บทที่ 6 อาหวั่นนางเปลี่ยนไป
“ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านนำไก่กลับมาแล้ว! ท่านกลับมาแล้วจริงๆ ท่านเก่งอะไรเช่นนี้!”
เถี่ยตั้นน้อยที่เศร้าสร้อยก่อนหน้านี้ ได้เปลี่ยนเป็นเด็กน้อยจอมเจื้อยแจ้วที่กำลังกระโดดโลดเต้นไปมาทันที
อวี๋หวั่นอุ้มน้ำแกงไก่แล้วเดินเข้าไปในครัว
เถี่ยตั้นน้อยวิ่งวนไปมารอบตัวอวี๋หวั่น
เขาวิ่งจนอวี๋หวั่นเวียนหัว เธอจึงชี้ไปที่เก้าอี้เตี้ยๆ ด้านข้าง พร้อมกล่าวว่า “นั่งลง”
“อื้อ” เถี่ยตั้นน้อยนั่งลงอย่างว่าง่าย
อวี๋หวั่นเปิดฝาโถออก
อันที่จริง เนื้อไก่ต้มสุกแล้ว ทั้งยังตักใส่โถไว้สักพัก ทำให้เนื้อไก่ดูดซับกลิ่นหอมของหน่อไม้ ราวกับหมักเอาไว้ก็มิปาน สองรสเลิศผสมผสานกัน ทำให้น้ำแกงไก่ส่งกลิ่นหอมยิ่งกว่าเดิม
เถี่ยตั้นน้อยอยากกินจนน้ำลายไหล
อวี๋หวั่นป้อนเนื้อไก่ชิ้นสีเหลืองทองเข้าปากเถี่ยตั้นน้อย
“อร่อยไหม” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม
เถี่ยตั้นน้อยน้ำตาคลอเบ้า เขาผงกหัว อร่อย! อร่อยจนเขากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“ยังเจ็บแก้มอยู่ไหม” อวี๋หวั่นถามต่อ
เถี่ยตั้นน้อยส่ายหัวไปมา ได้กินเนื้อ ก็หายเจ็บเสียสนิท
อวี๋หวั่นเห็นรอยแดงบนหน้าของเขาจางลงบ้างแล้ว จึงพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่อ
ทันใดนั้นเอง เธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงหันไปถามเถี่ยตั้นน้อย “เมื่อวานเจ้าบอกว่า ไปกินข้าวที่บ้านใครนะ?”
“บ้านท่านย่า” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวจบ ก็มองอวี๋หวั่นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
อวี๋หวั่นคิดในใจว่า ‘ฉันยังไม่ได้ห้ามเธอไม่ให้ไปกินข้าวที่บ้านคนอื่น ทำไมทำหน้าเหมือนกลัวฉันขนาดนั้น?’
แต่ว่า ท่านย่าหน้าตาเป็นอย่างไร ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ไม่มีบุคคลอันดับหนึ่งผู้นี้อยู่เลย
“เจ้าบอกว่ากินไม่อิ่ม” อวี๋หวั่นเอ่ยถามอีก
เถี่ยตั้นน้อยอ้าปากค้าง และตอบว่า “นั่น...นั่นเพราะ...”
“อยู่ที่บ้านท่านย่าไม่สนุกสินะ” อวี๋หวั่นกล่าวเสียงเบา
“เอ๋?” เถี่ยตั้นน้อยทำตาโต
อวี๋หวั่นเปิดตู้เก็บถ้วยชาม หยิบชามใบใหญ่ออกมาหนึ่งใบ เธอตักเนื้อไก่และหน่อไม้ครึ่งหนึ่งใส่ชาม และบอกว่า “เจ้าเอาไปให้ท่านย่า พี่จะไปผัดผัก”
“ท่าน...ท่านย่าตายไปนานแล้ว มีแต่ท่านลุงใหญ่” เถี่ยตั้นน้อยทำหน้าราวกับเห็นผี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอวี๋หวั่นไม่รู้ว่าท่านย่าเสียไปแล้ว หรือเพราะอวี๋หวั่นให้นำอาหารไปให้บ้านนั้นกันแน่
อวี๋หวั่นกล่าวเสียงเรียบว่า “แน่นอน พี่รู้ว่าท่านย่าตายไปนานแล้ว แต่พี่บอกว่าให้เอาไปให้ที่บ้านท่านย่า”
เมื่ออวี๋หวั่นตักน้ำแกงไก่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็วางชามครอบไว้ด้านบน และนำผ้ามาผูกไว้ให้แน่น พร้อมกับบอกเถี่ยตั้นน้อยว่า “ไม่ร้อนแล้ว อุ้มไปเถอะ”
เถี่ยตั้นน้อยรับน้ำแกงไก่มา และเดินออกไปอย่างร่าเริง
……
ระยะทางไปบ้านลุงใหญ่เป็นกึ่งหนึ่งของระยะทางจากบ้านของอาหวั่นถึงแปลงผัก และอยู่ทิศตรงกันข้ามกับทางไปบ้านสกุลจ้าว
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยอุ้มชามน้ำแกงไก่ไปถึงนั้น ลุงใหญ่กำลังนั่งรับแสงแดด และกอดไม้เท้าหนึ่งอันไว้ในอ้อมอก
ทันทีที่ลุงใหญ่เห็นเถี่ยตั้นน้อย ใบหน้าอันเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มใจดี “เถี่ยตั้นมาแล้วรึ เหตุใดวันนี้จึงมาช้านักเล่า ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าออกไปข้างนอก มีโจ๊กอยู่ในหม้อ ลุงจะไปอุ่นให้”
เขาพูดพลางใช้ไม้เท้าพยุงตนเองยืนขึ้น
เถี่ยตั้นน้อยพยักหน้า เขาส่งชามที่อุ้มไว้ให้ลุงใหญ่ และกล่าวว่า “ท่านลุงใหญ่ วันนี้ข้าไม่ได้มากินข้าว ข้านำน้ำแกงไก่มาให้ท่าน ในน้ำแกงมีเนื้อไก่เยอะมาก! ทั้งยังมีหน่อไม้อีกด้วย! ท่านพี่เป็นคนทำเอง! นางให้ข้านำมาให้ท่าน!”
ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของลุงใหญ่ก็หายไปทันที
…...
ฟ้าในเหมันตฤดูมืดเร็วยิ่งนัก ทว่าท้องฟ้าสายันต์กลับสีจางลง เกล็ดหิมะเล็กๆ ปลิวเย้าไปกับสายลม
ป้าสะใภ้ใหญ่พาบุตรชายทั้งสามคนกลับมาแล้ว
วันนี้ครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านข้างๆ จัดงานเลี้ยง พวกเขาจึงไปช่วย งานนี้ไม่ได้เงิน แต่ได้แป้งข้าวโพดห้าจิน และข้าวกล้องสองจิน อีกทั้งยังได้กากหมูติดไม้ติดมือกลับมาอีกครึ่งชาม แม้ว่าของเหล่านี้จะไม้ได้มีปริมาณมากพอให้ผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้ แต่ก็ทำให้มีชีวิตต่อไปได้อีกครึ่งเดือน
ครึ่งเดือนอาจฟังดูน้อยแสนน้อย แต่ใครใช้ให้ในครอบครัวมีกันหลายคนเล่า ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากบุตรสาวสามขวบแล้ว คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่ท้องยุ้งพุงกระสอบ
“หลายวันมานี้เถี่ยตั้นกินข้าวไม่อิ่ม ข้าจะไปนึ่งหมั่นโถวแป้งข้าวโพดให้” ป้าสะใภ้กล่าว และเดินไปยังห้องครัว
ลุงใหญ่เรียกให้นางหยุด เขาส่งชามน้ำแกงไก่ให้ พร้อมทั้งเล่าเรื่องของอาหวั่นให้นางและบุตรของเขาฟัง
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ชามที่วางอยู่บนโต๊ะ ต่างคนต่างทำสีหน้าเหลือเชื่อ
“ไก่มาจากบ้านนาง?” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยถาม
“เหตุใดนางต้องนำไก่มาให้พวกเราด้วย?” บุตรคนโตพึมพำ
“มิใช่ว่ามีแต่ตูดไก่หรอกรึ!” บุตรคนรองหัวเราะแดกดัน
“ตูด” บุตรสาวตัวน้อยกำลังฝึกพูด
ลุงใหญ่อุ้มบุตรสาวขึ้นมา และเหลือบมองบุตรคนรองด้วยสายตาเชิงตำหนิ
บุตรคนรองถูจมูกด้วยความโกรธเคือง เขากล่าวเสียงต่ำว่า “เอาเป็นว่า ข้ามิเชื่อว่านางมีเจตนาดี จะนำไก่มา...”
กล่าวได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็เปิดชามที่ครอบขึ้น สิ่งที่เห็นทำให้เขากล่าวอะไรไม่ออก
ความสัมพันธ์ระหว่างอาหวั่นและตระกูลนี้แน่นอนว่าไม่ดีนัก
บิดาของอาหวั่นไม่ใช่บุตรโดยกำเนิดของนายท่านสกุลอวี๋ หากแต่เป็นเด็กที่เขาเก็บมาจากบนเขาในตอนที่เมาสุรา นายท่านสกุลอวี๋และภรรยาเลี้ยงเด็กทั้งหมดห้าคน แต่คนที่พวกเขาได้เลี้ยงจริงๆ มีเพียงสองคน คือบุตรคนรองและบุตรสาวคนเล็ก
นายท่านและภรรยาใคร่ครวญดูแล้ว คิดว่ามีบุตรเพียงคนเดียวนั้นน้อยเกินไป ไม่สู้เลี้ยงเพิ่มอีกหนึ่งคน ภายภาคหน้ายังสามารถพึ่งพาได้
แม้ว่าบิดาของอาหวั่นจะถูกเก็บมา แต่เมื่อฟูมฟักอุ้มชูมาแล้ว ก็คิดว่าเขาเป็นเหมือนบุตรแท้ๆ
 ลุงใหญ่กับป้าของอาหวั่นก็เลี้ยงดูเด็กชายผู้นี้เป็นอย่างดี ไม่เคยปล่อยให้ท้องหิว หากมีใครรังแกเด็กชาย พวกเขาทั้งสองเป็นต้องแบกจอบแบกเสียมไปถึงบ้านคนเหล่านั้น
ในตอนที่ป้าออกเรือน บิดาของอาหวั่นถึงกับร้องไห้เสียงดังไปไกลครึ่งหมู่บ้าน หลังจากนั้น ในซีเป่ยก็เกิดสงครามขึ้น ทางการส่งคนมาเกณฑ์ทหารที่หมู่บ้านเหลียนฮวา เดิมทีผู้ที่ไปควรเป็นบุรุษฉกรรจ์ ทว่าบิดาของอาหวั่นมอมเหล้าพี่ชายใหญ่ และออกเดินทางไปแทน
ในปีนั้น อาหวั่นมีอายุเพียง 10 ขวบ นางเจียงเองก็เพิ่งตั้งครรภ์เถี่ยตั้นน้อย
การตัดสินใจเช่นนี้นับเป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิต กระนั้น เพื่อตอบแทนบุญคุณของสกุลอวี๋ที่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ บิดาของอาหวั่นจึงไปอย่างไม่ลังเล
เรื่องเหล่านี้คือสิ่งที่อาหวั่นไม่เคยรู้ และนางไม่รู้ว่ามีผู้คนคอยซุบซิบนินทา ว่าบิดาของนางถูกเก็บมาเลี้ยง ในตอนที่ทางการมาเกณฑ์ทหาร ผู้ที่ต้องไปคือลุงใหญ่ แต่ทางบ้านสกุลอวี๋ไม่ยินยอม จึงส่งบิดาของนางไปตายแทน
ส่งทหารที่ไม่เคยฝึกซ้อมไปรบท่ามกลางไฟสงครามที่กำลังปะทุ นั่นไม่เรียกว่าส่งไปตายหรอกหรือ?
อาหวั่นเชื่อคำกล่าวเหล่านี้ ทำให้ความสัมพันธ์กับบ้านใหญ่แย่ลง ภายหลังจึงแยกบ้านกัน ทั้งสองครอบครัวกลายเป็นคนแปลกหน้า
ไม่ต้องกล่าวถึงตูดไก่ หากแม้แต่ขนไก่หนึ่งเส้น นางคงไม่อยากให้พวกเขาเสียด้วยซ้ำ!
เถี่ยตั้นน้อยนำน้ำแกงไก่มาตั้งแต่ช่วงสาย ผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ น้ำแกงไก่แข็งเสียแล้ว ข้างใต้ไขมันไก่จับตัวเป็นก้อน ก็คือหน่อไม้และเนื้อไก่ หน่อไม้น้อย เนื้อไก่มาก ไม่เอ่ยถึงแล้ว ทว่า ในชามยังมีน่องไก่เต็มน่องอีกด้วย
นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน
ทั้งครอบครัวต่างอยู่ในความตกตะลึง
..............................................


บทที่ 5 คนที่รังแกก็คือเจ้า
เมื่ออวี๋หวั่นเก็บต้นกระเทียมเสร็จและกลับถึงบ้าน นางจ้าวก็ยกไก่ตุ๋นหน่อไม้ร้อนๆ ไปเสียแล้ว
“คนชั่ว! เอาไก่ของบ้านข้าคืนมานะ! นี่ไม่ได้ไว้ให้ท่านกิน! ท่านพี่ไปจับมาให้พวกเรากิน!”
เสียงโหวกเหวกของเถี่ยตั้นน้อยดังมาจากห้องครัว
อวี๋หวั่นเร่งฝีเท้า เมื่อเธอเดินผ่านห้องโถงไป ก็เห็นใบหน้าที่มีรอยแดงช้ำของเถี่ยตั้นน้อย เขายืนเท้าเอวตะโกนอยู่ที่เล้าหมูอันว่างเปล่า
ช่วยไม่ได้ที่เขาตัวเล็ก ปีนอย่างไรก็ปีนไม่ได้
บ้านของพวกเขาไม่ได้เลี้ยงหมูมานานแล้ว เล้าหมูจึงดูสะอาดสะอ้าน แต่ถึงเป็นเช่นนั้น เมื่อเห็นน้องชายถูกขังไว้ เธอก็ระงับโทสะไว้ไม่อยู่
อวี๋หวั่นปลดกลอนบนไม้กระดาน และอุ้มน้องชายออกมา เธอเดินเข้าไปยังห้องครัว แง้มฝาหม้อดู ก็พบว่าไก่ตุ๋นหน่อไม้ที่เดิมทีมีอยู่เต็มหม้อ ถูกตักไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่เศษ
“เกิดอะไรขึ้น ใครทำ” เธอเอ่ยถาม
เถี่ยตั้นน้อยเล่าเรื่องนางจ้าวให้เธอฟังโดยละเอียด
เมื่อฟังเรื่องที่เถี่ยตั้นน้อยเล่าจบ เธอก็พบว่าแท้จริงแล้ว ยังมีการสมรสของเธอที่ยังมิได้จัดขึ้นอีก ที่น่าแปลกคือ เรื่องใหญ่เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเลย
นางจ้าวกล่าวออกมาว่า ‘ลูกสะใภ้ของข้า’ แต่ดูเสียว่านางทำอะไรลงไปบ้าง ในตอนที่เธอหมดสติไปก็ไม่มาเยี่ยมเยียน แย่งน้ำแกงไก่ไป ไม่บอกไม่กล่าวสักคำ ทั้งยังหยิกแก้มน้องชายของเธออีกด้วย
จะโทษเจ้าของร่างเดิมที่ก่อนตายไม่อยากจดจำนางก็มิได้ คนชั่วร้ายเช่นนี้ จะให้จดจำไว้ฉลองเทศกาลตรุษจีนด้วยกันหรืออย่างไร?
“ไม่มีไก่เหลือแล้ว...เป็นข้าที่ไม่ได้เฝ้าไก่ให้ดี...” เถี่ยตั้นน้อยกล่าว ขอบตาเริ่มแดง
อวี๋หวั่นใส่ต้นกระเทียมลงในกะละมัง พร้อมกล่าวว่า “เจ้ารออยู่ที่บ้าน เดี๋ยวพี่กลับมา”
“ท่านพี่จะไปไหน” เถี่ยตั้นน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ
อวี๋หวั่นไม่ได้ตอบ เธอมุ่งหน้าตรงไปที่ห้องครัว หยิบมีดหั่นผักมาหนึ่งเล่ม และเดินออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา
……
หลังจากที่นางจ้าวออกมาจากบ้านของอวี๋หวั่น ก็รีบจ้ำอ้าวกลับบ้านทันที ระหว่างทางมีชาวบ้านเอ่ยทักทายนาง นางกลับไม่สนใจเลยแม้แต่คนเดียว
กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงไก่ลอยไปไกลครึ่งค่อนหมู่บ้าน
นางจ้าวเดิมทีเป็นชาวนาจากหมู่บ้านสกุลจ้าวจากซีเป่ย หลังจากเกิดสงคราม หมู่บ้านสกุลจ้าวก็ถูกศัตรูยึดครอง นางกับสามีพาลูกชายลูกสาวหลบหนีออกมา ระหว่างทางสามีของนางตายเพราะถูกลูกหลงจากศรธนู นางกับลูกเล็กรอนแรมผ่านลมฝนมาด้วยกัน จนในที่สุดก็มาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเหลียนฮวา
หญิงหม้ายและลูกกำพร้าผ่านพ้นความยากลำบากมา และที่โชคดีก็คือ นางจ้าวมีบุตรชายที่ดีหนึ่งคน
จ้าวเหิงมิเพียงสติปัญญาดี แต่ยังขยันหมั่นเพียร ฝึกฝนตนเอง ไม่นานก็สอบผ่านถงเซิง[footnoteRef:1] ด้วยเหตุนี้เองจึงได้ทลายกฎทะเบียนราษฎร์ และลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านเหลียนฮวา [1: ถงเซิง คำเรียกบัณฑิตที่ยังไม่ได้สอบเคอจวี่เป็นซิ่วไฉ ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง]
ทว่า ครอบครัวของพวกเขาไม่มีทหารฉกรรจ์ และชะตาชีวิตของจ้าวเหิงก็คือการเรียนหนังสือ ไหนเลยนางจ้าวจะยอมให้เขาออกแรงทำไร่ไถนา ตัวนางจ้าวเองเป็นคนเกียจคร้าน บุตรสาวที่เลี้ยงมาก็มิได้เอางานเอาการ หลายปีมานี้จึงได้แต่หยิบยืมจากอาหวั่น แม้แต่ที่ดิน อาหวั่นก็เป็นคนช่วยลงแรงเพาะปลูก
จะว่านางจ้าวไม่พอใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ ก็คงไม่เสียทีเดียว จะว่านางชอบ ก็คงไม่ใช่เช่นกัน
อันที่จริง บุตรชายของนางเป็นถึงซิ่วไฉคนเดียวในหมู่บ้าน นางเด็กอาหวั่นจะได้ตกล่องปล่องชิ้นกับบุตรชายของนาง ก็นับว่าเป็นบุญของสกุลอวี๋แล้ว!
ในตอนที่นางจ้าวเดินเข้าไปในบ้าน จ้าวเป่าเม่ยเพิ่งตื่นพอดี ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ยังไม่ทันตื่นเต็มตา ก็ได้กลิ่นหอมยั่วยวนของน้ำแกงไก่ลอยมาแตะจมูก
นางลุกพรวดขึ้นมา พร้อมเอ่ยถามว่า “ท่านแม่! นั่นอะไรรึ”
นางรีบไปเปิดฝาโถดู กลับถูกนางจ้าวปัดมือออก
นางจ้าวเอ่ยถามว่า “พี่ชายเจ้าเล่า?”
จ้าวเป่าเม่ยเบะปาก ตอบไปว่า “ท่านพี่ไปสำนักการศึกษาแล้ว เพิ่งออกไป”
นางจ้าวมองดูโถที่ขณะนี้ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน กลืนน้ำลายด้วยความลำบากใจ “เช่นนั้นน่าจะไปไม่ไกลนัก แม่จะตักไว้ ให้เจ้านำไปส่งให้พี่”
แม้จ้าวเป่าเม่ยจะไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ตระหนักดีว่า ในครอบครัวนี้พี่ชายสำคัญที่สุด
“เข้าใจแล้ว ท่านแม่” นางกล่าวพลางยิ้มน้อยๆ
นางจ้าวเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหยิบชามเปล่าสองใบ ขณะที่กำลังจะตักน้ำแกงไก่ให้บุตรชายนั้น กลับไม่พบโถน้ำแกงแล้ว เห็นเพียงมีดหั่นผักเงาวับปักอยู่บนโต๊ะไม้!
นางจ้าวกลัวจนขนลุกไปทั้งร่าง
“คนแซ่อวี๋! หมายความว่าอย่างไร!” จ้าวเป่าเม่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างได้สติกลับมาก่อน เมื่อเห็นอวี๋หวั่นยืนทำหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอถึงกับตกตะลึง
อวี๋หวั่นขี้คร้านจะสนใจนาง สายตาจับจ้องไปที่นางจ้าวที่ตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระว่า “เมื่อครู่ คนที่ไปบ้านข้าคือเจ้า?”
นางจ้าวมิได้คาดคิดเลยว่าอาหวั่นที่ยืนระเบิดโทสะอยู่ตรงหน้าของนางนั้น จะกล้าลุกขึ้นมาต่อปากต่อคำ มิหนำซ้ำยังถือมีดมาด้วย!
แต่ในเมื่อกดขี่อาหวั่นมาหลายปี นางก็มิได้รู้สึกเกรงกลัวอาหวั่น “เจ้าคิดจะทำอะไร ถือมีดมาบ้านข้าตั้งแต่ฟ้าสาง เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร”
อวี๋หวั่นตอบด้วยน้ำเสียงแดกดันว่า “รังแกน้องชายข้า ขโมยไก่ข้า ยังมีหน้ามาถามอีกหรือว่ามาที่นี่ทำไม คนแซ่จ้าว ตกลงเจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร”
คนแซ่ คนแซ่จ้าว? นางเด็กชั่วนี่เรียกนางว่าอะไรนะ?!
นางจ้าวเริ่มมีโทสะแล้ว นางชี้นิ้วไปที่อวี๋หวั่น พร้อมกล่าวว่า “เจ้ายังกล้าพูด เจ้าซื้อไก่มา แต่ไม่นำมาให้ข้า! กลับแอบเก็บไว้กินที่บ้าน! สบายใจเสียไม่มี เจ้ายังเห็นข้าอยู่ในสาย...”
น่ารำคาญ!
อวี๋หวั่นรู้สึกเหลืออดจนทนไม่ไหว เธอไม่รอให้นางจ้าวกล่าวจบ ก็ยกมีดหั่นผักบนโต๊ะขึ้นมา และโบกไปทางนางจ้าว
นางจ้าวกลัวจนต้องกระโดดหนี!
จ้าวเป่าเม่ยยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง
นางตะลึงในโทสะของอวี๋หวั่นตั้งแต่แรกแล้ว กลัวจนทำได้เพียงยืนมองอวี๋หวั่นทึ้งผมนางจ้าวราวกับดึงกระสอบป่านก็ไม่ปาน อวี๋หวั่นดึงนางจ้าวไปที่เล้าหมูหลังโถงกลาง
ทีนี้เล้าหมูของบ้านนางก็มีหมูแล้ว!
“โอ๊ย!”
นางจ้าวถูกผลักลงไปในรางข้าวหมู!
เหตุการณ์หลังจากนั้น จ้าวเป่าเม่ยจำไม่ค่อยได้ จำได้เพียงว่า หลังจากที่นางได้สติกลับมา โถน้ำแกงไก่ก็ถูกอวี๋หวั่นอุ้มกลับบ้านไปเสียแล้ว
....
เถี่ยตั้นน้อยนั่งอยู่ที่ธรณีประตูด้วยความเศร้าสร้อย
เขารู้ดีว่าท่านพี่ไปที่บ้านสกุลจ้าว ทว่าเขาไม่มั่นใจว่านางจะนำเนื้อไก่กลับมาได้
ท่านพี่เป็นเช่นนี้ ของดีๆ ก็ล้วนให้บ้านสกุลจ้าวก่อนเสมอ บ้านสกุลจ้าวใช้เสร็จ ของที่เหลือจึงตกถึงพวกเขา
เขาไม่ได้เกลียดท่านพี่ เพราะท่านแม่บอกไว้ ว่าเกลียดท่านพี่ไม่ได้ แต่ต้องรู้สึกเห็นใจนางไปชั่วชีวิต
แต่กระนั้น บางครั้งเขาก็หวังว่าท่านพี่จะเห็นใจพวกเขาเช่นกัน…
เนื้อไก่ไม่เหลือแล้วเป็นแน่
เถี่ยตั้นน้อยเช็ดน้ำตาด้วยความรู้สึกผิด
“อากาศหนาวเช่นนี้ เจ้ามานั่งทำอะไรที่ประตู”
ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเหนือศีรษะของเถี่ยตั้นน้อย
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยเงยหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เขาก็เห็นมือข้างหนึ่งของอวี๋หวั่นกำลังถือมีด ส่วนอีกข้างหนึ่งกำลังอุ้มโถน้ำแกงด้วยสีหน้าเรียบเฉย
..............................................


