Ep.1
ในตอนใต้ของทวีปยุโรปมีประเทศเล็กๆที่ถูกค้นพบเมื่อหนึ่งร้อยกว่าปีก่อน โดยสองเพื่อนซี้ที่ชื่อ หวง กว้านเฮิง  และ  นาริโต้ จอร์น ทั้งคู่ได้ร่วมกันก่อตั้งประเทศนี้ขึ้นมาและปกครองมาด้วยกัน ทั้งคู่ตั้งชื่อประเทศว่า วิทรอริโอ้ ที่หมายถึงผู้ชนะ โดยเรียกตัวเองว่าเป็นราชา ซึ่งต่อมาก็ได้สืบทอดสายเลือดกันต่อมาเรื่อยๆ
นับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน ประเทศสงบสุข คนในประเทศอยู่ดีกินดี นักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามา จนติดท็อปประเทศที่น่าเที่ยวที่สุด แต่มีสิ่งหนึ่งที่หลายคนไม่รู้ เบื้องหน้าสวยงาม แต่ภายในกลุ่มราชวงศ์กลับเน่าเฟะ เต็มไปด้วยการเก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น เพื่อให้ได้ขึ้นเป็นราชาคนต่อไป
และยิ่งไปกว่านั้น อีกหนึ่งสิ่งที่มีเพียงแค่ไม่ถึงสิบคนในราชวงศ์ที่รู้คือ ราชวงศ์คนปัจจุบันมีลูกชายฝาแฝด และเพราะว่านักโหราศาสตร์ ทำนายบอกว่าหากมีลูกแฝด ประเทศจะเข้าสู่หายนะ จำเป็นต้องสังหารพระโอรสองค์ใดองค์หนึ่งทิ้ง ผู้เป็นกษัตริย์จึงต้องสั่งให้องครักษ์ประจำตัวแอบนำลูกชายฝาแฝดคนเล็กไปขังในที่ห่างไกลวัง และบอกคนอื่นว่าราชินีคลอดลูกชายเพียงคนเดียว คือฟลินน์ เฟนตัน ดาร์เลเน่ จอห์น
ฟลินน์ถูกดูแลอย่างดีในฐานะรัชทายาท ในขณะที่น้องชายฝาแฝดต้องอยู่ในห้องขังภายในป่าที่แสนไกล ไม่มีใครมาหาเขา ยกเว้นพี่ชายฝาแฝดที่มาหาเขาในบางครา แต่เมื่ออายุได้สี่ขวบผู้เป็นพี่ก็ถูกสั่งไม่ให้มาหาเขาอีก ทำให้ไม่มีใครได้พบเจอกับลูกชายคนเล็กแห่งราชวงศ์จอห์นอีก นอกจากองครักษ์และแม่บ้านที่เอาข้าวมาให้
จนกระทั่งเด็กน้อยในวัยเดียวกันปรากฏตัวขึ้น เด็กชายคนนั้นมีผิวขาว ผมสีน้ำตาลช็อกโกแลต ใบหน้าออกจะดูดื้อนิดหน่อย สวมใส่ชุดไปรเวทโดยมีดาบของเล่นเหน็บอยู่ที่เอวข้างซ้าย เด็กชายคนนั้นเดินเข้ามาในที่ที่เป็นดั่งห้องขังอย่างไม่เกรงกลัว จ้องมองเด็กชายผมทองในห้องขังด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์หนัก จริงๆ ก็แค่ชักสีหน้าเพื่อปกปิดเรื่องที่ตัวเองหลงทางก็แค่นั้น ทุกอย่างระหว่างเราตกอยู่ในความเงียบ เด็กชายผมสีน้ำตาลจ้องมองเด็กชายหน้าตามอมแมมในชุดเสื้อยืดสีเหลืองและกางเกงสีขาว กำลังยืนเกาะกรงเหล็กจ้องมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น ปากเล็กๆ นั่นเริ่มขยับเอ่ยเสียงเบาแต่ก็ดังพอให้เด็กชายได้ยินอย่างชัดเจน
"นายเป็นใคร" เด็กน้อยวัยห้าขวบเจ้าของเรือนผมสีทองถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว แต่เด็กชายในวัยเดียวกันกลับกอดอกแล้วตีหน้าดุใส่
"แล้วนายเป็นใคร ทำไมโดนขัง เป็นเด็กไม่ดีหรอ" เด็กน้อยที่อยู่นอกกรงขังพูดพร้อมกับทำท่าจะชักดาบของเล่นที่เอวออกมา
"ไม่ใช่นะ" คนที่อยู่ในห้องขังพูดขึ้นเสียงดังลั่น ทั้งที่ยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แท้ๆ  มือทั้งสองข้างจับกรงเหล็กแน่น และเพราะเห็นว่าเด็กชายอีกคนทำสายตาเหมือนต้องการให้พูดต่อ เด็กน้อยจึงพูดขึ้น
"แล้วนายมาที่นี่ได้ไง ข้างนอกไม่มีคนเฝ้าหรอ"
"ไม่มีนะ ก็เดินหาทางกลับอยู่ แต่ดันมาโผล่ที่นี่" เด็กชายผมสีน้ำตาลตอบคำถาม ที่จริงเขาไปเข้าห้องน้ำแต่พอออกมาก็ไม่เห็นใครเลยลองเดินตามเจ้าแมวขนฟูที่อยู่หน้าห้องน้ำมาเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว เด็กชายผมน้ำตาลเลือกที่จะไม่ตอบตามความจริงแสร้งมองไปทางอื่นราวกับอายที่ถูกจับได้ว่าหลงทาง แต่กลับทำให้เด็กผมทองยิ้มออกมา
"งั้นให้ฉันพานายออกไปได้ไหม"
"นายรู้ทางหรอ"
"อื้ม"
"งั้นก็ได้"
จบบทสนทนานั้น เด็กชายผมสีน้ำตาลจึงเดินไปหยิบกุญแจที่วางอยู่บนรูปปั้นสิงโตตัวใหญ่มาไขให้กับคนข้างในออกมา ถึงจะแปลกใจที่กุญแจมันวางให้เห็นได้ง่ายๆ แถมยังไม่มีคนเฝ้าอีก แต่เด็กชายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะถึงถามเด็กผมทองไป อีกฝ่ายคงจะตอบว่าไม่รู้เช่นกัน
หลังจากที่ออกมาคนที่เคยอยู่ในห้องขังก็แนะนำตัวเองว่าชื่อควินน์ แต่ไม่ได้บอกอะไรนอกเหนือจากชื่อ เด็กชายผมน้ำตาลเองก็ทำเพียงแค่แนะนำชื่อว่าชื่อเซฟ  ก่อนที่เราทั้งคู่จะเดินเข้าไปในป่า โดยมีควินน์เป็นคนนำทาง
"เจ้าชายควินน์พ่ะย่ะค่ะ" ยังไม่ทันที่จะเดินไปได้ไกล เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้น ทำเอาเด็กสองคนต้องหันไปมอง ควินน์มีท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด จนเซฟต้องดันตัวควินน์มาไว้ด้านหลังตัวเอง
"ลุงเป็นใคร เป็นคนไม่ดีหรอ" เด็กชายผมน้ำตาลพูดขึ้นพร้อมกับเตรียมชักดาบของเล่นของตัวเองเพื่อปกป้องตัวเองและเด็กผมทอง จนคนอายุมากกว่าที่อยู่ในชุดองครักษ์หลุดยิ้มออกมา ก่อนจะย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กทั้งสอง
"นี่เจ้าหนูคิดว่าดาบของเล่นจะทำอะไรฉันได้หรอ" ไม่ว่าเปล่ายังถือวิสาสะลูบหัวเด็กชายด้วยความเอ็นดูจนโดนชักสีหน้าใส่ ส่วนเด็กชายผมทองก็กำแขนเสื้อเด็กผมน้ำตาลแน่น
"ไม่ต้องห่วงพ่ะย่ะค่ะเจ้าชาย กระหม่อมจะเป็นคนพาท่านออกไปเอง" คนอายุมากกว่าพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทำให้เด็กที่ถูกเรียกว่าเจ้าชายนึกออกว่าคนคนนี้เป็นคนที่คอยเอาขนมมาให้เขาตอนที่อยู่ในห้องขัง
"มาขี่หลังกระหม่อมเถอะพ่ะย่ะค่ะ" ถึงจะลังเล แต่พอเห็นรอยยิ้มที่เป็นมิตรนั่นเด็กชายทั้งสองก็เบาใจลง ควินน์ยอมเดินไปขี่หลังองครักษ์ ส่วนองครักษ์ก็พาเด็กทั้งสองออกจากป่า ไม่ลืมจะจูงมือเด็กชายผมน้ำตาลเดินไปด้วยกัน และสงสัยระยะทางจะไกลไปหน่อย เจ้าชายองค์น้อยจึงหลับบนหลังเขาเรียบร้อย
พวกเขาทั้งสามคนใช้เวลาเกือบสิบห้านาทีกว่าจะเดินออกจากป่ามาได้ พอเดินออกมาก็มีรถหรูสีดำมาจอดรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว เด็กชายผมสีน้ำตาลเมื่อมองไปเห็นว่าใครกำลังยืนรออยู่ก็รีบวิ่งตรงไปหาทันที
"หายไปไหนมาไอ้ตัวแสบ ท่านองครักษ์" คนเป็นผู้ปกครองของเด็กชายถามขึ้นก่อนจะหันไปหาใครอีกคนที่เดินออกมาพร้อมกับหลานของตน
"ฉันพาเด็กมาคืน แล้วก็ฝากเด็กคนนี้ด้วยนะ" องครักษ์หนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับส่งตัวควินน์ไปให้ชายหนุ่มในชุดสูทอุ้มไว้
"ทำไม" ชายผู้นั้นถาม
"ฝากด้วย ดูแลเขาให้ดี ฉันคงต้องไปแล้ว" ไม่ใช่การขอร้อง แต่หากเป็นคำสั่ง
"ได้ครับ"
"เดี๋ยวเจ้าหนู" องครักษ์หันไปทักเด็กน้อยที่กำลังจะเดินขึ้นรถ
"อะไรลุง"
"ฉันให้ ดูแลมันให้ดี อย่าให้หาย สักวันนายจะต้องได้ใช้" องครักษ์หนุ่มย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กชาย ก่อนจะยื่นเหรียญตราแผ่นดินสีทองที่มีชื่อขององครักษ์สลักอยู่ด้านหลังให้
"อะไร ช็อกโกเลตหรอ" เซฟรับมาก่อนจะกัดเหรียญตราแผ่นดินจนคนเป็นองครักษ์แทบจะห้ามไม่ทัน
"ไม่ใช่เฟ้ย! อย่ากัดสิ! เดี๋ยวฟันก็หักหรอก"
องครักษ์หนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนจะเอาเหรียญใส่ในกระเป๋าเสื้อให้เด็กหนุ่มแล้วยิ้มออกมา
"เซฟ ไปขึ้นรถได้แล้ว" คนเป็นอาสั่งคนเป็นหลาน ก่อนจะพาควินน์เข้าไปนอนที่เบาะด้านหลังเช่นเดียวกัน
"ฉันไปก่อนนะ" องครักษ์กล่าวลาด้วยรอยยิ้ม
"พี่จะไม่บอกเขาจริงเหรอ"
"ตราแผ่นดินนั่น จะพาเขามาหาฉันเอง" ทั้งคู่ยิ้มให้กันเป็นครั้งสุดท้าย
"ฝากดูแลเขาด้วยนะ ทั้งคู่เลย"
"องครักษ์" จังหวะที่กำลังจะหันหลัง เสียงใสของคนที่คิดว่าหลับไปแล้วก็เรียกเขาขึ้นมา
"พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์หนุ่มหันไปส่งยิ้มให้กับเจ้าชายตัวน้อยที่ลดกระจกลงมาเรียกเขา
"ขอบคุณนะ" เด็กน้อยยิ้มกว้างออกมา นับเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจครั้งแรกที่องครักษ์หนุ่มได้เห็นจากองค์ชายตัวน้อยพระองค์นี้
"เดินทางปลอดภัยนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชายองค์น้อย" ตอบกลับด้วยรอยยิ้มก่อนจะโค้งให้เป็นครั้งสุดท้าย
ลาก่อนครับเจ้าชาย
ขอให้ชีวิตนับจากนี้พบเจอแต่ความสุขครับ
จากองครักษ์ส่วนพระองค์
......................................................................................................
  13 ปีผ่านไป
ลานสเกตน้ำแข็ง
ทุกสายตากำลังจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีเจ้าของใบหน้าสวย ผมทองเปล่งประกาย ในชุดเสื้อเชิ้ตและกางเกงพอดีตัวสำหรับนักสเกตลีลากำลังวาดลีลาเต้นรำอยู่บนลานสเกตน้ำแข็ง อย่างงดงาม ราวกับทุกสายตาถูกสะกดให้มองแต่เด็กหนุ่มคนนั้น ควินน์ เป็นนักสเกตลีลาสมัครเล่นที่มีพรสวรรค์ไม่แพ้มืออาชีพเลย
เสียงตบมือดังกึกก้องทันทีเมื่อการแสดงจบลง พร้อมกับตุ๊กตามากมายที่ถูกโยนเพื่อมอบให้เด็กหนุ่มเพื่อเป็นการชื่นชมและขอบคุณสำหรับการแสดงแสนวิเศษ ก่อนที่ตัวเขาจะสไลด์รองเท้าฟิเกอร์สเกตคู่โปรดไปหยิบตุ๊กตานับสิบตัวมากอดไว้แน่น และกลับออกไปนอกสนามเพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปได้มาลงสนามต่อ
"แค่รอบคัดเลือกจัดเต็มจังเลยนะ"  เสียงทุ้มนุ่มของเพื่อนสนิทอย่างโยชิ ดังขึ้นทันทีที่เขาเปลี่ยนชุดมาใส่ชุดไปรเวทแล้วเดินมาหาเพื่อนสนิทที่ข้างสนาม
"ก็พอลงไปสนามแล้ว ร่างกายมันก็ไปเองนี่" ควินน์หยักไหล่อย่างไม่สนใจคำแซว ก่อนจะหอบตุ๊กตามาวางบนตักไอ้คนที่นอนกอดอกหลับตาอยู่ข้างๆโยชิ
"อะไรเนี่ย!" เซฟลืมตาขึ้นมาโวยวายใส่คนที่รบกวนการนอนของเขาแต่มือก็โอบอุ้มตุ๊กตาเกือบสิบตัวให้อย่างเคยชิน
"โทษฐานที่ไม่ดู ถือให้ด้วย" ควินน์พูดน้ำเสียงจริงจังและทำหน้างอนใส่ ส่วนเซฟก็หันมาชักสีหน้าใส่อย่างคนไม่สบอารมณ์
"ไปหาอะไรกินกันไหม" โยชิพูดขัดขึ้นก่อนที่เพื่อนซี้ทักคู่จะวางมวยกันข้างสนาม และทั้งคู่ก็ตอบตกลงโดยมีควินน์เดินนำทาง และเซฟกับโยชิช่วยถือตุ๊กตาตามหลังไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ควินน์ได้ตุ๊กตาเยอะแบบนี้ ตอนนี้ในห้องนอนเขาเต็มไปด้วยกองตุ๊กตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
......................................................................................................
"เฮ้อ กว่าจะถึงบ้าน" ควินน์พูดพร้อมกับล้มตัวลงนั่งบนโซฟาหลังจากวันนี้แข่งรอบคัดเลือกเสร็จ เขาก็ไปเดินเล่นกับเซฟและโยชิต่อ กว่าจะถึงบ้านก็เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว
"ควินน์" เซฟเดินตามเข้ามาวางตุ๊กตาทุกตัวไว้บนโซฟาตัวยาวยกเว้นหนึ่งตัวที่อีกฝ่ายเลือกที่จะเดินถือมันมายื่นให้เขา
"หื้ม" ควินน์จ้องตุ๊กตาเด็กผู้ชายในชุดเจ้าชายสลับกับหน้าหล่อของเซฟเหมือนต้องการถามว่าทำไมถึงเอามาให้เขา
แต่เขาจำได้ว่าตอนแรกมันไม่มีตุ๊กตาเจ้าชายตัวนี้นี่
"เสียใจหรือเปล่า ที่ไม่ผ่าน" เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังไม่รับไป จึงแสร้งถามถึงผลการแข่งรอบคัดเลือกตัวแทนสเกตลีลาระดับประเทศวันนี้ ที่ใครก็มองออกว่ากรรมการจงใจให้เด็กเส้นผ่าน ทั้งที่ควินน์ทำการแสดงออกมาได้ดีกว่า
"ไม่นะ ถ้าผ่านอาทามได้ดุแน่ อาไม่ให้ทำตัวเป็นจุดสนใจนี่" พอเห็นควินน์ตอบด้วยท่าทางสบายๆ เซฟจึงได้เบาใจลง ก็จริงของอีกฝ่าย อาทามอาของพวกเขาเคยสั่งห้ามไม่ให้ควินน์ทำตัวเด่น แต่เซฟก็อยากเถียงอาเหลือเกินว่าไอ้สีผมสีบลอนด์ธรรมชาติของควินน์นี่แหละ เด่นสุดๆ
"ตัวนี้ถือเป็นรางวัลปลอบใจ" เซฟพูดขึ้นพร้อมกับยัดมันใส่มือของควินน์ส่วนควินน์ก็ยิ้มกว้างให้ก่อนจะก้มมองตุ๊กตาเจ้าชายในมือ
"ไหนบอกว่าไม่ให้พูดถึงเรื่องเจ้าชาย" ควินน์ถามเสียงใส เพราะจำได้ว่าตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่ เซฟก็เป็นคนบอกเองว่าห้ามพูดถึงเรื่องเจ้าชาย
"แล้วทำไมถึงซื้อตุ๊กตาเจ้าชายให้ล่ะ"
ถามในสิ่งที่คิดดวงตาคู่สวยราวกับลูกกวางน้อยก็จดจ้องดวงตาเรียวเพื่อรอฟังคำตอบ
"ก็มึงเป็นเจ้าชายของกูไง หมายถึง เออก็เป็นเจ้าชายไง" เหมือนนึกได้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป ทำให้คนหน้าหล่อเริ่มลนจนพูดอะไรไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ควินน์หลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู
"ทำกับข้าวด้วย กูไปอาบน้ำก่อน" เซฟรวบรวมสติแล้วบอกปัดก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องตัวเองไปทันที ควินน์ได้แต่ยิ้มเอ็นดูเพื่อนสนิทคนสำคัญ ก่อนที่เขาจะก้มลงมองตุ๊กตาเจ้าชายในมือ
มันเป็นความจริงอย่างที่เซฟบอกนั่นแหละ
เขาเป็นเจ้าชาย
ถึงจะไม่ให้พูดถึง ไม่ให้นึกถึง ทำเป็นลืมเรื่องราวในวัยเด็ก
แต่เขาก็หนีความจริงที่ว่าเขาเป็นเจ้าชายไม่พ้นหรอกนะ
TBC


