"เมื่อไม่มีใครขัดข้องในเรื่องนี้ก็ขอกล่าวจบการประชุมครั้งนี้ครับ"พิธีกรเอ่ยลาแก่ทุกคนก่อนจะเดินออกไปจากหอประชุม กิลด์และตระกูลแต่ละประเทศเองก็รวมกลุ่มกันเพื่อพูดคุย
นอกจากจะกล่าวถึงแนวทางความร่วมมือยังมีเรื่องของสถานที่มาเกี่ยวข้อง อย่างดันเจี้ยนที่เกิดในพื้นที่ของตระกูลก็ให้คนในตระกูลมีส่วนร่วมมากกว่า
เมื่อความคิดเห็นบางส่วนยังไม่ลงตัว พวกเขาก็กลับประเทศและไปประชุมกันต่อเพื่อหารือให้ตรงกัน เพื่อลดความขัดแย้งในอนาคต
หลังจบการประชุมอย่างเป็นทางการผู้คนก็เริ่มแยกย้ายกันไปเพื่อประชุมกิลด์ในเรื่องของการรับมือกับดันเจี้ยนที่อาจจะปรากฏได้ตลอดเวลา
ซึ่งแน่นอนว่ากิลด์หมื่นดาบและกิลด์ลูกอย่างตำหนักเทพอสูรก็มีการประชุมที่ห้องใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่แต่ละฝ่ายได้เห็นหน้าเห็นตากันชัดเจน
คนที่เยว่ชิงสนใจคือเพื่อนอีกคนในกลุ่มของหลงจือหยางที่คนรักได้พูดคุยกับเขาตอนที่อยู่บนรถหลังออกจากที่ประชุมของทางมหาลัย
ช่างลี่ คนที่หลงจือหยางตั้งชื่อให้โดยตรงมีความหมายถึงพลังอำนาจแห่งอสระหรือเสรีภาพ บุรุษที่ถูกทอดทิ้ง จากการเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ของหลงจือหยางทำเอาเยว่ชิงสะท้อนใจ
เขาถูกคาดหวังจากคนรอบข้างจึงเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น เขาไม่สามารถเปร่งเสียงออกมาได้หลังจากพ่อและแม่ต่างฝ่ายต่างฆ่ากันเอง ส่วนคนในตระกูลก็ไม่เอาเด็กต้องคำสาปคนนี้
หลงจือหยางจึงบอกได้ว่าแม้ครอบครัวตระกูลหลงจะแย่ แต่ก็ไม่หนักหนาเท่าที่ช่างลี่พบเจอ ซึ่งเยว่ชิงก็เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น
"มาเริ่มประชุมกันเถอะ"หลงจือหยางเปิดปาก ก่อนจะเริ่มจัดกลุ่มทั้งหมดสิบกลุ่มเพื่อวนเวียนในแต่ละครั้ง โดยแต่ละกลุ่มนอกจากจะหมุนเวียนกันเข้าดันเจี้ยนยังรวมถึงการลาดตะเวนโชคดีที่ความสามารถของเกอหลายคนใช้คลื่นเสียงในการตรวจจับความผันผวนได้
"ในกลุ่มจะมีการแจกแจงลำดับพลังเอาไว้ ในกรณีที่ดันเจี้ยนนั้นระดับต่ำ ให้คนที่แข็งแกร่งน้อยที่สุดทำผลงานให้มากที่สุด เพื่อพัฒนาศักยภาพ เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง หากมีการฝ่าฝืนฉันจะไล่ออกจากกิลด์ทันที"ทุกคนต่างพยักหน้ารับก่อนจะออกจากที่ประชุมของห้องใหญ่ มุ่งตรงไปประชุมแผนการกับคนในกลุ่มของตัวเอง
"งั้นเรามาดูลำดับพลังของแต่ละคนแล้วจัดตั้งเป็นกลุ่มย่อยดีกว่าเพื่อความสะดวก"หัวหน้าทีมที่รับผิดชอบเอ่ยขึ้น พวกเขาไม่อยากมีเรื่องผิดพลาด การถูกไล่ออกจากกิลด์มันค่อนข้างจะแย่ ไม่ได้เหมือนกับการออกกิลด์อย่างสมัครใจ
หลายๆ ทีมประชุมแยกย่อยกันออกไป อีกทั้งสอบถามถึงจิตวิญญาณของแต่ละฝ่าย เพื่อพูดคุยทำความเข้าใจเรื่องของพลังที่ถือครองว่าเหมาะจะยืนตำแหน่งไหน
ถ้าพลังเน้นไปที่โจมตีก็จะอยู่ตำแหน่งหน้าสุด ป้องกันก็แถวกลางและรักษาฟื้นฟูก็อยู่ด้านหลัง
พวกเขาต้องขอบคุณหัวหน้ากิลด์ที่จัดกลุ่มได้อย่างเหมาะเจาะ ทุกทีมมักรวบรวมพลังที่หลากหลายไม่ว่าจะตั้งรับหรือรุกก็ตาม แถมมีจิตวิญญาณที่เหมาะสมกับทีมพวกเขาจริงๆ
โดยเฉพาะเกอที่มีจิตวิญญาณประเภทสัตว์ปีกหรือการโจมตีด้วยคลื่นเสียง จะถูกแยกย้ายกันไปแต่กลุ่มเพื่อทำหน้าที่ลาดตะเวนเบื้องต้น เนื่องจากพื้นที่บริเวณที่รับผิดชอบมีขนาดใหญ่ แถมพื้นที่มีมากกว่าประเทศหนึ่งประเทศเสียอีก
"แน่ใจเหรอว่าจะไม่เข้าร่วมช่วงแรก"หลงจือหยางคว้าเอวบางของเยว่ชิงรวบเข้ามานั่งบนตัก ก่อนจะจูบหลังมือคนงาม หลังจากที่ห้องประชุมเหลือเพียงพวกเขาแค่สองคน
"ครับ ผมต้องยกระดับคงใช้เวลาสักพัก"เยว่ชิงมองก่อนจะมองกระดานภารกิจที่ระบบมอบหมายให้ เนื่องจากแต่เดิมระบบมีการอัพเกรดตัวเองจนถึงระดับเงิน แถมเยว่ชิงเองก็วิ่งเข้าดันเจี้ยนไร้ระดับยกจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ลุกโชนขึ้นมา
จากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากสามภารกิจก่อนหน้าเรื่องการถ่ายแบบ เยว่ชิงก็ใช้คะแนนเหล่านั้นเตรียมการยกระดับ ซึ่งมันขาดคะแนนอีกไม่มากและเยว่ชิงมั่นใจว่าทำได้ทั้งหมดในวันนี้ จึงเอ่ยเรื่องการยกระดับกับหลงจือหยางไป
" ภารกิจที่ 17 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 18 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 19 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:40point "
นอกจากภารกิจสามอย่างจะรวมได้ร้อยคะแนนแล้ว ยังมีภารกิจต่อเนื่องนับจากค่าความฟินของหลงจือหยางที่ทำเอาจิตวิญญาณของเยว่ชิงถูกเติบเต็มจนแทบจะยกระดับทันที
เมื่อขาดคะแนนนิดๆ หน่อยๆ ระบบจึงมอบภารกิจง่ายๆ ให้
แม้ว่าหลงจือหยางจะเสียดายที่คนรักอาจจะใช้เวลานานสักนิดในการยกระดับแต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่ขัดขวางทั้งยังส่งเสริมโดยให้ใช้ห้องยกระดับจิตวิญญาณได้ตลอดเวลา
"ขอบคุณครับ"เยว่ชิงกดปลายจมูกเข้าที่แก้มนุ่มของคนรัก ใบหน้าเรียวสวยคลอเคลียที่บ่ากว้างซุกซบอีกฝ่ายก่อนทั้งคู่จะแยกจากกัน
หลงจือหยางเข้าร่วมการลาดตะเวนเมื่อมีดันเจี้ยนปรากฏขึ้นก็เข้าไปพร้อมกับกลุ่มแรก เพื่อสำรวจถึงความร่วมมือของทั้งสามฝ่าย บุรุษ เกอและสตรี หากมีข้อบกพร่องเกิดขึ้น เขาจะต้องคิดหาวิธีใหม่
อย่างที่สองเพื่อวัดระดับของดันเจี้ยนและดูแนวทางการสั่งการของหัวหน้าทีมว่าไปเป็นตามจุดประสงค์ไหม จากนั้นก็เฝ้าดูตารางคะแนนและไอเทมที่แต่ละคนจะได้ครอบครอง
เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจให้กับทีมต่อไป โดยที่ทีมแรกเสวียนอวี้เป็นคนรับผิดชอบโดยนำจิวอิงติดสอยห้อยตามไปด้วย แต่ข้อกำหนดของจิวอิงคือไม่ให้มีส่วนร่วมในดันเจี้ยนมากเกินไป
แน่นอนว่าข้อกำหนดนี้มาจากเยว่ชิงโดยตรง เนื่องจากระบบกังวลว่าจิวอิงจะเคลียร์ดันเจี้ยนได้ในครั้งเดียว จึงขอให้อีกฝ่ายใช้มันในหอคอยชั้นถัดไปจะเหมาะกว่า เพราะจำนวนอสูรแตกต่างกันมากเกินไป
ทางฝั่งเยว่ชิงที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นก็นั่งหอบอยู่บนพื้น มองภารกิจยาวเหยียดเป็นหางว่าวที่ถ้าทำสำเร็จก็ได้รับคะแนน ซึ่งเพียงพอแล้วที่จะเข้ามิติจิตเพื่อยกระดับถัดไป
" ภารกิจที่ 22
1.ปั่นจักรยาน45นาทีโดยไม่หยุดพัก
2.วิ่ง60นาทีโดยไม่หยุดพักไม่ผ่อนแรง
3.ว่ายน้ำ30นาทีไม่พัก
4.กระโดดเชือก200ครั้งไม่พัก
5.วิดพื้น100ครั้งไม่พัก
6.สควอท100ครั้งไม่พัก
7.แพลงค์15นาทีไม่พัก
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกนะดับจิตวิญญาณจากระดับEไประดับD
รางวัลภารกิจ2: ปรากฏหางที่สาม จำแลงร่างจิ้งจอกเก้าหางชั่วคาว เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์ ระยะเวลาที่กำหนด7นาที "
เยว่ชิงใช้เวลาไปสองวันเต็มจากการออกกำลังกายจนผ่านมาแล้วหกภารกิจ เหลือเพียงภารกิจสุดท้ายจนต้องพักขาที่อ่อนล้าชั่วคราวโดยนอนในห้องที่หลงจือหยางส่งมอบให้ใช้คนเดียวในขณะนี้
เยว่ชิงอยู่ในท่าแพลงค์เกร็งหน้าท้องและช่วงแขน จนครบสิบห้านาทีก็ทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้นด้วยความดีใจเสียจนน้ำตาปริ่ม
"ภารกิจที่ 22 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกนะดับจิตวิญญาณจากระดับEไประดับD
รางวัลภารกิจ2: ปรากฏหางที่สาม จำแลงร่างจิ้งจอกเก้าหางชั่วคราว เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์ ระยะเวลาที่กำหนด7นาที "
[กำลังโอนย้ายเข้าสู่มิติยกระดับ]ร่างกายของเยว่ชิงขยายใหญ่กลายร่างเป็นจิ้งจอกสองหางอัตโนมัติ ส่วนร่างกายก็ไปปรากฏที่มิติขนาดเล็ก
จากครั้งก่อนที่มีเพียงแท่นหินที่ขึ้นไปนอนจากนั้นก็รอรับความเจ็บปวดจากการงอกหางที่สอง เยว่ชิงยังจำได้ดีจนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะนอกจากแท่นหินจะอยู่ที่เดิมแล้ว ด้านนอกยังมีหุ่นไม้สิบหุ่นยืนอยู่
[กำจัดหุ่นไม้ทั้งสิบตัวทิ้ง ข้อควรระวังอัตราการฟื้นฟูรวดเร็วมาก โปรดกำจัดทั้งสิบตัวโดยเร็ว ตราบใดที่หุ่นหนึ่งตัวไม่ตาย หุ่นอีกเก้าตัวจะลุกขึ้นมาได้เสมอ]
"นี่มันโคตรยากเลยนะระบบ"
[แน่นอนครับ เพราะถ้าง่ายโฮสต์ต้องรับทันฑ์สวรรค์หนักหน่วงแน่นอน นี่ระบบช่วยสุดๆแล้วนะ]
"ขอบคุณนะระบบ"เยว่ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงปราบปลื้ม ก่อนจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางชั่วคราว เขามีเวลาเพียงห้านาทีในการกำจัดหุ่นตรงหน้า
ถ้าหากในร่างจิ้งจอกเก้าหางทำไม่ได้ เขาคงจะต้องรอไปก่อน จนกว่าจะมีวิธีจัดการ แต่กว่าจะถึงตอนนั้นก็ขอให้เขาได้ทุ่มสุดกำลังเสียก่อน
เยว่ชิงตะปบฝ่าเท้าลงไปเบื้องหน้าที่หุ่นยืน อยู่จากนั้นหางทั้งเก้าก็พวยพุ่งเข้าแทงที่หุ่นอีกเก้าตัว
"อ้าว พวกมันเดินได้นี่"เยว่ชิงยกฝ่าเท้าขึ้นจากนั้นก็กางเล็บแล้วเขี่ยที่หัวอย่างมึนงง ไม่ใช่ว่าหุ่นเหล่านี้ต้องอยู่กับที่ไม่ใช่รึไง ทำไมมันถึงวิ่งหนีได้ละ แถมหลบพ้นทุกตัว
[โอ้ ตื่นเต้นไหมล่ะ]ระบบพูดออกมาเยว่ชิงก็น้ำตาซึม มันไม่ได้น่าตื่นเต้นเลยระบบ มันยิ่งยากเข้าไปใหญ่
แต่เยว่ชิงก็ไม่ได้ยินยอมกระโจนไล่ทุบตีจนหุ่นแตกแต่พอกำจัดตัวที่ห้าที่หกทีไร ตัวที่เคยแตกละเอียดก็กลับมารวมตัวเป็นหุ่นอีกครั้ง
"ว๊าก กลืนลงคอแม่มเลย"เยว่ชิงตัดสินใจเขมือบมันทุกตัวก่อนจะพบว่าหุ่นเหล่านี้มีไว้เพื่อกินตั้งแต่แรก เจ้าตัวนั่งหูลู่หางตก นึกภาพตัวเองวิ่งไล่ราวกับหมาบ้า ก่อนจะพบว่าแค่กลืนมันลงท้องก็จบ
[นอนบนแท่นหินเลยโฮสต์ เจ้าหุ่นไม้พวกนั้นจะช่วยลดความเจ็บปวดลง] เยว่ชิงรู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้าท้อง เจ้าตัวคืนร่างเหลือเพียงจิ้งจอกสองหางที่นอนบนแท่นหิน
ไม่นานด้านบนหัวก็ปรากฏเมฆฝนคลึ้มดำน่ากลัว ในกลางของมันมีสายฟ้าฟาดลงมาเป็นระยะจนขนสีขาวของเยว่ชิงลุกชัน ทั่วทั้งตัวราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน
"อึก"เยว่ชิงรีบปิดปากแน่นไม่ส่งเสียงใดๆ รอเพียงสายฟ้าด้านบนที่ฟาดลงมาเป็นระยะยาวนานหลายนาทีก่อนจะสงบลง จากนั้นร่างกายก็รู้สึกเบาหวิวก่อนที่หางที่สามจะค่อยๆยืดยาวขยายเท่าหางที่หนึ่งและสอง
"สำเร็จ"เจ้าตัวฉีกยิ่มอย่างดีใจ ก่อนจะถูกดึงกลับไปที่เดิม ด้วยแรงกายและแรงใจที่อ่อนล้าจนเผลอหลับไป และคืนสภาพมนุษย์ที่หลับสนิท
หลงจือหยางเช็ดตัวให้คนที่นอนหลับสนิทมองจิตวิญญาณจิ้งจอกของคนรักที่ตอนนี้ปรากฏหางที่สามอย่างภาคภูมิใจ ประทับรอยจูบก่อนจะสวมกอดอีกฝ่ายในยามที่เข้านอน


"ถึงวิธีนี้จะดีแต่อัตราการเสียชีวิตน่าจะสูง"ทางร้อยสามเสาหลักซุบซิบกันเสร็จก็เอ่ยประโยคนี้ออกมา หลงจือหยางยกยิ้มมุมปากเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการ
"ผมกับเยว่ชิงจะเข้าไปด้วยทุกครั้งโดยที่เราสองคนจะไม่เคลื่อนไหวใดๆ ยกเว้นในกรณีที่คนตกอยู่ในอันตราย"หลงจือหยางพูดขึ้น ถึงแม้หลายๆ คนจะกังขาแต่พวกเขาย่อมรู้ดีว่าคู่รักคู่นี้ทรงพลังขนาดไหน อีกอย่างคนอย่างหลงจือหยางไม่มีทางผิดคำพูดเป็นแน่
คนคลั่งรักเมียก็ร้องเหอะออกมา ถ้าไม่มีภารกิจหอคอยของเยว่ชิงละก็ เขาคงไม่ต้องตามพวกนี้ไปด้วย เพราะยังไงต่อให้เยว่ชิงไม่ได้ลงมือเคลียร์หอคอยด้วยตัวเองก็ตามก็ยังได้คะแนนอยู่ดี ภารกิจก็แค่เร่งให้เคลียร์แต่ละชั้นเร็วขึ้นเท่านั้น
หลงจือหยางเลยเอาหลายๆ เรื่องมายำรวมกันเป็นเรื่องเดียว เมียต้องการคะแนนตามที่ระบบบอก เร่งระยะเวลาของหอคอยชั้นบนสุด เร่งคนในเงามืดให้ออกมา
ก็นะ...ปกติของคนฉลาด
"ดวงไม่ดีเท่าไหร่"เยว่ชิงก้าวเท้าเข้าดันเจี้ยนพร้อมกลุ่มของเสวียนอวี้ได้แต่บ่นอุบอิบ เมื่อบรรยากาศด้านในถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีเทาดำ ต้นไม้สีดำแห้งยืนต้น บนพื้นเต็มไปด้วยรอยแตกของดิน
"แค่กๆ เห็นแล้วแพ้ฝุ่น"สตรีที่เข้าร่วมกลุ่มได้เอ่ยขึ้น ภาพตรงหน้ามันสร้างความหดหู่แล้วยังมีความวังเวงอีกด้วย
"ไปกันเถอะ"เสวียนอวี้เดินนำเข้าไปทางด้านใน เยว่ชิงมองต้นไม้แห้งเหล่านั้น พวกมันยืนต้นตายราวกับถูกสูบพลังชีวิตออกไป เจ้าตัวมีหูกับหางโผล่ออกมาเพื่อเฝ้าระวัง แต่ละคนกระชับจิตวิญญาณตัวเองพร้อมต่อสู้ ไม่มีใครกล้าประมาทแม้แต่น้อยยามเข้าสู่สนามรบ
"แปลกจัง"จิวอิงพึมพำเบาๆ ปลาตัวสีดำที่ลอยอยู่ข้างๆ ส่ายหัวไม่สามารถจับสัญญาณใดๆ ได้ภายในดันเจี้ยนแห่งนี้ กลุ่มของพวกเขาเดินกันนานกว่าสิบนาทีทำให้บางคนรู้สึกอ่อนล้าจนจะก้าวขาไม่ไหว
"ใครมีจิตวิญญาณเป็นของมีคม ทำสัญลักษณ์ไว้ที่ต้นไม้ มาดูกันว่าเราเดินวนหรือเป็นทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด"เยว่ชิงบอกตามความเข้าใจของตัวเอง คนในกลุ่มไม่มีใครคัดค้าน แต่ละคนเลือกต้นไม้แต่ละต้นแล้วเริ่มลงมือไปตลอดเส้นทาง
"พี่ครับ"จิวอิงเดินข้างๆ เยว่ชิงเอ่ยเรียก เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นอย่างกังวลจากนั้นก็แบมือให้เห็นปลาสีดำส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร ถ้าคาดการณ์ไม่ผิดที่นี่น่าจะเป็นดันเจี้ยนพ่อมดแห่งความตาย"ตามความทรงจำในเรื่องที่พิเศษ อย่างที่รู้กันดีว่าเทพจิ้งจอกไม่ได้อยู่ในตำหนักแต่ออกเที่ยวเล่นไปทั่วทุกภิภพ
"พ่อมดแห่งความตาย"เสวียนอวี้เอ่ยย้ำก่อนจะก้มมองมือตัวเองที่ถือเคียวยมทูตอยู่ เพราะเขาไม่สามารถสัมผัสสิ่งใดได้เช่นคนอื่นๆ
"ตามความเข้าใจของผม ผมคิดว่าเป็นพ่อมดแห่งความตาย อย่างแรกดินแดนที่อยู่อาศัยไร้ชีวิตชีวา ทางเข้าทางออกถูกปกคลุมไปด้วยเวทย์ระดับสูง และอย่างสุดท้ายคือศพคืนชีพ"เยว่ชิงเองก็มั่นใจเกินกว่าเก้าสิบเต็มร้อย
"พวกเราวนกลับมาที่เดิมครับ"เสียงของคนข้างหลังทำให้คนในกลุ่มหยุดชะงัก พวกเขาสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างตื่นตระหนกเยว่ชิงมองปลายเท้าของตัวเองที่ยืนบนผืนดินแตกระแหง มองสองข้างทางที่เป็นต้นไม้แห้งสีดำอย่างใช้ความคิด
"เราต้องทำลายม่านเวทมนต์ จุดกำเนิดน่าจะเป็นลูกแก้วหรือไม่ก็ค่ายกล"เยว่ชิงคลึงขมับปวดหัวตุ๊บๆ ไม่เคยจะต้องใช้ความคิดมากขนาดนี้เลยจริงๆ
"พอจะมีวิธีมองค่ายกลไหมครับ"คนด้านหลังเอ่ยถาม แต่ละคนเริ่มออกอาการล้า ราวกับทุกอย่างก้าวของพวกเขาถูกถ่วงด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ เรี่ยวแรงที่เคยมราวกับระเหยออกไปทุกครั้งที่ก้าวเดิน
"ความไม่ปกติ ถ้าผืนดิ้นแห้งแล้ง ต้นไม้ยืนต้นตาย กลับมีแหล่งน้ำเล็กๆ ต้นไม้งอกเงยเขียวสดแสดงว่าที่นั่นต้องเป็นค่ายกล แยกเป็นสองกลุ่มถล่มซ้ายขวา"
"งั้นผมไปทางซ้ายแล้วกัน"เสวียนอวี้เลือกคนเสร็จสรรพก่อนจะเดินไปทางซ้าย
"ครับ พวกเราไปทางขวา"เยว่ชิงเลยพยักหน้าแล้วพาคนอื่นๆ ไปทางขวา
เพียงพริบตาคนสิบกว่าคนก็แยกย้ายกันไปคนละฝั่งจากนั้นก็ทุ่มสุดพลัง พวกเขามีความคิดที่ว่าค่ายกลที่นี่กำลังสูบพลังชีวิตพวกเขาไปทีละน้อย เพื่อให้หลุดพ้นมีแต่ต้องทุ่มสุดพลังแล้วฝ่าออกไป
ตู้มมมม เสียงระเบิดดังสะนั่นจนพื้นดินสะเทือน รอยร้าวปรากฏที่ด้านบนศีรษะกำแพงค่อยๆพังทลายลง คนหลายคนทรุดนั่งลงกับพื้นสูดลมหายใจลึกๆรีบฟื้นคืนพลังวิญญาณเพื่อต่อสู้
"ฮึฮึฮึ"เสียงหัวเราะชวนขนลุกดังขึ้นก้องหู  เจ้าของดันเจี้ยนไม่ยินยอมที่กลุ่มคนที่เข้ามาฟื้นฟูความเหนื่อยล้า
ยามที่ดวงตาสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มหมองควัน แต่ละคนตัวสั่นไปด้วยความกลัว ไม่ต่างอะไรกับสายตาที่จ้องมองตรงมาจากหอคอย เยว่ชิงเป็นคนแรกที่หวาดกลัวต่อสายตาคู่นั้น มันมีทั้งพลังอำนาจที่ควบคุมจิตใจลดอาการต่อต้านและควบคุมความตาย
หลงจือหยางที่กลับจากที่ประชุมรับรู้ถึงความร้อนผ่าวที่ต่างหู เจ้าตัวตื่นตระหนกก่อนจะใช้มือแตะแล้วเคลื่อนย้ายไปที่เยว่ชิง
