หลังจากจบเรื่องมหรสพคนตาย เจ้าชายเมงจีสวาก็ได้พระพี่เลี้ยงเพิ่มข้างกายอีกหนึ่งคนแม้ว่าจะเป็นบุคคลที่พระองค์ไม่พึงปรารถนาก็ตาม เชงมากับหน่องจาตามประกบเจ้าชายซ้ายขวาไล่หลังประดุจสหายดวงจิตคู่คิดของพระองค์ ชะรอยทั้งสองพี่เลี้ยงคงจะมีความสนิทสนมมาแต่เก่าก่อนจึงเข้าขากันได้เป็นอย่างดี
 นาถะยาลอยเท้งเต้งนำหน้า บางทีก็ไปหยอกล้อทหารยืนยามหนาวัดด้วยการเดินผ่านจนคนเหล่านั้นขนลุกขนพอง เจ้าชายเมงจีสวาจำกัดความนาถะยาว่าเป็นผี แต่กระนั้นก็เป็นผีที่แปลกประหลาดเกินวิสัยอย่างที่รู้จากตำรับตำราเรื่องเล่า นาถะยาแลจะเข้าออกประตูวังซึ่งกำกับคาถาอาคมได้เป็นปรกติ ถึงมีคราวหนึ่งที่นาถะยาบอกว่าตนสิ้นฤทธิ์ไปมากแต่กระนั้นเจ้าชายก็ทรงสังเกตว่าดวงจิตพิศวงตนนี้สามารถขยับข้าวของให้เคลื่อนไหวได้เล็กน้อย เข้าวัดนั่งฟังธรรมฟังเทศน์ พูดจาไปเรื่อยได้อยู่ตลอด ถามว่าคนนี้เป็นใครบ้าง จะจัดการวางแผนอย่างไรต่อไปบ้างเป็นหัวข้อสำคัญ
 ในวัดเข้าสู่ยามกิจแห่งสงฆ์ เสียงฝนคลอไปกับคำบาลี อัครมเหสีอตุลสิริมหาเทวีเป็นผู้อยู่ด้านหน้าสุด ด้วยความอาวุโสและสถานะสูงสุดในวังหลัง เนื่องจากพระนางอาวุโสจึงมีข้ารับใช้สนองโอษฐ์อย่างย่าพวาสีอยู่เคียงข้างอีกนางหนึ่ง ก่อนจะตามด้วยพระชายาและเหล่าเชื้อพระวงศ์ตามลำดับลงมา
 เจ้าชายเมงจีสวาได้ทรงแนะนำบุคคลเพิ่มเติมซึ่งร่วมการทำบุญวันนี้กับนาถะยา มีจะกล่าวถึงมากก็คือพระนางเมงพยู พระชายาเอกของเจ้าวังหน้าผู้เป็นพระราชมารดากับพระธิดาสองพระองค์ซึ่งเป็นพระพี่นาง เจ้าหญิงเมงอะจี้และเจ้าหญิงมังอะถ้วยซึ่งมีชันษาห่างกันเพียงหนึ่งปีตามลำดับ ทั้งหมดดุจภาพในวันวานของเจ้าชายจึงทรงโล่งพระทัยอย่างน่าประหลาด ราวกับความเหนื่อยล้าหนักอุราหายไปสิ้น
 อีกเรื่องที่เจ้าชายรู้สึกโล่งพระทัยคือแม้นศักราชเกิดจะเปลี่ยนไปแต่เหล่าพระพี่นางของพระองค์ก็ยังคงเป็นไปดั่งเดิม กระนั้นนาถะยาก็กระซิบว่าทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงได้
 'เพราะนาถะยาไม่ใช่คนเป็น นาถะยาถึงทราบว่าการเกิดเป็นคนยากแค่ไหน ทรงอาจต้องเผื่อใจไว้บ้าง' ถ้อยคำนาถะยานี้ทำให้พระองค์กลับสู่ห้วงตรึกตรองลู่ทาง ทรงคิดถึงบรรดาน้องที่ยังไม่ประสูติทั้งหลายขึ้นมา รวมถึงเหตุการณ์ในอนาคตสารพัด
 'พระองค์มีพี่น้องกี่พระองค์หรือ?' นาถะยาถามเมื่อเห็นเจ้าชายเมงจีสวาทำสีหน้าบึงตึ้งขึ้นมา จึงชวนคุยให้ระบายและทราบแผนไปในที
 'นับแค่พี่น้องท้องเดียวกัน เจ็ด...ข้าเป็นคนที่สาม ลูกชายคนโต'
 'อุ้มท้องคลอดบุตรตั้งเจ็ดคน เสด็จแม่พระองค์ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก' นาถะยาหันมองพระราชมารดาของเจ้าชายด้วยความนับถือจากใจ ' ท่านว่าเป็นลูกที่สาม เช่นนี้เองสิหนาถึงได้ชื่อว่ามังสามเกียด'
 "น้องสาม น้องสาม มานั่งข้าสิ" เสียงกระซิบหนึ่งเรียกเจ้าชายขณะพนมมือไหว้พระฟังธรรม เป็นราชธิดาวัยเจ็ดพรรษาเจ้าหญิงมังอะถ้วย เจ้าหญิงแย้มพระสรวลแล้วตรัสกับองค์อนุชาสุดท้อง "ดีใจที่เจ้ามา นานทีปีหนจะได้ทำบุญร่วมกันพร้อมหน้า...ดีล่ะ ทำบุญแล้วเสร็จจากนี้ไปฝึกยิงปืนกับพี่กันเถิด"
 "มิใช่ว่าวันนี้น้องหญิงจะต้องไปเรียนรำกับพี่ฤๅ" เจ้าหญิงเมงอะจี้รีบแย้งเสียงนิ่ง พนมมือไหว้พระ ไม่ได้หันมา
 "พี่หญิงจี้ ครูรำในวังมีเป็นพัน จะเรียนรำทุกวันก็ทำได้ แต่วิชาปืนก็ต้องฝึกกับท่านครูดีเอโก้เท่านั้น ใครเล่าในราชสำนักจะเป็นเลิศชำนาญวิชาเท่าหัวหน้าองครักษ์ เถิดหนาพี่หญิง เราไปพร้อมกันเถิด"
 "พี่คงไม่แผนที่วางไว้แล้วหรอกหนา เจ้าสองไปเถิด"
 "แต่..."
 "เด็กๆ เรียบร้อยก่อนเถิด...พวกเจ้าประสงค์ฝึกสิ่งใดค่อยหลังจากนี้เถิดหนา" สุรเสียงรับสั่งของพระชายาเมงพยูทำให้เหล่าเจ้าหญิงรีบหันวรองค์กลับไปพนมมือไหว้พระฟังธรรมต่อ พระมารดาผินพักตร์จ้ององค์ชายซึ่งยังยืนนิ่งอยู่
 "มังสามเกียดมานั่งเถอะลูก ข้างแม่"
 "พระเจ้าค่ะเสด็จแม่" เจ้าชายดำรัสเสียงแผ่วเบา ขณะที่ก้มองค์ลงนั่งข้างพระมารดาและเหล่าพระพี่นางก็ทรงเห็นนาถะยายืนยิ้มกริ่ม
 'อะไร' เจ้าชายพนมหัตถ์ไหว้พระฟังธรรม แต่ในห้วงความคิดยังถามนาถะยาเพื่อไขข้อข้องใจ
 'ค่อยยังชั่ว นาถะยาอ่านสีหน้ากับความรู้สึก ชะรอยโลกที่ท่านจากมา พระนางทั้งสามตรงนี้ปลอดภัยดี'
 'อ่านใจไปเรื่อย' เจ้าชายเมงจีสวากระแอมแล้วนึกถ้อยวจีไปต่อ 'เรากำลังจะเปลี่ยนแปลงชะตาตนเอง...แล้วผู้อื่นล่ะ เราเปลี่ยนได้หรือไม่'
 'กระหม่อมรู้แต่เราอาจเปลี่ยนให้อะไรดีขึ้นได้หรือเลวลงก็ได้เช่นกัน'
 'ข้าว่าเราควรทดลองกระไรบ้างในเรื่องนี้'
 'เช่นไรเล่าพระองค์'
 "ย่าพวาสี เหมาะที่สุด...ข้ามีแผนแล้ว"
 นาถะยานิ่วหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น แผนคืออะไร เจ้าชายทรงมีแผนการทดสอบกับย่าพวาสีอย่างไร ดวงจิตรีบหันไปยังหญิงชราสูงวัยผู้แสนใจดีซึ่งนั่งข้างอัครมเหสี พลางภาวนาในใจว่าการทดลองของเจ้าชายเมงจีสวาจะลุล่วงด้วยดี ปราศจากเรื่องวุ่น


ด้วยพระราชเสาวนีย์ทำให้เจ้ากรมวังพร้อมด้วยนางดานองหัวหน้านางกำนัลคนปัจจุบันเป็นผู้คุ้มกันพระพี่นางมังอะถ้วย เจ้าหญิงนั่งบนเสลี่ยงติดม่านบาง ส่วนเจ้าชายมังสามเกียดเนื่องจากจะเดินทางต่อจึงไม่ขอกองขบวนใหญ่โต นอกจากพระพี่เลี้ยงคนสนิททั้งสองก็มีเพียงซิมาว เดอเมลโลเป็นองครักษ์คุ้มกันใกล้ชิด
 เจ้าชายมังสามเกียดรับรู้ด้วยพระองค์เองว่าตนเป็นเพียงผู้ต้อนรับชั้นรอง หน้าที่นี้แต่เดิมคงเป็นหน้าที่ของพระพี่นางผู้หนึ่งผู้ใด และด้วยพระองค์จะออกนอกวังพอดีจึงถูกไหว้วานมาพร้อมกัน เจ้าชายคาดเดากับนาถะยาว่าสำหรับพ่อค้าวาณิชเรื่องนี้ย่อมถือเป็นเกียรติ การต้อนรับอาจช่วยผลต่อรองระหว่างพระนางและกิจการคณะนี้คงดำเนินไปด้วยดี ในทางแจ้งและทางลับ ซึ่งไว้มีโอกาสเจ้าชายจะสืบหาความจริงต่อไป
 เป็นครั้งแรกที่นาถะยามองเห็นเหล่ากองคาราวานสินค้าขนาดใหญ่ในการอุปถัมภ์ของอัครมเหสี มีธงทิวและตรารูปหงส์สยายปีกที่โดดเด่น พวกเขาต่างเป็นชาวต่างชาติแทบทั้งสิ้น โดยมากเป็นชาวตะวันออกกลาง ต่างก็มีทั้งช้างม้าและวัวควายเทียมต่างบรรทุกของหายากหลากชนิดและแพรพรรณงาม ความอลังการมั่งคั่งที่พระนางเจ้ากล่าวว่าร่ำรวยเทียบเคียงมหาราชาในชมพูทวีปคงไม่เกินจริง
 ฝ่ายสองราชนิกูลหงสาวดีจ้องมองคณะวาณิช ไม่นานนักขบวนคาราวานแขกเมืองแปลกหน้าก็หยุดกอง มีคนสองคนควบขี่ม้าอาหรับชั้นดีมาทางผู้ต้อนรับ คนหนึ่งแต่งกายสมสตรีชั้นสูงสีแดงเลือดนก เธอสวมหมวกคาดศีรษะ ร่างสูงระหง ผิวกร้านแดดเพียงใบหน้ากับข้อมือ ถักผมน้ำตาลยาวจรดเอวควบขี่อาชามาอย่างชำนาญ พร้อมเด็กติดตามอีกคนซึ่งวัยประมาณเจ้าชายมังสามเกียดมาด้วย
 "ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งหงสาวดี ข้าแต่เยซูเจ้า ข้าผู้น้อยมารีอา บุตรีแห่งกลุ่มการค้าเดอมาร์โครา ขอถวายบังคมแด่พระนามจอมราชันผู้ยิ่งใหญ่และเมตตาแห่งหงสาวดี ขอพรมงคลสถิตแด่ท่านผู้ให้เกียรติต้อนรับแก่คณะของพวกเรา" หญิงสาวเอ่ยวาจาสำเนียงแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับชาวหงสาวดี
 เมื่อได้ยินชื่อเจ้าชายก็นึกออก เมื่อครั้งพระองค์รับตำแหน่งมหาอุปราชา กิจการเดอมาร์โคราก็เป็นหนึ่งในวาณิชเก่าแก่ที่สนับสนุนหลายด้าน วาณิชกลุ่มนี้มาจากดินแดนตะวันออกกลางอันห่างไกล ว่ากันว่าชนกลุ่มนี้นับถือพระผู้เป็นเจ้าเป็นกลุ่มแรกๆ เพราะมีสงครามบ่อยครั้งจึงเดินทางพเนจรมาทำการค้าเรื่อยมาจนถึงอินเดีย และอินเดียสู่เมืองหงสาวดีอีกทอด และในยุคของพระองค์กลุ่มการค้ากลุ่มนี้ก็กระจายเครือข่ายไปถึงกรุงศรีอยุธยา
 "เราสองยินดีที่พวกเจ้าทั้งหลายมาถึงหงสาวดีโดยสวัสดิภาพ ธิดาวาณิชแห่งเดอมาร์โครา เสด็จย่าของเรายินดียิ่งหากพวกเจ้าจะช่วยให้เขตการค้าเฟื่องฟูยิ่งขึ้นไป" หลานหลวงองค์รองของวังหน้าตรัสต้อนรับแขกเมือง ในความเป็นจริงแล้วนี่เป็นบทที่เจ้าหญิงตระเตรียมกับเจ้าชายผู้น้องล่วงหน้าเพื่อแบ่งกันรับส่งบท เพื่อนำแขกเมืองไปที่พำนักต่อไป
 "เราตั้งใจให้คณะของเจ้าทั้งหลายพำนักใกล้ราชวังฝั่งตะวันออก บริเวณคูเมืองใกล้ชุมชนโปรตุเกส เพราะเราเห็นว่าพวกเจ้าต่างถือรีตศาสนาเดียวกัน..." เจ้าชายตรัสต่อ
 "ความใส่ใจของพวกท่าน เราซาบซึ้งยิ่งนัก เมื่อใดที่สถานีการค้าสร้างในหงสาวดีเสร็จลุล่วงเราจะรายงานแก่ท่านทั้งหลายโดยเร็ววัน" มารีอาโค้งอย่างน้อบน้อม
 "...เช่นนั้นเราจะพาผู้นำสถานีการค้าคนใหม่ไปยังที่พำนัก" เจ้าหญิงมังอะถ้วยดำรัส ทว่าเมื่อได้ยินธิดามหาวาณิชก็ยกยิ้มเล็กน้อย เธอหันไปยังผู้ติดตามวัยสิบปีใกล้กายก่อนจะเอ่ยกับสองราชนิกูลทั้งสองของหงสา
 "เป็นเกียรตินัก แต่ข้ามิได้เป็นผู้ดูแลการค้าที่นี่ลำพัง" มารีอาผ่านมือไปทางผู้ขี่ม้าใกล้ตน "เมยะ ทายาทแห่งฮาลา-คเล จะเป็นผู้ดูแลสถานีการค้าร่วมกับกลุ่มการค้าเดอมาร์โครา เป็นผู้มีวิชาความรู้ เกียรติและคุณสมบัติที่วาณิชพึงมีไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด ข้ารับรองความจริงข้อนี้"
 "เช่นนั้นฤๅ..." เจ้าหญิงมังอะถ้วยและเจ้าชายมังสามเกียดทอดพระเนตรเด็กที่ขี่อาชามาด้วยกับแม่นางมารีอา เขาอาจสูงกว่าเจ้าชายมังสามเกียด ร่างผิวกร้านแดด ชุดแต่งกายตามค่านิยมบุตรหลานบุรุษตะวันออกชั้นสูง ดวงตาคมขลับ ท่าทางสง่างามน่าประทับใจ
 จังหวะนั้นสายตาของเจ้าชายก็สบกับเมยะ เขาจ้องกลับ มองนิ่งอยู่ครู่หนึ่งราวกับใคร่ครวญบางอย่างก่อนจะโค้งศีรษะให้แก่ราชนิกูลผู้มาต้อนรับ นาถะยามองอยู่เงียบๆ ก็ล่องลอยมาหาเจ้าชายที่เลี่ยงพลางกระซิบ
 'อายุน่าจะมากกว่าพระองค์นิดเดียว ดูแลการค้าทั้งเมืองได้แล้วฤๅ'
 'ประหลาดตรงไหน ข้าเกิดมาก็เป็นเจ้าชายของทั้งอาณาจักร เสด็จอาของข้าที่เมาะตะมะก็ครองเมืองตั้งแต่อายุประมาณนี้'
'แล้วพระองค์กับเขาเคยเจอกันหรือไม่ คนผู้นี้ไว้ใจได้หรือไม่พระองค์'
เจ้าชายทรงนิ่งก่อนตอบนาถะยาในใจ 'ไม่รู้ ไม่คุ้นหน้าเลย อาจเคยมาก็ได้แต่ไม่เห็นจะเรื่องสำคัญ พ่อค้าเมืองตะวันออกมีตั้งหลายแห่ง ข้าจะไปจำบรรดาแขกเมืองแปลกหน้าทั้งหมดได้อย่างไร เอาเถิด เรื่องของพ่อค้าก็ให้พ่อค้าจัดการกันไป'
'ว่าอย่างไรก็ว่าตามกันพระองค์'
 "พวกเราจะนำข่าววาณิชทั้งสองแจ้งแก่ราชสำนักต่อไป" เจ้าชายตรัสกับสองวาณิชอย่างเป็นปรกติ ทั้งสองล้วนโค้งศีรษะตอบรับ ก่อนที่เจ้าชายเจ้าหญิงหงสาจะนำขบวนหันไปส่งแขกเมืองที่ถิ่นพำนักซึ่งอยู่ไม่ไกล ในตอนนั้นมารีอาก็กุมบังเหียนม้า ส่งสัญญาณแก่ขบวนวาณิชให้ติดตามขบวนราชวงศ์เพื่อเข้าสู่เขตพำนัก
 "นั้นนะฤๅ เจ้าชายมังสามเกียดแห่งหงสาวดี" เมยะพูดกับมารีอาเสียงกระซิบ "ได้ยินมาว่าเป็นเจ้าชายนิสัยร้ายกาจเหลือทน เอาใจตนเป็นที่ตั้ง บ่าวไพร่ในราชวังโดนไล่ไม่เว้นวัน ซ้ำเกลียดคร้านการเรียนเข้ากระดูกดำ"
 "ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้น ยังหวาดหวั่นในใจว่าผลจะดีหรือร้าย" มารีอายิ้มที่มุมปาก ปรายตาไปทางขบวนที่มาตอนรับเดินจากไปประมาณหนึ่งแล้วจึงเอ่ย "แต่ถ้าถามความเห็น ก็ไม่เห็นพ้องสักเท่าไร โล่งใจไปเปราะใช่หรือไม่ เมยะ...เพราะอย่างไรก็ดี อนาคตต้องร่วมเป็นพันธมิตรกัน...แน่นแฟ้น..."
 "โล่งใจไม่ได้หรอกหนามารีอา จะคู่ควรเป็นพันธมิตรหรือเปล่าก็ต้องดูหลังจากนี้"
 "หากข่าวลือเป็นจริง ในฐานะจะไปทำความรู้จักก็อาจไม่น่าคบค้าสมาคมสักนิด แต่ในฐานะธุรกิจ อุปนิสัยก็ไม่ได้ส่งผลต่อผลกำไร...แต่ก็นั้นแหละหนา ข่าวลือลอยตามลมหรือก็หารู้ไม่ จักรู้แจ้งก็ต้องหาเรื่องพิสูจน์เท่านั้น" บุตรีสกุลมหาวานิชผิวปากเบา ๆ ก่อนจะใช้ปลายเท้ากระตุ้นอาชาของตนให้เร่งความเร็ว
 เมยะหันไปมองขบวนราชวงศ์หงสา ก่อนรอยยิ้มเล็กๆจะปรากฏขึ้น
 "ถูกของเจ้า หาเรื่องพิสูจน์..."


"มหาอุปราชาเมงจีสวา! พระองค์จะรอช้าอยู่ไยในร่มไม้เล่า…"
ในห้วงแห่งความฝัน เจ้าชายมังสามเกียดได้ยินสุรเสียงน่าเกรงขามของพระนเรศดังกึงก้องไปทั่ว
ช่างเป็นภาพอันน่าหวาดหวั่น อีกฝ่ายหนึ่งไม่รอช้าไสช้างเข้ามากระแทกชนจนตนเกือบล้มหงายกระเด็นไป เหล่าทหารต่างแตกพ่ายถอยหนี เมื่อเจ้าชายเงยพระพักตร์ขึ้นมาพระนเรศก็ประจันหน้าพระองค์ คมง้าวแหลมคมก็ชูขึ้นเหนือศีรษะกษัตริย์อยุธยา ก่อนฟาดลงโดยที่พระองค์ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้…
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็ว แต่แล้วในฉับพลันนั่นเองร่างของพระนเรศ ทหาร ช้างม้า ตลอดจนสมรภูมิต่อสู้ก็มลายหายไปสิ้น กลายเป็นโลกที่ขาวโพลน เลือนลาง คลุมเครือดั่งสายหมอกยามเช้า
...ขณะที่พระองค์มองหาทางออก หญิงสาวนางหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเจ้าชายมังสามเกียด
หญิงสาวในความฝันสวมชุดอาภรณ์งดงาม สง่าสมดังราชนิกูลชั้นสูงของชาวหงสาวดี ประดับด้วยอัญมณีเลอค่าซึ่งตกทอดมาหลายชั่วอยู่คน ในมือกุมดาบสั้นเล่มหนึ่งจับแนบแน่นไว้กลางอก
หญิงสาวจ้องมองเจ้าชายด้วยสายตาอันลึกล้ำ พระองค์สัมผัสได้ถึงความโกรธ เหยียดหยามเกรี้ยวกราด คับแค้นและโศกเศร้าเกินพรรรนา ห้วงความรู้สึกเหล่านี้สะท้อนก้องอยู่ในนัยน์ตาของนางคู่นั้น ริมฝีปากที่เม้มจนเลือดไหลเอ่ยถ้อยคำออกมา พร้อมหันดาบสั้นมายังเจ้าชายเสมือนจะปักตัดขั้วหัวใจ
"ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมาพังพินาศลงก็เพราะพระองค์!"
...
ขณะที่เจ้าชายได้แต่จ้องมอง ไม่ทันจะได้พูดหรือแสดงอาการโต้ตอบสิ่งใด ไม่ว่าจะด้วยชะงักงันหรือเหตุผลกลใดพระองค์ก็ตื่นขึ้นมา...โดยมีเจ้าดวงจิตคู่คิดจ้องมองไม่วางตา
'ฝันกลางวันเช่นนี้เจ้าชายก็ยังฝันร้ายได้อีกฤๅ'
นาถะยาพึมพำ สีหน้าแฝงไปด้วยความเป็นห่วง แต่เจ้าชายทรงหาได้ปรารถนาความเวทนาหรือเห็นใจเช่นนี้ไม่
'พระนเรศอีกแล้ว…แล้วก็…'
'แล้วก็…'
'ไม่…ช่างมันเถอะ' เจ้าชายส่ายพระพักตร์ สลัดภาพความฝันเกี่ยวกับการยุทธหัตถี อิสตรีและคำพูดเหล่านั้นเอาไว้เบื้องหลัง ก่อนจะหันไปทางอื่นแล้วตรัสขึ้นบ่ายเบี่ยงประเด็น 'ระหว่างที่ข้าหลับไปเกิดอะไรขึ้น'
 เมื่อเจ้าชายตื่นบรรทม นาถะยาก็มาแจ้งข่าวเรื่องย่าพวาสีได้เดินทางออกนอกวังแล้ว โดยพระอัครมเหสีเป็นผู้จัดแจงถึงกับให้มีนางรับใช้ติดตามไปด้วยหลายคน เล่ากันว่าพระนางได้มอบธํามรงค์ประจำพระองค์จากพระหัตถ์ให้แก่นาง ลางทีอาจเป็นสายใยผูกผันดุจดั่งพี่น้องอย่างที่เจ้าชายได้สดับ ย่าพวาสีถูกส่งไปรักษาตัวยังสถานตี่ละฉิ่นซึ่งเป็นสำนักนางชีเก่าแก่
 หลังออกจากวังไม่กี่อึดใจหลานสาวของย่าพวาสี ซึ่งแต่เดิมเป็นคนสังกัดกำกับวังหลังก็ได้ย้ายมารับหน้าที่หัวหน้านางกำนัล ซึ่งหลานนางนี้ก็สานต่อหน้าที่ด้วยดี
 หลังตื่นเจ้าชายเมงจีสวากับนาถะยาไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ การฝึกปรือทักษะศาสตราวุธและสรรพวิชาความรู้เพิ่มเติมเป็นสิ่งที่ทั้งสองเห็นพ้องว่าต้องเร่งด่วนอย่างจำเป็น กระทั่งเหล่าพระพี่นางทั้งสองหรือพระราชมารดาเมงพยูยังมีพระดำริออกปากชมว่าพระองค์ใฝ่รู้
 แต่กระนั้นก็ตามข่าวคราวที่ว่าเจ้าชายโอรสวังหน้าหงสาวดีมีนิสัยร้ายกาจ ไม่แยแสการเรียน เอาแต่พระทัยเป็นที่ตั้งก็ยังไม่เลือนหายไปจากใจหมู่ข้าราชสำนักซึ่งประสบพบเจอมาด้วยตนเองหรือเล่าปากต่อปากอยู่ดี
 'พระองค์ไม่คิดแก้ต่างข่าวลือเสียหายบ้างฤๅพระองค์' นาถะยากระซิบขณะเจ้าชายฝึกอาวุธเสร็จแล้วเสด็จไปเรียนวิชาตำรา กระนาบด้วยพระพี่เลี้ยงและข้ารับใช้จำนวนมาก
 'แก้ข่าวก็เหมือนแก้ตัว อยู่นิ่งเฉยคนจะนึกเกลียดก็เกลียด ช่างเรื่องขี้ปากแล้วจัดการหาทางเอาตัวรอดในวันหน้าของพวกเราดีกว่า'
 สักพักเจ้าชายได้มีรับสั่งให้พระพี่เลี้ยงทั้งสองเชงมาและหน่องจาแจ้งเหล่าราชครูผู้สอนทั้งหลาย ว่าพระองค์ต่อไปจะฝึกร่วมกับผู้อื่นด้วย จากเดิมที่พระองค์จะแยกฝึกอยู่กับแค่ในกลุ่มคนสนิทเครือใกล้ชิดรั้ววังหน้า บัดนี้ทรงจะเริ่มเข้าหาเหล่าผู้ที่จะมาเป็นกำลังสำคัญในอนาคต
จากการปรึกษากับนาถะยา เขาก็เห็นว่าเป็นการดียิ่งถ้าหากจะเร่งกระชับความสัมพันธ์บุคคลจงรักภักดี รวมถึงชักจูงฝ่ายที่เป็นกลางให้มาเข้าพวกด้วยกับตนเพื่อเพิ่มพูนขุมกำลัง ซึ่งเมื่อเริ่มแผนการบุคคลที่เจ้าชายหมายตาไว้เหล่านี้ในอดีตล้วนเป็นลูกหลานขุนนางชั้นสูง ไม่ก็ราชบุตรเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินในอาณัติหงสาวดีทั้งสิ้น
 …และในวันแรกหลังนัดแนะวางแผนเริ่มต้น การร่ำเรียนด้วยกันระหว่างเจ้าชายกับบุคคลอื่นนอกรั้ววังหน้าก็อาจเรียกได้ว่าเปิดตัวไม่ได้ง่ายดายสวยงามนัก
 เพราะกิตติศักดิ์และอุปนิสัยร้ายกาจเอาแต่ใจของเจ้าชายเป็นทุนเดิม จึงทำให้บรรดาเจ้าชายหลายพระองค์รวมถึงบุตรหลานขุนนางใหญ่ผู้พอจะมีอำนาจไม่ค่อยตอบรับพระองค์ พวกเขาไม่อยากมาร่วมการฝึกการเรียนในครั้งนี้สักเท่าไรนัก ส่วนใหญ่มองว่าเจ้าชายกำลังหาเรื่องป่วนน่าปวดหัวมาให้ จึงอาศัยบารมีบิดามารดาญาติมิตรต่างก็อ้างเลี่ยงด้วยเหตุผลกิจจะสารพัดต่างกันไป บ้างก็เลี่ยงว่าติดราชการอื่น บ้างแจ้งพระองค์โดยอ้างว่าป่วย บ้างก็แสร้งไม่อยู่หรือติดกิจอื่นแล้วผ่อนปรนไปคราวหน้า
 ส่วนจำพวกที่มาเรียน ถ้าหากไม่ใช่อยู่ในสังกัดวังหน้าเป็นบ่าว เป็นพระพี่เลี้ยงคนสนิท ก็อาจจะมาร่ำเรียนด้วยความเกรงพระทัย เกรงบารมีด้วยสถานะ อ่อนแอขี้โรคหรือไม่ก็ไร้เดียงสาเกินกว่าจะรู้ความ
"เจ้าชายมังสามเกียด จะทรงรอให้ผู้อื่นมาเพิ่มมากกว่านี้แล้วค่อยเรียนหรือไม่พระเจ้าค่ะ" ราชครูผู้ทรงวิชาตำราแก่บรรดาเชื้อพระวงศ์ไต่ถามหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์
"เราเรียนกันเท่านี้แหละท่านครู ใจของพวกเขา ถ้าอยากจะมาเรียนกับเราก็คงมาแต่หัววันแล้ว"
"...เช่นนั้นก็ร่ำเรียนเจ้าชาย โบราณว่าไว้ข้าวขาวข้าวสารต้องตำดูถึงรู้ว่าดีฉันใด ใจคนต้องคบหาดูจึงรู้ว่าดีฉันนั้นพระเจ้าค่ะ"
ราชครูสูงวัยเอ่ยพึมพำนัยแฝงเร้นบนคำกล่าวปลอบโยนเจ้าชายน้อย นาถะยาเห็นพ้องแล้วจ้องนาถะยาผู้เป็นสหายก่อการ การสร้างพันธมิตรใหม่นั้นจำเป็นต้องใช้เวลาและต้องปรับปรุงตัวมากกว่าที่เป็นอยู่ในขณะนี้…