Ep.2
นานเท่าไหร่แล้วที่มาอาศัยอยู่ในบ้านของอาทามผู้เป็นอาแท้ๆ ของเซฟ ชายที่องครักษ์ ฝากฝังให้ดูแลเขา ควินน์จำได้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ห้าขวบ มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน นานจนเริ่มชินกับสภาพอากาศ สภาพแวดล้อมของที่นี่เรียบร้อยแล้ว
แต่ที่ยังไม่ชินคือความคิดที่ว่า ตอนนี้เขาคือคนธรรมดา ไม่ใช่เจ้าชาย ไม่ใช่รัชทายาทอันดับที่สองแห่งประเทศวิทรอริโอ้อีกแล้ว ถึงจะไม่ได้พูดออกไปให้ใครฟัง แต่ในใจลึกๆ เขาก็ทั้งเสียใจและเสียดาย
ตั้งแต่วินาทีแรกที่มาอยู่นี่ มีแต่คำถามที่ว่าทำไมถึงเป็นเขาที่ต้องถูกขังไว้ในป่าลึก ทำไมถึงต้องเป็นเขาที่ต้องหนีออกจากประเทศ และทำไมถึงไม่มีใครคิดจะตามหาเขา แม้แต่พ่อและพี่ชายก็ยังทำตัวเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตน ตั้งแต่วันที่แม่เสียไป คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว แต่ก็คงไม่มีใครที่จะสามารถให้คำตอบกับเขาได้เลย
"ยังชอบยืนเหม่อตลอดเลยนะ" คนมาใหม่ที่ชอบมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงถามขึ้นมาหลังจากที่วางกระเป๋าเป้ลงบนโซฟา
"กลับมาแล้วหรอ" ควินน์เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม
"เห็นเป็นวิญญาณหรอ" แต่เซฟก็ตอบกลับมาด้วยท่าทีกวนๆ เหมือนเคย แต่ควินน์ชินกับมันแล้วแหละ
"กินอะไรมายัง" เอ่ยถามอย่างใจเย็นแล้วช่วยเก็บกระเป๋า และจัดรองเท้าหน้าประตูให้เข้าที่เข้าทางตามประสาคนเจ้าระเบียบ
  "ทำข้าวผัดให้กินหน่อย" เซฟตอบขณะที่ตาก็เริ่มปิดจากความเหนื่อยล้า หลังจากกลับมาจากทำงานพิเศษ ควินน์ไม่ได้ตอบกลับอะไร เพียงแค่เข้าครัวไปผัดข้าวให้กับเซฟกินเหมือนทุกครั้ง เพราะอาทามต้องกลับไปทำงานที่ประเทศวิทรอริโอ้ ทำให้เด็กชายสองคนต้องดิ้นรนใช้ชีวิตกันสองคนในบ้าน แต่โชคดีที่มีคุณยายข้างบ้าน และเพื่อนบ้านคอยช่วยเหลือพวกเขาอยู่ตลอด พวกงานบ้าน อาหาร ควินน์มักจะเป็นคนทำ ส่วนเซฟก็ไปทำงานพิเศษ
  "วันนี้เล่นสเกต เป็นไงบ้าง" เซฟถามขึ้นโดยที่ไม่ได้หันไปในห้องครัว เขาจึงไม่ได้เห็นว่า ควินน์ชะงักมือไปเล็กน้อย สเกตลีลาเป็นสิ่งที่ควินน์ชอบ มันเหมือนได้ปลดปล่อยความเครียด ความเศร้าที่มีทุกครั้งที่อยู่บนลานน้ำแข็ง เขาสนุกกับมัน แต่ก็ไม่ได้สนุกที่สุด
  "ก็ดี" ควินน์ตอบเสียงเรียบ แล้วหันไปโฟกัสกับการทำอาหารต่อ
  "สรุปตัดสินใจได้ยัง ว่าอยากเป็นเชฟ หรือนักสเกต"
"ทั้งสอง"
"เอาเลยจะได้หาเงินมาได้เยอะๆ"
บทสนทนาจบลงด้วยรอยยิ้มของเราทั้งคู่ ก่อนที่คนหนึ่งจะหันไปสนใจการทำอาหาร อีกคนก็หันไปเล่นเกม แต่ถ้าถามว่าควินน์อยากทำอะไร เขาอยากจะตอบกลับไปว่า
เขาอยากกลับไปเป็นเจ้าชาย
แต่เขารู้ดีว่าเซฟจะต้องไม่ยอม
เคยมีครั้งหนึ่งที่เขาเคยหลุดปากว่าคิดถึงครอบครัว อยากกลับไปที่ประเทศวิทรอริโอ้อีก ตอนนั้นมันทำให้เซฟโกรธมากและถามเขาว่าอยากกลับไปโดนขังอีกหรือไง คนพวกนั้นไม่ต้องการเขาหรอก แล้วเราสองคนก็ทะเลาะกัน จบที่โดนคุณยายข้างบ้านดุทั้งคู่โทษฐานเถียงกันเสียงดัง เราทั้งคู่โกรธจนไม่คุยกันเกือบหนึ่งอาทิตย์ แต่ก็เป็นควินน์อีกตามเคยที่เป็นฝ่ายง้อก่อน และสัญญาว่าจะไม่พูดว่า อยากกลับไปเป็นเจ้าชายอีก หลังจากนั้นความคิดที่อยากกลับไปเป็นเจ้าชาย กลับไปอยู่ในวังพร้อมกับครอบครัว ก็ถูกฝังลึกในจิตใจ จนกลายเป็นแค่ภาพในจินตนาการที่ไม่อาจจะบอกให้ใครเข้าใจได้
"เฮ้ย!" จู่ๆ เซฟก็อุทานขึ้นมาหลังจากอ่านข้อความอะไรสักอย่างในโทรศัพท์จนคนที่กำลังจัดจานข้าวผัดต้องหันไปมอง
"ลืม เอาจักรยานกลับมา" เซฟพูดขึ้นมาแล้วทำท่าเหมือนจะรีบวิ่งออกไปข้างนอก
"แล้วกลับมายังไง"
"เดินมาน่ะสิ เก็บข้าวไว้ให้ด้วย เดี๋ยวรีบกลับมา" เซฟพูดสั่งคนที่ยืนอยู่ในห้องครัวแล้วรีบวิ่งออกไปทันที ควินน์ได้แต่ถอนหายใจกับนิสัยไม่หลงทางก็ขี้ลืมของอีกฝ่ายที่แก้ยังไงก็ไม่หายสักที ก่อนที่ตัวเขาจะหันไปตกแต่งจานข้าวผัดต่อ โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ข้างหลังเขา
"ลืมอะไรอีกแล้วหรอ" เขาเอ่ยถามโดยไม่ได้หันไปมอง
"ไม่เจอกันนานเลยนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย"
ควินน์หันไปมองด้วยความตกใจ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุคคลมาใหม่กำลังยืนยิ้มกว้างให้กับเขา
"องครักษ์"
"ได้เวลากลับวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายน้อย"
..................................................................................................
"ตอนนี้เจ้าชายฟลินน์เกิดอุบัติเหตุอาการโคม่า เรื่องนี้มีแค่กระหม่อม องครักษ์ส่วนพระองค์ และหัวหน้าหน่วยพิเศษเท่านั้นที่รู้"
หัวหน้าองครักษ์ค่อยๆ เล่าเรื่องราวอย่างใจเย็น นั่นก็เพื่อดูปฏิกิริยาของเจ้าชายผมทองที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา อย่างน้อยก็เพื่อความแน่ใจว่าเขาเลือกแผนการนี้ดีที่สุด ถึงแม้เขาจะเป็นคนช่วยให้องค์ชายตรงหน้าหนี แต่ในฐานะหัวหน้าองครักษ์นี้เป็นวิธีเดียวที่จะแก้สถานการณ์ตอนนี้ได้
"แล้วท่านพ่อล่ะ ถ้าท่านพ่อรู้...." เหมือนประโยคต่อไปถูกกลืนลงลำคอ หน้าตาของเจ้าชายเต็มไปด้วยสีหน้ากังวล และหวาดกลัว ดูเหมือนเหตุกาณร์เมื่อตอนเด็กจะสร้างบาดแผลใจเกี่ยวกับพระราชาไม่น้อย  แต่ลึกๆ ก็ยังอยากช่วยและเป็นห่วงพี่ชายเพียงคนเดียวของตัวเองอยู่
"ไม่ต้องห่วง พระราชาไม่รู้พ่ะย่ะค่ะ"
ผู้เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์พูดขึ้นมาเพื่อให้คลายความกังวลและขอร้องให้เจ้าชายควินน์ สวมรอยเป็นเจ้าชายฟลินน์ เพื่อที่จะสืบหาตัวคนร้ายที่เป็นคนก่อเหตุให้รถของเจ้าชายฟลินน์เกิดอุบัติเหตุ เพราะคนร้ายน่าจะเป็นคนในพระราชวัง การปรากฏตัวของควินน์จะช่วยทำให้เห็นปฏิกิริยาของคนที่เขาสงสัยได้ชัด
ในทีแรกควินน์ลังเล แต่สายใยพี่น้องย่อมตัดกันไม่ขาด เพราะหัวหน้าองครักษ์รู้ดีว่าสองพี่น้องผูกพันกันแค่ไหน ขนาดวันที่เจ้าชายฟลินน์รู้ว่าผู้เป็นพ่อสั่งฆ่าน้องชายฝาแฝดตัวเอง ยังร้องไห้แทบขาดใจ หัวหน้าองครักษ์ส่งสายตาเชิงขอร้องไปให้
ควินน์ใช้เวลาคิดสักพัก ถ้าเขาไปเป็นเจ้าชายในนามของพี่ชาย เขาก็ต้องจากไปจากที่นี่ และจะไม่ได้เจอเซฟอีก แต่เขาอยากเป็นเจ้าชาย
สุดท้ายความต้องการในใจที่ต้องการกลับไปเป็นเจ้าชายมันมีมากกว่า ควินน์จึงเลือกที่จะเขียนจดหมายลาเอาไว้ และเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็น ก่อนที่เซฟจะกลับมา
.........
ประเทศวิทรอริโอ้
ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงกว่าจะเดินทางมาถึงพระราชวังแฮชตัน ทันทีที่มาถึงก็อดที่จะมองความสวยงามของพระราชวังที่ไม่ได้พบนาน มันไม่ได้เปลี่ยนไปมากเท่าไหร่จากในความทรงจำตอนสี่ขวบ ควินน์เดินเข้าไปในพระราชวังโดยมีหัวหน้าองครักษ์อย่างซีโร่คอยเดินติดตามไปด้วย องครักษ์ที่ประจำการช่วงกลางคืนโค้งศีรษะให้กับเขาเพื่อเป็นการทำความเคารพ ควินน์เดินต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น นี่คือครั้งแรก ที่รู้สึกถึงความเป็นเจ้าชายจริงๆ และไม่ลืมที่จะตีหน้านิ่งเหมือนกับกำลังสวมหน้ากากเป็นเจ้าชายฟลินน์
ควินน์เดินเข้ามาในห้องของพี่ชายฝาแฝดก่อนจะเดินสำรวจ ห้องถูกจัดในสไตล์ยุโรป ข้าวของทุกชิ้นถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นองครักษ์อีกคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับโค้งศีรษะให้
"คนนี้คือ ไรย์  องครักษ์ส่วนพระองค์ของเจ้าชายฟลินน์พ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าองครักษ์แนะนำตัวคนมาใหม่ ควินน์พยักหน้าให้ก่อนจะขอฝากตัวด้วย อีกฝ่ายดูตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าเขา คงไม่คิดว่าพี่ฟลินน์จะมีฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันขนาดนี้ ไม่แปลกหรอกเพราะมีไม่กี่คนหรอกที่รู้ และพลันสายตาก็เห็นกองเอกสารที่ไรย์ถือมา
"อ๋อ อันนี้เป็นข้อมูลเกี่ยวกับเพื่อนเจ้าชายในโรงเรียนครับ" องครักษ์ส่วนพระองค์ที่เห็นสายตาเจ้าชายจึงได้สติ ไรย์พูดขึ้นก่อนจะเดินนำมันไปวางที่บนโต๊ะทำงานให้
"มีเวลาสองอาทิตย์ก่อนเปิดเทอมในการจำทุกอย่าง ไหวนะพ่ะย่ะค่ะ"  หัวหน้าองครักษ์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"ไหวครับ" ควินน์เอ่ยตอบพร้อมกับเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพื่อดูข้อมูล แผ่นแรกเป็นข้อมูลและรูปถ่ายของผู้ชายที่หน้าตาเหมือนเขาทุกอย่าง พี่ชายฝาแฝดของเขา พวกเราทั้งคู่ต่างกันแค่สีผมเท่านั้น พี่ชายฝาแฝดของเขามีผมสีน้ำตาลเหมือนคนเป็นพ่อ ในขณะที่เขามีผมสีบลอนด์เหมือนคนเป็นแม่
"องครักษ์"
"พ่ะย่ะค่ะ"
"เราขอไม่ย้อมผมได้ไหม"
หันไปขอร้ององครักษ์ ถึงแม้ว่ารู้ดีว่าต้องปลอมตัวเป็นคนพี่ เขาก็แค่อยากเหลืออะไรที่เป็นตัวตนของตัวเองไว้ แต่พอเห็นสีหน้าขององครักษ์ก็อดที่จะเศร้าไม่ได้
มันคงเป็นไปไม่ได้
"ได้พ่ะย่ะค่ะ ไม่ต้องย้อมก็ได้ ผมสีทองก็สวยดี"  หัวหน้าองครักษ์ตอบ ทำเอาผู้เป็นเจ้าชายยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ
"ขอบคุณครับ"
หลังจากนั้นองครักษ์ทั้งสองก็ขอตัวออกไป เพื่อปล่อยให้เจ้าชายได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองและอ่านข้อมูลทั้งหมด เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว
ควินน์เปิดโทรศัพท์หลังจากที่องครักษ์เดินออกไป เป็นอย่างที่เขาคาดคิดเซฟโทรหาเขาเกือบยี่สิบสาย พร้อมกับข้อความในไลน์ที่รัวมาเกือบสามสิบข้อความ ถ้าให้เดาอีกฝ่ายคงกลับมาเห็นจดหมายของเขาแล้วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่แน่ๆ หรือไม่อาจจะโวยวายพังข้าวของในบ้านอยู่ก็ได้ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากขอโทษในใจ
ขอโทษที่ไม่รักษาสัญญา
....................................................................................................
เช้าวันใหม่ที่ไม่ค่อยจะสดใสเท่าไหร่นัก เพราะเมื่อคืนควินน์แทบจะนอนไม่หลับเลย อาจจะเพราะไม่คุ้นชินกับที่นอนและมัวแต่คิดถึงเรื่องของเซฟอยู่ มัวแต่คิดว่าหมอนั่นจะเป็นยังไงในวันที่ไม่มีเขา
สุดท้ายเลยเลือกที่จะขอองครักษ์เข้าไปในครัวเพื่อทำอาหาร เพราะการทำอาหารก็เป็นอีกวิธีที่ควินน์ใช้คลายเครียด และเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านเช่นกัน ตอนแรกไรย์มีท่าทางคุ้นคิดแต่สุดท้ายก็ยอมอนุญาตให้เจ้าชายลงไปทำอาหาร โดยมีไรย์ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง
ก่อนที่จะสั่งคนใช้ให้เอาไปให้พระราชาในห้องทำงาน เพราะปกติถ้าเป็นวันธรรมดาพระราชาจะไม่ลงมากินข้าวที่ห้องอาหารแต่จะกินบนห้องทำงานแทน ในตอนแรกควินน์มีท่าทีหวาดหวั่นเพราะกลัวว่าคนเป็นพ่อจะจับได้ว่าเขาเป็นใคร แต่หัวหน้าองครักษ์ก็บอกเขาว่าไม่ต้องกลัว นิ่งสงบเข้าไว้ พยายามทำตัวเป็นฟลินน์ให้ชิน ทำให้ควินน์ทำใจดีสู้เสือเข้าไปในห้อง
"ท่านพ่อ ลูกทำอาหารมาให้พ่ะย่ะค่ะ" พูดพร้อมกับรอยยิ้มแล้วหันไปมองสาวใช้ที่กำลังจัดโต๊ะและอาหารให้องค์ราชา
"พวกเจ้าออกไปก่อน" พระราชาออกคำสั่ง ควินน์ใจกระตุกวูบเมื่อได้ยิน จนเผลอหันไปหาองครักษ์ประจำตัวเหมือนต้องการขอความช่วยเหลือ แต่ไรย์กลับหลบตาแล้วโค้งให้ก่อนจะเดินออกไปทันที ควินน์ได้แต่มองตามด้วยสายตาอ้อนวอน
"ลูกทำเองหรอ" คำถามของผู้เป็นพ่อทำให้เจ้าชายรัชทายาทหันกลับไปมอง
"พ่ะย่ะค่ะ"  ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแบบที่องครักษ์เคยบอกเขาว่าฟลินน์มักจะทำแบบนี้เมื่อคุยกับพระราชา  จากนั้นพ่อของเขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ควินน์จ้องมองผู้เป็นพ่อที่กำลังกินสเต๊กเนื้อฝีมือของเขา ถึงภายนอกจะตีหน้าเรียบนิ่งให้ดูเหมือนว่าเขาคือฟลินน์ แต่ในใจกลับกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งหวาดกลัว และตื่นเต้น คนเป็นพ่อดูจะไม่ได้แตกต่างจากภาพในความทรงจำเมื่อวัยเด็กของเขานัก จะต่างตรงที่ดูมีอายุมากขึ้นและตัวใหญ่ขึ้นสมกับเป็นพระราชา
"อร่อยดีนะ" คนเป็นพ่อบอกแล้วหันไปตักซุปข้าวโพดเข้าปาก เขาส่งยิ้มแล้วพยักหน้าเพื่อขอบคุณตามแบบที่ฟลินน์ทำ โชคดีที่ฟลินน์เองก็ชอบทำอาหาร ทำให้ไม่มีใครสงสัยอะไร
"ย้อมสีผมมาหรอ"  คนเป็นพ่อเอ่ยถามเล่นเอาควินน์ใจร่วงลงไปอยู่ตาตุ่มสายตาเริ่มเลิ่กลั่ก สมองเริ่มประมวลผลเพื่อหาคำแก้ตัว เพราะภาพความทรงจำสุดท้ายของพ่อ ฟลินน์น่าจะผมสีน้ำตาล
"หล่อดี พอย้อมสีนี้แล้วเหมือนแม่ของลูกขึ้นมาเลยนะ"  พระราชาเอ่ยบอกก่อนจะหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อ จนควินน์เผลอถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นสองพ่อลูกก็คุยอะไรเรื่อยเปื่อยกันเล็กน้อย ก่อนที่ควินน์จะขอตัวออกไปเพื่อให้คนเป็นพ่อทานอาหารและทำงานต่อ
.....................................................................................................
ควินน์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่รอดออกมาได้ เมื่อกี้ถ้าพ่อจับได้เขาซวยแน่ๆ แต่พอคิดอีกที ถ้าคนเป็นพ่อจับไม่ได้คนอื่นก็น่าจะจับไม่ได้เหมือนกัน ก็พวกเราเหมือนกันขนาดนี้นี่ แม้แต่องครักษ์ประจำตัวของพี่ชายเขายังบอกเลยว่าเราทั้งคู่เหมือนกันมากๆ ต่างแค่สีผมเท่านั้น
แต่ก็ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว ไม่รู้ พี่ฟลินน์จะจำเขาได้ไหม
"เราขอไปเยี่ยมพี่ฟลินน์ได้ไหม"  ควินน์เอ่ยถามองครักษ์ที่เดินตามเข้ามาในห้อง
"ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องขออภัย เพื่อความปลอดภัยของพระองค์" ไรย์ตอบผู้เป็นเจ้าชาย
"ก็ได้"
ควินน์ยอมอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากนั้นองครักษ์ก็ออกไปยืนเฝ้าหน้าห้อง ชีวิตของควินน์ก็กลับมากับการจดจำผู้คนรอบข้างของฟลินน์ให้ได้อีกครั้ง โดยเฉพาะคนในห้องเรียน โชคดีที่ฟลินน์เพื่อนไม่เยอะเท่าไหร่ การจำมันถึงได้ง่ายขึ้น
.......................................................................................................
ช่วงเวลาพลบค่ำไรย์เดินถือนมอุ่นขึ้นมาให้กับเจ้าชายฟลินน์เหมือนกับทุกวันหากเจ้าชายมาพักที่วัง เหมือนกับทุกครั้งเพื่อไม่ให้คนในวังผิดสังเกต ถึงแม้เจ้าชายควินน์ที่ต้องปลอมตัวเป็นเจ้าชายฟลินน์จะบอกว่าไม่ชอบกินและเอาไปเททิ้งก็ตาม  ดูเหมือนนอกจากสีผมก็มีของกินนี่แหละที่ฝาแฝดแตกต่างกัน
"เจ้าชายเพคะ มีคนมาหาเจ้าชายค่ะ"  หญิงสาวรับใช้เดินขึ้นมาบอกก่อนที่องครักษ์และเจ้าชายจะมองหน้ากันด้วยความสงสัยทั้งคู่
"ใครมาหาเวลานี้" เป็นองครักษ์ที่พูดขึ้น
"เขาบอกว่าถ้าเจ้าชายไม่ไปพบเขาจะไม่กลับ เขามีตราแผ่นดินประจำตัวราชาด้วยนะเพคะ"
หญิงสาวรับใช้บอกยิ่งทำให้องครักษ์หนุ่มงงไปใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าชายจะนึกออกแล้วว่าเป็นใคร
"เซฟหรอ"
ไม่รอให้ใครได้ตอบควินน์รีบวิ่งลงไปหาคนที่ยืนอยู่ในห้องรับรองแขกทันที และแค่เห็นแผ่นหลังเขาก็จำได้แล้วว่าคือเซฟ
"มาทำอะไรที่นี่ เซฟ" ดูเหมือนคำทักทายแรกของคนที่ไม่ได้เจอกันสามวันจะไม่เข้าหูร่างสูงที่ยืนอยู่ก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย
"กลับไปกับกู" เซฟหันมากดเสียงต่ำพร้อมกับสายตาคมดุที่จ้องมองด้วยความขุ่นเคือง โกรธที่อีกฝ่ายหนีมาที่นี่ มาโดยไม่บอกเขาสักคำ ทิ้งไว้แค่จดหมายโง่ๆว่าลาก่อน แค่นั้น
"ไม่" ควินน์ปฏิเสธโดยไม่หันหน้ามองเซฟ
"มึงอยากเป็นเจ้าชายอะไรนี่มากเลยหรอ อยากโดนพวกมันจับขังอีกหรือไง!" เซฟตวาดเสียงดังลั่น โชคดีที่มีแค่เขาสองคนและองครักษ์ส่วนพระองค์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"เซฟ!"
"ไม่ต้องมาเรียกชื่อกู กลับ!" เซฟเข้ามากระชากแขนของควินน์เตรียมจะลากให้กลับ แต่ควินน์ก็พยายามขัดขืน เขากลับตอนนี้ไม่ได้ และเขาก็ไม่อยากที่จะกลับด้วย
"นายนั่นแหละต้องกลับ! กลับไปซะ! แล้วอย่ามาที่นี่อีก" ควินน์ตวาดกลับบ้างเพื่อไล่ให้เซฟกลับไป แต่มันกลับทำให้เซฟโกรธยิ่งกว่าเดิมจนเผลอบีบแขนควินน์แน่น จนคนหน้าสวยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
"ควินน์!"
"องครักษ์พาตัวเขาออกไป แล้วอย่าให้เขาเข้ามาอีก"  ควินน์พูดออกคำสั่งทำให้ไรย์รีบเดินมากระชากตัวเซฟออกไป
"ปล่อย ปล่อย!"
"มึงมาคุยกับกูก่อน ควินน์ ควินน์!"
เซฟพยายามโวยวายเรียกชื่อควินน์เสียงดังลั่น  แต่ควินน์ก็หันหน้าหนีเพื่อไม่ให้ตัวเองใจอ่อนเสียงโวยวายเซฟหยุดลงเมื่อไรย์ต้องใช้สันดาปทุบที่ขมับให้เขาสลบไป เพื่อไม่ให้เขาร้องชื่อควินน์ดังลั่น ไม่งั้นความแตกแน่
..............................................................................................
"เกิดอะไรขึ้น" หัวหน้าองครักษ์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าไรย์หอบร่างของใครบางคนมาทิ้งไว้นอกวัง
"น่าจะเป็นคนรู้จักของเจ้าชายครับ เข้ามาโวยวาย" ไรย์บอกในขณะที่ซีโร่ย่อตัวลงเพื่อดูหน้าผู้บุกรุกที่บอกว่าเป็นคนรู้จักของเจ้าชายชัดๆ
"เดี๋ยวฉันจัดการเอง นายไปดูแลเจ้าชายต่อเถอะ" ไรย์โค้งให้ผู้เป็นหัวหน้าก่อนจะกลับเข้าไปในวัง ส่วนซีโร่ก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจเมื่อรู้ว่าเป็นใคร
"นิสัยใจร้อนนี่เหมือนกันอย่างกับแกะ"
.................................................................................................
เซฟไปแล้วตามรายงานขององครักษ์ที่บอกว่าหัวหน้าองครักษ์รับช่วงต่อในการจัดการเซฟแทน มันทำให้เขารู้สึกเบาใจขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยหัวหน้าองครักษ์ก็คงไม่ทำร้ายเซฟ
ขอโทษนะเซฟ เพื่อเป็นเจ้าชายฟลินน์อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันคงจะเจอกับนายไม่ได้อีกแล้ว
TBC


