สายตาจับจ้องเอกสารในมืออย่างครุ่นคิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า หากลงไปคัดเลือกพนักงานหน้าใหม่ด้วยตนเองนั้นอาจจะเร็วกว่ามานั่งอ่านบทความบรรยายในเอกสารว่าควรรับใครบ้างเข้ามาทำงานประจำหน้าร้าน เพราะเอาเข้าจริงประสบการณ์นั้นสำคัญกว่าน้ำหมึกในกระดาษมาก พอคิดได้ดังนั้นเขาเลยหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วกดโทรออก ไม่นานปลายสายก็ดังขึ้น
" ฮัลโหล สวัสดีครับอัล "
" วันนี้พี่ว่าจะเข้าร้านไปดูเด็กใหม่ด้วยนะ "
" ได้เลยครับพี่ พี่จะเข้ามากี่โมงครับพี่ ผมนัดเด็กใหม่ทั้งสามคน ตอนสี่โมงเย็นครับ "
" สักสามโมงละกัน พี่ไม่ได้เข้าร้านมาหลายเดือนละ แวะไปกินกาแฟที่ร้านสักหน่อยก็ดี เวลาไปกินกาแฟร้านคนอื่นทำแล้วไม่ชินแฮะ ไม่ถูกปาก ฮ่าๆ " อัลพูดเป็นกันเองกับพนักงาน 'ไนท์ ' เป็นหัวหน้าบาริสต้าประจำร้านกาแฟของเขาและทำงานเป็นพนักงานดีเด่นในการชงกาแฟดีเยี่ยมมาหลายปีจนตอนนี้บัลแทบจะไม่ต้องเข้าไปดูแลจัดการร้านอะไรมากเลย ขอแค่มีไนท์คนเดียวเท่ากับเหมือนมีผู้จัดการร้านที่ทำทุกอย่างสุดจะอเนกประสงค์ ไม่ว่าจะเปิดร้าน ปิดร้าน ทำความสะอาดร้าน ของอะไรขาดหรือหมดไนท์จะเป็นคนวิ่งไปซื้อของมาเติมให้ตลอด
" ได้ครับพี่ รอบนี้รับพนักงานกี่คนครับ"
" คิดว่าคงคนเดียว เอามาช่วยไนท์ไง "
" โอเคครับพี่บัล เอาจริงผมคนเดียวก็ไหวอยู่นะ"
" ตั้งแต่ทำงานมาพี่เห็นไนท์ลางานไม่กี่ครั้งเอง เผื่อวันไหนเกิดแอคซิเดนท์ป่วยขึ้นมา จะได้หาคนมาแทนได้ไง"
" งั้นโอเคครับพี่ เจอกันครับ "
อัลวางสายเสร็จก็เก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วหันไปหยิบเสื้อคลุมก่อนจะเดินออกจากบ้านของตนแล้วรีบเดินทางไปที่ร้านกาแฟ คอฟฟี่ดรีม
กริ๊ง กริ๊ง ~ เสียงกระดิ่งที่คล้องอยู่ประตูทางเข้าร้านดังขึ้น ไนท์ชะโงกหน้าออกมาหลังเคาน์เตอร์กาแฟ ปรากฏเป็นเจ้านายตัวเองจริงๆเดินมา พร้อมกับหิ้วถุงขนมมาฝากเขาด้วย
" เป็นไงบ้างไนท์ พี่ซื้อขนมไข่มาฝาก กินกับกาแฟอร่อยนะ " ไนท์ผงกหัวก่อนจะรับขนมมา
" ขอบคุณครับพี่ พี่อัลอยากดื่มอะไรไหม" ไนท์ทำท่าจะจะชงอะไรให้เขากิน แต่อัลโบกมือปฏิเสธ
" เดี๋ยววันนี้พี่ทำเอง เราไปเตรียมของสำหรับเด็กใหม่ที่จะมาสมัครดีกว่า วันนี้คนไม่ค่อยเยอะ เดี๋ยวพี่ช่วยหน้าร้าน " อัลเดินไปหลังเคาน์เตอร์กาแฟ พลางก้มหาผ้ากันเปื้อนในตู้หลังเคาเตอร์ร้านมาสวมใส่ ก่อนจะเริ่มบริการลูกค้าที่ทยอยเข้าร้านมาอย่างกระชับกระเฉง
ไม่นานนัก เด็กใหม่สามคนที่นัดเข้ามาสมัครงานก็มาถึง ทั้งสามคนล้วนแต่งตัวสุภาพเรียบร้อย อัลพยักหน้า ก่อนจะหันไปเรียกไนท์ให้รับหน้าที่สัมภาษณ์ ส่วนตัวเขาจะบทเป็นคนทดสอบในส่วนภาคปฏิบัติ
ไนท์เรียกคนแรกมาสัมภาษณ์ในห้องพนักงานด้านหลังร้าน อัลเลยเดินตามเข้าไปดู ปรากฎเป็นชายหนุ่มหน้าตี๋คนหนึ่งเหมือนจะเป็นลูกครึ่ง สูงผอม ดูเป็นคนเงียบๆ เดินเข้ามาอย่างเรียบร้อย
" ก่อนอื่นขออนุญาตเชิญแนะนำตัวครับ " ไนท์พูด พลางขยับแว่นบนใบหน้า
" ผมชื่อ มาส ครับ อายุยี่สิบสามปี เพิ่งจะเรียนจบมา ประสบการณ์ของผมอาจจะมีไม่มาก แต่ก็เคยทำงานร้านกาแฟเป็นบาริสต้ามาสองสามแห่ง แต่ผมมั่นใจว่าผมเรียนรู้งานได้เร็วครับ และก็ขยัน ตรงต่อเวลา "
อัลพยักหน้า ใช่ได้ๆ ถึงจะประสบการณ์น้อย แต่ถ้าไฟแรงขนาดนี้น่าจะทำงานได้ยาวๆ ไม่น่าห่วง รอทดสอบฝีมือตอนชงกาแฟละกัน
ผู้สมัครคนที่สอง คนต่อมาเป็นผู้ชายวัยกลางคนรูปสูงร่างอ้วนท้วม ดูท่าทางมีความมั่นใจในตัวเองสูง
" สวัสดีครับ ผมชื่อ เต๋ากอง อายุสามสิบสองครับ ก่อนอื่น ผมไม่ได้อยากจะพูดว่ายกยอตัวเองนะครับ แต่ผมเคยทำงานร้านกาแฟชื่อดังมามากมาย ประสบการณ์โชกโชน แต่ที่ออกมาจากที่เก่าเพราะผมมองว่าผมยังไปไกลได้มากกว่านี้ และคิดว่าร้านนี้ผมมั่นใจเลยว่า ผมเหมาะสำหรับที่นี่ครับ ฮ่าๆๆ "
อัลกระพริบตาปริบๆ แล้วก็มองหน้าไนท์ ไนท์ก็มองหน้าอัล ทั้งสองสบตากันสักครู่ ก่อนที่ไนท์จะกระแอ่มทีหนึ่ง แล้วเชิญคนถัดไป
คนที่สาม เป็นหญิงสาวหน้าตาดี บุคลิกดูร่าเริง น่านะสูงสักร้อยหกสิบต้น ตัวเล็กๆหน่อย
" สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ ละอองมิ้นท์ เรียกมิ้นท์เฉยๆก็ได้ค่ะ อายุยี่สิบห้าปี ที่ดิฉันมาสมัครงานก็เพราะต้องการหาประสบการณ์เพิ่มในส่วนของอาชีพบาริสต้าค่ะ ส่วนตัวแล้วเป็นคนชอบดื่มกาแฟอยู่แล้ว ดังนั้นดิฉันสามารถแยกรสชาติของกาแฟได้เลยค่ะ ว่าเป็นเมนูไหน อัตราส่วนผสมกาแฟเท่าไหร่ เป็นต้นค่ะ "
ไม่เลวๆ คนนี้ดูเป็นคนละเอียดแม่นยำ อัลพยักหน้าอีกรอบ จากที่ยืนฟังอยู่เงียบๆก็หมุนตัวแล้วเดินออกไป เพื่อเตรียมเครื่องชงกาแฟ
ไนท์พาผู้สมัครทั้งสามคนมาตรงเคาท์เตอร์ด้านหน้าร้าน อัลที่ยืนอยู่ก่อนหน้านั้นก็หันมาแล้วอธิบาย
" สุดท้ายผมจะรับหน้าที่ในการทดสอบทักษะฝีมือและความแม่นยำของพวกคุณทั้งสามคน กติกาของผมนั้นง่ายมาก ผมจะให้คุณทำกาแฟมา 2 เมนู ได้แก่ ลาเต้อาร์ท และ กาแฟดริป ทั้งสองเมนูนี้ต้องทำตามสูตรของทางร้าน" พูดเสร็จ อัลก็ยื่นกระดาษให้กับทั้งสามคน " ในนั้นมีขั้นตอนการทำทั้งหมดรวมถึงอัตราส่วนของกาแฟ ไม่ว่าคุณจะมีประสบการณ์มากหรือน้อย ที่ร้านนี้ผมจะใช้มาตรฐานรสชาติของทางร้านเป็นตัวตัดสิน อุปกรณ์ผมเตรียมไว้ให้พวกคุณเรียบร้อย ผมมีเวลาให้พวกคุณทั้งหมด 45 นาที ถ้าใครทำเสร็จเอามาให้ผมประเมิน แล้วพวกคุณสามารถกลับได้เลย อีกสองสามวันผมจะติดต่อกลับไปได้ว่าพวกคุณได้งานหรือไม่ "
พูดเสร็จ มาส เต๋ากอง และ ละอองมินท์ ก็หมุนตัวต่างคนต่างรีบไปชงกาแฟทันที ในตอนนี้ไนท์หันไปรับออเดอร์ลูกค้าหน้าร้านแทนอัล ทำให้เขานั่งรอผู้สมัครทั้งสามคนแลสังเกตุไปพลางๆ
ในชั่วครู่หนึ่งอัลพักสายตาหลับตาลงเบาๆ
' ท่านไม่กลัวข้ารึ ขะ ข้า... '
' ใยข้าต้องกลัวเจ้า ข้าแค่อยากเห็นว่าเป็นผู้ใดบรรเลงเพลงได้ไพเราะขนาดนี้ '
เสียงเด็กชายกับเสียงชายหนุ่มดังขึ้นในหัวเป็นบทสนาที่ไม่มีอะไร ทุกครั้งที่ได้ยินอัลมักจะรู้สึกสงบและผ่อนคลาย ถึงจะไม่สามารถจดจำใบหน้าตาของเด็กชายคนนั้นได้.. ใช่แล้วล่ะ เป็นตัวเขาเองที่กำลังสนทนากับเด็กชายคนนี้
' นี่ๆ ข้าอยากฟังเจ้าเล่นอีก ขออีกสักบทเพลงได้หรือไม่ '
' ถ้า.. ท่านอยากฟัง.. ข้าจะเล่นให้ท่าน'
เสียงพิณเริ่มบรรเลง..
" เชิญครับ"
อัลลืมตาขึ้นแล้วพบว่า เต๋ากองเสริฟ์กาแฟสองแก้วมาวางตรงหน้าเขา พร้อมวางท่าอย่างมั่นใจสุดๆ
" ไหนๆ ลองมาชิม" อัลเลือกหยิบกาแฟดริปขึ้นมาดื่ม ทันใดนั้นหน้าเปลี่ยนสีกลายเป็นสีเขียวสลับกับสีม่วงสลับกันไปอยู่ห้าถึงหกรอบ ทำเอาเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นสีหน้าปกติแทบไม่ทัน
" เป็นไงบ้างครับ รสชาติกล่อมกล่อมดีใช่ไหมครับ ผมตั้งใจทำทุกส่วนตั้งแต่ ตวงเมล็ดที่เมล็ดด้วยการใช้ทัพพีตวงหลังจากนั้นก็บดมันด้วยครก สุดจะ ออแกนิค"
"..." จะเป็นลม.. บดกาแฟด้วยครก! แล้วเขาจะเตรียมเครื่องบดกาแฟให้ทำไมกัน เดี๋ยวนะเขาไม่ได้เตรียมครกให้สักหน่อย
" เอ่อ คุณเต๋ากองครับ เอาครกมาจากไหนครับ ผมว่าผมไม่ได้เตรียมครกให้นะครับ "
" ฮ่าๆๆ ผมรู้อยู่แล้วว่าร้านคุณไม่มีหรอก ผมเลยเตรียมมาเอง จะได้รับรู้รสชาติที่แท้จริงของกาแฟไงครับ สูตรนี้ผมได้เคล็ดลับวิชามาจากร้านกาแฟชื่อดังแถวมาลักเปาครับ"
"..." ที่ไหนฟะนั้น... เขากุมขมับ ก่อนจะชิมแก้วต่อไปในส่วนของเมนูลาเต้อาร์ท แต่ก่อนชิมต้องดูทักษะฝีมือ สรรค์สร้างลวดลายไว้บนโฟมนมก่อน
... ตัวอะไรอะ บนโฟมนมปรากฏภาพก้อมกลมๆดูโย้เย้ เฉไปเฉมา เหมือนมันมีชีวิต.. อัลพยายามเพ่งมองแล้วคิดไปในทางบวกว่าน่าจะเป็นดอกไม้ชนิดหนึ่ง ใช่.. ดอกไม้ละ.. อืมๆ ดอกไม้แหละ
" อันนั้นเป็นหมาผมเองครับ "
" ... ฮ่า น่ารักดีเน๊อะ" พอเต๋ากองเฉลยทำเอาอัลถึงกับพูดไม่ออก หัวเราะแห้ง.. แล้วชิม
พรูด---- กะ กลืนลงคอแทบไม่ทัน นี่มันรสชาติของความหายนะชัดๆ! อัลตอนแรกหน้าเขียวสลับม่วง ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นซีดที่เรียบร้อย เตาก๋องเห็นดังนั้นก็ตาลุกวาวทันที
" อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย! "
.. อร่อยกับผีนะสิ!! ทำไมชงได้ขมปี๋ขนาดนี้!!
เตาก๋องกลับบ้านไปก่อนเพราะเสร็จคนแรก หลังจากนั้นไม่นาน ละอองมินท์ กับ มาส ก็มาเสริฟ์พร้อมกัน จากการประเมิณโดยรวมผ่านสายตาของอัล เขามองว่าทั้งคู่มีฝีมือค่อนข้างสูสีเลยทีเดียว จนกระทั่งได้พินิจและชิมดู ก็บอกให้ทั้งคู่กลับไปก่อน
เมื่อทั้งสามคนกลับไป ไนท์เดินไปพลิกป้ายหน้าร้านเป็น 'close' ตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้วเป็นเวลาที่ร้านปิดพอดี
" เป็นไงบ้างครับพี่" ไนท์ถามแล้วเดินมานั่งเก้าอี้ฝั้งตรงกันข้าม
" ถ้าจะให้เริ่มตั้งแต่ต้นแล้ว ปกติเมล็ดกาแฟมีเยอะมากๆ แต่ที่รู้จักกันโดยทั่วไปจะมีอยู่ 4 พันธ์ุคือ.."
อัลพูดแล้วโยนส่งให้ไนท์พูดต่อ
" อราบิก้า โรบัสต้า เอ็กซ์เซลล่า ลิเบอริก้า"
" นายไม่ได้ท่องคถาอะไรบางอย่างหรอกใช่ไหม"
" ... " มุมปากไนท์กระตุก
" อะแฮ่มๆ เก่งมากเจ้าไนท์ แน่นอนว่าปัจจุบันโดยทั่วไปบ้านเรามักจะใช้กาแฟพันธุ์อราบิก้าแบะโรบัสต้ามากกว่า เพราะความนิยมล้วนๆ โดยอราบิก้ากลมกล่อม มีกลิ่นหอม และมีรสชาติที่ละมุน ส่วนโรบัสต้า เข้มข้นแบบลูกผู้ชาย เพราะมีปริมาณคาเฟอีนที่มากกว่า แค่การเลือกเมล็ดกาแฟก็มีผลต่อรสชาติที่ออกมาค่อนข้างพอสมควร ดูเหมือนเตาก๋องจะทำคะแนนในช่องนี้ได้น้อย.. " อัลหยิบแก้วกาแฟหนึ่งที่ยังเหลืออยู่ส่งให้ไนท์ เขามองแก้วทำตาปริบๆแล้วลองยกขึ้นมาดื่ม ทันใดนั้นไนท์ก็ตาโต หน้าเขียวปั๊ดทันที
พรูด----- ไนท์แทบจะสำลักออกมา
" พี่เอาอะไรให้ผมดื่ม.. ยาพิษ? "
" แก้วนั้นเป็นกาแฟดริปของเต๋ากอง "
" ... ถ้าผมเป็นพี่ผมจะตัดรายชื่อนี้ออกคนแรก "
" ฮ่าๆๆ และต่อมา ในส่วนของการคั่วแฟสามารถแบ่งระดับการคั่วได้ถึง 3 ระดับ คั่วเข้ม คั่วกลาง คั่วอ่อน โดย 'คั่วเข้ม' ให้รสชาติกาแฟออกไปในทางขมปนหวานนิดๆ แต่จะไม่มีรสเปรี้ยวเลย จึงเหมาะสำหรับผู้ที่ชื่นชอบดื่มด่ำกาแฟรสเข้ม 'คั่วกลาง' ให้รสชาตินำเปรี้ยว แต่แฝงไปด้วยความหวานติดปลายลิ้น เป็นระดับคั่วที่มีมิติรสชาติที่หลากหลายชวนหลงใหล 'คั่วอ่อน' เป็นระดับการคั่วที่ถ่ายทอดรสดั้งเดิมของเมล็ดกาแฟออกมาได้ชัดเจนที่สุด เหมาะกับการทำเมนูร้อนสำหรับผู้ที่ชอบเสพความดิบ แบบไม่ปรุงแต่ง โดยแก้วที่ไนท์ชิมไปนั้น คิดว่าทำไมเต๋ากองถึงได้คะแนนน้อย? "
" ระดับคั่วครับ เพราะ กาแฟดริป ชื่อของมันมาจากการชงผ่านตัวกรองที่แต่ละขั้นตอนต้องใช้ความพิถีพิถัน ในการแสดงรสชาติแบบไม่ปรุงแต่งออกมาหรือใกล้เคียงรสชาติดั้งเดิมเป็นสำคัญ "
"ถั่วต้ม! (ถูกต้อง) เตาก๋องกลับเลือกใช้ระดับคั่วเข้ม ยังไงก็ต้องอิงกับสูตรทางร้านเราด้วย ในตอนต้นกติกาก็บอกชัดเจนอยู่ แต่เขากลับเลือกทำตามอำเภอใจไปหน่อย ในสูตรก็มีเขียนว่าใช้การคั่วกาแฟระดับคั่วกลางไม่ก็คั่วอ่อนแท้ๆ ดังนั้นหักคะแนนครับผม แน่นอนการทำกาแฟดริปนั้นในส่วนของขั้นตอนนั้นก็สำคัญมากๆเช่นกันอย่างอัตราส่วนปริมาณน้ำ และ อุณหภูมิ พี่ว่าไนท์น่าจะรู้อยู่แล้ว "
" ครับ แล้วละอองมินท์กับมาสล่ะครับ "
" อ้อ สองคนนั้นทำได้ไม่เลวเลยล่ะ สูสีกันน่าดู "
อัลหมุนตัวอีกรอบแล้วไปหยิบกาแฟดริปของทั้งสองมาให้ไนท์ดื่ม พอได้ดื่มไนท์ก็จะพยักหน้า
" รสชาติมีความใกล้เคียงกับทางร้านเรามาก "
" ใช่ม๊า พี่คิดว่าสองคนนี้โอเคเลยน้า "
" ต่อมาในส่วนของ ลาเต้อาร์ท แท้จริง คือ ศิลปะบนถ้วยกาแฟที่บาริสต้าอย่างเราสร้างสรรค์ลวดลายออกมาให้สวยงามไว้บนฟองนม โดยเสน่ห์ของมันคือการ สร้างความพลิ้วไหวของลายเส้นให้ดูอ่อนช้อย แสดงความพิถีพิถัน ความตั้งใจ และความทุ่มเท แต่ไม่แค่นั้นรสชาติก็สำคัญอย่างมาก กล่าวโดยสรุปคือ หากเปรียยเอสเพรสโซ่ กาแฟดำรสเข้มที่เต็มไปด้วยความสุขุมนุ่มลึก คือหนุ่มหล่อมาดเข้มของเมนูกาแฟ ลาเต้ก็เปรียบเหมือนสาวหวานที่ถ่ายทอดความอ่อนโยนละมุนละไมออกมาได้อย่างน่าประทับใจและยิ่งมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ดื่มด่ำความสวยงามของลาเต้อาร์ท ลวดลายศิลปะฟองนมในถ้วยกาแฟที่ช่วยเพิ่มอรรถรสในการดื่มเมนูลาเต้ให้ชวนหลงใหลมากยิ่งขึ้น ดังนั้น.. "
อัลนำเมนู ลาเต้อาร์ท ทั้งสามแก้ววางเรียงให้ไนท์ดู
" แก้วแรกของเต๋ากอง แก้วที่สองของมาส และแก้วสุดท้ายของ ละอองมินท์ ไหนๆไนท์ลองดู แล้วมีความคิดเห็นอย่างไร จะชิมด้วยก็ได้นะ "
ไนท์มองดูทีละแก้วก่อนจะชะงักหยุดตรงแก้วหนึ่งที่บนฟองนมมีรูปร่างประหลาด โยเย้ ดูพิลึกๆ
" อ่า.. พี่.. นี่รูปอะไร.. ดอกไม้เหรอพี่ "
" หมาน่ะ ของเต๋ากองอีกนั้นแหละ "
" ถามจริง? อันนี้รูปหมาเหรอพี่.. ผมยังต้องชิมอยู่ไหม " พอคิดว่าแก้วแรกที่ชิมไปก็เกินคำบรรยายทำให้ไนท์อดที่จะเลิ่กลั่กไม่ได้ว่าควรชิมแก้วนี้ของเต๋ากองอีกหรือไม่
" แล้วแต่นะ แต่พี่ชิมทุกแก้วแล้วล่ะ "
" พี่คือเทพเจ้าแน่ๆ "
" บ้าบอ ฮ่าๆ .. แต่ก็เกือบไปกอดคอชักโครกแล้วเหมือนกัน "
" ... " ไนท์เลื่อนสายตาไปที่แก้วของมาสก็พบว่าลวดลายที่มาสทำนั้นสวยงามไม่น้อยเป็นรูปหัวใจขนาดใหญ่อยู่บนฟองนม ส่วนของละอองมินท์เป็นรูปดอกไม้ห้าแฉกสวยงาม ไนท์ลองทดลองดื่มทั้งสองแก้วก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อย
" ดูเหมือนรสชาติตะแตกต่างกันเล็กน้อยนะครับ ถ้าไม่ชิมดูไม่ออกเลยจริ---"
" ชิมของเต๋ากองด้วยสิ "
" ไม่ชิมครับ!! อะแฮ่ม ฝีมือสร้างสรรค์งานศิลปะของมาสและละอองมินท์ค่อนข้างที่จะดีเลยทีเดียว พวกเขาทั้งสองคนมีความประณีต ความตั้งใจ ความใจเย็น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเรื่องความแม่นยำในการผสมอัตราส่วนระหว่างกาแฟกับส่วนผสมอื่นๆต้องใช้ความแม่นยำและประสบการณ์พอสมควร เท่าที่ผมได้ชิม ของมาสรสชาติจะเบาบางกว่า เป็นไปได้ว่าอัตราส่วนของกาแฟจะน้อยไปหน่อยเมื่อผสมเข้ากับนม ในขณะที่ของละอองมินท์จะดึงรสชาติความเข้มของกาแฟออกมาได้เข้มกว่าทำให้นมที่เข้ามาผสมสามารถเข้ากันได้อย่างลงตัว รสชาติไม่โดดออกมา ทำให้รสออกมากลมกล่อมมากกว่าของมาสครับ "
