บรรยากาศในวิหารมาคุดุดันอยู่นานจนเสียงใครบางคนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันเหล่านั้น
"ขออภัยที่เรามาช้า ท่านยมโลก"
ร่างสูงยาวราวสามเมตรปรากฏขึ้นให้เห็น คนเบื้องหน้าเป็นชายร่างอรชรสวมเสื้อผ้าสีขาวครีมไร้เครื่องประดับ แต่แค่ใบหน้าพริ้มเพราก็ทำเอาสิ่งรอบกายดูไร้ค่าแล้ว บนศีรษะมีวงแหวนสีทองลอยวนอยู่ ด้านหลังก็มีปีกถึงสี่คู่คล้ายกับรูปปั้นที่เห็นในวิหารเก่า
"เจ้าคือผู้ถูกสาปให้เป็นอมตะจากท่านเทพแห่งความเมตตาองค์ก่อนสินะ น่าสงสารเสียจริง ทั้งที่ยังเป็นเด็กน้อยแท้ๆ"
เทพผู้เมตตาเดินเข้าไปหาอีคอน และกำลังลูบหัวให้เขา แต่ก็ถูกยมโลกพูดขึ้นขัดเสียก่อน
"มิใช่คนผู้นั้นหรอกขอรับ เป็นสตรีที่ยืนอยู่ไม่ห่างต่างหาก นางถูกสาปในเป็นอมตะ ทำให้วิญญาณนางสูญหายไปจากสารบบ อันเป็นปัญหาที่ข้ากำลังตามแก้อยู่ตอนนี้"
"เป็นเช่นนี้นี่เอง" เทพผู้เมตตาเดินเข้าไปหานางแล้วแบมือออกมา "เจ้าวางมือของเจ้าไว้บนมือข้า ข้าจะรับคำสาปนั้นคืนมาเอง"
"เจ้าค่ะ"
ไลลาวางมือลงบนมือท่านเทพก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกดึงออกจากจิตวิญญาณไป ไม่นานสิ่งที่ถูกดึงไปนั้นก็ได้หยุดลง
"นับจากนี้ไปเจ้าจะไม่ใช่มนุษย์อมตะอีกแล้ว จงใช้ชีวิตที่เหลืออย่างระมัดระวังตัวเอาไว้ด้วย"
ไลลาไม่เข้าใจ นั่นหมายความว่านางจะได้กลับไปใช้ชีวิตต่อหรือ "ท่านเทพเจ้าคะ แต่ข้ามีชีวิตอยู่มานานเกินไปแล้ว ทำไมไม่ให้ข้าตายไปเสีย ยังไงข้าก็สมควรตายมาหลายพันปีแล้ว นั่นมันเป็นชะตากรรมที่ข้าสมควรได้รับ"
ท่านเทพนิ่งเงียบลงก่อนจะกุมมือของนางเอาไว้ "ข้าเข้าใจว่าความเชื่อของวิหารคือการไม่ขัดขืนโชคชะตาไม่ว่าจะเลวร้ายมากแค่ไหน จะโอบรักความไม่สมบูรณ์ของโลกใบนี้ไว้จนกระทั่งตายจาก ข้าเองก็เป็นนักบวชผู้เคยเชื่อมั่นในความเชื่อนั้นจนกระทั่งตายจาก แต่ความตายของข้านั่นกลับสร้างบาปกรรมใหญ่หลวงให้คนที่ข้ารัก เขายอมสังหารข้าเพื่อให้ข้าไม่ต้องเผชิญกับความโหดร้ายเบื้องหน้า ความตายของเราทั้งคู่นั้นทำให้ข้าตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้วความเมตตาของข้านั้นมีไว้เพื่ออะไร หากมีแล้วต้องทำให้คนที่รักเป็นทุกข์แล้วตกอยู่ในนรกแทนข้า ข้าคงไม่ต้องการเช่นนั้น เมื่อคิดอย่างนั้นแล้วข้าจึงได้ตั้ง ปณิธานใหม่ ต่อให้มีความเมตตาต่อผู้อื่นแล้ว ก็ควรมีเมตตาต่อตัวเองบ้าง หากว่าต้องพบเจออุปสรรคและโชคชะตาอันโหดร้ายแล้ว จงใช้ความเมตตาต่อตัวเองนั้นทำให้ตนรอดโดยไม่เบียดเบียนผู้อื่น เพื่อที่ตนจะได้สร้างคุณประโยชน์ให้โลกสืบไป ตัวเจ้าเองก็สามารถทำได้ เจ้ากลับไปใช้ชีวิตครั้งนี้ถือว่าได้รับความอภัยจากความผิดทั้งหมดที่เจ้าก่อ และจงสร้างความดีและความสุขเพื่อตนเองและคนที่รักจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตจะมาถึง"
ไลลาได้ฟังอย่างนั้นก็เริ่มคิดใหม่ และจะลองตั้งปณิธานใหม่อย่างที่ท่านเทพกล่าว
"ข้าจะกลับไปใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่าเลยเจ้าค่ะ"
ท่านเทพอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะปล่อยให้นางกลับไป ไลลาวิ่งกลับมิติเดิมทันทีโดยไม่รออีคอน สวนอีคอนก็ยืนจ้องหน้าท่านเทพไม่ขยับไปไหน
"เจ้าไม่กลับรึอีคอน" ยมโลกออกปากไล่
เมื่อเห็นฮาวเวอร์ไม่ไหวติ่งเขาก็เปิดมิติขึ้นเองแล้วให้มิตินั้นกลืนเขาออกไป
"ไม่ว่าจะคาเอลคนไหนก็ทนเสน่ห์น่าหลงใหลของท่านไม่ได้เลยนะขอรับ" ยมทูตกล่าวขึ้นมา
"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า ขนาดท่านยมโลกยังคุยกับข้าได้ปกติเลย" ท่านเทพกล่าว
"ใช่ที่ไหนกันล่ะขอรับ ที่เห็นเขาตอบโต้ได้อยู่นั้นจริงๆ แล้วมันเป็นโหมดอัตโนมัติขอรับ"
"ถ้างั้น… ข้าก็คงมาถามข่าวคราวเรื่องปีศาจลักจิตไม่ได้สินะ"
"เรื่องนั้นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจับได้เลยขอรับ แถมวิญญาณผู้สูญหายของเหล่าลูคัสก็มีเพิ่มขึ้นทุกวัน ทางเราก็พยายามติดต่อไปทางผู้คุมนรกแล้ว แต่เขาหนีไปยังขุมนรกลึกทำให้ตามจับตัวได้ยาก ท่านก็รู้ใช่ไหมล่ะขอรับว่าขุมนรกยิ่งลึกยิ่งกลับมาเกิดยากแถมจะถูกนำไปจุติในความมืดได้ง่าย ถ้าเขาเอาเหล่าวิญญาณเหล่านั้นไปด้วย โลกทั้งหลายจะมีคาเอลชั่วมากขึ้นเมื่อไม่มีความรักให้ใฝ่ถึง"
"เฮ้อ น่าเหนื่อยใจกับวิญญาณแยกของสองเราเสียจริง"
"ช่วยไม่ได้นะขอรับ ก็ท่านเป็นวิญญาณแยกรุ่นแรกที่ถือกำเนิดขึ้นมา"
อีคอนกลับมายังโลกเดิมที่ตัวเองจากมา เขายังอึ้งงันกับสิ่งที่เห็นอยู่ เทพที่มีรูปลักษณ์งดงามจนไม่อาจละสายตาไปได้ แต่ก็ช่างสมถะรักษากิริยาและความเงียบสงบ ดูแล้วช่างน่านับถือ
'พวกเรากลับเข้าไปดูอีกรอบดีไหม'
'อย่าใช้มิติพร่ำเพรื่อเลยขอรับ บางทีถ้าเราเอาวิญญาณหลงทางกลับไปอีกได้ ก็คงได้เจออีก'
'งั้นเราไปหาวิญญาณหลงทางกันดีกว่า'
'อื้ม'
เมื่อคิดเช่นนั้นจิตทั้งสองก็ตั้งมั่นที่จะเดินทางออกไปนอกถ้ำจนคนที่ยังอยู่นั้นถึงกับสงสัย
"นั่นเจ้าจะไปไหน? " ฟอสเตอร์ถาม
"ข้าจะกลับแล้วขอรับ"
"แล้วเจ้าไม่จัดการข้าแล้วรึไง? "
"เดี๋ยวข้าส่งคนมาสู้ด้วย หากเจ้ายังมาราวีคนในเขตข้าไม่เลิก"
"ได้ยินว่าเจ้าเป็นผู้ปกครองเขต ให้ข้าไปอยู่กับเจ้าด้วยได้ไหม? ตอนนี้ข้ากลับมาเป็นคนแล้ว ถ้าขืนอยู่ที่นี่ต่อไปคงได้อดตายแน่ๆ "
"หา? เจ้าจะไปอาศัยอยู่กับมันทำไม จำไม่ได้แล้วรึว่าพวกมนุษย์ทำอะไรกับเจ้าบ้าง แถมเขตปกครองของอมนุษย์มันก็มีแต่มารเห็นแก่ตัวปกครองกันทั้งนั้น เจ้าคิดว่าไปอยู่กับมันแล้วจะรอดกว่าอยู่กับข้างั้นหรือ? "
"อย่างน้อยก็ไม่ต้องฟังเจ้าบ่นก็แล้วกัน"
ไลลาวิ่งไปหาอีคอนก่อนจะเดินนำทางออกจากถ้ำไป อีคอนเองก็เดินตามหลังทิ้งให้ฟอสเตอร์อยู่ด้านหลังกับสมบัติมากมายไม่มีใครเหลียว ปล่อยให้เหลือเพียงตัวคนเดียวในถ้ำเปลี่ยวกลางพงไพร
เมื่อทั้งสองเดินออกจากถ้ำ จาคอบก็มารอรับอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นมีสตรีผู้นั้นติดมาด้วยก็ได้แต่สงสัย จึงได้ถามออกไป
"นายท่านขอรับ สตรีผู้นั้นเป็นมนุษย์อมตะไม่ใช่หรือขอรับ ท่านจะพานางกลับไปด้วยหรือขอรับ"
"ใช่ เพราะข้าน่าสงสาร นายท่านของเจ้าก็เลยจะพาไปอยู่ด้วย" ไลลาชิงตอบก่อน"
"แล้วเรื่องมังกรล่ะขอรับ? "
"ฟอสเตอร์เป็นแค่มังกรอันธพาล ปล่อยเขาไปก่อน หากว่าเขาก่อเรื่องอีก นายท่านของเจ้าก็จะส่งคนมากำราบเขาเอง"
จาคอบยังไม่ทันได้ฟังจากปากของลูกพี่ ไลลาก็พูดแทรกขึ้นก่อน เขาหันไปมองหน้าอีคอนอีกที
"ตามนั้นแหละ"
อีคอนพูดอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเดินหน้าไปต่อ แต่ไลลากลับทักท้วงขึ้นมาก่อน
"พวกเจ้าเดินทางไปตรงนั้นมันอันตรายนะ ถ้าไปทางเลียบแม่น้ำจะปลอดภัยกว่า"
คนทั้งสามออกเดินทางเลียบแม่น้ำตามที่ไลลาแนะนำ และไม่พบสัตว์ร้ายเข้าโจมตีอย่างทางที่ตัวเองผ่านมา แม้จะต้องเดินอ้อมไปหน่อย แต่ก็เดินทางได้เร็วอย่างไม่ต้องแวะไปสู้กับใคร
"ท่านฮาวเวอร์ ทำไมท่านถึงไม่เอาสมบัติของฟอสเตอร์มาด้วยล่ะเจ้าคะ ข้านึกว่าท่านมาเพราะตามล่าหาสมบัติเสียอีก"
"ถ้ามีมันก็ดีนะขอรับ แต่ว่าถ้าขโมยมามันจะไม่ดี แถมที่เขตปกครองส่วนใหญ่จะใช้แรงงานแลกกับเสบียงและนำเสบียงไปแลกกับอย่างอื่นต่อ เรียกได้ว่าเขตปกครองของข้ายังไม่มีเงินตราไว้แลกเปลี่ยนเพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีงานหรือสินค้าเป็นของตัวเอง การซื้อขายจึงยังไม่เกิดขึ้น เพราะงั้นหากว่าเอาเงินเข้ามา คนที่นั่นจะใช้จ่ายลำบากหากนำไปหาซื้อแลกกับอย่างอื่นไม่ได้ ตอนนี้เรากำลังสร้างฐานความรู้แล้วค่อยกระจายเป็นอาชีพให้เด็กๆ ก่อน ส่วนผู้ใหญ่ก็จะให้ทำงานแลกเสบียงอาหารเพื่อสร้างความรู้ และนำไปต่อยอดเป็นสินค้าต่างๆ ได้" อีคอนตอบ
"พอถึงตอนนั้นเจ้าจะมาชิงสมบัติจากฟอสเตอร์ไปหรือ? "
"ไม่ใช่หรอกขอรับ หากเรามีสินค้าเป็นของตัวเองก็สามารถนำเงินจากอาณาจักรอื่นเข้าเขตปกครองได้ หากเงินจากการค้านั้นไหลเวียนเข้าออกง่ายมากขึ้น ทางเราก็จะมีคลังสมบัติเป็นของตัวเองไว้สร้างธนาคารกลางเพื่อรับจ่ายเงินตราและสร้างสกุลเงินเป็นของตัวเอง จากนั้นข้าจะเก็บภาษีส่วนกลางไว้บำรุงเขตปกครองให้พัฒนาขึ้น อำนวยความสะดวกให้คนทุกอาชีพได้ใช้ชีวิตอย่างสบายจนสิ้นอายุขัย"
ทุกประโยคทุกคำพูดนั้นถูกฮาวเวอร์สั่งราวกับเป็นจิตอีกหนึ่งเสียงที่เขาได้ยิน ไลลาได้ฟังอย่างนั้นก็ทำหน้าเหวอก่อนพูด
"โอ้ ข้าไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่ถ้าเจ้าไม่คิดจะราวีฟอสเตอร์ข้าก็เบาใจแล้วล่ะ"
"แล้วเจ้าทิ้งเขามาไม่เป็นห่วงเขารึ? "
"ก็เป็นห่วงอยู่หรอกนะ แต่ฟอสเตอร์แข็งแกร่งอยู่แล้ว หากมีข้าอยู่ด้วยอาจกลายเป็นตัวถ่วงให้เขา แถมตอนนี้ข้าได้เริ่มต้นใหม่แล้ว ข้าก็อยากจะสร้างวิหารท่านเทพแห่งความเมตตาไว้บูชาแล้วคอยแนะนำผู้อื่นไปในทางที่ดี"
อีคอนได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับตาตื่นขึ้นมาทันที ถ้าหากมีวิหารในการปกครองแล้วล่ะก็ อาจลดความบาดหมางเก่าระหว่างทั้งสามเผ่าพันธุ์ก็เป็นได้ เพราะถึงแม้จะมีกฎเกณฑ์เป็นข้อบังคับ นั่นก็แค่ทำให้ชีวิตอยู่ง่าย แต่ไม่ใช่น่าอยู่ขึ้น
"เรื่องนี้ข้าเห็นด้วยนะ ถ้าหากมีคนคอยรับฟังความทุกข์ผู้อื่นและแนะนำให้เห็นผลของการทำดีและทำชั่วได้ อาจสร้างความเข้าใจในชีวิตมากขึ้นและเลือกใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความเมตตาต่อตัวเองและผู้อื่น"
'เจ้าคิดจะสร้างลัทธิบูชาท่านเทพแห่งความเมตตารึ ชิ ข้าไม่ชอบให้ใครมาชื่นชมความน่ารักของลูคัสนอกจากข้า แต่ถ้าจะทำก็อย่าให้น้อยหน้าเทพองค์อื่นเจ้าเข้าใจที่ข้าพูดนะ!'
ฮาวเวอร์กล่าวอย่างหนักแน่นก่อนที่ทั้งคู่จะเดินมาถึงนครฮาวเวอร์ ทหารเมื่อเห็นอีคอนเดินมาพร้อมหญิงสาวมนุษย์ก็รีบวิ่งไปบอกโทมัสให้เขาเดินมาดู โทมัสเดินมาเห็นสตรีรูปโฉมงามกับอีคอนก็หรี่ตามองเจ้าชายอาณาจักรตัวเองอย่างมีเลศนัย
"ยินดีต้อนรับกลับขอรับนายท่าน" โทมัสกล่าว
"อืม ระหว่างข้าไม่อยู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นไหม? "
"ก็มีเรื่องเกิดขึ้นบ้างตามประสาคนจำนวนมาก แต่ว่าลาติโนก็จัดการทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้วขอรับ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว"
"แต่ว่านายท่าน สตรีข้างหลังท่านนั้น…"
"นางเป็นแม่ชีที่คอยเผยแผ่คำสอน ข้าฟังนางแล้วรู้สึกศรัทธาจึงพากลับมาด้วย"
"ศรัทธา? "
โทมัสทำหน้าสงสัยก่อนจะปล่อยอีคอนให้เข้าไปพักผ่อน สองวันหลังจากนั้นก็มีก้อนหินขาวขนาดใหญ่ถูกนำเข้ามาในนครฮาวเวอร์ หลังจากนั้นทั้งฮาวเวอร์ทั้งอีคอนก็สลับจิตกันไปมาวนเวียนอยู่กับก้อนหินก้อนนั้นจนหลายอาทิตย์ผ่านไป
ในนครฮาวเวอร์ที่ด้านหนึ่งของตัวเมืองมีวิหารถูกสร้างขึ้นมาอย่างวิจิตร ที่ใจกลางวิหารนั้นมีเสาสูงถูกปกคลุมด้วยผ้า และในวันนี้ทุกคนจะได้เห็นประติมากรรมวิจิตรศิลป์ที่เขาสู้อุตส่าห์สร้างขึ้น ผ้าคลุมนั้นถูกปลดออกต่อหน้าสาธารณชน เผยให้เห็นรูปปั้นหินอ่อนสีขาวนวลรูปทรงคล้ายทั้งบุรุษทั้งสตรีมีปีกถึงสี่คู่อยู่ด้านหลัง ใบหน้างดงามสมส่วนอมยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากอย่างอิ่มเอิบ สองมือแบเบื้องหน้าราวกับกำลังให้หรือรับอะไรสักอย่าง ริ้วรอยผ้าพลิ้วบางราวกับของจริงก็ไม่ป่าน คนที่ได้มองต่างตกตะลึงก่อนที่ฮาวเวอร์จะดันหลังของไลลาเข้าไปคำนับต่อหน้ารูปปั้นเทพ
จากที่ฮาวเวอร์คอยพร่ำสอนให้นางทำกิริยางดงามไม่ให้เสียหน้าการเป็นผู้เผยแผ่คำสอนของท่านเทพแห่งความเมตตา หรือจะเรียกอีกนัยว่าการขายตรง รูปปั้นที่ฮาวเวอร์อุตส่าห์ตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือนี้ก็เพื่อสร้างภาพจำติดตาให้คนที่มาเห็นเกิดความเชื่อถือ และสุดท้ายหน้าม้าเข้าร่วมลัทธิบูชาเพื่อเผยแผ่ต่อ
"ข้าไลลาแห่งนครฮาวเวอร์ ขออัญเชิญเทพแห่งความเมตตาให้มาสถิตยังรูปปั้นองค์นี้ ที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมแรงศรัทธาที่มีต่อท่าน จากนี้และตลอดไป"
เมื่อกล่าวจบก็มีแสงลอดออกมาจากด้านบนส่องประกายหินขาวให้สว่างยิ่งกว่าเดิม ผู้คนในละแวกนั้นต่างนั่งแบมือไปด้านหน้าแบบเดียวกับที่ไลลาทำ แน่นอนว่าฮาวเวอร์ได้เตรียมแผนการนั้นกับลาติโนให้เปิดช่องทางรับแสงในตอนที่ไลลากล่าวจบ สาเหตุที่เขาทำเรื่องพวกนี้ไม่ใช่ว่าฮาวเวอร์มีใจนับถือคำสอนของใครแต่อย่างใด เขาเพียงแค่อย่างปรนเปรอท่านเทพด้วยการหาผู้ศรัทธาเข้าลัทธิมานับถือลูคัสจำนวนมากๆ
เอวามองภาพการกระทำนั้นก็ได้แต่เหนื่อยใจ ขนาดตัวเองเป็นเทพตัวเป็นๆ อยู่ตรงนี้ยังไม่มีใครคิดจะบูชาอย่างที่ฮาวเวอร์ทำเลย แต่ต้องยอมรับตามจริงว่า รูปปั้นเทพแห่งความเมตตาดูงดงามกว่ารูปปั้นเทพองค์เดียวกันที่เคยเห็น
"หรือว่าจะผลัดเปลี่ยนความเป็นเทพไปแล้ว แต่ก็สมควรแล้วล่ะ เทพแห่งความเมตตาคนก่อนชอบบีบบังคับให้ผู้อื่นทำตามใจตนจนไม่สนหลักความถูกต้องที่ควรจะเป็น เพราะงั้นถึงได้ร่วงจากระดับสูงลงระดับต่ำแล้วจึงถูกส่งไปกำเนิดเพื่อทำการทดสอบใหม่"
"มามา มามา"
เด็กน้อยตื่นจากนอนกลางวันก็คลานเข้ามาหาเทพธรณี เขาอุ้มเด็กคนนั้นไว้บนตักพลางลูบหลังเบาๆ ให้เขาผ่อนคลาย ถึงเขาจะไม่เหน็ดเหนื่อยที่จะเลี้ยงดูเด็กๆ แต่ว่าก็รู้สึกเปลี่ยวใจที่ต้องมองเด็กเหล่านี้เติบโตเพียงลำพัง
"เจ้าตุ้ยนุ้ยนี่โตขึ้นจากวันที่ข้ามาตั้งเยอะเลย"
เอวามองไปทางต้นเสียงเห็นราชานรกนั่งอยู่ไม่ห่าง เขาเอื้อมมือมาจับมือน้อยแล้วโยกไปมา
"เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? "
"เมื่อครู่นี้เอง"
เขาพูดทั้งหันไปสบตาอีกคน เอวามองตาเขาอย่างไม่หลบหลีกอย่างก่อน แต่กลับเป็นเขาเองที่หลบสายตานั้น
"ดูเหมือนเด็กในนี้จะน้อยลงกว่าเดิมเยอะเลยนะ พวกมันตายหรือยังไง"
"ไม่ใช่หรอก เด็กบางคนมีพ่อแม่เดิมที่เคยเอามาวางไว้พากลับไป เด็กที่เหลือนี้เป็นเด็กที่ไม่มีใครมาเอาไปเลี้ยง"
"เจ้าก็เลยรับเลี้ยงเสียเองน่ะหรือ? "
"ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กพวกนี้เกิดมาก็เป็นเพราะข้าด้วย"
"งั้นก็เป็นเพราะข้าไม่ต่าง ให้ข้าช่วยดูแลบ้างนะ ถึงแม้ข้าจะช่วยไม่ได้ตลอด แต่จะมาอีกครั้งแต่นอน"
เอวายังคงมองมาที่เขา โดยที่เขาไม่หันมาสบตากลับ เอวาคิดว่าบางทีเขาอาจจะเริ่มรู้สึกผิดแล้วที่ทำเรื่องไม่ดีหลายอย่างให้เกิดขึ้น
"เจ้าทำความดีอย่างนี้ ไม่กลัวว่าจะขึ้นสวรรค์หรือ? ไม่ใช่ว่าท่านอยากไปจุติในความมืดหรือราชานรก"
ราชานรกหันมามองเอวาอีกครั้งทั้งสีหน้ากระอักกระอ่วน ตอนเขายังหลับก็พร่ำบอกรักเสียคล่องปาก แต่พอเขาตื่น คำพูดทุกอย่างก็ถูกกลืนลงในลำคอ
"ข้าคงคาดคั้นกับปณิธานของเจ้ามากเกินไปสินะ ข้าขอโทษด้วยถ้าหากทำเจ้าลำบากใจ"
"เจ้าช่วยเรียกข้าว่า เคียน ได้ไหม เผื่อวันใดที่ข้าไม่ได้เป็นราชานรกแล้ว เจ้าจะได้มีชื่ออื่นให้เรียก"
"เคียน? ได้สิ แต่ทำไมเจ้าต้องเลิกเป็นราชานรกด้วยเล่า"
"เอวา… ข้าตะ ตก หลุม เอ่อ อา รัก เจ้าน่ะ"
"ระ เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้วล่ะ เจ้าจะบอกข้าทำไม"
ถึงจะได้ยินจากความทรงจำเก่ามาบ้าง แต่พอได้มาฟังต่อหน้าก็ต้องรู้สึกเขินขึ้นมา เคียนเองพอเห็นว่าเอวาหน้าแดงก็รู้สึกประหม่าขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะตอนบอกรักขณะที่อีกฝ่ายหลับ เขาไม่จำเป็นต้องเข้าใจความรู้สึกฝ่าย แต่พออีกฝ่ายรับรู้แล้วแสดงสีหน้าขัดเขินก็ทำเขาวางตัวไม่ถูกแถมหัวใจเขาเต้นเร็วยิ่งกว่าออกสงครามอีก
"เพราะข้า… รักเจ้าก็เลยอยากทำดีเพื่อจะได้อยู่กับเจ้านานๆ แต่ว่าฝั่งเจ้าเองหากทำความดีมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าก็จะถูกเลือกให้เข้าสู่แสงสว่างและไม่กลับมาอีกเลย ข้าถึงได้ทำให้เขามีความผิด จึงได้กักขังเจ้าไว้ ข้าขออภัยที่เห็นแก่ตัวโดยไม่นึกถึงเจ้าก่อน"
"เรื่องนั้น… ข้าโกรธมากนะ เพราะงั้นเจ้าต้องรับผิดชอบดูแลเด็กพวกนี้เป็นเพื่อนข้า เจ้าเข้าใจใช่ไหม"
เอวาเกือบจะให้อภัยเขาแต่ก็ต้องถือทิฐิไว้ก่อน ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าจะทำไปเพื่ออะไร แต่เขาเองก็อยากรู้จักเคียนมากกว่านี้ มากกว่าที่จะปล่อยไปเช่นกัน
"ถ้าเป็นเรื่องนั้นข้าจะพยายามมาดูแลพวกเขาบ่อยๆ นะ"
ทางฝั่งฮาวเวอร์ เมื่อสร้างลัทธิลูคัสได้สำเร็จก็เริ่มตามงานที่เคยสั่งให้คนในปกครองไปทำ สิ่งนั้นคือของเครื่องใช้ต่างๆ นอกจากทำไว้ใช้เองในเมือง ก็เตรียมไว้ไปส่งให้อาณาจักรอื่นด้วย หากว่าเดินทางไปอาณาจักรที่ไปกลับได้ง่ายอย่างโพราเท็สก็คงไม่มีปัญหาให้ฮาวเวอร์ต้องมาตรวจสอบ แต่ว่าการขนส่งครั้งนี้จะเป็นการส่งไปยังอาณาจักรอาเรียดที่ซึ่งต้องบุกเบิกเส้นทางใหม่อย่างเลี่ยงที่จะปะทะกับมารเขตอื่นไม่ได้
ฮาวเวอร์สั่งคนเก็บมัดสัมภาระไว้เรียบร้อย และกำลังจะเตรียมออกรถม้า แต่ว่าก่อนที่ฮาวเวอร์จะเดินทางกลับมาคลื่นลมถาโถมเข้ามาใส่อย่างกับมีพายุ เมื่อมองไปบนฟ้าก็เห็นเป็นกิ้งก่ายักษ์กำลังบินลงจอด
"นี่เจ้ายังไม่เข็ดใช่ไหมถึงได้กล้ามาเหยียบที่นี่อีก"
ฮาวเวอร์ตะโกนด่า แต่เมื่อฟอสเตอร์ไม่ได้พูดตอบโต้อะไรจึงดูท่าทีของอีกฝ่ายก่อน
"เขตปกครองเจ้ากว้างขวางดีนะ มีแต่พื้นที่โล่งๆ ไม่มีบ้านเรือนเลย"
"หา? จะมาสอดแนมรึไง ใครให้มาถาม"
"ข้าแค่วิเคราะห์ดูว่ามันน่าอยู่รึเปล่า"
"ทำไม? เจ้าจะมาอยู่ในการปกครองของข้ารึไง แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ถ้าเจ้าจะอยู่กับข้าจะต้องให้ข้าขึ้นขี่หลังและบินขึ้นไปบนฟ้าจากนั้นก็ตีลังกาสิบตลบก่อนจะบินขึ้นไปอีกแล้วควงสว่านหมุนตัวเป็นเกลียวดิ่งลงมากจากนั้นค่อยโฉบบินเหนือเมฆใต้อาทิตย์สีทอง…"
"อืม"
อีคอนนั่งอยู่บนหลังมังกรที่กำลังตีลังกาสิบตลบแล้วบินขึ้นไปบนท้องฟ้าจากนั้นก็ควงสว่านลงมาเกือบถึงพื้น
'อ้าาาาาาาาาา ข้ากลัวแล้ว ข้ากลัวแล้ววววววว อ้าาาาาาาาาา'
'...'
ฮาวเวอร์สติแตกอยู่ในจิต ไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าคนที่มาสวมร่างแทนตอนนี้จะรู้สึกยังไง แถมที่พูดไปตอนนั้นก็ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเอาจริงมากแค่ไหน อีคอนมองภาพใกล้ลับขอฟ้าละลานตาด้วยสีทองสว่าง
'อย่างน้อยเขาก็ทำอย่างที่เจ้าบอกทุกอย่างล่ะนะฮาวเวอร์'
มังกรลงจอดที่ไร่สวนในเขตนคร อีคอนกระโดดลงจากหลังเขาก็เริ่มพูดเรื่องที่ฮาวเวอร์ต้องรับผิดชอบ
"นับจากนี้ไปเจ้าก็มาอยู่ที่นครฮาวเวอร์ได้ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"
"งั้นข้าอยู่ตรงไหนได้"
"ข้าจะให้คนสร้างที่พักให้เจ้าที่นอกรั้วฝั่งเหนือ เพราะตรงนั้นข้าจะขยายพื้นที่เป็นชุมชนนักเดินทางด้วย"
"แล้วพวกเจ้านอนกันตรงไหน? "
"ใต้พื้นดินของที่นี่ แต่ว่าเจ้าอาจจะเข้าไปลำบากเพราะข้างในมันค่อนข้างแคบเกินไปหน่อย"
ฟอสเตอร์เดินเข้ามาก่อนจะกลายร่างเป็นอมนุษย์ล่อนจ้อน อีคอนมองร่างมนุษย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเขาก็เห็นเป็นภาพชายวัยสามสิบมีเส้นผมสีน้ำตาลแดงกับเขามังกรอยู่บนหัว
"ร่างนี้ของข้าเข้าไปนอนใต้ดินได้หรือเปล่า"
"ถ้าร่างนี้ก็ไม่มีปัญหา เดี๋ยวข้าจะส่งคนหาที่พักไว้ให้เจ้า"
'เดี๋ยวสิอีคอน ข้าพวกเราเอาเจ้านี่ไปขนสินค้าที่อาณาจักรอาเรียดล่ะ แล้วให้เจ้านั่นปลอมตัวแล้วเดินทางเข้าไป'
'ถ้าเจ้าต้องการอย่างนั้นเดี๋ยวข้าจะช่วยคุยให้'
"ฟอสเตอร์ เจ้าสนใจจะไปส่งของกับข้าที่เมืองอาเรียดไหม? "
"ไม่ ข้าไม่ชอบถิ่นพวกมนุษย์"
อีคอนถอนหายใจแล้วกำลังจะเดินไปที่รถม้า แต่ฟอสเตอร์ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน
"แต่ถ้าจะให้ไปก็ไปได้"
'แล้วจะเล่นตัวเพื่อ? '
ฮาวเวอร์และทหารอีกสามนายขนของขึ้นบนหลังฟอสเตอร์ก่อนจะนั่งลงบนหลังมังกรอย่างหวาดๆ แต่เมื่อทหารมองไปทางฮาวเวอร์แล้วเห็นเขายังนิ่งได้อยู่ทั้งที่ยังเด็กกว่าก็เริ่มสงบใจลง แต่หารู้ไม่ว่าฮาวเวอร์ตัวจริงกรีดร้องในใจจนจะประสาทเสีย มังกรบินมาหยุดอยู่ที่ป่าไม่ไกลจากอาณาจักรอาเรียด คนทั้งห้าก็แปลงโฉมเป็นพ่อค้าพากันเดินเข้าที่ทางเข้าของอาณาจักร
หนังสือเดินทางจากโพราเท็สถูกกางออกแสดงตัวตนให้คนหน้าประตูได้เห็น
คนทั้งห้าเดินเข้าไปในเมืองพลางมองสำรวจที่ทางก่อนจะสะดุดตาเข้ากับโรงแรมไว้พักผ่อน ด้านในทำจากไม้เก่าๆ มีโต๊ะเก้าอี้วางให้คนนั่งทานอาหารกันประปราย อีคอนหยิบถุงเงินเหรียญเซโรขึ้นมาจ่ายสำหรับสามห้อง เขาหนึ่งห้อง ฟอสเตอร์กับทหารอีกหนึ่งห้อง และทหารสองคนนอนอีกห้อง เมื่อแจกกุญแจไปแล้วก็ให้ไปล้างเนื้อล้างตัวกันก่อนจะมาทานอาหาร
อีคอนเข้ามานอนหลังทานอาหารมื้อค่ำไปแล้ว ห้องแคบๆ มีหน้าต่างกับถังน้ำหนึ่งใบ อีคอนล้มตัวนอนลงอย่างหมดแรง สองตาปิดสนิทไปพร้อมกับแสงจันทร์ที่เริ่มส่องสว่าง
กลางดึกของคืนนั้นประตูห้องไม้เก่าคร่ำครึถูกเปิดออกทั้งที่ด้านในยังล็อกอยู่ ฮาวเวอร์นั่งมองคนเข้ามา เห็นเป็นชายร่างใหญ่โตไม่คุ้นตาเดินเข้ามา พอมันเห็นฮาวเวอร์ยังตื่นอยู่ก็ชะงักไป แต่พอมองเขาแล้วเห็นว่าอัปลักษณ์และอ่อนแอก็เดินเข้าไปต่อ แล้วง้างดาบเตรียมฟัน ดาบยังไม่ทันถึงตัวเจ้านั่นก็ล้มลงกับพื้นเสียก่อน
ฮาวเวอร์ดีดลูกดอกยาพิษตะขาบเข้าตัวมันจนมันเป็นอัมพาตชั่วคราว ก่อนจะกระโดดไปหาหน้าต่างอีกห้อง เขาเห็นฟอสเตอร์ยืนอยู่เหนือร่างของใครบางคนก็กระโดดถัดไปอีกและเห็นว่านายทหารที่พามาหลับอยู่บนคานไม้ตามคำสั่ง
โรงแรมแห่งนี้เป็นซ่องโจร ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาจนถึงตอนที่ทานอาหาร พวกมันวางยาประหลาดให้เขากิน แต่เพราะร่างกายฮาวเวอร์เป็นอมตะทั้งยังทนพิษจึงไม่เป็นอะไร ฟอสเตอร์เองก็เหมือนจะไม่ต่าง ส่วนทหารธรรมดานั้นถูกพิษเต็มๆ ฮาวเวอร์เข้าไปตรวจสอบก็ไม่พบความผิดปกติของร่างกายจึงจับทั้งสองคนนอนราบกับพื้น กันไม่ให้ร่วงตกลงมาคอหัก แต่สัมภาระที่ทั้งสองคนเคยเฝ้าได้หายไปแล้ว ฮาวเวอร์เปิดประตูออกไปหาคนขโมยทันที ในห้องโถงกลางร้านจะมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังค้นของที่เขาขนมา ฮาวเวอร์กระโดดลงไปกลางโต๊ะ พวกมันก็เด้งตัวหนีทันที แต่พอมองแล้วเป็นคนแคระพวกมันก็หัวเราะร่าพลางหยิบมีดขึ้นมาจะฟันกันทุกคน ฮาวเวอร์หลบมีดนั้นด้วยความเร็วสูงแล้วค่อยเตะกระแทกพวกมันจนสลบไปทีละคน เมื่อกำจัดตัวการทั้งหมดจนครบแล้วก็เอาข้าวของสัมภาระขึ้นไปเก็บที่ชั้นบนในห้องของตัวเอง
ทุกการเคลื่อนไหวของฮาวเวอร์เมื่อครู่ ถูกจับตามองจากที่มืดไม่ไกล เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฮาวเวอร์ยังจับการเคลื่อนไหวไม่ได้ ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามีตัวตนอยู่ มันมองเขาอย่างนั้นจนกระทั่งเขาเดินจากไป