การสอนของท่านราชครูเป็นไปตามขนบธรรมเนียมประเพณีหงสา แต่ทว่ามันทำให้เจ้าชายรู้สึกหน่ายพระทัยอย่างที่สุด
 เนื้อหาตำราที่เน้นการท่องจำถูกนำมาใช้ในสอน ช่างแสนโบราณคร่ำครึและเกือบทั้งหมดก็ล้วนเป็นเนื้อหาเรื่องราวที่เจ้าชายทรงร่ำเรียนมาแล้วทั้งสิ้น ด้วยความคุ้นเคยมาแต่เก่าก่อนเจ้าชายก็สามารถตอบทุกคำถามได้อย่างแม่นยำ แต่พระองค์ก็ไม่ได้มีความสำราญอะไรกับการตอบคำถามปฐมวัยเช่นนี้ไม่ พระองค์จึงลอบส่งสายตากับนาถะยา ก่อนเสไปทางราชครูผู้เฒ่า
 เพียงแค่ดวงจิตวูบผ่านร่างคนสอนก็รู้สึกเย็นยะเยือกนาถะยากระทำเช่นนั้นไม่นานราชครูก็สะท้านไม่ไหว การสอนจึงเลิกเร็วก่อนกำหนด
 แม้จะมากันน้อยนิดแต่ช่วงที่เป็นประโยชน์แก่เจ้าชายเมงจีสวาที่สุดก็คือช่วงเข้าไปผูกสัมพันธ์กับบรรดาศิษย์ร่วมวิชา ส่วนมากก็อายุเทียบเท่าหรือน้อยกว่าพระองค์เล็กน้อย
 การสนทนานั้นเรียบง่ายแฝงด้วยความเป็นมิตร ชวนผ่อนคลายและลดความหวั่นเกรง แม้บรรดาราชนิกูลและลูกหลานขุนนางในราชวังหงสาอาจจะยังไม่เปิดพระทัยให้พระองค์มากเท่าใดนัก แต่กับเหล่าขุนนางหรือราชนิกูลเจ้าฟ้าทั้งหลายก็ยินดีเมื่อเจ้าชายทรงปฏิบัติดีด้วย การสานสัมพันธ์ยังต้องดำเนินต่อไปจากนี้หลายปี
 แต่พันธมิตรในยามนี้ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับฐานอำนาจของพระองค์ในอนาคต ...ดังนั้นพันธมิตรนอกวังก็เป็นเรื่องจำเป็นเช่นกัน
 ในยามบ่ายหลังจากเจ้าชายฝึกขี่ม้าพร้อมพระพี่นางมังอะถ้วย เจ้าชายก็ตั้งใจขออนุญาตพระนางราชมารดาเพื่อออกนอกวัง แต่ทว่าเมื่อกลับมาถึงตำหนัก นางกำนัลของเสด็จย่าของ พระองค์ผู้เป็นอัครมเหสีก็อยู่พร้อมหน้าด้วย เจ้าหญิงน้อยซึ่งนำหน้าอยู่จึงลากเสด็จน้องแอบย่องเดินเข้าไป เพื่อฟังถ้อยสนทนา
 "ถึงจะฉุนละหุก แต่หม่อมฉันก็เข้าใจเพคะ" พระชายาเมงพยูตรัส ข้างพระนางมีเจ้าหญิงองค์โตเมงอะจี้รับฟังอยู่ด้วย
 "ดีแล้วที่พวาสีอยู่ด้านนอก จึงรีบแจ้งนกบอกไวเช่นนี้ ที่เหลือเราคงต้องจะจัดแจงโดยเร็ว" พระนางอตุลสิริมหาเทวีเอ่ยก่อนสังเกตเห็นหลานทั้งสองด้านนอก จึงผินพระพักตร์มาทางนั้น "พวกหลานก็ไม่ใช่ตัวเล็กตัวน้อยแล้ว แอบกระไรตรงนั้น ร่ำเรียนวิชากันเสร็จแล้วฤๅ"
 เมื่อถูกจับได้เจ้าชายเจ้าหญิงทั้งสองก็เดินเข้ามาปรากฏตัวในตำหนัก สนทนากันเพียงชั่วครู่เจ้าชายก็มาขอพระอนุญาตจากพระมารดา เมื่อพระนางได้ทรงทราบว่าพระโอรสจะเสด็จออกนอกวังสายพระเนตรก็หันไปสบกับพระอัครมเหสี พระนางผู้เป็นใหญ่แย้มพระสรวลก่อนตรัสกับหลานชายว่า
 "เจ้าเป็นหลานชายคนโต จะไปไหนนอกวังก็ต้องมีราชองครักษ์ติดตามไปด้วย แต่จังหวะเหมาะทีเดียว ย่ามีเรื่องหนึ่งที่อยากจะไหว้วานให้เจ้าช่วย"
 "กิจอันใดหรือพระเจ้าค่ะเสด็จย่า"
 "มีคณะมหาวานิชสหายเก่าแก่จากแดนไกล พวกเขาเจริญโภคทรัพย์เทียบเคียงมหาราชา ซึ่งย่าให้การอุปถัมภ์กำลังจะมาที่นี่ พวกเขาเป็นพันธมิตรช่วยเหลือราชวงศ์เรามาช้านาน ไม่ใช่คนอื่นคนไกลจึงอยากจะรับรองด้วยดี อีกไม่นานก็คงใกล้เข้ามาถึงเมืองหงสา" พระอัครมเหสีชี้แจ้ง แววตาพระนางมองหลายชายอย่างมีนัยยะสำคัญ
 "มังสามเกียด ในเมื่อเจ้าจะออกไปนอกวัง ย่าก็อยากให้เจ้าเป็นตัวแทนผู้ไปต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองสักหน่อยเถิด"
 "เป็นหลานจะเหมาะฤๅเสด็จย่า เพียงแค่พ่อค้าให้เป็นเจ้ากรมวังหรือเสนาก็น่าจะเพียงพอพระเจ้าค่ะ"
 "จริงด้วยเพคะเสด็จย่า อีกอย่างให้น้องสามไปลำพังก็มิควร ให้หม่อมฉันไปด้วยดีหรือไม่เพคะ" เจ้าหญิงองค์เล็กกราบทูล เจ้านางส่งสายพระเนตรหาพี่หญิงองค์โตด้วยคล้ายจะเชื้อเชิญร่วมวงไพบูลย์พากันออกวัง แต่พระพี่นางองค์ใหญ่ส่ายพระพักตร์ ยิ้มกรุ่มแทนคำตอบปฏิเสธ
 "เจ้าทั้งสองเหมาะและเปี่ยมศักดิ์มากกว่าผู้ใด หากจะไปพร้อมกันย่าก็มิขัด" เสด็จย่าของสองราชนิกุลยกยิ้มในความเฉลียวของทั้งสองแต่ก็รับสั่งแก้ทางอย่างรัดกุม
 "หากมีบ่าวเราตามไปดูแลย่าก็วางใจ จำไว้ว่าย่าให้หลานไปพบก็เพื่อซื้อใจ หากเห็นว่ามีเหล่าเราไปต้อนรับพวกเขามีใจรับข้อเสนอสนับสนุนเส้นทางการค้าในแดนใต้พวกเจ้าเพียงต้อนรับขับสู้และพาไปยังที่พัก เสร็จแล้วจงมาแจ้งเรื่องแก่ย่า ไปเตรียมตัวเถิดหนาทั้งสองคน"
 เมื่อทั้งสองพระองค์รีบน้อมรับคำพระนางแล้วเดินไปตระเตรียม ขณะที่นาถะยากำลังจะออกไปตามเจ้าชาย บทสนทนาก็แล่นผ่านเข้าหูดวงจิตที่ไม่มีผู้ใดเห็น
 "กับน้องหญิงมังอะถ้วย หลานยังว่าพอทำเนา แต่เสด็จย่าเห็นควรให้น้องสามไปพบฤๅเพคะ เช่นนั้นความจะไม่เสียหรือเพคะ..." เจ้าหญิงเมงอะจี้เอ่ย คล้ายแทนใจพระราชมารดาซึ่งก็นึกเช่นเดียวกันไปเป็นนัยที กระนั้นผู้ปกครองสตรีวังหลังหงสากลับโบกหัตถ์อย่างไม่สะทกสะท้าน
 "ย่าถึงให้ไปทั้งสองอย่างไรเล่าเมงอะจี้ ผู้หนึ่งถึงอยากเที่ยวนอกวังก็ไม่ละทิ้งหน้าที่ ย่อมกำกับไม่ให้เสียความ..." พระอัครมเหสีตอบหลานสาวองค์โตด้วยมองหลานทั้งสองทะลุปรุโปร่ง
 "...ส่วนอีกผู้หนึ่ง ช้าเร็วก็ต้องเจอกันอยู่ดี ในเมื่อจังหวะต้องกันเช่นนี้ บางทีอาจเป็นเรื่องของบุญพาวาสนาส่งก็เป็นได้"


หลังส่งคณะวาณิชเสร็จเจ้าชายก็ปลีกตัวหลีกจากขบวนราชวงศ์ออกมาพร้อมด้วยเชงมา หน่องจาและซิมาว พระองค์ไม่ต้องการให้เป็นที่รับรู้และต้องการความเป็นส่วนตัว จึงทรงเลือกใช้วิธีปลอมตัว ซึ่งนั้นทำให้พระพี่เลี้ยงทั้งสองต่างสงสัยขึ้นมา
"ไยต้องปลอมพระองค์ล่ะพระเจ้าค่ะ" หน่องจาทูลถามกับเจ้าชาย
"นั่นสิพระองค์ มิใช่ว่าเราจะไปขี่ม้าชมเมือง ไหว้พระทำบุญกันหรอกหรือ?"เชงมาสำทับอีกแรง ฝ่ายเจ้าชายมังสามเกียดปลดกองบองของตน เปลี่ยนเป็นผ้าเนื้อหยาบ จัดผมเผ้าหลวมๆ
"เราไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะมานอกวังเพราะกิจเช่นนั้น เราจะออกมานอกวังเพื่อพบคนผู้หนึ่งเป็นสำคัญ...แต่ระหว่างทางก็จะแวะเจอขุนนางกับพ่อค้าบางกลุ่มด้วย เพื่อสานสัมพันธ์" เจ้าชายแย้งกับสองพี่เลี้ยง เสสายพระเนตรทั่วแล้วรับสั่งต่อ "พวกเจ้าทั้งสามจากนี้จงงดสำนวนวังคำราชาศัพท์ จากนี้พวกเราคือชาวบ้านหงสาธรรมดา พูดจาสามัญเสมอกัน เดินตามปรกติ หาที่ผูกม้าเก็บไว้ด้วยเล่า"
"มิได้พระเจ้าค่ะ ตีตนเสมอเจ้าชาย นรกจะกินกบาล บาปกรรม" เชงมารีบทูลต่อเจ้าชาย ด้วยเพราะลำดับชั้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อนยิ่งยวดของการปกครอง เป็นเรื่องอำนาจที่ผ่านการอบรมของผู้ใหญ่ ทำให้เขาจึงรีบแย้งในทันที
'นรกไม่กินกบาลเจ้าดอกหนาเชงมาคนดี ความตายไม่กินหัวผู้ใดหรอก' นาถะยากระซิบข้างหูเชงมาขณะที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ 'ความตายเป็นเรื่องเสมอภาคเท่าเทียม เรื่องนี้เป็นสัจธรรม'
"กาลนี้เรื่องพวกนี้เราไม่ถือหรอก"เจ้าชายตอบกับเชงมา "ให้ปลอมตัวอย่างที่ข้าบอก"
"...แล้วพวกกระหม่อมเล่าพระองค์" คราวนี้เป็นคราวของพระพี่เลี้ยงอีกคน หน่องจามองไปยังซิมาว ก่อนหันไปทางเจ้าชายผู้เป็นนาย "ข้าเพิ่งบวชหน้าไฟ ถอดโพกผ้ากองบองออกคงไม่เหมาะ แล้วยังซิมาวอีกคน เขาตัวโตเป็นยักษา กระหม่อมว่าไปไหนใครก็เห็นพระเจ้าค่ะ"
เจ้าชายทรงคิดเรื่องนี้มามาแล้ว อย่างไรองครักษ์หนุ่มผู้นี้ก็จะต้องติดตามพระองค์ไปทุกที่เมื่ออยู่นอกวัง ครั้นจะให้ออกกลุ่มหรือไปรั้งรอที่อื่นก็เกรงจะผิดหน้าที่และอาจจะเผชิญอันตรายที่ไม่พึงประสงค์ ดังนั้นหนทางหนึ่งที่จะทำได้ก็คือ...
"หากทำทีว่าข้าปลอมเป็นพ่อค้า ให้ซิมาวเป็นคนสนิท เชงมากับหน่องจาพวกเจ้าปลอมเป็นบ่าวผู้ติดตามล่ะ บางทีอาจแนบเนียบ..."
"ไม่เห็นจะแนบเนียน"
เสียงหนึ่งราบเรียบเอ่ยแทรกขึ้นอย่างปุบปับกลางวงสนทนาระหว่างชายทั้งสี่ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังผู้พูดซึ่งปรากฏตัวจากด้านหลังขององค์ชายมังสามเกียด
"ท่านวาณิช ท่านมาทำอะไรที่นี่" หลานหลวงตรัสกับวาณิชแต่งกายเป็นชาวกอตัยค์ ผิวพรรณน้ำตาลคล้ำวัยไล่เลี่ยตน
"ข้าชื่อเมยะ เจ้าชาย ข้าเห็นพวกท่านแยกขบวนวัง จึงนึกว่ามีเรื่องใด ...ข้าไม่ได้เจตนาเสียมารยาทที่ฟังพวกท่านสนทนา แต่ก็ตอบไปตามที่คิดเท่านั้น และหากท่านจะเที่ยวชมเมือง เราอยากไปพร้อมพระองค์ด้วย หากทรงไม่รังเกียจ"
"แล้วขบวนการค้าของท่านเล่า?"
"ไม่ว่ากองเกวียนจะมาจากกอตัยค์ อินเดียหรือจุดสถานีไหนบัดนี้ก็มาถึงหงสาแล้วพระเจ้าค่ะ นี่คือช่วงเวลาอิสระของเรา"
เจ้าชายหันไปสบตากับเหล่าบริวารรวมถึงนาถะยา ก่อนที่ย้อนกลับมายังสหายการค้าของราชสำนัก
"เมยะ เราได้รับพระเสาวนีย์ลงมา มอบหมายให้ต้อนรับคณะวาณิช และพามาที่พำนักเท่านั้น มิได้สะดวกคุ้มกันเพื่อเที่ยวชมเมืองหรอกหนา"
"หน้าที่พระองค์ลุล่วงแล้ว ส่วนกิจชมกรุงเป็นเรื่องส่วนตัวของข้า หากข้าปรารถนาไปทางซ้ายก็จะไปซ้าย แต่หากเจ้าชายใคร่ทรงเลี้ยวขวาก็ถือว่าแยกกันด้วยดี...แต่ข้าอยากเสนอความเห็นพระองค์สักประการสองประการ"
"เจ้ามีความเห็นใดเสนอ ไหนจงว่ามา" เมื่อเจ้าชายรับสั่งจบ เมยะก็เข้ามาใกล้พระองค์แล้วกระซิบด้วยเสียงอันแผ่ว
"ถึงเสื้อผ้าจะตบตาได้ แต่ผิวพรรณคนในวังก็ดีเกินกว่าจะเป็นคนธรรมดาสามัญ หากให้ข้าแนะนำวิธีการปลอมตัว คราวหน้าให้บ่าวใช้ถ่านหรือขี้เถ้ามาพอกมาทาผิวไว้จะแนบเนียนกว่า"
'เขาพูดถูกเจ้าชาย มีเหตุผล คราวนี้เรารีบออกมาเลยไม่ได้เตรียมตัวที่จะปลอมอะไรเสียด้วย' นาถะยากระซิบ
"แล้วความเห็นอีกประการเล่า?"
"มีอย่างน้อยมีข้าไปด้วย พระองค์ก็มีพ่อค้าตัวจริงอยู่ในกลุ่ม ใครถามอะไรความก็ไม่แตกโดยง่าย"
"พี่ว่าน้องสามฟังคำเมยะแนะนำเอาไว้เถิดหนา"
"พี่หญิง!" คราวนี้เจ้าชายอุทานดังด้วยความตกใจ บรรดาบริวารรวมถึงเมยะก็ตกใจไม่ต่างกัน เพราะนึกความดุจเดียวกันว่าเจ้าหญิงมังอะถ้วยเดินทางกลับราชวังพร้อมขบวนเมื่อครู่ บัดนี้เจ้าหญิงมาในชุดเยี่ยงธิดาขุนนางชั้นสามัญ ปะแป้งทานาคาขาวเนียน ปล่อยเรือนผมที่ถูกมัดให้สยายออก นอกจากพระพี่นางแล้วเจ้าชายก็สังเกตเห็นองครักษ์คือดีเอโก้กับบริวารรับใช้ติดตามจำนวนหนึ่ง ทุกคนต่างเปลี่ยนชุดเสียเรียบร้อยเสร็จสรรพ
"ถ้าน้องหมายใจออกนอกวังหรือคิดปลอมตัว ก็ควรเอาอย่างพี่ ขบวนที่กลับก็เป็นขบวนปลอม ส่วนม้ากับเสลี่ยงขากลับก็แอบในคณะวาณิชของแม่นางมารีอาเถิด"
เจ้าหญิงมังอะถ้วยผู้พี่แตะบ่าพระอนุชาด้วยความเอ็นดู เจ้าชายถอนปัสสาสะเบาๆด้วยความจำยอมความแสบสันแสนกลอีกฝ่าย
"อย่างไรก็คนกันเองทั้งสิ้น สนิทสนมกันดีไว้เถิดหนาทั้งสอง เพื่อประโยชน์ของบ้านเมืองเรา น้องสาม เจ้าดูแลพาชมเมืองในฐานะเจ้าบ้านเถิด" เจ้าหญิงหันไปมองทางเมยะและเจ้าชายมังสามเกียด พร้อมแย้มพระสรวลต้อนรับเป็นไมตรีจิต เมยะที่ฟังอยู่ก็นิ่งครุ่นคิดก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย
"เราดูแลตัวเองได้เจ้าหญิง ถือว่ายืดเส้นยืดสายจากการเดินทาง...อีกอย่างเราก็มีทั้งบริวารแล้วก็องครักษ์พร้อมหน้ากันขนาดนี้ ไปที่ใดก็ปลอดภัย แต่คงไม่ส่วนพระองค์เท่าไรกับเจ้าชาย"
เมยะพูดทำให้มังสามเกียดยกยิ้มที่มุมปาก นาถะยาถึงกับหันไปดู น้อยครั้งนักที่จะเห็นทรงขบขันต่อวาจาผู้ใด โดยเฉพาะกับแขกเมืองแปลกหน้าที่พึ่งมาไม่นาน ทั้งที่นาถะยาเองก็พูดแกล้งพูดหยอกมาก็มาก หลายครั้งกว่าจะทรงนึกอารมณ์ขัน ----วานิชผู้นี้ ฝีไม้ลายปากไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ ยาถะยานึก
"ว่าแต่กระไรทำให้พระองค์ต้องลงแรงปลอมพระองค์ให้ลำบากถึงเพียงนี้ เจ้าชายจะไปที่แห่งใดฤๅ" เมยะถามต่อต้นเรื่อง
มังสามเกียดหันไปสบตากับเพื่อนคู่คิดที่ไม่มีใครมองเห็น นาถะยาผ่ายมืพลางออกความเห็นเชิงว่าอย่างไรก็ว่าตากัน แผนการที่จะไปอย่างเงียบเชียบและส่วนตัวไม่กี่คน ดูเหมือนต้องแปรเปลี่ยนเป็นคณะท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่...ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ต้องให้เป็นไปพร้อมกิจที่วางไว้
"ข้าตั้งใจจะไปหาพวกขุนนางในเมือง แล้วก็กลุ่มพ่อค้าทั้งหลาย...และอาศรมย่านชานเมืองอีกแห่งเป็นสำคัญ ที่นั้นมีคนผู้หนึ่งที่ข้าต้องการจะพบให้ได้"
เจ้าชายชี้แจงกับคณะในกิจการเดินทางของพระองค์ เจ้าหญิงผู้พี่ สหายวาณิชและบรรดาพี่เลี้ยงบริวารไม่มีใครติดใจอันใดในเรื่องนี้ ทั้งหมดยินดีที่จะเดินทางทั่วรอบเมือง ระหว่างเส้นทางพบปะขององค์หลานหลวง
เห็นจะมีก็แค่สองราชองครักษ์พ่อลูกตระกูลเดอเมลโลเท่านั้นที่หันหน้าสบตากันนิ่ง ภารกิจปกป้องราชวงศ์ก็ส่วนหนึ่ง แต่สถานที่เจ้าชายจะโคจรไปนั้นกลับทำให้พวกเขารู้สึกความกังวลขึ้นมาในใจ