บทที่ 7 การเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์
แสงในห้องมืดสลัว เถี่ยตั้นน้อยซดน้ำแกงคำสุดท้ายหมด สองมือลูบท้อง ทั้งอิ่มท้องและอิ่มอกอิ่มใจอย่างหาที่สุดมิได้
ไก่ป่าตัวนี้มีเนื้อมาก หลังจากแบ่งให้ครอบครัวลุงใหญ่ไปแล้วครึ่งหนึ่ง ก็ยังเหลืออีกหนึ่งหม้อเล็ก
อวี๋หวั่นป้อนน้ำแกงไก่ให้นางเจียง ทั้งยังนำสมองไก่ไปรวนอีกด้วย
นางเจียงยังคงตื่นมาได้เพียงครู่เดียว หลังจากนั้นก็หมดสติไปดังเคย
“ท่านพี่ วันนี้พวกเราจะกินอะไรกันหรือ” เถี่ยตั้นน้อยนั่งแช่เท้าอยู่บนเก้าอี้เตี้ยข้างเตาไฟ เขาแช่เท้าพลางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อวี๋หวั่นถือผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเดินไปหา “เครื่องในไก่ยังไม่ได้กิน พรุ่งนี้พี่จะผัดต้นกระเทียมกับเครื่องในไก่ให้เจ้า”
“เครื่องในไก่คืออะไรหรือ”
“ก็คืออวัยวะภายในของไก่”
“แล้วอวัยวะภายในคืออะไรหรือ”
เจ้าเด็กคนนี้ พอได้พูดขึ้นมาเมื่อไร ก็จะเจื้อยแจ้วไม่หยุด
อวี๋หวั่นจึงตอบไปว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าเจ้าตื่นเต้นแล้วจะนอนไม่หลับ”
“อื้อ” เถี่ยตั้นน้อยตอบอย่างว่านอนสอนง่าย ไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็ทำท่าจะพูดอีก
แต่ไม่ต้องรอให้เขาอ้าปากเอ่ยคำพูด อวี๋หวั่นก็หรี่ตามองเขา พร้อมกล่าวว่า “ตื่นเต้นก็คือสิ่งที่เจ้าเป็นในตอนนี้”
เถี่ยตั้นน้อยเงียบลงด้วยความขุ่นเคือง
อวี๋หวั่นนั่งยองๆ นวดเท้าให้เถี่ยตั้นน้อย
ส้นเท้าของเด็กคนนี้โดนความหนาวกัดจนแข็งและเจ็บไปหมด
เมื่ออวี๋หวั่นหยิบรองเท้าของเถี่ยตั้นน้อยมา ก็พบว่าพื้นรองเท้าขาดเป็นรู
เธอจึงไปดูรองเท้าที่เหลืออยู่ของเถี่ยตั้นน้อย ปรากฏว่ารองเท้าทุกคู่ล้วนแต่ทั้งขาดทั้งเก่า
อวี๋หวั่นพาเถี่ยตั้นน้อยเข้านอน “นอน ไม่ให้พูดแล้ว”
“ท่านพี่!” ทันใดนั้นเถี่ยตั้นน้อยโพล่งขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“พี่บอกแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าไม่ให้พูดแล้ว” เธอหันไปตอบเขา
เขาไม่รู้ว่าเมื่อใดที่ตนล้มตัวลงนอนตรงที่ที่เธอเคยนอนเมื่อวาน
เธอมองไปทางน้องชาย เขาขยับตัวไปทางนางเจียง ดวงตาใสราวกับบ่อน้ำกะพริบน้อยๆ “ท่านพี่ ที่นอนของท่านอุ่นแล้ว! ท่านรีบมานอนเร็ว!”
อวี๋หวั่นไม่แสดงสีหน้าใด แต่ความขุ่นมัวในใจพลันสลายไปทันที เธอยิ้ม พร้อมกล่าวเสียงเบาว่า “ได้ พี่จะไปนอน”
......
อีกด้านหนึ่ง นางจ้าวกลับนอนกระสับกระส่าย
นางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวัน รู้สึกราวกับตนเองเจอผี
นางเด็กคนนี้ นางเห็นมาตั้งแต่เด็กจนโต ปกติแล้ว เมื่อใดที่นางมีโทสะ จะไม่เคยกล้าลุกขึ้นมาต่อล้อต่อเถียงเช่นนี้ คำว่า ‘ท่านป้า’ แต่ละคำที่เรียกนางนั้น เอ่ยออกมาบ่อยยิ่งกว่าเรียกมารดาตนเองเสียอีก!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากกลับมาจากบ้านของท่านยาย ก็ปรนนิบัตินางเป็นอย่างดี มิหน้ำซ้ำยังนำเงินที่ได้จากบ้านนั้นมาให้นางและลูกของนางด้วย!
นางเด็กโง่งมผู้นี้เชื่อฟังนางมาตลอด เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดไม่เห็นกันเพียงไม่กี่วัน จึงเปลี่ยนไปมากเช่นนี้
นึกถึงว่าน้ำแกงไก่ก็ไม่ได้กิน ทั้งยังถูกอาหวั่นผลักเข้าไปในเล้าหมู นางจ้าวกัดฟันกรอดอยู่ใต้ผ้าห่ม
ทว่า ที่ทำให้นางโกรธที่สุดย่อมไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเรื่องที่บุตรสาวเพิ่งบอกกับนาง ว่านางเด็กอาหวั่นผู้นี้ได้นำน้ำแกงไก่ที่แย่งจากนางไปให้กับบ้านเก่าสกุลอวี๋กินเสียแล้ว!
“นางเด็กเวรนี่ทำให้ข้าโมโหนัก...รอก่อนเถอะ! อาเหิงกลับเมื่อไร ข้าจะให้เขาหย่ากับเจ้า!”
……
เกล็ดหิมะล่องลอยกลางราตรี หิมะตกไม่มาก มีเพียงชั้นบางๆ ปกคลุมพื้นดิน
อวี๋หวั่นตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ และมุ่งหน้าไปยังแปลงผัก
แต่ราวกับว่าโชคของเธอนั้นไม่มีเหลืออยู่แล้ว เธอรออยู่ที่แปลงผักประมาณหนึ่งชั่วยาม ก็ไม่พบไก่ป่าเลยสักตัว
ฟ้าสว่างแล้ว เถี่ยตั้นน้อยก็คงจะตื่นนอนแล้วเช่นกัน อวี๋หวั่นทำได้เพียงยอมแพ้ เธอตัดผักกาดขาวต้นที่ถูกแทะจนยับเยินกลับบ้านไป
ใบผักที่เน่าก็เด็ดทิ้งไป แกนกลางผักก็ยังนำไปทำอาหารได้
อวี๋หวั่นเข้าไปในครัว หยิบน้ำแกงไก่ที่เหลืออยู่ชามสุดท้ายออกมา นำผักกาดขาวใส่ลงไป แล้วนำน้ำมันไก่ที่สกัดไว้เมื่อวานไปใช้ผัดต้นกระเทียม ทั้งยังนำหัวผัดกาดที่ยังไม่ได้กิน ไปล้างและคลุกเครื่องปรุง
นี่คืออาหารมื้อสุดท้ายของพวกเขาแล้ว
ตู้เก็บชามกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง
เมื่อครู่เธอคิดไว้แล้ว ไม่มีไก่กินก็ไม่เป็นไร หน่อไม้ก็นับว่าเป็นของดี แม้จะไม่รู้ว่าเงินในสมัยโบราณจะมีค่ามากมายหรือไม่ ทว่าขอเพียงมีผัก ก็สามารถนำไปขายได้อย่างแน่นอน
ที่นี่มีหน่อไม้ไม่มาก อวี๋หวั่นค่อยๆ ขุดหนึ่งด้าน สามารถขุดหน่อไม้ออกมาได้เพียงหกหน่อ
ก็ยังน้อยเกินไป
สายตาของอวี๋หวั่นก็ไปตกอยู่ที่ลาดเขาด้านหลังกอไผ่
หากมองไม่ผิด ถัดจากลาดเขาไปก็จะเป็นยอดของเขาลูกหนึ่ง ไม่แน่ว่าบริเวณนั้นอาจเป็นป่าไผ่อันเขียวชอุ่ม
“เถี่ยตั้น พี่จะออกไปข้างนอกสักพัก เจ้าอยู่บ้านดูแลท่านแม่นะ”
หลังจากที่บอกน้องชายเรียบร้อยแล้ว อวี๋หวั่นก็สะพายตะกร้าขึ้นไปบนเขา
ยอดเขานั้นดูเหมือนจะอยู่ใกล้ แต่เมื่อเดินไปจริงๆ เธอกลับพบว่าระยะทางนั้นไกลเหลือเกิน โชคดีที่ร่างนี้ผ่านการ
ตรากตรำทำไร่ไถนา สภาพร่างกายจึงนับว่าไม่เลว
หญ้าแห้งบนพื้นจับตัวเป็นน้ำแข็ง รองเท้าที่อวี๋หวั่นใส่อยู่นั้นเป็นรองเท้าธรรมดา พื้นรองเท้าไม่กันลื่น จึงต้องเดินด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างมาก
กว่าเธอจะเดินไปถึงป่าไผ่ ก็ใช้เวลาไปถึงครึ่งชั่วยาม
แต่ว่า ที่นี่มีต้นไผ่จำนวนมาก ทั้งต้นใหญ่ทั้งสีเขียวสด และยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของไผ่ หอมกว่าหลังบ้านเธอเสียอีก
อวี๋หวั่นหยิบพลั่วออกมา และเริ่มขุดหาหน่อไม้ทีละน้อย
หน่อไม้ในฤดูหนาวขุดยากกว่าหน่อไม้ในฤดูใบไม้ผลิ
หน่อไม้ในฤดูใบไม้ผลิจะโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมา มองปราดเดียวก็หาพบ ขณะที่หน่อไม้ในฤดูหนาวจะฝังอยู่ใต้พื้นดิน ผู้ที่ไม่มีประสบการณ์ย่อมหาพบได้ยากยิ่ง
ที่บ้านเกิดของเธอในอีกโลกหนึ่งนั้น ปลูกต้นไผ่เป็นจำนวนมาก ในฤดูที่ต้นไผ่งอกงาม สิ่งที่เธอชอบที่สุดคือการตามคุณยายไป คุณยายขุดออกมา เธอก็เก็บ เก็บจนหน่อไม้เต็มตะกร้าสะพายหลังใบเล็กของเธอ
แต่ว่าหน่อไม้ที่เธอเคยกินในอีกโลกหนึ่งนั้นไม่ใหญ่เหมือนหน่อไม้ที่นี่
ผ่านไปไม่นาน อวี๋หวั่นก็ขุดหน่อไม้หน่อแรกออกมาได้ หน่อใหญ่กว่าหน่อไม้ที่หลังบ้านเธอสักสองเท่าได้
อวี๋หวั่นลงมือขุดต่อไป หน่อที่ขุดออกมาได้ใหญ่กว่าหน่อเดิม ขุดไปเรื่อยๆ จนหน่อไม้เต็มตะกร้าสะพายหลัง จึงเดินลงเขาด้วยความพึงพอใจ
ใกล้กับลาดเขา อวี๋หวั่นพบแม่น้ำสายหนึ่ง เธอจึงหยุดฝีเท้าลง
เธอมองผิวน้ำอันเรียบสงบ และเลียริมฝีปากเบาๆ
ช่างเป็นวันที่หนาวเหน็บ ไม่รู้ว่าในสายน้ำนี้จะมีปลาหรือไม่
.............................................


บทที่ 4 อาหารชุดใหญ่มื้อแรก
ไก่ป่ามีแรงมากกว่าไก่บ้าน มันดิ้นจนอวี๋หวั่นต้องหาอะไรมาผูกเสีย
ทว่า อวี๋หวั่นหาอยู่นาน กลับหาเครื่องมือในตะกร้าไม่เจอเลยสักชิ้น ในที่สุด เธอก็คลำเจอเชือกสีแดงเส้นหนึ่งจากในเสื้อ
“ในกระเป๋าเสื้อมีเชือกด้วยแฮะ” อวี๋หวั่นเลิกคิ้ว ไม่รีรอรีบผูกไก่ป่าตัวนั้นด้วยเชือกสีแดง
อวี๋หวั่นนำไก่ป่ากลับบ้าน พลางฮัมเพลงไปด้วย
แต่ว่า บริเวณเชิงเขาล้วนมีแต่กระท่อมมุงด้วยหญ้าแห้ง เมื่อนับรวมกันแล้วคงไม่เกินยี่สิบถึงสามสิบหลังคาเรือน อวี๋หวั่นรู้สึกว่าหมู่บ้านนี้ยากจนเสียเหลือเกิน
หมู่บ้านตั้งอยู่ระหว่างภูเขาเขาสองลูก มีไร่นาน้อยใหญ่ หากไปทางตะวันตกจะยิ่งกันดารไร้ผู้คน และบ้านของพวกเขา ก็อยู่ด้านตะวันตกสุดของหมู่บ้าน ทางเข้าเป็นลานโล่งซึ่งพื้นไม่เรียบเสมอกัน อวี๋หวั่นจำได้ว่าบ้านโบราณในอีกโลกก็มีลานโล่งเช่นนี้ เรียกว่า ‘เต้าฉ่าง’ ไม่แน่ใจที่นี่เรียกว่าอย่างไร บางทีอาจไม่มีชื่อเรียกก็เป็นได้
เมื่อเข้าไปในบ้าน เถี่ยตั้นน้อยก็ตื่นแล้ว และกำลังสวมเสื้อผ้าด้วยความงัวเงีย
สตรีที่นอนอยู่บนเตียงยังคงอยู่ในนิทรา ลมหายใจแผ่วเบา ผิวขาวซีดดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย
อวี๋หวั่นวางตะกร้าลง และเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยเห็นเธอ ดวงตาใสก็เป็นประกายขึ้นทันที “ท่านพี่!”
อวี๋หวั่นเห็นเสื้อพองๆ บนร่างของเด็กน้อย จึงเอื้อมไปจัดชายกางเกงของเขา พร้อมกับดึงชายเสื้อใส่กางเกงให้เรียบร้อย ขณะที่กำลังจะถามเขาว่าหลับสบายดีหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงนกร้องดังแหลมมาจากห้องโถง
เถี่ยตั้นน้อยตกใจในตอนแรก หลังจากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างตื่นเต้น
เด็กเมื่อรู้สึกตื่นเต้น มักโหวกเหวกเช่นนี้เสมอ
“พี่ไม่ได้เข้าไปในเมืองหรอก” อีกอย่างก็เพราะไม่มีเงินด้วย
อวี๋หวั่นจัดผ้าห่มให้สตรีที่นอนหลับอยู่บนเตียง จากนั้นก็หิ้วไก่ไปหลังบ้าน
หลังบ้านมีรั้วไม้ล้อมรอบ ด้านหน้าเชื่อมกับตัวบ้าน ส่วนด้านหลังเชื่อมกับเล้าหมูและห้องครัว
และแน่นอนว่าเล้าหมูนั้นไม่ได้เลี้ยงหมู
“ไก่ตัวนี้ พี่จับมาจากบนภูเขา” อวี๋หวั่นกล่าว
“จับมาจากภูเขาหรือ? ท่านพี่ ท่านเก่งมาก!” เถี่ยตั้นน้อยเอ่ยชมด้วยความปลาบปลื้ม
อวี๋หวั่นหยิบชามเปล่าออกมา และลงมือเชือดไก่
เถี่ยตั้นน้อยไม่ได้ตกใจกลัวภาพที่เห็น เขานั่นยองๆ ที่พื้นอย่างว่าง่าย จ้องมองตาไม่กะพริบ
“ทำให้พวกเรากินหรือ” เขาเอ่ยถาม
“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะทำให้ใครกิน?” อวี๋หวั่นตอบ
เถี่ยตั้นน้อยลังเล แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ
อวี๋หวั่นรู้สึกว่าน้องชายแปลกไป เธอกำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าว จึงไม่ได้นำมาใส่ใจ
เธอนำไก่แช่ในน้ำร้อน และนำมาถอนขน พลางคิดว่าทำกับแกล้มอะไรดี จะกินหัวผักกาดบ่อยๆ ก็คงไม่ได้ เพราะเธอเองก็ไม่ชอบหัวผักกาดอยู่แล้ว
ทันใดนั้น เธอหันไป สายตาก็เหลือบเห็นกอไผ่เรียงรายอยู่ด้านหลังห้องครัว
ต้นไผ่สีเขียวสด ลำไผ่มีแถบสีเทาจางๆ น่าจะเป็นต้นไผ่ที่อายุสามถึงห้าปี ต้นไผ่อายุประมาณนี้ เหมาะกับการขุดหน่อไม้เป็นที่สุด
“ท่านพี่ มองอะไรอยู่หรือ” เถี่ยตั้นน้อยเอ่ยถามด้วยความงุนงง
อวี๋หวั่นไม่ได้ตอบ เธอวางไก่ที่ถอนขนเสร็จแล้วลง หยิบพลั่วและเดินตรงไปยังกอไผ่
เถี่ยตั้นน้อยไม่รู้ว่าเธอทำอะไร จึงเดินเตาะแตะตามไป
อวี๋หวั่นเดินไปเดินมาบริเวณกอไผ่ ทันใดนั้นก็ก้มลงใช้พลั่วขุดลงไปที่ไผ่ต้นหนึ่ง สิ่งที่เธอขุดขึ้นมามีขนาดเท่ามันเทศ และมีปลายแหลม
“มีจริงๆ ด้วย” อวี๋หวั่นหัวเราะ
“นี่คืออะไรหรือ ท่านพี่” เถี่ยตั้นน้อยถามด้วยความสงสัย
อวี๋หวั่นกล่าวตอบอย่างมีความสุขว่า “หน่อไม้”
“กินได้หรือไม่” เถี่ยตั้นน้อยถามต่อ
อวี๋หวั่นยิ้มพลางตอบว่า “กินได้สิ”
ไม่เพียงกินได้เท่านั้น แต่ยังรสชาติดีมาก อีกทั้งคุณค่าทางอาหารก็สูงเช่นกัน
หลังจากที่อวี๋หวั่นขุดหน่อไม่ขึ้นมา ก็นำดินกลบลงไป เผื่อว่าหน่อไม้จะงอกขึ้นมาใหม่
หน่อไม้ที่นี่จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย แต่ไม่ใช่ต้นไผ่ทุกต้นจะงอกหน่ออ่อนได้เช่นนี้
หลังจากที่อวี๋หวั่นขุดไปแล้วสองหน่อ เถี่ยตั้นน้อยก็หิวจนท้องร้องดังจ๊อกๆ ขึ้นมา
อวี๋หวั่นล้างหน่อไม้จนสะอาด หั่นเป็นแผ่น ทั้งยังหั่นเนื้อไก่ป่าเป็นก้อน เครื่องในแยกไว้อีกด้าน เธอนำเนื้อไก่และหน่อไม้ไปผัดด้วยไฟแรง แล้วจึงนำมาต้มด้วยไฟอ่อน
อวี๋หวั่นเข้าครัวไม่บ่อยนัก ทักษะด้านการทำอาหารก็ไม่นับว่าดีมาก กระนั้นเธอก็ต้านทานวัตุดิบที่ดีเช่นนี้ไม่ไหว ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมของเนื้อไก่ที่ผสมเข้ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหน่อไม้ก็ลอยไปในอากาศ หอมอบอวลไปทั่ว จนเด็กชายตัวน้อยแทบอดใจไม่ไหว
เถี่ยตั้นน้อยหิวจนน้ำลายสอ
อวี๋หวั่นเปิดฝาหม้อ ตักไก่ขึ้นมาหนึ่งชิ้นให้เขา
เขาส่ายหัว กลืนน้ำลายและพูดว่า “ข้าจะรอท่านแม่กับท่านพี่มากินพร้อมกัน”
“ได้สิ” อวี๋หวั่นไม่ได้ปฏิเสธ เธอปิดฝาหม้อ พลางพูดกับเถี่ยตั้นน้อยว่า “ต้นกระเทียมมีไม่พอ พี่จะไปเก็บที่แปลงมาสักหน่อย”
“เช่นนั้นข้าจะเฝ้าไก่ให้เอง!” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ และกล่าวตอบไปว่า “ดีเลย เจ้าเฝ้าไก่ อย่าให้ใครมาแอบกินล่ะ”
เธอเพียงแต่กล่าวเล่นๆ กับเถี่ยตั้นน้อยเท่านั้น หารู้ไม่ว่า ทันทีที่เธอย่างเท้าออกไปนอกบ้านนั้น ก็มีคนที่คิดจะขโมยไก่ในหม้อของเธอเสียแล้ว
ผู้ที่มาถึงนั้นมิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นนางจ้าว มารดาของจ้าวเหิง
หลังจากวันที่อาหวั่นตกน้ำ จ้าวเหิงก็รีบช่วยเธอขึ้นมาทันที และบอกกับคนอื่นว่าเธอพลัดตกน้ำ แม้แต่นางจ้าวมารดาบังเกิดเกล้าก็ยังไม่รู้ความจริง
อาหวั่นหมดสติไปหลายวัน เดิมทีนางจ้าวคิดว่าเธอคงไม่รอดแล้ว แต่ใครจะรู้ เมื่อครู่เพื่อนบ้านกลับบอกกับนางว่าเห็นอาหวั่น
“อาหวั่น ฟื้นแล้วรึ? เจ้านี่จริงๆ เลย ฟื้นแล้วก็ไม่บอกไม่กล่าวกันบ้าง เจ้าเหิงต้องจ่ายค่าเรียนแล้ว รีบเอาเงิน...”
นางจ้าวเดินเข้ามาในบ้าน พูดอยู่เสียนาน สุดท้ายก็หยุดลง
กลิ่นหอมอะไรนี่?
ทำไมหอมเช่นนี้?!
นางจ้าวรีบร้อนมุ่งตรงไปยังห้องครัว
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยเห็นนางจ้าวก็หน้าเสียทันที
นางจ้าวไม่แม้แต่จะชายตามองเถี่ยตั้นน้อย ไม่รีรอรีบเปิดฝาหม้อขึ้น
ทันทีที่นางเห็นไก่ตุ๋นสีเหลืองทองในหม้อนั้น แววตาก็ลุกเป็นประกาย!
นางจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินเนื้อคือเมื่อใด สิบวันที่แล้ว? ครึ่งเดือนที่แล้ว? นางเด็กอาหวั่นนี่ไร้ความสามารถ หนึ่งเดือนให้นางกินเนื้อเพียงครั้งสองครั้ง ยังรู้สึกว่าน้อยจนเวทนาตนเอง สวรรค์จะรู้หรือไม่ว่านางนั้นอยากกินเนื้อแทบขาดใจ
ที่นี่มีเนื้อหม้อใหญ่ หม้อใหญ่!
นางวางฝาหม้อลงด้วยความตื่นเต้น เปิดตู้เก็บถ้วยชาม หยิบโถสะอาดออกมาหนึ่งใบ และตักเนื้อไก่ในหม้อขึ้นมา
เถี่ยตั้นน้อยคว้ามือของนางเอาไว้ พร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่บอกไว้ ว่าทำให้พวกเรากิน ไม่ให้คนอื่นกิน!”
นางจ้าวหัวเราะและตอบว่า “ท่านพี่ของเจ้าก็ลูกสะใภ้ข้า นางก็คือของของข้า จะให้เจ้ากินเมื่อไรกัน”
นางเด็กบ้า! ทำของดีเช่นนี้ยังไม่รู้จักนำไปให้นาง ที่แท้ก็ต้มอยู่ในบ้าน โชคดียิ่งนักที่นางมา ไม่เช่นนั้นเนื้อไก่หม้อใหญ่นี้คงถูกเจ้าเด็กขี้โรคกินหมดเป็นแน่!
“หลีกไป!” นางจ้าวตะคอก
“ไม่!” เถี่ยตั้นน้อยกอดนางจ้าวไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
นางจ้าวเริ่มมีโทสะ นางสะบัดมืออย่างแรง ดึงแขนตนเองขึ้นมาหยิกเข้าที่แก้มของเถี่ยตั้นน้อย พร้อมขู่ว่า “เจ้ามันเป็นอะไร กล้ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่ ข้าจะตีให้หนัก!”
แก้มข้างหนึ่งของเถี่ยตั้นน้อยถูกหยิกจนแดง เขายืนเท้าเอว จ้องหน้านางและตอบกลับไปว่า “ท่านตีสิ! ตีเลย!”
“เจ้า! เด็กนี่!” นางจ้าวเงื้อฝ่ามือ
ปกติแล้ว หากเป็นเช่นนี้ นางจ้าวคงจับเจ้าเด็กบ้าคนนี้ตีเสียหนักๆ ไปแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ เนื้อไก่ในหม้อช่างหอมยั่วยวนเหลือเกิน นางอยากรีบนำกลับไปให้ลูกๆ ที่บ้านกินกันแล้ว ดังนั้น นางจึงผลักเขาออก และหันไปตักไก่ในหม้อ
นางตักไก่ในหม้อจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือไว้แม้แต่คอไก่
.............................................