" สมกับเป็นเจ้าของร้าน ฮ่าๆๆ โอเคถ้าพี่ตายไปรับช่วงธุรกิจต่อจากพี่นะ "
" เดี๋ยวก่อน ไม่ได้สิ.. " ไนท์จ้องมองเจ้าของร้านตัวจริงที่มีสีหน้าอย่างพึงพอใจสุด แล้วเดินเข้ามาตบไหล่เขา
" ทีนี้ก็รู้แล้วใช่ไหมว่าใครจะมาช่วยนายทำงาน "
" ละอองมินท์เหรอครับ "
" เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้น้องละอองมินท์มาเริ่มงานเลยก็ได้ ที่เหลือพี่ฝากติดต่อกลับไปแจ้งผลการสมัครงานด้วยนะ" อัลพูดเสร็จก็หมุนตัวกลับไปเก็บข้าวของแบกกระเป๋าหิ้ว
" เดี๋ยวพี่อัล ก่อนไป พี่บอกก่อนพี่จะหายไปอีกกี่เดือน.. "
" รอบนี้ก็คงเหมือนเดิมแหละมั้ง.. ฮ่าๆๆ เอาน่าเจ้าไนท์ ยังไงพี่โทรหาเราเป็นระยะๆอยู่แล้ว รอบนี้ไม่เหงาละ มีเพื่อนมามาอยู่เฝ้าร้านด้วย "
" คราวที่แล้วหายไปสองเดือน คราวนี้คงไม่ใช่ปาไปสามเดือนหรอกใช่ไหม " ไนท์จ้องเขม็ง
" สู้ๆนะ " พูดเสร็จอัลวิ่งออกจากร้านทันทีโดยมีเสียงตะโกนไล่มากจากด้านหลัง
" พี่อัลลลลลลล!!! "
ผมเดินเลียบถนนมาเรื่อยๆ พลางจิ้มมือถือที่ดูตารางงานไปพลางๆ ทุกคนอาจจะสงสัยตกลงผมทำอาชีพอะไรกันแน่ ฮ่าๆ ผมมีอีกอาชีพหนึ่งแต่ใช้กิจการร้านกาแฟบังหน้าไว้เฉยๆ นั้นก็คือ หมอดู! ยังไงล่ะ ทุกคนฟังไม่ผิดหรอก หมอดูนั่นแหละ แต่ไม่ใช่หมอดูกิ๊กก๊อกธรรมดาทั่วไปหรอกนะ แต่เป็นหมอดูระดับเอกซ์คลูซีฟเลยต่างหาก ระดับ 'ท่านเจ้าสำนัก' มาเอง บอกไว้ก่อนว่าถ้าไม่ใช่ลูกค้ากระเป๋าหนักจริงๆท่านเจ้าสำนักจะไม่มาทำนายดวงด้วยตนเองเด็ดขาด จะใช้บริวารทำนายดวงให้แทน
ครืด~ ครืด~
โทรศัพท์สั่นมีข้อความแจ้งเตือนเข้ามา
' ท่านเจ้าสำนักคะ มีลูกค้าวอคอินเข้ามาอยากดูดวงกับท่านค่ะ บอกจะจ่ายไม่อั้น '
โอ๊ะโอ๋ว ดูเหมือนวันนี้ผมจะโชคดีแฮะ อัลยิ้มตาหยีจนเป็นรูปสระอิ แล้วพิมพ์ตกลงก่อนจะกดส่งกลับไปทันที
' ได้ อีกครึ่งชั่วโมงถึง ต้อนรับลูกค้าให้เรียบร้อยนะ '
ไม่นานอัลก็ขับรถมาถึงสถานที่โดยจอดให้ห่างสักห้าร้อยเมตร ก่อนลงจากรถก็เปลี่ยนชุดเป็นสวมผ้าโปร่งสีดำทึบทั้งตัวปิดตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะตัวตนของท่านเจ้าสำนักเป็นความลับห้ามแพร่งพราย เดี๋ยวจะไม่ศักดิ์สิทธิ์เอา โอ๊ะๆลืมๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากหลังรถออกมาสวมใส่ บนหน้ากากฝังเพชรอย่างประณีตสวยงายเม็ดเล็กเม็ดใหญ่วางเรียงกันเป็นเส้นโค้งตามกรอบหน้ากาก แต่ทว่ากลับมีรอยยิ้มฉีกกว้างคลับคล้ายคลับคลาเหมือนรอยยิ้มของตัวตลก ที่ใครก็ตามหากได้โดนหน้ากากใบนี้จ้องคงจะรู้สึกขนลุกไม่น้อยเหมือนกับได้เยาะเย้ยโชคชะตาของคนตรงหน้าอย่างมีความสุข
ตอนนี้เขามายืนอยู่หน้าคฤหาสน์ที่ตั้งตระหง่านตรงหน้า เขาเดินเข้าไปข้างในพลันปรากฎบริวารมากมายนับสิบกำลังโค้งคำนับการมาของเขา ภายในคฤหาสน์ตกแต่งคุมโทนด้วยสีทองสลับสีขาว  อัลเข้ามาก็โบกมือหนึ่งครั้งเป็นการบอกให้แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของใครของมัน บริเวณห้องโถงค่อนข้างคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่เข้ามาใช้บริการทำให้ดูครื้นเครงไม่น้อย ดูจากการแต่งตัวลูกค้าส่วนใหญ่มีฐานะไม่มากก็น้อยส่วนใหญ่น่าจะเป็นนักธุรกิจร้อยละแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าให้อัลเดาคงไม่พ้นมาดูโชคขะตาเกี่ยวกับการเงินการทองไม่ก็ศัตรูคู่อริแน่นอน
สาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งเธอเดินเข้ามาอย่างเรียบร้อย ' แคทลีน ' มือขวาของเขา เธอเป็นคนช่วยเขาจัดการระบบที่นี่ทั้งหมดให้อยู่ในกฎระเบียบของที่นี่ไม่ให้วุ่นวายนั่นเอง
" ท่านเจ้าสำนัก แขกวีไอพีอยู่ด้านบนค่ะ"
อัลเพียงพยักหน้า ตั้งแต่เข้ามาเขาไม่เปล่งเสียงเลยเพียงใช้มือทำท่าเป็นสัญญลักษณ์เท่านั้นอย่างได้กับไม่ได้อะไรทำนองนี้ เหตุผลเพราะเขาต้องการปกปิดตัวตนให้ถึงที่สุดแม้กระทั่งเสียงของเขา แต่อาจจะยกเว้นกรณีพูดคุยกับลูกค้าวีไอพีนะ
เอาล่ะ.. อัลเดินวางท่าอย่างสง่างามค่อยๆเดินขึ้นบันไดมาอย่างช้าๆ เมื่อถึงชั้นสองของคฤหาสน์ก็ผลักประตูบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าแล้วปิดลง พลันหมุนตัวมาปรากฎชายคนหนึ่งสวมสูทสีดำนั่งรอเงียบๆอยู่ในห้อง พอเสียงปิดประตูดังขึ้นเขาเลยเลยหันมา อัลเดินเข้าไปเพียงผงกหัวเป็นการทักทายแล้วเดินไปนั่งตรงข้ามเขา หลังจากนั้นตนจึงเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา
" ในห้องแห่งนี้ท่านสามารถล่วงรู้ความจริงได้บางเรื่อง และบางเรื่องถึงข้ารู้ก็มิอาจตอบได้ แต่อาจจะช่วยท่านได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ได้เพียงแค่สามข้อเท่านั้น" อัลค่อยๆกล่าวอย่างไหลรื่น ถึงกับทำให้คนตรงหน้านั้นทำหน้าเคลิ้มก่อนจะสะดุ้งเมื่อรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามพูดจบลง
"เอ่อ ผมชื่อพลัมครับ.. ขออนุญาตถามท่านเจ้าสำนักถามได้แค่สามข้อเหรอครับ "
"มากกว่าสามข้อ จ่ายเพิ่ม "
"... " ชายตรงหน้าที่ชื่อพลัมหน้ากระตุกเล็กน้อย เหมือนจะได้ยินเสียงลอยมาจากเขาว่าหน้าเลือดยังไงก็ไม่รู้แฮะ
" เอ่อ ถึงคำถามจะผิดเพี้ยนหลุดโลกก็ถามได้ใช่ไหมครับ "
" ได้สิ.. เจ้าจะถามว่าปิกาจูแล้วปกติกินถั่วลั่นเตารึเปล่า ก็ย่อมได้.. "
"..."
ว่าไปเคยมีคนยอมจ่ายหนักมาถามคำถามเพี้ยนๆก็มีถมเถไปนะ ฮ่าๆๆๆ มีครั้งหนึ่ง เขาเคยเจอลูกค้าคนหนึ่งเข้ามาทำให้เขาทำนายให้ว่าระหว่างไก่ที่บ้านออกไข่กับหน้าที่การงานของเขาอะไรจะเร็วกว่ากัน แน่นอนว่า ไก่ออกไข่..
พลัมกระแอ่มทีหนึ่ง แล้วทำหน้าจริงจัง ก่อนจะพูดออกมา
" ช่วงนี้ผู้คนหายไปจำนวนมากไม่ทราบว่าเกี่ยวกับภูตผีหรือไม่"
หื้อ?
อัลชะงัก ทำไมฝ่ายที่ตกใจกลับเป็นเขาแทนไปซะได้ เขากระแอ่มทีหนึ่งก่อนจะแบบมือยื่นออกไป
" ส่งมือเจ้ามา ข้าจะเริ่มทำนาย"
" คะ ครับ "
พลัมยื่นมือออกมาแล้ววางบนมือเขา อัลหลับตาลงตั้งจิตให้สงบ เสี้ยววินาทีนั้นภายใต้หน้ากาก ดวงตาสีดำขลับลืมขึ้นพร้อมกับดวงตาที่พลันประกายแสงสีทอง ' เนตรอรุณ ' เมื่อเนตรนี้ถูกปลุก จะไม่มีอะไรสามารถปกปิดเขาได้แม้แต่ความคิดรวมถึงบางอย่างด้วยเช่นกัน
ออร่าบางอย่างแลดูคล้ายกลุ่มหมอกควันสีเทาแผ่ออกมาจากตัวของชายคนนี้อย่างเบาบาง ดูไปดูมาก็เหมือนว่าชายคนนี้อาจจะแวะไปเกี่ยวข้องกับโลกด้านล่างมาไม่ผิดแน่ ตอนนี้เหมือนจะได้ยินเสียงในใจของชายตรงหน้าดังออกมาถึงปากเขาจะไม่ได้ขยับก็ตาม
' ให้ตายเถอะ เพราะไอ้เวรนั่นแท้ๆ ทำให้เรื่องบานปลายจนได้ '
เหมือนจะมีบุคคลที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องสินะ ดูท่าทางจะทำให้พลัมดูโมโหสุดๆ ถึงหน้าเขาจะไม่แสดงอะไรออกมาก็เถอะ
" คำตอบที่เจ้าถามข้อแรก คือ มีความเป็นไปได้"
พอได้ยินคำตอบนั้นพลัมก็ดูไม่ตกใจเหมือนพอจะเดาๆได้อยู่แล้ว หากเพียงอยากได้ยินคำยืนยันจากปากของเขาก็เท่านั้น แต่อัลกลับแปลกใจอยู่หนึ่งอย่างคือปฏิกิริยาแบบนี้นั้นโดยทั่วไปถ้ารับรู้ว่าตัวเองมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่มองไม่เห็น คงตกใจรีบวิ่งแจ้นไปหาหมอผีแล้ว
" คำถามข้อสอง "
พลัมขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามอีกรอบ ด้วยใบหน้าตึงเครียด
" หลังจากนี้ผมจะจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นเองได้ทั้งหมดหรือไม่"
อัลย่นคิ้ว.. เนตรอรุณมันทำนายอนาคตได้ที่ไหนล่ะ... ปกติที่ผ่านมามันเกิดจากเขาใช้พลังอ่านความคิดในใจฝ่ายตรงข้ามแล้วเดาว่ามันควรจะแก้ไขไปในทิศทางไหนมากกว่า มาถามเรื่องที่เกินมือเขา อย่างเรื่องภูติผี โลกข้างล่างซะงั้น ส่วนตัวไม่อยากยุ่งเท่าไหร่ เพราะตัวเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปเกี่ยวข้องอีกถึงจะถูก
" แน่นอน"
พอได้ยินอย่างงั้นตอนแรกที่มีสีหน้าที่ตรึงเครียดก็ผ่อนคลายลงเยอะพอสมควร เห็นอย่างนั้นทำให้อัลรู้สึก.. อยากรู้เป็นอย่างมากว่าคนตรงหน้าไปทำอะไรมา สีหน้ามู่ตู้ของอัลปรากฎอยู่ภายใต้หน้ากาก ก่อนจะสงบสติแล้วถามคำถามถัดไป
" คำถามข้อสุดท้าย"
" อืม.. ผมคงถามแค่สองข้อแหละครับ ผมอยากรู้เท่านี้ ไม่ต้องกังวลนะครับท่านเจ้าสำนักผมจ่ายเต็มจำนวนให้แน่นอน"
" ...." อืม กำไรแท้ อัลพยักหน้า
ชายตรงหน้าที่ชื่อพลัมก็ลุกขึ้นทำความเคารพเขาแล้วเดินออกไป
ปล่อยให้ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เขาหรี่ตาลง พอได้ยินว่าเป็นโลกข้างล่าง หัวใจกลับกระตุกวูบ นัยน์ตาสีทองพลันปรากฎความเศร้าหมองอยู่ภายใต้หน้ากากที่ฉีกยิ้มอย่างกับว่ามันกำลังหัวเราะให้กับตัวเขาไม่ใช่ใครคนอื่น


ในวันที่อากาศสดใสแบบนี้ ชั่งเหมาะแก่การเรียนคณิตศาสตร์สบาย ๆ ของนักเรียนหัวกะทิห้อง 1 ซะจริง
อืม.. ดูเหมือนทุกคนในห้องจะตั้งใจกันมาก ๆ เลยนะ ทุกคนดูตั้งใจกันมาก..
มากซะจนบางคนถึงขั้นไม่ทันได้สังเกตุเห็นถึงวงเวทย์ใต้เท้าเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นทุกคนก็ต่างชะงัก เมื่อมีเสียงเท้าหนักอึ้งที่ดูเหมือนกับว่ามีเรื่องเร่งมาก ๆ จะบอก
ปึ้ง-!
เสียงเปิดประตูที่ดังสนั่นไปทั่วห้อง ทำให้ทุกคนมองไปยังที่มาของเสียง ชายที่ดูท่าจะเป็นครูอีกคนตะโกนสุดเสียง ถึงแม้จะยังหอบก็ตาม
" นักเรียน! รีบไปกันได้แล้ว เราจะอพยพกัน เร็ว ๆ เลย! "
คำพูดของครูคนนั้นทำเอาทุกคนงง และจับต้นชนปลายไม่ถูก ทุกคนต่างก็สงสัยว่าทำไมถึงต้องอพยพ บางคนก็หันไปถามเพื่อนว่าเกิดอะไรขึ้น บางคนก็ส่งสายตาไปที่ครูผู้มาใหม่ให้อธิบายเพิ่มเติม
แต่ในขณะเดียวกัน วงเวทย์ที่ปรากฎอยู่นานก็ได้ทำหน้าที่ของมัน แสงสว่างของวงเวทย์ค่อย ๆ เข้าครอบเป้าหมายที่ยืนอยู๋บนวงเวทย์ เริ่มจากเท้าไปสุดที่หัว และหายไปพร้อมกับแสงสว่างที่ทำให้คนทั้งห้องที่เหลืออยู่แสบตา
เหตุหารณ์แปลกประหลาดนั้นทำให้คนทั้งห้องต่างนิ่งงันไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะแตกตื่น แต่ก็ได้ไม่นานเพราะมีทหารจำนวนหนึ่งเข้ามาควบคุมสถานะการณ์ แล้วพาเด็กทุกคนไปยังศูนย์อพยพทั้งหมด
พวกเขาเป็นห้องสุดท้ายแล้วที่ยังอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ เท่ากับว่าในนี้ไม่มีมนุษย์อยู่ซักคน แต่ว่า..มีเด็กอยู่กลุ่มหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นเด็กที่โดดเรียนยังคงอยู่ในโรงเรียนนี้
" เค้ก ข้างนอกเป็นไงบ้าง "
" ไม่มีคนอยู่เลย "
" ทุกคนหายไปไหนกันหมดนะ มีอะไรเกิดขึ้นข้างนอกรึเปล่า.. "
สถานการณ์ในห้องเก็บเสียงนี้ค่อนข้างตึงเครียดเนื่องจากพวกเขาโดดเรียน และไม่รู็ว่าข้างนอกนันเกิดอะไรขึ้น แถมเพื่อนของพวกเข้ายังหายไปคนหนึ่งอีกต่างหาก
" แล้วเจอหลิวบ้างมั้ย? "
เค้กส่ายหน้าทันควันแทนการตอบ ทุกคนนิ่งเงียบกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะมีเสียงบางอย่างชนประตูเข้าอย่างจัง ทำให้ทุกคนเกิดตกใจขึ้นมา ต่างตนต่างคว้าเครื่องดนตรีที่อยู่ใกล้ตัวขึ้นมาตั้งท่าเตรียมโจมตี
แอ๊ด- ปึ๊ง-!
ไม่นานประตูก็เปิดออกเกิดเสียงดังขึ้น และมีบางอย่างรูปร่างคล้ายคนร่วงลงกับพื้น เป็นภาพที่สยองพอควรถึงแม้จะครึ่งตัวก็ตาม ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้อง ไม่สิ เดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง แล้วชะโงกหัวออกมา พร้อมกับอ้าปาก
" นี่ เค้าคิดว่าข้างนอกมีบางอย่างแปลก ๆ นะ "
" หลิว! ไปไหนมาอ่ะ แล้ว..นั่นอะไร.. "
" ออกมาสิเดี๋ยวก็รู้เองแหละ "
ทุกคนลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจเดินตามเพื่อนอีกคนของพวกเขาออกไปข้างนอก โดยที่ยังคงระแวงศพเน่าเปื่อยที่กองขวางอยู่ตรงทางออกของห้อง
ฉันเดินนำทุกคนไปทางโรงอาหารที่อยู่ทางขวาของห้องเก็บเสียง พวกเราเดินไปกันเงียบ ๆ ถึงแม้มันจะเงียบอยู่แล้วก็ตาม รอบข้างไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิต ดูเหมือนว่าทุกคนจะหายไป หรือไม่ก็ออกไปไหนซักที่กันหมดแล้วโดยที่ไม่มีการประกาศ
ไม่นานก็เดินเลาะจนมาถึงทางเข้าหน้าโรงเรียนระหว่างทางเราทั้ง 7 คนเดินมาโดยสอดส่องทั่วทั้งโรงเรียนจนแน่ใจว่าไม่มีคน และพวกเราก็โชคดีที่ไม่ได้เจอศพเน่าเปื่อยเหมือนเมื่อกี้นี้อีก
จนมาถึงจุดหมาย ฉันยืนนิ่งปล่อยให้ภาพเบื้องหน้าบรรยายให้พวกเขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
เมืองทั้งเมืองกลายเป็นเมืองของผีดิบไร้วิญญาณ ไม่มีแม้แต่คนปกติ ภาพเบื้องหน้ามีแต่ความโกลาหล
พวกเราทุกคนตัดสินใจถอยไปตั้งหลักที่โรงอาหาร
" มันเกิดเ-ี่ยไรขึ้นวะ!? "
" เราต้องออกไปจากที่นี้จริง ๆ เหรอ "
" ... "
ทุกคนต่างก็ขวัญผวา เนื่องจากว่าพวกเขาเป็นเพียงแค่เด็กมัธยมต้นเพียงเท่านั้น จะเอาอะไรไปสู้กับผีดิบไร้วิญญาณกัน
ติ๊ง-!
ในตอนที่ทุกคนต่างจิตตกอยู่นั้น หน้าจอสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ หน้าจอสีฟ้านั่นมีลักษณะคล้ายภาพโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศพร้อมเสียงที่ดังอยู่ในหัวของแต่ละคน
ทุกคนจ้องหน้าจอนั้นนิ่ง และอ่านข้อความบนนั้น
แถบด้านบนมีเขียนเอาไว้ว่า ' สเตตัส '
[สเตตัส
ชื่อ : เพชร
อายุ : 16
เพศ : ชาย
สกิล : ดาบศักดิ์สิทธิ์แห่งแสง
ฉายา : ผู้กล้าจากต่างโลก ผู้ย้อนกลับ]
เพชร 1 ในชายทั้ง 4 คนในกลุ่ม มองดูสเตตัสตัวเองอย่างคุ้นเคย ก็เพราะว่าเขาเคยใช้มาก่อนด้วยล่ะมั้ง ถึงได้ดูคุ้นเคย แต่จะว่าไป..
[สเตตั-]
ในจังหวะที่เขากำลังจะมองไปที่ ไอซ์ เพื่อนสนิทของเขา ก็มีการแจ้งเตือนเป็นภาพโฮโลแกรมสีแดงที่ดูแล้วไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ขึ้นมาแทนที่
[Uni. 1 Apocalypse
ภารกิจหลัก : ขอให้ผู้เหลือรอดทั้ง 5 เปอร์เซ็นต์ ของแต่ละประเทศมีชีวิตรอดต่อไป และกอบกู้โลกนี้ให้จงได้
เงื่อนไข : ต้องฆ่าล้างซอมบี้ทั้งหมดบนโลกนี้ให้ได้ โลกจึงจะกลับมาเป็นปกติดังเดิม]
" จะบ้ารึไง ฆ่ามันทั้งหมดเนี่ยนะ!? "
" ไม่จริง.. "
" ใครมันเป็นคนคิดวะ!? "
....