'ท่าทางจะไม่ใช่คณะพ่อค้าธรรมดานะเจ้าชาย' ดวงจิตที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศเอ่ยขึ้นด้วยความสัตย์ซื่อ พูดคุยภายในจิตใจกับเมงจีสวากำลังเปลี่ยนองค์ทรงเครื่องแวดล้อมด้วยพระพี่เลี้ยง
'การค้าวาณิชเสริมสร้างรากฐานราชสำนักให้ยิ่งใหญ่ คณะที่มาย่อมไม่ใช่พ่อค้าดาษดื่นเหมือนที่เราเห็นในตลาด ปกติก็น่าจะเป็นหน้าที่พวกกรมวัง ไฉนคราวนี้เสด็จย่าให้เราไปรับ' เจ้าชายขมวดพระขนงค์ไปพลางเปลี่ยนกองบองโพกศีรษะ
'เห็นจะสนิทชิดเชื้อกันมาแต่ก่อนไม่ใช่หรือพระองค์'
'ท่าทางเจ้าจะว่าง่ายพาซื่อเชื่อคำเสด็จย่าข้ามากเกินไปแล้วนาถะยา สนิทอย่างไรคนในวังถึงออกไปรับกันเล่า' เจ้าชายรับสั่งพลางอมยิ้มหัวเราะที่มุมปาก เป็นฝ่ายนาถะยาคิ้วกระตุกบ้างเมื่อได้ยิน ร่างที่ลอยอยู่ตะบึงลงสู่พื้นก่อนไปนั่งบนพระแท่นใกล้ ๆ
'แต่ข้อนี้ประหลาดนัก สมัยก่อนเรายังเด็ก แล้วเสด็จย่าว่าราชการไม่เคยให้ข้ายุ่งกับเรื่องราชกิจเลยแท้ ๆ ' เจ้าชายตรัสต่อ นาถะยาที่ลงไปนอนเอกเขนกบนเตียงเจ้าชาย หันมาทำท่ามือข้างหนึ่งหนุนศีรษะ ปลายขาพาดกันแล้วเขย่าข้อเท้าไปพลางพูด
'จากเนื้อความลางที พระนางอาจทรงไว้ใจพระองค์ยิ่งขึ้นก็เป็นได้ จึงได้มอบหน้าที่แก่พระองค์ ดูสิ พักหลังมานี้ก็ทรงปรับปรุงตัว ตั้งใจเรียน มิชั่วร้ายนิสัยเกเรนอนเอกเขนกสำราญกินบ้านกินเมืองดั่งเช่นกาลก่อน แม้แต่คนในตำหนักนี้ยังเอ่ยปากชม'
เจ้าชายส่งสายพระเนตรเขม่นใส่นาถะยา แต่คราวเคราะห์ของหน่องจาผู้ที่กำลังแต่งตัวอยู่ทิศทางนั้นเป็นผู้รับเคราะห์แทน พี่เลี้ยงรู้สึกสะดุ้งโหยงแกมขนลุก เพราะเขานึกว่าตนพลั้งเผลอไปกระทำอันใดให้เจ้าชายไม่พอใจ
เจ้าชายไม่ได้รับสั่งอะไรกับบ่าว กับกันภายในหัวถ้อยคำกำลังถาโถมใส่ดวงจิตที่กำลังกระดิกเท้าอยู่บนเตียงตน
'ฮึ อ้ายผีปากคอเราะราย ไม่แขวะสักวันจะขาดใจตายหรือไร...ข้าไม่ได้ชั่วหรือนอนเอกเขนกถ่ายเดียวเสียหน่อย เจ้าจะมัวแต่เล่นหรือจะกลับมาคุยเรื่องการเรื่องงานกัน'
นาถะยาเค้นหัวเราะอย่างสำราญ ท่าทางพึงพอใจที่ได้เอาคืนเจ้าชายให้หัวเสียไปได้ในคราวนี้ เจ้าตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะยกมือพนมแนบอก สื่อเป็นนัยว่าขออภัย และขอความเมตตาให้แล้วต่อกันไปก่อน
'เอาเถิด เสด็จพ่อกับเสด็จปู่อยู่ราชการต่างเมือง ราชกิจน้อยใหญ่ในหงสาเสด็จย่าก็คอยดูแล ถึงจะสงสัยแต่จะขัดก็ไม่ควร' เจ้าชายตรึกตรองระหว่างมองพระฉายไปพลาง
'อย่างไรก็ไม่น่าจะขัดกับแผนเดิมที่เราจะออกนอกวังนี่พระเจ้าข้า เดิมทีเราจะไปผูกมิตรขุนนางด้านนอก แต่ช้าเร็วเราก็ต้องผูกมิตรกับพวกพ่อค้า เป็นพ่อค้าใหญ่เสียด้วย ถือซะว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวนะพระองค์'
เจ้าชายแต่งองค์เสร็จ ทรงหันไปทางนาถะยา รอยแย้มพระสรวลปรากฏขึ้นบนพระพักตร์เจ้าชาย
'หรือไม่อาจจะสามตัว ถ้าหากข้าผูกมิตรกับขุนนางผู้นั้นได้ บางทีอาจไขข้อสงสัยเรื่องกลุ่มวาณิชกลุ่มนี้ไปด้วยก็ได้'


ปัง!
 "เข้าเป้า!" หลังเสียงกระสุนปืนแผดไปทั่วพื้นที่และเป้านิ่งหนาทะลุเป็นรูใหญ่ ชายหนุ่มโปรตุเกสก็ตะโกนแจ้งบอกพร้อมยกธงสีแดงขึ้นเหนือศีรษะ หัวหน้าองครักษ์และในฐานะครูผู้สอนฉีกยิ้มกว้างแล้วปรบมือ
 "แม่นยำขึ้นมากองค์หญิงน้อย พ่ออยู่หัวบาเยงนองทรงเคยรับสั่งให้เชื้อพระวงศ์และทหารหาญฝึกปรือให้มือชินกับปืนทุกวัน กระหม่อมยังไม่เคยเห็นผู้ใดพัฒนาว่องไวเช่นนี้มาก่อน "
 "กล่าวเกินไปแล้วท่านครู เพราะมีครูดีศิษย์จึงได้ดีหรอกหนา" เจ้าหญิงมังอะถ้วยทรงตอบท่านครู รอยแย้มสรวลฉายบนดวงพักตร์
 "เมล็ดข้าวหว่านลงดิน ถ้าดินไม่ยินดีรับเมล็ดผลย่อมไม่งอกงาม ต่อให้มีครูเป็นดีร้อยคนแต่ศิษย์ไม่ใฝ่รู้ฝึกฝนก็มิบังเกิดผลสิ่งใด" ดีเอโก้ ซัวเรซ เดอเมลโลเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชมยินดี เจ้าชายเมงจีสวากับนาถะยานึกเห็นพ้องว่าคำท่านครูพูดไว้ไม่ผิด "องค์หญิงมีความวิริยะผลลัพธ์จึงงดงาม"
 "เช่นนั้นถึงเพลาเก็บเกี่ยวให้เพลิดเพลิน ขออีกสักหน"
 'หัวหน้าองครักษ์เป็นชาวต่างชาติแต่พูดเยี่ยงชาวหงสาได้คล่องนัก รู้จักเอ่ยโวหารเปรียบเปรย' นาถะยากระซิบกับเจ้าชายในใจขณะที่เดินมองหัวหน้าองครักษ์หยิบห่อใส่ดินปืน
 'หัวหน้าองครักษ์ดีเอโก้ข้ามทะเลรับใช้มาตั้งแต่เสด็จปู่ตะเบ็งชะเวตี้ ถึงท่าทีวาจาหวานหูเช่นนี้แต่ว่าแต่ก่อนก็นิสัยร้าย ระรานก่อเรื่องชาวบ้านจนมีโจทย์อยู่ทั่ว ท้ายที่สุดก็โดนชาวบ้านนั่นแหละเอาคืนจนตาย ...'
 'เวรกรรมโดยแท้ ดูไม่ออกเลยว่าเคยก่อเรื่องไปทั่ว คนเรานี่หนอ รู้หน้าไม่รู้ใจ...เจ้าชายจะช่วยครูท่านฝรั่งด้วยฤๅไม่เล่า' นาถะยาหันไปมองเจ้าชาย ทว่าอีกฝ่ายกลับเลิกพระขนงค์
 'จักช่วยไปไย หัวหน้าองครักษ์ตายคนใหม่ก็เข้ามา ไม่เห็นเปลี่ยนแปลงอะไรชะตากรรมข้า'
 'แต่จักปล่อยให้เขาตายก็น่าสงสารหนา' ร่างเร้นลับไร้ผู้ใดเห็นเดินไปยังฝรั่งร่างยักษ์แล้วแตะไหล่อีกฝ่าย 'ถึงเขาจะมีด้านร้ายแต่ก็ย่อมมีด้านที่ดีบ้างสิ เจ้าชายก็เคยร้ายน่าจะเข้าใจ'
 ปัง! เสียงกระสุนดังขึ้นอีกครั้ง และเป็นอีกครั้งที่ธงสีแดงชูขึ้นจากปลายทางไกลลิบ
 'พี่หญิงเจ้าชายเก่งยิ่งนัก'
 'พี่ข้าฝึกตามรับสั่งเสด็จปู่ เชื้อพระวงศ์หงสาต้องเรียนวิชาอาวุธที่ดีที่สุด ปืนก็ด้วย'
 '...ว่าแต่หากท่านครูฝรั่งตายในแดนที่พระองค์จากมา ครั้นแล้วในกาลก่อนเจ้าชายร่ำเรียนเรื่องปืนกับผู้ใดเล่า'
 เจ้าชายได้สดับดังนั้นก็เหลียวซ้ายแลขวาก่อนนึกวจีตอบในพระทัย
 'ท่านครูคริสโตโฟ เดอเมลโล น้องชายดีเอโก้...เขาไม่ได้อยู่ที่นี่'
 'ไม่ใช่ฝรั่งหนุ่มที่อยู่ดูผลซ้อมปืนฤๅพระองค์' นาถะยาชี้ไปยังผู้ที่อยู่ห่างไกล
 'คนนั้นคือซิมาว ลูกชายดีเอโก้ เป็นทหารองครักษ์เหมือนกันแต่ชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่สุงสิงกับใคร ตอนดีเอโก้ตายเขาก็หายไป อาจจะโดนลูกหลงพร้อมพ่อไปด้วยคราวนั้น...'
 นาถะยาได้ฟังประวัติสองพ่อลูกฝรั่งผู้สอนวิชาก็รู้สึกสลดสังเวช สีหน้าของเขาเจ้าชายไม่ต้องเห็นปากอ้าก็เดาวาจาออกทะลุปรุโปร่งว่านาถะยาอยากพูดว่าอะไร ดวงจิตผู้นี้อยู่กับความตายมาตลอดจึงอยากช่วยผู้คนไปเรื่อยตามประสาผี ฤๅอาจเป็นความดีงามในใจก็เป็นได้ หากแต่เจ้าชายเมงจีสวาก็ได้แต่นึกพระทัย
 การช่วยพ่อลูกคู่นี้จะเปลี่ยนแปลงดุจย่าพวาสีหรือไม่
 หากเป็นการทดลองอีกประการก็นับว่าน่าทดสอบดี เมื่อทรงตรึกตรองเช่นนั้นจึงคิดเป็นคำสนทนากับนาถะยา สีหน้าดวงจิตก็ดูแช่มชื่นขึ้น
 "ต่อไปตาเจ้าชายแล้วพระเจ้าค่ะ" ฝรั่งร่างใหญ่ส่งปืนแก่เจ้าชาย ขนาดนั้นใหญ่เกินเด็กจะรับไหวหากไม่มีไม้ค้ำและแรงผู้ใหญ่ช่วย ทว่าเจ้าชายหันพระเนตรไปก็พบพระพี่นางถือมันได้อย่างคล่องแคล้ว
 "น่าเสียดายที่พี่หญิงจี้ไม่มาด้วยกัน อยากฝึกด้วยกันสามคนเหลือเกิน" เจ้าหญิงตรัสระหว่างท่านครูบรรจุดินปืนแก่เจ้าชาย เพื่อรับการฝึกต่อไป
 "พลานามัยพี่หญิงใหญ่ไม่สู้ดี อยู่กับดินปืนหรือฟังเสียงดังเช่นนี้คงไม่เหมาะกระมัง"
 "เอาล่ะเจ้าชาย กระหม่อมขออนุญาตแจ้งการสอนว่าต้องใจเย็นพระเจ้าค่ะ ปักไม้ง่ามไว้แล้วทาบศีรษะลงไป จับปืนให้มั่นก่อน เราจะใส่ดินปืนและจุดชนวน ระวังไฟ เล็งไปก่อนแล้วเช่นนี้...แล้วเหนี่ยวไก"
 เจ้าชายเมงจีสวาแย้มมุมโอษฐ์ นึกขันที่การฝึกเช่นนี้หวนคืนกลับมาหาพระองค์ หากเป็นภพก่อนพระองค์คงถือกระบอกปืนมหึมานี่ได้ด้วยกำลังตามลำพัง ย้อนไปในวัยเยาว์พระองค์ก็เคยฝึกเช่นนี้มาก่อนหลายหน บัดนี้หวนมาฝึกแต่แรกเริ่ม มีฤๅที่จะด้อยสามารถ
 ปัง!
 "เข้าเป้า!" ซิมาวตะโกนพร้อมชูธง
 "น่าประทับมากพระองค์"
 "เก่งมากมังสามเกียด เก่งมาก เจ้าทำได้แล้ว"
 "ไฉนพี่หญิงกับท่านครูดีใจเสียป่านนั้น" เจ้าชายทรงถามด้วยความฉงน
 "คราวก่อนทรงใจร้อนในการบรรจุกระสุน ดินปืนกระจายไปทั่วก็โกรธ ครั้นยิงแล้วก็ยิงไม่โดนก็พิโรธ เจ้าชายก็ทรงโมโหเดินออกจากสนามเลยไม่ได้ฝึกต่อ" ท่านครูเอ่ยตามตรงเสียจนเจ้าชายเมงจีสวาถอนหายใจและนาถะยาเผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อได้ยิน
 ""ตอนแรกเจ้ายังบอกพี่ว่าต่อไปจะไม่เรียนวิชาปืนอีกด้วยซ้ำ " ไม่ทันจะชักสีหน้าหรือเจ้าชายผู้น้องได้ตรัสอะไร เจ้าหญิงน้อยก็รีบแทรกเข้ามาพร้อมดำริ " พี่เห็นแล้วค่อยดีใจที่เจ้าทำได้ มิเสียทีเป็นน้องรัก ต่อไปจักได้ฝึกยิงปืนด้วยกัน"
 "บางทีก็มีเจ้าฟ้าเจ้าเมืองอื่นมาฝึกด้วยก็ดีนะพระเจ้าค่ะ หลายคนย่อมดีกว่าฝึกลำพัง จะได้ช่วยพัฒนาฝีมือกันและกัน" ดีเอโก้เสนอ แต่คำของเจ้าตัวก็ถูกตีตกในทันที
 "เราไม่ค่อยอยากสุงสิงกับใครเท่าใดท่านครู เจ้านางน้อยธิดานางใดก็ไม่ใคร่สนใจวิชาปืน เจ้าชายบางพระองค์เล่าก็ชอบคุยโว เก่งแต่ปากไม่มีฝีมือจริง" ราชธิดาเจ้าวังหน้ารับสั่ง "เป็นน้องชายข้ามาฝึกด้วยค่อยสบายใจกว่า ข้าจะฝึกน้องสามให้เก่งเอง แล้วเราสองจะเป็นเลิศนักแม่นปืน เป็นหนึ่งในหงสาวดี"
 เจ้าชายส่ายพระพักตร์ "ข้าให้พี่หญิงเป็นหนึ่ง ตัวข้าไม่ได้ต้องการอยากให้ใครมานิยมชมชอบ"
 ดีเอโก้สบตาองค์หญิงราวกับไม่เชื่อหูว่าเจ้าชายน้อยผู้ไม่ยอมแพ้หรือคิดยอมน้อยหน้าใครจะตรัสเช่นนี้ สักพักท่านครูก็เสริมขึ้นความว่า "ขออนุญาตเสนอแนะเจ้าชาย ในฐานะครู กระหม่อมว่ามีวิชาดีอย่างปืนไปไหนใครก็นิยมชมชอบ พระองค์จะเป็นเจ้าชายที่ยิ่งใหญ่ หากฝึกให้ช่ำชองทุกคนย่อมสรรเสริญ"
 'ท่านตาน้ำขาวพูดมีเหตุผล พระองค์ไม่มีใครที่รักที่ถูกใจอยากให้มานิยมชมชอบปราบปลื้มบ้างเลยฤๅพระเจ้าค่ะ ? ' นาถะยาพูดพลางกอดอก เจ้าชายเม้มพระโอษฐ์ เติมดินปืนด้วยตนเอง ก่อนจะเล็ง
 '...รัก...นิยมชมชอบผู้ใด ฮึ! ลองได้ตายหลายรอบซินาถะยา มันหาสำคัญกับข้าไม่ สำคัญคืออยู่รอดไปจนแก่เฒ่าต่างหาก'
 เมื่อเจ้าชายเหนี่ยวไกอีกครั้ง สิ้นเสียงสีหนาท คราวนี้ซิมาวไม่ตะโกนหรือชูธงสีแดงขึ้นแต่อย่างใด ท่านครูและองค์หญิงต่างนิ่งชั่วครู่ก่อนพูดปลอบโยน เจ้าชายนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใด ...เห็นจะมีแค่นาถะยาเท่านั้นที่รับรู้ได้ถึงบางสิ่ง บางอย่างที่ก่อกวนในหฤทัยเจ้าชายลึกล้ำเกินเขาเข้าใจ
 'มีอะไรอยากระบายกับนาถะยาได้นะพระองค์ นาถะยาสัมผัสได้ถึงความหมองเศร้า ห้วงความรู้สึกที่นาถะยาไม่เข้าใจ'
 เมงจีสวาถอนปัสสาสะ ไม่มีรับสั่งใดจากเจ้าชายอีกเลย ไม่ว่าจะทางห้วงวาจาหรือห้วงคำนึง
 ฝ่ายนาถะยาจึงได้สันนิษฐานด้วยตนเอง
 บางที...
 บางทีมันคงเป็นเรื่องของความรัก...


"ราชองครักษ์เดอเมลโล ไม่ได้พบหน้าเสียนาน สบายดีกันสิหนาสองพ่อลูก...ดีจริง ดีจริง" ฤๅษีหนุ่มผมขาวกล่าวกับดีเอโก้และซิมาวด้วยเสียงหวานและเจ้าเล่ห์ สองพ่อลูกชาวโปรตุเกสเงียบกริบไม่โต้ตอบ ในแววตาคนพ่อนั้นฉายแววหม่นหมอง เม้มริมฝีปาก ส่วนของคนลูกกลับแฝงความคุกกรุ่นล้ำลึกบางอย่าง
 "ไฉนจึงหน้านิ่งบึ้งตึงนักกับข้าเล่า อา...จริงสิ พวกท่านทำหน้าที่ราชองครักษ์บุตรหลานเจ้าหงสานอกวัง น่าเสียดาย น่าเสียดาย... เราหมายใจชวนพวกเจ้ามาลองไวน์ชั้นเลิศจากมะละกาที่เพิ่งได้มาเสียหน่อย"
 "เสด็จน้า..." เจ้าชายมังสามเกียดพยายามตัดแทรก แต่สายตาของมินเลตยาหาได้สนใจมาทางพระองค์ กลับมุ่งไปหาเจ้าหญิงพระพี่นางแทน
 "หลานมังอะถ้วย ไม่เจอครู่เดียวหลานโตเพียงนี้แล้วฤๅ เจ้าช่างสดใสงดงามเหมือนแม่ สบายดีหรือเปล่าหลานรัก น้ามีเครื่องประทินผิวอย่างดีจากชมพูทวีปแล้วก็กรุงจีนต้าหมิงมาฝากด้วยหนา ขอฝากไปยังมารดาและพี่สาวของหลานด้วย" ผู้พูดเอ่ยโดยที่เจ้าหญิงผู้เป็นหลานสาวชำเลืองพระเนตรมายังพระอนุชาไปพลาง ทรงยิ้มพระสรวลแห้งๆ ก่อนเดินถอยไปหาบริวารและพวกเมยะ
 "หลานมิทราบมาก่อนว่าที่พำนักแถบนี้คือสถานของเสด็จน้า" เจ้าหญิงตรัสเสียงแผ่ว ท่าทางกึ่งรับกึ่งสู้หวาดหวั่นกริยาญาติผู้น้องของมารดา
 "เสด็จน้า ข้าต้องการให้ท่านช่วย..."
 "น้าไม่ได้อยู่ในราชการแล้วหนา หลานชายที่รัก" ปรายหางตาของนักบวชตัดฉับมายังมังสามเกียด ทำเอานาถะยายังขนลุก "โลกในวัง ราชกิจหรือหน้าที่ฐานันดรของเจ้าชาย น้าได้ละทิ้งทุกสิ่งเพื่อมาสู่รีตที่น้าปรารถนา"
 "หากพระองค์ต้องการความสงบจริงแล้วที่ทำอยู่บัดนี้เล่า"
 "หลานหมายถึงเรื่องใด"
 "เครือข่ายขุมกำลัง..."
 สีหน้าของนักบวชฉายแววฉงนก่อนจะกลายเป็นรอยยิ้มกว้าง มินเลตยาหัวเราะก่อนเสสายตาไปยังกลุ่มที่เคยก่อเหตุวิวาท พวกเขาต่างคุกเข่า มีเพียงผู้หนึ่งที่เดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบความ เป็นชายที่เป็นต้นเหตุการวิวาทปล่อยหมัดคนแรกๆ
 "จริงฤๅมิโม...เช่นนั้นก็เตรียมตัวเถิด" มินเลตยากล่าวก่อนหันมาทางหลานชาย "หลานหมายใจจะให้น้าไปช่วย เรื่องอันใดเล่า"
เจ้าชายเหลียวพระพักตร์ซ้ายขวาก่อนเดินเข้ามาใกล้พระญาติ ตรัสด้วยเสียงอันเบาให้ได้ยินเพียงทั้งสอง
 "ข้าต้องการกำลังของเสด็จน้า เครือข่าย กำลังและความรู้ที่ทันสมัยที่สุดในหงสา ซึ่งท่านน้ามี...ข้าต้องการให้ท่านมาเป็นราชครูของข้า"


