หญิงสาวที่เปลี่ยนชุดกลับมาอยู่ในชุดเดรสตัวเดิมที่สวมออกมาจากบ้านรีบส่งคืนชุดฟินาเล่แล้วเดินไปสะกิดเพื่อนสาวซึ่งนั่งกดโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลา เมื่อฝ่ายนั้นหันหน้ามามินตรารีบเอ่ยทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เปล่งเสียง
 "รตี กลับกันเถอะ ฉันไม่อยากจะอยู่ที่งานนี้แล้ว"
 ไม่รออีกฝ่ายตอบ เธอหันหลังกลับพร้อมออกแรงดึงฝ่ายที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น หากไม่สามารถเดินไปต่อได้เมื่ออีกฝ่ายฉุดแขนเธอไว้
 "เดี๋ยวสิมิ้นต์ นี่แกเป็นอะไร ฉันเห็นแกแปลกๆ ตั้งแต่หลังเดินแบบเสร็จแล้ว แกใจเย็นนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปส่งแกเลย แต่ขอรอเจอคุณป้ามารตีแป๊บเดียว เพราะท่านส่งข้อความมาบอกให้ฉันรอเจอเมื่อกี๊นี้เอง"
 "แต่..."
 ไม่ทันที่มินตราจะได้เอ่ยต่อ เสียงผู้หญิงอีกคนดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
 "อยู่นี่เองหนูรตี หนูมิ้นต์ ขอบใจมากนะที่มาช่วยงานวันนี้" จากนั้นหันหน้าไปทางเพื่อนของมินตรา "นี่หนูรตี ป้าจะแนะนำให้รู้จักกับลูกชายของป้า"
 พูดแล้วหันไปพยักหน้าทางด้านหลัง ชายหนุ่มทั้งสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน คนหนึ่งผิวขาวเนียน ส่วนอีกคนผิวเข้มกว่า รวมถึงไปหน้าก็สมสันกว่าอีกฝ่ายเช่นกัน รตีหันไปสนใจชายหนุ่มทั้งสอง ผิดกับมินตราที่พยายามมองเมินไปทางอื่น
 ชายผิวขาวเดินเข้ามาขนาบข้างคุณมารตีพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงทักทายหญิงทั้งสองตรงหน้า คุณมารตียิ้มแล้วหันมาทางรตี
 "หนูรตี นี่ชลธี ลูกชายป้าเอง รู้จักกันไว้เสียสิจ๊ะ... ชลธี นี่หนูรตีที่แม่เคยพูดถึงบ่อยๆ หนูรตีเปิดร้านกาแฟสวยมากเลยนะ กาแฟก็รสชาติกลมกล่อม ขนมก็อร่อย ลูกเองก็ทานขนมเค้กจากร้านหนูรตีเสียเยอะแยะเลยนี่ วันหลังก็หาโอกาสไปอุดหนุนสิ"
 สองชายหญิงที่รู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกคุณมารตีทำหน้าที่แม่สื่อแม่ชักได้แต่จ้องหน้ากัน ชลธีดูพึงใจหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อยจนต้องเอ่ยทักทาย
 "ขนมร้านคุณอร่อยมากเลยนะครับ แล้วผมจะหาโอกาสไปอุดหนุน"
 เพียงเท่านั้นแก้มของรตีปรากฏสีแดงระเรื่อขึ้น หญิงสาวจำต้องพยักหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย
 "ค่ะ เชิญนะคะ"
 คุณมารตีมองทั้งสองชายหญิงที่มองสบตากันด้วยความพึงใจ พลันนึกถึงชายอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ รีบหันกลับไปทางหญิงสาวสองคน
 "ส่วนอีกคนชื่อเหล็กเพชรจ้ะ เพื่อนตาธี เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศไม่นานมานี้เอง... เหล็กเพชร นั่นรตีจ้ะ ส่วนอีกคนก็มินตรา เพื่อนของหนูรตีที่เหล็กเพชรไปช่วยเขาไว้เมื่อกี๊ไง ไม่นึกเลยนะว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจะทำให้โชว์ดูสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้"
 มารตีพูดคุยอย่างมีความสุขโดยไม่ทันได้เห็นใบหน้าเจือรอยยิ้มจืดจางบนใบหน้ามินตรา เหล็กเพชรหันไปมองหญิงสาวที่คุณมารตีแนะนำแล้วเบี่ยงตัวมาจากด้านหลังคุณมารตี
 "สวัสดีครับคุณรตี และคุณมินตรา ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณรตี... ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้งนะครับมินตรา"
 คำทักทายเหล็กเพชรชวนให้ทุกคนงุนงง ยกเว้นมินตราที่ตั้งสติได้ก่อนรีบเอ่ยออกมาทันที
 "คุณเหล็กเพชรคงจำคนผิดแล้วค่ะ เราไม่เคยพบกัน... นี่ดึกมากแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบแล้วหันไปไหว้ลาคุณมารตีแล้วหันมาพูดกับเพื่อนสาว "รตี แกไปส่งฉันที่บ้านที ก่อนที่จะดึกไปมากกว่านี้"
 รตีเองก็ยังสงสัยกับคำพูดของเหล็กเพชร แต่เธอเห็นแก่เพื่อนมากกว่าจึงหันมาไหว้ลาบุคคลทั้งสามแล้วตามมินตราออกไป คุณมารตีมองหญิงสาวเพื่อนรักรตีด้วยความสงสัยแล้วหันมาถามเหล็กเพชร
 "ทำไมเพชรพูดเหมือนรู้จักหนูมิ้นต์มาก่อนล่ะลูก แล้วทำไมหนูมิ้นต์ต้องทำท่าทีแบบนั้น"
 เหล็กเพชรไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไร ชลธีเข้าใจท่าทีนั้นจึงเป็นฝ่ายกระซิบหูผู้เป็นแม่เพื่อเป็นบอกเรื่องทุกอย่างเอง เพียงเท่านั้นดวงตาหญิงสูงวัยเบิกกว้างขึ้นแล้วหันไปยังเพื่อนบุตรชาย
 "ตายแล้วตาเพชร นี่เราเคยทำแย่กับหนูมิ้นต์ขนาดนั้นเชียวเหรอ ไม่ควรเลย ไม่ควรที่ป้าจะพาให้เธอสองคนมาพบกันอีกเลย"
 ---------------------------------------------------
 "พ่อ! เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
 เสียงเรียกดังสนั่นจากหน้าประตูบ้านเป็นต้นเหตุให้ผู้ที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับการรับชมรายการโทรทัศน์สะดุ้งจนเกือบกระโดดจากโซฟา เมื่อตั้งสติได้รีบหันไปมองต้นเสียงพร้อมคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน
 "ไอ้ลูกเวร ดึกดื่นป่านนี้จะเรียกดังทำไมวะ หูพ่อไม่ตึงเรียกเฉยๆ ก็ได้ยิน... มีเรื่องอะไรถึงต้องมาโหวกเหวกโวยวายยตอนนี้"
 ฝ่ายบุตรชายไม่สนใจต่อความหงุดหงิดของชายตรงหน้า เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วจับพรตนั่งลงบนโซฟาตัวเดิม จ้องหน้าผู้เป็นพ่อ แววตาจริงจัง
 "ทำไมพ่อไม่บอกผมว่ามินตราเปลี่ยนไปมากขนาดนี้"
 คราวนี้พรตจ้องตอบเหล็กเพชรด้วยความงุนงงที่เขาเอ่ยถึงหญิงสาวที่ไม่เคยสนใจแม้แต่ปลายหางตา เหตุใดคราวนี้ถึงมาถามถึงอดีตคู่หมั้นที่เขาเป็นฝ่ายทิ้งไปเอง
 "ก็แกไม่ได้สนใจหนูมิ้นต์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แล้วฉันจะบอกแกทำพระแสงอะไร... เดี๋ยวนะ แล้วแกไปเจอหนูมิ้นต์ที่ไหน"
 "ที่งานแฟชั่นโชว์ของแม่เจ้าธีไง หนูมิ้นต์ของพ่อได้เดินชุดฟินาเล่ด้วย ไม่เหลือคราบป้าแว่นคนเดิมเลย พ่อน่าจะเล่าให้ผมฟังสักนิดว่าเขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้"
 "แล้วแกจะอยากรู้ไปเพื่ออะไร"
 คำถามจากผู้เป็นพ่อทำให้เหล็กเพชรเกือบพลั้งตอบกลับทันที พลันนึกได้จึงเปลี่ยนเป็นเก็บคำพูด นั่งหันหน้ามองไปทางอื่น
 "ไม่มีอะไรนี่พ่อ คนเคยรู้จักกัน ก็น่าจะบอกเล่าความเป็นไปให้ผมฟังบ้าง"
 "ไอ้เหล็กเพชร อย่าทำตัวปากแข็งเหมือนชื่อ ฉันเป็นพ่อแกฉันดูแกออก... ทำไม เห็นหนูมิ้นต์วันนี้แล้วเกิดหวั่นไหว อยากจะย้อนกลับไปหาเขาอีกรอบเหรอ"
 เหล็กเพชรนั่งนิ่งไปสักพักแล้วหันหน้ามาหาบิดาพร้อมเสียงอ้อมแอ้ม
 "แล้วพ่อว่ามันจะมีโอกาสเป็นไปได้ไหมถ้าคราวนี้ผมจะลองกลับไปทำความรู้จักกับเขาดูสักครั้ง"
 คราวนี้พรตขยับตัวออกห่าง จ้องมองบุตรชายอย่างคิดไม่ถึง
 "นี่แกจะบ้าเหรอไอ้เพชร คราวที่แล้วแกก็เป็นคนทิ้งเขาไปเอง แล้วมาวันนี้แกก็จะกลับไปขอโอกาสทำความรู้จักกับเขา ไม่คิดเหรอว่าแกจะโดนจับโยนออกมาจากบ้านนั้น"
 "กลัวก็มีบ้างนะพ่อ แต่อยากลองรู้จักเขาให้มากขึ้นมันมีมากกว่าความกลัว ถ้าอย่างนั้นสู้หน้าด้านสักทีดีกว่า ผมยอมรับว่าเห็นมินตราวันนี้ผมก็ชอบทันที ยิ่งรู้ว่าทั้งสวยขึ้น ทั้งทำงานเก่งผมยิ่งสนใจ เรื่องอดีตที่เกิดขึ้นผมจะพยายามแก้ไขเอง ถ้าคราวนี้สำเร็จผมจะเต็มใจให้พ่อจับคลุมถุงชนเลย"
 "ไอ้เพชร แกจะกลืนคำพูดตัวเองเหรอ ก็แกบอกเองว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับหนูมิ้นต์เด็ดขาด"
 "ใช่ ถ้าเขาให้โอกาสผม ผมก็จะยอมกลืนคำพูดตัวเองเลย"
 ถ้อยคำจากปากลูกชายทำให้พรตดีใจไม่น้อย แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เหล็กเพชรทำเอาไว้ก็ไม่สามารถสนับสนุนได้เต็มปากเต็มคำ
 "แกก็ลองดูก็แล้วกันแต่พ่อคงช่วยอะไรแกไม่ได้ ยังไม่กล้าสู้หน้าไมตรีกับคุณติเขาเลย แต่พ่อจะขอแกอย่างเดียวเท่านั้น... หากครางนี้แกจะจริงจังขอให้แกรักหนูมิ้นต์จากภายใน ลบเลือนภาพภายนอกที่แกคิดว่าสวยงามไปให้หมด เพราะคงไม่มีใครพอใจที่แกจะรักเขาแค่เปลือกที่สวยงามหรอก"
 ---------------------------------------------------
 ใต้เงามืดยามค่ำคืนมีเพียงหญิงสาวในชุดเดรสสีครีมนั่งอยู่ที่ชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้บ้าน มือทั้งสองข้างยกมือขึ้นจับเชือกไว้พลางปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามแรงแกว่งไกวของชิงช้าไม้ ใบหน้าหญิงสาวก้มมองพื้นหญ้าราวกับต้องการตัดขาดจากทุกสิ่งรอบกาย
 ไม่นานนักเธอรับรู้ถึงการแกว่งของชิงช้าค่อยๆ ผ่อนลงพร้อมเชือกด้านหนึ่งถูกกระตุกเล็กน้อยให้แรงแกว่งไหวนั้นเบาลง มินตราหันไปมองผู้ที่เพิ่งเข้ามาแล้วเผยยิ้มน้อย
 "พี่วุธนั่นเอง ยังไม่นอนเหรอคะ"
 ฝ่ายที่ถูกถามยิ้มตอบ
 "ผมรอคุณมิ้นต์กลับมาครับ นี่กลับมานานแล้วเหรอครับ ทำไมไม่เข้าไปในบ้านล่ะ"
 "มาถึงสักพักแล้วค่ะ เข้าไปบอกคุณพ่อคุณแม่มาแล้ว แต่มิ้นต์ยังไม่อยากนอนค่ะก็เลยขอมานั่งเล่นที่ชิงช้าก่อน"
 วรวุธส่งยิ้มให้หญิงสาวแล้วเดินไปยืนด้านหลังมือทั้งสองข้างจับเชือกเหนือมือเรียวงามของมินตราพร้อมออกแรงแกว่งไกวชิงช้าอย่างนุ่มนวล
 "ปกติคุณมิ้นต์กลับมาแล้วก็เข้าบ้านทันที ยกเว้นเวลาที่มีปัญหาก็จะมานั่งที่ชิงช้าตัวนี้ คราวนี้ก็คงมีเรื่องอะไรให้คิดมากอีกแล้วใช่ไหมครับ บอกผมได้ไหม"
 มินตราเงยหน้าขึ้นมองผู้ยืนด้านหลัง รอยยิ้มที่อาบใบหน้าค่อยๆ จางหาย
 "พี่วุธรู้เสมอว่ามิ้นต์รู้สึกอย่างไร คราวนี้ก็เดาได้ถูกอีกแล้ว... ใช่ค่ะ มิ้นต์มีเรื่องที่ต้องทำให้คิดมาก แต่มิ้นต์ไม่รู้ต้องเล่าอย่างไร"
 "คุณมิ้นต์ค่อยๆ เรียบเรียงก่อนก็ได้ครับ ผมพร้อมที่จะรับฟังเสมอ"
 หญิงสาวนิ่งเงียบไปสักพักแล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา
 "พี่วุธจำเรื่องที่เกิดกับมิ้นต์เมื่อห้าปีก่อนได้ไหมคะ"
 วรวุธนึกทบทวน เมื่อนึกได้ว่าเป็นเรื่องไหน เขาเลี่ยงไม่พูดว่าคือเหตุการณ์ใดออกมาด้วยเกรงว่าหญิงที่แอบรักจะสะเทือนใจ
 "จำได้ครับ ทำไมเหรอครับคุณมิ้นต์"
 "วันนี้มิ้นต์เจอผู้ชายคนนั้นในงานค่ะ"
 สิ่งที่ออกจากปากมินตราพลอยทำให้ใบหน้าอาบยิ้มของวรวุธเหือดหายตามไปด้วย เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมินตราจึงต้องมานั่งชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่เวลานี้
 "จริงเหรอครับ ไม่คิดนะครับว่าจะต้องมาเจอกันอีก แล้วคุณมิ้นต์ได้ไปจัดการเขาไหมครับ"
 มินตราส่ายหน้าเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวยาวเขี่ยผมที่เลื่อนมาแตะใบหน้า แววตาคู่สวยจ้องมองไปยังท้องฟ้ายามราตรี
 "ไม่ค่ะ มิ้นต์ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่ดันโชคไม่ดีที่เขาเป็นเพื่อนกับคุณชลธี ลูกชายคุณป้ามารตีที่ยัยรตีให้มิ้นต์ไปช่วยสังเกตท่าทีวันนี้ เขาพยายามแสดงตัวว่ารู้จักมิ้นต์แต่มิ้นต์ก็ไม่สนใจเขาหรอกค่ะ คนที่ทำกับเราขนาดนั้นควรต่างคนต่างอยู่เสียมากกว่า แม้แต่คนรู้จักมิ้นต์ก็ไม่อยากมีให้เขา"
 คราวนี้ใบหน้าวรวุธปรากฏรอยยิ้มอีกครั้งเมื่อมินตราแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากข้องเกี่ยวกับอดีตคู่หมั้นที่ทำให้แค้นฝังใจอีก
 "ดีแล้วล่ะครับ คนที่เขาทำร้ายขนาดนั้นอย่าไปให้ค่าเขาเลย ตอนนี้คุณมิ้นต์ก็ไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จักแล้ว ต้องภูมิใจตัวเองนะครับที่ฝ่าฝันคำสบประมาทจนมาถึงวันนี้ได้"
 มินตรานิ่ง คิดตามคำพูดของชายหนุ่มด้านหลังแล้วพยักหน้าน้อยๆ
 "ก็จริงของพี่วุธนะคะ คงเป็นสิ่งเดียวที่มิ้นต์ต้องขอบคุณผู้ชายคนนั้นที่ฉีกหน้ามิ้นต์ในงานหมั้นจนทำให้มิ้นต์ลุกขึ้นมาดูแลตัวเองมากขึ้นเพื่อลบคำสบประมาท ต่อไปนี้มิ้นต์ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเคยรังเกียจแล้ว และเขาก็ไม่ควรจะมีอิทธิพลกับมิ้นต์อีก"
 "ใช่ครับ... นี่ดึกมากแล้ว คุณมิ้นต์กลับขึ้นห้อง นอนพักเถอะครับ ค่ำมืดแล้วเดี๋ยวจะถูกยุงกัดเอาเสียเปล่าๆ ผมจะเดินไปปิดไฟชั้นล่างในบ้านให้เอง"
 มือแกร่งค่อยๆ ชะลอชิงช้าให้หยุดนิ่ง มินตรายันกายลุกขึ้นยืนแล้วหันไปยังชายคนสนิท รอยยิ้มน้อยปรากฏบนใบหน้า
 "ขอบคุณนะคะพี่วุธที่อยู่เป็นเพื่อนจนมิ้นต์รู้สึกดีขึ้น ถ้าอย่างนั้นมิ้นต์ขอตัวก่อนนะคะ พี่วุธเองก็รีบพักผ่อนเหมือนกันนะคะ"
---------------------------------------------------
 วรวุธเดินกลับเข้าไปในบ้านสีฟ้าหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ในรั้วของบ้านตระกูลวรวัฒนประเสริฐ เขาอาศัยอยู่กับ 'วารี' ผู้เป็นแม่ ด้วยคุณไมตรีและติรกาเอ็นดูวรวุธมากเป็นพิเศษจนขอให้เขาช่วยดูแลมินตราเสมือนกับพี่น้อง ประกอบกับวารีเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านหลังนี้ ไมตรีจึงสร้างบ้านหลังเล็กให้แยกอยู่เฉพาะสองแม่ลูก ความกรุณาครั้งนี้ทั้งวรวุธและวารีซาบซึ้งยิ่งนัก
 หากมีเพียงสิ่งเดียวที่วรวุธไม่สามารถทำได้คือเป็นพี่ชายที่แสนดีของมินตรา เพราะรู้ตัวดีกว่าเขาไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น แต่เขาอยากมีเธอเคียงข้างเป็นคู่ชีวิตเสียมากกว่า
 เขาเดินเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวแล้วทรุดนั่งลงบนเตียง เอื้อมมือเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงแล้วหยิบบางสิ่งออกมาถือไว้ ก้มลงมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือ ภายในรูปปรากฏรูปชายหญิงคู่หนึ่ง ฝ่ายชายสวมชุดสูทสีเทาส่งให้บุคลิกดูภูมิฐานขึ้น ส่วนฝ่ายหญิงอยู่ในชุดราตรีสีแดงซึ่งช่วยขับผิวขาวนวลของเจ้าของร่างให้ผ่องพรรณยิ่งขึ้น เมื่อพินิจโดยใกล้จะเห็นว่าชายหญิงในรูปก็คือวรวุธและมินตรา
 ชายหนุ่มผู้หน้าตาละม้ายกับบุคคลในรูปขยับรูปถ่ายในมือมาแนบอก แสนหวงแหนหญิงสาวในรูปเกินกว่าจะบอกใครได้ มินตราจะรู้ไหมว่าเขาดีใจแค่ไหนที่เธอไม่มีท่าทีจะกลับไปหาอดีตคู่หมั้น นั่นเท่ากับว่าเขายังมีสิทธิ์
 เขายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้อย่างแม่นยำและจำได้ว่าพยายามหลีกเลี่ยงแค่ไหนที่จะไม่ไปงานหมั้นของมินตรา ในครานั้นเขาพยายามบอกตัวเองให้ทำใจ แต่เมื่อกลับเข้ามาในบ้านกลับพบหญิงสาวนั่งอยู่บนชิงช้าเช่นคืนนี้ทั้งที่ยังแต่งชุดสำหรับพิธีหมั้น ใบหน้ามินตรายามนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาจนบดบังรอยความสุขจากดวงตาคู่งามเสียสิ้น เห็นเช่นนั้นวรวุธรีบเดินเขาไปหาเธอเพื่อสอบถามสาเหตุ จนหญิงสาวจำยอมตอบ
 'เขาทิ้งงานหมั้นค่ะ เขาเป็นผู้ชายขี้ขลาดที่หนีไปแบบนั้นแถมยังทิ้งข้อความให้มิ้นต์ได้เจ็บได้อาย มิ้นต์เกลียดเขา และมิ้นต์จะไม่ยอมให้ใครมาบังคับมิ้นต์เรื่องหาคู่อีกเด็ดขาด'
 เพียงเท่านั้นความหวังบังเกิดในใจวรวุธอีกครั้ง เขาจึงใช้โอกาสนี้สร้างเนื้อสร้างตัวโดยที่เขาไม่ได้บอกให้ใครทราบว่าแอบนำเงินไปลงทุนทำธุรกิจไว้ เขาตั้งใจจะบอกทุกคนพร้อมหญิงที่รักในวันที่เขามั่นใจว่าดีพอจะดูแลเธอได้ตลอดชีวิต และคงอีกไม่นานต่อจากนี้ที่เขาจะได้บอกทุกคนเสียทีว่ารักมินตรามากแค่ไหน
 เขาเคลื่อนมือออกมาจากอก ก้มลงมองหญิงสาวในรูปราวกับว่าตอนนี้เธอยืนอยู่เบื้องหน้า
 "ผมดีใจที่คุณมิ้นต์ไม่คิดจะกลับไปข้องเกี่ยวกับเขาอีก เพราะผมจะได้รู้ว่าผมยังมีโอกาส และผมก็คงยอมไม่ได้ที่จะให้เขามาพรากคุณมิ้นต์ไปจากผม... อีกไม่นานผมคงจะได้บอกให้ทุกคนรู้ว่าในใจผมมีแต่คุณมิ้นต์ตลอดเวลา และคุณมิ้นต์เป็นแรงผลักดันให้ผมอยากมีชีวิตที่ดียิ่งกว่าทุกวันนี้ รอผมนะครับคุณมิ้นต์"
 ---------------------------------------------------
 เสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มรีบเก็บสิ่งที่อยู่ในมือไว้ในลิ้นชักตามเดิมก่อนเอ่ยอนุญาตให้ผู้ที่เคาะประตูได้ยิน
 สิ้นเสียงวรวุธ ประตูห้องถูกผลักออกพร้อมหญิงสูงวัยขยับเข้ามาหาใกล้
 "คุณมิ้นต์กลับมาแล้วเหรอวุธ"
 "ใช่ครับแม่ ผมก็เลยแวะไปปิดไฟบ้านใหญ่มาให้เรียบร้อยและกลับมาที่บ้านครับ"
 "แต่ที่แม่เห็นวุธไม่ได้แค่ไปปิดไฟใช่ไหม วุธอยู่กับคุณมิ้นต์สองต่อสองที่สนามข้างบ้านก่อนที่ลูกจะเข้าไปปิดไฟบ้านใหญ่"
 สีหน้าวรวุธกลับเป็นนิ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องโกหกจึงเอ่ยออกมา
 "ก็เป็นไปตามที่แม่เห็นแหละครับ ผมแค่เห็นคุณมิ้นต์ไม่สบายใจก็เลยเข้าไปคุยด้วยแค่นั้นเอง"
 "มันก็คงจะดีถ้าเป็นช่วงอื่นที่ไม่ใช่ค่ำมืดดึกดื่นแบบนี้ คุณมิ้นต์จะเสียหาย" วารีถอนหายใจเล็กน้อย เธอนิ่งไปราวกับใช้ความคิดว่าควรพูดดีหรือไม่ สุดท้ายตัดสินใจเอ่ย "แม่รู้นะว่าวุธรู้สึกกับคุณมิ้นต์อย่างไร แต่มันเป็นไปไม่ได้"
 วรวุธเถียงทันควัน
 "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ครับ ผมเองก็ไม่มีใคร คุณมิ้นต์เองก็ไม่มีใคร ไม่มีอะไรเสียหาย อีกอย่าง ผมเชื่อว่าผมจะเป็นคนดูแลคุณมิ้นต์ได้ดีที่สุด"
 "แต่วุธต้องไม่ลืมว่าเราเป็นใครในบ้านหลังนี้ จริงอยู่ที่คุณไมตรีและคุณติเมตตาลูกมา แต่นั่นก็ให้ลูกเป็นได้แค่พี่ชายและเพื่อนคุณมิ้นต์เท่านั้น มากกว่านั้นพวกเขาก็คงต้องการคนที่มีฐานะพอกับเขา ซึ่งไม่ใช่วุธ"
 "แม่รอดูเถอะครับว่าอีกไม่นานผมจะต้องมีทุกอย่างที่คุณไมตรีและคุณติต้องพึงพอใจ และยอมให้คุณมิ้นต์คบกับผม ไม่มีวันที่จะจับคุณมิ้นต์คลุมถุงชนกับใครได้อีกแล้วเพราะคุณมิ้นต์คงไม่ยอม... เธอมีสิทธิ์เลือกและผมเชื่อว่าคุณมิ้นต์เองก็ต้องเลือกผม"
