โรงเรียน ISS มี 6 คาบ คาบละ 50 นาที ในระหว่างทุกคาบจะพัก 10 นาที และพักเที่ยงอีก 1 ชั่วโมง 20 นาที เริ่มเรียนตอน 9 โมงเช้า และเลิกเรียนตอน 4 โมงเย็น เพราะฉะนั้นสมองไอน์สไตน์ของผมคำนวณมาให้ผู้อ่านทุกท่านแล้วว่าตอนนี้เป็นเวลา 11:50 ซึ่งจะจบคาบที่ 3 พอดี ต่อไปก็คือพักเที่ยงนั้นเอง ดังนั้นนักเรียนทุกคนจะต้องไปที่โรงอาหารเพื่อกินข้าวกลางวันกันส่วนพวกครูจะไปกินกันที่ไหนก็ได้ในโรงเรียน ซึ่งในโรงเรียนของเรามีห้างสรรพสินค้าด้วย! ไม่สิ ก็ไม่เชิงว่าเป็นห้างสรรพสินค้าเพราะว่าที่นั้นมีขายแต่พวกอุปกรณ์การเรียน เช่น ร้านเครื่องเขียน ร้านเสื้อผ้านักเรียน ร้านอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ ร้านหนังสือ นักเรียนที่ขาดอุปกรณ์การเรียน เครื่องเขียน หรือหาซื้อเสื้อผ้าไม่ได้ก็จะมาซื้อที่ห้างฯนี้กันทั้งนั้นซึ่งผมชอบมาเดินห้างฯของที่นี่มาก เพราะอะไรน่ะหรอ? เพราะว่าที่ห้างนี้มีร้านหนังสือยังไงล่ะ! แถมเป็นร้านใหญ่ซะด้วย อย่างที่ผมบอกไปว่าผมเป็นโอตาคุซึ่งผมชอบอ่านนิยายมาก ดังนั้นผมจะมาหาซื้อนิยายออกใหม่ในร้านหนังสือที่ห้างฯนี้จนผมกลายเป็นลูกค้าประจำของที่นั้น และที่ห้างฯนี้ก็ยังมีร้านอาหารขายอีกด้วย ตอนกลางวันผมจะมากินอาหารที่นี่พร้อมกับเอ็มเพื่อนรักของผมเสมอ
ณ ตอนนี้เป็นเวลา 11:50 เป็นเวลาพักกลางวันพอดีดังนั้นผมก็ตั้งใจจะชวนไอเอ็มไปกินข้าวที่ห้างฯนั้นอีกเช่นเคย
 "เห้ย! ไอ้เอ็มไปกินข้าวกัน"
 "โทษทีวะ พอดีแฟนกูชวนก่อนแล้วอะ"
 "หึ! ใช่สิ กูมันแค่ตัวสำรองตอนมึงไม่ได้กินข้าวกับแฟนหนิ"
 "อืม ก็ใช่"
 "เอ้า..."
 "เอ้า อะไรของมึงก็กูบอกแล้วไงว่ามึงมันเป็นแค่ตัวสำรอง"
 "อะเฮือกก!"
 "มึงไปกับใครเขาก็คิดแค่ว่ามึงเป็นตัวสำรองเท่านั้นแหละมึงไม่มีทางสู้ตัวจริงของเขาได้หรอก ทำใจซะเถอะ"
 "ซ้ำทุกดอกแล้วบอกเพื่อนรัก!"
 "งั้นไปละนะ ไอตัวสำรอง"
 "ตัวสำรองก็มีหัวใจนะเว้ย!"
เอ็มพูดกับต้นเสร็จก็รีบเปิดประตูห้องพักครูแล้ววิ่งออกไปเพื่อที่จะไปหาแฟนของเขา
ต้นได้แต่ยืนน้ำตาซึมดูเอ็มค่อย ๆ วิ่งจากไปจากเขา ในตอนนั้นเขาคิดว่าเขาจะต้องได้ไปกินข้าวกลางวันคนเดียวแน่ ๆ แต่แล้วเธอก็เปิดประตูเข้ามาในห้องพักครู
 'นั้นคุณลิลลี่นี่นา...จริงสิ ต้องชวนคุณลิลลี่ไปด้วยให้ได้!!'
จากที่ต้นกำลังจะได้ไปกินข้าวกลางวันแบบสบาย ๆ กลับพาตัวเองเข้าสู่สมรภูมิอันดุเดือดที่ไม่ได้แย่งกันคว้าที่หนึ่ง แต่แย่งกันคว้าที่นั่งข้าง ๆ ลิลลี่ แน่นอนว่าก็มีทั้งพวกผู้ชายและผู้หญิงที่มารุมล้อมเธอเอาไว้แล้วชวนเธอไปกินข้าวอย่างขะมักเขม้น
ผมต้องใช้ความพยายามทั้งหมดในหัวใจเพื่อที่จะชวนเธอไปกินข้าวกับผมให้ได้ ผมใช้วิธีแหวกว่ายเข้าไปในฝูงชน
ผมเริ่มเห็นตัวเธอแล้ว และผมก็กำลังจะเอ่ยปากชวนเธอ แต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงอีกเสียงนึงแทรกเสียงของผมที่กำลังจะพูดทันที
 "คุณลิลลี่..."
 "มิสลิลลี่ครับสนใจไปทานข้าวกลางวันด้วยกันกับผมไหมครับ"
ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาชวนลิลลี่ไปกินข้าวด้วยกัน ในขณะที่เขาเดินเข้าไปหาลิลลี่ฝูงชนก็แหวกให้เขาเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ไม่เหมือนผมเลยสักนิด
 "ผมอยากจะพาคุณเดินดูรอบ ๆ โรงเรียนด้วยดังนั้นผมเลยอยากจะชวนคุณไปทานเป็นเพื่อนเลยน่ะครับ"
ชายผมสีดำไม่ยาวมาก รูปร่างสูง หุ่นดี ตัวผ่อม หน้าตาหล่อเหลาในแบบของชายชาตรีจนผู้หญิงทุกคนต้องหลงใหลในหน้าตาของเขา แต่ผมแค่ดูใบหน้าของเขาก็รู้แล้วว่าเป็นคนที่เจ้าเล่ห์และมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะมาก เขาชื่อว่า ปราฆาต โบลีน ตอนผมเจอกับเขาครั้งแรกผมก็คิดว่าเขาเป็นคนที่ผมรู้สึกไม่ถูกชะตาด้วยเป็นอย่างมาก
เมื่อเขาพูดตัดหน้าผม ผมเลยหันไปมองหน้าของเขาด้วยความโมโห เขาก็หันกลับมามองหน้าผมแล้วยิ้มที่มุมปากเพื่อที่จะเยาะเย้ยผม
 "เห้ย โบอันผมกำลังจะชวนเธอก่อนนะ"
 "หืม มีอะไรงั้นเหรอครับ? ผมก็แค่เอ่ยปากชวนสุภาพสตรีที่สวยเหมือนดอกกุหลาบบานผู้นี้ไปทานข้าวด้วยกันกับผมแค่นั้นเอง"
เมื่อเขาพูดประโยคนั้นจบ พวกครูผู้หญิงที่เหลืออยู่ในห้องพักครูก็ต่างทำท่าเขิน กรี๊ดกร๊าด แล้วก็จิ้นกันไปต่าง ๆ นา ๆ แน่นอนว่าผมไม่ยอมแน่ ๆ เลยกำลังจะพูดสวนกลับไป
 "เห้ย โบอัน..."
 "นี่ ๆ โบอันกับต้นก็ตัดสินกันด้วยการแข่งกันสิ"
 "ใช่ ๆ แบบนั้นจะสนุกกว่าเยอะเลยละ!"
 'โดนขัดอีกแล้วว ฮืออ'
ผมโดนขัดบ่อยมาก ๆ จนทำได้แค่บ่น และร้องไห้ในใจ แต่ไม่เป็นไร ถ้าเล่นเกมชนะแล้วทำให้ได้ไปกินข้าวกับคุณลิลลี่ละก็ผมยอม!
 "งั้นแข่งอะไรกันดีละ"
 "อืม...วิ่ง?"
 "มันใช่ที่วิ่งไหม?"
 "ว่ายน้ำ?"
 "เหมือนว่ายได้อะ"
 "ปีนผา?"
 "ได้แค่ปืนโต๊ะเท่านั้นแหละ!"
 "แข่งกินจุ?"
 "พวกเขาแข่งกันเพื่อจะไปกินข้าว!"
 "แข่งกระโดดไกล?"
 "ตั้งแต่วิ่งละ คิดว่าที่นี่คือสนามบอลไม่ก็ลู่วิ่งรึไง!"
 "แข่งพูดชื่อประเทศ?"
 "แข่งเสร็จหมดพักละม๊าง! ของ่ายกว่านี้"
 "แข่งโยนขวด?"
 "มันง่ายตรงไหน!"
 "งั้น...เป่ายิ้งฉุบ!"
 "แล้วทำไมอันที่เบสิคที่สุดถึงคิดได้เป็นอันสุดท้ายฟะ!"
สรุปก็คือพวกเราจะเป่ายิ้งฉุบกันเพื่อตัดสินกันสักทีว่าใครจะได้ไปนั่งกินข้าวกับลิลลี่
 "เฮ้อ ก็ได้ครับแต่ถ้าแพ้แล้วอย่าพาลก็แล้วกันนะครับ ต้น"
 "เออ ยังไงผมก็ไม่แพ้คุณหรอก โบอัน!"
ผมกับโบอันปะทะฝีปากกันก่อนที่จะเริ่มเกมเป่ายิ้งฉุบกัน
 "เอาล่ะนะ โบอัน!!!"
 "เออ ไอต้น!!!"
 "หนึ่ง สอง ซั่ม!!!"
การแข่งขันนี้กลายเป็นเหมือนการแข่งขันชิงแชมป์โลกสาขาการเป่ายิ้งฉุบ สถานการณ์ในตอนนี้ตกอยู่ในความระทึก และตึงเครียดขั้นสุด ทั้งจังหวะการรุกและรับของทั้งสองฝ่ายต่างสูสีกันเป็นอย่างมาก จนในที่สุดก็มาถึงช่วงท้ายของการแข่งขัน ทั้งคู่ได้ต่อสู้กันอย่างสูสีและดุเดือดเลือดพล่าน จนกระทั่งในที่สุดการแข่งขันที่ดุเดือดสุด ๆ ก็ได้ดึงให้พวกเขางัดเอาท่าไม้ตายออกมาอย่างไม่มีทางเลือก
ทั้งคู่ตะโกนเสียงดังพร้อมกันว่า...
 "นางเงือกน้อย ตบบน ตบล่าง ตบหน้า ตบหลัง ตอบพร้อมๆ กัน...ONE TWO THREE FOUR FIVE SIX SEVEN EIGHT NINE TEN TEN TEN เยายิงเยาปั๊กกะเป้ายิ้งงงงงงงง....ฉุบ!!!!"
เมื่อพูดคำว่า ฉุบ พวกเราก็เหวี่ยงมือลงมาว่าดูว่าใครจะชนะในเกมนี้ ปรากฏว่าโบอัน ออกกระดาษ ส่วนผมออก ค้อน เป็นอันว่าผมแพ้ ผมได้แต่ก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ของผม เพราะว่าผมได้เล่นเกมแพ้โบอันไปซะแล้ว ดังนั้นผมจึงต้องทำตามกฏของผู้แพ้
 'เฮ้อ แพ้ซะงั้นช่วยไม่ได้ ยอมปล่อยให้คุณลิลลี่ไปกับไอโบ...'
ผมคิดในใจพร้อมกับมองหน้าคุณลิลลี่ไปด้วย ผมเห็นสีหน้าของเธอแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ เป็นความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สีหน้าของคุณลิลลี่ตอนที่เธอรู้ว่าจะต้องไปกับโบอัน เป็นสีหน้าที่เศร้าสร้อยเหมือนจะร้องไห้ บนหน้าของคุณลิลลี่มีแต่ความผิดหวังกับความสมเพชในตัวผม ผมคิดว่าเธอคงคิดแบบนั้นในใจ
 "หึ ๆ ในที่สุดก็ได้ 'ของรางวัล' มาแล้ว เอาล่ะครับมิสลิลลี่พวกเราไปกันเถอะ"
เมื่อโบอันพูดจบและกำลังจะจับมือของลิลลี่เพื่อจูงเธอออกไป ก็มีมืออีกมือหนึ่งมาจับมือของลิลลี่เสียก่อน
มือข้างนั้นก็คือมือของต้นนั้นเอง โบอันที่เห็นเหตุการณ์นี้เลยโมโหและกำลังจะต่อว่าติน แต่แล้วตินก็ตะคอกเสียงดังใส่โบอันที่ยืนอยู่ข้างหน้าจนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรวมถึงคุณลิลลี่ก็อึ้งไปตาม ๆ กัน
 "เห้ย เมื่อกี้แกเรียกคุณลิลลี่ว่าไงนะ?"
 "อะไรของคุณเนี่ย ก็ผมได้ 'ของรางวัล' มา..."
 "ของรางวัลบ้าบออะไร!"
 "นี่แกเห็นผู้หญิงเป็นแค่ของรางวัลงั้นเหรอ?!"
 "..."
ตอนนี้ต้นโกรธอย่างหนักเพราะว่าคำที่ใช้เรียกคู่หูที่ทำงานด้วยกันกับเขาเป็นคำที่ไม่ให้เกียรติคู่หูของเขาเลยสักนิด สีหน้าของต้นในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะโกรธจัดจนมีสามารถเห็นเส้นเลือดที่ขึ้นมาบนหน้าผากของเขา
 "นี่ต้นไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลยก็ได้นี่นา"
 "ใช่ ๆ ก็แค่เรียกกันขำ ๆ เอง"
 "แยกระหว่างเล่นกับความจริงให้ออกสิ"
คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็รีบพูดแก้สถานการณ์ในทันที เพื่อไม่ให้มีเรื่องชกต่อยกันเกิดขึ้น แต่มันกลับทำให้ต้นโกรธมากกว่าเดิมเสียอีก
ต้นรู้ว่าถ้าโกรธหรือโมโหไปมากกว่านี้ก็ไม่สามารถทำให้สถานการณ์ดีขึ้นได้บวกกับไม่อยากมีเรื่องอะไรมากมายเลยพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองและค่อย ๆ พูดออกมา
 "ถึงจะพูดกันเล่น ๆ ก็เถอะ แต่ก็ไม่ควรพูดคำที่ไม่ให้เกียรติคนอื่นออกมานะ"
 "ไม่ให้เกียรติตรงไหนวะ?"
 "นั้นดิวะ"
ดูเหมือนว่าปรอทความโกรธของต้นจะทะลุจนแตกซะแล้ว ต้นทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเลยสวนกลับไปสองสามประโยคทำเอาคนทั้งห้องพักครูเงียบไปตาม ๆ กัน
 "รู้ไหมทำไมผมถึงไม่เล่นตุ๊กตาบาร์บี้"
 "โอ้วใจเย็นลงแล้วหรอ? เอ่อ...เพราะมันจะดูตุ๊ดไง ใช่ไหมละ ฮ่า ๆ ๆ"
 "ผิดแล้วครับ เพราะว่าผมไม่เคยเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นเลยต่างหาก"
ประโยคที่ต้นพูดทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเป็นใบ้ พูดอะไรไม่ออกกันเลยทีเดียว
 "ผู้หญิงไม่ใช่สิ่งของ การให้เกียรติผู้หญิงคือมารยาทพื้นฐานของผู้ชาย แล้วนายละโบอัน? นายเป็นผู้ชายหรือเปล่า?"
ต้นพูดด้วยสีหน้านิ่ง ๆ แต่ในดวงตาของเขาเหมือนมีไฟโลกันตร์เผาอยู่เหมือน โบอันถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขาได้แต่ก้มหน้ากัดฟันรับคำถามที่ต้นยิงมาที่เขาด้วยความอับอายในเรื่องที่เขาไม่ได้ให้เกียรติผู้หญิงจริง ๆ
ลิลลี่ได้ยินประโยคนั้นก็ได้เปลี่ยนจากสีหน้าที่เศร้าสร้อยและกังวล กลายเป็นสีหน้าที่ฉีกยิ้มแก้มแดงออกมานิด ๆ ผู้ที่รายล้อมอยู่ก็เริ่มไปคนก็เริ่ม
เมื่อผมพูดสั่งสอนพวกนั้นเสร็จก็จับมือคุณลิลลี่และกำลังจะเดินออกมาจากห้องพักครู ทันใดนั้นโบอันก็ได้พูดออกมา
 "หึ เป็นแค่ไอคนไม่มี 'สกุล' แท้ ๆ"
ลิลลี่เมื่อได้ยินประโยคนั้นก็รู้สึกงงกับคำพูดของโบอัน แต่ต้นไม่สนใจคำพูดขอเขาแล้วเดินจูงมือคุณลิลลี่ออกมาจากห้องพักครู
 'ไอต้นคอยดูเถอะ ฉันจะแย่งและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่นายมี ถ้านายมีความสุขฉันจะเป็นความทุกข์ของนาย ถ้านายมีความทุกข์ฉันจะไม่ให้ความสุขเข้ามาหานายเอง ฉันยังจำสิ่งที่นายทำไว้ได้ดีเลยละไอขี้แพ้ที่พล่ามแต่เรื่องลูกผู้ชายเอ้ย!'
โบอันมองไปที่แผ่นหลังของทั้งคู่ด้วยสายตาที่คับแค้นในใจ แล้วคิดในใจหลังจากที่ต้นกับลิลลี่เปิดประตูออกจากห้องพักครูไป
.
.
.
ในระหว่างทางเดินไปที่ป้ายรถเมล์ของโรงเรียน
 'แสงแดดในตอนกลางวันของวันนี้มันช่างจ้าซะเหลือเกิน! ร้อนก็ร้อนดีนะที่ป้ายรถเมล์อยู่ใกล้ ๆ'
โรงเรียน ISS แห่งนี้มีพื้นที่กว้างมาก ซึ่งพวกเราคงไม่เดินให้เสียพลังงานจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งหรอก เพราะใครห่างระหว่างตึกของที่นี่ก็ไม่ใช่น้อย ดังนั้นโรงเรียนจึงให้มีรถเมล์มารับ-ส่งผู้โดยสารได้ แถมยังฟรีอีกด้วย
 "Where are we going?"
[คำแปล : เราจะไปที่ไหนกันหรอคะ]
 "อ้อ ไปที่ห้างฯที่อยู่ในโรงเรียนนี้น่ะครับ"
 "Oh!, does this school have a mall?"
[คำแปล : โอ้! ที่โรงเรียนนี้มีห้างด้วยหรอคะ]
 "อื้ม ใช่แล้วครับ"
ผมตัดสินใจไม่พูดภาษาอังกฤษเพราะว่าดูจากการสนทนาตั้งแต่ตอนเช้าจนถึงเมื่อกี้ผมเดาว่าคุณลิลลี่น่าจะฟังภาษาไทยออกบางคำแต่พูดภาษาไทยออกมาไม่ได้ ก็คล้าย ๆ กับผมที่ฟังภาษาอังกฤษออกแต่พูดไม่รู้เรื่องนั้นแหละ เพราะฉะนั้นผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
ผมกับคุณลิลลี่เดินตรงไปที่ป้ายรถเมย์ ในระหว่างนั้นผมก็เกิดอยากมองหน้าคนลิลลี่ขึ้นมาผมเลยหันไปมองหน้าคุณลิลลี่ ผมพบว่าคุณลิลลี่กำลังทำหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดหรือสงสัยอะไรบางอย่างอยู่ ผมเลยถามคุณลิลลี่ไปว่า...
 "มีอะไรที่สงสัยอยู่หรือเปล่าครับ?"
 "Hey Tin, Who is that person with bad looking glasses?"
[คำแปล : นี่ติน คนใส่แว่นที่หน้าตาไม่ดีคนนั้นเป็นใครหรอ]
 "อา นั้นสินะครับ...จะพูดว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ใช่ เป็นศัตรูก็ไม่เชิงน่ะครับ"
 "What do you mean?"
[คำแปล : หมายความว่ายังไงหรอ?]
 "สมัยก่อนพวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันครับ แต่อยู่มาวันหนึ่งโบอันก็เริ่มเปลี่ยนไป เขาเริ่มตีตัวออกห่างจากผมไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพวกเราเหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ผมไม่ได้เจอกับเขาตั้งแต่จบม.6จนกระทั่งตั้งแต่ตอนผมมาทำงานเป็นครูที่โรงเรียนแห่งนี้ผมก็ได้เจอกับเขาอีกครั้ง แต่เขาก็เริ่มทำตัวเป็นศัตรูกับผมตั้งแต่ผมกับเขาไม่ได้เจอกันมานาน"
 "Oh, Do you feel bad about losing an important friend?"
[คำแปล : โอ้ นายรู้สึกแย่มากใช่ไหมที่เสียเพื่อนคนสำคัญไป]
 "อืม ก็ใช่นะครับ แต่ผมมีสิ่งที่สำคัญกว่าอยู่แล้วน่ะครับ เลยไม่ค่อยมีผลกระทบอะไรเท่าไหร่"
 "Your heart is really strong!"
[คำแปล : หัวใจของคุณช่างแข็งแกร่งจริง ๆ]
 "ไม่หรอกครับ ฮ่า ๆ ๆ"
ผมฟังที่คุณลิลลี่พูดก็ทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ขึ้นมา ทำให้ผมตระหนักได้ว่าตัวผมเองช่างเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ยอมให้คนอื่นมาทำตัวหน้ารังเกียจใส่ตัวเองโดยที่ผมไม่คิดที่จะตอบโต้เขาเลยแม้แต่นิดเดียว
 'ผมนี่มันเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้จริง ๆ'
ลิลลี่เหลือบไปหันสีหน้าที่เศร้าสร้อยและหดหู่ของต้นพอดีทำให้เธอรู้ว่าต้นกำลังคิดอะไรอยู่ภายในใจ เธอเห็นดังนั้นจึงอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อที่จะทำให้ต้นได้ยิ้มออกมา ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะเล่นมุกที่ฝรั่งใช้เล่นกัน
 "I always have trouble remembering three things: faces, names, and... I can't remember what the third thing is."
[คำแปล : ฉันมีปัญหากับการจำของสามอย่าง ใบหน้าผู้คน ชื่อของพวกเขา และก็... ฉันจำไม่ได้ละว่าอย่างที่สามคืออะไร]
 "อา ฮ่า ฮ่า..."
หลังจากที่ต้นได้ยินที่ลิลลี่พูดใบหน้าของเขาถึงกับกลายเป็นรูปเครื่องหมาย ปรัศนี(?) เลยทีเดียว ต้นไม่ได้ไม่เข้าใจมุกที่ลิลลี่เล่นแต่เขาไม่มีอารมณ์ขันเลยแม้แต่นิดเดียว ต้นไม่รู้จะทำยังไงเลยฝืนหัวเราะออกมา
ลิลลี่ได้ยินและเห็นดังนั้นก็รู้สึกโกรธต้นนิด ๆ เลยเดาะลิ้นเสียงเบาแล้วพูดออกไปแบบเสียงดังฟังชัดว่า
 "นี่ติน นายเป็นแค่คนขี้แพ้งั้นหรอ?"
ต้นได้ยินที่ลิลลี่พูดถึงกับตบหน้าตัวเอง หยิกแก้มตัวเองทั้งสองข้าง แล้วหันกลับไปหาคุณลิลลี่อีกครั้งด้วยสีหน้าที่มึนงงแล้วพูดตอบกลับไปว่า "เอ๊ะ!?"
 "นายคิดว่าสิ่งที่นายทำเมื่อกี้มันผิดหรอ?"
 "เอ๊ะ!?"
 "นี่ฟังให้ดีนะ ถ้าเราอยากปกป้องคนที่เราอยากปกป้องมันผิดงั้นหรอ? นายไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ มั่นใจในตัวเองให้มากกว่านี้สิตาบ้า!"
