[นับหนึ่ง]
 "กูยังกอดมึงไม่ครบสองชั่วโมง มึงต้องชดเชยมานอนกับกูคืนนี้"
 พะ พูดออกไปแล้ว!
 ผมตีหน้านิ่งแล้วจ้องหน้าควินซ์แบบไม่ละสายตาไปไหนเพราะอยากรู้ทุกความเคลื่อนไหวและอารมณ์บนใบหน้าของเพื่อนคนนี้ทั้งหมด ไม่อยากให้หลุดรอดสายตาไปแม้แต่นิดเดียว
 ควินซ์ขมวดคิ้วยุ่ง "เอาเปรียบกูไปมั้ยเนี่ย"
 "กูเอาเปรียบตรงไหน" ทำหน้าไม่รู้เรื่อง
 "ตามที่ตกลงคือกอดครบสองชั่วโมง มึงกอดกูไปประมาณหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที เหลืออีกสี่สิบนาที" คนตรงหน้าคำนวณอย่างรวดเร็วแล้วยิ้มบางๆ "ขาดสี่สิบนาทีแล้วให้ไปชดเชยนอนเป็นเพื่อนมึงหกเจ็ดชั่วโมง"
 "อ้อ"
 "มึงไม่คิดว่ากูโดนเอาเปรียบอยู่เหรอ ไอ้บอสหน้าเลือด!"
 ผมหน้าเลือดตรงไหน อย่ามาใส่ร้ายกันสิควินซ์
 "สรุปมึงจะไปนอนกับกูมั้ย" เริ่มจะง่วงขึ้นมาจริงๆ แล้วนะ
 สีหน้าควินซ์บ่งบอกว่ามึงยังจะถามอีกเหรอ เห็นแบบนั้นแล้วก็แอบคิ้วกระตุกเหมือนกันนะ
"คิดตามเปอร์เซ็นแล้ว กูให้มึงกอดไปแล้ว 66.7 เปอร์เซ็น และเวลาที่ขาดไปสี่สิบนาทีคิดเป็น 33.3 เปอร์เซ็น และกูจะโอนคืนมึงชดเชยตามเวลาที่ขาดซึ่งก็คือ 166,500 บาท"
 "..." มึงเอาเวลาตอนไหนไปคิด!
 ควินซ์ยักคิ้ว "ตามนี้นะ แยกย้ายไปนอนได้แล้ว"
 เรื่องเหรอ!
 "งั้นกูให้มึงอีกห้าแสน" รีบพูดอย่างรวดเร็วเพราะอีกฝ่ายตั้งท่าจะเดินกลับห้องแล้ว
 ควินซ์ชะงักเล็กน้อย "อะไรของมึงอีก"
 "อีกห้าแสน ไปนอนกับกู"
 "มึงกลัวผีขนาดนั้นเลยเหรอวะ" ยกมือขึ้นเกาหัว "หนังผีก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนะ"
 มันน่ากลัวขนาดนั้นแหละ!
 "ก็กูกลัว มึงจะทำไม" เออ คนเราจะกลัวผีมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
 "เออๆ เดี๋ยวกูไปนอนเป็นเพื่อนก็ได้" ควินซ์ถอนหายใจอย่างปลงๆ "แล้วก็ไม่ต้องโอนเงินมานะ"
 ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ "ทำไม"
 "กูเพื่อนมึงนะ แค่ไปนอนเป็นเพื่อนแค่นี้จะให้เงินกันทำไม" คนตัวเล็กกว่าเดินมาใกล้ๆ แล้วยกมือขึ้นดีดหน้าผากผมอย่างแรง "จะให้กูล้านหนึ่งในวันเดียว อยากให้กูหัวใจวายตายรึไง"
 "โอ๊ย เจ็บนะ!" ผมยกมือขึ้นจับหน้าผาก
 "ดีดให้เจ็บไง ไม่เจ็บแล้วจะทำไม"
 "แล้วมึงจะดีดหน้าผากกูทำไม" ถามอย่างไม่เข้าใจพลางลูบๆ หน้าผากไปด้วย
 "เรียกสติมึงมั้ง ใช้เงินสะเปะสะปะไปแล้ววันนี้ คิดว่ารวยมากรึไง"
 ก็รวยนะ พี่ชายคนโตก็โคตรรวย พี่คนรองก็เงินไม่ใช่ย่อย ผมก็มหาเศรษฐีต้นๆ ของแถบเอเชีย น้องคนเล็กเหรอ อยู่เฉยๆ ก็รวย สรุปคือรวยกันทั้งบ้าน
 "รวยนะ รวยมากด้วย"
 เออ รวยพอจะเลี้ยงมึงไปทั้งชีวิตเลยด้วย
 เลี้ยงยันชาติหน้าก็ได้
 อยากพูดออกไปแต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้...ผมคิดว่ายังนั้นนะ
 "ฮึ หมั่นไส้" กระแทกเสียงใส่แล้วเดินนำไปห้องนอนผม "ไปนอน"
 ผมทำเป็นหน้าหงิกหน้างออย่างไม่พอใจแต่พอควินซ์ไม่ได้มองมาก็หลุดยิ้มออกมานิดๆ...
 ทำไมควินซ์น่ารักจังวะ
-----------------
เช้าวันต่อมา
 "ไอ้ป๋า ไอ้คนเหี้ย"
 "ด่ากูทำไม"
 "มึงนอนทับแขนกูทั้งคืน" ควินซ์มองผมตาขวางแล้วขยับแขนนวดแขนนวดหัวไหล่ไปด้วย "เตียงแม่งตั้งกว้างจะมานอนทับกูเพื่อ"
 "...." ผมที่นอนกอดมัน
 "ถ้าจะนอนกินพื้นที่ขนาดนี้ทีหลังไม่ต้องลากกูไปนอน"
 กูนอนกอดมึง ไอ้เหี้ย!
 ผมรู้สึกพูดไม่ออกได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไอ้อารมณ์สดใสตั้งแต่ตื่นนอนจนตอนนี้เรียกได้ว่าสูญสลายไปหมดแล้ว ผมมองบนนิดนึงแล้วหลุบตามองเนคไทบนคอตัวเอง ทำเป็นใส่เนคไทไม่สนใจเสียงบ่นของควินซ์
 "ไม่ฟังกูเลย" กระแทกเสียงอย่างหงุดหงิดแล้วเดินผ่านหน้าผมไปทางห้องครัว "เช้านี้จะกินอะไร"
 "แซนวิชทูน่าไข่ดาว อ้อ กาแฟด้วย"
 ตะโกนสั่งไล่หลังไปแล้วเดินไปเปิดทีวีเพื่อดูข่าวช่วงเช้า ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงสิบห้า จากคอนโดไปบริษัทก็สิบห้านาที ยังไงวันนี้ผมก็ไปทันเข้าประชุมช่วงเช้าแน่นอน
 ทรุดตัวนั่งบนโซฟาแล้วดูข่าวสารเรื่องหุ้นและข่าวเศรษฐกิจ มันเป็นกิจวัตรประวันจำของผมไปแล้วที่ต้องมานั่งดูข่าวสารความเป็นไป
 ดูข่าวเพลินจนกระทั่งควินซ์ทำอาหารเช้าเสร็จแล้วนำมาวางที่บนโต๊ะตรงหน้าผมถึงจะรู้สึกตัว มองถ้วยกาแฟร้อนๆ กับแซนวิชทูน่าไข่ดาวสองชิ้นแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมา
 "มึงไม่กินเหรอ" ผมถามควินซ์เพราะเห็นเจ้าตัวถือแค่แก้วกาแฟไม่มีอย่างอื่น
 "ไม่หิวเท่าไร" ตอบเสียงเอื่อยๆ
 "ทำไมดูไม่สดชื่น" วันนี้ควินซ์ดูมึนๆ ง่วงๆ
 ยกกาแฟขึ้นจิบก่อน "นอนไม่พอ เจ็บแขน" นั่น ยังมองค้อนมาทางผมอีก
 "ขอโทษได้มั้ยอ่ะ" ว่าแล้วก็หยิบแซนวิชอีกชิ้นส่งให้ควินซ์ "กินเข้าไปเดี๋ยวต้องทำงานอีกยาว"
 วันนี้มีประชุมลากยาวถึงเที่ยงไม่รู้ว่าจะได้พักเบรกตอนไหน แต่ปกติก็ไม่ค่อยพักเท่าไร ควินซ์รับแซนวิชไปกินอย่างว่าง่ายแล้วหันไปดูข่าวบนทีวีบ้าง
 ความเงียบสงบแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย แอบเหล่มองดูคนข้างๆ แล้วก็พยายามกลั้นยิ้ม...
 เชี่ย เรานี่เหมือนคู่สามีภรรยากันจริงๆ อย่างที่นับสองบอกเลย
 ทำไมผมเพิ่งรู้สึกตัววะ
 ยิ่งคิดยิ่งกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่
 "เออ มึง" ควินซ์พูดขึ้น
 ผมขานรับอย่างอารมณ์ดี "ว่าไง"
 "เย็นนี้ไม่มีนัดลูกค้าใช่มั้ย" ถามทำไมวะ
 "ไม่มีนะ วันนี้กูว่าจะกลับเข้าบ้านด้วย" จะไปดูนับสองสักหน่อย แล้วก้ว่าจะซื้อขนมเข้าไปฝากด้วย "จะเข้าไปบ้านกูมั้ย"
 ควินซ์ส่ายหน้า "ไม่มีนัดก็ดี กูจะได้ไปธุระของกูบ้าง"
 "งั้นก็ไปทำธุระไป" พูดมาว่าธุระแล้วผมจะไปกล้าถามต่อเหรอว่าธุระอะไร "เย็นนี้คงไม่มีอะไรแล้ว เลิกงานปกติ"
 คนเรามันก็ต้องมีเรื่องส่วนตัวและธุระเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ผมต้องให้พื้นที่ส่วนตัวกับควินซ์ อย่าเพิ่งไปทำให้มันรู้สึกอึดอัด ผมยกกาแฟหอมกลมกล่อมขึ้นดื่มอย่างพออกพอใจ
 ควินซ์นี่ชงกาแฟถูกใจผมตลอดจริงๆ
 แปลว่าควินซ์ต้องใส่ใจผมมากสินะ เขินว่ะ
 "ก็ดี กูจะได้ไปนัดเดตสักที"
 "...!" ว่าไงนะ!
 "รีบๆ หาเจ้าสาว แม่จะได้เลิกบ่นสักที เฮ้อ"
 ควินซ์เหลือบมาเห็นผมที่จะอ้าปากพูดก็ตัดบทขึ้นมา
 "มึงไม่ต้องมาบอกว่ามีนัดลูกค้าเลยนะ ถ้ามี มึงก็ไปคนเดียว"
 แม่งเอ๊ย! เมื่อกี้ผมไม่น่ารีบพูดเลยว่าไม่มีงานต่อ
 ไม่ได้ๆ ผมต้องหาทางขัดขวาง
 เจ้าบ่าวมึงนั่งหัวโด่อยู่เนี่ย!
 ยังจะกล้าไปหาเจ้าสาวอีกแหรอ


อ้อนมึง? ฝันอยู่เหรอ
 อ้อนตีนสิไม่ว่า
 "ถ้าจะละเมอก็ไปนอนนะ" ผมบ่นแล้วเลิกสนใจไอ้เพื่อนสติไม่เต็มที่ไม่รู้วันนี้ไปหัวกระแทกพื้นมารึไงก็ไม่รู้ "เลิกพูด จะดูหนัง"
 "ฮึ" แค่นเสียงหงุดหงิดกระแทกใส่ผมแล้วรัดเอวผมแน่นขึ้น
 ผมปล่อยนับหนึ่งไปแล้วจมไปกับเนื้อเรื่องสุดสยอง ยื่นมือไปหยิบจานไส้กรอกมากินแล้วก็จ้องหน้าจอหนังตาไม่กะพริบ ส่วนไอ้คนด้านหลังก็ตัวเกร็งตัวแข็งทื่อและสะดุ้งเป็นพักๆ
 แอบมองด้วยหางตาก็เห็นเพื่อนตัวดีเหงื่อแตกเต็มหน้า แววตาสั่นไหวไปมาก็แอบยกยิ้มมุมปาก...
 หันกลับไปดูหนังต่อจนมันดำเนินมาได้ครึ่งเรื่องแล้วแต่ตอนนี้ไส้กรอกก็หมดเกลี้ยง ผมเลยหยิบถ้วยป๊อปคอร์นมากินต่อ และตอนนี้ตัวผมเรียกได้มากำลังนั่งบนตัวนับหนึ่งและเอนหลังพิงกับอกเปลือยๆ ของมัน
 จะว่าไปก็แอบรู้สึกว่าท่าทางแบบนี้มันแปลกๆ เหมือนกันนะ
 แต่เอาเถอะ เพื่อนผมคนนี้มันก็แปลกประหลาดเอาแน่เอานอนไม่ได้สักวัน
 ฉากสยองขวัญเริ่มเข้ามาเรื่อยและรุนแรงขึ้น เสียงซาวด์เอฟเฟคก็ยิ่งหลอน แน่นอนว่าคนข้างหลังผมที่ทนมาตลอดทั้งเรื่องก็เริ่มออกอาการบ้างแล้ว
 "เหี้ย!!" เสียงตะโกนดังลั่นแล้วกอดผมแน่นขึ้น "ผีๆๆ ไอ้เหี้ยยยยยย!"
 ตึง!
 "อ๊ากกก ไอ้ควินซ์ ปิดหนัง ปิด!"
 นับหนึ่งร้องลั่นไม่พอ มันยังรัดเอวผมแทบหัก ป๊อปคอร์นกระเด็นออกจากถ้วยไปหลายชิ้นเลยด้วย ผมยังไม่ยอมปิดหนังปล่อยให้มันโวยวายไปสักสามสี่รอบก่อนถึงจะหยิบรีโมทขึ้นมากดหยุด
 คนที่โวยวายอยู่นานเป็นอันสงบลงแทบจะทันที มันซุกหน้ากับหลังผมแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วงึมงำบ่น "ทำไมหนังผีไทยมันหลอนจังวะ"
 ผมว่าอันนี้ก็เฉยๆ นะ เป็นมันที่ขวัญอ่อนรึเปล่า
 มันน่ากลัวจริงหรือว่าผมตายด้านก็ไม่แน่ใจ
 วางถ้วยป๊อปคอร์นลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นจากอ้อมกอดของนับหนึ่ง คราวนั้นไม่รั้งตัวผมแล้ว สงสัยจะหมดเรี่ยวหมดแรงไปการร้องตะโกน ผมเดินไปเปิดไฟให้สว่างทั่วทั้งห้องแล้วก็เก็บจอโปรเจกเตอร์
 เมื่อหันกลับมาดูสภาพนับหนึ่งแล้วก็หลุดขำนิดๆ ตอนนี้มันกำลังนั่งก้มหน้าบีบมือตัวเองไปมา เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อคล้ายไปวิ่งผ่านน้ำมาไม่มีผิด
 "เป็นไง" ผมยืนกอดอกถามยิ้มๆ
 "กูจะไม่ดูหนังผีอีกแล้ว!" นับหนึ่งเงยหน้าซีดๆ ขึ้นมามองผมเหมือนหงุดหงิด ยกมือขึ้นยีหัวตัวเองไปมา "ถ้ามีโปรเจคลงทุนหนังผีเข้ามา มึงปัดออกไปเลยนะ ไม่ทำไม่สนับสนุน!"
 เด็กชายนับหนึ่งอาละวาดบ่นยาวเหยียดจนพอใจแล้วก็ระบายลมหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่และหยิบกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาดื่มพรวดๆ
 เห็นว่ามันพอจะสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้วเลยพูดขึ้น "ไปนอนได้แล้ว จะตีสองแล้ว"
 "สภาพนี้มึงคิดว่ากูยังจะนอนหลับอีกเหรอ" นัยน์ตาคมกริบตวัดมองขวาง
 ผมไหวไหล่ "อันนี้ก็เรื่องของมึง มึงจะไม่นอนก็ได้แต่พรุ่งนี้มึงต้องไปประชุม" และยังต้องทำงานอีกทั้งวัน คิดว่าไม่หลับไม่นอนแล้วสุขภาพตัวเองจะเป็นยังไง ใช้สมองหน่อย
 "กูนอนไม่หลับแล้ว" นับหนึ่งว้ากอีกรอบ "ภาพมันติดตาขนาดนี้ ใครจะไปหลับลง!"
 ผมนี่ไง ผมง่วงแล้ว
 "เออๆ ตามใจมึงแล้วกัน" โบกมือไปมาแล้วปิดปากหาว "งั้นกูไปนอนก่อนแล้วกัน ฝันดี"
 หยิบจานขนมและกระป๋องโค้กเอาไปเก็บที่ห้องครัวแต่นับหนึ่งก็ผุดลกขึ้นแล้วเดินตามผมมาด้วยสีหน้าตื่นๆ และมองไปรอบๆ ตัวเหมือนยังผวาอยู่
 ผมเทเศษอาหารทิ้งถังขยะแล้วล้างจาน โดยมีคุณเจ้าของบ้านมายืนข้างๆ ไม่ห่าง
 "มึงจะตามกูไปถึงไหนเนี่ย" ผมถามพลางใช้ฟองน้ำขัดๆ ถูๆ ไปรอบๆ จาน
 "กูนอนไม่หลับ" มันย้ำ
 ผมเลิกคิ้ว "แล้วกูต้องไม่นอนเป็นเพื่อนมึงรึไง" เปิดก๊อกน้ำ "ถ้ามึงไม่นอนเดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งเข้าโรงพยาบาลอีก"
 "กูกลัว ไม่กล้านอนแล้ว" ในที่สุดก็สารภาพมาสักทีด้วยสีหน้าอึดอัดคับข้องใจ
 จุดยิ้มมุมปากแล้วพูดปลอบ "มันก็แค่หนัง มึงอย่าไปคิดมาก"
 "ก็กูคิดมาก" มันสวนกลับ
 "งั้นมึงก็สบายใจเถอะ" ปิดก๊อกน้ำแล้วเอาจานวางบนชั้นวางพักจานเพื่อให้มันแห้ง "ต่อให้มีผีจริงก็เข้ามาหลอกมึงไม่ได้หรอก"
 เจ้าของห้องคอนโดย่นคิ้ว "ทำไมถึงเข้าไม่ได้"
 "ห้องนอนมึงแปะยันต์กันผีไว้ห้าหกใบ มีพระตั้งอยู่อีกสามองค์ คิดว่าจะมีผีโง่ๆ เข้ามามั้ย" ว่าจบแล้วก็เดินไปหาผ้าเช็ดมือ "เพราะงั้นไปนอนให้สบายใจเถอะ ไปสวดมนต์ก่อนนอนไปจะได้จิตใจสงบ"
 ผมจะเดินกลับห้องแต่ไอ้เพื่อนตัวดีมันดึงข้อมือผมไว้ก่อน หันกลับไปอย่างสงสัย
 "มีอะไรอีก"
 "กูกลัวผี" เม้มริมฝีปากแน่น "มึงก็รู้"
 "เออ กูรู้ไง" แล้วมันยังไง ยังไง
 "กูไม่กล้านอนคนเดียว"
 "..."
 "คืนนี้...มึงต้องนอนเป็นเพื่อนกู"
 ไม่มีทาง นับหนึ่งนอนดิ้นจะตาย
 ใครจะไปนอนกับมัน
 นับหนึ่งว่าหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ "ถ้ามึงปฏิเสธ เอาเงินห้าแสนคืนมา"
 "...!"
 "กูยังกอดมึงไม่ครบสองชั่วโมง มึงต้องชดเชยมานอนกับกูคืนนี้"
 มึงก็สรรหาเหตุผลมาได้นะ
 ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบเลยวะ


"อ้อ" ผมลากเสียงยาวนิดหน่อยคล้ายกำลังแซวแต่แววตากลับเหี้ยมเกรียมขึ้นมา "แล้วมึงคิดจะไปเดตเมื่อไหร่"
 "คงต้องรอกลับมาจากจีนเดือนหน้านั่นแหละ" ควินซ์ว่าอย่างไม่เดือดร้อนใจอะไรมากแต่ในขณะที่ผมนี่เรียกว่าไฟสุมอกแล้ว
 แต่พอได้ยินว่าจะนัดเดตเดือนหน้ามันก็พอจะคลายความหงุดหงิดของผมลงได้บ้าง อย่างน้อยมันยังไม่ใช่เร็วๆ นี้ ฮึ หนึ่งเดือนเหรอ จะได้กลับมาเดตเหรอ ไม่มีทาง!
 สาบานเลยว่าผมต้องทำให้ควินซ์เป็นของผมก่อนที่มันจะได้ไปเดต!
 เดี๋ยวๆ อย่างเพิ่งเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้คิดจะรวบหัวรวบหางควินซ์แต่จะทำให้เขามาเป็นคนรักของผมให้ได้ก่อน นั่นคือภารกิจแรกที่ผมต้องทำให้สำเร็จให้โดยเร็วที่สุด
 หลังจากควินซ์บอกมาแบบนั้นแล้ว เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ต่างคนต่างกินมื้อเที่ยงและจมไปกับความคิดของตัวเอง ในตอนบ่ายค่อนข้างวุ่นวายเลยเพราะมีหัวหน้าแผนกต่างๆ ทยอยกันขึ้นมาพูดคุยปรึกษาหาแนวทางกับผม
 แผนงานบางอันได้รับการแก้ไขแล้วและเมื่อผมเห็นว่ามันโอเคดีแล้วก็เซ็นอนุมัติให้ แต่อันไหนที่ยังต้องการความเห็นอื่นให้ยกไปรอลงมติในที่ประชุม
 ชีวิตในแต่ละวันของผมค่อนข้างน่าเบื่อ มีแต่งานกับงานไม่เคยได้หยุดพักแบบจริงๆ จังๆ นัก ไม่รู้ว่าลาพักร้อนครั้งสุดท้ายนี่เมื่อไร
 กว่างานของวันนี้จะจบลงก็ปาไปสี่ทุ่มได้... ลากเลือดอยู่เหมือนกันแต่ผลลัพธ์ของงานมันดีกว่าเมื่อเช้าก็พอจะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
 (ป๋าบอกว่าจะกลับมากินข้าวกับผม!) เสียงโมโหจากปลายสายทำเอาผมรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา (ฮึ่ย ผมอุตส่าห์รอกินข้าวแต่ก็รอเก้อ!)
 "ป๋าขอโทษ เดี๋ยวป๋าก็ต้องไปจีนแล้วงานมันเยอะเป็นธรรมดา" พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ "เดี๋ยวพี่จะซื้อของกลับมาฝากเยอะๆ นะ"
 (....) ปลายสายเงียบไปนิดหน่อยก่อนจะกระแทกเสียงใส่ (เอาขนมมาฝากเยอะๆ แล้วกัน)
 ผมหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะถือโทรศัพท์ฟังนับสองบ่นยาวเหยียดอีกหลายนาทีก่อนน้องชายตัวแสบจะไล่ผมไปหาข้าวกินแล้วก็ไม่ต้องกลับบ้านให้ไปนอนคอนโดแทนจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทาง
 "ขี้บ่นจริงๆ"
(เหอะๆ ซ้อมหูไว้ฟังก่อนก็ดีนะ) นับสองหัวเราะเยาะ (น้องบ่นยังไม่สู้เมียบ่นหรอก)
หัวใจของผมกระตุกทันทีเมื่อได้ยินคำว่าเมีย... มันทำให้นึกถึงหน้าควินซ์ขึ้นมา รับรู้ได้ถึงใบหูของตัวเองที่มันร้อนขึ้นมาจึงอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเกาหลังคออย่างเก้อเขิน
(ผมไปแหละ ไปหาพี่เก้าดีกว่าาา)
รอยยิ้มของผมหุบลงทันทีและแทนที่ด้วยความหึงหวง "อะไรๆ ก็ไอ้เก้า รำคาญ!"
(เอ้า สามีผมมั้ยครับ)
"ฮึ" ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ผมก็ยังไม่ชอบหน้าไอ้เด็กเวรนั่นอยู่ดี
(พี่รีบๆ หาเมียและแต่งงานสักทีเถอะ) เสียงโอดครวญของนับสองว่าขึ้น (ผมอยากแต่งงานแล้ว!)
เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลยแฮะ
ตอนนี้นับสองกับเก้าก็หมั้นกันไว้แล้ว ตามจริงสองคนนี้ก็อยากจะจัดงานแต่งตั้งแต่นับสองเรียนจบแต่พี่ไอศูรย์บอกว่าไม่ได้ จะให้น้องแต่งก่อนพี่ชายได้ยังไง สรุปคือนับสองต้องรอพี่ชายสามคนแต่งงานให้เรียบร้อยหมดก่อนถึงจะแต่งได้
และตอนนี้เหลือผมแค่คนเดียว
สำหรับพี่ออสตินเขาก็แต่งงานเรียบร้อยแล้ว ส่วนพี่ไอศูรย์...เอ่อ พูดยังดี เหมือนจะโดนคนที่ชื่อปีแอร์จับเซ็นใบสมรส ทุกวันนี้กำลังหาทางหย่าอยู่ ไม่รู้ว่าจะขำหรือร้องไห้ดีเหมือนกัน
"หาน่ะหาได้" ผมถอนหายใจแล้วส่ายหัว "เขาจะยอมแต่งกับป๋ามั้ยนี่สิ"
จีบก็ยังไม่ติด
เขาจะชอบไม่ชอบก็ยังไม่รู้
คิดถึงเรื่องแต่งงานแล้ว...ปวดตับขึ้นมาเลย
(พูดแบบนี้... พี่ควินซ์เหรอ!) จากน้ำเสียงหดหู่กลายเป็นระริกระรี้ขึ้นมาทันที (ป๋ารู้ใจตัวเองแล้วใช่มั้ย!)
"ไม่บอกหรอก" เดี๋ยวไอ้เด็กปากมากมันวิ่งแจ้นไปบอกควินซ์ขึ้นมาจะทำไง
(ไม่ต้องมากลัวว่าผมจะวิ่งไปบอกพี่ควินซ์ เพราะต่อให้วิ่งไปบอกจริงๆ พี่ควินซ์ก็ไม่เชื่อ)
"..." ทำไมมันเจ็บจี๊ดแบบนี้
"แล้วทำไมควินซ์ถึงไม่เชื่อ" เออ มีคนไปบอกแล้วยังจะไม่สะกิดใจอีกเหรอ มันต้องมีบ้างสิ
(ก็ป๋าชอบเชียร์พี่ควินซ์ให้คนอื่นตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว แถมป๋าก็ไม่เคยทำตัวรุ่มร่ามใส่พี่ควินซ์ กินเด็กในสังกัดตัวเองให้พี่ควินซ์เห็นอีก) ทำไมมันลากวีรกรรมของผมออกมาแบบนี้ (พี่ควินซ์คงเชื่อลงหรอก เหอะๆ)
ผมขมวดคิ้ว "แล้วถ้ายังงั้นป๋าต้องทำยังไง"
(อย่าไปบอกใครนะว่าเป็นพี่ของผมเนี่ย) อ้าว ไอ้เด็กนี่ ยังอยากได้ของฝากอยู่มั้ย (ป๋าก็เริ่มจีบสิ เริ่มต้นจีบตรงๆ ให้เขารู้ตัว แล้วก็ทำตัวดีๆ ให้พี่ควินซ์เห็น)
ทุกวันนี้ผมก็ทำตัวดีจะตาย
(ทำให้เขารู้ก่อนว่าเราชอบ)
เอ่อ... ต้องรีบบอกเลยเหรอ
ไก่จะตื่นรึเปล่า หรือ หรือควรบอกดี
"พี่ต้องบอกชอบเขาเหรอ" ถามอย่างไม่มั่นใจ
(ไม่บอกแล้วพี่ควินซ์จะรู้มั้ย) ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่พี่ด้วย! (ถามอะไรโง่จริง)
เห็นกูเป็นพี่มั้ยเนี่ย!
นับสองถอนหายใจคล้ายเอือมแต่ก็ให้คำแนะนำ (พี่ต้องบอกให้เขารู้ก่อน เขาจะได้เริ่มมองว่าสิ่งที่เราทำมันแตกต่างจากเมื่อก่อน) ร่ายยาวแบบไม่พักหายใจ (จากเมื่อก่อนถ้าเพื่อนโอบไหล่ก็ไม่คิดอะไร แต่ถ้าเปลี่ยนมาเป็นคนที่กำลังจีบเรา คนที่ชอบเรามาโอบไหล่เรา)
เหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุดประกายในหัวของผม
(ถ้าเป็นแบบนั้น...)
"..."
(พี่คิดว่าพี่ควินซ์จะไม่เขินเลยเหรอ)
เออว่ะ แค่นี้ทำไมผมคิดไม่ได้วะ!