Ep.3
ดวงตาเรียวค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วเริ่มกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส เบื้องหน้าคือเพดานห้องสีขาวที่ไม่คุ้นเคย คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือแล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ไง จำได้ว่าเขาอยู่ที่พระราชวังแล้วโดนองครักษ์ลากตัวออกมา จากนั้นเซฟก็จำอะไรไม่ได้เลย ทันทีที่รวบรวมสติตัวเองได้ ก็ค่อยๆยันตัวเองนั่งพิงหัวเตียง
"ไงตื่นแล้วหรอ"  ชายวัยกลางคนเดินถือถาดอาหารเข้ามาและเอ่ยทักทาย เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงขยับลุกขึ้นจึงหันไปถามพร้อมกับยกจานข้าวมาวางไว้บนเตียงให้
"ลุง" เซฟหันมองคนมาใหม่ก่อนจะเริ่มนึกว่าเขาเคยเจอคนคนนี้ที่ไหน และพอได้มองหน้าชัดๆก็ถึงบางอ้อทันที ผู้ชายคนนี้คือองครักษ์ที่เคยพาเขากับควินน์ออกจากป่าเมื่อวัยเด็กนั่นเอง
"ลุง ควินน์มันกลับมาที่นี่ แล้วยังจะมาเป็นเจ้าชายอีก" เซฟเอ่ยปากฟ้ององครักษ์ทันทีเพื่อหวังให้อีกฝ่ายช่วยเขาในการพาควินน์กลับ
"ฉันรู้ ฉันเป็นคนพาเจ้าชายกลับมาเอง" แต่คำตอบกลับทำให้เด็กหนุ่มหน้าชา อ้าปากค้างราวกับคนที่หาเสียงตัวเองไม่เจอ  เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เป็นคนพาเจ้าชายออกจากป่าถึงได้เป็นคนไปพาตัวเจ้าชายกลับมาเสียเอง และเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม คนอายุมากกว่าจึงได้เลื่อนจานข้าวไปใกล้เซฟ
"กินข้าว แล้วฟังในสิ่งที่ฉันจะเล่าให้ดีล่ะ"
หลังจากนั้นซีโร่ก็ทำการเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับแผนการของเขาบางส่วนให้เด็กหนุ่มบนเตียงฟัง เรื่องที่ต้องพาตัวเจ้าชายควินนซ์มาปลอมตัวเป็นเจ้าชายฟลินน์เพื่อตบตาคนอื่นชั่วคราว เนื่องจากเจ้าชายฟลินน์เกิดอุบัติเหตุอาการโคม่า และก็เพื่อจะหาตัวคนร้ายด้วย ตอนแรกเด็กหนุ่มก็ทำท่าเหมือนจะไม่เข้าใจ แถมจะต่อต้านอีก เขาถึงได้เล่าเกี่ยวกับความผูกพันของสองฝาแฝดก่อนที่ควินน์จะถูกขังให้ฟัง สองพี่น้องรักกันมากนั่นคงจะเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ควินน์เลือกที่จะทำ อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เห็นปฏิกิริยาของคนร้ายได้ เซฟเหมือนจะเริ่มบรรเทาความโกรธลง และซีโร่ก็หวังว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาจะเข้าใจจริงๆ
"แล้วผมจะได้เจอมันอีกไหม" คำถามที่เบาหวิวราวกับแค่ต้องการตัดพ้อทำให้ซีโร่ยกยิ้มขึ้นแล้วตอบกลับด้วยเสียงเรียบแต่มันแฝงด้วยความอบอุ่น
"ได้เจอสิ ฉันจะให้แกได้เจอเจ้าชาย"
.......................................................................................................
สวนหลังพระราชวังเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมทั่วทั้งสวน เรียวขาทั้งสองข้างของเจ้าชายเดินมานั่งลงที่ศาลาใจกลางสวน ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ ไม่มีใคร นอกจากเขาและองครักษ์
"ปกติพี่ฟลินน์ชอบมาอยู่ที่นี่หรอ" ควินน์เอ่ยถามองครักษ์ประจำตัวของพี่ชายที่บัดนี้ต้องทำหน้าที่คอยดูแลเขา
"ใช่พ่ะย่ะค่ะ ปกติถ้าไม่ทำอาหาร เจ้าชายจะมาอ่านหนังสือที่นี่"  องครักษ์ตอบด้วยเสียงเรียบ ในใจก็ยังไม่ค่อยชินกับเจ้าชายเวอร์ชันผมทองสักเท่าไหร่
"มีอะไรก็เรียกกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย" เขาบอกก่อนจะเดินถอยไปอยู่นอกศาลาไม่ใกล้ไม่ไกลจากเจ้าชายนัก
"เราอยากไปเล่นสเกตน้ำแข็ง" ควินน์พูดพร้อมกับทำสายตาอ้อนองครักษ์
"เดี๋ยวผมโทรจองสนามให้นะครับ จะได้ปิดสนาม"
"ทำไมต้องปิด"
"เพราะเจ้าชายฟลินน์เล่นสเกตน้ำแข็งไม่ค่อยเก่งพ่ะย่ะค่ะ"
ไรย์บอกตามความจริงและดูเหมือนว่าเจ้าชายสวมรอยตรงหน้าจะเข้าใจ และตอนนี้ไรย์เริ่มจดเอาไว้ในใจถึงความแตกต่างของเจ้าชายฝาแฝดแล้ว ดูเหมือนเจ้าชายควินน์จะดูขี้อ้อนและพูดเก่งกว่า และน่าจะเล่นสเกตน้ำแข็งได้ดีกว่าเจ้าชายฟลินน์เสียอีก
....................................................................................................
"ต้องอ่านเรื่องการวางตัวอะไรแบบนี้ด้วยหรอ"
เซฟโวยวายแล้วปิดหนังสือการวางตัวฉบับผู้ดีอะไรไม่รู้ที่คุณลุงหัวหน้าองครักษ์ยกมาให้เขาอ่าน หลังจากที่เขาตกลงว่าจะไม่ไปวุ่นวายในวังอีก
"ต้องสิ โรงเรียนที่แกจะไปเรียน มันโรงเรียนสำหรับราชวงศ์มีแค่พวกเจ้าชาย เจ้าหญิง ลูกหลานคนรวย ผู้มีอำนาจ แล้วก็มีนักเรียนทุนไม่ถึง 10  คน " หัวหน้าองครักษ์พูดร่ายยาวในขณะที่กำลังหยิบชุดนักเรียนออกจากถุงให้กับไอ้เด็กตรงหน้า
"แล้วผมจะเข้าไปเรียนได้ไง"
"ได้สิ เรื่องนั้นฉันจัดการเอง ส่วนแกอ่านหนังสือไป"
หลังจากตอบข้อสงสัยจบซีโร่ก็ออกไปทำงานและทิ้งให้เซฟจมอยู่กับกองหนังสือและประวัติเพื่อนร่วมห้องของเจ้าชายฟลินน์ รวมถึงประวัติของเจ้าชายด้วยที่เขาทำแค่ดูผ่านๆเท่านั้น เพราะข้อตกลงที่อยากเจอกับควินน์ทำให้เขายอมที่จะทำหน้าที่เป็นองครักา์จำเป็นให้กับควินนน์ที่ต้องปลอมตัวเป็นเจ้าชาย โดยที่ห้ามให้เจ้าชายโป๊ะเด็ดขาด ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมรับข้อเสนอง่ายๆ คงเป็นเพราะตอนนี้ตัวเขายังไม่พร้อมที่จะเสียควินน์ไปมั้ง ยังไม่พร้อมที่จะต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน
.......................................................................................................
หัวหน้าองครักษ์ทุกคนจะมีห้องประจำตัวของตัวเองอยู่ใกล้ๆพระราชวัง ซีโร่เดินเข้ามาในห้องที่เป็นทั้งห้องทำงานและห้องพักของตัวเองพร้อมกับไรย์ องครักษ์ประจำตัวของเจ้าชายฟลินน์ที่ตอนนี้รับหน้าที่ดูแลเจ้าชายควินน์อยู่ เพราะพวกเขาเป็นแค่ไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้และรับหน้าที่ในการสืบคดีเกี่ยวกับอุบัติเหตุขององค์ชายฟลินน์ ซีโร่หยิบรูปถ่ายของคนที่น่าสงสัยขึ้นมาสามคน
คนแรกคือนายพลซาติน หลังจากลูกแต่งงานกับพระอนุชาของพระราชา เขาก็ได้แต่งตั้งเป็นหัวหน้ากองทัพ และดูอยากให้หลานชายของตัวเองเป็นพระราชาองค์ต่อไป ซึ่งมีเปอร์เซ็นต์มากที่สุด
ต่อมาคือบาบ่อน อดีตหัวหน้าองครักษ์ที่ถูกพระราชาปลดเพราะแอบขนยาเสพติดเข้ามาในประเทศเมื่อห้าปีก่อนตอนนี้อยู่ในคุก แต่มีพรรคพวกที่จงรักภักดี ค่อนข้างเยอะ และคนสุดท้าย เจ้าหญิงคาร์ริน จากประเทศนอร์ทบลู พระคู่หมั้นขององค์ชายฟลินน์ที่ถูกองค์ชายปฏิเสธกลางงานว่าจะไม่แต่งวันเกิดว่าจะไม่แต่งงานด้วย ทุกคนล้วนดูมีเหตุจูงใจ
"ผมสืบมาว่าลูกสาวกับภรรยาของนายชานคนขับรถที่เสียชีวิต ตอนนี้มีชีวิตดีขึ้นมากเลยครับ พอถามว่าเอาเงินมาจากไหนเขาก็บอกว่าเงินที่เจ้านายของพ่อให้มา แต่ทางวังบอกว่าไม่ได้ให้ อีกอย่างยังปิดข่าวการตายของเขาอยู่เลย ทั้งคู่ดูไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายชานตายไปแล้ว" ไรย์บอกพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามโต๊ะทำงานของหัวหน้าองครักษ์
"ที่น่าแปลกคือ กล้องหน้ารถหายไปไหน"  หัวหน้าองครักษ์เริ่มตั้งข้อสงสัย และแวบหนึ่งของก็มีอีกหนึ่งคำถามเกิดขึ้นในหัวจึงได้มองไปหาไรย์ด้วยใบหน้าจริงจัง
"มีอีกเรื่องไรย์"
"ครับ"
"วันนั้น ทำไมเจ้าชายถึงสั่งให้แกไม่ต้องไปดูแล เจ้าชายไปพบใคร ก่อนที่รถจะตกเขา"
ซีโร่กดเสียงต่ำเพื่อเค้นเอาคำตอบ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถาม แต่ไรย์มักจะตอบไม่รู้พร้อมกับท่าทางที่เหมือนมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ อย่างในตอนนี้ก็หน้าซีดพร้อมทั้งกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
"ถ้าแกไม่อยากตกเป็นผู้ต้องสงสัยอีกคนก็พูดมา"  คนโตกว่าจ้องเด็กหนุ่มเขม็งเพื่อรอคำตอบ สวมหมาดหัวหน้าอย่างเต็มตัวไม่เหลือคาบองครักษ์ผู้แสนใจดีของเจ้าชายแล้ว
"คือ เจ้าชายฟลินน์นัดเจอ เจ้าชายเควินครับ" ไรย์ตอบเสียงเบาเหมือนกับไม่กล้าที่จะพูด
"เรื่องแค่นี้แกจะปิดบังเพื่อ" หัวหน้าองครักษ์ถามอย่างไม่เข้าใจก็แค่การนัดพบกับน้องชายคู่หมั้นไม่ใช่หรอ ถึงตอนนี้จะเป็นอดีตไปแล้วก็เถอะ
"เจ้าชายนัดเพื่อจะไปบอกเลิกเจ้าชายเควินครับ" ไรย์พูดต่อแล้วก้มหน้าเหมือนกับรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดไป เพราะตั้งใจจะช่วยเจ้าชายฟลินน์เก็บความลับต่อไปแท้ๆ
"แกว่าไงนะ" ซีโร่ถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เพราะที่ผ่านมาก็เห็นองค์ชายสนใจผู้หญิงมาตลอด อย่าบอกนะว่าที่ไม่ยอมหมั้นกับเจ้าหญิงคาร์ริน เพราะกำลังคบกับเจ้าชายเควินอยู่ ไหนจะเลิกกันในวันที่เกิดอุบัติเหตุอีก
เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำกว่าที่เขาคิด
"แต่เจ้าชายเควิน ไม่น่าจะทำร้ายเจ้าชายนะครับ" ไรย์รีบพูดขึ้นมาเมื่อเห็นซีโร่เอารูปเจ้าชายเควินมาวางเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย
"แกรู้ได้ไง" หัวหน้าองครักษ์ถาม ไรย์จึงได้บอกถึงสิ่งที่เขาได้เห็นในบางครั้ง เจ้าชายเควินมักจะคอยดูแลเจ้าชายฟลินน์ตลอดถึงจะอายุห่างกันหนึ่งปีก็ตาม
แต่หัวหน้าองครักษ์ก็ยังไม่อยากเอาเจ้าชายเควินออกจากผู้ต้องสงสัย เพราะความรักนี่แหละที่อาจจะเป็นชนวนก็ได้
"ว่าแต่เจ้าชายควินน์จะไม่เป็นอะไรหรอครับ ตอนอยู่ที่โรงเรียน" ไรย์นึกถามออกมาด้วยความเป็นห่วงเพราะอีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว ตอนอยู่ในวังมันไม่เท่าไหร่หรอก เพราะยังมีเขาคอยเฝ้า แต่ถ้าไปโรงเรียนอะไรจะเกิดขึ้นบ้างก็ไม่รู้
"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเตรียมคนที่จะไปดูแลเจ้าชายในช่วงเวลาที่อยู่โรงเรียนไว้แล้ว"  ซีโร่พูดพร้อมกับส่งยิ้มอย่างสบายใจ เพื่อให้ไรย์เบาใจได้เลย เขาเตรียมแผนรับมือทุกอย่างเอาไว้อย่างดีแล้ว
และเขามั่นใจว่าคนๆนี้จะทำหน้าที่เป็นองครักษ์จำเป็นได้อย่างแน่นอน
......................................................................................................
เปิดเทอมกับการต้องแสดงบทบาทเป็นเจ้าชายฟลินน์เริ่มขึ้นอย่างเต็มตัว หน้ากากเจ้าชายฟลินน์ ถูกสวมขึ้นมาอีกครั้ง ควินน์เดินลงจากรถโดยมีองครักษ์หนุ่มเดินตามประกบเพื่อไปส่งเจ้าชายของตนให้ถึงห้องเรียน ควินน์พยายามวางตัวเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกตามที่องครักษ์บอกว่าฟลินน์มักจะเป็นแบบนั้น มีหลายคนที่หันหน้ามาหาเขา ส่งยิ้มกับโค้งศีรษะให้ มีบ้างที่ควินน์เผลอหันไปยิ้มตอบจนองครักษ์ต้องกระแอ่มเพื่อเตือนสติ
"ตอนเย็น ผมมารับนะพ่ะย่ะค่ะเจ้าชาย" องครักษ์หนุ่มบอกกับเจ้าชายของตนก่อนจะโค้งศีรษะให้ ควินน์พยักหน้า องครักษ์ประจำตัวเดินหันหลังกลับไปแล้ว ทิ้งให้ควินน์ยืนอยู่หน้าห้องคนเดียว
"อ้าวฟลินน์มาแล้วหรอ เข้าไปข้างในห้องสิ" หญิงสาวหน้าตาน่ารักเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับขนมและนมกล่องในมือ ควินน์จำได้ว่าคนนี้คือ อลิส เพื่อนสนิทของฟลินน์ ลูกชายของหมอหลวง เป็นเพื่อนกับฟลินน์ ตั้งแต่เด็กและเป็นคนเดียวที่ฟลินน์ให้คุยโดยไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์ก็ได้
"อื้ม" ควินน์พยายามเก๊กหน้านิ่งแล้วกระชับกระเป๋าเดินเข้าไปในห้องโดยมีอลิสเดินตามเข้ามา เธอแอบสังเกตท่าทางที่แปลกไปของเพื่อนสนิทแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป พอเดินเข้ามาทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เขา สายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม และเสียงชมถึงความหน้าตาดีของเขา มีหลายคนที่เอามือถือขึ้นมาถ่ายเขากับอลิส แต่เขาก็ไม่ได้หันไปว่าอะไร
นี่ฟลินน์ต้องเจอแบบนี้ทุกวันเลยหรอ มันก็แอบเขินเหมือนกันนะ
เขินจนทำตัวไม่ถูก
"เรานั่งตรงไหนหรอ" ควินน์หันไปกระซิบถามอลิส เพราะเขามาหยุดยืนกลางห้องอยู่นานแล้ว แต่ไม่รู้จะนั่งตรงไหน เพราะปกติเขาไม่รู้ว่าฟลินน์จะเลือกนั่งตรงไหน อลิสยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของเพื่อนสนิทก่อนจะชี้ไปยังเก้าอี้หลังสุดมุมหน้าต่าง
"ปกติฟลินน์นั่งตรงนั้นไง เพราะชอบนั่งที่สงบๆ" เธอบอกเสียงใส เพราะฟลินน์มักจะนั่งคนเดียว ไม่ชอบนั่งกับใคร จึงเลือกนั่งหลังห้อง ส่วนเธอก็จะนั่งข้างหน้าเจ้าชายแทน ควินน์พยักหน้าเพื่อเป็นการกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปนั่ง
ควินน์เลือกที่จะไปนั่งมุมห้องเงียบๆ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมีใครมาคุยด้วยเยอะ ดวงตาเรียวสำรวจออกไปนอกหน้าต่าง โรงเรียนนี้แตกต่างจากโรงเรียนที่เขาเคยเรียนอย่างเห็นได้ชัด ทั้งอาคาร ตึก เครื่องแบบ ทุกอย่างดูหรูหราสมเป็นโรงเรียนสำหรับราชวงศ์จริงๆ
สักพักทุกคนที่ยืนคุยกันก็รีบกลับมานั่งประจำที่เมื่อมีใครสักคนตะโกนบอกว่าครูประจำชั้นกำลังมา อาจารย์วัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมกับหนังสือในมือ มองสำรวจรอบห้องเพื่อแน่ใจว่าทุกคนนั่งกันเรียบร้อย
"วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามานะ นักเรียนเข้ามาสิ" เอ่ยบอกแล้วหันไปเรียกนักเรียนอีกคนที่ยืนอยู่นอกห้องเข้ามา ทุกสายตาต่างจับจ้อง ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลช็อกโกเลตที่ถูกเซ็ตให้เข้ากับใบหน้าลูกครึ่งได้เป็นอย่างดี ดวงตาเรียวสีน้ำตาลคู่สวยที่มีเสน่ห์ต่างดึงดูดสายตาทุกคนในห้อง จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากเสี้ยวพระจันทร์ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพอมันมาอยู่บนใบหน้าของเจ้าตัว ทุกองค์ประกอบบนใบหน้าล้วนทำให้ใครหลายคนละสายตาของเขาไม่ได้ ใบหน้าที่ราวกับพระเจ้าเอาเวลาทั้งหมดที่มีเพื่อสรรค์สร้างใบหน้าหล่อนี้ขึ้นมาให้เขา ทุกคนกำลังมองและยิ้มอย่างชื่นชมความหล่อของนักเรียนคนใหม่ ยกเว้นก็แต่ร่างเพรียวหลังห้องที่กำลังจ้องมองอย่างตกใจและไม่อยากเชื่อสายตาว่าจะเจอผู้ชายคนนี้ที่นี่
"แนะนำตัวสิ" อาจารย์หันไปพูดกับเด็กนักเรียนคนใหม่
"ชื่อเซฟ ยินดีที่ได้รู้จัก" คำแนะนำตัวสั้นๆกับน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ยิ่งย้ำกับเจ้าชายว่านี่ไม่ใช่ความฝัน คนที่เขาเพิ่งจะไล่ให้ไปเมื่อหลายคืนก่อน บัดนี้กลับมาปราฏตัวอยู่ตรงหน้าของเขาอีกครั้งแล้ว
"แค่นี้"
"ครับ"
"งั้นเชิญนั่งที่ได้เลย
คนตัวสูงกวาดสายตามองไปทั่วห้องเพื่อหาที่นั่งตอนนี้ที่นั่งว่างมีแค่ข้างเจ้าชายและข้างอลิส ควินน์แกล้งมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ภายในใจก็ภาวนาว่าอย่าให้เซฟเดินมานั่งข้างเขา ขอให้อีกฝ่ายเดินไปนั่งข้างอลิส แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่ภาวนาในใจจะไม่เป็นผล เมื่อเซฟเดินเลยโต๊ะข้างอลิสมาก่อนจะมาหยุดที่โต๊ะข้างเขา ท่ามกลางเสียงฮือฮาและตกตะลึงของทุกคน รวมถึงอลิสเองก็ด้วย เธอหันมามองเหมือนจะพูดอะไรกับเขาสักอย่างผ่านสายตา แต่ควินน์ที่กำลังกระวนกระวายในใจไม่สามารถอ่านมันออกได้
ถ้าจำไม่ผิด องครักษ์เคยบอกเขาว่าฟลินน์ไม่ชอบให้ใครมานั่งข้างๆ ฟลินน์จะไล่ให้อีกฝ่ายออกไปนั่งตรงอื่น นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทุกคนต่างหันมามองว่าเขาจะทำอย่างไรกับเด็กใหม่ แต่ตอนนี้สิ่งที่ควินน์กำลังกังวลไม่ใช่สายตาของทุกคนที่จ้องมองเขา
แต่เป็นเด็กใหม่ข้างๆนี่ต่างหาก ถึงแม้จะยังไม่ทันหันไปมองแต่ก็รับรู้ถึงรังสีความกดดันข้างๆ
"สวัสดีครับเจ้าชายฟลินน์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" คำทักทายธรรมดาแต่น้ำเสียงกับเย็นชาจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่ ควินน์ค่อยๆหันมาไปมองมือที่ยื่นขึ้นมาเหมือนต้องการจะจับมือเขาเพื่อทักทาย
ถ้าเป็นเขาก็คงจะจับมือเพื่อทักทาย แต่ตอนนี้เขาคือฟลินน์ ถ้าเป็นฟลินน์คงไม่ทำแบบนั้น
เมื่อคิดได้ดังนั้นควินน์จึงเลือกที่จะเมินอีกฝ่ายแล้วกอดอกแสร้งหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างทันที
เขาจะทำให้แผนการปลอมตัวแตกตั้งแต่วันแรกไม่ได้เด็ดขาด
TBC


จะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากเด็กหนุ่มธรรมดาๆคนหนึ่งถูกเทพแห่งการแปลงร่างเลือกให้เป็นผู้ใช้แอปแปลงร่างที่เขาสร้างขึ้นโดยเขาสามารถทำได้ตามใจชอบเลยและนี่คือวันวุ่นๆของเด็กหนุ่มนามว่ายูนะที่จะต้องรับผลกระทบจากแอปแปลงร่างนี้โดยตรง
ตัวละครหลัก
1.ยูนะ ยูคาริ(Yuuna Yukari)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ยูนะ
2.มะลิ ชาติตะวัน(Mali Chartawan)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:มะลิ
3.รูเซีย ชิโนโช(Rushia Shinocho)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:รูเซีย
4.เคย์นิส ไทรีเซียส(Caenis Tiresias)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:เคย์นิส


1 นาทีจากตอนที่แล้ว
"ดูจากคู่มือการใช้ดูเหมือนว่าประเภทของการแปลงร่างจะแบ่งตามนี้นะ อันดับแรกคือ Body, Behavior & Personality, Gender & Sexual Orientation, Species & Race, Memory, Reality, Job, Time-Space และ Special สินะ"ยูนะพูดในขณะที่เขากำลังนั่งเช็ตแอปแปลงร่างและเขาก็ทำการกดเข้าไปดูข้อมูลว่ามีข้อมูลอะไรบ้างในดาต้าเบสจนสุดท้ายพบว่ามันแบ่งหมวดเป็น Family, Friends, School, Celebrity, Fictional Character และ Other
"งั้นเป้าหมายเอาเป็นเราเองละกัน เห็นว่าข้อมูลอยู่ในหมวด Family สินะ"ยูนะพูดในขณะที่เขากำลังกดเข้าไปในแอปแปลงร่างและเลือกเข้าไปที่ตัวเอง
ก่อนที่เขาจะทำการกดไปตกลงและเลือกหมวดของการแปลงร่างว่าจะเป๋นการแปลงร่างแบบไหน
"ลองเอาเป็น Special ละกัน"ยูนะพูดแล้วเขาก็เลือกที่ Semi-Cloning แล้วก็๋เลือกอีกเป้าหมายหนึ่งจะให้เขานั้นแปลงร่างและเขาก็เลือกหมวด Family และเลือกแม่ของเขาอย่างอากิโกะทันที
"ขอโทษนะครับคุณแม่ พอดีผมอยากจะทดลองแอปแปลงร่าง"ยูนะพูดและเขาก็กดตกลงแล้วเขาก็รู้สึกเหมือนว่าร่างของตัวเองเริ่มค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิด
"อ้ากก!!! ทำไมผมรู้สึกว่าหัวใจของผมเต้นแรงผิดปกติและเหมือนกับว่าร่างของผมกำลังจะละลายเลย"ยูนะตะโกนด้วยความเจ็บปวดเนื่องจากการแปลงร่างเริ่มต้นขึ้นแล้วพร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นแรงอย่างผิดปกติ
ก่อนที่เขาจะค่อยๆกลายเป็นหญิงสาวที่มีผมสีดำยาวถึงหลัง,ตาสีดำ,มีหน้าอกขนาดคัพ E ซึ่งสวมชุดพนักงานบริษัทสีขาวแถบดำ 3 แถบ,กระโปรงสั้นสีน้ำเงิน,สวมถุงน่องสีดำมันเงา,รองเท้าส้นสูงสีดำและสวมแว่นตากรอบเหลี่ยมสีดำและนี่คือยูนะร่างกึ่งโคลนนของอากิโกะแม่ของตัวเอง
"อาร่าๆ เสียงของผมในตอนนี้เหมือนแม่เลยแฮะ งั้นลองทดสอบต่อละกัน"ยูนะพูดในขณะที่่ตัวเองกำลังมาทดสอบแอปแปลงร่างอีกรอบและก็ํทำการกดเลือกไปที่ Special และเลือกไปที่ School แล้วเล็งไปที่มหาวิทยาลัยและกดเช็คลิสว่ามีอาจารย์ในมหาวิทยาลัยคนไหนน่าจะใช้เป็นร่างแปลงของตัวเองบ้างแต่สุดท้ายก็เลือกกลับร่างเดิมก่อน
ก่อนที่เธอจะทำการกดไปที่ Reverse Transformation ไปครั้งที่ 1 แต่กลับพบว่ามันขึ้นว่า Fail
"ทำไมกลับร่างเดิมไม่ได้เนี่ย แถมการกลับคืนร่างใช้ได้แค่ 5 ครั้งต่อสัปดาห์และฟิ้นฟูกลับมาทุกเที่ยงคืนแต่ไม่ยักจะรู้ว่าการกลับคืนร่างเดิมมีโอกาศผิดพลาดด้วยเหรอเนี่ย"ยูนะตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจแล้วก็กดไปที่ Reverse Transformation อีกหลายรอบจนตอนนี้เหลืออีกแค่อีก 1 รอบเท่านั้น
"ขอให้รอบนี้ไม่ผิดพลาดนะ สาธุ เพราะมันจะฟื้นฟูกลับมาที่ละหนึ่งตอนทุกๆสิ้นสุดสัปดาห์"ยูนะพูดด้วยความหวังว่าการกลับร่างจะสำเร็จไม่ใช่ผิดพลาด
ก่อนที่เธอจะพบว่าการกลับคืนร่างมันขึ้นเป็นคำว่า Fail อีกครั้ง
"สรุปฉันต้องอยู่ในสภาพนี้ทั้งสัปดาห์เลยหรือไง"ยูนะคะโกนเสียงหลงจนทำให้ทั้งมิกิและอากิโกะได้ยินจากข้างล่างของบ้าน
ก่อนที่พวกเธอทั้งคู่จะเข้ามาในห้องแล้วพบกับยูนะที่อยู่ในสภาพร่างกึ่งโคลนของอากิโกะ
"ทำไมจู่ๆพี่ยูนะถึงมีหน้าตาเหมือนคุณแม่น่ะ"มิกิพูดด้วยความสงสัยเกี่ยวกับยูนะที่ตอนนี้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนอากิโกะตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เรื่องมันยาวน่ะ น้องมิกิ"ยูนะพยายามอธิบายให้มิกิรู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เธอมาอยู่ในสภาพนี้
"หนูแล้วล่ะว่าแอปแปลงร่างมันทำให้พี่อยู่ในสภาพนี้แต่เราไม่ควรบอกเรื่องนี้กับคนอื่นนอกจากคนในบ้านนะ"มิกิบอกพี่ชายของตัวเองให้เก็บความลับเรื่องแอปแปลงร่างเอาไว้ไม่ให้คนอื่นนอกจากครอบครัวรู้
"เอาล่ะ ยูนะ ลูกคงจะต้องอยู่ในสภาพนี้ 5 สัปดาห์ตามจำนวนพลังในการย้อนการแปลงร่างกลับซึ่งมีจำนวน 5 จุด"ยูกิโกะบอกกับยูนะ ลูกของเธอเรื่องการอยู่ในสภาพร่างกึ่งโคลนของเธอถึง 5 สัปดาห์
ก่อนที่เธอจะพยายามสอนวิธีการใช้ชีวิตแบบผู้หญิงให้ลูกของเธอรู้โดยที่ยูนะจดไว้ในสมารฺทโฟนของตัวเอง
"ขอบคุณค่ะ คุณแม่ ฉันจะพยายามทำดูค่ะ เอ๋ ทำไมเสียงของฉันถึงเหมือนกับแม่ล่ะ"ยูนะตกใจเพราะเธอเริ่มสงสัยว่าความเป็นจริงจะเริ่มค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิดหรือเปล่า
ก่อนที่เธอจะลงไปข้่างล่างเพื่อไปดื่มกาแฟดำซึ่งปกติเธอไม่เคยกินเลยแต่เพราะอิทธิพลจากนิสัยและพฤคิกรรมของแม่ตัวเองที่เริ่มค่อยๆกัดตัวตนของเธอทำให้ร่างกายของเธอขยับไปเอง


