ผู้หญิงสวมชุดดำและสวมแจ็กเก็ตสวมหมวกอำพรางใบหน้ากำลังเดินปะปนกับผู้คนในโรงพยาบาลบนเกาะทางตอนใต้ของจีน และเธอกำลังเดืนเลี้ยวตรงมุมทางเดินที่มีป้ายบอกทางไปแผนกจิตเวชซึ่งเป็นทางเดินยาวเชื่อมตึกที่เหมือนสร้างยังไม่แล้วเสร็จดี จนกระทั่งเห็นประตูเหล็กบานใหญ่และมีข้อความเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่า "ตึกผู้ป่วยแผนกจิตเวช " พัคจินอูขยับหมวกเล็กน้อยก่อนที่จะผลักประตูเข้าไป และเธอยังเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลและผงกหัวเล็กน้อยให้กับเหล่าพยาบาลสาว แต่พวกเธอกลับซุบซิบอะไรบางอย่างเมื่อเห็นพัคจินอูที่รีบร้อนเดินผ่านไป เสียงประตูห้องผู้ป่วยชายถูกเปิดออกอย่างช้า และเสียงฝีเท้าของพัคจินอูก็ทำให้ชายวัยกลางคนที่ผมเผ้ารุงรังรู้สึกตัวและฟื้นขึ้นมา แต่ทว่ามือและเท้าของชายคนนั้นกลับถูกมัดไว้ติดกับเตียง และเสียงแหบพร่าของเขา กับแววตาจงเกลียดจงชังทุกคนในโลกใบนี้
" เชื้อไวรัสจะถือกำเนิดบนโลกใบใหม่ที่พวกเธอเป็นคนสร้าง ! " เสียงแหบพร่าของผู้ชายวัยกลางคนที่ตอนนั้นเขาคนนี้น่าจะมีอายูประมาณสี่สิบปลายๆ
พัคจินอูสะดุ้งตื่นภายในห้องพักโรงแรมหลังจากที่พวกเธอมาถึงประเทศไทยเมื่อคืนนี้ และเสียงโทรศัพท์ที่ดังใกล้ๆ
" ค่ะ! " เธอรับสายโทรศัพท์ และสีหน้าเริ่มเป็นกังวล
" พี่ไปถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อไหร่ " และเธอที่กำลังพูดคุยอยู่กับพัคแทซันที่พวกเขากำลังอยู่บนเกาะๆ หนึ่งของจีน
" ระวังตัวด้วยนะคะ " และน้ำเสียงที่ดูกังวล
" ฉันก็จะระวังตัวเหมือนกันคะ พี่ไม่ต้องเป็นห่วง " แต่คราวนี้น้ำเสียงของพัคจินอูที่เริ่มสั่นๆ
" ฉันรู้ว่าพี่ต้องหามันเจอแน่ " แต่ก็อย่างว่าที่เธอพยายามสกัดกลั้นความเจ็บปวดบางอย่างเอาไว้เพื่อไม่ให้ใครรู้ พัคจินอูค่อยๆ ขยับลุกขึ้นจากเตียง และเดินตรงไปที่หน้าต่างกระจก เธอค่อยๆ ดึงม่านสีฟ้าบางๆ ออกจนเห็นแสงแดดรำไรในตอนเช้า " อย่าทิ้งฉันไป ! .พัคจินอู !! อย่าทิ้งฉันไป " เสียงร่ำร้องของเด็กชายชเวแจอินในตอนนั้นที่ดังกึกก้องจนทำให้เธอนึกย้อนอดีตไป คืนนั้นเด็กหญิงพัคจินอูถูกพ่อบังคับให้มาเรียนต่อที่ประเทศไทยอย่างกะทันหัน ตอนนั้นเธอเพิ่งจะอายุแค่สิบสามๆ ปีเท่านั้นเอง แต่ก็คงเป็นเพราะเธอเป็นต้นเหตุให้แม่แท้ๆ เลือกที่จะฆ่าตัวตายเพียงเพราะแม่ของเธอที่เชื่อว่า เด็กผู้หญิที่ตัวเองคลอดได้กลายเป็นปีศาจหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุฟ้าผ่าบนเรือ และพ่อที่ตัดสินใจส่งมาที่นี้เหตุผลอยากให้เธอย้ายโรงเรียนมันก็แค่เรื่องบังหน้า แต่จริงๆ คือมารักษาอาการที่พวกเขาเชื่อว่าเธอได้รับผบกระทบกระเทือนทางสมองจนทำให้เห็นภาพเลอะเลือนและพูดจาไร้สาระ และเหมือนจะบังเอิญที่เมืองไทยพอจะมีหมอจิตแพทย์ที่พ่อเชื่อว่าจะรักษาอาการของเธอให้หายขาด
" พัคจินอู !! เธออย่าทิ้งฉันไป " เสียงของเด็กผู้ชายอย่างชเวแจอินที่รีบร้อนวิ่งไล่ตามรถแท็กซี่ของเธอกับพ่อที่หน้าบ้าน
" เธออย่าทิ้งฉันไปอีกคนได้ไหม " เด็กผู้ชาอย่างชเวแจอินที่ร้องไห้กระจองอแง และเธอที่ได้แต่หันหลังมองผ่านกระจกรถคันนั้น เพราะเธอเองที่เป็นฝ่ายผิดคำสัญญาระหว่างพวกเขา
" ฉันขอโทษ ! " เสียงสะอื้นของเด็กน้อยพัคจินอูที่กำลังเหลียวมองเด็กผู้ชายที่พยายามวิ่งไล่ตามรถแท็กซี่จนลับสายตา
" คุณเป็นใครค่ะ " เด็กหญิงพัคจินอูในวัน 11 ขวบกำลังยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนประถม แต่ว่าพัคจินอูในตอนนั้นที่กำลังตั้งใจยืนมองผู้ชายใส่แว่นสายตาส่วนสูงน่าจะหกฟุตครึ่งรูปร่วงท้วมห้อยป้ายที่เขียนเหมือนบัตรประจำตัวนักสังคมสงเคราะห์แต่ทว่าเธอก็อ่านชื่อของผู้ชายคนนั้นได้ไม่ทันเพราะว่าเขาเพิ่งจะจูงมือลูกสาวของเขาซึ่งก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอผ่านหน้าเธอไป แต่ก็เป็นเรื่องแปลกมากทีเดียวที่เธอแทบจะไม่ได้สบสายตาของผู้ชายคนนี้ แต่เพียงแต่หลังมือของเขาสะกิดโดนเบาๆ ที่ไหล่ของเธอเท่านั้น
" ขอโทษนะคะ คุณเป็นใครค่ะ !" พัคจินอูพยายามทักทายผู้ชายคนที่เพิ่งจูงมือลูกสาวอีกครั้งในขณะที่ผู้คนวุ่นวายอยู่บริเวณหน้าประตูโรงเรียนประถม และจนกระทั่งผู้ชายคนนั้นหันกลับมา
" อะไรนะ นี่เธอกำลังคุยกับพวกเราใช่หรือเปล่า " ผู้ชายคนนั้นที่ก็เพิ่งจะหันหลังกลับมามองเด็กผู้หญิงและอ่านชื่อเสียงเรียงนามบนป้ายชื่อเธอ
" หนูชื่อพัคจินอูเองค่ะ " พัคจินอูเบิกตากว้างและรู้สึกประหม่ามากจริงๆ และผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มและมองเธออย่างเอ็นดู
"เมื่อกี้เธอถามว่า ฉันเป็นใครซินะ " ผู้ชายคนนั้นยังคงยิ้มและจูงมือลูกสาวเปียผมสองแกะเข้ามาใกล้ จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นเริ่มจะย่อตัวนั่งลงมา และในขณะเดียวกันก็ยังใช้มือหนึ่งจับที่บัตรประจำตัวที่ห้อยคออยู่เอาขึ้นมาให้เธอดู
" อีจีอัน !! "
" ฉันทำงานเป็นนักสังคมสงเคราะห์ ว่าแต่เธอคงมีเรื่องอยากให้ฉันช่วยอยู่ใช่หรือเปล่า " ผู้ชายคนนั้นยังคงยิ้มอย่างเอ็นดู และพัคจินอูเหมือนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปและจับเข้าที่มือของผู้ชายคนนี้ที่จับป้ายชื่อของตัวเอง ผู้ชายคนนั้นรู้สึกแปลกใจแต่ก็คิดว่าเด็กคนนี้คงมีอะไรที่อยากจะบอกกับเขาแน่
" ว่าแต่ เธอมีอะไรอยากจะให้ฉันช่วยหรือเปล่า "
" เธอรู้จักใช่ไหมว่า. นักสังคมสงเคราะห์มีหน้าที่อะไรบ้าง " อีจีอันผู้ชายคนที่กำลังถูกเด็กหญิงพัคจินอูเอื้อมมือมาจับมือตัวเองยังคงเพ่งและสบตาของเด็กหญิงพัคจินอูตรงหน้า
" บอกมาเถอะว่าหนูอยากให้ฉันช่วยอะไร " อีจีนอันยังคงสงสัย พัคจินอูในตอนนี้ที่ก็เลยค่อยๆ ปล่อยมือของเขา แต่ก็ยังเผลอหันไปสบตาของลูกสาวของอีจีอันด้วย
" ลูกสาวของคุณกำลังจะแข่งเปียโนอย่างงั้นเหรอค่ะ " เธอหันมาคุยกับอีจีนน
" เธอจะชนะ แต่ว่า " เธอเงียบและคิดก่อนจะพูด
" คุณก็จะได้เป็นผู้นำของประเทศนี้เหมือนกัน " พัคจินอูคุยกับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรกที่หน้าประตูโรงเรียนประถมของเธอ แต่ว่าอยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของพัคจินอูก็ดังขึ้นมา !
 เด็กหญิงพัคจินอูกำลังรีบร้อนวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลหลังจากที่รับสายโทรศัพท์ที่หน้าประตูโรงเรียนประถม และ เธอก็รีบขึ้นแท็กซี่ตรงมาที่โรงพยาบาลของเอ็มดีทันที เธอรีบวิ่งแจ้นไปจนถึงหน้าห้องผ่าตัด แต่แล้วจู่ๆ ก็มีมือของเด็กผู้ชายมาดึงตัวเธอ และทั้งพัคจินอูกับเด็กผู้ชายคนนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ต่างพากันแอบอยู่กันอย่างเงียบๆ บริเวณมุมทางเดินข้างประตูของบันไดหนีไฟ


ป้ายชื่อของเด็กหญิงพัคจินอู และป้ายชื่อของเด็กชายชเวกียุลยังคงติดอยู่ที่เสื้อชุดนักเรียนประถม และมิหนำซ้ำพวกเขาสองคนยังเอาแต่นั่งพากันกอดเข่าเจ่าจุกตรงมุมทางแถวบันไดหนีไฟไม่ยอมลุกไปไหนมือเล็กๆ ของพัคจินอูที่ยังคงนั่งปาดน้ำตา แต่ทว่าชเวกียุลในวัยเด็กยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ใกล้ๆ
"พี่แจอิน เขาจะไม่เปลี่ยนไปใช่หรือเปล่า " เสียงสั่นกลัวระริกของพัคจินอูในวัยเด็กเต็มไปด้วยความกลัว
เมืองเล็กๆ ซึ่งอยู่ท่ามกลางหุบขาวอันหนาวเย็นและแห้งแล้งเป็นหนึ่งเมืองชนบทที่ห่างไกล
ตุบ !
 ถุงเงินกองใหญ่ถูกนำมาวางภายในห้องของนางโลมผู้เลอโฉมที่สุดของเมือง
"ข้าไม่ยักรู้เลยว่า เมืองที่แสนอาภัพเช่นนี้จะมีอะไรให้ท่านแม่ทัพอย่างท่านสนใจ " นางโลมผู้เลอโฉมและงดงามราวกับเทพธิดาจำแลงพยายามเล่นหูเล่นตาเย้ายวนข้าหลวงใหญ่จากเมือง และก็เสียงวางจอกเหล้าแสนนุ่มนวลหลังจากฟังคำป้อยอของหญิงงามเมือง
หึ ๆ เสียงหัวเราะในลำคอของข้าหลวงหนุ่มไว้เคราบางๆ ยังคงยิ้มแย้ม
" อีกไม่นาน ไม่แน่เมืองๆ นี้ก็อาจจะกลายเป็นสวรรค์ของพวกเจ้า "
" หรือนรกกันแน่ ใครจะไปหยั่งรู้ได้กันเล่าเจ้าค่ะ ท่านข้าหลวง " นางโลมเจ้าของหอคณิกาตัดบทเล่นลิ้น และหล่อนก็ยังพยายามเย้ายวนเข้าหาข้าหลวงใหญ่อย่างแนบชิด
" นรกของใครกันละ " โจแทซอบในวัยใกล้ๆ เลขสามไม่ได้มีท่าทีเขอะเขินต่อหญิงคณิการ้อยเล่
" นรกเป็นยังไง ข้าเท่านั้นที่รู้ดี " โจแทซอบวางจอกเหล้าเบาๆ และคอยชำเลืองมองคณิกาที่ยั่วยวนเขา
" ท่านนะ เป็นถึงพระอาจารย์ของฝ่าบาทตั้งแต่ยังไม่เสด็จขึ้นครองบัลลังก์ " หญิงคณิกาขยับสะโพกอันอวบอิ่มอันมีน้ำมีนวลแทรกลงจนถึงตักของโจแทซอบได้ง่ายๆ
" และอีกไม่นานก็จะได้เป็นมหาเสนบดีอำมาตย์ " หญิงคณิกายังคอยยิ้มยั่วยวน
" หึๆ " โจแทซอบหัวเราะอย่างมีความสุข เขาใช้มือปัดแก้วเหล้าออกจากโต๊ะอาหารและอุ้มหญิงคณิกาขึ้นมาประหนึ่งว่าเป็นอาหารคาว
ย่านตลาดการค้าของเมืองกลางหุบเขา คังกุกชอลกำลังออกตามหาใครบางคนไปทั่วทั้งตลาดจนกระทั่งเขาเดินไปจนถึงหน้าหอคณิกาที่ใหญ่ที่สุดของเมืองนี้
" ท่านแม่ทัพ ! " คังกุกชอลเห็นฮงซอกดูแม่ทัพที่เพิ่งจะเดินออกมาจากหอคณิกา
" ท่านหานางเจอหรือเปล่า " ท่าทางเป็นกังวลของคังกุกชอลที่ราวกับว่าพวกตนกำลังจะเจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว
"เป็นไปได้ที่นางจะไม่ได้อยู่ที่นี้ " ฮงซอกดูเอาแต่ส่ายหัวไปๆ มาๆ และชวนฮงซอกดูกลับค่ายทหารที่อยู่นอกเมืองอย่างร้อนใจ พวกเขาสองคนกลับมาถึงที่ค่ายทหารนอกเมือง และคังกุกชอที่ยังคอยเดินตามฮงซอกดูไปจนถึงที่กระโจมบัญชาการทหาร
" นี่เจ้า !! "
" คุณหนู ! " ฮงซอกดูกับคังกุกชอลต่างคนก็ต่างพูดไม่ออกที่อยู่ๆ เห็นจางอูรินสนใจอยู่กับแผนที่และบันทึกรายงานต่างๆ บนโต๊ะทำงานของพวกเขา
" กลับมากันไวกว่าที่ข้าคิดเอาไว้ซะอีก ! " จางอูรินยังคงก้มหน้าก้มตากางแผนที่
"บังอาจเกินไปแล้ว ! " ฮงซอกดูหงุดหงิดเมื่อเห็นหน้าของนางแต่ก็รีบเดินเข้าหา
" คำๆ นั้นข้าควรจะพูดกับพวกเจ้ามากกว่า " จางอูรินสบตาของฮงซอกดู
" คุณหนูหรือเปล่าว่า พวกเราเป็นห่วงท่านกลัวว่าจะเกืดอันตรายขึ้นกับท่านอีกนะ ! " คังกุกชอลพยามห้ามพวกเขาทั้งสองคน แต่ฮงซอกดูยังคงชักสีหน้าต่อหน้าจางอูริน แต่อีกฝ่ายกลับชวนพวกเขาดูแผนที่ตามเทือกเขา และชนเผ่าต่างๆ ที่อยู่ใกล้ๆ เมืองกลางหุบเขาแห่งนี้
" พวกท่านคงจะรู้สึกแปลกใจใช่ไหมละว่า ทำไมเมืองที่แห้งแล้งแบบนี้ กลับมีพวกต่างถิ่นเข้ามาอาศัยกันอยู่มากมาย " จางอูรินค่อยๆ อธิบาย และชี้ไปทางเข้าออกของประตูเมือง
" ข้าแอบเห็นพวกสาวใช้ของหอคณิกาแอบพาคนส่งเสบียงจำนวนมากไปที่หุบเขาใกล้ๆ "
" แต่ที่น่าแปลก คือพวกเขาขนทั้งยาและพวกสมุนไพรแปลกๆ ที่ข้าไม่รู้จักไปที่นั่นด้วย " จางอูรินอธิบายถึงรายละเอียดที่พวกนางพยายามตามสืบหาคนที่วางยาจนเกือบจะถูกลักพาตัวเมื่อคราวก่อน
" แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่า นางคณิกาพวกนั้นเป็นคนจัดหายาสมุนไพรพวกนี้ " ฮงซอกดูแม้จะยังไม่พอใจนางแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ จางอูรินยิ้มกริ่ม
" ข้าก็แค่ไปช่วยพวกนางเรื่องความสวยควางงามมานิดๆ หน่อยๆ "
" ยังไง ! " ฮงซอกดูยังไม่เข้าใจจางอูรินแม้แต่นิดเดียว
" ได้ยินว่า คุณหนูจางช่ำชองเรื่องเครื่องหอม เพราะชนเผ่าทางใต้อุดมไปด้วยดอกไม้ " คังกุกชอบอธิบายแทนให้จนจางอูรินอดยิ้มและชื่นชมไม่ได้
" รายะเอียดเล็กๆ น้อยๆ ต้องยกให้เจ้าหนุ่มน้อยคนนี้จริงๆ " จางอูริรินยกยอคนสนิทของเขาจนฮงซอกดูยิ่งพาลหงุดหงิดนางมากขึ้นเรื่อยๆ
" เจ้ายังเป็นหนี้ชีวิตข้าอยู่ ! " ฮงซอกดูหาเรื่องต่อว่าจางอูรินที่กำลังอวดดีอยู่ตรงหน้า
" เพราะฉะนั้นจงทำตามที่ข้าสั่งเท่านั้น เพื่อครอบครัวและชนเผ่าของเจ้า ! " และฮงซอกดูก็เดินหนีกลับออกไปนอกกระโจม
" พวกสมุนไพรแปลกๆ ที่ว่า คุณหนูพอจะรู้ไหมว่า มันเป็นยาอะไร และพวกเขานำมันมาที่นี้ทำไม " แต่ว่าคังกุกชอลก็ยังคงสงสัยเรื่องที่พวกเขากำลังตามสืบ จางอูริหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
" ข้าจะต้องตามสืบให้ได้ "
" ไม่ว่าจะยังไง ข้าก็ต้องรู้คนที่พยายามจะลักพาตัวข้ามาให้ได้ ! " จางอูรินบอกกับลูกน้องของฮงซอกดู
บริเวณหุบเขาด้านหลังเมืองเล็กๆ ภายในหุบเขามีพื้นที่ราบและน้ำตกสายหย่อมๆ กลางหุบเขา และยังมีพวกคนงานสร้างที่พักหลายต่อหลายหลัง และก็ยังมีกรงขังนับร้อยประกอบกับเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน แต่ทว่าบรรดาหมอนับสิบๆ คนกลับเมินเฉยต่อเสียงร้องโหยหวนของคนไข้และมิหนำซ้ำบรรดาหมอเหล่านั้นยังคงขะมักเขม้นสนใจกับหม้อต้มยาสมุนไพรนับสิบๆ หม้อในโรงต้มยาขนาดใหญ่ และตำราการแพทย์จากตะวันตกแดนไกลรวมถึงภาพวาดอันน่าสยดสยองในตำราการแพทย์ที่น่าสะพรึงกลัวที่บางภาพวาดตัดเอาแขนขาและผ่าเอาหัวใจมนุษย์ในขณะที่ยังมีชีวิต
" ข้าอยากจะให้เจ้ารับนางเอาไว้ " โจแทซอบนั่งสูบยาอยู่บนเตียงไม้อันสลักเสลาอย่างปราณีต และหญิงคณิกานางคนเดิมที่ยังคงคลอเคลียอย่างแนบสนิทและชิดเชื้อเสื้อผ้าของโจแทซอบที่หลุดรุ่ยไปบ้างพอทำให้เห็นแผ่นหน้าอกอันกำยำ และชุดสวมโพรกเพรกและเบาบางยังคงกรีดนิ้วเรียวยาวไปตามเนื้อตัวของเขา
"ถึงท่านไม่บอกข้าๆ ก็รู้ว่านางพอมีประโยชน์ " หญิงคณิการแอ่นร่างช้าๆ และงับบ้องยาสูบหินอ่อนที่โจแทซอบยื่นมันให้กับนางทันที
" แต่ข้าว่าบุตรีของพวกชาวใต้จะยอมหลงกลข้าง่ายๆ หรอกนะเจ้าค่ะ " คณิกาสาวถึงกับเผลอแววตาประหม่า
" เจ้าลืมไปหรือเปล่า " โจแทซอบหันมองหญิงคณิการด้วยสายตาแกมบังคับขู่เข็ญไปพร้อมๆ กัน
" เจ้ามีของดีที่สามารถทำให้ผู้ชายหลงใหลเสน่หาในตัวของพวกเจ้ามานักต่อนัก " โจแทซอบช้อนตัวคณิกาขึ้นาคร่อมบนตัก
" ใช้ยาเสน่ของเจ้าและพาตัวจางอูรินมาให้ข้า "
" หลังจากที่ข้ากลืนกินนางจนหนำใจ ข้าถึงจะส่งนางไปที่ถ่ำ " คำสั่งของโจแทซอบพลอยแต่จะทำให้หญิงคณิกาสงสัย
" ยาเสน่ของข้าๆ ยินดีหมอบให้ท่าน และท่านจะได้ใช้ตามอำเภอใจกับพระมเหสีก็ย่อมง่ายกว่าปลอกกล้วยเข้าปากเสียอีก " คำตอบของหญิงคณิกาที่ถึงกับให้โจแทซอบแสยะยิ้มขึ้นมาจนได้
"ยังไม่หายโกรธข้าอยู่อีกซินะ ท่านแม่ทัพฮงซอกดู " เสียงแว่วมาแต่ไกลของของอูรินจนทำให้ซอกดูคิดที่จะเดินหนีแต่ก็เปลี่ยนใจ
" ข้ารับปากท่านหัวหน้าเผ่าว่าจะต้องช่วยเจ้า และจะพาท่านอาวุโสกลับไปให้ได้ " เขาบอกกับจางอูรินแต่กลับพยายามไม่มองหน้าของนาง
" จริงอยู่ที่ข้าเป็นหนี้ชีวิตท่านๆ แม่ทัพ แต่ว่า " จางอูรินก็กับพยายามสบตา
" ที่ฝ่าบาทให้พวกท่านมาบังคับขู่เข็ญให้ชนเผ่าของเราคิดค้นยาอายุวัฒนะ เพื่อแลกกับการไม่เป็นเมืองขึ้น ข้าว่ามันก็น่าสนใจอยู่นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น " จางอูรินแอบยิ้ม
" ทรงมีเมตตนต่างหากละ เพราะฉะนั้นพวกเจ้าก็จงใช้วิชาความรู้ในการปรุงยาเพื่อถวายต่อฝ่าบาท"
" แน่ใจนะว่า ยานั้นเพื่อองค์ฝ่าบาทเอง !" จางอูรินหันไปตัดบทและแววตาบีบคั้น
" พวกเจ้ามีหน้าที่น้อมรับพระบัญชา " เขาบ่ายเบี่ยง
" เพราะฉะนั้นพวกเจ้าควรจะรีบปรุงยานั้นให้สำเร็จโดยไว." เขาบ่ายเบี่ยงอีกครั้งและพยายามเดินหนีแต่ว่าก็ไม่สำเร็จ
" ก่อนที่ท่านจะยกทัพมา โจแทซอบ ! พระอาจายร์ของฝ่าบาทก็พยายามมาหนหนึ่งแล้ว " จางอูรินยังอยากให้ฮงซอกดูพูดความจริง
" คนที่เหี้ยมโหดอย่างเขา ! ฆ่าได้แม้กระทั่งคนแก่เพียงเพราะไม่ยอมทำตามคำสั่ง หึ! " จางอูรินยิ้มเจื่อนและสบตาเขาอีกครั้ง
"พวกข้าไม่รู้หรอกนะว่า พวกท่านและฝ่าบาทอยากจะได้ยาพวกนั้นไปทำไม แต่ว่า .." จางอูรินยังคงไม่ละสายตาและยังรู้แม้กระทั่งว่า ฮงซอกดูเองก็คงจะคิดลังอยู่ไม่น้อย
"บนโลกนี้มีคนที่พร้อมจะปรุงยาช่วยนับร้อย แต่ก็มีบางคนที่ก็พร้อมจะปรุงยาฆ่าคนนับเรือนหมื่นเรือนแสน ! " พอพูดจบจางอูรินเองที่เป็นฝ่ายเดินหนีไป และเขาที่ทำได้แค่มองตามอย่างรู้สึกสับสน
คังกุกชอลถือถาดกาน้ำชาเอาเข้ามาให้ภายในกระโจมของฮงซอกดู เขาค่อยๆ วางมันลงเพราะเห็นว่าแม่ทัพของพวกเขากำลังนั่งเขียนบันทึกประจำวันอย่างครุ่นคิด
"ทำไมท่านถึงชอบเขียนบันทึกพวกนี้ " คังกุกชอลคอยรินน้ำชาให้และนั่งลงใกล้ๆ
ฮงซอกดูยื่นมือหยิบเอาน้ำชาขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ
" วันนี้ชาของเจ้าดูรสชาตเปลี่ยนไปจากเดิม " คำชมของแม่ทัพฮงซอกดูทำให้ทหารชั้นผู้น้อยคังกุกชอลยิ้มกริ่ม
" ชาของข้าน้อยไม่เคยเปลี่ยน แต่ที่เปลี่ยนคือรสมือต่างหากขอรับ " ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกรุ่มกริ่มของคนตรงหน้าเผลอทำให้ฮงซอกดูอมยิ้มตาม
" นางคงสอนวิชาความรู้แก่เจ้าอีกแล้วซินะ " เขาถาม
" คุณหนูจางอูริน ภายนอกนางอาจจะดูหันรั้นและหยิ่งทนงไปบ้าง แต่ความจริงแล้วนางช่างสังเกต อ่อนโยน และยุติธรรม " คังกุกชอลพลางอธิบายพลางยิ้มกับเหตุผลของตัวเอง
" งั้นเหรอ " สีหน้าประหลาดใจของฮงซอกดูแต่ก็ไม่วายลิ้มรสชาไม่ยอมหยุด
" ได้ข่าวว่า ก่อนที่เจ้าจะมารับใช้ข้า ครอบครัวของเจ้าเคยอพยพไปอาศัพอยู่กับพวกทางใต้ " การตั้งคำถามของเขาทำให้สีหน้าของคังกุกชอลเปลี่ยนไป และรอยหน้าเปื้อนยิ้มที่กลับกลายเป็นความขลาดกลัว
" ถ้าไม่ได้ท่านอาวุโสช่วยเหลือ ป่านนี้ข้าน้อยคงกลายเป็นโจรไปแล้ว" ความคิดที่มีเสียงของคังกุกชอลดังออกไปนอกกระโจม
ร่างกายอันบอบช้ำและเสื้อผ้าขาดรุดรุ่ยราวกับถูกปีศาจที่กลับชาติมาเกืดทารุณกรรม ริมฝีปากที่เคยมีสีแดงชาดฉาบเอาไว้ถูกกลบเอาไว้ด้วยเลือดสดๆ ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงราวกับถูกคนใจทรามกระชากหัวซ้ำแล้วซ้ำเล้าและเสียงคร้ำครวญสะอื้นเพียงเบาๆ ของสาวงามอันเลอโฉมเจ้าของหอคณิกา แต่ทว่านางกลับปาดน้ำตารื้นๆ นั้นอย่างฉับพลันทันทีทันใดเมื่อเพียงได้ยินเสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาอีกครั้ง สายตาของหญิงคณิกาที่กำลังหมอบต่ำเนื้อตัวสั่นระริกแต่ก็อาจจะไม่ใช่แค่ความหวาดกลัว และน้ำเสียงของโจแทซอบที่ยังคงดังกึกก้องข้างๆ หู
" อย่าคิดว่าคนอย่างเจ้าจะเทียบนางได้ " เสียงขบริมฟังปากโจแทซอบแทบจะแนบชิดใบหน้าหญิงคณิกาเพราะมือของเขาที่ยังคงจิกผมของหล่อน
" ถ้าเจ้ายังเอ่ยชื่อของนาง คราวหน้าข้าจะตัดลิ้นของเจ้าซะ! " โจแทซอบผลักหัวหญิงคณิกาจนนางแทบจะหน้าขมำ มิหนำซ้ำเขายังแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องพักรับรองที่ใหญ่สุดของหอคณิกานี้ และในขณะเดียวกันแววตาของหญิงคณิกานางนั้นก็ได้เปลี่ยนไป
ห้องโถงโรงน้ำชาอันโออ่า และผู้คนยังใส่ชุดผ้าไหมราคาแพงพากันเดินเข้าออกหอคณิกาเป็นว่าเล่น และโดยเฉพาะบรรดาชายหนุ่มรุ่นวัยกลัดมันไปจนถึงแก่รุ่นจะเข้าฝาโลงก็ไม่เว้นยังพากันแห่มาใช้บริการของหอคณิกากลางหุบเขาไม่เคยขาด
"หอเทียนชุนลี่ของข้า ! ยินดีต้อนรับ "
" จางอูริน !! "