ลิลลี่พูดกับต้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะโกรธแต่ใบหน้าของเธอนั้นแดงก่ำ คิ้วขมวด เม้มปาก ตามองตรงมาที่ผม
ผมได้ยินอย่างนั้น ความรู้สึกสมเพชในตัวเองของผมก็หายไปในทันทีเหมือนคำพูดของคุณลิลลี่ดันมันออกไปจากตัวผมจนหมด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหลงเหลือในตัวผมอยู่ดี ผมไม่กล้ามองหน้าคุณลิลลี่เลยก้มหน้าลงแล้วมองลงไปที่พื้นแล้วพูด
 "แต่ผม...แพ้นะ"
 "แพ้ชนะก็ไม่เกี่ยวกันค่ะ ถึงต้นจะแพ้ยังไงฉันก็ตั้งใจจะไปกินข้าวกลางวันกับคุณอยู่แล้วละค่ะ"
พอคุณลิลลี่พูดประโยคนั้นจบทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยาหัวใจจากคำพูด ผมเลยเงยหน้าขึ้นมาได้โดยอัตโนมัติ ผมเห็นคุณลิลลี่กำลังยิ้มอย่างเบิกบานให้ผมอยู่
 'ตูนี่มันเป็นไอโง่จริง ๆ เลยนะเนี่ย'
ผมรู้สึกได้ใจเลยถามคุณลิลลี่ไปด้วยความมั่นใจว่า
 "งั้น ตอนที่ผมปกป้องคุณ คุณคิดยังไงกับผมหรอครับ"
เมื่อลิลลี่ได้ยินคำถามก็ทำสีหน้าตกใจนิด ๆ สักพักใบหูและหน้าของเธอก็แดงในลักษณะที่กำลังเขินอายเธอเลยดึงชายเสื้อขึ้นมาปิดหน้าครึ่งล่างตรงปากของเธอแล้วพูดว่า
 "คะ...โครตเท่เลยค่ะ"
ผมเขินตัวบิดลงไปนอนกับพื้นแล้วดิ้นไปดิ้นมาเหมือนปลาที่หาอากาศหายใจตอนที่ชาวประมงจับขึ้นมาแล้วจนทำอะไรไม่ถูกกันเลยทีเดียว
 "งะ...งั้นพวกเราไปกันต่อเถอะครับ" ต้นพูดด้วยสีหน้าที่เขินอาย
 "อะ โอเค" ลิลลี่พูดด้วยสีหน้าที่เขินอายเหมือนกัน
ต้นกับลิลลี่ก็เดินไปตามทางที่กำลังจะไปยังป้ายรถเมล์ ทั้งสองคนหน้าแดงพูดอะไรไม่ออกกันไปสักพักใหญ่จนทั้งคู่ไปถึงป้ายรถเมล
ทั้งคู่ไปยืนรอใต้ที่หลบแดดของป้ายรถเมล์และก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย สักพักผมก็นึกขึ้นมาได้ว่า คุณลิลลี่พูดภาษาไทยใส่ผมนี่หว่า เลยลองถามเธอไป
 "ว่าแต่คุณลิลลี่นี่พูดภาษาไทยได้หรอครับเนี่ย"
 "อื้ม! ใช่แล้วละ"
 "แล้วทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกละครับ..."
 "ความลับจ๊ะ"
ลิลลี่พูดพร้อมกับเอามือข้างขวาขึ้นมาแล้วชูนิ้วชี้นิ้วเดียวแล้วเอานิ้วชี้แนบกับริมฝีปากของเธอไว้
 "งั้น...ขอถามอะไรอีกสักอย่างได้ไหมครับ"
 "ว่ามาเลย!"
 "เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ?"
เธออึ้งกับคำถามผมไปสักพักหนึ่งแล้วเธอจึงตอบกลับมา
 "จำฉันได้ด้วยหรอ...ติน"
สีหน้าเธอให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังหวั่งให้ผมจำเธอได้แบบสุดหัวใจ ผมยืนนึกย้อนกลับไปในอดีตแต่ผมนึกตั้งนานก็นึกไม่ออกสักที
ผมกำลังจะตอบกลับไปว่า "ผมจำไม่ได้จริง ๆ ครับ" เลยมองไปที่หน้าของคุณลิลลี่เพื่อที่จะตอบคำถาม แต่ใบหน้าที่เปล่งประกายและเต็มไปด้วยความคาดหวังก็เหมือนจะทำให้ผมนึกอะไรออก ความทรงจำของผมมันคลุ่มเครือมาก ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าผมกับคุณลิลลี่เคยเจอกันมาก่อนแน่ ๆ แต่สถานที่ที่เจอนี่สิ ผมนึกยังไงก็นึกไม่ออก
ในระหว่างที่ผมกำลังยืนรอรถเมล์แล้วครุ่นคิดเรื่องอดีตอยู่นั้นก็มีนักเรียนหญิงเดินมาทักผมจากข้างหลัง
 "สวัสดีค่ะ มาสเตอร์ต้น"
เมื่อผมได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงดังมาจากข้างหลัง เซ็นเซอร์เครื่อตรวจจับผู้หญิงของผมก็ทำงานในทันที ผมรีบหันหน้าไปข้างหลังแทบจะในทันทีที่ผมได้ยินเสียงมา
ผมหญิงใส่ชุดนักเรียนผมสีดำยาวสลวย ใบหน้าที่สวยงามกับหุ่นที่ดีอย่างกับถอดแบบมาจากนางแบบในที่ถ่ายแบบในนิตยสารชื่อดัง กริยาที่ดูเรียบร้อยอย่างกับคุณหนูจากตระกูลชื่อดังที่ถูกสั่งสอนเรื่องมารยาทมาอย่างดี ทุกอย่างที่ผมเห็นทำให้ผมจำเธอได้ในทันที
 "อ้าว หวัดดีประธานนักเรียน"
 "สวัสดีค่ะ"
เธอทักทายพร้อมกับยิ้มให้ผมอย่างเป็นธรรมชาติ
สักพักเธอเหลือบตาไปเห็นคุณลิลลี่ จึงยิ้มทักทายอีกครั้ง
 "สวัสดีค่ะมิสลิลลี่ ได้สอนคู่กับมาสเตอร์ต้นเป็นยังไงบ้างคะ"
 "อื้ม! ดีมากเลยละ ขอบคุณที่ทำตามคำขอของฉันนะ"
 "เอ๊ะ? ทั้งสองคนรู้จักกันหรอครับ"
 "หนูเป็นประธานนักเรียนก็ต้องรู้เรื่องรอบตัวดีอยู่แล้วสิคะ"
 "แต่ถึงขึ้นรู้ว่าคุณลิลลี่พูดไทยได้ กับ ได้สอนคู่กันกับฉันเนี่ยนะ"
 "ฮ่า ๆ นั้นสินะคะ"
 "นี่~ รู้เรื่องคุณลิลลี่มากแค่ไหนกันหรอคุณประธานนักเรียน"
 "ช่วยไม่ได้นะคะ งั้นหนูจะเล่าเรื่องสั้นที่เพิ่งเจอมาตอนเช้าให้ฟังละกันนะคะ"
เธอพูดในขณะที่ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
 "วันนี้เป็นวันที่ครูคนใหม่จะเข้ามาสอนที่โรงเรียนแห่งนี้ หัวหน้าคุณครูเลยเรียกประชุมหัวหน้าระดับ ม.4 ม.5 ม.6 ทั้ง 3 ระดับให้มาประชุมร่วมกัน ซึ่งตัวแทนนักเรียนก็คือหนูเอง เราประชุมเรื่องจะให้คุณครูคนใหม่ไปอยู่ระดับชั้นไหนดี และคู่กับใครดี
พอพวกเราตกลงกันว่าจะให้ครูคนใหม่นั้นไปสอนอยู่ที่ ม.4 อยู่ดี ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูห้องประชุมเข้ามา เธอยื่นคำขาดว่าตัวเองต้องได้ไปสอน ม.6 และคู่กับครูที่เธอตามหามาตลอด ทุกคนในห้องประชุมค้านเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่ได้ เพราะระดับม.6 เป็นระดับที่มีครูที่มีศักยภาพมากมายพอแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมฟังและค้านจนถึงขนาดที่ว่า ถ้าเธอไม่ได้อยู่ในระดับม.6 แล้วคู่กับคนที่เธอต้องการละก็ เธอจะลาออกเดี๋ยวนี้
ทุกคนก็ต่างไม่ยอมฟังเธอและเริ่มที่จะเรียกยามให้ไล่เธอกลับไป แต่ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาให้หยุด แล้วก็รับตัวเธอไปพร้อมทั้งบอกว่ามีครูคนหนึ่งที่ยังไม่มีคู่พอดี เดี๋ยวจะจัดการให้เอง เสียงนั้นก็คือเสียงของหัวหน้าระดับม.6 นั้นเอง หนูเห็นดีเห็นงามด้วยเลยพูดโน้มน้าวให้หัวหน้าคุณครูฟังจนกระทั่งการประชุมได้จบลงโดยที่ลงมติว่าจะทำตามข้อเรียกร้องของครูผู้หญิงคนนั้น นั้นเองง"
 "เอ๊ะ? หรือว่าครูผู็หญิงคนนั้นคือ..."
 "งื้ออออออ"
ผมรู้ทันทีว่าเหตุการณ์ต่อจากนั้นมันเป็นยังไงเพราะมันน่าจะเกิดขึ้นกับตัวผมเองนี่แหละ ด้วยความตกใจผมเลยหันไปหาคุณลิลลี่ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคือผู้หญิงในเรื่องสั้นที่ประธานนักเรียนพูดมาเพราะตอนที่ผมหันไปสบตาเธอ ผมเห็นหน้าของเธอแดงไปทั้งหน้าและหู ดูเหมือนว่าปรอทความเขินอายของเธอจะพุ่งจนถึงขีดสุด เธอเลยรีบเอามือปิดหน้าแล้วส่งเสียงแปลก ๆ ออกมา
 'อ้าาา อยู่กับคุณลิลลี่นี่ทำให้หัวใจมันนุ่มฟูดีจริง ๆ'
 "งั้นหนูขอตัวไปกินข้าวก่อนนะคะ"
 "อืม ไปดีมาดีละ"
 "โอ๊ะ! ละก็อย่าลืมประชุมในวันเสาร์นี้นะคะ"
 "อืม!"
เธอพูดลาผมพร้อมโค้งให้ผมหนึ่งทีจากนั้นเธอก็เดินไป
 "ประธานนักเรียนเป็นเด็กดีนะครับ"
 "นะ นั้นสินะ อะ ฮ่า ๆ ๆ"
เธอพูดพร้อมกับกริยาท่าทางที่ยังเขินอายอยู่
สักพักรถเมล์ก็มาพอดี ลิลลี่กับต้นกำลังจะขึ้นรถเมล์กันต้นให้ลิลลี่ขึ้นก่อนต้นจึงขึ้นตาม แต่ลิลลี่ดันพลาดท่าลื่นแล้วกำลังจะล้ม แต่โชคดีที่ต้นโอบเธอแล้วรับเธอไว้ได้ทัน
 "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
 "มะ ไม่เป็นไรค่ะ"
 "แต่คุณหน้าแดงมากเลยนะครับ"
 "ฉันไม่ได้หน้าแดงเพราะตกใจที่ฉันลื่นสักหน่อย..."
 "เอ๊ะ?"
 "ติน ซื่อบื้อจังเลยนะ"
ลิลลี่ทรงตัวขึ้นมาแล้วก้าวขึ้นบันไดรถเมล์ต่อไป ต้นเลยขึ้นตามไปแล้วทั้งคู่ก็ไปนั่งที่เพื่อที่จะไปยังจุดหมายปลายทางของพวกเขานั้นก็คือห้างสรรพสินค้าในโรงเรียนแห่งนี้นั้นเอง


"Everyone respects the teacher!" หัวหน้าห้องตะโกนบอกทำความเคารพ
 "Good morning teacher!" นักเรียนพูดพร้อมพนมมือไหว้ลิลลี่พร้อมกัน
คาบที่สองของวันแรกของการเปิดเรียนเริ่มขึ้นซึ่งควรจะเป็นคาบที่ลิลลี่เข้าสอนคนเดียว แต่ว่าต้นอยู่ในห้องด้วยก็เพราะว่าเธอเพิ่งมาสอนวันแรกแล้วคาบที่สองเป็นคาบที่ต้นว่างพอดีพูดง่าย ๆ ก็คือคาบว่างแต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีเลยมาดูการสอนของคุณลิลลี่ด้วยความเป็นห่วง
 "Hello student, Today is our first class so I want you to give me this worksheet and send it to the end of the class. It will make me get to know you better."
[คำแปล : วันนี้คือคาบแรกของพวกเราเพราะฉะนั้นฉันอยากให้ทำใบงานนี้ให้ฉันแล้วส่งท้ายคาบเพื่อให้ฉันได้รู้จักพวกคุณมากขึ้น]
 "Ok!" ทุกคนในห้องตอบเป็นเสียงเดียวกัน
คุณครูทุกคนของโรงเรียนนี้สามารถจัดวิธีการสอนยังไงก็ได้โดยอ้างอิงหลักสูตรจากฝ่ายวิชาการของโรงเรียนแห่งนี้เป็นหลัก ถ้าหากนักเรียนเจอครูที่จัดหลักสูตรได้ดีนักเรียนก็จะเรียนได้ง่ายและรู้เรื่องมากขึ้นอีกด้วย ในทางกลับกันถ้าหากจัดหลักสูตรได้ไม่ดีและไม่ได้ความรู้เท่าที่ควร ก็จะกลายเป็นว่านักเรียน เรียนหนังสือไม่รู้เรื่องตามที่ฝ่ายวิชาการต้องการ และตัวครูเองก็จะโดนไล่ออกเพราะความสามารถไม่เหมาะสมกับโรงเรียนนี้ด้วย ดังนั้นโรงเรียนนี้จึงเป็นโรงเรียนที่ให้ความสำคัญกับบุคลากรที่เป็นครูทุกคน รวมทั้งนักเรียนที่มีความสามารถในทุกด้านเช่นกัน
ในระหว่างที่ผมกำลังดูคุณลิลลี่สอนหนังสืออยู่ หัวหน้าระดับชั้นก็มาเคาะกระจกเรียกผมให้ออกไปหานอกห้อง
 "ก็อก ๆ"
 "หืม?"
หัวหน้าระดับเคาะหน้าต่างแล้วเปิดออกมาเพื่อคุยกับต้น
 "ไงต้น ออกมานอกห้องแปปนึงสิ"
 "ผมยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะครับ!"
 "ไม่ได้จะลงโทษค่ะ!!"
ผมลืมไปว่าตอนนี้ได้เวลาเดินตรวจตราตามห้องของหัวหน้าระดับพอดี ใบหน้าที่สุดสวยของหัวหน้าระดับกำลังทำหน้าจริงจังอยู่ ผมไม่รอช้าเลยขออนุญาตคุณลิลลี่เพื่อที่จะออกไปนอกห้อง
 "ต้น เดี๋ยวตอนเย็นวันนี้หลังจากปาร์ตี้ต้อนรับคุณลิลลี่จะมีประชุมเกี่ยวกับการสอบแข่งขัน 'ผู้เป็นเลิศในแต่ละสาขาวิชา' นะ"
 "โอเคครับ หัวหน้าระดับ"
 "ไม่เอาน่า อยู่กันแค่สองคนบอกให้เรียกว่าฟ้าเฉย ๆ ไง ยังไงก็รุ่นเดียวกันด้วย"
 "ก็เรียกหัวหน้าระดับมันเท่ดีอะ!"
 "..."
ฟ้าทำสีหน้าชัดเจนว่า 'ห๊ะ?' แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
 "ไม่เข้าใจสินะ ก็อย่างเช่น...หัวหน้าหน่อยที่สิบไง! เท่ใช่มั้ยละ!!"
ฟ้ายังคงทำสีหน้าชัดเจนว่า 'ห๊ะ??' เหมือนเดิม
 "เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกฟ้า แค่เรียกเพราะอยากเรียกเฉย ๆ น่ะ"
ฟ้าทำสีหน้านิ่งเฉยกับคำตอบของผม ดวงตาของเธอมองผมเหมือนกับมองตัวประหลาด เดาจากสีหน้าและดวงตาของเธอ เธอคงคิดในใจว่า 'บอกแบบนั้นแต่แรกก็จบ' แน่นอน
 "เห้อ...ช่างมันเถอะ ว่าแต่ต้นมีอะไรจะบอกกับฉันไหม?"
 "หืม ผม...ต้องบอกอะไรหรอครับ?"
 "ก็อย่างเช่น~ ขอโทษครับคุณฟ้า ผมลืมส่งรายชื่อและสถิติของนักเรียนที่มาในวันนี้ครับ"
 "อะไรของ...เออวะ!"
 "รีบไปห้องพักครูแล้วส่งมาเดี๋ยวนี้!!"
 "ครับ ขอโทษครับคุณฟ้า"
ต้นตอบกลับพร้อมด้วยเสียงสำนักผิด
.
.
.
นี่คือเหตุการณ์ในขณะที่ต้นออกไปจากห้องแล้ว
 "คุณลิลลี่ผมขอออกไปนอกห้องหน่อยนะครับ"
 "Okay~"
ต้นขออนุญาตลิลลี่ออกไปนอกห้องตามที่หัวหน้าระดับได้เรียก
เมื่อต้นออกไปนอกห้องสักพักนกก็ถามคำถามกับลิลลี่
 "คือว่า...This question asked me to put my personality traits, right?"
[คำแปล : โจทย์ข้อนี้คือให้ผมใส่ลักษณะนิสัยของตัวเองลงไปใช่ไหมครับ]
 "ใช่ค่ะ"
 ". . ."
 ". . ."
 ". . ."
 "พูด 'ใช่' ชัดกว่าตูอี๊ก"
นักเรียนทั้งห้องถึงกับทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกเมื่อได้รู้ว่า ลิลลี่ สามารถพูดภาษาไทยได้แบบชัดเจนสุด ๆ
 "เอ่อ...คือว่า...พูดไทยได้หรอครับ?" หัวหน้าห้องถามด้วยความสงสัย
 "ค่ะ พูดไทยได้ค่ะ"
 'แล้วทำไมไม่พูดตั้งแต่แรก...'
นักเรียนทั้งห้องได้แต่ทำหน้ามึนงง และคิดในใจด้วยความสงสัย ลิลลี่พอจะเดาความในใจของนักเรียนจากสีหน้าได้เลยพูดต่อ
 "พอดีมิสมีเหตุผลที่ต้องปกปิดเรื่องที่พูดไทยได้เอาไว้น่ะ"
 "ปิดกับใครหรอครับ/คะ?"
 "ไม่บอกหรอกนะจ๊ะ" ลิลลี่พูดพร้อมกับยิ้มแบบมีเล่ห์เหลี่ยม
สีหน้าของลิลลี่ทำให้ต่อมอยากรู้อยากเห็นของนักเรียนทุกคนหลั่งสารอยากรู้อยากเห็นออกมา
 "หรือว่าจะเป็น...มาสเตอร์ต้น?"
 "อุก!! มะ...ไม่ใช่ตินนะ!"
ลิลลี่เมื่อได้ยินคำตอบของนักเรียนที่เดาออกมานั้นถึงกับทำเสียงแปลก ๆ สีหน้าร้อนรนกระวนกระวายเหมือนโดนไฟเผา เหงื่อออก เอามือปิดหน้า ส่ายตัวไปมา
 'อ่า...มิสคนนี้...ดูออกง่ายชะมัด!'
ตอนนี้ในห้องทั้งครูและนักเรียนไม่มีสมาธิไปกับการเรียนการสอน นักเรียนก็อยากรู้ว่าทำไม มิสลิลลี่ก็ไม่รู้ว่าจะปกปิดยังไงดี
รองหัวหน้าเห็นบรรยากาศรอบข้างของมิสลิลลี่กระวนกระวายใจทำอะไรไม่ถูกบวกกับตัวเองก็อยากรู้อยากเห็นด้วยเลยยื่นข้อเสนอสุดพิเศษใส่ไข่ให้
 "เอางี้นะคะ พวกหนูจะบอกในสิ่งที่มิสอยากรู้นะคะ แล้วมิสก็บอกพวกหนูทีหลังนะคะว่าทำไมต้องปิดไว้เป็นความลับกับม.ต้นด้วย รวมถึงเหตุผลที่ว่าทำไมถึงเรียกมาสเตอร์ต้นว่าตินด้วยนะคะ"
เมื่อลิลลี่ฟังข้อเสนอก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองให้กลับมาเหมือนเดิมได้แล้วเริ่มตั้งคำถาม
 "งะ...งั้น ทำไมพวกเธอถึงดูสนิทกับตินจังละ"
 "อ๋อ! งั้นผมจะเล่าให้ฟังเองครับ!"
หัวหน้าห้องตะโกนขึ้นมาแบบกระทันหันและเริ่มเล่าให้ฟัง
 "กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานแสนนานแบบนานมาก ๆ มาแล้วตราบนานเท่านาน"
 "อันนี้มึงกวนมิสเขาใช่ไหม?" รองหัวหน้าถามขึ้น
 "ไม่อะ แค่เกริ่นให้น่าตื่นเต้นเฉย ๆ"
 "เห้อ...งั้นฉันเล่าเองนายนั่งดมกาวไปเถอะ อะแฮ่มย้อนกลับไปตอนพวกหนูม.4..."
.
.
.
ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 2 ปีก่อนในตอนที่ห้อง 10 เพิ่งเข้าเรียนมาใหม่ ๆ
ปกติโรงเรียน ISS เป็นโรงเรียนที่มีเพียงแค่ 9 ห้องเท่านั้น แต่ว่าโรงเรียน ISS ได้เปิดภาคเรียนใหม่โดยการสมัครเด็กนักเรียนจากทั่วประเทศที่มีความสามารถสูงเข้ามาโรงเรียนตัวเองเป็นปีแรก โดยไม่สนใจเรื่องเงินทอง รูปร่าง หน้าตา ฐานะความเป็นอยู่ของครอบครัว นำมารวมเป็นห้องที่ 10 ซึ่งก็มีเด็กนักเรียน 13 คนที่สามารถสอบเข้ามาได้จากประมาณ 1 แสนคน แต่ว่าฐานะทางการเงินของพวกเขาทุกคนไม่ได้อยู่ในระดับเศรษฐี หรือระดับผู้ขับเคลื่อนประเทศเหมือนกับนักเรียนห้องอื่น ๆ แถมไม่ได้รู้จักเรื่องมารยาทของผู้ดีมากมายนักเลยทำให้ห้อง 10 ตกเป็นเป้าของการโดนดูถูก
 "นั้นไง ๆ ห้องนั้นเป็นห้องของพวกข้างล่างไง ฮ่า ๆ ๆ"
 "ดูพวกจนนั้นสิ ฮ่า ๆ "
 "ดูดิแค่ล้อนิดล้อหน่อยทำหน้าเป็นหมาหง่อยเลยนะ~"
ทุก ๆ วันที่นักเรียนของห้องนี้มาโรงเรียนก็จะถูกคำพูดทำนองนี้ใส่ และเนื่องจากนักเรียนในห้องโดนรุมกลั่นแกล้งมากจนเกินไป ทำให้พวกเขาไม่สามารถแสดงความสามารถในการสอบวัดระดับได้ และห้อง 10 ก็กลายเป็นห้องที่ได้คะแนนน้อยที่สุดของระดับชั้น ในตอนนั้นครูในโรงเรียนก็แทบไม่ได้สนใจนักเรียนห้องนี้เลย นักเรียนในห้องนี้ก็แทบไม่อยากมาโรงเรียนกันเลย บางคนเครียดจนอยากจะฆ่าตัวตาย บางคนอยากกลับบ้าน บางคนร้องไห้เพราะไม่มีความกล้าที่จะลุกขึ้นไปสู้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความรู้สึกแบบนั้นแต่พวกเขาก็มาโรงเรียนอยู่ดีเพราะพวกเขามีความฝันอันยิ่งใหญ่ที่ต้องก้าวเข้าไปในสมรภูมิที่ต้องแก่งแย่งชิงกันเพื่อให้ตัวเองประสบความสำเร็จดังที่ตัวเองต้องการ ดังนั้นโรงเรียนนี้จึงเป็นดั่งก้าวแรกที่จะทำให้ฝันของพวกเขาเป็นจริง
พวกเขาถูกกลั่นแกล้งต่าง ๆ นา ๆ เท่าที่เด็กนักเรียนม.4 จะทำได้ และโดนกลั่นแกล้งซ้ำ ๆ แบบนี้มาตลอดหนึ่งเดือนจนความร่าเริงสดใสที่ควรจะเกิดขึ้นในวัยรุ่นของห้อง 10 นั้นไม่มีเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายก็เริ่มไม่มีใครสนใจห้อง 10 เลยแม้แต่คนเดียว เรียกได้ว่าห้องที่ถูกตัดหางปล่อยวัดแล้วก็ไม่ได้เป็นคำพูดที่เกินความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย
ในขณะที่นักเรียนทั้ง 13 คนในห้อง 10 นั้นเรียนด้วยสภาพจิตใจที่เหมือนดั่งหินที่โดนน้ำหยดลงทุกวันจนกร่อนลงทุกที และแล้วอยู่มาวันหนึ่งก็มีใบไม้จากต้นไม้ที่สูงใหญ่มาช่วยบังหยดน้ำให้หินไม่กร่อนไปมากกว่านี้
 "สวีดัด! นักเรียนห้องสิบค้าบบ"
ในเช้าวันหนึ่งมีครูผู้ชายท่าทางแปลกประหลาดเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับคำทักทายที่สดใสร่าเริงผิดกับบรรยากาศภายในห้อง
 "คือ...ไม่ทราบว่าใครหรอคะ?"
