ดินแดนมารที่มีจอมมารซวิ่นเฟิงขึ้นนั่งบัลลังก์แลดูจะมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างน้อยพี่น้องร่วมเผ่ามารก็ดูมีขวัญกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไปอย่างไม่ไร้ซึ่งความหวัง จากเมืองที่แสนจะเงียบร้างในคราแรกที่ซวิ่นเฟิงกลับมา บัดนี้ดูจะครึกครื้นไม่เงียบเหงาไร้สีสันเช่นนั้นแล้ว
ภายในตำหนักฮุยอินกง ซวิ่นเฟิงนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงาน เขาจุดกำยานด้วยการร่ายคาถาง่ายๆ ที่ปลายนิ้วชี้ ควันสีขาวจากกำยานส่งกลิ่นหอมของเกสรดอกบัวค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากโคมไฟ ซวิ่นเฟิงสูดลมหายเข้าลึกอย่างทำสมาธิ แล้วร่ายคาถาภาษามือสองสามกระบวนท่า เกิดประกายแสงสีครามหมุนวนรอบสองฝ่ามือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง เพียงอึดใจเดียวประกายแสงสีครามนั้นก็ดับลง ปรากฏเป็นตั๊กแตนไม้แกะสลักวางอยู่บนฝ่ามือ
ซวิ่นเฟิงมองตั๊กแตนไม้ชิ้นเล็กในมือแล้วระบายยิ้มบางอย่างพอใจ พลันนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนที่เขาร่ายคาถาให้ตั๊กแตนไม้แกะสลักชิ้นนี้มีชีวิตขึ้นมา แล้วส่งไปยังแดนสวรรค์เพื่อสืบข่าวบนนั้นอย่างลับๆ
ไม่นานนักเขาก็ได้รู้ว่าตอนนี้แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามีเรื่องวุ่นวายเพียงใด ทั้งเรื่องไท่เซียนอี้ตี้จวินลงไปจุติยังโลกมนุษย์ด้วยจิตเทพครบสมบูรณ์ ทั้งเรื่องของเทพธิดาน้อยที่ถูกผนึกจิตเทพในร่างมนุษย์ธรรมดา หรือแม้กระทั่งเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของเทพธิดาดอกไม้สวรรค์กับเทพสงครามอวี๋หลี่จวิน ตั๊กแตนไม้แกะสลักชิ้นนี้ก็สืบข่าวกลับมารายงานเขาได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน
ดังคำกล่าวที่ว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งคงเป็นเช่นนี้เอง เมื่อซวิ่นเฟิงรู้แล้วว่าไท่เซียนอี้ตี้วินจุติอยู่ที่ใด เขาจึงคิดอุบายแปลงกายเป็นชายนักเล่านิทานเพื่อลองโยนหินถามทางกับจตุรเทพตี้จวินสักนิดเป็นอย่างไร เขาลงมือเขียนนิทานลงในม้วนอักษรด้วยตัวเองจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในเผ่ามารเมื่อสองแสนปีก่อนอย่างไม่ได้แต่งเสริมเติมเนื้อเรื่องใด จะมีละเว้นไว้ไม่เล่าออกไปก็เพียงแค่เรื่องของเขาผู้เป็นจอมมารซวิ่นเฟิงเท่านั้น
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่บนโลกนี้นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สอง ทุกคนต่างพากันคิดว่าเขาคงจะสิ้นชื่อตามบิดาไปเสียแล้วกระมัง และนั่นเป็นเรื่องดี เขาประกาศทั่วดินแดนมารฮุยอินว่าห้ามมิให้ผู้ใดพูดถึงจอมมารซวิ่นเฟิงอีก ให้นามของเขาเป็นเพียงผู้อยู่เบื้องหลังอย่างลับๆ ในเผ่ามารก็พอ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาหลังจากสูญเสียบิดาไป เขาก็ไม่ได้มีตัวตนอยู่แล้ว มีเพียงเสวี่ยหยาง ท่านลุงผู้อาวุโสของเขาเท่านั้นที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทุกคนว่าเป็นผู้ครองบัลลังก์ต่อจากน้องชาย
ซวิ่นเฟิงเก็บตั๊กแตนไม้แกะสลักในมือหายวับไปด้วยคาถา สองมือที่ว่างเปล่าร่ายคาถาอีกบทเพื่อแปลงกายเป็นชายนักเล่านิทาน แล้วพาตัวเองกลับไปยังโลกมนุษย์
"หอมจังเลย" เยว่ซินยกถาดนึ่งซาลาเปาขึ้นจากเตาร้อน วันนี้นางทำซาลาเปาไส้ถั่วแดงและไส้เม็ดบัวเพื่อฝึกรสมือก่อนจะทำถวายไท่จื่อในวันงานเลี้ยงที่ใกล้จะถึง มีหลินหลินอยู่ช่วยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ เยว่ซินหยิบซาลาเปาไส้ถั่วแดงมาแบ่งครึ่ง นางเป่าคลายร้อนออกเสียหน่อยก่อนจะส่งให้หลินหลินได้ลองชิมดู
"เจ้าชิมดูสิ ข้าต้องปรับปรุงรสชาติอีกหรือไม่" หลินหลินรับซาลาเปามากัดชิมหนึ่งคำ สีหน้าบ่งบอกว่านางถูกใจรสชาติของซาลาเปาฝีมือเยว่ซินยิ่งนัก
"อร่อยมากเลยแม่นางเยว่ ไท่จื่อต้องชื่นชอบซาลาเปาของท่านแน่" หลินหลินเอ่ยชมจนเยว่ซินยิ้มกว้าง
"เจ้าไม่ได้ยอข้าแน่นะ"
"ไม่เลย อร่อยจริงๆ ไม่เชื่อข้า แม่นางเยว่ก็ลองชิมอีกครึ่งดูก็ได้" หลินหลินส่งซาลาเปาอีกครึ่งลูกให้เยว่ซินได้ชิมเอง ปรากฏว่าเยว่ซินก็ถูกใจในรสชาตินี้เช่นกัน
"อื้ม อร่อยจริงๆ ด้วย ข้าเอาไปให้ท่านแม่ทัพเฉิง อาอู๋กับอาลู่ชิมด้วยดีกว่า หลินหลินเจ้าช่วยข้าหยิบซาลาเปาใส่ปิ่นโตที"
เฉิงอี้ที่เดินมาถึงห้องครัว เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูเมื่อเห็นว่าเยว่ซินกับหลินหลินกำลังยุ่งกับการจัดปิ่นโต แต่เยว่ซินหันมาเจอเขาพอดี เฉิงอี้จึงยิ้มทักแล้วเดินเข้าไปหานางเสียเอง
"แม่ทัพเฉิง ท่านมาได้อย่างไร นี่ข้ากำลังจัดซาลาเปาไปให้ท่านลองชิมอยู่พอดี"
"เช่นนั้นข้าชิมตอนนี้เลยได้หรือไม่"
"ได้สิ ข้าทำไว้สองรส ท่านจะชิมให้ข้าทั้งสองรสเลยได้หรือไม่" เยว่ซินหยิบซาลาเปาสองลูกใส่จานส่งให้เฉิงอี้ได้ลองชิม เฉิงอี้ไม่ตอบ แต่หยิบซาลาเปาทั้งสองรสมากัดชิมลูกละหนึ่งคำ เขาพิจารณารสชาติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผงกศีรษะแล้วเอ่ยชมยิ้มๆ
"ซาลาเปาของเจ้าอร่อยมาก" เมื่อได้ยินคำชมชัดเจนเช่นนี้ เยว่ซินก็ฉีกยิ้มกว้างขึ้นทันใด
"ข้าดีใจที่ท่านแม่ทัพเฉิงชอบซาลาเปาของข้า หลินหลินเจ้าช่วยนำปิ่นโตนี้ไปให้อาอู๋กับอาลิ่วแทนข้าที"
"เจ้าค่ะ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ" หลินหลินรับคำสั่งก็ยกปิ่นโตซาลาเปาออกจากห้องครัวไป
"เจ้าเสร็จงานแล้วใช่หรือไม่" เฉิงอี้ถามให้แน่ใจเมื่อเห็นว่าเยว่ซินกำลังถอดผ้ากันเปื้อนอยู่พอดี
"เสร็จแล้วเจ้าค่ะ"
"ในเมื่อว่างแล้วเจ้าไปกับข้า ข้ามีอะไรจะให้เจ้า" เฉิงอี้ไม่รอช้า เขาหมุนตัวเดินกลับออกมาจากห้องครัว เยว่ซินรีบเดินตามหลังเขามาจนถึงหน้าห้องพักของตัวเอง
"มีสิ่งใดในห้องพักของข้า" เยว่ซินหยุดยืนข้างเฉิงอี้ที่หน้าประตูห้องพัก เห็นเฉิงอี้มองไปยังประตูที่ปิดอยู่จึงเอ่ยถาม
"เจ้าลองไปเปิดดูสิ" เฉิงอี้แกล้งบอกให้เยว่ซินรู้สึกประหลาดใจ เยว่ซินไม่ปล่อยให้ตัวเองเกิดความสงสัย นางเดินตรงไปเปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนจะร้องเรียกชื่อสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังบานประตูเสียงดังอย่างดีใจ
"เสี่ยวเข่ออ้าย!" เจ้าสุนัขตัวโตขนนุ่มฟูสีขาวนั่งกระดิกหางระริกรอผู้เป็นนายอย่างรู้ความ มันกระโจนเข้าหาเยว่ซินทันทีที่นางเรียกชื่อของมันเสียงดัง
เยว่ซินนั่งคุกเข่ากอดกับเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายจนตัวกลมด้วยความคิดถึง ปกติเสี่ยวเข่ออ้ายจะอยู่ข้างกายนางตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนนอนก็ยังนอนเฝ้านางที่ข้างเตียง แต่เมื่อนางต้องมาฝึกงานที่จวนของเฉิงอี้ นางจึงไม่กล้าพามันมาด้วยเพราะเกรงว่ามันอาจจะมาเป็นภาระในจวนเสียเปล่าๆ คิดไม่ถึงว่าเฉิงอี้จะใจดีกับนางเช่นนี้ เขาไปรับตัวเสี่ยวเข่ออ้ายมาอยู่เป็นเพื่อนนาง นางซึ้งใจยิ่งนัก หลังจากนี้นอกจากหลินหลินจะเป็นเพื่อนคุยคลายเหงา นางก็จะมีเสี่ยวเข่ออ้ายเป็นเพื่อนเล่นอีกตัวหนึ่งแล้ว
"ถูกใจเจ้าหรือไม่"
"ท่านแม่ทัพเฉิง ข้าดีใจจนอยากจะร้องไห้อยู่แล้ว ข้าคิดถึงเสี่ยวเข่ออ้ายมาก ขอบคุณท่านมากที่ช่วยพามันมาหาข้า" เยว่ซินยังคงนั่งกอดเสี่ยวเข่ออ้ายแน่น เฉิงอี้ยิ้มเอ็นดูทั้งคนทั้งเจ้าสี่ขาที่กอดกันตัวกลมจนแทบจะรวมเป็นร่างเดียวกันอยู่แล้ว
"เจ้าคิดถึงมันมาก วันนี้ก็อยู่กับมันให้หายคิดถึงเถอะ ข้าขอตัวก่อน" เยว่ซินพยักหน้าแทนคำตอบรับ เฉิงอี้จึงช่วยปิดประตูให้แล้วเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง
เมื่อกลับมาถึงห้องนอน เฉิงอี้เดินตรงไปนั่งยังโต๊ะทำงาน กลิ่นกำยานจากไม้กฤษณาหอมคละคลุ้งกรุ่นกลิ่นเดียวกับห้องนอนของเยว่ซิน เฉิงอี้นั่งมองไปทางซ้ายมือจ้องผนังห้องแล้วอมยิ้มบาง เขานึกเดาเล่นๆ ว่าเบื้องหลังผนังห้องในตอนนี้มีสาวน้อยกับสุนัขน้ำหมึกที่คงจะวิ่งเล่นกันไปทั่วห้องแล้วกระมัง
เพียงครู่เดียวเฉิงอี้ก็หันกลับมาสนใจม้วนอักษรที่วางอยู่ตรงหน้า ใต้ม้วนอักษรมีม้วนกระดาษเล็กๆ ถูกทับอยู่ มือหนาหยิบขึ้นมาอ่านทันทีที่เห็น เมื่อคลายกระดาษแผ่นเล็กออกก็พบว่าเป็นกลบทที่ถูกส่งกลับมาจากหวังจิ้นนั่นเอง
'จุ่มพู่กันหยกตวัดน้ำหมึก เรียงอักษร พู่กันย่อมรู้เส้นนั้นก่อนจรดปลาย'
ความหมายของกลบทนี้ทำให้เฉิงอี้รู้ว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดที่ส่งม้วนอักษรนิทานของซวิ่นเฟิงไปให้หวังจิ้นได้ตรวจสอบ เพราะหวังจิ้นเป็นผู้ดูแลเทียบคำสั่งของเทียนจวิน ดังนั้นไม่ว่าเรื่องใดที่สำคัญเกี่ยวกับแดนสวรรค์และเทียนจวิน หวังจิ้นจะเป็นผู้หนึ่งที่รู้เรื่องราวนั้นก่อนเทพองค์ใดเสมอ
เช่นเดียวกับเรื่องราวของสองทูตที่ไปเยือนดินแดนเผ่ามารฮุยอิน เฉิงอี้คิดอยู่แล้วในใจว่าหวังจิ้นต้องรู้แน่ว่าเป็นผู้ใดที่ได้รับคำสั่งจากเทียนจวินในครานั้น ทว่านอกจากกลบทนี้แล้วก็ไม่มีจดหมายใดแนบมาอีก เช่นนี้แปลได้ว่าหวังจิ้นยังไม่อยากบอกเขาว่าสองทูตนั้นคือผู้ใด และหวังจิ้นคงตัดสินใจที่จะสืบเรื่องนี้ให้แน่ชัดด้วยตัวเองแล้วกระมัง หวังจิ้นหาได้ไม่ไว้ใจเขา ตรงกันข้ามหวังจิ้นกำลังปกป้องทุกคนที่เกี่ยวข้องอยู่ต่างหาก ตราบใดที่เรื่องจริงยังไม่ปรากฏแน่ชัด การเอ่ยชื่อสองทูตออกมาให้กลายเป็นผู้ต้องสงสัยจนแดนสวรรค์เกิดความระแวงในใจกันเองก็ดูจะเกินเรื่องเกินราวไปจริงๆ มิสู้ปล่อยให้หวังจิ้นจัดการเรื่องนี้ไปอย่างเงียบๆ เขาในฐานะตี้จวินและสหายสนิทคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ เช่นนี้หวังจิ้นน่าจะคล่องตัวกว่า
ที่ตลาดใจกลางเมืองเฉียวเซียน ท่ามกลางผู้คนที่เดินพลุกพล่านขวักไขว่ ซวิ่นเฟิงในร่างชายนักเล่านิทานกำลังเดินหาโรงเตี๊ยมสำหรับพักแรมในโลกมนุษย์ จังหวะนั้นชาวบ้านกลุ่มหนึ่งก็วิ่งกรูไปยังป้ายประกาศใจกลางตลาดที่เพิ่งแปะประกาศเสร็จ ซวิ่นเฟิงสงสัยว่าเป็นประกาศข่าวเรื่องใด ถึงแม้เรื่องของมนุษย์ จอมมารอย่างเขาไม่จำเป็นต้องสนใจ แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องอยู่ในโลกมนุษย์ชั่วคราว ดังนั้นหากเขาทำความรู้จักถิ่นที่อยู่ในตอนนี้ไว้บ้างก็ดูจะเป็นเรื่องจำเป็นไม่น้อย
"โอ้! อีกสองสัปดาห์ไท่จื่อจะเสด็จมาพักที่เมืองของเรา" เสียงอาอี๋คนหนึ่งดังขึ้นในกลุ่มฝูงชน
"มีงานเลี้ยงต้อนรับที่จวนท่านแม่ทัพใหญ่ ขอให้ชาวเมืองรักษาความสงบเรียบร้อย และความสะอาดภายในเมือง" อาแปะที่อยู่ด้านหน้าป้ายอ่านเสียงดัง เพื่อแจ้งข่าวแก่ผู้ที่ยืนมุงด้านหลังได้รับรู้ทั่วกัน
'งานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อ'
ซวิ่นเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของฝูงชนครุ่นคิด พลางนึกภาพไท่เซียนอี้ตี้จวิน เทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์ที่ใครๆ ต่างเคารพและเทิดทูน เป็นถึงจตุรเทพแท้ๆ เวลานี้มาจุติอยู่โลกมนุษย์กลับต้องคอยทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลไท่จื่อมนุษย์ธรรมดา ช่างน่าสนใจยิ่งนัก ดูท่างานนี้เขาคงต้องร่วมแสดงกับไท่เซียนอี้ตี้จวินด้วยสักบทหนึ่งแล้ว เพราะคงจะน่าเสียดายมาก ถ้าไม่ได้เห็นไท่เซียนอี้ตอนเป็นข้ารับใช้มนุษย์ด้วยตาตัวเองสักครั้ง
เบื้องหน้าทหารเฝ้าประตูจวนใหญ่แม่ทัพเฉิงอี้ ซวิ่นเฟิงปรากฏตัวพร้อมห่อผ้าและม้วนอักษรนิทาน แล้วแจ้งต่อทหารเวรยามที่เฝ้าประตูว่าเขาต้องการพบแม่ทัพเฉิงอี้
"นายท่าน นักเล่านิทานนามว่าซวิ่นเฟิงมาขอพบนายท่านขอรับ" ระหว่างที่เฉิงอี้กำลังสนใจม้วนอักษรนิทานอยู่นั้น ทหารเฝ้าประตูเวรยามนายหนึ่งก็เดินเข้ามารายงาน เฉิงอี้แปลกใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีใด เพียงแค่พยักหน้าให้ไปเชิญผู้มาเยือนเข้าพบได้
"คารวะท่านแม่ทัพเฉิงอี้" ซวิ่นเฟิงทักทายพร้อมยกมือคำนับตามท่วงท่ามารยาทแบบมนุษย์ เฉิงอี้มองปราดเดียวก็พอจะเดาออกว่าซวิ่นเฟิงผู้นี้คงมีเรื่องใดสักเรื่องที่คิดจะมาขอความช่วยเหลือจากเขาแล้วกระมัง
"เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องใด แล้วเหตุใดจึงมีสัมภาระมามากมายเช่นนี้"
"ท่านแม่ทัพเฉิงอี้ จริงๆ แล้วข้าเป็นเพียงนักเล่านิทานเร่ร่อน ครั้งนี้ข้ามายังเมืองเฉียวเซียน มีโอกาสได้มาเจอท่าน นับว่าสวรรค์เมตตาข้าแล้ว"
"เช่นนั้นเจ้านั่งลงก่อน แล้วค่อยๆ พูดให้ตรงประเด็นเถิด" เฉิงอี้ผายมือให้ซวิ่นเฟิงนั่งลงด้วยกันที่โต๊ะกระดานหมากล้อม
"ข้ารินให้ ข้ารินให้" ซวิ่นเฟิงเห็นเฉิงอี้กำลังจะรินน้ำชาอุ่นร้อนจึงรีบรับกาน้ำชามารินให้อย่างเอาอกเอาใจ
"ว่าธุระของเจ้ามาเถิด" เฉิงอี้เร่งเร้า
"คือที่ตลาดข้าเห็นป้ายประกาศว่าไท่จื่อกำลังจะเสด็จมาเยือนเมืองเฉียวเซียน และจะมีงานเลี้ยงฉลองต้อนรับไท่จื่อที่จวนของท่าน ข้าเองก็เป็นแค่ผู้น้อยเร่ร่อน ครั้งหนึ่งในชีวิตหากข้าได้ถวายงานเล่านิทานต่อหน้าไท่จื่อสักครั้งชาติข้าคงไม่เสียชาติเกิด ข้าจึงอยากมาขอร้องท่าน ช่วยเมตตาส่งเสริมข้า ให้ได้เล่านิทานในงานเลี้ยงที่จวนของท่านถวายแก่ไท่จื่อได้หรือไม่" ซวิ่นเฟิงอธิบายเสียยาวด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมกิริยาดูถ่อมตนยิ่งนัก เฉิงอี้นิ่งคิดอยู่อึดใจหนึ่งจึงถามต่อว่า
"เจ้าจะเล่านิทานเรื่องใดกัน" เฉิงอี้แสร้งถามรายละเอียด
"ข้าอยากเล่าเรื่องตำนานความรักของเทพธิดาสวรรค์กับมนุษย์ ท่านว่าเรื่องนี้เข้าท่าดีหรือไม่" ซวิ่นเฟิงเองที่ได้เตรียมบทแสดงไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงยิ้มเริงร่าตอบเฉิงอี้อย่างรู้ทัน โชคดีที่เจ้าตั๊กแตนไม้แกะสลักนั้นสืบเรื่องราวบนแดนสวรรค์มาเล่าสู่เขาได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน การมาสวมบทนักเล่านิทานบนโลกมนุษย์เช่นนี้ ก็ดูจะสมจริงมากขึ้นไปอีกเจ็ดแปดส่วนแล้ว เพราะเป็นถึงนักเล่านิทาน หากเขาไม่มีเรื่องเล่าที่น่าสนใจ แบบนั้นเขาจะดึงดูดให้ผู้คนอยากฟังนิทานจากเขาได้เช่นไรกัน
"ชื่อเรื่องฟังดูน่าสนใจยิ่งนัก เช่นนั้นข้าขอลองอ่านนิทานของเจ้าก่อนได้หรือไม่" เฉิงอี้ถามอย่างตรงไปตรงมา เขาเกรงว่าหากในนิทานมีเรื่องเล่าที่ไม่เหมาะไม่ควร จะได้แก้ไขได้ทัน
"เอ่อ...หากท่านอ่านนิทานของข้าก่อน เช่นนั้นวันงานท่านจะสนุกได้อย่างไร ข้าเป็นนักเล่านิทานมานานแล้ว ท่านไว้ใจข้าได้ ข้าไม่ทำให้งานเลี้ยงของท่านหมดสนุกแน่นอน"