บทที่ 3 เริ่มต้นชีวิตใหม่
บ้านที่ครอบครัวนี้อาศัยอยู่นั้นไม่ใหญ่นัก พื้นที่รวมกันมีขนาดเพียงสองห้อง แยกกันที่ห้องโถงกลาง ต่อให้ปิดตาเดินก็ไม่มีทางไปผิดห้อง
อวี๋หวั่นเดินไป พลางจัดระเบียบความทรงจำในหัว
จะว่าไปก็บังเอิญเหลือเกิน ครอบครัวนี้สกุลอวี๋ เจ้าของร่างเดิมชื่ออาหวั่น ชื่อเดียวกับเธอ
ครอบครัวนี้ไม่ซับซ้อน สมาชิกประกอบด้วยบิดาผู้ซึ่งถูกเนรเทศไปเป็นทหารหนึ่งคน มารดาที่ป่วยออดๆ แอดๆ หนึ่งคน น้องชายที่ผอมโซหนึ่งคน และยังมีเธอซึ่งมาอยู่ในร่างนี้อีกหนึ่งคน
ในความทรงจำ ครอบครัวนี้ดีกับเธอ และไม่เคยเลือกที่รักมักที่ชังเพียงเพราะเธอเป็นสตรี แม้แต่น้องชายตัวน้อยก็รู้ว่าควรแสดงความนอบน้อมต่อเธอ
เธอเป็นคนที่กินดีอยู่ดีที่สุดในบ้าน เรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้เลยในหมู่บ้านที่บุรุษเป็นใหญ่
แต่แน่นอนว่าชีวิตของเจ้าของร่างนี้ไม่ได้สบายนัก บิดาไม่อยู่แล้ว ส่วนมารดาก็ไม่สามารถลงแรงทำไร่ไถนาได้ เธออายุยังน้อยก็ต้องแบกรับภาระเลี้ยงดูปากท้องของคนในบ้าน หากเทียบกับอวี๋หวั่นที่เป็นมอดตัวใหญ่[footnoteRef:1]ในอีกโลกหนึ่งแล้ว เรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับดิน [1: มอดตัวใหญ่ ในภาษาถิ่นต่งเป่ย ใช้สำหรับเรียกคนที่ถึงวัยหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง แต่กลับไม่ทำงาน ]
ที่กล่าวมานี้ เป็นความทรงจำทั้งหมดที่อวี๋หวั่นได้รับมาจากเจ้าของร่างเดิม
หรืออาจกล่าวได้ว่า นี่คือความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมต้องการรักษาไว้ก่อนตาย
“ท่านพี่ ระวัง” ขณะที่เถี่ยตั้นน้อยที่จูงมืออวี๋หวั่นไปที่ประตูนั้น เขาก็ร้องเตือนขึ้นมา เสียงนี้เรียกสติอวี๋หวั่นที่ตกอยู่ในห้วงความคิดได้อย่างประจวบเหมาะ
อวี๋หวั่นลูบศีรษะเล็กๆ ของเขา
เขาคือน้องชายของเธอ ส่วนในห้องก็คือมารดาของเธอ
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเขาคือคนที่เธอยอมสละชีวิตเพื่อปกป้อง
เธอเพิ่งมาถึง ความคิดเช่นนี้ส่วนใหญ่คงจะมาจากปณิธานของเจ้าของร่างเดิม หรือไม่ก็เพราะปณิธานอันแรงกล้าเช่นนี้เอง ที่สามารถเรียกจิตวิญญาณที่อยู่อีกโลกหนึ่ง ให้มาเติมเต็มปณิธานแทนเจ้าของเดิมได้
ในห้องไม่มีเตาไฟ ไม่มีตะเกียง ทั้งยังมืดสนิท ลมหนาวสายหนึ่งพัดวูบเข้ามา ที่จริงแล้วข้างในไม่ได้หนาวน้อยไปกว่าข้างนอกเลย
อวี๋หวั่นเดินคลำทางในความมืดไปยังเตียงนอน
เมื่อคุ้นเคยกับความมืดในห้องแล้ว อวี๋หวั่นก็พอจะมองเห็นร่างของสตรีนางหนึ่ง
ใบหน้าซีดขาวซึ่งปราศจากสีเลือดฝาดนั้น ซูบผอมจนแก้มทั้งสองข้างยุบลงไปเป็นหลุม มองเห็นโหนกแก้มได้อย่างชัดเจน ทว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางยังดีเหมือนแต่ก่อน โดยเฉพาะคิ้วและจมูกที่งามโดดเด่นเป็นพิเศษ
มารดาเจ้าของร่างเดิมไม่ได้รับบาดเจ็บ หากแต่ได้รับความกระทบกระเทือนด้านจิตใจจนหมดสติ บวกกับหลายวันมานี้ไม่มีอะไรตกถึงท้อง จึงได้แต่นอนหายใจโรยรินเช่นนี้
เมื่อเห็นนางเจียง อวี๋หวั่นจึงยกเตาไฟจากห้องของตนเข้ามา พร้อมทั้งนำผ้านวมมาห่มให้นาง
หลังจากนั้น อวี๋หวั่นก็เดินถือตะเกียงน้ำมันไปในห้องครัว
ถึงแม้จะเรียกว่าห้องครัว กระนั้นก็เป็นเพียงครัวเล็กๆ ที่ใช้หญ้าแห้งมุงขึ้นมา ตรงข้ามกับเตาหุงต้มมีฟืนแห้งที่ถูกใช้งานไปเกินครึ่งมัดหนึ่ง
แม้แต่ฟืนยังไม่ค่อยมี อวี๋หวั่นรู้สึกได้ถึงลางไม่ดี
เป็นดังคาด ไม่นานอวี๋หวั่นก็พบว่าข้าวสารในถังก็เหลือน้อยแล้วเช่นกัน
อวี๋หวั่นค้นตู้กับข้าวดูอีกครั้ง นอกจากน้ำพริกครึ่งถ้วย ก็ไม่มีอะไรเหลือเลย กระนั้น เถี่ยตั้นน้อยก็ยังเดินอุ้มตะกร้ามา และกล่าวว่า “ท่านพี่ หัวผักกาด!”
ในตะกร้ามีหัวผักกาดที่ดูไม่สดเท่าไรนักอยู่สองสามหัว และยังมีมันเทศอีกหนึ่งหัวที่ไม่รู้ว่าไปรวมอยู่ในนั้นได้อย่างไร
นี่คือสิ่งที่เธอไม่มีโอกาสพบเจอในอีกโลกหนึ่ง ตอนนี้เธอเรื่องมากไม่ได้แล้ว
อวี๋หวั่นล้างพร้อมกับปอกเปลือกหัวผักกาดและมันเทศ หั่นมันเทศเป็นท่อนๆ ผสมเข้ากับเมล็ดข้าวที่เหลือน้อยจนน่าเวทนา เพื่อนำมาทำเป็นโจ๊ก ส่วนหัวผักกาดก็หั่นเป็นเต๋า และคลุกรวมกับน้ำพริก
เป็นครั้งแรกที่อวี๋หวั่นได้ใช้เตาฟืนหุงต้มเช่นนี้ ควบคุมไฟยากเสียเหลือเกิน ทำให้โจ๊กบางส่วนเหนียว
เถี่ยตั้นน้อยยืนอยู่หน้าประตูครัว บางครั้งก็โผล่หัวน้อยๆ เข้ามา และมองด้วยสายตาอันคาดหวัง
ไอร้อนซึ่งกลิ่นหอมเหมือนมันเทศลอยขึ้นมาจากหม้อ มารวมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวและข้าวก้นหม้อ ทำให้เด็กชายตัวน้อยรู้สึกน้ำลายสอขึ้นมา
“ท่านพี่ ข้าหิว” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวพลางเช็ดน้ำลาย
“เสร็จแล้ว” อวี๋หวั่นกล่าว
โจ๊กมีไม่มาก สามารถแบ่งได้สามถ้วยพอดี
อวี๋หวั่นส่งถ้วยที่มีมันเทศมากที่สุดให้เถี่ยตั้นน้อย และส่งถ้วยที่โจ๊กข้นที่สุดให้กับนางเจียง
นางเจียงยังคงนอนไม่ได้สติ ไม่สามารถกินข้าวเองได้
อวี๋หวั่นจึงลองปลุกนาง
นางเจียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่ว่าสติยังคงพร่าเลือน
อวี๋หวั่นป้อนข้าวนางเจียงที่มึนงงทีละน้อย เมื่อเธอนำถ้วยเปล่ากลับไปวางที่โต๊ะ เถี่ยตั้นน้อยก็กินโจ๊กมันเทศในชามหมดแล้ว ช้อนก็วางลงแล้วเช่นกัน
แต่แล้ว อวี๋หวั่นก็สังเกตเห็นว่ามีมันเทศก้อนใหญ่สองสามก้อนเพิ่มมาในชามซุปใสจืดชืดของเธอ
เถี่ยตั้นน้อยนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย ทั้งยังกะพริบตาปริบๆ มองมาทางเธอ ราวกับกำลังบอกว่า ‘ท่านพี่ กินสิ!’
อวี๋หวั่นรู้สึกใจอ่อนขึ้นมา
เธอเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม หากแต่เป็นความรู้สึกของเธอเอง
“ท่านพี่” เถี่ยตั้นน้อยเห็นว่าอวี๋หวั่นไม่ขยับ เขากลืนน้ำลาย แล้วดันถ้วยโจ๊กไปด้านหน้า “รีบกินเถอะ โจ๊กไม่ร้อนแล้ว”
อวี๋หวั่นรู้ว่าเขากินไม่อิ่ม แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจ เธอยกถ้วยขึ้น และซดโจ๊กที่แทบไม่เหลือไอร้อนจนหมด ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
ลมหนาวพัดผ่านช่องหน้าต่างจนเกิดเสียงดัง นางเจียงและเถี่ยตั้นน้อยเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว
อวี๋หวั่นนอนด้านในสุด
แต่เธอยังคงนอนไม่หลับ
เดิมทีคิดว่าคืนนี้คงนอนไม่ค่อยหลับ แต่ใครจะรู้ เธอนั้นหลับจนไม่ฝันเลย ตื่นมาก็เห็นแสงอาทิตย์ที่เส้นขอบฟ้าเสียแล้ว
เถี่ยตั้นน้อยกำลังหลับสบาย แก้มแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้นอนในที่อุ่นๆ เช่นนี้
นางเจียงยังคงหลับใหล ทว่าลมหายใจสม่ำเสมอกว่าเมื่อคืนเล็กน้อย
อวี๋หวั่นไม่ได้ปลุกทั้งคู่ เธอลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง แต่งตัวและดื่มน้ำเย็นเพื่อบรรเทาความหิว จากนั้น เธอก็หยิบมีดและสะพายตะกร้าจากในครัว เดินย่ำไปบนน้ำค้างที่จับตัวแข็งในความหนาวเหน็บ ไปตามทางในความทรงจำของเธอ
ที่นี่คือแปลงผักของเจ้าของร่างคนเดิม ในแปลงมีทั้งต้นกระเทียม หัวผักกาด และผักกาดขาว
ผักกาดขาวโตพอสำหรับเก็บเกี่ยว เพียงแต่ดูแหว่งๆ วิ่นๆ ทั้งยังไม่รู้ว่าไก่บ้านไหนมาจิกกินไป ส่วนหัวผักกาดยังมีเหลืออยู่บ้าง อวี๋หวั่นดึงออกมาหนึ่งหัว ไม่ทันได้ล้าง เธอก็ใช้มีดปอกเปลือก และกินหัวผักกาดนั้น
ที่บ้านไม่มีข้าวเหลือแล้ว กินหัวผักกาดเพียงอย่างเดียวไม่พอเป็นแน่
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังขบคิดว่าจะทำอย่างไรเพื่อให้คนทั้งบ้านอิ่มท้องอยู่นั้น สายตาอันเฉียบคมก็เหลือบไปเห็นรอยเท้าของไก่
ผักกาดขาวในแปลงผักถูกไก่จิก เห็นรอยเท้าไก่ในแปลงจึงย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่า สิ่งที่ดึงความสนใจของอวี๋หวั่นก็คือ มีขนนกสีไพลินเส้นหนึ่งไหวเบาๆ อยู่ข้างรอยเท้าไก่
ไก่บ้านไม่น่าจะมีขนที่สวยงามเช่นนี้
ไก่ป่านั่นเอง!
ไก่ป่าเข้ามาในแปลงผักของครอบครัวเธอ…
นั่นทำให้เธอรู้สึกโกรธ
ตกยากถึงขนาดแม้แต่ไก่ยังดูแคลน โทสะก็ไร้ที่ระบาย อีกฝ่ายเปิดฉากหาเรื่องก่อน ก็อย่าโทษว่าเธอไม่เกรงใจแล้วกัน
ไก่ป่าอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง มีวัฏจักรการดำรงชีวิตที่ค่อนข้างแน่นอน ไม่น่าจะลงเขามาง่ายๆ ทว่าเหมันตฤดูมาถึงแล้ว ไก่ป่าหาอาหารได้ยากยิ่ง ช่างบังเอิญนัก แปลงผักของอาหวั่นแปลงนี้ใกล้กับเชิงเขาที่สุด กันดารที่สุดในหมู่บ้าน จึงมีไก่ป่าลงมาหาอาหาร
ไก่ป่าจิกกินใบผักอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้ระแวดระวังภัยที่จะเกิดขึ้นแม้แต่น้อย
อวี๋หวั่นเดินย่อง ยื่นมือออกไป และจับไก่ป่าใส่ลงในตะกร้า!
.................................................


บทที่ 2 ข้ามมิติ
“ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว สรรพสิ่งล้วนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง อีกทั้งยังเป็นฤดูหาคู่ของสัตว์...”
อวี๋หวั่นตื่นเพราะเสียงบ้านี้อีกแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าป้าใหญ่จอมรบเร้าให้เธอแต่งงานผู้นี้เองที่เป็นคนทำ
พ่อแม่ของอวี๋หวั่นเสียไปนานแล้ว เธอเติบโตมากับป้าใหญ่ ป้าใหญ่เป็นผู้อำนวยการสวนสัตว์ ส่วนสูง 180 เซนติเมตร และเป็นที่คนเสียงดังผิดปกติ
อวี๋หวั่นปัดหน้าจอรับสายพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ห่างออกไปสุดแขน
“อะไรกัน?! นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว?! นักอนุบาลสัตว์เขารอแกมาสองชั่วโมงแล้ว! แกยังไม่อยากแต่งงานใช่ไหม จะแต่งไม่แต่ง?! แกจะพึ่งป้าอยู่นี่ทั้งชีวิตเลยหรือไง ป้าเตือนแกไว้เลยนะ แกอายุ 18 แล้ว ป้าไม่มีหน้าที่เลี้ยงดูแกแล้ว! ถ้าปีนี้แกไม่แต่งงานออกไป ป้าจะให้แก...”
อวี๋หวั่นหูชาไปหมด คงไม่ต้องบอกก็เดาได้ ป้าใหญ่ยื่นคำขาดแบบนี้กับเธอทุกเดือน แต่พูดไปก็สองไพเบี้ย สามเดือนที่ผ่านมาก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่เดี๋ยวก่อน...นักอนุบาลสัตว์?
ดอกเตอร์ด้านสัตววิทยาที่เลี้ยงลูกหมีแพนด้า?
เข้าใจแล้ว
บางทีเธออาจจะแอบขโมยออกมาได้สักตัว
อวี๋หวั่นเก็บข้าวของแล้วลงไปชั้นล่าง ใครจะรู้ว่าเมื่อเปิดประตูรถ ก็มีกระถางต้นไม้ใบหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า
……
อวี๋หวั่นตื่นขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บ เมื่อได้สติก็พบว่าตนนอนอยู่บนถู่คั่ง ซึ่งสภาพทรุดโทรม เธอนอนทับอยู่บนฟูกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับ ส่วนที่ห่มตัวเธออยู่นั้นก็คือผ้านวมที่เหม็นอับยิ่งกว่า
สายลมเย็นยะเยือกแทรกผ่านช่องเล็กๆ บนผนัง ทำให้ห้องซึ่งเดิมทีก็หนาวจนทรมานอยู่แล้ว ยิ่งหนาวมากขึ้นไปอีก
สมองของเธอสับสนวุ่นวายไปหมด มีภาพและเสียงแปลกๆ พุ่งเข้ามาในหัวของเธอ แต่ทว่าทุกอย่างล้วนพร่ามัว เธอไม่รู้ว่านี่คือความจริง หรือสมองเธอได้รับการกระทบกระเทือนกันแน่
ในห้องปกคลุมไปด้วยแสงสลัวของกองไฟ
อวี๋หวั่นมองตามแสงไฟไป ก็เห็นผนังฝั่งตรงข้ามหน้าต่าง ที่พื้นมีเด็กผู้ชายตัวเล็กผอมโซคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อผ้าแบบโบราณซึ่งทั้งเก่าทั้งขาดรุ่งริ่ง
เตาอั้งโล่ที่วางอยู่ด้านหน้าเขามีไม้ชื้นๆ ท่อนหนึ่งเสียบไว้ แต่เพราะจุดไฟไม่ติด เด็กน้อยจึงพยายามใส่หญ้าแห้งและใบไม้เข้าไปเพิ่ม
แม้ว่าการก่อไฟนั้นยากลำบาก แต่ในที่สุดก็ทำสำเร็จ
ดูจากสถานการณ์แล้ว เหมือนว่าเด็กคนนี้ตื่นมาแบกกาน้ำโลหะสภาพซอมซ่อซึ่งมีน้ำปริ่มเพื่อนำไปตั้งบนเตา
อวี๋หวั่นรู้สึกมึนงง
“นี่” อวี๋หวั่นส่งเสียงเรียก
เด็กน้อยหันมามอง ดวงตาเป็นประกาย และกล่าวว่า “ท่านพี่ตื่นแล้วหรือ”
เขาวางคีมคีบถ่านลง และวิ่งตรงมาหาอวี๋หวั่น
เด็กน้อยคนนี้เรียกเธอว่า ‘ท่านพี่’ ถ้าเช่นนี้ ความทรงจำช่วงนั้นก็ไม่ได้มาจากจินตนาการ เธอได้กลายคนเป็นอีกคนหนึ่งไปแล้ว
“ท่านพี่ ท่านรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
อวี๋หวั่นส่ายหัวอย่างไม่มั่นใจ พร้อมตอบว่า “ไม่ แล้วท่านแม่เล่า”
“ท่านแม่เป็นลม” เขาตอบ
“เป็นลมได้อย่างไร” อวี๋หวั่นถาม ถึงแม้ว่าความทรงจำจะบอกเธอว่าท่านแม่ร่างกายไม่แข็งแรง กระดูกกระเดี้ยวไม่ค่อยดีนัก แต่ไม่ได้รุนแรงจนอยู่ในจุดที่จะเป็นลมล้มพับไปได้
เด็กน้อยก้มหน้า และตอบอย่างเศร้าสร้อยว่า “พวกเขาบอกว่าท่านพี่ตายแล้ว ท่านแม่ก็ร้องไห้ ร้องแล้วร้องอีก หลังจากนั้นก็เป็นลม”
ที่แท้ก็เพราะสะเทือนใจ...
อวี๋หวั่นมองน้องชาย สัมผัสได้ถึงความกังวลและความกลัวที่อยู่ในจิตใจของเขา ลำบากเขาแล้ว ญาติสนิทคนหนึ่งก็ตายจากไป อีกคนหนึ่งก็ไม่ได้สติ ไม่รู้จริงๆ ว่าเขายืนหยัดอยู่ได้อย่างไร
อวี๋หวั่นยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของเขา พลางกล่าวว่า “เห็นไหมว่าพี่ยังไม่ตาย”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ประกายในดวงตากลับมาอีกครั้ง และตอบว่า “อื้ม!”
อวี๋หวั่นมองดูเตาไฟและกาต้มน้ำที่แทบจะไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นเครื่องครัว พร้อมเอ่ยถามว่า “รินน้ำให้พี่สักแก้วได้ไหม เห็นเจ้าต้มน้ำแล้ว”
“ได้!” เด็กน้อยเดินไปอย่างตื่นเต้น เขามีความสุขเพราะได้ใช้ความสามารถของตัวเองให้เป็นประโยชน์ แต่แน่นอนว่าเขายังเล็กเกินกว่าจะรู้ว่าน้ำที่ต้มเดือดแล้วจึงดื่มได้ เมื่อเห็นว่ามีไอร้อน ก็คิดว่าน้ำเดือดแล้ว
เขาเทน้ำอุ่นลงในชามดินเผาใบใหญ่ที่ขอบบิ่น ประคองถ้วยอย่างระมัดระวัง และนำมาให้เธอ
น้ำนี้ยังต้มไม่เดือด ถ้าเป็นโลกปัจจุบัน เธอต้องถูกป้าใหญ่บ่นจนแมลงกินหูแล้วเป็นแน่
‘ดื่มน้ำที่ยังไม่ได้ต้ม? แกไม่กลัวพยาธิหรือไง พวกเด็กวัยรุ่นนี่ไม่เคยดูแลสุขภาพตัวเองเลย!’
อวี๋หวั่นไม่ได้พูดเหมือนที่ป้าใหญ่พูด เธอเคยดื่มน้ำที่ยังไม่ได้ต้มมาก่อน เพียงแต่ตอนนี้มองย้อนไป เธอไม่แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ใส่ใจ หรือแค่อยากต่อต้าน จงใจไม่ใส่ใจเสียเอง
ป้าใหญ่เป็นคนดี แต่ทว่าบางครั้งก็จุกจิกเสียจนเธอทนไม่ไหว…
อวี๋หวั่นหัวเราะอย่างขมขื่น ข้ามมิติมาอยู่ที่นี่ นึกอยากถูกป้าใหญ่บ่นอีกสักครั้ง ก็ไม่มีโอกาสเสียแล้ว
ทันใดนั้น ก็มีลมเย็นวูบหนึ่งพัดขึ้นมาข้างมือของเธอ
ที่แท้ก็เป็นเด็กน้อยนี่เอง เขาเห็นว่าเธอไม่ยอมดื่มน้ำเสียที คิดว่าน้ำคงร้อนเกินไป จึงช่วยเป่าให้
อวี๋หวั่นดื่มน้ำในชามจนหมด
เมื่อดื่มน้ำหมด เธอรู้สึกว่าสติกลับมาแล้ว จึงถามเด็กน้อยว่า “ว่าแต่ พี่หลับไปกี่วัน”
“สามวัน”
ถ้าเช่นนั้น ท่านแม่ของพวกเขาก็หมดสติไปแล้วสามวัน?
อวี๋หวั่นมองเด็กชายตัวน้อยที่ใบหน้าเหลืองและร่างกายซูบผอม จึงลองถามว่า “ไม่กี่วันมานี้เจ้ากินอะไรแล้วบ้างหรือยัง”
“กินแล้ว! กินในห้องของท่านย่า” เด็กน้อยตอบ
“กินอื่มหรือไม่” อวี๋หวั่นถาม
เด็กชายตัวน้อยไม่กล่าวอะไรต่อ
ริมฝีปากแตก ใบหน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง คงเพราะไม่มีอะไรกินนั่นเอง
อวี๋หวั่นเปิดผ้าห่มออก สวมเสื้อกันหนาวผ้าสำลีที่เต็มไปด้วยรอยปะ แล้วเอ่ยกับน้องชายผู้หิวโซว่า “ไป ไปดูท่านแม่กันก่อน แล้วจะหาอะไรให้เจ้ากิน”
............................................


บทที่ 8 ไปตลาด
อวี๋หวั่นขุดไส้เดือนแล้วโยนลงไปในน้ำ ผ่านไปไม่นาน ปลาก็ขึ้นมาโบกสะบัดหางที่ผิวน้ำ
คิดว่าจะช้า แต่กลับเร็วกว่าที่คิดไว้ อวี๋หวั่นหยิบกิ่งไม้แห้งบนพื้น และพุ่งไปในน้ำอย่างเต็มแรง!
เป็นปลาจี้อวี๋[footnoteRef:1] [1: ปลาจี้อวี๋ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์เดียวกับปลาตะเพียน]
ประมาณน้ำหนักด้วยมือเปล่า คาดว่าน่าจะประมาณสองจิน[footnoteRef:2] สำหรับปลาจี้อวี๋ในธรรมชาติแล้ว ปลาตัวนี้จัดว่ามีเนื้อมาก [2: จิน หน่วยวัดน้ำหนักของจีน หนึ่งจินเท่ากับ 500 กรัมหรือครึ่งกิโลกรัม]
หลังจากนั้น ปลาที่อวี๋หวั่นแทงขึ้นมาได้ก็ไม่ได้หนักมาก หากแต่มีสี่ตัว นับว่ามากเพียงพอแล้ว
ใกล้เที่ยงแล้ว อวี๋หวั่นรู้ว่าเมื่อใดควรหยุด เธอจึงนำปลาป่าเหล่านี้กลับบ้าน
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยได้ยินเสียงฝีเท้า ก็วิ่งออกมาจากห้องครัวอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน “ท่านพี่ ท่านมาแล้ว!”