 วารีฟังสิ่งที่บุตรชายพูดแล้วได้แต่ส่ายหน้าระอา เธอพยายามแล้วที่จะให้วรวุธไม่คิดไปไกล แต่ก็ดูเหมือนห้ามปรามยากเต็มที เธอรู้ว่าวรวุธแอบรักมินตรามาตลอดเช่นเดียวกับที่รู้ว่าวรวุธไม่มีวันได้รับอนุญาตให้สมหวังในรักแน่นอน เพราะทั้งไมตรีและติรกาต่างป้องกันโดยการให้วรวุธเป็นเสมือนพี่ชายของบุตาสาวเสียแล้ว และคาดหวังว่าคำว่า 'พี่ชาย' จะเป็นเครื่องเตือนสติชายหนุ่มให้รู้ตัวว่าสิทธิ์ของเขาเป็นได้สูงสุดเพียงเท่านั้น
 ---------------------------------------------------
 ร่างงามเคลื่อนตัวลงมาจากบันไดแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องอาหารด้านซ้ายมือ ภายในห้องมีบุพการีทั้งสองนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่แล้ว ผู้เข้ามาใหม่รีบขยับตัวนั่งลงตรงตำแหน่งประจำ ติรกาส่งยิ้มให้บุตรสาว
 "เช้านี้วารีไปจ่ายตลาดได้กุ้งสดๆ มาตั้งเยอะ แม่ก็เลยให้ทำข้าวต้มกุ้ง ลองทานดูนะจ๊ะว่ารสชาติดีไหม"
 มินตราส่งยิ้มให้มารดาแทนการตอบรับ จากนั้นเธอใช้ช้อนตักอาหารตรงหน้าแล้วส่งเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ทันสังเกตว่าสาวใช้คนหนึ่งเข้ามายืนอยู่ริมห้อง
 "คุณไมตรี คุณติ คุณมิ้นต์คะ มีคนมาขอพบค่ะ"
 ไมตรีขยับเช็ดปากแล้วเอ่ยตอบสาวใช้
 "ใครกันมาแต่เช้า หรือจะเป็นเรื่องงาน ถ้าอย่างนั้นให้เขาไปรอในห้องรับแขกก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไป"
 สาวใช้รับคำแล้วเดินออกไป ทั้งสามพ่อแม่ลูกรีบทานข้าวต้มจนเสร็จจึงพากันมุ่งหน้าไปห้องรับแขก เมื่อเห็นว่าแขกที่มาเยือนเป็นใคร สมาชิกทั้งสามของบ้านต่างนิ่งงันไปพร้อมกัน เว้นเสียแต่ฝ่ายผู้มาเยือนที่ลุกขึ้นยืนไหว้ทำความเคารพแล้วเงยหน้าส่งยิ้ม
 "สวัสดีครับคุณอาทั้งสอง จำผมได้ไหมครับ ผมเหล็กเพชร ชยาวัต ลูกชายคุณพรต ชยาวัตไงครับ"


ท่ามกลางความมืดมิดแห่งราตรีกาลแต่ตามถนนยังคงมีแสงสว่างจากไฟริมถนนที่สาดล่องแสงสีเหลืองนวลลงมาจนเห็นทุกสิ่งได้ชัดเจนไม่เว้นแม้กระทั่งร่างงามที่นอนหลับสนิทกับเบาะข้างคนขับโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาจากคนที่นั่งอยู่ด้านข้างลอบมองตลอดเวลา
 วรวุธแอบเบนสายตาจากท้องถนนลอบมองหญิงสาวผู้เปรียบเสมือนเพื่อน น้องสาว และเจ้านายที่ยังคงเพลิดเพลินในห้วงนิทรา เขามองเห็นปอยผมยาวไล่ลงมาเกลี่ยข้างแก้มหญิงสาวจนเขานึกอยากใช้นิ้วเกลี่ยผมออกจากใบหน้างามให้อย่างแผ่วเบาเพื่อมองเห็นใบหน้านั้นได้อย่างชัดเจน หากไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวเสียก่อนเขาจึงต้องเบนกลับมามองถนนและพารถคันงามเคลื่อนตัว
 เขาพอใจที่จะเก็บความรักที่มีต่อมินตราเอาไว้อย่างนี้ รอวันที่เขามีพร้อมพอที่จะยืนอยู่ข้างเธอได้อย่างสมศักดิ์ศรีแล้วเขาจึงจะยอมเผยความในใจ เชื่อเหลือเกินว่ามินตราคงไม่ปฏิเสธ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายที่ใกล้ชิดกับเธอมากที่สุด เขาไม่เคยเห็นเธอสนใจผู้ชายคนไหนนอกจากเรื่องงาน มินตราให้ความสำคัญกับเขาสม่ำเสมอ
 ชายหนุ่มตอบตัวเองไม่ได้ว่าหลงรักเธอตั้งแต่ตอนไหน เท่าที่เข้ามาอยู่ร่วมบ้านกับเธอเขาก็ได้รับความมีน้ำใจจากครอบครัวหญิงสาวตลอดมา โดยเฉพาะมินตราที่ตามติดเขาแจมาตั้งแต่เล็ก เธอไม่คยถือตัวกับเขา ยิ่งทำให้ความรักก่อเกิดขึ้นในใจทุกวันจนมันแทบล้นทะลักออกมา คิดถึงเรื่องหนหลังได้แต่อมยิ้มพลางคิดในใจ
 'รออีกนิดนะครับคุณมิ้นต์ ความสำเร็จของผมใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว อีกไม่นานผมจะบอกรักคุณมิ้นต์ได้อย่างเต็มหัวใจ และคุณท่านทั้งสองก็คงเต็มใจยกคุณมิ้นต์ให้ผมเช่นกัน แล้วผมจะทำให้คุณมิ้นต์เป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก'
 ---------------------------------------------------
 "กลับมาแล้วเหรอมิ้นต์"
 เสียงทักทายดังขึ้นเมื่อมินตราเดินเข้ามาภายในบ้าน หญิงสาวหันไปมองต้นเสียงและเลื่อนสายตาไปมองนาฬิกาประดับบนผนังแล้วจึงเดินเข้าไปทักทายบุคคลทั้งสองในห้องนั่งเล่น
 "ค่ะ มิ้นต์ให้พี่วุธส่งไปที่ร้านของรตีมา พอดีวันนี้ลีว่างพอดีก็เลยนั่งคุยกันนานไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะที่กลับดึก"
 หญิงสาวทรุดนั่งลงใกล้หญิงสูงวัย อีกฝ่ายซึ่งอยู่ในชุดนอนสีขาวหันมายิ้มให้บุตรสาวแล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล
 "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ได้ไปพักผ่อนคุยสนุกกับเพื่อนๆ บ้างก็ดี"
 "ค่ะ รตีบอกมาด้วยว่าโทรมาขออนุญาตคุณแม่แล้วให้หนูไปร่วมเดินแบบงานแฟชั่นโชว์วันเสาร์นี้ด้วย และคุณแม่ก็อนุญาต ทำไมคุณแม่ไม่ถามหนูก่อนล่ะคะ"
 "ก็แม่รู้สิจ๊ะว่าถึงแม่ไม่อนุญาต รตีก็ต้องตื๊อจนหนูต้องยอมไปอยู่ดี เอาเถอะจ้ะ ถือเสียว่าไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ได้ทำอะไรที่หลากหลายบ้างก็คงจะดี"
 มินตราทำสีหน้าครุ่นคิดก็เห็นพ้องตามที่คุณติรกา ผู้เป็นมารดากล่าว เธอวางกระเป๋าถือลงข้างกายแล้ววางมือลงบนมือของมารดา
 "ก็จริงอย่างที่คุณแม่ว่าค่ะ ถ้าอย่างนั้นวันเสาร์หนูคงกลับดึกนิดหน่อยนะคะ"
 ติรกาพยักหน้าให้บุตรสาวแล้วเอ่ยถามสิ่งที่สงสัย
 "ว่าแต่หนูลีที่ลูกพูดถึงใช่วราลีที่เป็นพยาบาลใช่ไหมจ๊ะ"
 "ใช่ค่ะ ลีแทบไม่ได้มาเจอหนูกับรตีเลยนะคะ เขาบ้าทำงานค่ะ รับขึ้นเวรเป็นว่าเล่นเลย วันนี้ที่มีเวลาว่างมาได้ก็นับว่าแปลกมากนะคะ"
 "คนเป็นพยาบาลก็งานหนักแบบนั้นแหละจ้ะ แล้วนี่ทานอะไรมาแล้วหรือยัง ให้วารีทำข้าวต้มให้ดีไหมจ๊ะ"
 หญิงสาวสายหน้า
 "หนูทานมาเรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวก็คงอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะดูอะไรกันอยู่"
 ฝ่ายผู้เป็นบิดาเอียงหน้าตอบคำถามบุตรสาว
 "ดูข่าวน่ะลูก แต่อีกสักพักก็คงเข้านอนแล้วล่ะ มีแต่ข่าวเดิมๆ ไม่มีอะไรน่ะสนใจ" พูดแล้วนึกบางสิ่งขึ้นมาได้จึงเอ่ยทักบุตรสาว "จริงสิ พ่อลืมบอกลูกไป วันนี้คุณอาพรตโทรมาคุยกับพ่อบอกว่าเหล็กเพชรกลับมาจากเมืองนอกแล้ว ลูกยังจำพี่เขาได้ไหมล่ะ"
 เมื่อได้ยินชื่อใครคนหนึ่งขึ้นมา สีหน้าเปื้อนยิ้มเปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งราวต้องคำสาป เธอใช้เวลาสักพักจึงพยายามปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มแม้ยากเย็นเพียงใดก็ตาม
 "เหรอคะ จำไม่ได้ค่ะ" มินตรารีบลุกขึ้นกระชับกระเป๋าถือในมือไว้แน่น "มิ้นต์ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะแล้วคงนอนเลย พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าด้วย เดี๋ยวตื่นสาย"
 ไม่ทันที่คุณไมตรีผู้เป็นบิดาจะเอ่ยต่อ มินตรารีบหันหลังเดินออกจากห้องรับแขกแล้วเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนทันที ติรกามองตามบุตรสาวจนลับสายตาแล้วหันมายังสามีพร้อมใช้ฝ่ามือตีลงบนแขนอีกฝ่ายเป็นเชิงตำหนิ
 "คุณจะพูดเรื่องของเหล็กเพชรขึ้นมาให้ลูกฟังทำไมคะ คุณก็รู้ว่าเขาทิ้งงานหมั้นไปจนทำให้มิ้นต์ทั้งเจ็บทั้งอาย ต่อให้ลูกไม่แสดงให้เราเห็นว่าเสียใจแค่ไหน แต่ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยที่ถูกทิ้งกลางงานหมั้นคงไม่มีใครทำใจได้หรอกค่ะ"
 ไมตรีหันมามองหน้าภรรยาแล้วก้มลงพลางใช้มือแตะลงบนหลังมือภรรยา
 "ผมขอโทษ ผมลืมคิดถึงความรู้สึกลูกไปเลยว่าจะเสียใจมากขนาดไหน หวังว่ามิ้นต์คงไม่โกรธผมหรอกนะ"
 "คงไม่หรอกค่ะ แต่คุณอย่าพูดถึงเขาให้ลูกได้ยินอีกนะคะ... ฉันรู้ค่ะว่าคุณอยากให้ลูกของเรากับลูกคุณพรตเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน แต่คุณก็เห็นนี่คะว่าความเห็นชอบจากเพียงผู้ใหญ่เท่านั้นทำให้เกิดเรื่องมากมายแค่ไหน ลูกเขาไม่พอใจลูกเราก็ชิงหนีไป ส่วนลูกของเราก็ทนเสียใจจนฉันไม่แน่ใจว่ามันจะกลายเป็นปมในใจเลยไหม อย่าบังคับอะไรลูกอีเลยนะคะ ให้มันเป็นไปตามความพอใจของเขาทั้งสองคนเถอะ"
 ไมตรีได้แต่พยักหน้ายอมรับเหตุผลของติรกาแม้ในใจจะยังอยากเกี่ยวดองกับลูกชายของเพื่อนรักก็ตาม เพราะเขายังจำสัญญาที่พรตเคยตกลงกับเขาได้เป็นอย่างดี
 'สัญญากันนะไมตรี ถ้าลูกของเราฝ่ายหนึ่งเป็นหญิง อีกฝ่ายหนึ่งเป็นชาย เราจะต้องให้ลูกของเราเป็นทองแผ่นเดียวกัน'
 ---------------------------------------------------
 ประตูห้องนอนเปิดกว้างพร้อมร่างหญิงสาวเจ้าของห้องเดินแทรกตัวผ่านช่องว่างเข้ามา เธอใช้ฝ่ามือยื่นไปข้างหลังเพื่อดันประตูปิดแล้วเดินทรุดตัวนั่งลงบนเตียงพร้อมเหวี่ยงกระเป๋าถือให้พ้นตัว คอที่ตั้งตระหง่านพลันตกลงพร้อมใบหน้างามก้มตกลงไปด้วย หญิงสาวนั่งในท่านั้นสักพักจึงพยายามตั้งคอให้ตรงตระหง่าน ใช้สองมือรวบผมยาวที่ปิดหน้าให้กลับไปด้านหลัง ดวงตาหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งแข็งหากแต่มีน้ำตารื้นขึ้นมาด้วยนึกถึงชื่อคนที่บิดาเอ่ยถึง ไม่ใช่ว่าเธอรักเขาปานจะขาดใจ แต่มันคือความแค้นแน่นฝังอกเสียมากกว่า
 มินตรายังคงจำเหตุการณ์ระหว่างเธอกับเขาได้อย่างแม่นยำ ในครานั้นเธอเป็นหญิงสาววัยเบญจเพสที่ยังคงกรำงานหนักจนไม่ได้สนใจตัวเองมากนัก เธอพบกับเขาครั้งแรกในวันที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพาคนทั้งคู่มาให้รู้จักกัน เธอจำได้ว่าเหล็กเพชรเป็นผู้ชายหน้าตาดีและเปี่ยมเสน่ห์แต่ไหนแต่ไรซึ่งแตกต่างกับเธอไปเสียทั้งหมด เธอใส่แว่นตาหนาเตอะ ใบหน้าไม่ผ่องใสเท่าที่ควรด้วยสนใจแต่งานจนลืมสนใจตัวเอง แม้หญิงสาวจะไม่เป็นที่ต้องใจเหล็กเพชรแต่กลับเป็นที่พึงใจของคุณพรตยิ่งนักจนเขามักกล่าวกับบุตรชายเสมอ
 'หนูมิ้นต์นี่แหละเหมาะจะเป็นภรรยาแกที่สุด ทั้งเก่ง ขยัน ไม่มัวแต่แต่งตัวเดินแจ๋นนั่นแจ๋นนี่ไปวันๆ เหมือนพวกที่แกเคยควงนักควงหนา'
 ท่ามกลางความเห็นชอบของผู้ใหญ่แต่มินตราสัมผัสได้ว่าเขาไม่เคยมองเห็นเธอในสายตาแม้แต่น้อย หากมินตราซึ่งไม่เคยชายตามองใครและเป็นลูกที่อยู่ในโอวาทของบุพการีเสมอมาจึงเชื่อตามที่ไมตรีบอกแก่เธอว่า
 'อยู่ไปก็รักกันเองแหละลูก ตอนนี้หนูก็ไม่ได้คบใคร เหล็กเพชรเองก็ไม่ได้คบใคร ก็ไม่มีอะไรเสียหาย พ่อเชื่อว่าความน่ารักของหนูจะมัดใจเขาได้'
 มินตราเองแม้รู้สึกฝืนใจที่ต้องพยายามเอาใจผู้ชายที่ไม่เคยแยแสเธอแม้แต่น้อยแต่ก็จำต้องทนเพื่อให้ผู้เป็นพ่อสบายใจ จนกระทั่งถึงวันหมั้น ทุกสิ่งก็กระจ่างแก่ใจหญิงสาวว่าไม่มีความดีใดก่อให้เกิดเป็นความรักได้ ว่าที่คู่หมั้นของเธอทิ้งเธอกลางงานหมั้น วินาทีที่รู้ว่าเขาทิ้งให้เธอต้องรับความอับอายทุกอย่าง มินตราทั้งเจ็บ ทั้งเสียใจ เธอมองเห็นกระดาษที่เขาทิ้งไว้ในห้องแต่งตัวซึ่งอยู่ในมือคุณพรต หญิงสาวขออนุญาตขากเขาเพื่ออ่านข้อความในนั้น เมื่อได้อ่านจนจบแล้วสิ่งที่ก่อเกิดขึ้นในใจคือความแค้นต่อว่าที่คู่หมั้นอย่างที่สุด
 มือกำกระดาษในมือไว้แน่นราวกับเป็นลำคอของเจ้าของลายมือที่เธออยากจะบีบให้เขาขาดใจตายคามือไปเสีย ร่างกายเริ่มสั่นเทา พยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มไหลรินเอาไว้แม้จะยากเย็นเพียงใดก็ตาม โดยไม่ทันคาดคิด มินตราลุกขึ้นยืนจากผืนพรมท่ามกลางแขกในงานที่นินทาจนทั่ว ใบหน้าเชิดพร้อมคอตั้งแข็งก่อนจะเอ่ยขึ้น
 'งานหมั้นวันนี้ยกเลิกค่ะ ขอบคุณทุกคนนะคะที่มาร่วมงาน'
 หากเป็นหญิงคนอื่นคงเตลิดออกไปจากที่ตรงนั้นแต่มินตรากลับยืนนิ่งราวกับตุ๊กตาหิน มีเพียงสายตาที่ส่องปราดไปยังแขกทั้งงานจนเสียงนินทาเงียบหายและรีบพากันเดินทางกลับทันที แม้จะไม่เหลือแขกในงานแต่มินตราก็ยังคงยืนนิ่งค้างเช่นนั้นจนไมตรีและติรกาต้องมาแตะตัวเรียกบุตรสาว เพียงเท่านั้นเองน้ำตาที่สะกดไว้ค่อยๆ ไหลลงมาเป็นสาย หากใบหน้างามยังคงนิ่งดังเดิมก่อนเสียงจากหญิงสาวจะเปล่งออกมาเจือด้วยความขุ่นเคือง
 'มิ้นต์จะไม่ทำตัวขี้ขลาดหนีไปเหมือนใครบางคนหรอกค่ะ แต่มิ้นต์ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่คุณพ่อคุณแม่จะจับมิ้นต์เหมือนขยะใส่ถุงให้ใครทิ้งขว้างตามใจแบบนี้อีก จากนี้ไปขอให้มิ้นต์ได้เลือกชีวิตตัวมิ้นต์เอง'
 นับจากวันนั้นมินตราหันกลับมาใส่ใจตัวเองมากขึ้น เธอยอมทิ้งแว่นหนาเตอะประจำกาย ทำเลสิกให้กลับมามองเห็นได้ชัดเจน ดูแลรูปร่างผิวพรรณจนทุกวันนี้กลายเป็นมินตราโฉมใหม่ที่สะกดตาใครต่อใครได้ทันทีที่พบเห็น
 มินตราลุกขึ้นจากเตียงแล้วมุ่งหน้าไปยังกระจก เธอทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าพลางมองตัวเองด้วยความชื่นชม พร้อมเอ่ยขึ้นกับเงาในกระจก
 "ฉันอาจจะเปลี่ยนตัวเองเพราะคำดูถูกของเขา แต่อย่าหวังว่าฉันจะกลับไปหาเขาอีก อย่าให้ฉันต้องมีเวรมีกรรมเจอกับเขาอีกเลยชั่วชีวิต"
 ---------------------------------------------------
 งานราตรีที่ถูกจัดขึ้นในครั้งนี้นับว่าฮือฮาไม่น้อยด้วยสื่อมวลชนทั้งหลายต่างให้ความสนใจเข้ามาทำข่างภายในงานเนื่องจากคุณหญิงมารตีเป็นคนดังในแวดวงเศรษฐกิจ เพียงแค่ขยับตัวทำอะไรนิดหน่อยก็ต้องเป็นข่าว ครั้งนี้ก็เช่นกันที่ชุดเครื่องเพชรสีน้ำเงินถูกนำมาเป็นเครื่องเพชรชิ้นเอกในการเดินแบบครั้งนี้ทำให้เหล่าผู้มาร่วมงานทั้งหลายต่างคอยจับจ้องเครื่องเพชรชุดล้ำค่านั้น หากเว้นเสียแต่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่ได้สนใจอะไรมากนอกจากเครื่องดื่มภายในงานจนฝ่ายชายอีกคนต้องเตือน
 "ใจเย็นสิไอ้เพชร แฟชั่นโชว์ยังไม่เริ่มนี่แกก็ยกแก้วกระดกขึ้นเป็นว่าเล่นเลยเหรอวะ"
 "ก็ฉันบอกแกแล้วนะไอ้ธีว่างานแบบนี้ฉันไม่ชอบสักเท่าไหร่ ที่มาที่นี่ก็คือเพื่อมาเป็นเพื่อนแกเจอว่าที่คู่หมั้นไง"
 ชลธีได้ยินเช่นนั้นยิ่งรู้สึกหวาดผวา
 "แกอย่าพูดแบบนั้นสิวะ แต่ละคนที่แม่ฉันหามาให้มันโดนใจฉันเสียเมื่อไหร่ คนที่จะพามาวันนี้ก็คงหนีไม่พ้นแบบเดิมๆ ที่คุณแม่ชอบแน่นอน"
 "ก็ไม่แน่หรอกนะ ว่าแต่แกเถอะ ว่าแต่ฉัน แกก็มัวแต่กินเหมือนกันนี่นา ปกติไม่ค่อยกินเค้กไม่ใช่เหรอวะแต่ทำไมคราวนี้กินแหลกเลยล่ะ เห็นนะว่าไปหยิบมาสามชิ้นแล้ว"
 "คุณแม่น่ะสิ คะยั้นคะยอให้ชิม พอชิมชิ้นแรกแล้วก็รู้สึกว่ามันอร่อยกว่าทุกร้านที่เคยกินมา ก็เลยลองชิมเค้กอื่นดูบ้าง ฝีมือเจ้านี้ดีเลย เห็นทีคงต้องขอเบอร์ติดต่อร้านนี้จากคุณแม่แล้วล่ะเผื่อให้เอามาจัดตอนมีงานที่บริษัท"
 "คุยอะไรกันอยู่จ๊ะสองหนุ่ม"
 เสียงที่แทรกขึ้นจากด้านหลังทำให้ชายทั้งสองหันไปยังต้นเสียงโดยพร้อมกันจึงเห็นหญิงวัยห้ารอบยืนส่งยิ้มมาให้พร้อมเดินเข้ามายืนระหว่างกลาง ชลธีเป็นฝ่ายตอบคำถาม
 "ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมก็คุยกับเจ้าเพชรเรื่อยเปื่อยครับ"
 "งั้นหรือจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นก็รอดูแฟชั่นโชว์เสียหน่อยนะจ๊ะ ใกล้จะได้เวลาแล้ว ยิ่งตาธีต้องคอยดูเป็นพิเศษนะลูกเพราะงานนี้หนูรตีก็มาช่วยเดินให้แม่ด้วยถึงแม้จะไม่ใช่ชุดฟินาเล่ก็เถอะ"
 ชลธีสีหน้างุนงง
 "แล้วทำไมไม่ให้เขาเดินฟินาเล่เสียล่ะครับ ในเมื่อคุณแม่ปลื้มเขาขนาดนี้"
 "แม่ก็อยากให้หนูรตีใส่นะ แต่บังเอิญเขาดันเสนอหนูมิ้นต์แทนเพราะหนูรตีรู้สึกเกร็งหากจะต้องสวมชุดฟินาเล่ ซึ่งพอได้ลองชุดแล้วแม่ก็ว่าหนูมิ้นต์เหมาะกว่าจริงเสียด้วย"
 บุตรชายคุณมารตีพยักหน้ารับรู้อย่างไม่สนใจอะไรนัก แตกต่างกับชายอีกคนที่รู้สึกคุ้นหูกับชื่อ 'มิ้นต์' เขาขยับตัวเพื่อเอ่ยถามให้คลายข้อสงสัย แต่ไม่ทันได้ทำตามที่ใจคิด เสียงดนตรีดังขึ้นเป็นการบอกว่าถึงเวลาของแฟชั่นโชว์แล้ว คุณมารตีเองก็หันไปสนใจกลุ่มนางแบบที่ทยอยเดินออกมาบนเวทีตรงกลางแทนการพูดคุยกับบุตรชายและเขา เหล็กเพชรจึงเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ
 ---------------------------------------------------
 นางแบบที่ผลัดกันเดินบนเวทีสวมเครื่องประดับแสนเลอค่าจนสะกดแขกในงานให้สนใจอยู่เพียงจุดเดียว จนกระทั่งถึงคิวหญิงสาวในชุดราตรีสีขาวเดินออกมาเฉิดฉายพร้อมเครื่องเพชรเรือนกะทัดรัด คุณมารตีรีบชี้นิ้วไปยังนางแบบพร้อมใช้มืออีกข้างสะกิดแขนบุตรชาย
 "นั่นไงล่ะหนูรตี ลูกสาวคุณรณภพกับคุณดวงมณี ดูสิใส่เครื่องเพชรชุดนี้ได้สวยเสียเหลือเกิน เป็นไงบ้างล่ะคราวนี้ถูกใจไหม ไม่ใช่เป็นคนสวยทำตัวรวยไปวันๆ นะจ๊ะ มีกิจการร้านกาแฟเป็นของตัวเองเชียวนะ ขนมเค้กในงานนี้ก็มาจากร้านหนูรตีนี่แหละ"
 มือที่กำลังส่งชิ้นเค้กเข้าปากพลันชะงักค้างพร้อมเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่มารดาชี้ชวนให้ดูบนเวที ดวงตาของชลธีจับจ้องนิ่งค้างจนฝ่ายเพื่อนรักต้องลอบกระซิบ
 "เป็นไงคนนี้ เหมือนกับที่แม่นายเคยหามาให้อีกไหมล่ะ"
 "ไม่ว่ะ คนนี้น่าสนใจ ขนมเค้กวันนี้ที่ว่าน่าสนใจแล้วยังน้อยกว่าเลย"
 "ถ้าอย่างนั้นเค้กในมือแกฉันกินแทนก็แล้วกันนะ"
 เหล็กเพชรยื่นมือเพื่อไปหยิบเค้กมาใส่ปากตัวเองแต่ไม่ทันชลธีที่รีบส่งเค้กเข้าปากตัวเองทันทีก่อนหันมามองหน้าเพื่อนรัก
 "โทษทีนะ พอดีเริ่มสนใจแล้วก็เลิกสนใจยากเสียด้วยสิ"
 เหล็กเพชรได้แต่มองเพื่อนที่ยิ้มกริ่มด้วยความหมั่นไส้ แต่ไม่ทันที่เขาได้เอ่ยกับเพื่อนต่อเสียงฮื่อฮาบนเวทีก็ฉุดให้เขามองตามหญิงสาวที่ยืนอยู่บนเวที
 นางแบบสาวสวมชุดเกาะอกสีน้ำเงิน ส่วนกลางของชุดเป็นสีขาว ส่งให้เครื่องเพชรสีน้ำเงินซึ่งทาบทับมาบริเวณตรงกลางส่องกระกายเจิดจรัส ทุกสายตาในงานสนใจเครื่องเพชรชุดอลังการแต่เหล็กเพชรกลับมองใบหน้างามของผู้สวมใส่เครื่องเพชรค้างเนิ่นนานจนกระทั่งได้ยินเสียงประกาศจากพิธีกร
 "สำหรับชุดเครื่องเพชรสีน้ำเงินซึ่งเป็นเครื่องเพชรชุดเอกในค่ำคืนนี้ ได้รับเกียรติจากคุณมินตรา วรวัฒนประเสริฐเป็นผู้สวมใส่ครับ"
