อีเลฟเวนท์ กับฮิ ซาโต้ และพวกของซาโต้คนอื่นๆ ต่างคนก็ต่างกำลังโรยตัวลงมาจากที่ริมหน้าผาของภูเขานะชิซังท่ามกลางพายุฝน และความสูงจากบริเวณหน้าผานะชิยังจะทำให้พวกเธอมองลงมาและเห็นศาลเจ้าที่สร้างเป็นเจดีย์สามชั้นเบื้องล่าง เพราะว่าแสงไฟจากยอดเจดีย์พวกเธอก็เลยได้มองเห็นความงดงามของต้นสนสามใบ และต้นซากุระนับร้อยๆ ที่เป็นกำแพงโอบล้อมคอยปกป้องศาลเจ้า
และซาโต้กับพวกของเขาที่โรยตัวไต่หน้าผาตามอิเลฟเวนท์ลงมาจนกระทั่งถึงแอ่งน้ำเบื้องล่างของน้ำตกนะชิ แต่ว่าอยู่ๆ สายฝนและลมแรงก็ได้อันตธานหายไปในชั่วพริบตาขณะที่อิเลฟเวนท์ปีนลงมาถึงแอ่งน้ำ และเมฆสีดำบนท้องฟ้าที่เหมือนจะค่อย ๆ เปลี่ยนสี
" งมดาบขึ้นมา !!! " ซาโต้ออกคำสั่งกับอิเลฟเวนท์ทันที และพวกเขาที่ไม่สนว่าธรรมชาติจะผิดเพี้ยนเพราะอิเลฟเวนท์จริง ๆ หรือไม่ก็ตาม และดาบคาตะนะในมือของซาโต้ก็ยังคอยจดจ่ออยู่ที่ลำคอของเธอ
อิเลฟเวนท์แม้จะไม่ได้หวาดกลัวกับดาบที่พาดขวางลำคอ แต่ว่าสายตาที่ยังคอยสอดส่องมองลงไปในแอ่งน้ำใต้หน้าผา และจนกระทั่งเธอกำลังมองผ่านทะลุม่านน้ำตกเข้าไป เพราะว่าเธอกำลังมองเห็นภาพความทรงจำในอดีตบนผืนน้ำต่อหน้าต่อตาตัวเอง
และภาพในอดีตที่เห็นผู้ชายไว้หนวดเคราครึ้มสวมชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มชั้นดี แต่กลับต้องมีรอยฉีกขาดที่แขนเสื้อข้างซ้ายเป็นรอยยาว และที่ชายเสื้อของพวกเขาและก็ตรงที่หัวเข่าเปรอะเปื้อนเต็มงไปด้วยเลือด และผู้ชายคนนั้นพยายามที่จะใช้ดาบคะตะนะด้ามดาบสีทองแกะสลักรูปวงกลมที่โคนต้นสนสามใบตรงทางเดินขึ้นเขานะชิซังให้เป็นรูปวิหคเพลิงกางปีก และเขาก็ยอมละทิ้งดาบคาตะนะเล่มนั้นโยนลงมาจากบนหน้าผา
ยามนี้ดวงจันทร์ที่กลับโผล่พ้นเหนือเมฆฝนสีดำทะมึนกลับกลายเป็นเจิดจรัส คล้ายๆ พวกมันแสดงความยินดีท่ามกลางวันคืนที่มืดมิดไร้วี่แววแม้แต่ดวงดาวข้างกาย ในยามที่มีความหวังและลมหายใจเฮือกสุดท้าย.....ให้แด่...ต้นฟูจิ !!!
แสงไฟจากยอดหลังคาเจดีย์สามชั้นกลับสว่างวาบขึ้นมาฉับพลัน แสงสะท้อนสีเหลืองทองสาดกระทบกับดวงตา กลีบดอกซากุระเริ่มปลิวว่อนจากบริเวณศาลเจ้า และปลิวเรื่อยๆ เอื่อยๆมาจนถึงน้ำตกหน้านะชิซัง จนกระทั้งกลีบของซากุระได้ทยอยร่วงหล่นลงมาบนผืนน้ำตรงหน้า
อิเลฟเวนท์กับพวกของซาโต้ต่างพากันก้มมองกลีบดอกซากุระนับพ้นๆ หมื่นๆ ก่อตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัวอยู่ใต้หน้าผา ซาโต้ที่เริ่มจะขยับและคนอื่นๆ ก็เริ่มขยับตาม อิเลฟเวนท์ก้มมองลงไปในแอ่งน้ำ และเธอก็ผลิกเอาก้อนหินลัษณะคล้ายกับสามเหลี่ยมกลัวหัวออกมาจากใต้กลีบของดอกซากุระจนเกิดประกายแสงสีทองพุ่งออกมาจากใต้ผืนน้ำจรดผืนฟ้า
ซาโต้ และพวกของเขาต่างจับจ้องไปยังลำแสงสีทองประกายเจิดจ้า แต่ทว่าดาบคาตะนะในมือกลับสั่นสะเทือน หัวใจของฮิ ซาโต้เหมือนถูกปลุกให้ตื่นราวกับมันจะระเบิดออกมาและถวายต่อดาบเล่มนั้นจริงๆ ซะแล้ว
อิเลฟเวนท์ที่งมดาบปริศนาเล่มหนึ่งขึ้นมาจากน้ำตก แต่ว่าดาบคาตะนะที่ยังพอมีกลีบซากุระห่อหุ้มฝักดาบ
" ส่งดาบ... มาให้ฉัน !! " ซาโต้รีบร้อนถือดาบตามเข้าไปขวางอิเลฟเวนท์เอาไว้
" ฟูจิวาระ !!! " และบังคับเธอให้ทำตาม
แต่อิเลฟเวนท์แทบจะไม่ได้ยินเสียงของซาโต้เลยด้วยซ้ำ และค่อย ๆ ชักดาบออกมาจากฟัก จนกระทั่งมองเห็นคมดาบที่กำลังสะท้อนอดีตของมัน แต่ว่าซาโต้และพวกของเขาก็ยิ่งหันปลายดาบเข้าหา
" ฟูจิวาระ !!! "
" ส่งดาบของมุรามาสะ ! เล่มนัั้นมาซะที ! " ซาโต้พยายามจะใช้ดาบคอยบังคับขู่เข็ญ แต่อิเลฟเวนท์กลับเพิกเฉย
" ดาบเล่มนี้มีเจ้าของ !! " และเธอที่ทำเพียงเฝ้ามองดูดาบและภาพในอดีตของมันโดยไม่แยแส
" แค่คนเดียว ! " เธอบอกกับซาโต้และตวัดดาบขึ้นท้องฟ้า และซาโต้ที่ตวัดดาบคาตะนะของตัวเอง
แกร่ง !!!!
แกร่ง..... !!!!!
ดาบคาตะนะของพวกเขาปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นเสียงฆ้องระฆังอันใหญ่ถูกตีดังรัวๆ ไปไกลจนสุดเทือกเขา และก้องกังวาลจนกระทั่งผู้คนรายล้อมต้องยอมละทิ้งดาบและรีบใช้มืออุดหู
ซาโต้ลดมือที่อุดหูของตัวเองลงมาอย่างช้าๆ และเหลียวหันมองไปที่ดาบของตัวเองที่มีรอยร้าวเป็นทางยาวตั้งแต่ปลายจนถึงด้าบจับของดาบมาซามุเนะ แต่ว่าจิตใจของซาโต้ที่คอยแต่จะเต้นระส่ำด้วยความขี้ขลาดขึ้นมาบ้างแล้ว
ก็เพราะว่าเห็นดาบในมือเธอฝักดาบเป็นทองคำขึ้นรูปเป็นเกล็ดของนกฟินิกส์ กระบังมือตีขึ้นรูปเป็นฟินิกซ์กางปีกสูง และที่ด้ามดาบยังถูกพันเอาไว้ด้วยไหมทองคำและส่วนปลายก็คือหัวของพญานกวิหคเพลิง ..และที่ดวงตาของพญานกวิหคเพลิงปลายด้ามจับที่ ดวงตาของมันทำจากหยกสีอำพัน
 " หึ !"
ซาโต้กำลังแสยะยิ้มให้เธอ
 " ร้ายกาจ !!! กว่าที่เคยคิดเอาไว้ !!! "
 " ฟูจิวาระ !!! " เขาที่ได้แต่คอยยิ้มเยาะกันและกันเท่านั้น
 " พวกฉันน่าจะเอะใจตั้งแต่แรกที่เธอมาหาและบอกว่าจะช่วยหาดาบ เพื่อแลกกับชีวิตของทัตสึจิ !!! " และคำพูดจาประชดประชันอิเลฟเวนท์
 " ที่แท้.เธอ ! ก็แค่อยากจะมาหาหลักฐาน "
" เพื่อใช้เล่นงานฉัน !! " จนกระทั่งซาโต้นึกสมน้ำหน้าตัวเอง
และอิเลฟเวนท์ที่เพียงฟังคำสารภาพบาปของพวกเขา
 " วิหค...เพลิง ! "
 "ดวงตาของมัน ! เห็นความจริงแทงทะลุตลอด !!"
" นั่นแหละ ! คือ..คำตอบของฉัน!!! " เธอบอกความจริงกับทุกคนที่ละความต้องการดาบเล่มนี้ไม่ได้ แต่พวกเขากลับไม่มีใครยอมฟัง
และซาโต้ก็ถือดาบที่มีรอยร้าวของตัวเองดาหน้าเข้ามา และซาโต้ก็คอยแต่จะถือดายคาตะนะและนำพาคนอื่นๆ หันปลายดาบปลายกระบี่จะเข้าหาเธอ
" ความจริง ! ที่..เธอรู้อยู่แล้วตอนนี้ก็คือ "
" ทัตสึจิ ! ต้องตาย !!! " ซาโต้ที่กำลังย้ำความจริงที่เธอแกล้งลืมมันไป
อิเลฟเวนท์ทำได้เพียงแค่แสดงรอยยิ้มที่มุมปาก
" ก็เพราะว่า..แบบนี้ฉัน "
" ถึงต้องกลับมาเอาดาบเล่มนี้ !!! " แต่เธอก็ต้องเป็นฝ่ายรับสารภาพด้วย
แต่ว่าอยู่ๆ ซาโต้กับพวกเขาก็กำลังเห็น อิเลฟเวนท์หันกลับไปคว้าเชือกและพยายามที่จะไต่หน้าผาหนีกลับขึ้นไป
เพราะฉะนั้นซาโต้และคนอื่นๆ ก็เลยต้องรีบช่วยกันกระโดดไต่หน้าผาตามอิเลฟเวนท์ไปติดๆ และเสียงดาบคาตะนะของพวกเขาที่พยายามปะทะกันกับดาบของ..เธอ
สายฝนแห้งสนิทหลงเหลือยู่แค่เพียงกลีบซากุระรอยขอบย่นที่ปลิวว่อนโบกสะบัดไปตามลมบริเวณยอดเขานะชิซัง ในค่ำคืนยามเริ่มต้นวันที่มีราตรีเสมอกันสิ้นสุด
บรรดานักสู้ชาติบุรุษนับสิบที่ต่างพากันคอยถือดาบอย่างขะมักเขม้น และสายตาของทุกๆ คนต่างจับจ้องมองไปที่คู่ต่อสู้อย่างไม่ลดละ และแม้ว่าฝีมือการใช้ดาบที่เป็นเพียงอิสตรีจะสูงส่งกว่าพวกเขาทุกๆ คนรวมกัน
แต่ทว่าฮิ ซาโต้ และพวกของเขาทุกๆ คนก็ยังพยายามจะถือดาบเข้ามายืนตีกรอบรายล้อมรอบตัวเธอก็เพื่อห้ามไม่ให้อิเลฟเวนท์หนีไปพร้อมกับดาบ
และเธอที่ตอนนี้ยังคงถือดาบฟักสีทองอยู่ในวงล้อม และแววตาของซาโต้ที่ยังมีความหวัง
" ฟูจิวาระ ! "
" รีบคืนดาบเล่มนั้นมา ! ซะที !! " เพราะฉะนั้นพวกเขาถึงได้ต้องการที่จะคอยเข้าไปขู่เข็ญกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อิเลฟเวนท์ยังคงตกอยู่ในวงล้อมของพวกซาโต้ และพวกเธอก็ยังยืนอยู่ท่ามกลางกลีบซากุระโปรยบนยอดเขานะชิ
.....และก็ร่องรอยของหยาดฝนที่ซึมอยู่ใต้ชุดกางเกงฮากาม่าคอยแต่จะไหลซึมผ่านมือมาจนถึงฟักดาบ และความเงียบท่ามกลางขุนเขาเต็มไปด้วยต้นสนสามใบและเมเปิ้ล จนเธอพอที่จะได้ยินเสียงหยดน้ำท่ามกลางความตึงเครียด
" ไม่รู้ว่า.. ! " แต่ว่าน้ำเสียงก็ยังคงเย็นชาของเธอ
" ดาบเล่มนี้ ! มันจะบอกความจริงอะไรได้ !!! " และเธอยังคงยิ้มที่มุมปาก
"หึ ! " แต่ว่าซาโต้ก็รอคอยแต่ฝืนฉีกยิ้มและกระชับดาบคะตะนะให้แน่นขึ้นยิ่งกว่าเก่า
" ก็อย่างที่...ฉันเคยบอกเธอ ! "
" ฟูจิวาระ ! " แต่ว่าคราวนี้พวกเขาก็กำลังคอยถือดาบและยังขยับเข้าหาเธอมากขึ้นอีก
" ความสามารถพิเศษของ..เธอ ! ช่วยเหลือเธอได้เพียงคนเดียว !!! "
" ...ก็จริง !!! "
" แต่ว่า...มองเห็นอดีตได้ ! "
" ก็ต้องมองเห็นอนาคตได้ !!! " และซาโต้พยายามที่จะบีบคั้นให้อิเลฟเวทน์ยอมเปิดเผยตัวตน
" และถ้ามองเห็นอนาคตได้ ! เรา...ก็สามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ด้วยเหมือนกัน !! " ซาโต้ที่ย้ำชัดทุกๆ คำพูด
อิเลฟเวนท์แค่ยืนทำหูทวนไปกับสายลมบนยอดเขานะชิ แต่มือก็ยังต้องคอยประคองถือดาบ
" แต่ว่า ! "
" ฉัน ! คงเปลี่ยนอนาคตให้พี่ไม่ได้ !!! "
" เสียใจด้วย !!! "
อิเลฟเวนท์ตัดบทและกระโจนตวัดปลายดาบสวนพวกของซาโต้ทันถ่วงที
การจู่โจมและการตวัดดาบคาตะนะของพวกซาโต้ที่ทั้งรุนแรง ! โมโห !! โหดร้าย !!! และก็ป่าเถื่อน ทุก ๆ จังหวะที่พวกของซาโต้ฟาดฟันเหมือนวิถีชาวซามุไรเก่าแท้จากสำนักลึกลับที่คอยแฝงตัวในโลกอดีตมาจนถึงปัจจุบัน และทุกก้าวย่างอันคมกริบทุกจังหวะในการยกดาบคาตะนะมาสะมุเนะของพวกเขาทุกคน
แต่อีเลฟเวนท์ก็ยังพยายามที่จะยืนหยัดอยู่ในวงล้อมท่ามกลางพายุดาบมุสามาเนะและท่ามกลางพายุดอกไม้
ฟักดาบที่ยังคงถือกวัดแกว่งทวนไปตามกระแสลมพายุของดอกซากุระ ระหว่างอิเลฟเวนท์กับพวกฮิ ซาโต้
เสียงกระแทกของฟักดาบเกล็ดนกสีทองๆ ของเธอปะทะเข้ากับของแข็งเฉกเช่นเหล็กกล้าบ้าง ๆ ก็ศีรษะของพวกเขา และก็ตามร่างกายที่แข็งแกร่งของผู้ต่อสู้
อิเลฟเวนท์ที่ยังไม่ยอมแม้แต่จะชักดาบออกมาจากด้ามฟัก เพราะความเมตตาปราณี แต่ก็ใช้ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะหมอบสิ่งนี้กลับคืนมาเฉกเช่นเดียวกันซะเมื่อไหร่ !!!
จนกระทั้งซาโต้ในขณะที่พยายามจู่โจมเธอให้หนักจนดาบในตำนานได้ถูกชักออกจากฟักมาเป็นที่เรียบร้อยแล้วจริง ๆ
แสงสว่างวาบจากคมดาบคาตะนะในตำนานในมือเธออันคมกริบพวกมันสามารถแม้กระทั่งตัดกลีบซากุระให้ขาดเป็นวิ่นๆ เป็นพันๆ เป็นหมื่นๆ ได้ในชั่วพริบตา !และเสียงการตวัดดาบเล่มนั้น !!!
พรึบ !!!!!!!
" เสียง...ลม !!! " เสียงอุทานของซาโต้พลอยแต่จะหลงลืมตัวคล้อยตามไปกับดาบในมืออิเลฟเวนท์ และเพียงแค่เสียงตวัดดาบแค่ "พรึบ " !!! เดียว !!!
พวกของเขาก็ต่างพากันกระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศละทาง หลายคนที่ถูกแค่เพียงปลายดาบตวัดจนกระเด็นไปตกที่ใต้ต้นสนพันปีและบางคนยังถูกแรงตวัดพัดหายเข้าไปในป่าไปเลยก็มี !
และเพียงลีลาการตวัดปลายดาบของฟูจิวาระแค่ " แวบเดียว " !!! ดาบคะตะนะของมาซามุเนะในมือของตัวเองก็พลอยที่จะหลุดมือ
ซาโต้ที่กลับต้องมาเป็นฝ่ายถูกดาบเล่มนั้นของอีเลฟเวนท์พุ่งเข้ามาพาดขวางอยู่ที่ลำคอ !!!
" เธอ...! ช่างเป็นคนที่พิเศษจริงๆ "
"อิเลฟเวนท์" ซาโต้จนมุมและทำได้แค่เพียงยืนนิ่งไม่ไหวติง แต่ทว่าดวงตาก็ยังคงจดจ้องมองไปดาบ และพวกของเขาที่ก็เริ่มจะถอยห่างกันออกไป
 "หรือว่า.."
" ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ ดีละ ! " และซาโต้ถึงกับเอ่ยปากชม
 แต่เธอก็ต้องถือดาบคะตะนะเล่มนั้นพยายามเบียดเข้าไปให้ใกล้จนชิดลำคอของ ฮิ ซาโต้ให้มากขึ้น
" ถึงแม้ว่า..พวกเราจะสู้กันอีกกี่ครั้ง !! "
" ฉัน ! ก็ยังจะเป็นคนที่..ชนะ ! "
" ถึงแม้ว่าตอนนั้น ! "
" พี่ !! จะยอมช่วยฉันหรือเปล่า !! "
" แต่ว่า..พี่ !!! ก็ยังได้โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตมาตั้ง 16 ปี ! "
" แต่สุดท้าย !! " แต่ซาโต้ก็หัน\มาเถียง
 " เธอ มันก็ยังเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอยู่ดี ! " และเถียงคอเป็นเอ็น
 " ฆ่า ! ฉันทิ้งเลยซิ !!! "
 " ฟูจิวาระ !!! "
 "เพราะว่าไหนๆ เมื่อ 16 ปีก่อน เธอก็ต้องการฆ่าฉันทิ้งอยู่แล้ว !!!
 " ตลกนะ !!! " รอยยิ้มแสยะๆ ของซาโต้ที่ใช้มองดูเธอ
 " ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ดีว่า อนาคต ! มันจะออกมาอีหรอบไหน !!! "
 " แต่...เธอ !!! ก็ยังจะอุตส่าห์อดสู่ เดินไปพร้อมกับปัจจุบันที่แสนจะเลวร้าย !!!" และรอยยิ้มของซาโต้ที่มีแต่ความสมเพชเวลามองไปที่เธอ
อิเลฟเวนท์เพียงต้องการถือดาบไว้เพื่อข่มขู่ฮิ ซาโต้ ก็เท่านั้น แต่ถึงจะมีบางครั้งที่ต้องแอบกลืนคำพูดบางคำลงไปบ้าง
 " การได้.มีชีวิตอยู่อย่างอดสู่ !! "
 " กับ...การมีลมหายใจ ! อันไหน ! มันยากกว่ากัน !!! " และเธอก็ยังหันไปมองพวกเขาทุกๆ คน
 ซาโต้พยักหน้าเบาๆ แต่ก็ยังฝืนยิ้ม
 " ฟูจิวาระ !!! "
 " ไม่ใช่สิ ! ไม่ใช่ !! "
" อีเลฟเวนท์...คนอย่างเธอ ! "
" คนประเภท...อย่างเธอ !!!! "
" ปีศาจ..ก็ไม่ใช่ ! แต่ก็ไม่ใช่...คนดี !!!! " ซาโต้ชื่นชมดาบแต่ก็สาปแช่งอิเลฟเวนท์ไปพร้อมๆ กัน
อิเลฟเวนท์ยอมที่จะกลืนน้ำลายที่ฝืดๆ กลับลงไปอีกครั้งแล้ว เพราะว่าคำพูดที่ไม่สามารถจะเพลี้ยงพล้ำออกไปและให้พวกเขารู้ได้ และสายตาที่ไม่มั่นคงกับความคิดของตัวเองต่อหน้า ฮิ ซาโต้
แต่ทว่ารอยยิ้มอย่างผู้ชนะของซาโต้กลับทำให้เธอประหม่าบ้างแล้ว เพราะฉะนั่นซาโต้ถึงรับรู้ถึงความลังเล
" เป็น.. คนที่ได้ครอบครองดาบๆ ที่ใช้สังหารคนเป็นหมื่น ๆ แสน ๆ "
" และยังจะเป็น...คนที่ ! ครอบครองดาบๆ ที่ใช้สังหารคนเป็นหมื่นๆ ล้าน ๆ เพื่อ...รับใช้ !! ความซื่อสัตย์ !! "
" แต่ว่า...ดาบของเธอ ! ทุกๆ เล่ม !!! "
" ดาบ ทุก ๆ เล่มที่ทำขึ้นมา !! ก็..เพื่อเข่นฆ่า !!! "
" พวกมัน ! เหมือนกันเลย !!! " จนกระทั่งความสมเพชและสงสารที่มีต่อเธอของซาโต้มันกำลังกลับกลายเป็นความสงสารหยิบยื่นให้
อิเลฟเวนท์ยอมลดดาบลงมาเรื่อยๆ และสายตาที่เอาแต่ก้มมองลงต่ำ และก็น้ำเสียงที่แสนจะธรรมดา
" ฮิ ซาโต้ !!! "
" ไม่เคย... !!! "
"...มีผู้ใดเอาชนะกฎของธรรมชาติได้เลย ! แม้แต่หนเดียวก็ไม่เคย !!! " เพราะเธอต้องการให้พวกเขาสำนึกได้ด้วยตนเอง
และถ้อยคำบางคำที่พลอยแต่จะทำให้คนฟังอย่างฮิ ซาโต้ต้องพลอยแต่จะสะดุด และพวกเขาที่ได้เห็นอิเลฟเวนท์เก็บดาบเข้าฝักและยังคิดที่จะเดินหลังให้กับพวกเขาไปง่ายๆ
และอิเลฟเวนท์ที่เดินจากไปจากบริเวณหน้าผาแห่งภูเขานะชิซันเพียงลำพัง แต่ในขณะที่เดินหันหลังให้กับฮิ ซาโต้ และอยู่ ๆ เสียงของการภาวนาและอโหสิกรรมก็เกิดขึ้นแล้วภายในจิตใจของเธอแด่..ฮิ ซาโต้
.... และ....ก็เสียงน้ำสาดกระเซ็นขนาดก้อนมหึมาจากใต้หน้าผานะชิซัน และพวกมันกำลังดังขึ้นอีกครั้งแล้ว
ตุบ....
ดาบคะตะนะฟักดาบสีทองเพิ่งจะถูกวางลงบนโต๊ะประชาสัมพันธ์ของเรียงกังเล็ก ๆ ด้านหลังเนินเขานะชิซังก่อนฟ้าสาง และหลังมือเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวและจุดม่วงๆ คล้ำๆ ตามผิวหนังที่มือลามไปจนถึงข้อมือของเจ้าของดาบญี่ปุ่นที่ถูกวางทิ้งตรงหน้าในสภาพที่เปียกปอน และอีกทั้งที่สภาพร่างกายของคนที่สวมชุดฮากาม่าเก่าๆ ที่ทำให้คนมองเห็นรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนและหวาดกลัว
" บ่อ..."
" บ่อน้ำพุร้อน.... " เสียงหอบเหนื่อยของอีเลฟเวนท์พยายามที่จะยืนประคับประคองร่างกายของตัวเองแทบที่จะล้มทั้งยืนอยู่หน้าเรียวกัง


เพี้ยะ !!!!
อีเลฟเวนท์ใบหน้าข้างขวามีเลือดฟาด เพราะว่าไม่กี่นาทีที่แล้วเธอเพิ่งถูกทายาทของอู่ต่อเรือดำน้ำของเกาหลีใต้ KRM industrial อย่าง ยุน แจอินตบหน้าบริเวณด้านหลังศาลเจ้าอาซะมะ
แต่ว่าเธอก็ยังคอยยืนนึกถึงแววตาของ ยุน แอจิน ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ก็ยังคงดูเหมือนทำใจยอมรับการจากไปของคู่หูของตัวเองที่ชื่อTea Rose ไม่ได้ และแววตาที่เต็มไปด้วยความอัดอัดและก็สงสัยของ ยุน แจอิน ที่ๆ พวกมันรั้งแต่จะพลอยทำให้เธอนึกถึงความรับผิดชอบที่มีต่อพวกเขาทั้งสองคน
และ.ก็หยดน้ำตารื้นๆ ที่มีอยู่เต็บขอบดวงตาของ ยุน แจอิน ตลอดเวลาที่พวกเขาเอาแต่พูดถึง Tea Rose ....ของพวกเธอ
แต่หลังจากที่เธอถูกยุน แจอินตบหน้ากันฉาดใหญ่ และเธอยังต้องเผชิญกับคำต่อว่ากันที่แสนจะรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับเหตุการณ์ที่แสนแล้วร้ายต่อ Tea Rose ของเธอซ้ำๆ
" อีเลฟเวนท์ ! เธอ....มันเป็นคนเห็นแก่ตัว !!! " ถ้อยคำสบทและคำพูดตวาดด่าทอของเขาหลังจากที่ตบหน้าเธอจนสะใจ !