เฉิงอี้ไม่แสดงสีหน้าและท่าทางใด เขายกจอกน้ำชาอุ่นขึ้นยกจิบหนึ่งคำ พลางไตร่ตรองในใจว่าเขาจะอนุญาตให้ซวิ่นเฟิงมาร่วมงานเลี้ยงฉลองนั้นควรแล้วหรือไม่ แต่คิดดูแล้วเขาเองก็เคยได้ชมได้ฟังนิทานจากซวิ่นเฟิงมาแล้วครั้งหนึ่ง ยอมรับว่าเขาเป็นนักเล่านิทานที่เก่งใช้ได้ เช่นนั้นการตกลงรับเขาไว้สร้างความบันเทิงในงานเลี้ยงสักคนคงไม่เสียหายอะไรกระมัง
"ท่านแม่ทัพ ไยท่านเงียบไปเช่นนี้"
"ข้ากำลังพิจารณาเจ้าอยู่"
"แล้วท่านคิดว่าอย่างไร ท่านยินดีจะรับข้าไว้หรือไม่"
"ถ้าข้ารับเจ้าไว้ เจ้าต้องพักที่จวนของข้าจนกว่างานเลี้ยงฉลองจะจบ เจ้าตกลงหรือไม่"
"แน่นอน ข้าบอกท่านแม่ทัพแล้วว่าข้าเป็นเพียงนักเล่านิทานเร่ร่อน ข้าอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น"
"เช่นนั้นข้าตกลง ข้าจะให้อาลิ่วพาเจ้าไปดูห้องพักที่ด้านหลังโน้นก็แล้วกัน"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพเฉิงอี้ สวรรค์เมตตาข้าจริงๆ ข้าสัญญาจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ไท่จื่อจะต้องชอบนิทานของข้าแน่" ซวิ่นเฟิงดีใจจนออกหน้าออกตา จับมือเฉิงอี้ไปกุมไว้แน่นอย่างซาบซึ้ง อาลิ่วที่ยืนรอรับซวิ่นเฟิงไปดูห้องพักเห็นท่าทางปานเด็กน้อยถึงกับส่ายหัว แล้วอดกระซิบกับอาอู๋ที่ยืนอยู่ข้างกันไม่ได้ว่า
"เจ้านักเล่านิทานจะไม่ทำเรื่องขายหน้าให้จวนของเราแน่ใช่ไหมพี่ใหญ่" อาอู๋ไม่ตอบอะไรน้องชายฝาแฝด เขาเพียงพยักหน้าเบาๆ ให้อาลิ่วรีบพาซวิ่นเฟิงออกจากห้องของเฉิงอี้ก่อนจะดีกว่า อาลิ่วพยักหน้าเข้าใจรีบไปดึงแขนซวิ่นเฟิงออกมาทันที
อาลิ่วพาซวิ่นเฟิงมาส่งไว้ที่ห้องพักหลังเล็กท้ายจวน เขาแนะนำตำแหน่งทิศทางคร่าวๆ ให้ซวิ่นเฟิงได้รู้จักทางไว้บ้างจะได้ไม่เดินหลงเพ่นพ่านในคราวหลัง
ลับหลังอาลิ่วเดินออกไปแล้ว ซวิ่นเฟิงอยู่ลำพังในห้องพัก เขาเดินไปนั่งลงที่เตียงนอนแล้วตั้งสมาธิร่ายคาถามือ ครู่เดียวร่างจริงของซวิ่นเฟิง จอมมารแห่งเผ่ามารฮุยอินก็ปรากฏ เขาสะบัดมืออีกครั้งแล้วร่างก็พลันหายวับไป เหลือทิ้งไว้เพียงห้องโล่งกับสัมภาระจอมปลอมที่เขาหอบหิ้วมาด้วยในตอนแรกเท่านั้น
ณ ดินแดนเผ่ามารฮุยอิน เมื่อซวิ่นเฟิงกลับมาถึงแดนมาร เขาปรากฏตัวภายในห้องนอนแล้วทอดกายลงบนเตียงใหญ่หนานุ่มอย่างผ่อนคลาย ตอนนี้เขาพาตัวเองเข้าไปอยู่ใกล้ไท่เซียนอี้ตี้จวินได้อีกก้าวหนึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้ไท่เซียนอี้ได้เริ่มสืบเรื่องราวของสองทูตชั่วนั่นตามคำบอกเล่าในนิทานของเขาแล้วหรือไม่
ใช่แล้ว! ที่แท้แผนการของเขาคือการยืมมือไท่เซียนอี้เป็นผู้สืบหาตัวสองทูตสวรรค์นั่นเอง เมื่อไหร่ที่ไท่เซียนอี้ได้รู้ความจริงว่าเทพสวรรค์เช่นพวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายรังแกเผ่ามารตามคำบอกเล่าในนิทานตลกร้ายนั้นอย่างแท้จริง อยากรู้นักว่าเทพชั้นสูงผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้มีเมตตา มีคุณธรรมค้ำจุลฟ้าดินเช่นเขา จะชดใช้ต่อเผ่ามารเช่นไร


ช่วงยามเย็นเป็นเวลาที่ท้องฟ้าถูกระบายด้วยแสงสีทอง ดวงอาทิตย์ลอยต่ำลงจนใกล้จะลาลับขอบฟ้า ผ่านมาสองวันแล้วที่เยว่ซินฝึกงานในห้องครัว นางฉลาดเรียนรู้งานไวจนใครๆ ต่างเอ่ยชม หลินหลินเองก็ได้รับหน้าที่พี่เลี้ยงประกบเป็นสหายสนิทอยู่เคียงข้างเยว่ซินตามคำสั่งของเฉิงอี้ ทำให้เยว่ซินอุ่นใจและปรับตัวเข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี อีกทั้งความมีน้ำใจและความสดใสอารมณ์ดีของเยว่ซินทำให้ทุกคนเอ็นดูนางยิ่งนัก งานครัวที่ซ้ำเดิมก็ดูจะมีสีสันขึ้นมาจนครึกครื้นกว่าแต่ก่อน
"นายท่าน แม่นางเยว่ซินนี่ช่างเฉลียวฉลาดจริงๆ มาเพียงแค่สองวัน ก็เข้าใจลำดับงานครัวของจวนเราทั้งหมดแล้ว" อาลิ่วเอ่ยชมกับเฉิงอี้ที่มายืนดูเยว่ซินอยู่ไกลๆ
"นางฉลาดมาตั้งแต่เด็ก" เฉิงอี้พูดออกมาอย่างลืมตัว อาอู๋กับอาลิ่วที่อยู่ข้างๆ ได้ยินอย่างนั้นก็แปลกใจ
"นายท่านรู้ได้อย่างไรกัน" อาอู๋คิดจนคิ้วขมวด นายท่านของเขาเพิ่งย้ายมาเมืองเฉียวเซียนยังไม่ถึงเดือน จะรู้จักแม่นางเยว่ซินตั้งแต่เด็กๆ ได้อย่างไร
"ข้าเดาน่ะ" เฉิงอี้ตอบอย่างขอไปที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยังห้องครัวเพื่อตัดบทสนทนา
"คารวะนายท่าน" สาวรับใช้สองคนที่หันมาเจอเฉิงอี้เดินเข้ามาในครัวรีบกล่าวคำนับ เยว่ซินที่กำลังหัดแกะสลักแตงกวารีบวางมีดเพื่อยืนคำนับเขาเช่นกัน
"ท่านแม่ทัพเฉิง ท่านมาได้อย่างไร" เยว่ซินเอ่ยถามไป มือก็ถูเช็ดผ้ากันเปื้อนไปด้วย
"เย็นมากแล้ว วันนี้เจ้าพักงานก่อนเถิด ข้าจะพาเจ้าไปที่หนึ่ง" เฉิงอี้คว้าข้อมือบางให้เดินตามออกมา โดยไม่รอให้เยว่ซินได้เอ่ยอะไร อาอู๋กับอาลิ่วเองก็หมุนตัวเดินตามออกมาแทบไม่ทัน
"ท่านจะพาข้าไปที่ใด ทำไมรีบร้อนนัก ข้าก้าวขาไม่ทันท่านแล้ว" เยว่ซินบ่นตามหลัง เฉิงอี้นึกได้ว่าอีกฝ่ายตัวเล็กนัก จึงเดินช้าลงจนเยว่ซินเดินตามทันมาอยู่ข้างๆ โดยที่เขายังจับข้อมือนางอยู่
"ข้าจะพาเจ้าไปกินข้าวเย็น" จบประโยคก็เดินมาถึงรถม้าแล้ว อาลิ่วกำลังจะไปยกบันไดมาวาง แต่เฉิงอี้ไม่รอช้า เขาหันมาอุ้มเยว่ซินขึ้นรถม้าเสียเอง อาอู๋รีบหันไปส่งสายตาให้อาลิ่วรีบเก็บบันไดกลับที่เดิม เยว่ซินที่ถูกอุ้มขึ้นมาต่อหน้าองครักษ์ทั้งสองก็เขินจนรีบเปิดม่านเข้าไปนั่งหลบสายตาอยู่ด้านใน อาอู๋กับอาลิ่วมองตากันอย่างรู้ใจ ก่อนจะปรายตามามองเฉิงอี้อย่างรู้ทัน
"ออกรถ" เฉิงอี้ทำทีออกคำสั่งเสียงเข้ม ปรับสีหน้าขรึมแล้วรีบเข้าไปนั่งในรถม้าเพื่อเลี่ยงสายตาจับผิดจากองครักษ์คนสนิททั้งสอง
ภายในรถม้าเยว่ซินนั่งรออยู่ด้านขวามือ เฉิงอี้เข้ามาเห็นจึงส่งสายตาให้ย้ายไปนั่งตรงกลางแทน
"ที่นั่งของท่าน เชิญท่านนั่งเถอะ ข้านั่งตรงนี้ก็สบายดีแล้ว" เยว่ซินแม้จะไม่เคยนั่งรถม้ามาก่อน แต่นางก็เข้าใจได้เมื่อสังเกตเห็นที่นั่งภายในรถม้าว่าเบาะนั่งตรงกลางที่หรูหรานั้นต้องเป็นตำแหน่งที่นั่งของใคร เยว่ซินจึงนั่งเบาะด้านข้างที่เล็กกว่ามาตั้งแต่ครั้งแรกนั้นแล้ว
"เจ้าไปนั่งด้านในปลอดภัยกว่า ข้าเป็นผู้ชาย ข้านั่งตรงนี้เอง" เยว่ซินยากจะปฏิเสธ จึงย้ายไปนั่งด้านในตามคำสั่งของเฉิงอี้
ไม่นานนักรถม้าก็มาหยุดอยู่หน้าร้านอาหารขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ภายนอกตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงห้อยระย้าสว่างไสว ผู้คนเดินผ่านเข้าออกมากหน้าหลายตาดูที่นี่คึกคักยิ่งนัก
เฉิงอี้ลงจากรถม้ามายืนรอเยว่ซิน อาลิ่วกำลังจะเดินไปยกบันไดตามความเคยชินแต่ถูกอาอู๋ดึงแขนเสื้อห้ามไว้เสียก่อน เยว่ซินเดินออกมาไม่เห็นบันไดจึงหันไปมองอาลิ่วอย่างขอความช่วยเหลือ ทว่าอาอู๋กับอาลิ่วแกล้งไม่สบตา แสร้งทำเป็นจับม้านิ่ง เฉิงอี้ที่ยืนรออยู่แล้วจึงเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเยว่ซินแล้วดึงร่างบางโน้มลงมาก่อนจะรวบรัดท่อนแขนแข็งแรงอุ้มเยว่ซินลงมาจากรถม้า โดยที่อาอู๋กับอาลิ่วยืนหันหลังให้อย่างรู้งาน
"ข้าลงบันไดก็ได้ ท่านไม่ต้องอุ้มข้า"
"รถม้าของข้าไม่มีบันได" เฉิงอี้ตอบหน้านิ่ง
"มีสิ ตอนแรกที่ข้านั่งอาลิ่วยังยกมาให้ข้าอยู่เลย" เยว่ซินหันไปมองอาลิ่วอีกครั้ง แต่อาลิ่วรู้ทันหันหนีไปอีกทาง
"ต่อไปนี้ไม่มีแล้ว" เฉิงอี้พูดนิ่งๆ เยว่ซินถึงกับพูดไม่ออก อาอู๋กับอาลิ่วลอบสบตากันเองยิ้มๆ
หากเป็นเช่นนี้เวลานางต้องขึ้นรถม้าจะต้องถูกอุ้มขึ้นลงแบบนี้ตลอดไปแล้วใช่หรือไม่ คิดอยู่ในหัวจนเห็นภาพตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเฉิงอี้ซ้ำไปซ้ำมา เยว่ซินก็เขินอายจนรู้สึกได้ว่าแก้มเริ่มร้อนระเรื่อคล้ายจะเป็นไข้ขึ้นมาอีกแล้ว
ภายในร้านอาหารขนาดใหญ่มีสองชั้น เฉิงอี้พาเยว่ซินมานั่งที่ชั้นสอง ซึ่งอาอู๋กับอาลิ่วได้เดินตามมาด้านหลังและนั่งโต๊ะข้างๆ กัน เมื่อมองลงไปด้านล่างตรงกลางโถงจะเป็นเวทีแสดงของนางระบำและนักเล่านิทานที่จะขึ้นแสดงสลับกัน
เฉิงอี้สั่งอาหารไปแปดเก้าอย่าง ระหว่างนั่งรออาหารมาเยว่ซินก็หันไปชมการแสดงของนางระบำอย่างสนุกสนาน นางไม่เคยเข้ามาในตัวเมืองเฉียวเซียนมาก่อน ไม่เคยได้ชมการแสดงของนางระบำ และไม่เคยมานั่งร้านอาหารใหญ่โตเช่นนี้ด้วย
"ท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงพาข้ามาเลี้ยงข้าวที่นี่หรือเจ้าคะ" เยว่ซินหันมาถามเมื่อการแสดงของนางระบำจบลง
"ข้าอยากให้เจ้ามาลองกินอาหาร เผื่อจะมีอาหารที่เจ้าอยากทำถวายไท่จื่อเพิ่ม" เฉิงอี้ปรับน้ำเสียงเป็นจริงจัง ทั้งๆ ที่ในใจเพียงต้องการพาเยว่ซินมาเที่ยวเล่นเท่านั้นเอง แต่หากเขาบอกความจริงกับนาง นางคงเกรงใจจนหมดสนุก ดังนั้นเขาจึงอ้างว่ามาทำงานส่วนหนึ่ง เยว่ซินจะได้ไม่กังวล
"เช่นนี้เอง วางใจเถอะ ข้าจะพยายามจำสูตรอาหารไปให้เยอะๆ อย่างน้อยในหนึ่งเดือนนี้ท่านอยากกินอะไร ข้าจะทำให้ท่านเอง ไม่ต้องเสียเงินมากินแพงๆ ถึงที่นี่ดีหรือไม่"
"ดี เช่นนั้นเจ้าต้องกินเยอะๆ จะได้จำสูตรอาหารไปทำให้ข้ากินที่จวนได้" เฉิงอี้พูดบทไปตามน้ำอย่างเอ็นดู
เวลาผ่านไปสักพักอาหารก็ทยอยมาจัดวางจนเต็มโต๊ะ เยว่ซินไม่เคยได้กินอาหารหน้าตาแบบนี้มาก่อน เฉิงอี้จับตะเกียบคีบเกี๊ยวหมูกับซาลาเปาไส้เม็ดบัวใส่จานให้เยว่ซิน เยว่ซินมองอาหารในจานตนก็เงยหน้าไปสบตาเฉิงอี้หงอยๆ
"ท่านแม่ทัพเฉิง ข้าเอียนซาลาเปาแล้ว ทำไมท่านไม่คีบขาหมูให้ข้าบ้าง" เยว่ซินงอแงตามประสา นางเป็นแม่ค้าขายซาลาเปาเขาลืมแล้วหรืออย่างไร เฉิงอี้ยิ้มขบขันก่อนจะคีบซาลาเปากลับมาในจานตัวเอง แล้วคีบขาหมูให้นางแทน
"อร่อยไหม" เฉิงอี้ถามเมื่อเยว่ซินคีบขาหมูเข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย เยว่ซินพยักหน้ารัวพร้อมอมยิ้มจนตาหยี อาหารที่นี่ช่างอร่อยถูกปากไม่ผิดหวัง
ระหว่างที่ทั้งสี่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้าอยู่นั้น เสียงปรบมือจากแขกเหรื่อในร้านก็ดังขึ้น เยว่ซิน เฉิงอี้ อาอู๋และอาลิ่วจึงหันไปมองตามปลายสายตาของทุกคน
บนเวทีปรากฏร่างสูงสง่าของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง เขาถือม้วนอักษรมาสองสามม้วนในมือและนั่งลงที่โต๊ะกลางเวที เฉิงอี้เห็นท่าทางแบบนั้นก็เดาได้ไม่ยาก บุรุษท่านนี้คงจะเป็นนักเล่านิทานกระมัง และด้วยใบหน้างดงามของเขา สาวๆ แขกเหรื่อในร้านต่างรุมจ้องไปที่เขาจนตาเป็นประกาย
"คารวะทุกท่าน ข้านามว่าซวิ่นเฟิง วันนี้ข้าจะมาเล่านิทานให้พวกท่านฟัง เป็นเรื่องเกี่ยวกับสงครามระหว่างเผ่ามารและแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร พวกท่านอยากฟังหรือไม่" ซวิ่นเฟิง จอมมารที่แปลงกายมาในร่างมนุษย์ประกาศเกริ่นเสียงดัง เฉิงอี้ราวกับถูกหัวข้อนิทานนั้นสะกดใจให้อยากฟัง ช่างน่าสนใจยิ่งนัก เขาอยากรู้จริงๆ ว่ามนุษย์จะมีเรื่องเล่าพูดถึงเหล่าเทพแดนสวรรค์เช่นเขาอย่างไรบ้าง แล้วเผ่ามารในเรื่องเล่าของมนุษย์จะร้ายกาจเท่าเรื่องเล่าในแดนสวรรค์หรือไม่
"ดีๆ ท่านเล่าเลย พวกข้าอยากฟัง" เสียงตอบรับฮือฮาจากบรรดาแขกเหรื่อในร้านโห่ร้องบอกอย่างตื่นเต้น
"เอาล่ะๆ พวกท่านช่วยเงียบเสียง ข้าจะเริ่มเล่าเดี๋ยวนี้แล้วดีหรือไม่..." ซวิ่งเฟิงยกสองมือเป็นสัญญาณเพื่อหยุดเสียงของทุกคน ก่อนจะเริ่มเปิดม้วนอักษรนิทาน เขากระแอมในลำคอสองสามที แล้วเริ่มต้นเล่าว่า... "เมื่อสองแสนปีก่อน ดินแดนเผ่ามารอันสงบสุขเกิดเรื่องเศร้า เมื่อฟูเหรินผู้เป็นที่รักของจอมมารฮุยอินได้จากไป จอมมารผู้ยิ่งใหญ่เสียใจจนตั้งสติไม่อยู่ จนเกิดข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทุกดินแดน ว่าจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ใกล้จะสูญเสียความสามารถในการรักษาอำนาจแล้ว ต่อมาแดนสวรรค์ได้ส่งทูตสวรรค์สองคนมายังดินแดนแห่งเผ่ามารเพื่อสืบข่าวให้แน่ชัด แต่เมื่อสองทูตสวรรค์นั้นเห็นจอมมารฮุยอินอ่อนแอลง สองทูตสวรรค์จิตใจชั่วร้ายจึงถือโอกาสกลับไปทูลเทียนจวิน สร้างเรื่องใส่ร้ายเผ่ามารว่ากำลังคิดการใหญ่ก่อกบฏแก่สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ทั้งๆ ที่ผ่านมาตลอดหลายแสนปีเผ่ามารฮุยอินต้องการเพียงความสงบในดินแดนให้พี่น้องเผ่ามารได้ดำรงรักษาเผ่าพันธุ์เท่านั้น ทว่าเทียนจวินกลับเชื่อเรื่องโกหกของสองทูต ส่งกองทัพมาปราบเผ่ามารฮุยอินจนแทบสิ้นแผ่นดิน..."
เรื่องเล่านิทานวรรคแรกของซวิ่นเฟิง นักเล่านิทานหนุ่มนั้นสะกดใจให้ทุกคนในร้านตั้งใจฟังอย่างเคลิบเคลิ้มด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกน่าฟัง แต่เฉิงอี้กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เรื่องเล่าของบุรุษหนุ่มคนนี้ช่างต่างจากเรื่องเล่าในแดนสวรรค์ของเขาลิบลับ เหตุใดเรื่องเล่าในโลกมนุษย์ เผ่ามารจึงได้น่าสงสารเยี่ยงนี้
"...เคราะห์ดีที่ไท่เซียนอี้ตี้จวินเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน ตี้จวินเสนอให้สงบศึกแลกกับดินแดนเผ่ามารหนึ่งในสามส่วน คือดินแดนที่ติดกับป่ายงโจว เพื่อลดอาณาจักรของเผ่ามารไม่ให้ยิ่งใหญ่เท่าแดนสวรรค์ จอมมารฮุยอินเห็นแก่พี่น้องเผ่ามารจึงยอมทำตามข้อเสนอ แต่แล้วความสงบสุขก็อยู่กับพวกเขาได้เพียงสามหมื่นปี เมื่อสองทูตคนเดิมทำทีมาตรวจตราเขตแดนร้างว่างเปล่าที่เผ่ามารเสียไป กลางดึกคืนหนึ่งจู่ๆ ก็เกิดไฟไหม้ป่าเสียหายไปกว่าครึ่ง เหล่าสัตว์น้อยใหญ่กรีดร้องวิ่งหนีตาย เผ่ามารยืนยันหนักแน่นว่าเป็นฝีมือของสองทูตสวรรค์ชั่วร้ายนั่นเป็นแน่ ทว่าใครจะเชื่อพวกมารกันเล่า เทียนจวินแห่งแดนสวรรค์เกือบจะส่งกองทัพมาเตรียมรบอีกครา ในข้อหาเผ่ามารก่อกบฏไม่เคารพแดนสวรรค์ แต่สงครามนั้นยังไม่ทันเกิดขึ้น เพราะไท่เซียนอี้ตี้จวินเป็นคนห้ามทัพด้วยตัวเองอีกครั้ง..."
เฉิงอี้ขมวดคิ้วครุ่นคิด เป็นเขาเองที่ห้ามทัพในครานั้นเพราะสงสารเหล่าสัตว์ป่าที่กำลังหนีตาย เหล่าเทพควรเห็นแก่สรรพชีวิต จำเป็นต้องช่วยเหลือเหล่าสัตว์ผู้อ่อนแอนั้นก่อน หาใช่เวลามาสู้รบกัน นับเป็นเรื่องที่ควรทำแล้วใช่หรือไม่ ครั้งนั้นหวังจิ้นได้ช่วยชีวิตหยู่ถง นกหงส์อัคคีให้รอดชีวิตมาด้วยเช่นกัน แต่สาเหตุที่แท้จริงในครั้งนั้นกับไม่มีหลักฐานใดว่าเผ่ามารเป็นผู้วางเพลิง หรือแม้แต่หลักฐานว่าคนของแดนสวรรค์เป็นผู้วางเพลิงเช่นกัน สงครามครั้งนั้นจึงไม่เกิดขึ้น แต่ทำไมเรื่องเล่าในนิทานของโลกมนุษย์ กลับใส่ร้ายทูตสวรรค์กันเล่า...