บทที่ 4
 "ไม่ผ่าน เอาไปคิดใหม่"
 "ผมให้เวลาคุณสองอาทิตย์ คิดได้แค่นี้?"
 "งบประมาณพวกนี้มากเกินไปรึเปล่า คิดว่าผมไม่รู้รึไง"
 "ไม่ดี เอาแก้ บ่ายเอามาส่งใหม่"
 เวลาผ่านไปนานเท่าไรสีหน้าของพนักงานหัวหน้าแผนกต่างๆ ที่เข้าร่วมประชุมยิ่งซีดเผือดและเหงื่อตกมากขึ้นเท่านั้น ส่วนเลขาคนสนิทที่นั่งข้างกายเองนั้นก็ยิ่งหน้ามุ่ยมากกว่าใครเพราะต้องจัดบันทึกการประชุมที่แสนยุ่งยาก
 ปกติมันก็ยุ่งยากอยู่แล้วแต่วันนี้ดูมันจะยุ่งยากวุ่นวายมากกว่าทุกที งานโปรเจกต์ที่เสนอในวันนี้ยังไม่มีอันไหนผ่านเลย ทุกงานถูกตีกลับหมดจนคนทำแทบลงไปร้องไห้
 ส่วนคนที่มีอำนาจเด็ดขาดกลับนั่งนิ่งแผ่รังสีเย็นยะเยือกออกมาตั้งแต่เริ่มประชุม... พวกเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าบอสมีเรื่องหงุดหงิดมาก่อนหรือเพิ่งมาหงุดหงิดกันแน่
 แต่ที่รู้ๆ คือวันนี้บอสอารมณ์ไม่ดี และคนซวยก็คือพวกเขา พนักงานตัวน้อยๆ ฮือ
 "เอ่อ... บอสจะให้แก้"
 "เดี๋ยวนี้" ผมตวัดตามองไปทางหัวหน้าแผนกบัญชี "ไปแก้งบประมาณมาใหม่และส่งให้ผมภายในวันนี้"
 "วันนี้! มันจะไปทันได้ยังไงบอส" ร้องประท้วงทันทีเพราะแผนงานเรื่องเสนองบประมาณในมือนี้ก็ใช้เวลาทำถึงหนึ่งอาทิตย์ หากทำใหม่และต้องการให้เสร็จภายในหนึ่งวันจะเป็นไปได้ยังไง
 "เสาร์อาทิตย์นี้ฉันต้องไปดูแลบริษัทที่จีนแล้วและจะไม่กลับมาหนึ่งเดือน" ผมเปิดแฟ้มดูเอกสารเล็กน้อยโดยไม่ไม่สนใจหน้าตาจะร้องไห้ของใครทั้งนั้น "ฉันต้องการแผนงานในเดือนหน้าทั้งหมดภายในสองวันนี้ก่อนที่ฉันจะไปจีน"
 สรุปคือพวกมึงต้องกลับไปแก้ใหม่ให้หมดนั่นแหละ
 "จบการประชุมเท่านี้"
 ผมโยนแฟ้มอันสุดท้ายไปให้ควินซ์ไปแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อกลับขึ้นไปห้องทำงานชั้นบน พลิกนาฬิกาข้อมือดูเวลาพบว่าเพิ่งจะสิบเอ็ดโมง อืม ไม่คิดว่าจะจบการประชุมเร็วขนาดนี้
 ไม่สิ จะไม่จบเร็วได้ไงในเมื่อผมแทบจะด่าทุกการรายงานและการนำเสนอ ปัดตก ไม่เซ็นอนุมัติสักอัน อันที่จริง ผมก็ไม่ได้ทำตามอารมณ์หรอกนะ
 เออๆ แอบทำตามอารมณ์นิดหนึ่งก็ได้ แผนงานพวกนั้นยังมีช่องโหว่อยู่พอสมควร ถ้านำไปแก้ใหม่อีกรอบน่าจะดีกว่านี้ เรียกว่าผลพลอยได้ดีกว่า...
 เสียงงึมงำจากด้านหลังว่าขึ้น "วันนี้คงต้องทำโอทีอีกแล้ว... เฮ้อ"
 หึหึ นี่แหละที่ผมต้องการ!
 ทำงานล่วงเวลาแบบนี้ ควินซ์ก็จะไปหาไอ้บริษัทจัดคู่ไม่ได้!
 ผมนี่มันฉลาดจริงๆ ฮ่าๆๆ
 ผมเดินขึ้นลิฟต์มาแล้วกดไปยังตัวเลขบนสุด ส่วนควินซ์ยังต้องจดบันทึกและเรียบเรียงงานหลังการประชุมก่อน อีกแป๊บคงตามผมขึ้นมา
 เป่าปากอย่างอารมณ์ดียิ่งนึกถึงใบหน้าหงุดหงิดของควินซ์แล้วยิ่งพึงพอใจ
 กลับขึ้นมาชั้นบนแล้วผมผู้เป็นประธานแสนขยันขันแข็งก็เริ่มทำงานที่ค้างไว้ต่อ จวบจนผ่านไปครึ่งชั่วโมงได้ เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้น
 "บอส คุณคิดจะทำอะไร"
 เสียงของควินซ์ดังขึ้นกระแทกเสียงใส่ผมทันที
 "ทำอะไร ไม่ได้ทำอะไร" เออ อย่ามาใส่ร้ายนะเว้ย "งานมันไม่ดีพอที่จะผ่านมั้ย"
 "แต่บางอันมันเซ็นผ่านได้เลย ทำไมไม่เซ็น"
 ทำไม? หรือควินซ์จะโกรธที่ต้องทำโอทีแล้วต้องผิดนัดไอ้บริษัทเวรๆ นั่น? พอคิดแบบนั้นแล้วอารมณ์ดีๆ ของผมจึงขุ่นมัวขึ้นมาทันควัน
 ตอบเสียงแข็งกลับไป "เรื่องของกู"
 เออ บริษัทกู ถ้าเจ๊งก็ช่างมัน ไปเกาะพี่ชายกินก็ได้
 "เดี๋ยวกูทุบหัวแตกเลย" ควินซ์ขมวดคิ้วแล้วเท้าเอวอย่างมีน้ำโห "จะไปจีนอยู่แล้วแทนที่จะเคลียร์งานที่ไทยให้เสร็จวันนี้ไปเลย มึงจะได้สบายมีเวลาพัก"
 เอ๋...
 "เสือกหาเรื่องเพิ่มงานให้ตัวเอง ลดเวลานอนตัวเองอีก" ควินซ์บ่นไฟแล่บแล้วถอนหายใจ "ชอบนักรึไง ทำโอทีเนี่ย อยากเหนื่อยตายรึไง"
 ผมหันไปมองควินซ์แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "นี่...มึงกำลังห่วงกู?"
 เฮ้ย ควินซ์ห่วงผมแหละ
 "เหอะ อย่าเข้าข้างตัวเองได้มั้ย" คนตรงหน้าส่ายหัวไปมา "รีบเคลียร์งานที่นี่ให้เสร็จซะ งานที่จีนรอมึงอีกเป็นกอง"
 "รู้แล้ว" กระแอมไอนิดหน่อยแล้วโบกมือไล่ "ไปเร่งคนอื่นเถอะ สองทุ่มจะประชุมอีกรอบ มึงก็ไปแนะจุดบกพร่องไป"
 "กูเป็นเลขามั้ย ไม่ใช่ที่ปรึกษา" ควินซ์ทำหน้าไม่พอใจแล้วเปลี่ยนเรื่อง "จะเที่ยงแล้ว กินอะไรจะได้สั่งให้"
 อืมๆ หน้าที่ภรรยาคือการหาข้าวหาน้ำปรนนิบัติสามี
 ควินซ์ทำดีๆ
 ผมตีหน้าขรึมแล้วทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย "พวกติ๋มซำ อาหารจีนก็ได้"
 "โอเค" แล้วควินซ์ก็เดินออกไป
 เมื่อในห้องไม่มีใครแล้ว ผมจึงเริ่มดูงานต่อจนประมาณเที่ยงสิบห้า ควินซ์กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมแม่บ้านสองคนที่ยกอาหารมื้อกลางวันเข้ามาให้ ผมจึงวางมือจากงานแล้วลุกไปนั่งที่โซฟาแทน
 "สั่งเป็ดปักกิ่งมาด้วย" มองเป็ดปักกิ่งเล็กน้อย
 "อยากกิน" นานๆ ทีควินซ์จะอยากกินอะไรสักที
 "เออ งั้นกินให้เยอะๆ" เมื่อเช้าผมกินแค่แซนวิช ตอนนี้เลยค่อนข้างหิวดังนั้นการขยับตะเกียบหยิบอาหารเข้าปากจึงค่อนข้างเร็วและบ่อย
 ส่วนควินซ์ยังไม่กิน กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดผูกโบว์เลื่อนนิ้วดูอะไรสักอย่างในไอแพด
 "ดูงานอยู่เหรอ" เห็นหน้าตาเคร่งเครียดเชียวเลยถามอย่างห่วงใย
 "เปล่าหรอก" ส่ายหัวแล้วถอนหายใจจากนั้นก็เลื่อนนิ้วบนไอแพดต่อ
 "แล้วดูอะไรอยู่"
 ควินซ์นั่งอยู่ไกลเลยทำให้ผมไม่สามารถชะโงกชะเง้อคอไปดูได้ว่ามันกำลังดูหรือกำลังอ่านอะไรอยู่
 "ไม่มีอะไร"
 "อ้อ" ไม่มีอะไรก็มากินข้าวก่อนสิ
 "แค่บริษัทจัดหาคู่ส่งโปรไฟล์คู่เดตมาให้เลือกน่ะ"
 "....!"
 "เย็นนี้ไม่ได้ไปตามนัด กูเลยให้เขาส่งรายละเอียดมาทางเมลแทน"
 มึง...ไอ้ควินซ์ ไอ้เหี้ย!
 ควินซ์วางไอแพดลงแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาบ้าง มันเปรยตามองผมแล้วยกยิ้ม
 "ตอนนี้กูเจอคู่เดตเข้าตาแล้ว บริษัทนี้มีแต่คู่เดตโปรไฟล์ดีๆ"
 โปรไฟล์ดี?
 ดีไม่เท่านับหนึ่งคนนี้หรอก เหอะ!
 แล้วอีกอย่างนะ...
 ผมจะบอกให้พี่ชายไปเผาไอ้บริษัทบัดซบนี้ทิ้ง!


[ควินซ์]
 "กูว่าพรุ่งนี้มึงไม่ต้องไปนวดแผนไทยกับกูแล้ว"
 "เดี๋ยวสิ"
 "ไปโรงพยาบาลตรวจสมองหน่อยเถอะ ดูท่าจะมีปัญหาแล้ว"
 ผมหัวเราะเบาๆ จริงๆ แล้วอยากจะหัวเราะให้ปอดโยกอยู่เหมือนกันนะ เมื่อกี้ว่ายังไงนะ ให้ไปเป็นแฟนมันเนี่ยนะ ตลกแล้ว มันคงแกล้งผมสินะ
 "ไอ้ควินซ์!" นับหนึ่งหันมาถลึงตาใส่ผมเหมือนโกรธ "กูจริงจังอยู่นะ"
 "กูก็จริงจังอยู่" ยิ้มอ่อนแล้วยักคิ้ว "จริงจังที่จะพามึงไปตรวจเช็กสมอง" ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นเคาะที่หัวตัวเองเบาๆ
 แอบเห็นเส้นเลือดบนขมับของไอ้หนึ่งมันปูดโปนขึ้นมาวับๆ ...ดูเหมือนจะโกรธจริงๆ แล้วแฮะ แต่มันจะโมโหจะโกรธทำไม ในเมื่อมันก็แค่พูดเล่นเอง
 "ฮึ่ย" พ่นลมหายใจออกมาอย่างโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากขับรถให้เร็วขึ้นเพื่อระบายความหงุดหงิด "จะกินข้าวร้านไหน!"
 อ้าว นี่มันพาลนี่ครับ
 "แล้วแต่มึงสิ" ผมไม่อยากเสนอเพราะดูจากอารมณ์ของนับหนึ่งแล้ว พูดอะไรไปคงไม่ถูกใจ
 ขอนั่งเงียบๆ ดีกว่า
 นับหนึ่งขับรถหน้าบึ้งไปตลอดทางเลย แถมยังขับกวนตีนคันอื่นปาดหน้าไปอีกหลายคันจนผมได้แต่ยิ้มอ่อนส่ายหัวไปมากับการแสดงออกแบบเด็กๆ ของนับหนึ่งและในระหว่างนั้นผมเองก็คุยแชทนัดแนะกับทางร้านนวดแผนไทยจองคิวจองห้องให้เสร็จสรรพ
 เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกทีจะเห็นว่าเส้นทางที่นับหนึ่งขับมาจะเป็นทางริมแม่น้ำแล้ว อืม แถวนี้มีอยู่สองร้านประจำที่มันชอบมากินข้าว ร้านแรกเป็นร้านบนบกตั้งริมแม่น้ำ ส่วนร้านที่สองจะเป็นล่องเรือไปตามแม่น้ำและนั่งทานอาหารบนดาดฟ้าเรือ แต่ร้านที่สองต้องจองล่วงหน้าและรอบล่องเรือคือหนึ่งทุ่มครึ่งและจะกลับเข้าฝั่งตอนสี่ทุ่มครึ่ง ตอนนี้ใกล้สี่ทุ่มครึ่งแล้วก็คือเรือใกล้เข้าฝั่งและจะปิดร้านปิดครัวแล้ว
 สรุปคือวันนี้คงได้ไปกินร้านแรกที่ตั้งอยู่บนบก ร้านนี้วิวสวยอาหารอร่อย
 ผมคิดแบบนั้นนะจนตอนที่มาถึงทางแยก ไอ้หนึ่งกลับเลี้ยวไปทางร้านที่สอง... เดี๋ยวๆ มึงจะไปช่วยเขาเก็บร้านรึไง!
 "ทำไมมาทางนี้" อดไม่ได้ที่จะถาม
 "อยากมา" อ้าว กวนตีนแล้ว
 "ร้านมันจะปิดแล้ว" ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเตือนอย่างหวังดี
 "กูจะกินร้านนี้และร้านต้องเปิดให้กู" นับหนึ่งว่าหน้าตายและเอาแต่ใจ แววตาดดันเอาเรื่องดูท่าทางยังโกรธผมอยู่แน่ๆ แต่มันจะโกรธทำไมวะ ไม่เข้าใจ
 "ร้านมันปิดแล้วหนึ่ง" ผมย้ำ
 "ก็กูจะกิน"
 เออ แล้วแต่มึงเลยครับ เชิญครับเพื่อน ไม่ขัดครับ
 ผมยักไหล่ทำหน้าเมื่อยใส่มันแล้วนั่งเงียบๆ เล่นโทรศัพท์ไป จากนั้นไม่ถึงห้านาทีพวกเราก็มาถึงลานจอดร้านของร้านอาหารที่มีรถจอดเรียงรายเต็มไปหมดพร้อมกับลูกค้าที่เดินออกมาจากร้านอาหาร
 มองเลยไปด้านหลังจะเห็นเรือริเวอร์ไซต์จอดเทียบท่าอยู่ อ้อ มันเป็นเรือสำราญที่มีสองชั้น ชั้นบนเป็นพื้นที่ดาดฟ้าและชั้นล่างเป็นห้องแอร์เย็นๆ
 นับหนึ่งจอดรถในบริเวณที่ยังว่างและปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกก่อนจะหันมาพูดกับผมด้วยใบหน้านิ่งๆ "ลง"
 "มึงคิดจะทำอะไร" ผมถามอย่างระแวงแต่ก็เปิดประตูก้าวลงจากรถ
 "ตามมาเถอะ" นับหนึ่งกดปิดหลังคารถเเละกดล็อกรถ
 ผมได้เเต่ถอนหายใจเเละส่ายหัวขณะเดียวกันก็เดินตามหลังร่างสูงไปติดๆ เดินจนมาถึงบริเวณหน้าร้านซึ่งมีพนักงานต้อนรับกำลังยืนส่งลูกค้าอยู่
 นับหนึ่งเดินตรงเข้าไปหาพนักงานด้วยท่าทางอันธพาลไม่น้อย…
 "ร้านปิดแล้วครับคุณลูกค้า…" พนักงานหันมาพูดยังไม่ทันจบประโยค
 "ขอคุยกับเจ้าของร้าน" พูดตัดบทด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง "ไปเรียกมา"
 "คือว่า…" สีหน้าของเด็กพนักงานอึ้งไปเล็กน้อยและจะปฏิเสธ
 นับหนึ่งเปิดกระเป๋าเงินเเล้วหยิบเเบงค์เทาออกมาห้าใบ "ไปเรียกมา เร็วๆ"
 "…" ผม
 รู้แล้วว่ารวย ไอ้เหี้ย
 เด็กหนุ่มรับเงินไปแบบมึนๆ งงๆ เเล้วก็ตอบรับเดินนำไปพบเจ้าของร้าน ผมนิ่วหน้าเเล้วคว้าเเขนนับหนึ่งไว้เพื่จะถามให้รู้เรื่องว่าจะทำอะไร
 "มึงจะทำอะไร หนึ่ง"
 "กินข้าว ล่องเรือ" ตอบหน้าตายสนิท
 "แต่ร้านจะปิดแล้ว!" ผมตอกย้ำ "แล้วเรือมันล่องเเค่วันละครั้ง"
 "งั้นกูจะจ่ายเพิ่ม เหมาร้าน ล่องเรืออีกรอบ" นับหนึ่งถึงต้นเเขนตัวเองออกจากมือผมเเละเปลี่ยนมาจับมือผมเเทน
 ซึ่งมันทำให้ผมเลิ่กลั่กไม่น้อย
 "มึงกำลังทำอะไรอยู่กันเเน่" ทำอะไรเอาเเต่ใจเกินไปแล้ว "เหมาเรือทำไม"
 นับหนึ่งหันกลับมามองผมเเล้วเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ
 "เพื่อดินเนอร์กับมึงไง ควินซ์"