 "อะ อะ อ้าววว ไม่รู้จักต้นคนนี้งั้นรึ!"
 "มาสเตอร์ต้น...มีธุระอะไรกับห้องนี้หรือเปล่าคะ?"
 "มีสิ๊! เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปมาสเตอร์ต้นคนนี้จะเป็นครูประจำชั้นให้กับเหล่าเด็กผู้หลงทางเองงง"
รองหัวหน้าห้องถามคำถามมาสเตอร์ต้นไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ และอารมณ์ที่เหมือนกับยอมแพ้ให้กับทุกสิ่งในชีวิตแล้ว คนในห้องคนอื่นก็มีสภาพไม่ต่างกัน หัวหน้าห้องจึงพูดกับมาสเตอร์ต้นต่อด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่ายต่อโลกใบนี้
 "งั้นตัดใจแล้วกลับไปซะเถอะครับ ห้องของพวกเราคงใกล้จะโดนตัดออกจากโรงเรียนแล้วสินะครับเพราะไม่มีผลงานที่น่าคาดหวังเลยส่งคุณมาเป็นคำปลอบใจสุดท้ายให้กับพวกเราว่ายังมีคนที่สนใจและคาดหวังในห้องนี้อยู่สินะครับ"
ตอนที่หัวหน้าห้องพูดตอบกลับไปด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่หมดหวังเสร็จ ต้นก็นิ่งไปสักพักแล้วตอบกลับหัวหน้าด้วยเสียงที่ดังมาก ๆ ว่า
 "ไอ้เด็กขี้แพ้!"
ต้นตะโกนประโยคนี้ใส่นักเรียนในห้องด้วยเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ เด็กนักเรียนในห้องก็พากันโมโหในสิ่งที่ต้นพูด แต่ละคนพร้อมที่จะไล่ต้นออกจากห้องไปทั้งนั้น
 "ขี้แพ้หรอ? ถ้ามึงมาเจอแบบพวกกูมึงจะพูดแบบนี้ได้อีกไหม!"
หัวหน้าห้องตอบกลับไปด้วยเสียงที่ดังแข่งกับต้น
 "กูเคยเจอแบบพวกมึงมาแล้วกูเลยพูดได้ไง!"
หลังจากที่ต้นพูดประโยคนี้บรรยากาศของห้องก็ค่อย ๆ สงบลง และนักเรียนในห้องก็เริ่มยอมที่จะฟังต้น
 "แต่พวกเราโดนดูถูกต่าง ๆ นา ๆ ทั้งถูกกลั่นแกล้ง ทั้งไม่มีใครมาช่วยหรือสนใจใยดีพวกเราเลย แล้วยังคิดว่าพวกเราจะมีกระจิตกระใจทำสิ่งที่อยากทำอีกหรอครับ"
 "หึ นี่ก็แค่ข้ออ้างของพวกขี้แพ้เท่านั้นเเหละ"
 "หา? แล้วจะให้พวกเราทำยังไงละครับ? ให้อดทนหรอ? ให้สู้ต่อไปหรอ? ถ้าทำได้พวกผมก็ทำไปนานแล้ว!"
หัวหน้าห้องตอบกลับต้นด้วยสีหน้าที่น้ำตาซึม ๆ และเริ่มที่จะไหล่ออกมา
ต้นตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่จริงจัง
 "คำดูถูก คือ สัมภาระที่หนักที่สุดและเปล่าประโยชน์ที่สุด จงปล่อยมันทิ้งไป แล้วพาความฝันของพวกนายออกเดินทางซะ โลกนี้ไม่มีใครอยู่ได้ โดยไม่โดนนินทาหรอกนะ"
 "ความฝันของพวกผมยังไม่สำเร็จเลย ทั้งที่พยายามแล้วแท้ ๆ"
 "งั้นพวกมึงก็ลองถามตัวเองนะว่า 'ความพยายาม' ของพวกมึงมีเท่าไหร่
ถ้าพวกมึงมีความพยายามน้อย ผลลัพท์ของความพยายามของพวกมึงก็จะได้น้อย"
ถ้าพวกมึงมีความพยายามพอประมาณ ผลลัพท์ของความพยายามของพวกมึงก็จะพอประมาณ
แต่ถ้าพวกมึงมีความพยายามมากที่สุด ผลลัพท์ของความพยายามของพวกมึงก็จะได้กลับมาอย่างมากมายแน่นอน"
ณ เวลานั้นห้อง 10 จากนักเรียนที่มีแค่ดวงตาและจิตวิญญาณที่ 'ไร้ซึ่งชีวิต' ที่ยอมแพ้ให้กับชะตาชีวิตไปก็กลับมามี 'ชีวิต' อีกครั้งด้วยคำพูดที่เอาจริงเอาจังของต้น
ต่อมานักเรียนของห้อง 10 ทั้ง 13 คนก็ใช้ความพยายามอย่างมากในการทำคะแนนขึ้นมาให้ขึ้นแซงห้องอื่น ๆ ที่ดูถูกพวกเขาจนสามารถชนะทุกห้องและกลายเป็น 13 ผู้เป็นเลิศในที่สุด
ส่วนหนึ่งมาจากความพยายามของพวกเขาเองแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามาสเตอร์ต้นก็มีส่วนที่ทำให้ห้องของพวกเขาดีขึ้น ตั้งแต่มาสเตอร์ต้นมาเป็นครูประจำชั้นของห้อง 10 คำดูถูกต่าง ๆ ก็เริ่มน้อยลงทำให้พวกเขาสามารถสนใจการเรียนหนังสือได้มากขึ้น รวมทั้งจัดการปัญหาหลาย ๆ เรื่องของห้องได้อย่างดีอีกด้วย
.
.
.
ณ ปัจจุบัน
 "ว้าว! ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เองหรอเนี่ย"
 "เพราะฉะนั้นพวกเราเลยเชื่อมั่นในตัวของมาสเตอร์สูงมากเลยล่ะค่ะ เปรียบเหมือนพี่แท้ ๆ เลยก็ว่าได้"
 "อ้าวแล้วคนที่ 13 ละจ๊ะ?"
 "ตั้งแต่มาสเตอร์ต้นเข้ามาเป็นครูประจำชั้นของห้อง คน ๆ นั้นก็หายไปแล้ว"
 "งั้นหรอ...ว่าแต่ตินเองก็เก่งเหมือนกันนะเนี่ยที่สามารถปั้นเด็กที่เคยได้ที่โหล่มาอยู่ที่หนึ่งได้น่ะ"
 "นั้นสินะครับ"
 "เอาละ เรื่องของพวกหนูมิสก็ฟังไปแล้ว มิสต้องเล่าให้ฟังนะคะว่าทำไมถึงดูสนิทกับมาสเตอร์ต้นขนาดนั้น ละก็ทำไมถึงเรียกเขาว่า 'ติน' นะค้า~"
รองหัวหน้าพูดพร้อมกับทำตาเป็นประกาย รวมถึงนักเรียนที่อยู่ในห้องทุกคนเช่นกัน
 "อะ...โอเค ถ้างั้นจะเล่าละนะ"
นักเรียนทุกคนทำตาเปล่งประกายพร้อมกับพยักหน้าพร้อมกัน
 "เมื่อตอนมิส...."
.
.
.
"ding ♫ dong ♫ ding ♫ dong ♫ ~"
เสียงออดหมดค้าบก็มาถึง ต้นที่เพิ่งทำงานเสร็จไปก็รีบวิ่งไปรับลิลลี่ที่ห้อง ม.6/10
เมื่อต้นวิ่งมาถึงหน้าห้องจึงเปิดประตูเข้าไปทั้ง ๆ ที่ยังหอบอยู่นิดหน่อย
 "The period is over, please submit the work."
[คำแปล : หมดคาบแล้ว ส่งงานมาด้วยนะคะ]
คุณลิลลี่กำลังเก็บงานที่นักเรียนเพิ่งทำเสร็จ แล้วเหลือบตาไปเห็นติมพอดี
 "Oh, hello Tin!"
 "อ่าครับ ๆ"
ผมเดินเข้าห้องเพื่อที่จะไปช่วยคุณลิลลี่ยกถือชีทงานของนักเรียน แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงสายตาแปลก ๆ จากนักเรียนในห้อง ทุกคนมองมาที่ผมแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
 "มาสเตอร์โครตเท่เลยคับ!"
 "ร้ายกาจ~"
 "ห๊ะ!?"
อยู่ดี ๆ ผมก็โดนแซวซะงั้น ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอะไร
 "ปะ...เป็นไงบ้าง เรียนกับคุณลิลลี่สนุกไหม?"
 "สนุกจนอยากเรียนต่ออีกคาบเลยล่ะค่ะ"
 "งั้น...เหรอ..."
ทำไมเหมือนพวกนักเรียนของผมมันย้ายฝั่งจากฝั่งผมไปฝั่งคุณลิลลี่เรียบร้อยแล้วละ? นี่คุณลิลลี่สอนดีขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย
 "งั้นไปละน้า~"
 "Bye~"
 "นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!"
 "ขอบคุณครับ/ค่ะ"
ผมลากคุณลิลลี่ออกมาจากห้องก่อนที่ผมจะโดนขโมยคะแนนความประทับใจจากนักเรียนไปจนหมด ก่อนที่คุณลิลลี่ออกจากเธอก็หันไปหาพวกนักเรียนในห้องแล้วพูดพร้อมกับเอานิ้วชี้มาแนบไว้ที่ปาก
 "The story I'm telling you today will be kept a secret."
[คำแปล : เรื่องราวที่ฉันเล่าในวันนี้เก็บเอาไว้เป็นความลับนะจ๊ะ]
 "Okay!"
 "เรื่องอะไรน่ะ?"
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ได้เดินออกจากห้องไป นักเรียนในห้องมองตามครูทั้งสองของพวกเขาที่คุยกันตรงทางเดินก่อนที่พ้นระยะสายตาไป
 'สู้ ๆ นะคะ/ครับ มิสลิลลี่'
นักเรียนในห้องยิ้มพร้อมกับคิดประโยคนี้ในใจ


ณ ตอนนี้ เป็นเวลาประมาณ 14 : 10 อยู่ในคาบบ่ายหลังเวลาพักเที่ยงซึ่งเป็นคาบที่ 5 ดังนั้นนักเรียนหลาย ๆ คนในตอนนี้ต้องเกิดอาการง่วงอย่างแน่นอน เพราะนี่คือคาบที่นักเรียนผ่านการกินข้าวแล้วทำให้เกิดกระบวนการย่อยอาหารขึ้นซึ่งกระบวนการที่ว่าใช้พลังงานมากทำให้เกิดอาการง่วงซึมขึ้นได้ ที่โบราณกล่าวไว้ว่า "หนังท้องตึง หนังตาหย่อน" คงจะเกิดมาจากการกินอาหารแล้วง่วงแบบนี้ ทางโรงเรียนที่เล็งเห็นปัญหานี้จึงมอบหมายให้ 'ฝ่ายวิชาการ' ซึ่งเป็นฝ่ายที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการจัดการเรียนการสอนของคุณครูทุกคนในทุกระดับชั้น จัดให้วิชาที่สามารถดึงดูดความสนใจของนักเรียนไม่ให้หลับไปซะก่อนไปอยู่ในคาบบ่าย โดยที่นักเรียนก็ต้องตั้งใจเรียนด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงจัดวิชาของผมไปไว้ท้ายสุด เพราะคาบของผมมีความน่าสนใจมากที่สุดยังไงล่ะ! สงสัยแล้วละสิว่าผมสอนอะไรงั้นผมจะบอกให้ละกันตั้งใจอ่านดี ๆ ล่ะ
 "สวัสดีนักเรียนทุกคน ขอต้อนรับสู่วิชา 'การสร้างสรรค์ผลงานในรูปแบบของสื่อดิจิตอลและการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์' หรือเรียกย่อ ๆ ว่า 'วิชา Digital' "
วิชา Digital ที่ผมเป็นคนสอนบอกได้เต็มปากเลยว่าเหนื่อยสุด ๆ เพราะผมต้องสอนควบไปสองอย่างคือ การสร้างสื่อดิจิตอล เป็นการตัดต่อภาพ วิดีโอ แสง สี เสียง หรือการถ่ายทำคลิปต่าง ๆ ตั้งแต่การถ่ายคลิปตัวเองไปจนถึงการถ่ายสารคดีที่สมบูรณ์แบบ และก็อีกอย่างหนึ่งก็คือการเขียนโปรแกรมแล้วรันไม่ให้โปรแกรมที่เราเขียนบกพร่อง ก็ตามชื่อหลักสูตรเลยคือการเรียนเขียนโค้ดซึ่งมันยากกว่าหลักสูตรที่ผมพูดไปในตอนแรกมาก ครูที่สอนจึงต้องมีความรู้ของทั้งสองหลักสูตรเพื่อให้สามารถให้ความรู้แก่นักเรียนได้อย่างครอบคลุมมากที่สุดซึ่งผมที่สอนได้ก็เก่งแบบนี้แหละครับเป็นเรื่องธรรมดา แค่ไม่มีใครเห็นความเก่งในตัวผมเท่านั้นเอง กระซิก ๆ
 "ถ้างั้นจะขอแนะนำวิชานะครับ วิชาที่พวกคุณเรียนอยู่..."
 "Stop! อธิบายอีกแล้วหรอคะ? เบื่อแล้วอะรีบ ๆ สั่งงานมา เดี๋ยวเสียเวลาทำกันพอดี"
ในขณะที่ผมกำลังจะอธิบายหลักสูตรของวิชานี้ทันใดนั้นเองก็มีเสียงและหน้าที่คุ้นเคยยกมือข้างขวาขึ้นมาแล้วเอาตาจ้องมาที่ผมอย่างเบื่อหน่ายแล้วพูดขัดผมขึ้นมา ผมมองดูดี ๆ แล้วผมก็นึกได้ว่านี่มันรองหัวหน้าห้องที่ผมเป็นครูประจำชั้นอยู่นี่เอง เพราะผมไม่ได้ตรวจดูตารางสอนก่อนว่าผมสอนห้องไหนเลยทำให้เพิ่งรู้ว่าผมสอนห้องของตัวเองอยู่
ปกติห้องที่ผมใช้สอนวิชานี้จะเป็นห้องที่อยู่อีกที่หนึ่งกับตึกของม.6 จากตึกม.6 เดินตรงมาเรื่อย ๆ จะเจอห้องกระจกที่ไม่เล็กมากและไม่ใหญ่มาก ข้างในมีโต๊ะยาวตั้งอยู่กลางห้องเป็นโต๊ะยาวที่โต๊ะทำมาจากกระจกใส ส่วนขาตั้งโต๊ะก็ทำมาจากเหล็กสีดำดูก็รู้แล้วว่าเป็นโต๊ะที่ราคาแพงมาก คอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมี 20 ตัวเป็นยี่ห้อชื่อดังที่มีชื่อเสียงกระช่อนโลกเรื่องการทำงานต่าง ๆ เช่นพวกงานกราฟิกดีไซน์ หรือพวกงานที่ต้องใช้โปรแกรมเฉพาะทางต่าง ๆ ในการทำก็มีอยู่ในเครื่องนี้ทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็นห้องที่มีราคาแพงมากหากนับรวมของที่อยู่ในนี้ทั้งหมด
 "เฮ้อ ก็รู้อยู่หรอกสักวันก็ต้องเป็นอย่างงี้แหละนะ หนอนน้อยที่หัดกระดึ๊บ ๆ ในวันนั้นตอนนี้มีปีกที่เป็นผีเสื้อแสนสวยงามแล้วบินไปจากรังล่ะนะ"
 "เดี๋ยวก่อน ๆ อย่างแรกเลยคือการเปรียบเทียบของมาสเตอร์อยู่ในระดับที่แย่มาก อย่างที่สองคือผีเสื้อมันไม่ได้ออกมาจากรังมัน แต่มันออกมาจากดักแด้ต่างหาก"
 "ใช่สิ๊! พอมีความรู้มากขึ้นก็เถียงครูที่สอนตัวเองมากับมือ ก็เป็นซะแบบนี้แหละนะเด็กสมัยนี้"
 "อะไรของมาสเตอร์เนี่ย!"
 "เชอะ!"
 "ยัง"
 "เชอะ!!"
 "ยัง!"
 "เชอะ!!!"
 "ยังไม่หยุดอีก!"
ไม่รู้ว่ามันกลายมาเป็นบทสนทนามุกตลกแบบนี้ได้ยังไงแต่ผมก็รู้สึกได้ว่าถึงเวลาต้องสอนแล้วสั่งงานให้กับนักเรียนซะแล้ว
.
.
.
เวลาผ่านมาประมาณ 20 นาที
 "เอาล่ะถ้างั้นมีใครสงสัยเรื่อง 'เทคนิคการถ่ายภาพ' ที่เพิ่งสอนไปไหมครับ?"
 "มีค่ะ"
 "อ้าววว ทำไมไม่ตั้งใจฟังที่สอน!!"
 "อ้าว..."
 "หยอก ๆ ไม่เข้าใจตรงไหนล่ะ นาวา"
 "ไม่เข้าใจว่าทำไมมาสเตอร์ถึงมาสอนค่ะ"
 "เอ้า..."
 "หยอกเล่นค่ะมาสเตอร์"
ตอนนี้ต้นสอนเสร็จแล้ว ซึ่งสิ่งที่ต้นสอนให้เหล่านักเรียนคือเทคนิคการถ่ายภาพด้วยกล้องถ่ายรูปแล้วต้นก็สั่งงานต่อ
 "เอาล่ะ งานนะครับ ให้นักเรียนจับคู่กันถ่ายภาพตัวเองคนละ 1 แบบแล้วเอาภาพที่ได้มาแต่งรูปโดยใช้โปรแกรมตัดต่อภาพที่เรียนไปเมื่อปีที่แล้ว ส่ง 4 โมงหรือหลังเลิกเรียนนะ"
พอพูดสั่งงานเสร็จต้นก็เข้าไปในห้องข้างหลังซึ่งเป็นห้องที่เอาไว้ทำงานของต้น ห้องนี้จะเป็นห้องที่มีอุปกรณ์ถ่ายทำเยอะมากเช่นพวก แสงไฟ ฉาก ไมค์ ลำโพง กล้องถ่ายรูป หรือแม้กระทั่งกล้องที่เอาไว้ใช้ถ่ายทำภาพยนตร์ก็มีแน่นอนว่าอุปกรณ์ที่อยู่ในห้องนี้ทุกอย่างอยู่ในระดับที่มืออาชีพใช้กันและราคาก็แพงมากด้วยเช่นกัน แน่นอนว่าอุปกรณ์ส่วนใหญ่ในห้องนี้จะเป็นของโรงเรียนทั้งนั้น แต่ก็มีบางอย่างที่ผมซื้อมาเพื่อที่จะเอาไปรับงานข้างนอกมาทำเองในช่วงที่ผมร้อนเงินมาก ๆ
ต้นเข้ามาในห้องนี้เพื่อที่จะหยิบกล้องถ่ายรูปไปให้นักเรียนยืมไปทำงานที่ผมสั่ง นักเรียนมี 12 คน เพราะฉะนั้นต้นเลยหยิบกล้องไป 6 ตัวเพื่อที่จะให้ครบคู่พอดี ต้นออกมาจากห้องข้างหลังพร้อมกับกล้องที่เขาหยิบมาแล้วนักเรียนก็ค่อย ๆ จับคู่มาหยิบกล้องจากต้นไป
และแน่นอนว่าการทำงานกันเป็นกลุ่มหรือเป็นคู่นั้นจะต้องมีสักคนที่ไม่มีกลุ่มให้อยู่ด้วยเพราะเพื่อน ๆ จับคู่กันหมดแล้ว และคน ๆ นั้นก็คือหัวหน้าของห้อง 10 นั้นเอง
 "มาสเตอร์ครับผมไม่มีคู่"
 "มาสเตอร์คะหนูไม่มีคู่"
 "ห๊ะ? มึงเนี่ยนะไม่มีคู่?"
 "เออดิ! ก็อายไม่คู่กับกูอะ แล้วมึงอะทำไมไม่มีคู่?"
 "สภาพเดียวกันนั้นแหละ"
 "น่าสมเพชชะมัด"
 "แหม่ มึงก็ต่างกันหรอกอีนาวา!"
 "จะเอาหรอยะ! ไอปัน"
 "โอ้ว สองคู่กัดของห้องที่ไม่มีคู่งั้นรึ หึ ๆ ๆ"
 "เอ่อ...ขำทำไมครับ/คะ?"
ต้นทำหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่างที่น่าสนุกมากแล้วพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแบบไร้เดียงสา
 "งั้นก็คู่กันไปเลยสิ!"
 "เอ๋~!"
ดูจากท่าทางของทั้งคู่แล้วเหมือนว่าสองคนนี้จะเป็นคู่กัดกันมาโดยตลอด ให้มาคู่กันก็คงจะมีสภาพอย่างที่เห็นนี่แหละ
 "เดี๋ยวก่อนค่ะพวกหนูไม่ถูกกันนะคะ มาสเตอร์ก็รู้อยู่"
 "ใช่แล้วครับ"
 "ช่วยไม่ได้นี่นา ผู้ชายห้องเรามี 5 คน ส่วนผู้หญิงมี 7 คน มันก็ไม่แปลกที่ถ้ามีงานจับคู่แล้วพวกผู้หญิงกับผู้ชายคู่กันเองหมดเลยมันก็ต้องเหลือผู้ชายกับผู้หญิงอย่างละหนึ่งคนอยู่แล้วนี่"
 "ให้คู่กับหมอนี่สู้ถ่ายเองดีกว่า!"
 "ให้คู่กับยัยนี่ผมยอมไม่ส่งงานดีกว่า"
 "ช่วยไม่ได้นี่นาตอนนี้กล้องมันเหลือแค่ตัวเดียวนี่"
 "งั้นหนูจะทำคนเดียวค่ะ!"
 "งั้นผมไม่ทำ!"
 "นี่~ พูดอย่างงั้นจะดีหรอ งานนี้มีคะแนนพอที่จะเปลี่ยนเกรดได้เลยนาา อีกอย่างที่ให้จับคู่กันเพราะว่าอยากให้ถ่ายภาพของคู่ตัวเองมาให้ดีด้วยนะ"
 "เชอะ! ยังไงหนูก็ไม่..."