"...แต่ในที่สุดฟ้าดินก็ไม่เข้าข้างเผ่ามารอยู่ดี สองแสนปีอันสงบสุขนั้นสั้นนัก เมื่อรองแม่ทัพเผ่ามารหย่งเล่อเกิดพลาดท่าติดกับดักชั่วร้ายของใครสักคนในแดนสวรรค์ หย่งเล่อถูกทหารเทพกลุ่มหนึ่งคิดอุบายหลอกให้ตั้งกองทัพขนาดในเวลาเดียวกับที่จอมมารฮุยอินยังอ่อนแอ เพื่อเป็นกองกำลังเสริมช่วยกองทัพเทพสวรรค์ปราบปีศาจเต่าพันปีที่ทะเลตงไห่ หย่งเล่อเห็นว่าหากช่วยทัพสวรรค์ได้ เรื่องคลางแคลงใจระหว่างภพเทพกับเผ่ามารก็คงเลิกแล้วต่อกัน
แต่ทว่าเมื่อไปถึงทะเลตงไห่ นอกจากจะไม่มีปีศาจเต่าพันปี กลับพบเพียงร่างไร้วิญญาณของเหล่าทหารเทพนับพันชีวิตนอนนิ่งเรียงรายสุดสายตา จังหวะไม่ดีที่เทพสงครามอวี๋หลี่จวินเดินทางมาถึงพอดี หลักฐานตรงหน้าจึงยากจะแก้ตัว
เบื้องหน้าของ อวี๋หลี่จวินคือกองทัพเผ่ามารกับร่างไร้วิญญาณของทหารเทพ เมื่อหย่งเล่อพยายามจะอธิบายก็ไร้ซึ่งน้ำหนักที่น่าเชื่อถือแล้ว สงครามระหว่างเผ่ามารและเทพสวรรค์จึงเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จอมมารฮุยอินต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่น้องเผ่ามารจนตัวตาย สุดท้ายกองทัพเผ่ามารก็พ่ายแพ้ให้แก่เทพสงครามอวี๋หลี่จวิน บัดนี้เผ่ามารเหลือเพียงดินแดนแทบจะร้างสิ้นชื่อ ผิดกลับแดนสวรรค์ที่ประกาศชัยชนะเหนือผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างน่าขัน เหล่าเทพสวรรค์จัดงานเลี้ยงฉลอง ในขณะที่เผ่ามารจัดงานไว้อาลัยให้กับพี่น้องที่จากไปในสงคราม ช่างเป็นเรื่องเล่าที่ตลกร้ายยิ่งนัก"
นิทานจบลงอย่างน่าเศร้า ซวิ่นเฟิงได้รับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องชื่นชมจากผู้ฟัง เหรียญเงินถูกโยนแสดงความชื่นชอบต่อนักเล่านิทานมาจากทุกทิศ ซวิ่นเฟิงจอมมารในร่างมนุษย์แม้จะไม่เห็นค่าในเหรียญเงินของพวกมนุษย์สักนิด ก็ต้องแสดงบทบาทให้สมจริง เขาก้มเก็บเหรียญที่ตกกระจัดกระจายบนเวทีด้วยแววตาและรอยยิ้มซุกซนตามบทบาทนักเล่านิทานหนุ่มอารมณ์ดี เฉิงอี้นั่งนิ่งไปตั้งแต่ฟังนิทานจบ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังซวิ่นเฟิงผู้นั้น ในหัวเต็มไปด้วยความคิดสงสัยคาใจ
"เยว่ซิน เจ้ากินไปก่อนนะ ข้าจะลงไปหานักเล่านิทานผู้นั้น เดี๋ยวข้ามา" เฉิงอี้หันมาบอกเยว่ซินที่กำลังซดน้ำแกงปลา ก่อนจะหันไปบอกองครักษ์ทั้งสองให้เฝ้านางดีๆ
เฉิงอี้เดินลงมายังโถงด้านล่าง ซวิ่นเฟิงยังคงก้มเก็บเหรียญเงินที่เหลือบนพื้นอีกไม่มากแล้ว เฉิงอี้ช่วยตามเก็บอีกแรง เพื่อจะได้คุยกับนักเล่านิทานได้สะดวกขึ้น
"ข้าช่วยเจ้าเก็บ" เฉิงอี้ยื่นเหรียญเงินจำนวนหนึ่งในกำมือส่งให้ซวิ่นเฟิง
"ขอบคุณนายท่าน ข้าก้มเก็บจนปวดหลังไปหมดแล้ว" ซวิ่นเฟิงกำหมัดหลวมๆ ทุบเบาๆ ที่เอวด้านหลังประกอบคำพูด
"ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพใหญ่ในเมืองเฉียวเซียน หากเจ้าเล่านิทานจบแล้ว ข้าขอเวลาคุยกับเจ้าสักประเดี๋ยวได้หรือไม่" ซวิ่นเฟิงเผยยิ้มมุมปากบางๆ ขณะที่กำลังก้มหน้าเก็บเหรียญใส่กระเป๋าผ้าและเก็บม้วนตำราอักษร ในที่สุดเขาก็ดึงความสนใจจากไท่เซียนอี้ตี้จวินหรือเฉิงอี้ผู้นี้ได้สำเร็จ
"ท่านแม่ทัพเฉิงอี้ ท่านมีเรื่องอันใดกับข้าหรือ" ซวิ่นเฟิงหันกลับมาถามด้วยแววตาซื่อใสไร้เหลี่ยมอย่างสมบทบาท
"ข้าสนใจนิทานของเจ้า เลยอยากจะถามรายละเอียดอีกสักหน่อย"
"ได้อยู่แล้ว ข้าดีใจที่ท่านแม่ทัพชอบนิทานของข้า เช่นนั้นข้าขอไปร่วมโต๊ะกับท่านได้หรือไม่ ข้าเล่านิทานจนคอแห้ง ข้าอยากดื่มน้ำชาสักจอก" ซวิ่นเฟิงยังคงแสดงบทหนุ่มนักเล่านิทานเจ้าคารมณ์ เฉิงอี้ไม่ติดใจอะไรจึงยินดีจะพาเขาไปร่วมโต๊ะด้วย
"ท่านนักเล่านิทาน นี่ท่านมาได้อย่างไร" เยว่ซินเอ่ยถามเมื่อจู่ๆ ซวิ่นเฟิงมานั่งร่วมโต๊ะ
"ท่านแม่ทัพเฉิงอี้อนุญาตให้ข้ามานั่งดื่มน้ำชา ข้าชื่อซวิ่นเฟิง แม่นางน้อยชื่ออะไร" ซวิ่นเฟิงชวนคุยอย่างเป็นกันเอง ขณะที่เยว่ซินกำลังรินน้ำชาให้เขาจอกหนึ่ง
"ข้าชื่อเยว่ซิน"
"ชื่อแม่นางน้อยเพราะมาก เหมาะกับใบหน้างดงามของเจ้าจริงๆ" ดูท่าซวิ่นเฟิงคงจะชวนเยว่ซินคุยจนติดลม เฉิงอี้จึงกระแอมสองสามทีในลำคอเพื่อตัดบทของทั้งคู่เสียก่อน
"ซวิ่นเฟิง ข้ามีคำถามอยากถามเจ้า"
"เชิญท่านแม่ทัพ"
"นิทานที่เจ้าเล่า ใครเป็นคนเล่าให้เจ้าฟัง"
"ซื่อฝุของข้าเล่าให้ข้าฟัง ตอนข้าเล่าเรียนหัดอ่านเขียนอักษร" ซวิ่นเฟิงตอบไปตามบทที่ตระเตรียมมาอย่างดี
"เช่นนั้น ข้าขอลองอ่านม้วนอักษรนิทานของเจ้าได้หรือไม่ พอดีมีบางตอนที่ข้าฟังไม่ทัน ข้าอยากลองอ่านอีกครั้ง"
"ได้ ท่านแม่ทัพ" ซวิ่นเฟิงหยิบม้วนอักษรออกมาจากห่อผ้าแล้วส่งให้เฉิงอี้ เยว่ซินไม่เคยอ่านม้วนอักษรมาก่อน จึงลุกไปนั่งข้างๆ เขา เยว่ซินยื่นหน้าเข้ามาอ่านม้วนอักษรจนแก้มชมพูระเรื่อใกล้ชิดกับแผ่นอกของร่างสูงอย่างลืมตัว เฉิงอี้นั่งตัวแข็งเกร็ง อาอู๋กับอาลิ่วที่นั่งโต๊ะข้างๆ นั่งมองอยู่ก็อดกลั้นยิ้มมิได้ ท่าทางที่ลืมระวังตัวอย่างไร้เดียงสาของเยว่ซิน ช่างน่าเอ็นดูนัก
"อักษรพวกนี้ข้าอ่านไม่ออกเลย พวกท่านอ่านเข้าใจได้อย่างไร" เยว่ซินขมวดคิ้วอย่างงุนงง ลายเส้นอักษรที่ดูซับซ้อนอ่านยากเช่นนี้ นางไม่เคยเรียนมาก่อนเลย
"นี่เจ้าไม่เคยเรียนเขียนอ่านอักษรเลยใช่หรือไม่" เฉิงอี้หันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ
"ข้าอ่านออกไม่ถึงห้าสิบอักษร ในม้วนอักษรนี้มีคำที่ข้าอ่านออกอยู่ไม่ถึงยี่สิบคำด้วยซ้ำ"
"แม่นางน้อย นี่เจ้ามาจากที่ใดกัน โตจนป่านนี้ทำไมเจ้าอ่านเขียนอักษรไม่ได้กันเล่า" อย่าว่าแต่ซวิ่นเฟิงยังประหลาดใจ แม้แต่อาอู๋ อาลิ่วเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน
"ท่านแม่ของข้าไม่เคยสอนข้านี่นา"
"แล้วเจ้ามีซือฝุหรือไม่" เฉิงอี้ถามบ้าง
"ไม่มี ซือฝุคนเดียวของข้าก็คือท่านแม่เท่านั้น"
"เช่นนั้น ข้าจะเป็นซือฝุของเจ้า" เฉิงอี้อาสาตัวเองพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เยว่ซินสบตามองเขาเมื่อได้ยินประโยคที่น่ายินดีเช่นนี้นางก็อดดีใจไม่ได้ นางอยากอ่านออกเขียนได้มานานแล้ว แต่ลี่จิ่นไม่เคยสอนนางอย่างจริงจังเสียที นางก็ไม่รู้จะทำเช่นไร บัดนี้นางจะมีซือฝุแสนเก่งกาจอย่างแม่ทัพเฉิงอี้ มีหรือนางจะยอมพลาดโอกาสดีๆ เช่นนี้ได้อย่างไร
"คารวะท่านอาจารย์" เยว่ซินลุกขึ้นจากเก้าอี้ลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าเฉิงอี้แล้วคำนับยกย่องเขาเป็นอาจารย์ เฉิงอี้เห็นท่าทางของเยว่ซินก็หัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะประคองร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้ข้างเขาเช่นเดิม
"ซวิ่นเฟิง ข้าขอยืมม้วนอักษรนิทานของเจ้าได้หรือไม่ ข้าเองก็อยากอ่านเนื้อเรื่องส่วนหนึ่ง และอยากเอาไว้สอนลูกศิษย์ข้าอ่านเขียนด้วย เจ้ายินดีหรือไม่" เฉิงอี้หันไปออกอุบายกับซวิ่นเฟิง จากที่อ่านคร่าวๆ ในตอนนี้ เฉิงอี้เห็นได้ชัดว่าเรื่องเล่าในนิทานของโลกมนุษย์ช่างตรงกันข้ามกับเรื่องเล่าบนแดนสวรรค์ที่เขารับรู้มาทั้งชีวิตอย่างสิ้นเชิง ทั้งๆ ที่จตุรเทพตี้จวินเช่นเขาอยู่ในเหตุการณ์มาทุกครั้ง กลับไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรไปได้ถึงเพียงนี้
"ข้ายินดีมอบให้ท่าน เห็นแก่แม่นางน้อยอยากร่ำเรียนอ่านเขียนตำรา เช่นนั้นข้ามอบให้เป็นของขวัญแก่แม่นางน้อยเลยแล้วกัน นายท่านไม่ต้องคืนข้า ข้าอ่านมาหลายรอบจนจำขึ้นใจ ข้าไม่มีวันลืมนิทานตลกร้ายเรื่องนี้อย่างแน่นอน ข้าจะจดจำไปตลอดชีวิต" ซวิ่นเฟิงเน้นเสียงหนักในประโยคท้ายอย่างระบายความในใจ จอมมารเช่นเขามีหรือจะรู้ไม่ทันไท่เซียนอี้ตี้จวินคนตรงหน้า อยากได้ก็เอาไปเถิดม้วนอักษรนั้น เพราะเขาเองก็ตั้งใจเขียนเรียบเรียงมามอบให้อยู่แล้วตั้งแต่แรก
"ข้าขอบใจเจ้ามาก ซวิ่นเฟิง" เฉิงอี้บอกกล่าวอย่างจริงใจ
"อย่าได้เกรงใจเลย ถือว่าแลกกับน้ำชาที่ท่านเลี้ยงข้าแล้วเป็นอย่างไร" ซวิ่นเฟิงยกจอกน้ำชาชนกับจอกของเฉิงอี้เป็นพิธี
"เช่นนั้นพวกข้าขอตัวลา ไว้เราได้เจอกันใหม่ ข้ายินดีเลี้ยงน้ำชาเจ้าอีกครั้ง" เฉิงอี้กล่าวลา อาอู๋กับอาลิ่วลุกขึ้นอารักขาผู้เป็นนาย เยว่ซินเองก็ไม่ลืมที่จะคำนับขอบคุณซวิ่นเฟิงเช่นกัน ที่ให้ม้วนอักษรนิทานเป็นของขวัญ
"ข้าขอบคุณท่านซวิ่นเฟิงที่มอบม้วนอักษรให้ข้า วันหน้าข้าจะหัดเป็นนักเล่านิทานที่เก่งกาจได้เช่นท่านแน่นอน" เยว่ซินพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดู ซวิ่นเฟิงเห็นนางแล้วก็อดยิ้มตามใบหน้าเล็กที่ดูไร้เดียงสาเช่นนั้นไม่ได้
"เอาล่ะๆ เจ้าตั้งใจเรียนเข้านะ ข้าจะรอฟังนิทานที่เจ้าเล่า" ซวิ่นเฟิงก็พูดบทตามน้ำไปบ้าง
ไม่มีบทสนทนาใดเพิ่มเติม ทั้งสี่คนเดินออกไปแล้วพร้อมกับม้วนอักษรของเขา ซวิ่นเฟิงมองตามหลังเฉิงอี้ด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนที่แววตาสดใสเมื่อครู่จะเลือนหายไป


หออักษรภายในตำหนักอักษรสวรรค์ หวังจิ้นยืนอยู่ท่ามกลางม้วนอักษรมากมายที่ถูกยกมาวางอยู่กลางห้องอย่างระเกะระกะ โดยมีหยู่ถงคอยช่วยตามเก็บอยู่ข้างๆ
"เฮ้อ! ม้วนตำราของข้ามีมากมายที่สุดในแดนสวรรค์แล้ว เหตุใดจึงไม่มีตำราใดที่เอ่ยถึงวิธีการปลดคาถาต้องห้ามได้เลยหรืออย่างไร" หวังจิ้นบ่นอย่างเหนื่อยใจ
"อาจจะเป็นเพราะไม่มีผู้ใดเคยทำสำเร็จ จึงไม่มีบันทึกไว้ขอรับ"
"หยู่ถง เจ้าว่าเซียนอี้จะพาเทพธิดาน้อยกลับมาได้สำเร็จหรือไม่" หวังจิ้นทิ้งตัวลงนั่งกลางกองม้วนตำราอย่างหมดแรง
"คำถามของนายท่านตอบยากเกินไปแล้วขอรับ ถ้าหากการปลดคาถาต้องห้ามทำได้ง่ายดายเช่นนั้น จะเรียกว่าคาถาต้องห้ามไปทำไมกันเล่า" หยู่ถงมุ่ยหน้าตอบคล้ายกับกำลังสิ้นหวังเสียเต็มประดา
"ก็จริงอย่างเจ้าว่า แต่ข้าเชื่อว่าทุกปัญหาย่อมมีทางแก้ได้แน่ เพียงแต่..."
"เพียงแต่อะไรหรือขอรับ"
"เพียงแต่...ไม่มีสิ่งใดที่จะได้มาง่ายๆ โดยไม่สูญเสียสิ่งใดน่ะสิ"
"นายท่านเหนื่อยมากแล้ว ข้าออกไปทำอาหารมาให้ท่านทานดีกว่าขอรับ"
"ตกลง"
เมื่อหยู่ถงออกไปแล้ว หวังจิ้นลุกขึ้นจากกองม้วนอักษรแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน พลางถอนหายใจพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ควันกำยานสีขาวลอยฟุ้งกลิ่นดอกปีบหอมกรุ่นชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย
ดูแล้วคงจะเป็นจริงตามที่หยู่ถงพูดก็ไม่ผิด หากคาถาต้องห้ามสามารถปลดผนึกได้ง่าย ไหนเลยจะเรียกได้ว่าเป็นคาถาต้องห้าม เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น ไม่รู้ว่าเซียนอี้คิดแผนการอันใดได้แล้วหรือไม่
ด้านเฉิงอี้ ยิ่งใกล้วันที่ไท่จื่อจะเสด็จมาเท่าไหร่ วันที่เขาจะได้อยู่ใกล้ชิดกับเยว่ซินก็ลดน้อยลงเท่านั้น นั่นเท่ากับว่าโอกาสที่เขาจะหาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพให้เยว่ซินได้น้อยลงไปด้วยเช่นกัน เฉิงอี้พลิกตัวบนเตียงนุ่มพลางครุ่นคิดจนนอนไม่หลับ แม้ควันกำยานกลิ่นไม้กฤษณาจะหอมอบอวลก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกคลายวิตกกังวลน้อยลงไปได้เลย
เฉิงอี้ถอนหายใจยาว เขาลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปยืนที่ระเบียงหน้าห้องเพื่อรับลมเย็นในกลางดึก หวังว่าเมื่อลมพัดให้รู้สึกสบายขึ้นมาบ้าง อาจจะช่วยกล่อมให้เขาหลับได้ง่ายขึ้นในคืนนี้
"ท่านแม่ทัพเฉิง" จู่ๆ ซวิ่นเฟิงก็เอ่ยทักเขาจากด้านหลัง
"ซวิ่นเฟิง เจ้าก็นอนไม่หลับหรือ"
"ข้าอ่านนิทานจนจบแล้ว แต่ยังไม่รู้สึกง่วงเลยออกเดินมาเล่นรับลมเย็นๆ พอเห็นท่านยืนอยู่ ข้าเลยเดินมาหาท่าน"
"เช่นนั้นเจ้ามาดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนข้าดีหรือไม่"
"ข้าว่าท่านดื่มสุราของข้าดีกว่า ข้าเป็นนักเล่านิทานเร่ร่อน พบเจอสุรารสดีมามากมาย ข้าให้สุราท่าน ท่านดื่มเป็นเพื่อนข้าดีหรือไม่"
"ตกลง" เฉิงอี้พยักหน้าตอบรับ ไหนๆ ก็นอนไม่หลับ หากได้ดื่มสุราสักหนึ่งจอก คงช่วยให้นอนหลับสบายขึ้นได้บ้าง
ซวิ่นเฟิงและเฉิงอี้พากันมานั่งรับลมเล่นบนโต๊ะม้าหินที่สนามหญ้า ซวิ่นเฟิงนำจอกสุราออกจากสายรัดเอวมาสองจอก แล้วมอบให้เฉิงอี้จอกหนึ่ง
"เชิญท่านแม่ทัพ" ซวิ่นเฟิงชนจอกสุรากับเฉิงอี้โดยให้ระยะปากจอกสุราอยู่ในระดับต่ำกว่า เพื่อแสดงถึงความเคารพผู้ที่มียศศักดิ์สูงกว่าตนตามธรรมเนียม
"สุราของเจ้ารสชาติดี คล้ายลูกท้อ นี่ใช่สุราลูกท้อหมักหรือไม่" เฉิงอี้พิจารณารสชาติแล้วคล้ายกับรสชาติของน้ำชาดอกท้อป่าที่เขาโปรดปรานอยู่มาก
"ใช่ขอรับ" ซวิ่นเฟิงยิ้มรับ
"เจ้าได้สุราลูกท้อหมักมาจากที่ใดกัน" แม้จะดูคล้ายว่าเฉิงอี้เพียงชวนคุยไปเรื่อยๆ แต่เขาสนใจในสุราลูกท้อหมักนี้จริงๆ ซวิ่นเฟิงยิ้มเล็กน้อย เขาเพิ่งใช้คาถาเสกสุรานี้มาเพียงพริบตาเดียว หาได้เดินทางเร่ร่อนไปทั่วตามบทแสดงนั้นไม่
"ข้าซื้อมาจากพ่อค้าต่างเมือง จำไม่ได้แล้วว่าเมืองใด ข้าเดินทางไปทั่ว หากจำรายละเอียดพวกนั้น ข้าคงไม่มีหัวไว้จดจำนิทานแล้วกระมัง" ซวิ่งเฟิงแกล้งเล่าให้ตนนั้นดูเบาปัญญา เฉิงอี้หลุดขำในประโยคท้าย เขาชนจอกกับซวิ่งเฟิงอีกครั้งแล้วดื่มเข้าไปอีกอึกใหญ่ ซวิ่นเฟิงเห็นว่าเฉิงอี้มีท่าทางกลุ้มใจ จึงเอ่ยถามต่อว่า "ท่านแม่ทัพมีเรื่องอันใดไม่สบายใจเช่นนั้นหรือ"
รสสุราขมปร่าอมเปรี้ยวที่เพิ่งดื่มไปอึกใหญ่ ทำให้เฉิงอี้ต้องขบเม้มริมฝีปากเพื่อคลายรสชาติติดลิ้นให้เบาลงเสียก่อน แล้วจึงพยักหน้าตอบซวิ่นเฟิงว่า "ใช่ ข้ามีบางเรื่องที่ข้ากำลังกลัว กลัวว่าจะทำไม่สำเร็จ"
"เรื่องนั้นคงเป็นเรื่องใหญ่มากกระมัง มิเช่นนั้นท่านแม่ทัพคงไม่กังวลใจถึงเพียงนี้" ที่ซวิ่นเฟิงถามหาใช่ว่าเขาจะไม่รู้ เรื่องเดียวที่ทำให้เซียนอี้ตี้จวินเป็นกังวลได้ถึงเพียงนี้ คงไม่พ้นเรื่องของเทพธิดาน้อยเยว่ซินเป็นแน่
เฉิงอี้ไม่ได้เอ่ยตอบคำถามของซวิ่นเฟิง ฤทธิ์ร้อนของสุราทำให้เฉิงอี้มีใบหน้าสีแดงฝาดระเรื่อขึ้นมาแล้ว เขาสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงอยู่สองสามครั้งทว่าไม่เป็นผล ครู่เดียวเฉิงอี้ก็หมอบฟุบลงไปกับโต๊ะม้าหินที่พื้นผิวเย็นเยียบ
ซวิ่นเฟิงนั่งมองเฉิงอี้ที่หลับไปแล้วอยู่เพียงครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาหลับไปแล้วจริงๆ ซวิ่นเฟิงหาได้ไร้ซึ่งน้ำใจ เขาแบกร่างที่มีความสูงพอกันแล้วพาเข้าไปนอนภายในห้องอย่างเรียบร้อย
จากนั้นซวิ่นเฟิงก็มายืนข้างเตียง เขาจดจ้องใบหน้าของเฉิงอี้ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ก่อนจะร่ายคาถามือแล้วชี้ไปที่หน้าผากของเฉิงอี้ แสงสีฟ้าจากสองปลายนิ้วของซวิ่นเฟิงวิ่งตรงไปยังกลางหน้าผากเพียงครู่เดียวแสงนั้นก็หายวับไป เฉิงอี้กระตุกขมวดคิ้วอยู่ทีหนึ่งทั้งๆ ที่ยังหลับสนิท ซวิ่นเฟิงปล่อยให้คาถาแห่งห้วงนิทรานั้นทำหน้าที่ต่อไป เขาสะบัดมือแล้วหายตัวไปกับอากาศในทันที
ภายในหมู่บ้านเมืองเฉียวเซียนบรรยากาศยามเย็นทำให้หมู่บ้านเรียบง่ายแห่งนี้ดูอบอุ่นใจยิ่งนัก เฉิงอี้ยืนนิ่งอยู่บนสะพานเหนือลำธารเล็กหน้าหมู่บ้านด้วยความมึนงง เหตุใดอยู่ๆ เขาจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้เล่า เขามิได้กำลังดื่มสุราลูกท้อหมักกับนักเล่านิทานเช่นนั้นหรอกหรือ
แต่ไม่ทันที่จะหาคำตอบใดให้ตัวเอง แม่นางลี่จิ่นอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ก็เดินตรงมาหาเขาด้วยสีหน้าตึงเครียด เฉิงอี้ขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้านัก แต่ยังคงยืนรออยู่นิ่งๆ จนลี่จิ่นเดินเข้ามาใกล้ตัว
"ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร ท่านคิดจะมาปลดผนึกจิตเทพให้เยว่ซินใช่หรือไม่"
คำถามของลี่จิ่นที่ตรงไปตรงมาเช่นนั้นฟังแล้วน่าตกใจอยู่มากทีเดียว แต่เพราะคำถามนี้เอง เฉิงอี้ลองตรองดูแล้วว่าถ้าหากเป็นเรื่องจริง ลี่จิ่นคงไม่กล้ามาเอ่ยถามกับเขาเช่นนี้ตามตรงเป็นแน่ เว้นแต่ว่าตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในห้วงนิทราเท่านั้น
หากว่านี่เป็นห้วงนิทราจริง...เขาก็สามารถเอ่ยถามตามตรงเช่นเดียวกับลี่จิ่นที่เอ่ยถามกับเขาได้ใช่หรือไม่
"ท่านช่วยปลดผนึกให้นางได้หรือไม่ ลิขิตชะตาของนางจะได้ดำเนินไปอย่างปกติ มิซ่อนเร้นในดาราจักรลิขิตชะตาอยู่เช่นนี้" ลี่จิ่นมองเฉิงอี้ด้วยแววตาไม่พอใจทันทีเมื่อได้ยินคำถาม
"เป็นเทพแล้วดีอย่างไร หากถูกบังคับให้ไร้ซึ่งความรักที่ปรารถนา เป็นอมตะแล้วดีอย่างไร หากต้องพบว่าสิ่งที่รัก สิ่งที่หวงแหนกำลังดับสิ้นไปต่อหน้าต่อตา มิสู้มีอายุขัยเพียงร้อยปี เช่นมนุษย์ทั่วไป สุขก็สุขชั่วคราว ทุกข์ก็ทุกข์ชั่วคราว ข้าเพียงหวังให้บุตรสาวของข้ามีความสุขเพียงหนึ่งภพชาติข้างกายข้า ให้ข้าได้อยู่ดูแลนางจนนางหมดอายุขัยก็พอแล้ว แต่หากนางกลับไปเป็นเทพธิดา นางต้องผจญด่านเคราะห์มากมายอีกหลายแสนปี ข้ารักเยว่ซินสุดหัวใจ ข้ามิอาจทำใจได้หากนางต้องเป็น เช่นเดียวกับที่ข้าเคยเป็นมาแล้วอย่างไรเล่า"
ลี่จิ่นที่แววตาดุดันในตอนแรก แต่เมื่อยิ่งได้ระบายความในใจแววตาก็หม่นลงจนดูเศร้าและน่าเห็นใจยิ่งนัก ที่แท้แล้วทุกสิ่งที่นางทำต่อเยว่ซินนั้นล้วนเกิดจากความรัก นางยอมรับได้หากต้องสูญเสียเยว่ซินไปต่อหน้าต่อตา หากเยว่ซินเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่มีอายุขัยแสนสั้น นางหวังเพียงว่าจะได้ดูแลนางตลอดไป ได้อยู่เป็นแม่ลูกกันไปอย่างนี้ตลอดภพชาติหนึ่งเท่านั้น
กลับกันหากเยว่ซินกลับคืนสู่แดนสวรรค์ นอกจากสองแม่ลูกจะพลัดพรากจากกันแล้ว เกรงว่าลี่จิ่นจะถูกเทียนจวินลงโทษหนักถึงชีวิต หากถึงเวลานั้นลี่จิ่นจากไปแล้วอย่างไร นางคงพ้นทุกข์ไปตลอดกาลแล้ว เหลือเพียงเยว่ซินเท่านั้นที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดแสนสาหัสทั้งหมดนั้นไว้เอง และเพราะเหตุนี้ที่ทำให้ลี่จิ่นยอมทำผิดต่อกฏสวรรค์อีกครั้ง นางใช้คาถาต้องห้ามผนึกจิตเทพเพียงเพื่อเฝ้ารอวันคืนจิตเทพของเยว่ซิน นางแค่ต้องการให้เยว่ซินมีแต่ความสุขตลอดชีวิตในภพชาตินี้เท่านั้นเอง
"ข้าเข้าใจท่านแล้ว แต่ถึงอย่างไรกฏสวรรค์ก็ใช่ว่าจะหลีกหนีได้ เยว่ซินกลายเป็นมนุษย์แล้วอย่างไร หากถึงวันนั้นที่เยว่ซินไร้หนทางกลับสู่ภพเทพแล้วจริงๆ เทียนจวินไยต้องไว้ชีวิตท่าน ท่านได้คิดถึงข้อนี้ดีแล้วหรือไม่"
"ข้ารู้ดี และต่อให้เป็นเช่นนั้นข้าก็ยังยินดีให้นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา"
"มีทางใดหรือไม่ที่ข้าจะเปลี่ยนใจท่านได้บ้าง สรรพชีวิตล้วนมีชะตากรรมเป็นของตนเอง เหตุใดท่านจึงกักขังนางไว้ด้วยคาถาต้องห้ามเช่นนี้เล่า หากลิขิตชะตาของนางกลับสู่ดาราจักรลิขิตชะตาของซือมิ่ง ไม่แน่ว่าเทพบรรพกาลอาจจะประทานชีวิตที่ดีให้แก่นางก็เป็นได้ ชีวิตของนางอาจไม่ได้โชคร้ายเช่นที่ท่านกำลังจินตนาการไปเองอยู่ในตอนนี้"
 ลี่จิ่นสบตาเขาอีกครั้ง แววตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนยากจะอธิบาย แต่แล้วนางก็ยอมเอ่ยถึงวิธีปลดผนึกจิตเทพให้เยว่ซินออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งว่า
"มีทางเดียวที่เยว่ซินจะกลับสู่ภพเทพได้ นั่นก็คือ..."