ดินเนอร์?
 ก็แค่กินข้าวเย็นมั้ย
 จำเป็นต้องเหมาเรือด้วยเหรอ กินแบบธรรมดาจะตายรึไง
 "ดินเนอร์? กับกู?" ทวนคำอีกครั้งอย่างแปลกใจ "แค่กินข้าวกับกูมึงต้องเหมาเรือเลยเหรอ"
 "เออ"
 "เหมือนมึงกำลังเอาใจกูอยู่" หลุบตาลงต่ำมองมือใหญ่อบอุ่นจนเกือบร้อนที่กำลังกุมมือผมอยู่
 นับหนึ่งคิ้วกระตุกแล้วหันมามองผม "เพิ่งรู้รึไง!"
 ผมหรี่ตามองนับหนึ่งอย่างไม่เข้าใจในพฤติกรรมแปลกประหลาดในช่วงสองสามวันมานี้ที่ไม่รู้ว่าไปกินอะไรผิดปกติมารึเปล่า ถึงได้เหมือนจะเอาอกเอาใจผมมากขึ้นกว่าทุกที แถมมันยังยอมรับเต็มปากเต็มคำอีกว่า ใช่ กำลังเอาใจผมอยู่ แล้วมันจะทำไปทำไม
 อืมมม หรือมันแอบไปทำอะไรผิดไว้?
 เช่น...แอบทำของรักของหวงผมพัง? ทำเสื้อผ้าตัวโปรดของผมเปื้อน?
 ปล่อยให้นับหนึ่งมันบ้าไปเพราะตอนนี้เอาอะไรมาฉุดก็คงไม่อยู่แล้ว ไม่นานนักเราก็มาถึงห้องผู้จัดการร้านและเมื่อเข้าไปในห้องก็เห็นผู้หญิงร่างท้วมออร่าเถ้าแก่เนี้ยจับกำลังนั่งดูบัญชีร้านอยู่อย่างขะมักเขม้น
 หลังจากพนักงานหนุ่มชี้แจ้งเรื่องราวและความต้องการของนับหนึ่งออกไป สีหน้าของเถ้าแก่เนี้ยจึงเปลี่ยนเป็นลำบากใจทันที...
 "คือว่าคุณลูกค้า... วันนี้ร้านของเราปิดแล้ว" เธอกำลังจะบอกให้มาวันอื่น
 "แต่ผมต้องการวันนี้ เดี๋ยวนี้" นับหนึ่งตัดบทแล้วยื่นเช็คเงินให้ เน่นอนว่ามันเป็นเงินจำนวนไม่น้อยที่ผมแอบเห็นแล้วก็อยากจะเป็นลม "นี่เป็นค่าเสียเวลา ค่าทำงานล่วงเวลาของพนักงาน... คุณคิดว่าราคานี้เหมาะสมมั้ย"
 เถ้าแก่เนี้ยตาโตเบิกตามองเช็คในมืออย่างไม่อย่างจะเชื่อ "มะ เหมาะสมค่ะ"
 "งั้นก็ดีครับ" นับหนึ่งกระตุกยิ้ม "ถ้าไม่พอ จะเรียกเพิ่มอีกก็ได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"
 มึงควรเกรงใจเขา ไม่ใช่เขาเกรงใจมึง!
 แล้วอีกอย่างนะ....มึงจะใช้เงินฟุ่มเฟือยขนาดนี้ไม่ได้!
นับสองอยู่ไหน
มาเก็บพี่ชายไร้สติเดี๋ยวนี้!
 "แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ" เธอรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธจากนั้น หันมายิ้มประจบประแจงใส่ผม "คุณผู้ชายท่านนี้โชคดีจังเลยนะคะ"
 "โชคดี?" ผมขมวดคิ้วอย่างมึนๆ โชคดีอะไรวะ
 "แฟนคุณเหมาร้านเราเพื่อดินเนอร์กับคุณแบบนี้ น่าอิจฉาจังเลย" เธอว่าแล้วก็มองมาที่มือของพวกเราแล้วเงยหน้ากลับมามองผมกับนับหนึ่งสลับกันไปมาด้วยสายตาวิบวับกรุ้มกริ่ม "สมัยนี้โลกเปิดกว้างแล้วค่ะ ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ"
 "เดี๋ยว! ไม่ใช่!"
 แฟนบ้าบอคอแตกอะไรเล่า บ้าไปแล้วเหรอ!
 ในขณะที่ผมกำลังจะแย้งเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิดก็ถูกตัดบทด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำของนับหนึ่งอีกครั้ง "ครับ คนนี้แฟนของผมเอง"
 "...!"
 "ผมกำลังง้อเขาอยู่น่ะ วันนี้วันสำคัญของพวกเราแต่ผมดันลืมซะได้ก็เลยต้องเอาใจเขาหน่อยน่ะครับ"
 วอท!
 "ตายแล้ว แบบนี้แฟนคุณคงหายงอนแล้วล่ะครั้ง" เธอว่าอย่างเอาอกเอาใจนับหนึ่งแล้วหันมาพยักหน้าให้ผมที่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก "ดูสิ แฟนคุณเขินจนพูดไม่ออกแล้ว"
 กูอึ้งจนใบ้แดกต่างหาก!
 นับหนึ่งหันมามองผมแล้วกระชากตัวผมเข้าไปในอ้อมกอดมันและ...
 จุ๊บ!
 มัน หอม แก้ม ผม!!
 "เขินผมขนาดนั้นเลยเหรอ ที่รัก"
 "..."
 "แต่...หน้าตาตอนตกใจของคุณนี่มันน่ารักจริงๆ นะ"
---------------
 ผมอึ้งไปกับสัมผัสร้อนข้างแก้มที่ประทับลงมา รู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
 "ไอ้..."
 จะอ้าปากด่าก็ต้องสะดุ้งเมื่อนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ บนริมฝีปากเป็นเชิงให้ผมหยุดพูดก็ยิ่งทำให้ผมมีโทสะมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะรู้สึกว่าไอ้เพื่อนตัวดีคนนี้มันกำลังเล่นเกินไปแล้ว
 นับหนึ่งยิ้มมุมปาก "เวลาคุณเขิน คุณจะชอบด่าผม"
 "...." กูไม่เขินก็จะด่ามึง!
 "แล้วคุณก็รู้ใช่มั้ยว่าถ้าด่าผมหนึ่งครั้ง ผมจะจูบคุณหนึ่งครั้ง"
 "....!" เหี้ยอะไรวะเนี่ย
 นัยน์ตาคมกริบเผยประกายเจ้าเล่ห์ "คุณคงไม่อยากให้ผมจูบคุณต่อหน้าคนเยอะๆ ใช่มั้ย" ว่าจบแล้วนับหนึ่งก็หันไปมองเถ้าแก่เนี้ยที่กำลังทำหน้าฟินและยังมีพนักงานหนุ่มที่ทำหน้าเขินใส่
 ผมมองตามแล้วยิ่งอยากด่าแต่ใจหนึ่งก็แอบกลัวว่ามันจะจูบผมขึ้นมาจริงๆ ไม่ได้ๆ เพื่อนกันจะจูบกันได้ยังไง
 แค่มันหอมแก้มผมก็เล่นเอาทำอะไรไม่ถูกแล้ว ถ้า ถ้าไอ้หนึ่งมันเกิดเพี้ยนและจูบผมขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง ไม่เอานะ! มือของผมกำหมัดแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว อยากจะซัดหน้าหล่อๆ ของไอ้เพื่อนตัวดีสักเปรี้ยงแต่ต้องอดทน
 นับหนึ่งเห็นผมอดทนอดกลั้นหน้าตามืดครึ้มพลันยิ้มกว้างขึ้นแล้วละมือที่แตะริมฝีปากของผมออกเปลี่ยนมาโอบกอดเอวผมแทนและหันไปพูดคุยเรื่องอาหารมื้อค่ำกับเจ้าของร้าน
 "ได้ค่ะ เดี๋ยวจะรีบจัดการตามที่ขอนะคะ รบกวนนั่งรอที่ห้องนี้ก่อนนะคะ ทางเราต้องใช้เวลาเตรียมการประมาณสิบห้านาทีค่ะ" เถ้าแก่เนี้ยเชิญพวกเรานั่งที่โซฟารับรองแขกในห้องแล้วรีบเดินออกไปพร้อมพนักงานต้อนรับคนเดิมเพื่อจัดการกับสิ่งที่ลูกค้าเอาแต่ใจอย่างนับหนึ่งบัญชาลงไป
 ทันทีที่ประตูปิดลงแต่ในห้องเหลือแค่เพียงเราสองคน...
 พลั่ก!
 "มึงเล่นบ้าอะไรไอ้หนึ่ง!" ผมผลักนับหนึ่งออกให้ห่างตัวทันทีแล้วจ้องมองมันด้วยแววตากรุ่นโกรธเริ่มมีน้ำโห "เล่นแบบนี้ กูไม่ตลกนะ!"
 เซไปสองสามก้าวแล้วเงยหน้ามองผมด้วยแววตาเอาเรื่องเหมือนกันจนเผลอสะดุ้ง
 "มึงคิดว่ากูล้อเล่น?" ถามเสียงสูง
 "ก็เออสิ" มันแกล้งผมอยู่!
 "ทำไมมึงถึงคิดว่ากูกำลังล้อเล่น"
 ผมขมวดคิ้ว "ถ้าไม่ได้ล้อเล่นแล้วมึงทำแบบนี้ทำไม" สัมผัสร้อนข้างแก้มยังคงชัดเจนจนทำให้ผมปั่นป่วนขึ้นมา
 "กูทำอะไร" มันยิ้มกวนตีนแล้วยืนล้วงกระเป๋ามองจ้องแก้มของผมแล้วยิ้มเจ้าชู้แบบที่มันชอบใช้กับพวกเด็กในสต็อกเด็กเลี้ยงของมัน ซึ่งมันยิ่งทำให้ผมโมโหมากกว่าเดิม "มึงพูดมาสิ กูทำอะไร?"
 "มึงหอมแก้มกูทำไม!" ร้อยวันพันปีไม่เคยจะมาทำตัวรุ่มร่าม อย่างมากก็โอบไหล่กอดไหล่ตามประสาเพื่อนแล้วก็... "อย่ามามองกูด้วยสายตาแบบนั้น!"
 มันใช่สายตาที่ควรจะใช้มองเพื่อนอย่างผมเหรอ!
 "กูมองยังไง" นับหนึ่งย่นคิ้วเข้าหากันทันที "แล้วทำไมกูจะหอมแก้มมึงไม่ได้ มึงเขินใช่มั้ย"
 เขินบ้านเตี่ยมึงสิ!
 ผมพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ปะทุ "มึงไม่ควรทำแบบนี้!"
 "เพื่อนกันเลยไม่ควรหอมแก้ม?"
 "ก็ใช่ไง" ผมไม่คิดว่าตัวเองคิดผิดและไม่ได้พูดอะไรผิด "เพื่อนกันไม่ควรหอมแก้มไม่ควรมาจูบกันมั้ย ถึงมึงจะแค่แกล้งก็เถอะ กูไม่ตลกกูไม่สนุก โอเคนะ"
 ส่ายหัวไปมาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่จากนั้นก็เดินผ่านหน้านับหนึ่งเพื่อออกไปสูดอากาศข้างนอกดับอารมณ์ร้อนๆ ในอกแต่มันกลับพูดขึ้นหน้าตาเฉย...
 "แค่ไม่เป็นเพื่อนก็พอใช่มั้ย"
 ผมหยุดเดินแล้วค่อยๆ หันกลับไปมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจที่มันกำลังจะสื่อ...
 "งั้นเราเลิกเป็นเพื่อนกันเถอะ ควินซ์"


บทที่ 5
[นับหนึ่ง]
 เลิกเป็นเพื่อนแล้วมาเป็นคนรัก
 ผมรู้สึกตื่นเต้นกับคำนี้ที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวซะจนลิ้นแข็งลิ้นคับปากพูดไม่ออกเลยขอตั้งสติสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเพื่อที่ผมจะได้พูดออกไปอย่างชัดเจนไม่มีสะดุด
 "และเปลี่ยนจากเพื่อน..."
 ผัวะ! โครม!
 เอ๊ะ เอ๋!?!
 จู่ๆ ก็เจ็บแปลบไปครึ่งหน้าและเซล้มกระแทกไปกับโซฟาด้านหลัง ผมยกมือขึ้นจับบริเวณที่ปวดแล้วหันไปมองหน้าควินซ์อย่างมึนงงปนไม่เข้าใจว่ามันต่อยผมทำไม
 "ควินซ์..."
 นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ควินซ์ลงไม้ลงมือกับผม!
 "ไม่ต้องมาเรียกชื่อกู!" เสียงเกรี้ยวกราดตะคอกกลับจนผมสะดุ้งแล้วหุบปากฉับทันทีและได้แต่มองร่างสูงโปร่งตรงหน้าตาปริบๆ
 "..."
 ควินซ์ตัวสั่นด้วยความโกรธและมองผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "จู่ๆ มึงเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!"
 เอ่อ ทำไมควินซ์ต้องโกรธด้วย ผม ผมทำอะไรผิดวะ
เมื่อผมอึกอักเพราะยังสับสนอยู่ว่าตัวเองทำอะไรผิดพูดอะไรผิดก็ยิ่งทำให้ควินซ์โมโหมากกว่าเดิม คนหน้าสวยแค่นยิ้มแล้วส่งเสียงเหอะออกมาเบาๆ "ได้! มึงอยากเลิกคบกับกูใช่มั้ย ได้! ไอ้เหี้ย! อยากตัดเพื่อนใช่มั้ย เออ!"
"เฮ้ย ไม่ใช่นะ!"
ผมเบิกตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อรับรู้และเข้าใจแล้วว่าคำพูดของตัวเองนั้นกำลังทำให้ควินซ์เข้าใจผิดอย่างแรง รีบลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อจะคุยแก้ไขความเข้าใจผิดแต่ควินซ์ผลักผมออกอย่างแรง
"ถอยไป!" ผลักผมออกเสร็จก็ก้าวขายาวๆ เดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีก
"ควินซ์!" รีบตามไปสิ ผมรีบตามเขาออกไป
ปกติควินซ์ไม่ใช่คนเดินเร็วแต่ตอนนี้เดินไปนู้นแล้วจนผมยังอึ้งและตามเขาแทบไม่ทัน แต่ผมก็เบาใจเรื่องหนึ่งเพราะที่นี่ห่างจากถนนใหญ่หารถกลับไม่ได้ ยังไงซะควินซ์ก็ไปไหนไม่ได้
"ควินซ์! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ผมตะโกนเรียกเสียงดัง
เจ้าของชื่อยังคงเดินต่อไปแถมยังเร่งเท้าเดินหนีผมอีก ผมแสยะยิ้มเพราะยังไงควินซ์ก็หนีไปไหนไม่รอด... ซะที่ไหน!
จู่ๆ บริเวณหน้าร้านก็มีแท็กซี่เคลื่อนเข้ามาจอด เมื่อควินซ์เห็นก็รีบวิ่งไปหารถแล้วผลักคนที่น่าจะเป็นคนโทรเรียกรถให้มารับเข้าไปและสอดตัวเองเข้าไปนั่งตามจากนั้นก็ปิดประตูดังโครมก่อนจะหันไปพูดอะไรกับคนในรถสักอย่าง
"ควินซ์!" ผมร้องเสียงหลงอย่างไม่อยากจะเชื่อการกระทำบ้าบิ่นของควินซ์
เท้าของผมหยุดลงได้แต่ยืนโง่งมอยู่ตรงลานจอดรถอย่างทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองรถแท็กซี่เคลื่อนออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วและพาควินซ์จากไป มิหนำซ้ำก่อนจะไป ไอ้เลขาตัวแสบยังหันกลับมาเปิดกระจกและชูนิ้วกลางใส่ผมอีก
"ไปตายซะ ไอ้คนเฮงซวย!"
มันจะมากไปแล้วนะ ควินซ์!
ริมฝีปากของผมเม้มเข้าหากันอย่างหงุดหงิด ยกมือขึ้นเสยผมตัวเองแล้วทึ้งมันอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด ล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาจะสูบแต่นึกได้ว่าไม่มีไฟแช็กอยู่ที่ตัวจึงขยำกล่องบุหรี่และปาทิ้งลงพื้น
 บัดซบเอ๊ย! นี่มันบ้าอะไรวะ!
 ในระหว่างที่ผมกำลังยืนหงุดหงิดอยู่นั้นก็มีเสียงจากด้านหลังถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
 "เอ่อ คือ... เรือ เรือพร้อมแล้วครับ ขึ้นเรือได้เลยครับ"
 ผมหันกลับไปถลึงตาใส่
 "ขึ้นเรือบ้านแกสิ!"
 "เอ่อ.."
 "เมียกูหนีไปแล้วเห็นมั้ย!"
 ปัดโธ่เว้ย!
 จะสารภาพรักแต่ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะ!
----
"เห ทำไมกลับบ้านมาได้เนี่ย"
เสียงทุ้มแหบของเด็กหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับใบหน้างงๆ ของนับสองโผล่เข้ามาในสายตาของผม ไม่ได้ตอบน้องชายได้แต่ถอนหายใจแล้วก็ถอดรองเท้าเงียบๆ
ตอนนี้ผมกลับมาถึงบ้านแล้วทั้งที่คิดว่าวันนี้จะไปนอนคอนโดแต่คิดอีกที...กลับบ้านดีกว่า เฮ้อ
"นี่ก็บ้านพี่ ทำไมพี่จะกลับไม่ได้" ผมสวนกลับไปแล้วถอนหายใจเหมือนหมดอะไรตายอยาก "ในครัวมีอะไรกินบ้าง"
"ยังไม่ได้กินข้าวเย็นมาอีกเหรอ นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะ" นับสองตำหนิแล้วขมวดคิ้ว "พี่ควินซ์ไม่เตือนรึไงว่าให้พี่กินข้าว"
พอได้ยินชื่อนี้แล้วท่าทางของผมยิ่งห่อเหี่ยว หน้าตาซึมเป็นหมามากกว่าเดิมเสียงทอดถอนหายใจยิ่งดังขึ้นไปอีกจนนับสองเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัย
"เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า"
ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดีที่น้องใส่ใจและถามไถ่ขนาดนี้
ตั้งแต่ที่พวกเราปรับความเข้าใจกันในหลายๆ เรื่องเมื่อหลายปีก่อนทำให้เราสนิทกันมากขึ้น นับสองเองก็ปรับปรุงตัวดีขึ้นมาก แน่นอนว่าผมต้องปรับปรุงตัวเยอะมากแต่มันก็ทำให้ผมเลี้ยงน้องได้ดีขึ้นมาก เป็นเรื่องน่ายินดี
นับสองดูแลใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น ตอบแทนความรักความเอาใจใส่ของทุกคนอย่างเท่าเทียม(พี่ชายสามคนน่ะแบ่งความรักให้อย่างเท่าเทียมแต่กับไอ้เวรเก้านี่ลำเอียงสุด อิจฉาครับ!) อันนี้เป็นเรื่องที่พี่ชายอย่างผมที่เลี้ยงน้องมาตั้งเล็กแต่น้อยปลื้มปริ่มจนน้ำตาไหลจริงๆ
ผมรู้ดีว่าตัวเองกับพี่ไอศูรย์น่ะเลี้ยงนับสองมาตามใจขนาดไหนและผิดขนาดไหน นับสองมีนิสัยเสียยังไง พวกผมรู้ดีที่สุด ต่อให้เอาแต่ใจ พวกผมก็จะมองว่ามันน่ารักเสมอ น้องทำผิดก็แล้วไง ไม่ผิด
โชคดีที่โตมานับสองไม่ได้เสียคนขนาดนั้น เอ่อ จริงๆ อาจจะมีเสียคนไปช่วงหนึ่งแต่น้องก็กลับมาได้.... ต้องขอบคุณไอ้เก้า (ชิ ไม่อยากจะขอบคุณมันหรอกนะแต่ก็ต้องขอบคุณ)
"คิดอะไรอยู่ ผมถามป๋าอยู่นะ" เสียงเรียกอีกครั้งของนับสองทำให้ผมหลุดจากภวังค์ห้วงความคิด
 "ไม่มีอะไร" หลบตาแล้วเดินผ่านน้องไปยังห้องครัว
นับสองเดินตามมาแล้วกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า "สภาพหงอยเป็นหมาขนาดนี้ พี่ควินซ์ด่ามารึไง"
"ดูออกขนาดนั้นเลย" ผมหันไปจ้องหน้านับสองคอแทบหัก
"ทุกครั้งเวลาป๋าโดนพี่ควินซ์สวดพี่ควินซ์บ่นก็เป็นแบบนี้" ชี้นิ้วขึ้นลงแล้วส่ายหัว "นั่งซึมไปเป็นวันๆ เลยด้วย"
"ไม่ขนาดนั้นมั้ย พูดเหมือนป๋ากลัวควินซ์มากอ่ะ" ผมเถียงแล้วรีบเดินหนี
นับสองยิ่งเดินตามติด "ผมก็เห็นป๋ากลัวพี่ควินซ์จริงๆ นี่หว่า" น้องเดินตามผมมาถึงในครัวและยืนกอดอกมองผมที่กำลังหาของกินในตู้เย็นไม่ยอมจากไปง่ายๆ ทำไมเวลาแบบนี้ไอ้เก้ามันไม่มาตามน้องผมกลับไปเนี่ย
"ป๋าไม่ได้กลัว!" จริงๆ นะ ทำไมผมต้องกลัวไอ้ควินซ์ด้วย
พยายามเมินนับสองแล้วหยิบน้ำผลไม้กับชามผักสลัดออกมาจากตู้เย็น เดินเบี่ยงหลบน้องชายตัวดีไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร แต่น้องมันก็ยังตามมานั่งข้างๆ
"ไม่มีอะไรทำรึไง" ผมอดไม่ได้ที่จะออกบปากไล่อ้อมๆ
"ไม่ไปจนกว่าจะรู้ว่าพี่กับพี่ควินซ์ทะเลาะอะไรกันมา" นับสองโคลงศีรษะไปมาเล็กน้อย "ปกติถ้าพวกพี่ทะเลาะกันวันนี้ พรุ่งนี้ก็ดีกันแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดขนาดนี้เลย"
พอนับสองพูดแบบนี้แล้วผมก็พาลคิดถึงวันพรุ่งนี้ที่เราตกลงกันตั้งแต่แรกว่าจะไม่เข้าบริษัทก็ปวดหัวขึ้นมา พรุ่งนี้ควินซ์ไม่เข้าบริษัทแน่ๆ แล้วไอ้ร้านสปงสปาร้านนวดที่ควินซ์ชอบไปมันร้านไหน ผมก็ไม่รู้อีก
คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจหยิบน้ำสลัดงาเทราดใส่ผักแล้วตักกินโดยไม่พูดไม่จาจนนับสองยิ่งขมวดคิ้ว
"ทะเลาะกันหนักเลยเหรอ" น้องถามเสียงเบา
"ไม่เชิง" ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก "พี่พูดชวนให้เข้าใจผิดเอง ควินซ์เลยโกรธ"
"ยังไง"
จนแล้วจนรอดผมก็เล่าตั้งแต่ต้นจนจบให้นับสองฟังซึ่งน้องก็นั่งฟังเงียบๆ ไม่ขัดอะไร จนกระทั่งผมเล่าจบ... นับสองก็ยังไม่พูดอะไรจนผมหวั่นใจขึ้นมา
"พี่ควรทำยังไง" อดไม่ได้ที่จะถามก่อนอย่างคนไม่รู้จะทำยังไง
อันที่จริงผมตามควินซ์ไปถึงบ้านเขาแล้วด้วยแต่อีกฝ่ายไม่ได้กลับบ้าน แถมคอนโดควินซ์ในกรุงเทพมีเป็นสิบ ผมก็ไม่รู้จะไปตามที่ไหน โทรหาก็ปิดเครื่องหนี สุดท้ายผมเลยต้องกลับบ้านมาก่อน เฮ้อ
"อันที่จริงผมก็อยากด่าพี่เหมือนกัน" นับสองส่ายหัวไปมา "พูดอะไรโง่จริงๆ เลย"
มึงด่ากูแล้วครับน้อง
นับสองเคาะโต๊ะไปมาอย่างใช้ความคิดแล้วอดไม่ได้ที่จะแขวะผม "ปกติเห็นเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มีตลอดคู่ควงไม่ขาดสายแต่ทำไมพอเป็นพี่ควินซ์ถึงทำตัวเหมือนเด็กสิบสี่เพิ่งมีความรักได้เนี่ย"
ใบหูของผมแดงก่ำแล้วพูดระรัว "คู่ควงพวกนั้นไม่มีแล้วเถอะ แล้วอีกอย่างคนพวกนั้นเป็นคนเข้าหาพี่ก่อน พี่ไม่เคยจีบใคร"
"ลืมไป...พี่เคยจีบไอ้จินแต่ก็จีบไม่ติด" ทำไมต้องขุดเรื่องเก่าเก็บมาแขวะกันด้วย! "ผมเชื่อแล้วว่าพี่จีบใครไม่เป็นจริงๆ"
"อย่าพูดดังได้มั้ย" ผมเอ็ดนับสองเบาๆ "แล้วตกลงมีคำแนะนำให้พี่มั้ย"
"ตอนนี้คิดไม่ออก" ยักไหล่แล้วหยิบแก้วน้ำผลไม้ของผมไปกิน
ผมถามเชิงขู่ "อยากรีบแต่งงานกับไอ้เก้ามั้ย"
"โอเค ผมคิดออกแล้ว" น้องผมมันกลับกลอกที่หนึ่ง!
พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ง้างมือตบกะโหลกน้องชายสุดที่รัก หันกลับมากินสลัดผักต่อเงียบๆ ปล่อยให้นับสองนั่งคิดไป น้องเงียบไปพักหนึ่งได้แล้วค่อยพูดขึ้น
"ยังไงพรุ่งนี้พี่ควินซ์ก็ต้องไปทำงาน พี่ต้องหาโอกาสอธิบายกับพี่ควินซ์ตรงๆ ไปเลย ไม่อยากเป็นเพื่อนไม่ใช่ตัดเพื่อนแต่อยากเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนมาเป็นคนรักต่างหาก"
"พรุ่งนี้พี่กับควินซ์ไม่เข้าบริษัท" ผมว่าเสียงอ่อย "พวกเรานัดจะไปร้านนวดแผนไทยร้านสปากัน"
"งั้นพี่ก็ตามไปง้อพี่ควินซ์ที่ร้านสิ" นับสองดีดนิ้วดังเป๊าะ "จ่ายเงินค่าคอร์สค่านวดค่าสปาให้พี่ควินซ์ หาจังหวะอธิบายยังไงพี่ควินซ์ก็ยอมฟังอยู่แล้ว พี่ควินซ์เขายอมพี่จะตาย บางทีตอนนี้พี่ควินซ์อาจจะนั่งเครียดที่ตัวเองเผลอต่อยหน้าพี่อยู่ก็ได้"
ผมจินตนาการถึงภาพควินซ์กำลังทำหน้าเครียดเพราะผมทันควันจากนั้นก็หลุดยิ้ม
แน่นอน ควินซ์ต้องคิดถึงผมและแคร์ผมอยู่แล้ว ตอนนี้ต้องหายโกรธผมแล้วแน่ๆ หรือบางทีอาจจะกำลังคิดมาง้อผมก่อนก็ได้นะ!
"ควินซ์เขาแคร์พี่มากใช่มั้ย" ผมถามอะไรโง่ๆ ออกไป
"แน่นอนสิ ดูไม่ออกรึไง"
เออ ดูไม่ออก!
ดูออกจะถามมั้ย
"แล้วมันมีโอกาสที่ควินซ์จะแอบชอบพี่อยู่บ้างมั้ย แบบแอบชอบอยู่ลึกๆ อะไรแบบนี้" ผมถามอย่างตื่นเต้นและมองนับสองอย่างคาดหวังในคำตอบ
น้องทำหน้าครุ่นคิดแล้วพยักหน้า
"ผมว่ามีโอกาสที่พี่ควินซ์จะชอบพี่นะ"
ตึกตัก ตึกตัก
 "แต่อาจจะเลิกชอบไปแล้วรึเปล่า เพราะพี่ผมมันคนเจ้าชู้วววว"
 ให้ความหวังและตัดความหวังกันขนาดนี้
 ต่อยกันสักยกมั้ย นับสอง!