และบรรดาผู้คนชายหญิงนับร่วมร้อยๆ ชีวิตที่กำลังคอยยืนออต้อนรับชายชราผู้ถือไม้เท้าที่ดูคล้ายกับเสือนั้น
" ยินดีต้อนรับผู้อาวุโส ! " ชายร่างผอมสวมสูทดูดีแลดูมีฐานะกำลังก้มหัวโค้งคำนับชายชราคนนั้นท่ามกลางเหล่าบรรดาผู้คนที่สวมเสื้อผ้าหลากหลายอาชีพทั้งหมอ พยาบาล ตำรวจ ทหาร หรือแม้กระทั่งแบบฟอร์มของพนักงานโรงงานรถยนต์ยี่ห้อหรูไปจนถึงฟอร์มของพนักงานร้านสะดวกซื้อ
" พวกเราคืออาซาลา " ชายชราผู้ถือไม้เท้ายังคงยิ้มอย่างมีเมตตาให้กับบรรดากลุ่มคนในห้องโถงใหญ่ภายในพิพิธภัณฑ์ใจกลางกรุงเทพมหานครเมืองหลวงของประเทศไทย
" สวัสดีชาวอาซาลาทุกๆ คน " คำทักทายของชายชราผู้ถือไม้เท้ายิ่งทำให้ผู้คนในห้องโถงใหญ่ต่างก็ปลาบปลื้มตื้นตันใจ และพอไปสักครู่หนึ่งโปรเจคเตอร์ยักษ์ในห้องโถงใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ก็เริ่มปรากฏตรงบริเวณพนังกำแพง และภาพบันทึกวิดีโอของห้องแล็ปลับก็เริ่มแสดงผลการทดลองไวรัสต่อมนุษย์ตั้งแต่ทารก เด็กเล็ก วัยรุ่นหนุ่มสาวและวัยชรา " น่าทึ่งจริงๆ " ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวด้วยสูทหรูหราดูภูมิฐานยืนอยู่ใกล้ๆ กับชายชราถึงกับโพล่งความในใจในขณะที่ทุกคนกำลังมองเห็นผู้คนที่กรี๊ดร้องด้วยความทรมาณภายในสถานที่ทดลองเชื้อโรค และแม้ว่าผู้ทดลองเชื้อโรคบางรายร่างกายจะเต็มไปด้วยตุ่มน้ำใสๆ พองเต็มร่างกาย บางคนมีเลือดไหลซึมผ่านทางเล็บมือเล็บเท้า และบางคนก็มีอาการคล้ายลักษณะของคนโดนมดรุมกัดทั่วทั้งตัวจนเนื้อตัวมีแผลเหวอะหวะจากการใช้มือเกาผิวหนังทั่วร่างกาย และที่พวกคนในห้องโถงต่างให้ความสนใจมากที่สุดก็คงจะเป็นห้องทดลองของทารกแรกเกิดกับหญิงชราอายุร่วมร้อยที่พวกเขาทั้งคู่เหมือนจะสลับผิวพรรณตามร่างกายของกันและกัน และทารกที่ผิวหนังหย่อยคล้อยและนอนหายใจเหมือนคนใกล้ตายในตู้อบ แต่ทว่าหญิงชรากลับมีผิวพรรณราวกับเด็กทารก
" เราจะไม่ลืมบุญคุณพวกเขาที่เสียสละเด็กทารก " และน้ำเสียงราวกับว่าชายชราสำนึกบุญคุณพวกเขาทุกๆ คนในนี้
" และแม่ผู้ให้กำเนิดแก่การทดลองของมวลมนุษย์" คำพูดเหมือนการแสดงคำปลอบประโลมแก่ผู้คนในห้องโถงของชายชราที่ใช้ไม้เท้าค้ำเดิน
ณ ท่าเทียบเรือบริเวณเกาะเล็กๆ ของจีน และบรรดาเรือของชาวประมงที่กำลังจอดเทียบท่าอีกหลายสิบลำ และอยู่ๆ ที่รองเท้าส้นสูงสีดำก็เพิ่งจะเหยียบขึ้นฝั่ง
"ถ้าจะมาตามหาผู้ป่วยก็หัดเตรียมตัวให้ดีกว่านี้สักหน่อย " เสียงของพัคแทซันบ่นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลคุณหมอสาวชาวไทยที่ๆ พวกเธอแต่งตัวไม่ค่อยจะถูกกาลเทสะเท่าไหร่ แต่ว่าถึงยังไงเธอกับพวกของเธอราวๆ 3 คน ผู้ช่วยของเธอที่เป็นผู้หญิงรุ่นราวคราวพี่สาวแม่ และผู้ชายวัยกระเตาะรูปร่างดีและกับชายแก่ๆ และพวกเขาเป็นชาวจีนและคนเกาหลี พวกเธอทุกคนยังคงขมักเขม้นขนกระเป๋าใบใหญ่ขนกันไปขึ้นรถตู้ที่จอดรอบนฝั่ง บริเวณเกาะเล็กๆ แถวชายฝั่งตะวันออกของจีน แม้ที่นี้จะเป็นเกาะขนาดเล็ก แต่กลับมีโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ และธุระกิจอาหารทะเลหลากหลายแห่งทีเดียว และในขณะพัคแทซันกับพวกของหมอสาวชาวไทยกำลังกันนั่งรถไปยังที่พักของพวกเขา แต่ในขณะเดียวกันทุกคนก็ยังคงสังเกตไปรอบๆ เกาะ ทั้งถนนหนทางที่ใหญ่โต ชุมชนหมู่บ้านของพวกคนงานที่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้รับสวัสดิการที่ดีจากโรงงานอาหารอุตสหกรรมของที่นี้ และอีกทั้งพวกเขาที่เพิ่งจะขับผ่านโรงพยาบาลขนาดใหญ่โตเอามากๆ ทีเดียวสำหรับเกาะที่อยู่ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ราวๆ เกือบ 1,500 กิโลเมตรแบบนี้
" ไม่ต้องเสียเวลาถ่ายรูปเก็บไว้หรอก " พัคแทซันที่มองกระจกหลังและเห็นคุณป้าที่มากับเธอกำลังถ่ายรูปโรงพยายาล เพราะฉะนั้นหมอสาวก็เลยต้องพยักหน้าบอกกับพวกตัวเอง พัคแทซันเลี้ยวรถเข้าไปในตรอกแคบๆ บริเวณด้านหลังโรงน้ำชาที่อยู่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลบนเกาะ
"พวกเราจะพักกันที่นี้ " พัคแทซันจอดรถและรีบลงไปขนกระเป๋าสัมภาระของตัวเองทันทีในขณะที่ทุกๆคนต่างก็เร่งมือช่วยกันขนของและรีบเดินตามพัคแทซันเข้าไปเช็คอินที่ร้านน้ำชา แต่ว่าพวกของหมอสาวคนไทยดูจะแปลกใจกับการตกแต่งของโรงน้ำชาที่เป็นโฮสเทลของที่นี้ไม่น้อย จนเด็กหนุ่มที่มาด้วยถึงขนาดหยิบกล้องมาถ่ายรูปร้านน้ำชาที่ดูราวกับพระราชวังจีน
" สุโค่ย ! " เด็กหนุ่มชาวจีนที่ดูตื่นเต้นมากกว่าใครเพื่อน
" ทำไมนายถึงไม่ใช่คำอื่น " ป้าร่วมงานเพิ่งจะหันมาชักสีหน้า
" สุโค่ยงั้นเหรอ ! " ป้าร่วมงานบ่นแล้วบ่นอีก
พัคแทซันที่ไม่ได้สนใจพวกเขาสักเท่าไหร่ และเขาก็แค่ถือกุญแจและเดินขึ้นบันไดนำหน้าพวกเขาขึ้นไปบนห้องพักชั้น 3
" หมอแซม ! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเราต้องยอมมากับผู้ชายเกาหลีนั่น " ผู้ช่วยของเธอที่กำลังจัดข้าวของในห้องพักยังไม่หยุดบ่นเธอตั้งแต่เข้าห้องมา แต่ว่าหมออย่างเธอก็ยังไม่ยอมหันมาสนใจผู้ช่วยและเดินตรงไปเปิดประตูกระจกที่ระเบียงและเดืนออกไป เธอเดินตรงไปที่ขอบราวกั้นและมองตรงไปที่โรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ ได้อย่างชัดเจน พวกเธอเห็นรถพยาบาลที่วิ่งวนเวียนเข้าออก และเห็นดาดฟ้าของโรงแรมที่มีแม้กระทั่งเฮลิคอปเตอร์ราคาแพงจอดนิ่งอยู่บนนั้น
" นี่หมอยิ้มงั้นเหรอค่ะ " ผู้ช่วยของเธอที่เดินตามกันมาติดๆ เห็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของหมอแซมเข้าให้
" ฉันยิ้มงั้นเหรอค่ะ " เธอก็ดูจะประหลาดใจอยู่เหมือนๆ กัน
" หมอแซม ป้ากำลังคิดว่า "
" ทำงานกันเถอะคะ " แต่เธอก็ดันตัดบทผู้ช่วยตัวเองไปซะดื้อๆ
" เมื่อไหร่แกจะหยุดถ่ายรูปสักที ลูคัส ! " ชายเกาหลีรุ่นพ่อที่ได้แต่บ่นเด็กผู้ชายร่วมห้องที่ยังคงถ่ายรูปที่พักของพวกเขาไม่ยอมหยุด ในขณะที่พวกเขากำลังตระเตรียมเครื่องไม้เครื่องมืออุปกรณ์แล็ปท๊อป กระบอกเก็บของเหลวขนาดต่างๆ เอาออกมาเตรียมไว้บนโต๊ะภายในห้องพักที่เหมือนห้องนอนของพระราชวัง
" นี่คุณลุงคิม ! อย่าบ่นไปหน่อยเลยน่า " เด็กหนุ่มชาวจีนแต่ดันพูดเกาหลีอย่างคล่องปาก
" เอาเถอะ ! " คิมนักดูหัวเสียเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำ


ณ หมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลความเจริญ บ้านมุงหลังคากระเบื้องสีดำแสดงให้เห็นถึงความเก่าที่ผ่านกาลเวลามายาวนานหลายสิบปี บ้านแต่ละหลังล้วนกรำแดดกรำฝน หน้าต่างแต่ละบ้านฝ้าฟางจนแทบมองไม่เห็นภายในบ้าน ประตูก็ถูกดัดแปลงจนแทบหนาเท่ากำแพงบ้านเสียแล้ว
 ในสถานที่นี้จึงให้บรรญากาศความเก่าแก่โบราณต่างจากในตัวเมืองที่มีรถราวิ่งผ่านไปมาโดยสิ้นเชิง เสียงเด็กในชุดบ้าน ๆ วิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานและวัยรุ่นที่ยืนจับกลุ่มคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทำให้หมู่บ้านที่ดูลึกลับคร่ำครึแห่งนี้สดใสขึ้นมาทันตา
 มือบอบบางข้างหนึ่งกำลังแตะไปตามกำแพงในขณะที่เดินบนถนนขรุขระทีละก้าว ใบหน้านั้นไร้ความงดงามแต่ไม่ขี้ริ้วขี้เหร่หรือเรียกว่าธรรมดาอย่างยิ่ง มุมปากของเธอยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงเด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข
 เพียงแต่ว่าดวงตาทั้งสองของเธอกลับปิดสนิท เท้าทั้งสองยังก้าวไปเรื่อย ๆ ราวกับกำลังเดินอยู่ในห้วงความฝัน
 "ดูสิพวกเรา ยัยบอดมาแล้ว"
 เสียงแหลมสูงเอ่ยขึ้นกับพวกพ้องพลางพยักเพยิดมาทางสาวน้อยตาบอดที่กำลังเดินเกาะกำแพงมาอย่างดูถูกดูแคลน เพื่อนทั้งหญิงชายที่คุยกันอย่างออกรสเมื่อครู่มองตามเห็นร่างคุ้นเคยเดินตรงมาทางนี้ก็ส่งเสียงโห่ร้อง
 "เฮ้ย ๆ ทางนี้ ๆ เห็นมั้ยยัยบอด ทางนี้ ฮ่า ๆ ๆ"
 ชายหนุ่มหน้าตาเสี้ยนแหลมคนหนึ่งโบกไม้โบกมือยกใหญ่ เพื่อนทั้งหลายหัวเราะครืนด้วยความชอบใจ เด็ก ๆ ที่วิ่งไล่จับกันอยู่ก็หยุดมองกลุ่มคนตรงหน้าสลับกับร่างพี่สาวคนนั้นอย่างสนใจ
 "ยัยบอดมาแล้ว ยัยบอดมาแล้ว ยัยเด็กตาบอดอยู่กับสองตายาย พ่อแม่ตายไปไม่มีใครเลี้ยงดู ยัยเด็กตาบอด ๆ "
 ทำนองเพลงอันคุ้นเคยดังแว่วเข้าหู สาวน้อยเอียงหัวน้อย ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทางไม่โกรธขึง เสียงคนที่ร้องมีทั้งเด็กและคนวัยเดียวกัน ดูท่าเพลงที่โด่งดังที่สุดในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้คงไม่พ้นเพลงนี้ไปเสียแล้ว
 เธอยืนอยู่ข้างกำแพงนิ่ง ๆ แต่ก็รับรู้ได้ว่าเสียงเพลงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนล้อมรอบกายเธอที่ยืนติดกำแพง เพลงนั้นดังระห่ำรอบตัวราวกับอยู่ในรังนก แต่เธอชินเสียแล้วกับเหตุการณ์แบบนี้
 รอยยิ้มมุมปากนั้นราวกับไม่สะทกสะท้านต่อเสียงเพลงที่กล่าวถึงตัวเธอเลยแม้แต่น้อย คนรอบข้างจึงเร่งจังหวะเพลงให้เร็วขึ้น เสียงที่ร้องตะคอกก็ใส่ความเยาะเย้ยดูแคลนมากขึ้น
 "ยัยบอดมาแล้ว ยัยบอดมาแล้ว ยัยเด็กตาบอดอยู่กับสองตายาย พ่อแม่ตายไปไม่มีใครเลี้ยงดู ยัยเด็กตา…"
 "ไป ไปให้หมด!! ถ้าไม่ไปจะเรียกพ่อกับแม่พวกเธอมาแล้วนะ!!"
 มีเสียงหนึ่งขัดขึ้น ฟังแล้วคงจะเป็นผู้ใหญ่สักคนที่ไม่ใช่คนในหมู่บ้านเผอิญมาเห็นเหตุการณ์นี้แน่ ๆ เด็กทั้งหลายแตกตื่นวิ่งหายหัวไปกันหมด จนเหลือแค่เพียงผู้หญิงสองคนที่ยืนประจันหน้ากัน คนหนึ่งเป็นหญิงผมยาวถึงกลางหลังอายุราวยี่สิบถึงยี่สิบห้าปี หน้าตาเปิดเผยจริงใจนั้นถือว่าดูดีพอตัว อีกหนึ่งเป็นเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีหน้าตาธรรมดาทว่าสะอาดสะอ้านมีรอยยิ้มประดับมุมปาก ผมสั้นประบ่า ดวงตาทั้งสองปิดสนิทแน่น
 "เธอโดนแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?" เสียงที่ฟังแล้วห้วนห้าวนั้นเอ่ยอย่างสงสัยระคนเห็นใจ
 เด็กสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส "หนูชินแล้วล่ะค่ะ"
 ตาบอดมาแต่กำเนิดแต่ยังอดทนมาได้สิบกว่าปีแสดงว่าเป็นเด็กที่จิตใจไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่ตนคิด หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ แล้วถามต่อ "เธอชื่ออะไร?"
 "เฮ่อซินหมิงค่ะ"
 หญิงสาวจ้องคนร่างเล็กกว่าครู่หนึ่ง ยิ้มกว้างแล้วถามด้วยเสียงทีเล่นทีจริง "เคยคิดอยากมองเห็นมั้ย?"
 สาวน้อยตาบอดหัวเราะเสียงใส สำหรับคนหิวย่อมต้องอยากกิน สำหรับคนหูหนวกย่อมต้องอยากฟัง สำหรับคนเป็นใบ้ย่อมต้องอยากพูด นับประสาอะไรกับคนตาบอดอย่างเธอ
 เฮ่อซินหมิงตอบกลับไปอย่างทีเล่นทีจริงเช่นเดียวกัน "อืม…..ถ้ามองเห็นก็ดี ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร"
 "แล้วอยากมองเห็นรึเปล่าล่ะ"
 สาวน้อยฟังจากเสียงก็รับรู้ได้ถึงความกระตือรือร้นจริงจังของอีกฝ่าย จึงฉุกคิดชั่วครู่ยิ้มแล้วพยักหน้าทีหนึ่ง รอยยิ้มเจิดจ้าปรากฏที่ใบหน้าของหญิงสาวร่างสูง
 "นี่ก็เย็นมากแล้ว ให้พี่ช่วยพาเธอกลับบ้านมั้ย?"
 สาวน้อยตอบกลับทันที "ไม่เป็นไรค่ะ ดูท่าพี่คงไม่ใช่คนหมู่บ้านนี้ หนูเดินกลับเองปกติอยู่แล้ว พี่รีบกลับบ้านตัวเองดีกว่า"
 หญิงสาวส่งเสียงรับแล้วหมุนกายเดินจากไป เมื่อหันกลับมาก็เห็นสาวน้อยกำลังเคลื่อนกายไปตามกำแพงช้า ๆ โดยไม่มีเสียงบ่นสักแอะ ก็ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินไป
 กลับมาถึงบ้านที่สุดกำแพงก็ได้ยินเสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น "เอาอีกแล้ว อาหมิงเอ๊ย... ถูกพวกเด็กแกล้งเอาไม้เท้าไปซ่อนอีกแล้วสิ"
 สาวน้อยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "คุณตา...ก็แค่ไม้เท้าจากกิ่งไม้ธรรมดา น่าเสียดายก็ตรงที่เป็นไม้เท้าที่ท่านตาอุตส่าห์ทำมาให้หนูเท่านั้นเอง"
 ชายชราถอนหายใจ เขาแทบจะต้องเหลาไม้เท้าให้หลานวันละอัน วัน ๆ ก็แทบไม่ต้องทำมาหากินอะไรแล้ว เจ้าพวกเด็กตัวดีก็ชอบมาแกล้งอาหมิงกันนัก
 สายตาชายชราที่มองหลานสาวทอความปวดร้าวขึ้น สาวน้อยรับรู้ได้จึงเอ่ยด้วยเสียงเบิกบาน "ไม่เห็นเป็นไรเลยคุณตา ข้าก็เดินตามกำแพงได้อยู่ ไม่เห็นจำเป็นต้องทำไม้เท้าให้หนูเลย"
 พลันนั้นมีเสียงหญิงชราดังขึ้น "ไม่มีไม้เท้าเดี๋ยวก็ตกบ่อตกหลุมโคลนมาอีก ยายเหนื่อยใจจริง ๆ "
 สองมือของหญิงชราวางอาหารลงบนโต๊ะที่มีชายชราและหลานสาวนั่งอยู่ แล้วทั้งสามก็กินอาหารเรียบง่ายพร้อมหน้ากันอย่างอบอุ่น
 สำหรับบางครอบครัวที่มีพ่อแม่แต่ต่างคนต่างใช้ชีวิตตามใจของตัวเอง ไม่สนใจเวลาครอบครัวของกันและกัน เมื่อเทียบกับครอบครัวของเธอแล้วไม่รู้ว่าใครจะมีความสุขมากกว่ากัน