เฉิงอี้ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมหายสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ เขากรอกสายตามองไปรอบๆ จึงพบว่าเขาได้ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราเสียแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นประโยคสุดท้ายที่ลี่จิ่นได้พูดแก่เขาก็ยังคงดังก้องอยู่ในหัวอย่างชัดเจน
ที่แท้เรื่องทั้งหมดนางได้คิดไว้อย่างถี่ถ้วนรอบคอบแล้วเช่นนี้เอง เพียงแต่วิธีการนั้นเกรงว่าคงจะเกินความสามารถของไท่เซียนอี้ตี้จวินเช่นเขาแล้ว แล้วใครกันล่ะที่จะปลดผนึกจิตเทพของเยว่ซินได้ด้วยวิธีการนั้นจริงๆ
ด้านซวิ่นเฟิงหลังกลับมาจากจวนใหญ่แล้ว เขามานั่งดื่มสุราลูกท้อหมักต่อเพียงลำพังที่ห้องในจวนเล็กของตัวเอง ภายในใจของเขากำลังภาวนาให้เฉิงอี้ตกเข้าสู่ห้วงนิทราแล้วได้พบคำตอบที่กำลังตามหาเสียที ห้วงนิทราที่เกิดจากมนต์คาถาของจอมมารเช่นเขาเป็นห้วงนิทราที่ลึกถึงจิตใต้สำนึก หากผู้ใดได้ล่วงเข้าสู่ห้วงฝันก็ยากที่จะฝืนความต้องการของตนเองในห้วงฝันนั้นแล้ว เขาจึงหวังว่าคาถาห้วงนิทรานี้จะได้ผลกับเฉิงอี้เช่นนั้น
หลังจากที่ได้รู้ว่าไท่เซียนอี้ตี้จวินหรือเฉิงอี้ผู้นี้ต้องหาทางช่วยเทพธิดาน้อยกลับคืนสู่ภพเทพ แท้จริงแล้วซวิ่นเฟิงไม่ได้ต้องการจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของภพเทพแต่อย่างใด หากแต่เขาต้องการช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยเพื่อล่นระยะเวลาให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินทำสำเร็จเร็วขึ้นเท่านั้น เพราะยิ่งไท่เซียนอี้ตี้จวินกลับสู่แดนสวรรค์เร็วขึ้นเท่าไหร่ พวกเขาจะได้ตามสืบหาตัวสองทูตชั่วร้ายได้ไวขึ้นเท่านั้นใช่หรือไม่
 หากมัวแต่หาทางช่วยเทพธิดาน้อยอย่างไร้ทิศทางอยู่เช่นนี้ แล้วเมื่อไหร่ที่การแค้นของเผ่ามารจะได้เริ่มต้นเสียทีเล่า!
ช่วงเช้าในวันที่อากาศแจ่มใส ลมหนาวเย็นพัดผ่านแสงแดดอ่อนๆ ทำให้รู้สึกกำลังสบายตัว ผู้คนภายในจวนแม่ทัพเฉิงอี้วันนี้ค่อนข้างยุ่งกันยิ่งนัก เพราะในวันพรุ่งนี้ไท่จื่อจะเสด็จมาแล้วตามกำหนดเวลา
เยว่ซินกับหลินหลินมาที่ห้องครัวกันแต่เช้าตรู่ เพราะต้องช่วยกันจัดเตรียมเครื่องครัวและวัตถุดิบอาหารให้เรียบร้อยและครบครันตามรายการที่ได้ตระเตรียมไว้
ด้านพลทหารในจวนทุกนายเองก็ยุ่งกับการเตรียมงานรักษาความปลอดภัย การเตรียมอาวุธ และการวางแผนอารักขาไท่จื่อให้เดินทางมาถึงได้อย่างราบรื่น
ส่วนบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านต่างแยกย้ายไปทำความสะอาดห้องพักทุกหลังในจวนให้สะอาดและตกแต่งอย่างสวยงาม เพื่อให้สะดวกสบายพอสำหรับต้อนรับเหล่าขุนนางและแม่ทัพที่มาจากวังหลวงอีกหลายสิบชีวิต ด้วยเหตุนี้เยว่ซินจึงให้เสี่ยวเข่ออ้ายรอนางอยู่แต่ในห้อง เพราะเกรงว่าเสี่ยวเข่ออ้ายออกมาจะวิ่งเล่นเพ่นพ่านแล้วจะสร้างเรื่องให้พ่อบ้านแม่บ้านไปกันใหญ่
สำคัญที่สุดคือหมอหลวงที่เดินทางมาถึงล่วงหน้าก่อนใคร ตอนนี้เฉิงอี้กำลังต้อนรับหมอหลวงอยู่ที่จวนใหญ่เรียบร้อยแล้ว โดยอาอู๋กับอาลิ่วเองต่างก็ยุ่งเช่นกัน ทั้งสองแยกย้ายกันตรวจตราไปทั่วบริเวณ รวมทั้งตรวจคอกม้าด้วย เพื่อให้จวนแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองเฉียวเซียนแห่งนี้เป็นสถานที่ปลอดภัยมากที่สุด
ผ่านเวลามาถึงยามโหย่ว (*ช่วงเวลาหกโมงเย็นถึงหนึ่งทุ่ม) ทุกชีวิตในจวนแม่ทัพใหญ่แห่งนี้ต่างพากันอ่อนล้าหมดแรงจากการตระเตรียมงานกันมาตลอดทั้งวันจนเสร็จเรียบร้อย
เหลือเพียงเยว่ซิน หลินหลิน แม่ครัวและบรรดาสาวรับใช้ที่ประจำอยู่ในครัวเท่านั้นที่ยังไม่ได้หยุดพัก เพราะต้องเตรียมอาหารให้ทุกคนในมื้อเย็นได้เติมพละกำลังกลับมาให้มีแรงก่อนเข้านอนในคืนนี้
"แม่นางเยว่ สำรับของท่านแม่ทัพเฉิงจัดเรียบร้อยแล้ว ท่านรีบนำไปให้ท่านแม่ทัพเฉิงก่อนเถิด" แม่ครัวใหญ่ยกสำรับมาส่งให้เยว่ซิน แล้วค่อยหันไปบอกกับหลินหลินว่า "ส่วนนั่นเป็นสำรับของท่านหมอหลวง วานเจ้านำไปส่งให้ท่านหมอหลวงด้วยหลินหลิน"
"เจ้าค่ะ" หลินหลินเอ่ยรับ
ทั้งเยว่ซินและหลินหลินต่างยกสำรับออกมาจากห้องครัวที่อบร้อน เมื่อทั้งสองได้ออกมาสูดอากาศด้านนอกก็รู้สึกหายใจโล่งขึ้นมากทีเดียว
"แม่นางเยว่ ข้าขอไปส่งสำรับให้ท่านหมอหลวงก่อนนะเจ้าคะ" เมื่อเดินมาถึงทางแยกหลินหลินจึงหันมาบอกกล่าว
"ได้ พอส่งสำรับให้ท่านหมอหลวงเรียบร้อยแล้ว เจ้าต้องรีบพักผ่อนนะ พรุ่งนี้ยามอิ๋น (*ช่วงเวลาตีสามถึงตีห้า) พวกเราต้องตื่นกันแล้ว"
"เจ้าค่ะแม่นางเยว่"
ระหว่างทางที่เดินถือสำรับอาหารมาที่จวนใหญ่ เมื่อผู้คนแยกย้ายกันไปพักผ่อนหมดแล้ว บรรยากาศระหว่างทางเดินรอบข้างจึงเงียบเหงา ความเงียบเช่นนี้จู่ๆ เยว่ซินก็รู้สึกวูบไหวขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก
"ซือฝุ ข้านำอาหารเย็นมาให้ท่านเจ้าค่ะ"
"เชิญ" เสียงเฉิงอี้ตอบรับมาจากภายในห้อง เยว่ซินจึงเปิดประตูเข้ามา นางวางสำรับอาหารที่โต๊ะตามปกติ เฉิงอี้ละสายตาจากม้วนอักษร มองเห็นใบหน้าเยว่ซินดูหงอยเหงาผิดตา จึงเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มว่า
"เยว่ซิน เหตุใดเจ้าจึงทำหน้าหงอยเช่นนั้น วันนี้เจ้าเหนื่อยมากหรือ"
"วันนี้ข้าเหนื่อยมากเจ้าค่ะ งานในครัวยุ่งมาก แต่ถึงอย่างนั้น ทุกคนในจวนของท่านก็เหนื่อยมากพอกันเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่ได้หงอยเพราะว่าข้าเหนื่อย"
"แล้วเจ้าทำหน้าหงอยเช่นนั้นเพราะอะไรกัน"
"เพราะข้าใจหายเจ้าค่ะ ซือฝุ" จบประโยคเยว่ซินเกิดน้ำตาซึมขึ้นมาเสียดื้อๆ เฉิงอี้เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เขาวางม้วนอักษรลงแล้วลุกจากโต๊ะทำงานเดินมาหาเยว่ซินใกล้ๆ เพื่อถามไถ่ความให้แน่ชัด
"เจ้าใจหายเรื่องใด แล้วเหตุใดต้องร้องไห้" เยว่ซินรู้สึกก้อนน้ำตาจุกล้นในลำคอจนยากจะเอื้อนเอ่ยคำใด นางเงยหน้าสบตาเฉิงอี้ด้วยสายตาที่พร่าเบลอเพราะน้ำตาที่เอ่อล้น เพียงกระพริบตาหนึ่งครั้งน้ำตาก็ไหลลงอาบสองแก้มของนางแล้ว
เฉิงอี้ประคองใบหน้าด้วยสองมือ พลางกวาดนิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา แววตาอ่อนโยนของเฉิงอี้แม้จะรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย แต่เยว่ซินกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม
"ซือฝุ ข้าจะได้พบท่านอีกหรือไม่เจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยถามทั้งน้ำตา น้ำเสียงของนางสั่นเครือแม้ว่าจะพยายามปรับให้ปกติแล้วเช่นนั้น
"เหตุใดเจ้าจึงถามข้าเช่นนี้เล่า" เฉิงอี้ลูบหัวนางอย่างเอ็นดู เวลานี้นางช่างคล้ายเด็กน้อยเยว่ซินในวันนั้นเสียเหลือเกิน
"วันพรุ่งนี้ไท่จื่อจะเสด็จมาถึง หลังงานเลี้ยงจบแล้วข้าต้องกลับบ้านไปหาท่านแม่ เช่นนั้นข้าจะได้เจอท่านอีกหรือไม่เจ้าคะ" เฉิงอี้หัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเยว่ซินถามเช่นนั้น
"ก่อนหน้านี้เราก็ได้เจอกันที่หมู่บ้านมิใช่หรือ" คำตอบของเฉิงอี้ใช่ว่าเยว่ซินจะลืมไปแล้วเสียเมื่อไหร่ แต่บางอย่างในใจทำให้นางรู้สึกกังวลขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ
"จู่ๆ ข้าก็รู้สึกกลัวเจ้าค่ะ ข้ากลัวว่าจะไม่ได้เจอท่านอีก แต่ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรข้าจึงคิดเช่นนั้น"
"อาจเป็นเพราะวันนี้เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้วกระมัง ข้าไปส่งเจ้ากลับห้องดีหรือไม่ รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เจ้าต้องตื่นแต่เช้า"
เยว่ซินพยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย เฉิงอี้เดินมาส่งนางที่หน้าห้องซึ่งอยู่ข้างกัน เมื่อเปิดประตูมาก็พบว่าเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายนั่งกระดิกหางรอรับนางอย่างน่ารัก
"รีบพักผ่อนเถิด เจ้าเหนื่อยมากแล้ว" เฉิงอี้ย้ำอีกครั้ง
"เจ้าค่ะ ซือฝุ"
เมื่อเยว่ซินปิดประตูห้องไปแล้ว เฉิงอี้มิได้เดินกลับห้องของเขาทันใด ทว่าเขายังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของเยว่ซิน พลางนึกถึงภาพห้วงนิทราในคืนนั้นที่ยังคงชัดเจนไม่จางหาย
อย่าว่าแต่เยว่ซินที่ใจหายเลย เพราะลึกๆ แล้วเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากนางเช่นกัน มิหนำซ้ำความรู้สึกของเขาอาจมากกว่านางเสียด้วยซ้ำ นางเพียงกังวลว่าจะไม่ได้เจอเขาอีกหลังจากงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อ แต่เขากำลังกังวลและกลัวว่านางจะกลายเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล หากโชคร้ายเช่นนั้นจริง เกรงว่าเขาและเยว่ซินคงไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีกแล้ว
เพราะร่างที่แท้จริงของเขาเป็นถึงไท่เซียนอี้ตี้จวินบนแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า จะมีความเกี่ยวพันกับมนุษย์ได้เช่นไร ทางเดียวที่เขากับเยว่ซินจะมีโอกาสได้เจอกันอีกครั้ง คือเขาจะต้องพานางกลับสู่ภพเทพในฐานะเทพธิดาสวรรค์เท่านั้น
ที่หมู่บ้านชนบทเมืองเฉียวเซียน ภายในเรือนไม้ไผ่มีเปลวเทียนส่องแสงสว่างรำไร ลี่จิ่นนั่งพิงหมอนบนเตียงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าภายในใจนางกลับรู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าข่มตาหลับ นางกลัวจะฝันร้ายเช่นคืนนั้น ฝันว่าไท่เซียนอี้ตี้จวินจะมาพรากเยว่ซินไปจากนาง ขออย่าให้ความจริงเป็นเช่นนั้นเลย...


"เจ้ากำลังนำยาไปให้เยว่ซินใช่หรือไม่" เฉิงอี้ที่เพิ่งกลับมาจากไปส่งไท่จื่อ เมื่อมาถึงหน้าห้องเขาเห็นหลินหลินเดินถือถาดถ้วยยามาพอดีจึงเอ่ยถาม
"เจ้าค่ะ"
"เจ้าส่งมาให้ข้า ข้าจะเข้าไปดูอาการของนางอยู่พอดี"
"เช่นนั้นข้า..." หลินหลินไม่แน่ใจว่าเมื่อมอบถาดถ้วยยาแก่เฉิงอี้แล้ว นางยังต้องเข้าไปเฝ้าเยว่ซินอยู่อีกหรือไม่
"เจ้าไปธุระของเจ้าเถิด" เฉิงอี้รับถาดถ้วยยามาเรียบร้อย หลินหลินจึงช่วยเปิดประตูห้องของเยว่ซินให้ โดยมีเสี่ยวเข่ออ้ายมารอรับที่หน้าประตูอย่างแสนรู้
"ซือฝุ" เยว่ซินเมื่อเห็นเป็นเฉิงอี้เดินเข้ามา จึงค่อยๆ ประคองตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ เพราะนางยังปวดหัวเพราะพิษไข้อยู่มากทีเดียว
เฉิงอี้วางถาดถ้วยยาที่โต๊ะข้างเตียงนอน แล้วช่วยประคองให้เยว่ซินนั่งในท่าสบายก่อนจะนั่งลงข้างกันบนเตียง ส่วนเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายเมื่ออยู่กับเยว่ซินตามลำพังมันจะนอนเฝ้าสลับนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง แต่เมื่อเฉิงอี้มาอยู่ด้วย เสี่ยวเข่ออ้ายก็หันไปอ้อนเขาแทนโดยการเลียเท้าอย่างเอาใจผู้เป็นนายที่แท้จริง
"เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ปวดหัวมากหรือไม่"
"ข้าปวดหัวมากเจ้าค่ะ คงเพราะพิษไข้ขึ้นสูง"
"หลินหลินต้มยามาให้เจ้าแล้ว ข้าป้อนยาเจ้า" เฉิงอี้หันไปยกถ้วยยา ตักมาเป่าให้คลายร้อนแล้วป้อนเยว่ซินช้าๆ อย่างเกรงว่านางจะสำลักเพราะยามีรสขม
"ยานี้ขมมากจริงๆ"
"ขมมากใช่หรือไม่" เฉิงอี้ยากจะกลั้นยิ้มเมื่อเห็นเยว่ซินกินยาขมจนตาหยี
"ต้องกินทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยน้ำตาซึม เพราะรสยาต้มขมติดลิ้นจนอยากจะร้องไห้ด้วยความพะอืดพะอม
"กินไหวหรือไม่" เฉิงอี้ยกหลังมือถูข้างแก้มนางแผ่วเบาอย่างปลอบโยน เยว่ซินส่ายหน้าตอบ ยานี้ช่างขมนัก นางทนกลืนลงไปไม่ไหวแน่
"เช่นนั้นเจ้ารอข้า"
เฉิงอี้วางถ้วยยากลับลงไปที่ถาดข้างเตียงนอน แล้วลุกเดินออกไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมขวดแก้วสีเขียวไข่กาขนาดเท่าฝ่ามือ
"นี่คือ..." เยว่ซินมองขวดแก้วอย่างไม่แน่ใจนัก
"นี่คือน้ำผึ้งป่า ข้าผสมตอนยาของเจ้ายังร้อนอยู่ ทำเช่นนี้ยาของเจ้าจะได้มีรสหวาน" เฉิงอี้อธิบายไปพร้อมกับมือที่กำลังคนยาผสมน้ำผึ้งไปด้วยอย่างใจเย็น
"ไม่ขมแน่แล้วนะเจ้าคะ" เยว่ซินทำหน้าไม่แน่ใจเมื่อเฉิงอี้กำลังจะป้อนยาหลังผสมน้ำผึ้งป่าให้นางหนึ่งคำ
เฉิงอี้ไม่ได้ตอบนาง เพียงแต่เขาจิบชิมยาจากปลายช้อนนั้นเพื่อให้แน่ใจด้วยตัวเอง เมื่อยามีรสหวานแน่แล้วเขาจึงพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ เอ่ยตอบนางว่า "ไม่ขมแล้ว เจ้าต้องกินให้หมดนะ จะได้หายไวๆ"
เยว่ซินเชื่อฟังเฉิงอี้แล้วตั้งใจกินยาที่เขาป้อนจนหมดถ้วย หากบอกว่ายานี้ไม่ขมก็ไม่ใช่ เพียงแต่ขมน้อยลงแล้วเท่านั้น กลิ่นหอมของน้ำผึ้งป่าช่วยกลบกลิ่นสมุนไพรรสขมได้ระดับหนึ่ง นางจึงกินยาได้ง่ายขึ้น
"ครั้งต่อไปที่หลินหลินต้มยามาให้เจ้า เจ้าบอกนางด้วยว่าให้ผสมน้ำผึ้งป่าเพิ่มสักสองช้อน ข้าวางไว้ให้เจ้าตรงนี้ดีหรือไม่" เฉิงอี้วางขวดน้ำผึ้งป่าไว้ให้ที่โต๊ะข้างเตียงนอน ข้างๆ ถาดถ้วยยา
"ขอบคุณเจ้าค่ะ"
"ข้ามีคำถามจะถามเจ้าเรื่องหนึ่ง" เฉิงอี้นึกถึงเรื่องที่ได้คุยกับไท่จื่อเมื่อครู่ ที่ต้องการให้เยว่ซินไปร่วมขบวนล่าสัตว์ด้วย แต่เพราะเขาสัญญากับลี่จิ่นไว้แล้วว่าจะไปส่งนางกลับบ้านทันทีที่เสร็จงาน เขาจึงไม่แน่ใจว่าเยว่ซินจะคิดเห็นเรื่องนี้เช่นไร
"ซือฝุมีเรื่องอันใดจะถามข้าหรือเจ้าคะ"
"อีกสามวัน หากเจ้าหายไข้แล้ว เจ้าอยากจะไปร่วมขบวนล่าสัตว์กับไท่จื่อหรือไม่"
"ไท่จื่อจะไปล่าสัตว์หรือเจ้าคะ"
"ใช่ ไท่จื่อโปรดรสอาหารฝีมือเจ้ามาก จึงอยากให้เจ้าติดตามขบวนเสด็จเพื่อเตรียมสำรับระหว่างเดินทาง เจ้ายินดีหรือไม่" แม้เฉิงอี้จะเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทว่าเมื่อนึกถึงคำพูดของไท่จื่อที่สารภาพกับเขาตามตรงว่าชอบเยว่ซิน ภายในใจของเขาก็รู้สึกขุ่นมัวไม่น้อยเลย
เยว่ซินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อตัดสินใจดีแล้วจึงเอ่ยตอบกับเฉิงอี้ว่า "ซือฝุ หากข้าหายไข้ดีแล้ว ข้าสามารถไปร่วมขบวนล่าสัตว์กับไท่จื่อได้เจ้าค่ะ ไท่จื่อประทานรางวัลให้ข้ามาถึงสิบเบี้ยทอง หากได้รับใช้ไท่จื่อต่อไปอีกเพียงไม่กี่วัน ข้ายินดีเจ้าค่ะ"
"ตกลง เช่นนั้นข้าจะบอกไท่จื่อว่าเจ้าจะไปด้วย เมื่อเจ้าหายดีเท่านั้น หากเจ้ายังไม่หายไข้ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปเด็ดขาด" เฉิงอี้เอ่ยขู่น้ำเสียงทุ้มต่ำพลางจิ้มปลายนิ้วชี้เข้าที่ปลายจมูกโด่งรั้นของนางเช่นที่เขาชอบทำ
"เจ้าค่ะ ซือฝุ" เยว่ซินเองก็รับคำอย่างว่าง่าย
"เอาล่ะ เจ้านอนพักผ่อนเถิด" เฉิงอี้ลุกขึ้นแล้วประคองให้เยว่ซินนอนลงแล้วห่มผ้านวมอุ่นหนาให้มิดชิด
เมื่อเยว่ซินหลับตา เฉิงอี้ยืนมองใบหน้างดงามที่หลับตาพริ้มอยู่นั้นแล้วพลันเกิดคำถามขึ้นในใจว่า หากเขาไม่ผูกพันกับนางมาตั้งแต่เมื่อครั้งนางยังเด็ก ความรู้สึกของเขาที่มีต่อนางจะยังคงเป็นเช่นนี้หรือไม่ เขาจะเป็นห่วงนางมากเช่นนี้อยู่หรือไม่ เขาจะรู้สึกหวงแหนนางได้มากเช่นนี้อยู่หรือไม่ ความรู้สึกมากมายปะปนจนกลายเป็นความสับสนขึ้นมาว่า เหตุผลที่ได้มาผูกพันกับเยว่ซินเช่นนี้ เป็นเพราะลิขิตแห่งเทพบรรพกาลกำหนด หรือเป็นเพราะหัวใจของไท่เซียนอี้ตี้จวินที่ต้องการนางกันแน่
เมื่อไร้ซึ้งคำตอบใดภายในใจ เฉิงอี้ลูบหัวเสี่ยวเข่ออ้ายด้วยความรัก ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องของเขาแล้วนั่งลงอย่างผ่อนคลายที่โต๊ะทำงาน เมื่อกำลังจะจุดกำยานกลิ่นไม้กฤษณาในโคมไฟ เขาได้พบกระดาษม้วนเล็กม้วนหนึ่งถูกม้วนอักษรไม้ทับอยู่ เฉิงอี้คลี่ออกเพื่ออ่านดู แล้วพบว่าเป็นกลบทถูกเขียนด้วยลายมือของซือมิ่ง สหายคนสนิทของเขานั่นเอง ซือมิ่งมีเรื่องด่วนอันใดกัน จึงได้ส่งเวทสารลงมาหาเขาถึงที่นี่
'อดีตกาลถึงปัจจุบัน พานพบ ดาวตกสิ้นแสงใต้ต้นดอกท้องาม'
แม้ตอนนี้จะเป็นมนุษย์นามเฉิงอี้ แต่จิตเทพที่แท้จริงเขาคือไท่เซียนอี้ตี้จวิน การเล่นแก้ปัญหากลอนกลบททั้งสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรไหนเลยจะมีใครเทียมเขา กลบทเนื้อหาแสนเศร้าเช่นนี้หาได้แก้กลยากไม่ แต่หากความหมายของกลบทนี้เป็นจริงตามที่เขาคิดไว้ เกรงว่าเทพบรรพกาลกำลังเริ่มจัดการทุกอย่างที่ผิดที่ทางให้รวบรัดหมดจดในเวลาอันใกล้นี้แล้วกระมัง
ภายในป่าเฉียวซานใกล้เชิงเขาฝั่งตะวันออกเมืองเฉียวเซียน เป็นเขตแดนที่เต็มไปด้วยความสมบูรณ์ของธรรมชาติ ภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้นานาพรรณให้สัตว์ป่าเล็กใหญ่ได้อาศัยประโยชน์ภายใต้ความอุดมสมบูรณ์ บริเวณเชิงเขาใกล้น้ำตกขนาดเล็ก มีกระโจมตั้งเรียงราย สำหรับไท่จื่อ องครักษ์ แม่ทัพและเหล่าข้าราชบริพารที่ติดตามออกมาล่าสัตว์ด้วยในครานี้
"เยว่ซิน เจ้าดื่มน้ำเสียหน่อยเถิด" หลินหลินยกแก้วน้ำมาให้เยว่ซินที่กำลังตระเตรียมสำรับสำหรับมื้อเที่ยงในวันนี้อยู่ด้านในกระโจมสำรับ
เมื่อเยว่ซินต้องมาออกขบวนล่าสัตว์กับไท่จื่อ เฉิงอี้จึงสั่งให้หลินหลินติดตามมาด้วยเช่นกัน เพราะล่าสัตว์ครั้งนี้ต้องค้างแรมในป่าถึงสามวัน เขาเกรงว่าเยว่ซินจะเหงา หากมีหลินหลินมาอยู่เป็นเพื่อนนาง ยามเขาไปออกล่าสัตว์กับไท่จื่อและเหล่าองครักษ์ทั้งหลายจะได้หมดห่วงเยว่ซินที่อยู่เบื้องหลัง
"ขอบใจ หลินหลิน" เยว่ซินรับน้ำมาดื่มจนหมดแก้ว น้ำดื่มใสสะอาดแก้วนี้ได้มาจากน้ำตกที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อได้ดื่มน้ำเย็นเช่นนี้ทำให้เยว่ซินรู้สึกสดชื่นขึ้นมามากทีเดียว
ด้านเฉิงอี้ที่อยู่กระโจมเคียงข้างไท่จื่อ โดยมีกระโจมขององครักษ์อาอู๋กับอาลิ่ว และองครักษ์ของไท่จื่อจากเมืองหลวงทั้งสี่คนตั้งอยู่ขนาบข้าง ทั้งสองเพิ่งเดินกลับมาจากการตรวจความเรียบร้อยของบังเหียนม้าล่าสัตว์ จึงพากันมานั่งสรวลเสพูดคุยพลางจิบชาอุ่นท่ามกลางบรรยากาศป่าเขาในวสันตฤดู
"ป่าเฉียวซานแห่งนี้ สมกับคำกล่าวที่ว่า วสันต์ล้วนมวลมาลีไม่มีผิด เจ้ามองไปบนเขานั่นสิ ดอกไม้บานสะพรั่งจนภูเขาทั้งลูกเต็มไปด้วยสีสันเช่นนี้ หาดูไม่ได้หากอยู่ในเมืองหลวง" ไท่จื่อเอ่ยชื่นชมทิวทัศน์รอบๆ ตัว พลางยกน้ำชาดอกหอมหมื่นลี้ขึ้นดื่มหนึ่งคำ
"ตั้งแต่ข้าย้ายมาเมืองเฉียวเซียน ข้าก็ชินตากับภาพเช่นนี้เสียแล้ว" เฉิงอี้ที่นั่งเรียงหมากล้อมบนกระดานอยู่ข้างกันเอ่ยตอบ
"ใช้ได้นี่เฉิงอี้ เจ้ากำลังพูดโอ้อวดข้าแล้วใช่หรือไม่" ไท่จื่อแกล้งดุอย่างหยอกล้อในประโยคท้ายแล้วพากันหลุดขำทั้งสองคน
"ข้ามิกล้า" เฉิงอี้ตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ช่างดูย้อนแย้งนัก
"เฉิงอี้ ออกล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้ ข้ากับเจ้า และองครักษ์ทั้งหก พวกเรามาแข่งขันกันดีหรือไม่" ไท่จื่อเสนอความเห็นอย่างอารมณ์ดี
"กติกาท่านคิดไว้เช่นไร"
"แบ่งเป็นสัตว์เล็ก สัตว์ใหญ่ และสัตว์มีปีกบนเวหา เจ้าว่าดีหรือไม่" ไท่จื่อมีแววตาที่สดใสยิ่งนักเมื่อนึกถึงเรื่องสนุก
"กำหนดแข่งขันช่วงเวลาใดหรือพ่ะย่ะค่ะ"
"เริ่มแข่งยามเว่ย หมดเวลาแข่งยามเซิน (*ช่วงเวลาบ่ายโมงถึงห้าโมงเย็น) เจ้าคิดเห็นเช่นไร"
"ทูลไท่จื่อ รางวัลเป็นอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ" อาลิ่วที่ยืนร่วมฟังกับองครักษ์ทั้งหกเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง
"เจ้าถามข้าเช่นนี้ เพราะเจ้าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ใช่หรือไม่" ไท่จื่อเห็นท่าทางอาลิ่วน่าเอ็นดูจึงหยอกเย้าแกล้งเล่น
"กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ" เมื่อเห็นอาลิ่วก้มหน้าก้มตาปฏิเสธ ทั้งหมดจึงยิ้มขำออกมาพร้อมกัน
"แบ่งเป็นสัตว์ใหญ่หนึ่งเบี้ยทอง สัตว์เล็กห้าเบี้ยเงิน และสัตว์ปีกบนเวหาเท่านั้นสองเบี้ยทอง เช่นนี้คุ้มค่าดีหรือไม่" รางวัลของไท่จื่อน่าสนใจมาก องครักษ์ทั้งหกหันมองหน้ากันอย่างพอใจในกติกาและรางวัล ส่วนเฉิงอี้แม้จะรับรู้แต่ก็ไร้ซึ่งท่าทีใด เพราะกำลังสนใจแก้หมากล้อมบนกระดานอยู่
ยามค่ำคืนในป่ามืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากเปลวไฟบนคบเพลิงที่ปักเรียงตามทางเดินรอบกระโจมไว้เท่านั้น เยว่ซินยืนจับกระชับเสื้อคลุมอยู่ด้านหน้ากระโจมของตนเอง แล้วแหงนหน้ามองดาวที่ระยิบระยับบนท้องฟ้าด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหลงใหล ในป่าเฉียวซานนี่มองเห็นดาวได้ชัดกว่าในเมืองเฉียวเซียนมากทีเดียว ไม่รู้ว่าคืนนี้นางจะได้เห็นดาวตกเช่นเดียวกับในคืนนั้น ที่ได้ยืนดูดาวกับเฉิงอี้หรือไม่
"เจ้าเพิ่งหายไข้ เหตุใดมายืนตากลมอยู่ตรงนี้" เฉิงอี้ที่เดินมาด้านหลังเงียบๆ เอ่ยขึ้น เยว่ซินตกใจเล็กน้อยแต่เมื่อหันมาพบว่าเป็นเขา นางจึงระบายยิ้มออกมาแทน
"ซือฝุ ข้ากำลังคิดถึงคืนนั้นที่ข้าได้ดูดาวกับท่านอยู่เลยเจ้าค่ะ" เฉิงอี้เลิกคิ้วเป็นคำถามเมื่อได้ยินประโยคเช่นนี้
"ที่เจ้ากำลังคิดถึงในคืนนั้น เจ้าคิดถึงดาวตกหรือคิดถึงข้าที่อยู่ข้างเจ้า" เฉิงอี้เดินมาหยุดยืนเคียงข้างเยว่ซินแล้วเงยหน้ามองดาวในทิศทางเดียวกัน
 คำถามชวนให้เยว่ซินต้องนิ่งคิด นั่นสินะแท้จริงแล้วนางกำลังคิดถึงสิ่งใด เยว่ซินมองดาวพลางนึกหาคำตอบในใจ นางหันมามองเฉิงอี้พร้อมรอยยิ้มบาง แล้วเอ่ยตอบว่า "เมื่อข้าได้ออกมายืนดูดาวเมื่อครู่ ในใจข้าก็คิดถึงท่านขึ้นมา แต่ตอนนี้ท่านมาอยู่ข้างกายข้า ข้าจึงคิดถึงดาวตกในคืนนั้นที่ได้ขอพรเคียงข้างท่าน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าจึงสรุปได้ว่าถ้าเมื่อใดที่ข้าได้มองดูดาว ข้าต้องคิดถึงท่านเป็นแน่"
 น้ำเสียงหวานนั้นน่าฟังแล้ว แต่คำตอบที่นางเอ่ยนั้นน่าฟังยิ่งกว่า เฉิงอี้หันมาสบตานางแล้วยิ้มมุมปากอย่างพึงใจ ฝ่ามือหนาคว้าต้นคอด้านหลังของนางแล้วรั้งใบหน้าให้ยื่นล้ำเข้ามาใกล้ตัวเขาอีกสักหน่อย ก่อนจะก้มหน้าตัวเองลงไปกระซิบใกล้ๆ ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มว่า...
