บทที่ 15 แม่ลูกพบกัน
อวี๋เฟิงถือหนังสือสัญญาอยู่ในมือ ทว่าจิตใจกลับล่องลอยไปไกล
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องวุ่นวายที่แก้ไม่ตกจะได้รับการแก้ปัญหาแล้ว
จะพูดให้ชัดเจนอีกสักหน่อย ก็คืออาหวั่นแก้ปัญหาแล้ว
หลายวันมานี้ เขามองออกว่าเธอมิได้มีแผนอะไร และยิ่งเป็นเช่นนี้ เขายิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอจึงทำเช่นนี้
“เจ้าเอานี่ไป”
เข้าใจหรือไม่เป็นเรื่องหนึ่ง ควรแก้ไขปัญหาอย่างไรเป็นอีกเรื่องหนึ่ง อวี๋เฟิงนำหนังสือสัญญายัดใส่มืออวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นรับหนังสือสัญญามา ไม่กล่าวอะไรและฉีกมันทันที
เขาตกตะลึง “เจ้า...”
อวี๋หวั่นกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “พี่ใหญ่ไม่ได้ให้ข้าฉีกสัญญานี่ทิ้งหรอกหรือ?”
ข้าให้เจ้าเก็บมันไว้ต่างหาก…
“มีโสมชั้นดีหรือไม่” อวี๋หวั่นยิ้ม พลางเบนสายตาไปที่เสมียนร้านยา
เสมียนร้านยากล่าวว่า “มี มีๆ”
อวี๋เฟิงหันหน้ากลับมา “เจ้าจะซื้อโสมไปทำอะไรหรือ”
อวี๋หวั่นจึงพูดว่า “ท่านแม่ข้าต้องปรับสมดุลร่างกาย”
“อ้อ” อวี๋เฟิงตอบรับ
อวี๋หวั่นหัวเราะน้อยๆ “ท่านลุงใหญ่ก็ต้องการเช่นกัน”
สีหน้าของอวี๋เฟิงแฝงไปด้วยความประหม่า
สุดท้ายแล้วเขาก็มิได้ห้ามนาง ห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์ เด็กคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือแต่ก่อน ก็ไม่ฟังใครทั้งนั้น
อวี๋หวั่นเลือกโสมสีเหลืองสวยมาสองกิ่ง จ่ายเงินไปห้าตำลึง จากนั้นก็ยังอยากซื้อของให้ลุงใหญ่อีก แต่ถูกอวี๋เฟิงลากกลับเสียก่อน
อวี๋เฟิงจะกลับหมู่บ้าน อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก “ก็ได้ ยาไม่ซื้อก็ไม่ซื้อ แต่ซื้อผักสักหน่อยเถิด ปลากับหน่อไม้ขายหมดไปแล้ว”
อวี๋เฟิงทำได้เพียงเดินไปซื้อผักเป็นเพื่อน
อวี๋หวั่นซื้อเนื้อไม่ติดมันสามจิน หมูสามชั้นสองจิน ขาหมูหนึ่งขา โป๊ยกั๊กและอบเชยอีกครึ่งจิน
เธอยังอยากซื้อผักอีกเล็กน้อย อวี๋เฟิงกระแอมในลำคอ กล่าวว่า “ผักพวกนี้เจ้าไม่ต้องซื้อหรอก ที่นาปลูกเอาไว้”
แน่นอนว่าไม่ใช่ที่นาของเธอ แต่เป็นที่นาของลุงใหญ่
นั่นหมายความว่าเขาอนุญาตให้เธอไปเก็บผักที่บ้านเขาแล้ว
มุมปากของอวี๋หวั่นกระดกขึ้นเล็กน้อย “ได้เลย”
อวี๋หวั่นยังซื้อเต้าหู้หนึ่งจิน และเกลือชั้นสองอีกยี่สิบจิน
“ยังจะซื้ออะไรอีกหรือไม่” อวี๋เฟิงกอบของที่อวี๋หวั่นซื้อขึ้นมา และแบกเอาไว้เอง
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ขนมกุ้ยฮวา”
ตอนนี้มีเงินแล้ว เธอจึงซื้อมาสองกล่อง
หลังจากซื้อขนมกุ้ยฮวาเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็เดินทางกลับหมู่บ้าน
เมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้าน สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งซึ่งกำลังตากพริกแห้งที่หน้าหมู่บ้านก็กุลีกุจอวิ่งมาทางพวกเขา
ในตอนแรกนางตกใจที่เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน แต่หลังจากนั้นก็พูดว่า “อาหวั่น เหตุใดเพิ่งกลับมาเสียป่านนี้ ที่บ้านเจ้าเกิดเรื่องแล้ว!”
“ที่บ้านเกิดอะไรขึ้นหรือ?” อวี๋หวั่นไม่รู้จักนาง ไม่รู้ว่าควรเรียกนางว่าอย่างไร
“ท่านป้าจาง ที่บ้านอาหวั่นเกิดอะไรขึ้น?” อวี๋เฟิงถามขึ้น เขาจำได้ว่ามารดาของเขาเป็นคนดูแลเถี่ยตั้นน้อยและนางเจียง
ป้าจางจึงกล่าวว่า “ลูกสาวสกุลจ้าวจับเถี่ยตั้นตีน่ะสิ! แม่อาหวั่นไปจัดการสกุลจ้าวแล้ว!” นางพูด พลางมองไปยังอาหวั่นด้วยความกังวล “แม่เจ้าจะไปสู้กับสองแม่ลูกนั่นได้เสียที่ไหน? นาง...”
ป้าจางอยากพูดว่า ‘นางชั่ว’ ทว่าคำพูดกลับติดอยู่ที่ริมฝีปากเพราะจำได้ว่าอาหวั่นเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของนางจ้าว นางจึงได้แต่กล้ำกลืนคำว่า ‘นางชั่ว’ ลงคอไปด้วยความขุ่นเคือง
“เอาเป็นว่าพวกเจ้ารีบไปดูเถอะ! หากไปช้า ข้ากลัวว่าแม่เจ้าจะถูกนางตีตายเสียก่อน!”
นางเจียงเป็นสตรีผู้แสนอ่อนโยน ได้ยินว่านางมาจากในเมือง ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี พูดจาปราศรัยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ไหนแต่ไรมามิเคยถือโทษโกรธใคร มองอีกมุมหนึ่ง นางจ้าวก็ข่มเหงรังแกผู้อื่นมากเกินไป เห็นว่าบุตรชายตนเป็นซิ่วไฉ ในหมู่บ้านนี้ใครไหนเลยไม่เคยเจอโทสะของนาง
สีหน้าของอวี๋หวั่นเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบทันที เธอหยิบหินขึ้นมาก้อนหนึ่งและเขวี้ยงเข้าไปในบ้านสกุลจ้าว
ตัวคนยังมิทันไปถึง ก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยน่าเวทนาดังออกมาจากด้านใน
“อ๊ากกก”
“อ๊ากกก”
“อ๊ากกก”
เจ็บจนร้องเสียงหลง!
อวี๋หวั่นโมโหจนตัวสั่น เธอเดินเข้าไปที่โถงกลาง หมุนตัวถีบประตูเปิดออกในครั้งเดียว!
เธอยกก้อนหินขึ้นมา หมายจะทุ่มลงไป แต่กลับต้องตะลึงเพราะภาพที่เธอเห็นตรงหน้า
เมื่อเห็นความยุ่งเหยิงในห้อง นางจ้าวผู้ซึ่งใครๆ ต่างก็บอกว่านางสามารถตีมารดาของเธอจนปางตายได้ บัดนี้กลับนอนสั่นระริกอยู่บนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยข้าวของระเนระนาด นางขดตัว รองเท้าหลุด ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขาดรุ่ย กางเกงก็ปริอีกด้วย
สตรีร่างบางผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนตัวนางจ้าวที่เต็มไปด้วยบาดแผล มือข้างหนึ่งจับผมของนางจ้าวไว้ มืออีกข้างหนึ่งถือรองเท้าส้นหนา ตบไปที่นางจ้าวจนเสียงดังป้าบๆๆ
นางจ้าวถูกตบจนศีรษะมีเลือดไหล ใบหน้าบวมเป่งประหนึ่งหัวหมู นางร้องโหยหวนดุจหมูถูกเชือด ยิ่งร้องยิ่งน่าเวทนา
ส่วนสตรีที่กำลังทุบตีนางอยู่นั้น ดูแล้วน้ำหนักไม่น่ามากกว่าแปดสิบจิน แต่อวี๋หวั่นกลับรู้สึกราวกับว่าบรรยากาศรอบตัวนางหนักสักแปดร้อยจินเห็นจะได้!
เอ๊ะ…
นางคือท่านแม่?
แล้วที่บอกว่าผอมแห้งแรงน้อยเล่า?...
ทั้งอวี๋หวั่นและป้าจางต่างตกตะลึงพรึงเพริดไปตามกัน
นี่คือนางเจียงจริงหรือ?
พวกเขาตาฝาดไปใช่ไหม?!
นางเจียงตบจนลืมตัว ทั้งยังไม่รู้ว่ามีคนเข้ามา ตบนางจ้าวซ้ายขวา “ลูกสาวข้าอีก! ลูกสาวข้าอีก! เอาชีวิตลูกชายเจ้ามาชดใช้!”
ลูกชาย? ป้าจางรู้สึกตกใจ
ทว่าแท้จริงแล้ว ป้าจางเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ผิดทั้งหมด
วันนี้จ้าวเป่าเม่ยมารังแกเถี่ยตั้นน้อย นางเข้าใจถูกแล้ว แต่ว่านางเจียงมิได้รู้เรื่องนี้ด้วย ในตอนนั้นนางก็ยังคงไม่ได้สติ
หลังจากที่เถี่ยตั้นน้อยกลับบ้าน ก็มิได้ไปฟ้องลุงใหญ่ เมื่อเขากินข้าวเสร็จก็นอนหลับไป
ป้าใหญ่จึงถือโอกาสขณะที่เขานอนกลางวัน กลับบ้านไปทำอาหารให้สามี
ความทรงจำของนางเจียงยังหยุดอยู่ ณ ขณะที่หมอบอกว่าอาหวั่นไม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เมื่อนางได้สติ กลับเห็นเพียงเถี่ยตั้นน้อยที่กำลังนอนหลับ ไม่เห็นอาหวั่น นางคิดว่าร่างของอาหวั่นถูกฝังไปเสียแล้ว จึงเกิดโทสะ รุดไปยังบ้านสกุลจ้าว หมายเอาชีวิตจ้าวเหิงมาแลก
แม้จ้าวเหิงจะพร่ำบอกว่าอาหวั่นพลัดตกลงไปในน้ำ และเขาเป็นคนช่วยขึ้นมา แต่จะให้นางเจียงปักใจเชื่อได้อย่างไรเล่า?
ในเมื่อนางรู้ดีว่าอาหวั่นว่ายน้ำเป็น!
ในตอนแรกนางจ้าวเคียดแค้นเรื่องน้ำแกงไก่ แต่ก็ขี้คร้านจะอธิบายให้นางเจียงฟัง เอ่ยปากด่าทอนางเจียงว่าเป็นบ้า ทั้งยังบอกว่าที่บุตรสาวตายก็นับว่าสาสมแล้ว จากนั้นจึงถูกนางเจียงเข้าไปตบตีอย่างหนัก ภายหลังจะมาอธิบายว่าลูกสาวของนางยังไม่ตาย นางเจียงก็ไม่สนใจเสียแล้ว
“ข้าจะตีเจ้าให้ตาย! จะตีให้ตาย! นางคนหน้าด้านไร้ยางอาย!”
คำบริภาษเช่นนี้...ทำเอาบุรุษอกสามศอกอย่างอวี๋เฟิงถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้า
เมื่อนางเจียงพูดขึ้นว่าจะตีให้ตาย รองเท้าก็หักเสียแล้ว นางจึงใช้ฝ่ามือแทน
อวี๋หวั่นทนดูต่อไปไม่ไหว
หนังหน้าของนางจ้าวนั้นหนานัก แต่ท่านแม่กลับตบจนบวมไปหมด คนสันดานชั่วเช่นนี้ให้เธอจัดการเองจะดีกว่า
“ท่านแม่”
เธอมองนางเจียงจากด้านหลัง ค่อยๆ เอ่ยปากเรียกนาง
นางเจียงผู้ซึ่งไม่ได้ยินแม้แต่เสียงถีบประตู กลับได้ยินเสียงนี้ซึ่งถูกเสียงร้องของนางจ้าวกลบ และได้สติกลับมา
นางเจียงหยุดนิ่งทันที มือที่กำลังง้างเตรียมฟาดลงมาก็หยุดค้างกลางอากาศ
ท่าทางประหลาดเช่นนี้ของนางหยุดค้างได้ไม่ถึงสามวินาที
วินาทีต่อมา นางก็ลุกขึ้นยืนอย่างมิได้ลังเล หันกลับไปเหยียบลงบนขาของนางจ้าว ปัดกระโปรง ปลายนิ้วเรียวซีดขาวยกขึ้นจับผมดำขลับที่ยุ่งเหยิงทัดหู นางหันหลังกลับอย่างสง่างาม ใช้ปลายเท้าขวา เขี่ยรองเท้าที่ตนทำหักไปไว้ด้านหลังราวกับกำลังปกปิดความผิด
จากนั้น นางใช้มือหนึ่งกดขมับ อีกมือหนึ่งวางไว้บนหน้าท้อง และพูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “ไอหยา มึนหัวเหลือเกิน…”
...............................................


บทที่ 18 ทักษะทำอาหารที่น่าตกใจ
ณ บ้านเดิม ลุงใหญ่กำลังคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ยกยาต้มเข้ามา
บุตรสาวคนเล็กนั่งอยู่บนตักของบิดา พลางกินขนมกุ้ยฮวาที่อวี๋เฟิงซื้อกลับมา
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงยืนอยู่เบื้องหน้าลุงใหญ่
พี่น้องคู่นี้ ไม่ว่าใครทำความผิด ก็ต้องถูกทำโทษด้วยกันทั้งสองคน
เพียงแต่ ที่ผ่านมาล้วนเป็นอวี๋ซงที่สร้างปัญหา และพลอยทำให้อวี๋เฟิงโดนหางเลขไปด้วย ทว่าวันนี้กลับกลายเป็นอวี๋เฟิงเสียอย่างนั้น
“ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น” ลุงใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ป้าสะใภ้ใหญ่มองดูลูกชาย นางนำยาต้มที่เดือดปุดๆ วางลงบนโต๊ะ พลางอุ้มบุตรสาวตัวน้อยซึ่งกำลังกินขนมกุ้ยฮวาอย่างเอร็ดอร่อยจนลืมทุกสิ่งรอบตัว
อวี๋ซงเห็นว่าอวี๋เฟิงไม่ตอบ จึงสะกิดแขนของเขา “ทำไมไม่พูดอะไรเลยเล่า สรุปแล้วทำไมพี่ถึงไปตบนางจ้าวเช่นนั้น”
อาสะใภ้สามเป็นคนดี ปกป้องอาสะใภ้สามนับว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง หากเป็นเขาก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่นิสัยอย่างพี่ใหญ่นี่หรือจะถึงกับลงไม้ลงมือ?
“ก็แค่ตบเท่านั้น” อวี๋เฟิงกล่าว
“พี่ไปตบนางทำไมเล่า” อวี๋ซงกระซิบ
ป้าสะใภ้ใหญ่พูดด้วยความเดือดดาลว่า “อาหวั่นเรียกเจ้าไปใช่หรือไม่ ไม่กี่วันมานี้เจ้าไปบ้านนาง ทั้งยังเข้าไปในตำบลกับนางด้วย แม่ยังไม่ได้ถามเจ้าเลยว่าเพราะเหตุใด!”
อวี๋ซงถูจมูกอย่างไม่สบอารมณ์ เรื่องของอาหวั่นกับหนี้ที่ร้านยา พี่ใหญ่เตือนไว้ว่าอย่าบอกกับที่บ้าน ทว่าครั้งนี้มิใช่เขาอยากพูดออกไป แต่ก็เก็บเอาไว้ไม่ไหวแล้ว...
“แม่ถามเจ้าไง!” ป้าสะใภ้ใหญ่ขึ้นเสียง
บุตรสาวตัวน้อยมองมารดา และกินขนมกุ้ยฮวาต่อ
เป็นหนี้บุญคุณอาหวั่นครั้งใหญ่ เดิมทีอวี๋เฟิงก็มิได้คิดปิดบังกับที่บ้าน ในเมื่อท่านแม่เอ่ยถามขึ้น เขาจึงเล่าให้ฟังเสียเลย
หลังจากฟังสิ่งที่อวี๋เฟิงเล่าจบ สองสามีภรรยาต่างตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าอาหวั่นจะเอ่ยปากใช้หนี้แทนพวกเขา
จะว่าไปก็บังเอิญเหลือเกิน แม้ว่าอวี๋ไคหยางจะช่วยชีวิตอาหวั่นเอาไว้ แต่ในตอนนั้นฝนตกหนักมาก อาหวั่นไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าตกอยู่ในอันตราย ทั้งยังไม่รู้ว่ามีคนช่วยตนไว้ นางคิดเพียงว่าด้านหลังมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น
อวี๋ไคหยางห้ามไม่ให้คนในครอบครัวบอกความจริงนี้กับใคร
“ใช้หนี้หมดแล้ว” อวี๋เฟิงพูดต่อ
“ใช้ ใช้หนี้หมดแล้ว?!” อวี๋ซงใจเย็นไม่ไหวอีกต่อไป “นั่นตั้งยี่สิบตำลึงเชียวนะ! ลำพังเพียงปลาและหน่อไม้เหล่านั้น จะขายได้เงินมากมายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?!”
แน่นอนว่าปลาและหน่อไม่นั้นไม่เพียงพอ ในขณะที่อวี๋เฟิงกำลังลังเลว่าจะบอกทุกคนเกี่ยวกับการต้มเกลือของอาหวั่นอยู่นั้น อวี๋หวั่นก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูพร้อมกับเกี๊ยวที่เพิ่งนำขึ้นจากหม้อ
“เจ้ามาทำไม” ผู้ที่เปิดประตูคืออวี๋เฟิง
อวี๋หวั่นส่งตะกร้าที่ปิดด้วยผ้าสำลีให้อวี๋เฟิง “ยังไม่ได้กินข้าวเย็นกันใช่หรือไม่ วันนี้ลำบากพี่ใหญ่แล้ว”
ลำบากอะไรรึ? ต้มเกลือหรือว่าแบกหม้อ?
อวี๋เฟิงไม่อยากรับไว้ ไหนเลยจะรู้ว่าน้องสาวเดินเตาะแตมาหา
เด็กน้อยแก้มแดงระเรื่อ ดวงตากลมโต ดูแล้วน่ารักมากทีเดียว
นางมองไปยังชามซึ่งหอมกลิ่นเนื้อในมือของอวี๋เฟิง แล้วก็ไม่เดินไปไหน
อวี๋หวั่นบีบแก้มลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยเบาๆ กล่าวกับอวี๋เฟิงว่า “กินเสียตอนที่เกี๊ยวยังร้อน ข้าขอตัวกลับก่อน”
“นี่คืออะไร” อวี๋เฟิงพบว่ามีตั๋วแลกเงินซ่อนอยู่ใต้ผ้าสำลี
อวี๋หวั่นตอบว่า “เป็นรางวัลของพี่ใหญ่ ข้ากับพี่ใหญ่หาเงินมาด้วยกัน ทำงานมาด้วยกัน จะให้ข้ายึดไว้คนเดียวคงไม่ได้”
อวี๋เฟิง “แต่ว่า...”
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “เจอกันพรุ่งนี้นะ พี่ใหญ่”
เมื่อกล่าวจบ อวี๋หวั่นก็บีบแก้มน้องอีกครั้งหนึ่ง และหันหลังเดินหายไปในความมืด
อวี๋เฟิงหยิบตั๋วแลกเงินขึ้นมาดู จึงเห็นว่าเป็นเงินสิบห้าตำลึง เงินนี้ใช้เป็นค่ายาของบิดาเขาได้หลายเดือน!
“พี่ใหญ่”
แม้จะมองไม่เห็นเงาของอวี๋หวั่นแล้ว ทว่ายังได้ยินเสียงเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของอวี๋หวั่นว่า “รอข้าเก็บเงินก่อน แล้วจะพาท่านลุงใหญ่ไปรักษาขาในเมืองหลวง”
ในบ้านตกอยู่ในความเงียบ น้ำตาเม็ดใสไหลอาบใบหน้าของอวี๋ซง เขาพูดอะไรไม่ออก
ทุกคนต่างได้ยินคำพูดของอวี๋หวั่น หากเป็นแต่ก่อน พวกเขาคงไม่เชื่อเป็นแน่ แต่ในสองสามวันที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าอาหวั่นคนนี้ไม่เหมือนกับแต่ก่อนแล้ว
เมื่ออวี๋เฟิงเปิดผ้า ทั้งห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ
อวี๋ซงกลืนน้ำลาย
อวี๋เฟิงหยิบตั๋วแลกเงินออกมา “ตั๋วแลกเงินนี้ ข้าจะนำไปคืน...”
ยังมิทันพูดจบ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็คว้าตั๋วเงินเอาไว้ และนำไปยัดใส่ในลิ้นชักด้วยสีหน้าราบเรียบ ท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน
อวี๋เฟิงไม่รู้ว่าเหตุใดจึงรู้สึกดีใจอยู่บ้าง
ส่วนลุงใหญ่นั้น ขอบตาเริ่มแดงตั้งแต่ได้ยินคำพูดของอวี๋หวั่นแล้ว
มีเพียงอวี๋ซงที่ยังรู้สึกขุ่นเคือง ไม่อยากให้อภัยนางเด็กคนนั้น ทว่าเมื่อเห็นเกี๊ยวร้อนๆ ในหม้อ โทสะของเขาก็ค่อยๆ มลายหายไป
เกี๊ยวเหล่านี้ห่อได้สวยมาก!
ต้องอร่อยเป็นแน่!
อย่างน้อยก็อร่อยกว่าน้ำแกงไก่ครั้งก่อน
ป้าสะใภ้ใหญ่หยิบตะเกียบขึ้นมา
อวี๋ซงรอไม่ไหวแล้ว จึงคีบเกี๊ยวขึ้นมาหนึ่งชิ้น
ลุงใหญ่เองก็คีบมาหนึ่งชิ้น
จากนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่และอวี๋เฟิงก็คีบมาเช่นกัน มีเพียงน้องสาวที่ใช้ตะเกียบจิ้มลงไปอย่างเก้ๆ กังๆ
เมื่อกัดเข้าไปคำแรก ทุกคนต่างตกใจ
รสชาติเช่นนี้…
ต่างคนต่างมองหน้ากัน จากนั้นก็ทำหน้าผะอืดผะอม และอาเจียนออกมา…
……
ราตรีมืดมิด ลมกรรโชกแรง
รถม้าซึ่งดูโอ่อ่าคันหนึ่งมาถึงตำบลเหลียนฮวา หยุดลงบนถนนเส้นที่มีบ้านเรือนเรียงรายแน่นขนัด
ตำบลเหลียนฮวาเป็นเพียงตำบลเล็กๆ ชื่อไม่เสนาะหู เมื่อฟ้ามืดลง ถนนหนทางก็วิเวกวังเวงขึ้นเรื่อยๆ
ช่างเหมาะเจาะกับนิสัยใจคอของเจ้าของรถม้าเสียยิ่งกระไร
รถม้าคันนี้ นอกจากความโอ่อ่ากว้างขวางแล้ว ก็มิได้ดูแตกต่างกับรถม้าคันอื่นๆ ในตำบล
แขกประเภทนี้ ที่หอมรกตพบเห็นได้บ่อย จึงมิได้ต้อนรับขับสู้เท่าไรนัก
ทันใดนั้น คุณชายผู้สูงศักดิ์สวมแพรพรรณชั้นดีก็กระโดดลงมาจากรถม้า
ดูแล้วอายุของเขาคงไม่เกินสิบเจ็ดสิบแปดปี สวมเสื้อผ้าปักดิ้นลายเมฆ รองเท้าประดับไข่มุกราตรี ที่เอวแขวนป้ายหยกขาวล้ำค่าเอาไว้
ผู้จัดการหอมรกตประเมินดูแล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงป้ายหยกขาวแผ่นนั้น เพียงแค่ไข่มุกราตรีบนรองเท้าเม็ดเดียว ก็สามารถซื้อหอมรกตได้ทั้งหลังแล้ว
ลักษณะท่าทางของเขาสง่างามหาได้ยากยิ่ง อย่างน้อยก็ในตำบลนี้ ไม่มีคุณชายจากตระกูลใหญ่คนใดเทียบเขาได้
ผู้จัดการหอมรกตบอกได้ทันทีว่า อีกฝ่ายเป็นคุณชายคนโตจากตระกูลขุนนางชั้นสูง
“ยืนบื้ออะไรเล่า รีบไปต้อนรับเร็ว! หลีกไป หลีกไป! ข้าเอง!”
ผู้จัดการหอมรกตรีบวิ่งออกไป ในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปต้อนรับแขกคนสำคัญนี้เอง กลับเห็นว่าอีกฝ่ายค้อมตัวลง และคุกเข่าลงข้างรถม้าด้วยท่วงท่าที่เป็นธรรมชาติ
เดี๋ยวก่อน นี่มิใช่คุณชายหรือ?