นับจากวันที่ยุติสงครามระหว่างเขตทั้งสอง ประชากรที่เคยบาดหมางกันก็เริ่มทำงานและอาศัยอยู่ร่วมกันที่ชายเขตปกของฝั่งคามาโดและฝั่งฮาวเวอร์ซึ่งในตอนนี้มีนามเรียกขานใหม่แล้วว่า นครฮาวเวอร์
นครฮาวเวอร์นั้นถูกสร้างที่ใต้พื้นดิน ส่วนบนพื้นดินนั้นเป็นพื้นที่ทำการเกษตรและมีกำแพงล้อมรอบพื้นที่การเกษตรนั้น
เมื่อเขตปกครองเริ่มขยายใหญ่ขึ้นก็เริ่มมีผู้เข้าร่วมสวามิภักดิ์กับผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ จากหลายสายพันธุ์และท้องที่ เพราะได้ยินมาว่าฮาวเวอร์ไม่รับเครื่องบรรณาการวิญญาณ จึงทำให้หลายคนต้องการอยู่ใต้เขตปกครองของเขา แม้จะเริ่มเป็นที่ขุ่นเคืองของมารปกครองเขตอื่น แต่การปกครองทั้งสามเขตได้ในเวลาอันสั้นก็ไม่อาจประมาทผู้ปกครองเขตนี้ได้เช่นกัน
"นายท่านขอรับ วันนี้ก็มีผู้เข้าร่วมสวามิภักดิ์กับเราเพิ่มขึ้นอีกแล้ว"
"รับมา จ่ายงาน แล้วให้กลับไป"
"ขอรับ"
"นายท่านเจ้าคะ มีชาวบ้านแจ้งมาว่ามีอสูรมาโจมตีหมู่บ้านพวกเขาเจ้าค่ะ"
"ส่งทหารฝีมือดีไป"
"เจ้าคะ"
การงานทุกวันเริ่มเพิ่มมากขึ้นจนล้นมือ ฮาวเวอร์แทบไม่ได้หยุดพัก จนบางทีอีคอนต้องออกมารับงานแทน อย่างในวันนี้ที่ฮาวเวอร์คิดแบบแปลนงานจนน็อก จะมีใครรู้ไหมว่า ฮาวเวอร์สลบเหมือดไปแล้ว และอีคอนก็กำลังสวมรอยเป็นเขาอยู่ ไม่รู้ว่าเหมือนรึเปล่าแต่ก็ไม่มีใครทักท้วงอะไร
"ท่านฮาวเวอร์!! มีสัตว์ประหลาดมาบุกไร่เราขอรับ!!"
อีคอนทำหน้าเคร่งขรึมก่อนจะลุกเดินออกไป เมื่อขึ้นมาถึงบนดิน พื้นที่ราบเรียบไม่ปรากฏสัตว์ประหลาดตัวไหน อีคอนหันไปมองคนแจ้ง เขาก็เอาแต่หลบอยู่ในที่กำบังไม่ยอมโผล่หัวออกมา
'ตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหนแล้วเนี่ย' ฮาวเวอร์เพิ่งตื่นจากจิต
'พอดีเลยฮาวเวอร์ เจ้าช่วยมาปราบสัตว์ประหลาดให้ที ไม่รู้ตอนนี้มันไปไหนแล้ว'
ฮาวเวอร์ยังไม่ทันได้สติดีก็ถูกดึงขึ้นมาสวมร่าง ประจวบเหมาะกับตัวอะไรบางอย่างบินโฉบมาแล้วพ่นลาวาใส่
ก๊าาาาาาาาซ!!
ลาวาร้อนไหลลวกฮาวเวอร์อย่างไม่ทันตั้งตัว เขาเดินออกจากลาวานั้นก่อนจะปัดเนื้อตัวที่เปื้อนเขม่าดิน ร่างกายก็ฟื้นฟูเพียงแค่ตัวก่อนจะใช้เวทย์ย้อนกลับกับเสื้อผ้าที่ถูกเผาไป
"นั่นมันตัวอะไรวะเนี่ย!!"
เจ้าตัวนั้นบินโฉบกลับมาเมื่อเห็นว่าฮาวเวอร์ยังไม่ตาย มันก็ไล่พ่นลาวาออกจากปากตามหลังเขา ฮาวเวอร์วิ่งหนีอุตลุดไปหาที่หลบกำบัง ไม่ใช่ว่าเขากลัวตายแต่เขาอยากเห็นมันจังๆ ก่อนจะถูกเผาทั้งเป็น พอได้มองเต็มๆ ตาก็เห็นว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทกิ้งก่าติดปีก หรือจะเป็นสัตว์ในเทพนิยายที่ชาติก่อนเขาเรียกมันว่า
'มังกร!! มันอยู่ที่นี่ได้ไงวะเนี่ย'
'ในชาติก่อนมังกรในโลกข้าไม่ได้เป็นอย่างนี้หรอกนะ มันจะมีลำตัวยาวอย่างงูและมีแขนขาและกรงเล็บแบบเหยี่ยว'
'ยังไงก็ช่าง แต่ตอนนี้เรากำลังเห็นมังกรตัวเป็นๆ '
เมื่อเจ้าตัวนั้นมันไม่เห็นใครมายืนตรงหน้าแล้วก็บินไปที่หุบเขาในป่าลึก ฮาวเวอร์ออกมาจากที่ซ่อนพร้อมชาวเมือง จาคอบเองก็เดินมาสมทบเขาก่อนจะพูด
"สิ่งนั้นคือบรรพบุรุษของข้าเอง แต่ไม่ใช่พวกเดียวกันหรอกนะขอรับ เพียงแค่อยู่ในตระกูลเดียวกัน"
"แล้วเจ้านั่นมันมาก่อกวนข้าทำไม หรือไม่พอใจที่ข้าตั้งรกรากแถวนี้"
"เรื่องนั้นไม่เกี่ยวหรอกขอรับ เจ้านั่นมันเป็นอันธพาล ถ้านึกอยากจะออกมารังแกใครล่ะก็ จะเข้ามารังควานที่เผ่าข้าก่อน ตอนนี้มันคงเห็นว่าเผ่าข้าสวามิภักดิ์ต่อท่านแล้ว ก็เลยเลือกจะมาก่อกวนท่านแทน"
"อ้าว อย่างนี้ก็มีเรื่องน่ะสิ เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะไปหาเจ้ามังกรนั่นถึงที่เอง"
"แค่สองคนหรือขอรับ?"
"ใช่!"
ฮาวเวอร์และจาคอบเตรียมออกเดินทาง นครฮาวเวอร์ก็ถูกลาติโนดูแลต่อให้ฐานะรองผู้ปกครองนคร
ทั้งสองเดินทางมาจนเข้าเขตป่าลึก ที่นี่แตกต่างจากป่าด้านนอกเพราะทุกๆ สองก้าวที่ฮาวเวอร์เดินจะมีสัตว์เข้ามาจู่โจม รวมถึงอสูรไร้สติปัญญาด้วย จาคอบเองก็เกือบถูกโจมตีหลายครั้ง แต่ก็รอดมาได้เพราะฮาวเวอร์ช่วย ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนพบเข้ากับถ้ำในหุบเขา แม้ทั้งคู่จะไม่แน่ใจว่าเป็นถ้ำอะไร แต่ก็ลองเดินเข้าไปโดยใช้หินคริสทัลนำทาง
"นายท่าน ไม่รู้ท่านเคยได้ยินหรือเปล่าว่าที่ป่าแห่งนี้มีสัตว์ประหลาดจอมเขมือบมักจะอาศัยอยู่ในถ้ำและล่าสัตว์ป่าหรืออสูรกิน แม้แต่มารก็ยังต่อกรไม่ได้ ท่านว่าเรากำลังเข้าไปหามันหรือไม่"
"ไอ้ตัวอย่างนั้นมันคงไม่โผล่มาแถวนี้แล้วล่ะ บางทีนี่อาจเป็นแค่ถ้ำเปล่า ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้หรอก"
เมื่อเดินลึกเข้ามาเรื่อยๆ ก็ไม่เจออะไร เป็นถ้ำเปล่าอย่างที่ฮาวเวอร์คิด แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกก็ได้ยินบางอย่างจากผนังถ้ำ เป็นเสียงพูดคุยสองเสียงระหว่างชายกับหญิง อายุน่าจะราวยี่สิบถึงสามสิบปี ภายในถ้ำไม่มีรูลอดอื่นๆ ให้ทะลุ แต่จากที่ได้ยินเสียงพวกนั้น เขาเดาว่าไม่ไกลจากนี้ต้องมีอีกถ้ำที่มีผนังด้านเดียวกันติดกับที่นี่ หากจะทำลายผนังตรงนี้เพื่อทะลุก็กลัวถ้ำจะถล่ม แถมตัวถ้ำยังมีน้ำซึมอยู่ด้านบนอีก คิดว่าต่อให้เจาะเป็นรูเล็กก็อาจสร้างรอยรั่วบนเพดานทำให้เกิดน้ำท่วมภายในถ้ำอีก ทั้งสองคนเดินออกมาจากถ้ำพลางทำสัญลักษณ์ทิ้งไว้ที่โขดหินเป็นการบ่งบอกว่าสำรวจแล้ว และเดินหาถ้ำอีกฝั่งเพื่อดูให้รู้ว่ามีมนุษย์แบบไหนอาศัยอยู่ในป่าลึกกัน
"ดูเหมือนว่า ยิ่งเข้ามาก็ยิ่งมีปริศนาเยอะขึ้นนะขอรับ"
"อืม ถ้าไม่พิสูจน์ให้เห็นกับตา คนที่เขตอาจมีอันตรายอย่างอื่นเพิ่มขึ้นมานอกจากมังกรก็เป็นได้"
"ฟังจากที่เจ้าพวกนั้นพูดกัน ถึงแม้จะฟังไม่เป็นภาษา แต่เสียงพูดนั่น คงเป็นมนุษย์ไม่ผิดแน่"
ทั้งคู่เดินเข้าไปจนใกล้หุบเขา ฮาวเวอร์จับการเคลื่อนไหวได้อีกทั้งยังรู้สึกว่าสิ่งนั้นจะมีขนาดใหญ่ต่างจากสัตว์ประหลาดที่เคยเจอ พอวิ่งไปดูการเคลื่อนไหวนั้นก็ประจวบเหมาะกับที่มันบินออกจากถ้ำพอดี ดวงตาของมันเหลือบมองคนทั้งคู่ แล้วบินวนกลับมาทางฮาวเวอร์ก่อนจะพ่นลาวาใส่ จาคอบกระโดดหลบไปอีกทาง ฮาวเวอร์ก็กระโดดหลบไปอีกทาง เจ้ามังกรต้องเลือกเล่นงานระหว่างสองคนนี้ แต่ดูจากไอเวทย์แล้วจาคอบน่าจะเหนือกว่าอมนุษย์ตุ่นที่พกมาด้วย มังกรบินเข้าไปเล่นงานจาคอบทันที ฮาวเวอร์มองการเมินของมันนิ่งๆ ก่อนจะเดินเข้าถ้ำมันไป เขาต้องไปดูว่ามีมนุษย์คู่ถูกจับมาอยู่ที่นี่ไหม
ทางฝั่งจาคอบ เมื่อเขาเห็นฮาวเวอร์เดินเข้าถ้ำมังกรไปจึงเปิดวงแหวนเวทย์อัญเชิญขึ้นมา แต่ว่าปีศาจอัญเชิญครั้งนี้ต่างออกไป ปีศาจครั้งก่อนเป็นเพียงปีศาจชั้นต่ำที่ไม่มีสติปัญญา จาคอบสร้างวงแหวนเวทย์ขึ้นมาแล้วโยนหอกเหล็กแหลมชั้นดีมีพู่สีแดงสดที่ด้ามหอกลงไปในวงแหวน และโล่ไม้เนื้อแข็งสลักลายหัวเสื้ออยู่ตรงกลาง สิ่งนี้เป็นเครื่องบรรณาการที่ฮาวเวอร์สร้างให้ แม้ไม่รู้ว่าสิ่งที่อัญเชิญมานั้นแข็งแกร่งแค่ไหน แต่พลังเวทย์ของเขาลดฮวบลงจากครั้งก่อนที่เคยอัญเชิญมา
แสงเวทย์แห่งการอัญเชิญส่องเรืองรองออกมา จาคอบวิ่งหนีไปหลบอยู่หลังต้นไม้ก่อนจะเห็นสิ่งที่ถูกอัญเชิญมาได้เต็มตา ปีศาจทั้งสองสูงเพียงสองเมตร อยู่ในชุดนักรบประหลาดตาและแตกต่างกัน พวกมันหันมามองหน้ากันอย่างพิจารณา
"มีคนอัญเชิญพวกเรามาจริงๆ วะ คิคิคิคิคิ"
"แกจะตื่นเต้นทำไม ก็เรื่องปกติเปล่าวะที่ถูกอัญเชิญ แต่พวกเรา… ถูกอัญเชิญมาจริงๆ ด้วยวะ คุคุคุคุคุ"
ทั้งสองปีศาจหัวเราะคิคุกันไปมาไม่ได้มองสิ่งที่กำลังพุ่งตรงมาหาพวกตน แต่ก่อนที่ลาวาจะพุ่งออกจากปากมังกร ปีศาจทั้งสองก็วิ่งแยกทางกันไปคนละทิศ ไม่นานก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งแล้วปีศาจหอกก็กระโดดขึ้นเหยียบมือปีศาจโล่ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะบนตัวมังกร มังกรบินสะบัดมันออกจากหลังแต่ทำไม่ได้ ปีศาจหอกไต่ขึ้นตามตัวก่อนจะคลานไปถึงคอก็แล้วเอาหอกแทงหัวมัน แต่ก็แทงไม่เข้า มังกรทุ่มตัวใส่หุบเขาเพื่อให้มันหลุด และมันก็หลุดร่วงลงออกจากหลังก่อนจะเกาะตามผาแล้วไถลตัวลง
เมื่อเห็นว่าปีศาจสองตัวนี้ไม่ธรรมดา อาจจะเก่งกว่ามารบางเขตด้วยซ้ำ เมื่อคิดอย่างนั้นก็ไม่อยากยื้อเวลานาน พุ่งเข้าใส่ตัวแรกแล้วคว้ามันไว้ในอุ้งเท้าก่อนจะเหวี่ยงมันติดก้อนหิน ปีศาจตัวนั้นติดอยู่กับที่อยู่พักหนึ่งก่อนจะขยับตัวออกจากกำแพงแล้วยืนขึ้นใหม่
'อย่างที่คาด มันฟื้นตัวเร็วกว่าโดยไม่พึ่งเวทย์ฮิลด้วยซ้ำ'
กรี๊ดดดดดดดดด
เสียงร้องดังขึ้นจากภายในถ้ำ มังกรก็รีบดิ่งตัวเข้าไปในทันที จาคอบเองก็วิ่งตามเข้าไปพร้อมกับปีศาจที่อัญเชิญมาสองตัว
ทางฝั่งฮาวเวอร์ เขาเดินเข้ามาในถ้ำก็พบเข้ากับขุมทรัพย์มหาศาล ทองคำเหรียญและเพชรพลอยถูกกองเป็นภูเขาจนเต็มถ้ำ แสงของมันสะท้อนวิบวับไปมาเล่นกับแสงจากคบเพลิงที่ถูกวางรอบผนัง ฮาวเวอร์เดินเข้าไปดูเหรียญนั้นไกลๆ ก็เห็นว่ามันไม่ใช่เหรียญทองซีรูที่ใช้กันในยุคนี้ แถมยังมีขนาดใหญ่และหนักกว่า
ตุบ!
ของแข็งบางอย่างถูกทุ่มใส่หัวจากด้านหลัง ฮาวเวอร์ไม่ได้ล้มในทันทีก่อนจะหันมามองคนกระทำอย่างเอาเรื่อง เบื้องหน้าเป็นสตรีโฉมงามถือท่อนไม้ด้วยสีหน้าช็อกสุดขีดก่อนจะกรีดร้องออกมา เสียงกรี๊ดของนางดังลั่นทั่วถ้ำฟังแล้วแสบแก้วหู ฮาวเวอร์ยังคงมองหน้าเธอนิ่งๆ ต่อ เธอก็ยังกรีดร้องจนไอออกมา
"กรี๊ดจนพอใจรึยัง แก้วหูข้าแตกไปสามรอบแล้ว"
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด แค่ก แค่ก"
ฮาวเวอร์มองนางไอไปพักหนึ่งก่อนจะมองรอบถ้ำต่อ ที่นี่เหมือนเป็นวิหารศักดิ์สิทธิ์เก่าที่ถูกภูเขาถล่มใส่จนเป็นโพรงภายใน มีซากศพมากมายที่คาดว่าน่าจะตายเพราะออกไปไม่ได้มากกว่าจะถูกแทะกิน และส่วนใหญ่ก็อยู่ในท่าคุกเข่าอยู่ต่อหน้ารูปปั้นเทพที่มีปีกถึงสี่คู่ด้วย แต่ว่าส่วนหัวได้แตกจากลำตัวไปแล้ว
"เจ้าอยู่ที่นี่มานานกี่ปีแล้ว"
"แค่ก แค่ก แค่ก"
ฮาวเวอร์หันไปมองนางอย่างเอือมระอาก่อนจะหยิบน้ำให้ดื่ม นางหยิบเข้าไปดื่มได้สองอึกก็พุ่งพรวดเป็นสายรุ้งออกมา
"ยาพิษ!! อ๊าาาาาาาาาาาาา!"
"ใช่! อีกไม่นานเจ้าก็จะเจ็บคอ! หายใจไม่ทันแล้วก็ตาย!"
เมื่อได้ยินอย่างนั้นนางก็หยุดกรี๊ดแล้วดื่มไปอีกหลายอึกก่อนจะเรอออกมา
"ถ้าเจ้าคิดจะสังหารข้าก็คิดผิดไปแล้ว เพราะข้าน่ะเป็น อมตะ ตะ ตะ ตะ ตะ"
ตูมมมมมมม
ที่ทางเข้ามีควันไฟกระจายเข้ามาก่อนที่ร่างมังกรจะพุ่งใส่ถ้ำด้วยความเร็วสูง ร่างของมันสะบักสะบอมทั้งปีกโดนกรีดจนฉีกขาด เจ้านั่นพยายามตั้งตัวอีกครั้งก่อนที่ปากถ้ำจะปรากฏร่างปีศาจสองตนยืนขังทางออกอยู่
"ใกล้ตายรึยัง? คิคิคิคิคิคิ"
"ใกล้ตายแล้วมั้ง? คุคุคุคุคุคุ"
จาคอบโผล่หัวมาจากด้านหลังปีศาจทั้งสองก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาฮาวเวอร์เพื่อรายงาน
"นายท่าน ปีศาจที่นายท่านให้อัญเชิญมีความสามารถมากกว่าสามตัวแรกที่ข้าเคยเรียก แล้วก็สามารถจัดการกับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นได้อย่างสูสีเลยขอรับ"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีแล้ว หลังจากนี้ข้าจะให้เจ้าพวกนั้นทำพันธะกับเจ้า เจ้าจะได้เรียกพวกมันได้ทุกครั้งที่ต้องการ"
"ขอรับ"
ฮาวเวอร์หันไปมองการต่อสู้ของสองปีศาจกับหนึ่งมังกรก่อนที่ร่างบางของหญิงสาวจะวิ่งเข้าไปขวางการต่อสู้ในขณะที่ปีศาจกำลังพุ่งโจมตีใส่มัน ปีศาจไม่หยุดยั้งแรงจวนจะปะทะกับสตรีที่กางแขนพยายามปกป้อง ทันใดนั้นร่างของปีศาจหอกถูกเตะกระเด็นไปติดกำแพงก่อนที่ทั้งสองฝั่งจะมองผู้เข้ามาขวาง
"ท่านฮาวเวอร์? "
แม้ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นคืออะไร แต่จาคอบก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปขัด
"ช้าก่อนคาเอลหอกกับคาเอลโล่" ปีศาจทั้งสองตะลึงงันทันทีที่ฮาวเวอร์เอ่ยชื่อแต่งตั้ง "ผู้หญิงคนนี้บอกว่าตัวเองเป็นอมตะ ไม่แน่ว่าอาจมีพลังอย่างอื่นแฝงอยู่ หากว่าเข้าไปซุ่มสี่ซุ่มห้า พวกแกอาจจะถูกเด้งออกจากมิติจนเสียชื่อเลยก็ได้"
เมื่อฟังเหตุผลแล้วเข้าหูก็ยืนดูอยู่ห่างๆ ก่อนที่ฮาวเวอร์จะเข้าไปใกล้นางแล้วบีบลำคอของนางไว้ในกำมือ
"เจ้ามีฤทธิ์อะไรก็แผงออกมาซะ ไม่งั้นข้าจะกระชากวิญญาณเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้แหละ"
"ถ้าเจ้าทำได้ก็เอาเลยสิ แต่ต้องปล่อยฟอสเตอร์ไปก่อน"
"อย่านะ ถ้าหากมันต้องการแค่ข้ากับสมบัติ ก็ให้มันเอาไป เจ้าไม่ต้องมาทำให้ข้าอับอาย!"
"ถึงยังไงข้าก็ไม่ตายอยู่แล้ว เจ้ายังต้องห่วงอะไร รักษาชีวิตตัวเองไว้เถอะ ยังไงชีวิตเจ้าก็มีแค่ชีวิตเดียว"
ฮาวเวอร์ไม่ได้สนใจการพูดคุยนั้นก็เริ่มบีบคอนางแรงขึ้นเรื่อยๆ นางเริ่มเจ็บปวดรอบคอก่อนจะกระอักเลือดสีสดๆ ออกมา ฟอสเตอร์ทนเห็นนางเจ็บปวดไม่ได้ก็สะบัดหางเข้าใส่แต่ยังไม่ทันที่หางนั้นจะถึงตัว ปีศาจโล่ก็เข้ามากัน ปีศาจหอกก็เข้ามาแทงหางจนทะลุอยู่กับที่ มังกรฟอสเตอร์ไม่อาจขยับหางได้ก็คิดจะขยับตัวไปขัดขวางแทน แต่ยังไม่ทันขยับลำคอของนางก็ถูกบีบจนหักออกจากกัน ฮาวเวอร์ทิ้งร่างนั้นให้แน่นิ่ง ไม่นานหลังจากนั้นกระดูกคอของนางก็ต่อเข้าหากันก่อนจะกลับมาหายใจอีก
ส่วนฟอสเตอร์ แม้จะรู้ว่าร่างของนางไม่มีวันตาย แต่หัวใจของเขาก็ไม่อาจทนเห็นคนรู้จักให้ทรมานอยู่ต่อหน้าได้ เขาเอาตัวเข้าคลุมร่างของนางไว้ไม่ให้ฮาวเวอร์เฉียดเข้ามาใกล้
"เป็นอมตะจริงๆ สินะ"
ไม่มีเสียงตอบรับจากทั้งคู่ ฮาวเวอร์หันหลังไปเรียกจาคอบกับบรรดาปีศาจมารวมตัวกันก่อนจะทำธุระของตัวเองต่อ
"ถ้าพวกแกอยากถูกอัญเชิญมาอีกก็ทิ้งนามไว้ให้ผู้อัญเชิญ เจ้านี่เองก็เป็นลูกน้องข้า มีพลังมากพอที่จะเรียกพวกเจ้าหลายครั้งต่อเดือน"
"อย่างแจ่มเลยอะดิ คิคิคิคิคิ"
"เอาเลยพวก คุคุคุคุคุคุ"
ผู้อัญเชิญและผู้ถูกอัญเชิญทำพันธะต่อกัน ไม่นานปีศาจทั้งสองก็ถูกอัญเชิญกลับไปยังมิติของตน จาคอบก็ถูกไล่ให้ไปดูต้นทางเพราะกลัวว่าจะถูกลูกหลงไปด้วย เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ฮาวเวอร์ก็หันมาเผชิญหน้ากับมนุษย์อมตะและมังกร
เหมือนว่ามังกรจะฟื้นตัวเรียบร้อยและเตรียมตัวพร้อมสู้กับฮาวเวอร์ แต่เขากลับทำตัวนิ่งเฉย ไม่รู้สึกตื่นกลัวเลยสักนิด
"เจ้ามีนามว่าอะไร มนุษย์อมตะ?"
"ข้า? ข้ามีนามว่าไลลา"
"แล้วเป็นอมตะได้ยังไง?"
"เจ้าจะรู้ไปทำไม อยากเป็นเหมือนข้ารึไงถึงได้ถาม"
"ตอบมาเถอะน่า เจ้าพูดอย่างกับว่าการเป็นอมตะมันง่ายขนาดนั้น ถึงข้ารู้ไป ข้าก็ไม่ได้อยากเป็น แค่ก่อนที่ข้าจะจัดการพวกเจ้าข้าต้องรู้ก่อนว่าเจ้าเป็นประเภทไหน"
"จัดการ?"
ก่อนที่นางจะต่อปากต่อคำกับฮาวเวอร์ต่อ ฟอสเตอร์ก็เขี่ยนางไถลลงไปกองกับพื้นแล้วเผชิญหน้ากับฮาวเวอร์แทน
"เจ้าต้องการอะไรกันแน่ถึงได้เข้ามาในป่าลึกแห่งนี้ ถ้าต้องการสมบัติละก็ ต้องข้ามศพข้าไปก่อนถึงจะเอาไปได้"
"ตอนแรกก็คิดจะมากำจัดเจ้าที่เข้าไปรุกรานเขตปกครองของข้า แต่ว่าตอนนี้ข้าเจอสิ่งที่ต้องจัดการมากกว่าเจ้าแล้ว"
"หมายความว่ายังไง เจ้าคิดจะฆ่านางรึ? ทั้งที่นางไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรให้เจ้าเลย ถ้าเจ้าแค้นข้าทำไมไม่มาลงที่ข้าเล่า? "
"ข้าไม่ได้แค้นเจ้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และที่ข้าจะฆ่านางก็เพราะข้าถูกส่งมาเพื่อจัดการเหล่ามนุษย์อมตะ"
แรงกดดันที่ไม่ได้เกิดจากไอเวทย์แผ่ออกมาจากร่างของฮาวเวอร์ ไลลาเมื่อได้ยินว่าฮาวเวอร์สามารถฆ่าตนได้ก็รีบวิ่งไปหาทันที
"เจ้าสามารถทำอย่างนั้นได้จริงๆ หรือ? "
"ก็ขึ้นอยู่กับประเภทด้วย ถ้าเป็นอมตะจากของวิเศษข้าก็คงจัดการได้ง่ายขึ้นหน่อย แต่เจ้ายังไม่บอกข้าเลยว่าเจ้าเองไปเป็นอมตะได้ยังไง"
"ถ้าเจ้าทนฟังเรื่องของข้าได้ ข้าก็จะเล่าให้ฟัง ราวสามพันปีก่อนหน้านี้ ข้าเป็นเพียงแม่ชีอยู่ในวิหารแห่งนี้ เทพประจำวิหารนี้ก็คือเทพแห่งความเมตตา มีความเชื่อว่าจะไม่ขัดขืนโชคชะตาไม่ว่าจะเลวร้ายมากแค่ไหน จะโอบรักความไม่สมบูรณ์ของโลกใบนี้ไว้จนกระทั่งตายจาก ข้านั้นบวชมาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ได้เรียนรู้เรื่องโลกภายนอกเลยว่ามีชีวิตอยู่เช่นไร อยู่มาวันหนึ่งข้าได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาแสดงออกว่าตกหลุมรักข้า ข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้อยากพบหน้าเขา และห่วงหาเขาตลอดเวลาจนพวกเราทำผิดประเพณีกัน ข้าที่ยังเป็นแม่ชีอยู่นั้นคิดจะหนีตามชายรักไป แต่ในวันที่ข้าได้ทอดทิ้งวิหารไป วันนั้นกลับมีสัตว์ประหลาดเข้าถล่มเมืองจนพังพินาศ ภูเขาถล่มมาทับวิหารให้จมไปกับดิน คนในนั้นตายหลายร้อย มีแค่ข้าที่รอดมาเพียงผู้เดียว และเพราะอย่างนั้นเทพของวิหารจึงโกรธที่ข้าไม่อยู่ร่วมรับโชคชะตาไปพร้อมกับนักบวชและแม่ชีภายใน ทั้งที่ขอให้พระองค์ทรงเมตตาตนมาตลอด เมื่อนั้นท่านเทพจึงสาปข้าให้เป็นอมตะเผชิญหน้ากับความทุกข์ยากของการมีชีวิตอยู่จนกว่าจะได้รับการอภัยจากพระองค์"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง…"
"แต่ว่าความโชคร้ายมันไม่ได้อยู่แค่นั้น หลังจากที่ข้าหนีไปอยู่กับคนรักได้เพียงสองปี เขาก็เริ่มเบื่อหน่ายข้าและทิ้งข้าไปหาผู้หญิงคนอื่น ตัวข้าที่ไม่มีที่ไปแล้วจึงได้เร่ร่อนไปตามความปรารถนาของชายหลายคน จนข้าเริ่มรู้ตัวแล้วว่าการมีชีวิตอยู่มันช่างทรมาน ข้ากลับมายังที่แห่งนี้ แล้วใช้เวลาชั่วชีวิตขุดหาวิหารเพื่อที่ข้าจะได้เข้ามาด้านในและนั่งภาวนาขอให้ตนได้รับการอภัย แต่จนแล้วจนรอด ข้าก็ไม่เคยได้รับการอภัยเลย จนฟอสเตอร์เข้ามาที่นี่เพื่อหาที่อาศัยเมื่อหนึ่งพันปีก่อน และก็เอาข้าวของมาวางรกเกะกะที่ทางการอธิษฐานของข้า"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจยาวกว่านางจะเล่าจบ เมื่อค้นความทรงจำดูแล้ว การถูกสาปจากเทพ ต้องได้รับการอภัยจากเทพผู้ถูกสาป แต่เขาจะให้นางได้รับการอภัยได้ยังไง
'ฮาวเวอร์ ข้าเคยเห็นมือทะลุออกจากมิติประหลาดในร่างเรา พวกเราทำอย่างนั้นแล้วทะลุเข้าไปมิติสวรรค์ได้หรือเปล่า'
'เป็นไปไม่ได้หรอก การจะสร้างมิติเคลื่อนย้ายได้ต้องเป็นเทพเท่านั้นถึงจะทำได้ ตัวข้าที่เป็นปีศาจชั้นสูงยังทำได้แค่ช่องมิติเท่ารูเข็มหนีออกจากโลกที่ไม่อยากเผชิญเลย'
'แต่ว่าข้าเห็นจริงๆ นะ ตอนที่เจ้าถูกมารผมสีแดงดึงวิญญาณไป มันมีหลุมประหลาดปรากฏออกจากตัวเรา'
'อืมมม เดี๋ยวเปิดให้ดูก็ได้ พอใจรึยัง? '
ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกันฟอสเตอร์ก็ลอบทำร้ายร่างกายฮาวเวอร์ แต่ไม่โดน โหมดอัตโนมัติเคลื่อนที่หลบการโจมตีนั้นอย่างว่องไวถึงแม้จะไม่ได้มองการโจมตีก็ตาม
"คนเขาเล่าจบแล้วเจ้านี่ยังนั่งเหม่ออยู่อีก มันหลับไปแล้วรึไงวะ? "
"เอาน่า ถ้าการนั่งคิดนั่นทำให้ข้าหายเป็นอมตะแล้วล่ะก็ ข้ายินดีรออีกร้อยปีเลย"
ฟอสเตอร์ไม่ได้ตอบกลับประโยคนั้น หากนางหายไปจริงๆ ละก็ เขาก็จะได้ครองถ้ำแห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว ไม่ต้องมาได้ยินเสียงร้องไห้โหยหวนอย่างกับจะเป็นจะตายอยู่ทุกคืนอีกด้วย
ฮาวเวอร์ยื่นมือออกมาทางด้านหน้าก่อนจะรวมพลังไปที่จุดเดียวแล้วขยายมิติเดินทางออก อาจเป็นเพราะลูกแก้วที่ฝังอยู่ในมือด้วยทำให้สามารถดึงและส่งพลังได้แม่นยำขึ้น ประตูมิติเปิดออกกว้างพอให้เดินเข้าไปได้ สถานที่ที่ฮาวเวอร์เลือกคือจุดเดียวกับที่มีมือปริศนาโผล่ออกมา เขาชะโงกหน้าเข้าไปดูในมิติก็เห็นเป็นวิหารศักดิ์สิทธิ์แบบเดียวกับที่ตนเคยเข้ามาหลังวิญญาณออกจากร่าง
"ฮ่ะฮ้า อยู่นี่เองไอ้ยมโลก!! ขอประทานอภัยหากข้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต พอดีข้ามีวิญญาณหลงทางที่ต้องการได้รับการอภัยจากท่านเทพแห่งความเมตตา"
"เชิญเข้ามาเลย ยังไงข้าก็ว่างสำหรับวิญญาณหลงทางอยู่แล้ว"
อีคอนชะโงกหน้าเข้าไปกวักมือเรียกไลลาเข้ามาในมิติ นางเดินเข้าไปได้เพียงวิญญาณ ร่างของนางนอนหายใจไร้วิญญาณอยู่อีกโลกหนึ่งส่วนวิญญาณนั้นเดินไปยืนต่อหน้าท่านยมโลกที่เป็นรูปปั้นตัวสูงใหญ่
"ข้ารับฟังเรื่องราวของเจ้ามาหมดแล้ว เจ้าขออภัยกับเทพแห่งความเมตตาถึงสองพันห้าร้อยปี แต่กลับไม่ได้รับการให้อภัยใดๆ เลย เพราะอย่างนั้นข้าจึงลองไปค้นหาเทพผู้สาปเจ้ามา ณ บัดนี้เขาได้ไปจุติเป็นมนุษย์ในโลกแล้วและมีเทพแห่งความเมตตาองค์ใหม่เข้าแทนที่ แถมวิหารขอพรท่านเทพก็ถูกทำลายไปนานแล้ว ท่านเทพองค์ใหม่จึงไม่รับรู้ความปรารถนาของเจ้า แต่ทุกข์มหันต์ของเจ้ากำลังจะสิ้นสุดแล้ว ข้าได้เชิญเทพแห่งความเมตตามารับฟังความปรารถนาเจ้าถึงนี่"
"เป็นมหากรุณาอย่างยิ่งเจ้าค่ะ"
"ท่านยมโลก ข้ามีเรื่องจะถามขอรับ" อีคอนเอ่ยขึ้นขณะรอการเดินทางของท่านเทพ
"มีอะไรหรืออีคอน"
"ท่านรู้ได้ยังไงว่านางมีความเป็นมายังไง หรือว่าท่านมีข้อมูลของเหล่าวิญญาณผู้หลงทางอยู่แล้ว"
"เรื่องนั้นตอบได้ง่ายมากเลยอีคอน เพราะว่าเจ้าเป็นร่างอวตารของเราลงไปเกิดยังไงเล่า ความทรงจำในร่างของพวกเจ้าก็คือของเรา และความสามารถทุกอย่างที่เจ้ามีก็เกิดมาจากเรา วิญญาณหลงทางที่เราให้ตามหานั้นไม่ได้มีที่มาอย่างละเอียดหนักหรอก รู้เพียงว่าวิญญาณหลงทางที่ข้าให้เจ้าตามหาในโลกนั้นมีถึง สองพันหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าดวง แล้วเจ้านำกลับมาให้เราเพียง สามดวงเท่านั้นในตอนนี้"
"เยอะขนาดนั้นเชียวหรือขอรับ"
"ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ถ้าเทียบกับโลกอื่น เรียกได้ว่าพื้นฐานที่มีกันทุกโลกเลยก็ว่าได้"
"แล้วทำไมท่านถึงให้ข้ากำเนิดสองจิตในร่างเดียวกันล่ะขอรับ"
"นั่นก็เพราะพวกเจ้าจะได้แบ่งสมดุลความดีความชั่วให้กันยังไงล่ะ หากเป็นวิญญาณชั่วที่เกิดใหม่ก็อาจจะเปลี่ยนเป็นคนดีได้ถ้าได้รับการปลูกฝังที่ดี และวิญญาณดีก็อาจเป็นคนชั่วได้หากถูกเลี้ยงดูมาไม่ดี แต่พวกเจ้าต้องไปทำภารกิจให้ข้า ข้าจึงต้องส่งไปทั้งวิญญาณดีและชั่วจนกว่าพวกเจ้าจะเรียนรู้ที่จะสมดุลความดีความชั่วด้วยตัวเอง"
"ถ้างั้นนี่คือคำถามสุดท้ายนะขอรับ ทำไมท่านถึงสั่งให้เราล่าวิญญาณลูคัสล่ะขอรับ"
เมื่อพูดจบเกิดความเงียบในบัดดล ทั้งที่คนถามเป็นอีคอน แต่แรงกดดันมหาศาลนั้นราวกับเป็นฮาวเวอร์ก็ไม่ป่าน
"นึกอยู่แล้วว่าเจ้าต้องทำไม่ได้ หากว่าเจ้าสามารถส่งวิญญาณแยกลูคัสมาที่นี่ได้ข้าจะจัดการเขาเอง"