เสียงกลุ่มคนมากมายตะบึงฝีเท้าเข้ามาในเรือน สาวรับใช้ได้ยินเสียงเอะอะกำลังจะลุกออกไปดูประตูก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างของสตรีเป็นจำนวนมาก
 "ลูกข้าอยู่ไหน!" ฮูหยินสี่เอ่ยเสียงร้อนรน บ่าวรับใช้ยืนงงงันอยู่กับที่ ผู้เป็นฮูหยินจึงผลักสาวใช้ออกไปให้พ้นทาง ทั้งหมดแห่ทะลักกันเข้าไปในห้องส่วนตัวของคุณหนูสิบเอ็ดทันที
 เมื่อประตูถูกกระแทกออกอย่างแรงทุกคนก็ต้องชะงักงุนงงไปกันทั้งแถวเมื่อเห็นคุณหนูสิบเอ็ดกำลังนอนกินขนมอยู่บนตั่งอย่างเอกเขนก
 ใบหน้าของคุณหนูสิบเอ็ดฉายแววฉงนใจ ร่างบอบบางลุกออกจากตั่งแล้วทำความเคารพให้กับเหล่าฮูหยินทั้งสี่
 "ท่านแม่ ฮูหยินทั้งสามและพี่น้องมีเรื่องอะไรหรือถึงได้แห่กันมาหาข้าพร้อมหน้ากันเช่นนี้?"
 ทุกคนยังนิ่งอยู่กับที่ราวกับฝูงหุ่นดอกไม้สลัก นางจึงก้าวเข้าไปหาผู้เป็นมารดาแล้วสะกิดเรียก "ท่านแม่"
 ฮูหยินสี่รู้สึกตัวรีบจับตามเนื้อตัวของลูกสาวตนทันที "หรงเอ๋อ! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ เจ้าเจ็บตรงไหน ไม่สบายที่ใดหรือเปล่า?"
 นางสะบัดตัวออกจากการจับกุมนั้นโดยพลัน "อะไรกันท่านแม่! ข้ามิได้เป็นอะไรเสียหน่อย! ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร!!"
 "นี่น้องหรงเอ๋อ เจ้าต่างหากที่เสียสติใช่หรือไม่ เจ้า..."
 สตรีอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเอ่ยยังไม่ทันขาดคำคนตรงหน้าก็แผดเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว "นี่พี่ฉีหลัน อย่ามาว่าข้าแบบนั้นนะ ข้ามิได้เป็นอะไรเสียหน่อย ดูสิ!!"
 ฉีฟางหรงหมุนรอบตัวเองแล้วถลึงตาใส่ทุกคน เหล่าฮูหยินทั้งสี่และพี่น้องทั้งหลายค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก ผู้เป็นแม่ของฉีฟางหรงคุณหนูสิบเอ็ดไม่วายตวาดเสียงเข้ม
 "ผู้ใดมันบังอาจปล่อยข่าวลือว่าคุณหนูสิบเอ็ดเสียสติ! ลากตัวมันมาให้ข้าดูหน้าเดี๋ยวนี้!!"
ยังไม่มีใครก้าวเท้าก็มีร่างหนึ่งรีบพุ่งเข้ามา "เดี๋ยวเจ้าค่ะ! บ่าว…บ่าวเองเจ้าค่ะ แต่ว่า..."
 "บังอาจนัก! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้มีวาจาโป้ปดกล่าวหาว่าลูกข้าเสียสติเช่นนี้ " ฮูหยินสี่ผู้เป็นมารดาของคุณหนูสิบเอ็ดตวาดเสียงกร้าว
 "ข้ามิได้โป้ปดเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่าข้ามิได้หมายถึงคุณหนูฉีฟางหรง" จินหมิงกล่าวด้วยใจเต้นไม่เป็นส่ำ
 "เจ้ายังจะโป้ปดอีกหรือ? คุณหนูสิบเอ็ดจะเป็นใครไปได้นอกจากน้องฟางหรง เจ้าคิดว่าจะหลอกพวกข้าได้รึ เจ้าไพร่ชั้นต่ำ!!"
 อาหมิงสะดุ้งรีบคุกเข่าก้มลงแทบพื้นพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงสั่นกลัว "บะ…บ่าว…บ่าวมิได้โป้ปดเจ้าค่ะ คุณหนูสิบเอ็ดที่บ่าวหมายถึงคือคุณหนูสิบเอ็ด…ฉีอันหนิงเจ้าค่ะ"
 ทุกคนต่างชะงักไปก่อนจะมีเสียงแหลมเล็กกล่าวแทรกขึ้น "เจ้ายิ่งพูดจาเลอะเลือนใหญ่แล้ว ท่านแม่เจ้าคะ ขืนปล่อยให้นางบ่าวไพร่ผู้นี้ได้มีโอกาสพูดต่อไป พวกเรามีหวังโดนปั่นหัวกันหมดเป็นแน่!"
 ฮูหยินใหญ่รีบกางแขนห้ามมิให้บุตรสาวของตนเข้าไปหาผู้ที่หมอบอยู่แทบพื้นก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเลื่อนลอยและแววตาที่มีเมฆหมอกปกคลุม "นางมิได้โกหก"
 ครานี้ทุกคนยิ่งงงงันเข้าไปกันใหญ่ หมายความว่าอย่างไร? คุณหนูสิบเอ็ดแท้จริงแล้วมิใช่ฉีฟางหรงหรอกหรือ?
 "ท่านแม่! ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร?" คุณหนูสิบสองฉีฮุ่ยจิงจับแขนมารดาตนสั่นไปมาอย่างแรงเพื่อต้องการเรียกสติ แต่กลับโดนสะบัดมือออกจนตัวหัน
 "ข้ามีสติดีทุกอย่าง!!!" ฮูหยินใหญ่ตะคอกเสียงกราดเกรี้ยวถลึงตาใส่บุตรสาวตน ดวงตากลมใสของฉีฮุ่ยจิงเริ่มมีน้ำตาคลอกัดริมฝีปากด้วยความน้อยใจ
 นัยน์ตาของฮูหยินใหญ่เริ่มมีเส้นเลือดผุดออกมา ภายในดวงตานั้นแฝงความเคียดแค้นอยู่ลึก ๆ โดยไม่มีผู้ใดเห็น ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะเอื้อนเอ่ยเสียงที่กดให้เรียบ "นางอยู่ที่ใด?"
 จินหมิงได้ยินดังนั้นก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี "เอ่อ….บ่าว…คือ…"
 "พาข้าไปหานาง!"
 ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงเข้ม จินหมิงรีบลุกขึ้นเดินนำออกไปทันที สตรีทั้งกลุ่มเบื้องหลังต่างกุลีกุจอก้าวเท้าตามไปอย่างว่องไว ด้วยอยากรู้นักว่าใครกันที่เป็นคุณหนูสิบเอ็ดแทนที่คุณหนูสิบเอ็ดฉีฟางหรง
 ทั้งหมดเดินตามสาวใช้เบื้องหน้าด้วยใจร้อนรุ่ม เร่งฝีเท้ามากว่าครึ่งชั่วยามเลี้ยวไปตามตรอกซอกซอยในจวนเป็นนานก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึงที่หมายเสียที คุณหนูสิบหกผู้เป็นน้องเล็กสุดก็ทนไม่ไหวเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิดยิ่ง
 "เมื่อไหร่จะถึงกัน! เดินมานานป่านนี้ข้าไม่ไหวแล้วนะ! ข้าไม่เคยต้องเดินไกลขนาดนี้มาก่อน ถ้ารู้อย่างนี้นั่งเกี้ยวมาก็ดีไปแล้ว!"
 ทุกคนมีเหงื่อผุดทั่วใบหน้าแม้แต่แรงจะเอ่ยปากยังไม่มี ได้แต่หอบหายใจลากเท้าหนักอึ้งตามคนเบื้องหน้าไปอย่างไม่คลาดสายตา
 มาถึงสะพานที่พาดข้ามบ่อน้ำกว้างใหญ่ ทั้งหมดผ่านศาลากลางน้ำเดินมุ่งเข้าไปยังป่าไผ่ที่อยู่ตรงหน้า แต่ละคนต่างลอบกลืนน้ำลายเหนียวผ่านคอแห้งผากด้วยความวิตก
 สถานที่แบบนั้นหรือจะมีคนอยู่ได้?
 เดินมาอีกครึ่งก้านธูปผ่านดงไผ่สีเขียวขจี ก็พบกับกำแพงเรือนที่มีตะไคร่สีเขียวเกาะจนไม่เห็นพื้นผิวกำแพง เถาวัลล์เลื้อยไปตามหลังคากำแพงอย่างอิสระราวกับไม่เคยถูกตัดทำลายมาก่อน
 "นี่ใช่เรือนของคนจริง ๆ หรือ?" ฮูหยินห้าเอ่ยเสียงแหบแห้ง ทุกคนต่างตะลึงกับภาพตรงหน้าจนเท้าชะงักอยู่กับที่ ต่างก็คิดกันว่าถ้าก้าวเข้าไปในเรือนนั้นจะมีสัตว์ประหลาดหรือผีสางกระโจนออกมาหรือไม่
 "คุณหนูสิบเอ็ดอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ" เสียงใสไร้ความเหนื่อยหอบเอ่ยกับทุกคนที่มีใบหน้าเหน็ดเหนื่อยซีดเซียวราวกับกระดาษ ชายกระโปรงแต่ละคนสั่นระริกรู้ได้เลยว่าทุกคนขาสั่นกันแค่ไหน
 "ฮูหยินและคุณหนูทั้งหลาย…เชิญเจ้าค่ะ" จินหมิงเปิดประตูกำแพงเรือนที่มีเสียงดังแหลมสูงก้าวเท้าเข้าไปยืนข้างประตูอย่างนอบน้อม ทุกคนค่อย ๆ เยื้องย่างเข้ามาทีละคน กวาดสายตาไปทั่วเรือนหลังเล็กซอมซ่อด้วยความตื่นตระหนก
 "เรือนผีสิงแบบนี้จะมีคนอาศัยอยู่จริงหรือ? ไม่ใช่ว่าเจ้าหลอกพวกข้ามาลอบสังหารในสถานที่ห่างไกลหูตาผู้คนเช่นนี้หรอกนะ!"
 คุณหนูฉีฟางหรงเอ่ยอย่างระแวงและหวาดกลัว ทุกคนตวัดสายตาหันมามองที่สาวใช้เป็นตาเดียว นางสะดุดหัวเราะพรืดก่อนจะเอ่ย "คุณหนูฉีเจ้าคะ ตัวข้าก็มีวัยไม่มากกว่าท่าน ทั้งยังผอมขนาดนี้จะมีแรงไปสังหารใครได้…"
 ฉีฟางหรงกำลังจะเอ่ยต่อ แต่จินหมิงก็เอ่ยขัดได้ทัน "…ทั้งข้าและครอบครัวของข้ายังทำงานเป็นแค่บ่าวรับใช้ ก็ไม่มีอะไรจะไปจ้างใครมาสังหารใครได้หรอกเจ้าค่ะ"
 ฉีฟางหรงเบ้ปากกำลังจะเอ่ยต่อแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงดังจากในเรือน เสียงนั้นเหมือนกับมีคนพยายามตะกุยประตูและกำแพงห้องเพื่อที่จะออกมาให้ได้ ทุกคนรีบจับกลุ่มกอดกันด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว บางคนที่กลัวจนร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้องเสียงดังเพราะกลัวตัวอะไรบางอย่างในนั้นจะได้ยินเข้า
 แต่เสียงสะอื้นที่แทบไม่ได้ยินนั้นกลับทำให้ภายในเรือนนั้นราวกับมีคนคลุ้มคลั่งพยายามเปิดประตูออกมาจนประตูหน้าต่างและหลังคาเบื้องบนที่ใกล้จะร่วงสั่นกรูไปหมด
 อย่าถามถึงจินหมิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เพราะนางเองก็ตกใจจนร่างกายแข็งค้างเป็นหุ่นสลักไปแล้ว!!......


ณ เรือนเล็กในท้ายจวนเสนาบดี
เรือนซอมซ่อตั้งอยู่ท่ามกลางดงไผ่ที่ขึ้นกันแน่นขนัด แม้จะดูรกไปบ้างแต่เมื่อได้ยืนชมอยู่ริมหน้าต่างเช่นนี้ถือว่าต้นไผ่ที่โยกเอนไปตามสายลมและใบไผ่ร่วงโปรยปราย นับว่าผ่อนคลายอารมณ์ได้ไม่เลว
สตรีผู้หนึ่งยืนชมดงไผ่ที่อยู่นอกเรือนด้วยสีหน้าสบายอุรา ใบหน้ารูปหัวใจนั้นเกลี้ยงเกลานวลกระจ่าง ดวงตากลมโตสีอำพันสุกสกาวอ่อนหวานดุจดารา ตาหงส์เฉียงขึ้นน้อย ๆ ดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด คิ้วเรียวอ่อนนั้นราวจับวาด ริมฝีปากอวบอิ่มดุจลูกท้อ ถือว่ารูปโฉมของสตรีผู้นี้ดูน่ารักและอ่อนหวานบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวแรกแย้ม บนร่างกายของนางนั้นมีผ้าห่มผืนหนาเตอะปุปะคลุมอยู่ทั้งตัวจนไม่เห็นถึงรูปร่างที่แท้จริง
"คุณหนู!"
เสียงสดใสดังขึ้นที่หน้าห้องพร้อมกับเท้าของเจ้าตัวที่วิ่งเข้ามาดุจลมพายุ "คุณหนู ท่านไปยืนรับลมที่หน้าต่างเช่นนี้ได้อย่างไร ขืนอาการกำเริบขึ้นมาอีกจะแย่เอานะเจ้าคะ"
ดวงตาเฉลียวฉลาดคู่นั้นถลึงตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาแฝงความเป็นห่วงฉายชัด
" ไม่เป็นไรหรอกน่า อาหมิง แค่นิดเดียวเอง" เสียงอ่อนหวานปานน้ำผึ้งเอ่ยตอบกลับมา ดวงตาอ่อนหวานคู่นั้นที่มองสาวรับใช้คนสนิทมีแต่ความอ่อนโยนเต็มเปี่ยม
"ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู" สาวใช้ในชุดสีครามที่มีรอยเย็บปะเต็มตัวดึงร่างในผ้าห่มขึ้นมานั่งบนเตียง ก่อนจะรีบไปจัดการหน้าต่างที่เปิดอ้าให้เหลือแง้มไว้เพื่อพอให้มีสายลมโชยพัดเข้ามาบ้าง
คนบนเตียงมองร่างที่ลิ่วไปมาด้วยสายตาอ่อนใจระคนซาบซึ้ง มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยนน้อย ๆ ประดับ อาหมิงเป็นคนที่ห่วงใยนางมาก นางเติบโตมากับอาหมิงตั้งแต่ยังเล็กจนทำให้ความสัมพันธ์ของนางกับสาวใช้คนนี้ยิ่งกว่าเป็นสหาย ยิ่งกว่าเป็นพี่น้อง ทั้งมารดาของอาหมิงก็เป็นคนดูแลนางมาตั้งแต่เล็กทำให้นางแทบจะเป็นครอบครัวเดียวกันกับสาวใช้คนนี้ไปแล้ว
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หันกลับมาหาผู้เป็นนายก็เห็นนางกำลังมองตนด้วยสายตาเหม่อลอย
สาวใช้ก้าวเข้ามานั่งลงข้างกายร่างที่อยู่ในผ้าห่ม ล้วงมือเข้าไปแตะเส้นชีพจรของอีกฝ่ายอย่างเบามือ
"คุณหนูรู้สึกไม่สบายหรือเจ้าคะ"
คุณหนูฉีอันหนิงยิ้มบาง ๆ ให้แล้วตอบกลับ "เปล่าหรอก"
ชีพจรของคุณหนูเต้นแผ่วเล็กน้อยไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แต่นางยังไม่วางใจ "ให้บ่าวไปต้มน้ำอุ่นมาให้ท่านดีกว่า" ที่เรือนแห่งนี้ความเป็นอยู่ไม่ต่างกับชาวบ้านยากจนเลยสักนิด แม้แต่ชายังไม่มี ยังดีที่มีน้ำพอให้ต้มกินกันได้อยู่
เอ่ยจบนางก็ลุกขึ้นเดินไปที่ประตูได้ยินเสียงคนพูดมาตามหลัง "ลำบากเจ้าแล้ว"
เสียงอ่อนโยนดุจลมวสันต์ทำให้ใจของอาหมิงอุ่นวาบ หันหลังกลับมาแล้วเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจริงใจ
"ไม่เลยเจ้าค่ะ เห็นคุณหนูสามารถเดินเหินเป็นปกติก็ทำให้บ่าวมีความสุขแล้ว" ทั้งสองนายบ่าวยิ้มให้กัน นางพยักหน้าคราหนึ่งสาวใช่คนสนิทก็ออกจากห้องไป
ห้องกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ฉีอันหนิงกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย แววตานั้นมีความเศร้าหมองแผ่ซ่านออกมา
พลันนั้นสายตาพลันเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ข้างประตู คนผู้นั้นยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสีหน้าเบิกบานใจ
ใครกัน? แล้วมาได้อย่างไร?
นางยังไม่ทันได้เอ่ยถามร่างสูงโปร่งของสตรีในชุดสีม่วงสดใสก็ก้าวเข้ามาในห้องของนางแล้วไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ หยิบกาน้ำชามาเขย่าดูก็รู้ว่าไม่มีน้ำอยู่จึงวางกลับไว้ตรงที่เดิม
ดวงหน้าหวานใสมีสีแดงแผ่ขึ้นมาจาง ๆ "ขออภัยที่ข้าไม่มีน้ำชาไว้ต้อนรับแขก อีกเดี๋ยวบ่าวของข้ากำลังจะนำน้ำอุ่นมาให้ข้าพอดี ท่าน..."
หญิงสาวโบกมือกล่าวตัดบท "ไม่เป็นไร ๆ ข้าแค่มาเยี่ยมเยียนเจ้าเท่านั้น"
คุณหนูฉีขมวดคิ้วเข้าหากัน เยี่ยมเยียน?
หญิงสาวอาภรณ์สีม่วงมองร่างในผ้าห่มแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เจ้าป่วยรึ?"
เห็นได้ชัดว่าคนตรงหน้าก็ไม่รู้จักนางเช่นกันแต่นางก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ข้าเป็นโรคประจำตัวเช่นนี้มาตั้งแต่กำเนิดแล้ว"
"เสนาบดีฉีพ่อของเจ้าไม่เชิญหมอมารักษาให้หรือ?"
รอยยิ้มอ่อนหวานค้างไปชั่วครู่กลายเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันเข้ามาแทนที่ นางส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ
"เสนาบดีฉีไม่มีเวลาว่างมาสนใจข้าหรอก ข้าก็ไม่อยากจะหาเรื่องไปรบกวนท่านพ่อ ท่านป้าจินมารดาของบ่าวข้าจึงเชิญหมอชาวบ้านธรรมดามาดูอาการให้เท่านั้น"
"เจ้ามีความรู้สึกแค้นเคืองผู้ใดหรือไม่?" เสียงนั้นกล่าวถามต่ออย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาสนใจอยู่กับแก้วชาที่มีรอยแตกบิ่นบนโต๊ะของนาง
สาวน้อยยิ้มเย็นคราหนึ่งแล้วตอบ "แค้นแล้วอย่างไร ไม่แค้นแล้วอย่างไร ในเมื่อมันไม่อาจทำให้ชาตินี้ข้าเรียกร้องชีวิตที่มีความสุขได้ ชีวิตเช่นนี้...ข้าตายไปเสียคงจะดีกว่า"
เสียงอ่อนหวานนั้นเอ่ยอย่างเศร้าโศกนักจนมือทั้งสองที่คลำถ้วยไปมาชะงักครู่หนึ่งก่อนจะวางถ้วยลงแล้วหันมาสบสายตาคู่นั้นแล้วเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก
"กับภพชาติหน้าที่ไม่แน่นอน เจ้าจะยอมตายหรือ?" สาวน้อยตรงหน้าไม่กล่าวอันใด เพียงยิ้มบาง ๆ แต่แฝงความแน่วแน่จนทำให้ใครที่มองเกิดอาการขนลุกโดยพลัน
หญิงสาวหัวเราะแล้วลุกขึ้นยืนพลางบิดเอวไปมา "ข้าต้องไปแล้ว คุณหนูฉีอันหนิง ขอตัวก่อน" กล่าวจบสตรีผู้นั้นก็เดินออกจากห้องไป
สาวน้อยชะงักอย่างไม่เชื่อหู สตรีผู้นั้นรู้ว่านางเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฉีทั้งยังรู้จักชื่อของนางอีกด้วย ในใต้หล้านี้ชื่อและตัวตนของนางแทบจะไม่ปรากฏที่ใดเลยด้วยซ้ำ แล้วเหตุใด...
"คุณหนู บ่าวมาแล้วเจ้าค่ะ" เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมกับร่างบอบบางในชุดปุปะวิ่งลิ่วเข้ามาตั้งกาน้ำไว้บนโต๊ะก่อนจะรินน้ำอุ่นใส่ถ้วย จนเมื่อแก้วทั้งใบอุ่นขึ้นมาแล้วจึงค่อยยกถ้วยน้ำใบเล็กนั้นมามอบให้ผู้เป็นนาย
คุณหนูฉีรับถ้วยน้ำอุ่นนั้นมาแล้วเอ่ยถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แขกผู้นั้นเล่า?"
สาวใช้นิ่งงัน ถามต่อด้วยความฉงนใจ "แขก?...….แขกที่ใดหรือเจ้าคะ?"
เมื่อได้รับคำตอบเช่นนี้ ดวงตาหวานไหววูบคราหนึ่งแล้วตอบกลับเสียงแผ่ว "เปล่าหรอก ไม่มีอันใด"
คุณหนูฉีจิบน้ำอุ่นแล้วส่งรอยยิ้มให้สาวใช้ด้วยความอ่อนโยน อาหมิงยิ้มรับด้วยสีหน้าเบิกบานใจ เห็นคุณหนูยังคงยิ้มได้เช่นนี้ บ่าวอย่างนางก็ยินดียิ่งแล้ว
สำหรับคนบางคนถึงแม้จะยิ้มอย่างอ่อนโยนสดใสอย่างไรก็ตามที แต่ความในใจนั้นไม่อาจมีใครคาดเดาได้เช่นกัน


เช้าที่แสนสดใสของวันรุ่งขึ้น
ร่างในชุดสีฟ้าครามเต็มไปด้วยรอยปุปะเดินลิ่วผ่านกำแพงสีหม่นมีตะไคร่สีเขียวขึ้นตรึมดูเย็นตา สายลมพัดผ่านใบไผ่สีเหลืองหลุดจากกิ่งก้านลอยละล่องไปทั่วบริเวณ ใบไผ่ที่เสียดสีกันก่อให้เกิดเสียงซ่าๆ ฟังแล้วราวกับอยู่ในดงป่าไผ่กลางหุบเขาลึกก็มิปาน
ที่แขนของหญิงสาวมีตะกร้าใส่อาหารขนาดไม่ใหญ่นักคล้องอยู่ ดูท่าคุณหนูของนางคงจะต้องกินอาหารชาวบ้านธรรมดาดังเช่นเดิมทุกวัน
เมื่อเดินไปได้อีกสองจั้งนางก็เลี้ยวเข้าประตูทรงกลมหน้าเรือนแสนคุ้นเคย ห้องยังไม่เปิดประตูแสดงว่าคุณหนูคงจะยังไม่ตื่น สาวใช้ระบายยิ้มแล้วตรงเข้าไปในเรือนทันที
"คุณหนูเจ้าคะ"
ระหว่างเอ่ยปากเรียกนางก็จัดอาหารออกมาวางบนโต๊ะ วันนี้แปลกนัก ปกติคุณหนูจะนั่งรออยู่บนโต๊ะด้วยท่าทางเรียบร้อยหรือไม่ก็ยืนชมทิวทัศน์อยู่ริมหน้าต่างอย่างสงบนิ่ง แต่วันนี้กลับตื่นสายเสียนี่
อาหมิงย่างก้าวไปหยุดหน้าห้องนอนของนายสาวก่อนจะเคาะประตูเรียกเสียงแผ่ว "คุณหนูเจ้าคะ?"
เมื่อไม่มีเสียงตอบรับนางจึงตัดสินใจแง้มประตูออกช้าๆ เพื่อไม่ต้องการให้เกิดเสียงดังรบกวนคนข้างใน แต่เมื่อหลุบสายตาลงต่ำก็ต้องเบิกตาโพลงอย่างตกตะลึงยิ่ง
"คุณหนู!!!"
หัวใจของอาหมิงเหมือนหล่นวูบตกพื้นรีบเปิดประตูผางแล้วทรุดกายลงข้างร่างที่กองอยู่บนพื้น "คุณหนู ๆ ท่านเป็นอะไรหรือไม่ ท่าน…..ท่าน...!"
นางรีบประคองตัวร่างบอบบางที่ไม่มีผ้าห่มคลุมขึ้นมาจากพื้น ด้วยความที่คุณหนูของนางตัวผอมบางอยู่แล้วจึงไม่เป็นปัญหาหนักของอาหมิงที่พยายามพยุงร่างนั้นให้กลับไปนอนบนเตียง แต่อาหมิงเองก็ร่างผอมบางไม่แพ้กันจึงต้องออกแรงอยู่บ้าง
อาหมิงเหงื่อไหลโซมกายด้วยความเหนื่อยหอบและตื่นตระหนกรีบคว้าข้อมือเรียวบางมาตรวจชีพจรทันที มือของนางสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
ชีพจรยังเต้นอยู่! ค่อยโล่งใจเปลาะหนึ่ง…
นางไม่รอช้ากางผ้าห่มที่อยู่ข้างเตียงมาห่มให้กับร่างนั้นอย่างมิดชิดทันที ก่อนน้ำตาเม็ดเล็กจะไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
โธ่… นี่ถ้านางมาช้าไปหนึ่งก้าวคุณหนูจะ… นางไม่อยากจะคิดเลย เป็นเพราะนางเองแท้ ๆ ที่ไม่มาดูคุณหนูก่อน ถ้าหากคุณหนูเป็นอะไรไปละก็ นางก็คงไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไรแล้ว
สาวน้อยกุมมือเย็นเฉียบของร่างที่ทอดกายนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ในใจหวังให้คุณหนูฟื้นขึ้นมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับนางโดยเร็ว
อืม... อะไรเนี่ย ทำไมมันแสบตาอย่างนี้นะ แล้วใครมาจับมือฉันล่ะเนี่ย
ผ่าง! ดวงตากลมโตเบิกโพลง ภาพที่เห็นตรงหน้าคือสิ่งใดนางก็ไม่อาจบอกได้
แต่เดี๋ยวนะ!?!...…ลืมตางั้นเหรอ ดะ…เดี๋ยวก่อนนะ!
มือทั้งสองพุ่งมาแตะดวงตาทั้งสองข้างก่อนจะคลำไปมาอย่างตื่นตกใจ นี่ดวงตาของนางหรือ โอ๊ย! ทำไม่มันเจ็บอย่างนี้ ตาของนางเปิด!
ตาของนางเปิดแล้ว!!
แต่ว่าทำไมหน้าของฉันนุ่มแล้วก็เรียบเนียนขึ้นเยอะเลยแฮะ พลันนั้นนางรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ หน้าของเธอเปลี่ยนไปเหรอเนี่ย ทำไมแก้มหายไปหน่อยนึง จมูกโด่งขึ้น ปากก็นุ่มนิ่มขึ้น แถมยังผิดตำแหน่งไปนิดนึงด้วยนะ!
สาวใช้ข้างกายที่ถูกคุณหนูสะบัดมือออกก็สะดุ้งเฮือกเงยหน้ามาเห็นคนบนเตียงลูบคลำหน้ายกใหญ่จนหน้าแดงเถือกขึ้นมาทีละน้อย ใจหนึ่งก็ยินดียิ่ง อีกใจหนึ่งก็ตกใจนัก
"ค...คุณหนู…คุณหนู ท่าน…"
ยังไม่ทันจบก็ต้องหุบปากฉับเมื่อคนบนเตียงหันขวับมาอย่างรวดเร็วแล้วลุกลี้ลุกลนขึ้นจากเตียงด้วยท่าทางแปลกพิกล
แปะ! มือทั้งสองข้างของคุณหนูแนบลงบนใบหน้านางแล้วลูบคลำไปทั่วจนนางตื่นตระหนกยิ่ง
"นี่…คือ…หน้าของคน?…มนุษย์?...ใช่มั้ย?"
คนร่างเล็กถูกลูบคลำไปทั่วทั้งหัวจนผมที่เกล้าไว้หลุดลุ่ยกระเซอะกระเซิงหมด นางมองคนตรงหน้าราวกับเห็นผี
"คุณหนู! ท่านเป็นอะไรไป?" เสียงสั่นเครือนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"หา!" คุณหนูรึ? ผู้หญิงคนนี้ต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ ว่าแต่…คุณตากับคุณยายไปอยู่ไหนเนี่ย ไม่สิ ต้องถามว่านางมาอยู่ที่ไหนต่างหาก
ดวงตาโตกวาดไปรอบห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ นั่นอะไร? แล้วโน่นอะไรเนี่ย? ร่างบอบบางลุกพรวดพราดลงจากเตียงอย่างเซไปเซมา ทำไมมองเห็นแล้วถึงเดินได้ไม่ค่อยดีเลยนะ
ร่างบอบบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปรอบห้อง หยิบสิ่งนั้นสิ่งนี้ขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น นางหยิบของสิ่งหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ก็แน่นอน...นางตาบอดจะไปเคยเห็นมันได้อย่างไรเล่า
มือบางลูบคลำไปทุกมุมของของสิ่งนั้นก่อนจะ ยิ้มสดใสด้วยความยินดียิ่ง 'นี่ต้องเป็นถ้วยน้ำชาแน่ ๆ' รูปร่างความมนและขนาดหยิบมือแบบนี้ ถ้วยน้ำชาไม่ผิดแน่
นางวิ่งโร่ไปทั่วห้องนี้หยิบสิ่งนั้นสิ่งนี้ขึ้นมาดูอย่างตื่นตาตื่นใจราวกับเด็กได้ของเล่น อาหมิงที่ตะลึงค้างอยู่มองร่างนั้นด้วยดวงตาเบิกโพลง
'คุณหนู…ต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ...ไม่นะ!…ต้องรีบหาทางช่วยคุณหนู!!'
ขณะที่อาหมิงลุกขึ้นยืนก็เห็นร่างนั้นหยุดชะงักอยู่กับที่ด้วยใบหน้าว่างเปล่า มุมปากนางค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างมีความหวัง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความร้อนรน
'หรือคุณหนูละเมอ กำลังจะตื่นแล้ว!'
"ฮ้า!...ชุดนี่แปลกจัง ทำไมมันเป็นแบบนี้นะ" คุณหนูของนางลูบอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่อย่างตื่นเต้น เห็นนางหมุนตัวไปมาหลายรอบแล้วยิ้มหน้าระรื่นอย่างเบิกบาน
เพล้ง! เสียงหัวใจอาหมิงแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลริน
'คุณหนูเสียสติไปแล้วจริง ๆ !!!'