 "เข้าใจแล้ว!"
ตอนที่นาวากำลังจะตอบกลับต้นไปว่าจะไม่ทำงานนี้ก็โดนปันพูดตกลงขึ้นมาซะก่อน นาวาที่ได้ยินที่ปันพูดถึงก็ทำหน้าตกใจไปพักหนึ่งแล้วพูดตอบกลับปันไป
 "ฉันไม่ได้อยากคู่กับนายสักหน่อย!"
 "เอาน่า แค่ทำงานคู่กันเอง"
นาวาทำหน้าบูดให้เห็นอย่างชัดเจนเหมือนเธอกำลังจะบอกว่า 'ทำไม่ฉันต้องคู่กับคนอย่างนายด้วย' แต่เธอก็ยอมคู่กับปันในท้ายที่สุด
.
.
.
ตอนน้ีปันกับนาวาเดินออกมาข้างนอกด้วยกันเพื่อที่จะถ่ายภาพตามงานที่ต้นสั่ง
สวัสดีครับ ผมชื่อ ปัน เป็นหัวหน้าห้อง ม.6/10 ครับ ตอนนี้เป็นเวลา 15 : 10 เนื่องจากมาสเตอร์ต้นสั่งให้จับคู่กันถ่ายภาพมาส่ง ผมซึ่งเป็นของเหลือจากกลุ่มผู้ชายของห้องต้องมาจับคู่ทำงานกับผู้หญิงที่เป็นคู่กัดกันมาตั้งแต่เด็ก ในทุก ๆ วันตอนสมัยพวกเรายังเป็นเด็กพวกเรามักจะแกล้งกันไปกันมาแบบไม่หยุดหย่อนเหมือนกับหมาและแมวมาเจอกันแล้วเปิดศึกตีกัน ตอนประถมก็อยู่ห้องเดียวกัน ตอนมัธยมก็วนกลับมาเจอกันอีกมันทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่านี่คือโชคชะตาของพวกเราหรือเปล่า พอพวกเราอยู่ด้วยกันมานานมากขึ้นความรู้สึกของผมก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป จากเด็กผู้หญิงที่ผมมองเธอเป็นศัตรูในตอนนั้นตอนนี้ผมไม่สามารถมองเธอเป็นศัตรูเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ความรู้สึกนี้ผมอยากจะบอกเธอไปจริง ๆ แต่ก็ไม่มีโอกาสเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคชะตาหรือเปล่าที่ทำให้พวกเราไม่เคยญาติดีต่อกันเลยหรือเป็นเพราะผมที่ไม่มีความกล้ากันแน่ ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าเธอจะคิดยังไงกับผม สายตาที่เธอมองมาที่ผมในตอนนี้คือสายตาที่ใช้มองผมในฐานะศัตรูคู่แค้น หรือมองผมในฐานะเพื่อนสมัยเด็กที่เป็นคู่กัดกัน หรือมองผมในฐานะผู้ชายคนหนึ่งกันนะ...
 "นี่! ช้าจังเลยนะ"
 "เฮ้อ...คร้าบ ๆ กำลังเดินไปคร้าบ"
 "เดินช้ากว่าผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าตัวเองแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!"
 "เธอจงใจเดินเร็วใช่มั้ย!"
ดวงอาทิตย์เริ่มสาดแสงสีส้มมาบนพื้นโลกแบบเต็มที่ ลมโชยนิด ๆ กลิ่นต้นไม้ที่โชยเข้ามาให้ความรู้สึกสดชื่น ในช่วงเวลาบ่ายแก่ ๆ พวกผมเดินหามุมถ่ายรูปดี ๆ ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องมา
 "นี่ถามหน่อยสิ ทะ...ทำไมปันถึงบอกว่าอยากคู่กับฉันล่ะ"
ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะพระอาทิตย์ที่สาดแสงสีส้มแดงมาหรือเป็นเพราะการระบายความร้อนของร่างกายของเธอกันแน่ ที่ทำให้หน้าเธอแดงได้ขนาดนี้
 "ทำไมน่ะหรอ..."
 "ก็...นายเกลียดฉันไม่ใช่หรอ"
เธอพูดออกมาพร้อมสีหน้าที่กำลังกังวลกับคำตอบของผม
 "ก็เปล่านี่"
เธอทำสีหน้าดีใจนิด ๆ แต่ไม่แสดงออกมาสักพักก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่
 "แล้วทำไมต้องมาชวนทะเลาะตลอดเลยล่ะ"
 "ก็...ถ้าไม่ชวนเธอทะเลาะก็ไม่รู้จะมองหน้าเธอยังไง..."
ผมตอบโดยที่เก็บอารมณ์ทางสีหน้าให้ได้มากที่สุด
 "ฮ่า ๆ ๆ เหตุผลอะไรล่ะนั้น งั้น...ฉันให้ความร่วมมือก็ได้"
 "จริงดิ ทำไมอะ?"
 "แล้วจะถ่ายรูปที่ไหนล่ะ"
 "เมินกันเลยรึ"
 "ฉันมีที่หนึ่งที่อยากไปน่ะ"
 "แล้วมันคือที่ไหนล่ะ"
 "ตามมานี่!"
อยู่ดี ๆ เธอก็ให้ความร่วมมือผมเฉยเลย ผมเดินตามเธอไปเรื่อย ๆ ด้วยความมึนงง
เธอพาผมขึ้นไปบนตึกที่เป็นห้องประชุมขนาดใหญ่ เธอพาผมเดินขึ้นบันไดของทางหนีไฟมาเรื่อย ๆ จนมาถึงชั้นบนสุด บนนี้บรรยากาศดีสุด ๆ ลมพัดกำลังดีเย็นสบาย อากาศสดชื่นเกินที่จะบรรยายออกมาได้เหมือนได้ค้นพบโลกใบใหม่ที่ไม่เคยเจอมาก่อน
 "นี่ปัน! มาดูตรงนี้สิ"
เพราะดาดฟ้าของตึกนี้ใหญ่มากทำให้นาวาต้องตะโกนเรียกผมที่กำลังมองดูวิวที่มุมอื่นของตึกอยู่
ผมเดินมาหาตามเสียงที่นาวาเรียกผม เธอชี้ไปทางด้านหน้าของเธอ ซึ่งมีสวนของโรงเรียนนี้อยู่ตรงหน้าของพวกผม
 "ดูสวนของโรงเรียนเราสิ ถ้ามองจากมุมนี้จะเห็นเป็นรูปหัวใจล่ะ"
ผมลองมองดูหลายครั้ง มองยังไงผมก็ไม่เห็นเป็นรูปหัวใจสักที
 "แล้วเธอเจอสถานที่ดี ๆ แบบนี้ได้ยังไงหรอ"
 "ตอนที่เล่นไล่จับกับนายตอน ม.4 ไง"
 "อันนั้นน่าจะเรียกว่าวิ่งไล่หากูดีกว่านะ"
 "ฮ่า ๆ ๆ"
แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา ลมที่พัดให้ต้นไม้ในสวนพลิ้วไหวทำให้เกิดเสียงลมพัดใบไม้ที่สบายหูมาก ๆ ทันทำให้ผมคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่พวกเราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก
ท่ามกลางบรรยากาศที่สงบและสบายแบบนี้นาวาก็พูดขึ้นมาพร้อมยิ้มอย่างมีความสุข
 "ที่นี่เหมือนสถานที่สำหรับเราสองคนเลยเนาะ"
ผมอึ้งกับคำพูดของเธอสักพัก ผมหันไปหาเธอที่กำลังมองดูสวนอย่างตั้งใจ แสงอาทิตย์สาดส่องมาตรงหน้าเธอแต่เธอหันตัวมาทางผมประมาณ 45 องศา ทำให้เกิดเงาบนใบหน้าและบนตัวเธออย่างชัดเจน
 "แชะ"
ในเวลานั้นผมก็เผลอกดปุ่มถ่ายภาพเธอไปเสียแล้ว ผมไม่มั่นใจว่าในตอนที่ผมกดปุ่มถ่ายภาพเธอคิดอะไรอยู่ แต่ว่าผมมั่นใจความรู้สึกนี้ของผม ความรู้สึกที่ว่าไม่อยากปล่อยให้ภาพที่มีรอยยิ้มอันแสนมีค่าของเธอนี้หายไป ผมเลยกดปุ่มถ่ายภาพเธอไปโดยที่ไม่รู้ตัว
 "เมื่อกี้นายถ่ายภาพฉันหรอ?"
นาวาทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินเสียงกดปุ่มถ่ายภาพของผม ผมเลือกที่จะไม่ตอบอะไรกลับไปทำให้นาวาโมโหนิดนึงแล้วพูดว่า
 "งั้น...ขอถ่ายรูปของนายด้วยสิ"
เธอพูดออกมาโดยมีท่าทีเคอะเขิน ตาของเธอทั้งสองดวงจ้องมาที่ผมอย่างมีความหวัง
 "เอาสิ"
 "ได้หรอ!"
นาวาทำหน้าดีใจถึงที่สุดก่อนที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองจนกลับมาหน้าธรรมดาอีกครั้ง
ในระหว่างที่นาวาหามุมถ่ายภาพของผมอยู่ ผมก็ลองเอาเหตุการณ์ก่อนหน้านี้หลายเหตุการณ์มาคิดว่าในตอนนี้เธอรู้สึกกับผมยังไง คู่กัดก็ไม่ใช่ ศัตรูก็ไม่เชิง ผมเป็นอะไรสำหรับเธอกันแน่นะ ความรู้สึกของผมในตอนนี้ควรจะบอกเธอไปในสักวันหรือเปล่านะ เธอจะรับได้ไหมนะ ว่าแต่ควาามรู้สึกของผมมันจะใช่ความรู้สึกนั้นจริงหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าแค่ชื่นชมเธอหรอกหรอ
 "นี่~ มายืนตรงนี้สิปัน!"
 "โอเค ๆ"
ผมเดินมายังจุดที่เธอชี้มาแล้วเก็กท่าหล่อเท่ให้กล้อง ทุกอย่างพร้อมแล้วเธอเลยเริ่มถ่ายทันที
 "จะถ่ายละนะ หนึ่ง สอง...."
เธอนับเลขไปสองเลขแล้วหยุดไป เอาหน้าออกจากกล้องมองมาที่ผมแล้วนิ่งไปสักพัก ผมไม่เห็นหน้าของเธอเพราะหน้าม้ากำลังบังอยู่
 "นี่นาวา...เธอเงียบทำไมน่ะ ค้างท่านี้นานมันน่าอายนะ"
 "นี่ปัน..."
 "หืม? มีอะไรหรอ"
 "ชอบนะ"
ทันใดนั้นลมก็พัดเข้ามาทำให้ผมของนาวาเปิดขึ้นทำให้ปันเห็นหน้านาวาที่แดงกว่าแสงอาทิตย์อัสดงเสียอีก คำพูดที่พูดออกมาจากปากเธอเมื่อกี้มันทำให้ผมติดสตั๊นไปพักนึง เหมือนโดนเมดูซ่าตัวเองแข็งเป็นหินอยู่อย่างนั้นประมาณ 2 นาที
 "แชะ"
เสียงกดปุ่มถ่ายภาพจากกล้องของเธอทำให้ผมงงนิด ๆ
 "ฮ่า ๆ ๆ ล้อเล่นหรอกย่ะ แค่อยากทำให้นายตกใจจนเสียหน้าเท่านั้นแหละ"
 "อีนาวาาาา!"
 "ฮ่า ๆ ๆ"
ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง หนุ่มสาวสองคนกำลังวิ่งไล่กันอย่างสนุกสนานทั้งคู่ยิ้มออกมาอย่างเบิกบานและกำลังสนุกสนานกับช่วงเวลาไม่กี่นาทีนี้
สักพักทั้งคู่ก็เหนื่อยเพราะวิ่งไล่กันเลยพากันถ่ายรูปให้เสร็จแล้วเก็บของกันกำลังจะลงไป
 "ไม่ได้วิ่งไล่จับกันอย่างเต็มที่อย่างงี้มานานแล้วเนอะ"
 "นั้นสินะ"
เหตุการณ์เมื่อกี้ถึงแม้จะเป็นเรื่องโกหกก็ตามแต่มันทำให้ผมมั่นใจแล้วว่าความรู้สึกนี้ที่มีให้กับเธอนั้นคือความรู้สึก 'รัก' นั้นเอง ในตอนที่พวกผมกำลังเก็บของแล้วเตรียมจะลงไป ผมลองมองไปที่สวนดูอีกครั้ง ไม่รู้ทำไมในตอนนี้ผมถึงเห็นสวนเป็นรูปหัวใจกันนะ มันทำให้ผมรู้สึกว่าความรู้สึกและมุมมองของมนุษย์นี่มันซับซ้อนจริง ๆ เลยนะ
.
.
.
ณ ห้องวิชา Digital ในระหว่างที่ต้นนั่งปิดไฟแล้วทำงานของตัวเองอยู่ก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา
 "มาสเตอร์ครับมาส่งงานครับ"
 "ดีมาก ๆ แค่นี้ก็ทำได้ไม่ใช่หรอ"
 "กว่าจะถ่ายได้ก็นานเลยค่ะ เพราะไอแว่นโง่ที่ไหนก็ไม่รู้"
 "ด่าใครฟะ ยัยป้า!"
 "หยุดกัดกันสักที!!!"
 "ก็มันเริ่มก่อน"
 "มึงนั้นแหละอีนาวา"
 "ไปนั่งที่รอคนอื่นกลับมา ไป!!!"
ตอนนี้เป็นเวลาใกล้เลิกเรียนแต่ต้นปล่อยให้นักเรียนกลับบ้านก่อนเพื่อที่จะตรวจงานที่นักเรียนส่งมา
 "เฮ้อ...ถึงจะถ่ายมาสวยกันทุกรูปเลยก็เถอะ แต่มันถ่ายมาผิดจากที่สั่งไว้กันหมดเลยไม่ใช่หรอฟะ!!"
ต้นตรวจงานเสร็จก่อนเวลา 16:00 หรือเวลาเลิกเรียนเลยจะรีบเดินไปห้องพักครูเพื่อที่จะไปร่วมงานฉลองของลิลลี่อย่างเร่งรีบ ต้นเปิดประตูออกไปอย่างเร่งรีบแต่ดันลืมล็อคประตูไว้แล้วเดินไปห้องพักครูอย่างเร่งรีบ
สักพักก็มีคนเปิดประตูห้องเข้ามาสวมหน้ากากไว้แล้วเดินอย่างค่อย ๆ ไปยังโต๊ะที่ต้นทำงานอยู่แล้วเซฟข้อมูลทุกอย่างของห้อง 10 และงานรวมถึงรูปภาพที่นักเรียนถ่ายกันมาเมื่อกี้ แต่ไม่สามารถเซฟข้อมูลลับของต้นได้เพราะมันไม่มีอยู่ในคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของต้นเลยแม้แต่นิดเดียว คนสวมหน้ากากทำท่าทางไม่สบอารมณ์นิด ๆ แล้วเซฟข้อมูลทุกอย่างที่เซฟได้ลงในแฟลชไดร์ฟขนาดใหญ่แล้วรีบเดินไปที่ประตู หันซ้ายหันขวาพอรู้ว่าไม่มีใครก็รีบวิ่งออกไป


ผมกับคุณลิลลี่กำลังเดินไปตามทางเดินเพื่อที่จะไปห้อง ม.6/10
โรงเรียนแห่งนี้มีตึกอยู่เต็มไปหมด แน่นอนว่าชื่อตึกแม้แต่ผมที่เป็นครูก็ยังจำชื่อตึกทุกตึกไม่ได้ ที่มีตึกเยอะขนาดนี้เพราะว่าโรงเรียนของเรานั้นจะแบ่งตึกของแต่ละระดับชั้นออกจากกัน ตึกของ ม.4 - ม.6 ไม่ได้อยู่ตึกเดียวกัน แต่โครงสร้างของตึกทุกตึกก็มีความคล้ายกันตรงที่อาคารที่มีห้องของนักเรียนอยู่ทุกตึกจะมีสี่ชั้น แบ่งเป็น 3 ห้องต่อชั้น และห้องที่เก่งที่สุดก็จะอยู่ข้างบนสุดห้องเดียว
ระหว่างทางที่ผมกำลังเดินขึ้นตึกผมก็ต้องผ่านพวกนักเรียนห้อง 1-9 ตามธรรมเนียมของโรงเรียนนี้คนเป็นครูจะได้รับการเคารพโดยการสวัสดีเมื่อเจอหน้า แน่นอนว่ามันไม่ใช่กฏที่จะต้องทำตาม นักเรียนของที่นี่จึงเลือกที่จะสวัสดีครูที่ต้องการที่จะสวัสดีเท่านั้น ซึ่งนักเรียนทุกคนเลือกที่จะไม่สวัสดีผม ตลอดทางเดินก็ไม่มีนักเรียนคนไหนสวัสดีอีกเช่นเคย แต่พวกเขาเลือกที่จะสวัสดีแค่คุณลิลลี่ผมก็โล่งใจแล้ว
ดูเหมือนว่าคุณลิลลี่จะทำหน้าสงสัยว่าทำไมพวกนักเรียนถึงไม่สวัสดีผม แต่ผมก็ไม่ได้บอกอะไรเธอไปเพราะผมไม่อยากให้เธอรู้เรื่องส่วนตัวของผมมากนัก
 "อ๊ะ ถึงแล้วละครับ"
 "Oh, ok..."
คุณลิลลี่ดูท่าทางแปลก ๆ ผมเป็นห่วงเลยถามเธอไป
 "เอ่อ...อา ยู โอเค? (Are you OK?)"
[คำแปล : คุณโอเคไหม?]
 "I'm fine, but I'm not sure if the students will accept me."
[คำแปล : ฉันสบายดี แต่ฉันไม่แน่ใจว่านักเรียนจะต้อนรับฉันไหม]
ความรู้สึกนี้เป็นเรื่องปกติของครูที่เพิ่งเคยมาสอนนักเรียนใหม่ ๆ คงจะรู้สึกตื่นเต้นและกังวลแบบนี้อยู่แล้ว
 "เอ่อ...ดอน วอรี่ ไอ วิว ซัพ พอต ยู อีฟ ยู เมค มิส เตก (Don't worry, I'll support you if you make a mistake.)"
[คำแปล : ไม่ต้องห่วง ถ้าคุณเกิดผิดพลาดขึ้นมาผมจะช่วยซัพพอร์ตคุณเอง]
 "Ok!"
ดูเหมือนว่าที่ผมพูดออกไปแบบนั้นจะทำให้เธอมีกำลังใจมากขึ้น พอเธอตอบโอเคกับผมเสร็จเธอก็รีบเปิดประตูเข้าห้องไปแล้วตะโกนว่า
 "Hello!!, My students!!"
 "..."
นักเรียนในห้องต่างตกใจและหันมามองเธอ ทุกสายตามองมาที่เธอด้วยความมึนงงเหมือนกับเมื่อตอนเช้าของวันนี้ที่ผมได้ตะโกนคำว่า "เอ๊ะ" หน้าแถวไป
คุณลิลลี่ที่รู้สึกตัวว่าทำไปเพื่ออะไรก็ได้แต่เขินอาย น้ำตาซึม แล้วหันมาที่ผมเพื่อให้ผมทำตามคำสัญญาที่ให้กับเธอไว้ตอนหน้าห้องเมื่อกี้
 'ผมบอกตรง ๆ เลยนะคุณลิลลี่ ต่อให้เป็นคนที่แก้สถานการณ์เก่งมากมายืนอยู่ข้างคุณแล้วเจอเหตุการณ์เมื่อกี้ก็น่าจะยืนงงแบบผมนี่เเหละ'
ผมได้แต่คิดในใจโดยที่ผมทำอะไรไม่ถูกเลยกับเหตุการณ์เมื่อกี้ จะหักหน้าเขาก็ทำไม่ลง จะแซวกลบเกลื่อนก็กลัวจะร้องไห้อีก จะทำเป็นไม่สนใจก็ไม่ได้อีก สถานการณ์ ณ ตอนนี้ตึงเครียดที่สุดของวันนี้ก็ว่าได้ เพราะไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคำหลังจากที่คุณลิลลี่ตะโกนคำทักทายไป
ในขณะที่บรรยายกาศในห้องเรียนอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดและทำอะไรไม่ถูก และแล้วเสียงของฮีโร่ที่มาตอนท้ายก็ดังมาจากหลังห้องแล้วพูดว่า...
 "What the fuck?"
 'เสียงฮีโร่ก็บ้าแล้ว! ฮีโร่ที่ไหนพูดงี้ โถ่เอ้ยยยย'
คุณลิลลี่เมื่อได้ยินประโยคนั้นก็เริ่มน้ำตาคลอเบ้าเต็มที สถานการณ์เริ่มที่จะเข้าขั้นวิกฤตไปทุกที คุณลิลลี่ก็เริ่มที่จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน และแล้วก็มีเสียงพูดขึ้นมาอีกครั้งแต่ไม่ใช่เสียงของคนเดิมแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเสียงมาจากตรงไหน
 "Hello!!, My teachers!!"
 'โอ้ววว นี่แหละฮีโร่ที่ปกปิดตัวเองเพื่อที่จะปกป้องประชาชนในเงามืด!'
ดูเหมือนว่าคุณลิลลี่จะรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอปาดน้ำตาของเธอแล้วก็ก้าวเข้าห้องด้วยความมั่นใจเต็ม 100% ผมที่เห็นอย่างงั้นก็โล่งใจ นึกว่าเธอจะร้องไห้ต่อหน้านักเรียนในวันทำงานวันแรกซะแล้ว
.
.
.
 "เอาล่ะนักเรียน วันนี้เป็นวันแรกขอการเปิดเรียนนะครับ ผมช่ือ ต้นนะครับ อาจจะคุ้นหน้าคุ้นตากันดีอยู่แล้ว ฝากตัวด้วย"
 "ฝากตัวด้วย~"
 "เย้~ ปีนี้ก็ได้ตินเป็นครูประจำชั้นแหละ"
 "วู้ววว ตินนนน"
 "เรียกผมว่ามาสเตอร์ต้นสิครับ!"
 "แหม่~ อยู่ต่อหน้าสาวทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเลยนะครับ"
 "ขี้แอ๊คจัด"
 "เอ้า! พูดอย่างงี้ กูให้หมดเลยแน่จริงก็เข้ามาดิวะ ไอ้พวกเด็กเปรต"
 "อุ้ยยย พูดไม่เพราะเลยย"
นี่คือกิจวัตรของผมกับเด็กนักเรียนห้องนี้แหละครับ วัน ๆ ก็เอาแต่ด่ากัน...เดี๋ยว ๆ ไม่ใช่สิ! เราต้องทำให้คุณลิลลี่เห็นว่าเราเป็นคนที่เพิ่งพาได้!
 "อะแฮ่ม ๆ อยู่ในความสงบ!"
ในระหว่างที่พวกนักเรียนกำลังจะเปิดมหาศึกคนชนครูกับผม ผมก็ตะโกนเพื่อให้นักเรียนทุกคนในห้องเบี่ยงเบนความสนใจมาที่ผม ก่อนที่จะพูดต่อ
 "ส่วนนี่คือครูคู่ชั้นชั่วคราวคนใหม่ของพวกเรา ชื่อคุณลิลลี่..."
ผมพูดพร้อมยืนมือไปทางที่เธออยู่เพื่อที่จะให้เธอแนะนำตัวกับนักเรียน แต่คำพูดที่ผมส่งไปก็ไม่ได้รับการตอบรับจากหมายเลขที่ผมเรียกเพราะคุณลิลลี่กำลังคุยอย่างสนุกสนานกับนักเรียนหญิงคนข้างหน้าสุดอยู่
 "มิสลิลลี่ครับ..."
 "Oh sorry, I'm Tin's new partner, Lily Taylor."