[ควินซ์]
 หงุดหงิด
 โมโห
 อยากชกหน้าคน
 แต่...เหมือนผมจะชกคนไปแล้ว
 วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมตื่นขึ้นมาด้วยสภาพอารมณ์หงุดหงิดไม่สดชื่น แล้วคงไม่ต้องบอกนะว่าผมหงุดหงิดอะไรมา เอ่อ แต่พูดหน่อยก็ได้
 ผมทั้งหงุดหงิดทั้งโมโหไอ้นับหนึ่ง ไอ้เพื่อนเหี้ย ไอ้เพื่อนบัดซบ
 ดูมันพูดกับผมสิ จะเลิกเป็นเพื่อน? จะเลิกคบผม?
 ผมทำอะไรผิดวะ ผมทำไม่ดีกับมันเหรอถึงจะเลิกคบผม
 "ไม่อยากเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอวะ"
 เอ่ยขึ้นอย่างซึมๆ กับตัวเองในกระจก ตอนนี้ผมกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ หลังจากโมโหไปแล้วต่อยนับหนึ่งไปแล้ว อารมณ์เศร้าหมองค่อยๆ เข้ามาแทนที่
 หลังจากล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้ว ผมก็เดินออกจากห้องน้ำแล้วเข้าไปในครัวเพื่อชงกาแฟ
 เมื่อคืนผมรู้สึกว่าตัวเองบ้ามาก ผมขึ้นแท็กซี่ไปกับคนแปลกหน้าซึ่งเขาเป็นลูกค้าของร้านอาหารแล้วเรียกรถมารับ ไอ้ผมก็หน้าด้านขึ้นมากับเขา ตอนแรกทั้งคนขับแท็กซี่กับลูกค้าคนนั้นคิดว่าผมเป็นโจรขึ้นมาปล้นรถด้วยซ้ำ
 เสียเวลาอธิบายอยู่ห้านาที พวกเขาถึงเข้าใจและยอมไปส่งผมหลังจากลูกค้าคนแรกลงรถไปแล้ว
 เมื่อคืนผมไม่ได้กลับบ้านแต่เลือกจะนอนคอนโดนอกเมืองที่นับหนึ่งไม่รู้จักเพื่อที่อีกฝ่ายจะตามตัวผมไม่ได้ ตอนโมโหอยู่ยังไม่ควรเผชิญหน้ากัน รอให้ผมใจเย็นกว่านี้ก่อน
 ดีนะที่วันนี้ผมไม่ต้องเข้าบริษัท ไม่งั้นได้มีทะเลาะกับนับหนึ่งจนบริษัทพังไปข้างแน่ๆ
 ช่วงนี้นับหนึ่งมันบ้าแถมยังบ้ามากอีก มันทำตัวแปลกๆ คล้ายจะ...จีบผมด้วย แถมเมื่อวานมันทั้งกอดเอวทั้งหอมแก้มผม...
 มือหยิบช้อนชงกาแฟชะงักเสียจังหวะไปเล็กน้อยเมื่อคิดถึงสัมผัสร้อนวูบวาบที่เพิ่งขึ้นเพียงเสี้ยววิ โอเค ผมยอมรับก็ได้ว่าตัวเองเขิน ในตอนนั้นมันเป็นอารมณ์ตกใจสับสนระคนเขินอายนิดๆ
 พูดตรงๆ เลยว่าถึงผมจะรู้จักกับไอ้นับหนึ่งมายี่สิบปี สนิทสนมกันถึงขั้นกินอยู่นอนเตียงเดียวกัน ยืมเสื้อผ้ากันใส่ แก้ผ้าอาบน้ำอะไรเทือกๆ กันก็จริงแต่ไอ้หอมแก้มเนี่ย ไม่เคย!
 ไหนจะ 'จูบ' อีก
 มันกล้าพูดออกมาได้ยังไงกัน ผมเป็นเพื่อนมันนะ! ไม่ใช่คู่ขาคู่ควงมันรึเปล่าที่จะมาทำตัวรุ่มร่ามลวนลามกับผม แค่คิดว่าตัวเองถูกนำไปเปรียบไปเทียบกับบรรดาเด็กๆ คู่ควงคู่ขาในอดีตของนับหนึ่งแล้วยิ่งโมโหมากกว่าเดิม
ช่วงนี้มันไม่มีเด็กเลี้ยงไม่มีคู่ขาดแล้วของมันขาดรึไง (เด็กเลี้ยงถูกนับสองเอาเงินฟาดไล่หมดแล้ว นับสองให้เลือกระหว่างจะรับเงินแล้วไสหัวไปหรือจะอยู่ต่อแล้วโดนกระทืบ แน่นอนว่าทุกคนย่อมจากไปและไม่ติดต่อนับหนึ่งอีก) แต่ของขาดแล้วมาทำตัวรุ่มร่ามกับเพื่อนตัวเองมันใช่เหรอ
ถ้าจะแกล้งกันแบบนี้มันออกจะเกินไปหน่อย ผมไม่ตลกด้วย "จะบอกว่าชอบกูงั้นเหรอ ตลกกว่าเดิมอีก"
ผมหัวเราะเบาๆ แล้วยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มแล้วส่ายหัวให้กับความคิดเพี้ยนๆ ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้
ถ้ามันจะชอบผม
มันคงชอบไปตั้งนานแล้ว
คลี่ยิ้มเศร้าแล้วกระดกกาแฟรวดเดียวหมดแก้ว... เอาล่ะ ไปอาบน้ำดีกว่า
---------------
 ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนักก็เรียบร้อยดี วันนี้ไม่ได้ไปทำงานแต่ไปสปาและนวดแผนไทย ก็ดี วันนี้ยังไม่ต้องเจอหน้านับหนึ่ง แต่พรุ่งนี้ยังไงก็ต้องเจอ ตัดเพื่อนแล้วแต่สถานะเจ้านายลูกน้องยังอยู่
 หรือลาออกแล้วหางานใหม่ดี?
 ไปสมัครงานกับพวกทีสโตนดีมั้ย? ผมกับเก้าสนิทกันพอสมควร ขอให้น้องเขาหาตำแหน่งงานดีๆ สักตำแหน่งก็คงไม่ยากเย็นอะไร
 แต่สุดท้ายแล้วผมจะกล้าออกจริงๆ เหรอ ถ้าหากไอ้นับหนึ่งมาง้อมาขอโทษ ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะใจแข็งได้รึเปล่า ก็นั่นแหละนะ เป็นเพื่อนกันมานานขนาดนี้ก็เคยมีเรื่องทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ ก็เยอะ
 "เมื่อวานก็ไม่เล็กนะ" ผมบ่นกับตัวเองเพราะมันถึงขั้นที่ผมลงไม้ลงมือไปอย่างขาดสติเลย
 ผมควรเป็นฝ่ายไปง้อมันรึเปล่านะ
 ความคิดในหัวสับสนวุ่นวายไปหมดจนรู้สึกปวดหัว ได้แต่ส่ายหัวส่ายหน้าแล้วหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาฉีดเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเช็กสภาพตัวเองอีกรอบจากนั้นจึงเดินไปหยิบกระเป๋าและกุญแจรถเพื่อไปหาข้าวเช้ากินก่อน
 ผมมีคอนโดในกรุงเทพประมาณเจ็ดที่และบ้านอีกสามหลัง ส่วนรถมีประมาณสามคัน ไม่อยากซื้อรถเยอะเพราะมูลค่ามันจะตกลงในอนาคต ผมเลยเลือกซื้อเป็นบ้าน คอนโด ที่ดินมากกว่า
 อย่าพูดเรื่องเงินเก็บ ตอนนี้แทบไม่มีเพราะเอาไปลงการช้อปปิ้ง คิดว่าตัวเองควรจะลดละและเบาๆ ลงได้แล้ว
 ต้องคิดเผื่อวางแผนอนาคตครอบครัวอีก แม่ผมก็เร่งมาอีก เฮ้อ ผมโทรบอกพี่สาวให้คลอดหลานอีกคนดีมั้ย ปล่อยผมไปอีกสักพักเถอะ ยังไม่อยากเต่งงานเลย เฮ้อ
 คิดเรื่อยเปื่อยขณะขับรถเข้าสู่ถนนใหญ่
 ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงร้านข้าวหมูแดงข้าวหมูกรอบเจ้าประจำที่ผมชอบมากิน ร้านนี้เปิดตั้งแต่เช้าและปิดตอนเที่ยง เป็นร้านเรียบๆ บ้านๆ ใต้ตึกพาณิชย์สามคูหา ร้านหาไม่ยากแต่ที่จอดรถนี่สิ ยากเย็นสุดๆ
 หลังจากหาที่จอดรถได้แล้วก็หยิบกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ลงจากรถไป ตอนนี้ไม่เช้าไม่สายมีลูกค้ามากินข้าวพอสมควร
 "คุณลุงครับ ผมขอหมูกรอบพิเศษ" ผมเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มสุภาพแล้วเดินไปตักน้ำก่อนจะหาที่นั่ง
 หยิบหนังสือพิมพ์บนโต๊ะขึ้นมาอ่านข่าวบันเทิงเพื่อดูว่ามีข่าวของนักแสดงในสังกัดเรามั้ย มีข่าวดีๆ ก็ดีไปแต่ถ้ามีข่าวฉาวก็คงเหนื่อยหน่อย แต่ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นข่าวประกาศแต่งงานของดาราสาวของช่องยี่เจ็ดจะมาแรงที่สุดสินะ
 กลบข่าวฉาวของนักแสดงชั้นสองของบริษัทผมไปเลย
 พอนึกถึงหน้าคนก่อเรื่องแล้วก็ส่ายหัว เป็นเรื่องหยุมหยิมแต่ทางบริษัทจะทำการยกเลิกสัญญากับนักแสดงคนนั้นเพื่อตัดปัญหาในอนาคตและถือว่าเป็นการตักเตือนคนอื่นๆ ไปในตัว
 "พี่ควินซ์"
 เสียงคุ้นเคยดังขึ้นอย่างแปลกใจไม่มั่นใจระคนดีใจนิดๆ ผมทำหน้ามุ่ยทันทีแล้วค่อยๆ พับหนังสือพิมพ์เก็บวางบนโต๊ะแล้วเงยหน้ามองคนเรียกชื่อ
 "พารัม" ทำไมบังเอิญเจออีกแล้ววะ
 "พี่มาคนเดียวเหรอ" มองสำรวจไปรอบๆ "พี่นับหนึ่งไม่มาเหรอ"
 "พี่จำเป็นต้องอยู่กับนับหนึ่งตลอดเวลาเลยรึไง" คิ้วพลันขยับเข้าหากันแล้วมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ "นั่งสิ"
 มีเพื่อนกินข้าวดีกว่านั่งกินคนเดียว ถูกมั้ย?
 คนได้รับเชิญให้นั่งดูแปลกใจกว่าเดิมแต่ก็ยอมนั่งลง "เวลาผมมาหาพี่ พวกพี่ก็มักอยู่ด้วยกันตลอด" พารัมยิ้มอ่อน "เวลาพี่อยู่คนเดียวแทบจะนับครั้งได้เลยจริงๆ"
 มันขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่เห็นรู้เลยจริงๆ
 "มาคนเดียว?" ผมเปลี่ยนประเด็นใหม่แทน
 "ครับ ผมก็ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด พี่ก็รู้" พารัมยิ้มบางๆ แล้วเคาะนิ้วเป็นจังหวะ มันเป็นนิสัยเสียของพารัมเวลากังวลจะชอบเคาะนิ้วบนโต๊ะหรือบนขา
 "ยังไม่ยอมมีเพื่อนอีกเหรอ" อดไม่ได้ที่จะถามเพราะตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว พารัมไม่มีเพื่อนเลย ไม่ใช่ไม่มีเพื่อน แต่ไอ้เด็กนี่ไม่ยอมคบใครเลยต่างหาก ชอบอยู่คนเดียวไม่สุรสิงกับใคร พูดคุยกับทุกคนได้แต่ไม่คบค้าสมาคมไปไหนมาไหนกับใคร
 "อยู่คนเดียวแบบน็ดีนะครับ สบายใจดี" ผู้ชายตรงหน้าคลี่ยิ้มกว้างขึ้นแล้วเอ่ยหยอก "ไม่ต้องพูดนะว่าจะเป็นเพื่อนให้ผม พี่ก็รู้ว่าผมไม่อยากเป็นเพื่อนกับพี่"
 "ผ่านมาตั้งนานแล้ว ยังไม่ตัดใจอีกเหรอ" พวกเราไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่ที่ผมเรียนจบมา นี่มันตั้งกี่ปีแล้ว เกือบสิบปีแล้วรึเปล่า
 พารัมหัวเราะเบาๆ "ผมแค่ล้อเล่น" ก่อนน้องเขาจะเอ่ยอย่างจริงจัง "ผมตัดใจจากพี่ได้นานแล้ว"
 ได้ยินแบบนี้ค่อยทำให้ผมโล่งใจขึ้นมาเลย
 "อีกอย่างตอนนี้ก็มีคนตามจีบผมอยู่" พารัมคล้ายจะอึกอักขึ้นมา
 ผมยิ้มนิดๆ "เขาคงตามจีบมานานและนายเริ่มใจอ่อน?" ก็นะ... ผมกับพารัมก็เคยคุยกันมาระยะเวลาหนึ่งเป็นธรรมดาที่ผมจะเข้าอกเข้าใจนิสัยบางอย่าง "ดีแล้ว"
 "เขาตามจีบผมมาสี่ปีแล้ว ผมจะไม่หวั่นไหวได้ไง" พารัมตอนนี้เหมือนน้องชายตัวเล็กๆ อืม ผมก็มองเขาเป็นน้องชายมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
 ผมพยักหน้าและเริ่มเข้าใจบางอย่างขึ้นมา วันนั้นที่เจอพารัมในห้องอาหาร น้องเขาต้องการติดต่อผมไม่ใช่เพราะยังตัดใจไม่ได้จะสร้างความสัมพันธ์แต่เพื่อให้มีคนพูดคุยเป็นเพื่อนได้อย่างสบายใจ
 บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้หาเพื่อน เวลาลำบากจะได้มีเพื่อนคอยให้คำปรึกษา เฮ้อ
 "เขา? ผู้ชายเหรอ" ผมถามขณะหยิบจานข้าวมากินไปพลางๆ
 "อืม เขาเป็นพนักงานในบริษัท" พารัมหลุบตาต่ำ "หลังจากผมเข้ารับตำแหน่งแทนคุณแม่ก็เจอ เขาชอบพูดว่านี่เป็นรักแรกพบแล้วเขาก็ตามจีบผมทุกวี่ทุกวัน เข้าทางผู้ใหญ่อีก"
 ผมหัวเราะกัสีหน้าอึดอัดใจของพารัมแล้วยื่นมือไปตบไหล่ "โชคดีแล้ว ลองเขาหายไปสิ ใครจะหงอย"
 พารัมถลึงตาใส่ผม "พูดเรื่องพี่บ้างเถอะ"
 ทำไมวนมาเรื่องผมได้อีกเนี่ย
 "เรื่องของพี่มันทำไม" ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ
 "ตอนพี่เรียนจบ พี่บอกกับผมว่าให้ผมเดินไปข้างหน้า" พารัมสบตาผมนิ่ง
 อื้มม เหมือนตอนนั้นผมจะพูดแบบนั้นจริงๆ
 "ตอนนี้ผมเดินไปข้างหน้าแล้วนะ"
 ก็ดีแล้วไง
 ผมก้มหน้ากินข้าวแต่ก็ฟังไปด้วย
 "แล้วเมื่อไรพี่จะเดินไปข้างหน้าสักที"
 "ฮะ" ผมเงยหน้ามองคนถามอย่างมึนๆ
 พารัมส่ายหัวแล้วถอนหายใจ...
 "พี่จะจมปลักอยู่กับพี่นับหนึ่งแบบนี้ไปตลอดจริงๆ เหรอ"
 "...!"
 "พี่ชอบเขาให้ตายยังไง เขาก็ไม่ชอบพี่หรอก"
 เรื่องนี้ไม่ต้องให้ใครมาพูดหรอก
 เพราะตัวผมรู้ดีที่สุด


เช้าวันต่อมา
 "ไม่ได้ไปทำงานเหรอนับหนึ่ง"
เสียงไร้อารมณ์ของพี่ออสตินดังขึ้นเมื่อเห็นผมเดินขยี้ตาหัวฟูเป็นรังนกเข้ามาในห้องครัว ยกมือขึ้นปิดปากหาวเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักให้พี่เขา
"พรุ่งนี้จะไปจีนแล้ว วันนี้พัก" ตอบอย่างสะลึมสะลือแล้วเดินไปหาน้ำเย็นดื่ม
"อย่าโหมงานมากล่ะ" เอ่ยเตือนพลางปัดไอแพดดูข่าวหุ้นไปด้วย
"พี่กลับมาเมื่อไร" จำได้ว่าเมื่อวานยังอยู่สิงคโปร์ไม่ใช่เหรอ
"ถึงบ้านตอนตีห้า เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปบรูไนต่อ"
เหอะๆ ว่าแต่ผมบ้างาน
คนนี้สิธุรกิจรัดตัวของจริง
"ไปทำอะไรบรูไน" คลับคล้ายคลับคลาว่าพี่เขาไม่ได้ไปลงทุนที่ประเทศนี้นะ
"ได้แผนที่สมบัติมาอันหนึ่ง ไนน์อยากไป" อ้อ ตามใจเมียนี่เอง
ผมร้องอ้อเบาๆ แล้วดื่มน้ำไปอึกหนึ่งก่อนถามต่อ "แล้วไนน์ไปไหน นอนอยู่เหรอ"
"แกะถุงช้อปปิ้งอยู่ห้องโถง เดินผ่านมาไม่เห็นเหรอ"
สงสัยผมยังไม่ตื่นเต็มตาดีเลยมองไม่เห็นอะไรรอบตัวนักดังนั้นจึงส่ายหัวแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารเพื่อรอให้พ่อบ้านยกอาหารเช้ามาให้ ท่าทางมึนๆ งงๆ เงียบขรึมของผมทำให้พี่ชายคนโตละสายตาจากไอแพดมาใส่ใจผม
"มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า" เสียงทุ้มถามอย่างนุ่มนวล
"มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย" ผมถอนหายใจแล้วโลงศีรษะไปมาเบาๆ "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"
"ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกพี่นะ" พี่ออสตินว่าทิ้งท้ายแล้วกลับไปดูข่าวหุ้นต่อ
ผมมองเขาเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ดึงสายตากลับมาดูอาหารเช้าง่ายๆ ที่พ่อบ้านเพิ่งยกมือเสิร์ฟ เริ่มต้นหยิบขนมปังมากินก่อนแล้วค่อยกินข้าวผัดช้าๆ ไม่รีบร้อนเพราะตอนนี้เพิ่งแปดโมง
เก้าบอกว่าควินซ์นัดร้านสปาวันนี้สิบโมงและอยู่ยาวยันหกโมงเย็น ผมคิดว่าหลังกินข้าวเสร็จอีกสักพักไปอาบน้ำแล้วเก้าโมงครึ่งค่อยออกจากบ้านก็คงเป็นเวลาพอเหมาะพอดีแน่ๆ
ในระหว่างกินข้าวพี่ออสตินหันมากำชับเรื่องไปอยู่จีนสามสี่รอบและย้ำว่าถ้ามีปัญหายุ่งยากให้บอกเขาทันที มีคนแปลกๆ น่าสงสัยหรือบริษัทมีปัญหาก็ต้องบอก ผมพยักหน้าตกปากรับคำไปแบบบงงๆ
 "จริงสิ นับสองล่ะ" เมื่อวานได้ยินว่าจะไปเชียงใหม่ อย่าบอกนะว่าออกจากบ้านไปแล้ว
"ออกไปตั้งแต่หกโมง พี่ว่าจะถามอยู่ว่านับไปไหน" พี่ออสตินหน้ามุ่ย "หนีเที่ยวอีกแล้วสินะ"
"พวกพี่ตามใจไม่ให้น้องทำงาน น้องก็ต้องเที่ยวเล่น" อยู่บ้านเฉยๆ เบื่อแย่แถมนับสองเป็นพวกอยู่ไม่นิ่งด้วย
"ทำงานแล้วนับจะเหนื่อย ไม่เอาไม่ให้ทำ"
ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมนับสองยังคงว่างงานนะครับ มีพี่ชายแบบนี้คงได้นั่งๆ นอนๆ ไปตลอดชีวิตแต่แล้วยังไง? พวกผมรวย มีเงินให้น้องถลุงเล่นไปอีกสิบชาติ
ผมนั่งคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของพี่ออสตินในช่วงที่เขาไปสิงคโปร์ คุยได้สักพักก็มีคนเดินเข้ามาใหม่พร้อมทักทายผมด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงเป็นเอกลักษณ์
"พี่นับหนึ่ง! ไนน์มีของมาฝากด้วยนะ!" เด็กหนุ่มผมดำใบหน้าพิมพ์เดียวกับไอ้เก้าเป๊ะฉีกยิ้มให้ผมและยื่นถุงของฝากสามสี่อันให้ผม "มีของพี่ควินซ์ด้วยนะ! ฝากเอาไปให้ด้วยนะครับ"
นัยน์ตาของผมเป็นประกายระยิบระยับทันทีเมื่อจู่ๆ ก็มีข้ออ้างชั้นดีในการไปเจอหน้าควินซ์แล้ว ถ้ามีของฝากไป ควินซ์น่าจะยอมเจอหน้าผมง่ายขึ้น คิดแผนการในหัวอย่างรวดเร็วแล้วยิ้มออกมาจนไนน์ถึงกับชะงัก
ปกติผมไม่ค่อยยิ้มนัก พอเห็นผมยิ้ม น้องเขาคงแปลกใจ...
"ขอบคุณ" ผมรีบกลับรอยยิ้มแล้วเอ่ยขอบคุณยื่นมือไปรับถุงของฝากด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"เดี๋ยวถ้าที่บรูไนมีอะไรน่าสนใจจะเอามาฝากนะครับ" ไนน์ว่าอย่างกระตือรือร้นแล้วหันไปคุยกับพี่ออสติน "ไนน์ขึ้นไปนอนก่อนนะ ง่วงมาก วันนี้เค้าจะกลับบ้านใหญ่ เอาของให้ฝากหม้ามี้ จะไปด้วยกันมั้ย"
"ไป" พี่ออสตินตอบเบาๆ "ไปเยี่ยมคุณแม่หน่อยก็ดี มีของจะให้แม่ด้วย"
"ออสตินนี่เอาใจผู้ใหญ่เก่งจริงๆ จุ๊บบบบ"
"อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแถวนี้" เอ่ยห้ามอย่างไม่จริงจัง
ผมมองคู่รักตรงหน้าแล้วก็ได้แต่คิด...ไปโชว์กันไกลๆ ได้มั้ย
เห็นใจคนโสดด้วย!
เจอบรรยากาศหวานชื่นของคนมีคู่แบบนี้แล้วยิ่งทำให้ผมต้องเร่งจีบควินซ์ให้ติด คอยดูนะ ถ้าผมมีเมียเมื่อไรจะสวีทเช้าสวีทเย็นเลย! กินข้าวต่อไม่ไหวเพราะเลี่ยนความรักของสองคนตรงหน้า
จึงวางช้อนวางส้อมแล้วลุกขึ้นเดินกลับห้องไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปข้างนอก ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวร่วมชั่วโมงก็เป็นอันเรียบร้อย ก่อนออกจากบ้านไม่ลืมที่จะหยิบของฝากที่ไนน์ให้มาติดมือไปด้วย
"มีแต่น้ำหอมแล้วก็น้ำหอมรึไงเนี่ย" เปิดดูถุงสองใบที่เต็มไปด้วยขวดน้ำหอมแล้วบ่นงึมงำ "ซื้อโรงงานผลิตน้ำหอมให้เลยดีมั้ยนะ"
ช่างเถอะ ก่อนจะไปซื้อโรงงานน้ำหอม ผมต้องไปพูดกับควินซ์ให้เข้าใจก่อน
เอาถุงใส่น้ำหอมวางตรงเบาะข้างๆ แล้วหันมาขับรถ ในระหว่างขับรถก็ลองโทรหาควินซ์ โทรติดนะแต่ไม่มีคนรับก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สงสัยยังโกรธอยู่แน่เลย
ปกติควินซ์ไม่เคยโกรธผมข้ามวันเลยนะ
คงโกรธจริงๆ เข้าแล้ว
"ควินซ์ คือกู กูขอโทษ"
"อันที่จริง... กูไม่ได้หมายความแบบนั้น"
"เลิกเป็นเพื่อนในความหมายกูคือเรามาเป็น เป็นคนรักกันต่างหาก!"
"กูชอบมึงจริงๆ นะควินซ์ กู กูไม่รู้ว่ากูชอบมึงตอนไหน"
"แต่กูคงชอบมึงมานานแล้วแต่กูโง่เองที่ไม่รู้ตัว.... เว้ย! กูกำลังพูดบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย!"
ผมอดไม่ได้ที่จะทึ้งเส้นผมตัวเองด้วยความเครียด ตอนนี้ผมติดไฟแดงอยู่และกำลังซักซ้อมหาคำพูดดีๆ จริงใจเพื่อไปบอกควินซ์แต่ทำไมพูดไปพูดมามันดูพิกลแถมยังตะกุกตะกักอีก
หรือจะพูดแบบ...
 "ควินซ์... ผมชอบคุณจริงๆ นะ"
"ชอบคุณจนจะเป็นบ้าแล้ว"
แหวะ จะอ้วก ไม่เอา ไม่ดี
ผมส่ายหัวไปมาย่นคิ้วเข้าหากันอย่างปวดหัว
ทำไมสารภาพรักมันยากจังวะ


