บ้านร้างหลังใหญ่น่ากลัว บรรยากาศหลอนชวนสะพรึง แต่ในเมื่อมีเสียงของแมงมุมชราคอยชักใยอยู่ในหัว ให้มาคนเดียวจะน่ากลัวน้อยว่านี้หลายเท่า
'ย่าจะพาไปดูว่าคนโกหกมีจุดจบยังไง'
คำอธิบายเพียงประโยคเดียวทำเอานาวีรู้สึกใจหายวูบไปกองตรงข้อเท้า เขาพอจะเดาได้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของลูกน้องย่าที่ทรยศ แต่ไม่แน่ใจว่ามีอย่างอื่นรออยู่ด้วยไหม หรือนี่จะเป็นอีกหนึ่งคำขู่ลมแล้งให้เขาคิดมากไปเอง
เหล่าเจ้าหน้าที่พิเศษกระจายตัวรักษาพื้นที่รอบตัวบ้าน มีเพียงส่วนหนึ่งตามเขาเข้ามาข้างใน นาวีถือแค่กล่องใส่เหรียญ อาศัยแสงจากโคมไฟทรงกลมที่เหล่าคนชุดขาวถือฉายให้เห็นทางและคำสั่งของย่าคอยชี้นำ
'ขึ้นบันไดข้างหน้า'
เด็กหนุ่มมุ่งไปยังบันไดด้านซ้ายของโถงทางเข้า คอยระวังไม่ให้ตัวเองเหยียบคราบสกปรกสุดความสามารถ ไม่ต้องพูดถึงเอื้อมมือไปจับราวสีทองเคยหรูหราที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ตรงทางเดินข้างบนก็มีสภาพไม่ต่างกัน หนูตัวเขื่องวิ่งผ่าน แมงมุมขนรุงรังเกาะเพดาน คราบก้อนสีแดงเข้มจนเกือบดำแห้งติดพื้น
ด้านในห้องแรกเขาเข้าไปยิ่งแย่หนัก กลิ่นเน่าของห้องนั่งเล่นรก ๆ ไม่ได้ทำความสะอาดมาแรมปีพัดเข้าจมูกตั้งแต่ผลักประตูออก นาวีอยากวิ่งหนีออกไปหาอากาศบริสุทธิ์ แต่ต้องรอให้ย่าพิจารณาตู้หนังสือติดผนังอยู่นาน จากบรรยากาศที่ร่างขมุกขมัวปล่อยออกมา นาวีพอจะเดาได้ว่าย่ายังไม่เจอสิ่งที่ต้องการ
หลังคำสั่ง 'เก็บกลับไปให้หมด' คนชุดขาวก็ไปเอาของบนนั้นใส่กระเป๋าเหล็ก กวาดทุกอย่างใส่ไม่เว้นแต่จดหมายซองสีชมพูที่ดูไม่เกี่ยวข้องเลย จากนั้นเสียงบอกทางสั่งให้สำรวจตามห้องต่าง ๆ ต่อ พวกเขาผ่านห้องนอนรกรุงรัง ห้องหนังสือเหม็นอับ ทางออกไปสระว่ายน้ำที่เป็นสีเขียวอี๋
ตอนนั้นเองที่เสียงฝีเท้าดังจากข้างหน้า หางตานาวีเห็นแผ่นหลังวิ่งผ่านเร็ว ๆ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตัดสินใจ เจ้าหน้าที่สี่คนรีบพุ่งตัวออกไปทันที
'ตามไป'
ผู้สืบทอดรีบก้าวเร็วตาม เมื่อเขาเดินขึ้นบันไดวนไปถึงห้องโดมชั้นสี่ เหล่าคนชุดขาวต่างกระจายตัวหน้าผนังและหน้าต่างบานสูง ล้อมเป็นวงกลมรอบร่างหนึ่งที่นอนหงายอยู่กลางโดม เท้ามีมีดปักไม่ให้หนี
นาวีสูดหายใจเข้าเฮือก เท้าจะวิ่งเข้าไปหาผู้บาดเจ็บแต่พบว่าร่างกายไม่ทำตาม
เป้าหมายเป็นผู้หญิงวัยกลางคน เธออยู่ในชุดสีขาวเช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่ต่างกันคือทั้งเก่าและมีกลิ่นเหม็นอับ บอกถึงเวลาว่าเธอติดอยู่ในบ้านมานานเท่าไรแล้ว
'ย่า ทำไมไม่ช่วย…เธอ-เธอเป็นพวกเรา' เด็กหนุ่มไม่ต่อสู้กับผู้ควบคุมร่างแล้วถามผ่านความคิดแทน
'แล้วก็เป็นคนทรยศ'
'แต่..'
'จิตแข็งน่าดูเลย เข้าไปใกล้ ๆ หน่อยซิจ๊ะ' หญิงชราสั่ง กระตุ้นให้เท้าอ่อนแรงของผู้เยาว์ให้ก้าวเดิน 'แล้วถามแทนย่าที'
ผู้สืบทอดคุกเข่ากลางพื้นห้อง สบกับสายตาแข็งทื่อที่มองตรงมาอย่างไร้ความรู้สึก เขาสังเกตเห็นแผลบนตาอีกฝ่าย มันตกสะเก็ดสีน้ำตาลเข้ม ลูกตาตรึงมองเขาจนเลือดไหลเป็นสาย เด็กหนุ่มรีบนำเหรียญใส่มือเหยื่อเพื่อการเชื่อมต่อทรงพลัง แต่เมื่อสัมผัสถึงผิวหนังเย็นยะเยือกเขารีบหดมือกลับ
"เท-เทวัญอยู่ไหน" เสียงที่ควรแข็งกร้าวตอนสืบสวนออกมาตะกุกตะกัก ย่าหัวเราะเอ็นดูอยู่ในห้วงจิต
เขารู้ว่าเป็นพลังของย่าที่ควบคุมเธออยู่ เป็นย่าที่กำลังทรมานเหยื่อผู้โชคร้าย ที่เขาไม่รู้คือทำไมตัวเองถึงยังรู้สึกผิดอยู่ อยากเอ่ยขอโทษแล้วเบือนหน้าหนีจากผู้ทรยศที่เอาแต่จ้องแล้วก็จ้อง แต่สุดท้ายก็เลือกจะทำตามย่าบงการอยู่ดี
"ใครที่ช่วยพวกคุณอยู่" เสียงอ่อนเยาว์เข้มแข็งขึ้น พยายามให้ออกมาข่มขู่ถึงช่วงปลายจะแผ่วลง "กลุ่มที่เข้ามาก่อนหน้านี้ล่ะ หา-หายหัวไปไหนกันหมด"
แพะใกล้ตายหัวเราะเสียงแหบแห้ง ส่ายหน้ามองเด็กหนุ่มเหมือนสถานการณ์นี้เป็นเรื่องน่าตลกเสียเต็มประดา
น่าแปลกที่เขาไม่ถูกจินโจมตี น่าแปลกที่เธอไม่พูดอะไรเลย กระทั่งเสียงกรีดร้องเจ็บปวดก็ไม่มี ดวงตาที่มีเลือดคั่งดูว่างเปล่าไม่ต่างจากกายเนื้อไร้วิญญาณ ราวกับคนตรงหน้าก็ถูกควบคุมอยู่อีกที
"วางแผนอะไรกัน—"
เสียงโหยหวนจากข้างหลังดังกลบคำพูดเขา
ร่างปริศนากระโจนใส่เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง แล้วผู้ทรยศกว่าสิบคนก็กรูกันเข้ามาทางประตู เกิดเป็นการต่อสู้โกลาหล
หนึ่งในผู้ทรยศปรี่เข้าหานาวีแล้วคร่อมเขาไว้กับพื้น เด็กหนุ่มรีบเหวี่ยงหมัดโต้ตอบ พร้อม ๆ กับที่ร่างวิญญาณของย่าปรากฏตัว กดสติผู้โจมตีให้แน่นิ่งไป
หญิงชรามุ่งตรงไปช่วยคุมสถานการณ์ตรงหน้าประตูห้อง เหลือนาวีไว้กับคนหมดสติและเหยื่อบูชายัญด้านหลัง—เธอไม่อยู่แล้ว
เขาพยายามลุกขึ้น มือสั่นเทาหาทางพาตัวเองออกจากร่างหนัก ๆ ที่นอนทับ ดวงตาตื่นตระหนกเห็นร่างหญิงวัยกลางคนปีนขอบหน้าต่างสูง ก่อนเธอจะพาตัวเองร่วงจากชั้นสี่ ดึงวิญญาณของย่าให้ตามไปด้วยกัน
___
พอไม่มีจิตทรงพลังของย่าคอยช่วยเหลือ ผู้สืบทอดก็เหมือนเนื้ออันโอชะท่ามกลางฝูงฉลาม นาวีจำได้แค่ว่าถูกฟาดศีรษะจนมึน ความเจ็บปวดวิ่งพล่านจนตาลาย ร่างกายถูกแบกไปที่ไหนสักแห่ง แต่เขาไม่ใช่คนเดียวที่ตกเป็นเหยื่อ เด็กหนุ่มเห็นราง ๆ ว่ามีหลายร่างที่ถูกแบกมาด้วยกัน
ตอนนั้นเองที่คลื่นจินถูกซัดผ่าน นาวีรู้สึกถึงความง่วงงุนโดยทันที รู้ตัวว่าความสบายขับไล่กลิ่นเหม็นไปจากโสตประสาท ไล่ความปวดหนึบไปจากศีรษะ พลังรุนแรงมากยิ่งกว่าตอนฝึกกับย่า ซึ่งเมื่อคิดว่าสามารถควบคุมได้ทีละเป็นสิบ ๆ คนแบบนี้ น่ากลัวว่าอาจเหนือกว่าจริง ๆ
เด็กหนุ่มต้องกัดฟันช่วยไม่ให้หลับ แต่สติก็ยังหลุดควบคุมไปครู่หนึ่งอยู่ดี
เมื่อลืมตาขึ้นในที่แปลกใหม่ ผู้ถูกลักพาตัวหรี่ตาลงด้วยถูกแสงสีส้มจากหลอดไฟแยงตา เขาย่นจมูกตั้งแต่ลมหายใจเข้าแรก ทั้งที่คิดว่าตัวเองชินกับกลิ่นเหม็นอับแล้ว แต่ความน่าสะอิดสะเอียนของห้องนี้ชนะทั้งบ้านรวมกันเลย
เขานอนอยู่บนเตียงแข็ง ๆ ตั้งระหว่างฉากกั้นทำจากไม้อัด ความยาวไม่ถึงครึ่งตัว สามารถเห็นปลายเท้ากับขากางเกงสีขาวจากเตียงข้าง ๆ ได้ หากเงยขึ้นมองจะเห็นแนวเตียงและฉากกั้นแบบเดียวกันจากอีกฝั่ง ชวนให้นึกถึงหอพักนักเรียนสมัยก่อน
นาวีแอบลงจากเตียง ข่มความคลื่นเหียนเมื่อเท้าแตะคราบปริศนาบนพื้น ก่อนแอบโผล่หน้าออกไปดูนอกฉาก—ไม่มีคน—ทางเดินตรงกลางแนวเตียงสองฝั่งว่างเปล่า ทั้งห้องมีแต่ร่างของเจ้าหน้าที่ที่หมดสติ
เสียงฝีเท้าเข้าใกล้ประตูทางออก นาวีรีบลงไปหลบใต้เตียงทันที
ข้างล่างไม่ได้แย่เท่าพื้นรอบ ๆ ที่เปื้อนคราบเลือดกับเศษเนื้อแห้งเน่า แต่ความคลื่นเหียนกลายเป็นปัญหาไร้สาระไปแล้วตอนนี้ เด็กหนุ่มถอยไปให้ชิดผนังที่สุด ภาวนาให้แสงไฟซีดเซียวช่วยปกป้องตัวเองจากอะไรก็ตามที่ใกล้เข้ามา ผู้ทรยศ? เทวัญ? เหล่าปีศาจที่ย่าเคยใช้ขู่เขา
ฟังจากเสียงเท้าเหยียบพื้นหนัก ๆ นาวีเดาว่าเขาตัวใหญ่น่าดู เจ้าของเสียงแวะเข้าเตียงแรกตรงใกล้ประตู แต่มันอยู่อับสายตาเลยได้แต่ฟังเสียงแทน เกิดความเงียบขึ้นนานกว่าหนึ่งอึดใจ ตามด้วยเสียงผ้าเสียดสี จบลงด้วยเสียงเจาะของบางสิ่งทะลุเข้าเนื้อ
นาวีใจเต้นระรัวอยู่ใต้ที่ซ่อน เขารู้ว่าควรวิ่งหนีแต่ร่างกายสั่นระริกไม่ยอมขยับ
ผู้ทรยศเข้าไปจัดการแต่ละเตียงโดยเริ่มจากอีกฝั่งก่อน แต่ในไม่นานก็จะถึงตรงนี้แน่ถ้าไม่ยอมหนี ไม่เลิกจ้องร่างสูงใหญ่ที่สร้างเสียงน่าสะพรึง เดินเข้าใกล้เตียงที่อยู่ตรงข้ามเขาพอดี แล้วผู้ซ่อนตัวก็ได้เห็นชัด ๆ ว่าแผลของพวกตาเลือดมีที่มายังไง
ชายตัวใหญ่ใช้มือหนึ่งจับศีรษะผู้โชคร้าย อีกมือถืออุปกรณ์คล้ายไขควงตอกเข้าใต้เปลือกตา นาวีรีบปิดปากตัวเอง กลืนความพะอืดพะอมกับเสียงร้องตกใจลงไป หลับตาปี๋ไม่ให้เห็นภาพเหยื่อที่กล้ามเนื้อกระตุกหงึก
เสียงลิ่มแหลมทิ่มเนื้อเล่นซ้ำไปมาหลังเปลือกตาปิดสนิท กว่านาวีจะกล้ามองโลกภายนอกอีกที ผู้ทรยศก็หายเข้าไปในฉากกั้นของเตียงอื่นแล้ว
ขยับสิ! ถ้าไม่หนีตอนนี้ก็รอความตาย ร่างสั่นเทาลุกออกจากที่ซ่อน รีบวิ่งออกนอกประตูบานแรก ผ่านไปเป็นแนวเตียงเหมือนเดิมหมดแค่ไม่มีเหยื่อนอนอยู่ สุดทางเป็นประตูไม้แกะสลักเก่า ๆ ที่ลูกบิดถูกหมุนก่อนเด็กหนุ่มจะวิ่งไปถึง เขาก้มลงใต้เตียงใกล้สุดแล้วรีบคลานหาผนัง
มือใหญ่จับรวบข้อเท้า ลากเขาออกจากที่ซ่อน—
นาวีพลิกตัวไปถีบเต็มแรง มันไม่ปล่อย เอื้อมมือจับหน้าเหยื่อทั้งเอาเข่ากดหน้าอกให้อยู่นิ่ง เด็กหนุ่มเหวี่ยงแขนป้องกันตัวสุดชีวิต
'อย่าขยับ'
เสียงคำสั่งดังก้องเหมือนเอาลำโพงมาจ่อหู นาวีหยุดกึกไปจังหวะหนึ่งแล้วตัดสินใจนอนนิ่ง ๆ ต่อ ปล่อยให้ถูกแบกขึ้นบ่าพากลับไปห้องเดิม ก่อนจะโดนเหวี่ยงลงกับเตียงอีกรอบ
เด็กหนุ่มยังไม่เลิกแกล้งทำเป็นโดนควบคุม ดวงตาสะลึมสะลือเห็นว่าผีร้ายตัวที่สองหันหลังกลับไป ผีถือเหล็กแหลมเดินเข้ามาแทน กำลังเอื้อมมือไปยังลิ่มที่สอดอยู่ในผ้ากันเปื้อน
ตอนนั้นเองนาวีลุกขึ้นแย่งอาวุธ แล้วแทงลิ่มใส่อกของอีกฝ่าย
เขารู้สึกว่าจินไหลบ่าเข้ามา—ไม่มีเวลาคิดแล้ว
ผีร้ายพยายามยื้อแย่งอาวุธกับเหยื่อ ปัดป้องกันไปมาจนลิ่มตกออกนอกฉากกั้น ระหว่างมันไล่ตามเหล็กแหลมเด็กหนุ่มฉวยโอกาสหนีให้เร็วที่สุด เขาพุ่งตรงไปทิศตรงข้ามกับห้องประตูแกะสลักทันที
เส้นทางใหม่เป็นบันไดวนขึ้นสู่ความมืด แต่ในเมื่อข้างหลังคือความตายเขาไม่มีทางเลือกนอกจากวิ่งขึ้นไป เขาใช้มือเกาะราวเหล็กเป็นเครื่องนำทาง เป้าหมายคือเส้นแสงมัว ๆ รวมกันเป็นกรอบสี่เหลี่ยมเหนือบันไดขั้นบนสุด
นาวีผลักประตูออกอย่างแรง ขายังวิ่งต่อไปไม่หยุด อากาศฝุ่นคลุ้งเหม็นอับข้างนอกกลิ่นเหมือนน้ำหอมหลังพึ่งรอดพ้นนรก ไม่ว่าจะทิ้งห่างห้องใต้ดินมาสักเท่าไรอัตราการสูดหายใจเข้าปอดยังสูงลิ่ว สมองสั่งให้หนีต่อไปถึงไม่รู้จุดหมาย เขาชนสิ่งของที่ขวางทางล้มคว่ำ ทั้งทำเสียงดังอยู่หลายรอบแต่ยังช็อกเกินกว่าจะรับรู้
ร่างหนึ่งขวางทางเขา เอ่ยพูดเบาเกินจนถูกเสียงตุบ ๆ ของชีพจรที่เต้นในหูกลบ
สัญชาตญาณแรกของนาวีคือหันหลังหนี ก่อนจะโดนอีกฝ่ายเข้าตะครุบตัวลากเข้าห้องไปด้วยกัน พาเข้าตู้เก็บเอกสารขนาดใหญ่แล้วปิดประตูตาม มือหยาบปิดปากเด็กหนุ่มไม่ให้ส่งเสียง
ทุกการดิ้นรนหนีหยุดลงทันทีที่เห็นผู้ทรยศผ่านช่องว่างของบานตู้ มันใช้ตาเลือดสอดส่องหาตำแหน่งเหยื่อ ค้างอยู่หลายวินาทีจนนาวีรู้สึกหัวหมุนติ้ว ๆ ใกล้หมดสติ ค่อยสงบลงได้ตอนมันถือลิ่มนรกเดินเลยไป
_____


เอกลักษณ์หนึ่งของความฝันคือสุขสบาย ราวกับล่องลอยอยู่ในหมอกนุ่ม ดำดิ่งในกระแสน้ำอบอุ่น ร่วงหล่นลงหมู่เมฆปุกปุย แต่นาวีไม่อาจปล่อยให้นิทราเข้าครอบงำจนทุกอย่างหยุดนิ่ง เด็กหนุ่มยึดสติอันน้อยนิดเป็นอาวุธต่อกรกับความง่วงงุน ปกป้องจิตเปราะบางจากเงามืดที่พยายามกดประสาท
แต่เพื่ออะไร?
ตื่น…ถ้าแค่นี้ยอมแพ้แล้วต่อไปจะสู้ไหวเหรอ
ปุยเมฆนุ่มชวนง่วง
…เขาทำได้มากกว่านี้
เสียงดีดนิ้วเป๊าะทำให้ภาพรอบตัวพลันเปลี่ยน
นาวียืนจ้องเงาลูกกรงอยู่ตรงหน้าต่าง ทั้งที่ความทรงจำล่าสุดก่อนจะนอนลงคือตรงโซฟา อาการสะลึมสะลือที่มักเป็นหลังถูกคุมร่างตอนนี้ไม่ปรากฏแล้ว นับว่าการตรากตรำฝึกฝนนานหลักเดือนได้ผล
"รู้ตัวไหมว่าย่าเริ่มใช้จินกับหนูเมื่อไร"
"ประมาณ 25 วินาทีหลังผมหลับตาครับ"
"เก่งมากจ้ะ"
เด็กหนุ่มยิ้มรับคำชมเหมือนพึ่งถูกหยิบยื่นสมบัติล้ำค่า เขากลับไปนั่งจมกองผ้าห่มและหมอนอิงตามเดิม ตั้งตารอคอยการทดสอบใหม่ที่ผู้ฝึกสอนกำลังจะมอบ
"รูปแบบต่อไปจะยากขึ้นแล้ว ย่าอยากให้หนูดึงการควบคุมกลับ"
ความง่วงแทรกแซงการรับรู้ของเขา นาวีเห็นว่าแขนขาขยับไปเอง ลุกเองอะไรเองที่มองผ่านสายตางุนงงแล้วเหมือนคนเดินละเมอ ต้องใช้เวลาพักหนึ่งกว่าจะรับรู้ได้ว่ามันไม่ปกติ เขาเพ่งสมาธิไปที่เท้าซ้ายขวาอย่างยากเย็น ร่างกายไม่ประสานกันจนเดินเก้ ๆ กัง ๆ ไปรอบห้อง แวะตรงประตู ทุบผนังอย่างไร้เหตุผล ชนชั้นวางจนข้าวของร่วงลงมา
ท่ามกลางหนังสือและของประดับห้อง กล่องกระดาษที่ร่วงหล่นเปิดออกให้เห็นสิ่งด้านใน มันดึงความสนใจของนาวีได้ชะงัด เด็กหนุ่มหลุดออกจากคำสั่งของหญิงชราโดยไม่ต้องพยายามเลย
ตุ๊กตาเซรามิก?
มันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
ผู้สับสนถือรูปปั้นรังนกไว้ในมือ เหมือนเห็นภาพเศษชิ้นส่วนบางอย่างแตกกระจาย ความรู้สึกหวาดกลัวพุ่งขึ้น เขาเอาแต่ขมวดคิ้วจ้องนานจนผู้ชราเอ่ยทัก
"นาวี หนูไม่มีสมาธิเลย"
"แต่ของตกแต่งอันนี้…"
"ย่าหวังกับหนูไว้มากนะ"
เด็กหนุ่มวางรูปปั้นลงที่เดิมทันทีที่ได้ยิน เขาปิดกล่องรวดเร็ว จัดข้าวของที่ล้มลงขึ้นเก็บให้เป็นระเบียบ ก่อนกลับโซฟายาวที่ประจำด้วยสีหน้าหวั่นเกรง
"หนูว่าย่าเอามันไปทิ้งดีไหม"
"ไม่ครับ!"