ความเงียบเข้าครอบงำ ทุกคนต่างจ้องหน้ากัน และกันโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ในตอนนั้นมีบุคคลหนึ่งลุกขึ้นยืน และเดินไปยังสหกรณ์ เก็บรวบรวมเสบียงทั้งหมดที่หาได้ ไม่นานคนที่เหลือก็ทำตามกัน ทั้งหมดตัดสินใจจะออกไปจากโรงเรียนนี้ พวกเขาเดินไปที่ด้านหน้าโรงเรียนที่ ๆ พวกเขาเห็นซอมบี้พวกนั้นเดินเพ่นพ่านไปมา
พวกเขาแต่ละคนมีอาวุธคู่กายอย่าง ริคอร์เดอร์ ไม้ตีกลอง และพวกไม้พอง ไม้ง้ามต่าง ๆ ติดตัว
" พร้อมกันรึยัง? "
อิงค์กระซิบถามทุก ๆ คน เพราะไม่อยากให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้น ทุกคนพยัคหน้าตอบอย่างเข้าใจ เป็นสัญญาณว่า ' พร้อมแล้ว ' ก่อนที่ทุก ๆ คนจะค่อย ๆ เดินออกจากโรงเรียน แต่เมื่อทุกคนเดินออกไปเพียงก้าวเดียวเท่านั้นก็มีหน้าจอเด้งขึ้นมา
[เควส
กำจัดซอมบี้ x 20
รางวัล
รับตั๋วสุ่มสกิล x 1]
เป็นหน้าจอสีส้มเด้งขึ้นมาด้านหน้าของทุกคน ในตอนที่ทุกคนกำลังตกใจกับหน้าจออยู่นั้น จู่ ๆ ซอมบี้ก็หันมาสนใจทั้ง 7 คน
" เฮ้ย ระวัง! "
"!!! "
เป็นชม ชายร่างสูงผิวสีที่ไหวตัวทัน ใช้มือข้างหนึ่งดึงเอ็มชายร่างเล็กออกจากเงื้อมมือของซอมบี้ตัวนั้นอย่างรวดเร็ว พร้อมใช้ไม้พองหวดเข้าที่หัวของซอมบี้ตัวนั้นอย่างแรง ทำให้ซอมบี้ตัวนั้นลงไปกองกับพื้น
หลังจากที่ชมเปิด ทุกคนก็พร้อมใจกันตาม เครื่องดนตรีหลากชนิดต่างกลายเป็นอาวุธทุบตีซอมบี้ทั้งหมด
อ่า..ยกเว้นฉันไว้คนหนึ่งนะ บอกตามตรง 20 ตัวถือว่าง่ายมาก แค่คิดซอมบี้พวกนั้นก็หายไปแล้วสำหรับฉัน
ฉันน่ะ ไม่มีหน้าต่างสถานะหรอก แต่ฉันมีอย่างอื่น
ไม่นานทุกคนก็กำจัดซอมบี้ตรงนั้นจนหมด ทุกคนดูเหนื่อยกันมาก เสียงหอบหายใจดังไปทั่วทุกทิศในกลุ่ม
แน่นอนว่ายกเว้นฉัน
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังพักหายใจอยู่นั้น ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
ดิ๊ง! ดิ๊ง! ดิ๊ง!
[ขอแสดงความยินดี!
เควส
กำจัดซอมบี้ x 20 (สำเร็จ)
รางวัล
รับตั๋วสุ่มสกิล x 1]
หน้าจอสีส้มปรากฏขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความยินดีที่ทำภารกิจสำเร็จ และทุกคนก็ได้รับรางวัลไม่นานหลังจากที่หน้าจอนั้นหายไป
แต่ทุกคนตัดสินใจที่จะยังไม่ใช้มัน และเดินกลับไปตั้งหลักด้านในโรงเรียนอีกครั้ง ทุกคนสภาพค่อนข้างแย่เลยทีเดียว
" โอ้ย.. เมื่อยไปหมด แถมกลิ่นนี่อีก "
" น่าขยะแขยงสุด ๆ "
ทุกคนตัดสินใจนอนพักกันที่ห้องปฐมพยาบาล และวันรุ่งขึ้นทุกคนก็เริ่มออกเดินทาง แต่ว่าก่อนออกไปพวกเขาสำรวจด้วยสายตาว่ามีซอมบี้หลงเหลืออยู่มั้ย แต่ดูเหมือนว่าเมื่อวานพวกเขาจะจัดการกันไปหมดแล้ว
เมื่อแน่ใจแล้วว่าปลอดภัย ทุก ๆ คนก็เดินออกไปยืนด้านหน้ารั้วโรงเรียน และหยิบตั๋วสุ่มสกิลของแต่ละคนออกมา
ยกเว้นฉัน เพราะจริง ๆ แล้วฉันน่ะ ไม่ได้มีเควสหรือหน้าจอสเตตัสแบบพวกเขา แต่ฉันก็บอกไปว่าฉันสงสัยถึงวิธีใช้ก็เลยลองใช้ดู และมันก็ได้ผล
' ..ทำแบบนั้น แล้วก็จะมีแสงขึ้นมา พรุ่งนี้ลองใช้ดูนะ '
และฉันยังบอกอีกว่าจะบอกสกิลที่ได้พร้อมกับทุกคนในวันพรุ่งนี้ แล้วหลับไป เลยรอดมาได้
ในตอนที่ทุกคนหยิบตั๋วขึ้นมาครบแล้ว ทั้งหมดก็ใช้ตัวพร้อมกัน โดยทำตามวิธีที่หลิวบอก
" เปิดใช้งานวงล้อสุ่มสกิล! "
เมื่อพูดจบ ทั้งหมดก็ฉีกตั๋ว กระดาษนั้นค่อย ๆ สลายไป แล้วค่อย ๆ กลายเป็นลูกบอลแสงขนาดกลางที่เปลี่ยนสีไปเรื่อย ๆ จนหยุดเปลี่ยนสี แล้วลอยไปในอกของแต่ละคน
' มันเป็นภาพที่ค่อนข้างอัศจรรย์เลยทีเดียว '
ฉันคิดระหว่างมองแสงสว่างที่สวยงามเหล่านั้น


มีเรื่องน่าประหลาดใจมากมายตั้งแต่แม่ทัพหนุ่มอย่าง 'จ้าวเทียนหลง' ก้าวย่างเข้ามาในงานปักปิ่นของคุณหนูตระกูลซ่ง ตั้งแต่เปิดเผยร่างสัตว์ของคุณหนูที่เป็นแมวขนขาว ได้พบเกอที่ถูกเหล่าคุณชายต่างตระกูลลวนลาม รับรู้ถึงใบหน้าที่แท้จริงของคุณชายสามของตระกูลซ่ง และเรื่องสำคัญที่จำเป็นต้องเอ่ยถึงคือ...
จ้าวเทียนหลงเผลอไปมีสัมพันธ์กับเกอหนุ่มนามว่า 'อี้หนิง'
ในคราแรกจ้าวเทียนหลงคิดที่จะกลับไปหลังจากเสร็จสิ้นพิธีปักปิ่น แต่กลับถูกสหายร่วมรบรั้งให้อยู่ต่อ แน่นอนว่าบุรุษย่อมต้องคู่กับสุรา ตระกูลซ่งยกใจใหญ่ ยกเหล้าชั้นดีให้แขกได้ลิ้มรส จ้าวเทียนหลงถูกทั้งคุณหนูคุณชายเข้าหา แต่นอกจากจะเมินเฉยแล้ว ก็เอาแต่มองคุณชายสามซ่งด้วยสายตาพินิจพิจารณา
ก่อนหน้านี้ตนได้ช่วยเกอคนหนึ่งจากเหล่าคุณชาย และได้รู้มาว่าเป็นคุณชายสามที่แนะนำให้คุณชายพวกนั้นเข้าหาเกอที่เป็นเด็กรับใช้คนนั้น และใช้เป็นเครื่องสนองตัณหา หลังจากนั้นจึงคิดจะส่งตัวเกอคนนั้นไปยังหอคณิกาชาย
แม้จะไม่รู้ว่ามีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่พอได้เห็นใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาหลังจากรับรู้ความจริงของเกอน้อย จ้าวเทียนหลงก็รู้สึกสงสารจับใจ เกอคนนั้นไม่ได้ร้องไห้โวยวาย เพียงแต่นั่งกอดเข่า และร้องไห้อยู่เงียบๆ ไร้เสียงสะอื้น มีเพียงร่างกายที่สั่นเทาก็เท่านั้น
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ได้เจอ จ้าวเทียนหลงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์มากนัก จึงได้ขอผละตัวออกไป
จ้าวเทียนหลงไม่ชอบใจตัวเองตอนนี้สักเท่าไหร่ ในหัวมีแต่ใบหน้ายามร้องไห้ของเกอน้อยคนนั้น สลัดออกไปเท่าไหร่มันก็ไม่ออกไปจากหัว มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่หยุดอยู่ตรงที่เดิมที่ได้เกอคนนั้น
สระน้ำที่ถูกทิ้งร้างอยู่ท้ายจวนตระกูลซ่ง บัดดี้กลับมีร่างกายเปลือยเปล่าของคนผู้หนึ่งแช่อยู่ในนั้น ผมสีดำขลับลอยอยู่เหนือน้ำ ร่างกายขาวผ่องเป็นประกายยามกระทบกับแสงจันทร์ เมื่ออีกฝ่ายผินหน้าหันกลับมามองก็ทำให้เห็นปานแดงรูปดอกมู่ตาน[1] กลางหน้าผาก ดวงตาคละสีทั้งสองข้าง และใบหน้าที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้จ้าวเทียนหลงจำอีกฝ่ายได้ทันที
เป็นเกอคนนั้น เกอที่ช่วยเอาไว้...
กลิ่นหอมหวานของดอกโบตั๋นดึงดูดให้เข้าไปใกล้อีกฝ่าย จ้างเทียนหลงเห็นเกอคนนั้นรีบเร่งขึ้นมาจากน้ำ และสวมเสื้อผ้าเก่าๆ อย่างเร่งรีบ
"เจ้าชื่ออะไร?"
"ข ข้าชื่อ 'อี้หนิง' เป็นข้ารับใช้ของที่นี่ ข้าขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าเอาไว้ก่อนหน้านี้ ทั้งชีวิตข้าไม่อาจตอบแทนท่านได้" อี้หนิงมอบรอยยิ้มจางๆ ให้จ้าวเทียนหลง แม้จะตกใจอยู่ไม่น้อยที่อีกฝ่ายหาทางมาที่นี่ได้ แต่ตนเองไม่มีสิทธิ์ห้ามปรามไม่ให้คนอื่นมาที่สระแห่งนี้
"อืม ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แล้ว..."
"มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ขอรับ?"
"ข้าอยากรู้"
"ถามข้ามาได้เลยขอรับ"
"กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นมาจากเจ้าใช่หรือไม่?"
อี้หนิงนิ่งค้างไปชั่วครู่ แล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว โดยปกติแล้วกลิ่นหอมประจำตัวของเกอจะไม่ส่งกลิ่นแรงมากนัก หากไม่เข้าใกล้แล้วตั้งใจสูดกลิ่นก็แทบจะไม่มีทางได้กลิ่นหอมของดอกไม้ แต่หากแม่ทัพจ้าวที่อยู่ห่างไปหลายก้าวได้กลิ่นมันก็ไม่ใช่เรื่องดี
"มัน มันไม่ควรเป็นช่วงนี้" อี้หนิงก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ แต่ทางจ้าวเทียนหลงเองก็เร่งเท้าขยับเข้าใกล้
"เจ้าเป็นสัด?"
"ม ไม่ ข้าไม่มีอาการ"
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่กลิ่นหอมรุนแรงจากร่างกายของอีกฝ่ายกลับยิ่งดึงดูดให้เข้าใกล้ เกอร่างเล็กหอบหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะมองบุรุษตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
กลิ่นที่รู้สึกคุ้นเคยทำให้อี้หนิงยอมหยุดนิ่ง ความรู้สึกอบอุ่นเข้าห้อมล้อมกาย แต่ก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย มันเป็นเรื่องประหลาดที่ไม่มีผู้ใดเคยพบเคยเจอ เพราะอี้หนิงรับรู้ได้ว่ามันคือกลิ่นของอีกฝ่าย กลิ่นของสายฝน และไอน้ำในยามเช้า กลิ่นที่คอยปลอบประโลมในช่วงเวลาที่รู้สึกเศร้า แต่มันคือสิ่งที่บุรุษไม่ควรมี บุรุษเช่นจ้าวเทียนหลงไม่ควรที่จะมีกลิ่นประจำกาย
"เจ้า..."
สติของอี้หนิงเริ่มหายไปหลังจากอีกฝ่ายคว้าข้อมือตัวเองเอาไว้ ร่างกายอ่อนยวบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความร้อนรุ่มในกายเพิ่มมากขึ้นราวกับกำลังเป็นสัด กลิ่นหอมเย้ายวนถูกปล่อยออกมาเพื่อมอมเมาจ้าวเทียนหลง
ร่างสองร่างพุ่งเข้าหากันอย่างหยุดไม่อยู่ จ้าวเทียนหลงอุ้มเกอตัวน้อยเข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กใกล้สระน้ำอย่างเร่งรีบ
อากาศอบอุ่นช่วงต้นของวสันต์เทียบไม่ได้กับความร้อนแรงในกระท่อมหลังน้อย เสียงครางอื้ออึงลอยออกมาตามสายลม พื้นที่ร้างหลังจวนตระกูลซ่งได้กลายเป็นสถานที่พลอดรักของหนึ่งบุรุษ และหนึ่งเกอ หนึ่งคู่ที่สวรรค์ลิขิตให้ด้ายแดงเชื่อมต่อกันตราบจนนิรันดร์
--------------------
[1] ดอกมู่ตาน,มู่ตานฮวา= ดอกโบตั๋น
--------------------
ดำเนินเรื่องในยุคจีนโบราณ
ในเรื่องจะแบ่งออหเป็น3เพศ
1.บุรุษ
2.สตรี
3.เกอ (ผู้ชายท้องได้)
ตอนเกิดเกอจะมีร่างกายเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป แต่จะมีปานแดงรูปดอกไม้ที่หน้าผาก และในทุกๆ 3เดือน เกอจะมีช่วง 'ติดสัด' ร่างกายจะร้อนรุ่ม ความปราถนาในกายจะเพิ่มมากขึ้น หากแต่งงานแล้วจะให้คู่ครองช่วย แต่หากยังไม่ได้แต่งงาน เกอส่วนใหญ่จะขังตัวเองไว้ในเรือน หรือใช้แท่งหยกช่วยบรรเทาอาการ


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ด้านหลังของชายร่างสูงสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงยีนสีดำกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าห้องน้ำ ก่อนที่สายจะเงียบไป
'เอ้ยกลางเมืองขนาดนี้ไม่มีคลื่น?'
 ว่าแล้วก็จับมือถือชูหันซ้ายหันขวาหาสัญญาณที่ขาดหาย แต่ดูท่ามันจะไม่ง่ายแล้ว เมื่อชายร่างเล็กผู้สูงเพียง168กำลังเดินออกจากห้องน้ำ ดันเห็นภาพผู้ชายร่างสูงแบบลางๆ เพราะเขาดันลืมแว่นไว้ในรถ แต่จะกลับเข้าไปเอาตอนนี้ ไอ้โรคจิตตรงหน้าคงได้หนีไปแน่ๆ ดีนะที่เขาแวะมาซื้อกาแฟ แล้วแวะเข้าห้องน้ำก่อน เมื่อสายตาพอมองเห็นอยู่บ้างว่าอีกฝ่ายกำลังใช้โทรศัพท์มือถือ แอบถ่ายรูปอยู่ฝั่งห้องน้ำหญิงเขาพุ่งตัวรีบเดินเร็ว มือที่ไวกว่าคำพูดทุบเข้าให้กลางหัวเจ้าโจรโรคจิต
"จับได้แล้วไอ้โรคจิต วันนี้แกตายแน่!"
"อ้ากกกกก!! โอ้ยๆ ทำบ้าอะไรเนี่ย?"
"แกนั้นแหละทำบ้าอะไรไอ้โรคจิต วันนี้ฉันจะไม่ปล่อยคนอย่างพวกแกไปแน่ๆ รอก่อนนะขอโทรหาตำรวจก่อน"
"หะ? เดี๋ยวๆคุณจะบ้าเหรอ" ชายร่างสูงสลัดตัวหลุดเตรียมจะวิ่งหนีทว่า
หมับ!! มีบางอย่างดึงกระชากเอาคอเสื้อเขาอย่างแรง จนร่างเซคิ้วขมวดควันออกหูนี่มันเรื่องบ้าอะไรว่ะ!!
"หยุดๆแกจะหนีไปไหน"
"ปล่อยฉันนะฉันไม่ใช่โรคจิต"
"เห็นคาตายังกล้าพูด แถมยังหน้าห้องน้ำหญิง"
"จะบ้าเหรอ?"
"แกสิบ้าไอ้โรคจิต โอ๊ะคุณตำรวจมาตรวจพอดี คุณตำรวจทางนี้ครับช่วยมาจับโรคจิตทีครับ คราวนี้นายตายแน่"
"โอ้ยปล่อยมือออกจากคอเสื้อฉันนะ"
"ขอโทษนะครับเกิดอะไรขึ้น?"
"จับมันเลยครับคุณตำรวจ ไอ้หมอนี้มันแอบถ่ายรูปในห้องน้ำหญิง"
"หะ?/หะ?"
 ตำรวจสายตรวจสองคนถึงกับมองหน้ากัน และมองไปยังรอบๆพร้อมกับหันมามองผู้ชายตัวเล็กที่แจ้งข้อหาเมื่อครู่ ก่อนมองไปยังคนที่เป็นไอ้โรคจิต ร่างสูงมองร่างผู้ชายตัวเล็กกว่าตรงหน้าอย่างหัวเสีย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะกำลังแสดงสีหน้าเย้ยยันเขา ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าเต็มปลอดหันไปหาคุณตำรวจสองคน
"ผมไม่ใช่คนโรคจิตนะครับ ดูหน้าผมสิเหมือนโรคจิตเหรอ?" ตำรวจสองคนถึงกับพูดออกมาอย่างพร้อมเพียง
"ไม่ครับ/ไม่ครับ"
"เอ่อคุณผู้ชายอีกคนครับ เกรงว่าจะเป็นการเข้าใจผิดกันมากกว่านะครับ คุณผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ไม่ได้เป็นโรคจิตหรอกครับ"
"นั้นนะสิครับแค่เขาดีดนิ้ว สาวๆคงวิ่งมาหาแล้วมั้งครับ ว่าแต่คุณผู้ชายคนหล่อครับบอกวิธีทำยังไงให้หล่อแบบนี้บ้างสิครับ-"
"โอ้ยคุณตำรวจถึงผมจะสายตาสั้น แต่ผมก็มองเห็นว่าอะไรเป็นอะไรนะคับ ไอ้โรคจิตอยู่ตรงหน้าพวกคุณควรจับสิ"
"เดี๋ยวๆสายตาสั้น? .... อ้อ??? อย่างนี่นี้เองแล้วที่ว่ารู้ว่าอะไรเป็นอะไร แล้วรู้ไหมว่าฝั่งนี้คือห้องน้ำชายหรือหญิง?"
" นี่นายคิดว่าฉันตาบอดหรือไง ก็บอกว่าฉันแค่สายตาสั้น แต่ก็รู้ว่านี้มันห้องน้ำหญิงดูป้ายสิ" พูดพรางชี้ไปที่ป้ายด้วยสีหน้ามั่นใจทว่า
"เอ่อคุณครับนี้มันห้องน้ำชายครับ" นายตำรวจทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน แล้วทีนี้คนที่แสดงสีหน้าเย้ยยันสลับไปเป็นฝ่ายชายตัวสูงแทน ที่ตอนนี้กอดอกสีหน้าเอาเรื่อง
"อย่ามาล้อเล่นสิคุณตำรวจ ผมเข้าห้องน้ำชายเพิ่งออกมาคือฝั่งตรงข้าม คุณจะมาเห็นไอ้โรคจิตหน้าหล่อ แล้วจะมาปล่อยผ่านแบบนี้แล้วบ้านเมืองจะมีกฎหมายไว้ทำไมละครับ?"
"เขาพูดถูกครับคุณตำรวจ กฎหมายมีไว้ใช้กับคนผิดไม่ใช่เอาไว้ใช้ปักปำคนอื่น" ร่างสูงพูดพรางหยิบแว่นตาที่เขาเลิกใช้แล้ว แต่มักพกติดตัวมาด้วยสวมให้กับชายตัวเล็กกว่าตรงหน้า
"เอ้าแล้วแหกตาดู ใครกันแน่ที่มันโรคจิต" ร่างสูงพูดพร้อมกับจับไหล่ร้างเล็กให้หันไปมองที่ป้ายด้านบน ร่างเล็กที่ได้สวมแว่นที่คนที่เขาเรียกว่าโรคจิตสวมให้ และตอนนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกว่าอยากจะเป็นลม
"งั้นคุณช่วยไปโรงพักกับผมด้วยครับ" นายตำรวจหนึ่งคนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน แต่ร่างเล็กนี้คือยิ้มเจื่อนแหละ
"คือ... คือว่ามันเป็นการเข้าใจผิดนะครับคุณตำรวจ คือว่า-"
"เอาเป็นว่าครั้งนี้พวกผมจะคิดซะว่า มาตรวจแล้วไม่ได้พบสิ่งผิดปกติใดๆ"
"แต่ผมสามารถเอาผิด เรื่องทำร้ายร่างกายได้ใช่ไหมครับคุณตำรวจ?"
 รอยยิ้มที่เริ่มจะมีกลับถูกทำลายลงดื้อๆ ร่างเล็กถึงกับอ้าปากหันไปมองเกือบหลุดคำด่าออกไปแล้ว และในตอนนี้ใบหน้าที่เห็นมัวๆกลับชัดเจน นี้สินะที่ตำรวจสอคนบอกว่าหล่อนักหนาแก....
 เสียงจอแจภายในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ของเอกชน คนไข้วันนี้ก็เยอะไปหน่อยไหม หมอแทบจะไม่พอสำหรับคนไข้กันอยู่แล้ว สาวผมบ๊อบในชุดกาวน์สีขาวแบบแขนสั้น โดยที่บนขอบปากกระเป๋าเสื้อที่อกข้างซ้ายปักชื่อพญตามด้วยชื่อของหมอหญิง เธอยกนาฬิกาข้อมือมาดูก็พบว่ามันเลยเวลามาแล้ว10นาที เธอเดินวนไปมาหน้าล็อบบี้กรอกประวัติคนไข้ พรางกัดริมฝีปากตัวเองอย่างกังวล หญิงสาวสวมเสื้อกาวน์แขนสั้นสีขาว ดูอายุมากกว่าถ้าดูจากการแต่งกาย เธอจ้องมองไปยังหมอสาว
'ตายๆแย่แน่ ถ้าฉันยังไม่ขึ้นไปตอนนี้ไม่อยากจะคิดเลย แต่ทำไงละรุ่นพี่หมอยังไม่มาเลย โอ้ยอยากจะบ้าตาย' เธอพึมพำกับตัวเองระหว่างที่เดินวนไปมา โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าใครกำลังยืนมองการกระทำเธออยู่
"หลิน?"
'แล้วถ้าคนไข้คนนั้นประเมินฉันไม่ผ่าน แล้วฉันก็ต้องอดแม้แต่ยังไม่สอบสินะ?'
"หมอหลินค่ะ?"
'พี่หมอทำไมทำแบบนี้ละ แล้วทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยถ้า-'
"หมอหลิน!?"
"เฮือก??? โอ๊ะพี่นิตาเรียกฉันเหรอค่ะ?"
"หึฉันเรียกหมอนานแล้วนะคะ เกิดอะไรขึ้นทำไมมาเดินวนไปมาจนคนไข้จะกลัวคุณแล้วนะคะ?"
"เอ่อคือ- โอ๊ะๆๆๆๆๆพี่หมอๆๆๆๆ ฉันขอตัวก่อนนะพี่นิตาพอดีมีเคสด่วน พี่หมอทางนี้!!" เสียงของหมอหลินหมอใหม่ที่ใครๆก็ต้องยกนิ้วให้เธอเลย
"นี้จะรอดถึงวันนั้นไหมเนี่ย?"