นักเรียนในห้องเมื่อได้ยินประโยคนั้นก็ลุกฮือกันทั้งห้องเหมือนเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นปรากฏการณ์ที่ 1 พันล้านปีมีแค่ครั้งนึง
 "ห๊ะ?!"
 "What!!"
 "ไม่นะ! แพ้แล้ว!!"
 "ตูไปแข่งหาผู้หญิงกับมึงตอนไหนฟะ!"
กว่าจะอธิบายให้นักเรียนของตัวเองเข้าใจได้ก็กินเวลาไป 10 กว่านาที
"ding ♫ dong ♫ ding ♫ dong ♫ ~"
ทันใดนั้นเสียงออดก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณของการเริ่มเรียนคาบแรกในโรงเรียน
ทันทีที่เสียงออดดังบรรยากาศก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทุกคนในห้องเรียนต่างก็รู้ตัวดีว่าตัวเองต้องทำอะไร นักเรียนต่างนั่งเฉย ๆ และตั้งใจฟังที่ผมพูดอย่างตั้งใจ
 "งั้นขอแนะนำตัวอีกครั้ง ผมชื่อมาสเตอร์ต้น ตั้งแต่วันนี้จะเป็นครูประจำชั้นของห้อง ม.6/10 ขอฝากตัวด้วย"
 "Nice to meet you, my name is Lily Taylor. I work with Tin today."
[คำแปล : ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อ ลิลลี่ เทย์เลอร์ ฉันมาทำงานคู่กับตินในวันนี้]
 "นักเรียนทั้งหมด ทำความเคารพ!"
 "สวัสดีครับ/ค่ะ"
 "อืมสวัสดี เอาล่ะงั้นผมจะทำการอธิบายเรื่องต่าง ๆ และกฏของโรงเรียนนี้ให้ฟัง"
 'อย่างแรกต้องอธิบายเรื่องต่าง ๆ ของโรงเรียนให้ฟังตามที่กฏของโรงเรียนนี้ระบุไว้ถึงแม้จะไม่จำเป็นสำหรับคนที่อยู่ที่นี่มาสามปีแล้วก็เถอะ'
ในขณะที่ผมกำลังจะอธิบายเรื่องต่าง ๆ ของโรงเรียนให้ฟัง นักเรียนที่นั่งโต๊ะริมแถวหน้าสุดก็ยกมือขึ้นมา
 "เดี๋ยวก่อนครับ!"
 "หืม? มีอะไรหรอครับ"
 "ขอพวกผมแนะนำตัวหน่อยสิครับ มิสลิลลี่ยังไม่รู้จัดพวกผมเลยนะ"
 "อืมนั้นสินะ ก็ได้แต่ขอแบบเด็ด ๆ นะ"
 "จัดให้ตามคำขอ"
นักเรียนทุกคนในห้องยืนขึ้นพร้อมกันและแนะนำตัวจากซ้ายไปขวาตามลำดับ รูปแบบของการนั่งก็นั่งห่างกันประมาณหนึ่งช่วงแขน หนึ่งแถวแนวนอนมี 3 โต๊ะ แถวแนวตั้งมี 5 แถว แต่โต๊ะตัวที่ 13 จะอยู่แถวตรงกลางข้างหลังสุด
 "สวัสดีครับ ชื่อ นาย กรพศุตม์ เธียรนิติฐาดล เลขที่ 1 ชื่อเล่น ปัน เป็นหัวหน้าห้องครับ
 หัวหน้าต้องดูแลเพื่อนพ้อง แต่หัวใจของน้องให้พี่ดูแลเอง"
 "สวัสดีครับ ชื่อ นาย ธนาคม พัฒนภิญญาดล ชื่อเล่น เงิน เป็นเหรันทด!"
 "แฮร่!"
 "เหรันนิ่ง!!"
 "แฮร่!!"
 "เหรัญญิก!!!"
 "แฮร่!!!"
 "ถูกแล้ว!!!"
 "สวัสดีค่ะ ชื่อ ปรีย์สุนาเรศ ปุญญธนาสกุล ชื่อเล่น นาวา เป็นรองหัวหน้าห้องค่ะ
 ใจหนูมันบาง แค่เห็นรอยยิ้มจางๆ ก็หวั่นไหวแล้วค่ะ"
 "สวัสดีครับ ชื่อ ธุวานันท์ ธนจิรกานต์ ชื่อเล่น แดง
 ความรักก็เหมือนกาแฟ มีทั้งหวาน มีทั้งขม แต่ที่แน่ๆ ทำให้ผมตาสว่าง"
 "สวัสดีครับ ช่ือ พิชญุตม์ ปรีดาศิริกุล ชื่อเล่น หนู เป็นคนหล่อครับ"
 "ห๊ะ?"
 "สวัสดีครับ ชื่อ ฐิตธีร์ เมธาพงศ์นิธิกุล ชื่อเล่น นก
 ผมชอบเรียนวิชาคณิต ละก็ 1+1 = 3 ครับ"
 "สวัสดีค่ะ ชื่อ เปมนีย์ วาเลนไทน์ ชื่อเล่น Sky ค่ะ"
 "สวัสดีค่ะ ชื่อ มนพร วาเลนไทน์ ชื่อเล่น Star พวกเราเป็นฝาแฝดกันค่ะ"
 "..."
 "แค่เนี้ยะ?"
 "อืม...ถ้ามีเรื่องกับฝาแฝด ระวังปากแตกเพราะโดนรุม"
 "ร้ายกาจ~"
 "ส...สวัสดีค่ะ...ช...ชื่อ วิทวลา จันวราสกุล ชื่อเล่น อาย ค่ะ"
 'น่าร๊ากกกก' นักเรียนทั้งห้องคิดเหมือนกัน
 "เดี๋ยว ๆ พวกพูดชายทำไมทำหน้าหื่น ๆ กันหมดเลยละ"
 "หยี๋~ ขยะแขยง"
 "ฮ่า ๆ ตลกจัง"
 "แล้วไงอะ?"
 "เห้อ ให้ตายสิ สวัสดีค่ะ ชื่อ กุญชร กปิตถา ชื่อเล่น เอมี่
 เกลียดผู้ชายค่ะ"
 "หึ! หน้าตาก็ดี พูดวอนโดนตีซะแล้ว"
 "แล้วไงคะ?"
 "ก็มาดิคับ"
 "เห้ย ใครก็ได้หยุดไอหัวหน้ากับเอมี่ให้หน่อย!"
 "สวัสดีค่ะ ชื่อ กนกอร เหมย ชื่อเล่น หมิง ค่าาา"
 "สวัสดีค่ะ ชื่อ รัชนก แก่นหอม ชื่อเล่น ชมพู่ ฝากตัวด้วยนะค้าาา"
 "..."
 "อ้าวแล้วคนสุดท้ายละ?"
 "ไม่เห็นหน้ามาตั้งแต่ ม.4 ปีแรกแล้วนี่ครับมาสเตอร์ต้น"
 "อ้าว? โนเนมคนนั้นปีนี้ก็ไม่มาหรอเนี่ย ปีสุดท้ายแล้วแท้ ๆ"
คนสุดท้ายของห้องเราไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร ไม่มีใครรู้ว่าหยุดไปทำไม พวกเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาคนนั้นเลยไม่แต่น้อย เพราะตั้งแต่เข้ามเรียนด้วยกันตั้งแต่ ม.4 ก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันเลย เพศก็ไม่รู้ ชื่อก็ไม่บอก พวกเราเลยตั้งชื่อเขาว่าโนเนมจนกว่าเขาจะมาที่โรงเรียน แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาคนนั้นได้เลื่อนชั้นโดยไม่ต้องสอบมาได้ยังไง
 "Oh Hello, ปัน เงิน นาวา แดง หนู นก สกาย สตาร์ อาย เอมี่ หมิง and ชมพู่"
 "โอ้ว! จำชื่อพวกเราได้ด้วยแหละ"
 "ไม่เหมือนครูบางคนที่ต้องใช้เวลาเป็นอาทิตย์กว่าจะจำได้หมดอะน้า~"
 "แค่ก ๆ อะแฮ่ม ๆ ถ้าแนะนำตัวเสร็จแล้วงั้นมาสเตอร์ขออธิบายเรื่องต่าง ๆ และกฏของโรงเรียนนี้ให้ฟังแล้วกันนะครับ"
.
.
.
 "สวัสดีนักเรียนทุกท่าน ขอต้อนรับเข้าสู่โรงเรียน ISS หรือ Intelligent specific school โรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนสหศึกษาชั้นนำของประเทศ จุดประสงค์ของโรงเรียนแห่งนี้คือ พัฒนาความรู้และทักษะต่าง ๆ ของนักเรียนให้ดียิ่งขึ้น โรงเรียนแห่งนี้มีเนื้อที่ประมาณ 10600 ไร่ 23 ตึก โดยพื้นที่ทั้งหมดของโรงเรียนแห่งนี้มีไว้ใช้เพื่อการศึกษาและต่อยอดความรู้เฉพาะด้านเท่านั้น หากทำอะไรที่เป็นการทำให้โรงเรียนเสียหายแม้แต่นิดเดียวจะต้องถูกไล่ออกสถานเดียว
กฏหมายไม่สามารถใช้กับโรงเรียนแห่งนี้ได้เพราะ นักเรียนในโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่เป็นลูกหลานของผู้ที่มีอำนาจระดับประเทศกฏหมายจึงใช้ไม่ได้กับพวกเขา และก็มีบางกิจกรรมที่ทางโรงเรียนนี้ต้องจัดขึ้นแต่กฏหมายระบุไว้ว่าห้าม แต่ไม่ต้องกังวลเพราะชีวิตและทรัพย์สินของนักเรียนทั้งหมดจะตกอยู่ในการดูแลของโรงเรียน หากทำผิดกฏของโรงเรียนจะดำเนินการในลงโทษตามความผิดที่กระทำไว้ทันที
หากนักเรียนสามารถจบการศึกษาจากโรงเรียนนี้ได้จะแสดงให้เห็นว่านักเรียนมีความอดทน หมั่นเพียร พยายาม รู้จักการแก้ปัญหา เกิดกระบวนการคิดเชิงวิเคราะห์ วางแผน ก้าวข้ามอปสรรค์ทั้งหลาย จนสามารถมาถึงเส้นชัย ดังนั้นอัตราการได้งานของนักเรียนโรงเรียนนี้จะสูงมากถึงขนาดที่ไปสมัครงานที่ไหนก็มีแต่คนรับเข้าทำงาน ดังนั้นต้องมีความตั้งใจสูงมาก ๆ
ซึ่งแน่นอนว่าโรงเรียนของเราให้ความสำคัญกับความสามารถทุกด้านของนักเรียนในโรงเรียน ดังนั้นจึงมีการจัดการแข่งขันที่ชื่อว่า 'ผู้เป็นเลิศในแต่ละสาขาวิชา' โดยจะจัดการแข่งขันนี้ในทุก ๆ ปีในสัปดาห์ที่สองของการเปิดเรียน และผู้เป็นอันดับหนึ่งของแต่ละวิชาจะได้เข็ม 'เป็นเลิศ' ติดไว้ที่หน้าอกด้านขวา ข้างบนของชื่อตัวเอง และผู้ที่มีเข็ม 'เป็นเลิศ' จะได้สิทธิพิเศษต่าง ๆ ที่เหนือกว่านักเรียนคนอื่น ขอให้นักเรียนทุกคนแข่งขันด้วยความตั้งใจ เพราะจะเป็นการจัดอันดับของห้องภายในตัวด้วย ขอให้นักเรียนทุกคนโชคดีในกิจกรรมหรือการแข่งขันแรกของโรงเรียน"
 "เอ่อ...สรุปก็คืออาทิตย์หน้าจะมีการสอบวัดระดับอีกแล้วใช่ปะคับ"
 "โอ้ว เข้าใจเร็วดีนี่ สมกับเป็นอดีต 'ผู้เป็นเลิศ'"
 "แล้วจะพูดยาว ๆ เพื่ออะไรฟะ!"
 "ก็ผอ. เก๊าบอกให้ม้าดเตอร์ปู้ดแบบนี้อ่า"
 "ไม่ต้องแอ็บ!!"
 "แล้วกฏของโรงเรียนละคะมาสเตอร์?"
 "อ้อ กำลังจะบอกเลย อะแฮ่ม ๆ กฏข้อแรก..."
 "พูดสรุปมา!"
ผมทำได้แค่เป็นครูที่โดนนักเรียนตะโกนใส่และเถียงอะไรกลับไปไม่ได้สักคำ เพราะผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ผอ. คิดอะไรอยู่ถึงได้คิดบทพูดที่มันยาวแบบนี้มาให้
 "กฏของโรงเรียนมีดังนี้...."
และผมก็ได้พูดกฏของโรงเรียนอีกเป็นร้อยข้อโดยที่สรุปเนื้อหามาแล้ว นักเรียนของในห้องก็เริ่มฟุบหลับลงไปกับโต๊ะทีละคน ๆ ผมที่เห็นดังนั้นเลยหยุดการอธิบายกฏไว้แค่นี้ก่อน และปล่อยให้นักเรียนนอนหลับพักผ่อนกันไป
 "คุณลิลลี่ ๆ"
 "What?"
[คำแปล : มีอะไรเหรอคะ?]
 "วอท ดู ยู ติ้ง อ เบ้า สะติวเด้น ฟอม ดิส คลาส (what do you think about student from this class?)"
[คำแปล : คุณคิดยังไงกับนักเรียนของห้องนี้หรอ?]
 "I think the students in this class have a hidden talent and it will probably show up in next week's competitive exams."
[คำแปล : ฉันคิดว่านักเรียนห้องนี้มีความสามารถแฝงอยู่และมันคงจะโผล่ออกมาในการสอบแข่งขันของอาทิตย์หน้าค่ะ]
 "นั้นสินะ"
 "But I think the people who can bring out their talents are the very best, right Tin?"
[คำแปล : แต่ฉันคิดว่าคนที่ดึงความสามารถของพวกเขาออกมาได้คือคนที่สุดยอดมาก ๆ เลยล่ะค่ะ ใช่ไหมล่ะติน]
 "ม...ไม่ใช่หรอกครับ พ...เพราะพวกเขามีพรสวรรค์อยู่แล้ว ผมแค่สนับสนุนพวกเขานิดหน่อยเองครับ"
เธอพูดพร้อมกับหันหน้ามาทางผม ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสและสีหน้าที่ดูเหมือนจะภูมิใจในตัวผม ผมเลยตอบกลับเธอไปแบบไม่มีอีโก้บวกกับอารมณ์เขินอายนิดหน่อย
 "งืม~ ดิจิตอล…ไฮเทค"
 'เห้ย เหรัญญิก นี่เอ็งละเมออะไรอยู่ฟะ!'
และแล้วเวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้เหลือเวลาอีกประมาณ 15 นาทีก่อนจะหมดคาบ ผมเลยปลุกแล้วชวนนักเรียนในห้องแล้วชวนให้มาเล่นเกมที่ผมไปเจอมาในเฟซบุ๊คเพื่อที่จะสร้างความสนิทสนมกับนักเรียน
 "อะแฮ่ม ๆ Wake up!!!"
 "หาว~ งืม...เช้าแล้วหรอ?"
 "จะสายแล้วเนี่ย!"
นักเรียนทุกคนที่หลับก็ตื่นขึ้นมาแบบกึ่งหลับกึ่งตื่นด้วยเสียงปลุกของผม
 "เอาล่ะ ก่อนหมดคาบแรกมาเล่นเกมสักเกมกันไหม"
 "เล่น!"
 "เอาคับ!"
 "งั้นพวกเธอก็จับกลุ่มสามคนนะ แล้วสองคนนั่งตรงกันข้ามกัน แล้วเอาแขนทั้งสองข้างกอดคอกันเหมือนคู่รักกำลังจะจูบกันนะ ละก็คนที่สามก็ยืนข้าง ๆ คอยหย่อนกระดาษนะ"
 "เกมคู่รักงั้นรึ!" พวกผู้ชายพูดเป็นเสียงเดียวกัน
 "เห้อ พวกแกนี่มันอ่อนจริง ๆ เกมนี้น่ะเค้าไม่ได้ให้เล่นกับเพศเดียวกัน แต่เค้าให้เล่นกับกับผู้หญิงต่างหาก!" หัวหน้าห้องคิดแล้วพูดออกมา
 "มึงไม่ควรจะเล่นมากที่สุดเลยละ!"
พวกผู้หญิงพูดเป็นเสียงเดียวกัน แต่ในขณะเดียวกันก็ได้รับความเคารพจากพวกผู้ชายด้วย
สุดท้ายพวกผู้ชายกับผู้หญิงก็จับกลุ่มกันเอง จากนั้นต้นก็พูดต่อ
 "วิธีการเล่นคือ คนที่คู่กันต้องเอาปากเข้ามาจูบกัน แล้วคนที่หย่อนกระดาษก็ต้องหย่อนกระดาษตอนที่พวกเขากำลังจะจูบ"
 "งั้นผลลัพท์ก็จะมีจูบกัน กับจูบโดนกระดาษสินะ"
 "หึ จะยอมเล่นแก้เบื่อละกัน"
 "งั้นมาเริ่มกันเลย!"
เริ่มจากพวกผู้ชายก่อน
 "ไอ้เงิน ถ้ามึงจูบโดนกูมึงได้โดนเซ็ตหย่อแน่"
 "หึ พูดไม่ระวังปาก อยากเป็นฝีดาษลิงงั้นหรอ"
 "เอ่อ...คิดจะทำอะไรนึกถึงคนในห้องด้วยนะ" ต้นพูดเพื่อความปลอดภัยของนักเรียนในห้อง
 "เห้ยนาวา มึงหย่อนกระดาษดี ๆ นะกูขอร้อง"
 "ได้เลยปัน~"
 "เตรียมใจพร้อมแล้ว มาเลย!!"
 "เอาน้า นึง สอง ซั่ม!"
เมื่อได้ยินเสียงนาวานับถอยหลังเสร็จ เงินและปันก็พร้อมใจเอาริมฝีปากมาชนกันด้วยความคิดที่ว่า 'ตูจะไม่จูบกับมึงแน่นอน!' นกและปันเอาหน้าเข้าหากันอย่างรวดเร็วเพราะว่าต้องการที่จะให้ริมฝีปากของพวกเขา ไปประกบกับกระดาษที่ถูกหย่อนลงมาพอดี แต่ทว่า...
 "อุบ อื้มม อ้าาาาา"
ริมฝีปากของพวกเขาทั้งคู่ก็ถูกแย่งชิงโดยผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าไปอยู่ดี ซึ่งเหตุการณ์นี้ก็อยู่ในการคำนวณของนาวาเรียบร้อยแล้ว
 "ไอ้นาวา! ทำไมไม่หย่อนกระดาษฟะ!"
 "หิ ๆ โทษทีนะ จริง ๆ ชั้นอยากเห็นพวกนายจูบกันแบบดูดดื่มน่ะ"
 "ห๊ะ!!"
แต่พอพวกเขามาคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ดูอีกทีพวกเขาทั้งคู่หัวใจถึงกับไม่อยู่กับตัวเพราะรู้ตัวแล้วว่าเพิ่งโดนชิงจูบแรกไปเมื่อกี้
 "เงิน..."
 "ปัน..."
 "ทะ...ทำกัน...อีกครั้งไหม"
 "ห๊ะ?"
 "ถะ...ถ้าเป็นนายเราไม่ว่าอะไร...หรอกนะ"
 "พูดอะไรออกมาน่ะ คะ...คนบ้า!!"
พวกเขาทั้งสองจ้องตากัน สายตาของพวกเขาเรียกร้องว่าอยากโดนจูบอีกสักครั้ง
พวกผู้หญิงในห้องก็มองกันด้วยความเขินอายและจิ้นกันไปต่าง ๆ นา ๆ
 "เดี๋ยว ๆ ๆ ถ้าจะเปิดประตูสู่โลกใหม่ก็ไปทำกันตอนพักดีกว่านะ"
 "เอ๋~ เดี๋ยวนี้ความหลากหลายทางเพศก็ได้รับการยอมรับแล้วนะคะ"
 "ไม่ ๆ ถ้าจะทำมากกว่านี้มาสเตอร์ก็ไม่ได้ห้าม...แต่ถ้าจะทำตอนนี้รับรองว่าจะเสียสมาธิเรียนไปทั้งวันแน่ ๆ"
 "โห่ อดดูเลย~"
ถึงตาพวกผู้หญิง
 "หึ ความรักของพวกเราน่ะไม่ต้องมีกระดาษมากั้นหรอก!"
 "ช่าย ๆ"
 "นึง สอง ซั่ม"
 "จุ๊บ ๆ ๆ ๆ "
 "โอ้ว เรท 18+ แล้วว"
เอมี่ หมึง และ ชมพู่พลัดกันจูบแบบดูดดื่มโดยที่ไม่สนใจคนทั้งห้องเลย
กลายเป็นว่าเกมนี้ทำให้เกิดคู่ Gay กับ คู่ Lesbian ซะงั้น แต่ผมก็ไม่ได้ว่าหรือห้ามอะไรเพราะ สังคมปัจจุบันได้เปิดกว้างให้กับพวกเขาแล้ว ปัจจุบันความหลากหลายทางเพศก็มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก ๆ ที่พวกเขาเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ถ้าเราไม่สามารถทำในสิ่งที่เราอยากทำได้แล้วชีวิตจะไปมีความหมายอะไรกันละ
ผมก้มลงไปดูเวลาที่นาฬิกาของโทรศัพท์ ตอนนี้เหลือเวลาอีก 5 นาทีก่อนจะหมดคาบ แต่ไม่เป็นไรหรอกเพราะคาบต่อไปผมก็สอนห้องนี้ และแน่นอนว่าจะต้องเป็นวิชาการอยู่แล้ว!
สักพักผมรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำเลยกำลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่เอมี่ก็เดินเข้ามาทักผมก่อนที่ผมจะเดินออกจากห้องไป
 "เอาล่ะครับ เดี๋ยวมาสเตอร์มานะ รอสักครู่"
 "นี่~ มาสเตอร์ต้น เกมยังไม่จบนะคะ"
 "เอ๊ะ? ยังมีอีกคู่ที่อยากเล่นอีกงั้นหรอ"
 "ใช่แล้ว ก็คนนั้นไง"
เอมี่พูดพร้อมชี้นิ้วไปข้าง ๆ ผม ผมเลยหันหน้าตามไปทิศทางที่เอมี่ชี้ ผมเห็นคุณลิลลี่กำลังถือกระดาษด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วเอากระดาษปิดปากกับจมูกไว้อยู่
 "ต...แต่ว่า เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน...."
 "Let's play together, Tin."
[คำแปล : มาเล่นด้วยกันหน่อยนะ ติน]
 "โอเค!"
หลังจากที่ได้คำยินยอม(รึเปล่า?)จากคุณลิลลี่ผมก็เลยลากเก้าอี้มาสองตัวไว้หน้าห้อง
ผมกับคุณลิลลี่ก็ค่อย ๆ เดินไปนั่งเก้าอี้นั้น นักเรียนทุกคนในห้องดูเหมือนจะสนใจเลยพากันมาล้อมวงรอบ ๆ ตัวพวกผมเพื่อที่จะดูผมกับคุณลิลลี่เล่นเกมนี้กัน
 "ขอเป็นคนหย่อนกระดาษ!"
 "ไม่ ๆ กูเอง ๆ"
 "พวกผู้ชายน่ะไม่มีความละเอียดอ่อนเลย เดี๋ยวชั้นจะจัดฉากให้พวกเขาได้จูบกันเต็มที่เลย"
 "หึ เอางั้นก็ได้"
 "มาเริ่มแผนกันเถอะ"
 "ถ้างั้นขอตั้งชื่อแผนการนี้ว่า แผนการขโมยจูบแรก by ม.ต้น"
 "โอ้ว!"