โอ้!
ม่านไข่มุกเปิดออก
เงาของร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากรถม้า เหยียบลงบนหลังของ ‘คุณชายผู้สูงศักดิ์’ และแตะเท้าลงบนพื้นด้วยสีหน้าราบเรียบ
.................................................


บทที่ 17 ความจริง
เรื่องนี้จบลงด้วยการประกาศว่าสกุลจ้าวต้องชดใช้ด้วยหมูหนึ่งตัว
ไม่มีใครรู้สึกว่านางเจียงได้รับหมูหนึ่งตัวนั้นไม่เป็นธรรม มิหนำซ้ำยังคิดว่านางเจียงใจดีเกินไป หากเป็นพวกเขา คงต้องไปตบนางจ้าวเพิ่มอีกสักฉาดสองฉาด ทว่าแม้แต่ผมเส้นเดียวของนางจ้าว นางเจียงก็มิได้แตะต้อง
อวี๋เฟิงเห็นใบหน้าบวมฉุของนางจ้าว ก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้…
โทสะของนางเจียงแปรเปลี่ยนเป็นความปรีดา นางพาลูกสาวและหมูอวบอ้วนซึ่งน้ำหนักกว่าสามร้อยจินกลับบ้าน ท่ามกลางความเห็นอกเห็นใจและการปลอบประโลมของบรรดาชาวบ้าน
อาหวั่นให้เงินป้าจางสองตำลึงเพื่อไปซื้อเนื้อหมูไม่ติดมันและหมูสามชั้นจากในตำบล
ป้าจางร่ำไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก
เด็กคนนี้ คงไม่พูดพล่อยๆ!
เถี่ยตั้นน้อยนอนจนถึงเย็น เมื่อลืมตาตื่นขึ้นก็ได้ยินเสียงหมูร้อง
เขารีบรุดสวมรองเท้าที่อวี๋หวั่นซื้อให้ใหม่ วิ่งเตาะแตะไปยังหลังบ้าน จึงเห็นท่านพี่ ท่านแม่ และหมูซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใดอีกหนึ่งตัว!
“ท่านแม่ ท่านแม่! ท่านฟื้นแล้ว!”
“ท่านพี่! บ้านเรามีหมูแล้ว!”
“อ๋า หมูตัวใหญ่มากเลย!”
เขาวิ่งกระโดดโลดเต้นไปมาด้านนอกเล้าหมู
เถี่ยตั้นน้อยเสียงดังโหวกเหวกไปทั่วหลังบ้าน ไม่รู้ว่าเขาตื่นเต้นที่ได้เลี้ยงหมู หรือตื่นเต้นเพราะท่านแม่ฟื้นแล้ว
นางเจียงตบตีนางจ้าวจนเหงื่อท่วมตัว นางจึงเข้าไปอาบน้ำในบ้าน
อวี๋หวั่นไปทำกับข้าวในครัว
เธอนำเนื้อหมูไม่ติดมันหนึ่งจินและหมูสามชั้นห้าจินไปสับ หั่นผักกาดขาว หมักแป้งข้าวโพด นำไปทำเป็นเกี๊ยวร้อนๆ หม้อใหญ่ ทั้งยังแบ่งหมูสามชั้นอีกจำนวนหนึ่งเอาไว้ผัดกับต้นกระเทียม
เถี่ยตั้นน้อยยืนอยู่ด้านหน้าเตา น้ำลายหยดแปะๆ
ในอีกโลกหนึ่ง พ่อและแม่ของอวี๋หวั่นจากไปเร็ว เธอไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับพ่อแม่มากนัก แม้จะกล่าวว่าป้าใหญ่เลี้ยงดูเธอมาจนโต แต่กระนั้นเธอก็มั่นใจว่าปฏิสัมพันธ์ระหว่างเธอและป้าใหญ่นั้นมิได้เหมือนกับแม่ลูกคนอื่นๆ
เพราะฉะนั้น การมีแม่เป็นอย่างไรกันนะ
อวี๋หวั่นมองเกี๊ยวและผักร้อนๆ ในหม้อ เธอชะงักไป และกล่าวต่อว่า “รอท่านแม่มากินด้วยกัน”
ควรจะ ควรจะเป็นเช่นนี้สินะ…
เถี่ยตั้นน้อยเดินเตาะแตะไปเรียกนางเจียง
หลังจากที่นางเจียงอาบน้ำเสร็จ ก็เปลี่ยนเป็นสวมชุดสะอาด เส้นผมที่เปียกชื้นพาดอยู่บนลาดไหล่ ผิวหนังดูขาวนวลจนแทบเห็นไปถึงเส้นเลือด นางมีดวงตาที่สดใสและมีเสน่ห์ นัยน์ตาประดับไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน
กาลเวลาบ่มเพาะโฉมสะคราญ หากมิได้เห็นด้วยตาตนเอง ใครจะเชื่อว่านางเป็นแม่ลูกสอง
นางเจียงเข้าไปในครัว
อวี๋หวั่นหลุบตาลง
เธอรู้สึกได้ว่านางเจียงเดินมาข้างๆ เธอ
บนตัวนางเจียงมีกลิ่นของสบู่ เธอก็ใช้สบู่นี้เช่นกัน แต่เมื่อดมแล้ว กลิ่นไม่ยักคล้ายกับนางเจียงเท่าไร
นี่คือ...กลิ่นของแม่หรือ?
ผู้ที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยวิตกกังวลอย่างอวี๋หวั่น เมื่อเข้าใกล้นางเจียง ก็เกิดแขนขาสั่นขึ้นมา
นางเจียงอาจมิได้สังเกตเห็นอวี๋หวั่นที่ยืนตัวเกร็งอยู่ นางขยับเข้ามาใกล้ “เกี๊ยวเยอะเช่นนี้เลยหรือ?”
อวี๋หวั่นเอ่ยตอบ “จะทำไปให้ที่บ้านท่านลุงใหญ่ด้วย”
นางเจียงมองไปที่อวี๋หวั่นอย่างมีนัยยะ กล่าวว่า “เหตุใดจู่ๆ ก็นึกอยากเอาเกี๊ยวไปให้บ้านลุงใหญ่เล่า แต่ไรมาเจ้าไม่เคยสนใจพวกเขาเลย วันนี้เจ้ายังกลับมาพร้อมกับอาเฟิงเสียด้วย”
อวี๋หวั่นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เล่าเรื่องที่ตน ‘สูญเสียความทรงจำ’ ให้นางเจียงฟัง
นางเจียงฟังจบ ก็อุทานว่า ‘อ้อ’ ราวกับเข้าใจเรื่องราวในฉับพลัน
ไม่รู้ว่านาง ‘อ้อ’ เรื่องอะไร
อวี๋หวั่นไม่แน่ใจว่าคำพูดของตนนั้นน่าเชื่อถือมากเท่าไร ทว่าเธอกล่าวต่อด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “...หัวอาจจะกระแทกกับอะไรสักอย่าง สมองได้รับการกระทบกระเทือนเสียแล้ว”
นางเจียงเท้าคางและมองมาที่เธอ “แม่คิดว่าสมองเจ้าก่อนหน้านี้ต่างหากที่กระทบกระเทือน ตอนนี้หายดีแล้ว”
อวี๋หวั่น “...”
อวี๋หวั่นหมดคำจะพูด
นางเจียงยอมรับอาการสูญเสียความทรงจำของบุตรสาวด้วยความปีติยินดี การสูญเสียความทรงจำครั้งนี้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงของบุตรสาว
นางเจียงทอดสายตาไปยังท้องฟ้ายามราตรีอันเวิ้งว้างราวกับกำลังใช้ความคิด พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ที่จริงบ้างเรื่อง...ลืมไปเสียก็ดี”
หมายถึงเรื่องระหว่างเธอกับสกุลจ้าวหรือ?
ที่จริงการแต่งงานนี้ก็มิอาจนับได้ว่าเป็นเรื่องดี ไม่เอ่ยถึงเรื่องคู่หมั้นคู่หมาย ลำพังพฤติกรรมของแม่ลูกสกุลจ้าว ก็พอจะคาดเดาไว้ว่าหลังจากตบแต่งเข้าไปจะต้องเกิดปัญหาเป็นแน่
แต่ไม่รู้เพราะอะไร เธอจึงรู้สึกว่าท่านแม่ไม่ได้กำลังพูดถึงเรื่องนี้
หลังจากนั้น อวี๋หวั่นก็ได้ข้อมูลจากมารดามาไม่น้อย
ก่อนอื่น เธอรู้แล้วว่าที่จริงยุคที่เธออยู่ในตอนนี้มิใช่ยุคใดที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ ประเทศที่เธออยู่นั้นเรียกว่า ‘ต้าโจว’ หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในภาคกลางค่อนไปทางเหนือของแผ่นดินต้าโจว และอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวง นับว่าเป็นหมู่บ้านที่ยากจนที่สุดในแถบนี้
มิใช่เพราะชาวบ้านกินมากแต่เกียจคร้าน แต่เป็นเพราะไม่กี่ปีมานี้เกิดสงครามบ่อยครั้ง แต่ละครอบครัวต่างต้องส่งคนไปเป็นทหาร ครอบครัวพลัดพรากจากกัน ไร่นาไร้คนทำ ค้าขายฝืดเคือง และค่อยๆ กลายสภาพเป็นเฉกเช่นทุกวันนี้
บิดาของอวี๋หวั่นก็ถูกเกณฑ์ไปรบ กระนั้นในครอบครัวยังมีลุงใหญ่ พวกเขาจึงใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่น
อวี๋หวั่นชะงักไป “ท่านลุงใหญ่? เขาไม่ได้...”
นางเจียงพยักหน้า และเล่าถึงอาการบาดเจ็บของลุงใหญ่
ที่แท้ ลุงใหญ่เพิ่งขาเจ็บเมื่อปีที่แล้วนี่เอง
หลังจากที่บิดาของอาหวั่นออกจากบ้านไป ลุงใหญ่ก็ทำมาหาเลี้ยงคนในครอบครัว เข้าเมืองหลวงไปทำงาน เขามีความสามารถ เพียงสองปีก็สามารถสร้างชื่อให้ตนเองได้ ในขณะนั้น ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างอดอยาก มีเพียงครอบครัวนี้ที่ได้กินอาหารแพงๆ อย่างเนื้อสัตว์
“ลุงใหญ่รักเจ้ามากที่สุดแล้ว”
นางเจียงกล่าว
ในตอนนั้น บุตรสาวตัวน้อยยังไม่ลืมตาดูโลก อวี๋หวั่นเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูล จึงเปรียบประหนึ่งแก้วตาดวงใจของลุงใหญ่
จวบจนปีนั้น...อวี๋หวั่นหายตัวไป
ทั้งบ้านต่างกระวนกระวายใจ ลุงใหญ่จึงลาออกจากงาน รวบรวมเงินและออกตามหาข่าวคราวของอวี๋หวั่นไปทุกที่
อวี๋หวั่นหายตัวไปหนึ่งปี เขาก็ตามหาอยู่นานหนึ่งปี หลังจากนั้นอวี๋หวั่นก็กลับมา ลุงใหญ่เดินตามหานางจนเท้าเน่า
อาหวั่นที่กลับมานั้นเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ไม่สุงสิงกับผู้ใด นอกจากบ้านสกุลจ้าว
คืนหนึ่ง พายุฝนโหมกระหน่ำ นางจ้าวเป็นกังวลว่าบุตรชายมิได้หยิบเสื้อผ้าฝ้ายไปด้วย จึงให้อาหวั่นนำเสื้อผ้าเหล่านั้นไปให้จ้าวเหิงที่สำนักการศึกษา
อาหวั่นรีบไปอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง
แม้แต่นางเจียงเองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ ทว่ากลับถูกลุงใหญ่เห็นเข้าเสียก่อน
ลุงใหญ่จึงออกไปตามอาหวั่นกลับมา ระหว่างทางเขาเห็นรถม้าคันหนึ่งควบมา ดูเหมือนว่ากำลังจะชนอาหวั่น เขาจึงพุ่งเข้าไปช่วย จนตนเองถูกรถม้าชน และตกลงไปในหุบเขา
............................................


บทที่ 22 เลี้ยงไก่ไข่
หลังจากที่อวี๋หวั่นจับไก่ป่าตัวอวบอ้วนได้ห้าตัวและกระต่ายป่าเนื้อแน่นอีกจำนวนหนึ่ง ตะกร้าสะพายหลังก็เกือบเต็มเสียแล้ว แทบไม่มีที่เหลือให้ใส่หน่อไม้ เธอจึงขุดเพียงไม่กี่หน่อแล้วอุ้มลงเขาไปด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ
เถี่ยตั้นน้อยคิดว่าพี่สาวไปขุดหน่อไม้และตกปลา เขากำลังนับนิ้วตามจำนวนปลาที่จะได้กินเย็นนี้ แต่กลับเห็นว่าพี่สาวของตนกำลังแบกไก่ป่าและกระต่ายป่ากลับบ้านมา
เถี่ยตั้นน้อยไม่เคยเห็นไก่และกระต่ายป่าที่ตัวใหญ่เช่นนี้มาก่อน เขาจ้องมองพวกมัน พร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่! นี่คือไก่หรือ? กระต่ายก็ตัวใหญ่มาก! ตัวใหญ่กว่ากระต่ายที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านเสียอีก!”
กระต่ายเป็นสัตว์ที่พบเห็นได้ยาก มิใช่ว่าใครก็เลี้ยงได้ ตอนที่ผู้ใหญ่บ้านซื้อกระต่ายสีเทาหนึ่งตัวจากในตำบลกลับมา ทุกคนต่างอิจฉาเขากันใหญ่
“ท่านพี่! ท่านเอากระต่ายมาจากไหน” เถี่ยตั้นน้อยนั่งยอง จับใบหูของกระต่าย
อวี๋หวั่นรีบคว้ามือน้อยๆ ของเขาเอาไว้ “ระวังมันกัด”
“แน่นอน” กระต่ายเลี้ยงบางครั้งก็ยังกัดคน นับประสาอะไรกับกระต่ายป่า จะว่าไปก็แปลก ที่ว่าพวกมันดูเป็นกระต่ายป่านั้นถูกต้องแล้ว แต่กลับเชื่องกว่าที่คิดไว้มาก ไม่น่าจะพบได้ในพื้นที่ซึ่งปราศจากผู้คนเช่นนั้น เธอกลัวว่าจะเป็นประต่ายป่าที่ใครเลี้ยงเอาไว้
อวี๋หวั่นจับกระต่ายไปใส่ไว้เล้าไก่
แม้จะเรียกว่าเล้าไก่ แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงคอกเล็กๆ ล้อมด้วยไม้ไผ่สูงสองฉื่อ เส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึงหนึ่งเมตร
เถี่ยตั้นน้อยนั่งยองลงด้านนอกเล้าไก่ จ้องกระต่ายตัวอ้วนตาไม่กะพริบ
อวี๋หวั่นมองเขาพลางหัวเราะ “เย็นนี้อยากกินกระต่ายไหม”
“อ๋า?” เถี่ยตั้นน้อยหันมามองพี่สาวของตนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก กระต่ายน่ารักเช่นนี้ จะกินมันได้อย่างไรกัน
“ไม่กิน ไม่กิน” อวี๋หวั่นรีบตอบ
เถี่ยตั้นน้อยรู้สึกโล่งใจ แล้วก็ได้ยินอวี๋หวั่นเอ่ยขึ้นว่า “งั้นก็เอาไปขาย”
เถี่ยตั้นน้อย “...”
อวี๋หวั่นจับไก่ป่าใส่กรง
เมื่อนางเจียงมาถึงหลังบ้าน อวี๋หวั่นก็กำลังยกกรงไก่ไปไว้ใต้ชายคา เหมันต์ฤดูอากาศหนาวยิ่งนัก ไม่รู้ว่าหิมะจะตกเมื่อใด เตรียมพร้อมไว้ย่อมดีกว่า
อวี๋หวั่นวางกรงไก่เรียบร้อยแล้ว เธอหันมาและเห็นท่านแม่ยืนอยู่ที่ประตูหลังของห้องโถง ใบหน้าเปื้อนยิ้มมองมายังเธอ
แม้ว่าจะสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ แต่นางเจียงก็ยังดูงดงามดุจเทพเซียนในพงพนา ดวงหน้าสะสวยนี้ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ต้องหลงใหล
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของอวี๋หวั่นได้มากกว่า ก็คือดวงตาที่แฝงความนัยลึกซึ้งของนาง
คงมิใช่เพราะหลายวันมานี้เธอทำอะไรได้มากกว่าแต่ก่อน จึงทำให้นางเจียงเกิดสงสัยขึ้นมาหรอกกระมัง
“ท่านแม่...”
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังคิดหาข้อแก้ตัว นางเจียงก็พูดขึ้นมาว่า “ข้าบอกแล้วไง ว่าก่อนหน้านี้เจ้าสมองกระทบกระเทือน”
อวี๋หวั่น “...”
หลังจากกวาดหลังบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว อวี๋หวั่นจึงคุยกับนางเจียงเรื่องของลุงใหญ่ “ท่านแม่ หากจะพาท่านลุงใหญ่ไปรักษาในเมืองหลวง ต้องใช้เงินเท่าไรหรือ”
นางเจียงเท้าคางพลางครุ่นคิด “อย่างน้อย...หนึ่งร้อยตำลึงกระมัง”
อวี๋หวั่นแทบหยุดหายใจ “มากขนาดนั้นเลย?”
“อืม” นางเจียงพยักหน้าอย่างเยือกเย็น “ลุงใหญ่ของเจ้าได้พลาดช่วงที่ดีที่สุดในการรักษาไปเสียแล้ว ค่ารักษาของหมอที่มีชื่อเสียงนั้นแพงมาก...ไม่เช่นนั้นไฉนจึงกล่าวกันว่าสามัญชนป่วยแล้วรักษาไม่หาย”
เมื่อคำว่า ‘สามัญชน’ นี้ออกมาจากปากของสตรีชาวบ้าน กลับฟังดูราวกับว่าคนนอกเป็นคนพูดเสียมากกว่า
อวี๋หวั่นมองไปยังนางเจียง
นางเจียงมองกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “แต่แม่เชื่อว่าอาหวั่นต้องหาเงินมากขนาดนั้นได้แน่นอน”
มากขนาดนั้น...เช่นนี้สิจึงจะฟังดูเหมือนกับสตรีชาวบ้าน
อวี๋หวั่นกล่าว “ข้าคิดว่าจะนำหมูไปขายครึ่งหนึ่ง ไก่ป่าและกระต่ายป่าเหล่านี้ก็นำไปขาย เงินที่ได้จะนำไปซื้อข้าวของสำหรับปีใหม่ ท่านแม่ลองดูว่าท่านกับน้องมีอะไรต้องซื้อเพิ่มบ้าง”
เธอยังมีเงินที่เหลืออยู่จากการขายเกลือครั้งก่อนอีกสิบสี่ตำลึง จะเก็บเอาไว้เป็นค่ารักษาลุงใหญ่และค่าเดินทาง
นางเจียงยิ้มน้อยๆ “ได้”
“ท่านพี่ ท่านพี่! รีบมานี่เร็ว!” ไม่รู้ว่าเถี่ยตั้นน้อยซึ่งนั่งยองข้างกรงไก่ปราดเข้ามาดึงมือเธอตั้งแต่เมื่อใด “ไก่ป่าออกไข่แล้ว!”
โดยทั่วไป เมื่อเข้าสู่ฤดูหนาว ไก่ป่าก็จะไม่วางไข่ หากมิได้เห็นกับตา อวี๋หวั่นก็คงไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
อวี๋หวั่นหยิบไข่ไก่อุ่นๆ ขึ้น และกล่าวด้วยความพึงพอใจว่า “อย่างนั้นก็ไม่ขายแล้ว ให้มันออกไข่ พี่จะได้ทำไข่ไก่ให้เจ้ากินทุกวัน”
ตกเย็น แม่ไก่ตัวที่เพิ่งวางไข่ก็ได้รับสิทธิพิเศษจากอวี๋หวั่น ได้ย้ายไปอยู่ในกรงที่ ‘หรูหรา’ ด้วยความสง่างาม ไม่เพียงได้อยู่ในบ้าน ในกรงยังมีอาหารและหญ้าปูรอง
วันต่อมา ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังทำความสะอาดหลังบ้านอยู่นั้น ก็พบว่าไก่อวบอ้วนที่เหลืออีกสี่ตัวต่างพยายามออกไข่กันคนละฟอง
อวี๋หวั่นตะลึงจนอ้าปากค้าง “...”
……
ไก่ป่า...ไม่ขายไก่ป่าแล้ว ก็ยังเหลือกระต่ายและหมู
พรุ่งนี้เป็นวันที่มีตลาด ระหว่างนี้ ก็ยังขึ้นไปบนเขาได้อีกครั้งหนึ่ง
เธอคิดจะไปเรียกอวี๋เฟิงและอวี๋ซง ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อก้าวเท้าออกจากประตู ก็เห็นทั้งสองคนถือถังไม้ ในถังมีแหดักปลา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็คิดเหมือนกับอวี๋หวั่น
“พี่ใหญ่ พี่รอง” อวี๋หวั่นทักทายพร้อมรอยยิ้ม
อวี๋ซงทำหน้าบึ้งตึง
ส่วนอวี๋เฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเป็นปกติว่า “สีของท้องฟ้าดูไม่ดีนัก หิมะใกล้ตกแล้ว หากรอให้น้ำในทะเลสาบแข็ง อาจจะวางแหไม่ได้ วันนี้ข้ากับน้องรองจะไปดักปลาเพิ่มเสียหน่อย”
อวี๋หวั่นเงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่น เห็นพ้องอวี๋เฟิง “เช่นนั้นข้าก็จะขุดหน่อไม้มากสักหน่อย”
เธอหยุดกึก ราวกับคิดอะไรออก และกล่าวว่า “ครั้งนี้เกรงว่าจะต้องกลับบ้านค่ำ ข้าจะไปเตรียมเสบียง”
“พวกข้าเตรียมไปแล้ว!” สองพี่น้องพูดโพล่งขึ้นพร้อมกัน
อวี๋หวั่นหันหลังกลับมาด้วยความงุนงง เธอมองปฏิกิริยาตอบสนองอันรุนแรงของทั้งคู่ “อ้อ”
อวี๋เฟิงคล้ายกับจะรู้ว่าปฏิกริยาของตนนั้นมากเกินไป จึงกระแอมด้วยความลำบากใจ พร้อมกล่าวว่า “วันนี้...ไปกินข้าวที่บ้านข้าเถิด ท่านแม่ข้าบอกว่านางทำกับข้าว”
“ตกลง” อวี๋หวั่นหัวเราะ มิได้ปฏิเสธ
ขาหมูที่ซื้อไว้เมื่อวานยังไม่ได้กิน รมควันทิ้งไว้บนเตา ก่อนออกจากบ้าน เธอจึงนำขาหมู ไข่ไก่ห้าฟอง และไก่ป่าอ้วนฉุอีกสองตัวไปให้ที่บ้านเดิม
ก่อนหน้านี้ที่บ้านของลุงใหญ่ก็เคยเลี้ยงไก่ หลังจากนั้นแม่ไก่ชราตัวสุดท้ายก็ถูกนำไปขายเพื่อเป็นค่ายาของลุงใหญ่
“ให้ข้าๆ”
ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังนั่งแกะฝักข้าวโพดตากแห้ง ลุงใหญ่เดินถือไม้เท้ามา คว้าข้าวโพดหนึ่งกำ และเดินไปยังกรงไก่ ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่พอใจ “ท่านทำอะไร มีใบผัก แต่ท่านกลับใช้ข้าวโพดเลี้ยงไก่! คนจะกินไม่อิ่มกันอยู่แล้ว!”
ลุงใหญ่หัวเราะร่าพลางกล่าวว่า “ได้ยินที่อวี๋หวั่นพูดหรือไม่ ไก่นี่ออกไข่ได้”
ไก่รึ? หรืออาหวั่นออกไข่มาเอง? ป้าสะใภ้ใหญ่กลอกตา อุ้มบุ้งกี๋ไปยังห้องครัว
ขี้เกียจจะสนใจ!
เมื่อให้อาหารไก่ป่าเรียบร้อยแล้ว ลุงใหญ่ก็เดินกระโผลกกระเผลกมา หยิบมีดไปจากมือของป้าสะใภ้ใหญ่ กล่าวกับนางว่า “ข้าเอง”
ป้าสะใภ้ใหญ่มองเขาราวกับเห็นผี!
ลุงใหญ่มิได้สนใจ เขาวางไม้เท้าลง ลงมือหั่นผักอย่างมีความสุข
ป้าสะใภ้ใหญ่มองหลังของลุงใหญ่ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการหั่นผักด้วยความร่าเริง ทว่าจิตใจนางกลับล่องลอยไปไกล
“ก็แค่เด็กคนหนึ่งไม่ใช่หรือ? ไยท่านต้องดีใจเพียงนี้?” ป้าสะใภ้สะอื้นเล็กน้อย นางหันหลังกลับไป ยกมือขึ้นปาดขอบตาอันแดงก่ำ
...........................................