กลุ่มคนมาใหม่เดินมาจากป่าลึกพร้อมอาวุธครบมือ บรรดาต้นไม้ละแวกนั้นต่างเดินไปรวมกองกันอีกฟากหนึ่งอย่างหวาดกลัว ฮาวเวอร์เดินเข้าไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องพอกับที่ฝ่ายนั้นก็ต้องการมีเรื่องอยู่เหมือนกัน
"พอแค่นั้นเถอะ โมท เราไม่จำเป็นต้องหาเรื่องคนมาใหม่"
ใครอีกคนเดินมาจากด้านหลังพร้อมดันเจ้าโมทเข้าไปด้านใน เหมือนว่าชายผู้นี้จะเริ่มรู้สึกแล้วว่าคนตรงหน้านี้ไม่ธรรมดา เขากวาดตามองรถม้าข้างหลังก็เห็นเป็นทหารกับเด็กไม่กี่คน เมื่อคิดให้ดี มนุษย์ธรรมดาที่ไหนจะใช้เส้นทางป่าอาถรรพ์เดินทางเข้าออก ถึงแม้คนจะโง่แค่ไหนก็ต้องเข้าใจว่าอันตรายของที่นี่นั้นคืออะไร คนที่ยังดื้อด้านจะไปต่อให้ได้ ถ้าไม่ใช่คนคะนองตนก็คงเก่งเกินกว่าป่าทั้งเขตนี้จะรับไหว หรือจะคิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากผู้ปกครองเขตทั้งสามที่เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง
"ท่านเดินทางมาที่นี่มีธุระอะไรกับคนของเขตเราหรือขอรับ"
"ข้าแค่จะขอใช้เส้นทางที่นี่เดินผ่านเข้าไปในเขตของตัวเองเท่านั้น ข้าตั้งใจจะทำการค้ากับอาณาจักรอาเรียดเลยต้องสัญจรปล่อยๆ แต่ก็ใช่ว่าจะมาขอใช้ฟรี ทุกครั้งที่พวกข้าจะขอใช้ทางก็จะจ่ายด้วยเสบียงอาหารหนึ่งลังเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าจะตกลงไหม? "
"งั้นท่านก็คือผู้ปกครองสามเขตที่เลื่องลือกันสินะ ถ้าพวกเราไม่ตกลง ท่านจะทำยังไง"
"ข้าก็คงต้องเดินอ้อมนอกไปละนะ แต่ถ้าขอได้มันก็ดีกว่าใช่ไหมล่ะ ข้าเลยต้องเจรจาดูก่อน"
"งั้นข้าไม่อนุญาต ไม่ทำข้อแลกเปลี่ยน เชิญกลับไปได้แล้ว"
ฮาวเวอร์มองอีกฝ่ายอย่างพินิจ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถม้า เหล่าต้นไม้แหวกทางให้เขาออก การเลือกเส้นทางใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่ยากคือการคลายทิฐิของคนที่นี่ ที่คนของฝั่งนั้นไม่รับคำก็ถือว่าไม่ผิด และสาเหตุนั้นคงคิดว่าเขาต้องการเข้ามาสอดแนมหรือพยายามหาเรื่องเพื่อจะก่อสงคราม แต่ยังไงก็ช่าง หากเขาไม่ได้ที่ตรงนี้ก็แค่ต้องหาเส้นทางใหม่ ถึงมันจะเสี่ยงให้คนในอาณาจักรริลกลิมสังเกตได้ก็ตาม
ทางฝั่งฟอสเตอร์ เขามุ่งหน้ามาที่เมืองหลวงก่อนระหว่างทางก็บินผ่านเขตแรกไปอย่างง่ายดายเหมือนตอนมา แต่ทว่าพอกำลังจะผ่านอีกเขตนั้นกลับเริ่มมีปัญหา
ฟ้าว!
อมนุษย์ในเขตปกครองนี้กำลังจะเล่นงานเขา ที่แห่งนี้เป็นอมนุษย์เผ่านก พวกมันกำลังบินเข้ามาโฉบพวกเด็กๆ ออกไปจากหลัง โชคยังดีที่ฮาวเวอร์ให้ทหารหนึ่งนายติดตามมาด้วย จึงช่วยป้องกันหลังให้ และเพราะฟอสเตอร์เป็นมังกรยักษ์จึงบินข้ามเข้าเขตไปอย่างรวดเร็วจนมันตามไม่ทัน เมื่อเขาเข้าเขตฮาวเวอร์ไปแล้ว พวกอมนุษย์นกก็ไม่ตามเข้ามาอีก โทมัสรีบออกมารับฮาวเวอร์ตั้งแต่ฟอสเตอร์บินลงจอด แต่เมื่อมองขึ้นไปก็เห็นแต่เด็กๆ กับทหารหนึ่งนาย
"ผู้บัญชาการทหารโทมัส นายท่านฮาวเวอร์กำลังเดินทางมายังที่แห่งนี้ด้วยรถม้าจากเขตของอีกฟากขอรับ ข้าต้องรีบไปแจ้งท่านลาติโนให้ไปเจรจาขอผ่านทางกับฝั่งนั้นก่อน แต่ว่าเขตของพวกนกกลับโจมตีเราก่อนขอรับ"
"พวกมันคิดจะเปิดศึกกับเรางั้นหรือ!"
เรื่องนี้วิ่งไปถึงหูลาติโน นางนั่งคิดพิจารณาในห้องบัญชาการก่อนเอ่ย
"ยังไม่ต้องส่งทหารบุกเข้าไป เราจะเดินทางไปเจรจาเอง และเตรียมข้าวของกับเสบียงไปด้วยบางส่วนเพื่อเปิดการเจรจา ฟังนั้นอาจมีเหตุผลอื่นที่พวกเราต้องรู้ให้แน่ชัดก่อน"
รถม้าประจำตำแหน่งของลาติโนเดินทางเข้าเขตของเผ่า นางยังคงอุ้มท้องโตใกล้คลอดเข้าเขตศัตรูโดยมีมารโมงุนและลิลลี่ประกบข้างติดตามไปด้วย เมื่อใกล้เข้าเขตของเผ่านกก็มีคนยืนขวางทางไว้ก่อน
"พวกเจ้าเป็นใครแล้วมาทำอะไรที่นี่"
คนถามเป็นยามเฝ้าประตู จาคอบคนบังคับม้าจึงตอบคำถามนั้นแทนคนข้างใน
"ท่านลาติโนรองผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ต้องการพบผู้ปกครองเขตของเจ้า ช่วยเปิดทางให้เราด้วย"
นายทหารนั่นหันไปมองกับคนข้างตัวก่อนจะให้เจ้านั่นวิ่งไปแจ้งข่าวกับคนภายในเสียก่อน ระหว่างนั้นเขาต้องรอนิ่งอยู่ที่หน้าประตูก่อน ไม่นานคนที่วิ่งไปแจ้งข่าวก็กลับมา
"พวกเจ้าเข้าไปพบได้"
รถม้าออกตัวเข้าไปด้านในช้าๆ พลางมองสถานที่รอบๆ แห่งนี้ จาคอบมองการเป็นอยู่ของคนพวกนี้ก็นึกถึงเผ่าตัวเองสมัยก่อน หากฮาวเวอร์ไม่ขึ้นปกครองพวกเขา ความเป็นอยู่ของเขาก็คงไม่ต่างจากที่นี่ เมื่อเข้ามาจนเกือบสุดก็เห็นโพรงต้นไม้ใหญ่ที่มีคนอาศัยอยู่ด้านใน จาคอบเคาะรถม้าเป็นสัญญาว่าถึงที่หมายแล้ว เขาเดินมาเปิดประตูให้มารโมงุนลงมาก่อน ลาติโนลงตามและตามหลังด้วยลิลลี่ สตรีทั้งสามทำให้ผู้ปกครองเขตนี้แปลกใจ แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นสาวท้องแก่อีกด้วย
"พวกเจ้าเดินทางมานี่เพราะเหตุใด หรือจะขอให้เราช่วยสู้กับมังกรที่หนีไปเขตเจ้างั้นหรือ ฝันไปเถอะ ข้าไม่คิดจะช่วยใครทั้งนั้น"
"ผิดแล้วเจ้าคะ มารฟอลคอน ข้ามาขออภัยที่คนของเราสร้างความหวาดกลัวให้กับท่าน มังกรตนนั้นอยู่ใต้การปกครองของท่านฮาวเวอร์เองเจ้าคะ และสาเหตุที่เขาบินผ่านเขตท่าน ก็คือสาเหตุเดียวกันกับที่ข้ามาที่นี่"
มารฟอลคอนและบรรดาคนในเผ่าต่างแตกตื่น ไม่รู้ว่าชายชื่อฮาวเวอร์แข็งแกร่งแค่ไหนถึงขนาดมีภรรยาเอกเป็นอมนุษย์เผ่าแมงมุม ภรรยาลองเป็นมารโมงุนแห่งเผ่าขนและภรรยาคนที่สามเป็นอสูรเวทย์ ไหนจะทาสเป็นมังกรอีก หากจะเทียบเคียง มารฟอลคอนยังด้อยกว่าเยอะ
'มิน่าเล่า ถึงได้ปกครองดินแดนถึงสามเขต'
"แล้วเรื่องนั้นคือเรื่องอะไรกันล่ะ หากเจรจาได้ข้าก็อยากทำอยู่หรอก"
'ยังไงรักษาตัวรอดไว้ก่อนก็ไม่ใช่ปัญหา ถ้าก่อสงครามกันขึ้นมาเขตเราได้แพ้แน่ ทั้งประชากรทั้งพละกำลัง อย่าเสี่ยงทำอะไรเกินตัวจะดีกว่า'
"ท่านฮาวเวอร์มีความสนใจที่จะทำการค้ากับอาณาจักรอาเรียดซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือจากเขตนี้ จึงต้องการจะขอใช้เส้นทางผ่านเขตนี้ไปยังอาณาจักรอาเรียด และเรื่องค่าตอบแทนนั้น คงเป็นเสบียงหนึ่งลังต่อการเดินทางหนึ่งหน ท่านจะร่วมทำข้อตกลงหรือไม่เจ้าคะ"
'หนึ่งลังกับการเดินทางหนึ่งหน ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่ได้ยินมาว่าเขตปกครองของฮาวเวอร์เปิดรับประชากรไร้การปกครองเพิ่มเข้าเขต ไม่กลายเป็นว่าเสบียงจะขาดแคลนหรอกหรือ? '
"ก็ไม่ถือว่าเหลือบ่ากว่าแรง แต่ว่าถึงที่นี่จะเป็นเขตของเราแต่ก็มีพวกนอกคอกปะปนมาบ้าง หากว่าเจ้าพวกนั้นเกิดเข้าทำร้ายพวกเจ้าขึ้นมา ข้าขอไม่รับผิดชอบก็แล้วกัน"
"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอกเจ้า เผ่าเราไม่ใช้คนอ่อนแอทำงานยากอยู่แล้ว และในเมื่อท่านตกลง นี่ก็คือเสบียงหนึ่งลังที่ข้านำมามอบให้และของขวัญสำหรับไมตรีของเรา เป็นผ้าผืนที่คนในเผ่าข้าสานกันเองเพื่อใช้เป็นสินค้าไปทำการค้ากับอาเรียด หวังว่าท่านจะพอใจ"
ผ้าสานของเผ่าคูเกานั้นขึ้นชื่อเรื่องความงดงาม พอได้เห็นกับตาอมนุษย์เพศชายเหล่านั้นก็ตาตื่น ตามสัญชาตญาณของนกบางสายพันธุ์นั้น มักจะแต่งกายหรือเต้นรำให้สวยงามเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเพศเมีย และบางคนในนั้นก็เป็นเหมือนกัน
"ถ้าเจ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปเถอะ ข้าจะพักผ่อนแล้ว"
"เจ้าค่ะ"
นางย่อกายเล็กน้อยก่อนจะเดินหันหลังกลับ ไปที่รถม้าพร้อมผู้ติดตามอีกสามคน เมื่อมารฟอลคอนมองคนบังคับม้าดีๆ ก็จำได้ว่าเจ้านั่นเป็นบุตรชายที่ได้เรื่องที่สุดของผู้ปกครองเขตเผ่าคามาโดคนก่อน แต่ล่ะคนอยู่ในระดับเดียวกับเขาแต่กลับเป็นเพียงผู้รับใช้ให้ผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ ไม่อยากจะนึกเลยว่าหากเขาไม่ยอมทำข้อตกลง ตัวเองคงได้เป็นคนยกของให้เจ้าฮาวเวอร์นั่นด้วยแน่ แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อคิดละเอียดถี่ถ้วนแล้ว การจะเดินทางไปอาณาจักรอาเรียดต้องผ่านป่าอาถรรพ์อยู่สองเขต ไม่แน่ว่าพอออกจากฐานลับของเขาแล้วก็คงตรงไปเจรจากับเขตนั้นต่อ แต่อาจจะยากกับเจ้าพวกนั้นหน่อยในเมื่อแม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตแบบไหนที่เข้าปกครองเขตนั้น รู้เพียงว่า ยิ่งส่งคนไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหายไปมากเท่านั้น
รถม้าเดินทางผ่านประตูรั้วของเผ่านกแล้ว แทนที่จะเดินทางกลับไปใช้เส้นทางเดิม พวกเขากลับเลี้ยวไปอีกทาง ที่ซึ่งเป็นเส้นทางมุ่งหน้าไปยังเขตปริศนาที่ไม่มีใครรู้ผู้ปกครองของที่นี่คือใคร
"หากว่าท่านฮาวเวอร์กำลังเดินทางมาที่นี่แล้วล่ะก็ เราก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไป ไม่งั้นจะคลาดกันกับเขาเสียก่อน" ลาติโนกล่าวก่อนจะหันไปหาลิลลี่ "ท่านลิลลี่ช่วยบินขึ้นไปดูการเคลื่อนไหวของเขตนั้นให้ทีได้ไหมเจ้าคะ เผื่อว่าที่นายท่านมาช้าอาจจะกำลังสู้รบกับฝั่งนั้นอยู่"
"ได้สิ"
ลิลลี่เดินออกไปนอกรถม้าก่อนจะกลายร่างเป็นอสูรแล้วบินขึ้นเหนือป่า ด้านบนเงียบไร้การโจมตีใดๆ จนกระทั่งมองเห็นอะไรบางอย่างจากที่ไกลๆ กำลังใกล้เข้ามา เมื่อโฉบบินเข้าไปดูก็พบเข้ากับรถม้าของฮาวเวอร์ที่มีเขานั่งอยู่ ลิลลี่บินลงพื้นทันทีก่อนจะวิ่งเข้าไปหา
"ฮาวเวอร์!"
"ลิลลี่"
พอนางเดินเข้าไปเลียบเคียงกับรถม้า ฮาวเวอร์ก็เอามือลูบหัวนางทันที
"ทำข้อตกลงกับเขตนี้เป็นไปด้วยดีสินะ"
"อื้ม ตอนแรกก็มีปะทะกันบ้าง แต่ว่าพอเจรจากันเสร็จ พวกนั้นก็ยอมทำข้อตกลงแต่โดยดี"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ"
ขบวนรถม้าฮาวเวอร์เดินทางผ่านเขตของเผ่านกไปท่ามกลางสายตาแห่งความหวาดระแวงจนพ้นเขต
เมื่อกลับมาที่นครฮาวเวอร์แล้ว ฮาวเวอร์ก็เร่งสั่งให้คนงานทำผ้ายอมสีแสดและสีน้ำเงินทันที ทั้งยังขยายเขตพื้นที่ไปยังป่าลึกจนถึงถ้ำของฟอสเตอร์ ไล่ต้อนสัตว์ประหลาดเข้าเขตป่าที่ลึกเข้าไปอีก แต่เหมือนพวกมันจะไม่ยอมไป จึงต้องสร้างกรงขังเอาไว้และคอยศึกษาพฤติกรรมของพวกมัน
"นายท่านขอรับ ในเมื่อเราขยายพื้นที่ได้แล้ว แถมยังจำกัดพื้นที่ของสัตว์ประหลาดอีก จะให้ข้าส่งจดหมายถึงท่านแม่ทัพน็อลให้ส่งกองทัพมาประจำที่นี่เลยดีไหมขอรับ"
"ยังก่อน เสบียงของที่นี่ยังไม่พอให้ทหารแสนนาย เพราะงั้นต้องถางพื้นที่ป่าเยอะกว่านี้ ข้าอาจต้องเข้าไปสำรวจให้ลึกเข้าไปอีก"
"ถ้างั้นจะให้ส่งกองกำลังเข้าไปสำรวจเลยดีไหมขอรับ"
"ไม่จำเป็น เก็บคนพวกนั้นไว้คุ้มกันพื้นที่ ข้ากับจาคอบจะไปกันสองคน" จาคอบนิ่งค้างในขณะที่กำลังจะดื่มน้ำลงคอ
ป่าลึกด้านในเป็นสถานที่แบบไหนไม่มีใครรู้ ลำพังแค่มีมังกรอยู่ด้านในก็ทำเอาทุกคนไม่กล้าย่างใกล้ที่แห่งนั้นแล้ว ไหนจะสัตว์ประหลาดที่ฮาวเวอร์ล่ามาได้แล้วจับใส่กรงไว้ดูเล่นอีก
"ขอรับ"
โทมัสรับปากตามใจอย่างเคย ไม่มีใครห้ามฮาวเวอร์ได้จนจาคอบได้แต่ถอนหายใจ หากติดตามฮาวเวอร์ต่อไปคงได้ตายก่อนวัยอันควรเข้าสักวัน พอนึกเรื่องตายก็พลันเสียดายคิดว่าคงไม่ได้พบนีลอีก
"ถ้างั้นจาคอบ เจ้าเตรียมสัมภาระที่ต้องใช้เดินทางให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางตั้งแต่เช้า"
"ขอรับ ลูกพี่"
จาคอบกลับไปที่พักของตัวเอง การเป็นอยู่ที่นี่ดีกว่าก่อน คนที่คอยมาทำความสะอาดให้ ฮาวเวอร์ก็เลือกแต่คนที่ไม่เป็นโรคกระสัน ถึงจะสบายจมูก แต่ไม่ได้สบายใจเสียเท่าไหร่ การต้องอยู่ห่างจากคนที่รักมันทรมานอย่างนี้นี่เอง
"ท่านจาคอบขอรับ มีคนอยากมาพบท่านขอรับ"
"ใครรึ? "
ร้อยวันพันปีนอกจากฮาวเวอร์ก็ไม่มีใครเรียกหาเขา คนในเผ่าก็เมินหนีตั้งแต่เขาไม่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเขต เผ่าอื่นก็ใช่ว่าจะรู้จัก ไม่น่าจะมีใครอยากมาเจอเขาคนนี้
"เขาบอกว่าตัวเองชื่อนีลขอรับ"
"ให้เข้ามาได้" ไม่นานร่างของกิ้งก่าน้อยก็ปรากฏออกมา 'เป็นนีลจริงๆ ด้วย'
"นายท่านขอรับ"
"ข้าเคยบอกแล้วไงว่าข้าไม่ใช่เจ้านายเจ้าอีกแล้ว หรือว่าเจ้ายังอยากมาทำงานให้ข้า? " เขาถามเผื่อนีลอยากมาทำงานด้วยจริงๆ
"ไม่ใช่หรอกขอรับ ท่านฮาวเวอร์ให้คนในเผ่าคามาโดทำเกษตรบนพื้นดินและใช้ให้ถางป่า ตัวข้ามีงานล้นมือจนไม่เบื่อเลยขอรับ แต่ที่ข้ายังเรียกท่านอย่างนั้นอยู่เพราะใจจริงข้ายังรู้สึกนับถือท่านนะขอรับ" นีลพูดทั้งยิ้ม
"ข้ามีอะไรให้เจ้านับถือกัน นอกจากพลังเวทย์แข็งแกร่งแล้วข้าก็แทบไม่มีอย่างอื่นให้ใครชื่นชมหรอก พอขึ้นเป็นผู้นำก็เห็นแก่ตัวไม่ช่วยเหลือพวกพ้อง เจ้าไม่ต้องมาให้กำลังใจข้าหรอก ปล่อยให้ข้าใช้ชีวิตเดียวดายไปจนตายเถอะ" เขาพูดทั้งหันหลังให้
"ถ้างั้นก็น่าแปลกจังเลยนะขอรับ หากว่าท่านไม่มีความสามารถอื่นแล้ว แต่ท่านฮาวเวอร์ก็ยังพาท่านไปไหนมาไหนด้วยอีก ข้าคิดว่าหากไม่มีพลังเวทย์เหลือล้นที่สามารถอัญเชิญปีศาจขึ้นมาได้อีกก็คงดี อย่างน้อยท่านก็ไม่ต้องเดินทางไปกับเขาเข้าเขตป่าอาถรรพ์ที่ลึกเข้าไปอีก"
จาคอบหันหลังมามองเขาเต็มๆ หน้าสักที คำพูดเหมือนเป็นห่วงนั้นทำให้จาคอบถึงกับหวั่นไหว
"ยังไงการไปสำรวจก็ย่อมดีกว่า ท่านฮาวเวอร์ต้องการขยายดินแดนให้ทหารเข้ามาอาศัยเพิ่ม พวกเจ้าเองก็จะได้ปลอดภัยมากขึ้นด้วย"
"เรื่องนั้นข้ารู้ดี แต่ถึงอย่างนั้นทำไมต้องมีแค่ท่านด้วยเหล่า แม้ท่านฮาวเวอร์จะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ท่านไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเขา หากว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านขึ้นมา…"
"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงข้าก็ไม่มีใครรออยู่ที่บ้านอยู่แล้ว เพราะเหตุผลนี้ด้วยมั้ง ท่านฮาวเวอร์ถึงพาข้าไปด้วย"
"นายท่าน…"
นีลไม่ได้พูดอะไรต่อก็เดินไปที่ประตู แต่แทนที่จะเดินออกเขากลับดันประตูปิดและหันมาบังเอาไว้ราวกับว่าไม่อยากให้ใครเข้าออก ในห้องเริ่มมีกลิ่นอายประหลาดรอยคลุ้งรอบห้องทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีมาก่อน จาคอบไม่เข้าใจการกระทำนั้นก็คิดจะพูดขึ้นถาม แต่นีลก็พูดขึ้นขัดซะก่อน
"ท่านจาคอบ… ข้ารักท่าน"
ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์ ไลลาพาเด็กเข้าคำนับท่านเทพแห่งความเมตตาพลางเล่าเรื่องความดีความชั่วให้ฟัง เด็กกลุ่มใหม่ที่เข้ามาจับกลุ่มรวมกันพลางนั่งคำนับ เว้นแต่คนเดียวที่ไม่ทำ
"จัสมินน้อย หากเจ้าทำไม่เป็นงั้นทำตามข้านะ เจ้าแค่ต้องคุกเข่าลงและแบมือไปข้างหน้าอย่างนี้"
จัสมินไม่ได้ทำตามก็มองหน้าของนางนิ่ง ไลลาได้แต่งงกับการกระทำนั้น ฮาวเวอร์เคยบอกว่าจัสมินถูกเลี้ยงดูโดยพวกโจร เลยอาจจะมีพัฒนาการช้ากว่าเพื่อน เพราะอย่างนั้นจึงต้องใช้ความอดทนมากๆ กับเขา
"งั้นให้ข้าจับมือสอนนะ"
ดวงตาสีแดงจ้องมองรูปปั้นเทพสลับกับไลลาจนมือของนางจับที่มือจัสมินเพื่อยื่นให้แบมือออก ไม่นานเด็กน้อยก็สะบัดมือนั้นออกจนไลลาตกใจ ฟอสเตอร์เดินมาตามหลังเห็นจัสมินทำตัวไม่น่ารักใส่ไลลาก็คิดจะดุ
"ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังนาง ข้าจะเขมือบเจ้าทั้งตัวเลยนะ เร็วๆ สิ รีบคำนับท่านเทพ"
"ฟอสเตอร์ อย่าเพิ่งไปบังคับจิตใจเขาเลย"
เพราะเสียงดุของฟอสเตอร์ทำให้เด็กคนอื่นๆ หันมามองด้วย จัสมินเองก็เริ่มประหม่าแต่ว่า…
"เจ้าก็แค่ทำมืออย่างนี้ แล้วก็คุกเข่าลง"
ฟอสเตอร์บังคับให้เด็กน้อยทำในขณะที่ไลลาร้องห้าม จัสมินเริ่มขัดขืนไม่ทำตามก็กัดเข้าที่แขนของเขา
"โอ๊ย!"
ฟอสเตอร์มองแขนที่ถูกกัด มันไม่ได้เข้าลึกเป็นเพียงรอยยุบของผิวหนัง เขาหันมามองจัสมินพลางถอยห่าง
"เจ้านี่เป็นปีศาจรึยังไงกัน? "
เพราะคำพูดนั้นทำให้เด็กคนอื่นๆ เริ่มกลัวจัสมิน เด็กน้อยทนสายตาหวาดกลัวไม่ไหวก็วิ่งหนีออกไปจากวิหาร ไลลาพยายามจะวิ่งตามแต่ก็ไปไม่ทันพลางหันมาทำหน้าโกรธใส่ฟอสเตอร์ แต่ก็หันไปทำหน้ายิ้มใส่เด็กๆ
"พวกเจ้ากลับไปรอที่ห้องเรียนก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าตามไป"
พอเด็กๆ เดินกลับออกไปหมดนางก็หันมาแยกเขี้ยวใส่ฟอสเตอร์ทันที
"เจ้าเป็นบ้าอะไรหา? เก็บอาการปากพล่อยไม่อยู่หรือยังไง? "
"แล้วทำไมเจ้าต้องโมโหขนาดนั้นด้วยเล่า แถมเจ้าเด็กนั่นก็ประหลาดจริงๆ "
"ถึงเขาจะแตกต่างก็อย่าทำให้เขาแปลกแยกจากเด็กคนอื่นสิ เจ้าต้องไปขอโทษเขากับข้า!"
นางลากฟอสเตอร์ให้ตามไปหาเด็กคนนั้นเพื่อขอโทษ ฟอสเตอร์เองก็เดินตามอย่างว่าง่ายพลางยิ้มอย่างลืมตัวที่ทั้งคู่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
ณ ห้องบัญชาการ หลังจากพักสายตาและเรื่องวุ่นวายของวันนี้ ฮาวเวอร์ยืนมองนครใต้ดินกำลังสร้างอาคารต่อเติมขึ้นไปสูง ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าเด็กๆ ที่นี่จะเติบโตและสร้างนวัตกรรมให้เขาเดินทางไปรอบโลกได้ แต่ยังไงก็ต้องรอและสำรวจดินแดนแห่งนี้ไปด้วย แบบแปลนนับพันที่เขาสร้างไว้กำลังรอให้เด็กที่กำลังโตพวกนั้นมาสร้างอยู่
เมื่อมองไปเรื่อยๆ ก็สะดุดตากับก้อนสีเทาคุดคู้อยู่ให้ซอกอาคาร เมื่อมองดีๆ ก็เห็นเป็นเด็กตัวน้อย ถึงเขาจะไม่อยากสนใจแต่พอเด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองคนที่ผ่านไปผ่านมาก็เห็นเป็นหน้าของจัสมิน เด็กที่แปลกแยกจากทุกคน เมื่อมองเขาทีไรก็มักจะเห็นตัวเองอยู่ในนั้นจนอดรู้สึกสงสารไม่ได้ เขาเดินออกจากห้องบัญชาการแล้วเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าจัสมิน
"เจ้ามาทำอะไรตรงนี้ ถ้าไม่เรียนหนังสือก็จะไม่มีความรู้ไว้เอาตัวรอดนะ"
จัสมินมองฮาวเวอร์นิ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไป แต่พอฮาวเวอร์กลับมานึกอีกที เด็กที่โรงเรียนคงไม่มีใครอยากคุยกับเขาเพราะเห็นว่ามาจากต่างถิ่น เป็นมนุษย์ หรือมีตาสีแดง ความเป็นเด็กของเจ้าพวกนั้นคงทำร้ายจิตใจเขามาไม่น้อยแน่
"เดี๋ยวก่อน!" จัสมินหยุดมองมาที่เขาแล้วฮาวเวอร์ก็เดินเข้าไปหา "เจ้าไปเรียนกับข้าดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอคนเยอะ"
จัสมินนั่งลงในห้องนอนฮาวเวอร์ ที่แห่งนี้มีกองกระดาษหนังวางเต็มไปหมด ทุกอย่างล้วนเป็นแบบแปลนที่เขาคิดจะสร้าง ในห้องนอกจากกองกระดาษก็มีเตียงขนาดใหญ่วางอยู่กลางห้อง โต๊ะเขียนแบบอยู่ที่มุมห้องพร้อมโคมไฟ ขนนกและหมึกสำหรับเขียนก็วางเกลื่อน
"ระหว่างนี้ข้าจะไม่อยู่หลายวัน เจ้าก็อยู่ห้องนี้ไปก่อน เอาไว้ข้ากลับมาแล้วจะสอนอ่านเขียนให้เอง ไม่ต้องกลัวว่าจะเรียนไม่ทันคนอื่นหรอกนะ"
ฮาวเวอร์พูดพลางลูบหัวจัสมินไปมา ไม่นานเสียงฝีเท้าหนักก็เดินเข้ามาที่ห้องฮาวเวอร์
"แย่แล้วฮาวเวอร์ เด็กที่ชื่อจัสมินหาย!"
ไลลาเปิดประตูเข้ามาแล้วโวยวายพลางสะดุดตาเข้ากับเด็กน้อยที่ตามหา
"เจ้าอยู่ที่นี่เองเหรอ ข้าตามหาเจ้าซะทั่วเลย"
นางเดินเข้าไปหาแล้วกอดเขาเต็มอก จัสมินไม่ได้ขัดขืนก็ปล่อยให้นางกอดต่อไป ฮาวเวอร์หันไปถามฟอสเตอร์ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
"ก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น"
"เจ้าเด็กนั่นไม่ยอมคำนับรูปปั้นเทพ แล้วก็กัดแขนข้า จากนั้นก็วิ่งหนีออกมา"
"เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ"
"อืมมมม แล้วข้าก็ด่าเจ้านั่นว่าเป็นปีศาจด้วย"
"หา? เจ้าปากพล่อยขนาดนี้เชียวหรือเนี่ย" ฮาวเวอร์มองเขาอย่างหาเรื่องก่อนที่ฟอสเตอร์จะชูแขนที่โดนกัดให้ดู มันยังเป็นรอยยุบทั้งที่ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
"ผิวหนังข้าแข็งและทนความเจ็บปวดได้มหาศาล แต่ว่าเจ้าเด็กนั่นต้องมีแรงเยอะขนาดไหนกันถึงได้กัดแขนข้าจนเป็นรอยได้ เจ้าไม่สงสัยบ้างหรือไงว่ากำลังเก็บตัวอะไรมาเลี้ยง"
ฮาวเวอร์หันไปมองเด็กคนนั้นที่ถูกไลลากอดปลอบโยนก่อนตอบความถามเมื่อครู่
"ก็แค่เด็กเท่านั้นแหละ"
ฮาวเวอร์ให้ไลลากลับไปดูแลเด็กที่เหลือและปล่อยให้จัสมินได้นอนเล่นในห้องนั้นไปก่อน ส่วนตัวเองกลับมาทำงานที่ห้องบัญชาการต่อ เขาสั่งการทำดูแลห้องตัวเองเพิ่มว่าให้นำอาหารไปห้องนอนแล้วทำความสะอาดทุกวันให้เอี่ยม
เช้าวันต่อมา ฮาวเวอร์กับจาคอบเตรียมเดินทางออกสำรวจป่าลึก นีลเดินออกมาส่งจาคอบที่ด้านหน้าทางเข้าป่าลึกลงไปอีก ผู้คนใต้บัญชาการของฮาวเวอร์ก็ออกมาส่งด้วย พวกเขามั่นใจว่าฮาวเวอร์ต้องกลับมาได้แน่ แต่ไม่มั่นใจว่าจาคอบจะกลับมาได้หรือเปล่า
ทั้งคู่เดินเข้าป่าอาถรรพ์ลึกลงไปอีกไกลจนลับสายตา ผู้คนเริ่มทยอยกลับเข้านครฮาวเวอร์ มีเพียงนีลที่ยังมองอยู่และภาวนาให้จาคอบกลับมาเร็วๆ
ป่าลึกลงไปอีกเป็นสถานที่ที่มีแต่สัตว์ตัวใหญ่เกินสามเมตรขึ้นไป ฮาวเวอร์และจาคอบต่างต้องหนีหัวซุกหัวซุนเมื่อพวกมันไม่ได้โผล่มาแค่ตัวเดียว เขาหนีเข้าไปหลบอยู่ใต้โคนต้นไม้ก่อนที่เจ้าพวกนั้นจะวิ่งหนีออกไป
"นายท่าน ข้าว่าเรากลับกันก่อนเถอะขอรับ หากว่าขืนเข้าไปต่อเราได้ตายจริงๆ แน่ จาคอบพูดทั้งหอบ"
"ไม่ได้ เรายังเข้ามาไม่ลึกพอ ต้องลึกว่านี้อีก ไม่งั้นจะมาเสียเที่ยว"
ทั้งคู่ปล่อยให้ตัวเองได้พักอีกครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ย่องเบาอ้อมหลังสัตว์ประหลาดที่ไล่ล่าเขา เมื่อหลบสายตามันได้สำเร็จก็เดินเข้าไปในป่าลึกอีก
กร๊อบ!
จาคอบเหยียบกิ่งไม้คาเท้า เจ้าสัตว์ประหลาดที่ล่าเขาอยู่ต่างหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว
"วิ่ง!"
ทั้งสองสับเท้าวิ่งอีกครั้ง ฮาวเวอร์โจมตีกลับบ้างพอให้มันช้าลง เหตุผลที่พวกเขาต้องวิ่งหนีก็เพราะตอนที่เขาสู้กับตัวแรกเสร็จตัวที่สองก็เข้ามาตาม ยังไม่ทันสู้กับตัวที่สองจบ ตัวที่สามก็เข้ามาแจม ถ้าหากเขายืนต่อสู้กับเจ้าพวกนี้ต่อ มันต้องยกมาเป็นโขยงแน่ แถมตอนนี้ฮาวเวอร์ก็พกจาคอบมาด้วย ถ้าพวกเขาโดนรุม จาคอบได้ตายไม่ฟื้นแน่
"นายท่าน! ตรงนั้นมันทางออกป่า!"
จาคอบชี้ให้ดูก่อนทั้งคู่จะกระโจนออกทั้งเสียหลัก ฮาวเวอร์รีบหันมาเผชิญหน้ากับพวกมันพร้อมฟาดแรงดาบหวังสังหารตัวที่จะกระโจนเข้ามา แต่ว่าพลังเวทย์เขากลับไม่แผ่ออกมา ส่วนเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นก็หยุดอยู่กับที่ไม่ใกล้เข้ามา ฮาวเวอร์มองการกระทำของพวกมันก่อนจะหันไปมองดูด้านหลัง ข้างหลังเขาไม่มีตัวอะไรรออยู่ เห็นเพียงพื้นดินเปล่าโล่งไกลหลายร้อยกิโล ฮาวเวอร์เดินเข้าไปดูก็ติดเหวลึก ด้านล่างมีต้นไม้และเสียงน้ำตกไหลดังก้อง เขาหันไปมองพวกสัตว์ประหลาดอีกครั้งพวกมันก็ทยอยเดินกลับออกไปแล้ว
"ท่านฮาวเวอร์…"
"มีอะไรรึ? "
"รูปร่างท่าน…"
เสียงฮาวเวอร์เปล่งออกเล็กแหลมเหมือนเด็กต่างจากเสียงแหบแห้งอย่างเมื่อก่อนก็ทำเขาแปลกใจ เขาให้จาคอบก้มตัวลงเพื่อดูสภาพร่างกายตัวเอง ในเงาตานั้นเขาเห็นเป็นรูปร่างของเด็กคนหนึ่ง ส่วนในตาที่จาคอบเห็นคือ เด็กสิบขวบผมสีทองและในตาสีเขียวมรกต ตัวสูงเท่าเอวเขากำลังมองมาด้วยน่าฉงน
"นี่มันอะไรวะเนี่ย หรือว่านี่เป็นเขตไร้คำสาป? "
ฮาวเวอร์เดินกลับไปที่พื้นหญ้า ร่างกายก็คืนร่างคำสาปทันที เขาเดินกลับเข้ามาอีกพร้อมมองร่างจาคอบ เขาไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมยกเว้นไอเวทย์ที่หายไป ฮาวเวอร์ลองร่ายเวทย์ในมือดูก็รู้ว่าในตัวเขาไม่มีพลังเวทย์อะไรเหลืออยู่ แม้แต่พลังจากลูกแก้วของเทพก็ด้วย
"หรือนี่จะเป็น…"
"ดินแดนไร้เวทย์"
จบซีซัน 1