เพล้ง!!!เสียงกระจกแตกร้าวเป็นช่วงเวลาเดียวกับฝ่ามือของหลงจือหยางเคลื่อนมาปิดตาของเยว่ชิง ดาบนับหมื่นทะลวงดวงตาสีแดงกล่ำราวกับท้าทาย
ดวงตาที่มีเลือดออกมันค่อยๆหลี่ตาลงแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"ระวังชีวิตแกให้ดี"ดวงตาสีแดงกล่ำทั้งสองข้างหายไปอย่างรวดเร็ว หลงจือหยางจูบกลางศีรษะคนน้องให้หายสั่น
เจ้าสิ่งนั้นคือชั้นสุดท้ายบนหอคอย มันกำลังบอกว่ารู้ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา และครั้งนี้คือคำเตือน แต่สิ่งที่หลงจือหยางอยากรู้คือในที่ประชุมวันนี้ใครเป็นคนของมัน
เจ้าตัวขบกรามแน่นเนื้อตัวสั่นระริกไปด้วยความโกรธ ต่อให้มันเป็นเทพเจ้าแล้วยังไง คนที่กล้าแตะต้องเยว่ชิง เขาไม่ปล่อยมันแน่
"พี่ครับ"เยว่ชิงหันเข้ากอดหลงจือหยาง คนพี่สวมกอดคนน้องแน่นดวงตาวาวโรจน์อัดแน่นไปด้วยความแค้น ฝ่ามือคอยลูบแผ่นหลังปลอบคนรักที่เนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากพรมจูบไปที่ขมับวนเวียนพูดซ้ำๆ
"เด็กดีพี่อยู่ตรงนี้"ปากก็พูดไปส่วนสายตาก็มองคนในทีมที่ในขณะนี้คนอื่นๆกระอักเลือดจนหมดสติ เหลือไม่ถึงสิบคนที่ยังคงสติไว้ได้แต่ก็ร่อแร่เหลือเกิน
ทางด้านเสวียนอวี้ก็สวมกอดจิวอิงที่ดวงตาเลื่อนลอยก่อนจะจ้องมองไปที่ดวงตาของหลงจือหยาง
"ฝากหน่อย ฉันจะเข้าไปเคลียร์ดันเจี้ยนด้านใน"เสวียนอวี้คิดว่าตอนนี้เขาควรระบายความรู้สึกออกมาให้มากที่สุด ยามนี้จิวอิงคงไม่รับรู้สิ่งใดฝากไว้กับหลงจือหยางจะดีที่สุด
"ไปเถอะ ฝากด้วย"หลงจือหยางไม่อยากออกห่างจากเยว่ชิงในช่วงเวลานี้ เพราะเยว่ชิงยังมีสติรับรู้ถึงความหวาดกลัวซึ่งแตกต่างจากจิวอิง
"เยว่ชิงครับ มองหน้าพี่หน่อย"หลงจือหยางประคองใบหน้าของคนรักให้เงยหน้าขึ้น จิ้งจอกน้อยกำเสื้อบริเวณอกไว้แน่น ดวงตาสั่นระริกคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส
"น้องกลัว"เสียงสั่นเครือของคนน้องทำให้หลงจือหยางแทบคลั่ง ทำได้เพียงระบายอารมณ์โดยที่ดาบบินว่อนไปทั่วฟาดฟันทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างระบายโทสะ
ทางด้านเสวียนอวี้ก็ตวัดเคียวยมทูตของตัวเองตัดศีรษะกองทัพกระดูกนับแสน ที่ฟื้นขึ้นมาจำนวนมาก ยามที่โมโหเสวียนอวี้ก็ไม่น้อยหน้าหลงจือหยางเช่นกัน
ยามที่ชายผู้หนึ่งต่อกองกับกองทัพที่ไม่มีวันตายนับแสน สร้างความหวาดหวั่นให้กับพ่อมดในเสื้อคลุม แน่นอนว่าเจ้าพ่อมดตนนี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องสิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอน ยกเว้นค่ายกลวิญญาณที่มันสร้าง
แต่มนุษย์ก็ไม่ควรโมโหมันขนาดนี้ มันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
เสวียนอวี้ตวัดเคียวครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดพลังเวทย์ของพ่อมอก็หมดไม่สามารถฟื้นคืนชีพกองทัพได้อีก มันนั่งตัวสั่นบนบังลังก์ทองคำ
"เจ้ามนุษย์ จะ...เจ้า ปล่อยข้าไปเถอะนะ"เสวียนอวี้ตวัดเคียวฉับเดียวจนมันตายคาที่ ก่อนที่เสียงเก่าแก่จะดังขึ้น
{ขอแสดงความยินดีกับผู้พิชิตดันเจี้ยนพ่อมดแห่งความตาย กำลังประมวลผล}
{ผู้ที่สังหารบอสของดันเจี้ยนเสวียนอวี้จะได้รับไอเทมต่อไปนี้
ลูกแก้วแห่งความตาย A
ลูกแก้วปลุกชีพคนตาย A
หนังสือวิญญาณทาส A}
"มันคงมีประโยชน์ในอนาคต"เสวียนอวี้เดินกลับไปหาคนอื่นๆมองภาพความวุ่นวายสภาพยับเยิน จากนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ หลงจือหยางกำลังสติแตกแต่โชคดีที่ยังควบคุมได้เพราะคนรักยังกอดอยู่ ไม่เช่นนั้นที่นี่อาจจะแตกเป็นเสี่ยงๆก็ได้
"กลับกันเถอะ"เสวียนอวี้กุมมือจิวอิงก่อนจะพากันออกจากดันเจี้ยน จากนั้นก็มีไอเทมรักษาวางเอาไว้ แต่ละคนที่หน้าซีดหมดพลังวิญญาณค่อยๆฟื้นขึ้นมา
"จบเรื่องเราค่อยคุยกัน"หลงจือหยางมองไปที่จิวอิงที่หมดสติทันทีที่ออกจากดันเจี้ยนที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของเสวียนอวี้ ก่อนจะมองคนน้องที่หลับไปแล้วเช่นกัน
"ไอ้ดวงตาสีแดงนั่น ได้"เสวียนอวี้พยักหน้าก่อนจะเดินตรงไปที่รถ
"อ่า เจ้าพวกมนุษย์"ร่างกายซีดผอมจนหนังหุ้มกระดูกถ่มเลือดสีดำออกจากปาก ขยับมือและขาที่ถูกโซ่รั้งติดผนังขยับมันเบาๆ
"คิดว่าจะทันเหรอ เจ้าพวกโง่"ตัวตนชั้นบนสุดของหอคอยระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มันเลียริมฝีปากเมื่อเห็นความงามของจิ้งจอกขาวตนนั้น หากได้ลิ้มลองสักครั้ง คงเป็นการฉลองที่หลุดพ้นได้ดีแน่ๆ
มันถูกขังตั้งแต่ดินแดนเทพ แม้จะเคลื่อนย้ายจิตวิญญาณมาได้แต่โซ่พันธนาการเทพก็ยังไม่หลุด อีกทั้งยังส่งผลต่อพลังชีวิตของมัน มันจึงตัดสินใจสร้างความปั่นป่วนขึ้นมาบนโลก ตราบใดที่คนมีจิตวิญญาณที่มันมอบให้ทรงพลังแล้วตายในหอคอยหรือดันเจี้ยน
มันจะฟื้นฟูพลังและค่อยๆหลุดออกจากโซ่ได้แน่นอน แต่ยามนี้ราวกับมันถูกหยามจากคนที่มันมอบจิตวิญญาณให้ ทั้งๆที่ช่วยให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น พวกมันมันก็ควรจะตอบแทนเขาด้วยชีวิตมันสิถึงจะถูก
"เจ้าพวกทาสของข้า แย่งชิงเจ้าเด็กจิ้งจอกนั่นมาให้ข้า"ละอองสีดำรับฟังก่อนจะออกจากหอคอย ตรงไปยังพื้นที่ต่างๆซึ่งมันมีมากมายมหาศาล


"ฮ่าๆมันกล้าท้าทายข้า ใครให้ความกล้ากับมัน!"เมื่อเหล่าทาสส่งข้อความกลับคืนมา นายท่านของมันก็หัวเราะร่าในใจเต็มไปด้วยความแค้น เขาเป็นถึงตัวตนที่ยิ่งใหญ่เหนือสิ่งใด แต่กลับมีมดปลวกท้าทาย
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนอย่างเขาถูกมองข้ามแม้จะทรงพลัง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มดปลวกกระจิดริดเหล่านี้กล้าท้าทายตัวตนที่ยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขาขนาดมหึมา ในเมื่อมันกล้าท้าทายเขาก็กล้าตอบโต้เช่นกัน
"อีกเจ็ดวัน คืบคลานออกจากเงามืดซะ แล้วประกาศตัวออกมาในฐานะกบฏ"ฝ่ามืออันแห้งเหี่ยวจนกระดูกโผล่ค่อยๆกางฝ่ามือออก ก้อนกลมๆสีแดงดำขยายขึ้นเรื่อยๆก่อนจะปรากฏที่ด้านนอกหอคอย
"ลิ้มรสความสิ้นหวังเสียเถอะ เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ"เสียงแหบแห้งหัวเราะร่า ดูตอนนี้สิ เขาสามารถตัดสินเป็นตายกับพวกมันได้ เขาทรงพลังขนาดนี้ แต่กลับ....
ในดินแดนลมปราณฟ้าดินอันแสนบริสุทธิ์ ดินแดนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือดินแดนหลงที่ถูกปกครองโดยหลงเยี่ยนตี้ หนึ่งในราชันผู้ยิ่งใหญ่ปกครองวังและดินแดนด้วยการเป็นทรราชสุดโต่ง
หลงเยี่ยนตี้มีสนมน้อยใหญ่นับร้อยคนไม่ต้องนับถึงบรรดาลูกๆที่ยีงมีชีวิตและเสียชีวิตตั้งแต่ในครรภ์
หลงเยี่ยนหมิงโอรสองค์ที่สองที่เกิดจากฮองเฮาตระกูลมากอำนาจไปด้วยกองทหารผู้ทะยานขึ้นสู่ฟ้าในฐานะเทพผู้เป็นอมตะ แต่กว่าจะเป็นเทพได้
หลงเยี่ยนหมิงฆ่าบรรดาน้องชายน้องสาว ใช้ทรัพย์ที่ขูดรีดจากประชาชนปรนเปรอให้กับตัวเอง เสพสมร่างหยินจนสตรีตายหลายศพ ก่อเกิดพลังอันมากล้น
หลงเยี่ยนหมิงมีความทะเยอทะยานตั้งแต่เกิด บิดาเป็นมังกรของแผ่นดินผู้นั่งบัลลังก์ทองคำ มารดาเป็นถึงหงส์คู่บัลลังก์มากไปด้วยอำนาจทางทหาร
ยามเกิดชีวิตของหลงเยี่ยนหมิงถูกรายล้อมไปด้วยข้ารับใช้ มีชีวิตที่สะดวกสบาย เงินทองมั่งคั่ง ทรัพยากรมหาศาล ถูกวางตัวเป็นผู้นั่งบัลลังก์ทองตั้งแต่เกิด
แต่เส้นทางชีวิตไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด บิดาเป็นดั่งมังกรของแผ่นดินไม่คิดจะยกบัลลังก์ให้ แต่เป็นหลงเยี่ยนหมิงที่แย่งชิงมันมาด้วยอำนาจทางฮองเฮา
เมื่อขึ้นครองบัลลังก์ ก็เป็นยิ่งกว่าทรราชสั่งประหาณนางสนมวังหลังให้ตกตายตามบิดาไป หากมีขุนนางทัดทานก็ฆ่าสิ้น
หลงเยี่ยนหมิงรู้สึกดีที่ได้ทุกอย่างมาในกำมือ แต่ความทะเยอทะยานของเขาไม่ได้มีเพียงแค่นั้น ยิ่งในตำราผู้ฝึกตนมีโอกาสที่ผู้คนบนโลกมีโอกาสทะยานเป็นเทพ
หลงเยี่ยนหมิงใช้ทรัพย์สมบัติไปกับการทะลวงพลังที่ยากลำบาก ก่อนที่เขาจะสามารถก้าวขึ้นเป็นเทพได้ในที่สุด ทิ้งบัลลังก์ทองโง่ๆที่แย่งชิงมาด้วยเลือดและชีวิตของผู้คนนับแสนทะยานขึ้นสู่ฝากฟ้า
จากนั้นหลงเยี่ยนหมิงก็ได้ค้นพบว่าอะไรคือผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง บัลลังก์ทองโง่ๆนั่นเทียบไม่ได้กับดินแดนที่เต็มไปด้วยความมั่งคั่ง ไม่เพียงแค่ตำหนักที่โออ่า แม้กระทั่งทางเดิน เสาหลายแสนต้น
"ข้าไม่สนว่าที่ผ่านมาในยามเป็นมนุษย์เจ้าจะกระทำสิ่งใดมาบ้าง แต่เมื่อได้รับโอกาสที่ขึ้นมาเป็นเทพจงละซึ่งกิเลสเสีย"นั่นคือสุรเสียงของผู้นั่งบัลลังก์ ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาแห่งสวรรค์ จักรพรรดิเทพ
"อี๋ กลิ่นตัวเจ้าช่างน่ารังเกียจสำหรับข้าเสียจริง หึ"เสียงเล็กๆนั่นมาจากเทพจิ้งจอกเก้าหาง ความงดงามยามแรกเห็นตราตรึงหลงเยี่ยนหมิง ไม่ว่าสตรีหรือชายใดที่เคยเสพสมจะทำให้อยากครอบครองจวนเจียนบ้าได้เท่าเทพองค์นี้
"มองอะไรของเจ้า"คนงามถลึงตา ดวงตากลมโตสีแดงสวยราวกับอัญมณี เส้นผมสีขาวเงินสว่างเช่นเดียวกับหางทั้งเก้าที่พองออกข้างลำตัว
หลังจากนั้นหลงเยี่ยนหมิงใช้เวลาในตำหนักเพื่อที่จะรวบรวมข้อมูลของเทพองค์อื่นๆก่อนจะตีสนิทกับเทพที่ยังละกิเลสไม่ได้ อีกครึ่งหนึ่งก็ตามเกี้ยวเทพจิ้งจอกเก้าหาง
จนกระทั่งเทพจิ้งจอกหนีเที่ยว ทางฝากฝั่งของหมิงเยี่ยนก็ถูกแม่ทัพคู่บัลลังก์จักรพรรดิเทพอย่างเทพแม่ทัพสวรรค์และเทพมารสังหารจับคุมขังคุกนรกข้อหาก่อกบฏต่อบิดาสวรรค์
รอบแรกที่พยายามหนีเอาตัวรอด หลงเยี่ยนหมิงถูกทำร้ายด้วยน้ำมือของสัตว์อสูรกึ่งสวรรค์นรก จากนั้นก็ถูกล่ามโซ่ตอกตรึงตะปูสวรรค์หนึ่งร้อยแปดจุด
เขาได้รับความช่วยเหลือจากหมากตัวหนึ่งที่วางเอาไว้ บรรดาเซียนที่กำกึ่งระหว่างเทพกับเซียน อีกฝ่ายเป็นเซียนผู้น้อยที่ยอมสละชีวิตเพื่อเขา เพียงแค่คำโป้ปดไม่กี่คำ หลงเยี่ยนหมิงก็หลุดพ้นออกมา ใช้พลังเฮือกสุดท้ายสร้างหอคอยขนาดใหญ่โดยที่ตัวเองอยู่ในชั้นบนสุด
พลังที่น้อยนิดเกิดการทะลักเกือบควบคุมไม่ได้ทำให้มิติบิดเบือน เกิดดันเจี้ยนไปทั่วโลก มนุษย์ครอบครองจิตวิญญาณส่วนเขาอยู่ในหอคอยที่ถูกจองจำอยู่ใต้ดิน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาหอคอยก็ผุดขึ้นเหนือแผ่นดินของโลกมนุษย์
ยามแรกเขาคิดจะฆ่าพวกมันในครั้งเดียว ก่อนจะรู้ว่าพลังที่รั่วไหลไปคราวนั้นทำให้พลังเขาลดฮวบฮาบ แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี ใครก็ตามที่ตายในดั้นเจี้ยนหรือหอคอย พลังวิญญาณของพวกมันจะเป็นของเขา
หลงเยี่ยนหมิงจึงให้เวลาแค่สี่เดือนแต่ละชั้นในการพิชิต เพื่อค่อยๆสูบพลังชีวิตของพวกมัน มองดูมดปลวกกระเสือกกระสนหาหนทางรอด
จนกระทั่งเขาได้พบตัวตนของจิ้งจอกเก้าหางและอสูรสวรรค์กึ่งนรก นี่ไม่ใช่ว่าโชคเข้าข้างเขาหรอกรึ  สวรรค์เป็นใจขนาดนี้ หลงเยี่ยนหมิงคนนี้ต่างหากที่เหมาะกับตำแหน่งบิดาสวรรค์และเทพจิ้งจอกคนงามต้องเป็นของเขาแค่เพียงคนเดียว
มีเพียงเขาที่คู่ควร
ด้านนอกหอคอย ผู้คนต่างทยอยดันขึ้นรถตามที่ร้อยสามเสาหลักได้มีการสั่งเคลื่อนย้ายประชาชนออกจากพื้นที่โดยเร็ว โดยเฉพาะกลุ่มนักศึกษาที่ยังไม่พร้อมต่อการลงสู้ในสนามรบ
ภาพบรรยากาศที่เคยงดงามเต็มไปด้วยความหดหู่ ยามที่มองขึ้นไปบนฟ้าแล้วเห็นปากทางเข้าดันเจี้ยนขนาดใหญ่
เหล่าผู้คนที่ทรงพลังและมีผลงานมาก่อนต่างก็ยืนรอกันที่บริเวณหอคอย ไม่ว่าจะทางหน้าหรือด้านหลังที่มีแต่ต้นไม้
"มันเกิดขึ้นอีกแล้วสินะ"เยว่ชิงยู่ปากมองดันเจี้ยนขนาดใหญ่ ที่ใหญ่กว่าบอสกระต่ายเปิดดันเจี้ยนเสียอีก
"ได้รับเรื่องยังไงบ้าง"หลงจือหยางกอดคนงามในอ้อมแขนเอ่ยถามคนสนิทด้านหลัง
"ดันเจี้ยนในทุกๆประเทศหายไป ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางมาที่นี่ ทางร้อยสามเสาหลักประกาศอพยพผู้คนชั่วคราว"ผู้คนที่อาศัยในบริเวณใกล้เคียงกำลังทยอยอพยพในที่ปลอดภัยชั่วคราว
"ให้ทุกคนเตรียมพร้อมถ้ามันแตกก็ต้านจนกว่ากำลังเสริมจากที่อื่นจะมาถึง"หอคอยคราวนี้ไม่ได้ปรากฏบนพื้นดินแต่มันปรากฏบนท้องฟ้าที่กลืนกินบริเวฯหอคอยไปจนหมด แถมยังใหญ่กินพื้นที่ป่าไปถึงหนึ่งในสามส่วน
"มันร้าวแล้ว ต้านไว้"เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น ไม่นานบนท้องฟ้าก็คล้ายกระจกใสใบหนึ่งที่แตกออก ไม่นานสัตว์ประหลาดด้านในก็ทยอยออกมา
เยว่ชิงตื่นตะลึงเมื่อเห็นมังกรขนาดใหญ่กว่าพันตัว เพียงแค่สะบัดปีกคนด้านนอกก็แทบปลิว อีกทั้งตอนนี้ระบบก็ไม่อยู่ เพราะเดินทางกลับไปดินแดนเทพ เยว่ชิงวาดหวังให้ระบบของเขาทำสำเร็จ
"ไม่ต้องกลัวนะ ตราบใดที่พี่ยังยืนไหว น้องจะไม่เป็นอะไร"หลงจือหยางให้คำมั่นสัญญา เพราะรู้ดีว่าเยว่ชิงมีขีดจำกัดได้แค่ไหน
"ขอบคุณครับ ตราบใดที่พี่ยังยืนไหวผมก็จะไม่ยอมแพ้เช่นกัน"คนตัวเล็กกว่าจูบแก้มคนรัก ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความมั่นใจ
"ไปกันเถอะ"หลงจือหยางกุมมือคนน้อง พากันไปยังพื้นที่สงครามครั้งใหม่
"ท่านบิดาสวรรค์ ข้า"ระบบตัวน้อยแปรงกายเป็นเด็กห้าขวบ นั่งคุกเข่าทำความเคารพผู้ยิ่งใหญ่ต่อหน้าบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์
"โชคชะตาไม่อาจจะหลีกเลี่ยง คนมีชะตาของคน เทพมีชะตาของเทพ แม้แต่เราบิดาสวรรค์ยังมีวันแตกดับ หากแต่รับสิ่งนี้ไป"ลูกแก้วสี่ลูกลอยเข้าฝ่ามือน้อยๆของระบบ เจ้าระบบน้อยตาโตมองสิ่งที่อยู่ในลูกแก้ว
"พาระบบน้อยไปยังวิหารแห่งกำเนิด"สิ้นสุรเสียงของบิดาสรรค์ เซียนน้อยก็พาระบบไปยังวิหารแห่งกำเนิดซึ่งอยู่ห่างออกไป
ระบบตัวน้อยเดินตามมาถึงบ่อน้ำพุขนาดใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมโชยออกมาตลอดเวลา ยิ่งเข้าใกล้ความหอมก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น เจ้าตัวถึงกับเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะหนึ่ง
"ส่งลูกแก้วสี่ลูกนั่นลงไปในน้ำพุแห่งกำเนิด พวกเขาจะได้รับพลังคืนทันที"เซียนน้อยส่งรอยยิ้มให้กับระบบ ก่อนที่ลูกแก้วสี่ลูกจะถูกปล่อยลงในน้ำพุ
ยามที่ลูกแก้วแตะโดนผืนน้ำก็สลายไปเป็นไอแล้วหายไป
"ยามนี้ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าต้องกังวล"เซียนน้อยให้คำเชื่อมั่นแก่ระบบน้อยที่ทำหน้าเครียด
"ขอบคุณท่านมาก ข้าต้องไปแล้ว"ระบบเอ่ยลา เพราะต้องรีบกลับไปหาเยว่ชิง ไม่รู้ว่าลูกแก้วนั่นจะทำอะไรได้บ้าง
"ขอให้เจ้าปลอดภัย ขอให้ทุกสิ่งที่ใจปรารถนาสมดั่งที่หวังไว้"
"ข้าทำเช่นนี้ดีแล้วรึไม่"บิดาสวรรค์หันไปถามคนข้างกาย เทพแห่งโชคชะคาเพียงยิ้มรับมีทั้งพยักหน้าและส่ายหน้า
"หากท่านฝืนชะตาท่านก็เจ็บปวด การไม่แบกรับสิ่งใดเลยย่อมไม่หนักบ่า ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็ตาม ตราบใดที่ยังไม่ดับสูญ ย่อมมีโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง"เทพแห่งโชคชะตาเพียงกล่าวออกมา ถึงแม้จะรู้เรื่องราวบางอบ่างได้ดีเช่นเดียวกับเทพพยากรณ์แต่เขาก็ไม่สามารถแทรกแซงได้ แม้กระทั่งการดับสูญของตัวเอง
"แม่ทัพสวรรค์ เทพมารสังหาร เทพจิ้งจอกเก้าหางและมารอสูรจิวอิง ชะตามักเล่นตลกเสมอ"เทพแห่งโชคชะตากล่าวถึงเทพทั้งสามและตัวตนที่ไม่สามารถระบุได้อีกหนึ่งตน
"เช่นเดียวกับมารดาสวรรค์ที่ก่อกบฏงั้นรึ"บิดาสวรรค์เอ่ย การที่เทพองค์ใหม่ยังไม่มีตำแหน่งที่มั่นคงอย่างหลงเยี่ยนหมิงกล้าก่อกบฏก็เป็นอันแน่ชัดว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ย่อมมีอำนาจไม่ต่ำศักดิ์ไปกว่าบิดาสวรรค์
"กระหม่อมมิกล้าออกความเห็นในเรื่องนี้"บิดาสวรรค์เพียงแค่นรอยยิ้มออกมา รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังเก็บเงียบ ถึงจะเป็นปกติสำหรับเทพโชคชะตาก็เถอะ