บทที่ 24 ครอบครัวรวมใจ
จะทำให้หมูครึ่งตัวกลายเป็นหมูสามชั้นนั้นไม่ใช่งานง่ายเอาเสียเลย ของที่พวกเขาต้องเตรียมก็มีมากมาย
“ก่อนจะนำลงไปต้มในน้ำพะโล้ ต้องนำไปแช่น้ำเกลือ แต่อากาศหนาวเช่นนี้ ข้ากลัวว่าจะต้องแช่ไปครึ่งคืน” ลุงใหญ่กล่าว
“แล้วก็ยังเรื่องเกลือ บ้านเราไม่ได้มีเกลือมากถึงเพียงนั้น” อวี๋ซงพูดขึ้น
“เครื่องเทศก็ไม่พอ” อวี๋เฟิงได้รับฝีมือการทำอาหารจากบิดามาบ้าง จึงรู้ว่าต้มพะโล้จำเป็นต้องใช้เครื่องเทศจำนวนมาก
“ข้าว่า” นางเจียงซึ่งนั่งเงียบอยู่นานเอ่ยปากขึ้น “ไม่ใช่ต้องฆ่าหมูก่อนหรือ?”
ทุกคน “...”
การฆ่าหมูเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะ คนฆ่าสัตว์เพียงคนเดียวของหมู่บ้านเหลียนฮวาได้ไปออกรบพร้อมกับบิดาของอาหวั่นเสียแล้ว หมู่บ้านข้างๆ มีคนฆ่าสัตว์อีกหนึ่งคน น่าเสียดายที่สองวันก่อนเขากลับบ้านมารดาไปพร้อมกับภรรยาจนถึงวันนี้ก็ยังไม่กลับมา
“หรือไม่ก็...ข้าจะไปตามซวนจื่อ?” อวี๋ซงกล่าว ซวนจื่อเป็นบุตรชายของคนฆ่าสัตว์ในหมู่บ้าน อายุเท่ากับอวี๋ซง ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน “เขาน่าจะพอเคยฆ่าหมูกับพ่ออยู่บ้าง”
อวี๋เฟิงส่ายหน้า กล่าวว่า “ตอนนั้นซวนจื่อจะอายุเท่าไรกัน? คอยส่งถังให้พ่อก็เรียกว่าฆ่าหมูกับพ่อ ข้าว่าเอาหมูไปฆ่าในตำบลดีกว่า”
ลุงใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างไม่เห็นพ้องด้วย “ไปๆ กลับๆ ไม่พูดเรื่องเงินทองที่ต้องจ่าย ความสดของเนื้ออาจลดลงระหว่างทาง ต้องหาสถานที่ฆ่าและแช่หมู”
ทั้งสามคนพูดคุยกันไป ก็เดินถึงบ้านของอวี๋หวั่น
อวี๋ซงเบะปากส่งเสียง ‘หึ’ และพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นจะทำอย่างไร พวกเราจะฆ่าเองอย่างนั้นหรือ?”
ลุงใหญ่เงยหน้ามองท้องฟ้าพลางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ตอนนี้ดูแล้ว พวกเราฆ่าเองจะดีกว่า”
ทันทีที่พูดจบ ก็ได้ยินเสียงฟืดฟาดมาจากหลังบ้าน
ทั้งสามคนเดินไปดูที่หลังบ้าน กลับเห็นอวี๋หวั่นใช้ไม้ตีหมูจนสลบไปแล้ว จากนั้นจึงจับขาหน้าและขาหลังของหมู แล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนเก้าอี้ยาว มือหนึ่งยึดเอาไว้ มืออีกข้างหนึ่งลงมีดทันที
หมูยังไม่ทันรู้สึกถึงความเจ็บปวด ก็โดนอวี่หวั่น ‘โปรดสัตว์’ เสียแล้ว
สามพ่อลูกมองตาค้าง กลืนน้ำลายลงคอ
เด็กคนนี้หายตัวไปหนึ่งปี คงมิใช่ถูกคนชักจูงไปฝึกฆ่าหมูหรอกกระมัง…
คืนนี้น่าจะไม่ได้นอน
เพื่อที่จะทำทำน้ำพะโล้รสเลิศ ลุงใหญ่ต้องต้มน้ำพะโล้คุณภาพดี อวี๋หวั่นก็จำเป็นต้องต้มเกลือชั้นดีออกมา พี่ชายและน้องชายสกุลอวี๋จึงรีบเข้าไปในตำบลโดยเร็วที่สุด พวกเขาซื้อเครื่องเทศ เครื่องเคียงต่างๆ รวมไปถึงน้ำตาลกรวด
อวี๋หวั่นซื้อเกลือมาสิบจิน เมื่อสกัดออกมากลับเหลือไม่ถึงหกจิน จึงให้พี่ใหญ่และพี่รองซื้อมาเพิ่มอีกหนึ่งถัง พร้อมกับถั่วเหลืองสำหรับต้มเกลือ
อวี๋หวั่นนำเกลือที่ต้มเสร็จเรียบร้อยไปให้ลุงใหญ่
ลุงใหญ่เริ่มแช่หมูในน้ำเกลือ หมูครึ่งตัวที่จะเก็บไว้สำหรับฉลองปีใหม่นั้นจำเป็นต้องเค็มสักหน่อย แต่ส่วนที่จะนำมาต้มพะโล้ต้องรสอ่อนกว่ามาก
ป้าสะใภ้ใหญ่ก็มาช่วย
ทั้งบ้านมิได้วุ่นวายเช่นนี้มานานแล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่มองเนื้อซึ่งวางอยู่เต็มบ้าน ก็แทบไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง
“เจ้านำไปแขวนให้ดี แขวนไว้ในที่ที่มีอากาศถ่ายเท” ลุงใหญ่ชี้ไปยังถังไม้ที่เต็มไปด้วยเนื้อ
เนื้อหมูเหล่านี้คือส่วนที่เหลือเอาไว้สำหรับฉลองวันส่งท้ายปี
“ข้ารู้น่า!” ป้าสะใภ้ใหญ่พูดอย่างกระตือรือร้น
ครัวของบ้านอวี๋หวั่นเล็กเหลือเกิน ไม่พอวางเนื้อหมูพะโล้ที่มากเช่นนี้
นางเจียงคอยดูแลเด็กน้อยทั้งสองคน อวี๋หวั่นกับสามพ่อลูกหาบเนื้อหมูพะโล้ไปยังบ้านเดิม
คืนนี้ กลิ่นหอมของหมูพะโล้จากบ้านลุงใหญ่ขจรขจายไปครึ่งค่อนหมู่บ้าน ทำเอาชาวบ้านต่างอยู่ไม่สุข!
ครึ่งคืนหลังจึงต้มหมูพะโล้ทั้งหมดเสร็จ
“อาหวั่น ลองชิมนี่” ลุงใหญ่หั่นหมูสามชั้นที่ต้มเสร็จเรียบร้อยแล้วหนึ่งแผ่น ยื่นไปตรงหน้าให้อาหวั่น
หม้อน้ำพะโล้เป็นดูประกาย กลิ่นหอมพวยพุ่ง อบอวลไปในอากาศ หมูเนื้อแน่น มีมันทว่าไม่มันจนเลี่ยน น้ำพะโล้ข้นคลั่ก เค็ม หอม นุ่ม และหนึบ ทั้งแกมด้วยรสหวานกำลังพอดี
“เป็นอย่างไร” ลุงใหญ่เอ่ยถามพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ
“อร่อย!” อวี๋หวั่นตอบโดยไม่หยุดคิด
ลุงใหญ่ก็หั่นให้เธอเพิ่มอีกหนึ่งชิ้นใหญ่
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงต่างก็อยากกินจนทนไม่ไหว รีบปรี่เข้ามา
ลุงใหญ่หั่นให้พวกเขาคนละสองแผ่น
ทั้งสองคนมองเนื้อหมูพะโล้ชิ้นเท่าเล็บที่วางอยู่เบื้องหน้า และมองไปยังเนื้อหมูชิ้นใหญ่จนแทบยัดใส่ชามไม่ลงของอวี๋หวั่น ก็มุมปากกระตุก อยากเป็นลมไปตามๆ กัน...
“ท่านลุงใหญ่ หมูสามชั้นพวกนี้ไม่ต้มหรือ?” อวี๋หวั่นเอ่ยถามขึ้น พลางมองไปยังเนื้อหมูบนเตาที่ยังมิได้นำไปต้ม
ลุงใหญ่หัวเราะ ตอบว่า “เนื้อสามชั้นส่วนล่าง น้ำพะโล้ยังต้มไม่ได้ที่นัก นำไปทอดกรอบจะอร่อยที่สุด”
เนื้อสามชั้นส่วนล่างหมายถึงเนื้อส่วนท้องของหมู มีไขมันและเนื้อแดงใกล้เคียงกัน เหมาะกับการทอดให้กรอบนอกนุ่มในเป็นที่สุด
เมื่อลุงใหญ่ทำหมูทอดกรอบเสร็จหนึ่งจานใหญ่ ก็ย่างเข้ายามสี่[footnoteRef:1]ของอีกวันแล้ว [1: ยามสี่ หมายถึงช่วงเวลาประมาณตีหนึ่งถึงตีสาม]
หิมะตกไปครึ่งค่อนคืน บนถนนมีหิมะสะสมเป็นชั้นหนา
พวกเขาเก็บของเสร็จเรียบร้อย ก็เช่าเกวียนจากในหมู่บ้าน ล้อเกวียนย่ำลงบนหิมะหนา กลุกกลักๆ ไปตลอดทาง
แม้ว่าจะเป็นตลาดเล็ก แต่เพราะว่าใกล้ปลายปีแล้ว ตลาดเล็กครั้งนี้จึงมิได้ด้อยไปกว่าตลาดใหญ่เลย เพียงแต่ว่า เนื่องจากมีหิมะตกลงมาหนา ผู้คนจึงเดินทางกันมาค่อนข้างสาย
อวี๋หวั่นพบว่าค่าแผงแพงขึ้น และนั่นหมายความว่าค่าสินค้าก็ต้องแพงขึ้นตามไปด้วย
แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร
อวี๋หวั่นเช่าสองแผงในรวดเดียว แผงหนึ่งสำหรับขายต้มพะโล้ อีกแผงหนึ่งสำหรับขายอาหารจากป่า
ลุงใหญ่ขาแข้งไม่ดีนัก อวี๋หวั่นจึงนำเก้าอี้มาให้เขานั่ง ตอนนี้ลูกค้าบางตา เธอกับพี่ชายทั้งสองจึงรีบตั้งแผง
“นางหนู เป็นเจ้าอีกแล้ว วันนี้ปลาเป็นอย่างไร สดหรือไม่” สตรีหุ่นอวบนางหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
“แม่นางอู๋” อวี๋หวั่นทักทายด้วยความเกรงอกเกรงใจ เธอนั่งยอง ช้อนปลาจี้อวี๋ตัวอวบอ้วนด้วยมือเปล่า ปลาตัวนั้นส่ายหัวสะบัดหาง มันยังมีชีวิตอยู่ “ปลาที่ข้าขาย ท่านยังไม่วางใจอีกหรือ? อากาศหนาว น้ำในทะเลสาบแข็งแล้ว นี่เป็นปลาชุดสุดท้าย หากขายหมด ปีนี้ก็คงหาซื้อไม่ได้อีกแล้ว”
เมื่อฟังดังนั้น สตรีร่างท้วมจึงตัดสินใจซื้อห้าตัว!
อีกด้านหนึ่ง หม้อตั้งเสร็จแล้ว ลุงใหญ่จึงนำน้ำพะโล้ไปต้มอย่างไม่รีบร้อน กลิ่นหอมของน้ำพะโล้หอมฟุ้งจรุงจิตไปทั่วตลาด
สตรีนางนั้นมองไปยังแผงด้านข้าง “นี่ก็ของบ้านเจ้าหรือ”
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ใช่ค่ะ วันนี้เพิ่งทำ ฝีมือทำอาหารของลุงใหญ่ข้าดีมาก ไม่เชื่อท่านลองชิม”
สตรีร่างท้วมกินหมูสามชั้นร้อนๆ เข้าปาก ค่อยๆ เคี้ยว อีกครู่หนึ่งก็ตาลุกวาวขึ้นทันที “โอ้โห! เหตุใดถึงอร่อยเพียงนี้! เอาให้ข้าหนึ่งจินเร็ว!”
อวี๋หวั่นถามว่า “หมูสามชั้นหนึ่งจินหรือ? หรือว่าหมูสามชั้นครึ่งจิน เนื้อไม่ติดมันอีกครึ่งจิน? ราคาพอๆ กัน”
“จินละเท่าไรหรือ?” สตรีร่างท้วมเอ่ยถาม
อวี๋หวั่นตอบว่า “ขายให้คนอื่นสามสิบห้าอีแปะ ท่านเป็นลูกค้าประจำ แถมวันนี้ยังเปิดกิจการเป็นวันแรก ขายให้ท่านสามสิบอีแปะก็แล้วกัน”
“ไฉนแพงเช่นนี้เล่า” สตรีร่างท้วมตกใจ
คิดแล้วก็แพงจริงๆ นั่นแล ทว่าหากไม่พูดถึงต้นทุนแรงงาน พวกเขาใช้เกลือชั้นดี ต้นทุนค่าเกลือเพียงอย่างเดียวก็แพงกว่าร้านอื่นมากแล้ว ตั้งราคาต่ำเช่นนี้ก็เพื่อเปิดตลาดเท่านั้นเอง
“ของร้านเจ้าแพงกว่าร้านอื่นอีก!” สตรีร่างท้วมบ่นอุบ
อวี๋หวั่นตอบกลับไปว่า “วิธีการไม่เหมือนกัน วัตถุดิบก็ไม่เหมือนกัน ราคาจึงไม่เท่ากันเป็นธรรมดา ท่านเป็นผู้มีประสบการณ์ รสชาติดีหรือไม่ดีท่านชิมออก”
เมื่อถูกเยินยอโดยมิทันตั้งตัวเช่นนี้ สตรีร่างท้วมก็ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร แม้ว่าจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่านางขาดเงินอีกไม่กี่เหรียญ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจซื้อ “เจ้าเอาอย่างอื่นให้ข้าแล้วกัน”
“หนังหมูพะโล้ของบ้านข้าก็ไม่เลวเช่นกัน” อวี๋หวั่นหั่นหนังหมูซึ่งดูเป็นมันเงาน่ากินให้นางครึ่งม้วน “ท่านนำชามมาหรือไม่ ข้าจะตักน้ำแกงให้ท่านด้วย น้ำแกงของบ้านข้าไม่เค็ม นำไปคลุกเนื้อหมูพะโล้ได้ นำไปผัดผักหรือแช่ข้าวก็ย่อมได้ ทำอะไรก็อร่อยไปเสียทุกอย่าง”
ลุงใหญ่นั่งเก็บเงินอยู่ด้านข้าง ได้ยินอวี๋หวั่นพูดว่า ‘ของบ้านข้า’ ออกมาแต่ละคำ ก็ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูก็มิปาน
..................................................


บทที่ 23 โอกาสใหม่ทางการค้า
ขึ้นเขาไปครั้งนี้ได้ของมามากมาย ไม่เพียงจับปลามาได้ หน่อไม้ก็ขุดมาได้มากกว่าเดิม ทั้งยังเก็บเห็ดมาได้อีกจำนวนหนึ่งด้วย
ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูที่เห็ดจะออก จึงเก็บมาได้ไม่มาก แต่เพียงพอให้ต้มกินเลี้ยงคนทั้งบ้านได้หนึ่งมื้อ
“ฟ้าจะมืดแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ” อวี๋เฟิงกล่าวพลางมองท้องฟ้าสีหม่น
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ควรกลับได้แล้ว”
“ไม่จับปลาเพิ่มอีกสักหน่อยหรือ?” อวี๋ซงรู้ดีว่าปลาจี้อวี๋เหล่านี้สามารถขายได้ราคาดี ครั้งก่อนๆ พวกเขาไม่ได้นำไปขาย จึงหวังว่าครั้งนี้จะหาเงินได้มากเสียหน่อย
อวี๋เฟิงตอบว่า “บนภูเขาไม่ปลอดภัย พอฟ้ามืด ไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรออกมา”
อวี๋ซงแม้จะไม่ค่อยชอบใจนัก แต่เมื่อนึกถึงมารดาที่ยืนรอพวกเขาที่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วงแล้ว ก็ได้แต่เบะปากและเดินตามอีกสองคนลงเขาไป
เมื่อทั้งสามคนมาถึงหลังบ้านของอาหวั่น หิมะก็ตกลงมาอย่างหนัก
อวี๋ซงอ้าปากค้าง โชคดีที่กลับมาแล้ว!
วันนี้พวกเขาไปกินข้าวที่บ้านลุงใหญ่ นางเจียงและเถี่ยตั้นน้อยไปตั้งแต่ก่อนอาหารกลางวันแล้ว อวี๋หวั่นให้พี่ใหญ่และพี่รองรุดหน้าไปก่อน ส่วนเธอก็จัดแจงเก็บหน่อไม้ ให้อาหารไก่และกระต่าย แล้วจึงนำเห็ดที่เพิ่งเก็บมาไปที่บ้านเดิม
ระหว่างทาง ก็พบกับป้าจางซึ่งกำลังเก็บฝักข้าวโพดตากแห้งอยู่
ป้าจางพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ไปกินข้าวที่บ้านลุงใหญ่หรือ?”
“ใช่ค่ะ ป้าใหญ่กินข้าวหรือยัง” อวี๋หวั่นกล่าวอย่างนุ่มนวล
ป้าจางยิ้มจนตาหยี “กำลังจะกลับบ้านไปกิน”
อวี๋หวั่นตอบว่า “เช่นนั้นท่านป้าจางก็รีบกลับเถิด”
ป้าจางตอบรับและเดินจากไป
เมื่อเดินออกมาได้ไกลแล้ว นางก็หันไปมองด้านหลังของอวี๋หวั่น
เมื่อครู่นางอยากถามเด็กนั่นว่า กับบ้านสกุลจ้าวนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไฉนคนเคยสนิทชิดเชื้อกลับกลายเป็นไม่สนิทภายในคืนเดียว แต่คนที่ก่อนหน้านี้ไม่ญาติดีต่อกัน กลับไปมาหาสู่กัน
แม้ว่าจะมิใช่เรื่องเลวร้ายอันใด แต่นางก็รู้สึกสงสัย ชาวบ้านต่างสงสัยกันทั้งนั้น…
ใกล้ถึงบ้านลุงใหญ่ อวี๋หวั่นก็ได้กลิ่นเนื้อต้มพะโล้หอมฉุยลอยมาเตะจมูก อยู่ที่หมู่บ้านเหลียนฮวามาตั้งนาน เพิ่งเคยได้กลิ่นต้มพะโล้ที่หอมถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก
ณ ห้องโถงของบ้านเดิม ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังถือกับข้าวไปวางบนโต๊ะทีละจาน นางเจียงก็ช่วยดูแลบุตรสาวคนเล็ก ทางด้านเถี่ยตั้นน้อยก็ติดสอยห้อยตามอวี๋เฟิงและอวี๋ซงไปปล่อยปลาใส่ในโอ่งและถังหลังบ้าน
ทั้งสองบ้านมิได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันมานานแล้ว ผู้ใหญ่ยังสามารถเก็บความรู้สึกได้ ทว่าเด็กๆ นั้นอย่างไรก็ซ่อนเอาไว้ไม่อยู่
บุตรสาวคนเล็กของลุงใหญ่พูดน้อย ทว่าเมื่อมาอยู่กับนางเจียง ก็จับกระโปรงของนาง พูดอ้อแอ้เจื้อยแจ้วไม่หยุด หลังบ้านก็ได้ยินเสียงของอวี๋ซงและอวี๋เฟิงหัวเราะร่าเช่นกัน
ยังไม่ถึงวันส่งท้ายปี แต่บรรยากาศในบ้านดูคล้ายกับวันส่งท้ายปีเป็นอย่างมาก
อวี๋หวั่นรีบเข้าไปช่วย
ป้าใหญ่ยกน้ำแกงผักและไข่เดือดปุดๆ มาวางไว้บนโต๊ะ นางพูดกับอวี๋หวั่นว่า “เรียบร้อยแล้ว เจ้ามานั่งเถอะ! เอาอะไรมาอีก? ไม่ต้องถืออะไรมาจากบ้านหรอก มีพอกินแล้ว!”
“เห็ดเพียงเล็กน้อย” อวี๋หวั่นยิ้ม นำตะกร้าส่งให้ป้าสะใภ้ใหญ่ “ท่านลุงใหญ่เล่า?”
“นั่นสิ ท่านแม่ แล้วท่านพ่อเล่า?” อวี๋ซงเพิ่งเก็บปลาเสร็จ ก็กลับมาพร้อมกับเหงื่อท่วมกาย
ป้าใหญ่รับตะกร้ามาและวางลง “ยังมีกับข้าวอย่างสุดท้าย ทำเสร็จก็มาแล้ว”
อวี๋ซงเรียกให้เถี่ยตั้นน้อยไปเรียกอวี๋เฟิงมาอย่างตื่นตระหนก
เมื่อครู่ท่านแม่พูดว่าอย่างไรนะ?
ท่านพ่อทำกับข้าว?
ท่านพ่อเข้าครัวรึ?!
อวี๋หวั่นมองสองพี่น้องด้วยความประหลาดใจ
นางเจียงจูงเจ้าตัวเล็กเดินมา กระซิบข้างหูอวี๋หวั่นว่า “ลุงใหญ่ของเจ้ามีฝีมือในการทำอาหาร เคยเป็นพ่อครัวใหญ่ในเมืองหลวง หลังจากที่ขาเจ็บ เขาก็มิได้จับตะหลิวอีกเลย วันนี้อาหวั่นมาที่บ้าน ลุงใหญ่จึงดีใจมาก”
เป็นเพราะ...เธอ?
อวี๋หวั่นตะลึง
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงมองอวี๋หวั่นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
อวี๋ซงทำเสียง ‘หึ’ ด้วยความอิจฉา
“ขาหมูตุ๋นน้ำตาลมาแล้ว!” ลุงใหญ่ถือชามใบใหญ่มีควันฉุย เดินกะโผลกกะเผลกมา
“ข้าไม่ได้บอกให้ท่านวางไว้หรอกรึ!” ป้าสะใภ้ใหญ่คำรามในลำคอ รีบปรี่เข้าไปรับชามจากมือลุงใหญ่มา “เจ้าเฟิง ไปพยุงท่านพ่อเจ้า!”
อวี๋เฟิงเข้าไปพยุงบิดาตั้งแต่มารดาของเขาเริ่มเอ่ยปากแล้ว
ลุงใหญ่มองมองบุตรชายพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “เจ้าไม่ต้องพยุง”
ลูกในไส้ที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อไย “...”
อวี๋หวั่นยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปพยุงลุงใหญ่ให้นั่งลง
ฝีมือการทำอาหารของลุงใหญ่นั้นดีมาก อาหารพื้นบ้านที่ดูไม่สะดุดตาสองสามอย่างล้วนเลิศรส พริกหยวกผัด
ข้าวโพด เผ็ดกำลังดี หวานชื่นใจ รสหวานและเผ็ดของวัตถุดิบถูกดึงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เมล็ดข้าวโพดแม้จะตากแห้งมาแล้ว แต่เมื่อกินเข้าไปกลับไม่รู้สึกว่าแห้งและแข็งแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าเป็นข้าวโพดสดที่เพิ่งปอกเสียมากกว่า
สิ่งที่ทำให้อวี๋หวั่นน้ำลายสอมากกว่าก็คือกุยช่ายแผ่นกลมๆ ขอบด้านข้างสีเหลืองเกรียมเล็กน้อย ตรงกลางนุ่มจนแทบดูดเข้าปากได้
เกลือที่ครอบครัวของลุงใหญ่ซื้อจากร้านนั้น อวี๋หวั่นชิมแล้วไม่มีรสขมฝาดเลยแม้แต่น้อย
“ไข่” บุตรสาวตัวน้อยก็ยังอยากกิน
อาหวั่นคีบชิ้นใหญ่ให้นาง นางใช้ตะเกียบคีบกินอย่างเก้ๆ กังๆ
แน่นอนว่าอาหารที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือขาหมูตุ๋นน้ำตาล
เพียงแค่มองหนังหมูมันเลื่อมสีแดง แม้แต่หมูพะโล้ของหอหยกขาวและหอมรกตยังเทียบไม่ได้แม้ส่วนเดียว
“ข้ามีความคิด” เมื่ออวี๋หวั่นกินหมูชิ้นสุดท้ายในชามของตนหมด ก็วางตะเกียบลง วางสีหน้าเคร่งขรึมพลางมองไปยังคนในครอบครัวว่า “พรุ่งนี้ที่ตลาด ข้าจะไม่ขายเนื้อหมูแล้ว”
“เนื้อหมู” อวี๋เฟิงชะงักไป “เดี๋ยวก่อน พวกเราตัดสินใจเมื่อใดว่าจะขายเนื้อหมู พวกเราก็ไม่มี...”
