          จำหน่ายสินค้า 2
และแล้วก็ถึงวันเปิดหอรัญจวน
วันนี้เถียนเถียนแต่งชุดสีแดงสด แต่งหน้าบางๆสไตล์เกาหลี ใบหน้าแลดูงดงาม ราวกับนางฟ้าตกสวรรค์ วันนี้ข้างกายเถียนเถียนมีหนึ่งสาวงามเดินเคียงข้างขึ้นรถม้าไปร่วมงานเปิดตัวหอรัญจวนกับนางด้วยรถม้าวิ่งมาเรื่อยๆจนถึงหอรัญจวนใช้เวลาเพียง 3 เค่อ
หน้าหอรัญจวน
รถม้าเคลื่อนมาจอดตรงทางเข้า หวงเฟย เปิดประตูรถม้าลงมาก่อนแล้วประคองเถียนเถียนลงจากรถม้า เมื่อลงมาจากรถม้าทั้งสองก็ตรงไปหาชิงชิงที่กำลังจัดเตรียมสินค้าอยู่ในร้านให้เรียบร้อยอีกครั้ง
ชิงชิงที่จัดระเบียบสินค้าอยู่เมื่อเห็นคุณหนูของตนมาถึงแล้วก็รีบเข้าไปคารวะ
" คุณหนู" ชิงชิงยอบกายคารวะเถียนเถียน
เถียนเถียนส่งยิ้มให้
" เรียบร้อยหรือไม่ ชิงชิง" เถียนเถียนถาม
" ทุกอย่างเรียบร้อยเจ้าค่ะ คุณหนู" ชิงชิงตอบยิ้มๆ
1 ชั่วยามต่อมาจึงได้เวลาเปิด หอรัญจวน วันนี้องค์รัชทายาทเป็นผู้เปิด หอรัญจวน ให้กับเถียนเถียนด้วยพระองค์เอง เพื่อเอาใจนางโดยเฉพาะและยังมอบหยกจักรพรรดิให้เถียนเถียน เป็นของขวัญอีกด้วย สร้างความอิจฉาให้กับบรรดาพ่อค้าแม่ค้า ยิ่งนัก แต่ก็ไม่มีใครริษยา
ระหว่างแขกเหรื่อเดินดูสินค้าในหอรัญจวนมีชายชุดดำทะยานเข้ามาในหอรัญจวนทำลายข้าวของและขับไล่ บรรดาแขกเหรื่อในหอรัญจวน
" ทำลายให้หมด อย่าให้เหลือ" เสียงชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าสั่งการ
บรรดาลูกน้องกรู่เข้าไปทำลายข้าวของ แต่ยังไม่ทันได้ลงมือก็โดนสกัดจาก บรรดาองครักษ์เงาเพียงแค่ 10 ลมหายใจ ชายชุดดำทั้งหลายก็โดนจัดการจาก 20 คน เหลือเพียง 5 คน หัวหน้าชายชุดดำเห็นท่าไม่ดีจึงพูดข่มขู่ออกไปด้วยความโกรธ
" บังอาจนัก!!!! พวกเจ้ากล้ามีเรื่องกับสำนักพฤกษาทมิฬงั้นหรือ"
" หึ!!!! สำนักพฤกษาทมิฬงั้นรึ"คุนหมิงเอ่ยเสียงเย็น" ก็แค่สำนักเล็กๆ"
หัวหน้าชายชุดดำได้ยินดังนั้นก็โกรธ
" นี่เจ้ากล้าดูถูกสำนักพฤกษาทมิฬงั้นหรือ!!!! " หัวหน้าชายชุดดำตวาด
" คิดว่าข้าจะกลัวพวกเจ้ารึ" คุนหมิงยิ้มเย็น" ขนาดเจ้าสำนักของพวกเจ้าข้ายังไม่กลัวเลย จริงหรือไม่เล่า เหวินหยาง" สิ้นคำพูดก็มีชายชุดขาวเดินออกมาจากในห้องหนึ่ง ชายผู้นี้คือญาติผู้น้องของคุนหมิงและเป็นญาติผู้พี่ของเถียนเถียน
" นั่นสิขอรับ พี่ใหญ่ประลองกันทีไรข้าก็แพ้พี่ใหญ่ทุกที" หลี่เหวินหยางเอ่ยตอบพี่ชายยิ้มๆ
ทางด้านหัวหน้าชายชุดดำเมื่อเห็น หลี่เหวินหยางก็ตกตะลึง
นี่มัน!!!!
" ท่านเจ้าสำนัก" หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยขึ้นเสียงสั่นๆ
แต่เหวินหยางหาได้สนใจไม่
" ใครเป็นผู้จ้างวานพวกเจ้าให้มาทำลายกิจการของน้องสาวข้า!!!! " เหวินหยางเอ่ยถามเสียงเย็น
ชายชุดดำได้แต่อึกอักไม่ยอมตอบ
เหวินหยางยิ้มเย็น
" ไม่เป็นไร ถึงพวกเจ้าไม่บอกข้าก็รู้ว่า มันผู้นั้นเป็นใคร"
เหล่าชายชุดดำตาเหลือก เพราะความตกใจพวกมันทำงานสกปรกโดยที่ไม่มีใครจับได้ แต่คราวนี้พวกมันเจอตอเข้าให้แล้ว พวกมันไม่น่ารับงานนี้เลย
องค์รัชทายาทที่ฟังอยู่เงียบๆจึงสั่งการองครักษ์เงา
" ไปเอาตัวหานเฟยฮวามาที่นี่ หากนางขัดขืนก็ทำให้นางสลบไปเสีย"
สิ้นเสียงรับสั่งองค์รัชทายาททำให้ชาวบ้านอึ้ง
" นี่โดนลงโทษไปคราวก่อนยังไม่สำนึกอีกหรือนี่ๅ" ชาวบ้าน 1
" ร่านจริงๆ คนแม่ร่านขอสมรสพระราชทาน คนลูกร่านแย่งบุรุษผู้อื่น ตระกูลเกานี่บ่มเพาะบุตรหลานได้ร่านดีจริงๆ" ชาวบ้าน 2
ตระกูลหาน
เรือนเถาฮวา
หานเฟยฮวาโดนรมยาสลบ เหล่าองครักษ์เงาพากันแบกร่างนางกระโดดขึ้นหลังคามุ่งหน้าไปยัง หอรัญจวน
โรงครัวตระกูลหาน
สาวใช้เรือนเถาฮวาเตรียมสำรับไปให้นายตน
" ข้าเอาไปให้คุณหนูก่อนนะ" สาวใช้ร่างเล็กเอ่ยขึ้น
ทุกคนพยักหน้ารับ
สาวใช้ร่างเล็กยกถาดอาหารเดินเข้าเรือนมาก็พบว่าบรรดาบ่าวรับใช้ในเรือนนอนสลบอยู่บริเวณเรือน นางจึงรีบเข้าไปในเรือนจึงได้รู้ว่า หานเฟยฮวาถูกลักพาตัวไป นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจเปิดหีบเครื่องประดับของ หานเฟยฮวา จำได้ว่านางได้เครื่องประดับประเภทมิติมาแต่ยังไม่ได้หยดเลือดทำพันธสัญญาอยู่ถึง 3 ชิ้นด้วยกัน
เมื่อค้นเจอนางเลือกเอาแหวนมิติมาแล้วหยดเลือดลงไป เมื่อพันธสัญญาเสร็จสิ้น นางจึงกวาดเอาทรัพย์สินของ หานเฟยฮวาทั้งหมดลงไปในแหวน หลังจากนั้นก็แกะถุงหอมเอาแหวนมิติยัดลงไปแล้วผูกไว้ตามเดิม
" ถือเป็นการชดใช้ที่เจ้าทำให้ข้าแท้งลูกก็แล้วกันนะ หานเฟยฮวา" นางกล่าวเสียงเย็น
ใช่!!!! นางท้อง ท้องกับหานเฟยหยาง หนังสือสัญญาทาสอะไรนั่นนางหลอกให้ หานเฟยหยางทำลายมัน เพื่อไขว่ขว้าอิสระ นางตั้งใจว่าจะออกไปอยู่ข้างนอกเมื่อ หานเฟยหยางออกไปสอบที่เมืองหลวง เขาสอบตกมาถึง 3 ครั้งติดต่อกัน
แต่นางต้องมาแท้งเพราะ หานเฟยฮวา นางมากินอาหารช้าทำให้อาหารเย็นชืด กลับกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของนางผลักนางชนเก้าอี้อย่างแรงทำให้นางแท้งลูก แต่เรื่องนี้นางสั่งคนปิดข่าว ทำให้ หานเฟยหยางไม่รู้ว่านางท้อง
หอรัญจวน
องครักษ์เงาเมื่อมาถึงก็โยนร่างหานเฟยฮวาลงบนพื้นอย่างไม่ทะนุถนอมใดๆ
ตุ๊บบ!!!!
เมื่อหมดหน้าที่องครักษ์เงาก็สลายตัวทันที
องค์รัชทายาทปรายตามอง
" เอาน้ำสาดนาง"
สิ้นรับสั่งองครักษ์เอาน้ำถูพื้นมาสาดนางทันที
หานเฟยฮวา เมื่อโดนน้ำสาดก็รู้สึกตัวและรู้ว่าไม่ได้อยู่ที่ตระกูลหาน จึงหันไปมองรอบๆอย่างงงงวย เมื่อสบตาองค์รัชทายาทนางก็รู้สึกเขินอาย
' นี่พระองค์มีใจให้ข้าใช่หรือไม่' หานเฟยฮวาคิดในใจ
หานเฟยฮวาส่งยิ้มหวานไปให้องค์รัชทายาท
" เอ่อ....ถ้าพระองค์ต้องการให้หม่อมฉันเข้าเฝ้าให้คนไปตามหม่อมฉันก็ได้เพคะ" หานเฟยฮวายิ้มหวานใบหน้าแดงเรื่อด้วยความเขินอาย
" พล่ามพอหรือยัง" องค์รัชทายาทถามเสียงเย็น" ถ้าพล่ามพอแล้วก็หุบปาก!!!! " องค์รัชทายาทตวาด
' นี่มันอะไรกันไม่ใช่ว่าเพราะพระองค์หลงรักนางหรอกหรือ' หานเฟยฮวาอึ้ง
แต่เมื่อเห็น หลี่เถียนเถียน นั่งอยู่ใกล้องค์รัชทายาทก็ยิ่งชิงชัง ยิ่งชิงชังเข้าไปอีกเมื่อองค์รัชทายาทรินชาให้นางด้วยพระองค์เองนางกำหมัดแน่น แต่เมื่อนางเห็นรอยเลือดนางก็ยกยิ้มร้ายกาจ
" หึ!!!! หลี่เถียนเถียน หอรัญจวนของเจ้าไม่มีทางเจริญรุ่งเรืองไปได้หรอก เปิดร้านวันแรกก็นองเลือดเช่นนี้ อัปมงคลยิ่ง" หานเฟยฮวาพูดอย่างย่ามใจ
ปัง!!!!
เถียนเถียนตบโต๊ะดังสนั่น
" งั้นรึ หึ! " เถียนเถียนแค่นหัวเราะ" มาดูกันว่ามันจะอัปมงคลจริงหรือไม่ หวงหลง เฟยหวง หวงเฟย กลับร่างเดิมของพวกเจ้าซะ!!!! "
" ขอรับ/ขอรับ/เจ้าค่ะ นายหญิง " ทั้ง 3 ขานรับ
ฉับพลันบรรยากาศก็เปลี่ยนไปมีความ กดดัน อึดอัด จนแทบหายใจไม่ออก
หวงหลง กลายร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางในตำนาน
เฟยหวง กลายร่างเป็นมังกรเพลิง
หวงเฟย กลายร่างเป็นมังกรเหมันต์
แขกเหรื่อในงานเห็นสัตว์เทพทั้ง 3 ก็รีบคารวะทันทีเพื่อความเป็นสิริมงคล
" โอ้!!!! พวกเราช่างมีวาสนาได้พบสัตว์เทพในตำนานในวันนี้ ข้าตายตาหลับแล้ว" ชายชรากล่าว
" ใช่ๆๆๆ" หลายเสียงสนับสนุนคำพูดของชายชรา
" ข้าว่าจวนตระกูลหานต่างหากที่อัปมงคล เพราะได้เกาอวี้หลิน มาจากเป็นสะใภ้ตัวอัปมงคลก็คลอดแต่ตัวอัปมงคล"
หานเฟยฮวาตกตะลึงเมื่อได้เห็นสัตว์เทพในตำนาน' นี่นางมีสัตว์เทพในตำนานเป็นสัตว์ในพันธสัญญาเชียวหรือ'
ทำไม...ทำไมไม่เป็นนางทำไมนางไม่ใช่คนที่องค์รัชทายาทรัก ทำไมนางไม่ใช่คนที่ครอบครองสัตว์เทพในตำนาน
' อยากรู้รึว่าทำไม' เสียงจิ้งจอกเก้าหางดังขึ้นในหัวนาง
หานเฟยฮวาสะดุ้ง
' เจ้าอยากรู้ไม่ใช่รึว่าทำไม เจ้าไม่ใช่คนที่องค์รัชทายาทรักนั่นก็เพราะเจ้าไม่ใช่ด้ายแดงของพระองค์ไงล่ะ' จิ้งจอกเก้าหางเย้ยหยันหานเฟยฮวา' และเจ้ามิใช่เจ้านายของข้าที่มาจากสวรรค์ 9 ชั้นฟ้า'
ด้านหน้ามีรถม้าพระประจำราชสำนักมาจอดอยู่ตรงหน้าหอคนงานเห็นดังนั้นก็เข้าไปสอบถาม
" คารวะนายท่านขอรับ ไม่ทราบว่านายท่านมีเทียบเชิญหรือไม่ขอรับ"
หยูกงกงเห็นดังนั้นก็ยกยิ้ม
" ข้าไม่ได้มางานเปิดตัวหอรัญจวนหรอก ข้ามาเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทน่ะ " หยูกงกงตอบยิ้มๆ
" อ๋อ.....ถ้าอย่างนั้นเชิญข้างในขอรับ ข้าขอเข้าไปรายงานให้คุณหนูทราบก่อน" คนงานกล่าวจบก็รีบเข้าไปรายงานทันที
เถียนเถียนที่นั่งอยู่ข้างๆองค์รัชทายาทเมื่อเมื่อคนงานมารายงานก็ให้ไปเชิญหยูกงกงเข้ามาทันที
" ถวายพระพรองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ" หยูกงกงคุกเข่าถวายพระพรองค์รัชทายาท
" ลุกขึ้น" องค์รัชทายาทรับสั่ง" ราชโองการล่ะ"
หยูกงกงยิ้มอ่อน
" เรียบร้อยพะย่ะค่ะ งานนี้ดิ้นไม่หลุด"
สองนายบ่าวทักทายกันพอหอมปากหอมคอ
" ให้คนไปตามคนตระกูลหานมาที่นี่ทุกคน" องค์รัชทายาทต้องการให้ตระกูลหานอับอายจนไม่มีหน้าจะออกจากจวนไปไหนมาไหน องค์รัชทายาทปรายตามอง หานเฟยฮวาที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น
จวนตระกูลหาน
เสนาบดีหานได้รับคำสั่งให้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาทโดยพาทุกคนในครอบครัวไปด้วย จึงรีบเรียกรวมตัวกันและรีบไปเข้าเฝ้าทันที
คล้อยหลังคนตระกูลหาน สาวใช้คนเดิมก็ย่องเข้าห้องเกาอวี้หลินกวาดเอาสินเดิมของนางมาเก็บซ่อนไว้ในแหวนมิติและหอบเอาสินเดิมของถางหยาซินเก็บเอาไว้ในแหวนมิติด้วย เพื่อเอาไปคืนให้หานเยว่ซิน เพราะนางดีกับตน คอยช่วยเหลือตนในยามลำบาก
หอรัญจวน
องครักษ์เงาเข้ามารายงาน
" ทูลองค์รัชทายาท ตระกูลหานมาถึงแล้วพะย่ะค่ะ"
องค์รัชทายาทพยักหน้ารับ
" อืมม์"
1 เค่อต่อมา
เสนาบดีหานก็เดินเข้ามาในโถงใหญ่
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถวายพระพร ก็โดนเสียงเล็กแหลมขัดขึ้นก่อน
" เสนาบดีหาน หานเซี่ยเฉิง รับราชโองการ"
หานเซี่ยเฉิง จำใจต้องคุกเข่า
" หานเซี่ยเฉิง ไร้ความสามารถในการอบรมบุตรหลาน ให้ท้ายหลานสาวทำร้ายผู้อื่น เจิ้นขอปลดออกจากตำแหน่งลงไปเป็นสามัญชน บุตรหลานไม่มีสิทธิ์สอบเข้ารับราชการ 5  รัชกาลและให้ตัดลิ้น หานเฟยฮวา ส่งไปเป็นนางโลมชายแดน ปลดเกาอวี้หลินจากตำแหน่งฮูหยินเอกลงไปเป็นอนุ แต่งตั้ง ถางหยาซิน เป็นฮูหยินเอกเนื่องจากมีคุณธรรมสูงส่ง สั่งสอนบุตรดีเยี่ยม มอบทองคำ 5 หีบและผ้าไหมอย่างดีให้ถางหยาซิน เพื่อเพิ่มเป็นสินเดิมให้ หานเยว่ซิน จบราชโองการ "
หานเซี่ยเฉิงสั่นสะท้านไม่
ขยับตัวจนบุตรชายต้องสะกิด จึงหลุดออกจากภวังค์
"กระหม่อม หานเซี่ยเฉิง น้อมรับราชโองการพะย่ะค่ะ"
เมื่อรับราชโองการเรียบร้อย หานเซี่ยเฉิงก็มองตามร่างหลานสาวคนโปรดที่ถูกฉุดกระชากลากถูไปตัดลิ้นหน้าหอรัญจวน
อ๊ากกก!!!!!!
หานเฟยฮวาเอามือกุมปากเพื่อหยุดเลือดไม่ให้ไหล
ทุกคนมองนางด้วยความสมเพช
การถูกลงทัณฑ์ในครั้งนี้ทำให้ หานเฟยฮวา นึกถึงการทำร้ายคนอื่นๆที่ผ่านมาของตน
บุตรสาวนายอำเภอแห่งหนึ่งที่ถูกตน ทำให้เสียโฉม เพราะงามกว่าตน
บุตรสาวเถ้าแก่เหลาอาหาร วัย 4 หนาว ที่นางเดินชน แต่ใส่ร้ายว่านางชนตนเองจึงให้ จึงให้บ่าวตีนางจนขาหักเดินไม่ได้ตลอดชีวิต เพราะกระดูกแหลก
สาวใช้ในจวนที่ตั้งท้องแต่นางก็ผลักสาวใช้จนกระแทกเก้าอี้อย่างแรง
บุตรชายท่านแม่ทัพทักษิณ วัย 8 หนาว ซื้อเครื่องประดับไปให้มารดา แต่นางมาช้าเห็นเครื่องประดับในมือของเด็กชายก็เกิดชอบ จึงยื้อแย่งทั้งที่เด็กน้อยจ่ายเงินไปแล้ว ทั้งยังผลักร่างเล็กตกบันไดเสียชีวิต ท่านปู่ใช้เงินอุดปากชาวบ้านไม่ให้เป็นพยานให้ท่านแม่ทัพทักษิณ พร้อมทั้งข่มขู่เอาชีวิตครอบครัวของพวกเขาด้วย
พลันสติ หานเฟยฮวาก็เลือนลาง


ตอนที่ 1 คุณสวมชุดดำจะมางานศพรึไง?
ค่ำคืนที่หนาวเย็นในช่วงต้นฤดูหนาวของเมือง B ลมหนาวพัดมาปะทะจนใบหน้ารู้สึกเจ็บ
ในเขตวิลล่าตั้งที่อยู่ทางตอนใต้ของเมือง มีคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลาง คฤหาสน์หลังนี้มีการป้องกันอย่างแน่นหนากว่าหลังอื่น มีการติดตั้งระบบเซ็นเซอร์และกล้องวงจรปิดอย่างรัดกุมทั้งนอกและในรั้ว ดูเหมือนว่าแม้แต่แมลงวันสักตัวก็ยังยากที่จะบินเข้าไป
หญิงสาวสวมเดรสแขนยาวสีดำ สวมรองเท้าส้นสูงสีดำราวหกเซน เดินมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์อย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าถือใบสวย ส่วนอีกมือกำลังถือโทรศัพท์คุยกับใครสักคน
“แกแฮกเข้าไปได้รึยัง ?” หญิงสาวพูดอย่างราบเรียบ
ปลายสายที่ตอบกลับมาเป็นเสียงผู้หญิง น้ำเสียงแสดงถึงความกังวลใจ “กำลังจะเสร็จ แกรู้มั้ยว่าระบบป้องกันบ้านของเฉิงฉีตงมันแน่นหนาขนาดไหน”
“มีโปรแกรมตัวไหนที่แกแฮกไม่ได้ด้วยหรอ ?” หญิงสาวอมยิ้มพร้อมยักคิ้วขึ้น
 “ยวี่หว่าน แกจะให้ท่าเฉิงฉีตงจริงหรอ ?”
หญิงสาวนามว่ายวี่หว่านผู้นี้ ขนาดสวมรองเท้าส้นสูงก็ยังเดินได้ปกติราวกับเดินอยู่บนพื้นที่ราบเรียบ เธอกระตุกมุมปากขึ้น “ซานซาน รอให้ฉันได้เป็นคุณนายเฉิงซะก่อน แล้วฉันจะให้รางวัลแก”
“.....” ซานซานแค่นเสียงต่ำ “ฉันไม่เคยได้ยินว่าเฉิงฉีตงจะสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน แกระวังเข้าไปแล้วออกมาไม่ได้ก็แล้วกัน”
“รอดูก็แล้วกันนะ”
เสียงคลิ๊กดังขึ้น คฤหาสน์ตระกูลเฉิงก็เปิดออก ซานซานรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ฉันแฮกระบบป้องกันคฤหาสน์ตระกูลเฉิงได้แล้ว ตอนนี้เซ็นเซอร์ถูกยกเลิกไปแล้ว แกรีบเข้าไป ส่วนบอดี้การ์ดที่อยู่ตามทางเดินฉันทำให้ระบบแจ้งเตือนดังที่หลังบ้าน ตอนนี้ก็วิ่งไปดูที่ด้านหลังกันหมดแล้ว”
“ขอบใจนะแก” ยวี่หว่านอมยิ้มพร้อมเดินตรงเข้าไปยังห้องรับแขกส่วนหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิง
บ้านตระกูลเฉิงเป็นคฤหาสน์เก่าแก่ อาคารทั้งหลังมีไอเย็นยะเยือกเย็นแผ่ออกมา เหมือนว่าไม่มีใครย่างกรายเข้ามาหลายปีแล้ว
รองเท้าส้นสูงของหญิงสาวเหยียบไปบนขั้นบันไดหยกขาว ผลักประตูเปิดเข้าไปในห้องนั่งเล่น
เสียงรองเท้าส้นแหลมกระทบกับพื้นหินอ่อนดังก้องเป็นจังหวะ จนรบกวนเจ้าของห้อง
ยวี่หว่านจับโทรศัพท์ไว้ในมือ สายตามองไปยังร่างของชายหนุ่มบนโซฟาที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ในมือของชายหนุ่มถือรายงานหนาหลายปึก เสื้อคลุมยาวตัวหลวมที่เขาสวมเผยให้เห็นแผงอกหนั่นแน่น เขารูปร่างสูงใหญ่ ขายาว นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายของความเป็นชายอันเข้มข้นออกมา ตอนที่เขาได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูง ใบหน้าอันหล่อเหลาก็แหงนมองขึ้นมา
เขามีท่าทีตกตะลึงเล็กน้อย
รูปหน้าของชายหนุ่มราวกับรูปปั้นสลัก แต่ใบหน้านี้กลับไม่เคยเผยโฉมต่อสาธารณะชน ไม่มีใครทราบว่ารูปร่างหน้าตาเขาเป็นอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีใครทราบถึงอายุ ภูมิหลัง หรือข้อมูลใดๆของเขา
ทุกคนเพียงรู้ว่า เฉิง ฉี ตง สามคำนี้ หมายถึง บุคคลที่มากด้วยอำนาจ มหาเศรษฐี และผู้ควบคุมเส้นทางด้านการเงิน
 ผู้ชายที่ดูลึกลับสุดๆแบบนี้ ตอนนี้ได้อยู่ต่อหน้าเธอแล้ว สายตาที่มองเธอฉายแววอันตราย
“สายัณสวัสดิ์ค่ะ คุณเฉิง” ยวี่หว่านยิ้มให้เล็กน้อย มุมปากเผยให้เห็นถึงลักยิ้มบุ๋มลึก คำพูดของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นคนฉลาดขี้เล่น
เธอไม่ได้กลัวคนแปลกหน้าแต่อย่างใด เธอเดินไปนั่งบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามเฉิงฉีตง ยกขาเรียวขึ้นไขว่ห้าง
สายตาของเฉิงฉีตงคมกริบราวกับเหยี่ยว กวาดสายตามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเล็กน้อย หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนหน้าตาสวย สง่างามากพอที่จะพาไปไหนมาไหน
“คุณสวมชุดดำจะมางานศพหรือไง? ”