"ถ้าเช่นนั้น ต่อไปนี้ยามใดเจ้ามองดาวแล้วคิดถึงข้า ให้รู้ไว้ว่าข้าเองก็กำลังคิดถึงเจ้าเช่นกัน" เมื่อพูดจบเฉิงอี้ก็ปล่อยมือจากนางแล้วหันหลังเดินกลับไป ทิ้งให้เยว่ซินยืนแก้มแดงจนรู้สึกตัวร้อนราวกับพิษไข้จะกลับขึ้นมาอีกครา
 ยามเว่ยเวลาแข่งขันล่าสัตว์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ผู้แข่งขันขึ้นหลังม้าล่าสัตว์ฝีเท้าชั้นยอดเข้าประจำที่ เยว่ซินกับหลินหลินมายืนชมช่วงเวลาการปล่อยตัวร่วมกับเหล่าข้าราชบริพาร ผู้ยืนชมต่างรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก เพราะคนที่นั่งเหนือยอดอาชาคือยอดฝีมือการยิงธนูทั้งสิ้น ใครกันเล่าจะเป็นผู้ชนะช่างเดาได้ยากยิ่ง
 "เยว่ซิน เจ้าว่าใครจะชนะ" หลินหลินกระซิบถาม
 "ผู้ชนะต้องเป็นซือฝุของข้าแน่" แม้หลินหลินจะกระซิบถาม แต่เยว่ซินมิได้กระซิบตอบแต่อย่างใด นางตั้งใจตอบเสียงดังขึ้นมาเสียหน่อย เพื่อให้ซือฝุที่นั่งอยู่บนหลังยอดอาชาสีดำได้ยินกำลังใจจากนาง เฉิงอี้ปรายตามองเยว่ซินที่ยืนอยู่ด้านข้างห่างกันในระยะหนึ่ง เขาได้ยินประโยคที่น่ารักนั้นแล้ว แม้ว่าจะกลั้นมิให้หัวเราะออกมาได้ แต่ก็มิอาจกลั้นยิ้มไว้ได้เลย
 ทว่า...เสียงให้กำลังใจของเยว่ซินนั้นมิได้ดังแค่ให้เฉิงอี้ได้ยินเพียงผู้เดียว ไท่จื่อที่อยู่ข้างเฉิงอี้ก็ได้ยินเช่นกัน ความรู้สึกสงสัยบางอย่างเกิดเป็นคำถามขึ้นภายในใจของไท่จื่อ แม้คำถามนั้นจะสร้างความรู้สึกขุ่นมัวให้ไม่น้อย แต่มิสู้วางมันลงแล้วทำใจให้นิ่ง เพื่อตั้งใจกับการแข่งขันล่าสัตว์เสียก่อน เรื่องอื่นไว้ค่อยกลับมาจัดการให้สิ้นสงสัยคงมิสายไปกระมัง
 เสียงฝีเท้ายอดอาชาแปดตัวดังไปทั่วบริเวณเมื่อการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น ทั้งแปดคนต่างเป็นยอดฝีมือพลธนู สายตาเฉียบแหลมกับทักษะการฟังเสียงของแต่ละคนถูกนำมาใช้ในการล่าสัตว์ ไม่นานนักก็มีเสียงลูกธนูวิ่งฝ่าอากาศตรงไปปักเข้าร่างเลียงผาตัวหนึ่งจนล้มนอนนิ่งด้วยฝีมือของอาอู๋
 "พี่ใหญ่ ท่านสุดยอดจริงๆ" อาลิ่วที่ควบม้าตามหลังมากล่าวชม อาอู๋หันมายิ้มให้เท่านั้นก่อนจะควบม้านำออกไป
 ด้านไท่จื่อกับเฉิงอี้ในช่วงแรกควบม้าเคียงข้างกันมา แต่เมื่อถึงทางแยกทั้งสองได้เลี้ยวแยกกันไปคนละทาง ไท่จื่อเห็นหมูป่าวิ่งอยู่เบื้องหน้าจึงตั้งคันศรเล็งลูกธนูแล้วในที่สุดหมูป่าตัวนั้นก็ล้มนอนนิ่งด้วยแรงยิงจากระยะไกล
 ขณะนี้ใกล้จะหมดเวลายามเว่ยใกล้เข้าสู่ยามเซินแล้ว ขณะที่ทุกคนยกคันธนูเล็งสัตว์ป่าทุกตัวที่ผ่านสายตาอยู่เบื้องหน้า ทว่ามีเพียงเฉิงอี้ที่เล็งคันธนูขึ้นเวหาเพื่อยิงเพียงนกเท่านั้น เพราะในเมื่อการแข่งขันตัดสินที่จำนวนเบี้ยที่ได้รับมากที่สุด หาใช่จำนวนของสัตว์มากที่สุดไม่ ดังนั้นการยิงนกเพียงหนึ่งตัวได้รางวัลถึงสองเบี้ยทอง เท่ากับจำนวนรางวัลของสัตว์ใหญ่สองตัว หรือสัตว์เล็กมากถึงสี่ตัว จึงไม่มีเหตุผลอันใดให้เขาต้องเอาชีวิตสัตว์เหล่านั้นมากมายเพื่อชัยชนะในครั้งนี้เลย
 สิ้นสุดยามเซินการแข่งขันจบลง ผู้แข่งขันบังคับยอดอาชาวิ่งกลับมายังกระโจมที่พัก แล้วสังเกตุเห็นว่าทหารชั้นผู้น้อยหายตัวไปจำนวนหนึ่ง เหลือเพียงหลินหลินที่ยืนร้องไห้อย่างกระวนกระวายใจรอพวกเขาทั้งหมดกลับมา
"หลินหลินเกิดเรื่องอันใดขึ้น" อาอู๋กระโดดลงจากหลังม้าแล้วเอ่ยถามเป็นคนแรก
"ท่านองครักษ์ช่วยเยว่ซินด้วยเจ้าค่ะ นางบอกข้าว่าจะไปหาผลไม้ป่า ตอนนี้จะมืดแล้วนางยังไม่กลับมาเลย ข้ากลัวว่านางจะหลงป่าเลยขอร้องให้ทหารบางส่วนออกไปตามหานาง แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ข่าวใดเลยเจ้าค่ะ" หลินหลินเล่าด้วยเสียงสะอื้น ใบหน้าของทุกคนขมวดคิ้วเป็นปมแน่น
เฉิงอี้ที่ยังไม่ได้ลงจากหลังม้าเอื้อมมือลงมาคว้ากระบี่ที่คาดตรงเอวของอาลิ่วซึ่งยืนอยู่ใกล้เขาที่สุด ก่อนจะบังคับม้าวิ่งออกไปตามหาเยว่ซินเพียงลำพังโดยไม่รอฟังคำผู้ใด ด้านองครักษ์ฝาแฝดเห็นเช่นนั้นจึงไม่รอช้า กระโดดขึ้นหลังยอดอาชาแล้วออกเดินทางตามไปเช่นกัน
เหลือเพียงไท่จื่อกับองครักษ์ทั้งสี่ ไท่จื่อเอ่ยถามหลินหลินอีกครั้งว่าเยว่ซินเดินไปทิศใด เมื่อหลินหลินบอกทิศทางซึ่งตรงข้ามกับที่เฉิงอี้รีบออกไป ไท่จื่อกับองครักษ์ทั้งสี่จึงบังคับม้าออกเดินทางไปยังทิศทางนั้นด้วยความเร็วมิต่างจากม้าของเฉิงอี้แม้แต่น้อย
ร่างของเยว่ซินนอนสลบอยู่บนพื้นหินที่เย็นเยียบ นางเริ่มรู้สึกตัวค่อยๆ ยกเปลือกตาขึ้นทีละน้อยและเมื่อมองไปรอบตัวจึงรู้นางอยู่ภายในถ้ำสักแห่งในป่าเฉียวซาน เยว่ซินค่อยๆ สำรวจอาการบาดเจ็บของตัวเอง เมื่อรู้สึกตัวว่าลุกไหวจึงพยุงตัวขึ้นนั่ง ความรู้สึกปวดหนึบบริเวณขมับซ้ายเริ่มชัดเจนขึ้น มือบางยกแตะเบาๆ ที่ศีรษะพบว่ามีเลือดออกน่าจะเกิดจากการตกกระแทก
นางนึกย้อนไปเมื่อช่วงยามเซิน เห็นว่ามีกระรอกคาบผลผีผาวิ่งกลับรังมาบนต้นไม้ใหญ่ใกล้กระโจมที่พัก จึงคิดว่าใกล้ๆ บริเวณนั้นน่าจะมีต้นผีผาเป็นแน่ จึงได้บอกกับหลินหลินไว้ว่านางจะออกมาเก็บผลไม้ ทว่าโชคร้ายที่ป่ารกทึบทำให้มองไม่เห็นว่าใต้กอเถาไม้เลื้อยจะเป็นหลุมที่เกิดจากรอยแยกของหินถ้ำ นางจึงก้าวพลาดแล้วตกลงมาศีรษะกระแทกจนสลบไปเช่นนี้
เยว่ซินนั่งอยู่ในความมืดรู้ตัวว่าคงไม่ปลอดภัยหากอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้ จึงกลั้นใจลุกขึ้นยืนและรีบก้าวเท้าเร็วเท่าที่จะเร็วได้ไปยังปากถ้ำที่ยังคงมองเห็นแสงยามเย็นส่องสว่างนำทาง เมื่อออกมาถึงปากทาง ทิวทัศน์ตรงหน้าก็แปลกไปดูไม่คุ้นตา คงเป็นเพราะว่าทางเดิมที่นางเดินพลัดตกมานั้นอยู่คนละทิศกับปากถ้ำที่เดินออกมาเช่นนั้นเอง เยว่ซินจำได้ว่ากระโจมที่พักอยู่ใกล้กับธารน้ำตก หากนางเดินหาน้ำตกแล้วเดินลัดเลาะไป นางก็คงกลับถึงที่พักได้อย่างปลอดภัยแล้วกระมัง
เมื่อคิดได้ดังนั้น เยว่ซินจึงค่อยๆ เดินแล้วพยายามฟังเสียงตกกระทบของสายน้ำ ทว่าเสียงของน้ำตกนั้นอยู่ไกลจากตรงที่นางอยู่มากเหลือเกิน ทั้งๆ ที่คิดว่าเดินหาต้นผีผามาไม่ไกลจากที่พักแท้ๆ แต่เหตุใดจึงพลัดหลงมาในป่าลึกได้ถึงเพียงนี้เล่า
แสงอาทิตย์เริ่มจางหายความมืดมิดระบายปกคลุมทั่วแผ่นฟ้า เยว่ซินเดินตามเสียงน้ำตกมาได้ระยะหนึ่งเริ่มรู้สึกอ่อนล้า เบื้องหน้าเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านหนาปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นแสงดาว ความปวดหนึบจากบาดแผลก็ส่วนหนึ่ง ความอ่อนล้าของร่างบางอีกส่วนหนึ่ง เยว่ซินรู้สึกตัวแล้วว่าเดินไม่ไหวอีกต่อไป นางจึงมองหาต้นไม้ใหญ่ที่พอจะให้พักพิงได้สักหนึ่งคืน นางหายมานานแล้วเช่นนี้ เกรงว่าหลินหลินกับซือฝุต้องกังวลใจเพราะนางอยู่เป็นแน่ ป่านนี้คงกำลังออกตามหานางกันจนวุ่นวายไปทั้งป่าแล้วกระมัง
เยว่ซินเดินมานั่งกอดเข่าบนโขดหินใต้ต้นไม้ใหญ่ พลางคิดถึงเฉิงอี้ที่เกรงว่าตอนนี้คงกำลังโมโหนางอยู่เป็นแน่ หากได้พบกันนางคงโดนดุแน่แล้วที่ทำเรื่องเดือดร้อนถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่มากับไท่จื่อแท้ๆ เหตุใดจึงนางไม่รู้จักระวังตัวให้มากกว่าสักนิด ความกลัวเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในป่าใหญ่เพียงลำพัง พร้อมกับความเครียดและกังวลใจที่ตนได้ทำเรื่องให้ผู้อื่นเดือดร้อน เยว่ซินฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว นางกอดเข่าฟุบหน้าลงไปร้องไห้สะอึกสะอื้น
ด้านเฉิงอี้กับสององครักษ์ฝาแฝด เมื่อฟ้ามืดลงแล้วจึงต้องค่อยๆ ให้ม้าชะลอฝีเท้าพร้อมส่องไฟจากปลายคบเพลิงเพื่อนำทางทั้งคนและม้า เมื่อทั้งสามมาถึงทางแยกเล็กๆ กลางป่าจึงเกิดความลังเลใจว่าเยว่ซินจะหลงอยู่ทิศใดกันแน่ แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ สายลมลูกหนึ่งก็ปะทะเข้ากับทั้งสามคนจนเปลวไฟบนปลายคบเพลิงสั่นไหวไปวูบหนึ่ง
และเมื่อเฉิงอี้ได้มองดูชัดๆ เบื้องหน้า สายลมเมื่อครู่ได้นำพากลีบดอกท้อป่าลอยละลิ่วเรียงรายเป็นคลื่นกลีบดอกท้อ สายลมนั้นพัดกลีบดอกท้อป่าปลิวไสวทอดยาวเป็นสายนำทางไปยังทิศหนึ่ง เฉิงอี้เห็นดังนั้นจึงรู้แน่ชัดแล้วว่ากลีบดอกท้อป่าเหล่านั้นคือบรรดาภูติดอกท้อป่าที่มาตามให้เขาไปช่วยเทพธิดาน้อยของพวกนางให้ปลอดภัยเป็นแน่
"นางอยู่ทางนั้น" เฉิงอี้เอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบ อาอู๋กับอาลิ่วหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉิงอี้จึงมั่นใจเช่นนั้น แต่ไม่ทันได้เอ่ยถามคำใด ผู้เป็นนายก็ควบม้านำออกไปเสียแล้ว
เสียงฝีเท้าของยอดอาชานักล่าสัตว์ทั้งสามวิ่งตรงมาท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าใหญ่ ความก้องกังวาลในยามนี้ทำให้เยว่ซินได้ยินเสียงของม้าชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นางจึงหยุดร้องไห้ แล้วเงยหน้าจากท่ากอดเข่าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยขอบตาที่บวมช้ำ นางมองเห็นดาวดวงหนึ่งสว่างไสวอยู่บนนั้น...
'ถ้าเช่นนั้น ต่อไปนี้ยามใดเจ้ามองดาวแล้วคิดถึงข้า ให้รู้ไว้ว่าข้าเองก็กำลังคิดถึงเจ้าเช่นกัน'
ประโยคแสนหวานของเฉิงอี้แล่นผ่านมาในห้วงความทรงจำของเยว่ซิน นางจดจ้องมองดาวดวงนั้นนิ่งแล้วปาดน้ำตาให้แห้งไป
"ซือฝุ เสียงนั้นเป็นท่านที่กำลังมาหาข้าแล้วใช่หรือไม่" เยว่ซินมีความหวังขึ้นมาภายในใจว่าเป็นเฉิงอี้ที่กำลังมาช่วยนาง นางจึงลุกขึ้นแล้วยืนบนโขดหินเพื่อให้ร่างเล็กของนางมองเห็นชัดขึ้นในยามนี้
"เยว่ซิน! เยว่ซิน!" เฉิงอี้ควบม้าตามคลื่นลมกลีบดอกท้อป่ามาถึงบริเวณหนึ่งแล้วสายลมนั้นก็พัดหายวับไป เฉิงอี้มั่นใจว่าเยว่ซินต้องอยู่แถวนี้เป็นแน่ จึงส่งเสียงร้องเรียกนาง โดยมีอาอู๋กับอาลิ่วช่วยตะโกนส่งเสียงด้วยอีกแรง
"ซือฝุ" เยว่ซินที่ได้ยินเสียงม้าวิ่งมาหยุดบริเวณนี้ นางจึงตัดสินใจวิ่งออกมาจากตรงโขดหินด้านนั้น แล้วพบว่าเฉิงอี้ อาอู๋กับอาลิ่วอยู่ตรงหน้าแล้ว นางร้องเรียกเฉิงอี้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เฉิงอี้ได้ยินเสียงของเยว่ซินจึงหันหลังกลับมามองตามเสียงแล้วพบว่าร่างบางสภาพมอมแมมและดูจะบาดเจ็บไม่น้อยกำลังยืนตัวสั่นเทาและร้องไห้อยู่เบื้องหลังของเขา เฉิงอี้กระโดดลงจากหลังม้าแล้ววิ่งเข้าไปหานางอย่างสุดฝีเท้า
ดวงตาคมปราดเปรียวของเฉิงอี้เวลานี้จดจ้องเพียงใบหน้าของเยว่ซินที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น เมื่อวิ่งมาถึงตัวเยว่ซิน เฉิงอี้เข้าสวมกอดนางไว้แน่นจนร่างบางเล็กของนางแทบจะหายวับไปในร่างสูงใหญ่ของเขา เยว่ซินขยับแขนที่เปรอะเปื้อนทั้งสองข้างสวมกอดตอบกลับเฉิงอี้แน่นเช่นกัน นางดีใจเหลือเกินที่ในที่สุดเขาก็ตามหานางจนเจอ
"เป็นเพราะข้ามองดาวใช่หรือไม่เจ้าคะ ซือฝุจึงรู้ว่าข้าอยู่ตรงนี้" เยว่ซินเงยหน้าจากแผ่นอกหนาแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบที่ยังสั่นเครือ
เฉิงอี้เงยหน้ามองหาดวงดาวที่เยว่ซินพูดถึง ที่แท้เป็นดาวเหนือถึงได้มีแสงสว่างมากเช่นนั้น เฉิงอี้ยิ้มรับบางๆ แล้วก้มลงมาสบตาเยว่ซินที่อยู่ในอ้อมกอดแล้วเอ่ยกับนางอย่างปลอบโยนว่า "ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ว่าเมื่อใดที่เจ้ามองดาวแล้วคิดถึงข้า ข้าเองก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน"
เฉิงอี้กวาดสายตามองทั่วใบหน้าของเยว่ซิน เลือดที่แผลขมับด้านซ้ายของนางแห้งไปแล้วในตอนนี้ เฉิงอี้คลายอ้อมกอดแล้วค่อยๆ ยกนิ้วแตะเบาๆ ที่แผลนั้นแล้วเอ่ยถามต่อว่า "เจ้าเจ็บมากหรือไม่"
เยว่ซินน้ำตาซึมขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกปลอบประโลม ทั้งๆ ที่นางทำผิดมากเช่นนี้ เฉิงอี้กลับไม่คิดจะดุนางแม้สักคำ ทั้งยังปลอบนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ นางจะไม่รู้สึกผิดได้เช่นไร
"ซือฝุ ข้าเจ็บมากเจ้าค่ะ แต่พอเห็นหน้าท่านข้าก็ดีใจมากกว่าจนไม่เจ็บแล้ว ซือฝุ ข้าขอโทษนะเจ้าคะ ข้าไม่ดีเองที่..." เยว่ซินเอ่ยคำขอโทษพร้อมสะอื้นทั้งน้ำตา แต่ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค คำสารภาพผิดเหล่านั้นก็ต้องถูกกลืนกลับหายไป เพราะริมฝีปากบางของนางถูกริมฝีปากหนาของเฉิงอี้ประกบปิดไว้แน่นจนมิอาจเอื้อยเอ่ยคำใด แต่ทว่าจูบนี้จากเขาช่างอ่อนโยนและหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งป่าที่ให้รสหวานแทนรสยาขมได้เช่นนั้น
จูบแรกของนาง...ที่แท้แล้วเป็นเฉิงอี้นี่เองที่ได้ครอบครอง อาการหนาวๆ ร้อนๆ คล้ายจะเป็นไข้ที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้กันแบบนี้ ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเข้าใจว่าความรู้สึกเช่นนี้มีชื่อเรียกอย่างชัดเจนหรือไม่ แต่บัดนี้นางรู้แล้ว เสียงเต้นรัวเร็วภายในใจของนางกำลังให้คำตอบอย่างชัดเจนแล้วว่า...นางกำลังมีความรักต่อเฉิงอี้ ซือฝุที่แสนดีผู้นี้อย่างสุดหัวใจ
เนิ่นนานเป็นนาทีที่เฉิงอี้ประทับจูบนางด้วยความอ่อนโยนและหวานลึกล้ำจนกระจ่างใจแล้วว่าความรู้สึกที่ทั้งสองมีให้กันอยู่ภายในใจลึกๆ นั้นชัดเจนขึ้นเพียงใด เฉิงอี้นึกอยากหยุดเวลานี้ไว้ ไม่อยากคลายอ้อมกอดแนบแน่นนี้จากนางเลย
ครั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นเพราะด่านเคราะห์รักครั้งสุดท้ายแห่งเทพบรรพกาล หรือเพราะคาถาต้องห้ามของลี่จิ่น ที่ทำให้เขามาพบกับเยว่ซินและได้รักนาง จะเหตุผลอันใดก็มิได้สำคัญแล้ว เพราะจากนี้ไปเขาจะไม่ยอมให้มีแม้เหตุผลเดียวที่จะเสียนางไป...