เหล่าขุนนางและกลุ่มการค้าที่เจ้าชายเมงจีสวาเลือกเดินทางไปพบปะส่วนใหญ่เป็นกลุ่มอำนาจที่วางตัวสนับสนุนพระองค์เมื่อดำรงตำแหน่งมหาอุปราชา การปรากฏตัวส่วนพระองค์พร้อมด้วยพระพี่นางมังอะถ้วยและวาณิชคู่ค้ากิจการมีชื่ออย่างเมยะ ล้วนสร้างความประหลาดใจแก่ทุกคนที่ได้ยล คนเหล่านั้นต่างให้การต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี เบื้องต้นเจ้าชายกระทำเพียงทักทาย ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ สนทนาด้านการทำงานและทิ้งท้ายว่าจะกลับหาใหม่ในภายหน้า
 ถึงเจตนาแรกพระองค์ทรงหมายปลอมตัวแต่ด้วยมาเป็นกลุ่มใหญ่ ความลับก็อยู่ได้ไม่นานนัก หลังทรงพบกลุ่มขุนนางที่พระองค์ไว้ใจแล้วก็มีขุนนางกับวาณิชอีกกลุ่มหนึ่งนอกเหนือจากนั้นเข้าหา ดุจสำนวนว่าหูตาเป็นสับปะรด บางพวกก็ระดับสูงพอรู้จักมักคุ้นขุนนางระดับสูงหรือเชื้อพระวงศ์ ดังนั้นพวกเขาจึงแวะเวียนมาทักทายพร้อมข้อเสนอดูแลคณะหรือไม่ก็มามอบของกำนัลเป็นถุงเป็นถัง
 คณะเจ้าชายไม่รับและบอกเพียงว่าตนและคณะมาเป็นการส่วนตัว ถึงนาถะยาจะมองสมบัติชั้นดีเลอค่าเหล่านั้นถูกขนกลับไปด้วยความน่าเสียดายทว่าเจ้าชายก็กระซิบเตือนถึงเจตนาว่าของพวกนั้นมิไม่ถูกมอบให้เปล่าๆ มันมีมูลค่ามากกว่าเพียงเรื่องประจบเอาใจ
 ตลอดการเดินทางเจ้าชายจะเป็นผู้กำกับทิศทางการเดินทาง เมยะได้แต่เดินตามพระองค์ มีพูดคุยกับเจ้าชายเรื่องการค้าเท่านั้น พอพบปะขุนนางเจ้าตัวก็เพียงมองอยู่ห่างๆ นาถะยาคอยมาเตือนพระองค์บ่อยครั้งว่าถูกมองแต่พระองค์ก็ไม่ได้สนใจอะไร
 เช่นเดียวกันกับเจ้าหญิงผู้พี่ที่ทรงสนทนากับขุนนางเพียงแค่จำเป็น ดรุณีน้อยสนใจโลกภายนอกแต่ขณะเดียวกันก็ลอบสังเกตทุกคนในคณะอยู่เป็นระยะ โดยมากจะเป็นพระอนุชาผู้อ่อนชันษาด้วยความชื่นชม
 หลังตะวันคล้อยผ่านพ้นไปครู่ใหญ่ เจ้าชายน้อยก็ตัดสินใจไปยังสถานแห่งสุดท้ายก่อนกลับวังหลวง ในตอนนั้นเองราชองครักษ์ผู้ใหญ่อย่างดีเอโก้ก็รีบรุดยกมือขึ้นห้ามปราม ก่อนกล่าวกับผู้นำวัยหกชันษา
 "เลยย่านนี้ไปค่อนข้างเสี่ยง ใกล้พงพนาแลเป็นแหล่งสุมแออัด...เรามากันหลายคน หากเกิดเรื่องก็เป็นถิ่นนี้ข้าผู้น้อยไม่เกรงจะอารักขาได้ไม่ถนัด"
 เจ้าหญิงมังอะถ้วยเลิกพระขนงค์ "ในแผ่นดินหงสามีถิ่นที่ท่านครูดีเอโก้อารักขาเรามิได้ด้วยฤๅ"
 "จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรพี่หญิง หากเป็นจริงท่านก็ไม่คู่ควรกับตำแหน่งราชองครักษ์..."
 ถึงเจ้าชายจะตรัสไปเช่นนั้น ราชองครักษ์วัยสี่สิบก็ส่ายศีรษะเบาๆ พร้อมพูดด้วยเสียงหนักแน่นกว่าเดิม "ความปลอดภัยต้องมาก่อนขอรับและพื้นที่ย่านนี้ได้รับการยกเว้น หากประสงค์เราพ่อลูกก็พร้อมสละชีวิตเพื่อปกป้องท่าน"
 "ไฉนจึงได้รับการยกเว้น น้องรู้หรือไม่" เจ้าหญิงกระซิบถามแต่คนน้องเลือกไม่ตอบ หากบอกเป็นย่านเถื่อนกับคนอื่นอาจกลัวแต่พระพี่นางคงตาวาวสนใจใคร่รู้ พระองค์จึงปล่อยเจ้าหญิงมังอะถ้วยเหลียวมองย่านแออัดที่ดูเปลือกนอกไม่ต่างจากชุมชนแห่งอื่นในเมืองหลวงสักเท่าใด ตอนนั้นเองด้านนาถะยาเองก็ลอยล่องเข้ามาพระองค์ใกล้เช่นกัน
 'นั่นสิเจ้าชาย ถ้าที่นี่เป็นย่านเสี่ยงคนปรกติประเภทไหนอยู่ในถิ่นเช่นนี้ อีกอย่างมองท้องฟ้าแล้วชะรอยเทพฝนก็คงคิดกวนเราอีกแล้วตั้งเค้ามาเชียว เราหาทางหลีกเลี่ยงทางดีกว่าไหมพระองค์ อาจเป็นคราวหน้า ทางเรามีพระพี่นางกับนายน้อยวาณิชไปด้วย เกรงจะอันตราย คงถึงเวลาแยกหากจะทรงไปต่อ'
 'ต่อให้พระพิรุณนั่งนาคาซัดฝนมาสักร้อยห่า ข้าก็ต้องไปหาเขา' เจ้าชายมองนาถะยาเชิงเอ็ด พระองค์จะไม่ยอมเสียเวลาไปมากกว่า อย่างไรก็ต้องบุกไปหาให้ได้ ก่อนหันพระพักตร์ไปทางพระพี่นาง
 "พี่หญิงกับเมยะกลับไปก่อนเถิด ข้ามีกิจที่นี่ให้ได้ แล้วจักตามกลับไปทีหลัง"
 "น้องตัวเท่านี้ไปแต่ลำพังพี่ก็เป็นห่วง ให้พี่กับเมยะไปด้วยเถิดหนา อยู่กันจะได้อุ่นใจ" เจ้านางตรัสพลางลูบศีรษะน้องรัก ด้านนาถะยานึกขบขันเมื่อเห็น
 "ข้าเห็นพ้องกับพี่ท่าน เราก็มีคนเก่งมากมาย คนของข้า คนของท่าน ก็แลเตรียมใจดีเพื่อคุ้มกันเรา" เมยะพูดพร้อมมองเหล่าบรรดาบริวารติดตามนับสิบชีวิต รวมไปถึงเชงมา หน่องจา ซึ่งท่าทางก็ไม่ต่างอะไรกับความเห็นของราชองครักษ์วังหลวง เจ้านายว่าเช่นไรก็เช่นนั้น
 'พี่หญิงก็เพิ่งเจ็ดขวบปีเองนี่หนา รักและห่วงน้อง เป็นภาพที่น่าเอ็นดู หันมาทางพระองค์ ...โปรดอย่าลืมด้วยเล่าว่าบัดนี้ยังเยาว์'
 'ตัวเองจำแลงเป็นร่างข้า ยังกล้ามาพูดดีอีก'
 ขณะที่เจ้าชายนึกโต้กับนาถะยาในใจ ฉับพลันเสียงหนึ่งก็บังเกิดขึ้นเบื้องหน้า ชายต่างถิ่นแต่งกายปอนกลุ่มหนึ่งพูดจาโวยวายไม่เป็นภาษา ท่าทางมือไม้ชี้หน้าชี้ตา ยั่วยุหาเรื่องอีกกลุ่มอย่างเด่นชัด การสนทนาโหวกเหวกจบลงที่หมัดของคนต่างถิ่นพุ่งใส่เจ้าถิ่น การวิวาทบังเกิดขึ้นในย่านนั้น ท่อนไม้ หิน ดิน ไหจานชามใกล้ตัวถูกนำมาใช้เป็นอาวุธ ความวุ่นที่เกิดขึ้นลากคนรอบข้างให้รับเคราะห์ไปด้วย ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มของเจ้าชายมังสามเกียด สองพ่อลูกเดอเมลโลเข้ามาป้องกันความวุ่นวาย สองพี่เลี้ยงเข้ามากระหนาบซ้ายขวา พริบตานั้นกลุ่มของทุกคนก็ผสมโรงกับกลุ่มวิวาทไปด้วย
 เมยะรีบเข้ามาสมทบเจ้าชายมังสามเกียดพร้อมด้วยเจ้าหญิงมังอะถ้วย ชายร่างใหญ่ท่าทางเมาสุรา เมื่อเห็นเด็กร่างเล็กผ่านหน้าก็ฉุนนึกว่าเป็นอริร่างเล็กกว่า เขาถกแขนเสื้อจนกระชับ กำมือจนแน่นหมายพุ่งใส่คนใกล้ตัว และเป้าหมายคือเด็กทั้งห้าคน
 นาถะยาร้องเตือนให้ระวังหลัง เขาพยายามช่วยแต่อำนาจเจ้าตัวมีฤทธิ์เพียงหนาวสะท้าน กับคนเมาก็ไม่เกิดผล ด้านเจ้าชายมังสามเกียดรู้ดีจากการฝึกกำลังวังชา ร่างพระองค์ไม่อาจเทียบใดดั่งแต่ก่อน ลูกไม้ร้ายกลใดก็ควรหยิบมาใช้ ว่าแล้วไหหมักดองใบใหญ่เกือบเท่าพระองค์ มันหนากำลังดีก็ถูกพระองค์เลือก ทรงตะโกนบอกพลพรรคหลบ พยายามถีบยันโครมสุดแรง พระพี่เลี้ยงสองคนที่เหลือรู้แกวจึงเขามาช่วยเสริม ไหหมักดองจึงกลิ้งไปหาเป้าหมาย ให้เสียจังหวะหลบผงะล้มไปที่พื้น
 ปัง! เสียงเกิดขึ้นไม่ทราบได้ว่าเป็นประทัดหรือปืน ทว่าดังพอให้ทุกคนชะงักหยุดการทะเลาะ ร่างของผู้คุ้มกันพุ่งไปรวมกลุ่มของผู้เป็นนาย สายตาทุกคู่จับจ้องไปต้นทาง ร่างบุรุษกลุ่มหนึ่งก้าวมาในกลางวง
 "วันนี้เขตอาศรมของเราช่างแสนคึกคัก แลจักได้รับเกียรติอย่างสูงยิ่งที่ต้อนรับแขกผู้มาใหม่อีกคณะ" เสียงของเขาสะกดทุกคนเงียบฟัง ชายรูปงามอายุประมาณยี่สิบ แต่งกายสวมหมวกและชุดนักบวชถือรีตเป็นฤๅษีสีเลือดหมูเข้มจนเกือบดำสนิท ตัดกับเรือนผมยาวสีขาวโพลนดุจคนชรา เขากล่าวไปพลางมองคณะเจ้าชายและเหล่าคนวิวาทซึ่งฝ่ายหลังต่างเงียบกริบหวั่นเกรง กระทั่งคนเมายังสางทันทีที่เห็น
 "นายเรือหลิน เรื่องของเราโอกาสหน้าค่อยว่ากันใหม่ ข้าจะไปส่งที่สำเภาท่านหนา" ฤๅษีผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแสนกล
 "ส่งไกลพันลี้ก็ต้องจาก ซ้ำคนของข้าก็เริ่มก่อเรื่อง ข้ามิรบกวนท่านผู้ทรงศีลมากกว่านี้แล้ว" นายเรือชาวหมิงพูดอย่างสุภาพ สายตาสบกับคณะเจ้าชาย เขาจ้องพ่อลูกเดอเมลโล ยิ้มแสยะเจ้าเล่ห์ไม่ต่างกับนักบวชหงสา "คุณชายกับแม่นางทั้งหลาย...ไว้พบกันใหม่โอกาสหน้า ขอลา"
 เหล่าลูกเรือชาวหมิงซึ่งอยู่ในเหตุการวิวาททั้งหลายต่างยอมสงบแล้วตามนายเรือของตน หลินมองดีเอโก้อย่างเย้ยหยันท้าทาย ชั้นเชิงสะท้อนบางอย่างว่าพวกเขารู้จักกันไม่มากก็น้อย แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าเจ้าชายมังสามเกียดประจันหน้ากับฤๅษีหนุ่มเจ้าสำอางค์ เขาเดินมาใกล้ ราชองครักษ์ทั้งสองมองแต่ไม่มีใครขยับ
 "...ลือกันหนาหูจนข้าต้องมาดูด้วยตาตัวเอง จึงเห็นว่าเป็นความจริง ได้ยินว่าเวียนไปพบปะขุนนางกับกลุ่มวาณิชหลายคนทั่วหงสาเชียวฤๅ โอรสเจ้าวังหน้า"
 'ที่เจ้าชายดั้งด้นมาพบ...นักบวชผู้นี้หรือ? ' นาถะยาหันมาทางเจ้าชายในใจ เจ้าชายมังสามเกียดพยักหน้าเล็กน้อย มองอีกฝ่ายด้วยสายพระเนตรแน่วแน่
 "ข้ามาเพื่อพบท่าน เสด็จน้ามินเลตยา ข้าต้องการให้ท่านช่วย"


'ต่อไปห้ามเจ้าทำอะไรกระไรกับมือข้าอีก'
 เจ้าชายแค่นเสียงตรัสอย่างขุ่นเคืองผ่านกระแสจิตกับนาถะยา ตอนนี้ผีร้ายไม่ได้จำแลงกายเป็นเจ้าชายดุจยามปรกติ ไม่ได้โผล่ล่องลอยอยู่หนไหน เขาอยู่ในร่างของเจ้าชาย เมื่อครู่เจ้าตัวลองหลายวิธีเพื่อขยับแขนเล็กของเด็กชายขัตติยะหงสาจนสิ้นแรง
 กล่าวให้ชัดนาถะยาก็เหมือนหลบอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ซึ่งสนทนาในใจต่อกันได้ เจ้าชายมังสามเกียดทรงกุมพระหัตถ์ขวามาบีบนวด ขณะที่ทรงดำเนินพร้อมพระราชมารดาและพระพี่นางทั้งสองไปพลาง
 'แต่พระองค์ นาถะยาอยู่ในจิตและจิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว หากนั่นเป็นวิธีปลุกให้ทรงตื่นบรรทม นาถะยาก็จะทำหากจำเป็น'
 ดวงจิตนิ่งไปครู่ก่อนเอ่ยถึงต่อ
 'เราจะไปที่ใดกันฤๅพระองค์'
 'รับเสด็จ' เจ้าชายตรัสตอบห้วน ๆ
 พระเจ้าบุเรงนองพร้อมด้วยมหาอุปราชามังชัยสิงห์ใช้เวลาร่วมสัปดาห์เพื่อเสด็จกลับกรุงหงสาวดี เชงมาเล่าว่าพระองค์เสด็จประพาสหัวเมืองไทใหญ่ทั้งหลาย อัญเชิญคณะสงฆ์เผยแพร่พระศาสนา ฝ่ายหน่องจาก็เสริมว่าในคราวนี้ยังมีการเคลื่อนกำลังกองทหารม้าซึ่งขุนศึกบิดาของเขาเองก็ย้ายไปประจำการพื้นที่เพื่อดูแลความสงบอีกด้วย
 พิธีต้อนรับถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่ท้องพระโรงตะวันตก ในคราวนี้มีบรรดาเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงที่พำนักในหงสาวดี มเหสีจากทั้งวังสามตำหนัก เจ้าหญิง เจ้าชาย พระญาติพระวงศ์ชั้นหลานมาพร้อมเพรียงกัน
 เจ้าหญิงเมงอะจี้ เจ้าหญิงมังอะถ้วยและเจ้าชายมังสามเกียดแม้ตามศักดิ์จะอยู่ในสถานะหลานหลวง โดยปรกติตำแหน่งจะอยู่ด้านหลัง หากแต่ด้วยเป็นสายเลือดใกล้ชิด แลพระชายาเมงพยูผู้เป็นมารดาก็ซึ่งสืบสายมาแต่กษัตริย์รัชกาลก่อน ทั้งสามจึงได้ประทับเคียงพระมารดา ตำแหน่งด้านหน้ามากขึ้น
 นาถะยามีกำลังมากพอให้ออกมาจากร่างของมังสามเกียดผ่านทางเงา เงาก่อตัวเป็นรูปร่างตามวัยเจ้าชายที่เขาผูกจิต แม้นทุกอย่างจะเกิดขึ้นในท้องพระโรงนาถะยาก็หยักไหล่ไม่ยี่หระเพราะเชื่อว่าอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดเห็นตน นาถะยาลอยตัวสูงเพื่อมองทุกสรรพในภาพรวม สูงจนเกือบเสมอปทุมาสนบัลลังก์สลักลายบัวที่พระนางมหาเทวีเจ้าทรงนั่งประทับอยู่เป็นประธานต้อนรับ นาถะยาหวั่นใจเมื่อเห็นแววเนตรคมของเจ้าย่าองค์ชาย เขาจึงลอยล่องหลีกเลี่ยงไปอีกทาง
 ดวงตาของนาถะยาจ้องมองบรรดาเจ้าชายพระญาติทั้งหลาย บางพระองค์ก็เคยเสด็จมาหาพระองค์เพื่อร่ำเรียนเขียนอ่านด้วยกัน สีหน้าพวกเขาจ้องมองมาทางเจ้าชายด้วยความฉันมิตร หรืออย่างน้อยก็มากกว่าแต่ก่อน บางพระองค์ไม่เคยมาแม้นเทียบเชิญ อาจด้วยถือสถานะตนเป็นพระโอรสกษัตริย์ ฐิทิ ฤๅด้วยข่าวลือพระอารมณ์แลวีรกรรมเก่าก่อนก็มิอาจทราบ บ้างกระซิบกันเบา ๆ นาถะยายิ้มกรุบกริบก่อนร่อนลงไปแทรกตรงนั้น
 'เจ้าชายสองพระองค์นี้พูดถึงพระองค์อยู่จริงด้วยซิหนา นาถะยาว่าแล้วไม่ผิด!' ดวงจิตฟ้องพลางตบตัก
 มังสามเกียดนั่งนิ่งข้างพระพี่นางและพระมารดา สายตามองพระที่นั่งซึ่งอยู่ทางอื่นในในพระหฤทัยก็ลอบสนทนาในใจ 'กระซิบว่ากระไร'
 'ในสายตาผู้อื่นเจ้าชายมังสามเกียดเป็นเช่นไรก็ถูกพูดถึงเช่นนั้น...ใช่ พระองค์เปลี่ยนไปในทางที่ดี พวกเขาใคร่จะมาร่ำเรียนกับพระองค์ด้วย'
 มุมโอษฐ์เจ้าชายคลี่ออกเล็กน้อย 'กระนั้นฤๅ' ทรงรับสั่งก่อนสักพักหลังฟังนาถะยาสืบเสาะดูกิริยาท่าทีบรรดาเจ้าชายน้อยใหญ่แล้ว ก็เริ่มแยกออกเป็นกลุ่ม ใครภักดี ใครยังวางตัวเป็นกลางและใครไม่มาพบปะด้วยเพื่อหาทางวางแผนต่อไป
 นาถะยาชะโงกศีรษะไปทางก่อนถามด้วยเสียงสดใส 'ดูฝั่งเจ้าชายแล้วให้นาถะยาไปดูฝั่งเจ้าหญิงเจ้านางด้วยฤๅไม่พระองค์'
 รอยสรวลเจ้าชายหายไปทันใด 'ไม่ต้องเลย กลับมาได้แล้ว'
 'นาถะยามิได้จิตใจอกุศลหรอกหนา นาถะยาก็แค่ไปสอดส่องว่าผู้ใดพูดถึงพระองค์ว่าอย่างไร เพราะมีพระนางรึเหล่าเจ้านางน้อยมองพระองค์อยู่มิใช่น้อย...อุเหม่ เจ้าชายวายร้ายของนาถะยาช่างมีเสน่ห์ไม่เบา หากนิสัยไม่แย่ แลมีแต่ใบหน้างดงามปานเทพบุตรนี่คงพิชิตใจชายหญิงได้ทั้งวัง'
 'นาถะยา มานี่!'
 'เจ้าข้าพระองค์ เจ้าข้า นาถะยาเป็นคู่คิดหรอกหนามิใช่หมา ไม่เห็นต้องรับสั่งเสียงเข้ม...'
 นาถะยาลอบมองซ้ายขวาเสียสองสามรอบ ก่อนจะบินลอยกลับมายังมังสามเกียด เขาบินวนอยู่ครู่หนึ่งเพื่อหาตำแหน่งเลือกยืนข้าง ๆ เจ้าชาย เมื่อกลับมายืนเคียง นาถะยาก็เฉลียวใจตรงหางตา---เขาเหลือบหันไปเห็นแววตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองตรงมาทางเขา
 'พระองค์ เป็นไปได้ไหมที่จะมีคนเห็นผีหรือกระแสจิตเทือกนี่ในท้องพระโรง' นาถะยารีบถาม
 ดวงเนตรเจ้าชายเบิกกว้างขึ้น 'หา...กระไรของเจ้านะ ...ผู้ใดกัน'
 'จ้องมองตาไม่กะพริบ เขาเห็นนาถะยาแน่แท้' ผู้ถูกเห็นก้มลงรายงานเสียงกระซิบ พลางผ่ายมือบอกทิศ 'เจ้าชายฟากโน้นพระองค์ ไม่รู้เห็นนาถะยาหรือจ้องมาทางพระองค์กันแน่ แต่แววตาคู่นั้นนาถะยาอ่านไม่ออกเลย'
 เสียงมโหรีดังขึ้นเป็นจังหวะสัญญาณว่าราชันหงสาแลยุพราชมาถึง บรรดาผู้มารับเสด็จรีบขยับวรกาย บางพระองค์หมอบ หมอบพระองค์ลงจากเก้าอี้มาคุกเข่า ด้านเจ้ามังสามเกียดก็อาศัยช่วงเวลานี้ลอบสังเกตว่าฟากโน้นของนาถะยาคือผู้ใด
...และดวงเนตรของมังสามเกียดเบิกกว้างสบกับเจ้าชายผู้นั้นพอดี
พระสังขทัต ราชโอรสองค์เล็กของพระมเหสีตำหนักกลาง


'น้าฤๅษีของพระองค์ดูท่าเข้าด้วยยาก การจะดึงมาเป็นพวกคงมิง่าย' นาถะยากระซิบ ชะโงกหัวไปมอง เพ่งพิศ แล้วย้อนหันกลับมา 'น้าท่านหัวเราะกระไรก็ไม่รู้ด้วย นาถะยาเห็นเมื่อกี้ ชะรอยเราตกเป็นขี้ปากแน่แล้วพระองค์'
 เจ้าชายมังสามเกียดหยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ 'ก็ดูกันว่าจักทนลูกตื้อเราได้สักกี่น้ำ...สีหน้าฟ้องอยู่ทนโท่ ข้าไม่โง่ยอมรามือก่อนดอก'
 'ถึงขนาดมาหาเองให้ได้ เขาเป็นกำลังที่สำคัญต่อพระองค์ขนาดนั้นเชียวฤๅ'
 หลานหลวงกษัตริย์หยักหน้าเล็กน้อยแล้วสนทนาต่อในใจ
 'บางที หากว่าโชคเข้าข้างให้เป็นเหมือนเดิม ท่านน้าจะเป็นขุมกำลังสำคัญ อยู่เบื้องหลังราชสำนักหงสาของเรา ผู้ที่รู้มีเพียงเสด็จปู่ เสด็จพ่อแล้วก็พวกขุนนางผู้ใหญ่กับเหล่าราชองครักษ์เท่านั้น...ซึ่งกว่าข้าจะรู้ก็สมัยรับตำแหน่งมหาอุปราชาเมงจีสวานั่นแล'
 นาถะยาเลิกคิ้วสงสัย เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าบุรุษผมขาวท่าทางเจ้าเล่ห์ แลถือเพศนักบวชแปลกตาผู้นั้นจะเป็นขุมกำลังของหงสาวดีด้วยวิธีการใด 'คนสำคัญป่านนั้นออกมาทำอะไรข้างนอกกัน' ดวงจิตสะท้อนรูปร่างเจ้าชายกล่าวพึมพำ
 'ถึงจะพิลึกพิลั่น...แต่อาจทำงานได้สะดวกกว่าอยู่ในวังกระมัง'
 ระหว่างที่เจ้าชายมังสามเกียดและนาถะยาพูดคุยสนทนาความอย่างสัพเพเหระ ในสายตาผู้ร่วมขบวนกลับมองว่าเจ้าชายน้อยกำลังครุ่นคิดบางอย่าง หน้านิ่วคิ้วขมวด นิ่งเงียบจนผิดวิสัย ด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบพระองค์เลือกเสด็จมาหาเสด็จน้าของพระองค์ มินเลตยาเป็นผู้มีข่าวลือหนาหูมากมาย ทั้งในแง่รูปโฉมงามดุจดั่งอดีตกษัตริย์รัชกาลก่อน ทั้งในแง่หลงใหลสุรานารีหรือกระทั่งบุรุษ เจตนาของเจ้าชายคือสิ่งใดไม่มีใครทราบและไม่มีใครกล้าถามในเวลานี้
 เชงมากับหน่องจาในฐานะพระพี่เลี้ยงรู้สึกฉงนและกดดัน เหมือนพวกตนเองกำลังอุ้มไหใส่ดินประสิว ผู้เป็นนายเหมือนเชื้อไฟที่รอเวลาปะทุ หน่องจาใช้ศอกกระทุ้งสหาย หวังให้เชงมาเป็นผู้ถ่ถามความสักประการ แต่อีกคนรอจังหวะจึงเกี่ยงกันไปมา
 "เจ้าชายมังสามเกียด เมื่อสักครู่ข้าขอบน้ำใจท่านที่ช่วยตอนชลมุ่นวุ่นวาย"
 "น้องสามแข็งแรงดีจริง เหมือนชำนาญการต่อสู้มาเป็นสิบปีเลย"
 ผู้ที่เข้ามาทำลายห้วงเวลาแห่งความเงียบงันคนแรกกลับเป็นเมยะ ตามมาติดๆก็คือเจ้าหญิงมังอะถ้วย เจ้าชายกลับไม่ได้ยินดีกระไรกับคำกล่าวเหล่านั้น ว่ากันตามตรงเจ้าชายก็ชำนาญการต่อสู้ ในกาลก่อนไหหรือโถใบเท่านั้นก็สามารถยกได้ด้วยแขนข้างเดียว สิ่งที่เกิดในวันนี้ย้ำเตือนพระองค์เรื่องการฝึกให้หนักยิ่งขึ้น
 "หากมีสิ่งใดให้ข้าตอบแทน ..."
 "สถานการณ์พาไป มิต้องขอบใจ" มังสามเกียดตอบ มองนายน้อยวาณิชผิวเข้มครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ "ฤๅหากเจ้าสำนึก เพลาหน้าซึ่งคงไม่มีวันมาถึง หากข้าได้ยากเจ้าก็ตอบแทนน้ำใจข้าแล้วกัน"
 เมยะยิ้มเล็กน้อยก่อนค้อมตัวแทนคำขอบคุณ เขาถอนกลับไปที่ตำแหน่งเดิมโดยมีเจ้าหญิงพระพี่นางสนทนาครู่หนึ่งเป็นระยะ นาถะยามองเห็นกิริยาได้ถนัดเนื่องจากลอยเหมือนก้อนเมฆไล่หลังเจ้าชายผู้นำหน้า เขาจึงคอยกระซิบความดุจเป็นตาหลังให้ฟังโดยที่เจ้าชายไม่ต้องหันไปมอง
 'พระพี่นางท่านดูสนิทสนมกับเมยะ ข้าหันไปก็เห็นทั้งสองสนทนาความอยู่เนือง'
 มังสามเกียดเชิดหน้าเล็กน้อย ลอบชำเลืองไปดูแล้วหันกลับมา
 'ก็ไม่เห็นจะแปลก กับแม่นางมารีอาก็เช่นเดียวกัน วันหน้าการค้าในวังหลังก็ต้องอยู่ในการดูแลของพวกเจ้าพี่ หน้าที่สานสัมพันธ์ของกิจการเสด็จย่าก็ปล่อยให้พี่หญิงจัดการไปเถิด ไม่เกี่ยวกับข้าและเจ้า นาถะยา เอาเรื่องเราให้รอดไปได้ก่อน อย่าไปยุ่งเรื่องผู้อื่นให้มาก'
 นาถะยารู้สึกเหมือนถูกด่าว่าจุ้นจ้าน เขาจึงนิ่วหน้าเดาะลิ้นบุ้ยปากทำหน้ามุ้ย 'เจ้าข้า...พระองค์ แล้วจะกระไรต่อเล่าพระองค์' นาถะยาลากเสียงถาม
 'ฝึกร่างกายให้หนัก' เจ้าชายนึกพลางบีบนวดฝ่ามือ 'อ้ายพวกวิชาการคร่ำครึก็ร่ำเรียนเพื่อเจอมิตรสหายเส้นสาย พบปะพวกขุนนางกับพ่อค้า แล้วเวลาว่างที่เหลือก็ขอออกนอกวังมาพบเจ้าน้า...เบื้องต้นเป็นเช่นนี้ก่อน'
 - - - - - - - - - - - - -
 สักพักใหญ่เมยะและผู้ติดตามก็ได้กล่าวล่ำลาแล้วแยกขบวนจากออกมา มารีอาเป็นผู้รีบมารับกลับไป หลังจากยืนส่งเจ้าชายเจ้าหญิงหงสากลับสู่วังหลวงแล้ว บทสนทนาของทั้งสองก็เริ่มขึ้น
 "เป็นกังวลยิ่งนัก เพราะยินมาว่ามีการวิวาท...แต่ดูท่าทางคู่ค้าจะดีเกินที่เล่าลือมาล่ะซี"
 "ความนัยกระไรของเจ้า มารีอา" เมยะปรายตาไปยังคู่สนทนา แสร้งเป็นไม่สนใจก่อนเดินกลับเข้าที่พัก มารีอาก็รุดตามมาเดินขนาบข้าง
 "สีหน้าแววตาบ่งบอกว่าประทับใจ" มารีอาสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายไปพลางพูดพร้อมยกยิ้มไปพลาง "ชะรอยการขี่ม้าชมเมืองจะทำให้เห็นว่าชาวหงสานิสัยใจคอเป็นเช่นไร"
 "ก็มิต่างกระไรกับที่ไหนดอก..." เมยะทำหน้านิ่งเป็นปรกติ ในหัวนึกถึงภาพของเจ้าชายมังสามเกียดพบปะขุนนางและวาณิช พาตะล่อนรอบกรุงและรับมือเหตุวุ่นวาย พอนึกตามรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากเจ้าตัว "...ก็จริงดั่งเจ้าว่า มารีอา ชาวหงสาต่างจากเสียงลือเสียงเล่าอ้างนัก ดีจริงที่ได้เดินทางมาถึงที่นี่..."
 บุตรีคณะวาณิชใหญ่ได้ฟังก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "แหม เอ็นดูเหลือเกินหนา เช่นนี้เจ้าชายหารู้ไม่เลยจริงฤๅ ? "
 "วิหคของข้าอยู่ที่ใดเล่า บัดนี้ควรแก่เวลาแจ้งข่าวคราวกลับ ว่าวันนี้ได้รับการต้อนรับหงสาด้วยดีเพียงไร" เมยะกระแอมแล้วรีบตัดบท มารีอาผ่านมือไปทางเรือนรับรองใหญ่มโหฬารซึ่งมีบ่าวไพร่คุกเข่ารอรับอยู่เป็นอันมาก
 "วิหคเจื้อยแจ้วอยู่บนเรือนใหญ่ ทุกสิ่งสรรพจัดแจงให้แล้วตามสมควร...หากต้องการเรียกใช้สิ่งใด โปรดแจ้งคนของข้าได้ทันที"
 มารีอาค้อมตัวเชิงยืนส่ง เมยะเดินมองเรือนที่โอ่อ่าสร้างใหญ่ด้วยความชื่นชม พอเห็นปักษาชาติสองตัวหน้าห้อง เมยะจึงบอกให้บ่าวคนสนิททั้งหลายที่ติดตามแยกย้ายออกไปตามสะดวก เขายกกรงนกแก้วเดินเข้าไปในห้องหับส่วนตัวก่อนปิดประตู ด้านในผ้าผืนปักลายและอ่างน้ำสมุนไพรใบเล็กซึ่งถูกตระเตรียมไว้ชำระร่างกายบนโต๊ะพร้อมสรรพ
 เมยะหยิบผ้ามาซับน้ำจนชุ่มแล้วเช็ดใบหน้า ระหว่างนั้นก็เปิดกรงแล้วกระซิบกับนกน้อยตัวแรก...
 "ลูกถึงหงสา ปลอดภัย หน้าที่ลุล่วง..."
 นกแก้วตัวแรกนิ่งก่อนเลียงคำของเจ้านาย "...ถึงหงสาปลอดภัย หน้าที่ลุล่วง"
 เจ้าของห้องรู้สึกพึงพอใจที่ปักษาน้อยของตนเรียนรู้ได้ว่องไวสมกับฝึกฝนมาตลอดการเดินเดินทางไกล เมยะปล่อยเจ้านกน้อยตัวแรกบินนำข้อความนี้ไปสู่ปลายทาง อ่างสมุนไพรซับเขม่าและถ่านออกมาจากผิวของเจ้าตัวที่ละน้อย เมยะซับไปพลางส่องกระจกไปพลาง ก่อนที่เจ้าตัวจะส่งมอบหมายข้อความอีกชุดหนึ่งให้เจ้านกแก้วน้อยในกรงตัวที่สอง
 "ลูกพบคู่หมั้นแล้ว เป็นไปด้วยดี..."
 พูดจบ เจ้านกแก้วตัวที่สองก็ถูกปล่อยบินออกไป