เขาหยุดพูด
เขาลืมไปได้อย่างไร อาสะใภ้สามเพิ่งจะได้หมูจากนางจ้าวมาตัวหนึ่ง
อวี๋หวั่นมองอวี๋เฟิงด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้องแล้ว หมูตัวที่นางจ้าวชดใช้ให้พวกเรามานั่นแหละ ตอนแรกข้าคิดว่าจะเหลือเอาไว้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งนำไปขายที่ตลาด ตอนนี้ข้าเปลี่ยนความคิดแล้ว ฝีมือการทำอาหารของท่านลุงใหญ่ดีถึงเพียงนี้ หากไม่แสดงออกมาก็น่าเสียดายนัก ข้าจะไม่ขายเนื้อหมูสด ขายเนื้อหมูต้มพะโล้เถอะ เนื้อต้มพะโล้ขายได้เงินมากกว่าเนื้อสด เพียงแต่ต้องลำบากท่านลุงใหญ่เคี่ยวน้ำพะโล้สักหน่อย”
ขายเนื้อต้มพะโล้ทำรายได้ดีมากกว่าอย่างแน่แท้ ทว่า ท่านพ่อของเขาจะเห็นด้วยหรือไม่นะ?
แต่ท่านพ่อเคยสาบานว่าจะไม่…
“ลำบากอะไรกันเล่า!” ลุงใหญ่ตบโต๊ะ “อาหวั่นเจ้าต้องการมากเท่าไร ลุงจะไปต้มให้!”
...........................................


บทที่ 21 กลิ่นเนื้อหอมกรุ่น
เรือนหลังนี้ตั้งอยู่ในป่าลึกบนเขา ปราศจากผู้คน ทว่าทางเดินประดับด้วยหยก ทางเดินนั้นคดเคี้ยวไปถึงทางเข้าของเขตเรือน เพียงแต่มีการออกแบบเพื่ออำพรางทางเข้าเอาไว้ คนทั่วไปไม่สามารถเข้ามาได้
เมื่อรถม้าของเยี่ยนจิ่วเฉามาถึง บุรุษวัยกลางคนกำลังวางสัตว์ที่ได้จากการล่าลงจนเต็มโต๊ะ ทั้งหมดนี้ล้วนได้จากการส่งองครักษ์ไปล่าจากในป่า
ขนาดของสัตว์เหล่านี้เทียบกับไก่ป่าและกระต่ายป่าที่เลี้ยงไว้มิได้ เนื้อก็ไม่นุ่มมากพอ ที่สำคัญคือทั้งไก่ป่าและกระต่ายนั้น ไม่รู้ว่าต้องใช้ความสามารถมากเพียงใด จึงจะเลี้ยงออกมาได้ดีเช่นนี้ กินไปเพียงหนึ่งชาม ก็สามารถบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดี
เมื่อนึกถึงกระต่ายและไก่เหล่านั้นซึ่งไม่รู้ว่าหนีไปที่ใด บุรุษวัยกลางคนก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมา
แต่กระนั้นคุณชายก็มิได้รังเกียจรังงอน เขาไม่ยี่หระต่อชะตาชีวิตเช่นนี้ อีกทั้งกินแล้วก็ไม่รับรู้รสชาติ
“ท่านลุงวั่น จะให้ผัดสมุนไพรป่าหรือไม่” พ่อครัวถาม
“สมุนไพรอันใด” บุรุษวัยกลางคนซึ่งถูกเรียกว่า ‘ท่านลุงวั่น’ ถาม
พ่อครัวจึงตอบว่า “มีผักจี้[footnoteRef:1] ต้นหอมป่า เห็ดหอมและหน่อไม้” [1: ผักจี้ ผักชนิดหนึ่ง วงศ์เดียวกับผักกาด]
ลุงวั่นใคร่ครวญครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “เมื่อวานกินหน่อไม้ไปแล้ว เจ้าผัดผักจี้ ต้นหอมป่ากับเห็ดหอม เนื้อรมควันผัด แล้วก็ทำน้ำแกงเปรี้ยวเรียกน้ำย่อยมาสักหน่อย”
“น้ำแกงปลาเปรี้ยวหรือ?” พ่อครัวถาม
“ทำน้ำแกงปลาเปรี้ยวด้วยก็ได้” ลุงวั่นพยักหน้า
“ได้ขอรับ!” พ่อครัวตอบรับด้วยความนบนอบ และเข้าไปผัดกับข้าวในครัว
ลุงวั่นนำสำรับเข้าไปจัดวางในห้องอาหาร
เยี่ยนจิ่วเฉากินเข้าไปสองคำโดยมิได้รับรู้รสชาติใดๆ แล้ววางตะเกียบลง
ลุงวั่นมองข้าวในชามของเขาซึ่งแทบจะไม่พร่องลงเลย ขมวดคิ้วเล็กน้อย และกล่าวด้วยความหวังดีว่า “กินอีกสักหน่อยเถิด ข้าวเช้าและข้าวกลางวันกินไปน้อยเหลือเกิน”
เยี่ยนจิ่วเฉาพูดอย่างหมดความอดทนว่า “ไม่กิน!”
บ่าวทั้งในและนอกเรือนรีบก้มหน้างุดทันที
ลุงวั่นถอนหายใจ แม้ว่าจะกินแล้วไม่รู้รส แต่ก่อนหน้านี้ก็ยังกล้ำกลืนฝืนกินได้สองสามคำ ทุกวันนี้เริ่มไม่ค่อยมีเหตุผล อ้อนวอนให้คุณชายท่านนี้กินข้าวนั้นยากกว่าการสอบจ้วงหยวน[footnoteRef:2]เสียอีก [2: จ้วงหยวน (จอหงวน) การสอบเข้าเป็นขุนนางในสมัยโบราณของจีน]
ลุงวั่นถูหน้าผาก “ไอหยา ไฉนตอนนั้นข้าไม่ไปสอบจ้วงหยวนนะ...”
……
ขณะที่เยี่ยนจิ่วเฉากำลังกินข้าวอยู่ในห้องอาหาร ลูกจิ้งจอกน้อยก็เริ่มจัดการอาหารค่ำของมัน
มันกระโดดเข้าไปในห้องนอนของเยี่ยนจิ่วเฉา คาบถุงผ้าที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา และกระโดดขึ้นไปวางไว้บนโต๊ะ
บนโต๊ะมีผลไม้และขนมจัดวางอยู่สองสามจาน ลูกสุนัขจิ้งจอกคะเนขนาดของห่อผ้า และเลือกจานใส่ผลไม้ใบใหญ่ที่สุดซึ่งทำจากหยกขาว มันใช้กรงเล็บน้อยๆ เขี่ยผลไม้ในจานออกไป ใช้ปากแกะห่อผ้า และดันซาลาเปาลูกใหญ่หอมๆ สองลูกใส่จาน
จากนั้น มันก็คาบชายผ้าสีขาวขึ้นมาพันรอบคอตัวเอง
มันกำลังจะเริ่มแผนการแล้ว
จิ้งจอกหิมะดมกลิ่นของซาลาเปาไส้เนื้อจนพอใจ ซาลาเปานั้นหอมจนต้องหรี่ตา จากนั้นก็อ้าปากงาบเข้าไปเต็มปาก ทั้งเนื้อแป้งทั้งไส้ล้วนกินเข้าไปในคำเดียว
ลูกจิ้งจอกชะงักไปครู่หนึ่ง
ตึง!
มันล้มลง!
และกลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้น โก่งคออาเจียนจนหน้ามืด…
……
ในตอนที่เยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้อง จิ้งจอกหิมะก็นอนตาเหลือกอยู่บนพื้น มันกอดซาลาเปาเนื้อที่ไม่รู้ว่าได้มาแต่ที่ใด ซาลาเปาลูกนั้นใหญ่มาก ใหญ่กว่าหน้าคนอีกกระมัง เมื่อมาอยู่ในอ้อมอกของจิ้งจอกน้อย ก็ดูเหมือนว่าจะโอบไม่มิดเสียด้วยซ้ำ
ชั่วชีวิตคุณชายแสนหรูหราของเยี่ยนจิ่วเฉา เขาไม่เคยเห็นซาลาเปาขนาดมหึมาเช่นนี้ มองแล้วคิ้วก็กระตุกเล็กน้อย
แต่มิได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ได้กินด้วย!
เยี่ยนจิ่วเฉาแช่น้ำแร่โอสถสักพักแล้วจึงเข้านอน
เขาไม่ใช่คนหลับลึก หากถูกปลุกก็จะอารมณ์ไม่ดี ไม่มีผู้ใดใจกล้าลิ้มลองโทสะของคุณชายเยี่ยน เมื่อเขาเข้านอน ทุกคนในเรือนก็จะ ‘เข้านอน’ ด้วยเช่นกัน จากเดิมที่ทุกคนต่างวุ่นวายทำงานต่างๆ ก็กลายเป็นเงียบเชียบประหนึ่งตายไปก็มิปาน
……
เยี่ยนจิ่วเฉาเบื่ออาหาร แต่นั่นมิได้หมายความว่าเขาไม่กินอะไรเลย เขาก็รู้สึกหิวบ้าง ที่จริงแล้ว ในตอนกลางวันเขากินน้อยเสียเหลือเกิน ทว่าตกดึก ท้องกลับร้องจ๊อกๆ ขึ้นมา
บนโต๊ะมีของว่างจัดวางไว้อยู่แล้ว มีขนมโก๋ไส้พุทราที่ทั้งนุ่มทั้งหอม มีขนมกุ้ยฮวาชิ้นใสหวานละมุน ขนมฝูหรงที่แสนกรุบกรอบจากอำเภอจินไจ้[footnoteRef:3] ขนมเปี๊ยะไส้ไข่ปูที่หอมอร่อยหนึ่งกล่อง ทั้งยังมีผลไม้สดซึ่งล้างสะอาดแล้วอีกหนึ่งจาน [3: จินไจ้ อำเภอหนึ่งในเมืองลู่อัน มณฑลอันฮุย]
อาหารว่างทั้งหมดล้วนจัดวางไว้บนภาชนะมีราคา
ในบรรดาภาชนะและอาหารเหล่านี้ สิ่งเดียวที่ดูไม่เข้าพวกเห็นจะเป็นซาลาเปาลูกใหญ่ซึ่งวางอยู่บนจานใสฝัง หยกแดงลายดอกไม้
ประหนึ่งดอกบัวผุด ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม แต่กลับปะปนอยู่ในมวลหมู่ดอกชบาดอกน้อยๆ ซึ่งดูอ่อนหวานงดงาม
ความรู้สึกรังเกียจปรากฏขึ้นในดวงตาของเยี่ยนจิ่วเฉา
หลังจากนั้น เยี่ยวจิ่วเฉาก็มองไปยังอาหารบนโต๊ะ ทำเสียดูหรูหรา ทว่ารสชาติล้วนเหมือนกัน ก็คือไร้รสชาติ
เยี่ยนจิ่วเฉายกแขนขึ้น นิ้วเรียวดุจหยกชี้ไปยังขนมซึ่งทำอย่างวิจิตรบรรจง ไม่ว่าจะเป็นขนมโก๋ไส้พุทรา ขนมกุ้ยฮวา ขนมฝูหรงของอำเภอจินไจ้...นิ้วชี้ของเขาลากผ่านไป จนไปหยุดอยู่ที่ซาลาเปาเนื้อลูกใหญ่ซึ่งเย็นชืดและดูไม่น่ากิน
เยี่ยนจิ่วเฉาไม่เคยกินซาลาเปาที่อัปลักษณ์เช่นนี้มาก่อน
ราวกับมีผีสางเทวดามาดลใจ เขาหยิบมันขึ้นมา
“ต้องรสชาติแย่มากเป็นแน่!”
“แต่อย่างไรเสียข้าก็ไม่รู้รสอยู่ดี”
เขาดึงซาลาเปาออกมาซีกหนึ่ง ใส่เข้าปากเคี้ยว แป้งของซาลาเปาแข็งเสียแล้ว เคี้ยวไปเสียงดังกร้วมๆ
“ไม่มีรสชาติอยู่ดี...”
กล่าวได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็หยุดชะงัก
รสชาติหนึ่งแล่นปราดผ่านปลายลิ้น เพียงประเดี๋ยวเดียวก็หายไป
เขามองไส้ซาลาเปาอย่างงุนงง ไส้นั้นสีดำจนดูไม่ออกว่าเป็นเนื้อ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เคี้ยวต่อ
“หืม?” เขารู้สึกตกตะลึง
แต่แล้ว เขาก็ถือซาลาเปาเนื้อที่ทั้งเย็นทั้งแข็งไว้ในมือ กินทีละคำ ทีละคำ แล้วก็อีกคำ…
ลุงวั่นกลับห้องไปอย่างเงียบเชียบ หลังจากที่เยี่ยนจิ่วเฉาเข้านอนไปแล้ว เขาไม่กล้าส่งเสียงดัง แต่ก็ไม่กล้าปล่อย
ให้ตัวเองหลับสนิท
ตอนกลางวันคุณชายกินไปน้อยเหลือเกิน กลางดึกต้องหิวเป็นแน่ แม้จะจัดเตรียมอาหารไว้ในห้องแล้ว แต่กระนั้นหากได้กินอาหารร้อนให้ท้องอบอุ่นย่อมดีกว่า
เขาได้ยินเสียงจากในห้องของเยี่ยนจิ่วเฉา ก็รู้ว่าคุณชายตื่นแล้ว จึงเร่งรุดไปสั่งพ่อครัวให้เติมไฟให้เตา ตัวเขาเองก็เดินไปยังห้องของคุณชาย เพื่อถามว่าอยากกินอะไร
ไม่คิดว่าเมื่อเดินมาถึงระเบียง ก็ได้ยินเสียงคล้ายกับว่าคุณชายกำลังตวาดใครอยู่
ในห้องไม่มีคนอื่น!
หัวใจชราของลุงวั่นเต้นตึกตัก คิดว่าอาการของคุณชายกำเริบ หรือไม่ก็มีนักฆ่า เขากระวีกระวาดวิ่งไป!
ทันทีที่เปิดประตูออก ไหนเลยจะมีนักฆ่า มีเพียงสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวน้อยที่ถูกเยี่ยนจิ่วเฉาเขย่าให้ตื่น
ลูกจิ้งจอกหิมะตื่นขึ้น ถึงขนของมันจะยังยุ่งเหยิง ดูงัวเงีย ทว่าสติสัมปชัญญะของมันกลับมาแล้ว
เห็นเพียงว่ามันกำลังกอดซาลาเปาลูกใหญ่กว่าตนเอง ทั้งยังถูกกัดไปแล้วหนึ่งคำ และจ้องเยี่ยนจิ่วเฉาด้วยความโกรธ!
เยี่ยนจิ่วเฉานั่งลงกับพื้นอย่างสมถะ ปลายนิ้วเรียวสวยบีบที่แป้งซาลาเปา และกล่าวอย่างเอาแต่ใจว่า
“ให้ข้า”
“ให้ไม่ให้?”
“ถ้าไม่ให้ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”
ลุงวั่น “...”
.........................................


บทที่ 20 ช่วยชีวิตจิ้งจอกหิมะ
ความร้อนวูบหนึ่งปลุกให้อวี๋หวั่นตื่นขึ้นจากห้วงนิทราในกลางดึก เมื่อรู้สึกตัวก็พบว่าเถี่ยตั้นน้อยปัสสาวะรดที่นอน
พอย่างเข้าสองขวบ เถี่ยตั้นน้อยก็ไม่เคยปัสสาวะรดที่นอนอีกเลย ทว่าเมื่อคืน หลังจากที่เขากินเกี๊ยวหมด ก็กินน้ำไปอีกสามแก้ว ในที่สุดก็ปัสสาวะรดที่นอนได้สำเร็จ
อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก รีบลุกขึ้นมาเปลี่ยนผ้านวม เธอคิดอยากปลุกนางเจียง แต่ก็พบว่านางเจียงนอนด้วยท่าทางที่องอาจยิ่ง
นางเจียงนอนหงาย ขาซ้ายงอขึ้น ข้อเท้าขวาพาดอยู่บนเข่าซ้ายอย่างเป็นธรรมชาติ
อวี๋หวั่นอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ท่านแม่ไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงหรอกหรือ? คุณหนูจากตระกูลที่ดี เหตุใดพอนอนหลับแล้วท่าทางจึงดูประหนึ่งสาวชาวบ้านเล่า
อวี๋หวั่นหลับตาลง “ท่านแม่เป็นคุณหนู ท่านแม่เป็นคุณหนู...”
ท้ายของท้ายที่สุด อวี๋หวั่นเปลี่ยนผ้าปูที่นอนทั้งหมด และมิได้ปลุกให้คุณหนูอย่างท่านแม่ตื่น
……
ฟ้ายังไม่สว่าง อวี๋หวั่นก็ตื่นแล้ว หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เธอก็ไปหาบน้ำจากบ่อน้ำส่วนรวมของหมู่บ้าน จากนั้นจึงเดินไปยังแปลงของบ้านลุงใหญ่ เพื่อไปตัดใบมันเทศ ที่บ้านเกิดของเธอก็มีพืชที่เรียกว่า ‘หญ้าหมู’ เมื่อใดที่ไม่มีเศษอาหารเหลือๆ คุณยายก็จะไปตัดพืชชนิดนี้ให้หมูกิน
แต่เดินไปได้ครึ่งทาง เธอถึงจะนึกออกว่าฤดูหนาวไม่มีหญ้าหมู
เธอจึงทำได้แค่ขุดผักกาดขาวและหัวผักกาดจากแปลงของตนเอง
ในตอนที่หมูตัวนั้นอยู่บ้านสกุลจ้าว มันกินดีอยู่ดีนัก ผักกาดขาวกับหัวผักกาดมันก็ยังไม่แยแส น่าจะจับไปขายเสียตอนนี้เลย
อวี๋หวั่นคิดว่าจะนำไปขายเพียงครึ่งเดียว ที่เหลือก็เก็บไว้กินฉลองปีใหม่กับบ้านลุงใหญ่
มะรืนนี้จึงจะมีตลาด เธอสามารถใช้เวลาสองวันนี้ขุดหน่อไม้มากสักหน่อย แล้วก็ไปเรียกพี่ใหญ่กับพี่รองมาช่วยจับปลาจี้อวี๋ ถึงตอนนั้นค่อยนำของไปขายด้วยกัน
หลังจากอวี๋หวั่นอุ่นอาหารเช้าในหม้อเรียบร้อยแล้ว ก็ขนเครื่องมือและอาหารไปยังป่าด้านหลังเขา
กอไผ่ใกล้ๆ นั้นถูกขุดไปหมดแล้ว เธอจึงเดินเข้าไปลึกกว่าเดิม เพื่อให้ขุดได้หน่อไม้สดที่นุ่มและใหญ่
ต้นไผ่ที่อยู่ตรงกลางมักจะแก่จนไม่มีหน่อไม้ หรือไม่ต้นก็อ่อนเกินไป ไม่สามารถให้หน่อไม้คุณภาพดีได้ อวี๋หวั่นเดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อน
ป่าไผ่แห่งนี้ใหญ่นัก อวี๋หวั่นเดินจนขาเจ็บก็ยังออกมาไม่ได้
อย่างไรเสีย ก็ทำให้เธอได้เจอกอไผ่ที่ขุดได้พอดี
อวี๋หวั่นใช้ทิศทางของใบไผ่เพื่อดูตำแหน่งของปล้องไผ่ เธอนั่งยอง หยิบเสียมออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง แต่ทันใดนั้นเอง ก็รู้สึกคล้ายกับมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลนัก เหมือนกับ...เสียงครูดของกรงเล็บ
ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของอวี๋หวั่นก็คือ ‘มีสัตว์ป่า!’
สัตว์ในป่าลึกบนเขาอาจจะเป็นสัตว์ดุร้าย อวี๋หวั่นกำมีดตัดฟืนไว้แน่น ก้าวเท้าไปทางสิ่งที่เคลื่อนไหวอย่างระแวดระวัง ทว่าเมื่อเธอเดินไปถึง มีสัตว์ดุร้ายที่ไหนเล่า? กลับมีเพียงสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวหนึ่งติดอยู่ในกรงดักสัตว์
กรงดักสัตว์นี้เก่ามาก รอบกรงมีแต่สนิมเกาะ ดูเหมือนว่าไม่มีคนใช้แล้ว แน่นอนว่าด้านในก็คงไม่มีเหยื่อล่อเช่นกัน ไม่รู้ว่าทำไมสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวนึ้จึงเข้าไปติดข้างในได้
หางของมันบาดเจ็บเล็กน้อย แทบไม่ไม่มีขนเหลืออยู่เลย
อวี๋อวั่นมองมันอย่างสนอกสนใจ ในหัวเริ่มคำนวณ ‘ราคา’ ของสุนัขจิ้งจอกหิมะ หากนำไปขาย ไม่แน่ว่าอาจได้เงินจากเมืองหลวง
สุนัขจิ้งจอกหิมะตัวน้อยเห็นว่ามีคนมา แต่ก็ไม่ได้ตกใจกลัว ดวงตาสีดำสนิทของมัน เผยให้เห็นความรู้สึกผิด
อวี๋หวั่นหลุดขำออกมา เปิดกรงดักสัตว์ออก และจับสุนัขจิ้งจอกหิมะออกมา
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังหาเชือกเพื่อมัดอยู่นั้น มันก็เตะอย่างแรง สะบัดตัว และหลุดออกไปจากมือของอวี๋หวั่น
มันหนีเข้าไปในส่วนลึกของป่าไผ่อย่างรวดเร็ว!
“หนีรึ? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”
อวี๋หวั่นไม่เชื่อว่าตนจะวิ่งตามลูกสุนัขจิ้งจอกที่บาดเจ็บไม่ทัน
วิ่งไปครู่หนึ่ง อวี๋หวั่นก็ตามมันทัน
“เจ้าตัวเล็ก แกยังจะ...” อวี๋หวั่นเดินไปหยิบตะกร้า เธอหยุดทั้งที่พูดยังไม่ทันจบ ทันใดนั้นเธอก็เห็นลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะไม่ขยับ จึงมองตามไปยังทิศที่มันมอง ก็เห็นหญ้าหย่อมกว้างหย่อมหนึ่ง ในนั้น เธอเห็นไก่ป่าเจ็ดแปดตัวกำลังเดินอยู่
ฤดูหนาวยังมีไก่ที่อ้วนท้วนเช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง
“เจ้าตัวเล็ก ที่แท้ก็พาฉันมาหาไก่ป่าใช่ไหม” อวี๋หวั่นรู้สึกเหลือเชื่อ
ลูกจิ้งจอกหิมะกระโดดไปจับไก่ป่า ราวกับเป็นการพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของอวี๋หวั่น
“แกตัวเล็กกว่าไก่ซะอีก! จับอะไรนั่น!”
ทั้งยังทำให้ตกใจหนีไปอีกด้วย
อวี๋หวั่นได้แต่รีบตามไปจับไก่เสียเอง
อวี๋หวั่นจับไก่ได้ทั้งหมดห้าตัว ทุกตัวล้วนอ้วนฉุ
จิ้งจอกหิมะตัวน้อยแทะขนไก่ แต่จับไม่ได้เลยสักตัว
หลังจากนั้น มันก็วิ่งไปที่โพรงกระต่าย แน่นอนว่าอวี๋หวั่นก็ตามไปด้วย และจับกระต่ายป่าตัวอ้วนใหญ่มาได้อีกสองตัว
เจ้าลูกจิ้งจอกหิมะยังตัวเล็กมาก คิดไม่ถึงว่าจะคุ้นเคยกับป่าลึกถึงเพียงนี้ ของที่หาได้ในครั้งนี้ นับว่ามีมูลค่ามากกว่าหน่อไม้ร้อยจินเสียอีก
อวี๋หวั่นมองไปที่สุนัขจิ้งจอกหิมะ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ก็พลันรู้สึกไม่อยากจับมันไปขาย มิสู้เลี้ยงเอาไว้ แล้วพาไปล่าสัตว์บนเขาดีกว่าหรือ
เมื่อความคิดนี้แล่นผ่าน อวี๋หวั่นก็หยิบอาหารออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง เป็นซาลาเปาไส้หมูที่เธอทำเองสองลูก
ซาลาเปาเย็นเสียแล้ว ทว่าแป้งบางและไส้มาก ส่งกลิ่นหอมอบอวล
ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะเหยียดตัว มันมองห่อผ้าในมือของอวี๋หวั่นอย่างใครรู้
“อยากกินไหม” อวี๋หวั่นถามอย่างมีเลศนัย
ลูกจิ้งจอกขยับเข้ามา
อวี๋หวั่นแกะห่อผ้าออก ทว่าแกะได้เพียงครึ่งเดียว ทันได้นั้นจิ้งจอกหิมะก็หันขวับ หูกระดิกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าได้ยินเสียงอะไร มันคาบห่อผ้าของอวี๋หวั่น และวิ่งหายไป!
ในตอนแรก อวี๋หวั่นคิดว่ามันจะพาเธอไปล่าสัตว์ ทว่าครั้งนี้ เมื่อวิ่งตามไป ก็หามันไม่พบเสียแล้ว
…...