สัมภาระสำหรับใช้เมื่อยามฉุกเฉินถูกปลดลงจากหลังม้าล่าสัตว์ทั้งสามตัว อาอู๋ทำหน้าที่ก่อกองไฟ ส่วนอาลิ่วทำหน้าที่ตั้งกระโจมขนาดเล็กเท่าหนึ่งคนนอนขึ้นสามหลัง เพราะบริเวณที่พบเยว่ซินนั้นไกลจากที่พักหลวงมาก เฉิงอี้จึงตัดสินใจพักแรมบริเวณนี้สักหนึ่งคืน ส่วนหนึ่งเพราะสงสารม้าทั้งสาม แม้จะเป็นอาชาฝีเท้าชั้นยอด มีพละกำลังที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี แต่ถึงกระนั้นทั้งสามตัวก็วิ่งล่าสัตว์มาตั้งแต่ยามเว่ยจนค่ำมืดป่านนี้มิได้หยุดพัก ผลงานของม้าทั้งสามตัวในวันนี้ ดูท่ากลับไปจวนใหญ่คงต้องตบรางวัลให้คนเลี้ยงม้าอย่างงามแล้ว
ด้านหน้ากระโจมหลังหนึ่ง เฉิงอี้นั่งโอบไหล่เยว่ซินให้นางได้อาศัยเอนพิงซบบนไหล่สักงีบหนึ่งหลังจากล้างบาดแผลบนขมับซ้ายและทายาให้นางเรียบร้อยแล้ว ส่วนอาอู๋เมื่อก่อไฟเสร็จแล้วได้รับคำสั่งจากเฉิงอี้ให้นำนกที่เขายิงได้ในการแข่งขันวันนี้ออกมาย่างไฟกินให้อิ่มท้องก่อนมื้อหนึ่ง
"นายท่าน ตอนอยู่ที่ทางแยกกลางป่า ท่านรู้ได้อย่างไรว่าแม่นางเยว่ซินอยู่ทางนี้" อาลิ่วช่วยพี่ชายย่างนกอยู่ ยามนี้ทุกคนดูสบายใจขึ้นบ้างแล้วจึงเอ่ยถามด้วยความคาใจ
"เจ้าไม่เห็นกลีบดอกท้อเหล่านั้นรึอาลิ่ว" อาอู๋เอ่ยขัดจังหวะ ตอนนั้นเมื่อเขาควบม้าตามหลังเฉิงอี้มาแล้วจึงสังเกตุเห็นว่าคลื่นลมกลีบดอกท้อเหล่านั้นคล้ายกับกำลังนำทางให้เฉิงอี้ พอถึงจุดที่จะเจอนาง ลมเหล่านั้นพลันหายไปราวกับให้พวกเขารอพบเยว่ซินที่นี่ เกรงว่าคงจะเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มาช่วยเหลือคุ้มครองนางแล้วกระมัง
"อย่าบอกนะ นี่! อู๋เกอท่านอย่าล้อข้าเล่นแบบนี้สิ" อาลิ่วเข้าใจผิดไปเสียแล้วว่าอาอู๋กำลังหมายถึงลมเพลมพัดที่มาจากเหล่าภูติผีตามความเชื่อ เขาถึงกับหน้าเสียพลันเขยิบตัวมานั่งใกล้พี่ชายในทันที
"ถ้าเจ้ายังไม่เขยิบออกไปนั่งที่เดิม ข้าจะสั่งลุกนั่งเจ้าเสียร้อยทีเป็นไร" อาอู๋ดึงหน้าตึง อาลิ่วรีบเขยิบออกแม้จะรู้สึกกลัวจนต้องหันมองไปรอบตัว เฉิงอี้นั่งมองสองพี่น้องฝาแฝดคุยกันก็เพียงยิ้มขำเท่านั้น เขาไม่อยากเอ่ยคำใดให้เสียงดัง เพราะเยว่ซินกำลังหลับซบอยู่บนไหล่ เขาไม่อยากรบกวนนาง
ด้านไท่จื่อกับองครักษ์ทั้งสี่ยามนี้ได้กลับมาถึงกระโจมที่พักแล้ว เพราะฟ้ามืดมิดและตลอดหนทางที่ไปนั้นไร้ร่องรอยว่าจะมีผู้ใดหลงผ่านมา พวกเขาตามหาไปจนสุดทางเจอเพียงหน้าผาสูงชันเท่านั้นจึงตัดสินใจกลับมา
"ไท่จื่อเพคะ เจอเยว่ซินหรือไม่เพคะ" หลินหลินที่ยังไม่เข้านอนเพราะเป็นห่วงเยว่ซินสุดหัวใจวิ่งเข้ามาถามไท่จื่อเมื่อเขากลับมาถึง
ไท่จื่อส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะถามกลับหลินหลินว่า "แล้วเฉิงอี้กับองครักษ์ทั้งสองกลับมาแล้วหรือไม่"
"ท่านแม่ทัพเฉิงกับท่านองครักษ์ยังไม่กลับมาเพคะ" เมื่อได้ฟังคำตอบของหลินหลิน ไท่จื่อก็คลี่ยิ้มบางที่มุมปาก ก่อนเอ่ยปลอบใจหลินหลินด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มว่า
"เช่นนั้นเจ้าวางใจ คืนนี้กลับไปพักผ่อนให้สบายใจเถิด เฉิงอี้คงพบแม่นางเยว่ซินแล้ว ไว้วันพรุ่งนี้ตอนเช้าพวกเขากลับมาเจ้าจะได้พบแม่นางเยว่ซิน สหายของเจ้าแน่" พูดจบไท่จื่อก็เดินกลับเข้ากระโจมไป เขาเป็นสหายสนิทกับเฉิงอี้มาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้นิสัยของเฉิงอี้ดีกว่าใคร เฉิงอี้เป็นแม่ทัพที่ปราดเปรื่องและเฉลียวฉลาด หากไม่พบแม่นางเยว่ซินตามที่ตั้งใจ เกรงว่าคงกลับมาวางแผนตามวิสัยของแม่ทัพแล้ว แต่ในเมื่อยังไม่กลับมาเช่นนี้ คาดว่าเขาคงพบนางแล้ว ป่านนี้คงตั้งกระโจมเล็กให้นางได้พักผ่อนแล้วกระมัง อีกทั้งยังต้องพักม้า รอเวลายามฟ้าสว่างในวันรุ่งขึ้นจึงค่อยเดินทางกลับเพื่อความปลอดภัย เป็นการตัดสินใจตามอุปนิสัยอันรอบคอบของเฉิงอี้เช่นนั้นแล้ว
หลินหลินแม้จะไม่เข้าใจนักว่าไท่จื่อมั่นใจได้อย่างไร แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว จึงยอมกลับกระโจมไปพักผ่อนตามรับสั่งของไท่จื่อ โดยหวังว่าพรุ่งนี้เช้าเยว่ซินจะกลับมาอย่างปลอดภัยตามรับสั่งเช่นนั้นจริงๆ
ณ ตำหนักฮุยอินกง ดินแดนเผ่ามารฮุยอิน ในยามนี้บัลลังก์จอมมารได้มีผู้อาวุโสเผ่ามารเสวี่ยหยาง พี่ชายแท้ๆ ของจอมมารฮุยอินนั่งรักษาการแทนซวิ่นเฟิง ตามที่ซวิ่นเฟิงได้ประกาศไว้ว่าให้เขาเป็นผู้ดูแลอยู่เบื้องหน้า เพราะซวิ่นเฟิงต้องการออกไปสืบหาความจริงเรื่องของทูตสวรรค์ชั่วเพื่อแก้แค้นแทนบิดาให้สำเร็จ หากมีท่านลุงอย่างเขาคอยดูแลพี่น้องเผ่ามารแทนเช่นนี้ได้ ซวิ่นเฟิงจึงจะวางใจ
"ผู้อาวุโสเสวี่ยหยาง" องครักษ์ประจำตัวของเขาเอ่ยและคุกเข่าลงเพื่อคำนับ เสวี่ยหยางผายมือให้เขารีบลุกขึ้น เพราะอยากรู้เรื่องข่าวที่ใช้ให้องครักษ์คนสนิทไปตามสืบยิ่งนัก
"เจ้าพูดมาเถอะ"
"ข้าตามสืบมาได้ความว่า ตอนนี้ท่านจอมมารซวิ่นเฟิงได้ปลอมตัวลงไปโลกมนุษย์ขอรับ"
"โลกมนุษย์งั้นรึ" เสวี่ยหยางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลานชายของเขาจึงไปโลกมนุษย์ ในเมื่อสองทูตนั่นเป็นคนของสวรรค์ แล้วลงไปโลกมนุษย์เช่นนี้จะไปหาใครเจอกันเล่า
"ขอรับ และสืบได้อีกว่า..."
"เจ้ารีบพูดมาไวๆ สืบได้เรื่องเช่นไร" เสวี่ยหยางตะคอกด้วยความใจร้อน องครักษ์หน้าเสียไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบรายงานเรื่องราวทั้งหมดที่สืบมาได้ในรวดเดียวว่า
"ที่ท่านจอมมารซวิ่นเฟิงลงไปโลกมนุษย์ เพราะว่าบัดนี้ไท่เซียนอี้ตี้จวินไปจุติยังโลกมนุษย์ด้วยขอรับ ดูท่าแล้วท่านจอมมารคงกำลังตามสืบเรื่องของสองทูตนั่นจากไท่เซียนอี้ตี้จวินขอรับ"
"เป็นไปไม่ได้ เมื่อเทพลงไปจุติยังโลกมนุษย์จะต้องเป็นเพียงมนุษย์ หาได้มีความทรงจำเมื่อครั้งยังเป็นเทพไม่ แล้วเหตุใดซวิ่นเฟิงต้องไปตามสืบจากคนไร้ความทรงจำเช่นนั้น"
"ไม่ผิดขอรับ ไท่เซียนอี้ตี้จวินจุติในร่างมนุษย์ แต่จิตเทพยังคงเป็นไท่เซียนอี้ตี้จวิน มีความทรงจำเมื่อครั้งเป็นเทพโดยสมบูรณ์ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเทียนจวินให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินลงมาตามเทพธิดาน้อยนางหนึ่ง เพื่อช่วยนางกลับแดนสวรรค์ขอรับ และบัดนี้ทั้งท่านจอมมารซวิ่นเฟิง ไท่เซียนอี้ตี้จวิน และเทพธิดาน้อยนางนั้นได้อยู่ด้วยกันที่เมืองเฉียวเซียนทั้งหมดขอรับ"
"ใช้ได้นี่ ที่แท้ซวิ่นเฟิงคงรู้ว่ามนุษย์ผู้นั้นมีจิตเทพของไท่เซียนอี้ตี้จวิน จึงเลือกที่จะไปตามสืบในโลกมนุษย์ ย่อมง่ายกว่าตามสืบบนแดนสวรรค์ หลานชายข้าผู้นี้ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก"
"ขอรับ แล้วผู้อาวุโสจะให้ข้าทำอย่างไรต่อไปขอรับ"
"เจ้าเห็นเมืองเฉียวเซียนแล้วหรือไม่ เป็นเช่นไร"
"เอ่อ...เมืองเฉียวเซียนเป็นเมืองเล็กๆ ติดกับเมืองหลวงขอรับ มีความอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก ไท่เซียนอี้ตี้จวินจุติมาเกิดเป็นมนุษย์นามเฉิงอี้ เฉิงอี้ผู้นี้เป็นแม่ทัพใหญ่ของเมืองเฉียวเซียน สายของข้ารายงานว่าไท่จื่อกับแม่ทัพเฉิงอี้เป็นสหายสนิทกัน จะร่วมกันพัฒนาเมืองเฉียวเซียนให้ดีขึ้นใกล้เคียงกับเมืองหลวงขอรับ ส่วนเทพธิดาน้อยนั้น ดูเหมือนตอนนี้นางจะเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่อาศัยอยู่ในจวนของแม่ทัพเฉิงอี้เท่านั้นขอรับ"
เสวี่ยหยางทบทวนเรื่องราวที่เพิ่งได้รับฟังอยู่ภายในใจ เขาโบกมือให้องครักษ์ออกไปก่อน เพราะเขาต้องการใช้ความคิดเพียงลำพัง สีหน้าและแววตาของเสวี่ยหยางจากเรียบนิ่งเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูซับซ้อนพร้อมนัยน์ตาดูเจ้าเล่ห์ขึ้นทันใดเมื่อนึกถึงแผนการบางอย่างขึ้นมาได้อย่างน่าพอใจ
ในเมื่อบัดนี้บุคคลสำคัญแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างไท่เซียนอี้ตี้จวินเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไร้ซึ่งพิษสงใดจะมาต่อกรกับผู้อาวุโสจอมมารเช่นเขา หากได้แก้แค้นสองทูตชั่วร้ายนั้นแล้วอย่างไร สองทูตนั่นเป็นเพียงเทพสวรรค์ฐานะต่ำต้อย หากสูญเสียไปแล้วทั้งแดนสวรรค์จะไปรู้สึกอันใด มิสู้กำจัดมหาเทพอย่างไท่เซียนอี้ตี้จวินไปเสียเลยถึงจะสาสมกว่าใช่หรือไม่
ทั้งยังมีเทพธิดาน้อยอีกทั้งคน หากนางมิสำคัญต่อแดนสวรรค์ เหตุใดเทียนจวินจึงต้องให้ความสำคัญกับนางถึงขั้นส่งให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินลงมาตามหานางด้วยตนเองเช่นนี้ แต่นางจะเป็นใคร ผู้อาวุโสอย่างเขาไยต้องสนใจด้วยเล่า เพียงกำจัดให้สิ้นในคราวเดียว คำตอบของความสงสัยเกรงว่าคงไม่จำเป็นเสียแล้ว!
เสียงฝีเท้าเหล่ายอดอาชาวิ่งตรงกลับมายังกระโจมหลวง ไท่จื่อกับองครักษ์และหลินหลินที่เฝ้ารอการกลับมาของเฉิงอี้และเยว่ซินตั้งแต่เช้า เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็รีบออกมายืนรอรับพวกเขาด้วยความเป็นห่วงและโล่งใจที่พวกเขาไม่กลับมาช้าไปกว่านี้
เมื่อทั้งสี่คนมาถึง ไท่จื่อเห็นเยว่ซินกลับมาอย่างปลอดภัยแม้จะรู้สึกดีใจและโล่งใจมาก แต่เมื่อเห็นนางนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเฉิงอี้บนหลังม้าเช่นนั้น ความรู้สึกบีบแน่นภายในใจ มันช่างน่าหงุดหงิดไม่น้อยเลย
"ถวายบังคมไท่จื่อ เยว่ซินผิดไปแล้วเพคะ" เมื่อเฉิงอี้อุ้มเยว่ซินลงจากหลังม้าแล้ว นางจึงรีบนั่งคุกเข่าอย่างสำนึกผิดต่อหน้าไท่จื่อทันที
ไท่จื่อตรวจดูใบหน้าของเยว่ซิน แม้นางจะกำลังก้มหน้าสำนึกผิดต่อเขา แต่บาดแผลที่ขมับซ้ายของเยว่ซินนั้นเห็นได้ชัดเจน แผลนั้นถูกทายาให้อย่างดี ทั้งสีหน้าของเยว่ซินตอนนี้ดูไม่มีอันใดให้น่ากังวล เกรงว่าเฉิงอี้คงดูแลนางมาเป็นอย่างดีแล้ว
"ไม่เป็นไร ข้ามิกล่าวโทษเจ้า เจ้าลุกขึ้นเถิด กลับมาอย่างปลอดภัยเช่นนี้ข้าก็วางใจแล้ว รีบไปหาหลินหลินสหายรักของเจ้าเถิด นางร้องไห้เป็นห่วงเจ้ามาทั้งคืน ข้าปลอบใจนางแทนเจ้าไม่ไหวแล้ว" ไท่จื่อเอ่ยปลอบโยนนางด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พลางยิ้มบางเมื่อปรายตามองหลินหลินที่ยืนอยู่ด้านหลัง
"ขอบพระทัยเพคะไท่จื่อ" เยว่ซินกำลังจะลุกขึ้น หลินหลินจึงรีบเข้ามาประคองแล้วโผกอดกันด้วยความดีใจ
"ส่วนพวกเจ้าไปพักผ่อนกันก่อนเถิด เมื่อสบายดีแล้ว ข้าจะได้ตัดสินผู้แพ้ชนะในการแข่งขันล่าสัตว์ ข้ารอชมผลงานของพวกเจ้าอยู่ ส่วนเฉิงอี้ เจ้ามานั่งพักในกระโจมของข้าเถิด ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า" ไท่จื่อกล่าวกับองครักษ์ฝาแฝดทั้งสองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้ากระโจมเพื่อไปรอเฉิงอี้
เฉิงอี้เห็นแววตาของไท่จื่อเมื่อครู่นี้อย่างชัดเจนแล้ว สหายผู้สูงศักดิ์ของเขากำลังไม่พอใจในตัวเขาแล้วใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นเกรงว่าคงจะเป็นเพราะเยว่ซินแล้วกระมัง
"อาอู๋ ไท่จื่อทรงเรียกพบซือฝุแบบนั้น ซือฝุจะโดนลงโทษแทนข้าหรือไม่" เยว่ซินหันไปเอ่ยถามองครักษ์ผู้พี่ เมื่อเฉิงอี้เดินเข้ากระโจมของไท่จื่อไปพ้นตาแล้ว นางเห็นสีหน้าไท่จื่อเมื่อครู่เหมือนกำลังรู้สึกไม่พอใจบางเรื่องขึ้นมา จนเกรงว่าเรื่องนั้นจะเป็นเพราะนางเสียเอง
"ไม่น่าใช่ขอรับ ไท่จื่อตรัสแล้วว่าจะไม่กล่าวโทษแม่นางเยว่ ดังนั้นข้าคิดว่าคงจะปรึกษากันเรื่องอื่นเสียมากกว่า แม่นางเยว่อย่าได้กังวล"
"จริงด้วย หลินหลิน เจ้าพาแม่นางเยว่ไปพักผ่อนเถิด พวกข้าจะขอตัวไปพักเช่นกัน ตอนตัดสินผลแพ้ชนะ แม่นางเยว่จะได้มีแรงมาให้กำลังใจนายท่านนะขอรับ" อาลิ่วยิ้มบอกเพื่อให้เยว่ซินสบายใจ
ภายในกระโจมของไท่จื่อ เฉิงอี้รินน้ำชาดอกหอมหมื่นลี้ลงในจอกทั้งสอง ยื่นให้ไท่จื่อหนึ่งจอกและของตัวเองหนึ่งจอก ไท่จื่อยกชาขึ้นดื่มแล้ววางจอกน้ำชาลงบนโต๊ะดังกึกหนึ่ง เฉิงอี้มองถ้วยชาวางเปล่านั้น จึงยกกาน้ำชารินให้อีกครั้ง
"หลังตัดสินผลแพ้ชนะการแข่งขันล่าสัตว์ ข้าจะประกาศขอแม่นางเยว่ซินแต่งงานกับข้า" ไท่จื่อพูดขึ้นขณะที่อีกฝ่ายกำลังรินน้ำชา มือของเขาหยุดนิ่งจนน้ำชาแทบจะล้นจอก ถึงแม้จะหยุดรินได้ทัน แต่น้ำชานั้นก็ถูกเติมจนปริ่มปากจอกทีเดียว
"ข้าคิดว่า..." เฉิงอี้วางกาน้ำชาลงแล้วเอ่ยขึ้น แต่ทว่าไท่จื่อได้ขัดขึ้นมาเสียก่อน
"ครั้งนี้ข้ามิได้จะถามความเห็นของเจ้า ครั้งนี้ข้าเพียงบอกเจ้าในฐานะสหายสนิทของข้าเท่านั้น" แม้ไท่จื่อจะแสดงสีหน้าเรียบนิ่งยากจะคาดเดา แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำเช่นนี้ ไท่จื่อคงกำลังคิดจะตัดไฟอย่างเฉิงอี้ตั้งแต่ต้นลมเสียแล้วกระมัง
"ถ้าเช่นนั้น ข้าขอแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้กล่าวพร้อมยกจอกน้ำชาคำนับแล้วดื่มน้ำชานั้นจนหมด ก่อนจะขอตัวกลับออกมาโดยที่ไท่จื่อมิได้รั้งไว้แต่อย่างใด
ช่วงเวลายามเซินหลังมื้ออาหารเที่ยง ทุกคนถูกเรียกให้มาพร้อมกันที่ลานกว้างด้านหน้ากระโจมหลวง เพื่อเข้าร่วมชมผลตัดสินแพ้ชนะในการแข่งขันล่าสัตว์ ใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งต่างก็ลุ้นกันว่าใครจะเป็นผู้ชนะในครั้งนี้
ทหารนับสิบคนทยอยยกร่างสัตว์ไร้วิญญาณจำนวนหลายสิบตัวมากองไว้ตามสีของลูกธนูทั้งหกสี ก่อนข้าราชบริพารคนหนึ่งจะก้าวมาข้างหน้าเพื่ออธิบายกติกาอีกครั้ง และแจ้งผลการแข่งขันต่อหน้าทุกคน
"กติกาการแข่งขันในครั้งนี้ แบ่งเป็นสัตว์ใหญ่หนึ่งเบี้ยทอง สัตว์เล็กห้าเบี้ยเงิน และสัตว์ปีกบนเวหาเท่านั้นสองเบี้ยทอง และสีของลูกธนูคือตัวแทนของผู้เข้าแข่งขัน แบ่งเป็นสีเหลืองของไท่จื่อ สีแดงของแม่ทัพเฉิงอี้ สีน้ำเงินขององครักษ์อู๋ สีเขียวขององครักษ์ลิ่ว สีขาวขององครักษ์ไป๋ สีดำขององครักษ์ลู่ สีม่วงขององครักษ์จิน และสีส้มขององครักษ์หยวน..."
ผู้อ่านกติกาเดินนับคะแนนเมื่อเหล่าทหารจัดวางเหล่าสัตว์ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ทุกกองล้วนมีเหล่าสัตว์เล็กใหญ่วางกองอยู่เกือบสิบตัวแทบทั้งสิ้น เว้นแต่กองสีแดงที่มีนกไร้วิญญาณวางอยู่เพียงสามตัวเท่านั้น
"กองของแม่ทัพเฉิงอี้มีนกแค่สามตัวเท่านั้นเอง" ใครสักคนในกลุ่มผู้ชมเอ่ยอย่างดูแคลน และจากนั้นหลายเสียงเริ่มพูดคุยกันถึงผลงานเฉิงอี้ที่กองประจักษ์อยู่เบื้องหน้ากันระงม
"เฉิงอี้ เหตุใดเจ้าล่านกมาได้เพียงสามตัวเท่านั้นเล่า" แม้กระทั่งไท่จื่อเองยังแปลกใจจนคิ้วขมวดอดหันมาถามเฉิงอี้มิได้ สหายของเขาเป็นแม่ทัพฝีมือดีที่สุดในราชสำนัก ผลงานที่ออกมาเช่นนี้ย่อมต้องมีเหตุผลเป็นแน่
"ทูลไท่จื่อ ที่จริงแล้ว..." อาลิ่วที่ได้ยินเสียงนินทาเจ้านายของตนจากกลุ่มข้าราชบริพารแล้วหงุดหงิดใจยิ่ง จึงอยากจะบอกไท่จื่อถึงสาเหตุที่แท้จริงนั้น แต่เฉิงอี้กระแอมไอขัดคอไว้เสียก่อน
"ข้ายิงได้เท่านี้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้ตัดบทเช่นนี้ ยิ่งสร้างเสียงฮือฮาไปกันใหญ่ เพราะไม่มีหลักฐานยืนยันว่าแท้จริงแล้วเขายิงนกได้กี่ตัวกันแน่ แม้อาลิ่วอธิบายไปจะเกิดประโยชน์อันใดเล่า
"ไม่จริงนะเพคะ..." เยว่ซินกับหลินหลินที่ยืนชมอยู่ท่ามกลางกลุ่มข้าราชบริพารย่อมได้ยินเสียงคำดูแคลนแก่เฉิงอี้ชัดเจนกว่าผู้ใด เยว่ซินทนไม่ได้ที่จะเห็นเฉิงอี้ถูกเยาะเย้ยเช่นนี้ นางจึงตะโกนบอกแล้ววิ่งออกมากลางลาน จนทุกสายตาหันมาจับจ้องมองนางเป็นตาเดียว
ไท่จื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของเยว่ซินจึงปรากฎรอยยิ้มอย่างชอบใจ สตรีที่เขาหมายตาที่แท้แล้วช่างใจกล้าถึงเพียงนี้
"เยว่ซิน เจ้ามีอะไรจะบอกข้า เจ้าพูดเถิด" เมื่อเห็นแล้วว่าไท่จื่อสนับสนุนนาง เยว่ซินจึงมีความกล้าที่จะตะโกนบอกทุกคนต่อไปว่า...
"ซือฝุของข้ามิได้ด้อยฝีมืออย่างที่พวกท่านกำลังนินทากันอยู่ไม่ ที่จริงแล้วซือฝุยิงนกได้ถึงแปดตัว แต่เพราะข้าพลัดหลงในป่า ซือฝุจึงให้อาอู๋กับอาลิ่วนำนกมาย่างเป็นเสบียงให้อิ่มในหนึ่งมื้อ ดังนั้นถึงแม้ว่าการนับคะแนนจะนับเพียงจำนวนสัตว์ที่เห็นอยู่ตรงหน้าพวกท่าน แต่ข้ายืนยันได้ว่าซือฝุของข้าคือแม่ทัพที่เก่งกาจที่สุดในเมืองเฉียวเซียนของข้าแล้ว" พูดจบเยว่ซินก็แกะผ้าคาดเอวออกแล้วหยิบกระดูกขาขวาของนกที่ถูกย่างไปออกมาแสดงให้ทุกคนดู แล้วตะโกนบอกต่อไปอีกว่า
"นี่คือขาขวาของนกทั้งห้าตัวที่ถูกย่าง มีทั้งหมดห้าขา ท่านองครักษ์ไป๋ ท่านนำไปตรวจดูได้ นกมีเพียงสองขาเท่านั้น ขาซ้ายข้าทิ้งไป ขาขวาข้าเก็บมาเป็นหลักฐาน ดังนั้นมีขาขวาห้าชิ้น แปลว่ามีนกห้าตัวไม่ผิดแน่" เยว่ซินยื่นกระดูกขานกให้องครักษ์ไป๋ หัวหน้าองครักษ์ของไท่จื่อไปตรวจดู องครักษ์ไป๋เดินเข้าไปรับกระดูกขานกมาอย่างงงๆ แต่เมื่อหันไปมองพระพักต์ไท่จื่อที่เห็นด้วยเช่นนั้นแล้ว เขาจึงต้องทำตามนางอย่างเสียมิได้
"เป็นขาขวาของนกห้าตัวจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ไป๋เอ่ย เมื่อผลออกมาเป็นเช่นนี้ทุกคนจึงปรบมือให้แม่ทัพเฉิงอี้พร้อมเอ่ยชื่นชมจนเกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นอีกระลอก เยว่ซินเห็นทุกคนเข้าใจความจริงแล้วจึงถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก
"แม่นางเยว่แอบเก็บขานกมาด้วย เหลือเชื่อจริงๆ" อาลิ่วกระซิบกับอาอู๋อย่างแทบไม่เชื่อสายตา เพราะคิดว่าจะไม่มีหลักฐานใดเสียแล้ว สองพี่น้องฝาแฝดคลี่ยิ้มอย่างชื่นชมในความเฉลียวฉลาดของเยว่ซิน
ด้านเฉิงอี้ที่นั่งฟังอยู่ข้างไท่จื่อไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ สายตาของเขาจ้องมองเพียงใบหน้าของเยว่ซิน แล้วต้องหลุดขำออกมาอยู่คนเดียวเบาๆ เมื่อเห็นหลักฐานกระดูกขานกที่นางแอบเก็บมาด้วยนั้นช่างน่าเอ็นดูเสียจริง เพียงเพื่อต้องการที่จะปกป้องเขาแล้วนางทำใจกล้าได้ถึงเพียงนี้
"เอาล่ะ ในเมื่อมีหลักฐานถูกต้องแล้ว ข้าก็จะรับไว้ ขอบใจเจ้ามากเยว่ซิน" ไท่จื่อประกาศก้อง ทั้งเยว่ซินและหลินหลินต่างกระโดดร้องดีใจ เยว่ซินวิ่งกลับไปหาหลินหลินโดยที่ไม่ลืมหันมามองเฉิงอี้พร้อมกับยิ้มหวานให้อย่างน่ารัก
"ลำดับต่อไป ประกาศผลคะแนนได้ ไท่จื่อยิงสัตว์ใหญ่ได้สามตัว สัตว์เล็กสี่ตัว และนกหนึ่งตัว..." ข้าราชบริพารผู้ขานรางวัลกล่าวผลนับคะแนนไปท่ามกลางความตื่นเต้นของผู้ชม
ยกเว้นเพียงเฉิงอี้ เขานั่งมองเยว่ซินจากฝั่งตรงข้ามอยู่เงียบๆ หลังประกาศผลแพ้ชนะในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้จะทำให้นางยังคงยิ้มสดใสเช่นนี้ได้อยู่อีกหรือไม่
"เฉิงอี้...เฉิงอี้!" ไท่จื่อหันมาเรียกเฉิงอี้เสียงเข้ม เพราะเรียกมาถึงสองสามทีแล้วอีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวเสียที
"พ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้สะดุ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเห็นว่าทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาอยู่
"เจ้าชนะแล้วเฉิงอี้ มารับรางวัลสิ" เพราะมัวแต่นั่งเหม่อใจลอยคิดถึงเรื่องเยว่ซิน เฉิงอี้จึงไม่ได้ยินเสียงประกาศใดๆ แม้กระทั่งประกาศว่าตนชนะการแข่งขันก็ยังมิรู้เลย
เฉิงอี้ลุกมาคำนับเพื่อรับรางวัลสิบหกเบี้ยทองเบื้องหน้าไท่จื่อ เยว่ซินปรบมือพร้อมตะโกนเรียกเขาเพื่อเป็นกำลังใจ
"ซือฝุของข้าเก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ!" เสียงตะโกนของเยว่ซินนั้นช่างสดใสและน่าเอ็นดูจนทุกคนพากันยิ้มให้นางและปรบมือให้เฉิงอี้ไปพร้อมกัน
เฉิงอี้ที่ยืนหันหลังให้เยว่ซินเพราะกำลังรับรางวัลจากไท่จื่อได้ยินเสียงตะโกนของนางถึงกับก้มหน้าหลับตาข่มความเจ็บปวดที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ภายในใจเอาไว้ ก่อนปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งกลับมานั่งที่เดิมเพื่อรอเวลานั้นที่กำลังจะมาถึง
"เอาล่ะ ในเมื่อรู้ผลแพ้ชนะแล้ว ข้ามีอีกเรื่องจะประกาศต่อไปนี้" ไท่จื่อประกาศก้อง มีเพียงเฉิงอี้เท่านั้นที่รู้ว่าไท่จื่อหมายถึงเรื่องใด เขานั่งกำหมัดแน่นเพื่อหวังจะคลายความเจ็บปวดที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจให้เบาลงได้บ้าง
 เมื่อทุกคนอยู่ในความเงียบสงบแล้ว ไท่จื่อจึงประกาศต่อไปว่า "ก่อนข้ามาที่นี่ ฮองเฮาได้รับสั่งให้ข้าแต่งงาน เพียงแต่ข้ายังไม่เจอสตรีนางใดถูกใจข้า จนกระทั่งข้าได้เดินทางมาถึงเมืองเฉียวเซียน ข้าก็ได้พบสตรีผู้นั้นที่ข้าถูกใจแล้ว..." ไท่จื่อเว้นวรรคพลางหันมามองเฉิงอี้ปาดหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับสตรีที่เขาถูกใจ แล้วประกาศข้อความสำคัญที่ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปพร้อมกันทั่วทั้งลาน
 "แม่นางเยว่ซิน เจ้ายินดีจะเป็นหวงไท่จื่อเฟยของข้าหรือไม่"
 เสียงเอ่ยถามของไท่จื่อนั้นเหมือนท่อนไม้ฟาดทับที่บาดแผลบนขมับด้านซ้ายไม่มีผิด เยว่ซินยืนนิ่งรู้สึกตัวชาไปหมดจนไม่สามารถขยับตัวได้เลยในนาทีนั้น ภายในใจของนางเกิดความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกบีบเค้นราวกับจะเอาชีวิตจนแทบหายใจไม่ออก นัยน์ตากลมโตที่เริ่มจะพร่ามัวเพราะน้ำตาเอ่อล้นจนขอบตารู้สึกอุ่นร้อนมองไปยังเฉิงอี้ เหตุใดเขาถึงนั่งนิ่งเช่นนั้นเล่า นางคาดหวังว่าเขาจะเอ่ยคำทัดทานต่อไท่จื่อเพื่อปกป้องนางสักคำ แต่เพราะเหตุใดกันเขาถึงไม่เอ่ยวาจาใดออกมาสักคำเดียว เหตุใดสีหน้าของเขาถึงไม่แสดงอาการอะไรเลยสักนิด หรือว่าที่แท้แล้วเขายินดีที่จะมอบนางให้แก่ไท่จื่อเช่นนั้นแล้วใช่หรือไม่
"ไท่จื่อเพคะ ก่อนหน้านี้ข้าได้คำนับผู้หนึ่งเป็นอาจารย์ ศิษย์ผู้โง่เขลาอย่างข้ามิกล้าตัดสินใจเรื่องสำคัญ หากข้าปรึกษาท่านอาจารย์ของข้าแล้ว เพียงท่านอาจารย์อนุญาต ข้าก็ไม่มีเหตุผลอันใดจะปฏิเสธเพคะ" ในเมื่อเขาไม่ยอมเอ่ยวาจาใดมาปกป้องนาง นางจึงต้องบังคับให้เขาเอ่ยออกมาให้ได้เช่นนี้
"ดี! เช่นนั้นข้าอนุญาตให้เจ้าถามซือฝุของเจ้า" ไท่จื่อมีหรือจะปฏิเสธ ในเมื่อเขาคิดจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม มิสู้ให้เฉิงอี้ตัดกับนางเสียเองย่อมได้ผลดีที่สุดแล้วใช่หรือไม่
"ซือฝุ ท่านจะอนุญาตให้ข้าแต่งงานกับไท่จื่อหรือไม่เจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยถามเฉิงอี้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางมองเฉิงอี้ด้วยแววตาคาดหวังอย่างสุดชีวิตว่าเขาจะเอ่ยคำที่นางอยากฟังมากที่สุดในตอนนี้
"ข้ายินดี"
คำตอบที่ชัดเจนของเฉิงอี้ราวกับคมมีดกรีดเข้าที่หัวใจของเยว่ซินจนมิเหลือชิ้นดี น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ที่แท้แล้วความรักที่นางมีให้เขา เทียบไม่ได้เลยกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับไท่จื่อเช่นนั้นหรือ เพื่อปกป้องความรู้สึกของสหายคนสนิทอย่างไท่จื่อ เขาจึงเลือกทำลายความรู้สึกของนางเช่นนี้ดีกว่าใช่หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น...ในเมื่อบุญคุณต้องทดแทน เห็นแก่ที่เขาเป็นซือฝุของนาง หากการแต่งงานครั้งนี้ทำให้ซือฝุของนางมีความสุข นางก็ยินดีเช่นกัน
เยว่ซินเดินก้าวออกมาอย่างช้าๆ และตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าไท่จื่อ ก่อนจะคุกเข่าแล้วคำนับพร้อมเอ่ยออกไปว่า...
"เยว่ซินยินดีเพคะ"
เฉิงปรายตามองเยว่ซินที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า มือของเขากำแน่นเสียจนฝ่ามือเป็นรอยเล็บและมีเลือดซึม แต่แผลเล็กๆ เหล่านั้นเทียบมิได้เลยกับความเจ็บปวดภายในใจเมื่อได้ยินเสียงของนางตอบรับยินยอมที่จะแต่งงานกับสหายผู้สูงศักดิ์แล้ว
เหตุใดเขาต้องยอมด้วยเล่า มิใช่ว่าเขาไม่รักนาง มิใช่ว่าเขาไม่ต้องการให้นางปฏิเสธ แต่แท้จริงแล้วเขาคือจตุรเทพแห่งแดนสวรรค์ไท่เซียนอี้ตี้จวินที่ต้องเผชิญกับด่านเคราะห์รักครั้งสุดท้ายแห่งเทพบรรพกาลเช่นนั้นแล้ว ดังนั้นหากไท่จื่อคือผู้ที่จะมาทำให้เขาเผชิญความทุกข์เพราะรัก เขาจำต้องยอมเป็นผู้ที่เจ็บปวดเสียเองเพื่อให้ด่านเคราะห์ครั้งสุดท้ายนี้สำเร็จต่อไปได้
หาใช่ว่าเขาต้องการกายเซียนอันเป็นอมตะไม่ เพียงแต่เขาต้องการที่จะบรรลุด่านเคราะห์รักนี้ไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น เพื่อที่หลังจากนี้ เมื่อใดที่เขาหาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพให้แก่เยว่ซินและพานางกลับสู่แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้สำเร็จ ถึงครานั้นต่อให้มีไท่จื่ออีกสักร้อยคน ก็อย่าหวังว่าจะมาแย่งซิงเยว่ซินไปจากเขาได้ง่ายดายเช่นนี้ไม่!
ด้านไท่จื่อเมื่อเยว่ซินตอบรับเช่นนั้นก็พอใจเป็นอย่างมาก เขาลุกไปประคองไหล่บางด้วยรอยยิ้ม ท่ามกลางเสียงแสดงความยินดี นี่ช่างเป็นข่าวดีแห่งราชวงศ์ยิ่งนัก ยกเว้นสององครักษ์ผู้ภักดีของเฉิงอี้ที่ยืนนิ่งเงียบเพราะเข้าใจจิตใจเจ้านายดีกว่าผู้ใด


ใจกลางเมืองเฉียวเซียนมีบรรยากาศครึกครื้นตั้งแต่เช้าตรู่ ชาวบ้านออกมาจับจองที่นั่งริมถนนจนเต็มสองข้างทางทอดยาวไปตลอดสาย เพื่อมารอรับเสด็จไท่จื่อที่มีกำหนดการเดินทางมาถึงในวันนี้ โดยตลอดระยะทางที่ไท่จื่อเสด็จผ่านจะมีทหารจากจวนแม่ทัพใหญ่ยืนคุ้มกันประจำที่เป็นระยะๆ ส่วนอาอู๋กับอาลิ่วและนายทหารม้าจำนวนหนึ่ง ได้ติดตามเฉิงอี้ไปตั้งขบวนรอรับเสด็จที่หน้าประตูเมืองแล้ว
"ขบวนเสด็จของไท่จื่อมาทางนั้นแล้วขอรับ" เฉิงอี้หันมองตามทิศทางที่อาอู๋ชี้บอก ก่อนส่งสัญญาณมือให้นายทหารด้านหลังได้รับรู้ด้วย เมื่อเห็นสัญญาณมือทุกคนจึงลงจากหลังม้า
ไม่นานเกินรอนัก หัวขบวนเสด็จไท่จื่อจากเมืองหลวงก็มาถึงหน้าประตูเมืองเฉียวเซียน
"ถวายบังคมไท่จื่อ" เฉิงอี้และนายทหารทั้งหมดคุกเข่าลงเพื่อถวายบังคมตามธรรมเนียม
ไท่จื่อเปิดผ้าม่านจากในรถม้าแล้วเพียงยกมือเป็นสัญญาณหนึ่งที ทหารทั้งหมดก็ลุกขึ้นและกลับขึ้นหลังม้าเข้าประจำที่เพื่อเดินทางเข้าเมืองต่อไป
ตลอดระยะทางที่ขบวนเสด็จเดินผ่าน ชาวบ้านก้มคำนับไท่จื่อตลอดทางด้วยความปีติยินดีที่มีโอกาสได้ต้อนรับเสร็จสักครั้งในชีวิต โดยที่ไท่จื่อไม่ได้เมินเฉยแต่อย่างใด ทรงมองประชาชนของเขาผ่านผ้าม่านบางๆ ภายในรถม้านั่นเอง และเมื่อขบวนเสด็จมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ไท่จื่อก็ได้แสดงความเป็นกันเองต่อเฉิงอี้ทันที
"ตั้งแต่เจ้าย้ายมาอยู่ที่นี่ ดูสีหน้าเจ้าอิ่มเอิบขึ้นนะเฉิงอี้" ไท่จื่อเอ่ยอย่างหยอกล้อทันทีที่ลงจากรถม้า
"ทรงล้อข้าเล่นอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ไท่จื่อยังคงเป็นไท่จื่อคนเดิม ที่ให้ความสนิทสนมและชอบหยอกล้อกับเขาอยู่เป็นนิจ อุปนิสัยเช่นนี้ดูจะคล้ายกับหวังจิ้นอยู่มากทีเดียว
"ข้าไม่ได้ล้อเจ้า ดูท่าแล้วอาหารเมืองเฉียวเซียนคงอร่อยมาก เจ้าถึงได้มีเนื้อมีหนังมากกว่าตอนเป็นแม่ทัพอยู่ที่เมืองหลวงเสียอีก"
"ทรงเอ่ยเช่นนั้นก็ไม่ผิดพ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้ตอบรับเพราะไม่รู้จะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่ออาหารที่จวนอร่อยทุกมื้อจริงๆ ตั้งแต่มีเยว่ซินมาอยู่ทำครัวให้ที่นี่
"ข้าคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ข้าให้เจ้าย้ายมาอยู่ดูแลจวนแห่งนี้แทนที่จะสร้างเรือนแม่ทัพใหม่ บรรยากาศที่นี่ดูสดชื่นและตกแต่งได้สวยงามถูกใจข้ามาก" ระหว่างทางที่ไท่จื่อเสด็จเดินไปยังห้องพักในจวนใหญ่ ทรงมองบรรยากาศรอบๆ และเอ่ยชมเฉิงอี้ด้วยรอยยิ้ม
เดิมทีจวนใหญ่แห่งนี้เป็นของไท่จื่อตามยศถาบรรดาศักดิ์ ก่อสร้างด้วยงบของคลังหลวง แต่เมื่อตัวเขาอยู่ที่เมืองหลวงเป็นส่วนใหญ่ เรือนใดไร้ผู้อยู่อาศัยจะมีแต่ทรุดโทรมลงไปเสียเปล่า เมื่อเฉิงอี้ สหายคนสนิทเพียงคนเดียวของเขาได้รับราชโองการให้ย้ายมาเป็นแม่ทัพใหญ่ที่เมืองแห่งนี้ เขาจึงยกจวนนี้ให้เฉิงอี้และนายทหารทั้งกองได้มาอยู่ไปเสียเลย ข้อหนึ่งเพื่อเป็นของขวัญให้แก่สหายสนิทอย่างเฉิงอี้ ข้อสองจวนนี้มีทั้งคอกม้า ลานสนามหญ้าสำหรับฝึกทหาร ที่นี่จึงเหมาะสมกับเฉิงอี้ทุกประการแล้ว
เมื่อเฉิงอี้พาไท่จื่อมาถึงห้องพัก สาวรับใช้และองครักษ์ที่ติดตามมาจากเมืองหลวงก็มารับหน้าที่ดูแลไท่จื่อต่อจากเขา ส่วนเหล่าขุนนางคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไปที่ห้องพักทั้งหมดแล้ว
"เชิญไท่จื่อพักผ่อนก่อน ยามซวี (*ช่วงหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่ม) ข้าได้จัดเตรียมงานเลี้ยงไว้ต้อนรับท่านแล้ว"
"ขอบใจเจ้ามากเฉิงอี้" ไท่จื่อตบบ่าเฉิงอี้เบาๆ ตามประสาคนสนิทคุ้นเคย ก่อนจะเข้าห้องไปพักผ่อนให้หายเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ระหว่างรอเวลางานเลี้ยงในค่ำคืนนี้
เรือนรับรองขนาดใหญ่ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงส่องเป็นแสงสีเทียนสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ เสียงดนตรีจากนักดนตรีบรรเลงพิณกู่เจิงขับกล่อมสร้างบรรยากาศในงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อให้รื่นเริง
เมื่อถึงเวลาตั้งสำรับอาหาร สาวใช้ตั้งขบวนแถวอย่างเป็นระเบียบเพื่อยกสำรับอาหารมาบริการข้าราชบริพารและขุนนาง โดยหลินหลินเป็นผู้ยกสำรับอาหารมาถวายไท่จื่อ ไท่จื่อมองอาหารในสำรับแล้วยิ้มอย่างถูกใจเพราะอาหารในมื้อนี้กลิ่นหอมกรุ่นและน่าทานมากทีเดียว
"เฉิงอี้ นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าดูอิ่มเอิบเช่นนี้สินะ" ไท่จื่อชี้นิ้วที่อาหารตรงหน้าพลางหันมาเอ่ยหยอกล้อเฉิงอี้ที่นั่งลดหลั่นอยู่ข้างกัน
"ไท่จื่อลองเสวยดูก่อนดีหรือไม่ ไม่แน่ว่าก่อนจะกลับวังหลวง อาจจะอิ่มเอิบไม่ต่างจากข้านัก"
"ใช้ได้นี่เฉิงอี้ กล้ายอกย้อนข้า ได้! เช่นนั้นข้าจะลองชิมซาลาเปาลูกนี้ก่อนเลยแล้วกัน" ไท่จื่อพูดพลางกลั้วหัวเราะ แล้วกัดซาลาเปาไส้หมูสับหนึ่งคำ เมื่อพิจารณารสชาติอยู่ครู่หนึ่งจึงหันมามองเฉิงอี้พร้อมรอยยิ้มกว้างแล้วเอ่ยว่า "ให้ตายเถอะเฉิงอี้ แม่ครัวที่นี่ทำอาหารอร่อยมากจริงๆ ข้าไม่เคยกินซาลาเปาไส้หมูสับรสชาติเข้มข้นดีเช่นนี้มาก่อน"
เมื่อเฉิงอี้ได้ยินคำชมเช่นนั้นก็ยิ้มขำออกมาพลางมองซาลาเปาในมือตนเองด้วยแววตาพึงใจ ซาลาเปาจะไม่อร่อยได้เช่นไร ในเมื่อเขาคัดเลือกแม่ครัวมาด้วยตัวเอง ฝีมือการทำซาลาเปาแป้งนุ่มอร่อยรสชาติเข้มข้นเช่นนี้ต้องชื่นชมเยว่ซินแล้ว
เสียงบรรเลงพิณกู่เจิงจบลง นางระบำและนักดนตรีได้หลีกทางให้นักเล่านิทานออกมาแสดงในลำดับถัดไป เมื่อซวิ่นเฟิงเดินเข้ามาภายในโถงเรือนรับรอง เหล่าสตรีต่างมองเขาและสะกิดซุบซิบกันจนเสียอาการ แม้แต่ข้าราชบริพารที่เป็นบุรุษยังหันมองด้วยสายตาชื่นชมในความสง่างาม ซวิ่นเฟิงเป็นบุรุษหนุ่มร่างสูงรูปงาม ใบหน้าคมเข้มเช่นนี้สตรีที่ได้พบจะเก็บอาการไว้ได้เช่นไร
"แม้แต่นักเล่านิทานยังรูปงามเช่นนี้ ดูท่าเมืองเฉียวเซียนช่างน่าสนใจไม่น้อยแล้ว" ไท่จื่อเอ่ยชมกับเฉิงอี้ เฉิงอี้เพียงพยักหน้ารับฟังเท่านั้น
"ถวายบังคมไท่จื่อ"
"เชิญ" ไท่จื่อผายมือและตอบรับ พร้อมกับทุกสายตาต่างมองมาที่ซวิ่นเฟิงเพื่อตั้งใจรับฟังเขาเล่านิทาน
"จริงสิ หากนักเล่านิทานแสดงจบแล้ว ข้าอยากพบแม่ครัวของเจ้าเพื่อมอบรางวัลให้แก่พวกนางได้หรือไม่ อาหารมื้อนี้อร่อยถูกใจข้ายิ่งนัก"
"ข้าจะให้องครักษ์ไปตามพวกนางมาให้" เฉิงอี้ปรายตามองไปที่อาอู๋ อาอู๋รับรู้คำสั่งเช่นนั้นแล้ว
เวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งก้านธูป ซวิ่นเฟิงเล่านิทานตำนานความรักของเทพสวรรค์และมนุษย์จบลงเป็นที่เรียบร้อย เขาได้รับคำชื่นชมและเสียงปรบมือมากมาย ไท่จื่อเองก็ได้ประทานรางวัลให้แก่เขาถึงสิบเบี้ยทองไม่น้อยเลย
ระหว่างที่ทุกคนกำลังชื่นชมซวิ่นเฟิงกันอยู่นั้น ด้านหน้าประตูที่เปิดกว้าง อาอู๋ได้เดินนำหน้าเยว่ซินเข้ามาพร้อมกับแม่ครัวใหญ่ของจวนแม่ทัพ เมื่อซวิ่นเฟิงกลับไปนั่งที่โต๊ะสำรับแล้ว ทุกสายตาต่างพากันหันมาสนใจสตรีร่างบางที่กำลังเดินเข้ามา ใบหน้าของนางช่างงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์สะกดทุกสายตาให้มองตามนางทุกก้าวย่างจนบรรยากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่ง