ฉีฟางหรงเบ้ปากกำลังจะเอ่ยต่อแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงดังจากในเรือน เสียงนั้นเหมือนกับมีคนพยายามตะกุยประตูและกำแพงห้องเพื่อที่จะออกมาให้ได้ ทุกคนรีบจับกลุ่มกอดกันด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว บางคนที่กลัวจนร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้องเสียงดังเพราะกลัวตัวอะไรบางอย่างในนั้นจะได้ยินเข้า
 แต่เสียงสะอื้นที่แทบไม่ได้ยินนั้นกลับทำให้ภายในเรือนนั้นราวกับมีคนคลุ้มคลั่งพยายามเปิดประตูออกมาจนประตูหน้าต่างและหลังคาเบื้องบนที่ใกล้จะร่วงสั่นกรูไปหมด
 อย่าถามถึงจินหมิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เพราะนางเองก็ตกใจจนร่างกายแข็งค้างเป็นหุ่นสลักไปแล้ว!!......
 "มีตัวอะไรอยู่ในนั้น!! เจ้าสารภาพมาเดี๋ยวนี้นะ!!" คุณหนูฉีฟางหรงที่หวาดกลัวแผดเสียงดังลั่น ทุกคนต่างจ้องไปยังเรือนนั้นตาไม่กะพริบ แต่ละคนตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ
 จินหมิงละล่ำละลักตอบด้วยความฉงนใจยิ่ง "ขะ…ข้า…นั่น…"
 "มีใครอยู่ข้างนอกใช่มั้ย! ประตูนี่มันเปิดตรงไหนเนี่ย! " เสียงหวานราวน้ำผึ้งตะโกนออกมาด้วยสำเนียงประหลาดหู ทุกคนขมวดคิ้วนิ่งงันพยายามทำความเข้าใจกับประโยคเมื่อครู่
 "โธ่! คุณหนูเจ้าคะ ทำบ่าวตกอกตกใจหมด" อาหมิงรีบวิ่งไปที่เรือนพัก เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นคุณหนูฉียืนบนตั่งโดยมีขาข้างหนึ่งยื่นออกไปนอกหน้าต่างแล้ว
 สาวใช้หน้าซีดรีบวิ่งไปดึงตัวคุณหนูออกจากหน้าต่างด้วยความตื่นตระหนก "คุณหนู!! จะออกทางหน้าต่างเยี่ยงนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ขืนใครมาเห็นเข้าจะไม่ดีเอานะเจ้าคะ!!"
 เฮ่อซินหมิงหันขวับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วเอ่ยด้วยเสียงงุนงงยิ่ง "ฉันไม่ใช่คุณหนู เธอเข้าใจผิดแล้ว อีกอย่างช่วยพาฉันกลับบ้านหน่อยสิ"
 "คุณหนูเจ้าขา…นี่เป็นบ้านของคุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าคะ แต่มีเรื่องเร่งด่วนกว่านั้นคือฮูหยินทั้งสี่และคุณหนูทั้งหลายรอท่านอยู่หน้าเรือนนะเจ้าคะ"
 "อะไรนะ? ฮูหยินคุณหนูบ้าบออะไรกัน เธอเลอะเทอะไปใหญ่แล้ว ฉันไม่ได้กำลังเล่นแสดงละครอยู่นะ"
 สายตาพลันเหลือบไปเห็นหน้าประตูที่เปิดอ้าไว้ มีหัวของสตรีโผล่มาทีละคนสองคนจนเต็ม ช่างดูน่ากลัวยิ่งนัก!
 "ว๊ากกกกกก!! อะไรนั่น ๆ มีหัวเต็มไปหมด!" คุณหนูเขย่าตัวบ่าวรับใช้อย่างแรงจนนางแทบล้มลงไปกองกับพื้น
 "คุณหนูเจ้าคะ นั่นคือฮูหยินทั้งสี่เเละคุณหนูทั้งหลายเจ้าค่ะ" นางกระซิบเสียงเบา เห็นคุณหนูขมวดคิ้วมุ่นแล้วหันมาเอ่ยปากกับนางอย่างจริงจัง
 "ฉันไม่รู้จัก"
 "ท่านไม่เคยพบพวกนางมาก่อน ไม่รู้จักก็ถูกแล้วเจ้าค่ะ"
 "ไม่ใช่แบบนั้น คือ…" นางกำลังจะอธิบาย แต่ก็โดนขัดเสียก่อน
 "นางคือคุณหนูสิบเอ็ดรึ?" ฉีฟางหรงเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสายตา เฮ่อซินหมิงรีบเอ่ยต่อทันที
 "ไม่…"
 "ใช่เจ้าค่ะ" จินหมิงค้อมตัวเอ่ยรับแทน
 นางอยากจะบ้าตายนัก นี่มันอะไรกัน...จู่ ๆ ก็มีคนมาบอกว่าเธอเป็นคุณหนู ๆ ๆ อยู่นั่นแหละ เหมือนทุกคนกำลังแสดงหนังกันอยู่แต่มีเธอที่ไม่รู้บทยังไงยังงั้น
 สตรีร่างสูงท่วงท่าสง่างามในชุดสีแดงหรูหรา ใบหน้าที่ผ่านกาลเวลายังดูผ่องใสงดงามเหมือนสตรีวัยแรกรุ่นไม่มีผิด นางก้าวเท้ามายืนเบื้องหน้าสตรีทั้งหมดแล้วจ้องเขม็งมองร่างของดรุณีน้อยร่างผอมบางตั้งแต่หัวจรดเท้า
 "สวัสดีค่ะ มี…อะไรเหรอคะ?" นางเอ่ยถามอย่างงงๆ
 ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ "ช่างไม่รู้มารยาทเสียจริง เห็นข้าแล้วยังไม่ทำความเคารพอีก!"
 "คุณหนูเจ้าคะ" บ่าวรับใช้สะกิดคนเบื้องหน้าให้รู้สึกตัว คุณหนูอันหนิงได้รับการอบรมเรื่องมารยาทมาตั้งแต่เด็กกับมารดาของนาง จนกริยาท่วงท่าการวางตัวของคุณหนูนั้นเรียบร้อยอ่อนหวานไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด อาหมิงสามารถพูดได้เต็มปากว่าดีกว่าคุณหนูคนอื่นเสียด้วยซ้ำ
 "ให้ตายสิ…ทำอย่างกับอยู่ในซีรีย์อย่างนั้นแหละ ถึงแม้ฉันจะไม่เคยดูไม่เคยเห็นแต่นี่ต้องเป็นกองถ่ายที่ไหนแน่ ๆ ว่าแต่จริงสิ คุณรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงมองเห็นได้ล่ะ"
 อาหมิงอยากจะร้องไห้นัก ใบหน้าของฮูหยินใหญ่ทั้งงงงวยและหงุดหงิด แบบนี้คุณหนูอาจจะโดนโบยหรือเนรเทศออกจากจวนเลยก็เป็นได้
 "เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!! ข้าบอกให้เจ้าทำความเคารพข้า ไม่ใช่พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า" ฮูหยินเอกเริ่มมีน้ำโหมากขึ้น ฮูหยินทั้งสามจึงรีบเข้ามาเอ่ยเกลี้ยกล่อม
 "เอาเถิดพี่หลันเฟย บ่าวของเด็กนี่ก็เป็นคนบอกเองมิใช่หรือ ว่านางเสียสติ ท่านอย่าไปถือโทษคนเช่นนี้เลย"
 "นั่นสิ ประเดี๋ยวข่าวมีคนเสียสติในจวนอาจจะแพร่สะพัดออกไปนอกเมือง ถ้าเป็นเช่นนั้นชาวเมืองจะเล่ากันไปปากต่อปากแล้วท่านพี่จะมิโดนกล่าวหาว่าบังคับให้คนเสียสติทำความเคารพหรอกหรือ"
 ทั้งสามพยายามพูดจาหว่านล้อมฮูหยินใหญ่จนนางเริ่มคล้อยตาม พยักหน้าเนือง ๆ " ถือว่าข้าไม่เคยพูดอะไรกับคนเสียสติเช่นเจ้า เรื่องในวันนี้ให้เก็บเป็นความลับ หากใครปากเปราะคงจะรู้ว่าต้องเจออะไร"
 บ่าวรับใช้ที่ยืนเบียดกันที่หน้าประตูตัวสั่นพั่บ ๆ แล้วผงกหัวกันอย่างพร้อมเพรียง หลันเฟยกวาดตามองร่างของสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลนอีกครั้งก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้องไป ฮูหยินและเหล่าคุณหนูต่างจ้องคุณหนูสิบเอ็ดด้วยสายตาเช่นเดียวกันแล้วสาวเท้าออกจากห้องไปทีละคน
 "พวกเขาเป็นอะไรกันเหรอ? เข้ามาปุบปับแล้วก็ออกไปเฉย ฉันนี่งงไปหมด" เฮ่อซินหมิงหน้าตาเหลอเหลายังคงแปลกใจไม่หาย
 "คุณหนูน่ะสิเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรไป ดูท่านก็ปกติดีเหตุใดถึงลืมเรื่องการทำความเคารพที่ท่านแม่ข้าสอนไปได้ ดีนะเจ้าคะที่ยังไม่โดนอะไร" อาหมิงพูดไปน้ำตาเริ่มคลอ
 "แล้วโดนอะไร?"
 "คุณหนู!!! คุณหนู…คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่" กว่าจะเข้ามาได้ช่างลำบากนัก เมื่อครู่เด็กรับใช้ส่วนตัวของคุณหนูและฮูหยินทั้งหลายยืนเบียดเสียดออกันที่ประตูจนนางไม่สามารถเข้ามาได้ ตอนนี้ต่างพากันไปหมดทำให้โอกาสมาถึงเสียที
 "อะไรอีกล่ะเนี่ย"


จู่ ๆ สาวใช้ก็น้ำตานองหน้าวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้นางยืนอยู่ในห้องผู้เดียว เฮ่อซินหมิงเอียงหัวมองตามร่างนั้นไปอย่างงุนงง
 แปลกจัง? เป็นอะไรไปเนี่ย?
 สายตาเหลือบไปเห็นของบางสิ่งที่สะท้อนภาพเพดาน นางจึงเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะชะโงกหน้าไปดู สิ่งที่เห็นคือใบหน้าสวยหวานนวลกระจ่างของสาวน้อยคนหนึ่ง ดวงตานั้นกลมโตหางเฉียงน้อย ๆ ดูไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย จมูกเล็กมีดั้งพอเหมาะและริมฝีปากเล็กบางสีลูกท้อ พูดได้โดยรวมว่าใบหน้านี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูแต่ก็แฝงไปด้วยความงดงามไร้ใครเทียมทาน
 เดี๋ยวนะ...นางยังไม่เคยเห็นหน้าคนอื่นจะรู้ได้อย่างไรว่าไร้เทียมทาน?
 เมื่อคิดได้ดังนั้นเฮ่อซินหมิงก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังลั่นอย่างชอบอกชอบใจอยู่คนเดียวในเรือน หากใครผ่านมาได้ยินเข้าคงคิดว่ามีคนบ้าอยู่ในเรือนซอมซ่อ ทั้งยังเป็นสตรีอีก ผู้คนคงจะประณามกันว่าเป็นสตรีวิปลาสแน่แท้
 "ว้าว! นี่คือกระจกใช่ไหม? นี่คือหน้าของฉันเหรอ?" นางหยิบกระจกบานนั้นขึ้นมาส่องหน้าตัวเองใกล้ ๆ จนแทบจะเห็นไปถึงรูขุมขนที่เนียนละเอียด นางส่องไปพร้อมกับลูบคลำหน้าดู
 "ไม่สิ หน้าของฉันไม่ได้เนียนขนาดนี้ แถมหน้าฉันก็ไม่เรียวขนาดนี้ด้วย อืม...จมูกนี้ก็มีดั้งสวยเชียว"
 นางสะดุดขึ้นมาในใจ หน้านี้ไม่ใช่ของนางหรอกหรือ แล้วทำไมมาอยู่บนหน้าของนางได้กันเนี่ย หรือว่ามีใครแอบใส่หนังหน้าใหม่ให้ฉัน!? ยิ่งคิดก็ยิ่งงงงวยกันเข้าไปใหญ่
 ในโรงครัว
 จินอู๋เป็นแม่ครัวอยู่ในจวนเสนาบดีมามากกว่ายี่สิบปี นางมีบุตรอยู่สองคน คนเป็นพี่สาวชื่อจินหมิงซึ่งมีวัยใกล้เคียงกับคุณหนูฉีอันหนิงนางจึงให้บุตรสาวของตนไปติดตามรับใช้และเป็นเพื่อนเล่นให้กับคุณหนู สองคนนั้นก็รักและดูแลกันเป็นอย่างดี
 ทุก ๆ วันจินหมิงจะเข้ามานำอาหารน้อยนิดที่เหลือก้นหม้อซึ่งไม่มีใครกินแล้วมานำไปให้คุณหนูที่เรือน คนอื่นที่อยู่ในโรงครัวต่างก็ไม่มีใครสนใจนางเท่าใดนักจึงไม่มีใครต่อว่าหรือห้ามปรามใด ๆ ซึ่งเป็นการดียิ่งนัก
 จินอู๋กำลังตระเตรียมขนมใส่สำรับที่ให้บ่าวรับใช้จากเรือนต่าง ๆ นำไปส่งให้กับคุณหนู นางนั้นเมื่อมองขนมคราใดก็จะนึกถึงคุณหนูฉีอันหนิงทุกครั้ง
 ถ้าคุณหนูได้กินขนมพวกนี้บ้างจะดีแค่ไหนกันหนอ
 ขณะที่จินอู๋จมอยู่กับความคิด ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งมาอย่างร้อนรนจนสะเทือนไปทั่วทั้งโรงครัว
 "ใครมาวิ่งเสียงดังแบบนี้! เดี๋ยวก็เฆี่ยนเสียเลย" เสียงแม่ครัวใหญ่ตะคอกออกมาจากด้านในครัว จนทุกคนตัวสั่นกันหมด รีบหันไปมองหาเจ้าคนเสียงดังทันที
 พลันนั้นมีร่างหนึ่งวิ่งหิ้วชายกระโปรงมาหยุดหอบหายใจอยู่หน้าประตูมีหลายคนวิ่งเข้าไปถามไถ่ด้วยความสงสัยทันที
 "เกิดอะไรขึ้น ฟ้าจะถล่มหรืออย่างไร?" เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างตื่นตระหนก
 สาวน้อยผู้นั้นละล่ำละลักเอ่ยด้วยใบหน้าซีดขาว "ไม่…ไม่ใช่…คุณหนู! คุณหนู!..."
 "คุณหนูอะไร? ทำไม? รีบเล่ามาเร็วเข้า!!" ทุกคนใจเต้นรัวหันมามองสาวน้อยกันเป็นตาเดียว
 "คุณหนูสิบเอ็ด...คุณหนูสิบเอ็ดเสียสติไปแล้ว!!" ใบหน้านั้นเมื่อเอ่ยดูหวาดหวั่นและตื่นตระหนกยิ่ง คนที่เหลือเหงื่อตกไปตาม ๆ กัน สาวรับใช้ที่กำลังจะนำสำรับขนมไปให้เจ้านายตนก็แตกตื่นรีบวิ่งไปคนละทิศคนละทาง
 "คุณหนูสิบเอ็ดเสียสติหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน!!" ทุกคนถกเถียงกันจนใบหน้าแดงก่ำ ไม่มีใครหันมาสนใจสาวน้อยอีก นางจึงนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ใช่การเลยที่จะนำความมาป่าวประกาศเช่นนี้จึงหลีกเร้นกลุ่มแม่ครัวที่พูดคุยถกกันแล้วค่อย ๆ ก้าวเท้ารวดเร็วไปหลังครัว
 "ท่านแม่ ๆ !! แย่แล้ว" จินหมิงพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด
 จินอู๋ที่ล้างมือเสร็จก็หันกลับมาด้วยใบหน้าฉงน "มีอะไร?" สาวน้อยก้าวเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยเสียงร้อนรน "ท่านแม่ คุณหนูฉีอันหนิงเสียสติไปแล้ว ท่านรีบไปดูเร็วเข้า!!"
 ใจจินอู๋กระตุกวาบ "เสียสติ? คุณหนูจะเสียสติไปได้อย่างไร! เจ้าเสียสติไปเองหรือเปล่า"
 "โธ่!…ท่านแม่ก็ไปดูด้วยตาตนเองเถิด ไปเร็ว!" เอ่ยจบนางก็ลากมารดาตนแล้วออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต
 "โอ๊ย! ลูกบ้า ปล่อยแม่นะ!!"
 ......…
 วิ่งมาได้สักพักคนเป็นแม่ก็สะบัดมือลูกออกสุดแรงทำให้คนที่ลากอยู่เบื้องหน้าถลาล้มลงกับพื้น ทั้งสองต่างคนต่างยังไม่ทันหันมาตะคอกเสียงใส่กันสายตาก็เห็นกลุ่มคนที่ก้าวเท้ารวดเร็วใบหน้าตื่นตระหนกมุ่งตรงมาที่พวกนางขวางทางอยู่ คนทั้งกลุ่มนั้นเป็นสตรีกันทั้งหมดทั้งวัยแรกรุ่นไปจนถึงวัยกลางคนรวมไม่ต่ำกว่ายี่สิบชีวิต ในกลุ่มนั้นแบ่งออกเป็นสองระดับอย่างชัดเจนจากอาภรณ์ที่สวมใส่ มีอาภรณ์สีสันฉูดฉาดหลากสีราวกับดอกไม้นานาพรรณและอาภรณ์บ่าวรับใช้
 "หลีกไป!" ผู้ที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินอยู่หน้าสุดแผดเสียงใส่อย่างหัวเสีย ตอนนี้ยังไม่มีเวลาไปจัดการใครทั้งนั้น
 ทั้งสองรีบถอยหลบไปด้านข้างอย่างว่องไว ก่อนจะก้าวเดินตามหลังกลุ่มคนพวกนั้น สาวน้อยรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปหาบ่าวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง
 "ฮูหยินทั้งสี่และคุณหนูทั้งหมดจะไปไหนกันหรือ?"
 บ่าวรับใช้อายุมากกว่าสองสามปีหันมาเอ่ยด้วยใบหน้าร้อนรนไม่แพ้กัน "ไปเรือนคุณหนูสิบเอ็ดน่ะสิ ได้ยินข่าวมาว่าคุณหนูสิบเอ็ดเสียสติ ฮูหยินและคุณหนูทุกท่านจึงร้อนใจนัก"
 อาหมิงชะงักชะงัน ข่าวไปเร็วปานนั้นเชียว? แล้วเหล่าฮูหยินยังคงนึกถึงคุณหนูของนางอยู่หรือนี่ คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ
 สองแม่ลูกได้ยินดังนั้นจึงรีบเร่งฝีเท้าตามกลุ่มนั้นต่อไป กระทั่งมาถึงทางแยกทั้งสองทางสองแม่ลูกก็ต้องงงงวยกันอย่างยิ่งเมื่อคนทั้งกลุ่มเบื้องหน้าเลี้ยวกันไปทางซ้ายเสียหมด
 "ท่านแม่! เหตุใด?…" นางงุนงงจนพูดไม่ออก ผู้เป็นแม่ก็ชะงักไป แต่ก็มีบางอย่างแวบเข้ามาในหัวราวกับฟ้าผ่า
 "แย่แล้วเจ้าลูกคนนี้!!!" นางหันไปตีใส่หลังของบุตรสาวอย่างแรงจนนางร้องด้วยความเจ็บ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากผู้เป็นแม่ก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน
 "ไม่ต้องถามรีบตามไปเร็ว ถ้าเจ้าไม่อยากโดนกุดหัว" ครานี้ผู้เป็นแม่ลากบุตรสาวตนวิ่งตามกลุ่มคนข้างหน้าไปด้วยความร้อนใจยิ่ง
 "ท่านแม่!! ปล่อยข้านะ!!!"
.............


หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเฮ่อซินหมิงก็เดินเกาะกำแพงกลับเข้ามาในห้องนอน ด้วยความที่นางตาบอดภายในบ้านจึงไม่มีข้าวของวางระเกะระกะแม้สักนิด เพราะตายายก็กลัวว่าหลานจะสะดุดล้มเข้า ส่วนอีกเหตุผลคือไม่มีเงินซื้อของมากมายให้วางรกเต็มบ้าน
"อาหมิงเอ๊ย…เสร็จแล้วก็นอนก่อนเลยนะ" เสียงแหบของคุณตาดังขึ้นไม่ไกล
"จ้า คุณตากับคุณยายก็รีบนอนด้วยนะ" เฮ่อซินหมิงหันไปตอบตามทิศที่ได้ยินด้วยน้ำเสียงสดใส ดูท่าตากับยายคงจะพูดคุยกันยาวอีกแล้วในคืนนี้
"หลานยายเอาตะเกียงไปด้วยสิ…" หญิงชราเอ่ยพร้อมกับเดินงอกแงกไปจะหยิบตะเกียงที่แขวนไว้มาให้เด็กสาว
อาหมิงได้ยินเสียงเดินก็รีบร้องห้ามทันที "ไม่เอา! โธ่ ยายก็รู้...ถึงหนูจะเอาตะเกียงไปก็ไม่ทำให้มองเห็นทางขึ้นมาหรอก ขืนถือไปแล้วสะดุดหกล้มในบ้านขึ้นมาไฟก็ไหม้กันพอดี…"
เงียบกริบไปครู่หนึ่งเธอจึงหาวหวอดแล้วเอ่ยเสียงใส " หาววววว! ง่วงมากเลย ไปนอนแล้วนะ ราตรีสวัสดิ์จ้ะคุณตาคุณยาย"
"อืม" สองเสียงตอบกลับมาอย่างโล่งใจ หลานคนนี้ถึงแม้จะตาบอดแต่ก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรให้พวกเขาลำบากเลยสักครั้ง สายตาทั้งสองคู่มองเธออย่างรักใคร่ ทั้งสามยิ้มให้กันแล้วเธอก็คลำผนังเข้าห้องไป
เข้ามาถึงในห้องนอนเธอก็เดินตรงไปทางซ้ายสามก้าวปลายเท้าก็สัมผัสกับเสื่อ สาวน้อยย่อกายลงคลุมผ้าปูที่นอนทับเสื่อที่ปุปะ ก่อนจะคลำหาหมอนแล้วเขถิบตัวสอดตัวเองเข้าในผ้าห่มผืนบาง เธอกำลังเอนหลังลงนอนพลันรู้สึกถึงแสงสว่างจ้าที่วาบขึ้นภายในห้อง
ไฟไหม้เหรอ? ...…..ไม่ใช่แฮะ ไม่มีกลิ่นไหม้แถมไม่ร้อนด้วย
เฮ่อซินหมิงค้างอยู่เป็นนานแสงสว่างที่ว่านั่นก็ยังไม่หายไปเสียที แสงนี่ไม่ได้มาจากตะเกียงของตากับยายแน่ เพราะตะเกียงเก่าๆ นั้นมันไม่ได้สว่างถึงขั้นที่จะผ่านทะลวงเปลือกตาที่ปิดแน่นของเธอเหมือนตอนนี้ได้
ราวกับรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวเธอนัก อาหมิงตัดสินใจคลานกับพื้นมือข้างหนึ่งคลำไปมาบนพื้น แสงจ้านั่นสว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอเกือบคิดไปว่าตนเองมองเห็น พลันนั้นราวกับทั้งห้องที่แสนอับชื้นนี้อุณหภูมิสูงขึ้นมาหลายระดับจนอบอุ่นไปทั่วกาย
ปลายนิ้วเรียวแตะเข้าใส่ของสิ่งหนึ่งที่มีผิวเกลี้ยงเกลา เธอสะดุ้งชักมือกลับก่อนจะยื่นมือไปค่อยๆ หยิบเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมาอยู่ในอุ้งมือ
อืม...…
มือทั้งสองลูบไปทั่วของสิ่งนั้น มันมีขนาดเท่าสองกำปั้นของเธอและกลมเกลี้ยงลื่นมือมากแถมยังมีความหนักเล็กน้อยแบบที่ไม่น่าจะกลวงโบ๋ภายใน ในบ้านมีของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย นางไม่ยักรู้เลยแฮะ
ดูท่าแสงจ้าเมื่อกี๊คงมาเจ้าลูกนี้แน่ๆ เลย
เธอคิดจะลองทดสอบบางอย่างเสียหน่อยจึงยกเจ้าลูกกลมๆ นั่นขึ้นมาใกล้ดวงตาที่ปิดสนิท แต่ทันทีที่เจ้าสิ่งนั้นสัมผัสกับหน้าผากเธอเข้า ร่างสาวน้อยกระตุกทีหนึ่งแล้วล้มลงทันที
ภายในห้องกลับสู่ความมืดมิดอีกครั้งโดยไร้ร่องรอยของเจ้าลูกกลมๆ ประหลาดก้อนนั้น...…
แสงจันทร์กระจ่างเด่นกลางนภา
มีร่างสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาหวานซึ้งจ้องมองดวงจันทร์ด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ราวกับภาพวาดของจิตกรเลื่องชื่อ
"คุณหนู!"
เสียงตะเบ็งลั่นทำให้นางสะดุ้งหันขวับไปทางประตู "อาหมิง… เจ้าทำข้าตกใจหมด!"
สาวใช้เอ่ยด้วยเสียงอ่อนใจพร้อมกับลากนายสาวให้มานั่งบนเตียง "คุณหนู…ยิ่งดึกยิ่งหนาว ท่านมายืนชมจันทร์เช่นนี้ หากข้าไม่มาอาการท่านกำเริบจะทำอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
ใบหน้างดงามยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเชื่อฟัง "ข้าก็ยังคลุมผ้าห่มไว้อยู่ มิเป็นไรหรอก"
สาวใช้ร่างบางไปปิดหน้าต่าง แสงเทียนที่จุดทิ้งไว้ส่องสว่างขึ้นนำความอบอุ่นละมุนตาไปทั่วห้อง คุณหนูในผ้าห่มเตรียมตัวจะนอนดังเช่นที่ทำเป็นปกติทุกวัน
"บ่าวดับเทียนเลยนะเจ้าคะ"
ฉีอันหนิงพยักหน้าส่งยิ้มให้กับนางก่อนจะทอดกายลงนอนแล้วภายในห้องก็ตกสู่ความมืดมิด นางถอดถอนใจมองเพดานห้องที่คล้ายจะพังมิพังแหล่ เนิ่นนานครู่ใหญ่สองตาหวานก็ปิดลงพร้อมเสียงถอนหายใจยาว
ขณะที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราก็มีแสงวาบขึ้นจนทั้งห้องสว่างไสว แพขนตาหนากะพริบถี่เพื่อปรับสายตา พลันเหลือบไปเห็นโต๊ะกลางห้องมีลูกกลมๆ เจิดจรัสทอแสงอยู่ นางขมวดคิ้วลุกจากเตียงเดินไปที่ลูกแก้วนั้นช้าๆ โดยไร้ผ้าห่มคลุมกาย เผยให้เห็นร่างโปร่งบางในอาภรณ์สีเขียวอ่อน เอวคอดกิ่วนั้นราวกับโอบได้ด้วยมือเดียว ผิวกายนอกร่มผ้านั้นขาวละเอียดดั่งไข่ปอก ใบหน้าหวานนั้นเมื่อต้องแสงสีเหลืองนวลแล้วทำให้ดูละมุนอ่อนหวานเข้าไปอีก ดวงตากลมโตสีอำพันทอประกายระยับไปกับแสงที่เจิดจ้า
เมื่อเดินเข้าไปถึงโต๊ะ นางก็เพ่งพิศมองลูกแก้วนั้นอยู่เป็นนานด้วยความฉงนใจ
ของใครกันนี่?...แล้วมาอยู่ในห้องของนางได้อย่างไร?
ฉีอันหนิงไม่กล้าหยิบส่งเดช นางจึงมองเจ้าลูกกลมๆ บนโต๊ะนั้นอย่างพินิจ เมื่อดูใกล้ๆ ผิวของเจ้าสิ่งนั้นดูเรียบลื่นเป็นมันวับไม่ต่างจากไข่มุก
หรือจะเป็นไข่มุกเรืองแสง?
แต่ของมีราคาเช่นนี้มาอยู่ในห้องของนางได้อย่างไร ถ้าใครมาเห็นเข้าจะว่าอย่างไรล่ะนี่?!?
สาวน้อยใบหน้าซีดขาวขึ้นมาทันใด ชีวิตที่เงียบสงบเช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว หากเกิดเรื่องใดขึ้นมาทั้งนางและอาหมิงรวมถึงท่านป้าจินคงไม่พ้นข้อกล่าวหาว่าลักขโมยของล้ำค่านี้เป็นแน่
คิดแล้วกรอบหน้าก็มีเหงื่อผุดพราว สองมือบอบบางประคองไข่มุกเรืองแสงขึ้นมากลางฝ่าก่อนจะก้าวเท้าไปที่ประตูห้อง มือซ้ายเอื้อมไปที่ประตูเพื่อจะเปิด มือขวาประคองไข่มุกไว้ เหงื่อสายหนึ่งไหลลงมาตามแก้มนวลนางยกแขนเสื้อข้างขวาขึ้นหมายจะเช็ดเหงื่อ ทว่าจังหวะที่แขนเสื้อซับเหงื่อขึ้น ไข่มุกก็แตะถูกหน้าผากของนาง ร่างบอบบางกระตุกคราหนึ่งแล้วล้มลงแทบพื้นพร้อมกับไข่มุกเจิดจ้าที่วับหายไป
ห้องตกสู่ความมืดมิดอีกครั้ง...…


แสงวูบวาบที่สะท้อนไปมารอบกายจากขาวสลับเป็นดำ ดำสลับเป็นขาว เฮ่อซินหมิงหลับตานิ่งรับรู้ถึงแสงสีขาวเจิดจ้าที่พาดผ่านไปมา ดวงตาทั้งสองที่ซ่อนใต้เปลือกตากลอกไปมาราวกับพยายามดิ้นให้หลุดจากบางสิ่งบางอย่างที่พันธนาการไว้อยู่ รอบกายของนางราวกับมีเชือกมัดไว้แน่นหนาจนไม่สามารถขยับกายได้
 เฮ่อซินหมิงพยายามต่อสู้กับแรงที่ยื้อยุดไว้อยู่ แสงสว่างจ้าพาดผ่านไปมารวดเร็วมากขึ้นจนนางที่หลับตายังรู้สึกได้ มีเสียงแว่วดังเข้ามาใกล้ทุกขณะก้องอยู่ในหัวของนางจนแทบจะระเบิด มันเหมือนเสียงเอคโค่ที่แว่วไปมาพอรู้ได้ว่ากำลังเรียกชื่อของนางอยู่ สาวน้อยยิ่งพยายามที่จะฉุกกระชากตัวเองออกมาจากความอึดอัดนี้มากขึ้น เสียงเรียกชื่อที่เข้าใกล้นั้นห่างออกไปเรื่อย ๆ คล้ายกับจะจากไปไกลแสนไกล หัวใจของเฮ่อซินหมิงสั่นไหวรุนแรงแล้วดิ้นรนอย่างไม่ยอมแพ้ มีเสียงกระซิบดังก้องขึ้นมาในอีกทิศทางทว่าครานี้ไม่ได้เรียกชื่อของนาง
 "คุณหนู…คุณหนูเจ้าคะ…คุณหนู…"
 "อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!"
 "กรี๊ดดดดด!!"
 เฮ่อซินหมิงทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่งแหกปากร้องเสียงลั่น ทั่วตัวมีเหงื่อกาฬแตกพลั่กราวกับคนเพิ่งจมน้ำ นางหายใจเร็วแรงสายตาเหม่อลอยจ้องไปยังผ้าห่มที่ลงไปกองอยู่ที่ขา
 "โธ่!…คุณหนูเจ้าคะ ทำบ่าวตกอกตกใจหมด ปกติคุณหนูไม่เคยร้องออกมาเช่นนี้เลย มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?"
 สาวน้อยรับใช้เอ่ยอย่างเป็นกังวลจับเส้นชีพจรตรวจดูอย่างทะนุถนอม ยามนี้ใบหน้าของผู้เป็นนายดูราวกับคนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบมา
 ใบหน้านวลที่มีเหงื่อผุดกรายเบนมาช้า ๆ ดวงตาเบิกโพลงนั้นดูน่าหวาดกลัวยิ่ง "เธอเรียกใครว่าคุณหนูฮึ!"
 อาหมิงชะงันไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ย "ก็คุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
 "ฉันไม่ใช่คุณหนูของเธอ" เสียงนั้นดูเลื่อนลอยและหนักแน่นไปพร้อมกัน นางขมวดคิ้วเอ่ยถามกลับไป
 "ถ้าคุณหนูไม่ใช่คุณหนูของข้าแล้ว คุณหนูเป็นคุณหนูของใครล่ะเจ้าคะ"
 คำถามนี้ทำเอาเฮ่อซินหมิงขมวดคิ้วมองบนคิดเป็นนาน "ฉันไม่ใช่คุณหนู ฉันชื่อเฮ่อซินหมิงเป็นแค่เด็กตาบอดธรรมดา ๆ ที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ"
 อาหมิงสะดุดหัวเราะ "คุณหนูเจ้าขา…พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านกำลังจะทำให้ข้าใจหายนะเจ้าคะ"
 "ที่นี่ที่ไหน?"
 "ก็…เรือนพักของคุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
 "ที่นี่ไม่ใช่เรือนพักของฉัน" นายสาวตรงหน้าเอ่ยกลับทันควัน
 "คุณหนูอันหนิง…พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านทำให้ข้ากลัวหมดแล้ว" เสียงนั้นเริ่มสั่นเครือ
 อันหนิง?...ชื่อนี้คุ้น ๆ อยู่นา เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง......…..
 ราวกับมีสายฟ้าฟาดอยู่ในหัว
 อ้าว!!...ก็ที่นี่ไง!?!
 ความทรงจำของเมื่อวานไหลบ่าเข้ามาราวกับซีนหนังที่ฉายทับซ้อนกัน
 นี่นางยังไม่ตื่นอีกหรือ?
 ใบหน้านั้นแปรเปลี่ยนเป็นเหม่อลอย ดวงตาสีอำพันดูล่องลอยยิ่ง "คุณหนูอันหนิงเจ้าคะ ท่านหลับไปหนึ่งวันเต็ม ๆ ทำให้ไม่ได้ทานอะไรเลย ท่านหิวหรือไม่เจ้าคะ?"
 ".........….."
 อาหมิงลุกขึ้นก้าวเท้าไปที่โต๊ะกลางห้องก่อนจะยกอาหารออกมาวางเรียงในสำรับแล้วยกมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
 "คุณหนูทานอาหารตรงนี้ดีกว่าเจ้าค่ะ สีหน้าคุณหนูดูไม่ดีเลย"
 กลิ่นอาหารที่ลอยเตะนาสิกประสาททำให้เมฆหมอกในดวงตาสีอำพันนั้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว "อะไรน่ะ?"
 "วันนี้ก็มีของเดิม ๆ อีกแล้วเจ้าค่ะ ข้าก็เผลอคิดไปเองว่าจากเหตุการณ์เมื่อวานจะทำให้อาหารดีขึ้นแท้ ๆ ….."
 "โอ้โห!…น่ากินจัง ฉันไม่เคยกินของแบบนี้เลยนะเนี่ย...นี่มันอาหารของชนชั้นสูงรึไงนะ"
 เฮ่อซินหมิงในร่างคุณหนูฉีอันหนิงหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วแล้วคีบนั่นคีบนี่ใส่ข้าวแล้วจ่อชามกับริมฝีปากโกยอาหารเข้าปากอย่างหิวโหย
 "วะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?...นี่มันอาหารชั้นต่ำที่สุดในจวนนี้เลยนะเจ้าคะ แล้ว…คุณหนู เหตุใดท่านจึงทานอาหารเช่นนั้นเล่า?"
 "อื้ม…นี่มันคือถั่วงอกใช่มั้ย รสชาติกรุบกรอบและกลิ่นแบบนี้ต้องใช่ใช่แน่ ๆ ได้ยินว่าถั่วงอกจะมีสีไม่เหมือนผักด้วย แล้วอันนี้คืออะไรเนี่ย…"
 ตะเกียบทั้งสองคีบนั่นคีบนี่เข้าปากแล้วพูดคุยกับตัวเองอย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าของอาหมิงแข็งทื่อมืดครึ้มลง
 อาการของคุณหนูยังไม่ดีขึ้นอีกหรือนี่...… โธ่! คุณหนู...…
 อาหมิงก้มหน้าคอตกดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย
 "อาหมิง…คุณหนูตื่นหรือยัง?" เสียงหญิงวัยกลางคนตะโกนมาจากนอกเรือน สาวน้อยใช้แขนเสื้อซับน้ำตาก่อนจะลุกออกไปหาผู้เป็นมารดาของตนที่ยืนชะเง้อคอมองอยู่
 "คุณหนูกำลังทานอาหารอยู่เจ้าค่ะ"
 "ถ้างั้นก็ดี คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างล่ะตอนนี้ ดีขึ้นบ้างหรือไม่?" ใต้ดวงตาที่มีสีคล้ำทำให้อาหมิงรู้ได้ทันทีว่ามารดาของนางต้องคิดมากจนนอนไม่หลับเป็นแน่
 "คุณหนูดูเจริญอาหารมากขึ้นกว่าปกติเจ้าค่ะ"
 จินอู๋ยิ้มแป้น "จริงหรือ…เช่นนั้นก็ดี แม่จะเข้าไปดูหน่อย"
 อาหมิงเปิดทางให้พร้อมกับงับประตูเข้าหากันเบา ๆ แล้วเดินตามเข้าไป เมื่อเข้าไปถึงในห้องนอนนางก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นยิ่งนัก
 อาหารที่อยู่ในจานชามเมื่อครู่หายวับหมดไปในพริบตา!!
 คุณหนูโกยข้าวคำสุดท้ายจากชามเข้าปากแล้ววางชามลงกับโต๊ะพร้อมกับเคี้ยวอาหารไปพลาง ๆ เมื่อกลืนคำสุดท้ายลงคอก็เรอออกมาเสียงดังลั่น "เอร่ออออออออ…"
 ใบหน้าของจินอู๋และจินหมิงซีดขาวลงโดยพลัน
 "ตายแล้วคุณหนู!…คุณหนูจะแสดงกริยาเช่นนั้นออกมาไม่ได้นะเจ้าคะ มันดูไม่งามเจ้าค่ะ!!"


"อะไรอีกล่ะเนี่ย"
 สตรีวัยกลางคนวิ่งเข้ามาหานางด้วยความตกอกใจใจยิ่ง ทั้งยังสำรวจเนื้อตัวนางไปมาอีกด้วย
 "ดะ…เดี๋ยว…เดี๋ยว ๆ ท่านป้าเป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ทำไม…"
 "นี่…นังลูกคนนี้! บังอาจไปกล่าวหาคุณหนูอันหนิงของเจ้าต่อหน้าฮูหยินเลยหรือ เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องนัก ข้าต้องตีเสียให้เข็ด!!"
 หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามาหมายจะฟาดฝ่ามือหนาใส่เด็กสาว นางรีบวิ่งวนรอบคุณหนูทันทีโดยมีมารดาวิ่งไล่ตามติด ๆ ปากนางยังส่งเสียงร้องลั่น "อย่านะท่านแม่! ข้าให้ท่านมาดูอาการคุณหนูไม่ใช่มาตีข้า ท่านแม่…อย่า!!!"
 เฮ่อซินหมิงแทบหัวหมุนเมื่อแม่ลูกมาวิ่งไล่จับกันโดยมีนางยืนคั่นกลางจึงเอ่ยเสียงแกมหัวเราะ "โอ้โห! ดูน่าสนุกดีนะ ข้าอยากเล่นด้วยเหมือนกัน"
 เมื่อจินอู๋ได้ยินประโยคนั้นเท้าก็หยุดชะงักแล้วหันมาหาสาวน้อยด้วยความประหลาดใจยิ่ง "คุณหนู?…เมื่อครู่ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?"
 "หนูบอกว่าอยากเล่นด้วยค่ะ" ยิ้มสดใสของคนตรงหน้าดูน่าชื่นชมหลงใหล แต่ทว่าไม่รู้เหตุใดใบหน้าของสตรีวัยกลางคนถึงบิดเบี้ยวขึ้นมา
 "เดี๋ยวนะ ข้าไม่เข้าใจ อาหมิง! เล่าให้แม่ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น" จินอู๋หันไปหาบุตรสาวของตน
 "ฮ้า! เธอชื่ออาหมิงเหมือนกันเหรอเนี่ย ฉันก็ชื่ออาหมิงเหมือนกัน" ดวงตาเฮ่อซินหมิงพราวระยับด้วยความตื่นเต้น แต่แม่ลูกทั้งสองกลับใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยวเข้าไปกันใหญ่
 "คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูจะชื่ออาหมิงได้อย่างไร ท่านชื่อว่าฉีอันหนิงต่างหากล่ะเจ้าคะ" อาหมิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
 "ฉีอันหนิงเหรอ?" นางชี้นิ้วมาที่ตนเอง แล้วหัวเราะคนเดียวเอิ๊กอ๊ากเสียงดังลั่นไม่หยุด
 จินหมิงก้าวเข้ามากระซิบกับมารดา "ท่านแม่เห็นหรือไม่ ข้าก็มิรู้ว่าคุณหนูเป็นอะไรเช่นกัน เมื่อเช้าตอนที่ข้ามาถึงเห็นคุณหนูนอนสลบอยู่ที่พื้น...ตะ แต่ท่านแม่!! นางจับชีพจรนางยังเต้นอยู่ พอคุณหนูตื่นมาก็เกิดอาการแปลก ๆ ดังเช่นที่ท่านเห็นนี่แหละ"
 สายตาดุดันที่ตวัดมองมาเมื่อครู่ทำเอาหัวใจนางหล่นวูบไปกองที่ตาตุ่ม ถึงแม้จะพูดไปเช่นนั้นแล้วชีวิตน้อย ๆ ของนางก็ยังไม่รอดอยู่ดี
 เพี๊ยะ!
 "เจ้าลูกคนนี้ปล่อยให้คุณหนูไปนอนที่พื้นได้อย่างไร! ทำไมเจ้าไม่รีบวิ่งมาเร็ว ๆ ฮึ! ไปมัวโอ้เอ้ที่ไหนบอกแม่มาเดี๋ยวนี้นะ!!"
 "โอ๊ย!…ท่านแม่ปล่อยหูข้าก่อน ข้าเจ็บแล้ว…ข้าไม่ได้ไปโอเอ้ที่ไหนเลย ข้าก็ตรงมาที่เรือนนี้เป็นปกติดังเช่นทุกวันนั่นแหละ ท่านแม่ ๆ ปล่อยข้าได้แล้ว"
 เสียงแม่ลูกทะเลาะกันทำให้เฮ่อซินหมิงหันมามองดูทั้งคู่ด้วยความสนใจ "เล่นอะไรกัน ขอข้าเล่นด้วยสิ"
 "โอ๊ยยยยยย!!!" อาหมิงน้ำตาร่วงเมื่อมีมือมาจับหูนางอีกข้างดึงไปด้วย ครานี้ยิ่งทำให้มารดาของนางยิ่งโมโหเข้าไปกันใหญ่
 "ต้องเป็นเพราะเจ้าแน่ ๆ ไม่เช่นนั้นคุณหนูจะมาทำโทษเจ้าได้เช่นไร ทั้งที่เมื่อก่อนก็ใจดีกับเจ้าแท้ ๆ ครั้งนี้แสดงว่าเจ้าทำเกินไปแล้ว"
 "ไม่นะท่านแม่…คุณหนูเจ้าขา ท่านช่วยบอกแม่ข้าทีว่าเมื่อเช้าข้ามาตรงเวลาใช่หรือไม่" อาหมิงส่งสายตาอ้อนวอนไปยังคุณหนู เห็นนางทำหน้าครุ่นคิดใจก็เริ่มมีความหวังขึ้นมา
 "ไม่รู้สิ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง" คำพูดใสซื่อนั้นทำเอานางต้องร้องโอดโอยมากยิ่งขึ้นเมื่อมือหนาเหนียวราวคีมเหล็กยิ่งดึงหูนางหนักมากขึ้นหลายเท่า
 "เห็นหรือไม่!! เป็นเพราะเจ้าแท้ ๆ เชียว ทำให้คุณหนูต้องลำบากเช่นนี้!!"
 "หนูขอถามหน่อยได้มั้ย ว่าท่านป้าเป็นใครเหรอคะ?"
 ".............."
 ".............."
 "ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ" กว่าจะมีเสียงตอบรับจากหญิงวัยกลางคนตรงหน้าทำเอาเฮ่อซินหมิงเกือบลืมไปแล้ว
 "หนูถามว่าท่านป้าเป็นใครเหรอคะ?"
 "...............…........….."
 ครานี้ยิ่งรอนานกว่าเก่าเมื่อเห็นหน้าของหญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนวิณญาณจะออกจากร่างไปเสียแล้ว จนคิดว่าตนเองคงพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า
 "ท่านป้า…นั่งก่อนดีกว่า…" เฮ่อซินหมิงเชื้อเชิญให้คนตรงหน้านั่งแต่นางกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน
 "เมื่อวานคุณหนูคงจะพักผ่อนน้อยเกินไป วันนี้ต้องรีบนอนแต่หัวค่ำ อาหมิง…เจ้าต้องดูแลคุณหนูให้ดีกว่าที่ผ่านมา วันนี้แม่คงจะเหนื่อยเกินไปจึงรู้สึกหูตาไม่ค่อยดี…"
 จินอู๋ลากขาอันหนักอึ้งออกจากเรือนไปด้วยใบหน้าไร้วิณญาณ พยายามคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่ว่าเป็นแค่ความหลอนของตนเอง วันพรุ่งนี้มาเยี่ยมคุณหนูอีกครา นางคงจะสติดีขึ้น
 เฮ่อซินหมิงยืนอยู่ในห้องกับสาวใช้วัยเดียวกัน "ท่านป้าคนนั้นเป็นอะไรเหรอ?"
 อาหมิงมองนายสาวของตนด้วยแววตาเศร้าสร้อยสงสารยังไม่ลืมคำสั่งของมารดาเมื่อครู่ "คุณหนู…วันนี้ท่านต้องรีบพักผ่อนนะเจ้าคะ บ่าวจะเตรียมที่นอนให้เดี๋ยวนี้"
 อาหมิงก้าวเท้าตรงไปยังที่นอนจัด หมอนผ้าห่มให้เรียบร้อยแล้วหันมาเอ่ยกับคุณหนูอันหนิง "เสร็จแล้ว เชิญคุณหนูมานอนพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ"
 เฮ่อซินหมิงนิ่งคิด หัวคิ้วเรียวงามขมวดมุ่นจนแทบชนกันก่อนจะวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วยื่นแขนเรียวเล็กออกไปจนกระทบกับแสงแดดที่สาดส่องลงมา
 "คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ เดี๋ยวก็อาการกำ…"
 "ข้าได้ยินมาว่าตอนกลางวันมีดวงอาทิตย์กลางคืนมีดวงจันทร์ แสงแดดจะร้อนสว่างจ้าแสงจันทร์จะเย็นสว่างนุ่มนวล เราต้องนอนตอนกลางคืนแล้วตื่นตอนกลางวัน…แต่นี่ยังร้อนแสดงว่าเช้าอยู่เลย แล้ว…จะนอนได้ยังไงล่ะ?"
 ใบหน้าหมดจดชะงักไปกับคำพูดที่ซับซ้อนแต่ก็ลากตัวคุณหนูออกมาจากหน้าต่าง "โธ่คุณหนู…ก็ปิดหน้าต่างสิเจ้าคะ มาเร็วเถิดเจ้าค่ะ ท่านต้องรีบพักผ่อนตั้งแต่ตอนนี้ ข้าอยู่นอกห้องหากท่านมีอะไรก็เรียกข้าได้เลยนะเจ้าคะ"
 ระหว่างที่พูด มือของนางก็จัดการลากตัวคุณหนูที่ยืนทำหน้างงอยู่มานั่งบนเตียงพร้อมกับดันตัวให้นอนลงบนที่นอนอย่างนุ่มนวล แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายจนแน่ใจว่ามิดชิดทุกด้าน
 ความมืดปกคลุมทั่วทั้งห้องทันทีเมื่อบ่าวรับใช้งับหน้าต่างเข้าหากันแล้วโค้งคำนับก่อนจะถอยกายออกจากห้องไปพร้อมกับประตูที่ปิดเข้าหากัน
 เฮ่อซินหมิงนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืดที่มีแสงสลัวเป็นนานพักใหญ่ แล้วตะโกนออกไป
 "ถามหน่อยสิ!…ทำไมฉันนอนไม่หลับเลยล่ะ?"
 ..............
 ไร้เสียงตอบรับจากภายนอกโดยสิ้นเชิง


สายตาเจิดจ้าและคำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังนั้นทำเอาอาหมิงถึงกับคิดหนัก จริงสินะ...คุณหนูของนางมิได้เป็นคนเลวร้ายเสียหน่อย นางจะห่วงอันใดกัน ทั้งคุณหนูยังเป็นผู้ที่อ่อนโยนอ่อนหวานไม่น้อยหน้าคุณหนูผู้ใดอยู่แล้ว นางจะไปกังวลว่าอาจทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้อย่างไร?...…..
"ถ้าเช่นนั้น...ถ้าคุณหนูอยากเดินเล่นข้างนอกไม่ไกลจากเรือนก็ได้อยู่เจ้าค่ะ" ที่นี่อยู่ห่างจากเรือนหลังอื่นในจวนมาก คงไม่มีผู้ใดมาสอดส่องจับตาดูไกลถึงเพียงนั้นหรอกนะ
"เย่!…ไปกันเลย!" อาหมิงในร่างฉีอันหนิงวิ่งกระโดกกระเดกออกจากประตูเรือนด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา อาหมิงตกใจรีบวิ่งตามทันที
"คุณหนูเจ้าคะ! อย่าวิ่ง…เอ่อ…กระโดด…เช่นนั้นสิเจ้าคะ"
โอ้โห! ได้วิ่งโดยที่เห็นถนนและทิวทัศน์รอบข้างเป็นความรู้สึกแบบนี้เองเหรอ…มีความสุขจังเลย
จู่ ๆ เธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้สองเท้าที่กระเด้งอยู่หยุดชะงักฉับพลันจนอาหมิงที่วิ่งตามมาด้านหลังเกือบชนเข้าใส่
"ว้าย!…มีอะไรหรือเจ้าคะ?"
"นี่คือต้นไม้ใช่ไหม?" ปลายนิ้วเล็กชี้ไปยังแถวต้นไผ่สีเขียวที่ทอดยาวกว้างสุดลูกหูลูกตา
"ชะ…ใช่เจ้าค่ะ..ต้นไผ่อย่างไรล่ะเจ้าคะ?"
นี่เป็นต้นไผ่เองเหรอเนี่ย ในที่สุดก็ได้เห็นเสียที เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วหลับตาใช้มือลูบไล้แผ่วเบา อืม…ใช่แล้ว ที่นี่มีต้นไผ่เยอะมากเลยแฮะ
เอ?…ว่าแต่... "ทำไมไม่เห็นบ้านคนเลยล่ะ?" สาวน้อยถามด้วยความสงสัย เพราะรอบข้างนี้ นอกจากเรือนของฉีอันหนิงแล้วก็ไม่เห็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะคล้ายกันอยู่ใกล้เคียงเลย เรียกว่าไม่เห็นเลยแม้แต่เงา
"เรือนของคนอื่นอยู่ทางฝั่งโน้นเจ้าค่ะ ถ้านับระยะทางแล้ว ห่างจากเรือนของคุณหนูไปประมาณหกลี้ แค่เดินมาที่นี่ก็เกือบชั่วยามกว่าแล้วเจ้าค่ะ"
"แล้วเมื่อเช้านี้เธอไปไหนมา?"
"ข้าเอาสำรับอาหารไปเก็บที่โรงครัวทางฝั่งโน้นเจ้าค่ะ" หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นทันใดแล้วเอ่ยถามต่อ
"เธอบอกว่าแค่เดินมาที่นี่ก็เกือบชั่วยาม แล้วทำไมเธอเดินไปกลับถึงเร็วจังเลยล่ะ?"
อาหมิงยิ้มแห้ง ๆ ตอบเสียงอ่อย "เพราะข้าน้อย…วิ่งเจ้าค่ะ"
ดวงตาของคุณหนูฉีอันหนิงเป็นประกายมองคนข้างตัวด้วยสายตาชื่นชม "สุดยอด!" อาหมิงยิ้มเอียงอายก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อเห็นสายตาเจิดจ้าของคุณหนูตน
"แต่ที่จริงแล้ว..ก็ไม่สมควรวิ่งเจ้าค่ะ ใครเห็นเข้าก็จะว่าเอาได้เจ้าค่ะ"
เฮ่อซินหมิงหัวเราะเอ่ยเสียงแผ่ว "ที่นี่มีใครเห็นซะที่ไหนเล่า"
อาหมิงชะงักพยายามทำความเข้าใจ "วะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?!...คุณหนู!!!"
ยังพูดไม่ทันจบคนเบื้องหน้าก็รวบชายกระโปรงขึ้นวิ่งโด่งไปไกลเสียแล้ว ผ้าคลุมผืนหนาลากไปตามพื้นถนนที่มีใบไผ่กองหนาให้สะอาดเกลี้ยงเป็นทางยาว
"คุณหนู!!!"
โธ่! นี่นางคิดผิดหรือคิดถูกกันนะ?!?
.................
สายลมเย็นที่ปะทะกับผิวหน้าให้ความรู้สึกที่ดียิ่งราวกับได้โผบินอย่างเสรี เฮ่อซินหมิงหลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ สองเท้ายังไม่ลดความเร็วลง
พลั่ก!!
"โอ๊ย!!" ปลายเท้าเตะใส่ก้อนหินเท่ากำปั้นทำให้เธอล้มคว่ำร่างฟาดพื้นเต็ม ๆ อาหมิงที่ตามหลังมาตกใจหน้าซีดเผือด
"คุณหนูเจ้าคะ!! คุณหนูเป็นอะไรมากหรือไม่!!" สาวรับใช้คนสนิทเข้ามาประคองอีกร่างให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลด้วยทั้งสองต่างมีรูปร่างที่ตัวเล็กผอมบางไม่ต่างกัน
"คุณหนูร่างกายเปราะบางอย่าวิ่งแบบนี้สิเจ้าคะ"
"ใครว่าฉันเปราะบาง ฉันเนี่ยร่างกายแข็งแรงยิ่งกว่าเด็กในหมู่บ้านคนอื่นซะอีก..."
เอ๊ะ...แต่นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอนี่นา ถึงว่าทำไมรู้สึกไม่ค่อยมีแรงเลย
"คุณหนูน่าจะรู้จักร่างกายตัวเองดีที่สุดนะเจ้าคะ แล้วเด็กในหมู่บ้านคือใครหรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะตอบ "เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็พูดไปเรื่อยน่ะ"
ทั้งสองเดินกันเข้าไปในป่าไผ่ทางด้านหลังเรือนชื่นชมความงามของธรรมชาติที่กว้างใหญ่ในป่าแห่งนี้ เฮ่อซินหมิงกวาดตามองไปรอบด้านด้วยความตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง ทิวทัศน์ที่มีแต่สีเขียวเช่นนี้เมื่อมองแล้วรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจยิ่งนัก
เดินมาอีกหนึ่งเค่อก็เห็นกำแพงสูงอยู่หลังป่าไผ่ ด้วยความสงสัยอาหมิงในร่างคุณหนูสิบเอ็ดจึงเร่งฝีเท้าตรงไปทางนั้น
"คุณหนูเจ้าคะ นั่นคือกำแพงจวน เราเดินมาจนสุดทางแล้วเจ้าค่ะ"
กำแพงจวน? กว่าจะเดินมาถึงนี่ก็ผ่านป่าไผ่ที่แทบจะไกลสุดลูกหูลูกตาที่แท้ก็มีกำแพงกั้นไว้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย นึกว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอดทางซะอีก
 นิ้วเรียวเล็กลูบกำแพงสูงเบื้องหน้าก่อนจะเดินเลียบกำแพง ปลายนิ้วลากไปตามพ้นผิวขรุขระขาดที่คนดูแลโดยมีสาวใช้เดินตามหลังไม่ห่าง
"หลังกำแพงนี่มีอะไรเหรอ?"
อาหมิงเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ "ข้าก็มิรู้เจ้าค่ะเพราะข้าก็ไม่เคยเดินมาที่นี่เช่นกัน"
เธออยากรู้จริง ๆ ว่าหลังกำแพงนี่มีอะไรทำยังไงถึงจะออกไปนอกกำแพงนี่ได้นะ สายตาไล่ตามกำแพงมองไปจนถึงหลังคาสั้นที่มุงกำแพง แขนเรียวยื่นขึ้นไปจนสุดก็ถึงเพียงแค่ครึ่งกำแพงเพียงเท่านั้น นี่เป็นเพราะเธอเตี้ยหรือกำแพงมันสูงกันนะ
หันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างกาย ความสูงของเธอกับอาหมิงก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ถ้าสองคนยืนต่อตัวกันจะถึงบนกำแพงไหมนะ?
"เธอมานี่" เมื่อเอ่ยเรียกแล้วเฮ่อซินหมิงก็คุกเข่าลงหันหน้าเข้ากำแพงทันที "เหยียบไหล่ฉันขึ้นไป ฉันจะลองดูหน่อยว่าจะถึงบนกำแพงหรือเปล่า"
อาหมิงตกใจหน้าซีดเผือด "ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู! ข้าทำแบบนั้นไม่ได้ อีกอย่างคุณหนูจะออกไปหรือเจ้าคะ?"
"แน่อยู่แล้ว รีบ ๆ เหยียบไหล่ฉันเร็วเข้า แล้วดูให้หน่อยว่ามองเห็นข้างนอกมั้ย"
สาวรับใช้ตัวน้อยทั้งรู้สึกตกใจและซาบซึ้ง ในจวนแห่งนี้มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน มีแต่การเสนอตัวเองเพื่อจะได้ไปยังจุดที่สูงกว่าผู้อื่น นางไม่เคยเห็นผู้ใดยอมลดตัวให้ผู้อื่นเหยียบย่ำอย่างจริงใจเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะนายที่ยอมให้บ่าวได้ขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าตน.........…


คุณหนูโกยข้าวคำสุดท้ายจากชามเข้าปากแล้ววางชามลงกับโต๊ะพร้อมกับเคี้ยวอาหารไปพลาง ๆ เมื่อกลืนคำสุดท้ายลงคอก็เรอออกมาเสียงดังลั่น "เอร่ออออออออ…"
ใบหน้าของจินอู๋และจินหมิงซีดขาวลงโดยพลัน
"ตายแล้วคุณหนู!…คุณหนูจะแสดงกริยาเช่นนั้นออกมาไม่ได้นะเจ้าคะ มันดูไม่งามเจ้าค่ะ!!"
ท่านป้าจินรีบตะลีตะลานเข้ามาอย่างตกอกตกใจยิ่ง "คุณหนูเจ้าขา…ทานอาหารเสร็จแล้วไม่ควรส่งเสียงเรอออกมานะเจ้าคะ"
ดวงตากลมโตจ้องใบหน้าเหี่ยวย่นใสแป๋ว "ห้ามเรอ?…ทำไมล่ะ"
"มันจะดูไม่งามไม่สมกับฐานะคุณหนูของท่านเจ้าค่ะ อีกอย่างปกติท่านก็มีกริยาเรียบร้อยอ่อนหวานยิ่งกว่าคุณหนูในจวนนี้หรือจวนไหนเสียอีก…"
เมื่ออาหารอร่อยตกถึงท้องความกังวลและหดหู่ใจก็หายไปในพริบตา "ไม่รู้แล้ว ๆ ตอนนั้นไม่ใช่ตอนนี้เอาเป็นว่าอาหารมื้อนี้อร่อยมาก ขอบคุณป้ามากเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะช่วยเก็บ…"
อาหมิงและจินอู๋รีบพุ่งเข้ามาหยุดมือของคุณหนูทันที "ไม่ได้นะเจ้าคะ นี่เป็นหน้าที่ของข้า ข้าจะนำไปเองเจ้าค่ะ"
อาหมิงใช้มือเก็บชามอาหารด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทันแล้ววิ่งพรวดออกจากห้องไปทันที
"ว้า…อะไรกันเนี่ย…"
ท้องอิ่มสมองก็ผ่อนคลาย ครานี้นางคงต้องยอมรับเสียแล้วว่าตนเองมาโผล่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ดุเหมือนว่าจะอยู่ในร่างกายของคนอื่นด้วย ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด วิณญาณของเธอสามารถควบคุมร่างกายนี้ได้ราวกับเป็นร่างกายของตัวเองจนถ้าไม่จับสังเกตก็คงคิดว่ากำลังอยู่ในร่างของตนเอง
ยิ่งคิดก็ยิ่งงุนงง?
เฮ่อซินหมิงตัดบทความคิดของตัวเองด้วยการหันไปหาท่านป้าที่ยืนอยู่ข้างกาย เธอจะลองโยนหินถามทางเสียหน่อย
"ท่านป้า...…" คนตรงหน้าทำเพียงแค่ส่งสายตาละห้อยจ้องมองเธอ นางกระแอมไอเสียงดังคราหนึ่ง
"คุณหนู…" ก่อนที่ป้าคนนี้จะพูดยาวเหยียดอีกเธอก็รีบพูดขัดขึ้น
"ท่านป้าชื่ออะไรเหรอคะ?"
ตาที่ละห้อยอยู่เบิกโพลงแล้วถามราวกับไม่เชื่อหู "วะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?"
"หนูถามว่าท่านป้าชื่ออะไรเหรอคะ" ดวงตากลมโตสีอำพันสดใสคู่นั้นดูไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด นั่นยิ่งทำให้จินอู๋แทบลมจับ
"นี่คุณหนู…คุณหนู…" เห็นคนอายุมากท่าทางใกล้จะเป็นลมเฮ่อซินหมิงก็รีบเข้าไปประคองแล้วพูดเปลี่ยนเรื่องโดยพลัน
"โธ่…ท่านป้าตกใจอะไร เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งหรอก นั่งก่อนดีกว่านะคะ…" จินอู๋ถูกลากให้นั่งลงบนเก้าอี้แทนที่คุณหนูของตนโดยไม่รู้ตัว ยามนี้ในใจสับสนยิ่ง
สองมือบอบบางบีบคลึงที่บ่าของคนสูงวัยกว่าอย่างอ่อนโยน ใจของจินอู๋สงบลงอย่างน่าประหลาดในตอนนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาในเรือนพอดี
อาหมิงจับขอบประตูห้องมือหนึ่งกุมอกยืนหอบหายใจราวกับคนที่วิ่งหนีสิ่งใดมา "นังลูกคนนี้!! ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย เพราะเจ้าเป็นต้นเหตุให้คุณหนูต้องติดนิสัยไม่ดีไปด้วยเป็นแน่!"
อาหมิงหอบหายใจเสียจนไม่มีแรงจะเอ่ยต่อปากต่อคำ นางวิ่งไปที่ครัวแล้ววิ่งกลับมาโดยที่ไม่หยุดพักเลยสักนิด เช่นนี้นางจะไม่เหนื่อยก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว
"ไม่ใช่เป็นเพราะ…อาหมิงหรอกค่ะ หนูก็เป็นแบบนี้ของหนูอยู่แล้ว…" ให้ตายสิ!…เรียกชื่อคนที่ชื่อเหมือนตัวเองแบบนี้มันเขินปากชะมัด แล้วที่หนูบอกไปก็เป็นความจริงด้วยนะ
"อะไรกันคุณหนู…ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าอาหมิงวิ่งตาตื่นเสียงดังไม่ดูนายดูบ่าวขนาดนี้ ไม่รู้ว่าลับหลังป้าจะขนาดไหน"
"ท่านป้า…ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นไปจะอยู่กลางท้องฟ้าแล้ว ท่านป้าไม่ไปทำงานเหรอคะ" นี่เธอไม่ได้ไล่นะ แค่เป็นห่วงว่าอาจจะมีงานอื่นที่ป้าต้องไปทำแต่ต้องมากังวลเธออยู่
"ตายจริง! กี่โมงกี่ยามแล้วทำไมข้ายังมานั่งพักผ่อนอยู่ที่นี่อีก ถ้าเช่นนั้นข้าไปก่อนล่ะ…" คนสูงวัยรีบผุดลุกขึ้นก้าวเท้ารัวออกไปทันที แต่ไม่วายจะส่งสายตาอำมหิตและส่งเสียงต่ำใส่บุตรสาวไม่ได้เรื่องของตน "ดูแลคุณหนูให้ดี"
อาหมิงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้มารดาตนแล้วมองดูนางจนลับหายไปจากสายตา หันมาอีกทีก็เห็นคุณหนูนั่งลงไปกองกับพื้นแล้ว
"เฮ้อ! เกือบไปแล้วมั้ยล่าาาา" อาหมิงอ้าปากกำลังจะเอ่ยประโยคเช่นเดียวกับมารดา เฮ่อซินหมิงรู้ตัวทันรีบพูดขัดขึ้นมาได้ทัน
"พอแล้ว ๆ ๆ ขอพักแบบสบาย ๆ สักหน่อย" คำพูดที่ติดอยู่ในคอถูกกลืนลงไปทันที อาหมิงส่งยิ้มบางเบาให้กับคนที่นั่งอยู่บนพื้น ก่อนจะเดินเข้ามาทรุดกายนั่งลงข้าง ๆ กัน
เฮ่อซินหมิงเกิดความรู้สึกที่ดีกับสาวน้อยวัยเดียวกันคนนี้ไม่น้อยจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงใจ "เธอชื่ออะไรนะ?"
คนตรงหน้ามีแววตางุนงงไม่น้อยแต่ก็เอ่ยตอบ "จินหมิงเจ้าค่ะ"
ดีจังที่ไม่ต้องเจอคำตอบอื่น เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างถามต่อ "แล้วแม่ของเธอล่ะ?"
"จินอู๋เจ้าค่ะ"
อาหมิงในร่างฉีอันหนิงพยักหน้าหนัก ๆ หลายที ในหัวกำลังครุ่นคิด มีอะไรที่ต้องรู้อีกมั้ยนะ? แต่คิดไปก็นึกไม่ออก ค่อยไปตายเอาดาบหน้าแล้วกัน
เห็นคุณหนูทำหน้าขมวดคิ้วมองบนไม่ถึงอึดใจนางก็หันกลับมาส่งรอยยิ้มสดใสให้กับนาง รอยยิ้มเช่นนี้แปลกนัก ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่จะอ่อนโยนอ่อนหวาน พอเห็นแล้วใจจะรู้สึกอบอุ่นอยากดูแลอยากอยู่ใกล้ชิด แต่รอยยิ้มนี้เมื่อมองแล้วกลับทำให้รู้สึกราวกับว่าต่อให้พบเจอเรื่องเลวร้ายมากมายเพียงใดเมื่อเห็นรอยยิ้มนี้หัวใจจะส่องสว่างสดใส หมอกความเศร้าหมองจะสลายหายไปโดยพลัน.........


เห็นคุณหนูทำหน้าขมวดคิ้วมองบนไม่ถึงอึดใจนางก็หันกลับมาส่งรอยยิ้มสดใสให้กับนาง รอยยิ้มเช่นนี้แปลกนัก ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่จะอ่อนโยนอ่อนหวาน พอเห็นแล้วใจจะรู้สึกอบอุ่นอยากดูแลอยากอยู่ใกล้ชิด แต่รอยยิ้มนี้เมื่อมองแล้วกลับทำให้รู้สึกราวกับว่าต่อให้พบเจอเรื่องเลวร้ายมากมายเพียงใดเมื่อเห็นรอยยิ้มนี้หัวใจจะส่องสว่างสดใส หมอกความเศร้าหมองจะสลายหายไปโดยพลัน
อาหมิงตาลอยมองรอยยิ้มนั้นอยู่เป็นนานจนอีกฝ่ายต้องสะกิดโดยการเอานิ้วมาจิ้มที่หัวไหล่
"นี่ ๆ เป็นอะไรเหรอ?"
อาหมิงกะพริบตาหลายทีรีบเอ่ย "เปล่าเจ้าค่ะ คุณหนูอันหนิง" ส่งรอยยิ้มกว้างตอบกลับ
เฮ่อซินหมิงยืดขาออกแล้ววางมือทั้งสองไปด้านหลังดูท่าทางเอื่อยเฉื่อยเกียจคร้านเป็นที่สุดทั้งนางยังส่งเสียงดัง
"เอ้ออออออ…"
อาหมิงมองการกระทำของคุณหนูด้วยความฉงนใจ คุณหนูดูเหมือนอาการจะดีขึ้นแล้วนะ?
สาวรับใช้นั่งบนส้นเท้าด้วยท่าทางเรียบร้อยสองมือกุมกันอยู่ที่ตัก ส่วนผู้เป็นนายนั่งแผ่ขาอยู่บนพื้นราวกับขี้เมาที่นั่งกลางถนน
"ถามอะไรหน่อยสิ" จู่ ๆ ผู้เป็นนายก็พูดขึ้น อาหมิงเอียงหน้ารับ
"ฉันออกไปข้างนอกได้ใช่มั้ย?"
สาวใช้นิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ "ในความจริงก็ออกไปได้เจ้าค่ะ แต่ว่าสุขภาพของท่านไม่สู้ดีนัก ทุกคนก็เลยให้ท่านอยู่แต่ในเรือน อีกอย่างคุณหนูเองก็บอกว่าไม่อยากออกไปไหนด้วย…"
อาหมิงในร่างฉีอันหนิงตาลุกวาว "แสดงว่าออกไปได้ใช่มั้ย!?!" อาหมิงขมวดคิ้วมุ่นหน้าตางุนงงยิ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ "เจ้าค่ะ"
ดีล่ะ…ในที่สุดนางก็จะได้เห็นโลกกว้างเสียที…เอาล่ะ…แผ่นดินใต้หล้าอันกว้างใหญ่ไพศาล เฮ่อซินหมิงคนนี้จะออกไปท่องเที่ยวแล้วนะ!!!...….
............…
คุณหนูสิบเอ็ดฉีอันหนิงในชุดเสื้อคลุมหนามิดชิดยาวกรอมเท้า ชุดคลุมทั้งผืนมีรอยปุปะเต็มไปหมด
"......…"
เฮ่อซินหมิงพูดไม่ออกเมื่อได้ออกมาสู่โลกภายนอกตามที่นางตั้งใจไว้ "นะ...นี่...ว่าไงนะ?"
"คุณหนูออกมาได้แค่พื้นที่ภายในเรือนพักของคุณหนูเท่านั้นเจ้าค่ะ"
เฮ่อซินหมิงกวาดตามองไปทั่วบริเวณกำแพงที่มีตะไคร่สีเขียวเกาะครึ้มเถาวัลล์เลื้อยลดดูอิสรเสรียิ่ง ทิวทัศน์นี้ก็น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับนางอยู่หรอกนะ แต่ว่า...แค่นี้จริง ๆ เหรอ?
ฮือ...…น่าเศร้าใจจัง อุตส่าห์มีลูกตามองเห็นทั้งที...
"ทำไมถึงออกไปข้างนอกไม่ได้ล่ะ?" เสียงนั้นดูทั้งสงสัยทั้งเศร้าสร้อย ในใจของอาหมิงเกิดความสงสารขึ้นมาจึงตอบด้วยเสียงนุ่มนวล
"เพราะคุณหนูมีฐานะเป็นถึงคุณหนูสิบเอ็ดแห่งจวนมหาเสนาบดีอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
เฮ่อซินหมิงขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยถามต่อ "แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ คนอื่นก็อยู่แถวนี้ใช่มั้ย เรือนของทุกคนเป็นแบบนี้หมดเลยเหรอ?"
อาหมิงก้มหน้าลงต่ำรู้สึกละอายและสงสารผู้เป็นนายยิ่งนัก "เปล่าเจ้าค่ะ ฮูหยินทั้งสี่และคุณหนูคุณชายท่านอื่นอยู่ห่างจากที่นี่มากนัก อีกทั้งเรือนก็ยังโอ่อ่างดงามกว่าที่นี่มากนัก…"
"แล้วทำไมฉันถึงได้มาอยู่แบบนี้คนเดียวล่ะ?"
"ข้าละอายใจนัก ข้าก็มิรู้เช่นกันเจ้าค่ะ" ตั้งแต่อยู่กับคุณหนูมานางก็ไม่เคยถามถึงเรื่องเกี่ยวกับภายในจวนมาก่อน ทำให้นางก็มิได้ซักถามผู้อื่นหรือบอกนางเช่นกัน
"ฉันเป็นลูกของมหาเสนาบดีเหรอ?" น้ำเสียงนั้นไม่มีความน้อยใจแม้แต่น้อย อาหมิงโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง
"เจ้าค่ะ...เป็นบุตรีคนที่สิบเอ็ดของมหาเสนาบดีเจ้าค่ะ"
"ข้ามีพี่น้องกี่คน?"
"ถ้าหากรวมท่านก็ยี่สิบสามคนเจ้าค่ะ"
"ห๊ะ!?!" เสียงที่ลั่นออกมาทำเอาอาหมิงตกใจจนสะดุ้งสุดตัว
"เท่าไหร่นะ!!…ยี่สิบสาม?!? โอ้โห!!...ยี่สิบสาม อะไรมันจะไปเยอะขนาดนั้น!?!" เสียงกระโชกโฮกฮากที่เปล่งออกมาทำให้สาวรับใช้ข้างกายหน้าตางุนงง
"เมื่อวานมีฮูหยินหลายคนมาใช่ไหม?…แล้ว…เอ่อ...จะพูดยังไงดี…มีฮูหยินกี่คนล่ะ?"
"ในจวนนี้มีฮูหยินสี่คนเจ้าค่ะ"
อะโหย!...สี่คน!?!
"แล้วฉันเป็นลูกใครล่ะ?" อาหมิงก็คงอยากจะรู้สึกเศร้าสร้อยร้องไห้เป็นเพื่อนคุณหนูอันหนิงอยู่หรอก ถ้าน้ำเสียงนางไม่ดูใสซื่อเฉยเมยเพียงนั้น
"แท้จริงแล้วฮูหยินสี่ปัจจุบันต้องเป็นฮูหยินห้าเจ้าค่ะ…มารดาของคุณหนูเป็นฮูหยินคนที่สี่ทว่านางได้จากไปตั้งแต่ท่านคลอดเจ้าค่ะ…"
เมื่อเอ่ยจบสาวใช้ก็รู้สึกเศร้าใจแทนนายหญิงของตนนัก เมื่อเหลือบสายตาขึ้นมองคุณหนูก็ต้องตกใจนักเมื่อเห็นแววตาลุกวาวและประกายที่เต้นระริกระรี้ภายในดวงตา
"แสดงว่าไม่มีใครจะมาสนใจเราน่ะสิ…ถ้าเราออกไปคงไม่มีใครสนใจหรอกจริงไหม?"
จริงสินะ...ปกติก็ไม่มีใครจะมายุ่งเกี่ยวกับคนในเรือนนี้อยู่ ถ้าหากออกไปคงไม่มีผู้ใดสนใจหรอกใช่หรือไม่?
"ตะ…แต่ว่า คุณหนูเจ้าคะ หากมีคนทราบเรื่องเข้าเราอาจจะโดนลงโทษเลยก็ได้นะเจ้าคะ อีกทั้งอาจจะทำให้ชื่อเสียงของท่านมหาเสนาบดีเสื่อมเสียลงได้นะเจ้าคะ…"
ถึงแม้นางจะอยากให้คุณหนูของตนได้ออกไปท่องเที่ยวบ้างแต่นางพูดควรเตือนและห้ามไว้เสียหน่อย
"นี่เธอคิดว่าฉันจะไปทำอะไรให้เสียชื่อเสียงของมหาเสนาบดีเลยเหรอ? เอาน่า…ฉันไม่ได้จะไปทำอะไรไม่ดีสักหน่อย ฉันยังไม่เคยได้มองเห็นโลกภายนอกเลย เธอก็คงจะเคยออกไปข้างนอกอยู่ใช่ไหม? เธอก็ไปกับฉันด้วยสิ"
สายตาเจิดจ้าและคำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังนั้นทำเอาอาหมิงถึงกับคิดหนัก จริงสินะ...คุณหนูของนางมิได้เป็นคนเลวร้ายเสียหน่อย นางจะห่วงอันใดกัน ทั้งคุณหนูยังเป็นผู้ที่อ่อนโยนอ่อนหวานไม่น้อยหน้าคุณหนูผู้ใดอยู่แล้ว นางจะไปกังวลว่าอาจทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้อย่างไร?...…..