" อีเลฟเวนท์ ! เธอ...มันไม่ใช่คน !!! "
" เธอ .. !!! มันเป็นคนไร้หัวใจ !! " กับถ้อยคำต่างๆ นานา ของ ยุน แจอินที่ต่อว่าถึงความเห็นแก่ตัวของเธอ
" และฉัน ! "
"...ก็จะของสาปแช่งเธอ ! อีเลฟเวนท์ !!! "
" ฉันขอสาปแช่งให้เธอ...!!! "
" ไม่ได้ !!! อยู่กับคนที่เธอรัก !!! "
" คนรักของเธอ ! "
" เขาจะไม่มีวันได้อยู่กับเธอไปจนตลอดชีวิต !!! "
" เพราะว่า เธอมันเป็นคนที่เห็นแก่ตัว และขี้ขลาด ! " ถ้อยคำสาปแช่งสารพัดของยุน แจอินได้ประณามเธอไว้ที่บริเวณหลังศาลเจ้าอาซะมะจำลอง และมันยังดังกึกก้องในหูมาจนถึงตอนนี้
อิเลฟเวนท์ที่ต้องคอยปาดน้ำตาแห่งความขี้ขลาดทิ้งไป และหันกลับไปก้มมองแม่น้ำปลอมๆ ที่อยู่ใต้สะพานไม้หลังจากการแสดงเดินแฟชั่นโชว์ของ Si...^am ที่ยิ่งใหญ่ตระกาลตาได้จบลงไปแล้ว และหลงเหลือเพียงเมืองจำลองคะมะกุระที่แทบจะว่างเปล่าไร้ผู้คนหวนคืนกลับมาอีกครั้ง และแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่ทยอยดับลงเหลือเพียงโคมไฟในตะเกียงหิน
เธอคอยมองลงไปในแม่น้ำมินะจำลองถึงแม้จะเป็นเพียงฉากหนึ่งของหน้าจอขนาดใหญ่ แต่ทว่าก็ยังดีที่กลีบบ๋วยและกลีบซากุระกลับเป็นของธรรมชาติร่วงโรยมาจากต้นมาสู่พื้น และโชคดีที่มีแสงไฟจากยอดปราสาทขนาดใหญ่พอจะเอื้อเฟื้อพากันฉายสาดแสงไฟลงมาที่ผืนหน้าจอแอลอีดีถึงตรงนี้ซะจน !
เธอได้มองเห็นความแตกต่างระหว่างกลีบบ๋วยกับกลีบซากุระได้อย่างชัดเจน เพราะว่ากลีบของดอกบ๋วยจะค่อนข้างกลมมน และก็กลีบของดอกซากุระสีขาวอมชมพูนั้นมีรอยย่นที่ขอบ
และเธอก็มองจับจดกับกลีบดอกไม้ จนกระทั่งเธอลืมไปว่าคนบางคนกำลังออกตามหาเธอ และก็เริ่มได้จะยินเสียงฝีเท้าของเขาแล้ว
" ทุก ๆ คนกำลังรอคุณอยู่ ! " ฮัน ยูซองกำลังก้าวเท้าเดินขึ้นมาบนสะพานไม้จำลองจากฝั่งคะมะกุระ
เธอรีบร้อนปาดน้ำตาทั้งหมดให้แห้ง
" อ้อ..!! "
" ค่ะ ! " เธอที่ไม่ได้หันหน้าไปมองฮัน ยูซองในทันที และยังต้องพยายามกักเก็บน้ำเสียงที่เคยสะอื้นเอาไว้
ฮัน ยูซองเดินเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ กันที่กลางสะพาน และเขาก็ยังคอยกวาดสายตาออกไปรอบๆ ทั้งปราสาทสีขาวและก็ที่สะพานไปจนถึงสายน้ำขนาดใหญ่
" ค่ำคืน... วันราตรีเสมอ "
" พวกมันเป็น..แบบนี้เองสินะ ! " เขายิ้มๆ และพลอยอดที่จะหันกลับไปมองบนยอดปราสาทสีทองด้วยไม่ได้
เธอพยักหน้าและพยายามฝืนยิ้มออกมา
" แล้วคุณกำลังคิดว่ามันเป็นยังไงละ ! " เธอถามแต่เพราะไม่ใช่อยากรู้ว่า อัน ยูซองจะรู้สึกอะไร แต่เธอถามเพราะอยากจะรู้ว่า ฮัน ยูซองจินตนาาเอการไว้อย่างไงต่างหาก
อิเลฟเวนท์ยังหันไปยืนจับที่ราวสะพานเพื่อรอฟังคำตอบ แต่ว่าฮัน ยูซองที่หันกลับมาหาเธอเข้าจนได้
และเขาก็คอยเขยิบเข้ามายืนใกล้ๆ และยืนหันหลังพิงราวสะพานหันหน้าไปทางทิศใต้ แต่เธอกลับจับราวะสะพานหันหน้าไปทางทิศเหนือ
" ก็...พวกมันเป็นวันที่ ! " และสายตาแห่งความปราถนาในตัวของฮัน ยูซองที่มีในตัวของเธอทุกคร้ั้ง
" ผมได้มีโอกาส.... "
"ได้มองเห็นคุณเป็นผู้หญิงจริง ๆ ซะบ้าง !!! " ฮัน ยูซองพูดและก็ยิ้ม และเหมือนจะมีหลายๆ ครั้งที่คอยจับผิดชุดกิมโมโนชุดนี้ของพวกเธอ และเธอเหมือนจะหุบยิ้มไม่ได้ซะด้วย
และเธอยังคงยิ้มๆ และคอยจับราวสะพานไม้เอาไว้ และฮัน ยูซองที่ยังคอยหันกลับมาและคอยยืนจับที่ราวสะพานไม้ฮิโรอิอยู่ด้วยกัน และพวกเธอที่พากันมองขึ้นไปบนยอดปราสาท และวินาทีนั้นสายลมที่พัดผ่านมาก็กลับมาเย็นเฉียบ
แต่ว่าเขาก็อยากหันกลับมาและมองหน้าอิเลฟเวนท์ชัด ๆ อยู่ดี
" อีเลฟเวนท์ !! " และน้ำเสียงที่แสนนุ่มนวลของเขาที่ก็แทบจะทำให้สายลมเย็นเฉียบอบอุ่นขึ้นมาได้
" คุณ...กำลังทำให้ผมนึกถึง ! "
" ภาพวาดภาพ ๆ หนึ่งที่บ้านของทัตสึจิ ! "สายตาของฮัน ยูซองที่ก็ไม่ได้ต่างจากหญิงสาวในภาพวาด
" ผู้หญิงคนที่ยืนกางร่มอยู่ที่สะพานภาพวาดอันนั้น " และก็ไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาต้องคอยพูดถึงผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอขึ้นมาได้
อิเลฟเวนท์ที่จนแล้วจนรอดต้องคอยก้มหน้าก้มตามองดูแม่น้ำ
" ผู้หญิงคนนั้น...."
" ทำไม !! " และถามอย่างแผ่วเบา เพราะว่าเธอยังต้องเก็บความลับเรื่องของผู้หญิงในภาพวาดนั้นเอาไว้ต่อไปให้ได้ แต่ทว่าสายตาของเขานั้นมันช่างไม่ต่างอะไรกันเลย
สายตาของอัน ยูซองที่อยากจะเคียงข้างเธอ
" สายตา...ของผู้หญิงคนนั้น ! " ฮัน ยูซองที่มองอิเลฟเวนท์ด้วยความทะนุถนอมและอยากจะดึงตัวเธอเข้ามากอด
" มัน...เหมือนกับผมตอนนี้ ! "
" พวกมัน...ที่เฝ้ารอคอยว่า ! "
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " คุณจะอยู่กับผม ! ตลอดไป !!! " และสายตาที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด และมือของเขาที่ขยับเข้ามากุมมือของเธอเอาไว้ที่ราวสะพานตั้งแต่เมื่อไหร่
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน และเธอที่รู้แต่ว่ามือที่เคยเย็นเฉียบตลอดเวลาได้รับความอบอุ่นจากเขากี่ครั้งแล้วนะ
 " มือของคุณ...อุ่นขึ้นมาบ้างแล้วซินะ " เขาที่อ่อนโยนกับเธอมากขึ้นอยู่เรื่อยๆ
 " ฮัน ยูซอง ! " เธอสบตาของฮัน ยูซองอีกครั้ง
 " คุณไม่อยากรู้บ้างหรือว่า...ภาพของสะพานไม้ที่บ้านของทัตสึจิ !! "
 " กับ..สะพานที่อยู่ตรงนี้ !!! " เพราะว่าเธอต้องการที่จะพิสูจน์อะไรบางอย่างในตัวของฮัน ยูซองจริงๆ ให้ได้
 " ไม่เอาน่า !!! " แต่ว่าเขากลับหัวเราะออกมาและก็เอาแต่ยิ้ม ๆ
 " พวกมัน..คงจะไม่ใช้ชื่อว่า สะพานสายลม ! "
" เหมือนกับสะพานที่คุณตั้งชื่อให้ ! ใช่ไหม " เขาพูดทีเล่นทีจริง
 " ใช่ !!! " แต่เธอกลับยอมรับ
เพราะฉะนั้นเขาถึงได้หันกลับมาหาเธอ และยังคอยแต่จะโน้มตัวเข้าหากันใกล้ๆ ซะจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกุหลาบที่เหมือนจะเคลือบชุดกิมโมโนของเธอไว้ และคอยมองหน้าเธอให้ชัด ๆ และคอยจดจำใบหน้า ดวงตา และก็รีบฝีปาก
 " อีเลฟเวนท์ ! " และน้ำเสียงของพวกเขาที่คอยแต่จะอ้อนวอนให้เธอเห็นใจ
 " คุณรู้หรือเปล่าว่า... ผม ! "
 " ชอบชื่อนี้... "
 " ผมชอบชื่อ...สะพานสายลมของคุณ " และจนในที่สุดเขาต้องคอยกระซิบกันใกล้ๆ กับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ และสายตาเป็นประกายของพวกเขาที่คอยแต่จะดูดดื่มกลืนร่างกายของเธอเข้าไปซะให้ได้เต็มที
และร่างกายแทบจะอ่อนปวกเปียกของอิเลฟเวนท์ และไม่ใช่ร่างกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่อ่อนระโหยโรยแรงกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากข้างในตัวของฮัน ยูซองซึมซาบผ่านมือเข้ามาในร่างกายเธอ
แต่ทว่า....เสียงกระซิบจากริมฝีปากของฮัน ยูซอง เวลานี้..พวกมันได้คายไอร้อนผ่านริมฝีปากของตัวเองเข้ามากลืนกินข้างในหัวใจของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ไปซะแล้ว
 " ฉันก็เหมือนกัน !!! "
อิเลฟเวนท์เพียงกระซิบเบาๆ บอกกับฮัน ยูซองว่า เธอก็ชื่นชอบสะพานฮิโรอิ แต่ก็คงดูเหมือนว่าฮัน ยูซองจะไม่ได้ยินเสียงกระซิบของเธอเอาซะเลย จนกระทั่งรู้ตัวมือทั้งสองข้างของพวกเขาก็เอื้อมมือประคองสายโอบิที่รัดเองของเธอขึ้นมาแล้วจนเธอมาตกอยู่ในอ้อมกอด
ฮัน ยูซองใช้ทั้งสองมือคอยประคองตัวอิเลฟเวนท์เข้ามาใกล้ ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของพวกเขาใกล้แทบจะสัมผัสเป็นเนื้อเดียวกัน
 " สุขสันต์...วันเกิด !!! "
 " ผม ! รักคุณ !!! "
 " อีเลฟเวนท์ !!! " ริมฝีปากระหว่างเขาและเธอได้ประจบแนบชิดกันอีกครั้งแล้ว
และแม้ว่าจุดเริ่มต้นที่เธออาจจะยังคอยฝืนความต้องการของตัวเองไปบ้าง แต่พอถูกบดขยี้ด้วยริมฝีปากของฮัน ยูซองเนิ่นนานไป
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า....เธอจะยอมปล่อย !
 โครมมมมมมมมมมมมม !!!!!!!
 ร่างของมาซายูกิลอยเคว้งขึ้นไปบนอากาศ
 ตุบ !!!!
 และร่างของมาซายูก็ค่อยๆ ร่วงลงมากระแทกพื้นกลางถนน และตามร่างกายที่เกิดร่องรอยของบาดแผลที่แขนข้างซ้ายและเลือดที่กำลังไหลหนองเต็มพื้น และสายฝนที่อยู่ๆ ก็ตกลงมาอย่างหนักไปทั่วบริเวณรอบๆ ปราสาทสีขาว
แต่ว่ามาซายูกิที่ไม่ได้หมดสติลงไปในทันที และก็ยังพยายามจะฝืนร่างกายให้ลุกกลับขึ้นมาให้ได้โดยไม่รู้สึกว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บหรืออะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะสายฝนที่ตกลงมาได้กลายเป็นอุปสรรคเดียวที่ทำให้ตัวเองลุกขึ้นมาอย่างอยากลำบากจริงๆ
และแม้ว่ามาซายูกิพยายามที่จะลืมตาขึ้นมาต่อสู้กับสายฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่งต เพราะว่าเขาเองต้องการจะบันทึกภาพเหตุการณ์ก่อนที่จะเจออุบัติเหตุอันเลวร้ายในคืนราตรีเสมอ เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องประคองตัวเองให้มีสติและรอจนกว่าคนที่ทำให้เขาต้องได้รับบาดเจ็บปรากฏตัว
แต่ทว่าสายลมท่ามกลางพายุฝนในคืนราตรีเสมอที่ยังคงเป็นอุปสรรค กลีบของดอกบ๋วยและกลีบของดอกซากุระที่ปลิดปลิวพัดมาตามสายลมก็แทบจะบดบังสายตา และกลีบดอกไม้ก็พลอยแต่จะร่วงหล่นไปทั่วท้องถนนมากขึ้นอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งแทบจะคลุมทั้งร่างกายที่แสนบอบช้ำขึ้นเรื่อยๆ ของ...ไทระ มาซายูกิ...
และกลีบดอกบ๋วยใกล้จะฉีกขาดนับร้อยกลีบจากสายฝนกำลังไหลเอื่อย ๆไปตามกระแสเลือดของไทระซะจนท่วมชุดยูกะตะของตัวเอง...
.....กลีบของดอกซากุระสีขาวอมชมพูนับพัน.....ที่ถูกฉาบเต็มไปด้วยคราบเลือดไหลหนองเต็มพื้น และถุงผ้าสีน้ำเงินเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือของ..ไทระ
มาซายูกิยังต้องพยายามจะตะเกียกตะกายพยายามจะเอื้อมมือคว้าถุงผ้าสีน้ำเงินใบนั้น แต่มันกลับยากเกินกว่าจะไขว่คว้าได้ แต่ที่น่าเจ็บใจเสียยิ่งกว่าก็คือ... สายฝนที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตของตัวเอง และก็เสียงของลมหายใจที่ใกล้จะขาดใจตาย และก็หยดน้ำตาที่ไหลออกมาปะปนไปกับหยดฝนอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
 " ฟูจิ...."
 " วา...ระ !!! " เสียงสะอื้นรวยรินใกล้จะขาดใจของมาซายูกิเป็นครั้งสุดท้าย และการเอื้อมมือไขว่คว้าหาของสำคัญก็สิ้นสุดลง
คราบน้ำตาของมาซายูกิที่คอยผสมกับหยดน้ำฝนและก็เลือดภายในตัวของเขา และยังเป็นเพียงสิ่งๆ เดียวที่สัมผัสไปถึงถุงผ้าสีน้ำเงินใบเล็ก ๆ ที่ตกอยู่ใกล้ตัว
 และดวงตาของพญาอินทรีย์ของไทระ...กำลังกลับกลายเป็นสีแดงก่ำจนใกล้มองไม่เห็นอะไรนอกซะจาก...ภาพสุดท้ายของคนที่อยู่ในความคิด
" ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวา...ระ " คำพูดคำสุดท้ายของไทระ มาซายูกิก่อนจะหมดสติลงไปด้วยความทรมานทางกาย
ฮง เยจี ! รีบร้อนเดินลงมาจากรถยนต์คันสีขาวที่จอดอยู่กลางถนนหน้าปราสาท และร่องรอยของฝากระโปรงรถและรอยร้าวของกระจก และก็หยดเลือดที่ค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากศรีษะ
สายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งในคืนวันราตรีเสมอก่อนฤดูใบไม้ผลิ และสายฝนที่เทกระหนำตกลงมาแทบจะตลอดเวลาท่ามกลางป่าต้นสนอายุมากกว่าแปดร้อยหกสิบห้าปี ป่าสนนับพัน ๆ ต้น และต้นเมเปิ้ลอายุนับหลายร้อยนับพันปีบนภูเขา และวัชพืชกับตะไคร้น้ำที่ต่างพากันเกาะอาศัยอยู่ตามลำต้นสนสามใบและต้นเมเปิ้ลแดงที่เริ่มจะผลิใบ และมิหนำซ้ำสายฝนที่พัดพากันกระเซ็นซัดซาดถล่มลงมาจนทำให้เกิดลำธารเล็กๆ ระหว่างทางเดินตามต้นสนคู่หลายพันต้น
เสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าที่ต่างพากันร้องระงมเสียงดังสนั่นโครมโครมไปทั่วทั้งผืนป่า จนกระทั่งบดบังแม้แต่เสียงจักจั่น หรือแม้แต่เสียงของนกชิโคริ
แต่ว่าอีเลฟเวนท์ก็ยังคอยเดินลุยลำธารหย่อมๆ กลับเข้าไปในป่าด้วยกางเกงฮากาม่าสีกรมท่าหม่นๆ และเสื้อกีสีขาวมัวหมองทับเอาไว้ด้วยเสื้อฮาโอริเสื้อคลุมตัวยาวสีเขียวซีดมีรอยขาดยาวที่ด้านหลัง และเธอที่พาพวกเขาเดินไปจนถึงที่บริเวณโคนต้นสนสามใบอายุมากกว่าแปดร้อยปีที่อยู่ตรงทางขึ้นภูเขานะชิซัง
และเธอก็ยังต้องคอยกวาดสายตามองบริเวณระหว่างโคนต้นของต้นสนแฝดไปๆ มา ๆ เพราะว่าตะไคร้น้ำที่พากันเกาะอาศัยตั้งแต่รากแก้วที่ยึดพ้นดินไปจนโคนต้นและลำต้นที่สูงชะลูดของต้นสนฝาแฝด เธอค่อย ๆ นั่งชันเข่าลงไปบริเวณโคนต้นสนฝาแฝดคู่พี่น้อง แต่ทว่าสายตาก็ยังต้องคอยควานหาอะไรบางอย่างใต้วัชพืช
อิเลฟเวนท์เอื้อมมือเข้าไปดึงและปัดวัชพืชที่โคนต้นสน จนกระทั่งมองเห็นรอยขีดรูปวงกลมขนาดหนึ่งฝามือ และยังมีตราสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ฉายแสงถูกวาดขึ้นมาจากคมดาบของวากิซากิ
ควับ !!!
ปลายดาบคาตะนะยาวราวๆ แปดสิบเซ็นต์ที่กำลังเข้ามาพาดขวางอยู่ที่ลำคอของเธอในระยะกระชั้นชิด
" เชื่อเถอะว่า ! "
" ฮิ ซาโต้ ! "
" เขาคงไม่อยากเห็นฉันชักดาบขึ้นมาแน่ๆ " อิเลฟเวนท์ไม่ได้สนใจผู้คนสวมชุดนินจาสีขาวคอยถือดาบคาตะนะนับสิบ ๆ คนต่างพากันห้อมล้อมเธออยู่ภายในป่าต้นสน
แต่ว่าฮิ ซาโต้ก็ยังคอยสวมกางเกงฮากาม่าสีเทาและเสื้อกีสีเขียว และพวกเขาที่ได้แต่คอยถือดาบคาตะนะกระชับแน่นไว้ในมือ
อิเลฟเวนท์ยืนขึ้นมาและคอยมองออกไปรอบ ๆ จนกระทั่งสังเกตเห็นร่องรอยเส้นทางที่เคยเป็นที่สัญจรในอดีตภายในป่่าแห่งนี้ แต่ถึงอย่างไงซะเธอก็ยังต้องคอยกวาดสายตามองหารูปสัญลักษณ์รูปวงกลมที่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างดีตามโคนต้นไม้
เพราะฉะน้ั้นซาโต้กับพวกของเขาที่ยังคงคอยเดินถือดาบคอยตามประกบอิเลฟเวนท์ไปติดๆ โดยไม่ให้คลาดสายตา และโดยเฉพาะแววตาที่มุ่งมั่นของพวกนินจาชุดขาวกับซาโต้ที่เฝ้ามองการค้นหาของอิเลฟเวนท์อย่างมีความหวังขั้นสูงสุด
ซาโต้กับคนอื่นๆ มองเห็นอิเลฟเวนท์กำลังนั่งลงไปบริเวณใต้ต้นเมเปิ้ลเก่าแก่ และต้นเมเปิ้ลที่อยู่ถัดมาจากต้นสนต้นแรกมาประมาณเกือบๆ สามร้อยเมตร
และเธอก็มองเห็นสัญลักษณ์รูปวงกลมที่เกิดมาจากคมดาบคะตะนะอีกรูป และลวดลายสัญลักษณ์ที่อยู่ในรูปวงกลมเท่ากับฝ่ามือ แต่มีลายเส้นที่หนากว่าสัญลักษณ์ของอันแรก
" พระอาทิตย์... ดวงเดียว !!! " อิเลฟเวนท์นั่งมองรูปพระอาทิตย์ในวงกลมสัญลักษณ์ใต้ต้นเมเปิ้ลที่มีเพียงมอสปกคลุม
ซาโต้กับคนอื่นๆ ที่พากันเดินเข้ามาดูสัญลักษณ์
 " สัญลักษณ์พวกนี้ !! "
" พวกมัน ! มีความหมายว่าอะไรกันแน่ !! " พวกเขาที่ยังจะตั้งคำถามกับเธอ
เธลุกขึ้นมาและบางครั้งยังคอยสบตากับทั้งซาโต้และคนอื่นๆ ที่คอยแต่จะถือดาบคาตะนะหันปลายดาบเข้าหา
" สัญลักษณ์ที่...เจ้าของดาบ !! "
" ทำขึ้นเอาไว้ " เธอบอกในขณะที่ยังคอยกวาดสายตามองไปรอบๆ ผืนป่า
และซาโต้ที่ได้แต่มองตามสายตาของอิเลฟเวนท์ตามกันไปติด ๆ
" เจ้าของดาบอย่างงั้นเหรอ "
แต่ว่าเธอก็ยังคงมุ่งหน้าเดินเข้าไปภายในป่าต้นสนพันปี ทั้งๆ ที่สายฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงได้ง่ายๆ
" เจ้าของดาบทั้ง ! "
" สิบเจ็ด ! เล่ม !!! " แต่ว่าเธอก็ยังยินดีทีจะเล่าให้ฟังอยู่เรื่อยๆ
" เหลือเชื่อ !!! " ซาโต้ที่เอาแต่ส่ายหน้าไปมา
" ว่า...คนเดียวๆ จะมีดาบถึงสิบเจ็ดเล่ม !!! "
" พวกเราชักอยากที่จะเจอหน้าของเจ้าของดาบทั้งสิบเจ็ดเล่ม ! อย่างที่เธอว่าจริงๆ " แต่ว่าซาโต้ที่ไม่อยากจะเชื่อคำโกหกหลอกลวง
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่ซาโต้คอยบังคับให้อิเลฟเวนท์หาดาบในตำนาน เพราะฉะนั้นในระหว่างทางขึ้นภูเขานะชิซัง พวกของซาโต้ที่ได้ช่วยกันพยายามมองประกบอิเลฟเวนท์อย่างไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว
และพายุฝนบนเทือกเขานะชิซังที่ตกมาตั้งแต่หลังเที่ยงคืนจนล่วงเลยมากเกือบๆ สามชั่วโมง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดในคืนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิหลังวันวสันวิษุวัติจบสิ้น จนกระทั่งอิเลฟเวนท์พาพวกเขาเดินมาจนถึงยอดเขานะชิซัน และบริเวณหน้าผานะชิที่เบื้องล่างยังเป็นน้ำตกที่สูงราวๆ 133 เมตร
ซาโต้กับพวกของเขาคนอื่นๆ พากันยืนถือดาบคอยห้อมล้อมอิเลฟเวนท์เอาไว้ที่บริเวณหินก้อนขนาดใหญ่ทั้งสองลูกใกล้ๆ ริมหน้าผา
" ฟูจิวาระ ! "
" เธอแน่ใจนะว่า คืนนี้ ! "
" เธอจะหาดาบเล่นนั้นเจอจริงๆ " ซาโต้กำลังเดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์ที ๆ เธอกำลังมองลงไปบริเวณน้ำตก เพราะว่าความไม่อกมั่นใจว่าเธอจะสามารถค้นหาดาบเล่นนั้นจนเจอ
แต่ว่าเธอก็ยังคงมองลงไปที่บริเวณหน้าผา
" แน่นอนอยู่แล้ว ! "
" เพราะว่า.. "
" ฉันเป็นคนทิ้งดาบเล่มนั้นไป ! ด้วย..มือของฉันเองนี่หน่า !!! " เธอบอกกับซาโต้ และคนที่ติดตาม
แต่ทว่าแววตาของฮิ ซาโต้ที่อยู่ๆ ก็รู้สึกเกลียดชังในคำบอกเล่าของตัวเธอ
" ดาบ..ของมุรามาสะ !!! "
" พวกมันไม่เพียงจะพลิกประว้ติศาตร์ของชาติ "
" แต่ว่า พวกมันจะลบล้างความเชื่อเดิมๆ ไปทั้งหมด " ซาโต้ยังคงคอยย้ำกับอิเลฟเวนท์ และในขณะที่เขามองลงไปที่น้ำตกบริเวณหน้าผา
" ฟูจิวาระ !!! "
" มันน่าเสียดายที่...ความสามารถพิเศษของเธอ !!! "
" พวกมัน ! ช่วยเหลือเธอได้เพียงคนเดียว !!! "
" เอาเชือก ! มาให้เธอ !! "


และแม้ว่าในขณะที่สายฝนยังคงตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง และต้นไผ่ที่ไหวเอนลู่ตามลมยังคงเสียดสีกันต้นต่อต้น แต่อิเลฟเวนท์ก็ยังคงตวัดดาบญี่ปุ่นอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าพายุลมฝน
ปัง !!!