 เสียงปรบมือดังขึ้นเกรียวกราวแต่เหล็กเพชรกลับนิ่งค้าง เช่นเดียวกับชลธีที่ทันทีได้ยินชื่อนางแบบชุดฟินาเล่รีบหันหลับมาหาเพื่อนรักทันที พูดเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน
 "มินตรา วรวัฒนประเสริฐ... นี่มันอดีตคู่หมั้นแกไม่ใช่เหรอวะไอ้เพชร"
 "ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมไอ้ธี นี่ยัยมิ้นต์เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้เลยเหรอ"
 ขณะที่ทั้งสองชายหนุ่มยังคงสงสัย มินตราซึ่งกำลังเดินหมุนตัวกลับไปยังด้านหลังกลับสะดุดรองเท้าส้นเข็มซึ่งติดอยู่กับชายกะโปรงฟูฟ่องจนเซ เหล็กเพชรเล็งเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อน ด้วยสัญชาตญาณจึงรีบปรี่ไปยังเวทีและรับร่างหญิงสาวไว้ได้ทัน ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนราวกับเจ้าชายกำลังประคองเจ้าหญิงงามไว้ในอ้อมกอดแกร่งจนเรียกเสียงปรบมือจากแขกเหรื่อได้ดังยิ่งขึ้น
 มินตราซึ่งแน่ใจว่าต้องล้มบนเวทีต้องค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อไม่ได้ล้มอย่างที่ใจคิด เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เขามาช่วยเหลือได้ทันกาลเพื่อขอบคุณ หากเมื่อสบสายตาอีกฝ่ายเต็มตาใบหน้างามปรากฏแววตกใจ เมื่อเขาค่อยๆ ประคองตัวเธอให้ยืนขึ้นหญิงสาวก็ยังคงมองเขาค้าง จนอีกฝ่ายค่อยๆ เผยรอยยิ้ม เอ่ยเสียงนุ่มหวานชวนหลงใหล
 "จำผมได้ไหมมิ้นต์"
 วินาทีนั้นเองมินตรารู้สึกตัว เหงื่อเริ่มซึมตามใบหน้า เธอคิดแต่เพียงว่าต้องรีบไปจากตรงนี้ เท่านั้นเองมินตาจับกระโปรงพร้อมหมุนตัวหันหลังแล้วก้าวกลับไป โดยที่ไม่มีใครทันเห็น เธอจงใจปักส้นรองเท้าเข้ากับเท้าชายหนุ่มเต็มแรงจนเขาสะดุ้งโหยง จนกระทั่งหญิงสาวเดินลับสายตาไปแล้วเหล็กเพชรจึงค่อยๆประคองตัวออกจากเวทีพร้อมเสียงบ่นเบาๆ
 "ท่าทางจะแค้นเราหนักมาก เหยียบมาเสียเต็มแรงเลย"


แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องจนกระทบสายตาผู้ที่หลับใหลจนกระทั่งดวงตาคู่นั้นเปิดกว้าง เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องพบว่าไม่ใช่ห้องของนอนที่นอนประจำ เมื่อขยับมองข้างกายจึงพบร่างงามนอนหันหลังให้ ผมยายสยายเกลี่ยทั้งแผ่นหลังนั้นทำให้เขาขยับยันตัวนั่งพิงกับเตียง แรงเคลื่อนไหวส่งผลให้ร่างที่นอนหันหลังให้กลับมามองที่เขา ยิ่งมองเห็นว่าเป็นใครความตกใจยิ่งเพิ่มขึ้น ผิดกับอีกฝ่ายซึ่งเอ่ยทักทายแม้ใบหน้าซีดเซียวเต็มที
 "ตื่นแล้วเหรอคะพี่วุธ"
 เมื่อตั้งสติได้วรวุธเอ่ยกับหญิงสาวโดยไม่ได้ตอบคำถามของเธอ
 "คุณลี เมื่อคืนผม..." เขาหยุดเพียงเท่านั้นด้วยไม่รู้จะหาคำพูดไหนบอกแก่เธอได้ว่าไม่ได้ตั้งใจโดยทำให้อีกฝ่ายเสียใจน้อยที่สุด แต่ยังไม่ทันได้พูดตามที่ใจคิด วราลีกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน
 "พี่วุธจะบอกว่าเสียใจหรือขอโทษเหรอคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นลีเต็มใจ" พูดแล้วหันกลับมายังชายหนุ่มร่างเปล่าเปลือย เธอขยับร่างเข้าไปชิดเขาพร้อมซบตัวลงกับอกแกร่ง สิ่งที่เก็บอยู่ในใจมาแสนนานค่อยๆ พรั่งพรู "พี่วุธไม่เคยรู้เลยเหรอคะว่าลีรักพี่วุธมานานแล้ว รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น จำได้ไหมคะว่าครั้งหนึ่งพี่วุธเคยช่วยนักศึกษาพยาบาลคนหนึ่งเอาไว้ไม่ให้ถูกฉุดไปทำไม่ดีไม่ร้าย คอยดูแลจนกระทั่งส่งถึงหอพัก พี่วุธอาจจะลืม แต่ลียังจำเสมอมา"
 ชายหนุ่มนึกตามเหตุการณ์ที่หญิงสาวกล่าวถึง เมื่อนึกได้จึงก้มลงมองหญิงสาวที่นอนซบอกเขาอยู่
"ผู้หญิงคนนั้น คือคุณลีเหรอครับ"
"ค่ะ ลีเอง พี่วุธรู้ไหมคะมันมีความหมายกับชีวิตลีมาก ถ้าวันนั้นลีไม่ได้พี่วุธช่วยไว้ อนาคตของลีจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ จนเมื่อลีได้เจอพี่วุธอีกครั้งตอนมิ้นต์พามาแนะนำ ลีก็จำพี่วุธได้ทันทีว่าคือคนที่ช่วยลีไว้วันนั้น แต่ลีก็รู้ว่าพี่วุธแอบรักมิ้นต์อยู่ ลีก็เลยไม่กล้าบอกพี่วุธ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนลีรู้ค่ะว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสายตาพี่วุธเลย ลีจะเก็บทุกอย่างไว้ในใจว่าอย่างน้อยก็มีช่วงเวลาที่ดีกับคนที่ลีรัก... ลีจะไม่ทำให้พี่วุธลำบากใจหรอกค่ะ ลีสัญญาว่าลีจะยืนอยู่ตรงนี้ ในวันที่พี่วุธไม่มีใคร ขอเพียงแค่หันมาก็จะเจอลีนะคะ"
 วรวุธสีหน้านิ่ง ไม่คิดว่าวราลีจะรักเขามากถึงเพียงนี้ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยคิดกับเธอเกินกว่าน้องสาวเท่านั้น ความสงสารก่อเกิดขึ้นแต่คงไม่อาจแทนที่ด้วยความรักได้เพราะเขารู้ดีว่าคำนั้นมีให้เพียงมินตราคนเดียวเท่านั้น ขณะเดียวกันความหวาดกลัวว่าวราลีจะนำเรื่องที่เกิดขึ้นไปบอกมินตราก็เกิดขึ้น วราวุธชั่งใจแล้วลองเอ่ยถามหญิงสาว
 "ผมขอบคุณนะครับที่คุณลีรักผมมากถึงขนาดนี้ แต่ผมอยากขอร้อง เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้อย่าบอกให้คุณมิ้นต์หรือคุณรตีรู้ได้ไหมครับ ผมยังไม่อยากให้พวกเขามองเราสองคนเปลี่ยนไป ถึงอย่างไรผมก็ยังต้องดูแลคุณมิ้นต์ ให้เวลาผมอีกนิดนะครับ"
 วราลีเงยหน้ามองชายหนุ่มที่พยายามส่งสายตาอ้อนวอน แม้ภายในใจหญิงสาวแสนชอกช้ำแต่จำต้องเอ่ยทั้งน้ำตา
 "ค่ะ ลีจะไม่พูด แต่ลีขอแค่พี่วุธมีเวลาให้ลีบ้างได้ไหมคะ มองลีในสายตาบ้าง แล้วลีจะไม่ขออะไรมากไปกว่านี้"
 วรวุธจับร่างหญิงสาวผละจากอกให้หันมาเผชิญหน้าเขา ใบหน้าหญิงสาวยังคงมีน้ำตาไหลริน เขาใช้นิ้วมือเช็ดน้ำตาออกอย่างนุ่มนวลพร้อมขยับตัวเข้าไปประทับริมฝีปากลงบนปากอีกฝ่าย ไม่นานทั้งสองร่างต่างพากันเอนกายลงบนเตียงนอนอีกครั้ง
 ---------------------------------------------------
 นิ้วเรียวงามพยายามกดโทรศัพท์เพื่อติดต่อปลายสาย หากไม่มีการตอบรับกลับมา จนกระทั่งมีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง
 "โทรหาใครแต่เช้ากันมิ้นต์"
 มินตราหันกลับไปทางต้นเสียงมองเห็นมารดาเดินลงมาจากบันไดชั้นบน หญิงสาวหันไปตอบ
 "พี่วุธค่ะแม่ หายไปไหนไม่ทราบ ปกติเวลานี้พี่วุธต้องเอารถมารอรับมิ้นต์แล้วนะคะคุณแม่ ไม่สบายหรือเปล่าก็ไม่รู้"
 "ทำไมไม่ลองถามวารีดูล่ะลูก เขาเป็นแม่ลูกกันมีอะไรก็คงบอกวารีไว้"
 ไม่ทันขาดคำผู้ที่สองแม่ลูกเอ่ยถึงเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมถาดผลไม้ ติรกาเห็นจึงเอ่ยเรียกให้วารีเดินเข้ามาหา
 "วารีมาพอดี กำลังจะให้คนไปตาม เห็นตาวุธไหม นี่มิ้นต์ก็ยืนรอเขามารับไปทำงานที่บริษัทอยู่แต่ไม่เห็นมาสักที"
 "เห็นวุธบอกจะออกไปหาเพื่อนข้างนอกเมื่อคืนนะคะ นั่งแท็กซี่ไป นี่ดิฉันก็ยังไม่เห็นตั้งแต่เช้าเลย สงสัยจะไม่ได้กลับบ้าน" พูดแล้วหันไปหาบุตรสาวเจ้าของบ้าน "ขอโทษนะคะคุณมิ้นต์ เดี๋ยวน้าจะช่วยตามให้อีกแรง"
 มินตายกมือห้ามอีกฝ่ายที่กำลังเตรียมติดต่อบุตรชายให้
 "ไม่เป็นไรค่ะน้าวารี เดี๋ยวมิ้นต์ขับรถไปเองก็ได้ ถ้าพี่วุธกลับมาถึงแล้วช่วยโทรบอกมิ้นต์ด้วยก็แล้วกันนะคะ"
 ไม่ทันที่หญิงสาวจะก้าวออกไปนอกบ้านก็ปรากฏร่างชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาพร้อมยกมือทำความเคารพติรกา มินตราเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นใครได้แต่ตาค้าง
 "สวัสดีครับคุณอา ผมมารับคุณมิ้นต์ไปคุยงานครับ"
 เมื่อได้ฟังประโยคอีกฝ่ายหญิงสาวรีบเอ่ยขัดขึ้น
 "ใครบอกให้คุณมารับฉัน เดี๋ยวฉันจะขับรถไปเอง"
 ชายหนุ่มหันหน้าจากติรกามามองหญิงสาว ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม
 "โธ่คุณ ผมอุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้วไปด้วยกันเถอะจะได้คุยกันเรื่องงานคร่าวๆ ก่อนไปถึงบริษัทด้วย ทางเดียวกัน ไปด้วยกันนะครับ"
 "แต่ว่า..."
 มินตราไม่ทันพูดจบ เสียงบิดาที่ก้าวลงบันไดเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน
 "ไปกับเหล็กเพชรเถอะลูก อย่าขับรถไปเองเลย ยิ่งเช้าๆ แบบนี้เวลาคนออกไปทำงานรถยิ่งติด มิ้นต์ก็ไม่เคยไปบริษัทของเพชรกับเพื่อนก็อาจเสียเวลาหาทางได้ หรือถ้ามิ้นต์ไม่สบายใจก็ให้วุธขับรถไปรับ ดีไหม"
 มินตราหันมองผู้เป็นพ่อแล้วหันมองชายหนุ่มผู้มาเยือนซึ่งยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้ม สีหน้ามินตราหนักใจมากขึ้น
 ---------------------------------------------------
 หญิงสาวนั่งตัวตรง หน้านิ่ง พยายามไม่สนใจคนรอบข้างซึ่งนั่งขับรถด้วยความสบายใจ จนกระทั่งรถติดสัญญาณไฟจราจรจึงหันมามองหญิงสาวหน้าปั้นปึ่งด้วยอารมณ์แตกต่างจากเธอ เขาหันกลับไปมองถนนตามเดิมพร้อยเอ่ยขึ้น
 "มากับผมอึดอัดมากเลยเหรอคุณมิ้นต์"
 มินตราหันไปมองฝ่ายตรงข้ามแล้วหันกลับมามองข้างหน้าตามเดิม
 "ค่ะ อึดอัดมาก"
 เขาหัวเราะเบาๆ เอ่ยด้วยเสียงอารมณ์ดี
 "เอาเถอะน่าคุณ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว นี่ดูสิคุณมากับผมอย่างน้อยก็เร็วกว่าที่คุณจะขับรถมาเองเสียอีก... อย่าซีเรียสเลยน่า เดี๋ยวคุณคุยงานไม่ราบรื่นนะ"
 "ฉันจะไม่ราบรื่นก็เพราะคุณนี่แหละ ขอร้องเถอะคุณเลิกยุ่งกับฉันเสียทีได้ไหมไม่มีทางที่ฉันจะกลับไปหาคุณอีกหรอก"
 "คุณยังไม่ได้ลองให้โอกาสผมเลยแล้วจะรู้ได้ไงว่าเราจะกลับไปเริ่มด้วยกันอีกไม่ได้ คุณอยากรู้ก็ลองเปิดโอกาสให้ผมก่อนสิ"
 มินตรายกมือขึ้นกุมขมับ ยิ่งคุยกับเขายิ่งปวดหัวขึ้นมากกว่าเดิม เธอหันหน้าออกไปยังกระจกด้านข้างพร้อมบอกอีกฝ่ายที่ไม่อยากมองหน้า
 "คุยกับคุณแล้วฉันปวดหัว ฉันไม่คุยกับคุณอีกแล้ว คุณตั้งใจขับรถไปเถอะ ฉันจะนั่งทบทวนงานที่จะต้องคุยกับคุณและคุณธี"
 เหล็กเพชรหันมามองฝ่ายตรงข้ามซึ่งนั่งหลับตา ริมฝีปากพึมพำราวกับทบทวนสิ่งที่เตรียมพูดอยู่ในสมอง เขาผละสายตาจากเธอแล้วหันมองริมทาง เมื่อมองเห็นร้านสีขาวจึงรีบเลี้ยวรถเข้าจอด หญิงสาวลืมตาขึ้นหันมองฝ่ายตรงข้าม ราวกับเหล็กเพชรรู้จึงเอ่ยตอบโดยที่เธอไม่ทันได้ถาม
 "คุณรอผมในนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมมา"
 ไม่ทันหญิงสาวจะได้ถามอะไรต่อ เหล็กเพชรรีบเปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน เขาหายไปสักพักแล้วกลับออกมาพร้อมสัมภาระในมือ เข้ามานั่งภายในรถแล้วส่งของในมือให้เธอ มินตรามองสิ่งของสิ่งของในมือเหล็กเพชร แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
 "คุณเอามายื่นให้ฉันทำไม คุณหิวก็กินไปเลยสิ"
 "กินเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ ครัวซองต์ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ คุณแม่คุณก็บอกผมว่าคุณเองก็กินมื้อเช้ามานิดเดียวเอง ลองชิมดูหน่อยเถอะคุณมิ้นต์ สมองจะได้แล่น คุยงานกันได้ฉลุย"
 "ฉันไม่กิน คุณกินเถอะ"
 เหล็กเพชรมองหญิงสาวพลางพยักหน้า ดึงถุงครัวซองต์กลับมาตามเดิม เขาหยิบครัวซองต์กลิ่นหอมกรุ่นส่งเข้าปาก กลิ่นหอมนั้นทำให้มินตราต้องหันกลับมามองตาม กลิ่นของมันยั่วยวนน้อยเสียเมื่อไหร่ แต่ก็ไม่เห็นควรที่เธอจะรับน้ำจากเขาโดยง่าย เธอรีบหันหน้ากลับไปมองด้านหน้ารถแล้วเอ่ยเรื่องอื่นเพื่อให้ลืมเลือนกลิ้นหอมของครัวซองต์ในมือชายหนุ่ม
 "คุณรีบๆ กินเสียทีได้ไหม แล้วรีบขับรถต่อเถอะ ฉันไม่อยากไปพบคุณธีสาย"
 เหล็กเพชรหันมามองหญิงสาวแล้วหันไปสนใจครัวซองต์ตรงหน้าต่อ
 "คุณคงต้องรอสักพักนะ ผมต้องรีบจัดการครัวซองต์พวกนี้ให้หมด ก็ผมซื้อมาเผื่อคุณแต่คุณไม่กินนี่นา จะทิ้งก็เสียดาย ผมก็เลยว่ารีบกินให้หมดเสียดีกว่า"
 มินตรามองเขาอย่างหัวเสีย วินาทีนั้นเธอตัดสินใจแย่งถุงครัวซองต์ที่เหลือในมือชายหนุ่มมาไว้ในมือตนเองพร้อมใช้มือหยิบครัวซองต์ขึ้นมาใส่ปากแล้วหันไปพูดกับเขา
 "เรื่องมากจริง ฉันกินก็ได้ คุณกินแค่ชิ้นเดียวก็พอแล้วรีบขับรถต่อไปเถอะ ฉันรีบ"
 เหล็กเพชรพยักหน้าแล้วส่งชิ้นส่วนครัวซองต์ที่เหลือเข้าปาก มือทั้งสองจับพวงมาลัยพารถยนต์เข้าสู่ท้องถนนตามเดิม เขาแอบเบนสายตามองอีกฝ่ายได้เห็นว่ากำลังลิ้มรสครัวซองต์อย่างมีความสุขแล้วหันมองถนนตามเดิมลอบยิ้มสมใจที่อย่างน้อยครั้งนี้ทำให้มินตรายอมรับไมตรีที่มอบให้ได้สำเร็จ
 ---------------------------------------------------
 แฟ้มเอกสารในมือขาวถูกเปิดพร้อมเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มแจ่มใส
 "ผมชอบไอเดียคุณมิ้นต์มากครับ ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมงานนี้... แล้วตกลงสถานที่และทีมงานคุณมิ้นต์พร้อมแล้วใช่ไหมครับ"
 "ค่ะ มิ้นต์เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว วันเสาร์นี้พร้อมเดินทางไปถ่ายทำได้เลยค่ะ เรื่องที่พักเดี๋ยวมิ้นต์ให้เลขาจัดการจองให้พวกคุณแล้วส่งข้อมูลให้นะคะ"
 "ดีครับ คุณมิ้นต์ไม่ต้องห่วงนะครับว่าจะไม่มีเพื่อนไปด้วย ผมลองชวนคุณรตีแล้ว เธอตกลงจะไปกับเราด้วยครับ"
 มินตราส่งยิ้มให้อีกฝ่ายซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า อย่างน้อยมีเพื่อนไปด้วยเธอก็ยังโล่งใจกว่าการต้องเดินทางไปท่ามกลางว่าที่คู่หมั้นของเพื่อนและอดีตคู่หมั้นที่ไม่อยากเจอ
 "ค่ะคุณธี ถ้าอย่างนั้นเจอกันวันเสาร์เลยก็แล้วกันนะคะ มิ้นต์ขอตัวกลับไปที่บริษัทก่อน"
 คราวนี้ฝ่ายชายที่นั่งเคียงคู่มากับเธอตลอดระยะเวลาเดินทางมาพบชลธีเอ่ยทักหญิงสาว
 "แล้วคุณจะกลับได้ไงคุณมิ้นต์ในเมื่อคนของคุณยังไม่มารับคุณเลยไม่ใช่เหรอ"
 สิ่งที่เหล็กเพชรเอ่ยทักทำให้มินตรานึกขึ้นได้ จริงสิ จนถึงตอนนี้วรวุธยังไม่ติดต่อกลับมา แต่เธอก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่ออีก จึงเอ่ยตอบฝ่ายที่ถาม
 "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับแท็กซี่ได้"
 "ไม่ได้หรอก ผมเป็นคนไปรีบคุณมา ให้ผมไปส่งคุณที่บริษัทก็แล้วกันนะ"
 "แล้วคุณไม่อยู่ดูแลงานทางนี้เหรอคะ อีกไม่กี่วันเราก็ต้องไปต่างจังหวัดแล้ว คุณช่วยคุณธีเตรียมข้อมูลทางนี้ด้วยยไม่ดีกว่าเหรอคะ"
 เหล็กเพชรหันไปมองเพื่อนรัก อีกฝ่ายพยามยามส่งสายตารั้งให้เขาอยู่ช่วยงาน แต่เขากลับหันไปตอบเธอในสิ่งตรงกันข้ามกับที่ชลธีต้องการ
 "ไม่เป็นไรหรอก ให้เจ้าธีดูแลไปก่อน ผมไปส่งคุณกลับมาก็ยังทัน" จากนั้นหันไปพูดกับเพื่อนรักที่ยืนอ้าปากค้าง "ใช่ไหมธี"
 ฝ่ายที่ถูกเอ่ยถามมองอีกฝ่ายราวกับฝากไว้ก่อน แล้วหันไปหาหญิงสาวอีกคนเพื่อเตรียมตอบ แต่ไม่ทันจะตอบอะไรเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมปรากฏร่างหญิงอีกคนเข้ามาพร้อมบอกสาเหตุแก่บุคคลทั้งสาม
 "ขออนุญาตค่ะ คนจากบริษัทคุณมินตรามารอรับที่หน้าบริษัทแล้วค่ะ"
 เมื่อฟังสิ่งที่หญิงสาวเข้ามาใหม่พูดจบ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้ามินตราพร้อมหันไปบอกชายทั้งสอง
 "ถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อนนะคะ ไว้พบกันวันไปถ่ายทำโฆษณาเลย"
 เอ่ยจบเตรียมออกไปจากห้องทันทีแต่เธอต้องหยุดนิ่ง หันกลับมายังอดีตคู่หมั้นเมื่อเขาเอ่ยขึ้น
 "เดี๋ยวผมจะเดินไปส่งคุณเอง ผมอยากรู้จักคนที่มารับคุณด้วย"
 ---------------------------------------------------
 วรวุธเดินมองโดยรอบของบริษัท เขารีบพุ่งออกมาจากบ้านทันทีเมื่อได้ทราบว่ามินตราเดินทางมาที่นี่กับใคร นึกเจ็บใจตัวเองที่เมื่อคืนปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่จนทำให้เขาลืมว่าวันนี้หญิงสาวมีนัดที่ไหน
 เขาตัดสินใจนั่งมองไปทางบันได้บริษัทจนกระทั่งมองเห็นหญิงสาวที่รักเดินลงมา เขาลุกขึ้นยืนส่งยิ้มให้ พลันรอยยิ้มกลับเจื่อนลงเมื่อเห็นอีกคนที่เดินตามเธอลงมา เขารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินไปหาหญิงสาว
 "ขอโทษนะครับคุณมิ้นต์ที่ผมทำตัวเหลวไหล ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"
 "ไม่เป็นไรค่ะพี่วุธ มิ้นต์เข้าใจ นานทีพี่วุธจะออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ดีนะคะที่มิ้นต์คุยงานเสร็จพอดี" จากนั้นหันไปพูดกับอีกฝ่ายที่เดินตามหลังลงมา "ฉันขอตัวก่อนนะคะ และขอบคุณที่ไปรับฉันวันนี้ เจอกันวันเสาร์นะคะ"
 มินตราเดินผละไปหาวรวุธ แต่เสียงจากชายด้านหลังทำให้ทั้งเธอและวรวุธต้องหยุดนิ่ง
 "เดี๋ยวสิครับ ผมยังไม่ได้ทำความรู้จักกับคนของคุณมิ้นต์เลย"
 เหล็กเพชรเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างวรวุธและมินตรา ยื่นมือซ้ายให้ชายหนุ่มอีกคนพร้อมรอยยิ้ม
 "สวสดีครับคุณวรวุธ ผมเหล็กเพชร เป็นหุ้นส่วนที่นี่ และกำลังสนใจเจ้านายของคุณอยู่ ต่อไปเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นนะครับ"
 วรวุธมองอีกฝ่าย ไม่คิดว่าเขาจะแสดงตัวชัดเจนเช่นนี้ พยายามรักษามารยาท ยกมือขึ้นจับมืออีกฝ่ายเช่นกัน
 "เช่นกันครับคุณเหล็กเพชร ผมทราบครับว่าคุณเคยเป็นคู่หมั้นคุณมิ้นต์ และคุณก็กำลังสนใจเธออยู่ แต่เรื่องของคุณมิ้นต์ผมว่าควรให้เธอเป็นคนเลือกเองจะดีกว่านะครับ"
 "แต่เรื่องนี้โอกาสก็เป็นสิ่งสำคัญ ในฐานะที่คุณเป็นเหมือนพี่ชายคนสนิทคุณมิ้นต์ผมก็แค่อยากบอกไว้ล่วงหน้าว่าผมกำลงจะจีบน้องสาวคุณ"
 วรวุธมองหน้าอีกฝ่ายซึ่งมองหน้าราวกับอ่านใจออกว่าเขาคิดอย่างไร เขาตั้งใจตอบโต้อีกฝ่ายโดยตรงเช่นกัน แต่ไม่ทันได้ทำตามใจคิด เสียงหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเหล็กเพชรเอ่ยขึ้นเสียก่อน
 "พอเสียที คุณพูดจาอะไรเลอะเทอะ เสียเวลาฉันจริง" มินตราเดินเข้าแทรกระหว่างสองหนุ่ม หันมาคุยกับผู้เป็นเสมือนพี่ชาย "มิ้นต์อยากกลับบริษัทแล้ว พี่วุธรีบพามิ้นต์กลับเถอะค่ะมีงานรอให้เคลียร์อีกมาก"


บทนำ - กำจัด 'ลาสต์บอส'
.