"ครู..." มาตุลาในรูปลักษณ์ดาบสรู้สึกแปลกประหลาดใจในคำกล่าวของหลานชาย "หลานมียอดฝีมือมากมายรัชใช้ในวังหลวงแล้วหนา..."
 "แต่หามีผู้ใดจะแตกฉานวิชาซึ่งราชนิกูลหงสาพึงมีเท่าท่านน้า ไหนจะเพลงยุทธศาสตราก็จัดเจนไม่เป็นสองรองใคร" เจ้าชายรีบแย้งแล้วโน้มน้าวต่ออย่างฉับไว "ข้าต้องการให้ท่านมาเป็นครูส่วนตัวของข้า แล้วสิ่งที่ท่านหมายมั่นปรารถนา ข้าจะมอบให้ท่านน้าในวันที่ข้าได้เป็นใหญ่"
 มินเลตยารับฟังด้วยความสงบ รอยยิ้มแสนกลนั้นหายไปเป็นผิวเพลงเบาๆ แววตาเชิงเอ็นดูเบิกกว้างขึ้น บุคลิกทีเล่นทีจริงแปรเปลี่ยนเป็นขึงขังพิจารณา ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้นนักบวชร่างสูงโปร่งก็ตอบหลานชาย เสียงนั้นหวานและชัดเจน
 "ช่างเป็นเกียรติที่หลานชายมอบให้น้า แต่ว่าหากน้าจะเลือกรับใช้ น้าก็ขอรับใช้เสด็จปู่และเสด็จพ่อของหลานมากกว่า" เจ้าตัวพูดก่อนเข้ามาใกล้ข้างตัวแล้วกระซิบใกล้หู "...น้าไม่ปรารถนาจะกลับวัง น้าพอใจในสถานะเวลานี้ ดังนั้นน้าขอปฏิเสธข้อเสนอของเจ้า มังสามเกียด"
คู่สนทนาทั้งสองยั่งเชิงนิ่งกระทั่งเสียงกลองจากหอโมงยามดังขึ้นแว่วมา เวลาของการออกนอกวังสิ้นสุดแล้ว สายตาของเชงมากับหน่องจาฉายความกระวนกระวายเหลียวมองมาทางผู้เป็นนาย คล้ายกับจะร้องเตือนว่าถึงแก่การให้กลับวัง พระพี่นางและเมยะที่คอยท่าอยู่ก็เริ่มหันมองว่าจะเป็นอย่างไรต่อ แม้แต่นาถะยาเองก็เหมือนจะมาสมทบพูดสักอย่าง มังสามเกียดก็ตัดบทด้วยการหัวเราะแก้เก้อ
 "หลานก็มิได้เร่งรัดท่านน้าดอกหนา ข้ารู้ตัวว่าสถานะของข้าบัดนี้ไม่อาจทำให้ข้าเชื่อมั่นได้สักกะผี" มังสามเกียดแค่นหัวเราะ ก่อนยิ้มเยาะอย่างมั่นใจ "ทว่าจำไว้เถิดวันหน้าข้าจะกลับมา แลทุกครั้งเมื่อมีโอกาสหลานจะมาพบท่านน้า ข้าต้องได้ตัวท่านน้ามาช่วยให้ได้ ท่านจักต้องเปลี่ยนใจ"
 "ไม่ส่งนะหลานมังสามเกียด บุญรักษา"
เจ้าชายก้มโค้ง แววตาฉายแววไม่ยอมแพ้และแข็งกร้าวเกินวัย อดีตเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงถอนหายใจในความดื้อดึงและยิ้มเชิงขบขันเอ็นดูในความแสบสัน มินเลตยาส่งสายตามองคณะของหลานชายหลานสาว วาณิชต่างชาติ ราชองครักษ์รายคน แล้วจึงหันไปทางหม่องมิโมที่เป็นคนสนิท
"สนุกจริงแท้หนอ คิดถูกนักที่ลุกออกจากอาศรม ได้เจอทั้งหลาน เจอทั้งโจทย์เก่า แลอะไรเกิดคาดด้วยเล่า..." ฤษีหนุ่มหัวเราะคิกคักก่อนตบบ่าคู่สนทนา "เจ้าคิดว่าหลานข้าเป็นอย่างไรบ้างหม่องมิโม คู่ควรให้น้องชายเจ้ารับใช้หรือไม่"
หม่องมิโมนิ่ง สายตาละจากหน่องจาแล้วกลับมาทางผู้เป็นนาย "เรื่องในบ้านมิใช่เรื่องพูดด้านนอกขอรับ"
"นิสัยเอาจริงเอาจังเสียจริงหนา ที่ปรึกษาคนเก่งของเรา" มินเลตยาบุ้ยปาก เดาะลิ้นเบาๆ
"เจ้าชาย...โอรสแห่งอินแซะมิน ...ดื้อเหมือนพระองค์มากขอรับ"
ผู้ทรงศีลถึงกับมองขวับเมื่อได้ยินคำของหนุ่มผิวแทน มินเลตยาเงยมองหน้าอีกฝ่าย ชำเลืองร่างหลานชายที่เดินไปไกลเกือบลับสายตา ก่อนจะระเบิดหัวเราะเสียงดังจนบ่าวคนอื่นแถวนั้นหันมองกันเป็นแถบ
"ตาบอดแล้วมิโม... ข้าว่าตอนข้าเด็กข้ายังรู้จักหน้าที่... ขยันใฝ่เรียน เอาการเอางานมากกว่ามังสามเกียดนับร้อยเท่า แลมิเคยไล่บ่าวคนสนิทไปไกลตัวเลยสักครา เจ้าเคยโดนข้าไล่ให้ห่างกายข้าสักครั้งฤๅ"
หม่องมิโมหลับตา ส่ายหน้าเล็กๆ
"หรือความจริงอาจแสร้งเป็นเจ้าชายเอาแต่ใจ ไม่เอาไหน ไม่สนราชกิจ...เฉกเช่นท่านก็เป็นได้"
"ไม่ มังสามเกียดอยู่ในสถานะแตกต่างจากข้า หม่องมิโมเอย คราสุดท้ายก่อนหน้าที่ข้าเจอหลานชายก็คือสนามฝึกปืน ใครต่อใครก็เห็น พฤติกรรมของมังสามเกียดคือจริตเด็กนิสัยเสียของแท้ แลเป็นเด็กร้ายกาจที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา มิใช่เสแสร้งแกล้งทำหรอกหนา ข้ารู้ ข้ารู้ดีกว่าใครเรื่องการเสแสร้ง..."
"เช่นนั้นเจ้าชายนึกกระไรถึงเดินทางออกมาพบผู้อื่น กระทั่งน้าชายที่ไม่เคยแม้แต่จะแยแสมาแต่ก่อน"
มินเลตยาเดาะลิ้น หยักไหล่ "เด็กตัวเท่านั้นคงไปโดนใครสั่งใครสอนมาก็ได้"
"...ท่านจะตอบรับคำขอเจ้าชายหรือไม่ขอรับ?" หม่องมิโมลืมตาแล้วหันมองผู้เป็นนาย
"เรากลับทำงานของเราดีกว่ามิโม"
มินเลตยาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มทิ้งท้าย พูดจบก็หันหลังแล้วกวักมือเล็กน้อย ในตอนนั้นเหล่าบุรุษในย่านเถื่อนก็พร้อมกันโค้งคำนับ แล้วยืนนิ่งส่งผู้ทรงศีลเดินทางกลับไป...


ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีแดงฉาน หมอกหนาละอองฝุ่นคละคลุ้ง ทั่วสารทิศเต็มไปด้วยเสียงคมอาวุธ เจ้าชายอยู่บนหลังช้างทรง เสียงกระสุนน้อยใหญ่แผ้วผ่านเหมือนอสุนีบาศฟาดกลางสมรภูมิ ฉับพลันทุกสรรพสิ่งก็เคลื่อนไหวเชื่องช้าลงแทบจะหยุดนิ่ง ร่างเงาดำทมิฬปรากฏที่ปลายหางพระเนตร
 พระนเรศเจ้ายกพระแสงของ้าวชี้คมหันมายังพระองค์ ดวงพักตร์เขม็งตึงหมายพิชิตการศึก น่าเกรงขาม น่าพรั่นพรึง...
 ราชันย์แห่งหงสาชะงักงัน พระหัตถ์สั่นสะเทิ้ม รับรู้ชั่วขณะจิตว่าตัวกำลังฝัน และในฉับพลันนั้นเองเสียงปืนก็ดังกึงก้อง ร่างพระองค์ต้องกระสุนจนร่วงหล่นจากหลังพญาคชสาร กลิ้งลงทางลาดเศษดินโคลนเลอะเปื้อนอาตมชวนเวทนา
 ปลายพระเนตรเจ้าชายเห็นพระนเรศขยับมาใกล้ทีละก้าว เจ้าชายพยายามลุกพระองค์ขึ้นยืนหยัดอีกครา แต่กลับเป็นว่าร่างบัดนี้หวนคืนสู่วัยเยาว์ กำลังวังชาพาลอัตรฐานหายไป ไม่นานนักร่างของเจ้าชายน้อยก็มิอาจยืนหยัด จนเซไปชนเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งเข้าแล้วล้มบนพื้นอีกครั้ง ในมือบุรุษผู้นั้นถือผ้าผืนหนึ่ง เป็นอาภรณ์งามที่หญิงในห้วงฝันคราก่อนสวมใส่แต่มันกลับเต็มไปด้วยคราบเลือด เจ้าชายมองผ้าผืนนั้นแล้วเงยหน้ามองร่างอีกฝ่าย ซึ่งพระองค์ต้องตกตะลึงไม่แพ้คราวประสบพระนเรศและห้วงมรณาถาโถม
 "ลูกครั่นคร้ามมันกระนั้นฤๅ เมงจีสวา ..."
 ...
 'เจ้าชาย ตื่นเถิดพระองค์...'
 เสียงหนึ่งดังคล้ายพูดอยู่ใกล้หู เจ้าชายทรงรับรู้ได้ว่าเป็นนาถะยา ดวงเนตรเริ่มเปิดขึ้นแต่ยังสู้แสงสว่างมิได้จึงมีวิสัยมองเห็นเลือนราง ระคนไปกับเสียงขับขานลำนำกล่อมนอนเนื้อความแสนคุ้นหู
 'เจ้า...นาถะยา...เจ้าอยู่ที่ไหน'
 'มือพระองค์...'
 เจ้าชายชำเลืองพระเนตรเพ่งพิศไปยังสองหัตถ์ นาถะยาอยู่นอกพระแท่นใกล้ฝ่ามือข้างขวา ดวงจิตคู่คิดกุมพระหัตถ์ไว้อยู่แนบแน่นด้วยสีหน้าเป็นกังวล ด้านเจ้าชายร่างเยาว์ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแต่อย่างได้ หากแต่เป็นหนักอึ้งคล้ายถูกทับจึงเร่งชักมือออกมา ในสายตาของผู้อื่นก็เหมือนทรงสะดุ้งตื่นจากนิทรากาล
 "โบกมือเช่นนั้น เป็นเพราะฝัน แมลงหรือฝุ่นมาตอมเจ้าฤๅ น้องมังสามเกียด"'
 เสียงขับกล่อมเพลงหยุดลงก่อนเป็นเสียงถามไถ่ เจ้าชายพระเนตรเบิกกว้างขึ้น จึงเห็นถนัดว่านอกจากนาถะยาและเหล่าบริวารข้าใช้ ก็มีเจ้าหญิงพระพี่นางองค์โตอยู่ที่ห้องของพระองค์ด้วย
 "พี่หญิงเมงอะจี้..." มังสามเกียดรู้สึกโล่งอก ถอนหายใจแล้วจ้องนาถะยาเชิงนึกเอ็ดไปพลางตอบข้อสงสัยเจ้าหญิงผู้พี่ "พระเจ้าค่ะ เป็นแมลงร้ายก่อกวนมือให้รำคาญใจ"
 นาถะยาบุ้ยปากพร้อมขมวดคิ้ว 'เรารึอุตส่าห์ห่วง นึกจะช่วย ทำคุณบูชาโทษโดยแท้'
 "สงสัยเอเช้งทำนองของพี่คงไล่แมลงได้ไม่ถนัดกระมัง คงต้องให้พี่เลี้ยงของน้องมาแทนเสียแล้วซิ เป็นผู้ใดดีเล่า... เชงมาหรือว่าหน่องจา ? "
 เจ้าชายส่ายพระพักตร์ก่อนรับสั่ง "ขอเป็นพี่หญิงเถิด ข้าอยากฟังเสียงเอเช้งพี่หญิงกล่อมมากกว่า..." เจ้าชายตรัสจบด้วยความเพลียและเหนื่อยล้าหนักหนาจากภารกิจเก่าก่อนจึงทิ้งกายลงหมอนอีกครา
 ฝ่ายเจ้าหญิงเมงอะจี้ก็มองร่างน้องชายอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเริ่มร้องลำนำเอเช้งขับกล่อมไปพลางที่นาถะยาเข้ามาใกล้ กระซิบเป็นคำในกระแสจิต
 'เจ้าชาย ทรงรู้สึกสัมผัสนาถะยาได้กี่มากน้อยฤๅ...'
 หลานหลวงราชาพยายามข่มตาหลับ ด้วยเคืองผู้ถามจึงถามกลับไปแทน 'เล่นพิเรนทร์กระไรมือของข้า'
 'ก็พระองค์กำลังเหงื่อโซมตัวดุจพิรุณเทพพรมน้ำใส่ร่าง ดีที่นาถะยาฟื้นสติก่อน จึงทราบว่าฝันร้าย จังหวะหันไปเห็นพี่หญิงพระองค์มาร้องเพลงกล่อมพอดี นาถะยาเลยต้องหาทางปลุกพระองค์ แต่อิทธิฤกษ์นาถะยาก็ช่างอัตคัดเหลือใจ ก็ได้แค่พยายามเขย่ามือพระองค์นั่นแล ก็แค่นั้น...'
 'อย่ามาจับอีกเจ้าผีอำ แค่นี้ก็ปวดหัวปวดจิตจนอยากหมากอยากสูบจริงหนอ'
 นาถะยาเลิกตามองบนพลางเท้าสะเอว 'อ้ายเทือกเหล่านั้นมิได้ช่วยฟื้นฟูจิตพระองค์ให้แช่มชื่นระรื่นหรอก...' นาถะยาบ่นจบด้วยจิตที่สื่อถึงกัน ความง่วงจึงเริ่มรุกคืบนาถะยา เจ้าตัวจึงทราบว่าคู่คิดผล็อตหลับไปเสียแล้ว 'ชะอ้าว หลับจริงเสียอย่างนั้น...เหลือจะเชื่อ พาลให้ง่วงตามไปด้วย'
 ตอนที่ดวงจิตเริ่มสะลึมสะลือ หามุมปลายเตียงเพื่อสัปหงกด้วย เสียงของบริวารและพระพี่เลี้ยงก็เอ่ยขึ้น นาถะยาไม่ได้สนใจนักเพราะความง่วงจึงฟังไม่ค่อยถนัด ดวงตาเห็นแต่ภาพเลือนวูบไปมา พระพี่นางเมงอะจี้หยุดร้องเอเช้งก่อนสักพักร่างผู้หนึ่งก็เข้ามาในห้อง
 "...พี่หญิงจี้ น้องสาม!"
 น้ำเสียงร่าเริงดังขึ้นพร้อมก้าวมาหาในห้องหับ เจ้าหญิงองค์โตส่งเสียงจุ๊ปากให้เงียบ "น้องมังสามเกียดของเราเพิ่งจะหลับเมื่อครู่ พี่เพิ่งกล่อมเอเช้งจบไป...ครานี้น้องขอให้พี่กล่อมด้วยหนา"
 เจ้าหญิงมังอะถ้วยเม้มริมฝีปาก ย่องมาหาพี่สาวคนโตพลางกระซิบเสียงเบา "จริงฤๅ ชะรอยวันนี้ฝนจะตกใหญ่แล้วเป็นแน่กระมัง มังสามเกียดพูดเช่นนั้นได้ ปรกติชอบบอกว่าทำนองเอเช้งของพี่หญิงร้องช้าไปไม่เร้าใจ" บุตรคนกลางแซว
 "ช่างแปลกจริงหนา ปรกติน้องมังสามเกียดหาได้พูดจาช่างอ้อนแบบนี้ไม่" เจ้าหญิงผู้พี่ที่อาวุโสที่สุดนึกสงสัย "แลพักหลังมานี้ กิริยาท่าทางก็ผิดแผก แตกต่างไปจากเมื่อก่อนนัก กระทั่งเจ้าแม่กับเจ้าย่าก็ยังก็เคยออกปากกันบ่อย หญิงเล็กมิสังเกตเห็นเช่นนั้นหรือไร"
 สองดรุณีจ้องมองร่างเจ้าชายเขม็ง นาถะยาที่งัวเงียก็เลิกลั่กขึ้นทันใด
 'บรรลัยแล้วเจ้าชาย...นาถะยาหาทางปลุกให้ตื่นบรรทมแก้ต่างดีกว่า' พูดจบเจ้าตัวก็หาทางเขย่าพระองค์ แต่ก็ไม่อาจขยับเขยื้อนอะไรในสายตาผู้อื่นซึ่งมองไม่เห็น
 "คร้านจะเรียบร้อยเอางานหรือเอาแต่ใจก็เรื่องปรกติของน้องสามนี่เพคะ น้องเองก็เคยเป็น แต่น้องสามพักหลังคงตระหนักถึงหน้าที่ในวังกับฐานะหลานหลวงมากขึ้นก็เป็นได้กระมัง"
 "อืม...ถึงจะแปลกแต่เห็นน้องมังสามเกียดมีขอร้องออดอ้อนให้พี่ร้องกล่อมบ้าง พี่ก็โล่งอก กลับสบายใจขึ้นมา" เจ้าหญิงเมงอะจี้มองหญิงผู้น้องก่อนอมยิ้มแล้วจึงผินพักตร์มาทางน้องชายคนเล็กที่หลับสนิท "อย่างน้อยก็สมวัย หาใช่ปุบปับเติบโตจนน่าใจหาย"
 "อย่างไรก็เป็นน้องชายคนเดียวของพวกเรานี่หนา" เจ้าหญิงเมงอะถ้วยเสริมพลางหัวเราะคิกคักกับพี่สาวคนโต
 นาถะยาก็โล่งใจเมื่อรู้ว่าความคงไม่แตก ห้วงบรรทมที่สื่อจิตกันก็แผลงอาการ วิญญาณเริ่มหาวหวอด ศีรษะแนบขอบเตียง ใกล้หลับไปด้วยเต็มทน ตาปิดแต่หูยังฟังอยู่แม้ว่าบางทีจะจับความไม่ค่อยถนัด
 "จริงสิ เรื่องคณะแขกเมือง..." เจ้าหญิงผู้พี่เอ่ยขึ้น มองน้องนางเพื่อถามไถ่เรื่องราว เจ้าหญิงมังอะถ้วยก็กระเถิบองค์มาใกล้พี่หญิง กระซิบด้วยเสียงอันเบา
 "เพคะ อย่างที่ตกลงกัน เป็นการมาส่วนตัว จากนี้คงไปมาหาสู่ง่ายขึ้น โล่งใจหนักหนาที่ทุกอย่างลุล่วงเป็นปรกติสุข นอกจากเราสอง แลผู้ใหญ่ในวังหลัง กับทางฝั่งโน้นก็คงหาผู้ใดใครทราบเรื่องไม่ ขนาดน้องสามก็ยังมิรู้เรื่อง"
 "พี่ยังนึกว่าน้องจะบอก"
 "มิบอกหรอกเพคะ ให้ลับจนถึงแก่กาลเถอะ"
 "ดีแล้ว ทางนั้นก็อยากให้ทุกสิ่งเป็นไปตามปรกติ รู้น้อยก็ดี"
 'ง่วงจริงแท้...แต่ เอ๊ะ? อะไรกันหนะ' นาถะยาเผลอหลับไปวูบ แต่ได้ยินเสียงเจ้าหญิงสนทนาแววจึงสะดุ้งเล็กน้อย เนื้อความจึงฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ไม่ปะติดปะต่อ
 "น้องสามมิได้ก่อเรื่องใช่ไหม ยินว่าเทียวไปเทียวมาพบคนไปทั่ว ซ้ำยังไปพบเจ้าน้ามินเลตยาอีก" เจ้าหญิงผู้พี่ฉายพระเนตรเพ่งพิศ น้ำเสียงถามน้องหญิงชัดและห่วงใยขึ้นกว่าแต่ก่อน
 "ถึงมีเหตุวิวาทแต่ไม่มีผู้ใดในหมู่เราเป็นอันใด แต่กับเจ้าน้าก็สนทนากันแต่เพียงสอง น้องไม่รู้ว่าคุยกระไรกัน ซ้ำก็ประหลาดหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ ไม่รู้สนิทชิดเชื้อกันมาแต่หนใด น้องสามแต่เดิมก็ไม่น่าถูกชะตากับใครแปลกหน้า กับลักษณะอย่างเจ้าน้าก็มิน่าเข้าใกล้"
 "พี่ว่าเจ้าน้าน่ากลัวมากกว่า เล่าลือว่าแปลกนักจนบวชเป็นภิกษุมิได้ ชอบดื่มสุราต่างชาติเมรัย ถือเพศคบหาทั้งชายและหญิง เห็นที่เราสองต้องเตือนน้องเสียแล้วเรื่องการเข้าหาผู้คน ว่าผู้ใดเหมาะผู้ใดไม่ควร"
 "ลางทียิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุเพคะ"
 "ก็อาจจะจริง...เหมือนเรื่องปืนของน้อง หากห้ามจะยิ่งกว่าที่เห็นเป็นแน่ เสด็จแม่เคยรับสั่งเช่นนี้"
 นาถะยาได้ยินเสียงเจ้าหญิงสนทนาจบก็สรวลกันมื่นชื่น ดวงจิตนึกพิจารณาความเท่าที่ได้ยินมาก็พึมพำว่า 'เห็นทีต้องหาวิธีปลุกหรือสะกิดเตือนเจ้าชายใหม่ที่ได้ผลเสียแล้วกระมัง... ' ว่าแล้วเจ้าตัวก็ทดลองหลายวิธีจนสักพักเขาก็หลับตามเจ้าชายไปในที่สุด