ตอนที่ 7 คุณเฉิงจำชื่อฉันได้แล้วหรอคะ
หลังได้ฟังประโยคนั้น ยวี่หว่านก็เหลือบไปเห็นเฉิงฉีตงที่ประตูฝั่งตรงข้ามพอดี
เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะพบเฉิงฉีตงที่นี่ แถมยังเป็นสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งที่ตำรวจพูดไปเมื่อครู่เขาคงจะได้ยินแน่ๆ
เจียงมู่ถิงอธิบายกับตำรวจ “เราสองคนเป็นพี่น้องกันครับ”
ตำรวจมองที่เสื้อคลุมอาบน้ำของเจียงมู่ถิง สายตาก็อดสงสัยไม่ได้ “หากเป็นพี่น้องกันก็ต้องมีหลักฐานครับ”
“รอสักครู่นะครับ” เจียงมู่ถิงหยิบโทรศัพท์แล้วเดินเข้าห้องไปโทรหาทนายความของตน
ยวี่หว่านยืนมองเฉิงฉีตงที่หน้าประตู ท่าทีที่ตำรวจมีต่อเขาช่างดูแตกต่างกับเธอยิ่งนัก “คุณเฉิง ขอโทษที่รบกวนนะครับ”
เฉิงฉีตงสายตามองที่ยวี่หว่านโดยไม่ได้สนใจตำรวจแม้แต่น้อย ยวี่หว่านเองก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
แล้วประตูห้องตรงข้ามก็ถูกปิดลง ครึ่งชั่วโมงต่อมาทนายของเจียงมู่ถิงก็มาถึงและจัดการเคลียร์เรื่องราวทั้งหมด
หลังจากยวี่หว่านบอกลาเจียงมู่ถิง ขณะที่เดินออกจากห้องสูท ทันใดนั้นก็ก็นึกขึ้นได้ว่าบัตรประชาชนของเธอยังอยู่ที่บ้านของเฉิงฉีตง
หล่อนคิดได้ว่าหากไปเอาที่คฤหาสน์ตระกูลเฉิงเอง บอดี้การ์ดที่บ้านหลังนั้นคงจะไม่ให้เธอเข้าไปแน่ ซึ่งหากพลาดโอกาสนี้แล้ว โอกาสจะพบเฉิงฉีตงอีกก็คงจะยากแล้ว
คิดได้ดังนั้นยวี่หว่านก็เดินไปหน้าประตูห้องสูทฝั่งตรงข้าม หล่อนกำลังจะเคาะประตูแต่พบว่าประตูปิดไม่สนิท
หล่อนจึงเคาะประตู “คุณเฉิงคะ”
ข้างในไม่มีเสียงตอบรับใดๆ หล่อนจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้อง ห้องสูทห้องนี้ใหญ่มาก แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องพักส่วนตัวเสียมากกว่า หล่อนคิดว่าเฉิงฉีตงน่าจะมาพักที่นี่อยู่บ่อยๆ
หญิงสาวมองไปรอบๆไม่พบแม้แต่เงาของเฉิงฉีตง ตอนที่เดินผ่านห้องน้ำก็ได้ยินเสียงคนกำลังอาบน้ำดังลอดออกมา
ยวี่หว่านคิดว่าจะรอให้เขาออกมาก่อนแล้วค่อยขอบัตรจากเขา ขณะที่เธอหันหลังกำลังจะเดินไปนั่งที่โซฟานั้น เสียงของเฉิงฉีตงก็ดังออกมาจากในห้องน้ำ ทำเอาเธอตกใจไปวูบหนึ่ง
“เสื้อคลุม”
ยวี่หว่านชะงักอยู่ที่เดิม หรือว่าเขาจะเห็นเธอ
หญิงสาวสูดหายใจเบาๆ หันไปเห็นเสื้อคลุมอาบน้ำที่อยู่บนโซฟา ไม่รู้อะไรดลใจให้ไปหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินไปที่ประตูห้องน้ำ
หล่อนแง้มประตูห้องน้ำออกเล็กน้อย ยื่นมือส่งเสื้อคลุมเข้าไป แต่ไม่กล้าที่จะมองเข้าไปในห้องน้ำ
“มือคุณยาวได้แค่นี้หรอ” เฉิงฉีตงดูท่าจะไม่พอใจ เขาเปิดประตูห้องน้ำออกโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว เสี้ยวนาทีต่อมาร่างกายของเฉิงฉีตงก็มายืนอยู่ต่อหน้าเธอแบบ…..เปิดเผยให้เห็นทุกสัดส่วน
หุ่นของเฉิงฉีตงค่อนข้างเพอร์เฟค แผงอกสีเนื้อดูกำยำ ขาสองข้างเรียวยาว และ.....สายตาของยวี่หว่านทันใดก็จ้องไปที่ท่อนล่างของชายหนุ่ม
หญิงสาวหูแดงขึ้นมาทันที
เฉิงฉีตงเมื่อเห็นว่าเป็นยวี่หว่าน อารมณ์ของเขาก็ดิ่งลงทันที
“ใครให้คุณเข้ามา” คำพูดของเขาฟังดูยังคงราบเรียบ แต่กลับแฝงด้วยความรู้สึกกดดันอันไร้รูปร่าง
ยวี่หว่านชะงักไป แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแล้วหันหลังกลับไป “ก็ประตูไม่ได้ปิด ฉันเคาะแล้วก็ไม่มีคนตอบ ก็เลยเดินเข้ามา”
ข้อนี้คือความจริง เธอจึงไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใด
เฉิงฉีตงสวมเสื้อคลุมแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าของหญิงสาว ชายหนุ่มสูงกว่าหญิงสาวประมาณหนึ่งศีรษะ เขามองหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาแฝงความขุ่นเคือง
“เฉียวยวี่หว่าน?”
“คุณเฉิงจำชื่อฉันได้แล้วเหรอคะ” ยวี่หว่านอมยิ้ม ตาใสแป๋ว


ตอนที่ 5 ส่งเธอเข้าคุกอย่างไม่ไยดี
น้องสาวของเธอคนนั้นน่ะ คงแทบจะอดใจรอแทบไม่ไหวที่จะส่งเธอลงนรกขุมที่สิบแปด ไม่ให้ได้ผุดได้เกิดตลอดกาล
ยวี่หว่านนึกถึงเรื่องราวเมื่อสองปีก่อน หลังเวทีการประกวดแข่งขันสไตลล์ลิสหน้าใหม่ของวงการเสื้อผ้าแฟชั่นที่นิวยอร์ค ลู่อี้หนงเกิดอุบัติเหตุทำเข็มเย็บผ้าทิ่มตาของตัวเอง แต่เธอกลับกล่าวหาว่ายวี่หว่านจงใจทำให้เข็มทิ่มตาเธอ ทำให้โลกของยวี่หว่านพลันต้องมืดมิดลงทันใด
หญิงสาวถูกจับเข้าคุก ส่วนลู่อี้หนงแม้จะได้รับบาดเจ็บที่ดวงตาแต่ก็ยังคงเชิดหน้าชูคออยู่อย่างเดิม
 *
ยวี่หว่านออกจากคุกที่ออเบิร์น เมืองนิวยอร์คเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และเธอก็ยังไม่มีที่พักเป็นหลักแหล่ง จึงขออาศัยในอพาร์ตเมนท์ของซานซานเพื่อนสนิทของเธอชั่วคราวไปก่อน
ตอนที่เธอกลับเข้าห้องมา ดูเหมือนว่าซานซานจะหลับไปแล้ว เธอจึงเดินเข้าห้องของตัวเองไปพักผ่อน
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นแผนการที่ยวี่หว่านวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในคุกที่ออเบิร์นเมื่อปีที่แล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าเกมของเธอจะจบตั้งแต่ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ หญิงสาวรู้สึกเศร้าใจมาก นอนไม่หลับได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของหล่อนก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อ “มู่เฉิงเหยียน” ทันทีที่หล่อนเห็นชื่อนี้ก็นิ่วหน้าเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดปุ่มรับสาย
เสียงกังวานของผู้ชายดังขึ้นในสาย “ยวี่หว่าน คุณหลับหรือยัง”
“ถ้าฉันหลับ แล้วผีที่ไหนมารับโทรศัพท์” คำพูดของยวี่หว่านไม่เคยไว้หน้าใคร
หญิงสาวจีบมู่เฉิงเหยียนมาแปดปี จนในที่สุดก็จีบติด หล่อนคิดว่าจะใช้ชีวิตรักกับเขาอย่างมีความสุข แต่เรื่องราวกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อดวงตาของลู่อี้หนงได้รับบาดเจ็บ คนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์หลังเวทีวันนั้นที่จะช่วยเป็นพยานให้เธอได้ก็คือมู่เฉิงเหยียน แต่เขากลับปฏิเสธที่จะขึ้นศาลเป็นพยานให้กับเธอ
ยวี่หว่านเพิ่งจะมารู้ความจริงในตอนหลังว่า น้องสาวของหล่อนเพียงแค่ใช้ลูกไม้นิดหน่อยก็ทำให้ผู้ชายที่เธอตามจีบมาถึงแปดปีหลงจนโงหัวไม่ขึ้น แน่นอนว่าเขาต้องเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเดียวกับลู่อี้หนงและส่งเธอเข้าคุกอย่างไม่ไยดี
“ผมได้ข่าวมาว่าคุณกลับมาเมือง B แล้ว ออกมาเจอกันหน่อยได้มั้ย” เสียงของมู่เฉิงเหยียนยังสุขุมเหมือนเดิม แม้ว่าจะคุยผ่านโทรศัพท์ หล่อนก็พอจะจินตนาการได้ว่าใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มที่อยู่ในสายนั้นต้องกำลังขมวดคิ้วอยู่แน่นอน
แต่น่าเสียดายที่หล่อนไม่ใช่ผู้หญิงที่จะคอยวิ่งตามมู่เฉิงเหยียนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
“เจอหน้ากันเพื่ออะไรเหรอ อยากจะขอโทษฉันหรือว่าอยากจะอธิบายความรู้สึกผิดที่มีต่อฉันล่ะ” ยวี่หว่านพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยเย็นชา เหมือนคนที่สร้างเกราะป้องกันตนเองเอาไว้
“ผมก็แค่คิดว่าคุณเพิ่งออกจากคุก ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือจากผม.....”
“ความใจดีของรุ่นพี่มู่คงจะใช้ผิดที่ละมั้งคะ สองปีที่แล้วจำได้ว่าฉันเคยขอความช่วยเหลือจากคุณ แต่คุณกลับไม่สนใจฉันเลยสักนิด” คำพูดของยวี่หว่านเยียบเย็นกว่าเดิม มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ถึงแม้คำพูดจะดูแข็งกร้าว แต่ในใจนั้นกลับเจ็บปวดเกินจะทน
คนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด กลับหักหลังในเวลาที่เธอต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด.....
“ง่วงแล้ว วางล่ะ” หล่อนทำเป็นไม่สนใจแล้วกดวางไป แต่วินาทีต่อมาความรู้สึกกลับเหมือนคลื่นที่ถาโถมเข้ามา
ค่ำคืนที่ยากจะข่มตาหลับ ไม่รู้ว่าหล่อนเผลอหลับไปตอนไหน หล่อนตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงของอีกวัน หลังจากจัดที่นอนเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็เรียกแท็กซี่ไปโรงแรมปินเฉิง
หล่อนเข้าไปนั่งในล็อบบี้โรงแรมอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากลิฟต์ พอเห็นยวี่หว่านก็ส่งยิ้มให้หญิงสาว “หวานหว่าน”
ยวี่หว่านลุกเดินไปหาชายคนนั้น เธอก้าวเข้าไปคล้องแขนและซบหน้ากับไหล่เขาอย่างเป็นธรรมชาติ


ตอนที่ 2 ได้ข่าวมาว่าคุณเฉิงมีลูกไม่ได้ พอดีเลย ฉันเองก็ไม่ชอบเด็กค่ะ
ดูเหมือนว่าคำพูดของเฉิงฉีตงจะต่างไปจากที่เธอคิด หล่อนคิดว่าชายหนุ่มคงจะเรียกบอดี้การ์ดให้ลากตัวเธอออกไป
เพราะเธอเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
“สีดำเป็นสีแห่งความเซ็กซี่ลึกลับน่าค้นหา ฉันคิดว่าคุณจะชอบค่ะ” ยวี่หว่านยักคิ้ว สายตามองใบหน้าของชายหนุ่มไม่หลบเลี่ยง
“ก็ดูน่าค้นหานะ เกือบทำให้ผมคิดว่าคุณเป็นนักฆ่า” เฉิงฉีตงโยนรายงานที่อยู่ในมือลงบนโซฟาข้างๆ กระตุกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง มองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างมีนัย
เขารู้สึกไม่คุ้นหน้าเธอเลย
“ถ้าหากคืนนี้คุณต้องการนอนกับผม เกรงว่าคงจะทำให้คุณต้องผิดหวังแล้วล่ะ คืนนี้ผมไม่ต้องการผู้หญิง” เฉิงฉีตงยืนขึ้นตรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย ยื่นแขนเรียวยาวไปหยิบแก้วไวน์ที่อยู่บนโต๊ะรับแขก หมุนแก้วเล็กน้อยก่อนจะจิบเข้าปาก
“คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ”
“อ้อ งั้นเหรอ?”
“คุณเฉิงคะ ฉันต้องการเป็นคุณนายเฉิง” หญิงสาวพูดตรงๆไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย
“คุณตรงดีนะ” เฉิงฉีตงเหมือนจะสนใจขึ้นมา รอยยิ้มเข้มขึ้น แต่สายตายังคงมองเธออย่างสำรวจ เขามองผิวขาวราวหิมะของเธอ ดูแล้วผู้หญิงคนนี้คงจะทุ่มเทกับเรื่องนี้ไปไม่น้อย
ระยะห่างระหว่างยวี่หว่านกับเฉิงฉีตงมีเพียงโต๊ะรับแขกที่กั้นกลางเท่านั้น หล่อนทำตัวเหมือนเจ้าของบ้าน หยิบแก้วไวน์และขวดไวน์ขึ้นมาจากโต๊ะ รินไวน์ให้ตัวเองแล้วจิบเข้าปากทันที
“ได้ข่าวมาว่าคุณเฉิงมีลูกไม่ได้ พอดีเลย ฉันก็ไม่ชอบเด็กค่ะ เราสองคนเหมาะสมกันดีนะ คุณว่ามั้ย?”
มือที่เฉิงฉีตงหมุนแก้วไวน์อยู่กลับชะงักลง ไม่ตอบคำถามใดๆ ในดวงตารียาวราวกับปิดบังเรื่องราวบางอย่างไว้
ยวี่หว่านหมุนแก้วไวน์ในมือ ดวงตางดงามของหล่อนมองเขาอย่างเฉยเมย
“คุณเฉิงค่ะ ฉันขอเงินสามสิบล้านและตำแหน่งคุณนายเฉิง แล้วฉันจะเชื่อฟังคุณ ฉันจะไม่เรียกร้องความรักใดๆทั้งนั้น”
“คุณจะเอาอะไรมาต่อรองกับผม?” เขากลับไม่โกรธอย่างที่คิด
“เพราะว่าฉันเข้าใจคุณเฉิงมากกว่าเข้าใจตัวฉันเองเสียอีก”
“เช่น?”
“คุณเฉิงมีขนาดรอบเอว 78 รอบสะโพก 120 ความยาวขา 120.....”
“ขนาดของร่างกายผมคุณก็รู้ดีขนาดนี้เลย?” ชายหนุ่มยิ่งสนใจมากขึ้น
“มันเป็นเพียงแค่การรวบรวมตามคำบอกเล่าที่ได้ยินมาค่ะ แต่ก็ยังมีอีกที่หนึ่ง ที่ยังไม่ได้พิสูจน์”
ชายหนุ่มยักคิ้ว จุดบุหรี่แล้วมองหล่อนด้วยความสนใจยิ่งขึ้น “เพราะงั้นคุณเลยกะจะมาพิสูจน์ด้วยตัวเองอย่างนั้นสิ?”
“อืม คืนนี้ค่ะ”
พูดจบหล่อนก็ลุกขึ้น โยนกระเป๋าแล้วเดินไปยืนตรงหน้าเฉิงฉีตง นั่งลงบนตักของเขาโดยไม่สนใจสายตาอันตรายของเขา ใช้มือเรียวยาวโอบรอบคอชายหนุ่มไว้
ระยะห่างเพียงน้อยนิด ทำให้ยวี่หว่านเหมือนจะรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจเต้นของชายหนุ่ม ลมหายใจที่เป่ารดกัน ทำให้หญิงสาวรู้สึกเคลิบเคลิ้ม
ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้ชายเพอร์เฟค เพอร์เฟคยิ่งกว่าคำที่ผู้คนร่ำลือกัน
เฉิงฉีตงมีดวงตาที่ชวนให้ผู้คนหลงใหล มองไม่อออกว่าสิ่งที่อยู่ในดวงตาของเขาคืออะไร ทันใดนั้นชายหนุ่มก็เชยคางของหล่อนขึ้น
ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือตกอยู่ในสายตาของเขา
หล่อนเงยหน้ามองไรหนวดที่เพิ่งงอกออกมาบนใบหน้าของชายหนุ่ม
“สามสิบล้าน? คุณคิดว่าค่าตัวคุณสูงขนาดนี้เลย?” เฉิงฉีตงมองหญิงสาวในอ้อมกอดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ฉันลืมแนะนำตัวเองไป ฉันแซ่เฉียว เฉียวเดียวกับเฉียวหลานซินน่ะค่ะ”
เฉียวหลานซิน สามคำนี้ผู้คนในเมือง B ต่างก็รู้จักดี เธอคือนักธุรกิจและนักการกุศลผู้มีชื่อเสียงโด่งดังนั่นเอง


ตอนที่ 3 ไม่มีใครชอบผู้หญิงโลภมากหรอก
เฉิงฉีตงได้ยินดังนั้น ความสนุกในดวงตายิ่งดูเพิ่มมากขึ้นไปอีก
“เฉียวหลานซินคือแม่ของฉันค่ะ แม่คงจะอยากให้น้องสาวของฉันแต่งงานกับคุณ แต่ฉันอยากมาแทนตำแหน่งของน้องสาว ไม่ทราบว่าคุณเฉิงจะให้โอกาสฉันมั้ยคะ”
“เท่าที่ผมทราบ เฉียวหลานซินมีลูกสาวเพียงคนเดียว ทำไมผมต้องให้โอกาสผู้หญิงที่สถานะไม่ชัดเจนแบบคุณด้วย?” เฉิงฉีตงพูดด้วยความระแวดวระวัง
เขาจับคางของหญิงสาวไว้แน่น จนเธอรู้สึกเจ็บจนชา แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมา
หล่อนนั่งบนตักเขา แต่สายตาไม่กล้ามองแผงอกอันกำยำของชายหนุ่ม
“สาเหตุที่เฉียวหลานซินจะยกลูกสาวให้คุณ ก็หวังจะได้ผลประโยชน์จากธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ของคุณ แต่สำหรับฉัน ฉันต้องการสามสิบล้านเท่านั้น ที่เหลือฉันจะไม่เข้าไปยุ่งย่ามสักสตางค์แดงเดียว”
หล่อนมั่นใจว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ามีความฉลาดพอ ใครๆต่างก็พูดว่าเขาเป็นแดร็กคิวล่าในวงการธุรกิจ เพียงแค่เขากระดิกปลายนิ้วก็สามารถล้มธุรกิจขนาดกลางได้ เขาฉลาดขนาดนี้ แน่นอนว่าจะไม่ทำธุรกิจที่ตัวเองต้องขาดทุนเป็นแน่
“ไม่มีใครชอบผู้หญิงโลภมากหรอก” น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มหนัก เสียงแหบๆของเขาฟังแล้วช่างมีเสน่ห์เหลือล้น
“ฉันต้องการเงินสามสิบล้านกับตำแหน่งคุณนายเฉิงที่ยังว่างอยู่เพียงเท่านั้น ไม่ต้องการความรักอะไรจากคุณ อย่างนี้เรียกว่าโลภเหรอคะ? ”
สายตาของเฉิงฉีตงดูเหนื่อยล้า เขามองหญิงสาวอยู่นานจนในที่สุดเริ่มจะหมดความอดทน เสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็จับหญิงสาวเหวี่ยงออกจากตัก เฉียวยวี่หว่านล้มคะมำลงบนพรมตรงหน้า โชคดีที่พรมนั้นอ่อนนุ่ม ทำให้หล่อนไม่ต้องเจ็บตัว
เฉิงฉีตงเข้ามาประกบหญิงสาว มุมปากเผยให้เห็นรอยยิ้ม ระยะห่างเพียงน้อยนิดระหว่างกัน ทำให้ได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆบนตัวของชายหนุ่ม ผสมกับกลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่บนตัวเขา
“ผู้หญิงที่ไม่รู้จักประมาณตัวเองมีแต่จะทำให้คนอื่นสมเพช ไม่น่ารักเลยสักนิด”
เฉียวยวี่หว่านสูดหายใจเข้าลึกๆทีหนึ่งก่อนจะยื่นมือคว้าพรมข้างๆ ไม่กล้าขยับตัว
“พ่อบ้าน ส่งแขก” เฉิงฉีตงตะโกนออกไป ในที่สุดพ่อบ้านและบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่หลังประตูก็กรูเข้ามา
เหล่าบอดี้การ์ดเองต่างก็กลัวจะถูกลงโทษ ที่คฤหาสน์ตระกูลเฉิงที่ยิ่งใหญ่กลับมีผู้บุกรุกเข้ามาได้ง่ายๆแบบนี้
บอดี้การ์ดสองคนที่จับข้อมือของยวี่หว่านไว้ กลับถูกยวี่หว่านใช้รองเท้าส้นสูงเหยียบเข้าไปบนเท้าของเขาอย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้บอดี้การ์ดทั้งสองรีบปล่อยมือจากหญิงสาว
“ฉันไปเองได้” หล่อนแสร้งวางท่านิ่งงเฉย รอยยิ้มที่มุมปากหุบลง “คุณเฉิง เก็บตำแหน่งคุณนายเฉิงไว้ให้ฉันด้วยนะคะ”
พูดจบ หญิงสาวก็หันหลังเดินออกไป
“คุณผู้ชาย ให้แจ้งตำรวจมั้ยครับ” พ่อบ้านเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
คฤหาสน์หลังนี้สร้างมาแล้วหลายปี เพิ่งจะมีผู้บุกรุกเข้ามาครั้งแรกก็วันนี้.....
สายตาของเฉิงฉีตงมองไปเห็นกระเป๋าถือบนโซฟาที่อยู่ตรงข้าม หรี่ตามองแวบหนึ่งก็ลุกขึ้น ก้าวไปยังโซฟาตัวนั้น แล้วหยิบกระเป๋าที่อยู่บนโซฟาขึ้นมา
เขาหยิบบุหรี่ที่อยู่บนโต๊ะรับแขกขึ้นมาจุด ดูดเข้าไปแรงๆทีหนึ่ง แล้วใช้มือที่คีบบุหรี่อยู่นั้นเปิดกระเป๋าถือออก
ในกระเป๋าถือมีบัตรเอทีเอ็มสองใบ และบัตรประจำตัวประชาชนอีกใบหนึ่ง นิ้วที่แสดงให้เห็นถึงข้อต่อที่ชัดเจนหนีบบัตรไว้ มองบัตรนั้นอย่างละเอียดท่ามกลางควันบุหรี่ที่พ่นออกมา
“เฉียวยวี่หว่าน” ชายหนุ่มอ่านชื่อหญิงสาวบนบัตร น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก
“ไปหาข้อมูลผู้หญิงคนนี้มา”
“ครับ”