"ถวายบังคมไท่จื่อ" เยว่ซิน หลินหลินและแม่ครัวย่อคำนับ ทว่าไท่จื่อกับมองเยว่ซินนิ่งราวกับต้องมนต์
เยว่ซินเห็นว่าไท่จื่อมองจ้องนางนิ่งไปจนรู้สึกทำตัวไม่ถูก จึงหันไปมองเฉิงอี้ที่อยู่ข้างๆ ด้วยความประหม่า เฉิงอี้กระแอมไอเบาๆ หนึ่งครั้ง ไท่จื่อจึงยิ้มออกมาอย่างเก้อเขิน
"เจ้าทั้งสามเป็นแม่ครัวที่ทำอาหารในวันนี้ใช่หรือไม่"
"เพคะ" นางทั้งสามขานรับพร้อมกัน
"พวกเจ้าทำอาหารได้อร่อยถูกใจข้ามาก ข้าจึงอยากมอบรางวัลให้ด้วยตัวเอง" แม้ไท่จื่อจะพูดกับนางทั้งสามคน แต่ในสายตาของเขากลับมองเพียงเยว่ซินคนเดียวเท่านั้น
เฉิงอี้ที่นั่งดูอยู่ข้างๆ ตั้งแต่ก่อนที่ไท่จื่อจะได้รับการแต่งตั้งพระยศ แต่ไหนแต่ไรมาเขากับไท่จื่อได้ชื่อว่าเป็นสหายสนิทกันตั้งแต่ครั้งยังอยู่ที่เมืองหลวง ดังนั้นสายตาที่ไท่จื่อมองเยว่ซินอยู่บัดนี้ ไหนเลยเขาจะไม่รู้ว่าไท่จื่อกำลังสนใจนางเข้าแล้ว
"ขอบพระทัยเพคะ" เมื่อไท่จื่อประทานรางวัลให้คนละสิบเบี้ยทองเรียบร้อยแล้ว นางทั้งสามจึงย่อคำนับอีกครั้งก่อนจะเดินกลับออกไป
"เดี๋ยว" ไม่ทันที่ทั้งสามคนจะเดินออกไป ไท่จื่อได้เอ่ยรั้งไว้เสียก่อน เมื่อเยว่ซินหันกลับมา จึงเอ่ยถามต่อว่า "แม่นางน้อย เจ้านามว่าอะไร" เพราะสายตาของไท่จื่อจ้องมองเพียงเยว่ซินเท่านั้น หลินหลินกับแม่ครัวใหญ่จึงย่อคำนับอีกครั้ง แล้วขอตัวเลี่ยงออกไปก่อน
"ข้านามว่าเยว่ซินเพคะ" เพราะเยว่ซินถูกอบรมให้ทั้งมารยาทและศิลปะงานครัวมาตลอดหนึ่งเดือนแล้ว การแสดงออกต่อหน้าไท่จื่อจึงดูเรียบร้อยงดงาม กิริยานุ่มนวลเช่นนี้ส่งให้นางดูสง่างามกว่าเมื่อครั้งแรกที่มาถึงจวนมากนัก
"นามของเจ้าเพราะมาก เหมาะสมกับใบหน้างดงามของเจ้าแล้ว"
"ขอบพระทัยเพคะ" แม้เยว่ซินจะเอ่ยตอบไท่จื่อ แต่กลับปรายสายตาลอบมองไปที่เฉิงอี้ และพบว่าเขาได้จ้องมองนางอยู่เช่นกัน แต่เพราะเหตุใดเขาถึงมองนางด้วยสายตาเรียบนิ่งทว่าแข็งกร้าวอยู่ในทีเช่นนั้นเล่า หรือว่านางทำให้ซือฝุต้องขายหน้าเข้าเสียแล้ว นางคงมิได้ทำกิริยาใดไม่เหมาะสมออกไปต่อหน้าไท่จื่อใช่หรือไม่ เยว่ซินหันกลับมาสบตาไท่จื่อ รอยยิ้มของไท่จื่อดูใจดีและอบอุ่นเช่นนี้ นางคงมิได้ทำเรื่องใดให้ถือสาแล้วกระมัง
"ซือฝุ" เฉิงอี้ตกใจเล็กน้อยเพราะไม่ทันสังเกตว่าเยว่ซินได้ยืนรอเขาอยู่ที่หน้าห้อง
หลังจากงานเลี้ยงจบลงในช่วงเวลายามห้าย (*ช่วงเวลาสามทุ่มถึงห้าทุ่ม) เมื่อผู้คนแยกย้ายกันไปพักผ่อนในยามดึกสงัด ความสงบยามค่ำคืนเงียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีด เยว่ซินที่เสร็จงานจากในครัวเรียบร้อยแล้วจึงมายืนรอเฉิงอี้ที่หน้าห้องอยู่สักพักหนึ่ง เพราะเฉิงอี้ต้องไปตรวจดูความเรียบร้อยที่จวนของไท่จื่อ จึงกลับมาช้าไปสักหน่อย
"เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้" เฉิงอี้ถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ
"ซือฝุ วันนี้ข้าทำให้ท่านขายหน้าแล้วหรือไม่ เหตุใดท่านจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น"
ที่แท้นางมีเรื่องกังวลใจที่เขามองนางด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเช่นนั้นเองหรือ เมื่อเห็นว่าเยว่ซินหน้าหงอย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อคล้ายลูกแมวยามหิวนม เฉิงอี้รู้สึกนึกขำที่นางคิดมากถึงเพียงนี้ เขาคลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวนางอย่างเอ็นดู แล้วตอบคำถามที่นางคาใจว่า "ตอนนั้นเพราะไท่จื่อมีคำถามกับเจ้า จะให้ข้าทำสีหน้าราวกับมีส่วนร่วมด้วยได้เช่นไร นอกเสียจากจะนั่งมองเจ้าอยู่เฉยๆ"
เฉิงอี้รู้อยู่แก่ใจว่าเขากำลังแก้ตัว ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเขาเห็นไท่จื่อมีสายตาสนใจเยว่ซินเช่นนั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเสียดื้อๆ ภายในใจเกิดความรู้สึกซับซ้อน จึงได้แสดงสีหน้าเรียบนิ่งแบบนั้นออกไป แต่สำหรับเยว่ซิน นางไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย ทั้งๆ ที่นางได้รับคำชื่นชมจากไท่จื่อแท้ๆ แต่เมื่อเห็นซือฝุของนางมีสีหน้านิ่งเฉยคล้ายไม่ยินดี จึงไม่แปลกแล้วที่นางจะคิดกังวล ภายในใจของนางคงจะกลัวว่าตนได้ทำเรื่องขายหน้าให้แก่เขาแล้ว จึงได้เอ่ยถามเช่นนี้
"เช่นนั้น หากท่านไม่ได้โกรธข้า เชิญท่านเข้าห้องไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่กวนท่านแล้ว" เยว่ซินถอยหลังหนึ่งก้าว เพื่อหลบให้ทางเดินเข้าหน้าประตู
"แล้วเจ้าล่ะ เจ้าง่วงแล้วหรือไม่"
"ข้ายังไม่ง่วงเจ้าค่ะ ก่อนท่านมา ข้านั่งตากลมเย็นๆ อยู่เฉยๆ จนรู้สึกดีขึ้นแล้ว"
"เช่นนั้น เราไปดูดาวด้วยกันดีหรือไม่" เฉิงอี้ยื่นหน้ามาถามเยว่ซินใกล้ๆ เมื่อเห็นว่าเฉิงอี้มีท่าทางกลับมาใจดีเช่นเดิมแล้ว เยว่ซินจึงรีบพยักหน้าตอบรับพร้อมยิ้มดีใจจนตาหยี
เฉิงอี้พาเยว่ซินมาที่ศาลาริมสระดอกบัว ตรงนี้มีโคมไฟน้อยกว่าจุดอื่นๆ เมื่อแสงสว่างน้อยทำให้สามารถมองเห็นแสงดาวบนท้องฟ้ายามราตรีได้ชัดเจนกว่าที่ใด
เมื่อเงยหน้ามองผืนฟ้าที่ประดับด้วยดวงดาราพร่างพราว ภายในใจของเฉิงอี้จึงอดคิดถึงซือมิ่งขึ้นมาไม่ได้ สหายรักคนนี้กำลังรอเขานำพาเทพธิดาน้อยกลับไป เพื่อให้ดาวเก้าแฉกในดาราจักรลิขิตชะตาดวงนี้กลับมาเดินทางตามเส้นชะตาได้อย่างถูกต้องเสียที
เยว่ซินเงยหน้าชมดวงดาวบนท้องฟ้าที่มีมากมายดั่งเม็ดทราย สายลมพัดเย็นจนนางต้องกอดอกเอาไว้แน่น เฉิงเห็นเช่นนั้นจึงถอดเสื้อคลุมของเขาไปสวมไว้ให้นาง เยว่ซินไม่ได้ละสายตามาสนใจว่าเขาจะสวมเสื้อคลุมให้ เพราะสายตาของนางถูกดวงดาวบนท้องฟ้าสะกดให้จดจ้องตราตรึงอยู่อย่างนั้นเสียแล้ว
เฉิงอี้ลอบมองใบหน้าของเยว่ซินที่อยู่ใกล้เพียงระยะฝ่ามือ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยยิ้มตลอดเวลาและดวงตาที่ซื่อใสไร้เหลี่ยมใด เขาเห็นเยว่ซินมาตั้งแต่นางยังเด็ก แม้ตอนนี้นางจะโตขึ้นมากแล้ว แต่เขากลับไม่วางใจเลยว่านางโตพอที่จะแบกรับลิขิตชะตาจากเทพบรรพกาลได้แล้วหรือไม่
"ซือฝุ นั่นดาวตกเจ้าค่ะ!" จู่ๆ เยว่ซินที่ยืนมองดาวอยู่เงียบๆ ก็ร้องขึ้นพร้อมชี้นิ้วไปที่ดาวตกดวงหนึ่งบนท้องฟ้า ดูท่านางคงจะเคยได้ยินใครต่อใครเล่าต่อกันมาว่าเมื่อใดที่เห็นดาวตก จะต้องกุมมือเพื่ออธิษฐานขอพร เยว่ซินถึงได้ทำเช่นนั้น
 เฉิงอี้จ้องมองเยว่ซินที่กำลังหลับตาอธิษฐานต่อดวงดาวพลางคิดเล่นๆ ขึ้นมาในใจว่า เมื่อมนุษย์สามารถขอพรต่อเทพสวรรค์ได้ดั่งใจ แม้ว่าเขาคือไท่เซียนอี้ตี้จวิน แต่บัดนี้เขามาจุติเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาแล้ว เช่นนี้เขาจะขอพรต่อเทพสวรรค์ดั่งมนุษย์ธรรมดาได้บ้างหรือไม่ ถ้าหากเขาถือโอกาสนี้ขอพรต่อเทพสวรรค์ได้แม้เพียงข้อเดียว ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่มีภายในใจของเขานั้นมิใช่ต้องการให้นางถูกปลดผนึกจิตเทพสำเร็จแต่อย่างใด เพียงแต่ปรารถนาให้เยว่ซินสามารถผ่านลิขิตชะตาแห่งเทพบรรพกาลด้วยหัวใจดวงเดิมที่ไม่เปลี่ยนไปก็เพียงพอ...
ในยามสายของวัน แสงแดดไม่แรงเท่าแรงลมหนาวพัดในวสันตฤดู ไท่จื่อได้มาเดินตรวจตราคอกม้าด้วยตัวเองกับเฉิงอี้ ยอดอาชาฝีเท้าดี ยกก้าวปราดเปรียว และเต็มไปด้วยพละกำลังนับสามร้อยตัวยืนเรียงรายอยู่ในคอกม้าประจำจวนแม่ทัพใหญ่ ที่นี่จัดสร้างคอกม้าไว้อย่างเป็นระเบียบและมีการจัดการที่ดี โดยแบ่งเป็น คอกม้าพ่อพันธุ์ คอกม้าศึก คอกม้าพิธีการ คอกม้าสื่อสาร คอกม้าล่าสัตว์ และคอกม้าใช้งานทั่วไป นักเลี้ยงม้าที่ประจำการอยู่ที่นี่ได้ติดตามเฉิงอี้มาจากเมืองหลวง พวกเขาจึงรู้ใจม้าเหล่านี้มาก ซึ่งเป็นม้าชั้นยอดที่เฉิงอี้คัดมาเป็นอย่างดีแล้ว
 "มิรู้ว่าท่านพ่อของข้าคิดถูกต้องแล้วหรือไม่ ที่ให้แม่ทัพฝีมือดีอย่างเจ้าย้ายมาที่นี่ นอกจากฝีมือการต่อสู้ของเจ้าแล้ว แม้แต่ม้ายังดูหน่วยก้านดีกว่าม้าของแม่ทัพที่เมืองหลวงเสียอีก"
"หากไท่จื่อจะลองขี่ ทรงเลือกได้เลยพ่ะย่ะค่ะ ม้าศึกพวกนี้เชื่องดีแล้ว"
"ไม่ล่ะ อีกสามวันข้าจะออกไปล่าสัตว์ ไว้ถึงวันนั้นเดี๋ยวข้าก็ได้ขี่ม้าเลี้ยงของเจ้าจนหนำใจแล้ว"
"เช่นนั้น ข้าจะให้อาอู๋ช่วยคัดม้าล่าสัตว์ชั้นดีไว้ให้"
"เจ้าเป็นสหายที่รู้ใจข้าที่สุดแล้ว เฉิงอี้"
ระหว่างที่ไท่จื่อกำลังเดินชมเหล่ายอดอาชาชั้นดีของเฉิงอี้อยู่นั้น หลิวหลิวก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยมิลืมย่อคำนับไท่จื่อก่อนจะหันมาทางเฉิงอี้ด้วยท่าทีกระวนกระวาย
"ท่านแม่ทัพเฉิง เยว่ซินแย่แล้วเจ้าค่ะ เมื่อเช้านางไข้ขึ้นแล้วฝืนไปทำครัว บัดนี้นางตัวร้อนมาก นางไข้ขึ้นจนเป็นลมอยู่ในครัวแล้วเจ้าค่ะ"
หลินหลินยังไม่ทันพูดจบประโยคดี เฉิงอี้ก็รีบพุ่งตัววิ่ง ตรงไปยังห้องครัวอย่างใจร้อน โดยมีอาลิ่ววิ่งตามออกไป เหลือเพียงอาอู๋ที่รู้หน้าว่าต้องติดตามคอยอารักขาไท่จื่ออยู่ที่นี่เสียก่อน
เมื่อมาถึงห้องครัว พบเยว่ซินสลบไร้สตินอนหนุนอยู่บนตักของแม่ครัวใหญ่ที่คอยนั่งพัดให้นาง ข้างกันมีเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายนั่งเฝ้ามองเยว่ซินอยู่ไม่ห่าง เฉิงอี้เข้าไปอุ้มนางเพื่อพากลับไปยังห้องพัก โดยมีหลินหลินที่วิ่งตามมาไปคอยเปิดประตูให้
ด้านไท่จื่อกับอาอู๋ที่เพิ่งตามหลังมาถึงห้องเยว่ซิน เห็นว่าเฉิงอี้อุ้มนางลงนอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว ไท่จื่อจึงสั่งให้อาอู๋ไปตามหมอหลวงในทันที
"ซือฝุ" เยว่ซินที่เริ่มรู้สึกตัวเอ่ยเรียกเมื่อนางลืมตามาเห็นใบหน้าของเฉิงอี้นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ
"เจ้ารู้สึกตัวแล้วหรือ" เฉิงอี้อังหลังมือที่หน้าผากของนาง รู้สึกได้ว่าตัวนางมีไอร้อนเพราะพิษไข้สูงอยู่ทีเดียว
"ซือฝุ ข้าไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยอย่างสำนึกผิด ที่ทำให้เฉิงอี้และทุกคนต้องกังวลเพราะนางเสียแล้ว ทั้งๆ ที่รู้ตัวว่าเริ่มมีไข้คล้ายจะไม่สบายในตอนเช้า แต่นางก็ยังอยากจะไปทำอาหารที่ห้องครัวอยู่ดี
"เจ้ารู้ว่าตัวเองมีไข้ เหตุใดจึงยังดื้อรั้นไปทำครัวอีกเล่า" เฉิงอี้เอ่ยน้ำเสียงกดต่ำเล็กน้อยอย่างตำหนิด้วยความเป็นห่วง
"ซือฝุ ช่วงเวลาที่ข้าจะได้อยู่กับท่านนั้นเหลืออีกไม่กี่วันแล้ว เช่นนั้นข้าจึงอยากทำอาหารให้ท่าน ก่อนที่จะต้องกลับบ้านไปหาท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ" แม้ในใจจะนึกตำหนิในความดื้อรั้นของนาง อยากจะดุนางให้รู้ความขึ้นมาเสียหน่อย แต่เมื่อได้ยินเหตุผลของนางเช่นนี้ เฉิงอี้พลันใจอ่อนลืมคำที่เขาอยากจะดุนางเสียหมด
"แต่เจ้าไม่ควรฝืนเมื่อเจ้าป่วยเช่นนี้" มือเรียวยาวใช้นิ้วชี้แตะเบาๆ ที่ปลายจมูกของเยว่ซิน พลางเอ่ยแกล้งตำหนิอย่างนึกมันเขี้ยวยิ่งนัก
"หมอหลวงมาแล้วเจ้าค่ะ" เสียงของหลินหลินดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน เฉิงอี้จึงต้องลุกถอยออกมาเพื่อหลีกทางให้หมอหลวงเข้ามาตรวจอาการของเยว่ซิน
บัดนี้ทุกคนทำได้เพียงมารออยู่ด้านนอก ทั้งไท่จื่อ เฉิงอี้ อาอู๋ อาลิ่ว และเสี่ยวเข่ออ้าย ส่วนหลินหลินนั้นอยู่ด้านในเป็นเพื่อนเยว่ซิน เผื่อหมอหลวงต้องการให้คอยช่วยเหลืออันใด
"แม่นางเยว่ซินป่วยเช่นนี้ นางจะหายป่วยทันที่จะออกไปล่าสัตว์กับข้าหรือไม่" ระหว่างที่ยืนรอหมอหลวงทำการตรวจรักษาเยว่ซิน ไท่จื่อเองก็ยังรออยู่กับเฉิงอี้ด้วย
"ไท่จื่อจะให้เยว่ซินไปเข้าป่าด้วยหรือ" เฉิงอี้ถามอย่างแปลกใจ เพราะในขบวนเสด็จที่มาจากเมืองหลวงนั้น มีทั้งสาวใช้และนางห้องเครื่องสำหรับคอยเตรียมสำรับระหว่างเดินทางติดตามมาด้วยแล้ว เหตุใดจึงจะต้องให้เยว่ซินร่วมขบวนไปล่าสัตว์อีกเล่า
"เจ้าคิดเห็นเช่นไร เฉิงอี้" เฉิงอี้นิ่งคิดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะไม่แน่ใจในความคิดของไท่จื่อ แต่การที่จะให้เยว่ซินไปร่วมขบวนล่าสัตว์ด้วยก็ไม่ได้เป็นเรื่องหนักหนาแต่อย่างใด เพียงแต่มีเหตุผลหนึ่งที่เขาต้องแจ้งให้ไท่จื่อทราบ
"อันที่จริง ข้าได้รับปากกับแม่นางลี่จิ่น มารดาของเยว่ซินไว้ว่าจะพานางกลับบ้านเมื่อเสร็จงานเลี้ยงแล้ว" ในเมื่องานเลี้ยงจบลงแล้ว เขาต้องพานางไปส่งที่บ้านตามสัญญา แต่ทว่านางมาล้มป่วยเช่นนี้ คงต้องรอให้นางหายดีก่อนจึงค่อยนัดวันออกเดินทาง
"ข้านึกเยว่ซินเป็นแม่ครัวประจำจวนของเจ้าเสียอีก"
"นางเพียงมาช่วยงานแค่ชั่วคราวเท่านั้น"
"ถ้าเช่นนั้น หากข้าขอให้นางไปร่วมขบวนล่าสัตว์กับข้าก่อน แล้วระหว่างทางขากลับ เราค่อยแวะส่งนางกลับบ้าน เช่นนี้เจ้าว่าดีหรือไม่"
"ไท่จื่อรอปรึกษาท่านหมอหลวงก่อนเถิด" เฉิงอี้เห็นว่าหมอหลวงเดินออกมาจากห้องพอดี จึงได้บอกไท่จื่อเช่นนั้น ก่อนจะหันไปสนใจหมอหลวงที่กำลังจะบอกเล่าอาการของเยว่ซินหลังการตรวจรักษา
"ท่านหมอหลวง แม่นางเยว่ซินเป็นเช่นไรบ้าง อาการหนักมากหรือไม่"
"ทูลไท่จื่อ แม่นางเยว่ซินเพียงร่างกายอ่อนล้า คาดว่านางคงจะทำงานหนักในช่วงงานเลี้ยง ทั้งตื่นเช้าและยังนอนดึก การพักผ่อนน้อยทำให้ร่างกายของแม่นางเยว่ซินอ่อนแอจนเป็นไข้ ข้าได้สั่งยาไว้กับแม่นางหลินหลินเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"เช่นนั้น นางจะหายภายในสามวันได้หรือไม่"
"ทูลไท่จื่อ อาการป่วยของนางไม่หนักเกินไป เพียงแค่ให้พักผ่อนงดทำงานหนักสักสองวันและกินยาตรงเวลา ภายในสามวันอาการของนางน่าจะดีขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เมื่อได้ยินคำยืนยันจากหมอหลวง ทุกคนจึงเบาใจขึ้นแล้ว
"ขอบใจเจ้ามากท่านหมอหลวง" ไท่จื่อเอ่ย หมอหลวงจึงคำนับแล้วขอตัวกลับออกไป
"เมื่อเยว่ซินไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เช่นนั้นให้หลินหลินคอยอยู่ดูแลนางเถิด ข้าไปส่งท่านเองไท่จื่อ อาอู๋ อาลิ่ว เจ้ามีงานอันใดก็ไปทำเถิด" เฉิงอี้หันมาสั่งองครักษ์ฝาแฝดทั้งสองก่อนจะเดินตามไท่จื่อออกไป
"เฉิงอี้ ข้ามีคำถามอยากถามเจ้า"
"เชิญไท่จื่อ"
"ข้าอยากรู้ว่าแม่นางเยว่ซิน นางมีคนรักแล้วหรือไม่" ระหว่างทางที่เดินกลับกันมาเพียงลำพัง ไท่จื่อจึงกล้าเอ่ยถามคำถามส่วนตัวนี้ต่อเฉิงอี้ผู้เป็นสหายสนิท
"..." เฉิงอี้ได้ยินคำถามนี้ถึงกับนิ่งไป สีหน้าเรียบนิ่งของเขากำลังปกปิดความคิดมากมายที่แล่นเข้ามาให้นึกทบทวน ทั้งๆ ที่เขารู้อยู่แก่ใจว่าเยว่ซินคือด่านเคราะห์ครั้งสุดท้ายแห่งเทพบรรพกาล นางคือด่านเคราะห์รักของเขา ในเมื่อเป็นลิขิตชะตา ผู้ที่คู่ควรจะเป็นคนรักของนางในภพชาตินี้ควรจะเป็นเขาถูกต้องแล้วหรือไม่ เพียงแต่ว่า...เขาจะตอบคำถามนี้ต่อไท่จื่อเช่นไรดี
"เฉิงอี้ เหตุใดเจ้าจึงเงียบไป"
"ไท่จื่อถามข้าเช่นนี้ ท่านสนใจนางแล้วใช่หรือไม่" เพราะไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนั้นเช่นไร มิสู้ถามความในใจของไท่จื่อให้รู้แน่ชัดเสียก่อนน่าจะดีกว่า
 "เห็นแก่ที่เจ้าเป็นสหายรักของข้า ข้าจะยอมรับกับเจ้าตามตรงว่าข้าชอบแม่นางเยว่ซิน เพียงข้าได้เห็นหน้านางครั้งแรก นางงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์ ทั้งยังทำอาหารฝีมือเยี่ยม สตรีที่เพียบพร้อมเช่นนี้ฮองเฮาท่านแม่ของข้าต้องโปรดนางมากแน่" เมื่อได้ยินประโยคเอ่ยชื่นชมเยว่ซินของไท่จื่อ ใบหน้านิ่งเมื่อครู่ของเฉิงอี้จึงปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก พลางนึกอย่างขบขันอยู่ในใจว่า...จะมิให้เยว่ซินงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์ได้เช่นไร ในเมื่อนางคือเทพธิดาน้อยแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า
 "แต่นางเป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดา หาใช่สตรีในตระกูลระดับชั้นขุนนาง หากท่านเลือกนางเช่นนี้ นางจะไม่ถูกเหล่าขุนนางในวังหลวงตำหนิใช่หรือไม่"
 "เจ้าอยู่กับข้ามาตั้งแต่เด็ก เคยเห็นผู้ใดกล้าขัดใจข้า โอรสเพียงหนึ่งเดียวของฮ่องเต้ด้วยหรือ อีกอย่างก่อนข้าจะเดินทางมาที่นี่ ข้าได้รับปากกับท่านแม่ไว้ว่าหากข้ากลับจากเมืองเฉียวเซียน ท่านแม่จะจัดงานดูตัวให้ข้า ถึงเวลานั้นข้าจะต้องเลือกสตรีสักนางเพื่อมาแต่งงานด้วยอยู่ดี เวลานี้นับว่าข้าช่างโชคดียิ่งนัก ที่ข้าได้มาพบกับแม่นางเยว่ซิน ข้าอยากให้นางเป็นหวงไท่จื่อเฟยของข้า (*ตำแหน่งองค์หญิงพระชายาเอกในองค์รัชทายาท)"
หวงไท่จื่อเฟยเช่นนั้นหรือ หากเยว่ซินได้แต่งงานกับไท่จื่อจริงๆ แล้วลิขิตชะตาแห่งเทพบรรพกาลที่กำหนดให้เขาเป็นคู่รักของนางจะดำเนินต่อไปได้เช่นไร...