 หัวหน้าพยาบาลชั่วคราวสาวถึงกับส่ายหัว และเมื่อมองเลยไปอีกนิดเธอก็พบกับหมอคนเก่งอย่างหมอรัก พอเห็นแบบนั้นหัวหน้าพยาบาลหญิงก็ถอนหายใจ รีบหยิบแฟ้มประวัติคนไข้ไปตรวจ
 ด้านชายร่างเล็กหลังลงรถ เขาก็เดินหัวเสียเข้าไปในโรงพยาบาลทว่าก็มีเสียงเรียกเขาจากที่ไกลๆ และเสียงนั้นเขาจำมันได้ดี เขารีบหันไปมองอีกฝ่ายก็พบว่าเธอกำลังวิ่งเข้ามาหาเขา สีหน้าร้อนรนนั้นทันทีที่เขาก้าวขาเข้าประตูโรงพยาบาล ข้อมือของเขาก็ถูกจับก่อนจะกระชากลากไปรอขึ้นลิฟต์
"โอ้ยนี้มันอะไรกันเนี้ยยัยหลิน? เป็นหมอไม่ควรวิ่งในโรงพยาบาลนะเสียภาพลักษณ์หมด"
"โอ้ยจะเสียภาพลงภาพลักษณ์ อะไรก็เสียเถอะพี่หมอ แต่ฉันไม่ชอบเสียโคต้าที่จะเป็นหมอหรอก"
 หมอหญิงพูดพรางยื่นเสื้อกาวน์ตัวยาวสีขาวและเครื่องหูฟัง แล้วช่วยรุ่นพี่แต่งตัวขณะพาอีกคนมายืนรอลิฟต์ และเท่าที่มองดูลิฟต์ตอนนี้ยังอยู่ชั้นบนสุดอยู่เลย หมอหลินเริ่มกังวลมากขึ้นเมื่อมองตัวเลขลิฟต์ จนหมอรุ่นพี่อย่างรักต้องจับไหล่อีกคน หันมาตอบคำถามด้วยความสงสัย
"พูดเรื่องอะไร?" หมอชายร่างเล็กผู้อารมณ์เสียแต่เช้า เพราะมัวแต่ไปโรงพักเสียค่าปรับ แต่ไอ้บ้านั้นดันหนีไปไหนแล้วไม่รู้ มาสายยังไม่พอยังมาเจอรุ่นน้องแสนปวดหัวนี้อีก
"วันนี้วันอะไร?" หมอรุ่นน้องถามด้วยสีหน้าจริงจัง เขาจึงตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
"ก็วันจันทร์ไง รู้จ้ารู้ว่าฉันมาสายคนไข้เยอะแล้วยังไง จำเป็นต้องวิ่งแบบนี้ไหม?" ยังไงซะภาพลักษณ์ก็ต้องมาก่อน และเขาไม่เคยมีภาพลักษณ์ที่ไม่ดีเพราะงั้น
"ถ้างั้นคนไข้ห้อง307ที่พี่หมอ มีเวรสลับตรวจแทนผอละคะ?"
"วิ่งสิห๊ะจะยื่นพูดทำไมล่ะยัยหลิน โอ้ยตายๆๆ" พูดพรางวนไปวิ่งขึ้นทางบันไดหนีไฟทิ้งให้หมอหลินหมอรุ่นน้องอ้าปากค้างยืนงงอยู่หน้าลิฟต์
"พี่หมอไม่ขึ้นลิฟต์เหรอ??" หมอหลินชี้ไปที่ลิฟต์กำลังจะลงมา ทว่ารุ่นพี่เจ้าปัญหานั้นดันวิ่งไปแล้วมีแต่เสียงที่ส่งกลับมา
"โอ้ยเวลานี้ใครจะมารอขึ้นลิฟต์ รีบวิ่งขึ้นมาเร็ว"
"โอ้ยจะบ้าตาย พี่หมอรอหลินด้วยยยยยยยยย"
 เสียงวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟดังไล่ไปทุกชั้น และเสียงหอบกับสภาพที่แทบจะดูไม่ได้ของหมอสองพี่น้อง ชั้นสุดท้ายที่ทำเอาลมแทบจับ รักที่ใช้ไหล่พิงผนังหน้าซีดหอบส่วนหลินหมอมือขวานั้น ก็มือกุมเข่าเหงื่ออาบเต็มหลัง
"ไปกันเถอะฮึบ"
 พูดพรางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด รักรีบเดินไปหน้าห้องคนไข้พิเศษ ในขณะที่เขากำลังจะเลื่อนประตูห้อง สายตาที่มองต่ำก็แสดงสีหน้าตกใจเมื่อประตูมันดันเปิดออกก่อน แถมคนที่ยืนตรงหน้ายังสวมเสื้อกาวน์ตัวยาว แค่เห็นท่อนล่างรักก็รีบก้มไหว้
"ขอโทษครับอาจารย์ที่ผมมาสาย พอดีผมเจอได้โรคจิตก็เลยอยู่ช่วยจับไปส่งตำรวจคับอาจารย์" รักผู้ที่ก้มหัวยกมือไหว้หลับตาปี๋หนีความผิด โดยที่ไม่ได้ดูดีๆก่อนว่าคือใคร หมอหลินหมอรุ่นน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับงง
"คุ.... คุณเป็นใครค่ะ?"
'เอ๊ะ?' รักผู้ที่ได้ยินหลินพูดถามขึ้นแบบนั้น ก็รีบเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างเต็มตา ใช่เต็มตาเลยหน้าแบบนี้
เฮือกกกกกกกก
"ไอ้-"


2 ปีผ่านไป เช้าวันเปิดเทอมวันแรกของโรงเรียนสตาเดเฟีย เนื่องด้วยตอนนี้มีเด็กเข้ามาใหม่มากมายหลายคนจึงทำให้วันนี้เด็กๆแต่ละคนดูครึกครื้นเป็นพิเศษรวมถึงมีเด็กหลายคนที่ยังไม่คุยชินกับการเข้ามาอยู่ในโลกเวทมนตร์ทำให้พวกเขาต้องปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่หลายอย่าง
เด็กเหล่านั้นต้องหาเพื่อนใหม่ในโรงเรียนซึ่งมันทำให้เด็กใหม่ที่มาเรียนวันนี้ทุกคนต่างเริ่มต้นทักทายกันอย่างคึกคักและสนุกสนานเป็นอย่างมาก
อนาตาเซียเองที่กำลังเดินไปยังชั้นเรียนก็รู้สึกนึกถึงตัวเองตอนที่มาเรียนที่นี่ใหม่ๆเธอเองก็รู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างจากเด็กๆพวกนี้เลยและในตอนนั้นเธอเองก็ยังต้องเรียนรู้และปรับตัวให้เข้ากับคนอื่นหลายอย่างเลยทีเดียว
"ไม่คิดว่าถ้าหากเราไม่ได้มาเจอที่นี่อนาคตของเราในตอนนี้จะเป็นยังไง แต่อย่างน้อยเราก็โชคดีที่ได้มาอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้" อนาตาเซียคิดในใจและเดินไปห้องเรียนด้วยรอยยิ้มที่เบิกบาน วันนี้นอกจากอนาตาเซียต้องมาเรียนตามตารางแล้วเธอก็ยังมีอย่างอื่นที่ต้องทำซึ่งนั่นก็คือเธอต้องไปทัศนศึกษาที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งตามที่โรงเรียนสตาเดเฟียได้แจ้งกับนักเรียนในชั้นปีของเธอ
บ้านพักเอเดิลพัฟฟี่
"อนาตาเซีย เธอเตรียมของไปทัศนศึกษาที่หมู่บ้านเสร็จรึยัง" ลูเซียที่กำลังจัดกระเป๋าอยู่อย่างขมักเขม้นถามขึ้น
"ใกล้เสร็จแล้วล่ะ" อนาตาเซียตอบ
"เธอว่าที่หมู่บ้านมีอะไรน่าไปศึกษากัน ฉันไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันมีอะไรน่าไปตรงไหน"
"มันก็อาจจะเป็นบรรยากาศที่มีธรรมชาติไง"
"ที่สตาเดเฟียก็มีธรรมชาติเยอะแยะจะตายยังต้องไปดูที่อื่นทำไม"
"มันก็อาจจะแตกต่างกันไง อีกอย่างฉันก็คิดว่ามันดูน่าสนุกออก ที่นั่นอาจจะมีอะไรใหม่ๆให้เราได้เรียนรู้ก็ได้"
"นี่เธอยังไม่เบื่อธรรมชาติอีกหรอ" ลูเซียพูดแกมหัวเราะ
"มันก็แค่ทัศนศึกษานอกสถานที่อีกอย่างหลายคนบอกว่าหมู่บ้านฟาเรนเดียมีสถาปัตยกรรมที่สวยมากไม่เหมือนกับหมู่บ้านทั่วไปบางทีเราอาจจะได้เจออะไรที่น่าสนใจเพิ่มมากขึ้นก็ได้"
"ฉันว่าคงจะสำหรับคนที่ชอบอะไรแบบนั้นมากกว่าเพราะฉันไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนคนอื่นๆเลยสักนิด"
"ก็คงงั้น"
ก๊อกๆๆ เสียงประตูดังขึ้นและหลังจากนั้นหญิงสาวที่เคาะประตูก็เดินเข้ามาด้านในตามปกติเหมือนกับทุกครั้งพร้อมกับทักทายลูเซียและ อนาตาเซีย
"ลูเซีย อนาตาเซีย พวกเธอทำอะไรอยู่" มาเดลินที่เคาะประตูเสร็จแล้วเปิดเข้ามาด้านในห้องและถามขึ้นอย่างรวดเร็ว
"กำลังเก็บกระเป๋า เธอล่ะไม่เก็บหรอ" ลูเซียถามกลับ
"ฉันเก็บเสร็จแล้วว่าจะมาชวนเธอทั้งสองไปห้องโถง"
"ตอนนี้เที่ยงแล้วหรอ" อนาตาเซียถาม
"ใช่ จะไปกันเลยไหมตอนนี้โซอี้กับเทียน่าไปรออยู่ที่ห้องโถงแล้ว"
"ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกันเถอะ" อนาตาเซียตอบแล้วทั้งสามคนก็ไปทานอาหารที่ห้องโถงใหญ่ทันที
ห้องโถงสตาเดเฟีย
"ว้าว...อาหารที่นี่อร่อยไม่เคยเปลี่ยนเลย" อนาตาเซียกล่าวขึ้นขณะที่กำลังกินน่องไก่อย่างเอร็ดอร่อย
"ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน" ลูเซียที่กำลังทานอาหารอยู่เต็มปากพูดขึ้นพร้อมกับตักอาหารที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว
"เธอสองคนทำอย่างกับไม่ได้กินอะไรมาอย่างนั้นแหละ" โซอี้พูดขึ้น
"ใช่ พวกเราอยู่ที่นี่มา 3 ปีแล้วนะทำอย่างกับไม่เคยกินอาหารที่นี่มาก่อน" เทียน่าพูดแกมหัวเราะขณะมองไปที่คนทั้งสองที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
"แหม่อาหารที่นี่มีตั้งเยอะวันๆหนึ่งแทบจะเลือกไม่ได้เลยด้วยว่าจะกินอะไรดีเยอะแยะลายตาไปหมด" ลูเซียตอบ
"ไม่มีใครสบายเท่าโซอี้หรอก" มาเดลินกล่าว
"ทำไมหรอ" อนาตาเซียถามด้วยความสงสัย
"เพราะโซอี้กินได้แค่อย่างเดียว ฮ่าๆๆ" มาเดลินตอบและหัวเราะออกมา
"ใช่ ฉันไม่เคยมีปัญหากับการเลือกอาหารแบบพวกเธอหรอก" โซอี้ตอบ ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอนาตาเซียก็ลุกขึ้นและขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
"ทุกคนฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวกลับมา" อนาตาเซียกล่าวและลุกเดินไปยังห้องน้ำทันที
ห้องน้ำโรงเรียนสตาเดเฟีย
หลังจากทำธุระเสร็จแล้วขณะที่อนาตาเซียกำลังยืนล้างมืออยู่นั้นเธอก็พบกับพวกของโอลิเวียด้วยความบังเอิญ
"อ่าว อนาตาเซียเธอเองหรอ" เสียงโอลิเวียพูดทักทายขึ้นขณะที่กำลังเดินเข้ามาในห้องน้ำและเห็นอนาตาเซียที่กำลังล้างมืออยู่ที่อ่างล้างมือ อนาตาเซียทำเพียงแค่หันไปมองแต่ก็ไม่พูดอะไร
"จะว่าไปแล้วช่วงนี้ไม่ได้เจอเธอเลยนะ เป็นไงจ๊ะช่วงนี้ไปยุ่งเรื่องของใครบ้างล่ะ" ไครีย์ที่เดินมายืนอยู่ข้างโอลิเวียพูดเสริม อนาตาเซียยังไม่สนใจและเตรียมตัวเดินออกไปจากห้องน้ำทันที
"จะรีบไปไหนล่ะ ไม่อยู่คุยกับพวกเราก่อนหรอ" วิกตอเรียกล่าวแล้วเดินมาขวางอนาตาเซียเอาไว้
"ไม่ล่ะฉันไม่มีรสนิยมชอบคุยกับใครในห้องน้ำ" อนาตาเซียตอบ
"นี่" ยังไม่ทันที่โอลิเวียจะได้หาเรื่องต่ออนาตาเซียก็รีบเดินออกไปทันที "ฝากไว้ก่อนเถอะครั้งต่อไปแกเจอดีแน่" โอลิเวียพูดขึ้นด้วยความโมโห
"โอลิเวียเธอว่าพวกเราลองใช้วิธีนี้ดีไหม" ไครีย์เอ่ยขึ้น
"วิธีอะไร" โอลิเวียตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเท่าไหร่
"ก็วางแผนแกล้งมันยังไงล่ะ" ไครีย์พูดต่อ
"แล้วเธอมีแผนอะไร" โอลิเวียถามกลับไปอีกครั้ง
"พรุ่งนี้พวกเราจะต้องเดินทางไปทัศนศึกษา ที่นั่นน่ะมีสุสานอยู่ที่หนึ่งซึ่งมันเป็นสุสานเก่าแก่และมีทางที่ลึกลับซับซ้อนมากพวกเราก็แกล้งส่งจดหมายบอกว่าที่นั่นน่ะเป็นที่อยู่ของลูซิเฟอร์เพื่อหลอกให้อนาตาเซียไปที่นั่นแล้วก็หลงอยู่ในนั้นดูสิว่าคราวนี้มันจะออกมายังไง"
"ความคิดของเธอไม่เลวเลยทีเดียว แต่ทำไมต้องเป็นเรื่องของลูซิเฟอร์ด้วยล่ะ" โอลิเวียถามขึ้นด้วยความสงสัย
"เธอก็รู้ว่าอนาตาเซียสนใจเรื่องนี้แน่นอนว่าถ้าเขียนจดหมายไปแบบนั้นอนาตาเซียต้องรีบออกไปที่สุสานแน่" ไครีย์ตอบ
"ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น" วิกตอเรียพูดเสริม "ดูท่ามันคงจะคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของโลกเวทมนตร์ทำเป็นช่วยคนอื่นไปทั่ว ก็แค่อยากมีชื่อเสียงอยากเรียกร้องความสนใจก็เท่านั้นทำเป็นหัวหมอกุเรื่องลูซิเฟอร์กำลังจะฟื้นคืนชีพไปบอกคนอื่น ใครกันที่โง่เชื่อคนแบบนี้"
"ใช่ ฮึ ดูท่าครั้งนี้พวกเราสนุกแน่ แต่เธอแน่ใจนะว่ามันจะหลงอยู่ในสุสานนั่นจริงๆ" โอลิเวียถามขึ้นเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
"สุสานนั่นมีแต่คนที่เป็นผู้ดูแลเท่านั้นที่รู้ทางเพราะมันเป็นสุสานเก่าแก่มีคนเคยเข้าไปหลงทางอยู่ในนั้นอยู่หลายคนว่ากันว่าผู้ที่หลงทางหายตัวไปจนต้องมีผู้คนใช้เวลา 3 วันตามหากว่าจะเจอ"
"มันน่ากลัวแค่ไหน" โอลิเวียถามต่อ
"ก็ถ้าสำหรับคนอายุเท่าเราก็อาจทำให้ไม่กล้าออกไปไหนคนเดียวอีกเลยหรือไม่ก็กลัวความมืดไปตลอดชีวิต"
"กลัวความมืดหรอ"
"ใช่ ในนั้นจะมีบรรยากาศที่เย็นยะเยือกและน่ากลัวบางคนบอกว่ามันมีภายลวงตา และความน่ากลัวก็มากกว่าที่สุสานธรรมดาหลายเท่า" ไครีย์ตอบ
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีมันจะได้ไม่กล้าออกมาอวดเก่งอีก" โอลิเวียพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างซ่ะใจ
หมู่บ้านฟาเรนเดีย
"เอาล่ะเด็กๆทุกคนตอนนี้พวกเรามาถึงหมู่บ้านเรียบร้อยแล้วทางด้านซ้ายเป็นที่พักของพวกเธอจำได้ใช่ไหมว่าเราจะมาทัศนศึกษาที่นี่ 7 วัน เอาล่ะตอนนี้เอาของไปเก็บให้เรียบร้อยแล้วออกมารวมกลุ่มที่ตรงนี้ได้" หนึ่งในอาจารย์ที่เป็นผู้ดูแลการออกมาทัศนศึกษาครั้งนี้เอ่ยขึ้นหลังจากนั้นเด็กทุกคนก็นำสัมภาระของตนไปเก็บทันที
เมื่อทุกคนนำสัมภาระไปเก็บเรียบร้อยแล้วทุกคนก็มารวมกลุ่มกันตามที่อาจารย์ได้บอกเอาไว้ ขณะนั้นเองไครีย์ก็อาศัยจังหวะที่อนาตาเซียเผลอแอบนำซองจดหมายไปใส่เอาไว้ในกระเป๋าสะพายของอนาตาเซียโดยที่อนาตาเซียเองก็ไม่รู้ตัวเพราะตอนนี้เธอสนใจในการมาทัศนศึกษามากกว่าสิ่งรอบข้าง
การมาทัศนศึกษาครั้งนี้ทำให้ทุกคนต่างสนุกสนานกับที่นี่มากเพราะนอกจากจะมีหลายสิ่งหลายอย่างให้เด็กๆหลายคนได้เรียนรู้แล้วการสร้างหมู่บ้านของที่นี่ก็แตกต่างไม่เหมือนใครโดยหมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในส่วนหนึ่งของเมืองสตาทิสเมื่อมาที่นี่จะรู้สึกเหมือนต้องสมต์สะกด
ที่นี่มีบ้านหลังเก่าๆสไตล์โบราณที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นธรรมชาติ พร้อมทั้งมีรั่วบ้านตั้งเรียงแถวยาวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นอกจากที่นี่จะรายล้อมไปด้วยธรรมชาติ มีต้นไม้ใบหญ้าสีเขียว
บรรยากาศก็ยังร่มรื่นและเงียบสงบ ทำให้ผู้ที่มาเยือนรู้สึกสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเมืองได้อย่างเป็นเอกลักษณ์อีกทั้งยังมีฝูงสัตว์ป่ามากมาย
ที่ยังมีปลาในลำธารที่แหวกว่ายอยู่ในน้ำที่ไหลเย็น การมาที่นี่ทำให้เหมือนกับได้ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายโดยไม่ที่ต้องรีบร้อนหรือแข่งขันกับใคร หลังจากที่ทุกคนจัดแจงทำทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อยแล้วทุกคนก็เข้านอนเพื่อพักผ่อนหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน
กลางดึกคืนนั้นขณะที่เพื่อนๆของอนาตาเซียกำลังพักผ่อนด้วยความเหนื่อยล้าเธอก็ได้นั่งอยู่บนเตียงนอนพร้อมกับเตรียมหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเธอเตรียมตัวที่จะจดสิ่งที่เจอมาวันนี้ลงไปในสมุดตามปกติแต่แล้วในขณะที่เธอกำลังหาสมุดอยู่นั้นเธอก็ได้พบกับจดหมายฉบับหนึ่งในกระเป๋าของเธอ
"นี่จดหมายอะไรเนี่ย" อนาตาเซียพูดขึ้นด้วยความสงสัยเธอหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาและเปิดดูทันทีหลังจากอ่านข้อความด้านในเรียบร้อยแล้วเธอก็ลุกออกมาจากเตียงนอนและเตรียมตัวออกไปด้านนอกทันที
ตอนแรกเธอว่าจะชวนเพื่อนของเธอไปด้วยเพราะเธอเองก็ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่เท่าไหร่ แต่เมื่อเธอมองไปที่เตียงก็พบว่าเพื่อนของเธอได้นอนหลับไปหมดแล้วเธอไม่อยากรบกวนใครและการไปครั้งนี้มันก็ค่อนข้างอันตรายเธอจึงตัดสินใจออกไปคนเดียว อนาตาเซียเดินทางมาจนถึงสุสานที่ห่างไกลจากผู้คนแล้วเธอก็เดินเข้าไปด้านในนั้นทันที
"โอลิเวียมันเข้าไปในสุสานแล้ว" ไครีย์ที่ยืนข้างๆเพื่อนๆของเธอเอ่ยขึ้นตอนนี้ทั้งสามกำลังยืนดูอนาตาเซียที่เดินเข้าไปในสุสานด้วยความสะใจ
"ฮึ ดูท่าครั้งนี้แกจะเสร็จฉันแล้ว" โอลิเวียกล่าว
"แล้วเราจะทำยังไงต่อ" วิกตอเรียถามขึ้น
"เราก็ปล่อยให้มันหลงอยู่ในนี้รอให้ทุกคนรู้ว่ามันหายตัวไปเดี๋ยวก็ออกมาตามหากันเองแต่ว่ากว่าจะออกมาได้มันคงจะกลัวผีจนเป็นบ้าไปแล้วก็ได้" ไครียกล่าว
"เอาล่ะสาวๆพวกเราไปกันเถอะ" โอลิเวียกล่าวและเดินนำทุกคนไปอย่างสบายอารมณ์ ส่วนทางด้านอนาตาเซียก็เดินหลงอยู่ในสุสานจนไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนแล้ว
"ทำไมยิ่งเดินยิ่งหาจุดสิ้นสุดไม่ได้นะ แล้วถ้าที่นี่มีลูซิเฟอร์อยู่พวกนั้นก็น่าจะรู้ตัวแล้วว่ามีผู้บุกรุกทำไมตอนนี้ยังไม่โผล่ออกมาอีก" อนาตาเซียคิดในใจขณะที่เดินอยู่ในสุสานแต่ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งสงสัย
อนาตาเซียเดินมาเรื่อยๆและพบกับก้อนหินรูปร่างประหลาดรูปหนึ่งเธอก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความสงสัยพร้อมกับพูดว่า "ทำไมหินก้อนก้อนนี้ถึงได้มีรูปร่างแปลกๆแบบนี้นะ" แต่มันก็ดูแปลกดี
ขณะนั้นเองอนาตาเซียก็รู้สึกเหมือนกับมีอะไรบางอย่างอยู่ที่ด้านหลังของเธอแต่แล้วเมื่อเธอหันกลับไปเธอก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากลมและหลุมฝังศพ "ดูท่าที่นี่คงจะน่ากลัวกว่าที่เราคิด" อนาตาเซียกล่าว
ตลอดทางเดินอนาตาเซียมีความรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าที่นี่มีอะไรแปลกๆเธอรู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองและตามเธออยู่ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกกลัวมากกว่าเดิมและเริ่มคิดที่จะหาทางออกจากที่นี่
"พวกนั้นต้องไม่ได้อยู่ที่นี่แน่สงสัยการมาครั้งนี้คงจะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆรีบออกไปจากที่นี่ดีกว่า" พูดจบอนาตาเซียก็เริ่มเดินหาทางออกทันทีแต่ไม่ว่าเธอจะเดินไปหางไหนเธอก็ไม่สามารถหาทางออกได้เลยมิหนำซ้ำหมอกควันที่นี่ก็เริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆรวมถึงบรรยากาศที่เย็นยะเยือกก็สงผลให้อนาตาเซียรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที
อนาตาเซียเดินอยู่ในสุสานหลายชั่วโมงแต่ก็ยังหาทางออกไม่ได้เธอจึงนั่งลงที่โขดหินด้วยความเหนื่อยล้าจนเวลาก็ผ่านไปจนถึงตอนเที่ยงคืนอยู่ๆอนาตาเซียก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดิน
"เอ๊ะ ! เสียงใครเดินอยู่ใกล้ๆแถวนี้กันเวลานี้ยังจะมีคนเดินอยู่แถวนี้ด้วยหรอ" อนาตาเซียพูดขึ้นด้วยความสงสัย และลุกขึ้นยืนทันทีเธอพยายามฟังอย่างตั้งใจว่าเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินอยู่ตรงไปที่ไหนเธอเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อยจนพบกับชายคนหนึ่ง ทันทีที่เขาพบกับอนาตาเซียเขาก็พูดขึ้นว่า
"เธอมาทำอะไรที่นี่"
อนาตาเซียค่อยๆเงยหน้ามองขึ้นไปอย่างช้าๆและทันทีที่เธอรู้ว่าเขาเป็นใครเธอก็รู้สึกทั้งโลงใจและแปลกใจที่เห็นเขา