ตอนที่ 4 มันแสดงได้แนบเนียนมาก
พอยวี่หว่านเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเฉิง ฝนก็เริ่มตกลงมาปรอยๆ ตอนนี้เป็นต้นฤดูหนาว ซึ่งเดิมทีอากาศก็หนาวอยู่แล้ว แล้วหล่อนยังใส่เพียงชุดเดรสเพียงตัวเดียวเพื่อมาที่คฤหาสน์หลังนี้ เพียงแค่หญิงสาวก้าวออกจากประตูบ้าน ความหนาวเย็นของอากาศก็แทรกผ่านจนทำให้หล่อนจมูกแดงทันที
ยวี่หว่านจามติดกันอยู่หลายครั้ง ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอเห็นหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นชื่อ “เฉียวหลานซิน” สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
แต่ว่าหล่อนก็สงบใจอย่างรวดเร็ว แล้วกดปุ่มรับสาย
“ฮัลโหล ยวี่หว่าน พ่อบ้านบอกว่าลูกพ้นโทษเมื่อสองวันที่แล้ว แล้วบินกลับจากนิวยอร์คมาเมือง B แล้ว ทำไมถึงไม่ติดต่อแม่ละ?”
ปลายสายคือ เฉียวหลานซิน แม่แท้ๆของเธอ และเป็นแม่แท้ๆแต่คนละพ่อกับลู่อี้หนงผู้เป็นน้องสาวของหล่อน
เพียงแค่ยวี่หว่านนึกถึงสองคนนี้ ในสมองก็ปรากฏภาพศาลที่นิวยอร์คเมื่อสองปีที่แล้ว ตอนนั้นลู่อี้หนงยืนซบอยู่ข้างๆลู่หง หยางผู้เป็นพ่อและเฉียวหลานซินผู้เป็นแม่ ตาซ้ายถูกปิดด้วยผ้าก๊อซ น้ำตาคลอมองเฉียวยวี่หว่านถูกตำรวจจับเข้าคุกไป
ส่วนแม่ของหล่อนกลับไม่ปริปากช่วยแม้แต่คำเดียว
“แม่คะ ถ้าแม่จะมาสืบข่าวเรื่องที่หนูพ้นโทษเพื่อไปบอกลู่อี้หนง งั้นช่วยไปบอกเขาด้วยว่าหลังจากนี้ให้เตรียมตัวกลัวจนหัวหดได้เลย” หล่อนยืนอยู่บนรองเท้าส้นสูงนานเสียจนหลังเท้าเป็นรอย แต่ก็ยังต้องใส่เดินต่อ เพราะหล่อนไม่อยากอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเฉิงนานเกินไป
ผู้ชายอย่างเฉิงฉีตง มีหรือจะไม่แจ้งตำรวจจับผู้บุกรุกย่างเธอส่งตำรวจ
“ยวี่หว่าน แม่ไม่อยากให้ลูกมองน้องแบบนี้ หนงหนงถูกลูกทำร้ายจนตาบาดเจ็บไปข้างหนึ่ง แต่สองปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยว่าร้ายลูกเลย”
“งั้นเหรอ งั้นมันก็คงแสดงละครได้แนบเนียนมาก” ฝนที่ตกทำใช้ชุดเดรสสีดำของเธอเปียกปอน ผมเผ้าไม่เป็นทรง
เฉียวหลานซินเหมือนจะเริ่มหมดความอดทน “เลิกพูดเรื่องที่มันผ่านไปได้แล้ว เมื่อไหร่ลูกจะกลับบ้าน?”
“กลับบ้านเหรอ บ้านไหน บ้านของแม่หรือบ้านของพ่อล่ะ?” เฉียวยวี่หว่านยิ้มเย้ย แววตาเยือกเย็น
ตอนที่ยวี่หว่านอายุเพียงสองขวบยังจำอะไรไม่ได้นั้น เฉียวหลานซินถูกพ่อแม่บีบบังคับให้ทิ้งยวี่หว่านกับเจียงซงเหนียนผู้เป็นสามี แล้วแต่งงานใหม่กับลู่หงหยางผู้มีอำนาจในเมือง B ปีต่อมาก็ให้กำเนิดลูกแฝดชายหญิง ส่วนพ่อของหล่อนเองก็ใช่ย่อย ผ่านไปไม่นานก็แต่งงานกับผุ้หญิงคนหนึ่ง มีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน
บ้านตระกูลเฉียวเดิมทีเป็นตระกูลมีชื่อเสียง ภายใน20ปี เฉิงหลานซินกลายเป็นนักธุรกิจหญิงและนักการกุศลที่มีชื่อเสียงในประเทศ ส่วนเจียงซงเหนียนพ่อของหล่อนจากชายหนุ่มธรรมดาก็กลายเป็นนักการทูตที่มีชื่อเสียงขึ้นมา
สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือเฉียวยวี่หว่าน หล่อนถูกพ่อและแม่ทอดทิ้ง ไม่มีใครต้องการเด็กที่ไม่ควรจะเกิดมาคนนี้
“กลับมาหาแม่สิ เรื่องที่ผ่านไปแล้วแม่กับลุงลู่จะไม่โทษลูกเลย แม้ว่าเฉิงเจ๋อจะอยู่ในโรงพยาบาลยังไม่ฟื้น ตาของหนงหนงจะบาดเจ็บเพราะฝีมือลูก แต่ยังไงลูกก็เป็นลูกของแม่” ลู่เฉิงเจ๋อเป็นพี่น้องฝาแฝดกับลู่อี้หนง สามปีที่แล้วเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกับยวี่หว่าน และบัดนี้ยังคงนอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ในโรงพยาบาล
เฉิงหลานซินพูดได้น่าฟังยิ่งนัก
“แม่คะ แม่แน่ใจนะว่าไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดหนู?” หล่อนยิ้มขื่น “หนูไม่กลับบ้านใครทั้งนั้น หนูกำลังจะมีบ้านของตัวเอง หนูกำลังจะแต่งงาน”
“ลูก.....ลูกจะแต่งงานกับใคร?”
“ถึงตอนนั้นแม่ก็จะรู้เองค่ะ” พูดจบยวี่หว่านก็กดวางสาย ไม่เปิดโอกาสให้เฉียวหลานซินถามแต่อย่างใด
เพราะหล่อนรู้ว่าถ้าหล่อนบอกเฉียวหลานซินเพียงคำเดียว ลู่อี้หนงก็จะรู้เรื่องนี้ในทันที


ตอนที่ 6 เมื่อคืนวานผู้หญิงคนนี้ยังปากหวานประจบเอาใจเขาอยู่เลย
หน้าประตูล็อบบี้ของโรงแรมปินเฉิง เฉิงฉีตงสวมชุดสูททางการ ทั้งดูสมาร์ทและราคาแพง ข้างๆมีลู่เฉินผู้ช่วยของเขากำลังรายงานการทำงานให้เขาฟัง
“บอสครับ คนของบริษัทหัวเฉิงจากสวิสเครื่องดีเลย์สี่ชั่วโมง บอสจะกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนมั้ยครับ”
กำหนดการเดิมคือนัดเซ็นสัญญาซื้อขายที่ห้องประชุมของโรงแรมปินเฉิงในอีกครึ่งชั่วโมงที่จะถึงนี้ แต่เครื่องดันดีเลย์ ก็ทำได้เพียงรอต่อไป
“อืม” เฉิงฉีตงมีท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย เขายื่นมือไปคลายเนคไทออก ขณะที่กำลังเดินตรงไปหน้าลิฟต์ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างที่ดูคุ้นๆ
ใบหน้าของหญิงสาวงดงามได้รูปแต่ค่อนข้างผอม ปล่อยผมยาวปิดไหล่ หล่อนกำลังซบอยู่กับไหล่ชายคนหนึ่งอย่างสนิทสนม ริมฝีปากมีรอยยิ้มบางๆ
เฉิงฉีตงหรี่ตามองเล็กน้อย จมอยู่ในห้วงความคิด เขาเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้
เมื่อคืนวานผู้หญิงคนนี้ยังทำปากหวานประจบเอาใจเขาอยู่เลย ทั้งพยายามยั่วยวนเขา พยายามจะปีนขึ้นเตียงของเขา พริบตาเดียวผู้หญิงคนนี้ก็ได้เหยื่อใหม่ ดูเหมือนว่าเธอคงจะเลือกจับเฉพาะคนรวย
“บอสครับ” ผู้ช่วยเขาเรียกเตือน
เฉิงฉีตงถอนสายตากลับมาแล้วเดินไปยังหน้าลิฟต์
*
ในห้องสูทผู้บริหารชั้น26 ยวี่หว่านนั่งอยู่บนโซฟา เจียงมู่ถิงรินน้ำร้อนให้หล่อนแก้วหนึ่ง
“สองปีนี้เธอดูซูบไปเยอะนะ”
“ก็อยู่ในคุกลำบากนี่นา พี่คะ ฉันอยากเจอพ่อ ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย” เจียงมู่ถิงเป็นน้องชายคนละแม่ของยวี่หว่าน ตั้งแต่เด็กก็รักยวี่หว่านมาก แต่เพราะการวางตัวที่ดูสุขุมกว่าอายุจริง ทำให้ยวี่หว่านเรียกเขาว่าพี่ชายมาโดยตลอด หลายปีมานี้เจียงมู่ถิงก็ถือเป็นญาติเพียงคนเดียวที่รักเธอจริงๆ
เจียงมู่ถิงมีท่าทีลำบากใจ “เธอก็รู้ ว่าพ่อเขา.....”
“ฉันรู้ สองปีที่แล้วตอนที่ฉันเข้าคุก พ่อคงกลัวว่าลูกสาวที่มีคดีติดตัวอย่างฉันจะทำให้ชื่อเสียงของเขาแปดเปื้อน แต่ว่าพี่คะ ครั้งนี้ฉันมีธุระสำคัญจริงๆ”
เจียงมู่ถิงขมวดคิ้ว “ช่วงนี้บริษัทอยู่ในช่วงโยกย้ายพนักงาน แล้วพี่เองก็ต้องอยู่ที่นี่ตลอด อีกสามวันพ่อจะมาทานข้าวกับพี่ที่นี่ ถึงตอนนั้นเธอค่อยมาก็แล้วกัน”
“ได้” ยวี่หว่านพยักหน้ารับคำ เธอนั่งอยู่ในห้องของเจียงมู่ถิงไม่กี่ชั่วโมง ขณะที่กำลังจะขอตัวกลับ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เป็นตำรวจที่มาขอตรวจค้นห้อง
ตอนนั้นเจียงมู่ถิงเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เพราะตอนค่ำเขาต้องไปร่วมงานเลี้ยงของตระกูลมู่ที่จะจัดขึ้นที่นี่ เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกมา มือหนึ่งใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผมที่กำลังเปียกอยู่
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงครับ ขอตรวจบัตรประจำตัวประชาชนด้วยครับ” ตำรวจน่าจะกำลังทำคดีอยู่ เลยต้องตรวจค้นทีละห้อง
ชั้น26มีห้องสูทผู้บริหารทั้งหมดสองห้อง ดังนั้นตำรวจอีกสองสามคนที่เหลือจึงไปเคาะอีกห้องที่อยู่ตรงกันข้าม
เจียงมู่ถิงหันหลังไปหยิบบัตรประชาชนออกมาให้ตำรวจ แต่ยวี่หว่านหาบัตรประชาชนเท่าไรก็หาไม่เจอ ทันใดนั้นหญิงสาวก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนวานนี้หล่อนน่าจะลืมกระเป๋าถือไว้ที่โซฟาในคฤหาสน์ตะกูลเฉิง
ซวยแล้ว บัตรประชาชนของฉันอยู่ในกระเป๋า
ทันทีที่หล่อนเดินมาที่ประตูกำลังจะอธิบายกับตำรวจ ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็ถูกเปิดออก เฉิงฉีตงที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว ผูกเนคไทแบบหลวมๆ กระดุมที่คอเสื้อถูกปลดออกสองเม็ด ดูสบายๆแต่ดูเซ็กซี่
ทันใดนั้นตำรวจก็พูดขึ้น “คุณผู้หญิงครับ หากคุณปฏิเสธที่จะแสดงบัตรประจำตัวประชาชนต่อเจ้าหน้าที่ พวกเรามีสิทธิสงสัยว่าคุณและคุณผู้ชายท่านนี้กำลังทำการซื้อขายที่ไม่ถูกต้อง”


ตอนที่ 8 เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ได้มีเบี้ยต่อรองอะไรที่จะทำให้เฉิงฉีตงแต่งงานกับเธอ
ในตอนนั้น ลู่เฉินผู้ช่วยของเขาก็ถือเอกสารเดินเข้ามาจากด้านนอก “บอสครับ จัดเตรียมเอกสารเรียบร้อยหมดแล้วครับ.....”
คำพูดของลู่เฉินเพิ่งพูดไปเพียงครึ่งเดียว ก็เห็นว่าในห้องมีผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ด้วย เขานิ่งไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดต่อ
“ขอโทษที่รบกวนครับ” ลู่เฉินผงกศีรษะอย่างเข้าใจ หันหลังรีบเดินออกไป
ยวี่หว่านนึกขึ้นได้ว่าน่าจะเป็นผู้ช่วยคนนี้ที่เดินออกไปแล้วลืมปิดประตู ทำให้เฉิงฉีตงคิดว่าผู้ช่วยของเขากลับมาแล้ว จึงให้ผู้ช่วยช่วยหยิบเสื้อคลุมให้
ยวี่หว่านมองท่าทางนิ่งๆของผู้ช่วยที่เดินออกไป อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นล้อเฉิงฉีตง “คุณเฉิงคงพาผู้หญิงมาที่นี่บ่อยใช่มั้ยคะ ดูเหมือนว่าผู้ช่วยของคุณจะเห็นเป็นเรื่องปกติไปแล้ว”
“ออกไป” ท่าทีของเฉิงฉีตงดูเหมือนว่าจะหงุดหงิดเสียยิ่งกว่าเมื่อคืนวานเสียอีก
ก็จริงอยู่ ตอนนี้ในสายตาของเขาคงคิดว่าหล่อนเป็นผู้หญิงร้ายกาจที่จ้องจะจับผู้ชายรวยๆสินะ
ยวี่หว่านมองร่างของชายหนุ่มที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เสื้อคลุมอาบน้ำที่เปิดออกเล็กน้อย ทำให้มองเห็นถึงแผงอกแน่นๆ กลิ่นครีมอาบน้ำบนตัวเขา ผสมกับกลิ่นความเป็นผู้ใหญ่เฉพาะตัวของเขา และยังมีกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ
“คุณเฉิงหุ่นดีขนาดนี้ น่าเสียดายที่มีลูกไม่ได้ เสียของจริงๆเลย”
เฉิงฉีตงคิ้วกระตุกดวงตาฉายแววไม่พอใจ เขาหันหลังเดินไปที่โต๊ะด้านข้างหยิบกล่องบุหรี่แล้วหยิบบุหรี่ออกมาด้วยความคุ้นเคย คว้าไฟแช็คขึ้นจุดบุหรี่ขึ้นสูบ
“ร้อนเงินขนาดนี้เลยหรอ” นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ไว้ แล้วนั่งลงบนโซฟา มืออีกข้างใช้นิ้วเคาะลงบนโซฟา ท่าทางเหมือนกำลังดูละครอยู่
ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ เป็นคนเดียวกับที่เอ่ยขอเงินสามสิบล้านจากเขาเมื่อคืนนี้
“หืม?” ยวี่หว่านนิ่งงัน ไม่เข้าใจความหมายของเขา
“ขึ้นเตียงกับผู้ชายรวยๆโดยไม่เลือก ไม่ใช่เพราะต้องการเงินเหรอ” เฉิงฉีตงเขี่ยขี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ เขาเงยหน้าหรี่ตามองหญิงสาวที่ไม่ได้แต่งหน้าแต่ใบหน้าของหล่อนก็ยังคงงดงามไร้ที่ติ
ยวี่หว่านเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดทันที เขาคงจะเข้าใจผิดว่าเมื่อครู่หล่อนคงขายบริการให้เจียงมู่ถิงสินะ
“เขาเป็น.....” หล่อนทำท่าจะอธิบาย แต่ดูจากแววตาไม่เชื่อถือของเฉิงฉีตง จึงตัดสินใจที่จะไม่อธิบาย เปลี่ยนสีหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ค่ะ ฉันต้องการเงิน ถ้าคุณเฉิงชอบ ฉันสามารถเป็นคุณนายเฉิงได้ตลอดเวลานะคะ”
หล่อนยักคิ้วพร้อมกระตุกมุมปากขึ้น
“คุณน่ะเหรอ”
ยวี่หว่านรู้ดีว่าเฉิงฉีตงคงไม่เห็นเธออยู่ในสายตา เธอไม่ใช่คนมีชื่อเสียง ไม่มีหัวนอนปลายเท้า แถมยังเคยเข้าไปอยู่ในคุกตั้งสองปี
“จริงๆแล้วฉันก็มีดีนะคะ ฉันทำกับข้าวเป็น ซักผ้าเป็น” ยวี่หว่านพูดไปงั้น เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ได้มีเบี้ยต่อรองอะไรที่จะทำให้เฉิงฉีตงแต่งงานกับเธอ
 เฉิงฉีตงดับบุหรี่ลง ในที่เขี่ยบุหรี่มีเสียงซ่าดังขึ้น เขาเงยหน้ามองหญิงสาว
“บ้านผมไม่ขาดแคลนคนใช้” ชายหนุ่มพูดติดตลก “แล้วผมก็ไม่ขาดแคลนผู้หญิงด้วย”
เฉิงฉีตงพูดตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม
ยวี่หว่านยิ้มบางๆ เธอเองก็ไม่ได้ดึงดัน “เรื่องของเราไม่ต้องรีบร้อน ฉันยังมีเวลาอีกเยอะค่ะ”
เมื่อหญิงสาวพูดจบ เฉิงฉีตงก็หลุบตาลง


ตอนที่ 11 คำพูดแค่ว่าคุณหลงผิดไปชั่ววูบมันลบล้างที่ฉันต้องเข้าคุกไปสองปีได้มั๊ย?
เจียงมู่ถิงพาสองสาวเข้าไปในงานแล้ว เขาก็เดินถือแก้วไปพบคนโน้นคนนี้ ซานซานที่นั่งอยู่อีกฝั่งได้แต่มองตามร่างของชายหนุ่ม
ยวี่หว่านยื่นมือไปโบกให้หญิงสาวรู้ตัว “อยากมองทำไมไม่มองแบบเปิดเผยไปเลยล่ะ ยังไงเขาก็คือคู่หมั้นของแกนะ แต่แกเจอพี่เขาทีไรกลับทำตัวเหมือนเด็กน้อยที่พบหน้าครูประจำชั้นงั้นแหละ”
ซานซานเพ่งมองแล้วยิ้มเย้ยหยัน “พวกเราคุยกันแล้วว่าจะทำเป็นไม่รู้จักกันต่อหน้าคนอื่น รอให้ถึงวันเกิดของฉันปีนี้ พวกเราก็จะยกเลิกการแต่งงาน”
“พี่ชายฉันรู้จักเลือกเวลาดีนะ ให้ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ในวันเกิดแกเลย” ยวี่หว่านไม่อยากจะโน้มน้าวซานซาน ได้แต่ขมวดคิ้วน้อยๆ “ฉันจะไปหยิบเครื่องดื่ม”
ยวี่หว่านยืนขึ้น เดินไปยังบาร์อาหารที่อยู่ข้างๆ กำลังจะหยิบนมร้อนขึ้นมา
ตอนที่หล่อนกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบแก้ว กลับมีมือคู่หนึ่งหยิบแก้วใบนั้นตัดหน้าเธอไป
“ยวี่หว่าน” เสียงของมู่เฉิงเหยียนที่เรียกชื่อเธอ ทำเอาเธอตัวสั่นเล็กน้อย หล่อนเงยหน้าขึ้น สบตากับมู่เฉิงเหยีบน
เมื่อก่อน ดวงตาคู่นี้นี่แหละที่ทำเอาหญิงสาวหลงใหลได้ถึงเจ็ดแปดปี
“รุ่นพี่มู่ ไม่สิ ตอนนี้ฉันควรเรียกคุณว่าประธานมู่สินะ” ยวี่หว่านเชิดสายตาขึ้นเบาๆดูเย้ยหยัน
“ยวี่หว่าน เลิกพูดจากับผมแบบนี้ได้มั้ย” เดิมทีมู่เฉิงเหยียนเป็นรุ่นพี่ของหล่อนสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัย S เขาเรียนด้านการเงิน แต่ด้วยความที่หน้าตาดีและตัวสูง จึงมักจะถูกนักศึกษาภาควิชาการออกแบบแย่งตัวให้มาเป็นนายแบบให้ และเพราะแบบนี้นี่เองที่ทำให้ยวี่หว่านกับเขารู้จักกัน หลังเวทีการแข่งขันออกแบบแฟชั่นที่นิวยอร์กเมื่อสองปีที่แล้ว เขาก็ไปเป็นนายแบบให้เธอ แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นเวที เธอก็ถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันเนื่องจากจงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่น
ยวี่หว่านจิบนมร้อนลงคอไป ในใจลึกๆรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก แต่ก็แสดงออกมาไม่ได้
“ให้พี่ชายหลอกฉันเข้ามาในงานได้ คุณสะใจนักใช่มั้ย” ยวี่หว่านเข้าใจเรื่องราวเมื่อได้พบกับเขา เจียงมู่ถิงคงช่วยเพื่อให้เขาได้พบกับเธอ
ในตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“เราไปหาที่คุยกันเงียบๆได้มั้ย” ใบหน้าของมู่เฉิงเหยียนยังคงไว้ซึ่งสีหน้าอบอุ่น สุภาพนุ่มนวล
ยวี่หว่านไม่ปฏิเสธเขา เพราหล่อนอยากจะรู้เหมือนกันว่ามู่เฉิงเหยียนจะพูดอะไรกับเธอ
 *
ยวี่หว่านยืนอยู่ตรงมุมสุดทางเดินของโรงแรม เงยหน้าขึ้นมองมู่เฉิงเหยียน
“ยวี่หว่าน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้วผมผิดเอง”
“ใช่” ยวี่หว่านไม่ตกหลุมพรางของเขา
มู่เฉิงเหยียนทำหน้าสำนึกผิด “ผมไม่คิดว่าลู่อี้หนงจะทำถึงขั้นส่งคุณเข้าคุก”
“คุณไม่ได้ขึ้นเตียงไปคุยกันมาเรียบร้อยแล้วเหรอ ทำไมยังรู้จักเขาไม่ดีพออีกล่ะ” ยวี่หว่านพูดประชดประชัดใส่มู่เฉิงเหยียน แต่ในใจเจ็บเหมือนถูกหยิกเนื้อเข้าอย่างแรง
ลู่อี้หนงเคยไปเยี่ยมเธอที่คุกเมื่อสองปีที่แล้ว คำพูดที่ปากแดงระเรื่อของหล่อนเคยพูดกับเธอเธอยังจำมันได้ดีจนถึงทุกวันนี้ “มู่เฉิงเหยียนที่เธอตามจีบมาแปดปี ฉันเพียงแค่กระดิกนิ้วเขาก็ยอมขึ้นเตียงกับฉันแล้ว เขาคงจะช่วยเป็นพยานให้เธอหรอกนะ”
แค่คิดถึงมัน ยวี่หว่านก็จิกเล็บเข้าที่กลางฝ่ามือ
“ตอนนั้นผมก็แค่หลงผิดไปชั่ววูบ” มู่เฉิงเหยียนสารภาพออกมา
ยวี่หว่านกัดฟันแน่น ขอบตาแดงก่ำมองไปที่เขา “คำพูดแค่ว่าคุณหลงผิดไปชั่ววูบมันลบล้างที่ฉันต้องเข้าคุกไปสองปีได้ด้วยเหรอ? มันจะง่ายไปหน่อยมั้ย? ต่อไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่งั้นเกิดฉันโกรธแล้วพูดเรื่องที่คุณมีอะไรกับน้องสาวของฉันออกไป สีหน้าของทุกคนคงจะดูไม่จืดนะ คุณว่ามั้ย?”