ณ อีกด้านหนึ่งของป่าไผ่ มีพลับพลาอันเงียบสงบตั้งอยู่
ในสวนของเรือนอันงดงามหลังหนึ่ง บุรุษวัยกลางคนวางห่อผ้าบนไหล่ลง และเข้าไปดูสุนัขจิ้งจอกหิมะในห้อง
ลูกจิ้งจอกหิมะนอนอยู่บนเบาะนุ่มอย่างว่าง่าย
บุรุษวัยกลางคนส่งเสียง ‘อืม’ ในลำคอด้วยความพึงพอใจ หันไปพูดกับทหารเฝ้ายามว่า “คุณชายใกล้ถึงแล้ว พวกเจ้าไปจุดไฟเสียก่อน แล้วก็เผาไส้เดือน ข้าจะไปดูว่ามีอะไรกิน”
“ขอรับ!” ทหารเฝ้ายามตอบรับอย่างเคารพนบนอบ
บุรุษวัยกลางคนเดินออกไป ไม่นานก็วิ่งกลับมาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก “เหตุใดไก่ที่พวกเราเลี้ยงไว้ไม่อยู่แล้ว”
ทหารเฝ้ายามต่างก็งุนงง
เป็นไปได้อย่างไร เมื่อครู่เพิ่งให้อาหาร
สุนัขจิ้งจอกหิมะหันหลังด้วยกลัวว่าจะโดนจับได้ มันซ่อนหางซึ่งขนหลุดไปครึ่งหนึ่ง
“เอาเถอะ พวกเจ้าไปจุดไฟก่อน!” บุรุษวัยกลางคนออกไปอีก สักครู่หนึ่งก็กลับมา เขาหายใจหอบ “เหตุใดกระต่ายก็ไม่อยู่แล้ว?!”
ลูกสุนัขจิ้งจอกยกหางขึ้นมาบังตัวเองเงียบๆ
............................................


บทที่ 25 สั่งสอนบ่าวชั่ว
กิจการเนื้อต้มพะโล้นั้นง่ายกว่าที่คิดไว้ ใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ขายจนเหลือเพียงขาหมูต้มพะโล้เพียงขาเดียวเท่านั้น
“แม่หนูน้อย!” สตรีวัยกลางคนซึ่งเป็นลูกค้าคนแรกของอวี๋หวั่นกระวีกระวาดเข้ามา “ข้าเดาว่าวันนี้เจ้าต้องมา ข้าไม่ได้มาช้าเกินไปใช่ไหม ปลาและหน่อไม้ยังเหลืออยู่บ้างสินะ”
“ยังเหลืออยู่บ้าง” อวี๋หวั่นหัวเราะพร้อมเอ่ยตอบ
หมายถึงเหลือไม่มากแล้ว
“เอ๋? หมูพะโล้? บ้านพวกเจ้าก็ขายเนื้อหรือ?” นางถามด้วยความสงสัย
อวี๋หวั่นพยักหน้า เฉือนหมูหนึ่งแผ่นส่งให้นาง “ใช่ค่ะ วันนี้ขายเป็นวันแรก ยังมีขาหมูเหลืออยู่หนึ่งขา แม่นางฮั่วต้องการหรือไม่ ข้าจะขายให้ท่านในราคาถูก”
ทุกคนที่ได้ชิมหมูพะโล้ของบ้านเธอ ไม่มีผู้ใดไม่ซื้อ
นางตัดสินใจซื้อทันที ทว่าเมื่อนางเปิดถุงเงินออก ก็พบว่าตนเองมีเหรียญไม่พอ “รอข้าสักครู่ ลูกชายข้าอยู่ด้านหน้านี้เอง!”
อวี๋หวั่นตอบว่า “ท่านไม่ต้องรีบ ข้าจะเก็บไว้ให้”
สตรีวัยกลางคนนางนั้นจึงถือตะกร้าเดินไป
เมื่อนางเดินจากไป ก็มีสตรีรูปโฉมงดงามนางหนึ่งเดินเข้ามา นางสวมผ้าปักทองสีชมพู กลิ่นสุคนธ์จากร่างกายนางหอมฟุ้งไปทั่ว
นางสวมอาภรณ์ชั้นสูง ใบหน้าแต่งแต้มอย่างประณีต ดูไม่เข้ากับตลาดอันโหวกเหวกวุ่นวายแห่งนี้เอาเสียเลย
นางหยุดฝีเท้าตรงหน้าแผงของอวี๋หวั่น ใช้ผ้าไหมปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นปิดจมูก กล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าต้องการขาหมูนี่ ห่อให้ข้าด้วย”
อวี๋หวั่นมองนาง “ขาหมูนี้ขายไปแล้ว แม่นางเลือกดูอย่างอื่นเถิด ปลาและหน่อไม้ของบ้านข้าก็ใช้ได้”
นางหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย “ข้าไม่ต้องการอย่างอื่น ข้าต้องการสิ่งนี้”
อวี๋หวั่นจึงตอบว่า “ข้าบอกแล้ว ว่าขาหมูนี้ขายไปแล้ว”
แม่นางผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าให้เงินเจ้าสองเท่า เจ้าขายขาหมูนี้ให้ข้า!”
อวี๋หวั่นไม่มีเงินก็จริง ทว่ายังไม่ถึงกับสิ้นไร้ไม้ตอก “แม่นางไปซื้อร้านอื่นเถิด ตรงนั้นก็มีเนื้อต้มพะโล้ขาย”
นางตอบอย่างไม่ยี่หระว่า “ข้าต้องการของร้านเจ้า เจ้ารีบห่อให้ข้าเร็ว! อย่าให้ฮูหยินบ้านข้าต้องรอนาน!”
หากเป็นชาวบ้านทั่วไป คงถูกท่าทางเกรี้ยวกราดของนางข่มจนกลัวหัวหด ทว่าไม่ใช่สำหรับอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นมองนางจนขี้คร้านจะมองอีก จึงหันหลังไปช่วยอวี๋เฟิงฆ่าปลา
ลูกค้าที่มาซื้อปลา ณ ตลาดแห่งนี้ ส่วนมากจะต้องการปลาเป็นๆ แต่ก็ยังมีส่วนน้อยที่ต้องการให้ฆ่า อวี๋เฟิงยังไม่ชำนาญ ฆ่าปลาก็ยังไม่ทะมัดทะแมงเท่าไรนัก
สาวใช้เห็นว่าอาหวั่นไม่สนใจนาง จึงเกิดโทสะขึ้นมาทันที!
ทั้งตำบลเหลียนฮวา มีคนกล้าชักสีหน้าใส่นางเช่นนี้ด้วยหรือ!
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ยังกล้าไม่แยแสข้าเช่นนี้อีกรึ!”
นางปรี่เข้ามาตรงหน้าอวี๋หวั่น ยกมือขึ้นหมายคว้ามือของเธอ!
บังเอิญว่าอวี๋หวั่นนั้นถือปลาจี้อวี๋ตัวหนึ่งไว้พอดี ใบมีดสับลงบนหัวของปลา
ได้ยินเสียงดัง ‘ฉับ’ เพียงครั้งเดียว เกล็ดปลาก็กระจายออกไป ไม่รู้ว่าแม่นางผู้นั้นกลัว หรือว่าขยะแขยง นางพลันดึงมือกลับไปทันที ถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าเล็กดูซีดเผือด
ท่าทางที่ดูตลกเช่นนี้ ทำให้ชาวบ้านโดยรอบถึงกับหัวเราะออกมา
ใบหน้าของนางเริ่มแดง นางมองอวี๋หวั่นอีกครั้ง โทสะพลุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม ใช้นิ้วมือชี้ไปตรงหน้าของอวี๋หวั่น
บุรุษสกุลอวี๋ทั้งสามคนลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน!
สาวใช้ตกใจกลัวกับท่าทางของทั้งสาม ทว่าปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว “พวกเจ้ากล้ามาก! รู้หรือไม่ว่าฮูหยินบ้านข้าเป็นใคร กล้ามาขวางทางข้า! ยังไม่หลีกไปอีก!”
สามพ่อลูกไม่ขยับ ทั้งยังยืนเรียงหน้ากระดาน ประหนึ่งเป็นเกราะกำบังให้กับอาหวั่น
นัยน์ตาของอาหวั่นราวกับมีแสงวาววาบของกระจกพาดผ่าน
สาวใช้ทำตัวอวดเบ่งอยู่ในหมู่บ้านเหลียนฮวามานมนาน มิเคยมีผู้ใดโต้ตอบนางเช่นนี้ “ดี! พวกเจ้า! กล้าไม่ไว้หน้าฮูหยินบ้านข้าเช่นนี้ ระวังฮูหยินบ้านข้าจะมาจัดการพวกเจ้า!”
อวี๋หวั่นก้าวออกมาจากด้านหลังสามพ่อลูก “ใครไม่ไว้หน้าฮูหยินบ้านเจ้ากัน? ฮูหยินบ้านเจ้าบอกหรือว่าต้องมาแย่งอาหารชาวบ้าน? หรือว่าเจ้าทำโดยพลการ พูดจาไร้เหตุผล แต่กลับใช้ฮูหยินมาอ้าง?”
“เจ้า...” สาวใช้ถูกตอกกลับมา
ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบต่างเห็นความเป็นไปของเหตุการณ์ จึงรู้สึกว่าสาวใช้รังแกผู้อื่นอยู่ เขาก็บอกไปแล้วว่าหมูพะโล้ขายไปแล้ว นางเพียงไปซื้อจากแผงอื่นเรื่องก็จบ ไยต้องไปแย่งของแผงนี้ด้วยเล่า?
ในทางตรงกันข้าม ร้านนี้ไม่จำนนต่อเงินทอง ไม่เกรงกลัวต่ออำนาจ ทำให้ผู้คนต่างรู้สึกประทับใจ
เพียงแต่ว่า ก็ยังมีชาวบ้านที่รู้ฐานะของสาวใช้ และเริ่มรู้สึกเป็นกังวลกับความ ‘โง่เขลา’ ของคนบ้านนี้
“นางเป็นถึงสาวใช้ของฮูหยินของนายอำเภอเชียวนา! ทำให้นางโกรธเคือง แล้วต่อไปจะเอาอะไรกิน?”
“ไม่ใช่เนื้อหมูเพียงก้อนเดียวหรอกหรือ? ขายให้นางก็จบแล้ว เหตุใดต้องมีปัญหากับคนในจวนนายอำเภอด้วย”
สิ่งที่ชาวบ้านกระซิบกระซาบกันนั้น บังเอิญไปเข้าหูของสาวใช้พอดี นางจึงเหยียดหลังตรงด้วยความพึงพอใจ มองไปยังอวี๋หวั่นอย่างไม่ร้อนรน มั่นใจว่าหลังจากที่ได้ยินฐานะของนาง ก็จะต้องรีบเข้ามาประจบประแจงเป็นแน่
น่าเสียดายที่นางกลับต้องผิดหวัง
อวี๋หวั่นให้ลุงใหญ่กับพี่ชายกลับไปที่แผง ส่วนเธอก็ลงมือฆ่าปลาต่อ ตั้งแต่ต้นจนเสร็จเรียบร้อย มิได้เหลือบมองนางเลยแม้แต่น้อย
นางรู้สึกโกรธอย่างสุดขีด จึงคว้าตะกร้าใส่ฝักข้าวโพดแห้งจากแผงข้างๆ มาสาดลงไป
สตรีเฒ่าซึ่งถูกแย่งข้าวโพดไปรู้สึกสะเทือนใจจนแทบร้องไห้ออกมา! ครอบครัวของนางกำลังจะไม่มีข้าวกินแล้ว! สองคนทะเลาะกัน ไฉนต้องเอาข้าวโพดของนางไปด้วยเล่า!
สาวใช้ถือตะกร้าเอียงไปทางอวี๋หวั่น ถึงแม้สามพ่อลูกจะรีบเข้าไป แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว
เมื่ออวี๋หวั่นเห็นตะกร้าใส่ข้าวโพดกำลังจะถูกคว่ำลงบนศีรษะของตน เธอก็เงื้อมือออกมา และจับตะกร้าเอาไว้
แม้จะจับตระกร้าเอาไว้แล้ว ทว่าฝักข้าวโพดกลับกลิ้งตกลงบนพื้น เมล็ดข้าวโพดกระจัดกระจายไปหมด
สตรีเฒ่าร้องไห้เสียแล้ว นึกอยากเก็บข้าวโพดขึ้นมาแต่ก็ไม่กล้า
อวี๋หวั่นมองสาวใช้ด้วยสายตาเย็นเยียบ จนนางขนลุกเกรียว สั่นเทิ้มไปทั้งตัว
ลุงใหญ่ก้มลงเก็บข้าวโพด กลับถูกอวี๋หวั่นห้ามไว้
อวี๋หวั่นพูดกับสาวใช้ว่า “เก็บขึ้นมา”
สาวใช้หวาดกลัวรังสีอำมหิตของอวี๋หวั่น กระนั้นก็ไม่สามารถยอมรับความผิดต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ได้ นางถลึงตาและกล่าวว่า “ข้าไม่เก็บ! ถ้าจะเก็บ เจ้าก็เก็บเอง!”
อวี๋หวั่นกล่าวด้วยสีหน้าเยียบเย็น “ข้าจะพูดอีกรอบ เก็บขึ้นมา”
สาวใช้ส่งเสียง ‘หึ’ อย่างเย้ยหยัน “ไม่เก็บ! เจ้าจะทำไม?”
อวี๋หวั่นเดินไปหยิบตะกร้าที่นางถืออยู่
นางเล่นแง่ไม่ส่งให้ “ข้าบอกหรือว่าจะให้เจ้า?”
อวี๋หวั่นกล่าวเสียงเรียบ “ปล่อย”
แน่นอนว่าสาวใช้ไม่ยอมปล่อย แต่นางก็หลบไม่พ้น
ในตอนนั้นเอง ลุงใหญ่ถือไม้เท้าเดินเข้ามาพอดี สาวใช้เกิดความคิด จึงยื่นเท้าไปขวางลุงใหญ่ผู้ซึ่งแข้งขาวิกลวิกาลอยู่แต่เดิม
อวี๋หวั่นไม่คิดว่านางจะใจดำเช่นนี้ แม้แต่คนพิการยังไม่ละเว้น ดวงตาของเธอเกิดประกายวับ พลันคว้าขวับเข้าที่คอของนาง และกดลงบนพื้นอย่างแรง!
.............................................


บทที่ 28 อำนาจอันยิ่งใหญ่
เมื่ออวี๋หวั่นและคนอื่นๆ กลับถึงหมู่บ้านก็เข้าสู่ยามสายัณห์เสียแล้ว แต่ละบ้านต่างเริ่มทำกับข้าว ทั้งหมู่บ้านเต็มไปด้วยควันไฟจากห้องครัว
ช่วงเวลาแห่งการซุบซิบนินทาของชาวบ้านได้ผ่านพ้นไปแล้ว ทั้งสองครอบครัวปรากฏตัวพร้อมกันนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป
วันนี้จำต้องรมควันเนื้อหมู ป้าสะใภ้ใหญ่อยู่ที่บ้านของอาหวั่นทั้งวัน อาหารเย็นจึงกินที่นั่น
“ขายของเป็นอย่างไรบ้าง” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยถามด้วยความกังวลเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่สามีของนางเข้าไปในตำบล หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บ
ลุงใหญ่ยิ้มกว้าง หยิบถุงเงินวางลงบนโต๊ะ
ป้าสะใภ้ใหญ่เปิดถุงดู นางก็ตกตะลึง “เหตุใดมากถึงเพียงนี้”
ลุงใหญ่ดูมีชีวิตชีวา กล่าวว่า “ขายหมดแล้ว แม้แต่น้ำพะโล้ก็ขายหมดแล้ว!”
สาวใช้เก่าแก่ของจวนแม่ทัพเบิกทางให้ หลังจากนั้นลูกค้าที่ซื้อหมูพะโล้ไม่ทัน ต่างก็เข้ามาช่วงชิงน้ำพะโล้กันยกใหญ่ หมายจะซื้อไปต้มเอง
“มากมายขนาดนั้น...ขายหมดเกลี้ยงเลยหรือ?” นั่นหมูครึ่งตัวเต็มๆ ทั้งยังมีเครื่องในหมูอีก! ป้าใหญ่จึงถามต่อว่า “เครื่องในหมูก็ขายหมดแล้วหรือ?”
ในหมู่บ้านที่ยากจนข้นแค้น เครื่องในหมูมิใช่สิ่งที่จะโยนทิ้งไปได้ง่ายๆ พวกเขาหิวแทบขาดใจ แม้แต่รากของต้นหญ้าหรือดินกวนอิม[footnoteRef:1]พวกเขาก็กินได้ ทว่าคนในตำบลย่อมไม่เป็นเช่นนั้น พวกเขาไม่กินเครื่องในหมู [1: ดินกวนอิม เป็นดินขาวชนิดหนึ่ง ชาวบ้านที่เผชิญกับความอดอยากในสมัยก่อน กินดินชนิดนี้เพื่อบรรเทาความหิวโหย]
อวี๋หวั่นเอ่ยชมด้วยความประทับใจว่า “ฝีมือทำอาหารของท่านลุงใหญ่ดีมาก ทุกคนที่ได้ชิมต่างบอกว่าอร่อยกว่าหมูพะโล้เสียอีก!”
ลุงใหญ่หัวเราะร่า ไม่รู้ว่าเพราะรู้สึกภาคภูมิใจในฝีมือทำอาหารของตน หรือเพราะอวี๋หวั่นชมเขากันแน่
ป้าสะใภ้ใหญ่ฝืนกดมุมปากของตนซึ่งกำลังยกขึ้น นางถลึงตาและกล่าวว่า “น่าเกลียด!”
จากนั้น อวี๋ซงก็เอ่ยถึงเรื่องที่ชุนจือและมือปราบจงใจหาเรื่อง ป้าสะใภ้ใหญ่ฟังด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ
“ต้องขอบคุณคุณหนูจากจวนแม่ทัพ คนของจวนนายอำเภอจึงไม่กล้าสร้างความยุ่งยากให้พวกเราอีก” อวี๋ซงกล่าวอย่างจริงใจ “คนของนางไม่ถือตัว อ่อนโอนและมารยาทดี เห็นได้ว่าตัวนางเองก็เป็นเช่นนั้น นางยังพูดแทนท่านอาสาม ห้ามไม่ให้มือปราบงี่เง่านั่นรังแกชาวบ้านอย่างพวกเรา”
“เป็นคนดีจริงๆ” ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกขอบคุณ
“ไม่ดีเท่าท่านพี่ข้าหรอก!” เถี่ยตั้นน้อยเหยียดหลังตรงพลันพูดขึ้น
“ท่านพี่ดี” น้องสาวตัวน้อยก็พูดตาม
อวี๋หวั่นรู้สึกขบขัน จึงจับแก้มเด็กเล็กทั้งสอง “พี่คิดไม่ผิดจริงๆ ที่รักพวกเจ้า มา ดูสิว่าพี่เอาอะไรมาให้”
เธอพูด พลางหยิบห่อกระดาษเล็กๆ ออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง
เถี่ยตั้นน้อยตาโตขึ้นทันใด “ขนมกุ้ยฮวา!”
“จะกิน” เด็กหญิงกล่าว
เถี่ยตั้นน้อยจูงมือน้องสาวไปกินขนมกุ้ยฮวาอย่างมีความสุข
นางเจียงมองพวกเขา ดวงหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข
“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปขายหมูพะโล้แล้วใช่ไหม” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยถาม สามวันหลังจากนี้จึงจะมีตลาดครั้งต่อไป
อวี๋หวั่นพยักหน้า “พรุ่งนี้ไม่ต้องขาย แต่พวกข้าจะเข้าไปซื้อของในตำบล”
วันนี้คุณหนูไป๋ปรากฏตัวที่ตลาด ทว่าไม่ได้มาเพียงเพื่อช่วยเหลือพวกเขาเท่านั้น นางได้ยินว่าในตลาดที่ทางเข้าตำบล มีร้านขายหมูพะโล้ที่อร่อยกว่าหมูพะโล้ของหอหยกขาว นางจึงตั้งใจมาหาเรื่องโดยเฉพาะ ไหนเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับเป็นคนคุ้นเคย หลังจากที่ได้ชิมน้ำพะโล้ของบ้านอวี๋หวั่น นางก็เปลี่ยนความคิด จึงสั่งหมูพะโล้จากบ้านของอวี๋หวั่นแทน
ป้าสะใภ้ใหญ่ตกใจจนแยกไม่ออกว่านี่เป็นเรื่องดีหรือไม่
เคยได้ยินเกี่ยวกับหอหยกขาวมาบ้าง ภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบล ของธรรมดาสามัญทั่วไปไม่สามารถนำไปขายได้ นี่นับว่าเป็นกรณีพิเศษ ทว่าพวกเขาก็มีพ่อครัว ถึงกับทำเองไม่ได้เชียวหรือ?
 มีกิจการก็นับเป็นเรื่องดี สามีที่เคยท้อแท้สิ้นหวังกลับมามีแรงใช้ชีวิตอีกครั้งก็นับว่าเป็นเรื่องดี ป้าสะใภ้มิได้ไม่เห็นด้วย
“รอให้ทำการค้ากับหอหยกขาวครั้งนี้เสร็จ พวกเราก็จะได้ฉลองปีใหม่แล้ว!” อวี๋ซงกล่าวอย่างมีความหวัง เมื่อกล่าวจบ ก็ทำสีหน้าเรียบเฉยและพูดว่า “ไม่ได้อยากฉลองกับเจ้าหรอกนะ!”
ป้าสะใภ้ใหญ่ถลึงตาใส่เขา
อวี๋หวั่นหัวเราะ เด็กหนอเด็ก คำพูดของเด็กไม่ทำร้ายใคร
อยู่ๆ ลุงใหญ่ก็เงียบไป
“ท่านลุงใหญ่” อวี๋หวั่นเรียกเขา
ป้าสะใภ้ใหญ่ตอบว่า “เขาคิดถึงพ่อของเจ้า”
อวี๋หวั่นชะงัก เมื่อเธอมองไปยังนางเจียง ก็เห็นว่านางเจียงซึ่งก่อนหน้านี้กำลังยิ้มแย้ม บัดนี้กลับมองไปยังเส้นขอบฟ้าด้วยสายตาอันว่างเปล่า ราวกับจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
ท่านแม่...ก็คิดถึงท่านพ่อสินะ
ในตอนที่ท่านพ่อเข้ากองทัพ เถี่ยตั้นน้อยยังไม่เกิด ผ่านไปหกปี ตอนนี้เขาโตถึงเพียงนี้แล้ว
……
เวลาเที่ยงตรง ลมและหิมะปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าเหนือกองทัพใหญ่ของซีเป่ย ลมแรงเสียจนไม่ได้กลิ่นใดๆ แม้แต่กลิ่นของควันไฟ
หลังจากที่ลดจำนวนมื้ออาหารจากวันละสามมื้อ เตาไฟในห้องครัวก็ไม่ค่อยได้ใช้สักเท่าไร
อวี๋เซ่าชิงกำลังสวมชุดเกราะที่เพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อเย็นวาน และเดินเข้าไปในกระโจมซึ่งใช้เวลาสร้างตลอดทั้งคืน
ด้านนอกกระโจม มีทหารนายหนึ่งเดินถือหอกมาในสภาพพร้อมรบ
เมื่อเขาเห็นอวี๋เซ่าชิงเดินไป ก็ยื่นมือออกมาหยุดไว้ “ทำอะไร”
อวี๋เซ่าชิงมองกล่องไม้ในมือ กล่าวว่า “นี่คือของที่แม่ทัพกุยเต๋อหลางยังเก็บไม่หมด เขาส่งคนมาบอกให้ข้านำไปส่ง เจ้านำของนี่ไปส่งให้เขาเถิด”
“ช้าก่อน” ทหารหนุ่มพูดขึ้น “ของมีค่าเช่นนี้ ท่านนำไปให้เขาด้วยตัวเองจะดีกว่า”
อวี๋เซ่าชิงมองผ้าฝ้ายขาดๆ ในกล่อง ใบหน้ามิได้ปรากฏความรู้สึกใด “ได้”
พูดจบ ก็ก้าวเท้าจะเดินเข้าไปด้านใน
ทหารนายนั้นเรียกเขาอีกครั้งหนึ่ง “เอ๋? ข้าบอกรึว่าให้ท่านเข้าไป แม่ทัพกุยเต๋อหลางจัดกระบวนทัพจนดึก ไม่ได้นอนมาหลายชั่วยาม เพิ่งได้นอนไปเมื่อครู่ ท่านรอเขาตื่นก่อนเถิด”
“เช่นนั้นข้ารออีกสักพักแล้วค่อยกลับมา” อวี๋เซ่าชิงกล่าว
เขายังพูดอีกว่า “หากท่านไป แล้วแม่ทัพตื่นมาพอดีเล่า? ท่านรออยู่ก่อนเถอะ! แม่ทัพกุยเต๋อหลางไม่ใช่คนหลับลึก ไม่แน่ว่าอาจจะตื่นแล้วก็เป็นได้”
อวี๋เซ่าชิงยืนรออยู่ด้านหน้ากระโจมท่ามกลางหิมะและสายลมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ทหารหนุ่มเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แสยะยิ้มถากถาง
อวี๋เซ่าชิงยืนรอท่ามกลางความหนาวเหน็บอยู่สองชั่วยามเต็มๆ เท้าทั้งสองข้างหนาวจนไม่รู้สึกอะไร บนร่างเต็มไปด้วยหิมะกองใหญ่ ริมฝีปากแห้งแตกเผยอขึ้นเล็กน้อย มองเห็นรอยเลือดสีแดง
“เกลี้ยดเกลียด”
มีเสียงเล็กฟังดูไพเราะดังมาจากในกระโจม จากนั้นก็มีสตรีรูปโฉมงดงามนางหนึ่งเดินออกมา
สตรีผู้นั้นดึงเสื้อที่เลื่อนหลุดขึ้นมา มองไปยังอวี๋เซ่าชิงอย่างมีเลศนัย
อวี๋เซ่าชิงมิได้กะพริบตา
นางส่ายสะโพกอย่างอ่อนหวาน และเดินผ่านเขาไปพร้อมกับกลิ่นหอมจรุงจิต
ทหารหนุ่มถือน้ำร้อนเข้าไปในกระโจม เมื่อเขาถือน้ำร้อนที่ใช้แล้วออกมา อวี๋เซ่าชิงก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ข้านำของเข้าไปให้แม่ทัพกุยเต๋อหลางได้หรือยัง”
ทหารนายนั้นเย้นหยันว่า “เกรงว่าคงไม่ได้ ท่านหัวหน้ากองร้อย เมื่อครู่แม่ทัพมีคำสั่งว่า หากแม่ทัพกุยเต๋อหลางตื่นเมื่อไร ให้รีบไปพบเพื่อเจรจาการศึกทันที ท่านก็...รอสักพักแล้วค่อยกลับมาเป็นอย่างไร?”