"จบเรื่องนี้แม่ทัพสวรรค์จะเป็นจ้าวผู้ปกครองดินแดนเทพ เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ที่ข้าแต่งตั่ง พร้อมทั้งมารดาสวรรค์เป็นเทพจิ้งจอกเก้าหาง พ่วงด้วยตำแหน่งแม่ทัพคู่บัลลังก์อย่างเทพมารสังหาร"
"เรื่องนี้ตามที่พระองค์เห็นสมควร"


"เยว่ชิง"หลงจือหยางพึมพำเรียกชื่อคนรักที่นอนหลับบนเตียงกว้าง ใบหน้างดงามที่หัวคิ้วขมวดเข้าหากันราวกับฝันร้าย หลงจือหยางใช้ฝ่ามือลูบศีรษะก้มหน้าจูบที่หน้าผากมนแผ่วเบา
หลงจือหยางไม่อยากให้เยว่ชิงต้องพบเจอเรื่องร้ายๆ แม้แต่ในฝันก็ตาม
เจ้าตัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดไปตามร่างกาย เรือนกายบอบบางคนรักปรากฏแก่สายตาหลงจือหยางลูบคลำอีกฝ่ายก็จะคิดในหัวว่าจะขุนเจ้าจิ้งจอกน้อยให้อ้วนขึ้นยังไงดี เพราะทุกวันนี้คนน้องก็กินเยอะเพียงแค่ไม่อ้วนขึ้นเท่านั้น
เยว่ชิงที่นอนสลบอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองคนพี่ที่มีสีหน้าเป็นห่วงก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา ยามที่เยว่ชิงยิ้มให้หลงจือหยางก็คลายกังวล โอบประคองเยว่ชิงให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะสวมกอดแนบแน่น
"ไม่เป็นอะไรแล้วนะ พี่ห่วงเธอแทบแย่"หลงจือหยางจูบขมับเบาๆ เยว่ชิงยกมือโอบกอดคนพี่กลับคืน ใบหน้าสวยซุกซบหัวไหล่หนา
"ผมขอโทษครับ"เยว่ชิงพูดเสียงเบา ถูไถใบหน้าน้อยๆ อย่างรู้สึกผิด ยิ่งตอนลืมตาขึ้นมาเห็นดวงตาของหลงจือหยางเต็มไปด้วยความกังวลและความห่วง เยว่ชิงก็รู้สึกผิด
"ขอโทษทำไม หืม"หลงจือหยางดันคนน้องห่างจากร่างกายนิดหนึง เพื่อมองหน้าจ้องตาอีกฝ่ายให้ชัดๆ ฝ่ามือหนากุมมือเล็กเอาไว้ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ให้คนน้องคลายกังวล
"ก็ ที่ทำให้พี่เป็นห่วง"เยว่ชิงอุบอิบก้มใบหน้าลงเก็บซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อที่มันเขินอายต่อสายตาคู่คมที่จับจ้องมาอย่างไม่วางตา
"หึ เด็กบ้อง เรื่องแบบนี้ไม่ต้องขอโทษพี่ด้วยซ้ำ เป็นพี่มากกว่าที่ยังไม่แข็งแกร่งพอ"หลงจือหยางจับปลายคางคนน้องให้เงยหน้าขึ้น มองดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกอย่างเย้ายวน หลงจือหยางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
...มันใช่เวลาคิดลึกไหมเนี่ย
"อย่าว่าตัวเองแบบนั้นครับ พี่หยางของผมเก่งที่สุดในโลก"เยว่ชิงตื่นตระหนกยกสองมือทาบทับแก้มคนพี่ หลงจือหยางโอบกอดเอวบางเมื่อคนน้องถลาเข้าหาอย่างรวดเร็ว
...ตอนนี้คิดลึกได้ยังนะ
"อ๋อ พี่หยางของเยว่ชิงนี่เอง"หลงจือหยางคลี่ยิ้มออกมา จากนั้นก็ใช้ใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าคนน้องเอียงซ้ายเอียงขวาราวกับล้อเลียนคนรัก
"งื้อ อย่าแซวน้อง"เยว่ชิงที่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็ทิ้งตัวซุกหน้าอก
"เงยหน้าเร็วเข้า มอบจูบให้พี่หยางของเยว่ชิงหน่อยครับ อยากได้จูบหวานๆปลอบประโลมหัวใจ"หลงจือหยางที่เห็นคนน้องเขินอายก็เรียกร้องเล็กๆ เยว่ชิงสายตาลอกแลกยามที่หลงจือหยางให้จูบปลอบใจ พอคิดว่าเพิ่งผ่านเหตุการณ์ขวัญผวามาได้ไม่นานก็เงยหน้าขึ้น
"หลับตาก่อนครับ"เยว่ชิงตอบอ้อมแอ้มเสียงแผ่วเบา หลงจือหยางหลับตาพริ้มรอรับริมฝีปากนุ่มๆ
เยว่ชิงยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะหลับตาปี๋ยื่นริมฝีปากจุ๊บไปที่ปากของหลงจือหยางแล้วถอนตัวออกมาอย่างรวดเร็ว
หลงจือหยางที่คาดการณ์เอาไว้ก็รวบร่างคนน้องแนบลำตัว กดริมฝีปากจนเยว่ชิงครางออกมา เรียวลิ้นซุกซนกำลังไล่ต้อนลิ้นเล็กๆภายในโพรงปากที่กำลังพยศ
ในฐานะที่หลงจือหยางเป็นผู้ชายเอาแต่ใจ เขาย่อมต้องการปราบพยศให้สำเร็จโดยเร็ว ไม่นานคนน้องในอ้อมแขนก็ตัวอ่อนระทวย สิ้นฤทธิ์ภายในจูบเดียว
"แฮ่กๆ"เยว่ชิงหอบหายใจเล็กน้อย ในขณะที่หลงจือหยางก็ยิ้มออกมาเมื่อได้รับจูบหวานๆปลอบใจ เยว่ชิงยกกำปั้นทุบหน้าอกไปหนึ่งทีเมื่อเห็นคนพี่ทำหน้าระรื่น ทั้งๆที่บอกให้เขาเป็นฝ่ายจูบแท้ๆ อีกฝ่ายต่างหากที่ปล้ำจูบเขา
"โอ๋ๆ ไม่งอแงนะคะ"เยว่ชิงที่อยากจะต่อว่าคนพี่สักหน่อยก็หยุดชะงักและศิโรราบต่อ 'นะคะ' ของคนพี่เป็นที่เรียบร้อย
ทางฝั่งเสวียนอวี้ที่กำลังเช็ดตัวให้กับจิวอิงเมื่อเช็ดตัวเสร็จเรียบร้อยก็นั่งลงข้างๆยกมือของจิวอิงมากุม ริมฝีปากพรมจูบที่ฝ่ามือบาง มองคนน้องที่หลับตาพริ้มอย่างสงบบนเตียง
ไม่นานจิวอิงก็ลืมตาขึ้นมองเสวียนอวี้ที่กุมมืออยู่ข้างๆที่นั่งซึมก้มศีรษะวางบนหลังมือตัวเอง หัวใจดวงน้อยของจิวอิงอุ่นวาบ ตั้งแต่เกิดมาก็มีเสวียนอวี้ที่เป็นบุรุษคนเดียวที่เป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้
ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าความเป็นห่วงที่คนในครอบครัวมอบให้กันจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้จิวอิงอยากลองให้โอกาสผู้ชายคนนี้ได้ลองเข้ามาเป็นคนในครอบครัวของเขา
ครอบครัวที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง
"พี่อวี้"เสวียนอวี้ที่นั่งคอตกเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งของจิวอิง สายตาคู่คมเห็นคนน้องยิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้ หัวใจที่รุ่มร้อนราวกับถูกลาวาเผาไหม้จนร้อนกลายเป็นอุ่นวาบในทันควัน
"กินน้ำหน่อยนะ"เสวียนอวี้ปล่อยมือของจิวอิงจากนั้นก็ยกแก้วน้ำป้อนคนน้อง จิวอิงในตอนนี้ยังดูเหมือนเด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปด ทำให้เสวียนอวี้มีอารมณ์คุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เด็กน้อยคนนี้ไม่สมควรเจอเรื่องราวอะไรแบบนี้เลยจริงๆ
"อย่าห่วงเลยครับ ครั้งต่อไปผมไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน"จิวอิงยกมือไปกอบกุมมือของเสวียนอวี้ คนพี่ตาโตปรากฏรอยยิ้มดีใจออกมา หากอีกฝ่ายมีหางคงส่ายพึบพับไปมาแล้ว
เสวียนอวี้พยักหน้ารับ ไม่ว่าคนน้องจะพูดอะไรเขาก็พยักหน้าทั้งนั้นแหละ ฝ่ามือหนาลูบศีรษะคนน้องก่อนจะยื่นหน้าผากไปแนบชิดกับหน้าผากอีกฝ่าย
เสวียนอวี้เองก็ลองเชิงแบบเก้ๆกังๆ ราวกับว่าสองจิตสองใจ ไม่รู้ว่าถ้าทำลงไปน้องจะรับได้ไหมจะรังเกียจรึเปล่า สิ่งที่เสวียนอวี้กังวลใจมากที่สุด คือคนน้องปิดกั้นหัวใจตัวเอง
จิวอิงหลับตาพริ้มยอมรับทุกการกระทำของอีกฝ่าย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันเพียงพอจะพิสูจน์ความจริงใจของผู้ชายคนนี้ เสวียนอวี้ที่เห็นคนน้องยินยอมหัวใจก็ลิงโลดขึ้นมา
"มั่นใจในตัวพี่ได้ไหม ทุกครั้งที่น้องทุกข์ใจ นึกถึงพี่เป็นตนแรกได้รึเปล่า พี่อวี้คนนี้อยากเป็นของน้องอิง แค่อิงอิงคนเดียว"เสวียนอวี้ถอนใบหน้าออกจากคนน้องในฝ่ามือแบมือของจิวอิงแล้วเอาแก้มแนบลงไป จากนั้นก็ช้อนสายตาขึ้นมาอย่างออดอ้อน
"พี่อวี้"จิวอิงเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใจดวงหนึ่งอยากตอบตกลงกับอีกฝ่ายให้ชัดเจน ยอมรับใครสักคนเข้ามาในชีวิตที่จะสร้างครอบครัวในอนาคต แต่อีกใจหนึ่งก็หวาดกลัว บาดแผลที่ครอบครัวเก่าได้ทำเอาไว้มันสลักลงไปในจิตใจของเขา
"ผม"ดวงตาจิวอิงแดงกล่ำน้ำตาอุ่นๆหยดแหมะไหลลงแก้มขาว เสวียนอวี้ก้มหน้าลงเม้มริมฝีปากแน่น ใช้สองมือโอบกอดคนน้องใช้เสื้อผ้าตัวเองซับน้ำตา
"เข้าใจแล้ว พี่เข้าใจ ไม่ต้องร้อง"จิวอิงส่ายหน้าไปกับหน้าอกของเสวียนอวี้ ยิ่งได้ยินน้ำเสียงฝืนๆของอีกฝ่ายหัวใจดวงน้อยก็ตกไปที่ตาตุ่ม
"มะ...ไม่ใช่นะ"จิวอิงเงยหน้าขึ้นมองคนพี่อย่างตื่นตระหนก เสวียนอวี้ผินใบหน้าไปอีกทางตอนนี้เขายังไม่อยากมองหน้าคนน้องเท่าไหร่ ไม่อยากเข้าควบคุมบังคับจิตใจอีกฝ่ายให้ตอบรับเขาในตอนนี้
ต่อให้ต้องเริ่มต้นใหม่ รอใหม่อีกครั้งเขาก็ยังคงทำ ตราบใดที่มั่นใจว่ามีเพียงจิวอิงเท่านั้นที่เป็นของเขาและคนที่เคียงข้างจิวอิงได้ก็มีแค่เขาเช่นกัน ไม่มีทางยกจิวอิงให้ใคร
"พี่อวี้จะรักลูกๆไหม ถ้าเขาเป็น...เกอ"เสวียนอวี้ที่รอฟังก็หันควับคอแทบหักลมหายใจสะดุด ยามที่คนน้องอยากเข้าหอกับเขาแล้ว
"โอ้ อันที่จริงเราต้องผ่านการเป็นแฟนก่อน แต่ถ้าอิงอิงอยากเลื่อนขั้นเลยพี่ก็ไม่ขัด"เสวียนอวี้กลายเป็นคนจับต้นชนปลายในคำพูดของจิวอิงไม่ได้ขึ้นมาทันที เพราะตอนนี้เขาคิดถึงก้อนซาลาเปานุ่มๆหลายสิบก้อนวิ่งวนอยู่รอบลำตัวจากนั้นก็ยื้อแย่งอิงอิงไปนอนด้วย
ซาลาเปาก้อนที่หนึ่งกำลังกอดแขนจิวอิงแน่น ใบหน้าของเด็กชายจ้องมองคนพ่อราวกับศัตรู เสวียนอวี้หัวใจร้าวราน ได้แต่ร้องไห้กระซิกๆในใจ เมื่อลูกชายคนโตประกาศก้าวว่าจะเอามะม๊าจิวอิงไปนอนด้วย เป็นการยึดทรัพย์สินส่วนกลางของปะป๊าที่ไม่มีน้ำยาทำน้องคนที่สอง
เสวียนอวี้ที่ถูกลูบคมต้องยอมไม่ได้ กล่าวกับลูกรักว่าถ้าไม่ได้นอนกอดกันมะม๊าจะไม่ท้อง แต่ลูกชายกลับไม่ยินยอม
จนในที่สุดก็มีซาลาเปาก้อนที่สอง ที่ถลึงตาใส่คนพ่อและคนพี่ที่แย่งมะม๊าไป จิวอิงได้ถูกลูกคนที่สองกักขังควบคุมเอาไว้ เสวียนอวี้รู้สึกรับไม่ได้ ทำไมพี่น้องไม่ติดกัน มาติดคนเป็นแม่ทำไม แล้วพ่อคนนี้หมาหัวเน่าของบ้านรึ
เสวียนอวี้ประกาศก้าวว่าจะมีลูกเป็นสิบ จนในที่สุดก็มีซาลาเปาสิบคน พวกเราตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะนอนกับมะม๊า จิวอิงยื่นคำขาดว่าเราจะนอนด้วยกัน
ซาลาเปาประกบซ้ายขวาของจิวอิงฝั่งละห้าคนส่วนเสวียนอวี้โดนไล่ออกนอกห้องเพราะพื้นที่ไม่พอ
แค่คิดก็หวาดผวา คอยดูเถอะเจ้าซาลาเปาแต่ละก้อน ฮึ่ม
คอยไปก่อนยังคิดไม่ออก
"ใช่แบบนั้นที่ไหนกัน"จิวอิงหน้ามุ่ย เสวียนอวี้ได้สติวางฝ่ามือบนหัวไหล่จิวอิงแล้วจ้องหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับเรื่องนี้เรื่องใหญ่มากจนจิวอิงประหม่า
"พี่จะรักลูกทุกคนแน่นอน ยกเว้นแต่"เสวียนอวี้ใช้คำพูดที่มีน้ำเสียงหนักแน่นในประโยคแรก ก่อนจะเอ่ยเสียงเครียดในประโยคถัดไป
"แต่ อะไรครับ"จิวอิงกลืนน้ำลายลงคอราวกับอยู่ลานประหาณ ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับลูกๆของเขาใช่ไหมนะ
"ถ้าเจ้าก้อนซาลาเปากล้าแย่งอิงอิงไปจากพี่ สัญญามาก่อนว่าจะนอนด้วยกันทุกคืน"จิวอิงความคิดสะดุดลงหลังจากได้ยินคำพูดของเสวียนอวี้ นี่คือความเครียดของอีกฝ่าย ใจความสำคัญของอีกฝ่ายคือเรื่องนี้
"ได้ครับ"พอเห็นสายตาคาดหวังก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย เสวียนอวี้กำหมัดราวกับชนะแล้วร้องเยสออกมา จิวอิงมีสีหน้าปลาตาย ไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวของเสวียนอวี้มีอะไรอยู่บ้าง
เสวียนอวี้ยืดอกอย่างลำพองใจ ก่อนจะขิงบรรดาลูกๆในอนาคต ดูไว้นะเจ้าซาลาเปา มะม๊าของพวกเจ้าเป็นของปะป๊าแต่เพียงผู้เดียว
ถึงแม้อนาคตจะไม่แน่นอน แต่เสวียนอวี้ผู้ยอมศิโรราบต่ออิงอิงเมียรัก แน่นอนว่าต้องยอมศิโรราบต่อซาลาเปาทุกก้อน


ในอีกทางฝากฝั่ง กลุ่มคนทรงอิทธิพลบางกลุ่ม ภายในหัวของพวกเขาต่างก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงชวนขุนหัวลุกที่พวกเขาคุ้นเคย นายท่านของพวกมันที่ยื่นพลังอันลึกลับให้
"เจ้าพวกทาสของข้า แย่งชิงเจ้าเด็กจิ้งจอกนั่นมาให้ข้า"
แต่ละคนขมวดคิ้วมุ่นเมื่อในหัวของแต่ละคนปรากฏจิ้งจอกขาวเพียงตัวเดียวบนโลกนี้ และเป็นที่รู้จักกันดีว่าอีกฝ่ายทรงพลังแค่ไหนรวมทั้งคนรอบข้างที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะกองทัพสัตว์อสูร
"นายท่าน ข้าต้องการให้ท่านออกคำสั่งใหม่"ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟาหรูหรามองออกไปนอกคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความพึงพอใจ แต่จะพอใจมากกว่านี้ หากมันอยู่ในกำมือของเขาแต่เพียงผู้เดียว
"นายท่านอาจจะไม่ทราบว่าอีกฝ่ายมีคนคอยปกป้อง ควรให้คำสั่งหาทางกำจัดผู้ชายคนนั้น ไม่นานนายท่านจะได้จิ้งจอกขาวไปแน่นอน"
"ชายคนนั้นชื่อหลงจือหยางครับ"สิ้นคำพูดไปได้ไม่นาน พวกเขาที่อยู่ในเงามืดก็ได้รับคำสั่งใหม่ออกมา
มันกลายเป็นว่าพวกเขาต้องกำจัดหลงจือหยางชายที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลก
"ฮ่าๆๆครั้งนี้แกตายแน่ไม่เด็กเวร"เสียงหัวเราะเสียงดังกังวานไปทั่วทั้งห้อง ชายคนนี้หลงจือหยางย่อมรู้จักดี เพราะชายคนนี้มีแซ่หลง
"อีกไม่นานตระกูลหลงต้องเป็นของกูแค่คนเดียวเท่านั้น ถ้าใครกล้าขวางกูจะฆ่าให้หมดทุกคน"ด้วยอำนาจของพลังและเงินตรา บางคนไม่สามารถเอาชนะสิ่งยั่วยวนได้ บทสรุปสุดท้ายก็กลายเป็นทาสของมัน
"หือ เปลี่ยนคำสั่ง ทำไมกันนะ"ชายในชุดสุภาพเรียบร้อยค่อยๆดึงหนังสือจากชั้นบนก่อนจะวางทับหนังสือสามเล่มที่อยู่บนแขน ก่อนจะก้มหัวทักทายเพื่อนร่วมงาน
"แถมยังเปลี่ยนเป็นหลงจือหยางอีก มีคนในตระกูลหลงจริงๆ"ชายคนนั้นพูดอย่างขบขัน หลายคนในแวดวงชั้นสูงต่างรู้กันดีอยู่แล้วว่าหลงจือหยางไม่แยแสตระกูลตัวเองแม้แต่น้อย
"แต่ว่านะ คงยาก"เขาพูดขึ้นพร้อมดันแว่นเข้าที่ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนร่วมงาน
"อ้าว อาจารย์หวังยังไม่ไปสอนเด็กๆเหรอคะ"อาจารย์สาวเอ่ยถาม ตอนนี้ทั้งเขตมหาลัยมีแต่ปีสูงๆที่เข้ามาเรียน เนื่องจากเด็กๆหลายคนยังไม่เข้าโรงเรียนส่วนหนึ่งก็เพราะดันเจี้ยน ทางโรงเรียนเลยลดชั่วโมงการเรียนลง
"กำลังไปครับ เผอิญเด็กๆอยากรู้จักลักษณะจิ้งจอกขาวมากขึ้น"ว่าจบก็ชูหนังสือที่เพิ่งนำลงจากชั้นให้อีกฝ่ายดู
"แหม่ อาจารย์หวังเซียวหมิงนี่ละก็ ขยันจริงๆเลยนะคะ"อาจารย์สาวพูดคุยด้วยเล็กน้อยก็ขอตัว
หวังเซียวหมิงเขยคนโปรดของตาเฒ่าหวังเค่อซวนดันแว่นขึ้นก่อนจะพลิกนาฬิกาเพื่อดูเวลาก่อนจะจ้องหน้าปกตำนานจิ้งจอกเก้าหาง จากนั้นก็เดินไปยังห้องที่จะสอน
"น่าแปลกใจที่นายไม่เคลื่อนไหวไปกับเขาด้วย"บุตรชายคนเล็กของตระกูลหวังเอ่ยขึ้นกับคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม
"ฉันไม่วิ่งพาตัวเองไปตายหรอกไม่ต้องห่วง"เฉินอีตวัดสายตามองก่อนจะถามถึงเรื่องสำคัญ
"ไอเทมชิ้นนั้นที่ขายให้นายไปเป็นไงบ้าง"คนที่ขายไอเทมให้กับหวังจีเว่ยคือเฉินอีกับคนในกิลด์
"นายนี่ดูเป็นคนดีจริงๆ"หวังจีเว่ยเอ่ยชมพร้อมยกนิ้วโป้งให้
"ก็ไม่ได้ชั่วขนาดนั้นโว้ย"เฉินอีอยากจะพลิกโต๊ะใส่อีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ
"มีอะไรรึเปล่าครับ"เยว่ชิงที่เห็นหลงจือยืนมองโทรศัพท์ในมือราวกับว่าอยากปาทิ้งเต็มทน หลงจือหยางเก็บโทรศัทพ์ก่อนจะเงยหน้ามองเยว่ชิงที่สวมชุดนอนเส้นผมเปียกชื้นดูเย้ายวนสายตาทุกย่างก้าว
"เสวียนอวี้มันโทรมาบอกว่ามีการเคลื่อนไหวแล้ว"หลงจือหยางบอกอีกทั้งยังเดินเข้ามาหาโอบอุ้มคนน้องนั่งบนท่อนแขนก่อนจะวางบนเก้าอี้ พ่อบ้านคนหล่อแย่งผ้าซับผมก่อนจะซับผมให้คนน้องอย่างเคยชินราวกับทำเป็นประจำ
"ถ้าแค่นั้นไม่น่าเครียดเท่าไหร่นี่ครับ ก็พี่อยากให้เจ้าพวกนั้นออกจากเงามืดนี่น่า"เยว่ชิงพูดขึ้นหลังจากนึกขึ้นได้ว่าหลงจือหยางต้องการให้คนกลุ่มนี้เคลื่อนไหว เพราะนอกจากจะต้องการจับอีกฝ่ายก็ยังมีเรื่องของจำนวนคนที่เข้าร่วมอีกด้วย
"พี่ไม่ได้เครียดเรื่องนั้นครับ"หลงจือหยางพูดพรางสางผมให้อย่างเบามือจากนั้นก็โน้มใบหน้าก้มดมปลายเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนิ่มมือ
"แล้วเครียดเรื่องไหน"เยว่ชิงเงยหน้าถาม
"เสวียนอวี้มันบอกจะมีลูกกับจิวอิงสิบคน พี่ยอมไม่ได้จริงๆ" เยว่ชิงยกมือตีแขนคนพี่ไปหนึ่งที เรื่องแบบนี้ยังจะขิงกันอีกเหรอเนี่ย นึกว่าตอนนั้นแค่อยากอวดกันเฉยๆ
"ไปอาบน้ำเลยครับ"เยว่ชิงดันหลังหลงจือหยางให้เข้าห้องน้ำ ก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มคลุ่มถึงแก้มขาวๆริมฝีปากภายใต้ผ้าห่มเม้มแน่น