.
"...ไม่เชื่อหรือ? ถ้าอย่างนั้น…"
เสียงที่ให้ความรู้สึกแข็งกระด้างแทรกแทงเข้ามาในหัว
สองหูอื้ออึงจนแน่ใจว่าไม่น่ามีเสียงใดเล็ดรอดเข้ามาได้ แต่ประโยคดังกล่าวกลับชัดเจนทุกคำพูด ราวกับผุดขึ้นมาในสติรับรู้ได้โดยไม่ต้องอาศัยตัวกลางใดๆ
ร่างเพรียวเอียงวูบเมื่อทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ เด็กหนุ่มใจหายวาบเมื่อเห็นพื้นห้องที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วยามเสียหลักล้มลง
กะพริบตาเพียงครั้ง เขากลับไม่ได้อยู่ในบ้านของตนเองอีกแล้ว
เสียงเอะอะระเบิดขึ้นข้างหูจนวาลเรียสซวดเซไปสองก้าว พื้นดินแห้งใต้เท้าและอากาศที่กรุ่นร้อนไปด้วยกลิ่นอายของการต่อสู้ล้วนชวนให้ตื่นตระหนก
เด็กหนุ่มเผลออ้าปากค้าง ท่ามกลางอาคารหักพังราวกับอยู่ในสงครามกลางเมือง ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพของท้องฟ้าที่กำลังถูกปกคลุมด้วยเงาดำอย่างรวดเร็ว
กลุ่มเงานั้นดำเข้มขุ่นข้น ราวกับกลั่นขึ้นจากแก่นอันบริสุทธิ์ของความมืดมิดในยามราตรี แต่ขอบข่ายที่ควบรวมกันเป็นร่างเงาของสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ซึ่งกำลังอ้าปากกลืนกินผืนฟ้านั้น กลับสะท้อนภาพของความเถื่อนร้ายและแค้นคลั่งออกมามากกว่าสิ่งไหน
ยามแนวเขี้ยวแหลมคมกวาดงับแนวทัพของฝ่ายมนุษย์ที่กำลังรุกไล่ สถานการณ์ก็แทบจะเปลี่ยนไปเป็นการฆ่าฟันอยู่ฝ่ายเดียว
เสียงขู่คำรามของสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดดังก้อง แต่ยังไม่สามารถกลบเสียงกรีดร้องของเหยื่อที่ตกอยู่ใต้กรงเล็บของผู้ล่าได้
ภายใต้เงามืดซึ่งดูราวกับฝันร้ายที่แยกเขี้ยวคำรามในยามเที่ยงวัน ผืนดินแตกระแหงกลับชุ่มฉ่ำด้วยฝนโลหิต ท่ามกลางเหล่าผู้้เคราะห์ร้ายที่ทอดร่างไร้ชีวิตเกลื่อนพื้น
ภาพตรงหน้าทำให้เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าซีดเผือด ผิดกับคนอีกผู้หนึ่งซึ่งเดินไปด้านหน้า สวนกับเขาเพียงปลายเส้นผม
แผ่นหลังซึ่งถูกสวมทับด้วยเกราะวาววับ ไปจนถึงผ้าคลุมยาวที่ปลิวไสว ดูเจิดจ้าอย่างยิ่งในสมรภูมิซึ่งเต็มไปด้วยภาพอันน่าสลดหดหู่
ร่างของคนผู้นั้นหยัดยืนอย่างมั่นคง มือหนึ่งชักเอาดาบยาวคมปลาบออกมาไว้ข้างกาย ใบดาบเหยียดตรงเปล่งประกาย เช่นเดียวกับผู้เป็นนายซึ่งไม่เคยก้มหัวให้แก่ความอยุติธรรม
ชายหนุ่มเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายซึ่งกำลังกลืนกินผู้คนอย่างไม่หวั่นเกรง
แม้ลำแสงเจิดจ้าที่ส่องมาจะทำให้วาลเรียสเห็นรูปลักษณ์ของคนตรงหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงพึมพำยามคนผู้นั้นขยับปากเบาๆ คล้ายกับจะกล่าวคำกับตนเองนั้น กลับชัดเจนราวกับดังขึ้นที่ข้างหูของเด็กหนุ่ม
"สมแล้วที่เป็น 'ลาสต์บอส' …ศัตรูตัวสุดท้ายของโลกใบนี้…"
.
วาลเรียสสะดุ้งเฮือก
เด็กหนุ่มรู้สึกตัวอีกทีในท่านอนตะแคง ไหล่ข้างหนึ่งกดอยู่บนพื้นแข็งจนชาหนึบ
แต่อย่างน้อย เขาก็กลับมาอยู่ในบ้านของตนเองแล้ว
ดวงหน้าอ่อนเยาว์ซีดเผือดยามยกมือขึ้นกดข้างขมับ ภาพการต่อสู้อันน่าสลดหดหู่ก่อนหน้ายังคงติดอยู่หลังเปลือกตา เช่นเดียวกับกลิ่นคาวเลือดและควันไฟซึ่งคล้ายจะยังวนเวียนอยู่แถวปลายจมูก
"เห็น 'ภาพ' เหล่านั้นแล้ว…เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างหรือยัง?"
เสียงเนิบช้าแข็งกระด้างดังขึ้นในหัวอีกครั้ง หน้าต่างกึ่งโปร่งใสกางแผ่ออกด้านหน้า เผยให้เห็นแถบแจ้งเตือนสีแดงสดที่กะพริบไหวเป็นจังหวะ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพหน้าต่างสถานะซึ่งไม่ควรปรากฏออกมาหากเจ้าของไม่ได้เรียกใช้ แม้จะรับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายซึ่งเรียกได้ว่ายืนอยู่เหนือกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้แล้ว แต่ใจก็ยังคงสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม
ตัวอักษรบนหน้าต่างภารกิจปลิวหายไปราวกับเปลวเทียนยามต้องลม ก่อนที่คำสั่งในเควสล่าสุดจะจัดเรียงตัวเองขึ้นมาใหม่ช้าๆ
"กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต จนกลายเป็นตัวตนที่อันตรายต่อโลกใบนี้"
เสียงที่ไม่อาจระบุเพศหรืออายุของผู้กล่าวออกดังขึ้นในหัวอีกครั้ง เด็กหนุ่มฝืนศีรษะที่ให้ความรู้สึกวิงเวียนอย่างยิ่งเอาไว้ ขณะเหลือบมองกองผ้าขยุกขยุยตรงมุมห้อง
ก้อนขนสีเทากระดำกระด่างขดตัวเป็นทรงกลมอยู่กลางผืนผ้ายุ่งเหยิง ปลายหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกเบาๆ เช่นเดียวกับพวงหางเล็กที่ปัดไปมาน้อยๆ ราวกับกำลังตกอยู่ในความฝัน
แม้จะดูผอมแห้งไปบ้าง แต่ในสายตาเจ้าของแล้ว สีหน้าท่าทางของเจ้าตัวเล็กในยามนอนหลับ ก็ล้วนดูน่ารักน่าชังจนถึงขีดสุด
วาลเรียสก้มมองลูกสุนัขที่เก็บมาจากข้างทางด้วยสายตาว่างเปล่า
ลูกหมาตัวนี้เนี่ยนะ…ลาสต์บอส?


บทที่ 5 - อยากจับจังเลย
.
.
"อย่าเลือกกินสิ ไม่หิวหรือไง?"
วาลเรียสบ่นพึมพำขณะเลื่อนชามที่ใส่นมจนเต็มปริ่มไปหน้าเจ้าก้อนขน แต่อีกฝ่ายดันไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย
ดวงตากลมโตสีเหลืองอ่อนดูโดดเด่นท่ามกลางกลุ่มขนสีเทาดำ แต่เจ้าลูกหมาที่หันหน้าหนีราวกับกำลังเมินอาหารที่ถูกส่งถึงปากแล้วนั้น กลับดูน่าหมั่นไส้เป็นอย่างยิ่งในสายตาของคนที่พยายามจะช่วยเหลือ
"ลูกหมาไม่กินนมเหรอ? ก็ไม่น่านะ…"
เด็กหนุ่มเอื้อมไปพลิกหน้าหนังสือที่เปิดค้างอยู่ไม่ไกล แต่ดูอย่างไรก็ไม่พบสาเหตุที่ลูกสัตว์ทำตัวดื้อดึงไม่ยอมกินอาหารอยู่แบบนี้
"เอ้า ไม่กินก็ไม่กิน งั้นลองไข่ดูไหม?"
วาลเรียสลุกขึ้นไปหยิบไข่ไก่ในตะกร้าขึ้นมาหนึ่งฟอง ไหนๆ แล้วก็ถือโอกาสทำอาหารเผื่อตัวเองไปด้วยเลยก็แล้วกัน
เจ้าลูกหมาจ้องมองแผ่นหลังของคนที่ผละออกไปตาไม่กะพริบ แม้ว่ามันจะสัมผัสเจตนามุ่งร้ายจากอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ก็ยังเร็วเกินที่จะวางใจ
เด็กหนุ่มจัดการปิ้งหัวมันกับไข่ไปพร้อมๆ กันบนเตาหิน เขาแอบบิหัวมันที่เริ่มสุกมากินเสียครึ่งหนึ่งก่อนขณะจัดการกับเปลือกไข่ ก่อนจะแบ่งไข่แดงส่วนของตัวเองที่ยังไม่สุกดีขึ้นมาใส่จานก่อน
วาลเรียสโรยเกลือกับพริกไทยลงไปเล็กน้อยบนไข่ส่วนของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ยามเห็นเจ้าหมาเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับจมูกที่สูดดมฟุดฟิด ไม่เหลือคราบลูกสุนัขที่เบือนหน้าหนีอาหารเมื่อกี้เลยแม้แต่น้อย
"ส่วนของนายรอเดี๋ยวนะ แป๊บเดียวก็ได้แล้ว"
เขาตั้งใจทอดไข่ส่วนของลูกหมาจนสุกทั่วถึงดีเพราะจำได้ว่าพวกอาหารกึ่งสุกกึ่งดิบจะย่อยยากกว่า แต่ไม่คิดว่าความหวังดีจะถูกปฏิเสธ
ดวงตาสีเหลืองจ้องเขม็งไปทางจานที่มีกลิ่นหอมน่าอร่อยลอยฟุ้ง เมื่อเทียบกับไข่ที่สุกจนแทบแห้งแข็งในชามของตัวเองแล้ว เจ้าลูกหมาก็ยื่นอุ้งเท้าออกไปอีกฝั่งอย่างไม่ลังเล
"เอ้ย! ก็แบ่งให้เท่าๆ กันแล้ว จะมาแย่งของผมทำไมเนี่ย?"
วาลเรียสเลื่อนจานหนีอุ้งเท้าที่ควานซ้ายป่ายขวามาบนโต๊ะพลางส่งเสียงโวยวาย
"ไม่ได้ๆ นี่ชอบแบบไม่สุกเหมือนกันเหรอ? แต่อันนี้ให้ไม่ได้จริงๆ ผมปรุงไปแล้วนี่นา…"
แม้จะแอบหวั่นไหวไปวูบหนึ่งยามเจ้าก้อนขนช้อนตาขึ้นมองราวกับกำลังออดอ้อน แต่เขาจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด!
"งี้ด…"
ลูกสุนัขทำหูตกพลางลองส่งเสียงขอร้อง มันมองออกว่าคนตรงหน้ามีท่าทีเอ็นดูตัวเองอยู่มาก เลยลองทำตัวน่าสงสารเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ยอมคล้อยตามเสียอย่างนั้น
"ไว้คราวหน้าผมจะทำแบบนี้ให้เหมือนกันดีไหม แต่ช่วงที่ยังป่วยอยู่อย่าเพิ่งกินของย่อยยากเลยนะ…"
วาลเรียสที่ใจเหลวไปครึ่งนึงแล้วพยายามฮึบเรียกสติตัวเองเอาไว้ มือข้างหนึ่งยื่นไปด้านหน้าราวกับจะเกี่ยวก้อยสัญญา
เจ้าลูกหมาเหลือบมองแวบหนึ่งเมื่อแน่ใจว่าลูกอ้อนของตัวเองใช้ไม่ได้ผล ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารส่วนของตัวเองโดยไม่สนใจคนตรงหน้าอีก
เจ้าตัวแสบนี่
เด็กหนุ่มแอบหัวเราะในใจยามเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปทันทีของอีกฝ่าย ดูเหมือนคราวนี้ตนจะเก็บเอาจอมเจ้าเล่ห์ตัวน้อยกลับมาเสียแล้ว
วาลเรียสไม่รังเกียจถ้ามันจะฉลาดแสนรู้ไปสักหน่อย ในป่าอันตรายขนาดนั้น ถ้ามันไม่รู้จักเอาตัวรอด น่ากลัวจะไม่สามารถประคองร่างที่บาดเจ็บหนักขนาดนี้มาจนเจอกับเขาได้
ดวงตาสีเขียวสะท้อนพวงหางเล็กๆ ที่แกว่งไปมาด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกเด่นชัดประการหนึ่งผุดขึ้นในใจ
ต้องนุ่มนิ่มแน่ๆ …อยากจับจังเลย
.
ส่วนเหตุการณ์หลังจากนั้น เรียกได้ว่า…ค่อนข้างจะโกลาหล
"อยู่นิ่งๆ สิ!"
วาลเรียสซึ่งคิดจะฉวยโอกาสจับลูกหมาที่เพิ่งกินอิ่มเช็ดตัวรู้สึกเสียใจภายหลัง เจ้าตัวเล็กนี่ไม่เห็นจะว่าง่ายหรือดิ้นน้อยลงตามที่ในหนังสือบอกเอาไว้เลย
"ฮื่ออ!"
ก้อนขนสีเทาดำตะกายขาสั้นๆ ไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ ยังดีที่มันไม่ได้ต่อต้านรุนแรงถึงขั้นหันมาแว้งกัดกัน แต่ปลายเล็บแหลมที่ขูดลงบนผิวโต๊ะเป็นทางยาวก็ทำให้เด็กหนุ่มแอบสูดปาก
"เบาๆ เบาๆ ! จะเสร็จแล้วจริงๆ เหลืออีกนิดเดียว!"
วาลเรียสรีบเช็ดตัว ทายา เปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ให้ลูกหมาที่ไม่ค่อยจะให้ความร่วมมือกันเท่าไหร่อย่างทุลักทุเล กว่าจะเสร็จเรียบร้อย ทั้งคนทั้งหมาก็หอบเหนื่อยไปตามๆ กัน
มองดูลูกหมาที่นอนเลียอุ้งเท้าทั้งที่ตาปรือใกล้ปิด ท่าทางสบายอกสบายใจเสียยิ่งกว่าอะไรดี เด็กหนุ่มที่ยังต้องสะสางข้าวของซึ่งกองระเกะระกะไปทั่วก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาหน่อยๆ
กว่าเขาจะเก็บกวาดรอบๆ เสร็จ เจ้าลูกหมาก็ผล็อยหลับไปเรียบร้อยแล้ว
เจ้าตัวเล็กขดตัวเข้าหากันจนดูเหมือนก้อนขนกลมๆ เห็นแบบนั้นวาลเรียสก็อดอ้าปากหาวขึ้นมาบ้างไม่ได้
คืนก่อนลูกสุนัขเดี๋ยวไข้ขึ้นเดี๋ยวร้องคราง คนดูแลอย่างเขาเลยพลอยไม่ได้นอนดีๆ ไปด้วย ตอนนี้วาลเรียสเลยรู้สึกง่วงขึ้นมาแล้วเช่นกัน
เมื่อเจ้าลูกหมายังไม่หายดี เด็กหนุ่มจึงเลือกเอนหลังนอนลงตรงโซฟาตัวยาว พอหัวสัมผัสเบาะได้ก็แทบจะหลับไปในทันที
หนึ่งคนหนึ่งสุนัขหลับยาวจนถึงช่วงบ่ายด้วยความอ่อนเพลีย วาลเรียสหลับสนิทจนแทบจะไม่ฝันเลยด้วยซ้ำ มีเพียงหัวคิ้วที่เคลื่อนเข้าหากันน้อยๆ เมื่อคล้ายจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังแว่วมาจากที่ไกลๆ
หน้าต่างกึ่งโปร่งแสงกางออกตรงหน้าคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาว แสงสีแดงกะพริบถี่จนแทบจะย้อมพื้นหลังสีน้ำเงินจนหมดสิ้น
เด็กหนุ่มพลิกตัวไปอีกทางทั้งที่สองตายังปิดสนิท คล้ายจะหนีจากเสียงที่ดังตื๊ออยู่ข้างหูไม่ยอมเลิก ไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัวตื่นแม้แต่น้อย
ตัวอักษรยาวเหยียดเคลื่อนผ่านหน้าจอกึ่งโปร่งแสงเป็นแถวยาว ร้อยเรียงต่อกันราวกับไม่มีที่สิ้นสุดราวกับกำลังเรียกร้องความสนใจจากคนที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา
วาลเรียสสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบสายหนึ่งแทรกแทงเข้ามาในศีรษะ
"...รับ…คำสั่ง…"
ดวงตาสีเขียวกะพริบถี่ขณะพยายามประมวลผลสิ่งที่เกินขึ้นตรงหน้า เด็กหนุ่มเบิกตามองหน้าต่างสถานะซึ่งปรากฏออกมาทั้งที่ไม่ได้เรียกใช้อย่างตกตะลึง
เขาถึงกับคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะยามเห็นแสงสีแดงที่กะพริบไหวอยู่ตรงหน้า พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนภารกิจซึ่งเด้งขึ้นมาอย่างผิดวิสัย
[ภารกิจ : กำจัด 'สัตว์อสูรดุร้าย' ซึ่งปรากฏตัวขึ้นในเขตหมู่บ้าน]
[ประเภท : ด่วนพิเศษ, เฉพาะเจาะจง]
[รางวัล : ***** เหรียญเงิน, สกิล***, ???]