ระบบต่างๆ ของแอปแปลงร่าง
1.User Data(ข้อมูลผู้ใช้)
2.Camera(กล้อง),Gallery(คลังรูปภาพ)
3.Type of Transformation(ประเภทการแปลงร่าง)
 3.1 Body(ร่างกาย):การแปลงร่างที่เล่นเกี่ยวกับร่างกาย
 3.2 Behaviors & Personality(พฤติกรรมและนิสัย):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับพฤคิกรรมและนิสัย
 3.3 Gender & Sexual Orientation(เพศและรสนิยมทางเพศ):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับเพศหรือรสนิยมทางเพศ
 3.4.Species & Race(สปีชีย์และชาติพันธุ์):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับสปีชีย์หรือชาติพันธุ์
 3.5 Memory(ความทรงจำ):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับความทรงจำ
 3.6 Reality(ความเป็นจริง):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับความเป็นจริง
 3.7 Clothing(ชุด):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับชุด
 3.8 Job(อาชีพ):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับอาชีพ
 3.9 Age(อายุ):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับอายุ
 3.10 Time-Space(กาลอวกาศ):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับกาลอวกาศเช่นประวัติศาสตร์,ตำนานปรำปรา,นิทานและวรรณกรรม
 3.11 Special(พิเศษ):การแปลงร่างรูปแบบพิเศษมีดังต่อไปนี้
 -Fusion/Fisssion(ฟิวชั่น/ฟิชชั่น):การแปลงร่างประเภทแยกร่าง/รวมร่าง(อันนี้เกี่ยวกับการรวมหรือแยกคุณลักษณะของบุคคลตั้งแต่หนึ่งคนขึ้นไปไปยังบุคคลเป้าหมาย แต่จิตขององค์ประกอบนั้นยังคงแยกจากกันแม้กระทั่งการแตกตัวเพื่อแยกคนออกจากกัน)
 -Merging/Splitting(หลอมรวม/แยกส่วน):การแปลงร่างประเภทหลอมรวม/แยกส่วน(อันนี้คล้ายกับ Fusion & Fission แต่การรวมเป็นการรวมทั้งลักษณะและความคิดของคนตั้งแต่หนึ่งคนขึ้นไปมารวมกันเป็นร่างกายและจิตใจ ในขณะที่การแยกออกเป็นลักษณะบางอย่างแยกจากกัน แต่จิตใจของพวกเขาเป็นรังผึ้งที่ควบคุมด้วยจิตใจแบบผสม)
 -Fication(-ฟิเคชั่น):การแปลงร่างประเภทฟิเคชั่นเช่น Toonification(การแปลงร่่างเป็นตัวการ์ตูน)/ฺBimbofication(แปลงร่า่งเป็นสาวโง่ทึ่ม),Purification(แปลงร่างเป็นตัวตนที่บริสุทธิ์),Corruption(แปลงร่างเป็นตัวตนที่ชั่วร้าย)
 -Skinsuit/Kigurumi/Mask/Living Suit/Permasuit(สกินสูท/คิกุรุมิ/หน้ากาก/ไลฟ์วิ่งสูท/เพอร์มาสูท):การแปลงร่างประเภทชุดรูปแบบต่างๆ
 -Possession(การสิงร่าง):การแปลงร่างประเภทสิ่งร่าง
 -Inanimate Object/Living Inanimate Object(สิ่งไม่มีชีวิต/สิ่งไม่มีชีวิตที่มีชีวิต):การแปลงร่างที่เกี่ยวกับสิ่งไม่มีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิตที่มีชีวิต
 -Growth(การเจริญเติบโต):การแปลงร่างประเภทเกี่ยวกับการเจริญเติบโต
Cloning/Semi-Cloning(โคลนนิ่ง/กึ่งโคลนนิ่ง):การแปลงร่างประเภทโคลนนิ่งหรือกึ่งโคลนนิ่ง
-Physical State(สถานะทางกายภาพ):การแปลงร่างประเภทสถานะทางกายภาพต่างๆ
-Elements(ธาตุ):การแปลงร่างประเภทธาตุต่างๆไม่ว่าจะเป็นธาตุคลาสสิก,ธาตุแปลกๆและธาตุทางวิทยาศาสตร์
-Concept(คอนเซ็ปต์):การแปลงร่างประเภทคอนเซ็ปต์ต่างๆ
Essence:การแปลงร่างที่เกี่ยวกับแก่นแท้ของผู้คนหรือตัวละครสมมติ
4.Database
5.Reverse TF: เลิกทำการแปลงจากเป้าหมาย (ใช้ได้เพียง 5 ครั้งต่อสัปดาห์และเติมทุกเที่ยงคืน)
6.Random TF:การแปลงร่างแบบสุ่ม จะปลดล็อกเมื่อการคืนร่างขึ้น Success 1 ครั้งและจะสุ่มแปลงร่างให้ผูัใช้ 1 อย่างในครัังแรกและสามารถเปิดและปิดการใช้งานได้ในครั้งถัดไป
Update 0.1 Daily Reward
1.เพิ่มระบบ Daily Reward ที่จะมอบค่าคืนร่างวันละ 3 จุด
2.เพิ่มที่เก็บค่าคืนร่างได้ไม่เกิน 100 จุด
3.เพิ่มโอกาศแปลงร่างและคืนร่างผิดพลาด 15%
4.ชุดที่คุณใส่หลังจากแปลงร่างจะไม่สามารถถอดออกมาได้แล้ว


เช้าว้นต่อมา
"สงสัยฉันคงจะต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สวมอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนใส่ตะกร้าก่อนอาบน้ำแล้วล่ะ"ยูนะพูดในขณะที่เธอตื่นขึ้นมาจากเตียงนอน
ก่อนทึ่เธอจะถอดชุดและเริ่มอาบน้ำเพราะวันนี้มีเรียนทั้งคาบเช้าและบ่าย
"แต่ฉันว่าจะลองเช็คดูร่างกายของฉันในตอนนี้ระหว่างอาบน้ำดีกว่า"ยูนะพูดในขณะที่เธอกำลังอาบน้ำในห้องน้ำบริเวณชั้น 2 ของบ้าน
ก่อนที่เธอจะเอามาขยำหน้าอกขนาดใหญ่ของเธอจนรู้สึกฟินแล้วเธอก็ออกจากห้องน้ำและเตรียมตัวไปแต่งชุดเพื่อไปมหาวิทยาลัย
"ร่างกายของคุณแม่นี่ดีจริงๆเลย"ยูนะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแล้วเธอก็เช้าไปในห้องของตัวเอง
ก่อนที่อากิโกะจะส่งข้อความมาหาเธอว่าตอนนึัใส่ชุดเก่าไปก่อนนะเพราะแม่ยังไม่ได้ซื้อชุดใหม่ให้และปลุกมิกิด้วยเพราะเดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย
"ชุดเก่าที่ว่าน่าจะเป็นชุดของฉันสินะ"ยูนะพูดแล้วเธอก็เอากางเกงในแบบผู้ชายสีขาว,เสื้อกล้ามสีขาวมาสวมและตามด้วยเสื้อยืดสีขาวแถบดำลายลูกฟุตบอลและกางเกงยีนส์ขาสั้นสีนเำเงินและสวมแว่นขอบตัวเอง
ก่อนที่เธอจะเอาหนังสือเรียนที่จะใช้เรียนวันนี้อย่างวิธีการทางประวัติศาสตร์และวรรณคดีและวรรณกรรมอังกฤษและอเมริกาใส่กระเป๋าแล้วหยิบสายชาร์ตแบตมือถือ,สมาร์ทโฟนและกระเป๋าเงินใส่ในกระเป๋าทันทึ
"ต้องรีบไปปลุกมิกิแล้วล่ะ แต่ชุดที่เราสวมมันดูแน่นมากเลยแฮะ"ยูนะพูดแล้วเธอก็ออกจากห้องของต้วเองและทำการปลุกน้องสาวของเธอให้ตื่นมาเพราะเดี๋ยวไปเรียนสาย
"มิกิตื่นได้แล้วจะ 7 โมงแล้ว พี่ต้องไปมหาวิทยาลับก่อน 8 โมงน่ะ"ยูนะตะโกนบอกมิกิให้รีบตื่นพร้อมเขย่าตัวของเธอให้ตื่น
"ขออีก 3 นาที"มิกิบอกยูนะว่าขออีก 3 นาที
"ไม่ได้นะ น้องพี่"ยูนะบอกมิกิและเขย่าจนเธอตื่นและจ้องหน้าของเธอด้วยความโกรธ
หลายนาทีต่อมา
อากิโกะบอกยูนะให้ขึ้นรถไฟฟ้าและเติมเงินใส่บัตรบันนึ่ด้วย 100 บาทและให้ไปซื้ออะไรทานที่มหาวิทยาลัย
"ค่ะ พี่อากิโกะ เอ๋!!!!"ยูนะตอบอากิโกะ แม่ของเธอพร้อมตะโกนด้วยความตกใจที่เธอเผลอเรียกเรียกแม่ตัวเองว่าพี่
ก่อนที่หน้าของเธอจะแดงเพราะความอายและรีบขึ้นรถไฟฟ้าทันที
ในรถไฟฟ้า
ยูนะพบว่าวันนึ้ในรถไฟฟ้ามันแน่นมากจนขยับไปไหนไม่ได้และเริ่มรู่สึกเหมือนว่ามีพวกลามกอนาจารมาจับก้นและหน้าอกของเธอแต่เธอทำอะไรไม่ได้เพราะคนมันแน่นมาก
"จะบอกว่ามีพวกลามกอนาจารมาลวนลามเราดีไหม แต่รถไฟฟ้ามันแน่นมากแทบจะไม่ลดลงเลย"ยูนะคิดในใจแล้วเธอก็ทำการกดแอปแปลงร่างและทำการกดไปที่เสื้อผ่าแล้วเธอก็เลือกชุดพนักงานบริษัทหญิง
ก่อนที่เธอกดเลือกเป้าหมายคือตัวเองแต่เธอดันกดผิดไปที่อาณาเขตรอบตัวเธอเนื่องจากคนมันแน่นเกินไปจนเกิดแสงสีขาวจ้าไปทั้งโบกี้ที่เธอยืนอยู่จนทำให้ชุดของคนที่อยู่ในรถไฟฟ้าโบกี้เดียวกับเธอรวมถึงเธอค่อยๆเปลี่ยนสภาพเป็นชุดพนักงานบริษัทสีดำ,กระโปรงสั้นสีดำ,สวมถุงน่องสีดำมันเงาและรองเท้าส้นสูงสีดำกันหมดทุกคน
"เกิดอะไรขึ้นกับชุดของผมเนี่ย"เด็กผู้ชายวับรุ่นคนหนึ่งพูดด้วยอาการตกใจที่ชุดนักเรียนของตัวเองดันกลายเป็นชุดพนักงานบริษัทหญิงไปแล้ว
"What Happened to my clothes? why my clothes got sent to Office Lady's outfit"ชายชาวอังกฤษตัวอ้วนพูดด้วยอาการตกใจที่จู่ๆร่างของเขาก็ผอมลงซะงั้นแถมสวมชุดพนักงานบริษัทหญิงด้วย
ก่อนที่แสงสีขาวจะกระจายไปทั้งคันรถไฟฟ้าและพอถึงสถานีบางซื่อ เคย์นิสที่กำลังจะเข้ารถไฟฟ้าไปมหาลัยและเข้าไปในรถไฟฟ้าจนทำให้ชุดของเขากลายเป็นชุดพนักงานบริษัทสีดำ,กระโปรงสั้นสีดำ,สวมถุงน่องสีดำมันเงาและรองเท้าส้นสูงสีดำเหมือนกับทุกคนในรถจนกระทั่งแสงนั้นหายไปและก็มาถึงสถานีวัชรเทวา ทั้งยูนะและเคยฺ์นิสก็ลงจากรถไฟฟ้าเพื่อเข้าไปในมหาวิทยาลัย
"เหวอ"ไอริสพูดด้วยความกลัวเพราะเขาไม่เคยสวมรองเท้าส้นสูงมาก่อนเช่นเดียวกับยูนะที่ก็ยังรู้สึกกลัวๆล้มอยู่บ้างแต่เหมือนความเป็นจริงจะค่อยๆเปลี่ยนอย่างช้าๆทำให้ไม่ค่อยรู้สึกกลัวเท่าไร
ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยวัชรเทวาทันทีโดยที่นักศึกษาหญิงจำนวนมากหัวเราะเคย์นิสกันจนเขารู้สึกอายมาก
หน้าโรงอาหารของมหาวิทยาลัย
มะลิและรูเซียก็มาคุยกับยูนะและเคย์นิสเรื่องข่าวที่ดังเป็นกระแสในโชเชี่ยลที่เกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อเช้าที่จู่ๆทุกคนในรถไฟฟ้าดันสวมชุดพนักงานบริษัทหญิงเหมือนกันหมดไม่เว้นแม้แต่คนขับรถไฟ
"เมื่อเช้ามันเป็นอุบัติเหตุตอนที่ฉันใช้แอปแปลงร่างเปลี่ยนชุดตัวเองไงแต่คนมันแน่นจนกดเป้าหมายผิดจนทุกคนบนรถไฟสวมชุดแบบเดียวกับฉันหมด"ยูนะอธิบายให้กับทุกคนรู้เรื่องข่าวที่เกิดขึ้นบนรถไฟ
ก่อนที่เธอจะมามองแอปแปลงร่างที่ตอนนี้อัปเดตระบบรางวัลล็อกอินและมันให้ค่าคืนร่างมาอย่างละ 3 จุดและเปลี่ยนจากจำกัดแค่ 5 จุดเป็นไม่เกิน 100 จุด
"ดูเหมือนว่ามันจะเพิ่งอัปเดตเมื่อตะกี้ด้วย"ยูนะพูดหลังจากอ่านอัปเดตของแอปแปลงร่าง
"เหมือนว่าเมื่อคืน นายจะบอกว่านายใช้ค่าคืนร่างหมดไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"เคย์นิสตอบยูนะเรื่องที่อีกฝ่ายใช้ค่าคืนร่างหมดไปเมื่อวาน
"เหมือนอัปเดตใหม่จะบอกว่าชุดที่พวกเราสวมหลังจากแปลงร่างจะไม่สามารถถอดออกได้อย่างถาวรแล้ว ทางเดียวที่จะถอดชุดได้คือการคืนร่างเท่านั้น"ยูนะบอกเคย์นิสเรื่องอัปเตดใหม่อีกอัน
"หาาา!!"เคย์นิสร้องเสียงหลงแต่เพราะคาบเรียนคาบเช้ากำลังจะเริ่มดังนั้นพวกเขาก็ต้องรีบเข้าไปเรีนในคณะของตัวเองทันที


จะเกิดอะไรขี้นถ้าหากว่าเทพแห่งการแปลงร่าง,มอร์โฟได้เลือกเด็กวัยรุ่นธรรมดาๆคนหนึ่งในโลกที่ธรรมดาๆและไร้ซึ่งพลังวิเศษอย่างยูนะ ยูคาร้ให้เป็นหนูทดลองแอปแปลงร่างอย่าง Transformation App และคอยเฝ้าดูชีวิตธรรมดาๆที่จะโกลาหลมากขึ้นในอนาคตว่าเขาจะเลือกว่าจะใช้แอปนี้ในทางที่ถูกหรือทางที่ผิด
มหาวิทยาลัยวัชรเทวา,กรุงเทพมหานคร ปีค.ศ.2022
เด็กหนุ่มที่มีผมสีดำทรงขนเม่น,ตาสีดำซึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวแถบดำ 3 แถบ,กางเกงยีนส์ขาสั้นสีน้ำเงินและแว่นตากรอบเหลี่ยมสีดำและเขาคือยูนะ ยูคาริหรือยูนะ ตัวเอกของเราซึ่งกำลังตรวจสอบการแจ้งเตือนของโทรศัพท์ตัวเอง
"เมื่อคืน เหมือนผีเสื้อยักษ์ในฝันจะบอกผมว่าเขาเลือกผมมาทำการทดลองเกี่ยวกับแอปแปลงร่างที่สามารถแปลงร่างได้จริงๆ อยากรู้นะว่าม้นจะเป็นของจริงหรือเปล่านะ"ยูนะพูดในขณะที่เขากำลังรอแอปแปลงร่างติดตั้งเสร็จหรือยัง
ก่อนที่เขาจะเดินไปมาในมหาวิทยาลัยและเช็คตารางเรียนว่าวันนี้เรียนวิชาอะไรบ้าง
"เนื่องจากผมเรียนคณะมนุษย์ศาสตร์สาขาประวัติศาสตร์ น่าจะต้องศึกษาเยอะหน่อยนะ"ยูนะพูดในขณะที่ตัวเองกำลังนั่งอ่านหนังสือเรียนวิชาประวัติศาสตร์ยุโรปอยู่
ก่อนที่ข้อความจะเด้งมาว่า Transformation App has been installed แล้วก็มีไอคอนของแอปที่เป็นรูปผีเสื้อเกาะบนกิ่งไม้และมีตราสัญลักษณ์ ⚥ อยู่ตรงกลางที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า Transformation APP และอักษรกรีกโบราณที่เขียนว่า Μεταμορφώσεις
"นี่สินะแอปที่ว่า"ยูนะพูดแต่แล้วพวกไอริสก็ส่งข้อความมาหาว่าพวกเขารออยู่ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย
โรงอาหารของมหาวิทยาลัย
เด็กหนุ่มที่มีผมสีทองสั้น,ตาสีม่วงซึ่งสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินที่มีรูปรถถังสีเทาตรงกลางและกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินและเขาคือเคย์นิส ไทรีเซียสหรือเคย์นิสซึ่งกำลังนั่งรอยูนะพร้อมเพื่อนอีก 3 คนอย่างเด็กสาวที่มีผมสีเขียวทรงก้อนโมจิคู่,ตาสีม่วงแดง,หน้าอกขนาดคัพ A ซึ่งสวมชุดเดรสสีเขียวอ่อนที่มีรูปผีเสื้่อสีน้ำเงินจำนวนมากอยู่ตามชุดและเธอคือรูเซีย ซิโนะโชหรือรูเซียและเด็กสาวที่มีผมสีดำทรงโพนี่เทลสั้น,ตาสีดำ,มีหน้าอกขนาดคัพ C ซึ่งสวมชุดนักเรียนมหาวิทยาลัยไทยและเธอคือมะลิ ชาติตะวันหรือมะลิ
"เฺมื่อไร ยูนะจะมาเนี่ย เห็นว่าถูกเทพแห่งการแปลงร่างเลือกให้เป็นหนูทดลองแอปแปลงร่างแบบเอ็กคลูซีฟด้วยนี่"เคย์นิสพูดในขณะที่เขากำลังรอยูนะอยู่ในโรงอาหาร
ก่อนที่ยูนะจะรีบวิ่งมาทันทีและอธิบายว่าที่เขาช้าเพราะว่าหลงทางเพราะมหาวิทยาลัยใหญ่มากจนไปไม่ถูก
"ฉันเข้าใจแหละ"มะลิบอกยูนะแล่วถามต่อว่า "เรื่องแอปแปลงร่างเป็นอย่างไรบ้างได้ ลองใช้หรือยัง"
"ยังน่ะ มะลิ เพิ่งติดตั้งแอปเสร็จไม่นานเองเห็นว่าเน็ตมหาวิทยาลัย ช้าเหมือนหอยทากคลานเลย"ยูนะตอบมะลิแล้วเขาก็เข้าไปในโรงอาหารเพื่อซื้ออาหารเที่ยงมาทาน
หลายนาทีต่อมา
ยูนะได้ซื้อเบอร์เกอร์ปลามาทานพร้อมกับน้ำชารสน้ำผึ้งมะนาวจนอิ่มและบอกกับทุกคนว่าวันนี้เขาเรียนแค่รอบเช้าเท่านั้น เดี๋ยวสักพักต้องกลับไปที่บ้าน
"งั้นกู๊ดบายละกันนะ ยูนะ เพราะฉันก็เรียนแค่ตาบเช้าน่ะ บ้านฉันอยู่แถวไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยก็เลยมาเรียนสะดวก"มะลิบอกยูนะแล้วเธอก็เตรียมตัวกลับบ้านทันที
"ส่วนผมมีเรียนคาบบ่าย วิชาวรรณกรรมรัสเซียน่ะ"เคย์นิสบอกกับทุกคนแล้วเขาก็รีบวิ่งไปรอที่อาคารเรียนทันที
"ส่วนฉันก็มีเรียนคาบบ่ายเหมือนกัน แต่เป็นวิชาคหกรรมน่ะ"รูเซียบอกทุกคนแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไปทันที
หลายชั่วโมงต่อมา
ยูนะได้นั่งรถไฟฟ้ากลับมาถึงบ้านของเขาแถวปากน้ำ,สมุทรปราการและก็เดินกลับมาเปิดประตูบ้านของเขาแล้วก็เจอเด็กสาวที่มีผมสีดำเป็นเปียคู่สั้นๆ,ตาสีดำ,มีหน้าอกขนาดคัพ C ซึ่งสวมชุดเทควันโดสีขาวและเธอคือมิกิ ยูคาริหรือมิกิ น้องสาวของยูนะที่เป็นนักกีฬาเทควันโด
"พี่ยูนะ กลับมาช้าอีกแล้วนะ หนูกับแม่รอนานมากเลย แอบไปเถรไถรที่ไหนหรือเปล่า"มิกิบ่นยูนะเรื่องที่พี่ชายของตัวเองกลับมาช้า
"บ่นเหมือนแม่เลยนะ มิกิ"ยูนะตอบมิกิแล้วเขาก็เตรียมตัวขึ้นไปบนห้องของตัวเองแล้วหญิงสาวที่มีผมสีดำยาวถึงหลัง,ตาสีดำ,มีหน้าอกขนาดคัพ E ซึ่งสวมชุดพนักงานบริษัทสีดำ,กระโปรงสั้นสีดำ,ถุงน่องสีดำมันและรองเท้าส้นสูงสีดำและเธอคืออากิโกะ ยูคาริหรืออากิโกะ แม่ของยูนะ
"นี่ยูนะ ลูกกลับมาช้าอีกวันแล้วนะ ไม่รู้ว่าหลงไปไหนมาน่ะ"อากิโกะบ่นยูนะเรื่องที่ลูกของเธอมาช้า
"เหมือนผมจะรู้สึกว่าเวลารอบตัวผมมันช้าไปหมดเลย เหมือนมีอะไรสักอย่างแกล้งผมล่ะมั้ง"ยูนะพยายามอธิบายให้แม่กับน้องสาวรู้
ก่อนที่เขาจะรีบขึ้นบ้านทันทีเพราะกลัวแม่ดุมากกว่านี้และทำการเปิดแอปแปลงร่างทันที
"เอ๋เหมือนแอปนี้จะเอาข้อมูลทุกอย่างที่ผมมีในรายชื่อติดต่อและโชเชี่ยลมีเดียมาเติมจนเต็มตั้งแต่ครอบครัว,เพื่อนสนิท,ความชอบ/ความเกลียด,พฤติกรรม,นิสัย,เพศ,รสนิยมทางเพศ,อายุ,เผ่าพันธุ์,ชาติพันธุ์,อาชีพ,ชุดและกาลอวกาศ"ยูนะพูดด้วยความดีใจในขณะที่เขากำลังอ่านคู่มือการใช้แอปแปลงร่างที่แถมมากับตัวแอปอยู่แล้วจนเข้าใจ
ก่อนที่เขาจะคิดว่าจะทดลองในคืนนี้หรือรอทดลองพรุ่งนี้แต่สุดท้ายเขาก็เลือกทดลองในคืนนี้พร้อมกับที่เขารู้ว่าในแอปนี้บันทึกข้อมูลตัวละครที่อ้างอิงจากฟิคชั่นในโลกจริงๆไว้ในดาต้าเบส