        ...อารัมภบท...
อีกหนึ่งผลงานกับชะตาความรักด้วยแรงอธิษฐานอันเป็นอีกภพๆ หนึ่งที่ทั้งสองได้เวียนมาพบกันเรื่องราวแห่ง " รักข้ามภพ " กับผลงานด้วยแรงอธิษฐานเรื่อง " ดวงใจปักษา "
ผลงานในนามปากกา " รัตนบดี "
******************************
...นี่ๆ เจ้านั้นชื่ออะไร? ..ทำไมเจ้าถึงได้หน้าตาน่าชังเช่นนี้!...
เราจักชื่ออะไรก็เรื่องของเรานี่! มิใคร่เกี่ยวอะไรกับเจ้าซักนิดเลย!!..          "เด็กสาวท่าทางแก่นแก้ว ได้ตอบกลับไป"
เด็กชายที่เฝ้าถามมิขาดตั้งแต่ได้พบหน้าเธอ ก็ยังคงคอยวกวนเวียนมาถามชื่อเธออยู่บ่อยๆ ...
ทั้งสองได้พบเจอกัน ณ ที่ชายป่าอันเป็นเขตแดนของหิมพานต์ แม่นางน้อยเจ้า  จักมิยอมบอกกล่าวนามแก่ข้าจริงๆเชียวรือ...? หากเจ้ามิยอมบอก ข้าจักเรียกเจ้าว่า " เจ้านางน้อย " ล่ะกัน!! เด็กชายว่าพร้อมกับยิ้มในหน้า...
บทเกริ่นๆเปริ่นๆ ที่เด็กชายทึกทักเอาความ เเต่เด็กหญิงตัวน้อยก็หาได้สนไม่ แต่ก็แอบยิ้มรับกับคำเรียกขานของเด็กชายตัวน้อย...
" เจ้านางน้อย " มันช่างเป็นคำเรียกขานที่ถูกใจเสียเหลือเกิน...
.......
ไว้คอยติดตามกันได้นะครับกับ
"รักข้ามภพ" ตอน "ดวงใจปักษา"
ผู้แต่ง....รัตนบดี