“อื้ม” อวี๋หวั่นพยักหน้า เธอเดินผ่านกอไผ่หลังบ้าน ตามหลังเถี่ยตั้นน้อยไปยังห้องครัว
“ท่านพี่!” เถี่ยตั้นน้อยมิได้รีบร้อนขอดูของในตะกร้า แต่กลับจูงมือพี่สาว และชี้ไปทางโถงกลาง พร้อมบอกว่า “พี่ใหญ่มาแล้ว! นำของอร่อยมาให้พวกเราด้วย! พี่ใหญ่! ท่านพี่กลับมาแล้ว!”
อวี๋เฟิงนำแป้งข้าวโพดมาให้ครอบครัวของอวี๋หวั่นตามคำสั่งของบิดามารดา แต่นี่มิได้หมายความว่าเขาอยาก
สนทนากับลูกพี่ลูกน้อง วินาทีที่เขาได้ยินเถี่ยตั้นน้อยร้องว่าท่านพี่นั้นเขาก็หันหลังเตรียมเดินออกไปทันที คาดไม่
ถึงว่าเถี่ยตั้นน้อยกลับเรียกให้เขาหยุด
อวี๋เฟิงจะกลับก็ไม่ได้ จะอยู่ต่อก็ไม่ดี
กลับเป็นอวี๋หวั่นที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อวี๋หวั่นไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับบ้านเดิมหลงเหลืออยู่ ฉะนั้นเธอจึงไม่รู้เรื่องระหว่างกับเจ้าของร่างเดิมกับลุงใหญ่ ทั้งยังคิดว่าทั้งสองบ้านนั้นญาติดีต่อกัน มิเช่นนั้น ไฉนพวกเขาจึงต้องดูแลเถี่ยตั้นน้อยด้วย
อวี๋หวั่นนำตะกร้าสะพายหลังวางไว้ในห้องครัว และเข้าไปพบอวี๋เฟิงที่โถงกลาง
เขาเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ อายุประมาณยี่สิบปี อยู่ท่ามกลางแสงแดดเป็นเวลานาน ผิวไม่นับว่าขาว ทว่าองคาพยพบนใบหน้าสมดุล มองดูแล้วก็นับว่าหล่อเหลาทีเดียว
“พี่ใหญ่” อวี๋หวั่นเอ่ยทักทาย
อวี๋เฟิงตะลึงงัน คิดว่าตนคงฟังผิดไป
เถี่ยตั้นน้อยคว้าถุงผ้าสองใบบนโต๊ะวิ่งมาหา “ท่านพี่! นี่คือข้าวฟ่างที่พี่ใหญ่นำมาให้! ส่วนนี่คือแป้งข้าวโพดที่พี่ใหญ่นำมาให้!”
อวี๋หวั่นรับทั้งสองถุงเอาไว้
อวี๋เฟิงคาดว่าอวี๋หวั่นคงปฏิเสธ แต่กลับได้ยินน้ำเสียงอันอบอุ่นตอบกลับมาว่า “เหตุใดจึงมากมายเช่นนี้ ทางบ้านพี่ใหญ่ยังมีอยู่ใช่หรือไม่”
มิได้ถากถางว่านำมาให้น้อย แต่กลับเป็นห่วงว่าทางบ้านของเขาจะไม่พอกิน?
เมื่อไรกันที่นางสนใจว่าพวกเขาจะเป็นหรือตาย?!
หากไม่ได้ยินเองกับหู อวี๋เฟิงคงมิอาจเชื่อว่าเป็นความจริง
อวี๋หวั่นมองพี่ใหญ่ที่ตะลึงจนนิ่งไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย และกล่าวว่า “ขอบคุณมากพี่ใหญ่”
รอยยิ้มของดรุณี งดงามจับใจ ไม่มีความเกลียดชังเจือปน ทั้งยังไม่ได้ทำพอเป็นพิธี เธอแสดงความขอบคุณด้วยความจริงใจ
อวี๋เฟิงตั้งสติ วางสีหน้าเรียบเฉย เขาว่า “มิใช่ของมีค่าอันใดหรอก ท่านพ่อท่านแม่ให้ข้านำมาตอบแทนที่เจ้านำไก่ไปให้เมื่อวาน”
“อร่อยหรือไม่” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม
อวี๋เฟิงตกใจ ตอบไปเพียง ‘อืม’ และกล่าวว่า “ที่บ้านยังมีธุระ ข้าขอตัวก่อน”
“พี่ใหญ่รอก่อน” อวี๋หวั่นเรียกเขาไว้ เร่งร้อนวิ่งไปยังห้องครัว เธอหยิบปลาจี้อวี๋ตัวที่ใหญ่ที่สุดและหน่อไม้สดสองสามหน่อใส่ตะกร้า และส่งให้อวี๋เฟิง “ปลานี้ข้าเพิ่งจับมา หน่อไม้นี้ก็เพิ่งขุดขึ้นมา ล้วนแต่สดใหม่”
อวี๋เฟิงอ้าปากค้าง เขานึกอยากปฏิเสธ แต่อวี๋หวั่นกลับไม่เว้นจังหวะให้กล่าวอะไร พร้อมกับส่งตะกร้าใส่มือเขา
เมื่อครู่เขาโกหก ที่ว่าบิดามารดาให้นำแป้งข้าวโพดและข้าวฟ่างไปให้นั้นเป็นความจริง ทว่ามิใช่เพื่อขอบคุณที่นางมอบเนื้อไก่ให้…ที่จริงแล้วพวกเขาต้องการถามนางว่า ในลูกน้ำเต้าของนางนั้น ขายยาอะไร
“นางว่าอย่างไรหรือ”
หลังจากกลับบ้านมา อวี๋เฟิงถูกสมาชิกในครอบครัวยืนล้อมเอาไว้ ผู้ที่เอ่ยถามคืออวี๋ซงน้องชาย
มิทันรอให้พี่ชายตอบ อวี๋ซงก็กล่าวต่อไปว่า “นางต้องการหยิบยืมเงินพวกเราใช่หรือไม่”
“บ้านเราจะมีเงินให้นางยืมได้อย่างไร” ป้าสะใภ้ใหญ่ถลึงตาใส่บุตรคนรอง
“นางไม่ได้บอกอะไร และไม่ได้ต้องการเงิน” อวี๋เฟิงวางตะกร้าลงบนโต๊ะ “ยังให้ของเหล่านี้กับพวกเราด้วย”
ทั้งยังเรียกข้าว่าพี่ใหญ่
เมื่อเห็นหน่อไม้และปลาจี้อวี๋ในตะกร้า สกุลอวี๋ทั้งครอบครัวก็ต่างตกตะลึง
……
ข่าวว่าอวี๋หวั่นฟื้นแล้วนั้น ค่อยๆ กระจายไปทั่วหมู่บ้าน
จากนั้น ก็มีคนแล้วคนเล่าแวะเวียนมาดู แต่บอกมิได้ว่าตั้งใจมาเยี่ยมเยียนหรือแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ผู้มาเยือนเหล่านั้นต่างได้กลิ่นหอมของปลาจากบ้านของเธอ
ตรงกับคำกล่าวที่ว่า ‘เหมันต์จี้ คิมหันต์หลี่[footnoteRef:3]’ ฤดูหนาวเป็นฤดูที่ปลาจี้อวี๋จะอวบอ้วนมีเนื้อมากที่สุด อีกทั้งปลาจี้อวี๋ในธรรมชาติจะมีรสชาติดีกว่าเล็กน้อย [3: หลี่ หมายถึงหลี่อวี๋ (鲤鱼) หรือปลาไน ]
เนื่องจากไม่มีเกลือ รสชาติของน้ำแกงปลาจึงเป็นรสชาติดั้งเดิมที่ยังมิได้ปรุงแต่ง แต่ถึงกระนั้น รสชาติก็นับว่าดีมากแล้ว
เถี่ยตั้นน้อยยกชามน้ำแกงปลาสีขาวราวกับน้ำนมขึ้นมาซด หน้าผากผุดเม็ดเหงื่อใสขึ้นมา
เห็นเถี่ยตั้นน้อยเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนั้น อวี๋หวั่นรู้สึกราวกับค้นพบลู่ทางทำมาหากิน
“เถี่ยตั้น บ้านเรามีเข็มเย็บผ้าหรือไม่” หลังอาหารกลางวัน อวี๋หวั่นก็ถามน้องชาย
“มีสิ! ท่านพี่รอก่อน ข้าจะไปหาให้!” เถี่ยตั้นน้อยวิ่งปราดเข้าไปในห้องของนางเจียง เปิดประตูตู้ออก และหยิบห่อกระดาษใส่เข็มออกมาจากห่อผ้า
อวี๋หวั่นเลือกเข็มยาวเรียวออกมาสองเล่ม ใช้ไฟทำให้เข็มอ่อนตัว และดัดให้เป็นเบ็ดตกปลา
จากนั้น นางก็ไปตัดลำไผ่มาจากสวนหลังบ้านหนึ่งลำ นำมาทำเป็นคันเบ็ดยาวสองคัน
“ท่านพี่ ท่านทำอะไรหรือ” เถี่ยตั้นน้อยถามด้วยความสงสัย
“เย็นนี้เจ้าก็รู้เอง”
อวี๋หวั่นหาบถังไม้สองใบ ถือคันเบ็ดสองคัน เดินจากหลังบ้านเพื่อไปตกปลาที่แม่น้ำ
ผ่านไปสองชั่วยาม อวี๋หวั่นก็กลับมา ในถังไม้ นอกจากจะเต็มไปด้วยน้ำ ก็ยังมีปลาอีกด้วย
เถี่ยตั้นน้อยนั่งยองๆ มือน้อยปัดเบาๆ นับจำนวนปลาทีละตัว “......สอง สาม สี่ ห้า หก…...”
นับจนถึงสิบ หลังจากนั้นเขาก็นับต่อไม่เป็นเสียแล้ว
ช่วงกลางวันมีชาวบ้านแวะมาเยี่ยมเยียน อวี๋หวั่นใช้น้ำแกงปลาในการแลกเปลี่ยนข้อมูลเล็กน้อย
เธอรู้แล้วว่าหมู่บ้านนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านเหลียนฮวา และยังรู้มาอีกว่าตลาดที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ใด ทุกวันที่สิบของเดือนจะมีตลาดใหญ่หนึ่งครั้ง ทุกสามวันมีตลาดเล็ก พรุ่งนี้เป็นวันที่จะมีตลาดใหญ่ นั่นหมายความว่าจะมีแผงขายของเป็นจำนวนมาก แต่นั่นแสดงว่าย่อมต้องมีผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของมากเช่นกัน
และเธอ ก็นึกออกแล้วว่าจะขายอย่างไร
……
ตลาดนั้นอยู่ห่างออกไปประมาณสิบหลี่[footnoteRef:4] เพื่อที่จะไปถึงตลาดและช่วงชิงทำเลที่ดีได้ก่อนฟ้าสาง อวี๋หวั่นจึงตื่นนอนตั้งแต่ก่อนยามห้า (ประมาณตีสาม) [4: หลี่ หรือลี้ หน่วยวัดระยะทางของจีน หนึ่งลี้เท่ากับประมาณ 500 เมตร ]
เธอคิดว่าเธอตื่นเช้าแล้ว กระนั้นก็ยังเห็นไฟตะเกียงในหมู่บ้านเริ่มติดขึ้นเรื่อยๆ จึงรู้ว่าคนในหมู่บ้านล้วนแต่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อไปให้ทันตลาดในครั้งนี้
ปลายปีใกล้เข้ามาแล้ว ของที่ควรนำไปขายก็นำไปขายเสีย ของที่ควรซื้อก็ต้องรีบซื้อเข้าบ้าน ครั้นใกล้วันฉูซี ตลาดจะปิดจนถึงวันมังกรเชิดเศียร ในเดือนสอง จึงเริ่มกลับมาทำการค้าอีกครั้ง
บ้านของลุงใหญ่ก็จุดตะเกียงแล้วเช่นกัน
เมื่อวานเธอเห็นพี่ใหญ่กลับบ้าน จึงรู้แล้วว่าบ้านของเขาอยู่ที่ใด
“ท่านพี่ ท่านพี่! ท่านจะไปตลาดหรือ? ข้าก็อยากไปด้วย!”
เจ้าเด็กน้อยที่นอนได้จนถึงตะวันตรงศีรษะคนนี้ เกิดอยากไปตลาดขึ้นมา จึงตื่นเร็วเป็นครั้งแรก
“ท่านพี่ ท่านพี่ ท่านพาข้าไปด้วยเถิด! ข้าสัญญาว่าจะฟังท่าน! ข้าไม่ได้ไปตลาดมานานมากแล้ว!”
พูดราวกับว่าเจ้าเคยไปตลาด
อวี๋หวั่นร่ำไห้ไม่ได้ หัวเราะไม่ออก เธอลูบหัวน้อยๆ ของน้องชาย และกล่าวว่า “ตกลง พี่จะพาเจ้าไป”
...................................................


บทที่ 9 กิจการเฟื่องฟู
ทางบ้านเดิมนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่และบุตรคนรองอวี๋ซงกำลังจะออกเดินทางไปตลาด ในกระบุงที่พวกเขาตระเตรียมไว้มีทั้งมันเทศและผักกาดขาวที่ปลูกเองในแปลง รวมไปถึงปลาจี้อวี๋อีกด้วย
เมื่อวาน หลังจากที่ได้ชิมปลาของอาหวั่น ทั้งบ้านก็หยุดกินเสียไม่ได้ สองพี่น้องจึงถือคันเบ็ดไปตกปลาจากบ่อเก็บน้ำของหมู่บ้านมาห้าตัว หนึ่งตัวนำไปทำน้ำแกงปลาให้น้องสาวคนเล็ก ส่วนที่เหลือจะนำไปขาย
ทว่า ในขณะที่อวี๋ซงเปิดประตูบ้านนั้น ก็บังเอิญเห็นอวี๋หวั่นที่ยืนอยู่หน้าบ้าน
อวี๋หวั่นได้ยินมาจากเถี่ยตั้นน้อย จึงรู้ว่าครอบครัวของลุงใหญ่มีทั้งหมดห้าคน ได้แก่ ลุงใหญ่ที่ขาแข้งไม่ค่อยดี ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ซึ่งร่างใหญ่และใจกว้าง พี่น้องสกุลอวี๋ทั้งสองที่ขยันทำมาหากิน และน้องสาวคนเล็กซึ่งยังไม่เต็มสามขวบดี
เธอเคยพบกับอวี๋เฟิงแล้ว เด็กหนุ่มที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับอวี๋เฟิงหลายส่วนผู้นี้ ต้องเป็นอวี๋ซง น้องชายของเขาอย่างแน่นอน
มาคิดดูแล้ว อวี๋ซงก็อายุมากกว่าเธอสามวัน
“พี่รอง”
อวี๋หวั่นเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม
อวี๋ซงรู้สึกตกตะลึง
“ใครนั่น เช้าเช่นนี้…” ป้าสะใภ้ใหญ่ถือกระบุงเดินออกมา
“ป้าสะใภ้ใหญ่” อวี๋หวั่นเรียกอย่างยิ้มแย้ม
ครั้งนี้ เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ที่ตะลึงงันอีกเช่นกัน
‘ป้าสะใภ้ใหญ่’ คำนี้ นางไม่ได้ยินมาสักเจ็ดแปดปีจะเห็นได้…
“พี่รองจะออกไปข้างนอกหรือ วันนี้ที่บ้านมีใครอยู่หรือไม่ ข้าจะพาเถี่ยตั้นน้อยไปตลาด รบกวนป้าสะใภ้ใหญ่ดูแลท่านแม่ให้สักหน่อยจะได้หรือไม่”
น้ำเสียงของเธอช่างแผ่วเบา นัยน์ตาสดใส รอยยิ้มพิมพ์ใจทำให้มองเห็นความงามของดรุณีตรงหน้า
ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่ามองเห็นทารกน้อยคนนั้นที่อยู่ในอ้อมอกของนาง นางเกือบตอบตกลงไปอย่างไม่รู้ตัว แต่สติสัมปชัญญะก็ดึงนางกลับมา
นางวางสีหน้าราบเรียบ เตรียมจะเอ่ยปากตอบปฏิเสธ
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงพูดในคอทุ้มต่ำดังมาจากในบ้าน “เจ้าวางใจเถิด ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าจะคอยดูท่านแม่แทนเจ้าเอง”
อวี๋หวั่นมองไปในบ้าน เธอกล่าวว่า “ขอบคุณท่านลุงใหญ่ ขอบคุณป้าสะใภ้ใหญ่” และหันหลังเดินออกไป
ดังนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่จึงอยู่ที่บ้าน ส่วนอวี๋เฟิงและอวี๋ซงไปตลาด
ป้าสะใภ้ใหญ่เดินกลับเข้าบ้านด้วยความโกรธ นางทอดสายตาไปยังไม้เท้าที่วางอยู่ข้างเตียง กล่าวว่า “เหตุใดท่านจึงตอบรับนาง ท่านลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าใครที่ทำร้ายท่านจนเป็นเช่นนี้?”
ลุงใหญ่นิ่งเงียบ
ผ่านไปพักหนึ่ง จึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ข้าเคยบอกไปแล้ว ที่ข้าขาเจ็บ...ไม่เกี่ยวกับอาหวั่น”
ป้าสะใภ้ใหญ่ปิดประตูดังโครม!
……
คนที่ไปตลาดมีไม่น้อย พี่ชายน้องชายสกุลอวี๋เดินอยู่ด้านหน้า อวี๋หวั่นเดินอยู่ข้างเกวียน
เธอไม่มีเงิน จึงนำปลาสดไปแลกหนึ่งตัวให้เถี่ยตั้นน้อยและนำถังใส่ปลาของที่บ้านไปจับจองที่ตั้งแผง ส่วนหน่อไม้นั้น เธอแบกเอาไว้เอง
เป็นครั้งแรกที่เถี่ยตั้นน้อยมาตลาด เขาตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดเสียแล้ว
ฟ้ายังไม่สว่าง เขาชี้ไปยังท้องฟ้าเหนือศีรษะ “ท่านพี่ ดูสิ! บนฟ้ามีดาวสิบดวง!”
และชี้ไปยังชาวบ้านที่อยู่ด้านหน้า พร้อมกล่าวว่า “ท่านพี่ พวกเรามีกันทั้งหมดสิบคน!”
อีกทั้งยังชี้ไปยังหมู่บ้านที่อยู่ด้านหลัง “พวกเราเดินมาสิบหลี่แล้ว!”
ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของเถี่ยตั้นน้อย แสงสีเงินจางๆ ปรากฏบนเส้นขอบฟ้า และแล้วพวกเขาก็มาถึงตลาด
พวกเขามิใช่กลุ่มแรกที่มาถึงเร็วที่สุด พื้นที่บริเวณใจกลางตลาด มีพ่อค้าแม่ขายจำนวนหนึ่งมาจัดแผงอยู่ก่อนแล้ว
ผู้คนต่างง่วนกับการตั้งแผงทั้งสองข้างทาง ครอบครองทำเลที่ตนพึงพอใจ
ค่าเช่าแผงที่นี่ย่อมเยายิ่งนัก หากไม่มีเงินเหรียญ ก็สามารถใช้สินค้ามาแลกเปลี่ยนแทนได้
อวี๋หวั่นใช้หน่อไม้สองหน่อแลกกับพื้นที่ตั้งแผงที่ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดี
แผงทางซ้ายของเธอขายหัวไชเท้า ทางขวาขายไข่ไก่ ส่วนพี่น้องสกุลอวี๋ช่วงชิงได้ทำเลที่ใกล้กับทางเข้าหมู่บ้านเหลียนฮวามากที่สุด ผู้คนที่เข้ามาในตัวตำบล ก็จะมองเห็นแผงของพวกเขาได้ทันที
เมื่ออวี๋ซงเห็นว่าอวี๋หวั่นมองมาทางพวกเขา จึงกล่าวด้วยเสียงเบากับพี่ชายว่า “นางต้องการที่ของพวกเราใช่หรือไม่”
อวี๋เฟิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไม่ต้องสนใจนาง ขายเสร็จก็กลับบ้านกัน”
“อื้อ!” อวี๋ซงก็คิดเช่นนั้นอยู่ในใจ เขานำถังไม้ใส่ปลาจี้อวี๋มาวางไว้ด้านหน้าแผง
อวี๋หวั่นกลับมิได้สนใจเกี่ยวกับทำเลขายของเลยแม้แต่น้อย เธอคิดเพียงว่า พี่ใหญ่และพี่รองก็น่าจะจับปลามาเช่นเดียวกัน เธอควรช่วยพวกเขาขายดีหรือไม่…
ผ่านไปไม่นาน ผู้มาเยือนกลุ่มแรกจากในตำบลก็มาถึง อวี๋หวั่นไม่ทันนึกถึงเรื่องอื่น เธอจึงเริ่มลงมือทำหน้าที่ของตัวเอง
เธอมิได้รีบร้อนร้องเรียกลูกค้า แต่นำหน่อไม้หนึ่งหน่อไปแลกกับเต้าหู้เนื้อขาวนุ่มจากแผงขายเต้าหู้ฝั่งตรงข้าม ใช้ปลาสองตัวแลกกับน้ำมันหนึ่งช้อนและเกลือหนึ่งหยิบมือจากร้านขายชงโหยวปิ่ง[footnoteRef:1] [1: ชงโหยวปิ่ง อาหารประเภทหนึ่ง ทำจากแป้งผสมกับต้นหอม ทำเป็นแผ่นแบนและนำไปทอด ]
จากนั้น อวี๋หวั่นจึงหยิบอุปกรณ์ทำครัวที่เตรียมมา จุดไฟในเตา และนำหม้อใบเล็กไปตั้ง
ในระหว่างที่รอหม้อร้อนอยู่นั้น เธอก็ตักปลาขึ้นมาจากถังน้ำอย่างรวดเร็ว และใช้มีดจัดการอย่างคล่องแคล่ว
ท่าทางขณะที่เธอฆ่าปลานั้น ดูไม่เหมือนกับเด็กสาวอรชรอ้อนแอ้นแม้แต่น้อย ทำให้แผงทั้งสองข้างต่างรู้สึกทึ่งไปตามกัน
เมื่อหม้อร้อนแล้ว อวี๋หวั่นจึงใส่น้ำมันและวางปลาลงไป ทอดจนปลาทั้งสองกลายเป็นสีเหลืองทอง จากนั้นค่อยใส่ต้นหอมที่หั่นแล้วและขิงแผ่น กลิ่นหอมของน้ำมันต้นหอมและเนื้อปลาทอดกรอบลอยฟุ้งอบอวลไปในอากาศ
ผู้คนที่ผ่านไปมาต่างมองมาที่เธอ
ตอนนี้ ปลาก็ทอดจนสุกได้ที่ อวี๋หวั่นจึงเทน้ำเปล่าลงไปชามใหญ่
“เถี่ยตั้น เติมฟืนทีสิ”
“ได้!”
เถี่ยตั้นน้อยวิ่งมาเติมฟืนสองท่อนเข้าไปในเตาไฟด้วยความตื่นเต้น
อวี๋หวั่นล้างหน่อไม้ หั่นให้เป็นแผ่นๆ และเทลงไปในน้ำแกงปลาพร้อมกับก้อนเต้าหู้
น้ำแกงปลายิ่งต้มนานยิ่งเข้มข้น จนในที่สุดก็กลายเป็นสีขาวดุจน้ำนม ดูน่ากินยิ่งนัก
อวี๋หวั่นทุบเกลือให้แหลก และค่อยๆ ใส่ลงไปในในน้ำแกง “เอาล่ะ กินได้แล้ว”
เถี่ยตั้นน้อยนั่งลงอย่างว่าง่าย
อวี๋หวั่นส่งช้อนไม้ให้น้องชาย ให้เขาตักกินเอง
เต้าหู้เนื้อนุ่มราวกับแทบจะละลายทันทีที่เข้าปาก ระคนกับน้ำแกงปลาสีน้ำนม กลิ่นหอมและรสชาติของน้ำเข้าไปผสมผสานกับรสหวานอ่อนๆ ของหน่อไม้ ทุกคำที่กลืนลงไปนั้นรสชาติดีจนมิอาจหาคำบรรยาย…ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้เพียงมองดู และจินตนาการรสชาติอร่อยล้ำของน้ำแกงปลานี้
“น้ำ น้ำแกงปลานี่…...” มีผู้ที่ต้านทานไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากขึ้น
อวี๋หวั่นแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร และกล่าวตอบไปด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าใส่ปลาและหน่อไม้น่ะ น้องชายไม่ได้กินข้าวเช้ามา”
เมื่อได้ยินว่านี่คืออาหารของเด็ก อีกฝ่ายไหนเลยจะกล้าขอกินสักชามเล่า?