เยว่ชิงนึกภาพตามที่เห็นลูกๆทั้งสิบคนวิ่งเล่นอยู่รอบตัว หัวใจดวงน้อยก็เต้นตุบตับอย่างรุนแรง ผ่านไปสักพักหลงจือหยางก็ออกจากห้องน้ำขึ้นไปนอนสวมกอดคนน้องตามความเคยชิน ใช้ปลายจมูกถูไถดมความหอมของคนรักก่อนจะหลับตาลง
"ทำไมถึงโทรไปบอกแบบนั้นละครับ"จิวอิงที่นั่งบนที่นอนเอ่ยถามหลังจากได้ยินเสวียนอวี้กำลังพูดถึงลูกชายลูกสาวอย่างเมามัน โดยที่ไม่ได้ถามจิวอิงเลยสักคำเดียว
"โถ่อิงอิง น้องไม่รู้อะไรตอนไอ้หยางมันจีบน้องเยว่นะ แถบจะหายใจเข้าก็มีเสียงบอกรักน้องเยว่ หายในออกก็มีเสียงบอกรักน้องเยว่ ยิ่งกว่าพี่อีก"เสวียนอวี้พูดขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆบนเตียง
"วันนี้ลองนอนเตียงเดียวกับพี่ดูนะ รับรองว่าพี่ไม่ทำอะไรน้องแน่ๆ"เสวียนอวี้เอ่ยอย่างมั่นใจ เทคนิคการหลอกล่อของเขามันล้ำเลิศยิ่งกว่าผู้ใดเสียอีก และที่สำคัญอิงอิงของเขาดูหลอกง่ายกว่าเยว่ชิงเยอะเลย
"ครับ"จิวอิงพยักหน้าตอบกลับไป ก่อนจะค่อยๆนอนลงดึงผ้าห่มคลุมถึงคอ เสวียนอวี้กะพริบตาปริบๆ พี่ไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยรึไง
ทางจิวอิงที่มองเสวียนอวี้ทำสีหน้าแห้งเหี่ยวก็ได้แต่ยกยิ้ม เจ้าตัวน้อยนอนตะแคงข้างหันใบหน้าไปทางที่เสวียนอวี้นอน จากนั้นก็ดึงแขนอีกฝ่ายมากอด
จิวอิงซุกหน้าลงที่ท่อนแขนแล้วหลับตาลงกลายเป็นเสวียนอวี้ที่นอนลืมตาตลอดทั้งคืน ตัวน้องนุ่มนิ่มมากอยากจับๆลูบๆดู ตัวน้องหอมมากอยากจูบไปทั่วทั้งตัว
จิวอิงที่นอนอย่างเฝ้าระวังเมื่อได้กลิ่นกายหอมๆของเสวียนอวี้ก็หลับลงอย่างง่ายดาย นอนหลับง่ายจนกระทั่งคนที่นอนข้างๆอิจฉา
ในช่วงเช้าหลงจือหยางนัดเพื่อนคนสนิทที่ไว้ใจได้จริงๆเข้าประชุม อย่างแรกเรื่องหอคอยชั้นบนสุด กลุ่มคนในเงามืดที่ซ่อนตัวจนถึงปัจจุบัน รวมทั้งการรับมือที่จะเริ่มขึ้นตั้งแต่วันนี้
"แกจะบอกว่านั่นคือเทพที่ถูกถีบลงมา"หลงจือหยางพยักหน้าเมื่อเสวียนอวี้ถาม
"งั้นก็ดี อยากลองดีกับเทพดูบ้าง"คุณชายโจวกับคุณชายจ้าวคนเดิมนั่งกอดคอกันอย่างสนิทสนมรักใคร่กันดี พวกเขาตีมือกันเบาๆก่อนจะหนักมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นทะเลาะกัน
คนในห้องประชุมนั่งท้าวคางมองดูเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด เพื่อเป็นการผ่อนคลายความตึงเครียดของสมอง
"โชคดีที่เรามีเจ้าสองคนนี้ บางทีประชุมครั้งหน้าเราควรมีขนมและเครื่องดื่มเพื่อนั่งชม"บุรุษหลายสิบคนในห้องพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง
"หมายความว่าไงคุณชายจ้าว ที่เจ้าเสวียนอวี้นั่นพูด"คุณชายโจวหันไปถามความเห็นจากเพื่อนรักเพื่อนแค้น
"คุณชายจ้าวคิดว่า ถ้ากิลด์หมื่นดาบไม่มีพวกเรา พวกเขาจะเหงามาก"คุณชายจ้าวกล่าวออกมาจากนั้นก็มองไปที่คุณชายโจวที่เอามือสีคางอย่างใช้ความคิด
"อ๋อ เป็นเช่นนี้เอง พวกเราแม่งโคตรสำคัญ ใช่ไหมเพื่อน"คุณชายโจวไม่รอช้ากอดคออีกฝ่ายแล้วยกยอปอปั้นตัวเองเสร็จสรรพ
"แน่นอนเพื่อน"คุณชายจ้าวกอดคอกลับคืน ก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมาพร้อมกัน จากนั้นก็นั่งลงรอรับคำสั่งเพื่อทำภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้
"เอาละ เรามาแบ่งทีมล่ากันดีกว่า"หลงจือหยางแสยะยิ้มมุมปาก ไม่มีใครท้าทายเขามานานแล้วเหมือนกัน แล้วก็...เขาจะทำให้รู้ว่าการท้าทายคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกจะได้รับผลของการกระทำแบบไหน
หลงจือหยางขอความร่วมมือกับเกาเทียนเย่ในการสร้างสนามพลังชั่วคราวบริเวณที่ตั้งกิลด์และแถวๆหอคอย แน่นอนว่าเกาเทียนเย่ไม่ขัดอีกทั้งยังกระจายเกอหลายๆคนที่สามารถใช้ความสามารถของสนามพลังได้ ไปอยู่ประจำจุดต่างๆ
หลงจือหยางค่อนข้างพอใจต่อการกระทำของกิลด์ตำหนักเทพอสูรไม่น้อย ก่อนจะคิดในใจว่าคืนนี้จะมอบคำขอบคุณให้กับเยว่ชิงยังไงดี
"นายคงพอรู้ว่ามีใครบ้างที่อาจจะอยู่ในเงามืด"เสวียนอวี้วางมือลงที่บ่าของหลงจือหยางแล้วบีบมันเบาๆ
"อืม คงไม่พ้นลุงใหญ่"หลงจือหยางพูดออกมาอย่างชัดเจนโดยไม่มีความลังเล เพราะโดยส่วนตัวก็เข้าใจสันดานของคนในตระกูลดีส่วนหนึ่ง
"มั่นใจมากว่าเป็นลุงใหญ่แล้วลุงรองแกละ"
"ขี้ขลาดเกินไป ถ้าอีกคนที่นึกได้ก็คงพ่อฉัน ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ มันก็เป็นหลักฐานสำคัญว่าฐานะพวกเขาไม่ได้มั่นคง"
หลงจือหยางมั่นใจว่าต้องมีคนพวกนี้แน่นอน ลุกใหญ่เกิดก่อนพ่อของเขา อีกทั้งยังมีความทะเยอทะยานที่ได้มาจากปู่ แต่น่าเสียดายที่พลังจิตวิญญาณอ่อนแอไปเล็กน้อย
ในขณะที่พ่อของเขาก็อยากนั่งตำแหน่งตระกูลจนตัวสั่น รอคอยการมอบอำนาจเบ็ดเสร็จไว้ในมือ โดยไม่รู้ว่าถูกชายชราที่เป็นพ่อแท้ๆหลอกใช้อีกที อย่างตาแก่นั่นไม่มีทางส่งมอบอำนาจให้ใครในเร็วๆนี้แน่ ตราบใดที่อายุขัยเพิ่มมาหลายพันปี
ในทางกลับกันเมื่อหลงจือหยางไม่รับตำแหน่ง ตระกูลหลงก็ยังยืนได้อย่างมั่นคงในฐานะที่เขามีอิทธิพลมากที่สุดในโลก หรือถ้าเขาตั้งใจรับตำแหน่งผู้นำจริงๆตระกูลหลงก็จะพุ่งทะยานอำนาจไปไม่น้อย
แถมคนปู่ก็คงไม่คิดจะกำจัดเขาง่ายๆเพราะเยว่ชิงเป็นตัวแปรสำคัญ ทั้งหลานชายหลานสะใภ้ต่างก็เป็นผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งมากที่สุดในโลก ชื่อเสียงตระกูลและอำนาจของตระกูลก็เพิ่มขึ้น


[พลังวิญญาณผันผวนไม่ทราบแหล่งที่มาชัดเจน มีการเชื่อมต่อภายใน ระบบถูกรบกวนชั่วคราว]
"อื้อ"เยว่ชิงครางรับในลำคอเมื่อได้ยินเสียงระบบดังขึ้น ก่อนจะเห็นแสงจากระบบกะพริบวิบวับ หลงจือหยางกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น
"ตื่นแล้วเหรอ"เยว่ชิงพยักหน้างึกงักก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง หลงจือหยางลุกขึ้นก่อนจะเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวและมุ่งตรงไปยังห้องครัว ทำกับข้าวเอาใจเมียรัก
"ระบบเกิดอะไรขึ้น"เยว่ชิงมองหลงจือหยางออกไปไกลสายตาก็เอ่ยกับระบบ ได้ยินเพียงเสียงซ่าๆที่ดังขึ้นเป็นระยะราวกับฝนกำลังเทกระหน่ำลงมา
[รอสักครู่]
ร่างกายของเยว่ชิงวูบไหวราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับลงมาที่ศีรษะจนหนักอึ้งไม่สามารถประคองร่างกายและความคิดได้ก่อนจะวูบหลับลงไป
เยว่ชิงปรากฏตัวในที่ว่างเปล่า มีเพียงสีขาวดำที่กำลังถ่ายทอดออกมาให้เห็น ไม่นานเจ้าตัวก็ได้ยินเสียงของแตกกระจายที่ชั้นบน
เยว่ชิงเดินขึ้นบันได้บ้านราคาแพงก่อนจะทะลุประตูเข้าไปด้านใน เยว่ชิงมองเห็นแค่ลำตัวก็รู้ว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งแต่ใบหน้ากับขมุกขมัวไปด้วยหมอกหนาทึบสีดำ
"แม่งเอ๊ยไอ้แก่ คิดจะให้ตระกูลหลบอยู่ใต้ปีกรึไง"เยว่ชิงสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินประโยคนี้ออกมา ไม่นานร่างกายของคนตรงหน้าก็มีหมอกควันดำลอยออกมา จนกลายร่างเป็นใบหน้ากลมๆใบหนึ่ง มันฉีกยิ้มกว้างแบบไม่มีฟันไม่มีอะไรมีแต่เสียงในความว่างเปล่า แต่เยว่ชิงดันได้ยินทุกคำพูด
"อยากเป็นใหญ่ ก็แค่ร่วมมือกับข้า"มันพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับทุกอย่างบนโลกนี้หยุดนิ่ง
"เจ้าเป็นใคร"อีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"ส่วนลึกในจิตใจของเจ้า"มันตอบก่อนที่เยว่ชิงจะไม่สามารถรับฟังสิ่งใดได้อีก ร่างกายลอยหวือไปยังที่แห่งใหม่ เยว่ชิงจับสังเกตถึงบางอย่าง ยิ่งมีความเกลียดชังมากเท่าไหร่เจ้าใบหน้ากลมๆก็จะมีขนาดใหญ่ตามไปด้วย
มันออกมาจากร่างกายของมนุษย์คนแล้วคนเล่า เยว่ชิงมึนงงสับสนก่อนที่ร่างกายจะถูกดึงกลับ
"แฮ่กๆมันคืออะไรระบบ"เยว่ชิงมั่นใจว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพหลอน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขามันกรีดร้องราวกับถอยห่าง อย่าได้ลืมเชียวว่าเขามีส่วนหนึ่งที่เป็นถึงเทพอสูร แต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวและข่มขวัญเขาได้
[ในอดีตกาลตั้งแต่เกิดดันเจี้ยนและหอคอย พลังวิญญาณที่มันมอบให้มนุษย์ผ่านรูปแบบจิตวิญญาณมีเศษเสี้ยวของหอคอยชั้นบนสุด มันฝังอยู่ภายในจิตใจของมนุษย์]
เยว่ชิงชะงัก เหมือนมันมอบความหวังและพลังอันยิ่งใหญ่เอาไว้ให้ แต่สุดท้ายมันกลายเป็นกับดักที่ฝังพวกเขาทุกคน
[ตราบใดที่มีความเกลียดชังอยู่เต็มอก ทะเยอทะยานจนเกินพอดี มันจะปรากฏตัวออกมา]
เยว่ชิงพยักหน้าเข้าใจ เขาผ่านการมองเห็นมาแล้ว มันเป็นไปตามที่เยว่ชิงพูด
[ตราบใดที่มนุษย์ร่วมมือกันอย่างดีฝั่งเราจะชนะ มันจึงต้องการความร่วมมือจากมนุษย์คนอื่นๆให้หักหลังกันเอง สุดท้ายเมื่อทุกคนตายเจ้าตัวที่อยู่ชั้นบนสุดจะเป็นฝ่ายชนะ]
"ทำไมมันมั่นใจว่ามนุษย์จะร่วมมือ"เยว่ชิงกระซิบเสียงแผ่วเบาราวกับเลื่อนลอย ไม่มีใครยอมรับความจริงนี้ได้หรอก ความจริงที่ว่าพวกเขาต่างก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น
[กิเลสความโลภไม่สิ้นสุด]ระบบบอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะมอบภารกิจให้แล้วหายไป
" ภารกิจพิเศษ
ถล่มดันเจี้ยนและหอคอย
ข้อกำหนด
:ถล่มดันเจี้ยนให้มากกว่าสิบแห่ง
:ปิดฉากหอคอยแต่ละชั้น จนถึงชั้นที่19
รางวัลภารกิจ:กำหนดความงามได้สองอย่างระดับเพชรและpoint ตามความสำเร็จ "
ระบบรีบกลับคืนหน้าผาก่อนที่จะปรากฏร่างโปร่งแสงของจิ้งจอกและแมว ทั้งสองคนกุมมือกันแน่นเมื่อรับรู้เรื่องราวผ่านระบบ
"หากเป็นแบบนี้ต่อไป"คนทั้งคู่รู้สึกกระวนกระวายจิตใจเป็นอย่างมาก ลูกชายของเขาเพิ่งมีความสุขได้ไม่นานจะถูกพรากความสุขไป ไม่ว่าพ่อแม่คนไหนก็ไม่ยอมทั้งสิ้น
"ไม่น่าจะมีปัญหา การที่อีกฝ่ายยืดระยะเวลาสี่เดือนต่อหนึ่งชั้น แสดงว่าพลังของมันยังไม่แข็งแกร่งพอ"ระบบเอ่ยขึ้นอย่างใช้ความคิด
"งั้นเยว่ชิงลูกเราละ"เจ้าแมวสีขาวถามอย่างเป็นห่วงตอนนี้วิญญาณของพวกเขาเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงให้กับเปาเป่าตัวน้อย หากอีกฝ่ายไม่อยู่กับเยว่ชิงเขาก็จะไม่ได้อยู่ด้วย
"ไม่น่าจะมีปัญหา"ระบบเอ่ยอย่างมั่นใจแต่สายตาก็หลุกหลิกไม่น้อย อย่าลืมว่าเขาเป็นคนที่แทรกพลังวิญญาณบนโลกนั้นไปบางส่วน เหล่าเกอได้ถูกปลุกสัญชาตญาณกันหมด
และที่สำคัญเยว่ชิงเป็นถึงเทพอสูร ขนาดเทพอสูรยังมีความหวาดหวั่นต่อสิ่งนั้น ระบบกังวลว่าอีกฝ่าย จะเป็นเทพเช่นกัน แต่เป็นเทพที่เป็นมนุษย์มาก่อน
เนื่องจากสัตว์อสูรแต่ละตัวไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆแต่มันไม่ใช่กับมนุษย์
ระบบตั้งใจจะวนกลับไปยังดินแดนเทพเพื่อสืบข่าวว่ามีเทพองค์ใดที่ถูกจองจำในช่วงหลายแสนปี เทพที่มีพลังแกร่งกล้ามากพอที่จะสร้างหุ่นจำลองขึ้นเพื่อกักขังตัวเองเป็นฉากหน้าแต่จิตวิญญาณอยู่บนหอคอย
"งั้นก็ไปหาลูกเขยกัน ถึงจะสิ้นเปลืองพลังไปเล็กน้อยก็ตาม คิดว่าไง"หนึ่งจิ้งจอกหนึ่งแมวพยักหน้า พลังจากร่างกายของพวกเขาไหลรินไปที่ระบบก่อนจะปรากฏตัวในหัวสมองของหลงจือหยางที่นั่งทำงานในห้อง
พอเยว่ชิงตื่นขึ้นมากินข้าวเสร็จก็กระตือรือร้นอยากจะออกไปทุบตีดันเจี้ยน ในฐานะสามีที่รักภรรยามากก็ย่อมตามใจ ปล่อยภรรยาไปกับเกอหลายสิบคน
หลงจือหยางปวดหัวจี๊ดก่อนจะได้ยินเสียงเรียกว่าลูกเขยอยู่หลายครั้งจนขนลุกซู่ ไม่ใช่ว่าเยว่ชิงถูกเขารังแกหนักจนต้องปักธูปฟ้องพ่อตาแม่ยายใช่ไหม
"ลูกเขย ตายแล้วเห็นแม่ยายแล้วเคลิ้ม สวยสินะจ๊ะ ถ้าตอนนั้นเราโตสาบานเลยเป็นสามีแม่แน่นอน"เผอิญแม่ชอบคนหล่อ ตราบใดที่มีดีแค่หน้าตาแม่ก็พร้อมกระโจนเข้าใส่
"ที่รักแบบนั้นไม่ได้สิ"คนเป็นพ่อชะงักกุมมือแม่แมวสีขาวสะบัดหางฟูฟ่อง จิ้งจอกหนุ่มก็คว้าหางคนรักไว้
"อ่า พวกคุณนี่เอง"หลงจือหยางพยักหน้าก่อนจะนึกออกว่าเคยเห็นสองคนนี้ที่ไหน สองสามีภรรยาที่โอ้อวดลูกจิ้งจอกของตัวเองว่าดียังงั้นดียังงี้ในดันเจี้ยน จนหลงจือหยางรู้สึกเอือมระอาแต่ก็ไม่ได้ไล่อีกฝ่ายออก
ส่วนหนึ่งเพราะอยากรู้เรื่องราวครอบครัวของอีกฝ่ายแบบที่หลงจือหยางไม่เคยสัมผัส จากนั้นก็กลายเป็นเหม็นขี้หน้าจิ้งจอกน้อยเพราะอิจฉา ไม่คิดเลยว่าโตมาจะทำทุกวิธีทางล่อลวงจิ้งจอกตัวนั้นขึ้นเตียง
"ฟังไว้ดีๆนะพวกเรามีเวลาไม่มาก"หลงจือหยางพยักหน้าอย่างว่าง่าย ถ้าคนในตระกูลมาเห็นก็คงเขวี้ยงโต๊ะตัวใหญ่อย่างอารมณ์เสีย
บัดซบ...ผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิงมันจนเชื่อฟังขนาดนี้
หลงจือหยางฟังจบก็ยังไม่คลายหัวคิ้วที่ขมวดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา
"ผมจะไม่ปล่อยให้เยว่ชิงเป็นอะไรไปเด็ดขาด ผมสาบาน"สองสามีภรรยามองลูกเขยด้วยสายตาที่พึงพอใจ ก่อนจะกำชับอย่างดีเพราะไม่ยากให้เยว่ชิงรู้ เด็กน้อยควรเสียใจเรื่องพวกเขาแค่ครั้งเดียว ไม่ควรเสียน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ได้ครับ หากมีโอกาสผมหวังว่าจะได้เจอพวกคุณ"
"เรียกพ่อแม่ได้แล้วลูกเขย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"หลงจือหยางรู้สึกอุ่นวาบในใจก่อนจะพยักหน้า
"ครับพ่อ แม่ ผมจะดูแลน้องอย่างดี อยู่ทางนั้นได้โปรดดูแลตัวเอง"ภาพสองสามีภรรยาสลายหายไป ทิ้งหลงจือหยางที่หนักอึ้งไปทั้งตัวยกมือเสยผมอย่างคิดมาก
เขาไม่มีทางรู้เลยว่าเป็นใครบ้าง เพราะจิตวิญญาณเชื่อมต่อกับหอคอย คนพวกนั้นก็ไม่รู้ว่ามีใครบ้าง มีเพียงภารกิจที่ทางหอคอยมอบให้ทำเท่านั้น
"มันยากตรงที่ไม่รู้ว่าใคร"หลงจือหยางกัดริมฝีปากก่อนจะเรียกคนสนิทเข้ามาหาเพื่อประชุมและเร่งรัดให้มีการโจมตีคอหอยชั้นถัดไปที่เร็วยิ่งขึ้น โดยใช้เสียงสนับสนุนจากกิลด์และตระกูลอื่นๆ
ไม่ว่าใครก็อยากได้ผลประโยชน์รวมทั้งความแข็งแกร่งที่เพิ่มมากขึ้น ไม่งั้นเจ้าหอคอยนั้นคงไม่เล่นกับความโลภของมนุษย์แน่นอน
จนมันหลงลืมไปว่า ความโลภก็จะย้อนเข้าหาตัวเองเช่นกัน
หลงจือหยางส่งเรื่องนี้ให้กับเสวียนอวี้โดยมีการประชุมภายในก่อนจะยื่นคำร้องไปที่ร้อยสามเสาหลัก แน่นอนว่าพวกเขาไม่เข้าใจตราบใดที่เราไม่เร่งขึ้นชั้นสูงๆเราจะยังมีเวลาปรับปรุงความแข็งแกร่งเสมอ
หลงจือหยางรู้ดีว่านั่นคือจิตสำนึกดั้งเดิมของจิตวิญญาณที่หอคอยยังควบคุมได้ จนตอนนี้มีหลายคนได้หลุดพ้นออกมาแล้วอย่างเช่นหลงจือหยางและเกอทั่วโลกจากการแทรกแซงของระบบ
"คิดอีกมุมหนึง ในสิบห้าวันสุดท้ายที่เราเข้าหอคอย จู่ๆดันเจี้ยนก็ปรากฏขึ้นและเกทแตกอัตโนมัติ อะไรจะเกิดขึ้น ในตอนนี้อย่าลืมว่าดันเจี้ยนมันผุดขึ้นทั่วโลกแล้วนะครับ"นี่คือคำแถของหลงจือหยางที่ทำให้ผู้คนต่างคล้อยตาม
ทางร้อยสามเสาหลักเองก็ชะงัก มันจริงอย่างที่หลงจือหยางบอก ในชั้นที่สิบพวกเขาต่างก็อยู่ในนั้นถ้าไม่มีเกอเหล่านี้คนข้างนอกคนตายหมดแล้วจะมีประโยชน์อะไรถ้าชนะมันมาได้ แต่เหลือคนแค่นิดเดียว
ในขณะที่ทางกิลด์และตระกูลก็กระหายต่อสินสงครามที่จะได้รับ พวกเขาไม่อยากตามหลังหลงจือหยางมากเกินไป การที่เจ้าตัวเสนอแบบนี้มันมีความหมายว่าหลงจือหยางต้องการยกระดับคนของตัวเองโดยเร็วที่สุด
ช่องว่างระหว่างอันดับหนึ่งกับอันดับสองแทบจะเทียบกันไม่ติดอยู่แล้ว กลายเป็นเฉินอีลงมติเห็นด้วยแทบจะทันที ตามด้วยเสียงสนับสนุนจากคนอื่นๆอย่างกระตือรือร้น
"งั้นชั้นที่สิบเอ็ดจะเริ่มเมื่อไหร่ดี"ที่ประชุมได้เปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา ทุกสายตาหันไปมองหลงจือหยางอย่างพร้อมเพรียง
"เราจะไม่บุกเข้าไปทั้งหมดแต่เป็นการจับฉลากเพื่อความเท่าเทียมในสงคราม กิลด์อันดับหนึ่งจะร่วมมือกับตระกูลระดับล่างๆในชั้นที่สิบเอ็ดเอง ส่วนชั้นอื่นๆก็ตกลงกันเอาเอง"
ทุกคนตาวาว กล่าวได้ว่าระดับชั้นที่เพิ่มสูงขึ้น ของรางวัลก็ดีตามไปด้วย
หลงจือหยางยกยิ้มมุมปาก เจ้านั่นใช้ประโยชน์จากความโลภของมนุษคย์ได้แต่ควบคุมได้ไม่กี่คน ในขณะที่หลงจือหยางรู้วิธีชักนำความโลภของคนที่ทรงพลังได้ทันที