หญิงชราจ้องลึกในดวงตาสั่นไหวของเขา ริมฝีปากเรียบเป็นเส้นตรงตักเตือนให้ผู้อ่อนเยาว์ทบทวนตัวเองใหม่ทั้งหมด ตั้งแต่การกระทำ คำพูด ทุกความคิดในสมอง แต่ข้อสันนิษฐานต่างกระจัดกระจายจนไม่รู้ว่าสิ่งไหนที่ทำให้ย่าไม่พอใจที่สุด เด็กหนุ่มได้แต่เดาสุ่มอย่างลนลาน
นาวีเริ่มอธิบายเสียงตะกุกตะกัก "มะ-มันเหมือนจะเดจาวูครับ ทำให้ผมนึกถึง…" เสียงของเขาเบาลงทุกถ้อยคำที่เอ่ย "แค่รู้สึกคุ้น ๆ ผุดขึ้นมาแป๊บเดียว ผมเผลอไป…ขอโทษครับ"
"อ้าว หนูก็เข้าใจนี่ว่าอันตราย ทำไมถึงยังละเลยง่าย ๆ ล่ะ หนูโกรธย่าอยู่เหรอ ย่าไปทำอะไรให้หนูไม่พอใจหรือเปล่า"
"ไม่ใช่นะครับ แค่—"
คำปฏิเสธร้อนรนของเด็กหนุ่มถูกเสียงถอนหายใจขัดจังหวะ ย่ายกมือขึ้นอย่างป้องกันตัวเอง ส่ายหน้าเชื่องช้าเพื่อบอกว่าไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวใด ๆ อีกต่อไปแล้ว
"ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่อย่างนี้ แต่หนูก็ยังพยายามจำ อยากกลับไปเป็นแบบเดิมอีกเหรอนาวี"
เด็กหนุ่มทั้งส่ายหน้าและรีบอธิบายเร็วจี๋ รัวจนฟังไม่รู้เรื่อง ย้ำวนอยู่กับการปฏิเสธว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้อยากให้คนที่โหดร้ายเห็นแก่ตัวคนนั้นย้อนกลับมา ฉายทุกความรู้สึกผิดที่ไม่รับผิดชอบผ่านประโยคเสียใจ แต่ไม่มีคำใดเลยที่สำคัญให้หญิงชราหยุดฟัง
"ย่าหวังดีกับหนูนะ ย่ารักษาหนูไม่ได้หรอกนะถ้าหนูไม่ให้ความร่วมมือ"
ผู้อาวุโสพร่ำเตือนเสมอว่าพลังมหาศาลของเขามาพร้อมคำสาป หากมีรำลึกก็จะใช้พลังไปทำร้ายคนรอบข้าง หากใช้จินเป็นจะอันตรายจนยากปราบปราม ย่าถึงเน้นสอนแค่การควบคุมตัวเองให้เท่านั้น ไม่ถูกเชื่อใจจนกว่านาวีจะพิสูจน์ได้ว่าเขาหายดีแล้วจริง ๆ
ทุกคำเตือนหมายถึงอย่างเดียว
'ห้ามจำได้'
"ย่า….ย่าจะเอารูปปั้นไปทิ้งก็ได้ครับ" นาวีเอ่ยเสียงเล็ก ๆ พูดโดยไม่เงยขึ้นมอง ตาจ้องอยู่กับตักตัวเอง
"หืมม 'ก็ได้' เหรอ"
"ขอโทษครับ ครั้งหน้าผมจะระวังกว่านี้"
สีหน้าผิดหวังของย่ายังคงเดิม
"ผมจะไม่สนใจอดีตอีกแล้ว"
เมื่อผู้ฟังยอมก้าวลงกับดักจากยาพิษก็กลายเป็นน้ำเชื่อม สีหน้าแข็งกร้าวของผู้อาวุโสเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเป็นมิตร ย่าเอ่ยต่ออย่างใจดี
"เริ่มฝึกกันใหม่นะ?"
ผู้เรียนหลับตาลง สัมผัสของจินคุมทั่วร่าง
นาวีเตือนตัวเองในใจว่าต้องไม่ละความพยายาม เพื่อวันที่จะได้ออกไปข้างนอก ได้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมาคมของย่าอย่างสมภาคภูมิ วันที่พลังของเขาจะได้ใช้เพื่อตอบแทนผู้อื่น ได้ช่วยเหลือสมาคมอย่างที่ย่าช่วยเหลือเขามาโดยตลอด เขาจะไม่ทำให้ย่าผิดหวังจนกว่าจะถึงวันนั้น
___
ตรงหน้าตึกเป็นสนามหญ้ากว้างขวาง มีเวทีครึ่งวงกลมเตี้ย ๆ ตั้งหันด้านนูนไปทางทิศตะวันออก
ผู้คนในชุดโทนขาวยืนอยู่หน้าเวที สมาชิกหลักร้อยชีวิตแบ่งเป็นสองฝั่งซ้ายขวาเพื่อให้มีพื้นที่ตรงกลางไว้เดิน แต่ละคนมีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้า ไม่มีการพูดคุยกันจนบรรยากาศเงียบสงัด ยิ่งขับให้เสียงกรีดร้องเสียขวัญของเด็กสาวให้ชัดเจนขึ้น
สมาชิกใหม่ของศูนย์ถูกผู้คุมลากไปตามทางเดิน มุ่งหน้าไปหาหญิงชราที่ยืนรออยู่บนเวที ย่าผายมือออกต้อนรับ พยักหน้ากับชายหญิงวัยกลางคนที่ยืนดูอยู่ด้วยกัน เป็นการยืนยันว่าลูกสาวของพวกเขาจะไม่เป็นอะไร ให้เมินเฉยต่อเสียงหวีดร้องหวาดผวาที่กรีดลึกไปถึงกระดูก ทำเป็นไม่ได้ยินคำอ้อนวอนอย่างหวาดกลัว
นาวีไม่โทษเธอ ถ้าเขาโดนพ่อแม่ส่งมาอยู่ในศูนย์ฟื้นฟูแปลก ๆ กลางป่าเขา โดนลากไปหาหญิงชราน่ากลัว มองซ้ายขวาเห็นแต่พวกยืนยิ้มมีความสุขจนหลอน เขาก็คงร้องโหยหวนประสาทเสียเหมือนกัน
โชว์รักษาคน—กิจกรรมโปรดของนาวี ช่วงเวลาที่ได้ยืนเท้าเปล่าท่ามกลางผืนหญ้าอุดมสมบูรณ์ รับลมพัดเย็นสบาย ไม่ต้องทำอะไรนอกจากยืนยิ้มเฉย ๆ แล้วมองดูคนอื่นทุกข์ทรมาน ที่ไม่รู้ว่าเป็นการทรมานจริงหรือมารยากันแน่ สร้างละครตบตาให้ผู้สนับสนุนประเคนเงินทองไปพร้อมกับล่อลวงให้ผู้ติดตามของหล่อนยิ่งเชื่อถวายหัวกว่าเดิม
เมื่อย่าแตะศีรษะของเด็กสาวแล้วพูดเบา ๆ ไม่กี่คำ ร่างที่เคยดิ้นรนกรีดร้องบ้าคลั่งเหมือนผีเข้าสงบลงทันที หล่อนรักษาคนไข้อาการหนักต่อหน้าธารกำนัลในเวลาไม่ถึงอึดใจ เรียกเสียงร้องทึ่ง ๆ ของผู้ปกครอง เสียงปรบมือจากสมาชิกของศูนย์ปนเปไปกับคำชื่นชม เสียงสะอื้นไห้จากความเลื่อมใสจอมปลอม
เด็กสาวคนนั้นถูกจ้างมาแน่ ๆ ทุกอย่างถูกจัดฉากขึ้น แต่ทุกคนก็ยังเชื่อย่าอย่างน่าสมเพช
นาวีรู้ตัวทันทีว่าตัวเองกำลังฝัน
เขาลุกขึ้นมาเดินรอบห้องอย่างใช้ความคิด เสี้ยวปริศนาที่ถูกลืมไปในอดีตถูกไขออกง่ายดายในปัจจุบัน ย่าใช้จินรักษาเด็กคนนั้น คุมให้เธอยามทำตามง่ายดายเหมือนตุ๊กตาตัวหนึ่ง ทำไมเขาถึงไม่สังเกตตั้งแต่ตอนนั้นนะ ทั้งคนในตึกคุกก็—
ไม่! เลิกคิดไปได้เลย ลืมไปแล้วเหรอย่าเตือนว่าไง
นาวีคนเก่าเป็นตัวตนย่ำแย่น่าเดียดฉันท์ เป็นตัวอันตรายที่สมควรถูกลืม 'ห้ามจำได้' เขาต้องจำข้อนี้ไว้ให้แม่น
___
"ควบคุมร่างกายตนเอง ไม่ให้ร่างกายเป็นผู้ควบคุม อย่าลืมว่านี่ไม่ใช่ความฝัน"
นาวีนอนบนโซฟาตัวยาว ท่ามกลางกองผ้าห่มนุ่มสบาย จมอยู่กับนิทรานุ่มนวล หลงระเริงไปกับการแหวกว่ายในธารน้ำ เขาคิดว่าตัวเองหลับอยู่ ไม่ได้สนใจด้วยว่าร่างกายทำตามคำสั่งหรือไม่ มือไม้ขยับลากไปตามอากาศเองอย่างเป็นเอกเทศ
"มีสติ เลือกที่จะรับรู้"
เด็กหนุ่มรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร แต่เขาเลือกที่จะยอมให้ถูกชักจูงโดยไม่ต่อต้าน ให้ภาพมายาฝันและความสุขสบาย เบี่ยงเบนความสนใจไปจากจินที่เหมือนคลื่นหมอกปกคลุมทั่วร่าง
"หนูไม่อยากออกไปข้างนอกแล้วเหรอ แค่ผ่านอีกครั้งเดียวเท่านั้นเอง การทดสอบครั้งสุดท้ายแล้ว ตั้งใจหน่อยสิลูก"
จริงสิ ย่าบอกว่าถ้าผ่านด่านนี้ได้เขาจะได้ออกไปข้างนอก ผู้ถูกทดสอบควรต้องพยายามมากเป็นพิเศษ แต่ข้างนอก…เขานึกถึงแสงแดด นึกถึงสนามหญ้ากลางสวนสวย นึกถึงต้นไม้และบรรยากาศเงียบสงบ นึกถึงกลิ่นกาแฟ นึกถึงใบหน้าชวนคิดถึง
นาวีดึงสมาธิมารับรู้อยู่แค่แขนขา จินของย่าถูกผลักโยนกลับไป เอาชนะการถูกควบคุมได้เบ็ดเสร็จในพริบตา ต่างจากครั้งก่อน ๆ ที่ต้องสู้ยื้อผลักกันอยู่นานจนน่าแปลก เมื่อเขาลืมตาขึ้นเห็นท่าทางประหลาดใจของผู้อาวุโสจึงเริ่มกังวลทันที ถ้าย่ารู้ว่าเมื่อกี้เขาคิดถึงอะไรละก็…
"ดีมากจ้ะ" โชคดีที่หญิงชราไม่ได้สังเกต ไม่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ความสำเร็จของผู้ฝึกฝนทำให้ย่าพอใจจนมองข้ามไป รอยยิ้มชื่นชมกว้างจนอาจตีความได้ว่าละโมบ "เดี๋ยวลองใหม่อีกครั้งนะ"
"แต่ย่าบอกว่าสุดท้าย—"
"ย่าจำได้จ้ะ คือเราต้องมั่นใจก่อนว่าหนูจะไม่เป็นอันตรายกับคนอื่นจริง ๆ"
แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างฝ้าลับไปหลายชั่วโมงแล้ว ใต้ตาที่เป็นรอยคล้ำเตือนว่าเขาอ่อนล้ามากแค่ไหน "งั้นพักสักครู่ได้ไหมครับ ผมเริ่มเหนื่อยแล้ว"
"ไม่คิดว่าย่าเหนื่อยบ้างเหรอ หนูแค่ต้องป้องกันตัวเองเฉย ๆ แต่ย่าต้องใช้จินทั้งวันเลยนะ"
คำว่าเห็นแก่ตัวถูกตีเป็นตราบาปร้อนผ่าว ทำให้ผู้ฟังรู้สึกอับอายจนเถียงไม่ออก ยิ่งไม่สามารถพูดแสดงความผิดหวัง จากการเรียนรู้มาทั้งเดือนต่อให้เหตุผลอะไรไปอีกฝ่ายก็ขัดก่อนจบ
ท่าทางห่อเหี่ยวของเด็กหนุ่มถูกอ่านออกในพริบตา และราวกับว่าย่าล้อเล่นกับความหวังของนาวีเป็นงานอดิเรก หญิงชราเอ่ยให้สัญญาครั้งใหม่ "พยายามหน่อยนะ ถ้าหนูหายดีแล้วจริง ๆ ย่าอาจจะบอกเรื่องในอดีตกับหนูก็ได้"
"ครับ" ผู้เยาว์ทำน้ำเสียงให้สุภาพอย่างยากเย็น "ผมจะไม่ทำให้ย่าผิดหวัง"
_____


"อือ"
ใครจะรู้ล่ะว่าความฝันก็ทำให้ปวดหัวได้ นาวีสะลึมสะลือตื่นขึ้นตอนกลางดึกทั้งที่ควรจะพักผ่อนเอาแรงหลังงานกดดัน ฉากฝันดีฝันร้ายปนกันมั่วยังค้างอยู่หลังเปลือกตาหนักอึ้ง ภาพลากผ่านไปรวดเร็ว จับต้องสิ่งใดไม่ได้ ไม่เห็นการเชื่อมต่อ
เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ ในความมืดเหมือนน้ำหมึก สติงัวเงียบอกให้เขาหลับต่อ แต่ความผิดปกติบางอย่างตรงทางออกดึงสายตาของเขาไป แสงใต้ช่องประตูที่ควรเป็นเส้นตรงยาวถูกคั่นด้วยเงาดำ ๆ สองเงา นาวียังง่วงเกินกว่าจะคิดออกว่ามันคืออะไร จนกระทั่งมันขยับ
เท้าคู่หนึ่งยืนอยู่หลังบานประตู
เด็กหนุ่มใจเต้นผิดจังหวะ เงี่ยหูฟังเสียงไขลูกบิดอย่างระมัดระวังในความเงียบ มือที่กำผ้าห่มเริ่มชื้นเหงื่อตามระดับความกังวล นอกจากย่าแล้วคนที่เข้ามาที่นี่ก็มีแค่ผู้คุม ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ
นาวียังไม่ทันได้คำตอบเงาหน้าประตูก็ผละออกไปก่อน แล้วในเวลาเพียงนาทีเดียว กลุ่มผู้คุมตัวจริงเสียงจริงก็พรวดพราดเข้ามา หน้าตาแต่ละคนดุร้ายและหงุดหงิดอย่างสุนัขล่าเนื้อคลาดกับเหยื่อ
"มีใครเข้ามาไหม" หนึ่งในนั้นตะคอกถาม
"ไม่นะครับ…" คนพึ่งตื่นส่ายหน้าสับสน แต่คำพูดเขาไม่น่าเชื่อถือสำหรับผู้คุม ทั้งสี่ถึงกระจายกำลังไปค้นทุกซอกทุกมุมท่ามกลางไฟสว่างโร่ เด็กหนุ่มต้องลุกขึ้นมายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้องเพื่อไม่ขวางการค้นเตียง
ราวกับโชคชะตาสนุกกับการซ้ำเติมเขา ร่างวิญญาณของย่าปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า
'มีเพื่อนมาเยี่ยมเหรอจ๊ะ นาวี เดี๋ยวนี้มีเพื่อนกับเขาแล้วเหรอ'
"ครับ…? ผมไม่เข้าใจ"
เงาขมุกขมัวไล่ต้อนผู้เยาว์ให้ถอยหลังหนี ขู่ให้กลัวทั้งทางกายภาพและจินตภาพ แต่พอเขาจะก้าวถอยร่างวิญญาณกลับอ้อมไปขวางให้นาวีหยุดกับที่ หลังคอรู้สึกขนลุกชันเมื่อย่าลอยวนรอบเหยื่ออย่างเชื่องช้า น่าครั่นคร้าม
'เล่นอะไรดึก ๆ ดื่น ๆ กันน่ะ ซ่อนแอบเหรอจ๊ะ ไหน มันไปอยู่ตรงไหน'
"ผม-ผมไม่ทราบครับ ผมพึ่งตื่น แล้วผู้คุมก็มา" นาวีไม่ชอบร่างวิญญาณเลย เขาไม่สามารถอ่านสีหน้าของสิ่งโปร่งแสงได้ชัดเท่าตัวเป็น ๆ ยากจะรู้ว่าต้องตอบอย่างไรผู้ชราถึงจะพอใจ
'หนูซ่อนมันไว้ไหน
"ผมไม่เจอใครจริง ๆ"
ย่าทำเสียงเดาะลิ้นไม่พอใจ ส่งสัญญาณให้เขาหุบปาก
นาวียืนนิ่ง นึกอยากตะโกนถามออกมาว่าย่าต้องการอะไร เขาพูดความจริงทั้งหมดอีกคนก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี ย่ามีคำตอบที่ต้องการอยู่ในใจอยู่แล้วและอยากให้เขาสารภาพบาป เหล่าผู้คุมค้นห้องอย่างละเอียด ราวกับซอกเล็ก ๆ ระหว่างตู้กับผนังจะมีมนุษย์ทั้งคนโดดออกมา จนแล้วจนรอดก็ต้องยอมรับความจริง
"ไม่เจอครับ"
ร่างวิญญาณนิ่งอย่างน่าอึดอัด ย่าเงียบไปอึดใจหนึ่งหลังได้รับรายงาน
"ย่า…ผมไม่เห็นใครจริง ๆ ผมไม่ได้โกหก ผมสาบานกับอะไรก็ได้ เชื่อผมเถอะ" นาวีใช้น้ำเสียงอ่อนแอเป็นพิเศษด้วยหวังให้หญิงชรารู้สึกผิด แต่คิดอีกที มันเป็นไปไม่ได้หรอก
เงาขมุกขมัวเคลื่อนเข้าใกล้ ต้อนเด็กหนุ่มให้ถอยไปชิดผนังห้อง ลมหายใจของเขาตื้นลงด้วยไม่คาดคิด เขานึกว่าย่าจะใช้น้ำเย็นเข้าลูบ หรือหาข้ออ้างร้อยแปดพันเก้ามาพิสูจน์ว่าตัวเองทำถูกแล้ว ไม่นึกจะเจอการสอบสวนจริงจังจากร่างวิญญาณ
'แล้วตอนกลางวันมองอะไรน่ะนาวี'
"ผม…ผมแค่ตาฝาด"
'ขยายความซิจ๊ะ หนูเห็นอะไร'
"ไม่-ไม่รู้ครับ อาจเงากิ่งไม้"
ความเงียบก่อนพายุกระหน่ำปกคลุมทั่วห้อง นาวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาเคยคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง ความจริงเมื้อกี้ถ้าทุกคนไม่ตอบสนองกันเกินเหตุ เขาคงนึกว่าเงาเท้านอกประตูคือฝันด้วยซ้ำ
มีใครบางคนแอบตามเขา…การถูกติดตามทำให้นาวีร้อนรนยิ่งกว่าถูกดุด่าเกรี้ยวกราด หวาดกลัวยิ่งกว่าถูกข่มขู่กดดัน ผู้บุกรุกยืนอยู่แค่หน้าประตูนี่เอง ใกล้มากเกินไป ถ้าเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นมาจริง ๆ เขาแทบจะไร้ทางสู้
'หนูทำให้ย่านึกถึงคนคนหนึ่ง' ย่าเปลี่ยนเรื่อง ผู้ฟังรู้สึกปั่นป่วนในช่วงอก รอยยิ้มใจดีแบบนั้นไม่ได้มาดีแน่ แต่ย่าก็พาอ้อมโลกไปแทนที่จะบอกว่าต้องการอะไร 'เทวัญ คนโง่เง่าที่ไล่ตามสิ่งไม่สมควร สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้ตัวตนเลวร้ายข้างใน'
'ทันทีที่เลือกอดีต สิ่งแรกที่เขาทำคือกลับไปคร่าชีวิตครอบครัวตัวเองทุกคน เพื่อนร่วมสมาคมที่หวังเข้าช่วยไม่มีใครได้กลับมา หลายชีวิตบริสุทธิ์ต้องถูกสังเวยเพราะความบ้าคลั่งของเขา'
นาวีมือสั่น ไม่ว่าย่าจะเล่าความจริงหรือไม่ คำว่าครอบครัวดึงรสชาติขมขื่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
'ถ้ายังไม่เลิกจมอยู่กับอดีตหนูก็จะเป็นเหมือนกัน'
"ผมไม่มีวันเป็นแบบเขา"
'ย่ารู้จ้ะ หนูเป็นเด็กดี มีอะไรก็บอกย่าทุกเรื่อง แค่นี้ก็ทำให้หนูต่างจากปีศาจอย่างมันมาก ๆ แล้ว'
"ผม-ผมบอกย่าไปแล้วว่าไม่เห็นจริง ๆ ผมจะสารภาพสิ่งที่ไม่รู้ได้ยังไง"
'ยังโกหกอยู่อีกเหรอ'
"แต่…แต่ผม…ไม่โกหกนะ ผมไม่เห็นใครทั้งนั้น" นาวีอ้อนวอน ทั้งคำขู่น่ากลัว การโดนดูถูก การต้องทาเดาคำตอบที่อีกฝ่ายต้องการอีก เด็กหนุ่มรู้สึกรุนแรงจนอยากจะร้องไห้ "ย่าอยากให้ตอบอะไรก็บอกมาเลยสิ!"