        ดวงใจปักษา5
        ตอน แย้มนาม
"...มาแม่นางน้อยเราออกไปนั่งพูดคุยกัน ที่ตรงชายป่านั่นกันดีกว่า เรามีเรื่องที่จักสอบถามเกี่ยวกับตัวเจ้า เพราะใบหน้าของเจ้าช่างคล้ายกับใครคนนึงที่เรารู้จัก...."
...ทั้งสามพากันออกเดินมานั่งที่ชายป่าด้านนอกติดกับธารน้ำที่ไหลมาจากน้ำตก เมื่อมาถึงก็พากันนั่งที่ก้อนหินใหญ่ตรงชายป่า
" พญาสุวรรณเบญกาย ก็ได้เอ่ยปากถามกับดรุณีน้อยทันที เมื่อเห็นนางที่นั่งลงเรียบร้อยแล้ว
"คำถามแรกที่เราอยากรู้จากเจ้าและต้องเป็นความจริงเท่านั้น เจ้าห้ามโกหกเรา "
" พ่อแม่ของเจ้าคือใคร? "
" เอ่อ...ข้ามิรู้จักนามของพ่อข้า เพราะข้านั้นอยู่กับแม่มาแต่เล็ก แม่ของข้านามว่า...ท่านแม่ศิรินภา...😟"
" เจ้า!..เจ้าว่ากระไรนะ?!!  ศิรินภาอะไร..เจ้าพูดมาให้ชัดๆซิ?😒😒 "
" เอ่อ..ท่านอย่าทำอะไรข้านะ..แม่ข้ามีนามเต็มว่า 'ศิรินภาจันทร์ฉาย'😐😐"
" ศิรินภาจันทร์ฉาย..เจ้าเป็นลูกของนางจริงรึ?!! "
" พญาสุวรรณเบญกาย ร้อนรนในอกเมื่อได้รับรู้ว่า ดรุณีน้อยตรงหน้านั้นนางเป็นราชธิดาในพระนางเจ้าศิรินภาจันทร์ฉาย "
"นี่มันอะไรกันแล้วเหตุไฉนศิรินภาจันทร์ฉายนางถึงได้พาลูกมาอยู่ในป่าเยี่ยงนี้? ใครกันนะที่ทำให้นางต้องหอบลูกมาหลบซ่อนตนอยู่ในป่าเยี่ยงนี้!!...?' มันเกิดเรื่องราวอันใดกับนครนาคินทร์กันนะ🤔🤔🤔 "
" คำถามที่สอง...เจ้ารู้จักกับน้องของข้านานรึยัง? "
" เราพึ่งรู้จักและพบเจอกันครั้งนี้ครั้งแรก!! ท่านพี่..ท่านอย่าทำอันตรายนางเลยนะ..แม้นข้าพึ่งจะพบและรู้จักกับนาง แต่ความรู้สึกของข้ามันเหมือนว่า...ข้ากับนางนั้นรู้จักกันมานาน!! "  วายุภักดิ์ตอบและพูดออกมาจากใจจริง กับความรู้สึกลึกๆ ที่ตนนั้นมีให้แก่'เจ้านางน้อย...'
" พี่บอกและรับปากเจ้าไปแล้วนี่!!..วายุภักดิ์!! เจ้าแห่งเวหาเยี่ยงเรายึดถือในคำสัจจ์..!! "
" ข้า..ขอบพระทัยท่านพี่ ที่ท่านกรุณาต่อข้าและนาง "
"เอาล่ะๆ ...เจ้าอย่าพึ่งมาขัดข้า ข้าจักสอบถามดรุณีน้อยนี่ต่อ.."
" เจ้าตอบข้ามาทีเจ้านางน้อย ว่าเจ้านั้นมีนามว่ากระไร? "
ดรุณีน้อยตรงหน้า มีทีท่าอึกอัก เหมือนมิกล้าจักตอบคำ ในสิ่งที่ถาม..  "ตอบเรามาเถิด เรามิได้คิดจักทำร้ายอะไรเจ้าเราเพียงแค่อยากจักรู้เท่านั้น.."
" เอ่อ..ข้านั้นมีนามว่า ' มณีจันทร์..เอ่อออ...รัตนาวดีมณีจันทร์ฉาย " คือชื่อที่แม่ของข้าตั้งให้!!😔😔😔
" จันทร์ฉาย' ศิรินภาจันทร์ฉาย' คือแม่ของเจ้า ส่วนเจ้าชื่อ 'มณีจันทร์ฉาย' " ที่เจ้าบอกเรามานี่..เจ้ามิได้โกหกเราแน่นะ?!!"
" ข้าจักโกหกท่านไปทำไม แม่ข้าสอนข้าไม่ให้พูดโกหก และการโกหกคือสิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดด้วย "
..........................
 ..ครั้นได้ยินรับรู้ในชื่อของนาง ครุฑาหนุ่มน้อยก็มีสีหน้ายิ้มๆ และนึกในใจ "ชื่อนางนั้นช่างไพเราะและเหมาะสมกับผิวพรรณของนางซะจริงๆ แม่ดรุณีน้อย"  วายุภักดิ์คำนึงคิด...☺☺☺
"ข้าฝ่ายพญาสุวรรณเบญกายนั้น ก็ใคร่ควรคิดในใจ 'ข้าจักบอกเรื่องนี้แก่ท่านอาดีรึไม่นะ กับเรื่องราวของนาง ที่นางต้องมาระเหเร่ร่อนหลบซ่อนผู้คนเยี่ยงนี้' จันทร์ฉายทำไมกันนะชะตาของเจ้าถึงได้เป็นเยี่ยงนี้ แล้วพี่นางของเจ้าล่ะนางไปทำอะไร? ทำไมถึงปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องมาระเหเร่ร่อนหลบซ่อนอยู่ในป่าเยี่ยงนี้!!!"
" ข้าขอบน้ำใจเจ้ามากนะ มณีจันทร์ ที่เจ้านั้นตอบคำถามของเราตรงๆ และมิโกหก "  'เอาล่ะ..นี่เพลานี้ก็ใกล้จักค่ำแล้ว ข้าว่าเจ้ากลับบ้านไปหาแม่เจ้าเสียเถิด หากค่ำมืดมามันจะอันตราย"
"ส่วนเจ้า!!..วายุภักดิ์"  เราก็สมควรกลับกันได้แล้ว กว่าเราจักกลับไปถึงนครฉิมพลีเพลาก็คงจักมืดมัวพอดี..."
ครั้นเมื่อได้บทสรุป พญาสุวรรณเบญกายก็ชวนวายุภักดิ์ผู้น้องชายนั้นกลับยังนครฉิมพลีทันที...
" พวกข้ากลับเมืองของข้าก่อนละนะแม่ดรุณีน้อย " พญาสุวรรณเบญกายกล่าวลาต่อดรุณีน้อย พร้อมกับสยายปีกอันใหญ่โตโผบินขึ้นสู่ท้องนภาไปก่อน พร้อมทิ้งคำเอ่ยสุดท้ายว่า " รีบๆ ตามไปนะวายุภักดิ์!! "
" เอิ่ม..เจ้านางน้อย เจ้าจักกลับบ้านเยี่ยงไร ให้ข้าไปส่งเจ้าก่อนได้รือไม่? "
"มิเป็นไรดอก บ้านของข้าอยู่ที่นี่ เจ้ากลับไปเสียเถอะ พี่ชายเจ้าบินไปไกลแล้ว มิต้องห่วงข้าดอก ข้าเดินไปแค่เพียงนี้ก็ถึงบ้านข้าแล้ว!! "
" ถ้างั้น..ข้ากลับก่อนนะ'เจ้านางน้อย'เราเป็นเพื่อนกันได้รือไม่? เจ้ารังเกียจข้าหรือป่าว? ข้าขอเป็นเพื่อนกับเจ้านะเจ้านาง!!? "
" ก็ได้!..ข้ารับปากจักเป็นเพื่อนกับเจ้า..เจ้ากลับไปได้แล้ว..ไปสิ! "
วายุภักดิ์..ยังสองจิตสองใจว่าจะกลับดีหรือไม่ แต่เมื่อได้ยินที่นางรับปากใบหน้าที่ซึมๆ ก็คลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับคำกล่าวลาก่อนจะบินขึ้นฟ้าไป...
" ข้ากลับก่อนนะเจ้านาง วันหน้าข้าจักมาเล่นกับเจ้าอีก☺☺☺"
วายุภักดิ์กางสยายปีกพร้อมสะบัดยกตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าไป ส่วนนาง'เจ้านางน้อย' นางก็ได้แต่เงยหน้ามองตามร่างของวายุภักดิ์ที่บินไปบนท้องฟ้าจนหายลับตาไป  จากนั้นนางจึงหันหลังกลับและเดินมุ่งหน้าตรงไปที่ผาม่านน้ำตก นางเดินผ่านเข้าในม่านน้ำตกแล้วก็หายตนไป...ฯ
*****************************


        ดวงใจปักษา6
        ตอน นครฉิมพลี
...ณ..นครฉิมพลี อันเป็นนครแห่งพญาปักษาที่ตั้งอยู่ ณ เขาไกรลาสโดยมีท้าวพญาจิตสุบรรณเวนไตยครุฑา เป็นเจ้ากษัตริย์ผู้ปกครองนครแห่งนี้...
ครั้นกลับมาถึงเมืองพญาสุวรรณเบญกายก็รีบลุดไปยังห้องพักของตนเองและรีบปิดประตูลงดานกลอน เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวนตน เมื่อเสร็จแล้วจึงหันหลังเดินมาประทับนั่งบนตั่งแท่นประทับในห้องและจัดการรินน้ำจันในกุณโทลงจอกและยกขึ้นดื่ม เพื่อหวังจะดับความกระหายใคร่รู้ในอกตนที่มันนั้นร้อนระอุอยู่ภายใน " 'จันทร์ฉาย' ทำไมเจ้าถึงต้องพบกับชะตากรรมเยี่ยงนี้ ข้าจักช่วยเจ้ายังไงดี..!!"   คิดมาถึงจุดนี้สุวรรณกายก็คิดไม่ตกกับสิ่งที่ตนได้รับรู้มา "ท่านอา...ข้าควรทำเยี่ยงไรดี  ข้าควรจะแจ้งข่าวของศิรินภาจันทร์ฉายให้ท่านทราบดีหรือไม่..!!"   สุวรรณกายนั่งคิดทบทวนวกไปวนมาอยู่อย่างนั้น พร้อมกับใช้น้ำจันเป็นเครื่องช่วยบรรเทา...
...สักครู่...ก็มีเสียงเคาะประตูด้านนอก เสียงเคาะประตูนั้นช่วยดึงสติของพญาสุวรรณเบญกายนั้นให้หวนกลับมา จากนั้นจึงตะโกนถามออกไปว่า... " นั่นใคร!..มีธุระอันใดกับเรา? "
" สุวรรณกาย...นี่อาเอง!! เจ้าเปิดประตูให้อาที!! "
" ท่านอา...ท่านมีกิจอันใดกับข้ากระนั้นรือ?!! "
" เปิดประตูให้อาก่อน อามีเรื่องจักคุยกับเจ้า! " เสียงตอบกลับมาของพญาสุพรรณภาคีครุฑา...
ครั้นคิดว่าคงเลี่ยงไม่ได้ พญาสุวรรณเบญกายจึงลุกขึ้นเดินไปเปิดกลอนดานที่ขัดไว้ออกและเปิดประตูให้กับพญาสุพรรณภาคีเข้ามา..
พญาสุวรรณเบญกายได้แต่ก้มหน้าหลบไม่กล้ามองสบตา และเอ่ยเสียงถาม... "ท่านอา ท่านมีธุระอันใดกับข้ากระนั้นรือ? ใยมิส่งขุนทหารมาตามข้ากันเล่า!?"
" อามิมีกิจอันใดดอก...อาแค่เห็นเจ้ากลับมาแล้วรีบร้อนเข้าห้อง จึงเดินมาหาก็เท่านั้น "
" แหม่!!...นี่เจ้าล่อน้ำจันแต่หัววันเลยรึ มีเรื่องอันใดไม่สบายใจรึป่าว?"
" ข้ามิมีเรื่องอันใดดอก..ท่านอา!!
ข้าก็ร่ำสุราน้ำจันของข้าเป็นปกติ😄😄😄 "  ตอบแต่ไม่ยอมสบตา...
" เจ้า!! จะปดข้าทำไมสุวรรณกาย! "
"เจ้าเองก็รู้ว่าข้าแม้นจะมีฐานันดรเป็นอาของเจ้า..แต่เราก็อายุมิห่างกันเท่าไร ข้ากับเจ้าหากเทียบกันดีๆ ก็เสมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา และยังเป็นสหายสนิทกัน เจ้าปดข้ามิได้ เจ้าน่าจักรู้ดี "  พญาสุพรรณภาคีจ้องหน้าสุวรรณกาย😒😒😒
"มีเรื่องอันใดมิสบายใจใช่รือไม่?"
"เล่ามาให้ข้าฟังเถิด ข้าอาจจักช่วยเจ้าคิดแก้ไขได้!!"
"..ท่านอา...วันนี้ข้ากลับเจ้าพี่กรีราและวายุภักดิ์พวกเราได้ไปเที่ยวที่ป่าหิมพานต์กัน แต่....เอ่อออ..." สุวรรณเบญกายได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ จนพญาสุพรรณภาคีเริ่มสงสัย..
" เจ้าไปพบเจออันใดมากระนั้นใช่หรือไม่!!..สุวรรณกาย? "😒😒
" ใช่!!...ข้าไปได้พบกับดรุณีน้อยนางนึง..เอ่อออ..ดรุณีน้อยนางนั้นข้าสอบถามมาได้ความว่า...นางเป็นลูกของศิรินภาจันทร์ฉาย!! นางนาคีที่ท่านมีใจรักชอบมานาน "
" เจ้าว่ากระไรนะ!!..เจ้าได้พบเจอกับนางกระนั้นรือ?!! "
" ป่าว!..ข้าเพียงได้พบแค่ดรุณีน้อย นางบอกข้าว่านางเป็นลูกของ ' ศิรินภาจันทร์ฉาย'!! " ข้ามิได้ซักถามดรุณีน้อยนั้นมากความ เพราะกลัวนางจักตกใจกลัวจนมิตอบความอันใด...
" แล้วเจ้า!..มิได้พบกับศิรินภาด้วยรึ? "
" มิได้พบ..."
" ดูที ศิรินภานางคงจักสบายดีใช่รือไม่? "
"ข้าเองก็มิแจ้งใจนัก ว่านางนั้นจักสบายดีหรือป่าว!" แต่ที่ข้ากังวลเพลานี้ มันเป็นคำตอบของดรุณีน้อยนางนั้นมาก นางบอกข้าว่า นางพำนักอยู่ที่ป่าหิมพานต์กับแม่ชื่อ'ศิรินภาจันทร์ฉาย' แล้วเหตุการณ์มันเป็นเยี่ยงไรกันหล่ะท่านอา?"
".. ครานั้น..ก่อนที่เราจักแยกจากนางมา นางบอกแก่พวกเรามิใช่หรือว่านางนั้นจะอภิเษกกับกษัตริย์แห่งนครบาดาลนครหนึ่งเพื่อไปเป็นชายา!"
"แล้วมันเกิดเหตุอันใดกัน ครานี้นางจึงมาแอบหลบซ่อนตนอยู่ในป่าหิมพานต์แถมยังมีลูกอีกหนึ่งคน"🤔🤔🤔...
" ข้าว่านะ...นางต้องพบเรื่องมิดีแน่แท้ นางจึงได้พาลูกหนีมาแอบซ่อนตนในป่าเช่นนี้😏😏.."
" เอาเถิด..ข้าว่าเราอย่าพึ่งไปวิตกกังวลอันใดมากความเลย ค่อยคิดหาทางสืบดูถึงความจริงกับเรื่องที่เกิดนี้จักดีกว่า "  "หากว่าสิ่งที่ดรุณีน้อยนางนั้นพูดบอกแก่เจ้านั้นเป็นความจริง และหากว่าข้า ได้พบกับนางอีกครั้ง ข้าจักพานางมาอยู่ซะที่นี่!!"
"..เพราะนางคือนางที่ข้ารัก เมื่อนางต้องตกระกำลำบากเยี่ยงนี้ ข้าจักปกป้องนางเอง!!."  'พญาสุพรรณภาคี' กล่าว....
จากนั้น ทั้งสองก็ร่วมกันปรึกษาคิดหาทางที่จะได้พบเจอนาง โดยการปรึกษากันนั้น มีการดื่มกินกันไปด้วย พอสุราน้ำจันในกุณโทหมดสุวรรณกายก็สั่งให้ทหารหน้าประตูไปนำมาถวายให้แก่ตนและท่านอาสุพรรณภาคีอีก ทั้งสองต่างปรึกษาและดื่มกินจนได้ที่ พญาสุพรรณภาคีเริ่มมึนเมา  จึงเอ่ยขอตัวแยกจากสุวรรณกาย เพื่อกลับยังห้องพักเรือนพักตนไป...
..............
...ข้างฝ่ายดรุณีน้อยเมื่อกลับมาถึงเรือนพักตน ก็ร้องตะโกนถามขึ้นไปบนเรือน..." ท่านแม่...ท่านแม่! ท่านอยู่รึป่าว ลูกกลับมาแล้วท่านแม่!! "
...หญิงสาวร่างงามระหงสมส่วนในอายุพึ่งผ่านวัยเบญจเพศ เดินออกมาจากห้องพักบนเรือน พร้อมกับเอ่ยเสียงถามกลับไป.."กลับมาแล้วรึ!..มณีจันทร์!! " "เจ้าแอบหนีไปเที่ยวอีกแล้วนะ! เจ้ารู้มั้ยว่าแม่นี้นั้นเป็นห่วง ใยเจ้ามิบอกกล่าวแม่สักนิด"        นางว่ากล่าวด้วยเสียงบนดุ
ดรุณีน้อยจึงได้แต่ก้มหน้านิ่ง พร้อมเอ่ยกล่าว..
" ลูกขอโทษเจ้าค่ะ!..ท่านแม่..ที่ลูกแอบหนีเที่ยว😌😌...."
"คราหน้าลูกจักไม่ทำเช่นนี้อีก แล้วเจ้าค่ะ...ท่านแม่ ท่านแม่อย่าได้เคืองโกรธลูกเลยนะ..เจ้าคะ!!"😅😅
" อืมมม...แม่มิได้เคืองโกรธเจ้าดอก" แต่เมื่อเห็นเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยแม่ก็ดีใจแล้ว  "ป่ะ!..ขึ้นเรือนมาแล้ว เจ้าก็ไปอาบน้ำอาบท่าชำระกายเปลี่ยนชุดแล้วมากินข้าวกัน..."
" เจ้าค่ะ...ท่านแม่ลูกไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ " ว่าจบก็รีบปลีกตัวหลบไป...
*****************************