ฮัน ยูซองยิงปืนขึ้นฟ้าออกไปหนึ่งนัด ในขณะที่เขากำลังมองเห็นว่า พวกผู้คนของมุรามาสะ มินาโมะโตะพากันแต่จะรุมทึ่งอิเลฟเวนท์อยู่ที่ริมหน้าผากลางป่าไผ่
ปัง ! ปัง !!
เขายิงปืนเป็นครั้งที่สอง เพราะว่าพวกของลูกชายทัตสึจิที่ไม่ใครคิดจะสนใจกับเสียงปืน และมิหนำซ้ำคนพวกนั้นก็ยิ่งใช้ดาบเข้าไปตีรันฟันแทงกับทั้งเธอและทั้งกับไทระ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์และก็มาซายูกิที่ต่างคนก็ต่างรีบตะโกนห้าม เมื่อพวกเธอเห็นฮัน ยูซองเดินดุ่มๆ เข้ามาท่ามกลางดงของคมดาบ
 " หนีไป !!! " อิเลฟเวนท์ตะโกนห้ามไม่ให้เขาเข้ามาใกล้ และในขณะที่มาซายูกิหันมาชักสีหน้า
 " นาย !! กำลังจะเป็นภาระให้กับเธอ !!! " มาซายูกิตะโกนด่าทอฮัน ยูซองต่อหน้ามุรามาสะ
 " นายต่างหาก มาซายูกิ ! ที่เป็นภาระสำหรับเธอ " แต่ว่าเขาที่จ้องแต่จะตะโกนสวน
 " หุบปากสักที ! ได้มั้ย !!! " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องหันไปตะโกนห้ามพวกเขาเลยทั้งคู่
ในขณะที่ตัวเธอเองยังคงเอาแต่ย้ำอยู่บนร่างศพของพวกมินาโมะโตะ มุรามาสะ และหยดเลือดที่สาดกระเซ็นจนแดงฉานเลอะเทอะเปรอะเปื้อนอยู่ที่พื้นหินปนทรายนั้น
มุรามาสะที่ได้แต่มองและยังคอยแสยะยิ้มออกมา
 " อีเลฟเวนท์ !!! "
 " ฉัน ! ชักอยากจะรู้จริงๆ ว่า ชาตินี้.... !!! "
 " เธอจะเลือกใคร ให้เป็นผู้ชนะ !!! " และทันทีที่พูดจบประโยค มุรามาสะก็รีบร้อนถือดาบออกไปไล่ล่า
 ฉับ !!!!
 ฉับ !! พวกของมุรามาสะ2 คน ค่อยๆ ล้มฟุบอยู่ใกล้ๆ กับข้างหลังของเขา ! และอิเลฟเวนท์ที่รีบสะบัดเลือดที่ติดอยู่ปลายดาบของตัวเองทิ้งต่อหน้าต่อตาของฮัน ยูซอง
แต่ว่าเธอก็ไม่ได้กล้ามองสบตาของเขาในทันที เพราะเลือดที่สาดกระเซ็นบนใบหน้าของเธอเองมีมากจนเกินไป
ฮัน ยูซองแม้จะไม่กล้าขยับเข้าใกล้เธอในทันที แต่ว่าก็พอสังเกตเห็นสายตาที่ดูว่างเปล่าจนน่ากลัวของอิเลฟเวนท์ได้อย่างชัดเจน และเธอก็ยังรีบร้อนเดินกลับออกไปต่อสู้ท่ามกลางสายฝนเทกระหนำ และเขาก็ยังจะมองเห็นอิเลฟเวนท์มองเห็นเธอปลิดชีวิตใครต่อใครก็ได้ด้วยเพียงการตวัดปลายดาบเท่านั้นจริง ๆ
สายตาของฮัน ยูซองที่เฝ้ามองเธอถือดาบโบราณญี่ปุ่นออกไปเฆ่นฆ่า วิธีการจับดาบที่ช่ำชอง และฝีไม้ลายมือ และการรู้จักหลบหลีบปลายดาบของอีกฝั่งมันชั่งดูเหมือนผู้ชายที่ถูกฝึกฝนศิลปะการร่ายรำวิชาฟันดาบมาอย่างดี แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่เขาเห็นก็ยังคงเป็นเพียงผู้หญิง..
และศพแล้วศพเล่าบางคนก็เพิ่งจะถูกฟันเข้าที่ศีรษะ ศพแล้าก็ศพเล่าที่กำลังถูกปลายดาบคันทาชิของอีเลฟเวนท์ตัดเข้าที่ขั้วหัวใจเพียงแค่ครั้งเดียว
และทุกๆ เสี้ยววิของการตวัดปลายดาบคันทาชิของเธอก็เพื่อไม่ให้ ! พวกหน้าไหนได้เข้าไกล้เขา !!
แต่ทว่าในขณะเดียวกันไทระ มาซายูกิยังต้องคอยต่อสู้และเผชิญหน้าอยู่กับพวกมินาโมะโตะอยู่บริเวณริมหน้าผาหินปูน จนกระทั่งพวกเขามองเห็นมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง และคลื่นลมในทะเลจำนวนมหาศาลที่พัดเข้าหาฝั่งพลอยทำให้น้ำทะเลสาดกระเซ็นทะลุขึ้นมาจนถึงบริเวณหน้าผา และยังคงมีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า
ฮัน ยูซอง กับ อิเลฟเวนท์ได้ตกอยู่ในวงล้อมของพวกมุรามาสะ และน่าจะมีคนของมุรามาสะเกือบ ๆ ครึ่งค่อนร้อยคอยแต่จะถือดาบญี่ปุ่นเข้าหาพวกเขา และโดยเฉพาะมุรามาสะที่เปลี่ยนเป้าหมายจากอิเลฟเวนท์มาเป็นเขา
และอิเลฟเวนท์จำเป็นต้องคอยประกบติดหลังของฮัน ยูซองเอาไว้ให้มากที่สุด เพื่อที่เธอจะปกป้องเขาให้หลุดรอดพ้นจากคมดาบของมุรามาสะ และถึงแม้ว่าฮัน ยูซองพยายามจะใช้ปืนเล็งไปที่คนพวกนั้น แต่ว่าพวกของมุรามาสะก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา
แต่ทว่าการต่อสู้กันระหว่างมินาโมะโตะ มุรามาสะกับไทระ มาซายูกิก็ยังดำเนินต่อไป และในขณะที่ต่างฝ่ายก็ต่างพยายามที่จะผลักอีกฝ่ายให้ตกลงไปในทะเล
ฉึก !!!!
มุรามาสะเพิ่งที่จะชักดาบคันทาชิออกมาจากกลางอกของไทระ และเลือดของมาซายูกิที่กำลังไหลไปตามคมดาบของมุรามาสะอยู่เรื่อยๆ
" ไทระ.... !!!!! " อิเลฟเลฟเวนท์แผดร้องสุดเสียงและกำลังจะวิ่งเข้าหามาซายูกิ แต่ว่าเธอก็ยังต้องหันหลังกลับ
อิเลฟเวนท์แทงดาบสวนเข้าไปที่ฮัน ยูซองเต็มๆ
ฉับ.....
ฉึก !!!
ฮัน ยูซองเริ่มที่จะตัวเงนเงนและใกล้จะล้มลงเข้าทุกทีๆ และอิเลฟเวนท์ก็รีบชักดาบกลับคืน
ตุบ !!!
พวกของมุรามาสะที่เพิ่งถูกอิเลฟเวนท์แทงเข้าที่กลางท้องน้อยจนล้มคว่ำอยู่ตรงหน้า แต่ว่าอิเลฟเวนท์ยังต้องรีบถลาเข้าไปรับฮัน ยูซองเอาไว้ให้ทัน
ฮัน ยูซองที่ตอนนี้เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมานิด ๆ หน่อยๆ บ้างแล้วที่กลางหลัง ก็เพราะว่าร่องรอยบาดแผลที่ถูกฟันเข้าที่กลางหลัง
" ฮัน ยูซอง !!! " เสียงสะอื้นที่ก็เริ่มปะปนออกมากับหยดน้ำตาของอิเลฟเวนท์ ในขณะที่เข้าไปประคองสวมกอดฮัน ยูซองเอาไว้ในอ้อมกอด
" ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหมว่า...."
" ให้อยู่ !! ห่างๆ ฉันเอาไว้ !!! " ถ้อยคำพูดจาประชดประชันที่เธอยังมีให้เขา เพราะอยากให้ฮัน ยูซองเกลียดเธอให้มาก ๆ เข้าไว้ และเธอที่รู้ทั้งรู้เนื้อตัวของฮัน ยูซองที่เริ่มเย็นขึ้นมาบ้างแล้ว และอีกไม่นานมือไม้ของฮัน ยูซองก็จะเริ่มสั่นๆ เพราะว่าเสียเลือดมาก และคงจะไม่นานเท่าไหร่
และเขาก็เริ่มจะส่งเสียงหอบเหนื่อย และลมหายใจที่ขาดๆ เกินๆ ในขณะที่หลังก็ยังแทบไม่รู้สึกว่ามีบาดแผลร้าย
" อีเลฟเวนท์ !!! " เขาที่พยายามจะฝืนยิ้มให้กับเธอ
" คุณ !!! "
" คุณ เคยบอกเอาไว้ใช่ไหมว่า...ถ้าหากว่า ! "
" เรา ! รู้ว่าเรากำลังจะไปตาย แล้วเรา !!! จะพาคนที่เรารักไปด้วยไหม !!! " และน้ำเสียงพูดที่ค่อย ๆ หดหายเบาลงไปเรื่อยๆ ของฮัน ยูซอง
อิเลฟเวนท์รับรู้ได้ดีและพยายามจะพยักหน้าให้กับเขาถึงสองสามครั้ง และก็รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากสำหรับเขาจริง ๆ เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องคอยนั่งคุกเข่าและรอฟังคำพิพากษาของฮัน ยูซอง และเขาก็ยังคอยแต่จะเอื้อมมือขึ้นมาและคอยลูบไล้เช็ดน้ำตาที่เปรอะหน้าของเธอออกให้
ฮัน ยูซองยังคอยเฝ้ามองอิเลฟเวนท์ด้วยความห่วงหาและอาลัยอาวรราวกับ ว่า....จะต้องพรากจากกันไปไกลแสนไกลอีก
" แต่อย่างน้อย....ที่ ! "
" ผม !!! "
" ยัง !!! "
" เห็น..คุณมีชีวิตอยู่ !! " ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของฮัน ยูซองร่วงหล่นอยู่ภายในกำมือของอิเลฟเวนท์ในที่สุด...
ม่านหมอกสีเทาในค่ำคืนเริ่มต้นวันเปลี่ยนฤดูหลังวันที่ยี่สิบเอ็ดกำลังเคลื่อนย้ายออกจากดวงจันทร์ จนกระทั่งเริ่มมองเห็นดวงจันทร์ที่กำลังถูกฉาบด้วยสีคล้ายเลือด ค่ำคืนแห่งพระจันทร์สีเลือดที่กลับมาอีกครั้งและยังฉายแสงสีแดงอยุ่ท่ามกลางทะเลพลอยได้เห็นหยาดฝน และคลื่นลมทะเลคล้ายดั่ง..เพลิงลาวาที่ร้อนระอุ !
แต่ทว่า...สายลมที่เคยทำให้หนาวเหน็บเย็นยะเหยือกไปจนสุดเบื้องลึกของหัวใจ บัดนี้สายลมได้กลับกลายเป็นความร้อนที่คอยแต่จะเผาไหม้หัวใจ....ของอิเลฟเวนท์
และพวกของมุรามาสะที่ยังคงต่างทยอยกันออกมาจากป่าไผ่สี่เหลี่ยมอย่างไม่หยุดหย่อน และก็ยังรวมไปถึงกองซากศพที่ค่อยๆ เพิ่มปริมาณนอนตายกลื่อนกราดอยู่ตามบริเวณหน้าผา และป่าไผ่สี่เหลี่ยม
อิเลฟเวนท์ยังคงถือดาบคาตะนะ และเธอยังคงยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ แต่ว่าปลายดาบคาตะนะของเธอก็ยังคงไร้เลือดสาดกระเซ็นเข้ามาติดอยู่ที่คมดาบ แต่ว่ามีเพียงไอหมอกควันสีขาวๆ ต่างหากที่พวยพุ่งออกมาจากปลายของดาบคันทาชิของเธอแทน..เลือด
เพราะฉะนั้นมุรามาสะที่กำลังขยับเท้าออกมาให้ห่างๆ จากมาซายูกิที่กำลังนอนพะงาบๆ อยู่ที่ริมหน้าผาห่างออกมา และก็ทิ้งให้มาซายูกินอนหายใจรวยรินเหมือนคนใกล้ตาย
มาซายูกินอนจมกองเลือดอยู่ริมหน้าผา และยังมองเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มปะปนกับหยดเลือดที่ไหลซึมตามร่างกายจนซึมสู่ผืนดินทราย แต่ว่ามาซายูกิก็ไม่อาจทีจะละสายตาจากฟูจิวาระของเขาได้แม้ในขณะที่เธอยังคอยสวมกอดฮัน ยูซอง
อิเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะขยับถอยออกมาจากร่างของฮัน ยูซองที่ได้นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นทรายที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือด และเธอก็พยายามลุกกลับขึ้นมาในขณะที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝนสีเลือดและลมพายุเดือดพล่าน และดวงตาที่ดูไร้ความปราณี และยินดียินร้ายค่อยๆ พุ่งทะยานเปล่งรัศมี ที่เกินกว่าคำว่าอำมหิตต่อหน้า..มุรามาสะอีกคน
และเธอ ! ยังต้องคอยใช้มือข้างขวาถือดาบคันทาชิและคอยตวัดดาบอ้อมขึ้นบนท้องฟ้า และยังต้องหันปลายของดาบคันทาชิสวนทางกลับเข้าหาตัว และหัวแม่มือนิ้วข้างขวาที่ยังคงคอยแนบชิดติดอยู่ที่กระบังมือด้วยแผ่นทองคำผสมดีบุกตีเป็นรูปพญาวิหคเพลิงกางปีก
แต่ดวงตาของพวกยามต้องแสงจันทร์สีเลือดก็กลายเป็นสีแดงได้ แต่ทว่านิ้วมือทั้งสี่ที่ ๆ ก็กำลังดูเหมือนจะจงใจคอยกรีดนิ้วออกมา ราว ๆ กับ นั่งมองพัดโอกิ.ที่ถูกคลี่ และเท้าข้างขวาพวกเธอที่ค่อยๆ ขยับถอยไปข้างหลังอย่างช้า ๆ และส่วนมือที่เหลืออีกข้างก็ยังต้องคอยพายยื่นฝ่ามือออกเบื้องหน้า และ.ลูกนัยน์ตาที่เคยเป็นสีดำของเธอก็กลับกลายเป็นดวงตาสีแดงเพลิง
ดวงตาอิเลฟเวนท์แดงก่ำและคอยจะควานหาดาบนิฮองโดะนับร้อยๆ เล่มที่รายล้อมรอบอยู่รอบตัวใกล้หน้าผาหินปู และเธอที่ได้แต่ภาวนาว่า
"สงคราม...ครั้งสุดท้าย ! "
และเสียงของดาบนิฮองโดะนับสองร้อยในยามค่ำคืนผันเปลี่ยนฤดูกาล ในวันเวลาของการเริ่มฤดูกาลของใบไม้ผลิ แต่ก็ยังมีเสียงการปะทะกันระหว่างคมดาบและเลือดเนื้อของมนุษย์นับร้อยๆ ท่ามกลางป่าต้นไผ่
และเพียงสายลมพัดวูบเดียวจากการตวัดดาบคันทาชิของเธอ สายฝนที่จู่ๆ ก็ยังต้องแตกกระเจิดกระเจิงพากันหนีหายไปจนหมด....อยู่ที่กลางทะเล !!!!


ขณะที่พวกของมุรามาสะนับแล้วประมาณสองร้อยกว่า และพวกเขายังคงสวมชุดดำปิดหน้าปิดตาคอยแต่จะกระโจนใช้ดาบเข้าไปต่อสู้ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดทามกลางพายุสีเลือดกับอิเลฟเวนท์ที่ยืนสู้เพียงลำพัง
มินาโมะโตะ มุรามาสะในขณะที่ยืนใกล้ๆ ริมหน้าผา และคอยเฝ้ามองดูการตวัดดาบคันทาชิที่อยู่ในมือของอีเลฟเวนท์ในทุก ๆ ฝีก้าว และก็น่าเหลือเชื่อที่เขากลับไม่เคยมองเห็น อิเลฟเวนท์จะก้าวถอยหลังเลยสักครั้ง และก็แค่อิเลฟเวนท์ตวัดปลายดาบคันทาชิเล่มนั้นร่างกายคนก็พร้อมที่ฉีกขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ ได้ในพริบตา
และบริเวณคมดาบคันทาชิของพวกเธอก็ยังจ้องแต่เชือดเฉือนเข้าที่กลางหลัง ฟันเข้าที่กลางหน้าผากและยังหั่นเอ็นที่ข้อมือของคู่ต่อสู้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
มุรามาสะและทุกคนที่เฝ้ามองอิเลฟเวนท์พยายามตัดร่างกายของคนให้ฉีกขาดออกจากกันเป็นสองท่อนก็ด้วยเพลงดาบเดียว
เธอที่ทำแค่เพียงคอยตวัดดาบนิฮองโดะขึ้นลงเป็นรูปสามเหลี่ยมมุมฉาก ! มุมแหลม !!! คอยตวัดปลายดาบอยู่รอบตัวเอง !!!!
แต่ทว่ามิหนำซ้ำที่ไอหมอกควันสีขาวๆ ก็ยังทยอยพวงพุ่งออกมาจากดาบคันทาชิเล่มนั้น ซะจนแทบจะบดบังตัวเธอเอาไว้จนเกือบจะมองไม่เห็น
ฉึก !!!!
อีเลฟเวนท์เพิ่งจะกระชากปลายดาบคันทาชิกลับออกมาจากลำคอของพวกมุรามาสะคนสุดท้าย ในขณะที่เธอยืนอยู่ใกล้มุรามาสะอีกคนเพียงเอื้อม
มุรามาสะแสยะยิ้มทันทีที่ เพราะในที่สุดเขาก็ได้เห็นเธอฟาดฟันนักรบตระกูลมินาโมโตะจนไม่เหือสิ้นซากจริงๆ เหมือนในสมุดบันทึกของเธอที่พ่อแท้ๆ เป็นคนเขียน
"หึ !!! " รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจของมุรามาสะ และเธอที่มองเห็นมันชัด ๆ เต็มสองลูกกะตาทีเดียว
" คืนนี้ !!! "
" เธอ !!! ฆ่าคนไปอีก ! เท่าไหร่ !!! " มุรามาสะยังคงแสร้งยิ้ม แม้ว่าจะไร้ผู้คนสนับสนุนข้างกายอีกต่อไปแล้ว
และมุรามาสะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับอิเลฟเวนท์จนแทบจะได้ยินเสียงเสียงหอบเหนื่อยของพวกเธออย่างชัดเจน
อิเลฟเวนท์ในที่สุดก็กลับหันมายืนตัวตรงๆ ก็เพื่อที่จะได้คอยหันมาตวัดคมดาบกลับมาเช็ดรอยเลือดที่แขนเสื้อคลุมฮาโอริสีเขียวซีด ๆ
และมุรามาสะที่ในที่สุดก็ได้มองเห็น อีเลฟเวนท์คอยเช็ดดาบที่เปื้อนเลือดของตัวเองอย่างช้าๆ กับแขนเสื้อคลุมที่ขาด ๆ อีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เห็นมานานจากวัดที่นารา
และเธอที่บรรจงเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่ที่ปลายของจิฮาดะน้อยนิดอย่างใจเย็น ๆ ก่อนที่จะหันกลับมาถือดาบคันทาชิตวัดปลายดาบให้ทิ่มลงไปที่พื้น
" สามร้อย...ห้าสิบห้า !!!! "
" และยังขาดอีกศพ !!! "
อิเลฟเวนท์ตอบคำถามอย่างหน้าตาเฉย และบางครั้งหางตาก็ยังต้องคอยแอบหันมองไทระ มาซายูกิที่ใกล้จะหมดลมหายใจอยู่ข้างหน้าก็ตามที
แต่ว่ามุรามาสะยิ่งเข้าใกล้ดาบเล่มนั้นมากเท่าไหร่ และเขาก็ยิ่งมองเห็นลวดลายของจิฮาดะที่เกิดจากการตีทับเหล็กร้อนๆ ทบกันไปมาเป็นหมื่นๆ แสน ๆ ครั้ง จนกระทั่งเกิดเป็นลวดลายของ ๆ ดาบคะตะนะเล่มๆ นั้น ลวดลายของเหล็กกล้าที่ถูกตีจนบี้แบนจนกลายเป็นทิวเขาที่สลับซับซ้อนอยู่บนคมดาบคันทาชิ
" ยัง ! นับเลขเก่งเหมือนเดิม !!! " จนกระทั่งสุดท้ายแล้ว มุรามาสะต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากชื่นชมกันจริงๆ
" ฟูจิวาระ !!! " และก็ตามด้วยชื่อญี่ปุ่นของเธอ ตามที่พ่อแท้ๆ ของเขาเป็นคนตั้งให้
แต่ว่าเธอยังคอยถือดาบคันทาชิและยืนนิ่งๆ แม้จะเห็นมาซายูกิกำลังกระอักเลือด
" มุรามาสะ !!! " แต่ทว่าน้ำเสียงที่พยายามจะกดให้ต่ำลงทุกทีๆ ของเธอ
" รู้มั้ยว่า...ทำไม !!! " และเธอที่ยังจะตั้งคำถามกับพวกเขา
" ดาบคันทาชิ ! สองเล่ม !!! "
" พวกมัน !!! "
" ถึงได้... ! มองดูเหมือนดาบพี่ดาบน้อง !!! " เธอกำลังอธิบาย แต่ก็ยังพอมองเห็นมุรามาสะพลอยแต่จะหันคมดาบมาที่ตัวเอง
" ทิ้งดาบซะ !!! " และคำขอร้องของมุรามาสะที่ในที่สุดก็ยอมเปิดเผยความในใจจริงๆ ออกมาได้สักที
" และเรา !! จะมาสร้างโลกนี้ขึ้นมาใหม่ ! "
" ฟูจิวาระ !!! " และพร้อมๆ กับบอกเหตุผลว่า
" ละทิ้งดาบนั้น !!!! "
" และหันมามองหาอนาคต ที่...ซ่อนภายใต้ดาบ !! ด้วยกัน !!! "
" ฟูจิวาระ !!! " และน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนอยากจะขอร้องสำหรับมุรามาสะอีกคน
"หึ!" และถึงคราวที่เธอขอหันมาแสยะยิ้มให้กับพวกเขาบ้าง และมุรามาสะก็เลยได้เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของจริงซะเต็มตาว่าจริงๆ แล้วมันก็น่ากลัว
และเธอที่ยังคอยยิ้มให้กับดาบพวกนั้น
" เพราะว่า....พวกมัน !!! "
" มี....เจ้าของ !!! "
" ...คนเดียวกัน ! มาตลอด...." และเธอก็สารภาพ
อิเลฟเวนท์ในขนะที่ยืนต่อปากต่อคำก็แอบพลิกข้อมือและหัวนิ้วมือตรงกระบังมือให้ค่อยๆ หงายขึ้นมาอย่างช้าๆ จนผลิกกลับด้าน และเธอก็คอยแต่จะใช้หัวแม่มือลูบๆ คลำๆ อยู่แต่ดวงตาหยกสีอำพันที่กระบังมือของด้ามจับ และยืนสงบนิ่งท่ามกลางซากของศพที่ตัวเองเฆ่นฆ่า
" หึๆๆ " และดูเหมือนว่าเสียงหัวเราะเยอะของฝ่ายที่เคยคิดมาตลอดว่าจะเป็นฝ่ายตรงกัมอย่างมุรามาสะ มินาโมะโตะกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะที่น่าผิดหวังของเขา
อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องยอมหันกลับมาสบตาของเจ้าของเสียงหัวเราะนั้น และบัดนี้เธอก็มองเห็นแล้วว่า จริงๆ แล้ว พวกเขาก็กลัวการเปลี่ยนแปลงจริงๆ
" ยอมรับมาซะเถอะ !!! "
" มุรามาสะ !!! " และเธอยังคอยขอร้องให้พูดความจริง
" ฟูจิวาระ !!! " มุรามาสะรู้สึกเสียหน้าจนทำท่าว่าจะถือดาบขึ้นมาและข่มขู่
" ฉัน !!! ไม่เคยกลัว !!! " แต่ว่ามุรามาสะยังคงปฏเสธความน่ากลัวของอิเลฟเวนท์
และมุรามาสะที่ยังคอยต้้งท่าถือดาบทำคล้ายๆ กับวิธีของอิเลฟเวนท์อย่างไม่ผิดเพี้ยนด้วยการหันคมดาบสวนเข้าหาลำตัว และแววตายังคงเต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะเอาชนะ
" เธอมัน! ไม่ใช่ ! "
" ผู้ !!! หยั่ง...รู้ !!! " และคมดาบคันทาชิของมุรามาสะก็พุ่งสวนออกไปทันที
ฉับ !
ฉึก !!!!!
มุรามาสะเห็นอิเลฟเวนท์ยังถือดาบแนบอยู่ที่ลำตัว แต่ว่าที่เท้าซ้ายของเธอกลับก้าวขึ้นมาเล็กน้อย และก็หยดเลือดที่ค่อยๆ ซึมหายเข้าไปในคมดาบลวดลายของภูเขาทั้งสาม !
" เชิญ.. !!!!!! "
" ...ไปถามความจริง ! ในนรก !!!! " เธอสบตาของมุรามาสะอีกครั้งจนได้ และเธอก็รีบทิ้งดาบลงพื้น
ดาบคันทาชิที่ๆ กำลังทยอยร่วงหล่นจากมือของมุรามาสะ
ตุบ !
และดาบคันทาชิที่ดูคล้ายกันกับอย่างฝ่าแฝดที่ถูกวางพาดกันจนเป็นรูปกากบาทอยู่ท่ามกลางพื้นทราย
และอิเลฟเวนท์ยังคงใช้แค่หางตามองดูดาบทั้งสองเล่ม
" ชื่อ...นี้ !!!! "
" มุรามาสะ !!! "
 " ฉันจะใช้ !!! แค่....