จะเกิดอะไรขี้นถ้าหากว่าเทพแห่งการแปลงร่าง,มอร์โฟได้เลือกเด็กวัยรุ่นธรรมดาๆคนหนึ่งในโลกที่ธรรมดาๆและไร้ซึ่งพลังวิเศษอย่างยูนะ ยูคาร้ให้เป็นหนูทดลองแอปแปลงร่างอย่าง Transfotmation App และคอยเฝ้าดูชีวิตธรรมดาๆที่จะโกลาหลมากขึ้นในอนาคตว่าเขาจะเลือกว่าจะใช้แอปนี้ในทางที่ถูกหรือทางที่ผิด
มหาวิทยาลัยวัชรเทวา,กรุงเทพมหานคร ปีค.ศ.2022
เด็กหนุ่มที่มีผมสีดำทรงขนเม่น,ตาสีดำซึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวแถบดำ 3 แถบ,กางเกงยีนส์ขาสั้นสีน้ำเงินและแว่นตากรอบเหลี่ยมสีดำและเขาคือยูนะ ยูคาริหรือยูนะ ตัวเอกของเราซึ่งกำลังตรวจสอบการแจ้งเตือนของโทรศัพท์ตัวเอง
"เมื่อคืน เหมือนผีเสื้อยักษ์ในฝันจะบอกผมว่าเขาเลือกผมมาทำการทดลองเกี่ยวกับแอปแปลงร่างที่สามารถแปลงร่างได้จริงๆ อยากรู้นะว่าม้นจะเป็นของจริงหรือเปล่านะ"ยูนะพูดในขณะที่เขากำลังรอแอปแปลงร่างติดตั้งเสร็จหรือยัง
ก่อนที่เขาจะเดินไปมาในมหาวิทยาลัยและเช็คตารางเรียนว่าวันนี้เรียนวิชาอะไรบ้าง
"เนื่องจากผมเรียนคณะมนุษย์ศาสตร์สาขาประวัติศาสตร์ น่าจะต้องศึกษาเยอะหน่อยนะ"ยูนะพูดในขณะที่ตัวเองกำลังนั่งอ่านหนังสือเรียนวิชาประวัติศาสตร์ยุโรปอยู่
ก่อนที่ข้อความจะเด้งมาว่า Transformation App has been installed แล้วก็มีไอคอนของแอปที่เป็นรูปผีเสื้อเกาะบนกิ่งไม้และมีตราสัญลักษณ์ ⚥ อยู่ตรงกลางที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า Transformation APP และอักษรกรีกโบราณที่เขียนว่า Μεταμορφώσεις
"นี่สินะแอปที่ว่า"ยูนะพูดแต่แล้วพวกไอริสก็ส่งข้อความมาหาว่าพวกเขารออยู่ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย
โรงอาหารของมหาวิทยาลัย
เด็กหนุ่มที่มีผมสีเหลืองสั้น,ตาสีม่วงซึ่งสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินที่มีรูปรถถัง T-34 สีเทาตรงกลางและกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินและเขาคือเคย์นิส ไทรีเซียสหรือเคย์นิสซึ่งกำลังนั่งรอยูนะพร้อมเพื่อนอีก 3 คนอย่างเด็กสาวที่มีผมสีเขียวทรงก้อนโมจิคู่,ตาสีม่วงแดง,หน้าอกขนาดคัพ A ซึ่งสวมชุดเดรสสีเขียวอ่อนที่มีรูปผีเสื้่อสีน้ำเงินจำนวนมากอยู่ตามชุดและเธอคือรูเซีย ซิโนะโชหรือรูเซียและเด็กสาวที่มีผมสีดำทรงโพนี่เทลสั้น,ตาสีดำ,มีหน้าอกขนาดคัพ C ซึ่งสวมชุดนักเรียนมหาวิทยาลัยไทยและเธอคือมะลิ ชาติตะวันหรือมะลิ
"เฺมื่อไร ยูนะจะมาเนี่ย เห็นว่าถูกเทพแห่งการแปลงร่างเลือกให้เป็นหนูทดลองแอปแปลงร่างแบบเอ็กคลูซีฟด้วยนี่"เตย์นิสพูดในขณะที่เขากำลังรอยูนะอยู่ในโรงอาหาร
ก่อนที่ยูนะจะรีบวิ่งมาทันทีและอธิบายว่าที่เขาช้าเพราะว่าหลงทางเพราะมหาวิทยาลัยใหญ่มากจนไปไม่ถูก
"ฉันเข้าใจแหละ"มะลิบอกยูนะแล่วถามต่อว่า "เรื่องแอปแปลงร่างเป็นอย่างไรบ้างได้ ลองใช้หรือยัง"
"ยังน่ะ มะลิ เพิ่งติดตั้งแอปเสร็จไม่นานเองเห็นว่าเน็ตมหาวิทยาลัย ช้าเหมือนหอยทากคลานเลย"ยูนะตอบมะลิแล้วเขาก็เข้าไปในโรงอาหารเพื่อซื้ออาหารเที่ยงมาทาน
หลายนาทีต่อมา
ยูนะได้ซื้อเบอร์เกอร์ปลามาทานพร้อมกับน้ำชารสน้ำผึ้งมะนาวจนอิ่มและบอกกับทุกคนว่าวันนี้เขาเรียนแค่รอบเช้าเท่านั้น เดี๋ยวสักพักต้องกลับไปที่บ้าน
"งั้นกู๊ดบายละกันนะ ยูนะ เพราะฉันก็เรียนแค่ตาบเช้าน่ะ บ้านฉันอยู่แถวไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยก็เลยมาเรียนสะดวก"มะลิบอกยูนะแล้วเธอก็เตรียมตัวกลับบ้านทันที
"ส่วนผมมีเรียนคาบบ่าย วิชาวรรณกรรมรัสเซียน่ะ"เคย์นิสบอกกับทุกคนแล้วเขาก็รีบวิ่งไปรอที่อาคารเรียนทันที
"ส่วนฉันก็มีเรียนคาบบ่ายเหมือนกัน แต่เป็นวิชาคหกรรมน่ะ"รูเซียบอกทุกคนแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไปทันที
หลายชั่วโมงต่อมา
ยูนะได้นั่งรถไฟฟ้ากลับมาถึงบ้านของเขาแถวปากน้ำ,สมุทรปราการและก็เดินกลับมาเปิดประตูบ้านของเขาแล้วก็เจอเด็กสาวที่มีผมสีดำเป็นเปียคู่สั้นๆ,ตาสีดำ,มีหน้าอกขนาดคัพ C ซึ่งสวมชุดเทควันโดสีขาวและเธอคือมิกิ ยูคาริหรือมิกิ น้องสาวของยูนะที่เป็นนักกีฬาเทควันโด
"พี่ยูนะ กลับมาช้าอีกแล้วนะ หนูกับแม่รอนานมากเลย แอบไปเถรไถรที่ไหนหรือเปล่า"มิกิบ่นยูนะเรื่องที่พี่ชายของตัวเองกลับมาช้า
"บ่นเหมือนแม่เลยนะ มิกิ"ยูนะตอบมิกิแล้วเขาก็เตรียมตัวขึ้นไปบนห้องของตัวเองแล้วหญิงสาวที่มีผมสีดำยาวถึงหลัง,ตาสีดำ,มีหน้าอกขนาดคัพ E ซึ่งสวมชุดพนักงานบริษัทสีดำ,กระโปรงสั้นสีดำ,ถุงน่องสีดำมันและรองเท้าส้นสูงสีดำและเธอคืออากิโกะ ยูคาริหรืออากิโกะ แม่ของยูนะ
"นี่ยูนะ ลูกกลับมาช้าอีกวันแล้วนะ ไม่รู้ว่าหลงไปไหนมาน่ะ"อากิโกะบ่นยูนะเรื่องที่ลูกของเธอมาช้า
"เหมือนผมจะรู้สึกว่าเวลารอบตัวผมมันช้าไปหมดเลย เหมือนมีอะไรสักอย่างแกล้งผมล่ะมั้ง"ยูนะพยายามอธิบายให้แม่กับน้องสาวรู้
ก่อนที่เขาจะรีบขึ้นบ้านทันทีเพราะกลัวแม่ดุมากกว่านี้และทำการเปิดแอปแปลงร่างทันที
"เอ๋เหมือนแอปนี้จะเอาข้อมูลทุกอย่างที่ผมมีในรายชื่อติดต่อและโชเชี่ยลมีเดียมาเติมจนเต็มตั้งแต่ครอบครัว,เพื่อนสนิท,ความชอบ/ความเกลียด,พฤติกรรม,นิสัย,เพศ,รสนิยมทางเพศ,อายุ,เผ่าพันธุ์,ชาติพันธุ์,อาชีพ,ชุดและกาลอวกาศ"ยูนะพูดด้วยความดีใจในขณะที่เขากำลังอ่านคู่มือการใช้แอปแปลงร่างที่แถมมากับตัวแอปอยู่แล้วจนเข้าใจ
ก่อนที่เขาจะคิดว่าจะทดลองในคืนนี้หรือรอทดลองพรุ่งนี้แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะทดลองในคืนนี้พร้อมกับที่เขารู้ว่าในแอปนี้มีข้อมูลของตัวละครในฟิคชั่นที่มีอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงในดาต้าเบส


จะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากเด็กหนุ่มธรรมดาๆคนหนึ่งถูกเทพแห่งการแปลงร่างเลือกให้เป็นผู้ใช้แอปแปลงร่างที่เขาสร้างขึ้นโดยเขาสามารถทำได้ตามใจชอบเลยและนี่คือวันวุ่นๆของเด็กหนุ่มนามว่ายูนะที่จะต้องรับผลกระทบจากแอปแปลงร่างนี้โดยตรง ในฉบับตัวละครที่ถูกอ้างอิงจากฟิคชั่นต่างๆแทน
ตัวละครหลัก
1.ยูนะ ยูคาริ(Yuuna Yukari)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ยูนะ
2.มะลิ ชาติตะวัน(Mali Chartawan)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:มะลิ
3.รูเซีย ชิโนโช(Rushia Shinocho)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:รูเซีย
4.เคย์นิส ไทรีเซียส(Caenis Tiresias)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:เคย์นิส


เลข 25 ถ้าเป็นเลขธรรมดาก็คงจะไม่มีอะไร แต่ถ้าเป็นเป็นอายุ เขาจะเรียกว่า 'เบญจเพส วัยแห่งความโชคร้าย'
"ใครเขาเชื่อเรื่องพวกนี้กัน" หญิงสาวบนรถหรูละสายตาจากหน้าจอมือถือ พูดคุยกับพลขับและเลขาฯส่วนตัว
"เรื่องอะไรหรือครับ" พลขับถาม
"เบญจเพส วัยแห่งความโชคร้าย" พัฐสุดาตอบพลางปิดแอปพลิเคชันที่ใช้หาข้อมูลในโทรศัพท์แล้วเปลี่ยนเป็นดูตารางงานในปฏิทินแทน
"มันก็แล้วแต่คนนี่คะว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ" เลขาฯสาวที่มีความเชื่อเรื่องนี้แอบท้วงเจ้านาย เจ้านายไม่เชื่อเธอไม่ว่า แต่เธอเชื่อเพราะเคยผ่านมาแล้ว
"เรื่องโชคลางหลายๆ ครั้งเราก็ควบคุมไม่ได้นะครับ" พลขับวัยกลางคนก็มีความเชื่อในเรื่องนี้เช่นกัน
"เอ๊ะ แต่จะว่าไป คุณพัฐสุดาจะอายุ 25 ปีแล้วนี่คะ" เลขาสาวฯทักเจ้านายผู้จะเป็นเจ้าของวันเกิดในอีก 3 วันข้างหน้า
"วันครบรอบที่คุณพ่อรับฉันมาเลี้ยงต่างหากถึงจะถูก" เจ้านายสาวอายุ 24 ย่างเข้า 25 พูดท้วงขึ้น จริงอยู่ที่วันนั้นจะเป็นวันเกิดเธอ แต่วันเกิดหรือจะสำคัญเท่ากับวันที่ได้ชีวิตใหม่
"ถึงหมู่บ้านแล้วครับคุณหนู" พลขับจอดรถและปลดล็อกประตูรถ ทำให้การสนทนาเมื่อครู่ต้องจบลง
"ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" ถึงเธอจะขับรถเป็น แต่หลายๆ ครั้งก็ต้องพึ่งคนขับรถแบบนี้ก็เกรงใจเขาเหมือนกัน
"ด้วยความยินดีครับ แล้วผมจะรออยู่แถวๆ นี้นะครับ" เมื่อพูดจบ เขาก็ขับรถไปที่บริเวณอื่นเพื่อหาที่จอดรถ
สุดาลงมาจากรถพร้อมกับเลขาฯส่วนตัว แต่เลขาฯของเธอดันมีสายเข้า สุดาเลยเดินเข้าไปในงานก่อน
"คุณสุดา สวัสดีค่ะ" หญิงวัยกลางคนเข้ามาไหว้สวัสดีเธอจนเธอแทบจะไหว้กลับไปไม่ทัน
"สวัสดีค่ะ คุณนิดสบายดีนะคะ"
"ค่ะ ช่วงนี้หมู่บ้านเรามีรายได้เยอะขึ้นมากๆ เลยค่ะ นักท่องเที่ยวเข้ามาชมผ้าไหมของเราเยอะมาก ได้เงินเป็นกอบเป็นกำเลยค่ะ" สีหน้าของหล่อนยิ้มแย้ม
"ได้ยินแบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อยค่ะ แต่เหมือนทางเข้าหน้าหมู่บ้านจะลำบากไปนิดนึงนะคะ พึ่งซ่อมไปไม่ใช่หรอคะ" ไม่ใช่ว่าเมื่อหลายเดือนก่อนมีการซ่อมถนนหรอ เธอว่าเธอจำไม่ผิดนะ แต่วัสดุที่ใช้ทำก็ค่อนข้างจะ…
"ใช่ค่ะ แต่พอฝนตกน้ำมันก็ท่วมขัง กัดเซาะจนเป็นหลุมเป็นบ่ออย่างที่เห็นค่ะ"
นั่นไง มันไม่ได้มาตรฐาน
"เดี๋ยวสุดาจ้างช่างมาให้ก็ได้ค่ะ แต่คงต้องเป็นหลังจากช่วงนี้ เพราะถ้าซ่อมก็ต้องปิดถนนทางเข้าหมู่บ้าน" คงต้องเป็นเธออีกละมั้งที่ต้องจัดการ
"เอาตามที่คุณสุดาสะดวกเถอะค่ะ พวกเรายังไงก็ได้ค่ะ" หญิงวัยกลางคนเดินนำสุดาเข้าไปดูร้านรวงต่างๆ ในหมู่บ้านขนาดใหญ่
หมู่บ้านนี้คือหมู่บ้านทอผ้าไหม เป็นหมู่บ้านใหญ่ที่คนจากหลายๆ จังหวัดจะมารวมตัวกันเพื่อทอผ้าไหมในแบบฉบับของคนถิ่นนั้น โดยมีบริษัทของคุณพ่อของสุดาเป็นผู้ถือหุ้นหลักร่วมมือกับรัฐบาลเพื่อพัฒนาผ้าไทย ส่วนตัวเธอเป็นตัวแทนคุณพ่อคุมงานในช่วงไฮซีซั่น
"คุณกรชวัลสบายดีนะคะ" เมื่อไม่เห็นบุคคลที่กล่าวถึงก็ต้องถามสารทุกข์สุขดิบผ่านลูกสาว
"คุณพ่อสบายดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นสุดาขอตัวไปดูแบบผ้าหน่อยนะคะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย" เมื่อเห็นผ้าไทย เธอก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปชมใกล้ๆ
"ตามสบายค่ะ งั้นดิฉันขอตัวไปจัดการปัญหาตรงนั้นก่อนนะคะ" เธอมองและพยักพเยิดไปยังกลุ่มคนต่างชาติที่ดูท่าจะมีปัญหา แต่ไม่ใช่ปัญหาที่ใหญ่อะไร
ซื้อไปสักผืนสองผืนจะดีไหมเนี่ย แต่กับเราคงไม่เหมาะ
สุดายืนอยู่หน้าร้านผ้าเจ้าหนึ่ง เธอชื่นชอบผ้าไทยก็จริง แต่ถ้าอยู่บนตัวเธอคงจะไม่เหมาะเท่าไหร่นัก ถึงจะคิดว่าไม่เหมาะแต่สุดท้ายก็ซื้อกลับไป 2 ผืน
"คุณพ่อคะ วันนี้หนูไปดูงานที่หมู่บ้านมา เลยซื้อผ้ามาฝากค่ะ" สุดาวางห่อผ้าไหมสีเรียบบนโต๊ะทำงานของนายกรชวัล
"อืม ขอบใจ" พูดเพียงเท่านี้เขาก็จิบกาแฟพลางมองตารางงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี พ่อของเธอก็ยังเหมือนเดิม คือ พูดน้อยและไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่
สุดาจึงออกมาจากห้องทำงานของเขาเพื่อนำผ้าที่ซื้อในวันนี้ไปให้เพื่อนสนิทของเธอ
"วันนี้จะฝนตกไหมเนี่ย จู่ๆ คุณพัฐสุดาก็มาหา" ขวัญเย้าเพื่อนสนิท คนอย่างสุดาไม่ค่อยมีเวลามาหาเธอหรอก แค่โทรมาก็ไม่ค่อยจะมีเลยด้วย
"แหม ก็ฉันว่างน่ะสิ แล้ววันนี้ฉันก็ไปตรวจงานที่หมู่บ้านผ้าไทยมา ได้ของฝากมาให้เธอผืนนึง" เธอยื่นห่อผ้าให้เพื่อนสนิทได้ดูลายผ้าได้ถนัดตา
"ผ้ามัดหมี่ลายแคนแก่นคูนนี่นา สวยขนาดนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะมีโอกาสได้ใส่ล่ะ" เพื่อนสาวคลี่ผ้าออกมาดูลายชัดๆ
"มีอยู่แล้ว โอกาสที่เธอจะได้ใส่" สุดานั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ กับที่ขวัญนั่งอยู่
"จริงสิ อีกไม่กี่วันก็วันเกิดเธอแล้ว ฉันมีของขวัญจะให้" พูดจบ หล่อนก็ลุกขึ้นและรีบขึ้นไปชั้นบนก่อนจะกลับลงมาที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว
ขวัญยื่นกล่องกำไลข้อมือยี่ห้อดังให้แก่เพื่อนสนิท
"ขอบคุณนะ สวยมากเลย" สุดาเปิดกล่องกำมะหยี่และหยิบกำไลคริสตัลขึ้นมาดู
"ดีใจที่เธอชอบ" หลังจากที่ขวัญให้ของขวัญกับสุดา หล่อนก็ต้องรีบบินไปดูงานที่อังกฤษทันที
3 วันผ่านไป จนมาถึงวันเกิดของพัฐสุดา เธอไม่ได้ออกไปทำงานที่ไหน แต่ตอนนี้เธอกำลังเดินเข้าไปในห้องทำงานของกรชวัล
'ของสิ่งนี้เป็นของขวัญวันเกิด หวังว่าลูกจะชอบ' บนกระดาษโน้ตสีขาวมีลายลักษณ์อักษรที่เขียนโดยพ่อของเธอวางอยู่
ใกล้ๆ กับกระดาษนั้นปรากฏให้เห็นเป็นหวีเสียบผมดอกนางแย้มประดับด้วยไพลินสีน้ำเงิน
หญิงสาวที่ได้ของขวัญชิ้นใหม่เดินไปยังห้องของเธอเพื่อลองสวมเครื่องประดับชิ้นใหม่บนหัว เธอม้วนผมเป็นมวยอย่างลวกๆ แล้วเสียบหวีลงไป
หากใส่เครื่องประดับชิ้นนี้ในงานเลี้ยงคงจะดีไม่น้อย
แต่สิ่งนั้นกลับไม่ได้เกิดขึ้น เมื่อนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้ใส่เครื่องประดับชิ้นนี้ ในชาตินี้
เสียงผู้ประกาศข่าวด่วนดังขึ้นมาผ่านทางวิทยุ และโทรทัศน์ของผู้ที่เปิดเพื่อรับฟังข่าว
เกิดเหตุ รถหรูพลัดตกทางด่วน มีผู้เสียชีวิต 2 ราย เจ็บหนัก 1 ราย ตอนนี้ทราบผู้เสียชีวิต 1 ราย คือ คุณพัฐสุดา จิราวรรณ ทายาทคนเดียวของบริษัทจิราวรรณ ตอนนี้ตำรวจกำลังดำเนินการสืบสวนกันอย่างเต็มกำลัง ว่าเหตุการณ์นี้คืออุบัติเหตุหรือไม่


สุดาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือหมอกสีขาว เธอคงคิดว่าเธอคงอยู่ในโลกแห่งความตาย จริงๆ เธอไม่กลัวความตาย แต่ที่กำลังสงสัยคือความตายของเธอไม่ใช่อุบัติเหตุแน่ๆ
แล้วใครกันที่คิดจะเอาชีวิตเธอถึงขั้นต้องจ้างคนมาขับรถชนเธอให้ตายแบบนี้
คนที่มีศัตรูรอบตัวอย่างทายาทบริษัทจิราวรรณก็แบบนี้แหละ ทั้งญาติทั้งบริษัทคู่แข่งต่างรอให้เธอล้มลงเพื่อที่ตัวเองจะได้เข้าแทรกแซง
ห่วงก็แต่คุณพ่อที่ป่านนี้คงต้องหัวหมุนเพราะเรื่องของเธอเป็นแน่
เธอนอนคิดไปเรื่อยเปื่อย แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมา
"เอ็งจักนอนอยู่กงนั้นอีกนานไหม" เสียงแหบแห้งของผู้ชายดังขึ้น
สุดาตกใจรีบผุดนั่ง รอบตัวของเธอมีแต่เมฆหมอก แล้วตกลงเธออยู่ส่วนไหนของโลกแห่งความตายล่ะ สวรรค์หรอ ก็ไม่เห็นมีเทวดานางฟ้าสักตน
แต่แล้วเธอก็เห็นชายชรานั่งอยู่ไกลๆ และเธอคิดว่าเสียงที่เธอได้ยินก็คงมาจากชายชราผู้นี้
"จักจ้องข้าอีกนานไหม เดินมาหาข้าสิเจ้า" ชายชราผู้นั้นพูดเสริม
สุดาเลยลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเขา เธอเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาคือใคร ทำไมพูดจาได้โบราณขนาดนี้ ส่วนการแต่งตัว อืม…เหมือนมาจากสมัยเก่าแก่ซึ่งเธอเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่ามาจากสมัยไหน
"คุณปู่คือใครหรอคะ" สุดาถามขึ้นหลังจากที่ลงไปนั่งพับเพียบข้างหน้าชายชรา ที่เธอมีความกล้าถามเขาได้ เพราะชายชราผู้นี้ดูอ่อนโยนเหลือเกินสำหรับเธอ
"เอ็งรู้ด้วยรึ ว่าข้าเป็นปู่" ชายชราพูดกลั้วหัวเราะ
"ก็...จากอายุแล้ว หนูคิดว่า น่าจะอยู่ในรุ่นปู่ค่ะ" คราวนี้สุดาตอบเสียงเบา เพราะเธอกลัวว่าจะทำให้ชายชราโกรธเรื่องที่เธอพูดเรื่องอายุ
"ข้าไม่ได้ถือสาเรื่องนั้นดอก ข้าเป็นปู่ของเอ็งจริง" ชายชราตอบ
"คุณปู่จะเป็นปู่ของหนูได้ยังไงคะ หนูกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก หรือว่าคุณปู่จะเป็นพ่อของพ่อบุญธรรมหนูหรอคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
"มิใช่ดอก ข้าเป็นปู่ของเอ็งในอีกที่หนึ่งต่างหาก" ชายชรากล่าว
สุดาเริ่มงง
อีกที่งั้นหรอ ที่ไหนล่ะที่ชายผู้นี้หมายถึง
"ที่ไหนหรอคะ" เธอถามแบบงงๆ
"หึๆ ที่ๆ หนึ่งที่เจ้าจักได้ไปเกิด" ชายชราตอบ
แต่คำตอบของชายชรานั้น ทำให้เธองงมากๆ จนทำหน้าตาเหลอหลาแบบไม่เก็บสีหน้า
"เป็นไปได้ยังไงคะ คุณปู่ต้องอำหนูเล่นแน่ๆ แล้วหนูก็งงกับสิ่งที่คุณปู่พูดมากๆ เลยค่ะ"
"เจ้าจักได้ไปเกิดใหม่ที่กรุงศรีรัตน์ เป็นกรุงเก่า คล้ายกรุงอยุธยาของเจ้านั่นแล แต่อยู่คนละ 'มิติ' ครานี้เอ็งเข้าใจหรือยัง"
สุดาได้ยินก็ยังงงๆอยู่ดี
อีกมิติหรอ
"ก็คือหนูจะไปอยู่อีกมิติหรอคะ แถมยังย้อนกลับไปในยุคที่เหมือนอยุธยาชื่อ กรุงศรีรัตน์ แบบนี้หรอคะ"
"ถูกแล้ว" ชายชราพูดตอบ
เอาแล้ว ทะลุมิติยังไม่พอ ย้อนอดีตในมิตินั้นด้วย
"แล้วหนูจะได้เป็นหญิงหรือชายหรอคะ" สุดาถามขึ้นเพราะเธอฉุกคิดอะไรได้
"เอ็งได้เกิดเป็นหญิง เป็นหลานแท้ๆ ของข้า" ชายชราตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเมตตาและความเอ็นดูเต็มเปี่ยม
"แล้วสภาพสังคม วัฒนธรรม เศรษฐกิจ ความเชื่อ การเมือง เหมือนอยุธยาเลยไหมคะ" เธอถามเพราะเริ่มหวั่นๆ ใจ
"คล้าย แต่ไม่เหมือนทั้งหมด"
ที่สุดาหวั่นใจ เพราะถ้าเหมือนอยุธยา แถมเกิดเป็นหญิง ก็คงไม่พ้นเรื่องออกเรือนตั้งแต่อายุยังไม่ขึ้นเลข 2
"ให้หนูเกิดเป็นชายไม่ได้หรอคะ" สุดาถามด้วยสายตาเว้าวอน เผื่อคุณปู่ของเธอจะเปลี่ยนเพศกำเนิดให้เธอได้
"มิได้ดอก เอ็งต้องเกิดเป็นหญิง" ปู่ของเธอส่ายหน้า
"ทำไมล่ะคะ" สุดาถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
แต่จู่ๆ ก็มีเสียงระฆังดังขึ้น เป็นทำนองที่ไพเราะและทำให้สุดาง่วงมากๆ
"เดี๋ยวเอ็งก็จักรู้เอง เพลานี้เอ็งต้องไปแล้ว" ชายชราตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ปลื้มปิติเป็นที่สุดที่สามารถดึงวิญญาณหลานสาวไปเกิดใหม่ได้สักที


