บ้านสกุลจาง

 จางเส้าชุน ดูมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย เมื่อต้องวกกลับมาถึงเรื่องความตั้งใจเดิม

 ภรรยาเห็นท่าทีอิดออดของผู้เป็นสามี นางจึงยกข้อศอกขึ้นมาสะกิดไปที่สีข้างของเขาเพื่อกระตุ้นอีกครั้ง

 เจ้าตัวจึงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดฟอดใหญ่ และจ้องดวงหน้างามของบุตรีอย่างตั้งใจ
 "พ่อจะมาบอกเจ้า ไปเตรียมตัวให้พร้อมแต่เนิ่น ๆ เพื่อรอต้อนรับแขกคนสำคัญที่จะมาเยือน ในช่วงเย็นของวันนี้"
 เขาเริ่มกล่าวในเรื่องที่ตั้งใจไว้ พลางสังเกตปฏิกิริยาตอบกลับของบุตรี

 "แขกคนสำคัญ! จากที่ไหนกันเจ้าคะ?"
 จางเสียวเหนี่ยวย้ำถามกลับด้วยสีหน้าแปลกใจ เพราะที่ผ่านมา นางไม่เคยเห็นคนสกุลจาง มีแขกคนสำคัญมาเยือนเรือนหลังนี้เลยสักครั้ง

 นายใหญ่จางดูมีท่าทีกระอึกกระอักเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจตอบคำถาม
 "เอิ่ม คนผู้นี้สำคัญต่อสกุลจางของพวกเรามาก สองวันก่อน พ่อได้ส่งเทียบไปเชิญเขามาร่วมทานอาหารค่ำกับพวกเราในค่ำคืนนี้ อย่าถามให้มากความเลย ลูกรีบตามท่านแม่กลับเรือน เพื่อไปขัดสีฉวีวรรณเสียหน่อยเถอะ กลิ่นกายจะได้หอม อ้อ ต้องแต่งตัวสวย ๆ ด้วยนะ"

 ดรุณีน้อยทำจมูกย่นเข้าหากันเล็กน้อย พลางกอดหน้าอกและหันข้างให้บิดา
 "ขัดสีฉวีวรรณ เนื้อตัวจะได้มีกลิ่นหอมงั้นหรือเจ้าคะ ฮึ ท่านพ่อจะบอกว่า เนื้อตัวข้ามีกลิ่นเหม็นใช่ไหม ใจร้ายมาก ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เพราะข้าแอบไปหาท่านที่คุกใต้ดินในวันนั้นนั่นแหละ"

 ดรุณีน้อยกล่าวตัดพ้อ ทว่านางกลับหลุดความลับของตนกับบิดาออกมาอย่างลืมตัว
 พอสองพ่อลูกนึกขึ้นได้ จึงค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองยังนายหญิงของบ้าน

 กระทั่งสาวใช้และบ่าวคนสนิทของจางเสียวเหนี่ยวยังแอบเสียวสันหลังแทนเจ้านายของตนเสียไม่ได้

 จางหลิวฮัวได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ แต่สีหน้านิ่งตึง ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา ช่างดูน่ากลัวมากกว่าคำบ่นหรือคำตำหนิ

 ดรุณีน้อยจึงรีบเปลี่ยนประเด็นเพื่อดึงความสนใจของมารดาไปเรื่องอื่นทันที
 "ข้ายังไม่ค่อยเข้าใจ ก็แค่มีแขกมาร่วมทานอาหารค่ำ แต่เหตุใดข้าต้องแต่งตัวสวย ๆ พอรอต้อนรับด้วยล่ะเจ้าคะ อย่าบอกนะว่าท่านพ่อจะจับข้าคลุมถุงชนกับคุณชายลูกบ้านไหนอีก" [1]
 ดรุณีน้อยยิ่งฟัง ยิ่งเกิดความสงสัย และเริ่มตีโพยตีพาย คิดเตลิดไปไกล

 ผู้เป็นบิดากล่าวสวนทันควัน พร้อมเผยอาการเลิ่กลั่ก อย่างผิดปกติ ราวกับว่าคำถามนั้นมันแทงใจดำเขา [2]
 "อย่าถามให้มากความ ไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเอาได้ เจ้าไปทำตามที่พ่อบอกก็พอ"

 แต่จิ้งเจียวเจี๋ยในร่างของจางเสียวเหนี่ยว ยังปรับตัวให้เข้ายุคสมัยโบราณและคนในสกุลจางได้ไม่เท่าไหร่นัก
 นางจึงไม่พร้อมที่จะพบเจอกับใครไปมากกว่านี้
 ยิ่งพอได้ยินว่าเป็นคนสำคัญของสกุลจางอีกด้วยแล้ว เจ้าตัวกังวลใจว่าอาจจะเผลอทำอะไรผิดพลาดจนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นตามมาอีก
 'ฟังจากคำบอกของจางเส้าชุน และรวมสีหน้าและท่าทางพิรุธที่แสดงออกมาชัดเจนของเขา ดูจากพฤติการณ์แล้ว ไม่น่าจะส่งผลดีต่อเราเลยสักนิด กลิ่นตุ ๆ โชยออกมาแรงมาก'

 เมื่อคิดไตร่ตรองถึงผลที่ตามมาดีแล้ว ดรุณีน้อย จึงรีบปรับอารมณ์ และแสร้งแสดงท่าทางเอนตัวไปมา คล้ายคนมีอาการวิงเวียนศีรษะหน้ามืดตาลาย ต่อหน้าทุกคนในศาลา
 "ท่านพ่อท่านแม่...จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เกรงว่าคงจะช่วยท่านพ่อกับท่านแม่ ต้อนรับแขกคนสำคัญที่จะมาเยือนในค่ำวันนี้ไม่ได้เสียแล้ว" นางกล่าวพลางขยิบตาส่งให้สาวใช้คนสนิท

 เสี่ยวโหย่วเห็นสัญญาณจากนายสาว นางก็รับมุก เสริมทัพต่อ และออกตัวรับผิดไว้เองทันที
 "คุณหนูมีอาการไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ แต่ข้าชะล่าใจเอง ที่คิดว่าแค่เล็กน้อย อาจจะเป็นแค่ลมเพลมพัด เลยไม่ได้แจ้งต่อนายท่านทั้งสอง"

 แต่การกระทำนี้ กลับยิ่งทำให้บิดาและมารดาสงสัยในตัวบุตรีเพิ่มมากขึ้น แม้ว่าจะมีสาวใช้คอยช่วยแก้ตัวให้ แต่ทั้งคู่ก็รู้ดีว่านางจงรักภักดีต่อเจ้านายสาวของตนเป็นที่สุด

 คนสกุลจางรวมทั้งบ่าวไพร่ทุกคน ต่างก็ย่อมรู้จักอาการป่วยของจางเสียวเหนี่ยวคนก่อนเป็นอย่างดี ทำให้บิดามารดามองออกตั้งแต่แว้บแรก ว่านี่คือการแสดง

 ไม่ว่าจางเสียวเหนี่ยวจะพยายามพูดปฏิเสธหรือแกล้งไม่สบายอันใด มันก็ไม่เป็นผล
 ผู้เป็นบิดายังคงยืนยันคำเดิม วันนี้ยังไงนางก็ต้องไปร่วมทานอาหารค่ำและต้อนรับแขกคนสำคัญด้วยกัน

 เมื่อพูดจาหว่านล้อมกับบิดาไม่สำเร็จ จางเสียวเหนี่ยวจึงลุกขึ้นยืน และโผเข้าสมอกอดเขา ถ้อยคำหวานออดอ้อนมากมายถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางสีชมพู เพื่อหวังให้อีกฝ่ายยอมใจอ่อน
 "ท่านพ่อ ข้ารู้สึกไม่สบายจริง ๆ นะเจ้าคะ"

 ผู้เป็นมารดาย้อนสวนบุตรสาวทันควันอย่างรู้ทัน
 "ไม่สบายอะไรกัน ก่อนที่จะเดินมาถึงสวนหย่อม พ่อกับแม่ยังได้ยินเสียงหัวเราะร่าของเจ้า ดังลั่นไกลไปทั่วเรือนสกุลจาง เผลอ ๆ คงดังข้ามกำแพงบ้านออกไปด้านนอก ให้ผู้คนซึ่งเดินผ่านไปมาได้ยินกันหมดแล้วกระมัง"

 จางเส้าชุน ได้โทนเสียงสูงของภรรยา เขากลัวว่านางจะโกรธบุตรีขึ้นมาอีก จึงได้รีบออกตัว พูดเสียงดุ เพื่อปรามจางเสียวเหนี่ยว
 "ไม่ได้! ไม่ว่ายังไง วันนี้เจ้าก็ต้องช่วยพ่อกับแม่ต้อนรับแขก นี่คือคำขาด รีบตามท่านแม่ไปแต่งตัวซะ หากขืนเจ้ายังไม่เชื่อฟังแต่โดยดี เห็นทีคราวนี้ พ่อจะยอมให้แม่ของเจ้าสั่งกักบริเวณอย่างแน่นอน"

 แม้ในใจของจางหลิวฮัว ไม่อยากให้บุตรีของตนเข้าร่วมต้อนรับแขกในวันนี้เท่าใดนัก อีกทั้งนางก็เข้าใจทั้งผู้เป็นสามีและก็เห็นใจดรุณีน้อย ทว่าการพบปะครั้งนี้เป็นเรื่องสำคัญยิ่ง นางจึงไม่อาจจะยอมใจอ่อนต่อคำอ้อนวอนของจางเสียวเหนี่ยวได้

 ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งสนทนากันอยู่นั้นเอง

 บุรุษผู้หนึ่งได้ก้าวเท้าผ่านประตูโค้ง ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างส่วนของเรือนหลักกับบริเวณสวนหย่อม และเขากำลังเดินตรงดิ่งมายังศาลาพักผ่อน ด้วยสีหน้าอิ่มเอิบใจ
 อาภรณ์สีคราม ขับให้ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลา เคลื่อนไหวร่างกายในท่วงท่าก้าวเดินมั่นคงหนักแน่น ซึ่งใบหน้าของคนผู้นี้ ดูคล้ายกับสามพ่อลูกในศาลา

 "ท่านพ่อ ท่านแม่ เหนียวเหนี่ยว ข้ากลับมาเยี่ยมทุกคนแล้ว"

 น้ำเสียงทุ้มกังวานของชายหนุ่ม ได้เรียกความสนใจของคนในศาลา ให้พากันหันขวับ มองออกไปเป็นสายตาเดียวกัน

 ทันทีที่จางหลิวฮัว เห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้น นางก็ลุกพรวดยืนขึ้น พร้อมกับปล่อยโฮ น้ำตาแห่งความดีใจ รินไหลอาบลงพวงแก้ม
 "เฉินเป่า ลูกกลับมาแล้ว"
 นางขานชื่อของเขาคนนั้น โดยจางเส้าชุนก็ลุกขึ้นยืนอีกคน
 และครู่ต่อมา เขาคนนั้นก็เดินเข้ามาในศาลาพักผ่อน
 "นายน้อยท่านกลับมาแล้ว"
 บ่าวและสาวใช้ทักทายด้วยใบหน้ายิ้มร่าดีใจเช่นกัน โดยเฉพาะอาฉี ดูเขาจะดีใจมากกว่าเพื่อนร่วมงานสาวเสียอีก

 สามพ่อแม่ลูก โผเข้าสวมกอดกัน น้ำตาแห่งความดีใจ หยดแหมะบนพวงแก้ม
 รวมไปถึงบ่าวไพร่ทั้งสองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

 มีเพียงแค่จางเสียวเหนี่ยว ซึ่งกำลังนั่งทำหน้าเอ๋อ และสงสัยว่าคนผู้นี้เป็นใครกัน

 จางเฉินเป่า คลายอ้อมกอดออกจากบิดามารดา และหันขวับ เดินเข้าไปสวมกอดน้องสาวสุดที่รักอย่างแนบแน่น พร้อมทั้งลูบหัวดรุณีน้อยเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
 "เหนี่ยวเหนี่ยว พี่กลับมาแล้ว ขอโทษที่พี่มาช้า และปล่อยให้เจ้ากับท่านพ่อท่านแม่ต้องเผชิญสถานการณ์ยากลำบากตามลำพังเช่นนั้น หลังจากนี้ต่อไป พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนสกุลจาง รวมทั้งตัวเจ้าได้อีก"
 ทุกความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจของบุรุษผู้เป็นพี่ชาย ได้สื่อผ่านออกมาทางถ้อยคำและสัมผัสจากฝ่ามือหนา

 ตอนนี้มันสมองที่มีอันน้อยนิดของจางเสียวเหนี่ยว รีบเรียงลำดับข้อมูลและประมวลความคิด จากคำพูด รวมไปถึงพฤติกรรมที่เกิดขึ้นตรงหน้าของทุกคนอย่างเร่งด่วน
 ดรุณีน้อยยืนตัวแข็งทื่ออย่างตะลึงงันไปชั่วขณะ เพราะไม่คุ้นชินกับการสวมกอดของบุรุษนัก
 'เดี๋ยวก่อนนะ...คนผู้นี้ คงจะเป็นจางเฉินเป่าสินะ จางเสียวเหนี่ยวเอ๋ย เจ้าช่างมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นรักใคร่กันอะไรเช่นนี้ ช่างน่าอิจฉานัก แถมพี่ชายก็ดูหล่อเหลาเอาการน่าดูเลยทีเดียว คิดแล้วก็เศร้า เพราะมันต่างจากชีวิตข้า ที่ไม่มีใครสักคน แม้กระทั่งครอบครัว'
 และเมื่อประมวลความคิดในหัวเรียบร้อย นางไม่รู้ว่าจางเฉินเป่าผู้นี้มีระดับสติปัญญาแค่ไหน จึงต้องรีบปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่มีทางเลี่ยง

  ตกเย็น ระหว่างช่วงรอยต่อของยามเซินเข้ายามโหย่ว [3]
 ณ ห้องกินข้าว เรือนรับรองแขกสกุลจาง
 สมาชิกในบ้านทุกคน ต่างมาพร้อมหน้าพร้อมตา และนั่งหันหน้าเข้าหากัน
 เบื้องหน้าของพวกเขา คือโต๊ะสี่เหลี่ยมทรงยาวขนาดใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานมากมาย ถูกทยอยนำออกมาจัดวาง

 และที่ขาดไม่ได้ คือชาอุ่น ๆ กลิ่นหอมกรุ่น และสุราชั้นเลิศ

 จางเสียวเหนี่ยว ถูกมารดาจับแปลงโฉมอย่างสวยเพริศพริ้ง
 ปิ่นทองและเครื่องประดับเพชรพลอยในรูปลักษณ์มวลบุปผางาม ถูกประดับอยู่บนเรือนผมสีดำน้ำหมึก ยิ่งขับให้ดวงหน้าของดรุณีน้อยเฉิดฉายเปล่งประกายกว่าผู้ใดในโต๊ะอาหารนี้
 ภายใต้อาภรณ์ปักร้อยลวดลายดอกหมู่ตาน สีชมพูหวานสดใสสมอายุ ช่วงใกล้วัยปักปิ่น ส่วนการตัดเย็บของชุดก็ประณีตงดงามหรูหรา [4]
 ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง สมฐานะของบุตรีจากตระกูลเก่าแก่สูงศักดิ์และร่ำรวยของเมืองเป่ยเยี่ยน

 สี่คนพ่อลูกนั่งเรียงกันตามลำดับ โดยจางเสียวเหนี่ยวได้ถูกจับให้นั่งเก้าอี้ติดกับแขกคนสำคัญของวันนี้

 จางเฉินเป่า เอาแต่นั่งจ้องหน้า มองตาเขม็งไปยังแขกคนสำคัญในวันนี้ ซึ่งเขายังคงวางสีหน้าท่าทางสงบนิ่งอย่างไว้ตัว
 แน่นอนว่าสกุลจางทุกคน ประคบประหงมจางเสียวเหนี่ยวราวกับไข่ในหินมาตั้งแต่นางเกิดแล้ว เพราะโรคร้ายที่ติดตัวมานั่นเอง
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ คนผู้นี้นี่น่ะหรือ คือแขกคนสำคัญของพวกเรา ที่พวกท่านบอกข้าไว้เมื่อตอนบ่าย"
 น้ำเสียงแข็งกร้าว แววตาดุดัน ใบหน้าของจางเฉินเป่า เผยความไม่ความไม่เป็นมิตร ต่อแขกผู้มาเยือนอย่างเด่นชัด ดูท่าเขากำลังสวมบทบาทของพี่ชายจอมขี้หวงน้องสาวอยู่

 ด้านจางเสียวเหนี่ยว พอเห็นท่าทีของจางเฉินเป่า นางก็ส่งสายตาและรอยยิ้มให้กับบุรุษข้าง ๆ อย่างเยาะหยันในใจ
 'วันนี้เราน่าจะไม่ต้องออกแรงเองแฮะ เพราะดูท่าแล้ว จางเฉินเป่าผู้นี้ ดูหวงน้องสาวไม่เบาเลยทีเดียว เขาคงไม่ยอมให้แผนการของนายใหญ่และฮูหยิน สำเร็จลุล่วงไปได้ง่าย ๆ แน่'
[1] คลุมถุงชน (สำนวน) น. หมายถึง ลักษณะการแต่งงานที่ผู้ใหญ่จัดการให้ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้จักคุ้นเคย หรือรักกันมาก่อน
[2] แทงใจดำ (สำนวน) หมายถึง พูดตรงกับความในใจของผู้ฟัง
[3] ยามเซิน (申:shēn) คือ 15.00 - 16.59 น.
ยามโหย่ว (酉:yǒu) คือ 17.00 - 18.59 น.
[4] หมู่ตาน คือดอกโบต๋น
...
เซียงไค 盛開


ที่ว่าการศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
ผ่านไปราวชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย [1]
 ผู้ว่าการศาล ได้ม้วนเอกสารเข้าหากัน ความกังวลใจถูกแสดงออกมาทางสีหน้ามากขึ้น และยื่นหลักฐานนั้นส่งให้กับเลขาผู้จดบันทึกช่วยตรวจสอบเพิ่มเติม

 ผ่านไปไม่ถึงครึ่งก้านธูป เลขาผู้จดบันทึกก็ตรวจสอบเรียบร้อย และหันไปพยักหน้าให้กับผู้ว่าการศาลด้วยสีหน้าเจื่อน
 "ใต้เท้า เอกสารทั้งหมดนี้ ถูกต้องทุกประการ ขออภัยที่ข้าผู้น้อย มิอาจจะหาหลักฐานหรือถ้อยคำใด มาโต้แย้งได้ขอรับ"

 เมื่อมีหลักฐานชัดเจนยืนยันว่าจางเส้าชุน ไม่ใช่ผู้กระทำผิด ส่วนทางฝ่ายเจ้าหน้าที่ของศาลเองก็ขาดพยานมายืนยันและโต้แย้งในหลักฐานของอี้หลาง
 ทว่าผู้ว่าการศาลยังไม่ยอมลดละ เขาดื้อดึง สรรหาคำพูดมาบ่ายเบี่ยงอยู่อีกพักใหญ่

 ด้านจางหลิวฮัว ก็รู้สึกตัวได้ทันช่วงเวลาสำคัญพอดี

 สุดท้ายแล้ว เขาก็ต้องจำยอมปล่อยตัวของบิดาจางเสียวเหนี่ยว และกล่าวปิดศาลอย่างขุ่นเคืองใจ

 นั่นก็แปลว่า ขางเส้าชุนและคนสกุลจาง เป็นผู้บริสุทธิ์

 เสี่ยวโหย่ว อาฉี และบ่าวไพร่คนอื่น ๆ ส่งเสียงเฮลั่นศาลด้วยความดีใจ อย่างลืมตัว

 จางเสียวเหนี่ยว และครอบครัว โผเข้าสวมกอดกันกลม บ่าวและสาวใช้ ต่างก็ปาดน้ำตาแห่งความดีใจ บางคนถึงกับปล่อยโฮ ร้องไห้เสียงดังด้วยความอัดอั้นใจ

 จางเส้าชุน ถึงกับน้ำตารื้นขึ้นมาเต็มเบ้าตา แต่ก็อดกลั้นไว้ได้ทัน เขาถอนหายใจเสียงดังเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ ที่ครอบครัวปลอดภัย
 และไม่ลืม หันไปหน้าทางหานหนิงเหอ แววตาเต็มเปี่ยม เอ่อล้นไปด้วยความซาบซึ้งใจ จนไม่รู้จะสรรหาคำใดมากล่าว
 "ข้า จางเส้าชุน ขอเป็นตัวแทนของคนสกุลจาง และบ่าวไพร่ทุกคน กล่าวขอบคุณ ต่อน้ำใจของท่านอี้หลาง ที่ให้ความเป็นธรรม และช่วยคืนความบริสุทธิ์ให้แก่พวกเราในครั้งนี้ ผู้น้อยขอบคุณจากใจจริง"
 นายใหญ่กลาง ถึงกับนั่งคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้น ต่อหน้าของอี้หลางหนุ่ม แม้กระทั่งภรรยา และบ่าวไพร่ เมื่อเห็นนายใหญ่ของตระกูลทำเยี่ยงนั้น พวเขาก็ทำตามทันที

 ทว่าหานหนิงเหอ รีบนั่งลงและเข้าไปช้อนรับตรงข้อศอกของนายใหญ่จางและฮูหยินจางไว้ได้ทัน
 "ท่านจางและฮูหยินจาง โปรดอย่าทำเยี่ยงนี้ หากยอมให้ผู้ที่อาวุโสกว่า มาคุกเข่าให้ตน เห็นทีข้าน้อยคงจะอายุสั้นเป็นแน่"
 อี้หลางหนุ่ม กล่าวอย่างสุภาพนอบน้อม น้ำเสียงจริงใจ พร้อมกับพยุงตัวจางเส้าชุน ให้กลับไปนั่งในท่าเดิม

 "การกระทำนี้ นับว่ายังน้อยไปด้วยซ้ำ ท่านอี้หลางเป็นผู้มีพระคุณต่อคนสกุลจาง หากมิได้ท่านยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ตระกูลของพวกเรา คงสิ้นชื่อในวันนี้อย่างแน่นอน" นายใหญ่จางยังคงกล่าวต่อ

 "ท่านทั้งสองโปรดอย่าได้คิดเช่นนั้น ข้าหาได้กระทำการเข้าข้างฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด ถูกผิด...ก็ล้วนว่ากันไปตามหลักฐาน ดังนั้นก็ไม่นับว่าเป็นบุญคุณอันใดต่อกัน"

 ทุกถ้อยคำที่หานหนิงเหอกล่าวออกมา ล้วนเป็นความจริง เขาเป็นคนซื่อสัตย์ สุจริตเที่ยงตรงและยึดมั่นในหลักคุณธรรม การยื่นมือเข้าช่วยเหลือสกุลจางในครั้งนี้ ก็ไม่ต่างจากอีกหลายเหตุการณ์ที่เคยช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนคนอื่น ๆ อย่างในอดีตที่ผ่านมา

 "ไม่ว่าจะอย่างไร สำหรับพวกเรา ท่านถือว่าเป็นผู้มีพระคุณ" นายใหญ่จาง ยังคงกล่าวย้ำชื่นชมและสำนึกในบุญคุณครั้งนี้เป็นที่สุด

 มีเพียงจางเสียวเหนี่ยว ซึ่งนั่งอยู่ในท่าเดิม นางเองก็รู้สึกขอบคุณอี้หลางหนุ่มผู้นี้จากใจ แต่ด้วยนิสัยของคนที่มีสายเลือดทหารในตัว การคุกเข่าให้ผู้อื่น สำหรับนาง ถือว่าเป็นเรื่องไกลตัวมาก เว้นเสียจากว่า คนผู้นั้น คือฮ่องเต้ หรือคนที่ตนนับถือในฐานะผู้อาวุโสจริง ๆ
 นางจึงเพียงแค่ขอบคุณเขาผ่านแววตาอย่างลึกซึ้งคู่นั้นของตน

 หานหนิงเหอ ได้สบตาดรุณีน้อย เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ดูแตกต่าง และมีความแปลกประหลาดหลายอย่างในสตรีผู้นี้
 และในใจของเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ตนนั้นเกิดความรู้สึกประทับใจในความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญของนางยิ่งนัก
...