.
.
.
[ผู้ตั้งภารกิจ : ระบบ]
เทียบกับของรางวัลที่น่าสงสัยและรายละเอียดปลีกย่อยอื่นๆ ที่เขาลากสายตาผ่านไปเร็วๆ นั้น ชื่อของผู้ตั้งภารกิจกลับทำให้วาลเรียสตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างแท้จริง
ต่างจากภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งทุกคนล้วนเคยเป็นผู้ตั้งและรับด้วยตนเองในชีวิตประจำวัน เควสที่ถูกส่งมาจากระบบโดยตรงนั้นเป็นสิ่งที่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยการทำภารกิจ แม้แต่หน้าต่างแสดงสถานะที่ต่ำเตี้ยจนน่าอดสูใจของเขานี้ ล้วนอยู่ในการควบคุมของ 'ระบบ' ตัวตนซึ่งอยู่เหนือกฏเกณฑ์และความเข้าใจของมนุษย์
เหล่าผู้ศรัทธาเชื่อว่า ทุกสิ่งล้วนถูกสร้างขึ้นและขับเคลื่อนไปตาม 'เจตจำนงของระบบ' ซึ่งถูกส่งผ่านมาในรูปแบบของ 'เควส' หรือภารกิจซึ่งมอบหมายให้กับ 'ผู้ถูกเลือก' นั่นเอง
วาลเรียส —เด็กหนุ่มชาวไร่เลเวล 0 ซึ่งไม่เคยก้าวออกไปไกลกว่าชายป่าของหมู่บ้าน— กำลังรู้สึกวิงเวียนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เสียงอันไร้ที่มาที่ไปกำลังดังอยู่ในหัวของเขาโดยตรง
เสียงของระบบนั้นไม่ใช่หญิงหรือชาย ไม่อ่อนเยาว์และไม่แก่ชรา ซ้ำยังไม่สามารถจับร่องรอยของอารมณ์ใดๆ ได้เลยแม้เพียงนิด
"...ยืนยัน…ภารกิจ : กำจัด 'สัตว์อสูรดุร้าย' ซึ่งปรากฏตัวขึ้นในเขตหมู่บ้าน…"
ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่เสียงนั้นกำลังเอ่ยทวนภารกิจที่ปรากฏบนหน้าต่างกึ่งโปร่งแสงอย่างเนิบช้า ราวกับกลัวว่าเขาจะมองไม่เห็นอย่างไรอย่างนั้น
แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มอยากจะหลับตาหนีความจริงแล้วเหมือนกัน
ผู้ถูกเลือกอะไร เจตจำนงของระบบอะไร เขาแค่อยากทำไร่ใช้ชีวิตสงบสุขไปวันๆ เท่านั้น เรื่องเสี่ยงชีวิตอย่างการออกไปล่าสัตว์อสูรเก็บค่าประสบการณ์ แลกของรางวัลมหาศาลอะไรนั่นเขาไม่เอา!
ราวกับระบบที่อยู่เบื้องบนเห็นวาลเรียสซึ่งกำลังหลับตาสั่นหัวดิ๊กๆ ด้วยท่าทีไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ต่างจากเหล่าผู้ศรัทธาซึ่งพร้อมจะคุกเข่ารับคำสั่งโดยไม่หยุดคิด เสียงที่ให้ความรู้สึกแข็งกระด้างอย่างประหลาดนั้นถึงหยุดไปชั่วขณะ
เด็กหนุ่มหรี่ตาน้อยๆ ขณะตัวอักษรบนหน้าต่างภารกิจเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ความรู้สึกปวดหนึบแล่นมาจากด้านหลังศีรษะราวกับกำลังแบกรับภาระในการเชื่อมต่อกับตัวตนอันยิ่งใหญ่ ขณะที่ระบบจะค่อยๆ เอ่ยคำอีกครั้ง
"ภารกิจ : กำจัด 'ตัวอ่อนของสัตว์อสูรที่บาดเจ็บ' ในเขตหมู่บ้าน ก่อนที่มันจะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' "
มือที่ยกขึ้นคลึงข้างศีรษะจนเส้นผมสีทองยุ่งเหยิงชะงักค้างไปกลางคัน วาลเรียสเบิกตาขึ้นน้อยๆ คล้ายเริ่มตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง
ดวงตาสีเขียวตวัดไปทางกองผ้าที่ปูรองอยู่บนโต๊ะ เจ้าก้อนขนยังคงขดตัวอยู่ที่เดิม มันหายใจแผ่วเบา หลับสนิท และบาดเจ็บ
ในบ้านของเขาที่แม้จะอยู่จนเกือบสุดชายขอบ แต่ก็ถือว่ายังอยู่ในเขตหมู่บ้าน
เด็กหนุ่มเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทีละน้อย ขณะในหัวยังคงปวดระบมและอัดแน่นไปด้วยเสียงที่ไม่ใช่ของตนเอง
สัตว์อสูรมีพลังเหนือล้ำและความฉลาดเทียบเท่ากับมนุษย์ ต่างจากสัตว์ทั่วๆ ไป : ซึ่งเขาคิดเอาเองว่ามันเป็นในตอนที่พบกัน
แม้ว่าตอนนี้มันจะเป็นเพียงตัวอ่อนที่ไม่ต่างไปจากลูกสัตว์ธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง แต่ความเสียหายยามสัตว์อสูรโตเต็มวัยเข้าโจมตีผู้คนนั้นไม่อาจประเมินได้
วาลเรียสหันไปมองเจ้าหมาที่ยังคงนอนหลับด้วยท่าทีไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง
ลูกหมาตัวนี้เนี่ยนะ…
เด็กหนุ่มครางในลำคอเบาๆ เมื่อในหัวยุ่งเหยิงถึงขีดสุด ภาพเบื้องหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นพร่าเลือนขณะที่ทั้งร่างเอนวูบ
วาลเรียสหงายหลังล้มกลับไปบนโซฟาด้วยสติที่ดับลงกลางคัน เป็นลมหนีคำสั่งอันยิ่งใหญ่ที่ระบบประทานมาให้ไปทั้งอย่างนั้นเอง


บทที่ 2 - วันอันแสนสงบสุข
.
.
วาลเรียสสะดุ้งเฮือก เขาดีดตัวลุกขึ้นยามเสียงตวาดดังมาจากด้านหลัง เช่นเดียวกับเหล่าคนงานที่เงียบลงทันทียามได้ยินเสียงของผู้เป็นนาย
พ่อค้าวัยกลางคนซึ่งสวมเสื้อผ้าตัดเย็บหรูหราหรี่ตามองคนตรงหน้า ดวงตาใต้เลนส์แว่นขาเดียวกราดลงบนร่างเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะออกปากไล่อย่างไม่เกรงใจ
"ไปๆ ที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก! โดยเฉพาะเด็กสกปรกที่ไม่รู้ว่าจะทำตัวมือไวขึ้นมาตอนไหน…"
พ่อค้าเร่เบนสายตาไปยังขบวนเกวียนและคลังเก็บสินค้าซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล ขณะที่คนถูกไล่ก้มหน้างุด เตรียมจะสาวเท้าจากไปทันที
ท่าทางของเด็กหนุ่มในชุดเก่าๆ ที่มีร่องรอยของการซ่อมแซมอย่างเอาใจใส่นั้นดูน่าสงสารเกินไป จนมีคนงานบางส่วนยอมเอ่ยปากแทนให้
"เจ้าหนูนี่เป็นเด็กดีมากครับนาย พวกผมก็ช่วยกันดูอยู่ตลอด ถ้ายังไง…"
"หืม?"
พ่อค้าเร่หันมามองคนที่ก้มหัวยืนตัวลีบอยู่ตรงหน้าตนอีกครั้ง ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมาสองสามคำ
"ไอ้หนูเลเวล 0 เนี่ยน่ะเหรอ? ระวังอย่าให้มันสะดุดรากไม้ตายตั้งแต่ก้าวออกจากหมู่บ้านเถอะ…ให้ตายสิ พวกชาวบ้านทางใต้มันก็กระจอกซะจนน่าหัวเราะ…"
ร่างของพ่อค้าวัยกลางคนหันหลังเดินจากไปราวกับพบสินค้าที่ไม่ควรค่าแม้แต่การจ้องมองนานๆ ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ทำให้เหล่าผู้คนที่เกิดในแดนใต้รู้สึกกรุ่นโกรธขึ้นมา
"อ้าว ไอ้x่านี่แม่ง…"
คนงานชายเลือดร้อนเผลอถกแขนเสื้อขึ้นอย่างลืมตัว จนเพื่อนที่อยู่ด้านข้างรั้งตัวปิดปากเอาไว้แทบไม่ทัน
"อ๋า? ไม่เป็นไรหรอกครับๆ อันที่จริงคุณพ่อค้าเขาก็พูดถูกแหล่ะครับ ผมอ่อนจริงๆ นี่นา ฮ่าๆ …"
วาลเรียสหัวเราะแห้งๆ ขณะพยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์ตรงหน้า
เมื่อคนโดนด่ายังหัวเราะได้ เหล่าคนงานที่เป็นเดือดเป็นร้อนแทนก็พลันรู้สึกอ่อนใจ
"เจ้าเด็กคนนี้นี่…เฮ้อ มานี่ๆๆ "
เด็กหนุ่มที่เตรียมสาวเท้าจากไปตั้งแต่โดนเอ่ยไล่ วกกลับมาหาคนที่กวักมือเรียกยิกๆ อย่างว่าง่าย จนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีทองโดนขยำขยี้ด้วยความเอ็นดูอีกหน
"อ่ะนี่ของฝาก! ไม่รู้ว่าทำจากอะไร แต่หวานเจี๊ยบถึงใจมากขอบอก!"
"ขอบคุณครับ!"
วาลเรียสแบมือรับลูกอมที่ถูกยื่นมาให้ด้วยดวงตาแวววาว สีหน้าไร้ร่องรอยโศกสลดอย่างที่คนอายุมากกว่านึกกังวล
"เจ้าดูนี่ เครื่องกรองพกพาเวลาเดินทางไกลๆ แล้วหาแหล่งน้ำสะอาดไม่ได้ อันนี้ใช้มานานจนตกรุ่นแถมยังรวนๆ หน่อย แต่ยังพอเอาไปดูเล่นได้…"
"หาที่ทิ้งขยะอยู่หรือไง? ไม่ต้องไปสนนะเจ้าหนู นี่สินค้าคัดทิ้งของรอบนี้ ฉันเก็บไว้ให้…"
"แล้วของแกมันต่างกับฉันตรงไหนวะ!?"
"เอ้าไอ้นี่ ตรงที่มันไม่ใช่ซากของพังๆ ไงเล่า…"
ท่ามกลางเหล่าคนงานที่แย่งกันให้ของเล็กๆ น้อยๆ ปลอบใจเด็กที่พวกตนเอ็นดู วาลเรียสก้มหัวขอบคุณด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
"ผมชอบทุกชิ้นเลยครับ! ขอบคุณทุกคนมากๆ เลย!"
.
หลังบอกลาเหล่าคนงานที่ต้องกลับไปขนของหลังหมดเวลาพัก เด็กหนุ่มหอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองแขน มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของตนเองอย่างไม่รีบร้อน
"ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ขนของอะไรมาเยอะแยะล่ะนั่น…"
วาลเรียสยิ้มตอบชาวบ้านที่ทักขึ้นด้วยสีหน้าฉงนใจ
"ไปเดินเล่นที่ตลาดมานิดหน่อยครับ ได้ของน่าสนใจมาเยอะแยะเลย!"
เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มเต็มใบหน้า ท่าทางมีความสุขจนคนเห็นอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้
"งั้นเหรอ กลับดีๆ ล่ะ!"
วาลเรียสก้มศีรษะน้อยๆ แทนคำขอบคุณ
ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน เงาที่ทอดยาวลงบนพื้นดินยืดขยายออกไปไกลกว่าทุกครั้ง เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้าผ่านถนนเล็กๆ ที่ตัดผ่านเขตไร่นา มุ่งหน้าไปจนเกือบจะถึงชายป่าถึงเริ่มผ่อนแรงลง
วาลเรียสพ่นลมหายใจเบาๆ ขณะกวาดปลายเท้าไปข้างหน้า ประตูรั้วไม้เตี้ยๆ ซึ่งมีหน้าที่แค่เป็นเส้นแบ่งเขตที่ดินแง้มเปิดออกตามแรง แกว่งไปมาเบาๆ ขณะเด็กหนุ่มเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ
ภายในบ้านหลังเล็กแม้จะดูเก่าไปบ้าง แต่ก็มีเครื่องเรือนค่อนข้างครบครัน ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ยกเว้นมุมหนึ่งที่ยุ่งเหยิงจนดูสะดุดตา
วาลเรียสวางถุงข้าวของที่เพิ่งได้รับมาวันนี้ลงด้านข้าง ขยายขอบเขตของกองสิ่งของที่วางระเกะระกะไปทั่วนั้นเพิ่มขึ้นอีกนิด
เขาเหยียดแขนที่เมื่อยล้าหน่อยๆ ไปมาเบาๆ ก่อนจะก้าวไปทางห้องครัวพร้อมกับตะกร้าไข่ในมือ
แม้บางครั้งจะพูดจาไม่น่าฟังไปบ้าง แต่คุณป้าเจ้าของร้านอาหารก็เป็นอีกคนที่เอ็นดูเด็กหนุ่มซึ่งอาศัยอยู่คนเดียวผู้นี้ไม่น้อย
"โอ๊ะ? ให้มาเยอะขนาดนี้เชียว เดี๋ยวต้องใส่ผักคืนไปให้พูนๆ หน่อย…"
วาลเรียสพึมพำกับตนเองเบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายใส่ไข่ไก่มาในตะกร้าจนแน่นเอี๊ยด ขนาดของแต่ละฟองก็ถูกคัดมาอย่างเอาใจใส่ เรียกได้ว่าถ้าเอาไปขายคงจะได้มาหลายเหรียญเงินเลยทีเดียว
มุมปากบางยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เด็กหนุ่มหยิบไข่กลมเกลี้ยงเรียงลงบนตะกร้าสานซึ่งบุไว้ด้วยเศษผ้าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะวางตะกร้าที่หยิบยืมมาลงบนมุมหนึ่งของโต๊ะกินข้าว
วาลเรียสดึงสลักเพื่อเปิดการทำงานของเตาติดทันใจ แม้เครื่องที่เขามีอยู่นี้จะเก่าจนทำงานได้ไม่สมชื่อเรียกนัก แต่แท่นหินที่ร้อนขึ้นทีละน้อยก็เพียงพอต่อการปรุงอาหารง่ายๆ สักจานสองจานแล้ว
หม้อเล็กที่ใส่น้ำจนปริ่มถูกยกขึ้นวางบนเตาก่อน หลังโยนลูกพรุนที่เบาโหวงลงไปก่อนเพื่อเสริมรสชาติ เขาก็เด็ดผักแห้งที่แขวนอยู่ข้างหน้าต่างห้องครัวลงไปนิดหน่อย ตามด้วยหัวมันกรอบและเห็ดหวานที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ
หลังปิดฝาให้ส่วนผสมในหม้อได้รับความร้อนอย่างทั่วถึง เด็กหนุ่มก็หยิบไข่ไก่ขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาหนึ่งฟอง หลังกลิ้งไปมาบนเตาร้อนๆ ครู่หนึ่ง เปลือกที่เคยเป็นสีขาวสะอาดก็เริ่มปรากฎรอยแตกขึ้นมารางๆ
เขาใช้ด้านแหลมของปลายตะหลิวเคาะลงเบาๆ ตามรอยแตกเหล่านั้น กลิ้งฟองไข่กลมๆ ไปมาพลางกะเทาะเปลือกแข็งออกอย่างระมัดระวัง
ไข่ดิบที่ถูกลอกเปลือกออกแล้วมีหน้าตาคล้ายกับถุงน้ำใสๆ ที่ห่อหุ้มไข่แดงเม็ดเล็กๆ อยู่ด้านใน ไข่แดงเม็ดกลมเหมือนลูกปัดร่วงกราวลงในชามใบเล็กหลังใช้ปลายมีดเฉือนผ่านถุงที่ห่อหุ้มไว้ออก วาลเรียสกรีดถุงหุ้มสีขาวให้คลี่ออกเป็นแผ่นบางๆ แล้ววางลงข้างหม้อที่เริ่มเดือดปุด โรยเกลือลงไปเล็กน้อย ก่อนจะเทไข่แดงตามไป
กลิ่นหอมของอาหารที่ปรุงขึ้นใหม่ๆ เริ่มลอยมาแตะปลายจมูก เขาคนไข่แดงที่เริ่มจับตัวเป็นครีมข้นน้อยๆ แล้วใช้ตะหลิวช้อนใส่จานใบเล็ก ไข่ไก่ที่ยังไม่สุกดีจะมีกลิ่นคาวอยู่บ้าง แต่วาลเรียสชอบเนื้อสัมผัสที่ยังนิ่มๆ แบบนี้มากกว่า
เด็กหนุ่มดับเตาไฟเมื่อไอน้ำพวยพุ่งออกมาจากใต้ฝาหม้ออีกระลอก หันไปจัดจานตั้งโต๊ะจนเรียบร้อย ค่อยกลับมาตักซุปที่ถูกอบทิ้งไว้จนน้ำงวดเข้าเนื้อกำลังดี
"ทานละนะครับ"
วาลเรียสถูฝ่ามือไปมาเบาๆ ด้วยท่าทีพึงพอใจ ก่อนจะยกช้อนขึ้นจัดการอาหารเย็นของวันนี้อย่างไม่รีรอ
หัวมันกรอบถูกต้มจนเนื้อเปื่อยเละหน่อยๆ เมื่อกัดผ่านผิวที่แข็งนิดๆ สมชื่อแล้ว เนื้อด้านในที่นุ่มนิ่มและดูดซับรสชาติของวัตถุดิบอื่นๆ เข้ามาเต็มที่ ก็ทำให้ดวงตาสีเขียวหรี่ลงน้อยๆ อย่างถูกใจ
น้ำแกงที่ต้มจนงวดลงเหลือครึ่งหม้อมีรสชาติหวานนำจากเห็ดที่ใส่ลงไป ตัดรสเค็มและกลิ่นหอมจากใบผักที่ตากไว้จนแห้งกรอบ เนื้อเห็ดให้สัมผัสหนึบเหนียวนิดๆ ยามกัดลงไป เช่นเดียวกับใบผักสีเข้มที่นอนยุ่ยอยู่ก้นชาม
เด็กหนุ่มหันมาละเลียดไข่ทอดที่ไม่มีโอกาสได้กินบ่อยๆ อย่างมีความสุข เนื้อไข่แดงนุ่มนิ่มที่ยังไม่สุกดีนั้นมันๆ เค็มๆ ราวกับครีม เกลือที่ใส่ลงไปเล็กน้อยช่วยดับกลิ่นคาวได้อีกทาง ทั้งยังเสริมให้รสของไข่ไก่เด่นชัดแต่ไม่จัดจ้านจนเกินไป
วาลเรียสผ่อนลมหายใจเบาๆ ด้วยท่าทีเกียจคร้าน แม้ว่าฝีมือของเขาจะสู้แม่ครัวฝีมือฉกาจไม่ได้ แต่อาหารที่เขาปรุงขึ้นเองนั้นก็ยังอยู่ในระดับที่น่าพึงพอใจ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ที่คาอยู่ตรงกึ่งกลางของเส้นขอบฟ้า เด็กหนุ่มทอดสายตามองทิวทัศน์ที่คุ้นเคยผ่านบานหน้าต่าง
บ้านหลังน้อยตั้งอยู่สุดขอบของหมู่บ้าน ถัดจากแนวรั้วเตี้ยๆ ไปเพียงไม่ไกลก็ถึงบริเวณชายป่าแล้ว แม้จะมีเพื่อนบ้านอยู่ไม่ไกลนัก แต่ทุกคนในแถบนี้ล้วนมีเรือกสวนไร่นาเป็นของตนเอง ยามค่ำคืนจึงสามารถเรียกว่าสงบสุขจนค่อนไปทางเงียบเหงาได้
วาลเรียสถือถ้วยซุปอุ่นๆ เอาไว้ในมือ มองดูแปลงผักที่เริ่มงอกงามจากน้ำพักน้ำแรงของตนเองใต้แสงสุดท้ายของวัน
"วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ น้า…"
.
หลังจัดการล้างจานชามที่ใช้แล้ว เด็กหนุ่มที่เสียเวลาปลุกปล้ำกับเครื่องเป่าแห้งอยู่นานจนถอดใจก็ผึ่งเครื่องครัวเรียงไว้ตรงขอบหน้าต่าง ก่อนจะเบนความสนใจมายังมุมที่มีข้าวของก่ายกองอยู่เต็ม
ภายในบ้านชั้นเดียวที่กั้นไว้เพียงห้องนอนและห้องน้ำ ส่วนของห้องนั่งเล่นที่เชื่อมต่อถึงกันหมดกลายเป็นมุมที่เจ้าของบ้านใช้เวลาขลุกอยู่นานที่สุด
วาลเรียสทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวที่แทบจะถูกฝังอยู่ใต้กองของกระจุกกระจิก เขาโกยพวกเศษวัสดุและเครื่องใช้ที่ถูกรื้อส่วนประกอบออกมาจนใช้การไม่ได้แล้วไปอีกทางหนึ่ง ก่อนจะหยิบหนังสือปกแข็งที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
หน้ากระดาษเริ่มเหลืองกรอบแต่รอยหมึกที่ประทับอยู่ด้านบนยังคงเด่นชัด ดวงตาสีเขียวไล่ไปตามตัวอักษรที่เรียงรายอยู่ในหนังสือเล่มหนา ถ่ายทอดเรื่องราวที่เกินขอบเขตความเข้าใจของเด็กหนุ่มชาวไร่ซึ่งไล่ตามไปอย่างกระหายใคร่รู้
ไฟจากหินโคมเย็นค่อยๆ หรี่จางลงยามเวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งค่อนคืน แสงสว่างในบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ชายป่าดับลงช้าๆ ขณะที่ศีรษะของวาลเรียสแหงนเงยไปด้านหลัง ผล็อยหลับไปบนโซฟาทั้งที่ยังมีหนังสือเล่มหนาเปิดคาอยู่บนตัก
ในความฝันซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนในเครื่องแต่งกายสีสันแปลกตา บ้านเมืองยิ่งใหญ่โอฬารราวกับนำเรื่องเล่าของเหล่าคนงานไปผสมรวมกับภาพวาดในหนังสือเล่มเก่า เด็กหนุ่มกระโดดโลดเต้นไปท่ามกลางหมู่อาคารสูงเสียดฟ้าพร้อมกับรอยยิ้มเต็มใบหน้า
มุมปากของคนที่ตกอยู่ในห้วงนิทราโค้งขึ้นนิดๆ ราวกับกำลังฝันหวาน ดวงตาทั้งสองปิดสนิทขณะหายใจเข้าออกแผ่วเบา ไม่รับรู้ถึงเสียงฝีเท้าที่ซวดเซผ่านกองใบไม้แห้งกลางป่าใหญ่
เงาร่างขมุกขมัวดูเลือนรางในความมืดมิดของยามราตรี สายลมเย็นที่พัดมากลับพากลิ่นหอมบางเบามาด้วยสายหนึ่ง
ปลายจมูกเล็กเชิดขึ้นสูดดมอย่างอ่อนแรง ดวงตาหรี่ปรือคล้ายอ่อนเพลียจนเกินจะทานทนไหว กลิ่นหอมของอาหารที่พัดมาจากที่ไกลๆ ดึงดูดให้มันลากขาหนักอึ้งไปยังทิศทางดังกล่าวโดยไม่รู้ตัว
ร่างที่ปกคลุมไปด้วยรอยเลือดและคราบโคลนทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง สติรับรู้ที่เครียดเขม็งมาเนิ่นนานดับวูบลงในตอนนั้นเอง


บทที่ 3 - สิ่งที่พบตรงชายป่า
.