พวกนักเรียนต่างล้อมวงคุยกันว่าใครจะเป็นคนถือกระดาษและคนดำเนินแผนการขโมยจูบแรก by ม.ต้น เพื่อที่จะทำให้มาสเตอร์ต้นได้จูบกับลิลลี่
 "อืม...คนถือกระดาษมาสเตอร์ฝากหน้าที่นี้ให้อายทำได้ไหม"
 "ค...ค่ะ"
แต่แผนการก็ต้องล่มลงไปแบบกระทันหันเพราะ 'อาย' คนที่ไม่ค่อยคุยกับเพื่อน ๆ และไม่กล้าแสดงออกสักเท่าไหร่ ต้นเลยคิดว่าเธอคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเหมือนพวกที่รวมหัวคุยกันเมื่อกี้
 "ชิ!" เหล่านักเรียนที่อยู่ในแผนต่างเสียดายที่แผนล่ม
เท่านี้ทุกอย่างก็พร้อมแล้ว ผมกับคุณลิลลี่ที่นุ่งตรงข้ามกันค่อย ๆ ยื่นแขนของตัวเองออกมากอดคืออีกฝ่าย นั้นทำให้พวกเราเขินมากจนหน้ากับหูแดงกันทั้งคู่
ก่อนที่จะเริ่มผมลองตั้งใจมองหน้าคุณลิลลี่แบบตรง ๆ เธอหลับตาลงด้วยท่าทีที่เขินอาย ผมเลยหลับตาลงด้วย
 "อ...เอาละนะคะ หนึ่ง...สอง...สาม..."
พออายนับเลขถึงสามผมกับคุณลิลลี่ก็เอาหน้าเข้าใกล้กันอย่างรวดเร็วด้วยความเขินบวกกับไม่รู้ว่ากระดาษจะตกลงมาเมื่อไหร่
 "เอ๊ะ? หยาบ..."
พวกผมประกบริมฝีปากเสร็จแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นก็พบว่า มีกระดาษอยู่ตรงหน้าผม
 "โห่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
 "ไรว้าาา"
 "ไม่โรแมนติกซะเลยน้า~"
สรุปก็คือผมกับคุณลิลลี่ไม่ได้จูบกัน เพราะกระดาษกั้นไว้อยู่
 "เห้อ...เกือบไป" ผมถอนหายใจด้วยความโล่งใจ
ผมกับคุณลิลลี่ค่อยเอาหน้าออกจากกัน กระดาษเลยตกไปที่พื้นผมเลยจะก้มไปหยิบกระดาษนั้น
เมื่อผมยื่นกำลังจะหยิบกระดาษที่ตกอยู่ที่พื้น มือของคุณลิลลี่ที่กำลังจะเก็บกระดาษเหมือนกันก็มาแตะโดนมือผมโดยบังเอิญ ผมเลยกระชากมือออกไปด้วยความตกใจ
คุณลิลลี่ที่เห็นดังนั้นจึงเป็นคนเก็บกระดาษขึ้นมาแทน
 "ข...ขอโทษครับ"
 "Don't worry"
[คำแปล : ไม่ต้องคิดมาก]
เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้ผมและรีบเดินออกจากห้องไป
 "เห้อ...นี่เราทำเขาโกรธรึเปล่านะ"
 "โกรธเพราะไม่ได้จูบกันหรอครับ~"
 "ใช่แน่ ๆ"
 "ยังจะมาแซวกันอีก!"
.
.
.
ลิลลี่เดินออกมาหน้าห้องพร้อมกับนั่งยอง ๆ ข้างประตูห้อง
 'โล่งอกไปที ตินยังเหมือนเดิมสินะ' เธอคิดในใจพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
เธอก้มหน้าลงมองไปที่กระดาษที่เก็บมาแล้วเอาฝั่งที่ต้นจูบเมื่อกี้หันเข้าหน้าตัวเอง
เธอคิดอยู่สักพัก และดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว เลยค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปหากระดาษที่มีรอยริมฝีปากของต้นพร้อมกับทำปากจู๋ไว้
 'แบบนี้จะเรียกว่าจูบทางอ้อมได้ไหมนะ...' เธอคิดพร้อมกับค่อยยื่นหน้าเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ
ในจังหวะที่ริมฝีปากของเธอใกล้จะประกบกับกระดาษแล้ว...
 "คุณลิลลี่อยู่ไหม?"
 "?!?!"
ต้นก็ยื่นหน้าออกมาจากประตูห้องพร้อมกับเรียกหาลิลลี่ทำให้ลิลลี่ตกใจเป็นอย่างมากและก็เผลอทำกระดาษหลุดมือไป
 "อ๊ะ! คุณลิลลี่อยู่ตรงนี้นี่เอง คาบต่อไปจะเริ่มแล้วนะครับ"
ต้นพูดแล้วยิ้มให้เธอพร้อมกับยื่นมือมาให้เธอ
 "อื้ม!"
ลิลลี่ตกใจกับการกระทำของต้นนิด ๆ แต่สุดท้ายก็จับมือต้นอยู่ดี แล้วต้นก็ฉุดเธอขึ้นมาแล้วกลับเข้าไปในห้องเรียน
.
.
.
 "หึ ๆ อย่างงี้นี่เองได้เห็นของดีเข้าซะแล้ว"
มีชายคนหนึ่งที่แค่บังเอิญเดินผ่านมาก็เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างของต้นกับลิลลี่เข้าให้ซะแล้ว
ชายคนนี้เป็นใครกันนะ? เรื่องราวความรักของทั้งคู่จะเป็นยังไงต่อนะ? โปรดติดตามชม!


โรงเรียนในตอนกลางคืนช่างเป็นช่วงเวลาที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกแห่งความฝัน ค่ำคืนที่มืดสนิทมีเพียงแสงสว่างของพระจันทร์ที่ชโลมโรงเรียนแห่งนี้ด้วยแสงสีขาวสว่าง ตอนนี้เป็นเวลา 2 ทุ่มตรงพอดี ทุกตึกในโรงเรียนปิดไฟหมด มีเพียงแสงเสาไฟที่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ในการทำงานยังเปิดข้างไว้
 "สวัสดีครับเจอกันพรุ่งนี้นะครับ"
 "สวัสดีค่ะ ๆ"
 "เจอกันพรุ่งนี้นะ บาย~"
 ในตอนนี้ปาร์ตี้ต้อนรับมิสลิลลี่ก็ได้จบลงแล้ว พวกครูคนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ พากันกลับบ้านไป เนื่องจากโรงเรียนแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองพอดีทำให้ครูคนอื่น ๆ ต้องเช่าหอพักที่ใกล้ ๆ โรงเรียนไว้ บางคนโชคดีที่บ้านของตัวเองอยู่ใกล้โรงเรียนเลยไม่ต้องเสียค่าเดินทางมากนัก แต่ทว่าบ้านของผมอยู่ต่างจังหวัดบวกกับแยกกันอยู่กับครอบครัว อีกอย่างผมขับรถไม่เป็นทำให้ไม่มีคนมารับมาส่งผมกลับบ้าน ถ้านั่งรถเมล์ในเมืองก็กลัวจะหลงอีก ทุกคนลองเดากันดูสิครับว่าผู้ชายบ้านนอกใช้ชีวิตโสดซิงอยู่คนเดียวแถมขับรถไม่เป็นจะอยู่ที่ไหนกันล่ะ คิดว่าหลาย ๆ คนคงจะเดากันออกแล้วว่าผมเช่าหอของโรงเรียนอยู่นั้นเอง
 หอพักของโรงเรียนแห่งนี้อยู่ห่างจากตึกของที่ใช้สอนเด็กนักเรียนมากทำให้ต้องใช้รถเมล์ในการเดินทางไปมา ในตอนแรก ๆ ที่ผมมาสมัครเป็นครูยังไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับรถเมล์ฟรีที่ว่า ถ้าหากขึ้นรถเมล์ฟรีในเวลาปกติคนจะแน่นแบบมาก ๆ จนต้องยอมเดินไปสอนตั้งหลายครั้ง แต่ว่า ถ้าสามารถจับเคล็ดลับได้ล่ะก็ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น เคล็ดลับที่ว่านั้นก็คือ หลีกเลี่ยงการขึ้นรถเมล์ในเวลาก่อนเริ่มเรียนคาบแรก และตอนเพิ่งเลิกเรียน เพราะจากสถิติแล้วทั้งนักเรียนและครูส่วนใหญ่จะมาขึ้นรถเมล์กันเวลานี้เพื่อที่จะไปยังตึกเรียนของตัวเอง ดังนั้นถ้าเราไม่ขึ้นรถเมล์สองช่วงเวลานี้ล่ะก็ เวลาที่เหลือก็แทบจะไม่มีใครขึ้นรถเมล์เลย
 ผมมองดูเวลาก่อนที่จะเดินไปที่เช็คตารางเวลาของรถเมล์ทำให้รู้ว่านี่คือรถรอบสุดท้ายแล้ว ถ้าหากผมไปไม่ทันผมต้องเดินกลับแน่ ๆ ซึ่งมันไกลมากเพราะฉะนั้นผมจะไม่ยอมเดินกลับแน่!
 "งั้นกูไปละนะ ไอกิ๊ก ไอเอ็ม"
 "เออ ๆ กลับดี ๆ ล่ะ"
 "บายจ้า~"
 "ตินจะกลับแล้วหรอ?"
 "อ่าใช่ แล้วเจอกันนะลิลลี่"
 "อื้ม"
 หลังจากที่ผมสวัสดีทุก ๆ คนรวมถึงลิลลี่ ผมก็ขอแยกตัวออกมาด้วยความเร่งรีบเพื่อที่จะไปขึ้นรถเมล์ให้ทัน ผมวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์อย่างเร่งรีบ ผมวิ่งมาเรื่อย ๆ จนมองเห็นป้ายรถเมล์ที่มีรถเมล์จอดรออยู่พอดี
 "แฮก ๆ ทันพอดี!"
 ดูจากข้างนอกแล้วน่าจะไม่มีคนเลย มันแน่อยู่แล้วล่ะเพราะครูในระดับชั้นม.6 มีแค่ผมคนเดียวที่เช่าหอพักอยู่ที่นี่ ผมก้าวขึ้นรถเมล์ไปและเริ่มมองหาที่นั่ง ผมเจอที่นั่งที่ผมต้องการและกำลังจะเดินไปนั่ง
 "อ้าว นั้นตินไม่ใช่หรอ"
เสียงนั้นดังมาจากแถว ๆ ที่นั่งท้ายสุดของรถเมล์
 "หวัดดี"
 "เอ๊ะ…ลิลลี่?"
ลิลลี่นั่งอยู่ข้างหลังคนเดียวข้างขวาสุดของที่นั่งยาว
 "นายขึ้นรถเมล์คันนี้มาทำไมน่ะ"
 "ผมก็กำลังจะกลับหอพักของผมไง ลิลลี่นั้นแหละมานั่งรถเมล์คันนี้ทำไมหรอ?"
 "เอ๊ะ? ฉันก็เช่าหอพักอยู่เหมือนกันนะ"
 "เอ๊ะ?"
 "เอ๊ะ?"
ผมลืมไปสนิทเลยว่าลิลลี่เพิ่งมาจากต่างประเทศ จะเช่าหอพักของโรงเรียนอยู่ก็ไม่แปลกล่ะนะ
 "อ้อ! เข้าใจแล้วล่ะ งั้นขอนั่งด้วยได้ไหม?"
 "มาเลย ๆ"
 ลิลลี่พูดพร้อมยิ้มแล้วใช้มือตบเบาะที่อยู่ข้างขวาของเธอ ผมไม่รอช้ารีบเดินไปนั่งข้าง ๆ ที่นั่งที่เธอตบเมื่อกี้ พอผมเดินไปถึงที่นั่งแล้วนั่งลงเธอก็แสดงท่าทางตกใจนิด ๆ แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
 สักพักหนึ่งรถเมล์ก็ออกจากป้ายและกำลังมุ้งหน้าไปที่หอพักของพวกเรา ระหว่างทางที่ไปหอพักผมก็ชวนลิลลี่คุยไปด้วย
 "เป็นยังไงบ้าง?"
 "หืม? ก็ดีนะ"
 "ไม่ ๆ หมายถึงว่ามาสอนวันแรกแล้วรู้สึกยังไงบ้าง"
 "ตินนี่เหมือนพ่อชั้นเลยนะ ฮ่า ๆ ๆ"
 "แหม่ การดูแลเด็กใหม่เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่นะ
 "ทำเท่ใหญ่เลยน้า~"
 "คร้าบ ๆ ช่วยตอบคำถามด้วยคร้าบ"
 "อืม...โรงเรียนนี้ดีมาก ๆ เลยล่ะ สภาพแวดล้อมก็ดี ครูคนอื่น ๆ ก็เป็นกันเองดีนะ"
 "งั้นหรอ ดีแล้วล่ะ"
 บทสนทนาอยู่ดี ๆ ก็ถูกเว้นช่วงไป สักพักลิลลี่ก็หันหน้าเข้าหน้าต่างแล้วพูดขึ้นแบบเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง
 "แต่สิ่งที่ดีที่สุดก็คือมีนายอยู่ที่นี่ด้วยนั้นแหละ"
 "หืม? เมื่อกี้ได้พูดอะไรหรือเปล่า"
 "เปล่า! มะ ไม่ได้พูดอะไรเลยนะ" ลิลลี่พูดด้วยท่าทางตกใจเล็กน้อย
 นั่งรถไปสักพักผมก็รู้สึกได้ว่าตัวเองง่วงมาก ทั้งงานที่ทำมาตลอดทั้งวัน ทั้งงานปาร์ตี้ ทำให้ตาของผมเริ่มปิดลง หัวของผมเริ่มผงกขึ้นลงเล็กน้อยจนกระทั่งผมหลับไป…
 รถเมล์วิ่งไปเรื่อย ๆ เสาไฟที่ตั้งอยู่ตรงเกาะกลางสาดแสงผ่านหน้าแต่งกระจกบนรถเมล์เข้ามา ตึกทั้งสองข้างทางเปิดไฟแค่ข้างหน้าของตึก ไม่มีคนหรือรถขับผ่านไปผ่านมาเลยแม้แต่คันเดียว มีเพียงเสียงเอร์ในรถเมล์เท่านั้นที่ได้ยิน ที่เขาว่ากันว่าหลุดไปอีกโลกความรู้สึกน่าจะประมาณนี้
 สวัสดีค่ะ ฉันลิลลี่ ค่ะ ฉันเพิ่งสมัครเข้ามาเป็นครูของโรงเรียน ISS ด้วยเหตุผลบางอย่างค่ะ วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันเข้ามาสอนที่โรงเรียนแห่งนี้ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เหมือนจะเจอเขาคนนั้นแล้ว หรือเหมือนจะยังไม่เจอกันนะ? เหตุผลที่ฉันเข้ามาในโรงเรียนนี้หลัก ๆ เลยคือตามหาชายในความทรงจำที่พบกันเมื่อหลายไปก่อนค่ะแล้วตอนนี้เขาก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันแล้ว แต่จากที่พูดคุยกันตั้งแต่เช้าจนถึงเมื่อกี้ดูเหมือนว่าเขาจะจำฉันไม่ได้ค่ะ อุตสามาหาแท้ ๆ ฉันก็เลยเรียกชื่อเล่นที่ฉันเรียกเมื่อตอนที่พบกับเขาครั้งแรกหลายครั้งแต่ก็เหมือนจะจำอะไรไม่ได้อยู่ดี แถมยังทำหน้างง ๆ อีกต่างหากแต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ! บางคนอาจจะสงสัยว่าทำไมฉันถึงรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่แล้วล่ะก็ ความลับจ๊ะ เมื่อถึงเวลาจะบอกเองนะ
 ในระหว่างที่ลิลลี่หันหน้ามองดูข้างทางไปสักพักก็ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ข้าง ๆ หูขึ้นมา ลิลลี่หันมองไปทางต้นเสียง เธอก็เห็นต้นนั่งหลับอยู่ เธอมองหน้าต้นสักพักแล้วเริ่มรู้สึกเพลียขึ้นมาและกำลังจะหลับไป
 'ตินก็หลับแล้ว เราก็พักสักหน่อยดีกว่า'
 *ตุบ*
ในตอนที่เธอกำลังหลับตาลงก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรตกลงมาตามด้วยความรู้สึกหนักตรงไหล่ข้างขวาเธอจึงลองลืมตามองดู
 "!!!"
หัวของต้นดันเอนลงมาซบกับไหล่ข้างขวาของลิลลี่โดยที่ลิลลี่ไม่ทันตั้งตัว
 "ใกล้…"
ในช่วงเวลานั้นเธอก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ออกมา เป็นความรู้สึกที่เวิ้งว้าง เหงาแปลก ๆ คนที่ตามหาอยู่ใกล้ขนาดที่ว่าหน้าของพวกเรากำลังจะจูบกันอยู่แล้วแต่กลับรู้สึกว่าตัวตนของคนที่เราตามหาไกลออกไปจนมองไม่เห็นเลย
 'นี่ติน นายจะจำฉันได้ไหมนะ สัญญาในตอนนั้นนายคงยังไม่ลืมไปหรอกนะ'
ลิลลี่คิดในใจพร้อมกับทำสีหน้ามองไปที่หน้าของต้น สักพักเธอก็ส่ายหน้าพร้อมกับทำหน้ามุ่งมั่นกับอะไรบางอย่าง
 'ไม่ได้ ๆ ฉันจะยอมแพ้ตรงนี้ไม่ได้!'
ในขณะที่ลิลลี่กำลังปลอบใจตัวเองอยู่นั้นก็มีเสียงพูดออกมา
 "ลิ…"
 "หืม ตินละเมอหรอ พูดว่าไงนะ?"
 "งืม~ ลิลลี่…ครับ…"
 "แฮะ ๆ ละเมอชื่อเราด้วยแหละ น่ารักจัง"
 'ไม่สิ! นี่เรากำลังทำอะไรกันอยู่? การดูใบหน้าของผู้ชายที่ชอบตอนเขากำลังหลับอยู่มันรู้สึกมีความสุขขนาดนี้เลยหรอ!? เริ่มเข้าใจความรู้สึกนางเอกในนิยายแล้ว อ๊ายยยย หัวใจนุ่มฟูมากกกก' ลิลลี่คิดพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปพักใหญ่
 เวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีกว่า ๆ ในที่สุดก็ถึงหอพักจนได้
 "ติน ตื่นได้แล้ว"
 "งืม~…ขออีกห้านาที"
 "ไม่ได้นะ เดี๋ยวกลับไปนอนต่อที่ห้องก็ได้"
 "หาวววววววว"
 "หาวยาวจังนะติน"
 "อืม… ถึงแล้วหรอ?"
 "อืม ถึงแล้วล่ะ"
 'เอ๊ะ?…ทำไมหัวเราถึงเอียงไปทางซ้ายอยู่ล่ะ?'
 ต้นสังเกตุถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับเขา ต้นเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับหันหน้าไปทางลิลลี่แล้วพูดขึ้นมา
 "ผมหลับหรอ?"
 "ใช่"
 "แล้วหลับลึกมากใช่ไหม"
 "ใช่"
 "แล้วที่ผมเอียงหัวไปทางลิลลี่ใช่ไหม?"
 "ชะ…ใช่"
 "แล้ว…ผม…โดนไหล่เธอรึเปล่า…"
 "…ซบเลยล่ะ"
 "…"
 "ไม่เป็นไรหรอกฉันไม่คิดมากหรอกนะ ฮ่า ๆ ๆ"
 พอพูดคุยกันเสร็จพวกเราก็ลงจากรถเมล์ไป พวกเราเดินไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินที่มีพุ่มไม้ทั้งสองฝั่งเดินไปสักพักก็ถึงหอพัก หอพักของผมน่าจะเรียกได้ว่าเป็นคอนโดมิเนียมแบบโมเดิร์นเลยก็ว่าได้ สวนที่อยู่ตรงกลางพร้อมกับต้นไม้และของประดับตกแต่งข้าง ๆ นั้นถูกออกแบบมาให้เข้ากับสไตล์ของตึกที่มีความสูงห้าชั้นแบบโมเดิร์นและล้อมรอบสวนเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า บรรยากาศตอนกลางวันช่างสงบเย็นสบายน่าอยู่มาก ๆ เหมาะสำหรับคนที่รักสงบ ส่วนตอนกลางคืนก็เปิดไฟสว่าง แถมมีลมพัดโชยไม่มีพักเหมาะสำหรับเดินเล่นในตอนกลางคืนมาก ๆ วิวสวยเหมือนบ้านที่ใครหลาย ๆ คนวาดฝันเอาไว้
 พวกเราเดินมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสวนตรงกลาง
 "นี่ ลิลลี่พักอยู่ตึกไหนหรอ ซ้ายหรือขวา?"
 "ฉันอยู่ตึกซ้ายน่ะ"
 "อ้าวจริงหรอเนี่ย! ผมก็อยู่ตึกซ้าย"
 เหมือนผมจะดีใจออกนอกหน้าไปหน่อยพอรู้ตัวอีกทีก็เขินเหมือนกันนะเนี่ย
 ผมพาลิลลี่ไปที่ลิฟท์ที่อยู่ตรงกลางของหอแล้วกดปุ่มลูกศรขึ้น พอลิฟท์มาเราสองคนก็เข้าไป
 "อยู่ชั้นไหนหรอ?"
 "อยู่ชั้นห้า"
 "จริงหรอ?!"
 "อื้ม ทำไมหรอ?"
 "ผมก็อยู่ชั้นห้านะ"
 "เอ๋ โกหกกันรึเปล่าเนี่ย อะไรมันจะดี…เอ้ย บังเอิญขนาดนั้น"
 "ไม่ได้โกหกนะผมอยู่ชั้นห้าจริง ๆ"
 พวกเราทั้งสองคนต่างตกใจกับโชคชะตาฟ้าลิขิตที่จัดการให้พวกเราสองคนอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ!
 พอลิฟท์มาพวกผมก็เดินเข้าไป ลิลลี่เดินเข้าไปด้านในสุดของลิฟท์ แล้วผมค่อยเดินเข้าตามไปกดชั้นที่ห้า เมื่อกดปุ่มเลข 5 เสร็จแล้วลิฟท์ก็ผิดแล้วพาพวกเราขึ้นไป ทั้งต้นทั้งลิลลี่อดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากโชคชะตากำหนดให้พวกเขาได้มากกว่านี้ล่ะก็คราวนี้ต้องห้องอยู่ติดกันซะแล้ว
 พอลิฟท์ถึงชั้นที่ห้าก็มีเสียงดัง ติ๊ง จากนั้นประตูลิฟท์ก็เปิดออก ผมกับลิลลี่เดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกันแล้วโบกมือลากัน
 "บ๊ายบาย ราตรีสวัสดิ์"
 "อืม ราตรีสวัสดิ์นะลิลลี่"
 ดูเหมือนว่าห้องของผมกับลิลลี่จะไม่ได้อยู่ทางเดียวกันสินะ พอคิดอย่างงั้นต้นก็คอตกเดินไปทางที่จะไปห้องของตัวเองและแล้วลิลลี่ก็พูดขึ้นมาจากด้านหลังของผม
 "นี่ ๆ รู้ไหมว่าเลขห้องนี้อยู่ที่ไหนน่ะ"
 "ไหน ๆ เอามาดูหน่อยสิ"
 ผมดูรูปเลขห้องในโทรศัพท์ที่ลิลลี่ยื่นมาให้ดูก็ถึงกับตกใจกันเลยทีเดียว
 "ติน…เป็นอะไรหรอ"
 "เลขนี้มัน…เลขของห้องที่ติดกับห้องผมเลยไม่ใช่หรอ!"
 โชคชะตาฟ้าลิขิตให้พวกเราได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ ด้วย ขนาดห้องยังอยู่ติดกันเลย โอ๊ยยย มีความสุขแท้ ช่างเป็นวันที่ดีอะไรอย่างนี้! เรารู้สึกได้ว่าวินาทีต่อจากนี้ชีวิตของเราต้องเปลี่ยนไปแน่นอน ลิลลี่ก็ทำหน้าดีใจเสียขนาดนั้นด้วย คืนนี้ฝันดีแน่นอน
 "งั้นผมจะพาไปที่ห้องนะ"
 "อื้ม!"