ตอนที่ 13 ช่วงที่อยู่ในคุกที่ออเบิร์นเป็นไงบ้าง
ยวี่หว่านมองร่างของเฉิงฉีตงที่เดินจากไป ใจที่แขวนอยู่ตอนนี้ค่อยรู้สึกโล่งขึ้นมาบ้าง
หล่อนกลับเข้าไปในงาน เห็นซานซานยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ขณะที่กำลังจะเดินไปเรียกเพื่อนสาวกลับ กลับมีร่างของใครบางคนเดินเข้ามาชนที่ไหล่ของเธอ
“ขอโทษ.....” เสียงอันอ่อนโยนของผู้หญิงดังมาจากทางด้านข้าง “เฉียวยวี่หว่าน?”
ตอนที่ยวี่หว่านได้ยินเสียงสุภาพอ่อนหวานนั้น ทั้งร่างสั่นไปเล็กน้อย เหมือนตัวเธอทำผิดอะไรสักอย่าง หล่อนหันไปมองตามเสียงนั้น เห็นเป็นลู่อี้หนงน้องสาวคนสวยของเธอนั่นเอง
 “อะไรจะบังเอิญขนาดนี้” นัยน์ตาหงส์ของลู่อี้หนงจ้องมองมาที่เธอ สายตาแฝงความขำขัน “สองวันก่อนแม่บอกว่าเธอออกจากคุกแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะเจอกันที่นี่ สองปีในคุกที่ออเบิร์นเป็นไงบ้างล่ะ”
ยวี่หว่านกวาดสายตามองลู่อี้หนงครู่หนึ่ง หล่อนสวมชุดราตรียาวสีแชมเปญ สวมรองเท้าส้นสูงของ CL สีนู้ดส้นสีแดง ทั้งร่างดูอ่อนโยนราวกับราชชนิกูลผู้สูงศักดิ์
เมื่อคู่กับดวงตาหงส์คู่นั้นแล้ว ไม่รู้ว่าคืนนี้จะยั่วผู้ชายได้สักกี่ราย
“บังเอิญมาก น้องสาวของพี่” ยวี่หว่านทำเสียงสูงเล็กน้อย มองลู่อี้หนงด้วยความเยือกเย็น “อยู่ในคุกที่ออเบิร์นก็ไม่สบายหรอก เธอจะลองไปอยู่ดูมั้ยละ”
“ฉันว่าคงไม่ดีกว่า ตั้งแต่เล็กจนโตพ่อแม่ก็คอยเอาอกเอาใจฉันมาตลอด ฉันอยู่ลำบากไม่ได้หรอก” ลู่อี้หนงยิ้มให้ ทำให้คนที่มองมารู้สึกว่าหล่อนช่างอ่อนโยนนัก
แต่ในความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของลู่อี้หนง ราวกับเข็มที่แหลมคม
ข้างๆยวี่หว่านเป็นโต๊ะแชมเปญที่วางแชมเปญอยู่เรียงราย หญิงสาวหยิงแชมเปญขึ้นมาดื่ม
“ได้ยินผู้คุมของคุกที่ออเบิร์บอกว่าเธอสเก็ตซ์แบบตลอดเวลาที่อยู่ในคุก ออกจากคุกแล้ว อย่าบอกนะว่ายังคิดจะเป็นนักออกแบบอยู่อีกน่ะ”
ลู่อี้หนงกำลังหลอกถามหล่อน
“ก็แน่นอนอยู่แล้ว เธอก็ระวังตัวดีๆนะ อย่าให้ฉันแย่งซีนได้ละ”
ทันใดนั้น ซานซานที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นก็เห็นว่ายวี่หว่านยืนอยู่กับลู่อี้หนง จึงรีบวิ่งเข้ามายืนข้างหน้ายวี่หว่านเพื่อปกป้องเธอ “ลู่อี้หนง เธออย่าคิดว่าจะรังแกยวี่หว่านได้อีกนะ ยวี่หว่าน เราไปกันเถอะ!”
ซานซานรู้ดีว่าลู่อี้หนงคือเงามืดที่อยู่ในใจของยวี่หว่าน จึงอยากจะรีบพาเธอออกไปให้พ้นจากที่นี่ แต่ตอนที่ยวี่หว่านหันหลังให้ ลู่อี้หนงก็ยื่นเท้าเข้ามาขัดขา ยวี่หว่านไม่ทันได้มอง จึงเซล้มลงไปบนโต๊ะแชมเปญที่อยู่ข้างๆ
แก้วแชมเปญที่วางอยู่แตกกระจายในพริบตา บนเนื้อตัวของยวี่หว่านเองก็เต็มไปด้วยแชมเปญที่หกรดและเศษแก้วที่แตกกระจาย
“ยวี่หว่าน!” ซานซานร้องเรียกเสียงดัง ผู้คนรอบข้างต่างหันมามองกันเป็นตาเดียว
เนื้อตัวของยวี่หว่านส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาเต็มไปด้วยเศษแก้วแตก โชคดีที่หล่อนยกมือขึ้นบังหน้าเอาไว้ ทำให้บนใบหน้าไม่มีรอยแผล
 ซานซานกัดฟันกรอด หมุนตัวไปคว้าข้อมือของลู่อี้หนงเอาไว้ “ลู่อี้หนง เธอทำอะไรของเธอ เป็นเธอที่ขัดขายวี่หว่าน”
ยวี่หว่านอยากจะลุกขึ้นมาจากพื้น แต่บนพื้นเต็มไปด้วยเศษแก้ว หากไม่มีคนพยุงเธอก็ไม่สามารถที่จะลุกขึ้นได้ หญิงสาวรู้สึกเจ็บแสบที่มือและต้นคอ โดยเฉพาะบริเวณแผลที่โดนแชมเปญไหลไปโดน ยิ่งรู้สึกแสบจนเกินจะทน


ตอนที่ 12 ร้องไห้ขนาดนั้นยังไม่ลืมที่จะส่งกอด
ยวี่หว่าพูดจบก็กัดริมฝีปากล่างไว้แน่น สีหน้าเย็นชา
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของมู่เฉิงเหยียนก็ดังขึ้น
“อืม ผมจะไปเดี๋ยวนี้” น่าจะมีคนเรียกให้เขาเข้าไปในงาน หลังจากกดวางสายเขาก็มองยวี่หว่านพร้อมขมวดคิ้ว “ยวี่หว่าน ผมขอโทษ”
ยวี่หว่านไม่ตอบ เธอมองตอนที่มู่เฉิงเหยียนเดินหันหลังจากไป ในใจรู้สึกเจ็บปวดทรมานสุดจะทน
หญิงสาวทรุดตัวลงแล้วกอดเข่าร้องไห้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย โชคดีที่ตรงนั้นเป็นมุมอับ ไม่มีใครมองเห็น
ตอนที่มู่เฉิงเหยียนตอบตกลงคบกับเธอ เธอดีใจจนแทบบ้า อดไม่ได้ที่จะบอกข่าวดีนี้กับทุกคน มู่เฉิงเหยียนในตอนนั้นก็ดีกับเธอมาก ตอนที่เธอเตรียมตัวไปประกวดนักออกแบบ เขาก็อดหลับอดนอนอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน
แต่ทุกสิ่งุกอย่างก็พังทลายลง
หญิงสาวร้องไห้จนหมดแรง ตั้งแต่วันที่เข้าคุกจนถึงวันนี้เธอไม่เคยร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่วินาทีที่เหยียบเข้าคุกก็พร่ำบอกกับตัวเองอยู่เสมอว่าเธอต้องไม่ร้องไห้ แต่พอได้พบมู่เฉิงเหยียน เธอกลับไม่สามารถที่จะควบคุมความเจ็บปวดนี้ได้เลย.....
ขณะที่หญิงสาวร้องไห้จนตัวสั่นอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา
“ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นอวดเก่งปากดี แต่พอลับหลังก็แค่ลูกพลับที่อ่อนปวกเปียกดีๆนี่เอง”
ยวี่หว่านรู้สึกคุ้นกับเสียงนี้ หล่อนเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นชายหนุ่มรูปงามอย่างเฉิงฉีตง ก็ลุกขึ้นมาด้วยความตกใจ ตกใจเสียจนน้ำตายังหยุดไหล
หล่อนมัวแต่จะลุกขึ้นยืน แต่เพราะนั่งอยู่นานจนขาชา ทำให้ยืนได้ไม่มั่นคง จึงยื่นมือไปหวังจะจับแขนของเฉิงฉีตงเพื่อพยุงตัวเองไว้
หล่อนจับไม่แน่น จึงเซเข้าหาเฉิงฉีตง มือคว้าจับเอาแขนเสื้อสูทราคาแพงของเขา
“ร้องไห้ขนาดนั้นยังไม่ลืมที่จะส่งกอดอีกหรือคุณ” ชายหนุ่มพูดแบบกวนโอ๊ย แต่น้ำเสียงยังคงนิ่งเฉยและสุขุม
ยวี่หว่านได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองหน้าชายหนุ่ม น้ำตาที่ยังเช็ดไม่แห้งสนิท ดวงตาใสจนเห็นได้ชัด “ได้ยินมาว่าผู้ชายจะใจอ่อนถ้าเห็นน้ำตาของผู้หญิง ฉันก็อยากจะลองดู ไม่ทราบว่าคุณเฉิงแพ้น้ำตาผู้หญิงมั้ยคะ”
เฉิงฉีตงก้มลงมองที่หล่อน โดยไม่พูดจาใดๆ
ข้างๆสุดทางเดินเป็นห้องน้ำ เขายืนล้างมืออยู่ในนั้น เพราะมุมที่เขายืนอยู่ไม่มีใครมองเห็น ทำให้ยวี่หว่านกับมู่เฉิงเหยียนไม่เห็นว่าข้างๆมีเขาอยู่ด้วย ด้วยมารยาทเขาก็เลยไม่ออกมารบกวนพวกเขาสองคน
ยวี่หว่านคิดว่าเฉิงฉีตงน่าจะได้ยินที่พวกเธอคุยกัน น่าขายหน้าชะมัด
เฉิงฉีตงผลักหญิงสาวออกเบาๆ แม้ไม่ได้แรงมากท่าทางก็ดูเป็นสุภาพบุรุษ แต่ก็ดูออกว่าจงใจเว้นระยะห่างจากเธอ เหมือนกับว่าการที่หล่อนอยู่ใกล้ๆจะเป็นการรบกวนเขาได้
“อายุยังน้อย แต่ร้ายไม่เบา” เฉิงฉีตงยิ่งมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้เจ้าแผนการไม่เบา เปลี่ยนหน้าเร็วเสียกว่านักแสดงเสียอีก
เมื่อตะกี้ร้องไห้จะเป็นจะตาย ตอนนี้กลับสวมหน้ากากจอมปลอมเข้ามาประจบประแจงเขา
“ว่าที่คุณนายเฉิง ต้องรู้จักร้ายไว้บ้าง จะได้ออกสังคมได้ไงค่ะ” ยวี่หว่านจ้องเขา จนเฉิงฉีตงหลบสายตาไป
ทันใดนั้นลู่เฉินก็วิ่งเข้ามา “บอสครับ คนของบริษัทหัวเฉิงมาถึงแล้วครับ รอบอสอยู่ในห้องประชุม”
เฉิงฉีตงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับ ลู่เฉินมองยวี่หว่านอย่างงงๆ ทำไมเป็นผู้หญิงคนนี้อีกแล้วล่ะ?


ตอนที่ 9 ฉันจะคิดว่าคุณเชิญฉันไปที่บ้านของคุณ
 ผู้หญิงคนนี้หน้าหนาจริงๆ อารมณ์เขาเริ่มคุกรุ่น
“คุณต้องการจะตื๊อผมไปอีกนานแค่ไหน” เฉิงฉีตงหยิบเอกสารที่อยู่ข้างตัวมาขึ้นมาพลิก หยิบปากกามองบลังค์ออกมาเซ็นเอกสาร “ผมไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้นหรอกนะ”
เฉิงฉีตงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอ ยวี่หว่านเห็นมือที่ถือปากกาของเขาดูเรียวยาวเห็นข้อต่อชัดเจน แขนเสื้อคลุมอาบน้ำถูกพับขึ้นสองทบ เผยให้เห็นเส้นเอ็นบนกล้ามแขน ลำคอและต้นแขนยังคงมีหยดน้ำที่เช็ดไม่แห้งจากการอาบน้ำหลงเหลืออยู่
“คุณเฉียวเคยได้ยินคำพูดประโยคนี้มั้ย?”
“คะ” นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เฉิงฉีตงเรียกชื่อเธอ
“แตงที่ฝึนเด็ดมักไม่หวาน”
ยวี่หว่านเลิกคิ้วเล็กน้อย “แต่ถ้าฉันเด็ดได้สำเร็จฉันจะดีใจมาก ถึงจะเด็ดไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องทำให้น้องสาวฉันหมดสิทธิ์ไป จริงมั้ยคะ?”
เฉิงฉีตงหยิบปากกาที่อยู่ในมือขึ้นมาหมุนเล่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าหญิงสาวแววตาราวกับปิดซ่อนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้
“ผมเป็นคนรักความสะอาด ชอบผู้หญิงขาวสะอาด” เฉิงฉีตงพูดตรงไปตรงมา
“ถ้าจะพูดว่าความเป็นสาวพรหมจรรย์ไม่มีค่านั้นคงจะไม่น่าเชื่อ แต่คุณเฉิงคงไม่ได้ต้องการให้ฉันไปขอเอกสารไร้สาระนั่นที่โรงพยาบาลหรอกใช่มั้ยคะ?” คำพูดของยวี่หว่าดูจะตรงยิ่งกว่า
พูดจบ หญิงสาวก็ก้มหน้ามองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ หล่อนนัดกับซานซานตอนบ่ายสามโมงครึ่งที่โรงแรมแห่งนี้เพื่อดื่มชายามบ่ายด้วยกัน ตอนนี้ก็จวนจะได้เวลาแล้ว แม้หล่อนจะพูดกับเฉิงฉีตงต่อไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น
“คุณเฉิงคะ เรื่องของเรายังมีเวลาอีกนาน คุณคืนบัตรประจำตัวประชาชนให้ฉันตอนนี้ได้มั้ยคะ คือเมื่อคืนฉันลืมไว้ที่บ้านของคุณ”
หญิงสาวยื่นมือเรียวยาวขาวเนียนไปตรงหน้าเขา
“คุณคิดว่าผมจะพกบัตรของคุณติดตัวไปไหนมาไหนเหรอ” เฉิงฉีตงพูดด้วยความขี้เกียจและหงุดหงิด
นั่นนะสิ เขาจะพกบัตรประจำตัวประชาชนของเธอมาได้ยังไง
“งั้นฉันจะคิดว่าคุณกำลังเชิญฉันไปที่บ้านของคุณก็แล้วกันนะคะ” ยวี่หว่านพูดออกไปก็คิดว่าตัวเองหน้าไม่อายเลย แต่ว่าหล่อนจำเป็นต้องทำแบบนี้ ก็เหมือนเหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว เพราะหล่อนมัวแต่คิดถึงหน้าตาของตัวเอง ไม่ยอมไปอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากมู่เฉิงเหยียนให้เป็นพยานให้หล่อน หลังจากเข้าคุกมานั่งเสียใจทีหลังก็สายไปแล้ว
เธอไม่สนว่าเฉิงฉีตงจะมองเธออย่างไร หันหลังให้แล้วเดินออกจากห้องไปทันที
พอก้าวออกจากห้อง หญิงสาวก็รู้สึกว่าตัวเองขาอ่อนไปหมด
การเสแสร้งทำเป็นไม่กลัวอะไรที่แสดงออกต่อหน้าชายหนุ่ม แต่ความเป็นจริงแล้วกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย หล่อนกังวลจะตายอยู่แล้ว แต่หล่อนรู้เพียงว่าถึงเฉิงฉีตงไม่เลือกหล่อน แต่ก็ต้องไม่เลือกลู่อี้หนงเช่นกัน
 *
ล็อบบี้ของโรงแรมปินเฉิงเมีกาแฟยามบ่ายไสตล์ฝรั่งเศส ยวี่หว่านใช้ช้อนเงินคนกาแฟอย่างช้าๆ พลางฟังซานซานบ่นไป
“ยวี่หว่าน แกต้องคิดให้ดีนะ ระหว่างเฉิงฉีตงกับลู่อี้หนงมีการหมั้นกันไว้แล้ว ถ้าแกจะแต่งงานกับเฉิงฉีตง คนนอกจะมองว่าแกเป็นมือที่สาม”
ซานซานหรือชื่อจริงคือเซิ่นเฉิน แต่เพราะคำว่าเฉิน(岑)นั้นข้างบนมีตัวซาน(山) ซึ่งสมัยเรียนอนุบาลยวี่หว่านไม่รู้จักตัวอักษรตัวนี้ จึงเรียกเธอว่า”ซานซาน”มาตลอดเวลาสิบกว่าปีแล้ว
ก็จริง เฉียวหลานซินกับพ่อของเฉิงฉีตงเป็นเพื่อนนักธุรกิจกันมานาน หลายปีก่อนจึงได้ตกลงหมั้นหมายทั้งสองคนให้แต่งงานกัน


ตอนที่ 10 ระหว่างลู่อี้หนงกับเธอก็เหมือนกับฟ้าและเหว
“เรื่องที่ฉันเคยติดคุกสองปีเป็นเรื่องที่ฉาวโฉ่มานานแล้ว ฉันคงจะกลัวกับข้อครหาเรื่องมือที่สามหรอกนะ ลู่อี้หนงทำลายชื่อเสียงของฉัน ฉันจะไม่ให้มันอยู่อย่างมีความสุข” ยวี่หว่านสุขุมกว่าที่ซานซานคิดไว้มาก เธอกัดริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง “ยกเว้นเสียว่า ลู่อี้หนงจะเคยเจอกับเฉิงฉีตงมาก่อน”
หล่อนเชิดมุมปากแฝงแววเสียดสี
ซานซานส่ายหน้า “ไม่น่าจะเคยเจอนะ ไม่ต้องพูดถึงลู่อี้หนง แม่แต่แม่แกก็น่าจะไม่เคยเจอด้วยซ้ำ”
เฉิงฉีตงเป็นคนเก็บตัว แทบจะไม่เคยออกสื่อ จนมีข่าวว่าเขาเป็นคนแปลกๆ ไม่ชอบสุงสิงกับใคร
“งั้นก็ดีน่ะสิ ฉันจะทำตัวเป็นตัวป่วน ทำลายงานแต่งของพวกเขา แต่ฉันต้องการผู้ช่วยอย่างเฉิงฉีตง ไม่งั้นอนาคตของฉันก็คงดับสลาย” ยวี่หว่านก้มหน้าลง มองกาแฟที่ถูกหล่อนคนเสียจนเย็นชืด
หลังจากที่ออกจากคุกหล่อนก็ไม่เหลืออะไรเลย เพราะคดีที่ติดตัวทำให้ไม่สามารถกลับไปเป็นนักออกแบบได้อีก และพ่อแม่ของหล่อนตั้งแต่เด็กๆมาก็ไม่เคยสนใจไยดีหล่อน หากไม่ได้เงินจากกองทุนช่วยเหลือ หล่อนก็คงจะไม่ได้โตมาจนถึงทุกวันนี้
ลู่อี้หนงกับเธอก็เหมือนกับฟ้าและเหว
ทันใดนั้น พนักงานโรงแรมก็เดินเข้ามา “ต้องขอโทษคุณผู้หญิงทั้งสองท่านด้วยครับ วันนี้อาฟเทอนูนทีชั้นหนึ่งของเราเปิดถึงสี่โมงครึ่งเท่านั้นครับ”
“ปกติเปิดถึงหกโมงครึ่งไม่ใช่หรอคะ” ซานซานขมวดคิ้ว เพราะหล่อนเป็นแขกประจำของที่นี่
“วันนี้มีงานเลี้ยงของตระกูลมู่ครับ ชั้นหนึ่งถูกจองทั้งชั้นเลยครับ”
“ตระกูลมู่” ซานซานมองไปที่ยวี่หว่าน อ้าปากค้าง ตระกูลมู่ มู่เฉิงเหยียน.....
ยวี่หว่านวางช้อนในมือลง หยิบกระเป๋าทำท่าจะเดินออก ก็เห็นว่าเจียงมู่ถิงกำลังเดินมาทางนี้
เจียงมู่ถิงสวมชุดสูทอย่างเป็นทางการ ดูสุขุมนุ่มลึกยิ่งนัก เขารู้สึกแปลกใจที่เห็นยวี่หว่าน เพราะคิดว่าเธอน่าจะไปแล้ว ยิ่งเมื่อเห็นว่าซานซานอยู่ข้างๆยวี่หว่าน เจียงมู่ถิงก็ทำสีหน้าอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย แต่ผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาก็ทำตัวปกติ
“พี่คะ” ยวี่หว่านเข้าไปหา ซานซานเห็นเจียงมู่ถิงก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เปิดขวดน้ำจนหกเลอะ พนักงานจึงเข้าไปช่วยเช็ดให้ ด้วยความตกใจหล่อนหยิบแบงค์ร้อยออกมาวางบนโต๊ะหลายใบ “เช็คบิล”
หล่อนเดินไปข้างๆยวี่หว่าน เงยหน้ามองเจียงมู่ถิงด้วนสายตาที่ลนลานจนปิดไม่มิด
“คืนนี้มีงานเลี้ยงของตระกูลมู่ งานกำลังจะเริ่มแล้ว จะเข้าไปด้วยกันมั้ย” เจียงมู่ถิงมองไปที่ยวี่หว่าน โดยไม่ได้สนใจซานซานแม้แต่น้อย
“พี่อยากให้ฉันไปเจอกับมู่เฉิงเหยียนหรอ” คำพูดของยวี่หว่านออกแนวเยาะเย้ย มู่เฉิงเหยียนกับเจียงมู่ถิงเป็นเพื่อนสนิทกัน ตอนที่ยวี่หว่านจีบมู่เฉิงเหยียนก็ได้เจียงมู่ถิงเป็นสะพานให้
“คนในงานเยอะแยะ อาจจะไม่เจอก็ได้” เจียงมู่ถิงอยากให้ยวี่หว่านรู้จักเข้าสังคม เพราะหล่อน “ตัดขาดจากโลกภายนอก” มาสองปีแล้ว จำเป็นต้องปรับตัวให้เข้ากับเมือง B เสียใหม่
ยวี่หว่านเข้าใจความหมายของเขา จึงหันไปมองซานซานที่อยู่ข้างๆ แต่สายตาของซานซานกลับมองแต่ที่เจียงมู่ถิงตาไม่กระพริบ ยวี่หว่านรู้ดีว่าซานซานอยากคบกับเจียงมู่ถิง และในที่สุดเจียงมู่ถิงก็ตกลงคบหากับเธอ
*
บรรยากาศภายในงาน เต็มไปด้วยแขกแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ตระกูลมู่กำลังจะเปลี่ยนมือผู้บริหาร และวันนี้ก็เป็นงานฉลองให้กับมู่เฉิงเหยียนที่เข้ารับตำแหน่ง CEO


ตอนที่ 15 ผู้ชายคนนี้ทิฏฐิสูงเอาใจยากเสียจริง
ยวี่หว่านได้ยินดังนั้นก็หน้าบึ้งเล็กน้อย หล่อนรู้ดีว่าเฉิงฉีตงไม่ได้ใจดีขนาดนั้น.....แน่นอนว่าเขาต้องคิดว่าเธอเอาตัวเข้าแลกเพราะหวังผล คงเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมส่งเธอไปโรงพยาบาล
หล่อนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทำหน้าหนาเดินไปที่ข้างๆเบาะนั่งด้านหลัง แล้วยื่นมือไปเคาะกระจก กระจกรถถูกเลื่อนลง ปรากฏเป็นเฉิงฉีตงที่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลังนั้น เขานิ่วหน้าอย่างระอา
“คุณเฉียว มีธุระอะไรกับผม”
การแสดงออกของผู้ชายคนนี้ดูสุภาพบุรุษ ภาพลักษณ์ดูดีไม่มีที่ติ คำว่า “คุณเฉียว” เกือบทำให้ยวี่หว่านคิดว่าเขาให้เกียรติเธอ
ยวี่หว่านโค้งตัวให้ เชิดมุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย ยิ้มนั้นน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอร้องไห้เสียอีก
“คุณเฉิงช่วยไปส่งฉันที่โรงพยาบาลหน่อยได้มั้ยคะ กับแค่คำขอร้องง่ายๆแค่นี้ สุภาพบุรุษไม่ควรจะปฏิเสธผู้หญิงนะคะ”
หญิงสาวสวมกางเกงยีนส์แบบที่ข้อเท้าโผล่ออกมา บนข้อเท้าส่วนที่โผล่ออกมานั้นถูกเศษแก้วตำอยู่เต็มไปหมด เธอเดินไม่ถนัด แม้จะไปเรียกแท็กซี่ยังลำบาก อีกอย่างคือ เธอต้องการหาโอกาสใกล้ชิดกับเฉิงฉีตง.....
“คนละทางกันครับ” เฉิงฉีตงมองหน้าที่ขาวซีดของหญิงสาวด้วยแววตาสงบนิ่ง
ยวี่หว่านได้แต่ถอนหายใจ ผู้ชายคนนี้ช่างไม่รับฟังคนอื่นเสียจริงๆ
หล่อนพลันรู้สึกยิ้มไม่ออก “งั้นส่งฉันแค่ครึ่งทางก็ได้ค่ะ ฉันเดินไม่ไหวแล้ว”
“หากคุณต้องการเรียกรถเเท็กซี่ ผู้ช่วยผมจะช่วยเรียกให้” พูดจบเฉิงฉีตงก็กดปิดหน้าต่างทันที โดยไม่ให้เธอมีโอกาสใดๆสักนิด
ยวี่หว่านรู้สึกได้ถึงเม็ดฝนที่ตกลงมาโดนหน้าผากของเธอ ฝนเริ่มตกลงมาแล้ว
“ขอโทษครับ”ลู่เฉินรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะกลับขึ้นรถขับพาเฉิงฉีตงออกไป ทิ้งไว้เพียงควันรถที่ทำให้หล่อนสำลัก
“แค่ก...แค่ก” ยวี่หว่านยื่นมือไปปัดควัน คิ้วขมวดนิ่ว รู้สึกว่าเฉิงฉีตงผู้ชายคนนี้ช่างมีทิฎฐิสูงเอาใจยากเสียจริง !
หล่อนลากข้อเท้าที่เจ็บไปขึ้นรถ แต่ทว่าฝนก็ยิ่งตกหนัก หล่อนเรียกแท็กซี่อยู่ราวสิบห้านาทีกว่ารถจะมา กว่าจะได้ขึ้นรถเนื้อตัวก็เปียกมอมแมม
*
ภายในรถ เฉินฉีตงนั่งอยู่เบาะหลัง หยิบบุหรี่ที่อยู่ในกล่องออกมาสูบ เปิดหน้าต่างออกเล็กน้อยเพื่อให้กลิ่นที่หลงเหลืออยู่ออกไป
เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี บนหน้าจอปรากฎเป็นชื่อ “จี้ซ่าว”
“ฮัลโหล” เฉิงฉีตงพูดด้วยเสี่ยงต่ำ แต่เสียงของจี้ซ่าวที่อยู่ปลายสายกลับดูตื่นเต้น
“ฉีตง ฉันกำลังจะเลิกงาน คืนนี้ไปกินเหล้าที่มู่เซ่อกันมั้ย” จี้ซ่าวเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเฉิงฉีตง เฉิงฉีตงเป็นคนนิ่งเงียบและไม่ชอบเข้าสังคมมาแต่ไหนแต่ไร จะมีก็แต่จี้ซ่าวนี่แหละที่นัดเขาสำเร็จ
“อืม” เฉิงฉีตงถอนหายใจ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ
“มารับฉันที่โรงพยาบาลด้วยนะ เมื่อเช้าล้อรถยางแตกเอาไปซ่อมอยู่” จี้ซ่าวไม่ได้เกรงใจแต่อย่างใด
“อืม” เฉิงฉีตงกดวางสายแล้วหันไปพูดกับลู่เฉินที่กำลังขับรถอยู่ “เปลี่ยนเส้นทางไปโรงพยาบาลในเครือเมือง B”
“ครับ”
ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล หลังจากยวี่หว่านยื่นคิวตรวจที่ห้องฉุกเฉิน พยาบาลก็พยุงเธอเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
จี้ซ่าวมองหญิงสาวที่เข้ามาอยู่แวบหนึ่ง เธอทั้งตัวเปียกเนื้อตัวยังเต็มไปด้วยแผลจากเศษแก้ว ทั้งยังเสียเลือดมากจนหน้าซีดเผือด
เหอๆ เห็นทีเรื่องดื่มเหล้าคืนนี้คงต้องให้เฉิงฉีตงรอซะแล้ว