สาวรับใช้ตัวน้อยทั้งรู้สึกตกใจและซาบซึ้ง ในจวนแห่งนี้มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน มีแต่การเสนอตัวเองเพื่อจะได้ไปยังจุดที่สูงกว่าผู้อื่น นางไม่เคยเห็นผู้ใดยอมลดตัวให้ผู้อื่นเหยียบย่ำอย่างจริงใจเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะนายที่ยอมให้บ่าวได้ขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าตน...
"คิดอะไรอยู่รีบขึ้นมาเร็ว ๆ ซี่" เสียงเรียกทำให้สาวรับใช้ตัวน้อยสะดุ้งเบา ๆ
เฮ่อซินหมิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะดื้อดึงถึงเพียงนี้ อาหมิงทรุดกายลงทำท่าเดียวกับเธอ "คุณหนูขึ้นไปเถิดเจ้าค่ะ"
ปัดโธ่!…เธออยากจะบ้าตาย "ไม่เอาหรอก เธอนั่นแหละรีบ ๆ เหยียบหลังฉันขึ้นไปเร็ว ๆ ตัวเธอคงไม่หนักมากหรอก ฉันน่าจะพอรับน้ำหนักเธอได้อยู่"
เอ…ถ้าในร่างนี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันแฮะ
"ไม่เจ้าค่ะ คุณหนูเหยียบหลังข้าขึ้นไปดีกว่า" อาหมิงยืนยันอย่างหนักแน่นราวกับต้นสนที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้
เฮ้อ!…วันนี้เธอจะได้ออกไปไหมนะ
เฮ่อซินหมิงเองถึงแม้จะคิดว่าคนตรงหน้าดื้อด้านเพียงใด แต่ตนเองก็ไม่ยอมเช่นกัน "นี่…เหยียบหลังฉันแล้วจะตายหรือไง เร็วเข้าเถอะน่า ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปก็มืดค่ำกันพอดี"
"ถ้าเช่นนั้นคุณหนูก็เหยียบหลังข้าขึ้นไปเถิดเจ้าค่ะ"
เฮ่อซินหมิงสองขมับเต้นตุบ ๆ ลุกพรวดขึ้นอย่างขัดใจ "โอ๊ย!…อะไรกัน ทำไมเธอต้องดื้อขนาดนี้ด้วย ไม่เอาแล้ว ๆ หาวิธีอื่นดีกว่า…เฮ้อ..."
อาหมิงเงยหน้าขึ้นมองร่างนายสาวที่หันหลังไปพิงกำแพงด้วยแววตาฉงนใจ แต่ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างนอบน้อมพร้อมกับคิดหาวิธีที่จะออกไปโดยที่คุณหนูไม่ต้องลำบากและเจ็บตัว
เฮ่อซินหมิงในร่างคุณหนูสิบเอ็ดกอดอกพิงกำแพง กำลังจะคิดหาวิธีอื่นแต่ก็รู้สึกว่ากำแพงข้างหลังช่างนุ่มและเย็นสบายยิ่งนัก
ว้าว!…กำแพงนี่ถูกปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเต็มไปหมดและเถาวัลล์หนาเตอะจนไม่เห็นพื้นผิวกำแพง ถ้าที่บ้านมีเตียงนอนนุ่ม ๆ แบบนี้ให้ท่านตากับท่านยายนอนก็คงจะดี
สาวน้อยกระแทกแผ่นหลังเข้ากับกำแพงเบา ๆ พืชที่รองรับอยู่ราวกับเด้งเธอออกจากกำแพงได้อย่างง่ายดาย เฮ่อซินหมิงรู้สึกสนุกยิ่งนักจึงหัวเราะดังเอิ๊กอ๊ากใหญ่
"อาหมิงดูสิ! กำแพงนี่มันนุ่มชะมัดเลย เธอลองพิงดูสิ!" เสียงหัวเราะสุขใจของคุณหนูทำให้จิตใจของอาหมิงชื่นบานขึ้นมาจึงยิ้มกว้างตามไปด้วย
ยิ่งกระแทกแรงขึ้นมอสและเถาวัลล์ข้างหลังก็เหมือนจะกระเด้งเธอมากขึ้น เฮ่อซินหมิงหัวเราะชอบใจพร้อมกับกระแทกแผ่นหลังลงไปเต็มแรง
ทว่าครานี้กลับไม่มีแรงเด้งกลับ กำแพงที่ผ่านร้อนฝนหนาวมาหลายปีทลายเป็นช่องโหว่พร้อมกับร่างสาวน้อยที่หงายหลังไปพร้อมกัน
โครม!
"คุณหนู!!" อาหมิงตกใจหน้าซีดรีบก้าวเท้าเข้าไปหาร่างบอบบางที่อยู่บนซากกำแพง "คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ! คุณหนู…ข้าผิดไปแล้ว ข้า…"
อาหมิงพยุงร่างนายสาวขึ้นมาถามอย่างกระวนกระวายมือทั้งสองปัดเศษดินเศษใบไม้ให้อย่างร้อนใจ
"โอ๊ย! ฮะ ๆ มันจั๊กจี้นะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ดีนะที่นอนลงมากับกำแพงก็เลยมีมอสกับเถาวัลล์รองรับพอดี"
"ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยเจ้าค่ะ ถ้าคุณหนูบาดเจ็บขึ้นมาจะแย่เอานะเจ้าคะ" อาหมิงดุเบา ๆ
"ก็ไม่ได้เจ็บตัวสักหน่อยนี่ เอ๊ะ!…กำแพง! กำแพง! กำแพงมันถล่มแล้วล่ะ!! เย่!!!" คุณหนูอันหนิงชูสองมือขึ้นสุดแขนหน้าตาดีใจอย่างยิ่ง
อาหมิงหันกลับไปดูช่องโหว่ของกำแพงที่ทะลุมาแทบจะเป็นรอยรูปคน ใบหน้าที่ชะงักงันของอาหมิงทำให้เธอหัวเราะขำยกใหญ่
"ฮ่า ๆ ๆ ดูสิ เป็นรูปตัวฉันเลย ขนาดเท่ากันเปี๊ยบ ฮ่า ๆ ๆ" เฮ่อซินหมิงผุดลุกขึ้นไปยืนแนบตัวเองเข้าระหว่างกำแพงจนแทบจะแทนที่กำแพงที่หลุดออกมาได้เลย
อาหมิงสะดุดลมหายใจแล้วหัวเราะออกมาอย่างขบขัน "คุณหนูเจ้าขา…คุณหนูยืนอุดกำแพงไปนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะพาคุณหนูกำแพงไปเดินเล่นเองเจ้าค่ะ…เอ่อ….ขออภัยเจ้าค่ะ ข้า…"
"ฮ่า ๆ ๆ ไม่ ๆ เธอมายืนอุดกำแพงซะ เดี๋ยวฉันจะไปเที่ยวกับคุณหนูกำแพงเอง ฮ่า ๆ ๆ " เห็นอาหมิงก้มหน้าเงียบไปเธอก็เดินเข้ามาหาถามอย่างสงสัย
"นี่…เป็นอะไรน่ะ"
สาวใช้ตัวน้อยก้มหน้าต่ำกว่าเดิมทำท่าทางนอบน้อมยิ่ง "ข้าน้อยเสียมารยาทต่อคุณหนู โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ"
"ห๊ะ?…เสียมารยาทอะไรกัน เธอหัวเราะนั่นแหละดีแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องนอบน้อมกับฉันมากหรอก เราเป็นเพื่อนกันดีกว่า เธอเป็นเพื่อนคนแรกของฉันเลยนะเนี่ย…"
จริงสิ…ตั้งแต่เด็กคุณหนูก็ไม่เคยเจอสหายวัยเดียวกันมาก่อนนอกจากนางที่เป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ คุณหนูจะรู้สึกโดดเดี่ยวหรือไม่ที่ไร้สหายมากมายดังเช่นคุณหนูคนอื่น ๆ
"เป็นเพื่อนกับฉันมันน่าเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยล่ะ" เฮ่อซินหมิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายจนเห็นแววตาอีกฝ่ายได้ชัดเจน
อาหมิงอ่อนใจนักยิ้มบาง ๆ ให้พร้อมกับกล่าวอย่างอ่อนโยน "มิใช่เจ้าค่ะ คุณหนูเป็นคนดีมาก ยิ่งกว่าทุกคนที่ข้าเคยพบมา เพียงแต่ข้าน้อยเป็นเพียงข้ารับใช้ระดับล่างเท่านั้นเกรงว่า…"
"ข้ารับชงข้ารับใช้อะไร ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย เอาเป็นว่าเจ้าเป็นเพื่อนข้านับตั้งแต่ตอนนี้เลยก็แล้วกัน"
รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจไร้การเสแสร้งนั้นทำให้จิตใจของอาหมิงสว่างไสวขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเช่นนั้นก็ถือว่าดียิ่งนัก นางจะได้คอยรับใช้คุณหนูไปนาน ๆ
"ไปกันเถิดเจ้าค่ะ เราต้องรีบกลับมาก่อนค่ำนะเจ้าคะ"
"แหม ๆ …ทีอย่างนี้จะไปคนแรกเลยนะ เอาละ!…ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะ!" ก้าวแรกแห่งประวัติศาสตร์กำลังจะเริ่มทว่าอาหมิงกลับพูดขัดอารมณ์ของเธอขึ้นมาก่อน
"คุณหนู! กำแพงเจ้าค่ะ!!"


ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวขบขันในท่าทางของสาวน้อยยิ่งนัก เมื่อนางชนะก็ยกสองมือขึ้นสูงผุดลุกผุดนั่งแหกปากตะโกนด้วยคำพูดแปลกประหลาด ท่าทางเช่นนั้นเขาไม่เคยเห็นผู้ใดแสดงออกมาก่อนแม้แต่บุรุษชาวบ้านธรรมดา
สายตาพลันเหลือบไปเห็นมือของนายตนเอื้อมไปแตะกระบี่ที่เอว เขาหางตากระตุกวาบ นายท่านไม่เคยถูกผู้ใดทำกริยาเช่นนั้นใส่มาก่อน แม่นางผู้นั้นเผลอกระตุกหนวดเสือเข้าวาสนาคงสิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้แล้วเป็นแน่...…
ปั่ก! กระบี่เล่มยาวถูกวางลงระหว่างคนทั้งสองพร้อมกับเสียงต่ำของชายหนุ่ม "ข้าขอตาสุดท้าย"
เมื่อคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นนายของตนจะใช้กระบี่เป็นเดิมพันเช่นนั้นก็รีบเข้ามาห้ามปราม "นายท่าน…" คำพูดยังไม่ทันออกจากปากก็เห็นสายตาคมกริบตวัดมาพร้อมกับพยักหน้าน้อย ๆ เขาจึงได้แต่อึกอักแล้วถอยห่างออกไป
นายท่านไม่มีทางทำสิ่งใดโดยไร้เหตุผล…
"ไม่มีปัญหา…จัดไป!!" เฮ่อซินหมิงเอ่ยอย่างกระตือรือร้น เมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าก็ขมวดคิ้ว
"นี่อะไรน่ะ?"
คิ้วหนาเข้มข้างหนึ่งเลิกขึ้นสูง "กระบี่ของข้า"
"เอาไปทำอะไรได้เนี่ย?…" นางยื่นหน้าเข้าไปดูของสิ่งนั้นใกล้เสียจนแทบจะชนกับจมูก ถ้ารูปร่างแบบนี้จะเป็นอะไรได้หว่า? แล้วเอาไปใช้ทำอะไรด้วยสิ หืม?…นี่มันทองรึเปล่าติดอยู่กับไม้ใช่ไหมนะ?
เขากัดฟันแน่นดวงตาฉายแววโหดเหี้ยม นี่นางหมายความกระบี่เขาเช่นไร!?!
ไม่มีใครคาดคิดมือบางหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือด้วยความสนใจ "เอ๋! หรือว่ามันคือไม้เท้าใช่ไหม? เหมือนที่คุณตาทำไม้เท้าให้ฉันใช้รึเปล่าน้าาา…" เธอสัมผัสไปทั่วกระบี่ไปจนถึงด้ามจับ
"อุ๊ย! มันถอดออกได้ด้วย!?!"
แชร๊ง! แสงสะท้อนวาบพร้อมกับกระบี่คมกริบถูกดึงออกมา ทุกคนต่างอุทานด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นกระบี่ที่ดูวิเศษเช่นนั้น
ดวงตาชายหนุ่มเข้มขึ้นรีบคว้ากระบี่และฝักกลับคืนมาทันที ในใจพร่ำด่าผู้หญิงบ้าตรงหน้าไปพร้อมกับเสียบกระบี่เข้าฝักแล้วเอ่ยเสียงเข้ม "ข้าเลิกเล่นแล้ว"
"อ้าว! อะไรเนี่ย ยังไม่ทันได้เล่นเลย ท่านจะเอาไม้เท้านั่นมาวางเดิมพันไม่ใช่หรอ? มันดูเท่ดีนะทำไมไม่เอามาเล่นก่อนล่ะ!"
นังผู้หญิงบ้าคนนี้! บอกกระบี่เขาว่าเป็นไม้เท้าเช่นนั้นรึ! ประเดี๋ยวเถิดหากนางพูดคำว่าไม้เท้าหรือให้นำกระบี่เขาไปเล่นอีกคำเดียวได้หัวหลุดจากบ่าแน่!
ชายหนุ่มรีบสาวเท้าออกจากศาลาไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเงาสีดำที่พุ่งผ่านตามไป ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวหัวเราะด้วยความขบขันกับท่าทางของนายตนยิ่ง
นี่นายท่านของเขารู้จักกลัวด้วยรึ? ฮ่า ๆ ๆ น่าสนใจยิ่งนัก
เขาผิวปากเดินเอื่อยเฉื่อยตามร่างนั้นไปอย่างอารมณ์ดี วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริง ๆ
"ว้า! น่าเสียดาย ไม่มีใครอยากเล่นด้วยแล้วแฮะ" เห็นคุณหนูอารมณ์แจ่มใสเช่นนี้จินหมิงก็พลอยยิ้มตามไปด้วย
"ข้าไม่รู้มาก่อนว่าคุณหนูเล่นทอยเต๋าเก่งถึงเพียงนี้ เหตุใดคุณหนูไม่บอกข้าก่อนล่ะเจ้าคะ ตอนแรกก็ตกอกตกใจหมด"
"แหม…ฉันก็เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ ถ้ารู้แบบนี้คงไปนั่งเล่นพนันกับลุงแถวบ้านไปนานละ ฮ่า ๆ ๆ "
จินหมิงชะงักพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของคุณหนู แต่ไม่ทันได้คิดสิ่งใดก็ได้ยินเสียงหวานสดใสเอ่ยขึ้นก่อน
"เราเอาของพวกนี้ไปแจกให้ชาวบ้านกันดีกว่า" อาหมิงค้างไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ "ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?"
"ฉันบอกว่าเราเอาของพวกนี้ไปแจกให้ชาวบ้านกันเถอะ" อาหมิงทั้งงุนงงและปลื้มปีติในตัวคุณหนูผู้มีจิตใจเมตตาของตนยิ่ง
"ได้เจ้าค่ะ" นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุขใจ
"หยี่เฉิง…ที่ศาลาเขาทำสิ่งใดกัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามคนที่เพิ่งเดินเอื่อยเฉื่อยลอยมา จิ้นหยี่เฉิงขมวดคิ้วคลายแขนที่กอดอกไว้แล้วเอียงคอหันกลับไปมองด้านหลัง "ข้าก็ไม่ทราบขอรับ นายท่าน"
เมื่อหันกลับมาก็พบกับสายตาเข้มคมกริบจึงรีบเอ่ยต่อ "ข้าจะไปสืบดูขอรับ"
เขาพ่นหายใจแรงด้วยความขัดใจ ยังต้องให้เขาบอกให้อีกรึ! นับวันจะยิ่งเป็นนายแทนเขาขึ้นทุกที!
"ซิ่วถง"
ลมพัดผ่านวูบหนึ่งปรากฏเงาร่างในชุดดำทะมึน ใบหน้านั้นเย็นชาไร้ความรู้สึกทว่าเมื่อมาหยุดอยู่ด้านหลังของชายหนุ่มผู้นี้ก็ก้มหัวอย่างเคารพยิ่ง
"สตรีผู้นั้น…" เสียงทุ่มต่ำเอ่ยพลางครุ่นคิดไปถึงคนที่กำลังกล่าวถึง ชายด้านหลังเมื่อไม่ได้ยินนายของตนพูดอะไรต่อก็กระชับกระบี่ในมือกำลังจะถอยกายออกไป
"เดี๋ยว" ร่างกายเขาหยุดกึก เงยหน้ามองผู้เป็นนายที่หมุนกายมา "เจ้าจะทำอันใด?"
"สังหารสตรีผู้นั้นขอรับ" เมื่อเขาพูดจบก็ก้มหัวนิ่งความเงียบเข้ามาเยือนโดยพลัน นานนักกว่าคนตรงหน้าจะเอ่ยปาก
"ไปสืบตัวตนของสตรีผู้นั้น" สืบตัวตน? ปกติเมื่อนายท่านเอ่ยถึงใครคนผู้นั้นก็จะไร้วิญญานอยู่ในใต้หล้านี้ทันที
ซิ่วถงได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ก่อนจะก้มหัวแล้วหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย
ผ่านไปหนึ่งถ้วยชาก็เห็นร่างในชุดสีขาวเดินใกล้เข้ามา เขาก้มหัวคราหนึ่งก่อนจะเอ่ย "แม่นางคนเมื่อครู่กำลังแจกของที่เดิมพันได้ให้กับชาวบ้านขอรับ"
หืม?…แจกของเดิมพันให้ชาวบ้าน?
"ทุกอย่างเลยรึ?"
"น่าจะใช่ขอรับ"
สตรีผู้นั้นช่างน่าประหลาดเสียจริง ตอนที่เล่นลูกเต๋าชนะก็ทำท่าทางสะใจราวกับลิงค่าง พอได้ของเดิมพันมาเกิดหน้ามืดหรือไรจึงนำมาแจกทานเช่นนี้
เขาต้องไปดูให้เห็นกับตา...…


อาหมิงหน้าตาเศร้าสร้อยเอ่ยกับคุณหนูตนเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวจะพูดจากระทบคุณหนูให้เสียใจ
"คุณหนู…เรากลับ…"
"เอาอีกตา!!!"
"คุณหนู…" อาหมิงไร้คำเอื้อนเอ่ย นางที่คิดว่าตนเองรู้จักคุณหนูฉีอันหนิงของตนดียิ่งกว่าใคร ทว่าวันนี้ราวกับนางเพิ่งจะรู้จักนายของตนเป็นครั้งแรก
ปกติคุณหนูมิได้เป็นคนเช่นนี้ ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ที่รู้ว่าอย่างไรตนเองก็พ่ายแพ้นางย่อมไม่มีทางปล่อยหมูไปสู้กับเสือเป็นแน่
สาวใช้ตัวน้อยมองคนที่กำลังเมามันด้วยสายตาละห้อย ทว่ายามนี้มิมีสิ่งใดให้ความสนใจกับคุณหนูได้นอกจากการเล่นตรงหน้า
ชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวหัวเราะชอบใจ "เชิญแม่นาง"
เฮ่อซินหมิงกวาดตามองไปรอบกาย ที่นี่ไม่มีอะไรเป็นของเธอสักอย่าง ที่ติดตัวอยู่ตอนนี้ก็เหลือแค่เสื้อผ้าแล้ว
เธอครุ่นคิดก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นสาวใช้ของตนที่นั่งหงอยอยู่ใกล้ ๆ เหมือนกับมีเขาเล็ก ๆ และเขี้ยวงอกออกมาจากหน้าของเธอที่กำลังมองหาของมีค่าเพื่อจะนำไปเดิมพัน
เฮ่อซินหมิงยิ้มพราวทันใด
อาหมิงจู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบวาบจึงเงยหน้าขึ้นก็พบกับสายตาแปลกประหลาดของคุณหนูตนที่จ้องมองมา นางเริ่มรู้ตัวทันที
"มะ…ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู!…ข้า…ข้า…คุณหนูจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!!" อาหมิงลุกลนรีบกอดแขนคุณหนูของตนแน่น
"เธอรู้เหรอว่าฉันต้องการอะไร?" เมื่อได้ยินประโยคนั้นอาหมิงก็ขนลุกวาบไปทั่วร่าง รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน
"ไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ยอมจากคุณหนูไปไหนแน่ ๆ " อาหมิงยืนยันหนักแน่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
"ห๊ะ!…อะไรนะ? เธอพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ?" สาวใช้ชะงักงันน้ำตาเหือดแห้งไหลกลับเข้าไปหมด ค่อย ๆ เงยหน้ามองนายสาวของตนก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน
"คุณหนูกำลังพูดถึงอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงตบหน้าผากตัวเองดังเผียะ พร้อมกับอุทาน "ปัดโธ่!"
"ท่านตากับท่านยายสอนฉันว่าไม่ควรยืมของ ๆ ใครที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่ว่าตอนนี้ฉันคงจะต้องทำผิดใหญ่หลวงด้วยการยืมของ ๆ เธอมาก่อนซะแล้วน่ะสิ"
.........…
ทั้งศาลาเงียบกริบไปตามกัน
คนที่งงงวยที่สุดก็คงจะเป็นอาหมิง นางขมวดคิ้วมุ่นจนแทบชนกันแล้วเอ่ยถามเสียงยานอย่างไม่เชื่อหู "ท่านตาท่านยายหรือเจ้าคะ? แล้วยืมของ?…อะไรที่ว่าทำผิดใหญ่หลวง?..."
เฮ่อซินหมิงโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ "โอ๊ย! เอาเถอะ ๆ เอาเป็นว่าฉันขอยืมของเธอมาก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะคืนให้อย่างแน่นอน สัญญาเลย"
นิ้วก้อยเล็ก ๆ ชูมาตรงหน้าของอาหมิง นางสบสายตาที่จริงจังของนายสาวตนแล้วก็อดหัวเราะมิได้
"คุณหนูไม่จำเป็นต้องยืมของข้าหรอกเจ้าค่ะ ถ้าท่านต้องการข้าก็ให้ท่านได้…" พานนึกไปถึงเมื่อครู่ที่ตนคิดว่าคุณหนูจะวางตัวนางเป็นเดิมพัน คำพูดจึงจบลงเพียงเท่านี้
"ฉันจะคืนให้สองเท่าเลย ถ้ามีคืนอะนะ แต่ว่าตอนนี้เธอมีอะไรติดตัวบ้างเนี่ย"
อาหมิงครุ่นคิด มีเพียงปิ่นปักผมทำจากไม้ดำราคาไม่สูงมากที่มารดาของนางปักให้ตอนครบสิบห้าปีเมื่อปีที่แล้วเท่านั้น นางก็ไม่มีของมีค่าอันใดอีก
อาหมิงถอดปิ่นบนหัวออกยื่นให้กับคุณหนูของตนอย่างไม่ลังเล
เฮ่อซินหมิงรับของในมือคนข้างกายตนมาด้วยใบหน้าปลื้มปริ่มปนเกรงใจ หันมาวางปิ่นนั้นลงตรงหน้าคุณชายชุดขาวที่กำลังมองสาวใช้ของตนด้วยแววตาครุ่นคิด
นางช่างเป็นบ่าวที่จงรักภักดีต่อนายของตนยิ่งนัก มอบของล้ำค่าของตัวเองให้กับเจ้านายตนโดยไม่มีอาการอิดออดเสียดายแม้แต่น้อย
เขาหัวเราะคำหนึ่งแล้วเอ่ย "ข้าวางของเดิมพันเป็นตำลึงก้อนนี้เช่นเดิม"
เฮ่อซินหมิงถกแขนเสื้อตัวเองขึ้นทั้งสองข้างด้วยท่าทางราวกับนักเลงที่พร้อมจะไปต่อยตี "มา…เริ่ม!"
"เชิญท่านก่อน ๆ " เธอรีบเอ่ยก่อนที่เขาจะทันอ้าปาก ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ แล้วหยิบลูกเต๋าทั้งสามลูกขึ้นโยนลงไปในถ้วย
แกร๊ง!
ทุกคนชะโงกหัวเข้ามาเช่นเดิม เมื่อเห็นผลทุกคนก็ต้องเบิกตาโพลงแล้วมองไปยังสาวน้อยผู้น่าสงสารด้วยแววตาเศร้าสลดแกมขบขัน
ดูแม่นางผู้นี่สวรรค์ไม่เข้าข้างเอาเสียเลย ถ้านับลูกสุดท้ายที่มีจำนวนไม่เหมือนทั้งสองลูกเขาก็ได้ไปหกแต้มแล้ว
เฮ่อซินหมิงไม่มีอาการร้อนใจเธอยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ หยิบลูกเต๋าในถ้วยทั้งสามลูกมาไว้ในกำมือก่อนจะเขย่าไปมาท่ามกลางสายตางุนงงของคนทั้งหลายด้วยที่ไม่เข้าใจในการกระทำของนาง แต่ทุกคนก็เริ่มคาดเดาชะตากรรมของนางได้แล้วว่าโอกาสครานี้มีน้อยกว่าครั้งแรกเสียอีก
แกร๊ง!
มีบางคนเท่านั้นที่ยื่นคอเข้าไปดูผลแต้มในถ้วย เมื่อพวกเขาเห็นแต้มที่ออกก็เขย่าคนที่อยู่ข้างกายให้ดูกันอย่างโกลาหล
"จะ…เจ้า! เจ้าดู!!"
"โอ้!…เป็นไปได้อย่างไร!"
"นี่ ๆ เห็นเช่นที่ข้าเห็นหรือไม่!"
นางทอยได้ สี่ ห้า หก นั่นถือว่าชนะขาดลอย!!
เสียงโห่ร้องอย่างยินดีและประหลาดใจดังกึกก้อง อาหมิงที่นั่งหงอยเมื่อครู่เผลอกรีดร้องสุดเสียงด้วยความดีใจยิ่ง ชายหนุ่มที่นั่งฝ่ายตรงข้ามส่งยิ้มมาให้เช่นเดิมทว่าแววตากลับฉายแววชื่นชมสาวน้อยวาสนาดีตรงหน้า
"คุณหนู!!! คุณหนูเจ้าค้าาาา!!! คุณหนูชนะเจ้าค่าาาา!!!" อาหมิงกรีดร้องแข่งกับชาวบ้าน เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างตบหลังอีกฝ่ายอย่างเบิกบาน
"ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ "
"แม่นาง…นี่ของเดิมพันของข้า" มือหนาผายไปยังก้อนตำลึงทองที่วางส่องประกายอยู่ คุณหนูตัวน้อยหยิบมันขึ้นมาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
"นี่ปิ่นของเธอ อาหมิง" อาหมิงรับปิ่นในมือของนายสาวมาด้วยความซาบซึ้งยิ่ง
"เกมนี่มันสนุกจริง ๆ ท่านจะเล่นกับฉันอีกสักหน่อยได้ไหม?" เธอเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น
ชายหนุ่มมีหรือจะปฏิเสธได้ เขาเองก็ชักจะอยากรู้แล้วเช่นกันว่านางจะดวงดีไปได้ถึงเพียงไหน "ตกลง"
"ของเดิมพันของฉันเอาเป็นตำลึงทองก้อนนี้ต่อก็แล้วกัน" ทุกคนต่างงุนงงนัก หากแพ้ขึ้นมามิเท่ากับว่าเล่นเสียเปล่าหรอกหรือ? ถ้าเป็นพวกเขาได้กำตึงทองก้อนนั้นไปก็บุญโขแล้ว
"เจ้าแน่ใจรึ ว่าจะใช้ตำลึงทองก้อนนั้นวางเดิมพัน?" แม้แต่เขาเองก็สงสัยเช่นกัน
"แน่ยิ่งกว่าแน่! " ทุกคนในที่นั้นต่างคิดไปทางเดียวกัน นี่นางเอาความมั่นใจมาจากไหน คิดว่าสวรรค์เข้าข้างตนเองทุกครั้งหรืออย่างไรกัน?
"อย่ามัวชักช้า!! เริ่ม!!" เสียงหวานใสเอ่ยอย่างฮึกเหิม ทว่าก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงคมกริบที่ทะลุผ่านผู้คนมาจากทางด้านหลัง แต่เวลานี้เธอต้องมีสมาธิอยู่กับเรื่องสนุกตรงหน้าก่อน
...........................................
เรื่องสนุกยิ่งกว่าจะมาต่อจากนี้ต่างหากเจ้าค่าาาา!! เอ๊ย ๆ ๆ อย่าพูดมาก ๆ เดี๋ยวน้องรู้สึกตัวทัน o0o!!
คอมเมนต์ได้นะเจ้าค้าาาา ขอบพระคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านเจ้าค่าาาา