 ผมกับลิลลี่เดินไปทางซ้ายของตึก ห้องของผมอยู่ริมสุดอยู่ฝั่งที่ติดถนนพอดี ห้องของลิลลี่อยู่ข้างขวาของห้องผม
 พวกเราหยิบกุญแจขึ้นมาเสียบรูกุญแจห้องแล้วเปิดประตูพร้อมกัน
 "งั้นขอพูดอีกทีนะติน ราตรีสวัสดิ์นะ"
 "อืม ราตรีสวัสดิ์นะลิลลี่"
พอพวกเราพูดคุยกันเสร็จก็เข้าไปในห้องแล้วปิดประตูห้องพร้อมกับล็อคประตู
 "เห้ออออ อย่างเหนื่อย"
 ผมเข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง
 "วันนี้เกิดเรื่องขึ้นเยอะมากเลยนะเนี่ย"
 ต้นนอนลงไปบนเตียงพร้อมกับทวนความทรงจำของเขาในวันนี้ทั้งวัน พอนึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ทีไรก็มีแต่เธอที่อยู่ในเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ชวนให้ผมเก็บภาพเหล่านั้นไว้ในความทรงจำ ผู้หญิงผมสีทองเงาวับเหมือนทองคำของแท้ ตาสีฟ้าของเธอที่เปล่งประกายราวกับอัญมณี หุ่นที่มาพร้อมกับความผอมเหมือนถ้าแตะต้องนิดหน่อยก็สามารถแตกหักได้ ทำให้รู้สึกว่าอยากทะนุถนอมทุกครั้งที่ได้เจอกับเธอ ส่วนสูงที่ไม่ได้สูงมากทำให้รู้สึกเหมือนแมวน้อยที่คอยออดอ้อนเจ้าของตอนมันหิว ใบหน้าของชาวต่างชาติที่สวยงามราวกับนางงามจักรวาล ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอล้วนแล้วแต่มีเสน่ห์น่าดึงดูดใจผมซะเหลือเกิน แต่ว่าภายใต้ความสวยงามดั่งดอกกุหลาบบานนั้นก็เหมือนจะมีหนามพิษที่อันตรายซ่อนอยู่และคอยจ้องที่จะทำร้ายเราได้ทุกเมื่อ ผมรู้เบื้องหลังของเธอน้อยเกินไป เธอคือใคร รู้จักผมได้ไง อดีตของเธอเป็นยังไงผมต้องรู้ให้ได้ ที่ผมต้องการที่จะรู้เพราะผมหมดความเชื่อใจในตัวตนของผู้หญิงตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นแล้ว หวังว่าเธอคงไม่เหมือนผู้หญิงคนนั้นรวมทั้งคนอื่น ๆ ที่ผมเคยเจอมานะ
 "เอาล่ะ ไปอาบน้ำดีกว่า~"
"เห้ออออ อย่างเหนื่อย"
ผมเข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง
 "วันนี้เกิดเรื่องขึ้นเยอะมากเลยนะเนี่ย"
ต้นนอนลงไปบนเตียงพร้อมกับทวนความทรงจำของเขาในวันนี้ทั้งวัน พอนึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ทีไรก็มีแต่เธอที่อยู่ในเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ชวนให้ผมเก็บภาพเหล่านั้นไว้ในความทรงจำ ผู้หญิงผมสีทองเงาวับเหมือนทองคำของแท้ ตาสีฟ้าของเธอที่เปล่งประกายราวกับอัญมณี หุ่นที่มาพร้อมกับความผอมเหมือนถ้าแตะต้องนิดหน่อยก็สามารถแตกหักได้ ทำให้รู้สึกว่าอยากทะนุถนอมทุกครั้งที่ได้เจอกับเธอ ส่วนสูงที่ไม่ได้สูงมากทำให้รู้สึกเหมือนแมวน้อยที่คอยออดอ้อนเจ้าของตอนมันหิว ใบหน้าของชาวต่างชาติที่สวยงามราวกับนางงามจักรวาล ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอล้วนแล้วแต่มีเสน่ห์น่าดึงดูดใจผมซะเหลือเกิน แต่ว่าภายใต้ความสวยงามดั่งดอกกุหลาบบานนั้นก็เหมือนจะมีหนามพิษที่อันตรายซ่อนอยู่และคอยจ้องที่จะทำร้ายเราได้ทุกเมื่อ ผมรู้เบื้องหลังของเธอน้อยเกินไป เธอคือใคร รู้จักผมได้ไง อดีตของเธอเป็นยังไงผมต้องรู้ให้ได้ ที่ผมต้องการที่จะรู้เพราะผมหมดความเชื่อใจในตัวตนของผู้หญิงตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นแล้ว หวังว่าเธอคงไม่เหมือนผู้หญิงคนนั้นรวมทั้งคนอื่น ๆ ที่ผมเคยเจอมานะ
 "เอาล่ะ ไปอาบน้ำดีกว่า~"
 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้จะไม่มีทางที่พวกเขาทั้งสองคนทั้ง ต้นกับลิลลี่ จะลืมมันไปได้และการพบกันครั้งแรกในรอบหลายปีของทั้งสองคนในวันนี้จะถูกจดจำไว้ ต่อจากนี้ถึงแม้จะมีอะไรก็ตามมาขวางพวกเขาไว้ ก็สามารถมั่นใจได้เลยว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะเป็นแรงผลักดันให้พวกเขาต่อไป...
 ย้อนไปในตอนเย็นของวันนี้ก่อนที่จะเริ่มงานปาร์ตี้ต้อนรับลิลลี่ มีคนสามคนมาคุยกันหลังตึกหอประชุมที่จะใช้จัดงานปาร์ตี้กัน แล้วพูดคุยเรื่องอะไรบางอย่าง
 "ว่าไง ได้ของตามที่มาสเตอร์บอกมารึเปล่า"
 "ครับ ตอนนี้ได้มาแล้วครับ"
 "หึ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ดีแล้ว ๆ ต่อจากนี้ให้เริ่มแผนการได้เลยนะ"
 "โอเคครับ เดี๋ยวพวกผมจะรีบจัดการให้ทันทีครับ"
 "ดีมาก ๆ แค่นี้ก่อนนะ"
 "ครับ สวัสดีครับ"
 "หึ ๆ ต้น ต่อจากนี้นายจะได้เจอศึกหนักแน่ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ"


"เมื่อไหร่ลิลลี่จะมานะ"
 "ตินน!!!" ลิลลี่ตะโกนมาแต่ไกล เสียงของเธอนั้นทำให้นักเรียนรอบ ๆ หันมามองเธอ
 "อ๊ะ มาแล้ว"
ผมนัดลิลลี่ไว้ที่หน้าห้องพักครู พอตกเย็นประมาณ 5 โมงกว่า ๆ เธอก็มา เธอวิ่งมาหาผมด้วยสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอหลุดออกมาจากกระโปรงสีเทาเอวสูงลุคมินิมอล แต่ที่เหนือกว่านั้นคือเธอวิ่งมาหาผมโดยถอดรองเท้าส้นสูงแล้วถือไว้ในมือ
 "แฮ่ก ๆ ๆ" เธอหายใจถี่เพราะอาการเหนื่อยของเธอ
 "ลิลลี่?!" ต้นตะโกนด้วยความมึนงงและตกใจ
 "โทษทีนะติน! พอดีนักเรียนมีคำถามน่ะ"
 "ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างไม่ได้นัดเวลาเอาไว้ด้วย"
 "ไปกันเลยไหม"
 "ใจเย็นนะลิลลี่ พวกเรามีประชุมเรื่องการแข่งขัน 'ผู้เป็นเลิศในแต่ละสาขาวิชา' นะ"
 "งั้นหรอ..."
 "ใช่แล้ว เพราะงั้นพวกเรามารอคนอื่น ๆ ประชุมแล้วค่อยไปนะ"
 "อื้ม!"
หลังจากลิลลี่ตอบต้นไป เธอก็ค่อย ๆ ใส่รองเท้าส้นสูงแล้วเข้าไปในห้องพักครูกับต้นแล้วรอครูคนอื่น ๆ มารวมตัวกันเพื่อที่จะประชุมกันในห้องพักครู
พอถึงเวลาเลิกเรียนนักเรียนก็จะค่อย ๆ ทยอยกลับบ้านกัน กว่าพวกเด็กนักเรียนจะกลับบ้านไปจนหมดก็กินเวลามา 1 ทุ่มแล้ว แต่ก็เป็นปกติของโรงเรียนแห่งนี้เพราะอย่างที่บอกไปว่าโรงเรียนแห่งนี้มีพื้นที่ที่ใหญ่มาก และแน่นอนว่าในพื้นที่ขนาดใหญ่นี้ก็มีพื้นที่มากมายเพื่อให้นักเรียนทำกิจกรรมต่าง ๆ เช่น สนามกีฬาที่กีฬาหนึ่งประเภทมีสนามอย่างน้อย 3 สนามขนาดใหญ่ สวนสาธารณดิจิตอลที่รายล้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ รวมทั้งเลนจักรยานและลู่วิ่งลอยฟ้าแบบมัลติเลเวลให้คนธรรมดาได้ออกกำลังกายในบรรยากาศปลอดโปร่งเย็นสบายและชมวิวทิวทัศน์รอบ ๆ ที่โรงเรียนออกแบบมาอย่างดี ทั้งยังมี Working & Library space เป็นสถานที่ทำงานยอดนิยมของนักเรียนในโรงเรียนนี้ ด้านในมีทั้งโต๊ะพร้อมที่ชาร์จ อีกทั้งยังมี Wifi-free อีกด้วย
ระหว่างที่พวกเราประชุมกัน นักเรียนก็กลับบ้านไปจนหมด แสงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปและแล้วแสงสีขาวของพระจันทร์ก็ค่อย ๆ เข้ามาในท้องฟ้าตอนกลางคืนอันมืดมิด
ตอนกลางคืนเป็นช่วงเวลาที่ควรจะสังสรรค์กันมากที่สุดเพราะเป็นช่วงเวลาที่คนส่วนใหญ่เลิกงานกันแน่นอนว่าครูอย่างพวกผมเช่นกัน พระจันทร์เริ่มส่องแสงสีขาวสว่างที่สามารถทำให้เห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ในตอนกลางคืนออกมา ณ หอประชุมขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกันกับตึกของนักเรียนทั้งสามระดับชั้นโดยมีถนนขั้นเอาไว้ ตอนนี้หอประชุมของโรงเรียนนี้ที่มีขนาดใหญ่มากพอที่จะจุคนได้ประมาณหนึ่งหมื่นคนกำลังส่องสว่างจากแสงไฟที่พวกผมเปิดเอาไว้
เมื่อพวกเราประชุมเสร็จก็นัดกันไปที่ห้องประชุมหมายเลข 1 ที่อยู่ชั้นสอง ขึ้นไปจากนั้นตรงไปแล้วเลี้ยงขวาจะเจอประตูขนาดใหญ่ เข้าไปข้างในห้องประชุมขนาดใหญ่จะมีเวทีขนาดใหญ่พอที่จะจัดคอนเสิร์ตขนาดเล็กได้ตั้งอยู่ตรงกลาง บนนั้นมีโต๊ะสีขาวที่นำมาเรียงติดกัน 3 ตัวตั้งอยู่ บนโต๊ะมี Decksaver กับ Pad controller หรือเครื่องดนตรีต่าง ๆ ที่ดีเจใช้เล่นเพลงตั้งอยู่ อาจจะมีมากกว่านั้นแต่มุมมองจากข้างล่างเวทีก็เห็นได้แค่สองอย่างนี้เท่านั้น
ตรงกลางข้างหน้าเวทีจะเป็นที่โล่ง ๆ เลยเอาโต๊ะวางอาหารและเก้าอี้ครบจำนวนคนตั้งไว้ ครูทุกคนรวมถึงต้นและลิลลี่เดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้พร้อมกันและแน่นอนว่าผมต้องได้นั่งกับคุณลิลลี่อยู่แล้ว เมื่อครูทุกคนนั่งกันครบทุกที่นั่งทันใดนั้นเสียงกลองดังกระหึ่มก็ดังขึ้นจากนั้นก็มีเสียงผู้ชายตามมา
 "โย้ว ๆ ๆ สวัสดีทุกท่านครับกระผม DJ MAX ไม่มีลิมิตชีวิตนอนน้อยครับโผมมมมมมมม"
 "เย้~"
 "วู้วว~"
 'แล้วทำไมต้องเป็นไม่มีลิมิตชีวิตนอนน้อยด้วยฟะ' ต้นได้แต่คิดสงสัยอยู่ภายในใจ
ภายใต้แสงเลเซอร์ที่สาดส่องและแสงสปอตไลท์ที่พร้อมใจกันกระพริบภายในหอประชุมพร้อมกับไอน้ำที่โพยพุ่งออกมาจากเครื่องทำไอน้ำ ทุกครั้งที่เสียงกลองรัวกระหึ่มค่อย ๆ ดังขึ้นมา ทุกคนในงานปาร์ตี้ก็สามารถรับรู้ได้แล้วว่างานปาร์ตี้ที่พวกเขากำลังรอคอยอยู่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
คนที่อยู่ตรงหน้าของผมก็คือ ดีเจ ของโรงเรียนนี้นั้นเองชื่อ แม็กซ์ เขาเป็นผู้ชายตัวสูงที่ชอบไว้เคราเท่ ๆและใส่แว่นตาสีดำตลอดเวลา ทั้งเวลาสอน เวลากินข้าว เวลาอาบน้ำ หรือแม้แต่เวลานอน เขาก็ยังใส่แว่นตากันแดดสีดำที่สุดแสนจะเฟี้ยวฟ้าวของเขาตลอด เขาเป็นบุคคลที่เป็นที่รักของคนทั้งโรงเรียนไม่ว่าจะเป็นนักเรียนหรือครูเพราะว่าเขาเป็นคนที่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ๆ ได้ดี ชอบยิ้มตลอดเวลาและมักจะกระตือรือร้นในทุกเรื่องอยู่เสมอ
 "ขอต้อนรับสู่งานปาร์ตี้ครับโผมมม ขอให้ทุกท่านสนุกกันให้เต็มที่นะฮะ"
แม็กซ์ได้พูดใส่ไมค์อย่างตื่นเต้นและเปิดเพลงมัน ๆ พร้อมทั้งสาดแสงเลเซอร์ไปมาในความมืดนิดหน่อย จากนั้นพวกผมก็เริ่มกินอาหารบนโต๊ะ อาหารบนโต๊ะก็เป็นอาหารจากร้านพิซซ่าที่รวมเงินกันสั่งมา พวกครูต่างก็กินพิซซ่าและพูดคุยกัน จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินมาคุยกับลิลลี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผม ดูเหมือนว่าครูแต่ละคนทำหน้าเยาะเย้ยผมที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "พวกฉันก็มีสิทธิ์คุยเหมือนกันกับนายนั้นแหละ นายไม่ได้พิเศษอะไรสำหรับเธอหรอกนะ" ผมเดาว่าพวกเขาคงคิดในใจกันแบบนี้จากสกิลการอ่านสีหน้าของผมแล้ว มันแน่อยู่แล้วที่จะทำหน้าแบบนั้นกันเพราะตอนเข้าผมก็เก็บเธอไว้คนเดียว ตอนเที่ยงก็มีปัญหานั้นอีก ผมเลยปล่อยเธอไปแล้วเริ่มตีตัวออกห่างมาเพื่อที่จะรักษาทั้งชีวิตและทรัพย์สินไว้
 "ไงจ๊ะพ่อคนโดนทิ้ง"
เสียงผู้หญิงดังมาจากข้างซ้ายของผม ผมหันไปถึงได้รู้ว่านั้นคือเสียงของกิ๊กที่มีเอ็มยืนถือน้ำสไปรท์อยู่ เผื่อใครจำไม่ได้กิ๊กกับเอ็มคือเพื่อนร่วมงานของผมนั้นเอง
 "ไม่ได้โดนทิ้ง แค่ถอยออกมาก้าวนึงต่างหาก"
 "นี่ถามจริง ๆ นะ มึงชอบเธอหรอ?"
 "..."
คำถามของเอ็มทำเอาผมนิ่งไปสักพักแล้วคิดไตร่ตรองดูถึงความรู้สึกของผมที่มีต่อลิลลี่ในตอนนี้น่าจะเป็นความสนใจในตัวเธอเพราะหนึ่งคือทำไมเธอเรียกผมว่า 'ติน' แทนที่จะเรียกชื่อเล่นของผม สองคือเธอพูดเหมือนกับว่าในอดีตผมกับเธอเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน ถ้าเคยเจอกันแน่นอนว่าผมจะต้องจำเธอได้ แต่ว่าผมกลับจำเธอไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ความรู้สึกของผมที่มีให้เธอในตอนนี้น่าจะเป็นความสนใจและความสงสัยมากกว่าที่จะเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น ผมต้องรีบไขข้อสงสัยสองข้อนี้ให้ได้เร็วที่สุด ไม่งั้นอาจจะมีอะไรบางอย่างสายเกินไปก็ได้
 "ก็ไม่นะ..."
 "งั้นหรอ"
เอ็มตอบกลับผมมาแบบเป็นกังวลนิดหน่อย
 "งั้นถ้ามึงมีปัญหาเรื่องความรู้สึกละก็มาปรึกษาพวกกูได้เสมอเลยนะ"
 "อืม โอเค"
 "ว่าแต่มึงไม่ได้เป้นอะไรกับเธอจริงดิ"
 "จริงสิ คิดว่าคนอย่างกูจะมีปัญญาควงสาวสวยระดับดาราฮอลลีวูดแบบนี้ที่ไหน"
 "แต่ก็ไม่แน่น้า~" กิ๊กพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูสงสัยอะไรบางอย่าง
 "เรื่องนั้นช่างเถอะ พวกมึงคิดว่าวันนี้กูหล่อไหม"
 "อืมมมม..."
 "ทำไม่คิดนานจัง"
 "กำลังคิดอยู่ว่าจะพูดยังไงให้ไม่เสียใจดีน่ะ"
 "งั้นก็ไม่ต้องพู๊ดดด"
ในระหว่างที่ผมคุยกับเพื่อนของผมอยู่นั้นก็มีเสียงผู้หญิงเรียกชื่อผมมาจากด้านหลังอีกแล้ว
 "ไงต้น"
 "โอ๊ะ หวัดดีครับหัวหน้าระดับ"
 "เป็นไง งานเลี้ยงสนุกไหม"
 "นี่มันเพิ่งเริ่มมาไม่เกิน 10 นาทีเองนะ ถ้าจะถามผมว่าสนุกไหม..."
 "ก็จริงของนาย"
 "..."
 "..."
หัวหน้าระดับกับผมเงียบกันทั้งคู่เหมือนว่าเธอคิดไม่ออกว่าจะคุยอะไรกันต่อ สถาณการณ์ในตอนนี้คือผมกับหัวหน้าระดับกำลังจ้องตากันแบบตาไม่กระพิบอยู่ ผมรู้ตัวว่าควรจะต้องทำอะไรสักอย่างกับสถานการณ์แบบนี้แล้วเลยหาเรื่องอะไรก็ได้ที่คิดได้ขึ้นมาพูด
 "วันนี้เมคอัพก็แต่งมาซะหนาเหมือนเดิมเลยนะครับ"
หลังจากที่ต้นพูดประโยคที่แสนอันตรายเมื่อกี้ออกไปซึ่งเป็นจังหวะที่เพลงจบพอดีทุกคนในห้องนั้นเลยได้ยินสิ่งที่ต้นพูดชัดเจนรวมถึงหัวหน้าระดับ บรรยากาศในงานก็เริ่มตึงเครียดมากขึ้นทำให้ต้นเพิ่งคิดได้ว่าตัวเองเพิ่งพูดประโยคต้องห้ามของหัวหน้าระดับไป
 "ต้น! แกพูดอะไรออกมา!!!"
 "แกกำลังทำให้มนุษยชาติล่มสลาย!"
 "ไม่น้าาา จบสิ้นแล้ววววว"
บรรยากาศในงานเปลี่ยนไป มีพลังงานบางอย่างที่ทำให้เพลงปิดลง ตามด้วยไฟเลเซอร์บนเวที ไอน้ำสีขาวที่ปล่อยออกมากลายเป็นสีม่วงปกคลุมทั่วห้อง เพลงร็อคที่อยู่ดี ๆ ก็ถูกเปิดขึ้นมาจากพลังงานบางอย่างเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ทุกคนคงคิดในใจเป็นเสียงเดียวกันว่า "ฉิบหายแล้ว"
 "โฮกกกกกกกกกก!!!"
 "โอ้ไม่น้า"
หัวหน้าระดับกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่คลานสี่ขาไปเสียแล้ว เธอไต่กำแพงหอประชุมที่มีที่กันเสียงออกติดอยู่ทั่วแล้วค่อย ๆ ไต่ไปรอบ ๆ กำแพง ตอนนี้พวกเราต้องการกำจัดสัตว์ประหลาดตัวนั้นโดยด่วนไม่งั้นซวยกันหมดแน่
 "อ๊ากกกกกกกก"
 "มีคนโดนหัวหน้าระดับกินไปแล้ววว!"
ตอนนี้งานเลี้ยงที่แสนสนุกสนานกลายเป็นงานโศกนาฏกรรมนองเลือดภายในไม่กี่วินาที นับตั้งแต่ต้นพูดคำพูดต้องห้ามนั้นออกมาจนถึงตอนนี้มีคนเป็นเหยื่อของหัวหน้าระดับจากการที่พุ่งไปงับเหยื่อแล้วเอาขึ้นไปกินไปประมาณสามคนแล้ว ต้นครุ่นคิดอยู่นานว่าจะทำยังไงดีและแล้วต้นก็คิดอะไรบางอย่างออกมาได้
 "เอ็มมานี่ ๆ"
 "หืม? มีอะไรหรอ"
พอเอ็มเดินมาถึงหน้าต้น ต้นก็ทำการเอามือข้างซ้ายโอบเอวเอ็มแล้วเอามืออีกข้างนึงดึงให้เข้ามาใกล้หน้ามากที่สุด จากนั้นต้นก็เอามือข้างขวามาจับแก้มของเขาอย่างช้า ๆ แล้วพูดว่า
 "คืนนี้นายว่างไหม" ต้นพูดพร้อมกับเสียงหล่อ ๆ
ฉากของผู้ชายทั้งสองเอาใบหน้าใกล้กันแล้วมีเอฟเฟคดอกไม้บนพื้นหลังเหมือนในนิยายชายรักชายนั้นทำให้หัวหน้าระดับเลือดกำเดาพุ่งออกมาด้วยความตื่นเต้นจากนั้นก็สลบไปกับพื้น
 "นี่มิสฟ้าใช่คนรึเปล่า..."
 "ดูจากเหตุการณ์เมื่อกี้ก็ตอบยากนะ"
เมื่อเหตุการณ์เร่ิมสงบลงแล้วต้นก็ผลักเอ็มจนล้มลงแล้วไปช่วยประคองฟ้าขึ้นมาแล้วพาไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ริมสุดของห้องประชุมเพื่อให้ฟ้าได้พักผ่อน
โอ๊ะ ลืมบอกไปเลย ห้องประชุมที่พวกเรานั่งใช้จัดปาร์ตี้กันอยู่นี้คือห้องประชุมแบบเธียเตอร์ พูดง่าย ๆ คือเป็นห้องประชุมที่ยึดรูปแบบมาจากโรงหนัง หรือโรงละครเวที ที่มีเวทีและจอใหญ่ยักษ์อยู่ข้างหน้าของเราดังนั้นจุดที่ ต้นกับฟ้า อยู่เป็นจุดที่มืดเพราะตอนนี้ในห้องประชุมปิดไฟเลยมีแค่แสงเลเซอร์กับแสงจากหน้าต่างที่อยู่ข้างหลังเก้าอี้ที่พวกเรานั่งอยู่เลยพอมองเห็นนิดหน่อย
ต้นพยุงฟ้าไปนั่งบนเก้าอี้เสร็จก็หันหลังกลับไปดูก็พบว่างานปาร์ตี้ก็ได้ดำเนินต่อไปแล้ว
 "โย่ว ๆ ๆ เอาล่ะครับหลังจากที่เจอเหตุการณ์สุดระทึกกันไปแล้วก็มาสนุกกันต่อดีกว่าาาาาาาาา"
 "วู้วว~"
 "เอ้าขอเสียงคนไม่อยากนอนหน่อยเร็ววว!!"