ปากบอกว่าไม่อยากให้โกหก แต่การกระทำไล่ต้อนเป็นการบังคับกลาย ๆ ให้เขาเล่าความเท็จ หญิงชราสนุกกับการปั่นหัวเขาขนาดไหนกัน
'ย่าแค่ห่วง อดทนกับผู้เฒ่าผู้แก่หน่อยนะลูก' หลังพึ่งเอาน้ำกรดสาด ย่าเอาน้ำเย็นเข้าลูบ 'ที่ทำไปก็เพื่อปกป้องหนูรู้ไหม มีแต่คนจะเอาหนูไปจากย่า'
ความรู้สึกสิ้นหวังของเขาฉายชัดผ่านสีหน้า เป็นครั้งแรกที่ย่ายอมเชื่อ หรือมีทางออกอื่นอยู่แล้วที่ไม่ว่านาวีจะโกหกหรือไม่ ย่าก็มีทางป้องกันไม่ให้เขาหนีได้เหมือนเดิม
___
เวลาที่นาวีอยากอยู่ในศูนย์ที่สุดย่ากลับส่งเขาออกนอกศูนย์ ผู้สืบทอดต้องออกเดินทางทันที ทิ้งห้องผาสุขที่ถูกค้นของกระจุยกระจายไว้เบื้องหลัง และทิ้งโอกาสที่จะรู้คำตอบของเขาไปพร้อมกัน เหลือเพียงความร้อนรนกระวนกระวายไปตลอดทาง
ใครอยู่หลังประตู ย่ายังฝังใจว่าเขาโกหกอยู่ใช่ไหม ย่าจะทำอะไร ปิดประตูตีแมว? นาวีกลัวเหลือเกินว่าหญิงชราจะทำสำเร็จ
หลังรถปิดฟิล์มทึบ ถนนว่างเปล่า ทางเดินไร้ผู้คน และการมีผู้คุ้มกันล้อมหน้าล้อมหลังตลอดทาง นาวีถูกส่งเข้าห้องพักหรูหราที่ไร้หน้าต่าง แล้วก็ถูกปล่อยทิ้งให้อยู่ในนั้นนานเกือบหนึ่งอาทิตย์ ปฏิสัมพันธ์เดียวกับผู้คนภายนอกคือเวลาส่งอาหาร เขาเห็นโถงทางเดินสั้น ๆ ที่เชื่อมกับบันไดตอนผู้คุมเปิดประตู น่าเสียดายที่ไม่เห็นอะไรมากกว่านั้น
นาวีอยากกลับไป แต่ในเมื่อเขาไร้พลังเขาไร้หนทาง ทุกการตัดสินใจอันผิดพลาดมันนำเขามาที่นี่…ที่ที่ทำได้แค่รอ
ในช่วงเย็นของวันที่เจ็ด ประตูห้องถูกเปิดออกนอกเวลาปกติ ด้านนอกไม่ได้มีแค่ผู้คุมแต่ยังมีเจ้าหน้าที่ในชุดขาวยืนอยู่ด้วยกัน แล้วนาวีก็ได้ยินคำพูดแรกที่โต้ตอบกลับหลังถูกเงียบใส่มาหลายวัน
"กรุณาตามมาด้วยครับ"
"ผมต้องไปไหน"
"การทดสอบครั้งสุดท้าย"
คำว่าสุดท้ายที่ไม่เคยสุดท้ายทำให้เขาหงุดหงิดหน่อย ๆ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งแรกที่นาวีสนใจ "ย่าล่ะครับ ย่ายังอยู่ที่ศูนย์เหรอ ทำไมผมถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ที่ศูนย์เกิดอะไรขึ้น ทำไมย่าไม่มาด้วยตัวเอง"
เด็กหนุ่มไม่ได้รับคำอธิบายเช่นเดิม เมื่อมัวแต่ยึกยักลังเลผู้คุมก็เข้ามาลากแขนให้เดินตามเป็นนักโทษ พากลับไปที่รถปิดทึบคันเดิม
ไม่เป็นไร…คราวนี้เขาจะหาคำตอบด้วยตัวเอง นาวีให้สัญญาในใจขณะกัดริมฝีปากอย่างอดกลั้น ความกดดันในรถเล็กน้อยเมื่อเทียบกับที่เขาเคยเผชิญ เวลาแห่งการอดทนจะจบลงเร็วกว่าที่คาดไว้ตอนแรก แค่อีกไม่นานเท่านั้น
รถหยุดจอดถึงที่หมายในสามสิบนาที โลกภายนอกแรกที่ได้เห็นหลังออกจากห้องผาสุข คือบ้านร้างน่าขนลุก
บ้านเดี่ยวหลังใหญ่กลางพื้นที่ที่เคยเป็นสวน ถูกปล่อยรกไม่ได้รับการดูแลจนเป็นกึ่ง ๆ ป่า ที่รอนาวีอยู่คือเจ้าหน้าที่พิเศษอย่างน้อยสามสิบคน ยืนออกันอยู่ตรงป้อมยามติดกำแพง
ชายที่นั่งข้างคนขับมาเปิดประตูให้เขาลงจากรถ คนชุดขาวที่รออยู่หันมาหาผู้สืบทอดอย่างพร้อมเพรียง ย่าไม่ได้มาด้วย แต่เมื่อคิดว่ามีลิ่วล้อของย่าตามติดแทบจะหายใจรดหลังคอ บ้านร้างน่าขนลุกก็ชักไม่น่าขนลุกเท่าไร
ในหมู่ผู้คนที่รอต้อนรับอยู่ ชายในชุดสูทคนหนึ่งดูสะดุดตาท่ามกลางผู้คนในลุคโทนขาว แม้ว่าเขาจะพยายามหาทางหลบมุมต้นไม้แล้วก็ตาม นาวียิ่งเลิกคิ้วสงสัย ความสะดุดตาของชายหนุ่มเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกเกลียดแปลก ๆ ตอนเห็นหน้า ชักเขม่นจาง ๆ ทั้งที่ไม่ได้คุยกัน อีกฝ่ายสบตารับรู้ว่ากำลังถูกมองก่อนจะหลบอย่างรวดเร็ว
เด็กหนุ่มไม่ได้อยู่พิจารณานานไปมากกว่านั้น เมื่อเจ้าหน้าที่มอบกล่องสีขาวใบจิ๋วให้ ความสนใจทั้งหมดของเขาก็เปลี่ยนไปหามันทันที ก่อนกลายเป็นความผิดหวังตอนเห็นว่าข้างในเป็นเหรียญธรรมดา—รำลึกเชื่อม ที่แย่ยิ่งกว่าคือสิ่งที่จะมาพร้อมกัน
ร่างวิญญาณของหญิงชราปรากฏขึ้น
"ย่า…ย่าพาผมมาที่นี่ทำไม ที่ศูนย์มีอะไรกันครับ ผมกลับไปไม่ได้เหรอ"
ใต้ความเงียบของคู่สนทนานาวีได้ยินความหงุดหงิด ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดี แสดงว่าหญิงชราไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
_____


ที่ย่าบอกว่าข้างนอก ย่าไม่ได้หมายถึงอิสระ
แสงอาทิตย์อาบไล้ใบหน้าอ่อนเยาว์ ลมเย็นพัดเส้นผมปลิว สูดอากาศบริสุทธิ์ของเขตยอดดอย มองทิวทัศน์นอกประตูห้องผาสุขผ่านหน้าต่างโถงทางเดิน เห็นอาคารลดหลั่นไปตามเนินเขา ถนนยาวสุดแนวรั้วเหล็กโผล่พ้นยอดไม้ และป่าอุดมสมบูรณ์ที่พยายามมองไปไกลเท่าไรก็ไร้จุดสิ้นสุด
สายตาของผู้หลงลืมไล่มองโดยละเอียดเพื่อจำเส้นทางให้ขึ้นใจ ทั้งอาคารเรียน หอพัก ตึกคุกที่เขาพอจำได้ราง ๆ และอาคารสำนักงาน มีกระทั่งสนามบินบินเล็กเป็นของตัวเอง ที่นี่ห่างจากโลกภายนอกมากขนาดไหนกัน?
ตึกกลาง อาคารที่นาวีอยู่ทำจากไม้ทั้งหลัง ห้องผาสุขอยู่ชั้นบนสุด ด้วยความเก่าแก่ของมันจึงไร้สิ่งอำนวยความสะดวกหลาย ๆ อย่าง นาวีต้องเดินตามย่าลงบันไดอย่างน้อยสี่ชั้นกว่าจะถึงข้างล่าง ความเหนื่อยไม่ใช่ปัญหาของเด็กหนุ่ม ทั้งไม่เป็นปัญหาสำหรับผู้ชราวัยไม้ใกล้ฝั่งอย่างน่าแปลก ที่ทำให้เขาขนลุกคือผู้คนระหว่างทางต่างหาก
ชายหญิงในชุดขาวยืนเรียงสองฝั่งของบันได สีหน้าร่าเริง แววตาเลื่อมใส ริมฝีปากยกยิ้มแต่เงียบไร้คำพูด เหมือนกำลังต้อนรับเขาขึ้นแท่นบูชายัญ
ประตูคู่สูงเปิดออกสู่ด้านนอก แสงอาทิตย์อบอุ่นของยามเช้าส่องเข้ามา เด็กหนุ่มก้าวเท้าเปลือยเปล่าไปสัมผัสผืนหญ้านุ่ม ข้างนอกคือผู้คนในชุดขาวยืนเรียงเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ทิ้งระยะห่างจนตรงกลางเป็นลานหญ้าโล่งเตียน
ชายคนหนึ่งนอนอยู่ตรงนั้น
ช่วงขาของเขามีแผลฉกรรจ์ ใบหน้าหวาดผวาไร้สีเลือดตรงข้ามกับเสื้อผ้าแดงฉาน แต่งแต้มผืนหญ้าใต้ร่างด้วยแอ่งของเหลวสีข้น ใกล้ ๆ ชายแปลกหน้ามีร่างที่แน่นิ่งสามราย
'การทดสอบสุดท้ายของหนูแล้ว'
'ผม…ผมต้องทำยังไง'
'ย่าจะรออยู่ตรงนี้'
คำถามของผู้สับสนไม่ต่างจากเสียงรบกวนสำหรับย่าอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นบทสนทนาผ่านเสียงในหัวหรือเสียงจริง หญิงชรากดดันให้นาวีก้าวเดินเข้าใกล้กลางวงมากขึ้น เท้าเย็นเฉียบเหยียบย่ำหญ้านุ่ม มือสั่น ๆ ทั้งสองแนบข้างตัว แขนนิ่งเกร็งจนท่าเดินไม่เป็นธรรมชาติ เข่าอ่อนพาร่างล้มเมื่อเผลอเหยียบแอ่งโลหิต
ศพห่างออกไปไม่ถึงเมตร บางคนมีมีดสั้นเปื้อนเลือดอยู่ในมือ ของเหลวแดงเป็นหย่อมใหญ่บริเวณใกล้ลำคอ เมื่อคิดว่าพวกเขาตายอย่างไรแขนขานาวีหนักอึ้งเหมือนถูกลูกเหล็กถ่วง อยากเอื้อมออกไปหยิบมีดสั้นมาใช้กับตัวเอง แล้วมือก็ค่อย ๆ ปฏิบัติตรงข้ามกับใจสั่ง
เด็กหนุ่มรู้แล้วว่ากำลังถูกควบคุม จินของชายแปลกหน้าครอบงำตั้งแต่ปลายนิ้วมือไปถึงไหล่ แม้ผู้เป็นเจ้าของบาดเจ็บรุนแรง สีหน้าเจ็บปวดเข้ากับขาทั้งคู่ที่วางกลับผิดองศา แต่จินของเขาไม่ได้อ่อนแอเลย
นาวีปล่อยให้แขนขาเคลื่อนเองอยู่นาทีเต็ม เผยสีหน้าหวาดผวาเมื่อยกมีดเข้าใกล้ลำคอมากขึ้น มากขึ้น มากจนน่าหวาดเสียว ถึงค่อยชิงการควบคุมกลับในวินาทีสุดท้าย แล้วพาร่างที่สั่นกล้า ๆ กลัว ๆ ลุกไปหาแพะกลางลานบูชายัญ
ชายแปลกหน้านิ่งไปด้วยความพรั่นพรึง ก่อนเสียงตะโกนขู่อาฆาตจะตะเบ็งก้องในความเงียบสงัด คำพูดวางก้ามสวนทางกับสีหน้าอับจนหนทาง นาวีไม่เสียเวลาปลอบโยนให้ผู้หวาดกลัวสงบลง เสียงของชายหนุ่มไร้ความหมาย อีกไม่นานก็จะกลายเป็นความเงียบ
'เขาใช้จินในทางที่ผิด ใช้ผลของเจตนาดีมาฆ่าคน ข่มขืน ปล้นชิงทรัพย์ แถมยังคร่าเจ้าหน้าที่ของย่าอีก'
นาวีฟังไปก็แอบนึกสงสัยในใจ ถ้าย่ามายืนตรงนี้ สายตาที่มองศพเจ้าหน้าที่สามรายนั้นจะมีความเศร้าโศกและแค้นเคืองจริง ๆ เหมือนน้ำเสียงไหมนะ
'ฆาตกรน่ารังเกียจ เห็นแก่ตัว เป็นจุดด่างพร้อยของสังคม'
อจินไตยให้คำอวยพรโดยไม่สนผลกระทบ มอบอำนาจให้ผิดคน บางครั้งผู้คู่ควรก็ไม่ได้คู่ควรจริง ๆ ปล่อยไว้แล้วจะกลายเป็นผลร้ายกับสังคม 'ตัวอันตราย' ถ้อยคำเดียวกับที่ย่าเคยใช้กับเขา
'เราทำต้องยังไงกับคนแบบนี้นะลูก'
'รักษาเขา'
เด็กหนุ่มเอื้อมมือออกไปช้า ๆ เป้าหมายคือสร้อยบนคออีกฝ่าย ผู้เป็นเจ้าของตะโกนร้องห้าม มืออ่อนเพลียพยายามปกป้องสิ่งสำคัญของตน ป้ายแขนเสื้อสีขาวของเด็กหนุ่มจนเป็นรอยเลือดแดง นาวีออกแรงดึงในครั้งเดียวจนได้รำลึกมาไว้ในมือ
สร้อยที่ทำจากโซ่เหล็กให้ความรู้สึกเย็น บรรจุพลังหนาแน่นไว้ด้านในแต่ผู้จับไม่รู้สึกอะไรจากมันเลย มองยังไงก็ดูเป็นสิ่งของธรรมดา น่าทึ่งว่ามันสำคัญขนาดกุมชะตาเป็นตายของผู้คนได้อย่างไร
เมื่อไม่สามารถป้องกันตัวเอง คลื่นจินของย่าก็วนล้อมเป้าหมายได้ง่ายดาย เปลี่ยนฆาตกรที่เคยโวยวายตวาดเกรี้ยวให้นิ่งสนิท ดวงตาของเขาทอดมองไปในท้องฟ้าไกล สติหลุดลอย เหลือเพียงเปลือกนอกที่ยังมีชีวิต
เด็กหนุ่มเช็ดมือเปื้อนเลือดกับกางเกง ในใจนึกอยากยกขึ้นปิดหูเมื่อต้องฟังเสียงปรบมือผสมถ้อยคำชื่นชมจากรอบทิศ เขาถูกเรียก 'ผู้สืบทอด' ด้วยน้ำเสียงชนิดอยากถวายหัว แต่น้ำตาปลื้มปริ่มของผู้เลื่อมใสทิ้งไว้เพียงรสชาติคลื่นเหียนเท่านั้น
ใคร…
นาวีรู้สึกคล้ายถูกจ้องมองจากที่ไกล ๆ เขาเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
ตึกหอพัก—ในใจเต้นรัวเป็นกลอง ถึงจะโดนสายตาชวนหลอนล้อมจากทุกองศา แต่กลับไม่สามารถสร้างความเครียดได้เท่าจุดนั้นจุดเดียว เขาอยากซ่อนมือตัวเองไว้ด้านหลัง โยนรำลึกเปื้อนเลือดทิ้งแล้วไม่มองมันอีกเลย
'หนูมองอะไรอยู่น่ะ'
เสียงของย่าดังในหัว เตือนให้ผู้สืบทอดเก็บทุกความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาไว้กับตัว ก่อนสวมทับด้วยคำโกหกเยือกเย็น
'เปล่าครับ'
'เห็นนกบินผ่านเหรอจ๊ะ'
ผู้ฟังยังไม่ทันเข้าใจว่าย่าถึงอะไร ท้องพลันเย็นวาบเหมือนกลืนน้ำแข็งลงทั้งก้อน ยังดีที่หญิงชราไม่กดดันเอาคำตอบต่อ เขาแค่ถูกเรียกให้กลับเข้าตึกกลางด้วยใจกระสับกระส่าย อยากหันกลับไปมองจุดนั้นต่อ อยากทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งเข้าหาตอนนี้เลย แต่สิ่งที่เขาทำคือหันหลังไปทิศตรงข้าม
___
นาวีจำห้องทำงานของย่าไม่ได้ ด้านในมีโต๊ะไม้เนื้อแข็ง หันหน้าเข้าหาแสงธรรมชาติ ตู้หัวบัวที่ด้านในเต็มไปด้วยหนังสือและแฟ้มเอกสาร คั่นด้วยของตกแต่งนามธรรมที่เด็กหนุ่มพยายามเบนสายตาหนี แต่การก้มมองมือตัวเองแทนมันทำให้เห็นรอยเลือดบนเสื้อ ความรู้สึกย่ำแย่ที่พุ่งขึ้นมาไม่ต่างจากตอนเห็นรูปปั้นพวกนั้นเลย
เสียงกลไกเล็ก ๆ เรียกให้เด็กหนุ่มเงยมอง เขาเห็นย่ากดกรอบรูปภาพบนผนัง ภาพบ้านริมลำธารตั้งเก้าสิบองศาจากแนวระนาบเผยตู้นิรภัย ข้างในนั้นเก็บข้าวของที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย ไล่ตั้งแต่เครื่องประดับไร้พิษภัยไปจนถึงมีดเล่มคม ดูยุ่งเหยิงเหมือนกองขยะขนาดย่อม
ย่าหยิบบางชิ้นออกมาวางบนโต๊ะทำงานไว้ก่อน เพื่อจะจัดเรียงชั้นล่างสุดของตู้เพื่อให้มีพื้นที่ว่าง สายตาของเด็กหนุ่มถูกดึงดูดโดยกล่องใบจิ๋ว สีขาวของมันโดดเด่นแม้ถูกทับอยู่ใต้กองข้าวของ เป็นชิ้นแรกที่ถูกวางลงมา และน่าจะเป็นชิ้นล่าสุดที่ถูกใส่เข้าไป
รำลึก…
ความทรงจำผุดขึ้นคล้ายกับเดจาวู บ่อยเกินจำเป็น แต่เด็กหนุ่มเมินเฉยได้เชี่ยวชาญแล้ว เขาไม่อยากให้หญิงชราที่หันมาคุยด้วยรู้ว่ากำลังนึกถึงอะไร
"สร้อยล่ะจ๊ะ"
"แต่มันยังเปื้อนอยู่เลยนะครับ"
มือที่แบออกบอกเขาว่าอีกฝ่ายไม่สน มันไม่มีผลอะไรกับพลังจินหรือคำอวยพร เช่นเดียวกับที่ชีวิตเจ้าของไม่มีผลอะไรกับย่า นาวียื่นโซ่เหล็กให้ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกตอกตะปูปิดตาย ไม่มีทางให้หันหลังกลับ
ตอนนั้นเองที่ชายคนหนึ่งผลีผลามเปิดประตูเข้ามา เจ้าหน้าที่พิเศษในชุดโทนขาว เขาดูรู้สึกผิดถึงขั้นวิตกที่เข้ามารบกวนผู้เป็นนาย แต่ย่าแค่พูดกับนาวีด้วยเสียงนิ่มนวล "หนูรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวนึงนะ" ก่อนตามลูกน้องออกไปจากห้องทำงาน
ประตูตู้เซฟถูกเปิดทิ้งไว้ กล่องสีขาวยังวางอยู่บนโต๊ะ
นาวีเลิกห้ามความรู้สึกในอกแล้วมองมัน ใช้ดวงตาพิจารณาขนาด รอยมนที่ขอบ และเงาที่ทอดบนโต๊ะไม้ เขาไม่เห็นหรอกว่าในกล่องมีอะไร แต่เป็นสิ่งที่เห็นแล้วอยากร้องไห้
ของไร้ชีวิตกำลังกระซิบเล่าเรื่องราว ชวนให้โลดแล่นในเศษเสี้ยวความทรงจำ มีความสุขมากจนปัจจุบันเป็นความทรมาน ห้วงคำนึงวูบโหวงเหมือนร่างกายมีแต่เปลือก รู้สึกคิดถึงใครบางคนที่ไม่ควรรู้จัก
เด็กหนุ่มใช้แขนเสื้อส่วนที่สะอาดเช็ดหน้าตัวเองเงียบ ๆ ไล่หยดน้ำจากดวงตาให้หายไป ทั้งกดทับความคิดถึงให้จมอยู่ใต้แอ่งลึก เขายังอยู่ในขอบเขตความคุ้มครองของย่า ย่อมรู้ดีว่าการนึกถึงอดีตทำให้ย่าผิดหวังแค่ไหน
ตอนประตูเปิดออก เขาเบือนหน้าหนีจากกล่องสีขาวเร็วมากจนเหมือนจงใจกลบเกลื่อน ย่าเห็นการแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ออกรวดเร็ว สายตาของหญิงชรากวาดสำรวจเด็กหนุ่มที่หลุบตามองมือตัวเอง พิจารณาหลังมือที่ว่างเปล่าตามความเคยชิน
นาวีมองนิ้วว่างเปล่าอยู่อึดใจหนึ่ง ลูบนิ้วที่ราบเรียบผิดปกติ พึ่งรู้ตัวว่าทำไปโดยไม่รู้ตัวก็ตอนได้ยินเสียงถามขึ้น
"หาอะไรอยู่เหรอจ๊ะ"
"เปล่าครับ"
"ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น"
นาวีพยักหน้าเห็นด้วยกับผู้อาวุโสกว่า อย่าลืมสิ ห้ามสงสัยในคำพูดของผู้ที่เป็นเหมือนเข็มทิศชี้ทางผิดถูกให้ ริมฝีปากขยับจะพูดยืนยันกับตัวเองเช่นกัน "ครับ ไม่มีอะไร…"
ข้อสรุปบางอย่างหล่นใส่เขา ลมหายใจเด็กหนุ่มหายใจห้วนสั้นลงทุกขณะ เลือดเริ่มสูบฉีดพล่านไปทั่วร่างตามหัวใจที่เต้นแรงขึ้น
ย่าเปิดตู้เซฟทิ้งไว้
นี่ก็เป็นการทดสอบด้วย?