 'อันตรายนะพระองค์ เกิดอ้ายผู้นี้อุตริวางแผนร้ายอันใดขึ้นมา เราจะแย่เอาน่า...' นาถะยากระซิบกับเจ้าชายของเขา ด้านหลานหลวงมังสามเกียดยังคงสงบนิ่ง ประจันหน้านายเรือสำเภาต้าหมิงอยู่เช่นเดิม
'กลัวปะไร มีราชองครักษ์วังหน้า คนของเรากับเมยะรวมกันก็ไม่มากไม่น้อยไปกว่าทางนั้นหรอก แล้วถิ่นนี้เป็นถิ่นของเจ้าน้า ถ้าจะมีเรื่องกันคิดหรือว่าจะหนีพ้น เจ้าคอยสังเกตระวังไว้เถอะนาถะยา'
"พระองค์ วันนี้ก็มีเรื่องอีกแล้วหรือ"เมยะขยับกายเข้ามากระซิบถามหน่อเนื้อเชื้อหงสา
"ถ้ามีเรื่อง เจ้าก็จงหลบข้างหลังซะ"
"หลบหลัง? เราอยู่ในวงล้อมนะ" เมยะแค่นหัวเราะ ก้าวมาตั้งเชิงหมัดข้างคู่สนทนา "แลข้ามิใช่พวกชอบอยู่แนวหลังซะด้วยซิ ใช่ว่าข้าเป็นวาณิชจะไร้วิชาวิวาทหรอกหนา"
"เช่นนั้นก็เบาแรงไปได้เยอะ"
กริยาท่าทางของคณะมังสามเกียดและวาณิชต่างถิ่นสร้างความประหลาดใจให้กับชาวโพ้นทะเลต้าหมิง สายตาพวกเขาหันไปมองเจ้านาย ต่างก็ไม่ขยับกระไรนอกจากรอคำสั่ง
"ชาวไป๋กู่[1] ใจสู้ตั้งแต่เด็กตัวเท่านี้เชียว" ชายร่างยักษ์ศีรษะล้านเตี้ยน หนวดเคราเฟิ้มยาวถึงอก พูดกระซิบกับหลินต้าวด้วยสำเนียงจีนแต้จิ๋ว
"เห็นพ้องกับเจ้า หลี่ตัน...ตอนข้าตัวเท่านี้ยังเพิ่งนั่งอ่านซ้องกั๋ง[2] อยู่บ้านกระมัง"
 "ข้านึกว่าพวกเขาจะกลัว แล้วตามเรามากินข้าวด้วยง่ายกว่านี้ซะอีก... แบบนี้เราจะต่อรองกับพ่อนักบวชหัวขาวได้ยังไงกัน ขมขู่เลยหรือไม่" หลี่ตันใจฝ่ามือนวดหลังคอเบาๆ จ้องมององครักษ์ชาวต่างชาติที่ติดตามเด็กชายมาด้วย เขาคาดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นผู้มีฝีมือฉกาจพอตัว จึงต้องระแวงระวังที่สุด
"ไม่เอา... เรามาคุยอย่างผู้ดีมีอารยะ" นายสำเภาต้าหมิงกวักมือ คนของเขาถอยห่างไปสองสามก้าว ก่อนที่เขาจะมาพูดกับผู้นำคณะฝ่ายตรงข้ามด้วยภาษาหงสาวดี "คุณชายน้อย หลินต้าวเป็นแต่เพียงพ่อค้า แล่นสำเภาเดินทะเลธรรมดา ดินแดนไป๋กู่แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล เราคนต่างถิ่นจำต้องหามิตร หากได้ผูกไมตรีกับคุณชายน้อยด้วยจักเป็นเรื่องดีต่อเราทั้งสอง"
"แล้วไยเป็นข้า" มังสามเกียดตรัส ด้วยว่าอีกฝ่ายไม่น่ารู้ว่าเขามีฐานะเป็นใคร "ไยจึงมาเจรจาการค้ากับข้า"
"แววตาของท่าน คุณชายน้อย" นายสำเภาเฉลย ยกยิ้มไม่วาง "ตั้งแต่ที่พบกันพร้อมท่านผู้ทรงศีล ข้าน้อยมองเห็นความครุกกรุ่นลุกโชติสะท้อนในนัยน์ตาของคุณชาย ไม่สมวัยท่านสักกระผี มิใช่ธรรมดาสามัญ"
'อ่านขาด...แค่มองตาเห็นไปถึงขนาดนี้เชียวหรือ' นาถะยากระซิบ
"พูดเพ้อพกไปเรื่อย...เจ้าอยากต่อรองกระไรกันแน่ นายสำเภา"
"สายสัมพันธ์ คุณชายน้อย" หลินต้าวโค้งสุภาพเล็กน้อย ก้าวมาใกล้เพียงลำพังแต่ก็เว้นระยะไม่ให้อีกฝ่ายระแวง "ข้าน้อยมาใหม่ในแดนไป๋กู่ รู้จักเพียงนักบวชหม่างเท่านั้น แลหนก่อนเห็นว่าคุณชายน้อยมักจี่กับพวกฝะรังคี รูม แขก กระทั่งที่เพิ่งมาตั้งนิคมไม่นานมานี้อย่างสมาคมเดอมาร์โครา และ ฮาลา-คเล" นายสำเภามองไปทางเมยะ ก่อนเหลียวกลับมาที่ผู้นำรุ่นเยาว์
"หากไม่ขัดเคืองคนแต้จิ๋วเช่นหมู่เรา ข้าน้อยก็อยากสนิทสนมกับคุณชายน้อยเช่นกัน เผื่อวันหน้าข้าน้อยสร้างเรือนสร้างคลังสินค้าสักแห่งในที่ว่างย่านนี้น่ะขอรับ"
มังสามเกียดพิจารณาความจากคำพูดของอีกฝ่ายด้วยความใจเย็น การปรากฏตัวของนายสำเภาคงมีเป้าหมายหวังผลมากกว่าที่พูด บางทีอาจมีเจตนาต่อรองอะไรกับเจ้าน้ามินเลตยาอีกมากกว่าที่พูดก็เป็นได้ อย่างไรก็ดีพื้นที่จุดนี้ก็เป็นเรื่องของผู้มีอำนาจซึ่งได้รับมอบหมายในพื้นที่ มากกว่าเป็นเรื่องความเห็นของพระองค์
"บอกเรื่องนี้กับข้านั้นเสียเที่ยวแล้ว เรื่องการตั้งถิ่นสร้างเรือนเป็นเรื่องที่กรมการค้าและกรมการเมืองในสภาหลุตดอพิจารณาต่างหาก" ผู้นำคณะชาวหงสาวดีตอบนายเรือ "อีกอย่าง สายสัมพันธ์กับเจ้า ก็ไม่เห็นว่าข้าจะได้ประโยชน์กระไร"
"ข้ายินดีจะให้เป็นมือเป็นเท้า เป็นหูเป็นตาหรือกำลังแก่ให้คุณชายน้อย ข้าก็เป็นให้ได้ขอรับ คุณชายน้อยสนใจข้อเสนอข้าหรือไม่"
มังสามเกียดหันไปสบตากับสหายร่วมคณะทั้งหลาย ขณะพิจารณาว่าจะดำริเห็นชอบอย่างไร ฉับพลันนั้นเองคนกลุ่มหนึ่งก็เดินก้าวเข้ามาล้อมเหล่าชาวทะเลต้าหมิง ทีแรกมังสามเกียดนึกว่าเป็นคนของเจ้าน้า...แต่เมื่อดวงเนตรพระองค์เห็นผู้ที่ก้าวเข้าสองคน ก็ทรงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง และไม่ใช่หลานหลวงเท่านั้นในคณะทุกคนก็ต่างตกตะลึงเช่นกัน
"หูตาเรามีเพียงพอแล้ว ถ้าเจ้าจะใคร่ปรึกษาเรื่องทำเลที่ตั้งการค้า ไยมาคุยกับเด็กๆ มิเสวนากับผู้หลักผู้ใหญ่เล่า" เสียงหนึ่งกล่าวกับหลินต้าว นายสำเภาหันไปมองผู้พูด สบตาหนุ่มผู้นั้นแล้วเอ่ยสำเนียงฉันมิตรอ่อนน้อม
"ท่านชาย มิทราบว่าท่านคือ..."
บุรุษคนแรกผู้นั้นไม่ตอบ สีหน้าดุดัน แววตายังคงเข้มขรึม ลงท้ายที่บุรุษคนที่สองซึ่งเป็นชายชราร่างเล็กเป็นคนตอบ
"...นั่นคือพ่อเอิน เขาเป็นพ่อของเด็กคนนั้นที่นายเรือชวนคุยนั่นแหละ" ชายชราเดินมากลางวง ขยิบตาแก่หลานๆ แล้วหันไปทักทายนายสำเภาต่างชาติ น้ำเสียงใจเย็นสุขุม
"ยินดีที่ได้พบพาน พ่อค้าแห่งต้าหมิง ข้าชื่อจะเด็ด เป็นพ่อ เป็นปู่ เป็นคนแก่ที่พอจะชินกับที่ทางแถวนี้ คนย่านนี้คุ้นชื่อข้าดีนะ... จะเด็ดลูกชายสิงคสุ คนปาดงวงตาลจากเมืองตองอู"
'เจ้าพ่อกับเจ้าปู่!?' ทั้งนาถะยา ทั้งมังสามเกียดต่างอุทานลั่นในใจ ใครจะนึกคาดฝันว่าประมุขสูงสุดแห่งหงสาวดีกับว่าที่ผู้นำแผ่นดินอุปราชา ทั้งสองพระองค์จะปลอมตัวเป็นชาวบ้านสามัญ แต่งเรื่องแต่งราวพวกตนได้อย่างแนบเนียบเป็นธรรมชาติและมาปรากฏอยู่ตรงหน้าหลานหลวงเช่นนี้
"คนปาดงวงตาลหรือ?" หลี่ตันพึมพำคำผู้เฒ่าที่ตนได้ยิน ส่วนหลินต้าวมองบุรุษหนุ่มกับชายชราอาวุโสนิ่งๆ พิจารณาความที่เกิดขึ้นอยู่นัยที
"พอดีข้าฝีมืออยู่บ้างเลยเจริญในหน้าที่การงาน ...เดี๋ยวนี้สบายแล้ว นั่งเป็นหัวให้ลูกหลานดูแลกิจการแทน" ชายผู้อ้างตัวว่าชื่อจะเด็ดยังคงพูดน้ำเสียงแฝงอารมณ์ขัน มังสามเกียดก็ชักสีหน้าไม่ถูก ว่าเจ้าปู่กำลังทรงปลอมพระองค์ไปในลู่ทางอะไรอยู่
"ท่านจะเด็ด ท่านเอิน ข้าน้อยเสียมารยาทต้องขออภัย มิทราบพวกท่านคือผู้ใหญ่ของคุณชายน้อย ยินดีที่ได้พบพาน..." หลังจากนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นายสำเภาต้าหมิงก็ไม่รอช้าที่จะคารวะผู้หลักผู้ใหญ่ จากนั้นบทสนทนาส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงคำพูดกระซิบกระซาบระหว่างเหล่าผู้ปกครองสูงสุดเท่านั้น หลานหลวงไม่อาจทราบได้ว่านายเรือจะพูดอะไรกับเจ้าปู่และบิดาของเขาบ้าง บางทีอาจจะพูดไปตามที่เขาเคยเกริ่นไว้ก่อนหน้านั้น
เรื่องกับลงเอยที่ว่าไม่กี่อึดใจ เจ้าน้ามินเลตยาก็ทรงรีบเสด็จมาพร้อมด้วยหม่องมิโมและผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง สีหน้าของเจ้าน้าไม่ต่างจากคราวพระองค์เห็นพระญาติผู้ใหญ่ปรากฏครั้งแรก น้าชายหันมองคณะรุ่นเยาว์ สีหน้าของเขาฟ้องราวกับพูดขึ้นว่า 'ดูเหมือนเรื่องจะไม่ทันเกิดแต่ไฉนกลายเป็นอะไรเช่นนี้ไปได้'


"สหายหมิงแสบจริงเชียว เอาเถิด ที่ว่างตรงนั้นก็ตั้งใจเตรียมไว้ให้พวกต้าหมิงอยู่แล้วล่ะหนา แค่ช้าหรือเร็ว...แต่ใจจริงกะว่าจะรออีกสักวันสองวัน ดูว่าจะมีพ่อค้ากลุ่มอื่นมาเจรจาต่อรองขอที่ดินตรงนั้นหรือเปล่า" มินเลตยากอดอกไปพลางบ่นให้คณะผู้มาเยือนทั้งหลายฟัง หลังเห็นว่ากลุ่มสำเภาต่างแดนจากไปแล้ว
"เจอคนเจ้าเล่ห์แสนกลเสียแล้วซิ หลานเรา" ชายชราผู้เฒ่าซึ่งปลอมตัวว่าเป็นลูกของคนปาดตาลเอ่ยขึ้นกลางวง ดวงเนตรราชันกวาดไปกว้างๆ ไม่มีใครแน่ใจว่าคำพูดนี้หมายถึงใคร ระหว่างหลานที่เป็นนักบวช หลานที่มาในคณะรุ่นเยาว์ หรือบางทีอาจจะมากกว่าที่รวมไว้ข้างต้น
"ท่านต้องประสบพวกประเภทนี้บ่อยเลยหรือ" เอินหรือที่รู้ในชื่อมังเอินตรัสถามมินเลตยาผู้ที่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกัน นักบวชผมขาวหยักไหล่ก่อนตอบกลับไป
"เป็นธรรมดาของย่านนี้แหละขอรับ แลอ้ายหลินต้าวผู้นี้ก็เป็นบุรุษประเภทลูกล่อลูกชนซะด้วย มากด้วยคารมชั้นเชิงยิ่งเสวนาจะแพ้ทางเอาโดยง่าย ข้ายังนึกว่ามังสามเกียดจะถูกเขาพูดปั่นหัว หยอกจนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้วด้วยซ้ำ"
'ฝีปากแค่นี้น้อยยังนักเมื่อเทียบกับที่ข้าประสบพบเจอรายวัน' หลานหลวงนึก นาถะยาหันมองค้อนเล็กๆ รับรู้ว่าถูกนินทาระยะเผาขน
"ข้างนอกมีพวกเล่นแง่เล่นกลเช่นนี้อยู่มาก ลูกต้องระมัดระวังมากกว่านี้ นี่คือโลกที่เราอาศัยอยู่" เจ้าพ่อรับสั่งอบรมกับปิโยรส ทรงมองเมยะ ก่อนหันมาทางมังสามเกียด "ถ้าก้าวเดินพลาดไม่รอบคอบ พวกเราจะอันตรายกันหมด..."
"...ขอรับเจ้าพ่อ" ผู้เป็นบุตรก้มหน้าลงต่ำ แต่บิดาสังเกตทันก็กระแอมขึ้นแล้วพูดต่อ
"ที่พูดนี่มิใช่คำสั่งสอนเจ้าในฐานะอุปราชา แต่เป็นแค่คำสอนในฐานะพ่อลูก...เราอยู่ข้างนอก มันเป็นเพียงคำสอนของหลานชายคนปาดตาลเท่านั้น" บิดาแตะอังสาลูกชายของตนเบาๆ แม้รับสั่งเข้มขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นลึกๆ "เจ้าเติบโตขึ้นมาก วันนี้พ่อเห็นกับตาตัวเอง รู้แล้วว่าที่พี่สาวหรือแม่เจ้าเล่าให้ฟังเป็นความจริงเพียงใด เจ้าเป็นนักสู้โดยแท้"
ผู้เป็นบุตรเมื่อได้ยินก็ทรงเงยหน้าสบตาพระบิดาเป็นครั้งแรก ความรู้สึกปิติกำซาบอยู่ลึกๆ หลานหลวงรู้สึกปลาบปลื้มในใจ เหมือนหินที่แบกไว้หลุดออกไปก้อน อย่างน้อยภาพที่เห็นตรงนี้ก็ช่วยปลอบประโลมพระองค์จากภาพจำฝันร้ายคราวก่อนไปได้อย่างยิ่ง
"ดูเหมือนว่าลูกชายข้าจะมีธุระกับท่านนักบวชผู้ทรงศีล ใคร่ขอมาฝากตัวเป็นอาจารย์สอนวิชา"
"อะไรนะ..."
เมื่อมินเลตยาได้ยินคำของมังเอินดังนั้นก็ชะงักงัน พลางสังเกตเห็นว่าหลานชายตัวน้อยนั้นพกดอกบัวร้อยมาลัยติดมือมาด้วย นักบวชก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาของพระฤาษีหันไปที่ผู้อาวุโสสูงสุด เจ้าปู่สงสายตาตอบกลับเชิงบอกว่าสุดแท้แต่การตัดสินใจของมินเลตยาเอง
มินเลตยาจำใจ หลังครุ่นคิดอยู่นานก็เอ่ยเสียงแผ่ว "ระยะนี้ข้ายังมีงานที่พระองค์ทั้งหลายมอบมาต้องสะสางอีกมาก...เราจำต้องทำงานเป็นการลับ จะมีคนรู้มากก็ไม่ควร เพื่อไม่ให้เครือข่ายของข้าขาดช่วง คงมิอาจรับศิษย์ได้..."
"แต่ถ้าหนหน้าหลานมาอาศรมอีก ในคราวที่ภารกิจน้าลุล่วง..." เจ้าน้าสบตาหลานชาย ก่อนจะหันหลังพลางเอ่ยด้วยความใจอ่อน "ลางทีข้าอาจพิจารณาอีกที"


ม่านเมฆาลอยล่องผ่านไป หยดฝนกระเซ็นเกาะบานหน้าต่างแลพื้นวัสดุ ลมหนาวลุเข้าปกคลุมกรุงหงสาเป็นสัญญาณเข้าสู่เดือนใหม่ เมื่อบททดสอบศรัทธาวรุณเทพในปีนี้ได้สิ้นสุดลง เทศกาลบันไดไฟแห่งตะดิ่นจุ๊ดก็ถึงคราวเริ่มต้น โคมไฟถูกจุดขึ้นเป็นแนวยาวตลอดทางทั้งวันและทั้งคืน เพื่อต้อนรับวันมหาปราวนาสำคัญยิ่ง ในการระลึกถึงพระสมณโคดมพุทธศาสดาเสด็จลงมาจากสรวงสวรรค์หวนคืนสู่เทวโลกหลังบรมเทศนาแก่พระราชมารดา
 ไม่มีสถานที่ว้างเว้นในหงสา แทบทุกพื้นที่กลายเป็นลานกิจกรรมเนืองแน่นด้วยผู้คน ท่ามกลางชาวบ้านชาวช่องตาสาเก็บบัวหลวงบัวพรรณตาสีนั่งตักน้ำยางไม้เหียงทำขี้ไต้ ยายมาสานไม้ไผ่ยายมีที่ฝนกะลาทำประทีป ก็ปรากฏมีเด็กชายกลุ่มหนึ่งพร้อมด้วยผู้ติดตามเป็นโขยงเดินดุ่ยกรุยทางผ่านมายังหน้าตลาดใหญ่แห่งหนึ่งใกล้แดนพนาชานกรุง
 "เรียนพระองค์ เหตุไฉนไยจึงเสด็จมายังตรอกแห่งนี้อีกรึพระเจ้าค่ะ" พระพี่เลี้ยงคนสนิทผู้จริงจังพนมมือแนบอกไต่ถามผู้เป็นนาย
 "นั่นสิพระองค์ ถึงตามมาคุ้มกันแต่เรามาช่วงคนพรุกพร่าน..." พี่เลี้ยงคนที่สองเสริมความอย่างพาซื่อ
 "เราอยู่ข้างนอก เชงมา หน่องจา พวกเจ้าระมัดระวังวาจา" โอรสเจ้าหวังหน้าเอ็ด ดวงตาดุไปทางคนสนิท เชงมารีบลดมือที่พนมลง ส่วนหน่องจากะพริบตาปริบพร้อมผงกศีรษะ ...วันนี้พระองค์ก็ออกนอกวังอีกครั้ง มาเป็นกลุ่มเดิม ขาดเพียงพระพี่นางคนรอง คนของเจ้านางและดีเอโก้ซึ่งวุ่นเรื่องเตรียมตัวการรบ จึงเหลือซิมาวประกบเงียบ ๆ
 "ข้าจำเป็นหรอกหนา พ่ออยู่หัวบาเยงนองทรงรับสั่งอนุญาตให้ข้าออกนอกวังได้ แต่ก็เพื่อศึกษาความรู้เพิ่มเติมที่มิขัดต่อชั่วยามการสอน ข้าออกมากระทำตามเลยจะไปหาคนผู้นั้น" เด็กชายในชุดดุจกุลบุตรขุนนางชั้นผู้น้อยพูดกับผู้ติดตามซึ่งปลอมตัวมอมแมม พลางเดินนำขบวนเข้าไปในตรอก เหล่าบุคลากรร่วมคณะก็พากันตามประชิด
 "เช่นนั้น ...ไยมิมีเทียบเชิญส่งสารให้เข้าสอนวิชาล่ะ...ขอรับนายน้อย" หน่องจาถามต่อไป ปลอมและพูดสำเนียงตัดห้วนคำราชาศัพท์ตามบทบาทที่ผู้เป็นนายได้นัดแนะก่อนหน้านั้น มังสามเกียดเป็นลูกวาณิช ส่วนพวกตนเป็นเด็กรับใช้
 "กับบุรุษเช่นเจ้าน้า มิง่ายนักดอก" เจ้าชายพึมพำพลางนึกในห้วงอดีตครั้งเก่า เจ้าน้าเลตยานั้นมักเก็บตัวปลีกวิเวก สถานะพระองค์น้อยคนนักจะรู้และพูดถึงพระองค์
 หลายคนในวังหลวงเชื่อว่าเจ้าน้าไม่ยี่หระสนใจในข้อราชการ บ้างก็ลือว่าทรงศึกษาศาสตร์หลายแขนง จนบรรลุเป็นเอกอุเข้าขั้นอัจฉริยะ บ้างก็ลือว่าพระองค์วิกลจริต หลงสรรพคุณอวิชาภูตผีปีศาจ นิยมร่ำสุราสำราญการพนันเป็นอาจิณ หนักกว่าบ้างว่าทรงงดงามสามารถหมัดใจทั้งบุรุษแลสตรีให้อ่อนราบใจยวบได้จึงต้องถูกขับออกมาบวชเข้ารีตอื่น แต่ความจริงเป็นเช่นนั้นหรือไม่ก็หามีผู้ใดรู้ ทุกสิ่งจึงเป็นเพียงเสียงนินทาเล่าสนุกปากไร้หลักฐานยืนยัน ไม่แม้แต่จารึกเขียนบันทึกเป็นสารัตถะสำคัญ
 กระทั่งสมัยเจ้าชายมังสามเกียดรับตำแหน่งพระมหาอุปราชาเมงจีสวา พระองค์จึงทราบด้วยพระเนตรถึงความจริงว่าภายใต้ข่าวลือมากมายนั้นก็มีเค้าความจริง ที่ประจักษ์คือเจ้าน้าเลตยาเป็นหัวหน้ากรมข่าวกรองส่วนพระองค์ แลอาจรับใช้มาตั้งแต่คราวเสด็จปู่เป็นปฐม...
 ถึงน้อยคราเจ้าน้าเลตยาจะเสด็จมาเข้าเฝ้าเมงจีสวาเพื่อปรึกษาหาความกัน แต่ข้อมูลด้านการข่าวที่เจ้าน้านำมาแจ้งนั้นเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง กระทั่งพระบิดายังเอ่ยปากชมเชยว่าหูตาการข่าวของเจ้าน้าเปรียบดั่งหูตาของหงสา
 'คราก่อนเราก็ถ่อมาหาเองก็หนหนึ่ง น้าฤๅษีชีไพรพึงปรารถนาอยู่ป่า หาได้มาโดยง่ายซะเมื่อไรหนา' นาถะยาพูดกับเจ้าชาย 'ต้องเล่นลูกดื้อลูกตื้อ ลูกล่อลูกชน ขนความซนแสบสันที่พระองค์ถนัดงัดมาใช้ให้หมด เช่นนั้นนาถะยาจึงมั่นใจว่าทรงทำได้'
 พระเนตรมังสามเกียดแน่วแน่ เพราะคุณทั้งหมดที่ว่ามาจึงตั้งมั่นในพระทัย อย่างไรก็ต้องเอาเจ้าน้าผู้นี้มาไว้อยู่ในกำมือพระองค์ให้จงได้
 "แล้วเหตุใดบุตรวาณิชจึงมาด้วยเล่าขอรับ" หน่องจายังถามไม่เลิกรา ครานี้ข้ามหัวข้อประเด็นเจ้าน้ามายังเมยะ ทายาทแห่งกลุ่มการค้าฮาลา-คเล เขาเลิกคิ้วฉายแววฉงน หันมองเจ้าชายซึ่งพระองค์เพียงปรายหางตามาสบ เท้ายังก้าวเดินต่อไม่ย่อหย่อน
 "พูดจาเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลจริงเชียวหนา ข้าไปด้วยมิได้รึท่าน ? " เมยะพูดขึ้น น้ำเสียงคล้ายเย้าหยอกฉันมิตร ไม่นิ่งเรียบหรือเป็นทางการเท่าคราวแรกที่พบพานกัน
 เจ้าชายกับนาถะยาถือเป็นเรื่องบังเอิญนักที่ได้วนมาพบเจ้าตัวยามสัญจร ขณะที่ทรงกำลังตระเตรียมปลอมพระองค์และคณะ ทว่ามิวายก็มาปะหน้าพบกับกลุ่มพ่อค้าของเมยะผ่านมาพอดี สถานการณ์จับพลัดจับพลูเลยตามเลยจนพวกเขาเดินเท้ามาด้วยกันจนบัดนี้
 "เมยะเป็นนายน้อยลูกพ่อค้า จะไปไหนมาไหนในหงสาก็ได้ตามสมควร ครั้นจักตามข้าไปด้วยก็เห็นแนบเนียนดี แลเขามิได้ขัดขวางกระไรข้าด้วย"
 ความเห็นของเจ้าชายทำให้พี่เลี้ยงคนซื่อจำยอม ก่อนที่จะจ้ำเท้าตามหลังคนละฝั่งกับเชงมา เมื่อพระพี่เลี้ยงถอย เมยะก็ก้าวเท้าไวขึ้นมาเคียงมังสามเกียด แล้วพูดด้วยเสียงเบาดั่งกระซิบคุยเพียงสอง
 "ชาววังหงสาปลอมตัวออกข้างนอกเช่นนี้ตลอดฤๅ"
 "มีคำกล่าวว่าคนในรั้วในวังทั้งหลายล้วนเคยหนีหรือปลอมตัวออกนอกวังทั้งนั้น"
 เจ้าชายเหลือบไปยังคู่สนทนา เมยะพงกศีรษะในคำกล่าวของพระองค์ รอยยิ้มนั้นชวนให้รู้สึกแปลกภายในใจ
 "ข้ายอมรับว่าชื่นชมพวกท่านในคราวนี้เสียจริง คราวนี้แต่งกายดูปอนขึ้นทุกคนเลย" สายตาเมยะหันไปมองเครื่องกายสองพระพี่เลี้ยง ถัดมาเป็นซิมาวซึ่งบัดนี้โพกหน้าโพกหัวมิดแทบไม่ทราบว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อโปรตุเกส ก่อนจบที่มองอาภรณ์ผิวพรรณคู่สนทนา "กระทั่งท่านด้วย เนื้อตัวมอมแมมจริง โพกผ้ากองบองหลวมโพรก"
 "เจ้าบอกเองมิใช่รึ ว่าให้ข้าตระเตรียมปลอมตัวเช่นไร"
 "ท่านจำได้ด้วยฤๅ" เมยะยิ้มสดใสมุมปาก เขายอมรับว่าประทับใจเมื่อได้ยินคำตอบอีกฝ่าย "ไม่เลวนักสำหรับปลอมตัวคราแรก แต่ท่านยังทาผิวพรรณยังไม่เรียบแนบเนียนเท่าใดนัก หากเจอคนตาดีมากจะสังเกตเห็นได้หนา"
 "...เช่นสายตาเจ้า"
 เมยะหยักไหล่เอียงคอก่อนเหลียวไปมองเห็นของบางสิ่งที่เจ้าชายนำติดมาด้วย
 "ทว่าดอกบัวไม่อยู่ในคำแนะนำปลอมตัวของข้า"
 มังสามเกียดหยิบดอกบัวในห่อถงถุงย่ามติดตัวออกมาหมุนเล่น "เดือนจุดประทีปไฟชาวหงสาเราถือว่าเป็นเดือนไหว้ขมาขอพรผู้ใหญ่ ขอพรครูบาอาจารย์ อย่างไรข้าก็เป็นหลานชายเจ้าน้า ถือโอกาสมากราบไหว้ท่าน..."
 ผู้พูดเว้นจังหวะ ใช้มือข้างหนึ่งทำเป็นกำปั้นชนเข้าฝ่ามืออีกข้างที่แบไว้รอรับ
 "แลก็ตะคลุบจับให้อยู่หมัด ให้ดิ้นไม่หลุดไปซะเลย คราวนี้ต้องเอามาเป็นพวกข้าในวังให้ได้"
 เมยะนิ่งไปครู่ กะพริบตาปริบ ก่อนหลุดขบขำท่าทีและคำพูดอีกฝ่าย "ท่านช่างเจ้าเล่ห์จริงหนา แลเจ้าพิธีการมากกว่าที่คิด"
 "เช่นนี้ดูเหมือนว่าข้าเจ้าเล่ห์ มากพิธีฤๅ ? "
 "ใช่ อุบายแกมโกงแยบคาย หากเจ้าน้ามีเยื่อใยเมตตา ย่อมต้องใจอ่อนกันบ้างแน่"
 เมื่อได้ฟังคำของกุลบุตรวาณิชใหญ่ เจ้าชายก็ยิ่งมั่นพระทัยว่าแผนการนี้จะประสบผลไม่มากก็น้อย จึงทรงยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
 'ฮืม เจ้าชายปรึกษาแต่กับนายน้อยวาณิชต่างด้าวผู้นี้ มิเห็นสนใจไยดีนาถะยาเลย' ดวงจิตคู่คิดซ่อนกายาในอุรานึกบ่น หลังเห็นภาพฟังความอยู่ตลอด รวมถึงสัมผัสได้ถึงห้วงอารมณ์ประการทั้งปวง
 'นาถะยาสู้สหายเมยะมิได้ ช่างน่าน้อยใจนัก ใช่ซี บัดนี้นาถะยาทำได้แค่ผีอำสำหรับเจ้าชายเท่านั้น'
 'เพ้อเจ้ออันใดของเจ้า เราก็ถกแผนสารพัดอยู่ด้วยกันทุกวันคืน เจ้าจะแกล้งจะป่วนเล่นแผลงฤทธิ์กระไรในวัง ข้ารึก็ตามเช็ดตามเก็บให้ตลอด'
 'เจ้าข้า ---ทรงอย่าประมาทเบาใจไป หากชวนเป็นพวกมิได้ก็ควรหาแผนสำรองด้วยหนา'
 เจ้าชายมังสามเกียดเห็นพ้องกับคำของนาถะยา อย่างไรผลงอกเงยของการกระทำจะเป็นเช่นไรไม่มีใครล่วงรู้ ในยามนี้จึงต้องระแวงระวังทำให้ดี
 เจ้าชายเดินทะลุถึงกลางตลาดดาดดาษด้วยผู้คน ฝ่ายซิมาวลอบสังเกตหันไปเห็นบุรุษกลุ่มชนกลุ่มหนึ่งย่างเท้าตามไล่หลังพวกเขา คร้านพอหันมองคนแปลกหน้าก็แสร้งแยกตัวกัน พอเหลียวมองที่อื่นก็รวมตัวใหม่ตามเดิม ยิ่งทำให้องครักษ์หนุ่มรู้ถึงกริยาอันไม่ชอบมาพากล เขากระซิบบอกแก่ทหารผู้ติดตาม พระพี่เลี้ยงแล้วจึงไปตรัสกับเจ้าชาย
 "นายน้อย มีความไม่ชอบกล ข้าเสนอให้เลี่ยงไปทางนั้นดีกว่าขอรับ"
 เจ้าชายมังสามเกียดทรงรับฟัง แต่ก็ไม่หยุดพระองค์
 '...นาถะยา'
 'ถึงคราวข้าออกโรงแล้วซิ'
 ดวงจิตลี้ลับพุ่งตัวออกจากร่าง ลอบเคลื่อนผ่านพื้นดินก่อนทะลุพรวดเหนือท้องฟ้าบนอากาศ เขาเป็นเหมือนปักษาที่เห็นทุกการกระทำ ชายกลุ่มนั้นไม่ได้มีเพียงกลุ่มเดียว พวกเขาแบ่งกลุ่มกันราวห้าถึงหกกลุ่ม หนึ่งในนั้นนาถะยาจำได้ดีว่าเป็นใคร
 'คนพวกนี้ที่มีเรื่องกระทืบต่อยตีกันคราวก่อน' นาถะยากระซิบบอกเจ้าชายผ่านทางจิตของเขา 'เขาตามเราทำไมกัน'
 'ต้องถามหัวหน้ามันแล้วกระมัง' เจ้าชายหยุดเดิน ชายหนุ่มชาวหมิงรูปพรรณสง่างามเกินเป็นชาวเดินทะเลชั้นเลว เขายืนจังก้าคอยท่ารอพระองค์อยู่แล้วแสยะยิ้ม โค้งคำนับ พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
 "หลินต้าวได้พบคุณชายน้อยอีกครา ถือเป็นวาสนา" นายเรือพูดกับเจ้าชายน้อย
 "ข้าไม่ได้รู้จักเจ้า" โอรสเจ้าวังหน้าตรัส "อีกประการข้ากำลังยุ่ง"
 หลินต้าวประหลาดใจกับอากัปกิริยาและคำพูดของดวงดรุณชาวหงสา เขาพึมพำกับพลพรรคเป็นภาษาจีนก่อนจะหัวเราะระเริง
 "ถ้าคุณชายน้อยมากับข้าน้อย ผู้ทรงศีลหม่างท่านก็จะเดินทางมาหาเอง คุณชายน้อยมิต่างลำบากลำบนไปพบ แลเราต่างจะได้ผลประโยชน์ต่อกันมากด้วยขอรับ"
 เจ้าชายเหลียวมององครักษ์ผู้ติดตาม สองพี่เลี้ยงแล้วก็เมยะกับคณะของเขา
 ...ถ้าจะคุยผลประโยชน์ ก็คุยมันกลางตลาดนี่แหละ


หม่องมิโมวางกองไม้ลงหน้าประตูอาศรม แจ้งอนุญาตเจ้านายก่อนเข้าไปด้านใน นักบวชหนุ่มกำลังนั่งขัดตะหมาดกลางห้อง รอบตัวล้อมด้วยหัตถกรรมไม้อันประณีต โครงรูปปราสาททำจากไผ่ ประดับแซมด้วยผ้าหลากสีเพื่อใช้ในประเพณีอันใกล้ ดวงตาฤๅษีชำเลืองไปทางบ่าวคนสนิท ยิ้มก่อนเอ่ยไปพลางวางจองพาราย่อมองค์น้อยไว้บนตัก
"เจ้าอยากได้จองพาราปราสาทสานสักหลังหรือเปล่ามิโม ตอนนี้ข้าให้เจ้าได้หลายตำหนักเชียวหนา"
"จองพาราย่อมคู่ควรกับเจดีย์แลกิจศาสนาขอรับ ข้ารับใช้ฤๅษีเช่นข้าเหมาะกับงานรับส่งมากกว่าขอรับ"
"สาธุ ได้บุญ...ได้บุญ..." มินเลตยาหัวเราะในลำคอ หลังทำปราสาทไม้ไผ่จำลองเสร็จเจ้าตัวก็สอดกระดาษม้วนเล็กไว้ด้านใน ก่อนยื่นให้คนสนิท "เช่นนั้นก็เตรียมส่งถวายวัดแล้วกัน อย่าผิดวัดเชียว ประเดี๋ยวสารจะเคลื่อน"
หม่องมิโมรับก่อนจะนำไปวางไว้มุมหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยจองพารานับสิบที่ระบุชื่อวัดอันเป็นเครือข่ายเจ้านายตน
"จะว่าไปข่าวการเดินทางไปที่มณีปุระ ยินว่าหนทางลำบากนัก คงต้องเตรียมการสักพัก...แล้วนี่จะประกาศเคลื่อนพลเมื่อใด"
"ทางวังหน้าได้ฤกษ์ยามแล้วขอรับ เห็นจะเป็นเดือนรึสองเดือนข้างหน้า ทว่าทหารบางส่วนจะเริ่มรุดหน้าไปแล้ว"
"เดือนสองเดือนข้างหน้าสินะ" นักบวชหนุ่มลูบปลายคางไปพลางครุ่นคิด "แล้วผู้ใดเป็นผู้นำทัพไป มหาอุปราชาฤๅ? "
"ผู้นำหลักคือพญาทะละ ร่วมกับทัพอาชาผสมไทใหญ่ ส่วนกรุงหงสาวดีเราจะส่งหัวหน้าองครักษ์ดีเอโก้ไปเป็นกำลังเสริมขอรับ เขาจะเดินทางพร้อมกับทหารสังกัดวังหน้า"
"พญาทะละกับกองทัพไทใหญ่ ...ชะรอยจะประสานกับบิดาเจ้าที่ประจำการในเมืองโมญี่นด้วยละหนา แต่ว่าทัพวังหน้ากับกองกำลังองครักษ์อย่างนั้นหรือ...ชะรอยพ่ออยู่หัวบาเยงนองกับองค์อุปราชใคร่ปล่อยสองผู้เฒ่าเสือร้ายไปทดสอบแผนการอีกแล้วซี" มินเลตยาพิจารณาความเมืองครู่ใหญ่ก่อนจะลุกไปหยิบลังไม้ลังหนึ่งมาวางข้างคู่สนทนา "มิโม ระหว่างไปส่งจองพารา ข้าขอฝากเจ้าจงเอาไวน์มะละกาไปส่งให้บ้านเดอเมลโลที ให้ไปแค่ครึ่งลังก็พอ"
"ครึ่งลังหรือขอรับ..."
"บอกเจ้าตัวว่าถ้าอยากดื่มส่วนที่เหลืออีกครึ่ง จบศึกก็รีบกลับมาหงสาวดี" มินเลตยาลูบลังไม้เบาๆ ก่อนเดินกลับไปนั่งบริเวณสานไม้ไผ่ตามเดิม หม่องมิโมพิจารณาความนัยของผู้เป็นนาย ก่อนจะพยักหน้ารับสารใส่ใจไว้
"เข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะนำความไปแจ้งตามรับสั่ง"
"...จงไปเตรียมเถอะ"
"ท่านมิโม ท่านเลตยาเจ้า" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นมาจากด้านล่างเรือน เป็นบ่าวผู้หนึ่งของอาศรมนั่นเอง "มีความเกิดขึ้นในตลาดขอรับ คนของเราแจ้งว่าเห็นองค์หลานหลวงมังสามเกียดเสด็จออกวังมาพบพระองค์อีกแล้วขอรับ"
"ตื้อจริงหนอพ่อหลานชายตัวน้อย ..."
"แต่ขณะนี้นายสำเภาชาวหมิงก็อยู่ด้วยขอรับ ยินว่าเผชิญกันตรงหน้าตลาด มากันพร้อมคณะติดตามราวกับจะวิวาทกันอย่างไรอย่างนั้น"
"วิวาท? นายสำเภา..." มินเลตยาหันมองมิโม ก่อนไปทางบ่าวที่แจ้งข่าว "นายเรือหลิน...เขาคิดทำอันใดกัน"
"เราควรออกไประงับเหตุกันเถิดขอรับ" มิโมออกความเห็น
"ชอบมีเรื่องให้ชฎิลใจเตลิดออกนอกตบะอยู่ร่ำไป" เจ้าสำนักอาศรมจำใจต้องผละจากกิจของตน ลุกไปหยิบไม้เท้า ก่อนกล่าวกับบ่าวบนเรือน "เราไปกันเถิด... ชักช้าจักเป็นเรื่องพิกลเสียกาลเกินหน้า นายเรือหลินผู้นั้นมิใช่บุรุษที่มังสามเกียดสมควรพบปะด้วยตามลำพัง"


เมื่อพระเจ้าแผ่นดินหงสาพร้อมด้วยองค์บิดาอุปราชามาถึงท้องพระโรงแล้วก็มีรับสั่งสนทนากับพระอัครเทวี มเหสีเหล่าพระสนม ตลอดจนพระญาติพระวงศ์ผู้ใหญ่ ทว่าในใจของมังสามเกียดกับนาถะยานั้นกลับเต้นระรัว ทั้งสองมิได้ฟังการพูดคุยอื่นใด ข้อกังขาว่าเจ้าชายน้อยสังขทัตสามารถมองเห็นตัวนาถะยาจริงหรือไม่ยังคงคุกกรุ่นในอก ครั้นจะทราบว่าความจริงแน่ชัดเป็นเช่นไร พระองค์และวิญญาณคู่คิดก็ต้องหาลู่ทางไปพบเจ้าตัวหลังจากการเข้าเฝ้ารับเสด็จครั้งนี้ลุล่วง
เมื่อเห็นพระสังขทัต มังสามเกียดก็เข้าใจว่ามิใช่แค่เพียงตนเองเท่านั้นที่อายุแปรเปลี่ยนจากอดีต เดิมทีเจ้าชายสังขทัตนั้นเป็นราชโอรสองค์เล็กของพระเจ้าบุเรงนอง ประสูติแต่พระนางเชงทเวละราชเทวี มเหสีใหญ่แห่งตำหนักกลางผู้ถือศีลรักสงบ
ชันษาเดิมพระสังขทัตในยามนี้ควรจะเพียงทารกเท่านั้น หากแต่บัดนี้เจ้าตัวกลับปรากฏที่นี่ คะเนจากสายตาคงห่างจากพระองค์สักสองสามปี โตพอจะยืนนั่งเคียงพระราชมารดาได้
สายพระเนตรของหลานหลวงมิได้หยุดมองแต่เพียงเท่านั้น ยังกวาดรวมไปถึงโอรสธิดาของตำหนักกลาง ตำหนักเหนือ และที่ประสูติจากเหล่ามเหสีเล็กนางสนม ซึ่งส่วนมากมิได้ร่ำเรียนกับพระองค์ เป็นการลอบสังเกตเพื่อเก็บเป็นข่าวสารไว้ใช้ในอนาคต
'เจ้ามองแค่ตำหนักกลางก็พอ นาถะยา' เจ้าชายรับสั่งโดยไม่หันไปทางคู่สนทนา 'ในบรรดาเจ้าชายทั้งหลาย ขั้วอำนาจที่บารมีมากก็คือเจ้าชายมังสาจัจ โอรสองค์โตของตำหนักกลาง'
'เจ้าชายสังขทัตสิหนา มิเห็นเสด็จมาเรียนกับพระองค์เลย อายุก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน'
'บางทีพี่ชายนั่นแลเป็นเหตุห้ามไม่ให้มา --- เอาเถิด รายนั้นไม่มาก็คงเพราะมองว่าข้าเยาว์กว่า ขนาดข้าเกิดเร็วขึ้นในภพชาตินี้ ยังห่างกับเจ้าชายมังสาจัจอยู่ดี อายุบัดนี้คงสักเก้าปี-สิบปีกระมัง'
'แล้วเจ้าหญิงตำหนักกลางผู้นั้นเล่าพระองค์'
นาถะยาหันไปมองเห็นเจ้าหญิงน้อยท่าทางชันษาคราวเดียวกับพระพี่นางทั้งสองของเจ้าชาย อาจกล่าวได้ว่าแตกต่างจากเจ้าหญิงมังอะถ้วยผู้สดใสร่าเริงและเจ้าหญิงเมงอะจี้ที่ซีดเพราะอโรคาแต่กำเนิด เจ้านางน้อยตำหนักกลางเป็นเจ้าหญิงที่เรียบร้อยสงบเสงี่ยม ผมเผ้าผิวพรรณงดงามดุจมารดาของนาง
มังสามเกียดนิ่งเงียบ ชำเลืองมองเล็กน้อยด้วยปลายพระเนตร ก่อนผลุบกลับมา
'เจ้าหญิงยาซาตาตู นางก็อายุต่างจากเดิมเช่นกัน อาจเท่าตัวข้าหรือน้อยกว่าเล็กน้อย...ดั่งแต่ก่อน'
นาถะยาฟังจบก็ทำสีหน้าแปลกประหลาดใส่เจ้าชายคู่คิด
'นาถะยาสัมผัสได้ถึงความคลื่นมวนท้องจากพระองค์ นาถะยารู้สึก...บอกไม่ถูก เป็นอันใดเจ้าชาย?'
เจ้าชายไม่ตรัสตอบอะไร จ้องเขม็งตึงไม่พอใจแลสำแดงอาการเล็กน้อย นาถะยาเห็นเจ้าชายเผยอริมฝีปากเห็นแยกพระทนต์ใส่ ผสมกับความรู้สึกนึกคิดแทรกดวงจิต เขารับรู้ถึงอาการอันแปลกตา ความเฉลียวใจไวเท่าสายลม ก่อนจ้องเจ้าหญิงน้อยแห่งตำหนักกลางผู้นั้น
'ฮะ! เป็นนางนี่เอง ผู้ที่ทำให้พระองค์เศร้าหมางใจ มิรักผู้ใดอีก'
'นาถะยา...'เจ้าชายนึก ท่าทีเกรี้ยวทำเอาสีหน้าแววตาดวงจิตเพ่งพิศไปทางเจ้าหญิงตำหนักกลาง
'ฮะ..ฮะฮะ ...ทรงนิยมเจ้านางลักษณะเช่นนี้นี่เองสิหนา เรียบร้อย อายุน้อยกว่า'
ในขณะที่เจ้าชายกำลังต่อร้องต่อเถียงเรียกวิญญาณให้กลับมา พระสุรเสียงของพระเจ้าหงสาก็ดังขึ้นในท้องพระโรงเรียกหา
"มังสามเกียดหลานรัก มาหาปู่กับพ่อเจ้าซิ"
สิ้นพระดำรัสของพระเจ้าบุเรงนอง มังสามเกียดก็หันไปทางบัลลังก์ไม้ลงรักปิดทอง เห็นกษัตริย์ปู่ผู้ยิ่งใหญ่ พร้อมอินแซะมินพระบิดาขององค์ ห้วงความรู้สึกหลากหลายอัดแน่นไปยังพระองค์ ทั้งความสุขและความเศร้าระคนกัน
"พระเจ้าค่ะ" หลานหลวงตอบ ก่อนมาหาเสด็จปู่ของพระองค์ ราชันโอบร่างหลานชายคนโตขึ้นมานั่งบนตัก เสมอแท่นประทับเดียวกัน ส่งรับสั่งสารทุกข์สุขดิบ ด้านนาถะยาที่ดูเหตุทุกอย่างก็มากระซิบหูเจ้าชาย ลอยข้างบัลลังก์หงสา
'เจ้าชายสังขทัต...คนในตำหนักกลางก็ทยอยกลับเสียแล้วพระองค์'
มังสามเกียดมิได้นึกแปลกใจกับข้อความนี้เลย เป็นปรกติของพระนางตำหนักกลาง แม้แต่พระเจ้าบุเรงนองก็ไม่ถือสา มีข่าวลือกล่าวกันว่าพระนางเชงทเวละราชเทวีทรงมีอาการประชวรอยู่เป็นระยะ เพียงเสด็จมายังพระโรงตะวันตกแห่งนี้ก็นับเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อแล้ว
'ไว้มื้อหน้าค่อยหาทางไปเจอ...' เจ้าชายรับสั่งเสร็จก็ผินพระพักตร์ไปทางเสด็จปู่ผู้เอ็นดูหลานชายคนโต
"มิพบร่วมเดือน หลานรักของปู่เติบโตจะเท่าพ่อแล้วซิหนา มังชัยสิงห์" พระเจ้าบุเรงนองตรัสกับรัชทายาทวัยเบญจเพส
"หลานสาวเจ้าพ่อก็เช่นกันพระเจ้าค่ะ" บิดาเชยหางตาเรียกราชบุตรีทั้งสองมาสวมกอดพระอัยยา
"จริงสิหนา หลานหญิงทั้งสองช่วยเหลือกิจทั้งวังหน้าวังหลัง ปู่ภูมิใจยิ่งนัก เสด็จย่ากับเสด็จแม่ของหลานสั่งสอนได้ดีจริง" ราชาธิราชแห่งหงสาหันไปยังอัครมเหสีและพระชายา ทั้งสองต่างโค้งศีรษะรับคำด้วยความปลื้มปิติยินดี
"กระทั่งเจ้าก็ยังออกไปนอกวัง ช่วยกิจของเสด็จย่า พ่อเองก็นึกแปลกใจไม่น้อย" พระบิดาตรัสเสียงแผ่วกับพระโอรส สายตาผู้เป็นพ่อมองอย่างสงสัยปรกติ แต่นั้นทำให้มังสามเกียดนิ่งไม่ได้โต้ตอบอันใด ภาพในห้วงความฝันร้ายแล่นผ่านดุจสายฟ้าแลบ สีพระพักตร์ในสภาวะการอันเกรี้ยวกราด ถ้อยผรุสวาจาแต่กาลก่อนยังคงสลักเสลาลึกล้ำในขั้วหัวใจ เย็นเฉียบ บาดลึก ยังเป็นที่จดจำได้จนเจ้าชายปั้นสีหน้ามิถูก
"น้องสามทำหน้าที่เป็นอย่างดีเพคะเสด็จพ่อ"เสียงหนึ่งที่เอ่ยขึ้นคือเจ้าหญิงมังอะถ้วย เจ้านางพูดพระแย้มสรวลสดใส "หากไม่เชื่อลูกก็ถามพี่หญิงจี้ได้เพคะ"
"เป็นจริงเพคะ" หลานหลวงองค์โตที่สุดรับช่วงต่อน้องสาว "การเรียนการฝึก ศาสตร์ดรุณศึกษาตามวัยก็พัฒนาขึ้นเพคะ"
เมื่อพระเจ้าบุเรงนองได้รับฟังเช่นนั้นก็ทรงสำราญพระทัย "เห็นทีเราพ่อลูก ต้องตบรางวัลให้หลานทั้งสามแล้วซิหนา" รับสั่งพลางลูบบ่าหลานชายเบา ๆ "จงทำหน้าที่เพื่อหงสาต่อไป ภายภาคหน้าพวกเจ้าจะเป็นกำลังสำคัญของบ้านเมือง"
ขณะที่เหล่าราชวงศ์หงสากำลังสนทนาความ หัวหน้านางกำนัลคนใหม่ หลานสาวย่าผวาสีก็ก้าวมาพร้อมด้วยนกแก้ว สารหนึ่งติดมากับขาวิหค ถูกนำมามอบแก่สองราชองครักษ์อีกต่อ เจ้าชายเพิ่งจะเห็นคราวนี้ ว่าหนึ่งในราชองครักษ์ทั้งสองนั้นคนหนึ่งคือเดอเมลโลผู้น้อง...หรือก็คืออาจารย์สอนวิชาพระแสงปืนโปรตุเกสให้แก่พระองค์ในอดีตกาลนั่นเอง
"ทูลพระราชาธิราชเจ้า สารจากชายแดนพระพุทธเจ้าค่ะ" ราชองครักษ์คริสโตโฟรายงาน คุกเข่าพร้อมพี่ชายดีเอโก้
"ให้เรากลับตำหนักก่อนฤๅไม่เพคะ" พระชายาเมงพยูตรัสขึ้น ฝ่ายพระอุปราชเข้าไปกุมพระหัตถ์ชายาแล้วตรัสว่า
"เรื่องในบ้านเมืองของเรา มิเป็นใดดอกหนา...เจ้าว่าความในสารมาเถิด เดอเมลโล"
ราชองครักษ์ต่างชาติเรือนผมและเคราสีน้ำตาลเข้มโค้งก่อนเอ่ยด้วยเสียงอันดัง "มีความเคลื่อนไหวของกองทัพเจ้าเมืองกระแซแห่งมณีปุระ พวกเขาเคลื่อนผ่านเข้ามายังแผ่นดินเราแล้วพระเจ้าค่ะ"
"เป็นได้ดั่งที่เราพ่อลูกคาดสิหนา มังชัยสิงห์" สีพระพักตร์ของพระเจ้าบุเรงนองแปรเปลี่ยนจากยามเอ็นดูลูกหลานเป็นสถานะกษัตริย์ชาตินักรบในชั่วพริบตา "กองทัพของพญาทะละเล่า?"
"กองทัพของท่านอัครมหาเสนาบดีเคลื่อนพลทหารม้ารุดออกจากนครพิงค์เมื่อสองวันก่อนตามพระบัญชาแล้วพระพุทธเจ้าค่ะ บัดนี้เลยล้านนามาแล้ว หากเราส่งกำลังขึ้นไปยามนี้จักสามารถบรรจบกันที่ชายแดนมณีปุระที่พิพาทได้ทันพอดี"
"กำลังสนับสนุนอาจไม่จำเป็น" กษัตริย์หงสาหลับพระเนตรครุ่นคิด "ลางทีเพียงทัพอาชาของพญาทะละเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว พวกเขากร่ำศึก มิน่าคณามือ"
"มิควรพระเจ้าค่ะ..."
ผู้เอ่ยความแทรกกลางมิใช่ใครอื่นนอกจากหลานหลวงผู้นั่งบนตักของพระเจ้าบุเรงนองนั่นเอง
"มังสามเกียด..." ผู้เป็นบิดาจะเข้าไปปรามแต่ถูกเสด็จปู่ผ่านพระหัตถ์ป้องห้ามไว้ ก่อนรับสั่ง
"เช่นไรฤๅหลานปู่ ปู่รอฟังความเจ้า"
ตามจริงมังสามเกียดรู้พระองค์ดีว่าพระองค์ไม่ควรแทรกบทสนทนาการศึก หากแต่พระองค์ก็ระลึกได้ถึงเหตุการณ์ในครั้งอดีต ทรงทราบดีว่าผลลัพธ์ของการศึกที่เมืองกระแซจะเป็นเช่นไรจึงเสนอความเห็นไปในที โดยอาศัยความว่าพระองค์เป็นวัยเด็กไร้เดียงสา
"กระแซเป็นเมืองเลื่องชื่อเรื่องทัพอาชา ม้าของพวกเขาล้วนแข็งแรงเทียบเคียงหงสา ไทใหญ่ แลล้านนา หากส่งไปเพียงทัพม้า พวกเขาก็พร้อมปะทะเรา การศึกจะยืดเยื้อ หลานว่าควรใช้ปืนเพื่อจบศึกครานี้โดยเร็ว"
ถ้อยคำของเจ้าชายทำให้ทุกคนประหลาดใจ ผู้ที่ประทับใจคนแรกๆ เห็นจะไม่พ้นเจ้าหญิงผู้หลงใหลอาวุธปืน ตามมาด้วยเสด็จปู่ของพระองค์
"เสด็จพ่อ หากทรงอนุญาตข้าก็เห็นพ้องข้อนี้ จริงอยู่ว่าทหารเราเก่งกล้า แต่การเดินทางย่อมทำให้เหนื่อยล้า เราควรให้มีต๊ะมูสักสองสามกองร้อย ขี่ม้าพกอาวุธปืนไปประจำชายแดนเพิ่ม ก็เพียงพอพลิกผันแต้มต่อทัพมณีปุระได้พระเจ้าค่ะ"
พระเจ้าบุเรงนองที่หลับพระเนตรครุ่นคิดอยู่อย่างขุมคัมภีรภาพก็เผยรอยยิ้มภูมิใจ ก่อนรับสั่งไปยังราชองครักษ์
"คริสโตโฟ เจ้าเพิ่งกลับมาหงสาพร้อมข้า ภารกิจนี้ข้าขอมอบให้พี่ชายเจ้า ดีเอโก้ ซัวเรส เดอเมลโลเป็นแม่ทัพสนับสนุนพญาทะละ" พระเจ้าบุเรงนองหันพระเนตรสหายศึกราชองครักษ์ "ดีเอโก้ เจ้าจงเตรียมพลให้พร้อมสรรพ จงเร่งกองร้อยอาชาติดอาวุธปืนสามต๊ะมูไปสมทบชายแดน จงจำไว้ว่าทัพเจ้าเน้นเคลื่อนที่เร็วเป็นสำคัญ ...จงทำให้แสงยานุภาพของกองทัพหงสาเป็นที่ประจักษ์เถิด"
"พระเจ้าค่ะ เราจะกลับมาพร้อมชัยชนะแด่พระองค์ แด่พระนาง แด่ราชวงศ์พระองค์" กล่าวจบราชองครักษ์ต่างชาติก็เดินออกไปตามราชโองการ
ฝ่ายบุเรงนองก็หันมาทางหลานชายที่นั่งบนตัก "ตัวเท่านี้ไปรู้เรื่องอาชาเมืองกระแซมาจากไหนหลานรัก อาจารย์คงเจ้าสอนมาสิหนา"
เจ้าชายแสยะยิ้มในพระทัย จนนาถะยาที่มองเหตุการณ์ทุกอย่างนิ่งๆ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
"พระเจ้าค่ะ หากเป็นได้หม่อมฉันก็อยากร่ำเรียนจากเหล่าผู้รู้ฝีมือดีในหงสาเพิ่มเติมอีกพระเจ้าค่ะ หากทรงอนุญาต"