จบชั้นที่สิบเอ็ดเมื่อไหร่ เชื่อสิ ไม่เกินหนึ่งเดือนกลุ่มต่อไปก็เข้าไปแล้วละ ทีนี้เขาก็ไม่ต้องลงแรงมากนัก รอคอยกลุ่มในเงามืดเคลื่อนไหวเพื่อขัดขวางพวกเขาดีกว่า


ตลอดช่วงเช้าที่ดวงอาทิตย์ทำหน้าที่ของมัน หลงจือหยางนั่งกระดิกขาบนเก้าอี้ ภายในห้องมืดมิดมีแสงสว่างเล็กน้อย ด้านในมีชายชุดดำที่สภาพใกล้ตายเต็มทนนอนกระจัดกระจายกัน
หลงจือหยางปิดปากหาวก่อนที่คนของตัวเองจะรวบรวมรายชื่อของคนที่มุ่งเป้ามาที่ตน
"มีอะไรจะสั่งเสียไหม"ภายในห้องที่เงียบงันน้ำเสียงที่หลงจือหยางใช้มันยิ่งเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ปุถุชนทั่วไปยอมศิโรราบต่อราชาเบื้องหน้าอย่างแท้จริง แต่นั่นสำหรับคนทั่วไป ไม่ใช่ทาสของนายท่านของพวกมันที่ตอนนี้ไร้สติ
ร่างกายของผู้ที่ถูกกระทำต่างบิดเบี้ยวไม่น่ามีชีวิตรอดเกินสองชั่วโมง แต่คนเหล่านี้ไม่เพียงแต่ไม่ร้องออกมา ดวงตาสีแดงกล่ำไม่ใช่ดวงตาปกติของคนส่งแรงอาฆาตมาเนืองๆ
"น่าสนใจจริงๆ"หลงจือหยางพูดเสียงต่ำ ดาบขนาดใหญ่ปรากฏที่ด้านหลังก่อนจะพุ่งออกไปตามเจตจำนงของผู้ใช้เสียบเข้าที่ลำคอของเหยื่อ เลือดสีแดงไหลทะลักออกมาเสี้ยวพริบตาลมหายใจก็ดับลง
ดวงตาสีแดงกล่ำคืนสภาพเป็นดวงตาปกติ ร่างกายของมันค่อยๆสลายกลายเป็นเถ้าธุลี พลังวิญญาณค่อยๆลอยออกไปและทิศทางนั้นคือทางหอคอย
หลงจือหยางพยายามดึงพลังวิญญาณเข้ามาในดาบแต่จิตวิญญาณนั้นขัดขืนก่อนจะหายลับไปที่หอคอย
"ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง"ยามที่พลังวิญญาณเข้าสู่ร่างกายลอยมาจากพื้นที่ห่างไกลจากหอคอย ผู้ที่สร้างหอคอยขึ้นมาด้วยพลังอันน้อยนิดของตัวเองก็ยิ่งไม่พอใจ
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หมากของเขาไม่เป็นไปตามที่หวัง เขาคนนี้ที่ก้าวข้ามความอมตะขึ้นมาเป็นเทพองค์หนึงได้สำเร็จ
"เป็นเรื่องจริงๆ"หลงจือหยางพึมพำออกมาสายตามองไปที่ยอดบนสุดของหอคอย จากนั้นสายตาก็ไปตกกลุ่มคนที่เหลือ ถ้าฆ่าทิ้งพลังวิญญาณก็จะคืนกลับไปที่หอคอย มีแต่จะทำให้หอคอยแข็งแกร่งขึ้น
"ไหนๆก็ไหนๆจัดการตระกูลหลงไปพร้อมเรื่องนี้เลยดีกว่า"หลงจือหยางผู้ชายเจ้าเล่ห์ผู้มากแผนการได้เดินทางออกจากห้องมืดแล้วไปนั่งประชุมลับๆกับกลุ่มคนสนิท ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันก่อนจะตกลงอย่างง่ายดาย ใครใช้ให้หลงจือหยางมีสีหน้าเจ้าเล่ห์ตัวพ่อขนาดนั้นกันเล่า
"แผนการก็ประมาณนี้"ทุกคนได้ฟังถึงแผนการคร่าวๆก็ได้แต่ร้องซี้ดในใจ นี่มันไม่ใช่แค่ล่มจมแค่ตระกูลเดียว แต่มันคือลากคนกลุ่มหนึ่งไปตายด้วยกัน
เป้าหมายของหลงจือหยางเป็นตระกูลหลง และคนในตระกูลหลงคือกลุ่มคนพวกนั้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป หลงจือหยางจะกลายเป็นฮีโร่ของผู้คนอีกครั้ง ในขณะผู้ที่เกี่ยวข้องกลายเป็นตัวหายนะของผู้คน
"ประกาศเรื่องนี้ออกไป ได้เวลาโต้กลับแล้ว"สิ้นคำพูดของหลงจือหยาง ผู้ที่เข้าร่วมประชุมได้แต่มุมปากกระตุก โต้กลับอะไรกัน ตอนที่เจ้าพวกนี้โผล่มาไม่ใช่พวกเรารึไงที่กระทืบพวกนั้นราวกับกระสอบทราย จะมาโต้กลับอะไรอีก เล่นสนุกก็พูดไปเถอะ
"รอชมความสนุกได้เลย"เสวียนอวี้ให้ความมั่นใจ เจ้าตัวรีบติดต่อสำนักข่าวก่อนจะร่ายรายละเอียดลงไป ไม่นานเมื่อเกิดการกระจายของแหล่งข่าวที่มีความน่าเชื่อถือรับรองโดยกิลด์หมื่นดาบผู้คนก็ตื่นตระหนกตกใจไปตามๆกัน
"รายการถ่ายทอดสดนายจะไปไหม"เสวียนอวี้หันมาถามหลังจากได้รับสายโทรศัพท์จากสำนักข่าวที่ใหญ่ที่สุด
"ได้โอกาส ก็เล่นใหญ่หน่อยแล้วกัน"พวกเขาสบตากันและกันก่อนจะหัวเราะออกมา เล่นใหญ่เรื่องอะไรถ้าไม่ใช่เรื่องตระกูลหลง
"ยินดีต้อนรับผู้ชมทุกท่านเข้าสู่รายกาย รู้ข่าวทันเหตุการณ์ ตอนนี้เราอยู่กับผู้นำกิลด์หมื่นดาบ ท่านหลงจือหยางแล้วนะคะ"นักข่าวสาวเอ่ยทักทายกับหลงจือหยางที่เป็นแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์
"สวัสดีครับ"หลงจือหยางเอ่ยทักทายทั้งนักข่าวและผู้ชม ที่ตอนนี้ยอดชมการถ่ายทอดสดทะยานขึ้นหลักสิบล้านอย่างรวดเร็ว
"ท่านหลงจือหยางหล่อมาก โฮก"
"รายกายถ่ายทอดสดโคตรดีโดยเฉพาะแขกรับเชิญ"
"ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ สาเหตุที่รู้เรื่องราวเล่านี้เริ่มจากที่ไหนคะ"
"ผมบอกตามตรงว่ามาจากดันเจี้ยนพิเศษครับ เป็นดันเจี้ยนพ่อมดแห่งความตาย ตอนนั้นพวกเราได้เจอดวงตาคู่หนึ่ง แน่นอนว่าดวงตานั้นเป็นสิ่งที่อยู่บนหอคอยชั้นบนสุด"หลงจือหยางค่อยๆบรรยายถึงดวงตาคู่นั้น
"เชี่ย มันต้องน่ากลัวแน่ๆ แค่ฟังยังกลัวเลย"
"สิ่งนั้นมีอำนาจมากเกินไป คิดดูสิ มันไปโผล่ที่ดันเจี้ยนได้ด้วย"
"โชคดีไหมที่ไม่ใช่กิลด์อื่นไปพบ"
"มาในส่วนของผู้คน ท่านหลงจือหยางพอจะมีตัวอย่างให้ดูไหมคะ"นักข่าวสาวเอ่ยถาม ถึงผู้คนที่วิปริตถูกควบคุมโดยหอคอยอย่างเต็มรูปแบบ
"แน่นอนครับ เพื่อป้องกันคนไม่เชื่อ นอกจากจะมีพยานก็มีหลักฐานด้วยครับ"หลงจือหยางส่งสัญญาณให้นำกลุ่มคนเข้ามา
"กรี้ดดด ขออภัยค่ะท่านหลงจือหยาง"นักข่าวเป็นคนแรกที่กรีดร้องออกมา สภาพร่างกายบิดเบี้ยวดวงตาแดงดั่งเลือดไม่ว่าใครก็ตกใจทั้งนั้นแหละ
"ไม่เป็นอะไรครับ"หลงจือหยางพยักหน้า รายการถ่ายทอดสดก็ประมาณนี้
"กรี้ด กูกรี้ดตามนักข่าว"
"น่ากลัวไปไหม นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะ"
"น่ากลัวมากจริงๆ"
"อย่างที่ผู้ชมเห็นนะคะ ผู้คนที่ถูกพลังของหอคอยควบคุม แล้วเราจะป้องกันได้ยังไงบ้างคะ"
"อย่างที่ทุกคนเห็นนะครับ เราทำได้แค่จับตัวเขาเอาไว้เท่านั้น เนื่องจากมีหนึ่งคนที่คลุ้มคลั่งรุนแรงจนคนของผมตัดสินใจปลิดชีพอีกฝ่าย แต่พลังวิญญาณของคนๆนั้นดันลอยไปที่หอคอย"
"นั่นหมายความว่าถ้าพวกเขาตาย พลังวิญญาณของพวกเขาจะถูกสูบไปที่หอคอยทั้งหมด และหอคอยจะแข็งแกร่งขึ้น"
"นะ..นั่นไม่ใช่เรื่องดี"นักข่าวระร่ำระรักเอ่ยออกมา ถ้ายิ่งแข็งแกร่งการต่อสู้ก็ลำบากมากขึ้นและความเสียหายจะเกิดกับทางฝั่งมนุษย์มากกว่า หากคนเก่งๆตายหมดมนุษย์ทุกคนบนโลกจะต้องตาย
"ยากจะหลีกเลี่ยงครับ แต่เราเฝ้าระวังกันได้ เพราะผมให้ทางกิลด์ตรวจสอบแต่ละคนเรียบร้อยว่าเป็นใครมาจากไหน"หลงจือหยางยื่นแผ่นกระดาษรายชื่อให้กับนักข่าว
"ทุกวันนี้ก็นอนระแวงอยู่แล้ว พวกเราจะได้อยู่อย่างสงบตอนไหน"
"ต้องขอบคุณท่านหลงจือหยางจริงๆที่คอยสอดส่องให้พวกเรา"
"คนอื่นๆมีสิทธิ์ตายถ้าเข้าใกล้คนเหล่านั้น"
"ควรออกห่าง และหวังว่าร้อยสามเสาหลักจะลงมือทำอะไรสักอย่าง"
"เห็นด้วยกับเมนต์บน"
"นี่มัน"นักข่าวมือสั่นเล็กน้อยเมื่อรายชื่อนับร้อยมีแต่ตระกูลใหญ่ๆทั้งนั้นที่ชุบเลี้ยงมา
"กล่าวออกมาเถอะครับ ผมยินดีตอบทุกข้อสงสัย"หลงจือหยางเอ่ยอย่างใจกว้าง เมื่อทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขาวางแผนเอาไว้ ไม่งั้นจะเอารายชื่อมาทำไมล่ะ
"รายชื่อเหล่านี้มีแต่ของตระกูลใหญ่ทั้งนั้นเลยนะคะ"นักข่าวพูดออกมาอย่างไม่สบายใจ
"อะไรนะ ตระกูลใหญ่"
"อะไรกันเนี่ย ไม่ใช่คนพวกนี้มีทรัพยากรที่ดีกว่าคนทั่วไปรึไง"
"ครับ ถ้ามองในแง่ดีคือพวกเขาทำด้วยตัวเขาเอง แต่ว่า...ถึงแม้ผมจะแยกออกจากตระกูลหลงอย่างชัดเจนเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่ก็คุ้นเคยการปกครองแบบตระกูลดี ถ้าคนมีอำนาจในตระกูลไม่สั่ง คนเหล่านี้ไม่มีทางลงมือ"
เพล้ง!!!ในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบงัน เมื่อผู้เฒ่าตระกูลหลงคว้าไม้เท้ากระแทกแจกันหรูราคาหลายล้านในพริบตา ผู้คนในห้องต่างก็หยุดหายใจชั่วขณะ
"ดูมัน!ไอ้หลานไม่รักดี มันบอกว่าแยกจากตระกูลเราชัดเจนเมื่อสิบปีก่อน"ผู้เฒ่าหลงแทบจะลมจับ เมื่อหลงจือหยางป้ายความผิดลงที่ตระกูลหลงชัดเจน ต่อให้ไม่ผิดก็ไม่มีใครเชื่อ หรือต่อให้ผิดจริง แซ่หลงคนเดียวที่จะรอดคือหลงจือหยาง
"หมายความว่าถ้าตระกูลหลงทำผิด ท่านหลงจือหยางจะไม่ช่วยเหลือใช่ไหมคะ"นักข่าวเอ่ยถามเพื่อให้ผู้ชมสบายใจไปพร้อมกับเธอ ขนาดคนในห้องยังรู้สึกอกสั่นขวัญหายเลย
"ท่านหลงจือหยางไม่มีทางช่วยพวกนั้นอยู่แล้ว"
"ท่านหลงจือหยางเป็นวีรบุรุษสำหรับพวกเรา"
"คนในตระกูลหลงมีอะไรดี ถ้าดีจริงท่านหลงจือหยางคงไม่แยกตัวออกมา"
"แน่นอนครับ ลองคิดง่ายๆถ้าผมอยู่ฝั่งเดียวกับคนทำผิด ไหนจะดันเจี้ยน ไหนจะหอคอย จุดจบของพวกเราทุกคนย่อมเป็นความตายอยู่แล้ว"
"อย่าได้คิดว่าเรื่องที่ผมทำเป็นการทำเพื่อทุกคนเลยนะครับ ให้คิดแค่ว่าผมเองก็กลัวที่จะตายจะดีกว่า ผมไม่ใช่วีรบุรุษของผู้คนหรอก"หลงจือหยางพูดอย่างถ่อมตัว ยิ่งถ่อมตัวมากเท่าไหร่ ผู้คนจะสรรเสริญมากเท่านั้น แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาต้องการเสียงของผู้คนสนับสนุนเขาให้มากที่สุดเพื่อจะกวาดร้างเรื่องราวเหล่านี้
เขายังไม่ทันได้มีซาลาเปาน้อยกับเยว่ชิง ไม่มีทางที่คนอย่างหลงจือหยางจะยอมตาย
"ท่านหลงจือหยางช่างถ่อมตัว"
"อย่าถ่อมตัวไปเลยท่านหลงจือหยาง พวกเรายืนเคียงข้างท่านเอง"
"พวกเราจะสนับสนุนให้เอง"
"แล้วเราจะมีทางรู้ไหมคะ ว่าใครถูกควบคุมไปแล้วบ้าง ที่ไม่ใช่แค่แสดงอาการชัดเจน"
"อันนี้ตอบยากจริงๆครับ อย่างรายชื่อที่ให้ไปพวกเขาถูกตีตราบัตรประจำตัวว่าเป็นเด็กกำพร้ากันหมด ทางกิลด์เองกว่าจะสอบสวนได้ขนาดนั้นก็ใช้เวลาไปไม่น้อยเหมือนกัน"
"แต่ว่าทางกิลด์หมื่นดาบกับตำหนักเทพอสูรไม่ได้นิ่งนอนใจหรอกนะครับ พวกเราจะตรวจสอบให้หนักมากขึ้นแล้วจะแจ้งทันที"
"โดยส่วนตัวที่ออกมาให้ข้อมูลเพราะอยากให้ระวังตัวกันไว้ครับ ตอนนี้ไม่ใช่แค่กิลด์หรือร้อยสามเสาหลักและบางตระกูลที่เป็นอันตรายต่อชีวิต ยังรวมไปถึงบุคคลธรรมดาที่มีความสำคัญ"
"อาจจะเป็นอาจารย์ภาคมหาลัย วงการแพทย์อะไรแบบนี้ครับ"
"ขอบคุณท่านหลงจือหยางมากเลยนะคะที่ออกมาให้ข้อมูลและเตือนถึงการเฝ้าระวังคนแปลกหน้าในช่วงนี้"
"ขอบคุณเช่นกันครับ"
เมื่อจบการถ่ายทอดสดที่สะเทือนไปทั่วทั้งโลก แท็กในเว็บสื่อสารชื่อดังก็เต็มไปด้วยแท็กกลุ่มกบฏ ผู้คนทั่วโลกตื่นตระหนกในเรื่องนี้
กลุ่มคนที่หลงจือหยางบอกว่าจะเป็นเป้าหมายอย่างแพทย์อาจารย์ก็มีหลายกิลด์ส่งคนไปดูแล เพื่อเป็นการแสดงออกว่ายืนเคียงข้างหลงจือหยางแถมยังได้ใจผู้คนไปเต็มๆ
ตามด้วยเสียงเรียกร้องถึงรายชื่อนับร้อย ทางหลงจือหยางเองก็ยินดีเพื่อให้ผู้คนได้ระวังคนกลุ่มนี้ไว้ก่อน และคนในตระกูลบางตระกูลอาจจะได้กวาดล้างครั้งใหญ่


เป็นไปตามที่หลงจือหยางคาดการณ์ ดังนั้นจึงมีการเรียกประชุมห้องโถงใหญ่ที่มีเก้าอี้เสริมเข้ามาอีกหลายร้อยตัว ผนังห้องด้านหน้ากำลังฉายถึงข่าวเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา
"อย่างที่เห็นว่ามีหลายตระกูลล่มสลายและผู้สูญหายที่คาดว่าจะเป็นกลุ่มกบฏ อีกทั้งร้อยสามเสาหลักยังเสียชีวิตไปหลายสิบคน บางคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย"
"ข้อมูลตรงนี้กล่าวได้ว่าผู้คนกลุ่มนั้นเป็นกบฏและเป็นการประกาศสงครามกับทางเราอย่างชัดเจน คาดว่าน่าจะลงมือในเร็ววัน"
"วันนี้นอกจากจะร่วมไว้อาลัยแล้ว กิลด์ของเรากับอัศวินสีชาดจะต้องคอยปกป้องผู้คนที่มาร่วมงาน"
เสวียนอวี้แจกแจงรายละเอียดก่อนจะแบ่งเป็นกลุ่มๆเพื่ออยู่ตามพื้นที่ต่างๆ ในขณะที่เกอบางคนอยู่ตามจุดที่กำหนดตามระยะทางที่สามารถครอบคลุมได้ อย่างเกาเทียนเย่เองก็มีอาณาเขตกว้างจึงเลือกที่จะอยู่ในกิลด์แทน
"ถ้าเป็นไปตามที่คาดการณ์ มีโอกาสที่วันนี้จะถูกปั่นหัวมากที่สุด พวกมันอาจจะไม่รอเวลา ฝากด้วยนะ"เสวียนอวี้ย้ำอีกครั้งเป็นอันจบการประชุม ก่อนที่รถจะเคลื่อนที่ไปลานกว้างเพื่อเข้าร่วมพิธีไว้อาลัยให้กับสมาชิกร้อยสามเสาหลักที่เสียชีวิตไป
ในส่วนของตระกูลที่ล่มสลายหรือผู้คนที่ถูกฆ่าจะถูกจัดพิธีในประเทศของตัวเอง อย่างตระกูลเบลซจากประเทศA และตระกูลผู้ใช้คทาในประเทศอื่นๆ
ผู้คนหลายพันคนเดินทางเข้าร่วมพิธีไว้อาลัย หลงจือหยางจูงมือคนรักอย่างเยว่ชิงในชุดสุภาพยืนด้านหน้าสุด เมื่อเห็นเฉินจงอีก็พยักหน้าทักทายไปหนึ่งที
"เสียใจด้วยนะ"หลงจือหยางกับเยว่ชิงเอ่ยพร้อมกัน หวังจีเว่ยพยักหน้าดวงตาแดงก่ำ ขอแค่ได้แก้แค้น ได้ฆ่ามันเองกับมือ เขาคงจะปล่อยวางความแค้นลงได้บ้าง
"ตอนนี้ได้เวลาตามสมควรแล้ว"พิธีกรเตรียมเริ่มพิธีการเมื่อเห็นผู้คนทยอยเดินเข้างานกันจนหมดแล้ว แต่ยังไม่ทันพูดจบ ดันเจี้ยนขนาดใหญ่ก็ปรากฏ ก่อนที่ชายชุดดำใบหน้าที่คุ้นเคยจะเดินออกมา หนึ่งในกบฏหวังเซียวหมิง
"ไอ้สารเลว"หวังจีเว่ยเตรียมพุ่งเข้าใส่ แต่เฉินจงอีคว้าเอวไว้ได้ทัน
"อย่าวู่วาม หมอนั่นไม่ใช่หวังเซียวหมิงที่นายรู้จัก"เฉินจงอีกอดเอวอีกฝ่ายแน่น
"ปล่อย ฉันจะฆ่ามัน"แส้เพลิงปรากฏขึ้นในมือก่อนที่หวังจีเว่ยจะสะบัดให้ฟาดหน้าอีกฝ่าย หวังเซียวหมิงเพียงแสยะยิ้มคว้าแส้มากำแล้วกระชากน้องเมียให้เข้ามาในอ้อมกอด
"พาคนอื่นๆออกไปจากที่นี่"สิ้นคำสั่งของหลงจือหยางคนในกิลด์ก็เร่งอพยพผู้คนออกจากพื้นที่หากเกิดการปะทะกันจริงๆจะลดการสูญเสียได้มาก
เฉินจงอีไม่ทันระวังหวังจีเว่ยก็หลุดออกจากอ้อมแขน เยว่ชิงที่เห็นแบบนั้นก็กระโดดกอดหลังหวังจีเว่ย คนที่โดนกอดได้แต่ชะงักเมื่อร่างกายแนบชิดกับหวังเชียวหมิง หางจิ้งจอกของเยว่ชิงก็ฟาดเข้าที่หน้าอย่างจังจนอีกฝ่ายกระเด็นเข้าดันเจี้ยนไป
"ขอบคุณ"หวังจีเว่ยหันมาขอบคุณจิ้งจอกขาวที่ยืนสะบัดหาง โดยที่ด้านหลังมีหลงจือหยางจ้องหวังจีเว่ยตาเขม็ง
เฮ้ๆพ่อหนุ่ม เมียนายต่างหากที่มากอดฉัน ฉันคือผู้บริสุทธิ์
"นายใจเย็นๆหน่อย"เฉินจงอีที่เดินเข้ามาใกล้ตามด้วยคนเก่งๆของกิลด์เดินตามหลังมา
"อืม"อีกคนตอบรับเสียงแผ่วเบาแล้วเก็บแส้กลับที่เดิม
"จะเข้าไปไหม"เฉินจงอีถามคนอื่นๆเพราะไม่รู้ว่าภายในดันเจี้ยนที่เหล่าคนกบฏออกมาได้ ข้างในจะมีอะไรรออยู่ อาจจะเป็นดันเจี้ยนว่างเปล่าหรือไม่ก็เป็นกับดัก
"มาขนาดนี้ต้องเข้าไปกระทืบ"จิ้งจอกขาวยกกำปั้นทุบฝ่ามือของตัวเองแต่หลงจือหยางกลัวคนรักจะเจ็บจึงวางฝ่ามือตัวเองทับฝ่ามือคนรักลงไป เยว่ชิงคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุขในขณะที่คนอื่นเหมือนโดนยัดอาหารหมา
"ถ้างั้นก็เข้าไป"หลงจือหยางจับดาบอย่างมุ่งมั่น ถ้าคนรักบอกว่าไปเขาก็จะไป
"ตามนั้น"เสวียนอวี้เองก็พยักหน้า
"คนอื่นๆไปตามดูดันเจี้ยนอื่นๆ ไม่ต้องเข้าไปด้านใน รอให้มันแตกออกมาเอง"หลงจือหยางสั่งให้คนของตัวเองไปกระจายข้อความนี้ให้ทั่วถึงกัน เพราะถ้ารอมันแตกออกมาก็มีโอกาสรับมือ แต่ถ้าเข้าไปด้านในแล้วเป็นกับดักจะมีแต่ฝั่งเราที่เสียหาย
หลงจือหยางหลังพูดจบก็เดินเข้าดันเจี้ยนตามด้วยคนอื่นๆที่เข้ามาติดๆกัน ด้านในยังเป็นหวังเซียวหมิงที่ยืนถือมีดอยู่ตรงกลาง
"ไม่คิดเลยว่าจะกล้าเข้ามากันจริงๆ โดยเฉพาะ...น้องเมีย"หวังเซียวหมิงพูดจบก็หัวเราะออกมา ดวงตายังคงจับจ้องร่างกายที่งดงามของหวังจีเว่ยอยู่ สัมผัสที่ได้รับวันนั้นยังติดที่ปลายลิ้นถ้าเฉินจงอีไม่เข้ามาแส่ ไม่แน่เขาอาจจะได้กินน้องเมียไปแล้วก็ได้
"หุบปาก มึงไม่ควรเป็นพี่เขยกู"หวังจีเว่ยตวาดขึ้น
"นั่นสินะ เพราะกูควรเป็นผัวมึงมากกว่า"หวังเซียวหมิงดีดนิ้วหนึ่งครั้ง โกเล็มหินร่างยักษ์ก็ปรากฏขึ้นมาหลายร้อยตัว
เยว่ชิงสะบัดหางพรึบพรับชี้นิ้วไปที่ตัวการราวกับฟ้องหลงจือหยางให้จัดการอีกฝ่าย เพราะโกเล็มส่วนใหญ่เมื่อถูกทำลายไม่ตรงจุดมันจะฟื้นคืนได้ตลอดเวลา และคนที่เรียกมันมาก็คือหวังเซียวหมิง
"ได้"หลงจือหยางรับคำสั่งจากคนรักก่อนจะพุ่งเข้าไปด้านใน โกเล็มสองตัวยื่นแขนมาขวางหลงจือหยางดึงดาบอีกสองเล่มเพื่อฟันให้มันขาดแต่แขนของมันก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