"มันต้องไม่มีอะไรเหรอครับ"
เมื่อเห็นความประหลาดใจบนสีหน้าอีกฝ่าย นาวีรู้ตัวทันทีว่าขึ้นเสียงแข็งเกินไปแล้ว เขาควรต้องทำตัวให้สมกับความเคารพของผู้คนและความเชื่อใจของย่า อย่าอารมณ์แปรปรวนให้มากนัก
เด็กหนุ่มลดแววตาไม่พอใจของตัวเองลงแล้วก้มพิจารณาลายเนื้อไม้บนพื้น ยกมือขึ้นกอดแขนอีกข้างเชิงปกป้องตัวเอง ปลายเท้าเอียงออกไปทางหนีหนึ่งเดียวคือประตู เผยความรู้สึกไม่มั่นใจเมื่อเสี่ยงถามถึงอดีต ทั้งที่รู้ว่าความทรงจำก่อนห้องผาสุขเป็นเรื่องต้องห้าม
"ผมแค่สงสัย มัน-มันเหมือนบางภาพผุดขึ้นมา แล้ว-แล้วย่าบอกว่าถ้าควบคุมสมาธิได้ ย่าจะบอก"
"ย่าหมายถึงจะบอกเมื่อหนูพร้อม" หญิงชราเอ่ยเสียงเยือกเย็น
"ไม่ใช่ทดสอบสุดท้ายเหรอครับ" นาวีพูดอ้อมแอ้ม
"หนูจะอยากรู้ไปทำไม หนูเห็นศพเจ้าหน้าที่นั่นไหม ถ้าเป็น 'นาวี' อยู่กลางวงได้มีคนตายมากกว่าเมื่อเช้าอีก จะให้ย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพราะหนูแค่สงสัยเหรอลูก" ก่อนดุจบ ย่ายังราดน้ำกรดใส่ผู้ฟังด้วยคำตำหนิ "เห็นแก่ตัวนะ"
เด็กหนุ่มไหล่ตก ท่าทางอย่างคนที่อยากหดตัวให้เล็กลงแล้วหายไปจากโลก ความรู้สึกอับอายแบกอยู่เต็มบ่า ดวงตาฉายความรู้สึกผิด "ผมจะไม่พูดถึงมันอีก"
_____


"อจินไตยตามหาผู้คู่ควร จิน เป็นพลังที่มาพร้อมกัน"
ธามได้รับเกียรติให้เข้าบ้าน การต้อนรับอบอุ่นคือนั่งจ้องหน้ากับทารกบนเก้าอี้สูง เด็กเล็กแบกบรรยากาศขมุกขมัวเข้ากับคิ้วขมวดเข้ม ข้างกันคือหลินที่ทั้งเอามือถือมาอัดเสียง เปิดคอมพิมพ์บันทึกตาม ถ้าเด็กหญิงไม่มีถุงน้ำแข็งมัดหัวไหล่เป็นเหมือนเครื่องแจ้งเตือน เขาคงคิดว่ากำลังปั่นรายงานการประชุม
"แล้วอจินไตยจะตอบรับคำขอที่เหมาะสมให้ เหรียญของผม แหวนของคุณนาวี สิ่งเหล่านี้เราเรียกว่ารำลึก มันผนึกคำขอไว้กับพลังจิน ความสามารถควบคุมจิตเป็นผลพลอยได้"
"ได้เจอเทพตั้งนานแล้วสิหัวหน้า"
"ไม่ใช่เทพครับ ไม่มีใครรู้หรอกว่าคืออะไร เขาเปลี่ยนรูปไปตามสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของแต่ละคน"
"เหรียญคุณมันรุ่นตั้งแต่ 14-15 ปีก่อนแล้ว"
ช่างสังเกตนักนะ…ธามขมวดคิ้วใส่เธอ เขาอุตส่าห์พยายามเบี่ยงประเด็นแล้วแท้ ๆ ถ้าอีกฝ่ายถามต่อว่าคำขอของเขาคืออะไร บทสนทนานี้คงไม่ไปต่อราบรื่นตลอดรอดฝั่ง
"ปะป๊าขอให้หนูเด็กลงเหรอ" ตวันพูดกับตัวเอง เขายื่นถ้วยพลาสติกที่มีขนมอยู่เต็มมาทางธาม "ป๊อปคอร์นไหมฮับ"
เด็กนรก…
"ไม่ล่ะ ขอบใจ" ธามรีบปฏิเสธ ใครจะรู้บ้างล่ะว่าในนั้นมียาพิษเคลือบไว้รึเปล่า "อาจไม่ตามคำขอตรง ๆ หรอก อจินไตยค่อนข้างจะ…ค่อนข้างจะเข้าใจยาก แล้วก็ขึ้นอยู่กับประกาศกด้วย" ธามเปลี่ยนไปอธิบายความหมายของศัพท์ใหม่ชั่วคราว ประกาศก คำที่สมาคมใช้เรียกผู้คู่ควร "คนที่ตอบได้คงมีแต่คุณนาวีคนเดียว"
หลินเงียบไปพักใหญ่ เมื่อธามหันมองเขาเห็นว่าเด็กหญิงดูไม่สบายใจขึ้นมา เธอสบตาน้อง ๆ อย่างใช้ความคิดก่อนสีหน้าเปลี่ยนเป็นอยากรู้อยากเห็นตามเดิม เธอจะคิดเรื่องเหตุผลเบื้องหลังคำขออยู่หรือไม่ธามไม่ได้เอ่ยถาม
"แล้วรำลึกหัวหน้านี่มันยังไงคะ ไม่ใช่ของคุณเหรอ ไหงมีผียายแก่มาสิงได้"
"ของผมถูกแล้ว" ชายหนุ่มเผลอเหลือบมองมุมหนึ่งของห้อง ทั้งหวาดระแวงและขุ่นเคืองในเวลาเดียวกัน ห้ามลังเล แค่เอ่ยให้ข้อมูลเพียงคำเดียวก็ไกลเกินจะหันหลังกลับแล้ว "แต่มันมีวิธีที่เรียกว่า การเชื่อมรำลึก ย่าบังคับให้สมาชิกส่วนหนึ่งทำ หล่อนจะได้สามารถติดตาม ดักฟัง หรือไปปรากฏตัวในที่ที่ปลายทางอยู่ได้ตลอดเวลา"
หลินถามเรื่องรูปแบบการใช้จินหลังจากนั้น จิตใจของผู้พูดล่องลอยไปกับเสียงเคาะคีย์บอร์ด นึกไปถึงตัวการใหญ่ทีมลักพาตัวที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ ฉัตรเดินยามรอบตัวบ้าน แบกบรรยากาศหลบฉากหน่อย ๆ แต่ไม่ถึงกับเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับอันตรายที่ใกล้มาถึง แต่ธามรู้สึกอยากย้ำเตือนทุกคนอีกที
"เราควรออกจากที่นี่ได้แล้ว ไม่รู้ว่าย่าจะส่งคนมาตามผมกลับเมื่อไร"
"แด๊ดเตรียมเก็บของแล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่า เรามีงานสำคัญกว่าที่ต้องทำ"
"นอกจากรีบหนี?"
"ฉันจะเทรนหัวหน้าให้เป็นสปาย"
"เล่นอะไรอีก…."
ปรากฏว่าหลินไม่ได้ล้อเล่น
ลูกน้องเขาเริ่มเปิดคอร์สรหัสลับแบบเร่งด่วน สร้างวิธีการที่เขากับเธอสามารถคุยกันได้โดยไม่ถูกจับ ไม่ว่าจะมีวิญญาณพลังจิตคอยเฝ้าระวังทุกฝีก้าวหรือไม่ พวกเขาตกลงติดต่อกันทางแชท ภายนอกเหมือนคุยเรื่องงานธรรมดา แต่เลขในข้อความถ้าเอาไปเทียบกับหน้าหนังสือสัญญาจะถอดออกมาได้เป็นประโยคที่ต้องการ
ธามจะถูกทิ้งไว้ให้รอความช่วยเหลือที่นี่ เขาอาจจะโดนสมาคมสอบสวนต่อ แต่การที่เขาไม่ค่อยถูกเชื่อใจอยู่แล้วคงไม่สร้างความแตกต่างเท่าไร หลังจากนั้นคือการตีสองหน้า สืบข่าว ศึกษาศัตรู แลกเปลี่ยนข้อมูล
เป้าหมายแรกคือช่วยคุณนาวี เป้าหมายต่อไปคือทำลายสมาคม และทำลายคนที่ขังเขาไว้ใต้ความหวาดกลัว
ทุกอย่างดูเหมือนภาพฝันไปหมด เขาแค่นั่งอยู่ตรงนี้ เอ่ยปากเล่าจุดอ่อนของพลังเท่าที่รู้ พึ่งจะลงมือทำอะไรสักอย่างให้หลุดพ้นจากการถูกข่มขู่ ฟังคู่สนทนาที่ไม่มีรำลึก ไม่มีจิน เป็นแค่คนธรรมดาสามัญ แต่โดดเข้าหาอันตรายชนิดที่เรียกได้ว่าโง่งม
จริงอยู่ หนทางการแก้แค้นย่ายังคลุมเครือ แต่กลับก้าวหน้ามากกว่าธามที่ยอมให้หล่อนกดหัวมาเป็นปี ๆ ตั้งแต่หล่อนเจอเขา ธามไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะจินตนาการถึงชัยชนะ พลังเหนือธรรมชาติไม่ต่างจากบ่วงคล้องคอ คำอวยพรกลายเป็นโซ่ตรวนที่เขายินดีแบก
ทำไมนะ…ทำไมเขาไม่ชิงกุญแจตั้งนานแล้ว
"…กระชับข้อความ ถ้าไม่จำเป็นก็เงียบใส่ฉันก็ได้ค่ะ จำไว้ว่าเพลย์เซฟไว้ก่อน"
"โอเค"
"แล้วเดี๋ยวเราต้องทำให้สภาพคุณดูเละกว่านี้นิดนึง ลุคนักโทษจะได้เนียน ๆ"
"เดี๋ยวอะไรนะ—?"
"เจ็บนิดเดียวค่ะเชื่อฉัน แด๊ด!!" หลินตะโกนเรียกลั่นบ้าน
"เดี๋ยว-เดี๋ยวก่อน อย่างน้อย…ผมขอรำลึกคืนได้ไหม?" ธามรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี คำว่า 'เชื่อฉัน' ของเด็กหญิงไม่น่าเชื่อเลยสักนิด
หลินชะงักปากเพื่อเผยรอยยิ้มแหย ดูรู้สึกผิดและไม่มั่นใจจนธามเครียดไปด้วย กังวลขึ้นมาว่าจู่ ๆ เธอจะบอกว่าเห็นเงาขมุกขมัวอยู่ข้างหลังเขา เสียงอ่อนโยนจะกระซิบเหนือศีรษะ หรือหญิงชราจะปรากฏตัวตรงหน้าเดี๋ยวนั้น
ถ้าจะมาก็ต้องมาตั้งนานแล้วสิ ไม่-หล่อนติดพันอย่างอื่นอยู่ หรือว่าแอบฟังรหัสลับ ดูว่าแผนการของศัตรูคืออะไร แล้วเอามาใช้ทำลายทุกคนทีหลัง แต่อาจจะไม่…ธามมีความหวังอยู่แม้เพียงเล็กน้อย
"คุณฉัตรไล่ย่าไปได้ยังไง"
"เขวี้ยงเข้าป่าอ้อย"
ใช้จุดอ่อนเรื่องระยะทาง? ต่อให้เป็นย่าก็อยู่ห่างรำลึกเชื่อมได้แค่ 30-40 เมตร ขอบเขตของเธอมาไม่ถึงในบ้านมั้ง แต่ก่อนอื่น "เขาถือเหรียญติดตัวมาหาผม" เจ้าของถามย้ำกับเด็กหญิงที่อ้ำอึ้ง
หลินโยนเหรียญให้เขาเป็นคำตอบ ธามรีบรับตั้งแต่มันยังอยู่กลางอากาศพร้อมทำหน้าบึ้งใส่เธอ ถึงรำลึกไม่ถูกทำลายด้วยวิธีปกติก็เถอะ แต่ในเมื่อเป็นของสำคัญธามประคบประหงมอย่าง—เดี๋ยว
เมื่อเขาสัมผัสผิวงอนิด ๆ ของมัน หรี่ตาดูของที่พกมานานจนจำรอยขีดรอยตำหนิได้ ธามรู้คำตอบของคำถามตัวเองทันที มัน…ไม่ใช่เหรียญเขา
"ก็ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้างนี่นา เลยไม่กล้าแตะ" เด็กหญิงแก้ต่างให้ตัวเอง "ของจริงยังอยู่ในป่าอ้อย อันนี้ฉันแงะกระปุกมา"
___
บ้านสวนไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ต้องย้ายที่อยู่สักพัก แต่แด๊ดสังหรณ์ใจว่า 'สักพัก' คงหมายถึงได้อยู่ข้างนอกกันนานจนหมดฝน
ชายหนุ่มกำลังขนของใส่ท้ายรถซีดาน ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องใช้ส่วนตัวของลูกแต่ละคน กรงใส่ครอบครัวแมวที่เด็กเกินกว่าจะวานให้เป็นภาระเพื่อนบ้าน รวมถึงสิ่งสำคัญกับความทรงจำอีกหลายชิ้น…ถ้าป๊ากลับมาแล้วไม่เห็น ป๊าจะเศร้า
เหลือกระเป๋าอีกใบ กับขนมอีกสองสามถุงที่เขาคิดว่าเก็บในรถดีกว่า เผื่อลูกหิวระหว่างทาง ต้องบอกโรมให้ปลดล็อกประตูหน้าแต่เจ้าของรถพึ่งถูกส่งให้ไปเตรียมข้าวของตัวเองเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ใต้ซุ้มอัญชันถึงเหลือแค่เจ้าบ้านคนเดียว
เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ เหยียบลงใบไม้แห้งดังใกล้เข้ามา
"หือ ตวัน ลืมอะไรเรอะ" แด๊ดถามโดยไม่หันไปมอง สายตาค้างอยู่ที่กระเป๋าเสื้อผ้าในมืออย่างลืมไปว่าจะยัดลงตรงไหน
"เปล่า"
"เดี๋ยวนั่งรถโรมมันไปนะ แด๊ดจะขับตามไปทีหลัง"
"ไปหาป๊าก่อนเหรอ"
แด๊ดเหลือบมองเด็กชายเพียงแว็บเดียว สบกับแววสงบนิ่งกว่าที่ใจเย็นรอให้ผู้เป็นพ่อสารภาพ ไม่รู้เขาเผลอแสดงความวู่วามออกสีหน้า ภาษากาย คำพูด หรือว่าอย่างไร ตวันรู้แล้วว่าเขารู้ว่าป๊าอยู่ไหน
สัญญาณจาก gps ที่ติดตัวป๊าไปก่อนเข้าร้านอาหารดับลงตั้งแต่ยังไม่ออกเขตเมือง ทิ้งให้ทั้งครอบครัวต้องวนหาอย่างไร้ความหวัง หนทางเดียวคือต้องไปลักพาตัวผู้ลักพาตัว แต่ในเมื่อปรากฏว่าธามก็ไม่รู้ แด๊ดก็ควรจะไม่รู้เช่นกัน
ดวงตากลมโตใสซื่อมองสำรวจผู้เป็นพ่อ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นกล้องวงจรปิดในห้องสอบปากคำ แต่ที่แย่กว่าคือมันซ้อนทับกับสายตาหวาดกลัว ใบหน้าขาวซีด ขาสั่น ๆ ยืนหยัดท่ามกลางห้องนั่งเล่นพังทลาย เป็นภาพที่กระตุ้นให้แด๊ดอยากขับรถหนีออกไปเดี๋ยวนั้น
"คนเดียวเหรอ" เด็กชายย้ำ
"คนเดียวดีแล้ว"
"พวกหนูก็ห่วงป๊าเหมือนกันนะ"
"บางอย่างมัน…ไม่ใช่ความลับที่แด๊ดจะบอกได้"
ใบหน้ากลม ๆ ทำแก้มป่องไม่พอใจ แน่ล่ะ มันเป็นข้ออ้างที่เหลวไหลที่สุดเลย ตอนนี้ใช่เวลามารักษาความลับไหมหลังพึ่งหวุดหวิดจะตายอยู่รอมร่อ
ผู้เป็นพ่อรู้ตัวว่ากำลังกันลูกออกไป ทั้งที่ทุกคนโตพอจะรู้เรื่องแล้ว สามารถดูแลชีวิตตัวเองเผื่อแผ่ไปถึงชีวิตคนอื่นได้แล้วด้วยซ้ำ การปิดหูปิดตาลูกก็เหมือนปฏิเสธการเติบโตอันล้ำค่า แถมถ้าเขาเป็นอะไรไปอีกคนเด็ก ๆ จะยิ่งเสียใจหนักกว่าเก่า
แด๊ดเชื่อว่าลูกดูแลตัวเองได้ เชื่อว่าลูกทุกคนเข้มแข็งเพียงพอที่จะเอาตัวรอดไหว แต่แค่ความเชื่ออย่างเดียว มันไม่อาจลบภาพฝันร้ายในใจ
_____


ชายปริศนายังเหลือหน้าไว้ให้ผู้สืบทอดบ้าง ถึงไม่อุ้มแบกขึ้นบ่าเหมือนเขาช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่ช่วยพยุงเดินด้วยกันแทน แขนคนเจ็บอยู่บนบ่ากว้าง ลำตัวส่วนบนแนบชิด มือกระชับเอวเขาไว้มั่นคง
นาวีพยายามกัดฟันรักษาภาพลักษณ์เข้มแข็ง เอาคำว่า 'ผู้สืบทอด' และ 'ย่า' มาเตือนตัวเองไม่ให้ซบอกคนข้าง ๆ อย่างชัดเจนเกินไป แต่การฝืนยิ่งส่งความเจ็บปวดลงเข่าหนักกว่าเก่า ลงน้ำหนักทีเหมือนจะตาย ไม่ต้องคิดไปถึงเลยว่าจะเดินเอง
ความทุลักทุเลทำให้พวกเขาใช้เวลานานกว่าจะถึงครัวชั้นหนึ่ง ข้างในไม่ได้ว่างเปล่าตามที่คาด ร่างในชุดขาวโทรม ๆ ยืนนิ่งขวางหน้าประตูทางออกสู่สวน แขนทั้งสองข้างปล่อยแนบลำตัว คอเอียงในลักษณะผิดธรรมชาติ ดวงตาเปื้อนเลือดไม่มองสิ่งใด เหมือนแค่ถูกสั่งให้ 'รอ' ดักทางเหยื่อที่รู้ว่ายังไงก็ต้องหนีไปข้างนอก น่ากลัวว่าทุกทางออกจากตัวบ้านจะถูกการ์ดอยู่เช่นเดียวกัน
พวกเขาแอบอยู่หลังบานประตูของห้องติดกัน เงียบภาวนาให้ผู้ทรยศเดินออกไป แต่จนแล้วจนรอดร่างที่ยืนนิ่งก็ไม่ยอมขยับ
ผู้ช่วยเหลือตัดสินใจพานาวีเลี่ยงไปอีกทาง ทั้งสองผ่านทางเดินริมบันไดที่มืดสลัว เต็มไปด้วยเศษราวจับร่วงลงเป็นกองไม้ระเกะระกะ ก่อนจะถึงบันไดเตี้ย ๆ ฝังลึกลงผนังปูน นำไปสู่ประตูไม้เก่าขึ้นรา พอเปิดออกเห็นแต่ความมืดกับหยากไย่ ดูคล้ายปล่องเมรุเชื่อมไปปรโลกมากกว่าทางใต้ดิน
"ขะ-เข้าไปในนี้เนี่ยนะ??" คนขี้กลัวส่ายหน้าอย่างเดียว ใช้สายตาเคลือบแคลงมองคนใจดีที่ช่วยชีวิต แต่ตอนนี้จะใจร้ายมากถ้าให้เขาไปติดอยู่ในนั้น
"มันเป็นทางเชื่อมไปถึงสวน"
"ทำไมรู้ดีจังฮึ" หรือความจริงแล้วเจ้าหน้าที่เก๊จะเก๊เนียนกว่าที่คิด เขารู้เรื่องบ้านร้างแล้วก็การทำงานของสมาคมดีจัง อยากรู้นักใครแอบช่วยหมอนี่ ใครกันที่กล้าทรยศย่า
"เอาไว้ทีหลังได้ไหมนาวี"
ร่างเล็กกว่าถูกลากเข้าไปรวดเร็ว ย้ำเตือนว่าทางเลือกของเขามีน้อยพอ ๆ กับแสงสว่างในทางลับ ดีที่ผู้ร่วมทางหักไฟฉุกเฉินให้นาวีถือสู้กับความมืด อีกทั้งสัญชาตญาณบอกเขาว่ากลิ่นอายของคนใกล้ตัวเท่ากับปลอดภัย มือที่โอบกอดก็ช่วยให้อุ่นใจจนลืมเถียง
เส้นทางมืดสนิทตัดตรงอย่างเดียว ยังไงก็ไม่หลง หนทางข้างหน้าให้ความรู้สึกไกลมากไม่รู้จบ ยิ่งอยู่นานยิ่งเหมือนช่องแคบรอบตัวบีบคั้นเข้ามา หลังเดินไปราว ๆ สิบนาทีที่เหมือนสิบชั่วโมง เด็กหนุ่มถึงเห็นแหล่งแสงสว่างอื่นที่ไม่ใช่ไฟฉุกเฉิน
ไม้ค้ำมนุษย์ทิ้งให้นาวีพิงกำแพงชั่วคราว ก่อนชายหนุ่มจะผลักประตูสี่เหลี่ยมบนเพดานออก แล้วพากันปีนบันไดสู่โลกชั้นบน ลังไม้เป็นสิ่งแรกที่นาวีสังเกตเห็น ตามด้วยอุปกรณ์ช่างแขวนเต็มผนังสามด้าน นอกนั้นเป็นแผ่นพลาสติกกับลูกบิดโทรม ๆ ตรงทางออก และพื้นที่แคบพอจะมองเห็นหมดว่าทั้งห้องไม่มีผีซ่อนตัวอยู่
"ผมจะออกไปดูข้างนอกก่อน"
"ไม่เอา ไปด้วยกันสิ" เด็กหนุ่มเถียง แต่โดนทิ้งให้นั่งหน้ามุ่ยบนลังไม้อยู่ดี
ชายปริศนาค่อย ๆ แง้มประตูออกสู่สวน จากช่องแคบระหว่างบานพับกับผนังเขาเห็นเงาเส้นแตกสาขาของกิ่งไม้บนฟ้ากลางคืน นอกนั้นเป็นเงาตะคุ่มยากจะแยกออกว่าพุ่มไม้ น้ำพุ หรืออะไร เมื่อเห็นว่าทางสะดวก ผู้ช่วยเหลือหันกลับมาหาเด็กหนุ่ม ตอนนั้นเองที่หางตานาวีเห็นเงาขยับเร็ว ๆ อยู่ข้างนอกจึงตะโกนเตือน
"ข้างหลัง!"