 " ครั้งเดียว ! "
อิเลฟเวนท์ที่ไม่ได้พูดหรือว่าคุยกับมินาโมะโตะ แต่ว่าเธอที่กำลังพูดอยู่กับดาบของตัวเองทั้งสองเล่มพวกนั้นต่างหากละ !
และแล้วมุรามาสะก็ล้มลงอย่างช้าๆ อยู่ข้างๆ กับดาบฝาแฝด และเขายังมองเห็นเพียงอิเลฟเวนท์กำลังยกเท้าเดินข้ามดาบคันทาชิสองเล่มนั้นไปอย่างไม่แยแส
มิหนำซ้ำเธอยังเมินเฉยต่อซากศพที่ตายเกลื่อน และก็กับมาซายูกิที่กำลังนอนหายใจรวยระรินและเกือบจะเป็นลมหายใจสุดท้ายอยู่ข้างหลัง
มุรามาสะที่ตอนนี้กำลังล้มลงในท่านั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ติดกับคาบคันทาชิของอิเลฟเวนท์ จนกระทั่งได้มองเห็นจิฮาดะของดาบคันทาชิทั้งคู่ได้อย่างชัดเจน
 จิฮาดะ...ของดาบคันทาชิเล่มหนึ่ง !!! ที่ดั่งเปลวเพลิงลุกโหม... !!! คอยทาโทม !!!! ข่มทับ !!!! วางผาดทับกันกับดาบคันทาชิอีกเล่มหนึ่งจนเป็นรูปกากบาท !!!!
 พญาวิหค....แห่งเปลวไฟแห่งนรก !!! แต่ก็ยังด้อยกว่า....พญาวิหคเพลิงแห่งขุนเขาแห่งสายลมเพลมพัด !!!!!
 พญาวิหคเพลิงตาบอด..ผู้พายแพ้...ให้กับพญานกจากขุนเขารูปสามเหลี่ยม
ดาบนิฮองโดะคู่พี่น้อง และดาบเล่มหนึ่งที่ดวงตาของดาบยังคงมืดบอดและยังคงต้องคอย...ควานหา " ความหวัง ! หลังความตาย "
และดาบอีกเล่มหนึ่งที่ยังคงใช้ดวงตาคู่เรืองรองคอยสอดส่องหา " ความหวัง ! ที่จะมีชีวิตรอด
....และฝูงนกคะซะซะงินกประเภทจำพวกอีกาฝูงใหญ่นับเป็นพันๆ ที่ต่างพากันโบยบินถลาออกมาจากในป่าต้นไผ่สี่เหลี่ยมนับพันพัน
แต่ทว่าพวกมันต่างหากที่ต่างพากันโบยบินต่อๆ กันไปทีละตัวๆ บินโฉบเข้าไปหาพระจันทร์สีเลือด ทั้งๆ ที่พวกมันไม่มีทางรู้ได้ว่า จะรอดหรือจะตาย แต่พวกฝูงนกซะซะงิก็ยังคงบินต่อไปเรื่อยๆ และจนกระทั่งพวกมันบินเลือนหายไป
แถวที่นั่งวีไอพีห้องกระจกด้านบนขวาสุดของสนามเบสบอลของเมืองนิชิโนะมิยะประเทศญี่ปุ่นที่มีบรรดาผู้หญิงผู้ชายที่คอยสวมสูทชุดสีดำต่างทยอยเข้ามายืนอออยู่ที่ระเบียงกระจกและก็อีกทั้งบรรดาเหล่าชายฉกรรจ์ที่พากันสวมชุดสูทสีดำอย่างเรียบร้อยอีกหลายต่อหลายสิบก็ต่างคอยยืนห้อมล้อม และล้อมหน้าล้อมหลังผู้ชายชาวญี่ปุ่นอายุราวๆ เกือบใกล้จะห้าสิบปีบริบูรณ์
 ผู้ชายชาวญี่ปุ่นหัวล้านตัวน้อยในวัยเริ่มจะห้าสิบสวมชุดสูทสีดำสนิทราคาแพงที่ผลิตภายในประเทศ และพวกเขาก็ยืนอย่างใจจดใจจ่อเพื่อที่จะรอชมการแข่งขันกีฬาเบสบอล ระหว่างทีมเบสบอลที่เคยเจอกันมานับครั้งไม่ถ้วน
 ระหว่างทีมที่มีสัญลักษณ์เป็นรูปสิงโต และเหล่าผู้เล่นในทีมทั้งหมด 9 คนก็สวมเสื้อชุดสีน้ำเงินล้วนสกรีนรูปตัวอักษรภาษาอังกฤษสีน้ำเงินตัวใหญ่ คำว่า " L " เอาไว้ที่หน้าอกด้านขวาและก็หมวก
 และทีมเบสบอลของเหล่าเป็ดขาวตัวผู้ ผู้เล่มสวมชุดลายทางสีขาวดำและหมวกที่สกรีนตัวหนังสือภาษาอังกฤษตัวใหญ่สีดำ " M " เอาไว้ที่หน้าอกด้านขวาและก็หมวก และเสียงโห่ร้องยินดีทันทีที่ผู้เล่นของทั้งสองทีมเดินลงสู่สนามในรอบชิงชนะเลิศ
อิเลฟเวนท์สวมชุดสูทลวกๆ และกำลังเดินตามเหล่าบอร์ดี้การ์ดเข้ามานั่งอยู่แถวหน้าสุดของชั้นวีไอพี และเธอก็ยังเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตัวที่ใกล้ๆ กับผู้ชายหัวล้านวัยห้าสิบ และพวกเขาที่ยังคงนั่งสนอกสนใจอยู่แต่กับการแข่งเบสบอลนัดชิงชนะเลิศของสนามนี้
 " คนเบื้องบน !!! "
 " ฝากมาบอกว่า ขอขอบใจ !!! " รอยยิ้มเล็ก ๆ จากผู้ชายในวัยห้าสิบกำลังขอบคุณเธอ
อิเลฟเวนท์ที่ทำเพียงนั่งมองผ่านกระจก และมองไปที่สนามเบสบอลที่กว้างใหญ่กับผู้คนคับคั่งในสนาม แต่ว่าผู้ชายวันห้าสิบ อย่าง ยามาดะ อิเกดะก็ยังคอยแต่จะตั้งคำถามอีกจนได้
 " อีเลฟเวนท์ !
 " เธอว่า...การแข่งขันวันนี้ ! "
 " ใคร ! จะเป็นฝ่ายชนะ !!! " เพราะว่าพวกเขาที่ก็แค่อยากรู้ว่าเธอจะทำนายผลแม่นจริงๆ สมคำเล่าลือจริงๆ ไหม แต่ว่าอยู่ๆ พวกเขาก็เห็นอิเลฟเวนท์เธอลุกขึ้นมา
อิเลฟเวนท์ที่ไม่ได้สนใจกับคำถามเท่าไหร่ เพราะเธอยังคงสังเกตฝีไม้ลายมือผู้เล่นของทีมที่อยู่ตรงหน้า
อิเลฟเวนท์ที่บอกกับพวกเขาแค่ว่า
 " พนันได้เลยว่า...."
 " ให้แทง...!!!"
 " ตรงกันข้าม !!!! "
อิเลฟเวนท์ที่พอตอบคำถามแล้วก็รีบร้อนเดินออกจากห้องชมเบสบอลที่ดีที่สุดกลับออกไปอย่างปัจจุบันทันด่วน
"หึๆ " และรอยยิ้มของยามาดะที่กำลังยิ้มให้กับความหุนหันพลันแล่นของตัวเอง
 สถานีโทรศัพท์ชื่อดังของประเทศญี่ปุ่นกำลังนำเสนอข่าวด่วนเรื่อง การบริจาคเงินก้อนใหญ่ให้กับพิพิธภัณฑ์ดาบญี่ปุ่น !!
 ว่า...เมื่อบ่ายของวันนี้ !
 ท่านรองนายกรัฐมนตรีของประเทศนาย ยามาดะ อิเกดะ ได้ช่วยสนับสนับบริจาคเงินก้อนใหญ่ให้กับพิพิธภัณฑ์ดาบของประเทศ เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 30,000,000 ล้านเยน !!
 ทั้งนี้ ! ผู้ใกล้ชิดของ นายยามาดะ อิเกดะ ได้พากันเปิดเผยว่า นายยามาดะ ได้ชนะพนันเงินก้อนใหญ่จากการทายผลการแข่งขันเบสบอล
 โดยทีมสัญลักษณ์รูปสิงโตยังคงเอาชนะ ทีมสัญลักษณ์เป็ดขาวตัวผู้ด้วยคะแนนที่ท่วมท้น !!!!
 อิเลฟเวนท์ยังคงสวมใชุดสูทสีดำลวกๆ และนั่งอยู่ด้านหน้าของจอทีวีแอลอีดีขนาดใหญ่ภายในสนามบินนาริตะภายในเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น และก็ยังจะมีผู้ชายในชุดสูทสีขาวรองเท้าหนังกลับเดินเข้ามาและนั่งลงใกล้ๆ
 " ไม่น่าเชื่อ ! ว่า !! " อิ แทวอนที่เพิ่งจะหย่อนก้นนั่งติดๆ กัน
 " ฉันจะต้องมาส่งเธอ ! "
 " ที่นี้ !! " และพวกเขาที่คอยกลืนคำล่ำลาที่เยิ่นเย้อกลับลงไปก่อน
และเธอก็แค่ผงกหัวให้พวกเขา เพราะว่ามัวแต่สนอกสนใจดูข่าวบนหน้าจอทีวีที่กำลังเสนอข่าวเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ในประเทศญี่ปุ่นซึ่งตระกูลมินาโมะโตะเป็นผู้บริจาค
อิ แทวอนที่ยังนั่งมองอิเลฟเวนท์ที่ยังสนใจเพียงข่าวบนหน้าจอของสนามบิน
 " งั้น...ทีนี้ !!! "
 " ฉัน ! จะบอกในสิ่งที่ๆ เธอเองต้องการที่จะฟัง !!! "
 " เท่านั้น !!! " พวกเขาตั้งใจที่จะบอกกับเฉพาะเรื่องจำเป็นอย่างที่บอก
 " ขอบใจ !!! " และเธอก็ผงกหัวเบาๆ แต่ว่าพวกเขาก็ยังคอยแต่จะนั่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
อิ แทวอนรู้สึกกระอักกระอวนนิดหน่อยก่อนที่จะเอ่ยปากพูดขึ้นมา
 " อาซามิจัง และก็..."
 " เด็กในท้อง !!! "
 " พวกเธอสบายดีทั้งคู่ !!! " และพอพวกเขาพูดจนจบประโยค อิ แทวอนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นและขยับสูทแบรนด์ si...^am สีขาวเล็กน้อย
" อย่าขาดการติดต่อกับ .."
" กับพวกเราให้มันนานนักนะ "
" อิเลฟเวนท์ ! " แต่พวกเขาที่อดย้ำๆ ด้วยไม่ได้
อิเลฟเวนท์ยังคงนั่งดูข่าวในทีวีต่อไป แต่เธอก็พอจะได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่เริ่มทยอยออกห่างกันไปอยู่เรื่อยๆ และก็เวลานี้ผู้คนภายในอาคารผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศก็ได้ทยอยมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามเวลาเร่งด่วน
แต่ว่าเธอยังต้องคอยขยับเสื้อสูทเบลเซอร์สีดำหลวมๆ ที่ไม่ค่อยจะดูเรียบร้อย และจับผมหางม้าขยับจัดแจงพวกมันแบบลวกๆ และถึงค่อยลุกกลับขึ้นมา และเธอก็กำลังเริ่มจะขยับเท้าเดินออกไปข้างหน้า
และก็....เสียงฝีเท้าที่คอยแต่จะย้ำหนักๆ ก็เตรียมพร้อมที่จะเดินเข้าหาอนาคตอันใกล้และอนาคตอีกต่อไปเรื่อยๆ จนกว่า..อิเลฟเวนท์จะพบเส้นทางใหม่บนทางเดินที่แสนจะรีบร้อนของเธอ
.....ไร้เงา...


ฉึก !!!!
มินาโมะโตะ ทัตสึจิทรุดนั่งคุกเข่าลงทันทีใกล้ๆ กับร่างที่นอนจมกองเลือดของมินาโมะโตะ อาซามิที่เพิ่งถูกยิงเข้าที่กลางหลัง แต่ว่ามุรามาสะกลับยืนตัวสั่น ๆ และหยดเลือดที่เปรอะติดอยู่ที่ปลายดาบคาตะนะ
เพราะทั้งทัตสึจิกับอาซามิที่ต่างพาตัวเองเข้าไปขวางไม่ให้อิเลฟเวนท์ถูกทำร้ายด้วยอาวุธและคมดาบ !
ปังๆๆๆๆ และเสียงปืนที่เริ่มจะทยอยดังไปทั่วทั้งบริเวณบ้านมินาโมโตะ
" ไป !!!! " เพราะฉะนั้นมุรามาสะยิ่งต้องรีบตะโกนให้พวกเขาทุกคนหนีไป
แต่ว่ามุรามาสะที่ยังคงลังเลในขณะที่หันกลับมามองหน้าพ่อแท้ ๆ และน้องสาวของตัวเองที่งี่โง่เง่ายอมสละชีวิตให้กับคนที่เห็นแก่ตัว และยังหันไปมองอิเลฟเวนท์ด้วยความโกรธแค้นจนไม่คิดว่าตัวเองชาตินี้จะยอมให้อภัย
ทัตสึจิยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นแม้ว่าเวลานี้เลือดจะทยอยไหลซึมออกมาจากบริเวณทรวงอก แต่ว่าสายตาที่มองย้อนกลับมาที่มุรามาสะกลับเป็นสายตาที่ก็มีแต่ความห่วงใยต่อบุตรก็เท่านั้น
ปังๆ เสียงปืนยังคงทยอยใกล้เข้ามาที่ห้องหนังสือ เพราะฉะนั้นมุรามาสุก็เลยต้องรีบหาทางหนีออกไปก่อน
และอิเลฟเลฟเวนท์ยังคงคอยช่วยอาซามิที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนตัก !
" หมอ !!!! " เธอยังคอยตะโกนเรียกร้องหาความช่วยเหลือซ้ำๆ และในขณะที่ฮัน ยูซองก็รีบเข้าไปยึดปืนในมือของฮง ฮเยจีคืนกลับมาจนได้
" อีเลฟเวนท์ !!! " หมอดิษฤรนรีบร้อนวิ่งกลับเข้ามาในห้องหนังสือ และยังวิ่งเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่เอนไอเอสเอสคนอื่น ๆ
และหมอที่รีบเข้าไปช่วยประคองตัวของทัตสึจิทันทีที่สังเกตเห็นรอยแผลร่องลึกกลางหน้าอก และซอ ฮเยมีที่รีบเข้าไปนำตัวของฮง ฮเยจีกลับออกมาจากห้องหนังสือ แต่ว่าฮง ฮเยจีกำลังยืนตัวสั่น ๆ และเริ่มมองอิเลฟเวนท์ด้วยความกลัวและสงสัยขึ้นทุกทีๆ
อิ แทวอน ยุน แจอิน และเจ้าหน้าที่ตำรวจญี่ปุ่นกำลังช่วยกันเข้าไปปิดล้อมบริเวณบ้านมินาโมะโตะ และทุกๆ คนต่างพยายามไล่ตามจับตัวมุรามาสะกับพวกของเขา
แต่ว่าฮัน ยูซองที่กำลังพยายามจะเข้าไปช่วยประคองทัตสึจิกับหมอ แต่ว่าเพื่อนของเธอกลับไม่ได้ดูรีบร้อนที่จะพาคนบาดเจ็บกลับออกไปรักษาทันที แต่หมอคนนั้นกลับรีบเข้าไปคว้าและจับชีพจร
" อีเลฟเวนท์ ! เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม !! " หมอดิษฤรนลนลานเข้าไปสำรวจอาการบาดเจ็บตามร่างกายของอิเลฟเวนท์ก่อน
แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบดึงมือออกและผงกหัวให้กันรัวๆ
 " หมอ ! ฟังฉันนะ !!! "
 " อาซามิ !!! "
 " เธอ !!! ไม่ได้ตัวคนเดียว !!! " เธอพยายามย้ำอาการขออาซามิกับเพื่อนของเธออยู่หลาย ๆ ครัั้ง
หมอดิษฤรนที่ดูเหมือนะเข้าใจภายในเสี้ยววินาที และรีบหันมาช่วยประคองอาซามิและรีบอุ้มตัวเธอกลับออกไปจากห้องหนังสืออย่างรีบร้อน แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็รีบกลับมาประคองทัตสึจิเอาไว้
 " ไม่เป็นไร !!! " เสียงเหนื่อยหอบของทัตสึจิพยายามที่จะบอกกับอิเลฟเวนท์และคนอื่นๆ
" ผม ! ไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ อิเลฟเวนท์ " ทัตสึจิพยายามบอกกับทุกคน
" ไม่ได้ !!! " อิเลฟเวนท์ส่ายหน้าให้กับทัตสึจิทันที
" ฉัน ! จะไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว !!! " และเธอยังพยายามจะช่วยพยุงร่างของทัตสึจิ
แต่ทัตสึจิก็คอยฝืนและยังพยายามที่จะจับมือคอยห้ามฟูจิวาระของตัวเอง
" ปล่อยผม ! ไปเถอะ !!! " และเสียงหายใจที่เริ่มจะติดๆ ขัดของทัตสึจิ
" ฟูจิวาระ !!! " การพยายามที่จะขอร้องอิเลฟเวนท์หลายๆ ครั้งของทัตสึจิ และก็บางครั้งสายที่ไม่เคยห่างหายจากอิเลฟเวนท์และก็ฮัน ยูซองที่พยายามเข้ามาช่วยกันประคองตัวเอง
" ทัตสึจิ !! " และยังเป็นครั้งแรกที่น้ำตาของอิเลฟเวนท์ที่กำลังไหลต่อหน้าพวกเขา
" คุณ !!! คิดที่จะต่อต้านฉัน ! ไปอีกนานเท่าไหร่ พอได้แล้ว ! " อิเลฟเวนท์ขอร้องทัตสึจิซ้ำๆ ว่าไม่ให้ห้ามเธอ
แต่ว่าทัตสึจิก็ยังยินยอมที่จะพยักหน้าให้เธออีกเป็นครั้งที่สองและสาม
" ก็เพราะว่า...พวกเรา ! เปลี่ยนแปลงคุณไม่ได้ !!! "
" ....การเพิกเฉย ต่อ ความกลัว !!! " และทัตสึจิที่พยายามฝืนความเจ็บปวดเพื่อจะขอต่อต้านเธอเป็นครั้งสุดท้าย
" บอกตามตรง !!! "
" ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ !! "
" ว่า....พวกเราคงทนไม่ได้ที่จะต้องมองเห็น ความจริงผ่านหน้าเราไป !!! "
" ความกลัว... ไม่ใช่ !!! "
" สิ่งที่..."
" ...น่ากลัว !!! "
" แต่...ความจริงซิ !!! ที่น่ากลัวมากที่สุด !!! " แต่ว่าคำตอบของทัตสึจิที่กลับไม่ยอมแม้แต่จะสบตาของอิเลฟเวนท์
และทัตสึจิก็ตั้งใจมองเข้าไปในดวงตาของฮัน ยูซองแทน
" ...จะเป็น ฟูจิวาระ หรือว่า...อีเลฟเวนท์ ก็ช่าง !!! "
" ทุก ๆ อย่าง...ล้วนแต่เป็นสิ่ง ! สมมติ !!! "
" อนาคต ! อดีต !! หรือว่าแม้แต่.. ความจริงที่เธอมองเห็น !!! "
" พวกมัน !!! "
" ไม่มีอะไรที่ได้มา !!! "
" โดยที่ไม่มี...เงื่อนไข !!! " และจนกระทั่งเสียงพูดที่ขาดๆ หาย ๆ ของทัตสึจิที่แต่จะแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ไปพร้อมๆ กับร่างกายที่กำลังใกล้จะดับสูญ
อิเลฟเวนท์ที่พยายามจะเข้าไปพยุงตัวทัตสึจิและพยายามจะพาเข้ากลับออกไปจากห้องหนังสือให้ได้
" ฉันจะพานายไปรักษา ! " เธอพูดกับทัตสึจิโดยที่เป็นตัวเองโดยแท้
" ฉันต้องให้พวกเขารักษานายให้ได้ " เธอพูดพร้อมทั้งน้ำตา
ฮัน ยูซองพยายามพาตัวของทัตสึจิออกไปจากห้องหนังสือให้ได้ แต่ทัตสึจิกลับคอยแต่จะจับมือห้ามพวกเขาเอาไว้ และทัตสึจิยังจะคอยหมอบรอยยิ้มให้กับเขา
" ถึงยังไงวันนี้ก็ต้องมาถึงอยู่ดี " ทัตสึจิบอกกับฮัน ยูซอง และคอยแต่จะจับมือห้ามทั้งเขา และก็อิเลฟเวนท์ไปพร้อมๆ กัน
" เพราะฉะนั้นมา...จนถึงตอนนี้ !! "
" พวกเราที่ในที่สุดก็ได้ยอมรับความเป็นจริงนี้ได้สักที "
" ว่า....อีเลฟเวนท์ !!! "
" เธอ !!! ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ !!! "
" อีเลฟเวนท์ ! เพราะว่า...เธอเองที่ก็ไม่อาจหาหนทางที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้สำเร็จจริง ๆ อย่างที่...เธอว่า ! " คำพูดและลมหายใจติดๆ ขัด ๆ ของทัตสึจิยังคงแผ่วเบาลง
มุรามาสะรีบร้อนและนำพาผู้คนติดตามคนอื่นๆ รีบวิ่งหนีเข้าไปในป่าไผ่สี่เหลี่ยมบริเวณเนินเขาหลังบ้านมินาโมะโตะ แต่แล้วอยู่ๆ พวกของมุรามาสะกลับต้องหยุดวิ่งลงกลางทางระหว่างทางขึ้นภูเขา
แต่ทว่ามุรามาสะที่รีบชักดาบคาตะนะเล่มสีทองออกมายืนขวางเอาไว้ทันทีที่เห็น เงาของใครบางคนคอยยืนถือดาบราวๆ สามค่อนสี่ชะกุรอคอยอยู่ท่ามกลางความมืดและฝนที่เพิ่งจะเริ่มทยอยตกลงมาบนเนินเขา
มุรามาสะคอยถือดาบและเดินเข้าไปเผชิญกับบุคคลที่อยู่ตรงหน้า จนกระทั่งเจอกับไทระ มาซายูกิตัวเป็นๆและมาซายูกิก็ตั้งใจยืนประคองถือดาบคาตะนะเอาไว้ใหแน่นๆ และดูเหมือนว่าเส้นผมที่ค่อนข้างจะเริ่มยาวลงมาปรกหน้าและก็เนื้อตัวที่กำลังเปียกปอนของเขา แต่ว่ามิหนำซ้ำหยดเลือดเป็นเส้นเป็นสายก็ยังคงคอยไหลย้อยลงมาจากบาดแผลๆ บริเวณที่มีผ้าพันแผลปิดทับเอาไว้ที่ขมับด้านซ้าย เสื้อยืดคอกลมของไทระ มาซายูกิที่สกรีนลวดลายของเจดีย์ห้าชั้นของญี่ปุ่น และไหนจะกางเกงผ้าฝ้ายสีน้ำเงินกรมท่าห้าส่วนมีจั๊มที่เริ่มจะเปียกชุ่มไปจนหมด และรองเท้าหนังแตะรัดข้อสีดำที่ย้ำน้ำและดินโคลน
และทั้งไทระ และทั้งมินาโมะโตะต่างคนก็ต่างพยายามมองหาคมดาบของอีกฝั่ง ที่ ๆ ในยามนี้คมดาบฮาจิดะสะท้อนอยู่บนแอ่งน้ำฝนใต้ต้นไผ่
ปังๆๆๆๆๆ !!!
อิ แทวอนกับยุน แจอินกำลังร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจของญีปุ่นพยายามเข้าตรวจค้นภายในบ้านของมินาโมะโตะภายในค่ำคืนวันที่ 22 มีนาคม
และอยู่ๆ ลมพายุวูบใหญ่ก็พัดเข้ามาปะทะกับกำแพงรั้วบ้านของมินาโมะโตะ จนเกิดเสียงดังโครมครามราวกับเสียงฟ้าร้อง และฝนที่ตกลงมาอย่างหนักจนมองไม่เห็นว่าใครเป็นใคร และแสงไฟรอบๆ บ้านมินาโมะโตะที่เริ่มทยอยดับลง
เพล้ง !
เพล้ง !!!!
หมอดิษฤรนรีบหันหลังกลับไปมองภายในบ้านของทัตสึจิทันทีที่ได้ยินเสียงของกระจกที่แตกดังมาจากห้องเก็บของ
" ไม่นะ !!! " สีหน้าถอดสีของหมอดิษฤรนกำลังทำให้ทุกคนรอบข้างอดสงสัยไม่ได้ และหมอที่พยายามจะรีบวิ่งกลับเข้าไปที่ห้องหนังสือ แต่เพราะลมพายุและก็ฝนก็แทบจะพัดพวกเขาจนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง
" ไม่นะ !! " แต่ว่าหมอยังพยายามตะโกนและร้องห้าม
" อย่าคิดอะไรบ้าๆ !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! อย่าเด็ดขาด !!! " หมอดิษฤรนที่พยายามจะตะโกนหาอิเลฟเวนท์ในขณะที่เกิดพายุและลมแรง และคอยแต่จะพยายามมองหาอิเลฟเวท์ไปจนทั่ว และจนกระทั่งพวกเขาก็มองเห็นฮัน ยูซองวิ่งสวนออกมา
" หมอ !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! " ฮัน ยูซองวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยหน้าตาตื่นตระหนกและตกใจ
" เธอ ! หายไป !!! " เขาบอกกับทุกๆ คนท่ามกลางลมพายุฝน
ตุบ !!
ตุบๆ
หมอดิษฤรนที่อยู่ๆ ก็พุ่งถลาเข้าไปชกหน้าฮัน ยูซองจนหน้าหัน และเขายังถูกหมอซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายโดยที่ไม่มีใครได้ทันตั้งตัว
 " ฮัน ยูซอง !!! " และเสียงด่าทอของหมอที่พยายามตะโกนใส่หูของพวกเขา
" ไม่เคยมี ใคร !! "
 " เคยบอกกับ นาย !!! เลย..ใช่ไหมว่า !!! "
 " อย่าให้ !!! "
 " เธอ.! ได้จับดาบ !! " หมอทั้งพยายามซ้อมฮัน ยูซอง และตั้งใจตะโกนกลอกหูให้ได้ยินชัดๆ
อิ แทวอนกับ ซอ ฮเยมีที่ต้องรีบผละออกฮง ฮเยจีและรีบกรูเข้ามาช่วยกันแยก
" หมอ ! คุณทำบ้าอะไรอยู่!! " ซอ ฮเยมีได้แต่ร้องตะโกนห้าม
และในขณะที่พวกเขาทุกคนต่างก็ล้มลุกคลุกคลานและเปียกปอนกันอยู่ท่ามกลางสายฝน
" หมอ.. !! "
" นี่...นายกำลังทำบ้าอะไร ! " ยู ฮีวอนกำลังวิ่งออกมาจากในบ้านตะโกนห้าม
" ปล่อยเพื่อนของฉัน ! เดี๋ยวนี้ !! " ซอ ฮเยมีที่ริบวิ่งตามเข้ามาห้ามหมอด้วยอีกคน
และก็ยุน แจอินที่กำลังยืนพิงเสาบ้านเฝ้าดูคนพวกนี้
หมอดิษฤรนเพิ่งโดนอิ แทวอนกระชากตัวเขาออกมาจากฮัน ยูซอง
" อีเลฟเวนท์ ! " แต่หมอก็ยังตะโกนด่าทอฮัน ยูซองไม่ยอมหยุด
" ถ้าคราวนี้ !!! " หมอพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากอิ แทวอน และเฝ้ามองดูหน้าของพวกเจ้าหน้าที่เกาหลีทุกๆ คน
" เธอ !!! "
" ไม่กลับมา ..!!!
" ฉัน !!! จะตามไปฆ่านาย !! "
" ฮัน ยูซอง !!! " และหมอก็รีบเดินหนีพวกอิ แทวอนกลับไปที่รถพยายาล
และเพราะคำพูดของหมอดิษฤรนทำให้ทุกๆ คนต่างพลอยทำหน้าสงสัยว่า จริงๆ แล้วกำลังเกิดอะไรขึ้นกับอืเลฟเวนท์กันอยู่แน่ๆ
แต่สิ่งที่พวกเขาทุกคนรู้ก็คือ อยู่ๆ ตอนที่ไฟเริ่มดับ และเสียงตู้กระจกที่แตก แต่ทว่าตอนที่พวกเขาหันกลับไปอีกที
อิเลฟเวนท์ก็หายตัวไปพร้อมกับสร้อยไข่มุกสีดำที่เคยเก็บอยู่ในตู้บานนั้นและก็ดาบเล่มสีทองของเธอ !
ฉับ !!!!!
ตุบ...
คนบางคนที่แต่งกายคล้ายพวกนินจาอยู่ๆ ก็ล้มคว่ำบนพื้นทราย และน้ำฝนก็ชะเลือดของพวกเขาบนพื้นทรายไหลไปตามสายน้ำ และอิเลฟเวนท์กำลังเก็บดาบคาตะนะคืนเข้าฟัก และยังยืนอยู่ท่ามกลางต้นไผ่สี่เหลี่ยมที่กำลังไหวเอนลู่ไปกับลมนับพัน ๆ ต้น
แต่ว่ากลุ่มชายฉกรรจ์ต่างสวมชุดคล้าย ๆ กันแบบพวกนินจาสมัยโบราณ และทุกคนยังมีผ้าสีดำโผกปิดอำพรางใบหน้านับแล้วตอนนี้น่าจะราวๆ ห้าสิบคนขึ้นไป และพวกเขากำลังค่อย ๆ พากันหันหลังกลับไปมองเพื่อนร่วมชะตากรรมที่เพิ่งจะถูกดาบของอิเลฟเวนท์ฆ่าทิ้ง
และมุรามาสะที่กำลังเผชิญหน้าฟาดฟันกับมาซายูกิก็ต่างหยุดชะงักเมื่อได้กลิ่นคาวเลือด
 " อีเลฟเวนท์ !! " มุรามาสะยิ้มให้เธออย่างกับเห็นของเล่น และยังรีบร้อนเดินแหวกผู้คนที่ติดตามพุ่งเข้าไปหา
 " ไม่ว่ายังไงๆ ซะ "
 " เล่เหลี่ยมของเธอก็ยังคงใช้ได้ " และมุรามาสะยังคอยแต่จะชอบอกชอบใจ และมิหนำซ้ำยังมองหันกลับไปไทระที่ยังยืนตากฝนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง
อิเลฟเวนท์ที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกซะจากเสียงของลมฝนข้างหน้าตัวเอง เพราะฉะนั้นเธอจึงหันมาจับและกระชับด้ามดาบคันทาชิในมือ และก็เท้าซ้ายก็เริ่มจะถอยร่นไปข้างหลังเล็กน้อย และลำตัวของพวกเธอที่เอี้ยวไปทางซ้ายก่อนเล็กน้อย
เพราะฉะนั้นมุรามาสะกับพวกของเขาคนอื่นๆ ก็เลยต้องรีบหันมาชักดาบคาตะนะ และคอยดูท่าทีของเธอ
และอิเลฟเวนท์แม้จะก้มมองลงต่ำไม่สนใจที่จะเด็ดหัวพวกเขาในทันที แต่ว่าเธอก็พอจะมองเห็นคมดาบคาตะนะเล่มนั้นท่ามกลางสายฝนภายในอุ้งมือของมุรามาสะอีกคน แสงสะท้อนของคมดาบในมือมุรามาสะสะท้อนประกายวิบวับราวกับยืนมองภูเขาสูงสามลูกโดดเด่นอยู่บริเวณสันดาบ
และมุรามาสะที่เฝ้ามองดูดาบคาตะนะในมือของอิเลฟเวนท์ที่ ๆ พวกมันแทบไม่ต่าง และต่างคนก็ต่างกระโจนเข้าฟาดฟันกันทันที และเสียงกระทบกันรัวๆ ของเหล่านักนินจาล่องหนก็ต่างตวัดปลายดาบเข้าใส่ทั้งอิเลฟเวนท์และก็ไทระ มาซายูกิท่ามกลางป่าไผ่สี่เหลี่ยมท่ามกลางสายฝนป่าไผ่สี่เหลี่ยมในค่ำคืนหลังวันเปลี่ยนฤดูในเดือนมีนาคม
 และแสงสะท้อนเงาของคมดาบคันทาชิที่ยกขึ้นเป็นลวดลายก้อนเฆมมหึมาของไทระ มาซายูยังคอยแต่จะกระทบกันรัวๆ กับคมดาบคันทาชิเล่มอื่นๆ รอบทิศที่พยายามจะเข้าไปทำร้ายอิเลฟเวนท์ให้ได้ และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงตวัดเพียงปลายดาบนิฮองโดะของตัวเองเข้าหาคนของมุรามาสะจนกระเด็นกระดอนพัดหายเข้าไปในป่าไผ่บ้างก็มี
และแม้ว่าทั้งมุรามาสะ และคนของเขาจะพยายามช่วยกันรุมตวัดดาบใส่ทั้งอิเลฟเวนท์และก็ไทระ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาก็ทำได้แค่พัดลมเข้าหาพวกเธอสองคนได้ก็เท่านั้น !
ขณะเดียวกันมุรามาสะที่ยังคงช่วยกันระดมกำลังเพื่อที่จะเฆ่นฆ่าอิเลฟเวนท์กับมาซายูกิ แต่หลายๆ ครั้งพวกเขาเหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องของความเจ็บปวด...ออกมาจากดาบของเธอ
เวลานี้...สายตาของเธอเลือดเย็นซะจนไม่อยากจะมองหนังหน้าของใครทั้งนั้น และเธอก็แค่ใช้สายตามุ่งหาเจ้าของดาบตัวต่อตา
แววตาอิเลฟเวนท์ที่ว่างเปล่าจนไม่สามารถจะเดาใจเธอได้ว่า จริงๆ แล้ว เธอกำลังคิดที่จะเฆ่นฆ่าหรือว่าแค่ขู่ให้กลัว ศพแล้วศพเล่าของบรรดาผู้จงรักภักดีต่อมุรามาสะ ณ ลานกว้างของป่าต้นไผ่สี่เหลี่ยมพายุเป็นร้อยๆ ปี และยังคงอยู่ท่ามกลางพายุและลมฝนที่ ๆ ยังคงบ้าคลั่ง
และเพียงแค่การตวัดดาบเพียงแค่หนเดียวของอิเลฟเวนท์ ใบไผ่ที่ปลิวว่อนมาเฉียดก็ยังขาดสะบั้น และราวกับว่า ใบไม้ไผ่ที่เคยเขียวชอุ่มต้องกลับกลายเป็น...ใบไม้แห้งได้ในพริบตา !!!!
และสายลมที่กำลังหอบเอาใบไผ่นับล้านๆ คอยแต่จะร่วงหล่นทับอยู่บนศพพวกนั้นตามรายทาง...
แต่ทวา่สายลมก็เกือบจะทำให้เสื้อคลุมฮาโอริสีเขียวซีดของอิเลฟเวนท์ ให้ดูซีดจากลงไปอีก และสายฝนที่คอยแต่จะสาดกะเซ็นคอยชำละล้างคราบเลือดที่ติดปลายนิฮองโดะของเธอ
จนกระทั่งมุรามาสะที่ได้พาพวกของเขากวาดต้อนอิเลฟเวนท์กับมาซายูกิประดาบกันไปจนถึงบริเวณลานกว้างเวิ้งว้างหินปนทรายใกล้ๆ กับหน้าผาหินปูน และพวกของมุรามาสะที่ยังคอยทยอยแห่กันออกมาจากป่าไผ่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว
และทุกๆ คนต่างก็กระโจนเข้าหาแค่เพียงอิเลฟเวนท์เพียงคนเดียว แต่ว่าไทระก็กลายเป็นขวางหนามสำหรับพวกของมุรามาสะไปด้วย
 ไทระ มาซายูกิยังคงจ้องคอยแต่กระโจนกระโดดและตวัดดาบพุ่งเข้าหามุรามาสะจนแทบจะชิดติดหน้าผา แต่มุรามาสะก็ใช้ดาบคันทาชิในมือคอยฟาดฟันกับไทระจนเสียงดาบของพวกเขาดังราวกับพายุหมุน
ดาบคันทาชิของมุรามาสะแม้กระทั่งเวลาฟาดฟันดาบท่ามกลางพายุ พละกำลังของมันดั่งพายุงวงช้างที่คอยแต่จะกระทบกับคู่ต่อสู้ จนกระทั่งดาบของมาซายูกิแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
และมิหนำซ้ำมาซายูกิยังต้องพยายามฝืนความเจ็บปวดจากบาดแผลหลังจากถูกรถชนมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็เพื่อออกมาตามหาและช่วยเหลืออิเลฟเวนท์ และเลือดที่ยังคงไหลซึมไม่ยอมหยุดจากผ้าพันแผลที่บริเวณศรีษะ


มินาโมะโตะ ทัตสึจิสวมยูกะตะสีกรมท่าและกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวอยู่ภายในห้องเก็บของประจำตระกูลของตัวเอง และทัตสึจิไม่เพียงแต่หลับตานั่งทำสมาธิอยู่ระหว่างตู้กระจกที่เก็บชุดเกราะของซามูไรชุดแดงและตู้ที่เคยเก็บดาบคาตะนะ
และจนกระทั่งเสียงของฝีเท้าที่คอยย้ำหนักๆ กำลังเดินผ่านประตูฟุสุมากลับเข้ามา
" ขอโทษที่...ต้องทำให้รอนานอีกแล้วนะ ! "
" ทัตสึจิ !!! " และอิเลฟเวนท์ที่่ยังคงสวมชุดกางเกงฮากาม่าชุดเดิมๆ และยังถือดาบคาตานะสีทองอร่ามมาหยุดอยู่ตรงหน้า และเธอก็ยังคอยใช้หางตามองไปที่ตู้ที่เคยเก็บดาบคาตะนะตาบอดที่หายไป
 " ผม ! ถึงได้บอกกับคุณแบบนั้นว่า ! ยังไง !! " และทัตสึจิที่ลืมตาขึ้นมา และยังต้องคอยชำเลืองมองไปที่ดาบอีกเล่มที่มีดวงตาอยู่ครบในมือของพวกเธอ
 " คุณ ! ก็ยังคงเป็นคุณคนเดิม "
" ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ " และรอยยิ้มอย่างเต็มอกเต็มใจของทัตสึจิทีหมอบให้กับดาบเล่มนี้
 อิเลฟเวนท์ผงกหัวเบาๆ
 " ทัตสึจิ ! "
" ทำไมคุณ ! ถึงต้องการต้อต้านฉัน ! " และเช่นกันที่เธอก็ส่งยิ้มแบบเดียวกันให้กับทัตสึจิ
และทัตสึจิที่ยังคงทำตาม แต่เปลี่ยนหันมาเงยหน้ามาพูดคุยกันแทน
" ก็เพราะว่าผม ! เปลี่ยนคุณไม่ได้ " และเสียงหัวเราะเยาะในลำคอของพวกเขาก็พลอยแต่จะดังขึ้นติด ๆ
อิเลฟเวนท์ยังคงแสดงรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก
" ขอบคุณๆ มาก ๆ นะ "
" ทัตสึจิ !! " และขอบคุณ
และทัตสึจิที่กลับส่ายหน้า
" ก็เพราะว่า..คุณ ฟูจิวาระ !! "
" ศรัทธา !ในความดี !!! "
" แม้ว่า...คุณก็ย่อมรู้ดีแก่ใจว่า กฎของธรรมชาติ ! มักเล่นตลกด้วย !! " และเผลอๆ แววตาที่แสดงความเชื่อมั่นต่อเธอก็เหมือนจะเพิ่มมากขึ้นตามมาติด ๆ
" ดาบเล่มนั่น ! สินะ !!! " ทัตสึจิที่ยังคอยมองดาบในมืออิเลฟเวนท์ และแววตาที่มีต่อดาบก็คือความศรัทธา
" พวกมัน...ดูงดงาม ! และแข็งแกร่ง !! เกินกว่าจะหาคำบรรยายใด ๆ ได้หมดจริงๆ " และพอสิ้นเสียงการชื่นชมดาบของทัตสึจิ แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเหลียวมองไปที่ฉากกั้นห้องหนังสือโบราณของพวกมินาโมะโตะ
และมินาโมะโตะ มุรามาสะที่เดินถือดาบคาตะนะที่เคยอยู่ในตู้กระจก และถือสมุดสีฟ้าๆ ซีด ๆ เย็บสันปกด้วยเชือกด้วยวิธีโบราณ
" สลักชื่อ ! นางอัน...เป็นที่รักยิ่งในดวงใจเอาไว้ภายใต้กระบี่ทั้งห้า !! " และมุรามาสะที่กำลังอ่านมัน
.... แม้ค่ำคืนนี้...ข้ายังคงเดียวดาย !
....แต่ภายในหนึ่งห้องดวงใจนี้....ยังคอยบินไปสู่อ้อมอกเจ้า...มิมุระ
ดาบหนึ่ง..หมื่นวันคืนมิเคยแปรพักตร์...
...หักห้ามใจมิให้รักยากยิ่ง
....เงยหน้าแหงนมองจ้องนภา...เคว้งคว้างในดวงใจมิลืมเลือน !
ดาบสอง...! รอยรักหักสวาท
 .....พสุธาพราก....จากหญิงหนึ่งเดียวในดวงใจ
....เสียงสะอื้นเรียกหา ..ดวงใจข้าแตกสลาย
ดาบสาม..! วารีที่ไหลเชี่ยว
.....นางอันเป็นที่รักพลัดพรากจาก
...นางดับสูญลอยละล่องสู่ห้วงสวรรค์....หยาดฝนโปรยปรายเหลือเพียงแต่..ตัวข้า !!!
ดาบสี่..อาณาจักมิอาจล้มพังครืน
...ความรักมิอาจสานสัมพันธ์....ความแตกต่างคืนพันธะสัญญา ..ชาติหน้าคือเรา !
ดาบเล่มสุดท้าย ..ดวงใจข้างแหลกสลาย
.....หญิงผู้งดงามดั่งดวงจันทร์พรากจาก....ไฉนเลยข้ามิอาจปกป้องนางเอาไว้ได้
.....โปรดฝั่งร่างข้าไว้ใต้ต้น....ฟูจิ โนะ ฮานะ ! "
มุรามาสะอ่านสมุดเล่มนั้นคอยเดินวนเวียนอยู่รอบๆ อิเลฟเวนท์ และพ่อแท้ ๆ และเขาก็ยังคอยเดินถือดาบไปรอบๆ แต่่ว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไรที่มุรามาสะอ่านสมุดเล่มนั้น แต่เธอกลับรูู้สึกหวาดกลัวแทนทัตสึจิขึ้นมาต่างหาก และมิหนำซ้ำยังมีผู้คนใช้ผ้าสีดำปิดอำพลางใบหน้าและสวมชุดคล้ายๆ กับพวกนินจาไร้นามพากันทยอยออกมาจากทุกทิศทั่วทางไปทั่วทั้งห้องเก็บของ และอีกอย่างพวกผู้ชายที่แต่งกายคล้ายนินจาและดาบคาตะนะที่พร้อมจะถูกชักออกจากฟัก
แต่ทว่ามุรามาสะกลับหันไปแสยะยิ้มให้กับพ่อแท้ๆ ของตัวเองที่กำลังนั่งคุกเข่าจนต้องรีบหันกลับไปมองอิเลฟเวนท์อย่างดูถูกดูแคลน
" ฟูจิวาระ !! "
" ไม่ใช่สิ ! ไม่ใช่ !! "
" มิมุระ ! " มุรามาสะที่กำลังเอ่ยชื่อของคน ๆ หนึ่งในสมุดบันทึกเก่าๆ
" คาซามุโต้ มิมุระ กับ.... " แต่ว่ามุรามาสะก็ยังจะรีบหันไปมอง ๆ ที่ภาพอุกิโยะภาพของหญิงสาวที่คอยยืนถือร่มกระดาษสีแดงที่น่ารังเกียจอยู่ที่หัวสะพาน
" ลูกสาวช่างตีดาบ....เมอุมิ "
" อาวะตะคุชิ เมอุมิ !! " มุรามาสะมีแต่จะบอกเล่าอดีตเมื่อราวๆ เกือบแปดร้อยกว่าปีที่เขียนด้วยลายมือพ่อ !
" อาวะตะคุชิ เมอุมิ ! "
" รอง..ประธานของ The Empire สกีรีสอร์ท !!! "
" ฮัน ยูซอง !!! "
" ใช่ ! หรือว่า ไม่ใช่ !!! " และจนในที่สุดมุรามาสะก็เพิ่งจะเข้าใจว่า ทำไม ! พ่อแท้ๆ ของตัวเองต้องมานั่งคุกเข่าแม้ใกล้จะหมดความอดทน
" ฟูจิวาระ !!! " แต่ก็ยังจะฝืนยืนฉีกยิ้มกว้างๆ
" เอาจริงๆ ฉันเคยคิดว่า เธอ "
" น่าจะแค่มองเห็นอนาคต ได้แค่เพียงเรื่องเดียว "
" แต่พอ... ได้เจอ ! สมุดจดบันทึกของพ่อ ! เล่มนี้แล้ว !!! "
" เธอเป็นคนที่ประหลาดจริงๆ "
มุรามาสะที่พยายามเดินวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเธอ และสายตาที่เอาแต่จ้องแต่จะจับผิดว่า อิเลฟเวนท์จะมีปฏิกิริยาแบบไหนออกมา
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ฉันเองก็เกือบที่จะลืมไปแล้วสิด้วยว่า ! เธอเอง...มันเก่งเรื่อง "
" การอ่านใจของคนธรรมดาอย่างเราๆ ออก ! " แต่ว่าคราวนี้มุรามาสะที่พยายามจะพูดเสียงดังๆ ขึ้นอีก
" และสำหรับ..วิธีการจะเอาชนะใจคนอื่น.. !!! "
" สำหรับเธอแล้วมันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือซะอีก !"
" เพราะฉะนั้น พวกเราบางคนถึงได้ถูกบังคับให้ยอมรับในชะตากรรม !! " และน้ำเสียงประชดประชันกันของมุรามาสะที่แม่แต่จะเพิ่มระดับความเกลียดชังเธอ ในขณะที่ยังมองพ่อของตัวเองต้องมานั่งคุกเข่า
และเธอที่ทำได้ตอนนี้ก็แค่ยืนฟังก็เพราะว่า ตัวเองกำลังเป็นห่วงความอันตรายที่ใกล้จะมาถึงกับพวกเขามินาโมะโตะซะมากกว่า
แต่ทัตสึจิที่ก็ยังจะคอยนั่งผ่อนลมหายใจเข้าออก
" ความ...สันติท่ามกลางความขัดแย้ง !!! "
"...และความข่มขื่น ! อย่างถึงที่สุด !!! " เพราะฉะนั้นทัตสึจิถึงไม่เคยปฏิเสธว่ายังไงๆ ความเกลียดชังที่มีต่ออิเลฟเวนท์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
" ..จนเกิน ! ที่เยียวยาได้หมดในชาตินี้ !!! " และทัตสึจิก็คอยชำเลืองไปที่หน้าของบุตรชาย
อิเลฟเวนท์ที่ยอมละหางตาออกมาจากห้องสมุดและรีบหันกลับ
" การตายของแม่ของพวกเธอ ! มันเป็น..อุบัติเหตุ !!! " เธอยังคงอธิบาย
" ทัตสึจิ ! ก็พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมันมาเป็นร้อยๆ ครั้ง " และเธอยังอธิบายให้มุรามาสะฟังซ้ำ ๆ
แต่ว่ามีเพียงสายตาที่แสนเกลียดชังเพิ่มทวีคูณมองกลับมา
" ที่..แม่ตาย ! ก็เพราะเธอ !!! "
" อีเลฟเวนท์ !! เพราะเธอ !!! " และน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดของมุรามาสะ
" เธอ...คือ ! คนที่เห็นทุก ๆ อย่างว่า มันจะต้องเกิดขึ้น !!! "
" แต่ว่า...เธอกลับยืนมองเห็นความพังพินาศของคนอื่น ๆ อยู่ได้อย่างหน้าตาเฉย " มุรามาสะที่พยายามจะเฆ่นฆ่าอิเลฟเวนท์ทั้งคำพูดและสายตา
" ฟูจิวาระ !!! " และทันทีทัตสึจิก็ยืนขึ้น
" เธอ...ช่าง ! เป็นคนที่เพิกเฉย ! "
" ต่อความกลัว...ได้อย่างน่ากลัวจริง ๆ " และเขาก็ยังเห็นด้วยกับลูกชายของตัวเอง
แต่ว่าเพราะคำพูดของทัตสึจิมันกลับทำให้เธอต้องยอมถอยห่างออกมาจากพวกเขา และหันกลับไปมองด้านหลังของฉากกั้นบานพับที่ห้องสมุดอีกครั้ง
อิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้ได้แต่ภาวนาขอร้องไม่ให้คำที่มุรามาสะจะพูดต่อไปนี้ เธอพยายามจะภาวนาไม่ให้มุรามาสะพูดคำ ๆ นั้นออกมาจริงๆ แต่กลับกลายเป็นทัตสึจิที่กลับเป็นฝ่ายคอยแต่จะเดินเข้าหากันใกล้ๆ และมิหนำซ้ำแววตาของพวกเขาช่างตรงกันข้ามกับของมุรามาสะ
" พวกเรา... มัน ! ก็ไม่ต่างอะไร !! " และทัตสึจิก็คอยจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาของอิเลฟเวนท์ทุกช่วงลมหายใจ
" ..กับ ไม้ตีชา !!!! "
" ที่...มีสิทธิ์ ! ได้แค่คนชาในถ้วย !! "
" แต่ไม่เคย...รู้รส !!! "
" เงียบไปเลยนะ !!!! " มุรามาสะตวาดพ่อแท้ๆ
" พวกเรา ! ไม่มีใครอยากฟังคำสั่งสอนพวกนี้อีกแล้ว !!! " และมุรามาสะที่กำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเพราะว่าพ่อแท้ๆ กลับไม่เคยคิดที่จะเข้าข้างพวกเขาจริง ๆ
ทัตสึจิที่คงทำได้เพียงส่ายหน้าให้กับเธออยู่เงียบๆ ในขณะที่มุรามาสะลูกชายของตัวเองคอยจ้องแต่ถือดาบเข้าหาเขาและก็อิเลฟเวนท์
" ทัพพี...ที่ไม่รู้รสแกง !!! " และน้ำเสียงที่คอยแต่จะกัดฟันพูดกับอิเลฟเวนท์ของมุรามาสะ
" แต่ว่า...ฉัน ! ไม่เคยชอบกินน้ำแกง !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" แล้ว ฮัน ยูซอง!!! "
" ฉัน อยากรู้จริงๆ นะว่า...เธอจะจัดการกับเขายังไงต่อไป !! " คราวนี้ที่มุรามาสะแสแสร้งแกล้งยิ้มและหันไปมองที่ฉากกั้นห้องหนังสือไปพร้อมๆ กัน
" ถ้าหากเขาได้รู้ความจริงว่า ความจริง ! ที่..เธอ "
" รู้ !!! "
" และรู้ความจริงมาโดยตลอด รู้ !!! ว่าระหว่าง เธอ กับ เขา !!! "
" รู้ถึง อนาคต !!! รู้..ถึงอดีต !!! รู้...แม้กระทั่ง !!! "
" เขากำลังคิดอะไรอยู่ !!!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" พวกเราต้องขอยอมรับในความสามารถพิเศษข้อนี้ ! ในการอ่านใจคนได้ถูกต้องและแม่นย้ำของเธอมากจริง ๆ " มุรามาสะที่ต้องการที่จะคอยบีบบังคับเธอให้สารภาพ
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากเพียงต้องประคองถือดาบคาตะนะในมือไม่ให้สั่น
และเพราะเห็นดาบอีกเล่มในมืออิเลฟเวนท์ มุรามาสะก็เลยพยายามจะเดินเข้าไปและเอื้อมมือหวังเพื่อจะแย่งชิงดาบ แต่ทันทีที่ทัตสึจิรีบเดินเข้ามายืนขวาง
" ได้โปรด !!! " และทัตสึจิที่ยังต้องคอยขอร้อง
" หยุดสักที !!! "
" มุรามาสะ !! "
" ได้โปรด !!! " เพราะฉะนั้นทัตสึจิถึงได้ต้องการให้ลูกของเขาหยุด
มุรามาสะหันไปมองหน้าพ่อแท้ๆ และส่ายหน้าไปมา และหลังเห็นพ่อตัวเองเข้ามายืนขวางไม่ให้พวกเขาได้แย่งชิงดาบเล่มนั้น
" เอาพวกเขาออกมา !!! " มุรามาสะที่เหลียวหันไปทางห้องสมุด
และบานประตูฟุสุมาที่ถูกเปิดออกมาจากพวกคนชุดดำ ก่อนที่ ๆ ทุกคนจะมองเห็นว่า อาซามิกำลังถือดาบคาตะนะขวางที่ลำคอของฮัน ยูซอง และคอยแต่จะบังคับให้เขาเดินกลับออกมา
" อาซามิ !!! "
" ลูกกำลังรู้ตัวเองดีแล้วใช่ไหม ! " และทัตสึจิที่ตั้งคำถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยทันทีที่เห็นบุตรสาวเดินออกมา
อาซามิหลบสายตาของทัตสึจิ แต่ว่าอาซามิกลับไม่หลบสายตาของอิเลฟเวนท์แม้แต่น้อย และแม้ว่าดาบจะจ่ออยู่ที่คอหอยของรองประธานสกีรีสอร์ทอยู่ก็ตาม และฮัน ยูซองที่แทบไม่รู้สึกตัวว่ากำลังมีดาบพาดขวางอยู่บริเวณลำคอ และก็ฮง ฮเยจีที่ยังคงสวมชุดกิโมโนสีขาวกำลังเดินตามหลังกันมาเป็นคนสุดท้ายกับปืนพกสั้นสีแสตนเลสติดตัว
อิเลฟเวนท์หันไปสบตาของฮัน ยูซองทันที และเห็นเพียงลูกนัยน์ตาที่สั่นๆ ของพวกเขา และก็ดีถมปะไรเสื้อผ้าชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีน้ำเงินของฮัน ยูซองยังคงปราศจากรอยขีดข่วนจริงๆ
แต่ทว่าลูกนัยน์ตาของฮัน ยูซองก็มองเธออย่างตั้งคำถาม
" คุณ ! อ่านใจผมออก !!! "
" ได้...ยังไง !!! " และก็น้ำเสียงสั่น ๆ ของฮัน ยูซองที่พยายามซ่อนความเจ็บปวดลึก ๆ ข้างในเมื่อได้รู้เข้ากับอะไรบางอย่างกับคนที่เคยคิดว่าไว้ใจได้
" มันหมายความว่ายังไง !!! "
" ที่...คุณมองเห็นอนาคต !!! "
" ที่..คุณ !!! รู้เรื่องอดีต !!! "
" ทั้งหมดนั่น ! "
" พวกมันหมายความว่าอย่างไงกันแน่ อิเลฟเวนท์ ! " และน้ำเสียงที่สั่นเครือจนหยุดสุดท้ายของพวกเขากำลังคอยแต่จะตั้งข้อสงสัยเต็มหัวไปหมด
" คุณทำแบบนั้นกับผม ! ได้ยังไง !!! " และก็ดวงตาของฮัน ยูซองที่กำลังจะกลายเป็นสีแดงช้ำๆ
อิเลฟเวนท์ที่แม้ว่าจะพยายามจะประคองถือดาบไม่ให้สั่นไหวเพราะความโกรธที่มีต่อมุราาสะ แต่ว่าดวงใจของเธอต่างหากที่หักห้ามแทบไม่ไหวและใกล้จะถึงระเบิดเวลา และถึงแม้ว่าดาบคาตะนะยังไม่ถูกชักออกมาในทันที แต่ว่าเวลานี้พวกมันได้เฉือนฝ่ามือของพวกเธอไปเรียบร้อยแล้ว
และมุรามาสะที่ก็เลยได้มองเห็นอิเลฟเวนท์ และเธอกำลังแสดงความขี้ขลาดนั้นออกมาในเวลาที่คนอย่างเธอเองเห็นแก่ตัวจริงๆ
" หึๆ " มุรามาสะแสยะยิ้มสะใจที่ได้รู้ความจริงอีกเรื่องจนได้ว่า จริงๆ แล้ว อิเลฟเวนท์ก็แค่คนธรรมดา
" ทำไมละ ! "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" จู่ๆ ความเห็นแก่ตัวของเธอ !!! มันก็ดันทะลุศีลออกมาบ้างแล้ว !!! "
" หรือยังไงกันนะห๊ะ !!! " เพราะฉะนั้นมุรามาสะที่กำลังเดาว่า ศีลเก่าๆ ของอีเลฟเวนท์คงใกล้จะขาดเต็มที
แต่ทัตสึจิก็ยังคงคอยเข้าไปยืนขวาง
" รองประธานฮัน ! "
" คุณกำลังเข้าใจเธอผิด !!! "
" ฟูจิวาระ !!! "
" เธอ !ไม่ได้เป็นในสิ่งที่..คุณกำลังคิด !!! " และอีกทั้งที่ทัตสึจิยังพยายามขอร้องไม่ให้เขาเข้าใจเธอผิด
ฮง ฮเยจีแสยะยิ้มทันทีที่ทัตสึจิพูดจบ และคอยแต่จะหันไปมองอิเลฟเวนท์ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าและรองเท้าสานจากเชือกฟางของอิเลฟเวนท์
 " ที่แท้....!! "
 " ฟูจิวาระ !! เธอมันก็เป็นแค่ นังแม่มด !!! " และน้ำเสียงเยาะเย้ยตลอดเวลาของฮง ฮเยจี
 "หึ !!! " และรอยยิ้มเยาะตลอดเวลาของฮง ฮเยจี
 " นึกว่าจะมีแค่ในตำนาน ! แบบนั้นซะอีกนะ !! "
 " พวกนางจิ้งจอกเก้าหาง ! อะไรพวกนั้น !!! " และน้ำเสียงประชดประชันของพวกเธอที่ใช้พูดกับอิเลฟเวนท์
 " คุณหนู ! ฮง เยจี ! " ทัตสึจิที่กลับกลายมาเป็นฝ่ายขึ้นเสียงต่อว่าที่คู่หมั้นของฮ้น ยูซองทันที
 " ฉัน ! ก็อุตส่าห์เตือนคุณเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือยังไงว่า..." แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับรีบพูดแทรกท้ตสึจิ !
 " ให้คุณคิดถึงครอบครัวของคุณเอาไว้ให้มาก ! "
 " หุบปากของเธอไปซะ !!! นางปีศาจ !! " ฮง ฮเยีแผดเสียงตวาดเธอต่อหน้าทุก ๆ คน
 " หยุดแสแสร้งแกล้งบอกว่าเธอเป็นคนดี ! "
 " ฟูจิวาระ ! "
" เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่า เธอ "
" มันน่ารังเกียจมากกว่า โสเภณีข้างถนน !!! " คำด่าทอสารพัดของฮง ฮเยจีคอยแต่จะต่อว่า ผู้หญิงที่ตัวเองคิดว่าเป็นเพียงผู้หญิงชั้นต่ำ
อิเลฟเวนท์ที่ไม่เคยให้ความสนใจคำพูดสารพัดของฮง ฮเยจีแม้แต่นิดเดียว เพราะว่าเธอสนใจอยู่อย่างเดียวคือแววตาที่ใกล้ๆจะว่างเปล่าเต็มทีของฮ้น ยูซองที่มีต่อเธอ และเขาก็เริ่มใช้น้ำเสียงเย็นชาขึ้นทุกๆ ที
 "คุณ ! ทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง !!! " คำถามของเขาที่ถามเธอ
 " อย่าบอกนะว่า คุณกำลังทำตามหน้าที่ ! "
 " ถ้าอย่างนั้น ! หน้าที่ของคุณ !!! มันคืออะไรกันแน่ !!! " และเสียงตวาดของเขาที่เพิ่งจะมีให้กับเธอครั้งแรก
 " คุณเป็นใคร !!! "
 " อีเลฟเวนท์ !!! "
 " คุณเป็นใคร !!! " และคำถามในสมองของพวกเขาที่พลั่งพลูออกมาไม่ยอมหยุด ในขณะที่ยังมีอาซามิถือดาบเดินตามประกบ
และในขณะเดียวกันอาซามิยังต้องคอยกระชับที่ดาบจับเพื่อรักษาระยะห่างบริเวณลำคอของฮัน ยูซองเพื่อไม่ให้ใกล้มากจนเกินไป
อิเลฟเวนท์ยืนตัวเกร็งในขณะที่ฮัน ยูซองพยายามเดินเข้าหา และแววตาที่เหมือนจะขาดความชั่วมั่นในตัวเองขึ้นมาทันที เพราะฉะนั้นทัตสึจิจึงต้องเดินเข้ามาหยุดอยู่ระหว่างเธอและก็เขา
" รองประธานฮัน !! " และสายตาที่อ้อนวอนขอร้องของทัตสึจิต่อทุกคน และแววตาของทัตสึจิที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่เป็นแววตาของฮัน ยูซองที่กำลังถอถอยจากความไว้วางใจที่มีต่อพวกเขารวมถึงอิเลฟเวนท์
ฮัน ยูซองที่เอาแต่ส่ายหน้าและส่งสายตาที่ผิดหวังเหมือนถูกหินถล่มโยนทับไปทั่วทั้งหัวจิตหัวใจจนแตกสลาย
" เธออ่านใจฉัน เพราะอยากจะเอาชนะอะไรกันแน่ " คำถามที่แสนจะโง่งมของฮัน ยูซอง
เพราะฉะนั้นทัตสึจิถึงต้องกับพยักหน้าอีกสองสามครั้ง
" ฟูจิวาระ... " ทัตสึจิก็แค่ยอมรับความจริงและบอกกับพวกเขา
" เธอเอง...ก็แค่ !!!! "
" ที่...ก็แค่สำเร็จ !! ในการหาประตูทางออกแห่งชีวิต ! "
"ได้มากกว่าพวกเราทุกคน ! มันก็เท่านั้นเอง !!! "
" คนบางคน...ที่ก็หาประตูจนเจอ !!! "
" ทั้งหมด ! ทั้งมวลหน้าที่คนอย่างเราๆ ก็มีเพียงเท่านี้เอง !!! " แต่ว่าคราวนี้ทัตสึจิยังคงพยายามส่งแววตาที่เชื่อมั่นต่ออิเลฟเวนท์ไปให้กับพวกเขาทุก ๆ คน
แต่เธอกลับไม่ได้สนใจอะไรนอกจากปลายดาบคาตะนะของอาซามิที่ยังคอยขวางพาดไว้ที่ลำคอของฮัน ยูซองเอาไว้เลย และคำพูดที่มีนับล้านที่อยากจะอธิบายแต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเก็บกดเอาไว้ก่อน
" เพราะฉะนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา "
" ฉันถึงต้องคอยบอกกับคุณ ฮัน ยูซอง !!! " และน้ำเสียงที่สั่นเครือผสมผสานกันกับลมหายใจที่ขาดๆ หาย ๆ ของตัวเธอเอง
" ว่า...จงอยู่ห่างๆ กับฉันไว้ !! " เธอเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย
และเธอก็รีบละสายตาออกมาจากฮัน ยูซอง เพราะต้องการหันกลับไปมองที่ตัวต้นเหตุ
" และ.. มุรามาสะ !!! "
" นาย !!! ไม่มีวันที่จะเห็นเขาตาย !!!! " และเธอก็เตือนมุรามาสะเป็นครั้งสุดท้าย
"หึๆ " มุรามาสะฉีกยิ้มด้วยความสะใจ
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" นี่แหละๆ ที่เขาว่ากันว่า ความเห็นแก่ตัว !!! "
" เธอรู้หรือยังว่า...มันเป็นยังไง !!" มุรามาสะพอใจมากที่อิเลฟเวนท์เดือดดาล และกล้าเปิดเผยตัวตนของตัวเองในที่สุด และในขณะเดียวกันก็ยังจะคอยเข้าไปยืนใกล้ๆ กับว่าที่คู่หมั้นฮง ฮเยจีของฮัน ยูซอง
และมุรามาสะก็เริ่มยั่วยุฮง ฮเยจีให้พิสูจน์หาความจริงด้วยการช่วยจับมือข้างที่ถือปืนของฮง ฮยจีกลับขึ้นมาและหันไปทางอิเลฟเวนท์
และฮัน ยูซองพยายามที่จะเข้าไปห้าม
" อย่าทำแบบนั้นกับเธอ มุรามาสะ !!! " และพยายามเข้าไปขอร้องทั้งมุรามาสะและฮง ฮเยจี
"เชอะ !! " ฮง ฮเยจีที่ยิ่งหันกลับไปมองอิเลฟเวนท์กับว่าที่่คู่หมั้นด้วยความสมเพช
" พี่ค่ะ !!! " และน้ำเสียงที่ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่าของฮง ฮเยจีต่อว่าที่คู่หมั้น
" พี่รู้ตัวรู้เปล่าว่า พี่ !!! "
" กำลังถูกนังจิ้งจอกตัวนี้ใช้เวทย์มนดำ "
" ไสยศาสตร์สารพัดทำให้พี่หลงจนโงหัวไม่ขึ้น !!! "
" ฮัน ยูซอง !! พี่รู้ตัวเองดีอยู่หรือเปล่า !!! " และฮง ฮเยจีที่พยายามต่อว่าเขา และหันกลับมาใช้สายตาที่ดูถูก
" ทุเรศ !!! " สายตาดูถูกดูแคลนอย่างมหาศาลของฮง ฮเยจีต่ออิเลฟเวนท์ และก็สายตาที่ผิดหวังซ้ำๆ ให้กับฮัน ยูซอง
มุรามาสะที่มองเห็นโอกาศและพยายามเข้าไปยั่วยุฮง ฮเยจีอีกครั้ง
" คุณหนูฮง !!! "
" หรือว่าคุณ ไม่อยากพิสูจน์ " มุรามาสะส่งสายตายั่วยุฮง ฮเยจีเพื่อให้พวกเธอพิสูจน์ว่า อิเลฟเวนท์เป็นตัวอะไรกันแน่
อิเลฟเวนท์ที่มองเห็นแววตาที่สะอกสะใจของมุรามาสะที่เพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ และคำยั่วยุของมุรามาสะพลอยแต่จะทำให้เด็กหัวอ่อนอย่างฮง ฮเยจีตกหลุมพลาง เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องคอยมองสบตาของพวกเธอและสารภาพ
" ปืนของคุณ ! "
" จะไม่มีทางทำอะไรฉันได้ " อิเลฟเวนท์สารภาพต่อหน้าทุกๆ คน
" หุบปาก ! " ฮง ฮเยจีเถียงและลั่นไก
ปัง !!!
เพล้ง !!!!!!
เศษกระจกของตู้เก็บพัดโบราณแตกระเอียดอยู่บนพื้นใกลๆ้ กับรองเท้าของ ฮง เยจี และก็เริ่ม ๆ จะเห็นหยดเลือดสาดกระเด็นติดกับใบพัดโอกิโบราณๆ จนกระทั่งพัดค่อย ๆ ร่วงหล่นกลับลงมาบนพื้น
" อย่า !!!! " อีเลฟเวนท์กรีดร้อง
ฉึก !!!


천재는 천재가 가르친다.
글 박루트
------------------------------------------------------------------------
 1. 기회
#001화 - 기회
부러진 창칼 사이로 창백한 머리가 구른다.
붉은 피로 점철된 땅의 입장에선 붉은 빛을 더할 뿐인 메마른 목일 뿐이었지
만, 티그리스에겐 대전쟁을 끝낸 마침표였다. 하늘로 솟구쳐 추락하는 붉은
피를 맞으며, 티그리스는 잘려 나간 머리를 향해 돌아섰다.
조각난 시체와 창칼들 사이에 안착한 새하얀 머리를 향해 부러진 '대적자의
검'을 치켜세운다. 목이 잘렸지만 죽었는지 확신할 수 없다. 아르펨은 이 세
상의 규칙에 따르지 않는 우주 너머의 존재기 때문이다.
방심은 금물이었다.
"되었다. 난 죽는다."
잘려 나간 머리에서 나온 건조한 목소리는 티그리스의 긴장감을 한층 더 끌어
올렸다.
"대단하군. 인간의 몸으로 나 아르펨을 죽이다니."
갑옷이 무겁다.
티그리스는 넝마가 된 갑주를 벗었다.
철컹!
황금빛이 퇴색되어 빛바랜 놋쇠의 색을 토해내고 있는 갑주가 허물 벗듯이 벗
겨졌다. 드워프들이 드래곤의 공포에서 벗어나고자 만들었다는 '우로스'라는
전설의 갑주였다. 그러나 지금은 티그리스의 움직임을 방해하는 족쇄 그 이상
도 이하도 아니었다.
"나의 여왕 '우노'와 함께 했던 천년의 세월 동안 너처럼 강한 자는 보지 못
했다."
티그리스는 묵묵히 걸었다.
발에 노르베르드 변경백의 보물 '드윈의 검'의 조각이 밟혀도, 프리하르덴 백
작가의 보물 '프리하르덴의 여름'이 발에 차여도 피로 점철된 구덩이를 향해
걸었다.
"과연 오만한 티그리스라 불려도 충분한 검술이었다."
오만이란 단어에 티그리스는 발이 멈추었다.
오만.
티그리스 디 노르베르드의 꼬리표였다.
티그리스는 검술의 천재였다. 한 번 본 검술은 그대로 따라할 수 있었고, 두
번을 보면 검술을 창시한 이의 의도를 알 수 있었으며, 세 번을 보면 자신의
것으로 온전히 만들어 상승의 검술로 탈바꿈시킬 수 있었다. 인류 역사상 티
그리스보다 강한 검사는 없을 것이었다.
하지만 그는 결코 훌륭한 기사가 되지 못했다. 자신보다 못한 검사를 버러지
취급했으며 마법 따윈 쓸모없는 학문으로 폄훼했다. 결정적으로 티그리스는
이 세상의 주인공인 것마냥 홀로 모든 것을 해결하려 했다.
그 결과가 이 모양이다.
살아 움직이는 이가 없다.
인류의 존망을 건 최후의 전쟁에서 황국의 황금 기사단도, 철혈 마법 병단도,
인퀴지터도, 밀림의 수호자들도 용병들도 모두 흐르는 핏물의 강이 되었다.
오로지 세상에 자신만이 잘난 줄로 알았던 오만한 티그리스만이 남았다.
티그리스는 다시 발을 움직였다. 모든 일에는 끝이 필요하다. 죽은 이들의 넋
을 기리기 위한 한 송이의 꽃을 건네기 전에, 이 지옥 같은 대전쟁의 종막을
선언하는 붉은 마침표가 우선이 되어야 했다.
"그 고고하고 아름다운 눈···. 곧 오염과 침식의 여왕님의 것이···"
콰직!
티그리스는 부러진 대적자의 칼로 아르펨의 머리를 찍었다. 아르펨의 목 없는
육체에서도 부서진 머리에서도 생기의 흔적이 느껴지지 않았다.
전쟁이 끝났다.
마침표 끝에 공백이 남듯 피 냄새가 섞이는 대전쟁의 막이 끝나고 티그리스만
이 덩그러니 남았다.
애써 외면해왔던 감정이 고개를 쳐들었다. 티그리스는 극심한 고독감에 후회
의 눈물이 흘렀다.
'벌을 받는 것이다.'
그래. 벌이었다.
하늘에서 내린 천벌.
하늘에서 내려준 재능을 자신만을 위해 사용하고, 베풀지 않았기에 하늘이 노
한 것이었다.
붉은 피로 가득한 전장에 은빛이 더하지만 피 냄새 가득한 붉은색이 희석되지
않았다.
-죽어어어어어!
그때, 티그리스의 귓가에 희미한 목소리가 들렸다. 다 죽은 것이 아니었던가?
티그리스는 부러진 대적자의 검을 짚고 일어났다. 다리가 천근만근이었지만
소리의 근원지를 향해 걸음을 옮겼다.
제발 누군가 살아있길.
지금 들리는 목소리가 환청이 아니길.
-죽어어! 죽어어!!!
환청이 아니다. 익숙한 사내의 목소리다. 티그리스는 시체의 언덕을 기어서
넘었다. 한 사내가 애처롭게 흩날리는 푸른 불꽃의 검을 들고 한 시체를 향해
검을 내리찍고 있었다.
그러나 시체는 실시간으로 재생하고 있었다. 척추를 따라 갈비뼈가 생겨나고
쇄골이 자랐으며 그 위로 살이 덮기 시작했다. 이윽고 머리가 생기더니 입이
생기며 비명이 터져 나왔다.
"크아아아악!"
"죽어! 죽어! 이 끈질긴 벌레 새끼야!!!"
비명은 점점 웃음소리로 변하기 시작했다.
"크하하하하하! 크하하하하하! 넌 나를 죽일 수 없다! 라칸! 내 심장은 네 싸
구려 불꽃으론 태울 수 없단 말이다!!!"
티그리스는 저자가 누구인지 알 수 있었다.
'쉼 없이 구르는 수레바퀴' 로타.
'마음으로 조각하는 예술가' 아르펨과 같은 외계의 존재다.
라칸이 뛰어난 마검사이긴 하나 라칸의 검과 마법으론 로타를 온전히 죽일 수
없었다. 마검사들은 대개 그렇듯 마법도 검도 끝을 보지 못한다.
황국 역사상 가장 뛰어난 마검사라 불린 라칸은 결국 자신의 심상을 검에 담
을 수 있는 소드 마스터도 세상의 작은 이치를 깨달은 대마법사도 되지 못하
였다.
극에 달하지 못한 이가 로타를 벨 수 있을 리 없다.
이윽고 로타의 오른팔이 자라나기 시작했다.
"죽어라! 라칸!!!"
로타의 오른팔이 섬전같이 라칸의 목을 향해 날아갔다.
그때 은빛 실선이 로타의 오른팔을 잘라냈다.
털썩!
잘려 나간 로타의 오른손이 핏물에 추락했다.
"끄아아아아아!"
로타의 끔찍한 비명이 전장을 가로질렀다. 로타는 오른손을 다시 재생하려 했
지만 잘려 나간 상완골 아래로 전혀 재생이 되지 않았다. 로타의 재생을 방해
할 수 있는 수준의 검술을 구사할 수 있는 존재는 단 하나 뿐이었다.
"티그리스···!"
로타는 필사적으로 왼팔을 재생시켰다. 빨리 라칸의 남은 오른팔을 잘라내어
붙여야 한다. 그렇게 생각한 순간 다시 티그리스의 검이 움직였다.
부러진 대적자의 검이 로타의 단단한 갈비뼈를 자르고 심장을 갈라냈다.
울컥!
라칸이 수십 번을 찔러도 뛰던 심장이 티그리스의 칼질 한 번에 두 조각이 났
다. 로타의 심장이 멈췄다.
이런 일이 가능했던 것은 티그리스가 자신의 심상을 검에 담을 수 있는 소드
마스터의 단계에 올랐기에 가능한 것이었다.
라칸은 로타의 죽음이 확실해지자 누웠다. 전부 끝났다는 안도감에 뒤늦게 고
통이 몰려왔다. 라칸은 고통을 삼키며 입을 열었다.
"아르펨 그 개새끼는 죽었냐?"
티그리스는 고개를 끄덕였다.
"죽었다."
"씨발새끼. 잘 뒈졌다."
티그리스는 주변을 훑었다. 혹시나 산 사람이 있나 봤지만 이곳도 생존자가
없었다. 오직 라칸 뿐이었다.
라칸은 잘린 왼팔에서 몰려오는 화끈한 고통에 이를 악물며 말했다.
"포인트 상점."
라칸은 종종 이해할 수 없는 혼잣말을 하곤 했다. 티그리스는 그런 라칸을 평
생 무시했지만 이번만큼은 달랐다.
"엘릭서는 재고가 소진됐고···. 젠장 이것밖에 없네. 최상급 치유 포션 2개
구매."
라칸의 오른손에서 황금빛 찬란한 회복 포션이 두 병 생겨났다. 라칸이 아공
간 마법을 사용할 줄 알았던가? 티그리스가 알기론 라칸은 7서클이 아니라 6
서클 마검사였다. 아공간 마법은 7서클 대마법사 수준이 되어야 사용할 수 있
는 마법이었다.
"야. 받아라."
라칸은 한 병을 티그리스에게 던졌다. 제구력은 엉망이었지만 티그리스는 재
주 좋게 받았다. 라칸이 잘린 왼팔에 절반을 뿌리고 나머지는 삼켰다.
티그리스는 구멍이 뚫린 왼쪽 배에 뿌리고 나머지는 입에 집어넣었다. 최상급
포션답게 바닥난 마력이 차오르고 신체 컨디션도 빠르게 돌아왔다.
"언제부터 아공간 마법을 사용할 줄 알았지?"
"아공간 마법은 지랄. 포인트 상점이다."
"포인트 상점?"
라칸은 빈 병을 내던지며 일어났다.
"너 아렌 요새 공방전 때 없었냐?"
"있었다. 그때 식탐을 깎아내는 자 템페를 내가 베었잖나?"
"아니 공방전 직전 작전 회의 때 말이야. 그때 내가 무슨 능력을 갖고 있는지
모두 설명했을 텐데?"
"작전 회의 땐 참석하지 않았다."
라칸은 오른손으로 이마를 탁! 쳤다.
"맞다. 이 새끼 그래서 혼자 닥돌했었지. 아렌 요새를 붕괴시켜서 적 병력들
을 한 번에 묻어버리자는 계획이 수포로 돌아갔잖아."
"그 덕에 아렌 요새는 지킬 수 있었지 않았나?"
"지랄. 그때 아렌 요새 사상자가 얼마나 나왔는지 알아?! 아렌 요새를 지킬
병사가 없어서 결국 로타에게 넘어갔잖아."
라칸은 티그리스를 쏘아보곤 한숨을 내쉬었다.
"됐다. 너랑 무슨 얘길 하겠냐."
"그래서 네 능력이 뭐지?"
"똥이나 쳐 먹어라. 다 끝난 마당에 뭐하러 얘길 해주냐."
라칸은 피바다뿐인 전장을 훑었다. 그 눈빛에서 티그리스와 같은 고독과 슬픔
이 만져졌다.
"시발···. 결국 다 죽었네. 레인로버 황녀님도 프리하르덴 백작님도 전부···."
라칸은 울지 못해 헛웃음을 터뜨렸다.
"내가 더 강했다면 이렇게 되진 않았을 텐데···. 지금 100만 포인트를 갖고
있어봤자 무슨 소용이야."
티그리스가 자신의 오만함에 후회를 하듯 라칸은 자신의 검술과 마법 실력에
후회했다.
좀 더 검을 수련할걸.
좀 더 마법 공부를 할걸.
포인트에 의존하지 않고 나 자신을 성장시킬걸.
후회는 아무리 빨라도 늦은 법이었다. 라칸은 땅에 널브러진 '현자의 검'을
옆구리에 차고 해가 지는 방향으로 걸었다.
"난 이제 간다. 넌 알아서 잘 먹고 잘 살아라."
"어디로 갈 셈이지?"
"네가 알아서 뭐하게. 지 잘난 맛에만 사는 녀석이 이제야 남 생각도 할 줄
아나 보지?"
"무너진 황국을 다시 세우자. 흩어진 백성들을 모으고 루체트 황가의 핏줄을
찾아···"
"지랄하지마!"
라칸은 참았던 분노를 터뜨렸다.
"네가 다른 사람 말만 잘 들었으면 이 모양 이 꼴은 안 났어! 멍청한 내 말은
듣지 않아도 레인로버 황녀님이나 프리하르덴 백작님이나 망할 땅딸보 드워프
아저씨 말을 듣고 같이 싸웠다면 이 지경까지 안 왔다고!"
라칸의 날카로운 말에 티그리스의 심장이 난도질을 당하는 것 같았다. 라칸은
티그리스가 아무런 반박을 하지 못하자 웃었다.
"하하하! 평소 같으면 평민 새끼가 감히 위대하신 변경백에게 무슨 망말을 지
껄이냐면서 그 우아하고 고상한 말투로 지랄했을 텐데 가만히 있네? 너도 양
심이 있나 보지?"
"···넌 인류를 구원한 영웅이다. 내게 그런 말을 할 자격이 있다."
"영웅? 영웅이라고? 이제야 영웅취급을 해주는 거야? 우와 시발 존나게 고맙
다. 티그리스 디 노르베르드 각하 나리!"
티그리스는 주먹을 꽉 쥐었다.
"···미안하다."
"···뭐라고?"
"내가 교만했다. 네 말대로 이 모든 참상은 내 탓이 크다."
라칸은 어안이 벙벙했다. 티그리스의 입에서 미안하다는 소리를 듣게 될 줄은
몰랐다. 이 녀석 때문에 병사 10만명이 죽었을 때도, 수인족들이 괴멸을 당했
을 때도, 아렌 요새를 결국 빼앗겼을 때도 듣지 못했던 말이었다.
라칸의 표정이 시시각각으로 변한다. 슬픔, 좌절, 허탈을 지나 결국 결국 분
노로 모였다.
"좀 더 빨리···! 좀 더 빨리 미안하다고 했다면! 좀 더 빨리 네 잘못을 알았
다면!!!"
라칸은 결국 참았던 눈물을 터뜨렸다.
"네 재능을 다른 사람들에게 베풀었다면···. 이 지경까지 안 왔을 텐데···."
"미안하다. 이 말밖에 할 수 있는 것이 없다."
티그리스가 고개를 숙이자, 라칸은 비명을 터뜨렸다.
"으아아아아! 이 개 시발 새끼가아아아아아!"
라칸은 검을 뽑아 티그리스의 목에 가져다 댔다. 선혈이 검을 타고 흘렀다.라
칸은 지금이라도 당장 티그리스의 목을 베고 싶었지만 벨 수 없었다.
라칸, 아니 김유신의 머리 속을 휘젓고 지나가는 새로운 계획 때문이었다. 이
참상을 모두 되돌릴 수 있는 마지막 기회일 수도 있었다. 라칸은 심호흡을 하
고 입을 열었다.
"너 만약에 과···"
찌이이이이이잉!
고막을 찢을 듯한 굉음과 함께 저 멀리 거대한 보랏빛 빛줄기가 하늘을 뚫고
올라갔다.
빛줄기에 시선을 빼앗길 시간은 없었다. 라칸과 티그리스는 동시에 자리에서
벗어났다.
땅을 뚫고 검고 붉은 촉수가 둘을 향해 날아왔다. 티그리스는 반사적으로 검
을 휘둘렀다.
서걱!
촉수가 잘려나갔지만 대적자의 검이 손잡이만 남고 부서졌다.
아슬아슬했던 내구도가 다한 것이었다.
텅!
라칸도 똑같이 남은 오른팔로 촉수를 올려쳤지만 촉수에 작은 생채기만 남을
뿐 잘라내지 못했다. 심상 개화를 한 소드 마스터와 그렇지 못한 자와의 극명
한 차이였다. 둘이 바닥을 밟자 사방에서 수백 개의 검붉은 촉수들이 둘을 향
해 덮쳐왔다.
"티그리스!"
라칸은 티그리스에게 검을 던졌다. 티그리스는 손잡이만 남은 대적자의 검을
버리고 '현자의 검'을 받았다. 마검사에게 특화된 성물이지만 티그리스에겐
중요치 않았다.
검이란 것이 중요했다.
티그리스는 오러를 끌어올렸다. 라칸은 티그리스의 준비 자세를 보고 무엇을
할지 예상이 갔는지 바로 허리를 숙였다.
티그리스의 검에서 방출된 검기가 촉수들을 가르고 지나갔다. 라칸이 겨우 생
채기만 냈었던 촉수 수백 개가 동시에 두 동강이 났다. 다른 촉수들보다 유난
히 굵었던 것들도 상관이 없었다. 모두 티그리스의 검 앞에 평등하게 잘려 나
갔다.
하늘 높이 솟구쳤던 촉수들이 바닥에 나동그라지며 지진을 일으켰다.
라칸은 마른침을 삼키며 말했다.
"이것들은 뭐지? 로타랑 아르펨이 남겨놓은 비장의 수라도 되는 건가?"
"아니. 이건 로타와 아르펨과 다르다."
베어냈기에 알 수 있다.
이것은 로타와 아르펨이 절대로 만들 수 없는 유기물이다. 분명 유기물이건만
같은 무게 강철보다 무겁고 단단했으며 질겼다.
즉, 이 세상의 규칙과 어긋나는 존재였다.
"이건··· 어떤 존재다."
"존재?"
그때 잘려 나간 거대한 촉수 하나가 꿈틀거리며 올라왔다. 말끔한 절단면으로
하얀 무언가가 꿈틀대며 나오기 시작했다.
검붉은 촉수에서 나온 것과 다르게 눈처럼 창백했으며 얼굴과 머리카락은 없
었지만 몸은 여성의 실루엣을 하고 있었다. 이윽고 창백한 여인은 촉수의 끝
에서 분리되어 두 발을 딛고 티그리스를 봤다. 눈은 없었지만 시선이 느껴졌다.
[확실히···. 나와 하나가 될 가치가 있군.]
창백한 존재는 소리가 아닌 정신파로 말을 했다. 인간의 격을 넘어선 무언가
라는 것을 라칸도 알 수 있을 정도로 기묘한 기운이 흘러나왔다. 여인은 손을
뻗어 티그리스를 향했다.
[티그리스. 나와 하나가 되어라. 나는 우노. 오염과 침식의 여왕이자 우주와
차원을 유영하여 신이 될 위대한 자다. 너는 나와 함께 신이 되기에 충분하다.]
"넌··· 아르펨과 로타와 무슨 관계지?"
[아르펨과 로타는 나와 하나가 되기로 했던 자들 중 하나. 비록 죽었지만 둘
의 혼이 내게 돌아옴에 따라 옥좌에서 벗어날 수 있었지.]
라칸은 허공에 뜬 메시지를 멍하니 쳐다봤다.
"최종 퀘스트? 여왕 우노? 시발 아르펨과 로타가 끝 아니었어···?"
우노는 라칸의 중얼거림을 신경도 쓰지 않았다. 우노에게 있어서 바닥에 널브
러진 시체들과 다를 바가 없을 정도로 가치 없는 인물이었기 때문이었다.
[넌 나와 함께할 자격이 충분하다. 나와 하나가 되어 이 행성의 지배자가 되
거라. 필멸자의 굴레에서 벗어나 불멸의 존재가 되는 것이다.]
티그리스는 단 한 번도 느껴보지 못한 무력감에 혼란스러웠다. 우노를 베어낼
수 없다는 확신이 들었다. 우노의 본체는 저 창백한 여인이 아니다.
티그리스는 발밑에서 느껴지는 작은 진동을 감지했다. 언제부터인지 알 수 없
지만, 티그리스가 감지할 수 있는 모든 영역에 이 끔찍한 촉수들이 기어 다니
고 있었다.
돋보기를 든 인간 앞에 선 개미가 이런 감정일까? 티그리스가 아무리 발버둥
을 쳐봤자 절대로 이길 수 없다는 확신이 들었다.
[고민하지 말지어다. 어차피 너는 나와 하나가 될 것이니.]
티그리스가 감지한 촉수들이 땅을 천천히 뚫고 올라왔다. 수십 만개의 촉수들
이 전장을 모두 매웠다. 땅이 사라지고 촉수가 땅이 된 것 같았다.
그 압도적인 광경에 검을 놓칠 정도로 충격적이었지만 라칸은 포기하지 않았
다. 비장의 수가 하나 남았기에.
"포인트 상점."
라칸의 눈앞에 수없이 많은 상품목록들이 떴다. 개중엔 품절된 것들도 있었지
만 아직 남은 것이 두 개 있었다.
<지구 귀환권>
남은 개수: 1EA
가격: 1,000,000 포인트
<회귀의 회중시계>
남은 개수: 1EA
가격: 1,000,000 포인트
라칸은 주저없이 <회귀의 회중시계>를 선택했다.
찬란한 은색의 회중시계가 라칸의 손에서 튀어나오자, 단 한 번을 쳐다보지
않았던 우노가 라칸을 봤다.
[그건 무엇이냐? 그것에서 시간의 힘이 느껴진다.]
라칸은 주저 없이 <회귀의 회중시계>의 용두를 눌렀다.
째깍- 째깍- 째깍- 째깍-
시계가 돌아가기 시작하자 라칸은 티그리스를 보며 말했다.
"야. 내가 과거로 돌아가도 널 설득할 자신이 없거든. 그리고 돌아가더라도
널 이겨 먹을 자신도 없고. 난 재능이 없으니까."
째깍- 째깍-
라칸은 티그리스에게 <회귀의 회중시계>를 던졌다. 티그리스는 반사적으로 받
았다.
"그러니까 네가 돌아가라."
째깍- 째깍-
"지금 이게 무···"
째깍- 째깍-
"10년 전의 나는 존나게 단순해서 김유신, 상태창, 시스템 이 세 개만 말하면
내 능력이 뭔지 다 말해줄 거야. 그리고···"
째깍- 째깍-
회중시계의 분침과 시침이 12시에 향한다.
"좀 잘해. 마지막 기회니까 새끼야."
"라···!"
시계에서 하얀빛이 터지며 티그리스는 기절했다.

 2. 회귀
#002화 - 회귀
라칸이 준 성물의 이름이 무엇인지 알 수 없었지만 한 가지 확실한 것이 있다.
티그리스는 과거로 돌아왔다.
티그리스는 자신이 과거로 돌아왔다는 증거들을 살폈다.
손에는 검을 연습하다 생긴 굳은살이 박혀 있었으나, 단 한 번도 날카로움을
겪어보지 못한 듯 손등이 흉터 없이 매끈했다.
거기에 이런 폭신한 이불과 침대라니. 외계의 존재 아르펨과 로타가 황국을
상대로 전면전을 감행한 이후로 티그리스는 이런 고급 침대와 이불에서 잠을
잔 기억이 없었다. 기껏해야 장교용 야전 침대가 끝이었다.
그것 외에도 가구 배치와 티그리스가 자주 사용하는 라벤더 방향제 냄새까지.
모든 것이 오랜만이지만 익숙했다.
이곳은 티그리스의 방이었다.
티그리스는 달빛이 비치는 창가를 봤다. 아침 해도 뜨지 않은 야심한 밤이었
다. 시계를 보니 5시 10분 전이다.
티그리스는 왜 이 시간에 일어났는지 알고 있었다. 이 시간은 개인 훈련을 하
는 시간이었기 때문이었다. 원래 사용인이 티그리스를 깨워주기로 되어 있지
만 단 한 번도 사용인에게 깨워진 적이 없었다. 남에게도 엄격하지만 자신에
게는 더 엄격한 강박증과 같은 성격 때문에 4시 50분이 되면 바로 일어났다.
똑- 똑-
문 두들기는 소리가 들렸다.
"들어오거라."
이해 불가능한 상황에 당황할 법도 하지만 티그리스는 침착했다. 라칸이 과거
로 돌아올 것이라 얘기해준 것도 있었지만, 티그리스는 귀족 중에 귀족이다.
호들갑을 떨거나 품위를 훼손하는 언동은 일절 하지 않았다.
사용인 하나가 문을 열고 들어왔다. 사용인은 카트를 밀면서 세숫물과 크리스
탈 병에 담겨져 있는 시원한 물을 갖고 왔다.
사용인은 나이가 10대 중반으로 보였다. 그녀는 잔뜩 긴장했는지 티그리스의
얼굴을 쳐다보지도 못한 채 고개를 숙였다.
"좋은 아침입니다. 티그리스 님."
티그리스는 저 아이가 누구인지 알고 있었다. 티그리스보다 3살이 적은 그녀
는 분명 '레니'라는 이름의 평민이었다. 티그리스가 레니를 기억하는 것은 레
니는 무너져가던 노르베르드 변경백의 가문을 끝까지 지킨 몇 안 되는 사람
중 하나였기 때문이었다.
"좋은 아침이다. 레니."
레니는 순간 어깨를 떨었다. 레니는 지금까지 티그리스에게 제대로 인사를 받
아본 경험이 없었기 때문이었다. 사용인이 된 지 한 달도 채 되지 않아, 매번
실수하기 바빠서 티그리스는 레니를 벌레 보듯 쳐다보기만 했을 뿐이었다.
"세숫물을 가져와라."
"아···!"
레니는 단단히 혼이 날 것이라 생각했다. 순간 머리가 멍해져서 세숫물을 드
리는 게 늦었기 때문이었다.
하지만 티그리스는 아무런 얘기도 하지 않고 시원한 물로 세수를 했다. 레니
의 침이 꼴깍 꼴깍 넘어갔다. 자기도 모르게 긴장한 것이었다.
"수건을 다오."
"아."
또 늦었다.
이번은 정말로 혼날 것이라 생각했지만 티그리스는 혼을 내지 않았다. 티그리
스는 수건으로 얼굴을 닦은 뒤 레니에게 건넸다. 레니는 이번엔 실수를 하지
않겠다고 다짐하고 크리스탈 병에 담긴 물을 건넸다.
"여기 물 있습니다."
"컵을 다오."
"컵···히끅!"
컵이 없다.
레니는 크리스탈 병에 담긴 생수를 담아올 생각만 했지, 컵을 준비하는 것을
깜빡했다. 새벽 4시에 일어나 잊은 물건이 없는지 꼼꼼히 검사했건만 컵을 놓
치고 말았다.
레니는 넙죽 엎드렸다.
"죄···죄송합니다! 제가 컵을···!"
"컵을 안 가져온 모양이군. 되었으니 물병만 주거라."
"···네?"
레니는 의아했다. 이틀 전에 뵈었을 때도 제대로 인사하는 법을 배우지 못했
냐면서 꾸중을 들었는데 오늘따라 굉장히 인자했다.
티그리스는 물을 물병째로 한 모금을 마시곤 카트 위에 올려두었다.
귀족답지 않은 품위 없는 행동이었지만 수년간 전쟁을 치러온 티그리스로선
이런 크리스탈 병에 담긴 생수조차도 사치라고 느껴졌다.
"그만 가서 쉬거라."
"아···. 그 오늘 아침 훈련 시중은···."
"내가 알아서 할 터이니 넌 모자란 잠을 채우거라. 많이 피곤해 보이는구나."
레니는 지금 대하고 있는 사람이 티그리스가 맞는지 의심이 갔다. 이렇게 포
근한 솜이불처럼 따뜻한 말을 할 사람이 절대로 아닌데···.
"그리고 내일부턴 수건을 줄 땐 받기 편하도록 최대한 넓혀서 주거라. 그리고
카트는 침대 옆까지 가져오는 것이 아니다. 침대를 나설 때 방해가 된다. 마
지막으로 너무 긴장하여 말을 떠는구나. 말을 떠는 것은 듣는 사람으로 하여
금 듣기 거북하게 할 수 있으니 주의하도록 해라."
"···죄송합니다."
아니나 다를까 질책이 소낙비처럼 쏟아졌다.
역시 티그리스는 티그리스였다. 세세한 것을 하나하나 봐두었다가 한 번에 지
적했다.
"내게 보인 실수를 다른 손님이나 가족들에게 보이면 꾸중을 받을 수 있으니
다음부턴 실수하지 않도록 하거라. 그것 외엔 잘했다."
레니는 움찔했다.
잘했다.
저 말 한 마디가 왜 이렇게 사람을 들뜨게 하는 것인지 모르겠다. 그리고 말
투는 또 왜 저렇게 자상한 걸까? 혼을 내는 게 맞긴 한 걸까? 혼을 내는 게
아니라 친절한 선생님이 학생에게 조곤조곤 가르쳐 주는 듯한 느낌이다.
아무튼 어제 저녁과 오늘 새벽에 제대로 연습한 보람이 있었다. 세숫물을 늦
게 드리고, 수건을 잘못 드리고, 카트를 침대 가까이 대고, 컵을 안 가져오
고, 말을 떠는 실수밖에 하지 않았다.
'처음인데 이 정도면 잘한 거 아닐까?'
레니는 자신을 칭찬하며 작게 미소를 지었다.
"알겠습니다. 티그리스 님."
레니의 목소리에 작은 자신감이 묻어나왔다.
"그럼 가보거라."
레니는 끝까지 기억한 대로 예법을 지켜 카트를 끌고 나갔다. 티그리스는 그
런 레니를 보며 생각했다.
'옷의 주름도 지적할 걸 그랬나?'
레니는 티그리스에게 있어서 굉장히 고마운 사람이었다. 노르베르드 가문이
사용인들에게 제대로 된 봉급을 주지 못할 때도 끝까지 남아 지켜주었다.
그렇기에 더 잘하길 바라는 마음으로 무엇이 잘못되었는지 최대한 신경 써서
알려주었다. 레니는 어렸을 적에 유난히 덜렁거리는 성격 탓에 티그리스뿐만
이 아니라 집사장 세바스찬에게 엄청 혼이 났었다.
만에 하나 레니가 다른 귀족들에게 지적을 받아 혼이 난다면 티그리스는 화를
참을 수 없을 것 같았다.
레니가 아니라 그 귀족에게.
그건 되었고.
티그리스는 침대 옆에 있는 서랍을 열었다. 역시 일기가 있었다. 티그리스는
언제나 자기 전에 일기를 쓰는 습관이 있었다.
평범한 일기와 다른 점이 있다면 그날 있었던 사소한 일들을 적는 것이 아니
라, 자신의 검술을 어떻게 하면 더 발전시킬 수 있을지 고민한 오답 노트에
가까웠다.
티그리스는 일기를 펼쳤다.
<제국력 337년 10월 2일>
날씨가 화창하다.
연무장에서 검을 수련하기 좋은 날이다.
나는 평소와 다르지 않게 노르베르드 류 검술 훈련을 했다.
노르베르드 류 5번 초식에서 7번으로 넘어갈 때 오른 발목에서 불편함이 느껴
졌다.
제국 공통 오러 운용술 '뿌리내리기'로 발목을 강하게 고정시켰더니 문제가
해결되었다.
그렇지만 7번에서 1번으로 마무리를 지을 때, 0.08초 정도 지연되었다.
체술로 극복할 수 없는 것이라 오러 고리가 하나 더 필요하거나, '뿌리내리
기'를 캔슬함과 동시에 어깨로 오러를 이동시키는 오러 운용술 개발이 필요할
것 같다.
···
제국력 337년 10월이면 티그리스의 나이는 19살이다. 마지막 최후의 전쟁이
일어나기 정확하기 10년 전이었다.
티그리스는 일기를 뒤로 계속 넘겼다.
검술. 검술. 검술. 또 검술.
검술과 관련된 이야기가 아니면 아무것도 적혀있지 않았다. 티그리스는 미쳤
다고 말해도 과언이 아닐 정도로 검술에 집착했다.
왜 그랬는지는 티그리스도 논리적으로 설명하지 못했다. 티그리스가 검술을
연마하는 것은 논리가 아닌 감정의 영역이었다. 티그리스는 그저 검을 단련하
여 강해지는 것이 좋았다. 거기에 티그리스는 검술의 천재였기에 하루가 다르
게 발전하는 것이 체감이 되니 재미를 느낄 수밖에 없었다.
'내가 이런 사람이었군.'
일기를 보며 자신을 돌아본다. 티그리스는 자기밖에 모르는 이기적이며 오만
한 사람이었다. 검술 천재인데다가 잠자기 전까지 검술 훈련을 하는 자신이
다른 사람들보다 약할 수 없다고 생각했다.
정확히 말하자면 오직 나만이 아르펨과 로타를 죽일 수 있다고 생각했다.
결론적으론 둘 모두를 티그리스가 죽인 것이 맞지만 아르펨과 로타는 개인이
아니다. '로타의 신체'와 '깎아내는 자'라는 집단의 수장이었다. 개인의 힘이
아무리 강하다 한들 한 손으론 열 손을 막지 못하는 법이다. 티그리스는 그
이치를 너무 늦게 깨닫고 말았다.
티그리스는 일기를 닫았다.
'나만 강해져선 안 된다.'
로타와 아르펨은 간악하게도 뛰어난 인재들이 꽃을 피우기 전에 죽였다. 차도
살인지계는 물론이고 권속들을 부려 암살까지 서슴지 않았다. 그들이 모두 살
아 있다면 티그리스가 봤던 고독하고 붉은 전장의 양상은 달라지지 않았을까?
티그리스는 질문을 던졌다.
그들을 모두 살리려면 지금은 무엇을 해야 할까?
답은 금방 나왔다.
'우선 내가 강해져야 한다.'
티그리스는 옷을 갈아입고 연무장으로 나왔다. 그리고 검을 쥐었다.
불편하다.
8개 오러 고리를 완성한 소드 마스터의 강인한 육체가 아닌 겨우 고리가 2개
뿐인 유약한 몸이다. 열아홉의 나이에 오러 고리가 2개인 것은 가히 천재라고
불릴 만하다. 하지만 체감상 30분 전까지만해도 티그리스는 소드 마스터의 영
역에 오른 강인한 육체로 검을 휘둘렀다.
만약 소드 마스터에 오를 때 얻었던 심득을 바탕으로 무작정 검을 휘두르면,
온몸의 근육이 끊어지고 회복할 수 없는 상처를 입을 것이 분명했다.
티그리스는 마음을 평안하게 만들고 중단세를 취했다. 그리고 검을 머리 위로
든 뒤 내리그었다.
마치 달팽이가 기어가는 속도였다. 검술이 아니라 천천히 검을 내려놓는 것
같았다.
그러나 티그리스는 무리하지 않고 세세한 근육들의 움직임과 소리에 집중했다.
뚜둑-! 툭-!
굉장히 느릿한 움직임에도 불구하고 근육들이 비명을 지르기 시작했다. 두 개
의 오러 고리는 순식간에 과부하 되었고, 송글송글 맺히기 시작한 땀이 차가
운 새벽 공기와 만나 순식간에 기화되었다.
그렇게 티그리스는 장장 15분에 걸쳐 내려치기를 한 번 할 수 있었다.
"후···."
티그리스의 폐에서 뜨거운 숨이 터져 나왔다. 마치 열차가 수증기를 뿜는 듯
했다.
'약하다.'
티그리스의 심득은 저 멀리 있는데 육체의 수준은 밑바닥이다. 단 한 번도 경
험해보지 못한 괴리감에 티그리스는 당혹스러웠다. 심득을 얻는 것이 육체를
단련하는 것보다 훨씬 어려웠었다. 이젠 반대가 되니 육체가 티그리스의 검로
를 받아들이질 못했다.
티그리스는 다시 중단세를 취했다. 그 자세 그대로 명상에 잠겼다. 근육과 뼈
는 단숨에 질기고 단단하게 만들 수 없다. 그것은 오랜 시간 동안 훈련과 오
러 연공법을 통해 단련 해야할 일이다.
그러니 지금 당장할 수 있는 것은 하나뿐이다.
'오러 고리를 하나 더 만든다.'
현재 티그리스의 심장 부근에 위치한 오러 고리는 총 두 개. 티그리스의 육체
를 점검해 봤을 때, 오러 고리 세 개를 만들어도 충분히 받아들일 수 있는 강
도를 갖고 있었다. 티그리스가 그간 열심히 훈련한 덕분이었다.
이미 올랐던 경지인 만큼 쉽게 오를 수 있다. 티그리스는 두 개의 오러 고리
를 달궜다. 온몸에 퍼진 마력 회로를 따라 질주하는 오러들을 심장 부근으로
모으기 시작한다.
탁! 타닥! 탁!
오러가 강하고 거칠게 마력 회로를 따라 흐르자 티그리스의 몸 전체에서 폭죽
이 터지기 시작했다. 막힌 세맥들이 뚫리면서 나는 소리였다. 특히 심장 부근
에선 아예 망치질 소리가 났다.
쿵! 쿵! 쿵! 쿵!
오러들이 오러 고리를 타고 정해진 길을 따라 거세게 질주했다. 마치 철길을
따라 달리는 기차와 같았다. 그러다가 몇몇 오러들이 정해진 길을 벗어나 탈
선하기 시작했다. 티그리스는 거친 야생마처럼 튀어나오는 오러를 잡아내 능
숙하게 유도하여 하나의 고리로 만들기 시작했다.
강제로 오러 고리를 만드는 만큼 심장에 무리가 가기 시작했다. 다른 사람이
라면 지레 겁을 잡아먹고 멈췄겠지만 티그리스는 오히려 더 강하게 오러를 몰
아붙였다. 이 정도론 심장이 멈출 리도, 마력 회로가 훼손될 리도 없다는 확
신이 있었기 때문이었다.
새가 울기 시작하고 아침 해가 티그리스의 얼굴을 비추기 시작할 무렵 티그리
스는 심장에 오러 고리 세 개를 만들 수 있었다.
"후···."
티그리스의 몸은 땀으로 흠뻑 젖었다. 티그리스는 작게 미소를 지었다.
'쓸만해졌군.'
고리 두 개와 세 개의 차이는 극명했다. 육체의 괴리감이 많이 해소되었고,
오러들은 더욱 힘차게 마력 회로를 질주했다. 티그리스가 고리 세 개를 만든
때가 스물하나의 일이었으니 2년을 앞당긴 셈이었다.
티그리스는 검을 다시 휘둘렀다.
--!
검로가 안정되어 공기를 가르는 소리조차 나지 않았다. 썩 만족스럽진 않다.
하지만 타협은 가능한 수준이었다.
티그리스는 검을 집어넣었다.
오늘 훈련은 여기까지다.
* * *
연무장을 벗어나 방으로 돌아가는 길, 땀도 식힐 겸 산책로를 걷다가 그리운
얼굴을 만났다.
비단처럼 찰랑이는 검은 머리칼을 뒤로 질끈 묶은 채 공터에서 검을 휘두르는
그녀의 이름은···
리니아 디 노르베르드.
티그리스의 유일한 여동생이었다.
리니아는 티그리스를 보자 검을 휘두르는 것을 황급히 멈추고 고개를 숙였다.
"오···오라버니. 좋은 아침입니다."
리니아는 잔뜩 긴장하고 있었다.
급하게 인사하느라 예법에 맞지않게 행동했고 말도 떨었다. 티그리스가 제일
싫어하는 것의 귀족의 품위를 지키지 않는 것이었다. 혼이 날까 두려웠다. 그
리고 그 무엇보다 겁이 나는 것은···
'혹시 내 검을 보셨나?'
리니아의 검술은 티그리스의 검술에 비하면 굉장히 모자랐다. 그래서 항상 티
그리스는 리니아를 질책하곤 했는데, 그것이 무서워 연무장이 아닌 산책로 공
터에서 따로 훈련하고 있었다.
'왜 아무 말씀이 없으시지?'
리니아는 티그리스가 화가 났다고 생각했다. 검술이 너무나 하찮아서. 티그리
스의 여동생이라 불릴 자격조차 없는 쓰레기 같은 검술을 구사하고 있어서 화
가 난 것이라 생각한 것이었다.
하지만 티그리스가 지금 느끼고 있는 감정은 그 반대였다. 이렇게 살아있는
모습을 볼 수 있어서 너무나 기쁘고 기뻐서···
슬펐다.
리니아는 언제나 티그리스의 명예에 누가 되지 않도록 홀로 검을 수련했다.
그녀가 제국 대학에 입학할 나이가 되었을 때도, 티그리스 여동생답지 않게
검술이 모자라다는 말이 나올까봐 입학을 하지 않을 정도였다.
그렇게 숨어서 홀로 검술을 연마하던 리니아는 아버지가 저주에 걸려 돌아가
시고 극심한 죄책감에 빠졌다. 자신이 약해서 아버지를 잃었다고 생각한 것이
었다. 그녀의 짙은 슬픔을 알아챈 아르펨은 슬픔을 잊게 해주겠다고 유혹하여
그녀를 권속으로 삼았다.
결국 리니아는 '슬픔을 깎아내는 자'가 되어 노르베르드 가문의 기억을 모두
잃은 채 티그리스와 대적했고, 티그리스는 그녀를 직접 베고 말았다.
-아···. 왜 난 당신이 이렇게 두려운 거죠?
리니아는 죽어가면서까지 티그리스를 무서워하며 죽었다. 당시의 티그리스는
아르펨에게 넘어간 리니아를 증오했지만, 오만함을 벗은 지금은 그녀에게 너
무나도 미안했다.
무너지는 리니아의 튼튼한 버팀목이 되어줄 수 있었다면, 티그리스가 리니아
를 베는 비극이 일어나지 않았을 것이었다.
후회의 가시덩굴이 심장을 아프게 조여왔다.
티그리스는 터져 나오려는 눈물을 참으며 입을 열었다.
"좋은 아침이다."
티그리스는 그 말을 끝으로 리니아를 스쳐 지나갔다. 그녀를 더 볼 자신이 없
었다.
적어도 지금은.
리니아는 티그리스의 뒤로 떨어진 은빛 물방울을 보며 고개를 갸웃했다.
"···땀이겠지?"
그것보다 리니아는 티그리스가 아침 인사를 받아준 것이 기뻤다.
"집중해야지."
리니아는 다시 검을 들고 숨을 내쉬었다. 지쳤던 몸이 다시 활기로 가득 차는
기분이었다.

 3. 베오울프
#003화 - 베오울프
"변경백 님께서 조찬을 갖자고 하셨습니다."
레니는 새벽에 티그리스에게 칭찬받은 일 때문인지 자신감이 늘어 말을 떨지
않았다. 칭찬 한 번해주면 금방 회복되는 야생초 같은 녀석이었다.
"좋다."
"그럼 혼자 드시는 줄··· 네?"
레니는 당황했다. 평소에 티그리스는 가족들과 식사를 잘 하지 않았다. 가족
들과 식사를 하느라 검술 훈련할 시간을 빼앗기는 것을 싫어했기 때문이었다.
"조찬을 갖겠다고 하셨습니까?"
"그렇다."
"아, 네. 알겠습니다. 준비하겠습니다."
티그리스는 잠시 후 레니의 안내를 받아 식당으로 향했다. 식당엔 잔뜩 긴장
한 리니아가 기다리고 있었다.
리니아는 옷에 주름이 없는지 화장이 잘 되었는지 꼼꼼히 확인했다. 갑자기
오라버니가 식사를 같이 한다는 말에 부랴부랴 준비했던 것이었다.
티그리스는 리니아의 맞은 편에 앉았다. 티그리스는 리니아의 얼굴을 뚫어져
라 쳐다봤다.
리니아는 당황했다. 혹시 어디 잘못된 구석이 있는 걸까? 거울을 너무나도 보
고 싶었다.
리니아가 반짝이는 나이프로라도 얼굴을 확인해야 하나 깊게 고민하고 있을
때, 티그리스는 다른 생각을 하고 있었다.
'리니아는 예뻤군.'
예쁘다는 말보단 소중하다는 표현이 더 어울릴지 모르겠다. 티그리스는 지금
까지 리니아의 얼굴을 제대로 본 적이 없었다. 리니아를 제대로 눈에 담으려
고 했을 땐, 이미 잿더미가 되어 사라졌으니까. 이렇게 오랫동안 쳐다볼 수
있는 이 시간이 너무나도 귀하게 여겨졌다.
"음···나이프가 예쁘네···?"
리니아가 티그리스의 눈치를 보면서 나이프를 들어 올리기 직전 아버지와 어
머니가 오셨다.
티그리스는 아버지에게 시선을 옮겼다.
베오울프 드 노르베르드 변경백.
티그리스가 존경하는 몇 안 되는 인물 중에 하나였다. 고리 6개인 6성 기사이
자 노르베르드 가문의 황금기를 연 훌륭한 변경백이었다. 할아버지 대부터 시
작한 현재의 노르베르드 방벽을 완성시키고, 광산 사업을 부흥시켜 지금의 위
세 높은 노르베르드 가문을 완성시켰다.
하지만 티그리스는 아버지의 호화로운 이력보다 건강한 현재의 모습이 너무나
도 감격스러웠다. 아버지는 돌아가실 때 기사로서 명예롭게 전장에서 돌아가
신 것이 아닌, 저주에 걸려 고통받다가 돌아가셨기 때문이었다.
"오랜만이구나 티그리스."
"네. 아버지. 어머니. 그간 무탈하셨습니까?"
"마치 오랫동안 보지 못한 것처럼 말하는구나. 아, 그렇겠군. 거의 보름 동안
보지 못했으니."
본가에 있어도 티그리스는 오로지 검술 훈련에만 집중한 터라 가족을 볼 일은
거의 없었다. 매일같이 노력하는 아들이 아버지로서 대견하면서도 조금 섭섭
했다.
"그나저나···. 티그리스 뭔가 많이 달라진 듯하구나."
티그리스의 몸에서 자연스럽게 발산되는 오러의 기운이 조금 달랐다. 보름 전
에 봤을 때보다 더욱 정제되어 있었다.
"고리를 하나 더 만들었습니다."
"···정말이냐?"
"네 그렇습니다."
아버지는 물론이고 어머니 그리고 리니아도 크게 놀랐다. 티그리스가 고리 두
개를 만든 것은 18살 무렵이었다. 그런데 불과 1년만에 고리를 하나 더 만들
다니. 고리 세 개는 웬만한 기사들이 평생을 갈고 닦아야 오를 수 있는 경지
였으니, 가히 천재라는 말이 아깝지 않았다.
"이거 가문에 경사가 났군. 저녁에 거하게 만찬이라도 열어야겠어. 세바스찬
준비할 수 있겠나?"
옆에서 대기하고 있던 세바스찬은 고개를 끄덕였다.
"마나 초를 먹고 자란 벨프 산 소가 있으니 바로 준비하겠습니다."
"그러고 보니 티그리스가 소고기를 곧잘 먹었지. 그럼 그걸로 준비하게."
티그리스는 고개를 저었다.
"아뇨. 괜찮습니다."
"무슨 소리냐. 오늘은 네 경사이기도 하지만 가문의 경사이기도 하다. 그러니
너는 오늘 만찬에 반드시 참석하도록 해라."
"만찬에 불참하겠다는 말이 아닙니다. 소고기가 아닌 오늘은 멧돼지 고기가
좋을 것 같습니다."
"뭐? 멧돼지?"
원래 티그리스는 야만적으로 자란 동물을 좋아하지 않았다. 사람 손을 거치지
않은 동물은 아무것이나 주워 먹고 살았을 것이기에 별로 건강에 좋지 않을
것이란 미신 때문이었다. 물론 멍청한 소리였다.
로타가 곡식을 병들게 만들어, 대전쟁 내내 지독한 흉년에 빠졌었다. 그때 티
그리스는 먹을 것이 있으면 닥치는 대로 먹었다. 기초 대사량이 워낙 많아 제
대로 먹지 못하면 일반 병사들보다 빠르게 아사할 수 있었기 때문이었다. 그
땐 똥을 퍼먹은 돼지든 사람 시체를 먹은 늑대든 가릴 것 없이 모두 먹었다.
"갈리아 산 멧돼지를 통으로 구워 먹으면 맛있을 것입니다. 사용인들과 가신
들도 다같이 즐길 수 있게 하는 것도 좋을 것 같습니다."
"허···. 네가 멧돼지 고기를? 고리 세 개가 되면서 뭔가 깨달음을 얻은 모양
이구나. 확실히 고리가 세 개가 된 이후부터는 세상이 다르게 보이긴 하지."
티그리스가 갈리아 산 멧돼지를 굳이 고른 이유는 아버지 베오울프 때문이었
다. 베오울프가 걸렸던 포만의 저주는 음식을 먹을 수 없는 저주였다. 음식을
억지로 먹으려 하면 위에 가득 찬 검은 젤 때문에 음식을 삼킬 수 없었다.
외과적인 수술도 해봤지만 검은 젤은 저주로 인한 현상이었기에 계속 불어났
고 결국 2년 동안 저주와 싸우시다가 돌아가셨다.
돌아가시기 직전에 베오울프는 메마른 입술을 열며 말했었다.
-막 영주가 되었을 때, 기사들과 오크들을 몰아내고 먹었던 멧돼지 고기가 생
각이 나는구나. 하산하기엔 너무 늦은 밤이라 어쩔 수 없이 야영을 해야만 했
었지. 그런데 모닥불 화력이 약해서 익는데 하루 종일 걸려 새벽이 되어서야
먹을 수 있었다. 게다가 호른 그 녀석이 고기를 제대로 돌리지 않아서 어느
부분은 타고 어느 부분은 생고기나 다름이 없었지. ···그런데 맛은 기가 막혔
다. 왜 그런지 모르겠지만 그날 먹었던 멧돼지 고기가 그립구나.
아버지의 이야기는 티그리스의 평생의 한이 되었다. 그렇기에 티그리스는 아
버지에게 꼭 멧돼지를 대접해드리고 싶었다.
"흠···. 그런데 멧돼지 고기가 지금 있으려나 모르겠구나. 사냥을 해야할 것
같은데."
"오늘 아침에 제가 갈리아 산을 올라 멧돼지를 잡아 오겠습니다."
"네가 직접? 그렇게 멧돼지가 먹고 싶더냐?"
티그리스는 끓어오르려는 감정을 참으며 입을 열었다.
"···네. 그렇습니다."
"그럼 오늘 아침 일정은 미뤄두고 오랜만에 아들과 사냥을 나가야겠군. 일정
에 문제는 없겠지?"
세바스찬은 고개를 끄덕였다.
"네. 그렇습니다."
"아버지로써 가르쳐줄 수 있는 것이 하나 더 생겨서 기분이 좋구나. 오늘 내
가 멧돼지를 사냥하는 법을 알려주마."
너무 잘난 아들을 두는 것에 단점이 있다면 아버지로서 아들에게 가르쳐줄 것
이 적다는 것이었다. 베오울프는 오늘 자랑스러운 아들에게 멧돼지 사냥하는
법을 가르쳐줄 수 있게 되어 굉장히 기뻤다.
티그리스는 부러운 눈치로 티그리스와 베오울프를 엿보는 리니아를 보며 말했다.
"리니아. 너도 따라오겠느냐?"
"네?! 저도 말씀이십니까?"
베오울프는 허허 웃으며 말했다.
"그러고 보니 리니아 너도 배워두는 편이 좋겠구나. 오전에 시간이 남느냐?"
"그것이···."
리니아는 티그리스를 흘금 보며 말했다.
"티그리스 오라버니가 고리를 세 개나 만드셨으니, 저는 검술에 정진해야 할
것 같습니다."
리니아는 현재 나이는 16살로 이제야 고리를 하나 만들었다. 15살에 고리 하
나를 만들고 18의 나이에 고리 두 개를 만든 티그리스보다 못한 것은 사실이
지만, 리니아도 천재에 속했다. 보통 고리를 하나 만드는 시점은 18살에서 20
살로 재능 없는 이는 25살에서 27살에 만드는 경우도 있었다.
그렇지만 리니아는 스스로 티그리스와 비교했기 때문에 천재라고 전혀 생각하
지 않았다.
"그럴 필요 없다. 내가 오후에 검을 봐주겠다."
"네?! 제 검을요?"
마른 하늘의 날벼락 같은 말에 리니아는 몸을 떨었다.
저번에 티그리스가 검을 가르쳐준다고 하면서, 어려운 말을 쭉 늘어놓고 리니
아를 몰아붙였던 기억이 떠오른 것이다. 아직도 그날의 기억 때문에 악몽을
꾸곤 했다.
"아뇨. 굳이 그러실 필요는···."
"오전 내내 검을 휘두르는 것보다 내가 한 번 봐주는 것이 훨씬 나을 것이다.
그러니 오늘은 같이 하자꾸나."
가만히 있던 어머니도 입을 열었다.
"웬만하면 같이 가렴 리니아. 이런 기회가 흔한 것은 아니니까."
"···으."
리니아는 오늘 아침에 멧돼지를 잡는 것보다 오후에 티그리스에게 검술을 배
운다는 것이 더욱 두려웠다. 오전에라도 검을 단련해놔야 오라버니께 좋은 모
습을 보여드릴 수 있을 것 같았다.
"그것이···."
티그리스는 리니아가 곤란해하자 입을 열었다.
"리니아. 네가 부담스럽다면 안 와도 좋다. 사냥은 다음에도 기회가 있을 테
니까."
리니아는 눈을 꽉 감고 말했다.
"네···. 죄송합니다."
지금은 어서 아침 식사를 끝내고 검술 훈련을 하고 싶었다. 또 부족하다는 소
리를 들으면 오늘 밤 악몽을 꿀 것이 분명했으니까.
"그럼 어서 식사를 하지. 음식이 식겠구나."
세바스찬이 손짓을 하자 사용인들이 음식을 내어놓았다.
리니아는 음식 대부분을 남기고 말았다.
* * *
갈리아 산에서 멧돼지는 10년 전까지만 해도 흔하지 않았다. 갈리아 산에 자
리 잡은 오크와 오우거는 잡식성이라 멧돼지를 곧잘 사냥해 먹었기 때문이었다.
그러나 베오울프가 오크와 오우거를 몰아내고 갈리아 산 깊숙한 곳에 전초기
지를 세운 이후로 갈리아 산은 굉장히 안전해졌다. 그 때문인지 멧돼지와 노
루 등 산짐승들이 급격하게 불어나기 시작했다.
간혹 민가에 내려와 난동을 부리는 일이 생길 정도였다.
그 덕에 티그리스와 베오울프는 살이 통통하게 오른 멧돼지 두 마리를 금방
잡을 수 있었다.
"검술에 조예가 깊다고 생각했지만 궁술에도 재능이 있는 줄은 몰랐구나."
티그리스가 잡은 멧돼지의 옆구리엔 화살이 깊숙하게 박혀있었다. 멧돼지는
티그리스의 화살을 급소에 맞고 세 걸음을 걷더니 그대로 절명했다.
"아버지에 비하면 많이 부족합니다."
"허허. 아비인 내가 너보다 못하면 되겠느냐?"
베오울프의 화살은 멧돼지의 오른쪽 눈을 정확하게 꿰뚫고 뇌를 헤집었다. 그
리고 티그리스는 멧돼지를 20m 근방에서 쏘아 맞췄지만 베오울프는 무려 100m
가 넘는 거리에서 오른쪽 눈을 맞췄다.
'아버지가 활을 잘 다루신다는 걸 이제야 알다니···. 불효자가 따로 없구나.'
활뿐만이 아니라 멧돼지 똥과 노루 똥을 구분할 줄 알고 멧돼지가 어디로 이
동했었는지 추적하는 실력 또한 일품이었다. 변경백이 아니라 노련한 사냥꾼
이라해도 믿을 수 있을 정도였다. 이런 사실을 과거를 돌아온 후에야 알게 되
니 기쁘면서도 자신이 너무나도 미웠다.
멧돼지를 들고 갈리아 산맥을 내려오자 거대한 장벽이 보였다. 장벽의 높이는
무려 15m이고 길이는 20km에 달했다. 장벽의 정문으론 철도 레일들이 깔려있
었는데, 철도 레일 위로 광부들이 캔 구리를 비롯한 각종 광물들이 실린 광차
들이 영지 안으로 들어가고 있었다.
저 광물들이 현재의 노르베르드의 황금기를 만들었다고 해도 과언이 아니었
다. 옛날에는 흉악한 몬스터의 위협을 받으며 갈리아 산맥에 있는 갱도에 들
어가 광물을 캤어야 했다. 하지만 베오울프의 전초기지와 장벽 덕분에 안전하
게 광물을 캘 수 있었다. 안정적으로 광물 수급이 가능해지자 상권이 급속도
로 발달하게 된 것은 너무나 당연했다.
"앗! 변경백 님!"
"고생이 많군."
기사나 병사할 것 없이 사람들은 베오울프와 티그리스가 지나가자 고개를 숙
여 인사했다. 모두 베오울프에게 깊은 존경심을 표하고 있었다. 곡식 하나 자
라기 힘든 추운 노르베르드에서 저들이 따뜻한 감자 수프를 먹을 수 있는 것
은 베오울프의 훌륭한 치세 덕분이란 걸 잘 알고 있었기 때문이었다.
입구에서 대기하고 있던 사용인들이 베오울프가 오자 수레를 끌고 왔다.
성인 남자 네 명은 탈 수 있을 정도로 커다란 수레 위로 튼실한 멧돼지 두 마
리가 올라가자 가득 찼다.
"끙차!"
사용인들은 힘겹게 수레를 밀었다. 하지만 오늘 저녁에 이 토실토실한 녀석을
먹을 생각에 입이 귀까지 걸려있었다.
사용인들의 열심히 수레를 미는 사이, 베오울프의 곁으로 검은 늑대 기사단장
호른이 다가왔다.
"변경백님. 순찰 도실 시간입니다."
"벌써 시간이 그렇게 됐나? 티그리스. 나는 기사단과 점심을 함께할 테니 세
바스찬에게 점심은 따로 할 필요가 없다고 전해주겠느냐?"
티그리스는 고개를 끄덕였다.
"알겠습니다."
"오늘 아침은 네 덕분에 꽤 즐거웠다. 다음에도 기회가 되면 함께 하자꾸나."
베오울프는 만족스런 미소를 띠며 장벽 위로 향했다.
베오울프는 하루도 빠지지 않고 장벽 순찰을 했는데, 포만의 저주가 걸린 후
에도 무려 1년 동안 빠지지 않고 장벽 순찰을 하셨다.
자신의 몸보다 영주민과 병사들의 안전을 먼저 생각하는 참된 군주이기 때문
이었다.
티그리스는 오직 자신만이 기억하고 있는 과거를 떠올렸다.
-···장벽을 확실히 높게 짓긴 했군. 오크들이 넘보지 못하겠어.
베오울프가 더 이상 장벽을 오르지 못할 정도로 병약해졌을 때, 장벽 위에서
마지막으로 한 말이었다.
그러나 지금의 베오울프는 계단을 마치 산책하듯이 가볍게 올라가고 있었다.
그 모습에 괜시리 콧잔등이 매워졌다. 원래 이렇게 눈물이 많은 편이 결코 아
니었지만 아무리 티그리스라도 기쁨의 눈물을 참는 것은 너무나도 어려운 것
이었다.
그리고 기쁨이 차오를수록 살의는 더더욱 증폭되었다.
'로타의 입을 빨리 죽여야겠군.'
베오울프의 몸에 '포만의 저주'를 건 자는 로타의 권속 중 하나인 '로타의
입' 레비스라는 놈이었다. 레비스는 베오울프를 죽일 수 없자 저주를 걸고 도
주했다. 대다수의 저주가 그렇듯 저주를 건 저주술사가 죽거나 직접 풀어야만
저주가 풀린다. 그러나 레비스는 베오울프가 죽을 때까지 작정하고 숨어다녔
기에 티그리스는 끝내 저주를 풀지 못했다.
하지만 지금은 다르다.
아버지는 건강하고 레비스를 어떻게 하면 찾아낼 수 있는지 안다. 티그리스는
다른 놈들보다 놈을 먼저 쳐죽이기로 결심했다.
티그리스는 아버지가 장벽 너머로 사라질 때까지 가만히 보다가 본가로 돌아
갔다.
* * *
오후가 되자 티그리스는 연무장으로 향했다.
훙! 훙!
연무장은 검이 바람을 가르는 소리로 가득 찼다. 리니아가 검술을 훈련하고
있는 것이었다.
멀리서 리니아의 검술을 보고 있던 티그리스의 눈이 좁아졌다.
'힘이 부족하군. 아니 힘이 빠진 건가?'
리니아는 땀으로 푹 젖었다. 티그리스가 검을 봐주겠다고 말한 순간부터 점심
도 거르고 검만 계속 휘두른 탓이었다.
"아!"
리니아는 손아귀의 힘도 풀리고 땀 때문에 손이 미끌려 검을 놓치고 말았다.
리니아는 입술을 씹으며 검을 주우러 갔다. 그때 티그리스와 눈을 마주쳤다.
"헙···."
리니아의 동공이 사시나무 떨듯이 떨렸다. 언제부터 자신을 지켜본 걸까? 설
마 검을 놓친 걸 본 걸까? 머리가 멍해졌다.
리니아가 제대로 인사도 하지 못하고 몸이 얼어붙자 티그리스가 다가왔다. 리
니아는 검을 주울 생각도 하지 못하고 티그리스의 무서운 눈빛만 쳐다봤다.
티그리스는 리니아의 손을 덥석 잡았다. 손아귀엔 굳은살이 가득했지만 방금
전에 검을 놓치면서 쓸린 탓에 작은 상처가 있었다.
리니아는 재빨리 손을 뺐다.
"아···. 그것이··· 손에 땀이···"
"다시 손을 주거라."
리니아는 저 표정을 알고 있었다. 티그리스는 지금 화가 난 상태였다. 저번에
리니아의 검술을 보고 '쓰레기'라고 말했을 때의 표정이었다. 지금 당장 도망
가고 싶었다.
하지만 리니아는 티그리스의 거부할 수 없는 명령에 결국 손을 내밀었다.
티그리스는 상처 난 손을 보더니 옆에서 검술 시중을 들고 있던 사용인에게
말했다.
"카렌. 뭐 하느냐. 붕대를 가져오거라."
카렌은 구급상자에서 붕대와 연고를 재빨리 들고 왔다. 카렌이 직접 리니아의
손에 연고를 발라주려고 하자 티그리스가 연고를 빼앗듯 가져왔다. 그리고 직
접 연고를 리니아의 손에 발라주었다. 차가운 연고가 상처에 스며들었다.
리니아는 지금 이게 무슨 상황인지 이해가 가지 않아 머리가 멍해졌다.
"검사에게 있어서 손은 생명이나 다름이 없다. 전쟁터가 아닌 이상 손을 다치
면 바로 치료부터 해야 한다."
"···아. 아, 네. 알겠습니다."
티그리스는 붕대를 꼼꼼하게 감아주었다. 피가 통하지 않을 정도로 꽉 동여매
지도 않았고 그렇다고 느슨하지도 않았다.
"오늘 말고 내일 아침에 검을 봐주겠다. 지금 당장 검을 놓고 푹 쉬어라. 그
리고 연고에 포션 성분이 들어 있는 것이니 저녁엔 붕대를 갈아주거라. 붕대
천이 살에 엉겨 붙을 수 있으니까."
저번에는 쏘아붙이는 말투에 머리가 멍해졌는데, 지금은 모닥불처럼 따뜻한
말에 정신을 차리지 못했다.
'···사실 나 혼나고 있는 게 아닐까?'
티그리스가 말을 돌려서 혼을 내는 것이고 리니아가 이해를 하지 못하고 있는
게 아닌지 착각이 들었다. 그만큼 리니아가 알고 있던 티그리스와 지금의 티
그리스는 너무나도 달랐다.
"그럼 나는 이만 가겠다. 푹 쉬도록."
저 담백한 말투는 티그리스의 것이 맞는데, 걱정과 따뜻함이 담긴 눈빛은 티
그리스의 것이 아니었다.
리니아는 티그리스의 갑작스런 변화가 좋으면서도 공포심이 몰려왔다.
"···카렌."
"···네. 리니아 님."
"티그리스 오라버니가 맞겠지?"
카렌은 잠시 침묵하더니 입을 열었다.
"···맞으실 겁니다."
카렌도 확신할 수 없었다.

 4. 자질(1)
#004화 – 자질(1)