"นายเองหรอ" อนาตาเซียกล่าวพร้อมกับเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขาทันทีเธอพบว่าเสียงฝีเท้าที่เธอได้ยินคือเสียงฝีเท้าของคาเลียตชายหนุ่มแวมไพร์ที่เธอเคยพบที่ห้องสมุดเล็กนั่นเอง "นายมาทำอะไรที่นี่"
"ฉันมากกว่าที่ต้องเป็นคนถามคำถามนี้" คาเลียตตอบ "เอาล่ะรีบออกไปจากที่นี่เถอะ" คาเลียตพูดขึ้นและเดินนำหน้าอนาตาเซียไปทันที
"ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากออกไปนะแต่ฉันเดินมาจนค่อนคืนแล้วยังหาทางออกไม่ได้เลย" อนาตาเซียตอบ
"ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่เอง" คาเลียตตอบแล้วเดินนำเธอไปด้วยความรวดเร็ว
"นายรู้ทางหรอ" อนาตาเซียที่เดินตามหลังคาเลียตมาถามขึ้นด้วยความสงสัย
"เธอเข้ามาในนี้ได้ยังไง" คาเลียตไม่ตอบคำถามของเธอแต่กลับถามเธอกลับมาอย่างไม่ค่อยสนใจในสิ่งที่เธอถามแม้แต่น้อย
"ก็...บังเอิญเดินหลงทางเข้ามาน่ะ ว่าแต่นายเถอะมาได้ยังไงนายยังไม่ตอบฉันเลย"
"ครอบครัวของฉันเป็นคนดูแลสุสานนี่"
"จริงหรอ ถ้าอย่างนั้นถ้ามีอะไรเกิดขึ้นนายก็จะรู้อย่างนั้นหรอ"
"ใช่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นหรือมีผู้บุกรุกนกฮูกที่คอยเฝ้าสุสานจะมาส่งข่าว"
"แล้วนายเจออะไรที่ไม่ปกติรึเปล่า"
"อะไรที่ไม่ปกติน่ะหรอ ตอนนี้ก็ไม่มีนะนอกจากเธอนี่แหละ"
"ฉันหรอ ฉันทำไม"
"ก็คนปกติที่ไหนจะเข้ามาในสุสานนี่กัน"
"ก็ฉันหลงทาง"
"เธอเดินหลงทางตั้งแต่ที่พักมาจนถึงสุสานเลยหรอ ไกลขนาดนี้เนี่ยนะ"
"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันพักของฉันไกลจากที่นี่"
"ฉันเป็นรุ่นพี่ของเธอนะฉันเองก็เคยมาทัศนศึกษาที่นี่เมื่อปีที่แล้วเหมือนกันฉันจะไม่รู้ได้ยังไง"
"แล้วตอนนี้นายมาทำอะไรที่นี่ทำไมไม่อยู่ที่โรงเรียนสตาเดเฟีย"
"ฉันมาทำธุระที่บ้าน"
"บ้าน"
"ใช่ บ้านฉันอยู่ริมผาตรงนั้นน่ะ" คาเลียตตอบแล้วชี้ไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ที่ริมหน้าผาสูงบนหน้าผาที่กว้างใหญ่ คฤหาสน์แห่งนี้เป็นคฤหาสน์เก่าแก่ตั้งอยู่ริมหน้าผาที่ติดกับทะเลสาบมีวิวและทิวทัศน์มากมายรอบๆหน้าผาแห่งนั้น
"ไม่ยักรู้ว่านายอยู่ที่หมู่บ้านนี้"
ทั้งสองเดินออกมาจากสุสานได้อย่างปลอดภัยและคาเลียตก็ตั้งใจว่าจะเดินไปส่งเธอยังสถานที่พักเอง
"เธอว่าที่นี่เป็นยังไง"
"ก็สวยดีไม่เหมือนใครแล้วก็ดูลึกลับนิดหน่อย"
"หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านเก่าแก่และเป็นบ้านเกิดของฉันถ้าเธออยากรู้อะไรก็มาถามฉันได้ฉันอยู่ที่นี่อีกหลายวัน"
"จริงหรอ แล้วนอกจากสถานที่ที่อาจารย์พาไปแล้วมีที่ไหนอีกไหมที่น่าไป"
"มีสิ"
"แล้วถ้าฉันอยากไปฉันจะไปได้ยังไง"
"เดี๋ยวฉันจะเป็นคนอาสาพาเธอไปเองยังไงวันหนึ่งอาจารย์ก็พาไปได้ไม่กี่ที่หรอกเพราะคนมันเยอะ วุ่นวาย เอาเป็นว่าถ้าเธอว่างและอยากออกไปเที่ยวเมื่อไหร่เป่านกหวีดนี่ก็แล้วกัน แล้วฉันจะรีบมาหาเธอทันที" คาเลียตตอบและยื่นนกหวีดให้กับอนาตาเซียทันที
"ตกลง"
"เอาล่ะตอนนี้ใกล้ถึงที่พักของเธอแล้วต่อไปอย่าหลงเข้าไปในสุสานอีกล่ะ"
"รู้แล้วน่า" อนาตาเซียตอบและเดินเข้าไปยังที่พักของตนทันที


ร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบเต็มยศเหม่อมองใบหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกบานใหญ่ เขาละสายตาไปมองรอบห้องเพื่อซึมซับบรรยากาศเก่าๆ ภายในห้อง ความทรงจำในช่วงวัยต่างๆ ไหลย้อนกลับมาดังสายน้ำ ความทรงจำที่เจือปนไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ ก่อนจะตัดสินใจจะลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องแล้วลงไปด้านล่าง
"ไปอยู่ที่โน่นก็ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก" เสียงของหญิงวัยกลางคนกล่าวล่ำลาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ในสายตาของเธอ ร่างโปร่งก็เป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ชอบวิ่งร้องไห้เข้าบ้านเมื่อกลับจากโรงเรียน แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้วจะมีก็แต่ชายหนุ่มที่ใบหน้าสะท้อนถึงความกล้าหาญและรักความยุติธรรม
"ครับ มัมก็ดูแลตัวเองดีๆ อย่าลืมไปตามหมอนัดด้วยนะ" ร่างโปร่งโผเข้ากอดมารดาของตน ซึมซับความอบอุ่น ความรักและความห่วงใย จากหญิงในอ้อมกอดให้นานและมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผลักตัวออกจากอ้อมกอดมารดาอย่างอ้อยอิ่งพลางใช้นิ้วมือเช็ดหยดน้ำตาบนใบหน้าของมารดา ก่อนจะกล่าวล่ำลากับมารดา "ผมไปแล้วนะครับ เดี๋ยวผมจะโทรมาหาบ่อยๆ"
"เดินทางปลอดภัยนะลูก" ร่างบางพยักหน้ารับ ยกมือขึ้นไหว้มารดาแล้วลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถเพื่อตรงไปสนามบิน
นี่คือจุดเริ่มต้นที่ร่างโปร่งจะต้องก้าวเดินด้วยตัวเอง เพื่อตามหาบ้างสิ่งที่หายไป บางสิ่งที่อยู่ในความทรงจำอันแสนเรือนรางในวัยเด็ก....
.
.
.
.
.
.
อากาศเย็นกระทบใบหน้าหลังจากเดินออกจากสนามบิน เหมือนเป็นสัญญาณบอกว่าก้าวแรกของการเริ่มต้นชีวิตใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น ที่นี่เป็นเกาะแห่งหนึ่งที่ถูกรอบล้อมด้วยน้ำทะเล หาดทรายขาวสะอาด และธรรมชาติที่สวยงาม แต่เบื้องหลังใครจะรู้ว่าในเกาะแห่งนี้ เป็นเกาะที่มีอัตราการเกิดคดีสูงเป็นอันดับต้นๆ ของโลก และที่นี่เป็นที่ตั้งขององค์กรที่เกี่ยวกับการจัดการอาชญากรรมข้ามชาติ และในทุกๆ ปีจะมีการส่งตัวแทนจากหลายๆ ประเทศเพื่อฝึกและคัดเลือกเข้าทำภารกิจต่างๆ ในองค์กร
ร่างโปร่งเดินออกจากสนามบินเพื่อหารถที่จะพาตนเองและสัมภาระไปที่บ้านพักของตนเอง แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ชายคนนั้นใส่ชุดคล้ายบอดี้การ์ด สวมชุดสูทสีดำ สวมแว่นตาสีดำ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นมา "ARCC-13 แอล"
"...ครับ คุณคือ?" เขาหยุดนิ่งมองอยู่พักใหญ่ คล้ายกำลังประเมินคนตรงหน้า
จงรัก นายเจตนิพันธ์ อัศวภัชรกุล หรือ ARCC-13 แอล ตัวแทนขององค์กรระหว่างประเทศที่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมกับองค์กร ถ้าจะให้พูดเรื่องฝีมือ เขาก็แค่ตำรวจยศน้อยไฟแรงที่โชคร้ายที่ได้รับคัดเลือกเนื่องมาจากคดีที่รับมอบหมายดันไปเกี่ยวพันกับบุคคลที่สำคัญและมากด้วยอำนาจ ใช่ว่าการเข้าร่วมองค์กรแห่งนี้จะเป็นเรื่องที่ดี หากให้พูดองค์กรแห่งนี้เบื้องหน้าคล้ายนักบุญคอยช่วยเหลือและให้ความร่วมมือกับประเทศต่างๆ แต่เบื้องหลังกลับดำมืดและเกี่ยวพันกับผู้มีอำนาจมากมาย การส่งตัวแทนของประเทศต่างๆ มันก็คือการทำให้คนคนนั้นหายไปเพราะอาจทำให้อำนาจของบุคคลหนึ่งสั่นคลอนได้
"เชิญครับ ทางองค์กรได้จัดเตรียมรถเพื่อรับคุณไปที่องค์กรไว้เรียบร้อยแล้ว" เขาเดินนำผมไปที่รถสีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ด้านหน้าสนามบิน เขาเดินมาเปิดประตูให้ผมเข้าไปนั่งเบาะหลังคนขับ ซึ่งมีคนคนหนึ่งนั่งอยู่แล้ว
ร่างสูงใส่ฮูดสีดำคลุมหัว กางเกงยีนสีซีดขาดๆ รองเท้าผ้าใบสีดำ ใส่แมสปิดครึ่งหน้า ถ้าจะพูดให้ถูกแทบจะมองไม่ออกเลยว่าคนตรงหน้านี้เป็นชายหรือหญิงแต่จากการคาดคะเนโดยภาพรวมของร่างกาย ก็คงเป็นผู้ชายนั่นแหละ ผมมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจ ภายในรถดูสะอาดตรงเบาะข้างคนขับมีเอกสารข้อมูลของบุคคลต่างๆ วางอยู่ ตรงเบาะที่ฉันนั่งอยู่เป็นเบาะหนังสีดำซึ่งพอนำนิ้วรูดไปตามซอกมุมต่างๆ กลับไม่พบแม้แต่เศษฝุ่นติดขึ้นมาเลย แสดงถึงความรักสะอาดและการดูแลรถเป็นอย่างดี
ทั้งๆ ที่หน้ารถรกมากแท้ๆ แต่สะอาดกว่าที่คิดแฮะ….
สักพักคนขับรถที่นำกระเป๋าของฉันไปเก็บด้านหลังก็ขึ้นมา เขาทำการเอื้อมมือไปปรับเบาะให้เลื่อนออกและปรับกระจกมองหลัง เขากับฉันจ้องตากันผ่านกระจกมองหลังอยู่พักใหญ่ก่อนที่ชายคนนั้นจะพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่ดูจะเงียบขึ้นเรื่อยๆ
".....มีอะไรหรือครับ" ชายคนนั้นมองฉันผ่านกระจก ก่อนจะถามขึ้น
".....องค์กรส่งคุณมาหรอ"
"ครับ ทางองค์กรส่งผมให้มารับพวกคุณไปส่งที่กองบัญชาการครับ" เขาตอบออกมาเสียงราบเรียบ
".........."
".........."
"ช่วยบอกหน่อยเถอะ ว่าคุณคิดจะทำอะไรกันแน่" ชายคนนั้นยังคงนิ่ง และสบตาผมผ่านกระจกมองหลัง เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
"........"
"คุณน่ะ ไม่ได้ขับมาใช่ไหมล่ะรถคันนี้น่ะ" ใช่แล้ว การกระทำแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องที่คนปกติเขาทำกัน ถ้าหากการออกรถครั้งแรกมันไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไร แต่นี่เขากลับบอกว่าเขาเป็นคนที่ขับมาเอง ซึ่งหากขับมาเองตั้งแต่แรกมันเป็นได้ยากกับการที่คนคนหนึ่งนั่งขับรถที่เบาะคนขับเคลื่อนไปข้างหน้าจนแทบชิดพวงมาลัยขนาดนั้น "........"
"ปีนี้มีแต่คนน่าสนใจ หึ"
.
.
.
.
.
.
.
.
รถสีดำกำลังแล่นอยู่บนถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปที่แถบชานเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งขององค์กรแห่งหนึ่งของภาครัฐ ความเงียบภายในรถเกิดตั้งแต่ออกจากสนามบิน ฉันทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง แต่หางตาก็เหลือบมองทางร่างสูงข้างๆ เป็นระยะ
"ฉันก็เหมือนนาย...."
"..."
"หนึ่งในตัวแทนขององค์กรระหว่างประเทศที่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมกับองค์กรแห่งนี้...." ชายร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ อาจจะเพราะเห็นสายตาที่มองไปที่เขาบ่อยครั้ง
"..."
"..."
"..."
บรรยายที่น่าอึดอัดก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ภายใต้รถที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ มันเงียบกระทั่งได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ จะมองออกไปด้านนอกก็มีเพียงป่าที่รายล้อมอยู่ ถ้าหากบอกว่าจะพาเราทั้งสองไปฆ่าทิ้งคงสามารถเชื่อได้ในทันที แถมหากโดนฆ่าจริงคงไม่สามารถหาเจอแม่แต่ศพเลยทีเดียว
รถเคลื่อนเข้าไปยังรั้วสูงสีขาว ตึกต่างๆ กระจายอยู่โดยรอบ โดยมีตึกรูปร่างครึ่งวงกลมเป็นจุดศูนย์กลาง เมื่อเดินเข้ามาภายในนั้นกว้างใหญ่มากและประตูต่างๆ แยกออกเป็นสัดส่วน เราเดินเข้ามายังประตูที่ที่ใหญ่ที่สุด เมื่อประตูเปิดออก มีคนอยู่กลุ่มหนึ่งยืนรวมกันอยู่กลางห้อง ผมและร่างสูงเดินเข้าไปร่วมกลุ่มกับพวกนั้น จากที่ดูคนในกลุ่มเป็นคนจากหลายเชื้อชาติ
แอ๊ดดด!!! ตึก ตึก ตึก
เสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงรองเท้ากระทบกับพื้นที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ชายคนเดิมที่เคยเห็นที่สนามบินเดินใกล้เข้ามายืนอยู่ตรงด้านหน้าของพวกเรา เขาไล่มองพวกเราที่ยืนเรียงกลุ่มกันอยู่แล้วยกยิ้มที่มุมปาก
"ฉันบอกก่อนนะว่าฉันไม่ยินดีที่พวกนายมาที่นี่ ฉัน 'ไซมอน' หัวหน้าหน่วยอาชญากรรมขององค์กร"
ไซมอน ชายวัยกลางคน ผิวขาว ผมทอง นัยน์ตาสีฟ้าเหมือนคนที่อยู่ในแถบยุโรป กลิ่นอายรอบแผ่รังสีกดดันคนที่อยู่โดยรอบ ถ้าจะให้พูดคนๆ เหมือนคนที่ผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากและมีฝีมือมาเลยทีเดียว
"ตัวแทนขององค์กรระหว่างประเทศที่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมกับองค์กร…..ไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าทางองค์กรของเราไม่ได้เป็นอย่างที่พวกนายได้ยินมา"
"..."
"แต่ในระหว่างที่อยู่ที่นี่ ฉันไม่ขอรับประกันชีวิตพวกนาย มีฝีมือก็อยู่รอด....."
"..."
"อยู่ที่นี่พวกนายจะได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบคดีและต้องทำให้ได้ภายในเวลาที่พวกเรากำหนด"
"..."
"การที่พวกนายถูกส่งเข้ามาอยู่ที่นี่ก็เหมือนกับการที่นายก้าวขาข้างหนึ่งออกไปนอกผาแล้ว มันก็ไม่ผิดอะไรที่องค์กรจะผลักคนที่ไร้ประโยชน์ออกไปเพื่อแย่งชิงพื้นที่ในการยืนให้มากขึ้นหรอกนะ"
ในตอนนี้พวกเราก็คือคนที่มีชะตาเดียวกัน นี่แหละคือระบบที่อยู่เบื้องหลังขององค์กรที่เบื้องหน้าคือนักบุญที่สูงศักดิ์ทำงานเพื่อการกุศล แต่เบื้องหลังกลับเน่าเฟะคล้ายกับระบบฟิวดัลในอดีต มีแต่การแสวงหาอำนาจหาผลประโยชน์
"ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับพวกผมเท่าไหร่" เสียงหนึ่งเอยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เรียกสายตาทุกคู่ที่อยู่ในห้องให้หันไปสนใจที่จุดจุดหนึ่งได้ ชายคนนั้นมีสำเนียงการพูดของเขาเหมือนคนเอเชียด้วยการพูดภาษาอังกฤษที่มีสำเนียงออกจีนเล็กน้อย แม้จะไม่เห็นใบหน้าว่าเขาแสดงสีหน้าอย่างไรแต่สายตาของเขาบ่งบอกถึงความเด็ดเดี่ยวและมั่นคง
"ว่าไงนะ….."
"ผมบอกว่ามันไม่แฟร์ คดีที่พวกคุณทำไม่ได้มาหลายปี กลับจำกัดเวลาพวกผม"
"แล้วพวกนายลองทำหรือยัง การที่พวกนายจะมาบอกว่าทำไม่ได้ทั้งที่ยังไม่ลองทำดู นี่หรอตัวแทนที่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมกับองค์กร"
"......"
"ไม่รู้ว่าเข้ามาได้เพราะฝีมือหรือปากกันแน่" ไซมอนมาหยุดตรงหน้าและจ้องมองเข้ามาในสายตาที่ความเด็ดเดี่ยวและมั่นคงคู่นั้นไม่ลดละ ราวกับว่าใครเป็นฝ่ายที่หลบสายตาก่อนคนนั้นแพ้
"แล้วหลักฐานและการให้ปากคำของบุคคลต่างๆ พวกผมจะไปหาได้จากที่ไหน" เขาทั้งสองคนล่ะสายตาแล้วหันมามองหน้าผม
"ฝ่ายข้อมูลพวกเรารวบข้อมูลทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว ต้องการอะไรก็ไปติดต่อที่ฝ่าย หรือจะออกไปสำรวจที่เกิดเหตุข้างนอกก็ได้"
"แล้วพวกเรามีสิทธิ์ขอให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามาให้ปากคำอีกครั้งได้ไหม" ชายที่นั่งรถมากับผมถามขึ้น
"พวกคุณยังไม่มีสิทธิ์ในการทำเรื่องขอ"
"....."
"คดีที่พวกคุณรับผิดชอบ จะวางอยู่ที่โต๊ะภายในห้องที่พวกคุณพัก คนที่พักอยู่ห้องเดียวกันเป็นกลุ่มที่ต้องคอยช่วยเหลือกันทำคดีและเมื่อทำคดีเสร็จแล้วนำผลของคดีที่ได้ใส่ไว้ในซองใส่เอกสารและใส่วางที่โต๊ะภายในห้องเหมือนเดิม"
"...."
"ไม่มีคำถามงั้นแยกย้ายกันได้ อ๋อ แล้วเรื่องหนีออกจากเกาะ เลิกคิดซะเพราะคนในองค์กรจับตาดูพวกนายอยู่ตลอดเวลา"


กริ้ กริ้ง
เสียงนาฬิกาปลุกของวันใหม่เริ่มต้นขึ้น ผมลืมตาตื่นทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ลุกขึ้นมาขยี้ตา พร้อมบิดเเขนไปมา
หลังจากที่พร้อมเเล้วก็ลุกขึ้นจากเตียงตรงดิ่งไปอาบนํ้าในทันที
 วันนี้เป็นวันเเรกของผมที่จะได้ขึ้น ม 3 เเละยังเป็นโรงเรียนใหม่อีกต่างหาก ผมตื่นเต้นกับมันมากๆ เพราะที่
โรงเรียนเองก็พึ่งเปิดเป็นปีเเรกอีกด้วย เท่ากับว่าทุกคนจะไม่รู้จักกันมาก่อนเเละได้มีเพื่อนใหม่กันทุกคน ผมรีบเเต่งชุดนักเรียนในทันที หน้าตาของผมยิ้มระรื่น ผมมั่นใจมากว่าผมจะทำได้ดีในที่เเห่งใหม่ไม่ให้พลาดซํ้าสองอีกเด็ดขาด
 เมื่อผมเดินออกมาจากห้องของตัวเอง กระเป๋าที่จัดเอาไว้เรียบร้อยเเล้ว พ่อเเม่ของผมไปทำงานเเต่เช้าอยู่เเล้ว ส่วนข้าวเช้าของผมก็ทำเองทุกอย่าง ผมไม่ได้ซีเรียสเกี่ยวกับข้าวเช้าของตัวเองมากนัก เพราะเดี๋ยวค่อยไปกินที่โรงเรียนอีกทีก็ได้ ผมทำเพียงเเค่ปิ้งขนมปังสี่เเผ่น เเละใช้เวลาไม่นานในการนั่งกินมัน น้องสาวของผมกำลังจะขึ้น มๅ
 เเต่เพราะยังเป็นช่วงปิดเทอมเลยตื่นสายเอามากๆ ผมค่อนข้างที่จะอยากทำอะไรให้เสร็จภายในเวลาอยู่เเล้ว ไม่งั้นก็จะรู้สึกคันไม้คันมือถ้าหากมันยังไม่เสร็จ ถึงยังกินไม่หมดเเต่ผมก็เตรียมใส่รองเท้าของตัวเอง
 ผมเดินออกจากบ้านมา โรงเรียนห่างจากบ้านผม 500 เมตร ผมเดินไปตามทางเรื่อยๆ เส้นทางของเเถวนี้ผมยังไม่ค่อยจะคุ้นเคยซักเท่า่ไหร่ เเต่ผมคิดว่าถ้าหลงทางก็เเค่เปิดดูในมือถือเอาก็ได้ จะเปนไรไป ผมกัดขนมปังในมือพร้อมเดินไปเเบบชิลๆ เดินตรงมาจากซอย ผมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้าน บ้านหลังนั้นดูใหญ่พอสมควรเเละที่
สำคัญเลยคือเธอน่ารักโคดๆ เเถมยังใส่ชุดโรงเรียนเดียวกับผมอีกต่างหาก น่าสนใจๆๆๆๆ
 ผมเดินตรงไปทางเดียวกับผู้หญิงคนนั้น เเต่ผมเดินนำหน้าเธอมาหน่อย เพราะผมตั้งใจจะเเซง
 "นายอยู่โรงเรียนเดียวกับชั้นใช่มั้ย?" จู่ๆเสียงนั้นก็ดังมาจากข้างหลัง ผมสะดุ้งเล็กน้อยไม่คิดว่า
จะกล้าพูดกับคนเเปลกหน้าถึงเเม้จะใส่ชุดโรงเรียนเดียวกันก็เถอะ
 "ช่วยบอกทางหน่อยได้มั้ย ชั้นไม่รู้ทางไปหน่ะ"
 "อ่าาาาา ได้ๆๆๆ เพราะยังไงก็ไปทางเดียวกันอยู่เเล้ว"
 ประหม่าโคดๆเลยยยย คุยกับคนเเปลกหน้าไม่เก่งตลอดเลย เธอคนเมื่อกี้เดินมาใกล้ๆ ผมรีกออกเดินต่อในทันที
 ผมหางม้าสีนํ้าตาล...… เเถมหน้าตาโคดน่ารักเลย เสียงก็เพราะด้วย เเต่เดินใกล้เเบบนี้มันอึดอัดเเฮะ ต้องพูดอะไร
ซักหน่อยรึเปล่าหรือเเค่เดินไปเฉยๆ เเล้วถ้าเค้าคุยด้วยเเล้วควรเเทนตัวเองด้วยอะไรดีล่ะเนี่ย เรา? ชั้น? ผม? เเต่เค้า
เรียกเราว่า"นาย"เเฮะ อายุน่าจะเท่ากันล่ะมั้ง
 ผมเร่งฝีเท้าขึ้นอีกซักหน่อย เพราะเกร็งโคดๆ ผมรีบกัดขนมปังในมืิอตัวเองอย่างรวดเร็ว รีบกินให้หมดๆซิเฟ้ย
เเต่ทันใดนั้นเธอก็เอาปากตัวเองมากัดขนมปังของผมเเละดึงออกจากมือหน้าตาเฉย เธอเอาไปกัดอีกสองคำก่อน
ยื่นกลับมาให้ผม อะไรเนียยยยยยยยย คนบ้าอะไรเนี่ย สติยังอยู่มั้ย?