‘หัวหน้ากองพัน? ก็ต้องเป็นพี่ใหญ่อวี๋แน่!’
‘เหยียนฉงหมิงเทียบพี่ใหญ่อวี๋ไม่ได้เลยสักนิด!’
‘อวี๋เฒ่าฆ่าพวกป่าเถื่อนไปตั้งมากมาย บนตัวถูกแทงไปไม่รู้กี่แผล มีหรือที่เต่าหดหัวแบบเหยียนฉงหมิงจะเทียบได้?’
‘หัวหน้ากองพัน หากไม่ใช่อวี๋เฒ่า ข้าก็ไม่ยอมรับ! เหยียนฉงหมิงก็เป็นได้แค่ผายลมเหม็นๆ เท่านั้น!’
ทหารหนุ่มมองตามเงาด้านหลังของอวี๋เซ่าชิงที่ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับพายุหิมะ เขากล่าวเสียดสีว่า “เจ้าสิลมตดเหม็นๆ!”
.....................................................


บทที่ 30 แสดงฝีมือด้านการแพทย์เป็นครั้งแรก
อวี๋หวั่นมิได้ขยับ
อวี๋เฟิงก็เช่นกัน
ถึงแม้อวี๋เฟิงไม่คิดว่าของเหล่านี้จะส่งถึงอาสาม แต่ส่งไม่ถึงเป็นเรื่องหนึ่ง ถูกบังคับให้ส่งไม่ถึงนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
“จวนแม่ทัพใดหรือ” อวี๋เฟิงถาม
“จวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย!” คนส่งของหมดความอดทน
ทันทีที่อวี๋เฟิงได้ยินว่าเป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ย อวี๋เฟิงกลับทำสีหน้าเรียบเฉย เมื่อวานคุณหนูจากจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ยยังช่วยพวกเขาเอาไว้ แย่งชิงที่วางบนรถม้าเช่นนี้คงจะมิใช่สิ่งที่นางต้องการ ทว่าหากคำสั่งชัดเจนพอ เชื่อได้ว่าพวกเขาคงไม่กล้ามาสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเช่นนี้
เมื่อความคิดนี้วาบเข้ามาในสมอง อวี๋เฟิงจึงตัดสินใจเดินไปยังรถม้าของจวนแม่ทัพ
“ถอยไป! ถอยไป!” บ่าวชายยกกล่องลงมาจากรถม้า
อวี๋เฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ขวางเขาไว้
“บอกให้หลบไป เจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร?” บ่าวผู้นั้นพูดอย่างหมดความอดทน
แม้จะเป็นคนของจวนแม่ทัพ ทว่าพฤติกรรมของบ่าวนั้นหยาบคายกว่าสาวใช้ที่พบเมื่อวานนั้นไม่รู้เท่าไร อาจเป็นเพราะเขายังอายุน้อย อีกทั้งงานนี้เป็นงานที่เร่งรีบ
อวี๋เฟิงกล่าวกับเขาว่า “พี่ชาย พวกเราก็จะส่งของไปซีเป่ยเช่นกัน”
บ่าวชายมองเขาราวกับมองตัวประหลาด “เจ้าส่งหรือไม่ส่งแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า”
ความขุ่นเคืองปะทุขึ้นในใจของอวี๋เฟิง แต่เขาก็กล่าวต่อไปอย่างใจเย็นว่า “ของพวกท่านมากเกินไปสักหน่อย ใส่
รถม้าไม่พอ คนส่งของจะนำของของพวกเราออก”
บ่าวผู้นั้นกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “เช่นนั้นพวกเจ้ายังไม่รีบหยิบไปอีก! เสียเวลาทำงานของนายหญิงบ้านข้า พวกเจ้าชดใช้ไหวรึ? ของเหล่านี้ต้องนำส่งให้ถึงมือนายท่านบ้านข้าก่อนวันฉูซีด้วย! ”
“แต่ว่า...” อวี๋เฟิงไม่คิดว่าบ่าวผู้นี้จะกล่าวคำพูดระคายหูเช่นนี้ เขายังอยากพูดต่อ ทว่าถูกอวี๋หวั่นดึงเอาไว้เสียก่อน
อวี๋หวั่นจับเขาเอาไว้พลางส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์หรอก พี่ใหญ่”
อวี๋เฟิงรู้สึกหงุดหงิด “ต้องเป็นพวกเขาที่บิดเบือนคำสั่ง ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ หากนายหญิงของพวกเขาอยู่ จะต้องไม่ยอมให้พวกเขารังแกชาวบ้านเช่นนี้แน่! ”
นางกล่าวไว้ เป็นข้าราชการ หากปฏิบัติต่อชาวบ้านประหนึ่งผักปลา จะทำให้เหล่าทหารกล้าแถบชายแดนชอกช้ำ
อวี๋หวั่นกล่าวอย่างราบเรียบ “บิดเบือนคำสั่งก็ดี ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ก็ดี ล้วนเป็นคนของจวนแม่ทัพมิใช่หรือ?”
“เจ้ากำลังบอกว่า…” อวี๋เฟิงตะลึง
อวี๋เฟิงมองแผ่นหิมะขาวบนหนังคา “ข้าไม่ได้พูดอะไร แต่นี่คือของที่นางซื้อ ต้องส่งให้ถึงก่อนวันฉูซีแบบไม่ตกหล่นเลยสักชิ้นเดียวก็เป็นคำสั่งของนาง หิมะตกเช่นนี้ หากจะต้องนำของส่งให้ถึงก่อนวันฉูซี เกรงว่าคงต้องเร่งแปดร้อยหลี่[footnoteRef:1]” [1: เร่งแปดร้อยหลี่ หมายถึงระยะทางต่อวันที่เกินกว่าม้าจะวิ่งได้ ปัจจุบันใช้เปรียบเปรยถึงเรื่องเร่งด่วน]
เร่งแปดร้อยหลี่ หากจัดการไม่ดี อาจทำให้ม้าวิ่งจนเหนื่อยตายได้!
อวี๋เฟิงชะงักไป
“เช่นนั้น...ของที่ส่งให้อาสามจะทำอย่างไร” เมื่อได้สติกลับมา อวี๋เฟิงจึงถามต่อ
อวี๋หวั่นมิได้ตอบ เธอแบมือออก สองมือนี้แม้จะเรียว ทว่าากลับเป็นมือที่ผ่านการตรากตรำทำงานมานับปี มี
รอยแผลเป็นอยู่ไม่น้อย
มือคู่นี้สามารถขุดหน่อไม้ได้ ผ่าฟืนได้ ปลูกผักได้ แบกรับภาระอันหนักอึ้งของครอบครัวได้ แต่สิ่งเดียวที่ทำไม่ได้คือการส่งของที่ตนเองอดหลับอดนอนทำทั้งคืนให้บิดาซึ่งอยู่ที่ชายแดนอันแสนไกล
“คนเดินหนังสือหวัง! คนเดินหนังสือหวัง! แย่แล้ว!” เสมียนผู้หนึ่งวิ่งกระวีกระวาดมา ทำให้ห้วงความคิดของอวี๋หวั่นหยุดลง
คนเดินหนังสือซึ่งกำลังขนของจากจวนแม่ทัพเงยหน้าขึ้น “กลางวันแสกๆ เอะอะโวยวายอะไร ไม่มีงานมีการทำหรืออย่างไร”
เสมียนผู้นี้มิได้ล่วงรู้ถึงฐานะของบ่าวจากจวนแม่ทัพ แต่ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ กระนั้นเขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ เขากลืนน้ำลาย พูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า “ข้า ข้าก็กำลังจะพูดเรื่องงาน ม้าตัวที่ส่งมาจากทางตะวันตก...กำลังจะ...”
“กำลังจะอะไร?” คนเดินหนังสือหวังถาม
“กำลังจะไม่ไหวแล้วขอรับ!” เสมียนตอบ
คนเดินหนังสือหวังตกใจจนหน้าถอดสี!
ม้าตัวนั้นมิใช่ม้าธรรมดา หากแต่เป็นม้าเหงื่อโลหิต[footnoteRef:2]ที่ขอซื้อมาจากคาราวานพ่อค้าชาวทิเบตมาอย่างยากลำบาก [2: ม้าเหงื่อโลหิต หรือม้าอัคคัลทีค มีถิ่นกำเนิดแถบประเทศประเทศเติร์กเมนิสถาน ได้ชื่อว่าเป็นม้าที่งดงามที่สุดในโลก]
หลักจากที่ซื้อมาไม่นาน ถึงจะพบว่าม้าตัวนี้ตั้งครรภ์ นั่นหมายความว่าอย่างน้อยพวกเขาก็ได้ม้าเหงื่อโลหิตเพิ่มอีกหนึ่งตัว แต่เมื่อแม่ม้าเป็นเช่นนี้ ต่อให้จุดโคมส่อง เขาก็หาข้อดีของเรื่องนี้ไม่เจอเลยแม้แต่น้อย
ม้าตัวนี้ถูกคนชั้นสูงในเมืองหลวงจับจองเอาไว้แล้ว พวกเขารอเพียงสภาพอากาศดีขึ้น ก็จะนำม้าตัวนี้ไปส่งทันที!
ครานี้คงจบสิ้น ม้าไม่ไหวแล้ว พวกเขาจะเอาอะไรไปขายเล่า?!
“เร็ว...รีบไปรายงานใต้เท้าหัวหน้าสถานีส่งสาร!” คนเดินหนังสือหวังกล่าว เนื้อตัวสั่นเทิ้ม
เสมียนทำหน้าราวกับจะร้องไห้ “ไม่ทันแล้วขอรับ! ท่าน...ท่านไปดูเองเถิด!”
คนเดินหนังสือหวังรีบวางของ พวกเขาเดินผ่านห้องโถง และตรงไปยังห้องพักม้าซึ่งดูหรูหรากว่าคอกม้าด้านนอกไม่รู้กี่เท่า
ห้องพักม้าแห่งนี้ใหญ่กว่าบ้านสกุลอวี๋เสียอีก สะอาดสะอ้าน ปูด้วยหญ้านุ่ม ใช้ถ่านหงหลัว[footnoteRef:3]ชั้นดีให้ความอบอุ่น มีอาหารและน้ำเตรียมไว้พรั่งพร้อม [3: ถ่านหงหลัว ถ่านไม้คุณภาพดี ใช้งานได้นาน ควันน้อย ให้ความร้อนสูง นิยมใช้ในวังหลวง ]
ม้าเหงื่อโลหิตซึ่งได้รับการดูแลประคบประหงมเป็นอย่างดีเพียงหนึ่งเดียว ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ ก็นิ่งลงไปกองอยู่บนพื้น!
คนเดินหนังสือหวังกลัวจนแทบจะเป็นลม “เจ้าให้มันกินอะไร”
เสมียนตอบว่า “ข้าไม่ได้ให้มันกินอะไรเลยนะขอรับ!”
“ไฉนมันถึงเป็นเช่นนี้” คนเดินหนังสือหวังซักต่อ
“ข้า...ข้า...ก็ไม่รู้เหมือนกัน!” เสมียนจะร้องไห้เสียแล้ว เขาเป็นเพียงเสมียนผู้น่าสงสารคนหนึ่ง เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คนที่ต้องรับผิดชอบก็คือเขา
และในฐานะที่คนเดินหนังสือหวังเป็นหัวหน้า เรื่องนี้ก็คงหนีไม่พ้นที่จะโยงถึงเขาด้วย ไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวข้องไปถึงใต้เท้าหัวหน้าสถานีส่งสารเลยก็เป็นได้
“หมอเล่า?” คนเดินหนังสือหวังถาม
เสมียนร้องไห้ และกล่าวว่า “กลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่ ไปตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้วขอรับ ท่านลืมไปแล้วหรือ?”
จะทำอย่างไรดี ในตำบลก็ไม่มีโรงหมอเสียด้วย ทว่าปีนี้ หมอรักษาคนมีมาก หมอรักษาม้ากลับมีน้อย...
“ให้ข้าเข้าไปดูได้หรือไม่”
เสียงราบเรียบของดรุณีน้อยพลันดังขึ้นจากปากประตู คนเดินหนังสือหวังและเสมียนจึงหันขวับไปมอง กลับพบว่าเป็นสตรีชาวบ้านที่เมื่อครู่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ
คนเดินหนังสือหวังพูดเสียงต่ำ “เจ้าเข้ามาทำไม ยังไม่รีบออกไปอีก!”
มุมปากของอวี๋หวั่นยกขึ้น ชี้ไปยังม้าเหงื่อโลหิตซึ่งนอนอยู่บนพื้น “แน่ใจหรือว่าจะให้ข้าออกไป ข้ารักษาได้นะ”
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร” สตรีชาวบ้านรักษาม้าได้ ต่อให้ตีเขาจนตาย เขาก็ไม่เชื่อเด็ดขาด!
อวี๋หวั่นพูดว่า “แต่ข้าก็ต้องคิดค่ารักษา ท่านต้องตกลงก่อนว่าจะช่วยนำของไปส่งให้ท่านพ่อข้า”
“เจ้า...”
อวี๋หวั่นพูดต่อ “ส่วนเรื่องค่ารักษา ท่านเก็บเงินค่าขนส่งค่าเท่าไร ข้าคิดท่านเพียงครึ่งเดียว คุ้มค่าดีใช่ไหม”
เสียงทอดถอนใจนั่น ฟังดูราวกับว่าเธอกำลังยอมให้เขาได้ผลประโยชน์ก็มิปาน
แต่เธอรู้หรือไม่ว่า ค่าขนส่งสินค้าจากที่นี่ไปยังกองทัพใหญ่ในซีเป่ยนั้นเป็นเงินเท่าไร?!
คนเดินหนังสือหวังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและมองเธอ “เจ้ารักษาได้?”
“ไม่เชื่อก็ตามใจ” เมื่ออวี๋หวั่นกล่าวจบ ก็หันหลังกลับไป
“ช้าก่อน!” คนเดินหนังสือหวังเอ่ยปากแล้ว “ข้าช่วยเจ้าส่งของได้ แต่ข้าขัดคำสั่งคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพไม่ได้ ข้าจะช่วยเจ้านำของไปส่งได้เพียงชิ้นเดียว”
“สามชิ้น”
“สองชิ้น”
“ไม่รักษาแล้ว!”
“เจ้ากลับมาก่อน!”
อวี๋หวั่นหันหลังกลับมา
คนเดินหนังสือหวังโมโหจนตัวสั่น “สาม...สามชิ้นก็สามชิ้น! แต่ข้าบอกไว้ก่อน ม้าตัวนี้ไม่ใช่ม้าธรรมดา หากรักษา
มันไม่หาย ชีวิตน้อยๆ ของเจ้าก็ไม่เหลือเช่นกัน!”
...........................................


บทที่ 29 พ่อลูกเชื่อมใจถึงกัน
ต้มหมูพะโล้กันมาทั้งคืน ทุกคนต่างเหนื่อยล้าเต็มที จึงรีบแยกย้ายกันกลับบ้านไปพักผ่อน นางเจียงกับเถี่ยตั้นน้อยก็เข้านอนกันแล้ว
อวี๋หวั่นล้มตัวลงนอน ทว่าได้แต่พลิกตัวไปมา เพราะนอนไม่หลับ
ด้านนอกเริ่มมีหิมะตกแล้ว ราตรีเงียบสงัด แต่กลับรู้สึกหนาวเหน็บ
อวี๋หวั่นลูบผ้าห่มผืนบาง ไม่กี่วันมานี้มัวแต่ง่วนอยู่กับการหาเงิน ไม่มีโอกาสไปหาซื้อผืนใหม่ รอให้ทำการค้ากับคุณหนูไป๋สำเร็จ เธอจะพามารดากับน้องชายเข้าไปในตำบล ของที่ต้องซื้อเพิ่มเติมก็ซื้อมาแล้ว ส่วนของที่ต้องใช้ช่วงปีใหม่ ก็จะไปซื้อด้วยกัน
เมื่อกล่าวถึงของที่จำเป็นต้องใช้ช่วงปีใหม่ อวี๋หวั่นก็พลันนึกถึงท่านพ่อที่อยู่แสนไกล ทำให้เธอยิ่งนอนไม่หลับ
เธอจึงลงจากเตียง จัดแจงสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย และถือตะเกียงน้ำมันเดินเข้าไปในห้องครัว
ห้องครัวนี้ไม่ดูไม่แร้นแค้นดังครั้นอวี๋หวั่นเพิ่งมาถึงที่นี่ ถังข้าวสารก็มีข้าวสาร ตู้กับข้าวก็มีแป้ง อีกทั้งยังมีเครื่องปรุงรสและเกลือ ตะกร้ามุมห้องก็มีหัวผักกาดกับผักกาดขาวที่ป้าสะใภ้ใหญ่เก็บมาจากแปลงของบ้านตน ในถังไม้ก็มีปลาเป็นๆ อยู่สองสามตัว และแน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้คนน้ำลายสอมากที่สุดก็คือเนื้อหมูรมควันซึ่งแขวนอยู่บนผนังและวางอยู่บนเตา
เนื้อหมูรมควันเหล่านี้เป็นเนื้อที่ลุงใหญ่ลงมือแช่เกลือด้วยตัวเอง นำไปแขวนไว้ในห้องครัว หากไม่ได้ทำอาหารก็จะผึ่งลมเอาไว้ หากทำอาหารก็จะสามารถรมควันได้ เพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งวัน รสชาติยังเค็มไม่เข้าเนื้อ เนื้อยังสดใหม่อยู่
อวี๋หวั่นหั่นเนื้อชั้นดีจากขาหลังของหมูออกมาได้หนึ่งก้อน เนื้อส่วนนี้มีเนื้อติดมันและเนื้อแดงในปริมาณที่เหมาะสม ทั้งยังไม่มีไขมันเยิ้มจนเลี่ยน เหมาะกับการนำไปทำลูกชิ้นเป็นอย่างยิ่ง
แต่ลำพังเนื้อส่วนนี้ย่อมไม่เพียงพอ เธอจึงหั่นเนื้อจากขาหน้า สะโพก และเนื้อส่วนไหล่ของหมู
เธอจำได้ว่าในอีกโลกหนึ่ง ป้าใหญ่ชอบใช้เนื้อส่วนไหล่ของหมูทำลูกชิ้น เพราะเนื้อจะนุ่มกว่า
หลังจากสับหมูเรียบร้อยแล้ว เธอก็หั่นหอม ขิง และกระเทียมจนแหลก ใส่ใข่ไก่ป่าลงไป แล้วใส่ซีอิ๊ว แป้งข้าวโพด เกลือเกล็ดหิมะ น้ำมันงา และพริกไทย
อวี๋หวั่นท่าทางทะมัดทะแมง เพียงครู่เดียวก็คนผสมจนเข้าที่
เธอหยิบน้ำมันงาชามใหญ่ออกมา น้ำมันงาราคาแพงเหลือเกิน ปกติแล้วพวกเขาจึงกินน้ำมันหมู ทว่าครั้งนี้ เธอใส่น้ำมันงาลงไปในหม้อจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
ไม่นาน กลิ่นหอมของลูกชิ้นก็ลอยออกมาจากจากหม้อซึ่งเต็มไปด้วยน้ำมัน
เมื่อทำลูกชิ้นเสร็จ เธอก็หยิบแป้งออกมาจากตู้กับข้าว และเริ่มลงมือทำแผ่นแป้ง
แสงไฟจากห้องครัวส่องสว่างไปจนถึงรุ่งเช้า
อวี๋หวั่นเช็ดเหงื่อบนหน้า ใกล้ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว
อวี๋หวั่นยังทำอาหารไม่เสร็จ เพียงแต่ทำเจวี๋ยนปิ่ง[footnoteRef:1]ต้นหอมใส่เนื้อและผักเสร็จแล้วสามสี่ชิ้น นางเจียงและเถี่ยตั้นน้อยยังไม่ตื่น เธอจึงนำอาหารไปให้ที่บ้านเดิมเสียก่อน [1: เจวี๋ยนปิ่ง อาหารชนิดหนึ่ง ทำจากแผ่นแป้ง ม้วนไส้ผัก เนื้อสัตว์ และไข่ไว้ด้านใน]
เนื่องจากวันนี้ต้องเข้าไปในตัวตำบลเพื่อจับจ่ายของสำหรับทำการค้า คนอื่นๆ จึงตื่นเช้า เมื่อเห็นว่าอวี๋หวั่นเดินมา พวกเขาต่างรู้สึกงุนงง
“ไยตื่นเช้าเช่นนี้” ป้าสะใภ้ใหญ่ซึ่งมาเปิดประตูให้เอ่ยถาม
เธอหยิบเจวี๋ยนปิ่งอุ่นๆ จากในตะกร้าออกมา และยื่นให้พร้อมรอยยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ท่านป้าใหญ่ ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหม ข้าทำเจวี๋ยนปิ่งมาให้พวกท่านกินรองท้องสักหน่อย”
ประจวบเหมาะกับที่ลุงใหญ่และสองพี่น้องเพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ จึงเดินออกมาหน้าบ้าน
เมื่อได้ยินว่าเธอนำอาหารมาให้ ก็กลัวจนหน้าซีด!