ตัวอักษรนั้นก็เป็นอักษรไทย แต่ลายมือโบราณมาก ๆ ซึ่งเธอรู้สึกแปลกตา แต่ก็จะลองอ่านดู
"ข้า พระ…" เธอพึมพำเบา ๆ แต่เสียงนั้นก็ไม่รอดหูพระสุริยศักดิ์ไปได้
"เจ้าว่ากระไรหนา แม่ไพลิน" พระสุริยศักดิ์ถาม เพราะคิดว่าตนคงหูฝาด ได้ยินว่าไพลินกำลังอ่านกระดาษนั่นได้
ไพลินรู้ตัวจึงรีบส่ายหน้าและทำหน้าตกใจ เพราะเธอคิดว่าตัวเองพูดเสียงเบาหวิว พ่อของเธอไม่น่าจะได้ยินด้วยซ้ำจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
"คุณพ่อ ลูกหิวเจ้าค่ะ" เธอตอบพร้อมจ้องไปที่หน้าของคุณพ่อ
ครั้นยังเห็นว่าคุณพ่อยังเงียบ ไพลินจึงหันไปหาบ่าวที่นั่งอยู่ไม่ไกลแทน
"พี่นิ่ม ไพลินหิว" เธอหันหน้าไปหานิ่มพร้อมทำหน้าตาออดอ้อน
"งั้นบ่าวจักไปเอาขนมต้มมาให้หนาเจ้าคะ" นิ่มกล่าวพลางลุกเข้าไปในครัว
"แม่ดวงเดือน เหตุใดลูกของเราจึงเรียกนังนิ่มว่าพี่นิ่ม มีผู้ใดสอนงั้นฤๅ" พระสุริยศักดิ์ถามภรรยาด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิ
"มิมีผู้ใดสอนเจ้าค่ะคุณพี่ น้องแลนิ่มเคยปรามมิให้แม่ไพลินพูดแล้ว แต่แม่ไพลินก็ยังพูดอยู่เจ้าค่ะ" ดวงเดือนพูดพลางก้มหน้าลง
เรื่องแค่นี้ทำไมถึงต้องทำน้ำเสียงดุแบบนี้ด้วยนะ
"เหตุใดเจ้าจึงพูดกับบ่าวเยี่ยงนั้น แม่ไพลิน" คุณพ่อถามอย่างคาดคั้น
"พี่นิ่มดูแลลูกเจ้าค่ะ" ไพลินพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้คุณพ่อของเธอ
"ดูแลเจ้าแล้วอย่างไร"
"ลูกชอบพี่นิ่ม พี่นิ่มแก่กว่าลูก พี่นิ่มเป็นพี่เจ้าค่ะ" คราวนี้ไพลินตอบเป็นประโยคยาว ๆ แต่ตอนพูดนั้นไพลินรู้สึกว่าลิ้นจะพันกันให้ได้เลย
พระสุริยศักดิ์ยกยิ้มขึ้น และยังหัวเราะน้อย ๆ ทำให้ดวงเดือนที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัย
"พี่มิได้จักว่ากล่าวกระไรหรอกแม่ดวงเดือน แต่พี่ฉงนใจนัก แลอยากแกล้งลูก จึงได้ทำเสียงดุ" พูดจบคุณพ่อของเธอก็ยิ้ม
แหม รู้หรอกว่าอยากคาดคั้นเลยพยายามทำให้กลัว จะได้ตอบออกมาแบบหมดเปลือก แต่เรื่องนี้มันไม่มีอะไรให้ปิดบังอยู่แล้ว
หลังจากคุยจบ พี่นิ่มก็มาพอดี ขนมต้มที่พี่นิ่มไปเอามาให้ทานนั้นอร่อยมาก หากว่ากันตามจริงเธอไม่เคยกินขนมไทยหรอก กินแต่ขนมฝรั่ง ก็ขนมไทยมันหายากนี่นา แต่พอมาอยู่ที่นี่เวลาอยากได้ของหวานก็ต้องกินขนมไทยนั่นแหละ
"วันพรุ่งวันพระ น้องอยากจะขอไปวัดเจ้าค่ะ" แม่ดวงเดือนถามพระสุริยศักดิ์
"ไปเถิด พาแม่ไพลินไปด้วยหนา วันพรุ่งพี่ต้องราชการแต่เช้า พี่ไปกับเจ้าด้วยมิได้"
"คุณพี่จักให้แม่ชบาแลพ่อมิ่งไปกับน้องด้วยหรือไม่เจ้าคะ"
หลังจากคุณหญิงดวงเดือนพูดจบ ไพลินก็หันควับ
ใครคือชบา ใครคือมิ่ง
"อืม ดีเหมือนกัน เช่นนั้นพี่ฝากเจ้าดูแลสองคนนั้นด้วยหนา"
"เจ้าค่ะคุณพี่ เช่นนั้นน้องแลลูกขอกลับเข้าหอนอนหนาเจ้าคะ" พูดจบคุณแม่ก็จูงมือไพลินกลับเข้าหอนอน
เมื่อมาถึงห้องนอนไพลินก็ถามขึ้นทันที
"คุณแม่เจ้าขา ชบากับมิ่งคือใครเจ้าคะ" เธอถามพร้อมส่งสายตาออดอ้อนหวังจะได้คำตอบ
"วันพรุ่งเจ้าก็จักได้เจอนั่นแล" คุณแม่ของเธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แต่ในดวงตามีความเศร้าซ่อนอยู่
นี่เราคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม มันต้องมีอะไรแน่ ๆ จะถามคุณปู่ก็คงไม่ได้ เพราะคุณปู่ไม่ยอมโผล่มาในฝันตั้งแต่ตอนอายุ 2 ขวบด้วยเหตุว่าเมื่อผู้รับสารอายุมากขึ้น การเข้าถึงความคิดและความฝันจะทำได้ยากขึ้นไปอีก หากไม่มีเรื่องจำเป็นอะไร คุณปู่ก็จะไม่โผล่มาในฝันเธออีก ดังนั้นพรุ่งนี้ก็ต้องไปหาคำตอบเองแล้วสิ
วันนี้เธอต้องตื่นแต่เช้า น่าจะเป็นช่วงตี 4 ซึ่งอากาศมันก็เย็นมาก แต่เธอก็ยังต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำ
"หนาวเจ้าค่ะ" ไพลินพูดตอนที่พี่นิ่มกำลังขัดสีฉวีวรรณเธออยู่
"ทนหน่อยนะเจ้าคะ" พี่นิ่มพูดกลับ ขณะที่ยังขัดผิวคุณหนูน้อยของตน
เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ถึงเวลาผลัดผ้า วันนี้ไพลินได้นุ่งโจงกระเบนเขียวไพร และสวมสไบสีเหลืองนวล ผมบนหัวถูกรวบม้วนขึ้น เครื่องประดับที่เธอต้องสวมใส่ ทั้งสังวาล กำไลข้อมือ กำไลข้อเท้า ล้วนแต่เป็นทอง ซึ่งสำหรับเธอรู้สึกว่าเยอะเกินไป ตอนที่ยังเป็นพัฐสุดา เครื่องประดับที่เธอสวมใส่มีแค่สร้อยคอเส้นเล็ก ๆ กับนาฬิกาคู่ใจเท่านั้น
"ไม่ใส่ไม่ได้หรือเจ้าคะ" เธอพูดพลางชี้ไปที่กำไลข้อมือที่มีหลายอันเหลือเกินบนแขนของเธอ
"มิได้ดอก แม่ให้เจ้าแต่งน้อยนัก ผู้อื่นจักว่าคุณพ่อของเจ้าได้หนา"
"ทำไมหรือเจ้าคะ"
"คุณพ่อของเจ้าคือพระสุริยศักดิ์เชียวหนา หากแต่งน้อย เจ้าคิดว่าผู้คนจักมองเราเยี่ยงไรเล่า"
เธอครุ่นคิด แต่งน้อยแล้วมันมีปัญหาอะไร ออกจะเบาตัว เมื่อมีภัยก็วิ่งหนีได้สะดวก นี่อะไร เดินไปไหนมาไหนก็มีแต่เสียงกระทบกันของทอง ไม่กลัวโจรปล้นหรืออะไร แถมหนักจนแทบยกมือไม่ขึ้น
"ลูกไม่รู้เจ้าค่ะ แต่หากมีภัยเราจักลำบากนะเจ้าคะ เครื่องทองหนักเยี่ยงนี้"
"เจ้าคิดถึงการณ์นั้นเชียวฤๅ แม่ไพลิน" แม่ดวงเดือนยิ้มให้ลูกน้อยของตนอย่างเอ็นดู นี่สินะ เป็นถึงลูกขุนนางฉลาดยิ่งนัก
ไพลินพยักหน้าอย่างขันแข็ง หวังว่าคุณแม่จะให้เธอถอดเครื่องประดับออกสักชิ้นสองชิ้น เพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันหนักเหลือเกิน
"แต่อย่างไรก็มิได้ ที่เจ้าใส่อยู่นี้น้อยนัก หากเอาออกอีกผู้คนคงหาว่าคุณพ่อเจ้าเลี้ยงเจ้าไม่ดีหนา" คุณหญิงจึงให้เหตุผลกับลูกน้อยไป เพราะหากไม่ให้เหตุผล ลูกน้อยของเธอคงจักเซ้าซี้ให้ถอดเครื่องทองออกให้ได้
"เจ้าค่ะ" ไพลินตอบหน้าหงอย ๆ
อะไรกัน ไม่กลัวโจรปล้น แต่กลัวคนนินทาเนี่ยนะ คนรวยไม่รวยไม่เห็นจะต้องอวดกันเลย
ดวงเดือนจูงมือลูกน้อยของตนออกนอกหอนอน และเมื่อไปถึงตรงท่าน้ำ ที่นั่นเธอเห็นผู้หญิงอีกนางหนึ่ง อ้อนแอ้นอรชร ดวงหน้าสวยคม เด็ดเดี่ยว ไม่เหมือนคุณแม่ของเธอที่มีหน้าตาอ่อนหวาน และเธอก็เจอเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หล่อน อืม…เด็กน้อยที่เป็นผู้ชายคนนั้นหน้าตาน่ารักน่าชัง ฟันธงได้เลยว่าโตขึ้นเด็กคนนั้นจะต้องหล่อมากแน่ ๆ
แต่ว่าพวกเขาคือใคร
"แม่ชบา เจ้ามารอนานฤๅไม่" ดวงเดือนพูดขึ้นครั้นเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวกับเด็กผู้ชาย
"ไม่นานเจ้าค่ะ ข้าแลพ่อมิ่งพึ่งมาถึงได้เมื่อครู่เจ้าค่ะ"
ออ งั้นคนนี้คงเป็นแม่ชบา ส่วนเด็กน้อยคนนี้ชื่อมิ่งสินะ
ไพลินมองมารดาของตน พร้อมส่งสายตาประมาณว่า ใครกัน แนะนำให้ลูกคนนี้รู้หน่อยสิ
"แม่ไพลิน นี่แม่ชบาแลพ่อมิ่ง น้องของเจ้าอย่างไร" ดวงเดือนบอกกับลูก
ออ น้อง…
ห้ะ น้องเนี่ยนะ
"น้องแท้ ๆ เลยหรือเจ้าคะ" เธอถามพร้อมกับสีหน้าตกใจ
"แท้กระไรของเจ้าฤๅ" คุณหญิงดวงเดือนถามลูกน้อยของตนที่ตอนนี้สีหน้าดูซีดเซียวไปเล็กน้อย แถมยังทำหน้าเหมือนไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง
"ลูกหมายถึง พ่อมิ่งเป็นลูกของคุณพ่อเหมือนกันหรือเจ้าคะ"
"ใช่แล้ว พ่อมิ่งอายุเท่ากับเจ้าแต่อ่อนกว่าเจ้า 5 เดือน"
ไพลินช็อก แน่นอนใครไม่ตกใจล่ะ อยู่มา 3 ปี ไม่เคยรู้ว่าพ่อตัวเองมีเมียกับลูกอีกคน ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนด้วย
แต่ถึงจะตกใจยังไงมารยาทก็ยังเป็นสิ่งสำคัญสำหรับไพลิน
"ไหว้เจ้าค่ะ ข้าเรียกคุณน้าชบาได้หรือไม่เจ้าคะ" ไพลินถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
ยังไงก็ต้องลองเชิง ถ้าผู้หญิงคนนี้ร้ายเธอจะได้เตรียมตัว
"ข้ายินดียิ่งนัก พ่อมิ่งไหว้พี่สิลูก" แม่ชบาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ และบอกกับลูกของตนให้ไหว้ไพลิน
"ไหว้ขอรับ" มิ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ไพลินรีบรับไหว้ เธอไม่เคยรับไหว้คนที่อายุน้อยกว่าเลย เพราะชาติที่แล้วถึงเธอจะเป็นลูกของกรชวัล แต่ในที่ทำงานนั้นมีแต่คนที่อายุมากกว่าและพวกเขาชอบจะยกมือไหว้เธอก่อน หลาย ๆ ครั้งเธอจะบอกพวกเขาว่าไม่ต้อง แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันที่เธอบอกไม่ทัน
เธอไม่ชอบระบบวัยวุฒิ และไม่ต้องการให้ใครมาใช้มันกับเธอ
สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างอึดอัด เพราะไม่มีใครพูดกับใคร บนเรือนั้นเงียบกริบจนได้ยินแต่เสียงฝีพายกระทบน้ำ แต่นั่นไม่เป็นปัญหาสำหรับไพลินที่เจอเหตุการณ์แบบนี้จนชิน
ก็แค่มองข้างทางไป มองวิว ชมนกชมไม้ ไม่ต้องคิดเรื่องคนบนเรือก็สิ้นเรื่อง
"กระผมขอเรียกว่าพี่ไพลินได้หรือไม่ขอรับ" มิ่งเป็นคนเริ่มพูดขึ้นก่อน ทำให้ไพลินต้องละสายตาจากวิวริมน้ำมามองที่ใบหน้าน่ารักน่าชังตรงหน้า
"ได้สิ เจ้ามิต้องเรียกข้าว่าพี่ก็ได้ ข้าแก่กว่าเจ้าแค่ 5 เดือน ข้าไม่ถือดอกนะ" ไพลินพูดพลางยิ้มหวานให้น้องชายคนใหม่ที่พึ่งได้รู้จักวันนี้
"กระผมมิกล้าดอกขอรับ" มิ่งตอบพลางก้มหน้าก้มตาเหมือนหาของบางอย่าง แล้วเขาก็นำออกมา
"กระผมเจอดอกนางแย้มข้างเรือน เห็นว่างามนักจึงเด็ดมาให้พี่ไพลินขอรับ" มิ่งยื่นดอกนางแย้มให้ไพลิน
"งามนัก ขอบใจเจ้ามาก" ไพลินตอบพร้อมยิ้มกว้างให้น้องชายที่เธอเอ็นดูทันทีเมื่อแรกเห็น
ความจริงเธอไม่เคยเห็นด้วยกับการที่ผู้ชายมีภรรยาหลายคน เพราะในขณะเดียวกันผู้หญิงไม่สามารถมีสามีหลายคน หากมีก็จะโดนประนามอยู่กันไม่ได้เลยทีเดียว แต่การที่ผู้ชายมีภรรยาหลายคน กลับเป็นการเสริมบารมี แสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งร่ำรวยของตัวผู้ชายที่สามารถเลี้ยงคนได้เยอะ
แต่เท่าที่เห็น คุณแม่ของเธอและคุณน้าชบามีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเมียหลวงเมียน้อยที่ไม่ถูกกันเลย เพราะไม่อย่างงั้นคงมาด้วยกันแบบนี้ไม่ได้ มันต้องมีสาเหตุอะไรแน่ ๆ ที่ทำให้คนสามคนมาอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้


เมื่อถึงวัด ก็พบว่ามีคนมารอฟังเทศน์เต็มไปหมด อาจจะเพราะเป็นวันพระใหญ่ ผู้คนจึงแห่กันมาทำบุญและฟังเทศน์ คุณแม่และคุณน้าชบาก็จูงลูก ๆ ของตนไปนั่งฟังธรรมด้านหลัง เพราะคนไม่เยอะมากนัก
ไพลินที่ไม่ค่อยได้เข้าวัดทำบุญฟังธรรม เมื่อได้ฟังการเทศน์ที่เป็นการเทศน์แบบดั้งเดิม เธอก็ง่วง แต่ยังพยายามทำตัวตื่นอยู่ตลอดเวลา เพราะยังไงเธอก็เป็นถึงบุตรีของพระสุริยศักดิ์ แถมคุณหญิงคุณนายก็มาฟังธรรมกันเต็มไปหมด ถ้าเธอทำตัวไม่เหมาะสมแล้วละก็…คงได้เป็นขี้ปากของคนอื่นเป็นแน่
ครั้นพระเทศน์จบ ไพลินก็แทบจะละลายไปกับพื้นเพราะเธอง่วงเอามาก ๆ แต่มิ่งกลับตรงกันข้าม ตั้งใจฟังธรรมเป็นอย่างดี ไม่หาวไม่ง่วงแต่อย่างใด
"แม่ดวงเดือน แม่ชบา ข้าไหว้" หญิงงามผู้หนึ่งเดินเข้ามาทักทายคุณแม่และคุณน้าชบา
"ข้าไหว้เช่นกัน แม่นวล" ดวงเดือนกล่าวก่อน
"ไหว้เจ้าค่ะ" แม่ชบากล่าวตาม
"ไหว้เจ้าค่ะ/ไหว้ขอรับ" ไพลินและมิ่งกล่าวพร้อมกัน
"ไหว้พระเถิด น่ารักกันเสียจริง ทั้งสองคนเลย" นวลยิ้มให้กับเด็กน้อยทั้งสอง
"แล้วพระสุริยศักดิ์มิได้มาด้วยฤๅ" แม่นวลถามต่อ
"คุณพี่มิได้มาด้วย มีราชการเจ้าค่ะ" คุณแม่ของเธอตอบพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม
ในขณะที่ผู้ใหญ่คุยกันไพลินกับมิ่งก็ได้แต่เงียบและเงี่ยหูฟัง
ตอนที่เธอฟังก็ได้ข้อมูลมาว่าผู้หญิงที่ชื่อนวล เป็นภรรยาของพระเดชดำรงที่เป็นหมอยาหลวง เรือนอยู่ใกล้วัดแห่งนี้ วันพระใหญ่เช่นวันนี้จึงมาร่วมฟังธรรมเหมือนกับพวกเธอ
เมื่อพูดคุยกันเสร็จ พวกแม่ ๆ ก็พาลูกของตนไปเปิดหูเปิดตาที่ตลาด
"เจ้าอยากได้กระไรไหม" เธอถามมิ่ง
"กระผมอยากได้ดาบขอรับ" มิ่งตอบ
"เจ้าตัวแค่นี้เองหนา อยากได้ดาบแล้วฤๅ" เธอถามพลางเอ็นดู อะไรกัน อายุเท่านี้อยากได้ดาบแล้ว
"ขอรับ กระผมเห็นบ่าวหลังเรือนฝึกซ้อมกัน" มิ่งตอบอย่างตรงไปตรงมาไม่ปิดบัง
"หลังเรือนฤๅ" ไพลินถามแบบเริ่มกระซิบเบาลง
"ขอรับ" มิ่งเลยกระซิบตอบกลับ
"เช่นนั้น คราไหนเจ้าไปดู พาข้าไปด้วยหนา" ไพลินก็ยังกระซิบกลับให้เสียงเบาลงไปอีก
"ได้ขอรับ" มิ่งตอบพลางยิ้มแป้น ดีใจที่พี่สาวของตนสนใจอะไรเหมือนตัวเอง
"คุยกระไรอยู่รึ ทั้งสองคน" คุณน้าชบาเข้ามาถามเมื่อเห็นเด็กทั้งสองหัวเราะกันคิกคัก
"มิมีกระไรเจ้าค่ะ เราไปซื้อผ้ากันดีไหมเจ้าคะ" ไพลินเปลี่ยนเรื่อง
จากนั้นทั้งสี่คนจึงพากันไปซื้อผ้า ไพลินรู้สึกสนุกมากที่ได้จับน้องชายตัวเองแต่งตัว จับสีนู้นมาเทียบสีนี้ เลือกให้พ่อมิ่งที่ไพลินรู้สึกถูกชะตาด้วย
"พอแล้วขอรับ ผ้าของพี่ไพลินมีน้อยกว่าของกระผมแล้ว" มิ่งตอบพลางมองมารดาของตน
"นั่นสิ ของพ่อมิ่งพอแค่นี้เถิด" คุณน้าชบาพูด
"คุณน้าชบามาช่วยไพลินเลือกได้ไหมเจ้าคะ" ไพลินพูดพร้อมจับมือคุณน้าชบา
"ได้สิเจ้า" คุณน้าชบายิ้มยินดี
ในตอนนี้ไพลิน มิ่ง แม่ชบา และบ่าวอีก 2 คน อยู่ตรงแผงขายผ้า แต่แม่ดวงเดือนอยู่ที่บริเวณขายเครื่องประดับซึ่งอยู่อีกที่
เลือกกันไปได้สักพักก็ได้สำรับผ้าที่ถูกใจไพลิน คุณน้าชบาเป็นคนจ่ายเบี้ยให้ นับว่าคุณน้าชบาเป็นคนสายเปย์และเป็นคนใจดีที่คบได้คนหนึ่งเลย สิ่งนี้มันทำให้ไพลินเห็นว่า เธอจะเอาแนวคิดสมัยใหม่และอคติของเธอมาตัดสินคนสมัยนี้ไม่ได้
เมื่อกลับถึงเรือน ไพลินก็รีบขึ้นเรือนใหญ่เพื่อไปเก็บสำรับผ้าลงหีบ ส่วนมิ่งและแม่ชบาก็แยกไปที่เรือนเล็ก แล้วทุกคนก็มารวมตัวกันอีกครั้งที่หอกลางเพื่อกินข้าวที่พวกบ่าวจัดเตรียมไว้ให้
"แม่นายไพลิน กินเยอะ ๆ หนาเจ้าคะ" พี่นิ่มกล่าวขึ้นเบา ๆ
"อื้ม แล้วพี่นิ่มกินข้าวหรือยังเจ้าคะ" เธอถามขึ้น
"ยังเจ้าค่ะ บ่าวรอแม่นายเจ้าค่ะ"
เมื่อไพลินได้ยินคิ้วของเธอก็ย่นเข้าหากัน นี่มันก็ปาไปตั้งเที่ยงเกือบจะบ่ายแล้ว ถ้ามารอนายกินให้เสร็จ แล้วบ่าวจะได้กินเมื่อไหร่
"เช่นนั้น ไพลินจักรีบกินเจ้าค่ะ พี่นิ่มจักได้ไปกินข้าว" เธอตอบพลางรีบเปิบข้าวเข้าปาก
เมื่อทานข้าวเสร็จมิ่งก็มาแอบชวนเธอไปดูพวกบ่าวชายฝึกซ้อมดาบ
"พี่ไพลินขอรับ พวกบ่าวอยู่ทางนี้ขอรับ" มิ่งพูดกับไพลินตอนที่ทั้งสองหลบอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อแอบดูพวกบ่าวซ้อมดาบกัน
"โห คนเยอะมากนะนั่น พี่มิเคยเห็นเลย" ไพลินกล่าวพร้อมชะโงกหน้าและจัดท่าทางให้ดูได้สะดวก
"กระผมก็พึ่งเห็นเมื่อไม่นานมานี้ขอรับ" มิ่งกระซิบบอกไพลิน
"แล้วปกติ ผู้ชายจักเริ่มจับดาบเมื่อไรฤๅ"
"5 ขวบเกือบ 6 ขวบขอรับ" มิ่งตอบกลับแต่ตานั้นจ้องพวกบ่าวที่ฝึกซ้อมอย่างไม่วางตา
ไพลินที่ได้เห็นน้องชายของตนแล้วก็ได้แต่เงียบไป เพราะอีกฝ่ายตั้งใจดูการฝึกซ้อมเหลือเกินจนเธอไม่กล้าขัดจังหวะ
เธอไม่เคยจับดาบ เคยใช้แต่มีดสั้น แต่ถ้าพูดถึงดาบ ใกล้เคียงที่สุดคงจะเป็นกระบี่กระบองที่เธอเคยเรียนตอนอยู่มัธยม ซึ่งไม่ได้เรียนจริงจัง เรียนแบบใช้ไม่ได้ในชีวิตจริง ได้แค่คะแนนเท่านั้น
เธอตั้งใจดูอยู่ช่วงหนึ่ง การใช้ดาบนั้นซับซ้อนกว่าที่คิดมาก เธอกะว่าจะมาครูพักลักจำ แต่แค่เห็นเธอก็ยอมแพ้แล้ว กระบวนท่าต่าง ๆ ซับซ้อนเกินไปที่จะทำแบบนั้น แถมพวกบ่าวยังเคลื่อนไหวเร็ว จะไปจำได้ยังไงกัน
"พ่อมิ่ง พี่ว่าพี่จักกลับเรือน" ไพลินกล่าวกับน้องของตนพลางลุกขึ้นยืน
"มิสนุกหรือขอรับ" มิ่งละสายตาจากพวกบ่าวมามองพี่สาวตน
"เปล่าดอก แต่พี่ออกจากเรือนมานานแล้ว เดี๋ยวพี่นิ่มตามหา"
เมื่อพูดเสร็จเธอก็ยิ้มให้มิ่ง แต่แล้วก็ฉุกคิดอะไรได้
"พ่อมิ่ง วันพรุ่งเจ้าเอาชุดของเจ้ามาให้พี่ใส่สักชุดที" ไพลินรีบพูด
"พี่ไพลินจักเอาไปทำกระไรฤๅขอรับ" มิ่งถามอย่างงุนงง จะเอาชุดของเขาไปทำอะไรกัน
"เถอะหน่า เดี๋ยววันพรุ่งเจ้าก็จักรู้ ข้าไปละ" ไพลินรีบเดินหนีไปเพื่อไม่ให้มิ่งพูดสิ่งใดอีก
หึ ได้แต่ดูอยู่ไกล ๆ แล้วจะทำอะไรได้ ก็ต้องเอาตัวเข้าไปอยู่ในนั้นสิถึงจะถูก
วันรุ่งขึ้น เมื่ออาบน้ำผลัดผ้ากินข้าวเรียบร้อยแล้ว เธอก็บอกพี่นิ่มว่าจะไปคุยเล่นกับมิ่งเสียหน่อยเพราะถูกชะตา แต่แท้ที่จริงพวกเธอนัดกันไปดูบ่าวซ้อมดาบ
"ได้เอาชุดมาหรือไม่" เมื่อถึงที่นัดหมายไพลินก็รีบถาม
"เอามาขอรับ พี่ไพลินจะเอาไปทำกระไรขอรับ" มิ่งยื่นเสื้อผ้าตัวเองให้แต่ยังไม่วายจะถาม
"ข้าจักแต่งเป็นชาย" ไพลินรีบเอาชุดมา และเดินไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่เพื่อผลัดผ้า
เมื่อมิ่งได้ยินก็ได้แต่ยืนอึ้ง จะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะพี่สาวตัวดีเดินไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่แถมผลัดผ้าทันที มิ่งจึงได้แต่คอยดูต้นทางคอยดูว่ามีใครมาเห็นหรือไม่
ผ่านไปได้ไม่นาน ไพลินก็เดินออกมาจากต้นไม้ใหญ่ เธอแต่งตัวเหมือนเด็กผู้ชาย แต่เพราะใบหน้าโค้งมนนั้นทำให้เหมือนเด็กชายหน้าหวาน
"เจ้ามิอยากเข้าไปฝึกดาบจริง ๆ ฤๅ พ่อมิ่ง" ไพลินเริ่มชวนน้องชายของตนให้เข้าร่วมสิ่งที่ตนจะเริ่มทำ
"อยากฝึกขอรับ แต่กระผมยังเด็กเกินไป" มิ่งพูดด้วยหน้าตาใสซื่อ
อืม ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ ไม่เหมือนเธอที่คิดเล่นซนแล้ว
"แล้ว...เจ้าไม่อยากฝึกก่อนฤๅ" ไพลินพูดแล้วก็ขยับตัวลุกขึ้นเดินตรงไปที่บ่าวไพร่ฝึกซ้อม
แน่นอนว่ามิ่งก็ยิ่งคงยืนนิ่งกับที่ คงจะกำลังคิดอยู่มั้ง แต่หลังจากนั้นไม่นานมิ่งก็ก้าวเดินตามเธอ
"เห้ย เอ็งเป็นใครวะ แล้วเข้ามาในนี้ทำไม" เสียงเอ็ดตะโรดังขึ้น
"กระผมขอดูพวกน้า ๆ ฝึกดาบได้หรือไม่ขอรับ" ไพลินที่ตอนนี้ปลอมเป็นชายโผล่หน้าจากพุ่มไม้ตอบ เธอกล้าหาญชาญชัยผิดกับร่างกายที่เป็นเด็ก และนั่นทำให้หัวหน้าบ่าวที่ดูแลการฝึกซ้อมรู้สึกถูกใจ
"ตัวแค่นี้ สนใจแล้วรึ" เสียงนั้นดูอ่อนโยนขึ้น ไม่แข็งกร้าวเหมือนคราแรก
"ขอรับ กระผมดูได้ไหมขอรับ" ไพลินถามซ้ำอีกรอบ
"ได้สิ แล้วเอ็งเป็นลูกผู้ใด ถึงได้มาเดินอยู่แถวนี้" ชายคนนั้นถามขึ้นอีก
"กระผมเป็นบุตรของพระสุริยศักดิ์แลแม่ชบา ชื่อเพลิงขอรับ" เธอโกหกหน้าตายด้วยเสียงหนักแน่น
ทางด้านมิ่งเมื่อได้ฟังแบบนั้นถึงกับตกใจและหน้าถอดสี ทำไมพี่ของเธอถึงได้โกหกหน้าตาเฉยว่าเป็นลูกของแม่ชบาอีกคน
"ลูกของแม่ชบามีแค่พ่อมิ่งไม่ใช่รึ แล้วเจ้าจักเป็นลูกอีกคนได้เยี่ยงไร" ชายคนนั้นค้าน
"เช่นนั้น คุณน้าลองถามพ่อมิ่งดูเถิด" ไพลินโยนของร้อนไปให้มิ่งแทน
มิ่งได้ยินก็ถึงกับตกใจแล้วถลึงตาใส่ไพลิน ส่วนไพลินก็แอบขยิบตา ประมาณว่า ช่วยหน่อยเถอะ แต่มิ่งจะรู้ถึงความช่วยเหลือที่ไพลินขอไหม อันนั้นอีกเรื่อง
"พ่อเพลิงเป็นเด็กที่คุณพ่อกระผมเก็บมาเลี้ยงขอรับ แลให้เป็นลูกคุณแม่ชบาขอรับ" มิ่งจำต้องคิดวิธีแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าด้วยการให้พี่ไพลินในคราบเพลิงเป็นลูกที่โดนเก็บมาเลี้ยง
เดจาวูไหมล่ะนั่น กลายเป็นเด็กโดนเก็บมาเลี้ยงอีกแล้ว
"ออ เช่นนั้นรึ งั้นมา ๆ พวกเจ้าอยากดูมิใช่ฤๅ" ชายร่างแกร่งพูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงนั้นดูสนิทสนมกับพวกตนมากขึ้นพ่อรู้ว่าเป็นลูกของนายตน มีการเปลี่ยนสรรพนามว่า 'เอ็ง' เป็น 'เจ้า' ในทันที
"กระผมควรเรียกคุณน้าว่าอะไรหรือขอรับ" ในขณะที่เดินตามชายร่างแกร่งและพี่สาวของตน มิ่งก็ถามชื่อของชายคนนั้น
"ข้าชื่อดำ เป็นคนคุมพวกบ่าวฝึกดาบ เป็นสหายสนิทของพ่อพวกเจ้า แลพวกเจ้าอย่าหวังให้ข้าพูดจาเหมือนพวกบ่าวในเรือนเชียวหนา ข้าพูดไม่เป็น"
ชายร่างแกร่งหนาพูดขึ้น เขามีผิวแทนเข้มเพราะตากแดดเป็นเวลานาน หน้าตาของเขาคมเข้ม รูปงาม อายุก็จะประมาณ 20 ปลาย ๆ เกือบ 30 บอกกล่าวกับเด็กชายทั้งสอง
"ขอรับ คุณน้าดำ" ไพลินตอบกลับ
"เอ่อ แล้วเจ้าอยู่ที่นี่มานานรึยัง" เขาไถ่ถาม
"พึ่งมาอยู่เมื่ออาทิตย์ก่อนขอรับ พระสุริยศักดิ์พบกระผมที่ตลาดแถวคุ้งน้ำขอรับ" ไพลินสร้างเรื่องขึ้นเป็นตุเป็นตะ
มิ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้แต่แอบฟังแล้วลอบถอนใจในใจ เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าเรื่องนี้จะไปถึงคุณพ่อ คุณแม่ แลแม่นายดวงเดือน ว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่ปกติเรียบร้อยราวผ้าพับไว้ จักมีแนวคิดที่ผิดแผกแปลกพิกลเยี่ยงนี้
ถ้าได้รู้พวกท่านจักรับไหวฤๅไม่