ตอนที่ 19 สามีฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้ไม่เห็นรึไง?
“โซดาแก้วนึงค่ะ” ยวี่หว่านเองก็สั่งบาร์เทนเดอร์เช่นกัน
หล่อนนั่งอยู่ข้างเขา ตัดสินใจตามเขาอยู่อย่างนั้น เพราะยังไงหล่อนก็มีเวลามากพอที่จะดื่มเป็นเพื่อนเขา
“คุณเฉิง ทำไมคุณไม่ตามเพื่อนคุณไปชนแก้วกับสาวๆล่ะคะ” ยวี่หว่านมองไปที่ฟลอร์เต้นรำที่จี้ซ่าวกำลังสนุกสนานอยู่แวบหนึ่งจึงถามอย่างติดตลก
“ถ้าคุณยังตามผมอีก ผมจะทำให้คุณกลายเป็นคนไร้ชื่อในทะเบียนบ้าน คำพูดของเฉิงฉีตงแฝงด้วยการคุกคามและการเยาะเย้ย
ยวี่หว่านใจเสีย นึกไม่ถึงว่าเขาจะใช้บัตรประชาชนของหล่อนมาคุกคามหล่อน ช่างไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย
หล่อนหยิบโซดามาจากบาร์เทนเดอร์แล้วดื่มอย่างผ่อนคลาย “ฉันต้องไปอยู่ในทะเบียนคนไร้ชื่อในทะเบียนบ้านก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงคุณเฉิงก็คงมีวิธีทำให้คุณนายเฉิงในอนาคตอย่างฉันมีตัวตนอยู่แล้ว จริงมั้ยคะ?”
ยวี่หว่านรู้สึกว่าตัวเธอตื๊อเฉิงฉีตงเสียจนหน้าของเธอหนาขึ้นทุกวัน
หล่อนกัดฟัน พร่ำบอกกับตัวเองว่าทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อหยุดการแต่งงานของลู่อี้หนง
“คุณนายเฉิงต้องมาจากครอบครัวที่ดี ไม่มีคดีติดตัว”
ประโยคที่ว่า“ไม่มีคดีติดตัว” ทำให้ยวี่หว่านรู้สึกเสียใจ ปลายจมูกแดงขึ้นมาเหมือนคนจะร้องไห้
หล่อนสูดจมูก แต่ใบหน้ายังคงเสแสร้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เหมือนว่าคุณเฉิงจะตรวจสอบฉันเรียบร้อยแล้วนะคะ”
“มันเป็นมารยาท” เขาหมายถึงเรื่องที่เขาตรวจสอบเธอ เฉิงฉีตงผู้ชายคนนี้ใช้คำว่าคนบาปในคราบนักบุญก็ดูเหมือนจะไม่ผิดนัก
เบื้องหน้าดูเหมือนเป็นสุภาพบุรุษ แต่ข้างในลึกๆก็คือ “คนไม่ดี” ดีๆนี่เอง
เขายกแก้ววอดก้าขึ้นดื่ม ลูกกระเดือกขยับไปมา จากมุมที่ยวี่หว่านเห็นใบหน้าด้านข้างของเขาช่างดูสุขุมเยือกเย็น
“ฮัดชิ้ว!” ยวี่หว่านจามออกมา เพราะหลังจากที่หล่อนเปียกฝนก็ไปโรงพยาบาลจึงไม่ทันที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ดูเหมือนว่าหล่อนจะไม่สบายซะแล้ว
เธอจามติดต่อกันหลายครั้ง จึงยื่นมือไปหมายจะหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำมูก แต่มือของหล่อนกลับถูกใครบางคนจับข้อมือเอาไว้
ยวี่หว่านชะงักทันที เงยหน้ามอง เห็นเป็นผู้ชายหน้ากลมตัวอ้วนคนหนึ่ง
“คุณผู้หญิง คืนนี้มาคนเดียวเหรอครับ” ยวี่หว่านขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้ต้องมาทำหมาหยอกไก่กับเธอแน่นอน เธอจะดึงมือกลับแต่กลับถูกเขาจับไว้แน่น จนขยับไม่ได้
“ปล่อยมือ” หญิงสาวพูดเสียงเย็นชา แล้วชำเลืองมองผู้ชายคนนั้น
“แหมๆ ดุซะด้วย เสื้อผ้าเปียกมาขนาดนี้ อยากจะยั่วว่างั้น” ผู้ชายคนนั้นยื่นมือมาจับที่ไหล่ของยวี่หว่าน หญิงสาวจึงเบี่ยงตัวหลบทันที เพราะหล่อนรังเกียจการถูกเนื้อต้องต้องแบบนี้
“ตาไหนของคุณเห็นว่าฉันมาคนเดียวห้ะ สามีฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้ไม่เห็นรึไง” ยวี่หว่านกัดฟัน แสงรำไรทำให้มองเห็นท่าทางไม่สนใจของเฉิงฉีตงที่นั่งอยู่ข้างๆ เขายังคงถือแก้วดื่มอยู่อย่างเดิม
คำว่า “สามี” ที่พูดออกมา ทำให้ผู้ชายคนนั้นหันไปมองเฉิงฉีตงที่นั่งอยู่ข้างหญิงสาว เขาจึงคลายมือออกเล็กน้อย กลิ่นอายแห่งความสุขุมสงบนิ่งของเฉินฉีตงที่ได้มาจากวงการธุรกิจ ทำให้ดูน่าเกรงขาม
เสน่ห์เฉพาะที่เป็นของผู้ชายอายุสี่ห้าสิบแบบนี้ พออยู่บนตัวของเฉิงฉีตงที่มีอายุเพียงเท่านี้ดูยังไงก็เหมาะสม กลิ่นอายแบบนี้นี่แหละที่หาได้ยากในตัวผู้ชาย
ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าเฉิงฉีตงไม่ได้สนใจไยดียวี่หว่าน เลยลากเธอลงมาจากเก้าอี้บาร์ตรงนั้น
“สามีเหรอ หึ ลากผู้ชายมาคนนึงแล้วบอกว่าเขาเป็นสามีคุณ ถ้างั้นคืนนี้ผมจะเป็นสามีให้คุณเอง”


บทที่ 16 ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็น
 “เจ็บมาพอสมควร ต้องรีบเอาเศษแก้วออกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอาจจะอักเสบได้” จี้ซ่าวเป็นศัลยแพทย์ประจำโรงพยาบาลในเครือเมือง B ที่จริงก็ถึงเวลาเปลี่ยนกะแล้ว ชีวิตกลางคืนกำลังจะเริ่มขึ้น ไม่คิดว่าจะมีผู้ป่วยฉุกเฉินที่ต้องรีบรักษาเข้ามาอีกคน
“คุณหมอคะ จะเป็นแผลเป็นมั้ยคะ” ยวี่หว่านนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย เนื้อตัวเปียกปอน ผมเผ้าก็เปียกไม่เป็นทรง เปียกชนิดที่ไม่เหลือชิ้นดี
จี้ซ่าวที่สวมหน้ากากอนามัย กำลังเตรียมอุปกรณ์อยู่ขำออกมา “ที่แท้ผู้หญิงทุกคนต่างก็กังวลแค่ว่าจะเป็นแผลเป็นมั้ย สบายใจได้ครับ หน้าคุณสวยขนาดนี้ บนตัวต่อให้มีแผลเป็นนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก”
ยวี่หว่านรู้สึกว่าหมอคนนี้ช่างเจ้าสำนวน จริงๆแล้วหล่อนเป็นคนที่เฉยๆกับคนอื่น ยิ่งถ้าไม่สนิทด้วยแล้วก็จะไม่พูดเล่นด้วย
หล่อนไม่ตอบรับ จี้ซ่าวฉีดยาชาให้หล่อนบางที่ แล้วเริ่มทำแผล
จี้ซ่าวเป็นหมอศัลยกรรมมือหนึ่งของโรงพยาบาล ทำแผลเร็ว เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการเสร็จเรียบร้อย
“แผลที่ข้อเท้าค่อนข้างลึก สองสามวันนี้พยายามเดินน้อยๆนะครับ” จี้ซ่าวเขียนบันทึกประวัติคนไข้ไปพลางกำชับยวี่หว่านไปพลาง
ยวี่หว่านที่กำลังสวมรองเท้า ตอบกลับจี้ซ่าว “อืม”
ในขณะนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก รองเท้าหนังผู้ชายคู่หนึ่งปรากฏในระยะสายตาของยวี่หว่าน หล่อนไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นผู้ป่วยคิวต่อไป ก็เลยสวมรองเท้าต่อ
แต่กลับได้ยินหมอทักทายผู้ที่มาอย่างตื่นเต้น “ฉีตง นายรอฉันแป๊บนึงนะ ฉันยังมีคนไข้อยู่อีกคนนึง”
ฉีตง ยวี่หว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย หล่อนมองตามรองเท้าหนังขึ้นไปข้างบน ขายาวเรียว หากมองแต่ร่างกายอย่างเดียว ผู้ชายคนนี้ดูจะมีวุฒิภาวะและดูภูมิฐานยิ่งนัก ตอนที่หล่อนเห็นเป็นหน้าของเฉิงฉีตงนั้น ใจแทบตกลงไปที่ตาตุ่ม
เฉิงฉีตงมองเห็นเป็นยวี่หว่านก็รู้สึกไม่พอใจนัก ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่ผู้หญิงคนนี้
“กลางคืนพยายามอย่าอาบน้ำหรือให้แผลโดนน้ำนะครับ เศษแก้วพวกนี้ไม่สะอาด ถ้าอักเสบเป็นหนองขึ้นมาจะลำบาก” จี้ซ่าวกำชับยวี่หว่านต่อ ยวี่หว่านพยักหน้ารับคำ กะเผลกเท้าลุกขึ้น ในใจยังคงอาฆาตผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เขาจะมาโรงพยาบาลชัดๆ แต่ไหงกลับบอกว่าไม่ผ่านทางนี้
แต่พอนึกย้อนกลับ หล่อนกับเฉิงฉีตงก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาไม่ช่วยเธอก็ดูสมเหตุสมผลอยู่
“เรียบร้อยแล้ว คุณเอาใบนี้ไปเบิกยานะ” จี้ซ่าวส่งกระดาษใบหนึ่งให้ยวี่หว่าน “ฉีตง ไปกันเถอะ”
เฉิงฉีตงไม่ได้ตอบรับ เขามองยวี่หว่านกะเผลกเท้าเดินไปยังประตู ส่วนจี้ซ่าวก็มองตามเฉิงฉีตงที่กำลังมองไปที่ยวี่หว่าน อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณไม่มีญาติมาด้วยเหรอครับ”
“ไม่มีค่ะ” พ่อแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ใครล่ะจะสนใจเธอ
จี้ซ่าวยังไงก็ยังเป็นหมอที่เอาใจใส่คนไข้ เขายื่นมือไปหยิบใบสั่งยาในมือของยวี่หว่าน “คุณรอตรงนี้สักครู่นะครับ ผมจะไปรับยาให้”
ยวี่หว่านไม่ได้ปฏิเสธ จี้ซ่าวเดินไปแล้ว ในห้องฉุกเฉินก็เหลือแค่เธอกับเฉิงฉีตงเพียงสองคน
บรรยากาศดูช่างน่าอึดอัดยิ่งนัก
หล่อนหันไปมองผู้ชายเย็นชาคนนั้น พูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็นเท่านั้น”
“ผมไม่ได้มีหน้าที่ส่งคนแปลกหน้าไปโรงพยาบาล” ชายหนุ่มเอามือหนึ่งล้วงกระเป๋า ยืนอยู่ที่เดิม ตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่


ตอนที่ 14 บอสบอกให้คุณเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาล
ผู้คนโดยรอบต่างพากันหันมองเรื่องราวที่เกิดขึ้น ส่วนซานซานก็ยังคงเอาเรื่องกับลู่อี้หนงอยู่
ลู่อี้หนงแสร้งทำเป็นตกใจและรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม “คุณเซิ่นคะ คุณนั่นแหละที่ลากตัวยวี่หว่านออกไปทำให้เขาสะดุดล้มลง ฉันจะไปขัดขาเขาได้ยังไง”
“ลู่อี้หนง เธอไม่รู้สึกอายบ้างหรอ ฉันเห็นกับตา” ซานซานหน้าแดงด้วยความโกรธ มัวแต่เอาเรื่องกับลู่อี้หนงจนลืมที่จะช่วยพยุงยวี่หว่านให้ลุกขึ้น
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ลู่เฉินเพิ่งประชุมเสร็จและเดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมกับเฉิงฉีตง ด้วยระยะจากห้องประชุมถึงประตูของห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมทำให้ทันเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี ลู่เฉินเห็นยวี่หว่านล้มอยู่ในกองของแชมเปญก็นึกขึ้นได้ว่าเธอคือคนที่อยู่ในห้องของบอสเมื่อตอนบ่าย จึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “บอสครับ ผู้หญิงคนนั้น.....”
ลู่เฉินคิดว่าเฉิงฉีตงน่าจะสนิทสนมกับผู้หญิงคนนี้ เพราะไม่ว่ายังไงวันนี้ก็เจอถึงสองครั้งแล้ว จึงเอ่ยปากบอกเฉิงฉีตง
เฉิงฉีตงหยุดก้าวทันที สายตาจ้องมองไปที่หญิงสาวที่ล้มลงบนพื้นจนลุกไม่ขึ้น คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย
เธออีกแล้ว
“จะเข้าไปช่วยเธอมั้ยครับ” ลู่เฉินเห็นเฉิงฉีตงหยุดชะงักจึงถามออกไป
เฉิงฉีตงมองเห็นหญิงสาวล้มลงบนพื้น แขนและคอมีเลือดไหลออกมาอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาแดงระเรื่อแต่กลับฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ จะลุกก็ลุกไม่ขึ้นเพราะทุกที่เต็มไปด้วยเศษแก้ว
เทียบกับใบหน้าที่ดูร้ายกาจของหล่อนก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้หล่อนช่างดูอ่อนแอยิ่งนัก
“อืม” เฉิงฉีตงพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินออกไปจากล็อบบี้
ลู่เฉินได้ยินดังนั้นก็เดินไปยังยวี่หว่านทันที เขายื่นมือไปประคองยวี่หว่านขึ้นมา
“ขอบคุณค่ะ” น้ำเสียงของยวี่หว่านดูไม่ปกติ หล่อนตกใจอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าลู่อี้หนงจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้กับเธอต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้ เธอประเมินลู่อี้หนงต่ำไปจริงๆ
ยวี่หว่านมองผู้ชายที่ประคองเธออย่างถ้วนถี่ เธอรู้สึกคุ้นหน้าเขามาก ทันใดก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นผู้ช่วยของเฉิงฉีตง แล้ววันนี้เธอก็เจอกับเขาถึงสองครั้งแล้ว
“ไม่เป็นไรครับ บนตัวคุณมีแต่เลือด รีบไปโรงพยาบาลเถอะ” ลู่เฉินคิดในใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงคนนี้กับบอสของเขาคงจะไม่ธรรมดา บอสถึงได้ทำดีกับเธอถึงขนาดนี้
ยวี่หว่านพยักหน้า เอียงตัวไปเรียกซานซานที่กำลังทะเลาะอยู่กับลู่อี้หนง “ซานซาน เราไปกันเถอะ”
“เธอรีบเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลก่อน วันนี้ฉันต้องหาคำอธิบายเรื่องนี้ให้ได้”
ลู่อี้หนงขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าที่ขาวก็กลับแดงระเรื่อขึ้น แขกที่มาร่วมงานที่ยืนอยู่ข้างๆต่างซุบซิบ “นี่แหละเฉียวยวี่หว่าน ได้ยินมาว่าสองปีที่แล้วทำเข็มทิ่มตาลู่อี้หนงน้องสาวตัวเองจนได้รับบาดเจ็บ ไม่คิดว่าสองปีผ่านไปแล้วยังจะกลับมาทำร้ายน้องตัวเองได้อีก”
“นั่นนะสิ ผู้หญิงขี้คุกอย่างนี้อยู่ห่างๆไว้จะดีกว่า”
ยวี่หว่านได้ยินคำพูดแบบนั้นรู้สึกทั้งโกรธทั้งน่าขัน หล่อนเห็นซานซานยืนยันที่จะอยู่ต่อ จึงเดินออกไปพร้อมกับลู่เฉิน เพราะหล่อนต้องรีบไปล้างแผลตาม
“คุณรอตรงนี้ก่อนนะครับ ผมจะไปเอารถ” ลู่เฉินปล่อยมือที่กำลังประคองยวี่หว่าน
ยวี่หว่านพยักหน้า เขามองตามร่างของลู่เฉินที่เดินออกไป ในใจคิดไปว่าจะใช่เฉิงฉีตงให้ผู้ช่วยเขาเข้ามาประคองเธอหรือเปล่านะ?
ทันใดนั้น ลู่เฉินก็ขับรถมา เขาลงรถแล้วมาขอโทษขอโพยกับยวี่หว่าน “ขอโทษครับคุณผู้หญิง บอสบอกว่า.....ให้คุณเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลครับ”


ตอนที่ 17 ท่าทางเจ้าแผนการที่หล่อนแสดงออกในสายตาของเขามันช่างดูไร้เดียงสาสิ้นดี
“แต่คุณก็ให้ผู้ช่วยคุณมาช่วยฉัน” ยวี่หว่านเม้มปากกระซิบกระซาบออกมา
“เขาทำของเขาเอง ผมไม่ได้สั่ง ” เฉิงฉีตงดูเหมือนจะรำคาญ ก้มลงมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ
ยวี่หว่านครุ่นคิด ก็พอรู้ว่าเฉิงฉีตงคงไม่ใจดีขนาดนี้
“คุณเฉิงรู้มั้ยคะว่าใครทำกับฉันได้ถึงขั้นนี้” ยวี่หว่านยกแขนที่ได้รับบาดเจ็บไปตรงหน้าของเฉิงฉีตง บนแขนมีผ้าพันแผลที่พันไว้จนหนา
เฉินฉีตงไม่ได้สนใจ หล่อนยังคงพูดต่อไปเหมือนพูดอยู่คนเดียว “ก็คือลู่อี้หนงน้องสาวของฉันไงคะ เขาจงใจขัดขาฉัน คุณดูนะว่าเขาร้ายกาจแค่ไหน ถึงคุณจะไม่แต่งงานกับฉัน คุณก็อย่าไปแต่งงานกับเขาเด็ดขาดนะคะ โอ๊ย”
ยวี่หว่านริมฝีปากซีดเผือด เจ็บปวดเหมือนถูกเข็มนับพันนับหมื่นทิ่มอยู่บนปากแผล
เฉิงฉีตงมองดวงตากระจ่างใสของหล่อน ตาของเธอเดิมทีก็สวยอยู่แล้ว ไม่ใช่ตาโตตามแบบฉบับสาวสวยแต่เป็นดวงตาที่มีความพิเศษ จมูกเล็กๆที่แดงเล็กน้อยเพราะความโกรธ หากมองแค่ใบหน้าขาวสะอาดดวงนี้เฉยๆโดยที่ไม่รู้จักกันมาก่อน เฉิงฉีตงเองก็ยากจะเชื่อว่าเธอกับผู้หญิงที่ไปที่บ้านเพื่อขอแต่งงานกับเขาในคืนนั้นเป็นคนเดียวกัน
ท่าทางเจ้าแผนการที่หล่อนแสดงออกในสายตาของเขามันช่างดูไร้เดียงสาสิ้นดี
“ฟังคุณพูดแบบนี้ ผมชักจะสนใจน้องสาวคนนี้ของคุณขึ้นมาแล้วสิ” เฉิงฉีตงจงใจยั่วเธอ
ยวี่หว่านได้ยินดังนั้นก็ตกใจทันที ดวงตาลุกลี้ลุกลน “คุณ.....”
“ผมทำไมเหรอ” เฉิงฉีตงทำหน้าเฉย ปากบางนั้นเหมือนจะแอบยิ้ม แต่เพราะริมฝีปากที่บางเฉียบเกินไปทำให้เกือบดูไม่ออก
“นี่คุณจงใจนี่”
“ยังไม่ถือว่าโง่เท่าไหร่”
ทันใดนั้น จี้ซ่าวก็ถือถุงยาเดินหอบกลับมา เขาส่งถุงยาให้ยวี่หว่าน
“ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ” จี้ซ่าวยิ้มให้ยวี่หว่านทีหนึ่ง “บริการสำหรับคนสวยครับ”
จี้ซ่าวพูดจบ ยวี่หว่านกำลังอมยิ้มจะตอบกลับแต่กลับได้ยินเฉิงฉีตงที่อยู่ข้างๆพูดอย่างเย็นชา “รสนิยมของแกตกต่ำลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
คำพูดประโยคนั้นเหมือนมีดคม ใบหน้าของยวี่หว่านพลันแข็งค้าง
เขาหันหลังเดินออกไป จี้ซ่าวถอดเสื้อกาวน์ออกแล้วเดินตามไป ทิ้งให้ยวี่หว่านอยู่เพียงลำพัง
ในใจหล่อนหงุดหงิด เฉิงฉีตงผู้ชายคนนี้ไม่มีมารยาทเลยสักนิด ความเป็นสุภาพบุรุษที่คนภายนอกโจษจันกันจริงๆแล้วก็จอมปลอมทั้งนั้น
หล่อนเดินไปถึงประตูทางออกโรงพยาบาลเตรียมจะเรียกรถแท็กซี่ แต่ฝนดันตกหนักจนออกไปไม่ได้ ทันใดนั้นก็มีรถโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อมสีดำหยุดที่หน้าของเธออย่างไม่คาดคิด จี้ซ่าวที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับกางร่มแล้วเดินลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
“คุณไม่มีร่มใช่มั้ย?”
“อืม” ยวี่หว่านพยักหน้า มองรถที่อยู่ข้างหลังเขา คนขับรถน่าจะเป็นเฉิงฉีตง
“แผลของคุณโดนน้ำไม่ได้ ให้พวกผมไปส่งนะครับ” จี้ซ่าวกลับเป็นคนมีน้ำใจมากกว่า
“ขอบคุณค่ะ” แน่นอนว่ายวี่หว่านไม่ปฏิเสธ ฝนตกขนาดนี้ คิดจะเรียกรถแท็กซี่ก็คงยาก
จี้ซ่าวส่งเธอไปที่ประตูที่นั่งด้านหลัง หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปนั่ง จากมุมที่เธอนั่งมองไปด้านหน้า สามารถมองเห็นร่างของเฉิงฉีตงที่จับพวงมาลัยรถอยู่ได้พอดี
หล่อนเงยหน้าขึ้น ก็สบตากับดวงตาดำขลับคู่นั้นของเฉิงฉีตงเข้าพอดี
“คือคุณหมอจี้จะส่งฉันกลับบ้านค่ะ” หล่อนรีบอธิบาย เพื่อบอกให้รู้ว่าหล่อนไม่ได้หน้าหนาขึ้นมาเอง