หลานหลวงมังสามเกียดรู้สึกโล่งอก ผ่อนคลายพระทัยที่อย่างน้อยการเรียนการสอนของพระองค์ก็มิได้จำกัดเพียงแค่ดรุณศึกษาหรือวิชาการท่องจำ แน่นอนที่สุดว่าบุรุษผู้มาสอนวิชาซึ่งพระองค์หมายใจนั้นทรงหมายตาเสด็จน้ามินเลตยา หลังจากเรื่องในท้องพระโรงหลานหลวงก็ต้องใจไปพบเจ้าตัวอีกครั้ง ทว่าระหว่างทางขบวนของพระองค์ก็พบขบวนผู้หนึ่งรั้งรออยู่
 'พระองค์ เจ้าชายน้อยตำหนักกลาง' นาถะยากระซิบโดยที่ตนไม่ได้ออกมาโลดแล่นนอกกาย สองพระองค์สบพระเนตรกันอีกครั้งหลังเรื่องในท้องพระโรง หากเจ้าชายผู้นี้เห็นนาถะยาแล้วไปพูดให้ใครอื่นฟังจริงอยู่คงไม่มีใครเชื่อ แต่ข่าวลืออาจจะทำให้แผนการพระองค์เสียหายขึ้นก็ได้ ดังนั้นเพื่อความมั่นใจจึงควรสืบเสาะให้ทราบ
แต่ก่อนอื่นเจ้าชายมาดักรอพระองค์ทำไม
 "...ไฉนพระองค์จึงเสด็จมาถึงที่นี่ได้ เจ้าอาสังขทัต"
 เจ้าชายน้อยฉายแววเนตรจดจ้องมังสามเกียด คลี่รอยยิ้มสมวัยเยาว์ เดินเข้ามาหาฉันท์มิตร
"เรียกว่าสังข์เถิด มิต้องข้าเรียกว่าเจ้าอา ในตำหนักกลางก็เรียกกันเช่นนั้น...ข้าเองก็จะขอเรียกว่าเจ้าสามนะ" เจ้าชายสังขทัตตรัสเสียงอ่อนโยนกับมังสามเกียด "ยินว่าเจ้าสามร่ำเรียนกับท่านครูได้นอกเหนือจากขนบหงสา แลยังออกนอกวังได้ เป็นความจริงฤๅ"
 "จริงพระเจ้าค่ะ"
 "น่าสนุก ขอข้าร่วมกับเจ้าสามด้วยคนซิ"
 "...ข้าไม่ขัด แต่มีความหนึ่งที่ข้าสงสัยว่าพระองค์ทรงเห็น..."
 "น้องสังข์...มาทำกระไรที่นี่"
 เสียงหวานเอ่ยแทรกก่อนคำถามของมังสามเกียดจะเอ่ยจบ มิใช่ใครอื่น เป็นเจ้าหญิงยาซาตาตูนั่นเอง มังสามเกียดเบี่ยงสายพระเนตรไปทางอาหญิง
 "น้องสังข์...มาหาหลานหลวง...มังสามเกียดฤๅ" เจ้านางน้อยถาม เสียงเนิบช้า ผินพักตร์มองน้องและผู้มีศักดิ์เป็นหลาน
 'อายุน้อยกว่าแต่เป็นน้องชายพ่อ เฮ้อ...ราชวงศ์หงสาดูลำดับญาติงุนงงนัก' นาถะยาพูดขณะสิงอยู่ภายในจิตใจ 'ทรงเล่าให้นาถะยาฟังได้หรือไม่ ว่าเรื่องราวพระองค์กับเจ้านางผู้นี้เป็นเช่นไรเป็นมาอย่างไร'
 'ข้าไม่อยากเล่า...' เจ้าชายรับสั่งตัดบทอย่างรวดเร็ว
 'ฮึ...ตามใจ หากถามความเห็นแล้วเรื่องวุ่นวาย นาถะยาก็ช่วยไม่ได้'
 'เจ้าน้อยใจกระไรนาถะยา'
 เจ้าชายเค้นถามแต่ดวงจิตในใจไม่โต้ตอบอีก เป็นว่าในสายตาชาวตำหนักกลาง หลานหลวงกำลังทำหน้าบึ้ง ๆ นิ่ง ๆ ไม่ได้พูดจาว่าความอันใด
 "คือสังข์กำลังตามไปเรียนวิชานอกวังกับเจ้าสาม" เจ้าชายน้อยเอ่ยพลางเดินไปหลบหลังของมังสามเกียด กอดแน่นแล้วเกาะแขนไว้
 "ทั้งสอง...จักออกนอกวัง...ด้วยกันหรือ?" องค์หญิงตรัสก่อนขยับเข้ามาใกล้น้องชาย คนน้องหลบไปทาง คนพี่หันกายไปอีกด้านพ่อสังข์ก็เขยิบหลีก โดยมีหลานชายอยู่ระหว่างกึ่งกลางประหนึ่งเขาพระสุเมรุ มังสามเกียดจึงแข็งทื่อพักหนึ่งก่อนชะงักงันเมื่อเจ้าหญิงน้อยถามในระยะใกล้ "หลานชาย เป็นอันใดฤๅ?"
 "มิได้ ข้ามิได้เป็นอันใดเจ้าอาทั้งสอง"
 พูดจบ มังสามเกียดก็แตะมือเจ้าชายน้อยตำหนักกลางให้ปล่อยพระองค์จากศูนย์กลางเช่นนี้ ก่อนเขยิบองค์หลีกจากในระยะอันเหมาะอันควร นาถะยาหัวเราะร่าจึงพระองค์นึกเคือง
 'มิเป็น น่าขัน เห็นชัดว่าเป็น...ถ่านไฟเก่ามันร้อนรอวันรื้อฟื้น...' นาถะยาเยาะเย้ย เจ้าชายจึงแอบไขว้หลังแล้วหยิกแขน นาถะยาจึงหยุดอาการ
 "ข้าเห็นว่าเจ้าชายยังอ่อนชันษา ต้องอายุมากกว่านี้สักหน่อยถึงจะออกนอกวังได้" หลานหลวงตรัสกับเจ้านางผู้พี่
 "ข้ามิใช่เด็กแล้วนะพี่หญิง เจ้าสามยังออกไปนอกวังได้เลย ไยข้าจะออกไปไม่ได้เล่า?"
 "เพราะหลานหลวงได้รับราชกิจจากพ่ออยู่หัวบาเยงนอง...แลพระนางอตุลมหาเทวีเจ้าอนุญาตจึงออกนอกวังได้" เจ้าหญิงรับสั่งก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อยต่อพระโอรสเจ้าวังหน้า "เราต่างรบกวนเวลาหลานหลวงแล้วหนา ต้องขออภัย"
 "มิได้...พระเจ้าค่ะ" เจ้าชายรับสั่งเสียงแผ่ว ไม่สบพระเนตรอีกฝ่าย
 "เช่นนั้นเรื่องที่เจ้าสามเทียบเชิญเรียนดรุณศึกษาและศาสตร์ทั้งหลาย เราอยากขอเข้าร่วมด้วยในหนหน้า" เจ้าชายน้อยตำหนักกลางตรัสขึ้นไม่ยอมแพ้
 "เช่นนั้นไว้วันพรุ่งพบกันที่สนามฝึก ข้าขอลา"
 อย่างที่มังสามเกียดทรงเคยรับสั่งไปว่าข้อนี้ตนมิได้ขัด อย่างไรก็ตั้งพระทัยสานสัมพันธ์บรรดาเจ้าชายหรือลูกหลานขุนนางผู้ใหญ่อยู่แล้ว หากทรงผูกมิตรกับพระปิโยรสตำหนักกลางได้ ย่อมเป็นคุณมากกว่าโทษ เจ้าชายน้อยยินดียิ่งเมื่อได้ฟัง เขาจึงจากไปด้วยความร่าเริง พี่หญิงของเขาก้มคล้อยหลังแล้วตามไปหลังจากนั้น
 'อยากให้ถึงวันพรุ่งจริงหนอ ขอแค่เฉียดมาใกล้ตัว นาถะยาจะหลอกเขา หากว่าเห็นนาถะยาจริงย่อมตกใจเป็นแน่' ดวงจิตในใจพูดเสริมขึ้นหลังจากทอดมองขบวนสองพี่น้องจากตำหนักกลางเสด็จกลับไปไกลลิบแล้ว
 'เช่นนั้นจากนี้ก็ดีแล้ว ช่วงนี้จงอย่าระเห็จระเหินออกมาแล้วกัน' มังสามเกียดเอ็ดเสียงดุ
 'เจ้าชาย...แต่คงถึงแก่เพลาแล้วกระมัง เจ้าชายพร้อมเล่าเรื่องรักของพระองค์ให้นาถะยาฟังเพื่อแก้ทางวุ่นวาย'
 คำพูดนั้นทำให้ดวงเนตรแข็งกร้าว พระขนงค์ผูกกกลางหน้าผากเป็นปม ก่อนจะทรงถอนปัสสาสะออกมา จำยอมเจ้าผีร้ายในกายตนนี้
 'ข้าเคยมีคู่หมั้นหมาย แต่ใจข้ามิได้รักนางผู้นั้น ข้าจำใจแต่งงาน เมื่อรู้ว่าใจอยู่ที่ใด จึงไปสู่ขออาหญิง แต่...'
 เจ้าชายไม่พูดอะไร นาถะยาจึงเอ่ยต่อหลังนิ่งเงียบมานาน
 '...เดาว่าสาวเจ้าคงไม่รับรัก และที่ทรงทำเช่นนี้ก็หักหลังคู่สมรสยิ่งนัก เลวร้ายนักเจ้าชาย นาถะยานึกออกได้เลยว่าผลลัพธ์การกระทำของท่านไม่โสภาเป็นแน่'
 'ใช่ ความรักข้าไม่โสภา สุดท้ายก็ทอดทิ้งไม่ไยดีไม่มีใครเคียงข้างข้าสักคน รู้เรื่องแล้วพอใจเจ้าแล้วซิ'
 'ความผิดของพระองค์นาถะยาไม่มีสิทธิให้อภัยหรอก แต่หากทรงอยากระบายกับนาถะยาก็ระบายมาเถิด---ครานี้กาลจะไม่เป็นดั่งเก่า ขอพระองค์โปรดตั้งหลักให้มั่น'
 มังสามเกียดก็หมายใจให้เป็นเช่นนั้น หนทางสู่ชัยชนะเบื้องหน้านั้นช่างไม่ง่ายเลย


หลังสิ้นสุดฤดูฝนก็ผ่านไปหลายสัปดาห์ หลานหลวงมังสามเกียดก็ทราบข่าวขณะเดินทางไปพบเมยะ และ เจ้าน้ามินเลตยาว่าการศึกที่มณีปุระได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว กองทัพม้าของพญาทะละรุดหน้าถึงชายเมืองกระแซ สองทัพหยั้งเชิงอยู่สักพัก กองทหารม้าแห่งความภาคภูมิใจของทั้งสองฝ่ายเตรียมโรมรันต่อกัน กระทั่งเจ้าผู้ครองเมืองได้เห็นทหารสนับสนุนของดีเอโก้และเสนาจัน กองเกวียนบรรทุกอาวุธปืนทำให้การศึกก็ตาลปัตรทันที
และไม่กี่วันหลังจากนั้น ข่าวสารจากสมรภูมิก็ถูกส่งกลับมาหงสาวดีอีกครั้ง
เจ้าฟ้ามณีปุระประกาศยอมแพ้ กองทัพม้าไม่ทันเข้าปะทะรุนแรง และสงครามจบลงอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่องค์หลานหลวงคาดการณ์ไว้ บัดนี้เป็นจริงแล้ว...


"เชงมา จากนี้ลูกต้องเดินทางจากเมืองแปรไปยังกรุงหงสาวดี เพื่อรับใช้ดูแลองค์หลานหลวงมังสามเกียด..."
"พ่อได้ฝากฝังลูกไว้กับตำหนักพระมหาอุปราชาแลพระนางเมงพยูแล้ว ทั้งสองจะอนุบาลเจ้าเป็นอย่างดี ขอให้ลูกอ่อนน้อมถ่อมตน เชื่อฟังทั้งสองพระองค์เสมือนหนึ่งที่ปฏิบัติต่อพ่อที่นี่..."
"หน้าที่พระพี่เลี้ยงและพระสหายเป็นหน้าที่อันมีเกียรติยิ่ง ลูกรัก... พ่อขอให้ลูกจงรับใช้ด้วยความซื่อสัตย์สุจริตและสุดความสามารถเถิด..."
เชงมาระลึกถึงรับสั่งของพระเจ้าเมืองแปรผู้เป็นพระบิดาได้เป็นอย่างดี เมื่อครั้งเดินทางมาหงสาวดีเวลานั้นเขาอายุเพียงห้าขวบปี ก่อนหน้านั้นเชงมาเติบโตขึ้นอยู่ในการดูแลของมารดาผู้เป็นเพียงพระสนมเล็กที่มีพื้นเพสามัญ แต่ทั้งสองได้รับความรักอุปถัมภ์ค้ำชูอย่างอบอุ่นจากบิดาประมุขเมืองออกแลพระอัครมเหสีคู่บัลลังก์
เชงมาออกเดินทางมาด้วยความมุ่งมั่นในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เขาใช้เวลาระยะแรกในการปรับตัวเข้ากับราชสำนักหงสาวดี แม้นมีพระบิดาเป็นถึงพระเจ้าเมืองออกแต่เชงมาก็เจียมตนอย่างยิ่งในบ้านหลังใหม่ ตำหนักวังหน้าเลี้ยงดูเมตตาเจ้าตัวสมดั่งคำมั่นที่เคยให้ไว้ ฝ่ายเด็กชายเองก็คอยรับใช้เลี้ยงดูหลานหลวงมาตั้งแต่พระองค์ประสูติกาล หลานหลวงมังสามเกียดเป็นพระราชโอรสองค์แรกของตำหนัก เชงมาจึงกลายเป็นพระสหายเคียงข้าง เป็นพี่เลี้ยงคนสนิทตั้งแต่แบเบาะ แน่นอนว่าการเลี้ยงทารกมิใช่เรื่องง่ายดายแต่พี่เลี้ยงหน้าใหม่ก็พยายามเรียนรู้ช่วยชาววังหน้าอย่างยิ่งยวด หลานหลวงแข็งแรงดี ไม่มีพระโรคเจ็บไข้มากเหมือนพระพี่นางองค์โต ทุกคนต่างโล่งใจขึ้นเป็นลำดับ เชงมาก็เช่นเดียวกัน
ทุกอย่างก็เห็นจะปรกติดี กระทั่งหน่อเนื้อกษัตริย์เริ่มเติบใหญ่ และแผลงฤทธิ์ขึ้นตามชันษา...
"ออกไป! อยู่มาตั้งนานแล้วยังทำงานไม่ได้ความ เป็นเช่นนี้ก็ออกไป!" หลานหลวงคำรามพลางชี้พระดัชนีไปนอกหน้าต่าง กระทืบพระบาทก้องไปทั่ว ทรงขับไล่บริวารหญิงผู้หนึ่งออกจากตำหนัก นางกำนัลร้องไห้วิ่งหนีเตลิดด้วยความเสียใจ นางเป็นคนที่สิบแล้วของเดือนนี้และเป็นมิตรสหายบริวารที่เหลืออยู่น้อยนิด ซึ่งนับวันก็น้อยลงไปทุกที
หลานหลวงเติบโตขึ้นมาอย่างเพียบพร้อมไปด้วยลาภยศสรรเสริญ สมบัติทรัพย์บริวารไม่มีหลานหลวงผู้ใดดีเลิศเสมอเหมือนเท่าพระองค์ แต่ทว่าเมื่อพระชนม์ชันษาเติบใหญ่กลับมีพระอารมณ์ร้อนดั่งไฟ เอาแต่พระทัยเป็นที่ตั้ง หากทรงขัดเคืองพระทัยสิ่งใดแม้แต่เล็กน้อยสิ่งนั้นพลันต้องมีอันเป็นไป
เมื่อพระบิดาพระองค์ออกนอกราชวังเพราะกิจการศึก หน้าที่รับมือดูแลจึงตกแก่พระชายาเมงพยูซึ่งขณะนั้นก็ทรงดูแลเจ้าหญิงน้อยทั้งสองที่มีพระชนม์ไล่เลี่ยกันอยู่ด้วย เจ้านางทำหน้าที่ราชมารดาอย่างแข็งขัน ร่วมกับบ่าวในตำหนักทุกคนคอยเอาใจใส่พยายามดูแลโอรสน้อย แต่ความก็ไม่เป็นผล อุปนิสัยเจ้าอารมณ์ขององค์หลานหลวงก็ดูไม่ละลดประการใด ไม่มีใครทราบสาเหตุที่แน่ชัดว่าเกิดจากสิ่งใด จนบางคราพระชายาต้องปรึกษามหาเทวีเจ้าอยู่เป็นนิจ เจ้าย่าผู้เป็นใหญ่ยังเคยรับสั่งให้เลิกลองตามพระทัยหลานหลวงเสีย พอพระนางเมงพยูกระทำตามอารมณ์ร้ายก็แปรไปเป็นร้ายที่ลึกล้ำหนักข้อขึ้น ไม่ว่าจะลองกุศโลบายใด จนแล้วจนรอดก็ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดเกิดขึ้น
"พระองค์อย่าทรงกริ้วเลยพระเจ้าค่ะ โปรดเมตตาเถิด..." เชงมาพยายามห้ามปรามเจ้านายของเขา แต่เมื่อสบสายพระเนตรเกรี้ยวกราดพี่เลี้ยงก็ต้องก้มหน้าหลุบลงต่ำ พูดด้วยเสียงเบาลงและใจเย็นเป็นที่สุด "อย่างน้อยให้นางกลับมาช่วยเตรียมเปลี่ยนฉลองพระองค์เถิด อย่างไรวันพรุ่งเราต้องออกนอกวังเช้านี้ด้วยนะพระเจ้าค่ะ"
"พอเลย พอ ...เจ้าพ่อก็ไม่อยู่ เจ้าแม่กับเจ้าพี่รองก็ไปเยี่ยมเจ้าพี่หญิงใหญ่อีกแล้ว เรียนก็น่าเบื่อนัก ซ้ำเจ้าย่าก็คอยตำหนิ โอ๊ย! พอกันที!"
หลานหลวงหันองค์กลับไปประทับบนพระแท่น หยิบผ้าทรงมาคลุมวรกายไว้มิด
"ข้าจะไม่ไปไหนแล้วทั้งนั้น วันพรุ่งทำบุญก็ไม่ไป ข้าป่วยใจเหลือกำลัง เจ้าทูลเจ้าแม่ตามนี้เสีย เชงมา""
"ป่วย!?...ให้ทูลพระชายาเช่นนั้นหรือพระเจ้าค่ะ?...มิได้นะพระเจ้าค่ะ วันพรุ่งทั้งมหาเทวีเจ้า พระพี่นางทั้งสองก็เสด็จทำบุญพร้อมหน้าด้วยนะพระเจ้าค่ะ" เชงมาพยายามเอาใจอย่างสุดความสามารถ เมื่อเห็นบริวารอีกคนคลานเข่าเข้ามาพร้อมเครื่องหอมก็รีบกราบทูลด้วยความใจเย็น "หลานหลวง...อย่างไรโปรดลองกำยานหอม ให้พระทัยสงบก่อนเถิด..."
"น่ารำคาญจริง เอาไปทิ้งซะ! หอมเหินกระไร แค่ได้กลิ่นก็อยากสำลักนัก!" มังสามเกียดใช้พระบาทถีบผ้าทรงออก ม้วนเป็นก้อนแล้วปาใส่
"หลายวันมานี้ไม่เคยได้ดั่งที่ต้องการเลย ไม่มีใครเข้าใจข้าสักคน... เห็นหน้าพวกเจ้าแล้วหงุดหงิดจริง ๆ ขัดใจข้าจนนอนไม่หลับ เชงมา! เจ้าจงไล่อ้ายที่เอาเครื่องหอมออกไปเสีย ออกไปให้พ้นตำหนักเดี๋ยวนี้!"
บริวารทั้งหลายได้ยินรับสั่งก็พากันตัวสั่นงันงก บางคนลอบเหลือบมองเชงมาด้วยความอ้อนวอนขอให้เขาช่วยเหลือ เด็กชายวัยสิบปีในฐานะพี่เลี้ยงคนสนิทจึงพยายามรวบรวมความกล้าทั้งสิ้นทั้งปวงอีกหน เพื่อกราบบังคมทูลขึ้น
"พระองค์...โปรดพิจารณาใหม่ด้วยพระเจ้าค่ะ ได้โปรดเถิดพระองค์ เช่นนี้รั้งแต่จะทรงผลเสีย และ..."
"หรือว่าเจ้าเองก็อยากถูกไล่ออกไปเหมือนเจ้าพวกนั้นฤๅ เชงมา!" หลานหลวงพิโรธจ้องด้วยดวงเนตรเขม็ง "ไปแล้วไปลับ กลับเมืองแปรของเจ้าไปเลย ว่าอย่างไร?"
"กระหม่อม..." ดวงตาของพี่เลี้ยงเบิกกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น เชงมาถึงกับพูดอันใดไม่ออกทั้งสิ้น
ในอดีตเพื่อนร่วมอภิบาลองค์หลานหลวงอย่างหน่องจาเองก็ที่เพิ่งมาอนุญาตลาบวชให้แก่นักรบผู้เป็นปู่ เขายังถูกหลานหลวงไล่ตะเพิดออกไปเสียวุ่น เรื่องนี้เป็นเหตุที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยเผชิญ อาจเพราะหน่องจาก็รับใช้ใกล้ชิดมานาน พอมาขอลาหลานหลวงพยายามรั้ง เมื่อไม่ได้จึงตรัสตัดขาดเสียย่อยยับ...เหตุนี้ทำเอาเชงมาหวาดหวั่นที่สุด กระทั่งหน่องจายังถูกขับไล่ไสส่ง แล้วตนเองเล่า?
ถ้าหากเขาถูกไล่ออก ตัวเขาจะไปที่ไหนได้อีก ต้องบากหน้ากลับไปหาบิดามารดาอย่างนั้นหรือ?
"ถ้าเจ้าอยากจะไปก็ไสหัวไปเลย"
หลานหลวงดึงม่านกั้นพระแท่นออกมา วันนั้นเชงมารู้สึกเจ็บไปถึงทรวง ราวกับโลกใบนี้ได้ร้าวราน น้ำตาปรากฏซึมคลอ เชงมาคลานเข่าออกมา คอตก เขาดึงสติประคองตัวด้วยการออกมาส่งพลพรรคบริวารร่วมตำหนักที่ถูกขับไล่ บ่าวนางกำนัลต่างก็เสียใจระคนเห็นใจคนที่อยู่ต่อ แต่ก่อนเชงมายังรู้สึกมีครอบครัว แต่เวลานี้เขาเหมือนอยู่ตัวคนเดียวเดียวดายในโลก
ข้าทำหน้าที่สุดความสามารถแล้ว ข้าจะไม่ไหวแล้ว เจ้าพ่อ เจ้าแม่ ...นี่มันสุดที่ข้าจะทานทนแล้ว เชงมารำพึงอยู่ในใจ
พี่เลี้ยงเด็กคุกเข่าลง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา เขาข่มเสียงสะอื้นเพราะเกรงเจ้านายจะตวาดมาซ้ำอีก ราตรีนั้นเขาได้แต่ระลึกถึงพระบิดามารดา พวกท่านจะต้องเสียใจมากหากทราบว่าเขาเป็นเช่นนี้ ภารกิจที่มอบหมายไม่สำเร็จผล เพื่อนสหายบริวารคนแล้วคนเล่าก็ไม่เหลือ เชงมาเอาแต่ทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ตลอดทั้งคืน จึงกระทั่งเขาเผลอผล็อตหลับไป
...