.
เสียงนกร้องดังมาจากนอกบานหน้าต่าง เด็กหนุ่มที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาบนโซฟาตัวเก่าเด้งตัวขึ้นทันที เมื่อเห้นดวงอาทิตย์สีขาวแขวนอยู่เหนือเส้นขอบฟ้า
"ตายละสายแล้ว! ขอโทษๆ !"
วาลเรียสพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง ยามได้ยินเสียงตีปีกอย่างตื่นตระหนกดังแว่วมาจากหลังบ้าน
ฝูงนกที่ชอบมาร้องเพลงอยู่ในสวนด้านหลังดีดตัวหายไปหมดหลังได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว เหลือเพียงปุยขนสีขาวที่ปลิวว่อนไปตามสายลมเท่านั้น
เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งๆ กับตนเองสองสามคำ รู้สึกผิดหน่อยๆ ที่ทำให้พวกก้อนขนตกใจเตลิดหนีไป แต่เมื่อมองดูแสงแดดอ่อนๆ ที่เริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นทุกขณะ เขาก็รีบเริ่มงานในส่วนของวันนี้ทันที
นอกจากผักใบเขียวและหัวมันอีกสามแปลงซึ่งใกล้จะโตเต็มที่แล้ว ด้านหลังยังมีที่ว่างอีกสองแปลงที่เพิ่งจะเก็บเกี่ยวไปไม่กี่วันก่อน ซึ่งวาลเรียสตั้งใจเอาไว้ว่าจะลองปลูกถั่วชนิดใหม่ดู
เด็กหนุ่มหยิบจอบอันใหญ่ที่พิงไว้ตรงผนังบ้าน ตั้งใจว่าจะรีบจัดการงานกลางแจ้งให้เรียบร้อยในช่วงเช้า
แปลงดินสองแปลงขนาดไม่ใหญ่จนเกินไป หญ้ากับวัชพืชที่เริ่มขึ้นแซมก็ยังมีเพียงเล็กน้อย หลังขุดพลิกหน้าดินแล้วโรยผงถ่านปรับสภาพให้ทั่วๆ ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
แน่นอนว่าการยืนพูดไม่เหมือนตอนลงแรง หลังพลิกหน้าดินไปได้แค่ครึ่งแปลง วาลเรียสก็ต้องยืนพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง
หลังมือสั่นๆ ยกขึ้นปาดเหงื่อที่กำลังจะไหลเข้าตา เด็กหนุ่มหันไปมองเพื่อนบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งกำลังตะลุยขุดดินด้วยสองแขนราวกับตัวตุ่นยักษ์อย่างอิจฉาหน่อยๆ
นอกจากจะไม่มีสกิลที่สามารถช่วยผ่อนแรงในการทำงานแล้ว สเตตัสของเลเวล 0 ที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสมอต้นเสมอปลายนี้ ก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ของเขาดูดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย
เอาวะ ฝั่งนั้นสิบสองแปลง ฝั่งนี้แค่สองแปลง ไหนมาลองแข่งกันดูสักตั้ง!
วาลเรียสถกแขนเสื้อขึ้นด้วยท่าทีฮึกเหิม ก่อนจะยกจอบขึ้นท้าทายคู่ต่อสู้ที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ไกลๆ
.
เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามกำลังคลุกปุ๋ยปรับสภาพดินก่อนลงกล้าหัวมัน ในขณะที่วาลเรียสนอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้าอย่างหมดสภาพ
"อะ ฮะๆ แค่ก!"
เด็กหนุ่มที่นอนหัวเราะเบาๆ อยู่คนเดียวสำลักกะทันหันเมื่อพบว่าในลำคอแห้งผาก ต่างจากเสื้อผ้าบนตัวที่เปียกเหงื่อจนชุ่มไปหมด
ดวงตาสีเขียวสะท้อนเงาเมฆขาวที่ลอยผ่านไปช้าๆ แม้จะแพ้ให้คู่ต่อสู้ที่ตะลุยขุดดินอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบไม่เห็นฝุ่น แต่อย่างน้อยงานของเขาก็เสร็จสิ้นตามที่ตั้งใจเอาไว้ตอนแรก
แสงจากดวงอาทิตย์ที่ลอยสูงขึ้นบนท้องฟ้าส่องลงมายังแปลงเล็กๆ ที่ถูกพลิกหน้าดินแล้วเรียบร้อย วาลเรียสใช้จอบคู่กายยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ลากร่างหมดเรีี่ยวแรงไปทางบ่อน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย
รอกเก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามถูกเสียดสีด้วยเส้นเชือก เด็กหนุ่มสาวเอาถังใบเล็กขึ้นมาจากก้นบ่อ น้ำจากบ่อหินที่ก่อขึ้นอย่างเรียบง่ายนอกจากจะใสแล้วยังเย็นชื่นใจ เขาดื่มดับกระหายไปหลายอึกก่อนจะแบกถังใส่น้ำสะอาดกลับบ้าน
หลังจัดการมื้อเที่ยงซึ่งเป็นเพียงหัวมันที่ยกขึ้นปิ้งบนเตาหินอย่างขอไปที เด็กหนุ่มหยิบเมล็ดสีดำทรงรีที่ตากแดดทิ้งไว้ข้ามคืนขึ้นมาดู คัดเอาแต่เมล็ดที่ขอบเปลือกเผยอออกมาเล็กน้อยจนเห็นเนื้อในสีขาวมาพรมน้ำให้พอชุ่ม
เมล็ดถั่วที่เปลือกอ้าออกมานั้นดูดซับน้ำเข้าไปอย่างรวดเร็ว หลังพรมน้ำซ้ำไปมาหลายครั้งจนเมล็ดสีดำกองนั้นดูพองกลมขึ้นไม่น้อย วาลเรียสจึงเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาเพื่อเปิดใช้สกิลประเมิน
ภาพตรงหน้ามืดลงนิดหน่อย ในขณะที่กองเมล็ดพันธุ์ตรงหน้าสะท้อนสีสันที่แตกต่างกันออกไป เด็กหนุ่มค่อยๆ คัดเอาถั่วที่เปล่งแสงอ่อนจางกว่าเมล็ดอื่นใส่ชามใบเล็ก เหลือไว้เพียงเมล็ดที่เหลือบสีจัดกว่าไปลองเพาะในถาดที่เตรียมไว้
แสงแดดในยามบ่ายแก่แผดเผาพื้นดินเบื้องล่างอย่างที่คาดเอาไว้ จนเขารู้สึกดีใจที่จัดการงานกลางแจ้งของวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว
สองมือเกลี่ยดินผสมกับเศษใบไม้บนถาดตื้นๆ ที่มีรอยบิ่นตรงขอบ วาลเรียสกลบเมล็ดถั่วสีดำลงในหลุมดินตื้นๆ ก่อนจะใช้ผ้าคลุมปิดไว้ จบด้วยพรมน้ำด้านบนอีกนิดหน่อยเพื่อรักษาความชุ่มชื้น
"อื้ม…เอาล่ะ!"
เด็กหนุ่มยกสองมือขึ้นเหนือหัวในท่าบิดขี้เกียจ ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบลานบ้านที่ว่างเปล่า งานไหนที่ควรทำก็เสร็จสิ้นหมดแล้ว สิ่งไหนที่ควรจัดเก็บก็ล้วนวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
รอยยิ้มซุกซนสมวัยพลันปรากฏขึ้นที่ข้างแก้ม วาลเรียสคว้าถุงผ้าเปล่าๆ จากกองของที่วางทิ้งไว้ตรงมุมห้องได้ ก็สาวเท้าไปบนถนนที่ทอดยาวถึงหน้าบ้านตนทันที
ต่างจากคนส่วนใหญ่ซึ่งมักไปรวมตัวกันที่ใจกลางหมู่บ้าน เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามอย่างไม่ลังเล
พื้นดินที่ถูกถางไว้เป็นทางเดินเล็กแคบลงเรื่อยๆ เพราะไม่มีคนดูแล หญ้าป่าและพืชล้มลุกต้นเล็กๆ งอกเงยขึ้นอย่างไม่เป็นระเบียบ จนวาลเรียสต้องเหยียบผ่านบางส่วนไปยามเข้าใกล้แนวป่าใหญ่
ป่าที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนี้เป็นป่าโปร่ง แม้จะไม่มีการถากถางทางก็ยังพอจะหาทางเดินเข้าไปด้านในได้ไม่ยาก โดยเฉพาะทางที่เด็กหนุ่มเคยมาเป็นประจำ
สองมือแหวกผ่านพุ่มไม้ที่งอกกิ่งชี้ไปทุกทิศทาง เสียงของนกปุยฝ้ายที่ร้องเรียกกันอยู่บนยอดไม้ทำให้เขาวางใจว่ารอบข้างนี้ไม่มีอันตรายใดซุกซ่อนอยู่
แม้จะเป็นเพียงชายขอบของป่าที่ไม่เคยมีมอนสเตอร์ดุร้ายออกมาเพ่นพ่าน แต่กับเหล่าชาวบ้านที่มีระดับเลเวลเฉลี่ยไม่เกิน 3 การกระทำของวาลเรียสนั้นเกือบจะเรียกได้ว่าใจกล้าบ้าบิ่น
เด็กหนุ่มเงยหน้าสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างพึงพอใจ กลิ่นอายของพืชพรรณและความเย็นน้อยๆ ที่เข้ามารายล้อมยามก้าวเข้ามาในแนวป่าเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ทำให้เขาติดใจจนมักหลบมาพักผ่อนหลังทำงานเสร็จเสมอ
นอกจากบรรยากาศและความเงียบสงบแล้ว สิ่งที่ทำให้ดวงตาสีเขียวคู่นั้นทอประกายวาววับขึ้นมาได้ ก็คือพืชพันธุ์ชนิดต่างๆ ที่งอกเงยขึ้นในป่าอย่างอิสระนั่นเอง
วาลเรียสก้มลงพิจารณาโคนต้นไม้ที่เขามักมาเอนหลังนอนเล่น ไม่ได้มาเพียงไม่กี่วัน กลุ่มเห็ดสีสันสดใสก็แทงยอดผลิดอกบานสะพรั่งกันเสียแล้ว
ร่างเพรียวทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้านิ่ม มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคางในท่านอนคว่ำ อีกมือหยิบกิ่งไม้ขึ้นจิ้มดอกเห็ดสีสันประหลาดตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ
"โอ๊ะ!?"
วาลเรียสอุทานสั้นๆ เมื่อเห็นว่าเห็ดดอกที่เขากระหน่ำจิ้มไปด้วยความสงสัยนั้นเริ่มสั่นระริก เขากลิ้งตัวหลบอย่างทุลักทุเลพลางโยนกิ่งไม้ทิ้ง เสียงดังป็อบเบาๆ ดังขึ้นด้านหลังขณะเด็กหนุ่มกำลังตะกายหนีด้วยท่าทีดูไม่จืด
หลังแน่ใจแล้วว่าเหตุการณ์ทั้งหมดสงบลงแล้ว วาลเรียสจึงค่อยๆ เดินกลับไปดูเห็ดดอกนั้นด้วยความสงสัย
"แบบนี้ก็กินไม่ได้น่ะสิ?"
น้ำเสียงของเขาค่อนไปทางเสียดาย ยามเห็นเห็ดที่เปลี่ยนสีไปนั้นพลิกส่วนดอกด้านในออกมา เผยให้เห็นแนวหนามแหลมคมเรียงรายราวกับตัวเม่นพองขน
"ดีนะที่ระวังไว้ก่อน อันตรายจริงๆ …"
เด็กหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนพื้นหญ้าอย่างยอมรับชะตากรรม เลิกล้มความคิดจะไปแย่งชิงที่นั่งตรงโคนต้นไม้กับเห็ดที่พองหนามสู้กลับได้กลุ่มนี้
ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่ามีวิธีถอนเห็ดหนามพวกนี้ไปปลูกตรงรั้วบ้านได้บ้างหรือไม่ พุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลก็ขยับไหวอย่างผิดปกติ
วาลเรียสเกร็งตัวขึ้นทันที
เสียงนกร้องหายไปจากบนยอดไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นช้าๆ อย่างระมัดระวัง ทั้งที่ยังจ้องเขม็งไปด้านหน้าโดยไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา
ชาวบ้านเลเวล 0 ที่อาจจะโดนแม้แต่เห็ดดอกเล็กๆ ทำร้ายเอาได้ ถ้าเจอสัตว์ใหญ่หรือมอนสเตอร์ดุร้ายที่ซ่อนอยู่ในป่าเจอตัวเข้า เขาคงทำได้แต่ภาวนาให้มันอิ่มอยู่เท่านั้น
ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะเร่งฝีเท้าโกยอ้าวอย่างไม่คิดชีวิต เสียงร้องแผ่วเบากลับดังออกมาจากพุ่มไม้ที่ขยับไหวนั้นเสียก่อน
วาลเรียสชะงัก
เสียงนั้นไม่ใช่การขู่คำรามอย่างมุ่งร้าย กลับกัน เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามันแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด
อ่อนล้าโรยแรงจนเกือบจะน่าสงสาร
เสียงครางเบาๆ นั้นทำให้เท้าที่ยื่นออกไปครึ่งก้าวแล้วถูกชักกลับ เด็กหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ย่องไปทางต้นเสียงอย่างระมัดระวัง
แม้จะกังวลอยู่บ้างว่าอาจเป็นกับดัก แต่คิดดูอีกที ชาวบ้านเลเวล 0 สกิลกากๆ อย่างเขามีค่าพอจะให้วางแผนซับซ้อนเช่นนั้นด้วยหรือ
แค่โจมตีเข้ามาตรงๆ เขาก็หนีไม่พ้นแล้ว
วาลเรียสกลืนน้ำลายอึกหนึ่งขณะเอื้อมไปด้านหน้า สองมือแหวกกิ่งไม้ที่พันกันแน่นออกจากกัน แทบจะสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ในช่องอกของตนเอง
ดวงตาสีเขียวกวาดมองอย่างระแวดระวัง ก่อนจะพบกับ…
"...ลูกหมา?"
ก้อนขนสีกระดำกระด่างนอนขดอยู่บนพื้นหญ้านิ่ม ขนสั้นๆ มีรอยโคลนและคราบฝุ่นดินสกปรกเปรอะอยู่จนแทบจับกันเป็นก้อน ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจะสัมผัสไม่ได้ แต่ปลายหูทรงสามเหลี่ยมตั้งและพวงหางที่ตกลู่อยู่ข้างลำตัวก็บ่งบอกเผ่าพันธุ์ของมันได้อย่างชัดเจน
วาลเรียสลังเล
ตั้งแต่เกิดมา แม้จะเคยเห็นม้าหกขาที่สูงใหญ่ท่วมหัวตนมาแล้ว แต่เขายังไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าแม่ไก่เลยแม้แต่น้อย
ไม่ตั้องพูดถึงพวกที่เป็นนักล่าโดยสายเลือดอย่างสุนัข ถึงจะเคยได้ยินว่าในบางพื้นที่สามารถนำมาเลี้ยงไว้ดูเล่นหรือใช้งานในบ้านได้ แต่กับลูกหมาที่ไม่รู้ที่มาที่ไปตัวนี้…
เด็กหนุ่มเบิกตาขึ้นน้อยๆ ยามเห็นของเหลวสีสดที่ไหลหยดลงมาตามใบหญ้านิ่ม
เมื่อก้าวเข้าไปใกล้ เขาถึงเห็นร่องรอยสีเข้มที่ลากตามหลังลูกหมาตัวนี้มาเป็นทางยาว ไม่รู้ว่ามันเดินซมซานมาไกลแค่ไหนกันแน่
หลักฐานของการดิ้นรนเอาชีวิตรอดเช่นนี้ วาลเรียสไม่ใจแข็งพอจะทำเป็นมองข้ามไป
เด็กหนุ่มคลี่ถุงผ้าที่พกติดมือมา ค่อยๆ ห่อตัวลูกหมาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง
"...เจ็บเหรอ? ขอโทษทีๆ พวกเรารีบไปกันเถอะ"
วาลเรียสพึมพำคำที่ไม่รู้ว่ากำลังปลอบเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนหรือตนเองกันแน่
ผ้าเนื้อหยาบคงจะให้สัมผัสที่ไม่ดีเท่าไหร่ ลูกหมาบาดเจ็บจึงดิ้นรนน้อยๆ ทั้งที่ยังไม่ลืมตา ก่อนจะค่อยๆ สงบลงยามสัมผัสถึงความอบอุ่นที่แผ่ปกคลุมรอบกาย
.
เด็กหนุ่มกวาดข้าวของลงจากโต๊ะ หลังหมุนไปมาในบ้านอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หาถังน้ำสะอาดกับผ้านิ่มๆ มาได้สองสามผืน
เจ้าลูกหมาสกปรกเกินไป แต่บาดแผลที่ยังไม่รู้ขนาดแน่ชัดทำให้เขาไม่กล้าเอาตัวมันลงไปแช่น้ำตรงๆ ทางเลือกที่เหลืออยู่เลยมีแค่การใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดขนที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้นจนกว่าจะสะอาดเท่านั้น
วาลเรียสบิดผ้าในมือให้พอหมาด เขาย่นจมูกเล็กน้อยยามได้กลิ่นไม่พึงประสงค์โชยมาขณะเช็ดตัวให้เจ้าหมา ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะสางเอาดินโคลนทั้งหมดออกมาจากกลุ่มขนสังกะตังเหล่านั้นได้
หลังเปลี่ยนผ้าสกปรกไปสองผืน เด็กหนุ่มถึงเริ่มเห็นแผลที่ซ่อนอยู่ใต้กลุ่มขนหนาๆ เหล่านั้น รอยเล็กน้อยบางส่วนยังพอมองข้ามไปได้ ยกเว้นแผลฉีกขาดขนาดใหญ่ตรงกลางลำตัวและขาหลังด้านขวาของมัน
รอยบาดและหยดเลือดที่ยังไหลซึมออกมาจากปากแผลน้อยๆ น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าหมาซึ่งซมซานมาไกลหมดสติลงตรงชายป่า
วาลเรียสกลืนน้ำลายอึกหนึ่งอย่างลำบากใจ แผลพวกนี้ดูสาหัสเกินไปแล้ว ยิ่งตอนที่มันประทับอยู่บนร่างเล็กๆ ของเจ้าก้อนขน เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าตนเองควรจะจัดการกับมันอย่างไรดี
เด็กหนุ่มคุ้ยหาผ้าสะอาดอีกผืนมาจากในตู้ หลังจากพันรอบบาดยาวเหล่านั้นแน่นๆ เพื่อห้ามเลือดไว้ชั่วคราว วาลเรียสก็เร่งฝีเท้ามุ่งตรงไปที่อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้านทันที


บทที่ 1 - เรื่องเล่าจากแดนไกล
.
.
แสงแดดยามบ่ายตกต้องผิวน้ำใสทอประกายระยิบระยับ ผีเสื้อสี่ปีกบินต่ำเรียดลำธารเล็ก อวดปลายหางยาวสองแฉกได้เพียงครู่ ก็ถูกปลาใบไม้ตัวกลมตวัดครีบกระโดดงับอย่างรวดเร็ว
สิ้นเสียงผิวน้ำแตกกระจาย นกตัวเล็กที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ใกล้ๆ พลันดีดตัวขึ้นอย่างตื่นตระหนก เหลือเพียงขนปุยสีขาวที่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้านิ่ม
นกสีขาวขยับปีกเร็วจี๋จนแทบมองไม่ทัน พาตัวเองพุ่งผ่านแนวป่าโปร่งเข้าไปยังเขตบ้านเรือนของมนุษย์ ทิ้งขนอ่อนสีขาวนุ่มนิ่มราวกับปุยนุ่นไว้ด้านหลังเป็นทางยาว
หมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ติดกับชายป่านั้นมีกันเพียงไม่กี่หลังคาเรือน บรรยากาศในยามบ่ายแก่จึงค่อนข้างเงียบสงบ แสงแดดจากเบื้องบนทำให้บริเวณไร่นาเงียบเหงาลงไม่น้อย ต่างจากแถบร้านค้าที่เริ่มคึกคักขึ้นเมื่อใกล้ถึงเวลาพักผ่อนของผู้คน
"หนุ่มๆ เอาปลาหินเผาราดซอสเผ็ดให้ฉันสองชุด ซุปผักกาดแดงตุ๋นหอยสองหัวหนึ่ง…อ้อ น้ำเผือกหอมคั้นสดอีกแก้วด้วยนะ…"
เด็กหนุ่มก้มหน้าจดรายการอาหารยาวเหยียดลงในสมุดเล่มเล็ก ก่อนจะเงยขึ้นขานรับด้วยรอยยิ้มกว้าง
"ทั้งหมดสามรายการนะครับ! รบกวนรออาหารสักครู่…"
คนอายุน้อยยังไม่ทันหมุนตัวเดินออกจากโต๊ะ เสียงของหญิงสูงวัยที่ฟังดูคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"วาลเอ๊ย! ตะกี้ฉันสั่งหัวหอมเปราะผัดไข่ ทำไมถึงมาเป็นหัวมันกรอบผัดไข่แทนละจ๊ะ?"
"เอ๊ะ!? อย่างนั้นเหรอครับ? เอ…"
คนถูกเรียกพลิกหน้ากระดาษยับๆ กลับมาตรวจสอบ ก่อนจะต้องโค้งตัวขอโทษอีกฝ่าย ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีทองก้มต่ำจนแทบโขกลงกับโต๊ะ
"ผมจดผิดเองครับ! ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ถ้ายังไง…"
เด็กหนุ่มที่ยังไม่คุ้นชินกับรายการอาหารในร้านมีสีหน้าลำบากใจ ขณะที่เสียงตวาดของหญิงวัยกลางคนลอยออกมาจากหลังม่านกั้นประตูครัว
"วาลเรียส! รีบมายกซุปไปเสิร์ฟก่อนมันจะเย็น!"
"ครับผม! จะไปเดี๋ยวนี้ครับ!"
เจ้าของนามตะโกนรับด้วยท่าทีแข็งขัน ก่อนจะก้มศีรษะขอบคุณที่ลูกค้าเจ้าประจำโบกมือไปมายิ้มๆ ด้วยท่าทีไม่เอาเรื่อง
"ไปเถอะจ๊ะ ฉันเข้าใจ หนูเอด้าไม่อยู่คงลำบากกันแย่เลยสินะ"
วาลเรียสหัวเราะแห้งๆ ด้วยสีหน้าจืดเจื่อน ก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ ก่อนที่เจ้าของร้านจะอยากควงทัพพีสับหัวเขาแทนการผัดกับข้าว
กว่าโต๊ะในร้านอาหารประจำหมู่บ้านจะเริ่มว่างลง ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าก็เริ่มเคลื่อนลงต่ำแล้ว
เจ้าของร้านซึ่งควบตำแหน่งแม่ครัวมือฉมังเรียกพนักงานเสิร์ฟชั่วคราวมาหา หลังจากนี้ชาวบ้านส่วนใหญ่จะกลับไปใช้เวลากับครอบครัว ส่วนที่เหลือก็จะไปรวมตัวกันที่ร้านเหล้า ลูกค้าที่จะมาในช่วงเย็นมีเพียงขาประจำอีกไม่กี่คน ไม่จำเป็นต้องมีคนช่วยรับรายการและเสิร์ฟอาหารมาช่วยแบ่งเบาภาระอีก
"พรุ่งนี้เอด้าก็จะกลับมาแล้ว ฉันกดจบเควสให้เลยก็แล้วกัน"
หญิงวัยกลางคนเรียกหน้าต่างภารกิจกึ่งโปร่งแสงขึ้นมาเบื้องหน้า ปลายนิ้วที่สามารถปรุงอาหารเลิศรสขยับกรอกคำสั่งไม่กี่ครั้ง เควสที่กำลังดำเนินการอยู่ก็เปลี่ยนสถานะเป็นเสร็จสิ้น
เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ดังขึ้นจากทั้งฝั่งเจ้าของร้าน และลูกจ้างชั่วคราวที่เปิดหน้าต่างสีฟ้าอ่อนขึ้นมาเทียบเคียงกัน
หลังจากยืนยันยอดเหรียญเงินที่ถูกโอนเข้ามาในบัญชีของตนแล้ว วาลเรียสจึงก้มศีรษะขอบคุณอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
"ขอบคุณมากครับ! ถ้าต่อไปมีอะไรก็เรียกใช้ผมได้ตลอดเลยนะครับ…"
เด็กหนุ่มตั้งใจจะนำเสนอตนเองกับเจ้าของร้านต่ออีกสักคำสองคำ แต่กลับถูกขัดจังหวะด้วยตะกร้าใบเล็กที่อีกฝ่ายเสือกไสเข้ามาในมือ
"ถ้าเล็งตำแหน่งเด็กเสิร์ฟประจำร้านฉันว่ายากหน่อยนะ เด็กคนนั้นมือไม้คล่องแคล่วกว่านายเยอะ…เอ้า! ถือว่าเป็นของปลอบใจแล้วกัน"
วาลเรียสเงยขึ้นมองหญิงวัยกลางคนที่หมุนตัวจากไปด้วยสีหน้ามึนงง ก่อนที่ดวงตาสีเขียวจะทอประกายวิบวับยามเห็นฟองไข่กลมเกลี้ยงเรียงรายกันอยู่เต็ม
"ขอบคุณมากครับ!"