ปลาที่อวี๋หวั่นขายนั้นมีหัวที่ใหญ่ ยังเป็นๆ อยู่ ทั้งยังล้วนเป็นปลาที่อยู่ตามธรรมชาติ ปลาจี้อวี๋ที่เลี้ยงตามบ้านราคาหกเหรียญต่อหนึ่งจิน แต่เธอกลับตะโกนว่าสิบห้าเหรียญทองแดง ไม่ลดราคา
คนจำนวนไม่น้อยที่ถึงกับผงะถอยเพราะราคาอันสูงลิบ ทว่ากลับถูกเถี่ยตั้นน้อยที่กินอย่างเอร็ดอร่อยดึงดูดให้กลับมา
น้ำแกงที่เด็กคนนี้กิน…พวกเขาไม่เคยเห็นอาหารใดหอมเช่นนี้มาก่อน!
คำแล้วคำเล่า ช้อนแล้วช้อนเล่า เต้าหู้แล้วตามด้วยหน่อไม้ ซดเข้าไปเต็มปากเต็มคำ!
เด็กคนนี้! แล้วก็น้ำแกงร้อนนี่!
“ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว” เถี่ยตั้นน้อยใช้ช้อนตักท้องปลานุ่มๆ ขึ้นมา แล้วเป่าสองสามครั้ง เนื้อปลาในน้ำแกงสีน้ำนม แล้วกินเข้าปากในคำเดียว!
ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ถึงกับกลืนน้ำลาย…
ทว่า กลับมีผู้เชี่ยวชาญส่ายหน้าและกล่าวว่า “เมื่อครู่ น้ำแกงปลาของเด็กคนนั้นทำผิดวิธีแล้ว หลังจากทอดปลาแล้ว จะใส่น้ำเย็นตามลงไปไม่ได้ เพราะจะทำให้รสชาติถูกกักเก็บไว้ในน้ำปลา”
“เช่นนั้น เพราะเหตุใดเขาถึงกินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนั้นเล่า” เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยถาม พลางมองไปทางเถี่ยตั้นน้อย
บุรุษผู้นั้นกล่าวว่า “วัตถุดิบดี ทำอย่างไรก็ไม่แย่”
มีคนจำได้ว่าบุรุษผู้นี้ เป็นพ่อครัวจากหอหยกขาว
หอหยกขาวนับว่าเป็นภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบลเหลียนฮวา พ่อครัวผู้นั้นก็เคยทำอาหารให้ขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงกิน! หากแม้แต่เขายังกล่าวว่าวัตถุดิบดี นั่นก็หมายความว่าต้องดีมากเป็นแน่!
“ข้าเอาสองตัว!” สตรีวัยกลางคนตัดสินใจซื้อ
อวี๋หวั่นเลือกปลามาสองตัว ใช้เชือกซึ่งทำจากหญ้ามัดให้แน่น เธอส่งปลาให้อีกฝ่ายพร้อมกล่าวว่า “แม่นาง ปลาสดกินกับหน่อไม้อร่อยนัก หากท่านซื้อหน่อไม้อย่างเดียว หนึ่งจิน หกเหรียญทองแดง ท่านซื้อปลาแล้ว ข้าลดให้ท่านเหลือเพียงห้าเหรียญ”
ที่นี่ไม่มีร้านใดขายหน่อไม้ และเธอก็ไม่รู้ราคาในตลาด จึงนำราคาปลาจี้อวี๋เลี้ยงมาเปรียบเทียบ และตั้งราคาเอาเอง
สตรีผู้นั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกับคิดว่าไม่แพง จึงซื้อหน่อไม้ไปพร้อมกัน
เมื่อมีคนเปิดประเดิมแล้ว หลังจากนั้นกิจการการค้าของเธอก็ง่ายขึ้นมาก
ปลาเป็นๆ กับหน่อไม้ ไม่นานก็ขายหมดเกลี้ยง
พ่อครัวจากหอหยกขาวนั้นมิได้ซื้อสินค้าของอวี๋หวั่น สำหรับเขาแล้ว วัตถุดิบเหล่านี้สดใหม่ก็จริง แต่ก็มิได้อยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย
....................................................


บทที่ 11 พี่น้องขึ้นภูเขา
เรื่องราวหลังจากนั้น อวี๋หวั่นมิได้ยื่นมือเข้าไปยุ่ง เมื่อจ่ายเงินค่ายาเรียบร้อยแล้ว เธอก็พาเถี่ยตั้นน้อยเดินออกมา
เมื่อครู่ เธอเทเหรียญออกมาทั้งถุง เถี่ยตั้นน้อยเห็นเหตุการณ์อย่างชัดเจน ตอนนี้เธอไม่มีเงินเหลืออยู่เลย
นี่หมายความว่าอย่างไร เถี่ยตั้นน้อยเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
ทว่า สิ่งที่เขาเข้าใจมากกว่านั้นก็คือ เงินทั้งหมดได้นำไปซื้อยาของท่านลุงใหญ่
ถึงแม้เขาจะอยากกินขนมกุ้ยฮวา แต่เขาก็อยากให้ท่านลุงใหญ่หายดีเช่นกัน
“เถี่ยตั้น…” อวี๋หวั่นค้อมตัวลงมา
แม้เถี่ยตั้นน้อยรู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ แต่ก็กล่าวไปอย่างรู้ความ “ข้าไม่เป็นไรหรอกท่านพี่ ข้าไม่ได้ชอบกินขนมกุ้ยฮวาอยู่แล้ว!”
“จริงหรือ?” อวี๋หวั่นลูบศีรษะเล็กเบาๆ มือเรียวลากผ่านใบหูของเขาออกมา ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลางมีเหรียญทองแดงที่ด้านในมีรูสี่เหลี่ยม
เธอหัวเราะเล็กน้อย
เถี่ยตั้นน้อยทำตาโต แล้วจึงรีบคลำที่ใบหูของตน “ข้า..ข้า..หูของข้ามีเหรียญงอกออกมาเองหรือ?”
อวี๋หวั่นหัวเราะเบาๆ “ยังอยากกินขนมกุ้ยฮวาอยู่หรือไม่”
“กินๆๆ! กิน!” เถี่ยตั้นน้อยตะโกนด้วยความตื่นเต้น!
การได้ขนมกุ้ยฮวากลับคืนมานั้น ช่างน่าอภิรมณ์ยิ่งกว่าการรู้ว่าจะได้กินขนมกุ้ยฮวาก่อนหน้านี้เสียอีก!
“ขนมกุ้ยฮวาขายอย่างไร” อวี๋หวั่นเดินมาที่แผง
คนขายเอ่ยตอบ “หนึ่งชิ้น หนึ่งเหรียญทองแดง”
“ขอให้ข้าหนึ่งชิ้น” อวี๋หวั่นส่งเหรียญในมือให้เขา “ท่านช่วยตัดแบ่งครึ่งให้หน่อยได้หรือไม่”
คนขายมองพวกเขาสองพี่น้องด้วยความประหลาดใจ สุดท้ายก็หัวเราะออกมา พร้อมกับตอบว่า “ได้สิ”
เขาไม่เพียงหั่นครึ่งขนมกุ้ยฮวาชิ้นบาง ทั้งยังบรรจงห่อให้อีกด้วย
“ขอบคุณ” อวี๋หวั่นเอ่ยขอบคุณ เธอหยิบขนมกุ้ยฮวาครึ่งหนึ่งส่งให้เถี่ยตั้นน้อย “อีกครึ่งหนึ่งเรานำไปให้น้องหญิงดีหรือไม่”
“อื้ม!” เถี่ยตั้นน้อยพยักหน้าอย่างดีอกดีใจ!
……
“พี่ใหญ่ ในน้ำเต้าของนาง แท้จริงแล้วขายยาอะไรกันแน่”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”
“ในตอนแรกที่ไปยืมเงินนาง แม้แต่เหรียญเดียวก็ไม่มีให้ บัดนี้ขาของท่านพ่อรักษาไม่หายแล้ว นางจะมาเสแสร้งทำดีด้วยอย่างนั้นรึ!”
อวี๋เฟิงขมวดคิ้ว “ใครบอกเจ้าว่าขาของท่านพ่อรักษาไม่หายแล้ว”
อวี๋ซงอ้าปากพะงาบ เขาอยากบอกว่า ก็หมอกล่าวเช่นนั้น ตอนนั้นท่านอยู่ด้วย ท่านก็ได้ยินไม่ใช่หรือ ช่วงที่จะรักษาได้ผลดีที่สุดก็ผ่านไปแล้ว ในตอนนี้ กินยาก็เพียงเพื่อให้อาการไม่แย่ลงเท่านั้น…
คำพูดเหล่านี้ เขาก็มิได้เอ่ยออกมา
แต่ว่า พี่ใหญ่ไม่ได้โต้แย้งเรื่องที่นางเสแสร้งใช่หรือไม่
เขารู้อยู่แล้วเป็นแน่!
ที่จริงแล้วนางกำลังแสร้งเป็นคนดี!
นางคิดจะทำอะไรกันแน่!
อวี๋ซงนั้น ด้านหนึ่งก็โกรธอวี๋หวั่นจนแทบเป็นบ้า อีกด้านหนึ่งก็ต้องรับยามาด้วยความเคืองแค้น
เขาคิดว่า หรือนี่คือสิ่งที่นางต้องการ นางอยากให้พวกเราโมโหเจียนตาย!
……
ค่ารถที่เหลือไว้ ได้นำไปซื้อขนมกุ้ยฮวาเสียแล้ว อวี๋หวั่นจึงต้องใช้แผนสำรอง ด้วยการเดินเท้ากลับหมู่บ้าน
เถี่ยตั้นน้อยเดินจนเหนื่อย ได้แต่เลียขนมกุ้ยฮวาในห่อกระดาษ
อวี๋เฟิงและอวี๋ซ่งที่เดินตามอยู่ด้านหลังเห็นท่าไม่ดี จึงเดินขึ้นหน้ามาอุ้มเถี่ยตั้นน้อย คนหนึ่งอุ้มครู่หนึ่ง แล้วผลัดให้อีกคนหนึ่งอุ้มจนพวกเขากลับถึงหมู่บ้าน
เถี่ยตั้นน้อยผล็อยหลับไประหว่างทาง พวกเขาจึงต้องอุ้มเด็กน้อยไปส่งที่บ้าน
เมื่อป้าสะใภ้ใหญ่ซึ่งกำลังดูแลนางเจียงเห็นบุตรชายกับอาหวั่นปรากฏตัวที่หน้าประตู ก็รู้สึกกังวลขึ้นมา!
จากนั้น เมื่อนางเห็นอวี๋เฟิงกำลังอุ้มเถี่ยตั้นน้อยไว้ เรื่องราวก็กระจ่างขึ้นทันที
นางมองอวี๋หวั่น และกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติว่า “กลับมาแล้วก็เข้าไปข้างในเถิด แม่เจ้าไม่ได้เป็นอะไร พวกข้าก็
ควรกลับบ้าน”
“ป้าสะใภ้ใหญ่” อาหวั่นเรียกนางไว้ และหยิบห่อกระดาษออกมาจากในเสื้อ พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ให้น้องหญิง”
ป้าสะใภ้ใหญ่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงยื่นมือไปรับของมา
เมื่อถึงที่ลับตาคน นางคิดว่าจะโยนทิ้ง หากแต่ผีสางเทวดาเกิดดลใจให้นางเปิดดูเสียหน่อย
ขนมกุ้ยฮวา
บุตรสาวตัวน้อยกำลังร้องอยากกินขนมกุ้ยฮวา
.................
ในตอนบ่าย เมื่ออวี๋หวั่นทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้ว เธอกำลังเตรียมตัวขึ้นเขา อวี๋เฟิงก็มาที่บ้าน
“เรื่องที่ร้านยาเจ้ามิได้เกี่ยวข้อง สามวันให้หลัง ข้าจะไปที่ว่าการเอง”
สถานการณ์นี้อยู่ในจุดที่ยากเกินย้อนกลับเสียแล้ว เขามิได้กล่าวโทษเธอที่ทำเช่นนั้นไปโดยพลการ อย่างไรเสีย ในตอนนั้นก็ไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ดีกว่านี้แล้ว แต่เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะสามารถหาเงินมาภายในระยะเวลาสามวันอันแสนสั้น เว้นแต่ว่า…
เงินที่นำกลับมาในปีนั้นยังหลงเหลืออยู่
อวี๋เฟิงรีบปัดการคาดเดาเช่นนี้ของตนออกไป
มีคนเช่นนางจ้าวอยู่ ต่อให้เธอจะรวยล้นฟ้า ก็คงถูกถลุงเงินไปจนเกลี้ยงเสียแล้ว
“นี่เป็นเรื่องของครอบครัวข้า…”
อวี๋หวั่นหัวเราะและกล่าวตัดบทเขาว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่ยอมให้พี่ใหญ่ต้องไปที่ว่าการหรอก”
“เจ้า…” คิ้วของอวี๋เฟิงขมวดกันแน่นยิ่งกว่าเดิม
อวี๋เฟิงมองไปยังพี่ใหญ่ และเอ่ยขึ้นว่า “ข้าบอกแล้ว ข้าแก้ปัญหาได้”
อวี๋เฟิงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “รวมกับดอกเบี้ยแล้ว ทั้งหมดยี่สิบตำลึง!”
พวกเขาตื่นแต่เช้าทำงานจนเย็น หนึ่งเดือนยังเก็บเงินได้ไม่ถึงหนึ่งตำลึง แม้ว่าปลาของนางจะขายดี หน่อไม้มีมาก ทว่าภายในเวลาเพียงสามวัน จะหาเงินมากเช่นนั้นมาจ่ายบัญชีได้อย่างไร
อวี๋หวั่นไม่มีกะจิตกะใจจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา จึงถือเครื่องไม้เครื่องมือเดินออกขึ้นเขาทางหลังบ้าน
ในหมู่บ้าน มีเพียงบ้านนางเพียงหลังเดียวที่อยู่ใกล้กับหลังเขา
เดิมที ที่ดินผืนนี้ว่างเปล่าไร้ประโยชน์ เนื่องจากใกล้กับหลังเขา มักพบงู หนู มด แมลงต่างๆ ได้บ่อย อาหวั่นต้องการที่ดินราคาย่อมเยา ส่วนนางเจียงต้องการที่ที่เงียบสงบ ฉะนั้นจึงซื้อที่ดินแปลงนี้ปลูกบ้าน
เป็นครั้งแรกที่อวี๋เฟิงได้ไปที่หลังเขา พื้นที่บริเวณลาดเขาดูไม่ใหญ่นัก แต่เมื่อเข้าไปกลับกลายเป็นอีกทัศนียภาพหนึ่ง
ปกติแล้ว ชาวบ้านจะขึ้นไปตัดฟืนบนเขา ทว่ามักเป็นชาวบ้านในแถบที่นาฝั่งตะวันตก บริเวณนั้นคนเข้าไปมาก มีรอยเหยียบเข้าไปจนเป็นถนน ต่างกับที่นี่ ต้นไม้หนาทึบ เงาไม้บดบังแสงอาทิตย์ ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยอันตรายที่มิอาจคาดเดา
เขามองไปที่อาหวั่น พลางนึกในใจว่านี่คือน้องสาวของเขาจริงหรือ ไฉนท่วงท่าในการเดินจึงต่างกับอาหวั่นที่เขารู้จักอย่างกับคนละคน
“ถึงแล้ว” อวี๋หวั่นหยุดฝีเท้าลงใกล้กับแม่น้ำสายเล็ก
แท้จริงแล้ว ที่นี่ก็มีแม่น้ำสายหนึ่ง…อวี๋เฟิงรู้สึกประหลาดใจ “เจ้ามาตกปลาที่นี่หรือ?”
อวี๋เฟิงกล้าพนันว่าไม่เคยมีชาวบ้านมาตกปลาที่แม่น้ำสายนี้มาก่อน มิน่าเล่า จึงได้ปลาจำนวนมาก อีกทั้งตัวใหญ่เสียด้วย
“เป็นสตรี เข้าป่ามาเพียงลำพังเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวว่าจะพบอะไรหรือ?” เป็นเพราะเขาขึ้นเขามาล่าสัตว์ไม่บ่อยนัก จึงไม่เคยเข้ามาในป่าลึกเช่นนี้
“พี่ใหญ่หมายถึงปลาหรือ?” อวี๋หวั่นหัวเราะน้อยๆ
อวี๋เฟิงไม่กล่าวอะไรต่อ
คำกล่าวที่ว่า ‘ทรัพย์ศฤงคารหาได้ในภยันตราย’ ก็มิใช่ว่าไม่มีเหตุผล
อวี๋หวั่นนำพลั่วออกมา และเริ่มขุดหาไส้เดือน
“เมื่อก่อนเจ้ากลัวสิ่งนี้เป็นที่สุด” อวี๋เฟิงเอ่ยขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ
“ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว” เธอกล่าวอย่างไม่อนาทรร้อนใจ เธอไม่มีอะไรปิดบัง เธอไม่ได้กลัว กระนั้นเธอเองก็ไม่อยากขบคิดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของตนเองให้มากจนเกินไป จึงกล่าวโพล่งขึ้นมาว่า “พี่ใหญ่เดินขึ้นเขามากับข้าเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงเพื่อดูข้าตกปลากระมัง?”
เป็นไป…ไม่ได้!
อวี๋เฟิงจึงตระหนักได้ว่า ตนเองเดินขึ้นเขามากับนางอย่างว่าง่าย!
เป็นไปได้อย่างไร…
อวี๋หวั่นหยิบฟืนออกมาจากตะกร้า มุมปากประดกขึ้นแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็รบกวนพี่ใหญ่ช่วยข้าตัดฟืนหน่อยเถิด”
อวี๋เฟิงมองอย่างไม่สบอารณ์นัก “เจ้าตกปลาทั้งแม่น้ำไปขาย ก็ยังไม่ได้ยี่สิบตำลึง!”
“เอ้านี่” อวี๋หวั่นมิได้ยี่หระกับคำกล่าวของอวี๋เฟิง เธอก้าวมาข้างหน้าและส่งมีดตัดฟืนใส่มือเขา จากนั้นจึงปลีกตัวไปตกปลา หลังจากตกปลาเสร็จเรียบร้อยก็ไปขุดหน่อไม้ต่อ เมื่อเธอได้ของมาจนเต็ม อวี๋เฟิงก็ตัดฟืนเสร็จพอดี มิหนำซ้ำยังขนไปแล้วสามรอบ รอบนี้เป็นรอบที่สี่
“ขอบคุณท่านมากพี่ใหญ่ พอใช้แล้ว” อวี๋หวั่นพยักหน้าพลางหัวเราะ และเดินกลับบ้านพร้อมกับอวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงเพิ่งวางของที่หาบลง อวี๋หวั่นก็ส่งถังไม้สะอาดให้เขาสองใบ “พี่ใหญ่ช่วยข้าหาบน้ำหน่อยเถิด”
อวี๋เฟิงหน้าเปลี่ยนสี
นางเด็กคนนี้ ใช้งานผู้อื่นได้อย่างไม่รู้จักเกรงใจเอาเสียเลย
เมื่ออวี๋เฟิงหาบน้ำกลับมา อวี๋หวั่นก็กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเย็น
“ถ้าเป็นไปได้ พี่ใหญ่ช่วยข้าทำกับข้าวหน่อยได้หรือไม่” อวี๋หวั่นเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
อวี๋เฟิงโกรธจนหน้าแดง
“ช่างเถอะ” อวี๋หวั่นกำลังผัดหมูสามชั้นในหม้อ “ข้ากลัวว่าฝีมือการทำอาหารของพี่ใหญ่จะไม่ดี”
อวี๋เฟิงตัวสั่นเทิ้ม เขามองหมูสามชั้นที่ไหม้เกรียม ผู้ใดกันแน่ที่ฝีมือไม่ดี…
.......................................


บทที่ 13 ขายไปในราคาที่สูงลิบ
อวี๋เฟิงมิได้คาดคิดว่าอวี๋หวั่นจะพาเขาไปที่หอมรกต
“มาที่นี่ทำไมหรือ” อวี๋เฟิงเดินตัวเกร็งพร้อมเอ่ยถามขึ้น
พวกเขาแต่งตัวมอซอ หิ้วถังไม้และหาบของไว้บนไหล่ เมื่อมาปรากฏกายในภัตตาคารหรูหราเช่นนี้ ย่อมตกเป็นที่ซุบซิบนินทา
อวี๋หวั่นกล่าวในใจว่า นี่สิจึงนับว่าเป็นจิตวิญญาณที่คนอายุสิบแปดสิบเก้าพึงมี อีกทั้งตนเองก็ยังเยาว์วัยนัก มิใช่เด็กชาวนาจริงๆ สักหน่อย
อวี๋หวั่นมองอวี๋เฟิงด้วยสายตาไร้เดียงสาราวกับเด็ก “แน่นอนว่ามากินข้าว”
อวี๋เฟิงถึงกับตกใจ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เราจะกินข้าว!”
อย่างน้อยก็มิใช่สถานที่ที่พวกเขาจะมากินข้าว
“พวกเราไปกินบะหมี่กัน บะหมี่เนื้อตุ๋น!”
ก่อนหน้านี้ แม้แต่หมั่นโถวหนึ่งลูก เขายังทำใจซื้อไม่ลง บะหมี่เนื้อตุ๋นนี้ สำหรับอวี๋หวั่นก็นับว่าหรูหรามากแล้ว
ดูเหมือนอวี๋หวั่นกลับไม่ได้ยินคำพูดของเขา เธอมองหาโต๊ะที่อยู่ในมุมของร้าน
เธอชอบความเงียบสงบ ข้อนี้มิได้เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะในโลกนี้หรืออีกโลกหนึ่ง
อวี๋เฟิงรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก “ทำไมเจ้าถึง...”
กล่าวได้เพียงครึ่งเดียว เสี่ยวเอ้อร์[footnoteRef:1]ในร้านก็เดินเข้ามาอย่างอืดอาด “ทั้งสองท่านจะกินข้าวหรือ?” [1: เสี่ยวเอ้อร์ คำเรียกบริกรในร้านอาหาร โรงน้ำชา โรงเตี๊ยม ฯลฯ]
อวี๋หวั่นเทเงินก้อนจากในถุงลงบนโต๊ะ “เท่านี้ เพียงพอสำหรับอาหารสองสามอย่างหรือไม่”
เสี่ยวเอ้อร์สีหน้าเปลี่ยนในทันที เขากล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “พอๆๆๆ! พอแน่นอนขอรับ! ท่านทั้งสองจะสั่งอะไรหรือ”
“พี่ใหญ่อยากกินอะไร” อวี๋หวั่นกล่าว มุมปากพลางยกขึ้นเล็กน้อย
อวี๋เฟิงกล่าวด้วยเสียงกดต่ำว่า “พอสักที!”
อวี๋หวั่นยิ้ม “พี่ใหญ่ หากท่านไม่รู้ว่าจะกินอะไร เช่นนั้นข้าจะสั่งเอง ข้าชอบกินหมูสามชั้นน้ำแดง”
เสี่ยวเอ้อร์หัวเราะ และกล่าวว่า “ท่านมาถูกที่แล้ว! ร้านเรามีหมูสามชั้นน้ำแดงหน่อไม้ดอง ใช้หน่อไม้ดองสูตรลับ
ของพ่อครัวหลวงหลิว ข้างนอกหากินไม่ได้! ยังมีไก่อบเกลือที่เป็นอาหารจานเด็ดของพ่อครัวหลวงหลิวด้วยขอรับ!”
“ได้” อวี๋หวั่นพยักหน้าอย่างเห็นดีเห็นงามด้วย ทั้งยังถามเสี่ยวเอ้อร์ถึงอาหารแนะนำของหอมรกต “เอามาทั้งหมดเลย”
“เจ้าพาข้ามากินอาหารมื้อสุดท้ายอย่างนั้นหรือ” อวี๋เฟิงกล่าวอย่างเย็นชา
อวี๋หวั่นชะงักไปเล็กน้อย เธอหัวเราะเบาๆ พร้อมกล่าวว่า “หากเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของพี่ใหญ่ ข้าจะเป็นคนทำให้เอง”
อวี๋เฟิงไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงนึกถึงหมูสามชั้นน้ำแดงไหม้เกรียมหม้อนั้น เขารู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
เพียงครู่เดียว อาหารก็ถูกนำมาจัดวางลงบนโต๊ะ
อวี๋เฟิงไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังทำอะไรกันแน่ ทว่าเธอหาเงินมาได้ ตัวเขาลงแรงเพียงเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะใช้เงินเหล่านี้จนหมด เขาจะว่าอะไรได้?
อันที่จริง การฝากความหวังไว้กับเด็กคนนี้ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไรนัก
อวี๋เฟิงไม่ค่อยรู้รสชาติอาหาร
อวี๋หวั่นกำลังตั้งอกตั้งใจกิน ชิมอาหารอย่างพินิจพิจารณา มิได้กินด้วยความตะกละตะกลาม เมื่อชิมครบทุกจานแล้ว เธอจึงวางตะเกียบลง
“อิ่มแล้วหรือ?” เมื่อกล่าวออกไปแล้ว อวี๋เฟิงกลับรู้สึกว่าตนเองไม่ควรเอ่ยถามแสดงความห่วงใยเช่นนี้ จึงวางสีหน้านิ่ง และกล่าวว่า “ตอนนี้ก็กลับบ้านได้แล้วใช่ไหม?”