        ดวงใจปักษา4
    ...ทั้งสองต่างกำลังสนุกสนาน  และเพลิดเพลินในมิตรภาพที่มีให้ต่อกัน วายุภักดิ์ได้ยินเสียงลมพัดปลิวของใบไม้มาแต่ไกลพร้อมการขยับปีกสะบัดลมสะท้อนมาบนอากาศ เขารู้ได้ทันทีว่าเสียงที่สะบัดลมพัดใบไม้มานั่นไม่ใช่เสียงลมธรรมดา เขาจึงรีบคว้าข้อมือของนาง แล้วพากันหลบเข้าไปในแนวชายป่า วายุภักดิ์หันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็มองเห็นร่างใหญ่มีปีกพัดสะบัดลมอยู่บนท้องฟ้า  ร่างสองร่างกำลังสอดส่ายสายตามองหาอะไรบางอย่าง วายุภักดิ์พาเจ้านางน้อยนั้นหลบเข้าชายป่า และให้เจ้านางน้อยนั้นแอบหลบอยู่ตรงนั้น พร้อมกับกำชับไม่ให้นางนั้นออกไปปรากฏตัว...
" เจ้าหลบอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เจ้านางน้อย อย่าออกไปปรากฏตัวให้ใครเห็น เพราะเรากลัวว่าเจ้าจะเกิดอันตราย " กำชับเสร็จ..วายุภักดิ์ก็เดินออกไปปรากฏตัวที่ชายป่า พอร่างของเขาพ้นชายป่าออกมา ร่างสองร่างบนท้องฟ้า ก็ติ่งลงมาตรงที่เขานั้นปรากฏตัว ร่างทั้งสองลงมายืนอยู่ตรงหน้าของเขา พร้อมกับเอ่ยถามเขาว่า...
" วายุ!! เจ้าหลบมาแอบอยู่ที่นี่กระนั้นหรือ? " เป็นเสียงนุ่มทุ้มของพญาสุวรรณเบญกายผู้พี่รองเอ่ยถาม.. ส่วนอีกร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งไม่เอ่ยคำใด...
" ขอรับท่านพี่... ข้าออกมาหาเดินเล่นดูชมสระอโนดาต จนเลยเตลิดมาถึงน้ำตกแห่งนี้ " วายุภักดิ์กล่าวตอบ
..".อืม...เมื่อได้พบแล้วพี่ก็คงต้องขอตัวแยกกันไปก่อนนะ เพราะพี่ต้องไปทำธุระให้เสด็จพ่อด้วย กล่าวจบ ร่างสูงใหญ่กำยำนั้นก็กางปีกโบกสะบัดยกตนบินขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วหายลับไป..."
" เจ้าพี่! นะเจ้าพี่มิรู้จะรีบไปไหน? " พญาสุวรรณเบญกายได้แต่บ่นตามหลังไป
" เจ้าพี่กรีราคงมีธุระด่วนที่ต้องทำให้ท่านพ่อกระมัง...เจ้าพี่สุวรรณกาย "
" จะธุระด่วนอะไรกันเล่า...พี่ว่านะ เจ้าพี่กรีราคงจักเบื่อการเที่ยวป่าหิมพานต์ซะมากกว่า "
ทั้งสองยืนคุยกันอยู่นาน และทุกอย่างก็อยู่ในสายตาของเจ้านางน้อย แต่ด้วยเพียงว่านางนั้นไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาเหล่านั้นพูดคุยกันเท่านั้นเอง เมื่อความอยากรู้ว่าเขาคุยอะไรกัน นางจึงขยับตัวออกมาจากที่ซ่อน และค่อยๆเคลื่อนร่างเข้าไปใกล้ๆเพื่อหวังว่าจะได้ยินเสียงของเขาคุยกัน นางเดินมาตามโขดก้อนหินอย่างช้าๆ เพื่อป้องกันมิให้ทั้งสองร่างตรงหน้านั้นรู้ตัว จนขยับเข้ามาใกล้ราวๆสามเมตรได้ ที่ตรงนี้มีก้อนหินใหญ่วางขวางอยู่พอที่จะแอบหลบฟังทั้งสองพูดคุยกันได้ แต่ด้วยจะเป็นวิบากหรืออะไร ก็หาคาดเดาได้นางมองไม่เห็นกิ่งไม้แห้งตรงเท้าข้างหน้า เท้าของนางจึงเคลื่อนไปเหยียบลงที่กิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดังขึ้น ก็อปปป!! นางสะดุ้งตกใจรีบเอามือปิดปาก กันตนเองส่งเสียงร้องออกไป และรีบก้มลงหลบที่ก้อนหินนั้น พอหลบลงได้ที่นางก็ชะโงกหน้าออกไปมอง แต่กลับเห็นเพียงร่างของครุฑาหนุ่มน้อยที่กำชับตนไม่ให้ปรากฏตัวให้ใครเห็น ยืนอยู่เพียงร่างเดียวเท่านั้น...
'อนิจจาบุญนำพาหรือว่าวาสนานำส่ง' จนทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้
...เมื่อมองเห็นเพียงร่างของวายุยืนอยู่ผู้เดียว เจ้านางน้อยจึงส่ายสายตามองหาไปทั่ว ว่าอีกร่างหนึ่งนั้นหายไปไหน และอยู่ๆก็มีเสียงพูดทักมาทางด้านหลัง เป็นเสียงนุ่มทุ้มกังวานว่า...
" เจ้า...มาแอบฟังพวกเราคุยอะไรกันเยี่ยงนั้นหรือ แม่หญิงน้อย!?? "
" เอ่ออ!..ข้ามิได้แอบฟังอะไรพวกท่านนะ " นางตอบด้วยเสียงขลุกขลัก เพราะตกใจกับน้ำเสียงและร่างที่ยืนอยู่ทางเบื้องหลังตน..
"...เจ้าพี่!!...ท่านอย่าทำอันใดนางนะ นางคือเพื่อนของข้า!! " วายุภักดิ์ตะโกนบอกแก่พญาสุวรรณเบญกายผู้พี่ชาย และรีบวิ่งเอาร่างตนเข้าไปยืนขวางหน้านางเอาไว้ เป็นการปกป้องนางด้วยกลัวว่าพี่ชายตนจะทำอันตรายต่อนาง...
"...หึหึ..พี่มิทำอะไรนางหรอก...วายุภักดิ์!!" ร่างกำยำสูงใหญ่ตรงหน้าพูดตอบน้องชาย ด้วยน้ำเสียงทุ้มพร้อมปรากฏรอยยิ้มตรงมุมปาก เหมือนขบขันชอบใจ กับท่าทางของน้องชายตนที่เอาร่างตนเองมาปกป้องนางที่ไหนก็ไม่รู้ตรงหน้า😄😄😄
" เจ้าพี่...ท่านสัญญากับข้านะ! ว่าท่านจะไม่ทำร้ายหรือทำอันตรายต่อนาง..." วายุภักดิ์พูดกลับพี่ชายตนเองด้วยเสียงที่ดูอ่อนโยนและห่วงหวงแหนในนาง
" อืม...พี่ให้สัญญาว่าจักมิทำอะไรนาง "
" ข้าขอขอบน้ำใจท่านพี่มาก ที่เห็นแก่ข้าและไม่คิดที่จะทำอันตรายนาง " วายุภักดิ์กล่าวขอบคุณพี่ชาย
พญาสุวรรณเบญกายจึงหันมาทางแม่หญิงน้อยที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของวายุภักดิ์ พร้อมกับเอ่ยถามนางว่า " เจ้าเป็นใครกันรึแม่หนู? แล้วเจ้ารู้จักกับน้องของข้าได้เยี่ยงไร? "
" ข้าเป็นคนที่นี่! ข้าอยู่ที่ป่าหิมพานต์แห่งนี้! ที่นี่คือบ้านของข้า!"
นางเอ่ยตอบพญาครุฑาใหญ่ตรงหน้า...
 ******************************


     ดวงใจปักษา ตอน เยือนหิมพานต์1
  เรื่องราวความรักของสองสายเผ่าพันธุ์ ระหว่างครุฑาหนุ่มกับนาคีสาวแสนสวย ที่หวังจะทำให้ความรักนั้นสมหวัง แต่ชะตากับเล่นตลกให้รักนั้นต้องหม่นหมองด้วยความกีดกันจากเชื้อชาติสายพันธุ์ ความเหมาะสมจนก่อเกิดเป็นตำนานเรื่องเล่ามาช้านาน ด้วยแรงแห่งสัจจาธิษฐานของทั้งสอง จะทำให้รักนั้นได้สมหวังหรือไม่!!....ฯ
....
...ณ ริมชายทะเลสีทันดร เขตอันเชื่อมต่อกับป่าหวงห้ามที่ใครใคร่จะเข้าไปที่ป่าแห่งนี้จะต้องทำตามกฏแห่งป่า และต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด...
ณ ชายป่าด้านตะวันออกติดกับมหาสมุทรทะเลสีทันดร   บนท้องนภาฟ้าสีครามอันสวยงาม ได้มีเงาร่างกายปรากฏให้เห็นมาแต่ไกล สามร่างนั้น  บินฝ่าผ่านข้ามน้ำแห่งมหาสมุทร มุ่งตรงมาสู่ชายป่าแห่งหิมพานต์ เมื่อร่างทั้งสามมาถึงริมแนวชายป่า  ที่ทอดแนวเชื่อมต่อกับมหาสมุทรทะเลสีทันดรเวิ้งทะเลแห่งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพรศาล บนชายหาดทรายที่เชื่อมต่อกั้นเขตแดนนั้น ร่างทั้งสามได้ร่อนลงบนพื้นทรายที่ขาวสะอาด เม็ดทรายส่องแสงระยิบระยับ  เมื่อกระทบเข้ากับแสงแห่งสุริยะ ชวนให้น่าลุ่มหลงกลับความสวยงดงามของทะเลและชายหาดที่ยื่นออกไปลองรับคลื่นลม ที่พัดเอาน้ำทะเลสีครามเข้ามากระทบฝั่ง   อีกทั้งแนวป่าอันอุดมสมบูรณ์ที่ปกคลุมล้อมรอบเอาไว้ ความสดใสแห่งมวลทะเลและชายหาด รวมทั้วทิวป่าอันอุดมสมบูรณ์ มันช่างเหมาะสมชวนให้ใฝ่หาหลงใหล...
ร่างทั้งสามลงสู่พื้นดิน  ครุฑาหนุ่มน้อยทั้งสามที่นัดชวนกันออกมาเที่ยวชมธรรมชาติแห่งโลกทิพย์ 1ในสามผู้มีร่างกายสมส่วนผิวกายสีแทนทองหล่อสง่า 'กรีราเวชชัยยันต์ครุฑา' ผู้เป็นพี่ชายใหญ่สุด ในสามคนพี่น้องที่มาด้วยกัน และอีกหนึ่งผู้น้องรอง 'สุวรรณเบญกายครุฑา' ผู้มีกายสีขาวเหลืองทอง รูปร่างสันทัด วิสัยขี้เล่นซนตามวัย อีกหนึ่งผู้น้องสุดท้อง'วายุภักดิ์ปักษาครุฑา' ผู้มีผิวกายออกดำแดง วิสัยทัศน์ที่ดูเงียบขรึมสงบต่างกับสุวรรณเบญกายครุฑผู้พี่ ทั้งสามได้เดินเล่นบนริมชายหาด   เที่ยวชมทัศนียภาพต่างๆกับความสวยงามของธรรมชาติ และชาติพันธุ์แห่งพฤกษารอบชายหาด จนเป็นที่พอใจกันแล้ว สุวรรณเบญกายจึงชักชวนพี่ใหญ่และน้องชายวายุภักดิ์เข้าไปที่ป่าหิมพานต์...
ณ ประตูทางเข้าป่าหิมพานต์อันเป็นจุดผ่านเข้าออกของเหล่าครุฑา กินนร เหล่ากินรี เหล่าเพชรพญาธรและยังมีเหล่ามวลนาคานาคี ไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติสายพันธุ์ใดก็ตาม จะต้องผ่านประตูแห่งป่านี้ทุกตัวตน ที่หน้าประตูทางเข้าจะมีเจ้าผู้พิทักษ์แห่งป่าเฝ้าอยู่  เพื่อทำการตรวจสอบค้นผู้คนที่จะผ่านเข้าไป...
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
...เรื่องราวจะเป็นเช่นไร...รอติดตามกันได้ในตอนต่อไปกับ " ดวงใจปักษา"


        ดวงใจปักษา ตอน เยือนหิมพานต์2
...หลังจากที่พากันก้าวผ่านประตูแดนของป่าหิมพานต์เข้าไปแล้ว สุวรรณเบญกายได้เอ่ยชวนวายุภักดิ์และกรีราครุฑาผู้พี่ชายและน้องชายไปเดินเที่ยวในเขตแดนร้านค้าของป่าหิมพานต์
ณ ที่เขตแดนนี้ได้ถูกจัดให้มีเขตตลาดค้าขายอันเป็นพื้นที่ค้าขายของเหล่าคนธรรพ์ เหล่าครุฑกินนร และนาคประชาที่มาจับจองพื้นที่ค้าขายกัน ทั้งสามได้พากันเดินดูร้านรวงที่วางสินค้าเพื่อค้าขายกัน อันมีทั้งอัญมณีและเครื่องแต่งกายต่างๆ ที่นำมาวางขายให้กับผู้ที่มาเที่ยวชมได้เลือกซื้อ ทั้งสามเดินดูได้ซักครู่    วายุภักดิ์ก็เอ่ยขอตัวแยกจากพวกพี่ๆ ด้วยเพราะเหตุว่าตนนั้นไม่ค่อยชอบกับความพลุ้งพล่านของผู้คนสักเท่าใด วายุภักดิ์แยกเดินออกไปตามทางที่จะไปยังสระอโนดาต           เขาเดินเล่นเดินชมธรรมชาติพฤกษาพันธุ์มาเรื่อยๆ จนพ้นเขตร้านค้าเข้าสู่เขตแดนป่าอันเป็นพื้นที่ ที่อุดมสมบูรณ์ของต้นไม้นานาพันธุ์ มาเรื่อยๆจนเข้าถึงทิวเขาแอ่งน้ำใส อันเป็นแอ่งเวิ้งกว้างขวาง ที่ทอดตัวยาวอยู่ในเขตป่ามีพันธุ์ไม้ใหญ่ขึ้นปกคลุม แอ่งน้ำสีขาวใสปนเขียวครามฟ้าที่อยู่เบื้องหน้า  มันทำให้เขานั้นรู้สึกสงบใจในยามมองเวิ้งน้ำนั่น วายุภักดิ์เดินเลียบทิวแอ่งน้ำไปเรื่อยๆ จนไปถึงธารน้ำตก อันเป็นธารน้ำต้นสายที่ไหลลงสู่สระอโนดาต มันช่างเป็นธารน้ำตกที่สวยงามหาที่เปรียบปราณมิได้จริงๆเลย เสียงน้ำที่ไหลลงมาตามซอกหินทิวเขา  กระทบโขดแก่งหินที่วางฝังตัวเอาไว้ สายน้ำที่แตกละออง มองดูกระเซ็นเป็นเส้นฝอยต้องแสงแห่งสุริยา ก่อเกิดเป็นแสงสีรุ้งที่สวยสดงดงาม มันช่างน่าเพลินใจเสียยิ่งกว่าอันใด...
ณ แอ่งแก่งน้ำนี้เริ่มมีผู้คนมาชมมาเล่นน้ำกันแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นสาวๆ เหล่ากินรีที่จับกลุ่มกันลงเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน เมื่อผู้คนเริ่มมากเสียงสรวนเสเฮฮาก็เริ่มดัง วายุภักดิ์จึงตัดสินใจเดินไปอีกทางนึง เพื่อหลบลี้ความวุ่นวายของมวลชน เดินมาจนถึงต้นน้ำตกวายุภักดิ์จึงกางปีกโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ไปยังอีกชั้นหนึ่งของต้นน้ำ บนชั้นน้ำตกชั้นนี้สวยงามยิ่งกว่าชั้นแรกที่เขาผ่านมาเสียอีก  รอบตัวมองเห็นชะง่อนผาสูงเด่นและสายน้ำที่ไหลผ่านก้อนหินใหญ่ที่วางขวางสายน้ำเอาไว้ ทำให้มองดูสวยงามกับพลิ้วน้ำที่พัดผ่านไป          ผู้คนนั้นไม่มีแถมบรรยากาศที่สงบ  แก่งน้ำที่ไม่ลึกมองเห็นน้ำใสไหลผ่านไปตามโขดแก่งหิน วายุภักดิ์เดินมานั่งลงที่โขดหินก้อนใหญ่ตรงชายน้ำ เขานั่งฟังเสียงน้ำไหลกระทบแก่งก้อนหินเสียงดัง ซ่า ซ่า... พื้นที่ชั้นสองของน้ำตกสระอโนดาตนี้  มีพื้นที่ไม่กว้างมากนัก นั่นเพราะมันเป็นเวิ้งชั้นของผาหินที่ยื่นทอดตัวมาขวางไว้ เขานั่งคิดและมองไปรอบๆตัว  จนสายตาไปสะดุดตรงเชิงชั้นน้ำตก ที่ตรงเชิงน้ำตกตรงนี้ไม่สูงมากนัก ความสูงของชั้นหินราวๆ ห้าเมตร เขาจ้องมองตรงที่ม่านน้ำตกไหลลงมานั้น ก็มองเห็นเงาร่างเงาหนึ่งเดินหลบเข้าไปที่ใต้เชิงผาน้ำตก วายุภักดิ์จึงตัดสินใจลุกเดิน  เพื่อไปดูว่าเงาร่างที่ตนนั้นมองเห็นคืออะไร และใต้น้ำตกที่เป็นม่านน้ำไหลผ่านนั้นมีชะง่อนหินที่ยื่นออกมา  ทำให้ที่ตรงนั้นมีม่านน้ำปิดบังสายตาเอาไว้ วายุภักดิ์เดินมาใกล้ม่านน้ำตก  ก็ยืนชั่งใจอยู่ว่าจะผ่านม่านน้ำตกเพื่อเข้าไปดูดีหรือไม่...
...เมื่อคิดตัดสินใจดีแล้ว เขาก็ก้าวเดินเลียบเคียงไปข้างๆ ฝนังหินและตัดสินใจมุดตัวก้าวผ่านม่านน้ำตกเข้าไป   หลังม่านน้ำตกเป็นเวิ้งกว้างของชั้นหินที่ยื่นปิดบังเอาไว้   ภายในเป็นโถงกว้างแสงส่องผ่านเข้ามาไม่ถึง วายุภักดิ์เดินผ่านม่านน้ำเข้ามายืนอยู่ในโถงกว้างหลังชะง่อนผาใต้น้ำตก เขาหันหน้าออกมองม่านน้ำที่ไหลผ่านลงมา   มันช่างสวยงามเสียจริงๆ             จากนั้นเขาก็รีบปรับสายตาตัวเองให้คุ้นชินกับความมืดสลัว ของเวิ้งถ้ำหลังน้ำตก เมื่อสายตาที่เริ่มชินกับความมืดดีแล้ว วายุภักดิ์จึงมองเห็นร่างๆหนึ่ง ที่ยืนหลบอยู่ตรงฝนังหินโดยมีก้อนหินใหญ่ช่วยบังเอาไว้...
" นี่!!..เจ้าร่างนั่น!!.. เจ้าคือใคร? เหตุใดเจ้าถึงมายืนแอบหลบอยู่เยี่ยงนั้น?!! " วายุภักดิ์เอ่ยถาม...
เงาร่างที่มองเห็นยังยืนนิ่งเฉยไม่ขยับแถมไม่ตอบโต้กลับมา...
  นี่!!...เจ้าจะตอบเราดีๆ หรือว่าเจ้าจะให้เราต้องใช้กำลังกับเจ้า!! ความนิ่งเฉยของร่างตรงหน้ายิ่งก่อให้อารมณ์ของวายุภักดิ์เดือดดาษ เจ้าจักมิตอบเราจริงๆใช่รึไม่?!!
ร่างที่ยืนอยู่ตรงก้อนหินก็ยังทำเฉย ดวงตาของวายุภักดิ์เริ่มมีสีแดงส่องแสงประกายไฟสีแดง ร่างที่ยืนสงบอยู่ตรงหน้า ก็เริ่มขยับตัวพร้อมกับเสียงที่เอ่ยย้อนกลับมา แบบกวนๆในที...
    "ทำไมล่ะ...ทำไมเราจะต้องตอบเจ้า!!"  เจ้ากับเราก็มิใคร่รู้จักกันซะที่ไหน!! 'เสียงตอบสวนมาเป็นเสียงยวนๆของดรุณีน้อย เสียงอันแว่วหวานกังวานใส' ที่ตอบสวนมานั้น ทำให้วายุภักดิ์นั้นถึงกลับตกตะลึงในน้ำเสียงใสกังวานนั่น...
เราเอ่ยถามเจ้า..ในคราแรกทำไมเจ้าจึงมิตอบเราล่ะ..?
ก็เรากับเจ้ามิได้รู้จักกัน!..ทำไมเราจักต้องตอบเจ้าด้วย!!..
เจ้านี่..นะ! ช่างไม่กลัวอะไรเสียจริงๆ เจ้ารู้รึไม่ว่าเหล่าผู้คนทั่วพื้นพิภพนี้ ล้วนต่างพากันเกรงกลัวต่อเราเหล่าพญาครุฑาเจ้าแห่งนภาเวหล!!
" 555...ทำไมเราจักต้องเกรงกลัวครุฑาอย่างเจ้าด้วย! ตัวของเจ้าก็ใช่จะต่างจากเรา จักโตกว่าเราก็เพียงนิดเดียว!! " คำพูดกังวานใสของดรุณีน้อยในมุมมืด ช่างเป็นอะไรที่ทำให้วายุภักดิ์นั้นสนใจยิ่งนัก..
  แม่หญิง...ดูจากท่าทางแลน้ำเสียงที่ตอบของเจ้านั้น   มันช่างทำให้เราสนใจในตัวเจ้ามากขึ้น..          เจ้าจักออกมาจากที่ตรงนั้น แล้วมาพูดคุยกับเราตรงใต้ม่านน้ำที่สว่างๆตรงนี้ได้รือไม่!..
ร่างน้อยอรชรค่อยๆ ขยับกายเดินพ้นความมืดออกมาตรงหน้าใต้ม่านน้ำตก แสงที่ส่องลอดผ่านม่านน้ำเข้ามา ทำให้วายุภักดิ์ได้มองเห็นร่างนั้นชัดเจนขึ้น...
" อันดรุณีน้อยแหน่งเนื้อเชื้อวสันต์
ร่างสะองค์โฉมพรรณให้ชวนหลง
อรชรอ่อนช้อยให้น่าชวนชม
เเม่โฉมงามทรามวัยให้ชวนมอง "...
   ร่างเล็กๆ ผิวพรรณขาวนวลเยี่ยงดวงจันทรา สวมภูษาแต่งองค์ทรงปิ่นศรี ชุดสีเขียวที่นางสวมใส่ช่างขับสีผิวชวนให้หลงใหล..
................
  "เจ้าเป็นผู้ใดกันรือแม่หญิง?"                ..มองดูจากการแต่งตัวของเจ้าแล้ว หาได้เป็นชนชั้นธรรมดาก็หาไม่!..
" เราจักเป็นใครก็คงมิเกี่ยวกับเจ้า " เพราะวันหน้าเราคงมิได้พบเจอกันอีก.."
 "อืม..ก็คงเยี่ยงนั้น!!"  แต่ว่าทำไมเจ้าถึงมิยอมบอกนามของเจ้าแก่เราล่ะ? .. เจ้ากลัวเราล่ะสิ! เจ้าถึงมิกล้าบอกนามแก่เรา...
มองดูจากการแต่งองค์ทรงภูษา เจ้าเองก็น่าจะอยู่ในชั้นของราชธิดา แต่ข้ามิแน่ใจว่า เจ้านั้นจักเป็นราชธิดาแห่งเมืองใด!!
เมื่อเจ้าไม่ยอมบอก ข้าก็ขอเรียกเจ้าว่า "เจ้านางน้อย " ละกัน...         ส่วนข้ามีนามว่า " วายุภักดิ์ปักษา " และหากเราได้พบเจอกันคราหน้า หวังว่าเจ้าคงจะยอมบอกนามแก่เรานะ " เจ้านางน้อย "
**********************************