.
วาลเรียสประคองตะกร้าบรรจุไข่ไก่ไว้ในอ้อมแขนขณะก้าวไปบนถนน ทางเดินในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้กว้างพอจะให้เกวียนสองคันขับสวนกันได้อย่างหมิ่นเหม่เท่านั้น แต่ก็ถือว่ามากเกินพอสำหรับคนเดินเท้า
เด็กหนุ่มก้าวไปบนถนนที่เริ่มคึกคักไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของหลังเลิกงาน เจ้าของร้านรับส่งจดหมายกำลังง่วนอยู่กับการฝึกนกส่งสารชุดใหม่ ขณะที่ผู้เป็นลูกกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ พลางใช้สายลมรวบรวมขนนกที่ปลิวว่อนไปทั่ว
วาลเรียสยิ้มให้เด็กหญิงที่โบกมือมาให้ด้วยท่าทีแก่นแก้ว พลางเร่งฝีเท้าหลบพายุขนนกที่ถูกสกิลของอีกฝ่ายหอบมาใกล้ๆ อย่างหมายจะกลั่นแกล้งกัน
เสียงข้าวของกระทบกันถี่รัวดังมาจากร้านขายของชำ เพียงครู่เดียวกล่องไม้บรรจุขวดแก้วก็ลอยลงมาที่พื้นให้ลูกค้าเลือกหยิบได้ตามใจ ขณะที่เจ้าของร้านใช้สกิลส่งถุงใส่ของใบใหญ่ขึ้นไปวางบนชั้นที่ถูกต่อเติมสูงจนเกือบถึงหลังคา
ช่างตีเหล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพ่นออก เปลวไฟสีสดลามเลียไปตามแท่งโลหะร้อนแดง ชายชราขยับค้อนตีลงไปแรงๆ สองสามครั้ง ก่อนจะโยนของในมือลงในถังน้ำเย็น
วาลเรียสเดินหลบไอน้ำที่พวยพุ่งออกมาจากถังไม้เป็นสาย แม้ชาวบ้านในแถบใต้อันสงบสุขนี้จะมีเลเวลต่ำเตี้ยไม่เกินสองหลัก แต่ทุกคนล้วนได้รับสกิลกันคนละอย่างสองอย่างเมื่ออายุครบเจ็ดขวบ
หลังหน้าต่างสถานะว่างเปล่ามีตัวอักษรเรียงรายปรากฏขึ้น คนในหมู่บ้านจะรวมตัวกันจัดงานฉลองให้เด็กที่ได้รับสกิลในวันเกิดปีที่เจ็ดของตนเอง
ความสามารถที่ได้รับเพียงครั้งเดียวและไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้นี้ กลายเป็นสิ่งชี้นำผู้คนไปในทิศทางที่แตกต่างกันออกไป
เด็กหนุ่มยิ้มรับคนคุ้นหน้าที่ยกมือข้ึนทักทายเป็นระยะ กว่าจะเดินมาถึงหน้าตลาดที่กำลังคึกคัก ก็พอดีกับที่ขบวนเกวียนยาวเหยียดจอดเทียบหน้าร้านค้าใหญ่พอดี
ต่างจากผู้คนทางใต้ที่ส่วนใหญ่เคยจับแต่มีดหั่นผัก มอนสเตอร์ที่ดุร้ายทำให้เหล่านักเดินทางจากแถบเหนือมีระดับเลเวลที่สูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด เครื่องแต่งกายแปลกตาและอาวุธที่สะพายอยู่ข้างตัวเหล่านั้น เรียกสายตาสนอกสนใจจากเหล่าชาวบ้านที่ไม่เคยก้าวเท้าออกจากถิ่นฐานของตนได้ไม่น้อย
ขบวนของพ่อค้าเร่ซึ่งแวะเวียนไปตั้งแต่เหนือสุดจรดใต้สุดของแดนมนุษย์ย่อมเตรียมการไว้พรั่งพร้อม นอกจากเหล่าทหารรับจ้างซึ่งรับหน้าที่รักษาความปลอดภัย คนงานที่ดูแลและขนย้ายข้าวของทั้งหมดในขบวนนั้นก็มีจำนวนมากพอตัว
การมาถึงของคนต่างถิ่นย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ไม่ยาก แม้ว่าพ่อค้าเร่รายนี้จะมาแวะเวียนที่หมู่บ้านแห่งนี้หลายครั้งแล้วก็ตาม
ชาวบ้านเริ่มจับกลุ่มกันหน้าร้านค้าซึ่งรับซื้อของจากขบวนเดินทาง กวาดตามองสินค้าแปลกใหม่จากแดนไกลด้วยความสนอกสนใจ
ดวงตาสีเขียวเปล่งประกายวาววับยามเห็นภาพตรงหน้าจากที่ไกลๆ
ต่างจากกลุ่มคนที่เริ่มมุงดูอยู่ด้านหน้า เด็กหนุ่มอาศัยจังหวะที่รอบข้างเริ่มชุลมุนวุ่นวาย หลบไปด้านหลังของร้านค้าซึ่งขบวนเกวียนจอดเทียบอยู่ทันที
วาลเรียสเดินอ้อมคอกม้าที่เต็มแน่นไปด้วยฝีเท้าแผ่วเบา แม้ว่าม้าหกขาซึ่งทนทานต่อการเทียมเกวียนระยะไกลจะหาชมได้ยาก แต่เขาไม่กล้าเสี่ยงที่จะยั่วโมโหพวกมันซึ่งกำลังหงุดหงิดและอ่อนเพลียจากการเดินทาง
เด็กหนุ่มกอดตะกร้าไข่เดินเลี่ยงไปอีกทาง ไม่รู้เป็นเพราะท่าทางอ่อนแอไร้ที่ติของเขา หรือเพราะความผ่อนคลายเมื่อได้หยุดพักจากการเดินทางที่เนิ่นนาน เขาจึงสามารถหลบเลี่ยงเหล่าผู้คุ้มกันมาหาเหล่าคนงานที่นั่งพักอยู่ด้านข้างได้อย่างไม่ยากเย็น
"อ้าว ไงเจ้าหนู!"
"สูงขึ้นนิดนึงรึเปล่าเนี่ย…แต่ยังไงก็ยังเตี้ยกว่าข้าอยู่ดีละนะ ฮ่าๆ !"
วาลเรียสอุทานเบาๆ ยามถูกเหล่าคนงานที่รู้จักกันดึงไปกอดคอหยอกล้อด้วยท่าทีสนิทสนม
"โอ๊ะ!? พี่ชายก็อย่าเล่นหัวผมมากสิ ถ้าเตี้ยลงจะทำยังไง ฮ่าๆ "
"เจ้าเด็กวัยกำลังโตนี่พูดเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย หืมๆๆ "
เด็กหนุ่มแกล้งทำท่าโอดโอยท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง เส้นผมสีทองถูกขยี้อย่างมันเขี้ยวจนแทบกระเซิงเป็นรังนก
"พอๆๆ เลิกแกล้งผมเถอะ แกล้งไปก็ไม่มีอะไรจะให้หรอกนะ! ไปกันซะนานเลยรอบนี้…"
วาลเรียสบ่นอุบอิบขณะนั่งยองๆ อยู่บนพื้นด้วยท่าทีโศกสลดหลังโดนรุมแกล้ง ก่อนจะเงยขึ้นทันควันหลังมีคนงานผู้หนึ่งยอมเปิดปาก
"ใช่น่ะสิ รอบนี้เราไปถึงสุดขอบตะวันออก ตระเวนไปทั่วดินแดนของนักสู้! ที่นั่นเด็กๆ น่าจะจับอาวุธกันก่อนจะยืนได้มั่นเสียอีก…"
"เขาเรียกว่านักล่าโดยสายเลือด! เพราะแบบนี้แถบนั้นถึงแทบไม่มีดันเจี้ยนหลงเหลืออยู่เลย การเดินทางก็ราบรื่นมาก…"
"ราบรื่น? ลืมไอ้ตัวที่มันยกฝูงมาถล่มเราตอนดึกๆ ไปแล้วเรอะ ถ้าทหารแถวๆ นั้นมาช่วยไม่ทัน ขบวนเดินทางก็พังพินาศหมดแล้ว!"
"มอนสเตอร์ในแถบนั้นเองก็ดุร้ายจริงๆ ไม่อยากจะนึกถึงพวกที่เลื่อนคลาสเป็นสัตว์อสูรกันไปแล้วเลยจริงๆ …"
เหล่าคนงานเริ่มเปิดปากเล่าถึงเรื่องราวที่พบเจอมาในการเดินทางครั้งล่าสุด หลายคนมีสีหน้าครุ่นคิดยามหวนนึกถึงความหลัง ขณะที่บางส่วนแย่งกันแสดงความคิดเห็นของตนจนเสียงพูดคุยดังขึ้นทั่วบริเวณ
วาลเรียสเงยหน้าฟังหูผึ่ง เทียบกับหมู่บ้านที่สงบสุขจนมีการเปลี่ยนแปลงแค่ดวงอาทิตย์ที่ขึ้นและตกเท่านั้น เรื่องราวจากปากคนที่เดินทางไปยังดินแดนห่างไกลเหล่านี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจ
ดวงตาสีเขียวทอประกายระยับ เด็กหนุ่มเริ่มจินตนาการถึงดินแดนทางตะวันออกตามคำบอกเล่าของเหล่าคนงาน ผืนดินรกร้างแนวป่ามืดทึบ มอนสเตอร์ดุร้ายแปลกประหลาด และเหล่าผู้คนที่เป็นนักล่าโดยกำเนิด ต่อสู้แย่งชิงและครอบครองชัยชนะเหนือเหล่าสัตว์ร้ายได้อย่างภาคภูมิ
 แม้จะฟังดูแปลกใหม่จนแอบสงสัยว่ามีการเล่าเสริมเติมแต่งหรือไม่ แต่เด็กหนุ่มก็ยังพยักหน้ารับฟังด้วยท่าทีตั้งอกตั้งใจ แม้จะโดนหยอกแกล้งจนเผลอสะดุ้งไปหลายครั้งก็ยังไม่ยอมหนีไปไหน
บรรยากาศรอบข้างผ่อนคลายสนุกสนานจนแต่ละคนคลายความระมัดระวัง ไม่ทันรับรู้ถึงเสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่ซึ่งปรากฎตัวขึ้นด้วยสีหน้าหงุดหงิดใจ
"ทำอะไรกันเสียงดังเอะอะ…แล้วเจ้าเด็กนั่นมาจากไหน?"


บทที่ 4 - วันที่แสนวุ่นวาย
.
.
วาลเรียสเร่งฝีเท้าผ่านถนนที่เริ่มว่างเปล่า แสงอาทิตย์จากเบื้องบนค่อยๆ อ่อนจางลง เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาที่เป็นเส้นแบ่งของกลางวันและกลางคืน
เด็กหนุ่มหอบหายใจน้อยๆ เมื่อออกแรงวิ่งมาโดยไม่หยุดพัก แต่เมื่อคิดถึงตัวต้นเหตุซึ่งนอนแปะอยู่ที่บ้านด้วยท่าทีหมดสภาพแล้วเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพัก มือสั่นๆ เอื้อมไปผลักบานประตูที่ไม่เคยลงกลอนตรงหน้า
ประตูไม้สีเข้มที่มีร่องรอยของการใช้งานมานานเปิดออกตามแรง โคมเรืองแสงที่อยู่ด้านในสว่างขึ้นเมื่อได้รับการกระตุ้น
แสงนวลเผยให้เห็นภายในบ้านหลังเล็กซึ่งมีสภาพใกล้เคียงกับห้องสมุดมากกว่าที่อยู่อาศัย วาลเรียสเดินอ้อมกองหนังสือที่ตนเองขนลงมาเตรียมทำความสะอาดตั้งแต่หลายวันก่อน มุ่งตรงไปยังชั้นหนังสือที่เรียงรายสูงแทบจรดเพดานทันที
"นี่ลายมือเหรอเนี่ย!?"
เด็กหนุ่มโอดครวญเมื่อเห็นตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนกระดาษแผ่นเล็ก กระดาษหน้าตาคล้ายๆ กันนี้พบได้ทั่วไปตามขอบมุมของชั้นไม้สีเข้ม ราวกับทำหน้าที่เป็นตัวนำทางเพื่อช่วยในการค้นหาหนังสือที่ต้องการ
เสียแต่ผู้ที่เขียนมันขึ้นมา คล้ายไม่ใส่ใจว่าคนอื่นจะสามารถอ่านลายมือของตนเองออกหรือไม่
วาลเรียสพยายามแกะลายเส้นซึ่งยึกยือราวกับกองไส้เดือนขดเข้าหากันอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็พอจะพบเบาะแสที่ตนต้องการ
หลังคว้าหนังสือที่น่าจะใช้การได้มาสองสามเล่ม เขาพลิกหน่ึงในนั้นออกอ่านขณะที่หนีบเล่มที่เหลือไว้ในอ้อมแขน สองเท้ามุ่งตรงไปยังร้านขายยาที่มีเพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้านแห่งนี้อย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยวๆๆ รอแป๊บครับคุณหมอ!"
เด็กหนุ่มส่งเสียงนำหน้าไปก่อน อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายชะงักไปด้วยความตกใจ แทรกตัวเองเข้าไปในร้านที่กำลังจะปิดได้อย่างฉิวเฉียด
"บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่หมอ...ใครป่วยเป็นอะไรล่ะ?"
เจ้าของร้านผู้มีสีหน้าทดท้อบ่นกับตนเองเบาๆ ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนตรงหน้าอย่างปลงๆ
"จะว่าใครก็...เอ่อ...แบบว่ามีแผลเลือดออกน่ะครับ"
วาลเรียสนึกถึงคนป่วยหน้าขนที่บ้านตนเอง แล้วก็รู้สึกไม่รู้ว่าควรอธิบายยังไงดีไปชั่วขณะ
"เก็บตัวอะไรมาเลี้ยงอีกแล้ว? หวังว่าจะไม่ใช่ลูกไก่ของข้างบ้าน หรือตัวอะไรแปลกๆ ..."
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคลางแคลงใจของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มทำได้เพียงหัวเราะกลบเกลื่อน
"บอกอีกรอบเผื่อลืม ร้านฉันขายยาคนไม่ใช่ยาสัตว์ แล้วก็ไม่รับประกันหรอกนะว่าจะใช้ได้ผลหรือทำให้มันแย่ลงกว่าเดิม"
ชายวัยกลางคนเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ
"ผมเข้าใจครับ แค่อยากขอแบ่งพวกสมุนไพรที่ช่วยห้ามเลือดมาสักหน่อย ผ้าพันแผล แล้วก็เอ่อ..."
เจ้าของร้านขายยาเพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้านโบกมือไปมาเป็นเชิงตัดบท
"เอาล่ะๆ ! เดี๋ยวจะลองหาดูให้ตามที่ขอ เช็คดูดีๆ แล้วกันว่าไม่มีของแสลงกับเจ้าหนูนั่น ให้ตายสิ..."
เงาของอีกฝ่ายหายไปหลังร้านพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำ ตามด้วยเสียงรื้อของอย่างจริงจังผิดกับท่าทีไม่เต็มใจของเจ้าตัว
"ขอบคุณมากครับ!"
วาลเรียสโค้งตัวให้อีกฝ่ายอย่างซาบซึ้ง เขากระเถิบไปใกล้เคาน์เตอร์ไม้ที่กั้นระหว่างส่วนหน้าที่มีไว้รับรองลูกค้า และด้านหลังที่เต็มไปด้วยชั้นวางของซึ่งมีขวดยาวางเรียงราย
เด็กหนุ่มพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็วขณะพยายามค้นหาสิ่งที่ต้องการ แม้จะหยาบและฉาบฉวยไปบ้างเมื่อเขายังไม่รู้แม้แต่สายพันธุ์ที่แน่ชัดของเจ้าตัวเล็ก แต่ก็คงดีกว่าไม่มีข้อมูลอะไรในมือเลย
เจ้าของร้านหอบขวดยาและห่อกระดาษจำนวนหนึ่งกลับมาจากด้านหลัง เขาเหลือบมองท่าทีลุกลี้ลุกลนยามเด็กหนุ่มรีบปิดหนังสือในมือลงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยยามเห็นรายชื่อพืชสองสามชนิดบนสมุดจดที่ใช้ในร้าน
"ถ้ามีเท่านี้คงจะใช้ยาชุดนี้ได้ วิธีใช้แปะไว้ให้หมดแล้ว แต่ถ้ามีไข้ขึ้นมาให้คอยเช็ดลดความร้อนตรงส่วนที่ไม่มีขนด้วย ยานี่ออกฤทธิ์ช้าแต่เป็นตัวที่อ่อนสุดแล้ว..."
วาลเรียสสะดุ้งน้อยๆ ยามได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย จู่ๆ ก็รู้สึกไม่กล้าสู้หน้าคนที่มองมาด้วยแววตาคมกริบไปเสียอย่างนั้น
เจ้าของร้านผู้สามารถคาดเดาอะไรบางอย่างได้เพียงแค่เห็นรายการสมุนไพรที่ห้ามใช้กับสัตว์สายพันธุ์นั้นๆ กำชับคำอีกยืดยาว ก่อนจะยอมรับเหรียญเงินที่ถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ไม้เพียงครึ่งเดียว
"ไปๆ รีบกลับให้ถึงบ้านก่อนจะมืด ขวดไหนไม่ได้ใช้ก็ค่อยเอามาคืน ส่วนห่อนั้นถ้าพรุ่งนี้ขายไม่ออกก็จะทิ้งอยู่แล้ว..."
เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้ากลับบ้านด้วยความตื้นตันใจ แม้อีกฝ่ายจะบอกปัดว่าไม่ชอบพวกสัตว์หน้าขน แต่ถ้าเจ้าตัวเล็กหายดีเมื่อไหร่ คงต้องพามาขอบคุณที่ร้านสักครั้ง
.
เจ้าลูกหมายังนอนอยู่ที่เดิมเหมือนตอนที่เขาออกไป สองตาปิดสนิทแต่เนื้อตัวกลับสั่นเทา มันขดตัวเข้าหากันจนกลายเป็นก้อนกลมคล้ายกำลังรู้สึกหนาว
วาลเรียสอุทานเบาๆ เมื่ออุณหภูมิที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือนั้นกลับตรงกันข้าม ผิวเนื้อใต้เส้นขนหนานั้นร้อนราวกับผิงไฟมานานเกินไปไม่มีผิด
ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะเป็นไข้เสียแล้ว
ข้าวของที่เพิ่งหอบหิ้วมาถูกวางกระจายไปคนละทิศ เขารีบยกถังน้ำกับผ้ามาแบบด่วนจี๋ ก่อนจะพบว่าคนไข้ของตนไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย
เจ้าหมาคล้ายจะรู้สึกหนาวเข้าไปถึงความฝัน ร่างเล็กๆ จึงดิ้นรนหนีผ้าชุบน้ำที่ค่อนข้างเย็นไปตามสัญชาตญาณ เล่นเอาเด็กหนุ่มปาดเหงื่อไปหลายยกกว่าจะหาทางออกที่ลงตัวได้
วาลเรียสเร่งความร้อนจากเตาผิงเพื่อรักษาความอบอุ่นภายในบ้าน เขาเอาผ้าห่มผืนเก่าห่อตัวลูกหมาเอาไว้จนเกือบมิด เหลือแค่ปลายเท้ากับศีรษะเล็กๆ ที่โผล่ออกมา แล้วค่อยใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดลดความร้อนบริเวณอุ้งเท้าและใบหู
เด็กหนุ่มนั่งลงแกะห่อผ้าที่ได้มาจากร้านขายยาเมื่อเจ้าหมาตัวเย็นลงเล็กน้อย หลังไล่อ่านสรรพคุณของตัวยาแต่ละชนิด สุดท้ายก็หยิบใบสมุนไพรสดที่อยู่ในห่อกระดาษขึ้นมา
แม้จะมียาลดไข้แบบน้ำมาด้วย แต่วาลเรียสไม่กล้าเสี่ยงป้อนอะไรเข้าปากลูกหมาที่ยังสลบไม่ได้สติ ตัวเลือกจึงมีเพียงการดูแลบาดแผลภายนอกก่อนเท่านั้น
เขาใช้ช้อนบดสมุนไพรใบอวบสองสามใบในชามเล็กผสมกับน้ำและยาที่ใช้ทาแผลสด หลังกรองเอาแต่ของเหลวสีเขียวหนืดๆ ออกมาได้ชามหนึ่ง จึงค่อยหันไปจัดการกับเจ้าหมาที่ยังหลับไม่รู้เรื่องอยู่อีกทาง
ก้อนขนสีขมุกขมอมดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยหลังเช็ดตัวไปหลายรอบ วาลเรียสกลับมาอีกครั้งพร้อมผ้าหลายผืนและมีดโกน เขาค่อยๆ โกนขนบริเวณปากแผลออกอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยล้างเศษขนและคราบเลือดที่แห้งติดอยู่ออกด้วยน้ำสะอาด
"ชู่ว อดทนนิดนึงนะครับคนเก่ง ใกล้เสร็จแล้วๆ "
เด็กหนุ่มเอ่ยปลอบเจ้าหมาที่สี่ขาเกร็งสะบัดน้อยๆ คล้ายอยากดิ้นหนี ขณะค่อยๆ ทายาที่เพิ่งเตรียมเสร็จลงบนบาดแผลฉกรรจ์ทั้งสองจุด
กว่าจะพันผ้าพันแผลและเช็ดตัวให้ลูกหมาเรียบร้อย วาลเรียสรู้สึกเหนื่อยยิ่งว่าตอนออกไปทำไร่ครึ่งค่อนวันเสียอีก
เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาใช้เท้าเขี่ยผ้าที่ใช้แล้วไปกองรวมกันอย่างส่งเดช กะว่าค่อยให้ตัวเขาในวันพรุ่งนี้เก็บไปซักให้ด้วยก็แล้วกัน
ขณะกำลังคิดว่าจะไปนั่งพักที่โซฟาสักหน่อย เสียงร้องครางผสมกับสำลักไอก็ดังมาจากกองผ้านิ่มๆ
วาลเรียสดีดตัวลุกขึ้นทันที
มองดูเจ้าหมาที่ร้องครางงี้ดๆ สลับกับไอเป็นระยะ เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ถูกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองใช้ปลายช้อนแตะน้ำในถ้วย แล้วแตะๆ ลงบนปลายลิ้นสีชมพูที่แลบออกมาจากปากน้อยๆ นั่นเบาๆ
ป้อนน้ำกันด้วยท่าทีทุลักทุเลอยู่นาน ในที่สุดเจ้าหมาที่หายคอแห้งก็เลิกไอ วาลเรียสหันไปหยิบหนังสือที่กองอยู่ข้างๆ ขึ้นมาพลิกดูอีกรอบ
แม้ว่าหน้าตาของลูกสุนัขตรงหน้าจะดูไม่เหมือนภาพที่เขียนอยู่ในคู่มือดูแลสัตว์เลี้ยงเล่มนี้เท่าไหร่ แต่เขาคิดว่ามันก็น่าจะพอช่วยอะไรได้บ้าง
อ่านไปได้สองสามหน้า เสียงครวญครางเบาๆ ที่ฟังดูน่าสงสารก็ดังขึ้นอีกครั้ง
วาลเรียสซึ่งเพิ่งได้นั่งพักหายใจโซเซลุกขึ้น ก่อนจะต้องวิ่งวุ่นอีกครั้งหลังเอื้อมไปตรวจสอบก้อนขนที่บิดตัวไปมาอย่างอยู่ไม่สุข
เจ้าลูกหมาตัวร้อนอีกแล้ว!