อวี๋หวั่นส่ายหน้าพลางหัวเราะ “ยังมีหอหยกขาวอีกนะ พี่ใหญ่”
“เจ้า...” อวี๋เฟิงโมโหจนถึงกับลุกขึ้นยืน “หากเจ้าจะลากข้ามาเที่ยวเล่นเช่นนี้ ข้าไม่สนใจด้วยหรอก!”
กล่าวจบ ก็สาวเท้าเดินไป
“พี่ใหญ่ไม่อยากหาเงินยี่สิบตำลึงแล้วหรือ?”
อวี๋หวั่นกล่าวเสียงค่อย
เธอหัวเราะน้อยๆ “ถ้าอยาก ก็กินกับข้าวเหล่านี้ให้หมด”
“กินข้าว...แล้วจะได้เงินรึ?”
“ใช่แล้ว กินข้าวแล้วจึงจะได้เงิน”
หลายวันมานี้ อวี๋เฟิงทำเรื่องไร้สาระกับเธอมามากเหลือเกิน เรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น
เขานั่งลงอย่างเห็นความตายดั่งคืนสู่มาตุภูมิ[footnoteRef:2] กินข้าวกับอวี๋หวั่นด้วยความเรียบร้อย อวี๋หวั่นกินไปไม่มาก อาหารส่วนใหญ่ล้วนลงไปอยู่ในท้องของเขา [2: เห็นความตายดั่งคืนสู่มาตุภูมิ หมายถึง เพื่อทำสิ่งหนึ่งให้บรรลุล่วง ย่อมไม่เกรงกลัวสิ่งใด]
จากนั้น ทั้งสองเข้าไปในหอหยกขาว และสั่งอาหารชนิดเดียวกัน
หลังจากที่ลองชิมแล้ว อวี๋หวั่นก็วางตะเกียบลง “พี่ใหญ่คิดว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
อวี๋เฟิงคิดอยู่ประเดี๋ยวหนึ่ง ก็ตอบกลับไปอย่างจริงจังว่า “ไม่ดีเท่าหอมรกต”
อวี๋หวั่นจึงชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ “หนังของไก่ทอดเกลือนั้นยังกรอบไม่พอ น้ำแกงก็ติดรสฝาด”
“ไม่เลว” อวี๋เฟิงพยักหน้า รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เธอวิเคราะห์อาหารอย่างละเอียดเช่นนี้ ราวกับเคยกินอาหารเหล่านี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
“พี่ใหญ่คิดว่าเป็นเพราะเหตุใด” อวี๋หวั่นกล่าวแทรกความคิดของอวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงตอบไปตามสัญชาตญาณว่า “จะมีเหตุผลอะไรอีก? ก็หอมรกตเชิญพ่อครัวจากวังหลวงมา...”
อวี๋หวั่นจึงกล่าวว่า “พี่ใหญ่คิดว่าพ่อครัวจากวังหลวงเพียงคนเดียวสามารถทำอาหารทั้งหมดของแขกในหอมรกตได้หรือ? พี่ใหญ่เชื่อหรือไม่ว่าอาหารที่พวกเรากินเมื่อครู่ ไม่มีสักจานที่พ่อครัวหลวงเป็นคนทำ”
พ่อครัวจากวังหลวงเป็นเพียงลูกเล่นหนึ่งของร้านเท่านั้น
หากมีลูกค้าตำแหน่งใหญ่โต แน่นอนว่าพวกเขาต้องแสดงฝีมือเอง แต่ว่าสามัญชนคนธรรมดา ไหนเลยจะมีโอกาสได้ลิ้มรสฝีมือพวกเขาเล่า
“พี่ใหญ่ไม่รู้สึกหรือว่า ผักที่ตัวเองผัดที่บ้านก็มีรสฝาดเช่นนี้เหมือนกัน”
เธอมิได้กล่าวว่าอวี๋เฟิงไม่รู้สึก หากคิดให้ดี ก็คงเป็นดังที่เธอกล่าว เพียงแต่ว่า เขาเคยชินกับรสชาติเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังมิได้รังเกียจก็เท่านั้นเอง
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเป็นเพราะเหตุใดเล่า” อวี๋เฟิงเอ่ยถาม ครั้งนี้น้ำเสียงผ่อนคลายกว่าเดิมมาก
อวี๋หวั่นเท้าคาง เธอหัวเราะเบาๆ “เดิมทีข้าคิดว่าคุณหนูไป๋เป็นเพียงถุงฟาง[footnoteRef:3] แต่เป็นข้าที่มองนางผิดไป ทุกคนต่างคิดว่าปัญหาทั้งหมดล้วนเกิดจากพ่อครัว แต่มีเพียงนาง ที่พบปัญหาที่แท้จริง ข้าต้องการพบคุณหนูไป๋ผู้นี้” [3: ถุงฟาง ใช้เปรียบกับคนที่ไร้ความสามารถ ไม่เฉลียวฉลาด ]
……
“เจ้าบอกว่าใครต้องการพบข้า?” คุณหนูไป๋ซึ่งเพิ่งกลับมาจากร้านขายเกลือ ส่งเสื้อคลุมให้กับสาวใช้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ผู้จัดการร้านกล่าวว่า “ลูกค้าท่านหนึ่ง บอกว่าคุณหนูรู้จักนางขอรับ ข้าดูแล้ว...คุณหนูเป็นคนจากวังหลวง เหตุใดจึงรู้จักหญิงชาวบ้านได้ หรือว่านางจะเป็นพวกต้มตุ๋น?”
ไป๋ถังแค่นหัวเราะ “หากเป็นพวกต้มตุ๋นจริง ข้าก็อยากเห็น คอยดูข้าเชือดนางก็แล้วกัน”
ผ่านไปครู่เดียว ผู้จัดการร้านก็พาสองพี่น้องสกุลอวี๋ไปที่ห้องบัญชีบนชั้นสอง
สกุลไป๋ทำกิจการภัตตาคาร แต่ละวันไป๋ถังพบปะผู้คนเป็นสิบเป็นร้อยคน คนทั่วไปเมื่อพบแล้วก็มิได้ใส่ใจ ทว่าสตรีที่มิได้มีอะไรสะดุดตาแม้แต่น้อยผู้นี้ นางเห็นเพียงครั้งเดียวกลับจดจำได้
“เป็นเจ้ารึ?”
ไป๋ถังตะลึงงัน
เมื่อผู้จัดการได้ยินจึงวางใจ ที่แท้ก็เคยพบกันมาก่อน
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “คุณหนูไป๋ความจำดีเยี่ยม ข้าแซ่อวี๋ ผู้นี้คือพี่ใหญ่ข้า”
อวี๋เฟิงพยักหน้าน้อยๆ อย่างเกรงอกเกรงใจ
ไป๋ถังมิได้ชำเลืองมองเขาแม้แต่น้อย เพียงกล่าวกับอวี๋หวั่นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าอย่าคิดว่าข้าพูดกับเจ้าเพียงประโยคเดียวแล้วเจ้าจะผูกมิตรกับข้าได้ ข้าไม่ผูกมิตรกับคนอย่างพวกเจ้าหรอก!”
อวี๋หวั่นมิได้ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ซ้ำยังหัวเราะออกมา “บังเอิญเหลือเกิน ข้าก็ไม่ได้มีเวลามาผูกมิตรกับท่านด้วยสิ คุณหนูไป๋กล่าวเช่นนี้ ข้าก็วางใจ”
“เจ้า...” ไป๋ถังชะงักไป
อวี๋หวั่นกล่าวอีกว่า “ข้ามาเจรจาการค้ากับคุณหนูไป๋”
ไป๋ถังมองเธอหัวจรดเท้า กล่าวถากถางว่า “เจ้ามีสิ่งใดมาเจรจาการค้ากับข้า ผัก? ปลา?”
นางมองเห็นหน่อไม้และเกล็ดปลาในตะกร้าและถังไม้
อวี๋หวั่นตอบ “เกลือ เป็นเกลือที่คุณภาพดีกว่าหอมรกต”
ไป๋ถังหน้าเปลี่ยนสี
อวี๋เฟิงมองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าเบี้ยวบูด ที่บ้านของพวกเขาจะไปหาเกลือมาจากที่ใด ไม่สิ จะกล่าวว่าบ้านของพวกเขาได้อย่างไร บ้านของนางต่างหาก เขาไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับนาง!
ผู้จัดการร้านตบโต๊ะ “บังอาจ! เจ้าลักลอบค้าเกลือรึ?! คุณหนู ลักลอบค้าเกลือเป็นโทษหนัก! อยากไปกินข้าวในคุกหรืออย่างไร!”
ไป๋ถังขมวดคิ้ว
อวี๋หวั่นส่ายหน้า คุณหนูไป๋เยาว์วัยนัก ยังพอทำเนา แต่เหตุใดผู้จัดการก็ช่างเลอะเลือน พวกเขานอกจากจะไม่ใจกล้าถึงกับทำเรื่องต้องห้าม ก็อยากถามเพียงแต่ว่า บนโลกนี้ไหนเลยจะมีใครกล้าลักลอบค้าเกลืออย่างเปิดเผยเช่นนี้?
อวี๋หวั่นมองไป๋ถัง และกล่าวว่า “คุณหนูไป๋โปรดวางใจ พวกเราไม่ได้ลักลอบค้าเกลือ พวกเราเพียงแต่กำลังหาทางทำให้เกลือราคาธรรมดาของพวกท่าน เปลี่ยนเป็นเกลือชั้นหนึ่งก็เท่านั้น”
เมื่อกล่าวออกไป ทุกคนต่างตกตะลึง
ไป๋ถังมองพวกเขาแวบหนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาว่าคำพูดของเธอนั้นเป็นจริงหรือเท็จ
อวี๋หวั่นเอ่ยขึ้นว่า “แน่นอนว่า ข้ามิได้ทำเปล่า ข้าต้องการเงินรางวัลก้อนหนึ่งจากคุณหนูไป๋”
ไป๋ถังหรี่ตา “เจ้าต้องการเท่าไหร่”
ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น
“คุณหนู!” ผู้ดูแลร้านเอ่ยปากยั้งนาง
ไป๋ถังยกมือขึ้นเชิงห้ามปรามเขา
“กิจการแรก ได้เงินมากเกินไปก็คงจะดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก...” อวี๋หวั่นพึมพำ
อวี๋เฟิงรู้สึกประหนึ่งหัวใจขึ้นมาจุกที่ลำคอ กลัวว่านางจะเรียกเงินจำนวนน้อยนิดจนจ่ายหนี้ไม่ไหว ขณะที่เขากำลังจะกัดฟันกล่าวออกไปว่า ‘สิบห้าตำลึง’ ก็ได้ยินเสียงเบาๆ ของอวี๋หวั่นเอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นห้าสิบตำลึงก็แล้วกัน”
……………………………………..


บทที่ 10 นัดหมายสามวัน
อวี๋หวั่นกำลังง่วนอยู่กับการค้าขาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าพ่อครัวจากหอหยกขาวกำลังมองดูอยู่
เมื่อขายหมดแล้ว ก็พบว่าปลาของพี่น้องสกุลอวี๋นั้นยังขายไม่ได้เลย เธอจึงเดินเข้าไปหา และกล่าวว่า “พี่ใหญ่ พี่รอง จะให้ข้านำปลาเหล่านี้ไปขายตรงนั้นหรือไม่”
“ไม่ต้องแล้ว” อวี๋ซงปฏิเสธไปอย่างไม่ต้องคิด น้ำเสียงก็ดูไม่พอใจนัก
อวี๋หวั่นกลับมิได้นำมาใส่ใจ เธอหัวเราะ พร้อมกับตอบไปว่า “ข้าจะเก็บของแล้ว หลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรทำแล้ว ทางนี้มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่”
ขายหมดแล้วหรือ?
ทั้งสองพี่น้องต่างรู้สึกตะลึง พวกเขามองไปทางแผงของอวี๋หวั่น ก็เห็นว่าทั้งในตะกร้าและถังไม้ต่างไม่เหลือสิ่งใดอยู่เลย
ไฉนบุรุษสองคน จึงเทียบกับกับสตรีมิได้เล่า
“เจ้าจัดการเรื่องของเจ้าเถิด เก็บของเสร็จแล้วก็กลับเร็วเสียหน่อย” อวี๋เฟิงไม่อยากสุงสิงกับนาง
“ท่านแม่อยู่ที่บ้าน ที่จริงก็ควรกลับเร็วหน่อย” อวี๋หวั่นพยักหน้า “ข้าจะไปซื้อของ ซื้อเสร็จแล้วจะกลับบ้าน”
“อืม” อวี๋เฟิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พอดีกับที่มีคนมาซื้อมันเทศ เขาจึงผละไปขายของ และมิได้สนใจเธออีก
อวี๋หวั่นคุ้นชินกับท่าทีหมางเมินเช่นนี้เป็นอย่างดี เธอไม่ได้เข้าไปรบกวนเขา และเดินออกมาอย่างเป็นปกติ
อวี๋เฟิงได้เงินมาแล้ว มันเทศก็นำไปขายจนหมด เขามองเงาของอวี๋หวั่นที่ทอดยาวจากแสงอาทิตย์ยามสายัณห์ ความสับสนเจือปนอยู่ในแววตา
……
รายรับของวันนี้นับว่าดีทีเดียว ปลาจี้อวี๋จากธรรมชาติสิบห้าจินและหน่อไม้กว่าสิบสองจิน ขายได้เงินทั้งหมดห้าร้อยสิบเอ็ดอีแปะ แต่ในเมื่อเป็นเงินก้อนแรกที่หาได้ในอีกโลกหนึ่ง อวี๋หวั่นจึงรู้สึกค่อนข้างพึงพอใจ
อวี๋หวั่นนำอุปกรณ์ทำครัวเก็บลงในตะกร้าสะพายหลัง และพาเถี่ยตั้นน้อยเดินชมตลาด
สิ่งของที่ต้องซื้อเพิ่มนั้นมีมาก ส่วนใหญ่หาซื้อได้ในตลาด ตัวอย่างเช่น ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู น้ำตาล
น้ำตาลทรายแดงที่นี่แพงกว่าน้ำตาลทรายขาวหนึ่งเท่าตัว แต่นึกถึงนางเจียง อวี๋หวั่นก็กัดฟันซื้อกลับไป
ที่บ้านยังเหลือแป้งข้าวโพดอยู่บ้าง ดังนั้นอวี๋หวั่นจึงซื้อเพียงข้าวสารห้าจิน
นอกจากนั้น อวี๋หวั่นยังอยากซื้อเนื้อกลับบ้านสักเล็กน้อย เมื่อคิดว่าเนื้อไม่ติดมันนั้นแพงเหลือเกิน กินเนื้อติดมันก็ดี ไหนเลยจะรู้ว่าหลังจากถามราคา ก็พบว่าเนื้อติดมันนั้นมิได้ถูกไปว่าเนื้อไม่ติดมันเลย
“เจ้าซื้อเนื้อติดมันสองจิน ข้าเพิ่มเนื้อไม่ติดมันให้เจ้าอีกสักหน่อย” คนขายเนื้อกล่าวอย่างร่าเริง
อวี๋หวั่น “...”
ถ้าซื้อเนื้อไม่ติดมัน ก็จะแถมเนื้อติดมันให้ใช่ไหม
สุดท้ายแล้ว อวี๋หวั่นก็ซื้อเนื้อติดมันทั้งหมดสามจิน เหตุผลสำคัญมิใช่เพื่อบรรเทาความหิว แต่ก็เพื่อสกัดน้ำมัน
ในยุคสมัยนี้ มีน้ำมันพืชเพียงชนิดเดียวคือน้ำมันหูหม่า ซึ่งภายหลังเรียกว่าน้ำมันงาในอีกโลกหนึ่ง เรียกกันทั่วไปว่า ‘น้ำมันหอม’ น้ำมันหูหม่ามีราคาสูงลิบ ชาวบ้านธรรมดาอย่างเธอคงซื้อไม่ไหว
เมื่อคิดเช่นนี้ ที่เนื้อติดมันราคาแพง ก็มิใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล
สิ่งที่แพงกว่าน้ำมันก็คือเกลือ
ที่ตลาดไม่มีเกลือขาย ต้องไปซื้อที่ร้านขายเกลือโดยเฉพาะ
อวี๋หวั่นสอบถามจากชาวบ้านจนรู้ว่าร้านขายเกลืออยู่ที่ใด ร้านนี้ตั้งอยู่บนถนนเส้นหนึ่งในตำบลเหลียนฮวา เดินไปใช้เวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชา[footnoteRef:1] [1: หนึ่งถ้วยชา ใช้บอกระยะเวลา หนึ่งถ้วยชาประมาณ 10-15 นาที]
หลังจากที่เข้ามาในตำบลเหลียนฮวา ทุกสิ่งล้วนดูมีระเบียบเรียบร้อยขึ้น ทั้งสองข้างทางมิใช่เพิงที่ใช้ผ้าใบกาง หรือบ้านดินที่ใช้ใบหญ้ามุงหลังคา ร้านรวงสร้างด้วยอิฐสีเทาและหลังคาสีแดง พื้นถนนเรียบเสมอกัน ถนนมีผู้คนหนาตา จ้อกแจ้กจอแจ…กระทั่งเสื้อผ้าของผู้คนบนถนนก็ดูสวยสดมีระดับ
“โอ้โห…” เถี่ยตั้นน้อยอ้าปากค้าง แม้แต่เด็กช่างจำนรรจาก็ตะลึงจนพูดไม่ออก
“ขนมกุ้ยฮวา ขนมกุ้ยฮวาทั้งหวานทั้งหอม”
ฝั่งตรงข้ามมีเสียงอันดังกังวานของพ่อค้า
เถี่ยตั้นน้อยเผลอกลืนน้ำลาย
อวี๋หวั่นกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เดี๋ยวพี่จะไปซื้อมาให้”
“ข้าข้า…ข้า...ข้าไม่ได้อยากกินขนมกุ้ยฮวาสักหน่อย!” เถี่ยตั้นน้อยกระทืบเท้า
อวี๋หวั่นเอ่ยอย่างขำขันว่า “พี่ก็ไม่ได้บอกว่าจะซื้อขนมกุ้ยฮวา”
เถี่ยตั้นน้อยเพิ่งสารภาพออกมาเองเมื่อครู่ ใบหน้าเล็กก็เริ่มแดงด้วยความเขินอาย
“ถึงแล้ว” อวี๋หวั่นมองร้านขายเกลือที่อยู่เบื้องหน้า
“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ!” เถี่ยตั้นน้อยผู้ซึ่งรู้ว่าอีกประเดี๋ยวจะได้กินขนมดอกกุ้ยฮวา ก็ดึงแขนพี่สาวไปอย่างตื่นเต้น กระโดดไปมาเข้าไปในร้าน
ร้านขายเกลือร้านนี้เป็นของทางการ มีพื้นที่กว้างขวาง นอกจากเกลือแล้ว ก็มิได้ขายสินค้าชนิดอื่น
“พวกท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร เกลือที่ส่งมาแต่ละครั้งไม่เหมือนกัน เกลือคุณภาพต่ำเช่นนี้ จะให้ลูกค้าของหอหยก
ขาวกินได้อย่างไร”
“คุณหนูไป๋เข้าใจผิดแล้ว เกลือจากร้านเรานั้นมาจากที่เดียวกัน เกลือที่ส่งให้ท่านก็ล้วนเป็นเกลือคุณภาพสูงที่คัดสรรมาอย่างดี เกลือคุณภาพไม่ดีไม่เคยเคยนำออกมาขายให้เลยขอรับ!”
“เจ้าคิดว่าข้าเชื่อรึ!” สตรีในชุดสีเหลืองอำพันและสวมผ้าคลุมหน้านั้นโกรธจนเขวี้ยงถุงเกลือถุงหนึ่งใส่ตู้หน้าร้าน
กล้าแผลงฤทธิ์ในร้านของทางการเช่นนี้ สตรีนางนี้ต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่
อวี๋หวั่นไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้อง จึงจูงมือน้องชายไว้ และดูเกลือที่อยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ
สตรีนางนั้นถกเถียงกับคนขายต่ออีกสองสามประโยค นางมิได้นำเกลือถุงนั้นไปด้วย “ข้าไม่สน! เกลือนี่ข้าไม่ต้องการ! พวกท่านคิดเอาเองว่าจะทำอย่างไร!”
กล่าวจบ นางก็เดินปึงปังออกไป
ขณะที่เดินผ่านอวี๋หวั่น นางหยุดฝีเท้าลง พร้อมกล่าวเตือนด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “เกลือที่นี่คุณภาพแย่นัก หากข้าเป็นเจ้า ข้าจะไปซื้อที่เมืองหลวง!”
คำพูดเหล่านี้ แท้จริงแล้วกล่าวให้ผู้ใดฟัง
อวี๋หวั่นพยักหน้า แม้แต่ข้าวขาวนางก็ยังซื้อไม่ไหว สตรีชาวบ้านที่ต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ไหนเลยจะต้องสนใจว่าเกลือดีหรือไม่ดี
จะใส่ความผู้อื่นก็ไม่ควรทำจนน่าขายหน้าเช่นนี้ สตรีนางนี้ควบคุมโทสะไม่อยู่ ทั้งยังสร้างปัญหาให้ผู้อื่นอีก
พ่อค้าเปลี่ยนสีหน้าจากที่ขมวดคิ้วเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีเมื่อครู่ เขาเคาะลูกคิดบนหลังตู้อย่างเบามือ “เกลือชั้นสอง สามสิบแปดเหรียญทองแดง ชั้นหนึ่งหกสิบเหรียญทองแดง”
“หนักเท่าใด” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม
คนขายมิได้เหลือบมองแม้แต่น้อย เขาชี้ไปยังถ้วยเล็กบนหลังตู้
อวี๋หวั่นมองตาม เกลือเท่านี้ไม่ถึงหนึ่งจินเสียด้วยซ้ำ เพียงเดือนเดียวก็กินหมดแล้ว ทั้งยังต้องกินอย่างประหยัด
คุณภาพของเกลือ ก็เหมือนกับที่สตรีนางนั้นกล่าวไว้ คุณภาพแย่เสียยิ่งกระไร
แต่เธอไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้กิจการค้าเกลืออยู่ในมือของทางการด้วยเล่า เกลือคุณภาพสูงล้วนแต่ส่งให้ขุนนางชั้นสูงกิน เหลือเพียง ‘เกลือราคาเหมาะสม’ ที่ทั้งคุณภาพต่ำและราคาไม่เหมาะสมให้ชาวบ้านทั่วไปกิน
อวี๋หวั่นซื้อเกลือชั้นสองมาสองจิน เหลือเหรียญทองแดงติดตัวอยู่ประมาณสี่ร้อยเหรียญ
จากนั้น อวี๋หวั่นก็ซื้อรองเท้าบุสำลีให้เถี่ยตั้นน้อยและนางเจียงอีกสองคู่ ใช้เงินไปหนึ่งร้อยเหรียญทองแดง
เหรียญที่เหลืออยู่นั้น อวี๋หวั่นคิดว่าจะนำไปจับจ่ายอุปกรณ์ล่าสัตว์ ทว่าขณะที่เธอพาเถี่ยตั้นน้อยเดินผ่านร้านขายยา ก็บังเอิญได้ยินเสียงของอวี๋เฟิง
“ตอนนี้ข้ามีเพียงเท่านี้ ขอให้ข้านำยากลับไปก่อนได้หรือไม่ วันรุ่งขึ้นจะนำเงินมาให้ ข้าเป็นลูกค้าประจำของร้านนี้ ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะไม่จ่าย…”
เสมียนในร้านกล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า “ไม่ได้หรอก! ครั้งที่แล้วพวกเจ้าค้างเงินไว้ก็ยังคืนไม่หมด ยังจะมาติดบัญชีอีก! เรื่องพรรค์นี้มีที่ไหนกัน ใกล้สิ้นปีแล้ว พวกเจ้ารีบนำเงินมาจ่ายสิถึงจะถูก!”
อวี๋เฟิงกำหมัดแน่น “แต่ว่าท่านพ่อข้ากำลังรอ…”
“ไม่ต้องพูดอะไรอีก! ข้าไม่ให้พวกเจ้าติดเงินแล้ว!”
“ท่านพ่อข้าจำเป็น…”
เสมียนเอ่ยขัดอวี๋เฟิงอย่างหมดความอดทน “ข้าก็จำเป็น!”