      ดวงใจปักษา3
...ทั้งสองต่างนั่งบนโขดหินในถ้ำใต้น้ำตกมองม่านน้ำตกที่ทิ้งตัวลงมากระทบพื้นเป็นที่เพลิดเพลินอุรา และต่างพูดคุยเจรจากันสนุกเหมือนสนิทคุ้นเคยกันมาช้านาน...
" เจ้านางน้อย เจ้ามิคิดจักออกไปเดินเล่นข้างนอกกับเราซักประเดี๋ยวรือ? "
" ข้าก็มิรู้ว่า จักออกไปทำกระไร! "
คำพูดและแววตาของนางดูซึมเศร้าหม่นหมองขึ้นมาแว๊ปนึง วายุภักดิ์จึงเอ่ยชวนนางอีกครั้ง                  "ป่ะ...เราออกไปเดินเล่นที่หน้าน้ำตกกัน เจ้าจักได้สูดอากาศที่สดชื่นบ้าง อากาศภายในนี้มันค่อนข้างอับชื้น! "
 นางได้แต่นั่งบนก้อนหินไม่เอ่ยปากพูดอะไรออกมา สักพักนางก็ลุกเดินผ่านม่านน้ำตกออกไป...
 วายุภักดิ์ได้แต่มองตามหลังนางไป จนหูได้ยินเสียงของนางตะโกนเข้ามา " อ้าว!!...เจ้าชวนข้าออกมาเดินเล่นข้างนอก!! แล้วใยเจ้ามิเดินออกมากับข้าด้วยล่ะ!? "
  พอได้ยินประโยคที่นางนั้นร้องทักพูดเข้ามา วายุภักดิ์ก็ได้แต่ทำหน้ามึนๆ และยิ้มที่มุมปากกับคำพูดของนาง...
วายุภักดิ์ลุกขึ้นยืน แล้วจึงออกเดินผ่านม่านน้ำตกออกมา ก็มองเห็นเจ้านางน้อยกำลังก้มเล่นน้ำอยู่ที่ริมแอ่งตรงหน้าผาน้ำตก กิริยาท่าทางของนางนั้นช่างชวนให้น่ามอง กับท่าทางที่ดูไร้เดียงสา วายุภักดิ์จึงเดินเข้าไปยืนใกล้ๆ ด้านข้างของนาง ...
นางนั้นชำเรืองตามามองเห็นว่าเขามายืนใกล้ๆ นางก็ก้มลงเอามือวิดน้ำใส่วายุภักดิ์  พร้อมเสียงหัวเราะที่สดใสกังวานแจ่มใส วายุภักดิ์ได้เห็นรอยยิ้มที่ใบหน้าของนาง ดูนางนั้นมีความสุขกับการละเล่นน้ำ ตัวเขาจึงทำได้เพียงหลบกระแสน้ำที่นางนั้นวิดใสตน...
  นางเห็นท่าทางของวายุภักดิ์ ที่กระโดดหลบกระแสน้ำที่นางวิดใสนางก็ยิ้มสดใส พร้อมกับคำพูดหยอกเย้ามาว่า " ไม่นึกฝันว่า ครุฑาเยี่ยงเจ้านั้นจักกลัวน้ำ!! " นางพูดพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า...
" ข้ามิได้กลัวหรอกน้ำ...ข้าแค่แกล้งหลบก็แค่นั้น... "
" นางได้ยินคำตอบของเขาก็ทำหน้ามุ่ย หุบยิ้มลง "
...วายุภักดิ์...มองเห็นใบหน้านางเช่นนั้น เขาก็ก้มลงและเอามือวิดน้ำใส่นาง นางร้องอุทานและก็วิดน้ำตอบโต้ใส่วายุภักดิ์ พร้อมกับคำพูดว่า
" เจ้ามาวิดน้ำใส่เราทำไม! ดูซิ...อาภรณ์ของเราเปียกหมดแล้ว "
...วายุภักดิ์ได้ทีก็แกล้งเย้าแหย่นางคืนว่า ก็เจ้ายังวิดน้ำใส่เราได้ แล้วใยเราจะวิดน้ำใส่เจ้าคืนมิได้เล่า... วายุภักดิ์พูดและยิ้มให้นาง...
ทั้งสองต่างเล่นวิดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน จากนั้นวายุภักดิ์จึงเอ่ยชวนนางไปเดินเล่นและนั่งเล่นตรงชายป่าข้างธารน้ำตกตรงหน้าผาข้างหน้า
เจ้านางน้อย เราหยุดเล่นน้ำแล้วไปนั่งเล่นพูดคุยกันตรงชายป่าหน้าผาน้ำตกตรงนั้นกันดีรือไม่? วายุภักดิ์เอ่ยถามนาง
นางมิตอบกลับ แต่เดินออกไปจากแอ่งน้ำและมุ่งไปตรงหน้าผานั่นเลย...
... วายุภักดิ์ ได้แต่ยิ้มตาม กับท่าทางนาง และคิดในใจ " เด็กน้อเด็ก "😁😁😁....
....นางหันหน้ากลับมามองใบหน้าของวายุภักดิ์ พร้อมกับเสียงตอบกลับมา " เรามิได้เด็กอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ " 😒😒😒
วายุภักดิ์แกล้งทำไม่ได้ยินในคำพูดของนาง พร้อมกลับแกล้งเย้าถามนางว่า " เจ้าพูดอะไรเมื่อกี้... เจ้านางน้อย? " ข้าไม่ได้ยิน😁😁😁
...เจ้าอย่ามาแกล้งทำเป็นมิได้ยินที่เราพูดเลย เจ้าครุฑกวนโมโห!!😡😡😡
" ข้าไม่ได้ยินจริงๆ นะเจ้านาง... เสียงน้ำตกมันแรงกว่าเสียงที่เจ้าพูด เจ้าช่วยพูดอีกครั้งได้รือไม่😁😁😁"
...วายุภักดิ์พูดตอบ พร้อมเดินเข้ามาใกล้ๆ ตรงที่นางนั้นนั่งอยู่....
............................


       ดวงใจปักษา11
ตอน หวนระลึกถึงอดีต 2
..." กัณฑะ...ที่นอกเมืองฟากนั้น เจ้ามองเห็นอะไรรึป่าว เจ้าลองมองดูทีซิ รึว่านั่นคืออะไร!! "
" กลุ่มขบวนนั่นนะรึ..พระเจ้าค่ะ! "
" ใช่!!..เราอยากจะรู้ว่า ผู้คนเหล่านั้น อพยพไปที่ใดกัน!! "
" หม่อมฉัน จักออกไปสืบข่าวให้ พระเจ้าค่ะ "
ณ ที่ราบลุ่มชายป่านอกเมือง ขบวนผู้คนที่ถยอยเดินมาเหล่านั้นตกอยู่ในสายตา ของราชองครักษ์สนิทขององค์จ้าวแสน
ในขบวนได้มีทหารชายคุมขบวนมาราวๆ70คนที่เป็นทหารส่วนที่เหลือก็มีเพียงหญิงชรา กับเด็กๆหญิงชายและผู้ที่บาดเจ็บอีกราวๆ20คน
รวมๆแล้วได้ราว150คนในขบวน กัณฑะมองดูจนขบวนนั้นหยุด เพื่อพักตรงชายป่าห่างจากเมืองราวๆสิบกิโล
หลังจากที่แอบซุ่ม ตรวจดูจนขบวนคาราวานนั้น ตั้งกองพักเรียบร้อย กัณฑะจึงแอบหลบเข้าไปในขบวนคาราวาน เพื่อหวังสืบข่าว เขาได้เจอกับหญิงชราผู้หนึ่ง ที่นั่งอยู่ห่างจากตัวกองขบวนพอสมควร จึงมุ่งตรงไปยังหญิงชราผู้นั้น พร้อมกับแสดงตัวให้เห็นเพื่อสอบถามข่าวคราว...
" ท่านยาย..นี่จักพากันเดินทางไปยังที่ใดกันรึ? แล้วใยในขบวนถึงมีแต่คนชราและเด็ก? พอจักบอกได้รึไม่?!! "
" พวกเราอพยพหลบหนี มาจากเมืองทางใต้ เพื่อหวังจักไปขอพึ่งใบบุญ ต่อองค์ท้าวพญาสุทโธเจ้า
"เพราะบ้านเมืองของพวกเราได้เกิดสงคราม พวกเราที่เป็นชายหนุ่ม ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร เพื่อปกป้องเมืองกันหมด จักเหลือก็เพียงคนแก่กับเด็กนี่ล่ะ พ่อคุณ! " หญิงชราบอกกล่าวแก่กัณฑะ
" แล้วนี่พวกท่านยายเดินทางรอนแรมกันมานานรึยัง ใยข้ามิรู้ข่าวว่ามีสงครามเกิดขึ้นที่เมืองใดเลย "
" บ้านเมืองของพวกเรา เป็นเพียงเมืองเล็กๆอยู่กันไม่มาก อยู่กันแบบครอบครัว พี่น้องในชุมชนมีผู้คนในชุมรวมๆกันได้ราวๆหกร้อยครอบครัวเท่านั้น"
"พอขบวนกองทัพผ่านมา ถึงชุมเมืองของพวกเรา พวกเราก็ถูกขับต้อนปล้นสะดม พวกเราต้านไม่ไหว จึงทิ้งชุมเมือง เพื่อหลบหนีมา จึงมีแต่คนแก่และเด็กๆนั่นแล " หญิงชรากล่าว
" แล้วขบวนกองทัพนั่น เป็นของนครใดกันรึ ท่านยายพอจักทราบรึไม่?! " กัณฑะสอบถาม..
" ยายได้ยินจากพวกทหารมาว่า เป็นกองทัพจาก' นครอนันตะศิลาลัย ' ยกไปเพื่อหวังตีเมืองทางใต้ "
" ข้าขอบน้ำใจท่านยายมากนะ ที่แจ้งข่าวให้ข้าได้ทราบ ประเดี๋ยวข้าจักเดินทางเข้าเมืองไปก่อน เพื่อแจ้งข่าวนี้ให้องค์เหนือหัวทรงทราบ และรบกวนท่านยาย แจ้งแก่ผู้คุมกองขบวนด้วยว่า...
"ทางเมืองแสนเพตรา ยินดีต้อนรับทุกคน หากว่าพากันเดินทางไปถึงประตูเมือง ก็บอกแก่ทหารประจำประตูเมืองว่า " ข้ากัณฑะองครักษ์ขององค์จ้าวแสนธนบดินทร์ บอกให้มาที่นี่ อย่าลืมล่ะท่านยาย..ข้าไปก่อนนะ "
   ..เมื่อรู้ถึงข่าวเหตุการณ์ดีแล้ว กัณฑะจึงแยกออกจากหญิงชรา และถอยหลบออกมา จากขบวนคาราวานอพยพ กลับเข้าเมืองมาเพื่อแจ้งข่าวแก่นายตน..
พอมาถึงประตูหน้าเมือง กัณฑะก็เรียกนายทวารที่เฝ้าประตูพร้อมสั่งกับชับให้ดูแลขบวนอพยพอย่างดี จากนั้นจึงแยกตัวไปยังเรือนของนายตน...
................
ณ เรือนพักขององค์จ้าวแสน กัณฑะมาถึง ก็ขึ้นมาบนเรือนก็มองเห็นองค์จ้าวแสนยืนอยู่ ยังชานเรือน จึงตรงเข้าไปหาเพื่อรายงานข่าว
" องค์จ้าวแสน พระเจ้าค่ะ องค์จ้าวแสน.."
" ว่าไง..กัณฑะ! ได้ข่าวอันใดมารึ?"
" ขบวนกลุ่นนั้นเป็นขบวนคาราวานของผู้อพยพ มาจากทางใต้ พะย่ะค่ะ"
"ในขบวนมีเพียงแค่หญิงชราและเด็กๆ มีทหารคุ้มกันมาด้วยราวๆ70คน และข้าพระองค์ได้สั่งกำชับนายทวาร ที่เฝ้าประตูให้คอยต้อนรับขบวนอพยพนั้นแล้ว พระเจ้าค่ะ"
"นายท่านคงมิว่ากระไรนะ พะย่ะค่ะ ที่ข้าพระองค์ทำเกินคำสั่ง " กัณฑะบอกแจ้งต่อนายเหนือหัวตน..
" มิเป็นไรหรอก..กัณฑะ เจ้าทำดีแล้ว หากเป็นเรา เราก็ทำแบบเจ้า ว่าแต่ว่า..ผู้คนเหล่านั้นจักมาถึงประตูเมืองเพลาใด?! "
" คงมิเกินคืนนี้ พระเจ้าค่ะ หากช้าก็คงวันรุ่ง เพราะท่าทางดูอ่อนเพลียกันทั้งขบวน เพราะมีแต่เด็กกับคนชรา พระเจ้าค่ะ "
" กัณฑะ..ให้เจ้าไปสั่งหมอหลวง และหมอโหรเอาไว้ เพื่อคอยตรวจดูแลผู้คนให้พร้อม แลจัดเตรียมเสบียงเอาไว้ต้อนรับ ผู้คนเหล่านั้นให้ถ้วนถี่
อย่าให้ขาดเหลืออันใด หากสิ่งไหนขาดก็แจ้งกับกรมกองนั้นๆได้เลย ว่าเป็นคำสั่งจากเรา!!.."
" พะย่ะค่ะ พระองค์..หม่อมฉันจักไปเตรียมการให้พร้อม..พระเจ้าค่ะ "
" ดี!!..ส่วนเราจักเข้าไปกราบทูลต่อพระบิดาให้ทรงทราบเรื่อง "
**********************************


      ดวงใจปักษา 9
    ตอน สานสายใย3
" วายุภักดิ์!..เจ้าไปทำอันใดลับๆ ล่อๆ ที่ชายป่านั่น? "
  มณีจันทร์ฉายเอ่ยถามฝ่ายตรงข้าม..
" ข้าก็มาแอบรอเจ้านะสิ! "
วายุภักดิ์เอ่ยตอบ หลังจากที่นางเดินเข้ามาใกล้ตน..
" รอข้า!!..เจ้ามารอข้า ที่ชายป่าเยี่ยงนี้กระนั้นหรือ? เจ้าเห็นข้าเป็นสิ่งใด ใยถึงมาแอบดักรอตรงชายป่าเยี่ยงนี้!! "  พูดพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง
" เจ้าอย่าเคืองข้าเลยนะ..เจ้านางน้อย!! ข้าก็แค่ ไม่อยากให้ใครเห็นข้าก็เท่านั้น! "  วายุภักดิ์ตอบ พร้อมเอ่ยปากชวนนางไปเดินเล่น
"เราไปเดินเล่นทางด้านนั้นกันดีกว่า เจ้านาง.!!"
" อืม...ไปก็ไป!! ประเดี๋ยวแม่ข้ามาเจอจะเป็นเรื่องเอาได้ "
ทั้งสองออกเดินไปตามแนวชายป่า จนทะลุเข้าสู่เขตแดนของสระอโนดาต และพากันนั่งเล่นพูดคุยกันตรงโขดก้อนหินริมธารน้ำ
ช่วงเวลานี้ยังมิค่อยมีใครมาลงเล่นน้ำ เพราะเหล่ากินรี ต่างพากันเดินเที่ยวชมตลาด ลานสินค้ากันอยู่ มันเหมือนเป็นช่วงเวลาของทั้งสอง ที่ได้พบเจอกัน และพูดคุยเย้าหยอกกันตามประสา ก่อให้เกิดความสุขในใจของทั้งสอง  จนก่อเกิดเป็นสายสัมพันธ์ ที่ถักทอสายใยผูกพันธ์ ในส่วนลึกของจิตใจทั้งสองคน โดยไม่รู้ตัว...😊😊
ดวงตะวันเริ่มทอแสง รัศมีที่เริ่มร้อนแรง เมื่อดวงสุริยันต์เคลื่อนคล้อยตรงหัว ความสงบเงียบที่เคยมีก็เริ่มเลือนหายไป เหล่ากินรีต่างกำลังพากันมาเล่นน้ำ รวมทั้งเหล่านาคีสาวๆ ก็เริ่มทยอยกันมา
จากความสงบที่มี ก็เริ่มดูวุ่นวายด้วยเสียงเจือยแจ้ว ของเหล่านางนาคีและนางกินรี ที่ลงเล่นน้ำกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน...
..............
..." เจ้านางน้อย..ข้าว่าที่แห่งนี้ คงไม่เหมาะกับเราแล้ว ข้าว่าเรากลับไปที่ตลาด ลานสินค้ากันเถอะ "  วายุภักดิ์เอ่ยชวน...
" ก็ดีเหมือนกัน ป่านนี้แม่ของข้าคงตามหาข้าแล้ว และที่นี่ก็เริ่มเสียงดังขึ้นทุกที " มณีจันทร์ฉายเอ่ยตอบ..
พร้อมกับคิดถึงมารดา ป่านนี้ท่านคงออกตามหาตนแล้ว...
เมื่อตกลงพูดคุยกันได้ ทั้งสองจึงพากันออกเดินจากที่ตรงนี้ เลาะเรียบไปตามทางเดินที่มี เพื่อกลับไปยังตลาดลานสินค้า...
ณ ตลาดลานสินค้า ผู้คนมากหน้าหลายตา ต่างพากันเดินดูและจับจ่ายสินค้าที่วางขาย มณีจันทร์ฉายและวายุภักดิ์  เดินมาถึงตรงลานน้ำพุ สายตาคมกริบของวายุภักดิ์ ได้ชำแลมองไปยังลานน้ำพุ ก็พบเข้ากับร่างสูงใหญ่ ยืนพูดคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง
" ท่านอา..!! "  วายุภักดิ์อุทาน
  ส่วนผู้หญิงคนนั้น นั่งอยู่ที่ก้อนหินใหญ่ข้างบ่อน้ำพุ ที่ประดับประดาเอาไว้ สำหรับนั่งพูดคุยกัน
'ท่านอา'  วายุภักดิ์อุทานในลำคอ แต่เสียงก็ยังเล็ดลอดออกมา ให้กับมณีจันทร์ฉายได้ยิน..
" เจ้าว่าอะไรนะเมื่อกี้!..วายุ? " มณีจันทร์ฉายเอ่ยถาม
" ป่าว..ข้าแค่เห็นคนรู้จักทางฟากนู้น!..แล้วแม่ของเจ้าหล่ะ อยู่ตรงไหนกันรึ เจ้านาง? " วายุภักดิ์ตอบ พร้อมกับย้อนถามนางกลับ
" ข้าก็กำลังมองหาท่านอยู่ มิรู้ว่าท่านอยู่ตรงไหน เดี๋ยวเราลองเดินดูแถวนี้กันก่อน เผื่อจะเจอแม่ข้า!"
"นั่น!..ข้าเจอแม่ข้าแล้ว...แต่เอ่อออ..."
" ใครกันผู้ชายคนนั้น!!? "
" คนไหนรึ? " วายุภักดิ์ถามกลับ
" คนนั้น..นั่นไง!..คนที่ตัวสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงลานน้ำพุนั่น! " นางตอบ
" เอ่อออ..คนนั้นน่ะรึ ท่านอาของข้าเอง!! " วายุภักดิ์ตอบนางไป พร้อมกับถามนางกลับ
" เจ้าจะเข้าไปคนเดียว หรือจะให้ข้าเข้าไปด้วย?..เจ้านาง "
" เอ่อออ..ข้า! "
นางมัวแต่อ้ำอึ้ง วายุภักดิ์จึงตัดสินใจแทนนาง
" ข้าเข้าไปพร้อมกันกับเจ้าเลยละกัน ชายคนนั้นคืออาของข้าเอง "
เป็นการรวบลัด โดยไม่ต้องฟังคำทัดทานของนาง มณีจันทร์ฉาย จึงเดินตามหลังวายุภักดิ์ไป...
............
" ท่านแม่...ข้ากลับมาแล้ว " นางเอ่ยกล่าวแก่มารดา
" สวัสดีขอรับ..ท่านอา " วายุภักดิ์เอ่ยทักชายร่างสูงใหญ่
พญาสุพรรณภาคีชะงัก เมื่อได้ยินเสียงกล่าวทัก มาจากวายุภักดิ์ พร้อมกลับทักทายตอบ..
" สวัสดี..วายุ! เจ้าก็มาเที่ยวที่นี่เหมือนกันรึ? " พญาสุพรรณถามกลับ
" ขอรับท่านอา.. ท่านอาเองก็มาเที่ยวหิมพานต์เช่นกันหรือ พระเจ้าค่ะ " วายุตอบพร้อมถามกลับ
" อาเพียงแค่ผ่านมา จึงแวะเที่ยวชมหิมพานต์ก็เท่านั้น  ก็พอดีได้พบเจอกับคนรู้จัก จึงได้พูดคุยกัน เออนี่..ศิรินภา..เพื่อนอา!! "
...วายุภักดิ์ยกมือไหว้ พร้อมกล่าวทักทาย "สวัสดีขอรับ..ท่านอาหญิง🙏"
" ศิรินภายกมือรับไหว้ พร้อมทักตอบ '' สวัสดีจ๊ะหลานชาย ''
พญาสุพรรณภาคีเริ่มอึดอัด จึงกล่าวต่อพระนางศิรินภา ว่า
'' ศิรินภา..นี่ข้าก็ออกมานานแล้วคงต้องขอตัวกลับเสียก่อน เอาไว้คราหน้า เราคงจักได้พบเจอกันอีกครั้งนะ " กล่าวจบ พญาสุพรรณภาคี ก็ขอแยกตัวไป 'พร้อมกล่าวต่อวายุภักดิ์ว่า..'
"อากลับก่อนนะวายุ..ส่วนเจ้าก็รีบๆ กลับล่ะ ประเดี๋ยวบิดาเจ้าจักถามหา ''
" พระเจ้าค่ะ..ท่านอา ประเดี๋ยวหลานก็จักกลับเช่นกัน " วายุภักดิ์กล่าวต่อพญาสุพรรณภาคี
******************************


        ดวงใจปักษา7
       ตอน สานสายใย 1
    ...วันเวลาหมุนเปลี่ยนเคลื่อนคล้อยไป จนก่อเกิดความสนิทสนมของสองสายใย...
   วายุภักดิ์แอบหลบออกจากเมือง มาเที่ยวที่ป่าหิมพานต์แทบทุกวัน เพื่อหวังว่าจักได้พบเจอกับนางดรุณีน้อย
ทั้งสองต่างต่อสานสายใยเข้าด้วยกัน หล่อหลอมจนเป็นหนึ่งในสัมพันธ์ ความสนิทใกล้ชิดจากเพื่อนจนแปรเปลี่ยน ก่อเกิดเป็นความรักในจิตใจ...
แต่ใครเล่าจะรู้ถึงชะตาในวันข้างหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้น....
...ลุการณ์ล่วงข้ามจักกล่าวถึงพญาสุพรรณภาคีครุฑา ครั้นได้รับฟังคำบอกกล่าว จากหลานชายของตน ก็ได้ดำเนินการสืบข่าวคราวของนางอันเป็นที่รัก ว่าหลบพักซ่อนตนอยู่ ณ ที่ใดแห่งหนตำบลใดในป่าหิมพานต์ จวบจนเพลาหนึ่งเหมือนฟ้ากำหนดให้ได้พบพักตร์นางในดวงใจตน...
..ณ ลานตลาดกลางป่าหิมพานต์ศิรินภาจันทร์ฉายได้ออกจากเรือนเพื่อมาเดินชมตลาด หาจับจ่ายดูสินค้าที่เหล่าคนธรรพ์ และวิทยาธรนำมาวางขายกันเต็มลาน นางเดินชมนั่นชมนี่กับดรุณีน้อยจนเพลิดเพลิน
หาได้รู้ตัวไม่ว่าได้มีสายตาคู่หนึ่งที่เอาแต่จับจ้องมองตนอย่างไม่ให้คลาดสายตา ในแววตานั้นมีทั้งรักห่วงหวงปะปนกัน จนอยากอธิบาย เจ้าของแววตาคู่นั้น คอยเดินตามดูนางอยู่ห่างๆ เพื่อป้องกันมิให้นางรู้ตัว เพราะกลัวนางจะตกใจ จนหลบลี้หนีตนไปอีกครา....
"...ท่านแม่เจ้าคะ..ลูกขอไปเดินดูสินค้าทางฟากกระโน้นนะ เจ้าคะ.."
" จะไปก็ไปเถิด แต่อย่าซนนักล่ะ "  ศิรินภาบอกกล่าวธิดาตน..
" เจ้าค่ะ..😅😅" เสียงตอบรับพร้อมรอยยิ้มระรื่น...
หลังจากที่ดรุณีน้อย ได้ขอตัวแยกไปเดินเล่นตามประสาเด็ก พญาสุพรรณภาคีก็เห็นว่าได้โอกาส ที่จักเผยตนในนาง ที่ตนเฝ้าถวิลหาได้รู้ตัว จึงเร่งก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้นาง
   ครั้นได้ระยะห่างที่พอจะพูดคุยกันได้ โดยไม่ต้องตะโกนจึงเอ่ยเสียงเรียกนางทางด้านหลังเบาๆ ...
   " ศิรินภา..นั่นใช่เจ้าหรือไม่? .."
 .. ศิรินภาชะงักกลับเสียงที่เรียกตนทางข้างหลัง แต่ยังไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง ด้วยไม่แน่ใจว่าเป็นผู้ใดที่เรียกตน จึงทำท่าจะเร่งฝีเท้าก้าวเดินให้ห่างออกไป...
..พญาสุพรรณภาคีแลเห็นท่าทางของนาง ที่รีบเร่งฝีเท้าเพื่อเดินหลบหนีตน ก็เร่งฝีเท้าตามพร้อมกับเรียกตามหลังนางไป...
 " ศิรินภา!..นี่ข้าเอง..เจ้าอย่าหลบลี้หน้าข้าอีกเลย!! "
 นางยังไม่ยอมหยุดเดิน แต่กลับเร่งฝีเท้าพร้อมสอดส่ายสายตามองหาธิดาตน จนเดินผ่านพ้นเขตลานสินค้าออกไปยังนอกลาน มาจนใกล้จะถึงลานน้ำพุ ที่ประดับประดาด้วยแท่นหินนานาชนิด พร้อมกับพันธุ์ไม้นานาพันธุ์ ที่ลานตรงนี้จัดไว้สำหรับให้ผู้ที่มาเที่ยวชมสินค้าเพื่อใช้เป็นที่พักผ่อนนั่งเล่น และไว้พูดคุยกันสำหรับมิตรสหายที่นัดเจอกันในป่าหิมพานต์..
" ศิรินภา!..เจ้าอย่ากลัวข้าเลย.. หยุดพูดคุยกับข้าก่อนจะได้รือไม่!! "
" ข้า..มิมีเรื่องอันใดจะคุยกับท่าน!"
"ท่านอย่าได้ติดตามข้าเลย!! " พูดจบนางก็เร่งฝีเท้า เพื่อให้ห่างจากพญาสุพรรณภาคี...
*********************************