 "พอดีว่าฉันชั้นไม่ได้กินข้าวมาหน่ะ ในขนมปังมือนายก็ดูน่าอร่อยดี กัดเเค่สองคำชั้นก็พอเเล้วล่ะ ฮฺิฮิ"
เธอพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะเล็กๆก่อนจะยิ้มนิดๆ ผมรับขนมปังคืน ก่อนจะกำเป็นก้อนเเล้วยัดลงคอทีเดียว
 "นั้นคือวิธีกินหลังจากรับของจากคนอื่นของนายหรอ?"
 "ฮะ เเต่เธอเอาขนมปังชั้นไปก่อนนะ เเถมคาบไปด้วย ไม่ได้ใช้มือด้วยซํ้า!!"
 "อั่มมม พอดีบ้านฉันสอนมารยาทเเบบนี้น่ะ เเต่นายกินคำเดียวหมดมันไม่สุภาพเลยนะ"
 "ไม่สุภาพอะไรเล่าาา เธอ….."
 "อ่าาาาา รู้เเล้วๆ วันหลังฉันจะขออนุญาตก่อนที่จะไปคาบมาจากมือใครนะ"
 "นั่นมัน…." พูดอะไรไม่ออกเเล้วเเฮะ ขี้เกียจเถียงจัง
 "เเล้วเมื่อไหร่จะถึงโรงเรียนล่ะ อีกไกลมั้้ย"
 "อยู่ข้างหน้านู่น ข้ามถนนตรงนี้ไปก็ถึงเเล้ว"
 กว่าจะถึงโรงเรียน เห่ออออ เทียบกันเเล้ว บรรยากาศอึดอัดเเบบเมื่อกี้ดีกว่าเห็นๆเลย
 ผมเดินข้ามถนนไปพร้อมกับเธอ เอาจิงๆอยากจะวิ่งเข้าโรงเรียนเลย เเต่อายคนอื่นเขา โรงเรียนนี้มันดูใหญ่โตเอา
มากๆจะว่าไปพ่อเเม่ผมบอกเเค่ว่ามีนักเรียนวันเเรกก็หกพันคนเเล้ว รวมทุกชั้นปีทั้งประถมเเละมัธยม ผมเดินเขาโรงเรียน
ไป ในโรงเรียนมีตึกอยู่หลายที่เลยเเฮะ สนามกีฬามีทุกประเภทเลย
 "นักเรียนทุกคนที่มาถึงโรงเรียนเเล้ว ให้เข้าหอประชุมใหญ่ด้วยค่ะ" เสียงประกาศดังมาจากลำโพง
 ห้องประชุมใหญ่...…ตอนเดินมาเมื่อกี้เห็นเเผนที่อยู่ น่าจะอยู่ด้านซ้านของสนามบาส ซึ่งสนามบาสก็อยู่หน้าพอดี
 ตอนที่ผมกำลังจะเดินไป เธอก็จับเสื้อผมเอาไว้เเล้วดึงผมกลับมา
 "เดี๋ยว นายจะไปไหนหน่ะ อย่าพึ่งทิ้งชั้นสิ ชั้นหลงทางนะ"
 "เธอก็ตามมาสิ จะยากอะไรรร"
 "เมื่อกี้นายก็ทิ้งชั้นไว้ไม่ใช่หราา ห้ะ เดินออกมาจากชั้นเฉยเลยกว่าชั้นจะตามทัน"
 ดันตามมาทันอีก จะสลัดยังไงให้หลุดเนี่ย
 "เธอยังไม่อิ่มไม่ใช่หรอ ไม่ไปกินของคนนั้นล่ะ ขนมปังมีไส้ด้วยนะ"
 "ชั้นไม่ใช่หมาของนายนะ จะให้ไปกินตามที่นายบอกเนี่ยนะ เเละอีกอย่าง.....ขนมปังนายดูน่ากินกว่าเยอะ…."
 เห้ออออ ดูเหมือนผมจะเดินเร็วไปบ้างบางทีคนเเถวนี้ก็เยอะจิงๆ เเต่ถ้าเธอจะเดินตามติดมาซะขนาดนี้คงต้องให้ตามต่อไปเเล้วล่ะ
 ผมเดินตรงไปยังห้องประชุมที่ว่า ตรงหน้าหอประชุมใหญ่นั้นขนาดของมันก็สมชื่อจิงๆ หอประชุมเป็นตึกขนาดใหญ่ที่มีประตูอยู่สี่ด้าน ประตูหน้า ประตูด้านบน ประตูหลัง ประตูไปสนามบอล ผมเดินเข้ามาทางประตูหน้า
 ไม่นานนักเรียนทั้งหมดก็กรูกันตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว
 "นักเรียนที่เข้ามาเเล้วให้เข้าเเถวตามลำดับชั้นของตัวเองเรียงจากเด็กไปโต"
 ผมเห็นป้ายของมัธยมที่สามเขียนเอาไว้มีคนที่ดูอายุพอๆกับผมต่อเเถวไว้อย่างเป็นระเบียบ สิบสามเเถว เเถวนึงก็ดูมีซักสี่สิบคน เเต่ทุกคนดูท่าทางไม่ค่อยสนิทกันเลยเเฮะ ก็จริงที่นี่เป็นโรงเรียนใหม่เเต่ไม่มีใครมาจากโรงเรียนเดียวกันเลยหรอ
 "ทำไมไม่เดินไปเข้าเเถวล่ะ เเถวไหนก็ได้ชั้นจะตามไปเอง"
 "เเล้วทำไมเธอไม่ไปเข้าเเถวก่อนเองซะล่ะ ถึงตรงนี้อย่าบอกนะว่าจะหลงทางอีกเเล้วน่ะ"
 "เปล่าา ก็เเค่ชั้นไม่มีคนที่รู้จักซักคนน่ะสิ"
 "ชั้นก็ไม่รู้จักเธอนะ"
 "ชั้นชื่อ ลิลลี่เกรซ ทีนี้ก็รู้จักชั้นเเล้ว"
 "เข้าใจเเล้วๆ ชั้นจะไปเข้าเเถวมั่วๆละกันจะตามมาก็เชิญ"
 ถึงจะพูดเเบบนั้นก็เถอะ เข้าเเถวมั่วๆหรอ เข้าตามผู้หญิงสวยๆละกัน ฮิฮิฮิ คนผมสีขาวนั่นก็ดูไม่เลวเลยนะ
เข้าเเถวตามเธอคนนั้นดีกว่า
 ผมเดินเข้าเเถวไปเธอคนนี้ก็ยังอุส่าห์เดินตามมา
 "นักเรียนทุกคนนั่งลง"
 ผมก็นั่งลงกับพื้นในทันที
 "เราจะอธิบายกฏก่อนจัดนักเรียนตามห้อง ด้วยความที่ว่าเราเป็นโรงเรียนที่พึ่งเปิดใหม่วันเเรก จะขอพูดเเบบง่ายๆ โรงเรียนเราก็มีกฏทั่วไปที่คล้ายกับโรงเรียนปกติอยู่เเล้ว เพียงเเต่เราจะให้อิสระเต็มที่ทั้งการเรียนเเละการศึกษาทุกรูปเเบบ ทางโรงเรียนจะไม่ขอพูดอะไรมากเพียงเเต่ให้นักเรียนจำกฏของโรงเรียนให้ขึ้นใจเเละเตรียมสอบท่องกฏโรงเรียนกลางหอประชุมใหญ่รายคนเริ่มในสัปดาร์หน้า รายละเอียดครูประจำชั้นจะเป็นคนบอกให้เอง มีเพียงเท่านี้ ขอให้โชคดีกับโรงเรียนใหม่"
 ทันทีที่พูดจบผมก็ขนลุกในทันที ยังไม่เคยเจออะไรเเบบนี้มาก่อน อธิบายง่ายๆเเค่นี้น่ะหรอ ไม่ทันให้เรียนรู้อะไรเลยก็สั่งงานชิ้นเเรกซะเเล้ว เเล้วรายคนนี่คือทีละคนเเล้วหกพันคนนี่ชาติไหนจะเสร็จเนี่ย
 "หกพันคนเเล้วชาติไหนจะเสร็จเนี่ย" ลิลลี่เกรซพูดขึ้น
 "ก็ใช่ไง"
 "ตอบให้มันดีๆหน่อยสิ มีมารยาทหน่อย"
 "ไปหัดเรียนมารยาทมาใหม่เเล้วมาสอนชั้นเถอะ"
 "มารยาทนายนั่นเเหละที่ไม่ดี ให้เกียรติชั้นหน่อยยย"
 "พวกเธอสองคนรู้จักกันมาก่อนหรอ?"
ผู้หญิงผมขาวข้างหน้าพูดขึ้น
 "หา"
 "หา"
 เราสองคนพูดพร้อมกัน
 "ก็เห็นคุยสนิทกันหนิที่นี่ดูไม่มีใครสนิทกันเท่าไหร่เลยนะ"
 "เปล่าหรอก ชั้นไม่รู้จักกับยัยคนนี้หรอก"
 "เรียกชั้นว่ายัยคนนี้หราา"
 "เเล้วเธอรู้จักใครในนี้รึเปล่า"
 "ชั้นก็ไม่รู้จักกับใครเลยน่าเเปลกเหมือนกัน"
"นักเรียนได้เวลาจับห้องกันเเล้ว"


ตึก ๆ ตึก ๆ ตึก ๆ - - -
เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มดังก้องกังวานทั่วทั้งโลกอันขาวบริสุทธิ์ กว้างขวางจนมิอาจหยั่งรู้ถึงจุดสิ้นสุดกระนั้นกลับให้ความรู้สึกคับแคบจนแทบหายไม่ออก
ท่ามกลางโลกอันขาวบริสุทธิ์มิอาจมองเห็นสิ่งใดนอกเสียจากชายหนุ่มเดินโซซัดโซเซไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เนื้อตัวสะบักสะบอม มีบาดแผลทั่วร่างกายสังเกตได้จากช่องว่างบริเวณที่เกิดรอยฉีกขาดทั่วพื้นผิวผ้าของเสื้อสีขาวที่ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงเลือดหมูอันเป็นผลจากเลือดที่หลั่งไหลออกจากบาดแผลของเขา
ชายหนุ่มมีเส้นผมสีดำทมิฬหยักเล็กน้อยยาวไปจนบ่า แต่มิอาจบดบังเชิงกรามอันเด่นชัดของเขาได้ สันจมูกโด่ง ขนตายาว ดวงตาสีดำกระนั้นกลับมีสีแดงผสมอยู่อย่างเบาบาง หากสังเกตดูดีๆจะเห็นไฝบริเวณหางตาด้านซ้ายและรอยคล้ำใต้ตาปรากฏอยู่ เขามีผิวซีดขาว ร่างกายสูงใหญ่สมส่วน
ตึก ๆ ตึก ๆ ตึก ๆ - - -
ชายหนุ่มเดินต่อไปเรื่อยๆ... ดวงตาปราศซึ่งแววตาหยั่งกับวิญญาณของเขานั้นได้ออกจากร่ายไปแล้ว ขัดกับร่างกายของเขาที่สั่นอย่างไม่หยุดยั้ง ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่หยุดที่จะเดินต่อไป…
ตึก ๆ ตึก ๆ ตึก ๆ - - -
ไม่ว่าชายหนุ่มจะเดินไปข้างหน้า หักเลี้ยวไปทางซ้าย, ทางขวา หรือหยุดอยู่กับที่ก็ไม่อาจมองเห็นทางออกจากโลกสีขาวแห่งนี้ไปได้
'เขาเดินอย่างไร้จุดหมายอย่างนี้มานานแค่ไหน?','เขามาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร?','เขาทำสิ่งใดผิดพลาดถึงได้มาพบจุดจบอันแสนโดดเดี่ยวเช่นนี้?', 'ทำไม…ทุกๆอย่างถึงได้พังถลายลง…?' คำถามมากมายพรั่งพรูอยู่ภายในความคิดของชายหนุ่ม ถึงแม้เขาจะอยากได้รับคำตอบ แต่เขาก็รู้ดีว่าคำตอบของคำถามมิอาจหาได้จากตัวเขาเอง ท้ายที่สุดแล้วคำถามเดียวที่อยู่ที่หัวของเขาก็คือ 'เขาต้องอยู่ที่นี้ไปอีกนานแค่ไหน วัน สองวัน สัปดาห์ เดือน ปี สิบปี ร้อยปี พันปี …หรือ…ตลอดไป?'
เหมือนกับว่าโลกใบนี้รับรู้ได้ถึงคำถามอันไร้ซึ่งคำตอบของชายหนุ่ม
เปาะ-!
ราวกับเสียงที่เกิดจากดีดนิ้ว ทันใดนั้นเอง
บึมมมมมมม-!
เสียงระเบิดดังก้องกังวานทั่วทั้งบริเวณ ตามมาด้วยสัมผัสของลมที่พัดผ่านตัวของชายหนุ่มจากทางด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มหันหลังกลับและชักดาบตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้อย่างรวดเร็ว
"....."
เงียบสงัดราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ เป็นเพียงแค่จินตนาการของชายหนุ่ม แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงแค่ความสงบก่อนที่พายุลูกใหญ่จะก่อตัวขึ้น
สิ่งที่อยู่ต่อหน้าของชายหนุ่มคือประตูทองคำรูปร่างหน้าตาประหลาดขนาดใหญ่รอบวงกบมีตัวหนังสือสีดำทมิฬสลักอยู่ ประดับประดากรอบบานด้วยอัญมณีหลากสี แสดงถึงพลังและอำนาจของเจ้าของประตูบานนี้ ออร่าที่แผ่ออกมาจากอีกฝากฝั้งของประตู เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ เด็ดเดี่ยว ทรงพลัง ราวกลับทั้งโลกไม่มีสิ่งใดอยู่เหนื่อไปกว่าตัวตนที่อยู่อีกฝากฝั้งของประตูอีกแล้ว ทำให้แม้แต่ชายหนุ่มยังต้องคุกเข่าและยอมจำนนต่อออร่าที่แผ่ออกมาจากประตูบานนี้โดยไม่รู้ตัว
-
-
-
"ข้ารอมานานมากแล้ว เจ้ามัวทำอะไรอยู่ละเดินเข้ามาได้แล้ว"
เสียงที่ผ่านออกมาจากอีกฝากฝั่งดังชัดเจน ลื่นหู แฝงไปด้วยความมั่นใจและทะนงตัว เหนื่อสิ่งอื่นใดชายหนุ่มกลับมีความรู้สึกว่าเสียงที่เขานั้นพึ่งได้ยินให้ความรู้สึกคุ้นเคยถึงอย่างนั้นเขาก็จำไม่ได้ว่าเป็นเสียงของใคร…
ชายหนุ่มไม่รอช้าลุกขึ้น และเดินตรงไปยังประตูรูปร่างประหลาด ทุกก้าวที่เขาก้าวเดินแฝงไปด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น สิ้นหวัง ความโกรธ และสุดท้ายความว่างเปล่าสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในตัวเขาคือปณิธานที่แน่วแน่ที่จะหาคำตอบของเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น
ตึก ๆ ตึก ๆ ตึก —-
ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูรูปร่างประหลาด สูดหายใจเข้าและออกเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะก้าวไปเปิดประตูที่อยู่ข้างหน้าเขา
แอ๊ดดดดดดด—!
สิ่งที่อยู่อีกฝากฝั่งของประตูคือความมืดมิดอันไร้จุดสิ้นสุด ไม่มีแม้แต่แสงสะท้อนเล็ดลอดออกมาจากภายในประตู ถึงกระนั้นกลับไม่มีแม้แต่เศษเสียวของความลังเลปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม เขาก้าวไปข้างหน้าพลางนึกถึงสิ่งที่ผ่านมาในอดีตจนถึง ณ ปัจจุบัน
***
"หืมม… นายมาหลบอยู่ที่นี้เองหรอแอตลัส"
หญิงสาวในชุดคลุมสีดำยาวพร้อมลวดลายและตราสัญลักษณ์สีทองบ่งบอกว่าเธอเป็นนักเรียนของโรงเรียนโรสด์ หนึ่งในโรงเรียนสอนแรงค์เกอร์ที่ดีที่สุดในอีรูเซีย
หญิงสาวผมสั้นสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล กลมโต ใบหน้ารูปไข่ รูปร่างผอมบาง ส่วนสูงก็เป็นไปตามมาตราฐานของผู้หญิง เต็มไปด้วยเสน่ห์และความน่ารักของสาววัยรุ่น อีกทั้งยังเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยยังเด็กคนเดียวของฉันเธอมีชื่อว่าไอรีน
"ไอรีนเธอมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง.. ฉันไม่คิดว่าจะมีใครหาฉันเจอทั้งบ่ายนี้แล้วแท้ๆ"
"นายซ่อนไปจากฉันไม่ได้หรอกแอตลัส"ไอรีนยืดอกทำท่าเหมือนกับกำลังภูมิใจอยู่ หลังจากนั้นก็กลับมาทำหน้าจริงจังอีกครั้งและบอกกับแอตลัสว่า
"จะยังไงก็ตามนายต้องเข้าเรียนภาคปฏิบัติในคาบบ่ายนี้!"
"ไม่เอาหรอก ฉันจะไม่ไปทนปวดสมองกับเจ้าพวกบ้านั่นเด็ดขาด!"การเรียนภาคปฏิบัติในคาบบ่ายครั้งนี้จะเป็นการสุ่มทีม6คนเพื่อเข้าทำการทดสอบเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ D
"ไม่เอาหน่าแอตลัส นี่นายจะปล่อยให้ทีมของเราเหลือกันอยู่5คนจริงๆหรอ"ไอรีนพูดพร้อมกับทำหน้าตาอ้อนวอน เหมือนกับเด็กน้อยที่อ้อนคุณแม่เมื่ออยากได้ลูกอมในซูปเปอร์มาร์เก็ต
"ทีมของเรา งั้นหรอ…"ฉันพูดออกมาพร้อมกับครุ่นคิดอยู่สักพัก 'ฉันไม่สนหรอกว่าคนอื่นในกลุ่มจะเป็นยังไง แต่จะปล่อยให้ไอรีนเสี่ยงเข้าดันเจี้ยนไปพร้อมกับทีม5คนไม่ได้เด็ดขาด'
"โอเคงั้นก็ได้ฉันจะเข้าคาบบ่ายด้วยแล้วกัน จะว่าไปเธอกินข้าวเที่ยง…"
ทันใดนั้นเองก่อนที่ฉันจะพูดจบ มือของไอรีนก็พุ่งเข้ามาจับที่คอเสื้อของฉัน ก่อนที่จะแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก พร้อมกับยกฉันขึ้น และพุ่งตัวกระโดดลงจากด่านฟ้าของตึก 15 ชั้นที่เราคุยกันอยู่เมื่อสักครู่
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาากกกกกกกกกกก" ฉันตะโกนอย่างสุดชีวิต
ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะมีอายุขัยอยู่ได้เพียงแค่ 17 ปีเท่านั้น…


สวัสดี ผม... กำลังจะตาย...
มีใครกำลังอ่านหรือฟังผมอยู่ไหมครับ..
....
..
แต่..คงจะไม่มีซินะ ต้องมีแต่ผมคนเดียวอยู่แล้วซิ...
.
...
 ตอนนี้นะเหรอ ผม..พึ่งจะโดนรถบรรทุกคันใหญ่ที่•ก็•คง •จะ•ใช้มุขเดิมๆว่าหลับใน จนเผลอขับขึ้นมาบนฟุตบาทจนเกือบจะชนเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอาก็ได้
ใช่แล้วครับ..
 ผมช่วยเธอไว้ทัน แลกกับที่ผมโดนรถบรรทุกคันนั้นบดร่างแหลก จนชิดกังกำแพงอยู่แบบนี้นี่ไง...
..
...
ก่อนตาย เขาว่ากันว่า..
 จะมีภาพคนที่เรารัก•คนที่เป็นห่วงเรา ลอยขึ้นมา
ฮ่าฮ่าฮ่า.. ทำไมกันล่ะ
ผมถึงไม่เห็นมีอะไรแบบนั้นเลย...
...
..
มีก็แต่คำพูดของเพื่อนที่ทำงานที่ผม.. ยังจำมาตลอด..
....
...
..
... คุณๆครับ.. ขอถามอะไรอย่างซิ?
 คุณจะเชื่อ?ที่เพื่อนผมคนนั้นพูดไหม..?
 เจ้านั้นเชื่อมาตลอดว่า ทุกๆชีวิตก็แค่กำลังเล่นเกมส์ เมื่อตายก็แค่จบเกมส์
 ฮ่าฮ่า.. มันไปเชื่อคำๆนี้ได้ไงก็ไม่รู้นะครับ
.....แต่เอาจริงนะ
 ผมตอนนี้ก็อยากให้เป็นแบบนั้นจริงๆ......
....,....
[สิ้นสุดการณ์เพ้อฝันครั้งสุดท้าย....] ..ติ๊กๆๆๆๆ
[ผู้เล่น ไอดีND432FA712J46#PETCH] ..ติ๊กๆๆๆ
 สิ้นสุดการออนไลน์... ตืดดดดดด........
…...................... GAMEOVER..
.............
...
...
..