"นับสอง..."
 "โอ๋ๆ ล้อเล่นนะ" พอเห็นผมตีหน้าขรึมคล้ายจะโมโหก็รีบเข้ามาโอบไหล่เอาหน้ามาถูๆไถกับไหล่ของผมอย่างออดอ้อน "นับแค่แกล้งนิดเดียวเอง ไม่โมโหสิ"
 พายุอารมณ์สลายกลายเป็นฝุ่นทันทีเมื่อเจอลูกอ้อนของน้องชาย คนคลั่งน้องแบบผมนี่ใจอ่อนยวบไปหมดเรียกได้ว่าเป็นเนยเหลวเลยก็ว่าได้
 "อืม" พยายามตอบรับกลับไปไม่ให้เสียงสั่นหลุดขรึม "ไม่โมโหหรอก"
 ใครจะไปกล้าโมโหน้องน้อยกัน
 ผมอดไม่ได้ที่จะยกมือลูบหัวนับสองด้วยหัวใจเบิกบาน รู้สึกมันคันยิบยิบไปทั้งหัวใจอยากจะฟัดให้จมเขี้ยวจริงๆ แม้ว่านับสองจะไม่ได้ตัวเล็กตัวน้อยแถมยังเตี้ยกว่าผมแค่ไม่กี่เซนแต่ในสายตาผมมักมองเขาเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ เสมอ
 ยิ่งพี่ไอศูรย์กับพี่ออสตินแทบจะมองนับสองเป็นลูกชายได้แล้ว อายุห่างเป็นสิบปีเลยนี่นะ
 บรรยากาศอบอุ่นผ่อนคลายแบบนี้ทำให้บางอย่างที่หนักอึ้งในใจจางหายไป...
 "ป๋าจำได้ว่าเดือนหน้าจะมีประมูลกีต้าร์ของซานซาน... นับน่าจะอยากได้" ผมพูดขึ้นขณะลูบหัวน้องไปด้วย
 ซานซานที่ว่าคือไอดอลสาวชาวไทยแต่ไปเดบิวต์ที่จีน นับสองค่อนข้างติ่งผู้หญิงคนนี้เลย จำได้ว่านับสองเคยพูดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เคยเรียนร้องเพลงคลาสเดียวกับนับสองในสมัยประถมด้วย น้องผมนี่ก็ความจำดีจริงๆ
 "ป๋าจะประมูลให้..."
 "เดี๋ยวพี่เก้าประมูลให้นะ นับสอง"
 มารขัดขวางความรักมันมาแล้ว! ฮึ่ม!
 ผมตวัดตาคมกริบไปมองผู้ชายตัวสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนอย่างเก้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก เก้าอยู่ในชุดนอนสีดำสนิทและเส้นผมตอนนี้ก็ไม่ใช่สีเทาควันบุหรี่แล้วแต่เป็นสีดำยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวของคนคนนี้ดูอันตรายลึกลับและหนักหน่วงขึ้นจากเมื่อสี่ปีก่อน
 เก้าเดินเข้ามาแล้วยิ้มอ่อนโยนให้นับสอง "บอกพี่ว่าจะลงมาเอาน้ำแต่หายเงียบไปเลย พี่ก็นึกว่าจะแอบมาหาอะไรในตู้เย็นกินแล้ว"
 "ไม่ได้กินเถอะ อย่ามาใส่ความนะ" นับสองกลับไปนั่งดีๆ แล้วถลึงตาใส่คนรักอย่างเอาเรื่อง "ผมแค่น้ำตาลขึ้นนิดหน่อยกับน้ำหนักขึ้นไม่เห็นต้องคุมกันขนาดนี้เลย"
 อา นับสองน้ำหนักขึ้นเหรอ ถึงว่าดูหน้าบวมๆ
 "ถ้าพี่ไม่คุมน้ำหนักเราแล้วใครจะคุม" เปรยตามองมาทางผม "พี่ชายตามใจกันหมด ไม่มีใครห้ามหรอก ถ้าพี่ไม่ห้ามแล้วเป็นเบาหวานขึ้นมาจะทำยังไง"
 เอ่อ เถียงไม่ได้เพราะพวกผมไม่เคยขัดใจนับสองได้อยู่แล้ว
 นับสองทำหน้าหงอยและสลดลงทันควันหันมาดึงแขนเสื้อผมคล้ายขอความช่วยเหลือ "ป๋า..."
 "เก้า คือว่า..." เห็นน้องขอความช่วยเหลือมีหรือผมจะไม่ช่วย...
 "ได้ยินว่ากำลังจีบคุณควินซ์ อยากให้ช่วยมั้ยครับ" เก้าตัดบทพูดของผมแล้วฉีกยิ้มเล็กน้อย "เมื่อกี้แอบฟังอยู่ได้ยินว่าคุณควินซ์จะไปร้านนวดทำสปา บังเอิญ...ร้านนั้นเป็นของบ้านผมซะด้วย"
 คิ้วของผมกระตุกทันที... คิดว่าเรื่องนี้มันจะทำให้ผมขายนับสองเหรอ
 ผมหันไปมองนับสองยกมือขึ้นลูบหัวท่าทีปกป้องของผมทำให้นับสองยิ้มพอใจและแข็งทื่อเมื่อได้ยิน
 "เชื่อฟังเก้านะ นับสอง สิ่งที่เก้าพูดก็ถูกต้องแล้ว เนี่ย น้องเริ่มอ้วนแล้ว ลดน้ำหนักซะๆ"
 "...!" นับสองที่เพิ่งถูกพี่ทอดทิ้งครั้งแรก
 เข้าใจพี่นะนับสอง
 พี่ทำเพื่อน้องนะ
 เป็นห่วง กลัวน้องจะเป็นเบาหวาน
------------
 "ตั้งใจออกกำลังกายเยอะๆ สุขภาพจะได้แข็งแรงนะ" ผมยังคงพูดปลอบน้องต่อไปประหนึ่งพี่ชายที่แสนดี๊แสนดีทั้งที่ตัวเองเพิ่งขายน้องไปแป๊บๆ
 "ป๋า!" นับสองถลึงตาแยกเขี้ยวใส่ทำท่าจะกระโจนมาบีบคอผมแต่เก้าเดินมาจับแขนทั้งสองข้างของนับสองจากด้านหลัง
 "ไปนอนแล้วนับสอง พรุ่งนี้จะไปเที่ยวเชียงใหม่ไม่ใช่รึไง" เก้าเอ่ยเตือนแล้วดึงให้น้องผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ "กระเป๋าเสื้อผ้าก็ยังไม่เก็บ ไปเก็บเลย"
 "รู้แล้ว! ฮึ่ย!" คนถูกขัดใจคำรามเสียงต่ำแล้วสะบัดมือสะบัดแขนหนีก้าวเท้าเดินออกจากห้องครัวไปโดยไม่เหลียวหลังบ่งบอกว่ากำลังงอนคนพี่และคนผัวอย่างเต็มพิกัด
 เก้าหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวไปมาคล้ายเอ็นดูจากนั้นจึงหันมาสบตาผม "คุณคงไม่รู้ว่าร้านสปาอยู่ที่ไหนใช่มั้ย"
 "อะ อืม" ไม่อยากจะยอมรับแต่ยอมก็ได้! "บอกที่อยู่มา"
 "เดี๋ยวผมจะส่งให้ในไลน์" เก้าบอกเสียงเนิบแม้จะสุภาพแต่ก็เต็มไปด้วยความน่ายำเกรง
 นับตั้งแต่เรียนจบ...บรรยากาศรอบคนคนนี้ยิ่งดูเป็นมาเฟียมากขึ้นแต่ก็ยังดีที่มันยังคงดีกับน้องเขาไม่ขาด ยังคงดูแลรักและเอาใจใส่น้องเขาเหมือนวันแรก
 ผมคิดว่านับสองโชคดีมากจริงๆ ที่พบกับคนคนนี้
 แต่ผมจะไม่มีทางชมมันออกไปหรอกนะ เพราะมันมาแย่งความรักของนับสองไปจากผม เรื่องอะไรจะไปญาติดีด้วย!
 "แล้วผมจะแจ้งพนักงานไว้ให้ยกระดับคุณควินซ์เป็นลูกค้าวีไอพี ส่วนคนที่ซื้อคอร์สวีไอพีจะเป็นคุณ" แบบนี้เขาเรียกว่าเตี๊ยมกันไว้ก่อนสินะ
 ผมไม่ได้อยากจะญาติดีหรอกนะ "คอร์สวีไอพีคืออะไร ตอนนี้ควินซ์ยังไม่ได้เป็นลูกค้าวีไอพีอีกเหรอ"
 "คุณควินซ์เป็นลูกค้าระดับสูงแต่ยังไม่ใช่วีไอพี" เก้านั่งลงแทนที่นับสองและค่อยๆ อธิบาย "ถ้าเป็นลูกค้าวีไอพี ต้องจ่ายค่าสมัครชั้นวีไอพีก่อนห้าแสนและจ่ายค่าสมาชิกรายปี ปีละเก้าแสน เมื่อเป็นสมาชิกวีไอพีแล้วไม่จำเป็นต้องนัดคิวล่วงหน้า สามารถเข้าใช้บริการสปาได้ไม่จำกัดจำนวนครั้ง มีห้องพักเป็นของตัวเองแล้วจะไม่มีคนอื่นได้เข้าใช้อีก และยังสามารถเข้าใช้ห้องพักได้ตลอดทั้งปี อ้อ ร้านสปานี้อยู่ในโรงแรมห้าดาวของบ้านผม แล้วถ้าเป็นสมาชิกครบสิบปี ห้องพักนั้นจะถูกโอนกรรมสิทธิ์ชื่อคุณเป็นเจ้าของ"
 ดูมันขายสิ ขายเก่งเหลือเกิน
"ขายทั้งสปาและขายทั้งห้องพักไปในตัว เขี้ยวลากดินดีนะ" ผมหัวเราะหึเบาๆ "เปิดทำไมโรงแรม เปิดคอนโดขายเลยมั้ย"
 เออ นับดูแล้ว ถ้าจ่ายค่าสมัครชิกรายปีครบสิบปีจะเท่ากับซื้อห้องโรงแรมมาในราคาเจ็ดล้าน
 "มันเป็นธุรกิจ" เก้าไหวไหล่ "ห้องวีไอพีตอนนี้เหลือประมาณสามห้องจากห้าสิบห้อง"
 "พวกดารากับคุณนายซื้อไปหมดสินะ"
 เก้าฉีกยิ้ม "ครับ"
 "ฉันจะเขียนเช็คเงินให้" ไม่ต้องมารงมารอสิบปีหรอก เดี๋ยวผมจ่ายให้ครบจบสิบปีไปเลย
 "ไม่ต้องครับ ผมให้ฟรี" ชายหนุ่มตรงหน้าว่าอย่างสบายๆ ไม่ใส่ใจ "ถือว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากน้องเขยแล้วกันนะครับ"
 ผมคิ้วกระตุกและอยากจะตีนกระตุกอยู่เหมือนกัน "ทำไมถึงช่วยฉัน"
 นับสองช่วยผมจีบควินซ์ยังพอเข้าใจ
 แต่ไอ้เก้ามาช่วยนี่มันยังไง
 "ไม่ได้อยากช่วยคุณหรอกนะครับ"
 "อ้าว"
 "แต่ผมอยากแต่งงาน เพราะงั้นคุณพี่ช่วยแต่งเมียให้มันไวๆ หน่อยเถอะครับ"
 "...."
 "จีบไม่เป็น ทักไลน์มาหาผมนะครับ"
 ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนด่าอ้อมๆ ว่าเป็นคนกากหาเมียเองไม่ได้ยังไงยังงั้นวะ
 เอ๊ะ หรือผมคิดมากว่ะ


[ควินซ์]
 น้องน้อย...นับสองน่ะเหรอ
 ใบหน้าของผมซับสีแดงทีละนิดอย่างอับอาย สมองคล้ายหยุดทำงานไปชั่วขณะมึนเบลอไปหมดอย่างทำอะไรไม่ถูก ปากพูดอะไรไม่ออกสักคำ
 สีหน้าแปลกประหลาดกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของผมเหมือนจะทำให้นับหนึ่งรู้สึกเป็นต่อขึ้นมา
 "นี่มึงเข้าใจผิดเรื่องนับสองกี่รอบแล้ว"
 ก็น่าจะเยอะอยู่...
 "ใครใช้ให้มึงพูดไม่ชัดเจนเอง" เรื่องอะไรที่ผมจะยอมรับว่าตัวเองหน้าแหกกัน "ทุกครั้งเป็นเพราะมึงพูดไม่เคลียร์เองรึเปล่า"
 เสียงบ่นอุบอิบที่ดังพอจะกระแทกหูผมว่าขึ้น "มึงก็ฟังไม่เคลียร์แล้วชอบมโนเองปะวะ"
 อ้าว นี่มันว่าผมขี้มโนเหรอ
 ตรงไหนที่ผมขี้มโนกัน ไม่มี!
 "ตกลงนี่มึงจะมาขอโทษกูหรือมาแขวะกูกันแน่" ตอนนี้ผมรู้สึกว่าอารมณ์เย็นขึ้นมาบ้างแล้วแต่ยังคงโกรธคำพูดของมันเมื่อวานอยู่ "กูถามจริงนะ กูไม่ดีเหรอวะ มึงถึงมาตัดเพื่อนกับกู"
 เออ ผมอยากรู้ว่าผมทำอะไรผิดเหมือนกัน
 ถึงขั้นจะเลิกคบกันเลยนะ
 "กูไม่ได้ตัดเพื่อนแบบนั้น" นับหนึ่งขมวดคิ้วยุ่ง
 "แต่มึงเป็นคนพูดเอง หน้ามึงจริงจังไม่ได้ล้อเล่นด้วย!" ผมอยู่กับมันมาเป็นสิบยี่สิบปี มันโกหกหรือมันล้อเล่นทำไมผมจะดูไม่ออก
 ตอนนั้นมันคิดที่จะตัดเพื่อนจริงๆ
 "มันก็เออใช่ แต่ตัดเพื่อนในความหมาย.."
 ผมโวยวายลั่นห้อง "เนี่ย มึงพูดว่ามึงจะตัดเพื่อนจริงๆ"
 "โอ๊ย ฟังกูให้จบก่อน ไอ้เวร!" นับหนึ่งตะโกนใส่หน้าผมอย่างเหลืออดแล้วตรงเข้ามาตะครุบไหล่ผมทั้งสองอย่างแรงแล้วเขย่าตัวผมจนหัวสั่นหัวคลอน "มึงอย่าเพิ่งมโนไปก่อนได้มั้ย ชอบว่านับสองมโน มึงก็มโน ไอ้เหี้ย"
 "ปล่อย!"
 "ไม่ปล่อยจนกว่ามึงจะฟังกู!" นับหนึ่งถลึงตามองจ้องผมราวกับจะกลืนกินผมลงท้องยังไงยังงั้นทำเอาผมขนลุกจนเผลอมองค้าง
 นับหนึ่งเป็นคนที่เข้มงวดมากทำให้บรรยากาศรอบตัวมักดูเป็นคนดุๆ เป็นประธานเฮี้ยบๆ เนี้ยบระเบียบจัด พนักงานบริษัทไม่กล้าหย่อนยาน ขนาดนับสองยังรู้สึกกลัวและเกรงนับหนึ่งมากกว่าไอศูรย์ออสตินแต่ผมที่เป็นเพื่อนกับมันมานมนาน เห็นความบ้าบอของมันมาก็เยอะเลยไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว
 แต่ตอนนี้กลับรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ ยังไงไม่รู้
 แววตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองผมนิ่งใบหน้าเรียบตึงดูคาดเดาอารมณ์ไม่ออก ผมเผลอสบตาเข้าแล้ว็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
 "มึงฟังกูนะ ควินซ์"
 นับหนึ่งพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ คล้ายกำลังสงบสติอารมณ์และพยายามปรับโทนเสียงให้นุ่มนวลขึ้น ผมปิดปากเงียบไม่พูดอะไรเพื่อรอฟังมันพูด
 แต่พอรอฟังมันพูดก็เสือกเงียบนานอีก
 "มีอะไรก็พูดสิ" ผมเร่งมัน
 "กูบอกว่าเราเลิกเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย"
 "เออ" ผมนิ่วหน้า
 "ใช่ เลิกเป็นเพื่อน"
 "..."
 "แล้วให้มึงมาเป็นแฟนกู"
 "...!"
 "กูจะเป็นผัวมึง เข้าใจยังควินซ์!"
--------------
 อะไรนะ...
 ผมว่าผมได้ยินไม่ค่อยชัด ไม่สิ ผมว่า...ผมต้องหูฝาดหูเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
 "มึง...พูดว่าอะไรนะ" เสียงของผมคล้ายแหบแห้งอย่างเห็นได้ชัดและตื่นตระหนกสุดขีด
 นับหนึ่งกุมไหล่ของผมแน่นขึ้นเหมือนตัวเองมันเองนั้นก็ทั้งเขินทั้งตื่นเต้น สังเกตได้จากใบหูและลำคอที่แดงก่ำแดงเถือกแล้วก็อึ้ง
 เดี๋ยวๆ ไอ้อาการสาวน้อยเขินแตกนี่มันอะไรกัน
 มันกำลังเขินผมอยู่จริงดิ
 บ้าน่า ไม่น่าเป็นไปได้!
 "มึงก็ได้ยินแล้ว" นับหนึ่งเม้มปากแน่นแล้วจ้องตาผมไม่กะพริบ "กูพูดชัดมากเลยนะ"
 "มึงกำลังล้อเล่นเหรอวะ"
 "กูกำลังจริงจัง!" มันตะโกนใส่หน้าผมแล้วเขย่าตัวผมอีกรอบ "เรื่องนี้มันใช่เรื่องตลกเหรอ!"
 "ไม่"
 ถ้าไม่ได้ล้อเล่นก็แปลว่าจริงจัง
 ผมยังคงมีสีหน้าสับสนและสมองก็รวนไม่น้อย การจัดลำดับความคิดจึงช้ามาก ค่อยๆ ทบทวนคำพูดเมื่อกี้อย่างช้าๆ เพื่อให้ตัวเองเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
 "มึงบอกว่าให้กูไปเป็นแฟนมึง"
 เอ่ยอย่างไม่แน่ใจ
 นับหนึ่งพยักหน้า "ใช่"
 "แฟนที่แปลว่า เอ่อ... คนรักอย่างงั้นเหรอ" เอ่ยตะกุกตะกักด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
 "ทำไม? หรือคราวนี้มึงจะแปลคำว่าแฟนเป็นพัดลมอีก" แล้วทำไมต้องแขวะกันด้วยวะ!
 ผมหน้าแดงวาบ "ไม่ใช่แบบนั้น!"
 "แล้วมันยังไง" นับหนึ่งไล่ต้อนผมไม่หยุด "หรือกูยังพูดไม่ชัดอีก"
 "ไม่ๆ ชัดแล้ว ชัดแล้ว!" ผมรีบพูดก่อนที่มันจะทำอะไรบ้าๆ ไปมากกว่านี้
 นับหนึ่งได้ยินแบบนั้นแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างราวกับฤดูใบไม้ผลิทันที แววตาคมกริบอ่อนโยนขึ้นและเปล่งประกายเจิดจ้าซะจนผมพูดอะไรไม่ออกแต่ดีที่ตอนนี้มันเลิกจิกไหล่ผมสักที
 "มึงเข้าใจแล้ว? เข้าใจแล้วใช่มั้ย?" ถามอย่างตื่นเต้นคล้ายเด็กห้าขวบที่ได้ของเล่นไม่มีผิด "มึงไม่เข้าใจผิดแล้วใช่มั้ย!"
 ผมนิ่วหน้านึกอยากด่านับหนึ่ง... มึงคิดว่ากูเป็นคนชอบเข้าใจผิดรึไง!
 เอ่อ แต่ผมก็ชอบเข้าใจผิดจริงๆ นั่นแหละ
 แต่มันก็ไม่ได้ผิดที่ผมมั้ย
 เพราะไอ้หนึ่งชอบพูดไม่ชัดเจนตั้งแต่แรกเถอะ!
 "อืม เข้าใจแล้ว" ผมพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ
 "งั้นแปลว่ามึงตกลงเป็นแฟนกูแล้วใช่มั้ย" นับหนึ่งว่าอย่างระริกระรี้ท่าทางเหมือนหมาไซบีเรียนแสนร่าเริงไม่ผิด
 ผมย่นคิ้วเข้าหากันแล้วปัดมือนับหนึ่งออกจากไหล่ตัวเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่งทำให้อาการดีใจของนับหนึ่งหยุดชะงักและเพิ่งสังเกตสีหน้าผมที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ไปมากกว่าตกใจ
 "มึงประสาทปะ"
 คนฟังอึ้งอ้าปากพะงาบๆ "มึง มึงว่ากูเหรอ"
 "เออ มึงบ้าปะ"
 ผมหัวเราะหึแล้วผลักอกมันอย่างแรง สีหน้าของนับหนึ่งมึนงงงเหมือนไม่เข้าใจสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
 "มึงคิดว่ามึงจะให้กูเป็นแฟน"
 "..."
 "แล้วกูต้องตอบตกลงงั้นเหรอ"
 นับหนึ่งอึ้งเหมือนไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเองจะถูกปฏิเสธ
 "มึง มึงไม่ได้ชอบกูเหรอ"
 อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงจริงๆ
 "มึงมั่นหน้าไปรึเปล่า ไอ้ป๋า"
 "..."
 "คิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่มึงต้องการทุกอย่างเหรอ"
 "..."
 "กูถึงบอกไง มึงมันประสาท"
 มันชอบผม
 แล้วผมต้องชอบตอบเหรอ
 ก็บอกแล้วไง
 เลิกชอบมานานแล้ว เหอะ


[นับหนึ่ง]
 "ควินซ์นัดพวกคุณไว้กี่โมง"
 ผมขมวดคิ้วยุ่งแล้วจ้องหน้าพนักงานทำสปาสองคนอย่างขอคำตอบเพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันนานมากแล้วนะ ทำไมควินซ์ยังไม่มาสักที ผมไม่เคยต้องมานั่งรออะไรแบบนี้เลยนะ
 อ้อๆ ผมเคยรอนับสองอยู่แต่คนอื่นไม่เคย!
 ฮึ ควินซ์ควรดีใจนะที่ทำให้ผมต้องมานั่งรอแบบนี้ได้
 ตอนนี้ผมก็ เอ่อ รอมาได้ ห้านาทีแล้ว!
 มาสักทีสิ เอ๊ะ หรือควินซ์จะเปลี่ยนใจไม่มา
 คิดแบบนั้นแล้วสีหน้าผมจึงมืดครึ้มทันทีและเหมือนพนักงานจะดูสีหน้าคนออกจึงรีบพูดให้ผมสงบใจ
 "เมื่อกี้เราได้รับโทรศัพท์จากคุณควินซ์แล้วค่ะ เขาบอกว่าจะเขามาช้าเล็กน้อยเพราะรถติด" พนักงานอึกอัก "คิดว่าอีกสักพักน่าจะมาถึง คุณอยากรับเครื่องดื่มอะไรก่อนมั้ยคะ"
 ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วส่ายหัว "พวกคุณออกไปก่อนแล้วถ้าควินซ์มาก็ให้เขาเข้ามาคนเดียวก่อน ผมมีเรื่องต้องคุยกับเขาก่อน"
 พวกเธอรับฟังและพยักหน้ารับรัวๆ ไม่กล้าจะสบตามองหน้าผมมากนักเพราะตอนนี้ผมกังวลไปหมดซะจนสีหน้าบึ้งตึง จวบจนตอนนี้ผมยังคิดหาคำพูดดีๆ มาพูดกับควินซ์ไม่ได้เลย
 เมื่อห้องกว้างเหลือเพียงผมคนเดียวแล้วก็พอจะทำให้หายใจสะดวกขึ้นมาบ้าง ตอนนี้ผมอยู่ในห้องพักส่วนตัวของลูกค้าวีไอพีที่ไอ้เก้ามันยกให้ฟรีๆ ชิ ไม่อยากรับของฟรีหรอกนะ แต่จ่ายเช็กให้ก็ไม่เอาเลยเอาเช็กให้นับสองไปซื้อขนมกินเล่นแทน
 ผมเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด...
 "ควินซ์โกรธคนยาก"
 ""แต่คราวนี้แม่งชกกูเลย" ยกมือขึ้นแตะมุมปากช้ำแล้วสลดขึ้นมา
 "ไม่ใช่เกลียดกันไปแล้วนะ"
 ไม่เอาแบบนั้นนะ ผมไม่ยอม!
 เอนหลังพิงโซฟาแล้วค่อยๆ ทบทวนตัวเอง... ผมทำควินซ์โกรธครั้งสุดท้ายเมื่อไรกันนะ
 น่าจะ...สักสองสามปีก่อนรึเปล่า
 ...
 ...
 ...
 ในตอนนั้นผมกับควินซ์กำลังเดินช้อปปิ้งอยู่ที่ลอนดอน ทุกอย่างเป็นปกติดีก็เหมือนทุกครั้งเมื่อมีเวลาว่างหลังเลิกงานแล้วพวกเราจะไปช้อปปิ้งกัน แต่มีเรื่องน่าตกใจอยู่เล็กน้อย...
 "จิน"
 ผมพึมพำเสียงไม่เบานักและชะงักเมื่อเห็นผู้ชายสองคนยืนอิงแอบแนบชิดกำลังเลือกซื้อดอกไม้อยู่ ควินซ์ชะงักหยุดตามผมแล้วไล่มองตามสายตาผมไปก็ตกใจเล็กน้อย
 จินเป็นเพื่อนสนิทของนับสอง และเป็นคนที่ผมตามจีบอยู่หลายปีทีเดียว สุดท้ายน้องเขาก็บอกว่ามีแฟนแล้วและไม่เคยชอบผม แน่นอนว่ามันก็แอบจี๊ดๆ เจ็บๆ และผมก็ตัดใจถอยมาเองแต่ว่า...นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ
 ครั้งแรกที่ผมเห็นคนรักของจินแล้วคิ้วของผมค่อยๆ ย่นเข้าหากันเมื่อพบว่าคนรักของจิน...นั่นมันลูกน้องพี่ออสตินไม่ใช่รึไง
 "หนึ่ง ไปทางนู้นเถอะ"
 ยังไม่ทันจะได้มองหน้าอีกฝ่ายให้ชัด ผมก็ถูกควินซ์กระชากแขนลากเดินออกมาอย่างรวดเร็วจนผมมึนเบลอตามแทบไม่ทันและเกือบจะล้มเหมือนกัน
 "อะไรเนี่ยควินซ์" จู่ๆ มาลากกันแบบนี้
 "จะยืนดูให้น้ำตาไหลถึงตีนก่อนรึไง" ควินซ์ว่าเสียงเรียบแล้วมองจ้องผมอย่างไม่พอใจ "แล้วไม่ต้องไปคิดจะไปทำให้เขาแตกแยกกันเลยนะ กูรู้มึงชอบน้องจินมาก"
 เอ่อ ผมก็ไม่ใช่คนเหี้ยขนาดนั้นรึเปล่า
 นับหนึ่งไม่น่ารักขนาดนั้นเลยเหรอวะ ฮะ ฮะ!
 ผมหน้าบึ้งแล้วสะบัดแขนตัวเองให้หลุดจากการจับกุมของควินซ์ "มึงมองกูเป็นคนยังไงวะ กูก็ไม่ได้สันดานเหี้ยขนาดนั้นมั้ย"
 โกรธแล้วนะ
 ถึงผมจะเลี้ยงเด็ก เปลี่ยนคู่ควงคู่นอนบ่อยแต่ไม่เคยไปทำให้ความรักของใครแตกแยกนะ พอมาโดนควินซ์มองด้วยสายตาไม่พอใจและถูกต่อว่าแล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะโมโหบ้าง
 "ยังต้องถามกูอีกเหรอว่ามึงเป็นคนยังไง" ควินซ์ส่ายหัว "มึงน่าจะรู้ตัวเองแล้วมั้ยตั้งแต่ที่น้องจินไม่เอามึง"
 โอ้โห มันจี๊ด มันเจ็บ
 "เออ คนอย่างกูมันเหี้ยไง" ผมผลักไหล่ควินซ์แล้วพูดใส่อย่างงอนๆ "ไม่ต้องมายุ่งกับคนเหี้ยๆ อย่างกูเลย!"
 "มึงพาลใส่กูเหรอ!"
 "มึงสิพาล!" มันก็เห็นๆ อยู่ว่าคนที่พาลใส่ก่อนคือควินซ์ที่ไม่รู้มาหงุดหงิดอะไร
 ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายเราก็มีปากเสียงกันจนสะบัดหน้าเดินหนีกันไปคนละทางด้วยอารมณ์คุกรุ่น ผมหาที่สูบบุหรี่เพื่อระบายความหงุดหงิดแล้วหยิบโทรศัพท์โทรไกลไปหานับสอง
 (อะไรเนี่ยป๋า รู้มั้ยว่าตอนนี้ที่ไทยมันกี่โมงแล้ว!) เสียงงัวเงียตะโกนด่ากลับมา
 "ป๋าเจอจินกับแฟนจิน" ไม่สนใจคำด่าคำบ่นของน้องแล้วเลือกที่จะพูดเข้าประเด็น "แฟนจินคือคนของพี่ออสติน?"
 (หาววว ใช่ พี่กูเรี่ยนไง) นับสองหาวไม่หยุด (ทำไม? จะให้พี่ออสตินสั่งให้พวกเขาเลิกกันรึไง)
 "บ้าบอเถอะ ทำไมมองกูเป็นคนเหี้ยกันไปหมดวะ" อดไม่ได้ที่จะหน้าเขียวคล้ำ เมื่อกี้ควินซ์ก็มองผมไม่ดีไปแล้วยังจะมาโดนนับสองมองไม่ดีอีก
 เจ็บปวดนะเว้ย!
 (ถ้างั้นป๋าจะถามทำไมอ่ะ)
 "แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่ได้อะไร" ผมพ่นควันบุหรี่ออกมาเบาๆ "พี่เองก็พอจะรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้ชอบจินในแง่คนรักมาตั้งนานแล้ว"
 กับจิน... แรกๆ ผมชอบน้องเขาเพราะแบบตรงสเปกโดนใจใช่เลย ปลาบปลื้มคลั่งไคล้อยากครอบครองอยากเลี้ยงดูและเมื่อความหลงค่อยๆ หายไปก็เลยรู้ตัวว่าตัวเองชอบจินในแบบไหน
 ดังนั้นที่ผมเห็นเขากับแฟนเขามันก็ไม่ได้เจ็บปวดอะไรขนาดนั้น อาจจะเป็นอารมณ์แบบแฟนคลับเห็นศิลปินที่รักที่ชอบไปมีแฟนประมาณนั้นมั้ง ซึมๆ หงอยๆ แต่ก็ยินดีด้วยนะ
 (เหอะๆ จะจีบเพื่อนผมแต่ยังมีเด็กในสต็อกเป็นร้อย ดูจริงจังกับเพื่อนผมมากเลยมั้ง แล้วยังมาพูดว่าป๋าจริงจังนะจิน ถุย!) นับสองแขวะเข้าให้ (เพื่อนผมมันฉลาดไง ไม่เอาคนเจ้าชู้หรอก!)
 "...." นับสอง กูพี่มึงนะ กูพี่มึง!
 (แล้วก็เลิกได้แล้วไอ้นิสัยเจ้าชู้เลี้ยงเด็กเนี่ย ผมรำคาญ! รำคาญไอ้พวกเด็กเลี้ยงของป๋า แม่งเอ๊ย คิดว่าตัวเองเป็นคนรักรึไง ทำตัวออกหน้าออกตา บางคนป๋าเลี้ยงดูส่งเสียแค่ค่าเรียนไม่ได้มีความสัมพันธ์เกินเลยแต่แม่งจะปีนเตียงให้ได้ บางคนยังมีหน้ามาถึงบ้านเราอีก! ป๋าไม่รำคาญบ้างรึไงวะ! ป๋าไม่รำคาญแต่ผมรำคาญ!)
 "...นับใจเย็นก่อน"
 (และผมจะไม่ทนแล้ว เอารายชื่อเด็กมาให้หมด พรุ่งนี้ผมจะไปเคลียร์ล้างสต็อกให้เอง!) น้ำเสียงเอาแต่ใจและโมโหสุดๆ จนผมเริ่มหวาดหวั่น
 "น้องน้อยใจเย็นๆ นะ เรื่องนี้...เอ่อ"
 (ระหว่างผมกับพวกนั้น เลือก!)
 "ต้องเลือกนับสองอยู่แล้ว!" ผมรีบเอาอกเอาใจ "งั้นตามสบายเลยจ้า นับสองอยากทำยังไงก็แล้วแต่เลย ป๋าตามใจหมด"
 (ฮึ ลองไม่เลือกผมสิ น่าดู!)
 ใครมันจะไปกล้าหือกับนับสองครับ
 (เเต่เรื่องที่ป๋๋าโทรมาปลุกผม ผมโกรธ! ผมจะไม่คุยกับป๋าหนึ่งอาทิตย์!)
 "อ้าวเฮ้ย! เดี๋ยวสินับสองงงงงง"
 ไม่ทันเเล้ว… วางสายไปแล้วเเถมยังปิดเครื่องหนีผมอีก ผมยืนนิ่งมองโทรศัพท์อย่างซึมเศร้าหัวใจเเตกสลาย
 น้องจะไม่คุยกับผมหนึ่งอาทิตย์
 หนึ่งอาทิตย์ เจ็ดวัน หนึ่งหกสิบแปดชั่วโมง หนึ่งหมื่นแปดสิบนาที หกแสนสี่พันแปดร้อยวินาที
 …นานขนาดนี้เลยนะ
 นับสองจะใจร้ายกับผมเกินไปแล้ว! ฮือ
 และด้วยความซึมเศร้าจากน้องน้อยทอดทิ้งทำให้ผมไปนั่งเมาเหมือนหมาอยู่ที่บาร์เหล้าของโรงเเรมที่พัก
 "มันต้องขนาดนี้เลยเหรอวะ นับหนึ่ง" เสียงของควินซ์คล้ายขะดังขึ้น "แค่เขาไม่รักมึง มึงต้องเมาเป็นบ้าขนาดนี้เลยเหรอ"
 ผมผู้เมาเละไม่มีสติพอนักเมื่อได้ยินคำว่าไม่รักปุ๊บ "ฮืออออ ใช่! น้องไม่รักกูแล้ว! เขาไม่คุยกับกูแล้ว!"
 "ทำไมวะ กูดีขนาดนี้ทำไมถึงไม่รักกู!" ทำไมอ่ะนับสอง ทำไม ทำไม ไม่รักพี่คนนี้เเล้วใช่มั้ย!
 "ทำผิดแค่นิดเดียวเองนะ ฮือ ทำไมๆๆ" ก็แค่โทรไปปลุกตอนนอนเองนะ!
 ว่าเเล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหมายจะเอาให้หมดแก้วเเต่แก้วกลับถูกกระชากด้วยมือเรียวสวยของควินซ์จากนั้น…
 ซ่าาา!
 เหล้าเย็นๆ สาดเข้าหน้าผมเต็มๆ ทำเอาผมสร่างเลย…
 "มึงเลิกบ้าสักที!"
 "…"
 "น้องจินไม่รักแต่มันยังมีคนอื่นที่รักมึงมั้ย!"
 ควินซ์กำเเก้วในมือแน่นจนสั่นระริกเเววตาคล้ายมีม่านน้ำตาที่ไม่รู้ผมตาฝาดไปเองรึเปล่า
 "ควินซ์…"
 "กะอีแค่ไม่ถูกรักจะเป็นจะตาย งั้นก็แดกให้ตายไปเลย!"
 "เดี๋ยวสิ ควินซ์!"
 "ไม่ต้องตามมา! อกหักเสียใจมากก็เเดกไป! กูไม่สนแล้ว!"
 มึงเข้าใจผิดต่างหาก
 กลับมาฟังกูก่อน! ควิ๊นซ์!


ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไอ้เก้า อยู่ไหน
 ก็ ก็ไม่ได้อยากทักมันหรอกนะ
 แต่ๆ ไม่เอาๆ ดีกว่า
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : *ยกเลิกส่งข้อความ*
 ผมส่ายหัวแล้วเบะปากเชิดคาง "เรื่องอะไรจะง้อมึง ไม่เอาหรอก"
 เออ เดี๋ยวมันหัวเราะเยาะผม ไม่เอาๆ เสียมาดหมด!
 แต่มันแบบ...ถ้าไม่ถามมันก็จะไม่รู้วิธีจัดการกับควินซ์สิ
 คิดแล้วก็หน้าบึ้งกลั้นใจพิมพ์ข้อความใหม่
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : มึงมีวิธีจีบคนมั้ย ขอหน่อย
 นัยน์ตาขอผมเบิกโพล่งเมื่ออ่านข้อความซ้ำอีกรอบก็พบว่ามันดูกากฉิบหาย ไม่ได้ ลบ!
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : *ยกเลิกส่งข้อความ*
ไปถามแบบนั้นตรงๆ เดี๋ยวมันก็หัวเราะเยาะกันพอดี
แม่งไม่ถามแล้ว!
ผมชักสีหน้าหงุดหงิดแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียงข้างตัวจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนเอามือประสานกันแล้วรองไว้ที่ท้ายทอยเพื่อนอนหนุน เงยหน้ามองเพดานไปสามนาทีก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปคลำๆ หยิบหาโทรศัพท์อีกรอบ
"ถามพี่ออสตินดีกว่า"
เออ พี่แกก็มีเมียแล้วก็ต้องมีคำแนะนำดีๆ ให้ผมสิ
อีกอย่างนะ... ถ้าผมถามพี่ออสตินก็จะไม่เสียหน้าและไม่น่าอายเท่ากับถามไอ้เก้า ศัตรูหัวใจ!
คิดแบบนั้นแล้วก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย รีบพิมพ์ข้อความไปถามพี่เขาอย่างไม่รอช้า
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : พี่ ผมมีเรื่องจะถาม
รอไม่นานนักพี่ออสตินก็ตอบกลับ สงสัยจะว่างอยู่พอดีสินะ
Austin : ถามอะไร
Austin : ธุรกิจมีปัญหาเหรอ
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไม่ใช่
Austin : งั้นจะถามเรื่องอะไร
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ตอนพี่จีบไนน์
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : พี่ทำยังไง
ผมจ้องหน้าจอแชทไลน์ตาแทบไม่กะพริบและเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
Austin : ไม่เคยจีบ
อ้าว ไม่ได้จีบแล้วทุกวันนี้มารักกันมาแต่งงานกันได้ยังไงอ่ะ
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : งั้นพี่ทำไงห้ไนน์ชอบ
Austin : ไม่ได้ทำอะไร อยู่เฉยๆ
Austin : ไนน์มาชอบเอง
"..." ผม
โอเค ผมถามผิดคนเอง
กลับไปถามไอ้เก้าก็ได้... ฮื
---------------------------
Austin : จู่ๆ มาถามแบบนี้
Austin : กำลังหาวิธีจีบควินซ์อยู่เหรอ
ตาของผมเบิกกว้างอย่างตกใจแล้วรีบพิมพ์ตอบลับไป
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : พี่รู้ได้ไงว่าเป็นควินซ์!
เออ อาจจะเป็นคนอื่นก็ได้มั้ย ผมยังไม่ได้บอกใครนอกจากนับสองเลยนะ แล้วพี่ออสตินก็เพิ่งกลับมาคงไม่มีเวลาคุยกับนับสองเท่าไรหรอก แล้วพี่เขาไปรู้ข่าวมาจากไหน
Austin : มีแต่คนตาบอดเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่าแกชอบควินซ์
Austin : อ้อ แต่คนตาบอดยังดีกว่าคนโง่
Austin : คนที่โง่ไม่รู้ตัวว่าชอบเขา
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ...พี่ด่าผมว่าโง่ตรงๆ เลยก็ได้นะ ไม่ต้องอ้อม
 Austin : ได้ ไอ้น้องโง่
 "..." ผมสะอึก
 กูประชดมั้ยครับเฮีย แล้วไอ้คำด่าของเฮียเนี่ยเมื่อไรจะพัฒนาให้มันดุดันกว่านี้ครับ ไม่ว่าจะดุเมียดุน้องชายก็ล้วนเป็นคำมุ้งมิ้งไม่ได้รู้สึกระแคะระคายผิวหน้าเลย
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ถ้างั้นพี่ช่วยบอกผมทีว่าตอนนี้ผมควรทำยังไง
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : เขาไม่รับรักผม
 เมื่อเป็นพี่ชายสายเลือดเดียวกันแล้วก็ไม่ค่อยรู้สึกอับอายเท่ากับไปถามมารหัวใจ แอบรู้สึกวาดหวังในคำตอบอยู่หน่อยๆ
 Austin : ใครจะไปอยากรับรักคนเจ้าชู้
 Austin : อืม ควินซ์ทำถูกแล้ว
 อ้าวเฮ้ย ผมน้องพี่รึเปล่า!
 Austin : ไม่ช่วยหรอก คิดเอง
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไหนพี่บอกว่าจะช่วยไง
 Austin : ยังไม่ได้บอกสักคำว่าจะช่วย
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ...
โอเค มีแค่ผมคิดไปเองคิดเดียวครับ
ในเมื่อคุยกับพี่อออสตินแล้วไม่ได้สาระก็ตัดจบบทสนทนาอย่างรวดเร็ว ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆ พิมพ์ข้อความไปว่า...
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : เค
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ผมไม่รบกวนพี่แล้ว
Austin : ไม่ได้รบกวน
Austin : มีอะไรก็ถามได้นะ
กูถามไปแล้ว
แล้วมึงตอบกูมั้ย ไอ้เฮีย
ผมส่ายหัวเล็กน้อยแล้วกดส่งสติ๊กเกอร์ไปตัวหนึ่งจากนั้นก็หนีออกจากแชทเลยโดยไม่สนใจว่าพี่ออสตินจะพิมพ์อะไรต่อมามั้ย ถ้ามีก็ค้างไว้งั้นแหละ เดี๋ยวตามอ่านทีหลัง
"หรือถามนับสองดี ไม่ ไม่ ไม่ถามดีกว่า" อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นยีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด พอกำลังคิดจะทักนับสองไปก็เป็นอันต้องส่ายหัวพรืด
ไม่ใช่ว่านับสองให้คำแนะนำไม่ดี น้องให้คำตอบดีมากแต่เข้าใจมั้ยว่าช่วงนี้ผมหลอนและกลัวนับสองขึ้นมานิดๆ ตั้งแต่ที่รู้สาเหตุว่าความเข้าใจผิดของควินซ์ส่วนใหญ่มาจากนับสอง
 ผมกลัวว่าถ้าคุยกับนับสองอยู่แล้วควินซ์ออกมาเจอและไอ้ผมดันพูดไม่รู้เรื่องพูดไม่ชัดเจนอีกก็ซวยสิ เพราะงั้นเลี่ยงนับสองก่อนดีกว่าในช่วงนี้
หลังจากนอนคิดสามสี่ตลบและนอนมองดูแชทไอ้เก้าแล้วสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน ในหนึ่งก็อยากทัก อีกใจก็ไม่อยากทักเพราะทิฐิในตัวผมมันสูงนี่แหละ
คิดดูแล้วคนที่น่าจะพึ่งได้ที่สุดในตอนนี้ก็เป็น...ไอ้เก้า
ขมวดคิ้วจนมันผูกโบว์ยุ่งเหยิงไปหมด สุดท้ายแล้วก็ยอมแพ้และทักไอ้เก้าไปในที่สุด...
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : มึง สอนวิธีจีบคนหน่อย
"เชี่ยยย" อุทานลั่นห้องแล้วรีบร้อนลบกดยกเลิกข้อความอย่างรวดเร็วพลางทุบหัวตัวเองไปด้วย
ไอ้หนึ่งเว้ย! มึงจะพิมพ์ตามที่คิดไม่ได้
เดี๋ยวคนเขารู้หมดว่ามึงมันกาก (แม้คนเขาจะรู้นานแล้วก็ตาม)
อย่าถามอะไรให้เด็กมันถอนหงอกสิ
เอ๊ะ หรือผมโดนมันถอนหงอกมานานแล้ววะ
เอาใหม่ พิมพ์ใหม่
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ปกติเวลานับสองงอน
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : มึงทำยังไง
 "เออ มันต้องแบบนี้สิ" ผมยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ "เรานี่มันฉลาดจริงๆ"
 แค่นี้ก็ไม่ดูเป็นคนกากแล้ว (เหรอวะ)
 ผมนั่งรอไอ้เก้าตอบอยู่เกือบห้านาทีด้วยใจที่เต้นโครมคราม พอจังหวะที่คิดจะกดส่งข้อความอีกรอบ ข้อความก่อนหน้าที่ส่งไปดันขึ้นว่าอ่านแล้วแต่มันก็ยังไม่ตอบในทันที
 เวรเอ๊ย ไอ้เก้ามันต้องรู้แล้วแน่ๆ
และมันกำลังหัวเราะสะใจอยู่ชัวร์ป้าบ!
 ใบหูของผมเริ่มขึ้นสีแดงอย่างอับอาย แต่ตอนนี้จะลบจะแก้อะไรก็ไม่ทันแล้ว!
 เก้าไงเก้า : นับสองงอนหรือคุณควินซ์งอนกันแน่ครับ
 เชี่ยยยยย มันรู้จริงๆ ด้วย ทำไมมันรู้อ่ะ
 ผมยังไม่ได้พูดถึงควินซ์เลยนะ!
 เก้าไงเก้า : ตอนนี้มีอยู่คนเดียวที่งอนคุณ
 เก้าไงเก้า : ถ้าไม่ใช่คุณควินซ์หรือจะเป็นเด็กคนอื่นล่ะครับ?
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : เด็กมึงสิ!
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : กูมีควินซ์แค่คนเดียวเว้ย!
 เก้าไงเก้า : แหม แต่กว่าจะมีคุณควินซ์คนเดียวได้ก็เพิ่งไม่กี่ปีนี่เองนะครับ
 เก้าไงเก้า : ปีก่อนยังมีเด็กเป็นโหลอยู่เลย
 "ไอ้เด็กเปรต!" ตกลงมันจะให้คำปรึกษากับผมหรือด่าผมกันแน่วะ
 ด้วยความที่พิมพ์คุยกันมันด่าไม่สะใจดังนั้นผมเลยกดโทรไลน์ทันทีและไอ้เก้ามันก็รับสาย แน่นอนว่าผมไม่รอให้มันพูดอะไรก่อนก็ชิงด่าเปิดก่อนเลย
 "ไอ้เก้า ไอ้เด็กเหี้ย! ตกลงมึงจะช่วยกูหรือหาเรื่องกูกันแน่!" ผมผุดลุกขึ้นนั่งหน้าถลึงตึง "จะให้กูบอกนับสองมั้ยว่ามึงหนีไปแข่งรถเมื่อเดือนที่แล้ว!"
 ผมนึกถึงเดือนก่อนที่ไอ้เก้ามันกลับมาบ้านดึกซ฿งผมกำลังนั่งเคลียร์งานอยู่พอดี พอซักไซ้สอบสวนแล้วก็ได้ความว่ามันแอบนับสองไปแข่งรถกับเพื่อนสนิทมา ชิ ไอ้ผมก็นึกว่ามันแอบไปมีกิ๊กซะอีก จะได้มีเรื่องแฉให้นับสองเลิกกับมัน!
 พอนับสองเลิกกับไอ้เก้า น้องก็ต้องกลับมาเป็นของผม ฮึ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้มีกิ๊ก
 อ้อ แล้วถ้าถามว่าทำไมมันต้องแอบ ก็...ไอ้เก้าเคยกระดูกร้าวครั้งหนึ่งในตอนแข่งรถเล่นๆ แล้วมีการขับชนปะทะกันมั้งแต่ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงกระดูกร้าวได้ เพราะงั้นนับสองเลยสั่งห้ามไปแข่งรถอีก
 แต่ห้ามไปก็เท่านั้นแหละ น้องผมเผลอทีไรก็แอบไปแข่งรถเล่นตลอด
 (เข้าเรื่องกันดีกว่า ตอนนี้คุณควินซ์คงกำลังทำสปาอยู่สินะครับ) น้ำเสียงสุภาพดังมาตามสายและถามตรงประเด็นไม่มีการแซะการแขวะทำเอาผมเบะปากหมั่นไส้ขึ้นมา
 "ใช่ ควินซ์ทำสปาอยู่" ผมตอบไป
 (งั้นรบกวนพี่เมียเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ฟังหน่อยได้มั้ยครับ ผมจะได้แนะนำถูกว่าควรทำยังไงต่อ)
 ผมหน้างอทันทีเมื่อคิดถึงจุดเริ่มต้นของเรื่องและพบว่ามันน่าอายเกินกว่าที่จะเล่าได้ก็เลยพูดกำกวมไป "สรุปสถานการณ์ตอนนี้คือควินซ์ไม่เชื่อว่ากูชอบเขาแล้วก็ดูเหมือนจะยังโกรธๆ งอนๆ นิดหน่อย"
 (ผมว่าถ้าทำสปาเสร็จ คุณควินซ์น่าจะอารมณ์ดีขึ้นแล้ว) เก้าว่าเสียงเรียบ (คุณแค่ต้องเอาใจคุณควินซ์อีกหน่อย พาไปร้านอาหารที่ชอบ พาไปช้อปปิ้ง ทำอะไรที่เขาชอบ ให้ของที่เขาอยากได้ ทำทุกอย่างเป็นธรรมชาติรับรองว่าหายโกรธแน่นอน)
 ผมนึกไปถึงขวดน้ำหอมที่ไนน์ซื้อมาฝากควินซ์ก็พยักหน้านิดหน่อย
 "แล้วเรื่องที่ควินซ์ไม่เชื่อกูล่ะ" ถามต่ออย่างลืมทิฐิและอดไม่ได้ที่จะพูด "เขาบอกว่าแค่คำพูดจะไปเชื่ออะไรได้แล้วยังบอกว่าจะทำเป็นไม่ได้ยินด้วย"
 ปลายสายคล้ายเงียบไปเล็กน้อยเหมือนใช้ความคิดอยู่
 (มันก็จริงอย่างที่คุณควินซ์พูดแหละครับ จู่ๆ ถ้าพี่ไปบอกรักไปบอกชอบก็คงไม่เชื่อ) เก้าถอนหายใจเล็กน้อย (แต่พี่ไม่ต้องคิดมาก อย่าเพิ่งเสียกำลังใจ)
 ไม่ทันแล้ว กูเสียกำลังใจไปแล้ว!
 สีหน้าของผมหมองหม่นทันที
 (พี่บอกไปแล้วก็แล้วไปเพราะสิ่งที่ต่อไปที่พี่ต้องทำมันสำคัญกว่าบอกชอบอีก)
 "คืออะไร"
 (ตามจีบไง)
 "จีบยังไง"
 (...) เก้าเหมือนจะอึ้งไปนิด (พี่เลี้ยงเด็กเป็นโหล มีคู่นอนเป็นสิบ พี่ยังจีบคนไม่เป็นอีกเหรอ)
 เออ กูจีบไม่เป็น!
 ผมพยายามจะไม่ด่าไอ้เก้าออกไป "คนพวกนั้นเข้ามาเอง กูไม่จำเป็นต้องไปจีบ"
 (แต่กรณีคุณควินซ์ พี่ต้องจีบเขา) เก้าย้ำ
 "รู้แล้ว ก็ถามมึงอยู่นี่ไงว่าต้องทำยังไง" ขืนปล่อยให้ผมไปจีบเองแบบตามใจฉัน คิดว่าชาตินี้ผมคงขึ้นคานแน่ๆ คานทองคงเป็นของผม โฮ
 (ถ้าพี่จะจีบคุณควินซ์)
 "..."
 (สิ่งแรกที่พี่ต้องทำ)
 "..."
(คือ...พี่ต้องเป็นฝ่ายดูแลคุณควินซ์)
 "..."
(เลิกให้คุณควินซ์เป็นคนดูแลพี่ได้แล้ว)
 ผมตกตะลึงไปกับคำแนะนำของอีกฝ่ายเป็นอย่างมากแต่มากกว่านั้นคือไม่เข้าใจ
 "ทำไมต้องให้ควินซ์เลิกดูแลฉัน?" ไม่เข้าใจอ่ะ ผมชอบมากนะที่มีควินซ์ดูแล คิดว่าวันหนึ่งควินซ์เมินไม่สนใจผมปุ๊บก็นิ่วหน้าไม่ชอบใจปั๊บ
 (ขอโทษ ผมพูดผิดไปนิด)
 งั้นที่ถูกคือ...?
(เลิกให้คุณควินซ์ดูแลพี่ฝ่ายเดียวได้แล้ว)
 (พี่ต้องดูแลเขาบ้าง)
(คงไม่มีใครอยากได้คนรักที่ไม่ใส่ใจดูแลกันหรอก)
(คุณควินซ์เป็นฝ่ายให้พี่มาตลอด)
ผมเม้มปากแน่นเพราะสิ่งที่เก้าพูดมันก็จริงทั้งหมด
(คราวนี้ก็เป็นตาของพี่แล้ว)
"..."
(ที่ต้องเป็นฝ่ายให้บ้าง)
เออ ถ้าฟังไอ้เก้าแล้วได้ความขนาดนี้
ผมไม่ไปทักหรอก ไอ้พี่ออสตินเนี่ย เสียเวลา!
เฮ้อ แต่โชคดีจริงๆ นะเนี่ย
มีน้องเขยฉลาดวุ้ย


...
...
...
คิดถึงอดีตแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเลยจริงๆ นะ ตอนนั้นผมค่อนข้างมีปัญหากับควินซ์เพราะควินซ์ชอบเข้าใจผิดว่าผมพูดถึงเด็กเลี้ยงแต่จริงๆ ผมพูดถึงนับสองต่างหาก
เออ ยอมรับก็ได้
ผมพูดไม่เคลียร์เองเลยเป็นเหตุให้เข้าใจผิดกัน
"เราต้องปรับปรุงคำพูดสินะ" ผมพึมพำบอกตัวเอง
ต้องคิดก่อนพูดให้มากๆ
ควินซ์จะไม่ได้เข้าใจผิดอีก
นั่งทบทวนย้ำกับตัวเองเรื่องคำพูดไปพลางพลิกนาฬิกาข้อมือไปพลางและก็หันไปมองทางประตูเป็นระยะๆ และมันยังคงเงียบกริบ
 กำลังจะลุกขึ้นไปกดเบอร์โทรลงไปเคาน์เตอร์ข้างล่างพลันประตูห้องก็ได้เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ผมรอคอยมาตั้งแต่เมื่อวาน
 ควินซ์เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้างุนงงและไม่เข้าใจเหมือนจะหันไปถามอะไรบางอย่างกับพนักงานที่พาเข้ามาเป็นอันต้องชะงักนิ่งเมื่อเห็นผมนั่งอยู่ในห้อง
 สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันควัน
 "เดี๋ยวควินซ์!" ผมรีบเรียกอีกฝ่ายไว้ก่อนที่จะเดินหนี
 หนีเก่งจริงๆ ชาติที่แล้วมึงเป็นนักหนีเหรอ
 ควินซ์ได้ยินนะแต่ไม่สนใจเลือกที่จะหันหลังเดินหนีแต่พนักงานของที่นี่กลับปิดประตูใส่หน้าควินซ์อย่างรวดเร็วทำให้เขาต้องหยุดยืนอึ้ง
 กลายเป็นว่าตอนนี้ควินซ์หนีไปไหนไม่ได้แล้ว ผมแอบยกนิ้วชื่นชมในตัวพนักงานที่ปิดประตูจริงๆ เดี๋ยวก่อนกลับจะให้ทิปหนักๆ เลย
 "ควินซ์ คุยกันก่อน" ผมเดินเข้าไปใกล้คนร่างบางแล้วค่อยๆ พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เมื่อวานมึงเข้าใจผิด..."
 แถมเข้าใจผิดไปไกลเลยด้วย!
 "เข้าใจผิด?" ควินซ์หัวเราะเบาๆ "จะบอกว่าเมื่อว่าที่ตัดเพื่อนแค่แกล้งเล่น? อยากแกล้งกูให้โมโหเล่นเฉยๆ แต่ผิดที่กูโมโหมากไป?"
 "ไม่ใช่ ไม่ได้หมายความว่ามึงผิด กู กูผิดเอง" ผมขมวดคิ้วเริ่มสับสนปนตึงเครียดเพราะรู้สึกว่าควินซ์จะเข้าใจผิดไปไกลสุดกู่ซะแล้ว
 "อยากจะดีก็มาง้อกู อยากจะเฉดหัวกูทิ้งก็ทิ้งง่ายๆ มึงเล่นตลกแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว!" แววตาของอีกฝ่ายคุกรุ่นไปด้วยความโกรธก่อนมันจะผลักอกผมอย่างแรง "มึงเป็นเหี้ยอะไร นับหนึ่ง!"
 "ควินซ์ ใจเย็น" ผมเซถอยหลังไปก้างหนึ่ง
 "เย็น? ตอนนี้กูใจเย็นที่สุดแล้ว!" จู่ๆ เหมือนอีกฝ่ายจะระเบิดออกมาทำให้ผมได้แต่ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะไม่เคยเห็นควินซ์น็อตหลุดขนาดนี้มาก่อน "มึงจำได้มั้ย มีอยู่ครั้งหนึ่งมึงบอกจะตัดเพื่อนกับกู"
 "เอ่อ..."
 มัน มันมีเรื่องนี้ด้วยเหรอ
 แต่มันคงนานแล้วใช่มั้ย
 "ใช่ มันนานแล้ว นานจนมึงลืมไปแล้ว!" ควินซ์อ่านสีหน้าเด๋อๆ ของผมออกเลยกระแทกเสียงใส่ยิ่งกว่าเดิม "ตอนมอหกมึงโดดสอบแต่กูไม่ให้มึงไป กูขอร้องมึงแต่มึงก็ยังไป! บอกว่าถ้ากูยังวุ่นวายจุ้นจ้านไม่เลิกจะเลิกคบกู!"
 เวรแหละ มีเรื่องนี้ด้วยเหรอ
 คดีเก่ายังไม่เคลียร์ มันดันลากคดีตั้งแต่บรรพบุรุษมาอีก
 แต่เขาว่าเวลาทะเลาะกับคนรัก(?)
 ความผิดตั้งแต่รากเหง้าศักราชจะถูกขุดขึ้นมาหมด ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงแฮะ
 "แล้วพออีกวัน มึงก็มาขอโทษกูมาง้อกูแล้วสัญญาว่าจะไม่พูดแบบนั้นอีก" สีหน้าของควินซ์เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดระคนเจ็บปวดทำเอาผมพูดไม่ออก "แต่เมื่อวานมึงก็ทำ!"
 "...คือว่า" มันคนละความหมายเว้ย!
 "หุบปาก!"
 "..." ครับ หุบปากครับ
 "มึงสัญญาเหี้ยอะไรเคยทำได้บ้างมั้ย!" ควินซ์ตะคอกใส่ผมเหมือนอดกลั้นอดทนมานาน "เคยจำบ้างมั้ยว่าพูดอะไร รับปากอะไรกูไปบ้าง!"
 ผมย่นคิ้วหนักขึ้นเม้มปากแน่นอย่างพูดอะไรไม่ออกเพราะแต่ละคำพูดของควินซ์มันก็จริง แล้วมันไม่ใช่แค่กับควินซ์ ผมรับปากพี่ไอจะเลี้ยงนับสองเป็นอย่างดีก็ทำไม่ได้ รับปากนับสองจะทำนั่นทำนี่ให้ก็ผิดพลาดไปหลายครั้ง
 "โอเค เรื่องนี้กูผิดเอง" พยายามใจเย็นๆ และพยายามอย่างยิ่งกับการหาคำพูดดีๆ "กูขอโทษ"
 "ง่ายดีนะ" ควินซ์หัวเราะขึ้นจมูก "ทุกครั้งที่มึงทำผิด มึงก็มาทำหน้าหมาหงอยขอโทษกูตลอด"
 เอ่อ มันก็ไม่ขนาดนั้นมั้ง หน้าผมดูเป็นหมาหงอยเหรอ ผมออกจะหล่อ!
 "แต่ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน มันก็มาจากมึงเข้าใจกูผิดด้วย" ผมอดไม่ได้ที่จะพูดแล้วก็ดันนึกอะไรออก "แล้วไอ้เรื่องตอนมอหก โอเค กูยอมรับว่าตัวเองหัวร้อนแล้วก็ไม่อธิบายอะไรให้มึงฟังชัดเจนเอง ...แต่วันนั้นกูมีเหตุผลจริงๆ ที่ต้องโดดสอบ"
 "เหตุผลสำคัญมากเลย" ควินซ์ประชดแล้วมองจ้อง "สำคัญขนาดโดดสอบไปหาน้องน้อยหน่าสุดที่รักของมึงเลยด้วย"
 "น้อยหน่าบ้านมึงสิ!"
 "..."
 "ตอนนั้นนับสองเข้าโรงพยาบาล!"
 อาจารย์โทรมาว่านับสองเข้าโรงพยาบาล ไอ้ผมยังจะมีใจจะสอบอีกเหรอ ต้องรีบไปหาน้องสิ เหมือนตอนนั้นนับสองตกบันไดที่โรงเรียนหัวแตกด้วย
 "ฮะ! ตอนนั้น ตอนนั้นมึงบอกไปหาน้องน้อย" ควินซ์ทำหน้าอึ้งอ้าปากพะงาบๆ
 "น้องน้อยที่แปลว่านับสอง ไม่ใช่น้อยหน่า ไอ้สัส!"
 เอ่อ เหมือนช่วงเวลานั้นผมจะเคยคุยๆ กิ๊กๆ กับเด็กต่างโรงเรียนที่ชื่อน้อยหน่าอยู่
 สรุปตอนนั้น…เราทะเลาะกัน
 เพราะควินซ์คิดว่า… น้องน้อย = น้อยหน่า
 ผมควรร้องไห้มั้ย


[นับหนึ่ง]
 ผม...กำลังถูกปฏิเสธ?
 ไม่ๆ ไม่ใช่กำลัง
 แต่ถูกปฏิเสธไปแล้ว!
 อะไรนะ นับหนึ่งคนนี้เนี่ยนะถูกปฏิเสธ!
 "ทำไม" เสียงของผมแหบแห้งและมองไปที่อีกคนอย่างไม่เข้าใจและจับต้นชนปลายไม่ถูก "ทำไมมึงไม่ชอบกูกลับ"
 ไหนนับสองบอกว่ามีโอกาสที่ควินซ์จะชอบผมกลับด้วยไง
 แล้วทำไมถึงถูกปฏิเสธเล่า ทำไม ทำไม
 ผมทำผิดตรงไหนเนี่ย
 "แล้วทำไมกูต้องชอบมึงกลับ" ควินซ์ย้อนถามผม "มึงมีอะไรให้กูต้องชอบ"
 "มี!" เออ มีเยอะด้วย ใครๆ ก็ชอบผม!
 ควินซ์หลุดขำแล้วกอดอก "แล้วมึงมีอะไรให้กูต้องชอบ"
 เมื่อได้ยินคำนี้แล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้นมา เอาล่ะ ผมรอคำถามนี้อยู่เลยและผมก็มั่นใจมากว่าตัวเองมีดีเหมือนกัน
"กูหล่อ"
ใช่ๆ หล่อมาก ติดโพลของวงการบันเทิงด้วย
หนึ่งในสิบอันดับหนุ่มหล่อของประเทศ!
"กูรวยมาก"
ถูกต้อง ธุรกิจมากมาย เงินเยอะแยะแถมบ้านก็รวย มีเงินใช้ยันชาติหน้า
"การศึกษาก็ดี"
เรียนโรงเรียนมีชื่อเสียง เรียนมหา'ลัยท็อปๆ ของประเทศแถมยังได้เกียรนิยมด้วย อ้อ มีปริญญาหลายใบด้วยนะ ผมฉลาดมากๆ
"ชาติตระกูลก็ดี"
ไม่นับมีพ่อนิสัยบัดซบก็ถือว่าทางฝั่งแม่ของผมมีพื้นฐานชาติตระกูลดีอยู่เหมือนกัน
"นิสัยเหรอ กูดีกับมึงไม่เคยทำร้ายมึง ตามใจมึงก็บ่อย เอาใจมึงก็เยอะ"
"..."
"ถ้ากูไม่ดีกับมึงจริงๆ" ผมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความรู้สึกภูมิใจ "มึงคงเลิกคบกูไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ"
ใช่แล้ว ถ้าผมเป็นคนเหี้ยจริงๆ นิสัยไม่ได้เรื่องจริงๆ แล้วทำไมควินซ์ถึงยังทนคบกับผมอยู่ได้ล่ะ
 "มันก็ใช่" สีหน้าควินซ์ดูอ่อนลงแต่ยังคงเสียงแข็ง "แต่...นี่คือข้อดีมึงเหรอ"
 "แล้วตรงไหนมันไม่ใช่ข้อดีของกู" เออ นี่ข้อดีสุดๆ เลยนะ ใครได้ผมไปเป็นแฟนนี่คือทำบุญมาสิบชาติได้มั้ง แต้มบุญไม่เยอะไม่มีทางได้นับหนึ่งนะ ขอบอก!
 ควินซ์ส่ายหัวแล้วถอนหายใจก่อนจะถามผมที่ทำเอาผมอึ้งสุดๆ
 "ถ้ากูบอกว่ากูชอบมึงเพราะมึงมีเงิน"
 "..."
 "ชอบแค่เงินของมึง รักแค่เงินของมึง ชอบมึงเพราะหล่อ"
 "...!"
"มึงต้องการให้กูชอบแค่นี้?"
ไม่สิ ไม่ใช่!
ผมต้องการใช้ควินซ์ชอบที่ตัวผมไม่ใช่ปัจจัยภายนอกสิแต่ว่าตอนนี้ผมเรียบเรียงจัดระเบียบคำพูดไม่ถูกเลยไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรออกไป
"ไม่ใช่ คือ.." ผมกำลังจะพูดแต่
"เอาเป็นว่าข้อดีของมึงพวกนี้ใช้ไม่ได้กับกู" ควินซ์ตัดบท "ถ้ามึงไม่มีอะไรจะพูดแล้วก็กลับไป กูจะทำสปา"
ควินซ์เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่มุมห้องเพื่อตามพนักงาน
"อ้อ แล้วก็นะ เมื่อกี้...กูจะถือว่ามึงไม่เคยพูดอะไรแล้วกัน" เสียงนุ่มนวลว่าอย่างเย็นชา "กูจะทำเป็นลืมๆ ไปแล้วกัน"
ผมไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และถามต่ออย่างดื้อดึง "ทำไมต้องลืม"
"คำว่าชอบของกูมันไม่มีค่าขนาดให้มึงจำเลยเหรอ"
 ควินซ์เหลือบมองผมด้วยหางตาแล้วมองไปทางอื่นจากนั้นถอนหายใจคล้ายเหน็ดเหนื่อยกับผม สีหน้าท่าทางของควินซ์มันบ่งบอกว่าขี้เกียจจะเสวนากับคนโง่แล้ว
 มันเป็นสีหน้าที่ควินซ์ชอบใช้เวลาคุยกับนักลงทุนโง่ๆ ที่พูดจาฟุ้งเฟ้อไม่มีสาระและตอนนี้มันกำลังใช้สีหน้านี้กับผมเล่นเอาสะเทือนไปทั้งใจเลย
 ผมโง่ตรงไหนวะ!
 "อยากจะพูดอะไรก็พูดได้"
 "..."
 "แล้วการกระทำมึงล่ะ"
 "…"
 "กูยังไม่เห็นการกระทำที่บอกว่ามึงชอบกูเลย"
 ผมนิ่งฟังแล้วขมวดคิ้ว...การกระทำ? แล้วผมต้องทำอะไรอ่ะ
 ยิ่งผมเผยสีหน้าหมาเมากาวหมางงงวยออกไปยิ่งทำให้ควินซ์ส่ายหัวกว่าเดิม ควินซ์เลิกสนใจผมแล้วกดโทรศัพท์แต่ผมก็ยังแอบได้ยินควินซ์บ่นอยู่นะ
 "ใครเชื่อคำพูดคนเจ้าชู้เหรอ มีแต่ควายเท่านั้นแหละที่เชื่อ"
 จึก
 "เชื่อมันคงได้มีเขางอกบนหัวแน่ๆ"
 จึก จึก
 เหมือนดั่งธนูปักแทงทะลุหัวใจไม่มีผิด ผมยืนซึมกระทืออยู่กับที่เหมือนคนหลงทางทำอะไรไม่ถูกได้แต่นิ่วหน้าคิ้วขมวดมองควินซ์ต่อสายโทรศัพท์คุยกับพนักงาน
 เจ้าชู้อะไร เลิกมานานแล้วเถอะ
 โอ๊ยยย ทำไมควินซ์ต้องเอานิสัยเก่าผมมาพูดด้วยเนี่ย
 แล้วทีนี้ผมต้องทำยังไงดี
 "ควินซ์" ผมเรียกเขาอีกครั้งเพื่อที่จะคุยต่อ
 "อะไร จะทำสปาแล้ว" ควินซ์ยกมือทำปรางค์ห้ามญาติ "กูพูดชัดเจนแล้ว โอเคนะ"
 "ไม่โอเค!" ผมไม่ยอม
 "เรื่องของมึง กูจะไปทำสปา หลบๆ" อีกคนดูไม่สนใจเลยยื่นมือมาดันตัวผมที่ขวางทางอยู่ให้หลบไปเพื่อเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมทำสปาเต็มที่
 ผมจะตามมันไปแต่ดันได้ยินเสียงเปิดประตูก็เห็นว่าเป็นพนักงานสปาจึงต้องหยุดความคิดที่จะตามควินซ์เข้าไปในห้องน้ำแล้วหมุนตัวไปนั่งบนเตียงแทนด้วยอารมณ์หงุดหงิด
 พนักงานสาวไปเตรียมสถานที่ในห้องทำสปา ผมครุ่นคิดนึกได้ว่าถ้าทำสปาแล้วจะอารมณ์ดีขึ้นดังนั้นแล้วผมควรรอให้ควินซ์อารมณ์ดีกว่านี้แล้วค่อยคุยอีกรอบน่าจะดีกว่าแน่ๆ
 คิดนั่นคิดนี่เสร็จก็เห็นควินซ์เดินออกมาจากห้องน้ำ เจ้าตัวมองผมแล้วขมวดคิ้ว "ยังไม่กลับอีกเหรอ"
 ไล่เหรอ ฮึ ไม่กลับเว้ย
 "กูเป็นคนซื้อคอร์สวีไอพีให้มึงดังนั้นห้องนี้มันก็เป็นของกู" อันที่จริงได้ฟรีจากไอ้เก้าแต่ต้องพูดเอาดีเข้าตัวเอง "แล้วทำไมกูจะอยู่ไม่ได้"
 ควินซ์ร้องอ้อเบาๆ "อ้อ รวย" พยักหน้า "งั้นก็เชิญตามสบายและขอบคุณสำหรับคอร์สวีไอพี"
 แค่นี้? ไม่มีอารมณ์ดีใจซาบซึ้งหน่อยเหรอ
 "เริ่มทำสปากันดีกว่าครับ" เอาอีกแหละ หนีอีกแล้ว ควินซ์หันไปพูดกับพนักงานอย่างสุภาพด้วยใบหน้าอ่อนโยน
 ทีกับผมนี่หน้าอย่างตึงเลยนะ
 ผมมองควินซ์หายวับเข้าไปในห้องสปาแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นยีหัวตัวเองอย่างสมเพชและต่อว่าต่อขานตัวเองในใจ
 ทำไมจะมีเมียมันยากขนาดนี้วะ
 แล้วทีนี้เอาไงต่อดี
 นั่งคิดไปคิดมาสารพัดจนหัวจะแตกก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงเพราะกลัวว่าทำอะไรลงไปแล้วจะผิดพลาดยิ่งกว่าเดิม
 สุดท้ายแล้วก็ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไลน์อย่างจำใจ
 ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไอ้เก้า อยู่ไหน


"พี่รู้"
 นานมากกว่าผมจะหาเสียงตัวเองเจอแล้วตอบพารัมกลับไป ผมมองจานข้าวตัวเองแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่จากนั้นก็ตักข้าวกินไปอีกคำ ส่วนพารัมคล้ายจะรอให้ผมพูดต่อ...
 กินข้าวจนหมดคำแล้วค่อยๆ เอ่ยอย่างเชื่องช้า
 "ก็ตัดใจมานานแล้ว"
 ไม่เคยคาดหวังอยู่แล้ว
 "ตัดใจได้จริงเหรอ" พารัมถามอย่างใคร่รู้และไม่เชื่อ
 "เออ" ผมตอบไปเสียงเรียบไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วเปรยตามองพารัมเล็กน้อย "เมื่อก่อนพูดมากยังไงก็พูดมากเหมือนเดิมเลยนะ"
 "พี่ไม่ชอบคนพูดมาก ผมรู้" พารัมกลอกตามองบนแล้วบ่นอุบอิบ "ทำอย่างกับพี่นับหนึ่งพูดน้อยนักนี่ สองมาตรฐานจริงๆ"
 ผมคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินประโยคหลังของพารัมแต่ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อให้เสร็จแล้วจะได้รีบๆ ไปสักที ไม่งั้นคงโดนไอ้เด็กนี่กัดจนพรุนแน่
 พารัมเห็นผมเอาแต่เงียบก็ยิ้มอ่อนจากนั้นค่อยเริ่มกินข้าวบ้าง เออดี ให้ผมได้มีชีวิตและช่วงเวลาสงบสุขบ้างเถอะ
 "ทำไมพี่ถึงตัดใจจากพี่นับหนึ่งแล้วล่ะ"
 แม่ง เงียบได้ไม่นานจริงๆ ไอ้เด็กเปรตนี่
 "พี่ดูชอบเขามากเลยนะ"
 ฟังแล้วมันไม่ค่อยจะรื่นหูเท่าไร "พี่เนี่ยนะ ชอบมันมาก? เหอะๆ ตลกแล้ว" ไม่เห็นจำได้เลยว่าตัวเองทำอะไรแบบนั้นออกไป ผมก็วางตัวปกติดี
 คนตรงข้ามส่ายหัวแล้วลากเนิบ "อ้อเหรอ ไม่ชอบขนาดนั้นจริงดิ"
 "อืม"
 "แล้วตอนนั้นใครร้องไห้นั่งตากฝนอยู่หลังตึกคณะกันนะ"
 ผมชะงักไปมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำแต่ก็ยื่นไปจับแก้วต่อแล้วช้อนตามองคนถามด้วยสายนิ่งๆ "มีคนทำตัวปัญญาอ่อนขนาดนั้นด้วยเหรอ เพิ่งรู้"
 "พี่ว่าตัวเองทำไม มันไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย" พารัมยกยิ้มมุมปาก "คนเรามันก็ต้องมีช่วงเวลาที่อ่อนแอ พี่ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้"
 อ้อ ผมเคยทำแบบนั้นด้วยเหรอ
 ลืมไปแล้วแฮะ
 ก็มันตั้งกี่ปีแล้วล่ะ เรื่องไม่จำเป็นก็ลืมๆ ไปบ้างเถอะ
 "เดี๋ยวนี้กล้าสอนกันแล้วเหรอ" ผมหัวเราะเบาๆ แล้วจิบน้ำ
 "ไม่ต้องมาเปลี่ยนประเด็นเลย" ตัดบทคำพูดผมแล้วถามจริงจัง "วันนั้นพี่นับหนึ่งทำอะไรให้พี่"
 "ทำไมต้องคิดว่าพี่ร้องไห้เพราะนับหนึ่งด้วย" ยักคิ้วแล้วพูดต่อด้วยรอยยิ้ม "ไม่คิดว่าพี่จะร้องไห้เพราะคะแนนน้อย อาจารย์ด่า โปรเจคไม่ผ่านบ้างรึไง"
 คนเรามันมีเรื่องเยอะแยะจะตายไปในชีวิตประจำวัน
 ก็ไม่ได้มีเรื่องความรักอย่างเดียวสักหน่อย...
 "แต่วันนั้นผมเห็นพี่กับพี่นับหนึ่งทะเลาะกันนะ" ชายหนุ่มตรงหน้าจ้องผมเขม็ง "แล้วผมมาเจอพี่อีกทีก็นั่งทำเอ็มวีร้องไห้กลางสายฝนแล้ว พี่ยังจะบอกอีกเหรอว่าไม่ได้ร้องเพราะพี่นับหนึ่ง"
 คิ้วของผมค่อยๆ ขมวดเข้าหากันจะส่ายหัวหมายปฏิเสธแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ...
 "ก็คงงั้นมั้ง..."
 วันนั้นผมทะเลาะกับมันเรื่องอะไรนะ...
 เหมือนจะเป็นเรื่องเด็กเลี้ยง คู่ขามันล่ะมั้ง
 อ้อ แล้วสภาพผมไปนั่งร้องไห้ตากฝนขนาดนั้น
 ไม่ต้องบอกก็รู้
 ตอนนั้น...มันไม่ได้เลือกผม
---------
เอ๊ะ หรือผมจำผิดว่ะ
 ใช่เรื่องเด็กเลี้ยงรึเปล่า
 เหมือนจะไม่ใช่นะ
 เรื่องมันนานเกินไปจนผมลืมรายละเอียดไปแล้วด้วยสิ
 ไอ้หนึ่งมันก็คดีเยอะจนจำไม่หมดเลยอาจจะทำให้สับสนก็เป็นได้
 "ผมจะพาพี่กลับ พี่ก็ไม่กลับ" พารัมพูดต่อช้าๆ
 เหมือนจะเริ่มจำได้รางๆ ว่าพารัมเข้ามาจะดึงผมกลับเข้าไปในใต้อาคารเรียนแต่ผมปฏิเสธ
"แต่...พี่นับหนึ่งมาพูดแป๊บเดียว พี่ก็กลับ" เสียงของประโยคต่อมาแฝไปด้วยความขุ่นเคืองใจ "เอาจริง ผมแม่งโคตรเจ็บเลยนะ ตอนนั้น"
ผมกะพริบตาแล้วว่าเสียงเรียบ "ขอโทษด้วย"
 "ขอโทษจริงใจหน่อยก็ไม่ได้" พารัมแขวะแล้วก็ส่ายหัว "พวกพี่ก็ดูทะเลาะกันแรงแต่ก็คืนดีกันง่าย... มันน่าหมั่นไส้จริงๆ"
 ผมยักไหล่ "เพื่อนกันมันก็ต้องมีทะเลาะกันเป็นธรรมดา ตีกันแป๊บๆ ก็ดีกัน"
 "แล้วตกลงพี่จะบอกผมมั้ยว่าพวกพี่ทะเลาะอะไรกัน" แลอยากเสือกนะ "ผมคาใจเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว ปกติพี่เข้มแข็งขนาดนั้น..."
 "พี่ก็ไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งอะไร" ผมถอนหายใจแล้วคลี่ยิ้มบาง "พี่เป็นแค่คนธรรมดา อะไรอดทนได้ก็ทน อะไรที่เกินรับไหวก็แค่ต้องระบายออกมา"
 การร้องไห้มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร
 ผมเองก็ไม่อายที่จะร้องไห้
 แต่เพิ่งรู้เหมือนกันว่าตัวเองไปนั่งร้องไห้ทำเอ็มวีกลางสายฝน ถ้าพารัมไม่ยกเรื่องเก่าเก็บมาพูด ผมก็คงลืมไปแล้ว
 "สุดท้ายผมก็คงงัดอะไรออกจากปากพี่ไม่ได้เหมือนเดิมสินะ" ชายหนุ่มทำหน้าเซ็งจิตแล้วก้มหน้ากินข้าวไป "ผมไม่ถามแล้วก็ได้"
 มึงควรรู้ตัวนานแล้วปะ พารัม
 ผมยังคงยิ้มติดใบหน้าและไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไรที่น้องเขามาจุกจิกอยากล้วงความลับ หลังจากที่เลิกพูดเรื่องนี้แล้วพารัมก็ถามผมต่อเกี่ยวกับชีวิตช่วงนี้ ผมนั่งคุยกับเขานานเหมือนกันจนเห็นว่าใกล้เวลาที่นัดกับร้านสปาแล้วจึงได้ขอตัว
 ก่อนกลับก็ได้แลกช่องทางติดต่อใหม่แล้วเรียบร้อย คิดว่าหลังจากนี้พารัมคงทักมาแทบทุกวันแน่
 พารัมขี้เหงาแต่ไม่ยอมมีเพื่อน...ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน
 แต่อาจจะไม่ทักมารึเปล่า ใกล้จะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนแล้วนี่
 พอคิดว่าน้องชายคนนี้กำลังมีความรักครั้งใหม่ที่ดีแล้วอดไม่ได้ที่จะอิจฉาอยู่ลึกๆ "เมื่อไรกูจะมีความรักกับเขาบ้างนะ"
 อดไม่ได้ที่จะพึมพำบ่นขณะขับรถ ผมถอนหายใจรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้แล้วก็เท้าคงกับพวงมาลัยรถเหม่อมองท้องฟ้าไกล ตอนนี้รถติดเหมือนทางขางหน้าจะมีทำถนนหรืออุบัติเหตุมั้ง
 "ตอนนั้น... ทะเลาะอะไรกับไอ้หนึ่งวะ"
 ผมค่อยๆ จมลงไปกับห้วงความทรงจำพยายามทบทวนทุกอย่างช้าๆ ให้แจ่มชัดยิ่งขึ้น อันที่จริงเรื่องนี้ที่ผมไม่ยอมพูดกับพารัมเพราะผมดันนึกขึ้นได้ว่า....
 วันนั้นผมนั่งตากฝนแล้วก็ร้องไห้อยู่หลังตึกคณะ
 นั่งร้องไห้เป็นนาน
 ใครมาเรียกใครมาลากให้เข้าที่ร่มก็ไม่ไป
 จนกระทั่ง....
ตึก ตึก ตึก
 ฝีเท้ารีบร้อนมาพร้อมกับเสียงตวาดอย่างโมโหและเกรี้ยวกราดดังไปทั่วบริเวณ
 "มึงมานั่งตากฝนทำห่าอะไร ไอ้ควินซ์!"
 แรงกระชากบริเวณต้นแขนทำให้ผมเจ็บแปลบได้สติขึ้นมาบ้าง ยังไม่ทันได้เงยหน้ามองหน้าอีกฝ่ายให้ชัดก็ต้องมาเจ็บหน้าเจ็บจมูกอีกเมื่อนับหนึ่งดึงผมเข้ามาในอ้อมกอดทำให้หน้าผมกระแทกกับหน้าอกแข็งแกร่งของมันเต็มๆ
 "แม่งเอ๊ย มึงอยากป่วยรึไง สัส!" นับหนึ่งด่ากราดใส่ผมแต่ก็ประคองโอบกอดผมเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของมัน มือหนึ่งถือร่มคันใหญ่อีกมือโอบตัวผมไว้แน่นให้แนบชิดกับตัวมันที่แห้งสนิท
 "มึงปล่อยกู" ผมพูดเสียงแหบแห้งเพราะไม่อยากให้มันเปียกไปด้วย
 "ไม่ปล่อย! มึงอย่าเพิ่งมางอนตอนนี้ได้มั้ย ขึ้นรถ!"คนตัวสูงกว่าหันมาถลึงตาใส่แล้วรีบร้อนเปิดประตูรถข้างคนขับ ผลักผมให้เข้าไปในรถโดยไม่สนจเลยว่าตัวผมที่เปียกโชกจะทำให้รถมันเปื้อน
 เมื่อมันจัดการผมเสร็จก็รีบวิ่งอ้อมมาขึ้นรถฝั่งที่นั่งคนขับ นับหนึ่งโยนร่มไปไว้เบาะหลังแล้วหยิบผ้าขนหนูที่ไม่รู้มาจากไหนโยนใส่หัวผม
 "เช็ดหัวเร็วๆ เลยมึง" มันหันมามองผมตาขวาง
 "..." ผมยังสับสนอยู่เลยได้แต่มองหน้ามันนิ่งๆ สลับกับผ้าขนหนูในมือ
 "มึงเป็นบ้าอะไรไปนั่งตากฝน" นับหนึ่งจ้องตาผมเขม็ง "มึงน้อยใจกูถึงขั้นไปนั่งตากฝนเลยเหรอ"
 "ไม่ใช่" ตอบไม่เต็มเสียงนักแล้วหลบตา "แล้วมึงจะกลับมาทำเหี้ยอะไร ไหนว่ามีธุระสำคัญ ไม่ว่างไม่ใช่รึไง"
 "ไม่ว่างแต่เพราะมึงเป็นบ้าไง กูถึงต้องกลับมาเนี่ย!" นับหนึ่งกระแทกเสียงใส่ผมอย่างหงุดหงิดงุ่นง่านใจแล้วหันไปขับรถต่อ "ถ้ากูทะเลาะกับน้อง กูจะตบมึงเลยไอ้ควินซ์!"
 "ก็เอาสิวะ มึงจะตบเพื่อนเพราะเด็กมึง" ตาของผมแดงก่ำ "ก็เอาเลย!"
 นับหนึ่งย่นคิ้วแล้วหันมาจ้องหน้าผม "เด็กกูอะไร"
 "วันนี้มึงนัดกูจะไปซื้อของกับกูแต่มึงก็เบี้ยวนัดเพราะอยากพาเด็กไปช้อปปิ้ง" ผมกำผ้าขนหนูแน่น "มึงเห็นเด็กมึงสำคัญกว่าเพื่อน กูแม่งโคตรน้อยใจเลย ไอ้เหี้ย"
 นัดผมเอง อ้อนวอนผมเองแล้วก็ยกเลิกเอง
 "เด็กกูเหี้ยอะไร!"นับหนึ่งร้องตกใจ "กูจะพานับสองไปซื้อกีต้าร์ตัวใหม่ มึงคิดไปถึงไหน!"
 "ไม่ต้องมา... ฮะ อะไรนะ" ผมชะงักความโมโหทันที "มึงบอกอีกทีดิ จะพาใครไปช้อปปิ้ง"
 นับหนึ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดช้าๆ ชัดๆ "กูพูดกับมึงว่ากูจะพาน้องไปช้อปปิ้ง เออ กูพูดไม่เคลียร์เอง น้องที่ว่าก็คือน้องชายกูไงครับ กูพูดไม่ทันจบ มึงก็ด่าน้องกูมาก่อน กูทั้งงงทั้งโมโหว่ามึงด่านับสองทำไม"
 "..." แล้วทำไมมึงไม่พูดให้ชัดว่านับสอง ไอ้เวร!
 "อ้อ สรุปทั้งหมดที่มึงไปนั่งตากฝนน้อยใจเพราะเข้าใจว่ากูไม่เลือกมึงแล้วหนีไปกับเด็ก?"
 "..." ดูเหมือนมันจะเป็นแบบนั้น
 "มึงนี่มันก็คิดมาก"
 นับหนึ่งส่ายหัวแล้วยื่นมือมาผลักหัวผมทีหนึ่ง
 "กูมาหามึงแล้วเนี่ย เลิกน้อยใจได้แล้ว"
 ....
 ....
 ....
 ก็...อืม วันนั้นผมเข้าใจผิดเอง
 เรื่องน่าอายขนาดนี้
 ผมจะยังมีหน้าไปเล่าให้ใครฟังได้อีก ต้องเหยียบให้มิดสิ
-


บทที่ 7
 "ดูแลแล้วจากนั้นทำไงต่อ"
 ผมถามต่ออย่างลืมสนิทว่าอีกฝ่ายปลายสายเคยเป็นคนที่ผมเกลียดขี้หน้ามาก่อน แล้วตอนนี้ไม่เกลียดแล้ว? ก็ ก็เกลียดน้อยลงนิดนึง
 แต่ก็ยังไม่ชอบหน้าอยู่ดีแหละ!
 ตอนนี้แค่พักรบไปก่อนเฉยๆ
 (พี่ดูแลคุณควินซ์ให้ได้ก่อนเถอะครับแล้วค่อยมาถามหาขั้นต่อไป) น้ำเสียงของไอ้เก้าเหมือนมันจะเยาะเย้ยผมแปลกๆ (เพราะตอนนี้พี่ก็ยังไม่รู้เลยมั้งว่าจะต้องเริ่มดูแลคุณควินซ์จากตรงไหน)
 เชี่ย มันมานั่งในใจผมรึเปล่าวะ ทำไมรู้ดีทุกอย่าง
 "มึงจะดูถูกกูมากไปแหละ" เรื่องอะไรที่ผมจะยอมรับ "แค่ดูแลคน ทำไมกูจะทำไม่เป็น!"
 (ครับ ครับ ดูแลเป็นครับ) เสียงกลั้วหัวเราะนี่มันอะไร
 เส้นเลือดบนขมับของผมแทบจะปริแตกกับการดูถูกเหยียดหยามนี้ แววตาของผมขุ่นมัวก่อนจะกระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ไป
 "แค่นี้แหละ!"
 (เดี๋ยวครับ มีอีกเรื่อง)
 "เรื่องอะไร" ไม่ใช่ว่าจะหาเรื่องแซะแขวะผมอีกนะจึงอดไม่ได้ที่จะใช้น้ำเสียงหวาดระแวง
 (ผมจะบอกว่าบางทีการใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถสร้างความประทับใจได้) เก้าพูดอย่างสบายๆ เป็นธรรมชาติ (เพราะงั้นพี่ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ปล่อยทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติแค่พี่ต้องเริ่มใส่ใจดูแลคุณควินซ์มากขึ้น)
 เหมือนระบบความคิดของผมจะเข้าที่เข้าทางขึ้นมาบ้างแล้ว สมองเริ่มปลอดโปร่งและแจ่มชัดขึ้น ผมต้องขอยอมรับจริงๆ ว่าไอ้เก้าเป็นที่ปรึกษาดีมาก คำแนะนำของมันก็ดี ถ้าไม่ติดว่าผมอคติกับมันอยู่ก็คงขอบคุณได้เต็มปากเต็มคำไปแล้ว
 แต่มันดันเป็นศัตรูที่แย่งความรักความสนใจของน้องน้อยไป อย่าหวังเลยว่าผมจะพูดขอบคุณ!
 "เรื่องง่ายๆ แค่นี้ไม่ต้องรอให้มึงบอก กูก็คิดเองได้ เหอะ" ผมว่าอย่างหยิ่งยโสแล้วกดตัดสายไอ้เด็กเวรไปโดยไม่คิดจะบอกลา
 หลังจากวางสายไปแล้วก็โยนโทรศัพท์ทิ้งข้างๆ ตัวก่อนจะครุ่นคิดทบทวนคำพูดไอ้เก้าสี่ห้ารอบ คิด วิเคราะห์ ตีความคำพูดมันอย่างละเอียดประหนึ่งศึกษาวิเคราะห์หุ้นไม่มีผิดแล้วไม่นานนักผมก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
 ผมหันไปมองทางห้องทำสปาแล้วก็ครุ่นคิดเล็กน้อย... และในจังหวะนั้นพนักงานสปาก็ออกมาจากห้องพอดีจึงไม่พลาดโอกาสที่จะเรียกเขามาพูดคุย
 "มีอะไรให้ทางเรารับใช้คะ" เธอดูงงๆ แต่ก็ถามอย่างสุภาพตามแบบฉบับพนักงานที่ถูกอบรมมาอย่างดี
 "ควินซ์ต้องทำสปาถึงกี่โมง"
 "ประมาณสี่โมงเย็นค่ะ" เธอตอบอย่างฉะฉาน
 ผมนิ่วหน้า "ทำไมนาน"
 "ช่วงเช้าจะเปาสปาผิว ส่วนช่วงบ่ายจะเป็นนวดแผนไทยนวดน้ำมันค่ะ"
 ผมพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจในที่สุด เออ จะว่าไปก่อนหน้านั้นควินซ์ก็ชวนผมมาลองนวดแผนไทยอยู่นี่เนอะ ดังนั้นผมจึงบอกความต้องการไปว่าช่วงบ่ายจะนวดแผนไทยด้วย พนักงานพยักหน้าตอบรับแล้วซักถามผมเล็กน้อยว่าต้องการนวดแบบไหนกี่ชั่วโมง
 หลังจากตอบไปแล้วผมก็จัดการเรื่องอาหารกลางวันให้ควินซ์เพราะสอบถามมาแล้วว่าควินซ์สั่งมารึยังก็ได้คำตอบว่ายัง
 แน่นอนว่าผมไม่ลืมที่ไอ้เก้ามันพูดไว้ว่าให้ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ดังนั้นก่อนที่ผมจะสั่งอาหารกับทางโรงแรมจึงหาข้อมูลก่อนว่ามีข้อจำกัดข้อควรระวังก่อนนวดแผนไทยรึเปล่า แบบ...ห้ามกินอะไรก่อนนวดประมาณนี้
 เมื่ออ่านข้อมูลเสร็จสรรพแล้วก็โทรไปสั่งกับทางโรงแรมและแจ้งเวลากับเลขห้อง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วถึงได้ผ่อนลมหายใจคลายกังวล
 "ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป" ผมพึมพำย้ำเตือนตัวเองอีกครั้งแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาจัดการอะไรบางอย่าง
 พอทำนั่นทำนี่เสร็จก็รู้สึกว่างจัด พอว่างจัดไม่ได้ทำงานก็กระสับกระส่ายรู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน ผมเลยเข้าไปอ่านข่าวหุ้นฆ่าเวลาจนกระทั่งควินซ์ออกมาจากห้องสปาในเวลาเที่ยงตรง
 สีหน้าของควินซ์ดูผ่อนคลายเป็นอย่างมากและผิวพรรณคล้ายจะเปล่งปลั่งขาวเนียนขึ้นเนื่องจากได้รับการบำรุง ผมเอียงคอมองอย่างพิจารณาอย่างสนใจ ปกติเห็นแต่ผู้หญิงทำสปาไม่ค่อยเห็นผู้ชายทำนักเลยสนใจเป็นพิเศษ
 อืมมม บางทีผมต้องไปเฟ้นหาร้านสปาดีๆ ให้ควินซ์แล้ว
 ของโรงแรมไอ้เก้าเรอะ ก็แค่สปาระดับห้าดาว
 แต่ว่าที่เมียผม มันต้องสปาเจ็ดแปดดาวสิถึงจะคู่ควร!
 "ยังอยู่อีก?" เสียงทักดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากห้วงความคิดแต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนควินซ์จะอารมณ์ดีขึ้นจริงๆ ผมพยายามสะกดรอยยิ้มของตัวเองไว้และแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนปกติ
 "วันก่อนมึงชวนกูมาลองนวดแผนไทยไม่ใช่เหรอ" ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเตือนความจำ "ก็รอนวดตัวช่วงบ่ายพร้อมมึง"
 ควินซ์ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้จึงพยักหน้าเล็กน้อย "มึงนวดครั้งแรกก็อย่าลืมบอกหมอนวดให้เบามือด้วยล่ะ"
 "มันเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอ" ผมอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
 "แล้วแต่คน อีกอย่างมึงไม่เคยนวด" ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วใช้นิ้วจิ้มๆ ไปตามต้นแขนกับไหล่คอของผมเบาๆ "แถมเส้นตึงขนาดนี้ก็น่าจะเจ็บอยู่"
 เหลือบมองมือขาวๆ ที่จับตามตัวผมแล้วรู้สึกคันยุบยิบในอกขึ้นมาแต่ต้องนิ่งไว้ก่อนเพราะตอนนี้อารมณ์ของควินซ์ดีมาก เพราะงั้นผมไม่ควรทำอะไรบ้าบิ่นอีก
 "มึงหิวยัง" เงยหน้าถาม
 "นิดหน่อย" ควินซ์พยักหน้าแล้วเดินไปที่โทรศัพท์บ้านเพื่อต่อสายสั่งรูมเซอร์วิส "มึงจะกินอะไร"
 ผมลุกขึ้นก่อน "ไม่ต้อง กูสั่งแล้ว" หมุนตัวเดินไปที่โต๊ะอาหาร "อ้อ สั่งมาให้มึงแล้วด้วย"
 หลังจากพูดไปแบบนั้นแล้วก็แอบเหลือบมองดูปฏิกิริยาของควินซ์เล็กน้อยก็พบว่าอีกฝ่ายหันควับมามองผมคอแทบหักแถมยังทำหน้าแปลกใจมองมาอย่างไม่เชื่ออีก
 "มึงสั่งแล้วเหรอ?" เลขาคนสนิทถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
 "อื้อ มาดูสิ" ตอบเสียงเรียบแล้วกวักมือเรียกด้วยสีหน้านิ่งๆ
 หน้านิ่งแต่ใจผมนี่ไปแล้ว...เต้นโครมครามเลย
 ควินซ์วางหูโทรศัพท์ลงแล้วเดินมาหาผมด้วยใบหน้าขมวดคิ้วแล้วยิ่งเห็นอาหารกลางวันเต็มโต๊ะแล้วยิ่งไม่อยากเชื่อสายตา
 "นี่เป็นบริการของลูกค้าวีไอพีรึเปล่า" ถามพลางนั่งลงตรงข้ามกับผม
 "ไม่ใช่ กูเป็นคนสั่งเอง" พูดซ้ำเน้นย้ำอย่างใจเย็นไม่โกรธเคือง(เหรอ) "เขาว่าก่อนนอดให้กินอาหารเบาๆ"
 กูบอกสั่งเองไง ก็คือกูสั่งเองปะ
เชื่อกันหน่อยสิวะ!
 เห็นผมเป็นคนเชื่อถือไม่ได้เลยรึไง ฮึ่ย
 คุณเพื่อนสนิทเอียงคอมองอาหารเพื่อสุขภาพบนโต๊ะสลับกับหน้าผมสองสามรอบแล้วเลือกที่จะหยิบน้ำทับทิมคั้นสดมาดื่มก่อนอึกหนึ่งแล้วจากนั้นก็จ้องแก้วน้ำผลไม้ในมือตาไม่กะพริบ
 ส่วนผมก็เริ่มกินในส่วนของตัวเอง อาหารกลางวันของวันนี้จะเป็นสลัดผลไม้กับสลัดผัก
 "นับหนึ่ง"
 "หือ มึอะไร" ผมจิ้มแอปเปิ้ลมาชิ้นหนึ่งแล้วเงยหน้ามอง
 ควินซ์เม้มปากไม่พูดเพียงมองหน้าผมและก็มองแก้วน้ำทับทิมด้วยแววตาสับสนนิดๆ ก่อนจะพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงบ่งบอกว่าหายโกรธผมไปกว่าครึ่งแล้ว
 "ไม่มีอะไร กินต่อเถอะ"
 ในตอนที่ควินซ์ก้มหน้าก้มตากินสลัดจึงมองไม่เห็นสายตาพราวระยับวิบวับของผม มุมปากของผมค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นอย่างดีอกดีใจ
 ควินซ์ชอบกินน้ำทับทิมและต้องเป็นคั้นสดเท่านั้น
 ตอนนี้ถือว่าผมกำลังเริ่มต้นด้วยดีใช่มั้ย?


"มึงตื่นได้แหละ เลิกเพ้อเจ้อฝันกลางวันสักที"
 ผมพูดเสียงเรียบแล้วส่ายหัวเบาๆ จากนั้นหมุนตัวไปดูเนื้อสดอย่างไม่คิดที่จะพูดคุยอะไรกับนับหนึ่งต่ออีก เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอพลั้งพูดอะไรมีพิรุธออกไป
 ดังนั้นผมต้องถอยไปสงบสติก่อน
 แม้จะเดินหนีออกมาก็ยังรู้สึกสายตาเจ้าเล่ห์รอยยิ้มเจ้าชู้ตามหลังมาไม่ห่างจนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สงบจิตสงบใจแล้วโฟกัสไปที่การเลือกเนื้อหนู
 นับหนึ่งเดินมาหยุดข้างๆ ถามอย่างไม่ยอมแพ้ "เมื่อกี้มึงไม่หึงจริงๆ เหรอ"
 "..." ไม่สน
 "เขามาจีบกูเลยนะ"
 "..." เรื่องของมึงสิ
 นับหนึ่งหน้าบึ้ง "ทำไมมึงไม่หึงอ่ะ"
 ไอ้นี่ก็บ้านะ คนเขาไม่หึงยังจะให้หึงอีก
 เห็นผมไม่ตอบก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และผมขี้เกียจฟังมันพร่ำบ่นพร่ำอ้อนวอนให้หึงแล้วจึงพูดตัดบท
 "มึงรู้จักคำว่าชินมั้ย"
 "...!"
 "กูชินแล้ว"
 หึงนับหนึ่งงั้นเหรอ
 ผมเคยหึงมันมานับไม่ถ้วนแล้ว
 แต่หึงแล้วผมทำอะไรได้?
 สุดท้าย...วันหนึ่งผมก็รู้ตัวว่าไม่ควรไปหึงหวง
 ไม่ควรก้าวล้ำคำว่าเพื่อน
 จึงได้แต่เก็บความรู้สึกในไว้ลึกๆ
 ดังนั้นความรู้สึกหึงหวงต่อนับหนึ่งจึงเป็นเรื่องยากที่จะเกิดขึ้น
 "มึงได้คำตอบแล้วนะ" ผมหันไปยกยิ้มบางให้อีกฝ่ายที่นิ่งอึ้งไปก่อนจะหันมาสนใจเนื้อหมูต่อ
 นับหนึ่งคล้ายวิญญาณหลุดไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะพูดเบาๆ "ขอโทษ"
 "อืม" ขานรับเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ
แอบได้ยินเสียงสูดหายใจผ่อนลมหายใจดังจากข้างๆ เหมือนกำลังพยายามอดทนอดกลั้นอยู่จากนั้นนับหนึ่งก็ชี้นิ้วไปที่หมูเนื้อแดง "เลือกให้หน่อย"
 เมื่อมันพยายามเปลี่ยนเรื่อง ผมจึงตามน้ำไปเพื่อให้บรรยากาศระหว่างเรามันดีขึ้น
 ผมนิ่วหน้า "มึงจะทำก็ควรเลือกเองมั้ย" ขมวดคิ้วแน่น
 "เลือกไม่เป็น" นับหนึ่งยักไหล่ว่าหน้าตาย "เลือกให้หน่อย!"
 "ขึ้นเสียงทำไม"
 "ปะ เปล่า" นับหนึ่งทำหน้าจ๋อยแล้วพูดใหม่ด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก "ควินซ์ เลือกหมูให้หน่อยนะ นะ นะ"
 เสียงออดอ้อนไม่พอมันยังทำตาปริบๆ อีก
 หันหน้าหนี "เลือกวัตถุดิบไม่เป็นแล้วยังทำอาหารได้อีกเหรอ" ว่าอย่างดูแคลนแล้วหยิบถุงหยิบที่คีบมาเลือกเนื้อหมู
 "ปกติกูเปิดตู้เย็นแล้วก็หยิบมาทำ" ลืมไปว่ามันคุณชาย "เลือกซื้อของสดเดินตลาดไม่เคยทำ"
 "แล้วตกลงเย็นนี้จะทำอะไร"
 "หมูผัดขิง" มันทำหน้านึก "แกงจืดแล้วก็ผัดผัก"
 เมนูง่ายกว่านี้มีอีกมั้ยนะ อยากจะเอ่ยแขวะแต่เห็นมันตั้งใจทุ่มเทอยากทำมื้อเย็นให้ผมเลยไม่อยากพูดทำร้ายจิตใจแสนบอบบางของมัน
 "โธ่ หมูผัดขิงก็ของโปรดมึงปะควินซ์" เห็นนับหนึ่งรับรู้สายตาดูถูกของผมจึงสวนกลับมา
 ผมหัวเราะแห้งๆ อย่างอับอายเป็นการตอบรับ "งั้นเหรอ"
 "เหอะ!" นับหนึ่งแค่นเสียงเยาะในลำคออย่างงอนๆ
 จนแล้วจนรอดผมช่วยนับหนึ่งเลือกผักกับเนื้อหมูจนได้ของครบ พอบอกว่าผมจะทำอาหารเองก็ไม่ให้อีก โธ่ พ่อครัวอะไรแค่ดูวัตถุยังดูไม่เป็น
 จะรอดมั้ยเนี่ย
 กระเพาะลำไส้ผมเนี่ย จะรอดมั้ย โฮ!
 "มาม่ะ เดี๋ยวป๋าจ่ายเองนะอิหนู"
 "ใครอิหนูมึง!" ผมฟาดมือให้ต้นแขนมันอย่างแรงจนอีกฝ่ายร้องโอดโอยอย่างโอเว่อร์
 "เจ็บนะ คืนนี้มาทายาให้ด้วย!"
 เอายายัดปากสิไม่ว่า พอเห็นผมเริ่มอารมณ์ปกติแล้วก็กลับมากวนส้นตีนต่อทำเอาผมปวดหัวอยู่เหมือนกัน มึงกลับเป็นหมาหงอยต่อเถอะ
เดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงิน แน่นอนว่าผมมากับป๋าทั้งคน มีหรือที่ผมจะต้องออกเงิน หลังจากซื้อของเรียบร้อยแล้วก็แยกกันขับรถใครรถมันตรงไปยังบ้านของผม
 บ้านของผมอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรราคายี่สิบล้าน แน่นอนว่ายังผ่อนไม่หมด
 "กูขึ้นไปจัดกระเป๋าก่อนนะ" ผมหันไปบอกนับหนึ่งตอนที่เราเดินเข้ามาในบ้าน
 "อืม จะทำอาหารรอ" นับหนึ่งพยักหน้าแล้วหอบสารพัดถุงจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเข้าไปในครัวอย่างชำนาญทาง แน่นอนสิ มันมาบ้านผมบ่อยก็ต้องรู้ทางเป็นธรรมดา
 เดินขึ้นบันไดมาได้สามสี่ขั้นก็ไม่ลืมที่จะหันไปตะโกนตามหลัง "อย่าทำบ้านกูไฟไหม้นะเว้ย!"
 "ไหม้ก็ไหม้สิ"
 "นี่บ้านกูมั้ย"
 "เรื่องของบ้านมึงสิ" นับหนึ่งตะโกนกลับมา
 "ถ้าบ้านหลังนี้ไฟไหม้ มึงก็ซื้อบ้านใหม่ให้กูด้วยแล้วกัน" ผมหัวเราะหึแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน "เอาหลังละร้อยล้านด้วย"
 เริ่มรู้สึกอยากให้บ้านตัวเองไฟไหม้ขึ้นมาซะงั้น... ผมหัวเราะให้กับความคิดบ้าบอตัวเองแล้วส่ายหัว พอๆ ไปเก็บกระเป๋าดีกว่า
 เดินไปได้สามสี่ก้าวพลันเสียงในครัวดังตามมาอย่างไม่รีบไม่ร้อนทว่าหนักแน่นและจริงจัง
 "ไม่ซื้อ เปลือง"
 ไม่มีบ้านแล้วกูจะไปอยู่ไหนฮะ
 "เพราะอนาคตยังไงมึงก็ต้องไปอยู่บ้านกู"
 "..."
 "กูจริงจังนะ ควินซ์"
 ผมเม้มปากแน่นแล้ววิ่งตึกๆ หนีขึ้นห้องทันที เมื่อขึ้นห้องมาแล้วก็รีบปิดประตูล็อกห้องแล้วเดินไปนั่งพักบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนราวกับถูกสูบพลังงานไปจนหมดทั้งทีวันนี้แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
 ยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักตรงหัวเตียง ข้างในมีของอยู่มากมายวางผสมปนเปกันไป มีทั้งขวดน้ำหอม เสื้อ นาฬิกาและอีกมากมาย
 ยื่นมือเข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่ถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบขึ้นมา ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนคลี่ออกช้าๆ ทำให้เห็นรอยเลือดสีเข้มตรงกลางขนาดใหญ่แม้ว่าจะซักไปแล้วก็ยังคงทิ้งรอยไว้เด่นชัด
 แววตาของผมสับสนวุ่นวายราวกับไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไง
 "...ทั้งที่ตัดใจไปแล้วแท้ๆ"
 แล้วแบบนี้...ผมควรทำยังไงกับนับหนึ่งดี