ตอนที่ 18 หล่อนไม่เสียดายที่จะแลกด้วยการแต่งงานของตัวเอง
“ลงไป” เฉิงฉีตงไม่มีเหตุผลเลยสักนิด
ยวี่หว่านในใจโกรธแค้น ได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองแล้วมองเฉิงฉีตงจากกระจกมองหลัง ทันใดนั้นจี้ซ่าวก็เก็บร่มแล้วขึ้นมานั่งที่เบาะข้างๆคนขับแล้วเร่ง “ออกรถเลย” เฉิงฉีตงเหลือบมองฝนที่ตกอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นว่าฝนตกหนักสุดท้ายก็ไม่ได้ไล่เธอลงจากรถแต่อย่างใด
เขาสตาร์ทรถ ยวี่หว่านที่นั่งอยู่เบาะหลังได้กลิ่นบุหรี่ที่อยู่ภายในรถแรงมาก เป็นกลิ่นเบาๆเย็นๆกลิ่นเดียวกับที่อยู่บนตัวของเฉิงฉีตง
ในเวลานี้จี้ซ่าวเป็นเพียงคนเดียวในรถที่ดูตื่นเต้นอย่างออกหน้าออกตา หลังจากถอดเสื้อกาวน์เขาก็เริ่มปลดปล่อยตัวเอง
เขาเปิดเพลงในรถ เพลงที่เขาเลือกเปิดเป็นเพลงร็อค
ยวี่หว่านขมวดคิ้วน้อยๆ คุณหมอจี้คนนี้เสียงดังจริงๆ
“ฉีตง อีกเดี๋ยวไปดื่มกับฉันที่มู่เซ่อนะ” เฉิงฉีตงยื่นมือไปปิดเพลงร็อคที่จี้ซ่าวเปิด ทำให้ในรถเงียบลง
“เห้อ น่าเบื่อ คุณเฉียว บ้านคุณอยู่ไหนครับ ผมจะให้เพื่อนผมไปส่งคุณ” จี้ซ่าวเห็นว่าเฉิงฉีตงไม่สนใจเขา จึงหันไปยิ้มกลบเกลื่อนกับยวี่หว่าน
ยวี่ซานชะงักนิดหนึ่ง หล่อนไม่มีกุญแจคอนโดของซานซาน ถ้ากลับไปตอนนี้ต้องรอซานซานอีกนานแน่นอน แล้วก็.....บัตรประจำตัวประชาชนของเธอยังอยู่ที่บ้านของเฉิงฉีตง เธอต้องหาวิธีไปที่บ้านของเขาให้ได้
หญิงสาวตอบกลับไปเบาๆ “ฉันก็จะไปมู่เซ่อค่ะ” มู่เซ่อเป็นผับที่มีชื่อเสียงในเมือง B ยวี่แม้จะดูเหมือนว่าเป็นคนกล้าหาญ แต่ความเป็นจริงแล้วตั้งแต่เล็กจนโตกลับไม่เคยเข้าผับ
“คุณเจ็บขนาดนี้.....แน่ใจเหรอครับ” จี้ซ่าวอ้าปากค้าง ขมวดคิ้วแล้วถามด้วยรอยยิ้ม
“ฉันจะไปหาเพื่อนค่ะ” ยวี่หว่านพูดโกหก จริงๆแล้วหล่อนก็เพียงแค่อยากจะตามเฉิงฉีตงไปก็เท่านั้น
ไม่ตามเขาไปมีหรือที่หล่อนจะได้บัตรประจำตัวประชาชนคืน หล่อนไม่ได้ไร้เดียงสาจนคิดว่าเฉิงฉีตงจะเอามาคืนหล่อนเองหรอก
“อย่างนี้นี่เอง แสดงว่าคุณก็ชอบไปมู่เซ่อเหมือนกัน” จี้ซ่าวรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันใด “ทำไมเมื่อก่อนผมถึงไม่เคยเจอคุณเลย?”
“ฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกน่ะค่ะ” หล่อนเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกจริงๆ เพียงแต่ว่าหล่อนเพิ่งกลับมาจากคุกที่นิวยอร์ก
จี้ซ่าวเชิดมุมปากขึ้น ถามอย่างสอดรู้สอดเห็น “ทำไมถึงกลับมาล่ะครับ” ยวี่หว่านเหลือบตาไปมองตาของเฉิงฉีตงที่กำลังตั้งใจขับรถ เขาขับด้วยความเร็ว แต่ขับนุ่ม เค้าโครงหน้าที่มองจากด้านข้างของเขาช่างดูดียิ่งนัก สันจมูกโด่งตรงรับกับใบหน้าได้รูป
“เพื่อผู้ชายค่ะ” ยวี่หว่านพูดอย่างเปิดเผย
เพื่อหยุดลู่อี้หนงที่จะแต่งงานกับเฉิงฉีตง หล่อนไม่เสียดายที่จะแลกด้วยการแต่งงานของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เฉิงฉีตงไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงประเภทที่มาเสนอให้ถึงที่แบบเธอ
“อะแฮ่ม.....” จี้ซ่าวคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดตรงขนาดนี้
ยวี่หว่านพูดจบ ก็หันไปมองทางเฉิงฉีตง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย
*
ที่หน้าประตูผับมู่เซ่อ คนรับรถรับกุญแจรถจากมือของเฉิงฉีตงไปจอด ยวี่หวานก็เดินตามพวกเขาเข้าไปข้างใน
บรรยากาศภายในคึกคัก ทุกที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มและชายหญิงที่กำลังสนุกสนานกัน
ยวี่หว่านไม่ชอบสถานที่แบบนี้เลยแม้แต่น้อย หล่อนตามเฉิงฉีตงไปติดๆ เพราะกลัวว่าจะถูกเขาทิ้ง เขาเดินไปที่บาร์พูดกับบาร์เทนเดอร์ด้วยเสียงต่ำ “วอดก้าแก้วนึง”
ยวี่หว่านเองก็จงใจเดินตรงไปนั่งข้างเขาอย่างเปิดเผย


ตอนที่ 23 ฉันเป็นคนหัวโบราณ
ดวงตาของยวี่หว่านมีความตื่นตระหนกวาบผ่าน ความจริงแล้วเธอก็แค่ทำท่าไปอย่างนั้นเองแต่เธอกล้าทำจริงซะที่ไหนเล่า
“ที่นี่.....คงไม่เหมาะมั้งคะ?” ยวี่หว่านสูดลมหายใจเบาๆ ใจเต้นจนแทบหลุดออกมาจากอก
“คุณพูดเองว่าพร้อมให้ความร่วมมือตลอดเวลา” เฉิงฉีตงทำเป็นจำประโยคที่เธอพูดได้ขึ้นใจ
หญิงสาวกระพริบตาถี่ด้วยความกังวล แต่ก็ยังฝืนสงบนิ่งอยู่ในท่าเดิม ในดวงตาของชายหนุ่มปรากฏแววขบขัน เพราะความแนบชิด ทำให้ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าของหล่อน ทำให้หญิงสาวรู้สึกคันจมูกยุบยิบ ปกติแล้วหล่อนมักจะรังเกียจกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ที่อยู่บนตัวผู้ชาย แต่สำหรับเฉิงฉีตงแล้วหล่อนกลับไม่นึกรังเกียจ
“กล้าที่จะใส่ยาในน้ำให้ผมดื่ม แต่ไม่กล้าทำในนี้งั้นเหรอ?” คำพูดของเฉิงฉีตงตรงมาก ตรงซะจนหญิงสาวหน้าแดงหูแดง
ยวี่หว่านยังไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้มาก่อน ถูกเขายั่วแบบนี้ หล่อนก็หายใจไม่ทั่วท้อง กลัวว่าเขาจะทำอะไรกับเธอบนรถจริงๆ
“ฉันยังเป็นคนหัวโบราณค่ะ” ยวี่หว่านมองหน้าเฉิงฉีตงแล้วฝืนพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
หญิงสาวดิ้นนิดหนึ่ง อยากดึงมือออกมาจากอุ้งมือของเขา แต่พอออกแรง แผลที่ข้อมือก็มีเลือดออกมาอีก เลือดไหลซึมออกมาจากผ้าพันแผลจนน่าตกใจ
เฉิงฉีตงไม่เห็นภาพนั้น เขาเอนตัวเข้าไปใกล้เพื่อแหย่ให้หล่อนกลัว ยวี่หว่านยื่นมือไปผลักเขา ทำให้เลือดบนข้อมือที่ไหลออกมาไปโดนเข้าที่เสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตของเขา เนคไทก็โดนไปด้วย
เฉิงฉีตงก้มหน้าลงมองชุดที่เขาใส่อยู่ผ่านแสงไฟสีเหลืองอ่อนจากประตูคฤหาสน์ที่ลอดเข้ามาก็ต้องขมวดคิ้วกับสิ่งที่เห็น
“ขอโทษค่ะ!” ยวี่หว่านรีบขอโทษทันที
สีหน้าของเฉิงฉีตงเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกขึ้นมาทันที เขาเป็นคนรักความสะอาด พอเห็นรอยเลือดของเธอบนตัวเขา ย่อมต้องไม่พอใจแน่นอนอยู่แล้ว
เขาลงจากรถแล้วก้าวยาวๆเข้าไปในบ้านทันที ทิ้งให้เธออยู่ในรถคนเดียว
ยวี่หว่านไม่มีเวลามาสนใจเลือดที่ไหลอยู่บนข้อมือ หล่อนใช้มืออีกข้างกำมือที่เจ็บข้างนั้นไว้ แล้วรีบตามเฉิงฉีตงเข้าไปในบ้าน ราวกับกลัวว่าจะถูกเฉิงฉีตงทิ้งอย่างนั้น
พอเข้าไปยังประตูห้องรับแขก ยวี่หว่านก็เดินไปข้างหน้าชายหนุ่ม ยื่นมือไปหวังจะช่วยเฉิงฉีตงถอดชุดสูทออก โดยไม่ได้สนใจแผลของตัวเอง
“คุณรีบถอดออกมาเถอะ เดี๋ยวฉันเอาไปส่งร้านซักรีดให้.....” หญิงสาวกังวลจนลืมความเจ็บปวดที่ข้อมือไปเสียหมด จนตอนนี้เลือดที่แผลไหลเป็นทางยาวไปถึงข้อศอกแล้ว
สายตาของเฉิงฉีตงมองไปที่ข้อศอกของเธอ เห็นสีหน้าของเธอที่ดูเป็นกังวล ก็คิดว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการเอาใจเขากระทั่งชีวิตตัวเองก็ไม่อยากได้แล้วรึไง?
 เฉิงฉีตงถอดเสื้อสูทตัวนอกออก เปื้อนเลือดขนาดนี้ เขาคงไม่ใส่มันอีกแล้ว
ยวี่หว่านรู้สึกผิดหล่อนยืนอยู่ที่เดิมกำเสื้อของเขาไว้อย่างนั้น
เฉิงฉีตงหยิบกระเป๋าสตางค์ที่อยู่ข้างๆขึ้นมา แล้วโยนกระเป๋าสตางค์ลงในมือหล่อน “หยิบบัตรแล้วก็ออกไปจากบ้านผมซะ”
เฉิงฉีตงพูดจบ ยวี่หว่านก็ยกมือขึ้นมากุมขมับของตัวเอง “ฉันปวดหัวมากเลยค่ะ.....ฉันคงไปไหนไม่ไหวแล้ว”
ก่อนหน้านี้ไม่กี่วิ หล่อนยังรู้สึกผิดอยู่เลย มาตอนนี้กลับเริ่มเสแสร้งอีกแล้ว


ตอนที่ 20 เป็นสาวเป็นนาง อย่าเที่ยวไปเรียกใครสุ่มสี่สุ่มห้าว่าสามี
ยวี่หว่านเกือบจะเซเข้าในอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้น ยังดีที่มือข้างนึงของเธอจับโต๊ะบาร์ไว้ได้ “หน้าไม่อาย” เสียงของยวี่หว่านดูเยือกเย็นแต่ในใจลึกๆกลับรู้สึกกลัว เพราะไม่ว่ายังไงหล่อนก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในสถานที่แบบนี้มาก่อน “สามีฉันไม่ธรรมดานะ ถ้าคุณทำอะไรฉันแม้แต่ปลายเล็บ รับรองว่าเขาไม่ปล่อยคุณไว้แน่” แม้ว่าประโยคนี้ยวี่หว่านจะพูดให้ผู้ชายคนนั้นฟัง แต่ก็ตั้งใจยั่วเฉิงฉีตงด้วย
หล่อนยืนหลังชนกับเฉิงฉีตง แขนตรงที่ถูกชายคนนั้นจับอยู่เป็นบริเวณที่มีผ้าพันแผลพันอยู่พอดี เพราะผู้ชายดึงเธออย่างแรง ทำให้เริ่มมีเลือดซึมออกมา
ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าเฉิงฉีตงไม่ได้สนใจเธอเลย จึงไม่กลัวแม้แต่น้อย “คุณเรียกเขาสิ ดูว่าเขาสนใจคุณมั้ย” ยวี่หว่านตัดสินใจหันไปเรียกชายหนุ่มอย่างร้อนรน “ที่รัก ผู้ชายคนนี้เขารังแกฉัน”
ความกลัวและกังวลของหล่อนถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางบึ้งตึง เฉิงฉีตงเอียงตามองเธอเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถในการแสดงได้ดีทีเดียว
ผู้ชายคนนั้นได้ยินยวี่หว่านเรียก”สามี” ด้วยอาการงอน ก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด หัวเราะแล้วพูดว่า “โอ๋ เรียกให้ฉันได้ยินอีกสิ คืนนึงเท่าไร ฉันเหมาเลยก็แล้วกัน” ยวี่หว่านพอได้ยินว่าตนถูกตีราคา หล่อนก็โกรธจนหน้าแดง ผู้ชายคนนั้นขยับเข้ามาจนริมฝีปากแทบจะแนบกับแก้มของเธออยู่รอมร่อ
“เฉิงฉีตง!” ในที่สุดยวี่หว่านก็ทนไม่ไหว หลับตาแล้วเรียกขื่อชายหนุ่มออกมา
“ปล่อยมือซะ” ทันใดนั้นยวี่หว่านก็รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นคลายมือที่จับเธอไว้ เธอลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นว่าเฉิงฉีตงยื่นแขนออกไปจับที่ข้อมือของชายคนนั้น
ผู้ชายคนนั้นรู้สึกเจ็บจนกัดฟันไว้แน่น แล้วหันไปจ้องหน้าเฉิงฉีตง “ไม่ใช่กงการอะไรของแก อย่ามายุ่ง”
ยวี่หว่านพอเห็นว่าเฉิงฉีตงช่วยเธออยู่ ก็รีบไปหลบที่หลังของชายหนุ่ม พูดด้วยน้ำเสียงต่ำๆ “ที่รัก.....”
ผู้ชายคนนั้นตกใจ ชายหนุ่มคนนี้เป็นสามีของเธอจริงๆงั้นเหรอ?
“ขอโทษ ขอโทษ.....” ผู้ชายคนนั้นรีบขอโทษขอโพย
เฉิงฉีตงปล่อยมือเขาออก แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋าชุดสูทของเขาออกมาเช็ดมืออย่างคนที่รักความสะอาด
ดวงตาลึกดำขลับคู่นั้นเงยหน้าขึ้นมอง
“ให้มันไสหัวไป” เฉิงฉีตงพูดกับบาร์เทนเดอร์ที่อยู่ข้างๆ บาร์เทนเดอร์ได้ยินดังนั้นก็รีบแจ้งบอดี้การ์ดประจำผับทันที บอดี้การ์ดเข้ามาแล้วจับผู้ชายคนนั้น “โยน” ออกไปทันที
ยวี่หว่านเห็นดังนั้น ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
ดูไปดูมาเฉิงฉีตงก็ไม่ได้หัวรั้นขนาดนั้น ผู้ชายสุดท้ายแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเห็นผู้หญิงน้ำตาของผู้หญิง
“ขอบคุณคุณเฉิงนะคะ คุณช่วยฉัน เห็นทีฉันคงต้องตกล่องปล่องชิ้นกับคุณแล้วล่ะ” ยวี่หว่านพูดเป็นเชิงคำคม เธอจงใจล้อเลียนเฉิงฉีตง ทั้งๆที่รู้ว่าเฉิงฉีตงไม่มีทางสนใจเธอแน่นอน
เฉิงฉีตงหมดอารมณ์ที่จะดื่มต่อ จึงหยิบบัตรใบหนึ่งยื่นให้พนักงานคิดเงิน ระหว่างรอคิดเงินเขาก็มองดวงตาที่ยังดูตกใจกลัวไม่หายของยวี่หว่าน
“เป็นสาวเป็นนาง อย่าไปเที่ยวเรียกใครสุ่มสี่สุ่มห้าว่าสามี” เสียงเขาดูมีพลังดึงดูดอย่างยิ่ง พูดจบก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่เช็ดมือเสร็จแล้วโยนลงในถังขยะใกล้ๆด้วยท่าทางสบายๆ
ยวี่หว่านอมยิ้ม พอหล่อนยิ้มหางตาของหล่อนก็โค้งลง เป็นรอยยิ้มยิ้มไปถึงดวงตา“คุณเฉิงกำลังสั่งสอนฉันเหรอคะ แต่ฉันก็ไม่ได้เรียกใครสุ่มสี่สุ่มห้านี่คะ ฉันเรียกแค่คุณคนเดียว” ยวี่หว่านรู้สึกว่าหน้าของเธอหนาเสียจนมีดยังกรีดไม่เข้า แต่ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อเอาใจเฉิงฉีตงทั้งนั้น


ตอนที่ 22 ผู้หญิงแบบนี้แค่ตกใจนิดหน่อยก็เผยความจริงออกมาหมดเปลือก
ยวี่หว่านได้ยินซานซานพูดประโยคนั้นออกมาก็อยากที่จะหาหลุมสักหลุมแล้วมุดลงไปซะจริงๆ
“อะแฮ่ม ซานซาน เธอจำผิดรึเปล่า? ฉันไม่เคยพูดอะไรแบบนี้นะ” ยวี่หว่านแสร้งพูดให้ดูเป็นปกติที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความจริง
หล่อนเหลือบมองเฉิงฉีตงที่กำลังขับรถด้วยใบหน้าเงียบขรึม แต่ในใจเหมือนจะข่มความไม่พอใจเอาไว้
“หลังจากแกกลับมาจากนิวยอร์ก ตอนที่พวกเราคิดแผนการ แกเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ? ว่าให้ฉันช่วยแกแฮกเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเฉิง แล้วแกก็ใส่ยาในน้ำให้เขากิน” ซานซานเหมือนจะยังไม่เข้าใจเรื่องราว “ก่อนหน้านี้แกอยากเป็นมือที่สามระหว่างเฉิงฉีตงกับลู่อี้หนง ฉันไม่สนับสนุนแก แต่ตอนนี้ฉันสนับสนุนให้แกมีอะไรกับคู่หมั้นของหล่อนซะ เอาให้ หล่อนอกแตกตายไปเลย!”
ยวี่หว่านสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง แล้วหลับตาลงเบาๆ “แกวางไปก่อน อีกเดี๋ยวฉันจะโทรหา” “โอเค ฉันจะรอแกที่บ้าน” ซานซานตอบรับคำหล่อนอย่างรวดเร็ว
หลังจากวางสายไป ยวี่หว่านรู้สึกเพียงว่าในรถเหมือนไร้ซึ่งสัญญาณสิ่งมีชีวิตใดใด
“อะแฮ่ม” ยวี่หว่านทำเสียงกระแอมขึ้นมา แล้วเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ “เพื่อนฉันพูดจาเพ้อเจ้อ อย่าถือสาเลยนะคะ”
“คนที่เพ้อเจ้อน่าจะเป็นคุณมากกว่านะ” เฉิงฉีตงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือที่จับพวงมาลัยอยู่นั้นดูดีมาก นิ้วมือเรียวยาวเห็นข้อต่อชัดเจน
ยวี่หว่านกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง พลางหัวเราะอย่างฝืดเฝื่อน “ฉันแค่ล้อเล่นน่ะค่ะ”
“คุณล้อเล่นว่าจะนอนกับผม?” คำพูดของเฉิงฉีตงดูติดตลก แต่อารมณ์ที่ฉายอยู่บนใบหน้าของเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น
หญิงสาวรู้สึกกลัวเขาขึ้นมา ผู้ชายคนนี้ยังไงก็ดูสูงส่ง ช่างห่างไกลกับเธอเหลือเกิน
หล่อนกระตุกมุมปากขึ้น แสร้งวางท่าสวยสง่าแล้วหันหน้าไปทางเฉิงฉีตง “ถ้าคุณเฉิงเห็นด้วย ฉันก็พร้อมจะร่วมมือตลอดเวลาค่ะ” คำพูดประจบเอาใจของหล่อน หล่อนเองฟังแล้วยังรู้สึกขนลุก
ขณะเดียวกันนั้น รถก็แล่นเข้าสู่เขตคฤหาสน์ จอดเทียบตรงหน้าประตู
เฉิงฉีตงถอดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วหันไปมองหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ
ท่ามกลางความมืด สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย
 “คุณทำเพื่อเงินได้ทุกอย่างโดยไม่ละอายเลยเหรอ?”
ยวี่หว่านเรียกความกล้าให้ตัวเอง ปลดเข็มขัดนิรภัยออก เอียงตัวเข้าไปใกล้เฉิงฉีตง ตอนนี้หล่อนวางเดิมพันทั้งหมดไว้ที่เฉิงฉีตง
“ได้ขึ้นเตียงกับผู้ชายอย่างคุณ ผู้หญิงทุกคนต่างก็ต้องรู้สึกเป็นเกียรติกันทั้งนั้น ไม่น่าจะใช่เรื่องที่ต้องอายนี่คะ” ยวี่หว่านพูดเยินยอ อากาศที่ไม่ถ่ายเทภายในรถทำให้หญิงสาวรู้สึกอึดอัดหายใจลำบาก
เฉิงฉีตงมองหญิงสาวที่เกือบจะเกยขึ้นมาบนตัวเขา ดวงตาของเธอใสสะอาด ข้างในปราศจากความต้องการอย่างที่เธอพูด แต่แสร้งทำท่าทางเหมือนอยากจะให้เขาสัมผัสตัวเธอ เห็นแล้วน่าขำชะมัด
เขายื่นมือมากระชับที่เอวบางของหญิงสาวให้เข้ามาในอ้อมกอด ยวี่หว่านที่นั่งอยู่บนเบาะข้าง พอถูกดึงตัวเข้ามาเธอก็แทบจะปลิวไปอยู่บนอกของเฉิงฉีตง
ลมหายใจที่ร้อนรุ่มและรุนแรงของชายหนุ่มเป่ารดเข้าที่ใบหน้าหล่อน ผสมกับกลิ่นเหล้าจางๆบนตัวที่เขาเพิ่งดื่มมา
 ชายหนุ่มจับความหวาดกลัวที่อยู่ในสายตาของหญิงสาวได้
ผู้หญิงแบบนี้เพียงแค่ตกใจนิดหน่อยก็จะเผยตัวตนออกมา
“งั้นก็ตอนนี้เลยสิ ในเมื่อคุณต้องการขนาดนี้” เฉิงฉีตงปิดริมฝีปากบางลง น้ำเสียงนุ่มลึกชวนหลงใหล