 ที่ๆหนึ่งอันแสนไกล ชายคนหนึ่งหลับไหลในแคปซูลบางอย่างที่มีสีขาวสลับดำ
 เสียงไอฟ้นค่อยๆทำงานพร้อมๆกับที่แคปซูลเองกำลังเปิดออกโดยการเด่งขึ้นเล็กน้อยแล้วเลือนเปิด
 ไฟของการทำงานที่เคยเป็นสีเขียวทุกๆจุดเล็กใหญ่ทั่วเครื่องเปลี่ยนสีไปเป็นสีเหลืองก่อนจะเปลี่ยนครั้งเป็นแดง แล้วก็ค่อยๆดับลง
 ร่างของเด็กชายคนหนึ่งร่างกายขาวนวนผมสีนมข้าว ดวงตาสีฟ้าตัดดำเหมือนทำมาดี ค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเอือมมือตัวเองถอดสายเครื่องช่วยหายใจออกจากหน้า
 เขานั่งมึนปรับชีพจรซักพักก่อนสายที่ลัดแขนเขาจะคลายแล้วหลุดลงพร้อมสัญญาที่เตือนแจ้งว่า
[ปกติ]
 เขามองไปที่จอมิเตอร์ที่อยู่ข้างๆเครื่องแคปซูลนั้นซึ่งเขียนไว้ว่า Human life simulation game.. ก่อนจะมีใบประเมินบางอย่างถูกปริ้นออกมาช้าๆ
 พร้อมกับโชว์เวลาที่เขาใช้เล่นเกมส์ในโลกนั้นและโลกจริง
147วัน(เวลาในเกมส์30ปี 4เดือน 12วัน16ชม.)
...
" จบแล้วซินะ.. ฮ่าๆ
ดีใจชะมัดที่เป็นแค่เกมส์.. "
//หลายชม.ต่อมา ทุ่งหญ้าซักแห่งแถวหมู่บ้าน~
..
...
เอาจริงนะ มันก็ยังรู้สึกชินอยู่หรอก..
 มันไม่เชิงคิดถึง แต่มันกลับ..ตื่นเต้นจนขนลุกจริงๆ
มองไปที่ก้อนหินเดิมๆที่คุ้นเคยก็ยังใจสั่น ดีเทลมันดีมากจริงๆ...
 ไม่รู้เลยว่าตอนก่อนที่ผมจะเข้าเล่นเกมส์จำลองชีวิตอันนั้น ผมเคยมองดีเทลมันลึกแบบตอนนี้ไหม?
 ดูดาบนี่ในมือซิ มันดีจัดๆ แถมมีน้ำหนักที่ดีด้วย... ด้ามจับก็คุ้นมือ พอฟาดฟันไปรอบๆก็ให้อารมณ์ราวกับเป็นสิ่ฝที่เราเผ้่ถวินหามาตลอด ...ตอนที่ใช้ชีวิตในเกมส์...
....เหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้งจริงๆ
//ชายหนุ่มคนนั้นยืนชื่นชมบรรยากาศ เขาหลับตาเงยหน้ารับลมเป็นละลอกที่เข้าปะทะหน้าและร่างกาย กลิ่นที่คุ้นเลยกินแห่งธรรมชาติกลิ่นแห่งการผจญภัย
...
..
อยากออกไปล่ามอนสเตอร์จัง..
"ยืนเพ้ออะไรอยู่อะ เนล.. สยองว่ะ"
..
โครตขัดจังหวะเคยคุณว่าไหม!
...
..
.
 ยัยคนนี้ที่เข้ามาขัดผมชื่อ เอมม่า บลันด้า ถ้าดูไม่ผิดตอนนี้ยัยนี่น่าจะเผ่าเอลล์ครึ่งเผ่าคีย่าเพราะมีหูเหมือนเอลล์ผิวขาวผมเขียว แต่มีเขาแหลมมนแบบเผ่าคีย่าและมีนัยตาสีแดงกล่ำลายแมว..
 ส่วนของผมไม่รู้จะอยากรู้ไหม แต่ผมชื่อเนล.. เต็มๆก็ เนล เวอร์เนอร์ เผ่าของผมคือมนุษย์ทั้งตัว
 แน่นอนผมคงไม่บรรยายร่างกายพวกผมหรือใครมากเพราะเชื่อเถอะ.. วันสองวันเดียวก็เปลี่ยนดีไซร์ร่างกายกันเป็นว่าเล่น
 เพราะโลกจริงมันสามารถเปลี่ยนทั้งเผ่า ทั้งการแต่งตัวทั้งรูปร่างหน้าตาได้ตลอดเวลาถ้ามีเงิน
 ไม่เหมือนกับเกมส์ที่พี่เล่นจบที่แทบจะเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ใครเกิดมาหน้าตาแบบไหนก็ต้องอยู่แบบนั้นไปจนตายเกือบจะทั้งนั้น
"เนล เป็นไงมั่ง ดูมีไฟเยอะเลยนะนาย"
"อือ ก็มีแหละ แล้วเธอล่ะ อยู่ที่นี่ตลอดเลยไหม"
"ปล่าวนะ.. ก็เล่นเกมส์นั้นเหมือนกัน ตามหลังนายไปนิดหน่อย แต่แค่ฉันดันตายไว้นะ ตายตอนอายุ16เอง"
"หือ..อาว ทำไมไวจัง"
" นายพอรู้จักผับไหม ฉันไปเทียวที่นั้นแหละ ก่อนจะโดนลูกหลงจากโต๊ะใกล้ๆ เลยโดนยิงตายเข้า ฮ่าๆ แต่ก็ดี..โลกนั้นน่าเบื่อจริง "
"ว่าแต่นาย... ดูพูดคุยเก่งขึ้นนะ ยังไงก็แค่นี้แหละฉันไปก่อนนะ"
//พูดจบนางก็ไป เหมือนเช่นเคย...
....
...
..
.
..
ที่แห่งหนึ่ง ในหลายชม.ต่อมา....
 หนุ่มน้อย เนล ที่กวัดแกว่งดาบไปมา เขากำลังสนุกกับการสังหารเหล่ามอนสเตอร์รอบตัวเล็กใหญ่ ที่แทบไม่มีตัวไหน จะเปิดการโจมตีเขาก่อน...
"เวลอัพแล้วซินะ... 27แล้ว ต้องเข้าเมืองไปหาซื้อยาระดับ2แล้วซิ"
 กว่า6ชม.ที่ผมเอาแต่ไล่ตีมอนสเตอร์ในทุ่งกว้างโดยไม่สนเควส ผมที่เคยหมดไฟตอนเลเวล21เมื่อ3เดือนก่อน
 ใน6ชม.ผมเวลขึ้นมาถึง6เวล ทั้งๆที่ก่อนหน้ากว่าการจะขึ้นมา 13 14 15 มันช่างยาวนานเหลือเกิน
 ยิ่งตอนเวล10 และเวล20ที่ผมต้องทำเควสปลดล็อคยิ่งแล้วใหญ่
รู้ไหม..กว่าผมจะผ่านเควสเวล20 ผมใช้เวลาในโลกจริงไปถึง3ปี ฮ่าฮ่าๆ
 อย่างว่าครับเควสมันนานและอยู่ในช่วงหมดไฟเลยเอาแต่เล่นเสียมากกว่าตอนนั้น...
 นั้นคือเหตุผลที่ผมเลือกเล่นเกมส์ๆนั้นเพื่อที่จะเพิ่มพลังใจในการใช้ชีวิตจริง และมันก็ได้ผลอยู่เยอะเลยในตอนนี้
 แต่ว่า..การเล่นเกมส์นั้นเกมส์ที่ผมเล่นไป ผมก็เล่นเพราะโดนหลักพื้นฐานภาคบังคับให้หลายๆคนต้องเล่น
 ก็ถ้าเทียบกับโลกในเกมส์จำลองมันก็เหมือนที่เราๆ จำเป็นต้องทำเหมือนกับการเกณท์ทหารอะไรเถือกๆนั้น
 เพราะถ้าเราไม่เล่นเกมส์หนึ่งรอบในช่วงชีวิต ไม่นานก็จะมีเควสคำสั่งมาให้เราไปเป็นทหาร
 ก็ถ้าต้องไปใช้ชีวิตเป็นทหาร เชื่อเถอะเล่นซักครั้งคงดีกว่าจริงๆ
 แต่เกมส์นั้นก็ยังมีข้อเสียเช่นกัน บางคนเล่นเกมส์แล้วมีชีวิตแย่ ผิดหวัง เหนื่อยก็ดีไป เพราะเมื่อกลับมาก็จะมีพลังใจให้ดำรงชีวิตในการเก็บเลเวล
 แต่สำหรับบางคนที่เป็นพวกสายขยัน แล้วต้องไปเริ่มต้นในเกมส์แบบลำบากพยายามจนร่ำรวยมากๆในเกมส์ แล้วต้องมาตาย หรืออาจจะมีครอบครัว มีคนรัก มีลูก มีชีวิตที่ดี
 แต่พอกลับมากลับพบว่าทั้งหมดมั่วว่างปล่าวมันเป็นแค่เกมส์ บางคนก็รับอะไรตรงนี้ไม่ได้เยอะเหมือนกันที่ได้ยินผ่านๆมา
 เช่นคนในหมู่บ้านที่ผมอยู่ เป็นรุ่นพี่ผม6-7ปี เขาเล่นเกมส์พยายามสร้างตัวจนรวยจนมีแฟนที่ดีมีลูกที่น่ารัก พอเขาตายแล้วกลับมาโลกความจริงก็เอาแต่จมดิ่งจนทุกวันนี้ ต้องเข้ารับการรักษาตัวไปวันๆ..
ดีแล้วที่ผมห่วยในเกมส์นั้น พอกลับมาเลยไม่มีอะไรให้ติดค้าง...
....
...
//ตอนนั้นเอง เนลก็ได้นึกถึงใครคนหนึ่งที่เจอในเกมส์ เธอเลือนลางมาก เป็นสาวน้อยที่ทำให้เนลใจสั่นกับคำพูดก่อนจากกัน
"ฉันจะรอเธอนะ.."
ความรักงั้นเหรอ ในเกมส์เนี่ยนะ...
.....
...
..
..ที่ๆหนึ่ง
" ต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ"
" อ๋อ ยังครับ ขอแค่นี้ก่อน "
" ยินดีค่ะ ไว้โอกาสหน้าแวะมาใหม่นะคะ "
.....
..
.
..
 ผมเข้ามาซื้อยาในเมืองเพิ่มนิดหน่อย แล้วก็แอบรับเควสติดไปด้วย ดู เหมือนช่วงนี้เมืองนี้จะมีผู้คนมากันเยอะเลย... ถ้ามาเยอะแบบนี้ ตอนทำเควสเลือนระดับเวล30 คงจะพอหาปาตี้ได้ง่ายขึ้นหน่อยก็ยังดี..
" เฮ้!! เนล กลับมาแล้วเหรอ.."
" กลับมาจากอะไร ไม่ได้ไปไหนซักหน่อยแค่พึ่งเลิกเล่นเกมส์"
" ก็นั่นแหละ มันนานไม่ใช้เหรอไงในเกมส์นะ กลับมาเวลพุ่งเลยนี่หน่า แต่ยังเล่นมนุษย์ดอกด๋อยเหมือนเดิมจริงๆ "
" ก็มนุษย์มันปกติที่สุดแล้ว จะไปเล่นเผ่าอื่นทำไม ขี้เกรียจไปบิ้วของบิ้วสกิลอีก "
" ก็ก๊อปๆบิ้วพวกท๊อปๆเอาซิง่ายๆ เอาเถอะ ข้าเวล30แล้วกำลังจะไปทำเควสปลดล็อคระดับ นายอีก3เลย ข้างคงไม่รอ "
" อือ ไปก่อนเลย "
"โอเค ข้าอาจไปเมื่องใหม่ก่อน ไงก็ตามมาแล้วกัน "
" โอเค ได้ๆ "
..
....
 เจ้านั้นที่เข้ามาทักผม ชื่อ กรีฟสัน ดอส เป็นคนที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันกับผมนี่แหละ เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั่งแต่ยังไม่จับดาบแต่พอถึงวัยจับดาบ เราก็เริ่มแยกๆกันไป
 ถ้าให้เปรียบกับตอนอยู่เกมส์ก็เหมือนเพื่อนสมัยประถม พอจบแล้วขึ้นมัธยม ก็ต่างไม่ได้คุยกันประมาณนั้นแหละครับ ส่วนร่างกายเจ้านั้นขอไม่บรรยายก็แล้วกัน เดี๋ยวมันก็เปลี่ยนอยู่ดี
 อย่างไงก็เถอะ ผมคงต้องเก็บเวลอีกซักพัก แล้วจากนั้นก็คงต้องรีบตามไปแล้วแหละ ไปสู่โลกในระดับต่อไปเสียที
.....
...
.
...
สวัสดี... ยังอยู่ไหมครับ..?
 ผมตอนนี้ทำอะไรนะเหรอ? ผมกำลังยืนฟังกลุ่มนักพจญภัยที่อยู่ใกล้ๆ กำลังพูดถึงมอนสเตอร์ตัวหนึ่งที่มีกระเป๋าเป้รูปดาวอยู่ที่หลัง
 ตัวมอนสเตอร์ตัวนั้นที่ผมได้ยินมันเหมือนกอบลินผสมกระรอก ว่ากันว่าถ้าใครโจมตีมันเกิน20% และเป็นคนโจมตีคนท้ายสุดมีโอกาศดอปเจมพิเศษ ผมเลยแอบคิดว่าผมจะลองไปหาล่ากับเขาดูดีไหม?
 ตอนนี้ผ่านมาจากก่อนหน้าได้2ชม. แต่เลเวลผมก็ยัง27 เช่นเดิมเพียงแต่Exp เพิ่มมาครึ่งหลอดได้ นั่นก็เพราะผม อยากเก็บเกี่ยวบรรยากาศโซนนี้อีกซักหน่อย
 เพราะเมื่อไหร่ที่ผมเปลี่ยนระดับก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้แวะมาโซนนี้อีกหรือไม่ แต่ก็คงต้องวนๆมาบ้าง เพราะก็ยังเห็นพวกนักล่าระดับสูงๆ ก็ยังวนๆมาอยู่เหมือนกัน


ณ เมือง ๆ หนึ่งของประเทศในแถบเอเชีย นี่เป็นช่วงเวลาที่อาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วแต่ก็ไม่สามารถหยุดความรุ่งโรจน์ของเมืองนี้ได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งท้องฟ้ามืดมากขึ้นเท่าไหร่ผู้คนก็ยิ่งออกมาทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่ตัวเองสนใจ อาทิเช่น กลุ่มวัยรุ่นที่พากันไปปาร์ตี้จนเมาเละเทะยันฟ้าสว่าง หรือเหล่านักธุรกิจที่ออกไปสังสรรเพื่อสร้างคอนเนคชันในแวววงเดียวกัน ราวกับว่าคนที่นี่ใช้ชีวิตตอนกลางคืนเป็นหลักอย่างไรอย่างนั้น
 แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่สำหรับทุกคนในเมืองนี้
 ถ้าหากว่ามีใครบางคนลองเดินออกมาจากแหล่งความเจริญที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย แล้วเลือกเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ แถวนั้น เขาก็จะสามารถพบเห็นความลำบากและความทุกข์ทรมานจากคนที่อาศัยอยู่แถวนั้นได้ ตึกโทรม ๆ ที่ไม่อาจรู้ได้ว่าจะพังลงมาตอนไหน ถังขยะที่เต็มจนล้นออกมาแต่ไร้ซึ่งการดูแลโดยรัฐบาลส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนอ้วก แต่ที่แย่ไปกว่านั้นประชาชนหลายคนที่ต้องนอนข้างถนนและคุ้ยขยะกิน
 นี่คือสิ่งที่รัฐบาลพยายามซ่อนไว้ใต้พรม และอาจจะทำไม่สำเร็จถ้าไม่ได้ประชาชนที่พอมีอันจะกินเพิกเฉยเรื่องพวกนี้และปล่อยให้มันจมหายไป
 และหนึ่งในซอยพวกนี้มีตึกเล็ก ๆ อยู่ตึกหนึ่ง สภาพทรุดโทรมเหมือนกับทุกตึกบริเวณนี้ ดูไม่มีอะไรโดดเด่นหรือแปลกไป แต่ถ้าหากสังเกตดี ๆ ก็จะมองเห็นแผ่นไม้ที่ทำเป็นป้ายเล็ก ๆ แขวนอยู่ตรงประตูทางเข้า "Jump into the Eternal Time" กระโดดเข้าสู่ช่วงเวลาอันเป็นนิรันดร์นี่เป็นสิ่งที่เขียนไว้บนป้าย และถ้าลองเงยหน้าขึ้นไปข้างบนก็จะสังเกตเห็นไฟที่เปิดอยู่ท่ามกลางซอยที่แทบจะเรียกได้ว่ามืดสนิท ในนั้นมีกลุ่มคนสวมหน้ากากกลุ่มเล็ก ๆ กำลังประชุมกันอยู่ด้วยความจริงจังและเคร่งเครียด
 "เธอแน่ใจใช่ไหมฟิวส์ เรื่องเด็กคนนั้นน่ะ" เสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาจากปากของผู้หญิงผมสีขาวซีดที่นั่งกุมมือไว้ใต้คางอยู่ตรงหัวโต๊ะ แววตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก่อนจะหันไปสบตากับคนที่เธอถาม
 "แน่ยิ่งกว่าแน่อีก เธอก็รู้ว่าพลังของฉันไม่เคยผิดพลาดนะแอกซ์" หญิงรูปร่างท้วมที่มีนามว่าฟิวส์ตอบ นั่นยิ่งสร้างบรรยากาศตึงเครียดให้กับกลุ่มสนทนามากขึ้นไปอีก ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเป็นเวลาหลายนาทีราวกับว่าต่างคนต่างอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง
 "นั่นหมายความว่าเด็กคนนั้นตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม" ชายวัยกลางคนที่แทบจะทั้งร่างกายเป็นสีดำพูดขึ้นมา แววตาสั่นกลัวขณะกำลังจินตนาการถึงความรุนแรงที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคตอันใกล้ แอกซ์พยักหน้าเบา ๆ นั่นทำให้ทุกคนในกลุ่มใจเสียไปตาม ๆ กัน
 "ไม่ใช่แค่เด็กคนนั้นที่ตกอยู่ในอันตรายหรอก แต่เป็นคนทั้งเมืองนี้ต่างหากล่ะ" แอกซ์พูดเรียกเสียงสบถอย่างหัวเสียจากชายหนุ่มผมฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ เธอหันไปมองเขาด้วยสายตาตำหนิเขาหันมาก้มหัวให้อย่างสำนึกก่อนที่เธอจะพูดต่อ
 "เพราะฉะนั้นพวกเราจะต้องวางแผนให้ดี ไฮด์นายช่วยสะกดรอยตามเธอให้ทีนะ" หญิงสาวหันไปพูดกับชายผิวสีดำ เขาพยักหน้ารับก่อนจะฟังเธอมอบหน้าที่ให้กับแต่ละคน ไม่นานทุกคนก็มีหน้าที่เป็นของตัวเองและก่อนที่จะแยกย้ายกันไปแอกซ์ก็กำชับพวกเขาอย่างแน่นหนาอีกรอบหนึ่ง
 "ทุกคนรู้ดีนะว่างานนี้เราจะพลาดไม่ได้ เด็กคนนั้นเหมือนกับอาวุธชีวภาพที่สามารถทำลายทั้งเมืองนี้ได้ภายในพริบตา" ทุก ๆ คนพยักหน้าอย่างเข้าใจถึงความหนักอึ้งของภาระที่อยู่บนบ่าทั้งสองข้าง แต่ก็ไม่สามารถเลือกอะไรได้มากนัก ไม่มีปุ่มยอมแพ้สำหรับเกมนี้ให้ใครได้ก้าวเท้าออกไป
 "สู้ ๆ พวกเราทำได้อยู่แล้ว" แอกซ์พูดเป็นประโยคสุดท้ายพร้อมกับตบบ่าเพื่อนร่วมทีมเบา ๆ เป็นการสร้างความมั่นใจ ถึงแม้ว่าพวกเขาทุกคนต่างสวมหน้ากากอยู่แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าต่างคนต่างก็รับรู้ได้ถึงรอยยิ้มของกันและกัน
 จู่ ๆ ก็มีแสงสีฟ้าสว่างเจิดจ้าทั่วบริเวณห้องจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย และพอแสงนั้นจางไปทุกชีวิตที่เคยยืนอยู่ในห้องนั้นก็หายไปราวกับว่าไม่เคยมีใครอยู่ที่นี่ มีเพียงควันจาง ๆ จากเทียนที่เพิ่งดับลงไปเป็นหลักฐานว่าเคยมีใครบางคนอยู่จริง ๆ
 ค่ำคืนนี้คงเป็นอีกหนึ่งคืนที่เหมือนกับทุก ๆ คืน ความสนุกสนาน รุ่งโรจน์ หรือแม้กระทั่งความทุกข์ทรมานก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างที่มันเป็น โดยที่ไม่มีใครรู้ตัวเลยว่าเรื่องที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตกำลังคืบคลานมาหาพวกเขา
 และสิ่งเหล่านั้นก็อยู่ใกล้เกินกว่าที่มนุษย์พวกนี้จะจินตนาการถึง


แสงอาทิตย์เริ่มที่จะสาดส่องลงสู่ผืนดินอันกว้างใหญ่บอกให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลารุ่งสาง นกฝูงเล็กฝูงน้อยต่างก็โบยบินอย่างอิสระอยู่บนท้องฟ้าสีแสด สายลมพัดสะบัดกระทบกับอาคารขนาดใหญ่สูงหลายชั้นที่ถูกประดับประดาไปด้วยกระจกใสบานใหญ่หลายร้อยบานเพื่อวัตถุประสงค์เดียวซึ่งก็คือ การที่ผู้คนในอาคารจะได้มองเห็นทิวทัศน์ภายนอกอาคาร เครื่องบินเป็นสิบ ๆ ลำ จอดเรียงรายกันอยู่หน้าอาคาร มีบางลำที่กำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าตรงกันข้ามกับเครื่องบินลำหนึ่งที่กำลังบินลงมาจากอากาศพร้อมที่จะลงจอดสู่พื้นดินแล้ว มันค่อย ๆ ลดความเร็วและทะยานต่ำลงเรื่อย ๆ จนถึงผืนดินอันกว้างใหญ่ที่ถูกปูด้วยคอนกรีตและมีสีวาดไว้เพื่อเป็นเส้นทางให้เครื่องบินลงจอดได้อย่างสะดวกและถูกต้องตามตำแหน่ง แล้วเครื่องบินลำนั้นก็เคลื่อนไปเทียบกับสะพานเทียบเครื่องบินหรือที่รู้จักกันในชื่อของงวงช้าง เมื่อเครื่องบินจอดสนิทประตูของเครื่องที่อยู่ตรงกับตำแหน่งของงวงช้างก็เปิดออก พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินค่อย ๆ เรียกผู้โดยสารจากแถวหน้าลงจากเครื่องตามมาด้วยแถวอื่น ๆ ที่อยู่ถัดไป ผู้โดยสารมากมายค่อย ๆ ทยอยกันออกจากเครื่องบินอย่างเป็นระเบียบ อาจจะเป็นเพราะว่าที่นี่กรุงเทพหรือก็คือเมืองหลวงของประเทศไทยทำให้มีทั้งนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศที่มากันเป็นครอบครัวปะปนกันไปกับคนไทยอยู่เยอะแยะ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากเครื่องบินพร้อมกับกระเป๋าสะพายหนึ่งใบและกระเป๋าเดินทางอีกหนึ่งใบ และเธอก็เป็นผู้โดยสารคนสุดท้ายที่ออกจากเครื่องบินลำนั้น หญิงสาวคนนั้นสูงไม่มากนักแต่ก็มีหุ่นที่ค่อนข้างดี เธอมีผมสีน้ำตาลเข้มยาวไปถึงกลางหลัง ตาของเธอก็สีน้ำตาลเช่นเดียวกับผมของเธอ หญิงสาวคนนั้นเดินตรงไปยังที่หยิบสัมภาระ เมื่อเธอไปถึงเธอก็หาสัมภาระของตัวเองเมื่อหาเจอก็หยิบออกมาไว้รวมกันกับกระเป๋าเดินทางที่เอาลงมาจากเครื่อง มันเป็นกระเป๋าเดินทางสีเถาเข้มขนาดใหญ่สองใบ หลังจากนั้นเธอก็เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับสายพานที่เธอไปหยิบกระเป๋ามา แล้วก็หยิบโทรศัพท์ใส่เคสสีน้ำเงินออกมาพร้อมกับส่งข้อความหาใครบางคนว่า " ถึงแล้วนะ " ก่อนที่เธอจะลุกและเดินออกไปเพื่อจะไปขึ้นรถไฟฟ้านั่นเอง แต่เมื่อเธอเดินมาได้สักพักก็พบว่ามีใครกำลังเรียกเธออยู่