 บ้านสกุลจาง

 หลายวันต่อมา บิดาของจางเสียวเหนี่ยวที่ได้พ้นผิดในข้อกล่าวหา ทุกคนก็กลับมาใช้ชีวิตปกติเช่นเดิม

 ช่วงสายของยามซื่อ ตรงศาลาไม้ในสวนด้านหลังของเรือน [2] จางเสียวเหนี่ยวกำลังนั่งจิบน้ำชาและทานอาหารว่าง และพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับสาวใช้และบ่าวคนสนิท

 ในขณะนั้นเอง

 จางหลิวฮัว กำลังเดินเคียงคู่มาพร้อมกับสามี ดวงหน้านิ่งตึง คิ้วขมวดปมยกขึ้นสูง มองตาเขียวมาแต่ไกล
 ทั้งสองได้ยินเสียงหัวเราะร่าของบุตรี มารดาจึงรู้สึกว่าเป็นการไม่สำรวมจึงส่งเสียงตำหนิขึ้น
 "รู้สึกว่าช่วงนี้เจ้าจะหย่อนยานเรื่องการฝึกมารยาทมากเกินไปสินะ ถึงหัวเราะร่าเสียงดังลั่น ได้ยินไกลไปทั่วเรือนแบบนี้ สงสัยแม่คงจะต้องเข้มงวดกับเจ้าให้มากขึ้นกว่านี้แล้วกระมัง"
 น้ำเสียงเข้ม ของนายหญิงบ้านสกุลจางลอยมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึงศาลาไม้ด้วยซ้ำ

 ทั้งสามคนหยุดชะงักและเงียบเสียงลงทันควัน พลันหันกลับไปมองตรงทางเดินของสวนอย่างพร้อมเพรียงกัน

 จางเสียวเหนี่ยวเห็นสีหน้าดุของมารดา ใบหน้าสดใสน่ารักฉีกยิ้มแฉ่ง และกล่าวทักทายคนทั้งสอง ราวกับไม่ได้สะทกสะท้านหรือเกรงกลัวต่อคำตำหนินั้น
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ วันนี้ว่างหรือเจ้าคะ ถึงได้เดินถึงศาลาพักใจของลูกได้ แวะนั่งดื่มชาอุ่น ๆ และทานขนมดอกกุ้ยฮัวด้วยกันไหม"
 จิ้งเจียวเจี๋ยในร่างของจางเสียวเหนี่ยว ค่อนข้างที่จะไม่รู้ขนบธรรมเนียมการถือปฏิบัติของคนยุคโบราณสมัยนี้มากนัก นางจึงได้กล่าวทักทายและพูดในสิ่งที่ใจคิด แต่ผู้เป็นมารดากลับแสดงสีหน้าขุ่นเคืองไม่พอใจหนักเข้าไปใหญ่

 "หึ ดูเอาเถิด บุตรีสุดที่รักของท่านพี่ แม้การทำความเคารพต่อบิดามารดา นางยังหลงลืมไปแล้ว เป็นเช่นนี้ท่านยังจะเข้าข้างนางอยู่อีกกระนั้นหรือ"
 จางหลิวฮัวกล่าวค่อนแคะ [3] ตำหนิในพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของบุตรี แต่กระนั้นก็ยอมเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หัวกลมหัวตัด ตรงโต๊ะหินอ่อนสีขาวในศาลา ข้าง ๆ ดรุณีน้อย

 นายใหญ่จาง ผู้เป็นคนกลาง ทางขวาก็ฮูหยิน ทางซ้ายก็บุตรี สตรีทั้งสองล้วนเป็นคนที่เขานั้นรักมาก จึงไม่อาจที่จะเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้
 แม้เขาจะเห็นด้วยกับคำพูดของภรรยา และก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าเขาเองรู้สึกแปลกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปของบุตรี
 โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นกับคนสกุลจางเมื่อหลายวันก่อน มันยิ่งทำให้เขาเริ่มสงสัยมากยิ่งขึ้น และก็ไม่ได้นิ่งนอนใจในเรื่องนี้เลย
 ทว่าคนสกุลจางพึ่งผ่านเรื่องร้าย ๆ มาไม่นาน เขาจึงยังไม่อยากจะผลีผลาม พูดหรือทำอะไรโดยพลการ และอยากรอปรึกษาหารือกับบุตรชายคนโต ซึ่งประจำอยู่ยังชายแดนเสียก่อน
 เพื่อไม่ให้ครอบครัวเกิดการทะเลาะเบาะแว้งและผิดใจกัน ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของหัวหน้าครอบครัวที่ดี ควรคิดหาวิธีให้ประนีประนอมกัน

 จางเส้าชุน นั่งลงยังเก้าอี้อีกตัวข้าง ๆ ฮูหยินของตน ใบหน้ายิ้มปริ่มหน้าบาน จนเผยให้เห็นริ้วรอยเหี่ยวย่นที่เพิ่มขึ้นมาหลายเส้น
 "ฮูหยิน เจ้าก็ปล่อยวางบ้างเถอะ ถึงช่วงนี้เหนียวเหนี่ยวจะดื้อรั้นและหย่อนยานเรื่องงานบ้านการเรือนและมารยาทของสตรีไปบ้าง แต่ข้ากลับดีใจ ที่ได้เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะร่าเริงสดใส สนุกสนาน แถมสุขภาพร่างกายของนางก็แข็งแรงกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ที่สำคัญ ลูกของเราได้แสดงความกล้าหาญ พยายามปกป้องข้าและคนสกุลจาง สมกับที่มีสายเลือดของตระกูลทหารอยู่ในตัว"
 เขาพูดหว่านล้อม พร้อมหยิบยกเรื่องราวดี ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงหลัง เกี่ยวกับพฤติกรรมและอุปนิสัยที่เปลี่ยนไปของบุตรี เพื่อหวังให้ภรรยาได้คลายความโกรธลง แต่ไม่นึกเลย ว่ามันกลับเป็นการเติมเชื้อไฟลงไปแทน

 "ได้! ท่านพี่กล่าวขึ้นมาเยี่ยงนี้ยิ่งดี ข้าจะได้สะสางคดีเก่า ๆ ของนางให้จบเสียคราวเดียว"
 จางหลิวฮัว เสียงเข้มขึ้น พลางชำเลือง มองตาเขียวไปยังบุตรีและบ่าวคนสนิททั้งสองของนาง

 "คดีเก่างั้นรึ?" ผู้เป็นสามีทวนถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

 นาทีต่อมา สองพ่อลูก รวมไปถึงบ่าวและสาวรับใช้ ต่างก็สัมผัสได้ถึงสัญญาณอันตรายจากแววตาพิฆาตคู่นี้ของจางหลินฮัว ให้ความรู้สึกรังสีอำมหิตเล็ก ๆ คุกรุ่นขึ้น
 พวกเขารู้สึกว่ามันน่ากลัว มากกว่าตอนที่ประจันหน้ากับผู้ว่าการศาลเสียอีก

 "ผู้ใดจะเป็นคนอธิบายให้ข้าฟัง ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตรงชายป่าตรงนอกเมือง เมื่อหลายวันก่อน" จางหลินฮัวเอ่ยถามเสียงเข้ม

 (....)
 เมื่อนางเห็นทุกคนยังนิ่งเงียบ ไม่มีผู้ใดตอบคำถาม เจ้าตัวจึงเบนสายตามองลงต่ำไปยังพื้น และพุ่งตรงไปยังข้อเท้าของบุตรี
 "นั่นใช่ไหม ที่เป็นสาเหตุให้เจ้าต้องเดินขาเขผกอยู่นานหลายวัน"

 ดรุณีน้อย สะดุ้งตัวเล็กน้อย หันมองหน้ามารดา และทำตาเบิกโตทันที เพราะที่ผ่านมานางพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดและไม่แสดงอาการเจ็บปวดใด ๆ ออกมาต่อหน้าผู้อื่น
 'ฮูหยินจาง ผู้นี้รู้ได้ยังไงว่าเราบาดเจ็บตรงข้อเท้า ทั้ง ๆ ที่เราพยายามปกปิดอาการปวดไว้ขนาดนั้น แต่ก็ยังถูกคนผู้นี้จับผิดได้ ทำให้รู้สึกว่าคนสมัยนี้ช่างมีสายตาคมกริบและช่างสังเกตเสียจริง ไม่ได้การละ เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เพราะถ้าหากทุกคนรู้ว่าความลับเข้า คงได้ถูกจับขังเพราะคิดว่าจางเสียวเหนี่ยวเป็นบ้าไปแล้วแน่'

 จางเสียวเหนี่ยว ตั้งสติและวางตัวให้ปกติที่สุด พร้อมฉีกยิ้มแฉ่งหน้าบานสดใส แม้ในใจยังคงคิดกังวลอยู่ในที ว่าอาจจะถูกคนผู้นี้ จับผิดได้สักวัน
 "ท่านแม่พูดถึงเรื่องอันใด ข้าไม่เห็นเข้าใจเลยเจ้าค่ะ นี่ดูสิ ขาทั้งสองข้างของข้า ก็ยังดูปกติ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนเลย"
 ดรุณีน้อย ทำหน้าตาใสซื่อ ถามมารดากลับอย่างเฉไฉ อีกทั้งยังลุกขึ้นกระโดดโลดเต้น เพื่อยืนยันในคำพูดของตน แม้จะยังรู้สึกเสียวแปล๊บ ๆ อยู่บ้าง แต่ความเจ็บปวดแค่มดกัดนี้ มันทำอะไรนางไม่ได้เช่นกัน

 จางเส้าชุน ไม่รู้ว่าฮูหยินของตนกำลังกล่าวถึงเรื่องใด และเห็นท่าทางเคืองโกรธที่จ้องมองบุตรี ด้วยสายตาคาดคั้นถามหาความจริง เผลอ ๆ อาจจะสั่งลงโทษเหมือนทุกครั้ง เขาจึงรีบออกตัวปกป้องอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
 แผ่นมือหนาของผู้เป็นสามี ถูกวางทาบลงบนหลังมือเนียนนุ่มของภรรยา และลูบคลำเบา ๆ ด้วยความละมุนละม่อม
 "ฮูหยิน ไหน ๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นมาหลายวันแล้ว อีกอย่างตอนนี้เหนียวเหนี่ยวยังดูสุขภาพแข็งแรงดีครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่บาดเจ็บตรงไหนและไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง เจ้าเองก็ช่วยปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเถอะนะ"
 เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง สายตาแอบสังเกตดูปฏิกริยาของภรรยา แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนางสีหน้าเรียบตึง เขาจึงกล่าวต่อ
 "...ข้ารู้ ว่าเจ้ารักและเป็นห่วงเหนียวเหนี่ยวมาก จึงได้ดุด่า ว่ากล่าวตักเตือน และเข้มงวดเช่นนี้ เอางี้ ข้ารับปากเจ้า หากวันหน้า ลูกของเรายังกล้าทำผิด แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้านจนทำให้ตัวเองเจ็บตัวกลับมา ข้านี่แหละ จะเป็นคนสั่งลงโทษนางเอง ตกลงไหม"

 จางหลินฮัวมองสามีด้วยสายตาค้อน เพราะแม้เขาจะกล่าวเช่นนั้น นางก็รู้ดีว่า เจ้าตัวรักและถนอมบุตรีคนนี้ยิ่งกล้าไข่ในหินเสียอีก ดังนั้นคำพูดนี้ของเขา คนทั้งสกุลจาง ไม่มีใครเชื่อแน่นอน
 "ฮึ ถือว่าครั้งนี้พวกเจ้ายังโชคดี ที่ได้ทำคุณไถ่โทษตอนอยู่ในศาลนั่นแล้ว ช่างเถอะ อย่างไรเสียคำพูดของข้า คงไม่มีน้ำหนักและความหมายอันใด คำสอน คำตำหนิว่ากล่าตักเตือนเหล่านั้น มันคงเป็นเพียงแค่ลมปากให้ทุกคนรำคาญใจ และระคายเคืองหูเสียมากกว่า"
 น้ำเสียงค่อนแคะ และเต็มไปด้วยความน้อยใจของมารดา ได้สื่อผ่านออกมาทางถ้อยคำมากมาย

 อันที่จริง จางหลิวฮัว ไม่ใช่มารดาที่ใจร้าย ตรงกันข้าม นางรักและเป็นห่วงบุตรีคนนี้มากยิ่งกว่าชีวิตของตนเสียอีก
 แต่หากยังขืนตามใจจางเสียวเหนี่ยวเพิ่มไปอีกคน เห็นทีว่าในวันหน้า การกระทำนี้ของบุตรี อาจจะนำภัยมาสู่เจ้าตัวได้ นั่นคือความกังวลใจของผู้เป็นมารดา
 "เหนียวหนี่ยว ถ้าเจ้ายังทำตัวเหลวไหล ไม่รู้จักโตเช่นนี้ ในภายภาคหน้า หากไร้ซึ่งอำนาจและบารมีของบิดามารดาปกป้อง แล้วใครเล่าจะช่วยดูแลคุ้มครองเจ้าได้ สิ่งเดียวที่พ่อแม่จะมอบให้ นั่นคือตัวเจ้าได้ผ่านการบ่มเพาะ ขัดเกลานิสัยมาอย่างเข้มงวด และถูกปลูกฝังความรับผิดชอบ รู้ผิด รู้ถูก รู้สิ่งใด ควรมิควรกระทำ สิ่งนั้นต่างหาก ถึงจะเป็นเกราะป้องกันภัยให้เจ้าได้อย่างแท้จริง"
 ประโยคของจางหลิวฮัว ช่างกินใจและสร้างความประทับใจต่อดรุณีน้อย พานให้นางหวนคิดถึง คำดุด่า สั่งสอน ว่ากล่าวตักเตือนของผู้บัญชาการ ในโลกปัจจุบัน
 น้ำตารื้นขึ้นมาในดวงตากลมโตใส นางจึงรีบหันไปทางอื่น ๆ และกะพริบตาปริบ ๆ สองสามที

 จางฮูหยิน ชำเลืองมองสามีและบุตรีสลับกัน และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงค่อนขอด น้อยใจ
 "ช่างเถอะเจ้าค่ะ ถึงท่านพี่จะรับปากข้าเช่นนั้น แต่ประเดี๋ยว ท่านก็คงจะเข้าข้างนางอยู่ดี รีบพูดธุระกับนางเสียเถอะ มิเช่นนั้นจะไม่มีเวลาเพียงพอให้เตรียมตัว"

 จางเสียวเหนี่ยว เห็นท่าทีของมารดาเริ่มใจอ่อน นางจึงฉวยโอกาสนั้นเปลี่ยนเรื่องคุย เพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียดนั้นลง
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านทั้งสองมีเรื่องอันใดต้องการคุยกับข้า เชิญกล่าวมาได้เลยเจ้าค่ะ"

 จางเส้าชุน ดูมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย
 ภรรยาเห็นท่าทีอิดออดของผู้เป็นสามี นางจึงยกข้อศอกขึ้นมาสะกิดไปที่สีข้างของเขาเพื่อกระตุ้นอีกครั้ง
 เจ้าตัวจึงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดฟอดใหญ่ และจ้องดวงหน้างามของบุตรีอย่างตั้งใจ
 "พ่อจะมาบอกเจ้า จงเตรียมตัวให้พร้อมแต่เนิ่น ๆ เพื่อรอต้อนรับแขกคนสำคัญที่จะมาเยือน ในช่วงเย็นของวันนี้"
 เขาเริ่มกล่าวในเรื่องที่ตั้งใจไว้ พลางสังเกตปฏิกิริยาตอบกลับของบุตรี

 "แขกคนสำคัญ! จากที่ไหนกันเจ้าคะ?"
 จางเสียวเหนี่ยวด้วยกลับ ดวงตากลมโตฉายแววสงสัยชัดเจนมาก เพราะตั้งแต่ที่ตนฟื้นสติรู้สึกตัวขึ้นมาในยุคโบราณ บ้านนี้ก็ไม่เคยเปิดประตูต้อนรับแขกคนใดมานานมากแล้ว
[1] "ชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย" คือช่วงเวลาตั้งแต่น้ำชาถูกยกเข้ามา จากนั้นค่อย ๆ จิบจดหมด ความจริงแล้วก็คือ ช่วงเวลาที่น้ำชาหนึ่งถ้วยเย็นลงจนสามารถดื่มได้ หรือก็คือประมาณ 15 นาทีสำหรับฤดูร้อน และไม่ถึง 10 นาทีสำหรับฤดูหนาว
วลี "ชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย" จึงกินความได้ทั้ง 10 นาที และ 15 นาที แต่ส่วนมากจะใช้ความหมาย 15 นาที
[2] ยามซื่อ (巳:sì) คือ 09.00 - 10.59 น.
[3] ติ ว่าให้สะเทือนใจ
...
เซียงไค 盛開


-ตอนที่ 12-
ทันใดนั้น หานหนิงเหอ ได้โผล่พรวดขึ้นมาเหนือผิวน้ำในถังใบใหญ่ตรงหน้าของสตรีน้อย
ใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของเขา เผยยิ้มอ่อนแฝงไว้ด้วยซึ่งเลศนัยออกมา และห่างจากดวงหน้าสวยพริ้งเพียงแค่คืบเดียว
จางเสียวเหนี่ยวตกใจจนหน้าเหวอ แต่ปฏิกิริยาของร่างกายกลับตอบสนองอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้สตินางก็รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อตั้งหลัก
จังหวะนั้นเอง เนื่องด้วยน้ำได้กระเซ็นออกจากถัง เจิ่งนองบนพื้นไม้รอบบริเวณนั้น ทำให้นางเกิดลื่นเสียหลัก หงายเงิบไปทางด้านหลัง
หานหนิงเหอ ซึ่งมีสายตาอันคมกริบและประสาทการรับรู้ดีเยี่ยม จึงได้ยื่นมือไปคว้าหมับเข้าที่แขนของคุณหนูเจ้าของบ้านและดึงตัวนางกลับมายืนได้อย่างทันท่วงที
ทว่าพื้นไม้นั้นเปียกโชกไปหมด และผนวกกับแรงดึงของบุรุษ ทำให้ร่างน้อยอรชรเคลื่อนไหวตามแรงกระชากนั้นพลัดตกลงไปในถังน้ำใบใหญ่อย่างไม่ตั้งใจ
ตู้ม!
ครู่เดียว จางเสียวเหนี่ยว โผล่พรวดหัวพรวดขึ้นมาเหนือน้ำ และตั้งหลักยืนตัวตรงในถังน้ำใบใหญ่ได้ ด้วยความโกรธจัด นางได้ตะคอกเสียงด่าทอเขาออกมา โดยไม่ทันจ้องมองตรงเบื้องหน้าให้ถ้วนถี่ก่อนด้วยซ้ำ
"นี่! ท่านแกล้งดึงข้า ให้ตกลงมาในถังน้ำใบเดียวกับท่านกระนั้นหรือ"
"แล้วผู้ใดกัน รู้ทั้งรู้ ว่ามีคนอยู่ข้างในนี้ แต่กลับแอบเข้ามาในห้องอาบน้ำซึ่งเป็นยามวิกาล แถมยังเป็นพื้นที่ของเรือนรับรองแขกอีกด้วย"
หานหนิงเหอตอบสวนกลับด้วยถ้อยคำที่ฟังดูราบเรียบ หากแต่คนฟังถึงกลับสะอึกเล็กน้อย เอาเข้าจริง มันคือการกล่าวตำหนิอย่างมีมารยาทจากเขานั่นเอง
จางเสียวเหนี่ยว ได้ฟังจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าคนที่เป็นฝ่ายผิดคือตัวนางที่แอบเข้ามาในห้องอาบน้ำนี้
นางเงยเชิดหน้าขึ้น เพื่อสบตากับคนตรงหน้า จะได้เถียงถนัดขึ้น
แต่สตรีน้อยก็ต้องนิ่งอึ้ง และยืนจ้องมองคนตรงหน้าพร้อมกับอ้าปากค้างไปชั่วครู่ อีกทั้งไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน
'โห! คนอะไรดูดีไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า พอถอดเสื้อออก ยิ่งมีหยดน้ำเปียกตามตัว โคตรเซ็กซี่เลย ขนาดเราเคยเห็นผู้ชายหุ่นล่ำบึ๊กเปลือยท่อนบนมาก็เยอะ เจอเข้าจัง ๆ ตรงหน้าแบบนี้ ก็เล่นเอาอึ้งไปไม่เป็นเหมือนกันแฮะ'
ร่างกายอันกำยำของบุรุษตรงหน้านั้นเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ตั้งแต่เรือนผมสีดำ ดวงหน้าเรียวคม ไล่ต่ำลงไปจนถึงลำตัว ท่อนบนเกือบถึงช่วงบริเวณใส่เข็มขัด แต่ยังดีที่ตำแหน่งนั้นอยู่ใต้ผิวน้ำ
ซึ่งบุรุษผู้เป็นเจ้าของร่างกายนี้กำลังยืนประชิดอยู่กับตัวนาง แถมมือทั้งสองข้างของเขากำลังโอบกอดรัดเอวคอดกิ่วของนางเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้
หานหนิงเหอ ดันลืมตัวเผลอมองต่ำ จนสายตาพลันจับจ้องมองไปยังบริเวณช่วงใต้คางของสตรีน้อย
ซึ่งอีกฝ่ายก็เปียกชุ่มไปทั้งตัวเช่นกัน อาภรณ์ที่สวมใส่จึงแนบติดกับผิว เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนและร่องอกของคนตรงหน้า ผ่านเสื้อซับในขาวบางตรงบริเวณนั้น
จางเสียวเหนี่ยว หลุดจากความคิดได้ นางก็เห็นรัศมีของสายตาบุรุษตรงหน้า กำลังทำมุมองศาตรงมายังเนินเนื้อส่วนบนของร่างกายตัวเอง
นางรีบยกมือขึ้นปิดตรงนั้นไว้ทันที และขึ้นเสียงดังตีโพยตีพายต่อว่าเขาอีกรอบ เพื่อโยนความผิดและหวังเปลี่ยนประเด็น
"...แต่ท่านก็ไม่เห็นจะต้องดึงข้าลงมาในถังน้ำใบนี้ก็ได้นี่ ดูสิ! ท่านทำฉันเปียกไปทั้งตัวเลย"
"ท่านตะโกนเสียงดังขนาดนี้ คงอยากจะให้คนในเรือนสกุลจางได้ยินกันหมดบ้านกระมัง ว่าตัวท่านได้แอบเข้ามาดูข้าอาบน้ำเยี่ยงนี้"
ฝีปากของอี้หลางหนุ่มก็ยียวนกวนประสาทคนฟังไม่แพ้กัน
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังปะทะฝีปากกันอยู่นั้นเอง
อี้หลง คนสนิทของหานหนิงเหอ ได้เปิดประตูออกและย้อนกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เพื่อหวังจะรายงานเจ้านายของเขา
จังหวะเดียวกันนั้น หานหนิงเหอได้โอบกอดร่างอรชรไว้แน่น และหันหลังขวับให้กับฉากกั้น พร้อมกับเอาตัวเองบังตัวให้กับสตรีในอ้อมแขน และตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนสนิทจะเดินผ่านฉากกั้นมาหาพวกเขา
อี้หลง เป็นผู้คุ้มกันที่มีฝีมือในการต่อสู้พอตัว ดังนั้นเมื่อมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในห้องนั้น มันจึงไม่อาจจะรอดพ้นจากสายตาของเขาไปได้ แต่พอใช้สายตากวาดมองไปรอบห้อง แต่กลับไม่พบเห็นผู้ใด เขาจึงเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายผ่านฉากกั้นบาง ๆ ตรงหน้า
"คุณชาย เมื่อสักครู่ข้าได้ยินเสียงดังมาจากทางห้องนี้ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับท่านกัน หรือว่ามีคนร้ายแอบบุกเข้ามา...?"
อี้หลางหนุ่มไม่อาจที่จะบอกความจริงต่อคนของเขาได้ จึงได้ตอบโกหกไป เพราะต้องการปกป้องเกียรติของสตรีในอ้อมแขน
"ทุกอย่างเรียบร้อยดี เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ ข้าเองก็ใกล้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกันต่อ"
อี้หลง ได้ยินน้ำเสียงอันหนักแน่นของผู้เป็นนายตอบกลับมาเช่นนั้น แม้จะรู้สึกสงสัยบางอย่างแต่เขาก็ขานรับและทำตามคำสั่งแต่โดยดี
"ได้ งั้นเจอกันพรุ่งนี้ ข้าขอตัว"
หลังจากที่ประตูห้องอาบน้ำถูกปิดลงอีกครั้ง
บุรุษรูปงามซึ่งร่างกายท่อนบนของเขากำลังเปลือยเปล่า แถมยังเปียกชุ่มได้ด้วยน้ำ กำลังโอบกอดรัดสตรีน้อยโฉมสะอ้างเอาไว้แน่น
ซึ่งนางเองก็เปียกชุ่มไปทั้งที่ยังคงสวมใส่อาภรณ์เต็มชุด ดวงหน้าของนางแดงก่ำราวกับผลท้อ จ่อนิ่งอยู่ตรงบริเวณแผ่นอกอันขาวเนียนและบึกบึนของอีกฝ่าย ปลายจมูกน้อยเกือบจะแตะลงบนผิวกายนั้น
คนทั้งสองอยู่ในห้องนั้นกันตามลำพังเพียงสองคน
ท่าทีเรียบเฉยของอี้หลางหนุ่มกำลังแสดงออกมา ทำให้มองเห็นได้ว่าเขาเป็นบุรุษที่เก็บความรู้สึกและอดกลั้นใจไว้ได้ดีมาก
ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้าเป็นบุรุษผู้อื่นแล้ว หากมีสตรีผู้งดงาม แถมยังเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ยืนตัวโปกโชกไปทั้งตัวและเสื้อผ้า จนเผยให้เห็นเรือนร่างแบบนี้ คงไม่มีใครหักห้ามใจได้
ฮะ...ฮัดชิ้ว!
จู่ ๆ จางเสียงเหนี่ยวก็จามเสียงดังขึ้น ทำให้คนทั้งคู่ได้สติกลับมาอยู่ที่ตัวอีกครั้ง
หานหนิงเหอ รีบคลายอ้อมกอดออกจากตัวของสตรีน้อย และอุ้มตัวนางออกจากถังน้ำใบใหญ่อย่างไม่รีรอ
จางเสียวเหนี่ยว ตกใจเล็กน้อยเพราะไม่ทันตั้งตัวและไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนั้น ทำให้ร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็ว นางได้ยื่นมือไปคว้าหมับเข้าที่คอของเขาเอาไว้ตามสัญชาติญาณ
"นะ...นี่ท่านคิดจะทำอะไร!"
บุรุษหนุ่มร่างกายกำยำ ไม่ได้สนใจในคำถามและแววตาสงสัยแกมตกใจของอีกฝ่าย
หลังจากที่อุ้มตัวนางออกมาจากถังน้ำใบใหญ่ได้ เขาก็ค่อย ๆ วางจางเสียวเหนี่ยวให้ยืนบนพื้นอย่างระมัดระวัง พร้อมกับสะบัดปลายฝ่ามือเล็กน้อย
ทันใดนั้น ชุดลำลองของเขา ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆ ก็ได้ลอยเข้ามาหล่นลงบนมือเขาอย่างกับมีแรงดึงดูด
"ปากเล็ก ๆ ของท่านนี่ชอบทำเสียงดังเสียจริง เดี๋ยวทุกคนในเรือนสกุลจางทั้งหมดก็ได้วิ่งแตกตื่นกันเข้ามาในนี้หรอก"
อี้หลางหนุ่มกล่าวตำหนิสตรีอย่างสุภาพเล็กน้อย และในขณะเดียวกันเขาก็คลุมอาภรณ์วางลงบนร่างกายของสตรีตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
"ใส่นี่เอาไว้ก่อน เปียกไปทั้งตัวอย่างกับลูกหมาตกน้ำแบบนี้ เพราะหากท่านเกิดไม่สบายขึ้น จะพาลว่าข้าเป็นต้นเหตุได้ อีกอย่างหากมีผู้ใดรู้ว่าท่านแอบเข้าหาบุรุษถึงห้องอาบน้ำเยี่ยงนี้ มันคงจะดูมิงามและเสียหายกันไปหมด"
คำกล่าวของหานหนิงเหอ แม้จะใช้น้ำเสียงราบเรียบและมีสีหน้านิ่งเฉย และแววตาแพรวพราว ซึ่งจับจ้องมา รวมทั้งความหมายของถ้อยคำในประโยค ยังแฝงคำตำหนิติเตียนสตรีตรงหน้า ในฐานะคนที่อาวุโสกว่าอยู่ในที
จางเสียวเหนี่ยวรู้สึกว่ากำลังถูกตบหัวแล้วรูปหลัง แม้ว่าเขาจะกล่าวถูกต้องทุกอย่าง แต่นางก็อดที่จะโกรธในคำพูดของเขาไม่ได้
"ใครเข้าหาท่ากัน! ข้าก็แค่แวะมาตรวจสอบดูความเรียบร้อยในห้องอาบน้ำของเรือนข้าก็เท่านั้นเอง"
จางเสียวเหนี่ยว ใช้เสียงดังเข้าข่มและตีหน้าตาย ทำไม่รู้ไม่ชี้ และตอบปฏิเสธเสียงแข็งในข้อกล่าวหาของบุรุษอย่างหน้าด้าน ๆ
"ฮึ! เป็นเช่นนั้นหรอก ช่างเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก ที่คุณหนูของตระกูลสูงศักดิ์ ลดตัวลงมาตรวจสอบดูความเรียบร้อยด้วยตัวเอง ทั้ง ๆ ที่งานพวกนี้ควรเป็นหน้าที่ของบ่าวรับใช้ในเรือน"
หานหนิงเหอ หัวเราะอยู่ในลำคอ และกล่าวต่ออย่างใจเย็น แต่รอยยิ้มอ่อนที่เผยออกมาตรงมุมปากของเขานั้น ทำให้คุณหนูผู้สูงศักดิ์เกิดความรู้สึกกังวลใจขึ้นมา
จางเสียวเหนี่ยวรีบเปลี่ยนอารมณ์ทันที
นางเบี่ยงตัวออกไปด้านข้าง และเอียงคอชำเลืองย้อนกลับมามองทางเขาเล็กน้อย ด้วยแววตาขุ่นเคือง ดูไม่เป็นมิตร
"ถ้าหากท่านแพร่งพรายเรื่องในคืนนี้ออกไปให้ผู้อื่นได้รับรู้ ข้าจะกลับมาจัดการกับท่านอย่างแน่นอน"
สตรีน้อยกล่าวขึ้นด้วยเสียงเข้ม สีหน้าขึงขังจริงจังหนักมาก พร้อมกับแสดงท่าทางข่มขู่เขาออกไป
เมื่อจางเสียวเหนี่ยวพูดข่มขู่แขกเสร็จเรียบร้อย นางก็เบือนหน้าหันขวับอย่างรวดเร็ว เรือนผมซึ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ได้สะบัดโดนใบหน้าของบุรุษเล็กน้อย ทำให้เขาสัมผัสได้กลิ่นหอมของสตรีน้อยผู้อวดดีคนนี้
และก่อนที่ใครจะหาเห็นเข้า คุณหนูเจ้าของเรือน หน้าตาบูดบึ้ง ก้าวขาฉับ ๆ เดินออกไปจากห้องอาบน้ำของเรือนรับรองแขกออกไปอย่างหัวเสีย
"เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ บุคลิกและการแสดงออกทุกอย่างล้วนดูต่างไปจากจางเสียวเหนี่ยวคนก่อนอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเป็นคนละคนกับที่ข้าเคยรู้จัก ฮึ! แต่เป็นเยี่ยงนี้ก็ดี เพราะการจะไปต่อกรกับพวกคนในวังหลวง มันคงไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลยสักนิด"
คำพูดและรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจก็เผยปรากฏขึ้นใบหน้าเรียวคมของหานหนิงเหอ
--------
盛開 เซียงไค