"โอ๊ะ เห็นไหมว่าแล้วเชียว"เยว่ชิงกระโดดเข้าไปช่วย วิ่งวนหลอกล่อให้โกเล็มออกห่างจากคนรักเพื่อให้หลงจือหยางเข้าไปจัดการหวังเซียวหมิงที่ยืนอยู่ในวงล้อมของโกเล็ม
"หันมาทางนี้เจ้าโง่ ชิ"จิ้งจอกขาวไม่พอใจมากเพราะโกเล็มไม่ได้สนใจเขาเลย ลงมือทุบตีไปมันก็ฟื้นฟูมาอีก
คนอื่นๆก็เข้าไปแยกโกเล็มออกจากหวังเซียวหมิง ในยามที่ความสนใจไปตกอยู่ที่โกเล็มหวังเซียวหมิงก็เดินถอยหลังกลับไปในเงามืดก่อนที่ร่างกายจะโผล่ไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของหวังจีเว่ย
"เฮ้ย"เสียงร้องของหวังจีเว่ยดังขึ้นก่อนจะดึงเข้าเงามืดจากนั้นก็ปรากฏตัวที่มุมหนึ่งในดันเจี้ยนโดยที่อยู่ในอ้อมกอดของหวังเซียวหมิง ในขณะที่โกเล็มยืนขวางไม่ให้ใครเข้าใกล้ผู้อัญเชิญ
"จีเว่ย"เฉินจงอีตะโกนเรียกอีกฝ่าย ก่อนจะมุ่งทำลายโกเล็มตรงหน้า เยว่ชิงพยายามจะมุดเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกขัดขวางไม่ต่างกัน
"ปล่อยกูไอ้ฆาตกร"หวังจีเว่ยตวัดแส้เข้าใส่อีกฝ่าย ยิ่งในใจเต็มไปด้วยความแค้นก็ยิ่งแต่มุ่งเน้นที่จะต้องฆ่าอีกฝ่ายด้วยน้ำมือตัวเอง
"อ่า...ยิ่งโมโหก็ยิ่งมีเสน่ห์"หวังเชียวหมิงเลียริมฝีปากดวงตาจ้องมองเรือนร่างของหวังจีเว่ยอย่างจาบจ้วง ทางฝั่งหวังจีเว่ยเองก็รู้สึกขยะแขยงต่อสายตาของอีกฝ่ายจนอยากจะควักลูกตาของมันออกมาบีบให้สมกับความแค้น
"หุบปาก กูจะฆ่ามึง"สองคนพุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็ว หลงจือหยางเริ่มทลายการฟื้นฟูของโกเล็มและเริ่มกดดันโกเล็มให้เข้าข้างใน เยว่ชิงที่มีช่องว่างก็รีบเข้าไปช่วยหวังจีเว่ย
"นี่แน่ะ"หวังเซียวหมิงที่ไม่ทันระวังและมีความมั่นใจต่อโกเล็มที่ได้มาจึงโดนหางของเยว่ชิงฟาดเข้ากลางหลังเต็มๆ
"อั้ก อย่ามาสอด"หวังเซียวหมิงชี้หน้าเยว่ชิง จิ้งจอกขาวพองขนอย่างโมโหที่โดนต่อว่า ไม่นานหลงจือหยางก็เข้ามาได้อีกคนโดยที่โกเล็มยังโดนจิวอิงและเสวียนอวี้ช่วยทำลายตลอดเวลา
"ว่าเมียฉัน"หลงจือหยางเอ่ยเสียงเครียด ดุสักคำเขายังไม่เคยดุ พอมองหน้าคนรักที่ส่งสายตาปริบๆมาให้ก็ยิ่งไม่พอใจ หลงจือหยางตวัดดาบเข้าฟาดฟันอีกฝ่ายทันที
หวังเซียวหมิงกัดฟันแน่นเพราะรู้ดีว่ารับมือกับหลงจือหยางไม่ไหว ก่อนที่จะล่าถอยแส่ของหวังจีเว่ยก็รัดลำตัวอีกฝ่าย เป็นจังหวะที่หลงจือหยางเสียบดาบเข้าที่หน้าท้องอีกฝ่าย
"อึก"หวังเซียวหมิงยกมือกุมแผลที่ถูกแทง มองหวังจีเว่ยที่เดินเข้ามาใกล้ อีกฝ่ายแสยะยิ้มอย่างงดงามจนหวังเซียวหมิงอยากจะยกมือลูบใบหน้าอีกฝ่ายในยามนี้เสียจริง
เฉินจงอีที่วิ่งเข้ามาใกล้ก็ยืนหอบเล็กๆก่อนจะยื่นมีดสั้นให้อีกฝ่าย หลงจีเว่ยกำมีดแน่นก่อนจะแทงเข้าไปที่หัวใจอีกฝ่าย
"คนอย่างมึงไม่ควรเกิดมาด้วยซ้ำ"หวังจีเว่ยพูดขึ้นอย่างเจ็บแค้น ภาพพ่อและพี่สาวที่นอนจมกองเลือดยังคงปรากฏอยู่ในหัวตลอดเวลา
"อึก ตอนที่โกรธนายโคตรเซ็กซี่เลย อั้ก"หวังเซียวหมิงพูดขึ้นก่อนจะแน่นิ่งในที่สุด เมื่อหวังเซียวหมิงที่เปรียบเสมือนบอสของดันเจี้ยนตาย ดันเจี้ยนก็สลายหายไป
ยามที่พวกเขาออกจากดันเจี้ยนก็พบความวุ่นวายตรงหน้า เมื่อดันเจี้ยนแตกพร้อมกัน เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง เมื่อกี้กำจัดหวังเซียวหมิงไม่ได้อะไรสักอย่าง ตอนนี้ยังต้องมาเหนื่อยที่ด้านนอกอีก
ไก่สูงเมตรกว่าๆหลายพันตัวส่งเสียงกระต๊ากจนขนปลิวว่อนไปทั่วแท่นพิธีแถมคนอื่นๆยังคอยรับมืออย่างกระตือรือร้นที่จะสู้กับไก่
หลงจือหยางมองคนที่ยืนนิ่งก่อนจะสะกิดให้คนรักคืนสติ เยว่ชิงพยักหน้าก่อนจะกระโดดคว้าคอไก่แล้วกระทืบ รู้ไว้นะเทพจิ้งจอกทุกครั้งที่ขยับตัวจะต้องมีของมาติดสินบน หึ
หลงจือหยางส่ายศีรษะแล้วขำออกมา คนรักของเขาน่ารักจริงๆ
เสวียนอวี้ที่ยืนทำสีหน้าปลาตายข้างๆได้แต่ขัดใจ คนรักของแกคว้าคอไก่มากระทืบ แต่เพื่อนรักของเขาก็ยังมองคนรักด้วยฟิลเตอร์น่ารักไม่วางตา คลั่งรักให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ
"อิงอิง ซบไหล่พี่มา พี่ต้องการความน่ารักเยียวยาจิตใจเหมือนกัน"จิวอิงเงยหน้ามองอย่างสับสนก่อนจะทำตามที่อีกฝ่ายเรียกร้อง
กว่าจะจัดการดันเจี้ยนที่แตกได้จนหมด กว่าทุกประเทศจะกลับคืนสู่ปกติ กว่าจะได้เริ่มพิธีการไว้อาลัย แต่ละคนก็แทบขาลาก โดยเฉพาะเยว่ชิงที่แทบจะพุ่งตรงไปที่นอน โชคดีที่หลงจือหยางคว้าเอวคนรักไว้ได้ทัน ก่อนจะพาไปอาบน้ำ


หลังจากจบเรื่องในช่วงเช้าวันใหม่หลงจือหยางก็ต้องรีบออกไปจัดระเบียบของคนอื่นๆ ตอนนี้ร้อยสามเสาหลักล่มสลายอย่างเป็นทางการ ยิ่งสูญเสียผู้เฒ่าหวังเค่อซวนระดับSไปแล้วด้วย
บางส่วนที่เหลือรอดก็กลายเป็นกบฏไปมากกว่าครึ่ง แถมเหตุการณ์ไฟไหม้และฆาตกรรมในยี่สิบกว่าประเทศทั่วโลก ทำให้ผู้ที่มีพลังระดับCขึ้นไปเสียชีวิตจำนวนมาก ทำให้สมดุลตอนนี้กลายเป็นทางฝั่งกบฏจะได้เปรียบมากกว่า
หลงจือหยางจึงใช้สื่อในการประโคมข่าวเปลี่ยนร้อยสามเสาหลักให้เป็นสมาพันธ์ฮันเตอร์ อย่างเป็นทางการ โดยขอความร่วมมือจากทุกกิลด์และทุกตระกูลที่ยังคงอยู่ให้เข้าร่วมสมาพันธ์
แน่นอนว่ายามนี้ไม่ว่าใครก็ต้องตบเท้าเข้าประชุมร่วมกับหลงจือหยางเรื่องของสมาพันธ์ฮันเตอร์ โดยการจัดลำดับผู้แข็งแกร่งใหม่อีกครั้งและรายได้ทรัพยากรที่หลงจือหยางแจกแจงอย่างละเอียด
"ทรัพยากรที่ได้เราจะนำไปปั้นคนอื่นๆไม่ว่าจะบุรุษ เกอ สตรี"หลงจือหยางเอ่ยขึ้นท่ามกลางการถ่ายทอดสดนี้ไปทั่วโลก แน่นอนว่าคนที่ดีใจคือกลุ่มคนที่จะได้รับโอกาสในการเข้าถึงหินวิญญาณมากขึ้น
"ถ้าทำแบบนั้นต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมาก"เฉินจงอีขมวดคิ้ว คนทั่วโลกมีจำนวนมากเกินกว่าทรัพยากร ถึงแม้ว่าเจ้าเทพกิ้กก้อกนั่นจะสร้างดันเจี้ยนได้เรื่อยๆแต่ก็รับประกันไม่ได้ว่ามันจะคุ้มค่าการลงทุนกับทุกคน
"ผมขอพูดอะไรหน่อยนะครับ คุณคิดว่าจิตวิญญาณตัวตุ่นมีความสำคัญไหม"เยว่ชิงที่นั่งข้างหลงจือหยางเอ่ยขึ้นเมื่อแต่ละคนกำลังใช้ความคิด แต่ละคนที่เข้าประชุมงุนงงก่อนจะส่ายหน้า
พวกเขาไม่เข้าใจว่าเยว่ชิงเอ่ยถึงเรื่องนี้ทำไม
"งั้นคิดตามผมนะ มนุษย์หลายร้อยคนถูกมอนเตอร์นับล้านโจมตี บุรุษและสตรีต้องทุ่มสุดกำลังหรือไม่ก็หนีให้พ้น แต่จะหนีไปที่ไหนบนโลกละครับ ในขณะที่เกอมีจิตวิญญาณตัวตุ่น สามารถดำดินลงไปได้ทันที โอกาสรอดของเขามีมากกว่าบุรุษและสตรีเสียอีก"
"ที่พี่หยางพูดแบบนั้นไม่ใช่ว่ายกระดับคนทุกคนบนโลกให้ขึ้นระดับCหรือระดับB แต่เป็นการที่พวกเขาสามารถใช้จิตวิญญาณตัวเองได้คุ้มค่ามากที่สุดและถูกจุดมากที่สุด"
"ทุกคนคิดว่าจิตวิญญาณดอกลำโพงมีประโยชน์ไหม"
"แต่ถ้ามันใช้คู่กับบุรุษที่มีจิตวิญญาณประเภทเครื่องดนตรีสายควบคุม สายฟื้นฟูหรือสายรักษาละ พอมองออกแล้วใช่ไหมครับ"
"ผมต้องการจิตวิญญาณของเกอประเภทดำดินได้จำนวนมาก เพื่อสร้างห้องใต้ดินขนาดใหญ่รักษาชีวิตมนุษย์คนอื่นๆไว้ ในยามที่เกิดสงครามครั้งใหญ่จริงๆ"
"รวมทั้งสัตว์สายพันธุ์แบบเดียวกันอย่างหมาป่า สิงโต เสือ สัตว์อสูรแบบสายนักล่านะครับ เราจะหาจ่าฝูงเพื่อคอยสั่งการยามอยู่ในสนามรบเพื่อให้เป็นระเบียบแบบแผนมากขึ้น ถ้าใครสนใจก็มาที่กิลด์หมื่นดาบได้เลยนะครับ ขอบคุณ"
เยว่ชิงหันไปยิ้มให้กล้อง แน่นอนคนกลุ่มแรกคือจิตวิญญาณประเภทตุ่น หลายๆคนถูกให้ความสำคัญแค่ปลูกผักก็พอหรือไม่ก็พลิกหน้าดินไปมา ถึงแม้เกอจะได้รับการยอมรับเพราะเยว่ชิง แต่เกอเหล่านี้นคือเกอที่มีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างเกาเที่ยนเย่ที่พ่นลูกไฟได้
ในขณะที่ตัวตุ่นแบบพวกเขาต่อสู้ไม่เก่ง แต่ตอนนี้พวกเขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง เพื่อสร้างฐานลับในชั้นใต้ดิน ทำเครือข่ายไปทั่วโลกให้เชื่อมต่อถึงกัน แค่คิดพวกเขาก็มีความสุขที่ตัวเองมีประโยชน์
แน่นอนว่าผู้ที่มีจิตวิญญาณตัวตุ่นนั้นมีหลายร้อยคนทีเดียว ตุ่นหลากหลายสายพันธุ์หลากหลายสีสัน ตบเท้าเข้ากิลด์หมื่นดาบทันที
ในส่วนของเกอที่มีจิตวิญญาณหมาป่า ไม่ว่าจะหมาป่าแสงจันทร์ หมาป่าล่าเนื้อ หมาป่าอาร์ติกเองก็ตาม พวกเขามีความกระตือรือร้นที่จะพิสูจน์ว่าตัวเองเหมาะที่จะเป็นจ่าฝูง ไม่นานจิตวิญญาณสายต่อสู้ก็ตบเท้าเข้ากิลด์หมื่นดาบอย่างเนืองแน่น
"สัตว์ป่าจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอก็ตรงที่จัดลำดับขั้นเพื่อให้พวกเขาทะเยอทะยานแล้วฝึกฝนตัวเอง อาจจะนึกภาพไม่ออกก็ลองเทียบระหว่างแมวป่ากับแมวบ้านดูซิครับ"ระหว่างนอนอืดให้ทาสเลี้ยงกับหาเลี้ยงตัวเองระดับก็ต่างกัน เกอเหล่านี้จำเป็นต้องฝึกฝนเพื่อขัดเกลาจิตวิญญาณสัตว์อสูรของตัวเอง
"โอเค ยอมรับเรื่องนี้"คนที่ประชุมยกมือเห็นด้วยก่อนจะตามด้วยคนอื่นๆ
"เห็นด้วย ใครที่มีจิตวิญญาณประเภทแส้ก็มาสู้กับฉัน"หวังจีเว่ยพูดขึ้น เยว่ชิงยกยิ้มถ้าอาวุธประเภทแส้ละก็อาจจะมีมากกว่าพันคนก็ได้ใครจะรู้ ทั้งแส้หนาม แส้น้ำแข็ง ถ้ามีคนท้าสู้จริงๆอาจจะยาวนานแต่ก็เป็นผลดีในการขัดเกลาฝีมือ
"เห็นด้วย"นี่คือเสียงสุดท้ายในที่ประชุม
"เป็นอันว่าตกลงยอมรับเงื่อนไขนี้"หลงจือหยางพูดออกมาอย่างเบาใจก่อนจะกุมมือเยว่ชิงแล้วยิ้มให้ ต้องขอบคุณจิ้งจอกน้อยของเขาที่ทำให้เรื่องง่ายขึ้น
ที่เหลือก็แค่คัดคุณสมบัติของคนที่จะต้องขัดเกลาฝีมือที่ซุกซ่อนอยู่ โดยเฉพาะแถบชนบทในพื้นที่ต่างๆที่ยากจน ที่พวกเขาไม่สามารถเข้าถึงหินวิญญาณในตลาดได้
"นั่นเรื่องจริงเหรอ ลูกของเรา เขาจะมีโอกาสใช่ไหม"หญิงวัยกลางคนที่ถือจอบอยู่ข้างๆสามีเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปที่ลูกชายตัวน้อยที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือราวกับไม่สนใจเรื่องที่กำลังได้ยิน
"แน่นอน"ชายวัยกลางคนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ลูกชายของเขามีจิตวิญญาณเป็นกระบี่คู่สีขาวแต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีเงินพอจะซื้อหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน ทุกครั้งที่ลูกบอกว่าไม่อยากเป็นฮันเตอร์ก็ยิ่งเจ็บปวด เพราะทุกครั้งที่เขาพูดดวงตาของเขาไม่ได้บอกแบบนั้น
"พี่จะทุบกระปุกเงินเราจะพาลูกไปที่กิลด์หมื่นดาบ ต่อให้เขาไม่เก่งแต่อย่างน้อยให้เขาดูแลตัวเองได้ก็ยังดี"
เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้ยินทุกคำพูดของพ่อกับแม่ เจ้าตัววางหนังสือลงก่อนจะกระโดดเข้าอ้อมกอดของพ่อแม่
"ขอบคุณครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด"สักวันเขาจะเก่งแบบท่านหลงจือหยาง จะยืดหยัดต่อสู้เพื่อปกป้องคนอื่น จะทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
"ประกาศอีกหนึ่งเรื่องนะครับ ทุกค่าการเดินทางกิลด์หมื่นดาบจะเป็นผู้รับผิดชอบ ขอให้สายการบินทุกแห่งลงบันทึกได้เลยนะครับถ้าจุดมุ่งหมายของเขามาที่กิลด์หมื่นดาบ"
"แล้วก็ขอพื้นที่มหาลัยเป็นที่พักชั่วคราวนะครับ"หลงจือหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม ใครจะคิดว่าบุคลากรทางการศึกษาบางส่วนจะกลายเป็นกลุ่มกบฏ ตอนนี้การเรียนเลยต้องยกเลิกชั่วคราว ถึงแม้ว่าเขากับเยว่ชิงไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนเหมือนทุกวันแล้วก็ตาม
"อ่า จริงสิครับผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากลองดูนะครับ ช่วยรับฟังกันหน่อย"เยว่ชิงยกมือขึ้น
"ว่ามาได้เลยครับ"
"บุรุษบางคนมีจิตวิญญาณอุปกรณ์ทางการเกษตร รวมทั้งสตรีแล้วก็เกอบางคน ทีนี้ผมอยากให้ลองใช้จิตวิญญาณทำทุกขั้นตอนปลูกพืชผักผลไม้ในพื้นที่ที่ฝังหินวิญญาณเหมือนสนามฝึกจิตวิญญาณของมหาลัย"
"คิดไม่ถึงเลยจริงๆ"หนึ่งในนั้นอุทานขึ้นราวกับคิดตามแล้วบรรลุบางอย่าง
"ลองดูก็ไม่เสียหาย"อีกหนึ่งเสียงยืนยันเพราะเริ่มมองออก
"ใช่ ทางประเทศXจะเป็นคนรับผิดชอบครับ เนื่องจากพื้นที่ของเราส่วนใหญ่เหมาะกับการเกษตรกรมากที่สุด"
"งั้นก็ตามนี้ครับ ขอบคุณที่ให้ความสนใจ"เยว่ชิงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ถ้าทำได้ขึ้นมาจริงๆไม่เพียงแค่ต่อสู้ ดูดซับหินวิญญาณเพื่อยกระดับอีกต่อไป
ถ้าทำสำเร็จอาหารการกินของพวกเขาจะสามารถยกระดับจิตวิญญาณได้อีกด้วย
การประชุมจบลงที่แต่ละประเทศจะให้ความช่วยเหลือกันและกัน โดยที่ส่วนกลางของประเทศนั้นๆจะส่งมอบหินวิญญาณให้กับผู้คนทั่วไปที่ลงทะเบียน เพราะคนบางกลุ่มเขามีอายุมากแล้วจึงเลือกที่จะให้คนหนุ่มสาวก่อน
ทางกิลด์หลักๆหลายกิลด์เองก็แบ่งผู้คนบางส่วนไปดูแลที่กิลด์ มีการรับสมัครผู้คนเพิ่มมากขึ้น ทางสตรีเองก็รวมกลุ่มสร้างกิลด์ขึ้นมาชื่อว่าหมื่นบุปผาเพื่อชักชวนสตรีด้วยกันเข้าร่วมกิลด์
เยว่ชิงกับหลงจือหยางเลือกที่จะเข้ากิลด์เพื่อดูการลงทะเบียนและดูข้อมูลด้านจิตวิญญาณของคนที่ลงทะเบียน รวมทั้งเกอจิตวิญญาณสายต่อสู้หลากหลายประเภท
"แต่ละประเทศมีเจาะจงพื้นที่ใต้ดิน ได้ส่งข้อมูลมาแล้วนะครับ โดยเฉพาะพื้นที่โรงพยาบาล"เยว่ชิงพยักหน้าเมื่อจิวอิงเอ่ยขึ้นพร้อมข้อมูลที่ได้รับมาสดๆร้อนๆ
"เก็บอุปกรณ์การแพทย์สินะ ถือว่ามองการณ์ไกล"ยามเกิดสงครามสิ่งสำคัญมีไม่กี่อย่าง น้ำ อาหารและยา
"แล้วสองแฝดที่จิวอิงดูแลละ สองคนนั้นเป็นหมาป่าสายฟ้าคู่นี่น่า สนใจเป็นจ่าฝูงรึเปล่า"เยว่ชิงเอ่ยถามเด็กแฝดที่จิวอิงดูแลราวกับน้องเพราะอยู่ด้วยกันมานาน
"เด็กๆไม่สนใจที่จะเป็นจ่าฝูงครับ แต่จะเข้าร่วมเพื่อชิงหินวิญญาณแน่นอน"จิวอิงพูดแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงเด็กๆที่ตาวาวหลังจากรู้รางวัลเข้าร่วมก็ได้รับหินวิญญาณ
ในขณะที่เด็กที่เข้าร่วมใหม่เองก็อยากลองเข้าร่วมประลองหาจ่าฝูงครั้งนี้เช่นกัน
ผ่านไปไม่นานทางประเทศXก็ประกาศรับสมัครบุรุษที่มีจิตวิญญาณอุปกรณ์ทางการเกษตร เกอที่มีจิตวิญญาณมด ปลวก ไส้เดือนดินเพื่อช่วยจัดการดินให้ดีมากขึ้น รวมไปถึงสตรีที่มีจิตวิญญาณเป็นพืชผักผลไม้
ซึ่งแน่นอนว่ารับสมัครแล้วมีหลายหมื่นคนเดินทางเข้าประเทศXทันที มีที่พัก อาหารครบสามมื้อ มีหินวิญญาณให้ตามผลงานที่ทำ
แต่ที่น่าตกใจคือมีเกอจิตวิญญาณมดหลายพันคนเลยทีเดียว ยามที่พวกเขาเจอกันก็จะแนะนำว่าเป็นมดพันธุ์ไหนไม่ว่าจะมดดำ มดตะลาน มดแดง มดน้ำผึ้ง
ผู้คนทั่วโลกราวๆพันล้านคนจนเกือบหมื่นล้านคน ได้ถูกปรับเปลี่ยนคุณภาพชีวิต จากตอนแรกที่มีดันเจี้ยนกำเนิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนและหอคอยกำเนิดเมื่อสามปีก่อน พวกเขาถูกผลักดันให้เป็นชนชั้นล่างที่ไม่มีเงินก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึงหินจิตวิญญาณ
ตราบใดที่ไม่เคยดูดซับหินวิญญาณหรือต่อสู้เลยสักครั้ง ผู้คนเหล่านี้จะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาทั่วไปที่มีอายุขัยราวๆหนึ่งร้อยยี่สิบ
แต่ในปัจจุบันชีวิตของพวกเขาดีมากขึ้น ไม่ว่าใครก็มีดีในแบบของตัวเอง มีสิทธิ์เข้าถึงหินวิญญาณ ไม่ได้แค่ต้องแหงนมองคนอื่นเช่นในอดีต
ตอนนี้ชนชั้นบนโลกใบนี้กำลังจะหมดไป ไม่มีใครเหยียดหยามใครเพียงเพราะเขาต่อสู้ไม่ได้ต้องขอบคุณวีรบุรุษของพวกเขาที่ทำให้มีทุกวันนี้


หลังจากผ่านหอคอยชั้นที่สิบห้าทางร้อยสามเสาหลักก็ประกาศหยุดพักชั่วคราวเป็นเวลาสามวัน เป็นเหตุให้เยว่ชิงหยุดพักคุยกับระบบที่กลับมาแล้ว ส่วนหลงจือหยางไปประชุมกับเสวียนอวี้
"เป็นงี้นะ....เรื่องมันก็แบบ....แล้วก็เป็นแบบ..."ระบบที่กลับมาถึงก็ได้แต่มึนงง ใครกินเด็กน้อยขี้อายของเขาไป ส่วนที่สิงร่างอยู่ก็คงเป็นนกแก้วนกขุนทองพูดเก่ง เล่าเก่ง อวยคนรักเก่ง
"ระบบฟังอยู่ไหม"จิ้งจอกขาวสะบัดหางทั้งเก้าพรึบพรับ ใบหูสีขาวลู่ลงอย่างน่าสงสารยิ่งเจ้าตัวน้อยยกผ้าห่มปิดครึ่งหน้ากระมิดกระเมี้ยน
[แน่นอนโฮสต์]โดนเข้าสิงอยู่จริงๆสินะ ระบบได้แต่ปลอบใจตัวเอง
"เนอะ หลงจือหยางน่ะนะ...."