" นี่ ๆ หมิง ฉันอยู่ตรงนี้ " หญิงสาวที่อยู่ทางด้านซ้ายของเธอกำลังโบกมือทั้งสองข้างทักทายอยู่ เมื่อหมิงเห็นก็ยิ้มอย่างดีใจแล้วรีบลากกระเป๋าเดินทางทั้งสามใบไปหาเธอคนนั้น แต่หญิงสาวที่เรียกหมิง กลับวิ่งมาถึงเธอก่อนเพราะว่ากระเป๋าที่หมิงลากมามันหนักมาก
" ไม่เจอตั้งนาน คิดถึงจังเลย " หญิงสาวคนั้นเข้ามาโอบกอดหมิงด้วยหน้าตายิ้มแย้มและมีความสุข เธอมีรูปน่างสูงเพรียวเหมาะจะเป็นนางแบบ ตาและผมของเธอสีน้ำตาลแดง แต่เธอมัดผมไว้อยู่ทำให้ผมของเธอนั้นดูสั้นกว่าของหมิงมาก
" อะไรกัน พวกเราเพิ่งเจอกันเมื่อเดือนที่แล้วอยู่เลย " หมิงกอดเธอกลับและตอบอย่างตรงไปตรงมา
" แหม ก็ฉันกลัวนี่นาว่าเพื่อนสุดสวยของฉันจะถูกหนุ่มไหนลักพาตัวไปรึเปล่า "
" อย่ามาเว่อร์น่าไอซ์ " แล้วพวกเขาทั้งสองก็หัวเราะกัน
หลังจากนั้นหมิงและไอซ์ก็เดินไปที่สถานีรถไฟฟ้าในสนามบินเพื่อที่จะได้เข้าสู่ตัวเมืองของกรุงเทพ
และแล้วพวกเธอทั้งสองก็ได้ขึ้นรถไฟฟ้าขบวนที่จะไปถึงบริเวณที่หอพักของหมิงอยู่ ข้างในรถไฟฟ้าค่อนข้างสะอาดและมีคนไม่มากนักอาจจะเป็นเพราะว่าตอนนี้เป็นเวลารุ่งสางทำให้ยังไม่ค่อยมีคนใช้รถไฟฟ้าสายนี้ พวกเธอจึงสามารถเลือกที่นั่งได้อย่างอิสระและวางกระเป๋าไว้ข้าง ๆ ได้อย่างสบาย ๆ
" นอนก่อนก็ได้นะ น่าจะอีกสักพักกว่าจะถึงสถานีที่พวกเราจะลง " ไอซ์พูดกับหมิงที่ดูเหมือนว่ายังไม่ได้นอนมาทั้งคืน
" ไม่เป็นไรหรอกฉันได้นอนบ้างแล้วตอนอยู่บนเครื่องน่ะ เธอนั่นแหละที่ควรนอนเพราะต้องตื่นเช้ามาช่วยฉันขนกระเป๋า " หมิงพูดด้วยความรู้สึกผิดนิด ๆ
" แหม ๆ ไม่เห็นเป็นไรเลยต่อให้ดึกดื่นเที่ยงคืนฉันก็มาช่วยเธออยู่ดีนั่นแหละหมิง ก็เธอเป็นเพื่อนที่สำคัญของฉันนี่นา "
" ขอบคุณนะ "
แล้วพวกเขาก็คุยกันเรื่องต่าง ๆ ตอนที่พวกเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่างเรื่อยเปื่อยรอเวลาให้รถไฟฟ้าไปถึงสถานีที่พวกเธอจะลง
" ช่วงนี้ไม่มีปัญหาอะไรนะ " ไอซ์ถามด้วยความเป็นห่วง
" ไม่มีปัญหาอะไรเลย ช่วงนี้สบายสุด ๆ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า " หมิงยิ้มน้อย ๆให้ไอซ์
" แน่ใจนะ " ไอซ์ดูเหมือนจะไม่เชื่อสิ่งที่หมิงพูดเพราะเธอรู้จักหมิงมานานทำให้รู้โดยสัญชาตญาณว่าหมิงกำลังปกปิดบางสิ่งอยู่
" ก็มีนิดหน่อยแหละ ก็แค่ทะเลาะกับพ่อนิดหน่อยเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก " หมิงรู้สึกหดหู่นิดหน่อยหลังจากที่เธอพูดไป
" แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร " ไอซ์รู้สึกเป็นห่วงหมิงมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเธอรู้ว่าหมิงพึ่งงทะเลาะกับพ่อมา
" อืม ไม่เป็นอะไรเลย ตอนนี้ฉันมาอยู่กรุงเทพแล้วไม่จำเป็นต้องไปเครียดเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นแล้ว ฉันจะเป็นคนใหม่ให้ได้ตอนเข้าโรงเรียนใหม่ " หมิงพูดให้กำลังใจตัวเองและทำให้ไอซ์เป็นห่วงน้อยลง
" โอ้โห นี่ลูกแม่เติบโตมาขนาดนี้แล้วสินะ ภูมิใจจริง ๆ เลย " ไอซ์พูดเพื่อลบบรรยากาศไม่ดีออกไป
" อะไรกันคะคุณเพื่อน ฉันอายุน้อยกว่าเธอแค่แปดเดือนเอง " หมิงกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้งแล้วทั้งสองก็หยอกล้อกันอย่างสนุกสนานตามเคย หลังจากนั้นไม่นานประตูรถไฟฟ้าก็เปิดออกแต่ครั้งนี้ก็ยังไม่ใช่สถานีที่หมิงและไอซ์จะลง
" ยังไม่ถึงอีกหรอเนี่ย " หมิงเริ่มเบื่อที่ต้องนั่งในรถไฟฟ้านาน ๆ
" ก็บอกอยู่ว่านานจะรีบทำไมตอนนี้ยังไม่แปดโมงเลยนะ "
ก่อนที่ประตูจะปิดก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาจนเกือบจะไม่ทันขึ้นรถไฟฟ้า เขาตรงไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับพวกเธอ หมิงและไอซ์ที่พึ่งจะได้สังเกตรอบ ๆ เพราะเห็นชายหนุ่มคนนั้นวิ่งเข้ามา ก็พบว่าในตอนนี้รถไฟฟ้าเริ่มที่จะมีคนมากขึ้นแล้วถึงจะยังไม่มากสักเท่าไหร่ก็ตามที ที่นั่งหลายตัวยังคงถูกเว้นว่างไว้ ผ่านไปซักพักหมิงและไอซ์ก็สังเกตได้ว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังมองพวกเธออยู่ หน้าของเขาแดงเล็กน้อย
" นี่ ๆ หมิง เธอคิดว่าเค้ามองพวกเราอยู่ป่ะ " ไอซ์กระซิบเบา ๆ ไม่ให้คนอื่นได้ยิน
" นั่นสิ ฉันก็คิดแบบนั้นน่ะ " หมิงก็กระซิบกลับไปหาไอซ์
" เขามองเราทำไมอ่ะ "
" แล้วฉันจะไปรู้มั้ย แต่เขาเหมือนหน้าแดงหน่อย ๆ นะ "
" ฉันว่าเขาอายุเท่าเรานะหมิง "
" นั่นสิ ว่าแต่เหมือนเขาจะรู้นะว่าเรากำลังมองเขาอยู่ " หมิงเงยหน้าเล็กน้อยเพื่อมองเขาอย่างลับ ๆ และก็พบว่าเขาหันหน้าหนีอย่างเห็นได้ชัด
" หรือว่าเขาแอบชอบฉัน หมิง เธอว่าเป็นไปได้ป่ะ " ไอซ์ที่มั่นใจในหน้าตาตัวเองแต่เธอก็เป็นคนสบาย ๆ ทำให้เธอพูดเล่น ๆ เรื่องหน้าตาของเธอบ่อย ๆ ให้หมิงฟัง
" ไอซ์ " หมิงทำหน้าตาเฉยชาเชิงเบื่อหน่ายพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย
" อะไรหรอ " ไอซ์ตอบในขณะที่เธอกำลังมองชายหนุ่มคนนั้นแบบลับ ๆ อยู่
" อย่า. มั่น. หน้า. " เมื่อไอซ์ได้ยินสิ่งที่หมิงพูดก็หันขวับมาหาหมิง
" ไม่ได้มั่นว้อย แค่คนมันเกิดมาสวยอ่ะ " ไอซ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วแล้วพวกเธอทั้งสองก็หัวเราะเบา ๆ พร้อมกันกับที่ผู้ชายคนนั้นยืนขึ้นและค่อย ๆ เดินมาอย่างช้า ๆ ตรงไปที่พวกเธอสองคน หมิงและไอซ์พึ่งจะสังเกตว่าเขานั้นตัวสูงมาก ผมสีเหลืองอ่อน ๆ ของเขาดูยุ่งเหยิง แต่โดยรวมเขาก็ถือว่าหน้าตาดีทีเดียวเชียวล่ะ
" ข…ขอโทษนะครับ " เขาพูดด้วยความเขินอาย
" ทำไมหรอคะ " ไอซ์ตอบด้วยความมั่นใจสูงสุดว่าเขากำลังจะขอไอจีเธอ
" ค…คือว่าผมขอไอจีของคุณหน่อยได้มั้ยครับ " แล้วเขาก็ยื่นโทรศัพท์ให้หมิงที่ตอนนี้เปิดหน้าค้นหาของแอปอินสตาแกรมไว้อยู่ ไอซ์ในตอนนี้พูดอะไรไม่ออกได้แต่หัวเราะออกมาน้อย ๆ
" ได้สิคะ " แล้วหมิงก็หยิบโทรศัพท์จากชายหนุ่มและเขียนชื่อแอคเคานท์ของเธอลงไปในช่องค้นหา
" เสร็จแล้วคะ " หมิงยิ้มและยื่นโทรศัพท์กลับให้ชายหนุ่มอีกครั้ง ชายหนุ่มดูเขินอายมากขึ้นหน้าของเขาแดงขึ้นเรื่อย ๆ
" ขอบคุณมากครับ " ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์กลับมาและรีบวิ่งออกจากรถไฟฟ้าที่กำลังจอดอยู่
" แหม ๆ " ไอซ์ทำหน้าอิจฉาหมิงเล็กน้อย " เดี๋ยวนี้มีหนุ่มมาจีบแล้วนะเราน่ะ "
" จีบซะที่ไหน เค้าอาจจะแค่อยากรู้จักเฉย ๆ ก็ได้ " หมิงตอบกลับด้วยความใสซื่อ
" ไม่ต้องเลย " หมิงใช้มือทั้งสองข้างของเธอหยิกแก้มของหมิงเบา ๆ
" โอ้ย เอ็บ ๆ ออไอ้แอ้ว " เสียงหมิงเปลี่ยนไปจากการที่ถูกดึงแก้มไปมา
" อะไรนะ ฟังไม่รู้เรื่องเลย " ไอซ์แกล้งหมิงอย่างสนุก
" พอได้แล้ว ! " ด้วยความโกรธทั้งหมดที่มีของหมิง เธอก็ได้ใช้มือของเธอหยิกแก้มไอซ์กลับบ้าง ทั้งสองไม่ยอมซึ่งกันและกันจนพวกเธอทั้งคู่ได้ยินเสียงประกาสว่าตอนนี้กำลังจะถึงจุดหมายปลสยทางแล้วทำให้พวกเธอหยุดเล่นและเตรียมพร้อมที่จะลงจากรถไฟฟ้าที่นั่งมานานเหลือเกิน
" ในที่สุดพวกเราก็จะถึงแล้ว " หมิงดูดีใจมากที่ตนกำลังจะได้ออกจากรถไฟฟ้า
" รีบไปที่หอแล้วไปกินข้าวกันเถอะ " ไอซ์ก็ดูเหมือนจะไม่อยากอยู่บนรถไฟฟ้าขบวนนี้เช่นกัน
และแล้วในที่สุดประตูของรถไฟฟ้าขบวนนี้ก็เปิดออกพร้อมกันทั้งหมด หมิงและไอซ์เดินออกจากประตูบานที่อยู่ใกล้ที่สุด พบกับชานชะลาที่เต็มไปด้วยผู้คนอันแสนวุ่นวายในยามเช้า
" แบบนี้สิกรุงเทพ ขอต้อนรับสู่เมืองอันแสนวุ่นวายและความเร่งรีบนะหมิง ขอให้สนุกกับการใช้ชีวิตที่นี่นะ " ไอซ์กล่าวในฐานะที่ตนเป็นคนที่เกิดในเมืองหลวงแห่งนี้ เธอเดินไปข้างหน้าหมิงและหันกลับมาพร้อมกับกางแขนทั้งสองขึ้นสู่อากาศทำเอาหลาย ๆ คนที่อยู่บนชานชะลาหันมามอง
" น่า ๆ รีบไปที่หอแล้วหาอะไรกินกันก่อนเถอะนะ " หมิงพาไอซ์ที่กำลังพูดอย่างภูมิใจออกจากชานชะลาเพราะความขายหน้าที่เห็นเพื่อนของตนกำลังทำอะไรแปลก ๆ ในที่สาธารณะ หังจากนั้นพวกเธอก็เริ่มหาทางที่ที่จะไปหอของหมิง
" อืม…จากตรงนี้น่าจะต้องตรงไปอีกสองร้อยเมตรแล้วเลี้ยวซ้ายก็ถึงแล้วล่ะ " หมิงดูแผนที่ในโทรศัพท์และเริ่มเดินไปทางที่แผนที่บอกแต่ไม่ว่าพวกเธอจะเดินไปไกลสักแค่ไหนหรือแม้จะเข้าไปในซอยนับไม่ถ้วนพวกเธอก็ไม่เจอที่ตั้งของหอพักเลยแม้แต่น้อย ' นี่พวกเรามาถูกทางมั้ยเนี่ย ' ไอซ์ถามตัวเองในใจ ' นี่มันก็นานพอสมควรแล้วนะ ไหนหมิงบอกว่าแค่ห้านาทีก็ถึงแล้วแต่นี่มันจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ' เธอเริ่มไม่มั่นใจว่าพวกเธอทั้งสองมาถูกทาง 'เอ๊ะ…เดี๋ยวนะ…หรือว่าหมิงมันดูทางผิดหรอ ยิ่งเป็นพวกซุ่มซ่ามอยู่ด้วยสิ ' แต่ไอซ์ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะคิดว่าเธอคิดไปเองและหาหอพักต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปนานพอสมควรเธอก็อดใจไม่ไหวที่จะไม่ถามออกไป
" หมิง พวกเรามาถูกทางแน่ใช่มั้ย " ไอซ์ถามหมิงเพราะตอนนี้พวกเธอทั้งสองได้หาที่ตั้งขอหอมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว
" ไม่รู้สิ ฉันก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว " หมิงเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองน่าจะมาผิดทาง
" ฉันขอดูแผนที่หน่อยได้มั้ย " ไอซ์ยื่นมือออกไปเพื่อให้หมิงยื่นโทรศัพท์ของเธอมา
" อ่ะนี่ " หมิงยื่นโทรศัพท์ของเธอให้ไอซ์ แล้วไอซ์ก็ใช้เวลาอยู่สักพักในการดูแผนที่จนเธอถอนหายใจออกมาดัง ๆ
" นี่หมิง ฉันมีอะไรอยากจะบอก "
" อะไรหรอไอซ์ " หมิงมองไอซ์ด้วยความกังวลเล็กน้อย
" เธอลืมเปิดเน็ตมันก็เลยไม่ไปไหนแล้วก็ทางที่พวกเราเดินมาก็เป็นทิศตรงข้ามกับหอพัก " ไอซ์อธิบายสิ่งที่หมิงดูพลาดไปในแผนที่ทั้งหมดจนหมิงอุทานออกมาเบา ๆ
" แหะ ๆ ขอโทษได้มั้ยอ่ะ " หมิงพูดด้วยความรู้สึกผิด
" เห้อ ช่างมันเถอะ " ไอซ์รู้นิสัยหมิงเป็นอย่างดีและเธอก็เป็นเพื่อนหมิงมานาน เธอจึงไม่ได้รู้สึกโกรธหมิงสักนิด " รีบไปที่หอแล้วไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันหิวแล้ว "
" อื้ม " แล้วหมิงกับไอซ์ก็เดินทางไปที่หอและไม่นานพวกเธอทั้งสองก็ถึงจุดหมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่พวกเธอเลือกที่จะฝากกระเป๋าไว้กับเจ้าของหอพักไว้ก่อนเพราะตอนนี้ก็เกือบจะเที่ยงแล้วทำให้เธอทั้งสองหิวอย่างมาก
" งั้นพวกหนูขอฝากกระเป๋าไว้ก่อนนะคะ " หมิงคุยกับคุณป้าเจ้าของหอ เธอเป็นหญิงชราวัยห้าสิบต้น ๆ ร่างของเธอเตี้ยกว่าหมิงเล็กน้อย ผมหยิกของคุณป้ากลายเป็นสีขาวไปแล้วทั้งหัว นัยน์ตาของเธอเป็นสีดำสนิท คุณป้ามีหน้าตาที่ยิ้มแย้มและดูใจดีมากทำให้บรรยากาศรอบ ๆ ตัวเธอดูแจ่มใส
" ได้สิจ้ะหนู ๆ รีบไปกินข้าวกันก่อนเถอะ " คุณป้ายิ้มให้พวกเธอก่อนที่หมิงและไอซ์จะเดินออกจากหอพักเพื่อไปหาอะไรกิน
" อ่า…ในที่สุดท้องก็อิ่มสักที " ไอซ์กับหมิงพึ่งจะกินข้าวเสร็จพวกเธอไปกินที่ร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ไม่ไกลจากหอพักของหมิงมากนักทำให้ตอนนี้ทั้งสองคนเดินกลับไปที่หอได้อย่างรวดเร็ว
พวกเธอเดินเข้ามาในหอพักซึ่งอยู่ถัดเข้าไปในซอยแค่นิดเดียว เมื่อเดินเข้าสู่พื้นที่ของหอก็จะพบลานจอดรถอยู่ทางด้านขวาส่วนด้านซ้ายจะเป็นอาคารเพื่อขึ้นสู่ห้องพักที่ทอดยาวตั้งแต่ชั้นสองถึงชั้นแปดไปสู่ขอบสุดของลานจอดรถ เมื่อหมิงกับไอซ์เดินเข้าไปในชั้นแรกของหอพัก พอเดินเข้าประตูบานผลักก็พบกับล็อบบี้ขนาดเล็กอยู่ลึกเข้าไป ล็อบบี้เป็นห้องขนาดเล็กที่มีของใช้พร้อมในการทำงานด้านในก็มีคุณป้าแสนใจดีกำลังเขียนเอกสาารบางอย่างอยู่ ส่วนด้านนอกที่เป็นทางเดินก็มีที่นั่งอยู่สองสามตัววางไว้
" คุณป้าคะ หนูกลับมาแล้วค่า " หมิงเรียกคุณป้าเพื่อที่เธอกับไอซ์จะได้ขึ้นไปดูห้องของเธอหลังจากที่ต้องผ่านเรื่องวุ่น ๆ มาตลอดครึ่งวัน
" มาแล้วจ้า มาแล้ว " คุณป้าเดินออกมาจากห้องที่คุณป้าใช้ในการทำงานพร้อมกับพวงกุญแจที่มีป้ายห้อยไว้พวงหนึ่ง " งั้นพวกหนูจะไปดูห้องเลยมั้ยจ้ะ " เธอยืนรอคำตอบอย่างสบาย ๆ
" ได้ค่ะ " หมิงตอบด้วยความตื่นเต้น แล้วคุณป้าก็นำทางพวกเธอทั้งสองไปยังห้องที่หมิงจองไว้ พวกเธอขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นหกและเดินต่อไปทางด้านขวาไปเกือบสุดทางเดิน คุณป้าหยุดเมื่อเดินถึงห้องหมายเลข 612 ทำให้หมิงและไอซ์รู้ว่านี่เป็นห้องของหมิง แล้วคุณป้าก็ใช้กุญแจที่อยู่ในมือไขประตูที่ถูกล็อกไว้อยู่ หลังจากนั้นพวกเธอก็เข้าไปดูรอบ ๆ ห้อง ตัวห้องนั้นมีขนาดไม่ได้ใหญ่มากแต่ก็พอที่จะอยู่ได้ถึงสองคน ในห้องมีเตียงขนาดห้าฟุตวางไว้สุดขอบของห้องและมีตู้เสื้อผ้าวางถัดมา นอกจากนี้ยังมีโต๊ะเก้าอี้แล้วก็เครื่องปรับอากาศไว้ให้ด้วย พร้อมทั้งยังมีห้องน้ำในห้องซึ่งเป็นสิ่งที่หมิงรู้สึกประทับใจที่สุด
" งั้นป้าลงไปก่อนนะ หนู ๆ ก็จัดห้องกันไปแล้วกัน " เมื่อคุณป้าโชว์ห้องเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินไปที่ลิฟต์เพื่อที่จะลงไปทำงานของเธอต่อ " ออ ใช่สิ " เธอหันหลังกลับมาก่อนที่เธอจะลงไป " วันนี้มีก็เพิ่งจะมีคนย้ายมาข้าง ๆ ห้องของหนูด้วยนะ ห้อง 611 น่ะ " แล้วเธอก็ลงลิฟต์ไป
" ขอบคุณมากค่ะคุณป้า " แล้วหมิงก็ปิดประตูห้อง ' ข้าง ๆ ห้องของเราก็เพิ่งมีคนย้ายมาสินะ ไว้ค่อยไปทักทายแล้วกัน ' หลังจากนั้นหมิงกับไอซ์ก็ช่วยกันจัดของในกระเป๋าบางส่วนจนเลยไปถึงช่วงเย็นทำให้พวกเธอทั้งสองไปกินข้าวเย็นด้วยกันแล้วทั้งสองก็แยกทางกัน ไอซ์ได้กลับบ้านของเธอส่วนหมิงก็กลับมาที่หอพัก
" เหนื่อยจริง ๆ เลยวันนี้ " หมิงคุยกับตัวเอง
" ไว้ค่อยจัดของวันอื่นต่อละกัน " ก่อนที่เธอจะเดินข้ามกระเป๋าและของต่าง ๆ ที่เธอเอามาเพื่อที่จะไปอาบน้ำและกลับมานอนบนเตียงอันแสนนุ่มสบาย