สุดาเริ่มรู้สึกตัว เธอรู้สึกเมื่อยไปหมด เธอเลยร้องโอดโอยขึ้นมาแต่เสียงที่เธอได้ยินกลับเป็นเสียงอ้อแอ้ของเด็กเล็ก
"แอะๆ" สุดาร้องขึ้น
"แม่นายเจ้าขา แม่นายไพลินตื่นแล้วเจ้าค่ะ"
"จริงฤๅ พึ่งหลับไปได้ไม่นานนี่" หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น
สุดาเห็นหน้าหญิงสาวยื่นหน้าเข้ามาในเปล เธอตกใจมาก
อะไรกัน นี่เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย!!!
'เอ็งลืมเรื่องที่คุยกับข้าไปแล้วรึ' จู่ๆ ก็มีเสียงชายชราดังขึ้นมาในหัวของเธอ เธอเลยนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่เธอจะตื่น เธอได้คุยกับชายชรา ผู้ที่บอกว่าเป็น 'ปู่' ของเธอ
งั้นตอนนี้เธอก็เกิดใหม่ เกิดมาในกรุงเก่าที่ชื่อกรุงศรีรัตน์ที่คล้ายอยุธยา
แล้วเกิดเป็นหญิง!!!
นึกได้ตามนั้นมือก็เลื่อนไปที่หว่างขา เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองมีเพศกำเนิดเป็นหญิง ทั้งๆ ที่ใจจริงอยากให้เป็นชายมากกว่า
ฮืออ เป็นผู้หญิงจริงๆ ด้วย ไม่อยากเป็นผู้หญิงเลยอ่ะ
สุดาคร่ำครวญอยู่ในใจ ที่เธอไม่อยากเป็นผู้หญิงในยุคนี้เพราะ หนึ่ง เวลามีประจำเดือน ผ้าอนามัยไม่มีให้ใช้ ใช้อะไรแทนผ้าอนามัยเธอก็ไม่รู้ สอง ในยุคเก่า สังคมชายเป็นใหญ่ เธอที่มาจากยุคใหม่คงอกแตกตายแน่ๆ สาม ผู้หญิงต้องออกเรือนตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่อย่างงั้นจะถูกตราหน้าว่าไม่มีใครเอา เดินไปที่ไหนก็โดนซุบซิบนินทา และสุดท้าย ผู้หญิงต้องอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ทำงานบ้านไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เพื่อปรนนิบัติสามี ซึ่งงานบ้านงานเรือนอะไรเธอก็ไม่เคยทำ บ้านจิราวรรณที่เคยอยู่ก็มีแม่บ้านทำให้ตลอด ยกเว้นเรื่องเข้าครัว เธอเข้าไปทำอาหารให้ตัวเองกินบ้างเป็นบางครั้งบางคราวตอนกลางดึก
แล้วเธอจะรอดไหมเนี่ย
นี่แค่ข้อเสียของการเป็นหญิงในความคิดของสุดานะ ยังไม่รวมถึงความลำบากเพราะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น เครื่องปรับอากาศ ห้องน้ำ ที่นอน รถยนต์ ถนน และอื่นๆ อีกมากมายที่ยุคที่เธอจากมามี แต่ที่นี่ไม่มี
แค่คิดหญิงสาวในร่างเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มก็เริ่มเบะปากอยากร้องไห้
"ตายจริง คงจักหิวกระมัง นิ่ม อุ้มแม่ไพลินมาให้ข้าหน่อย" หญิงสาวร่างบางพูดพร้อมกับจัดท่านั่งให้พร้อมเพื่อจะให้นมบุตร
นิ่มจึงอุ้มสุดาขึ้นมา สุดาตกใจ คราวนี้เธอร้องไห้โวยวายเสียงดัง และดิ้นไปมา
"แม่นายเจ้าขา หยุดดิ้นเถิดหนาเจ้าคะ" นิ่มบอกกับไพลิน พร้อมสาวเท้าเดินไปหาหญิงสาวอีกคนที่นั่งรอรับลูกไว้
เมื่อหญิงร่างบางผู้นั้นรับลูกของตนแล้วก็เริ่มให้นมบุตร สุดาในตอนนั้นอยู่ในร่างเด็กทารกตกใจมาก เมื่อเห็นเต้านมอยู่ด้านหน้าตัวเอง แถมจ่ออยู่ที่ปากอีก แต่ด้วยสัญชาตญาณของร่างกายที่นำไปก่อนความคิด สุดาก็ดื่มนมจากเต้านั้น
แหยะ ไม่อร่อยเลยสักนิด เด็กทารกกินกันเข้าไปได้ยังไงนะ
สุดาคิดตอนที่ดื่มนมจากเต้า ถึงจะบอกว่าไม่อร่อยแต่ปากของเธอก็ดูดไม่หยุดเพราะตอนนี้ท้องของเธอต้องการอาหาร
"ดูท่าแม่นายจักหิวมากหนาเจ้าคะ" นิ่มพูดขึ้น
"นั่นสิ เมื่อก่อน…แม่ไพลินดื่มไปนิดเดียวก็ไม่ดื่มแล้ว แต่เหตุใดครานี้จึง…" แม่ของเด็กทารกพูดพลางน้ำตาเริ่มคลอ เพราะหลายเดือนที่ผ่านมานี้ เด็กทารกตรงหน้านางกินนมน้อยมาก สุขภาพร่างกายก็ร่อแร่จนนางเป็นกังวล
"บ่าวคิดว่า แม่นายแข็งแรงตามที่ท่านขรัวตาท่านทำนายไว้ นายหญิงมิต้องกังวลแล้วหนาเจ้าคะ" นิ่มพูดพลางซับน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น
สุดาที่ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ก็งง ทำไมคุณแม่ในโลกใหม่ต้องทำหน้าทำตาเหมือนจะร้องไห้ด้วยนะ ฟังน้ำเสียงของแม่นิ่มที่เธอได้ยิน นางพูดเหมือนว่าเด็กนี่จะตายแหล่ไม่ตายแหล่อย่างงั้นแหละ
กินนมไปได้สักพัก เธอก็เริ่มง่วง เป็นพฤติกรรมปกติของเด็กทารกอายุ 1 ปี ที่พอกินอิ่มหนังตาก็หย่อนทันที
"เอ็งมีกระไรสงสัยก็ถามข้ามาเถิด" ชายชราพูดขึ้น เพราะเห็นหญิงสาวตรงหน้าคิดจนหัวคิ้วติดกัน
"คุณปู่คะ แล้วทำไมหนูถึงได้มีความจำของชาติก่อนอยู่ล่ะคะ" เธอถามโพล่งขึ้นมา
"ก็เอ็งไม่ได้เกิดใหม่แบบคนอื่นเขานี่ เอ็งมาอยู่ในร่างเด็ก 1 ขวบ" คุณปู่ตอบ
ออ เพราะเธอไม่ได้เกิดใหม่แบบเริ่มจากในท้องแม่ เลยมีความจำชาติก่อน
ท้องแม่คือเครื่องลบความทรงจำรึไง เธอคิดได้ก็ทำหน้าเหมือนจะหัวเราะ
"แล้วเอ็งได้คิดเอาไว้รึยังว่าจะใช้ชีวิตยังไง"
"หนูยังไม่มั่นใจเรื่องสภาพสังคมเลยค่ะ ที่นี่ผู้ชายเป็นใหญ่รึเปล่าคะ"
"ก็คล้ายกรุงเก่าที่เอ็งเคยเรียนนั่นแหละ" ชายชราตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง อยากรู้ว่าหลานของตนจะทำอะไรต่อไป
สุดาหน้าถอดสี แล้วเธอจะเลือกเส้นทางชีวิตอะไรได้ล่ะ ถ้าเป็นผู้ชายก็ว่าไปอย่าง จะค้าขายหรือรับราชการในส่วนไหนก็ได้ทั้งนั้น ได้เรียนหนังสืออีกด้วย ความรู้มีมากอยู่ที่ไหนก็มีโอกาสงอกงาม ไม่เหมือนผู้หญิงที่ให้อยู่แต่ในเรือน เย็บปักถักร้อย ลงครัว ดูแลเรือน และงานอื่นๆ ในเรือนที่ผู้หญิงจะต้องจัดการ แถมถ้าไม่ได้เป็นลูกของพ่อที่มีหน้าที่การงานใหญ่โต เรื่องเรียนหรอ ไม่ต้องนึกถึงเลย
พูดถึงพ่อแม่หรอ…
"คุณปู่ช่วยเล่าเรื่องของคุณพ่อคุณแม่ในชาตินี้ให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ" เธอถามในเรื่องที่คิดว่าสำคัญที่สุดในเวลานี้
"พ่อของเอ็ง คือ พระสุริยศักดิ์ เป็นหนึ่งในผู้ดูแลกรมวัง แม่เอ็งคือ คุณหญิงดวงเดือน บุตรีเจ้าพระยาศรีพัฒน์ แลคุณหญิงลออ" ชายชราตอบแบบสั้นๆ ได้ใจความ
โอ้โห เป็นลูกขุนนางยศ 'พระ' แหนะ นี่ฉันก็เป็นถึงลูกขุนนางยศสูงเลยน่ะสิ
"แล้วคุณปู่ล่ะคะ" เธอถาม
"ชื่อข้าคือ ไกร เอ็งเรียกข้าว่า ปู่ไกร ก็พอ"
"แล้วพวกยศ อะไรแบบนี้ล่ะคะ"
"ข้าตายแล้วหนาเอ็ง วิญญาณไม่มียศกระไรทั้งนั้นแล" ชายชราพูดพลางหัวเราะด้วยความเอ็นดูคนช่างซักตรงหน้า
แต่แล้วจู่ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนแล้วก็หายไป เหลือแต่ความมืดมิด กับเสียงโครมคราม สุดารู้สึกปวดท้องจึงตื่นขึ้น
โถ่ ร่างเด็กน้อยหิวซะงั้น เธอยังคุยกับคุณปู่ไม่จบเลย
"อ๊ะ แอ๊ๆ" เด็กน้อยในเปลร้องขึ้น
"ไพลิน หิวแล้วฤๅ" แม่ของเธอในชาตินี้ถามขึ้น พลางอุ้มเธอขึ้นมาและเตรียมจะให้เธอดื่มนม
ผู้หญิงคนนี้ชื่อดวงเดือนสินะ ถ้าจำไม่ผิด แปลว่าพระจันทร์ใช่ไหม
เพราะจัง
แต่นมแม่มันไม่อร่อยเลยอ่ะ


ชีวิตในวัย 1 ขวบของไพลินไม่มีอะไรมาก กิน นอน เล่นกับแม่ เธอเจอพ่อของเธอไม่มากนัก แต่ทุกครั้งที่เจอ เธอก็พยายามจะทำให้พ่อของเธอรักและหลงเธอ ออดอ้อนเข้าไปก่อน
"แม่ดวงเดือน ลูกของเราช่างน่าชังนัก" พระสุริยศักดิ์บอกกับภรรยา ในขณะที่ไพลินกำลังจับไม้จับมือพ่อของเธอ
ตอนนี้เธอคิดแผนได้ว่าเธอต้องทำให้พ่อของเธอรักและหวงเธอเข้าไว้ ยิ่งหวงได้ยิ่งดี เพราะนั่นหมายความว่าพ่อของเธอจะไม่ยกเธอให้ใครง่ายๆ ดังนั้นต่อจากนี้มารยาหญิงมีกี่เล่มเกวียนเธอจะขุดมาใช้ให้หมด
"อ้อ อ้อๆ" ไพลินพยายามจะพูดว่าพ่อ แต่กลายเป็นเสียง อ้อ
"ดูสิ จะเรียกพ่อฤๅ ฉอเลาะนัก" พระสุริยศักดิ์พูดพลางยิ้มให้ลูกน้อยในอ้อมแขน
เมื่อเธอเล่นกับพ่อและแม่ของเธอไปได้สักพักก็พล่อยหลับไปเพราะความเหนื่อย ดังนั้นทุกคนจึงแยกย้ายจากหอกลางเข้าหอนอนของตน
วันเวลาผ่านไป จนตอนนี้เธออายุได้ 4 ขวบกว่าๆ ไพลินในวัย 4 ขวบผ่านการตกระกำลำบากมาหลายแบบ ทั้งเรื่องที่นอนและหมอนที่แข็งมาก เพราะไม่มีฟูกนุ่มๆ รอง การอาบน้ำในตอนรุ่งสางเป็นอะไรที่ทรมานที่สุดสำหรับเธอเพราะมันหนาวมาก และในอนาคตคงเป็นการไปห้องน้ำ รวมถึงการรับมือกับประจำเดือน แต่เรื่องนั้นไว้ค่อยกังวลตอนโตละกัน ตอนนี้เธอต้องทำให้คุณพ่อคุณแม่รักและหลงเธอเข้าไว้
"พี่นิ่มมม" ไพลินเรียกบ่าวของคุณแม่ที่มาดูแลเธอ
"เจ้าขา แม่นายอยากได้กระไรหรือเจ้าคะ"
"คุณแม่ๆ" เธอพูดขึ้น เพราะตอนนี้ในห้องมีแต่พี่นิ่มกับเธอ
"แม่นายดวงเดือนไปไหว้พระเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวก็มาแล้วเจ้าค่ะ"
เพราะตอนนี้เธอใส่แค่จับปิ้ง เธอจึงไม่อยากออกไปข้างนอกให้ใครเห็นเธอในสภาพเปลือยท่อนบน ท่อนล่างมีแค่จับปิ้งปิดตรงของสงวน
"เจ้าค่ะ" เด็กหญิงกล่าวขึ้น
อาจจะแปลกสักหน่อย เพราะปกติเจ้านายจะไม่เรียกบ่าวว่าพี่ หรือมีคำลงท้ายว่าเจ้าค่ะ แต่สุดาที่มาอยู่ร่างไพลินคิดว่าบ่าวก็คือคนเท่ากับเรา และมันเป็นมารยาทโดยพื้นฐานที่ควรทำเมื่อพูดกับผู้อื่น ในตอนแรกพี่นิ่มของเธอก็เอาแต่บอกว่าอย่าพูดกับนางแบบนี้ เดี๋ยวขี้กลากจะกินหัว แต่สุดาก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วยังพูดเหมือนเดิม จนนิ่มยอมแพ้ปล่อยให้แม่นายของตนเรียกตัวเองแบบนั้น
ชีวิตวันๆ นึงในวัยนี้ของเธอไม่มีอะไรมาก เดินคลำกำแพงไปเรื่อยๆ เพื่อฝึกทรงตัว บางทีก็ชะเง้อหน้ามองผ่านหน้าต่างเพื่อดูเรือนภายในที่อยู่นอกห้องนอน ออ เขาเรียกว่า หอนอน และในระหว่างนี้เธอก็พยายามจำคำศัพท์เก่าๆ เพราะถ้าไม่จำ ไม่ฝึกพูด เธอคงเผลอใช้คำศัพท์สมัยใหม่มาใช้จนคนเขาสงสัย
เมื่อคุณแม่กลับมาที่หอนอน เด็กหญิงที่อยากออกไปข้างนอก แต่ไม่กล้าออกไปเพราะใส่แค่จับปิ้งก็พูดขึ้นว่า
"ลูกโป๊" ไพลินบอกกับคุณแม่
"โป๊ คือกระไรฤๅ" แม่ดวงเดือนงงกับคำพูดที่ลูกพูด
โอ๊ย แล้วจะให้พูดว่าอะไรอ่ะ คำว่าโป๊ก็ไม่รู้จัก
"ลูกไม่อยากใส่" แล้วเธอก็ชี้ไปที่จับปิ้ง
"เจ้าอยากจักเปลือยกายหมดเลยฤๅ"
ไพลินรีบส่ายหน้า จนคนเป็นแม่และบ่าวรู้สึกเอ็นดู
"ลูกอยากใส่" ไพลินพูดพลางชี้ไปที่เครื่องแต่งกายของคุณแม่ของเธอ
"เจ้าอยากใส่เหมือนแม่ฤๅ"
"เจ้าค่ะ" เธอพยักหน้ารัวๆ
แม่ของเธอยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมลุกขึ้นไปที่หีบผ้า เพื่อหยิบผ้าขึ้นมา เธอเห็นว่าแม่ของเธอได้เตรียมชุดเอาไว้ให้เธอแล้วด้วย คุณแม่และพี่นิ่มช่วยกันแต่งตัวให้ไพลินด้วยสไบสีหงสบาท โจงกระเบนสีม่วงคราม และสร้อยสังวาลเส้นบางที่มีทับทิมประดับ
"แม่นายไพลินงามนักนะเจ้าคะ" พี่นิ่มพูดพูดขึ้น
"จริง เช่นนั้น วันนี้ออกไปหาคุณพ่อไหม" แม่ของเธอชวนเธอให้ออกไปหาพ่อที่ทำงานอยู่ในห้องทำงานเพราะไพลินไม่เคยยอมออกจากหอนอนเลย
ก็เธอใส่จับปิ้งอยู่ชิ้นเดียว ขืนออกไปข้างนอกเธอคงอายจนอยากจะหายไปจากตรงนี้
"ไปหาคุณพ่อกันเจ้าค่ะ" เธอพูดขึ้น
ที่เธอพูดได้เป็นประโยคสั้นๆ เพราะเธอพูดไม่ชัดจนบางทีก็รำคาญ เพราะบางคำมันไม่ชัดจนเหมือนพูดไม่รู้เรื่อง ไพลินเลยเลือกที่จะพูดคำสั้นๆ ได้ใจความแทน
แม่ดวงเดือนจูงมือไพลินออกไปนอกหอนอน ตามมาด้วยบ่าวคนสนิท ทั้งสามเดินตรงไปที่ห้องทำงานของพระสุริยศักดิ์
"อ้าว วันนี้แม่ไพลินยอมออกจากหอนอนแล้วฤๅ" พระสุริยศักดิ์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าครานี้แม่ไพลินเดินมากับแม่ดวงเดือน
"เจ้าค่ะคุณพี่ วันนี้แม่ไพลินอยากออกมาข้างนอกเจ้าค่ะ" คนเป็นภรรยาตอบพลางยิ้มให้สามี
หลังจากที่คุณแม่ของเธอพูดจบ ไพลินก็เดินตรงไปหาคุณพ่อของเธอ และอ้าแขนเพื่อให้คุณพ่ออุ้มเธอ
"ฉอเลาะจริงนะเจ้า" คุณพ่อของเธอพูดพลางอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก
ไพลินมองหน้าคุณพ่อแล้วฉีกยิ้มให้ จากนั้นเธอก็หันไปดูกระดาษที่อยู่บนโต๊ะ
"กระไรหรือเจ้าคะ" เธอถามพร้อมชี้ไปที่กระดาษที่มีการเขียนลงไปบ้างแล้ว
"งานของพ่อน่ะ เจ้าอยากดูหรือไม่" พระสุริยศักดิ์เลิกคิ้วแล้วถามด้วยความแปลกใจที่ตอนนี้ลูกสาวสนใจกระดาษมากกว่าพ่อซะแล้ว
"เจ้าค่ะ" ไพลินขยับตัวเพื่อที่จะได้ดูกระดาษได้ถนัดตา
มาดูกันว่าเธอจะอ่านออกหรือไม่


