ไม่ว่าจะทำอย่างไร คงไม่สำเร็จลุล่วงสมใจนาง ไร้หนทางปิดพลังเวทของตรีเนตร อาเป้ยจึงคิดเข้าข้างตนเองว่าเพียงพริบตาเดียว เทพอู่เฉินอาจไม่เห็นเรือนร่างของนางทุกส่วนสัด ส่วนใหญ่แล้วนางก็แค่สะบัดมือเปลี่ยนอาภรณ์งดงามได้ดั่งใจ นางแทบจะใช้เวทเซียนอำนวยความสะดวกทุกอย่างบนเทวโลก
"เจ้ายังไม่หายดี ไม่ควรวิ่งเร็วเท่านี้ อาเป้ย"
คนถูกเรียกหันหลังขวับไปสบนัยน์ตาคู่คม นางเกิดอับอายเสียจนวิ่งหนีเตลิดเตลิง เทพอู่เฉินจึงจับรวบตัวนางเอาไว้ด้วยไอเวทสีดำซึ่งสามารถดึงรั้งนางทั้งร่าง ปลายเท้าของนางลอยขึ้นบนอากาศ
"มีอะไรอีกล่ะอาเป้ย ข้าไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่"
"ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับท่าน"
"ตามใจเจ้าแล้วกัน ข้าคิดว่าเจ้าคงเสียสติไปเสียแล้วเพราะเรื่องตรีเนตร"
"..."
เทพอู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นมองนางอย่างไม่เข้าใจเอาเสียเลย เมื่อนางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ยอมพูดจายังทำสีหน้าราวกับว่าเทพปีศาจคือชายชั่วช้าสามานย์ แอบลอบมองเรือนร่างของนางผ่านตรีเนตร!
"ไยสตรีปราชญ์ผู้เฉลียวฉลาดเช่นเจ้าในเวลานี้ดันพูดไม่รู้ความ แต่ก็ช่างเถอะ เจ้าหายดีแล้วไปเตรียมตัวให้เรียบร้อย เราจะกลับกันในวันพรุ่งนี้"
อาเป้ยได้รับอิสรภาพหลังจบสิ้นคำสั่ง หลังจากนั้นเทพอู่เฉินเพียงก้าวเดินจากไปจากนางด้วยท่าทีเฉยเมย

อาเป้ยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ของนางโดยไม่มองภาพสะท้อนจากกระจกบานสูงใหญ่ ในห้องพักกว้างขวางสะดวกสบายของเรือนใต้เท้าจีกง นางปิดตาลง สะบัดมือนึกคิดฉับไวเพื่อเปลี่ยนมัน เมื่อได้รับชุดใหม่เป็นอาภรณ์สีดำ กระโปรงสีโลหิตไล่สีขึ้นจากสีเข้มเป็นสีอ่อนลงคล้ายระลอกคลื่น เนื้อผ้าบนอกปักด้วยดิ้นทองอร่ามลวดลายอสรพิษสีดำ ทว่ามีเท้าอันสง่างามทั้งสี่ข้างเช่นเผ่ามังกรบนเทวโลกชั้นฟ้า
ยามตรึกตรองดูอีกครา นางไม่สามารถโกรธเคืองเทพอู่เฉินอีกต่อไปในเรื่องของตรีเนตร ในเมื่อเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ไม่สามารถทำอะไรได้
ส่วนเรื่องที่ท่านชอบตีตราเป็นเจ้าของนางด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์งดงามเช่นนี้เสมอ จนนางเกิดคำถามว่าท่านหวงแหนนางด้วยเหตุอันใด หากว่านางเป็นเพียงสมบัติในเรือนจริง ๆ นางก็ได้แต่ครุ่นคิดไม่ตกต่อไป
 นางรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับกระจกอีกครั้งหนึ่ง เหลือบตาขึ้นมองตรีเนตร ปรากฏเป็นตราสีแดงธรรมดา ไม่ใช่ดวงตาสีแดงก่ำเช่นเมื่อวานก็ค่อยโล่งใจ
สตรีในเรือนของใต้เท้าจีกงเข้ามาช่วยจัดแจงเชือกคาดเอวให้นาง ปักปิ่นที่มีไข่มุกสีดำสนิทจากทะเลลึกปักษา ทั้งสองดูกระตือรือร้น เพียงเทพฟางเหนียงวานขอให้พวกนางมาช่วยเหลือเรื่องการแต่งตัวในวันนี้
"ข้าได้ยินว่าท่านเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวของเทพอู่เฉิน ปีนี้ท่านอายุห้าพันกว่าปีแล้ว มีข่าวดีเมื่อใดอย่าลืมพวกข้านะ"
"เทพอู่เฉินมีท่านเป็นสตรีคนแรก"
"เจ้าทั้งสองกำลังเข้าใจผิด ข้าไม่ใช่สตรีของเทพอู่เฉิน ข้าเป็นเพียงสิ่งของในเรือนท่าน เจ้าเรียกชื่อของข้าเถิด"
อาเป้ยพูดจาอย่างเป็นกันเอง ทั้งสองช่วยกันรวบผมของนางให้เรียบไว้ด้านหลัง เป็นพุ่มดอกไม้คอยปักทับด้วยปิ่น แบ่งปอยผมสีดำขลับทั้งสองฝั่งวางพักบนบ่า ผมดำขลับของนางนุ่มหอม ทิ้งตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติ เปิดเผยแก้มนวลเนียนและลำคอเพรียวระหง เสื้อของนางคล้ายเป็นผ้าคาดอก มีอาภรณ์คลุมทับจึงไม่ได้เห็นเนื้อนังมังสามากมาย
"เทพอู่เฉินมิใช่เทพพูดจาไพเราะนัก ท่านไม่ใคร่ใส่ใจผู้ใด แต่ท่านแสนเอาใจใส่เจ้า อาเป้ย"
สตรีทั้งสองยอมตามใจนางอย่างว่าง่าย จะให้เรียกเพียงชื่อนางก็ยอมเรียก ไม่ถือยศอย่างกันอีกต่อไปขอให้เป็นมิตรสหายกัน เฉกเช่นธรรมเนียมบนเทวโลกนี้ เทพชั้นผู้น้อยหรือแม้แต่บ่าวในเรือนล้วนเป็นผู้พักอาศัย ผู้ช่วยงานมากกว่าที่จะเป็นบ่าวรับใช้จริง ๆ เพราะพวกเขาไม่ได้รับสิ่งตอบแทน
บนเทวโลกใช้การแลกเปลี่ยนสิ่งของกันแทนการใช้เงินตรา มีผู้ปกครองนครแยกไปตามแต่ละทิศ สำหรับภพภูมินี้มีท่านอู่เฉินดูแลเทือกเขาทิศอุดร ใต้เท้าจีกงดูแลทิศประจิม ซึ่งมีสภาพเป็นแหล่งน้ำเสียส่วนใหญ่
สตรีทางขวามือนางนำแผ่นกระดาษสีแดงสดให้นางใช้แต้มริมฝีปาก เรียวปากอิ่มงามของนางกลายเป็นสีแดงสดราวสีของโลหิต แลดูสวยงามหมดจดราวกับนางสนมใหญ่ในวังหลวง
"ข้าเห็นด้วยกับซูลี่ เทพอู่เฉินนำของสวย ๆ งาม ๆ มาให้เจ้าตั้งหลายอย่าง เจ้าจะเดินไปทางใด ข้าเห็นว่าท่านเอาแต่จ้องมองเจ้า"
"แค่ของสวยงามไม่สามารถซื้อใจข้าได้ ข้ามิใช่คนเห็นแก่ทรัพย์สมบัติ"
นางเห็นด้วยแค่บางข้อเท่านั้น แต่ไม่อยากให้เสียน้ำใจในคำเยินยอ จึงฉีกยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูผู้ช่วยสตรีทั้งสอง
"ขอบใจมาก ข้าไปก่อนล่ะ ข้าจะไม่ลืมพวกเจ้า ซูฮวา ซูลี่"
ในน้ำเสียงอ่อนโยนของนาง อาเป้ยหวังว่าจะได้มีมิตรสหายเป็นสตรีในเทวโลกหากว่านางมีโอกาส และนางว่านางได้พบแล้ว
นางเดินออกไปอย่างระวังทุกย่างก้าว จนมาถึงห้องโถงกว้างขวางของเรือนใต้เท้าจีกง

แต่หัวจรดเท้าของสตรีร่างอ้อนแอ้นอรชรในอาภรณ์งามสง่าสมคุณค่าราคา ได้รับการเนรมิตจากมารดาแห่งสายน้ำทิศประจิม ใบหน้าสวยหวานหมดจดไร้ที่ติของนางราวสตรีในภาพวาด ริมฝีปากเคลือบสีแดงของนางอวบอิ่มชุ่มชื้น ผิวกายของนางเกลี้ยงเกลาราวหยกขาวทั่งทั้งบริเวณลำคอไล่ลงมา


นางยั่วโทสะเทพอู่เฉินอีกครั้งหนึ่ง ทว่าคงไม่เป็นผล นัยน์ตาสีแดงสดสวยราวลูกแก้วแห่งโลหิตบัดนี้กลับมาเย็นชา เช่นคราแรกพบสบตากันบนแม่น้ำสายนี้
"ข้าคงไม่มีเรื่องต้องพูดคุยกับเจ้า เชิญเจ้าเล่นน้ำเล่นหินตามอัธยาศัย อยากกลับเรือนเมื่อใดก็กลับ แต่หากว่าเจ้าจะหาที่นอนกลางป่า จงระวังตัวให้ดี..." พูดจบ เทพปีศาจเพียงหมุนกายเดินจากนางไป
อาเป้ยจับจ้องอาภรณ์สีดำ ปักด้วยดิ้นสีทองเป็นลวดลายของอสรพิษ บนแผ่นหลังกว้างกำยำด้วยแววตาเศร้าหมอง เมื่อเทพอู่เฉินไร้ซึ่งเยื่อใยต่อนาง ไม่หวงแหนนางอีกต่อไป นางแสนเจ็บปวดใจ ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้เป็นฝ่ายขอให้ท่านมาหวงนางแต่แรก
นางเป็นผู้รักใคร่ในอิสรภาพของนางยิ่งชีพ เท่าลมหายใจของนาง นางหาได้รู้ถึงสาเหตุของอาการเจ็บปวดในอกซ้ายเยี่ยงนี้
"ไยท่านจึงไม่ใส่ใจในตัวข้า เทพอู่เฉิน ท่านจะทิ้งขว้างสมบัติอันสวยงามชิ้นนี้ของท่านแล้วหรือ... ข้าไม่งดงามในสายตาท่านแล้วหรือไร..."
นางพึมพำ พลางก้มหน้าลงมองสายน้ำสีมรกตงดงาม เม้มริมฝีปากของนางแน่น ทว่าทันใดนั้นเอง ก้อนหินสีดำสนิททั้งกลุ่มก้อนที่นางอยากได้มันนักหนากลับจมหายไปในดินใต้น้ำต่อหน้าต่อตา โดยที่นางไม่มีโอกาสได้เก็บมันขึ้นมาเชยชม
พยัคฆ์อัคคีเป็นสัตว์อสูรมีสัญชาตญาณก่อนเทพและมนุษย์ ตะโกนเรียกนาง
"อาเป้ย! เจ้าต้องออกมาจากตรงนั้น!"

ทันทีที่พสุธาสั่นไหวอย่างรุนแรง พื้นหญ้าชุ่มชื้นก็แยกตัวออกจากกันเป็นสองฝั่ง ผืนน้ำแบ่งเส้นระหว่างกลางจนเกิดเป็นชลธารสูงชัน ไอน้ำขนาดใหญ่ฟุ้งกระจายไปทั่ว อสรพิษสีดำพลันกระโจนกายหาสตรีกลางลำน้ำ ขดตัวเป็นวงกลมห่อหุ้มนางเอาไว้มิดชิด ไม่เห็นแม้ส่วนใดของร่างกายนาง
ทั้งสามตกลงไปในช่องของแม่น้ำซึ่งมวลน้ำทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็งคมกริบ ประหนึ่งฝูงใบมีดก่อตัวเป็นพายุพิโรธโกรธา พร้อมสังหารทุกสรรพสิ่งโดยรอบบริเวณให้แหลกเป็นผุยผง
เทพอู่เฉินรับรู้ได้ว่าตกลงมาลึกจนสุดก้นบึ้งของสายน้ำสีมรกต เมื่อพายุสงบลง จึงปล่อยสตรีและอสูรในพันธนาการให้เป็นอิสระ มองไปรอบ ๆ ถ้ำอับชื้นมืดสลัว มีหินย้อยจับตัวเป็นกลุ่มก้อนราวน้ำค้างแข็ง
"ข้าอุตส่าห์ตะโกนบอกเจ้าเป็นคนแรก เจ้ากลับร่ายเวทเกราะกำบังปกป้องเทพอู่เฉิน"
"ข้าก็ดึงเจ้าเข้ามาในอ้อมแขนของข้าแล้วไง"
"ดึงข้าลงมาตายพร้อมเจ้าเนี่ยนะ สู้ข้าหาทางเอาตัวรอดบนพื้นดินยังดีเสียกว่า เจ้านี่มันโง่เขลาแท้ ๆ อาเป้ย"
พยัคฆ์อัคคีในอ้อมแขนนางถกเถียงกับนาง อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองผืนน้ำกำลังปิดเส้นทางของมัน ในขณะที่บุรุษเทพในอาภรณ์สีดำเปียกปอนไปทั่วกาย ในฝั่งตรงกันข้ามนาง ทั้งช่วงแขนและลำคอมีรอยบาดจากน้ำแข็งคมกริบจนเลือดไหลซิบ แม้แค่ไม่ถึงชั่วพริบตาก่อนที่นางจะได้รับการห่อหุ้มกายไว้
อาเป้ยรู้ตัวว่านางพลาดอย่างใหญ่หลวง นางฟาดมือสาดแสงสีทอง เวทปกป้องแห่งสำนักเทียนหลง ใส่เทพซึ่งยืนอยู่บนพื้นดิน แทนที่จะสร้างเกราะกำบังให้ตัวเอง
"เจ้าอย่าได้ทำเช่นนี้อีก ข้าเป็นเทพปีศาจผู้ทรงพลัง ข้าสามารถที่จะดูแลตัวของข้าเองได้"
"ข้าทำไปโดยสัญชาตญาณ หาได้รู้สึกตัวและมีสติแม้สักน้อย ข้าคงไม่สามารถรับปากท่านได้"
"เจ้าต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี โดยเฉพาะใบหน้าอันงดงามของเจ้า ผิวกายนุ่มนวลของเจ้า หากว่ามันมีรอยแผลแม้สักเล็กน้อย ข้าจะเฉดหัวเจ้าออกไปนอนกลางป่า"
"ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่รับปาก ข้ายินดีนอนกลางป่า..."
อาเป้ยห่วงเทพอู่เฉินกว่าตัวนางเองเสียอีก นางไม่รู้ว่าเพราะอะไร จนสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงฉานที่หลุบมองลำคอของนาง ฝ่ามืออุ่นร้อนยกขึ้นแตะบาดแผลเป็นทางยาวบริเวณลำคอนาง รักษาบาดแผลของนางอย่างนิ่มนวล นางตัดสินใจพูดออกมา
"ข้าไม่รู้ว่าตัวข้าเป็นอะไร แต่ข้ามีความรู้สึกบางอย่างต่อท่าน ข้าไม่อยากให้ท่านบาดเจ็บแม้สักนิดเดียว ข้าจะไม่สบายใจ มิหนำซ้ำยามเทพอู่เฉินหมางเมินต่อข้า... ข้าเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน..."
"เป็นความรู้สึกเพียงชั่วครั้งชั่วคราวของเจ้าอาเป้ย สักวันหนึ่งเจ้าก็จะลืมข้า ลืมเรื่องราวทุกอย่างนี้ไปจากความทรงจำ เพราะไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เทพ หรือปีศาจ ต่างพบพานเพื่อจากลา"
เทพอู่เฉินเข้าใจสัจธรรม จึงพยายามห่างเหินเรื่องราวพวกนี้เสีย ไม่ใช่เพราะความกลัวแต่ละวางมันลงได้ด้วยความเป็นเทพผู้เดียวดาย อยู่ลำพังมานานนับหลายพันปี ต่างจากนาง...
อาเป้ยเป็นมนุษย์ สตรี นางอายุเพียงสิบแปดปี
นับว่านางมาได้ไกลเกินความรับผิดชอบของนาง นางยังเฉลียวฉลาดกว่าผู้ใด
"ขอบคุณท่านที่รักษาบาดแผลให้ข้า ข้าขออภัยท่านด้วย การเล่นสนุกของข้าทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่"
"เจ้าสร้างปัญหาได้เสมอ ข้าเชื่อว่าเจ้าเก่งฉกาจเรื่องพวกนี้ทีเดียว เจ้ากลับเรือนของข้าเมื่อไร ข้าจะขังเจ้ากับอสูรตนนี้ไว้"
เทพอู่เฉินกลับมาต่อว่านางแล้ว นางจึงกลับมามีรอยยิ้ม
"ข้าว่าเกล็ดของท่านคงเป็นใบมีดตามคำเล่าลือ ท่านจึงไม่มีแม้รอยขีดข่วน ท่านเจ็บหรือไม่?"
"ข้าผลัดเกล็ดได้สามครั้งต่อปี เพื่อเป็นอาวุธป้องกันตัวของปีศาจ ตอนนี้คงเหลืออีกเพียงสองเกล็ดเพราะมีผู้โง่เขลาไปเล่นสนุกกับหินพวกนั้น รู้ไหมว่าพวกเจ้าเกือบจะได้กลายเป็นอาหารปลา..."
ท้องนทีอันเงียบสงบกลายเป็นใบมีดคม ไอควันสีขาวเหล่านั้นหากสัมผัสเข้าอาจแหลกเป็นผุยผง กลายเป็นอาหารให้มัจฉากินอย่างเทพอู่เฉินว่า
อาเป้ยก้มลงมองพื้นหน้าสลด ยอมรับการรักษาและคำตำหนิจากเทพอู่เฉิน ใช่เพราะนางสร้างปัญหาเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะว่านางทำให้ท่านบาดเจ็บ จิตใจของนางก็เจ็บปวดตามบาดแผลของท่านไปด้วย


แก้มแดงก่ำราวลูกตำลึงสุกทำให้บุรุษเทพเลือดขึ้นหน้า! นัยน์ตาก้าวร้าวบันดาลโทสะ หวงแหนนางแม้แต่กับตนเอง
เทพอู่เฉินต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่แตะต้องนาง ไม่... แม้แต่จะมองหน้านาง เมื่อผลัดเกล็ดสีนิลใหม่แล้วกลับร่างเป็นบุรุษเทพ นั่งพิงแผ่นหลังไว้กับก้อนหินที่ซ้อนกัน รับรู้ได้ถึงพลังเวทประหลาดอันนำพาอารมณ์ร้อนรุ่มกำหนัด
มันน่าจะมาจากไอหมอกเหล่านี้เป็นแน่...
ภายในถ้ำอับชื้นไร้หนทางออกปรากฏไอควันสีขาวลอยละล่องไปทั่ว เพียงสูดดมเข้าไปก็สามารถทำให้ทุกสรรพสิ่งหลับใหลในห้วงนิทรา ขนาดเทพปีศาจผู้แข็งแกร่งยังได้รับผลกระทบ ด้วยความที่จิตใจในร่างอสรพิษเดิมทีเป็นปีศาจแห่งไฟ เรื่องราคะก็ไม่ได้น้อยไปกว่าปีศาจอสูรตนไหนจึงสร้างนิมิตขึ้นมา
มีเพียงพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย มันยังอยู่ในวัยเด็กบริสุทธิ์จึงล้มตัวลงนอนหน้าตานิ่งเฉย ต่างจากสตรีอีกหนึ่งนาง เป็นผู้อยู่ในอายุวัยที่มีสามีได้
อาเป้ยขยับขาที่ชนชิดติดกันของนาง ส่งเสียงครางหวานออกมาอย่างไร้สำนึกรู้ พลันสะดุ้งตื่นมองบุรุษเทพปีศาจ นางยังคงหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม
"นั่นเป็นเพียงนิมิต ไม่ใช่โลกความจริง ข้าไม่ควรใกล้ชิดเจ้าอีกต่อไปอาเป้ย ครึ่งหนึ่งของทั้งร่ายกายและจิตใจข้าเป็นปีศาจอสรพิษ เจ้าควรอยู่ให้ห่างจากข้า"
อาเป้ยปรือตามองเทพปีศาจผู้เกือบจะได้เสียกับนางในนิมิต นางได้สติกลับมาบ้าง เมื่อมองสีหน้าเคร่งเครียด ครบถ้วนด้วยสติสัมปชัญญะของท่าน แสนจะน่ากลัว...
นางกลัวว่าเทพอู่เฉินจะหมางเมินนางอีก นางคงรับเรื่องนี้ไม่ไหว
"แต่ข้า... ข้า... ไม่มีคนมาคอยกวนใจข้า ข้ารู้สึกว่ามันช่างเงียบเหงา..."
"ข้าไม่ใช่มิตรสหายที่จะคอยเที่ยวเล่นกับเจ้า ข้าเป็นบุรุษเทพปีศาจ ครึ่งหนึ่งก็ยังฝักใฝ่ในราคะตัณหาเช่นปีศาจ ข้าจำต้องบำเพ็ญเพียรให้มากเพื่อแสวงหาทางหลุดพ้น มิอาจล่วงเกินสตรีด้วยกระแสจิตเยี่ยงนี้"
"ข้าไม่เคยนึกรังเกียจท่านแม้สักครา ไม่ว่าท่านจะเป็นเทพหรือปีศาจ ข้ายินดีตามใจท่าน ขอเพียงให้ข้าได้อยู่เคียงข้างท่าน ได้นั่งพูดคุยกับท่าน ข้าไม่ปรารถนาในสิ่งอื่นใด..."
"เจ้าจะเสียใจอาเป้ย เพราะว่าข้าไม่ชอบพูดคุย ข้าไม่เคยชื่นชอบการสนทนากับสตรี โดยเฉพาะเจ้า... ไปให้พ้นสายตาของข้าเสีย... ข้าจะไม่เข้าใกล้เจ้าเกินสามย่างก้าว..." เทพอู่เฉินพลันลุกขึ้นยืน ด้วยความตั้งใจแน่วแน่แม้ต้องทำร้ายจิตใจนาง
"ต้องรีบหาทางออกจากถ้ำประหลาดนี้ให้เร็วที่สุด เจ้าปลุกเหลียนเหลียนขึ้นมา"
นัยน์ตาคู่คมฉายประกายมาดมั่นเย็นชา ตรงกันข้ามกับดวงตากะพริบปรือ ค่อย ๆ เจิ่งนองหยาดน้ำตาเพราะท่าทางไร้เยื่อใยของบุรุษเทพ
เมื่อเจ้าของร่างสูงตรงหน้าหมุนกายไปจากนาง ใบหน้าแดงก่ำก้มลงมองพื้นหินพร้อมหยาดน้ำตามากมาย
อสรพิษร้ายเพิ่งมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนาง ทว่าไม่ได้สนใจในตัวนาง แม้เพียงสักเล็กน้อยก็ยังไม่มี...
"เทพอู่เฉิน... ไยท่านจึงโหดร้ายกับข้าซึ่งเป็นเพียงมนุษย์ ข้าถูกบังคับจับตัวมาสังหารทั้งที่ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าไม่เคยเข่นฆ่าหรือคิดร้ายต่อผู้ใด ข้ามีเมตตาอย่างสม่ำเสมอ แล้วท่าน... ทำเยี่ยงนี้กับข้า... ไม่ต่างจากข้าเป็นเพียงสิ่งของ"
อาเป้ยลุกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มแดงก่ำ จิตใจอ่อนโยนของนางไม่ใช่หินเยี่ยงเทพผู้แสนเย็นชาหยาบกระด้าง ก็คงไม่แปลกหากนางจะรู้สึกเจ็บปวด
นางพึ่งได้รับสัมผัสแสนเร่าร้อนอ่อนหวานจากอสรพิษตนหนึ่ง ผู้ทำให้นางแสนเป็นสุขราวร่างกายล่องลอยอยู่ในสรวงสวรรค์ หากพอนางลืมตาตื่นจากนิทรา ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวง
นิมิตภาพอันหอมหวานและแสนอบอุ่นเป็นเรื่องลวงหลอกนางทั้งหมดทั้งเพ!
"ท่านปีศาจไร้หัวใจ... ก็ดี... ในเมื่อท่านไม่มาใส่ใจในตัวข้าอีกต่อไป ข้าจะไปอยู่ของข้า จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็เป็นชีวิตของข้า" เสียงหวานสั่นเครือพูดกับความเวิ้งว้าง อาเป้ยก้มตัวลงอุ้มพยัคฆ์อัคคีด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ ใบหน้าเศร้าหมองของนางสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาของเหลียนเหลียนเมื่อมันลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี

อาเป้ยเดินวนเวียนในถ้ำทางคดเคี้ยว มีทางแยกมากมาย นางคอยเหลียวมองซ้ายขวา เยื้องย่างไปอย่างเงียบเชียบและระมัดระวังตัว แต่ไม่ว่าจะไปทางซ้ายหรือขวานางก็กลับมาทางเดิม มองหินที่ซ้อนกันเป็นรูปร่างก้อนเดิม ไร้วี่แววของหนทางออก
นางรู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนแรงทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในเมืองเทพ นางยังคงฝืนร่างกาย ปลอบใจตนว่าไหว
นางไม่รู้ว่าที่นางเหนื่อยล้าเพราะถ้ำแห่งนี้หรือเป็นเพราะการเสียน้ำตามากมายโดยใช่เหตุ
"อาเป้ย... ข้าไม่เห็นประโยชน์ในการเสียน้ำตา เจ้าคร่ำครวญพอใจเจ้าหรือยัง?"
พยัคฆ์อัคคีคอยถามด้วยความไม่เข้าใจว่านางเป็นอะไร ปีศาจอสูรไม่มีทางเข้าใจมนุษย์ และด้วยความเป็นเด็กของมันก็ยากเกินจะพยายามทำความเข้าใจ
มันเพียงรู้สึกไม่สดใสในยามไม่พบนาง มันคงต้องติดตามนางไปทุกแห่งหน
"ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังวิ่งหนีเทพอู่เฉิน ไม่รู้ด้วยเหตุใด เรือนของท่านแสนเงียบสงบ เจ้ากินดีอยู่ดีมีชีวิตสุขสบายนัก วันดีคืนดีเจ้ากลับทำตัวเป็นสตรีโง่"
อาเป้ยหลุบตามองกับคำว่า 'โง่เขลา' นางผ่อนลมหายใจออกมา
"เจ้าไม่ควรวิ่งหาความตายเหมือนสตรีโง่เขลาผู้มีความรัก ท่านแม่ของข้าเคยพูดเรื่องนี้"
"ข้าไม่รู้ ข้ายอมรับว่าข้าโง่ แต่ข้าจะไปตามทางของข้า หากว่าเจ้าไม่ไปกับข้า เจ้าก็ไปตามทางของเจ้า หลังจากที่ข้าหาทางออกจากถ้ำนี้ได้เราแยกทางกัน เจ้าไม่ต้องมานับบุญคุณอันใดกับข้า ข้าช่วยเหลือเจ้าเพราะข้าเป็นผู้มีเมตตา"
"ข้าซ่อนเร้นกายอยู่ใต้กระโปรงของเจ้า ชีวิตของข้ายังมองเห็นความปลอดภัยเสียกว่า ลำพังข้าไปไหนในสภาพนี้คงไม่รอด ต่อให้ข้ากลับไป เทพอู่เฉินคงไม่ต้อนรับข้า"
"ท่านก็ไม่ต้อนรับข้า ท่านเพิ่งขับไล่ข้าให้ไปให้พ้นสายตาของท่านเสีย เจ้าหลับอยู่เจ้าจึงไม่ได้ยิน"
นางพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำตาก็พาลไหล ขอบตาบวมช้ำของนางปรากฏร่องรอยความโศกเศร้า หัวไหล่สั่นเทา สองขาไร้เรี่ยวแรงก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง เบื้องหน้าทัศนียภาพอันพร่าเลือนเพราะน้ำตามากมายของนางขึ้นเอ่อคลอในดวงตา นางมองไม่เห็นอนาคตของตนเองด้วยซ้ำ


"ข้าจะผลัดเกล็ดของข้าเสียใหม่ แต่นี่ไม่ใช่การจำศีล ข้าจะไม่อ่อนแอและมีรูปลักษณ์อัปลักษณ์เช่นนั้น"
เสียงเข้มขรึมบอกสตรีข้างกายซึ่งเคยพบเห็นการจำศีลของปีศาจอสรพิษมาก่อน
ดวงตาคู่สวยใสยังคงจับจ้องร่างที่ขดตัวนอนเป็นวงกลมอยู่เบื้องหน้า ราวต้องมนตร์ปีศาจ เทพอู่เฉินบัดนี้ตัวสูงใหญ่ยิ่งกว่าตัวนาง เกล็ดสีนิลกลายเป็นสีเหลือบม่วง ยามแสงนวลอ่อนในถ้ำสะท้อนเข้านัยน์ตาของนาง เกล็ดอันงดงามทอประกายเป็นสีสันของรุ้งกินน้ำ
"เทพอู่เฉิน... ร่างกายของท่านในยามนี้ช่างงดงามจับตา... ข้ามีความคิดเห็นว่าไม่ว่าจะยามใดของท่าน ท่านมิใช่ผู้อ่อนแอ ท่านงามสง่า องอาจเยี่ยงเทพปีศาจ"
นางเอ่ยคำเชยชมอสรพิษ ทั้งเขี้ยวคมตรงมุมปากและลิ้นของงูหาได้ทำให้นางรู้สึกรังเกียจ ครู่หนึ่งนั้นดวงตาสีแดงสบตานาง เลื้อยเข้ามาหานาง ซุกตัวเข้ามาในอาภรณ์ชั้นนอก รอบกายท่านปรากฏเป็นไอหมอกสีดำจาง ๆ นางรู้สึกอบอุ่นเมื่อลองแตะต้องหมอกดำเหล่านั้น
"ข้าว่าเจ้านอนกอดเจ้าเหลียนเหลียนได้ ข้าควรได้ใกล้ชิดกับเจ้า ไม่น้อยไปกว่ามัน"
"ท่านเป็นบุรุษเทพปีศาจ มีร่างเป็นบุรุษ แต่เจ้าเหลียนเหลียนเป็นเพียงอสูร"
"สัตว์อสูรบางตนมีร่างจำแลงอีกหนึ่งร่างเป็นบุรุษ แต่ก็น้อยนัก สักหมื่นปีจะเห็นสักตนหนึ่ง ข้าคงได้แต่หวังว่ามันจะไม่เติบโตขึ้นมารูปงามเช่นข้า มิฉะนั้น ข้าคงสังหารมันทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้"
อาเป้ยประหลาดใจ นางจะต้องฝันไปแน่ ๆ เทพอู่เฉินไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวนางขนาดนี้ หากมิใช่เพื่อปกป้องดูแลนาง ท่านไม่เคยแตะต้องนางด้วยซ้ำ นางหันมองไปทางเหลียนเหลียนมันกลับนอนหลับตานิ่ง
เมื่อกลับมาสนใจอสรพิษที่เลื้อยพันรอบเรียวขา นางแทบไม่เชื่อเลยว่าเกล็ดสีนิลเหล่านี้ช่างแข็งแกร่งราวมัดกล้ามของบุรุษเพศ ต่างที่เทพปีศาจในร่างงูยามนี้เคลื่อนไหวไปอย่างไร้จุดหมาย บนผิวกายของนาง
นางหาได้รู้ล่วงหน้าว่าท่านกำลังจะรัดนางให้สิ้นใจไปเสียหรือแค่หยอกเล่นกับนาง กระทั่งเกล็ดสีนิลเลื้อยผ่านต้นขาด้านใน โอบรอบกายนางผ่านเอวคอดบาง นางปิดตาลงรับสัมผัสประหลาดนี้อย่างกลัวเกรง ทว่าเป็นสุขยิ่ง
ไยนางจึงชื่นชอบให้เทพอู่เฉินละลาบละล้วงเรือนกายเช่นนี้! นางหลงใหลในทุกสัมผัสของปีศาจอสรพิษ นางต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ
"กลิ่นกายของเจ้าช่างยั่วยวนข้านักอาเป้ย แม้กระทั่งแววตาไร้เดียงสาของเจ้า ทำให้ข้าพึงพอใจ..." เสียงก้องในอากาศผ่านใบหูของนาง ไม่ใช่เสียงของอสรพิษแต่เป็นเสียงของบุรุษเทพ นางหันไปสบมองใบหน้าคร้ามคม เพียงชั่วพริบตาเดียวที่ลำคอของนางถูกแตะด้วยริมฝีปากอุ่นร้อน เทพอู่เฉินกลับกลายเป็นอสรพิษอีกครั้งหนึ่ง เลื้อยไปตามเรือนร่างของนางอย่างลื่นไหล
อาเป้ยรู้สึกว่าร่างกายท่านนุ่มนวลกว่ามัจฉาในท้องทะเล ทว่าไม่มีกลิ่นเหม็นคาวแม้แต่น้อย เกล็ดของท่านต่างจากเกล็ดปลา ผิวกายของเทพปีศาจในร่างอสรพิษแสนสวยงามและทรงเสน่ห์
ถึงแม้ว่านางจะใส่อาภรณ์หลายชั้น เทพปีศาจในร่างงูดำกลับทำให้ทุกการเคลื่อนไหวกลายเป็นเรื่องง่ายดาย ราวกับว่าเป็นผู้จัดแจงสวมมันด้วยมือของท่านเอง นับจากชั้นในสุดลักษณะเป็นผ้าคลุมอกยาวถึงตาตุ่ม จนถึงชั้นนอกเป็นแขนยาวสวมทับ ยังเฝ้ารัดตรึงเรียวขาคู่งามใต้อาภรณ์สีดำไปจนถึงเอวคอดบาง อย่างแสนช่ำชองนัก แม้แต่เนินอกนุ่มนิ่ม สองเต้ากลมกลึง เกล็ดสีนิลอันนุ่มนวลถูไถไปกับผิวขาวละเอียดลออแทบทุกอณูอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หยอกเย้าเคล้าคลอนางจนเคลิบเคลิ้ม
"เทพอู่เฉิน... ท่าน... ลูบไล้เนื้อกายข้าในร่างปีศาจของท่าน ทำให้ข้ารู้สึกประหลาด... แต่มันก็แสนจะวิเศษ... ข้าหาได้รู้ไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ของท่านคืออะไร"
"มนุษย์บางตนหลงใหลในการมีสัมพันธ์กับปีศาจ เพราะพวกข้ารู้จักเรือนร่างของสตรีเป็นอย่างดี... ข้าสามารถทำให้เจ้าสุขสมกว่าชายใด..."
"บัดนี้ท่านเป็นเพียงอสรพิษ... ข้าว่าท่านไม่น่าจะมี..." นางเงียบไป เบิกตากว้างมองอสรพิษเบื้องหน้า ชูคอขึ้นเหนือศีรษะของนาง บีบรัดขาทั้งสองข้างของนางในร่มผ้า ไขว้พันร่างไปมาเหมือนเชือกป่านขนาดใหญ่ยักษ์ ซึ่งนางไม่มีทางที่จะหลุดรอดจากพันธนาการ
อสรพิษร้ายแหวกขาของนางออก สัมผัสกลางกายนางด้วยบางอย่าง มันแข็งกระด้างต่างจากเกล็ดบนลำตัวของมัน ลักษณะเหมือนอวัยวะของบุรุษเพศ นางก็คงจะไม่เคยเห็นแต่เคยผ่านตามาจากภาพวาดด้วยพู่กันในตำราเรื่องเพศ
แท่งอุ่นร้อนที่ช่วงปลายเป็นทรงมน ถูไถผ่านเมล็ดสีแดงสดและฉ่ำหวานกลางกายนาง อาเป้ยไร้ประสบการณ์ จึงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวนาง
"อา... ข้า... อื้อ!"
อาเป้ยไม่ขัดใจเทพอู่เฉินแม้สักน้อย เมื่อเรียวขาทั้งสองถูกดึงให้อ้าออกกว้าง มือทั้งสองข้างของนางถูกรัดตรึง ข้อมือไขว้ติดกันข้างหลัง อสรพิษตนนี้ตรึงนางเอาไว้ด้วยการเลื้อยพันเป็นงูเหลือม นางรู้สึกเสียวกระสัน ภายในช่องท้องของนางเคลื่อนไหว แม้สิ่งแปลกปลอมนั้นยังไม่ได้ละลาบละล้วงเข้ามาในกายนาง
แก้มฉ่ำแดงของนางบอกถึงอารมณ์รุ่มร้อนกำหนัด ราวไฟสุมทรวง ความรู้สึกอันมากล้นของนางดังเพลิงอัคคีอันคุกรุ่นอย่างถาวร ไม่มีวันมอดดับ ทว่ามอดไหม้ไปกับบุรุษผู้นี้ไม่ว่าในร่างใด นางยินยอมพร้อมใจ เมื่อนัยน์ตาสดสวยดั่งสีโลหิตของอสรพิษสบมองนาง ด้วยแรงปรารถนาอันมากล้น
"หากข้าจะมีสัมพันธ์กับเจ้าในร่างนี้ เจ้ารังเกียจข้าหรือไม่อาเป้ย..."


"...มาถึงภพภูมิลับแลทั้งที ข้าว่าควรถือโอกาสไปพบแม่เฒ่าผู้ทรงศีลที่เหล่าอสูรพูดถึงดูสักครั้ง ข้าใคร่อยากรู้อนาคตในกาลหน้าของข้านัก เหลียนเหลียน เจ้าเป็นผู้รู้เรื่องราวของเทวโลกมากกว่าข้าควรให้ความช่วยเหลือข้า"
อาเป้ยหันไปทวงถามความช่วยเหลือเจ้าตัวเล็กบ้างด้วยความที่นางเป็นฝ่ายดูแลมันมาตลอด ขณะกระโจนกายไปข้างหน้า ทั้งสี่ขาของพยัคฆ์อัคคีเคลื่อนไหวว่องไว ไม่ทิ้งห่างจากนางมากนัก กายของมันพลันหายไปดังความไวแสง จากต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง เป็นนางเสียอีกต้องใช้วิทยายุทธ์ซึ่งฝึกปรือมาชั่วชีวิตเร่งตามมันให้ทัน
สมเป็นสัตว์อสูรในตำนาน พยัคฆ์อัคคีแข็งแกร่งดังเช่นเทพอู่เฉินเคยบอกกับนางว่ามันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงคลายเหงาบนโลกมนุษย์ นางไม่จำเป็นจะต้องอุ้มกอด ร้องเพลงกล่อมมันเยี่ยงนั้น
"เดิมทีภพภูมิลับแลเป็นสถานที่ของผู้ทรงศีลผู้บำเพ็ญเพียร แสวงหาทางไปสู่นิพพานภูมิ แม่เฒ่าคงอยู่ละแวกนี้ หากข้าจำไม่ผิด ที่พักอาศัยของนางไม่ไกลจากใต้ต้นจื่อเถิง"
"ดีล่ะ... หลังจากที่ข้าได้คำตอบของข้าแล้ว ข้าจะหาสถานที่เงียบสงบบำเพ็ญเพียร ไม่เช่นนั้นก็หาเรื่องบันเทิงใจทำไปเรื่อยเปื่อยประสาข้า"
"...หลังจากนั้นเล่า เจ้ามีแผนการอย่างไร?"
"ข้าอาจหาสักหนทางติดต่อท่านแม่ของข้า บอกกับท่านว่าข้าสบายดี ไม่ต้องห่วงใยข้า"
"ข้ากำลังหมายถึงเทพอู่เฉิน เจ้าจะทำอย่างไรกับท่าน?"
"ชีวิตของข้าไม่จำเป็นต้องมีเทพอู่เฉิน ข้าไม่ใช่สมบัติเทพปีศาจอีกต่อไป ข้าอาจใช้คมกระบี่กรีดใบหน้าของข้าแก้ไขปัญหานี้ เมื่อใดข้าไม่เป็นสมบัติอันงดงาม ดันรูปลักษณ์อัปลักษณ์ไปเสีย เทพอู่เฉินคงไม่มาไยดีข้าอีก"
"เทพอู่เฉินไม่มีวิสัยที่จะสนใจผู้ใดนัก ท่านเป็นเทพผู้รักสงบ ข้ามีความเห็นว่าท่านคงจะละความพยายามตามหาตัวเจ้าแล้วกลับเรือนของท่านไปเอง... เจ้าไม่ควรทำลายใบหน้าอันงดงามของเจ้า..."
ดวงตาสว่างใสของอาเป้ยเปล่งประกาย นางลอบมองพยัคฆ์อัคคีตัวน้อยอย่างชื่นชม ดีใจที่มันห่วงใยนาง
กายพยัคฆ์ห่อหุ้มด้วยเปลวอัคนีลุกโชติช่วง ข้ามผ่านสายนทีสีครามลำธารอันงดงาม อัคคีรอบกายมันก็พลิ้วไหวดังเปลวเทียนทว่าไม่มีวี่แววจะดับมอดลง นางกระโดดข้ามต้นไม้นานาชนิดหลากหลายสายพันธุ์ในป่าทึบ มันยังปฏิบัติตนเป็นผู้นำทางที่ดี
การที่นางได้โลดแล่นในยุทธจักรกับเหลียนเหลียน พอจะทำให้ลืมเลือนเรื่องเศร้าหมองลงบ้าง นางยังได้ยินพยัคฆ์อัคคีเล่าว่าอาศัยอยู่ภพภูมินี้มาก่อนย้ายถิ่นฐานไปพร้อมมารดา จึงชำนาญเส้นทางพอสมควร
รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าหวานงาม เมื่อมิตรภาพระหว่างอสูรตัวน้อยดื้อด้านทำเย่อหยิ่งจองหองกับนางมาโดยตลอด เลื่อนขั้นขึ้นมาในอีกระดับ
"วันนี้เจ้าพูดเยอะนะเหลียนเหลียน ข้าดีใจที่เจ้ายอมรับในตัวข้า... ข้าขอบใจ..."
ไม่ทันขาดคำดี!
อสุนีบาตฟาดลงบนยอดไม้ที่หักหล่นลง เฉียดใบหน้าของนางไปนิดเดียว เจ้าตัวเล็กวิ่งเร็วไปสักหน่อยจึงเกือบพลาดตกลงบนพื้นดินข้างล่าง นางฟาดฝ่ามือใช้เวทสีทองพันธนาการมันเอาไว้แล้วดึงมันเข้ามาในอ้อมแขน ปล่อยมันให้เป็นอิสระอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่ต่างคนจะออกวิ่งต่อไปโดยไม่หยุดพักสักพริบตาเดียว เหลียนเหลียนหันมาเตือนนาง
"แย่แล้ว! อาเป้ย เทพอู่เฉินผงาดกรงเล็บรอฉีกร่างเจ้าอยู่ข้างบนนั้น ท่าทางเตรียมพร้อมสังหารเจ้าทีเดียว เราต้องรีบไปให้เร็วกว่านี้"
"เจ้าก็พูดเกินไปเหลียนเหลียน... ข้าเคยพบเทพอู่เฉินในร่างอสรพิษไม่รู้ต่อกี่ครั้งกี่หน... ไม่มีเรื่องใดให้ต้องหวาดกลัว"
อาเป้ยยังคงใจเย็น ทว่าเพิ่มความเร็วขึ้นอีกเมื่อเหาะเหินขึ้นเวหา นางเงยหน้าขึ้นมองอสุนีบาตฟาดลงมาใส่พรรณพฤกษา กระโจนกายไปข้างหน้าด้วยการเหยียบกิ่งไม้แล้วพุ่งตัวออกไปในลักษณะสลับฟันปลา เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงอุปสรรค
"ปีศาจจำแลงกายกลับร่างเดิมเมื่อใดก็ย่อมได้ แต่จะไม่ปล่อยพลังปีศาจออกมา เจ้าดูนั่นสิ ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานดังโลหิต หมายความว่าท่านกำลังใช้พลังปีศาจของนางเฟยอี๋ เทพอู่เฉินเวลานี้อาจเผาทั้งลับแลภูมิเพราะเจ้าคนเดียว..."
อาเป้ยตกใจหน้าตาตื่น เรื่องเผา! ตามองเปลวอัคคีลุกลามไปทั่ว นางยังต้องคอยระวังให้เจ้าตัวเล็กด้วย
"ไม่ใช่พลังของท่านรึ!? ตกลงว่าเป็นเทพหรือเป็นปีศาจแน่"
"ก็ครึ่งเทพครึ่งปีศาจยังไง"
"นั่นไงเล่า... แปลว่าเป็นปีศาจน่ะสิ! ทำไมพวกเจ้าเยินยอยกย่องท่านว่าเทพอู่เฉิน"
"ก็ท่านเป็นเทพมากกว่าเป็นปีศาจ เจ้าเข้าใจอะไรยากนักหนา!"
"ไม่ใช่ ๆ ตอนนี้ท่านกลายเป็นปีศาจเฟยอี๋ไปแล้ว! ก็เห็นอยู่ว่านี่ปีศาจไม่ใช่เทพ! ท่านจอมปีศาจกำลังแผดเผาผืนป่าแห่งนี้"
"อ้อ ใช่ เผาเจ้ากับข้าไปด้วย เราสองจะได้ตายโดยไม่มีแม้ดินกลบฝัง ข้าล่ะปวดหัวกับเจ้า! อาเป้ย... เจ้าอย่ามัวแต่พูด เจ้าวิ่งเร็ว ๆ เร็วเข้า"
พยัคฆ์อัคคีขยับเท้าทั้งสี่ของมันออกวิ่งอย่างสุดกำลังไม่สนใจนางอีก ขณะที่เปลวอัคคีลูกใหญ่ตามหลังมารวดเร็วเกินความคาดหมาย เทพอู่เฉินดูจะโกรธนางจริง ๆ อย่างที่นางไม่คาดคิดมาก่อน เสียงเข้มขรึมดุดันคอยเอ่ยเรียกชื่อนางอาเป้ย ๆ บังคับข่มขู่นาง
"อาเป้ย! เจ้าอยู่ที่ใดไม่ได้ทั้งนั้นโดยไม่มีข้า เจ้าต้องกลับมา"
เทพปีศาจส่งเสียงโวยวายบนท้องนภา ทว่ากลับจะย่างสดนางกับเจ้าเหลียนเหลียนในป่าลึก! ทั้งที่ท่านเป็นคนเอ่ยปากไล่นางให้ไปให้พ้นท่านเสีย แม้แต่เปลวอัคคีมากมายนั้นยังคงอยู่ข้างหลัง ต้นไม้ใบไม้หักหล่นลงมาให้นางต้องหลบซ้ายขวาอยู่ขณะ
ในที่สุดนางก็มาจนสุดทาง ปลายเท้าของนางสะดุดลงเหยียบหินก้อนสุดท้าย เบื้องหน้าเป็นพื้นพสุธาอันเวิ้งว้าง ปกคลุมด้วยหมอกเมฆา
"ที่นี่แหละ..."
"นี่มันหน้าผา!"
พยัคฆ์อัคคีไม่พูดอะไรต่อ มันกระโดดลงจมหายไปในกลุ่มหมอก หายไปต่อหน้านาง จึงหันคอมองซ้ายขวาอย่างลังเลใจ แต่ในเมื่อมีทางเลือกมากมายเสียเมื่อไร นางจำต้องกระโดดลงเหวตามมันไป


"ข้ามีความคิดเช่นเดียวกับเจ้า แต่หลังจากที่เจ้าพิจารณามันเรียบร้อยดีแล้วเจ้าควรจะกลับไปนั่งเล่นในป่าไผ่เช่นเดิม ให้ดูเหมือนกับว่าเจ้าไม่เคยออกมานอกกำแพงเรือนเทพอู่เฉิน"
เจ้าเหลียนเหลียนถึงเป็นพยัคฆ์อัคคีเด็กไร้ความมั่นใจ มันกลับช่างบ่น ช่างจู้จี้จุกจิกเหมือนเทพอู่เฉิน คอยห้ามปรามนางไม่ให้นางไปไหนต่อไหน อาเป้ยนั่งยองลงตรงหน้าแหล่งน้ำ หันหลังกลับไปหามัน นางกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าทำไมมันถึงไม่เข้าข้างนางเลย แล้วไม่เบื่อป่าไผ่รึยังไง ดันสบนัยน์ตาสีแดงฉานเข้าพอเหมาะพอดี
"เทพอู่เฉิน!"
บุรุษเทพในอาภรณ์สีดำยืนถลึงตามองนางอย่างเอาเรื่องเอาราว พูดกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ
"ตรีเนตรเกิดจากเวทของปีศาจ ไม่ว่าเจ้าจะเอาอะไรมาปิดทับ เจ้าไม่สามารถปิดบังสายตาของข้าได้อาเป้ย ข้ามองผ่านหน้าผากของเจ้าและมองเห็นทุกสิ่งอย่างแม้แต่ที่เจ้ากระโดดขึ้นต้นไม้นั่น หลบซื่อหยูอี้ เซียวอี้หรู เจ้าหัวเสียใส่พวกเขา ข้าก็เห็น..."
เวรกรรมอันใดของนาง! หลุดพ้นจากเทือกเขานักพรตมาได้ กลับต้องมาพานพบอาวุธเวทติดตามตัวของปีศาจ อานุภาพร้ายแรงเช่นนี้
"โธ่! ท่าน... เทพอู่เฉิน..."
 นางอุทานอย่างหัวเสีย กระตุกผ้าสีขาวโยนลงน้ำไปเมื่อมันไม่มีประโยชน์อันใดอีกยังเกะกะศีรษะของนางยิ่ง นางหลุบตามองผืนน้ำ กลบเกลื่อนความผิดด้วยการอุ้มพยัคฆ์อัคคีมานั่งบนหน้าตัก
"เจ้าควรเลิกอุ้มเจ้าเหลียนเหลียนได้แล้ว มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงเยี่ยงสุนัขหรือแมวบนโลกมนุษย์ มันคือสัตว์อสูร แม้แต่มารดาของมันก็ยังไม่อุ้มกอดมัน ไม่ร้องเพลงกล่อมมันเหมือนที่เจ้าปฏิบัติกับมัน เจ้ากำลังทำให้มันเคยตัว หากภัยมาเยือนแก่ตัวมันในสักวันหนึ่ง ไม่มีทางที่มันจะรอดชีวิต"
"ไยท่านจึงไม่ช่วยข้าเลี้ยงดูมัน เทพอู่เฉินเป็นผู้มีประสบการณ์แก่กล้า มีเมตตาต่อปีศาจแม้แต่สองงูตนนั้นท่านยังชุบเลี้ยงมา ก็ไม่ควรจะเลือกปฏิบัติ ลำเอียงต่ออสูรตัวน้อยตนนี้ ท่านช่วยสั่งสอนข้าทีว่าข้าควรทำอย่างไร ข้าเป็นเพียงสมบัติผู้โง่เขลาบนเมืองเทพ"
นางยังลูบศีรษะมันด้วยอีกต่างหาก แม้เห็นแววตาคู่คมของบุรุษร่างสูงใหญ่บัดนี้เต็มไปด้วยโทสะ ซึ่งสงบลงในอีกครู่หนึ่ง
"วางเจ้าเหลียนเหลียนลง ให้มันเดินกลับไปเองแล้วเจ้า... ตามข้ามา"
"ไม่ล่ะ ตอนนี้ข้าขอเอาเจ้าหินพวกนั้นขึ้นมาก่อน ข้าอยากได้มัน ข้าค่อยไปนั่งคุยกับท่านทีหลัง..."
อาเป้ยวาดมือซ้ายของนางจนชายเสื้อสีดำสะบัดพลิ้วตามแรงลม นางสร้างไอเวทสีดำทำให้ผืนน้ำเบื้องหน้าขยับเป็นระลอกคลื่น
เทพอู่เฉินมีสีหน้าประหลาดใจที่นางเอาแต่ใจตนเอง แต่การฉุดกระชากลากนางกลับไป บ่าวที่อยู่ในเรือนคงมองไม่ดีเข้าไปใหญ่
เพียงเท่านี้ก็ถูกติฉินนินทาไปถึงเทวโลกชั้นฟ้าแล้ว เทพอู่เฉินตระหนักรู้แก่ใจตนว่าควรวางตัวให้ดีกว่าเดิม จึงยืนมองนางพยายามเก็บหินใต้น้ำ ด้วยการวาดมือใช้เวทหยินอย่างตั้งอกตั้งใจเหลือเกิน
"เมตตาธรรมค้ำจุนโลกของเจ้าคืออะไร ข้าเห็นเจ้ากำลังบังคับปลาตัวหนึ่งให้ลงไปหยิบหินพวกนั้นให้เจ้า"
"ข้าเรียนรู้มาจากท่านยังไง ข้าเห็นว่าท่านสามารถทำเรื่องนี้ให้กลายเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับท่าน"
นางเหน็บแนมเทพได้อย่างเจ็บแสบเรื่องที่ท่านไม่รักษาคำพูดตนเอง เทพอู่เฉินรู้สึกเสียหน้าพอสมควร เดินเข้าไปใกล้ ๆ นาง เอามือไพล่หลังก้มหน้าลงมองนาง
"ข้ากำลังยุ่งกับการบำเพ็ญเพียร เป็นเรื่องที่ข้าจำเป็นต้องทำเพื่อรักษาพลังเทพเอาไว้"
"เชิญท่านทำต่อไปซี ข้าจะขอใช้เวลาส่วนตัวของข้าบ้าง... ทำไมข้าจะเอามันขึ้นมาไม่ได้ ข้าอยากได้มันเพราะมันเป็นหินสีดำเหมือนเกล็ดของท่าน ดีล่ะ... ข้าชอบ..." นางพูดพลางหมุนข้อมือขวาเป็นวงกลม ใช้พลังของกำไลหยินหยางเข้าช่วย เพื่อให้ปลาอีกสองตัวซึ่งว่ายน้ำผ่านมาเข้าไปจัดการหินเหล่านั้น ทว่ามันกลับขยับเพียงเล็กน้อย
น้ำนิ่งสนิทและใสสะอาดแห่งนี้เชี่ยวกรากและไหลลึกกว่าที่นางคิด
"เจ้าจงระวังอาเป้ย... เวทหยินหยางเจ้ายังฝึกได้ไม่ดีนัก..."
"ได้... นี่แหละ เป็นหน้าตายามเกรี้ยวโกรธของเทพอู่เฉิน"
เทพอู่เฉินหลุบตามองมือเล็กบอบบางของนางอย่างเป็นห่วงเป็นใย นางหาได้รู้ตัวไม่ แม้แต่พยัคฆ์อัคคีบนหน้าตักนางยังไม่กล้าที่จะขยับลมหายใจของมัน ด้วยกลัวว่ามันอาจทำให้นางร่ายเวทผิดพลาดไปและเกิดอันตรายขึ้น
อาเป้ยละความพยายามลงในอีกไม่ช้า ในเมื่อนางไม่สามารถนำหินเหล่านั้นขึ้นมาจากน้ำได้ นางจึงโบกสะบัดร่ายเวทหยินหยางเล่นเสียเป็นการฝึกปรือ บังคับหมู่มัจฉาให้นำหินพวกนั้นเรียงต่อกันเป็นรูปร่าง
"ใช่แล้วล่ะ หินพวกนี้มันอยู่หน้าเรือนท่าน มันต้องเป็นรูปเรือนของท่านซี ทำไมมันเรียงกันเป็นรูปเรือนใต้เท้าจีกงได้เล่า"
"อันนี้เรือนท่าน... อันนี้... เจ้าเหลียนเหลียนยิ้มแฉ่ง"
"เจ้าเสียสติไปแล้วรึยังไง? อาเป้ย หยุดเล่นสนุกแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้"
"ข้าไม่มีอะไรทำ ข้าก็หาเรื่องเล่นสนุกไปเรื่อย ข้ารับปากท่านว่าข้าจะไม่ไปไกลเกินกว่าบริเวณนี้แล้วกัน ท่านมีตรีเนตร แอบมองข้าอยู่ตลอดนี่ ท่านจะอะไรกับข้านักหนาล่ะ"
พูดจบ นางหยุดร่ายเวททั้งขาวและดำที่ลงตัวกันอย่างพอเหมาะพอดี นางปล่อยเจ้าเหลียนเหลียนลงจากตัก เพื่อลุกขึ้นยืนเหยียดแผ่นหลังตรง ไพล่มือไว้ด้านหลังข้างหนึ่ง
ด้วยความสูงของบุรุษตรงหน้า นางต้องเงยขึ้นมองท่าน พร้อมความรู้สึกว่าตนช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน อยู่ดี ๆ นางก็กระโดดไปยืนอยู่บนหินก้อนหนึ่งบนธารน้ำใส
"ข้าอยากได้หินสีดำทั้งหมดตรงนี้ ข้าจะหาทางเอามันขึ้นมาและกลับไปของข้าเอง แต่หากว่าท่านจะบังคับข้าไป... ลองมาไล่จับข้าดู..."


"เทพอู่เฉิน... ไยท่านทำร้ายจิตใจข้า ย่ำยีข้าจนไม่เหลือแม้ศักดิ์ศรี ท่านเพิ่งมีสัมพันธ์กับข้ากลับหมางเมินข้า"
"ห้วงนิมิตของปีศาจและอสูรไม่ใช่ความจริง เป็นเพราะจิตใจฟุ้งซ่านหมกมุ่นในราคะตัณหาจึงสร้างโลกอีกใบขึ้นมา ในแรกเริ่มก็ยังจะไม่ใช่ปัญหา สามารถทำลายมันได้"
"เจ้าเป็นอสูร รู้เรื่องพรรค์นี้ดี เพียงแต่เจ้ายังเล็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องความรู้สึกของบุรุษและสตรี..." ริมฝีปากสั่นระริกเม้มปิดสนิทแน่นพลันคลายออก "เทพอู่เฉินเป็นบุรุษคนแรกของข้า ต่อให้เป็นนิมิตหรือความจริง ข้าก็ยินยอม... เป็นของท่าน ข้ามีความรู้สึกต่อท่านมากมายนัก ข้าจึงเสียใจเช่นนี้"
นางเอาเรื่องเอาความกับพยัคฆ์อัคคีทั้งน้ำตานองหน้า มันไม่เข้าใจนางเลย ไม่มีวันที่มันจะเข้าใจ...
"ข้าถึงได้บอกเจ้าว่าเป็นภาพลวงของปีศาจ เจ้าเข้าใจอะไรยากนักหนานะอาเป้ย"
"ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ข้าคงใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับปีศาจใจดำอย่างท่านไม่ได้อีก หัวใจของข้าอาจแหลกสลายเสียก่อนที่ข้าจะได้สิ้นลมหายใจไปตามธรรมชาติ ข้าเจ็บข้าปวด... ตรงนี้... ข้างในอกข้า... เทพอู่เฉิน ข้าเกลียดหน้าท่านนัก"
นางไม่เลิกคร่ำครวญจนพยัคฆ์อัคคีสะบัดศีรษะใส่นาง มันแสนจะเอือมระอานางเพราะนางพูดไม่รู้ความ! ไม่สมเป็นนางเลย นางเป็นสตรีเฉลียวฉลาด ไม่เคยทำตัวไร้เหตุผลร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุดหย่อนเช่นนี้
กว่าอาเป้ยจะตั้งสติกลับมาเพื่อหาหนทางออก เมื่อนางคงไม่อยากวนเวียนอยู่ในถ้ำพร้อมความเจ็บปวด กับอสูรตัวน้อยตนนี้ นางจึงปาดน้ำตาบนแก้มร้อนผ่าว พลันนึกถึงคำสอนของท่านอาจารย์
'เหนื่อยก็พัก... เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะพัก มิใช่ว่าล้มเลิก'
นางนั่งลงบนแท่นหินใหญ่ พักเหนื่อยสักครู่หนึ่ง หลับตาลงนิ่ง ๆ ใช้ความคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไป ไม่นานนัก เพียงนึกถึงแสงสว่าง เมตตาของท่านอาจารย์ผู้นำทางแห่งแสงให้เสมอ อาเป้ยลุกขึ้นเดินไม่กี่ก้าว นางพบแสงประหลาดสะท้อนขึ้นมาจากเบื้องล่าง
ก็นางมัวแต่มองไปข้างหน้าโดยไม่ได้มองบนซอกพื้นเล็ก ๆ ยังไงเล่า นางจึงไม่เห็นมัน
"นั่นอะไร?"
พยัคฆ์อัคคีตะโกนออกมาอย่างดีใจ "เรารอดแล้วอาเป้ย! เราพบประตูทางออกไปเทวโลกแล้ว แต่จะเชื่อมต่อไปที่ใดนั้นข้าคงไม่รู้"

กว่าเทพอู่เฉินจะฉุกใจคิดได้ว่าพูดจารุนแรงกับนาง ก็สายไปเสียแล้ว นางเสียใจมากมายเท่าไร สำหรับเขาคงเท่ากัน
นัยน์ตาคู่คมจ้องมองภาพเหล่านั้นผ่านดวงตาของพยัคฆ์อัคคี นางเฝ้าคร่ำครวญว่าเขาใจไม้ไส้ระกำนักหนา ส่งเสียงร้องไห้เสียดังลั่นถ้ำ ไม่มีทางที่เขาจะไม่ได้ยิน แต่เพียงหานางไม่พบจนนางกระโดดเข้าไปในหลุมกลมสีฟ้าประกาย โดยไม่คิดถึงชีวิตของตนเลย
เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึไงอาเป้ย!
เทพอู่เฉินบริภาษนางในใจ สีหน้าท่าทางเกรี้ยวกราด จิตใจรุ่มร้อนคราคิดถึงนาง
ผิวละเอียดราวหยกขาวของนางไร้รอยแผล ให้สัมผัสนุ่มนวลไปทั่วทุกอณู ส่งกลิ่นหอมเย้ายั่วอย่างมีเอกลักษณ์จนสามารถรับรู้ได้ว่าเป็นนาง แม้กลิ่นของมวลบุปผานานาชนิดบนเทวโลก หาได้มีกลิ่นใดหอมทัดเทียมเปรียบเนื้อนางได้แม้สักน้อย
สุ้มเสียงครางหวานราวเสียงพิณวิเศษบนสรวงสวรรค์ ใบหน้าพริ้มพรายยามถูกสัมผัสร้อนแรง เร้าอารมณ์บุรุษถึงเพียงนั้น ไม่มีทางที่เทพปีศาจผู้นี้จะลืมเลือน การได้มีสัมพันธ์เพียงครั้งกับนางแม้เป็นนิมิตของปีศาจ ประกอบกับความฝันของนางเอง ราวกับว่านางมีชีวิตอยู่ในลมหายใจ
ขนาดครึ่งอสรพิษยังคิดทำมิดีมิร้ายกับนาง ปีศาจอสูรตนอื่นหรือจะปล่อยให้นางรอด!
"ขืนปล่อยเจ้าไปเผชิญชีวิตเพียงลำพัง ทั้งเทพทั้งปีศาจได้แห่กันมาหาเจ้าน่ะสิอาเป้ย เจ้าจะได้สานสัมพันธ์ประหลาดกับปีศาจสมใจเจ้าแน่..."
ตอนนี้นางยังเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหลบหนี ยิ่งคิดก็น่าโมโห ทั้งวาจาร้ายกาจของตน ทั้งความดื้อรั้นของนาง
เทพอู่เฉินข้ามผ่านประตูแห่งเทวโลกตามหลังนางมาอย่างทันท่วงที จึงตกลงในสถานที่เดียวกัน ทว่านางคงรับรู้ได้ จึงเร่งฝีเท้าไปให้เร็วกว่าเดิม
ก็นึกว่าจะเป็นที่ใด...
โสตประสาทสัมผัสรับรู้ถึงสถานที่อันอุดมสมบูรณ์ เหนือทุ่งหญ้าเขียวขจี ใบหน้าเข้มเครียดก้มลงมองหมู่มวลบุปผาหลากสีสัน ขยับปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมอ่อนของมัน เพื่อตามหากลิ่นของสตรีนางหนึ่ง เมื่อไม่เป็นผลจึงกลายร่างเป็นปีศาจอสรพิษอีกครั้ง
เป็นเรื่องง่ายดายยิ่งกว่าในร่างเทพเสียอีก หากว่าใช้พลังปีศาจเพื่อตามหานาง
เทพอู่เฉินมีพลังของนางเฟยอี๋ ปีศาจอสรพิษผู้แข็งแกร่งที่สุดในทุกภพภูมิ พลังของนางเทียบเท่าพลังของราชาแห่งสวรรค์แต่เป็นพลังในด้านตรงข้ามกัน เป็นพลังอันมืดสนิทมีไว้เพื่อทำลายล้าง นางมีพลังมากมายมหาศาล
เทพอู่เฉินมีส่วนเดียวที่เหมือนบิดาคือกรงเล็บมังกร พลังมังกรดันมีไม่มากนัก ต้องบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก ฝึกปรือเพื่อเข้าถึงพลังแห่งเทพมังกร เรียนรู้การใช้เวทเซียนของฝ่ายเทพ ถึงแม้ว่าทุกครั้งปล่อยพลังออกมาจะกลายเป็นสีดำไปเสียหมด เขายังคงไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค
นัยน์ตารุธิระของปีศาจอสรพิษกำลังมองหาสมบัติของตนจากน่านฟ้า เพลิงอัคนีเผาผลาญอยู่ภายในดวงเนตรอันน่ากลัวแปรเปลี่ยนเป็นพลัง
สัมผัสรับรู้ทุกสรรพสิ่ง...
ตรีเนตรเปรียบเสมือนขุมพลังของจ้าวอสรพิษ
แม้แต่วิหคบนท้องฟ้า ฤๅษีผู้นั่งบำเพ็ญเพียรอยู่บนภูเขาสูงชัน ผีเสื้อ มด แมลงตัวเล็ก ๆ ใต้พสุธาอันสมบูรณ์ แม่น้ำลำธารมีหมู่มัจฉาแหวกว่ายอย่างสำราญใจท่ามกลางธรรมชาติ
สตรีนางหนึ่งตั้งใจขยับเท้าก้าวกระโดดขึ้นเวหาเคียงข้างเจ้าพยัคฆ์อัคคีอย่างสุดกำลัง
ด้วยเนตรแห่งปีศาจคู่นี้ นอกเสียจากมองเห็นนาง ยังเห็นบิดามังกรอยู่ห่างไปไม่กี่ภพภูมิเทวโลก
'ก่อนอื่นต้องจับตัวนางกลับมา ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอันใด ข้าจะได้บอกเรื่องนี้กับท่านพ่อด้วยตนเอง'
เทพอู่เฉินคิดแน่วแน่ในร่างปีศาจอสรพิษ พลังสีดำหุ้มอยู่เต็มรอบกาย กรงเล็บมังกรผงาดกางในเวหาสีคราม ตราบจนกระทั่งสาดประกายตาแดงฉานลงบนพื้นหญ้าเบื้องล่าง
'ดอกหมู่ตานดอกเหมยกุ้ยฮวาหลากสีสัน เบ่งบานเช่นนี้ ช่างสวยงามยิ่งนัก...'
กระนั้น เทพปีศาจกลับทำให้บุปผชาติละลานตาจมหายไปในเปลวอัคคี
เมื่อนัยน์ตารุธิระพาลพาให้นภากว้างขวางทอประกายดั่งสีโลหิต เสียงคำรามของอสรพิษสร้างอสุนีบาตฟาดลงบนแมกไม้ ปรากฏเพลิงอัคคีลุกท่วมไปอย่างรวดเร็ว
เทพอู่เฉินไม่สามารถควบคุมพลังได้เช่นเจ้าของพลังที่แท้จริง ที่ผ่านมาก็แทบไม่เคยใช้มันเลยสักครั้ง เขาคงได้แต่หวังว่าจะจับตัวนางกลับมาได้เสียก่อนเนตรอัคคีปีศาจเผาผลาญไปทั่วทุกแห่งหนบนเทวโลกภพภูมินี้...


เทพอู่เฉินระลึกตนได้ว่ากระทำการอุกอาจไปสักหน่อย เมื่อสงบจิตใจร้อนรุ่มลงแล้วรับรู้ว่าทั้งสองอยู่ที่ใดจึงแอบตามไปเงียบ ๆ
นั่นก็หลังจากที่เพลิงอัคคีปีศาจจากนัยน์ตารุธิระผลาญเผาไปครึ่งภพภูมิ!
อาเป้ยไม่ได้รู้ตัวว่าเทพปีศาจจำแลงกายเป็นอสรพิษขนาดเล็ก เลื้อยผ่านพงไพรตามหลังนางมาถึงอาศรมแห่งหนึ่ง นางมัวแต่สนใจดอกจื่อเถิงหลัว 紫藤萝[1] เถาวัลย์มากมายประดับด้วยบุปผาหล่นลงเป็นเส้นสายราวม่านน้ำตก ทั้งสีม่วง สีขาว สีแดง ทั้งหมดนั้นล้วนงดงามตระการตา
หากเป็นบนโลกมนุษย์ของนางก็มักจะเห็นเป็นสีม่วง สีชมพู บนเทวโลกกลับมีหลากหลายสีสัน นางยกมือขึ้นบังแสงอรุณที่สาดส่องลงมาผ่านช่องว่างระหว่างบุปผชาติร้อยเรียงกันเป็นพวงให้พ้นจากใบหน้า พื้นที่แห่งนี้สดใสแตกต่างจากเมฆาทึบทะมึน ท้องนภาสีแดงฉานน่ากลัวเมื่อสักครู่
ใบหน้างามตะลึงพรึงเพริด พรรณไม้สูงตระหง่านทำให้นางผู้ไม่เคยพบสวนบุปผางามมาก่อน ตื่นเต้นจนลืมผู้ที่นางตั้งใจเดินทางมาหา นางลืมเจ้าเหลียนเหลียนไปด้วยอีกต่างหาก
"โอ้... ช่างงดงามอะไรเช่นนี้" ไม่ทันสิ้นคำ อาเป้ยเกือบจะชนเทพชราผู้หนึ่ง นางตกใจมองท่าน เมื่อไม่ใช่แม่เฒ่าแต่กลายเป็นผู้เฒ่า ใบหน้าของท่านดูแก่ชรา ทั้งเส้นผมและเครายาวประหน้าขาของท่านหงอกขาวเป็นสีเท่ากันหมด
"มองหาอะไรอยู่เล่าอาเป้ย หรือว่าเจ้าอยากได้ดอกไม้อันงดงามเหล่านี้กลับไปปลูกที่เรือนเทพอู่เฉิน ข้ายินดีแบ่งเมล็ดพันธุ์ให้เจ้า"
เสียงหัวเราะเริงร่าของบุรุษเทพอาวุโส อุตส่าห์เอ่ยถึงเทพปีศาจออกมาได้ นางคงไม่พึงพอใจนัก แต่ในเมื่อนางเป็นฝ่ายมาขอความช่วยเหลือจึงไม่กล้าแสดงกิริยาไม่งามต่อท่าน นางยกมือทั้งสองขึ้นประสานกันอย่างนอบน้อมถ่อมตน
"คารวะท่าน... แม่เฒ่า... ขออภัย ท่านพ่อเฒ่าอาวุโส... ข้าขอรบกวนท่านทีเถิด ข้าเป็นมนุษย์ผู้หลงทาง มาขอคำชี้แนะเรื่องอนาคตของข้า"
"เจ้าเรียกข้าว่าผู้เฒ่าจันทราได้ ข้าว่าเจ้าคงได้ยินชื่อเสียงของข้ามามากบนโลกมนุษย์"
"ผู้เฒ่าจันทรา!" อาเป้ยทำตาโตถามว่าท่านแน่ใจอีกครั้ง "เทพผู้เฒ่าเย่ว์เหรินน่ะหรือ? ท่านเป็นผู้ดูแลคู่ครองของมนุษย์"
"ใช่แล้วอาเป้ย ก็ไม่นับว่าเสียเที่ยวที่เจ้าเดินทางมา เพียงแต่เจ้าต้องลองตัดสินใจเลือกทางเดินของเจ้าเอง เอ้า... นี่เป็นของเจ้า..."
ผู้เฒ่าจันทราพลิกฝ่ามือเพียงครั้ง ด้ายสีแดงปรากฏขึ้นบนข้อเท้าของนาง นางก้มหน้าลงมองมันด้วยสีหน้าฉงน นางล่ะอยากรู้เสียจริงว่าปลายเส้นสีแดงอีกด้านหนึ่งของนางนี้อยู่กับชายใด
"แม่เฒ่าไม่อยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว ข้าเพิ่งได้ยินจากผู้เฒ่าจันทรา นับเป็นวาสนาของเจ้านะอาเป้ย ท่านผู้เฒ่าหาใช่ผู้ที่จะพบเจอได้ง่ายดายนัก"
เท้าทั้งสี่ของพยัคฆ์เยื้องย่างมาหมอบลงข้างข้อเท้าของนาง บนพสุธาเขียวชอุ่มชุ่มชื้น อาเป้ยรีบคุกเข่าลงคารวะเทพอาวุโสอีกครั้งหนึ่ง นางตั้งใจว่าท่านไม่รู้เรื่องอนาคตของนางก็ไม่เป็นไร นางอาจขอคำปรึกษาจากผู้เฒ่าผู้นี้ว่านางควรทำอย่างไรในฐานะที่ท่านเป็นผู้มีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า ทว่านางกลับได้คำตอบนั้นในอีกไม่ช้า
"เทพผู้เฒ่าจันทรา ถือวิสาสะใด มาผูกด้ายแดงของนางผู้เคยเป็นมนุษย์ไว้กับข้า"
อาเป้ยเพิ่งสังเกตเห็นปลายอีกด้านหนึ่ง มันผูกอยู่กับข้อเท้าใต้อาภรณ์สีดำสนิทของบุรุษเทพปีศาจ นางลุกจากตรงนั้นในทันที หากทว่าเป็นโชคร้ายของนางยิ่งนัก เมื่อนางถูกจับหมับเข้าข้อมืออย่างแน่นหนา นัยน์ตาสีแดงยังคงปรากฏเปลวเพลิงประกาศศึก หากนางกล้าหนีอีกเพียงครั้ง นางตายแน่!
"ยอมรับความจริงเถิดเทพอู่เฉิน พรหมลิขิตยากจะหลีกเลี่ยง อาเป้ยมีมันตั้งแต่นางถือกำเนิด นางเป็นคู่วาสนาของท่าน"
 ผู้เฒ่าจันทราพูดแล้วจึงหันไปทางสตรีในฝั่งขวา
"ต่อให้เจ้าจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องกลับมาพบเทพอู่เฉินอยู่วันยังค่ำ ห่างกันพันลี้แสนไกล บุพเพเชื่อมไว้ด้วยด้ายแดง[2] สัจธรรมแห่งพรหมลิขิต ไม่มีผิดเพี้ยนเปลี่ยนแปลง"
อาเป้ยได้คำตอบเรื่องอนาคตของนางแล้ว ฟังดูเป็นเรื่องน่าเศร้ายิ่งนักสำหรับนาง ยิ่งกว่าเรื่องการขึ้นเทวโลกมาเป็นสมบัติเทพปีศาจ ทว่าคิดในอีกแง่หนึ่ง หากด้ายเส้นนี้ไปผูกพันอยู่บนข้อเท้าของชายใดไม่ใช่เทพอู่เฉิน เขาผู้นั้นคงอายุสั้นเป็นแน่แท้ ดีไม่ดีอาจถูกเผาทั้งเป็นด้วยไฟกัลป์ในดวงตาของท่านเทพปีศาจ ผู้กำลังยืนจ้องมองหน้านางปานจะกินเลือดเนื้อ
"เจ้าต้องกลับเรือนข้า อย่าให้ข้าเดือดดาลไปมากกว่านี้"
"ข้ายังมีคำถามที่ข้าอยากรู้จากผู้เฒ่าจันทรา ขอให้ข้าได้ไขข้อข้องใจของข้าเสียก่อน"
อาเป้ยยังมีคำถามอีกมาก นางเป็นหญิงช่างสงสัยมาแต่ไหนแต่ไร นางก็คงไม่ยอมไปง่าย ๆ นางก้มศีรษะลงด้วยความนอบน้อมขอคำปรึกษาเบื้องหน้าผู้เฒ่าจันทราแม้ถูกจับกุมข้อมือเอาไว้อย่างนั้น ขณะที่เทพอู่เฉินจะบังคับพานางไปเสียตอนนี้ก็ย่อมได้ ติดเพียงว่าเขาดันอยากรู้คำตอบไม่น้อยไปกว่านาง
"ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ท่านผู้เฒ่าจันทรา ผู้ปล่อยวางเยี่ยงนักพรตนักบวชมีคู่ครองหรือไม่?"
"ก็เคยมี... เพียงแต่ผู้ที่จะไม่มีด้ายแดงแห่งพรหมลิขิตอีกต่อไป อาจเป็นเพราะว่าผู้นั้นไม่ต้องการมี เป็นผู้ละสังขาร ละวางตนออกจากวัฏจักรวัฏฏะสงสาร มุ่งตรงสู่นิพพาน บางคนอาจมีคู่พรหมลิขิตเสียชีวิตไประหว่างทาง วาสนาไม่นำทางให้ได้พบกัน นับเป็นชะตากรรม เป็นโชคร้ายยิ่งนัก"
"แล้วถ้าข้าออกบวชเล่า หากข้าจะละทางโลกไปเพื่อมุ่งหน้าหาสัจธรรมชีวิต"
"ก็เป็นตรงกันข้าม"
"ด้ายเส้นนี้จะหายไปหรือไม่"
[1] ดอกวิสทีเรีย (Wisteria)
[2] ห่างกันพันลี้แสนไกล บุพเพเชื่อมไว้ด้วยด้ายแดง 千里姻緣一線牽


ผู้เฒ่าจันทราส่ายหน้าไปมา "เป็นคู่ครองกันมาทุกภพชาติ ทุกภพภูมิ สวรรค์ นรก มิอาจแยกจาก มีเพียงความตายเท่านั้นอาจพรากจากพวกท่านไปชั่วขณะหนึ่ง ข้ามิได้เลือกให้ท่านจำเป็นต้องมีวาสนาต่อกัน ข้าเพียงจดเอาไว้ให้จดจำ..."
ตำราเก่าแก่โบราณในมือขวา เปิดเผยให้นางดูอย่างไม่ปิดบัง นางมองเห็นว่าตัวอักษรเหล่านั้นเล็กเกินกว่าที่นางจะอ่านออกยังเป็นภาษาที่นางไม่รู้จัก ทว่าบุรุษข้างกายนางทำชะโงกมองเหมือนกับว่าเข้าใจมัน นางจึงคาดการณ์ว่าคงเป็นภาษาของเทพบนเทวโลก
"ตำราของท่านทั้งเล่มใหญ่และหนา ท่านเคยลืมบ้างหรือไม่ หรือว่าผูกให้ใครผิด ผิดคู่ผิดคน"
"ข้าไม่เคยลืมแม้สักครั้งเดียว และก็อย่างที่ข้าบอกกับเจ้าอาเป้ย หากมีบุพเพสันนิวาสต่อกันจะได้พานพบกันอย่างแน่นอน"
อาเป้ยได้สติของตนกลับคืนมา ก้มหน้าลงมองมือที่กำมือของนางแน่นและด้ายสีแดง ปลายอีกด้านหนึ่งนั้นซ่อนอยู่ใต้อาภรณ์สีดำสนิทบริเวณข้อเท้า
"มิน่าเล่า ข้าถึงได้... รู้สึกคุ้นตาท่านนัก... เทพอู่เฉิน ข้าเคยพบท่านมาก่อน"
นางพึมพำแต่บุรุษเทพสูงวัยกลับหัวเราะนาง เป็นเสียงหัวเราะที่แสนใจดี หาใช่เย้ยหยันนางผู้มาอยู่ในเทวโลกได้อย่างไรก็หาได้รู้ต้นสายปลายเหตุ
เทพอู่เฉินกำลังสับสนกับสิ่งที่รับรู้ ก้มหน้าลงมองใบหน้าขาวใสด้วยอารมณ์อันมากหลาย
อย่างหนึ่งแน่คือไม่มีวันที่จะปล่อยมือนางไปอีกเป็นอันขาด!
นัยน์ตารุธิระประกายดุดันก้าวร้าวเมื่อมองนางมีข้อโต้แย้งมากมาย จึงบีบข้อมือเล็ก ๆ จนนางรู้สึกเจ็บ นางโวยวายใส่ก็ยังไม่ปล่อยนาง ผู้เฒ่าจันทราจำเป็นต้องขัดทั้งสอง ด้วยรอยยิ้มอันเต็มเปี่ยมไปด้วยเมตตา ทว่าคมกริบราวใบมีดกระบี่อาบยาพิษ
"ข้าขออภัยที่ขัดจังหวะ เทพอู่เฉิน แต่ก่อนท่านจะกลับเรือนของท่าน ต้นไม้ใบหญ้าในภพภูมินี้ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งมีชีวิต เรื่องนี้ก็ยังไม่ถึงหูเบื้องบน เหล่านักบำเพ็ญเพียรในภพภูมิลับแลรบกวนท่าน ช่วยทำให้พวกมันกลับมางดงามดังเดิมด้วย"

มีเพียงผู้เดียวในทุกภพภูมิเทวโลก ชื่นชอบการทำลายล้างทุกสิ่งด้วยไฟกัลป์ ทว่านางเฟยอี๋ไม่ได้มาเหยียบเยือนลับแลภูมิ ที่พำนักอาศัยของฤๅษี เซียนปราชญ์นักทำนายทั้งหลายมาร่วมพันปี เมื่อนางได้รับการอิสรภาพจากการจับกุมตัวครั้งที่สอง ทำสัญญากับท่านราชาปีศาจเอาไว้ว่านางจะอยู่ในอาณาเขตของนาง ทุกอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรในสัญญาแห่งเทพและปีศาจ
การที่ต้นไม้มากมายตายไปเสียเกือบครึ่งหนึ่ง ไม่มีทางที่เทพอู่เฉินจะทำให้พวกมันฟื้นคืนมา หากว่าทำได้ ก็คงเนิ่นนานนับหลายร้อยปี ความผิดนี้อาจถูกยกให้เป็นความผิดของมารดาปีศาจก็ย่อมได้
และด้วยเหตุว่าการจะไปขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้าแห่งสายน้ำอีกครา อาจเสียหน้าพอสมควร ร่างอสรพิษโจนทะยานขึ้นบนนภากว้าง หันไปขอความช่วยเหลือจากบิดาผู้เป็นมังกรสวรรค์ โดยไม่ลืมใช้อุ้งมือขนาดใหญ่มหึมาจับกุมสองตัวปัญหา ทั้งขาไปและขากลับมาด้วยกัน
นภาลัยอันกว้างใหญ่ไพศาลในลับแลภูมิบัดนี้มีหนึ่งเทพอสรพิษและมังกรฟ้า มังกรแห่งเทวโลกชั้นฟ้ามีเกล็ดเป็นสีเดียวกับนทีสีมรกต ทอประกายระยิบระยับ
พฤกษชาติสีดำสนิทจากการถูกเผาไหม้กลับมาอุดมสมบูรณ์ราวกับว่าไม่เคยถูกเผาผลาญมาก่อน เพียงบิดามังกรผงาดกรงเล็บผ่าน เมื่อบุรุษเทพมังกรเหยียบย่างลงบนพื้นดิน หญ้าเขียวชอุ่มยิ่งสดใสงอกงาม บุษบันกลับมาเบ่งบาน สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ล้วนฟื้นคืนชีวัน
"เทพอู่เฉินลูกชายข้า ได้ยินข่าวคราวของเจ้ามาเรื่องเผาผลาญบ่อบัวอันงดงามของใต้เท้าจีกงเพื่อช่วยเหลืออสูรน้อยตนหนึ่ง อ้อ... เป็นเจ้านี่เอง..."
บุรุษเทพรูปงามยังดูเยาว์วัยไม่ต่างจากบุตรชาย อาเป้ยจ้องมองทั้งบิดาและบุตรชายสลับไปกันมา เพราะหน้าตาละม้ายคล้ายกัน เหมือนจะเป็นพี่ชายน้องชายเสียมากกว่า หลังได้ปรับความเข้าใจกันแล้วว่านางจะไม่หนี นางก็คงไม่รอดพ้นมือเทพปีศาจ บัดนี้ยังคงบีบข้อมือแดงช้ำของนางแน่น ไม่ต่างจากว่านางเป็นนักโทษ
เทพฮ่าวหราน บิดาแห่งมังกรชั้นฟ้าเป็นเทพผู้แสนจะอ่อนน้อมถ่อมตน กำลังให้ความสนใจพยัคฆ์อัคคีตัวเล็ก จึงนั่งยองลงบนพื้นดินให้มีความสูงเท่ากับมัน เพื่อพูดคุยกับมัน
"ข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไร? เจ้าตัวเล็ก"
"ข้าชื่อเหลียนเหลียน อาเป้ยตั้งให้ข้า... ท่านแม่ของข้าไม่เคยตั้งชื่อให้ข้า..."
"อ้อ เหลียนเหลียน เจ้าช่างน่ารักน่าเกรงขามเสียจริง ข้าไม่ได้พบเห็นพยัคฆ์อัคคีมานานเท่าไรกัน ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า แล้วเจ้า..." ฮ่าวหรานลุกขึ้นยืนยิ้มให้แม่นางในอาภรณ์สีดำ กลางหน้าผากนางมีสัญลักษณ์ซึ่งทำให้รู้ได้ในทันทีว่านางเป็นสมบัติของเทพปีศาจ
"เจ้าคงจะเป็นอาเป้ย ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นศิษย์ของเซียนพรตฮุ่ยหมิง ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า แม่นางช่างงดงามสมคำเล่าลือ"
เพียงได้ยินคำว่า 'งาม' เปลวเพลิงในดวงตาของเทพอู่เฉินลุกโชติช่วงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดว่าเกิดไฟริษยา! ถึงแม้ว่าผู้เป็นบิดาจะสบมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยความเอ็นดูเหมือนเป็นลูกเป็นหลาน หาได้คิดล่วงเกินนาง อาเป้ยก้มศีรษะลงคำนับอย่างนอบน้อม
"คารวะท่านเทพมังกร ข้าขออภัยที่ทำให้เกิดปัญหา ข้าเป็นเหตุให้ท่านต้องลำบาก..."
"เรื่องเพียงเท่านี้เล็กน้อยนัก ห่างไกลคำว่าลำบากสำหรับข้าผู้เป็นมังกรแห่งการฟื้นฟู"
"ท่านพ่อโปรยปรายเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต ร่ายเวทฟื้นฟูในร่างมังกรสีฟ้าครามของท่าน ท่านไม่ได้จำแลงกายเป็นมังกรมานานแล้ว สักประมาณห้าพันกว่าปีได้ ก็คงไม่ใช่เพราะข้าผู้เดียว..."
"เทพอู่เฉิน เจ้าไม่ควรกล่าวโทษนาง เจ้าเป็นผู้เผาต้นไม้ดอกไม้เหล่านั้น แม้แต่วิหคตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งจะออกไข่ ฝูงมัจฉามากมายในลำธาร ทั้งหมดหาใช่ฝีมือของนางไม่ นั่นล้วนเป็นโทสะของเจ้า"
"ข้าขออภัยท่านพ่อ เป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว"
เทพอู่เฉินก้มศีรษะให้บิดาอย่างรวดเร็ว อาเป้ยเงยหน้าขึ้น หลังถูกโยนความผิดให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางรู้สึกว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด
แท้จริงแล้วอาจไม่ใช่ความผิดของนาง นางเพิ่งตระหนักได้ด้วยสติ เมื่อบิดามังกรสั่งสอนบุตรชายด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม
"ลูกชายข้า แค่มองตาเจ้า ข้าก็รู้ว่าเจ้ามีใจให้นาง เจ้าถึงได้หวงแหนนางนัก แต่ไหนแต่ไรมาเจ้าใช่เทพเหลวไหลเสียเมื่อไร เป็นไปไม่ได้เลยที่เจ้าจะใช้เพลิงอัคคีจากเนตรปีศาจเผาผลาญเทวโลกไปครึ่งภพภูมิเช่นนี้ เอาล่ะ พวกเจ้าควรไปพักผ่อนที่เรือนของข้าก่อน ข้ามีเรื่องจะอบรมสั่งสอนลูกชายข้า โดยเฉพาะเรื่องของสตรี..."


"ท่านแม่ของเจ้าอย่างไรเสียก็เลี้ยงดูเจ้ามา ไหนจะอุ้มครรภ์เจ้า เจ็บปวดทรมานปานร่างจะแตกเป็นเสี่ยงเพราะคลอดเจ้า ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นงานยากอย่างใหญ่หลวง นางไม่เคยปริปากบ่นแม้สักคำ นางมีจิตใจกล้าหาญยิ่งเสียกว่าตัวข้าผู้เป็นมังกรสวรรค์..."
บิดามังกรไม่เคยกล่าวว่านางเฟยอี๋ต่อหน้าบุตรชาย ออกจะเศร้าเสียใจ สำนึกในความผิดที่ได้กระทำลงไป ยิ่งเวลานี้ ได้อยู่กันตามลำพังหลังจากที่ไม่ได้พบหน้ามานานนับร้อยปี
สองบุรุษเทพนั่งสนทนากันบนเก้าอี้ไม้สนแดงสลักมุกลายมังกร จิบชาจากถ้วยดินเผาสีขาวสะอาด
ผู้เป็นบิดาสวมอาภรณ์สีฟ้าปักด้วยดิ้นทองลวดลายมังกรงานประณีต มีเครื่องประดับบนมวยผมดูเป็นทางการเล็กน้อย ผ้าคาดเอวสีทองอร่าม บิดามังกรไม่ถึงกับแต่งตัวเต็มยศเช่นตอนพำนักอาศัยเป็นบุรุษเทพบนเทวโลกชั้นฟ้า เพียงสวมอาภรณ์งดงามกว่าทุกวัน ส่วนบุตรชายนั้นสวมอาภรณ์สีดำสนิท ปักด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายอสรพิษ
ฮ่าวหรานเลื่อนมือไปตบบ่าบุรุษร่างสูงใหญ่ข้างกาย เพื่อปลอบประโลมหาใช่ตำหนิติเตียน
"อย่างไรเสียเจ้าอย่าได้ชื่นชอบงานสนุกสนานรื่นเริง แผดเผาทุกสิ่งเช่นท่านแม่ของเจ้า หากไม่มีเหตุจำเป็น ก็อย่าได้ทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อนบ่อย ๆ ก็แล้วกัน"
"ท่านพ่อโปรดให้อภัยข้า วันหน้าวันหลังข้าจะระวัง ข้าจะไม่ใช้พลังปีศาจอีก"
"ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าไม่ให้ใช้ เพียงแต่เจ้าต้องรู้จักที่จะควบคุมมัน พลังนี้คือชีวิตของเจ้าเทพอู่เฉิน เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน เพื่อเอาไว้ใช้ประโยชน์"
"ข้ามองไม่เห็นว่าพลังแห่งการทำลายจะมีประโยชน์อันใด"
"พลังของเทพหรือปีศาจล้วนมีอำนาจในตัวของมัน เจ้ายังเข้าไม่ถึงพลังแห่งหยิน พลังแห่งความมืดและการทำลาย เจ้าจึงไม่เห็นว่ามันมีประโยชน์"
เทพอู่เฉินรับฟังการอบรมสั่งสอนจากบิดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และจริงดังนั้น ตัวเขาไม่สามารถเข้าถึงสัจธรรมของพลังหยิน เขาไม่เคยเห็นประโยชน์ของพลังแห่งการทำลายแม้สักน้อย
ใบหน้าคมคายมองออกไปข้างนอก ถัดจากบานประตูสลักลายมังกรที่เปิดอ้ากว้าง ท้องฟ้าแจ่มใสสว่างไสวกว่าในเทวโลกชั้นน้ำ พื้นที่โดยรอบปกคลุมด้วยไอหมอก เรือนของบิดามังกรตั้งอยู่เหนือพื้นดิน ล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ชั้นดิน ภพภูมินี้อยู่ระหว่างภพภูมิลับแลและสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
เทพอู่เฉินยังคงคิดถึงนาง... ผู้อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ...
หนึ่งสตรีผู้งดงามประหนึ่งธิดาบนสวรรค์ หนึ่งสัตว์อสูรกำลังเที่ยวชมดอกไม้ใบหญ้าหลากสีสัน หมู่วิหคเหินหน้าตาแปลกประหลาดต่างจากโลกมนุษย์ยังมีอินทรีพูดได้ สมบัติหลายสิ่งในเรือนบิดามังกรน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับอาเป้ยผู้ไม่เคยเหยียบเยือนเมืองเทพ นางดูสดชื่นแจ่มใส สนใจใคร่รู้ไปเสียทุกสิ่งอย่าง แม้กระทั่งเรือนไม้สีแดงรายล้อมรอบด้วยนทีสีทองสลับไปกับสีมรกต หมู่มัจฉาแหวกว่ายอยู่ข้างใต้เรือนแห่งนี้ นางวิ่งเล่นไปทั่วกับพยัคฆ์อัคคีของนาง
ตรงข้ามกันกับบุรุษเทพปีศาจ...
ถึงแม้ว่าเขาจะได้ตัวนางกลับมา นางยอมกลับมาพำนักอาศัยใต้อาณัติของเขาอีกครั้ง ความรู้สึกเศร้าหมองเกาะกุมจิตใจเทพอู่เฉินอยู่ทุกชั่วขณะ
一见如故
พึ่งพานพบแต่รู้สึกรู้จักกันมานาน
ความรู้สึกที่มีต่อนางแต่คราแรกพบสบตาบนผืนน้ำสีมรกตบนเทวโลก สตรีนางหนึ่งเหยียบยืนบนอุ้งมือใหญ่โอฬาร ด้วยแววตากล้าหาญสมเป็นนาง
การได้ค้นพบความจริงครานี้ไขข้อข้องใจหลายอย่าง แต่ทว่า...
'อาเป้ย... บัดนี้ข้าเป็นเทพปีศาจผู้ไม่เหมาะสมกับความรัก ข้าควรทำอย่างไรกับเจ้า...'
"ข้ากำลังสงสัยว่า... เจ้าจะบังคับจับกุมนางไว้เพื่อการใด นางอยากไปก็ให้นางไป เจ้าควรมอบอิสระให้นาง"
ถ้อยคำของบิดาเรียกให้หลุดพ้นจากภวังค์ เทพอู่เฉินจึงละสายตาจากสตรีเบื้องหน้า
"อาเป้ย... นางงดงามถึงเพียงนี้ ไม่มีทางที่นางจะรอดพ้นภยันตรายในภพภูมิเทวโลก นางจะไปกินนอนที่ใด จะไปซุกตัวหลบฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บที่ใดหากมิใช่เรือนข้า แม้แต่หยาดฝนหยดลงบนกายนางก็อาจจะทำให้นางไม่สบายตัวได้ ไหนจะเหล่าปีศาจ บุรุษเทพตั้งมากมาย เพียงพบนางต่างก็หมายปองนาง แต่นางแสนจะไร้เดียงสา ไม่รู้จักสัญชาติบุรุษ"
"เรือนข้ายังว่าง ข้าดูแลนางให้ดีไหมเล่า เจ้ายังมีภาระหน้าที่การงานต่างจากข้าผู้ถูกปลดจากการงานของเทพทุกอย่าง ข้าเป็นบุรุษเทพซึ่งไว้วางใจได้อย่างแน่นอน"
"ไม่ได้ ข้าเกรงว่านางจะทำตัวไม่งาม ท่านอาจถูกคำติฉินนินทาจากเหล่าเทพ... ท่านพ่อ..."
"ข้าเป็นผู้ปลีกวิเวก พ้นจากการเป็นเทพมานานแล้วจึงไม่ถือสาผู้ใด ข้าอยู่เรือนนี้ออกจะสุขสบาย ไร้เรื่องเป็นทุกข์เป็นกังวลใจ เจ้าดูซี... กระทั่งต้นไม้ดอกไม้ในเรือนข้า ท่านราชาแห่งสวรรค์ยังนำเมล็ดพันธุ์มาให้ด้วยตนเอง นางอยู่เรือนข้า นางคงสุขสบาย"
ถ้วยชาในมือซึ่งถูกวางลงบนจานรองถ้วยปรากฏกลุ่มควันสีดำ เทพอู่เฉินเพิ่งปลดปล่อยพลังปีศาจในร่างอสรพิษไปมาก ถูกยั่วยุด้วยถ้อยคำของบิดา จำต้องใช้ความพยายามสงบจิตสงบใจด้วยการไม่พูดตอบแม้สักคำเดียว ทว่าท่าทีโกรธขึ้งบึงตึงจนมือสั่น ขบฟันกัดกราม พาลพาให้บิดามังกรหัวเราะออกมา
"ฮ่า ๆ เทพอู่เฉิน คิดหรือว่าข้าไม่รู้ ลูกชายข้า... ข้ารู้ว่าเจ้าน่ะคิดอะไร แต่เจ้ารู้หรือไม่ นางเป็นเพียงสมบัติของเทพปีศาจ เป็นเครื่องบรรณาการจากมนุษย์ นางไม่ได้มีอายุยืนนานเช่นพวกเราเหล่าเทพ"
ถ้อยคำของบิดาในเรื่องซึ่งเขาไม่รู้มาก่อน ฉีกหน้าผู้เป็นเจ้าของสมบัติเทพปีศาจ สิ่งที่เทพมังกรพูดจึงไม่น่าเชื่อถือสำหรับเขา
"เป็นไปได้อย่างไรท่านพ่อ ท่านเอาสิ่งใดมาพูด?"
"เพราะนางมีลมหายใจ มีจิตวิญญาณ มิใช่สมบัติทั่วไป เมื่อผ่านไปสักระยะหนึ่ง กายทิพย์ของนางจะสูญสลายกลายเป็นเถ้าควัน เช่นเดียวกับสมบัติของท่านแม่ของเจ้า"
เทพอู่เฉินส่ายหน้าไปมา มันจะเป็นไปได้ยังไง! มือกระแทกวางถ้วยชาลงบนโต๊ะสลักมุกในเรือนบิดาแล้วหันไปพูดย้ำ "ท่านพ่อ... ข้าเป็นครึ่งปีศาจแต่ท่านเป็นเทพ ข้าอยู่กับท่านแม่มาโดยตลอด เครื่องสังเวยจากมนุษย์ก็ตั้งมากมาย ข้าไม่เคยพบสมบัติชิ้นใด..."
"ฟังข้าให้ดี เทพอู่เฉิน เจ้าต้องฟังพ่อ" ในน้ำเสียงเข้มขึ้น ฮ่าวหรานไม่อยากบอกเรื่องนี้กับบุตรชายนัก ทว่าเป็นภาระหน้าที่หนึ่งเดียวซึ่งเขาต้องรับผิดชอบ
นี่เป็นความจริง...
"ข้าเคยพบเห็นมาก่อนตอนข้าลงไปเผชิญด่านเคราะห์ ได้อยู่กินกับนางเฟยอี๋บนโลกมนุษย์ ตอนนั้นข้าเริ่มเกิดความสงสัยว่านางไม่ใช่สตรีธรรมดาเมื่อนางได้รับบรรณาการจากเพื่อนบ้าน ครั้งหนึ่งเป็นสุนัข อีกครั้งหนึ่งเป็นสตรีข้ารับใช้ สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่อยู่เป็นการถาวร ไม่นานก็หายไป อาเป้ยคงเป็นเช่นเดียวกัน แต่หากเป็นบนเทวโลก... ข้าให้เต็มที่ไม่เกินหนึ่งร้อยราตรีกาล"
เปลวไฟลูกหนึ่งปรากฏขึ้นนัยน์ตาสีแดงฉาน เทพปีศาจส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่อหู
ไม่… นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!


"เทพอู่เฉิน...!" นางฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใส พลันสลดเศร้าลงในทันทีที่พบความผิดของตน "ท่านพ่อดุว่าท่านหรือ? หน้าตาท่านซีดเซียวเช่นคนป่วยไข้ หรือว่าท่านไม่สบาย มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยเหลือท่านได้..."
"อ้อ... ไม่ เปล่าเลย ข้าไม่เป็นอะไรทั้งนั้น เจ้าล่ะ... เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"
"ข้ารู้สึกสดชื่นแจ่มใสพอได้ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ สถานที่แห่งนี้ช่างงดงามยิ่งนัก ข้าไม่ได้เห็นเกล็ดน้ำแข็งมานาน ข้าเพียงรู้สึกไม่ค่อยดีเพราะข้าทำให้ท่านถูกท่านพ่อต่อว่า" นางกระเถิบเข้าไปยืนใกล้ ๆ บุรุษเทพปีศาจ เงยหน้าขึ้นลอบมองกรามแกร่ง ไม่รู้ว่าบัดนี้ท่านกำลังคิดอะไร แต่ตัวนางน่ะหรือ? ก็แค่เป็นห่วงท่านบุรุษเทพตัวใหญ่ จะรู้จักคำว่าป่วยกับเขาบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้
"เทพอู่เฉิน ไยอาภรณ์อันงดงามของท่านถึงเปียกปอนขนาดนี้เล่า ข้าว่าท่านควรเปลี่ยนมันเสียก่อน ข้าเกรงว่าท่านจะไม่สบาย ท่านหายลงไปในน้ำตั้งหลายชั่วยาม"
นัยน์ตาคู่คมยังสบมองนาง ทั้งกายและใจหนาวเหน็บเมื่อก้มลงมองด้ายสีแดง มันยังคงอยู่บนข้อเท้าเช่นเดิมหลังจากที่เขาได้พบกับผู้เฒ่าจันทรา
'บัดนี้เจ้ายังมีเวลาอยู่กับนาง ก็ดูแลนางดี ๆ ลดทิฐิของเจ้าลงเสียหน่อย เมื่อใดที่เจ้าควรเงียบและฟังนาง เจ้าจงฟังนางให้มาก หากทำไม่ได้ ให้คิดถึงเรื่องเมตตา เวทนานางผู้มีช่วงเวลาแห่งการมีชีวิตน้อยกว่าเจ้า'
บิดามังกรได้ตามลงไปบอกสอนเรื่องราวมากมายแก่เทพปีศาจผู้ไร้ประสบการณ์เรื่องสตรีใต้บึงมรกต กว่าเทพอู่เฉินจะขึ้นมาจากน้ำ เพื่อพบหน้านางเสียหน่อย
อาเป้ยหรี่ตาเล็กลง ในสีหน้าสงสัย เหตุเพราะบุรุษร่างสูงใหญ่เอาแต่จ้องหน้านางไม่พูดจา นางจึงตั้งใจว่านางต้องปรับความเข้าใจกับเทพอู่เฉินเสียหน่อย
"ข้าว่า... ข้ากำลังนึกถึงเรื่องที่ข้าดันผิดคำพูดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านสังหารข้า ข้าเกือบถูกย่างสดในป่ากับเจ้าเหลียนเหลียน เป็นฝีมือของท่านครั้งที่สาม"
"เจ้ายังโกรธข้าหรือ?"
"ข้าไม่โกรธท่าน ข้ายินดีให้อภัยท่าน ข้ายอมท่านในฐานะที่ข้ามีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าท่าน"
"เจ้า... เนี่ยนะ?" เทพอู่เฉินหัวเราะอย่างนึกขันนาง ผู้มั่นอกมั่นใจเหลือเกิน
"ใช่ ข้านี่แหละ"
"เจ้าอายุเพียงสิบแปดปี แต่ข้าเป็นเทพผู้มีอายุร่วมห้าพันกว่าปี"
"ข้าอยู่บนโลกมนุษย์สิบแปดปีก็จริง แต่ข้าอยู่ภายใต้การอบรมสั่งสอนเป็นอย่างดีของท่านอาจารย์ นักพรตผู้มีปัญญาให้เหตุผลในการดำรงชีวิตกับข้าทุกอย่าง ถึงพวกท่านอาจใช้งานข้าหนักเสียหน่อย นั่นก็เพื่อประโยชน์แก่ตัวข้า ท่านอาจารย์เปรียบเสมือนบิดามารดาของข้า ส่วนผู้อื่นนั้นเปรียบดังญาติมิตร..."
"มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไรเล่าอาเป้ย ในเมื่อข้ามีอายุมากกว่าเจ้าอยู่ดี"
"เกี่ยวซีเทพอู่เฉิน ท่านอาจารย์เคยบอกกับข้าว่า ต่อให้นั่งหลับตาบำเพ็ญเพียรมากมายเท่าไรไม่เท่าฟังจากผู้มีประสบการณ์ อาบน้ำร้อนมาก่อน ท่านนั่งหลับตาไปเถิด... อีกสักหมื่นปี ท่านอาจแก้ไขปัญหาไม่ได้เลยสักอย่างหากว่าท่านไม่ฟัง ท่านจะต้องฟังให้มาก ฟัง คิด วิเคราะห์ ท่านจึงจะเกิดปัญญา..."
เทพอู่เฉินหัวเราะประชดประชัน ลืมเรื่องความเศร้าหมองใจไปเสียสนิท เขาเริ่มที่จะรู้สึกขวางหูขวางตานาง!
"เทพอู่เฉิน ข้าขอเสียมารยาทเถิด ท่านโดดเดี่ยวเดียวดายมาหลายพันปี ท่านอยู่ผู้เดียวลำพัง ดังนั้นสิบแปดปีของข้าไม่สามารถเทียบเท่ากับห้าพันปีของท่านได้ ข้ามีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าท่าน ข้านี่แหละเป็นผู้มีเหตุผลมากกว่าท่าน อันที่จริงข้าก็สงสารท่านอยู่นะ... ท่านเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น..."
อาเป้ยยกมือป้องปากอย่างรักษากิริยา นางรู้สึกกระดากอายยิ่งนักกับการพูดจาเช่นนี้ นางว่านางไม่สมควรพูดแต่ว่านางจำเป็นต้องพูด เทพอู่เฉินถลึงตาชี้หน้านาง เตรียมเอาเรื่องนาง
"อาเป้ย... นี่... นี่เจ้า... กล่าวหาว่าข้าเป็นเด็กขาดความอบอุ่นจากบิดามารดา?"
"เทพอู่เฉิน... ขอให้ท่านให้อภัยข้า เพราะข้าพูดความจริง ข้าเห็นว่าท่านอยู่ผู้เดียวจริง ๆ ก็เท่านั้น"
"ข้ามีเจ้างูสอง... นั่นไง ท่านพ่อของข้าก็อยู่... ท่านแม่ของข้าก็อยู่... ที่ไหนสักแห่ง"
เทพอู่เฉินไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าตัวเขานั้นมีครอบครัวจริง ๆ คราวนี้เขาคงจะต้องยอมฟังนาง...
"ไม่สำคัญว่าท่านมีผู้ใดหรือไม่มี นั่นเป็นเรื่องในอดีต บัดนี้ข้าตัดสินใจแล้วว่าข้าจะอยู่กับเทพผู้โดดเดี่ยวตราบจนข้าหมดลมหายใจ หากว่าข้าเสียใจเพราะท่านทำร้ายน้ำใจข้า ข้าจะปิดประตูร้องไห้ของข้าคนเดียวก็แล้วกัน จากนั้นข้าจะพูดคุยกับท่านเช่นเดิม ข้าจะตามตอแยท่านให้ท่านยอมใจอ่อนกับข้าให้ได้ทุกครั้ง"
"ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดมาตามตอแยข้า โดยเฉพาะเจ้า สตรีวาจาร้ายกาจ กิริยาก็น่าเกลียดนัก อาเป้ย"
ถึงถูกต่อว่าน่าเกลียด อาเป้ยกลับถือตนว่านางมีสติปัญญาการคิดวิเคราะห์มากกว่าเทพอู่เฉิน นางระลึกตนกลับมาได้โดยใช้ระยะเวลาอันสั้นกว่าเทพปีศาจเอาแต่ใจเสียอีก
พอเทพอู่เฉินจะต่อว่านาง จึงรีบแย่งท่านพูด ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้เทพปีศาจนิ่งงัน...
"ข้ารับรู้แล้วว่าหัวใจของข้ามีเพียงท่าน ข้าเจ็บปวดเวลาที่ท่านหมางเมินข้า ดวงตาของข้าส่ายมองหาแต่ท่าน ข้าคิดถึงท่านอยู่ทุกลมหายใจข้า ชีวิตสุดท้ายของข้าบนเทวโลกอันสวยงามแห่งนี้ และด้ายเส้นนี้... ขอให้เป็นของท่านเถิดเทพอู่เฉิน..."
อาเป้ยแสนกล้าหาญองอาจในการยอมรับความรู้สึกของนางเอง หรือนางแค่อวดดีจองหอง!
เทพอู่เฉินเบือนหน้าไปอีกทาง พลันแค่นหัวเราะออกมา นึกตลกขบขันความบ้าดีเดือดของนาง แม้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจอสรพิษสีดำสนิทเต้นระรัวแรง
เพราะคำสารภาพรักของนาง...


บอกกับข้าว่าอาเป้ยมีมาตั้งแต่ถือกำเนิด... นางเป็นคู่วาสนา นางเป็นคู่พรหมลิขิตของข้า... ต่อให้เป็นเทวโลก โลกมนุษย์ หรือแม้แต่ภพปีศาจ ภพภูมิใด ๆ มิอาจแยกนางไปจากข้า..."
ในน้ำเสียงสั่นเครือ ผิดจากเทพผู้แข็งกระด้างเย็นชา ราวก้อนหินหนักมหึมาถ่วงก้อนเนื้อในอกซ้าย ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวเพราะความจริง ซึ่งเขายังไม่ปักใจเชื่ออยู่ดี ไม่ว่าบิดาจะพูดอย่างไร
เทพอู่เฉินเคยคิดว่าหากนางหายไปก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด เขายังเคยกล่าวกับนาง
'...ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เทพ หรือปีศาจ ต่างพบพานเพื่อจากลา'
"เมื่อใดที่กายทิพย์ของนางสูญสลาย ด้ายแห่งพรหมลิขิตบนข้อเท้าของเจ้าก็จะหายไปเช่นกัน เจ้าและนางถือว่าจบสิ้นลิขิตต่อกันในภพชาตินี้ ส่วนเจ้าจะได้พบนางอีกหรือไม่นั้น คงแล้วแต่วาสนาของเจ้ากับนาง ข้าขอโทษเจ้า แต่ข้าจำเป็นต้องบอกเจ้า... ลูกชายข้า"
ปลายเสียงเข้มขรึม ดวงตาคมเข้มยังคงจดจ้องใบหน้าซีดเผือดไร้เม็ดสีของบุตรชาย
ฮ่าวหรานตระหนักรู้เป็นอย่างดีในครานี้ เรื่องคำทำนายของแม่เฒ่า เกี่ยวกับไฟบรรลัยกัลป์แห่งปีศาจอาจเผาผลาญทุกสิ่งบนเทวโลก ร้ายแรงกว่านั้น อาจลุกลามไปถึงโลกมนุษย์ มันกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
แม้เทพอู่เฉินยังคงนิ่งอึ้งมองบิดา ด้วยสีหน้าที่บอกว่าเรื่องเหล่านั้นโกหกทั้งเพ เทพมังกรอย่างฮ่าวหรานจะไปรู้เรื่องดีกว่าครึ่งปีศาจได้อย่างไร!

บุรุษเทพปีศาจผู้องอาจและสง่าผ่าเผยในอาภรณ์อันงดงามแปรเปลี่ยนร่างของตนเป็นอสรพิษ กลุ่มควันสีดำลอยหายไปจากเรือนของบิดามังกร พุ่งตรงลงบ่อน้ำมรกตพร้อมเสียงคำรามลั่นฟ้า
ณ เทวโลกชั้นดินในราตรีนี้ไม่มีแม้แสงดาราสาดส่องลงมา หยาดน้ำฟ้าร่วงหล่นเป็นสายจนทุกแห่งหนกลายเป็นสีขาวโพลน เวหาอบอุ่นกลับกลายเป็นเยียบเย็น ประหนึ่งหยาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าจากนภาลัย
"นั่นอะไร? เจ้าเห็นไหม เหลียนเหลียน" อาเป้ยหันไปถามเจ้าตัวเล็ก ขณะนั่งยองลงกับพื้นหญ้า เอามือทั้งสองข้างป้องหูของนางแต่ปากบ่นว่า "ข้าไม่ชอบเสียงโวยวายของเทพอู่เฉินเลย ข้าว่าน่ากลัวยิ่งนัก ทั้งที่ตัวข้าไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดมาก่อน"
พยัคฆ์อัคคีไม่เคยได้ยินเสียงกรีดร้องของปีศาจ เป็นครั้งแรกของมันเช่นกันจึงมองตามร่องรอยของไอสีดำมากมายเหล่านั้น ด้วยดวงตาวิเศษของมัน สามารถมองเห็นแม้ในความมืดสนิท
"เจ้าทำให้เทพอู่เฉินถูกท่านฮ่าวหรานต่อว่าแน่ ๆ ว่าแต่... เจ้าไม่โกรธท่านแล้วหรือ?" เหลียนเหลียนหันไปถามนาง อาเป้ยจึงเอามือที่ป้องปิดหูทั้งสองข้างออก ก้มหน้าลงมองเส้นสีแดงที่ผูกพันรอบข้อเท้าของนางเอาไว้กับบุรุษผู้หนึ่ง
"เพียงท่านเรียกชื่อข้า ขอให้ข้ากลับมาหาท่าน หัวใจกล้าแข็งของข้าก็เหลวละลายเป็นน้ำแล้วน่ะสิเหลียนเหลียน แล้วท่านพ่อ... บอกว่าท่านมีใจให้ข้า..." นางยิ้มออกมา ดวงตาคู่สวยทอดมองหนทางยาวไกล สุดสายตาของนางนั้นด้ายแห่งพรหมลิขิตจมหายลงไปในน้ำที่อสรพิษดำหายลงไป
"ข้าเข้าใจสตรีบนโลกมนุษย์แล้วล่ะว่าเหตุใดพวกนางจึงยอมฟังสามีไปเสียทุกสิ่งอย่าง แม้พวกนางจะถูกทุบตี ด่าทอสารพัด พวกนางถูกกระทำเยี่ยงสัตว์ ก็ยังยืนกรานว่าจะอยู่... เป็นสามีภริยา"
พยัคฆ์อัคคีได้ยินเข้าดังนั้นจึงหัวเราะนางเยาะเย้ยนาง
"ฮึ...! อาเป้ย ดูเจ้าซี ข้าเห็นเจ้าเอาแต่จับด้ายสีแดงหน้าระรื่น จะพยายามจับเท่าไรเจ้าก็จับไม่ได้ แถมที่เจ้าร้องไห้คร่ำครวญก่อนหน้านี้ เจ้าแสนจะน่ารำคาญ"
"ข้าเองก็คิดว่าเจ้าตอนพูดน้อย ๆ น่ารักน่าเอ็นดูมากนะเหลียนเหลียน"
นางถกเถียงสัตว์อสูร หัวใจบอบช้ำของนางเปรียบเสมือนต้นไม้ที่แห้งเฉาได้รับการรดน้ำพรวนดิน ให้กลับมาชุ่มชื้นมีชีวีตชีวาอีกครั้งหนึ่ง เทพอู่เฉินบีบข้อมือของนางจนเกิดรอยแดง มองนางด้วยสายตาเว้าวอนไม่ให้นางไปจากท่าน
แววตาของท่านแสดงออกว่ามิใช่การออกคำสั่ง เฉกเช่นน้ำเสียงก้าวร้าวปานนั้น เพียงปรารถนาจะบอกกับนางว่า... ขอร้องให้นางอยู่ข้างกายท่าน
นางก็เลยกลายเป็นหญิงประหลาด หลงใหลในความเจ็บปวดขึ้นมา ไม่รู้ตอนไหนอย่างไร...
"เจ้าบอกกับข้าว่าเทพอู่เฉินไม่สนใจผู้ใด แต่ท่านกลับมารับข้า ท่านไม่ให้ข้าไปจากท่าน"
"โอ้... ข้าว่าเจ้าน่าจะถูกพิษรักของปีศาจอสรพิษจนเสียสติไปแล้วล่ะ เจ้าอยากนั่งตากน้ำค้างแข็งตรงนี้ให้หนาวตายเจ้าก็นั่งไปเถอะ ข้าจะเข้าไปหลบข้างในเรือน อสูรอัคคีอย่างข้าไม่ชอบสถานที่หนาวเย็น"
พยัคฆ์อัคคีบอกนางซึ่งเหม่อหมองด้ายสีแดงด้วยรอยยิ้มเพลิดเพลินใจ นางจึงลุกขึ้นเดินตามมันเข้าไปในเรือนของเทพมังกร เพื่อหลบหยาดน้ำค้างที่ร่วงโรยลงมาจากฟากฟ้า

เวหาอันเยียบเย็นตลอดราตรีมีหยาดน้ำฟ้าโหมกระหน่ำ นภาลัยไร้แสงดารา ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทุกแห่งจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเปลวเพลิงของพยัคฆ์อัคคีในเรือนเทพ
ปีศาจอสรพิษฝังร่างกายและจิตใจรุ่มร้อนเพราะความโศกเศร้าอาลัยอยู่ก้นบึ้งนทีสีมรกต แหล่งน้ำบริสุทธิ์ของเรือนเทพมังกรสามารถดับได้ทุกความร้อนบนเทวโลกแม้แต่ไฟกัลป์จากปล่องภูเขาไฟ เพลิงอัคคีปีศาจจึงไม่ส่งผลกระทบต่อเทวโลกชั้นดิน
ก็คงจะไม่มากนัก...
เพียงทำให้สถานที่โล่งกว้างแจ่มใสเกิดปรากฏการณ์ราวกับว่าเป็นมหันตภัยบนโลกมนุษย์ ทั้งที่เทวโลกชั้นดินไม่เคยเกิดบรรยากาศแปรปรวน แม้แต่พิรุณเกรี้ยวกราดก็ยังไม่เคยมี
ร่างอสรพิษวนเวียนอยู่ใต้ผืนน้ำหนึ่งราตรี จึงตั้งสติระลึกตนให้คลายหายจากอาการเศร้าหมอง กลุ่มควันสีดำลอยขึ้นสูงจากบ่อน้ำ พุ่งตรงเข้ามาในเรือน ปรากฏเป็นร่างบุรุษกำลังชะโงกคอมองหาสตรีนางหนึ่ง
เห็นว่านางเพิ่งออกไปวิ่งเล่นชมทัศนียภาพอันสวยงามประสานาง แต่ก็เพียงไม่นาน นางคงกลัวว่าคนข้างในเรือนจะเป็นห่วงนาง จึงรีบกลับเข้ามา พบบุรุษในอาภรณ์สีดำเปียกปอนหวนคืนกลับมายืนอยู่ตรงหน้า


บทที่ 1 ยังจะหนีอีกเหรอ
 เยี่ยหวันหวั่นลืมตาขึ้น
 ประสานสายตากับดวงตาคู่หนึ่งที่ทำให้เธอหวาดกลัวจนสั่นเทาไปถึงจิตวิญญาณ
 “กรี๊ด~~”
 นิ้วมือซีดขาวของหญิงสาวรีบกำผ้าห่มใต้ร่างไว้แน่น
 นี่เธอกลับมาเผชิญกับความเจ็บปวดในชีวิตอีกครั้งแล้ว
 หรือว่าที่นี่จะเป็นนรก?
 เธอตายไปแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังกลับมาที่นี่อีก กลับมาอยู่ข้างกายปีศาจตนนี้?
 ความรู้สึกต่อต้านเกิดขึ้นมาจากสัญชาตญาณของเธอ “อย่ามาแตะต้องฉัน!”
 ชายหนุ่มเหมือนถูกสะกิดต่อมโมโห ใบหน้ากระหายเลือดพลันมืดครึ้มเหมือนเมฆดำแผ่เต็มฟ้า ริมฝีปากบางเย็นเยียบพร้อมแรงทำลายล้างกัดลงมาอย่างดุร้าย ราวกับจะกลืนกินเลือดเนื้อเธอลงท้องไปด้วย
 เยี่ยหวันหวั่นเจ็บปวดจนคิดเรื่องอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงพึมพำอย่างไร้สติ “ทำไม...ทำไมถึงเป็นฉัน...ซือเยี่ยหาน...ทำไมต้องเป็นฉัน...”
 “เพราะว่า มีแค่เธอเท่านั้น”
 เสียงแหบทุ้มของชายหนุ่มแว่วดังข้างหู ราวกับโซ่ตรวนที่ล่ามไว้แม้แต่จิตวิญญาณของเธอ
 ได้ยินคำตอบของเขาเหมือนกับคำตอบในชีวิตก่อน เยี่ยหวันหวั่นหมดสติอย่างสมบูรณ์
 ……
 เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ด้านนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากค่ำคืนเป็นท้องฟ้ายามกลางวัน
 กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลในอากาศ แสงอรุณอบอุ่นสาดส่องมาตามลายฉลุบนหน้าต่าง ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่รู้ตัว
 และวินาทีต่อมา เยี่ยหวันหวั่นพลันรู้สึกตึงเครียด
 ความรู้สึกกดดันรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องหลังการตื่นขึ้นของชายหนุ่ม
 แขนที่พาดระหว่างเอวกระชับเธอแน่น เขากอดเธอเข้ามาในอ้อมแขน เสมือนเธอเป็นหมอนใบหนึ่ง
 “ยังจะหนีอีกเหรอ?”
 น้ำเสียงที่ทำให้รู้สึกขนพองสยองเกล้ากระซิบข้างหู
 ด้วยสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอด จิตใต้สำนึกของเยี่ยหวันหวั่นสั่งให้ส่ายหน้า
 ไม่รู้ว่าชายหนุ่มเชื่อเธอหรือไม่ สายตาที่จดจ้องบนใบหน้าเธอครู่หนึ่ง เป็นสัญญาณอันตรายที่แผ่ซ่านอยู่ตลอดเวลา
 เยี่ยหวันหวั่นเป็นเหมือนกวางน้อยที่ถูกงับคอไว้ ไม่กล้าขยับเขยื้อน
 ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเขาก็คลายกอดเธอ
 ชายหนุ่มลงจากเตียง เรือนกายย้อนแสงเห็นเป็นรูปร่างสูงโปร่งและเอวที่ผอมบาง
 ภาพเช่นนี้ปรากฏอยู่เพียงแวบเดียว ชายหนุ่มหยิบเสื้อผ้าข้างเตียงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นิ้วมือเรียวยาวติดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตเม็ดแรกอย่างพิถีพิถัน
 ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังดุร้ายราวสัตว์ป่า แต่เวลานี้ใบหน้าหล่อเหลากลับเย็นชาไร้อารมณ์ความรู้สึก
 จนกระทั่งเสียงปิดประตูดังขึ้น เส้นประสาทตึงเครียดจนแทบจะขาดของเยี่ยหวันหวั่นถึงผ่อนคลายลงได้
 ในที่สุดเธอก็สามารถจัดการกับสถานการณ์ในตอนนี้ของตัวเอง
 เธอค่อยๆ กวาดตามองการตกแต่งโดยรอบ รวมถึงมองตัวเองในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งที่ดูคุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้าไป…
 สาวน้อยในกระจก การแต่งหน้าแบบสโมคกี้อายถูกคราบน้ำตาและหยาดเหงื่อทำเลอะเปื้อนไปหมด บนร่างกายมีรอยอันสักใหญ่น่าสยดสยอง
 เพื่อหนีจากซือเยี่ยหาน เธอเคยตั้งใจทำให้ตัวเองมีสภาพน่าเกลียดและน่าขยะแขยงเช่นนี้
 เธอได้เกิดใหม่...จริงๆ หรือ...
 วินาทีนั้น ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังอย่างรุนแรงทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
 เธอกลับมายังคืนนั้นที่ถูกซือเยี่ยหานลงโทษภายใต้ความโกรธที่เธอหลบหนีไป!
 ทำไม...
 ทำไมถึงต้องให้เธอกลับมาเมื่อเจ็ดปีก่อนอีกครั้ง
 ต่อให้ต้องตาย เธอก็ไม่อยากกลับมาที่นี่อีกแล้ว กลับมาอยู่ข้างกายผู้ชายคนนี้
 เพราะเขา เธอถึงสูญเสียคนรัก ญาติสนิท เสียเกียรติ เสียอิสรภาพ สูญเสียทุกสิ่งอย่าง
 การสูญเสียทั้งหมดนี้ หรือว่าเธอจะต้องประสบกับมันอีกครั้ง? ……….…………………………………………………………..


บทที่ 5 หลับแล้ว
 สวี่อี้ที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตกใจ
 ดอก...ดอกโบตั๋น!
 อะไรกันเนี่ย! วันนี้ผู้หญิงคนนี้ผิดปกติตรงไหน หรือเธอโดนใครทำของใส่หรือเปล่า?
 ถึงได้กล้าเปรียบนายท่านเป็นดอกโบตั๋น!
 แม้ว่าใบหน้าของนายท่านจะหล่อเหลาเกินคำบรรยายจริงๆ ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายเห็นแล้วยังหวั่นไหว แต่คนที่คุ้นเคยกับนายท่านจะยิ่งเข้าใจชัดเจนว่า นิสัยที่แท้จริงของนายท่านโหดร้ายมากแค่ไหน
 สวี่อี้แอบชำเลืองนายของเขาอย่างระแวดระวัง เพียงแต่น่าเสียดายที่เขามองไม่ออกว่าดวงตาดำขลับลึกล้ำคู่นั้นมีความรู้สึกอย่างไร
 นี่นายท่าน...โกรธหรือไม่โกรธกันแน่?
 เวลานี้ กู้เยว่เจ๋อมองผู้หญิงตรงหน้าที่มีใบหน้าน่ารังเกียจ คำพูดจาก็เลวร้าย ท้ายสุดความอดทนเส้นสุดท้ายก็หมดลง “ได้...ได้! ในเมื่อเธอดื้อดึงเห็นผิดเป็นชอบอยู่แบบนี้ เสียใจทีหลังขึ้นมาก็อย่าโทษว่าวันนี้ฉันไม่ได้เตือนเธอแล้วกัน! เยี่ยหวันหวั่น ฉันพยายามช่วยเหลือคนที่หลงผิดอย่างที่สุดแล้ว!”
 เยี่ยหวันหวั่นมองแผ่นหลังของกู้เยว่เจ๋อที่จากไป สีหน้าตกตะลึงอยู่บ้าง
 ช่วงเวลานี้ในชาติอดีต สิ่งที่รอเธออยู่ควรจะเป็นความโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของซือเยี่ยหาน ครั้งนี้เธอเปลี่ยนเส้นทางชีวิตได้สำเร็จ กู้เยว่เจ๋อไปแล้ว แต่ซือเยี่ยหาน...
 รังสีที่คุ้นเคยนั้นก็หายไปแล้วไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร
 ด่านนี้ถือว่าผ่านไปแล้วใช่ไหม?
 นิสัยของซือเยี่ยหานประหลาดเกินคาดเดา เยี่ยหวันหวั่นไม่กล้าชะล่าใจ หลังจากปรับอารมณ์ครู่หนึ่งแล้ว ก็หันกายเดินกลับเข้าบ้านไป
 ทันทีที่ก้าวเข้ามายังห้องรับแขก รังสีที่คุ้นเคยนั้นแทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูรูขุมขนของเธอ
 “มานี่”
 บนโซฟา สายตามีเลศนัยของชายหนุ่มมองมาราวกับตาข่ายผืนหนึ่ง กำลังกางปกคลุมมาที่เธอ
 เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่ที่เดิม เหมือนมีรากงอกที่เท้า
 แม้ว่าเธอจะได้เกิดใหม่อีกครั้ง แต่ความหวาดกลัวลึกถึงกระดูกที่มีต่อผู้ชายคนนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
 แต่ว่า หากต้องการเปลี่ยนชะตาชีวิต เธอจำเป็นต้องพิชิตความกลัวนี้ให้ได้
 เยี่ยหวันหวั่นจิกฝ่ามือเพื่อให้ตัวเองครองสติไว้ จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม
 เพิ่งจะเดินเข้ามาใกล้ วินาทีต่อมาก็ถูกดึงลงมานั่งบนตักของเขา ตามด้วยริมฝีปากที่รู้สึกเจ็บขึ้นมา
 ริมฝีปากบางที่มีไอเย็นๆ บดเบียดลงมาอย่างรุนแรง ขบขยี้บนริมฝีปากของเธอทีละนิด ไม่ปล่อยผ่านสักซอกมุมเดียว...
 เยี่ยหวันหวั่นไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย บังคับตัวเองไม่ให้ต่อต้าน ไม่ทำให้เขาโมโห
 เพียงแต่เธอก็อดคิดไม่ได้ วันนี้เธอทาปากเข้มกว่าครั้งก่อนๆ มาก สีที่เลือกเข้มเหมือนโดนพิษ เขาไม่รู้สึกรังเกียจในความไม่น่ามองเลยหรือ? ถึงจูบอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจได้ขนาดนี้?
 ตั้งแต่อายุสิบแปดที่ได้รู้จักซือเยี่ยหาน จนถึงทุกวันนี้เป็นเวลาสองปีเต็มแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอใช้วิธีการสุดขั้วสารพัดอย่างเพื่อปิดบังใบหน้าแท้จริงของตัวเอง คิดว่าต้องมีสักวิธีที่ทำให้เขาขยะแขยงเธอได้
 หากรู้แต่แรก ทำไมเธอต้องทรมานตัวเองให้มีสภาพคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแบบนี้ด้วย?
 เมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ได้สติในทันใด
 เธอปล่อยความคิดตัวเองให้เคลิ้มไปในอ้อมแขนของซือเยี่ยหานอย่างไม่คาดคิด?
 รู้ตัวอีกที ยิ่งตกตะลึง เมื่อเธอพบว่าลำคอของเธอหนักอึ้ง ซือเยี่ยหานกอดเธอเอาไว้ในอ้อมอกราวกับเธอเป็นหมอนข้าง ศีรษะซุกพิงอยู่ที่ลำคอเธอตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดอยู่บนลำคอที่ไวต่อความรู้สึกของเธอ เป็นลมหายใจที่มั่นคงและลึกยาว
 หลับแล้ว...
 เป็นไปได้อย่างไร!?
 เยี่ยหวันหวั่นไม่กล้าเปล่งเสียง กระทั่งครึ่งชั่วโมงผ่านไป ซือเยี่ยหานก็ยังไม่ขยับตัว เธอจึงลองเรียกเขาไป “ซือเยี่ยหาน...?”
 ชายหนุ่มยังคงไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง
 ที่แท้ก็นอนหลับแล้วจริงๆ!
 ห่างออกไปไม่ไกล สวี่อี้ไม่วางใจจึงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้เขาถึงกับตะลึงตาค้าง เหมือนเห็นเหตุการณ์เหลือเชื่ออะไรอย่างนั้น
 เยี่ยหวันหวั่นเองก็ประหลาดใจมาก
 เพราะเธอยังคงจำได้อย่างชัดเจน ซือเยี่ยหานมีความผิดปกติเรื่องการนอนหลับอย่างรุนแรง และร่างกายของเขาก็ดื้อยาผิดปกติคนทั่วไป ยาหลายชนิดใช้ไม่ได้ผลกับเขา ทุกครั้งเวลาจะเข้านอนต้องให้หมอจิตวิทยาเฉพาะทางมาสะกดจิตให้นอนหลับ
 และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ผู้ชายคนนี้จิตแข็งผิดปกติ การป้องกันทางจิตวิทยาก็แข็งแกร่งมากด้วย จึงสะกดจิตให้เขานอนหลับได้ยาก โดยเฉพาะเวลาที่เขาอารมณ์ไม่ดี การสะกดจิตให้นอนหลับยิ่งใช้ไม่ได้ผล
 ตระกูลซือเชิญหมอชื่อดังมานับไม่ถ้วน ต่างก็ไม่มีวิธีรักษาเขาได้ อีกทั้งยังบอกอีกว่าหากยังไม่ดีขึ้นแบบนี้ต่อไป เขาจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินอายุสามสิบปี
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 7 เมื่อคืนไปทำอะไรมากันแน่
 ภายใต้ปฏิกิริยาของน้ำยาลบรอยสัก รอยสักบนร่างกายค่อยๆ หลุดออกไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
 เยี่ยหวันหวั่นนอนแช่อยู่ในน้ำอุ่น บนหน้าแปะแผ่นมาส์กหน้าไว้ แล้วหลับตาพักผ่อนไปครู่หนึ่ง
 กระทั่งตื่นขึ้นมา น้ำในอ่างอาบน้ำเปลี่ยนสีกลายเป็นสีดำขุ่นทั้งหมด
 และร่างกายของเธอ...
 หลังจากไม่มีรอยสักบดบังแล้ว ก็เผยโฉมเดิมออกมาโดยสมบูรณ์
 รอยสักชั่วคราวชนิดที่เธอทำไม่มีอันตรายต่อผิวหนัง นอกจากปานแดงรูปจันทร์เสี้ยวที่หน้าอกแล้ว เรือนร่างของเธอก็ไม่มีตำหนิแม้เพียงเล็กน้อย ดุจดั่งหยกมันแพะชิ้นหนึ่ง ขาวกระจ่าง นุ่มลื่นเรียบเนียน เหมือนปุยหิมะทับถมใต้แสงจันทร์
 ก่อนจะเกิดใหม่ เธอหุนหันพลันแล่นไปสักรอยสักแบบถาวร ทำให้รอยสักนี้ติดตัวเธอตลอดเจ็ดปีเต็ม ดังนั้นเป็นเวลาเจ็ดปีแล้วที่เธอไม่รู้ว่าเรือนร่างตัวเองเป็นอย่างไรกันแน่
 เวลานี้ได้เห็นสภาพเดิมของมัน แม้แต่ตัวเธอเองยังประหลาดใจ ผิวพรรณของเธอดีขนาดนี้เลยเหรอ
 บวกกับตอนนี้เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบ เดิมทีก็เป็นช่วงวัยที่หญิงสาวมีสภาพผิวพรรณดีที่สุด
 หลังจากลอกแผ่นมาส์กหน้าออกแล้ว เยี่ยหวันหวั่นปล่อยน้ำสกปรกในอ่างอาบน้ำทิ้ง แล้วอาบน้ำชำระร่างกายอีกครั้ง
 เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดคลุมอาบน้ำ นั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
 หญิงสาวในกระจกคิ้วดั่งหมึกเขียนภาพ จมูกโด่งงดงาม สีเดิมของริมฝีปากบางสวยมาก ราวกับผลเชอร์รี่เดือนสาม ดึงดูดให้คนเข้าไปเด็ดชิม และสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจที่สุดก็คือ ดวงตาคู่นั้นเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เปล่งประกายระยิบระยับเหมือนดวงดาวที่สุกสกาวพร่างพราว
 สภาพผิวที่แต่งหน้ามานานทั้งแห้งและเหลือง เมื่อได้รับความชุ่มชื้นจากการแผ่นมาส์กหน้า ก็กลับคืนสู่สภาพที่ดี กลับมาเนียนนุ่มเทียบเท่าผิวกายของเธอแล้ว
 เพียงแต่เยี่ยหวันหวั่นรู้ มันดีเพียงชั่วคราวเท่านั้น การมาส์กหน้าก็เหมือนกับการเสริมความงาม สามารถรักษาสภาพผิวได้แค่ในเวลาอันสั้น โดยเฉพาะมาส์กกู้สภาพผิวแบบฉุกเฉิน จะช่วยรักษาได้เพียงปลายเหตุเท่านั้น
 หากเธออยากจะฟื้นฟูสภาพผิวกลับมาอย่างสมบูรณ์ จะต้องบำรุงรักษาอย่างดีอีก
 เวลานี้หลังจากที่เธอเข้าร้านทำผมเพื่อสระผมครั้งใหญ่แล้ว สภาพผมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมเปียกหมาดยาวถึงเอวทิ้งตัวพาดหัวไหล่ของเธออย่างเกียจคร้าน
 ในชาติก่อน ผมยาวที่เธอหวงแหนที่สุดถูกเธอตัดทิ้งไปหมดในภายหลัง ตอนนี้กลับยัง...
 เยี่ยหวันหวั่นปลื้มปริ่มยินดีที่ได้ของกลับคืนมา ใช้หวีไม้บรรจงสางผมอย่างทะนุถนอม
 หลังจากเป่าผมจนแห้ง เยี่ยหวันหวั่นเริ่มมากลัดกลุ้มกับเสื้อผ้าสีสันจัดจ้านในตู้เสื้อผ้า
 ช่างเถอะ ไปหยิบเสื้อที่ห้องเสื้อผ้าส่วนตัวชั้นสามมาสักชุดก็แล้วกัน การได้เกิดใหม่อีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทำไมต้องให้ตัวเองได้รับความไม่เป็นธรรมอีก
 ทั่วทั้งชั้นสามเป็นห้องเสื้อผ้าส่วนตัว ด้านในมีเสื้อผ้า เครื่องประดับ กระเป๋าที่ซือเยี่ยหานเตรียมไว้ให้เธอทั้งหมด แม้ว่าของเหล่านี้เธอจะไม่เคยแตะต้องสักครั้ง แต่ว่าตลอดเจ็ดปีเต็ม สิ่งของในห้องนี้จะถูกเปลี่ยนเป็นคอลเลคชันใหม่ประจำฤดูกาลนั้นๆ ตลอด
 ชั้นล่างของอาคาร
 หน้าโต๊ะอาหาร ซือเยี่ยหานกำลังดื่มกาแฟอย่างเอ้อระเหย
 ใบหน้าของชายหนุ่มขาดการนอนหลับพักผ่อนเป็นเวลานาน หน้าตาจึงหมองคล้ำขึ้นมาก ทว่าวันนี้ใบหน้าหล่อเหลาเป็นทุนเดิมกลับฉายออร่าเปล่งปลั่ง ราวกับปีศาจที่ได้ดูดกลืนพลังมาเต็มเปี่ยม
 “ซู้ด ร้อนร้อนร้อน...” หลินเชวียเหม่อมองเขา ไม่ทันระวังจึงถูกกาแฟร้อนลวกปาก
 ซือเยี่ยหานปรายหางตามองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงหน้า แสดงสีหน้าเหมือนเห็นคนโง่อย่างชัดเจน
 ทางด้านหลินเชวียรู้สึกได้ แม่เจ้าโว้ย ถึงผู้ชายคนนี้จะแสดงสีหน้าเยาะเย้ยตน ก็ยังหล่อระเบิดเหมือนเดิม!
 หลินเชวียวางแก้วกาแฟในมือลงอย่างแรง “แม่ง! ซือจิ่ว (คุณชายซือเก้า)! พูดความจริงมาเดี๋ยวนี้ เมื่อคืนไปทำอะไรมากันแน่? ไปเติมหยินเสริมหยางมาใช่ไหมนายน่ะ?”
 ……….………………………………………………..


บทที่ 6 กลับมาเป็นตัวของตัวเอง
 เยี่ยหวันหวั่นเห็นท่าทางตกใจเหมือนเห็นผีของสวี่อี้
 เธออ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไร ผลที่ได้คือสวี่อี้รีบทำสัญญาณมือห้ามส่งเสียง จากนั้นก็พนมมือทำท่าขอร้อง ขยับปากบอกว่า คุณชายเก้าไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว!
 ไม่ได้นอนมาสามวัน?
 หรือว่าโกรธเรื่องที่เธอคิดจะหนี?
 ตลอดสองปีที่ผ่านมานี้ เธอไม่เคยละทิ้งความพยายามที่จะหนีเลย ครั้งนี้เป็นโอกาสที่เธอได้เข้าใกล้อิสรภาพที่สุด อีกนิดเดียวก็จะได้ขึ้นเรือโดยสารไปต่างประเทศแล้ว...
 แต่สิ่งที่ต้องจ่ายไปก็เป็นความสาหัสสากรรจ์เช่นเดียวกัน
 เมื่อก่อนแม้ว่าซือเยี่ยหานบังคับให้เธออยู่ข้างกายเขา แต่ก็ไม่เคยแตะต้องเธอสักครั้ง เหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนเป็นครั้งแรก
 เรื่องนี้ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงคิดมาตลอดว่าการแต่งตัวอำพรางรูปลักษณ์ใช้ได้ผล
 ทางด้านสวี่อี้เพิ่งจะถอนใจโล่งอก เสียงมือถือก็พลันดังขึ้นมาภายในห้องรับแขกอันเงียบสงบ ไม่ต่างจากเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง
 สวี่อี้สะดุ้งอกสั่นขวัญหาย แทบอยากจะปามือถือทิ้งไปซะ รีบกดปุ่มปิดเครื่องไปเลยทันที
 แต่ว่าสายไปเสียแล้ว
 ปีศาจตัวใหญ่บางตัวถูกปลุกให้ตื่นแล้ว ดวงตาที่ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ นั้นว่างเปล่าไร้ความรู้สึกของมนุษย์ เวลาจ้องมองมาทางเขาราวกับมองสิ่งที่ตายแล้ว สวี่อี้รู้สึกเหมือนโลหิตทั่วร่างถูกแช่แข็ง
 เยี่ยหวันหวั่นก็ตกใจแทบแย่!
 อารมณ์หลังตื่นนอนของซือเยี่ยหานน่ากลัวถึงขั้นน่าหวาดหวั่น ยิ่งถ้าถูกคนปลุกกลางคัน นั่นน่ากลัวเหมือนวันสิ้นโลกเลยทีเดียว
 ภายใต้จิตใจที่ว้าวุ่น จิตใต้สำนึกของเยี่ยหวันหวั่นสั่งให้เธอยื่นมือไป ปิดตาของซือเยี่ยหานเหมือนกับที่ครอบหู ส่วนอีกมือกดศีรษะเขากลับลงมาที่หัวไหล่ของตัวเองอีกครั้ง พร้อมใช้นิ้วลูบเส้นผมนุ่มของชายหนุ่มเบาๆ พลางเอ่ย “ไม่เป็นไร...นอนเถอะ...”
 ผ่านไปหนึ่งวินาที...
 ผ่านไปสองวินาที...
 ผ่านไปสามวินาที...
 ซือเยี่ยหานไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
 รอไปอีกสักพัก เยี่ยหวันหวั่นเก็บมือข้างนั้นที่ปิดตาเขาไว้กลับมาอย่างระแวดระวัง สิ่งที่ได้เห็นต่อมาก็คือ ชายหนุ่มหลับตานิ่งสงบ หลับลึกใหม่อีกครั้ง
 ในที่สุดโลหิตที่ถูกแช่แข็งของสวี่อี้ก็ไหลเวียนได้อีกครั้ง เขาเกือบทรุดลงไปแล้ว สายตาที่มองเยี่ยหวันหวั่นเจือความซาบซึ้งใจ
 เยี่ยหวันหวั่นรักษาท่าทางเช่นนี้ไปตลอดทั้งคืน
 เธอไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน กระทั่งตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็สว่างแล้ว ตัวเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ และภายในห้องก็ไม่มีเงาของซือเยี่ยหาน
 เยี่ยหวันหวั่นขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง ผลลัพธ์คือมือไปขยี้โดนอายไลน์เนอร์และขนตาปลอม อีกทั้งอายแชโดว์ประกายแวววาว
 เด็กผู้หญิงคนไหนบ้างไม่รักสวยรักงาม แต่เพื่อ ‘รักษาตนให้บริสุทธิ์ดั่งหยก’ เก็บไว้ให้กู้เยว่เจ๋อ ขอเพียงซือเยี่ยหานอยู่บ้าน แม้แต่ตอนนอนเธอยังไม่กล้าล้างเครื่องสำอางออก
 ตอนนี้เมื่อรู้แล้วว่าการทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์ เธอกลับรู้สึกเหมือนหลุดพ้น
 ในที่สุดเธอก็กลับมาเป็นตัวของตัวเองได้แล้ว...
 ตั้งแต่อายุสิบแปด อายุที่เด็กผู้หญิงทั่วไปเบ่งบานราวดอกไม้ เธอก็ไม่เผยหน้าสดให้ใครได้เห็น เธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ารูปลักษณ์ที่แท้จริงของตัวเองเป็นอย่างไร
 สิ่งแรกคือรอยสักน่ากลัวผืนใหญ่บนร่างกาย
 โชคดีที่ตอนนั้นเธอกลัวเจ็บ จึงไม่ได้เชื่อคำพูดของเฉินเมิ่งฉีไปสักถาวรอะไรแบบนั้น รอยสักบนร่างของเธอประเภทนี้ใช้น้ำยาชนิดหนึ่งล้างออกได้
 เยี่ยหวันหวั่นใช้เวลาหานานกว่าครึ่งวัน ในที่สุดก็ค้นหาน้ำยาในกล่องที่เต็มไปด้วยสิ่งของเบ็ดเตล็ดจนเจอ จากนั้นหยิบน้ำยาลบรอยสัก น้ำยาเช็ดเครื่องสำอาง อุปกรณ์เช็ดเครื่องสำอาง และแผ่นมาส์กหน้าที่ซือเยี่ยหานเคยให้มา ก่อนจะเข้าห้องอาบน้ำไป
 อันดับแรก เธอแกะหมุดแบบติดกับหูเจ็ดแปดวง และตุ้มหูโลหะที่หนักแทบตายออกไปก่อน ตามด้วยสร้อยคอเหมือนโซ่จูงสุนัข จากนั้นจึงลบเครื่องสำอาง สุดท้ายเทน้ำยาลบรอยสักลงในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะลงไปแช่ตัว...
 ……….………………………………………..