"แหม ๆ …ทีอย่างนี้จะไปคนแรกเลยนะ เอาละ!…ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะ!" ก้าวแรกแห่งประวัติศาสตร์กำลังจะเริ่มทว่าอาหมิงกลับพูดขัดอารมณ์ของเธอขึ้นมาก่อน
"คุณหนู! กำแพงเจ้าค่ะ!!"
โธ่!...ยังมีกำแพงเจ้ากรรมอยู่ ถ้าปล่อยทิ้งไว้เดี๋ยวมีตัวอะไรเข้าออกไปเยี่ยมเยียนที่บ้านของผู้หญิงคนนี้แน่
"เธอมาช่วยยกหน่อยซิ" เฮ่อซินหมิงประคองกำแพงส่วนที่เป็นรูปไหล่คนขึ้นมาช้า ๆ อาหมิงรีบเข้ามาช่วยทันที
"คุณหนู ให้บ่าวทำเองเถิดเจ้าค่ะ"
"จะบ้าหรือไง กำแพงมัน…ไม่ค่อยหนักเลยแฮะ?" กำแพงนี่เบาแทบจะพอ ๆ กับหญ้าฟางแถวบ้านเธอเลย
"อาจเป็นเพราะมันอยู่มานานแล้วเจ้าค่ะ อีกทั้งแถวนี้ก็อยู่ห่างไกลจากเรือนหลักของจวนมากจึงไม่มีใครสนใจเจ้าค่ะ แล้วยังห่างไกลจากประตูหลังของจวนด้วยเจ้าค่ะ"
"ยังมีประตูหลังอีกหรอ?"
"มีประตูอยู่ทั้งสี่ทิศของจวนเลยเจ้าค่ะ จวนของท่านมหาเสนาบดีกว้างใหญ่มาก ๆ จนทั้งวันก็เดินได้ไม่ทั่ว จะเดินจากประตูหนึ่งไปอีกประตูหนึ่งก็ใช้เวลาพอสมควร"
น้ำเสียงเรียบ ๆ ที่เอ่ยไม่มีความโอ้อวดราวกับเรื่องที่เอ่ยมานั้นธรรมดาอย่างยิ่ง เฮ่อซินหมิงเบิกตาโตอย่างตะลึง
"กว้างใหญ่ขนาดไหนกันถึงเดินทั้งวันยังไม่ทั่วเนี่ย!"
สองสาวน้อยรูปร่างผอมบางช่วยกันยกกำแพงที่มีรูปร่างคล้ายกับคนขึ้นมาแล้วลากไปยังกำแพงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาก่อนจะดันกำแพงนั้นอุดช่องโหว่ขนาดใหญ่ได้อย่างพอดิบพอดี
"แสดงว่ากำแพงนี่ก็มีขนาดเท่ากับฉันเด๊ะเลยน่ะสิ ฮ่า ๆ ๆ " คุณหนูอันหนิงยืนเท้าสะเอวมองภาพตรงหน้าแล้วอ้าปากกว้างหัวเราะอย่างเบิกบานใจยิ่ง
อาหมิงยิ้มก่อนจะดึงเถาวัลล์รอบ ๆ มาปกปิดร่องรอยของกำแพงจนแทบจะดูไม่ออกว่าเคยเกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมกับกำแพงที่น่าสงสารมาก่อน
"เยี่ยมเลย" เฮ่อซินหมิงยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้กับอาหมิงที่ทำหน้างุนงง แต่เธอกลับนึกขึ้นมาได้
"แล้วถ้าเรากลับมาจะหาตรงนี้เจอมั้ยเนี่ย ทำซะเนียนเลย" อาหมิงยิ้มก่อนจะหันกลับไปมองผลงานของตนแล้วเอ่ยกับนายสาวของตน "มีข้าอยู่กับคุณหนู อย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ"
คุณหนูสิบเอ็ดยิ้มร่าก่อนจะพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "ถ้างั้นเราไปกันได้"
สองนายบ่าวเดินมาตามเส้นทางดินสายเล็ก อีกฝั่งก็เป็นป่าไม่ต่างกันทว่าเป็นป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ
เฮ่อซินหมิงเดินด้วยท่าทางไร้ความเป็นคุณหนูที่ถูกอบรมมารยาทมาด้วยความเบิกบานใจยิ่งเมื่อได้มองเห็นโลกกว้างแต่ก็อดสงสัยไม่ได้
"มีแต่ป่าทั้งนั้นเลยหรอเนี่ย"
อาหมิงกวาดสายตาไปรอบ ๆ ด้วยสายตาครุ่นคิด "อีกไม่นานคงจะมีบ้านคนแล้วเจ้าค่ะ แถวนี้ดูต้นไม้น้อยลง ทางเดินก็กว้างขึ้น ไม่ไกลจากที่นี่คงจะมีบ้านคนอยู่เจ้าค่ะ"
"อืม...นั่นสินะ ได้กลิ่นควันลอยมาจาง ๆ แล้วเหมือนจะได้ยินเสียงเฮฮาจากทางนั้นไกล ๆ เรารีบไปกันเถอะ"
ปลายนิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังทิศบูรพาที่ห่างออกจากกำแพง คุณหนูในชุดคลุมยาวกรอมเท้าสีเขียวหม่นเร่งฝีเท้าเดินไปตามทางนั้นด้วยความตื่นเต้น อาหมิงกลับคิดบางอย่างขึ้นมาด้วยความหนักใจ
'หากเบื้องหน้าเป็นค่ายโจรจะทำอย่างไร?...แต่จำได้ว่ามีกองทัพทหารอยู่เลียบชายแดนระหว่างแคว้นฮุ่ยเหวินของเรากับหุบเขาหนิงหลงที่อยู่ทางเหนือและแคว้นต้าหย่งที่อยู่ทางทิศบูรพาด้วย เช่นนั้นในระยะใกล้ ๆ นี้ก็คงจะไม่มีหมู่โจรชุกชุม หรือถ้าเป็นคนไม่ดีที่คิดขโมยของ...'
มองไปยังอาภรญ์ของนายสาวเบื้องหน้าที่ซอมซ่อปุปะไม่ต่างจากเสื้อผ้าของตนนางก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
ทั้งสองเดินมาตามเส้นทางที่เริ่มกว้างและเป็นถนนมากขึ้นได้หนึ่งเค่อก็พบกับบ้านคนทีละหลัง ๆ ครานี้คุณหนูของนางมีรอยยิ้มที่สดใสขึ้นกว่าเดิมมาก
"อาหมิงดูสิ! มีบ้านคนแล้ว"
สาวรับใช้พยักหน้าตอบรับพลางสังเกตุโดยรอบ ที่นี่คงจะเป็นหมู่บ้านเหอหลิงเป็นแน่ นางรู้มาว่ามีหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อหมู่บ้านเหอหลิงอยู่ระหว่างแคว้นต้าหย่งและแคว้นฮุ่ยเหวิน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่ได้คึกคักอะไรมากมายเพราะอยู่ไกลจากเมืองหลวงทั้งของแคว้นฮุ่ยเหวินและแคว้นต้าหย่ง ดังนั้นก็จะมีแต่ชาวบ้านธรรมดาที่ล่าสัตว์ปลูกผักเลี้ยงชีพตนเอง
บ้านเรือนแต่ละหลังมีความแตกต่างกันไปแต่โดยรวมทุกหลังมิได้มีความหรูหราใด ๆ ทั้งสิ้น ผู้คนที่นี่แต่งกายเนื้อผ้าธรรมดาไร้สีสันฉูดฉาด แต่ละคนกำลังทำงานของตนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไร้ความทุกข์ใจ สตรีบางคนสับอาหารอยู่ข้างเล้าหมู หลายคนกำลังซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ ชายบางคนผ่าฟืนอยู่กับกองไม้ หลายคนนั่งพูดคุยกับครอบครัวด้วยความสุขใจ เด็ก ๆ หลายรุ่นกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ร่างบางเบื้องหน้าหยุดนิ่งไปนาน คุณหนูไม่เคยพบเจอกับผู้คนแปลกหน้าทั้งยังไม่เคยเห็นหมู่บ้านเช่นนี้จะรู้สึกอึดอัดหรือไม่? อาหมิงจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงยิ่ง "คุณหนู…ท่านรู้สึกไม่สบายหรือเจ้าคะ จะกลับแล้วหรือไม่เจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงหลับตาลงสัมผัสความรู้สึกรอบกาย ความรู้สึกเช่นนี้ราวกับเธอกำลังยืนอยู่ที่หมู่บ้านของตนเอง ที่ ๆ มีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ วิ่งเล่นกัน เสียงสายลมระผ่านต้นไม้ ที่ ๆ มีกลิ่นควันฟืน กลิ่นธรรมชาติต้นไม้ใบหญ้า กลิ่นอาหารลอยกรุ่น มีกลิ่นอายความเป็นหมู่บ้านที่แสนสงบสุข ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้เธอคิดถึงท่านตากับท่านยายของเธอขึ้นมาทันที
ป่านนี้ท่านตากับท่านยายจะสบายดีมั้ยนะ?
ดวงตาของเธอลืมขึ้นช้า ๆ มองไปรอบด้านด้วยความคะนึงหา ที่หมู่บ้านเธอก็คงจะเป็นแบบนี้เหมือนกันสินะ
สายตาที่แฝงความเศร้าจากเบื้องลึกจิตใจกวาดมองไปทั่วจนไปหยุดอยู่ที่ศาลาหลังหนึ่งที่มีกลุ่มคนมากมายกำลังล้อมวงทำบางอย่างกันอยู่อย่างสรวลเสเฮฮา สาวน้อยบึ่งไปทางนั้นด้วยความสนใจ
"คุณหนู!…" อาหมิงรีบสาวเท้าตามร่างบางที่แทบจะวิ่งโร่ไปแทบไม่ทัน
เฮ่อซินหมิงพยายามเขย่งเท้าเพื่อจะมองเข้าไปข้างในวงล้อม แต่ร่างนี้ช่างเตี้ยเสียจนมองเห็นแต่แผ่นหลังของผู้คน
"ท่านป้า ๆ กำลังทำอะไรกันอยู่หรอ?" เธอถามหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยกัน ดูแล้วป้าคนนี้คงจะรู้เรื่องดีเพราะเห็นหัวเราะสะใจเสียงดังกว่าใคร
"มีคุณชายท่านหนึ่งมาท้าเล่นทอยเต๋าที่นี่น่ะสิ" ป้าคนนี้ดูไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่นัก
"ข้าชนะแล้ว!! ฮ่า ๆ ๆ " เสียงโห่ร้องอย่างดีใจดังขึ้นพร้อมกับทุกคนที่แสดงความยินดียิ่ง ชายวัยกลางคนเดินออกจากวงล้อมพร้อมกับในมือที่มีเหรียญอีแปะพวงหนึ่ง
ทอยเต๋าเหรอ? เหมือนกับเล่นพนันแถวบ้านเธอใช่ไหมนะ?
"ใครจะเล่นต่อ"
"ฉัน!!!" มือบางยกขึ้นสูงหลังฝูงชน แต่เห็นเพียงปลายนิ้วเท่านั้น
"คุณหนู!!!"


"ใครจะเล่นต่อ"
"ฉัน!!!" มือบางยกขึ้นสูงหลังฝูงชน แต่เห็นเพียงปลายนิ้วเท่านั้น
"คุณหนู!!!"
"คุณหนูเจ้าคะ! ไม่…คุณหนู!!" นางไม่ทันได้พูดสิ่งใด ชาวบ้านก็เปิดทางให้นายของตนเข้าไปด้านในศาลาและปิดวงล้อมอย่างรวดเร็ว อาหมิงกระโดดโหยง ๆ เพื่อจะมองเข้าไปด้านในแต่เห็นเพียงแค่หัวคนมากมายเท่านั้น
เฮ่อซินหมิงก้าวขึ้นเข้ามาในศาลาก่อนจะนั่งลงที่เบาะสีตุ่นตรงข้ามกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหมดจดในอาภรณ์สีขาวสะอาด
เมื่อชายหนุ่มเห็นสาวน้อยตรงหน้าก็ตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งยิ้มให้ ใบหน้ากระจ่างหมดจด คิ้วเรียวราวใบหลิวอยู่เหนือดวงตาสีอำพันกลมโตเฉียงขึ้นเล็กน้อยดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง จมูกเล็กเข้ากับปากอวบอิ่มได้รูป เขายังไม่เคยเห็นสตรีใดที่งดงามและน่ารักเช่นนี้มาก่อน ดูแม่นางผู้นี้แต่งกายไม่เหมือนชาวบ้านแถวนี้ ดูคล้ายกับคุณหนูจากตระกูลใหญ่ แต่เนื้อผ้าที่สวมกลับธรรมดายิ่งซ้ำยังมีรอยปะเย็บเต็มไปหมด อาจเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่กำลังตกอัป
"โอ้! วันนี้ลมอันใดหอบคุณชายและคุณหนูจากต่างถิ่นมาหมู่บ้านของเรากัน" เสียงชราของชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้นส่งเสียงกันอย่างแปลกใจและยินดี
"นั่นสิ คุณชายตั้งใจมาปล่อยโชคให้เราหรือไรกัน ถึงได้มาท้าทอยเต๋าเช่นนี้" หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งพูดขึ้น ทุกคนต่างชื่นชมคุณชายผู้นั้นยกใหญ่
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวยิ้มก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน "ข้าแค่ผ่านมาและอยากจะเล่นสนุกก็เท่านั้น อีกอย่างตามกฏที่ข้าตั้งไว้ก็คือพวกท่านวางของเดิมพันสิ่งใดก็ได้มาไม่ว่าจะมีค่าหรือไม่มีค่า อีกอย่างพวกท่านบางคนก็แพ้ข้าไปแล้วก็ถือว่าข้ามิได้เสียหายสิ่งใด"
"แต่คุณชายวางเดิมพันเป็นทั้งเงินอีแปะและของมีราคามากมาย คุณชายจะไม่ขาดทุนหมดตัวไปก่อนหรือ?" เสียงแหลมของสตรีวัยยี่สิบปีเอ่ยด้วยท่าทางขัดเขินและเป็นห่วง เพราะชาวบ้านที่มาเล่นหลายคนยังนำของมีค่าของตนมาเดิมพันเช่น ข้าวสาร ผ้าไหม พอชนะก็ได้ของเดิมพันของคุณชายเป็นถึงปิ่นเงิน เงินอีแปะไปโดยไม่เสียของมีค่าของตนเลย แต่ก็มีหลายคนยิ่งกว่า เอาก้อนหินมาวางเดิมพันบ้าง เอาท่อนฟืนมาวางเดิมพันบ้างแต่ชนะก็ยังได้ของมีค่าที่คุณชายผู้นี้วางเดิมพันไป บางคราที่คุณชายชนะก็ได้ของเดิมพันไปเช่น ขวานบ้าง ขี้หมูบ้าง ก้อนหินบ้าง แต่คุณชายดูไม่มีอาการเสียหน้าหรือโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย
"ข้าวของทุกสิ่งล้วนหาใหม่ได้ วันนี้ข้าหมดตัวไม่ได้หมายความว่าข้าจะหมดอนาคตเสียหน่อย" เสียงสตรีหลายคนร้องขึ้นอย่างถูกใจยิ่ง
ชายหนุ่มหันไปส่งยิ้มให้กับทุกคนก่อนจะหันมาหาสตรีหน้าตาน่ารักที่นั่งทำตาโตอยู่ตรงหน้า สตรีนางนี้แปลกนัก ทำตาโตมองเขาบ้างแล้วมองสิ่งของบนพื้นด้วยความสนอกสนใจราวกับมิได้ยินเสียงใดที่อยู่รอบกายแม้แต่น้อย
"แม่นางเคยเล่นทอยเต๋าหรือไม่?" เขาถามสตรีร่างบอบบางที่นั่งเอียงคอทำหน้าครุ่นคิดตรงหน้า
"ไม่เคย" เสียงหวานใสดุจน้ำผึ้งเอ่ยออกมาจากริมฝีปากเล็ก ๆ
"วิธีเล่นนั้นง่ายมาก เพียงแค่เจ้าทอยลูกเต๋าสามลูกนี้ลงในถ้วยพร้อมกัน หากเจ้าทอยได้สี่ ห้า หก เจ้าก็จะชนะทันที แต่หากเจ้าทอยได้ หนึ่ง สอง สาม เจ้าก็จะแพ้ทันที แต่ถ้าหากทอยได้จำนวนเลขต่างกันทั้งสามลูก จะถือว่าเจ้าไม่ได้แต้ม หากเจ้าทอยได้สองลูกเหมือนกัน แล้วมีลูกหนึ่งที่มีจำนวนตัวเลขต่างออกมา ก็จะนับแต้มตามลูกนั้นที่มีจำนวนต่างจากทั้งสองลูก ได้แต้มมากกว่าถือว่าชนะ หากทอยลูกเต๋าแล้วกระเด็นออกจากถ้วยก็จะถือว่าแพ้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?"
สาวน้อยตรงหน้าขมวดคิ้วเอียงคอก่อนจะเอ่ยด้วยความงุนงงยิ่ง "ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลย"
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างขบขันและจนใจ "เอาเถิด ลองเล่นดูแล้วเจ้าจะเข้าใจเอง"
อาหมิงพยายามคลานเข้ามาท่ามกลางฝูงชน มีคนเหยียบนางไปตั้งหลายรอบ โชคดีที่เข้ามาถึงในศาลาที่มีคุณหนูนั่งอยู่จนได้
" ของเดิมพันอย่างที่ข้าได้กล่าวไป เจ้าจะนำสิ่งใดก็ได้มาวางเดิมพัน"
อาหมิงได้แต่ครุ่นคิด คุณหนูไม่มีของมีค่าติดตัวเลยสักชิ้น แล้วจักทำอย่างไรดี อาหมิงคลำรอบตัวเองแต่ก็ไม่พบของอะไรติดตัวเองสักชิ้นเช่นกัน นางจะช่วยคุณหนูอย่างไรดี?...
"อืม…ถ้าอย่างนั้นเอากำไลนี่ก็แล้วกัน" เห็นคุณหนูกำลังจะถอดกำไลเส้นเล็กที่ข้อมือออกอาหมิงตกใจรีบพุ่งเข้าไปห้ามทันที
"ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู! นี่เป็นของเพียงชิ้นเดียวที่มีค่าที่สุดของคุณหนูแล้ว หากเอาไปวางเดิมพันท่านจะไม่เหลือสิ่งใดที่มีค่าติดตัวท่านแล้วนะเจ้าคะ!"
ชายหนุ่มปรายตามองสร้อยข้อมือที่ข้อมือบอบบาง นี่ก็เป็นแค่ทองเส้นเล็กมากที่คนทั่วไปแทบจะหาซื้อได้ หรือเขาคิดผิดไปว่านางมาจากตระกูลใหญ่
"ถ้านี่เป็นของมีค่าที่อยู่ติดตัวฉัน วางเดิมพันไปก็ไม่เป็นไรหรอก" สาวน้อยวางกำไลลงอย่างไม่ลังเล
"คุณหนู" อาหมิงร้องเสียงอ่อยแต่คุณหนูของนางก็ไม่สนใจเสียแล้ว
"มา!…เริ่มได้เลย" เสียงกระตือรือร้นของสาวน้อยใจเด็ดทำเอาเขารู้สึกสนุกกับเกมนี้มากขึ้น ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้อยากจะเอาชนะชาวบ้านแต่ไม่รู้เหตุใดเขากลับตื่นเต้นกับการเล่นครั้งนี้เสียจริง
"ถ้าเช่นนั้นข้าวางเดิมพันเป็นตำลึงทองก้อนหนึ่งแล้วกัน" ชาวบ้านในที่นั้นโห่ร้องอย่างตื่นเต้นยิ่งกว่าคนที่กำลังจะเล่นเสียอีก
"ข้าจะทอยให้ท่านดูก่อน" มือเรียวหยิบลูกเต๋าทั้งสามลูกมาไว้ในมือก่อนจะโยนลงไปในถ้วยขนาดเท่าฝ่ามือ
แกร๊ง!…เสียงลูกเต๋ากระทบถ้วย พร้อมกับหัวของหลายคนที่แย่งกันชะโงกเข้ามาดูผล
เขาทอยได้หกสองลูก แสดงว่าต้องนับแต้มจากหนึ่งลูกที่เหลือ ทุกคนต่างอ้าปากค้างตกใจนัก
เขาได้แค่สองแต้มเท่านั้น!! นี่มันหวานหมูจริง ๆ !!
"ข้าได้สองแต้ม ถึงตาแม่นางทอยแล้ว" เขาผายมือเชิญโดยไม่มีความอับอายสักนิด เฮ่อซินหมิงหยิบลูกเต๋าในถ้วยของตนขึ้นมา มือนี้เล็กจริง ๆ แค่กำลูกเต๋าสามลูกก็เกือบจะไม่มิดแล้ว
ทุกคนหลุดขบขันเมื่อเห็นมือเล็กกำลูกเต๋าเขย่าไปมาทั้งที่ลูกเต๋าปลิ้นแทบจะหลุดออกจากมืออยู่แล้ว ผ่านไปนานแม่นางน้อยผู้นั้นก็ยังไม่โยนลูกเต๋าใส่ถ้วยเสียทีจนพวกเขาคิดจะกลับบ้านไปกินข้าวรอแล้ว
แกร๊ง!...เสียงกระทบกันของลูกเต๋ากับถ้วยดังขึ้น ทุกคนชะโงกหน้าเข้าไปดูทันที ตานี้ถือเป็นตาที่โชคเข้าข้างที่สุดเนื่องจากคุณชายผู้นั้นทอยได้แค่สองแต้มเท่านั้น
เมื่อเห็นจำนวนแต้มของลูกเต๋าทุกคนก็ตกตะลึงยิ่งกว่าเก่า
นางได้แค่หนึ่งแต้ม!!!
ทุกคนในที่นั้นโห่ร้องพร้อมกันหลากเสียงหลายอารมณ์ ทั้งหงุดหงิดโมโหอัดอั้นคนเล่นและหัวเราะเยาะขบขันในดวงของนาง
คุณหนูเสียของมีค่าที่สุดไปแล้ว...ฮือ…ช่างน่าเศร้าใจนัก ไม่น่าเลยคุณหนู...
อาหมิงหน้าตาเศร้าสร้อยเอ่ยกับคุณหนูตนเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวจะพูดจากระทบคุณหนูให้เสียใจ
"คุณหนู…เรากลับ…"
"เอาอีกตา!!!"