[....(-_-)....]ระบบก็ยังคงฟังเด็กน้อยขี้อวด ที่ยังคงเล่าเรื่องราวความหล่อของหลงจือหยางตลอดหลายชั่วโมง ไม่คิดเลยว่าการหายไปไม่กี่วัน เด็กน้อยของเขาจะมีเรื่องเล่ามากขนาดนี้
"พลังวิญญาณมันผันผวนหนักมากจริงๆ นายเลยบอกให้ทุกคนหยุดสามวันสินะ"เสวียนอวี้ยืนพิงขอบหน้าต่างมองยอดบนสุดของหอคอยจนเห็นพลังวิญญาณที่เลือนรางหมุนวนอยู่ข้างๆ
"แล้วจะเคลื่อนไหวไหม"เสวียนอวี้หันไปถามเพื่อความแน่ใจ หลงจือหยางส่วยศีรษะ เรื่องบางอย่างเข้าไปขวางก็ยิ่งยุ่งและที่สำคัญบางครั้งก็ต้องปล่อยวางลงไป อย่างที่เทพโชคชะตาเคยพูด ไม่ว่าจะคนหรือเทพต่างก็มีชะตาของกันและกัน
"รอฟังข่าวดีกว่า"หลงจือหยางตัดสินใจว่าจะไม่ยุ่งในเรื่องนี้ ทางเสวียนอวี้เองก็พยักหน้าต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกลับไปนอนกอดคนรักให้คุ้มกับที่พักผ่อนสามวัน หรืออาจจะไม่ถึง
"กลับบ้านเป็นแล้วรึไง"หวังเค่อซวนเอ่ยทักลูกชายคนเล็กที่มีสีหน้ายียวนไม่หยี่ระต่อคำทักทายของคนพ่อเลยสักนิดเดียว
"ก็นี่บ้านผม ถ้าพ่อไม่ให้ผมเข้าบ้าน ผมจะไปจุดธูปฟ้องแม่"เมื่อโดนลูกชายตัวดีข่มขู่คนพ่อก็เงียบกริบ ไม่ว่าอะไรในเรื่องนี้อีก
"แกก็เพลาๆบ้างละ"หลายวันที่ผ่านมาในตระกูลหวังนอกจากหวังเค่อซวนก็ลูกชายตัวดีที่เข้าหอคอย จนตอนนี้จิตวิญญาณอีกฝ่ายอยู่ระดับC ถึงแม้จะขัดคำสั่งของเขา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าภาคภูมิใจในตัวบุตรชายไม่น้อย
"หือ แน่นอนครับ"หวังจีเว่ยกระตุกยิ้มมุมปาก ตาแก่ปากแข็งเสียจริง
"หวังจีเว่ย กินข้าวเย็นที่บ้านไหม"หวังเซียวหมิงที่เดินลงบันไดเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องครัว
"ถ้าไม่กินข้าวที่บ้านแล้วผมจะกินที่ไหน"หวังจีเว่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ การที่เขาอยู่บ้านนี่มันแปลกตามากเลยรึไงกัน
"พี่ก็แค่ถามนั่นแหละ"หวังเซียวหมิงคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นการต่อต้านเล็กๆ
....ใช้ช่วงเวลาชีวิตที่เหลือไปเถอะ ก่อนที่จะไม่ได้ใช้ร่วมกับครอบครัว
"ทำอะไรกันวุ่นวายจริงเลย"ผู้เฒ่าหลงเจียนเจี๋ยเอ่ยถามเมื่อคนรับใช้กำลังวุ่นวายจัดเตรียมสถานที่
"เห็นพี่ใหญ่บอกให้ฉลองที่เด็กๆหลายคนในตระกูลเลื่อนระดับจิตวิญญาณ"หลงจือฮ่าวเอ่ยออกมา ทางผู้เฒ่าหลงก็พยักหน้าเข้าใจ เรื่องน่ายินดีแบบนี้ก็ควรฉลองๆจริงๆ
และอีกหลายตระกูลที่จัดงานเลี้ยงฉลอง
ยามค่ำคืนที่มีแสงไฟสีขาวสลัวมี เสียงหัวเราะเฮฮาเต็มไปด้วยความสุขแทบจะปรากฏทุกพื้นที่ในยามค่ำคืนนี้ ผู้คนที่อยู่ในเงามืดต่างก็ได้รับข้อความสำคัญ ยามนี้ต้องชั่งใจระหว่างครอบครัวหรือความยิ่งใหญ่ในอนาคตในช่วงนาทีสุดท้าย
"ลงมือเดี๋ยวนี้" เพียงประโยคนี้ประโยคเดียว เสียงหัวเราะเฮฮาก็กลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม
ท่ามกลางแสงไฟสลัวมีควันและเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นมา เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่พื้นที่เดียว มันเกิดในหลายพื้นที่ แน่นอนว่ามีการประโคมข่าวขึ้นมาในชั่วพริบตารายการข่าวก็เข้าสู่การถ่ายทอดสด
"คงต้องเรียกประชุมร้อยสามเสาหลัก"หวังเค่อซวนที่นั่งดื่มกับลูกเขยเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินขึ้นไปที่ห้องนอนเพื่อกดปุ่มฉุกเฉินเรียกประชุม
"เวลานี้เหรอครับ"หวังเซียวหมิงขมวดคิ้ว เมื่อหวังเค่อซวนเดินขึ้นชั้นสองของตัวบ้านเจ้าตัวก็เดินตาม
"ยังไงพ่อฝากดูหวังเจียวมี่กับหวังจีเว่ยหน่อยนะ ไม่รู้ว่าประชุมกินเวลากี่โมง"หวังเค่อซวนเดินเข้าห้องยามที่เปิดประตูเข้าไปดวงตาก็พร่าเลือนขึ้นมาทันควัน ทุกย่างก้าวต่างก็แข็งทื่อจนก้าวขาไม่ออก
"ได้สิครับ ผมจะดูแลอย่างดี"หวังเค่อซวนมองปลายมีดที่เสียบจากด้านหลังทะลุหน้าอกฝั่งซ้าย ยามที่หันไปมองก็เห็นลูกเขยตัวเองดันแว่นตาขึ้นแล้วแสยะยิ้มออกมา
"อีกไม่นาน พวกเขาจะไปอยู่กับคุณพ่อนะครับ"หวังเซียวหมิงคลี่ยิ้มออกมา เมื่อทุกอย่างใกล้จะสำเร็จ
"ไอ้ อั๊ก"หวังเค่อซวนสมกับเป็นตาเฒ่าที่ทรงพลัง จนขนาดที่ปลายมีดเสียบทะลุหัวใจขนาดนี้ยังสามารถด่าออกมาได้ หวังเซียวหมิงเลยดึงมีดออกแล้วเสียบใหม่ซ้ำๆจนในที่สุดหวังเค่อซวนก็แน่นิ่ง
"นะ...นี่มันอะไร"หวังเจียวมี่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใสที่ไหลรินจนบดบังภาพเบื้องหน้า เจ้าตัวพยายามส่ายศีรษะปฏิเสธความเป็นจริงว่าคนที่ลงมือฆ่าพ่อของเธออย่างเลือดเย็น ไม่ใช่คนที่ตัวเอกรักและเป็นพ่อของลูกเธอ
"อ่าาา...เห็นแล้วสินะ"หวังเซียวหมิงก้าวพริบตาประชิดตัวอีกฝ่าย ฝ่ามือกอบกุมลำคอบางก่อนจะกระชากให้เข้าห้องของหวังเค่อซวนจากนั้นก็ปิดประตู
"ตอนแรกว่าจะให้ไปอย่างไม่ทรมานเสียอีก"หวังเซียวหมิงถอนหายใจอย่างเสียดาย หวังเจียวมี่ยกมือกุมมือใหญ่ที่กอบกุมลำคอ ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยความทรมาน ดวงตาคู่สวยทอประกายความเกียจชังอย่างชัดเจน
"อึก...เคย รักกัน...บ้างไหม"หวังเจียวมี่เค้นเสียงเอ่ยถาม
"อ่า คงต้องตอบความจริงสินะ"เมื่อเห็นท่าทีของหวังเซียวหมิง หวังเจียวมี่ก็หลับตาลงไม่เพียงแค่หัวใจที่ร้าวราน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำท่าไม่รักกันมากเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งแตกสลาย
"ผมไม่เคยรักคุณเลยสักนิด ที่ทำทุกอย่างก็เป็นเพียงแผนการเท่านั้นแหละ ลาก่อนนะ...ที่รัก"คมมีดเฉือนเข้าที่ลำคอก่อนที่เลือดจะทะลักออกมา หวังเซียวหมิงเริ่มลงมือทำลายห้องของหวังเค่อซวนก่อนจะออกจากห้อง
เสี้ยวพริบตาแส้สีแดงเพลิงก็ตวัดเข้าที่หน้า หวังเซียวหมิงกระโดดหลบทันควันมองน้องเมียแล้วแสยะยิ้มออกมา
"นึกว่าต้องไปหาถึงที่เสียอีก"หวังเซียวหมิงเลียริมฝีปากเมื่อเห็นหวังจีเว่ยยืนหอบหายใจราวกับกำลังบ้าคลั่ง
"ไอ้เหี้ยเอ้ย พ่อกูพี่กูไปทำอะไรให้มึงฮะ"ยิ่งอีกฝ่ายหงุดหงิดมากเท่าไหร่หวังเซียวหมิงก็ยิ่งชื่นชอบ หากได้เอาน้องเมียขึ้นมา ได้ปราบพยศอีกฝ่ายบนเตียงไม่รู้จะดีขนาดไหน
"เอาชนะกูให้ได้สิไอ้ลูกหมาแล้วกูจะบอก"หวังเซียวหมิงเอ่ยท้าทาย ไม่นานหวังจีเว่ยก็พุ่งเข้าใส่
"แกคิดจะทำอะไรไอ้ลูกทรพี"ตาเฒ่าหลงเจียนเจี๋ยมองบุตรชายคนโตที่ลงมือฆ่าผู้คนในตระกูล อีกทั้งคนในตระกูลบางส่วนยืนเคียงข้างอีกฝ่าย
"คิดอะไรนะเหรอ ผมก็จะสร้างความยิ่งใหญ่ของตระหลงไง"อีกฝ่ายตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ่งตอนนี้คนอื่นๆนอนตายแทบเท้าจะเหลือก็แต่น้องชายขี้ขลาดและคนตระกูลหลักบางส่วน
"โดยการกำจัดลูกหลานในตระกูล แกมันบ้าไปแล้ว"ผู้เฒ่าหลงพูดจบก็กระอักเลือดออกมา ด้านหลังยังมีคนในตระกูลทยอยล้มตายส่วนหนึ่งเกิดจากพิษที่ได้รับ ยิ่งเห็นก็ยิ่งกระอักเลือด
"บ้าแล้วยังไง ผมเป็นลูกคนโตแท้ๆ แต่พ่อมองข้ามไปส่งต่อผู้นำตระกูลให้กับมัน"อีกฝ่ายชี้ไปที่หลงจือฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆไม่ยินดียินร้ายในสิ่งที่เกิดขึ้น ยามนี้เขาลงเรือลำเดียวกันแล้ว มีแต่ต้องไปให้สุดทาง
"แกมันไอ้ลูกไม่รักดี ไม่ว่าแกหรือไอ้จือฮ่าวทั้งๆที่ฉันมอบตระกูลให้แก แต่แกก็ยังทำเรื่องแบบนี้อีก"
"ไม่ใช่ว่าพ่อรอให้หลงจือหยางกลับมารึไง ผมก็แค่หุ่นเชิดแล้วผมผิดตรงไหนถ้าจะทำแบบนี้ สร้างตระกูลหลงที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา ผงาดขึ้นโดยมีผู้คนบูชากราบไหว้"
สุดท้ายความยาวนานในค่ำคืนเฉลิมฉลองก็นองไปด้วยเลือด ตระกูลหลงเริ่มต้นที่ความโลภก็จบที่ความโลภ ถ้าจะผิดก็ผิดที่การเลี้ยงดูให้เจริญรอยตามความคิดเดิมๆของตระกูล
....ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไรสำคัญแค่ไหน ตราบใดที่ตระกูลหลงยิ่งใหญ่ได้ก็ต้องทำ
อนิจจา ผู้เฒ่าหลงสิ้นตระกูลหลงก็ล่มสลาย
"กระดาษใบนี้จากกิลด์หมื่นดาบ"เฉินจงอีที่ยืนมองท้องฟ้าและแสงไฟหลากสีก็ก้มมองกระดาษก่อนที่หัวคิ้วจะขมวดเข้าหากัน ใบหน้าเรียบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ
"จีเว่ย ผู้เฒ่าหวัง"อีกฝ่ายเร่งรีบไปหา ใช้เวลาไม่นานก็เห็นหวังจีเว่ยเปลือยท่อนบน กำลังถูกพี่เขยตัวเองโลมเลียร่างกายอย่างหยาบโลน
"แม่งเอ้ย"เฉินจงอีตะโกนออกมาอย่างโมโห หวังเซียวหมิงที่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็จิ๊ปากพุ่งไปทางด้านหลังแล้วเผาเรือนต่างๆให้วอดวายก่อนจะหายไปในความมืด
"จีเว่ย"เฉินจงอีรับร่างสะบักสะบอมของหวังจีเว่ย มองร่องรอยสีกุหลาบตามหน้าอกของอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ แม้อีกฝ่ายจะเป็นบุรุษแต่ใบหน้าดันคล้ายคลึงกับหวังเจียวมี่ผู้เป็นพี่ ถ้าคนไม่รู้ก็อาจจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเกอมากกว่าบุรุษ
"จงอี เจ็บ"หวังจีเว่ยเม้มริมฝีปาก สายตาทอดมองไปที่ห้องนอนของคนเป็นพ่อ ที่มีร่างไร้วิญญาณสองร่างอยู่ด้านใน
"คนอื่นๆกำลังตามมา"
"พี่ครับ"เยว่ชิงกอดร่างกายของคนพี่แนบแน่นมากขึ้น หลงจือหยางลูบศีรษะแผ่วเบา ริมฝีปากจุมพิตที่หน้าผากกว้าง
"เราจะปล่อยไปแบบนี้จริงๆเหรอครับ"เยว่ชิงรู้สึกไม่สบายใจ ยิ่งด้านบนหอคอยมีพลังวิญญาณผันผวนมากเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งกระวนกระวาย
"ถ้าน้องเจอเทพแห่งโชคชะตา"หลงจือหยางกล่าวถึงคู่อริที่มักจะพูดไม่ชัดเจนแล้วยิ้มให้คนอื่นที่กำลังยืนงงจากคำพูดของตัวเอง
"น้องจะท้าต่อย เขาบอกน้องว่าชะตาของน้องกับพี่ยังไม่ตรงกัน ตามจีบก็เท่านั้น ชิ"เยว่ชิงส่งเสียงหึขึ้นจมูก เทพก็มีชะตาของเทพ คนก็มีชะตาของคน ฟังจนเอือมระอา ฟังจนหลอนหูมาถึงทุกวันนี้
"ไปที่กิลด์กันครับ ดูท่าพรุ่งนี้เราอาจจะต้องรับศึกความวุ่นวายแต่เช้า"แม้จะส่งคนอื่นๆกระจายไปช่วยตระกูลหลักต่างๆแต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้สักเท่าไหร่ หลงจือหยางขอให้โชคชะตาเข้าข้างฝั่งเขาแล้วกัน


หลังจากจบสงครามลงไปเพียงหนึ่งวันผู้คนต่างทยอยสวมเสื้อสีขาวดำเพื่อเป็นการไว้อาลัยให้กับผู้ที่เสียชีวิตในสงครามครั้งนี้ ในลานกว้างใหญ่เต็มไปด้วยโลงสีขาวที่จัดวางเป็นระเบียบกว่าหมื่นโลง ด้านบนมีช่อดอกไม้ที่ครอบครัวนำมาวาง ด้านหน้าคือกรอบรูปภาพของผู้เสียชีวิต
หลงจือหยางนำกิลด์หมื่นดาบเข้าร่วมไว้อาลัยพร้อมกับคนรักอย่างเยว่ชิงที่นำกิลด์ตำหนักเทพอสูร ทุกสายตาย่อมจับจ้องมาที่ตัวเอกของงานผู้ที่ยืนหยัดสี่คนสุดท้ายในการต่อสู้
เป็นอีกครั้งที่หลงจือหยางคือวีรบุรุษของผู้คนพร้อมด้วยคนรักที่นาทีนี้ไม่มีใครกล้าพูดว่าไม่เหมาะสมกัน
พิธีการจบลงด้วยความตรึงตราตรึงใจต่อผู้คน รายชื่อนับหมื่นนับแสนที่ต่อสู้ในครั้งนี้จะถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ส่งต่อเรื่องราวเหล่านี้ไปที่กลุ่มคนรุ่นหลัง
ร้อยสามเสาหลักเปิดประชุมชั่วคราวที่มหาลัย เป็นอีกครั้งที่นักศึกษาเข้ามาจัดเตรียมพื้นที่พร้อมทั้งน้ำและอาหารรองรับ คนในกิลด์บางส่วนไปรอที่กิลด์ บางส่วนเข้าร่วมหารือต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ครั้งนี้หลงจือหยางจะเป็นคนพูดและแจกแจงรายละเอียดแน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับภารกิจของเยว่ชิงที่จะเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้น
ในที่ประชุมหลงจือหยางเล่ารายละเอียดของหอคอยในชั้นบนสุดแต่ไม่ได้เล่าออกไปทั้งหมด ในที่ประชุมร่วมโหวตก่อนจะสรุปออกมาเป็นข้อๆโดยมีความสำคัญดังนี้
กลุ่มกบฏถูกควบคุมด้วยผู้ที่สร้างดันเจี้ยนและหอคอยขึ้นมา ยามที่ดันเจี้ยนมังกรเปิดออกเจ้าสิ่งนั้นกล่าวว่าให้สยบต่อเทพเจ้า หลงจือหยางจึงวางกลยุทธ์ง่ายๆว่าท่าอีกฝ่ายเป็นเทพเจ้าจริงๆการจะฆ่าคนทั้งโลกในพริบตาคงทำได้แน่นอน
เพราะฉะนั้นตัวตนที่อยู่ในชั้นบนสุดอาจจะไม่ใช่เทพเจ้าและพลังอำนาจไม่มากพอ จึงไม่สามารถออกจากหอคอยได้ จากการคาดเดาของหลงจือหยางเองเลยกลายเป็นว่าหากมีการตายเกิดขึ้นเช่นเดียวกับผู้ที่ถูกควบคุม มีสิทธิ์ที่พลังวิญญาณจะถูกดูดไปที่หอคอยเช่นกัน
เพราะงั้นการเคลียร์หอคอยในชั้นถัดๆไป จึงมีการร่วมโหวตให้ทำการโจมตีพร้อมกันทั้งหมดและเคลียร์แต่ละชั้นโดยเร็วที่สุด
ผู้คนที่เข้าร่วมประชุมไม่มีใครขัดแย้งต่อคำพูดของหลงจือหยาง หนึ่ง....กลุ่มคนปกติที่ไม่รู้ว่าเบื้องหลังคืออะไร และสอง...กลุ่มคนที่กบฏที่เข้าร่วมประชุมครั้งนี้เพื่อหาแนวทางเฝ้าระวัง
หลงจือหยางไม่เกรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นสกปรก แถมตอนนี้เขายังยั่วยุให้อีกฝ่ายโมโหแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ยิ่งตัวตนของหลงจือหยางท้าทายอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ ไฟแค้นก็จะปะทุขึ้นได้ง่ายๆและตลอดเวลา
เยว่ชิงได้แต่ยิ้มกับความฉลาดของหลงจือหยางที่มีศิลปะทางคำพูด นอกจากจะทำให้ฝ่ายกบฏโมโหจนแทบกระอักเลือด ยังช่วยเร่งเวลากำจัดเจ้าเทพโง่นั่นอีกด้วย ยิ่งฟังคนรักพูดมากเท่าไหร่ ปลายจมูกของเยว่ชิงก็เชิดมากขึ้น
ไม่ค่อยจะภูมิใจและอยากโอ้อวดเท่าไหร่ว่าคนรักของเขาดีที่สุด เลิศที่สุด เก่งที่สุด
เมื่อมติในที่ประชุมเป็นเอกฉันท์การบุกหอคอยชั้นถัดไปจึงเริ่มในวันพรุ่งนี้สำหรับคนที่พร้อม โดยที่หินวิญญาณหลงจือหยางแจกแจงถึงบุคคลทั่วไปที่อยู่ระดับFให้เลื่อนระดับEเพื่อเป็นการปกป้องตัวเองในกรณีที่ดันเจี้ยนแตก
"อย่าลืมว่าหินวิญญาณในชั้นที่สิบขึ้นไปมันมีพลังวิญญาณสองเท่าของชั้นที่หนึ่งถึงเก้า พอชั้นที่ยี่สิบก็คงสามเท่า"เมื่อหลงจือหยางพูดจบแต่ละคนก็ตาวาววับ
จากปกติการยกระดับต่ำสุดไประดับต่อไปของบุรุษหรือสตรีจะใช้ประมาณหนึ่งร้อยก้อน แต่หากสองเท่าของพลังวิญญาณก็ใช้เพียงห้าสิบก้อนเท่านั้น
หลงจือหยางยกยิ้มมุมปากก่อนจะพูดต่อไป
"ยิ่งชั้นสูงขึ้นมากเท่าไหร่ทรัพยากรก็มากตามไปด้วย เกรงว่าแต่ละชั้นจะกว้างกว่าชั้นแรกๆอยู่มาก เพราะเจ้านั่นต้องการแรงกระตุ้นให้คนเข้าหอคอย"เพียงเท่านี้หลงจือหยางก็บรรลุวัตถุประสงค์
"ฉันเห็นด้วยทุกกรณี"
"ฉันด้วย"
"เช่นกัน"
เมื่อจบการประชุมหลงจือหยางก็พาเยว่ชิงกลับห้อง ใบหน้าหล่อเหลาซุกหน้าท้องคนรักอ้อมแขนแกร่งโอบเอวบางเอาไว้ เยว่ชิงมองหลงจือหยางที่คุกเข่ากอดเขาไว้ ก็ใช้นิ้วมือสางผมให้คนรักเบาๆ
"อย่ากลัวไปเลยนะครับ"เยว่ชิงยิ้มออกมานิดๆเมื่อรับรู้ถึงคลื่นอารมณ์ที่แผ่ออกมา คงเป็นช่วงเวลาที่ร่างกายเขามีเลือดท่วมตัว หลงจือหยางเลยจำภาพนั้นติดตาและกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย
"เราต่างก็ได้พลังเทพคืนมา ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ผมก็ไม่อ่อนแอนะครับ นี่นะคือเทพจิ้งจอกเชียวนะ"เยว่ชิงหัวเราะคิกคัก หลังจากแสงสีขาวโอบล้อมร่างกายของเขายังถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆและนิสัยของเขาในตอนเป็นเทพอีกด้วย
"แม่ทัพสวรรค์ ลูกแอปเปิ้ลที่ข้าขโมยจากตำหนักบิดาสวรรค์อร่อยรึไม่"เทพจิ้งจอกซุกซนไปตามเรื่องราว เพราะความซนจนได้เจอกับแม่ทัพสวรรค์ผู้ที่หล่อเหลาที่สุดบนแดนเทพ
"จิ้งจอกน้อย ข้ายังไม่ได้กิน นั่นของบิดาสวรรค์"หลงจือหยางพูดกับคนรักก่อนจะบีบปลายจมูกคนรัก ตอนนั้นแทบจะพาอีกคนขังคุกข้อหาขโมยผลไม้ของบิดาสวรรค์
"ฮึ่ม ท่านนี่มันน่าโมโหจริงๆ แต่ว่าคิดไม่ถึงเลยนะครับพี่เสวียนอวี้คือเทพมารสังหาร แต่ว่านะสองคนนั้นไปรู้จักกันตอนไหนเวลาอยู่ดินแดนเทพ"เยว่ชิงขมวดคิ้วเล็กๆ ตอนที่ไปวิ่งเล่นคุยกับมารอสูรจิวอิง ตอนนั้นไม่เคยเจอเทพมารสังหารสักครั้ง