ตอนที่ 21 นี่เธอต้องการเอาใจเขาขนาดนี้เลยหรอ?
“คุณเฉิง” พนักงานนำบัตรมาคืนให้เฉิงฉีตง ชายหนุ่มหยิบบัตรแล้วก้มลงจะเอาบัตรใส่ในกระเป๋าเสื้อสูทตามเดิม สายตาก็เหลือบไปเห็นที่ข้อมือของยวี่หว่าน
ข้อมือเรียวบางของหล่อนที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลหลายชั้น ตอนนี้มีเลือดซึมออกมา น่าจะเป็นเพราะถูกแรงกระชากของผู้ชายคนนั้น แต่ทว่าหญิงสาวยังคงมองเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เหมือนไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าที่ข้อมือของเธอมีเลือดไหล
นี่เธอต้องการเอาใจเขาขนาดนี้เลย?
“มัวแต่คิดจะเอาใจผม ไม่สู้คุณไปพันแผลที่ข้อมือคุณก่อนดีกว่ามั้ย” คำพูดของเฉิงฉีตงไร้อารมณ์ พูดจบเขาก็ลุกเดินออกไปจากมู่เซ่อ
ยวี่หว่านก้มหน้าลง เพิ่งเห็นว่าที่ข้อมือของเธอมีเลือดไหลซึมออกมา จึงรีบหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับที่ข้อมือ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ รีบเดินตามเฉิงฉีตงออกไป
นอกร้านมู่เซ่อ เฉิงฉีตงเดินตรงไปที่รถ ขณะที่เขากำลังเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง ยวี่หว่านก็ฉวยโอกาสเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับเข้าไปนั่งทันที
หล่อนรัดเข็มขัด แล้วนั่งตัวตรงมองเฉิงฉีตง
เฉิงฉีตงเห็นหล่อนอยู่ในรถก็รู้สึกทั้งตกใจทั้งไม่พอใจ
“ออกไป”
“บัตรประชาชนฉันอยู่ที่บ้านคุณ ถ้าไม่มีบัตรฉันก็เข้าพักที่โรงแรมไม่ได้ คุณคงไม่ใจร้ายปล่อยให้ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างฉันต้องไปนอนข้างถนนใช่มั้ยคะ” ยวี่หว่านแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา ท่าทางและดวงตาอันใสซื่อของหล่อนทำให้คนยากจะปฏิเสธ
ที่หญิงสาวพูดมาก็มีเหตุผล
เฉิงฉีตงหลุบตาลง สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธเธอ
“พอได้บัตรประชาชนของคุณแล้ว ก็ไปให้พ้นจากสายตาผม” นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายของเขา
ยวี่หว่านแลบลิ้นอยู่ท่ามกลางความมืด หล่อนจะไปให้พ้นจากสายตาของเขาได้ยังไง เพราะที่หล่อนออกจากที่คุกออเบิร์น แล้วกลับมาที่นี่ก็เพื่อที่จะแต่งงานกับเขา
*
ภายในรถ ที่ข้อมือของยวี่หว่านเลือดยังไหลออกมาไม่หยุด กระดาษทิชชู่ที่ซับอยู่ชุ่มไปด้วยเลือด หญิงสาวกลัวที่จะทำให้เบาะหนังแท้บนรถเขาต้องสกปรก จึงใช้ชายเสื้อพันรอบผ้าพันแผลเอาไว้อีกทีหนึ่ง เพราะกลัวว่าเฉิงฉีตงจะไล่เธอลงจากรถ
แต่กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงและฉุนจมูกกลับคละคลุ้งไปทั่วรรถ
“คุณต้องไปโรงพยาบาล”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” ยวี่หว่านรีบส่ายหน้า หล่อนรู้สึกว่าเวลาสำคัญแบบนี้เธอไม่ควรจะทำเสียเรื่อง
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของหล่อนก็ดังขึ้น เป็นซานซานที่โทรเข้ามา หล่อนจึงรีบกดปุ่มรับสาย แต่เพราะมือเจ็บทำให้หญิงสาวจับโทรศัพท์ไม่ถนัด จนกดไปโดนปุ่มสปีคเกอร์โฟนเข้า เสียงของซานซานก็เลยดังขึ้นมาในรถ
“ยวี่หว่าน! แกเป็นไงบ้าง ถึงโรงพยาบาลหรือยัง?”
“ถึงแล้ว.....” โทรศัพท์ของหล่อนหล่นลงไปด้านล่างเบาะที่นั่ง ทำให้หล่อนหยิบไม่ถึง จะปิดสปีคเกอร์โฟนก็ปิดไม่ได้
“งั้นก็ดีแล้ว ลู่อีหนงผู้หญิงคนนี้หน้าด้านจริงๆ แกต้องขึ้นเตียงกับเฉิงฉีตงแก้เผ็ดให้ได้นะ!” ซานซานดู
เหมือนจะโกรธแทบบ้า พูดจาโวยวายเสียงดังจนเธอพูดแทรกไม่ได้เลย
“ซานซาน.....”ยวี่หว่านขมวดคิ้วทันที สายตาเหลือบไปมองเฉิงฉีตงที่หลังจากได้ยินประโยคนี้ ในดวงตาก็มีประกายดุดันพาดผ่าน
หล่อนได้แต่ถอนหายใจ เพราะยังไงก็คงหยุดซานซานไม่ได้แล้ว “ไม่งั้นแกก็ลองใหม่อีกครั้ง ตามแผนที่แกวางไว้ครั้งที่แล้วที่แกจะใส่ยาในน้ำให้เขากิน ฉันไม่เชื่อว่าถ้าแกมีอะไรกับเขาแล้วลู่อี้หนงยังจะกล้าผยองอยู่”


ตอนที่ 24 กับผู้ชายแบบเฉิงฉีตง ต้องวางแผนอย่างแยบคาย
“มือฉันก็เจ็บจังเลยค่ะ.....” ยวี่หว่านตอนแรกก็รู้สึกผิดจริงๆ เพราชุดสูทของเขาแค่มองก็รู้แล้วว่าราคาคงไม่ธรรมดา ถ้าต้องมาสกปรกเพราะเลือดของหล่อนมันก็คงน่าเสียดายมาก แต่พอได้ยินเขาไล่เธอให้ออกไป งั้นเธอก็จะยอมเป็นผู้หญิงหน้าหนาต่ำช้าไร้อางอาย
 แผลที่มือของหญิงสาวปริออก เลือดสีแดงสดยังคงไหลออกมาจากผ้าพันแผล ทำให้ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทันที
“คุณใช้มือเดินเหรอ?” เฉิงฉีตงไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด เพราะเขาคิดมาตั้งแต่แรกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ตีสองหน้า ทำชุดสูทของเขาสกปรกยังไม่พอ ตอนนี้ยังจะทำให้เขาอารมณ์เสียอีก
ยวี่หว่านหยิบบัตรประชาชนออกมาแล้วก้มหน้าลงมองที่ข้อมือของตัวเอง รู้สึกตกใจกับภาพที่เห็น เฉิงฉีตงผู้ชายคนนี้ช่างไม่รู้จักอ่อนโยนต่อผู้หญิงเอาซะเลย
ถึงว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนอยู่กับเขาเลย
“ยืมกระดาษทิชชู่สักสองสามแผ่น คงจะได้นะคะ?” ยวี่หว่านกัดริมฝีปากล่าง ตัดสินใจถอยออกมาก้าวหนึ่งก่อน
ศัตรูเดินหน้าให้ถอย ศัตรูเพลี่ยงพล้ำให้เข้าตี หล่อนเข้าใจหลักการนี้ดี ผู้ชายแบบเฉิงฉีตง เธอต้องวางแผนอย่างแยบคาย จะรีบร้อนไม่ได้
เฉิงฉีตงเห็นหล่อนก้มหน้า เห็นเลือดที่ข้อมือยังไหลไม่หยุด ทำให้สีหน้าของเธอซีดเล็กน้อย แต่ตัวเธอเองอาจจะยังไม่รู้ตัว
ความโกรธที่เขามีอยู่ตอนแรก ด้วยความรักสะอาดอย่างมาก เขาจึงไม่ชอบการที่คนอื่นมาทำให้ของๆเขาสกปรก แต่พอเห็นหญิงสาวก้มหน้าด้วยท่าทางน้อยใจ ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ เขาก็ก้าวยาวๆไปที่ประตูห้องรับแขก “ลุงเฉิง”
“ครับ คุณผู้ชาย” พ่อบ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเสียงเรียกของชายหนุ่มก็เข้ามาทันที พอเห็นยวี่หว่านก็ตกใจเล็กน้อย พ่อบ้านยังจำผู้หญิงคนนี้ได้ เพราะหลายปีมานี้ เธอเป็นคนเดียวที่แฮกระบบความปลอดภัยแล้วเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเฉิงอย่างสง่างาม
“ไปตามหมอส่วนตัวมา”
“ครับ”
ยวี่หว่านนึกว่าตัวเองหูฝาดไป
“จริงๆแล้วไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกเดี๋ยวเลือดก็คงหยุดไหลเอง” ยวี่หว่านใช้กระดาษทิชชู่พันรอบข้อมือ ยิ้มออกมาเล็กน้อย ตอนที่หล่อนอยู่ในคุกที่นิวยอร์ก ก็มีเรื่องกับผู้หญิงด้วยกันในคุกอยู่บ่อยๆ ส่วนมากจะถูกรังแกเพราะความตัวเล็กและอ่อนแอกว่า เลือดตกยางออกจึงถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นประจำ หล่อนกลับไม่ได้สนใจอะไรมาก
“ไม่ต้องมาทำตัวน่าสงสาร ผมไม่หลงกลคุณหรอก” คำพูดของเฉิงฉีตงดูเย็นชาสุดๆ เขายื่นมือไปขยับเนคไทเพื่อให้คลายออกเล็กน้อย มือเรียวยาวจับไปที่คอเสื้อ เลื่อนไปแกะกระดุมออกสองเม็ด คอเสื้อที่เปิดออกเล็กน้อยเพิ่มความเกียจคร้านให้เขาอยู่หลายส่วน
ครั้งนี้เฉิงฉีตงใส่ร้ายเธอชัดๆ ยวี่หว่านคิดว่าแค่เลือดออกก็ไม่ได้ร้ายแรงจนถึงขั้นต้องเรียกหมอส่วนตัวมาซะหน่อย
แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรไป ในสายตาเขาก็มองว่าหล่อนมีเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์
สิบนาทีต่อมา หมอส่วนตัวก็มาถึง
คุณหมอส่วนตัวเขาคนนี้เป็นผู้ชายสะอาดสะอ้าน หน้าตาเหมือนหมอตามแบบฉบับ เขาทำแผลให้หล่อนไป สายตาก็มองเฉิงฉีตงที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างๆอย่างสงสัย
เฉิงฉีตงถูกยวี่หว่านทรมานซะจนหงุดหงิด จนต้องสูบบุหรี่มวนต่อมวน
“ฉีตง บางครั้งการสร้างอารมณ์ก็ถือเป็นเรื่องสำคัญ แต่ว่าก็ต้องรู้จักควบคุม อย่าเล่นอะไรแปลกๆให้มากนัก นี่ถึงขั้นเลือดตกยางออกแล้วเนี่ย“พอได้ยินประโยคนี้ หน้าของยวี่หว่านก็แดงขึ้นมาทันที


ตอนที่ 25 คืนนี้ฉันพักที่นี่ได้มั้ย? แบบจ่ายเงินแบบนั้นน่ะคะ?
ถึงหมอจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ทุกคนก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไม่เข้าใจความหมายก็คงเป็นไปไม่ได้
ใบหูของหล่อนทั้งร้อนทั้งแดงขึ้นมา
เฉิงฉีตงคีบบุหรี่ด้วยนิ้วเรียวยาวสองนิ้วขึ้นมาสูบเข้าไปอย่างแรง แล้วหยิบแก้วน้ำที่อยู่ข้างๆขึ้นมาดื่ม เหมือนหมดความอดทน “เสร็จแล้วหรอ”
เขาไม่อธิบายใดๆ
“ใกล้ละ” คุณหมอส่วนตัวคนนี้อายุเยอะกว่าเฉิงฉีตง รับเป็นหมอส่วนตัวให้คฤหาสน์ตระกูลเฉิงมาหลายปีแล้ว ดังนั้นจึงมีความสนิทสนมกับเฉิงฉีตง ดังนั้นจึงกล้าพูด “หลายปีมานี้ ผมเพิ่งจะเห็นผู้หญิงปรากฏตัวในบ้านหลังนี้เป็นครั้งแรก”
เขาพูดประโยคนี้ให้ทั้งเฉิงฉีตงและยวี่หว่านฟัง
ประโยคนี้เข้าไปอยู่ในใจของยวี่หว่านทันที เฉิงฉีตงผู้ชายคนนี้เป็นคนหวงเนื้อหวงตัวจริงๆด้วย ถึงจะมีตำแหน่งสูง แต่ก็ไม่เคยแปดเปื้อนเรื่องผู้หญิง ซึ่งทุกวันนี้หาได้ยากมาก ที่สำคัญคือยังเป็นผู้ชายหน้าตาดีอีกด้วย
แต่น่าเสียดาย สำหรับยวี่หว่านในตอนนี้แล้ว เฉิงฉีตงกลับไม่ได้มีความดึงดูดอะไรกับเธอเลย เขาก็เป็นเพียงหมากในเกมของเธอก็เท่านั้น
หล่อนไม่ได้รู้สึกละอายกับความคิดแบบนี้ เพราะหล่อนเชื่อว่าในสายตาของเฉิงฉีตง หล่อนเองคงจะดูแย่มาก
“ผ้าพันแผลนี้ผมให้คุณเก็บไว้ ตอนคุณล้างแผลอาจจะทำเองลำบาก ก็ให้ฉีตงช่วยนะครับ” หมอส่วนตัวคิดว่ายวี่หว่านเป็นคนของเฉิงฉีตงไปแล้ว จึงไม่ได้พูดจาแบบสงวนท่าทีอะไร
ยวี่หว่านพยักหน้า “ขอบคุณคุณหมอนะคะ”
หลังจากที่หมอส่วนตัวเขาเดินออกไป เฉิงฉีตงที่กำลังจะดับก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ รอบๆตัวเขาเต็มไปด้วยควันบุหรี่อบอวลกลิ่นควันบุหรี่นั้นลอยมาปะทะหน้าเธอ
“คุณไปได้แล้ว”
“ฉันรู้สึกหิวแล้วค่ะ” ยวี่หว่านขมวดคิ้ว
พ่อบ้านเดินเข้ามาได้จังหวะได้ยินยวี่หว่านพูดประโยคนี้พอดี จึงรีบถามขึ้น “พ่อครัวเพิ่งจะซื้อของสดเข้ามาเตรียมทำอาหารเช้าของพรุ่งนี้ คุณผู้ชายจะให้ทำอาหารมื้อดึกมั้ยครับ?”
“เอาค่ะ” ยวี่หว่านอมยิ้ม แล้วตอบแทนเฉิงฉีตง
“เฉียวยวี่หว่าน” เฉิงฉีตงยืนขึ้น ท่าทางขึงขังทำให้ยวี่หว่านรู้สึกกลัวขึ้นมา แต่ก็ยังคงฝืนดื้อดึง
“ทานเสร็จฉันจะรีบไปทันทีค่ะ ที่ภัตตาคารเมื่อตอนเย็นฉันไม่ได้ทานอะไรเท่าไร” ที่ยวี่หว่านพูดไปล้วนเป็นความจริง
เฉิงฉีตงกดคิ้วต่ำลง พ่อบ้านเห็นแบบนั้นก็คิดว่าเฉิงฉีตงตกลงแล้ว จึงสั่งให้พ่อครัวทำทันที
ผู้หญิงคนนี้ถึงจะไม่มีที่มาที่ไป แต่ก็ยังไงก็เป็นคนที่คุณผู้ชายพามา ถึงแม้จะดูว่าระหว่างสองคนนี้มีอะไรแปลกๆ พ่อบ้านก็ไม่กล้าที่จะขัดใจ
เฉิงฉีตงหันหลังเดินขึ้นตึกไป ปล่อยให้หล่อนนั่งอยู่ในห้องรับแขกเพียงลำพัง
สิบกว่านาทีต่อมา พ่อบ้านก็ถือบะหมี่ออกมาถ้วยหนึ่ง ไม่ว่าจะหน้าตาหรือกลิ่นก็ดูน่าทานมาก ยวี่หว่านสูดกลิ่นนั้นเข้าไปก็รู้สึกอายที่ตัวเธอทั้งรักษาฟรีกินฟรีในบ้านของเขา
หล่อนกำลังจะคีบเส้นเข้าปาก ก็เห็นเฉิงฉีตงเดินลงมา เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เส้นผมดำสนิทยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ เขาสวมเสื้อคลุมอยู่บ้านแบบธรรมดาเดินลงมา
“ยังไม่ไปอีก” เฉิงฉีตงคิดว่าถ้าหน้าไม่หนาเกินไป ก็คงจะออกไปตั้งแต่เขาขึ้นตึกไป
“คุณเฉิงคะ คืนนี้ฉันพักที่นี่ได้มั้ย? แบบจ่ายเงินแบบนั้นน่ะคะ”


ตอนที่ 27 ดูเหมือนว่าจะต้องใช้เงินกองทุนสงเคราะห์มาตั้งแต่เด็ก จนกลัวความจน
ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟ ยวี่หว่านจึงเดินไปเปิดไฟที่หัวเตียง แสงไฟสลัวๆ แต่ก็พอทำให้หล่อนมองเห็นคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง
“เฉิงเจ๋อ พี่มาเยี่ยมเธอแล้วนะ” ยวี่หว่านนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ มองใบหน้าอันหล่อเหลาหนุ่มน้อยที่นอนอยู่บนเตียง ในใจเหมือนถูกสิ่งใดกดทับเอาไว้
ลู่เฉิงเจ๋อเป็นน้องชายต่างพ่อของเธอ และเป็นน้องชายฝาแฝดกับลู่อี้หนง ไม่กี่ปีที่แล้วเธอขับรถพาลู่เฉิงเจ๋อออกไปข้างนอก แล้วชนเข้ากับรถบรรทุกขนาดใหญ่ ทำให้ลู่เฉิงเจ๋อกลายเป็นเจ้าชายนิทรา แต่เธอได้รับบาดเจ็บเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น
ตลอดเวลาที่ผ่านมาหญิงสาวรู้สึกผิดกับลู่เฉิงเจ๋อมาตลอด ในบ้านตระกูลเฉียว ลู่เฉิงเจ๋อเป็นเพียงคนเดียวที่จริงใจกับเธอ วิ่งตามหลังเธอแล้วร้องเรียกเธอว่า “พี่สาว” มาโดยตลอด
เฉียวหลานซินไม่ชอบ “ลูกติด” คนนี้ของเธอมาตั้งแต่แรก ยิ่งเกิดอุบัติเหตุในครั้งนี้ที่ทำให้เธอเกือบต้องเสียลูกชายเพียงคนเดียวไป เฉียวหลานซินก็ยิ่งห่างเหินกับยวี่หว่านไป
“ต่อไปพี่จะมาอยู่ในเมือง B แล้ว พี่จะมาเยี่ยมเธอบ่อยๆ เธอต้องรีบฟื้นขึ้นมานะ”
ยวี่หว่านพูดด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ ยื่นมือไปจับที่หลังมือของลู่เฉิงเจ๋อ
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงเย่อหยิ่งของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากประตู ซึ่งเป็นเสียงที่ยวี่หว่านรู้จักเป็นอย่างดี.....
“ทำมาเป็นพี่สาวที่แสนดีอยู่ตรงนี้ ตอนที่เกิดอุบัติเหตุนั่นทำไมถึงไม่ช่วยเขาล่ะ?”
หญิงสาวไม่ต้องเงยหน้าขึ้นก็รู้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ที่ประตูก็คือลู่อี้หนง
ลู่เฉิงเจ๋อเป็นน้องชายฝาแฝดของหล่อน ตอนเล็กๆลู่อี้หนงมักจะโกรธอยู่บ่อยๆที่เห็นลู่เฉิงเจ๋อชอบเล่นกับยวี่หว่าน จึงบอกกับแม่ของหล่อนว่าให้ยวี่หว่านมาที่บ้านน้อยๆหน่อย ซึ่งตอนนั้นลู่อี้หนงเพิ่งจะหกขวบ
จิตใจคนบ่งบอกอนาคตได้จริงๆ
ยวี่หว่านเงยหน้าขึ้นเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ที่ประตูเปลี่ยนชุดราตรีออกแล้ว หล่อนสวมเสื้อโค้ทกับรองเท้าบู๊ทแบบเรียบๆ น่าจะเปลี่ยนชุดที่โรงแรมแล้วตรงมาที่โรงพยาบาลเลย
หญิงสาวลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าของลู่อี้หนง สีหน้าเย็นชา “พรุ่งนี้เธอจะได้รับใบรับรองแพทย์กับจดหมายจากทนาย”
คิ้วเรียวบนใบหน้าอ่อนหวานของลู่อี้หนงขมวดเล็กน้อย ถ้าพูดกันตรงๆแบบไม่อคติ ลู่อี้หนงนั้นได้เค้าความงามมาจากแม่ของเธอ ใบหน้างดงามไร้ที่ติ
“เธอทำฉันเจ็บ ยังไงก็ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ฉัน” ยวี่หว่านพูดอย่างจริงจัง
“เธอต้องการเงินขนาดนี้เลย? ดูเหมือนว่าจะใช้เงินเกองทุนสงเคราะห์มาตั้งแต่เด็ก จนกลัวความจนแล้วสินะ” ลับหลังผู้คนท่าทางของลู่อี้หนงที่มีต่อเธอก็มีแต่ความเหยียดหยาม
“ใช่ไง ฉันต้องการเงิน เพราะฉันได้ข่าวมาว่าเธอจะซื้อที่ดินของตระกูลเฉิงมาทำออฟฟิศใหม่นี่ บังเอิญจริงๆ เพราะฉันก็อยากได้” ในดวงตาใสกระจ่างของยวี่หว่านเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
ลู่อี้หนงกำมือไว้แน่น ใบหน้างดงามประณีตโกรธจนทนไม่ไหว
“เธอคิดว่าเธอมีปัญญาซื้อเหรอ? ที่ดินผืนนั้น อย่างน้อยก็สามสิบล้าน” หล่อนรู้ดีว่ายวี่หว่านไม่มีเงิน แต่ก็กลัวว่าเธอจะซื้อที่ดินนั้นไป เพราะเฉียวยวี่หว่านมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบดีกว่าเธอมาก “อีกอย่างที่ดินผืนนั้นเป็นของตระกูลเฉิง แล้วฉันก็เป็นคู่หมั้นของคุณเฉิง”
“งั้นเหรอ? แต่ฉันเป็นว่าที่ภรรยาในอนาคตของคุณเฉิงนะ” ยวี่หว่านกระตุกมุมปากขึ้น


ตอนที่ 30 คุณเฉิง คิดว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว
เจียงซงเหนียนรู้สึกมาโดยตลอดว่าลูกสาวเขาคนนี้เป็นคนมีความคิดความอ่าน ไม่เจอสองปีไม่คิดว่าจะเก่งขึ้นกว่าเดิม
“แกจะทำอะไร” เจียงซงเหนียนเสแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไร ดื่มเหล้าเข้าปากไป แล้วเอ่ยถามขึ้น
“ให้เงินหนูยืมสามสิบล้าน” พูดจบหญิงสาวก็รู้สึกว่าเธอไม่ควรใช้น้ำเสียงแบบนั้น จึงพูดขึ้นอีกว่า “แล้วหนูจะคืนค่ะ”
หล่อนอยากจะซื้อที่ดินผืนนั้นตัดหน้าลู่อี้หนงเสียก่อน จึงอยากได้เงินสามสิบล้าน ที่ดินผืนงามทำเลดีแบบนั้นถ้าถูกลู่อี้หนงแย่งไป อนาคตจะสู้กับลู่อี้หนงอย่างไรก็คงไม่มีวันชนะ
“สามสิบล้านเหรอ? ฉันทำงานให้รัฐ ถ้าเอาเงินออกมาใช้พร่ำเพรื่อจะเกิดอะไรขึ้นแกรู้มั้ย?” อย่างที่คาดไว้คือเจียงซงเหนียนปฏิเสธเธอ แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “แม่แกล่ะ? ทำไมไม่ไปขอจากเขา”
ยวี่หว่านคิ้วกระตุกเบาๆ ตั้งแต่เด็กก็เป็นแบบนี้ ปัญหาของเธอเจียงซงเหนียนก็จะผลักไปให้เฉียวหลานซินจัดการ แล้วเฉียวหลานซินก็จะผลักกลับมาให้เจียงซงเหนียนอีก สุดท้ายก็ไม่มีใครสนใจหล่อน
ยวี่หว่านจมูกแดงเรื่อขึ้นมา “พ่อคะ หนูติดคุกสองปี ออกมาพ่อก็ทำกับหนูแบบนี้เหรอ?”
“งานในวันนี้สำคัญมาก ถ้าแกไม่อยากให้ฉันต้องขายหน้าล่ะก็ ก็รีบออกไปซะ” เจียงซงเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงเบาลงและจริงจัง เหมือนกับเจ้านายที่กำลังออกคำสั่งกับลูกน้อง
หญิงสาวชะงักมือที่ถือตะเกียบลง ไม่คีบอะไรเข้าปากอีก ถึงแม้ว่าเจียงซงเหนียนจะไม่ได้มีจุดประสงค์สำคัญอะไรกับนัดในครั้งนี้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าการมาของหล่อนทำให้เขาต้องอับอายอยู่ดี
เจียงซงเหนียนเริ่มชนแก้วกับคนอื่น ทิ้งให้ยวี่หว่านนั่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้สนใจ
หล่อนรู้ว่าตัวเองรนหาที่เอง ในใจก่อนมาก็ยังพอมีความหวังต่อคนที่ตนเรียกว่าพ่อ แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็เป็นเพียงสิ่งที่หล่อนคิดฝันเอาเองเท่านั้น
ในตอนนั้นเอง พนักงานก็เปิดประตูห้องทานอาหารออก ดูเหมือนว่าทุกคนที่อยู่ในนั้นจะพร้อมใจกันวางแก้วเหล้าแล้วลุกขึ้น ยิ้มให้กับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่
ยวี่หว่านรู้สึกคุ้นชินกับรอยยิ้มแบบนี้ยิ่งนัก ยกยอ ประจบประแจง สอพลอ เมื่อก่อนตอนที่อยู่กับเฉียวหลานซินก็เห็นคนยิ้มให้แม่ของเธอแบบนี้อยู่บ่อยๆ มันเป็นเพียงแค่วิธีการในการแสดงของวงการธุรกิจนี้ก็เท่านั้น
แต่ว่าสามารถทำให้คนในงานหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่พร้อมกันได้ คงจะเป็นคนใหญ่คนโตในวงการธุรกิจสินะ
แต่หล่อนไม่มีความคิดที่จะไปสนใจกับสิ่งเหล่านั้น หล่อนยังคงก้มหน้าคิดว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถออกไปจากห้องได้อย่างสง่างามแต่อีกใจก็อยากจะอยู่ที่นี่ต่อสักพัก เพราะยังไงก็ไม่ได้เจอพ่อมาสองปีแล้ว
ทันใดนั้นเอง เจียงซงเหนียนที่นั่งอยู่ข้างๆเธอก็ลุกขึ้น ยิ้มแล้วดื่มคารวะให้กับคนที่มาใหม่ เจียงซงเหนียนมองตัวเองว่าสูงส่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนที่เขาจะมองเข้าตาเดิมทีก็มีอยู่น้อยนัก ยวี่หว่านกำลังคิดว่าคนที่มาใหม่อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนระดับสูง ไม่ก็ต้องเป็นคนรวยมาก
“คุณเฉิง คิดว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว”
ยวี่หว่านได้ยินประโยคที่ว่า “คุณเฉิง” เธอก็ชะงักเล็กน้อย ในเมือง B คนที่จะทำให้เจียงซงเหนียนลดระดับตัวเองลงมาแล้วเรียกเขาว่าคุณเฉิงได้ คงมีเพียงแต่เฉิงฉีตงเท่านั้น.....
ขณะที่หญิงสาวยังงงอยู่ ก็มีคนลากเก้าอี้ข้างเธอออกให้เขานั่งอย่างประจบประแจง เธอเห็นเหมือนมีเงาดำๆนั่งลงที่ข้างๆเธอ โดยที่ไม่พูดอะไร แต่กลับได้กลิ่นที่เธอคุ้นชินพัดเข้ามาที่หน้าเบาๆ เธอเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม หัวใจแทบหล่นไปที่ตาตุ่ม
เขามาที่นี่ได้ยังไง?