ที่ทำการศาลเมืองเป่ยเยี่ยน

 จิ้งเจียวเจี๋ย ตั้งสติได้ดีมากกว่าใคร ๆ และยิ่งเห็นท่าทีของผู้ว่าการศาล เผยพิรุธดูลนลานผิดปกติ นางจึงคิดฉวยโอกาสนั้น ยืมมือของหานหนิงเหอ เพื่อช่วยเหลือบิดาของตน แม้จะไม่รู้ว่า ตำแหน่งอี้หลาง คือตำแหน่งขุนนางขั้นใดในเมืองหลวง หากเทียบกับข้าราชการในยุคปัจจุบันก็ตาม
 "ท่านอี้หลาง โปรดให้ความเป็นธรรมต่อคนสกุลจางด้วย ท่านผู้ว่าการศาลได้กล่าวหาว่าบิดาของข้า ว่ากระทำผิดต่อกฎหมายบ้านเมืองและต้องการจะสั่งลงโทษอย่างหนัก และจะยึดทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดไปเป็นของทางการ"

 หานหนิงเหอ แกล้งทำเป็นจำจางเสียวเหนี่ยวไม่ได้ จึงแสร้งถามนางออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 "ไม่ทราบว่าแม่นางคือ.."

 ดรุณีน้อย ได้ยินคำถามของเขา รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อถูกอีกฝ่าย แสร้งทำเหมือนตน
 'ทำตัวเนียนเหลือเกินนะพ่อคุณ จำฉันได้ตั้งแต่แรก ยังแกล้งตีหน้ามึนไม่รู้จักกัน'
 "ข้าชื่อจางเสียวเหนี่ยว บุตรีของจางเส้าชุน ชายผู้ที่ถูกกล่าวหาในคดีนี้"
 น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด รวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของนาง ทำให้อี้หลางหนุ่มเลิกแกล้งเจ้าตัว และเริ่มจริงจังทันที
 "ขออภัยคุณหนูจาง ว่าแต่เหตุใด ท่านจึงคิดว่าบิดาถูกกล่าวหาใส่ความเล่า"

 "ก็เพราะว่าพวกเขาไม่มีหลักฐานหรือแม้แต่พยานมายืนยันในความผิดครั้งนี้ มีเพียงคำกล่าวอ้างทางวาจาจากฝ่ายเจ้าหน้าที่ศาลเท่านั้น ทำให้พวกเรา รู้สึกว่าไม่ได้รับความยุติธรรม"
 ดรุณีน้อย น้ำเสียงและถ้อยคำของดรุณีน้อย กล่าวต่ออี้หลางหนุ่มอย่างชัดถ้อยชัดคำ แววตายังคงฉายประกายเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่น

 หานหนิงเหอ ดูไม่ได้แปลกใจในถ้อยคำของจางเสียวเหนี่ยวเลยสักนิด และยังคงวางตัวสุขุม นิ่งเฉย ฟังอีกฝ่ายพูดจนจบ
 แม้แต่คนในศาลต่างไม่อาจคาดเดาได้ว่า ตอนนี้อี้หลางหนุ่มผู้นี้ กำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่ในใจกันแน่

 กระทั่ง หานหนิงเหอได้หันกลับไปยังเบื้องหน้า ซึ่งเป็นตำแหน่งของผู้ที่มีอำนาจใหญ่สุดในศาล
 "ท่านผู้ว่าการศาล มิทราบทางท่าน มีสิ่งใดจะอธิบายในเรื่องที่คุณหนูจางกล่าวมาเมื่อสักครู่หรือไม่"
 น้ำเสียงเย็นเยียบ รวมไปถึงสายตาอันคมกริบคู่นั้น ทำให้ผู้ที่กำลังถูกจ้องมอง รับรู้ได้ถึงความทรงพลังในอำนาจและบารมีของอี้หลางหนุ่มผู้นี้ ช่างสมกับคำร่ำลือ
 ผู้ว่าการศาล พยายามข่มอารมณ์ของตนไม่ให้คล้อยตามความต้องการของอี้หลางหนุ่ม จึงได้ตอบสวนกลับเสียงแข็ง
 "เรื่องนี้ข้าได้พิจารณาความเสร็จสิ้นแล้ว ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถคัดค้านคำตัดสินของข้าได้!"

 จากนั้นเขาก็หันไปตะเบ็งเสียงเข้มดุดัน สั่งคนของตนดังลั่นไปทั่วศาล
 "เจ้าหน้าที่! จงรีบไปนำตัวจางเส้าชุนออกมารับฟังคำตัดสินตัดสินโทษของเขา บัดเดี๋ยวนี้!"
 เมื่อคนสกุลจาง รวมไปถึงบ่าวไพร่ ได้ยินเช่นนั้น ต่างพากันหน้าถอดสี สีหน้าดูเศร้าสลดใจลงทันควัน

 โดยเฉพาะจางหลิวฮัว ถึงกับลมจับ หงายหลังล้มตึงไปทางด้านหลัง

 "นายหญิง!..." บ่าวและสาวใช้ร้องอุทานขึ้นอย่างตกใจพร้อมกัน

 "ท่านแม่!..."
 โชคดีที่จางเสียวเหนี่ยว มีปฏิกิริยาตอบรับดี จึงมองเห็นและเข้าช้อนรับตัวมารดาไว้ได้ทัน ศีรษะของนางจึงไม่ได้กระแทกลงไปบนพื้น

 ดรุณีน้อยส่งมารดาของตนไว้ให้เสี่ยวโหย่วและอาฉีช่วยดูแลต่อ จากนั้นนางก็หันขวับ ไปมองสบตากับอี้หลางหนุ่ม ดวงตากลมโตสื่อความในใจ ร้องขอความช่วยเหลือจากเขา

 หานหนิงเหอ ไม่ได้แสดงท่าทีใดตอบกลับ

 นาทีต่อมา เขากล่าวแสดงความจำนง ขออาสาช่วยสืบหาความจริง เพื่อแก้ไขคดีนี้ให้กระจ่างแจ้ง ไร้ซึ่งข้อกังขาของประชาชน

 ทว่าแม้อี้หลางหนุ่มจะยืนกรานหนักแน่น ว่าจะช่วยแก้ไขคดีด้วยความเต็มใจ และไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน
 แต่ผู้ว่าการศาลกลับปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน โดยไม่คิดไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ ยิ่งทำให้อีกฝ่ายเห็นพิรุธเขาหนักมากขึ้น

 เมื่ออี้หลางหนุ่ม ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธอย่างเสียงแข็ง อย่างไม่มีท่าทีอ่อนข้อลงสักนิด อีกทั้งยังยกข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นมาโต้แย้งตลอดเวลา
 ตอนนี้ หานหนิงเหอเริ่มหมดความอดทน
 เขาตัดสินใจใช้อำนาจในตำแหน่งขุนนางของราชสำนัก ยื่นคำขาดแกมข่มขู่ ในการรื้อคดีนี้ใหม่อีกครั้ง
 ซึ่งตำแหน่ง อี้หลาง คือตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาของฮ่องเต้ รวมไปถึงเหล่าเชื้อพระวงศ์ และยังสามารถวิจารณ์การทำงานของขุนนางน้อยใหญ่ในวังหลวงได้ด้วย
 หากเมื่อใดที่เขาได้เริ่มกล่าววิจารณ์หรือให้ข้อคิดต่อผู้ใดอย่างตรงไปตรงมาแล้ว คนผู้นั้น ย่อมอยู่ไม่เป็นสุข กระทั่งและตำแหน่งหน้าที่การงานของพวกเขา ยังอาจจะต้องพลอยสั่นคลอนไปด้วยเช่นกัน

 ดังนั้นผู้ว่าการศาล จึงจำใจต้องยอมอนุญาตให้หาน-หนิงเหอ เข้าร่วมตรวจสอบและพิจารณาคดีอย่างเลี่ยงไม่ได้

 ไม่นาน จางเส้าชุน ผู้นำของตระกูลจาง ซึ่งเป็นผู้ถูกกล่าวหา ได้ถูกนำตัวเข้ามาภายในศาล

 จางเสียวเหนี่ยวและหานหนิงเหอเห็นนายใหญ่จาง ทั้งสองคนถึงกับขมวดปมคิ้วขึ้นพร้อมกัน เพราะสภาพร่างกายภายนอกของเขา ดูย่ำแย่หนักมากกว่าเดิมหลายเท่า

 ดรุณีน้อยกำหมัดแน่น และรู้สึกโกรธตัวเอง ที่เมื่อคืนไม่พาตัวเขา หนีออกมาจากคุกใต้ดินด้วยกัน
และทันทีที่บิดานั่งคุกเข่าลงบนพื้นข้าง ๆ กัน นางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
 "ท่านพ่อ! นี่พวกเขาซ้อมและทารุณร่างกายของท่านรุนแรงหนักมือมากขึ้นจนสภาพหน้าตาเขียวคล้ำม่วง ปูดบวม สะบักสะบอม จนแทบจะจดจำใบหน้าเดิมไม่ได้เช่นนี้เชียวหรือ"
 ไม่ทันที่บิดาจะตอบกลับ นางก็หันขวับอย่างแรง พร้อมกับถลึงตา มองไปยังผู้ว่าการศาล ดวงหน้างามแดงก่ำ เต็มไปด้วยอารมณ์เดือดดาล อย่างแค้นเคือง
 ผู้เป็นบิดาเห็นอากัปกิริยาของบุตรี เขากลัวว่านางจะควบคุมอารมณ์หัวร้อนเอาไว้ไม่อยู่ และอาจพานกระทำสิ่งใดที่จะนำภัยมาสู่ตัว จึงได้พยายามฝืนและปรับอารมณ์ของตน เพื่อให้อีกฝ่ายคลายความโกรธลง พลางกล่าวขึ้น
 "เหนียวเหนี่ยว พ่อไม่เป็นไร แค่นี้ยังไกลหัวใจนัก ว่าแต่แม่ของเจ้าทำไมถึงได้มีสภาพกลายเป็นเช่นนั้นได้กัน"
 น้ำเสียงที่แหบพร่าของเขาระคนความเจ็บปวด หลังจากที่เห็นภรรยาสุดที่รัก นอนไม่ได้สติ พิงไหล่ของเสี่ยวโหย่วเอาไว้

 ดรุณีน้อยหันกลับมาทางบิดา และยื่นมือไปวางทับมือหนาของเขาไว้แน่น โดยไม่สนใจสายตาของผู้คุมตรงนั้น พลางกุมไว้แน่น
 "ท่านพ่อโปรดสบายใจได้ ท่านแม่แค่เป็นลมไปเท่านั้น สาเหตุเพราะได้ยินตัดสินคดีอย่างไม่เป็นธรรม"

 พอได้ยินเช่นนั้น ผู้เป็นบิดาก็วางใจลงเล็กน้อย
 และหลังจากสองพ่อลูกถามไถ่ทุกข์สุขกันเสร็จ จางเส้าชุน ก็หันหน้าไปทางบุรุษแปลกหน้าทั้งสองคน ด้วยแววตาประหลาดใจ
 "เหนียวเหนี่ยว บุรุษสองท่านนี้คือผู้ใดกัน หรือว่าพวกเขาคือผู้ที่มากล่าวหา ร้องทุกข์แจ้งความเอาผิดต่อพ่อกระนั้นรึ"
 จางเส้าชุนเข้าใจผิด คิดว่าอี้หลางหนุ่มกับผู้ติดตาม คือคนที่แจ้งความจับตน
 และก่อนที่เขาจะคิดเตลิดไปไกลกว่านี้ บุตรีจึงได้รีบอธิบาย
 "ไม่ใช่ บุรุษรูปงามตรงหน้าของพวกเราท่านนี้ คืออี้หลาง เป็นขุนนางจากราชสำนักในวังหลวง ส่วนอีกคน คือผู้ติดตาม พวกเขาสองคนต้องการรื้อคดีของท่านขึ้นมาสืบใหม่อีกครั้ง เพื่อความจริงจะได้ปรากฏต่อทุกคน"

 จางเส้าชุนได้ฟังคำกล่าวของบุตรี แววตาเขาก็เกิดประกายแห่งความหวังขึ้นมา
 "โอ้จริงหรือ ท่านได้โปรดช่วยให้ความเป็นธรรมแก่คนสกุลจางของพวกเราด้วย หากพวกท่านมีหลักฐานยืนยัน ว่าตัวข้านั้นกระทำความผิดจริง ข้ายินดีรับโทษตามกฎหมายของบ้านเมืองโดยไม่มีข้อบิดพลิ้ว"
 เขานิ่งไปชั่วอึดใจ และเบนหน้า กวาดสายตามองไปยังครอบครัวและคนของตน จากนั้นก็หันกลับมากล่าวต่อ
 "แต่ภรรยาและบุตรีของข้า รวมถึงบ่าวไพร่ในสกุลจางทุกคน พวกเขาล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ได้โปรดปล่อยพวกเขาไปด้วยเถิด"
 นายใหญ่ของบ้านสกุลจาง ไม่ได้ห่วงความปลอดภัยของตนเลยสักนิด แม้ภัยอันตรายมาเยือนตรงหน้า แต่ก็ยังคงพยายามปกป้องครอบครัวและบ่าวไพร่คนสกุลจางทุกคน

 หานหนิงเหอ รู้สึกนับถือในความกล้าหาญและยังมองเห็นถึงความเป็นผู้นำ อีกทั้งจิตใจที่เมตตากรุณาของคนผู้นี้ต่อคนในปกครอง จึงได้ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างมีมิตรไมตรีและกล่าวถามขึ้นอย่างสุภาพนอบน้อม
 "ท่านจาง ข้าขอสอบถามท่าน สักบางประการเพิ่มเติมได้หรือไม่"

 นายใหญ่จางพยักหน้า และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
 "ท่านขุนนาง ต้องการสอบถามเรื่องใด หากตอบได้ ข้ายินดีตอบท่านทุกข้อ"

 อี้หลางหนุ่ม พยักหน้าตอบเบา ๆ แววตาอันเด็ดเดี่ยวของนายใหญ่จางผู้นี้ ทำให้เขาเข้าใจทันทีว่าจางเสียวเหนี่ยว คงได้รับความกล้าหาญมาจากบิดา
 "ท่านจางได้กระทำความผิดตามที่ถูกกล่าวหานี้หรือไม่ ได้โปรดตอบออกมาตามความจริงด้วย"
 อี้หลางหนุ่มเน้นโทนเสียงหนักแน่น และจ้องมองเข้าไปในแววตาหรี่เล็กของนายใหญ่สกุลจาง ผู้ที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น โดยข้างกายยังมีครอบครัวของเขากำลังนั่งรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่ออยู่เช่นกัน

 "ด้วยความสัตย์จริง ชั่วชีวิตนี้ ข้าไม่เคยทำผิดต่อผู้ใด ทั้งต่อครอบครัวหรือคนเมืองเป่ยเยี่ยน กระทั่งคนสกุลจาง ตลอดทุกรุ่นชั่วอายุคน พวกเราจะไม่กระทำในเรื่องที่ผิดศีลธรรมและขัดต่อกฎหมายบ้านเมืองเป็นอันขาด"
 คำตอบอันหนักแน่นของนายใหญ่จาง สื่อสารผ่านออกมาทางสีหน้าและแววตามุ่งมั่น ทำให้อี้หลางหนุ่ม เผยยิ้มอ่อน เพื่อหวังให้เขาอย่างผ่อนคลายความกังวลใจลง
 "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะช่วยพิสูจน์ข้อเท็จจริงของเรื่องนี้ให้กระจ่างชัดเอง แต่หากว่ามีหลักฐานแน่นหนา ว่าท่านได้กระทำผิดจริงตามที่ทางการกล่าวหามา ท่านและคนสกุลจางทุกคน จะต้องยอมรับในการตัดสินอย่างไม่มีข้อกังขาโต้แย้งใด ๆ เช่นกัน ตกลงหรือไม่?"
 "ได้ ข้าผู้น้อยตกลง! สกุลจางของข้าน้อย เป็นเพียงปุถุชนชาวบ้านทั่วไป และแม้ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ใดในราชสำนัก แต่พวกเราก็ยึดมั่นในหลักคุณธรรมและถือปฏิบัติต่อยึดมั่นในคุณความดีมาทุกชั่วรุ่นอายุคน ถ้ามีหลักฐานใด มาแสดงได้ว่าข้ากระทำผิดจริง ข้ายินดีรับโทษทัณฑ์นั้น"
 จางเส้าชุนตอบรับคำของอี้หลางหนุ่มอย่างหนักแน่น

 แววตากลมโตของจางสียวเหนี่ยว ก็เต็มไปด้วยความมั่นใจและเชื่อใจในบิดา พร้อมกล่าวเสริมทัพอย่างหนักแน่นอีกคน
 "ข้าก็เช่นกัน! หากท่านอี้หลางมีหลักฐานยืนยันว่าบิดาของข้ากระทำผิดจริง ข้าก็จะยินยอมรับโทษนั้นไปพร้อมกับเขา"
 แม้แต่บ่าวและสาวใช้ของสกุลจาง ต่างก็ประสานเสียง ยินยอมรับโทษไปพร้อมกับผู้เป็นนาย

 อี้หลางหนุ่มหันไปมองทุกคน และยืนเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง
 'คนเหล่านี้ เป็นเพียงสามัญชน แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความเชื่อใจ สมานสามัคคี กล้าหาญเด็ดเดี่ยว แม้ภัยอันตรายมาเยือนตรงหน้า แต่ก็ไม่มีผู้ใดรักตัวกลัวตาย ช่างน่านับถือในจิตใจอันเข้มแข็งของพวกเขายิ่งนัก'

 "ได้ งั้นพวกเรามาคอยดูกัน ว่าความจริงที่จะปรากฏหลังจากนี้จะเป็นเช่นไร"

 จากนั้น หานหนิงเหอได้หันไปทางผู้ติดตามของเขา ซึ่งยืนทำหน้านิ่ง วางมาดเข้ม เคร่งขรึม ซึ่งถอยร่นไปทางด้านหลัง ห่างเพียงแค่ก้าวครึ่ง
 "อี้หลง รบกวนเจ้าช่วยนำหลักฐานทั้งหมดที่พวกเราได้มา ไปส่งมอบให้กับท่านผู้ว่าการศาลแทนข้าที"
 ผู้ติดตามพยักหน้ารับคำสั่ง เหมือนรออยู่นานแล้ว พร้อมกับนำเอกสารที่เตรียมมา ส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่ศาล

 จากนั้นเจ้าหน้าที่ศาล ก็ได้นำเอกสารนั้นส่งมอบต่อให้กับผู้ว่าการศาล
 โดยขุนนางใหญ่ของศาลผู้นี้ ยื่นมือออกมารับเอกสาร จากเจ้าหน้าที่ผู้น้อยด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนไม่เต็มใจนัก แต่ในที่สุดเขาก็ยอมหยิบแผ่นกระดาษนั้นไปถือไว้

 และทันทีที่เอกสารถูกคลี่กางออก ดวงตาอันหรี่เล็กของผู้ว่าการศาล ถึงกับถลึงตาเบิกโพลงขึ้น มือทั้งสองสั่นระริกราวดูไร้เรี่ยวแรงในบัดดล สีหน้าซีดเผือด
 เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องมองเนื้อความบนนั้นอย่างใจจดจ่อ
...
....
เซียงไค 盛開


ณ ห้องกินข้าว ภายในเรือนรับรองแขกของสกุลจาง

 จางเส้าชุนนั่งอยู่หัวโต๊ะในตำแหน่งของเจ้าบ้าน โดยจางหลิวและจางเฉินเป่า นั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน
 ส่วนจางเสียวเหนี่ยว นั่งอยู่ในตำแหน่งที่ตรงข้ามกับบิดามารดา ส่วนนางและจางเฉินเป่านั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน โดยพี่ชายนั่งคั่นตรงกลางระหว่างนางกับแขกคนสำคัญของวันนี้
 ดรุณีน้อย นั่งคีบอาหารตรงหน้าใส่เข้าปาก แสร้งทำเป็นไม่สนใจผู้ใด

 ดวงตาเฉียบแหลมคมกริบ ริมฝีปากหนาน่าสัมผัส สีหน้านิ่งสุขุม ซึ่งทั้งหมดปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเรียวคมของแขกคนสำคัญ
 โดยเฉพาะอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีขาวผ่องดุจดั่งหิมะแรก ปักลวดลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นสีเงินลงบนตัวชุด
 สัญลักษณ์นี้ยิ่งทำให้ดรุณีน้อยจดจำได้ติดตา