“ไอหยา เหมือนว่าข้าจะลืมใส่เกลือ”
จากเดิมที่ทุกคนสีหน้าซีดเผือด ก็ปรากฏสีเลือดฝาดขึ้นมาอีกครั้ง
“ข้าทำอาหารให้ท่านพ่ออีกเยอะเลย...โชคดีจริงๆ ที่ไม่ลืมใส่เกลือ”
กว่าที่สีเลือดจะปรากฏบนในหน้าของทุกคนได้นั้นยากเย็นยิ่งนัก บัดนี้ได้กลับกลายเป็นสีขาวซีดดังเดิม
……
หลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว อวี๋หวั่นและพี่ชายอีกสองคนก็ขึ้นเกวียนเข้าไปในตำบล
“เจ้าจะส่งของไปให้ท่านอาสามจริงรึ?” อวี๋ซงเดินอยู่ด้านข้างเกวียน เขาเอ่ยถามพลางทอดสายตาไปยังอวี๋หวั่นซึ่งนั่งอยู่บนเกวียนพร้อมกับไหใส่อาหาร
อวี๋เฟิงกำลังจูงวัวอยู่ด้านหน้า
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ใช่แล้ว ใกล้สิ้นปีแล้ว ข้าหวังว่าท่านพ่อจะได้ฉลองปีใหม่เช่นกัน”
“ส่งไปไม่ถึงหรอก” อวี๋ซงพึมพำ
ตอนที่อาสามไปเป็นทหาร เขาได้บอกไว้แล้วว่า เมื่อถึงชายแดนจะเขียนจดหมายมาหาพวกเขา ทว่าผ่านไปหกปีแล้ว พวกเขาไม่ได้รับข่าวคราวจากอาสามเลยสักนิดเดียว พวกเขาเขียนจดหมายไปหาอาสาม ก็ไม่ได้รับจดหมายตอบกลับแต่อย่างใด
บางครั้ง พวกเขาก็สงสัยว่าอาสามอาจประสบเคราะห์ร้ายไปแล้วก็เป็นได้
แต่พวกเขาได้ยินว่า แม้จะไม่สามารถนำศพของเหล่าทหารกล้าที่สละชีวิตส่งกลับมาบ้านได้ แต่พวกเขาก็พยายามนำป้ายเหล็กมาส่งคืนให้
พวกเขาไม่ได้รับป้ายเหล็กของอาสาม นั่นแสดงว่าอาสามยังมีชีวิตอยู่
“ท่านพ่อต้องได้รับอย่างแน่นอน” อวี๋หวั่นกอดไหผักเอาไว้ พลางกล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
อวี๋ซงอ้าปากพะงาบ อยากบอกเธอว่าอย่าทำอะไรโง่ๆ ทว่าคำพูดกลับมาหยุดตรงริมฝีปาก เพราะเห็นสายตาปรามของพี่ใหญ่ เขาจึงทำเพียงสงบปากสงบคำลงด้วยความหงุดหงิด
อวี๋เฟิงจูงวัวเทียมเกวียนต่อไป สองเท้าย่ำไปบนหิมะ “ไปซื้อกับข้าวกันก่อน ซื้อเสร็จแล้ว เสี่ยวซงขับเกวียนกลับบ้านไปก่อน ข้าจะพาเจ้าไปสถานีส่งสาร”
มุมปากของอวี๋หวั่นยกขึ้น “ได้”
หากมาแต่เช้า จะได้วัตถุดิบที่สดใหม่ แต่หากซื้อแล้วไม่รีบนำวัตถุดิบกลับไป ก็อาจส่งผลต่อคุณภาพและรสชาติของน้ำพะโล้ เรื่องของวัตถุดิบ ลุงใหญ่มีมาตรฐานสูงยิ่งนัก
ทั้งสามคนเข้าไปซื้อของในตลาด
เนื้อหมู เนื้อแพะ ไก่ เป็ด และผัก ล้วนแต่สดใหม่ พวกเขาซื้อมาอย่างละเล็กน้อย วันนี้มิได้จะทำอาหารสำหรับจัดขึ้นโต๊ะ แต่จะทำเพื่อส่งไปให้คุณหนูไป๋ลองชิม หากนางพึงพอใจอาหารประเภทใด อาหารประเภทนั้นก็จะได้จัดขึ้นโต๊ะ
อวี๋ซงจูงเกวียนกลับหมู่บ้านไปแล้ว
อวี๋หวั่นซื้อเสื้อผ้าฝ้ายหนาหนึ่งตัว และยาทาบรรเทาอาการอักเสบจากความหนาวชั้นดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตำบล
ชายแดนหนาวถึงเพียงนั้น ท่านพ่อจะต้องได้ใช้อย่างแน่นอน
จากหมู่บ้านเหลียนฮวาไปทางตอนเหนือ เดินไปประมาณสิบหลี่ ก็จะพบสถานีส่งสาร ที่นี่เป็นสถานีส่งสารนอกเมืองหลวงที่ใหญ่ที่สุด ใช้สำหรับรวบรวมสาส์นจากทางการเป็นหลัก ส่วนจดหมายที่มิใช่ของทางการ หากสามารถสู้ราคาไหว ก็ย่อมส่งได้เช่นกัน
วันนี้สถานีส่งสารคนแน่นขนัด มีทั้งคนให้อาหารม้า คนเปลี่ยนม้า และมีผู้ที่มาพักแรมด้วย
“ตรงนั้น” อวี๋เฟิงพาอวี๋หวั่นเดินไปเพิงพักม้าทางซ้ายมือของสถานีส่งสาร
อวี๋หวั่นเห็นรถม้าสามคัน สองคันแรกบรรจุของจนเต็ม ส่วนคันสุดท้ายยังมีที่ว่างเหลืออยู่มาก
“นี่คือรถม้าที่จะไปกองทัพใหญ่ในซีเป่ย” อวี๋เฟิงชี้ไปยังสัญลักษณ์บนล้อรถ
“จากที่นี่ไปยังทัพใหญ่ในซีเป่ยไกลไหม” อวี๋หวั่นถาม
“พวกเขาใช้เส้นทางของทางการ ไม่เกรงกลัวระยะทาง” อวี๋เฟิงพูดขึ้น ราวกับคาดเดาความกังวลของอวี๋หวั่นได้ “อากาศหนาวเย็น ของก็สามารถเก็บได้นาน”
“อื้ม” อวี๋หวั่นพยักหน้า อาจเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมในสมัยก่อนยังถูกทำลายไม่มากนัก ไม่มีภาวะเรือนกระจก เธอรู้สึกว่าฤดูหนาวของที่นี่หนาวเป็นพิเศษ กระนั้นเธอก็ห่อของเอาไว้อย่างดี
คนเดินหนังสือผู้หนึ่งถือแซ่ม้าเดินมา รถม้ากำลังจะออกเดินทางแล้ว
อวี๋เฟิงเรียกเขา “พี่ชายท่านนี้ พวกข้าอยากส่งของสักหน่อย”
เมื่อพูดว่าส่ง ก็ย่อมต้องจ่ายเงิน
“ส่งไปที่ใดรึ?” คนเดินหนังสือเอ่ยถาม
อวี๋เฟิงตอบ “กองทัพใหญ่ซีเป่ย”
“กองทัพใหญ่ซีเป่ยหรือ มานี่มา” เขาเรียกสองพี่น้องไปที่รถม้าคันที่สาม “นี่เป็นรถเที่ยวสุดท้ายของปี พวกเจ้ามาทันเวลาพอดี มีของทั้งหมดเท่าไรรึ”
อวี๋เฟิงมองไหใบใหญ่ที่ตนถืออยู่ และเหลือบมองไหใบเล็กในมืออวี๋หวั่นอีกสองใบ กล่าวว่า “มีไหสามใบนี้ แล้วก็ห่อผ้าด้านหลังข้าอีกห่อหนึ่ง”
“เที่ยวสุดท้าย ราคาจะค่อนข้างแพง” คนเดินหนังสือบอก
อวี๋เฟิงมองอวี๋หวั่น และตอบไปว่า “ได้”
คนเดินหนังสือแบมือ
อวี๋เฟิงนำของในมือตนและน้องสาวใส่ลงบนรถ
เมื่อคนเดินหนังสือกำลังจะรับเงิน ก็มีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนมาจากทางเข้า บ่าวชายผู้หนึ่งกระโดดลงมาจากรถ และวิ่งกระวีกระวาดเข้ามา
เขาเรียกคนเดินหนังสือไปอีกทาง ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน คนเดินหนังสือขมวดคิ้ว และเดินกลับมาพร้อมกับสีหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความลำบากใจ “ของของพวกเจ้าคงส่งไปไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะ” อวี๋หวั่นถาม
คนเดินหนังสือมองไปยังรถม้าอีกสองคัน บ่าวผู้นั้นกับสารถีกำลังช่วยกันขนของลงมาจากรถม้าทีละกล่องๆ
เขากล่าวว่า “เห็นแล้วใช่ไหม ของเหล่านี้ยังใส่ไปไม่ได้ จะมีที่สำหรับใส่ของของพวกเจ้าได้อย่างไรกัน”
อวี๋หวั่นดูถมึงตึงขึ้นทันที “พวกข้ามาก่อนนะ”
คนเดินหนังสือหัวเราะพลางมองไปยังนาง เขากล่าวว่า “รู้ไหมว่าของเหล่านี้เป็นของที่จะส่งให้ใคร แม่ทัพกุยเต๋อหลางที่เพิ่งได้รับราชโองการแต่งตั้งขึ้น ทั้งหมดเป็นของที่คุณหนูจากจวนแม่ทัพเลือกด้วยตัวเอง หากรู้แล้วก็รีบนำของของพวกเจ้ากลับไปเสีย!”
...............................................


บทที่ 31 หมอฝีมือเยี่ยม
อวี๋เฟิงดึงแขนของอวี๋หวั่นเอาไว้ “อาหวั่น นี่เป็นเรื่องสำคัญมา หากเจ้าไม่ส่งของให้ท่านอาสามแล้ว ก็...”
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “พี่ใหญ่วางใจเถอะ อาการของม้าเช่นนี้ข้าเคยรักษามาแล้ว ข้ารู้ว่าควรทำอะไร”
“เจ้าเคยรักษา? เมื่อไร?” อวี๋เฟิงทำตาโต
“ก็หนึ่งปีที่หายจากบ้านไปนั่นแหละ” อวี๋หวั่นกล่าวอย่างอารมณ์ดี
นี่เป็นคำอธิบายที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด บางครั้งอวี๋หวั่นก็รู้สึกขอบคุณที่เจ้าของร่างเดิมหายจากบ้านไปหนึ่งปี มิเช่นนั้นเธอก็คงไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องราวเหล่านี้ให้คนในบ้านฟังได้อย่างไร
เมื่ออวี๋เฟิงได้ยินว่าเป็นเรื่องของปีนั้น ก็ไม่ซักไซ้ต่ออีก
“ชักช้าอยู่ไย ยังไม่รีบรักษาอีก” คนเดินหนังสือหวังเร่งเร้าอย่างหมดความอดทน
“มาแล้ว” อวี๋หวั่นเดินเข้าไปในห้องพักม้า เดินไปตรงหน้าม้าเหงื่อโลหิตซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
มันเป็นม้าเหงื่อโลหิตสีทอง นับว่าเป็นม้าเหงื่อโลหิตพันธุ์หายากและล้ำค่าที่สุด ส่วนหัวของมันมิได้ใหญ่เหมือนกับม้าศึกมองโกล ทว่ารูปร่างงามสง่า มีมัดกล้ามเนื้อเด่นชัด พละกำลังและความอดทนเหนือกว่าม้าศึกทั่วไป
แม้ว่ามันจะนอนนิ่งอยู่แบบนั้น แต่ยังคงแผ่ซ่านรังสีแห่งความหยิ่งทระนง
“สวยจริงๆ” อวี๋หวั่นนั่งคุกข้างเดียวด้านข้างม้าเหงื่อโลหิต ถอดบังเหียนบนหัวม้าออก
เมื่อเห็นว่านางถอดบังเหียนม้าออก หัวใจของคนเดินหนังสือหวังก็เต้นตุบๆ แทบจะหลุดขึ้นมาในคอหอย ก่อนหน้านี้เขากังวลมาก จนมิได้เตือนว่าม้าตัวนี้เป็นม้าป่าที่ยังไม่ได้รับการฝึกฝน หากไม่สวมบังเหียน มันอาจกัดคนได้!
คนเดินหนังสือคนก่อนถูกมันกัดจนต้องไปหาหมอ!
พวกเขาจะถอดบังเหียนให้มันเฉพาะตอนให้อาหารเท่านั้น แต่ก็ยังต้องสวมชุดเกราะและอุปกรณ์ป้องกันก่อนที่จะเข้าไป เขาเพียงพูดช้าไปหนึ่งประโยค เด็กคนนี้ก็ถอดบังเหียนของมันออกด้วยมือเปล่าเสียแล้ว นั่นมัน…
เมื่อคนเดินหนังสือหวังกำลังจะเข้าไปดึงอวี๋หวั่นออกมา กลับเห็นว่า นางวางมือลงเบาๆ บนหัวของม้าเหงื่อโลหิต
ถอดบังเหียนออกมันยังไม่วิ่งหนี เจ้ายังลูบหัวมันอีก!
ภาพเหตุการณ์หลังจากนี้ ยิ่งทำให้เขาตะลึงงันเข้าไปใหญ่
ม้าเหงื่อโลหิตป่าเจ้าอารมณ์ตัวนั้น เมื่อถูกอวี๋หวั่นลูบหัว นอกจากมันจะไม่ตื่นตระหนกแล้ว ยังเอาหัวไปถูกับมือของอวี๋หวั่นอีกด้วย
คนเดินหนังสือหวัง “...”
อวี๋เฟิงไม่มีความรู้เกี่ยวกับม้า จึงนึกว่ามันเชื่องมาแต่เดิม จึงมิได้รู้สึกตกใจมากนัก เขาห่วงเพียงว่าน้องสาวจะรักษาม้าตัวนี้ได้หรือไม่เสียมากกว่า
หลังจากที่อวี๋หวั่นลูบให้ม้าสงบลง เธอก็ตรวจดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ก็เป็นดังคาด ม้าตัวนี้มีอาการขาอ่อนแรงก่อนคลอด
อาการเช่นนี้มักเกิดขึ้นกับสัตว์เลี้ยง พบเห็นได้ยากยิ่งในม้าป่า เกิดได้จากหลายสาเหตุ อาจเพราะสารอาหารไม่เพียงพอ อาจเป็นเพราะลูกม้าในท้องตัวใหญ่เกินไป ส่วนใหญ่มักจะยืนไม่ไหว หรือไม่ก็นอนแล้วลุกไม่ขึ้น โดยปกติแล้ว ก่อนเกิดอาการก็จะมีสัญญาณเตือน แต่ก็มีบ้างที่เกิดอย่างฉับพลัน ม้าตัวนี้เป็นแบบหลัง
หากรักษาไม่ทันการ ก็อาจส่งผลให้ติดเชื้อได้ง่าย เป็นอันตรายอย่างมากทั้งกับแม่ม้าและลูกม้า
“ข้าต้องการเข็มเงินหนึ่งชุด” อวี๋หวั่นพูดขึ้น
คนเดินหนังสือหวังรีบหันไปสั่งเสมียน “เร็ว! รีบไปซื้อเข็มเงินมาให้แม่นาง!”
อวี๋หวั่นพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน ข้ายังต้องการสมุนไพร ขอกระดาษกับพู่กัน”
คนเดินหนังสือหวังหยิบกระดาษ หมึก พู่กัน และแท่งฝนหมึกของตนเองให้
อวี๋หวั่นไม่รู้วิธีเขียนตัวอักษรของสมัยนี้ แต่เหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นเขียนเป็น เธอตวัดพู่กันลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังระบุขนาดของเข็มไว้อย่างชัดเจน
ความตกตะลึงปรากฏบนใบหน้าของอวี๋เฟิง
“ตังกุย[footnoteRef:1]ห้าเฉียน[footnoteRef:2] ไป๋เสา[footnoteRef:3]สิบเฉียน สูตี้[footnoteRef:4]สิบสามเฉียน ตัวยาเหล่านี้ใช้ได้หรือ?” คนเดินหนังสือหวังอ่านใบสั่งยา [1: ตังกุย สรรพคุณบำรุงเลือด ทำให้เลือดไหลเวียนดี] [2: เฉียน หน่วยวัดน้ำหนักของจีน หนึ่งเฉียนมีค่าเท่ากับ 1 ใน 100 จิน หรือประมาณ 5 กรัม] [3: ไป๋เสา หรือแปะเจียกในภาษาแต้จิ๋ว รากด้านนอกใช้เป็นยาบำรุงตับ รากที่ปอกเปลือกออกแล้วใช้เป็นยาบำรุงเลือด] [4: สูตี้ หรือโกฐขี้แมวสด มีสรรพคุณเสริมพลังหยาง บำรุงเลือด]
อวี๋หวั่นวางพู่กันลง “ใช้ได้ไม่ได้ เดี๋ยวลองก็รู้แล้ว”
คนเดินหนังสือหวังอับจนหนทาง เขาทำได้เพียงเลือกวิธีสุดท้ายที่มี เขาส่งคนไปซื้อเข็มที่ร้านหมอ และไปซื้อสมุนไพร
“เตาต้มยาวางไว้ตรงนี้” อวี๋หวั่นชี้ไปยังทางเดินในห้องพักม้า
คนเดินหนังสือหวังทำตามที่อวี๋หวั่นบอก
อวี๋หวั่นเริ่มลงมือฝังเข็มให้ม้าเหงื่อโลหิต ความเจ็บปวดแล่นปราดจนทำให้ม้าตกใจ ทว่าม้าตัวนี้กลับมิได้ดูกลัวมากนัก แม้แต่หมอรักษาม้าก็ทำเรื่องเช่นนี้ไม่ได้!
คนเดินหนังสือหวังรู้สึกทึ่ง!
คนที่รู้สึกทึ่งมิใช่เขาเพียงคนเดียว ไม่รู้ว่าหน้าต่างของห้องบนตึกฝั่งตรงข้ามเปิดออกมาตั้งแต่เมื่อไร
ด้านหน้าของหน้าต่างมีเงาไม้บดบัง จากด้านนอกจะมองไม่เห็นด้านใน แต่หากมองจากด้านใน จะเห็นด้านนอกได้อย่างชัดเจน
ห้องนี้เป็นห้องกลางที่อยู่ชั้นล่างห้องใหญ่ของสถานีส่งสาร ด้านในมีบุรุษอายุอานามเกินครึ่งร้อยสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีเทาผู้หนึ่งนั่งอยู่ และมีเด็กหนุ่มรูปงามสวมเสื้อผ้าสีครามอีกคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าท่านปู่จึงไม่เช่าห้องใหญ่ชั้นบน พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนเงินเสียหน่อย!
“ท่านปู่ เกรงว่าท่านจะแพ้แล้ว ม้าตัวนี้ได้รับการรักษาแล้ว!”
เมื่อครึ่งชัวยามก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนเห็นเหตุการณ์ในห้องพักม้า บุรุษซึ่งถูกเรียกว่า ‘ท่านปู่’ ส่ายหน้า พร้อมกล่าวว่า “น่าเสียดายม้าดีตัวนี้”
เด็กหนุ่มเอ่ยถาม “ท่านปู่ ท่านคิดว่ามันจะตายหรือไม่”
ท่านปู่ตอบ “ไม่ใช่แค่คิดว่า แต่มันตายแล้ว”
ฟังแล้วก็น่าแปลก เห็นได้ชัดว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ท่านปู่พูดประหนึ่งเห็นว่ามันตายด้วยตาตนเองเสียอย่างนั้น
เด็กหนุ่มหรี่ตาอย่างไม่เข้าใจนัก “เรามาพนันกันดีหรือไม่”
อีกด้านหนึ่ง อวี๋หวั่นฝังเข็มเสร็จเรียบร้อยแล้ว สมุนไพรก็ต้มเสร็จแล้ว อวี๋หวั่นก็นำยาไปทำเป็นยาลูกกลอน ผสมกับอาหารแล้วใส่ปากให้ม้ากิน
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น
ม้าเหงื่อโลหิตตัวนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นยืนได้แล้ว!
“ท่านปู่ดูสิ! มันยืนขึ้นแล้ว! มันหายแล้ว! มันหายแล้วจริงๆ!” เด็กหนุ่มตื่นเต้นจนทำถ้วยน้ำชาบนโต๊ะพลิกคว่ำ
เขาชนะพนันแล้ว
คนที่ทำให้เขาได้รางวัลจากการชนะพนันเป็นภาพเขียนพู่กันของศิลปินชื่อดังในราชวงศ์ก่อนจากท่านปู่ก็คือเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาๆ คนนั้น
เขารู้สึกสนใจเด็กสาวชาวบ้านคนนั้นเสียแล้ว
น้ำชาสาดลงบนตัวของท่านปู่ ทว่าเขาเหมือนจะไม่รู้ตัว ยังคงมองไปยังสตรีชาวบ้านในห้องพักม้า สีหน้าระคนความสับสน “เป็นไปไม่ได้หรอก...นางเป็นใครกัน...”
……
การเคลื่อนไหวของม้าเหงื่อโลหิตดูกระฉับกระเฉง ดึงดูดความสนใจของผู้คนโดยรอบ ม้าซึ่งก่อนหน้านี้นอนประหนึ่งเป็นอัมพาต บัดนี้ได้ลุกขึ้นมาจริงๆ ทุกคนในห้องพักม้าต่างดีใจกันยกใหญ่
“แม่นาง ท่านเป็นพระโพธิสัตว์มาจุติ!” หากไม่มีคนมุงดูมากเช่นนี้ เสมียนผู้นี้คงคุกเข่าให้อวี๋หวั่นไปแล้ว!
คนเดินหนังสือหวังรู้สึกตกตะลึงเหลือเกิน
เขาไม่ได้คาดคิด สตรีชาวบ้านคนหนึ่งจะมีวิชาแพทย์เป็นเลิศเช่นนี้
“คนเดินหนังสือหวังยังรักษาคำพูดใช่หรือไม่” อวี๋หวั่นถามคนเดินหนังสือหวัง
คนเดินหนังสือหวังกระแอม “แน่นอนว่าข้ารักษาคำพูด ค่ารักษาประเดี๋ยวข้าจะจ่ายให้ ส่วนของของพวกเจ้า...ข้าบอกไปแล้วว่าส่งได้เพียงสามชิ้น เจ้านำกลับบ้านไปหนึ่งชิ้นเถิด”
อวี๋หวั่นตบบนหลังม้าเบาๆ และหันหลังเดินกลับไป
อวี๋หวั่นมีห่อผ้าอยู่หนึ่งห่อ มีไหใบใหญ่สองใบ ใบเล็กอีกสองใบ เธอหยิบลูกชิ้นออกมาทีละลูก และใส่ลงไปในไหสำหรับใส่แผ่นแป้ง ไหใบนั้นทั้งเบาทั้งมีพื้นที่ว่าง เมื่อใส่ลูกชิ้นลงไปแล้ว ยังเหลือที่ว่างอีกครึ่งหนึ่ง แต่ทำอย่างไรก็ใส่ไม่ลงแล้ว
“พอกินแล้ว” อวี๋เฟิงบอก
อวี๋หวั่นพยักหน้า เธอทำมาแค่หนึ่งร้อยลูกเองนะ
“มาพิมพ์ลายนิ้วมือ” คนเดินหนังสือหวังพูดกับอวี๋หวั่น
อวี๋เฟิงมองใบหน้าอันอิดโรยของอวี๋หวั่น “เมื่อคืนเจ้าไม่ได้นอนอีกแล้วใช่ไหม ข้าไปเอง เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าพิมพ์ลายนิ้วมือเสร็จแล้วจะเช่ารถม้าให้เจ้านั่งกลับหมู่บ้าน”
เช่ารถม้านั้นแสนแพง ทว่าเด็กคนนี้ไม่ได้นอนมาสองคืน อย่างไรเสียอวี๋เฟิงก็มิใช่คนใจไม้ไส้ระกำ
“ขอบคุณมากนะพี่ใหญ่” อวี๋หวั่นยิ้มและพยักหน้าน้อยๆ
อวี๋เฟิงไปได้เพียงครู่เดียว ก็มีรถม้าคันหนึ่งมาจอดด้านหลังของอวี๋หวั่น
ในตอนแรกอวี๋หวั่นก็ไม่แน่ใจว่าเป็นรถที่อวี๋เฟิงเช่ามาหรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่ารถม้าไม่เคลื่อนออกไปสักที เธอจึงอุ้มไหขึ้นรถไป
ด้านนอกรถดูไม่สะดุดตานัก ทว่าด้านในดูสวยงามโอ่อ่า และอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม
“เช่ารถคันนี้ต้องแพงมากแน่ๆ พี่ใหญ่นี่เก่งจริงๆ เลย”
อวี๋หวั่นนั่งลงบนเบาะนุ่ม เธอรู้สึกสบายเหลือเกิน จนเปลือกตาค่อยๆ หรี่ลง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอง่วงนอน หรือเพราะบนรถม้านั้นอบอุ่น เพียงครู่เดียวอวี๋หวั่นก็ผล็อยหลับไปทั้งที่ยังกอดไหเอาไว้
................................................


บทที่ 26 ตัวละครลับ
ยิ่งใกล้สิ้นปี เหตุร้ายก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น เพื่อที่จะเพิ่มการลาดตระเวน มือปราบในจวนนายอำเภอต่างเคลื่อนไหวกันยกใหญ่
บังเอิญยิ่งนัก มือปราบซึ่งกำลังลาดตระเวนอยู่นั้น ไปเห็นภาพที่สาวใช้ถูกอวี๋หวั่นกดลงบนพื้นพอดี
มือปราบหนึ่งหน่วยมีห้าคน หัวหน้าหน่วยเป็นคนสกุลจาง เป็นผู้ใต้บัญชาของนายอำเภอ
เดิมทีคิดว่าเป็นชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปทะเลาะกัน จึงเดินเข้าไปมอง กลับพบว่าเป็นชุนจือ สาวใช้คนสนิทของฮูหยิน
“บังอาจนัก! ผู้ใดกล้ามาเอะอะโวยวายตรงนี้!”
ชุนจือได้ยินเสียงหัวหน้ามือปราบจาง ก็รีบหันไปทันที นางเปลี่ยนจากสีหน้าอวดดี กลายเป็นร้องไห้อย่างเศร้าสลดน่าสงสาร กล่าวว่า “พี่ใหญ่จาง! ช่วยข้าด้วย!”
เมื่อพ่อลูกตระกูลอวี๋เห็นว่าเจ้าหน้าที่ทางการเดินเข้ามา ก็รีบเข้าไปดึงทั้งสองคนแยกจากกัน
ชุนจือวิ่งล้มลุกคลุกคลานไปด้านข้างมือปราบจาง “พี่ใหญ่จาง...ท่านมาพอดี นางบ้านี่รังแกข้า!”
ชุนจือเป็นสาวใช้ของจวนนายอำเภอ ฐานะสูงส่ง ปีนี้อายุสิบเจ็ดปี ยังมิได้ออกเรือน มือปราบจางเสียภรรยาไปเมื่อปีที่แล้ว บัดนี้เป็นพ่อหม้าย แต่ก่อนเคยมีใจให้ชุนจือผู้งดงามและเยาว์วัย แต่ทำอย่างไรได้ชุนจือไม่ถูกใจเขา ก่อนหน้านี้นางไม่แม้แต่จะชายตามองเขา เมื่อไรนางจะพูดจาดีๆ กับเขาเฉกเช่นวันนี้ได้?
เขามองชุนจือ และตบที่หน้าอกของตนเอง พร้อมกับกล่าวว่า “น้องชุนจือวางใจเถิด วันนี้พี่ใหญ่จะทวงคืนความเป็นธรรมให้เจ้าเอง”
พี่ใหญ่? อย่างเจ้าเนี่ยหรือ? แต่นางก็มิกล้าขัดใจผู้ช่วยชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของตน นางเสียสติคนนั้นกล้าทำให้นางอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ นางจะต้องคิดบัญชีอย่างแน่นอน!
มือปราบจางโบกแขนแกร่ง “นำคนมา! พาสตรีนางนี้กลับไปที่จวน! ข้าจะสอบสวนเอง! ใครกล้าขัดขวาง ก็จับไปให้หมด!”
มือปราบอีกหลายคนก็กรูกันเข้ามาล้อมเอาไว้
อวี๋ซงแอบกระทืบเท้า เป็นเพราะเด็กนี่หาเรื่องใส่ตัว! ดีเลย ครานี้พวกเขาก็จะโดนจับกันทั้งหมด!