.
แสงอาทิตย์ส่องผ่านบานหน้าต่าง ทำให้ห้องที่เพิ่งจะมืดลงเพียงไม่นานค่อยๆ สว่างขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาสีเหลืองอ่อนปรือเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างเล็กๆ พยายามขยับตัวลุกขึ้นอย่างมึนงง
ลูกหมาสีเทากระดำกระด่างเหลียวมองรอบข้างอย่างหวาดระแวง แม้จะจำไม่ได้ว่าตัวเองสลบไปตอนไหน แต่อย่างไรก็ไม่น่าจะใกล้เคียงกับสภาพแวดล้อมที่มันเห็นอยู่ตอนนี้แน่นอน
กลิ่นฉุนติดจะเหม็นเขียวหน่อยๆ ลอยฟุ้งไปทั่ว รบกวนการดมกลิ่นของมันเสียจนรู้สึกอยากจะจาม แถมดูเหมือนว่าต้นตอของกลิ่นดังกล่าวจะมาจากตัวมันเองเสียด้วย
เจ้าหมาส่งเสียงขู่ในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวจากตรงปลายหางตา ขนสั้นๆ บริเวณหลังคอชี้ตั้งขึ้นด้วยความตื่นตระหนก พยายามกระถดตัวหนีไปอีกด้านของโต๊ะโดยลากเอาทั้งผ้าพันแผลและผ้าที่ปูรองอยู่ใต้ตัวของมันไปด้วย
"ตื่นแล้วเหรอเจ้าหนู…ระวัง!"
วาลเรียสที่เพิ่งสะลึมสะลือตื่นขึ้นสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าก้อนขนที่เก็บมาไถตัวเองไปจนเกือบสุดขอบโต๊ะ สองมือที่ยื่นออกไปหมายจะคว้าจับชะงักอยู่กลางทาง เมื่อได้ยินเสียงขู่คำรามอย่างดุร้ายไม่เข้ากับขนาดตัวของอีกฝ่าย
"เอ้าๆ ใจเย็นๆ กลับมานอนคุยกันดีๆ ก่อน"
เด็กหนุ่มค่อนข้างแน่ใจว่าเจ้าหมาน่าจะยังเดินหรือกระโดดไม่ได้ในเร็วๆ นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่มีผ้าพันแผลที่เขาพันไว้อย่างสุดฝีมือ(มั่วๆ ซั่วๆ )ติดอยู่บนร่าง เลยทำใจกล้ายื่นมือไปดึงชายผ้าปู ลากลูกหมาที่พยายามดิ้นหนีกลับมาไว้กลางโต๊ะ ก่อนจะถอยไปสองสามก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง
ต่อหน้าลูกสุนัขที่แยกเขี้ยวพองขนใส่ด้วยท่าทีหวาดระแวงสุดๆ วาลเรียสเก็บอาการอยากขยำขนนิ่มๆ พวกนั้นกลับลงลิ้นชักไปก่อน ขณะออกปากเกลี้ยกล่อมเจ้าตัวเล็กที่พยายามพองขนจนดูฟูไปทั้งตัวทั้งที่ยังบาดเจ็บ
"ผมไปเจอนายนอนสลบอยู่ตรงชายป่า เลยอยากจะช่วยทำแผลให้เฉยๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีนะ!"
หลังพูดหว่านล้อมอยู่พักใหญ่ วาลเรียสที่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเจ้าหมาตัวนี้มากนัก ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมหมอบลงช้าๆ แม้ว่าจะยังคงความระแวดระวังไว้เต็มเปี่ยมก็ตาม
ไม่รู้ว่าลูกหมาตัวนี้ฉลาดมาก หรือแค่เหนื่อยเกินกว่าจะหาทางหลบหนีจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้วกันแน่
เด็กหนุ่มค่อยๆ เดินไปในเขตห้องครัวอย่างช้าๆ โดยมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องตามไป เขารินนมสดที่พอจะมีเหลืออยู่ในบ้านให้ตัวเองกับเจ้าตัวเล็กคนละถ้วย ตามด้วยน้ำเปล่า
วาลเรียสวางถ้วยก้นแบนเอาไว้ที่มุมหนึ่งของโต๊ะ ก่อนจะรีบออกไปรดน้ำผักที่ปลูกไว้เมื่อเห็นว่าวันนี้เผลอตื่นสายกว่าทุกครั้ง
นอกจากรดน้ำแล้วยังต้องตักน้ำไปชดเชยส่วนที่ใช้หมดอย่างรวดเร็วเมื่อคืนก่อนด้วย เด็กหนุ่มชาวไร่ก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างบ่อน้ำจนหยาดเหงื่อซึมชื้น แอบมองลูกหมาที่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังผ่านบานหน้าต่าง
หลังตั้งท่าหวาดระแวงอยู่ครึ่งค่อนวัน เจ้าลูกหมาที่เริ่มคอแห้งก็ยื่นคอไปดมๆ ถ้วยที่ถูกทิ้งไว้ให้ด้วยท่าทีไม่แน่ใจ
มันเมินถ้วยที่ใส่นมไว้แทบจะทันที หลังดื่มน้ำจนพร่องไปเล็กน้อย ก้อนขนสีเทากระดำกระด่างก็กระถดตัวกลับไปนอนที่เดิม
วาลเรียสขมวดคิ้วเล็กน้อย ขนาดเขาที่ไม่ได้กินมื้อเช้ายังเริ่มหิวขึ้นมาหน่อยๆ แล้วเจ้าลูกหมาบาดเจ็บที่ไม่รู้ว่าได้กินอาหารครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ มาถึงตอนนี้จะไม่รู้สึกหิวได้ยังไง?


บทที่ 6 - ภารกิจ :
.
.
วาลเรียสรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อถูกตะกุยอย่างไม่เบาแรงนัก
"เอ๊ะ? โอย…"
เด็กหนุ่มส่งเสียงในลำคอเบาๆ ขณะยันตัวลุกขึ้น ศีรษะที่ยังปวดหนึบถูกหลงลืมไปชั่วคราวเมื่อเห็นสิ่งที่นั่งอยู่บนตักตนได้ถนัดตา
"ว่าไงครับ? หิวแล้วเหรอเจ้าตัวแสบ"
ลูกสุนัขสีเทาดำซึ่งปีนขึ้นมานั่งบนตัวคนอื่นอย่างถือสิทธิ์เชิดปลายจมูกขึ้นน้อยๆ ราวกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่
ผ้าพันแผลซึ่งเคยพันทบอยู่บนตัวหลุดหล่นจากตำแหน่งที่ควรจะเป็น ลากยาวตั้งแต่ใต้โต๊ะที่เคยนอนอยู่มาจนถึงโซฟา ผ้าที่เคยปูไว้รองนอนก็ประสบชะตากรรมที่ไม่ต่างกันนัก
ดวงตาสีเหลืองอ่อนเงยขึ้นมองเด็กหนุ่มซึ่งมีสีหน้าราวกับคนนอนไม่เต็มอิ่ม มันหรี่ตาลงน้อยๆ ก่อนจะยอมอยู่นิ่งๆ เงยหน้ารับฝ่ามือที่ถูกส่งมาตรงข้างลำคอราวกับจะหยั่งเชิง
วาลเรียสขยับนิ้วเกาเจ้าลูกหมาเบาๆ แปลกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมาอีกแล้ว
คงจะมาอ้อนขออาหารละมั้ง?
เด็กหนุ่มยันตัวลุกขึ้นโดยอุ้มลูกสุนัขเอาไว้ เขาปล่อยมันลงในกองผ้าที่อีกฝ่ายยึดเป็นที่นอนของตัวเอง ก่อนจะเดินไปยังห้องครัวอีกครั้งทั้งที่ในหัวยังรู้สึกวิงเวียนนิดๆ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงแดดยามบ่ายแก่ซึ่งเริ่มผ่อนความร้อนแรงลง เวลาคล้ายจะผ่านไปเพียงไม่นานนัก แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกหิวขึ้นมาอีกแล้วก็ไม่รู้
หนึ่งคนหนึ่งสุนัขจดจ่อกับอาหารง่ายๆ ตรงหน้าจนแทบไม่สนใจจะมองดูกัน เจ้าก้อนขนมุดหน้าลงไปในชามขณะที่ประกายบางอย่างวาบผ่านแววตา
ถึงจะฉลาดแสนรู้เพียงใดมันก็เป็นเพียงลูกสัตว์ตัวหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่อาจบอกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามได้ว่า อีกฝ่ายหมดสติไปถึงหนึ่งวันเต็ม
"เอ้า เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว"
วาลเรียสลูบหัวเล็กๆ อย่างเบามือ ขนอ่อนและใบหูนุ่มนิ่มนั้นให้สัมผัสที่ดีจนเขาเกือบจะเคลิ้มไปวูบหนึ่ง
อันที่จริง การที่เจ้าหมาซึ่งต่อต้านการเช็ดตัวทำแผลแม้แต่ในตอนที่สลบไม่ได้สติเปลี่ยนท่าทีเป็นว่าง่ายขนาดนี้ เขาก็ชักรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ตื่นดีอย่างไรชอบกล
ระหว่างที่เขานอนหลับไป มีใครมาแอบเปลี่ยนเจ้าก้อนขนที่น่ารักว่าง่ายมาวางแทนตัวเดิมหรือยังไง?
ในห้องนอนมีของที่แตกหักง่ายแถมยังไม่ได้จัดเรียงดีๆ เก็บอยู่เต็มไปหมด วาลเรียสไม่กล้าพาลูกสุนัขเข้าไปนอนด้วยในห้อง ดังนั้นจึงลงเอยที่การนอนบนโซฟาอีกคืนหนึ่ง
เด็กหนุ่มลูบหัวลูบหางเจ้าหมาที่ยืนนิ่งราวกับเชื่องมือคนมาหลายปีด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เขาคิดว่ามันจะยอมมานอนข้างๆ ด้วยซ้ำ จนรู้สึกเหมือนอกหักหน่อยๆ ยามเจ้าตัวเล็กคาบผ้าปูตรงไปยังมุมหนึ่งของบ้าน
"ไม่ขึ้นมาตรงนี้จริงๆ เหรอ เบาะนิ่มนะ? ผมนอนไม่ดิ้นด้วย…"
วาลเรียสต่อรองกับเจ้าหมาที่ตะแคงหันก้นให้อย่างไม่ไยดี ท่าทางราวกับตัดสินใจแล้วว่าจะนอนตรงนี้ไม่ขยับไปไหนทั้งนั้น
ดวงตาสีเขียวทอประกายขบขันบางเบา เด็กหนุ่มเอนตัวลงนอนบ้างแม้จะรู้สึกไม่ง่วงเท่าไหร่ แอบอมยิ้มอยู่เงียบๆ คนเดียวท่ามกลางความมืดที่เริ่มปกคลุมในยามราตรี
เจ้าก้อนขนน่ารักขนาดนี้ จะเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' ได้ยังไงกัน?
.
"แดดร้อนเกินไปเหรอเนี่ย…"
เด็กหนุ่มบ่นกับตัวเองขณะเดินสำรวจไร่ยามเช้า ใบผักอ่อนบางส่วนดูแห้งเหี่ยวอย่างไรชอบกล สองมือก็ขยับรดน้ำให้มากขึ้นกว่าปกติด้วยสีหน้าพิศวง
วาลเรียสเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่เริ่มลอยขึ้นสูงบนท้องฟ้าสีคราม หลังใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการดูแลพืชผัก เขาตั้งใจว่าจะเข้าไปในหมู่บ้านสักหน่อย
นอกจากไปรับภารกิจเล็กๆ น้อยๆ จากชาวบ้านแล้ว เขายังต้องเอายาที่ใช้ไม่หมดไปคืนที่ร้าน แวะไปยืมหนังสือเพิ่มอีกเล่มสองเล่ม แล้วก็…ซื้ออาหารกลับมาเผื่อเจ้าหมาที่กินเก่งยิ่งกว่าตัวเองด้วย
ลูกสุนัขเริ่มเดินไปมาในบ้านเองได้แล้ว แม้จะต้องลากขาข้างที่บาดเจ็บไปด้วยช้าๆ แต่ก็ดูดีกว่าวันแรกที่เจอกันมากโข
เด็กหนุ่มก้มมองเจ้าหมาที่เริ่มสำรวจโน่นนี่ไปทั่วอย่างไม่แน่ใจนัก โดยเฉพาะตอนที่มันเริ่มยื่นจมูกไปดมกองของที่วางระเกะระกะอยู่รอบโซฟาตัวยาว
"อยู่บ้านตัวเดียวอย่าซนนะ!"
วาลเรียสพะวักพะวงอยู่นานก่อนจะยอมก้าวออกจากบ้านด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก แม้ว่าจะไม่อยากปล่อยเจ้าก้อนขนอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่มีตัวเลือกให้มากนัก
มือหนึ่งกระชับห่อผ้าที่สะพายอยู่บนบ่าขณะเดินไปบนถนนสายเล็ก ตอนนี้เขาทำได้เพียงรีบจัดการธุระทุกอย่างแล้วกลับมาให้เร็วที่สุดเท่านั้น!
หวังว่าข้าวของในบ้านคงจะไม่เละเทะจนเกินไปตอนที่เขากลับมา…
.
"ขอบคุณมากครับ! ถ้ายังไงเดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อน…"
เด็กหนุ่มก้มศีรษะขอบคุณเมื่อเหรียญเงินที่เป็นรางวัลจากภารกิจครั้งนี้ถูกส่งเข้ามาในบัญชีของตน เขาเกือบจะลืมคืนผ้ากันเปื้อนและถุงมือที่ใช้ในการทำความสะอาดครั้งนี้แล้วหากผู้เป็นเจ้าของร้านไม่ทักขึ้นมาก่อน
"จะรีบร้อนไปไหนเนี่ย? คราวนี้เก็บลูกนกมาเลี้ยงอีกแล้วเหรอ?"
เจ้าของร้านรับส่งจดหมายเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"อ่าฮะๆ ก็ทำนองนั้นละครับ…"
วาลเรียสซึ่งแอบสะดุ้งน้อยๆ หัวเราะกลบเกลื่อน
"ถ้ามันโตแล้วก็…อ่า ช่างเถอะๆ ! ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน"
ชายวัยกลางคนยักไหล่เบาๆ ขณะจัดเรียงกรงนกที่ขัดสะอาดแล้วให้เป็นระเบียบ เห็นดังนั้นเด็กหนุ่มจึงขอตัวจากมาด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อนหน่อยๆ
วาลเรียสซึ่งเพิ่งดีใจกับยอดเงินที่เพิ่งได้รับมา แทบจะรู้สึกห่อเหี่ยวลงในพริบตายามต้องจ่ายค่าอาหารซึ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"นี่เก็บตัวอะไรมาเลี้ยงอีกล่ะ? ไม่ยอมเข็ดเลยสินะคนเรา…"
คนเป็นแม่ค้าเอ่ยปากหยอกล้อเด็กหนุ่มซึ่งมาซื้อของเยอะกว่าปกติเกือบสองเท่า ก่อนจะเอ่ยขึ้นยิ้มๆ ยามเห็นสีหน้าที่แทบหดเหลือสองนิ้วของอีกฝ่าย
"มีส่วนที่ไม่สวยอยู่นิดหน่อย แถมให้ก็แล้วกัน อย่าลืมพาเจ้าตัวเล็กมาอวดบ้างล่ะ!"
หญิงวัยกลางคนขิยบตาด้วยท่าทีขี้เล่นขณะโกยเอาเศษเนื้อข้างเขียงใส่ถุง สุดท้ายยังห่อกระดูกที่เลาะเนื้อออกจนเกือบหมดแล้วให้อีกชิ้นใหญ่
วาลเรียสเดินกลับบ้านโดยหอบของพะรุงพะรังรอบตัว ในใจอุ่นวาบยามสัมผัสถึงน้ำใจและความปรารถนาดีที่เหล่าชาวบ้านมีต่อตน จนแอบรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมานิดหน่อย
ก่อนหน้านี้เขาเคยเก็บสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยมาดูแลอยู่หลายตัว เจ้าก้อนขนเหล่านั้นถ้าไม่ซนเกินไปก็พยศเกินไป จนชาวบ้านเลเวล 0 ซ้ำยังไร้สกิลฝึกสัตว์อย่างเขาเอาไม่อยู่ สุดท้ายก็ต้องปล่อยหรือยกให้คนอื่นเลี้ยงต่อ
เรื่องที่เขาเก็บเจ้าตัวเล็กไว้ในบ้านแตกออกมาเร็วกว่าที่คิดไว้ ไม่รู้คนอื่นจะว่าอย่างไรหากรู้ว่าคราวนี้ เขากำลังเลี้ยงลูกหมาที่อาจจะเติบโตไปเป็นสัตว์อสูรในอนาคตเอาไว้ตัวหนึ่ง
.
สภาพในบ้านที่เรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้วาลเรียสรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้ง
ดวงตาสีเขียวกวาดมองรอบห้อง ก่อนจะจับจ้องไปยังเจ้าหมาที่นอนกระดิกหางน้อยๆ ราวกับกำลังรอคอยการกลับมาของเขาอยู่
"เก่งมากครับเจ้าตัวเล็ก เดี๋ยววันนี้มีของอร่อยให้กินนะ"
เด็กหนุ่มก้มลงลูบหัวเจ้าก้อนขนอย่างปลื้มใจ ก่อนจะตรงเข้าครัวไปจัดการมื้อเย็นทันที
กระดูกชิ้นใหญ่ถูกต้มในหม้อก่อนเป็นอันดับแรก วาลเรียสจัดการลวกน้ำทิ้งหนึ่งรอบก่อนจะปิดฝาเคี่ยวน้ำแกงด้วยไฟอ่อน เขาหันไปผัดหัวมันที่ปอกเปลือกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำในกระทะ ใส่ทั้งผักแห้งและผักสดเพิ่มไปอีกนิดหน่อยก่อนจะยกลงจากเตา
หม้อใบเล็กถูกยกขึ้นวางข้างกัน เด็กหนุ่มหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไป หลังเคี่ยวรวมกับน้ำต้มกระดูกที่แบ่งมานิดหน่อยจนเนื้อเริ่มเปื่อยดีแล้ว เขายังตอกไข่ใส่ลงไปอีกหนึ่งฟองก่อนจะยกลงจากเตา
วาลเรียสตักแบ่งส่วนของลูกหมาออกมาใส่ชาม ก่อนจะยุ่งอยู่กับการปรุงรสเนื้อตุ๋นส่วนของตัวเอง แม้ว่าการใส่เครื่องปรุงลงไปทีหลังจะทำให้รสชาติไม่เข้าเนื้อดีนัก แต่ถ้าต้องแยกทำทีละหม้อก็กลัวว่าเจ้าก้อนขนจะรอไม่ไหวเสียก่อน
"งี้ด"
ลูกสุนัขสีเทาดำส่งเสียงมาจากใต้โต๊ะ มันมีท่าทีกระวนกระวายมาตั้งแต่เริ่มเคี่ยวน้ำต้มกระดูกแล้ว ยิ่งตอนนี้กลิ่นหอมของเนื้อลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน น้ำลายเลยแทบจะไหลหยดลงมาจากมุมปากอยู่รอมร่อ
"ใจเย็นๆ ผมไม่แย่งนายกินหรอกน่า…"
เสียงของเด็กหนุ่มแทบจะลอยไม่เข้าหูเจ้าหมาที่ก้มลงกินแบบไม่ลืมหูลืมตา
แม้จะเปื่อยไปนิดแต่รสชาติของเนื้อที่กระจายไปทั่วโพรงปากนั้นให้ความรู้สึกที่น่าพึงพอใจ น้ำเคี่ยวกระดูกที่ใช้ต้มยิ่งทำให้รสชาติเข้มข้นถึงใจมากขึ้น เมื่อรวมกับไข่แดงนุ่มนิ่มหอมมันที่ลวกสุกกำลังดีด้านบนแล้ว ยิ่งทำให้เจ้าลูกหมาตื่นเต้นจนแทบจะกลืนลิ้นของตัวเองลงไปด้วย
มื้อนั้นจบลงที่ลูกสุนัขนอนแผ่หราอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข หน้าท้องเล็กๆ คล้ายจะป่องขึ้นมานิดหน่อย จนคนที่มองอยู่ด้านข้างเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
"นี่กินเยอะเกินไปหรือเปล่าเนี่ย คราวหน้าลดสักหน่อย…"
"ฮื่อ!"
วาลเรียสอึ้งมองลูกหมาซึ่งส่งเสียงประท้วงขึ้นมาทันควันราวกับฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ
"แน่นอนว่าไม่ปล่อยให้นายอด! แต่กินมากไประวังจะท้องแตกเอานา"
เด็กหนุ่มยื่นนิ้วไปจิ้มพุงน้อยๆ ได้สองสามทีก่อนที่อีกฝ่ายจะพลิกตัวหนี ปล่อยให้มนุษย์เพียงคนเดียวยืนอมยิ้ม
สัมผัสนุ่มนิ่มแบบนี้ดีกว่าซี่โครงผอมแห้งเป็นไหนๆ !
วาลเรียสซึ่งได้รับแรงบันดาลใจในการทำงานชูมือขึ้นฟ้า ไม่ว่ายังไงเขาก็จะขุนเจ้าลูกหมาผอมแห้งให้กลายเป็นก้อนขนฟูฟ่องให้ได้!
.
แสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า เด็กหนุ่มเอนหลังอยู่บนโซฟายาวพร้อมกับหนังสือตั้งใหม่ มือพลิกหน้ากระดาษไปทีละแผ่นอย่างเชื่องช้า ดื่มด่ำกับเรื่องราวที่ร้อยเรียงขึ้นจากตัวอักษร
วาลเรียสใช้เวลาช่วงเย็นไปกับการพักผ่อนอย่างเงียบสงบ เช่นเดียวกับเจ้าลูกหมาที่ขดตัวนอนอยู่ข้างๆ เมื่อครู่
สัมผัสของก้อนขนซึ่งเข้ามานอนซุกอยู่ข้างๆ ด้วยตัวเองนั้น ทำเอาเด็กหนุ่มอยากจะหลั่งน้ำตาด้วยความปลื้มปีติ แต่เมื่อเจ้าลูกหมาผล็อยหลับไป เขาก็ต้องตัดใจอุ้มเจ้าตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องกลับไปนอนตรงกองผ้าของมัน
ลูกหมาตัวเล็กขดตัวนอนอยู่บนผืนผ้านิ่ม วาลเรียสนั่งมองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะผละจากมา
ดวงตาสีเขียวสะท้อนเงาสีแดงอยู่ครึ่งหนึ่ง หน้าต่างสถานะซึ่งมองเห็นเฉพาะผู้เป็นเจ้าของกางอยู่ข้างตัวแทบจะตลอดเวลา เช่นเดียวกับภารกิจด่วนพิเศษซึ่งกะพริบไหวอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าเขาจะลองกดปุ่มยกเลิกไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วก็ตาม
วาลเรียสนั่งลงอ่านหนังสือต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองเมินภารกิจแสนสำคัญจากระบบไปอย่างไม่ไยดี
แม้เด็กหนุ่มจะมีท่าทีสงบนิ่งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่มีความอดทนมากขนาดนั้น
เสียงที่ให้ความรู้สึกหยาบกระด้างแทรกแทงเข้ามาในการรับรู้ของวาลเรียสอีกครั้ง
"...ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สิบสอง สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ตัวอ่อนของสัตว์อสูรที่บาดเจ็บ' ในเขตหมู่บ้าน ก่อนที่มันจะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' ผู้ถูกเลือกโปรดกดยืนยันเพื่อรับภารกิจ…"
หลังศีรษะเริ่มรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เด็กหนุ่มสูดลมหายใจรวบรวมความคิดที่กระเจิดกระเจิง เอ่ยถามตัวตนที่อยู่เหนือความเข้าใจทั้งปวงอย่างบ้าบิ่น
"ทำไมถึงต้องฆ่ามันด้วยล่ะครับ?"