ตอนที่ 1 เทพพยากรณ์หวนคืน
‘จื่อจิน ถึงเธอจะเป็นลูกสาวของพวกเรา แต่พวกเราเลี้ยงเสี่ยวเซวียนมาสิบห้าปี ผูกพันกับเสี่ยวเซวียนมาก เสี่ยวเซวียนถูกเลี้ยงมาอย่างคุณหนู ไม่เหมือนเธอที่ทนความลำบากที่บ้านนอกมาตลอด ดังนั้นคุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋งก็ยังคงเป็นเสี่ยวเซวียน’
‘เธอคงจะน้อยใจ แต่เธอจิตใจดีขนาดนี้ แม่รู้ว่าเธอไม่มีทางถือสาแน่นอน วางใจนะ อะไรที่เธอควรได้ก็จะไม่มีทางน้อยหน้า’
‘อะไรนะ เธอเองก็อยากไปด้วยล้อเล่นหรือเปล่า ทางนั้นเขาต้องการคุณหนูไฮโซ เธอน่ะ แม้แต่เล่นเปียโนสักเพลงก็ยังไม่เป็น จะไปเล่าอะไรให้เขาฟังมีแต่จะทำขายหน้า’
ภายในความฝันเป็นเงาคนเต็มไปหมดกับคำพูดที่ตีกันยุ่งเหยิง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที อิ๋งจื่อจินถึงตื่น
ขนตางอนยาวของเธอขยับไหว เมื่อลืมตาขึ้น ภาพที่อยู่ในสายตาเป็นห้องผู้ป่วยสีขาว จมูกได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่ว
“โอ๊ะ ตื่นแล้วเหรอยะ” เสียงประชดลอยมาทางเหนือศีรษะของเธอ “คิดว่าตายไปแล้วเสียอีก อย่าขยับนะ จะขยับทำไม เข็มเคลื่อนเธอรับผิดชอบไหม”
มือข้างหนึ่งกดเธอไว้ ออกแรงบีบแผลของเธอ
แต่ทว่าสีหน้าของเด็กสาวกลับไม่แสดงความรู้สึกเจ็บเลยสักนิด เธอพลิกข้อมือ จับมือข้างนั้นกดไว้บนชั้นวางตรงหัวเตียง
คนคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันที “เธอเป็นบ้าหรือไง!”
“เสี่ยวจิน!” ภายในห้องผู้ป่วยยังมีหญิงสาวอีกคนหนึ่ง เธอตกใจมาก รีบเดินเข้าไปหา “นี่คือหมอลู่ ไม่ได้จะมาทำร้ายเธอ”
อิ๋งจื่อจินหันไปมอง ใบหน้าซีดเซียวที่ถึงขั้นไม่มีเลือดแม้แต่น้อยปรากฏขึ้นในอากาศ ดูขี้โรค ไร้ความสดชื่น แต่เมื่อสังเกตให้ดีกลับงดงามได้รูป นัยน์ตาหงส์ชวนมองที่กลอกไปมาเล็กน้อยเกิดประกายอ่อนๆ วูบไหวไปมา หลับตาและลืมตาสลับกันไป
มีเสน่ห์น่าหลงใหลที่ทำให้คนเหม่อลอย
ดวงตาของเธอวูบไหว ถามด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวจิน ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม”
เด็กสาวไม่ตอบ แต่กลับปล่อยมือออก
หมอลู่นวดข้อมือพลางถอยหลัง พูดต่อว่า “สมกับเป็นหมาป่าตาขาว[footnoteRef:1]ที่ไร้การอบรมสั่งสอน” [1: หมาป่าตาขาว ใช้เปรียบเทียบกับคนที่เนรคุณ]
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า ตาหงส์เรียวยาวยังเจือไปด้วยประกายความชุ่มชื้น
น้ำเสียงของเธอแหบแห้งแบบที่หลังตื่นนอน เจือไปด้วยความเย็นชา “ขอโทษ เพิ่งตื่น คิดว่ามีหมากัด”
หมอลู่สีหน้าเปลี่ยน “เธอ!”
“เอาล่ะ เสี่ยวจินขอโทษแล้ว เลิกทะเลาะกันเถอะ” หญิงสาวห้ามปราม ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“เสี่ยวจิน ขอโทษนะ ถ้าไม่ใช่เพราะอาการป่วยของอา เธอก็คงไม่ต้องมาบริจาคเลือดให้ นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้ยังทำเธอสลบอีกด้วย”
“มันก็สมควรแล้ว!” หมอลู่มีสีหน้ารังเกียจ “ยัยนี่น่ะก็แค่ลูกสาวที่ตระกูลอิ๋งของพวกเธอรับเลี้ยงไว้เพราะสงสารไม่ใช่เหรอ เธอยังจำเป็นต้องให้ฉันมาดูแลโดยเฉพาะด้วยเหรอ”
หญิงสาวถอนหายใจ “เสี่ยวจินลำบากมามากเหลือเกิน จะเทียบกับเสี่ยวเซวียนได้ยังไง”
“เทียบไม่ได้” คราวนี้หมอลู่ยิ้มออกมา แต่เป็นการแสยะยิ้ม “ได้ยินน้องชายฉันเล่าว่า เสี่ยวเซวียนได้อันดับสองของชั้นปี ไม่เหมือนหมาป่าตาขาวบางคน ใช้เงินเข้าห้องอัจฉริยะ แต่กลับได้อันดับสองนับจากข้างท้าย คะแนนสามร้อยกว่า น่าขายหน้าจริงๆ”
หญิงสาวหน้าตีนิ่ง “อย่าพูดแบบนี้สิ เมื่อก่อนเสี่ยวจินเป็นที่หนึ่งในโรงเรียนมัธยมที่เธอเรียนเลยนะ”
หมอลู่แสยะยิ้ม “อันดับหนึ่งในตัวอำเภอบ้านนอก แม้แต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ติด”
แต่บทสนทนาของทั้งสองคนไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออิ๋งจื่อจินแม้แต่น้อย เธอมองหญิงสาวอย่างสบายๆ สมองปรากฏชื่อๆ หนึ่ง
อิ๋งลู่เวย อาเล็กของเธอปีนี้อายุยี่สิบห้าปี คุณหนูไฮโซอันดับหนึ่งของเมืองฮู่เฉิง และยังเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน
เนื่องจากยีนกลายพันธุ์ ทำให้อิ๋งลู่เวยป่วยเป็นโรคฮีโมฟีเลีย[footnoteRef:2]ที่พบเจอได้ยาก [2: โรคฮีโมฟีเลีย คือ โรคเลือดออกง่ายแต่กำเนิด เป็นโรคทางพันธุกรรม]
โรคชนิดนี้เมื่อมีบาดแผลเลือดก็จะไหลไม่หยุดยากที่จะรักษา อีกทั้งกรุ๊ปเลือดยังเป็นเลือดสีทองที่หาได้ยากมาก หาเลือดที่เข้ากันได้ไม่ง่าย ณ ปัจจุบันนี้ยังไม่มีวิธีรักษาที่หายขาด
อิ๋งจื่อจินมองข้อมือเรียวเล็กของตัวเองที่แม้แต่เส้นเลือดก็ยังสามารถมองเห็นได้ สีหน้าเหนื่อยหน่าย “จึ๊”
เธอตายจากโลกบำเพ็ญเพียรแล้ว แต่กลับได้หวนกลับมายังโลกมนุษย์ที่เธอเคยอยู่แทน
หลับใหลอยู่เกือบสิบเจ็ดปี ตอนนี้จิตรู้สำนึกและความทรงจำของเธอได้ตื่นอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ชื่อของเธอก็ยังคงเป็นอิ๋งจื่อจิน ชื่อนี้อยู่กับเธอมานานแสนนาน
เพียงแต่เธอไม่ใช่เทพพยากรณ์ ‘หยั่งรู้ความเป็นความตาย มองปราดเดียวรู้สุขทุกข์ ’ ในโลกบำเพ็ญเพียรอีกต่อไปแล้ว
เธอในตอนนี้คือลูกเลี้ยงที่โชว์ใครไม่ได้ของตระกูลอิ๋ง และยังเป็นคลังเลือดเคลื่อนที่ของอิ๋งลู่เวยอีกด้วย เรียกเมื่อไรก็ต้องมาเมื่อนั้น
ที่หมดสติไปครั้งนี้เป็นเพราะอิ๋งลู่เวยบาดเจ็บ เธอถูกสูบเลือดอย่างต่อเนื่องหลายวัน ทั้งยังขัดขืนไม่ได้
“ตอนนั้นเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่” หมอลู่มองอิ๋งลู่เวย “ใครเป็นคนผลักเธอลงไป เธออยู่ข้างๆ เห็นหรือเปล่า”
ประโยคสุดท้ายพูดกับอิ๋งจื่อจิน
เห็นอิ๋งจื่อจินไม่ขยับ ไฟโกรธของหมอลู่ก็แล่นขึ้นมาทันที “ถามเธออยู่นะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง”
“หนวกหู” อิ๋งจื่อจินส่งสายตารำคาญ “เงียบๆ”
“เธอทำท่าทางอะไรของเธอ” หมอลู่เอาแฟ้มในมือฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง แสยะยิ้ม “ลู่เวย ขอโทษทีนะ ดูจากท่าทางของยัยคนนี้ ตอนนี้ฉันไม่ขอรักษาอาการป่วยให้แล้ว”
อิ๋งจื่อจินกระชับอกเสื้ออย่างไม่รีบร้อน “ประตูอยู่นั่น”
เดิมทีหมอลู่อยากให้เด็กสาวพูดจาอ้อนวอนเธอ นึกไม่ถึงว่าหมัดที่หวดออกไปกลับวืด หน้าเธอเสียในทันที ใบหน้าร้อนผ่าว ทิ้งคำพูดเอาไว้ “ของชั้นต่ำที่ยั่วยวนอาเขยของตัวเองยังจะมาทำอวดดี” รีบร้อนเดินออกไป
“เสี่ยวจิน!” อิ๋งลู่เวยตวาด “หมอลู่เป็นหมอระดับผู้เชี่ยวชาญด้านฟื้นฟูร่างกายเลยนะ เธอทำหมอลู่โมโหแบบนี้แล้วร่างกายเธอจะทำยังไง”
“อืม ผู้เชี่ยวชาญด้านให้กลูโคส” อิ๋งจื่อจินพูด “คนที่ไม่รู้คงคิดว่าหนูต้องผ่าตัดใหญ่อะไร”
อิ๋งลู่เวยตกใจ “เสี่ยวจิน?”
อิ๋งจื่อจินเอาศอกยันตัวลุกขึ้นมานั่ง “แต่ที่ผู้เชี่ยวชาญพูดก็มีเหตุผล หนูก็อยากรู้ว่าใครผลักอาเล็กลงไป คนทำชั่วมันก็ต้องเผยพิรุธอยู่บ้าง”
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างเตียงแล้วมองอิ๋งลู่เวย “อาเล็กว่าไหมล่ะ”
ทันใดนั้นบุคลิกท่าทางของเด็กสาวก็เปลี่ยนเป็นกดดัน อิ๋งลู่เวยวางมาดไม่อยู่อย่างสิ้นเชิง เธอขมวดคิ้ว ไม่พอใจ “เสี่ยวจิน เธอเลิกเอาแต่ใจได้แล้ว เธอจะทำอาบาดเจ็บหรือเปล่าอาไม่สน แต่ถ้าเธอเป็นแบบนี้ต่อไป เกิดวันไหนล่วงเกินคนใหญ่คนโตเข้า อาเล็กจะปกป้องเธอยังไง”
“งั้นก็ขอบคุณอาเล็กล่วงหน้า ได้ยินว่าห้องพักผู้ป่วยห้องนี้อาเลือกให้หนูโดยเฉพาะ” อิ๋งจื่อจินเงยหน้ามองป้ายที่ประตู ราวกับกำลังหัวเราะ “เลขสวยดีนี่”
พูดจบเธอก็ไม่มองว่าอาสาวมีสีหน้าอย่างไร ออกจากห้องพักผู้ป่วยห้องเก้าหนึ่งสี่ไป
อิ๋งลู่เวยกัดริมฝีปากแววตาหม่นลง
เธอครุ่นคิด สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์มือถือมากดเบอร์ๆ หนึ่ง หลังจากมีคนรับก็พูดเสียงเบา “มั่วหย่วน ปกติเสี่ยวจินเชื่อฟังคุณที่สุด ช่วยฉันเตือนเธอหน่อยได้ไหม”
ดูเหมือนปลายสายคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จึงเงียบไปชั่วขณะแล้วพูดอย่างเย็นชา “คุณรักษาตัวให้ดี ไม่ต้องสนเธอ ถ้าเธอยังทำตัวเอาใหญ่อีกผมจะให้คนเอาตัวเธอไป”
...
หิมะโปรยปราย ขาวโพลนไปถ้วนทั่ว
เมืองฮู่เฉิงตั้งอยู่ติดกับทะเล กลางฤดูหนาวก็ไม่มีทางได้เห็นหิมะ แต่ปีนี้วันหนึ่งในปลายเดือนมกราคมกลับมีหิมะโปรยปรายกลางท้องฟ้ายามราตรีที่อากาศหนาวเย็น
เวลาสามทุ่มบนถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมา บรรยากาศครึกครื้นเป็นพิเศษ
เด็กสาวสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่ายตัวเดียว สองขาเรียวยาว เธอสะพายกระเป๋าสะพายข้าง เดินไปอย่างช้าๆ ดูไม่เข้ากันกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว
ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่กลับไม่สูญเสียความงามไป บางช่วงมีแสงไฟนีออนพาดผ่านใบหน้าของเธอ ประหนึ่งดวงดาวที่เล็กละเอียดค่อยๆ กระจัดกระจายออกไป
บริเวณถนนฝั่งตรงข้าม
“อ๊ะ คุณชายเจ็ด” สายตาของเนี่ยเฉาจับจ้อง สะกิดเอวคนข้างๆ “นายเดาดูสิว่าฉันเห็นใคร”
“หืม?” ชายหนุ่มท่าทางเอื่อยเฉื่อยเอ่ย “เจอคนรักเก่าเข้าแล้วหรือไง”
เขาเอียงตัวพิงกำแพง รูปร่างสูงยาว ท่าทางเหนื่อยหน่าย ให้ความรู้สึกเหมือนไม่เอาไหน
นิ้วมือเรียวยาวดุจกิ่งเหมยกำลังเล่นแหวนปานจื่อ[footnoteRef:3] มือนั้นกลับขาวนวลเสียยิ่งกว่าหยกเสียอีก [3: แหวนปานจื่อ แหวนสำหรับใส่นิ้วโป้งโดยเฉพาะ]
หิมะบดบังใบหน้าของเขา แต่ไม่อาจกลบหน้าตาอันคมคาย กลับยิ่งดูสะดุดตาเสียด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มมีดวงตาดอกท้อที่เจือด้วยรอยยิ้ม โค้งมนเล็กน้อย ไม่ว่ามองใครก็คล้ายกับมีเยื่อใย ชวนให้หลงใหล เย้ายวนสะกดใจ
ซาตานผู้มาพร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาล เนี่ยเฉาคิดในใจ
มิน่าพวกสาวๆ ไฮโซพวกนั้นเวลาเห็นใบหน้านี้ก็มองไม่เห็นคนอื่นอีก ขนาดเขาเป็นผู้ชายด้วยกันเห็นแล้วยังอยากคุกเข่าเลย
“คนรักเก่าอะไรเล่า ฉันไม่เคยกลับไปกินของเก่า ฉันเห็นเด็กสาวคนที่ตระกูลอิ๋งรับมาเลี้ยงเมื่อไม่กี่เดือนก่อน”
ชายหนุ่มขานรับอย่างไม่สนใจ ขาขวางอเล็กน้อยเชิดหน้าขึ้นนิดหน่อย ไม่ว่าจะเป็นองศาหรือกรอบหน้าล้วนอยู่ในจุดที่สมบูรณ์แบบ เล่นเอาบรรดาคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวกลับมามองอยู่บ่อยครั้ง
เนี่ยเฉารู้ว่าเขาไม่สนใจครั้นแล้วจึงพูดขึ้นมาอีก “นายเพิ่งกลับมาคงไม่รู้ว่าลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ยั่วยวนคู่หมั้นของอาตัวเองเลยนะ”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดก็มีท่าทีตอบสนอง “เจียงมั่วหย่วนน่ะเหรอ”
“ใช่” เนี่ยเฉาทำเสียงจึ๊ “เธอช่างใจกล้าจริงๆ”
เจียงมั่วหย่วนอาวุโสกว่าพวกเขาที่เป็นคุณชายหนึ่งรุ่น แต่อายุกลับมากกว่าแค่ห้าหกปี ยังไม่ถึงสามสิบ เป็นประธานบริษัทไปแล้ว ใครๆ ในเมืองฮู่เฉิงต่างเรียกเขาด้วยความเคารพว่า ‘ท่านเจียงสาม’
เจียงมั่วหย่วนกับอิ๋งลู่เวยก็ถือเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน ต่างเกิดในหนึ่งในสี่ตระกูลไฮโซ คนหนึ่งเป็นไฮโซสาวอันดับหนึ่งของฮู่เฉิง อีกคนเป็นชายหนุ่มที่พวกสาวๆ ไฮโซต่างอยากแต่งงานด้วยที่สุด
เนี่ยเฉาถอนหายใจ “คุณชายเจ็ด ฉันว่าถ้านายทำตัวเอาการเอางานกว่านี้ด้วยใบหน้านี้ของนาย คนที่พวกสาวๆ อยากแต่งงานด้วยมากที่สุดจะต้องเป็นนายแน่นอน”
คนที่ชื่อเสียงกระฉ่อนที่สุดในฮู่เฉิงนอกจากเจียงมั่วหย่วนแล้วยังมีอีกคนหนึ่งก็คือ คุณชายเจ็ดฟู่อวิ๋นเซินที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้นี่แหละ
เพียงแต่คนหลังกลับไม่ได้มีชื่อเสียงในทางที่ดีนัก ดูเหมือนว่านอกจากใบหน้าหล่อๆ กับร่ำรวย ก็หาข้อดีอย่างอื่นไม่ได้อีกแล้ว
แต่เนี่ยเฉารู้สึกว่า เขามองคุณชายเสเพลคนนี้ไม่ออกมาตลอด
ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตา ยิ้มอย่างไม่คิดอะไร “ฉันไม่อยากเป็นเหมือนเขาหรอก”
“ก็จริงนะ” เนี่ยเฉาพูด “เที่ยวเล่นไปวันๆ สนุกกว่า มีอิสระแบบนี้ โชคดีที่บ้านฉันไม่ได้มีฉันแค่คนเดียว เลยไม่มีทางถูกตาแก่จับไปสืบทอดบริษัท”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่พูดอะไร
“นายอาจจะยังไม่รู้ว่า ที่ตระกูลอิ๋งรับเลี้ยงเธอเป็นเพราะต้องการเลือดให้อิ๋งลู่เวย ก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน” เนี่ยเฉาพูดต่อ “แต่คนน่าสงสารก็มีจุดที่น่าเคียดแค้น ฉันดูแล้วนิสัยของลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ไม่ไหวเท่าไร”
เขาสังเกตเด็กสาวแล้ว อดตะลึงในความงามไม่ได้ “แต่เธอหน้าตาดีมากจริงๆ จึ๊ๆ พวกสาวๆ ในเมืองตี้ตูก็ยังสู้ไม่ได้”
ฟู่อวิ๋นเซินยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ดวงตาดอกท้อหลุบลงเล็กน้อยไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
พอไม่มีใครเม้าท์ด้วย เนี่ยเฉาก็หมดความสนใจ ในขณะที่เขากำลังจะถามชายหนุ่มว่าอยากไปนั่งผับที่เพิ่งเปิดใหม่ไหมทันใดนั้นก็ตกใจ “เอ๊ะ คุณชายเจ็ด ดูเหมือนลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งจะเจอเรื่องยุ่งยากเข้าแล้ว”
มีนักเลงหัวถนนห้าคนที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนขวางทางเด็กสาวเอาไว้ ใบหน้ามีรอยยิ้มแบบที่เจตนาไม่ดี ไม่น่าไว้ใจ มีสองคนถือมีดอยู่ในมือรอบตัวมีคนจำนวนไม่น้อยเห็นเหตุการณ์แล้ว แต่ก็ได้แค่เหลือบมองอย่างเย็นชา จากนั้นก็รีบร้อนเดินจากไป
“ตอนนี้ฉันเชื่อเรื่องกรรมตามสนองแล้วล่ะ” เนี่ยเฉาก็ไม่ขยับ ราวกับกำลังมองดูเรื่องสนุก “ดูแขนขาเรียวเล็กของเธอสิ น่าสงสารเนอะ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้หันไปมอง แต่กลับพูดขึ้น “ไปช่วยหน่อย”
“ช่วยเหรอ” เนี่ยเฉาสงสัยว่าตัวเองได้ยินผิด “ไม่ใช่มั้งคุณชายเจ็ด นายบอกให้ฉันไปช่วยเธอเหรอ รู้หรือเปล่าว่าชื่อเสียงของเธอในฮู่เฉิงฉาวโฉ่แค่ไหน ไปช่วยก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว”
“เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง “นายเองก็แค่ได้ยินมา ตระกูลใหญ่มีเบื้องลึกเบื้องหลัง ขาวเป็นดำกลับดำเป็นขาวเป็นเรื่องปกติ แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่”
เนี่ยเฉาคิดๆ ดูก็เห็นด้วย “แต่ทำไมฉันต้องเป็นคนไปช่วยล่ะ”
ฟู่อวิ๋นเซิน “นายเป็นคาราเต้”
“เออๆ” เนี่ยเฉาจนปัญญา “ฉันจะไปช่วย แต่ถ้าอีกเดี๋ยวถูกลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ตามติดเข้า ฉันจะบอกว่าเป็นเพราะนายนะ”
“อืม” ฟู่อวิ๋นเซินตอบ “ฉันรับเอง”
เนี่ยเฉาเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ยินยอมเท่าไร แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินไปถึง เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
เห็นเพียงเด็กสาวคว้าแขนของหัวหน้านักเลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย จับยกขึ้นบิดมือยกตัวทุ่ม ท่าทางโหดเหี้ยมสุดๆ
จากนั้นภายในเวลาสิบวินาที เธอหวดหมัดตวัดขา ยกเท้าแจกศอก จัดการพวกนักเลงที่เหลือจนล้มลงไปนอนได้อย่างรวดเร็วโดยที่แทบไม่ได้หายใจ
เร็วถึงขนาดที่ทุกคนไม่มีใครตั้งรับทัน ผู้คนโดยรอบต่างตะลึงงัน
เนี่ยเฉาตะลึงตาค้าง “...” โอ้โห
ฟู่อวิ๋นเซินค่อยๆ ยืนตรง ดวงตาดอกท้อเชิดขึ้นทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา