ท่ามกลางความเงียบของหอสมุด ผมนั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนที่ได้เรียนไปในวันนี้ระหว่างรอไนน์กลับมาจากคาบเรียนช่วงเย็นเหมือนทุกวัน แต่แล้วเสียงตึงตังของฝีเท้าใครบางคนก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงัดของมุมอ่านหนังสือไปหมดสิ้น
บุคคลที่โผล่เข้ามาคือไนน์นั่นเอง สภาพหอบหายใจแรง เหงื่อเปียกไปทั่วชุดนิสิตขาว ม่านตาขยายจนเห็นลูกตาดำได้ชัดเจน ผมหยิกสีดกดำยุ่งจนไม่เป็นทรง
นี่คงวิ่งตาลีตาเหลือกมาตั้งแต่ออกจากห้องเรียนเลยมั้งเนี่ย
"พี่เบ็น! พี่เบ็นครับ!"
"ใจเย็นไอ้เสือ" ผมเอามือจุ๊ปากให้ไนน์เบาเสียงลง "ค่อย ๆ พูด"
ไนน์สูดหายใจเข้าเต็มปอดรับอากาศเข้าไปเต็มที่ก่อนจะพูดกึ่งตะโกนออกมา
"ผมติดแล้วพี่เบ็น! ผมผ่านเข้ารอบแรกแล้วครับ!"
"เฮ้ยจริงดิ! จริงเหรอวะ!" คราวนี้เป็นผมเองที่ร้องออกมาเสียงดัง
ผมลุกขึ้นไปกอดไนน์แล้วกระโดดโลดเต้นไปมาเหมือนคนบ้า ช่วงเวลานี้ความเกรงใจที่พึงมีต่อสถานที่ที่เรียกว่าหอสมุดนั้นหายไปหมดสิ้น พวกเราหัวเราะกันเสียงดังมากจนพี่เจ้าหน้าที่หอสมุดต้องออกประกาศแจ้งเตือนมารยาทการใช้หอสมุดขึ้น
เสียงประกาศเป็นได้แค่เพียงเสียงประกอบฉากที่แว่วอยู่ไกล ๆ เท่านั้น สู้เสียงหัวเราะและเสียงใจเต้นของเราสองคนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ช่วงเย็นของวันนี้คงเป็นช่วงที่เวลาที่ไนน์มีความสุขที่สุดตั้งแต่เข้ามหา'ลัยมาเลยก็ว่าได้ การได้รู้ว่าตัวเองผ่านการคัดเลือกให้ไปแข่งขันระดับเดือนคณะทำเอาเจ้าหนูหัวหยอยของผมยิ้มไม่หุบตลอดทางกลับหอ
เมื่อได้เห็นไอ้หนูของผมยิ้มดีใจผมเองก็มีความสุขเช่นกัน อยากให้รอยยิ้มน้อย ๆ ของมันอยู่บนใบหน้าอันไร้เดียงสานั้นตลอดไปจัง...
แต่แล้วความสุขเหล่านั้นกลับหายไปทันทีที่ผมนึกถึงความจริงขึ้นมาได้ ความจริงที่ว่าไนน์อาจจะผ่านรอบแรกมาได้เพราะเขียนชื่อผมเป็นรุ่นพี่เดือนที่แนะนำมาสมัคร
มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะใบสมัครของไนน์ไม่ได้ดูโดดเด่นจนน่าจะสะดุดตากรรมการได้ขนาดนั้น รูปถ่ายที่ไนน์บรรจงเลือกมาใส่ประกอบการพิจารณาก็คงเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนอื่นที่ลงสมัคร
ถ้าหากไนน์รู้เรื่องนี้ขึ้นมาผมจะทำยังไงดี ไนน์จะเสียใจไหมกับเรื่องที่ผ่านรอบแรกได้เพราะเส้นสายไม่ใช่เพราะความโดดเด่นของตัวเอง...
แต่ในเมื่อไนน์ได้รับโอกาสสำคัญขนาดนี้มาแล้ว มันไม่สำคัญอีกต่อไปว่าผ่านมาได้เพราะตัวเองหรือเพราะเส้นสาย สิ่งสำคัญคือบททดสอบด่านต่อไป และผมจะต้องส่งไนน์ขึ้นไปเป็นเดือนให้ได้
"อย่าเพิ่งรีบดีใจไป เย็นนี้มีการฝึกโหดรอเราอยู่นะ คุณว่าที่เดือน"
"เย็นนี้เลยเหรอครับ" เจ้าเด็กหัวหยอยทำหน้ากังวลใส่ผม
"แน่นอน ไปเปลี่ยนชุดเตรียมตัวรับชะตากรรมต่อจากนี้ได้เลย หึหึ" พูดจบผมก็หัวเราะชั่วร้ายเหมือนนักวิทย์ฯ สติเฟื่องที่กำลังจะพาเหยื่อไปทดลอง
               ไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป ผมพาไนน์มายังสถานที่ฝึกโหดของเหล่าชายหนุ่มและสาวแกร่ง ภายในที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่ออบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างของชายกำยำกล้ามปูหลายคู่ทำการเซฟให้คู่ของตน ในขณะที่อีกคนออกแรงต้านเอาชนะแรงกดอันมหาศาลให้ได้
สาวเอวบางร่างน้อยหลายคนใส่หูฟังฟังเพลงพลางวิ่งอยู่กับที่บนลู่วิ่งไฟฟ้า เสียงเครื่องอุปกรณ์ดังฉึบฉับบ้าง ตึงตังบ้าง เคร้งเคร้งบ้าง ผสมผสานเข้ากับเสียงครางโอดโอยได้อย่าลงตัว เกิดเป็นบรรยากาศชวนตื่นตัวเตรียมพร้อมต่อการออกแรงเรียกเหงื่อ
"ฟิตเนส...เหรอครับ"
"ถ้าจะพูดให้ถูกต้องเรียกว่า ยิม ครับ"
ถ้าจะพูดให้ถูกตามคำนิยามของผม มันคือสนามเด็กเล่นสำหรับผู้ใหญ่
คนส่วนใหญ่อาจจะระบายความเหนื่อยล้าด้วยการไปพับบาร์ แต่สำหรับผมนี่คือสถานที่คลายเครียดที่ดีที่สุดสำหรับผม ผมมาที่นี่บ่อยจนรู้จักกับคนที่นี่หลายต่อหลายคน อาจจะนับได้ว่ามันเป็นสถานที่สิงสถิตรองจากหอสมุดเลยก็ว่าได้
"พี่เบ็น ผมเหนื่อยแล้ว"
"เดี๋ยวดิ นี่เพิ่งวอร์มเองนะ ยังไม่ได้เริ่มเลย"
"โห ผมจะตายก่อนอะดิ"
"เว่อร์" ผมยีหัวเด็กตัวผอมเล่น คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะชินกับการใช้กล้ามเนื้อหนัก ๆ
ผมตั้งใจจะสอนท่าเล่นเวทให้ครบทุกทุกท่าสำหรับกล้ามเนื้อทุกสัดส่วน เผื่อวันไหนผมไม่ว่างมาเล่นกับมันมันจะได้ฝึกเองได้
ผลปรากฎว่าผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงไนน์ก็ร้องงอแงจะกลับท่าเดียว ผมจึงคิดจะยกยอดท่าที่เหลือไปสอนวันถัดไปแล้วจบบทเรียนวันนี้ด้วยท่า bench press
"เอ้า พร้อมนะ ยก!" ผมประคองบาร์เบลไว้ข้างหลังเครื่อง ส่วนไนน์นอนแผ่หลังบนเบาะ มือสั่นเกร็งพยายามยกบาร์ขึ้น
"หนึ่ง...สอง...ส...สาม...ผมไม่ไหวแล้วพี่เบ็น"
"พยายามอีกหน่อย เอ้าฮึบ! ได้สิบทีแล้วเลิกเลย พี่สัญญา"
"พี่เบ็นเอาน้ำหนักออกอีกได้ไหมครับ ผมไม่ไหวจริง ๆ"
"ไม่ได้!"
"นะพี่เบ็น"
ผมถอนหายใจพลางส่ายหัว
"ไนน์ พี่เอาออกหมดแล้ว ที่เรายกอยู่นี่บาร์เปล่านะ"
"อ่าวเหรอ แฮะ ๆ"
"ไม่ต้องมายิ้มทะเล้นเลย เอ้า อีกเจ็ดที ฮึบ!"
ในที่สุดเด็กหนุ่มร่างผอมบางก็เอาชนะใจตัวเองแล้วต้านแรงบาร์เปล่าได้ครบสิบครั้ง
"เก่งมากไอ้น้องชาย" ผมยกนิ้วโป้งกดไลค์ให้ไนน์
แม้จะผ่านมานานแล้วแต่ผมยังจำความรู้สึกครั้งแรกได้ มันทรมานมากสำหรับมือใหม่ เพราะงั้นกำลังใจของคนรอบข้างจึงสำคัญในช่วงเริ่มต้น
"เอ้านี่ เอาไปกิน"
ไนน์รับกระป๋องน้ำที่มีลูกบอลดังกึกกักอยู่ข้างใน มันเปิดฝาออกมาดมแล้วก็ทำหน้าแหย ๆ ใส่
"ผมไม่ชอบช็อกโกแลตนะ"
"พี่แบ่งของพี่มาให้เลยนะเนี่ย หรืออยากจะซื้อเอง?"
"ก็ได้ครับ" พูดจบก็ก้มลงไปดมอีกครั้ง "นมช็อกโกแลตเหรอครับ"
"เวย์โปรตีน เป็นสูตรเพิ่มน้ำหนัก กินไปจะได้บึก ๆ"
ระหว่างรอไนน์ขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่หอในผมแอบกลับไปหอเพื่อชงเวย์โปรตีนที่ผมเคยกินสมัยต้องเพิ่มน้ำหนักมาให้ไนน์ด้วย
การเวทเทรนนิ่งเพิ่มกล้ามเนื้อนั้นต้องอาศัยวินัยในการออกกำลังกายสม่ำเสมอควบคู่ไปกับการได้รับโภชนาการที่ดีจึงจะประสบความสำเร็จได้
อันที่จริงคนเราไม่จำเป็นต้องดื่มเวย์โปรตีนก็ได้ มันเป็นเพียงทางลัดของคนที่พอมีเงินซื้อ
ไนน์กระดกขึ้นมาดื่มได้สักที "แหวะ ไม่เห็นอร่อยเลย"
"กินไป นี่อร่อยแล้วนะ จะลองกินอกไก่ปั่นไหมล่ะ"
"แหวะ แค่ได้ยินชื่อก็จะอ้วกแล้ว"
"มีแต่เด็กน้อยเท่านั้นแหละที่กินไม่ได้น่ะ"
"ไนน์ไม่ใช่เด็กน้อยแล้วซะหน่อย"
"คร้าบ พ่อหนุ่มน้อย"
"นั่นเบ็นปะน่ะ" ไม่ทันไรก็มีเสียงที่สามแทรกการสนทนาของเราขึ้น สำเนียงแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากหนุ่มไกรทองจากเมืองพิจิตร "ใช่จริงด้วย วันนี้มึงมาต่อยมวยงะ"
กุ้งสวมเสื้อออกกำลังกายแขนกุดสีแดงโชว์กล้ามแขนล่ำ ๆ ของมัน มันแบกเป้ไว้ข้างหลังตามความเคยชินมาด้วย
"กูพาคุณน้องเล็กมาฝึกเล่นเวท"
"ไหนวะ" กุ้งทำท่าชะเง้อมองหาไนน์ทั้ง ๆ ที่มันยืนอยู่ตรงหน้า ใช้เวลาหลายช่วงหายใจถึงจะสังเกตเจอ "เฮ้ย นี่ไนน์แงะ แถบจำไม่ได้ ตัดผมแล้วหล่อขึ้นเป็นกองเลยวุ้ย"
"ขอบคุณครับพี่กุ้ง พี่เบ็นพาไปทำผมมา" ผมเขินนิดหน่อยที่ไนน์ไม่ลืมผม
"พี่เบ็นสุดยอดไปเลยครับ" กุ้งพุ่งเข้ามาทำท่าจะกอดผมแต่ผมยันหัวมันออกไปได้ก่อน
"แน่อยู่แล้วเนอะ จะปั้นดินสกปรก ๆ ทั้งทีก็ต้องพยายามกันหน่อย"
บุคคลที่สี่ปรากฎตัวขึ้น ผมแยกเคี้ยวใส่ทันทีเหมือนกับหมาที่ขู่ใส่ผู้บุกรุกบ้านอันสงบสุข
ใบหน้าช่างเหยียดของมัน น้ำเสียงเย้ยหยันของมัน ไหนจะคำพูดที่มันด่าไนน์เป็นดินสกปรกอีก โคตรเกลียดคนที่ชื่อสนเลยไอ้สัตว์
"หมายความว่าไง ดินสกปรก" ผมเชิดหน้าถามไอ้สนไป แต่แล้วก็รู้สึกผิดทันทีที่ห้ามปากตัวเองไม่ทัน เพราะคำอธิบายของมันคงทำร้ายจิตใจไนน์ไม่น้อย
"ก็เห็นอยู่ว่าอะไรสกปรก" สนเบนสายตาไปหาไนน์ ไนน์หลุบตามองพื้นทันที หน้าเบ้เตรียมจะร้องไห้อยู่แล้ว
ผมไม่ได้เห็นไนน์ร้องไห้มาหลายวันแล้ว พอได้เห็นอีกทีก็ทำผมใจสลายไปเลย เพราะแม่ง เลยทำน้องกูน้ำตาร่วงอีกจนได้
"ว่าง ๆ ไปพบจิตแพทย์ เอ้ย จักษุแพทย์บ้างนะ ตาถั่วขนาดนี้" ผมคว้ามือของไนน์เดินออกไป ไม่อยู่รอให้มันด่าสวน "พวกกูไปก่อนนะกุ้ง"
"ยินดีด้วยนะที่ผ่านรอบแรก แล้วเจอกันรอบจริง" สนพูดไล่หลังพวกเรามา ส่วนผมตอบกลับมันไปด้วยนิ้วกลาง
เราออกมาเดินเล่นรับลมที่นอกยิมด้วยกันสักพัก ต่างคนต่างไม่พูดไม่จาเดินไปตามทางเดินอย่างไร้จุดหมาย
ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้ไนน์สะอื้นไม่หยุด แม้จะไม่ได้ร่ำไห้หนักอะไรแต่ก็ทำหัวใจผมปวดร้าวไปได้มากทีเดียว
"ไม่เอาน่า เราไม่ได้เป็นแบบที่มันพูดซะหน่อย"
"ผมเป็นแค่ดินสกปรกใช่ไหมพี่เบ็น..."
"เฮ้ย นี่ผ่านไปไม่กี่วันเอง มันต้องใช้เวลา คนนะไม่ใช่อุลตร้าแมนที่จะแปลงร่างได้ทันที"
ไนน์หัวเราะเบา ๆ ให้กับมุกที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะเล่น แล้วสักพักก็หยุดร้องได้
"สักวันนึง...สักวัน..." ไนน์หยุดเดินแล้วเอามือปาดน้ำตาออก
"หืม?"
"สักวันนึงผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น" เสียงสูดหายใจดังขึ้น "ว่าผมทำได้"
"นี่สิ น้องชายพี่" ผมประคองหัวน้อย ๆ ของไนน์มากอดไว้ในอ้อมแขนอาบแสงสีนวลจากดวงจันทร์ที่ลอยอยู่บนฟ้า
แสงของมันดูจะริบหรี่จนน่าใจหาย พอเหลือบมองขึ้นไปก็พบว่ามันปรากฎร่างเพียงแค่เสี้ยวหนึ่งเท่านั้นเอง
ใช้เวลาอีกไม่นานมากหรอก เดี๋ยวก็ถึงวันเพ็ญแล้ว
จะว่าไปแล้วตอนที่ด่าไอ้สน ผมพูดถึงจักษุแพทย์ไป ผมเลยนึกออกว่าผมลืมซื้อของอย่างนึงให้ไนน์
สายตาของไนน์ดูจะสั้นมากจนต้องใส่แว่นตลอดเวลา การใส่แว่นก็ทำให้ดูดีไปอีกแบบก็จริง แต่ก็ต้องหัดใส่คอนแทคเลนส์ไว้ด้วย
ค่ำคืนนั้นผมแวะพาไนน์ไปซื้อคอนแทคเลนส์รายวันและน้ำตาเทียมพร้อมสอนขั้นตอนการใส่อย่างละเอียดและกำชับชัดเจนว่าไม่ให้ใส่ข้ามวัน ตอนจะนอนต้องถอดออกก่อน ห้ามใส่นอนเด็ดขาด
เมื่อไอ้เด็กแว่นรับปากว่าจะใส่อย่างระมัดระวังผมก็สบายใจ ผมพาไนน์กลับหอในแล้วพาตัวเองกลับหอ อาบน้ำ แล้วเข้านอนในทันที
สองสามวันที่ผ่านมาสูบพลังงานของผมไปมากพอสมควร แต่ถึงจะเหนื่อยยังไงกลับสุขใจทุกครั้งที่นึกย้อนไปถึงช่วงเวลาเหล่านั้น เด็กน้อยของผมค่อย ๆ เติบโตขึ้นทุกวัน ๆ
แต่แล้วค่ำคืนอันเงียบสงัดก็ถูกขัดจังหวะขึ้นด้วยเสียงเรียกเข้าสายหนึ่ง
ผมงัวเงียตื่นขึ้นมารับสายโทรศัพท์ตอนประมาณเที่ยงคืนกว่า ใครกันนะโทรมาดึกดื่นป่านนี้
"พี่เบ็น! ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!" เสียงในสายร้องเสียงหลงแสดงความตื่นตระหนกที่มี
"ไนน์ ไนน์ ว่าไง! เกิดอะไรขึ้น!" ความง่วงหายไปในทันทีกลายเป็นความตกใจระคนเป็นห่วง
น้ำเสียงสั่นเครือของไนน์นั่น... หรือว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ผมจินตนาการเตลิดไปต่าง ๆ นานา
"พี่เบ็น! ช่วยผมด้วย!"
ไนน์โดนรุมกระทืบเหรอ มีขโมยแอบย่องเข้าหอในเหรอ เพื่อนเมทไม่สบาย? ไนน์หกล้มหัวฟาดคางแตก?...
"ผมถอดคอนแทคเลนส์ไม่ได้"
...
ไอ้เราก็คิดไปไกล น้ำเสียงตื่นตระหนกขนาดนั้น เป็นห่วงมันแทบแย่ ให้ตายเถอะ
"แค่เนี้ย! ทำพี่ตกใจหมด"
"ผมกลัวอะ แสบตาด้วย ผมลองใส่แล้วเอาไม่ออก ตาผมแดงก่ำเลย พี่เบ็นมาช่วยเอาออกให้หน่อย!"
"...ตาจะบอดไหมน่ะ..."
สิ้นเสียงพูดของผมก็ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของไนน์ทันที
"ห๊ะ! ตาบอดเลยเหรอพี่เบ็น! ไม่เอา! ไม่เอา! ผมจะทำไงดี พี่เบ็นรีบมานะ นะ! ผมยังไม่อยากตาบอด มันอันตรายถึงขั้นตาบอดเลยเหรอพี่เบ็น ไม่เอานะ! พี่รีบมาช่วยผมที..."
"อ่า ๆ เดี๋ยวออกไปหาเดี๋ยวนี้แหละ"
เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อยวันยันค่ำล่ะน้า


"เบ็น! ตื่น!"
"ห๊า! อะไร?"
ผมยกหัวขึ้นมาหาเจ้าของเสียง เสียงนั้นเป็นเสียงกระซิบของเนตรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่และตอนไหน
"ตื่นก่อน อาจารย์บอกอันนี้ออกสอบไฟนอล จดด้วย" กุ้งกระซิบข้ามตัวเนตรมาบอกผมอย่างรีบ ๆ ในขณะที่มือกำลังกวัดแกว่งระวิงไปมา
ตอนนี้กุ้งไม่ได้กำลังวาดรูปเล่นแต่กำลังใช้ปากกาสีต่าง ๆ จดเลคเชอร์จากคำพูดของอาจารย์อยู่ เนตรก็กำลังใช้ดินสอจดอย่างรีบร้อนเช่นเดียวกัน
ผมมองเหม่อไปรอบ ๆ ก็เห็นเป็นลักษณะเดียวกัน คือทุกคนนั่งจดสิ่งที่อาจารย์พูดอยู่อย่างตั้งใจ ดูเหมือนทั้งห้องเรียนจะมีแต่ผมเท่านั้นที่ยังคงตาลอยไม่สนใจเนื้อหาสำคัญที่อาจารย์กำลังย้ำอยู่ว่าจะออกสอบแน่ ๆ
"มึงเลิกเหม่อแล้วจด" เนตรกระซิบดุผมอีกครั้งส่วนมือยังคงจดต่อไป
ผมจะก้มลงหยิบปากกามาจดลงสมุด แต่ก็พบว่าผมยังไม่ได้หยิบสมุดออกมาจากกระเป๋าเลยด้วยซ้ำ ผมนึกขึ้นได้ว่าตัวผมหลับไปตั้งแต่เริ่มคาบเรียนแล้ว
เมื่อได้สติกลับคืนมาครบจึงรีบเปิดกระเป๋า คว้าสมุดจด แล้วจึงเขียนตามสิ่งที่อาจารย์พูดทุกคำเป๊ะ ๆ
ปกติแล้วผมไม่ได้เป็นแบบนี้เลย ผมหลับในห้องเรียนนับครั้งได้ แม้สิ่งที่เรียนจะน่าเบื่อแค่ไหนผมก็ไม่ชอบก้มฟุบลงไปหลับคาโต๊ะอยู่ดี แล้วยิ่งเป็นช่วงที่อาจารย์กำลังสอนเนื้อหาสำคัญ ผมจะจดทันที จริง ๆ แล้วสมุดผมเป็นต้นแบบให้กุ้งกับเนตรลอกด้วยซ้ำไป
ตามความถนัดของผมคือฟังแล้วประมวลผล จากนั้นจึงจดเป็นคำพูดของตัวเอง การจดแบบนี้ทำให้ผมจำได้นานกว่า จนบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องกลับมาอ่านซ้ำ
แต่วันนี้ผมไม่มีสติมากพอจะสรุปสิ่งที่อาจารย์พูดได้ สติของผมมีให้เต็มที่ได้แค่การเขียนตามคำบอกจากปากอาจารย์
สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะวันถ่ายรูปดาวเดือนและดาวเทียมใกล้เข้ามาทุกที หรือถ้าจะบอกให้ถูกก็คือวันพรุ่งนี้แล้ว ผมที่เป็นคนดูแลผู้สมัครเดือนอย่างไนน์ต้องเตรียมออกแบบทั้งท่าโพสถ่ายรูป พร็อพประกอบฉาก คอสตูม และรูปแบบการนำเสนอที่น่าดึงดูดมากพอจะให้เป็นที่สนใจ หากกระตุ้นผู้คนให้มาสนใจได้มากเท่าไหร่ ตอนโหวตในวันประกวดจริงก็ยิ่งได้เปรียบมากขึ้น
ทุก ๆ ปีผู้สมัครจะต้องถ่ายรูปเป็นเซตเดียวกัน คือทางคณะจะมีรูปแบบตายตัวมาให้ แล้วผู้เข้าประกวดจะต้องถ่ายรูปตามแบบที่กำหนดพร้อมกัน แต่ปีนี้พิเศษตรงที่พี่เชอร์รีไม่ได้มาคุมงาน พี่เขาจึงให้พี่ดูแลของแต่ละคนจัดการกันเอง เพียงแต่ให้อยู่ในธีมเดียวกัน ซึ่งนั่นก็คือ ธาตุทั้งสี่
จากการจับฉลาก ผมจับได้ธาตุลมมา จึงต้องทำการออกแบบและจัดหาเครื่องแต่งกายให้ไนน์ ซึ่งตั้งแต่วันที่ได้จับฉลากจนมาถึงเมื่อวานซืน ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะให้ไนน์แต่งตัวยังไงดี
ชุดที่แสดงถึงความเป็นธาตุลมเหรอ คิดยังไงผมก็คิดไม่ออก จะวาบหวิวมากก็ไม่ได้เพราะกลัวจะเกิดดราม่าจากความไม่เหมาะสม จะไม่โชว์เนื้อหนังเลยก็กลัวไนน์จะน้อยหน้าคนอื่น
จนในที่สุดเมื่อไฟลนก้นมาถึงช่วงสุดท้าย ผมที่คิดจนหัวหมุนจึงได้แค่ชุดธรรมดา ๆ ออกมาแทน มันเป็นแค่ชุดสูทสีขาวที่มีปีกอยู่ด้านหลัง
แค่นั้นจริง ๆ
ผมหวังว่าไนน์จะไม่เสียใจหรอกนะที่ผมออกแบบให้มันได้แค่นี้
"ไอ้เหี้ยเบ็น กูบอกให้มึงเลิกเหม่อแล้วจด" เนตรทำลายห้วงความคิดของผมไป
"ห๊า! เอ่อ…อื้ม"
เธอดุด้วยเสียงที่ใส่อารมณ์มากกว่าเดิม ถึงเนตรจะทำหน้ามารใส่แต่ผมก็รู้ว่ามันหวังดีไม่อยากให้ผมพลาดแนวข้อสอบ
"ไม่ทันแล้วมึง อาจารย์จะปล่อยแล้วเนี่ย"
"...เท่านี้ก่อนนะครับนิสิต วันนี้อาจารย์จะไม่เช็คชื่อนะเพราะถือว่าใครมาก็ได้แนวข้อสอบไป คาบหน้าอย่าลืมอ่านบทที่เจ็ดมาด้วยนะ สวัสดีครับ"
เมื่ออาจารย์กล่าวสวัสดีเสร็จ นิสิตเกือบเจ็ดสิบชีวิตลุกขึ้นออกไปจากห้องเรียนแทบจะในทันที แน่ล่ะวันศุกร์ทั้งทีจะได้หยุดกันแล้ว คงตื่นเต้นกันเป็นธรรมดา
"มึงเป็นอะไรของมึงวะ นั่งหลับไม่พอยังจะเหม่ออีก เอ้า เอาสมุดกูไปลอก เสร็จเมื่อไหร่ค่อยคืน" เนตรที่ดูจะใจเย็นลงแล้วยื่นสมุดจดของตัวเองให้ผม
"เบ็นมันจะอ่านออกเร้อ" สิ้นเสียงของกุ้งก็ตามด้วยเสียงเฮดช็อตดาเมจขั้นรุนแรงจากเนตร
ปกติแล้วผมควรจะหัวเราะแล้วตบมุกไอ้กุ้งมัน แต่วันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะเล่นอะไรทั้งนั้น ผมเหนื่อย ง่วง เศร้า ซึม ไหนจะเพลียจากการที่ท้องเสียเมื่อวันก่อนอีก
ทุกอารมณ์ด้านลบถาถมเข้ามาหาผมตลอดตั้งแต่ไนน์ห่างจากผมไป
"เบ็นมันอ่านออกอยู่แล...เฮ้ย! ไอ้เบ็น มึงจะร้องไห้เหรอวะ เป็นไร" เสียงอ่อนโยนของเนตรดังขึ้นข้างหูผม
ผมไม่รู้ตัวเลยว่าร้องไห้ออกมา น้ำตายังไม่ได้ไหลออกมาแต่ตาร้อนผ่าวและพร่ามัวไปแล้ว
"ห๊ะ? อ่อ กูแค่ง่วงว่ะ ฮะฮะฮะ" ผมฝืนหัวเราะออกมาดัง ๆ ให้ดังกว่าเสียงสะอื้นในใจ "ช่วงนี้กูเตรียมงานดาวเดือนให้ไนน์หนักไปหน่อย เมื่อวานกูท้องเสียนิดหน่อยด้วย เลยอาจจะเพลีย ๆ แต่คนอย่างไอ้เบ็นแข็งแรง ไม่ตายง่าย ๆ หรอก" ผมปั้นยิ้มใส่แล้วลูบท้องตัวเองเบา ๆ
แต่ทั้งเนตรและกุ้งไม่หัวเราะด้วย พวกมันขมวดคิ้วใส่ผมแล้วทำสีหน้าจริงจัง
"กูรู้ว่ามึงไม่โอเค" เนตรเปลี่ยนเสียงอ่อนโยนเป็นเสียงที่ดุขึ้นอีกครั้ง "มีอะไรก็บอกพวกกูได้ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียวอีก"
"..."
ผมไม่มีคำตอบให้คำถามของมันหรอก ผมยังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมต้องทำให้ไนน์มันขนาดนี้ รู้แค่ว่าอยากทำยังไงก็ได้ให้ไนน์มันมีความสุข แค่นั้นก็พอแล้ว
...แต่ตอนนี้ผมกลับไม่มีความสุขเลย...
กุ้งเดินเข้ามาลูบไหล่ผมเบา ๆ แม้จะไม่เอ่ยคำใดออกมาแต่มันช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง
สักพักจากไหล่ก็เลื่อนมาลูบหัวผมแทน สัมผัสอ่อนโยนจากมือของมันทำให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
ผมคิดถึงไนน์...


"เบ็น ตื่นได้แล้วจ้ะ เช้าแล้ว"
เสียงเรียกอันแสนอ่อนโยนปลุกเด็กชายตัวน้อยวัยสิบขวบให้ตื่นขึ้น เด็กชายขยี้ตาสีเหลืองทองทั้งสองข้างด้วยกำปั้นมือตามความเคยชิน ก่อนจะบิดขี้เกียจไปมาให้หายปวดหลังจากท่านั่งหลับ
ด้วยตัวที่ใหญ่กว่าเด็กผู้ชายอายุไล่เลี่ยกัน เขาจึงรู้สึกเมื่อยตัวมากกว่าปกติ แขนที่ถูกจากหัวสีบลอนด์กดทับเป็นรอยจ้ำแดง
"แม่ตื่นเช้าจัง หิวน้ำไหมครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้"
"ก็ดีจ้ะ กำลังคอแห้งเลย ขอบคุณมากนะจ๊ะ"
เด็กชายตัวจ้ำม่ำที่มีนามว่าเบ็นลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผละตัวออกจากเตียงนอนของผู้เป็นแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการถักไหมพรม แล้วมุ่งตรงไปยังตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำเปล่ามารินใส่แก้วสองใบ
"papáล่ะฮะ"
"คุณพ่อเราไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วจ้ะ"
เบ็นกลับมานั่งที่เดิมพร้อมแก้วน้ำสองใบ ใบหนึ่งของแม่ อีกใบหนึ่งให้ตัวเขาเอง
เด็กชายใจเสียทุกครั้งที่ต้องเห็นภาพเตียงนอนที่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายห้อยต่องแต่งอยู่ ไหนจะร่างกายของแม่ที่ซูบผอมจนผิวหนังติดกระดูก ผมที่เคยดกดำเงางามของแม่ตอนนี้ไม่เหลืออยู่บนหัวเลยแม้แต่เพียงเส้นเดียว
เบ็นและคุณแม่ที่เป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นของเขาโชคดีที่มีฐานะร่ำรวย ชีวิตความเป็นอยู่จึงสุขสบายแม้จะอยู่ในห้องพักผู้ป่วยก็ตาม ห้องพักนี้เป็นห้องเดี่ยวขนาดใหญ่พิเศษ มีแต่คนมีตังค์เท่านั้นที่จะจ่ายไหว
แต่ถึงอย่างนั้นความร่ำรวยและเงินทองก็ไม่ได้ทำให้ผู้เป็นแม่นั้นหายจากอาการป่วยได้เลย โรคมะเร็งระยะสุดท้ายกำลังพรากชีวิตของเธอไปจากลูกชายวัยเพียงสิบขวบ
เขาไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าคุณแม่ของตนต้องเผชิญความเจ็บปวดอะไรมาบ้าง เขาเด็กเกินกว่าจะเข้าใจโลกแห่งความเป็นจริงที่ปวดร้าว
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้ดี นั่นคือช่วงเวลาแห่งความสุขที่จะได้อยู่กับแม่นั้นกำลังหมดไปทุกวันทุกวัน นาฬิกาทรายแห่งชีวิตไม่เคยหยุดทำงาน ทรายยังคงไหลลงมาสู่เบื้องล่างไม่จบไม่สิ้น และเม็ดทรายของผู้เป็นแม่นั้นกำลังจะหมดลง
"วันนี้ไปเที่ยวกันไหมจ๊ะ"
"ไม่เอา ผมอยากให้แม่นอนพัก"
"ไม่ต้องมาทำตัวเป็นคุณหมอเลย" ผู้เป็นแม่ผละมือผอมบางออกจากไหมพรมแล้วเอื้อมไปหยิกแก้มลูกชายเล่น นานแล้วที่เบ็นไม่ได้ถูกแม่หยอกเล่นด้วย "แม่นอนจนเบื่อแล้วเนี่ย เด็กบ๊อง"
คำว่า เด็กบ๊อง ดึงเด็กชายให้คิดถึงช่วงเวลาเก่า ๆ ช่วงเวลาที่พ่อกับแม่และตัวเขาอยู่ด้วยกันในบ้านแสนสุข กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา มีคุณแม่อ่านนิทานให้ก่อนนอน มีคุณพ่อชวนออกไปวิ่งเล่น
"แม่จะไม่เหนื่อยเหรอ ถักไหมพรมก็สนุกดีนะฮะ"
"ไม่เหนื่อยหรอกจ้ะ" ตั้งแต่ที่เธอต้องอาศัยอยู่ในโรงพยาบาลแทนบ้านตัวเอง งานอดิเรกของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นการถักไหมพรมเพื่อฆ่าเวลาก่อนที่เวลาจะชิงฆ่าเธอก่อน เธอถักจนได้ตุ๊กตาหลายต่อหลายตัว เยอะถึงขั้นนำไปขายได้เงินมากมาย "ว่าไงจ๊ะ ฮีโร่ของแม่ ช่วยแม่ให้หนีไปจากที่นี่ได้ไหม สักชั่วโมงก็ยังดี"
ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อก็จริง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเศร้า เบ็นสัมผัสได้ว่าแม่อยากหนีออกไปจากที่นี่จริง ๆ ไม่ใช่แค่ชั่วโมงเดียว แต่อยากจะหนีไปตลอดกาล
"...งั้นก็ได้ครับ"
กว่าจะออกมาจากโรงพยาบาลได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร เบ็นเข็นรถเข็นผู้ป่วยไปตามทิศทางที่ผู้เป็นแม่เรียกร้องอยู่หลายที่
เด็กชายไม่เคยบ่นที่จะต้องเข็นแม่ไปไหนมาไหนเลย เขาไม่เคยเขินอายกับสายตาของผู้คนรอบข้างที่สอดส่องมา เบ็นกลับมีความสุขด้วยซ้ำที่ได้ใช้เวลาอยู่กับแม่
เขาอยากใกล้ชิดกับแม่ให้ได้มากที่สุดตราบเท่าที่เธอยังคงหายใจอยู่
ขากลับ ทั้งคู่ผ่านร้านขายตุ๊กตาร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากโรงพยาบาลนัก ภายในร้านอัดแน่นไปด้วยตุ๊กตาน้อยใหญ่นานาชนิด ทั้งตุ๊กตาหมี ทั้งตุ๊กตาจากการ์ตูน ทั้งหมอนใบเล็กใบใหญ่
"เบ็นลูก จอดป้ายนี้ก่อนจ้ะ"
"เอี๊ยด" ผู้เป็นลูกเลียนเสียงเบรคของรถประจำทางผิดกับที่เขาหยุดรถเข็นให้แม่อย่างนุ่มนวล"แม่จะมาทำอะไรที่นี่ครับ"
"แม่อยากซื้อของขวัญวันเกิดให้ลูกไงจ๊ะ"
"วันเกิดผมมันผ่านมาตั้งสามเดือนแล้วนะแม่" เด็กชายหัวเราะร่าเริงแซวแม่ ไม่ได้มีเจตนาจะกล่าวว่าเธอแต่อย่างใด แต่เขากลับโทษตัวเองทันทีที่พูดแบบนั้นออกไป
"จำตุ๊กตาหมีสวมชุดฮีโร่ได้ไหมลูก ตอนลูกอายุแปดขวบ ตอนที่พ่อมาโรงพยาบาลที่นี่เพราะขาหัก ลูกร้องไห้งอแงอยากได้ตัวนั้นจนแม่ต้องตีลูกไปหลายป้าบเหมือนกัน"
"ตุ๊กตาหมี? อ๋อ ตอนนั้นแม่บอกว่า..." เขาดัดเสียงแหลมสูงแล้วพยายามทำท่าทางเลียนแบบแม่ "'เบ็นเป็นเด็กดื้อ เพราะงั้นแม่จะไม่ซื้อให้หรอก' ผมจำได้ฮะ" ทำเอาแม่ปล่อยก๊ากเสียงดังลั่นจนรถเข็นสั่นไปหมด
"จ้ะ ก็ตอนนั้นลูกดื้อจริง ๆ นะ" เธอเอื้อมมือไปลูบหัวของเด็กชายผมบลอนด์ "แต่ตอนนี้เบ็นเป็นเด็กน่ารัก แม่เลยอยากซื้อให้"
"ผมไม่ได้อยากได้แล้วสักหน่อย..."
"ว้า แย่เลยเนอะ งั้นเรากลับกันเถอะ"
"เดี๋ยวสิ ผม...ถ้าแม่อยากซื้อให้ ผมเอาตัวนั้นก็ได้"
เด็กชายเบ็นอยากได้ตุ๊กตาตัวนั้นมากถึงมากที่สุด แต่ก็อายเกินกว่าที่จะบอกว่าเขาอยากจะได้มัน ตอนเด็ก ๆ เขาไม่ได้เขินที่จะเรียกร้องให้แม่ซื้อ แต่พอโตขึ้น แม้จะเพียงแค่สองปีก็ตาม เขากลับอายที่เป็นผู้ชายแต่อยากจะได้ตุ๊กตาหมีสีชมพูมากอด
ตุ๊กตาหมีตัวนั้นมีขนาดพอดีกับอ้อมกอดของเด็กชายวัยสิบขวบ แต่มันก็ไม่ได้ใหญ่เทอะทะเกินไป เขาคิดไว้เสมอว่าถ้าได้มาจะยัดมันใส่กระเป๋าไปกอดที่โรงเรียนทุกวัน
"ขอบคุณครับแม่" เด็กชายยิ้มแป้นจนแก้มปริ เขาชะโงกหัวไปหอมแก้มผู้เป็นแม่พลางกอดตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวนั้นไว้แน่น
"ยังไม่หมดเท่านี้น้า" คุณแม่ทำตาโตลุกวาวราวกับกำลังจะมีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้น
"อะไรเหรอฮะ"
"เดี๋ยวแม่หยิบของวิเศษจากกระเป๋าสี่มิติก่อนนะครับ" เธอล้วงมือลงไปหยิบของในกระเป๋าที่ถักด้วยไหมพรมจากฝีมือของเธอเอง ทำท่าควานหาของไม่เจอทั้ง ๆ ที่กระเป๋าไม่ได้ใหญ่อะไรเลย
เด็กชายพยายามชะเง้อมองของที่อยู่ข้างในแต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย เขาตื่นเต้นมากแม้จะไม่รู้ว่าของขวัญชิ้นที่สองนั้นคืออะไร
"ฉึบ!" ในที่สุดเธอก็หยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมา "นี่ไง! เครื่องแบบของThe BOYD!"
สิ่งที่เธอหยิบออกมาคือเสื้อแขนกุดสีเหลืองอ่อนที่ถักขึ้นมาอย่างปราณีตด้วยไหมพรม ที่ด้านหลังมีฮู๊ดเอาไว้สำหรับใส่คลุมส่วนหัวได้ด้วย ส่วนตรงกลางอกมีอักษรตัวบีสีน้ำเงินเข้มปักอยู่
เสื้อไหมพรมตัวนี้ไม่ได้มีขนาดใหญ่พอจะให้เบ็นใส่ แต่มันพอเหมาะกับขนาดของตุ๊กตาที่เบ็นอุ้มอยู่
เธอแบมือทำท่าขอยืมตุ๊กตาหมี เมื่อได้มา เธอก็จัดการสวมเครื่องแบบให้กับหมีตัวนั้น
เด็กชายรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก "...แม่ถักให้เหรอครับ" เขาได้ทั้งตุ๊กตาหมี แล้วในวันเดียวกันก็ยังได้เสื้อคลุมของซุปเปอร์ฮีโร่ที่จินตนาการไว้ตั้งแต่เด็ก
"จ้ะ แม่ถักตั้งนานเลยนะ กว่าจะได้ตามแบบที่เราเคยวาดไว้ด้วยกัน"
"ขอบคุณครับ" เบ็นทำท่าเขินอายพลางเอื้อมมือไปรับตุ๊กตากลับมา "ขอบคุณจริง ๆ ฮะ"
"ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว..." เธอหยุดกลางคันแล้วเปลี่ยนคำพูดใหม่ "ถ้าวันไหนคิดถึงแม่ ก็เอาคุณหมีตัวนี้มากอดไว้นะ ดูแลรักษามันให้ดีด้วยนะจ๊ะ ตัวนี้มีตัวเดียวในโลกเลยน้า"
"อื้ม ผมจะดูแลมันอย่างดีเลย จะเอามันมากอดทุกครั้งที่คิดถึงแม่เลย ถ้าแม่ไม่อยู่..." แต่แล้วคำพูดต่อมากลับจุกอยู่ในลำคอของเขาจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้
เด็กชายหัวทองตัวน้อยรับรู้ได้แล้วว่าผู้เป็นแม่กำลังจะสื่อถึงอะไร
ไม่นานน้ำตาของเด็กชายก็ไหลบ่าลงมา ร้องไห้โยเยเสียงดังไม่เกรงใจคนรอบข้าง
ผู้เป็นแม่เห็นลูกชายตัวน้อยเป็นอย่างนี้ก็แทบหัวใจสลาย ลูกชายของเธอสูญเสียแม่แท้ ๆ ไปครั้งนึงแล้ว มันคงจะทรมานมากถ้าหากเธอจะต้องตายจากไปด้วยอีกคน หัวใจของเธอกำลังจะหยุดเต้น แต่เธอไม่อยากให้หัวใจของลูกน้อยถูกทำลายตามเธอไปด้วย
แม้จะกั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ แต่เธอพยายามอย่างสุดความสามารถในการยื่นมืออันอ่อนแรงมาที่ใบหน้าของเบ็น เธอใช้นิ้วลูบไล้ดวงตาสีทองประกายทั้งสองข้างนั้นอย่างอ่อนโยน
เธอรวบรวมความกล้าแล้วเปล่งเสียงขึ้นจมูกเหมือนเป็ดขึ้นมา "ข้า วายร้ายแห่งดาวหมายเลขสิบสาม จะบุกเข้ามายังโลกใบนี้ แล้วข้าจะมากำจัดมนุษย์ทุกคนที่ขวางหน้า ว๊ากฮะฮะฮะฮ่า" เธอสวมบทวายร้ายได้อย่างแนบเนียนสุด ๆ ทำเอาเบ็นหลุดขำเบา ๆ ออกมา จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเป็นเสียงของหญิงสาวผู้โชคร้าย "ว้าย ไม่นะThe BOYD อยู่ไหน ช่วยพวกเราด้วย ช่วยปกป้องพวกเราที"
เด็กชายใช้มือขยี้ตาที่แดงก่ำของตัวเองแล้วฉีกยิ้มกว้าง แต่แล้วก็ทำหน้าเคร่งขรึมขึ้น ตอนนี้เขาแปลงร่างกลายเป็นฮีโร่หัวทองไปแล้ว "The BOYD มาช่วยทุกคนแล้ว! ไม่ต้องห่วง ข้าจะปกป้องทุกคนเอง"
"ไม่มีทางหรอก!" วายร้ายจากต่างดาวยื่นมือไปจี้เอวของฮีโร่ตัวน้อย "จุดอ่อนของเจ้าคือตรงนี้สินะ"
เบ็นหัวเราะร่าพร้อมดีดดิ้นไปมา คนเป็นแม่รู้ดีว่าลูกชายของเธอนั้นบ้าจี้มากขนาดไหน
ทั้งคู่ลั่นเสียงหัวเราะกันอย่างสดใส บรรยากาศกลับมาสดชื่นอีกครั้งหนึ่งที่หน้าร้านขายตุ๊กตา
แต่เวลาแห่งความสุขวิ่งผ่านไปเร็วเหลือเกิน เธอไอแห้ง ๆ ออกมาหลายต่อหลายรอบ เบ็นเห็นดังนั้นจึงเลิกเล่นแล้วหันมาลูบหลังให้แม่แทน
แววตาของเธอหม่นหมองลงอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าอีกไม่นานเธอก็จะไม่ได้เล่นแบบนี้กับลูกของเธออีกต่อไปแล้ว
"ลูกอยากเป็นฮีโร่ใช่ไหมจ๊ะ"
"ครับ แต่ผมไม่มีพลังอะไรเลยนะ"
"มีสิ เบ็นมีพลังวิเศษอยู่ในตัวนะ จำที่แม่บอกได้ไหมจ๊ะ"
"ที่ว่า ทุกคนมีพลังอยู่ในตัวเองอยู่แล้ว...ใช่ไหมครับ"
"ใช่จ้ะ แค่บางคนยังไม่รู้ตัว" เธอโน้มตัวไปหาลูกชายเพื่อกุมมือทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น "แค่สองมือของเบ็นนี้ก็ช่วยคนได้เยอะแล้วนะ"
"ยังไงฮะ?"
เธอไม่รู้จะอธิบายสิ่งวิเศษในตัวลูกน้อยอย่างไร ใช้เวลาสักพักกว่าเธอจะตอบ "คนเราทุกคนมีเรื่องแย่ ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตเสมอ และคนส่วนใหญ่เลือกที่จะโยนสิ่งแย่ ๆ ใส่คนอื่นต่อ เป็นแบบนี้ไม่จบไม่สิ้น"
"...เหมือนพวกวายร้ายเหรอครับ"
ผู้เป็นแม่หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูต่อความใสซื่อบริสุทธ์ของลูกชาย เบ็นในตอนนี้ยังไม่รู้ประสีประสาอะไรมากมายนัก
"เพราะงั้นโลกเราถึงต้องมีฮีโร่ไงจ๊ะ เพื่อที่จะหยุดสิ่งเหล่านั้น และเพื่อช่วยผู้คนที่น่าสงสาร สัญญากับแม่นะว่าจะไม่เอาเปรียบหรือรังแกคนที่อ่อนแอกว่าลูก"
"ครับ"
"สัญญากับแม่นะว่าลูกจะดูแลและปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ"
เด็กชายตัวน้อยเริ่มไม่มั่นใจ เขาคิดมาเสมอว่าเขาอ่อนแอเกินไป ทุกวันนี้เขายังร้องไห้งอแงอยู่เลย ไม่มีฮีโร่คนไหนขี้แยหรอก
"...ผมทำไม่ได้หรอก"
"ทำไมลูกถึงคิดว่าตัวเองจะทำไม่ได้ล่ะ หืม? ลูกมีดีกว่าที่ลูกคิดเยอะเลยนะ รู้ไหม" ผู้เป็นแม่เอื้อมมือไปลูบหัวของเด็กน้อยอย่างทะนุทนอมราวทารกแรกเกิด "แม่เชื่อนะว่าลูกของแม่จะโตไปเป็นเด็กที่ดีและน่ารัก" สายตาอันอ่อนโยนของเธอจ้องมองไปยังดวงตาสีทองคู่นั้น "สัญญากับแม่นะครับ"
เบ็นรับรู้ได้ถึงความเชื่อมั่นที่สัมผัสได้จากมือของผู้หญิงที่เขารักที่สุด
"ผมสัญญาครับ"
"สู้ไหมจ๊ะ!"
"สู้ฮะ!"


เอ้กอี๊เอ้กเอ๊ก!...เอ้กอี๊เอ้กเอ๊ก!...เอ้กอี๊เอ้กเอ๊ก!
เสียงเอะอะโวยวายของไก่อิเล็กทรอนิกขันปลุกผมให้ตื่นจากห้วงนิทราที่แสนหวาน ผมหงุดหงิดใจมากกว่าทุกครั้งที่ต้องถูกเจ้านาฬิกาปลุกระเบิดหูใส่
ผมทุบปุ่มปิดการปลุกที่อยู่บนหลังของไก่ที่น่ารำคราญ ขอนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้รึไงวะ
เมื่อคืนผมนั่งคิดหาวิธีการนำเสนอให้ไนน์จนดึกดื่น รู้ตัวอีกทีก็เกือบตีสามแล้ว ไม่ได้กินข้าวเย็นเลยด้วยซ้ำ สองวันก่อนก็ท้องร่วงไหลเป็นสายน้ำ พอต้องถ่ายบ่อย ๆ ก็เริ่มไม่อยากกินอะไรเลย
ตอนนี้ก็เหมือนกัน แรงดึงดูดจากเตียงในเช้านี้ดูจะมีพลังงานมากกว่าวันก่อน ๆ ถึงจะหิวขนาดไหนแต่ก็เพลียเกินกว่าจะมีแรงลุกไปหาอะไรกิน...
...เดี๋ยวนะ ฉิบหาย!
นี่มันเก้าโมงกว่าแล้ว ตื่น ๆ เดี๋ยวไปเรียนสาย!
...เดี๋ยว วันนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียนนี่หว่า
ไอ้เบ็นเอ้ย...นอนต่อ
...
วันเสาร์...ฉิบหาย! งานถ่ายรูปดาวเดือนเริ่มตอนเก้าโมงตรง!
ผมรีบกระเด้งขึ้นจากเตียงสุดตัว แรงดึงดูดจากเตียงนอนไม่สามารถเอาชนะแรงตระหนกของผมได้อีกต่อไป ผมรีบลุกไปห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเปลี่ยนชุดไปทันที ไม่มีเวลาอาบน้ำหรือกินข้าวเช้าอีกแล้ว
"ฉิบหายแล้ว! ฉิบหาย! สายแล้ว ฉิบหาย! สาย สาย ฉิบหาย ฉิบ ฉิบ สายแล้ว ฉิบหาย..."
ความเร็วของไอ้ชมพูที่ผมบิดนั้นซิ่งแรงกว่าครั้งไหน ๆ โชคยังดีที่วันเสาร์ของมหา'ลัยไม่ค่อยมีคนเยอะมากนักเลยทำให้บิดได้เต็มที่
ไม่ถึงห้านาที ผมก็มาถึงคณะเรียบร้อย
ทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว ผมติดต่อประสานกับคนเตรียมอุปกรณ์และเครื่องแต่งกายไว้แล้ว ดังนั้นทุกคนจึงไม่ต้องรอผมในขั้นตอนการแต่งตัว แต่ยังไงผมก็ต้องอยู่เพื่อดูแลความเรียบร้อย
"มาสายนะเบ็น" เสียงหนึ่งทักขึ้น เป็นเสียงที่ผมไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก
"ครับ? อ่าวพี่เชอร์รี วันนี้มาดูน้อง ๆ เหรอครับ"
"จ้ะ พวกดาวจะถ่ายเสร็จแล้วนะ ต่อไปจะถึงคิวเดือนแล้วเนี่ย รีบไปดูน้องไป"
"ครับ ตรงนู้นใช่ไหมครับ" ผมชี้ไปยังลานกว้างของคณะแล้วพุ่งตัวออกไปทันที
"ไม่ใช่โว้ยเบ็น" พี่เชอร์รีดุพร้อมชี้ไปอีกทางที่อยู่ตรงข้ามกับที่ผมกำลังจะพุ่งตัวเลย "น้อง ๆ แต่งตัวกันอยู่ห้องนู้น ไม่ได้เรื่อง!"
ผมได้แต่ผงกหัวขอโทษแล้วรีบแจ้นไปตามทางที่พี่เชอร์รีบอก แม้พี่เขาจะดูเฮฮาเป็นกันเองเวลาอยู่ข้างนอก แต่เวลาทำงานพี่เชอร์รีจะจริงจังและเข้มงวดเสมอ
               คงเพราะผมยังไม่สร่างเมาขี้ตานัก อีกทั้งยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยงทั้งของหนักของเบาหรือแม้แต่น้ำเปล่า ไหนจะความเพลียจากการท้องเสียและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาอีก ทุกอย่างทำให้ผมมีสติสมาธิไม่ค่อยครบเท่าไหร่
พอมาถึงหน้าประตูห้องกลับพบว่าไนน์ยังอยู่ในชุดลำลองอยู่ ไม่ได้ใส่ชุดที่ผมเตรียมเอาไว้ให้ อีกทั้งยังยืนหัวเราะร่าอยู่กับผู้สมัครเดือนคนหนึ่งที่แต่งตัวเสร็จไปเรียบร้อยแล้ว ข้าง ๆ มีไอ้สนอยู่ร่วมวงสนทนาด้วย
แต่เมื่อเห็นผู้เข้าสมัครเดือนอีกคนก็ยังไม่ได้แต่งตัว ส่วนอีกคนกำลังถูกเขียนปากอยู่ผมก็โล่งใจ สงสัยไนน์คงเป็นคิวสุดท้ายที่ได้แต่งหน้าละมั้ง
เห้อ...ยังโชคดีที่มาทันเวลา
ผมที่ใจเย็นลงแล้วจึงได้สังเกตไนน์ละเอียดกว่าเดิม
ไนน์ในตอนนี้เปลี่ยนไปมากจนผมแทบจำไม่ได้ คงเป็นเพราะไม่ได้เห็นหน้ากันมานานจนรู้สึกว่าความหล่อของมันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณหลังจากเห็นกันครั้งล่าสุด
ทรงผมของมันยังหยิกลอนเป็นทรงเกาหลีอยู่ คงจะไปทำมาใหม่ล่ะนะเพราะยังดูเนี๊ยบอยู่
ใบหน้าที่เนียนใสขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นรอยสิว ปากกระจับที่เคยซีดตอนนี้กลับมีสีแดงอมชมพูดูสุขภาพดี พอมองที่ใบหน้าภาพรวมแล้ว แผลเป็นที่คิ้วซึ่งไนน์เคยรังเกียจมันนักหนา ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเสน่ห์เสริมความเท่ห์ให้ใบหน้าขาวตี๋นั้น
การแต่งตัวของไนน์ก็ดูดีไม่แพ้กัน ไนน์ยังคงเป็นนักเรียนที่ปฏิบัติตามคำสอนของผมได้อย่างดีจนถึงตอนนี้ เสื้อยืดสีเทาเข้มขนาดสลิมฟิตที่รัดทรวงทรงให้ร่างกายดูสมาร์ท และด้วยสีทึบจึงช่วยขับผิวขาวกระจ่างใสออกมาจนเกือบจะเรียกได้ว่าเรืองแสงได้ในที่มืด กางเกงยีนส์สีดำทรงกระบอกเล็ก เสริมด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ส่งให้ขาเรียวเล็กของไนน์ดูน่าจับตามอง
จนถึงตอนนี้ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าไนน์อกผายไหล่ผึ่งมากขึ้นกว่าเดิมขนาดไหน ความสูงของไนน์ในขณะนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อออร่าความหล่อแต่อย่างใด มันกลับยิ่งทำให้ไนน์ดูเป็นหนุ่มน่ารักที่เท่และน่าเอ็นดูได้ในเวลาเดียวกัน
...น้องไนน์ของผมโตเป็นหนุ่มแล้วจริง ๆ
               แต่มีอย่างหนึ่งที่หายไป เสื้อคลุมกันแดดสีเหลืองอ่อนที่ผมซื้อให้ ไนน์ใส่มันตลอดตั้งแต่ได้มันมา ไม่ว่าจะตอนกลางวันที่แดดจัดหรือกลางคืนที่ไม่มีแดดเลยไนน์ก็ใส่เสื้อคลุมที่ผมซื้อให้ พอแซวมันไป มันก็บอกว่า 'ก็จะได้เหมือนอยู่ในอ้อมกอดของพี่เบ็นตลอดไงครับ'
               แต่ตอนนี้ไนน์กลับไม่ได้ใส่มันมาด้วย...อาจจะไม่ได้ชอบใส่ขนาดนั้นแล้วก็ได้มั้ง
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจก้าวเท้าไปข้างใน ไนน์หันมาเห็นผมพอดี
"พี่เบ็นมาแล้ว!" ไอ้หนุ่มหน้าหล่อวิ่งมากอดแขนผมแล้วยิ้มทะเล้นใส่ ผมคิดถึงรอยยิ้มของมัน
"ไงไอ้เด็กน้อย รอพี่ชายสุดหล่อนานไหมคร้าบ" ผมปั้นเสียงสดใสทักไนน์ไปแม้ใจของผมจะไม่ได้สดใสขนาดนั้นก็ตาม
"นานดิ เป็นชั่วโมงแล้วเนี่ย นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก"
"น้องชายพี่ทั้งคน พี่ก็ต้องมาดูอยู่แล้วแหละ"
"แล้วชุดล่ะ?"
ปกติแล้วไนน์คนเดิมจะหน้าแดงและดูดีใจทุกครั้งที่ผมเรียกว่าน้องชาย แต่ไนน์ในตอนนี้กลับไม่ได้สนใจคำพูดของผมเท่าไหร่เลย
"ก็ให้พี่ที่ดูแลคอสตูมจัดไว้แล้วนี่ ยังไม่มาอีกเหรอ" ผมเริ่มใจเสียกับสิ่งที่จะได้ยิน ผมกลัวว่าผมจะประสานงานพลาดหรือลืมให้ฝ่ายคอสตูมเตรียมชุดสูทและปีกสีขาวไว้ให้ไนน์
"ก็เห็นเขาบอกว่ามีแต่ชุดสูทแล้วก็ปีกสีขาว ๆ อะไรสักอย่าง แค่นี้เอง" โล่งไปที
"ก็..."
"ไงเบ็น" สนเดินเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของพวกเรา มันยิ้มให้ไนน์แล้วหันมายักคิ้วใส่ผม ผมทักมันกลับไปแค่การพยักหน้าเท่านั้น
"พี่สน พี่เชอร์รีเรียกไปคุยอะไรด้วยครับ เกี่ยวกับพิธีอำลาตำแหน่งอะไรสักอย่าง" อีกบุคคลหนึ่งเข้ามาสู่วงสนทนาด้วยโดยไม่ได้รับเชิญ
"อ่า ขอบใจมากดร" ไอ้สนพูดตอบบุคคลที่เข้ามาใหม่แล้วหันไปพูดยิ้ม ๆ กับไนน์ "รอแป๊ปนึงนะไนน์ เดี๋ยวพี่มา" พวกมึงไปญาติดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่?
"ครับพี่สน..." ไนน์ยิ้มให้สนแล้วหันมาแนะนำบุคคลแปลกหน้าที่มาใหม่ "เอ่อพี่เบ็น นี่ดรนะ ภารดรอะ ที่ได้ธาตุไฟ" ไนน์พูดแล้วเอื้อมมือไปกอดคอดร ส่วนดรยิ้มมุมปากพร้อมก้มหัวทักผม "มันโคตรหล่อเลย แล้วดูชุดมันดิ โคตรเท่ห์เลยพี่"
"มึงก็พูดไป อย่าให้กูเห็นว่ามึงแต่งตัวเล่นใหญ่กว่ากูแล้วกันนะ"
บุคคลที่ดูสนิทสนมกับไนน์มีชุดที่ดูดีจริง ๆ ใบหน้าคมเข้ม ผิวแทนตามแบบฉบับไทยแท้ เครื่องแต่งกายเป็นแบบนักระบำเพลิงของชาวฮาวาเอี้ยน สวมผ้าสีแดงเลือดนกที่ดูคล้ายกระโปรงตั้งแต่เอวลงไป ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าเผยหุ่นที่ประดับไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นสมชายชาตรี ในมือถือคบเพลิงที่ยังไม่ถูกจุดขึ้น ไม่ว่าจะดูจากมุมไหนก็ร้อนแรงสมกับธาตุไฟที่ดรได้
"ถ้าเล่นใหญ่แล้วจะทำไม จะจูบเราเหรอห๊ะ"
ไนน์ทำท่าจะเข้าไปจูบดรเล่น ๆ แต่ดรผลักออกมาได้ก่อน "อย่าเข้ามา ไอ้สัตว์ ขยะแขยง" ดูไปแล้วก็สนิทกันจนเหมือนที่ผมเล่นกับไอ้กุ้งไม่มีผิด
ดร...ภารดรที่เรียนอยู่สาขาเคมี ผู้เข้าแข่งขันเดือนหรือก็คือคู่แข่งของไนน์ และมีพี่เลี้ยงเป็นไอ้สนหรือก็คือคู่แข่งของผม
มาถึงตอนนี้ตอนที่ไนน์ดูสนิทกับไอ้สนและน้องดรมากกว่าผม มันทำผมเจ็บปวดหัวใจอีกครั้ง ทำเอาผมร้อนรนไปหมด เหงื่อเย็นไหลซึมออกมาทั่วตัวทั้งที่อยู่ในห้องแอร์
ทั้งที่ผมยืนอยู่ตรงนี้ ไนน์กลับไม่สนใจผมเลยสักนิดเดียว
"เอ่อพี่เบ็น แล้วชุดผมล่ะ"
               "ก็มีแค่นั้นแหละ สูทสีขาวกับปีกขาว"
               "แค่เนี้ย?"
               "เออ! มีแค่นั้นแหละ!"
ผมเผลอใช้เสียงตวาดใส่ไนน์ไปทำเอาไนน์สะดุ้งยืนทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่รู้จักกันมาผมไม่เคยตวาดไนน์เลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมทำ และผมก็รู้สึกผิดทันทีที่ทำลงไป
"น้องไนน์ ถึงคิวแต่งหน้าแต่งตัวแล้วลูก"
"ครับ! เดี๋ยวเรามานะดร เดี๋ยวมานะพี่เบ็น"
"...อื้ม"
               ใช้เวลาไปกว่าสองชั่วโมงจึงจะได้เริ่มถ่ายรูปกับฉากที่เตรียมไว้ ปีนี้ทางผู้จัดกองประกวดหันมาใช้ฉากท่ามกลางธรรมชาติให้สมกับธีมธาตุทั้งสี่แทนที่จะเป็นห้องเรียนที่มีแอร์ ดังนั้นแดดของช่วงใกล้เที่ยงจึงทำให้บรรยากาศการถ่ายรูปดูตึงเครียดกว่าทุกปี
               ไนน์ที่ตอนนี้อยู่ในคราบเทวดาตัวน้อยนั้นดูน่ารักแต่ก็มีเสน่ห์ตามบุคคลิกของเจ้าตัว
               เหงื่อผมไหลท่วมตัวมากกว่าเดิม ท้องร้องโครกครากตลอดเวลา น้ำย่อยในกระเพาะกัดกร่อนท้องผมจนแสบไปหมด น้ำสักหยดก็ยังไม่ตกถึงคอเลยตั้งแต่เช้า และไหนจะแดดที่แรงขนาดนี้อีก
               "ไนน์ พี่ขอโทษนะที่เมื่อกี้ขึ้นเสียงใส่"
               "ไม่เป็นไรเลยพี่เบ็น"
               "...แล้วเราน้อยใจรึเปล่าที่พี่ออกแบบชุดมาได้แค่นี้"
               "เฮ้ย ผมจะน้อยใจทำไม" มันหัวเราะสดใสทำผมยิ้มขึ้นมาได้บ้าง "พวกมันอีกสามคนก็เล่นใหญ่กว่าเราจริง ๆ นั่นแหละ แต่พี่เบ็นอุส่าห์ออกแบบมาให้ผม แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว"
"อื้ม ถ้าเราดีใจพี่ก็ดีใจ"
"ครับ...พี่เบ็นเหงื่อไหลเป็นทางเลยนะ ไหวไหมเนี่ย" ไนน์โบกมือเป็นพัดพยายามทำให้ผมหายร้อน
"ไหวดิ คนอย่างพี่ตายยากอยู่แล้ว"
"น้องไนน์ ถึงคิวถ่ายแล้วลูก!" เสียงพี่เชอร์รีดังมาจากบริเวณฉากถ่ายรูป
"ครับพี่!"
บรรยากาศรอบ ๆ ดูตึงเครียดก็จริงแต่ใบหน้ายิ้มแย้มสดใสของเทวดาตัวน้อยก็ทำให้ทุกคนดูใจเย็นลงไปได้บ้าง
เสียงลั่นชัตเตอร์ เสียงผู้คนพูดคุยปรึกษากัน เสียงกรี๊ดหลงใหลหนุ่มหล่อทั้งสี่คนของพี่เชอร์รี เสียงหัวเราะของไนน์ เสียงนกและแมลงจากธรรมชาติ ทุกอย่างผสมผสานช่วยกันกล่อมให้ผมเข้าสู่ภวังค์ที่พร่ามัว
               ทั่วใบหน้าและตามตัวเปียกไปด้วยเหงื่อ หัวใจของผมเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ มือไม้สั่นเทาโดยไม่รู้สาเหตุตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว
ม่านตาและหนังตาเตรียมตัวจะปิดลง ภาพเบื้องหน้าดูสับสน หมุนไปมา และเลือนลางไป
ไม่นานทุกอย่างก็จางหายไป เหลือแต่ภาพดำมืด
วันประกวดจริงก็คงเหลือแค่เดินโชว์ตัวแล้วรอผลโหวตเท่านั้น
"พี่เบ็น เป็นอะไรรึเปล่า"
"อะไรจ๊ะน้องไนน์ เกิดอะไรขึ้น?"
คงไม่มีอะไรที่ผมต้องช่วยไนน์อีกแล้ว
"พี่เบ็น!!..."
"ว้าย! ไปดูมันซิ เรียกรถพยาบาลด้วย!"
เห็นไนน์เติบโตขึ้นอย่างสดใส พี่ก็ดีใจ
"ใครก็ได้ช่วยพี่ผมด้วย! พี่สนเรียกรถพยาบาลให้ที!"
"ยาดม! ใครมียาดมเอามาให้เจ๊เร็ว พัดด้วย! ไอ้รุ้ง มึงมีพัดใช่ไหม ไปเอามา!"
"เฮ้ย! ไอ้เหี้ยเบ็น! ดรเอากระเป๋ากูมาดิ!"
หน้าที่ของผมคงหมดลงแค่นี้
"พี่เบ็น! ผมมาแล้ว ทำใจดี ๆ ไว้ก่อนนะ"
"พี่สน! พี่เชอร์รีโทรไปแล้วครับ! รถกำลังมา!"
"ไนน์! ก่อนหน้านี้มันมีอาการยังไงบ้าง"
แม้ว่าไนน์จะลืมพี่ชายคนนี้ไปแล้ว...
"พี่สน! เมื่อกี้ผมเห็นพี่เบ็นหน้าซีด ๆ แต่ไม่ได้เอะใจอะไร! ผมขอโทษ ไนน์ขอโทษนะพี่เบ็น!"
"ไอ้สนปลดกระดุมเม็ดบน ๆ ด้วย ให้เบ็นมันหายใจได้สะดวก"
"มึงก็พัดห่าง ๆ หน้ามันหน่อยซิโว้ย"
...แต่พี่ชายคนนี้ยังไม่เคยลืมน้องชายขี้แยตัวน้อยคนเดิมหรอกนะ
"พี่เบ็น! ไม่! ไม่ ไม่ ไม่ อยู่กับผมก่อนนะ ตอบผมสิ ตอบไนน์สิพี่เบ็น!"
"เฮ้ยไนน์ใจเย็น! ออกห่างมาก่อน เบ็นมันจะได้หายใจได้สะดวก"
ถ้าเราไม่ได้เจอกันอีกละก็...
"ไนน์ขอโทษ! ตอบไนน์สิพี่เบ็น!"
ลาก่อนนะ
"พี่เบ็น!"
"พี่เบ็น!!..."


ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนิยายรักส่วนใหญ่จะต้องมีช่วงที่พระเอกกับนางเอกไปเที่ยวบ้านของใครคนใดคนหนึ่ง เหตุผลที่ผมพอจะนึกออกก็คงเป็นเพราะจะได้รู้จักกันและกันมากขึ้นและสานสัมพันธ์กันในที่สุด
แต่ชีวิตของเราไม่ใช่นิยายรักโรแมนติกสักหน่อย ทำไมไนน์ต้องคะยั้นคะยอจะมาบ้านผมให้ได้ก็ไม่รู้
ภูมิลำเนาเดิมของผมคือจังหวัดกรุงเทพฯ เมืองหลวงที่มีชื่อยาวที่สุดในจักวาล แต่เพราะเบื่อกับสังคมเมืองใหญ่เต็มทนเลยพยายามหาทางหนีมาเรียนมหา'ลัยต่างจังหวัดแทน
ผมไม่เคยชอบชีวิตในกรุงเทพฯ เลย มันทั้งวุ่นวาย ทั้งสับสน ผู้คนอัดแน่นเป็นปลากระป๋อง ไหนจะการจราจรที่ต้องเผื่อเวลากว่าสองชั่วโมงในการเดินทางไปที่ที่ไม่ได้ไกลมาก
แต่เหตุผลที่ดูจะมีน้ำหนักมากที่สุดคงจะเป็นการได้หนีออกจากบ้านมา หนีออกมาจากบุคคลที่ผมเรียกว่าพ่อ ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
"พี่เบ็น พี่คนนั้นแม่งโคตรเท่ห์" ไนน์กระตุกแขนเสื้อแล้วกระซิบเบา ๆ ข้างหูผมระหว่างที่เรานั่งอยู่บนเครื่องบินไปยังสนามบินสุวรรณภูมิ "พี่เขายกถาดสองถาดพร้อมกันแต่ไม่หกเลย แถมยังยิ้มตลอดทางเลย ซุเก้น้า!!"
ไนน์ที่ใฝ่ฝันจะเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินดูจะตื่นเต้นเกินหน้าเกินตาไปหน่อยกับการขึ้นเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต ตอนบอกว่าจะพาไนน์ขึ้นเครื่องบินไปกรุงเทพฯ เจ้าตัวดีใจสุดขีดจนพุ่งมากอดผมแน่น
นี่เพราะเห็นแก่ไนน์หรอก ปกติผมนั่งรถตู้กลับบ้านใช้เวลาเกือบห้าชั่วโมงเป็นอย่างน้อย ถ้าให้มานั่งด้วยกันนานขนาดนั้นก็กลัวจะเบื่อเอา
"อย่ามัวแต่อึ้ง เก็บของได้แล้ว เครื่องจะลงแล้วเนี่ย"
"เฮ้ย นี่แป๊ปเดียวเองนะพี่ ยังไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย"
"ก็เรามากรุงเทพฯ ไม่ได้ไปต่างประเทศสักหน่อยที่จะได้บินนาน ๆ"
"โด่ อะไรวะ" เจ้าหนูงอนแก้มป่องเป็นเด็กอายุห้าขวบที่งอแงเพราะพ่อไม่ยอมหยอดเหรียญต่อเวลาให้กับเครื่องเล่นยานอวกาศตามห้างฯ
"เดี๋ยวไว้พี่พาไปต่างประเทศ เอาไหม"
"เฮ้ย จริงดิ" ทีอย่างงี้มาทำยิ้มแก้มปริผิดกับเมื่อกี้ลิบลับ
"ไปฮ่องกงกันไหม"
"เฮ้ย จริงดิ จริงดิพี่"
"ห้องกรงที่หมายถึงคุกอะ ไปไหม"
               พูดจบก็ยิ้มหัวเราะเยาะมันทันที ไนน์ได้แต่เลิกคิ้วสูงให้กับมุกห่วย ๆ ของผม
               "ไว้มีโอกาสเดี๋ยวพี่พาไปญี่ปุ่นเลยนะ ดีไหม" ผมพูดพลางเอานิ้วจิ้มแก้มแดง ๆ เล่น
               "ข...ขอบคุณครับ"
               "สัก...ชาติหน้าค่อยไปกัน เนอะ"
ไนน์ที่น่ารักน่าแกล้งคนเดิมของผมกลับมาแล้ว
"พี่เบ็นแม่ง!" พูดจบก็ต่อยเข้าที่ไหล่ผมเต็มแรงเกิด แต่แล้วก็ร้องโอดโอยเพราะเจ็บมือ "อิตะ"
ผมกลั้นหัวเราะไม่ไหว เสียงดังจนคุณป้าที่นั่งข้าง ๆ หันมามองพวกเรา
"เด็กน้อยเอ้ย"
"ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะ"
"ไหนดูมือซิ เจ็บไหม" ผมคว้ามือของไนน์มาดู มันไม่ได้แค่แดงอย่างเดียว ที่มือทั้งสองข้างมีแผลสดใหม่นับสิบแผล ส่วนมากเป็นรอยบาดยาว บ้างก็เป็นรอยช้ำเล็ก ๆ "มือไปโดนอะไรมา"
ผมขมวดคิ้วดุไป ไนน์ได้ยินก็รีบชักมือกลับแล้วทำท่าอ้ำอึ้งกว่าจะพูดออกมาได้ "แผลนิดเดียวเอง ผมไม่เป็นไรหรอก" นอกจากจะตอบไม่ตรงคำถามแล้วยังทำเป็นปากเก่งอีก สีหน้านี่เจ็บปวดยังกะอะไรดี
ผมรีบเอามือทาบอกแล้วแสดงสีหน้าตกใจสุดขีด "เฮ้ย!! นี่มันพี่ไนน์ เดือนสุดหล่อนี่หว่า!" ไนน์หน้าเหวอกินเพราะสับสนกับบทสนทนาของผม "พี่เป็นไอดอลของผมเลย ขอจับมือนะครับพี่!" ผมปั้นเสียงสองใส่และทำสีหน้าตื้นตันใจ
โชคดีที่ไนน์มันบ้าจี้เล่นด้วย ผมยื่นมือไป ส่วนมันก็จับมือผมจริง ๆ แล้วเก๊กเสียงหล่อ
 "ได้คร..." แต่แล้วก็ร้องโหยหวนเสียงดังจนคุณป้าข้าง ๆ หันมามองอีกรอบ "อิตะ! อิตะ! อิตะตะตะตะ" ถ้าบีบมือกันปกติก็คงไม่เจ็บหรอก ก็เล่นมีแผลขนาดนี้จะไม่ให้เจ็บได้ยังไง
"ไหนบอกไม่เจ็บ?"
"พี่เบ็นแม่งแกล้งผมอะ!" แล้วก็ไม่เจียมมือตัวเอง ออกหมัดต่อยผมอีกรอบ "อิไต้อี! งือ..."
"สม-น้ำ-หน้า" แค่พูดยังไม่สะใจพอ ต้องหัวเราะเยาะด้วย "แล้วก็ไม่หายาทา ไม่หาอะไรมาปิดแผลอีก" ตอนนี้ไนน์ทำหน้าเจ็บปวดขั้นสุด น้ำตาหยดเล็ก ๆ เล็ดลอดออกมาจากหางตาทำเอาผมเริ่มสงสารมันจนต้องลูบหัวปลอบโยน "ไอ้เด็กดื้อ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วพี่ค่อยทำแผลให้ ทนไปก่อนนะ"
"ถ้าไม่รังเกียจ ใช้ของป้าก็ได้นะจ๊ะ" คุณป้าที่สังเกตเรามาตั้งแต่ต้นทักขึ้น เธอยิ้มอ่อนโยนมองผมและไนน์สลับกันแล้วยื่นพลาสเตอร์ยาเกือบห้าซองให้พวกผม
ผมเป็นห่วงไนน์ก็จริง แต่ถ้าให้หมดห้าซองผมก็เกรงใจเกินไป "เอ่อ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับบ้านแล้วจัดการไอ้เด็กซนนี่ทีหลังครับ" ว่าแล้วก็เหล่มองเจ้าลิงดื้อแล้วกลับไปยิ้มให้คุณป้าผู้แสนใจดีอีกรอบ "ขอบคุณนะครับ"
"รับไปเถอะจ้ะ ป้ามีอีกเป็นกล่องเลยลูก" คุณป้าคนนี้ใจดีจริง ๆ ผมเห็นเธอเสนอมาขนาดนี้แล้ว หากปฏิเสธอีกคงจะเสียน้ำใจแย่ ผมเลยยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรับของมา
กลับกัน ไนน์เอาแต่หลบหน้าไม่จ้องตาคุณป้าเลย ผมเห็นดังนั้นจึงยื่นมือไปกดหัวไนน์ลงเบา ๆ แล้วกระซิบที่ข้างหู "'ขอบคุณครับ' ล่ะครับ?"
แม่ทำอย่างนี้กับผมบ่อย ๆ ตอนที่ผมยังเป็นเด็กดื้อ เพราะแม่เป็นคนญี่ปุ่น ดังนั้น การรับของมาแล้วไม่ก้มหัวขอบคุณจะถือว่าเป็นการเสียมารยาท
"ข...ขอบ...คุณมากครับ"
"เก่งมากไอ้น้องชาย"
"แหม เป็นพี่น้องที่ดูรักกันจังเลยนะจ๊ะ" ผมที่หน้าฝรั่งหัวทอง? กับไนน์ที่หน้าเจ๊กผมดำ?
คราวนี้ไนน์พูดเสียงดังฟังชัดผิดกับเมื่อครู่ทันที แล้วยังทำหน้าเคืองใส่คุณป้าอีก "เราไม่ใช่พี่น้องกันสักหน่อย...อึ"
ผมต้องกดหัวไนน์ลงอีกครั้งแต่คราวนี้ผมกดแรงกว่าเดิม "ขอโทษนะครับ น้องผมมันเสียมารยาทจริง ๆ"
คุณป้าไม่ได้โกรธอะไรไนน์ เธอกลับหัวเราะเอ็นดูไนน์ด้วยซ้ำ
ให้ตายเถอะ ทั้งที่อยู่มหา'ลัยไม่เคยอายที่จะประกาศว่าเราเป็นพี่น้องกัน พอมาข้างนอกทำมาเป็นโกรธเคือง เด็กเอ้ยเด็กน้อย


ในที่สุดผมก็จะได้ออกจากห้องพักผู้ป่วยสักที กว่าจะได้เป็นอิสระก็บ่ายแก่ ๆ ไปแล้ว ระหว่างรอไนน์เก็บของของตัวเองเข้ากระเป๋า ผมเดินเตร่ไปสำรวจของเยี่ยมอย่างละเอียดอีกครั้ง
ของหลายชิ้นมีโน๊ตแปะข้อความไว้แทนคำพูดของเจ้าของ ส่วนใหญ่เป็นคำอวยพรให้หายไว ๆ แต่ก็มีอยู่บางชิ้นที่แปลกไป
'ขอโทษนะเว้ย กูไม่ได้ทิ้งมึงนะ กูว่าจะอยู่นอนเฝ้ากับไนน์แต่เนตรมันห้ามไว้ มันบอกอยู่คนเดียวก็พอแล้ว กูเลยต้องยอมมัน โทษทีว่ะ นี่ช็อกโกแลตบาร์ยี่ห้อโปรดมึงเลย แดกเพิ่มน้ำตาลซะ - กุ้ง' ขอบคุณนะไอ้พี่เวร กลัวเมียมากกว่าห่วงกู
'ไอ้ห่าเบ็น หายไว ๆ นะมึง กูคุยกับไนน์แล้วเรื่องที่มึงร้องไห้กับพวกกู' ผู้ร้ายคือเจ้าเองสินะ 'มันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามันทำตัวออกห่างมึงไป มึงก็ด้วย มีอะไรก็พูดบอกมันไปตรง ๆ จะได้เข้าใจกัน แล้วก็ไม่ต้องกลัวไอ้กุ้งจะขัดจังหวะพวกมึงนะ กูลากมันกลับแน่ นี่สัปปะรดนะ กินเข้าไปน้ำจะได้หวาน ๆ นะคะ รักจ้ะ จากเนตรสุดสวยสวยสุด' กวนส้นตีน ให้ตายเถอะ เนตรมันคิดอะไรของมันวะ
ส่วนแคนตาลูปเจ้าปัญหาก็มีโน๊ตติดไว้ด้วย ไม่มีชื่อคนให้เขียนไว้ด้วยแต่ผมก็รู้ได้จากที่ไนน์บอกเมื่อกี้ ไอ้สนเขียนบอกผมมาคำคำเดียว คำนั้นเป็นตัวย่อของ 'คิด วิเคราะห์ แยกแยะ' นั่นเอง ถ้าเจอหน้านะจะขอบคุณด้วยนิ้วกลางแม่งเลย หมั่นไส้
"พี่เบ็น ไปยัง?"
"อื้ม ไป ๆ"
ไนน์เกาะแขนพาผมเดินไปชำระค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ทั้งยาและห้องพัก ทั้งที่บอกไปหลายรอบแล้วว่าเดินเองได้ ไม่ได้อาการแย่ขนาดนั้น เจ้าตัวก็ยังดื้อไม่ยอมปล่อยมือจากแขนผมสักทีจนผมขี้เกียจบ่น
ผมหยิบกระเป๋าตังค์เตรียมเงินขึ้นมาจ่าย แต่ก็พบว่าค่ารักษาพยาบาลทุกอย่างถูกจ่ายไปครึ่งนึงแล้ว ผมสืบคนออกเงินให้ผมได้ไม่ยาก พอถามพี่เขาไปก็ได้คำตอบว่าเป็นคนสูงประมาณผม พูดจาคะขากับพี่เขาซึ่งเป็นผู้หญิง
ชัดเจน เป็นไอ้สนแน่นอน
ทั้งเรื่องแคนตาลูปแล้วก็เรื่องนี้อีก ทำไมมันต้องทำดีกับผมด้วย
อากาศภายในอาคารและข้างนอกต่างกันสุดขั้ว แดดร้อนแรงสาดมาใส่หน้าผมเต็มที่ ไม่อ่อนโยนกับคนที่เพิ่งหายป่วยอย่างผมเลย
ไอ้ชมพูคู่ใจของผมถูกจอดทิ้งไว้ที่คณะ ไนน์จึงให้ผมซ้อนท้ายไปรับมันมา
ตอนนี้ไนน์ขี่รถได้อย่างช่ำชองราวกับนักบิดมือหนึ่งของประเทศ ปาดแซงซ้ายขวาไม่เกรงกลัวต่ออันตรายใด ๆ ผมที่ชินกับการขี่มอเตอร์ไซค์ช้า ๆ เลยตื่นกลัวเกินงาม รีบคว้าเอวไนน์ไว้ เกาะแน่นอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย
ผมด่ามันทุกครั้งที่มันพยายามแซงรถคันข้างหน้า แต่มันตอบกลับมาด้วยเสียงหัวเราะชอบใจแทน
พอได้โอกาสก็แกล้งพี่เยอะเลยนะ อย่าให้พี่หายดีเต็มร้อยก็แล้วกัน! จะเอาคืนให้เข็ดไปเลย
ผมเหลือบมองไปข้างทางพลางเกาะเอวของไนน์ไว้แน่น ตอนนี้ดอกเสลาออกดอกงดงามขึ้นมาแล้ว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลีบสีชมพูลอยละล่องปลิวไปมาอยู่ในอากาศ
ผมกอดไนน์แน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะกลัวตก แต่...
เพราะอยากกอด
...ก็แค่อยากกอดเฉย ๆ ...แค่นั้น


ผมเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง และด้วยความเคยชินผมไม่ได้เคาะประตูบอกคนที่อยู่ข้างในก่อน ภาพที่เห็นตรงหน้าเลยเป็นไนน์ที่เปลือยเกือบทั้งตัว เหลือแค่ผ้าเช็ดตัวสั้น ๆ ที่ผูกไว้ที่เอว
ผมจ้องค้างอยู่ที่หน้าประตูอยู่นาน ผมไม่ได้ตั้งใจจะมองนะ แต่สายตามันเห็นเอง หุ่นของไนน์ล่ำขึ้นกว่าตอนที่ไนน์เคยมาค้างที่หออย่างเห็นได้ชัด ไหล่กว้างขึ้น แผ่นอกหนา ท้องเป็นลอนสวยงาม กล้ามลีนสวยตั้งแต่หัวไหล่ลงมาที่แขน มีเส้นเลือดเขียว ๆ ประดับอยู่รอบ ๆ ด้วย
ไนน์ที่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้ส่งสัญญาณมาเลยก็สะดุ้งโหยงสุดตัว และตามสัญชาติญาณ ไนน์ดึงผ้าที่ผูกไว้ที่เอวมาปิดส่วนบนทันที
และนั่นทำให้ส่วนล่าง...
ผมตั้งสติได้ก่อนในเสี้ยววินาทีที่จะเห็นภาพบาดลูกตา ปึง! ผมปิดประตูลงทันที ตัวผมร้อนไปหมดทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อนอะไรเลย ลมหายใจเข้าออกแรงทั้งที่ไม่ได้ออกแรงอะไรไป
หุ่นของมันโคตร...
"พี่เบ็น เสร็จแล้วครับ"
ผมค่อย ๆ แง้มประตูเปิดเข้าไปข้างใน ถึงจะบอกว่าพร้อมแล้วแต่เจ้าตัวยังใส่แค่บ็อกเซอร์ขาสั้น ๆ โชว์ขาเรียวสวยอยู่
ผมปิดประตูแล้วหันหลังทันที
"พี่จะอายทำไมครับ" เออ กูก็อยากรู้เหมือนกัน
"ใส่เสื้อให้เรียบร้อยก่อนดิ โป๊จะตาย"
"ไม่เห็นต้องอายเลย" ยิ่งผมแสดงอาการเขินก็เหมือนยิ่งยั่วให้ไนน์แกล้งผมหนักกว่าเดิม ไนน์ก้าวเข้ามาข้างหลังแล้วกอดเอวผมไว้ มันเอาหัวแนบกับแผ่นหลังของผมด้วย
"ไอ้ไนน์! เล่นไม่รู้เรื่องนะมึง"
"หูย ไม่แกล้งแล้ว ขึ้นกูมึงกับผมเลยอะ" โล่งไปที ไนน์ยอมผละตัวออกมาจากผมสักที
"...ใส่เสื้อเสร็จยัง"
"แป๊ปนึงคร้าบ" เสียงฉึบฉับใส่เสื้อของไนน์ดังขึ้นที่ข้างหลัง ตอนนี้แค่เสียงใส่เสื้อยังทำผมตัวร้อนได้ขนาดนี้เลย "เสร็จแล้วครับ"
"โอเค...เฮ้ย มึงใส่กางเกงด้วยดิ" ผมหันหลังกลับอีกครั้ง ไนน์ใส่เสื้อแล้วก็จริงแต่ส่วนล่างยังเป็นบ็อกเซอร์ขาสั้นรัดเป้าอยู่เลย
"พี่เบ็น อย่าพูดกูมึงกับผมได้ไหมเนี่ย ผมไม่ชอบเลย"
"มึงก็...ไนน์ก็ใส่กางเกงก่อนดิ ไอ้ฉิบหาย"
"เรียบร้อยครับ" โอเค หันกลับไปได้แล้วกู
"เออ ดีมา...เหี้ย!" ภาพตรงหน้าคือไนน์ที่พยายามเขย่งให้หน้าเราอยู่ในระดับเดียวกัน แล้วหน้ามันก็ใกล้ผมซะด้วย ใกล้ขนาดที่ผมได้กลิ่นลมหายใจหอมมิ้นท์จากปากของมัน
"นี่ไนน์สุดหล่อเอง ไม่ใช่เหี้ยที่ไหนซะหน่อย"
"ไอ้เด็กจังไร อย่ามาใกล้ดิวะ" ผมถอยห่างออกมาเรื่อย ๆ จนหลังชิดกับประตู ไม่มีที่ให้ผมถอยหนีอีกต่อไปแล้ว หน้าไนน์เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เรื่อย  ๆ กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านระหว่างหน้าผากของเราทั้งคู่จนจั๊กจี้ไปทั้งหน้า
"พี่เบ็น...ผม ผมขอรบกวนทั้งชุดนอนนะครับ" อะไรวะ อะไร อะไร อะไร อะไรวะ
"ไอ้ผีบ้า! ไอ้ไนน์! จะทำอะไรพี่" ผมหลับตาปี๊ มันจะทำอะไรผม จูบเหรอ ไม่ดิ อย่านะ ผมยัง...
"จุ๊บ" ไนน์เอาปากของกระต่ายน้อยมาชนจมูกผม "เสร็จผม" พอทำเสร็จก็ลั่นเสียงหัวเราะออกมาเลย "พี่เอาบันนี่น้อยมาด้วยอะ ผมดีใจนะเนี่ย"
ผมยังคงนิ่งทำตัวไม่ถูกอยู่ ตัวร้อนไปหมดจนจะเป็นลมล้มไปตรงนั้น ให้ตายซิวะ เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง
ผมทำหน้าบึ้งใส่ไนน์ไปแต่มันดูจะสะใจมากกว่าเดิม
"บันนี่น้อย?" ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน แต่ไม่ได้ผลเลย
"อื้ม ก็ตัวที่ผมให้ไง" ไนน์ยื่นตุ๊กตากระต่ายน้อยสวมเสื้อสีเหลืองตัวเดิมให้ผมดู
"รื้อกระเป๋าพี่เหรอ"
"เปล่านะ กระเป๋าพี่มันเปิดอยู่ แล้วเจ้าบันนี่น้อยก็อยู่บนสุดก็เลยเห็น"
               พอแกล้งจนสมใจอยาก ไนน์ก็เดินกอดบันนี่น้อยกลับไปที่เตียงตามเดิม ปล่อยผมให้หน้าชาตัวร้อนอยู่ที่เดิม
หนีมันไปอาบน้ำแล้วดีกว่า มันทำผมเหงื่อท่วมจนตัวเหนียวไปหมด
ผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากกระเป๋าเตรียมจะเข้าไปอาบน้ำ ส่วนไอ้ไนน์ตัวดีก็ยังไม่เลิกหัวเราะสักที
"เข้าไปห้องน้ำทำไมพี่"
"ก็อาบน้ำดิวะ"
"อ๋อ นึกว่า..."
ผมง้างผ้าเช็ดตัวไปฟาดไอ้เด็กลามกด้วยความหมั่นไส้ แต่มันหลบได้ก่อน ไวนักนะไอ้ลิงแสบ
               พออาบน้ำเสร็จก็สบายตัวชะมัด อาบน้ำอุ่นแล้วมาตากแอร์เย็น ๆ สวรรค์ชัด ๆ
               "พี่ไม่เช็ดตัวให้แห้งก่อนอะแล้วค่อยมาใส่เสื้อข้างนอก"
"ไม่เอา! เดี๋ยวมึง..." ผมกัดฟันพูดประชดต่อ "เดี๋ยวไนน์จะเห็นพี่โป๊ไงครับ"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมชอบนะ พี่เซ็กซี่ดี" มันพูดแล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มมาที่ตัวผม
"มึงจะหื่นไปแล้วนะไอ้เด็กเวร" ผมทนไม่ไหวหยิบหมอนข้างมาฟาดไนน์เต็มแรง "นี่! เป็นไง เจอบ้องพิฆาตเข้าไป"
"เล่นทีเผลอเหรอพี่เบ็น ได้!" ไนน์หยิบหมอนข้างอีกใบมาตีผมบ้าง
               แล้วสงครามหมอนก็เริ่มขึ้น
               ทั้งหมอนข้าง หมอนหนุนหัว ตุ๊กตาตัวเล็กตัวใหญ่ ถูกขว้างปาข้ามไปข้ามมาในอากาศ เสียงของหล่นตุบตับประสานกับเสียงหัวเราะของพวกเรา
พอกระสุนหมด พวกเราจึงหยิบอาวุธที่ใกล้ที่สุดมาตีกันและกันอีกครั้ง ผมเหมือนจะชนะเพราะแรงเยอะกว่า ผมเล่นตีไนน์จนมันล้มลงไปนอนกับเตียงเลย
               "โอ๊ย พี่เบ็น ผมเจ็บ" ไนน์เอามือกุมหัวตัวเองแล้วร้องโอดโอย ผมคงตีหัวมันแรงเกินไป
               "เฮ้ย พี่ขอโทษ เป็นไงบ้าง ไหนดูดิ" ผมรู้สึกผิดจริงจัง แรงผมเยอะกว่ามาก หัวของไนน์คงรับพลังการตีของผมไม่ไหว
               ผมก้มลงไปดูแล้วลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์ แต่แล้วใบหน้าบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวดก็หันมาแสยะยิ้มร้ายกาจใส่ผม
               "พี่เบ็น...ตาย!" ฉิบหายแล้ว มันหลอกผมได้สนิทเลย ไนน์หยิบหมอนที่อยู่ใกล้ที่สุดฟาดหัวผมอย่างแรง แรงจนผมหงายลงไปนอนบนเตียงเลย
               ยังไม่สะใจน้องชายผม ไนน์ขึ้นมานั่งคร่อมแล้วเอาหมอนฟาดใส่ไม่ยั้ง ไนน์ฟาดไปหัวเราะไป ส่วนผมก็โดนฟาดไปหัวเราะไปเหมือนกัน
ฟาดไปได้สักพักก็หมดแรง ไนน์หายใจหอบเหนื่อยอยู่บนตัวผม ผมเองก็เช่นกัน หายใจแรงจนท้องกระเพื่อมขึ้นลง ทำเอาไนน์ที่นั่งทับท้องผมอยู่เด้งน้อย ๆ
"พี่เบ็นครับ"
"หืม? ว่าไงครับ"
ไนน์ยังคงนั่งทับบนตัวผมอยู่ ส่วนผมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเหมือนกัน
"มา...กันนะ" เสียงไนน์เบามากจนได้ยินไม่ครบประโยค ได้ยินแค่ช่วงต้นกับท้าย
"ว่าไงนะ พี่ไม่ได้ยิน"
"มา.ป..ฟ.กันนะ"
"หืม?"
"มาดูหนังกันนะ!" ในที่สุดไนน์ก็พูดออกมาได้สักที เสียงดังฟังชัดจนแสบแก้วหู
"ก็แค่ดูหนังเอง ทำไมต้องอายอะไรขนาดนั้น หืม?"
"เออน่า มาดูหนังกับผมนะ นะ"
"เอาดิ ไม่ได้ดูมานานแล้วเหมือนกัน"
ผมทำท่าจะลุกขึ้นมาจากเตียง ไนน์จึงลุกขึ้นจากตัวผมได้สักที
มีแผ่นหนังเก่า ๆ มากมายเรียงอยู่ในตู้กระจกใต้ทีวีจอแบบนขนาดกว้าง ส่วนใหญ่เป็นภาพยนต์เก่า ๆ เพราะสมัยนี้ไม่นิยมดูผ่านแผ่นกันแล้ว ไม่นานแผ่นหนังพวกนี้ก็คงจะกลายเป็นของเก่าแก่หายากไปในที่สุด
"ดูเรื่องอะไรดีไอ้เด็กขี้อ้อน"
"ให้ผมเลือกเหรอ..."
"เอ้า ก็เราเป็นคนชวนเอง เอาแนวไหน สยองขวัญ แอคชั่น ไล่ฆ่า แฟนตาซี การ์ตูน หรือตลกดี พี่มีหมดเลยเนี่ย มาเลือกเอา"
ไนน์กระโดดลงจากเตียงมานั่งข้าง ๆ ผม ไนน์ใช้เวลาไล่หาชื่อหนังผ่านสันปกดีวีดีสักพักก็หยิบออกมาได้
"เอาเรื่องนี้ครับ"
"...เราชอบดูแนวรักโรแมนติกด้วยเหรอ"
"อื้ม ผมเคยดูรอบนึง สนุกดีนะ"
"ตามใจคุณน้องชายเลย" ผมยีหัวไนน์เล่นแล้วใส่แผ่นดีวีดีเข้าไปที่เครื่องเล่นดีวีดีตัวเก่าแก่ ถึงจะเก่าไปหน่อยแต่ก็ใช้งานได้ดี
"เริ่มแล้ว ๆ พี่เบ็นมานั่งดูกัน" ไนน์นั่งอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว
"จ้า ๆ แป๊ปนึง พี่ปิดไฟก่อน" ผมเดินไปปิดไฟในห้องจนมืด เหลือแต่แสงจากหน้าจอทีวีที่สว่างวาบออกมา เสริมบรรยากาศให้เหมือนโรงหนังมากที่สุด ถ้ามีกลิ่นป็อปคอร์นหน่อยละก็ ครบ
ผมนั่งลงข้าง ๆ ไนน์บนเตียง เราสองคนนั่งพิงหัวเตียงโดยมีหมอนหนุนหลังไว้ ไนน์กอดหมอนส่วนผมกอดเจ้าบันนี่น้อย
ผมไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้นานแล้วแฮะ ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันจบยังไง รู้แค่ว่าเป็นเรื่องความรักของคนหลายคู่ในช่วงวันคริสต์มาส หรือก็คือ วันที่เราอยากอยู่กับคนที่รัก
หนังเปิดมาด้วยฉากผู้คนมากมายที่ได้กลับมาพบเจอกันที่ประตูผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินแห่งหนึ่ง ทุกคนดูจะมีความสุขที่ได้เห็นหน้ากันอีกครั้ง
'General opinion's starting to make out that we live in a world of hatred and greed, but I don't see that.'
'โลกนี้มันไม่ยุติธรรม โลกนี้มีแต่ความโสมมและสกปรก' นี่คือสิ่งที่ผมเคยคิด
'It seems to me that love is everywhere. Often it's not particularly dignified or newsworthy, but it's always there.'
แต่แค่ไม่กี่ประโยคในฉากเปิดของหนังเรื่องนี้กลับทำให้ผมเห็นว่าโลกนี้ไม่ได้น่ารังเกียจอะไรขนาดนั้น
'…fathers and sons, mothers and daughters, husbands and wives, boyfriends, girlfriends, old friends.'
ยังมีคุณพ่อที่รักผม คุณแม่ที่อยู่บนฟ้า น้าพลอยคุณแม่คนใหม่ กุ้งเนตรและเพื่อนคนอื่น ๆ และไนน์ เด็กหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ ผม ความรักมีอยู่ทุกที่ทุกหนแห่งจริง ๆ
'If you look for it, I've got a sneaky feeling you'll find that love actually IS all around.'