 "เฉินเป่า ตอนลูกเดินทางไปเมืองหลวง ลูกเคยพบกันท่านอี้หลางมาก่อนหรือไม่"
 ดูเหมือนว่าวันนี้จางเสาชุนจะดูอารมณ์ดี และมีความสุขมากกว่าใคร ๆ บนโต๊ะ

 มารดาวางตะเกียบลงบนโต๊ะและหันไปเอยเอ่ยถามสมทบอีกคนอย่างสนใจ
 "จริงด้วยสิ ตอนลูกเข้าวังหลวง เพื่อเข้ารับการแต่งตั้งตำแหน่งจากองค์ฮ่องเต้ ทั้งสองได้พบเจอกันบ้างไหม"

 ทุกคนยังคงเห็นว่า สายตาของจางเฉินเป่าจับจ้องมองคุณชายรูปงามซึ่งนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับจางเสียวเหนี่ยวอย่างดุดัน
 ทว่าอีกฝ่ายกลับวางมาดนิ่งขรึม ใบหน้าเฉยชา ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา และเพียงแค่ท่วงท่าคีบตะเกียบอันแสนธรรมดา แต่กลับเผยให้เขาดูองอาจสง่างามต่อสายตาของทุกคนได้

 จู่ ๆ คุณชายใหญ่ของสกุลจางก็กล่าวขึ้น
 "ก็นะ...แม้นข้าจะเป็นทหารที่ประจำอยู่ชายแดน แต่ก็ได้ยินกิตติศัพท์ของอี้หลางหนุ่ม ผู้เลื่องชื่อลือนามแห่งเมืองหลวงเป็นอย่างดี"

 แขกคนสำคัญได้เผยรอยยิ้มอ่อนตรงมุมปากเล็กน้อย
 "ท่านรองผู้บัญชาการ กล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงขุนนางทั่วไป เจตจำนงเดียวคือตั้งใจทำงานและรับใช้ฝ่าบาทด้วยความซื่อสัตย์ จงรักภักดีไม่ต่างจากท่าน รวมไปถึงคนสกุลจาง หาได้มีชื่อเสียงหรือยศถาบรรดาศักดิ์สำคัญใหญ่โตอันใด"
 แต่คำกล่าวของอี้หลางหนุ่มกลับไม่ได้ทำให้จางเฉินเป่าเปลี่ยนท่าทีเลย

 นายใหญ่และฮูหยินจางเห็นท่าทีชวนหาเรื่องของบุตรชายที่กำลังแสดงท่าทีเสียมารยาทต่อแขก ทำให้ทั้งคู่เกิดความกังวลใจเล็กน้อย ประจวบกับพอหันหน้า ชำเลืองมองไปทางบุตรี นางกลับเอาแต่สนใจอาหารมากมายในจานตรงเบื้องหน้า อีกทั้งยังเมินเฉยต่อแขก

 ส่วนเสี่ยวโหย่วและอาฉี ทั้งสองยืนรอรับใช้อยู่ด้านนอกประตู

 จางเส้าชุนเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเบี่ยงประเด็น ชวนทุกคนยกจอกสุราขึ้นดื่ม ซึ่งวางเตรียมไว้บนโต๊ะตรงเบื้องหน้าของแต่ละคน เพื่อหวังสร้างบรรยากาศใหม่ ๆ
 "วันนี้ถือว่าเป็นวันดีที่ท่านอี้หลาง ให้เกียรติมาเยือนพวกเราตามคำเชิญ แถมเฉินเป่าก็เดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านในรอบหลายปีอีกด้วย ช่างเป็นนิมิตหมายอันดี หลังจากที่สกุลจางพึ่งผ่านเคราะห์ร้ายมา ข้าขอดื่มให้กับทุกคน เชิญ"
 พูดจบจางเส้าชุนก็ยกจอกเหล้าในมือขึ้นดื่มหมดจอก จากนั้นก็ผายมือไปทางทุกคนเพื่อเป็นการเชื้อเชิญอย่างให้เกียรติ

 "ได้! วันนี้ข้าเฉินเป่า ขอดื่มให้กับท่านอี้หลางหนุ่ม แห่งเมืองหลวง หานหนิงเหอ เพื่อนรักของข้า"
 นายทหารหนุ่มผู้กล้ากล่าวเสียงดังขึ้นกลางโต๊ะอาหาร แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ความดีใจความภาคภูมิใจที่มีต่อคนตรงหน้า
 ความรู้สึกของเขาที่แสดงออกมาณ เวลานี้ มันช่างต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง
 จางเส้าชุนและจางหลิวฮัวเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
 จางเสียวเหนี่ยว ก็ยังชะงักมือ หยุดคิดตามชั่วขณะ

 นาทีต่อมาบิดามารดาก็ปรับอารมณ์ให้ทันตามความคิดของบุตรชาย จากนั้นทั้งสองก็เผยรอยยิ้มหน้าบาน สีหน้าโล่งใจคลายกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 และดูเหมือนผู้ที่ดีใจจนออกนอกหน้า เห็นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากนายใหญ่จางผู้นี้
 "นี่ลูกจะบอกว่าท่านอี้หลาง คือเพื่อนสนิทที่เจ้าเขียนจดหมายมาเล่าให้พวกเราฟังบ่อย ๆ ว่าเป็นคนดีมีคุณธรรม แถมรูปงามเหนือผู้ใดในใต้หล้าเทียบเทียม และเป็นขุนนางโปรดปรานของฮ่องเต้ ในสมัยที่เจ้าไปร่ำเรียนยังเมืองหลวงหรอกงั้นรึ"

 หานหนิงเหอ หยิบจอกสุราตรงหน้าขึ้นดื่ม เพื่อตอบรับคำเชิญไมตรีจากเจ้าบ้านอย่างมีมารยาท และนอบน้อมผู้ที่อาวุโสกว่าตน โดยไม่ยึดติดกับยศถาบรรดาศักดิ์
 "ท่านจางกล่าวชื่นชมข้าเกินไป สิ่งเหล่านั้น หาเทียบเทียมในคุณความดีของสกุลจางได้ไม่ อีกอย่าง ท่านทั้งสองเป็นบิดามารดาของเฉินเป่า ก็เปรียบเสมือนเป็นญาติผู้ใหญ่เช่นกัน ท่านทั้งสอง โปรดเรียกข้าว่า หนิงเหอ เหมือนที่เขาเรียกเถิด"

 จางเส้าชุนและจางหลิวฮัวได้ฟัง พลางหันหน้ามองและจ้องตากัน แววตาเผยความปลื้มปริ่มและความประทับใจต่ออี้หลางหนุ่มผู้นี้ยิ่งทวีคูณ
 'คนหนุ่มผู้นี้ เป็นผู้มีความอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ถือยศถืออย่าง ไม่ยกตนข่มท่าน แถมยังรู้จักการวางตัว ช่างเป็นโชคดีของเฉินเป่าและครอบครัวเรายิ่งนัก ที่ได้มีวาสนาพบเจอกับเขา'
 'จริงด้วยเจ้าค่ะท่านพี่'
 ต่างฝ่ายต่างก็คิดโต้ตอบกันในใจ ราวกับทั้งคู่สื่อสารกันรู้เรื่องผ่านสายตาสองคู่นั้น

 โดยตอนนี้ ไม่มีผู้ใดสนใจสายตาของของคุณหนูน้อยของบ้าน ได้เปลี่ยนจากจานอาหารตรงหน้า หันมาจ้องใบหน้าอันหล่อเหลาของคนข้าง ๆ อย่างจับผิด

 จางเสียวเหนี่ยว เริ่มมีลางสังหรณ์บางอย่าง นางเห็นท่าไม่ดี จึงรีบวางท่าตั้งแง่และชิงพูดข่มขวัญฝ่ายตรงข้าม เพราะไม่รู้ว่า เขายอมรับคำเชิญของบิดาด้วยเหตุผลใด
 "ว่าแต่เหตุใดท่านถึงยอมรับคำเชิญของท่านพ่องั้นรึ ไหนบอกว่าพวกเราไม่ได้ติดหนี้บุณคุณอันใดต่อกันไง"
 ดรุณีน้อยเอ่ยถาม ในขณะที่มือยังถือตะเกียบ และคาอยู่ที่ปากของตน

 จางเส้าชุน หันหน้าไปทางบุตรี พร้อมกับรีบเอ่ยปรามอย่างทันควัน ที่เจ้าตัวแสดงกิริยาเสียมารยาทต่อแขก โดยไม่รอให้ภรรยาต้องเอ่ย
 "เหนียวเหนี่ยว อย่าเสียมารยาทต่อแขกสิ"

 ดรุณีน้อยหันไปมองทางบิดา นางขมวดคิ้ว ประท้วงคำพูดของบิดาด้วยน้ำเสียงเคืองขุ่นน้อยใจ
 "ท่านพ่อ ข้าก็แค่แปลกใจ ว่าแขกคนสำคัญที่ท่านพูดถึง ทำไมกลายเป็นท่านอี้หลางผู้นี้ได้ แล้วข้าก็ยังถูก ท่านแม่บังคับจับให้แต่งตัวเต็มเครื่องแบบนี้ รู้ไหมว่ามันพะรุงพะรังและชุดข้างในก็รัดแน่น จนทำข้าอึดอัดจะตายอยู่แล้ว"
 สีหน้าที่บูดเบี้ยวในขณะพูด เริ่มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง พลางชี้นิ้วไปยังจานอาหารบนโต๊ะตรงหน้า
 "...และที่แย่ไปกว่านั้นคือ อาหารซึ่งวางเต็มอยู่บนโต๊ะมากมายพวกนี้ ทั้งกลิ่น สีสันหน้าตาที่แสนจะยั่วน้ำลายพวกนี้ ข้ากินได้แค่นิดหน่อยก็แน่นไปทั้งหน้าท้องแล้ว ไหนจะกังวลว่าชุดจะขาดอีก ทั้งหมดนี่ เพียงเพื่อทุกคนต้อนรับเขาเนี่ยนะ พวกท่านทำร้ายและทรมานข้ามากเกินไปแล้ว"

 ทั้งคำพูดและการแสดงออกมาของจางเสียวเหนี่ยว ทำให้มารดาได้ฟังแล้ว ถึงกับทนดูกิริยาที่ไร้มารยาทของบุตรีต่อไปเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว
 จางหลิวฮัว ใช้ตะเกียบในมือ ตีไปบนหลังมือทั้งสองของเจ้าตัวข้างละที
 "เหนียวเหนี่ยว ดูท่าแล้ว แม่คงจะใจดีและหย่อนยานกับเจ้ามากเกินไปใช่ไหม เจ้าถึงได้ทำตัวเหลวไหล เสียมารยาทต่อแขกเยี่ยงนี้ กล่าวขอโทษท่านอี้หลางเดี๋ยวนี้เลยนะ"
 นางถึงกับขึ้นเสียง กล่าวตำหนิบุตรีต่อหน้าแขกอย่างไม่เกรงใจ เพื่อเป็นการกำราบคนดื้อรั้นให้อยู่ในโอวาท

 หานหนิงเหอ ไม่ต้องการให้เป็นเรื่องใหญ่ อีกอย่างเขาไม่ใช่คนถือยศถือเกียรติ จึงได้ออกตัวปกป้องดรุณี้น้อย เพื่อไม่ให้สถานการณ์บนโต๊ะอาหาร ตึงเครียดไปมากกว่านี้
 "ฮูหยินจาง อย่าได้โมโหและตำหนิคุณหนูจางเลยขอรับ นางยังเด็กอยู่ ข้ามิถือสาหาความอันใด"
 "จริงด้วยท่านแม่ ท่านอย่าไปดุเหนียวเหนี่ยวเลย หนิงเหอเป็นเพื่อนรักของข้า เช่นนั้น เขาก็ไม่ต่างจากเป็นพี่ชายของนางเช่นกัน"
 จางเฉินเป่า ช่วยน้องสาว พูดเกลี้ยกล่อมมารดาให้ลดความโกรธลง

 ดวงจิตของจิ้งเจียวเจี๋ยในร่างจางเสียวเหนี่ยวไม่ค่อยเข้าใจในขนบธรรมเนียมของคนโบราณ ว่าหากมีแขกคนสำคัญระดับขุนนางของราชสำนักมาเยือนที่เรือน
 เจ้าบ้านจะต้องแต่งกายให้เหมาะสมกับฐานะของขุนนางผู้นั้น เพื่อแสดงความเคารพให้เกียรติ
 แต่สำหรับผู้ที่ไม่ได้เกิดในยุคสมัยนี้เช่นจิ้งเจียวเจี๋ย ย่อมคิดว่าทั้งหมดนี้ มันคือเรื่องเรื่องไร้สาระสิ้นดี เพราะนางให้ความสำคัญกับจิตใจและการกระทำ มากกว่าสิ่งของภายนอกกาย หรือแม้แต่ยศถาบรรดาศักดิ์

 ด้านผู้เป็นมารดายังคงรู้สึกผิดหวังและเสียใจต่อการกระทำอันไร้มารยาทของบุตรีที่แสดงออกต่อแขก และสำหรับคนเป็นแม่ นั่นคือความผิดของตนโดยแท้ ที่บกพร่องในเรื่องของการอบรมสั่งสอนบุตร
 นางจึงหันไปทางอี้หลางหนุ่ม พร้อมกับน้อมศีรษะลงให้เขาเล็กน้อย เพื่อกล่าวขอโทษแทนบุตรี
 "ข้าต้องขออภัยต่อการเสียมารยาทของเหนียวเหนี่ยวด้วย เป็นความผิดข้าเอง ที่อบรมสั่งสอนลูกมาไม่ดีพอ"

 จางเสียวเหนี่ยวได้ฟังเช่นนั้น ก็รู้สึกหน้าชาไปครู่หนึ่ง ยิ่งเมื่อเห็นมารดาก้มหัวขอโทษอี้หลาง และออกรับผิดแทนการกระทำของตน

 หานหนิงเหอ รีบยกมือทั้งสองขึ้นและทำการคารวะจางหลิวฮัว ตอบรับคำขอโทษอย่างนอบน้อม
 "ฮูหยินจาง โปรดอย่าได้กล่าวเช่นนั้น ข้าเองที่เป็นฝ่ายมารบกวนช่วงเวลาค่ำคืนอันสงบสุขของครอบครัวพวกท่าน จนทำให้คุณหนูจางต้องเดือดร้อนและลำบากแต่งตัวครบองค์ทรงเครื่องขนาดนี้ อันที่จริง สำหรับข้าแล้ว การที่ได้มาร่วมทานอาหารค่ำกับทุกคน ถือว่าเป็นเกียรติยิ่งนัก ดังนั้นทุกท่านโปรดทำตัวปกติเถิด"
 อี้หลางหนุ่ม ยังคงกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพอ่อนน้อม ไม่ถือยศถาบรรดาศักดิ์ อีกทั้งยังบอกถึงเจตจำนงชัดเจน เพื่อให้ทุกคนคลายความตึงเครียดลง

 จางหลิวฮัวยิ้มรับคำกล่าวของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

 "เช่นนั้นเจ้าก็ควรเรียกเราสองคนว่าท่านลุงท่านป้า จะได้ไม่ดูห่างเหินไง" จางเส้าชุนกล่าวเสริมทัพด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข

 มีเพียงจางเสียวเหนี่ยวเท่านั้น ที่ยังคงสงสัยและไม่ไว้ใจในการมาเยือนของอี้หลางหนุ่มรูปงามผู้นี้
 ดวงตากลมโตหรี่เล็กลง ใบหน้าบึ้งตึง จ้องมองอีกฝ่ายอย่างจับผิด
 'รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ที่อยู่ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตรของคนผู้นี้ ดูยังไงก็ไม่น่าไว้วางใจจริง ๆ แต่จางเฉินเป่า ออกรับตัวแทนขนาดนั้น อีกทั้งตาเฒ่าจางก็ดีใจหน้าบานมาก ตอนนี้ถึงจะพูดอะไรก็คงไม่เป็นผล รอดูสถานการณ์ไปก่อนละกัน'
...

 ในช่วงค่ำ หลังจากทุกคนร่วมทานอาหารค่ำเสร็จ ต่างก็แยกย้ายกันกลับเรือนพักของตน
 รวมทั้งหานหนิงเหอและคนสนิท ซึ่งทั้งสองถูกเชิญให้อยู่พักค้างแรมยังเรือนพักรับรองแขกของสกุลจาง

ยามซวี [1] ล่วงเลยผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม
เรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว

 ในขณะที่เสี่ยวโหย่วกำลังจัดเตรียมที่นอนให้กับนายสาวอยู่
 เจ้าของเรือนพัก ซึ่งพึ่งเปลี่ยนชุดเตรียมเข้านอนเสร็จเรียบร้อย ก็ได้เดินมาทางด้านหลัง พร้อมกับใช้หวีสางเรือนผมสีดำน้ำหมึกของตน
 "เสี่ยวโหย่วพอแค่นั้นแหละ เดี๋ยวข้าทำต่อเอง วันนี้เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"
 สาวใช้วางมือจากผ้าห่มบนเตียงนอน และหันกลับมาทางนายสาว ด้วยใบหน้าดีใจ
 "จริงเหรอคะคุณหนู ขอบคุณมากนะเจ้าคะ งั้นข้ากลับห้องก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมากจริงๆ"
 "อื้ม ไปเหอะ"
 นายสาวตอบพลางยิ้มหวานให้

 เสี่ยวโหย่วเดินแยกตัวออกไปยังไม่ถึงประตู นางก็หันขวับกลับมาทางนายสาวของตน เผยสีหน้าจริงจัง
 "อ้อ คุณหนูต้องเข้านอนเลยนะ ห้ามออกจากเรือนพักไปเล่นซุกซนที่ไหนเด็ดขาด เข้าใจไหมเจ้าคะ"
 "เสี่ยวโหย่ว เจ้าคิดมากไปแล้ว เห็นข้าเป็นคนแบบไหนกัน ดึกดื่นค่ำคืนขนาดนี้แล้ว ข้าจะออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนได้อีก ไป ๆ รีบกลับห้องไปพักผ่อน ข้าเองก็จะเข้านอนละ"
 จางเสียวเหนี่ยวพูดจบ ก็อ้าปากกว้าง แกล้งหาวเสียงดัง พลางเดินไปดันหลังให้สาวใช้ออกจากห้องไปโดยเร็ว

 แม้เสียวโหย่วจะไม่ค่อยวางใจนัก แต่ร่างกายของตนก็เหนื่อยล้าเต็มที จึงรีบกลับห้องพักเพื่อพักผ่อนเอาแรงสำหรับวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง

 เวลาครึ่งก้านธูปต่อมา หลังจากที่สาวใช้ได้แยกตัวกลับห้องพักไป จางเสียวเหนี่ยวก็เปิดประตูเรือนพัก และค่อย ๆ โผล่ใบหน้าออกมาทางด้านนอกเรือน สายตากลมโตหรี่เล็กลง กวาดมองไปทั่วบริเวณรอบนอก บรรยากาศเงียบและมืดสลัว

 ใช่แล้ว คุณหนูผู้สูงศักดิ์ของสกุลจาง ไม่อาจทนเก็บความสงสัยบางอย่างที่มีในใจไว้ไม่ได้อีกต่อไป
 และเพื่อไม่ให้คนพบเห็นว่าตนแอบหนีออกไปจากเรือนพักในยามวิกาล เจ้าตัวจึงกลับเข้าไปด้านใน และปีนหนีออกไปทางหน้าต่างด้านข้างเรือนแทน
 จากนั้นก็เดินย่องแอบ หลบหลีกสายตาของบ่าวไพร่ ซึ่งคอยเดินตรวจตราเวรยามความเรียบร้อยในตอนกลางคืน
 สองขาก้าวย่องเท้า มุ่งตรงไปยังสถานที่บางแห่ง

โถงเชื่อมทางเดินระหว่างเรือนของบ้านสกุลจาง
 จางเสียวเหนี่ยว ค่อย ๆ เดินย่องก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบและเบาเสียงที่สุด อยู่ตรงโถงทางเดินกลาง ซึ่งเป็นทางเชื่อมต่อของแต่ละเรือน

 เมื่อไร้ซึ่งเงาของบ่าวที่คอยเดินตรวจตรายเวรยาม ดรุณีน้อย ผู้โฉมยง ก็เร่งฝีเท้าก้าวฉับ ๆ เดินเลี้ยวลัดเลาะไปทางเรือนรับรองแขก

 และระหว่างที่จางเสียวเหนี่ยว กำลังจะเดินผ่านเรือนอาบน้ำของแขก หางตาก็ดันมองเห็นว่าด้านในมีแสงไฟ จึงหยุดชะงักฝีเท้า พลางหันขวับ
 สายตาจับจ้องมองไปยังประตูเรือนอาบน้ำของแขก

 ในขณะที่ ดรุณีน้อยกำลังยืนคิดลังเลใจอยู่นั้นเอง เสียงพูดคุยสนทนาของบุรุษสองคน ก็ได้ดังลอดออกมาทางด้านนอก แต่มันเบาจนแทบจับใจความไม่ได้
 ความสงสัยในหัวได้กระตุกต่อมความอยากรู้ของนางให้เริ่มทำงานทันที
 สองขาจึงเดินย่องเดินเข้าใกล้ประตู ใบหูเล็กถูกทาบแนบชิดติดฝาผนังหน้าต่างบานใหญ่อย่างระมัดระวัง สมาธิจดจ่อ คอยเงี่ยหูฟัง การกระทำทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างลืมตัว
 พอนึกขึ้นได้ เจ้าตัวจึงพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
 "นี่ความอยากรู้ ทำให้เรากลายเป็นพวกถ้ำมองไปแล้วเหรอเนี่ย"
 ถึงจะพูดกระนั้น นางก็หาได้หยุดการกระทำของตนไม่

ตัดภาพ สลับไปทางอีกฝั่งของประตูเรือนอาบน้ำแขก

 ด้านในเรือนอาบน้ำ หานหนิงเหอกำลังพักสายตา สองมือวางพาดอยู่บนขอบถัง เรือรร่างรูปงามกำยำ นั่งแช่อยู่ในถังใบใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรที่ผสมกับเครื่องหอม อย่างผ่อนคลาย
 อี้หลง ยืนกอดหน้าอก และหันหลังให้กับผู้เป็นนายน้อย สายตาสอดส่องมองออกไปทางประตู หูก็คอยเงี่ยฟังเสียงสิ่งผิดปกติ และมือยังคงกำกระบี่ไว้แน่นตลอดเวลา

 ซึ่งระหว่างทั้งสองคน มีฉากกั้นวางตั้งอยู่
 "นายน้อย ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดท่านจึงตอบรับคำเชิญจากสกุลจาง และยอมพักค้างแรมที่นี่ แค่เอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีก่อนหน้า มันก็ทำให้พวกเราต้องเสียแวลาและทำงานยากลำบากกว่าที่คิดไว้มากโข"
 อี้หลง กล่าวขึ้นอย่างสงสัย น้ำเสียงและถ้อยคำระคนความอัดอั้นตันใจ

 "อี้หลง ข้าทำอะไรย่อมมีเหตุผลเสมอ ปกติเจ้าไม่เคยสงสัยในการตัดสินใจของข้าเลยสักครั้ง เหตุใดวันนี้ถึงได้เกิดอารมณ์เคืองขุ่นใจเช่นนี้ หากมีอะไรติดใจสงสัย ก็พูดออกมาตรง ๆ เถิด"
 อี้หลางหนุ่ม อธิบายตอบคนสนิท ในขณะที่เปลือกตาหนายังคงปิดสนิท เหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่

 "ท่านพอใจในตัวคุณหนูจางผู้นั้นอย่างนั้นเหรอ"
 อี้หลงย้อนถามด้วยประโยคสั้น ๆ ออกมาตรง ๆ และมันคือสิ่งที่ตัวเขากำลังคิดอยู่ เพราะเขารับใช้อี้หลางผู้นี้ด้วยความซื่อสัตย์และจงรักภักดีมานาน จึงรู้จักและคุ้นเคยกับอุปนิสัยของเจ้านายไม่น้อยเช่นกัน

 คำถามของคนสนิท น่าจะไปแทงใจดำของนายน้อยเข้าเสียแล้ว เพราะเมื่ออีกฝ่ายได้ยินประโยคนี้ ก็ทำให้เขาหัวเราะร่าออกมาอย่างขบขัน เพื่อหวังกลบเกลื่อน ทั้ง ๆ ที่ปกติต่อหน้าคนอื่นเขาจะวางมาดนิ่งและดูสุขุมเสมอ
 ฮ่าฮ่าฮ่า...
 "อี้หลง เจ้าถามเยี่ยงนี้ คงไม่คิดว่า ข้าจะให้นางมาแทนที่เจ้าหรอกนะ"
 อีกฝ่ายพูดจาหยอกล้อกลับ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขำขัน
 ด้านอี้หลง ซึ่งกำลังยืนกอดกระบี่ของตนแนบหน้าอกอยู่ พลางพ่นลมออกทางปลายจมูกเล็กน้อย
 เหอะ
 "ใครกันจะสามารถหยั่งรู้ความคิดและความรู้สึกที่อยู่ภายในใจของท่านอี้หลาง ผู้เจ้าแผนการได้กันเล่าขอรับ อีกอย่างท่านไม่ควรกล่าวคำพูดที่มีความหมายสองแง่สองง่ามแบบนั้นออกมา หากคนอื่นมาได้ยินเข้า อาจจะพานเข้าใจผิดได้"
 อี้หลง กล่าวเหน็บแนมและตำหนินายน้อยของตน โดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธและสั่งลงโทษ
 เพราะด้วยอุปนิยสัยส่วนตัวแล้ว เขาเป็นคนที่จริงจังและมักวางท่าขึงขังตึงเครียด มากกว่าหานหนิงเหอ ผู้เป็นนายเสียอีก

 "ข้ายอมรับ ว่าข้าสนใจในตัวคุณหนูจางผู้นั้น แต่มันไม่ใช่อย่างที่เจ้ากำลังคิดอยู่อย่างแน่นอน ข้าเพียงแค่รู้สึกว่า ดรุณีน้อย นางนี้ ดูแตกต่างจากสตรีอื่นทั่วไป และข้าก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันแปลกประหลาดบางอย่างจากตัวนาง ซึ่งมันกำลังเรียกหาตัวข้าอยู่ เหมือนข้ากับนางเคยพบเจอกันมาก่อน"
 และในขณะที่หานหนิงเหอกำลังพูดถึงจางเสียวเหนี่ยว ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาบขึ้น

[1] ยามซวี (戌:xū) คือ 19.00 - 20.59 น.
...
เซียงไค 盛開


-ตอนที่ 13-
วันต่อมา
จางเสียวเหนี่ยวได้รับคำสั่งจากบิดาให้คอยดูแลและเป็นตัวแทนของคนสกุลจาง ในการพาหานหนิงเหอเดินเที่ยวชมเมืองเป่ยเยี่ยนและพาเขาไปยังสถานที่ต่าง ๆ ตามที่อี้หลางหนุ่มต้องการ
แม้ว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์จะยังรู้สึกเขินอายแกมเสียหน้ากับเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา แต่นางก็จำใจต้องทำตามคำสั่งของบิดาอย่างเลี่ยงไม่ได้
หน้าเรือนสกุลจาง
จางเสียวเหนี่ยวเดินนำหานหนิงออกมาจากเรือน โดยด้านหน้านั้นมีรถม้าของสกุลจางได้จอดรอทั้งสองอยู่แล้ว
"เชิญคุณหนูจาง"
หานหนิงเหอกล่าวอย่างสุภาพและผายออกมือไปทางด้านหน้าเล็กน้อย เพื่อให้เกียรติสตรีเป็นผู้ที่ขึ้นไปบนรถม้าก่อน
แต่จางเสียวเหนี่ยวกลับยืนนิ่งอยู่ข้างรถม้า และเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย
"ท่านอี้หลางเป็นแขกของคนสกุลจาง ดังนั้นเชิญท่านขึ้นไปก่อนเลย"
ฟังน้ำเสียงและดูจากท่าทางของจางเสียวเหนี่ยวแล้ว นางยังคงโกรธเคืองเขาอยู่
อี้หลางหนุ่มไม่อยากต่อปากต่อคำให้เสียเวลา จึงเดินขึ้นไปบนรถม้าตามคำกล่าวเชิญของเจ้าบ้าน
ซึ่งด้านในบนรถม้าของสกุลจาง ก็เหมือนรถม้าของพวกเศรษฐีทั่วไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่พิเศษคือ ม้านั่งฝั่งตรงกลาง จะมีลักษณะนุ่มมากกว่าฝั่งด้านข้าง
หานหนิงเหอ ได้เลือกนั่งลงตรงกลางเพราะความเคยชิน เพราะตอนอยู่ในเมืองหลวง เขาไม่เคยขึ้นไปนั่งบนรถม้าของผู้ใดเลย
ทันที่ที่อี้หลางหนุ่มนั่งลงบนเบาะเรียบร้อยและเห็นจางเสียวเหนี่ยวเดินหน้าตาบูดบึ้งเข้ามาในรถม้า เขาก็กล่าวบางอย่างขึ้นกับนาง
"ไม่นึกว่าเบาะนั่งในรถม้าของสกุลจางจะนุ่มสบายและทำให้รู้สึกผ่อนคลายเยี่ยงนี้ ขอบใจคุณหนูจางที่แบ่งปัน"
ใบหน้าหล่อเหลาประดับขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะหยันอย่างพึงพอใจ
จางเสียวเหนี่ยว เห็นเช่นนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน นางได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ และรู้สึกเซ็งอยู่ในใจ
'เฮ้อ...ไม่น่าพลาดไปเลยเรา ลืมนึกถึงเรื่องนั้นไปได้ยังไงกัน'
นางจำใจต้องเดินไปนั่งลงทางด้านข้าง แม้จะรู้ว่าเบาะนั้นมันแข็งและไม่สบายเหมือนที่ประจำของนาง และเพื่อเป็นการไม่เสียมารยาทต่อแขก นางจึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อเขา
บ่าวของสกุลจางได้บังคับรถม้าให้วิ่งไปตามจุดต่าง ๆ ทั่วเมืองตามคำสั่งของผู้เป็นนาย
ตลอดระยะเวลาที่รถม้าวิ่งไปตามถนนสายหลัก มุ่งหน้าสู่ถนนเส้นใจกลางเมือง คุณหนูสกุลจางนั่งขยุกขยิกขยับตัวไปมาอยู่หลายที แต่อี้หลางหนุ่มกลับเมินเฉยและแสร้งทำเป็นไม่เห็น
กระนั้นไม่นาน หานหนิงเหอก็ทนรำคาญต่อสายตาของตัวเองไม่ได้ เขาจึงได้หันไปกล่าวกับคุณหนูเจ้าของรถม้า เพื่อยุติเรื่องหงุดหงิดใจนั้น
"คุณหนูจาง ท่านจะนั่งนิ่ง ๆ อย่างสงบเสงี่ยมเหมือนสตรีผู้เรียบร้อยอ่อนหวานไม่ได้รึ ขยับตัวไปมาตลอดเวลาราวกับลูกวานร หรือท่านกำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่าง..."
ยังไม่ทันที่อี้หลางหนุ่มจะกล่าวจบประโยค จางเสียวเหนี่ยวก็พุ่งตัวเข้าหาเขาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดปากอี้หลางหนุ่มไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ถูกยกขึ้นมา ทำท่าจุ๊ตรงริมฝีปากของตัวเอง
แววตาของหานหนิงเหอพลันฉายความตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย
ในตอนนี้ ดวงหน้าพริ้มเพราของคุณหนูผู้สูศักดิ์ วางอยู่ห่างจากใบหน้าของบุรุษรูปงามเพียงแค่คืบอีกแล้ว
อีกทั้งสายตาเด็ดเดี่ยวมั่นใจของจางเสียวเหนี่ยว กำลังจดจ้องเข้าไปในดวงตาอันคมกริบของอี้หลาง
นาทีต่อมานางก็ได้กล่าวขึ้น โดยไม่มีความเคอะเขินหรือยำเกรงว่าเขาเป็นบุรุษเอาเสียเลย
"ท่านห้ามพูดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้กับผู้ใดเด็ดขาด มันไม่มีเรื่องอะไรระหว่างเราสองคนเกิดขึ้นทั้งนั้น"
อี้หลางหนุ่มเบิกตาโพลงมองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ จิตใจที่สงบนิ่งหนักแน่นมาแต่ไหนแต่ไร บังเกิดความกระวนกระวายขึ้นมารอบหนึ่งโดยไร้สาเหตุ
และเมื่อเขาตั้งสติได้ ก็รีบดึงมือของนางให้ออกจากใบหน้าตนอย่างทันควัน
"ท่านเป็นถึงคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ เหตุใดถึงได้กระทำการตามใจชอบและเข้าประชิดตัวบุรุษอย่างถึงเนื้อถึงตัวเยี่ยงนี้กัน"
อี้หลางหนุ่มกล่าวถามขึ้น ด้วยเสียงทุ้มเย็นเยียบแฝงโทสะขึ้งเครียดจากการข่มใจเอาไว้
จางเสียวเหนี่ยวสะดุ้งตกใจเสียงของหานหนิงเหอเล็กน้อย และพอรู้ตัวว่านางเกือบจะขึ้นไปนั่งอยู่บนตักของเขา จนได้รีบถอยร่นมานั่งลงข้าง ๆ กายเขาแทน
"พูดดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องตะคอกใส่กันเลย เป็นผู้ชายแท้ ๆ กับทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวอย่างกับสาวบริสุทธิ์"
จางเสี่ยวเหนี่ยวบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงุดใจเพราะถูกอีกฝ่ายตะคอกเสียงดังใส่หน้า จึงนั่งหันหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างด้านข้าง เพราะสำหรับนาง เรื่องการใกล้ชิดหรือถึงเนื้อถึงตัวบุรุษนั้นมันเป็นเรื่องปกติ
แต่ลักษณะการพูดจาหรือภาษาที่จางเสียวเหนี่ยวพูดออกมา มันยิ่งทำให้อี้หลางหนุ่มผู้นี้มองมายังนางด้วยแววตาประหลาดใจและเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับคนตรงหน้า
เพลาผ่านไปราวครึ่งก้านธูป ทั้งสองต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่งเงียบและหันมองออกไปทางนอกหน้าต่าง คนละทางกัน
และรถม้าของเรือนสกุลจางก็วิ่งผ่านจนถึงตรงทางแยก ซึ่งแถวนั้นเต็มไปด้วยตรอกซอยเล็ก ๆ มากมาย
คนที่เป็นฝ่ายกังวลใจและนั่งไม่เป็นสุขกลับเป็นอี้หลางหนุ่มเสียเอง
เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่กำลังถูกอีกฝ่ายเมินเฉยไม่สนใจ เพราะไม่เคยมีสตรีนางใดปฏิบัติตัวต่อเขาเยี่ยงนี้ หลังจากที่นั่งทนเก็บความอึดอัดอยู่นาน เขาก็ตัดสินใจเปิดการสนทนาขึ้นเพื่อหยั่งเชิงอีกฝ่าย
"ข้าอยากแวะไปที่ว่าการศาลของเมืองเป่ยเยี่ยนสักหน่อย รบกวนคุณหนูจางช่วยบอกคนบังคับรถม้าของท่านด้วย"
จางเสียวเหนี่ยว แสดงท่าทีเหมือนไม่ได้สนใจฟังในคำกล่าวถามของเพื่อนร่วมเดินทางเลยสักนิด
"ท่านลุงเฉา รบกวนท่านช่วยจอดรถม้าตรงนี้สักครู่"
คุณหนูสกุลจางได้ตะโกนบอกคนบังคับรถม้าให้หยุดรถอย่างกะทันหัน
"หยุด..." คนบังคับรถม้ารีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็วทันใจ ทำให้บุรุษและสตรีทั้งสองไม่ทันตั้งตัว จึงได้เสียหลักหัวทิ่มไปทางด้านหน้าเล็กน้อย
เมื่อรถม้าจอดสนิท จางเสียวเหนี่ยวก็ลุกจากที่นั่งอย่างฉับพลัน และเดินตรงไปเปิดผ้าม่านทางด้านหน้าออก
ก่อนจะลงจากรถม้า นางได้หันมามองอี้หลางหนุ่ม ด้วยดวงหน้าตาใสซื่อ พร้อมกับฉีกยิ้มหน้าบานและตอบคำถามเขาอย่างฉะฉานมั่นใจ
"ในยุคสมัยนี้ ไม่ว่าจะเป็นสตรีในเมืองเป่ยเยี่ยนหรือที่ใดก็ตาม คงมีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้นกระมังที่ทำตัวเช่นนี้ ขอท่านอี้หลางอย่าได้ถือสา สตรีเยี่ยงข้าเลย...และต้องขออภัย วันนี้ข้ามีธุระต้องรีบไปทำ คงพาท่านเที่ยวชมเมืองไม่ได้ เชิญท่านตามสบาย ขอตัว"
จางเสียวเหนี่ยวพูดจบลง แต่ยังไม่ทันฟังว่าอีกฝ่ายจะกล่าวตอบกลับเช่นไร นางก็เปิดผ้าม่านออกและเดินลงไปจากรถม้าอย่างรวดเร็ว
หึ ๆ (เสียงหัวเราะชอบใจดังอยู่ในลำคอ)
แทนที่หานหนิงเหอจะโกรธในกระทำอันเสียมารยาทของจางเสียวเหนี่ยว เขากลับหัวเราะเบา ๆ อยู่ในลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ
ทว่า ทุกการกระทำที่ผิดแปลกไปของจางเสียวเหนี่ยว ยังคงสร้างความสงสัยและใครอยากรู้ต่ออี้หลางหนุ่มผูเนี้เป็นอย่างมาก
หากแต่ในเวลานี้ หานหนิงเหอยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าจะต้องไปทำ เขาจึงได้ปล่อยเรื่องของนางไปก่อนสักระยะหนึ่ง
"ท่านลุง รบกวนช่วยไปส่งข้า ยังโรงย้อมผ้าในเขตนอกเมืองได้หรือไม่"
น้ำเสียงเข้มและราบเรียบของบุรุษผู้นั่งอยู่ด้านในของรถม้า ลอดผ่านผ้าม่านออกมาบอกชายแกคนบังคับรถม้า
"ขอรับนายท่าน"
จากนั้นคนบังคับรถม้าของเรือนสกุลจางก็ได้บังคับม้า มุ่งหน้าไปยังเส้นทางตามที่ได้รับคำสั่งมา
--------
盛開 เซียงไค


-ตอนที่15-
 โรงเตี๊ยมหย่งเถา
ภายในห้องพักของโรงเตี๊ยมหย่งเถา บุรุษสามคนกำลังสนทนากันอยู่ พวกเขาต่างฝ่ายก็มีอารมณ์ที่ต่างกัน
"ฝ่าบาททรงรู้ไหมว่าองค์ชายทรงเสด็จหนีออกมาจากวังหลวงเช่นนี้"
หานหนิงเหอจ้องหน้าบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเขากำลังนั่งดื่มชาอยู่ตรงเบื้องหน้าของอี้หลางหนุ่ม โดยไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนใด ๆ
"หนิงเหอ เจ้าพูดอย่างกับไม่รู้จักฮ่องเต้ของท่านกระนั้นแหละ หากเสด็จพ่อทรงรู้ มีหรือ เราจะได้มานั่งดื่มชาอยู่ตรงหน้าท่านอย่างสบายใจเยี่ยงนี้"
"แต่การที่องค์ชายรัชทายาททรงเสด็จหนีออกมาจากวังหลวงตามลำพังเยี่ยงนี้ มันอันตรายมากนะพะย่ะค่ะ หากพระองค์ทรงเป็นอะไรขึ้นมา ท่านอี้หลางคงจะ..."
อี้หลงซึ่งยืนคอยระวังภัยให้กับบุรุษทั้งสอง กล่าวแทรกกลางวงสนทนาขึ้น ด้วยความเป็นห่วงในตัวอี้หลางหนุ่มทำให้เขาเผลอเสียมารยาทต่อบุรุษผู้อยู่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม
หานหนิงเหอ ได้ปรามเสียงเข้มขึ้น ก่อนที่คนของตนจะกล่าวล่วงเกินบุคคลตรงหน้าไปมากกว่านี้
"อี้หลง อย่าเสียมารยาทต่อองค์ชาย"
"หนิงเหอ เจ้าอย่าไปดุอี้หลงเลย ข้าเองก็สมควรถูกเขาตำหนิแล้ว พอได้ยินจากท่านเจียนอี้ต้าฝู ว่าท่านเดินทางมายังเมืองเป่ยเยี่ยนเพื่อสืบคดีสำคัญ ข้าจึงรีบออกมาจากวังหลวง เร่งติดตามมาโดยไม่ทันคิดไตร่ตรองให้ถ้วนถี่เสียก่อน"
บุรุษรูปงาม ผู้ทรงสง่าในอาภรณ์สีน้ำเงิน คือองค์ชายรัชทายาทเหว่ยเฟยเทียน และเป็นพระสหายคนสนิทของหานหนิงเหอ
"แล้วเหตุใดพระองค์ถึงไม่ยอมพาเหล่าองครักษ์ติดตามมาด้วยพะย่ะค่ะ ทรงเสด็จมาตามลำพังเช่นนี้ ทรงเห็นแล้วใช่ไหมว่ามันอันตรายต่อแค่ไหน ว่าแต่กลุ่มคนชุดดำที่ไล่ต้อนพระองค์ที่โรงย้อมผ้านั้น ทรงคิดว่าเป็นฝีมือของผู้ใดกัน"
หานหนิงเหอ ย่อมรู้ดีว่าองค์ชายรัชทายาทผู้นี้ ทรงมีอุปนิสัยเช่นไร หากเพียงแต่ถ้าตามใจอีกฝ่ายมากเกินไปโดยที่ไม่ปรามกันเสียบ้าง ภัยร้ายคงเข้ามาถึงตัวเป็นแน่แท้
และยิ่งเป็นถึงองค์ชายรัชทายาท ได้ชื่อว่าจะต้องขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป ดังนั้นย่อมมีผู้ที่หวังดีและไม่หวังดีจ้องปองร้ายอย่างแน่นอน
"ข้าเองก็ไม่มั่นใจ แต่ก่อนที่ข้าจะเดินทางมาจากวังหลวง ข้ากับท่านเจียนอี้ต้าฝูได้มีเรื่องผิดใจกับต้าซือหนง ในตอนที่เสด็จพ่อออกว่าราชกิจ บางทีเขาอาจจะรู้ว่าข้าแอบหนีออกมาจากวังหลวง"
ตอนที่องค์ชายรัชทายาทตรัสถึงต้าซือหนง พระองค์ก็ทรงแสดงสีพระพักตร์ดูขุ่นเคืองไม่พอพระทัยสักเท่าไหร่
"ต้าซือหนง งั้นหรือพะย่ะค่ะ?"
แม้แต่หานหนิงเหอเองก็แสดงหน้าเคร่งเครียดขึ้น เมื่ออีกฝ่ายได้กล่าวถึงต้าซือหนง ถึงกับชะงักมือในขณะที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นดื่ม และได้เอียงหน้าไปทางคนสนิท ซึ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ทางด้านข้าง
"อี้หลง รบกวนเจ้าช่วยลองไปสืบดูให้ข้าที ว่ากลุ่มคนชุดดำที่องค์ชายเจอในวันนี้คือกลุ่มใดกัน"
อี้หลางหนุ่มกล่าวกับคนสนิทของเขา น้ำเสียงฟังดูตึงเครียดเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นบางสิ่งให้กับคนของตน
"หนิงเหอ ว่าแต่เจ้าไปรู้จักกับแม่นางน้อยผู้นั้นได้ยังไง แถมพวกเจ้าสองคนดูท่าทางสนิทสนมกันมาก นี่ข้าพลาดอะไรไปตอนไหนกัน"
องค์ชายรัชทายาทเริ่มเปลี่ยนประเด็นสนทนา เพราะตอนนี้สิ่งที่พระองค์ทรงต้องการรู้ที่สุดคือข้อมูลของหญิงงามคนที่เข้ามาช่วยตนไว้
หานหนิงเหอ เปลี่ยนสีหน้าและท่าทางทันที เมื่อองค์ชายรัชทายาทหันมาสนใจเรื่องของจางเสียวเหนี่ยว
"จางเสียวเหนี่ยว ธิดาคนเล็กของสกุลจางพะย่ะค่ะ" อี้หลางหนุ่มตอบองค์ชายรัชทายาทสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อและสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย
"คนของสกุลจาง...คงไม่ใช่สกุลสูงศักดิ์ที่เป็นพระญาติกับเสด็จแม่และท่านตาหรอกนะ!"
องค์ชายรัชทายาทแสดงสีพระพักตร์ตกใจและตรัสทวนถามย้ำกับอี้หลางหนุ่ม
หานหนิงเหอ พยักหน้าตอบรับ ด้วยใบหน้านิ่ง และวางตัวเฉยเกินไปจนดูผิดปกติ
หานหนิงเหอก็รีบตัดบทสนทนาด้วยการหันไปสั่งกำชับกับอี้หลง เพื่ออยู่คอยอารักขาความปลอดภัยให้กับองค์ชายรัชทายาท
จากนั้น เขาก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังเตียงผืนใหญ่ด้านข้าง ซึ่งจางเสียวเหนี่ยวกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนนั้น
หานหนิงเหอ ได้ช่วยคลายจุดชีพจรให้กับสตรีผู้โฉมยง
เมื่อจางเสียวเหนี่ยวรู้สึกตัวขึ้นมา สิ่งแรกที่นางทำ คือ โวยวายด่าทออี้หลางหนุ่มอย่างไม่ยั้งอย่างขึงขัง
จนเหว่ยเฟยเทียน องค์ชายรัชทายาทซึ่งทรงประทับและฟังอยู่ พระองค์ก็ทรงถึงกับอึ้งและตกตะลึง
เมื่อทรงทอดพระเนตรสังเกตเห็นอี้หลางหนุ่ม ยังคงนิ่งเงียบเฉย ยอมให้สตรีน้อยดุด่าอยู่ฝ่ายเดียว ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากสำหรับพระองค์
องค์ชายรัชทายาทจับสัมผัสถึงความไม่ชอบมาพากลจากพระสหายสนิทผู้นี้ได้ พระองค์จึงได้ทรงยื่นพระพักตร์เข้าใกล้อี้หลางหนุ่มและจ้องหน้าเขา เพื่อหวังจับผิด
"ว่าแต่เจ้ากับนางเป็นอะไรกันงั้นหรือ ข้าเห็นนะ ว่าสายตาของเจ้าที่มองยังนาง มันไม่เหมือนสายตาที่เจ้ามองสตรีนางอื่นเลย"
แม้จะถูกองค์ชายรัชทายาทต้อนคำถามใส่เช่นนั้น
หานหนิงเหอ ยังคงวางสีหน้านิ่ง หากแต่อีกฝ่ายนั้นก็รู้จักเขาเป็นอย่างดีไม่แพ้กัน
ดังนั้นไม่ว่าอี้หลางหนุ่มผู้นี้จะพยายามปกปิดสิ่งใดไว้ ย่อมไม่มีทางรอดพ้นจากสายพระเนตรขององค์ชายรัชทายาทไปได้
'ยังไงเราก็ยังรู้สึกว่าเจ้าเพื่อนคนนี้ ต้องมีบางอย่างที่ไม่ปกติธรรมดาซ่อนอยู่อย่างแน่นอน'
ส่วนทางด้านจางเสียวเหนี่ยว เมื่อสตินิ่งขึ้นและอารมณ์เย็นลง นางจึงได้เห็นว่าบุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม คนที่นางได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือในวันนี้ ก็นั่งอยู่ในห้องด้วย
คุณหนูผู้สูงศักดิ์ไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้คือองค์ชายรัชทายาท จึงได้พูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง
แม้ว่าอี้หลง คนสนิทของหานหนิงเหอจะพยายามบอก แต่เหว่ยเฟยเทียนก็ได้ส่งสัญญาณห้ามเขาเอาไว้
อี้หลาง เห็นทั้งสองพูดคุยสนิทสนมชิดเชื้อกัน ทั้ง ๆ ที่ก็พึ่งเคยพบหน้า แต่คงเป็นเพราะสายเลือด พวกเขาจึงเข้าขากันได้ดียิ่ง จนตัวเขาแอบเคืองขุ่นใจอยู่ลึก ๆ
"ข้าต้องไปส่งคุณหนูน้อยผู้นี้ที่บ้านสกุลจาง..."
จังหวะนี้ อี้หลางหนุ่มได้เหลือบมองไปยังจางเสียวเหนี่ยวเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
"...และคงจะต้องอยู่สะสางเรื่องราวที่ค้างคาอยู่กับใครบางคนให้เสร็จสิ้นเสียก่อน แล้วข้าจะรีบกลับมา หวังว่าท่านคงจะไม่ออกไปหาเรื่องใส่ตัวอีกนะ"
อี้หลางหนุ่ม กล่าวกับองค์ชายรัชทายาทด้วยถ้อยคำธรรมดา ไร้คำราชาศัพท์ใดๆ เพราะต้องการปกปิดตัวตนของพระองค์เพื่อความปลอดภัย
"อี้หลง ข้าฝากรบกวนเจ้าช่วยดูเขาไว้ให้ดี ในช่วงที่ข้าไม่อยู่อย่าให้เขาออกไปไหนมาไหนตามลำพังเด็ดขาด"
เมื่ออี้หลางบอกกล่าวกับองค์ชายรัชทายาทและคนสนิทเรียบร้อย เขาก็ได้พาจางเสียวเหนี่ยวกลับไปส่งยังเรือนสกุลจาง
ตลอดระยะเส้นทางที่คนทั้งคู่เดินบนถนนผ่านตลาดใจกลางเพื่อตรงกับไปเรือนสกุลจาง
จางเสียวเหนี่ยว ได้พยายามพูดขอร้องหานหนิงเหอ เพื่อไม่ให้เขาเอ่ยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงตรอกใกล้กับโรงย้อมผ้าให้บิดามารดาของนางฟัง
อี้หลางเดินเคียงข้างนางไม่ห่างกาย เขาวางตัวเฉย สีหน้านิ่งจนดูเย็นชา อีกทั้งยังดูเหมือนไม่สนใจในคำพูดอ้อนวอนของอีกฝ่าย
แต่ทว่าในใจของเขา กลับเต็มไปด้วยความแปลกใจและคำถามมากมาย เพราะสตรีผู้ที่กำลังเดินและพูดจาเจื้อยแจ้วอยู่ข้าง ๆ เขาในตอนนี้
บุรุษรูปงาม สังเกตพฤติกรรมของสตรีน้อย ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นและจะเป็นภรรยาของเขาในอนาคต อยู่ตลอดเวลาโดยที่ไม่ให้นางรู้ตัว
'จางเสียวเหนี่ยวผู้นี้ นางชั่งมีบุคลิกและอุปนิสัยต่างไปจากข้อมูลที่เขาได้มาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง'
และก่อนที่เขาจะสืบให้รู้ความจริงอย่างแน่ชัด การวางตัวนิ่งเฉย ไม่แสดงความคิดหรือเปิดเผยความต้องการที่แท้จริงออกมา นั่นคือสิ่งที่เขาเลือก
ระหว่างทางที่พวกเขาเดินกลับไปยังเรือนสกุลจาง
จางเสียวเหนี่ยว เดินแวะพูดคุยกับพ่อค้าแม้ค้าตามร้านต่าง ๆ และชาวบ้านที่เดินสวนผ่านไปมานางก็ยังถามไถ่สารทุกข์ของพวกเขาไปทั่ว
กระทั่งคนยากไร้ หรือแม้แต่ขอทานข้างถนน นางไม่ถือตัวและไม่มีท่าทีรังเกียจพวกเขาเลยสักนิด แถมนางยังมอบเบี้ยอัฐของตัวเองแจกจ่ายให้พวกเขาจนหมดเกลี้ยง
มิหนำซ้ำนางยังหันมาถาม เพื่อขอยืมเงินจากเขาเพิ่มเติมด้วยซ้ำไป
เมื่อคนทั้งคู่เดินกลับไปถึงบ้านสกุลจาง
หานหนิงเหอก็ได้เข้าไปกล่าวร่ำลานายใหญ่และนายหญิงของตระกูลจาง เขาขอบคุณในน้ำใจของนายใหญ่และฮูหยินจางอย่างจริงใจ และขอตัวกลับไปพักที่โรงเตี๊ยมเหยาถง เพื่อให้ให้สกุลจางต้องตกเป็นที่ครหาของผู้คน และรักษาเกียรติให้กับจางเสียวเหนี่ยวด้วยเช่นกัน
ก่อนไปอี้หลางได้กล่าวคำพูดบางอย่างทิ้งท้ายเอาไว้กับนาบใหญ่และฮูหยินจาง ดูท่าเขาได้ทิ้งระเบิดลูกโตไว้ให้จางเสียวเหนี่ยว
--------
เซียงไค 盛開