ช้าไปแล้ว ผีตาเลือดโดดล็อกคอร่างสูงไว้จากข้างหลัง หมายให้ขาดอากาศ เหยื่อแก้ด้วยการดันศัตรูไปชนแผงแขวนอุปกรณ์ เครื่องมือหลายอันร่วงกราวลงมา
ชายหนุ่มหน้าดำหน้าแดงจากหายใจติดขัด เขาพยายามกระแทกร่างศัตรูชนกับผนังซ้ำ ๆ แรงชนิดถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดาคงหมดสติไปแล้ว แต่ผียังเกาะหลังไม่ปล่อย สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อนาวีเห็นผู้ทรยศวิ่งกรูมาไม่ต่ำกว่าสาม และประตูก็เปิดกว้างต้อนรับ
คนเจ็บรีบฝืนลุกไปหยิบอาวุธมาช่วยผู้ช่วยชีวิต เขาฉวยค้อนเล็งทุบหัวผีให้มันหยุด มันละมือข้างหนึ่งมาแย่งอาวุธกับนาวี เปิดโอกาสให้เหยื่อจับผู้โจมตีทุ่มตัวลอย พาตัวเองออกจากท่ารัดคอได้สำเร็จ
ชายปริศนาลากแขนเขาให้วิ่งหนีไปด้วยกัน ขาที่เชื่องช้าทำให้เขาเป็นตัวถ่วง ถึงก้าวลงพื้นดินนุ่มก็เหมือนก้าวลงถ่านไฟ เหลือบข้างหลังเห็นภาพไกล ๆ ว่าพวกที่เคยตระเวนหาอยู่รอบบ้านต่างพากันวิ่งมาทางนี้ จากคนตาเลือดสองสามคนกำลังจะกลายเป็นสิบ
"ไม่-ไม่ทันแน่ ทิ้งผม—"
"ไว้ทีหลัง! วิ่งก่อน!"
…เขาไม่ฟังเลย
ในสวนมืดและเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง ท่อนไม้ล้มคว่ำ พุ่มไม้หนามขึ้นเป็นกระจุก ก้อนหินคมนิ่งรอเป็นกับดัก ทั้งร่างกายและทัศนวิสัยเป็นเครื่องถ่วง ช้าจนถูกไล่กวดทัน
"นาวี!"
เสียงตะโกนเตือนมาช้าไป เขาถูกร่างเร็ว ๆ พุ่งใส่จากมุมอับจนล้มคว่ำ
ตอนลงเขาเอามือยันพื้นผิดท่า ข้อมือที่รับแรงกระแทกเหมือนร้าวแตกเป็นเสี่ยง ความเจ็บปวดพุ่งลามไปทั่วเหมือนเอาแขนจุ่มกระทะร้อน เสียงร้องของตัวเองรวมไปกับเสียง 'พลั่ก!' ของเท้ากระแทกเนื้อ
นาวีเห็นศัตรูโดนถีบไปไกล ก่อนเขาจะโดนอุ้มขึ้นพาหนีอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดทั้งภายในภายนอกร้อนชัดจนน้ำตาไหล คนหนึ่งกำลังจะหมดแรงในไม่ช้า คนหนึ่งอยู่ในสภาพร่างกายไร้ทางสู้ อยู่ท่ามกลางวงล้อมของอันตรายถึงชีวิต
…ในที่สุดก็ไม่มีทางเลือก
มือของเขาทาบบนแผ่นอกชายหนุ่ม สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจากการออกแรง ก่อนจะหลับตาลง
เขาไม่อยากจำช่วงเวลาหลังจากนั้น
นาวีได้ยินเสียงเรียกร้อนรน มือเขย่าปลุกให้คืนสติแต่ก็พยายามเบามือไม่ให้เจ็บ เห็นใบหน้าคุ้นเคยผ่านการรับรู้เบลอ ๆ มีแต่สายตาเป็นห่วงของอีกฝ่ายที่ชัดเจน ตราตรึงเข้าประสาทโดยตรงราวกับเป็นมีดแหลมคมทิ่มแทง
"—ไว้ อย่าพึ่งหลับ —ตื่น!"
ท่ามกลางความปวดหัวหนึบ ร่างกายถึงขีดจำกัด ผู้หลงลืมถูกเตือนด้วยภาพความทรงจำชวนขมขื่น แต่เขาเลือกที่จะปล่อยจิตใจให้หลุดลอยไปโดยไม่สู้ เพราะนิทรามันไร้ความเจ็บปวด นิทราไร้ความรู้สึกผิด นิทราไม่มีน้ำตา
"ป๊า!"
____


ทั้งที่นาวีควรจะเหนื่อย ทั้งที่จำได้ว่าแขนขาล้า ปวดศีรษะราวกับถูกคีบหนีบ อาการบาดเจ็บนานัปการจนเลิกนับ ตอนนี้กลับรู้สึกสบาย แตกต่างจากความสบายของห้องผาสุขตรงที่ร่างกายยังระบมอยู่ มันให้ความรู้สึกจริงกว่า แค่ถูกสัมผัสอื่นดึงความสนใจไปเท่านั้น
กลิ่นอายชวนให้โหยหา ความนุ่มนวลของเบาะที่รองรับร่าง ความอบอุ่นของอากาศโดยรอบ คนเจ็บลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เห็นว่าคนคุ้นเคยกำลังกลัดกระดุมเสื้อให้ กริยาล่วงเกินที่ควรจะทำให้ผู้สืบทอดโกรธ แต่มัน…มันเป็นธรรมชาติมาก ๆ
พอกะพริบตาอีกทีเห็นอีกฝ่ายง่วนอยู่แถวแขน มือที่ดูหยาบกระด้างสามารถดูแลรอยช้ำได้ละเอียดอ่อนอย่างน่าทึ่ง รู้จักเบามือลงเมื่อเห็นนาวีขมวดคิ้วมุ่น รู้จักหยุดเมื่อได้ยินเสียงสะดุดตอนหายใจ เชี่ยวชาญการอ่านภาษากาย 'เจ็บ' ของเขามากอย่างกับทำมาแล้วเป็นร้อยครั้ง
รอบตัวเขาเงียบเชียบ ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น มีเพียงบรรยากาศไม่ไว้ใจที่ไว้ใจแขวนอยู่ เชื่อสุดหัวใจว่าจะถูกช่วยเหลือ ถูกดูแล ถูกรัก สามารถกลับสู่นิทราได้อย่างไร้กังวล
___
นาวีตื่นขึ้นมาบนเตียงใหม่ เขาไม่ได้อยู่ในชุดเดิมที่น่าจะเกลือกดินจนเละเทะแล้ว แต่ใส่ชุดนอนไซซ์หลวมใส่สบายที่มีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มชวนคิดถึง ปนกลิ่นสบู่แบบที่ชอบ แล้วก็ผ้าห่มผืนหนารอบตัวเหมือนกำลังโดนโอบอุ้ม แผลทุกแห่งมีผ้าขาวพัน ใต้นั้นได้กลิ่นยาจาง ๆ
ผู้บาดเจ็บเห็นสองสิ่งที่แสดงความใส่ใจตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มีน้ำอุ่นตั้งแต่ยังไม่นึกหิวน้ำ มียาแก้ปวดตั้งแต่ยังไม่อยากได้อะไร ซึ่งถ้ามีเวลาจัดเตรียมทั้งหมดนี้เขาคงหมดสติไปนานจริง ๆ ไม่รู้เจ้าหน้าที่เข้าไปใหม่หรือยัง ตรงบ้านร้างเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ย่ารู้รึเปล่าว่าเขาอยู่นี่? นาวีคิดแล้วใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่อาจควบคุม ป่านนี้ก็คงหาเขาให้วุ่น ต้องรีบกลับแล้ว ผู้สืบทอดไม่ควรทำให้ย่าผิดหวัง ต้องรีบกลับก่อนจะโดนทีมผู้คุมตามถึงตัว—เดี๋ยวก่อนสิ พวกตาเลือดยังไม่ตายหมด สมาคมอาจคิดว่านาวียังติดอยู่ในบ้านร้างก็ได้
…ถ้าแบบนั้นก็ยังพอมีเวลา
"ฉัตร"
ชายที่กอดอกหลับคาเก้าอี้สะดุ้งตื่น
"ฮะ—จำได้-จำได้แล้วเหรอ?" เขาลุกเข้ามาใกล้ นาวีถอยหนี คนร้อนรนถึงหยุดนั่งตรงขอบเตียงแทน กวาดสังเกตสีหน้าคนป่วยด้วยแววตาเป็นประกาย
"แค่จำชื่อได้"
ความผิดหวังร่วงโครมลงมา
นาวีเบือนสายตาหนีไปสำรวจเสื้ออย่างสงสัย จับตรงอกเสื้อขึ้นดมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอันคุ้นเคย "อันนี้เสื้อผมเหรอ"
"อืม" น้ำเสียงของเขาเจือความเศร้า "ยังปวดหัวอยู่ไหม"
"ไม่แล้ว"
"แน่นะ? เรื่องสุดท้ายที่จำได้คืออะไร"
"โดนผีมันผลักล้มผิดท่าแล้วก็เจ็บข้อมือ" มองไปเจอแต่ผ้าพันแผล ทั้งข้อมือ ข้อเท้า บนศีรษะ
"ยาแก้ปวดไม่ช่วยเหรอ"
"พึ่งกินไปเมื่อกี้เอง ใจร้อนจัง ยามันยังไม่ย่อยเลยมั้ง"
"นาวี…"
"เกิดอะไรขึ้นบ้างหลังผมหลับแล้ว"
ฉัตรลังเลจะกดดันถามเรื่องสุขภาพต่อ ซึ่งนาวีพร้อมจะพาเปลี่ยนเรื่องอีกถ้าเขาทำจริง ดีที่คู่สนทนายอมวางความเป็นห่วงชั่วคราวแล้วตอบคำถาม เขาเหลือบมองเฉียงขึ้นไปบนผนังทั้งขมวดคิ้วอยู่นาน คล้ายความทรงจำล่าสุดชวนสับสนมากจนยากสรุปเป็นคำ
"มันเกิดขึ้นเร็วสุด ๆ แต่ เอ่อ มีพวกใหม่มา? เหมือนมันจะสู้กันเอง ผมก็เลยรีบพานาวีหนีออกมาที่นี่"
"ที่นี่คือ…?" เขากวาดสายตาพิจารณาห้องที่เหมือนหอพักไม่ก็ห้องเช่ารายวัน เฟอร์นิเจอร์ค่อนข้างเก่า ม่านสีขาวซีดจนออกเหลือง สีบนผนังบางส่วนหลุดลอด ตู้เย็นส่งเสียงแปลก ๆ ตลอดเวลา ข้อดีอันหาได้ยากคือความสะอาด ซึ่งเทียบกับนรกบ้านร้างแล้วนับว่าโรงแรมเจ็ดดาว
นาวีพึ่งสังเกตเห็นอีกอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ ประตูทางออกหนึ่งเดียวถูกปิดล็อกคล้องโซ่แถมลงกลอนจากด้านใน หน้าต่างถูกปิด ดึงม่านทับอีกชั้น เห็นแค่แสงใต้ม่านที่ลอดผ่าน
ทั้งคอยตามติดเป็นเงา บุกรุกยามวิกาล ฉวยโอกาสพามาขังในพื้นที่ส่วนตัว ธงแดงเถือกเตือนทุกสัญญาณอันตราย แต่ที่เหยื่อลักพาตัวไม่พอใจสุดคือเขากล้าลงมือกับผู้สืบทอดได้ยังไง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ
"เราต้องอยู่ที่นี่จนกว่าพวกสมาคมจะกลับไป น้ำกับอาหารอยู่ในตู้เย็น เสื้อผ้าแขวนในตู้ ผมเตรียมมาพอสำหรับอาทิตย์นึง ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มก็บอก"
เด็กหนุ่มกอดอกปกป้องตัวเอง หรี่ตามองหน้าโจรลักพาตัวนิ่ง ๆ หลังปะติดปะต่อเป้าหมายและภาพรวมได้ คุณสมบัติครบครันจริง ๆ
"ผมโดนฉุดอยู่เหรอ"
โจรมือใหม่ถอนหายใจเหน็ดเหนื่อย ขยี้ผมข้างหลังให้ยุ่งเหยิงอย่างหงุดหงิด ด้วยไม่รู้ว่าควรอธิบายสถานการณ์อย่างไรดี "เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ผมแค่—"
เสียงพูดหยุดทันควันเมื่อนาวีนั่งคร่อมบนตักเขา
บรรยากาศเปลี่ยนกะทันหัน ทำเอาฉัตรลมหายใจติดขัด ดวงตาโตมองผู้ร่วมห้องอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่จะดันออกก็ลังเลไม่อยากให้คนบนตักเจ็บ ร่างเล็กกว่าโอบแขนข้างหนึ่งรอบคอเขา ทั้งช่วยให้ตัวเองสมดุลแล้วก็ดึงความสนใจไปพร้อมกัน มอบสัมผัสอบอุ่นของต้นขาเรียวผ่านชุดนอนบาง
"อื่อ…จะทำอะไรน่ะ?"
"เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม" เด็กหนุ่มเอียงคอกระซิบถาม น้ำเสียงเบาอย่างไม่มั่นใจ
ผู้ฟังขมวดคิ้ว จ้องแววตาคาดคั้นใสซื่ออย่างระมัดระวัง ด้วยไม่แน่ใจถึงสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงจึงเลือกเลี่ยงตอบ
"ถ้าจำอดีตได้ก็จะรู้คำตอบเอง"
"แต่ถามไปก็ไม่บอก" นาวีกล่าวโทษกับตรรกะของเขา "ถ้าปัญหาคือความทรงจำ ทำไมไม่ทำให้จำได้ล่ะ"
เด็กหนุ่มเบียดเข้าไปใกล้อีกจนอีกฝ่ายนิ่งเป็นหิน รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น ดวงตาคู่สวยมองพิจารณาหน้าโจรลักพาตัวในระยะประชิด ขณะใช้มือเรียวไล้ไปตามแก้ม คาง ผิวหน้าที่ขาดการดูแล
"เอ่อ" ฉัตรอ้ำอึ้ง เห็นได้ชัดว่าถูกเบี่ยงความสนใจไปมาก ใช้เวลานานกว่าจะนึกรวบรวมคำพูดออก "คุณอาจโดนย่าล้างสมอง"
"ไหนบอกว่ารักไง"
"ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจ ผมแค่…ผมต้องไม่ให้นาวีทำสิ่งที่จะเสียใจทีหลัง" ชายหนุ่มตัดสินใจชัดเจน ค่อย ๆ จับแขนคนบนตักออกอย่างนิ่มนวลขณะอธิบายเหตุผล แต่ความสนใจของผู้ฟังจดจ่ออยู่กับที่อื่นแล้ว
"เราเคยจูบกันใช่ไหม"
ดวงตาเด็กหนุ่มหยุดค้างตรงริมฝีปากคนตรงหน้า เห็นการเคลื่อนไหวของลูกกระเดือกตอนกลืนน้ำลาย ฉัตรนึกถึงสิ่งเดียวกันอยู่แน่ถึงได้หลบเลี่ยงสายตา
"นาวีนอนพักต่อเถอะ เดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวกว่าเดิม"
แต่คนเจ็บไม่ฟัง เขาโน้มตัวไปจุมพิตเบา ๆ เร็ว ๆ คล้ายแมลงปอแตะผิวน้ำ รับรู้สัมผัสหยาบของริมฝีปากแตกเล็กน้อย ความสุขเบิกบานในอกเหมือนได้ของที่หล่นหายกลับคืน
"อยากอยู่ตรงนี้นาน ๆ"
ดวงของผู้เริ่มจูบดูขุ่นมัว ไม่ชัดเจน คล้ายจมอยู่กับความฝันทั้งที่ตื่น พวงแก้มทั้งสองขึ้นสีระเรื่อเมื่อความทรงจำผุดขึ้น นาวีช้อนมองชายในฝันผ่านม่านขนตายาว เขินอายเมื่อรับรู้ว่าสิ่งที่มองได้ไม่มีเบื่ออยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
ฉัตรทำตาโต ขบกรามแน่น มือที่ประคองตรงเอวกับสะโพกลังเลว่าจะผลักออกหรือรั้งเข้าใกล้ขึ้นดี ระหว่างเสียเวลาคิดความอดทนของเขาก็เริ่มเน่าเสียตามไปด้วย มันอยากจะกระโจนออกมาแทบแย่ อยากผลักร่างที่โหยหาให้นอนราบอยู่ข้างใต้ อยากส่งผ่านความคิดถึงแทบคลั่งไปทุก ๆ กระเบียดนิ้วของผิวกายนุ่ม
"คุณเป็นคนพูดกับผมสินะ"
"…ใช่" เสียงกระซิบยืนยันกลับมาพร่าด้วยความรู้สึก
"ผมดูมีความสุขมาก" นาวีหลับตาลงนึกภาพความทรงจำลึกล้ำ ตั้งแต่เคียงคู่บนเตียงนอน อ้อมกอดในห้องครัว ท้องฟ้ากลางคืน ทะเลดาว ภาพเมืองที่ตกอยู่ใต้ความมืดจากมุมสูง เรียกรอยยิ้มบนแก้มสีหวาน "ถ้าจูบอีกจะนึกออกไหมนะ"
แววตาของผู้ฟังอ่อนลงด้วยอ่อนไหวกับคนบนตัก ความหวังทอประกายทรงพลังเมื่อนึกว่าสามารถช่วยย้ำให้ได้ว่ารักอย่างไร รู้สึกคิดถึงมากเท่าไหร่ แต่ผ้าพันแผลบนศีรษะเป็นตรรกะช่วยเตือนอย่างดี
"ไม่สิ ถ้าโดนแผล—"
"ทำให้จำได้ที"
นาวีตัดบทเขาด้วยการโน้มคออีกฝ่ายลงมาหาเอง ซึ่งถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่ลิ้นชายหนุ่มทำงานไวเหมือนกดสวิตช์ เร่งจากศูนย์ไปร้อยโดยไม่รั้งรอ
ราวกับคนอดอยากกลั้นความหิวโหยมานาน ฟันคมขบริมฝีปากสวยโดยไม่เตือน เศษผิวแตกแห้งเล็ก ๆ บนเนื้อหยุ่นกระตุ้นให้อ่อนไหว ทั้งปลายลิ้นเปิดทางเข้าในโพรงปากนุ่ม ส่งผ่านความคิดถึงเป็นรสจูบรุนแรง ชักนำให้คนตัวเล็กกว่าท้องน้อยลุกเป็นไฟ ทั่วร่างเหมือนหลอมละลายจนไม่อาจกลั้นเสียงคราง
ตั้งแต่เริ่มต้นจนละจาก ชายหนุ่มรู้หมดว่านาวีชอบไม่ชอบอะไรตรงไหน ความเชี่ยวชาญระดับผู้ที่ฝึกซ้อมกันมานาน ตั้งแต่ฝังแนวฟันบนเนื้ออ่อนตรงซอกคอ ลิ้นร้อนที่ลากผ่านผิวหนังบาง ฝ่ามือหยาบที่บีบจับไปทุกที่อย่างฉาบฉวย กอดเกี่ยว ส่งผ่านทุกความรู้สึก
นาวีไม่รู้เลยว่าแผ่นหลังราบไปกับเตียงตั้งแต่เมื่อไร ไม่ได้จำตอนเอาขาเกี่ยวเอวคนด้านบน ฉัตรรู้จักทุกส่วนไวสัมผัสบนร่างกายเขาอย่างต้นหนเรือจำแผนที่ พาให้ดื่มด่ำความรู้สึกดีจนแทบเสียสติ ราวกับวิ่งอยู่บนสันเขาแคบชัน ซ้ายขวาคือนรกสวรรค์ที่ร่วมกันมอดไหม้
ทุกความสงสัยเลือนหาย เหลือแค่คลื่นสุขสมที่แผ่ซ่านไปทั้งร่าง ไม่ว่าจะความจริง ความฝัน อดีต ปัจจุบัน ดีงาม อับอาย—ไม่มีสิ่งใดสำคัญ
_____


ในช่วงเวลาต่างกัน ย่อมมีเวลาที่ต่างกันออกไป ชายหนุ่มผมเงิน ตาสีแดงคิดเช่นนี้ ตั้งแต่ตอนที่เขาไปที่ยานอวกาศนั้นมันก็มีอะไรผิดปกติ สายตานั้นมันเหมือนกับว่าผู้ปรากฏมานั้นมันไม่ใช่แค่ภาพลวงตา สามชั่วโมงก่อนได้มียานอวกาศลำหนึ่งตกลงมายังเขติที่พวกเขาอยู่ เด็กหนุ่มด้วยความสงชัยจึงเดินเข้าไป ตัวยานประกอบมาจากโลหะประหลาดสีเงินยวง สะท้อนแสงดาวให้เจิดจ้าขึ้นหลายเท่า กระจกยานประกอบมาจากแร่สีน้ำเงินดูประหลาด สายตาของเด็กหนุ่มบอกมาว่าจะไม่ขลาดกลัวต่อผู้ใด เดินทางเข้าไปหายานทรงเครื่องบินแต่มีปีกถึงหกปีก เขาลองเปิดฟ้าของยาน ปรากฏว่ากระจกนั้นฉายภาพประหลาดออกมาอย่างรวดเร็ว มันคือภาพของเอเลี่ยนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน พวกต่างดาวมีหางยาวเหมือนกิ้งก่า ขากรรไกรประกอบไปด้วยฟันคมกริบเหมือนมีดกิโยตีน ทั้งตัวประกอบไปด้วยเกล็ดแข็งเหมือนชุดเกราะที่พอประกายหลากสีสัน บางตัวทำงานในห้องวิจัยแบตเตอรรี่
บางตัวใช้งานเครื่องจักรประหลาดทำการผลิตอวัวยะทดแทดให้กับเพื่อนรวมเผ่าพันธ์ที่สูญเสีย บางตัวถือปืนกลรูปร่างประหลาดขึ้นประทับบ่า ก่อนจะยิงไปยังจุดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า พวกกิ้งก่าอวกาศจากที่เขามองเห็นจากโฮโลแกรมนี้มีไม่ต่ำกว่าร้อยตัว บางตัวก็เก็บพลังงานจากชุดเก็บความร้อน ต่อมาได้มีหน้าจอสามมิติปรากฏขึ้นมาต่อหน้าชายหนุ่ม ภาพที่เขามองเห็นคือสิ่งมีชีวิตในทรงกิ้งก่าเช่นกัน แต่ขนาดของมันใหญ่กว่าลิซาร์ดแมนที่ปรากฏในโฮโลแกรมก่อนหลายเท่า ยาวหัวถึงหางร่วมสิบเมตร ขากรรไกรยาวเมตรครึ่ง บรรจุใว้ด้วยฟันที่เหมือนกับไบเลื่อยอันคมกริบ พวกมันหิวโหยไม่สิ้งสุด นั้นคือความรู้สึกที่เขามองเห็นจากโฮโลแกรม แต่ขาหน้านั้นมีแผ่นหนังขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่ คล้ายแผ่นหนังของสัตว์เลี้อยคลานบินประเภทเทอโรซอร์