 "เย้!!!!!!"
แสงเลเซอร์ที่สาดส่องไปมาทั่วห้อง ดีเจที่กวักมือเร้าอารมณ์ให้คนดูเต้นแล้วส่งเสียงดังพร้อมกับเพลงมัน ๆ การที่ผมนั่งมองดูพวกเขาสนุกสนานกันอยู่แบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกเหงานิดหน่อยเพราะในความสนุกสนานที่เกิดขึ้นกับพวกเขานั้นไม่ได้มีผมอยู่ในนั้น
 "เป็นยังไงบ้างล่ะ"
ฟ้าพูดขึ้นมาข้าง ๆ ผม ผมเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังสื่อเลยไปนั่งเก้าอี้ข้าง ๆ ฟ้าแล้วตอบเธอกลับไป
 "อืม...ก็ไม่เลวนะ"
 "ใช่มั้ยล่ะ"
ผมกับฟ้านั่งคุยกันพร้อมทั้งยิ้มให้กันอย่างมีความสุขเหมือนคนแก่ที่บอกเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตตัวเองให้เพื่อนรุ่นเดียวกันฟัง
 "แสดงว่านายเลือกเธอแล้วสินะต้น"
 "ก็ใช่...ผมหมายถึงเลือกเป็นครูคู่ชั้นของผมนะ"
 "ฮ่า ๆ ๆ ชั้นรู้น่า ตอนนี้ก็เหลือแค่เธอจะเลือกนายไหมแค่นั้นสินะ"
 "อืม นั้นสินะ..."
ผมกับฟ้าพูดคุยกันพร้อมกับมองดูพวกลิลลี่ที่กำลังสนุกสนานกับงานปาร์ตี้นี้อยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ
ผมพูดคุยเรื่องต่าง ๆ กับฟ้าจนเวลาผ่านมาประมาณ 15 นาทีจนคุณลิลลี่เดินขึ้นมาทัก
 "สวัสดีค่ะ มานั่งทำอะไรกันอยู่ตรงนี้หรอคะ?"
ลิลลี่เดินเข้ามาทักทายพวกผมแบบเป็นกันเอง
 "อ้าว ลิลลี่คุยกับครูคนอื่นเสร็จแล้วหรอ?"
 "อื้มใช่ แล้วตินล่ะคุยกับ...เอ่อ...ชื่ออะไรนะคะ"
 "แหม่ ๆ น่าน้อยใจจริง ๆ ที่จำชื่อหัวหน้าระดับชั้นของเธอไม่ได้"
 "ขอโทษทีนะคะ"
 "ไม่เป็นไร ๆ เธอเพิ่งเข้ามาเมื่อเช้าซะด้วย ว่าแต่ดูสนิทกันจังเลยนะ เรียกชื่อกันห้วน ๆ แล้วนี่"
 "อ๋อ~ หนูกับตินสนิทกันขึ้นมาแล้วมันเกี่ยวอะไรกันกับคุณหัวหน้าระดับล่ะคะ?"
 "แหม่ ๆ ก็เห็นเรียกชื่อกันห้วน ๆ แต่ฉันที่มาก่อนเธอเขาก็ยังเรียก 'หัวหน้าระดับ' อยู่เลยนี่ ไม่แฟร์เลยนะ"
ผู้หญิงทั้งสองคนยิ้มแล้วจ้องตากันอย่างไม่ละสายตาจนเหมือนเกิดสายฟ้าจากตาของทั้งสองคนและสายฟ้านั้นกำลังปะทะกันอยู่ ตอนนี้บรรยากาศเครียดยิ่งกว่าตอนที่มานั่งลุ้นว่าจะถูกรางวัลที่หนึ่งหรือไม่ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมบรรยากาศถึงกลายเป็นตึงเครียดแบบนั้นซะได้ แต่ตอนนี้ผมต้องเป็นคนแก้บรรยากาศเหมือนหมากับแมวมาเจอกันซะแล้ว
แต่เดี๋ยวก่อนนะแล้วทำไมผมถึงต้องเป็นคนที่แก้บรรยากาศตลอดเลยล่ะ ต้องมานั่งทำแบบนี้ซ้ำ ๆ หลาย ๆ ทีแบบนี้มันก็เหนื่อยเป็นนะ! บางทีผมอาจจะเป็นคนที่อ่านบรรยากาศเป็นแบบไม่รู้ตัวก็เป็นได้นะเนี่ย
 "เอ่อ...เป็นข้อตกลงระหว่างผมกับลิลลี่ไง"
 "ใช่แล้วค่ะคุณหัวหน้าระดับ"
 "หืม~ งั้นหรอ" ฟ้าถามแบบลากเสียง
 "ฮะ ๆ" ต้นขำตอบ
 "งั้นก็เรียกชั้นว่าฟ้าซะนะ ทั้งตอนอยู่กับคนอื่นและอยู่กับฉันด้วยนะ"
 "คะ...ครับ หัวหน้าระดับ"
 "หืม~?"
 "ฟ้า! ฟ้าครับฟ้า"
 "หึ ๆ ดีมาก ๆ"
ระหว่างที่ผม ลิลลี่ และ ฟ้า คุยกันอยู่นั้นจู่ ๆ น้องชายของผมก็ส่งสัญญาณบอกผมว่านายน่ะดื่มน้ำเยอะเกินไปแล้วนะเพราะฉะนั้นผมเลยขอตัวไปเข้าห้องน้ำเหลือทิ้งไว้แค่หมากับแมวที่ไม่ถูกคอกันอยู่ตรงนี้
 "ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ!"
 "อืม"
 "ค่ะ!"
ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นยังไงกันต่อไป แต่ว่าผมอยากให้พวกเขาสนิทกันเร็ว ๆ จังเลย หมายถึงเพื่อนในวัยเรียนกับเพื่อนในวัยทำงานของผมน่ะนะ
.
.
.
ตอนนี้เวลาประมาณ 19:30 น. หรือหนึ่งทุ่มครึ่งนั้นเอง ผมเดินลงมาเพื่อที่จะเข้าห้องน้ำที่อยู่ในชั้นที่ 1 ผมเดินลงมาจากบันไดที่สูงและยาวผมเดินลงไปช้า ๆ พอถึงชั้นหนึ่งแล้วก็เลี้ยวขวาตรงไปที่ทางเดินจะเจอห้องน้ำพอดี ผมเดินไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินที่มีไฟตลอดทางพร้อมกับเสียงฝีเท้าของผมที่สะท้อนไปมา พอผมถึงห้องน้ำก็เปิดประตูจึงเจอกับคน ๆ หนึ่งเข้า
 "อ้าว สายัณห์สวัสดิ์ครับมาสเตอร์ต้น"
โบอันยิ้มทักทายผมในขณะที่กำลังล้างมือของเขาอยู่ด้วยก็อกน้ำอัตโนมัติ แย่ล่ะสิ...ผมดันเจอคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดซะได้ แต่ผมก็เก็บอารมณ์เซ็งนี้ไว้แล้วทักทายโบอันกลับไป
 "สวัสดีมาสเตอร์โบอัน"
พวกเราสองคนก้มหัวให้กันเล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้ากลับไปทำภารกิจของตัวเองให้เสร็จ
ในขณะที่ผมกำลังทำภารกิจปล่อยน้ำออกจากเขื่อนอยู่นั้นโบอันก็พูดขึ้นมา
 "นี่มาสเตอร์ต้นได้ข่าวว่าคุณกับมิสลิลลี่เหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคนที่เพิ่งเจอกันนี่ครับ"
 "ถ้าพูดให้เป็นภาษามนุษย์ปกติก็คือ ทำไมผมสนิทกับลิลลี่มากกว่าที่จะเป็นแค่คนเพิ่งเคยรู้จักกันสินะ"
 "ใช่แล้วครับ เข้าใจอะไรง่ายดีนะครับคุณต้น"
เอาเถอะ ก็พอคิดได้ว่าจะต้องเกิดข่าวลือแบบนี้ขึ้น เพราะลิลลี่เล่นกอดเราที่น่าจะเป็นคนแปลกหน้าตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรก แถมยังดุคนอื่น ๆ แต่ทำตัวดีกับเราด้วยนี่สิ การกระทำของเธอมีเหตุผลอะไรกันแน่นะ
 "ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น อีกอย่างฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับลิลลี่ด้วย เพราะฉะนั้นอย่าทำให้พวกผมเสียหายเพราะข่าวลือนักสิ"
 "ผมไม่ได้เป็นคนที่เชื่อข่าวลือร้อยเปอร์เซ็นอยู่แล้วนี่ครับคุณก็รู้"
 "แล้วอะไรทำให้นายมั่นใจถึงขนาดที่มาถามฉันล่ะ"
 "ก็ผมบังเอิญไปเห็นน่ะสิ"
 "เห็นอะไร?"
พอผมพูดจบสักพักโบอันก็หยิบมือถือของเขาขึ้นมาแล้วยื่นมาให้ผม มือถือของโบอันมีภาพถ่ายด้านข้างของผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างประตูห้อง แล้วถือกระดาษไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง
 "ในภาพนี้มีอะไร?"
 "คุณต้นลองดูดี ๆ สิครับ" โบอันพูดแล้วยิ้มแบบมีเลศนัย
ในตอนแรกผมคิดว่าเป็นแค่รูปภาพของผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง แต่พอผมลองมองรูปนี้ดี ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าคนในภาพเหมือนลิลลี่มาก ใบหน้าที่สวยสดงดงามและผมสีทองยาวของเธอไม่มีทางที่ผมจะจำสลับกับคนอื่นได้อย่างแน่นอน
 "ลิลลี่?!"
 "หึ ๆ ใช่แล้วล่ะ นี่คือภาพของคุณลิลลี่ยังไงล่ะครับ ฮ่า ๆ ๆ ๆ"
 "นี่โบอัน...เท่าไหร่ครับพี่!"
 "สิบบาทขาดตัว...ไม่ใช่!!!!"
 "เอ๋~"
โบอันมีสีหน้าที่เครียดนิดหน่อยเพราะท่าทางของต้นไม่เป็นดั่งที่เขาคิดไว้
 "คุณยังไม่รู้สินะว่ารูปนี้จะเป็นอุปสรรคต่อคุณน่ะ"
 "แล้วรูปลิลลี่นั่งยอง ๆ ข้างประตูมันจะทำให้ฉันเดือดร้อนอะไรหรอ?"
 "คุณก็รู้นี่? กฏข้อสุดท้ายของโรงเรียนแห่งนี้"
 "อ๋อ 'ห้ามเกิดความรักไคร่ต่อเพศตรงข้ามหรือเพศเดียวกันไม่ว่าจะเป็นครู หรือนักเรียนคนใดก็ตาม' สินะ"
โรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนที่เน้นการศึกษาเป็นหลัก ทุกอย่างของโรงเรียนนี้คือ 'ความรู้' ที่ไม่สิ้นสุด เพราะโรงเรียนยึดถือหลักการแบบนี้มาตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่โรงเรียนแห่งนี้คิดว่าจะเป็นอุปสรรคหรือปัญหาต่อการเรียนรู้ของนักเรียนหรือบุคคลากรของโรงเรียนแห่งนี้ ทางโรงเรียนจะกำจัดมันทันทีไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม และหนึ่งในอุสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโรงเรียนนี้ก็คือ 'ความรัก' นั้นเอง ที่ว่าความรักทำให้คนตาบอด ไม่ได้เป็นการกล่าวเกินจริงแต่อย่างใด ในอดีตมีคนมากมายที่พยายามจะขายข้อมูลของโรงเรียนนี้เพื่อคนที่พวกเขารักหรือพยายามที่จะเปลี่ยนระบบของโรงเรียนนี้ตามที่คนรักบอก ดังนั้นโรงเรียนจึงแก้ปัญหาโดยการออกกฏข้อสุดท้ายนี้ขึ้นมา แต่ว่าการที่เราจะคบหากับบุคคลที่อยู่ข้างนอกไม่ได้ผิดกฏของโรงเรียนแต่อย่างใดเพราะฉะนั้นในกรณีของเพื่อนผมอย่างเอ็มที่ไม่ได้คบหากับบุคลลภายในโรงเรียนเลยรอดตัวไป
 "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรูปภาพหรอ?"
เมื่อผมพูดจบโบอันก็ยิ้มแบบชั่วร้ายให้ผมก่อนที่จะตอบกลับมา
 "ผมรู้นะครับว่ากระดาษที่เธอถืออยู่คือกระดาษที่ได้ประทับริมฝีปากของคุณเรียบร้อยแล้ว"
 "แล้ว?"
 "แล้วผมก็เห็นเธอเอาปากไปจูบกับกระดาษที่ถืออยู่ในมือยังไงล่ะ"
ต้นตกตะลึงกับประโยคของโบอันที่ตอบกลับมาเล็กน้อย แต่ต้นก็ทำใจให้เย็นลงแล้วพูดต่อ
 "แล้วรูปที่เธอจูบกับกระดาษล่ะ"
 "ครับ?"
 "ก็นายบอกว่าเธอจูบกับกระดาษนี่นา แล้วไหนหลักฐานล่ะ?"
ดูเหมือนว่าผมจะตอบกลับไปได้ดีเพราะเมื่อผมถามคำถามโบอันไปเขาก็เริ่มเงียบลงกว่าเดิม สีหน้าของเขาดูลุกลี้ลุกลนนิดหน่อย
 "อะ...เอาเป็นว่าถ้าผมเห็นพวกคุณมีเรื่องอะไรกันล่ะก็ผมจะยื่นเรื่องไปฝ่ายบุคคลให้ไล่คุณออก"
 "หึ ก็มาดิครับ!"
ยังไงเธอก็ไม่น่าคิดอะไรแบบนั้นกับคนอย่างผมอยู่แล้ว ผมจึงไม่ได้กังวลอะไรแล้วตอบกลับโบอันไป ตอนที่โบอันล้างมือเสร็จแล้วกำลังจะออกจากห้องน้ำก็หันหน้ามาหาผมที่ล้างมืออยู่แล้วพูดกับผมว่า
 "นี่คุณต้น ทำไมเราไม่มาพนันกันหน่อยล่ะ?"
 "หืม...น่าสนใจดีนี่เรื่องอะไรหรอ?"
 "อาทิตย์หน้าวันจันทร์มีสอบใช่ไหมล่ะครับ เรามาพนันกันไหมว่าห้องของใครจะได้เป็นอันดับหนึ่งของการสอบแข่งขัน"
 "นายพูดว่า 'พนัน' แต่ไม่ได้พูดว่า 'แข่ง' สินะ แสดงว่าถ้าใครไม่ได้ที่หนึ่งก็จะเสียอะไรบางอย่างสินะ"
 "นั้นสินะครับ...เอาเป็นว่าเดี๋ยวพวกเรามาคิดทีหลังแล้วกันว่ากฏของคนแพ้คืออะไร รับคำท้าใช่ไหมครับ"
 "เอ่อ!"
โบอันพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำไป ฟังเสียงฝีเท้าของโบอันที่สะท้อนกับผนังของหอประชุมแล้วผมเดาว่าโบอันน่าจะเดินไปไกลแล้ว
พอต้นรู้ว่าโบอันไปไกลแล้วก็นึกถึงสิ่งที่โบอันพูดจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
 "เมื่อกี้หมอนั้นบอกว่าลิลลี่จูบกับกระดาษที่ฉันเพิ่งจูบไปสินะ"
พอคิดถึงเรื่องนั้นแล้วต้นก็อยากรู้ความรู้สึกของลิลลี่ทันทีว่าลิลลี่คิดยังไงกับผู้ชายอย่างเขา
 "เอ๊ะ แต่คิดดูดี ๆ แล้วโบอันอาจจะแต่งเรื่องเพื่อมาข่มขู่เราก็ได้นี่หว่า"
พอผมคิดได้อย่างงั้นสีหน้าเศร้าหมองของผมก็ออกมาทันที
พอต้นล้างมือเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำแล้วขึ้นไปห้องที่ห้องจัดงานปาร์ตี้ทันที
.
.
.
ผมขึ้นมาถึงหน้าห้องจัดงานปาร์ตี้ก็ได้ยินเสียงมาสเตอร์ แม็กซ์ ดังมาแต่ไกล พอผมเดินเข้าไปก็เจอกับดนตรีอันเร้าใจทีเร้าอารมณืคนฟังแบบสุด ๆ ผมเดินเข้าเพื่อหาคุณลิลลี่แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอจากนั้นมาสเตอร์แม็กซ์ก็พูดอีกครั้ง
 "เอาล่ะวัยรุ่นนน งานปาร์ตี้ดำเนินมาถึงไฮไลทของงานแล้วขอเสียงหน่อยเร็ววว"
 "วู้วววววว!!!"
พอมาสเตอร์แม็กซ์พูดเสร็จลิลลี่ก็เดินออกมาจากข้าง ๆ เวที เธอเดินขึ้นมาพร้อมกับถือไมค์ไว้ที่มือข้างขวา แสงไฟทุกทิศหันมาส่องเธอทำให้เธอดูเหมือนพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงในตอนกลางคืน ผมสีทองและตาสีน้ำเงินของเธอมองไปรอบ ๆ แล้วเธอก็พูดใส่ไมค์
 "สวัสดีค่ะ ลิลลี่ เทเลอร์ ค่ะ"
การแนะนำตัวที่ดูเรียบง่ายของเธอทำให้เธอดูเจิดจ้าขึ้นไปอีกในสายตาของผม
 "ครับ พวกเรายินที่ได้รู้จักมิสลิลลี่นะครับ"
 "โอ้วขอบคุณมากนะคะ ที่ต้อนรับดิฉันอย่างอบอุ่น"
 "เอาล่ะครับขอเข้าสู่คำถามแรกเลยแล้วกัน ทำไมมิสลิลลี่ถึงมาที่ไทยหรอครับ"ง
 "มาเพื่อตามหาใครสักคนค่ะ!"
 "โอ้วฟังดูหน้าสนใจดีนะครับ แล้วตอนเจอเขาคนนั้นแล้วรึยังล่ะ"
 "อืม...จะว่าเจอก็เจอ จะว่ายังไม่เจอก็ได้นะคะ"
 "ฮ่า ๆ ๆ อะไรกันครับนั้น"
หืม?! ลิลลี่กำลังตามหาใครบางคนอยู่? แถมยังเหมือนจะเจอแล้วด้วย คน ๆ นั้นเป็นใครกัน! เอ๊ะ แล้วทำไมเราคิดอะไรแบบนี้ล่ะ? หรือว่าเราหึงลิลลี่อยู่หรอ? ไม่มีทาง!
ต้นคิดในใจไปพร้อมต่อสู้กับความรู้สึกของหัวใจ
 "คำถามต่อมา ได้ยินว่ามาเพิ่งมาจากต่างประเทศแต่ทำไมพูดไทยได้ชัดขนาดนี้หรอครับ?"
 "ได้รับอิทธิพลจากพ่อมาน่ะค่ะ"
 "งั้นคำถามต่อไป..."
แม็กซ์ถามลิลลี่ไปหลายคำถามรวมทั้งคำถามจากครูคนอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน เวลาผ่านมาประมาณ 10 นาที และแล้วก็เข้าสู่คำถามสุดท้าย
 "เอาล่ะมิสลิลลี่นี่คือคำถามสุดท้าย!"
 "ค่ะ!"
 "คุณจะเลือกใครที่จะเป็นครูที่ทำงานคู่กันกับคุณดีครับ?"
การเลือกของลิลลี่สำคัญมากเพราะครูที่ทำงานคู่กันกับตัวเอง ถ้าหากว่าเลือกคู่ไปแล้วก็จะไม่สามารถเปลี่ยนได้อีกนอกจากครูคนที่เราเลือกจะลาออกไปหรือจนกว่าจะมีคำสั่งจากเบื้องบนให้เปลี่ยนคู่ทำงาน ในกรณีของผมที่ไม่มีคู่คือไม่มีใครเลือกที่จะคู่กับผมครับ... เอาล่ะลิลลี่เธอจะเลือกใครกัน!
 "อืม...ถ้าให้ฉันเลือกฉันคงเลือกไม่ถูกค่ะเพราะฉันไม่รู้จักใครสักคนดีพอเลยนี่สิคะ"
 "เอ๊ะ?"
แล้วที่ผ่านมาตั้งแต่เช้าจนถึงเมื่อประมาณ 20 นาทีที่แล้วคืออะไรครับคุณลิลลี่~ ฮือออ ผมเสียใจน้าาา
 "งั้นเอาอย่างงี้ดีกว่าค่ะ ถ้าใครอยากคู่กับฉันให้ยกมือค่ะ แล้วฉันจะเลือกจากคนที่ยกมือแล้วกันนะคะ"
 "โอ้วว เริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสินะครับ เอาล่ะครับถ้าใครอยากคู่กับมิสลิลลี่ล่ะก็โปรดยกมือขึ้นครับ!"
ครูทุกคนในหอประชุมยกมือกันแทบจะในทันทียกเว้นพวก ฟ้า เอ็ม กิ๊ก แล้วก็ผม...
ผมไม่สามารถยกมือขึ้นมาได้ ผมเคยมีความทรงจำที่ไม่ได้เกี่ยวกับการยกมือแล้วให้ใครสักคนเลือก เอายังไงดีนะ จะยกมือดีไหม? ยก? ไม่ยก? จะเลือกอะไรดี? แต่เราอยากคู่กับลิลลี่ ถ้าเธอไปคู่กับคนอื่นเราต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ ๆ ทำยังไงดี? จะทำยังไงดี...หรือว่าจะยอมแพ้ไปดีกว่านะ...
ในเสี่ยววินาทีที่ต้นคิดที่จะยอมแพ้ก็มีเสียงบางอย่างดังมาจากในสมองส่วนลึกของเขา
 'อย่ายอมแพ้สิ!'
 "เอ๊ะ? เสียง?"
 'ลุกขึ้นมาต่อสู้ให้ถึงที่สุดสิ!'
เป็นเสียงของผู้หญิงม.ปลายที่พูดกับผมอย่างจริงจังและเสียงนั้นยังดังกึกก้องอยู่ภายในหัวใจของผม ทันทีที่ผมได้ยินเสียงนี้แขนของผมที่สมองไม่ได้สั่งการอะไรเลย อยู่ดี ๆ ก็ยกขึ้นมาในทันทีโดยที่ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
 "ฉันเลือกได้แล้วค่ะ"
 "งั้นเหรอ ใครกันครับที่เป็นผู้โชคดีคนนั้น!"
ลิลลี่ชี้นิ้วขึ้นฟ้าแล้วค่อย ๆ ลดมือลงมาแล้วชี้ไปข้างหน้าของตัวเอง
 "ขอฝากตัวด้วยนะคะ มาสเตอร์ต้น"
ลิลลี่ชี้นิ้วมาที่ผมแล้วยิ้มให้ ผมดีใจมากจนทำอะไรไม่ถูกเลยตะโกนกลับไปว่า 'ขอบคุณนะ' หลังจากนั้นไม่นานเสียงปรบมือของครูคนอื่น ๆ ก็ดังตามมา
งานปาร์ตี้ก็ดำเนินต่อไปอีกจนถึง 2 ทุ่มและแล้วงานปาร์ตี้สำหรับลิลลี่ที่แสนสนุกสนานนี้ก็ได้จบลง