         ดวงใจปักษา10
ตอน หวนระลึกถึงอดีต1
...ครั้นล่วงกาลวันเพลาพ้นผ่าน ศิรินภานั่งครุ่นคิดถึงอดีตที่ผ่านมากับชะตาตนเอง
ณ เวลานั้น..ในนครอนันตะศิลาลัย สองราชธิดาในท้าวพญาเจ้าผู้ครองนคร ความสนิทสนมกลมเกลียวดั่งฝาแฝด...
" พระพี่นาง เพคะ วันนี้มิออกไปเดินชมสวนพฤกษาพันธ์ ชมดอกไม้งาม กลับหม่อนฉันหน่อยหรือ..เจ้าคะ" จันทร์ฉายเอ่ยชวนพระพี่นาง
" พี่ว่าจักมิออกไปไหน เพราะรู้สึกมิค่อยสบาย "
" พระพี่นางอย่ามาปดน้องเลย..เจ้าคะ น้องรู้หรอกว่า ที่พระพี่นางไม่สบายใจคือเรื่องอันใด! "
" เจ้านี่!..ทำเป็นอวดรู้ซะจริงนะ!.."
" มันน่าจะใช่นี่ เพคะ! ข่าวออกใหญ่โต ว่าจักมีเจ้าแห่งนครบาดาลมาสู่ขอพระพี่นาง น้องก็มิรู้หรอกว่า เจ้าพี่นางนั้นคิดอันใด "
" แต่หากว่า ดูจากพระพักตร์ของพระพี่นางแล้ว จึงทำให้น้อง พอจักเข้าใจว่า พระพี่นางมิยินดีกับการนี้! "
" เจ้า..จักให้พี่ ยินดีได้เยี่ยงไร..จันทร์ฉาย!! "
" เจ้าก็รู้ว่า พี่มิได้รู้จักแลคิดชอบกษัตริย์นครนั้น???"
"และในใจพี่เอง ก็ยังมิพร้อมที่จักออกเรือน ด้วยตัวเรานั้นเป็นหญิง ต้องออกเรือนไปอยู่ ต่างบ้านต่างเมือง เจ้าลองตรองดูสิ! "
" พระพี่นาง...หากว่าท่าน มิชอบมิสบายใจ ใยพระพี่นาง มิทูลต่อพระบิดาล่ะ เจ้าคะ! "
" เจ้าจักให้พี่ทูลต่อพระบิดาได้เยี่ยงไร..!"
"พระบิดาเอง ท่านก็คงมีเหตุผลของท่าน ท่านจึงตกลงรับปาก ฝากสาส์นตอบกลับนครนั้น "
จันทรามณีกล่าวกลับน้องสาว..
"การจะคิดขัดพระทัย ของบิดาก็กลัว ส่วนจิตใจตนนั้น ก็หม่นหมอง ด้วยเพราะความรักที่เริ่มก่อเกิด จักทำการใดดีได้ ตัวเป็นลูกก็ต้องยอมทำตาม ที่บิดาให้กระทำ..."
" เอ่ออ..พระพี่นาง ท่านจักบอกกับท่านขุนแสนเยี่ยงไรรึ เพคะ..กับการที่ต้องอภิเษกในครานี้? "
" ท่านแสนคงจักเข้าใจ ว่าพี่นั้นขัดรับสั่งของพระบิดามิได้ หากมีการขัดพระบัญชา.."
"พี่เองก็กลัวว่าจักเกิดสงครามทำให้ประชาราษฏเดือดร้อน " จันทรามณีกล่าวต่อน้องสาว
" ช่างน่าสงสารท่านแสนธนบดินทร์นะ..เจ้าคะ มิรู้ว่าจักทำเยี่ยงไรได้บ้าง ส่วนพระพี่นางเองก็น่าเห็นใจ??? "
...สองพี่น้องจึงพากันนั่งปรับทุกข์ปลอบใจกันไป โดยลืมเรื่องที่จะออกไปเดินเล่นในอุทยานเลย
..........
...จักกล่าวย้อนถึงเรื่องราว ของพญาแสนธนบดินทร์นาคา ณ นครไพรลินมรกต
"' ท่านแสน!!..ท่านแสน..พระโอรส ท่านพ่อเมืองมีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้า!! พระเจ้าค่ะ'
" มีเรื่องอันใดกันรึ กัณฑะ!ใยเจ้าต้องตะโกนเสียงดังมาด้วย ตัวเราก็อยู่เพียงแค่นี้ มิได้ห่างกันกับเจ้าเลย!! แล้วท่านพ่อ มีการอันใดถึงเรียกเราไปเข้าเฝ้า..!!"
 "..หม่อนฉัน ก็มิทราบพระเจ้าค่ะ แค่นำคำรับสั่ง มาแจ้งต่อพระองค์ ด้วยมีทหารหน้าวังนำมาแจ้ง หม่อนฉันจึงรับนำมาแจ้งต่อพระเจ้าค่ะ????????"
" เจ้านี้..ก็กระไรนะ ใยมิถามให้แจ้งเสียก่อนค่อยมาบอกเรา!! "
"แต่ชั่งเถอะ..เมื่อเป็นรับสั่งของพระบิดา ให้เราเข้าเฝ้า เราก็จักไปเข้าเฝ้า พระบิดาตามรับสั่ง!..ป่ะเราไปกัน!!"
ณ ท้องพระโรงอันโอ่โถง แลเต็มไปด้วยข้าบริพาร ท้าวพญาแสนธนบดินทร์ เมื่อเข้ามาถึงก็ทำความเคารพ ต่อองค์กษัตริย์ผู้นั่งประทับอยู่บนแท่นบัลลังก์
'ถวายบังคม พระเจ้าค่ะ เสด็จพ่อ'
    จากนั้นจึงเดินมายังแท่นนั่งประจำตัว ทางเบื้องขวาที่วางต่ำลงมา และห่างจากแท่นบัลลังก์ลงมาชั้นหนึ่ง...
" เจ้ามาแล้วรึ..แสนบดินทร์ลูกพ่อ ที่พ่อให้ทหารไปตามเจ้า มาเข้าเฝ้าเพราะพ่อได้รับสาส์น จากนครอนันตะศิลาลัย พ่อจึงต้องเรียกตัวเจ้า เพื่อมาปรึกษาพร้อมกับขุนนางวังฝ่ายต่างๆ!! "
" มีการอันใด ให้ลูกรับใช้หรือ พระเจ้าค่ะ..
"ขอเพียงพระบิดาบัญชามา ลูกพร้อมกระทำตาม และยินดีแม้ต้องเเลกด้วยชีวิตตนเอง ก็หาได้กลัวไม่..พระเจ้าค่ะ พระบิดา "
"ในสาส์นที่ทางนั้นได้ส่งมา " องค์พญาอนันตะนาคราช เจ้าผู้ครองนคร มีรับสั่งจักขอเจ้าไปเป็น'ลูกบุญธรรม พร้อมยกตำแหน่งขุนเมืองวังหน้าให้เจ้าครอง "
" แล้วด้วยเหตุใด ใยองค์ท่านถึงเจาะจงมาที่ตัวลูกด้วยกระนั้น..พระเจ้าค่ะ"
"ราชบุตรขององค์อนันตะท่าน ก็มีมิใช่น้อย ใยจักต้องมาขอให้ลูกไปเป็นขุนทหารให้ด้วย..พระเจ้าค่ะเสด็จพ่อ "
" นั่นนะสิ..ท่านพี่ ใยองค์อนันตะจึงคิดอยากได้จ้าวแสนไปเป็นขุนทหารให้แก่ตนด้วย! " พญาสุทธาโภช เอ่ยถามต่อจากหลานชาย ด้วยเพราะตนเอง ก็ติดใจกับสิ่งที่พญาอนันตะต้องการ...
 "...อันตัวพี่เองก็มิแน่ใจเช่นเจ้านั่นล่ะสุทธาโภช อยู่ๆองค์อนันตะส่งสาส์นมา ขอให้เจ้าแสนไปเป็นขุนทหารในปกครองตนเอง ทั้งๆที่ราชบุตรขององค์อนันตะเอง ก็มีมากมาย แถมมีฝีมือการรบ ก็มิต่างจากจ้าวแสนด้วยซ้ำ เมืองของเราเองก็มิได้ใหญ่โตอะไร"
"เป็นแค่เมืองในมณฑลเล็กๆเหตุใดองค์อนันตะจึงอยากได้จ้าวแสนไปเป็นขุนทหารด้วยล่ะ."  ..พญาสุทโธนาคราชกล่าวพร้อมครุ่นคิดในเรื่องนี้..
" ท่านพ่อ..อย่าได้วิตกอันใดเลย หากท่านพ่อเห็นสมควรการใดลูกพร้อมปฏิบัติตามรับสั่งบัญชาพระเจ้าค่ะ "
"แลในเรื่องนี้ลูกมิขอออกความคิดเห็น แต่ลูกพร้อมปฏิบัติตามรับสั่งของท่านพ่อ"
"ลูกขอให้ท่านพ่อปรึกษากับท่านอาและเหล่าอำมาตย์เถิด หากได้ข้อสรุปประการใด ก็ส่งทหารไปแจ้งแก่ลูกก็แล้วกันนะ พระเจ้าค่ะ..."
"ลูกขอตัวออกไปตรวจตรารอบๆเมืองก่อนนะท่านพ่อ"
กล่าวจบ แสนธนบดินทร์ก็ทำความเคารพต่อบิดา และท่านอา แล้วเดินออกไปจากห้องโถง ท้องพระโรงไป...
..........
ณ ที่หน้าประตูเมือง จ้าวแสนพร้อมด้วยกัณฑะองครักษ์สนิท ได้พากันเดินตรวจตราความสงบเรียบร้อย
 "พระองค์จ้าวแสน..ท่านมิแปลกใจอันใดรึ กับเรื่องสาส์นจากท้าวพญาอนันตะ ที่มาขอให้ท่านไปเป็นขุนทหารในวัง.." กัณฑะเอ่ยถามผู้เป็นนาย..
" เจ้าจักให้เราคิดอันใดรึ กัณฑะ!"
"การที่องค์อนันตะสนใจในเรา นั่นก็คงเพราะอยากได้ แลชื่นชมในฝีมือของเราก็คงเท่านั้น"
"แต่หากคิดมองลึกๆ ก็คงกลัว! กลัวว่า เมืองเล็กๆอย่างเมืองเรา จะแข็งเมือง ไม่ยอมสยบขึ้นในอาณัติของเมืองอนันตะศิลาลัย!!! "
"เรื่องนี้เราอย่าคิดมากจนคิดไปไกลเลย ปล่อยให้ท่านพ่อพร้อมเหล่าอำมาตย์ได้ปรึกษากันไปเถอะ ส่วนเราเป็นลูกก็ขอทำตามรับสั่งเท่านั้นก็พอ!!"
"เราไปเดินตรวจรอบเมืองกันต่อจักดีกว่า เผื่อมีเหตุไม่สมควรจักได้ป้องกันได้ทัน!!"
**********************************


        ดวงใจปักษา12
ตอน นครไพลินมรกต1
 ." เสด็จพ่อ...หม่อมฉันมีเรื่องจักกราบทูล พระเจ้าค่ะ! "
 " มีเรื่องอันใดรึ..จ้าวแสน? "
" คือ..เมื่อวานหม่อมฉันและกัณฑะ ได้เห็นขบวนคาราวานผู้อพยพ ตั้งค่ายพักตรงชายป่าฟากเขานอกเมืองของเรา พระเจ้าค่ะ!"
"หม่อนฉันให้กัณฑะออกไปสืบดูจึงได้ความว่า ผู้อพยพเหล่านั้นมีแต่หญิงชรา และเด็กๆ พร้อมทหารคุ้มกันมาประมาณ70คน แลขบวนอพยพ แจ้งบอกว่าจักมาขอพึ่งใบบุญของพระบิดา พระเจ้าค่ะ! "
" อืม..ก็ดี พ่อให้เจ้าจัดเตรียมธุระต่างๆ ให้เรียบร้อย พร้อมจัดหาที่พักให้แก่ผู้คนเหล่านั้นด้วยนะ จ้าวแสน! "
" พวกเขาเดือดร้อนมา เพื่อหวังจักพึ่งพิงต่อเรา เราเป็นเจ้าบ้าน ก็สมควรที่จักต้องต้อนรับ แลช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อน!! "
" หม่อมฉัน..ได้สั่งการเตรียมพร้อมลงไปแล้ว พระเจ้าค่ะ!
"กาลครานี้ ลูกเพียงมาทูลรายงานต่อท่านพ่อ ให้ได้ทรงรับรู้ รับทราบเท่านั้น พระเจ้าค่ะ"
" ดีมาก!..สมแล้วที่เจ้าเป็นลูกของพ่อ รู้จักวางการงานและการปกครองเป็นอย่างดี และรอบครอบ พ่อดีใจจริงๆ ที่มีเจ้ามาเป็นลูก???? "
" หมดเรื่องแล้ว ลูกขอออกไปดูการเตรียมพร้อม เพื่อรับรองผู้อพยพเสียก่อนนะ พระเจ้าค่ะ! "
" ไปเถิด...หากมีอันใดขาดตกบกพร่อง ก็แจ้งต่อกรมกองนั้นๆ ให้จัดหาได้เลย! "
................
...ณ..หน้าประตูเมือง องค์จ้าวแสนและกัณฑะ ยืนอยู่บนเชิงเทินประตูเมือง แลมองออกไปทางนอกเมือง ก็ได้เห็นขบวนผู้อพยพกำลังเดินทางมาใกล้ถึง...
" นายทวารประตู!..เปิดประตูแล้วนำทหารออกไปรับผู้อพยพบัดเดี่ยวนี้! " องค์จ้าวแสนสั่งเหล่านายทวารประตูและหมู่ทหารที่เตรียมเอาไว้..
กองกำลังที่สั่งเตรียมเอาไว้ ก็เคลื่อนตัวออกไป โดยการนำของวารินทร์นาคา ขุนทหารสนิทอีกคนขององค์จ้าวแสน
สักครู่เหล่าผู้อพยพ ก็มาถึงพร้อมกำลังที่ออกไปต้อนรับ ความวุ่นวายก็เริ่มมีบ้าง เพราะผู้อพยพล้วนอ่อนเพลีย จากการเดินทางรอนแรมมานาน
ข้าทหารรวมทั้งกรมกองแพทย์ต่างทำงานในหน้าที่ของตน อย่างมิเหน็จเหนื่อย เพื่อเป็นการแสดงให้ผู้อพยพได้รับรู้ว่า นครแห่งนี้พร้อมต้อนรับทุกคน..
" กัณฑะ!..เจ้ากับวารินทร์จงช่วยกันดูแลผู้อพยพให้ดี แลจัดพาเข้าที่พักรับรองให้เรียบร้อย เราจักเข้าไปกราบทูลต่อพระบิดา! "
" พระเจ้าค่ะ!..หม่อมฉันจักจัดการให้เรียบร้อย พระองค์อย่าได้วิตกไปเลย.."
" เราขอบใจเจ้ามาก กัณฑะ!.."
"หากมิมีเจ้า การงานทุกอย่างคงมิง่ายดายเพียงนี้ เหมาะสมแล้วที่เราได้มีองครักษ์สนิทเยี่ยงเจ้า???? "
" เป็นบุญของหม่อมฉัน เสียมากกว่า พระเจ้าค่ะ ที่ได้เกิดมามีนายปกครอง ที่ทรงเก่งกล้าสามารถ และมีน้ำพระทัยเปี่ยมเลิศ เช่นพระองค์"
"แม้นหากแลกด้วยชีวิตของตนเอง หม่อมฉันก็ยอม พระเจ้าค่ะ "
...ข้างฝ่ายวารินทร์นาคา ไม่เอ่ยอันใดมีเพียงสีหน้าที่เรียบเฉย แต่แววตาที่ฉายออกมาแว๊บนึง มันเป็นแววตาที่เหมือนอิจฉาริษยาในคำชม ที่องค์จ้าวแสนนั้น ชื่นชมต่อกัณฑะ...
" เราจักเข้าไปกราบทูลต่อท่านพ่อเสียก่อนล่ะ เรื่องทางนี้ขอให้เจ้าทั้งสองช่วยกันดูแลด้วยนะกัณฑะ..วารินทร์! "
" พระเจ้าค่ะ " ขุนทหารสนิททั้งสองขานรับพร้อมกัน....
...เหล่าผู้อพยพ ต่างได้รับการดูแลต้อนรับเป็นอย่างดี พร้อมทั้งอาหารและน้ำดื่ม ต่างถูกจัดหามาให้รับประทานกัน
ใครที่เจ็บป่วยก็ได้รับการตรวจดูแล จากกรมกองแพทย์เป็นอย่างดี กัณฑะได้ลงมาตรวจตรา ดูแลอย่างใกล้ชิด พร้อมสอบถามสาระทุกข์ของผู้อพยพ และนายกองทหารที่ควบคุมผู้อพยพมา
กัณฑะได้สอบถามต่อทหารว่านายกองผู้บัญชาควบคุมมาคือผู้ใด ขณะที่กำลังสอบถามอยู่นั้น นายกองที่ควบคุมดูแลผู้อพยพมา ก็เดินเข้ามาถึงพอดี..
" นั่น!..ท่านนายกองเดินมาพอดีขอรับ " พลทหารได้ตอบ บอกแก่ กัณฑะ
" คาราวะ..ท่านนายกอง " กัณฑะกล่าว
"คาราวะเช่นกัน..ท่านเจ้าบ้าน " นายกองตอบกลับ
" ท่านนายกอง หากข้าจักขอทราบนามท่าน ท่านจักว่ากระไรหรือไม่? "
" ข้า..ชื่อว่า..'ไอยคุปต์นาคา' เป็นนายกองที่ควบคุมขบวนอพยพนี้ "
" โอ้วว..หม่อมฉันขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ ที่หม่อมฉันมีตา หามีแววไม่ ขอพระองค์อย่าได้ทรงถือโทษต่อหม่อมฉันเลย พระเจ้าค่ะ! " กัณฑะกล่าว พร้อมกับทำความเคารพ
" ลุกขึ้นเถิด ท่าน! เราเองต่างหากที่ต้องขอบน้ำใจ ในไมตรีที่ท่านมีต่อพวกเรา แล้วนี่ท่านมีนามว่ากระไรรึ เราจักได้เรียกนามท่านถูก! "
" หม่อมฉันมีนามว่า 'กัณฑะ' และท่านนี้มีนามว่า 'วารินทร์นาคา' พวกหม่อมฉันเป็นราชองครักษ์ ในองค์จ้าวแสน มีหน้าที่คอยต้อนรับผู้อพยพ พระเจ้าค่ะ " กัณฑะตอบต่อ พญาไอยคุปต์นาคา...
" เป็นบุญของพวกเราโดยแท้ ผู้อพยพที่ได้มาประจักษ์แก่น้ำใจไมตรีของพวกท่าน เราในนามนายกองขอขอบน้ำใจพวกท่านมากๆ กับการต้อนรับครานี้ "...
**********************************


         ดวงใจปักษา8
      ตอน สานสายใย2
 ..." ศิรินภา!..ใยเจ้าจักต้องหลบหน้าข้าด้วย!! " พญาสุพรรณภาคีกล่าวตามหลังนางไป พร้อมกับเร่งฝีเท้าจนเข้ามาใกล้นาง แล้วจึงเอื้อมมือไปคว้าข้อมือนางเอาไว้ได้...
" ปล่อยข้านะ!..ท่านสุพรรณ!!.. ท่านจะมาทำเยี่ยงนี้กับข้ามิได้นะ " นางพยายามดิ้นรนเพื่อหวังจะให้หลุด จากการจับรัดข้อมือของพญาสุพรรณภาคี...
" ข้าปล่อยจ้าแน่..หากเจ้าไม่คิดหลบหนีข้า แล้วหยุดมาพูดคุยกับข้าซักประเดี๋ยว " พญาสุพรรณภาคีต่อรอง..
" ก็ได้...ข้าจักมิหลบแลจักคุยกับท่าน!! แต่คุยกันตรงนี้นะตรงลานน้ำพุตรงนั้น "
" ข้าขอบน้ำใจ ที่เจ้าจักคุยกับข้า มิว่าจักเป็นที่ไหนข้าก็มิว่า ขอเพียงแค่เจ้ายอมคุยกับข้าเท่านั้น.."
พญาสุพรรณภาคี คลายมือจากการจับกุมข้อมือนาง แล้วเดินกุมมือนางตรงไปที่ลานน้ำพุ และชวนนางนั่งลงตรงริมอ่างน้ำพุตรงนั้น...
 หลังจากที่ทั้งสองพากันนั่งลงเรียบร้อย พญาสุพรรณภาคีก็เอ่ยปากถามถึงข่าวคราว และเรื่องราวของนาง ว่านางนั้นเป็นอยู่ยังไงและสบายดีรึไม่...
" เจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้างศิรินภา? "
" ข้าก็สบายดีตามประสาข้า "
" ข้าหมายถึงว่า ทำไมข่าวคราวของเจ้าจึงเงียบหายไปเลยหน่ะ?! "
" ก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะข้าก็มิรู้ว่าจักให้มีข่าวอย่างไร ข้าเองก็แต่งงานออกเรือนแล้ว ใยจะต้องทำให้มีเรื่องมีข่าวด้วยล่ะ " นางตอบโดยไม่มองหน้า
...ครั้นคำพูดของนางที่เอ่ยมาว่า นางนั้นออกเรือนแล้ว! มันเป็นเหมือนหนามแทงอกของพญาสุพรรณภาคี แต่ก็ยังเก็บสีหน้าไม่ให้นางรู้ว่า หัวใจตนนั้นมันเจ็บ(แปร๊ป)ขนาดไหน...
แต่ก็ยังฝืนเอ่ยอีกว่า "ตามที่ข้าได้รับข่าวของเจ้า ข่าวว่าเจ้านั้นได้มาพักอยู่ที่หิมพานต์นี้ใช่รือไม่?"
" ใช่! ข้ามีเรือนอยู่ที่หิมพานต์นี้ "
" แล้วดรุณีน้อยคนนั้นคือลูกของเจ้าใช่รึไม่? "
" อืมม..ใช่!  นางคือลูกของข้า! ท่านถามทำไมรึ? " ศิรินภา..ย้อนถามคืน
" ข้าก็ถามเพื่อความแน่ใจ กับข่าวที่ข้าได้ยินได้รับมา! " พญาสุพรรณภาคีตอบ
"...ศิรินภา..เจ้าแต่งงานไปพร้อมกับพี่สาวของเจ้า แล้วเหตุใด พี่สาวของเจ้าถึงได้ปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องมาลำบากอยู่ในหิมพานต์เช่นนี้?!!..."
" ถึงแม้นว่าข้าจักแต่งงานพร้อมกับพระพี่นาง แต่ข้าก็มิจำเป็นจักต้องอยู่กับพระพี่นางของข้ามิใช่รึ!! " นางไม่ตอบ แต่กลับย้อนด้วยคำถามกลับไป...
" มันก็จริงของเจ้านะ ข้าอาจจะวุ่นวายกับชีวิตของเจ้ามากไป เจ้าอย่าได้เคืองโกรธข้าเลยนะ.'ศิรินภา'  ที่ข้าถามนั่น เพราะว่าข้าเป็นห่วงเจ้า "
"..ศิรินภานางมิได้ตอบคำอันใด  เอาแต่นั่งก้มหน้า หลบสายตาคมของพญาสุพรรณภาคี หลังจากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันไปในเรื่องอื่นๆ  ซึ่งพญาสุพรรณภาคีเองนั่นแหล่ะ ที่หันเหไปจากเรื่องเดิม เหตุเพราะรู้ว่ายังไง นางก็มิยอมบอกความจริงทั้งหมดเป็นแน่แท้ "
แต่ในใจของพญาสุพรรณภาคีนั้นกลับคิดว่า' ข้าจักต้องรู้ความจริงทั้งหมดให้ได้แม้เจ้าจักมิบอกข้า... (ศิรินภาจันทร์ฉาย) '
..............
... ครั้นจักกล่าวถึง ข้างฝ่ายดรุณีน้อย'มณีจันทร์' หลังจากที่ขอแยกตัวไปจากแม่...
นางก็เดินผ่านร้านค้าต่างๆ ออกมาจนมาถึงลานน้ำพุ พลันแว่วได้ยินเสียงเรียกมากระทบหู
" เจ้านางน้อย...ทางนี้..! เจ้านางน้อย.."
เป็นเสียงเรียกที่คุ้นหู นางชำเรืองสายตามองหาเจ้าของเสียงเรียกไปรอบด้าน จนไปสะดุดเข้ากับร่างๆหนึ่ง ตรงชายป่านอกเขตลานน้ำพุ...
" วายุภักดิ์! " นางอุทานออกมา
..ร่างกำยำสมส่วนในวัยฉกรรจ์หนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ตรงนั้น ค่อยๆโผล่ร่างออกมาให้ดรุณีน้อยแลเห็น เมื่อมั่นใจว่าร่างนั้นคือเขาจริงๆ ดรุณีนางน้อยก็เร่งเดิน เข้าไปหาเขาในทันที...
******************************