ของเจ้าตัวใหญ่นั้นกลับกลายสภาพเป็นเหมือนปีกขนาดยักษ์ เมื่อมันกางปีกจะบดบังแสงตะวัน สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตรงหน้าตัวนั้นยังใชมันก็ไม่มีทางอ่อนแอ จะไม่ขอพ่ายแพ้หรือสิ้นหวัง ปรากฏตัวมาจากความมืดพร้อมคุณสมบัติคือความกล้า กิ้งก่ามหึมาเอ่ยคำพูดขึ้น" เจ้าต้องการเป็นคนพิเศษ หรือวีรชนหรือไม่ มนุษย์เอ๋ย" จะมีใครไม่อย่างเป็นก็บ้าแล้ว ผมเองก็อยากเป็นนะ ฮีโร่เนี่ย ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น" อืม เป็นคำตอบที่ดี ว่าแต่เจ้าเข้าใจธุงกิจหรือไม่" รู้สิ" เด็กหนุ่มพักหายใจ ก่อนเอ่ยคำตอบต่อไป" ทุกคนก็อยากได้กำไรสูงสุด การเจรจาจึงเป็นเรื่องจำเป็น ถ้าผลประโยชน์ที่อีกฝ่ายเสนอมาไม่คุ้มค่า ก้แค่ไม่ดีล" มังกรอวกาศตรงหน้าหัวเราะ" ดีมาก ข้าต้องการมนุษย์ฝืมือดีที่เป็นนักล่า มาเอาใว้ตามล่าและควบคุมสิ่งต่างๆให้มันอยู่ในสมดุล เพราะจะช้าจะเร็ว สุดท้ายพวกข้าต้องนำกำลังรบหลักมาดาวดวงนี้" ชายหนุ่มรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเข้าไปในร่างกาย"นี่คือของขวัญ"
"กลับไปแล้วฝึกฝนให้ดี ถึงเวลาสิ่งนี้จะมีประโยชน์" ร่างของเด็กหนุ่มเดินกลับมาจากยานอวกาศ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมา ข้อมูลในหัวของเขาบอกมาว่าตัวเขาตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว" ผู้เล่นคางาโฮะ แรงค์ D ได้รับพลัง Nitrogen manipulation และ carbon manipulation คะ" ชายหนุ่มจึงลองดึงแก้สไนโตรเจนมาใส่ในถังน้ำขนาดคนถือได้ ก่อนที่จะสาดมันใช่กำแพงเหล็ก แน่นอนว่าเหล็กกำลังเริ่มกัดกร่อน ด้วยผลของปฏิกิริยาเคมีจากน้ำกรด คางาโฮะเดินไปซึ้อน้ำและอาหารมาตุนเพิ่ม ใงๆจะใช้พลังของต้องมีแรงก่อน แต่ขณะที่เขาเดินผ่านตรอกแคบไร้ผู้คน ที่เต็มไปด้วยอาคารเก่าๆ สีเท่าจำนวนมาก
กลับมีนักเลงผิดดำคนหนึ่งมาเดินขวางทาง" เหยียบเงาหาเรื่องเหรือ" เด็กหนุ่มสายหน้า ก่อนจะเปิดขวกน้ำ และสาดน้ำที่กลายเป็นกรดในติกใส่ พอนักเล็งคนนั้นทรุดลง ก็เดินเข้าไปใช้มือขวาจับตัว แล้วกระชากคาร์บอนตรงต้นคอออกมา ทำให้คอขาดในทันควัน คนรอบข้างจ้องมองมาที่เด็กหนุ่มมองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีคนจึงสืบเท้าไปซึ้อของอย่างเร่งรีบ


ฉลามยักษ์นั้นเป็นหนึ่งในตัวตนนับพันที่จะเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่มีความกลัว เขาคนนั้นมันคือเทพหรือปีศาจ เดินทางมาจากความมืดนั้นมันเหมือนกับว่าจะไม่หวนกลับไป ใครคนหนึ่งนั่งอยู่ในร้านอาหาร ผมสีทอง ตาสีฟ้าเหมือนกับว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าแห่งนก ที่จะปรากฏตัวมาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง เขาคนนั้นจะไม่อ่อนแอ ความในใจมันบอกตัวสตรีงามเช่นนี้ นางเจอกับความมืดมาเยอะแล้ว นางรู้ดีว่าพวกมันทำอะไรได้บ้าง ชายหนุ่มผมดำตาสีฟ้าอย่างจอห์นพูดขึ้น ขณะวางแก้วน้ำลง" คุณเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับมอบพลังสินะ" หญิงสาวผมสีทองพยักหน้ารับ สีหน้าของนางบอกมาว่านางจะไม่กลัวใครทั้งนั้น โชคชะตาหรือ คำสาปหรือ จะทำลายมันให้ดู จะบิดเบือนมันให้ไม่เหลืออะไรสักอย่างสิ่งมีชีวิตทรงพลังนั้นมันจะไม่อ่อนแออีกแล้ว
หญิงสาวผมสีดำที่ปรากฏตัวบนที่นั่งถัดไปยิ้ม นางยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เหมือนปีศาจ ใครคนนั้นเดินทางมาจากดินแดนที่ไร้จิตวิญญาน ปรากฏตัวมาจากความมืด จะนำพาการเปลี่ยนแปลงมาเหมือนดังปาฏิหารย์หญิงสาวผมสีดำตาสีฟ้า สะบัดผมที่ยาวประบ่าพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว"ไม่ใช่แค่คนหรอกนะที่มีพลัง ขุมพลังที่พวกได้รับถ่ายทอดนะมันเป็นส่วนหนึ่งของพลังธาตุที่ไหลเวียนในจักรวาล เรียกอีกอย่างว่า universal espect "
พลังสากลงั้นรึ" ชายเจ้าของนามโจ็กเกอร์ยิ้ม พลังของโจ็กเกอร์คือ การควบคุมทองคำและโลหะเงิน ชายหนุ่มมองไปยังหญิงสาวผมสีเขียวที่มาเสริฟน้ำชา พร้อมกับที่สายตานั้นมันบอกมาว่าใครคนนั้นมันไม่ใช่ว่าจะสามารถทำลายได้ง่ายๆ สตรีผมสีเขียวคราม เอ่ยคำพูดออกมาอย่างรวดเร็ว" พวกคุณคงเป็นโอตาคุสินะ ว่าแต่ชาได้แล้วค่ะ"
ชายเจ้าของนามโจ็กเกอร์หัวเราะัอย่างรวดเร็ว ขณะรับน้ำชาที่รินใส่แก้ว แก้วของโจ็กเกอร์ฺทำมา่จากโลหะเงิน มันเป็นโลหะที่สร้างจากพลังของตัวเขาเอง ถ้ามีใครหน้าใหนคิดจะวางยาพิษเขาคนนั้น โจ็กเกอร์จะรู้ตัวก่อนเสมอ ร่างนั้นยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่ดูไร้วิญญาน ปรากฏตัวมาจากมุมอับคืออีกาที่บินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ชายในชุดมายากลโบกแขนขวาออกมาอย่างรวดเร็ว ผู้ปรากฏตัวมาในเวลานี้ไม่ใช่ว่าจะอ่อนแอ เขาคนนั้นจะทำลายคำสาปที่กัดกินแค่ชะตาของผู้คน ใครคนหนึ่งจะครองท้องฟ้าทุกแห่งหน จะโบยบินไปให้ถึงดินแดนที่เหมือนสวรรค์" ทาลอนเองก็ถือเป็นผู้มีพลังที่ไม่ได้อยู่ในรูปร่างของมนุษย์ตัวหนึ่ง ว่าแต่ชาอร่อยดีนะ ว่ามั้ย " ร่างนั้นพูด พลางโบกมือให้กับหญิงสาวอย่างเมเทรีย ที่ตอบด้วยการหัวเราะออกมาเบาๆ" อร่อยนะอร่อยจริง ที่คุณกินเป็นชาน้ำผึ้งมะนาวรึ" ร่างของหญิงสาวหน้าอกใหญ่ ผู้ใช้งานเหล็กและอะลูมีเนียมยิ้ม ใครคนหนึ่งปรากฏตัวมาจากดินแดน
ที่ต้องสาป เขาคนนั้นมันจะทำลายคำสาปของดินแดนที่ีไร้วิญญาน ปรากฏตัวมาจากความมืดที่เหมือนกับว่าเป็นดินแดนของจอมมาร วีรชนในตำนานจะไม่คืนมา ไม่อ่อนแอไม่สิ้นหวังต่อการเปลี่ยนแปลง ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าจะตื่นมาพบกับดวงตะวันนั้นมันไม่สามารถถูกทำลายไม่ ปรากฏตัวมาจากประวัติศาสตร์นั้นมันไม่เปลี่ยนไป สายตานั้นมันทำให้จ้องมองไปไม่กลับมา" ชั้นชอบชานมช็อกโกแล็ตมากกว่า ร่างหน้าอกใหญ่ใต้เสึ้อยืดสบายๆ ยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นมันเหมือนกับว่าผู้ไร้วิญญานเดินทางมาจากความมืดไม่หวนคืน หมอนั่นมันปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เป็นหนึ่งไม่มีสอง จะทำลายคำสาปให้ดู จะพังทลายทุกอย่างที่ขวางทาง"ความในใจของจอห์นออกมาทางสีหน้า ก่อนที่อลิเซีย หญิงสาวผมสีทองภายใต้เสื้อคลุมหนาจะเอ่ยขึ้น" จะบอกอะไรให้"
"ว่าพวกเราในเวลานี้ที่ต้องทำก็แค่การล่า" สตรีผมทองเอ่ยเสร็จก็จิบชาเขียวมัทชะ สีหน้าของนางบอกมาว่าไม่ใช่ว่าใครจะทำลายตัวตนของนางได้ง่ายๆ สาบานมาว่าจะไม่อ่อนแอจนถูกกลืนกินด้วยความสิ้นหวัง " รู้ ผมก็ไปถล่มพวกกุ้ยสวะนั่นที่โกดังมาแล้ว คนอย่างผมไม่ต้องเป็นห่วยเลยว่าสู้ไม่เป็น ว่าแต่ชื่อของพวกคุณคือ"หญิงสาวผมสีดำ ตาสีฟ้ายิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว" เมเทรีย เมเทรีย เบิร์นเกนไฮน์" สตรีอีกคนกล่าวเสริม"อลิเซีย อลิเซีย วาล" ร่างของสตรีงามเอ่ยคำพูดทำลายความเงียบขึ้น" ชั้นเป็นยามเฝ้าประตูของพึ้นที่ที่หนาวเย็นสุดๆ เลยละ" อือ ประเทศทางเหนือสินะ" ร่างนั้นมันมีสีหน้าที่สงบนิ่ง จอห์นกำลังประเมินสถานการณ์ ขณะที่โจ็กเกอร์เตรียมอาวุธแหลมคมอย่างลูกดอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาใต้ทะเล ฉลามยักษ์ยาวเจ็ดสิบฟุต พร้อมทั้งลำตัวที่ผอมเพรียวเหมือนจรวด บอกมาว่าร่างของมันออกแบบมาเพื่อความเร็วสูง พรานล่าเหยื่อใต้น้ำประเภทนั้นมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่จะยอมอ่อนแอ ใครคนหนึ่งบอกมาว่าจะไม่พ่ายแพ้ จะเปลี่ยนแปลงคำทำนายที่เรียกว่าโชคชะตา จะปรากฏตัวมาจากดินแดน
ใต้ทะเลที่ไม่อาจเห็นแสงตะวัน แต่ในน้ำไม่ได้มีเพียงแค่ฉลามยักษ์เท่านั้นที่ครองดินแดน วาฬขนาดใหญ่ที่มีความยาวถึงร้อยฟุต และขากรรไกรที่ยาวกว่ารถเมล์ทั้งลำ กำลังส่งเสียงร้องดัีนคลิกๆ อย่างรวดเร็ว ฟันในขากรรไกรแต่ละซี่ยาวกว่าศอกเด็ก ปรากฏตัวมาจากใต้ทะเลมันจะไม่พลาดเป้า วาฬบาลีนขณะสิบเมตร กำลังขึ้นไปหายใจบนผิวน้ำ ขณะที่ร่างของพรานล่าเหยื่อใต้ทะเลกำลังมุดมาอย่างรวดเร็ว มันดำดิ่งมาเหมือนกับฉลาม ผู้ล่าตัวนั้นมันไม่ใช่ว่าใครจะทำให้มันอ่อนแอง่ายๆ ความเร็วในการพุ่งชาร์จจากใต้น้ำด้วยความเร็วที่เหนือกว่านักวิ่งระดับโลก แรงกัดมหาศาลที่มากกว่าหลายสิบตัน ทำให้ร่างของวาฬบาลีนที่ถูกขย้ำ ขากออดเป็นสองท่อนแทบจะในทันรที ก่อนพรานล่าเหยื่อสุดดุร้ายใต้ทเล จะตรงไปเขมือบชิ้นส่วนที่ถูกทำให้หั่นเป็นท่อนๆ ในขณะเดียวกันในร้านอาหาร คนเหล่านั้นมันจ้องมองเข้าไปในสายตาที่บอกมาว่าจะไม่อ่อนแอ พวกที่ปรากฏตัวมาในเวลานี้
จะทำงานใหญ่ให้สำเร็จ" ตอนนี้ดูเหมือนการต่อสู้จะถูกทำให้เริ่มต้นขึ้นหลายสิบจุดทั่วโลก" เมเทรียพูดขึ้น ก่อนโบกมือให้บริกรมาเก็บแก้วเปล่า" คนเริ่มจะจริงจังกับศึกครั้งนี้กว่าเดิมสินะ" คัดเลือกประชากร" อลิเซียพูดขึ้น ก่อนจะหยิบแก้วเมนูน้ำชามาดู" คัดเลือกประชากรเนี่ยนะ" ใช่ คิดดูว่าภารกิจของพวกต่างดาวให้พลังพิเศษที่ทำได้ทั้งการสู้รบตบมือ และสร้างความสะดวกในการใช้ชีวิตมาแบบนี้ แต่ดูเหมือนว่าพวกนั้นอยากให้คนใช้พลังในการต่อสู้มากกว่า" จอห์นเอ่ยกับบริกรสาวที่เดินมารับออเดอร์" สลัดอกไก่ครับ"พลังของพวกเรานะมันไม่ได้ ทำได้แค่ความรุนแรงหรอกนะ ไนโตรกลีเซอรีนสามารถใช้ทำปุ๋ย หรือเป็นส่วนประกอบในยาหลายชนิดด้วย ถ้ามีความรู้มากพอ พลังที่พวกเราครอบครอง จะใช้งานเป็นเครื่องมือที่ทำให้ชีวิตดีขึ้นได้มากที่เดียว" ร่างของหญิงสาวที่ปรากฏตัวมาในเวลาแปลกๆ ยิ้ม รอยยิ้มของนางแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ " นั่นก็ถูก" เมเทรียแทรกขึ้น
" ทางชั้นก็เหมือนกัน อะลูมีเนียมเป็นสารเคมีที่มีประโยชน์มากในการก่อสร้าง น้ำหนักเบาขึ้นรูปได้ดี อีกทั้งยังไม่ขึ้นสนิม" ร่างนั้นพูดขึ้นมา" บ้านหลังไหม่ของชั้นก็สร้างด้วยอะลูมีเนียมกับเหล็กนี่แหละ" เจ้าของสีหน้านั้นมันบอกมาว่าเธอเองยังอยู่ในสภาวะที่ดีอยู่ นั้นคือสีหน้าของอลิเซีย" แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้่คะแนนจากระบบเท่าการที่ใช้พลังในการรบนี่สิ" นี่สินะ เลยบอกว่าการคัดเลือกจะเริ่มต้นขึ้น โจ็กเกอร์คิดในใจ ก่อนจะจิบน้ำชาเขาไปในลำคอ ร่างของชายหนุ่มตรงหน้า บอกมาว่าที่ผ่านมาเขานิ่งสงบ เฝ้าดูสถานการณ์และการตัดสินใจของแต่ละฝ่าย แต่เลือกที่จะไม่เข้าไปแทรกแซงมาตลอด แต่ถ้าที่วาลกับอลิเซียพูดเป็นความจริง ก็จะเกิดเรื่องใหญ่ในไม่ช้า เหล่าคนที่คอยควบคุมสถานการณ์การต่อสู้กำลังคิดถึงสถานการณ์ที่ประหลาด คนที่ครอบครองพลังนั้นมันขะไม่ประมาทต่อศัตรูใด ปรากฏตัวมาในเวลาหนึ่งไม่คืนมา ไม่อ่อนแอหรือหลั่งน้ำตาให้ผู้ใด ใครจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ
ก็เป็นไปแต่สถานการ์ณใหญ่ที่เริ่มแล้วจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม" เราอยากให้ทางคุณมาช่วยเป็นกำลังรบ" อลิเซียพูดอย่างตรงไปตรงมา" ตอนนี้สถานการณ์เหมือนจะมีใครสักคนต้องการจะทำการคัดเลือกประชากร เขาคนนั้นมันปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันเป็นหนึ่งไม่มีสอง เดินทางมาจากดินแดนที่เลือกไม่ไหลนอง วีรชนนั้นมันจะไม่อ่อนแอต่อความมืดดำ ปรากฏตัวมาจากเวล่าประหลาดไม่หวนคืน สายตานั้นมันบอกมาว่าจะไม่ขมขื่น ปรากฏตัวมาจากความมืดไม่เปลี่ยนแปลง เดินทางมาในเวลาที่ประหลาด สายตานั้นมันบอกมาว่าร้ายกาจไม่เปลี่ยนแปลง โจ็กเกอร์ที่ประเมินสถานการณ์เอ่ยออกมา" จะให้เชื่อได้ใง" ร่างของอลืเซียส่ายหัว กับท่าทีของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า


สิ่งมีชีวิตที่เหมื่อนกับว่าเป็นดวงตาของสวรรค์ ้เขาคนนั้นมันจ้องมองมาจากฟ้าด้านบน ดวงตานั้นมันเหมือนกับว่าเป็นมังกรที่โกรธเกรี้ยว ใครคนหนึ่งจะบดขยี้ทุกสิ่ง ใครคนหนึ่งจะทำลายทิ้งทุกๆอย่าง วีรชนเหล่านั้นไร้วิญญาน ไม่อาจถูกพันธนาการด้วยน้ำมือของผู้ใด เขาคนนั้นจะสร้างปาฏิหารย์ พวกเอเลี่ยนรู้ดีว่าใครคนหนึ่งไม่สามารถถูกทำลาย เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ วีรชนจะสร้างการเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง จะทำลายความมืดมิดที่สาปแช่ง จะต้องเดินทางมาเพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงตลอดไป เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นเพียงเงาพิฆาติ จะสร้างความมุ่งมาดที่ไม่อาจถูกทำลาย คำสาปของโชคชะตาสุดท้ายจะพังทลาย เหลือเพียงใครคนหนึ่งที่ท้าทายดินแดนที่เหมือนกับสวรรค์ โจ็กเกอร์ยืนอยู่ข้่างจอห์น" น้ำกรดพร้อมแล้วใช่มั้ย"
"ไม่ใช่แค่น้ำกรด แอมโมเนียมในไนเตรดก็พร้อมแล้วเหมือนกัน" ร่างนั่นเอ่ยตอบมา ดวงตาสีฟ้าจ้องมองไปยังนักมายากล บนท้องฟ้าเหนือกว่าที่พวกเขายืน มีกายักษ์ที่ยาวหัวถึงหางราวสามฟุต กำลังสะบัดปีกโบยบินบนท้องฟ้า ผู้ปรากฏตัวมานั้นมันไม่อาจจากลา สายตานั้นมันบอกมาว่าจะไม่เดินทางถอยหลังกลับไป ถ้าพลังของจอห์นคือไนโตรเจนและคาร์บอน พลังของสัตว์ปีกตัวนี้ก็คือการควบคุมทิศทางของสายลมได้ดั่งใจ เจ้าแห่งวายุนั้นเป็นหนึ่งไม่มีสอง ความเร็วในการเดินทางข้ามผ่านฟากฟ้านั้นมันเหนือกว่าจินตนาการ ปรากฏตัวมาเพื่อทำลายคำสาปของหมู่มาร ผู้ปรากฏตัวมาในเวลานี้ขอสาบานว่าจะไม่หวนกลับไป จะไม่ยอมตกเป็นทาสของความกลัว จะทำลายหมอกมัวที่กัดกินความหวัง ร่างของกานั้นแม้ตัวเบากว่ามนุษย์มากก็จริง แต่แลกมาด้วยความสามารถในการปฏิบัติการบนท้องฟ้าที่โหดกว่าหลายเท่า สัตว์ในวงศ์อาร์เวียนนั้นมัน
สามารถโบยบินบนท้องฟ้าได้อย่างสบาย ร่างของโจ็กเกอร์จ้องมองไปมองเห็นอีกาขาสีฟ้า ที่ลงมาเกาะที่คอน" ยินดีต้อนรับนายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรานะ" ทาลอน" อีกาดำเจ้าของนามทาลอนเอ่ยขึ้น" ชั้นเองยังไม่แน่ใจเขติอำนาจมาว่าเจ้านั้นมันปกครองพึ้นที่ข้างบนกว้างแค่ใหน" ข้างบน ในคำกล่าวของอีกาขาสีน้ำเงิน หมายถึงห้วงอวกาศนั่นเอง สิ่งมีชีวิตที่จ้องมองมาเป็นหนึ่งไม่มีสอง ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเจ้าพวกนั้นมันไม่เคยสามารถจะถูกกวาดล้า่นได้จริงๆ พวกมังกรอวกาศกลัวใครซะทีใหน โบยบินในหมอกเนบิวล่า เดินทางข้ามกาแล็คซี่ สิ่งมีชีวิตระดับนี้มันไม่ใช่ว่าจะสามารถถูกหยุดยั้งได้ง่ายๆ ความหิวโหยของผู้ปรากฏตัวมาจากอวกาศนั้นมันเป็นที่สุด ขอเพียงรอเวลาที่เหมาะสม มันจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง พวกนั้นมันเหมือนกับว่า ได้เริ่มเกมของตัวเอง
แล้ว สิ่งมีชีวิตที่มีอำนาจปกครองโดเมนนั้นมองลงมายังโลกมนุษย์ ขณะที่กลุ่มคนค้ายาเดินทางเข้ามาในโกดังร้าง" ยาบ้า 1000 เม็ด 100,000 เป็นใง" ร่างของหญิงสาวที่ติดบุหรี่พูดขึ้นมา"200,000 จะดีกว่า" นางพูดพลางใช้มือจับเข้าไปที่ถังไฮโดรเจน แต่กลับไม่รู้ตัวเลยว่า ที่ซ่อนอยู่มันคือความเลวร้าย ประกายไฟจากไฟแช็คทำให้เกิดแหล่งความร้อน ในโตรกลีเซอรีนเมื่อเจอกับพลังงา่นความร้อนจากไฟแช็ค ก็เลยเกิดระเบิดขึ้น มันเป็นระเบิดเพลิงที่เหมือนกับว่าเป็นเปลวไฟของสวรรค์ ความน่ากลัวนั้นมันจะเผาไหม้ทุกชีวิต แรงระเบิดฉีกร่างหญิงสาวที่สูบบุหรี่จนขาดเป็นชิ้น ส่วนหัวลงไปกลิ้งอยู่ที่พึ้น แขนปลิวไปทางหนึ่ง ขาถูกทำให้กระเด็นไปอีกทาง การระเบิดด้วยไนโตรกลีเซอรีน ทำให้เกิดเปลวไฟลุกลามเผาไหม้ร่างของศัตรูหลายคน บางถูกเพลิงเผาแขน