และตอนนี้ความรักของผมมันอยู่ใกล้เพียงแค่เสื้อบาง ๆ ที่กั้นไหล่เราสองคนอยู่เท่านั้นเอง


ใช้เวลาบินข้ามจังหวัดไม่ถึงชั่วโมงแต่ใช้เวลาเดินทางภายในกรุงเทพฯเกือบสองชั่วโมงครึ่ง
ไนน์ที่มาเที่ยวเมืองหลวงครั้งแรกดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษกับตึกสูงระฟ้าระหว่างทางที่นั่งรถ ส่วนผมหลับไปหลายรอบ ตื่นแล้วตื่นอีกก็ยังไม่ถึงสักที กว่าจะถึงหน้าบ้านได้ก็ตอนดวงอาทิตย์บอกลาฟากฟ้าไปแล้ว
"มาแล้วเหรอเบ็นคามิ้นของพ่อ" เสียงพ่อผมดังออกมาจากข้างในทันทีที่ผมพยายามเปิดรั้วหน้าบ้าน ไม่ใช่ว่านั่งรอผมอยู่หรอกใช่ไหม
พ่อผมเป็นคนชาวสวีเดน หน้าบ่งบอกได้เลยว่าไม่ใช่คนไทยแน่ ๆ แต่ก็พูดภาษาไทยได้ชัดเจน
"นี่เพื่อนลูกเหรอ"
"ครับ เอ่อ ผมเป็น...รุ่นน้องครับ"
คุณพ่อผมยิ้มน้อย ๆ ให้ไนน์ แล้วจึงหันมาทำท่าจะกอดผมที่เป็นลูกชายแท้ ๆ
"Hola hijo มาให้ papito กอดหน่อยเร็ว"
"Hola, pop." ผมผงะออกไปข้างหลังเล็กน้อยเพราะไม่ได้กอดพ่อมานานแล้วตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ ผมอายกับท่าทางของตัวเองเลยรีบหันไปพูดกับไนน์แล้วเตรียมเข้าบ้านไปทันที "ปะ เข้าไปข้างในกัน"
ไนน์หันไปหันมาระหว่างผมกับคุณพ่อ ดูจะทำตัวไม่ถูก ผมเห็นไนน์ชักช้าจึงเดินเข้าไปข้างในก่อนไม่รอให้ไนน์ตัดสินใจเสร็จ
ปรากฏว่าไนน์ตัดสินใจไม่ตามผมมาแล้วยืนคุยกับพ่อที่หน้าบ้าน คุยอะไรกันก็ไม่รู้ หัวเราะแล้วกอดกันใหญ่เหมือนไนน์เป็นลูกชายตัวเองไปแล้ว
ห้องของผมยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง ที่ห้องถูกทำความสะอาดมาอย่างดีจนสังเกตได้ แต่ก็ไม่วายมีเศษฝุ่นและหยากไย่เกาะอยู่ตามหลืบมุมต่าง ๆ มันฟ้องชัดเจนว่าเจ้าของห้องไม่ได้กลับมาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว
ผมไม่ได้กลับบ้านมาเกือบจะครบหนึ่งปีแล้ว ถ้าพ่อไม่โทรมาขอให้กลับก็คงไม่มีแววจะกลับมานอนที่นี่ในตอนนี้หรอกนะ
ก็อก ๆ เสียงคนเคาะประตูจากด้านนอกทำผมสะดุ้ง
"ครับ?"
"พี่เบ็น ผมเอง เข้าไปนะครับ"
"เข้ามาเลย"
               สิ้นเสียง ไนน์ก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าเล็ก ๆ สองใบ ไนน์อ้าปากค้างกับขนาดของห้องที่ผมเคยอยู่ มันไม่ได้ใหญ่โตมากมายขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้เล็กเท่ากับหอพักของผม
หนังสือหลากหลายภาษาตั้งเรียงรายอยู่ตามชั้นหนังสือเป็นตับ ๆ กว่าสิบตู้ บนผนังมีภาพโปสเตอร์ซุปเปอร์ฮีโร่หลายตัวทั้งผู้ชาย ผู้หญิงและวายร้ายปะปนไปทั่ว
หนึ่งในนั้นมีภาพที่ผมเคยวาดตอนเด็ก ๆ อยู่ด้วย มันเป็นฮีโร่ที่ผมออกแบบไว้ซึ่งได้แรงบรรดาลใจมาจากร่างโคลนของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ไอ้แมงมุมที่ผมเคยคลั่งไคล้
นามของเขาก็คือ The BOYD เด็กหนุ่มผมทองรูปงามในเสื้อแขนกุดสีเหลืองอ่อนที่มาพร้อมกับฮู๊ดสุดเท่ห์ ตรงกลางอกปักตัวอักษร B ไว้ด้วย ส่วนใบหน้าถูกปกคลุมด้วยผ้าปิดปากสีดำสนิท
เขามีพลังพิเศษที่สามารถรับรู้ความรู้สึกนึกคิดของผู้อื่นได้ผ่านการสัมผัสจากมือทั้งสองข้าง และหมัดของเขาก็มีพลังทำลายล้างมหาศาลเพื่อผดุงความยุติธรรมและมอบความรักให้แก่ทุกคน
...ว่าไปนั่น
"โห ห้องพี่สุดแจ่ม พี่ชอบซุปเปอร์ฮีโร่เหรอ ที่หอไม่เห็นมีสักรูปเลย"
"อื้ม เคยชอบ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว"
"ทำไมล่ะครับ"
"ก็มันปัญญาอ่อนไง ฮีโร่ผดุงความยุติธรรมเหรอ...ไร้สาระ"
ภาพเหล่านี้เป็นซากอารยธรรมจากตอนเด็ก ถึงผมอยากจะฉีกพวกมันทิ้งไปซะ แต่ผมก็ใจไม่แข็งพออยู่ดี ได้แต่ทิ้งเอาไว้ที่นี่แล้วเลือกโปสเตอร์ที่ไม่ได้เกี่ยวกับฮีโร่ไปไว้ที่หอแทน
จะว่าไปพ่อกับแม่ก็เคยเป็นฮีโร่สองคนแรกที่ผมชอบ แม่ดูแลโลกด้วยความอ่อนโยน ส่วนพ่อปกป้องโลกด้วยจิตใจแห่งความเมตตา
เป็นแบบนี้จนกระทั่งแม่ผมตายจากโรคมะเร็ง ผมพยายามทำตามที่เคยสัญญากับแม่ไว้ ที่ว่าจะต้องช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า นี่คือหน้าที่ของฮีโร่ที่เราทำได้
...แต่ตอนที่ฮีโร่มีปัญหาไม่เห็นมีหมาตัวไหนมาช่วยสักตัว
ส่วนพ่อก็เสียใจมากและขังตัวเองอยู่ในบ้าน ส่วนผมก็ต้องเผชิญหน้ากับความเศร้าด้วยตัวเอง ตอนนั้นผมเกลียดพ่อมาก มากยิ่งกว่าบุคคลใดในโลก
พ่อในตอนนั้นไม่ได้เป็นคนที่ผมอยากเรียกว่าพ่อเลยด้วยซ้ำ พอหายเศร้าได้ก็หนีไปหาผู้หญิงใหม่ คบแล้วเลิก คบแล้วเลิกอยู่อย่างนั้น ทั้งที่ปากบอกว่ารักแม่นักหนา แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ตัณหานำพาลึงค์เน่า ๆ ของตัวเองไปหาผู้หญิงใหม่
ผมถูกเพื่อนในโรงเรียนกลั่นแกล้ง พ่อผมไม่เคยออกมาปกป้อง ไม่เคยหาเวลามาคุยกับผม ไม่เคยกอดผม ไม่เคยแม้แต่จะพูดให้กำลังใจ ทั้งที่ตอนนั้นผมเหลือพ่อเพียงคนเดียวในชีวิตที่ผมพอจะพึ่งได้ แต่เขาไม่เคยหันกลับมามองผมเลย
จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว...
ผมคิดจะฆ่าตัวตาย
ผมคิดแล้วคิดอีกอยู่หลายเดือน แต่เมื่อชีวิตมันต่ำตมจนสุดจะทน ผมคว้ากระปุกยาเม็ดสีขาวกระดกลงคอเพื่อดับกระหายความอยากตาย
แน่นอนว่ามันไม่สำเร็จหรอก ไม่งั้นเรื่องราวทั้งหมดนี้คงเป็นแค่ภาพมโนก่อนตายของผม
ความรู้สึกในตอนนั้นยังจำได้ฝังใจ มันแสบร้อนข้างในไปหมด ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ผมอ้วกหนักมากและเสียงดังเกินไปหน่อยจนได้ยินไปถึงหูพ่อ
ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่แม่ตายที่พ่อกลายเป็นพ่อของผมจริง ๆ แม้จะไม่ได้มีสติอยู่กับตัวเองครบถ้วน แต่ผมสัมผัสอ้อมกอดของพ่อได้
พ่ออุ้มตัวผมส่งเข้าสถานที่ที่เดียวกันกับที่ผมเกิด โชคดีที่มันยังไม่ใช่ที่เดียวกับที่ผมจะตาย
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือความเจ็บปวดในหัวใจของพ่อ พ่อหันมาดูแลผมมากขึ้น
ผมพ้นขีดอันตรายไปได้ อาจจะมีตับที่ทำงานผิดพลาดไปบ้างจนทำผมท้องเสียบ่อย ๆ แต่โดยรวมแล้วอวัยวะภายในไม่ได้เสียหายไปมากเท่าไหร่
หลังจากนั้นมา ถึงหัวใจที่มีหน้าที่สูบฉีดเลือดยังคงทำงานอยู่ แต่หัวใจที่ทำหน้าที่กักเก็บความรู้สึกนั้นแตกสลายไปแล้ว ไม่ว่าพ่อจะพยายามทากาวหรือเชื่อมต่อมันยังไง ความรู้สึกของผมก็ไม่เคยกลับมาเป็นเหมือนเดิม
หลังจากนั้นไม่นานพ่อก็ได้พบรักกับผู้หญิงคนใหม่ สุดท้ายทั้งคู่ก็ลงเอยกันด้วยการแต่งงาน
น้าพลอยดูท่าทางเป็นคนดีและดูแลผมประดุจลูกชายคนหนึ่ง
พ่อกับน้าพลอยพยายามปรับตัวเข้าหาผมเสมอ รู้ทั้งรู้ว่าพวกเขาพยายามขนาดไหนแต่ผมกลับทำตัวออกห่างออกมาให้ได้มากที่สุด หัวใจที่เปราะบางเป็นแก้วนั้นถูกโยนแตกไปแล้วไม่สามารถนำกลับมาต่อได้อีก
               แต่ว่า ช่วงที่ได้อยู่กับไนน์นั้นทำให้ผมเข้าใจความรู้สึกของพ่อมากขึ้น ผมรับรู้ความรู้สึกวังเวงหัวใจเวลาคนที่เรารักเราทะนุทนอมมาตั้งแต่เป็นเด็กน้อยจนกลายเป็นหนุ่มแล้วเขากลับทำตัวห่างออกไปเรื่อย ๆ มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
ถ้าพ่อรักผมเหมือนที่ผมรักไนน์ ความเจ็บปวดหัวใจของพ่อคงไม่ต่างอะไรกับที่ผมรู้สึกก่อนหน้านี้เลย
"พี่เบ็นรักพ่อไหม" อยู่ ๆ ไอ้หมอนี่ก็โพล่งถามขึ้นมา
"ก็รัก...มั้ง"
"...ถ้าพี่รักใครละก็ อย่ารอให้สายเกินไปที่จะแสดงความรักกับเขานะ"
"..."
"ผมเคยพลาดทำคนที่ผมรักเสียไปแล้วครั้งนึง แล้วก็เกือบจะเสียคนที่รักที่สุดไปอีกคนนึงแล้ว เพราะงั้นพี่ก็อย่าพลาดเหมือนกับผมนะครับ"
"รับทราบครับ คุณลุง" หมอนี่ชักจะรู้มากเกินไปแล้ว
"เบ็น ไนน์ มากินข้าวเย็นกันได้แล้วลูก!" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนดังมาจากข้างล่าง เป็นเสียงของน้าพลอยแน่นอน
"ครับ!" ไนน์ตะโกนตอบรับเสียงนั้นผิดกับผมที่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้ใด ๆ
บรรยากาศการกินข้าวเย็นเป็นไปอย่างประดักประเดิก แม้คู่สามีภรรยาคู่นั้นจะพยายามชวนคุยเท่าไหร่ผมก็ตอบไปไม่กี่คำ มีแต่ไนน์ที่ดูจะยิ้มสดใสร่าเริงพูดจ้อไม่หยุด
ดูไนน์จะเข้ากับครอบครัวนี้มากกว่าผมซะอีก นี่ถ้าเรียกไนน์ว่าลูกด้วยก็คงใช่เลย
"แล้วไนน์อยากเป็นครูด้วยเหรอลูก" ลูก?
"ไม่ครับ ผมอยากเป็นสจ๊วตนะ"
"เฮ้ย ดีนี่ไอ้หนู พ่อสนับสนุน" พ่อ?
"ขอให้ได้นะจ๊ะ"
"ครับน้าพลอย"
"แหม เรียกแม่ก็ได้จ้ะ" แม่?
"นี่ไปเป็นพ่อแม่ลูกกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" ผมห้ามปากตัวเองให้ถามออกไปไม่ได้
"ไนน์ลูก มีคนน้อยใจว่ะ" พูดจบพ่อผมก็ระเบิดหัวเราะใส่เฉยเลย
"ไม่ได้น้อยใจสักหน่อย...มองอะไร" ไอ้ตัวแสบหรี่ตามองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
"เปล่าครับ เนอะคุณพ่อ"
"เนอะ hijo"
"ก็แหม ไม่เห็นแปลกเลยนี่จ๊ะ เดี๋ยวก็ได้เป็นครอบครัวเดียวก..."
น้าพลอยยังไม่ทันพูดจบประโยคก็ถูกพ่อผมกระทุ้งศอกใส่เบา ๆ ก่อน แล้วขยับหัวไปกระซิบกระซาบกัน ซุบซิบไปมองหน้าผมไป ต้องมีความลับอะไรแน่ ๆ
"อะไรพ่อ อะไรน้าพลอย บอกมานะ"
"ไม่บอก!" พ่อและน้าพลอยพูดออกมาพร้อมกันแล้วหัวเราะคิกคักกันสองคน ปล่อยผมให้งงอยู่คนเดียว พอหันไปหาไนน์มันก็เอาแต่ก้มหน้าแดง ๆ ลง อะไรของพวกเขาวะเนี่ย


ผมค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย แต่แล้วก็ต้องหรี่ตาลงอีกรอบเพราะแสงไฟนีออนตรงหน้าสว่างจ้าเกินไป ผมที่หลับตาในความมืดมิดอยู่นานคงต้องรอให้ชินกับแสงสว่างสักพัก
ผมหลับไปนานหรือยังนะ แล้วที่นี่คือที่ไหน...
...นี่ผมยังไม่ตายใช่ไหม...
เมื่อปรับสายตาได้จึงพยายามกวาดสายตาไปรอบห้อง ที่นี่เป็นโรงพยาบาลนั่นเอง ถึงจะเป็นห้องเดี่ยวเหมือนกันแต่ไม่ใช่ห้องเดียวกับที่อยู่ในฝันเมื่อครู่
มีเสียงเด็กอยู่ด้วยคนหนึ่ง เป็นเสียงสะอื้นไห้ของเด็กผู้ชาย
เจ้าของเสียงนั่งอยู่ข้าง ๆ หูซ้ายผมนี่เอง มันเป็นเสียงของเด็กขี้แยคนเดิมที่ผมรู้จัก เจ้าเด็กนี่ก้มหน้าฟุบกับเตียงที่ผมนอนอยู่แล้วก็ปล่อยเสียงกระซิกออกมาเบา ๆ
"ไง ไอ้เด็กขี้แย"
"...พี่เบ็น พี่เบ็น!! พี่เบ็นตื่นแล้ว" ไอ้หนูตาบวมรีบเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วยิ้มกว้างอย่างดีใจ แต่แล้วก็ปล่อยโฮมาอีกระรอก "พี่เบ็นผมขอโทษ ตอนนั้นผมน่าจะใส่ใจพี่มากกว่านี้ ผมเห็นพี่หน้าซีดแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร แค่คิดว่าพี่คงเหนื่อยเฉย ๆ ล่ะมั้งอะไรแบบนี้ แต่ถ้าผมสังเกตพี่ให้ดีกว่านี้...ถ้าพี่มาโรงบาลไม่ทัน...หมอบอกว่าพี่อาจจะตายเลยก็ได้ พี่เบ็น ผม..."
"พอแล้ว ตาบวมหมดแล้วเนี่ย ไม่ต้องร้องแล้ว พี่ไม่เป็นอะไรแล้วนี่ไง" ผมต้องใช้ท่าไม้ตายสยบคุณชายโฮด้วยการลูกหัวมันเบา ๆ จะว่าไปก็ไม่ได้ลูบหัวหยิกหยอยของมันมานานแล้วเหมือนกัน
หนุ่มน้อยตรงหน้าดูสงบลงไปบ้างหลังจากที่ผมลูบหัวปลอบโยนไปได้สักพักหนึ่ง เมื่อหยุดร้องได้แล้วผมจึงเลื่อนมือลงมาปาดเช็ดน้ำตาให้ แต่เช็ดไปได้แค่ข้างเดียวไนน์ก็กุมมือผมแล้วซุกหน้าผากของตัวเองลงไป
"เมื่อวานพี่เบ็นนั่งร้องไห้ในห้องเรียนเหรอ"
ไนน์ถามทั้งที่ยังฟุบใบหน้าอยู่ที่มือของผม ผิวหน้าของไนน์แผ่ความร้อนมาถึงมือผม
"...อื้ม รู้ได้ไง"
"เพราะผมใช่ไหม ช่วงหลังมานี้ผมไม่ค่อยอยู่กับพี่ ผมไม่ได้สนใจความรู้สึกพี่เลย เอาแต่เที่ยวงานถ่ายแบบวันนี้ผมก็ไม่ได้ช่วยพี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าผมใส่ใจพี่มากกว่านี้พี่คงไม่เป็นแบบนี้ ผมขอโทษ"
ตอนนี้มือของผมเปียกไปด้วยน้ำตาของไนน์ที่ไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่ไนน์ที่ร้องไห้ ผมเองก็ร้องด้วย
ความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมาไหลท่วมมารวมกันทีเดียวในเวลานี้ ผมพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ฝืนกลั้นไม่ให้ส่งเสียงสะอื้น แต่ทำไม่ได้เลยสักอย่าง ตอนนี้กลับเป็นผมเองที่ปล่อยโฮออกมาเสียงดังกว่า
"พี่คิดถึงไนน์ พี่คิดถึงตอนที่เราอยู่ด้วยกันบ่อย ๆ ไหนไนน์บอกว่าจะไม่เบื่อพี่ไง ไหนไนน์บอกว่ารักพี่ไง ทำไมถึงทำกับพี่แบบนี้" ผมพูดไปสะอื้นไป เสียงสั่นจนเกือบจะพูดไม่เป็นภาษา
"ผมขอโทษ ผมสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพี่ไปไหนอีกแล้วนะ ไนน์สัญญา"
เราร้องไห้กันอยู่นานพอสมควร น้ำตาเปียกมือเปียกหมอนไปหมด ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา มีแต่เสียงสะอื้นแข่งกัน ซึ่งผมชนะเพราะสะอื้นดังกว่าและนานกว่ามาก
"โอ๋ ไม่ร้องนะครับ ไอ้พี่ชายขี้แย" ไนน์เลียนแบบคำพูดที่ผมใช้ประจำแล้วยิ้มทะเล้นใส่
"อย่าทิ้งพี่ไปไหนอีกนะ นะ" ผมยังคงงอแงเป็นเด็กต่อ ยังคงร้องไห้ไม่หยุดแม้อีกฝ่ายจะเลิกไปนานแล้ว
"ครับ ไนน์สัญญา" ไนน์เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ผมเหมือนกับที่ผมทำให้ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนตอนนี้บทบาทเราจะสลับกันเล็กน้อย จากที่เคยเป็นพี่คอยโอ๋น้อง ตอนนี้กลายเป็นเด็กขี้แยซะเอง
นิ้วมืออุ่น ๆ ลูบไล้ไปตามดวงตาและตามใบหน้าของผมอย่างอ่อนโยน
มันอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นเหมือนที่แม่เคยเช็ดน้ำตาให้ผมในตอนนั้น
แต่แล้วเปลือกตาก็เตรียมจะปิดลงอีกครั้ง ผมอยากอยู่อ้อนไนน์อีกสักหน่อย แต่ความอ่อนเพลียดูจะมีแรงมากกว่า
ผมฝืนต่อไปไม่ไหว ไม่นานภาพก็มืดลงอีกครั้ง ประสาทสัมผัสทั้งห้าใกล้ดับลง สัมผัสได้เพียงไออุ่นจากมือที่ลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนเท่านั้น
นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าความรัก
"พี่เบ็น ผมไม่เป็นน้องชายพี่แล้วได้ไหม ผมขอเป็น..."
แล้วทุกอย่างก็ดับสนิทลง ผมกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม มันเป็นฝันดีที่หอมหวานละมุนละไมกว่าครั้งไหน ๆ ที่เคยมีมา
เสียงทีวีแว่วดังในหูขึ้นเรื่อย ๆ ปลุกผมให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง แม้จะรู้สึกว่านอนไปได้เพียงแป๊ปเดียวแต่ตอนนี้ดวงอาทิตย์กลับสาดแสงสว่างเข้ามาในห้องโดยไม่ต้องเปิดไฟสักดวง
ประสาทสัมผัสเริ่มใช้งานได้ตามปกติ เริ่มตั้งแต่ส่วนหัวที่วิงเวียนจนมึนไปหมด กว่าทำจะให้ภาพนิ่งได้ก็ใช้เวลาสักพัก แขนขาลามไปถึงปลายนิ้วทั้งสิบชาจนต้องกำแบมือและเท้าอยู่อย่างนั้น
สักพักผมเริ่มรู้สึกแสบที่แขนขวาลามไปถึงไหล่และช่วงขาด้วย ผมพลิกแขนขึ้นมาดูจึงพบว่ามันถลอกเป็นแถบยาว แผลดูจะไม่ลึกมากแต่ก็แสบเอาเรื่อง คงได้มาเป็นของแถมตอนล้มสลบไป ก็เล่นล้มไปตอนอยู่กลางพื้นกรวดดินนี่นะ
จะว่าไปเมื่อคืนผมฝันดีชะมัด ฝันว่าได้กอดไนน์แน่นอยู่อย่างนั้นจนตื่น พอรู้สึกตัวเต็มที่จึงได้สังเกตเห็นว่าตุ๊กตากระต่ายน้อยที่ไนน์เคยซื้อให้มาอยู่ในอ้อมกอดของผมแล้ว
พอหันไปอีกข้างก็เห็นไนน์นอนเล่นบนโซฟาสำหรับรับแขก ในมือถือแบบเรียนของมหา'ลัย คงจะอ่านเตรียมสอบสิท่า แต่สายตากลับเอาแต่จ้องไปที่ทีวีที่ฉายรายการครอบครัวสุขสันต์ของเหล่าดังโงะอยู่แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมา คงจะอ่านรู้เรื่องหรอกนะ
ผมค่อย ๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง ไนน์สังเกตเห็นผมจึงรีบปิดหนังสือลงแล้ววิ่งมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงทันที
"พี่เบ็นตื่นแล้ว อรุณสวัสดิ์คร้าบ" ไอ้หนูทักทายผมด้วยรอยยิ้มที่สดใสแล้วเอาคางเกยเตียงไว้
"อื้ม รุณหวัด...หิวจัง" ผมนิ่วหน้าแล้วลูบท้องตัวเอง ท้องบิดแสบไปหมด ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่วันก่อนที่จะล้มลงแล้ว
"พี่พยาบาลเอาข้าวมาให้แล้วนะ กินเลยเนอะ เอ่อ น้ำ น้ำ"
ไนน์ลุกขึ้นจัดแจงอาหารให้ผมทันทีที่ผมบ่นว่าหิวข้าว แล้วยังไปเทน้ำใส่แก้วมาให้อีก น้องชายผมนี่น่ารักจริง ๆ
สำรับข้างหน้าเป็นข้าวต้มอุ่น ๆ หอมฉุยเตะจมูกและเตะท้องเข้าอย่างจัง กลิ่นของมันกระตุ้นระบบย่อยอาหารให้กลับมาทำงานอีกครั้ง แต่ถึงจะหิวขนาดไหนผมก็อยากจะอ้อนไนน์อยู่ดี พอไม่สบายทีไรนิสัยขี้อ้อนเหมือนเด็กก็กำเริบทุกครั้ง
"ป้อนพี่หน่อย...ได้ไหมครับ"
"ได้เสมอคร้าบ" แปลกแฮะ ไม่นึกว่าจะยอมให้อ้อนง่ายขนาดนี้
ไนน์เป่าข้าวต้มสองสามครั้งก่อนจะยื่นใส่ปากผม ไม่รู้ว่าเพราะมันอร่อยจริง ๆ เพราะหิวจัด หรือเพราะไนน์ป้อน แต่ผมรู้สึกว่าข้าวต้มจากมือน้องไนน์อร่อยที่สุดในโลกเลย
"พี่เบ็นเหมือนเด็กน้อยเลย" พูดจบก็ลั่นเสียงฮาใส่ผม "เมื่อวานก็ด้วย ร้องไห้งอแงจนหลับไปอีกรอบ ไม่นึกว่าจะได้เห็นพี่ในร่างเบ็นนี่น้อยเลยนะเนี่ย"
"พูดมาก! อ้า..." ผมอ้าปากทำเสียงเป็นสัญญาณให้ป้อนต่อ
"หน้าแดงแล้วเว้ยพี่ผม"
"ไม่ต้องมาแซวเลยไอ้เด็กแสบ"
"เอ่อ ผมรู้มาว่าพี่ติดหมอนข้างเลยแวะไปเอาตุ๊กตากระต่ายน้อยที่หอพี่มาให้ พี่ไม่โกรธใช่ไหมที่เข้าห้องก่อนโดยไม่ได้ขออะ"
"ไม่โกรธหรอก แล้วเข้าไปได้ไง?"