สิ้นเสียง มือเรียวของเด็กสาวก็ยื่นเข้ามา และเทเหรียญทองแดงจากถุงออกมาอย่างไม่แยแสใคร
“เท่านี้ พอหรือไม่”
เธอเทออกมาจนไม่เหลือแม้แต่แดงเดียว
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงที่ยืนอยู่ด้านข้างล้วนมองเธอเป็นตาเดียว
ใบหน้าของอวี๋เฟิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
เสมียนจึงนับเหรียญทองแดงบนโต๊ะ เขาเดาะลิ้นและกล่าวว่า “เพียงพอสำหรับค่ายาวันนี้ แต่ว่าบัญชีของก่อนหน้านี้…”
“เช่นนั้นก็ขอยาวันนี้ก่อน บัญชีที่ค้างไว้ อีกสามวันข้าจะนำมาจ่ายให้ท่าน”
“ไอหยา เช่นนั้นไม่ได้…”
“ทั้งต้น ทั้งดอก”
เด็กในร้านมองตรงไปยังอวี๋หวั่น
เขามองอวี๋หวั่นอย่างพินิจพิจารณา เธอดูเหมือนมิได้ตั้งใจโป้ปดหรือกล่าวพล่อยๆ เขาจึงว่าต่อด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “เงินต้นก็ต้องคืน ดอกเบี้ยก็ต้องคืน หากไม่คืนภายในสามวัน ข้ากับท่านเจอกันที่ที่ว่าการ”
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!” อวี๋เฟิงคว้าแขนของเธอไว้ “เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นเป็นเงินเท่าไร”
อวี๋หวั่นมิได้ตอบ แต่เธอหัวเราะอย่างเยือกเย็น และกล่าวว่า “แล้วยาของท่านลุงใหญ่ ไม่กินได้หรือ?”
อวี๋เฟิงกำหมัดแน่น
........................................


บทที่ 12 ต้องหาเงินก้อนใหญ่
ไฟแรงเกินไป เนื้อไหม้เกรียมเสียแล้ว
“อร่อยไหม” อวี๋หวั่นเอ่ยถามเถี่ยตั้นน้อย
เถี่ยตั้นน้อยตักเนื้อหมูสามชั้นและต้นกระเทียมที่กำลังเดือดปุดๆ เข้าปาก เขากล่าวจากใจจริงว่า “อร่อย! อาหารที่ท่านพี่ทำนั้นอร่อยที่สุด!”
อร่อยขนาดนั้นเชียวหรือ?
อวี๋หวั่นหัวเราะเบาๆ แล้วคีบหมูสามชั้นแผ่นหนึ่งเข้าปาก
อื้อหือ...หากไม่ลืมใส่เกลือก็คงอร่อยกว่านี้
วันนี้มีทั้งฟืนทั้งน้ำ อวี๋หวั่นต้มน้ำหม้อใหญ่ให้เถี่ยตั้นน้อยแช่อย่างสำราญใจ
หลังจากแช่เสร็จ เถี่ยตั้น[footnoteRef:1]น้อยก็กลายร่างเป็นไป๋ตั้น[footnoteRef:2]น้อยแล้ว [1: เถี่ยตั้น หรือ ‘ไข่เหล็ก’ อาหารชนิดหนึ่ง ทำจากไข่นำไปต้มกับเครื่องเทศและเครื่องปรุงรสจนเป็นสีดำ ] [2: ไป๋ตั้น หมายถึงไข่สีขาว]
เถี่ยตั้นน้อยเปลี่ยนเป็นสวมรองเท้าที่อวี๋หวั่นซื้อให้ใหม่ เขาตื่นเต้นจนวิ่งไปวิ่งมาอยู่ในบ้าน ไม่ยอมหวีผมให้เรียบร้อยเสียแล้ว
“ท่านพี่! รองเท้าคู่นี้อุ่นเหลือเกิน!”
“นุ่มจริงๆ!”
“นุ่มมากๆ เลย!”
เขาสวมเพียงเสื้อตัวในบางๆ แต่กลับวิ่งอย่างร่าเริงจนเหงื่อซ่ก
การอาบน้ำในครั้งนี้ จะเรียกว่าการฟอกขาวก็ย่อมได้
อวี๋หวั่นเรียกเขาให้กลับมา จับเขานั่งลงและลงมือหวีผมให้
แท้จริงแล้วเจ้าเด็กคนนี้ มิได้รู้จักความเดือดเนื้อร้อนใจ ขอเพียงมีเนื้อให้กิน มีรองเท้าให้ใส่ มีท่านพี่คอยเป็นห่วงในตอนที่ท่านแม่ไม่ได้สตินั้น ก็นับว่าสงบสุขเป็นที่สุด
“ท่านพี่ ท่านเป็นคนดีเหลือเกิน” ศีรษะน้อยๆ ของเขาพิงอยู่กับหัวไหล่ของอวี๋หวั่น ภายใต้ลมหายใจของพี่สาว เขาผล็อยหลับไปอย่างสบายอุรา
อวี๋หวั่นดึงแก้มแดงๆ ของเถี่ยตั้นน้อย เธออุ้มเขาไปไว้ใต้ผ้าห่ม จัดแจงให้นอนในท่าที่สบาย
สองวันถัดมาไม่มีตลาด หากจะนำปลาและหน่อไม้ไปขาย ก็จำต้องไปตลาดที่ใหญ่กว่านั้น
อวี๋เฟิงมารออวี๋หวั่นแต่เช้า
เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าไม่มีทางหาเงินมาคืนได้ทัน เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงต้องมาทำเรื่องไร้สาระกับเธอด้วย
อวี๋หวั่นให้เถี่ยตั้นน้อยอยู่บ้าน ส่วนตนออกไปกับอวี๋เฟิง
สองพี่น้องมิได้ไปไหนมาไหนด้วยกันมาหลายปีเห็นจะได้ ถ้าหากชาวบ้านตื่นมาเห็นพวกเขาสองเช่นนี้...ไม่สิ เมื่อวานชาวบ้านก็เห็นแล้วมิใช่หรือ
คนเหล่านั้นวิพากษ์วิจารณ์พวกเขาว่าอย่างไรบ้างนะ อาจกล่าวว่าพี่ชายน้องสาวสกุลอวี๋แตกคอกัน และอยู่ๆ ก็กลับมาคืนดีกันเสียแล้ว?
คิดเพียงเท่านี้ จิตใต้สำนึกของอวี๋เฟิงบอกเขาว่าควรเว้นระยะห่างจากอวี๋หวั่นสักหน่อย
สีหน้าของอวี๋หวั่นยังคงสงบนิ่ง ราวกับว่ามิได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่า ไม่ว่าตนจะหมางเมินเธอเพียงใด เธอก็ยังคงเยือกเย็นอยู่เสมอ
เธอมิได้สังเกต หรือมิได้ใส่ใจเลยกันแน่?
“พี่ใหญ่” อวี๋หวั่นเอ่ยขึ้น เมื่อพวกเขาเข้าไปในตำบลเหลียนฮวา “ภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบลคือหอหยกขาวใช่หรือไม่”
อวี๋เฟิงตอบว่า “ถูกต้องแล้ว เจ้าถามทำไมหรือ เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดว่าจะนำวัตถุดิบเหล่านี้ไปขายพวกเขาใช่ไหม อย่าโกรธที่ข้าเตือนเจ้าเลย เป็นไปไม่ได้หรอก วัตถุดิบของเจ้าแม้จะดี ทว่าหอหยกขาวไม่ใช่ภัตตาคารธรรมดา แขกที่พวกเขารับรองก็ไม่ใช่คนทั่วไป พวกเขาให้ความสำคัญกับคุณภาพ ลูกค้ากินแล้วไม่มีปัญหา วัตถุดิบที่ไม่มีที่มาที่ไปเช่นนี้ อย่าหวังจะได้นำไปขายในร้านของพวกเขา”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ไม่รู้ว่าอวี๋เฟิงนึกถึงสิ่งใด ความผิดหวังปรากฏให้เห็นบนใบหน้า
“เช่นนั้น ภัตตาคารที่ใหญ่เป็นลำดับที่สองเล่า?” อวี่หวั่นถามต่อ
“เจ้าหมายถึงหอมรกต? เจ้ากำลังคิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว” แม้ว่าหอมรกตจะเป็นร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่ถึงครึ่งปี แต่ทว่าทางร้านได้ขอยืมตัวพ่อครัวคนหนึ่งมาจากวังหลวง ช่วงชิงลูกค้าจากหอหยกขาวมาได้เป็นจำนวนมาก ไม่นานมานี้ถึงกับแซงหน้าหอหยกขาวจนได้
อาหารของหอมรกตนั้นเหนือชั้นกว่าอาหารของหอหยกขาวถึงสามส่วน ไม่ต้องเอ่ยถึงเธอที่เพียงขุดหน่อไม้หรือตกปลาจี้อวี๋ ต่อให้จับเสือหรือหมีมาได้แล้วอย่างไร หอมรกตนั้นร่ำรวย จะถึงกับไม่มีวัตถุดิบเช่นนี้เลยหรือ?
“เป็นเช่นนี้เอง” อวี๋หวั่นพึมพำราวกับกำลังใช้ความคิด
“เจ้าพูดว่าอะไร” อวี๋เฟิงได้ยินไม่ชัดเจน
อวี๋หวั่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “ไม่มีอะไร พี่ชายมั่นใจว่าข้าจะขายของไม่ได้ใช่ไหม”
อวี๋เฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากไม่เชื่อ เจ้าก็ลองดู”
“วันนี้คงไม่ไหว” อวี๋หวั่นตอบ
กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือว่าพรุ่งนี้เจ้าจะลอง?
ระหว่างที่สนทนากัน ทั้งสองก็เดินถึงตลาดที่คึกคักที่สุดในตำบล
ตลาดแห่งนี้ราคาสินค้าสูงกว่าตลาดครั้งก่อน ค่าเช่าแผงก็แพงมากเช่นกัน
“ข้าไม่มีเงินติดตัวเลย” อวี๋หวั่นกล่าว
ทั้งยังไม่สามารถนำสินค้ามาจ่ายแทนค่าเช่าแผงที่นี่ได้
อวี๋เฟิงล้วงถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ และนำเงินมาจ่ายเป็นค่าเช่าแผงเล็กๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ตัวตำบลก็คือตัวตำบล ต่อให้สินค้าหายากเพียงใดก็ยังมีขาย กระทั่งหน่อไม้ฤดูหนาวที่ขุดยากแสนยาก อวี๋หวั่นมองไปปราดเดียว ก็เห็นถึงสามร้าน
เห็นที วันนี้คงไม่ราบรื่นเท่าไรนัก
ทันทีที่ความคิดเช่นนี้ผ่านเข้ามาในหัว อวี๋เฟิงก็ได้ยินเสียงเล็กแหลม “ไอหยา อยู่นี่เอง! ข้าเพิ่งพูดไปว่าไม่เห็นเจ้าเสียหลายวัน!”
เป็นสตรีที่มาซื้อสินค้าไปเมื่อวันก่อนนั่นเอง
นางซื้อปลาไปสองตัว ซื้อหน่อไม้ไปสองหน่อ นำกลับบ้านไปตุ๋น ครอบครัวของนางต่างทุกข์ทรมานกับรสชาติอาหารมาสองปีเห็นจะได้ ทว่าคืนก่อนกลับเอ่ยชมว่าน้ำแกงปลาของนางทำได้รสดียิ่ง ถึงกับต้องแย่งกันกิน
ฝีมือการทำอาหารของนางเป็นอย่างไรนางรู้ดี แย่เสียยิ่งกระไร และยังไม่ทีท่าว่าจะดีขึ้นด้วย
แม้แต่เกลือ นางก็มิกล้าใส่มาก แต่น้ำแกงก็ยังรสชาติดี
นางไม่ได้เห็นรอยยิ้มบนโต๊ะอาหารมานานเหลือเกิน
วันนี้นางจึงมาหาซื้อปลาและหน่อไม้อีก
แน่นอนว่านางต้องการซื้อจากร้านเดิม ตามหาอยู่นาน จนนางคิดว่าคงต้องกลับมาตามหาครั้งหน้าเสียแล้ว ทว่าช่างบังเอิญนัก ได้พบกับดรุณีน้อยผู้นี้!
นางกล่าวว่า “ข้าต้องการปลาสองตัว หน่อไม้มากสักหน่อย หน่อไม้ของเจ้าราคาย่อมเยา อีกทั้งหน่อใหญ่ หลังจากนี้เจ้าต้องมาบ่อยๆ ข้าจะมาซื้อร้านเจ้า!”
อวี๋หวั่นถามมาจากอวี๋เฟิง จึงรู้ว่าหน่อไม้ของตนนั้นถูกกว่าราคาตลาดถึงสองเหรียญทองแดง แต่ว่าหน่อไม้ของร้านอื่นนั้นรับซื้อมา หน่อไม้ของเธอ เธอเป็นคนขุดขึ้นมาเอง เมื่อคิดเช่นนี้ เธอควรหาเงินเพิ่มเสียหน่อย
นางแนะนำแผงของอวี๋หวั่นให้กับคนรู้จักอีกสองสามคน ลูกค้ามีมากขึ้น แผงของเธอก็คึกคัก สามารถดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาเพิ่มด้วย
สินค้ามีมากกว่าเมื่อวานหนึ่งเท่าตัว แต่ใช้เวลาเพียงครึ่งหนึ่งของเมื่อวานเท่านั้น ก็ขายหมดเกลี้ยง
ที่กล่าวว่า ‘หน่อไม้ของร้านข้า นำไปผัดก็อร่อย’
‘นำไปตุ๋นกับไก่ เสริมพลังหยินหยาง ทำให้ผิวพรรณดี’
‘นี่เป็นปลาจี้อวี๋จากธรรมชาติ สตรีกำลังให้นมบุตรกินดี นำไปให้ลูกสะใภ้ท่านกิน รับรองว่ามีน้ำนม หลานของท่านก็จะอ้วนจ้ำม่ำ’
อะไรต่อมิอะไร!
อวี๋เฟิงฟังจนหน้าแดงก่ำ
นอกเหนือจากค่าแผงที่ต้องจ่าย วันนี้ได้เงินมาสองตำลึงถ้วน
สามารถหารายได้ของทั้งเดือนมาได้ภายในวันเดียว หากเป็นก่อนหน้านี้ อวี๋เฟิงคงเอ่ยชมนางเป็นการใหญ่ ทว่าเมื่อนึกถึงหนี้ก้อนใหญ่จำนวนยี่สิบตำลึงนี้ อวี๋เฟิงถึงกับกล่าวชมไม่ออก
ช่วงบ่าย อวี๋หวั่นขึ้นเขาไปอีกครั้งหนึ่ง
อวี๋เฟิงเรียกอวี๋ซงตามขึ้นไปด้วย ไม่รู้ว่าพี่น้องคู่นี้ไปถักแหมาจากไหน นำแหไปดักจนได้ปลามาเป็นจำนวนมาก รวมกับหน่อไม้ที่อวี๋หวั่นขุด วันถัดมาจึงได้เงินอีกสองตำลึง
วันที่สาม ก็ได้มาอีกสองตำลึง
พรุ่งนี้เป็นวันนัดหมาย แต่ในตอนนี้พวกเขามีเงินเพียงห้าตำลึง จิตใจของอวี๋เฟิงดำดิ่งสู่หุบเหว
เมื่อปลาตัวสุดท้ายขายหมด กิจการจบสิ้น...พวกเขาหมดหนทางแล้ว…
“ใครบอกว่าจบสิ้นแล้วกัน” อวี๋หวั่นหันไปยิ้มให้ พลางพึมพำว่า “กิจการ เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”
...................................


บทที่ 14 ทุกคนต่างตกตะลึง
หลังจากที่ออกมาจากหอหยกขาว อวี๋เฟิงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์นัก
“ห้าสิบตำลึง...เจ้า...เจ้าคิดได้อย่างไรกัน!”
……
“นั่นน่ะสิ ห้าสิบตำลึง ท่านคิดได้อย่างไรกัน!” ณ หอหยกขาว ผู้จัดการร้านกำลังพร่ำบ่นคุณหนูไป๋เป็นการใหญ่ “เกลือบรรณาการยังไม่แพงเช่นนี้!”
คุณหนูไป๋ถลึงตาใส่เขาด้วยความเดือดดาล “เช่นนั้นเจ้าก็ไปซื้อมาให้ข้าสิ!”
ผู้จัดการร้านถึงกับผงะ
‘เกลือบรรณาการ’ หมายถึงสิ่งที่มีเพียงคนจากวังหลวงและวังอ๋องเท่านั้นที่กินได้ พ่อค้าวาณิชอย่างพวกเขา อย่าว่าแต่ซื้อเลย แม้แต่ได้เห็นยังไม่มีทาง
อวี๋หวั่นแวะซื้อผ้าขาวบางและเมล็ดถั่วเหลืองห้าจินที่ตลาด จากนั้นเธอกับอวี๋เฟิงจึงแบกเกลือถังใหญ่สองถังกลับหมู่บ้าน
เมื่อถึงบ้าน อวี๋หวั่นก็ง่วนอยู่ในห้องครัว
อวี๋เฟิงเข้าใจแล้วว่า เหตุใดเธอจึงให้เขาหาบน้ำและจัดฟืนไว้มากเช่นนี้
อวี๋หวั่นต้มน้ำหม้อใหญ่ และนำเกลือถังแรกเทลงไปจนหมด “พี่ใหญ่ ที่บ้านเดิมน่าจะมีโม่หินสินะ ท่านช่วยนำเมล็ดถั่วเหลืองนี้ไปบดเป็นน้ำเต้าหู้ได้หรือไม่”
อวี๋เฟิงมิได้เอ่ยถามว่าเพราะเหตุใด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงและเดินออกไป
เกลือในสมัยโบราณนั้นรสชาติแย่ เพราะมีสิ่งเจือปนอยู่เป็นจำนวนมาก ขอเพียงแค่นำสิ่งเจือปนเหล่านี้ออก รสสัมผัสก็จะดีขึ้นมาก กล่าวลอยๆ นั้นง่าย แต่เมื่อลงมือทำกลับเป็นเรื่องที่ทั้งต้องใช้แรงและใช้เวลามาก
หลังจากที่อวี๋หวั่นนำเกลือลงไปต้มแล้ว จึงใช้ผ้าขาวบางกรองหนึ่งครั้ง สิ่งที่ถูกกรองออกไปในครั้งนี้คือสิ่งเจือปนที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ แต่สิ่งเจือปนที่มีอนุภาคเล็กกว่านั้น ต้องใช้วิธีอื่นกำจัดออกไป
อวี๋หวั่นนำน้ำเกลือที่กรองแล้ว เทลงไปในหม้ออีกครั้งหนึ่ง
“น้ำเต้าหู้มาแล้ว!” อวี๋เฟิงหาบน้ำเต้าหู้ถังใหญ่สองถังเข้ามา
อวี๋หวั่นนำน้ำเต้าหู้เทลงในน้ำเกลือ ครู่หนึ่งก็มีเศษเล็กเศษน้อยลอยขึ้นมา
อวี๋หวั่นค่อยๆ ช้อนเศษเล็กเศษน้อยที่ลอยฟ่องเหล่านั้นขึ้นมา และเทน้ำเต้าหู้ลงไปอีก ทำเช่นนี้ไปจนครบสามครั้ง จนไม่มีสิ่งสกปรกลอยขึ้นมาจากน้ำเกลืออีก ในตอนนี้ น้ำเกลือเปลี่ยนเป็นใสแจ๋ว และปริมาณก็ลดลงไปครึ่งหนึ่ง
เมื่ออวี๋เฟิงเห็นน้ำเกลือในหม้อ ก็รู้สึกตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามารถใช้น้ำเต้าหู้ทำเช่นนี้ได้
อวี๋หวั่นสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง “รอให้น้ำในหม้อเดือดจนแห้ง ก็จะได้เกลือแล้ว”
อากาศหนาวจับใจ ทว่าบนหน้าผากของเธอกลับมีเม็ดเหงื่อใสผุดขึ้นมา
สีหน้าของอวี๋เฟิงในตอนนี้ค่อนข้างซับซ้อน เขาอยากหาอะไรมาเช็ดเหงื่อให้นาง แต่เขาก็มิใช่แม่นางน้อยแสนอ่อนโยนที่พกผ้าเช็ดหน้าไว้กับตัว
เขาปัดแขนเสื้อของตนเอง ก็ ก็นับว่าสะอาดพอใช้ได้…
ทว่ายังไม่ทันขยับตัว อวี๋หวั่นก็วางฝาหม้อลง พร้อมพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ช่วยข้าดูหน่อย ข้าจะไปรับเถี่ยตั้นกลับ”
เขารีบคลายท่อนแขนแกร่งลง “เข้าใจแล้ว เจ้าไปเถอะ”
อวี๋หวั่นไปรับเถี่ยตั้นผู้ซึ่งวิ่งเล่นจนเหงือซ่กกลับมาบ้าน อาบน้ำให้เขา ทั้งยังเช็ดตัวให้นางเจียง หลังจากที่เถี่ยตั้นน้อยเข้าสู่นิทราไปแล้ว อวี๋หวั่นจึงกลับไปทำงานที่หน้าเตาต่อ
เกลือที่คุณหนูไป๋ให้มานั้นมีมากเหลือเกิน มิอาจต้มเสร็จในหม้อเดียว
อวี๋เฟิงอยู่ช่วยเธอ สองพี่น้องก้มหน้าก้มตาต้มเกลือจนฟ้าสาง ในที่สุดก็สามารถทำให้เกลือทั้งหมดกลายเป็นเกลือบริสุทธิ์ได้สำเร็จ
ทั้งสองคนไม่ทันได้หยุดพัก ก็เช่าเกวียนจากหมู่บ้านเพื่อบรรทุกเกลือไปยังหอหยกขาว
ไป๋ถังมารอพวกเขาที่ห้องโถงตั้งแต่เช้าตรู่
ห้าสิบตำลึงมิใช่เงินจำนวนน้อยๆ เป็นเพราะเมื่อวานท่านพ่อไม่อยู่ นางจึงตัดสินใจไปโดยพลการ แต่วันนี้ท่านพ่อของนางกำลังเดินทางกลับมา หากวันนี้รู้ว่านางนำเงินห้าสิบตำลึงไปซื้อเกลือที่ไม่รู้ว่าได้แต่ใดมาละก็…
ไป๋ถังไม่กล้าคิดต่อเสียแล้ว
หลังจากที่เกลือผ่านกระบวนการทำให้บริสุทธิ์แล้ว จากเดิมที่เป็นก้อนเกลือตะปุ่มตะป่ำสีเทาอมเขียว ก็แปรเปลี่ยนเป็นเม็ดเกลือใสวาววับ ปริมาณลดลงไปมากทีเดียว
ผู้จัดการร้านก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดจึงน้อยนัก นี่คือเกลือรึ?”
พ่อครัวของคุณหนูไป๋ต่างมามุงรอบวง หนึ่งในนั้นมีพ่อครัวลู่ ผู้ซึ่งเคยพบกับอวี๋หวั่นที่ตลาดมาแล้ว
พ่อครัวลู่ก็ไม่เคยเห็นเกลือเช่นนี้
ทว่า เขาจำอวี๋หวั่นได้ เด็กที่เคยทำน้ำแกงปลาแบบผิดๆ คนนั้น
คนเช่นนี้ จะรู้ว่าทำเกลืออย่างไรด้วยรึ?
เขาแค่นหัวเราะ
พ่อครัวที่เหลือต่างก็หัวเราะเช่นกัน
มีเพียงไป๋ถังผู้เดียวที่ไม่หัวเราะ
ไป๋ถังมิเคยพบเห็นวาณิชที่เป็นสตรีมาก่อน ทุกคนต่างรู้ว่าบิดาของนางเป็นพ่อค้า แต่กลับไม่รู้ว่ามารดาของนางเป็นนางกำนัลในวังหลวง ในตอนที่นางไปเยี่ยมมารดา เม็ดเกลือที่ขาวประหนึ่งเกล็ดหิมะเช่นนี้ นางเคยเห็น และเคยชิมด้วยตนเอง
เมื่ออวี๋หวั่นนำเกลือมาวางเบื้องหน้านางนั้น นางก็รู้สึกตกตะลึงจนกล่าวอะไรไม่ออก
มิอาจรู้ได้ว่า นางตกตะลึงที่ได้เห็นเกล็ดเกลือสีหิมะซึ่งในชีวิตนี้ไม่รู้จะได้เห็นอีกเมื่อไร หรือตกตะลึงที่สตรีชาวบ้านคนหนึ่งสามารถผลิตเกลือเช่นนี้ออกมาได้กันแน่
แต่ไม่แน่ว่าเป็นเพียงของที่ลักษณะคล้ายกัน รสชาติอาจต่างกันหนึ่งแสนแปดพันหลี่[footnoteRef:1]ก็เป็นได้! [1: หนึ่งแสนแปดพันหลี่ ใช้เปรียบเทียบว่าแตกต่างกันมาก ระยะทางไกลกันมาก]
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นด้วยความเย่อหยิ่ง “ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน ถ้าหากรสชาติไม่เป็นที่พึงพอใจ แม้แต่เหรียญเดียวข้าก็ไม่ให้!”
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “ได้”
“ได้อะไรกันเล่า ระวังนางไม่จ่ายเงิน” อวี๋เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ไป๋ถังตวัดสายตาคมกริบ “ใครไม่จ่ายเงิน?!”