-ตอนที่ 14-
เขตโรงย้อมผ้าของเมืองเป่ยเยี่ยน
บ่าวของสกุลจางได้บังคับรถม้า และพาแขกของเรือนควบคุมรถม้ามาจนถึงบริเวณใกล้ ๆ โรงย้อมผ้า ซึ่งตั้งอยู่ในเขตนอกเมืองเป่ยเยี่ยน
หานหนิงเหอ ได้ลงจากรถม้าและสั่งคนบังคับรถม้าของบ้านสกุลจางกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาก็ได้เดินเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ
อี้หลางหนุ่มย่างฝีเท้าเข้าไปในตรอกนั้นได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้ยินเสียงอาวุธกระทบกระทั่งกันดังอยู่ห่างออกไปทางด้านหน้า
ด้วยสัญชาติของความอยากรู้ เขาจึงเร่งฝีเท้ารีบรุดไปยังจุดที่เป็นต้นเสียงอย่างไม่รีรอ
เมื่อหานหนิงเหอไปถึงจุดเกิดเหตุ ก็ต้องประหลาดใจและฉงนสงสัยยิ่งนัก
"นางบอกเราว่ามีธุระต้องรีบไปทำ แต่เหตุไฉนถึงมาโผล่ที่นี่แถมยังอยู่กับคนผู้นั้นกัน"
หานหนิงเหอ ผู้ที่มักวางตัวนิ่งเฉย และดูสงบเงียบมาตลอดกับแสดงความกังวลออกมาผ่านแววตาเรียวคมอย่างเห็นได้ชัด
"แม่นาง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน รีบหนีไปซะ ไม่งั้นท่านจะพานเสี่ยงได้รับอันตรายไปด้วย"
"ช่างเถอะ เห็นคนเดือดร้อนอยู่ตรงหน้า ข้าคงวิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวไม่ได้หรอก"
จางเสียวเหนี่ยวกำไม้หน้าสามในมือไว้แน่น แผ่นหลังบางกำลังหันหลังชนกับแผ่นหลังของบุรุษงดงามผู้หนึ่ง ซึ่งคนผู้นี้มีท่าทางองอาจ หน้าตาดูมีสง่าราศรี
ทั้งสองคนกำลังยืนสนทนากัน ท่ามกลางการรอบล้อมของคนชุดดำกลุ่มหนึ่งซึ่งมีอาวุธครบมือ
กลุ่มชายชุดดำแต่ละคนล้วนใช้ผ้าคลุมปกปิดใบหน้า ดวงตาของพวกเขาฉายแววรังสีอำมหิตและแฝงความโหดเหี้ยมอยู่ในนั้น
กลุ่มชายชุดดำก็หันไปมองหน้ากันเล็กน้อย และเบนสายตากลับมายังจุดเดิม ชั่วเสี้ยวนาที ทั้งหมดก็พุ่งตัวพร้อมกันเพื่อจู่โจมบุรุษและหญิงงามซึ่งยืนอยู่ตรงกลางของวงล้อม
อี้หลางหนุ่มซึ่งยืนมองอยู่ด้านหลังนอกวงล้อมเห็นเช่นนั้น เขาก็หมุนฝ่ามือของตัวเอง
วินาทีต่อมาก็เกิดกระแสพลังปราณแผ่รัศมีออกมาจากฝ่ามือหนานั้นและกระจายคลื่นออกเป็นวงกว้างในระยะเวลาอันสั้น
ซึ่งทำให้วัตถุสิ่งของขนาดเล็ก และกลางหลายชิ้นที่วางอยู่ละแวกรอบบริเวณนั้นลอยขึ้นในอากาศ
และทันทีที่อี้หลางหนุ่มสะบัดมือของเขา เพียงแค่ครั้งเดียว วัตถุเหล่านั้นก็ลอยพุ่งเข้าใส่พวกคนชุดดำอย่างรวดเร็ว
คนพวกนั้นกำลังพุ่งความสนใจไปยังหนุ่มสาวเบื้องหน้า จึงไม่ได้ระวังหลังกันเลยสักคน เมื่อถูกวัตถุหลายชิ้นพุ่งเข้าโจมตีเช่นนั้น จึงทำให้เกิดการเสียขบวนไปชั่วขณะ
จางเสียวเหนี่ยวและบุรุษรูปงามจึงมองข้ามพวกคนชุดดำเลยไปจนตรอกด้านหลัง จึงเห็นว่าผู้ใดกันที่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ
'นั่นหานหนิงเหอนี่นา! เขามาโผล่ตรงนี้ได้ยังไงกัน?'
จางเสียวเหนี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะตกใจเล็กน้อยที่อี้หลางหนุ่มมาโผล่ในสถานเดียวกับนาง แถมนางยังไปโกหกเขาไว้ก่อนหน้านี้อีก จึงทำให้อดคิดกังวลไม่ได้
ต่างจากบุรุษรูปงาม คนที่กำลังยืนข้าง ๆ เมื่อได้สบตากับอี้หลางหนุ่ม เขากลับเผยรอยยิ้มละมุนออกมาบนใบหน้าหล่อคมนั้น
อี้หลางหนุ่มฉวยจังหวะที่กลุ่มคนชุดดำกำลังเสียจังหวะในการจู่โจม ใช้วิชาตัวเบา เคลื่อนไหวอย่างฉันพลันพุ่งเข้าไปรวมตัวกับคนทั้งสอง
หานหนิงเหอมองสตรีข้าง ๆ ด้วยแววตาดุเล็กน้อย ก่อนจะหันไปจ้องหน้าทำตาเขม็งกับบุรุษรูปงามอีกคน พร้อมกับกล่าวถามเสียงเข้ม แววตาขึงขังจริงจังเป็นอย่างมาก
"คุณชาย ท่านมาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไรกัน!"
บุรุษรูปงามผู้ถูกเอ่ยถาม กลับดูไม่สะทกสะท้านในแววตาและท่าทางอันดุดันของอี้หลางหนุ่มเลยแม้แต่น้อย
เขาเปรยยิ้มหวานละมุนและกลับด้วยสีหน้าระรื่นเหมือนกำลังเล่นสนุกอยู่ก็ไม่ปาน
"ถามได้! ข้าก็ตามท่านมาน่ะสิ ใครใช้ให้ท่านแอบหนีมาเที่ยวเมืองเป่ยเยี่ยนเพียงลำพัง โดยไม่ชวนข้าเลยสักคำ"
หานหนิงเหอ ขมวดปมคิ้วเลิกขึ้นสูง แววตาขึงขังหนักขึ้น ก่อนจะตอบสวนกลับไป
"ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเที่ยวเล่น แล้วเหตุใดท่านถึงไม่มีผู้ติดตาม พวกเขาไปไหนกันหมด"
"ถ้ามีคนแห่ตามมาเยอะขนาดนั้น ก็เป็นจุดสังเกตน่ะสิ" บุรุษรูปงามผู้ทรงสง่า โต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสอารมณ์ดีดูไม่สะทกสะท้านต่อสายตาของคนตรงหน้า
"นี่ท่านชักจะทำตัวเหลวไหลขึ้นทุกวันแล้วนะ" ดูท่า อี้หลางหนุ่มเริ่มโมโหมากขึ้นทุกขณะ
จางเสียวเหนี่ยว ยืนมองบุรุษทั้งสองทักทายและสนทนากันราวคนสนิทคุ้นเคย ที่จริงนางก็ไม่อยากจะขัดจังหวะพวกเขาแต่อย่างใด
ทว่าตอนนี้กลุ่มชายชุดดำได้ฉวยโอกาสนั้น พากันหนีหายไปเสียแล้ว ทำให้นางจำใจต่อยเอ่ยแทรกการสนทนานั้นขึ้น
"เอ่อ...คุณชายทั้งสอง"
บุรุษรูปงามทั้งสองได้ยินเสียงของสตรีดังขึ้นแทกกลางระหว่างการสนทนา ทั้งคู่จึงได้หยุดปะทะคารมกันและเบนสายตาลงต่ำมองมายังนางผู้นั้นอย่างพร้อมเพรียง
จังหวะที่พวกเขาหันมา จางเสียวเหนี่ยวรู้สึกตะลึงหันในรูปลักษณ์ของพวกเขาชั่วขณะ พอสติกลับมานางจึงได้เอ่ยต่อ
"...คือ ข้าก็ไม่อยากจะขัดจังหวะการสนทนาของพวกท่านหรอกนะ แต่ว่าคนพวกนั้นหนีไปโน่นแล้ว พวกท่านจะเอายังไง จะตามไปไหมหรือจะแยกย้ายกัน"
คุณหนูสตรีสูงศักดิ์เอ่ยขึ้น พลางชี้ไม้ในมือไปทางถนนอีกด้าน ซึ่งทางนั้นเป็นตรอกเล็ก ๆ ซึ่งเชื่อมต่อกับถนนอีกเส้นหนึ่ง
หานหนิงเหอ พึ่งนึกได้ว่าจางเสียวเหนี่ยวก็อยู่ที่นั่นด้วย แทนที่เขาจะวิ่งตามชายชุดดำกลุ่มนั้นไป เขากลับพุ่งความสนใจมายังสตรีตรงหน้า พร้อมฉายแววตาขึงขังและทำหน้าดุใส่นาง
"คุณหนูจาง! ไหนท่านบอกข้าว่ามีธุระต้องไปทำ แล้วเหตุใดท่านถึงได้มาโผล่ในสถานที่เปลี่ยวไร้ผู้คนเยี่ยงนี้กันเล่า"
จางเสียวเหนี่ยว ถูกอี้หลางตั้งคำถามใส่โดยไม่ทันตั้งตัว นางจึงได้ยิ้มระรื่น และทำหน้าทะเล้นตอบเขาแบบเลี่ยงขอไปที
"อะ...อ๋อเรื่องนั้น...พอดีว่าข้าแวะมาเยี่ยมเพื่อนแถวนี้น่ะ แต่บังเอิญดันมาเจอกลุ่มคนชุดพวกนั้นกำลังล้องวงรุมทำร้ายคุณชายรูปงามผู้นี้อยู่ คนจิตใจดีเช่นข้าจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็กระไรอยู่ใช่ไหมล่ะ ข้าก็เลย..."
จางเสียวเหนี่ยวตอบแบบไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเองมากนัก เพราะสายตาขึงขังของอี้หลาวงหนุ่มที่กำลังจับจ้องมองอยู่ ทำให้นางเกิดการประหม่า
"...ท่านก็เลยรีบเข้ามาช่วยคนผู้นี้ไว้ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้มีวรยุทธและเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ กระนั้นหรือ"
อี้หลางหนุ่มตอบคำถามแทนจางเสียวเหนี่ยวจนจบและเน้นคำและน้ำเสียงเยาะหยันประชดประชัน
"ใช่! ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าคนสกุลจางของพวกเราล้วนมีน้ำใจและยึดถือคุณธรรมเป็นที่สุด" จางเสียวเหนี่ยวกล่าวขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ
คำตอบประโยคนี้ของจางเสียวเหนี่ยวกลับทำให้อี้หลางหนุ่มชักสีหน้าเข้ม แววตาดุและแสดงอารมณ์ตึงเครียดใส่นางมากขึ้นกว่าเดิม
ทันใดนั้นพัดที่ถูกพับเก็บไว้ในมือของอี้หลางหนุ่ม ก็ถูกจับเคาะลงบนหน้าผากสวยของสตรีนางนั้นเบา ๆ หนึ่งที
ป๊อก!
โอ๊ย!
"คิดว่าตัวเองเป็นยอดวีรสตรีหรือไรกัน ถึงได้จับไม้หน้าสามไปยืนหาญกล้า ต่อกรกับชายฉกรรจ์อกสามศอก ทั้ง ๆ ที่ก็เห็นอยู่ว่าพวกเขาล้วนดูเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธ แถมมีอาวุธครบมือตั้งหลายคนแบบนั้น"
จางเสียวเหนี่ยวสะดุ้งตัวโหยงตกใจในน้ำเสียงเข้มและดุดังของอี้หลางหนุ่มเล็กน้อย แต่นางหาได้หลบสายตาหรือเกรงกลัวเขาไม่
คุณหนูสูงศักดิ์จ้องหน้าสบตาเขากลับอย่างขึงขัง พร้อมกับเชิดดวงหน้าขึ้นสูงและกล่าวกับเขาด้วยแววตามุ่มั่น
"ข้ายอมรับ! ว่าข้าไม่ใช่วีรสตรีจากที่ไหน แต่การยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ที่กำลังเดือดร้อนอยู่ตรงหน้า มันคือสิ่งที่ทุกคนควรพึงกระทำมิใช่หรือ แต่ประเดี๋ยวนะ! ข้าไม่เข้าใจว่าท่านทำไมต้องโมโหใส่ข้าด้วย"
จางเสียวเหนี่ยวชักสีหน้าโกรธขึ้งและถามเขาตอกหน้ากลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเช่นกัน
"ก็ท่าน..."
ยังไม่ทันที่อี้หลางหนุ่มจะพูดสิ่งใดต่อ บุรุษรูปงามข้าง ๆ ซึ่งยืนฟังอยู่นาน ก็แทรกตัวเข้ามาคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนเพื่อหย่าศึกนั้น
"หนิงเหอ! พอได้แล้ว ท่านอย่าไปกล่าวโทษคุณหนูผู้นี้เลย ทั้งหมดเป็นข้าเองที่พลาดพลั้งไม่ทันระวังตัว จนมาเจอเข้ากับกลุ่มคนชุดดำพวกนั้น"
บุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มและดูจะควบคุมสติและอารมณ์ได้ดีกว่าอี้หลางหนุ่มเสียด้วยซ้ำ
หานหนิงเหอ จึงได้มีท่าทีอ่อนลงและเบนสายตาหันกลับไปทางบุรุษรูปงามในชุดสีน้ำเงินเข้ม
จางเสียวเหนี่ยว เห็นบุรุษทุกสองหันไปพูดคุยกันอีกครั้ง นางก็คิดจะฉวยโอกาสนั้น เพื่อรีบแยกตัวออกไปจากกลุ่ม
แต่ในขณะที่นางกำลังหมุนตัวหันไปอีกข้าง เพื่อจะชิ่งหลบหนีไป
หานหนิงเหอก็ใช้นิ้วจี้ตรงจุดชีพจรทางด้านหลังของนางอย่างรวดเร็ว
จางเสียวเหนี่ยวหยุดชะงักงันในทันที และเบิกตาโพลงขึ้น เพราะไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย
'ทำไมจู่ ๆ ร่างกายเราถึงขยับไม่ได้กันล่ะ ตาบ้านั่นทำอะไรกับตัวฉันเนี่ย หรือว่านี่คือการสกัดจุดชีพจรของการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างที่เราเคยดูในหนังจีนกำลังภายในงั้นเหรอ'
ความคิดในหัวของจางเสียวเหนี่ยวเริ่มเตลิดไปไกล แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากกลอกตาไปมาอยู่เช่นนั้น
บุรุษในชุดสีน้ำเงินเข้ม เดินมายืนหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้าของจางเสียวเหนี่ยว พร้อมกับยื่นใบหน้าอันหล่อเหล่าของเขา เข้าใกล้นางจนเกือบจะประชิดกัน
ยิ่งทำให้สตรีน้อยเบิกตาโพลงขึ้นกว่าเดิม และเผลอกลืนน้ำลายเฮือกลงคอหนึ่งที
"แม่นางน้อย เจ้าอย่าได้ถือสาเพื่อนข้าผู้นี้เลยนะ เขาแค่ไม่คุ้นชินกับการปฏิบัติตนต่อสตรีมากนัก จึงได้กระทำการหยาบคายและเสียมารยาทต่อท่านเช่นนี้"
แม้บุรุษในชุดสีน้ำเงินจะกล่าวด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน แต่เขาก็ไม่ได้ช่วยคลายจุดชีพจรให้กับนาง
บุรุษในชุดสีน้ำเงิน เห็นอาการตกใจซึ่งสื่อสารออกมาจากดวงหน้าพริ้มเพราของสตรีเบื้องหน้า มันทำให้เขากลับยิ่งรู้สึกเอ็นดูในท่าทีตกใจและเคอะเขินของนาง
อีกทั้งเขายังประทับใจในความกล้าหาญและมีน้ำใจในการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือคนแปลกหน้าอย่างไม่กลัวภัยอันตราย
หานหนิงเหอยืนจ้องมองอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ เขาก็เกิดอารมณ์ปั่นป่วนกระวนกระวายใจขึ้นมาในกายโดยไม่รู้สาเหตุ
"ว่าแต่คุณชายพักที่ไหนกัน ข้าเสร็จธุระจากการไปส่งนางเรียบร้อย ข้าจะไปพบท่านภายหลัง"
อี้หลางหนุ่มถามเสียงเข้มขึ้น เหมือนตั้งใจจะขัดจังหวะคู่หนุ่มสาวเบื้องหน้า
บุรุษในชุดอาภรณ์สีน้ำเงิน หันมาเผยยิ้มหวานให้กับอี้หลางหนุ่ม "ข้ายังไม่มีที่พักเลย ข้าไปพักกับเจ้าด้วยคนก็แล้วกันนะ"
คำตอบที่ได้รับจากบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีน้ำเงิน ทำให้อี้หลางหนุ่มชักสีหน้าโกรธขึ้งมากยิ่งขึ้น แต่เขากลับไม่ได้โต้ตอบวาจาใด ๆ
นาทีต่อมา หานหนิงเหอก็ได้พาตัวจางเสียวเหนี่ยวออกไปจากสถานที่ตรงนั้น โดยที่ไม่ยอมคลายจุดชีพจรให้กับนางเลยด้วยซ้ำ
--------
盛開 เซียงไค


[คิม ซูโฮ]
อายุ 17 – 27 ปี ในเรื่อง
เป็นคนชอบธรรม ซื่อสัตย์ และขยันหมั่นเพียร แม้ว่าเขาจะมาจากภูมิ หลังที่เหมือนกัน แต่เขาก็มีลักษณะนิสัยและพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา ในฐานะอัจฉริยะที่สร้างชื่อให้เป็นที่รู้จักในสถาบันการทหาร เขามี ความยุติธรรมและมีลักษณะที่เที่ยงธรรมอื่นๆ ที่เหมาะกับการเป็น วีรบุรุษ เขามีความลับพิเศษที่เขาไม่ได้เปิดเผยให้ใครรู้
[ชินจงฮัก]
อายุ 17 – 27 ปี ในเรื่อง
ทายาทรุ่นที่สี่ของ Jinsung Corp ซึ่งเป็นหนึ่งในมหาเศรษฐีที่ยิ่งใหญ่ ที่สุดในเกาหลีซึ่งแย่งชิงอันดับหนึ่ง ในฐานะลูกของตระกูลแชโบล เขาเป็นคนที่หลงตัวเองและเป็นคนหัวสูง เนื่องจากบุคลิกของเขาและ ความรู้สึกต่ำต้อยที่เขารู้สึกต่อต้านคิมซูโฮ เขาจึงกลายเป็นวายร้าย ในเวลาต่อมา
'ฉันต้องดีที่สุด ฉันไม่สามารถทนให้ใครมาอยู่เหนือฉันได้" ด้วยความ ดื้อรั้นเช่นนี้ เขาจึงเผชิญหน้ากับคิมซูโฮ
===
สองคนข้างต้นคือตัวละครหลักสองตัวในนิยายของฉัน
แม้ว่านิยายจะมีตัวละครมากกว่านี้ แต่การเขียนทั้งหมดลงไปนั้นเป็น ไปไม่ได้ ภายในนวนิยายของฉันมีตัวละครหลายพันล้านตัว เว้นแต่ตัว ละครจะมี 'บทบาทสำคัญ' เช่นนางเอกหรือผู้ช่วย การตั้งชื่อตัวละคร ก็ไม่จำเป็น
ทำไมฉันถึงพูดทั้งหมดนี้?
- โรงเรียนทหารตัวแทนของสมาคมฮีโร่สาขากรุงโซล จบการศึกษาปี 2024 นักเรียนนายร้อยอันดับ 1 คิมซูโฮ
เป็นเพราะเรื่องราวในนิยายของฉันเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา
เมื่อเรียกขึ้นเวที คิมซูโฮเดินขึ้นด้วยใบหน้าที่แข็งที่อราวกับประหม่า
เราอยู่ในหอประชุมขนาดใหญ่ที่บ่งบอกถึงพระวิหาร ในนั้นมีนักเรียน นายร้อย 3,000 คนและผู้ชมนับพัน สายตาของพวกเขาทั้งหมดหันไป ที่คนๆ เดียว คิมซูโฮ
"เขาหล่อมาก~"
ผู้หญิงหลายคนเฝ้าดูด้วยความชื่นชมและเทิดทูน
"....นี่คือเหตุผลที่ผู้คนพูดว่าของขวัญคือสิ่งสำคัญ ใครจะสนใจถ้าคุณ พยายามอย่างหนัก? คนอย่างเขาจบลงด้วยการเป็นที่หนึ่งอยู่ดี"
"ผู้ชายคนนั้นโชคดีมากกับของขวัญของเขา"
และโดยธรรมชาติแล้วเขาได้รับความริษยาและความอิจฉาของวัยรุ่น หนุ่มสาว
"ผลการเรียนของเขาได้รับการกล่าวขานว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในรอบ 10 ปี ที่ผ่านมา"
"ใช่ ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับเขา ของขวัญของเขาก็ประกาศด้วยใช่ ไหม? อะไรกันอีกแล้ว... Sword Saint?"
เพื่อนร่วมงานของกิลด์ที่มาเฝ้าดูนักเรียนนายร้อยที่เก่งที่สุดใน ประวัติศาสตร์เมื่อเร็วๆ นี้ ต่างส่งสายตาเป็นประกาย
พวกเขามองลงมาจากที่นั่งสูงสุดของหอประชุม อย่างไรก็ตาม ฉัน ได้ยินเสียงของพวกเขา พวกเขาต้องอยู่ห่างออกไปอย่างน้อยหนึ่ง กิโลเมตร แต่ตราบใดที่ฉันมองไปทางพวกเขา ฉันก็สามารถได้ยินคำ พูดของพวกเขาอย่างชัดเจน
ไม่เพียงแค่คำพูดของพวกเขาเท่านั้น แต่ฉันยังสามารถเห็นใบหน้า ของพวกเขา ราวกับว่าฉันอยู่ตรงหน้าพวกเขา
บางที นี่อาจเป็น 'ของขวัญ' ของฉัน
"ใช่ ในเรื่องดาบ เขาได้รับการปกป้องจากโลก"
"หืม... นั่นเป็นคำอธิบายที่ค่อนข้างคลุมเครือ แต่ฉันเดาว่าข้อมูลจาก สถาบันน่าจะเป็นแบบนั้น"
"เราเรียกเด็กคนนั้นว่าอย่าแตะต้องเขา"
ฉันจำใบหน้าที่กระซิบได้
ยุนซึงอา ผู้ช่วยคนสำคัญของพระเอกและหนึ่งในนางเอกที่เกือบจะ กลายเป็นคนรักของพระเอก ตอนที่พวกเขาสองคนตีกัน – ในความ เป็นจริงเมื่อตัวละครหลักกำลังตีกับนางเอกหลายคน - ฉันระงับ นิยายของฉัน ดังนั้นทั้งสองจึงไม่เคยเป็นคู่รักกัน
"หมากเก็บ? อะไรซักอย่าง เมื่อพูดถึงนักเรียนนายร้อย ไม่มีสิ่งนั้น"
เมื่อได้ยินคำพูดที่หยาบคายของเพื่อนร่วมงานคนอื่น ยุนซึงอายิ้ม อย่างอ่อนหวานและโต้แย้ง
"นั่นคือสาเหตุที่ 'Essence of the Strait' ไม่สามารถหนีจากอันดับที่ สองได้เหรอ?"
ฉันรู้จักใบหน้าของยุนซึงอา น่าแปลกที่เธอดูเหมือนรักแรกของฉัน สมัยเรียนมหาวิทยาลัย นั่นอาจเป็นเพราะฉันนึกถึงเธอตอนที่ฉัน อธิบายตัวละครของยุนซึงอา แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่ฉันสนใจ
"...ฉันถือเป็นความท้าทายได้ไหม?"
"ฉันล้อเล่นแน่นอน นอกจากนี้ เรายังเหลือเวลาอีกสามปีก่อนที่เราจะ สำรวจพวกมันได้"
"มันสองปีแล้ว"
"....คุณรู้ว่าการติดต่อพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะจบการศึกษานั้นผิด กฎหมายใช่ไหม"
"นั่นก็ต่อเมื่อคุณค้นพบ"
ยุนซึงอาและชายคนนั้นจ้องหน้ากัน ด้วยการแข่งขันที่จ้องมองของ พวกเขาเป็นจุดเริ่มต้น บรรยากาศของที่นั่งวีไอพีเริ่มร้อนขึ้น
และด้วยเหตุนี้ การต่อสู้เพื่อคิมซูโฮจึงได้เริ่มขึ้นแล้ว
-รุ่นปี 2024 นักเรียนนายร้อยอันดับ 2 ชินจงฮัก
ในขณะเดียวกันตัวละครหลักอีกคนก็ยืนขึ้น
เขาเป็นลูกหลานของตระกูล Jinsung รูปร่างหน้าตาของเขาเทียบได้ กับคิมซูโฮเช่นกัน
ผู้ชมตื่นเต้นเหมือนตอนที่คิมซูโฮเดินขึ้น แต่ไม่เหมือนคิมซูโฮ ความ อิจฉาริษยาไม่มีอยู่จริง มีแต่ความชื่นชมเทิดทูน กับคิมซูโฮ พวกเขา คิดว่า 'ทำไมเขาถึงดีกว่าฉัน' แต่กับชินจงฮัก มันคือ 'เขาดีกว่าฉัน ตั้งแต่แรกเกิด'
ราวกับจะอวดเลือดอันสูงส่งของเขา ชินจงฮักเดินขึ้นไปบนเวทีอย่าง สงบเสงี่ยม
คิมซูโฮและชินจองฮัก
ทั้งสองยืนอยู่เคียงข้างกัน จ้องมองกันและกัน
ดูเหมือนไฟฟ้าจะประทุออกมาจากดวงตาของพวกเขา
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสองคนนี้เป็นตัวละครจากนวนิยายของฉัน
แล้วฉันอยู่ที่ไหน
ฉันไม่ได้อยู่บนเวทีแต่อยู่ที่เบาะหลังสุดของหอประชุม ฉันไม่ใช่ 'หนึ่ง ในสามพัน' แต่เป็นสมาชิกของ 'สามพัน' ไม่มีสมาชิกกิลด์คนใดสนใจ ฉัน
"ชุนตง คุณอยู่อันดับอะไร? ฉันอยู่ในอันดับที่ 2900"
ถัดจากฉัน เด็กผู้ชายที่ดูเหมือนลูกหมูถามฉัน บนป้ายชื่อของเขามีตัว อักษร 'Kim Ho Sup' นั่นหมายความว่าเขามีบทบาทในที่สุด แม้ว่าเขา จะไม่สามารถเป็นฮีโร่ได้เนื่องจากความสามารถทางกายภาพที่ไม่มี อยู่จริง แต่พรสวรรค์ของเขาก็โดดเด่นในด้านการรวบรวมข้อมูล
"ชุนดงจัง?"
"...ฉันไม่รู้"
ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมฉันถึงชื่อชุนดง
ถ้าต้องเกิดเรื่องแบบนี้ ฉันไม่ควรเป็นหนึ่งในสองคนบนเวทีไม่ใช่เห รอ?
"เดี๋ยวก่อน ถ้าเธอไม่รู้เรื่องนั้น....
"ฉันไม่รู้"
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ โลกนี้เป็นนิยายที่ฉันเขียน แต่ฉันอยู่ในร่างของตัว ละครที่ฉันไม่เคยเขียนมาก่อน นอกเหนือจากการเป็นนักเรียนนาย ร้อยใน Agent Military Academy ฉันยังเป็นตัวละครที่ธรรมดาที่สุด และไร้ความเกี่ยวข้องมากที่สุด ประเภทที่ไม่มีชื่ออยู่ในนิยาย กล่าว อีกนัยหนึ่ง... ฉันเป็นคนพิเศษ [1]
....ไม่ ฉันเป็นเพียงฝุ่นผง