"ก็กุญแจห้องในกระเป๋าพี่ไง"
"อ๋อ...เหรอ"
"แล้วก็ หมอบอกว่าพี่มีระดับน้ำตาลในเลือดต่ำมาก พี่พักผ่อนน้อยแล้วก็อดอาหารมาหลายมื้อแล้ว ต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะครับ"
"อื้ม โทษที พี่เครียดไปหน่อย"
"ผมดิต้องขอโทษพี่ ตอนนั้นอยู่ใกล้กันแท้ ๆ แต่ผมไม่ได้สนใจพี่เลย"
"แล้วเมื่อวานจะบอกอะไรพี่นะ" ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย ไม่อยากกลับไปรู้สึกเศร้าอีกครั้ง "พี่หลับไปก่อน จำไม่ค่อยได้"
"ไม่บอก ไม่ได้ยินก็ดีแล้ว ไว้วันหลังผมค่อยบอกอีกรอบ" ไนน์ดูจะเขินแปลก ๆ
"อื้ม...แล้วพี่สลบไปนานไหม"
"สามวัน"
"หืม?"
"อ่าว ไม่ตกใจเหรอ จะแกล้งพี่ซะหน่อย"
"ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะไอ้หนู"
"สลบไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็จริง แต่ผมรู้สึกมันนานเกือบสามวันเลยนะ"
"น้ำเน่าฉิบหาย อ้า..."
ผมกวาดสายตาสังเกตไปรอบห้องเป็นครั้งแรก ห้องที่ผมอยู่เป็นห้องพักเดี่ยวที่ดูจะราคาสูงน่าดู ใครกันนะพาผมมานอนห้องเดี่ยวไม่ยอมให้ไปนอนห้องรวม ราคาต่างกันลิบลับเลยแท้ ๆ
มองไปทางชั้นวางของใต้ทีวีก็พบของเยี่ยมมากมายวางไว้ มีทั้งถุงผลไม้ ถุงขนมหวานต่าง ๆ หนึ่งในนั้นมีกระปุกคุ๊กกี้เล็ก ๆ สีแดงที่คนชอบเอามาเป็นของขวัญปีใหม่ด้วย
"เมื่อวานตอนพี่ยังไม่ฟื้นมีคนมาเยี่ยมพี่เยอะเลย" ไนน์คงสังเกตเห็นผมไล่สายตาเช็คของเยี่ยมอยู่จึงพูดขึ้น "มีพี่ลักษณ์ พี่บอล พี่กุ้งกับพี่เนตร ไอ้ศร แล้วก็พี่สนด้วย ที่เหลือผมไม่รู้จัก"
"ไอ้สนเนี่ยนะ?" ผมเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยทันทีที่ได้ยินคนชื่อสนมาเยี่ยม
"อื้ม พี่สนเขาอยู่เฝ้าจนแน่ใจว่าพี่จะปลอดภัยเลยนะ ก่อนไปพี่เขาวกขึ้นมาฝากของเยี่ยมไว้ให้ด้วย เป็นแคนตาลูปครับ ถุงนู้นอะ"
"แคนตาลูป?" ยิ่งฟังก็ยิ่งตกใจ แคนตาลูปคือผลไม้สุดโปรดของผมเลย ทำไมไอ้สนถึงรู้...ผมย่นจมูกใส่ทันที "เอาไปทิ้งได้มะ"
"จะบ้าหรอ ไม่ได้ดิพี่ พี่สนได้ยินคงเสียใจแย่"
"เรื่องของมัน"
"ทำไมพี่ต้องไม่ถูกกับพี่สนด้วย พี่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นสักหน่อย"
"ลืมเรื่องที่ตอนนั้นมันเคยด่าไนน์ไปแล้วเหรอ"
"จำได้ แต่พี่เขามาขอโทษผมแล้วนะ เขาบอกมองผมผิดไป"
เหอะ เพราะเห็นว่าไนน์มันเปลี่ยนได้จริง ๆ นั่นแหละเลยมาทำตัวดีด้วย
"พี่กับมันเคยมีเรื่องกันนิดหน่อย" ผมพูดด้วยเสียงแข็ง แต่แล้วก็อ่อนเสียงลง "...ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรก็เถอะ"
ไนน์ถอนหายใจยาวแล้วส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ ผมยังไม่ชินกับไนน์ที่เป็นแบบนี้เลย ไนน์ที่เป็นเด็กน่ารักน่าแกล้งน่าเอ็นดูหายไปเกือบหมดแล้ว
แต่ตอนนี้ก็ยังน่ารักอยู่นะ ถึงจะคนละแบบกันก็ตาม
"พี่เบ็นครับ..."
"ครับ?"
"ปิดเทอมนี้ ผมขอไปเที่ยวบ้านพี่ได้ไหม"
ห๊ะ ผมหลุดหัวเราะออกมาทันที จะไปทำไมวะ
"แล้วที่ทำงานพิเศษอะไรนั่นล่ะ?"
"ผมลาออกจากที่ทำงานพิเศษไปแล้วครับ"
"แล้วที่บอกว่าจะเก็บเงินอะไรนั่นล่ะ?"
"ผมมีเงินพอกินอยู่ แต่ที่เก็บเงินก็เผื่อเอาไปเที่ยวนี่แหละ...นี่พี่เบ็นงอนผมอยู่เหรอครับ"
ก็นิดหน่อย "...เปล่า..." เล่นหายไปนานขนาดนั้น ทำผมร้องไห้เสียใจแทบตาย
"ดูก็รู้ว่างอน" ไนน์หรี่ตามองผม ทำท่าเหมือนกำลังจะจับพิรุธ "จะได้มีเวลามาอยู่กับพี่ไง"
ผมเบือนหน้าหนี ส่วนนึงก็ยังคงน้อยใจอยู่ แต่ส่วนมากเป็นเพราะกำลังกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเองอยู่
มือเรียวของไนน์เอื้อมมาหยิบเจ้ากระต่ายน้อยไป ผมขมวดคิ้วมองตามมือนั้น
ไนน์เอาเจ้ากระต่ายน้อยมาปิดใบหน้าแล้วดัดเสียงหวานออดอ้อน
"ท่านเบ็นนี่ขอรับ ขอให้กระผมได้ไปเยี่ยมเยียนคฤหาสน์ของท่านนะขอรับ"
"...ไม่ให้ไปหรอก"
"นะขอรับ กระผมสัญญาว่าจะดูแลนายท่านอย่างดีเลย อะหุหุหุหุ"
"..."
"นะขอรับ นะขอรับ นะ นะ นะ"
"เออ ๆ ก็ได้" ช่างตื๊อจริง ๆ นะ
ไนน์ชะเง้อหน้าตัวเองออกมาจากกระต่ายน้อยแล้ววางมันกลับลงมาที่เตียง จากนั้นจึงยกชามข้าวต้มขึ้นมาอีกรอบ "เย้ พี่เบ็นยิ้มแล้ว" ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยิ้มออกไป
"แล้วบ้านพี่มีอะไรให้เที่ยวด้วยรึไง"
"ก็มีพี่เบ็นไง" เอาเข้าไป
"นี่ถ้ายังไม่เลิกน้ำเน่านะ พี่จะอ้วกใส่หน้าจริง ๆ ด้วย ไอ้เด็กขี้ตื๊อ"
"ก็พูดจริงนี่น่า... เอ้า อ้าปากครับ"


อาหารมื้อเย็นวันนี้ผ่านไปอย่างคึกครื้นกว่าทุกครั้งที่ผมเคยสัมผัสมา ไนน์ทำให้บรรยากาศดีขึ้นมากจนผมรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก มีอยู่แวบนึงที่ผมคิดว่าเราเป็นครอบครัวกันจริง ๆ มีพ่อ มีน้าพลอยเป็นแม่ มีผม และมีไนน์ เป็น...น้องชาย
ตอนนี้พ่อพาไนน์ไปทัวร์บ้านแล้ว แถมยังขู่ด้วยว่าจะเอารูปผมตอนเด็ก ๆ ที่แก้ผ้าโชว์หนอนน้อยด้วย
ส่วนผมกับน้าพลอยช่วยกันเก็บโต๊ะเก็บจานไปล้าง น้าพลอยดูท่าจะเหนื่อยแย่ที่ต้องทำอาหารเยอะขนาดนี้เพื่อมาเลี้ยงพวกผม
"น้าพลอย เดี๋ยวผมล้างจานให้เอง น้าไปพักเถอะครับ"
"ขอบใจมากจ้ะ...แค่ปีเดียว แต่เบ็นก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ"
"ครับ? ผมก็เป็นแบบนี้ตั้งนานแล้วนี่"
"เปลี่ยนไปจริง ๆ นะ น้าสัมผัสได้" ผมก้มหน้าล้างจานต่อไปไม่หันไปมองเจ้าของเสียง ผมทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องพูดหรือแสดงสีหน้ายังไงด้วยซ้ำ "ไนน์เล่าให้น้ากับพ่อเราฟังด้วยนะ ที่เบ็นช่วยเด็กคนนั้นน่ะ น้าเชื่อว่าเบ็นเป็นเด็กน่ารักมาเสมอ และตอนนี้น้าก็ได้รู้ว่าน้าเชื่อถูก"
"ผมเหรอเด็กน่ารัก" ผมขำแห้งใส่ ความคิดช่วงที่น้าพลอยเข้ามาในชีวิตของผมใหม่ ๆ ไหลเข้ามาทำผมรู้สึกผิดไม่ทันเลย ตอนนั้นผมแกล้งน้าเขาสาระพัด ทั้งเอาของไปซ่อน ทั้งฉีกเสื้อโปรดของน้าจนร้องไห้ "ตอนเด็ก ๆ ผมแกล้งน้าไปตั้งเยอะ ผมทำน้าร้องไห้ก็บ่อย น้าเชื่อไปได้ไงว่าผมเป็นเด็กดีเนี่ย" ผมพูดติดตลกกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ
"เชื่อสิ ถึงเบ็นจะแกล้งน้าแรงขนาดไหน หลังจากนั้นเบ็นจะเอาขนมแปะโน๊ตว่า ขอโทษ ไว้ที่โต๊ะทำงานน้าทุกครั้ง" ผมนึกได้ขึ้นมาทันทีว่าเคยทำเรื่องแบบนั้นไว้ด้วย
"แต่ผมไม่ได้เขียนชื่อไว้ซะหน่อย อาจจะเป็นพ่อก็ได้"
"ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นลายมือเราน่ะแหละ ไม่เนียนเลยนะเบ็นจัง"
"ครับ..."
"น้ารู้ว่าเบ็นเคยช่วยเด็กข้างบ้านไม่ให้ถูกรังแกด้วยนะ ตอนนั้นเบ็นกลับมาสภาพตาช้ำปากแตกไปหมด พ่อกับน้าถามเท่าไหร่เราก็ไม่ยอมเล่าให้ฟัง เราบอก 'ไม่เป็นไรแค่นี้เองไม่ตายหรอก' แต่ดูหน้าเราก็รู้ว่าอยากให้พ่อโอ๋แค่ไหน"
"..."
"เบ็นเป็นเด็กเข้มแข็งและช่วยเหลือคนอื่นมันก็ดีนะลูก แต่บางครั้งตอนเราอ่อนแอก็ต้องให้คนอื่นมาดูแลเราด้วยนะจ๊ะ ฮีโร่ทุกคนต้องมีคู่หูช่วยอยู่แล้วเนอะ"
"ผมไม่มีหรอก คู่หูอะไรนั่นน่ะ..."
"ก็ไนน์ไง คู่ใจ เอ้ย คู่หูของลูก" ดูก็รู้ว่าตั้งใจพูดผิดชัด ๆ "งั้นน้าไปอาบน้ำเตรียมนอนแล้วนะ ฝันดีจ้ะลูกเบ็น"
"ฝันดีครับแม่...เอ่อ น้าพลอย" ผมหลุดปากพูดคำว่าแม่ออกไปซะได้
ผมเขินจัดจนทำจานหลุดมือ โชคดีที่มันเป็นพลาสติก จึงไม่เกิดเสียงเพล้งขึ้นมา
"โหนี่ไอ้เบ็นล้างจานเหรอวะ ต้องถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกแล้วมั้งพลอย" พ่อที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พูดขึ้นมา
"คุณก็ ไปแซวลูกทำไม เดี๋ยวพลอยขึ้นไปก่อนนะคะ"
"จ้าที่รัก" ผมได้ยินเสียงจูจุ๊บจากข้างหลัง ให้ตายสิทำอะไรอายลูกเต้าบ้างก็ได้ "ลูกไนน์ไปอาบน้ำแล้วนะ ลูกเบ็นเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำไป"
"ครับ..." แต่แล้วภาพไนน์ยกกระเป๋าขึ้นมาที่ห้องของผมก็ไหลเข้ามา ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจอะไรมากนัก "เดี๋ยวดิพ่อ ไนน์นอนห้องไหน?"
"ก็ห้องเบ็นไง ทำไมวะ เขินอะไรของลูก"
"พ่อ! มีห้องเหลือตั้งเยอะ"
"ก็ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย น้าพลอยเขายุ่ง ๆ เลยมีเวลาเตรียมไม่พอ"
ผมถอนหายใจตอบพ่อไป ไม่รู้จะเถียงต่อยังไงดี ตอนนี้ผมเก็บจานเข้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้วเลยหันมาจ้องหน้าพ่อได้สักที
"ไนน์เล่าให้พ่อกับน้าพลอยฟังด้วยนะที่เราช่วยเขาน่ะ"
"ครับ ครับ ผมเป็นเด็กดี เด็กน่ารัก ช่วยเหลือผู้อื่น น้าพลอยเล่าให้ฟังแล้ว" ผมกรอกตาใส่คนเป็นพ่อจนเขาหัวเราะออกมา
"รู้ตัวก็ดีแล้ว" พ่อเดินเข้ามาจะลูบหัวผม ผมถอยหลังไปชนอ่างล้างจานเข้าอย่างจัง เจ็บฉิบหาย
แต่แล้วพ่อก็ก้าวเข้ามาใกล้อีก พยายามจะลูบหัวผมให้ได้
ผมไม่ได้ถูกพ่อลูบหัวมานานมาก นานจนจำไม่ได้ว่าพ่อเคยลูบหัวผมด้วย "ไนน์เองก็ดูเป็นเด็กดีนะ อย่างนี้พ่อค่อยโล่งใจหน่อยที่จะได้ฝากลูกชายให้ไนน์ดูแล"
"ผมนี่แหละที่ต้องดูแลมัน ไม่ใช่มันดูแลผม"
"ก็ทั้งคู่นั่นแหละ ถึงช่วงใครอ่อนแอกว่าก็ต้องดูแลกัน ไม่เกี่ยวหรอกว่าใครโตกว่าใครเด็กกว่า"
"ครับ...เดี๋ยว พ่อพูดแปลก ๆ ทำอย่างกับผมจะแต่งงานงั้นอะ"
"ป๊าว" เสียงสูงจังเลยนะพ่อนะ
"ผมไปแล้วนะ ง่วงแล้ว เจอกันพ่อ" ผมเดินผ่านร่างของพ่อเพื่อเตรียมจะขึ้นไปข้างบน แต่แล้วผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้ คำพูดที่ไนน์บอกก่อนหน้านี้...
'ถ้าพี่รักใครล่ะก็ อย่ารอให้สายเกินไปที่จะแสดงความรักกับเขานะ'
...งั้นหรอ...
บางที ผมอาจจะเข้าใจผิดมาโดยตลอด
บางทีหัวใจของคนเราอาจไม่ใช่แก้วอันเปราะบางที่แตกสลายไปได้ง่าย ๆ
บางทีหัวใจของคนเราอาจเป็นแค่กล้ามเนื้อชนิดหนึ่ง และมันก็อ่อนแรงได้ แต่ไม่นานมันจะกลับมาแข็งแรงได้เหมือนเดิม
"พ่อครับ..."
"ว่า?"
ผมหันไปกอดพ่อ
เป็นกอดที่ไม่เหมือนกับเมื่อตอนเย็นที่หน้าบ้าน ความรู้สึกมันต่างกันลิบลับ
อ้อมกอดของพ่อในตอนนี้อบอุ่นเหมือนได้ย้อนไปเป็นเด็กอีกครั้ง ย้อนไปตอนที่เรายังสนิทกัน ย้อนไปตอนที่พ่อจูงมือผมพาไปเล่นที่สนามเด็กเล่น ย้อนไปตอนที่พ่อกอดผมตอนที่ร้องไห้งอแงเพราะแค่หกล้มเข่าถลอก
ผมรักพ่อ ไม่ว่าอะไรจะเกิดไปแล้ว แต่ความรู้สึกของผมยังคงเหมือนเดิม
"Te quiero, papá."
"Te quiero, Benjamín."


"เปิดเทอมสักทีโว้ยยย!!" ผมตะโกนลั่นเสียงดังจนคนในตึกคณะทุกคนหันมามอง
"อีเบ็น อายเขา" บอลตีแขนดุผม
ตอนนี้พวกผมนั่งจับกลุ่มเม้ามอยกันอยู่ที่ลานใต้ตึกของคณะ ผม กุ้ง และเนตรมาด้วยกันสามคน แล้วมาเจอบอลโดยบังเอิญ พวกเราจึงตัดสินใจนั่งเล่นกันก่อนที่จะถึงเวลาเรียนตอนสิบโมงเช้า
บรรยากาศของคณะในวันแรกของเทอมสองดูหนาแน่นเหมือนปกติ แต่ความคึกคักดูจะสวนทางกัน หลาย ๆ คนเดินไปมาเหมือนผีดิบหน้าซึมมากกว่าจะตื่นเต้นเพราะได้เปิดเทอมใหม่
"แปลกว่ะ มีแต่คนไม่อยากเปิดเทอม มีมึงคนเดียวนี่แหละที่ดีใจ อยากเรียนมากเลยงะ"
"ก็กูคิดถึงแฟนไงไอ้กุ้ง" ฉิบ ผมหลุดปากไปแล้ว
ทุกคนในวงสนทนาอึ้งกับคำตอบของผมไป ผมยังไม่ได้เปิดตัวหรือเล่าให้ใครฟังเลยเรื่องระหว่างผมกับไนน์
"ใช่คนนั้นเปล่าวะ" เนตรยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผมทันที คนนั้นนี่คนไหนวะ
"ใครวะอีเนตร บอกกูมาดิ พวกมึงมีประเด็นแล้วไม่เล่าให้กูฟังเลยนะ"
"แม่พลาดแล้ว ไอ้ลูกเบ็นของแม่มันหวานกับเขาตั้งนานแล้วเนี่ย"
"ใครวะ มึงรู้งะ"
"ไอ้กุ้ง มึงก็อยู่กับกู ไม่รู้เลยเหรอ" เนตรพูดกับกุ้งแล้วหันมายักคิ้วกวนตีนใส่ผม "ให้เบ็นมันคายความลับออกมาเองดีกว่า"
ผมยังไม่กล้าบอกเพื่อนเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าอายที่จะบอกว่าคบกับผู้ชายหรอกนะ ผมอายเพราะไนน์มันเป็นคนที่พวกมันรู้จักดี ถ้ารู้ล่ะก็โดนแซวหนักแน่
"พี่เบ็น! อ้าวพี่กุ้ง พี่เนตร แล้วก็พี่บอลด้วย หวัดดีครับ" พูดถึงเดวิล เดวิลน้อยก็โผล่มาทันที
ไนน์เดินจากข้างหลังเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาด้วยโดยไม่ได้รับเชิญ แล้วยังเลือกที่นั่งข้างผมด้วยนะ
ผมเพิ่งเจอไนน์วันนี้วันแรก อยากจะเข้าไปกอดมันชะมัด แต่ทำไม่ได้ ให้ตายเหอะ แค่มองหน้าเฉย ๆ ยังไม่กล้าเลย
"คิดถึงพี่เบ็นจังเลย" ว่าแล้วก็เอาหัวมาคลอเคลียแขนผมที่ท้าวอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมจากแชมพูกลิ่นเดิมโชยจากหัวไนน์เข้าจมูก
พี่ก็คิดถึงไนน์ครับ อยากเข้าไปกอดจังเลยโว้ย
"เบ็น มึงจะหน้าแดงทำไมวะ ปกติก็เห็นซบกันตลอดไม่ใช่งะ"
"อ๋อ..." แม่บอลร้องขึ้นแล้วหันไปสบตากับเนตรที่ยิ้มแฉ่งอยู่
"อ๋ออะไรแม่"
"ป๊าว ไม่มีอะไรเล๊ย" เสียงสูงจังเล๊ย
"บอกลูกกุ้งหน่อยไม่ได้แงะ"
กุ้งพยายามเค้นหาคำตอบจากบอลและเนตรอยู่ ผมสบโอกาสหันไปมองไนน์ที่ยังวางหัวไว้ที่แขนผมอยู่ ไนน์มองมาที่ผมเช่นกัน
ผมทำปากเป็นคำพูด 'คิดถึง' แล้วก้มลงจูบกระหม่อมไนน์ด้วยความเร็วแสง สูดดมกลิ่นแชมพูและกลิ่นหอมจากตัวไนน์เข้าไปด้วย
พอทำเสร็จก็หันซ้ายหันขวาทันที รอดไป ไม่มีใครเห็น ไนน์ยิ้มกว้างเห็นฟันเรียงทุกซี่ตอบรับคำบอกรักแบบอวัจนภาษาของผม
สรุปสุดท้ายแล้วกุ้งมันก็ยังไม่ตรัสรู้สักทีว่าผมกับไนน์คบกัน ส่วนเนตรกับบอลก็ส่งสายตาและรอยยิ้มแซวตลอดเวลาที่มีโอกาส
แต่ผมเพิ่งสังเกตไนน์ชัด ๆ หลังจากที่หายจากอาการคิดถึงแล้ว ไนน์ดูผอมลงไปมาก อาจจะเรียกว่าซูบไปเลยก็ได้ แก้มที่เด้งได้ตอนที่อยู่บ้านผมตอนนี้ตอบลงไปเยอะมาก แล้วไหนจะผิวที่คล้ำแดดจนออร่าความขาวใสหายไปอีก
"ไนน์ พี่ขอดูหน้าหน่อย" ผมขมวดคิ้วใส่ไนน์แล้วยื่นมือไปจับคางหมุนไปมาเช็คตามใบหน้า
พอจ้องหน้าชัด ๆ สิวเม็ดน้อยเม็ดใหญ่ผุดขึ้นตามแก้มและคาง ถึงจะไม่ได้รุนแรงเหมือนตอนแรกที่เจอกัน แต่ก็โทรมลงไปถนัดตา
ทั้งที่บอกให้รักษาตัวเองให้ดี ๆ ก่อนแข่งแล้วแท้ ๆ น่าตีจริง ๆ
แต่ที่หนักที่สุด ที่เปลือกตาบนของตาข้างที่มีแผลเป็นอยู่ มันบวมและมีรอยช้ำสีม่วงจาง ๆ
"ไปทำอะไรมา" ผมถามไนน์ห้วน ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ผมเผลอทำเสียงดุกว่าที่ตั้งใจไว้ ไนน์ได้ยินถึงกับเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มเป็นหมองหม่นลงทันที
"ผม...ผม"
"ไปทำอะไรมาครับ หืม?" ผมลดเสียงให้ดูอ่อนโยนลง ไนน์ดูเศร้าเกินไปจนผมดุไม่ลง
"ผมพลาดตกบันไดที่บ้านมาครับ แฮะ ๆ" พูดจบมันก็แลบลิ้นน้อย ๆ ออกมาแล้วเกาท้ายทอยตัวเองเล่น
ตกบันได? ช้ำแค่ที่ตา? แต่ที่อื่นไม่ช้ำเลย?
ในเมื่อเจ้าตัวยืนยันอย่างนี้มา ผมก็คงต้องเชื่อในคำพูดของไนน์
"ดูแลตัวเองหน่อยสิ เป็นห่วงนะรู้ไหม แล้วนี่ทายารึยัง"
"เขาเป็นห่วงกันด้วยแหละแก" เสียงกระซิบของเนตรแทรกขึ้นมา
"ทาแล้วครับ เรียบร้อย ไม่รู้จะหายทันวันเปิดตัวไหม ผมขอโทษนะพี่เบ็น"
"อื้ม ไม่ต้องคิดมาก" ผมลูบหัวปลอบไนน์ไป "เจ็บแย่เลย"
"เขาหวานกันมากเลยแก" คราวนี้เป็นเสียงกระซิบของแม่บอลแทน
ผมทนความหมั่นไส้ไม่ไหวจนต้องใช้หางตามองเนตรและบอลให้หยุดแซวได้แล้ว
"ทำไมมึงต้องมองค้อนด้วยวะไอ้เบ็น" กุ้งพูดขึ้นก่อนจะเพิ่มนระดับเสียงให้ดังกว่าเดิม "เฮ้ย หรือมึงกับน้องไนน์จะคบกันเหรอวะ"
"อื้ม แล้วไง" ในเมื่อรู้กันหมดแล้วก็คงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
"เช็ดตะเข้! กูไม่ทันสังเกตเลยนะเนี่ย"
"ผมกับพี่เบ็นคบกันนานแล้ว เนอะพี่เบ็นเนอะ" พูดจบมันก็เอื้อมหน้ามาจูบแก้มผมทันที
ไอ้เด็กเวร อย่าทำทีเผลอดิวะ ทำอย่างนี้ก็เขินแย่ดิวะ
"ใจเย็นนะพวกมึง นี่เป็นที่สาธารณะ เกรงใจคนโสดอย่างพวกกูบ้าง" เนตรพูดขึ้นมาทั้งที่กุ้งนั่งอยู่ข้าง ๆ
"แล้วกูล่ะ ไม่ใช่แฟนมึงแงะ"
"อย่างมึงน่ะคนรับใช้กู ไอ้กุ้ง"
"กูนี่แหละโสดตัวแม่ ไปเรียนกันได้แล้ว ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว"
สิ้นเสียงของบอลทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง
แต่ก่อนที่ผมจะเดินออกไป ไนน์กระตุกแขนเสื้อหยุดผมไว้ก่อน สีหน้าดูจะกังวลอะไรบางอย่าง ไนน์ในจังหวะนี้ดูเหมือนช่วงแรก ๆ เลยแฮะ
"พี่เบ็น เสาร์นี้เป็นวันเปิดตัวผู้เข้าประกวดเดือนแล้วใช่ปะ"
"อื้ม ตื่นเต้นเหรอ"
วันเปิดตัวผู้เข้าประกวดดาวเดือนและดาวเทียมเป็นด่านสำคัญก่อนจะถึงวันแข่งจริง วันนี้เป็นวันที่หลาย ๆ คนสามารถเรียกเสียงเชียร์ได้จากการพูดแนะนำตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ และสร้างจุดเด่นหรือภาพลักษณ์ให้คนจดจำได้ ถ้าเสียงตอบรับดี ผู้เข้าประกวดคนนั้นก็จะมีฐานเสียงมากกว่าตั้งแต่เริ่ม
"ครับ ผม ผมไปนอนหอพี่ในคืนวันศุกร์ได้ไหมครับ นะ ผมกลัว ผมไม่ชอบเวลาอยู่ต่อหน้าคนเยอะ ๆ เลย ผมอยากนอนกับพี่แล้วก็ตื่นไปงานพร้อมกับพี่เลย ไนน์กลัว ไนน์ไม่อยากไปคนเดียว"
"ไนน์ที่มั่นใจในตัวเองหายไปไหนแล้วเนี่ย หืม?" ผมจิ้มจมูกไนน์เล่นให้ไนน์สงบลง
"นะพี่เบ็น นะ"
"อื้ม เอาดิ แต่จ่ายค่านอนหอพี่ด้วยนะ คืนละพัน"
"พี่เบ็น!!"


"เอ่อ...ไนน์ กูว่ามึงต้องดู...นี่ว่ะ คือ..." ผู้เข้าสมัครเดือนคนหนึ่งทักไนน์ขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ แต่แล้วดรก็รีบวิ่งมาห้ามไว้
ไม่ทันแล้ว ผมกับไนน์ได้เห็นสิ่งที่อยู่ในโทรศัพท์ไปแล้ว
มันเป็นสื่อโซเชียลที่ลงรูปภาพของไนน์
ไม่ใช่รูปที่ใช้โปรโมทการประกวด ไม่ใช่รูปที่ไนน์แต่งตัวดี ๆ แต่มันเป็นรูปถ่ายกิจกรรมช่วงก่อนเปิดเทอมที่มีไนน์อยู่ในเฟรม ผู้โพสภาพนี้ใส่วงกลมสีแดงที่หน้าของไนน์เพื่อย้ำชัดเจนว่ากำลังพูดถึงใครอยู่
ไนน์ในตอนนั้นมีสภาพต่างกับตอนนี้ชัดเจน ใบหน้าที่กร้านแดดและมีสิวเกรอะไปทั่วไม่ได้สังเกตเห็นว่ากล้องกำลังจับภาพตัวเองอยู่
แต่ภาพนี้ไม่ใช่สิ่งเดียวที่กรีดแทงหัวใจทั้งของไนน์และของผม ยังมีแคปชั่นเด็ดที่เหยียบย่ำพวกเราให้รู้สึกแย่ลงไปอีก
'มีใครคิดแบบกูบ้าง ผู้สมัครเดือนคนที่สาม ธีมธาตุลมที่ชื่อไนน์ พวกมึงว่ามันเหมาะที่จะมาแข่งเดือนจริง ๆ หรอวะ เอาตามตรงนะ ถ้ากูเป็นมันกูไม่หน้าด้านไปสมัครหรอกนะถ้ารู้ว่าตัวเองจะน่าเกลียดขนาดนี้ มึงดูสิวดิ ดูแผลตามหน้าดิ กูนึกว่าไปรบมาไอ้สัส 55555+
'กูสงสัย กูเลยไปลองขุดรูปกิจกรรมมาดู รูปนี้เลยเว้ย หน้าอย่างเหี้ย 5555 ใครเป็นคนเลือกมันมาแข่งเดือนได้วะ บอกไว้เลยนะที่มันได้ขึ้นเวทีในวันนี้ได้ ก็เพราะมีพี่สนับสนุนให้มันมาได้หรอก ระบบอุปถัมภ์ชัด ๆ ยุติธรรมที่ไหนล่ะ #เดือนเก๊#เด็กเส้น #ไนน์ชื่อไนน์#ไนน์หน้าผุ'
กระแสคอมเม้นต์หลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ แทบจะทุกหนึ่งวินาทีเลยก็ว่าได้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่สายตาเหลือบไปเห็นเอง
'จริง หน้าด้านโคตร'
'กูเห็นที่มันเดินวันนี้แล้ว บอกเลย เอามาไปเดินยังดูดีกว่า'
'@Auntida มึงมาดูนี่ กูว่าแล้ว'
'ไอ้เหี้ย เด็กเส้นว่ะ 5555'
ผมหันไปมองหน้าไนน์ ตอนนี้ไนน์กลั้นน้ำตาไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว
"กลับกันเถอะ ปะ"
"...ฮึก...อื้ม"
ผมกอดคอไนน์ให้หัวมาซบที่อกของผม เสื้อของผมเปียกไปด้วยน้ำตาเต็มไปหมด
ผมพาไนน์กลับมาที่หอของผม สภาพของเราในตอนนี้ไม่ต่างกัน ไนน์ตาแดงปากสั่นร้องไห้ไม่หยุด ส่วนผมตาแดงกัดฟันด้วยความโกรธ
ไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา
"ฮัลโหลครับพี่เชอร์รี" ผมพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
"นี่มึงทำอะไรของมึง! ห๊า! กูให้พวกมึงไปหาเด็กมาเป็นเดือน เด็กที่เขาพร้อมเป็นจริง ๆ แล้วนี่อะไร กูดูไลฟ์สดการเปิดตัววันนี้ ไนน์มันทำได้โคตรห่วยเลยนะ รู้ไว้!"
"ผมขอโทษครับ น้องเขาไม่ได้ผิดหรอก ผมผิดเองที่เตรียมน้องไปไม่ดี"
"กูไม่ได้จะด่าไนน์มันคนเดียว มึงก็ด้วยอีเบ็น! กูก็อุส่าห์ไว้ใจมึงให้หาคนมาแข่ง แล้วเสือกให้มันเขียนชื่อมึงในใบสมัครด้วยนะ มึงดูซิ! เสียชื่อเสียงคณะของเราหมด แล้วทีนี้จะทำยังไงต่อ คนเขาก็คิดกันไปหมดแล้วว่าเลือกแต่เด็กเส้นมา โว้ย! ไม่ได้เรื่อง!"
แล้วมันไม่จริงเหรอวะไอ้สัตว์
"พี่เชอร์รีเลิกด่าสักทีได้ไหมครับ! ตอนที่ไนน์ไปถ่ายแบบพี่เองก็ชอบน้อง น้องมันพยายามมากเลยนะครับกว่าจะเป็นแบบทุกวันนี้ได้ แค่ตอนนี้...ตอนนี้...ไนน์มันมีปัญหานิดหน่อย"
"กูไม่สนหรอกนะว่าก่อนหน้านี้มันจะลำบากยากเข็ญขนาดไหน แต่วันนี้ผลลัพธ์มันออกมาชัดเจนแล้วว่า ไนน์มันไม่เหมาะจะเป็นเดือน! เหอะ รู้อย่างนี้กูไม่เอาขี้ดินสกปรก ๆ มาแข่งหรอก"
"พี่ถอนคำพูดของพี่เดี๋ยวนี้เลยนะครับพี่เชอร์รี! …ฮัลโหล ฮัลโหล ไอ้สัตว์! ตัดสายกูไปแล้ว" ผมทนไม่ไหว เควี้ยงโทรศัพท์ลงพื้นไปอย่างแรง "แม่งเอ้ย!"
เสียงทุบต่อยลงบนเตียงของผมสอดประสานเข้ากับเสียงสะอื้นร้องไห้ของไนน์ เกิดเป็นมวลอากาศที่อึดอัดจนหายใจไม่ออก
"พี่เบ็น...ผมขอโทษ...แต่ผมไม่อยากแข่งแล้ว ผมขอถอนตัวนะ"
"มึงว่าไงนะ!"
"พ...พี่เบ็น อย่ามองผมอย่างงั้นดิ ผมกลัวนะ"
"...พี่ขอโทษ ...ไนน์ เราผ่านอะไรมาเยอะมากเลยนะ จะมาท้อกับเรื่องแค่นี้เหรอ"
"แต่พี่ไม่เห็นเหรอว่าคนอื่นเขาไม่ได้สนใจความพยายามของผมเลย เขาสนใจแค่ผลลัพธ์และสิ่งที่เกิดขึ้นหน้างาน แค่นั้นจริง ๆ"
"คนอื่นไม่เชื่อก็ช่างแม่งมัน! อย่างน้อยก็มีพี่คนนี้คนนึงที่เชื่อไนน์นะ"
"พี่เบ็นคนเดียวไม่พอหรอก...วันนี้มันพิสูจน์ให้ผมเห็นชัดเจนแล้วว่าความพยายามไม่ได้ทำให้คนเราสำเร็จทุกครั้ง ทั้งที่เชื่อว่าตัวเองจะทำได้แท้ ๆ ไม่เห็นจะทำได้จริงเลย..."
"ทำได้ดิ พี่ก็เคยเป็นแบบไนน์ พี่ผ่านมาแล้ว ไนน์ก็จะผ่านไปได้เหมือนพี่เอง"
"พี่ก็พูดได้นี่ พี่หล่อ รวย ทำอะไรก็ดูดีไปหมด"
"...ไนน์ไม่รู้หรอกว่าพี่ผ่านอะไรมาบ้าง..."
"...พี่เบ็นก็ไม่รู้หรอกว่าไนน์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง..."
"..."
"..."
"ที่พี่เบ็นชวนผมมาเป็นเดือน" ไนน์สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ผมเองก็หายใจแรงไม่แพ้กัน "ก็เพราะพนันกับพี่สนไว้ใช่ไหม"
ผมชาไปทั้งตัว "ไนน์รู้ได้ยังไง?" ผมไม่อยากโกหกไนน์เลย
"...พี่สนบอกมา"
"เหี้ยแม่งเอ้ย!!!" ผมทุบเตียงสุดแรงเกิด ไนน์กลับมาส่งเสียงสะอื้นดังอีกครั้ง "รู้นานรึยัง..."
"นานแล้วครับ...แต่มันไม่สำคัญหรอก"
"ไนน์!" ผมลุกขึ้นไปคว้าไหล่ที่สั่นเทาของไนน์ "พี่ไม่ได้ทำเพราะแข่งกับไอ้สนนะ! พี่ทำเพราะอยากช่วยไนน์ต่างหาก พี่ไม่ได้อยากจะปิดไว้...พี่..." ถึงตาผมสะอื้นบ้างแล้ว "พี่ขอโทษ...พี่ขอโทษ..." ผมร้องครวญครางอยู่อย่างนั้นจนพูดไม่เป็นภาษา
แต่แล้วไนน์กลับเลื่อนตัวเข้ามากอดผมไว้
"...ผมรู้ พี่เบ็นไม่มีทางที่จะคิดทำร้ายผมหรอก พี่สนเล่าให้ฟังว่าพี่นั่งเครียดอยู่นานกว่าจะชวนผมได้ อีกอย่างวันนั้นเพราะผมบอกว่าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง พี่เบ็นเลยชวนผม จำได้ไหม"
"...อื้ม..."
"ผมไม่โกรธพี่หรอก" คราวนี้เป็นไนน์ที่ลูบหัวปลอบผมแทน แต่ทำได้เพียงครู่เดียวก็ชักมือออก "...แต่มันไม่สำคัญอีกแล้ว ก็เห็นกันอยู่ว่าความพยายามไม่ได้ช่วยอะไรเลย"
ผมก้มลงไปมองไนน์ แววตาของไนน์เลื่อนลอยและหมดสิ้นศรัทธาต่อโลกใบนี้
นั่นสินะ
"ไนน์แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะถอนตัว..."
"อื้ม คนด่าขนาดนี้ไนน์ไม่กล้าไปแข่งต่อแล้วละ"
"...ก็ได้ ถ้านั่นเป็นความต้องการของไนน์เอง พี่จะไม่ห้าม"
"...พี่เบ็นครับ...หลังวันนี้ไป...ผมขออยู่คนเดียวก่อนนะ...ถ้าผมพร้อมเจอพี่เมื่อไหร่ เดี๋ยวผมบอกอีกทีนะ"
"ไนน์!..." ผมจับตัวไนน์ไว้ไม่ทัน เขารีบผละตัวเองออกแล้ววิ่งออกไปจากหอของผมทันที
หลังจากที่ประตูปิดแยกเราสองคนให้ห่างกัน ความมืดได้ครอบงำบรรยากาศรอบกายอีกครั้ง ไม่มีแม้แสงไฟจากหลอดนีออน ไม่มีแม้แต่แสงจากภายนอก ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ที่อบอุ่น
คืนเดือนมืดหมุนวนมาอีกครั้ง และคืนนี้คงทุกข์ทรมานมากกว่าคืนก่อน ๆ ที่ผ่านมา
ดวงเดือนของผมลาจากไปอีกแล้ว


"พี่เบ็น พี่เบ็น"
"อืม..."
"ตื่น! ได้! แล้ว!" ของนุ่มกระทบหัวผมดังป้าบ ๆ
"โอ๊ย! โอ๊ย โอ๊ย อะไรหืม?"
"ตื่นได้แล้ว เช้าแล้วครับ"
ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดสว่างจ้าที่สาดเข้ามาในห้อง ผมอ้าปากกว้างหาวเอาดาวเอาเดือนออกมา แต่พอลืมตาได้เต็มตื่น เดือนก็ออกมาอยู่ข้างหน้าผมจริง ๆ
"เฮ้ย! ตกใจหมด ใกล้เกินไปแล้ว"
"ไปอาบน้ำกินข้าวเร็วคุณพี่ขี้เซา"
"ครับ ๆ เข้าใจแล้วครับคุณน้องชายตัวยุ่ง"
ผมดันหลังผลักให้ไนน์ออกไปข้างนอกก่อน ส่วนผมก็ลุกไปเตรียมตัวอาบน้ำแล้วลงไปข้างล่าง
เมื่อคืนเราดูหนังกันจนจบโดยที่ไม่มีใครนอนหลับไปก่อน เมื่อถึงช่วงกลางเรื่องศรีษะของไนน์เลื่อนต่ำลงมาซบไหล่ผม ไป ๆ มา ๆ ก็เอาแขนมาเกาะผม แล้วสักพักผมก็เลื่อนหัวไปซบหัวของไนน์อีกที
เรานั่งอยู่ในท่านั้นตลอดจนจบเรื่องแล้วนอนหลับข้าง ๆ กันแม้เตียงจะกว้างแค่ไหนก็ตาม
ผมลงมาข้างล่างแต่ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่บ้านเลย "พ่อกับน้าพลอยล่ะ"
"ออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ"
"อ่าวเหรอ" ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวที่ตอนนี้ยังว่างเปล่าอยู่ แต่แล้วกลิ่นหอมของไข่ทอดก็ลอยเด่นออกมาจากครัว "หอมจัง ไนน์ทำกับข้าวเหรอ"
"ครับพี่เบ็น ข้าวไข่เจียว"
"ไนน์ทำอาหารเป็นด้วยเหรอเนี่ย"
"อย่าดูถูกผมนะ ผมทำเป็นตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบแล้ว" ตอนผมอายุสิบขวบยังแบมือขอตังค์พ่อแม่ซื้อของเล่นอยู่เลย
"คร้าบ เดี๋ยวจะรอชิมเลย ฝีมือของพ่อครัวตัวน้อย"
ยังไม่ทันขาดคำ อยู่ ๆ ก็มีมือนุ่ม ๆ มาปิดตาผมสนิท ไม่ใช่ไนน์แน่ เพราะไนน์ทำอาหารอยู่ในห้องครัวซึ่งอยู่ข้างหน้าผม แล้วใครล่ะที่อยู่ข้างหลัง
"ทายซิ ใครเอ่ย" บุคคลปริศนาที่อยู่ข้างหลังเข้าใกล้ผมมาเรื่อย ๆ หน้าอกนุ่ม ๆ ของผู้หญิงคนนั้นดันมาที่หลังคอของผม
เสียงนี้ เป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก...
"อ๋อ คุณยายข้างบ้านน่ะเอง"
"ให้-พูด-อีก-รอบ" ผู้หญิงข้างหลังกัดฟันพูดใส่ผม ส่วนมือที่ปิดตาผมอยู่ก็กดแน่นกว่าเดิม
"โอ๊ย ๆ ผมขอโทษครับ พี่โบว์ พี่สาวสุดสวยในสามโลกแปดโลก"
"เก่งมากจ้า เด็กดีของพี่" หญิงสาวที่ผมเรียกว่าพี่โบว์ปล่อยมือออกจากหัวผมได้ในที่สุด แต่ไม่ทันได้หันไปหา พี่แกก็ก้มตัวลงมากอดคอผมที่นั่งหันหลังอยู่ หน้าอกของพี่โบว์...ตอนนี้มันดันหลังคอผมเต็มแรงเลย "ไม่เจอกันนานเลย คิดถึ๊ง คิดถึง"
"พี่เบ็น คุยกับใครอะ" ไนน์เดินออกมาจากห้องครัวแล้วยืนค้างอยู่อย่างนั้นเพราะเห็นพี่โบว์ยืนกอดคอผมอยู่
"แฟนของเบ็นไงจ๊ะ"
"ใช่ที่ไหนล่ะ!!" ผมปฏิเสธพี่โบว์แทบไม่ทัน
ไนน์ได้ยินก็เลิกคิ้วสูงใส่พวกเราทันที ไม่รู้ว่าในหัวคิดเลยเถิดไปถึงไหนแล้ว ในขณะที่ผู้หญิงซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเอาแต่หัวเราะจนตัวโยน
"ล้อเล่นจ้ะ ล้อเล่น"
ผมถอนหายใจยาวเหยียดแล้วลุกขึ้นมายืนตรงกลางระหว่างบุคคลทั้งสอง
เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ได้เห็นพี่โบว์อีกครั้ง พี่โบว์ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด ผมยาวสีน้ำตาลที่มาจากการย้อมสีถูกรวบไว้ข้างหลังด้วยโบว์อันใหญ่ยักษ์สีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของพี่แก
พี่โบว์ใส่เสื้อเดรสสีขาวดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแต่ก็ยังชอบแกล้งผมเหมือนเด็ก ๆ อยู่ดี เสื้อตัวนี้เป็นแบบแขนสั้นเผยให้เห็นผิวขาวนวลของพี่โบว์ และเผยเอกลักษณ์อีกอย่างของพี่แกซึ่งก็คือรอยสักแสดงสัญลักษณ์อะไรสักอย่างที่แขนซ้าย
"พี่โบว์ นี่ไนน์ครับ" ผมหันไปหาพี่แล้วผายมือไปที่ไนน์แล้วหันไปหาไนน์อีกที "ไนน์ นี่พี่โบว์"
พี่โบว์ไม่สนใจสิ่งที่ผมพูดเลย "อุ้ยเบ็น แกหล่อขึ้นรึเปล่าเนี่ย" ว่าแล้วพี่แกก็เอาหน้ามาถูกับแก้มของผมทันที ถึงจะเล่นแบบนี้กันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอโตขึ้นผมกลับเขินพี่แกอย่างบอกไม่ถูก
ไนน์ทำหน้าถอดสีอีกครั้งเมื่อเห็นพี่โบว์ทำตัวสนิทสนมกับผม เป็นอะไรของมันนะ
"สรุปแล้ว พี่โบว์กับพี่เบ็น...เป็นแฟนกันเหรอ...ครับ" เหอะ ใช่ก็บ้าแล้ว
"ใช่" ไม่จริงงงงง!
ผมรีบหันไปหาไนน์แล้วส่ายหน้ารัว ๆ จนหน้าสั่น ทำมือปัดไปมาบอกปฏิเสธไปชัดเจน "ตอนเด็ก ๆ เบ็นยังบอกพี่อยู่เลย 'ถ้าผมโตขึ้นจะแต่งงานกับพี่โบว์นะครับ' น่ะ"
"ก็นั่นมันตอนเด็กนี่ ตอนนี้พี่แก่จะเป็นคุณยายผมได้แล้ว"
"ไอ้เบ็น!" พี่โบว์เอามือมาแตะที่เป้ากางเกงผมจนสะดุ้งออกแทบไม่ทัน
"เฮ้ย ไม่!!"
"แหม ไม่เห็นต้องตะคอกใส่พี่เลย" พูดเสร็จพี่โบว์ก็กระโดดมาเกาะแขนผมอีกรอบ
"ไม่ใช่ไม่! ไหม้!!" กลิ่นไหม้โฉยออกมาจากครัวเตะเข้าจมูกผมอย่างจัง
พี่โบว์ดูจะไม่เข้าใจสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อเท่าไหร่ ผิดกับไนน์ที่วิ่งกลับไปที่ครัวแล้ว
ถึงไนน์จะไม่ยินดีนัก แต่ก็ต้องกลับไปดูไข่เจียวที่ครัวต่อ ปล่อยให้ผมกับพี่โบว์อยู่กันสองคนที่โต๊ะกินข้าว
ระหว่างที่รอ ผมก็คุยกับพี่โบว์ไปเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องเรียน เรื่องภารกิจลับของเรา รวมไปถึงเรื่องครอบครัว คงเพราะไม่ได้เจอกันมานานเกือบปีเลยทำให้เรามีเรื่องให้คุยเยอะแยะเต็มไปหมด
พี่โบว์เล่าว่าพ่อของผมบอกพี่แกเมื่อวานว่าผมจะกลับมาบ้าน พี่โบว์เลยรีบมาหาในวันนี้ทันที แต่พี่แกก็บ่นเสียดายที่มาไม่ทันเจอพ่อกับน้าพลอย
ผมกับพี่โบว์รู้จักกันมาตั้งแต่ตอนพูดภาษาคนยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะบ้านเราอยู่ข้างกันจึงไปมาหาสู่กันบ่อย แทบจะเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน
สมัยก่อนพี่โบว์ชอบเข้ามาในบ้านของผมทุกวันจนพ่อขี้เกียจเปิดประตูให้ เขาจึงปั้มกุญแจบ้านให้ซะเลย อยากจะเข้ามาตอนไหนก็มาตามสบายไม่ต้องรอให้ใครมาเปิดประตูให้
แต่พอพี่แกย้ายไปช่วงประถมผมก็ไม่ได้เจอพี่โบว์อีก จนกระทั่งช่วงมัธยมปลายผมก็ได้เจอพี่แกอีกครั้งที่โรงเรียน
ที่สนิทกันขนาดนี้คงเป็นเพราะเราสองคนมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกัน บางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายให้ใครฟังได้ง่าย ๆ พวกเราเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น รู้ในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้ และมีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี
แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว บางสิ่งบางอย่างที่ว่า ผมเก็บเอาไว้แล้วไม่ได้เอามันออกมาอีกเลย ผิดกับพี่โบว์ที่ยังใช้สิ่งนั้นช่วยเหลือคนอื่นอยู่บ้าง
"แล้วนี่เบ็น...จะไม่กลับไปจริง ๆ เหรอ เด็กคนนั้นน่ะ...น่ากลัวเอาเรื่องอยู่นะ ถึงฉันจะพอจัดการได้บ้างแต่ฉันก็อุ่นใจกว่านะถ้ามีแกคอยระวังหลังให้ อีกอย่างแกกับเด็กคนนั้นก็มีอะไรเหมือนกันมาก ด้วยมือสองข้างของแกคงจัดการได้ไม่ยากเท่าไหร่"
"ผมตัดสินใจแล้วครับพี่โบว์...ขอโทษนะครับ"
พี่โบว์คลี่ยิ้มบาง ๆ ให้ผม "ไม่เป็นไรหรอก ฉันคิดถึงแกนะ ครูใหญ่เองก็คิดถึงแกเหมือนกัน ถึงเขาจะชอบทำเป็นเข้มใส่แกก็เถอะ ถ้ามีเวลาก็ไปเยี่ยมพวกฉันบ้างนะ"
"ครับพี่โบว์" ผมยิ้มแป้นใส่เพื่อกลบความรู้สึกผิดที่มีต่อพี่โบว์และครูใหญ่
ครั้งหนึ่งผมเคยช่วยเหลือพวกเขา แต่ตอนนี้ผมผละตัวเองออกมาแล้วใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ปล่อยให้ทั้งคู่แก้ปัญหาที่ผมทิ้งค้างคาเอาไว้
พี่โบว์เห็นสีหน้าผมสลดลงไปก็สบสายตาจ้องผมอยู่นาน
'ไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันเข้าใจแก'
"เสร็จแล้วพี่เบ็น ขอโทษที่ให้รอคร้าบ" ไนน์หยิบจานข้าวไข่เจียวสีเหลืองอร่ามกลิ่นหอมฉุยสองจานออกมาวางไว้บนโต๊ะ "ขอโทษนะครับพี่โบว์ ผมไม่รู้ว่าพี่จะมา เลยไม่ได้ทำอาหารเผื่อไว้" ถึงปากจะขอโทษไปแต่ก็ไม่ได้สบตาพี่โบว์เลย ไอ้ไนน์เอ้ย
"จ้า ก็ว่าจะกลับแล้วละ หายคิดถึงน้องเบ็นสุดที่รักแล้ว" พี่โบว์พูดแล้วหันมาหยิกแก้มทั้งสองข้างของผมเล่นอีกแล้ว
"อ๋อดีเลยครับ งั้นก็เชิญออกไปได้เลยครับ" ไนน์ดูจะเสียมารยาทเกินไปหน่อยแฮะ
"เธอชื่ออะไรนะ ไนน์ใช่ไหม มองตาพี่ซิ!" พี่โบว์เรียกให้ไนน์จ้องตาพี่แกอยู่สักพักจนไนน์สะดุ้งโหยงสุดตัว นี่คงใช้สายตาพิฆาตแกล้งไนน์เล่นละซิท่า
"งั้นฉันไปก่อนนะเบ็น ฝากสวัสดีคุณลุงคุณน้าด้วยนะจ๊ะ เอ่อเกือบลืมแหน่ะคุณลุงกับคุณน้าเขาฝากพี่มาบอกว่าคืนนี้จะไม่ได้กลับมานอนบ้าน เพราะงั้น..." พี่โบว์พูดกับผมแต่สายตาหันไปหาไนน์ "อยู่ดูแลบ้านกันดี ๆ นะจ๊ะ"
"ครับพี่โบว์"
พี่โบว์หันหลังกลับออกไป แต่แล้วก็หยุดอยู่กลางทางแล้วเอี้ยวตัวมาพูดกับไนน์
"โอกาสมาขนาดนี้แล้วจะทำอะไรก็รีบทำนะไนน์ อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง"
"ครับ?...พี่จะพูดซ้ำสองรอบทำไม" สองรอบ? ไนน์ถามพี่โบว์กลับไป แต่พี่โบว์ตอบกลับมาด้วยการชูสองนิ้วสู้ ๆ มาข้างหลังแทน
อะไรวะ?


"ฮัลโหล ถึงบ้านรึยังครับ"
"ฮัลโหลครับ ถึงสักพักแล้วพี่เบ็น โทษทีพี่ ผมเก็บของอยู่เลยไม่ได้โทรไปบอก"
"อื้ม ไม่เป็นไร แค่เป็นห่วง กลัวว่าเด็กแถวนี้จะไม่กล้าขึ้นรถกลับต่างจังหวัดคนเดียวไง"
"โหพี่ ระดับนี้แล้ว...เอาจริง ๆ ก็ยังแก้ไม่หายนะเรื่องประหม่าตอนอยู่ในที่คนเยอะ ๆ คนเดียว"
"ค่อย ๆ ฝึกไป เดี๋ยวก็ดีขึ้น ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วนี่"
"ครับ ก็มีคุณแฟนหล่อระดับรองเดือนมาช่วยปั้นนี่เนอะ"
"อยากจะอ้วกใส่กล่องแล้วส่งไปรษณีย์ไปหน้าบ้านว่ะ"
"พี่เบ็นก็! ปิดเทอมนี้...อย่าลืมคิดถึงไนน์ด้วยนะ"
"เอ่อ ไนน์คือใครนะ?"
"ไอ้พี่เบ็น เดี๋ยวกลับไปตอนเปิดเทอมเมื่อไหร่โดนจัดหนักแน่"
"จ้า ๆ กลัวจังเลยจ้า...ว่าแต่อย่าลืมดูแลสุขภาพดี ๆ นะ พอเปิดเทอมสองมาก็จะเริ่มกิจกรรมดาวเดือนคณะเลย กินเยอะ ๆ ออกกำลังกายให้หุ่นดี แล้วรักษาหน้ารักษาผิวดี ๆ นะ"
"ครับผม นี่ตกลงเป็นห่วงผมหรือเป็นห่วงว่าผมจะไม่ได้เดือนกันแน่"
"ถามทำไมล่ะ ก็ต้องห่วงที่ไนน์จะไม่ได้เดือนอยู่แล้ว"
"ไอ้-พี่-เบ็น! จะหวานใส่ผมหน่อยไม่ได้เลยเหรอ"
"อะ พี่รักไนน์นะครับ หวานพอไหม"
"ผ...ผมก็รักพี่นะครับ อ๊ะ ผมต้องวางสายแล้วพี่ ท่านเรียกผมแล้ว ไปก่อนนะพี่"
"อื้ม รักนะไอ้เด็กบ๊อง เจอกันวันเปิดเทอมครับ"
"ครับผม"
"อื้ม วางเลย"
"พี่เบ็นไม่วางอะ"
"ไนน์ก็วางสักทีซิโว้ย"
"โอ๊ยพี่ ฮะฮะ วางสายจริง ๆ แล้วนะ เจอกันครับ ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด..."
ปิดเทอมครั้งนี้เป็นครั้งที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย ผมเริ่มเข้าหาพ่อได้มากขึ้น ปรับตัวเข้ากับน้าพลอยได้ดีขึ้น แล้วยังได้เป็นแฟนกับไนน์อีก เป็นช่วงเวลาที่วิเศษจริง ๆ
จะว่าไปผมกับไนน์ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปเลย เราทั้งสองคนยังคงเหมือนเดิม เป็นพี่ชายน้องชายที่รักกันมากถึงมากที่สุด เพียงแค่สถานะของเรามันชัดเจนขึ้นกว่าเดิมก็เท่านั้น
ก่อนหน้านี้ผมคิดหาวิธีบอกพ่อกับน้าพลอยไว้ต่าง ๆ นานาเรื่องที่คบกับไนน์ แต่ปรากฏว่าพวกเขาทั้งคู่รู้อยู่ก่อนแล้ว รู้ก่อนที่ไนน์จะทำเซอร์ไพร์ซขอผมเป็นแฟนด้วยซ้ำ หรือจะให้เจาะจงกว่านั้นก็คือรู้เรื่องกันตั้งแต่วันแรกที่ไนน์มาเที่ยวบ้านแล้ว
พ่อเล่าให้ผมฟัง ไนน์เล่าเรื่องของผมแล้วสารภาพรักกับพ่อ เอ่อ ผมหมายถึง สารภาพว่ารักผมให้พ่อฟังก่อนเพื่อขออนุญาติ ผลก็คือพ่อผมสนับสนุนไนน์มันต็มที่
ถึงว่าตอนนั่งกินข้าวดูสนิทกันแปลก ๆ ทำเหมือนไนน์เป็นลูกชายอีกคน
แต่ไนน์ก็อยู่ได้เพียงแค่ห้าวันเท่านั้นก็ต้องกลับบ้านตัวเองไปใช้เวลาปิดเทอมที่เหลือ เห็นบอกว่าที่บ้านเรียกตัวด่วนให้ไปช่วยงาน ผมเลยจะไม่ได้เจอไนน์อีกจนกว่าจะถึงเปิดเทอม คิดแล้วก็เศร้า อยากกอด อยากหอมแก้ม อยากซบ อยากนอนตักไอ้หนูนั่นอีกจัง
นี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมขอวอนสวดอ้อนภาวนาให้วันเปิดเทอมมาถึงเร็ว ๆ


ช่วงเย็นวันนี้เงียบเหงากว่าเมื่อวานมาก ไม่ใช่แค่พ่อกับน้าพลอยที่หายไป ไนน์เองก็ทำตัวห่างเหินกับผมทั้งวัน จะถามอะไรไป คุยอะไรด้วยก็ตอบว่า ไม่ ไม่ ไม่ ไปหมด ไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรให้ไนน์โกรธหรือเปล่า หรือจะเป็นเรื่องเมื่อเช้าที่พี่โบว์แกล้งไนน์แล้วพาลมางอนผมด้วย
ผมไม่รู้เลยจริง ๆ จะง้อเท่าไหร่ไนน์ก็ไม่ยอมตอบผม หน้าบึ้งใส่ตลอดตั้งแต่เช้าจนเราเตรียมจะเข้านอนก็ยังไม่หายงอน
"วันนี้เรามาดูหนังกันอีกดีไหม เอาเรื่องอะไรดีครับ"
"ไม่"
"...หรือไม่อยากดูหนัง มาเล่นเกมกันไหม พี่มีเครื่องเกมด้วยนะ"
"ไม่"
"...ไนน์อยากไปไหนก่อนกลับบ้านไหม เดี๋ยวพี่พาไปเที่ยว"
"ไม่"
ผมถอนหายใจออกมายาวมาก "...ไนน์งอนอะไรพี่ครับ พี่ทำเราโกรธเหรอ หืม? บอกพี่ได้ไหม"
"ไม่"
"ไม่เหรอ" ผมแสยะยิ้มใส่ไนน์แล้วโผเข้ากอดรัดไนน์แน่น "โดนแน่ไอ้เด็กปากแข็ง" แต่ไนน์กลับไม่ยิ้มตอบ ไม่แสดงความรู้สึกเขินอาย หรือแม้แต่จะกอดตอบ
"ออกไป" ไนน์เอามือผลักผมให้ออกไปจากตัวเขา
"นี่ห้องพี่ ทำไมพี่ต้องออกไปด้วย"
"ออกไป!" ไนน์ตะโกนเสียงดังขึ้นจนผมตกใจ ดูเหมือนไนน์จะไม่ได้งอนเล่น ๆ แล้ว แต่ไนน์กำลังโกรธผมจริง ๆ เพียงแต่ผมไม่รู้เลยว่าเขาโกรธอะไรผม
แล้วสักพักไนน์ก็นั่งก้มหน้าลงฝ่ามือตัวเองแล้วปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา
ผม...ผมทำอะไรไนน์เหรอ ผมทำให้ไนน์เสียใจเหรอ
"พี่...พี่ขอโทษ พี่ทำอะไรไปเหรอ บอกได้ไหม" ผมได้ยินเสียงสะอื้นของไนน์แล้วเสียงของผมก็สั่นตามไปด้วย ทั้งที่สัญญาไว้แล้วว่าจะดูแลไม่ให้ร้องไห้อีก ผมนี่มัน...
"ออกไป...ผมบอกให้ออกไป"
พี่..." ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อจึงได้แต่หันหลังออกไปข้างนอกห้องตามที่อีกฝ่ายร้องขอ
ผมทั้งงง ทั้งเศร้า ทั้งสับสน ทั้งโกรธตัวเอง
กึ๊ก เสียงล็อกประตูจากด้านในดังขึ้น ไนน์คงจะเกลียดผมไปแล้วจริง ๆ
ตอนนี้ประตูของห้องผมกั้นเราให้แยกออกจากกัน เสียงสะอื้นของไนน์ดังออกมาถึงข้างนอก และพอรู้ตัวผมเองก็ร้องไห้เช่นกัน ผมคิดถึงตอนที่เราห่างกัน ตอนที่ผมคิดถึงไนน์ใจจะขาด มันเป็นความเจ็บปวดในหัวใจเหมือนครั้งนั้นไม่มีผิด
ผมไม่อยากให้ไนน์ร้องไห้อีกแล้ว ผมไม่อยากเสียไนน์ไปอีกแล้ว
"ไนน์ พี่ขอโทษ ไนน์เปิดประตูเถอะนะ พี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าเรางอนพี่เรื่องอะไร เรื่องพี่โบว์เมื่อเช้ารึเปล่า หรือพี่ใส่ซอสมะเขือเทศให้เยอะเกินไปจนมันเค็ม หรือเรื่องไหน บอกพี่นะ พี่จะไม่ทำอีก นะ" ผมพูดแล้วเคาะประตูเบา ๆ เพื่อเรียกคนที่อยู่ข้างใน ใช้เวลานานกว่าไนน์จะตอบกลับมา
"พี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอ" เสียงไนน์ตะโกนตอบออกมา
"บอกพี่ทีนะ นะ พี่ไม่อยากเสียไนน์ไปอีกแล้ว" ผมพูดแล้วปล่อยโฮไปพร้อมกับไนน์
"เพราะพี่เบ็นไม่เคยรักไนน์ไง!"
"รักดิ ทำไมจะไม่รัก รักมากด้วย"
"ไม่จริง พี่ไม่ได้รักผม"
"ไนน์ พี่รักไนน์จะตาย ไนน์ก็รู้"
"งั้นบอกมา...สิบเหตุผล ทำไมพี่ถึงรักผม"
"ห๊ะ ทำไมล่ะ"
"ถ้าบอกได้ไม่ครบ แสดงว่าพี่ไม่ได้รักผมจริง"
"ข้อหนึ่ง!" ผมพูดขึ้นทันที "รอยยิ้มของไนน์ทำให้พี่มีความสุขทุกครั้ง พี่อยากเห็นไนน์ยิ้มสดใสไปตลอด พี่อยากให้ไนน์มีความสุข"
"แล้ว?"
"ข้อสอง ไนน์เป็นไอ้เด็กบ๊องที่ทำให้พี่ยิ้มได้ตลอด ข้อสาม ไนน์ให้เจ้าบันนี่น้อยมา พี่กอดมันทุกคืนเลยนะ ข้อสี่ ตอนพี่ไม่สบาย ไนน์ให้พี่อ้อนโดยไม่บ่นสักคำ ข้อห้า ไนน์เข้ามาเติมเต็มชีวิตของพี่ ก่อนหน้านี้พี่รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป แต่พอมีไนน์ พี่รู้สึกว่าหัวใจของพี่มันอิ่มเอมแล้ว ข้อหก ไนน์เป็นเหมือนน้องชายแท้ ๆ ของพี่ที่พี่ไม่เคยมี ไนน์เป็นคนในครอบครัวของพี่ ข้อเจ็ด...เอ่อ"
"ข้อเจ็ด?!"
"พี่รักในความเบ๊อะบ๊ะของไนน์ แม้ตอนนี้จะดูแก่แดดขึ้นแต่ก็ยังบ้าบอไม่เปลี่ยน ข้อแปด... เอ่อ พี่รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ไนน์อยู่ใกล้พี่ ข้อเก้า พี่อยากอยู่กับไนน์ไปตลอด ทั้งตอนนี้และต่อ ๆ ไป พี่อยากให้ไนน์เข้ามาอยู่ในชีวิตของพี่อีก พี่ไม่อยากให้ไนน์หายไปจากพี่ พี่รักไนน์"
"แล้ว...ข้อสุดท้าย?"
"ข้อสิบ พี่ พี่ พี่รักไนน์!" ในที่สุดผมก็พูดออกมาสักที
ผมเคยรักไนน์แบบพี่ชายน้องชาย ระยะเวลาที่ผ่านมาผมสับสนมาโดยตลอด แต่ความรักของเราดูจะเกินกว่าพี่น้องไปแล้ว และตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่า ไนน์เป็นมากกว่าน้องชาย "พี่รักไนน์ ไม่ใช่แบบพี่น้อง แบบว่า รักแบบคู่รัก พี่รักไนน์นะ..."
กึก เสียงปลดล็อกดังขึ้นและประตูก็เปิดออก
ผมไม่รอช้าวิ่งเข้าไปกอดไนน์ที่ยืนอยู่หน้าประตูทันที ผมร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทางจากแก้มหยดลงไปรดหลังของไนน์ เมื่อสงบสติได้พอสมควรจึงผละตัวเองออกมาแล้วจ้องไปที่ใบหน้าของไนน์
ไนน์เองก็น้ำตานองพอ ๆ กับผม เพียงแต่ไม่ได้ร้องโยเยเท่า
"พี่รักไนน์นะ" ผมก้มหน้าผากไปแนบชิดกับหน้าผากของไนน์ ความรักและความอบอุ่นไหลผ่านใบหน้าของเราทั้งคู่
"ผมก็รักพี่ครับ"
"...หายโกรธพี่ได้ไหม"
สิ้นเสียงผม ไนน์ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งน้ำตา
"เมื่อกี้ผมเกือบหลุดขำแล้วด้วย" ไนน์เลียนเสียงของผม "'พี่ขอโทษ พี่ใส่ซอสมะเขือเทศเยอะไปจนเค็มเหรอ' ว่างั้นอะ"
"พี่ไม่เข้าใจ ตกลงไนน์โกรธอะไรพี่"
"ผมไม่ได้โกรธหรืองอนพี่เลย ผมแกล้งไม่คุยด้วยเพื่อจะเซอร์ไพร์ซพี่ แต่ไม่นึกว่าพี่จะทำผมซึ้งได้ขนาดนี้" ไนน์ตอบพร้อมเดินนำไปที่เตียงที่มีของบางอย่างตั้งอยู่
ผมเพิ่งสังเกตว่าตอนนี้ในห้องมืดเกือบสนิท มีเพียงแสงสีเหลืองนวลจากโคมไฟสร้างบรรยากาศให้ดูอบอุ่นและโรแมนติก
บนเตียงมีโหลแก้วรูปหัวใจขนาดพอดีมือ ข้างในอัดแน่นไปด้วยดาวกระดาษหลากหลายสีสัน ที่ปากโหลมีจุกไม้ปิดอยู่โดยมีโบว์สีเหลืองสลับสีชมพูพันไว้ มีกระดาษที่แปะเป็นฉลากอยู่ด้วย
'100 Reasons Why I Love You'
"ไนน์...ทำให้พี่เหรอ"
"อื้ม ทำตั้งหลายวันเลยนะกว่าจะได้ครบหนึ่งพันดวง มือนี่เจ็บไปหมดเลย"
"พันดวงเลยเหรอ"
"เห็นเขาว่ากันว่า ถ้าเราพับดาวให้ครบพันดวง พอเอาไปให้ใครเขาจะรักเรา อีกอย่างนิยายที่พี่ชอบอ่านนั่นก็มีเกี่ยวกับดาวพันดวงด้วย เพราะงั้น...ผมเลยทำมาให้ ไม่รู้พี่เบ็นจะชอบไหม มันดูยุค 90 ไปหน่อย..."
ผมโผเข้ากอดไนน์อีกครั้ง
"ชอบดิ รักเลยด้วย ขอบคุณนะครับ"
"ยังไม่หมดนะ"
ไนน์เอื้อมไปเปิดจุกไม้ของโหลแก้วใบนั้นแล้วหยิบกระดาษแผ่นยาวที่ถูกม้วนไว้อย่างปราณีตขึ้นมายื่นให้ผมอ่าน ผมรับมาแล้วอ่านออกเสียงให้คนที่เขียนฟังด้วย
100 Reasons Why I Love You – ร้อยเหตุผลที่น้องไนน์รักพี่เบ็น
1. พี่เบ็นเข้ามาทำให้ชีวิตผมมีความหมาย
2. พี่เบ็นรักในตัวตนของผมที่แท้จริง แม้ว่าตอนที่ผมยังไม่ได้เป็นไนน์ในตอนนี้ พี่ก็ทำดีกับผมมาตลอด
3. ผมชอบรอยยิ้มของพี่ มันทำให้ผมอยากยิ้มตาม
4. พี่เบ็นซื้อเสื้อผ้า ของใช้ และสอนการแต่งตัว สอนการดูแลตัวเองให้ผม
5. ผมชอบให้พี่ลูบหัวผม มือพี่นุ่มมาก บางครั้งผมก็อยากตัดมือพี่ไปวางบนหัวตัวเองที่หอ
6. พี่เบ็นอ่อนโยนและใจดีกับผมเสมอ
7. พี่เบ็นไปรับไปส่งผมตลอดตอนที่ผมไม่มีรถ
8. พี่เบ็นชอบแกล้งผมและนั่นทำให้ผมหัวเราะออกมาได้ทุกครั้ง
9. ผมชอบที่พี่เบ็นเรียกว่าเด็กน้อย ไอ้เด็กบ๊อง หรือน้องชาย ผมอยากให้พี่พูดแบบนี้กับผมทุกวัน
10. ตอนพี่เบ็นอ้อนเป็นเด็กน้อย พี่น่ารักมากเลยครับ
11. พี่เบ็นเป็นคนที่เต้นท่านันฯ ได้อุบาทว์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น
12. ดวงตาสีเหลืองของพี่ทำผมหลงได้เป็นชั่วโมงเลยนะ ไหนจะแววตาอันแสนอ่อนโยนที่พี่ชอบทำอีก
13. อ้อมกอดของพี่เบ็นทำให้หัวใจของผมพองโตอยู่เสมอ
มาถึงตอนนี้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว นี่แค่สิบสามข้อเองนะ อีกตั้งแปดสิบเจ็ดข้อ ตาผมพร่ามัวไปหมดแล้วแต่ก็พยายามจะอ่านต่อให้ครบร้อยข้อให้ได้
ไนน์ลุกมานั่งแล้วกอดข้างหลังผม ไนน์แทรกหัวตัวเองผ่านช่องว่างระหว่างตัวกับแขนแล้วซบหน้าลงที่ท้องของผม
ผมอ่านไปเรื่อย ๆ แม้เสียงจะสั่นขนาดไหน แม้น้ำตาจะบดบังการมองเห็นแค่ไหน ผมก็ยังอ่านต่อไป จนมาถึงบรรทัดสุดท้าย
'เป็นแฟนกับไนน์นะพี่เบ็น'
"อ...อื้ม...พ...พี่...ฮึก...ตกลง"
ผมหันไปหาไนน์ทำให้เรานั่งหันหน้าเข้าหากัน
ไนน์ขยับหน้าเข้ามาเรื่อย ๆ ผมเองก็เช่นกัน
ไม่นานจูบแรกของผมก็ได้มอบให้กับไนน์ไป ผมตั้งใจจะเก็บจูบแรกไว้ให้กับคนที่ผมมั่นใจแล้วเท่านั้น
ซึ่งคนคนนี้คือคนที่ผมยอมมอบจูบแรกให้
รสจูบของไนน์หอมหวานมาก มันอร่อยกว่าช็อกโกแลตยี่ห้อไหน ๆ ที่ผมเคยได้กินมา
"ไหนตอนนั้นบอกว่าไม่ชอบลิปมันช็อกโกแลตไง"
"ก็ไม่ได้เอาไว้กินเองซะหน่อย...เอาไว้ให้พี่กินไง"
ท่ามกลางแสงไฟและบรรยากาศอันแสนโรแมนติก เด็กหนุ่มสองคนแลกเปลี่ยนความรู้สึกรักให้กันและกันโดยมีโหลแก้วรูปหัวใจที่ประดับไปด้วยดาวกระดาษนับพันดวงเป็นพยาน
กว่าพันดวงดาวที่ดวงเดือนของผมตั้งใจมอบให้
กว่าร้อยเหตุผลที่เดือนสีนวลละไมโอบกอดผมไว้
กว่าสิบเหตุผลที่กระต่ายตัวน้อยจะอยู่ประดับคู่เดือนอยู่ร่ำไป
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สองหัวใจจะเชื่อมกันไว้เป็นหนึ่งเดียว