อวี๋เฟิงคร้านจะเสวนากับนาง
ไป๋ถังโมโหจนกัดฟันกรอด หากไม่ใช่เพราะสายตาจับจ้องอยู่ที่เกลือ ป่านนี้นางคงไล่ตะเพิดคนน่ารำคาญอย่างเขาไปแล้ว
พ่อครัวหอหยกขาวใช้เกลือของอวี๋หวั่นทำอาหารง่ายๆ มาหนึ่งจาน ซึ่งก็คือ หมูสามชั้นน้ำแดงผักกาดขาว
แต่เดิม พวกเขาต้องใส่ซีอิ๊วมากสักหน่อย และใช้น้ำตาลอีกเล็กน้อยตัดรสเค็ม เพื่อที่จะกดรสฝาดของเกลือเอาไว้ มาวันนี้ พวกเขาต้องการแกล้งอวี๋หวั่น จึงใส่เพียงเกลืออย่างเดียว แต่ใครจะรู้ว่า ผักกาดขาวที่ผัดออกมานั้น รสชาติดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา รสชาติหวานอ่อนๆ ซึมเข้าไปในเนื้อหมูสามชั้น ตัดความมันของมันหมูได้อย่างดีเยี่ยม เนื้อส่วนที่ไม่ติดมันนั้นก็นุ่ม ไม่แห้งแม้แต่น้อย ละมุนลิ้น ละลายทันทีที่เข้าปาก
ในตอนแรก ไป๋ถังคิดไว้ว่า ถึงแม้รสชาติจะดี แต่นางก็ต้องแสร้งทำเป็นกลืนลงคออย่างยากลำบาก ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อลองกินไปแล้ว นางกลับหยุดกินไม่ได้…
“คุณหนูไป๋พอใจใช่หรือไม่” อวี๋หวั่นมองตามไปยังจานซึ่งไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย เธอยิ้มร่าพลางเอ่ยถาม
ไป๋ถังลูบท้อง เรอออกมาหนึ่งที
เอ้อ...หากตอนนี้พูดว่าไม่พอใจ ก็คงไม่ทันแล้วกระมัง
……
ทั้งสองพี่น้องนำตั๋วแลกเงินไปที่ร้านยา
เสมียนร้านยาไม่คาดคิดว่าทั้งคู่จะมีเงินมาคืนจริงๆ เขาเองก็เพิ่งส่งคนไปร้องเรียนที่ที่ว่าการ จึงกระวีกระวาดเรียกคนไปตามกลับมา
“ข้าว่า ตั๋วเงินของพวกเจ้าคงไม่ใช่ไม่มีที่มาที่ไปหรอกนะ?” เขาถามอย่างหวาดระแวง
อวี๋หวั่นหัวเราะ “พี่ชายโปรดวางใจ เงินนี้พวกเราหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง เป็นเงินสะอาด”
เธอกล่าวด้วยความดีอกดีใจเช่นนี้ ทำให้เสมียนผู้นี้รู้สึกกระดากใจขึ้นมา
เขาจึงกระแอมเบาๆ “พวกเจ้ารอก่อน ข้าจะนำสัญญามาคืนให้”
...........................................


บทที่ 19 รสชาติของเขา
ผู้จัดการหอมรกตขยับไปไหนไม่ได้
ไม่ใช่ไม่อยาก แต่ทำไม่ได้
วินาทีที่บุรุษผู้นี้ปรากฏตัว เขาก็รู้สึกราวกับว่ามีแรงกดดันตรึงเขาเอาไว้
ไม่รู้ว่าเขาถูกยิงด้วยอะไรหรือไม่ เขารู้เพียงว่า เขามีชีวิตอยู่มาครึ่งชึวิต ไม่เคยเห็นบุคคลเช่นนี้มาก่อน
สามารถทำให้ ‘คุณชาย’ ผู้สูงศักดิ์มารับใช้ได้...กล่าวให้ชัดเจนก็คือ แม้แต่ข้ารับใช้คนหนึ่งยังดูเหนือกว่าคุณชายทั่วไปเป็นไหนๆ บุรุษคนนี้เป็นใครกัน
ผู้จัดการหอมรกตมองอีกฝ่ายอีกครั้งหนึ่ง
เขาสวมเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีเงิน ซึ่งสะท้อนประกายขาวในความมืด
ผู้จัดการหอมรกตหลุบสายตาลงต่ำ
ต่อให้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของคนย่อมต้องบอกเขาว่า หากยังใคร่จะมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ควรไปจ้องบุรุษผู้นั้นเด็ดขาด
“นายท่าน”
รถม้าอีกคันหนึ่งวิ่งมา รถม้าคันนี้เล็กกว่ามาก ดูไม่เจริญหูเจริญตา ทว่าผู้จัดการหอมรกตก็มิกล้าดูแคลนอีกฝ่าย
ชายฉกรรจ์อายุอานามประมาณสี่สิบกว่าปีก้าวลงมาจากรถม้า เขาเรียกบุรุษผู้นั้นว่า ‘นายท่าน’ คล้ายกับว่าตนเป็นข้ารับใช้ของเขา เพียงแต่ เมื่อเทียบกับข้ารับใช้หนุ่มรูปงามคนอื่นๆ รูปลักษณ์ภายนอกของเขาสู้มิได้เลย
ทว่า เขาเป็นเพียงคนเดียวที่พูดกับบุรุษผูู้นั้น
ชายวัยกลางคนกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่า แถวนี้ไม่มีภัตตาคารอื่น นายท่านไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน กินอะไรเสียหน่อยเถิด”
ในตอนนี้ ผู้จัดการโจวแห่งหอหยกขาวก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เขาดูจากลักษณะท่าทางแล้ว ก็รู้ทันทีว่าเป็นลูกค้าชั้นสูง แต่เขาก็ไม่กล้าเดินเข้าไปดู ได้แต่แอบมองด้วยความประหม่า ภาวนาให้อีกฝ่ายมาที่ภัตตาคารของพวกเขาแทน
แต่เขากลับต้องผิดหวัง เพราะบุรุษผู้นั้นย่างเท้าเข้าไปในหอมรกต
ทันใดนั้นเอง ผู้จัดการจ้าวแห่งหอมรกตก็เหยียดหลังตรง ส่งสายตากระหยิ่มยิ้มย่องไปยังร้านฝั่งตรงข้าม
ได้ยินมาว่าหอหยกขาวหาซื้อเกลือชั้นเยี่ยมได้ ทว่าแล้วอย่างไร? หากเอ่ยถึงอาหารและสุรา ย่อมต้องเป็นหอมรกตของพวกเขา!
ผู้มาเยือนเดินเข้าไปยังห้องรับรองซึ่งหรูหราที่สุดของหอมรกต มิใช่ว่าผู้จัดการจ้าวจะโอ้อวดหรืออย่างไร แต่หอมรกตได้เชิญนายช่างจากเมืองหลวงมาสร้างห้องรับรองแห่งนี้ โต๊ะและเก้าอี้ทำจากไม้หวงหลี มีเครื่องมุกและมรกตจัดเรียงอยู่บนชั้น แม้แต่ตัวอักษรบนผนังก็ล้วนเขียนด้วยลายมือของปรมาจารย์ในยุคนั้น ไม่แน่ว่าองค์ชายมาเห็นก็ต้องมองดูบ้างสักหน่อย
ที่ไหนได้ เขาไม่ได้ชำเลืองมองแม้แต่น้อย และเดินตรงเข้าไปนั่งในห้อง
ผู้จัดการโจวอยากตามไป ทว่าบุรุษวัยกลางคนกลับปล่อยม่านไข่มุกลง ร่างของบุรุษหนุ่มถูกม่านไข่มุกบดบังจนมองเห็นได้ไม่ชัดเจน
ผู้จัดการโจวรู้สึกอับอาย
บุรุษวัยกลางคนกล่าวว่า “พวกเจ้ามีอาหารพิเศษอะไร ก็นำมาให้หมด”
เมื่อได้ยินว่า ‘นำมาให้หมด’ ผู้จัดการจ้าวก็เดินออกไปด้วยความเปรมปรีดิ์
เนื่องจากเป็นลูกค้าผู้ทรงเกียรติ ผู้จัดการจ้าวจึงเชิญพ่อครัวหลิวซึ่งเปรียบประหนึ่งสมบัติล้ำค่าของร้านมาประกอบอาหารให้
พ่อครัวหลิวทำหมูสามชั้นหน่อไม้ดองสูตรลับเฉพาะหนึ่งสำรับ ทั้งผัดไซ่ผางเซี่ย[footnoteRef:1]อีกหนึ่งจาน นอกจากนี้ ก็ยังทำอาหารตำหรับชาววังรสเลิศอีกสองสามอย่าง และยังนึ่งรากบัวใส้ข้าวเหนียวราดน้ำดอกกุ้ยฮวาอีกหนึ่งชุด [1: ไซ่ผางเซี่ย อาหารชนิดหนึ่ง โดยทั่วไปทำจากปลา และราดด้วยไข่แดงผัดเลียนแบบไข่ปู ]
พ่อครัวหลิวมั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตนเองเป็นอย่างมาก อย่างไรเสียก็เป็นอาหารทีฮ่องเต้เสวย สามัญชนทั่วไปมีหรือจะได้ลาภปากเช่นนี้
แต่ไม่คิดว่า หลังจากที่ยกเข้าไปได้ประเดี๋ยวเดียว อาหารก็ถูกบุรุษวัยกลางคนยกออกมา
บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวอย่างไม่ยี่หระว่า “นี่คืออาหารพิเศษของพวกเจ้าหรือ?”
ผู้จัดการจ้าวตกตะลึง “นี่ นี่เป็นอาหารที่พ่อครัวใหญ่ของเราทำ เขาเคยเป็นพ่อครัวในวังหลวงขอรับ!”
“เปลี่ยนเป็นพ่อครัวที่ไม่ใช่พ่อครัวหลวง!” บุรุษวัยกลางคนพูดอย่างไม่เกรงใจ
แม้แต่พ่อครัวหลิวยังไม่สนใจเลยหรือ? ผู้จัดการจ้าวไม่เข้าใจ กระนั้นก็ต้องทำตาม ทว่าหลังจากที่เขานำอาหารชุดใหม่จัดขึ้นโต๊ะนั้น ก็ถูกอีกฝ่ายส่งคืนมา
ผู้จัดการจ้าวรู้สึกอึดอัด “พี่ใหญ่ท่านนี้ สรุปแล้วคุณชายบ้านท่านอยากกินอะไรหรือขอรับ สั่งมาจะดีกว่า พวกเราจะได้ทำตาม!”
บุรุษวัยกลางคนมิได้เอ่ยตอบ แต่กลับมองไปยังหอหยกขาวฝั่งตรงข้าม กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เจ้าไปตามพ่อครัวของร้านนั้นมา”
ผู้จัดการ “เอ่อ...”
บุรุษวัยกลางคนมองมาด้วยสายตาเย็นเยียบ ผู้จัดการจ้าวถึงกับขนหัวลุกซู่
ผู้ที่มาคือพ่อครัวลู่แห่งหอหยกขาว หลังจากที่พ่อครัวลู่เห็นอาหารที่หอมรกตทำ ภายในใจก็รู้สึกสับสน เขากลับไปยังหอหยกขาว มิได้ประกอบอาหารยากอะไร เพียงตุ๋นน้ำแกงหน่อไม้กับปลาจี้อวี๋
หน่อไม้และปลาจี้อวี๋เหล่านี้มิได้หาซื้อจากตลาด ทว่าเป็นของที่เด็กขายเกลือให้มา
วัตถุดิบสดใหม่มาก หน่อไม้นุ่มจนมีหยดน้ำซึมออกมา ปลาจี้อวี๋ก็ตัวอวบอ้วนจนเจียวไขมันออกมาได้ ต้มออกมาได้เป็นน้ำแกงสีน้ำนม ทั้งยังมิต้องปรุงรสมากนัก เพียงใส่เกลือเกล็ดขาวดุจหิมะเพียงเล็กน้อย รสชาติของปลาในน้ำแกงก็กลมกล่อม
น้ำแกงปลาถูกจัดวางไว้เบื้องหน้าของเหล่าบุรุษ
บุรุษหนุ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของปลาและหน่อไม้ คิ้วที่ขมวดก็ค่อยๆ คลายลง
บุรุษวัยกลางคนมิได้คาดคิดว่าเขาจะมีปฏิกริยาต่อน้ำแกงปลาหม้อนี้ นัยน์ตาเขาเป็นประกายขึ้นทันที “น้ำแกงนี้กลิ่นหอมนัก ดูสดใหม่ ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไร”
กล่าวจบ ชายวัยกลางคนก็ตักขึ้นมาหนึ่งช้อน และชิมแทนเขา “สด! สดจริงๆ! สดกว่าปลาที่จวนของเราเสียอีก!”
ไม่ต้องใส่เครื่องปรุงมาก คงรสชาติดั้งเดิมของอาหารเอาไว้ มีรสหวานอ่อนๆ ของหน่อไม้ รวมกับรสเค็มอ่อนๆ ของปลา แต่กลับไม่มีรสขมฝาดเลยแม้แต่น้อย ดูแล้วน่าจะใช้เกลือบรรณาการ
ชายวัยกลางคนมิได้ใส่ใจว่าเพราะเหตุใดภัตตาคารเล็กๆ จึงมีเกลือบรรณาการที่หาไม่ได้ทั่วไปเช่นนี้ เขารออยู่ครู่หนึ่ง เพื่อยืนยันว่าไม่มีพิษในน้ำแกง จึงตักให้บุรุษหนุ่มหนึ่งชาม “นายท่าน ชิมสักหน่อย”
เขาชิมหนึ่งคำ
“เป็นอย่างไร” บุรุษวัยกลางคนมองอย่างคาดหวัง
บุรุษหนุ่มวางช้อนลง “ไร้รสชาติ”
บุรุษวัยกลางคนลอบถอนหายใจ
กล่าวตามตรง น้ำแกงปลานี้รสดียิ่ง แต่ว่าคุณชายก็มิใช่คนเลือกกินเช่นกัน หากเขาบอกว่าไร้รสชาติ นั่นแปลว่าชิมแล้วไม่มีรสชาติจริงๆ คุณชายในวัยเยาว์ร่างกายอ่อนแอ ต้องกินยาเป็นประจำ อาจเป็นเพราะกินยามากเกินไป เมื่อกินอาหารอื่น จึงแทบไม่รู้รสชาติ
สำรับที่ทุกคนต่างลิ้มรสอย่างมีความสุขนั้น สำหรับคุณชายแล้ว กลับเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกเจ็บใจยิ่งนัก
..........................................


บทที่ 16 ทำให้เจ้ากระอักเลือด
เสียงจากบ้านสกุลจ้าวดังเหลือเกิน เสียงดุจหมูถูกเชือดนี้ ได้เรียกให้ชาวบ้านมารวมตัวกัน
ผู้ใหญ่บ้านผู้ซึ่งกำลังถามข่าวคราวของจ้าวเหิงจากจ้าวเป่าเม่ย ก็ได้ยินเสียงนี้เช่นกัน
“ที่บ้านเจ้า...เกิดเรื่องรึ? พวกเราไปดูกันเถอะ” ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความประหลาดใจ
ดูอะไรกันเล่า? แม่ของนางก็เพียงสั่งสอนแม่ของอาหวั่นเท่านั้นเอง!
จ้าวเป่าเม่ยหัวเราะ กล่าวว่า “ไม่มีกระมัง? ที่บ้านข้าจะมีอะไร? ท่านได้ยินผิดแล้ว เมื่อครู่ ท่านไม่ได้ถามเรื่องการเรียนของพี่ข้าหรอกหรือ? หลายวันมานี้พี่ชายข้าไม่ได้กลับบ้าน แต่ว่าครั้งก่อนก่อนที่เขาจะไปสำนักการศึกษาก็ได้บอกข้าไว้ ว่าตอนนี้เขาน่ะ...”
เสียงของจ้าวเป่าเม่ยที่กำลังสาธยาย ได้กลบเสียงร้องโอดโอยของนางจ้าวที่ดังมาแต่ไกล
จนเมื่อมีคนมาเชิญผู้ใหญ่บ้าน จ้าวเป่าเม่ยจึงกลับบ้านอย่างไม่เต็มใจนัก
นางมิได้วิตกกังวลว่าผู้ใหญ่บ้านจะรู้ความจริง ตราบใดที่ยังมีพี่ชาย ผู้ใหญ่บ้านก็ทำอะไรนางไม่ได้!
ในจิตใจของจ้าวเป่าเม่ยเต็มไปด้วยความปรีดากับสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางเจียง จึงไปดูเสียหน่อย ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อเข้าไปในห้อง ก็พบว่ามารดาของนางนอนกองอยู่ที่พื้น
“ท่านแม่...”
นางตกใจจนรีบรุดพุ่งเข้าไปหา ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าบวมเป่งประหนึ่งหัวหมูของนางจ้าว กลับกลัวจนต้องลุกขึ้นมา!
“นี่ นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” นางตะโกนเสียงดัง
ใช่ สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้น? ชาวบ้านซึ่งออกันอยู่หน้าประตูต่างคนต่างคิด
ผู้ใหญ่บ้านมาถึงแล้ว ในบ้านนอกจากจะมีนางจ้าวและป้าจางแล้ว ก็ยังมีคนสกุลอวี๋อีกสามคน
ผู้ใหญ่บ้านสายตาเย็นเยียบ เขายกมือขึ้น และตบลงไปที่ด้านหลังศีรษะของอวี๋เฟิง “ไอ้เด็กคนนี้ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
อวี๋หวั่นถึงกับมึนงง!
“ไม่ใช่ข้า!” อวี๋เฟิงพูด
“ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร? นางเจียง? ท่านพี่จาง? อาหวั่น? หากเจ้าจะโกหกก็คิดก่อนเสียหน่อย!” ผู้ใหญ่บ้านกล่าว
นางเจียงถือผ้าเช็ดหน้า สองมือประคองไว้ที่ท้อง และไอออกมาสองครั้งอย่างอ่อนแรง
ผู้ใหญ่บ้านชี้ไปยังนางเจียงซึ่งผอมแห้งแรงน้อย “เจ้าดู! พวกเขาเป็นเช่นนี้ จะไปตบตีนางจ้าวให้หน้าบวมเป็นหัวหมูได้อย่างไรกัน?!”
ภายนอกดูเป็นอย่างไร แท้จริงก็เป็นอย่างนั้นรึ!
ป้าจางและนางจ้าวมิได้มีเรื่องบาดหมางต่อกัน ผู้ใหญ่บ้านไม่เชื่อว่านางเจียงจะทำร้ายนางจ้าว อาหวั่นเองก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกสะใภ้ที่อยู่ในโอวาท ยิ่งไม่มีทางลงไม้ลงมือกับนางจ้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นางเจียงเป็นไปไม่ได้ที่สุดของที่สุด!
สตรีที่เพียบพร้อมอ่อนหวานเช่นนี้ โฉมสะคราญผู้อ่อนแอ มิกล้าแม้แต่กล่าววาจาเสียงดัง ไหนเลยจะมีแรงมาทุบตีคนจนหน้าบวมเป็นหัวหมูกันเล่า?!
ผู้ใหญ่บ้านมองไปที่อวี๋เฟิงประหนึ่งมองคนโง่งม กล่าวด้วยความขมขื่นว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าผูกใจเจ็บกับนางจ้าวมานาน เจ้าคงคิดว่า ที่อาหวั่นกับเจ้าแตกหักกัน เป็นเพราะนางเจียงยั่วยุใช่ไหม? ในตอนที่อาหวั่นนำเงินกลับมาจากบ้านท่านยาย ก็ไม่ได้ตกถึงครอบครัวเจ้า แต่กลับนำไปให้สกุลจ้าวทั้งหมด เจ้ายังคงเคืองแค้นอยู่ใช่หรือไม่ อวี๋เฟิง เจ้าเป็นบุรุษนะ!”
อวี๋เฟิงจ้องเขม็งไปที่เขา!
นี่มันอะไรกัน!?
ผู้ใหญ่บ้านกล่าวเสียงดังว่า “ทำไม ยังมาถลึงตาใส่ข้า? ข้าพูดอะไรผิดหรืออย่างไร? ไม่ใช่เพราะเหตุนี้หรอกหรือ เจ้าถึงลงไม้ลงมือกับนางจ้าว?”
อวี๋เฟิงไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว…
เมื่อผู้ใหญ่บ้านยืนกรานว่าอวี๋เฟิงต่างหากที่เป็น ‘คนร้าย’ นางจ้าวผู้ซึ่งถูกตบตีจนเห็นดาว ก็ยกมือสั่นงกๆ ขึ้นมา และชี้ไปยังนางเจียงที่ยืนอยู่ข้างอวี๋เฟิง
นางเจียงเร็วกว่านางหนึ่งก้าว พลันเอ่ยปากขึ้นว่า “นางขังข้าไว้ จะตบตีข้าด้วย!”
ชาวบ้านล้วนตกตะลึง ที่แท้นางจ้าวก็ทำกับนางเจียงเช่นนี้หรือ?
แม้ว่าจะเกี่ยวดองกัน แต่สำหรับพฤติกรรมของนางจ้าวนั้น พวกเขารู้ดีว่านางระรานผู้อื่นไปทั่ว แม้แต่ผู้ใหญ่บ้าน นางก็ยังไม่ไว้หน้า
พวกชาวบ้านไม่สงสัยแม้แต่น้อยว่าเหตุใดนางเจียงจึงบุกไปถึงบ้านสกุลจ้าว เรื่องที่จ้าวเป่าเม่ยรังแกเถี่ยตั้นน้อยนั้นได้แพร่ไปทั่วหมู่บ้านแล้ว พวกเขาก็เหมือนกับป้าจาง คิดว่านางเจียงไปเรียกร้องความยุติธรรมให้กับเถี่ยตั้นน้อย
ถ้าหากอวี๋เฟิงลงมือเพราะนางเจียงถูกรังแก นั่นก็พอเข้าใจได้
เพียงแต่...ดูจะรุนแรงเกินไปเสียหน่อย
“นางบอกว่าอาหวั่นสมควรตาย ยังพูดอีกว่าอาหวั่นเป็นเด็กบ้านนอก เทียบกับลูกสาวนางไม่ได้” นางเจียงพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
นางชั่ว! อาหวั่นทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ก็เพื่อบุตรชายของนาง มิหนำซ้ำยังต้องไปปลูกผัก ตัดฟืน งานสกปรก งานใช้แรง นางล้วนทำทั้งสิ้น หากไม่ใช่เพราะอาหวั่น บุตรชายของนางไหนเลยจะมีเงินไปสำนักการศึกษา มีเงินไปสอบซิ่วไฉ?!
นางกลับมาทำเช่นนี้กับอาหวั่น ทั้งยังแช่งให้อาหวั่นไปตาย?!
อีกอย่าง นางบอกว่าอาหวั่นเป็นเด็กบ้านนอก เช่นนั้นสตรีคนอื่นในหมู่บ้านก็มิใช่เด็กบ้านนอกหรือ?
ที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านยังมีบุตรสาวอีกสามคน!
ชาวบ้านต่างมองไปยังนางจ้าว คิดเพียงว่าสมควรแล้วที่นางโดนตบแรงๆ เช่นนี้
ผู้ใหญ่บ้านเดินไปหยุดที่เบื้องหน้าของนางจ้าว เขากล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าถามเจ้า เจ้าแช่งให้อาหวั่นตายใช่หรือไม่?”
แน่นอนว่านางแช่ง ทว่า…
“เจ้าขังนางเจียงใช่หรือไม่”
นางเป็นคนลงกลอน แต่ว่า…
“แล้วเจ้าก็ยังจะตีนางเจียงให้ตายใช่หรือไม่”
นางจ้าวทั้งโกรธทั้งรู้สึกกระวนกระวาย ทั้งร่างสั่นเทิ้ม
“ท่านแม่! ท่านพูดอะไรรึ?” จ้าวเป่าเม่ยเห็นริมฝีปากของนางขยับเล็กน้อย จึงรีบเข้าไปฟังใกล้ๆ “เจียง...นางเจียง?”
อวี๋หวั่นตกใจเล็กน้อย และกล่าวกับนางเจียงว่า “ท่านแม่ ท่านป้าจ้าวเรียก”
นางเจียงร้องว่า ‘โอ้’ แล้วเดินสะเงาะสะแงะไปหานางจ้าว
จ้าวเป่าเม่ยไม่หลีกทางให้ อวี๋หวั่นจึงคว้าตัวนางไว้
นางเจียงขยับเข้าไปใกล้เพื่อฟังว่านางจ้าวพูดอะไร
แน่นอนว่านางจ้าวมิได้เรียกนางเจียง นางต้องการบอกว่าคนร้ายก็คือนางเจียง
นางจ้าวใช้แรงทั้งร่าง เปล่งคำพูดลอดไรฟันออกมาว่า “นาง...นางชั่ว!”
“อ้อ” นางเจียงลุกขึ้นยืน มองไปยังผู้ใหญ่บ้านอย่างไร้เดียงสา “ท่านพี่จ้าวบอกว่า นางผิดไปแล้ว ยินยอมนำหมูมาชดใช้ให้พวกเรา”
นางจ้าวเลือดลมขึ้นหน้า และเป็นลมไป!
......................................................