บทนำ
ครืน!!!
เสียงการเคลื่อนที่ของอะไรบางอย่างดังสนั่นท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมาจะเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง พื้นทรายเริ่มยุบตัว ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายทั่วทุกพื้นที่ บดบังทัศนียภาพโดยรอบจนไม่สามารถมองเห็นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แรงสั่นสะเทือนลุกลามเป็นวงกว้าง เนินทรายหลายแห่งทลายตัวลงแล้วไหลไปรวมกันอยู่ที่ศูนย์กลาง แรงสั่นใต้พื้นส่งผลกระทบไปถึงหมู่บ้านเพียงแห่งเดียวที่ตั้งอยู่กลางทะเลทรายแห่งนี้ เสียงครืดคราดดังสนั่นหวั่นไหวสร้างความตกใจและแตกตื่นของผู้คนจนต้องรีบมองหาที่หลบภัยให้ตัวเอง
เหตุการณ์นั้นดำเนินต่อไปราวสิบนาทีกว่าทุกอย่างจะสงบลง ผู้คนที่หลบอยู่ตามที่ต่าง ๆ เริ่มทยอยออกมายืนออกันอยู่ที่ชายเขตหมู่บ้าน พยายามชะเง้อคอมองไปยังจุดเกิดเหตุแม้มันจะไกลมากจนไม่สามารถมองเห็นได้ก็ตาม เสียงซุบซิบถึงเรื่องที่เกิดขึ้นดังระงม ก่อนจะค่อย ๆ เงียบลงแล้วพากันขยับเพื่อหลีกทางให้ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในหมู่บ้านได้เดินเข้ามาดู
ชายชราในวัยย่างเข้าเจ็ดสิบปีแต่ยังแข็งแรงดีมองตรงไปยังทิศทางที่เกิดแผ่นดินไหว ความสงบนิ่งที่แสดงออกมาทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเขามองเห็นหรือกำลังคิดอะไร ในเมื่อไม่มีอารมณ์ใดปรากฏขึ้นบนใบหน้าเลยสักนิด
เพียงแต่...
ถ้าหากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าภายในดวงตาคู่นั้นฉายแววกังวลและหวาดหวั่นมากมายขนาดไหน
เรื่องราวเล่าขานและคำทำนายที่ถูกสืบต่อกันมาของผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านจากรุ่นสู่รุ่น ดังก้องขึ้นภายในหัว ยิ่งเห็นว่าท้องฟ้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีดำไล่มาจากจุดที่เกิดแผ่นดินไหวแล้วกระจายไปทั่วทั้งที่เป็นเวลากลางวันก็ยิ่งหวั่นใจ สองมือที่กำหัวไม้เท้าออกแรงบีบแน่นก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา...
เบามาก...
เบาจนไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวเอง
"เขากลับมาแล้ว"
tbc…


ตอนที่ ๑
ควันสีขาวลอยกรุ่นอยู่เหนือปากแก้วเมื่อน้ำร้อนถูกเติมลงไปในระดับพอเหมาะ ก่อนจะหมุนวนไปตามช้อนที่คนเบา ๆ จนน้ำเปล่าสีใสกลายเป็นสีดำเข้มของกาแฟชั้นดีที่ไม่มีการผสมน้ำตาลหรือครีมเทียม
กาแฟดำในแก้วกระเบื้องถูกยกขึ้นสูดกลิ่นด้วยความพอใจ ก่อนตัวคนชงจะจิบเพียงเล็กน้อยแล้วเดินถือไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าสู่ห้องทำงานของตัวเอง
"ทาร่า"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ขาที่กำลังจะก้าวเดินชะงักไว้เพียงแค่นั้น ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปทางเจ้าของเสียงที่แค่ได้ยินก็รู้ดีว่าเป็นใครแม้จะยังไม่ได้เห็นหน้า แก้วกาแฟถูกยกขึ้นจิบเล็กน้อยขณะหันกลับไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม มองดูอีกฝ่ายที่กำลังเดินเข้ามาหา
"ว่าไงปีเตอร์"
"คุณรู้เรื่องหรือยัง"
"อยู่ที่ว่าคุณหมายถึงเรื่องอะไร"
จบประโยคนั้นเจ้าตัวก็ออกเดินทันทีจนทางฝ่ายปีเตอร์ต้องรีบเร่งฝีเท้าเดินตาม ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เพียงเสี้ยววินาทีแล้วหันกลับมามองทางเหมือนเดิม ระหว่างนั้นก็ยกแก้วกาแฟขึ้นเป่าเบา ๆ ก่อนจะจิบลงคอไปอีกนิดพอให้ได้กลิ่นหอมคลุ้งอยู่ในปากอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ
"เรื่องนครที่สาบสูญ"
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้คนฟังมีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ ร่างสูงโปร่งยังคงก้าวเท้าเดินตามจังหวะเดิมของตัวเองอย่างไม่เร็วขึ้นและไม่ช้าลง เสียงพูดก็ยังคงฟังดูเรียบเรื่อยตามปกติ แถมยังดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจเรื่องที่กำลังถูกพูดถึงเท่าไรด้วยซ้ำ
"ที่ว่าจู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมากลางทะเลทรายน่ะเหรอ"
"ไม่ได้ผุดขึ้นมาซะหน่อย เกิดแผ่นดินไหวจนทรายยุบตัวเลยค้นพบต่างหาก"
"อ๋อ"
"ผมเห็นภาพที่ถูกส่งมาแล้ว ทองคำทั้งหลังเลย"
"อืม"
"แค่อืมเหรอ"
"แล้วจะให้ผมตอบว่าอะไรล่ะ"
"คุณคิดว่าไง น่าสนใจไหม"
"น่าสนใจดี แต่ตอนนี้ผมก็มีงานของผมอยู่"
ประตูกระจกถูกเลื่อนเปิดออกก่อนที่เจ้าของห้องจะเดินกลับเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวโปรดที่มีหมอนอิงวางซ้อนหลังอยู่หนึ่งใบ เพื่อช่วยลดอาการปวดหลังเวลาต้องนั่งทำงานติดต่อกันเป็นเวลานาน
ภายในห้องถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นเอกสารหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ ล้วนอยู่ในจุดที่จะหยิบใช้สอยได้อย่างสะดวก บนโต๊ะทำงานมีของ 2-3 ชิ้นวางอยู่ ใกล้ ๆ กันนั้นมีหนังสืออีกเล่มที่ถูกคั่นหน้าไว้ด้วย
ปีเตอร์เหลือบมองเพียงไม่นานก็รู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้ากำลังยุ่งอยู่กับเรื่องอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สนใจ ยังคงทิ้งตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย แล้วออกปากเรียกแบบที่ทำให้คนฟังเผลอขมวดคิ้วมุ่น เพราะมันแฝงไว้ด้วยเจตนาอย่างโจ่งแจ้งแบบที่ไม่ต้องพูดอธิบายอะไรก็สามารถรับรู้ได้ทันที
"ทาร่า"
"ปีเตอร์ งานผมล้นมือเลยตอนนี้"
"แต่มันก็ไม่รีบไม่ใช่เหรอ"
นั่นไงล่ะ!
"ผมไม่ว่าง คุณเข้าใจนะ"
"ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วยนะทาร่า"
รูปประโยคแปลก ๆ ที่ได้ยินทำให้หัวคิ้วคนฟังขมวดเข้าทันที แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรตอบกลับไปก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบเอกสารบางอย่างออกมาวางลงบนโต๊ะ สังหรณ์แปลก ๆ ทำให้ต้องรีบหยิบมากวาดตาอ่านรายละเอียดทันที แล้วก็แทบจะส่งเสียงกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนออกคำสั่ง
"เขาอยู่ไหน ผมจะไปคุยกับเขา"
"พอยื่นนี่ให้ผมเสร็จเขาก็รีบหนีขึ้นเครื่องไปทันทีเลย"
ยิ่งได้ยินคำตอบแบบนั้นคนได้รับคำสั่งก็ได้แต่นั่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองอย่างโมโห
หน็อย! ทำความผิดไว้แล้วก็รีบหนีไปเลยนะ
คอยดูเถอะ กลับมาเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่!
ในขณะที่เจ้าของห้องนั่งส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหงุดหงิด คุณผู้ส่งสารก็ได้แต่ยิ้มแหย ๆ เหมือนกลัวโดนลูกหลงไปด้วย แม้ปกติอีกฝ่ายจะเป็นคนใจดียิ้มง่าย แต่บทจะโมโหก็ร้ายไม่หยอกเหมือนกัน ที่สำคัญถ้ายิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับคนที่เพิ่งจะชิ่งหนีไปต่างประเทศคนนี้แล้วด้วย อารมณ์ของเจ้าตัวก็จะยิ่งร้ายกาจกว่าปกติเกือบเท่าตัว
"นี่ผมจะต้องเดินทางเมื่อไหร่"
จู่ ๆ ก็โดนถามมาแบบนั้นทำให้ปีเตอร์ที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เกิดตั้งตัวไม่ทันขึ้นมา เลยทำได้แค่ส่งสีหน้าเหลอหลาตอบกลับไป จนกระทั่งเห็นเจ้าตัวยิ่งขมวดคิ้วแน่นเหมือนคนกำลังจะระเบิดลงนั่นแหละ เขาถึงได้เรียกสติกลับมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี เหมือนเรื่องมันจะจบง่ายไปหน่อยนะ
"สรุปคุณตกลงแล้วเหรอ"
"โดนมาเป็นคำสั่งแบบนี้ผมจะปฏิเสธได้เหรอ"
แม้จะพูดแบบนั้นแต่น้ำเสียงก็ยังคงแฝงความหงุดหงิดไว้ไม่น้อย ใบหน้าขาวใสมุ่ยลงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ก่อนจะยื่นเอกสารฉบับนั้นคืนให้จนปีเตอร์ต้องรีบคว้าไว้แทบไม่ทัน
"สรุปว่าไง ผมต้องไปเมื่อไหร่"
"ก็...ถ้าคุณเคลียร์อะไรเรียบร้อยแล้วก็ไปได้เลย"
"อีกสามเดือน"
พูดจบคนที่กำลังหงุดหงิดก็แกล้งหยิบเอางานที่ทำค้างไว้มาเริ่มจัดการต่อด้วยท่าทางนิ่งเฉย โดยไม่สนใจสภาพของปีเตอร์ที่ยิ่งคุยกันไปเรื่อย ๆ ก็ยิ่งดูเหมือนจะแก่ลงไปอีกหลายปี ไม่รู้ทำไม เวลาต้องเป็นคนกลางให้พี่น้องคู่นี้ทีไร เขาถึงได้รู้สึกเหมือนต้องใช้อายุขัยของตัวเองมาเป็นเดิมพันอยู่ตลอด
"ทาร่า คุณอยากให้ระเบิดลงที่นี่เหรอ"
"มาดูกันไหมว่าผมกับเขาใครจะระเบิดก่อน"
"ขอเถอะ ทั้งคุณทั้งแดเนียลผมไม่อยากให้มีใครต้องระเบิดลงทั้งนั้นแหละ"
พูดไปปีเตอร์ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไป เขาอยู่ของเขาดี ๆ แล้วทำไมถึงต้องโดนวานให้เอาเรื่องนี้มาบอกด้วยก็ไม่รู้ ทำไมถึงต้องส่งปีเตอร์ผู้น่าสงสารมาอยู่กลางดงระเบิดของพี่น้องคู่นี้ด้วยเนี่ย?
"งั้นคุณก็ไปบอกให้เขาเลิกทำให้ผมโมโหสักทีสิ"
"คุณเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ ยังบอกไม่ได้เลย แล้วผมจะบอกได้เหรอ"
"งั้นคุณก็อยู่อย่างหวาดระแวงระหว่างระเบิดสองลูกนี้ไปตลอดเถอะ"
ว่าแล้วเจ้าตัวก็หันไปทำงานต่อโดยไม่สนใจคนที่นั่งหน้าซีดอยู่เลยแม้แต่น้อย เดือดร้อนให้ปีเตอร์ต้องรีบขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้หน้าโต๊ะยิ่งขึ้น ก่อนจะเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทั้งยังทำตาปิ๊ง ๆ ให้อีกต่างหาก
"ทาร่า"
"....."
"คุณจะไปใช่ไหม"
"บอกแล้วไงว่ามาเป็นคำสั่งแบบนั้นยังไงผมก็ปฏิเสธไม่ได้"
"งั้นก็ดีแล้ว แต่ต้องไม่ใช่สามเดือนอย่างที่คุณพูดนะ"
มุมปากของคนฟังโค้งลงเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดปฏิเสธอะไร ทางด้านปีเตอร์จึงทึกทักเอาเองว่าท่าทีของเจ้าตัวตอนนี้ถือเป็นการตอบตกลง พอคิดได้แบบนั้นก็ค่อยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจได้บ้าง
รายละเอียดต่าง ๆ ทั้งที่สำคัญและไม่สำคัญถูกปีเตอร์เร่งอธิบายให้ฟังทั้งหมดไม่มีตกหล่น โดยที่ระหว่างนั้นคนฟังก็ยังคงเอาแต่นั่งทำงานของตัวเองต่อไปเหมือนไม่สนใจ แต่ปีเตอร์รู้ดีว่าท่าทางแบบนั้นเป็นเพียงการแสดงอาการต่อต้านเล็กน้อยเท่านั้น เพราะแท้จริงแล้วเจ้าตัวมีความเป็นมืออาชีพมากพอและคงกำลังจดจำรายละเอียดเหล่านั้นไว้เป็นอย่างดี
"แดเนียลให้คนประสานงานกับที่นั่นไว้แล้ว พอคุณไปถึงจะมีทหารชุดรักษาความปลอดภัยมารอรับคุณ"
"ต้องเอิกเกริกขนาดนั้นเลย"
"ผมบอกคุณแล้วไงว่าทองคำทั้งหลัง คุณคิดว่าจะได้ทำงานง่าย ๆ หรือไง ยิ่งข่าวแพร่กระจายไปขนาดนี้พวกนักล่าสมบัติคงแห่กันมาทั้งโขยง อันตรายจะตาย"
"หึ!"
ได้ยินเสียงขึ้นจมูกแบบนั้นปีเตอร์ก็รู้ได้ทันทีว่าภายใต้ท่าทีแข็ง ๆ ที่เจ้าตัวชอบแสดงใส่พี่ชาย แท้จริงในตอนนี้คงกำลังแฝงความน้อยใจไว้อยู่
ถ้าให้ว่ากันตามความจริง ทุกคนส่วนใหญ่ที่นี่จะเห็นและคิดเหมือนกันว่าพี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไร เจอหน้ากันทีก็ฮึ่ม ๆ แฮ่ ๆ ใส่กันตลอด แต่สำหรับคนที่อยู่ใกล้กับทั้งคู่อย่างเขารู้ดีว่าความจริงแล้วคนพี่ก็ทั้งรักทั้งห่วงคนน้องมาก ในขณะที่คนน้องเองก็แอบอ้อนแอบทำตัวน่ารักใส่คนพี่อยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน แม้จะไม่ค่อยพูดจาหวาน ๆ หรือแสดงความห่วงใยกันตรง ๆ แต่ทั้งคู่ก็ถือว่าเป็นพี่น้องที่รักกันมาก
"แดเนียลเป็นห่วงคุณนะ เขาถึงให้รีบประสานงานกับทางนั้นทันทีเรื่องการรักษาความปลอดภัย ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจแต่เหมือนเราจะได้รับคำสั่งมาอีกทีว่าให้จัดการเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด แล้วคนที่ทำงานได้เร็วที่สุด ดีที่สุดและเรียบร้อยที่สุดของเราจะเป็นใครล่ะ ถ้าไม่ใช่คุณ ที่สำคัญครั้งนี้เป็นเรื่องที่คุณถนัดด้วยนะ เหตุผลทุกอย่างมันลงล็อคที่คุณทั้งหมดเลย"
"งั้นเหรอ"
"ไม่งอแงสิ"
"ผมไม่ใช่เด็กแล้วปีเตอร์"
"โอเค ไม่เด็กก็ไม่เด็ก"
รอยยิ้มล้อเลียนที่ได้รับทำให้ดวงตาคู่สวยถลึงมองกลับไปอย่างไม่พอใจ หากแต่คนได้รับกลับยิ่งหัวเราะร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่เพียงครู่เดียวก็ดึงตัวเองกลับมาสู่โหมดจริงจังอีกครั้งแล้วเริ่มพูดต่อ
"งานนี้อาจจะยากหน่อย คุณเอาผู้ช่วยไปด้วยนะ"
"อือ"
"อยากได้ใครก็บอกแล้วกัน เดี๋ยวผมไปจัดการให้"
"ใครก็ได้เหรอ"
"ใช่ แดเนียลบอกว่าให้เป็นกรณีพิเศษเลย"
"แซค"
ชื่อที่ถูกพูดถึงทำเอาปีเตอร์ที่กำลังยิ้มกว้างเปลี่ยนเป็นยิ้มค้างในทันควัน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นที่จ้องมองคนตรงหน้าพลันดูว่างเปล่าเลื่อนลอยไปชั่วขณะ ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะทำหน้าเหมือนคนอยากร้องไห้เต็มที ได้แต่ค้อมตัวลงเอาคางเกยกับโต๊ะแล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหมดเรี่ยวหมดแรง
"คุณอยากให้แดเนียลอกแตกตายเหรอ"
"คุณบอกเองว่าให้ผมเลือก ผมเลือกแซคแล้วมีปัญหาอะไร"
"เจ้าเด็กนั่นจะไปช่วยอะไรได้นอกจากก่อความวุ่นวาย"
"สนุกดีออก ทำงานแล้วไม่เครียด"
"ทาร่า เปลี่ยนใจเอาคนอื่นไปแทน--"
ปัง!
"พี่น้ำ!"
ปีเตอร์ยังพูดไม่ทันจบประตูห้องทำงานก็ถูกกระชากเปิดอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น และโดยที่ยังไม่ทันมีใครตั้งตัว ร่างสูงโปร่งของหนุ่มน้อยที่กำลังถูกพูดถึงพอดีก็วิ่งถลาเข้ามายืนทำหน้าตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ โต๊ะทำงานของเจ้าของห้องเป็นที่เรียบร้อย
"แซค!"
เสียงเรียกที่เจ้าของชื่อฟังยังไงก็ให้ความรู้สึกคล้ายเสียงคำรามลอดไรฟันซะมากกว่า ทำให้เจ้าตัวที่มัวแต่ตื่นเต้นดีใจจนพุ่งความสนใจทั้งหมดมายังเจ้าของห้องจำต้องหันไปมอง ก่อนจะเอียงคอเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าปีเตอร์เองก็อยู่ในห้องด้วยเหมือนกัน
"อ้าว คุณปีเตอร์สวัสดีครับ ผมไม่นึกว่าคุณจะอยู่ด้วย"
"ฉันจะอยู่หรือไม่อยู่นายก็ควรเคาะประตูก่อนที่จะเปิดเข้ามาแบบนี้สิ บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว"
"ขอโทษด้วยครับผมกำลังตื่นเต้น...พี่น้ำดูนี่สิ ดูนี่ ๆ"
พูดกับปีเตอร์จบเจ้าตัวก็หันไปทำสีหน้าตื่นเต้นใส่เจ้าของห้องที่ในตอนนี้กำลังนั่งกลั้นขำโดยไม่สนใจแขกที่เข้ามาก่อนเลยแม้แต่น้อย แต่ยังไม่ทันที่คนมาใหม่จะได้โชว์ผลงานอะไร ทางฝั่งเจ้าของห้องที่ควบคุมตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้เรียบร้อยก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาซะก่อน
[รุต พี่มีอะไรจะบอกด้วยล่ะ]
[อะไรเหรอพี่]
[คือว่า--]
"อย่าคุยกันรู้เรื่องแค่สองคนสิ เอาภาษาที่ผมรู้เรื่องด้วย"
น้ำเสียงที่มาพร้อมดวงตาดุ ๆ ทำให้คนโดนว่าหัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจที่แกล้งให้ปีเตอร์โวยวายได้ ยิ่งเห็นสีหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย ธารา หรือ น้ำ หรือที่ปีเตอร์เรียกว่า ทาร่า ก็ยิ่งรู้สึกตลกจนอารมณ์ขุ่น ๆ ก่อนหน้านี้พอจะลดน้อยลงไปได้บ้าง
คนที่นี่ต่างรู้กันดีว่าแซคหรือศรุตเป็นคนไทยแท้ ๆ เกิดและเติบโตอยู่ที่ประเทศไทย แต่ว่าเลือกจะมาเรียนต่อและเข้าทำงานที่นี่ ในขณะที่ตัวธาราเองก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด แต่ว่าความจริงแล้วเขาเป็นลูกครึ่ง มีคุณแม่เป็นคนไทยก็เลยได้หัดพูดหัดเรียนภาษาไทยมาจากคุณแม่ แล้วชื่อธาราคุณแม่ก็เป็นคนตั้งให้เช่นกัน เพราะท่านบอกว่ายังไงก็มีเชื้อสายอยู่ในตัว ก็ควรจะมีชื่อที่เป็นภาษาไทยด้วย
เพราะฉะนั้น...
เวลาที่คุยกันแค่สองคนส่วนใหญ่ทั้งธาราและศรุตจึงมักจะพูดกันเป็นภาษาไทยมากกว่า
"ไม่มีอะไรมากหรอกปีเตอร์ ผมแค่จะคุยเรื่องที่เราพูดกันค้างไว้กับแซคเท่านั้นเอง"
"โธ่ ทาร่า คุณยังจะ..."
"รุต"
ธาราไม่ได้สนใจสีหน้าเหมือนคนเห็นโลกกำลังจะพังทลายของปีเตอร์เลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวหันไปเรียกพร้อมทั้งส่งยิ้มให้รุ่นน้องคนสนิทที่เลิกคิ้วกลับมาเป็นเชิงถาม
"อะไรครับ"
"วันนี้กลับไปเตรียมเก็บของด้วยนะ เอาเยอะ ๆ หน่อยเพราะเราคงต้องไปนาน"
"ไปไหนเหรอพี่"
"ทาร่า..."
น้ำเสียงอ้อนวอนของปีเตอร์ดังขัดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสองข้างภายใต้กรอบแว่นกระพริบปริบ ๆ อย่างจะขอความเห็นใจ ซึ่งธาราเองก็หันมามองด้วยรอยยิ้มนิด ๆ เหมือนจะให้ความหวัง หากแต่ประโยคต่อมาที่หันไปพูดกับศรุตก็ทำให้ความหวังอันริบหรี่ของปีเตอร์สลายหายไปในพริบตา
[The lost city นครที่สาบสูญ]
tbc...