“ช้าก่อน” อวี๋หวั่นเดินออกมา
เสียงของเธอไม่ดัง น้ำเสียงก็มิได้ฟังดูบีบบังคับ ทว่ามือปราบที่ล้อมอยู่กลับหยุดมืออย่างไม่มีเหตุผล
มือปราบจางมองอวี๋หวั่นด้วยความสงสัย นี่คือสตรีชาวบ้านที่รังแกชุนจือรึ?
เขาเรียนมาน้อย ไม่รู้ว่าควรพรรณาความงามของสตรีได้อย่างไร เขาเพียงรู้สึกว่านางสะสวยกว่าชุนจืออยู่สักหน่อย น่าเสียดายที่เป็นเพียงคนบ้านนอก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมผิดใจกับสาวใช้คนสนิทของฮูหยินเพียงเพื่อสตรีบ้านนอกคนนี้หรอก
“เจ้าก็คือสตรีเสียสติ?” มือปราบจางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
ลุงใหญ่โมโหจนยกไม้เท้าขึ้น
อวี๋หวั่นแตะที่แขนของลุงใหญ่เบาๆ บอกเป็นนัยให้เขาใจเย็นๆ จากนั้นจึงพูดกับมือปราบจางว่า “พี่ใหญ่มือปราบท่านนี้ จู่ๆ ก็จะมาจับข้า ขอถามสักหน่อยว่าข้าทำอะไรผิด? จับโจรย่อมต้องจับพร้อมหลักฐาน จับคนคบชู้ก็ต้องจับทั้งคู่ ท่านเพียงบอกเหตุผลที่ฟังขึ้นมาหนึ่งข้อ จึงจะสามารถจับคนจนมือไร้แม้แรงผูกไก่[footnoteRef:1]อย่างพวกข้าต่อหน้าชาวบ้านเช่นนี้ได้” [1: มือไร้แม้แรงผูกไก่ หมายถึงร่างกายอ่อนแอ ไม่มีเรี่ยวแรง]
มือไร้แม้แรงผูกไก่? หนังตาของชุนจือกระตุกกึก!
เมื่อครู่ ใครกันเล่าที่จับนางกดลงบนพื้น?!
คนมามุงดูเพิ่มมากขึ้นแล้ว ชาวบ้านต่างเริ่มชี้มือชี้ไม้ไปยังมือปราบจาง แสดงความไม่พอใจกับการด่วนตัดสินใจจับคนของเขา
มือปราบจางจึงกล่าวด้วยความเป็นธรรมว่า “เหตุผลรึ? เจ้ารังแกผู้อื่นจนเป็นเช่นนี้ ยังกล้าถามอีกหรือว่าเหตุใดข้าจึงต้องจับเจ้า”
“รังแก?” อวี๋หวั่นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ข้าเพียงแต่ทำให้นางเก็บของที่นางทำตกขึ้นมาเท่านั้น หากนี่เรียกว่าเป็นการรังแกละก็ ก่อนหน้านี้ที่นางข่มขู่ข้า เทข้าวโพดของท่านยายผู้นี้ทิ้ง ทั้งยังจงใจทำให้ท่านลุงใหญ่ของข้าที่ขาแข้งไม่ดีล้มคะมำ ข้าใคร่ถามนางสักหน่อยว่าการกระทำเหล่านี้เรียกว่าอะไร”
มือปราบจางชะงักไป เขาหันมองชุนจือ เขามาช้า ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น
นัยน์ตาของชุนจือฉายแววของความสับสน “พี่ใหญ่จาง ท่าน...ท่านอย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของนาง ข้าไม่ได้ข่มขู่นาง เป็นนางที่ไม่ยอมขายหมูพะโล้ให้กับข้า ยังทำให้ข้าอับอายอีก”
มือปราบจางไหนเลยจะไม่รู้ว่าชุนจือโกหก แต่ครั้งนี้เป็นโอกาสครั้งใหญ่ที่จะทำให้ชุนจือติดหนี้น้ำใจเขา เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไรกัน? อย่างไรเสียชุนจือก็เป็นคนของจวนนายอำเภอ เด็กสาวชาวบ้านคนหนึ่งมีปัญหากับนาง ไยไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อนว่าสถานะของตนเป็นอย่างไร
“สิ่งใดผิด สิ่งใดถูก รอกลับไปถึงที่ว่าการ นายท่านจะตัดสินเอง! หากเจ้ามิได้ผิดจริง จะต้องคืนความยุติธรรมให้
เป็นแน่! แต่ถ้าหากเจ้ารังแกผู้อื่น ข้าวในคุกก็มิได้อร่อยนักหรอก!”
คำพูดนี้ดังกังวาน กระนั้นใครๆ ก็รู้ ว่าเมื่อเข้าไปในที่ว่าการอำเภอแล้ว อำนาจสูงสุดก็เป็นของพวกเขา
ผู้คนต่างส่ายหน้าด้วยความสงสาร ดรุณีน้อยไร้เดียงสา ออกมาทำมาหากิน สุดท้ายกลับถูกคนระยำพวกนี้รังแก
“เสี่ยวเฟิง เจ้าพาน้องชายและน้องสาวกลับบ้านไปก่อน” ลุงใหญ่บอกกับอวี๋เฟิง และกล่าวกับมือปราบจางว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหลานสาวข้า ข้าจะไปที่ว่าการกับท่าน”
อวี๋หวั่นจึงกล่าวว่า “ท่านลุงใหญ่ ไม่ต้องกังวลไป เมื่อไปถึงแล้ว ข้ามีวิธีการของข้า”
ลุงใหญ่มิได้กลัวเธอไม่มีวิธี เธอไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ไม่ยอมให้ใครมารังแกได้ ทว่าที่ว่าการอำเภอมิใช่สถานที่ที่ดีนัก สตรีเข้าไปเพียงลำพัง แม้ว่าจะมิได้เกิดอะไรขึ้น ทว่าชื่อเสียงจำต้องด่างพร้อย
น้องสามไปรบที่ชายแดนแทนเขา เขากลับไม่สามารถปกป้องบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขาเอาไว้ได้
“ท่านพ่อ! ร่างกายท่านไม่ค่อยแข็งแรง! ข้าไปจะดีกว่า!” อวี๋เฟิงกล่าว
“ไม่ต้องเถียงกันแล้ว! ข้าหนังหนาตายยาก! ข้าไปเอง” อวี๋ซงกล่าวจบก็ถลึงตาใส่อวี๋หวั่น “แต่ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้าหรอกนะ!”
อวี๋หวั่นหัวเราะน้อยๆ “ไม่ต้องกังวลจริงๆ”
“ไม่ได้!” สามพ่อลูกพูดขึ้นพร้อมกัน
ระหว่างการถกเถียงที่ยังไม่จบง่ายๆ นี้ รถม้าหรูหราซึ่งเทียมด้วยม้าสี่ตัวก็เคลื่อนเข้ามา
รถม้าที่ดูหรูหราที่สุดในตำบลก็คือรถม้าของจวนนายอำเภอ ทว่าจะมีม้าชั้นดีเพียงตัวเดียว รถม้าคันนี้ไม่เพียงมีถึงสี่ตัว แต่ทุกตัวล้วนเป็นม้าศึกมองโกลชั้นดี
ด้านหน้าและหลังม้ามีองครักษ์ซึ่งดูขึงขังอยู่อีกแปดนาย องครักษ์สวมชุดไปรเวท แต่ถึงกระนั้น เสื้อผ้าก็มิอาจปกปิดความน่าเกรงขามของพวกเขาได้
ชาวบ้านที่ก่อนหน้านี้ยืนมุงดูมือปราบและอวี๋หวั่นค่อยๆ เงียบเสียงลง ทุกคนต่างเผยสีหน้าหวาดกลัว แม้แต่มือ
ปราบจางก็ไม่กล้าบุ่มบ่าม
ในตอนแรกเขาคิดว่าจะรอให้รถม้าผ่านไปก่อนแล้วค่อยจัดการกับนางเด็กนี่ ใครจะคาดคิดว่าผู้มาเยือนใหม่กลับจอดรถม้าด้านหน้าแผงของอวี๋หวั่น
ม่านในรถม้าเปิดออก สตรีอายุราวสี่สิบปีก้าวลงมา
นางแต่งตัวเรียบง่าย ทว่าอาภรณ์ที่นางสวมใส่ล้วนเป็นเนื้อผ้าชั้นเยี่ยม ที่สำคัญคือกิริยาท่าทางของนาง ดูสง่างามกว่าฮูหยินของจวนนายอำเภอเป็นไหนๆ
นางหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้าแผงของอวี๋หวั่น ด้านข้างเท้าของนางคือฝักข้าวโพดที่ยังเก็บขึ้นมาไม่ทัน
นางค้อมตัวลง หยิบฝักเข้าโพดขึ้นมา มองไปรอบๆ และวางลงบนแผงของหญิงชรา
หญิงชราซาบซึ้งจนหลั่งน้ำตา
ใบหน้าใจดียิ้มเล็กน้อย นางมองไปยังขาหมูพะโล้ที่แผงของอวี๋หวั่น และกล่าวว่า “หมูพะโล้นี้หอมยิ่งนัก ขายให้พวกข้าได้หรือไม่”
ชาวบ้านหันขวับไปมองอวี๋หวั่น
สตรีผู้นี้เป็นถึงคนของจวนนายอำเภอ นางยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ?
อวี๋หวั่นมิได้ขลาดกลัว เอ่ยตอบไปว่า “ขออภัยเจ้าค่ะ ขาหมูนี้ขายไปแล้ว”
“เช่นนั้นหรือ” นางถอนหายใจด้วยความเสียดาย “อย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้”
นางหยุด และมองน้ำพะโล้ที่มีควันร้อนปกคลุม “เช่นนั้นขายน้ำพะโล้ให้ข้าสักชามได้หรือไม่”
“ได้เจ้าค่ะ” อวี๋หวั่นพยักหน้า
สตรีผู้นี้ไปหยิบชามจากบนรถม้า ชามใบนี้ทำจากทอง สลักลายอันวิจิตรบรรจง ชาวบ้านที่มามุงดูไหนเลยจะมีโอกาสได้เห็นของราคาแพงเช่นนี้ ทุกคนต่างตกตะลึง
อวี๋หวั่นรับชามมาอย่างใจเย็น ตักน้ำแกงจนเต็มชาม “สามอีแปะ ขอบคุณเจ้าค่ะ”
นางจ่ายเงิน ปิดฝาชาม และยกน้ำแกงหอมฉุยขึ้นรถม้าไป
รถม้าเคลื่อนตัวออกไป แต่ก็หยุดลงกะทันหัน
 นางแง้มม่านจากหน้าต่าง มองไปยังมือปราบจางซึ่งทำท่าทางนอบน้อม และกล่าวว่า “คุณหนูบ้านข้าบอกว่า ที่ชายแดนไม่สงบดี ใช้ชาวบ้านเป็นทหารปกป้องแผ่นดิน ตนเป็นข้าราชการ ต้องรักประชาชนดุจลูกหลาน หากปฏิบัติต่อชาวบ้านประหนึ่งผักปลา ก็จะทำให้ทหารแถบชายแดนชอกช้ำเช่นกัน”
..........................................


บทที่ 27 ฮูหยินของคุณชาย
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนออกไป จนลับสายตา
มือปราบจางมองอวี๋หวั่นด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ข้าแนะนำให้เจ้าอย่าผลีผลาม คุณหนูจากจวนแม่ทัพกล่าวออกมาเอง หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก ก็หมายความว่าเจ้ากำลังจงใจมีเรื่องกับนาง” ไม่รู้ว่าไป๋ถังปรากฏตัวท่ามกลางฝูงชนตั้งแต่เมื่อไร
นางกล่าวพลางเดินเข้ามาหามือปราบจาง เขากำลังแยกเขี้ยวยิงฟัน แต่กลับกลายเป็นว่าง่ายขึ้นทันที “ท่านกำลังบอกว่านั่นคือรถม้าของจวนแม่ทัพหรือ?”
ไป๋ถังส่ายนิ้วชี้ไปมา “มิใช่แม่ทัพธรรมดาเสียด้วย ผู้ที่นั่งอยู่บนรถม้าเมื่อครู่ก็คือหลานสาวสายตรงของแม่ทัพอาวุโสเจิ้นเป่ย[footnoteRef:1]” [1: เจิ้นเป่ย เป็นชื่อตำแหน่งสำคัญทางการทหาร]
“หลานสาวของแม่ทัพอาวุโสเจิ้นเป่ย นั่นไม่ใช่...” มือปราบจางหน้าซีดเผือด ไม่สนใจแม้แต่ชุนจือ นำลูกน้องกลับในทันที!
“นี่! พี่ใหญ่จาง! เหตุใดไปเสียแล้วเล่า? ท่านไม่จับคนแล้วรึ?” ชุนจือโมโหจนกระทืบเท้า แต่ก็ทำได้เพียงตาลีตาเหลือกวิ่งหนีไป
พ่อลูกสกุลอวี๋ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
อวี๋ซงหมดจำจะพูด “เจิ้นอะไรนั่น...จวนแม่ทัพยิ่งใหญ่เช่นนี้ อำนาจเหลือล้น เล่นเอาข้ากลัวเสียจนขี้หดตดหาย”
“แม่ทัพเจิ้นเป่ยมิใช่ว่า...” ลุงใหญ่เคยคลุกคลีอยู่กับคนจากเมืองหลวง ครั้นเป็นพ่อครัวอยู่ในเมืองหลาง เรื่องราวของตระกูลเก่าแก่ก็ล้วนเคยได้ยินอยู่บ้าง เขาจำได้เลือนรางว่าจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ยเข้าไปพัวพันกับคดีหนึ่ง ทั้งตระกูลจึงถูกจับเข้าคุก ชื่อเสียงของพวกเขามีประโยชน์เช่นนี้เชียวหรือ?
ไป๋ถังอุทานว่า ‘โอ้’ ด้วยความประหลาดใจ “ท่านลุงผู้นี้ ท่านก็เคยได้ยินข่าวจากเมืองหลวงด้วย! แต่ว่าเรื่องที่ท่านพูดนั้นเป็นเรื่องเมื่อสามปีก่อน ในปีนั้นท่านแม่ทัพได้รับโทษ ทุกคนล้วนถูกส่งเข้าคุก ทหารถูกส่งไปเสริมทัพที่ซีเป่ย มีคุณหนูคนหนึ่งรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ หลังจากนั้น นางก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกคนต่างคิดว่านางตายไปแล้ว แต่ไม่นานมานี้ นางก็กลับมา”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็เลิกคิ้ว “นางพาเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนมาด้วย พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนเป็นใคร ทั้งต้าโจว เขาเป็นเพียงคนเดียวที่กล้าอาละวาดในพระที่นั่งจินหลวน[footnoteRef:2] หลังแผลงฤทธิ์เสร็จแล้วก็เดินออกไปอย่างไร้รอยขีดข่วนใดๆ นางให้กำเนิดบุตรของเขา ทุกวันนี้มารดาพึ่งพาฐานะของบุตร ทำให้จวนแม่ทัพกลับมาอีกครั้ง” [2: พระที่นั่งจินหลวน รู้จักกันในชื่อ ‘พระที่นั่งไท่เหอ’ อยู่ในเขตพระราชฐานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม]
อวี๋หวั่นไม่สนใจเรื่องซุบซิบนินทาของแวดวงขุนนางชั้นสูง แม่ทัพก็ดี คุณชายเยี่ยนก็ดี ล้วนมิได้เกี่ยวข้องกับเธอ คำพูดของไป๋ถังเมื่อครู่ ประโยคเดียวที่เธอสนใจก็คือ ‘ทหารถูกส่งไปเสริมทัพที่ซีเป่ย’ ถ้าหากจำไม่ผิด พ่อของเธอก็ถูกจับไปเป็นทหารที่ซีเป่ย
ผ่านมาหกปีแล้ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง
……
ณ ชายแดน หิมะตกปรอยๆ
การลาดตระเวนของวันนี้สิ้นสุดลง ทหารยามผลัดเวรกัน พวกเขาย่ำลงบนหิมะซึ่งหนาเกือบถึงต้นขา เดินกลับไปยังกระโจมอย่างทุลักทุเล
“หนาวจะตายอยู่แล้ว!”
เมื่อเข้าไปในกระโจม อู๋ซันเริ่มสะบัดหิมะบนชุดเกราะ หิมะบางส่วนจับตัวกันจนเป็นก้อนน้ำแข็ง เขาสะบัดเท่าไรก็สะบัดไม่ออก
“อวี๋เฒ่า ช่วยข้าหน่อย!”
เขาเดินไปตรงหน้าบุรุษซึ่งกำลังซ่อมชุดเกราะอยู่
บุรุษที่ถูกเรียกว่า ‘อวี๋เฒ่า’ วางมือจากชุดเกราะตัวเก่าหลุดลุ่ย เขาดึงมีสั้นเล่มเงาวับออกมาจากรองเท้า “หันไป”
“เอ้อ!” อู๋ซันหันไปอย่างว่าง่าย
อวี๋เซ่าชิงแซะน้ำแข็งออกจากชุดเกราะ
เหมันต์ฤดูนั้นหนาวเหน็บ ในกระโจมของพวกเขาไม่มีแม้แต่เตาไฟ หากไม่แซะน้ำแข็งออก ก็จะถอดชุดเกราะไม่ได้
“อวี๋เฒ่าเอ๊ย” อู๋วันผู้ซึ่งถูกแกะก้อนน้ำแข็งหัวเราะและกล่าวว่า “ได้ยินมาว่าจะเลือกหัวหน้ากองพันแล้ว ข้าว่าเจ้าต้องได้เป็นอย่างแน่นอน!”
อวี๋เซ่าชิงมิได้ตอบอะไร มือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นจากการสู้รบมานานหลายปี กำด้ามมีดไว้แน่น มีน้ำแข็งอีกส่วนหนึ่งที่ยังแงะไม่ออก
“เจ้าเชื่อข้า เจ้าเป็นหัวหน้ากองร้อยมาสามปี ตำแหน่งก็ต้องสูงขึ้นอีก ครั้งก่อนเจ้าก็ตัดหัวรองแม่ทัพไปไม่ใช่รึ ถือเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่เชียวนา หากเป็นคนอื่น ก็คงได้ไปอยู่กองพันใต้ตั้งนานแล้ว แต่เจ้านี่นะ พื้นเพออกจะด้อยเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นในบรรดาหัวหน้ากองร้อยทั้งหมด ข้าดูแล้ว ไม่มีใครมีคุณสมบัติเท่าเจ้า แถมยังไม่ได้เกี่ยวข้องกับกองพันใต้อีกด้วย!”
กองพันใต้ กองพันเหนือ ก็คือคำที่ทหารชั้นผู้น้อยแอบใช้เรียกกองทัพใหญ่และกองทัพย่อย พวกเขาเป็นทหารที่ถูกจับมาเสริมทัพ ส่วนใหญ่แล้วจะสังกัดกองพันเหนือ
“กินข้าวเถอะ” เมื่อน้ำแข็งก้อนสุดท้ายหลุดออก อวี๋เซ่าชิงหยิบผ้าแห้งออกมา และค่อยๆ เช็ดมีด จากนั้นจึงเสียบกลับเข้าไปในฝัก
อู๋ซันวางชุดเกราะลง และเปลี่ยนเป็นสวมเสื้อผ้าฝ้าย
เสื้อผ้าฝ้ายของกองพันเหนือทำมาจากฝ้ายเก่า ชื้นง่าย ทั้งหนักทั้งไม่อบอุ่น เทียบกับของที่บ้านแล้ว ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง
เมื่อเห็นกับข้าวบนโต๊ะ อู๋ซันก็เบะปาก กล่าวว่า “เจ้าเป็นหัวหน้ากองร้อย ไฉนกินกับข้าวแบบเดียวกับพลทหารอย่างข้าเล่า!”
หลายวันมานี้หิมะตกหนักเหลือเกิน ทั้งสองฝ่ายต่างพักรบกัน เพื่อที่จะประหยัดเสบียงอาหารของกองทัพ จากเดิมที่พวกเขากินข้าววันละสามมื้อ ก็เหลือเพียงวันละสองมื้อ อู๋ซันกินไม่อิ่ม จึงมาเติมกับข้าวจากอวี๋เซ่าชิง อาหารของอวี๋เซ่าชิงเองก็มีไม่มาก จึงได้แต่กินให้น้อยลง
อู๋ซันหยิบหมั่นโถวแข็งๆ ขึ้นมาลูกหนึ่ง กัดเข้าปากไปหนึ่งคำ กลับเจอเม็ดทรายหยาบระคายลิ้น
เขากลอกตา “มารดามันเถอะ! กองพันใต้มีเนื้อให้กินแล้ว! เมื่อครู่ตอนที่ข้าออกลาดตระเวน ได้กลิ่นเนื้อหอมๆ หากเจ้าเป็นหัวหน้ากองพันเหนือละก็ พวกเราต้องมีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์เป็นแน่!”
อวี๋เซ่าชิงกินผักดองไร้รสชาติเข้าไปหนึ่งคำ
อู๋ซันเคี้ยวหมั่นโถวอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าวางใจเถอะ รอเจ้าได้ขึ้นเป็นหัวหน้ากองพัน เจ้าก็จะได้กินอาหารของกองพันใต้แล้ว”
ทันทีที่กล่าวจบ ก็ได้ยินเสียงดังอื้ออึงมาจากด้านนอกกระโจม
อู๋ซันรีบวางหมั่นโถวและปรี่ออกไปด้านนอก คว้าหมับไปที่พลทหารคนหนึ่งซึ่งดูตื่นตระหนก “ทำไม ทำไม เกิดอะไรขึ้น”
พลหทารกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “เติ้งโถวเฒ่าขึ้นเป็นหัวหน้ากองพันแล้ว ตอนนี้เหล่าพี่น้องกำลังเข้าไปแสดงความยินดี!”
อู๋ซันขมวดคิ้ว “เติ้งโถวเฒ่าขึ้นเป็นหัวหน้ากองพันรึ? ไฉนเป็นเขาไปได้? คงไม่ใช่เข้าใจอะไรผิดกระมัง?”
พลทหารกล่าวว่า “ไม่ผิดแน่! แม่ทัพกุยเต๋อหลางเป็นคนแต่งตั้งด้วยตัวเองเชียวนา!”
“แม่ทัพกุยเต๋อหลาง?” อู๋ซันรู้สึกงุนงง กองพันของพวกเขามีคนชื่อนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
พลทหารร้องว่า ‘ไอหยา’ และกล่าวว่า “เมื่อครู่ท่านออกไปลาดตระเวน คงไม่ได้ยินสิท่า? เหยียนเฒ่าได้รับราชโองการให้เป็นแม่ทัพกุยเต๋อหลางระดับห้าแล้ว!”
อู๋ซันตะลึงงัน!
เขาก็รู้จักเหยียนเฒ่า คนผู้นี้เป็นหัวหน้ากองน้อยเหมือนกับอวี๋เฒ่า ครั้งนี้มีผู้ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองพันเพียงคนเดียว ทว่าคนแซ่เหยียนผู้นี้เป็นทาสที่ติดโทษทัณฑ์ สถานะเทียบกับอวี๋เฒ่าไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงความดีความชอบของอวี๋เฒ่ามีมากกว่าเขาเป็นไหน เขาเป็นหัวหน้ากองพันไม่ได้เสียด้วยซ้ำ เหตุใดผ่านไปเพียงชั่วพริบตา เขาก็กระโดดขึ้นมารับตำแหน่งที่สูงเช่นนี้ ได้เป็นถึงแม่ทัพกุยเต๋อหลางเชียวรึ? มิหนำซ้ำยังเป็นราชโองการ?!
พลหทารกล่าวด้วยน้ำเสียงซึ่งเต็มไปด้วยความอิจฉา “ได้ยินว่า ลูกสาวของเขาเป็นฮูหยินของคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนแล้ว เป็นเพราะฝ่าบาทรู้สึกผิดต่อพ่อของคุณชายเยี่ยน จึงเลื่อนยศให้พ่อของนาง”
“เติ้งโถวเฒ่าท่านรู้จักใช่ไหม ก็คือเหยียนเฒ่า ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าแม่ทัพกุยเต๋อหลาง เขาเป็นคนสนิทของแม่ทัพกุยเต๋อหลาง หลังจากที่แม่ทัพกุยเต๋อหลางได้เลื่อนตำแหน่ง ก็รีบแต่งตั้งเขาทันที! ไอหยา แม่ทัพกุยเต๋อหลางมีความสามารถยิ่งนัก! รู้เช่นนี้ข้าไปติดตามเขาดีกว่า...”
คนสนิท? ข้าจะอ้วก! เป็นหนอนไชทวารก็พอแล้ว!
มีความสามารถ? ยังมีความสามารถไม่เท่านิ้วมือเดียวของอวี๋เฒ่า!
เมื่อมาคิดว่าตำแหน่งหัวหน้ากองพันของอวี๋เฒ่าถูกคนเจ้าเล่ห์จอมประจบประแจงแย่งชิงไป อู๋ซันก็โมโหเสียจนปอดจะระเบิด!
อู๋ซันขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางเดินกลับไปยังกระโจม เห็นอวี๋เซ่าชิงกำลังกัดผักดองและหมั่นโถวเงียบๆ ราวกับไม่ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น เขาก็พยายามระงับโทสะ และกล่าวว่า “อวี๋เฒ่า เจ้าอย่าเสียใจไปเลย”
“อืม” อวี๋เซ่าชิงตอบ
.............................................