หลงจือหยางลุกขึ้นนั่งข้างๆโอบกอดคนรักที่ตอนนี้หูและหางทั้งเก้าโผล่ออกมาที่ด้านหลัง ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นเคย ตอนอยู่ดินแดนเทพเขาในฐานะแม่ทัพสวรรค์ไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ต่อใคร แต่มีคนหนึ่งที่คอยกวนใจตลอดเวลา
เทพจิ้งจอกเก้าหางที่ตนมักจะรำคาญในช่วงแรกก่อนจะกลายเป็นความอุ่นใจที่เห็นอีกฝ่ายเจื้อยแจ้วได้ตลอดเวลา
"งืม ถ้าอยู่ดินแดนเทพผมต้องเป็นฝ่ายรุกพี่ก่อนแน่ๆ พอโดนพี่รุกก่อนแบบนี้ก็รู้สึกดีสุดๆไปเลยครับ"เยว่ชิงใช้หัวถูไถไปตามหน้าอกอีกฝ่ายก่อนจะเงยหน้าพรบจูบปลายคาง
"เมื่อเรากลับไป พี่จะชดเชยให้"
"ฮิฮิ พูดแล้วนะครับ ถ้าท่านแม่ทัพสวรรค์ไม่ขอเทพจิ้งจอกแต่งงาน ผมจะไปโวยวายกับบิดาสวรรค์"หลงจือหยางคลี่ยิ้มออกมา นี่สิถึงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของคนรัก แม้ตอนเกิดมาจะมีนิสัยแบบนี้แต่เพราะดันเหลือตัวคนเดียวเลยได้แต่ซุกซ่อนตัวตนเอาไว้
"ครับ วันนี้เราพักผ่อนกันก่อนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ไปเคลียร์ดันเจี้ยนกัน"
"ครับผม"
ช่วงเช้าผู้คนที่สามารถต่อสู้ได้ต่างก็มารวมตัวกันที่หอคอย โดยเฉพาะเกอหลายร้อยคนที่เกาเทียนเย่ไปเกณฑ์เข้ามาใหม่ แน่นอนว่าคนในกิลด์หมื่นดาบประกบแบบตัวต่อตัว เพื่อให้เกอหลายร้อยคนนี้ได้สร้างผลงานให้มากที่สุด
"เมื่อวานร้อยสามเสาหลักประกาศออกไปเรื่องของการชวนบุรุษและสตรีในการยกระดับ ทางตำหนักเทพอสูรเลยประกาศออกไปบ้างโดยขอความร่วมมือกับกิลด์หมื่นดาบ"เสวียนอวี้บอกกับเยว่ชิงที่ยืนมองเกอเกือบพันคนที่ยืนรวมกัน
"ทำไมประกาศออกไปแค่บุรุษกับสตรี"พูดจบก็เอียงคอสงสัย
"ขั้นต่ำการใช้หินวิญญาณ ทางร้อยสามเสาหลักเลยให้กิลด์ตำหนักเทพอสูรตัดสินใจ"
"แล้วใจแล้วละ"จิ้งจอกขาวพยักหน้างึกงัก บางคนก็ใช้หินวิญญาณน้อยนิด บางคนก็ใช้มหาศาล
"ไม่ต้องห่วงคนในกิลด์หมื่นดาบแค่กระทืบอสูรแล้วลากมาให้เกอเหล่านี้ฆ่า ส่วนพวกเราก็ยืนดูเฉยๆ"เสวียนอวี้คว้ามือจิวอิงขึ้นมาจูบแผ่วเบาหลังพูดจบ มารอสูรจิวอิงที่ได้ความทรงจำคืนมาทั้งหมดก็ได้แต่ยิ้มเขินๆ
จิ้งจอกขาวตัวน้อยไหนเลยจะยอมยื่นมือไปทางหลงจือหยาง แน่นอนว่าไม่ทำให้ผิดหวังนอกจากจะจูบแล้วยังทาบทับใบหน้าให้แนบลงที่ฝ่ามือแล้วถูแก้มตัวเองไปอีกด้วย
คนอื่นๆ"..."แจกอาหารหมา ไม่เกรงใจใครจริงๆ อิ่มมากแต่ไม่ขอบคุณ
"ไปกันเถอะ เลิกสนใจไอ้พวกมีคู่"เฉินจงอีได้แต่แค่นเสียงหัวเราะ รอให้กูมีบ้างเถอะ จะอวดเช้าอวดเย็นแม่งเลย...หมั่นไส้
คนอื่นๆได้แต่ส่ายหน้า อิจฉาก็พูดมาเถอะท่านเฉินจงอี โดยเฉพาะคนในกิลด์อัศวินสีชาดที่แทบจะยกมือกุมขมับที่หัวหน้ากิลด์เป็นแบบนี้
ไม่นานพวกเขาก็ทยอยขึ้นมาที่ชั้นสิบเอ็ด เมื่อบานประตูเปิดออกก็ได้ยินเสียงเก่าแก่แบบเดิมดังขึ้น
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบเอ็ด ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
เมื่อเอ่ยจบบานประตูก็ปิดลง หลงจือหยางจับมือเยว่ชิงยืนอยู่ด้านหลัง ไม่คิดเข้าร่วมนอกจากจะมีคนตกอยู่ในอันตรายจริงๆถึงจะลงมือ
เมื่อครบสิบนาทีหมาป่าจำนวนมากก็ปรากฏพร้อมผู้นำทัพอย่างหมาป่าตัวยักษ์ที่สูงราวๆสี่เมตรกว่าๆ ถ้าเป็นชั้นที่ยี่สิบพวกมันอาจจะเป็นแม่ทัพที่ยืนเคียงข้างบอสประจำชั้น
"โจมตี"เฉินจงอีพูดขึ้น ผู้คนก็แยกย้ายกันออกไป เมื่อผ่านความเป็นความตายจากดันเจี้ยนมังกรความคมและความแม่นยำของฝีมือพวกเขาก็พัฒนามากขึ้นไปอีกขั้น ในขณะที่บุรุษในกิลด์หมื่นดาบทำการทุบตีให้ลากมาให้เกอที่จับคู่ได้เป็นคนฆ่า
เยว่ชิงยืนพิงหลงจือหยางมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น มองดูเกอกระต่ายสุดน่ารักกระโดดขึ้นลงกระทืบหมาป่าก็ได้แต่ปิดปากเมื่อเจอความน่ารักเข้าไปเต็มๆและดูเหมือนบุรุษที่จับคู่จะโดนตกไปเสียแล้ว
ตามที่หลงจือหยางกล่าวไว้ว่าชั้นนี้ต้องมีขนาดกว้างกว่าและของรางวัลย่อมดีกว่า เมื่อเคลียร์ชั้นนี้จบแต่ละคนก็แยกย้ายเพื่อไปดูดซับหินวิญญาณเร่งการยกระดับ
เพียงแค่วันเดียวผู้ที่ข้ามผ่านระดับFไประดับEก็นับพันคน ระดับEไประดับDนับร้อยคนและที่สำคัญระดับDไประดับCได้มากถึงยี่สิบคน นี่นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่ทางร้อยสามเสาหลักประกาศออกไป
และยิ่งทำให้ผู้คนกระตือรือร้นที่จะเข้าร่วมโดยเฉพาะคนระดับFที่อยากยกระดับจิตวิญญาณ ไม่เพียงแค่ปกป้องตัวเองได้แต่ยังปกป้องครอบครัวได้อีกด้วย
ตลอดสามวันที่ผ่านมามีการเคลียร์หอคอยในทุกๆวัน โดยที่ไม่มีสิ่งใดออกมาขัดขวาง ไม่ว่าจะเป็นดันเจี้ยนหรือกลุ่มกบฏก็ตาม
"ดูเหมือนคลื่นลมสงบก่อนพายุจะมาเลยนะครับ"เยว่ชิงย่นจมูก สัญชาตญาณของเขามันบอกว่าจะมีเรื่องวุ่นๆมาในเร็ววัน


ท่ามกลางมังกรนับพันตัวที่กระพือปีกกลางอากาศ กลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ทยอยเข้าสู่สนามรบ ผู้คนนับแสนคนที่เป็นราวกับมดปลวกในสายตาของมังกร ต่างยืนประชันหน้าไม่เกรงกลัว ยามนี้เบื้องหลังของพวกเขาคือประชากรนับหมื่นล้านคน ในนั้นมีทั้งครอบครัว เพื่อน และคนสำคัญในชีวิต
{เปิดระบบถ่ายทอดสดไปทั่วโลก จงสิ้นหวังเสียมนุษย์ จงสยบต่อเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่}
น้ำเสียงเก่าแก่น่าขนลุกดังขึ้นไปทั่วทั้งโลก เบื้องหน้าของแต่ละคนปรากฏหน้าจอสี่เหลี่ยม ภาพที่พวกเขาเห็นคือมังกรที่ลอยตัวอยู่ด้านบนนับพันตัว ในขณะที่มนุษย์หลายแสนคนดูตัวเล็กไปเลย
"ไปกันเถอะ"น้ำเสียงนุ่มทุ้มของหลงจือหยาง เรียกสติของคนที่ยืนท่ามกลางสนามรบ พริบตาเดียวกลีบดอกไม้ก็ปลิวว่อนไปทั่วสนาม จากสตรีผู้มีจิตวิญญาณกระตุ้นความแข็งแกร่ง บางคนที่แข้งขาสั่นก็เริ่มก้าวขาได้อย่างมั่นคง
ภายในสนามรบเต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่ปะทุออกมาจากการเรียกจิตวิญญาณเป็นจำนวนมาก เหล่าสตรีถอยออกไปอยู่ด้านหลัง โดยมีเกอที่มีจิตวิญญาณสัตว์อสูรประเภทป้องกันคอยดูแลและปกป้องเอาไว้
ในขณะที่เกอและบุรุษจับกลุ่มล็อคเป้าหมายก่อนจะพุ่งเข้าใส่ เกาเทียนเย่รับหน้าที่ยืนปักหลักอยู่ด้านหน้าสตรีหลายพันชีวิต เต่ายักษ์อ้าปากด้านในมีลูกไฟขนาดใหญ่ก่อนจะพุ่งขึ้นฟ้าเด็ดปีกมังกรให้ร่วง ยามที่เสียงดังตู้มสนั่นขึ้น สงครามก็เปิดฉาก
เยว่ชิงแปลงร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางกัดกระชากหางมังกรใช้ปลายเท้าฉีกทึ้งลำคอจนขาดออกจากกัน ยิ่งมีเวลาจำกัดเขาก็ต้องรีบปลิดชีพเหล่ามังกรให้มากที่สุด ด้านข้างยังมีหลงจือหยางคอยปกป้องไม่ให้มังกรตัวอื่นพุ่งเข้ามาขวางการฆ่าของเยว่ชิง
ดาบนับหมื่นเล่มลอยไปทั่วด้านบน ยามที่มังกรพยายามหลบหลีกก็เป็นช่วงเวลาที่โดนโจมตี ตราบใดที่มังกรร่วงลงพื้นดิน ผู้คนนับร้อยนับพันก็ใส่พลังรุมทึ้งจนเกิดแสงสีระรานสายตา
ท่ามกลางความสิ้นหวังที่ยังคงมีความหวังเล็กๆผู้คนต่างภาวนาขอให้มีปาฏิหาริย์ ขอให้ปาฏิหาริย์นั้นยังคงยืนหยัดเคียงข้างมนุษย์
ตู้ม!!! ลูกไฟจากปากมังกรพุ่งลงมานับร้อยลูก หลงจือหยางพยายามใช้ดาบปะทะเพื่อลดแรงของลูกไฟ ในขณะที่คนอื่นไม่มีความสามารถด้านป้องกันวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางเต็มไปด้วยรอยเลือด ปลายหางฉีกขาดจากการปะทะกันได้เพียงห้านาที หลงจือหยางยืนขวางด้านหน้าคอยปกป้องจิ้งจอกที่อ่อนล้า ดาบหลายน้อยเล่มแตกหัก
"อ๊าก"เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่วทั้งสนาม เหล่าสตรีต่างช่วยกันปลดปล่อยพลังรักษาและการเยียวยาอย่างต่อเนื่อง บางคนที่แขนขาขาดก็ช่วยพยุงตัวเองและคนที่บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติพากันออกนอกสนามรบ
แพทย์พยาบาลสนามที่มีพลังระดับEขึ้นไปรีบมาช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้น ก่อนที่เปลจะทำการหามส่งไปที่เครื่องบิน เพื่อเคลื่อนย้ายไปยังโรงพยาบาลในที่ต่างๆโดยด่วน
ผู้คนทยอยล้มลงในช่วงห้านาทีแรกราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น ผู้คนทั่วโลกได้แต่ปิดเปลือกตาลงเพราะไม่อยากรับรู้ในช่วงนาทีถัดไป แต่ละคนกลั้นเสียงสะอื้นเมื่อคนในภาพมีคนสำคัญของพวกเขาที่กำลังหายใจรวยริน
"แม่ครับ พวกเขาจะชนะ ใช่ไหม"เด็กชายตัวน้อยเอ่ยถาม ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างฝืนๆ ฝ่ามือหยาบจากการทำงานหนักในอดีตลูบหัวบุตรชายอย่างอ่อนโยน
"แน่นอนครับ ลูกช่วยภาวนาอวยพรให้พวกเขามีชัยก็พอ"สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอสี่เหลี่ยม สองมือยกกุมภาวนา ขอทวยเทพอวยพรให้พวกเขามีชัยชนะ
จิ้งจอกขาวยืนหยัดขึ้นอีกครั้งกู่ร้องสุดเสียง ท่ามกลางเสียงตอบรับจากสัตว์อสูรทั้งหลาย ดอกไม้ปลิวไปทั่วสนามรบอีกครั้ง แรงกระตุ้นสร้างความฮึกเฮิม ผู้คนที่ยังสู้ไหวต่างก็ยืนหยัดอีกครั้ง แม้ผู้คนจะล้มลงหลายหมื่นคนที่กำลังอพยพไปยังพื้นที่ปลอดภัย
ฝากฝั่งมังกรไม่ได้น้อยหน้า ซากศพของมังกรเองก็หลายร้อยตัวเช่นกันที่สังเวยให้กับสงครามครั้งนี้ บอสมังกรกู่ร้องออกมาเปิดปากพ่นลูกไฟแรงลงพื้นดิน บรรดามังกรตัวอื่นย่อมทำตาม เป็นอีกครั้งที่หลงจือหยางใช้ดาบที่มีพลังวิญญาณที่ยังเหลืออยู่ใช้มันเพื่อปกป้องเยว่ชิงไปพร้อมคนอื่นๆ
"อั้ก"ดาบขนาดใหญ่ด้านหน้าหลงจือหยางหักลงเจ้าตัวทรุดลงคุกเข่ากับพื้น เยว่ชิงใช้หางประคองคนรักอย่างตื่นตระหนก ความโกรธเกี้ยวปะทุจนขนสีขาวแดงที่ชโลมไปด้วยเลือดพองขึ้น
"ดูแลให้ที"เยว่ชิงยื่นคนรักให้จิวอิงที่นั่งหน้าซีดประคองเสวียนอวี้ที่กระอักเลือดไม่แพ้กัน
"ครับ"เมื่อจิวอิงรับปาก เยว่ชิงก็พุ่งปะทะกับบอสมังกร ท่ามกลางเวลาที่เหลืออีกสามนาที มังกรตัวที่ใหญ่ที่สุดก็โมโหที่มนุษย์ต่ำต้อยกล้าท้าทาย มันพุ่งชนอย่างไม่ลังเล เยว่ชิงใช้ปลายหางที่เหลือเพียงแปดหางระดมทุบตี
เช่นเดียวกับมังกรที่อ้าปากกระชากหางสีขาวจนหลุดลอย จิ้งจอกขาวอ้าปากกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มองคนหลายคนที่ช่วยกันเต็มเต็มพลังวิญญาณให้คนรักก็พุ่งเข้ากระแทกหางหนึ่งหางที่หลุดลอยไปแลกกับขาหลังหนึ่งข้างของมังกร
หลงจือหยางค่อยๆฟื้นคืนสติ ดวงตาคู่คมมองคนรักที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศหางที่ถูกกระชากหดหายจนเหลือเพียงสามหาง ยามที่ร่างกายร่วมหล่น บอสมังกรอ้าปากงับกลางลำตัวของจิ้งจอกขาว
ดาบนับหมื่นเล่มรวมเป็นดาบเดียวพุ่งทะยานฟันฉันที่คอของบอสมังกร ศีรษะมังกรขนาดใหญ่ที่หนักหลายตันตกกระทบพื้นจนผืนดินสั่นสะเทือน
หลงจือหยางพุ่งเข้าไปรับจิ้งจอกขาวสามหางที่หายใจรวยริน สตรีหลายสิบคนที่ยังไหวรีบตรงมาช่วยรักษา
"เยว่ชิงได้ยินพี่ไหม"มังกรตัวอื่นคลุ้มคลั่งก่อนจะพุ่งเข้าประชิดหลงจือหยาง เจ้าตัววางร่างของเยว่ชิงให้คนอื่นๆช่วย แววตาเต็มไปด้วยความกงวล ใจหนึ่งอยากอยู่กันคนรักแต่อีกใจหนึ่งก็ต้องปกป้องคนรัก
หลงจือหยางหลับตาลงก่อนจะสร้างดาบขึ้นมาใหม่นับหมื่นเพื่อปกป้องคนรักของเขาอย่างแน่วแน่ ตราบใดที่เขายังยืนไหว เยว่ชิงจะต้องไม่เป็นอะไร
จิวอิงดึงปลาวิญญาณสีขาวให้คอยปกป้องร่างจิ้งจอกอีกทีหนึ่ง เสวียนอวี้รีบรุดเข้าไปช่วยหลงจือหยาง
สตรีหลายคนค่อยๆทรุดตัวลงนอนแน่นิ่งเมื่อพลังวิญญาณหมดลง เกาเทียนเย่สั่งการให้อินทรีตัวใหญ่หอบร่างสตรีไปที่อื่น ไม่งั้นผู้คนจะล้มตายจำนวนมาก ใครที่สู้ไม่ไหวก็ต้องออกจากสนามรบ ดีกว่านอนให้มังกรเหยียบ
เยว่ชิงคืนร่างรอยเขี้ยวฝั่งลึกของมังกรค่อยๆหายไป ร่างกายค่อยๆฟื้นฟูกลับคืนเป็นปกติ ถึงแม้จะมีสตรีบางคนที่มีใจริษยาแต่ตอนนี้พวกเขาต่างยืนอยู่บนสนามรบหากเยว่ชิงเป็นอะไร หลงจือหยางอาจจะปล่อยให้มังกรถล่มพวกเขาแทน เพราะแบบนั้นช่วยเหลือเยว่ชิงก็เท่ากับช่วยชีวิตน้อยๆของตัวเอง
มังกรบนน่านฟ้าเมื่อไม่มีบอสคอยสั่งการ พวกมันจึงเข้าสู่ภาวะไร้สติ สิ่งเดียวที่มันรู้คือต้องฆ่ามนุษย์ทิ้ง ยามนี้แม้มังกรจะมีราวๆสี่ร้อยตัว แตกต่างจากประชากรมนุษย์ก็เหลือไม่ถึงห้าหมื่นคนเช่นกันที่ยังยืดหยัดในสนามรบไหว
หลงจือหยางที่พลังวิญญาณเต็มเปี่ยมก็มุ่งมั่นที่จะบั่นคอมังกรให้ตกตายกันลงไป แต่ถึงกระนั้นพลังวิญญาณย่อมมีวันหมด เป็นช่วงเวลาเดียวกับแสงสีขาวอ่อนโยนลงมาปกคลุมคนสี่คนในสนามรบ
หลงจือหยางมองร่างกายที่จู่ๆพลังก็เอ่อล้นออกมา เสวียนอวี้มองเคียวยมทูตที่สั่นสะท้านอย่างตื่นตัว เยว่ชิงคืนสภาพเป็นเทพจิ้งจอกเก้าหางอีกครั้งแม้จะหมดเวลาไปแล้ว จิวอิงมองการหลอมรวมปลากลืนวิญญาณสองสี
"อพยพผู้คนออกจากพื้นที่ ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"เยว่ชิงตะโกนขึ้น ผู้คนที่ตื่นตระหนกก็ล่าถอยทันที เกาเทียนเย่รีบอพยพแบกร่างของคนที่หมดสติขึ้นหลัง ตามด้วยคนอื่นๆที่ช่วยกันแบกหาม
"ไปกันเถอะตาเฒ่า"คุณชายโจวที่แขนรุ่งริ่งประคองตาเฒ่าหวังเค่อซวนให้ออกจากสนามรบ จิตวิญญาณแต่ละคนแตกหัก หากเยว่ชิงไม่สั่งให้อพยพ เกรงว่าไม่เกินห้านาที จะมีคนอีกนับหมื่นสังเวยชีวิต
"เอาผ้าขาวมาคลุมร่างพวกเขาไว้ด้วย"ร้อยสามเสาหลักถอดถอนหายใจ ผู้คนที่ล้มตายส่วนใหญ่อยู่ระดับEที่อยากเข้าร่วม แม้พวกเขาจะไม่เห็นด้วยก็ตาม เพราะรู้กันดีว่ามีโอกาสตายสูง
"พวกเขาเป็นวีรบุรุษ รวมทั้งสี่คนนั้นด้วย"ผู้คนทยอยเดินทางออกห่างจากพื้นที่สนามรบ บางคนที่ยังคงไหวก็ช่วยกันนำร่างไร้วิญญาณไปยังพื้นที่ส่วนกลางเพื่อจัดพิธีหลังจบสิ้นสงครามครั้งนี้ อีกทั้งยังชดเชยให้กับทางครอบครัวของผู้ที่เสียชีวิต
"พี่ครับ"เยว่ชิงหันไปสบตากับคนรักราวกับจิตวิญญาณของพวกเขาได้เชื่อมต่อกัน พลังของพวกเขาเทียบเท่าระดับศักดิ์สิทธิ์แทบจะทันที หลังจากสิ้นบอสมังกรไป มังกรที่เหลือก็ไม่คณามือคนทั้งสี่
พวกเขาต่างปริดชีพพวกมันอย่างรวดเร็ว ก่อนสายตาทั้งสี่คู่จะมองตรงไปยังชั้นบนสุดของหอคอย
"ดูเหมือนว่างานของพวกเราจะยังไม่จบ"เสวียนอวี้มองเคียวในมือที่สลายหายไปก่อนมองไปยังหอคอยที่ตอนนี้พวกเขารับรู้ได้ว่าเจ้าเทพที่ก่อกบฏกำลังโมโหที่ไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง
"หลังจบพิธีไว้อาลัยให้กับเหล่าวีรบุรุษ ผมว่าเราควรบุกหอคอยเพื่อเคลียร์ชั้นที่สิบเอ็ดถึงสิบเก้าให้เร็วที่สุด"เยว่ชิงนึกถึงภารกิจของระบบเลยทีเดียว
"ไม่ ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้ อ๊ากกกกก"เสียงร้องโหยหวยดังไปทั่วชั้นบนสุดของหอคอย ดวงตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยความเครียดแค้น ไม่ว่าจะเทพองค์ไหนก็ขวางหูขวางตาของมันไปหมด โดยเฉพาะแม่ทัพสวรรค์
"เป็นมัน เป็นมันที่แย่งชิงของของข้า"ไม่ว่าจะที่ไหนเมื่อไหร่ ที่มารดาสรรค์ตั้งใจจะก่อกบฏส่วนหนึ่งเพราะเทพพยากรณ์ได้กล่าวไว้ว่าเทพที่สมควรนั่งบัลลังก์จักรพรรดิเทพ คือแม่ทัพสวรรค์
มารดาสวรรค์ไม่มีทางยินยอม เพราะเดิมทีตนเป็นผู้ยิ่งใหญ่อยู่ใต้เพียงหนึ่งองค์อยู่เหนือเทพนับล้าน ไหนจะความโออ่าของตำหนัก การได้รับความเคารพกราบไว้ต่อเทพที่มีศักดิ์ต่ำกว่า
ในขณะที่เขาชื่นชอบเทพจิ้งจอกเก้าหางก่อนแท้ๆแต่ก็เป็นแม่ทัพสวรรค์ที่ได้ใจอีกฝ่ายไป ทำไมต้องเป็นมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าสิ่งใดที่เขาต้องการ จะต้องเป็นเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ครอบครอง
ไม่ว่าจะเป็นบัลลังก์จักรพรรดิหรือเทพจิ้งจอกเก้าหางก็ตาม