บทที่ 2 จะต้องมีวิธี
 ฮึ...
 แต่ว่าเปลี่ยนแปลง เธอต้องเปลี่ยนแปลงยังไงล่ะ?
 ซือเยี่ยหานบีบเธอให้ตายยังง่ายกว่าบีบมดตัวหนึ่งซะอีก ไม่มีสิ่งใดที่เขาต้องการแล้วจะไม่ได้มา
 เยี่ยหวันหวั่นสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามขจัดความหวาดกลัวที่มีต่อเขาจนฝังลึกเข้ากระดูกออกไปจากร่างกาย
 มันต้องมีวิธีแน่!
 อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสาเมื่อเจ็ดปีก่อน ที่โง่ให้คนอื่นจูงจมูกคนนั้นอีกแล้ว
 “พระเจ้า! หวันหวั่น...” เวลานี้เอง มีเสียงอุทานอย่างตระหนกดังมา
 ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าหลังแข็งทื่อ สายตาหนาวเหน็บมองตรงไปยังประตู
 จากนั้นเธอพบกับใบหน้าของคนที่แม้เธอจะตายไปแล้วก็ไม่อาจลืมได้ ใบหน้าที่สวยจับใจจนไม่ทันระวังความร้ายกาจ
 เพื่อนรักคนสนิทที่สุดของเธอในอดีตชาติ..เฉินเมิ่งฉี!
 “หวันหวั่น ทำไมคุณชายซือเขาถึงทำกับเธอแบบนี้!” เฉินเมิ่งฉีพุ่งเข้ามาจับมือเธอ สายตาตื่นตกใจมองไปยังผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่ และเรือนร่างของเธอที่เต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำ
 เยี่ยหวันหวั่นมองหญิงสาวตรงหน้าที่ดูเป็นห่วงสุดซึ้งด้วยท่าทีนิ่งเงียบ ครั้งนี้เธอไม่พลาดที่จะมองเห็นความริษยาและความสุขที่เห็นคนอื่นเป็นทุกข์ซึ่งฉายอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น
 “หวันหวั่น เป็นอะไรไป? เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม หวันหวั่นอย่าทำให้ฉันตกใจสิ!” เฉินเมิ่งฉีเห็นสายตาเธอแปลกไป คิดว่าจิตใจได้รับความกระทบกระเทือน จึงรีบถามอย่างกระวนกระวาย
 เยี่ยหวันหวั่นเก็บมือของตัวเองกลับอย่างเยือกเย็น ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เป็นไร”
 เมื่อก่อนที่เธอถูกซือเยี่ยหานทรมานจนน่าสังเวชเช่นนี้ ถือเป็นผลงานชิ้นใหญ่ของเฉินเมิ่งฉีด้วย
 เพราะช่วงเวลาที่เธอตกอับที่สุด เฉินเมิ่งฉีคอยอยู่กับเธอตั้งแต่แรกไม่หนีไปไหน แถมยอมเรียนซ้ำชั้นเป็นเพื่อนเธอ เธอคิดมาตลอดว่าเฉินเมิ่งฉีปฏิบัติกับเธอด้วยความจริงใจ ถึงขั้นคิดว่าเฉินเมิ่งฉีเป็นว่าที่พี่สะใภ้ของตน แต่กลับไม่รู้เลยว่า เป้าหมายแท้จริงที่อีกฝ่ายคอยอยู่ข้างกายเธอก็คือซือเยี่ยหาน
 เธอเห็นเฉินเมิ่งฉีเป็นเพื่อนที่ไว้ใจที่สุด ทุกเรื่องเลวร้ายระหว่างเธอกับซือเยี่ยหาน เธอไม่เคยกล้าเล่าให้ใครฟัง แต่จะเล่าให้เฉินเมิ่งฉีฟังคนเดียว
 แต่ว่า เฉินเมิ่งฉีภายนอกดูเหมือนคอยช่วยเหลือเธอ ความจริงแล้วกลับกำลังใช้ประโยชน์จากเธอเพื่อเข้าใกล้ซือเยี่ยหาน และคอยยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ตลอด ทำให้เธอต้องถูกทรมานเหมือนตายทั้งเป็นภายใต้ความโกรธของซือเยี่ยหานทุกครั้ง
 ทว่าเธอไม่เพียงมองไม่เห็น แต่ยังรู้สึกซาบซึ้งบุญคุณกับ ‘คำเสนอแนะ’ จากเฉินเมิ่งฉี
 เยี่ยหวันหวั่นมองตัวเองในกระจก อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่น
 ความจริงเฉินเมิ่งฉีช่วยเสนอความคิด ‘แต่งตัวน่าเกลียด’ แบบนี้ให้ เธอเองก็เห็นดีด้วย
 ไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไร ขอเพียงทำให้ซือเยี่ยหานรังเกียจเธอก็พอแล้ว
 แต่ว่า ทำไมเธอถึงไม่เคยฉุกคิดเลย แม้เธอจะมีสภาพเหมือนศพแบบนี้ ซือเยี่ยหานก็ยังจะกินเธอลงได้เสมอ
 “เป็นขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอยู่อีก! หวันหวั่น เธออย่ากังวลไปเลย ฉันต้องช่วยเธอให้ได้!” เฉินเมิ่งฉีทำท่าทางรักใคร่ลึกซึ้ง
 เยี่ยหวันหวั่นมีรอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นมาในใจ ‘เฮอะ เป็นอย่างที่คิดไว้’
 เฉินเมิ่งฉีในอดีตชาติก็เป็นแบบนี้ เสนออย่างชอบธรรมว่าจะช่วยเธอหนีไปจากซือเยี่ยหาน ทั้งยังตั้งใจไปขอความช่วยเหลือจากกู้เยว่เจ๋ออีก
 ผลสุดท้ายคือ เฉินเมิ่งฉีแอบขายเรื่องเธอเแต่แรกแล้ว และนำเรื่องที่เธอจะ ‘หนีตาม’ กู้เยว่เจ๋อไปบอกกับซือเยี่ยหาน
 เรื่องนี้ทำให้ความขัดแย้งระหว่างเธอกับซือเยี่ยหานทวีความรุนแรงโดยสมบูรณ์ ตั้งแต่นั้นมาซือเยี่ยหานก็เป็นคนอารมณ์ร้ายคาดเดายาก ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของน่ากลัวกว่าเดิม เธอสูญเสียอิสรภาพไปโดยสิ้นเชิง...
 ด้วยความสามารถของเธอตอนนี้ ให้ไปปะทะรุนแรงกับซือเยี่ยหาน เท่ากับเป็นการรนหาที่ตาย
 ในชีวิตก่อนเธอเป็นคนหัวแข็ง เอาวัวเก้าตัวมาฉุดก็ยังไม่กลับมา เชื่อในคำพูดของเฉินเมิ่งฉีทุกคำ เจ็บตัวน่าอนาถมาแล้วตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
 ความแค้นใหญ่หลวงของตระกูลเยี่ยยังไม่ทันได้ทวงคืน พ่อกับแม่กำลังรอให้เธอกลับบ้าน เธอยังต้องดึงพี่ชายกลับมาจากเส้นทางที่หลงผิด เรื่องที่เธอต้องทำมีมากมายเหลือเกิน
 เธอต้องทำให้ซือเยี่ยหานอารมณ์มั่นคง จะทำเรื่องอะไรให้เขาโกรธเคือง แล้วสร้างศัตรูที่น่ากลัวขนาดนี้ให้กับตัวเองอีกไม่ได้
 “หวันหวั่น เธอรอฉันก่อนนะ!” เฉินเมิ่งฉีคิดเองเออเอง พูดถ้อยคำเสแสร้งกับเธอเป็นชุด เมื่อพูดจบแล้วก็ออกไปอย่างรอไม่ไหวแล้ว
 หลังจากเฉินเมิ่งฉีออกไป เยี่ยหวันหวั่นที่สีหน้าอิดโรยทำอะไรไม่ถูกพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
 ยุให้เธอหาเรื่องใส่ตัวครั้งแล้วครั้งเล่า ดูท่าหากเธอไม่ตายก็คงไม่ยอมเลิกรา
 แบบนั้นก็คอยดู...
 ว่าครั้งนี้ใครกันแน่ที่จะตาย!
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 3 อดีตคู่หมั้น
 เพียงพริบตา วันเวลาล่วงเลยมาสามวันแล้ว
 ในช่วงสามวันนี้ เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ไปมหาวิทยาลัย เวลาส่วนใหญ่ของเธอใช้ไปกับการนอนและรำลึกความทรงจำในอดีตชาติ
สามวันนี้ซือเยี่ยหานก็ไม่ได้ปรากฏตัวเหมือนเช่นชาติก่อน คนใช้ในบ้านแต่ละคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงาน น้อยมากที่จะพูดกับเธอ แม้แต่สบตาเธอก็ยังไม่กล้าเลย
 คฤหาสน์หลังใหญ่จึงเงียบเหงาเหมือนสุสาน
 เยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนมาใส่ชุดนอน เหลือบมองเวลาบนนาฬิกา จากนั้นเดินลงจากตึกมุ่งหน้าไปทางสวนหย่อม
 แสงจันทร์คืนนี้งดงามมาก ลมพัดเย็นสบาย ทำให้เธอไม่ได้เกลียดกรงทองที่ตนรังเกียจที่สุดในภาพความทรงจำนี้สักเท่าไร
 ความจริงแล้ว ทัศนียภาพของสวนหย่อมนี้ยอดเยี่ยมมาก เป็นผลงานการออกแบบของซือเยี่ยหานเอง เขาเชิญทีมงานก่อสร้างชั้นนำของโลกมา สร้างบนทำเลฮวงจุ้ยที่ดีที่สุดในเมืองหลวง ใช้เวลานานห้าปีเต็มกว่าจะก่อสร้างแล้วเสร็จ
 เพียงแต่น่าเสียดาย เธอในชาติก่อนอย่าพูดถึงเรื่องชื่นชมเลย กับสถานที่ดั่งกรงกักขังเธอเอาไว้นี้ มีเพียงความรู้สึกเกลียดชัง คิดแต่อยากจะทำลายให้วอดวายเท่านั้น
 มองไปยังบริเวณถัดไปไม่ไกล ต้นไม้ใบหญ้าถูกเผาไหม้ผืนใหญ่ สวนดอกไม้ถูกตัดทิ้งอย่างตั้งใจ สระน้ำเป็นคราบสกปรก...สิ่งเหล่านี้เป็น ‘ผลงานชิ้นเอก’ ของเธอทั้งนั้น
 “หวันหวั่น”
 เวลานี้ มีเสียงอันคุ้นเคยแว่วขึ้นกะทันหันท่ามกลางสายลมราตรี
 เยี่ยหวันหวั่นเก็บสายตากลับมาจากหมู่ดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉา เงยหน้าขึ้นมองไปตามทิศทางของเสียงเรียก
 ใต้แสงสลัวด้านตรงข้าม เห็นเพียงชายหนุ่มในชุดสูทหรูหราที่สง่างามมีระดับ ใบหน้าหล่อเหลาลึกล้ำ รัศมีไม่ธรรมดา
 ต้องยอมรับว่า กู้เยว่เจ๋อมีต้นทุนทำให้เธอหลงใหลจนหัวปักหัวปำได้จริงๆ
 เพียงแต่ หากเทียบกับปีศาจอย่างซือเยี่ยหานแล้ว จะจืดชืดลงไปทันที
 กู้เยว่เจ๋อยืนอยู่ห่างจากเธอไปสองสามก้าว เหลือบมองเธอทีหนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างที่จับสังเกตไม่ได้
 แน่นอนว่าเยี่ยหวันหวั่นสังเกตเห็นปฏิกิริยาเล็กน้อยของเขา จึงหลุบตามองดูการแต่งกายของตัวเอง
 เธอในเวลานี้ยังแต่งตัวเชยไร้รสนิยม แต่งหน้าเข้มจนน่าตกใจ
 เนื่องจากในตู้เสื้อผ้าเธอไม่มีชุดที่ดูปกติทั่วไป ดังนั้นเธอจึงรักษาภาพลักษณ์เมื่อก่อนไว้เช่นเดิม ถือเป็นการหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองเปลี่ยนแปลงมากเกินไปในระยะเวลาสั้นๆ เพราะอาจนำมาซึ่งความสงสัยที่ไม่จำเป็น
 กู้เยว่เจ๋อจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมด้วยความผิดหวัง “หวันหวั่น! ทำไมต้องยอมทำตัวตกต่ำถึงขนาดนี้ ส่งตัวเองไปให้คนอื่นเขาทำลายถึงที่”
 ยอมทำตัวตกต่ำ?
 เยี่ยหวันหวั่นลิ้มรสคำพูดนี้อย่างละเมียด ความรู้สึกเย้ยหยันตนเองเต็มในใจ
 เมื่อชาติก่อน เธอมอบหัวใจทั้งดวงให้กับเขา เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเอง จึงไม่รู้สึกเสียดายที่จะทำตัวเองให้มีสภาพคนก็ไม่ใช่ศพก็ไม่เชิง
 ผลสุดท้าย แลกมากับคำพูดประโยคเดียวของเขาว่า ‘ยอมทำตัวตกต่ำ’
 เธอรู้ดีว่าเฉินเมิ่งฉีไม่มีทางพูดถึงเธอในทางที่ดีต่อหน้ากู้เยว่เจ๋อแน่ แต่หากชายคนนี้ยังมีความรู้สึกกับเธออยู่บ้าง คงไม่เชื่อคำพูดเพียงฝ่ายเดียวของเฉินเมิ่งฉี
 เพราะเฉินเมิ่งฉีเป็นเพื่อนรักของเธอ มักจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอ ดังนั้นจึงเข้าออกที่นี่ได้อย่างง่ายดาย เห็นชัดว่าการที่กู้เยว่เจ๋อเข้ามาได้แบบนี้คงเป็นเพราะแอบปล่อยเขาเข้ามา
 เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นกำลังจะเอ่ยปาก พลันรู้สึกเย็นวาบที่กระดูกสันหลัง
 ซือเยี่ยหาน...
 ตอนนี้เขาอยู่ใกล้ๆ นี้เอง!
 เธอแทบสัมผัสกลิ่นอายของผู้ชายคนนั้นได้ตามสัญชาตญาน
 ในชาติก่อน เธอไม่รู้เลยว่าเฉินเมิ่งฉีขายเรื่องของเธอ ซือเยี่ยหานกำลังแอบซุ่มดูอยู่ การสวมหมวกเขียว[footnoteRef:1]ให้ซือเยี่ยหานอย่างแน่นหนา กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายทั้งหมดของเธอ... [1: สวมหมวกสีเขียว สื่อความหมายถึง การลักลอบมีชู้ มีใจให้กับอื่น ]
 เยี่ยหวันหวั่นสูดลมหายใจเบาๆ พยายามฝืนตัวเองให้เพิกเฉยต่อการมีอยู่ของซือเยี่ยหาน สายตาไม่แยแสมองกู้เยว่เจ๋อที่ท่าทางดุร้ายแต่ใจกลับอ่อนแอ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายกู้ถามฉันด้วยฐานะอะไร? อดีตคู่หมั้นของฉัน? หรือว่า...สามีของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องฉัน?”
 ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถามเชิงประชดเสียดสีอย่างเห็นได้ชัด กู้เยว่เจ๋อสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “หวันหวั่น ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉันอยู่ ไม่ว่ายังไงเธอมีสภาพเช่นทุกวันนี้ ฉันก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบด้วย เธอหนีไปกับฉันตอนนี้เลย ฉันจะไปส่งเธอหนีออกจากเมือง!”
…….…………………………………………………………..


บทที่ 4 โง่จนน่าเวทนา
 ในชาติก่อน เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกเพียงว่าการที่ตนเสียความบริสุทธิ์ เป็นเรื่องที่ทำผิดต่อกู้เยว่เจ๋อ จึงไม่มีอะไรโต้แย้งคำพูดไม่น่าฟังประโยคนั้นของเขา เพียงได้ยินเขาบอกว่าทำไปเพราะไม่รู้ตัวก็ให้อภัยหมดสิ้น พอรู้ว่าเขาจะพาตนหนีก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้ง คิดว่าในใจของเขายังมีตัวเองอยู่
 เรียกง่ายๆ ว่าโง่จนน่าเวทนา
 ไม่รู้เลยว่า นี่เป็นเพียงการสร้างเกียรติให้ตัวเองของชายคนนี้เท่านั้น
 อย่างไรเธอก็เคยเป็นคู่หมั้นของกู้เยว่เจ๋อ แต่ตอนนี้เป็นคนรักของซือเยี่ยหานแล้ว หากว่าเรื่องแบบนี้แพร่สะพัดออกไป จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
 วินาทีที่กู้เยว่เจ๋อพูดว่าเขาจะพาตนหนีไป เยี่ยหวันหวั่นสัมผัสได้ว่าอากาศรอบด้านหนาวเย็นลงกะทันหัน
 ในมุมลับสายตาห่างจากเยี่ยหวันหวั่นไปเพียงไม่กี่ก้าว
 ใบหน้าของของชายหนุ่มหมองคล้ำกลืนไปกับสีของความมืด รังสีความโกรธแผ่ซ่านรอบกายอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับวินาทีต่อไปจะบดขยี้คนให้เละ แล้วกลืนกินจนแม้แต่กะโหลกศีรษะก็ไม่ให้เหลือ
 สวี่อี้ผู้ช่วยข้างกายของซือเยี่ยหาน เวลานี้มีเหงื่อผุดขึ้นมาเหมือนสายฝน ขาสองข้างสั่นเทาไม่หยุด
 ชีวิตแสนบัดซบนี้ ไม่นึกว่าจะมาเจอผู้หญิงของนายท่านกำลังจะแอบหนีตามผู้ชาย สวมหมวกเขียวให้กับนายท่าน!
 ตั้งแต่ผู้หญิงที่ชื่อเยี่ยหวันหวั่นคนนี้ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ นายท่าน ผู้ช่วยอย่างพวกเขาก็ไม่มีวันที่ดีเลยสักวัน เมื่อไหร่ที่นายท่านโมโห พวกเขาทุกคนจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
 และสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ชำนาญที่สุดก็คือยั่วโมโหซือเยี่ยหาน
 คราวนี้ระดับความโกรธของใครบางคนมากพอจะเผาทำลายทั้งเมืองหลวงให้พินาศเป็นเถ้าถ่านได้แล้ว!
 สวี่อี้หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ไม่ต้องมองเขาก็เดาออก ว่าต่อไปศีรษะของนายท่านจะเขียวขนาดไหน...
 กู้เยว่เจ๋อเห็นเยี่ยหวันหวั่นยังนิ่งไม่ขยับ สีหน้าก็เผยความหงุดหงิด ยื่นมือหมายจะดึงเธอออกไป
 เยี่ยหวันหวั่นถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างว่องไว หลบการสัมผัสเนื้อต้องตัวของอีกฝ่าย
 “หวันหวั่น?” กู้เยว่เจ๋อขมวดคิ้ว
 เยี่ยหวันหวั่นสีหน้าเย็นชา “กู้เยว่เจ๋อ ฉันเคยพูดว่าจะหนีไปกับนายเหรอ?”
 แววตาของกู้เยว่เจ๋อฉายประกายเห็นใจ “หวันหวั่น คนฐานะอย่างซือเยี่ยหาน เขาแค่เล่นๆ กับเธอเท่านั้น ทำไมเธอต้องทำแบบนี้เพื่อแก้แค้นฉันด้วย ทำแบบนี้มีแต่จะเป็นการทำร้ายตัวเธอเองนะ!”
 ในความทรงจำของเขา เยี่ยหวันหวั่นเป็นผู้หญิงที่รักเขาแทบยอมตายถวายชีวิต ทั้งยังเชื่อฟังเขามาโดยตลอด ดังนั้นกู้เยว่เจ๋อจึงคิดว่าเธอเพียงทำเพื่อเรียกร้องความสนใจของตนเอง
 “ทำร้ายตัวเอง?”
 เยี่ยหวันหวั่นเหมือนได้ยินมุกตลกอะไร จึงแค่นเสียงหัวเราะพลางเอ่ย “ซือเยี่ยหานรวยกว่า มีอำนาจมากกว่า มีหน้ามีตามากกว่า ทั้งยั้งรูปร่างดีกว่านายด้วย ต่อให้นอนกับเขาครั้งเดียว ก็ยังดีกว่าฝืนอยู่กับนายไปตลอดชีวิต! นายไปเอาความมั่นใจจากไหนมาพูดแบบนี้?”
 “เธอ...” กู้เยว่เจ๋อไม่เคยคิดเลยว่าเยี่ยหวันหวั่นจะพูดถ้อยคำประเภทนี้ออกมาได้ ใบหน้าเคร่งเครียดทันที
 เวลาเดียวกันนี้ รังสีอำมหิตรุนแรงที่แผ่ซ่านรอบกายใครบางคนที่แอบสุ่มอยู่ สงบลงไปทันทีราวกับสัตว์ป่าตัวหนึ่งที่ถูกลูบขนปลอบโยน
 สวี่อี้ทำหน้าโล่งใจดั่งผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ เหลือบมองไปทางเยี่ยหวันหวั่นด้วยสายตาประหลาดใจ
 วันนี้ทำไมคุณหนูเยี่ยคนนี้ถึงดูผิดปกติไป?
 เธอไม่น่าจะเป็นคนที่พูดคำพูดพวกนี้ออกมาได้ เธอรักกู้เยว่เจ๋อแทบยอมตายถวายชีวิตไม่ใช่เหรอ?
 ควรจะรีบร้อนแอบหนีตามกู้เยว่เจ๋อไปสิถึงจะถูก
 หรือจะเป็นกลยุทธ์หลอกให้ตายใจ?
 ครั้งนี้กู้เยว่เจ๋อถูกสะกิดต่อมโมโหจริงๆ แล้ว เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบสุดขีด “หวันหวั่น เธออย่าเอานิสัยงอนเป็นเด็กมาใช้กับฉัน เบื้องหลังของซือเยี่ยหานลึกเกินหยั่ง ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองบรรลุเป้าหมาย เธอรู้หรือเปล่าว่าเขาอันตรายมากแค่ไหน? จะอยู่ข้างคนแบบนี้ เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?”
 สำหรับคำเตือนที่รุนแรงของกู้เยว่เจ๋อ เยี่ยหวันหวั่นทำเพียงหาวหวอดใหญ่อย่างเกียจคร้าน วินาทีต่อมา เธอปรายตามองไปทางเขาเล็กน้อย แล้วบอกเสียงเบา “แล้วยังไงล่ะ ตายใต้ดอกโบตั๋น ถึงกลายเป็นผีก็คุ้มค่า[footnoteRef:1]~” [1: ตายใต้ดอกโบตั๋น ถึงกลายเป็นผีก็คุ้มค่า ประโยคนี้มาจากบทกวีในสมัยราชวงศ์หยวน “หลงใหลในไซซี” หมายถึง เพียงเพื่อให้ได้หญิงที่ถูกตาต้องใจ ถึงตายก็คุ้มค่า ]
…….…………………………………………………………..


บทที่ 8 คุ้นหูจังคำนี้
 ซือเยี่ยหานเหมือนจะอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย เจอคำพูดโวยวายของหลินเชวียก็ไม่เห็นทำหน้าขุ่นเคือง
 หลินเชวียพินิจมองใบหน้าหล่อระเบิดของเพื่อนตัวเอง ทำสีหน้าเคียดแค้น อิจฉาริษยา “พี่เก้านะพี่เก้า ด้วยฐานะตำแหน่งและรูปร่างหน้าตาของพี่แล้ว มีผู้หญิงแบบไหนที่อยากได้แล้วจะไม่ได้บ้าง? ทำไมต้องลำบากลดตัวลงไปด้วย?”
 เยี่ยหวันหวั่นที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเรียบร้อยเดินลงมา ก็ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของหลินเชวีย
 ทำไมคำพูดของหลินเชวียถึงได้ฟังดูคุ้นหูแบบนี้?
 “พี่อยากลองของแปลกชั่วครั้งคราวก็ช่างเถอะ แต่นี่ไม่ได้แค่เล่นๆ แล้ว มันสองปีแล้วนะ เพื่อนอย่างฉันทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว...”
 หลินเชวียยังคงบ่น ซือเยี่ยหานที่ทำหน้าเกียจคร้านและเมินเฉยเขาอยู่ตรงข้ามพลันเบี่ยงศีรษะเล็กน้อย สายตามองตรงไปยังทิศทางข้างบน
 หลินเชวียหันมองตามสายตาของซือเยี่ยหานไปตามจิตใต้สำนึก
 วินาทีต่อมา ทันใดนั้นตรงหน้าสว่างวาบ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
 เห็นเพียงสาวน้อยคนหนึ่งยืนอยู่ด้านบน เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ รูปร่างเพรียวบาง ผมสลวยยาวถึงเอว ดวงตาสว่างสุกใส ริมฝีปากดั่งผลพีช ผิวพรรณขาวใสดั่งหยก งดงามดั่งเทพธิดา
 สาวน้อยคนนี้...สวยสุดๆ ไปเลย...
 ถึงอยู่ต่อหน้าปีศาจหล่อเหลาอย่างซือเยี่ยหาน ก็ยังไม่ถูกกลบรัศมี
 ออร่าอ่อนละมุนดั่งปุยเมฆนั้นทำให้คนใจหวั่นไหวเป็นที่สุด แทบทำให้ความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ระเบิดออกมา!
 จนกระทั่งเยี่ยหวันหวั่นเดินมาตรงหน้าโต๊ะอาหารแล้ว หลินเชวียยังมีสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับฝันไปอยู่เช่นเดิม
 เยี่ยหวันหวั่นกวาดมองโต๊ะอาหาร ปกติเธอจะนั่งห่างซือเยี่ยหานไกลมาก ครั้งนี้เธอลองคิดดูแล้ว จึงเลือกนั่งลงตำแหน่งข้างซือเยี่ยหาน
 เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งลงข้างตนเอง แววตาที่ซือเยี่ยหานจดจ้องเธอมีประกายวาบไหวเล็กน้อย
 ว่ากันว่าพูดน้อยความผิดพลาดก็น้อย เยี่ยหวันหวั่นนั่งลงเรียบร้อยแล้วก็เริ่มทานอาหารเช้าเงียบๆ
 ตั้งแต่เมื่อครู่ สายตาน่ากลัวนั้นจดจ้องเธอตลอดเหมือนมีรูปร่างจับต้องได้
 กลับสู่สภาพเดิมอย่างกะทันหัน ความจริงเธอก็เก้อเขินอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าซือเยี่ยหานจะมีท่าทีอะไร
 เพียงแต่ ขนาดสภาพราวกับผีซือเยี่ยหานยังกินไม่เลือกได้ สู้เป็นตัวเองที่งดงามเห็นแล้วสบายตาไม่ดีกว่าเหรอ
 เยี่ยหวันหวั่นคิดเช่นนี้ ก็เริ่มก้มหน้ากินโจ๊กอย่างสบายใจ
 เวลานี้เอง พลันมีนิ้วมือเรียวยาวนิ้วหนึ่งยื่นมาที่แก้มของเธอ
 เยี่ยหวันหวั่นสีหน้าเครียด ร่างกายพลันแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
 จากนั้นก็เห็นว่านิ้วข้างนั้นปัดเส้นผมยาวที่เกือบจะตกลงถ้วยโจ๊ก แล้วทัดมันไปไว้หลังใบหู
 เวลานี้ ซือเยี่ยหานนั่งหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เมื่อช่วยทัดเส้นผมให้หญิงสาวเรียบร้อยก็เก็บมือกลับไปอย่างไม่รีบร้อน ทว่าไม่ลดละสายตาที่จ้องมองเธอ เป็นสายตามองพิจารณาแฝงด้วยความอบอุ่นที่สังเกตได้ยาก ค่อยๆ กวาดมองผิวพรรณของหญิงสาวทุกตารางนิ้ว ตลอดจนทุกสีหน้าท่าทางเล็กน้อยของเธอ
 เยี่ยหวันหวั่นถอนใจโล่งอก รีบใช้มือกำเส้นผมไว้ เพื่อไม่ให้มันร่วงลงมาอีก
 นาทีนี้ ในที่สุดหลินเชวียก็เรียกสติกลับมาได้ ลดเสียงต่ำเอ่ยซุบซิบนินทาอย่างตื่นเต้น “พี่เก้า! ในที่สุดก็คิดได้แล้วสินะ ควรเลือกแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วไหมล่ะ ทั้งสวยทั้งมีความเป็นผู้หญิง แค่เห็นก็อยากทะนุถนอมปกป้อง! ทำไมต้องไปเลือกผู้หญิงที่ทำให้เสื่อมเกียรติอย่างเยี่ยหวันหวั่นด้วย”
 เยี่ยหวันหวั่นนิ่งไป ทำให้เสื่อมเกียรติ...
 หลินเชวียพูดต่อ “จริงสิ ผู้หญิงอัปลักษณ์คนนั้นล่ะ? ไล่ไปแล้วใช่ไหม?”
 เยี่ยหวันหวั่นอึ้งงัน ผู้หญิงอัปลักษณ์...
 หลินเชวียเอ่ย “ถึงเมื่อสองปีก่อนเยี่ยหวันหวั่นนั่นจะเพิ่งมาอยู่กับพี่ หน้าตายังไม่จัดจ้านอะไรมาก แต่ว่าตอนนั้นเธอมีน้ำหนักมากทีเดียว! อย่างน้อยๆ ต้องหนักเจ็ดสิบห้ากิโลฯ ล่ะมั้ง!”
 เยี่ยหวันหวั่น “...!” เหลวไหล เห็นชัดๆ ว่าแค่หกสิบ! แม้ว่าช่วงวัยรุ่นเธอกินเก่ง จึงอ้วนขั้นร้ายแรง แต่ว่าน้ำหนักตัวเธอก็ไม่เคยแตะเจ็ดสิบห้าไหมล่ะ?
 หลินเชวียพูดอีก “พี่เก้า ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจรสนิยมของพี่เลยรู้ไหม ไปชอบคนอ้วนได้ยังไง?”
 เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก คนอ้วน...
 ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนการที่มีคนมาพูดต่อหน้าว่าตัวเองอ้วนได้หรอก!
 “ปัง!”
 เยี่ยหวันหวั่นวางตะเกียบลงอย่างแรง สายตาดั่งคมมีดมองจ้องไปยังหลินเชวียที่นั่งอยู่ตรงข้าม...
 “หลิน! เชวีย! ฉันหนักเจ็ดสิบห้าแล้วจะทำไม ฉันอ้วนแล้วจะทำไม ฉันไปกินข้าวบ้านนายเหรอ!”
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 11 ทำให้พวกคุณตกใจหรือเปล่า
เพียงชั่วพริบตา บรรยากาศในห้องค่อยๆ หยุดชะงัก เหมือนสถานการณ์ของเธอกับซือเยี่ยหานจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนเธอจะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง
บุคคลตรงหน้าและความน่าเกรงขามแต่กำเนิดเริ่มรุกล้ำร่างกายเธอ
โชคดีที่เวลานี้ มีเสียงฝีเท้าแว่วมาจากด้านนอก ทำลายบรรยากาศอึมครึมลง
สวี่อี้พาพวกคนสวน นักจัดดอกไม้ คนงานก่อสร้างและอื่นๆ เดินเข้ามาในห้องรับแขก “คุณชายเก้าครับ เรื่องการซ่อมแซมสวน...เอ่อ...”
สวี่อี้พูดได้เพียงครึ่งเดียวก็พลันหยุดชะงัก เมื่อเห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของซือเยี่ยหาน คนรับใช้ด้านหลังเขาก็มองหน้ากันไปมา
ไม่เพียงแปลกใจกับหน้าตาสะสวยของผู้หญิงคนนี้ ทว่าทุกคนรู้ดี เจ้านายเป็นโรครักความสะอาดขั้นรุนแรง ยิ่งกับผู้หญิงด้วยแล้วใหญ่ เขารังเกียจถึงขีดสุด ผู้หญิงที่ปรากฏตัวในรัศมีสามก้าวของเจ้านายได้มีเพียงเยี่ยหวันหวั่น ผู้หญิงคนอื่นต่อให้สวยปานนางสวรรค์ก็เข้าใกล้ไม่ได้
เพราะฉะนั้นแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?
เยี่ยหวันหวั่นมองสวี่อี้ แล้วมองคนรับใช้เหล่านั้น กัดเกี๊ยวกุ้งไปหนึ่งคำ ก่อนเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด “คือว่า วันนี้ฉันลืมแต่งหน้า ฉันทำให้พวกคุณตกใจหรือเปล่า?”
เยี่ย...เยี่ยหวันหวั่น!
เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคยนี้แล้ว ทุกคนตกใจจนงงงวย ไม่เว้นแม้แต่สวี่อี้ด้วย
ผู้หญิงอัปลักษณ์คนนั้นแม้ดูน่าเวทนาเกินจะมอง แต่กลับมีเสียงที่ไพเราะนุ่มนวล ราวกับสายน้ำที่ใสสะอาดของเจียงหนาน
แต่ว่าเสียงน่าฟังเช่นนี้ กลับทำให้พวกเขาได้ยินแล้วรังเกียจโดยอัตโนมัติ ถึงอย่างไรตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่สวนจิ่นหยวน พวกเขาที่เป็นคนรับใช้เหล่านี้ก็พลอยรับเคราะห์ไปด้วยไม่น้อยเลย
คาดไม่ถึงว่าผู้หญิงหน้าสดแต่ยังสวยราวบุปผาอิ่มน้ำที่นั่งอยู่ข้างเจ้านายในตอนนี้จะเป็นเยี่ยหวันหวั่น?
 เมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบรับของทุกคน เยี่ยหวันหวั่นทำท่าคิดหนัก “การแต่งตัวของฉันเมื่อก่อนดูดีกว่าจริงๆ สินะ? ฉันจำได้ว่าตอนย้อมผมสีเขียว พวกคุณตกตะลึงในความสวยของฉันไปเลย ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันเปลี่ยนกลับไปย้อมเหมือนเดิมดีไหม?”
ตกตะลึงในความสวยที่ไหนกัน พวกเราตกใจจนขนหัวลุกชัดๆ!
ในที่สุดสวี่อี้ก็ได้สติ ส่ายศีรษะเหมือนกลองป๋องแป๋ง “ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ คุณหนูทำแบบนี้สวยมากเลยครับ”
อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า เยี่ยหวันหวั่นที่ไม่แต่งหน้าแต่งตัวจะเป็นแบบนี้
เพราะฉะนั้นคุณหนูเยี่ยตรงหน้าคนนี้ ตลอดมาไม่ใช่ปัญหาเรื่องรสนิยม แต่เป็นปัญหาที่สมองอย่างนั้นเหรอ?
สายตาของเจ้านายก็ร้ายกาจเกินไปแล้ว มองทะลุเครื่องสำอางที่หนากว่ากำแพงจนเห็นหน้าตาที่แท้จริงของเธอได้อย่างไร?
ถ้าหากเยี่ยหวันหวั่นรู้ความคิดของสวี่อี้ในเวลานี้ คงจะบอกเขาว่า เจ้านายของนายไม่ต้องมองทะลุ ‘กำแพง’ เพราะเขาชอบ ‘กำแพง’ นั้นมากๆ!
“พวกคุณจะมาคุยเรื่องซ่อมแซมสวนเหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นถาม
สวี่อี้ผงกหัวรับ “ใช่ครับ”
เยี่ยหวันหวั่นถามลองเชิงทันทีว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันขอเสนอความคิดเห็นได้ไหม?”
คิดว่าเธอยังต้องอยู่ที่นี่อีกนาน ทำไมไม่ทำให้ทุกอย่างที่นี่เป็นไปตามใจของเธอ ให้ตัวเองอยู่อย่างสบายอีกหน่อยล่ะ?
ไปโรงเรียนไม่ได้ แต่เรื่องนี้คงได้ใช่ไหม?
เธอจำได้ว่า นอกจากเรื่องออกจากที่นี่แล้ว ซือเยี่ยหานมักจะยอมทำตามความต้องการของเธอเสมอ ไม่ว่าจะเกินเลยขนาดไหนก็ตาม
เมื่อสวี่อี้ได้ยินความต้องการของเยี่ยหวันหวั่น ก็พลันอยากตายขึ้นมา รีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางซือเยี่ยหาน หวังว่าเขาจะช่วยตัดสินให้
คุณชายเก้า! ขอร้องล่ะ อย่าให้เธอเข้าไปเหยียบสวนอีกเลย!
ซือเยี่ยหานตอบเยี่ยหวันหวั่นสองคำ “ตามใจเธอ”
สวี่อี้ “...”
เอาเถอะ เขารู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้
สวี่อี้ได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตาชีวิต “คุณหนู อยากจะเสนอความคิดเห็นอะไรเหรอครับ?”
เยี่ยหวันหวั่นคิดอย่างละเอียด “ฉันไม่ชอบกุหลาบกับลาเวนเดอร์อะไรหรอก เปลี่ยนสวนดอกไม้ตรงนั้นไปปลูกดอกทานตะวันแทนได้ไหม?”
สวี่อี้แปลกใจ อดไม่ได้เอ่ยถามว่า “คุณหนูชอบดอกทานตะวันเหรอครับ?”
เทียบกับความต้องการอยาก ‘เผาดอกไม้พวกนั้น’ หรือ ‘ถอนออกให้หมด’ แล้ว ความต้องการข้อนี้ของเยี่ยหวันหวั่นปกติเกินไป
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนตอบ “เฉยๆ นะ”
สวี่อี้เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าอย่างนั้นทำไม...”
ดวงตาของเธอเป็นประกาย “เพราะว่าต่อไปเอาเม็ดมันมาผัดกินได้น่ะสิ!”
สวี่อี้ “เอ่อ...”
ซือเยี่ยหานนิ่งเงียบ
เยี่ยหวันหวั่นชี้ไปยังที่ไกลๆ อีก “แล้วก็บ่อน้ำตรงนั้น อย่าเลี้ยงปลาคาร์ฟแพงๆ อีกเลย หยิ่งแล้วยังกินไม่ได้อีก เลี้ยงพวกปลากินพืช ปลาทอง กุ้ง...ซุ้มดอกไม้ก็เปลี่ยนเป็นซุ้มเถาองุ่นเถอะ...ที่จริงปลูกมันหวานด้วยสักนิดก็ได้...”
.........................................................