นักเรียนแปดคนรวมตัวกันอยู่ในห้องขนาดใหญ่บนชั้นสูงสุดของหอพัก 1 พวกเขาทั้งหมดนั่ง อยู่ในท่าทางที่หยิ่งยโสเหมือนเกเร หัวเราะเสียงดังแม้ในเรื่องที่เล็กที่สุด บางครั้งพวกเขา ลอบมองคนที่เรียกพวกเขาอย่างลับๆ แต่บุคคลดังกล่าวยังคงเงียบราวกับว่าเขาไม่สามารถ ใส่ใจได้น้อยลง
"โอ้ ใช่ จงฮัก ไม่มีผู้ใช้ปืนในชั้นเรียนของคุณเหรอ?"
ชายคนหนึ่งถามเขาว่า เขาเป็นคนหน้าตาดีทั่วไปที่มีรอยยิ้มที่เป็นมิตร ชินจงฮักลืมตาขึ้น อย่างแคบและจ้องกลับมาที่เขา
"... อืม ฉันเพิ่งได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่ง ฉันได้ยินผิดหรือเปล่า"
"ฉันไม่รู้. ฉันไม่สนใจขยะ"
"R-ขวา ฉันก็ไม่สนใจเหมือนกัน แต่ฉันแค่อยากรู้ว่าใครเป็นคนโง่ ฮ่าฮ่า"
"Hanjun คุณสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดอย่างแน่นอน~"
เสียงที่มีเสน่ห์ตัดผ่าน จินฮันจุนหันศีรษะไปและเห็นหญิงสาวผมยาวยิ้มอย่างมีเสน่ห์ มันคือยู ยอนอา เมื่อรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้น จินฮันจุนที่ลุกลี้ลุกลนก็โพล่งออกมา
"โอ-โอ ยอนฮา ย-รู้ไหม ฉันเป็นแบบนั้นมาตลอด"
"เขาชื่ออะไร? ซุนดง? ชุนบุน? มันเป็นชื่อที่ค่อนข้างเชย อย่างไรก็ตาม อย่าไปสนใจเขามาก เกินไป"
"แต่เขาแน่ใจว่าน่าสมเพช ทําไมไอ้สารเลวนั่นถึงมาที่ Cube ได้ ถ้าเขากำลังจะเลือกปืน?"
คำหยาบคายมาจาก Kim Horak กล้ามบิ๊กปืน ท่าทางน่าเกรงขาม และร่างกายที่ใหญ่โต แม้ จะมองเพียงแวบเดียว มันก็ง่ายที่จะเห็นว่าเขาเชี่ยวชาญในการต่อสู้ระยะประชิด
จินฮันจุนถามคิมโฮรักว่า "คุณรู้จักเขาไหม"
"ฉันอยู่ในชั้นเรียนของจงฮัก ไอ้โง่ ฉันจะทำลายเขาในการฝึกการต่อสู้ ฉันจะปิดการใช้งาน เขาและไล่เขาออกไป"
ทุกคนรู้กำหนดการของ Cube มีชั้นเรียนห้าวันต่อสัปดาห์และการฝึกการต่อสู้สามวันต่อ สัปดาห์
ชั้นเรียนหมายถึงการฝึกพลังเวทย์มนตร์ที่ครอบคลุมและการฝึกร่างกาย ในขณะที่การฝึก การต่อสู้หมายถึงการต่อสู้ การล่าสัตว์ประหลาด ภารกิจกู้ภัย และอื่นๆ
"ฉันจะทำลายลูกชายของ..."
"อย่าเสียเวลาของคุณ"
ด้วยประโยคเดียว ชินจงฮักจึงตัดบทสนทนาหยาบๆ ในห้องล็อกเกอร์ลง คิมโฮร์คที่คำราม เมื่อครู่เงียบไป
"แม้ว่าคุณจะชนะคนที่อยู่อันดับต่ำ คุณก็จะเป็นฝ่ายเสียคะแนน เป็นการดีกว่าที่จะท้าทาย นักเรียนนายร้อยระดับสูงที่คุณสามารถเอาชนะได้อย่างแน่นอน ตัวอย่างเช่น.....
"แชนายุน ลองสู้กับเธอสิ ฉันแน่ใจว่าคุณจะชนะ"
ยูยอนอาตัดบท ชินจงฮักหรี่ตาและจ้องมองเธอ แต่ยูยอนอายังคงไม่สะทกสะท้าน
"กำปั้นกับคันธนู มันเป็นเรื่องง่าย"
"... หือ? อา ใช่ ฉันชนะได้ แต่..."
การท้าทายเธอเป็นเรื่องยาก
อย่างไรก็ตาม เขากลืนคำพูดของเขา ต้องการที่จะดูดีต่อหน้ายูยอนอา
"แต่?"
"....มันคงน่าเสียดายเกินไป คุณรู้ไหม คู่ต่อสู้ของฉันมักจะตายครึ่งๆ กลางๆ"
"ไม่มีอะไรผิดปกติกับเรื่องนั้น"
"... หือ?"
"หยุด."
ชินจงฮักหยุดการสนทนาของพวกเขา
แม้ว่ายูยอนอาจะไม่พอใจ แต่เธอก็แสร้งทำเป็นเฉยเมย เธอระงับความรู้สึกที่ไม่พึงประสง เพิ่มขึ้นจากมุมของหัวใจอย่างเงียบ ๆ
'ชินจงฮักชอบแชนายุน ฉันไม่ได้โง่จนน่าอิจฉา ฉันเพิ่งพบว่าสถานการณ์มันตลกดี' ยูยอน ปลอบใจตัวเอง
"ฉันจะไปแล้ว เกือบสิบโมงแล้ว"
ที่ Cube นักเรียนชายและหญิงได้รับอนุญาตให้มีปฏิสัมพันธ์กันจนถึงเวลา 22:00 น. หลัง จากยิ้มสดใสเพื่อปกปิดความรู้สึกเจ็บปวดของเธอ ยูยอนอาก็ยืนขึ้น
"อือ ราตรีสวัสดิ์"
"ราตรีสวัสดิ์ ยอนฮา!"
"แล้วเจอกัน!"
นักเรียนนายร้อยชายทุกคนยกเว้นชินจงฮักเห็นเธอออกไปที่ประตู
**
ห่างจากหอพัก 1 ห้านาทีเป็นสถานที่ฝึกอบรมที่เรียกว่า 'Novice Fitness Center' สถานที่ ขนาด 1,000 ตารางเมตรแห่งนี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์วิเศษและอุปกรณ์สำหรับออกกำลังกาย และฝึกอบรม จำนวนเงินที่ต้องใช้ในการสร้างสภาพแวดล้อมดังกล่าวน่าจะมากกว่าร้อยล้ วอน แต่แทบจะไม่มีใครใช้สถานที่นี้เลย
แต่เพียงเพราะโรงฝึกว่างเปล่า ไม่ได้หมายความว่าอนาคตของฮีโร่จะมีดมน
ในขณะที่นักเรียนนายร้อยจะเป็นวีรบุรุษที่จะได้รับคำชื่นชมและอิจฉาจากผู้คนนับพันล้าน พวกเขายังเป็นวัยรุ่น พูดง่ายๆ ก็คือ มีนักเรียนมัธยมปลายจำนวนไม่น้อยที่เต็มใจออกไปฝึก ในวันแรก
"ฉันรู้ว่าคุณจะอยู่ที่นี่"
แต่มีข้อยกเว้นอยู่เสมอ แม้แต่ Hero Academy ก็มีพวกนิสัยเสียที่ชอบฝึกฝนตั้งแต่วันแรก คิมซูโฮที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อและกำลังต่อสู้กับอุปกรณ์ออกกำลังกาย เบิกตากว้างเมื่อ ได้ยินเสียงนั้น
"แชนายุน? คุณมาที่นี่เพื่อฝึกด้วยเหรอ?"
"ใช่ แต่ฉันจะไม่ป่าเถื่อนเหมือนคุณ"
แซนายุนชี้ไปที่ห้องแรงโน้มถ่วงด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เมื่อเห็นห้องทรงกระบอกที่น่ากลัว คิมซู โฮก็ขมวดคิ้ว
"นั่นเป็นเรื่องที่ยาก ฉันไม่สามารถอยู่ในนั้นได้นาน"
คิมซูโฮเช็ดเหงื่อด้วยผ้าขนหนูที่เขานำมา
"ไม่ใช่ว่าคุณทำไม่ได้ คุณไม่จำเป็นต้องทำ ฉันเป็นนักธนู ดังนั้นฉันต้องฝึกที่นั่น นอกจากนี้ยัง ไม่ใช่เรื่องยากอีกด้วย ฉันทำมันมาตั้งแต่อายุ 8 ขวบ"
"8 ขวบ?"
"ใช่. ฉันมีหนึ่งอันในบ้านของฉัน"
"...อ๊าาา"
การตั้งห้องแรงโน้มถ่วงมีค่าใช้จ่ายหลายร้อยล้านวอนเป็นอย่างน้อย จากสิ่งที่แชนายุนพูด อาจสรุปได้ว่าเธอมาจากภูมิหลังที่ร่ำรวยมาก
เช่นเดียวกับชินจงฮัก แชนายุนเป็นทายาทรุ่นที่สี่ แต่แทนที่จะเป็นความซับซ้อนที่เหนือกว่าที่ บิดเบี้ยว เธอมีความรู้สึกชอบธรรมของการแข่งขัน เธอเชื่อว่าเธอสามารถเอาชนะคู่แข่งได้ ผ่านการทำงานหนักและการฝึกฝนตนเอง แต่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ความเชื่อของเธอดูเหมือนจะสั่นคลอนอยู่เสมอ
"...โอ้ใช่. ตอนนี้มีนักแม่นปืนอีกคนในชั้นเรียนของเรา"
คิมซูโฮพูดถึง ซึ่งแชนายุนเอียงศีรษะอย่างสงสัย
"...นักแม่นปืน? โอ้ Chudong หรือผู้ชายคนนั้น?"
"เอ๋อ ใช่ เขา... เกิดอะไรขึ้นกับรูปลักษณ์นั้น? คุณไม่ชอบเขาเหรอ?"
เช่นเดียวกับที่คิมซูโฮชี้ให้เห็น ใบหน้าของแชนายุนแข็งที่ออย่างน่ากลัว
"เขาไม่ใช่นักแม่นปืน ปืนสามารถยิงได้สูงสุดหนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น ฉันยังไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมนาย Dongchu คนนั้นถึงหยิบปืนขึ้นมา"
ชื่อของเขาเปลี่ยนจาก Chudong เป็น Dongchu โดยไม่รู้ตัว แต่ Kim Suho ก็ไม่ได้โง่ขนาด ที่จะชี้ให้เห็นความผิดพลาดของเธอ
"ฉันคิดว่าเขายอมแพ้ อาจจะมีปัญหาที่บ้านหรืออะไรซักอย่าง เนื่องจากการเป็นนักเรียนนาย ร้อยของ Cube จะไม่อยู่ในบันทึกของคุณหากคุณออกไปก่อนเวลา เขาอาจจะอยู่ต่อไปอีก สักพัก"
"ยอมแพ้? อย่าพูดอะไรง่ายๆ แบบนั้นสิ"
"....คุณเป็นใครมาบอกฉันว่าอะไรและอะไรไม่ควรทำ"
ครู่หนึ่ง ความโกรธเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นจากดวงตาของแชนายุน น้ำเสียงการสอนของคิมซู โฮไม่เหมาะกับเธอ ซึ่งมองว่าเขาเป็นคู่แข่งของเธอ
"....คูหม ขอโทษ."
"อย่างไรก็ตาม หากคุณไม่อยากแพ้ จงทำงานหนักต่อไป ฉันกำลังไป"
"ครับ แล้วเจอกันครับ"
"ได้โปรด ฉันอยู่ข้างประตู....
แชนายุนยิ้มเยาะและเข้าไปในห้องแรงโน้มถ่วง
ห้องแรงโน้มถ่วงจะเพิ่มแรงโน้มถ่วงด้วยปัจจัยบางอย่าง ซึ่งจะเป็นการเพิ่มแรงดันในกระแส เลือดของคนๆ หนึ่ง การฝึกในห้องทรงกระบอกนี้ต้องใช้พลังเวทภายใต้แรงโน้มถ่วงที่หนัก หน่วง และเป็นวิธีการฝึกที่เจ็บปวดที่สุดวิธีหนึ่งอย่างง่ายดาย
สำหรับคิมซูโฮ แค่มองไปที่ห้องก็ทำให้เขาตัวสั่น เมื่อเห็นแชนายุนเดินเข้าไปอย่างไม่ไยดี เขาก็ได้แต่ส่ายหัว
**
ภายในห้องของคิมขุนดง ฉันกลั้นหายใจขณะมองหน้าจอแล็ปท็อป
ฉันยังไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันเห็น ฉันมองเห็นแต่สมองไม่ยอมประมวลผลสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันดูไร้ สาระเกินไป
"...นี่คืออะไร?"
หลังจากเงียบไปนาน ฉันก็โพล่งออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ
[กำลังซิงโครไนซ์...สำเร็จ 70%]
1. คิมชุนดง
[SP ปัจจุบัน: 54]
> สถิติ
* สถิติตัวแปร
[จุดแข็ง 4]
[ความแข็งแกร่ง 4.3]
[ความเร็ว 4]
[ญาณที่ ๕]
[พลัง 4]
[พลังเวทย์ 3.5]
* สถิติคงที่
[ความฉลาด - 4/10]
[ความอุตสาหะ - 4/10]
[โชค - 4/10]
[เสน่ห์ - 4/10]
> ของขวัญ...???
> ศิลปะ...???
...???
...???
...ส่วนเสริม....การตั้งค่าแผนภูมิ...
[กำลังซิงโครไนซ์... สําเร็จ 70%]
"...นี่คืออะไร?"
หน้าต่างบนจอมอนิเตอร์รูปแบบนี้ฉันจำได้ เป็นรูปแบบของหนังสือการตั้งค่าของฉัน แต่ไม่ ต้องสงสัยเลยว่าฉันไม่เคยเขียนหรือแม้แต่คิดถึงฉากแบบนี้
ปรากฏการณ์ที่เข้าใจยากนี้ทำให้ฉันเหงื่อตก มือและเท้าของฉันสั่นและหัวใจของฉันก็เริ่ม เต้นแรง
วัตถุประหลาดชิ้นนี้ ใครเป็นคนส่งมาให้ฉัน เพื่ออะไร และด้วยเหตุผลอะไร
ขณะนั้น...
หน้าจอแล็ปท็อปดับลง
จากหน้าจอแล็ปท็อปสีดำ มีใบหน้าสะท้อนอยู่ มันไม่ใช่เครื่องหมายคำถามของคิมชุนดง แต่ เป็นใบหน้าของฉัน ใบหน้าของคิมฮาจิน
แล็ปท็อปเปิดขึ้นอีกครั้งโดยไม่ทำให้ฉันมีโอกาสตกใจ และคำพูดต่างๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นบน หน้าจอแล็ปท็อป
[คิมขุนดง ชิงโครไนซ์กับคิมฮาจินเสร็จสมบูรณ์]
[รีเซ็ตสถานะทั้งหมด]
[ได้รับอำนาจพิเศษ 'การตั้งค่าการแทรกแซง]


การชิงโครไนซ์ (3)
กลางดึกฉันออกจากห้อง ปืนพกในกระเป๋าของฉันสั่นอย่างไม่สบายใจ แต่ฉันไม่สามารถทำ อะไรกับมันได้หากไม่มีซองหนัง
จุดหมายของฉันคือสนามยิงปืน
สนามยิงปืนตั้งอยู่ทางตะวันออกของหอพัก 1 เป็นอาคารทรงโดม ประกอบด้วยห้องฝึก 20 ห้อง เป้าหมายถูกกระจายอย่างแปลกประหลาดในจุดที่นักแม่นปืนจะยืนอยู่ ศรวิเศษสามารถเปลี่ยนวิถีของมันได้อย่างง่ายดาย นี่เป็นเพราะลูก
[อันดับ 934 คิมฮาจิน ยืนยันแล้ว]
เมื่อถือสมาร์ทวอทช์ไว้กับทางเข้าสนามยิงปืน เสียงหุ่นยนต์ที่ไม่คุ้นเคยก็เรียกชื่อฉัน ชื่อของ ฉันเปลี่ยนจากคิมซุนดงเป็นคิมฮาจินแล้ว รู้สึกแปลกๆ เลยเดินเข้าไปข้างใน
ผ่านโถงรับแขกทรงกลมกว้าง มีประตูสิบบานที่แยกออกจากกันเท่าๆ กัน ฉันยกสมาร์ทวอ ทช์ขึ้นสู้กับหนึ่งในนั้น
[อันดับ 934 คิมฮาจิน ยืนยันแล้ว]
ประตูเปิดออก
สนามยิงปืนดูเรียบง่าย ตรงกลางของพื้นที่ทรงกลมขนาด 130 ตารางเมตรมีนั่งร้านสำหรับ นักกีฬา ฉันเดินไปที่ศูนย์ เมื่อฉันวางเท้าลงบนนั่งร้านเตี้ย เสียงหุ่นยนต์ที่สุภาพก็ดังขึ้นจาก เพดาน
[กำลังเริ่มต้นเป้าหมาย เลือกจำนวนเป้าหมายที่คุณต้องการ]
[คุณต้องเลือกอย่างน้อย 2 และเลือกได้สูงสุด 20 รายการ]
"สิນ."
เสียงของฉันดังขึ้น และวัตถุสีฟ้าคล้ายแมลงก็โผล่ขึ้นมาจากพื้น
ฉันมองไปที่เป้าหมายที่อยู่รอบตัวฉัน สัตว์ประหลาดที่แทบไม่ถูกมองว่าเป็นสัตว์ประหลาด ตัวตุ่น คริกเก็ต พวกมันคล้ายกับตัวตุ่นจิ้งหรีดที่ทุกคนรู้จัก ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ พวกมันตัวใหญ่กว่ามาก
[เลือกความยากในการฝึกของคุณ]
[คุณสามารถเลือกได้ตั้งแต่ด่าน 1 ถึงด่าน 9]
ระดับที่สูงขึ้นหมายความว่าเป้าหมายจะเคลื่อนที่เร็วขึ้นโดยธรรมชาติ ในขั้นที่ 9 เป้าหมาย ถูกโจมตีด้วยซ้ำ แม้ว่าการโจมตีจะต่อยได้ดีที่สุด แต่มันก็อันตรายมากสำหรับฉัน
"ด่านที่ 4"
ขั้นแรก ฉันตั้งค่าความยากเป็นด่านที่ 4 และบรรจุกระสุนเวทย์มนตร์ของฉัน ถ้าฉันมีทักษะ ในการจัดการพลังเวทย์ ฉันควรจะอัดพลังเวทย์เข้าไปในกระสุนโดยไม่ต้องใช้กระสุนจริง แต่ปัจจุบันฉันไม่มีพรสวรรค์ขนาดนั้น และแม้ว่าฉันจะทำแบบนั้นได้ แต่การใช้ธนูก็ทำลาย ล้างและมีประสิทธิภาพมากกว่ามาก
"เริ่ม."
ก่อนอื่น ฉันแจ้งให้ระบบเริ่มทำงานและเล็งปืนไปที่เป้าหมายด้านซ้ายสุด
จิ้งหรีดตัวตุ่นที่เคลื่อนไหวช้าๆ ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความเป็นปรปักษ์ของฉันเมื่อมันเริ่มเร็ว ขึ้น มันวิ่งไปมาโดยไม่ได้กำหนดรูปแบบการเคลื่อนไหว แต่ฉันเห็นวิถีของมัน เหมือนเห็นภาพ ติดตา แต่เป็นเส้นทางในอนาคต
คาดเดาการเคลื่อนไหวของมันทีละก้าว ฉันเหนี่ยวไก
เปลวไฟสีน้ำเงินพุ่งออกมาจากปากกระบอกปืน ไม่มีเสียงดังเหมือนเสียงปืนจากโลก ปล่อย ให้ลำกล้องเงียบ ๆ กระสุนควรเจาะจิ้งหรีดตัวตุ่น
ฉันไม่ได้สนใจที่จะตรวจสอบผลลัพธ์ด้วยตาของฉัน ในจังหวะที่กระสุนออกไป ผมก็ไปยัง เป้าหมายถัดไปและยิงออกไป มือของฉันขยับไปเอง
หนึ่ง สอง สาม สี่... สิบ
ไกถูกเหนี่ยวไกสิบครั้ง และตัวตุ่นจิ้งหรีดที่โดนก็แตกกระจายเป็นอนุภาคของมานา
มีเพียงสองเป้าหมายเท่านั้นที่รอดชีวิต
"โอ้"
ฉันค่อนข้างประทับใจ
เพียงแค่เขียนของขวัญ ฉันก็สามารถตีจิ้งหรีดตัวตุ่นได้ทั้งหมด ยกเว้นสองตัวที่อยู่ไกลที่สุด
[การฝึกของคุณสิ้นสุดลงแล้ว เวลาที่ผ่านไป: 1.37 วินาที คะแนนความเฉียบคม: 80/100]
ภายในเวลาเพียง 1.37 วินาที
"...นี่มันน่าสนุกดีนะ"
ความจริงนิรันดร์ ยิ่งคุณเก่งเรื่องไหนมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น มันสนุกเพราะ คุณเก่ง
ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในอาร์เคด ฉันตะโกนว่า 'เริ่ม' อีกครั้ง
ความจริงนิรันดร์ ไม่ว่าเรื่องจะสนุกแค่ไหน การทำซ้ำ 20 ครั้งก็ทำให้เบื่อได้
ประมาณตี 3 ผมเลิกซ้อมยิงปืน หลังจากออกจากห้องยิงปืน ฉันกำลังผ่อนคลายนิ้วที่เจ็บเมื่อ ได้ยินเสียงข้างประตู
- หรือ หรือ หรือ
เสียงคลื่นกระแทกแผ่วเบา มันเป็นเสียงของลูกธนูที่ตัดผ่านอากาศ ที่มาคือห้องข้างๆ อยากรู้ ก็แอบดู ฉันไม่ควรเห็นอะไรเพราะประตูปิด แต่ฉันสามารถมองทะลุผ่านได้
ประตูเปิดแผ่วเบาและภายในก็เผยตัวออกมา
ฉากที่อยู่นอกประตูแสดงให้เห็นว่าเหตุใดธนูจึงเหนือกว่าปืน
"คือแชนายุน"
แชนายุนตกเป็นเป้าซ้อมด้วยใบหน้าจริงจัง ลูกธนูสี่ดอกปักอยู่บนคันธนูของเธอ พวกมันคือ ลูกศรเวทย์มนตร์ที่ทอด้วยพลังเวทย์มนตร์ เนื่องจากเทคนิคพลังเวทย์มนตร์ของเธอยังขาด อยู่ เธอจึงไม่สามารถทำการ 'แยกช็อต' ซึ่งทำให้ลูกศรลูกเดียวกลายเป็นหลายทิศทางได้
หรือ!
แชนายุนปล่อยสายธนู ลูกธนูของเธอทิ้งร่องรอยพลังเวทย์มนตร์สีน้ำเงินไว้เบื้องหลังขณะที่ พวกมันพุ่งเข้าหาเป้าหมาย 20 ตัว ลูกศรของเธอทำลายล้างเป้าหมายราวกับว่าพวกเขายังมี ชีวิตอยู่
"... อัศจรรย์."
ฉันอุทานด้วยความตกใจ
ถึงกระนั้น ความถนัดที่แท้จริงของแชนายุนไม่ได้มีไว้สำหรับธนู มีอาวุธที่เหมาะกับเธอ มากกว่า แต่ถ้าเธอใช้ธนูได้น่าทึ่งขนาดนั้น แล้วฉันจะจัดฉากแบบไหนดีล่ะ?
ในขณะนั้นเอง แชนายุนก็หันกลับมา สายตาของเธอสบกับฉัน แม้ว่าจะไม่มีทางที่เธอจะเห็น ฉันผ่านกำแพง แต่บางสิ่งก็ยังดูแปลก
ฉันรีบหนีออกมา
*
[การฝึกยิงแม่นเพิ่มความสามารถของขวัญของคุณ 3%]
[การฝึกยิงแม่นซ้ำๆ จะเพิ่มความสามารถให้กับ Gift ของคุณ 2.9%]
['โชค' มีผล! การรับรู้และความเร็วของคุณเพิ่มขึ้น 0.1!]
[การฝึกยิงแม่นซ้ำๆ จะเพิ่มความสามารถให้กับ Gift ของคุณ 2.8%]
ข้อความข้างต้นเขียนบนแล็ปท็อป ความสามารถของ Master Sharpshooter พุ่งสูงขึ้น และ สถิติที่ฉันได้รับจากโชคก็เป็นโบนัสเพิ่มเติม
เนื่องจากเกรดของของขวัญอยู่ในระดับต่ำ ฉันจึงได้รับค่าประสบการณ์ความชำนาญเพิ่มขึ้น 50% การได้เกรด 9 ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยาก
===
▷ [นักแม่นปืนระดับปรมาจารย์
[ระดับต่ำ-กลาง] [คุณสมบัติวิญญาณ] [วิวัฒนาการ เกรด 10] [ค่าประสบการณ์ความ ชำนาญ 50%]
-การฝึกนักแม่นปืนระดับปรมาจารย์
*ความคุ้นเคยกับอาวุธระยะไกลทั้งหมด
-ดวงตาพันไมล์
*มองเห็นได้ไกลและคาดเดาเส้นทางการเคลื่อนที่ของเป้าหมายได้บ้าง
- เวลากระสุน
*ในการต่อสู้เท่านั้น และทุกๆ 24 ชั่วโมง คุณสามารถใช้เวลา 3 วินาทีใน 'Bullet Time'
===
ยิ่งฉันคิดเกี่ยวกับมันมากเท่าไหร่ ของขวัญชิ้นนี้ก็ยิ่งดูดีขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน การนำไปใช้กับ 'อาวุธระยะไกลทั้งหมด' ปัจจุบัน การเพิ่มความชำนาญด้วยปืนง่ายกว่าธนู แต่เนื่องจากธนูแข็งแกร่งกว่า ฉันจึงต้องเปลี่ยนมาใช้ในที่สุด
"ว่าแต่ SP เป็นยังไงบ้าง"
[คุณได้รับ 0.2 SP!]
[คุณได้รับ 0.2 SP!]
[ของขวัญมงคล! คุณได้รับ 1 โบนัส SP]
[คุณได้รับ 0.2 SP]
หลังจากฝึกไปยี่สิบรอบ ฉันได้รับเพียง 5 SP การเลือกปืนเป็นอาวุธหลักทำให้ฉันมี 64 SP ซึ่งหมายความว่าการอวดตัวและโดดเด่นให้ SP มากกว่าการฝึกเงียบๆ
แม้ว่าฉันจะได้รับ SP เพียงเล็กน้อย แต่ฉันก็ยังใช้มันได้
การฝึกการต่อสู้ที่น่ากลัวคือวันพรุ่งนี้ เพื่อให้ได้คะแนนแม้เพียงเล็กน้อย ฉันจำเป็นต้อง ชดเชยความสามารถทางร่างกายที่ขาดหายไป
ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือความแข็งแกร่ง เพราะฉันโยนคะแนนทั้งหมดของฉันไปที่โชค ฉันจึง อ่อนแอกว่าคนทั่วไป
[รองเท้าผ้าใบเทรนนิ่ง]
รองเท้าผ้าใบที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ
*เพิ่มความแข็งแกร่งและความเร็ว 0.3 แต้ม
"อาจจะด้วยสิ่งนี้..."
วิธีที่ง่ายที่สุดในการแก้ไขปัญหาของฉันคือการใช้อุปกรณ์
ฉันเริ่มเคาะแป้นพิมพ์
===
[รองเท้าผ้าใบฝึกเวทย์มนตร์]
- รองเท้าผ้าใบที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ ประกอบด้วยพลังลึกลับ
*เพิ่มความแข็งแกร่งและความเร็ว 0.3 แต้ม
* ช่วยเพิ่มพลังงานและการฟื้นฟูความแข็งแกร่ง
===
[คุณมี SP ไม่เพียงพอ]
แต่คราวนี้การแก้ไขที่ฉันทำถูกยกเลิกโดยไม่มีการปรับ ฉันไม่แปลกใจเกินไป ท้ายที่สุดฉันมีเพียง 5 SP แต่มันยังเร็วเกินไปที่จะยอมแพ้
===
[รองเท้าผ้าใบฝึกเวทย์มนตร์]
รองเท้าผ้าใบที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ ประกอบด้วยพลังลึกลับ
*เพิ่มความแข็งแกร่งและความเร็ว 0.3 แต้ม
*เมื่อผู้สวมใส่ต้องการ การฟื้นฟูพลังงานและความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้นเป็นเวลา 1 ชั่วโมง หลังจากใช้งานแล้ว เอฟเฟ็กต์นี้จะไม่สามารถใช้งานได้อีกเป็นเวลา 24 ชั่วโมง 'ผลกระทบ นี้ จะหายไปหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน
===
เพื่อประหยัด SP ฉันใส่ข้อจำกัดทั้งหมดสามข้อ เวลาคูลดาวน์ 24 ชั่วโมง ระยะเวลา เอฟเฟกต์หนึ่งชั่วโมง และการกระจายเอฟเฟกต์หลังจากหนึ่งเดือน
[คุณใช้ 5 SP คุณต้องการบันทึกไหม]
"โอ้! มันได้ผล!"
ฉันกดปุ่ม Enter อย่างดีใจ
ทันใดนั้นไฟสีน้ำเงินก็สว่างวาบจากแล็ปท็อป แสงเต้นรำละลายเข้ากับรองเท้าผ้าใบ และมี แถบสีบนรองเท้าผ้าใบสีขาว


สถาบันฝึกอบรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกมีเวทมนตร์ วิทยาศาสตร์ และวิศวกรรมที่ล้ำสมัย
[ลูกบาศก์]
Cube เป็นชื่อของเกาะขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในทะเลตะวันออก เกาะเทียมนี้มีขนาดใหญ่เป็น สองเท่าของเกาะยออิโด [1]
ในพื้นที่ขนาดใหญ่นี้มีนักเรียนนายร้อยฮีโร่เพียงประมาณ 5,000 คน โดย 1,300 คนเป็น นักเรียนชั้นปีแรก ในขณะที่นักเรียนนอกศึก 2,000 คนจบการศึกษาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน นักเรียนนายร้อยชั้นยอดจากทั่วทุกมุมโลกมารวมตัวกันที่นี่ ทำให้มีการแข่งขันมากขึ้นกว่า เดิม ในทางหนึ่ง สถานที่นั้นรุนแรงและน่าสยดสยองเกินกว่าจะเป็นบ้านของเด็กอายุ 17 ถึง 19 ปี
และตั้งแต่ปีที่สองเป็นต้นไป นักมายากลที่เลือกจะเป็นวีรบุรุษจะมาจาก 'มหาวิทยาลัย เวทมนตร์แห่งชาติ' นั่นคือนักเรียนนายร้อยอีก 200~300 คน
นอกจากนี้ ยังมีอาจารย์ฝึกอบรม, สตรีโรงอาหาร, คนทำความสะอาด, นายหน้าที่มา เยี่ยมเยียนเป็นครั้งคราว, ผู้ร่วมงานของรัฐบาล, วิศวกรที่ทำการบำรุงรักษาและปฏิบัติการ, ทหารที่ถูกส่งไปเป็นหลักทรัพย์, แพทย์และนักวิจัยสำหรับการดูแลนักเรียนนายร้อย, พนักงานร้านสะดวกซื้อที่ทำงานภายใต้ Cube และอื่นๆ ... ด้วยคนเหล่านี้ ผู้คนประมาณ 50,000 คนอาศัยอยู่ใน Cube
โดยธรรมชาติแล้วสถานที่แห่งนี้เป็นเสียงขรมที่สำคัญอย่างยิ่งซึ่งได้รับความสนใจจากนัก ลงทุน เมื่อพิจารณาจากการตั้งค่านิยายของฉันแล้ว เกาหลีเป็นมหาอำนาจของโลกที่เป็นคู่ แข่งกับสหรัฐอเมริกา ฉันดูเหมือนจะจำเหตุผลหลายประการได้ แต่เหตุผลที่ชัดเจนกว่านั้น คือฉันเป็นคนเกาหลี
ไม่ว่าในกรณีใด ขุนดงเป็นสมาชิกของ Cube ดังนั้นเขาจึงกล่าวได้ว่าเป็นชนชั้นสูง แต่ฉันไม่ ได้จัดสรรเรื่องราวใด ๆ สำหรับชุนตง
ดังนั้นโชคชะตาของชุนตงควรจะต้องอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่แยกออกจากโครงเรื่องหลัก แม้ว่า เขาจะไม่ได้ใช้ชีวิตที่สำคัญและเป็นภาระของตัวละครหลัก แต่เขาก็น่าจะใช้ชีวิตอย่าง สบายใจไร้กังวล
.....และนั่นคือชีวิตที่ฉันต้องการเช่นกัน
ฉันมองไปที่ประตูห้องเรียน ฉันถอนหายใจ
[มือใหม่ - Veritas]
Novice หมายถึงนักเรียนนายร้อยชั้นปีที่ 1 ในขณะที่ Veritas เป็นชื่อของชั้นเรียน พูดง่ายๆ คือฉันอยู่ปี 1 ห้อง 1
ฉันรู้ว่าชั้นเรียนนี้คืออะไร
ชินจงฮักและคิมซูโฮอยู่ในชั้นเรียนนี้ และเมื่อมีก๊กเกิดขึ้นรอบๆ พวกเขา แผนการมากมายซึ่ง ส่วนใหญ่เริ่มต้นโดยชินจงฮักและผู้ติดตามของเขา จะทำให้ชั้นเรียนเป็นที่ครึกโครม ใน ฐานะสมาชิกของชั้นเรียน ฉันมักจะถูกครอบงำโดยไม่คำนึงถึงความตั้งใจของฉัน
"หือ"
หลังจากรวบรวมลมหายใจแล้ว ฉันค่อยๆ เปิดประตูอย่างระมัดระวัง
การตกแต่งภายในนั้นเพรียวบาง สีขาวไม่มีฝุ่นและโต๊ะยาวสามตัวเรียงซ้อนกัน
ฉันควรนั่งที่ไหน ฉันมองไปรอบๆ ห้องเรียนและพบว่าชินจงฮักนั่งอยู่บนเบาะหลังที่ไกลที่สุด เมื่อหลับตาและเอามือไว้ในกระเป๋า เขาดูสง่างาม ถัดจากเขาคือเพื่อนสมัยเด็กของเขา ยู ยอนอา กำลังพูดพล่อยๆ
พวกเขาสองคนไม่สนใจฉันเลย
ขอบคุณ. พระเจ้า.
ฉันนั่งลงบนที่นั่งริมสุดของแถวกลาง
เช่นเดียวกับสิ่งพิเศษ ฉันมองตรงไปข้างหน้าด้วยความงุนงง ไม่มีกระดานดำแต่มีจอฉาย สำหรับแสดงโฮโลแกรม
เมื่อมองดูแล้วฉันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ หลังจากผ่านโรงเรียนมัธยมและแม้กระทั่งการ เกณฑ์ทหาร ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะต้องกลับไปโรงเรียน ไม่มีภัยพิบัติที่เลวร้ายกว่านี้อีก แล้ว
"...หูอ่วม"
ภาคการศึกษาของ Cube เริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ข้างนอกเย็นและข้างในอุ่นทำให้ฉันง่วง โดยธรรมชาติ
ขณะนี้เป็นเวลา 08.00 น. เริ่มเรียนเวลา 8.30 น.
อันที่จริง ไม่คาดคิดว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้ การเดินทางจากโซลไปยัง Cube นั้นรวดเร็วโดย ใช้ 'พอร์ทัล' แต่ฉันคาดว่าจะหลงทางเมื่อมาถึงที่นี่ อย่างไรก็ตาม มีสิ่งที่เรียกว่า Cube Bus ซึ่งเป็นรถบัสที่วิ่งทุกๆ 10 นาทีรอบๆ Cube ซึ่งไม่มีอยู่ในสถานที่ดั้งเดิมของฉัน
เมื่อคิดถึงตอนนี้ มันเป็นความผิดพลาดในส่วนของฉันที่ให้ตัวละครหลักเดินไปรอบ ๆ วิทยาเขตขนาดใหญ่ตลอดเวลา เนื่องจากนวนิยายเรื่องนี้กลายเป็นโลกแห่งความจริง ดู เหมือนว่ามันกำลังแก้ไขช่องโหว่ของพล็อตด้วยตัวของมันเอง
.....ยังไงก็ขอนอนสักหน่อย ไม่อยากคิดแล้ว
ฉันหลับตาลง ฟุบศีรษะลงบนโต๊ะ
-ตอนนี้!
เสียงตะโกนดังลั่นทำให้ฉันตื่นขึ้น
เมื่อฉันลืมตาขึ้น ผู้สอนอยู่ด้านหลังโพเดียม
"วันนี้เป็นวันแรก ดังนั้นจะไม่มีการฝึกซ้อมพิเศษใดๆ แต่ฉันหวังว่าพวกคุณทุกคนจะฝึกซ้อม ตอนเช้า การฝึกไม่เคยผิดพลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนเข้าเมื่อความหนาแน่นของมานา สูง"
อบรมช่วงเช้า?
...โอ้ใช่. มีบางอย่างเช่นนั้น สนามซ้อมที่เปิดตั้งแต่ตี 5 ถึง 8 โมงเช้า ผมรีบยัดเข้าเรื่องให้ พระเอกมาเจอกัน
"ตอนนี้เรามาเริ่มกันที่การแนะนำตัวเอง ฉันคิมซูฮยอก ผู้สอนที่ดูแลพวกคุณตลอดทั้งปี"
ชื่อนั้นฉันจำได้ลางๆ
"คะแนนอันดับของฉันคือ 3850 อันดับโลก 9737 ตามการจัดประเภทของสมาคม ฉันจะเป็น
ระดับกลางระดับสูง 5"
ดวงตาของนักเรียนสว่างขึ้น เป็นที่เข้าใจได้ มีฮีโร่ประมาณสองล้านคนในโลก อันดับ 9737 หมายความว่าเขามีฝีมือมาก
"ฉันคิดว่านั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการแนะนำตัวของฉัน"
คิมซูฮยอกดูเหมือนจะชอบปฏิกิริยาของนักเรียนในขณะที่มุมปากของเขาม้วนเป็นรอยยิ้ม
"วันแรกจะรู้สึกพิเศษ คุณอาจไม่ได้นอนเพราะตื่นเต้นและกังวล หรือบางทีคุณอาจรู้สึกดีที่ สามารถปรับปรุงตัวเองได้ เฮ้ บางทีคุณอาจจะดีใจที่ได้เห็นคนที่คุณชอบอีกครั้ง"
เหล่านักเรียนนายร้อยต่างหัวเราะเบาๆ แต่ครูฝึกกลับทำหน้าเคร่งขรึม
"แต่ Cube ไม่เหมือนเดิมแล้ว ฉันสัญญาว่าจะไม่มีเวลาสำหรับความสัมพันธ์ ใน Cube คุณจะ ได้สัมผัสกับสถานการณ์การต่อสู้จริงหลายอย่าง รอคอยที่จะได้สัมผัสกับโลกแห่งความเป็น จริงที่น่าสะพรึงกลัว"
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาทําให้หลังของฉันเย็นลง
การฝึกการต่อสู้ ฉันต้องเข้าร่วมด้วย
"ต่อไป Cube มีวัตถุประสงค์ ตัวบ่งชี้ความสำเร็จของคุณเพียงอย่างเดียวคือเกรดของคุณ กิ ลด์จะดูเกรดของคุณเท่านั้น ดังนั้น เราจะให้คะแนนคุณอย่างถูกต้องและเคร่งครัด หากคุณ ทำผลงานได้ต่ำกว่าเกณฑ์ คุณจะถูกรั้งไว้ ตามสถิติ นักเรียนนายร้อยของ Cube น้อยกว่า ครึ่งจบการศึกษาโดยไม่ต้องเรียนภาคการศึกษาซ้ำ ถึงกระนั้นคุณก็สามารถถูกระงับได้ถึง สองปีเท่านั้น เกินกว่านั้นคุณจะถูกไล่ออก หากคุณไม่สามารถเป็นฮีโร่ได้ คุณจะกลายเป็น ตัวแทนหรือทหารรับจ้าง ฉันเข้าใจว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการ"
หลังจากทำให้นักเรียนตกใจแล้ว ผู้สอนก็หยุดชั่วคราวและสแกนใบหน้าของนักเรียน
"ฉันสามารถเห็นใบหน้าที่ฉันคุ้นเคยได้แล้วสองสามหน้า"
มันเหมือนกันสำหรับฉัน
คิมซูโฮ ชินจงฮัก ยูยอนอา แซนายุน ราเชล ยียองฮัน
หกคนนี้เป็นตัวละครสำคัญที่ฉันเห็นได้ในแวบแรก ชินจงฮักนั่งกับยูยอนอา เนื่องจากคิมซูโฮ และแขนายุนมองว่าเป็นคู่แข่งกัน พวกเขาจึงห่างเหินกัน เจ้าหญิงราเชลนั่งอยู่คนเดียว ส่วนอี ยองฮันนั่งข้างหลังคิมซูโฮ
"ฉันพูดซ้ำ ที่ Cube คุณจะต้องยืนยันสิ่งที่คุณได้เรียนรู้จนถึงตอนนี้และฝึกฝนทักษะของคุณ เพื่อใช้ในการต่อสู้ จะไม่มีการฝึกอบรมที่ดีที่นี่ จำไว้."
ด้วยเหตุนี้ คิมซูฮยอกจึงประกาศ
"ตอนนี้เตรียมตัวให้พร้อม สิ่งที่กำหนดไว้สำหรับวันนี้จะใช้เวลาไม่นาน ภารกิจแรกคือ 'การ เลือกอาวุธหลัก"
"อาวุธใดๆ ก็ตามที่คุณนึกออกควรอยู่ที่นี่"
อาวุธหลักคือสิ่งที่ฟังดูเหมือน ฮีโร่ระดับสูงเรียกอาวุธของพวกเขาว่า 'อาวุธล้ำค่า' ในขณะที่ อาวุธระดับ (ยูนิค] ที่สูงกว่าจะได้รับฉายาว่า 'อาวุธยุทโธปกรณ์
แต่ฉันไม่รู้ว่าอาวุธหลักของฉันคืออะไร ฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับอดีตของชุนดง
"ยืนอยู่หน้าอาวุธที่คุณต้องการ เราจะจัดหาอาวุธฝึกให้คุณ แต่อย่าดูถูกพวกเขาเพียงเพราะ พวกเขากำลังฝึกอาวุธ ราคาตลาดของพวกเขาคือ 5 ล้านวอน"
มีอาวุธทุกประเภทมากเกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้
ดาบ หอก กระบี่ กริช เรเปียร์ ง้าว ดาบใหญ่ สไวแฮนด์เดอร์ ธนู ปืน แส้ ถุงมือ ฯลฯ นักเรียน 100 คนของชั้นเรียน Veritas ยืนอยู่หน้าอาวุธที่พวกเขาต้องการ
"เลือกอย่างระมัดระวัง เมื่อคุณเลือกอาวุธหลักแล้ว คุณจะไม่สามารถเปลี่ยนมันได้เป็นเวลา อย่างน้อย 6 เดือน"
เห็นได้ชัดว่าดาบและหอกเป็นตัวเลือกที่ได้รับความนิยมมากที่สุด Kim Suho และ Shin Jonghak ยืนอยู่หน้าตาบและหอกตามลำดับ 70 จาก 100 คนเลือกดาบ หอก หรือกระบี่ ที่ เรียกว่าอาวุธตรีเอกานุภาพ ในทางกลับกัน ยูยอนอาเลือกแส้ แชนายุนเลือกธนู และราเชล เลือกดาบ
อย่างไรก็ตาม ฉันได้แต่ยืนอึ้ง
"คิมซุนดง ทำไมคุณถึงยืนนิ่งอยู่ล่ะ?" คิมซูฮยอกถาม
ฉันจ้องมองอย่างว่างเปล่าไปที่อาวุธชิ้นเดียวที่ไม่มีใครเหลียวแล
อาวุธที่ถูกเลือกใช้ในโลกสมัยใหม่ อาวุธที่ไม่ต้องใช้คู่มือการใช้งานและอาวุธที่ทุกคน สามารถใช้ได้ด้วยการคลิก แต่ในโลกนี้ อาวุธนี้เป็นก้อนโลหะที่อ่อนแอที่สุด ซึ่งเป็นอาวุธที่ ฮิโร่ทุกคนหลีกเลี่ยง เป็นไปได้มากว่ามาที่นี่เพียงเพื่อให้มีอาวุธทุกชนิดอยู่ที่นี่
แต่นี่เป็นทางเลือกเดียวที่ฉันมี
ฉันไม่สามารถใช้อาวุธระยะประชิดได้ แม้ว่าชุนตงจะมีพรสวรรค์ในด้านหนึ่ง แต่ฉันไม่ ต้องการมีส่วนร่วมในการต่อสู้ระยะประชิดที่เลือดสาดไปทั่ว
"คิมขุนดง"
เสียงของผู้สอนแผ่วลง และสายตาของนักเรียนคนอื่นๆ ก็จับจ้องมาที่ฉัน ชินจงฮักและคิมซู โฮอยู่ในหมู่พวกเขา
ฉันไม่ชอบเป็นศูนย์กลางของความสนใจ
ฉันรีบเดินไปคว้าอาวุธ
ฉันรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของโลหะในมือขณะที่กลิ่นสนิมโชยเข้าจมูก
สายตาจับจ้องมาที่ฉันมากขึ้น
อาวุธในมือของฉันคือปืนพก