บทที่ 12 เธอต้องทนหิวอย่างนั้นเหรอ?
“แล้วก็สนามหญ้าฝั่งตะวันออก อย่างไรก็ไหม้ไปหมดแล้ว ไม่สู้ถือโอกาสเอาหญ้าที่ถูกเผาพวกนี้มาทำเป็นปุ๋ยซะ แล้วเอามาปลูกผักกาดขาวดีกว่า?”
ผัก...กาดขาวงั้นเหรอ?
เห็นอาการตาโตอ้าปากค้างของสวี่อี้ อีกทั้งใบหน้าที่ยากจะคาดเดาอารมณ์ของซือเยี่ยหาน เสียงของเยี่ยหวันหวั่นจึงเบาลงเล็กน้อย ถามอย่างไม่แน่ใจว่า “เป็นอะไรไป?”
นิ้วเรียวยาวของซือเยี่ยหานเคาะเบาๆ บนถ้วยเซรามิก ช้อนตาขึ้นมาเล็กน้อย “ปกติอยู่บ้านฉัน เธอต้องทนหิวงั้นเหรอ?”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไปเล็กน้อย “อ่อ...เปล่า...”
ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน ไม่เคยต้องทนหิวหรืออดอยาก ยิ่งอยู่บ้านของซือเยี่ยหานด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้ พ่อครัวที่สวนจิ่นหยวนผลัดเปลี่ยนอาหารหลากหลายรูปแบบทุกวัน เพื่อให้เธอกินได้มากขึ้นอีกสักหน่อย เพราะหากเธอกินได้น้อยกว่ากฎที่ซือเยี่ยหานตั้งไว้ พ่อครัวพวกนั้นจะถูกไล่ออก
แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ถึงได้มีนิสัยชอบกักตุนอาหารเหมือนหนูแฮมสเตอร์ ยิ่งรอบกายมีอาหารมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกปลอดภัยมากเท่านั้น
เพียงแต่ชาติก่อนถูกซือเยี่ยหานกักขังเอาไว้ สุขภาพจิตซึมเศร้าไม่มั่นคง ความอยากอาหารจึงค่อยๆ หายไป
ได้เกิดใหม่ทั้งที นอกจากจะต้องสวยแล้ว เรื่องของอร่อยย่อมขาดไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเสียเปล่าที่ได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นาน ซือเยี่ยหานปรายตามองสวี่อี้ “ทำตามนั้น”
สวี่อี้หน้าซีดรับคำ “ครับ”
เขาช่างไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ ถึงได้หลงคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเปลี่ยนนิสัยแล้ว
คาดไม่ถึงว่าเธอต้องการจะเปลี่ยนสวนในคฤหาสถ์ส่วนตัวอันดับต้นๆ เป็นสวนผัก เสียสติไปแล้วจริงๆ...
เยี่ยหวันหวั่นเมื่อได้ยินว่าซือเยี่ยหานยอมตกลง ก็พลันรู้สึกเบิกบานใจ เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “เยี่ยมไปเลย แบบนี้พอถึงฤดูใบไม้ร่วง ก็จะมีของอร่อยเยอะแยะเลย!”
พอถึงฤดูใบไม้ร่วง...
ได้ยินสี่คำนี้ อารมณ์ของซือเยี่ยหานเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีสิ่งผิดปกติบางอย่างวาบผ่านสายตา
เยี่ยหวันหวั่นคนก่อนคิดแต่จะหนีไปจากเขา จะมีแก่ใจคิดถึงอนาคตได้อย่างไร?
ตลอดทั้งวัน เยี่ยหวันหวั่นปรึกษากับสวี่อี้ว่าจะปลูกอะไรตรงไหนอย่างละเอียด และคอยสั่งการให้คนทำนั่นนี่
จนถึงพลบค่ำ สวนจิ่นหยวนที่ถูกเยี่ยหวันหวั่นเผาทำลายไปก่อนหน้านี้ก็พลิกโฉมใหม่
ฝั่งตะวันออกปลูกผักกาดขาว ฝั่งตะวันตกปลูกดอกทานตะวัน ด้านข้างกำแพงมีรั้วองุ่นที่ปักขึ้นใหม่ ดอกไม้ใบหญ้าราคาแพงถูกแทนที่ด้วยผักผลไม้ ในบ่อน้ำที่เปลี่ยนน้ำแล้วมีปลากินพืชตัวอ้วนพีและกุ้งมีชีวิตแหวกว่ายอย่างมีความสุข...
สวนจิ่นหยวนที่มีดอกไม้ใบหญ้ามูลค่ามหาศาลทุกตารางนิ้ว แม้แต่คนรับใช้จะเหยียบลงไปยังต้องระวัง ไม่เช่นนั้นอาจเหยียบเงินหนึ่งแสนให้หายวับไปได้ ตอนนี้กลายมาเป็นเช่นนี้ ถึงแม้จะเป็นสวนผักไปแล้ว แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างคาดไม่ถึง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะออกกำลังมากขึ้นหรือเปล่า ความอยากอาหารของเยี่ยหวันหวั่นจึงดีขึ้น กินอาหารเย็นเข้าไปไม่น้อย
หลังจากอิ่มหนำสำราญและสะสมพลังเต็มที่แล้ว เธอจึงเริ่มตรึกตรองปัญหาเมื่อตอนกลางวันอีกครั้ง
ปัญหาไม่ใช่แค่เพียงการไปเรียน แก่นปัญหาที่แท้จริงคือสถานะความสัมพันธ์ของเธอกับซือเยี่ยหานในเวลานี้
จะต้องหาวิธีเปลี่ยนแปลงมันทั้งหมด เธอต้องไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง
ห้องของซือเยี่ยหานอยู่ที่ชั้นบนสุด เป็นสถานที่ที่เธอในชาติก่อนไม่มีวันเหยียบเข้ามาด้วยตนเอง
“ก๊อกๆๆ...”
เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่หน้าประตูอย่างตื่นเต้น สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตู
“แกร๊ก” เสียงประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือดวงตาเยียบเย็นราวน้ำแข็งคู่หนึ่ง
“คือว่า ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหน่อย ตอนนี้คุณสะดวกไหม?”
ชายหนุ่มเหมือนคาดไว้แล้วว่าเธอจะมา ใบหน้าไม่แสดงความแปลกใจแม้แต่น้อย หันกายเดินกลับเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไร เป็นสัญญาณว่าตกลง
เยี่ยหวันหวั่นรีบก้าวเท้าตาม
ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้จะต้องจัดการผู้ชายคนนี้ให้ได้!
................................................................................


บทที่ 10 เกือบน่าเกลียดไปตลอดชีวิตแล้ว
 ดังนั้น การที่เธอทรมานตัวเองมาหลายปี ผลสุดท้ายคือทรมานเสียเปล่าหมดน่ะหรือ?
 เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกอยากตายเลยทีเดียว!
 ยังดีที่ครั้งนี้เธอรู้ตัวทันเวลา ไม่เช่นนั้นต้องน่าเกลียดไปตลอดชีวิตแน่
 “ทำไม? มีปัญหาอะไร?”
 “ไม่มีอะไร” เยี่ยหวันหวั่นตอบด้วยสีหน้าน้อยใจ
 “ฮะ…” มีเสียงหัวเราะเบาๆ ของชายหนุ่มแว่วเข้าหู
 เยี่ยหวันหวั่นพลันหันมองเขาด้วยความหวาดหวั่น
 ซือเยี่ยหานใบหน้าสดใสดึงดูดสายตากว่าปกติ ไม่ได้เย็นชาน่าหวาดกลัว ไม่ได้ดุร้ายโหดเหี้ยม ว่างเปล่าเฉยเย็น...ซือเยี่ยหานกลับยิ้มอยู่...
 เมื่อครู่เธอเห็นแล้ว ดูเหมือนวันนี้ผู้ชายคนนี้จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ?
 หรือเพราะเมื่อวานนอนหลับสนิทดี?
 ความจริงแล้วนิสัยฉุนเฉียวโมโหง่ายของซือเยี่ยหานสัมพันธ์อย่างมากกับภาวะนอนไม่หลับ ไม่มีใครทนรับการอดนอนเป็นเวลานานแบบนี้ได้
 เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นเริ่มคิดได้
 เธอควรจะอาศัยโอกาสที่วันนี้ซือเยี่ยหานอารมณ์ดี ขอให้เขายกเลิกคำสั่งห้ามดีไหม?
 ซือเยี่ยหานโกรธมากเนื่องจากเธอเกือบหนีไปได้ เขาจึงสั่งขังเธอไว้ในบ้าน แม้แต่โรงเรียนก็ไม่ยอมให้ไป
 เมื่อครู่ก่อนจะลงมา เธอได้รับข้อความจากครูประจำชั้นเรียน แจ้งให้เธอมาโรงเรียน ไม่เช่นนั้นหากยังโดดเรียนต่อไป อาจจะถูกหักคะแนนถึงขั้นไล่ออกได้
 ก่อนหน้านี้เธอทำคะแนนแย่มาก ซ้ำชั้นมาถึงสองปี อายุยี่สิบแล้วแต่ก็ยังอยู่แค่มอหก
 เธอจำได้ว่าเมื่อชาติก่อนตัวเองหมกหมุ่นอยู่เพียงเรื่องเดียว นั่นก็คือกู้เยว่เจ๋อ
 ก่อนจะรู้จักซือเยี่ยหานก็หลงใหลกู้เยว่เจ๋อ หลังจากได้รู้จักซือเยี่ยหานก็คิดแต่จะหนีกลับไปอยู่ข้างกายกู้เยว่เจ๋อ ไม่มีจิตใจเล่าเรียน ต่อมาเธอก็ไม่ไปเรียนอีก การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็พลาดไป
 ครั้งนี้ เธอจะทอดทิ้งตัวเองเหมือนชาติก่อนไม่ได้อีก จะทรมานร่างกายตัวเอง แล้วมองดูเยี่ยอีอีกับกู้เยว่เจ๋อครอบครองทุกอย่างของตระกูลเยี่ยไปไม่ได้
 คราวนี้แม้ว่าการหลบหนีจะยั่วโมโหซือเยี่ยหานเข้าแล้ว แต่ตอนหลังเธอก็ไม่ได้หนีไปกับกู้เยว่เจ๋อ ดังนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจึงยังไม่ถึงขั้นกู้กลับคืนมาไม่ได้ เธอควรจะฮึดสู้ดูสักหน่อย
 เยี่ยหวันหวั่นสูดลมหายใจลึก เอ่ยหยั่งเชิง “คือว่า ซือเยี่ยหาน ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันต้องรีบเรียนหนังสือ ฉัน...กลับไปโรงเรียนได้ไหม?”
 วินาทีที่คำพูดเธอจบลง บรรยากาศในห้องแทบจะถูกกดต่ำลงไปทันใด สีหน้าของชายหนุ่มกลับมาเคร่งขรึมเย็นชาเหมือนเคย
 เยี่ยหวันหวั่นใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ไม่ได้จริงๆ ด้วย?
 แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร ซือเยี่ยหานจะเชื่อว่าเธอทำไปเพื่อเรื่องเรียนจริงๆ ได้อย่างไร? เกรงว่าคงยังคิดว่าเธออยากหนีไปใจจะขาดล่ะสิไม่ว่า!
 แม้ว่าจะทำใจมาแล้วว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้น แต่เยี่ยหวันหวั่นก็ยังผิดหวังอยู่ไม่น้อย สีหน้าหมองหม่นลงไป มองเสี่ยวหลงเปาที่เธอชอบกินที่สุด ทว่าไม่มีความรู้สึกอยากกินเลย พร้อมเอ่ยพึมพำว่า “ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
 แต่ว่า สีหน้าของซือเยี่ยหานไม่เพียงไม่ดีขึ้น ตรงข้ามกลับดูบูดบึ้งยิ่งขึ้นไปอีก
 แน่นอนว่าเยี่ยหวันหวั่นไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นได้ไม่ง่ายและทำให้เขาโมโหอีก จึงรีบเอ่ย “ฉันก็แค่ถามเฉยๆ”
 ซือเยี่ยหานไม่พูดอะไร เพียงมองดวงตาของหญิงสาวที่หม่นหมองลงและการประนีประนอมด้วยสีหน้าหวาดหวั่น เมื่อเห็นท่าทีของเธอซึ่งเดิมทีมีชีวิตชีวากลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ก็พลันหงุดหงิดใจอย่างควบคุมไม่ได้...
 เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี ผู้ชายคนนี้เอาใจยากจริงๆ เธอก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร ทำไมยังทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคนอยู่อีก?
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 9 เธอไปศัลยกรรมมาเหรอ?
 ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้แล้ว หลินเชวียทำหน้าเหมือนกับเห็นผี ลุกพรวดขึ้นมา ทำเอาเก้าอี้ด้านหลังหงายคว่ำไป
 “แม่เจ้า! เยี่ย...เยี่ยหวันหวั่น!”
 เป็นไปได้อย่างไร?
 “เธอไปศัลยกรรมมาเหรอ!?” หลินเชวียตกตะลึงอ้าปากค้าง
 แต่ว่า ไม่ถูกต้องสิ ศัลยกรรมอะไรจะเร็วขนาดนี้ เจอเธอเมื่อสองสามวันก่อนยังมีสภาพเหมือนผีอยู่เลย
 เยี่ยหวันหวั่นโมโหจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว “นายสิศัลยกรรม! ฉันหน้าตาแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร! อีกอย่าง ฉันอ้วนตรงไหนนายพูดมาให้ชัดๆ ซิ”
 สีหน้าว่างเปล่าเกียจคร้านแบบคงเส้นคงวาของซือเยี่ยหานเผยความฉงนขึ้นมาครู่หนึ่ง
 เวลานี้นัยน์ตาของหญิงสาวราวกับมีเปลวไฟสองดวงกำลังเผาไหม้ โหมกระพืออยู่นาน
 ทันใดนั้นเยี่ยหวันหวั่นที่กำลังเดือดดาลก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามือเย็นเฉียบซึ่งวางอยู่กลางศีรษะ ลูบปลอบโยนเบาๆ เหมือนปลอบใจอสูรน้อยที่โกรธจนพองขน
 ในเวลาเดียวกันนี้ น้ำเสียงไพเราะดังข้างหูของเธอช้าๆ “ไม่อ้วน”
 เยี่ยหวันหวั่นชะงักทันที หันมองซือเยี่ยหานด้วยความประหลาดใจ
 เธอเสียสติไปแล้วหรือเปล่า? ถึงได้รู้สึกว่าซือเยี่ยหานในตอนนี้...อ่อนโยน...
 เยี่ยหวันหวั่นเรียกสติกลับคืนมาได้ ถึงพบว่าตัวเองออกจะตื่นเต้นเกินเหตุ จึงบ่นพึมพำอย่างคับข้องใจ “ตอนนี้ฉันไม่ได้อ้วนสักหน่อย...”
 ซือเยี่ยหานบอก “เมื่อก่อนก็ไม่อ้วน”
 หลินเชวียที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังทันที “พี่เก้า กรุณาคำนึงถึงมโนธรรมของตัวเองแล้วพูดอีกครั้งซิ!”
 เยี่ยหวันหวั่นโมโหจนกัดฟันกรอด
 ซือเยี่ยหานเบนสายตาอย่างไม่รีบร้อนมองมาทางหลินเชวียแวบหนึ่ง “ที่ดินฝั่งตะวันออกผืนนั้น ฉันยกให้หย่วนต๋าแล้ว”
 หลินเชวียงงเป็นไก่ตาแตก “อะไรนะ? อย่าเล่นแบบนี้สิพี่เก้า รับปากว่าจะให้ฉันแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยกให้บริษัทอื่นแล้วล่ะ สรุปว่าพี่ยกให้หย่วนต๋าไปแล้ว หรือเพิ่งตัดสินใจยกให้เมื่อกี้นี้?”
 ซือเยี่ยหานตอบ “เมื่อกี้”
 หลินเชวีย “...!!”
 แม่เจ้าโว้ย! เป็นเพราะเมื่อครู่เขาบอกว่าเยี่ยหวันหวั่นอ้วน?
 “นะ...นายมันเผด็จการ!” หลินเชวียโมโหแทบตาย
 เห็นแต่ซือเยี่ยหานไม่เพียงไม่คัดค้าน เหมือนยอมรับฉายานี้ด้วยซ้ำ และเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ “นายควรกลับไปได้แล้ว เกะกะ”
 ไม่ใช่แค่เผด็จการ ยังเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อนด้วย ถึงกับรังเกียจว่าเขาอยู่แล้วเกะกะ
 หลินเชวียใจสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย วิ่งออกไปพร้อมหยาดน้ำตา
 หลังจากหลินเชวียกลับไปแล้ว ภายในห้องรับแขกก็เหลือเยี่ยหวันหวั่นและซือเยี่ยหานแค่สองคน
 เมื่อครู่มีหลินเชวียอยู่ด้วยยังรู้สึกดี แต่พอหลินเชวียกลับไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นที่เดิมทีผ่อนคลายพลันเครียดขึ้นมาทันใด ตัวตนของผู้ชายข้างๆ พลันขยายใหญ่อย่างไร้ขอบเขต
 “กินเยอะๆ หน่อย”
 ในจานมีเสี่ยวหลงเปาสินค้าที่มีจำกัดของร้านอาหารเช้าที่เธอชอบกินที่สุดเพิ่มมาชิ้นหนึ่ง
 ความรู้สึกในใจเยี่ยหวันหวั่นสับสนไปหมด
 ตั้งแต่ที่เธอปรากฎตัว ซือเยี่ยหานไม่มีปฏิกิริยาพิเศษใดๆ กับการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอ
 ต้องตอบสนองแบบหลินเชวียถึงจะเรียกว่าปกติไม่ใช่เหรอ?
 เยี่ยหวันหวั่นอดใจไม่ไหว เอ่ยถามไปว่า “ซือเยี่ยหาน คุณไม่รู้สึกว่าวันนี้ฉันมีตรงไหนไม่เหมือนเดิมบ้างเหรอ?”
 ซือเยี่ยหานคีบเกี๊ยวกุ้งให้เธออีกชิ้นหนึ่ง “อะไร?”
 เยี่ยหวันหวั่นพูด “สภาพของฉันไง!”
 ซือเยี่ยหานยักคิ้ว “ไม่เหมือนเดิม?”
 เยี่ยหวันหวั่นถึงกับสำลัก
 ผู้ชายคนนี้ตาบอดหรืออย่างไร?
 ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวทำหน้าบึ้งตึง จึงเหลือบตาขึ้นชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “ยังน่ากินเหมือนเดิม”
 เยี่ยหวันหวั่น “...”
 น่ากินเหมือนเดิม?!
 สภาพก่อนหน้านี้ของเธอน่าเวทนาเกินกว่าจะทนดูได้ เขากลับรู้สึกว่าน่ากิน? ทั้งยังรู้สึกว่าสภาพของเธอตอนนี้ไม่ได้มีอะไรแตกต่าง!
 เยี่ยหวันหวั่นตกตะลึงกับรสนิยมที่พิสดารของใครบางคน...
 ……….…………………………………………………………..