บางถูกไฟเผาไบ้หน้าจนถูกไม่ได้ บางถูกเผาชั้นผิวหนังและกล้ามเนึ้อ จนกลิ่นเหม็นไหม้โชยไปทั่วบริเวณ สีหน้าของใครคนหนึ่งที่จ้องมองมาเหมือนกับว่าเป็นยมทูต คนที่เหลือกระหน่ำยิงปืนยาวเข้ามาใส่ร่างที่แฝงเร้นอยู่ในเงา แต่อีกาเจ้าของนามทาลอนเพียงแต่ร้องขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องนั้นมันเหมือนกับว่าเขาไม่มีทางจะอ่อนแอ ผู้ปกครองท้องฟ้าจะไม่พ่ายแพ้ สิ่งมีชีวิตตัวนั้นมันสร้างคลื่นโซนิคบูมที่สั่นพร้อมหักข้อมือของศัตรูที่โจมตีมา ส่วนกระสุนปืนนะหรือ ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเหล่าผู้มีพลังพิเศษหรอก ในอากาศมีไนโตรเจนเป็นส่วนประกอบถึง 78% มันทำให้การจะสร้างบาเรียที่มองไม่เห็นจากกระแสลมนั้นทำง่ายๆ ลมแรงที่น้องๆ รายุ
ต้านทิศทางของกระสุนเหล่านั้น ทำให้พลังทำลายเหลือเพียงแค่ระดับบีบีกัน ซึ่งนั่นแน่นอนว่าไม่สามารถปลิดชีพนักรบระดับพวกจอห์นได้ สายตาของชายหนุ่มเหมือนกับว่าเป็นทูตแห่งความตายที่จ้องมอง ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันจะเปลี่ยนแปลงคำสาปที่เรียกว่าโชคชะตา ผู้ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าเป็นจุดจบ เขาคนนั้นจะพานพบกับการต่อสู้ของผู้กล้า ปรากฏตัวมาจากความมืดไม่คืนมาขอสาบานว่าตัวเขาจะไม่อ่อนแออีกต่อไป อาชญากรจำนวนหนึ่งวิ่งหนีเปลวเพลิงอเวจีที่เผาไหม้มันเหมือนกับว่าเป็นนรกภูมิ ปรากฏตัวมาเพื่อทำลายผู้เป็นศัตรูให้แหลกเหลว ปรากฏตัวมาจากความมืดที่จะกลืนกินดวงดาว เดินทางมาเพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงกับทุกอย่าง ผู้ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นแท้จริงไร้วิญญาน ไม่อาจถูกพันธนาการด้วยฝืมือของใครๆ เขาคนนั้นมันจะเดินทางมาพ้นจากดินแดนมืด
จะทำลายคำสาปที่กัดกินใครต่อใคร ขอสาบานมาว่าตัวข้าจะไม่อ่อนแออีกต่อไป ปรากฏตัวมาไซร้ไร้วิญญาน หมอนั่นมันคือตัวที่ไม่ควรไปหาเรื่อง ไม่ว่าใครก็ไม่ควรไปท้าทายเทพปีศาจ หลบเข้ามาให้ห้องปิด แต่ในห้องนั้นกลับมีถังออกซิเดจนตั้งให้ จอห์นเปิดสวิชต์ของถังออกซิเจน ขณะที่สายลมกำลังหลอมรวมกับผงถ่านคาร์บอน สร้างแก้สพิษที่ไร้สี ไร้กลิ่น แต่มีความสามารถในการปลิดชีวิตศัตรูได้อย่างเหนือชั้นอย่างคาร์บอนมองออกไซด์ ได่ก่อตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คนคนนั้นมันวางแผนใว้แต่แรกใช่ โกดังแห่งนี้คือคลังของกับดัก ชายที่ได้ชื่อว่าโจ็เกอร์ก็เริ่มลงมือแล้ว ความสามารถของโจ็กเกอร์ คือการควบคุมทำคำและโลหะเงิ้น หอกทองคำที่เกิดจากสินแร่ที่ฝั่งอยู่ใต้ดิน กำลังถูกทำให้พุงขึ้นมาเสียบทะลุตัวศัตรูอย่างไร้ความปราณี ปรากฏตัวมานี้ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายอย่างง่ายดาย แววตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะถูกย่อยสลาย ปรากฏตัวมานั้นมันเหมือนกับว่าใครคนหนึ่ง
ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย โจ็กเกอร์ดีดนิ้ว ก่อนจะเพิ่มความร้อนให้กับโลหะเงินที่ใช้เป็นกระสุน พร้อมกับที่ทองคำที่ได้รับความร้อน กำลังถูกทำให้หลอมละลายในรูปที่คล้ายกับว่าเป็นแม็กม่า ใช่แล้ว ทองคำถือเป็นโลหะที่มีคุณค่าทางเศรฐศาสตร์มากก็จริง แต่ถ้าให้ความร้อนมากพอ ก็แผดเผาผู้คนจนถึงตาย หรือจองจำศัตรูให้ใต้ทะเลทองคำเลว ทำให้ขาดทรัพยากรตายก็ทำได้เช่นกัน โลหะเงินถูกทำให้หลอมเหลว และระเหยเป็นไอตามลำดับ สายหมอกที่ทำจากธาตุเงินมีความร้อนหลายพันองศา กำลังแผดเผาร่างของศัตรูจนกว่าจะถึงความวินาศ ความร้อนสูงนั้นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาจากดินแดนของห้วงอเวจี สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าศัตรูคนนั้นมันจะถูกทำลายได้ง่ายๆ หมอนั่นมันเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากความมืดคล้ายว่าไม่อาจลืมเลือนร
"พลังของคุณคือควาามร้อนรึ"จอห์นถามขึ้น" ไม่ใช่หรอก" นั่นคือคำพูดจากปากของโจ็กเกอร์ "คนที่เป็นเจ้าของพลังความร้อนนะอยู่ที่ญี่ปุ่น ไม่ใช่ที่นี้ และอีกอย่าง นายพึ่งเลเวล 1 ไม่ใช่รึ" แขนสองข้างของจอห์นเรืองแสงขึ้น พร้อมกับที่ข้อมูลวิ่งเข้ามาในหัว" ปลดล็อคพลังครั้งที่ 1 สกิลควบคุมไนโตรเจนถูกทำให้เพิ่มระดับเป็นเลเวล 2 " ตอนนี้ก็เพิ่มเลเวลแล้วสินะ" จอห์นคิดในใจ ก่อนจะเอ่ยปากกับโจ็กเกอร์ ทางนั้นก็มีเลเวลเหมือนกันรึ" ก็ใช้อะนะ แต่เลเวลมันตัดสินการต่อสู้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น" โจ็กเกอร์ตอบ" อีกครึ่งหนึ่งคือสมองและการวางกลยุทธ์ ชั้นถึงบอกมาใงว่าให้เช็ทกับดักให้ดีๆหน่อย ถ้าวางกับดักชั้นสูงเอาใว้แต่แรก ตอนสู้ก็ไม่มีเหตุผลต้องผลา่ญพลังงานโดยใช่เหตุ นั่นแหละคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในเวลานี้ เพราะว่าไม่ได้มีแค่เราสองคนหรอกนะ ที่มีพลังอะนะ
ผู้ปรากฏตัวมาในเวลานี้ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เขาคนนั้นมันปรากฏตัวมาจากเงามืด ทำลายคำสาปที่กัดกินผู้คน เดินทางไปมาถูกแห่งหน จะมาพลาดง่ายๆได้ยังใง ผู้มีพลังพิเศษที่มีรูปร่างแบบมนุษย์ก็มีหลักร้อยแล้ว แต่ถ้านับผู้มีพลังที่อยู่ในร่างของสัตว์ต่างๆด้วย จำนวนผู้มีพลังก็จะไม่ใช่ร้อยแล้ว แต่เป็นหลักพัน การคัดเลือกใกล้เขามาแล้ว ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เดินทางไปให้พ้นขอบเขติเดิม...


สิ่งมีชีวิตที่จ้องมองไปดูประหลาดนั้นมันเหมือนกับว่าไม่มีวิญญานสถิต เดินทางมาจากควา่มมืกกลางหมู่ดาว โบนบินในอวกาศ ไม่ใช่แค่พวกมังกรอวกาศเท่านั้นเสียงกู่ร้องเหมือนกับว่าหมอนั่นมันเดินทางมาจากช่วงเวลาที่คาดไม่ถึง เสียงคลื่นความถี่ต่ำอย่า่งยิงถูกทำให้เดินทางผ่านความมืดระหว่างดวงดาว เทพผู้ปกคองดินแดนมีหรือจะอ่อนแอ ร่างอวตารนั้นมันจะไม่พ่ายแพ้ แม้ว่าโชคชะตากล่าวเช่นไร ข้าไม้หวั่น เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นความหิวโหยที่จะกลืนกินความสิ้นหวัง เดินทางมาจากความมืดในอวกาศ ปรากฏตัวมาจากช่วงเวลาที่ใครต่อใครขาดไม่ถึง เขาคนนั้นมันตื่นมาจากความมืดอันลึกซึ่ง เดินทางผ่านพ้น สายหมอกที่กลืนกินดวงดาว เขาคนนั้นมันเป็นยิ่งกว่าเทพหรือปีศาจ เป็นดังเงาของเทพมารที่จะเดินทางมา พลังไฮโดรเจนนั้นมันรับมือลำบาก ถ้าหากไม่ได้ฝึก
แก้ทางเอาใว้ก่อน ผู้ปรากฏตัวออกมาในเวลานี้มันไม่กลับคืนมา ใครคนหนึ่งเดินทางมาในเวลานั้นไม่หวนคืน โชคชะตาหรือคำทำนายข้าไม่ต้องการ ใครคนหนึ่งจะทำลายสายหมอกที่กัดกินผู้คนให้เแหลกเหลว เขาคนนั้นมัรจะทำให้ศัตรูแตกสลายไป ถูกทำลายไปด้วยพลังของผู้ไร้วิญญาน ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าจะเเดินทางมาจากพึ้นที่อันเหมือนกับว่าเงาปีศาจจะกลืนกินทุกสิ่ง ตัวตนระดับเทวทูติจะกินและย่อยทุกอย่าง ทั้งอำนาจที่มีของสิ่งมีชีวิตผู้ไร้วิญญาน ปรากฏตัวมานั้นมันพันธนาการให้ขยับไม่ได้ในดินแดนไร้ตะวัน ร็อคอวกาศจัดเป็นเอเลี่ยนที่สำคัญ เหล่าฟีนิกซ์พลังไฮโดรเจนนั้นมันกระพือปีกบอกมาว่าไร้วิญญาน ปรากฏตัว
มาในเวลานี้ไม้อาจทำลาย ใครคนนั้นมันเลวร้ายยิงกว่าภาพมายา เดินทางมาจากความมืดไร้เมตตา ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าผู้ไร้ภาพมายาไม่เปลี่ยนไป เดืนทางมาจากความมืดเหมือนกับรัตติกาล ปรากฏตัวมาจากความอาฆาติไม่อาจลืม หมอนั่นมันเดินทางออกมาจากเงาปีศาจมันไม่อาจฝืน ฝ่าฟันดินแดนที่ไม่สามารถฟึ้นคืนสู่ห้วงนิทรา ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนนั้นมันเป็นหนึ่งไม่มีสอง เดินทางมาพ้นหนทางของโลหิตที่ไหนนอง สิ่งมีชีวิตที่ร่ำร้อนคือความตาย ปรากฏตัวมาในเวลานี้มันเหมือนกับว่าจะไม่หวนคืนกลับ เดินทางผ่านพ้นความมืดที่ลาลับ และกลืนกินแม่วิญญานผู่กล้า ปรากฏตัวมาจากความมืดของนิทรา เดินทางผ่านพ้นกาลเวลาไม่หวนคืน วิวัฒนาการไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด เดินทางไปเพื่อปกครองอวกาศลึกด้วยตัวเองนี่น มันเหมือนกับว่าสายตานั้นมันบอกมาว่าใช่ว่าจะถูกทำลาย เดินทางมาผ่านพ้นความมืด สายตานี้เหมือนกับว่าเขาเป็นความเจ็บปวด จะทำลายเป้าหมายให้ชวงด
ต่อห้วงนิทรา สายตานั้นมันจ้องมองไปเหมือนกับว่าเป็นปีศาจ เขาคนนั้นมันบอกมาว่าความอาฆาติไม่อาจหวนคืน เดินทางมาพ้นจากดวงดาวที่สาปแช่ง ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าไม่อาจถูกทำลาย สายตานั้นมันบอกมาคล้ายไม่สามารถถูกทำลายได้ง่ายดายเหมือนดวงตามังกร สายตานั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากแดนมืด จะเปลี่ยนแปลงตัวเองด้วยสุดยอดการวิวัฒนาการ สิ่งมีชีวิตที่ปรับตัวได้อย่างไร้ที่สิ้นสุด เดินทางไป
เหมือนกับว่าไม่อ่อนแอและไม่ทรุดต่อผู้เป็นศัตรู ปรากฏตัวมาครั้งนี้มันเหมือนกับว่าผู้ที่โผล่มามันตรวจจับได้ยาก บางครั้งบางคราว ยานของต่าวดาวจะสร้างเกราะทืี่ดูดกล่ืนรังสี สายตานั้นมันบอกมาว่าเขาคนนี้มันเป็นหนึ่งไมมีสอง ปรากฏตัวมาจากกาลอวกาศที่เปลี่ยนแปลงไม่มั่นคงเหมือนกับหมอก เดินทางมาสุดรอบเ้หมือนเทวทูตแห่งความตาย ใครคนหนึ่งปรากฏตัวมาเป็นหนึ่งไม่มีสอง เขา่คนนั้นมันไม่มใช่ว่าจะถูกทำลาย ความบ้าคลั่งของร็อคอวกาศ
นั้นมันมีมากกว่าพวกมังกร ส่วนบนผิวขาว หญิงสาวนามเมเทรียกำลังสะสมแหล่งพลังงานอันลักษนะประหลาด. วิวัฒนาการไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด ไม่อ่อแอและไม่ทรุดต่อผู้ใด หมอนั่นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนของมัจจุราช ร่างอวตารนั้นมันไม่มีความตายจะสัมผัส ปรากฏตัวมาจากเวลาที่ไม่อาจสังหารใด ใช่ คำทำนายเป็นความจริง หมอนั้น ยังใงก็ฆ่าไม่ได้ เดินทางมาจากความหิวโหยระหว่างดวงดาว สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดจะกลับมาจากดวงดาว เขาคนนั้นมันไม่สามารถจะถูกบดขยี้ร่างให้แหลกง่าย ขนาดคราเค่นยังไม่รอด นับประสาอะไรกันมนุษย์ธรรมดาเล่า
ความสามารถของสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการอย่างหลากหลาย มันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะเดินทางมาจากความมืดไม่ดับสูญ เดินทางมาจากเงาปีศาจนั้นมันไม่สามารถจะถูกทำลาย ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะตื่นจากนิทรา ร่างของคนทั้งสี่เดินออกมาจากร้านอาหาร อลิเซียผู้ใช้งานจิตวิญญานของสงคราม เมเทรียที่ครอบครองทั้งเหล็กและอะลูมีเนียม ร่างอมตะที่ไร้วิญญานให้ทำลายนั้น มันแข็งแกร่ง ปรากฏตัวมาในเวลานี้มันจะเดินทางไปจนกว่าสวรรค์ จะเปิดออก ไม่ใช่ว่าความมืดจะกลืนกินคน หนทางของตนอย่างไรต้องเลือกเอง หมอนั่นมันประหลาดตั้งแต่แรก ทองคำและโลหะเงินถือเป็นแร่ที่แปลกประหลาด เงินนอกจากจะใช้น้ำไฟฟ้าได้ดีเยี่ยมและยังใช้ในการฆ่าแบคทีเรียหรือไวรัสได้อีกด้วย..
ส่วนทองคำเป็นโลหะที่มีน้ำหนักมาก และทนทานต่อกรดหลายชนิด ถ้าศัตรูไม่ใช่ผู้ใช้งานกรดกัดทอง ก็อย่าหวังว่าจะทำลายการป้องกันด้วยทองคำเข้าไปถึงตัวได้ สายตานั้นมันเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันปรากฏตัวมาจากความมืด สายตานั้นมันเหมืิอนกับว่าหมอนั่นมันไม่สามารถถูกทำลายด้วยตัวตนประหลาดจากต่างดาว บนอวกาศยังมีครอบครัวของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ เจ้าพวกนี้มันจ้องมองไปไม่ใช่แค่คำขู่ แต่ความแข็งแกร่งที่ผู้คนรับรู้มันคือเรื่องจริง เดินทางออกมาพ้นภาพมายา ปรากฏตัวมาจากความมืดเกินกว่าว่าจะหวนคืน หมอนั่นมันจ้องมองมาไม่ใช่ว่าจะกลัว ร่างของอีกาปีกสีดำ อย่างทาลอนทำให้ปรากฏตัวมาอย่างรวดเร็ว เขาคนนั้นมันเดินทางไป
จากความมืดมิด ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายไปให้สลายไปด้วยความมืด เดินทางมาจากดินแดนของผู้เป็นหนึ่งไม่มีสอง เขาคนนั้นมันจ้องมองมาเหมือนจะพ้นหยดเบือกที่ไหลนอง ใครคนหนึ่งยังร่ำร้องหาความตาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนสวรรค์ ร่างอวตารนั้นมันเป็นหนึ่งไม่มีสอง จะไม่ถูกกลบฝังด้วยความกลัวที่จ้องมอง มังกรในตำนานจะคำรามใหไปสุดดินแดน วีรชนยังใงก็ยังคงไม่อ่อนแอ ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันจะไม่พ่ายแพ้ เดินทางมาจากความมืดไม่อ่อนแอ หมอนั่นมันบอกมาว่าเกินกว่าจะพ่ายแพ้หรือว่าถูกทำลาย ใครคนหนึ่งปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเป็นหนึ่้งไม่มีสอง เดินทางมาจากอวกาศที่เรียกร้องไม่เปลี่ยนแปลง สิ่งมีชีวิตนั้นมัน
เติบโตไปไม่อ่อนแอ ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายลงเพียงแค่ภาพมายา จะดิ้นรนเอาตัวรอดสุดชีวิต จะฝ่าฟันความใช้ชีวิตที่จองจำมา ใครคนนั้นมันจ้องมองมาเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาไม่หวนคืน สายตานั้นมันบอกมาว่าจะตื่นพบตะวัน ใครคนนั้นมันบอกมาว่าเป็นร่างอวตารของเทพเจ้า ร่างของมังกรอวกาศสีทองคำ คำรามไป ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ผู้ครองเวลาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันสุดว่าจะทำลายได้ พวกมังกรอวกาศเคยปกครองดินแดนของโลกเบึ้องบน ทรงพลังมาเหมือนกับว่าเป็นสวรรค์ ใครคนนั้นมันเหมือนว่าจะเดินทางมาจากความมืดไปด้วยกัน ปรากฏตัวมาผ่านพ้นดวงตะวันขอบแต่ละระบบดาว การทดลองที่ยิ่งใหญ่จะเริ่มต้น
ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากความมืดไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เขาคนนั้นมันคล้ายว่าจะไม่กลับคืน หมอนั่นมันเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายไปกับสิ่งมีชีวิตที่เหมือนตำนาน เขาคนนั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าจะทำลายหนทางของเงาปีศาจ ร่างอวตารแห่งความวินาศให้จากไปสู่ความมืดไม่หายไป จะให้ต่อสู้กับปีศาจ หรือทำลายแสงสว่างมันยากจะทำได้ เพราะแสงนั้นสามารถเดินทางผ่านอวกาศในระดับจักรวาล ปรากฏตัวมาไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายเพราะใครคนหนึ่งจะข้ามกาล ไม่อาจถูกพันธนาการใว้ด้วยความมืดไม่อาจลืม เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะกำเนิดใหม่มาเหนือกาลเวลาร่างอวตารนั้นมันจะไม่อ่อนแอต่อภาพมายาใด
" นายจะไปทำภารกิจเมื่อไหร่ " เจ้าแห่งอีกาเอ่ยคำถามขึ้นกับจอห์น" เมื่อมีคนที่พร้อมจะลุยกับความมืด ส่วนตัวทางนี้ไม่นิยมพวกครึ่งๆ กลางๆ ที่ใจไม่มีความพร้อมในการต่อสู้เท่าไหร่หรอกนะ" ร่างนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นอิมตะ ใครคนหนึ่งมันบอกมาว่าจะไม่เดินหางหวนคืนกลับมา เขาคนนั้นมันเหมมือนกับว่าเป็นความมืด จะเดินทางมาจากดินแดนที่ไร้ดวงตา สัญญามาว่าจะไม่กลับไม่คืนมา จะครอบครองแม้ท้องฟ้านั้นให้ดู การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว...


พวกมังกรอวกาศเคยปกครองดินแดนที่เหมือนกับสวรรค์ แต่เมื่อเวลาผ่านไปด้วยทรัพยากรที่จำกัดทำให้พวกมันต้องควบคุมประชากรอย่างเข้มงวด ปรากฏตัวมาจากเงามืด เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางข้ามดวงดาวไปอย่างง่ายดาย และบัดนี้เหล่าดราโกเนียร์ได้เริ่มทำการทดลองของสิ่งมีชีวิตบนดาวดวงนี้ พวกมันเริ่มแผนการแล้ว หญิงสาวผมสีดำตาสีฟ้าปรากฏตัวมาอย่างรวดเร็ว ใครคนหนึ่งเป็นหนึ่งไม่มีสอง สิ่งที่มีในใจนางหาใช้ความหวาดกลัว ในมือถือถังออกซิเจน พร้อมกับที่ยิ้มออกมาด้วยความอำมหิต ร่างนั้นมันพร้อมแล้ว ที่จะทำลายล้าง ต่อให้จะถูกใครต่อใครเรียกขานว่าปีศาจ นางก็ไม่หวั่น ขอเพียงใครคนนั้นมันยืนเคียงข้างก็พอแล้ว
เสียงกรีดร้อนในตรอกดังขึ้น ทำให้หญิงสาวโฉมงามเปลี่ยนแปลงท่าทีในทันควัน ร่างผมดำตาฟ้าสาวเท้าเข้าไปในตรอก การเคลื่อนใหวของนางรวดเร็วเหมือนกับลมหมุน รอยยิ้มนั้นมันเหมือนกับว่าจะกัดกินความมืดด้วยกำลัง ผู้ปรากฏตัวมาในเวลานี้ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายด้วยความสิ้นหวัง กำเนิดใหม่มาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ใครคนหนึ่งจะทิ้งความกลัวทุกอย่าง เสียงกรีดร้องของเด็กสาวที่ถูกเฉีัยบเสึ้อผ้าดังขึ้น พร้อมกับที่หญิงสาวผมสีดำตาสีฟ้าทำท่าไม่พอใจ มือขวาของนางถูกยกขึ้นเหนือหัว เพื่อสร้างผงเหล็กออกมามือซ้ายสร้างหมอกอะลูกมีเนียม ก่อนจะส่งมันเข้าไปในตรอก เมื่อเหล็กเจอเข้ากับอะลูมีเนียมที่บดเป็นผง จะเกิดปฏิกิริยาเคมี ทำให้เกิดการระเบิดรุนแรงขึ้น ร่างของทรชนสองคน ถูกฉีกร่างออกมาเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิด กระดูกหักกล้ามเนึ้อถูกบดขยี้
เลือดสีแดงฉานถูกทำให้ไหลไปทั่วบริเวณ สีหน้าของหญิงสาวคนนั้นมันยังคงเยือกเย็น นางจะอยู่เหนือทุกสิ่ง นางจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาทุกอย่าง การสังหารพวกขยะที่ไม่มีวิชา มันง่ายกว่าปอกกล้วยเข้าปากซะอีก อาชญากรอีกสองคนควักปืนจากกระเป๋าเข้ามาเล็งใส่นาง แต่สตรีงามกลับเพียงแค่สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ปืนในมือของเหล่าอาชญากร ก็ถูกทำให้บิดเบี้ยวผิดรูปร่างอย่างง่ายดาย รอยยิ้มของนางนั้นเหมือนปีศาจ ก่อนท่อน้ำที่อยู่ใต้ดินจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นโลหะแหลมเสียบทะลุร่างของศัตรู ร่างอวตารที่น่ากลัวนั้นยิ้มออกมา รอยยิ้มของนางมันบอกมาว่าจะไม่ลาลับ ปรากฏตัวเหมือนกับว่าจะเดินทางมาไม่หวนคืนมา ปรากฏตัวมาจากความมืด
ไม่จากลา โลหะในเลือดถูกดึงออกมาจากเส้นเลือด ทำให้ร่างของศัตรูได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ร่างเหล่านั้นช็อคลงไปแล้วจบชีวิต ร่างของเจ้าแห่งโลหะสาวเดินเข้าไปหาเด็กสาวในตรอกอย่างรวดเร็ว" ขะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนู ถ้าไม่ได้พี่มาช่วยนี่คงแย่ไปแล้ว" มันเป็นหน้าที่นะ อีกอย่างเรียกพี่ว่าเมเทรียนะ" เมเทรีย หรือ ไม่ทริออน เดอะ ไอรอไนท์ เป็นหนึ่งในผู้มีพลังร่วมสองร้อยคนจากทั่วดาว และในสองร้อยคนที่ว่า มีเพียงยิ่สิบคนที่ครอบครองพลังพิเศษในระดับของนาง การคัดเลือกจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า ผู้ที่ไม่มีความสามารถจะตกตาย ผู้ที่ผ่านการทดสอบจะกำเนิดใหม่ และแข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่าเดิม นางสัญญาว่าจะไม่อ่อนแอ ร่างนั้นมันสัญญาว่าจะไม่พ่ายแพ้
ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนหนึ่งจะไม่ถูกพันธนาการด้วยเงามืด สัตว์บางชนิดที่ตามปกติมีพลังอยู่แล้ว เมื่อพลังตื่นขึ้นมันจะร้ายกาจขึ้นไปอีก ฉลามยักษ์ที่ยาวถึงเจ็กสิบฟุึต ขากรรไกรที่คมกริบเหมือนกิโยติน ความเร็วในการว่ายน้ำระยะใกลของมันคือที่สุด สิ่งมีชีวิตนั้นมันไม่อาจถูกหยุดได้โดยง่ายดาย ความกลัวหรือคำสาปจะทำลาย จะปรากฏตัวมาจากความมืดไม่วอดวายต่อผู้ใด หมอนั่นมันยิ่งกว่าเทพหรือปีศาจ ความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่คลาดเคลื่อนต่อหน้าศัตรูใด พลังพิเศษที่ตื่นขึ้นมามันก็ขึ้นกับคนใช้ ว่าจะใช้งานไดดีหรือไม่ ฉลามยักษ์โดดขึ้นงับนกขนาดเท้าเครื่องบินเล็ก ก่อนจะกระชากมันให้ดิ่งลงสู่ก้นทะเลไปอย่างรวดเร็ว


สุดยอดเกมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เขาคนนั้นมันเรียกร้องหาผู้กล้าไม่หวาดกลัวต่อความฝัน เดินทางมาจากความมืดโค่นล้มโชคชะตาไปด้วยกัน ใครคนนั้นจะเปลี่ยนแปลงแม้กาลเวลา เดินทางมาจากความมืดนั้นมันเกินกว่าที่ใครจะคิด ความในใจบอกมาว่าชั้นคนนี้มันจะไม่อ่อนแอต่อใครหน้าใหน เดินทางไปให้พ้นจากเขาคนนั้นที่เหมือนกับดวงตะวัน ใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเป็นเพียงการลงทัณท์ของสวรรค์ หลายพันปีก่อนพวกเขาเคยยมาดาวดวงนี้ครั้งหนึ่ง ปรากฏตัวมาไม่ใช่ว่าจะสามารถจัดการง่ายๆ เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่อาจลืมเลือนคำทำนายนั้นมันบอกมาว่าผู้นอนหลับจะไม่กลับ ตื่น เดินทางมาจา่กความมืดเพื่อจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง จะตามล่าศัตรูไปตามกาลอวกาศไม่อาจลืม ใครคนหนึ่งจะขัดขืนโชคชะตา
ทำลายแม้คำทำนายทึ่สาปแช่ง เดินทางไปยังดินแดนที่ปรากฏตัวมาจากเวลาอื่น เขาคนนั้นมันจะดับสูญทุกศัตรู เดินทางไปยังดินแดนที่เหมือนอวกาศไม่คืนมา เขาคนนั้นมันคือผู้ปรากฏตัวมาจากกาลเวลาของความมืด วีรบุรุษคนหนึ่งเป็นหนึ่งไม่มีสอง เดินทางออกมาจากช่วงเวลาที่ถูกสาป ทำลายความสิ้นหวังด้วยกำลังที่มี เดินทางมานี้มันไม่อาจหวนคืนมา ปรากฏตัวมาจากหมอกปีศาจเหมือนว่าเขาคนนั้นมันเป็นร่างอวตารของผู้ที่จะปกครองดวงดาวทั้งปวง ราชามังกรนึกย้อนถึงเหตุการ์ณเมื่อหลายพันปีก่อน ขณะนั้นพวกมังกรอวกาศสร้างลิฟต์อวกาศและนิวเคลียร์ฟิวชั่นได้แล้ว พวกเขาประจุปืนใหญ่พลังงานใว้ที่ดวงจันทร์ของระบบดาว เพื่อสร้างกลไกลการเดินทางข้ามดาวได้อย่างง่ายดาย
แต่แล้วพวกแมลงมีปัญญาก็เกิดยกกำลังมาที่ดาวดวงนี้ พวกมังกรอวกาศจึงได้รู้ว่าในอวกาศไม่ได้มีเพียงพวกเขาเท่านั้น สิ่งมีชีวิตที่มีอายุขัยแทบจะเป็นนิรันดร์ ปรากฏตัวมานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับจะครองดินแดนสวรรค์บนเปลือกดาว ปรากฏตัวมาจากความมืดเพื่อตามล่า พรานล่าเหยื่อไม่อ่อนแอไม่ล่าเมื่อถึงคราว จะตามล่าคู่ต่อสู้บนท้องฟ้าที่สุกสกาว จะต่อสู้ไปเพื่อครองจักรวาลไปชั่วกาล" ร่างของแมลงยักษ์ที่มีรูปร่างเหมือนตั้กแตนตำข้าว แต่ยืนตัวสูงกว่ามนุษย์ ปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อไม่อ่อนแอและไม่ขอทรุด ไม่อาจถูกหยุดได้ด้วยความสิ้นหวัง ร่างนั้นมันตวัดขาหน้าขนาดมหึมา เกิดคลื่นอากาศที่เฉือนหินผาเป็นสองเท่าได้ดังนั้น สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่หยุดยั้ง
ความเป็นนิรันดร์นั้นมันจะอยู่ตลอดไป แววตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าเกินกว่าว่าจะหวนคืน สายตานั้นมันรบอกมาว่าผู้ที่ลืมตาตื่นไม่มีวันจะดับลง ความหิวโหยของนักล่าจากอวกาศนั้นมันไม่สิ้นสุด ความต้องการของพรานล่าเหยื่อดุร้ายเหมือนกับว่าจะกลืนกินทุกอย่าง ปรากฏตัวมาจากความมืดอันไร้วิญญาน พันธนาการศัตรูให้ใต้ท้องฟ้าอันมืดดำ ปรากฏตัวมาจากความมืดเหมือนกับว่าจะบรรเลงบทเพลง ปรากฏตัวมาเป็นหนึ่งไม่มีสองยากจะหยุดยั้ง เขาคนนั้นมันยังใงก็มีพลังเป็นเก่งกาจเกินกว่าว่าคำสาปนั้นจะทำลาย เดินทางมาจากความมืดไร้แสงดาว สะบัดเคียวที่ทำให้เกิดคลื่นกระแทกตัดร่างอีกฝ่า่ยออกมาอย่างง่ายดาย ดาบของแมลงอวกาศยักษ์สีเขียวตัวนี้
เป็นเพียงไม่กี่อาวุธที่ทรงพลังพอจะตัดเกราะของเผ่าพันธ์มังกร เหล่ามังกรอวกาศเคยปกครองดินแดนที่เหมือนกับว่าเป็นสวรรค์ พวกเขานั้นมันไม่อ่อนแอต่อโชคชะตา คำทำนายอันสิ้นหวังจะถูกทำลายด้วยความน่ากลัวอันไร้เมตตา ปรากฏตัวมาในครั้งนี้มันไม่หวนคืนมาอีกเลย ใครคนหนึ่งจะทำลายคำสาปที่กัดกินผู้คน เขาคนนั้นมันจะฝ่าฟันฟ้าฝนไม่หวาดกลัว เดินทางมาจากความมืดนั้นมันเคยถูกกล่าวขานว่าเป็นเหมือนหมอกมัว จะดีจะชั่วก็ขอท้าทายชะตาด้วยตัวเอง "พวกเราต้องการทรัพยากรของดาวดวงนี้ และจะช่วยเหลือพวกท่านในการคัดเลือกสมาชิกเผ่าพันธ์ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการใช้งา่นทรัพยากรอีกด้วยละ " แมลงอวกาศในร่างคล้ายตั้กแตนตำข้าวเอ่ย
ด้วย" การคัดเลือกงั้นหรือ มังกรขนาดใหญ่ที่มีปีกขนาดมหึมาเอ่ยถามขึ้น พลางจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว" เพื่อไม่ให้เกิดประชากรมากเกินไป จนล้นดินแดน พวกที่ทำประโยชน์ไม่คุ้มก็สมควรถูกจับไปทำทรัพยากร นี่คือข้เอเสนอของทางเรา เอามาให้ชาวแมลงเราทำอาหารซะ" ผู้นำแห่งแมลงอวกาศเอ่ย พร้อมกับการเคลื่อนใหวของเหล่าแมลงองค์รักษ์ ที่เข้าไปรายล้อมรอบสิ่งมีชีวิตที่เป็นราชาของพวกมัน" เจ้าแห่งมังกรที่มีกายใหญ่โตกว่าเครื่องบินเล็ก ร่งเสียงออกมาด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง เสียงดังคลิกๆ นั้นคือวิธีที่เผ่าพันธ์แมลงอวกาศใช้ในการสื่อสาร สายตานั้นมันบอกมาว่าเป็นหนึ่งไม่มีสอง ปรากฏตัวออกมาจากความมืดกลืนกินไปทั้งดาวง สงครามในอดีตนั้นมันเป็นการรบกันระหว่างผู้ไร้อายุขัยอย่างพวกมังกรอวกาศ กับพวกหิวโหยไม่สิ้นสุดอย่างพวกแมฃง แมลงเหล่านั้นมันวิวัฒนาการอย่างไร้ที่สิ้นสุด ไม่อ่อนแอและไม่ทรุดลงง่ายๆ
ดินแดนความมืดไม่สามารถจะถูกทำลายแมลงอวกาศนั้นตอบสองได้ในระดับไมโครวินาที ต่อให้ทำความเร็วได้ในระดับหนึ่งเปอร์เซนต์ของความเร็วแสง อีกฝ่ายก็สามารถฉากหลบและโต้ตอบได้ทันที่ ทรัพยาการที่พวกแมลงอวกาศต้องการกลืนกิน มีอยู่มหาศาลบนดาวดวงนี้ เจ้าแมลงตัวหัวหน้านั้นรู้ดี ว่าไฮวฟ์นี้ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายไปอย่างง่ายดาย ปรากฏตัวมาจากความมืด เดินทางไปบนอวกาศไม่หวาดกลัว จะปกครองดินแดนที่เหมือนกับว่าซ่อนอยู่ในหมอกมั่ว โชคชะตาหรือคำทำนายก็ขอทำลายมันลงด้วยกำลัง สัญญาว่าจะไม่ขอเป็นผู้อ่อนแอ ไม่พ่ายแพ้ต่อคำสาปในอดีตนั่น ที่พวกมังกรอวกาศมอบพลังให้กับพวกสิ่งมีชีวิตบนดาวดวงนี้ แท้จริงเป็นไปตามแผนการระยะยาวที่วางเอาใว้ ผู้ที่ไม่เหมาะสมกับการวิวัฒนาการ จะต้องตาย แต่ผู้ที่ปรับตัวได้จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
การคัดเลือกนั้นมันไม่สามารถถูกหยุดได้ สมดุลสีปีชีส์ใหนจักรวาลกำลังแปรเปลี่ยนปรากฏตัวมาจากเงานี้มันไม่อาจลืมเลือน สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะประมาทง่ายๆ เดินทางออกมาจากความตายมันไม่สามารถถูกทำลา่ย ใครคนนั้นมันบอกมาว่าคล้ายว่าไม่สามารถจะถูกทำลาย เดินทางออกมาจากดินแดนที่คล้ายว่าคำสาปมันกันกินผู้คน ความหิวโหยของพวกเขามันไม่สิ้นสุด การต่อสู้บนดาวยังอีกดินแดนกำลังจะเริ่มฉลามยักษ์ที่ควบคุมไฮโดรเจนและออกซิเจนได้ กำลังจะเข้าปะทะกับหมึกที่มีลำตัวใหญ่พอจะทำลบายเรือสำเภา ขนาดตัวที่ใหญ่โต พละกำลังที่เหนือชั้น ทำให้จ้องมองไปแล้วดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง เมื่อมันอาศัยอยู่ใต้น้ำ การปะทะกันของสองยักษ์ จะทำให้ทะเลปั่นป่วน และเป็นศึกที่น่าจับตามองเป็นอย่างยิ่งยวด...
โชคชะตางั้นหรือไม่เคยคิดจะรับใช้ ฉลามยักษ์ลดปริมาณออกซิืเจนในน้ำในบริเวณทีี่หมึกยักษ์อยู่ แต่เจ้าแห่งเซฟาโลพอดก็ไม่คิดจะอยู่เฉยๆให้โจมตี พลังของมันคือควบคุมการแบ่งเซลล์ของร่างกายตัวเองได้ หนวดยาวถูกทำให้เพิ่มพูนระยะใหนการโจมตีทันควัน ก่อนจะใช้หวดฟาดใส่อีกฝ่ายด้วยสปีดที่เหมือนกับว่าเป็นแส้ปีศาจ การต่อสู้ของสิ่งมีชีวิตระดับเจ้าทะเลในครั้งนี้ มันทำให้มหาสมุทรเกิดความปั่นป่วนได้ไม่ยาก สิ่งมีชีวิตระดับนี้ไม่ได้หายไปง่ายๆ ฉลามยักษ์ใช้ความคล่องตัวในน้ำที่เหนือกว่า หลบหนวดทั้งแปดออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะว่ายมุดลงไปข้างล่าง แล้วหักเลี้ยวเพื่อเข้าชาร์จจากมุมอับ ปลาหมึกยักษ์ใช้ฟังชั่นในการเรืองแสงของตัวเอง ตัวจับนักล่าที่พุ่งมาจากเงามืดของใต้ทะเล พรานล่าเหยื่อดุร้ายนั้นมันไม่อ่อนแอ ไม่พ่ายแพ้ด้วยฝืมือของผู้ใดจะดำดิ่งลงไปสู่ดินแดน
ใต้ทะเล จากตามล่าไปให้เกินกว่าดินแดนของความฝัน เขาคนนั้นมันจะกำเนิดใหม่มาอย่างทรงพลัง สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่เพียงห้วงนิทรา สายตานั้นมันบอกมาว่าดินแดนของศัตรูจะพังทลาย ปรากฏตัวมาพร้อมความร้ายกาจนั้นมันเกินกว่าจะจับตัวได้ แม้ถูกรัดฉลามยักษ์ยังพุ่งต่อด้วยด้วยโมเมนตั้ม ก่อนจะสร้างการระเบิกขึ้นด้วยไฮโดรเจนกับออกซิเจน ร่างของหมึกยักษ์แม้บาดเจ็บจากไฟและแรีงระเบิด แต่การพึ้นฟูตัวอย่างรวดเร็ว แต่มันว่ายน้ำไม่ได้เพราะอะตอมของน้ำถูกแต่ให้เป็นทะเลแก้ส ในขณะที่ฉลามยักษ์โจมตีครั้งสุดท้าย ระเบิดรุนแรงใต้ำน้ำทำงาน ขยิ้ร่างของอีกฝ่ายจนขาดเป็นเสี่ยงๆพร้อมกับที่ใครคนหนึ่งยิ้มขึ้นมา เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย ในไม่นานทั้งสมดุล และทรัพยากรบนดาวดวงนี้ จะเปลี่ยนแปลงไปแบบที่ไม่หวนคืน....


ใครคนหนึ่งสัญญาว่าจะไม่พ่ายแพ้ ใครคนหนึ่งสัญญาว่าจะไม่อ่อนแอ เขาจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของความมืด เหล่าผู้ใช้ธาตุปรากฏตัวมาจากแดนใกล เดินทางมาจากความมืดที่อยู่สุดใกล ใครคนหนึ่งสัญญาว่าจะไม่หวนคืนมา จะท้าทายศัตรูผู้ไม่ใช่หมู่ผู้เป็นมิตร จะท้าทายลิขิตที่ชะตาได้ขีดใว้ พลังของเมเทรียอาจเป็นเหล็กและอะลูมิเนียม ส่วนพลังของเด็กหนุ่มคนนั้นคือไนโตรเจนและคาร์บอน ใช่ เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งจิบน้ำชาสีหน้าของเขามันเย็นเยียบเหมือนปีศาจ เหมือนกับคำท้าทายนั้นมันมาจากดินแดนที่ไร้กาลเวลา ผู้ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจไม่คืนมา ก่อนที่เด็กหนุ่มจะใช้มือจับอักขระที่แขนขวา" nitrogen manipulation lvl 1 กับ carbon manipulation lvl 1 รึ คงต้องไปซึ้อของก่อน" หลังจากฆ่าพวกอันธพาลในตรอก เด็กหนุ่มก็เอาเงินของอีกฝ่าย
มาใช้ได้อย่างไม่มีความรู้สึกผิดแต่อย่างไร จะรู้สึกผิดทำไม คนพวกนั้นมันเป็นเดนสังคมอยู่แล้วนี่ เด็กหนุ่มผู้ใช้พลังประหลาดปลุกปลอบใจตัวเอง เดินทางมาจากดินแดนที่แปลกประหลาด ใต้ทะเลเองก็มีสิ่งมีชีวิตที่ประหลาด ฉลามยักษ์ยาว เจ็ดสิบฟุต นั้นครอบครองพลังของธาตุไฮโดรเจน และออกซิเจน ทำให้มันสามารถสร้างเขติมรณะใต้ทะเลได้ง่ายๆด้วยการดูดกลืนออกซิเจนให้เป็นศูนย์ฺ ทำให้อีกฝ่ายไม่มีอากาศหายใจ เหยื่อที่ขาดอา่กาศหายใจนั้น มันกำลังเกิดการช็อค ขณะที่เด็กหนุ่มผมสีดำ กำลังเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปที่ร้านขายของซึ้อน้ำถังใหญ่มาหนึ่งแท็งค์ ประกอบกับแก้สไฮโดรเจนหนึ่งถัง " ถ้าสร้างไฮโดรเจนไม่ไม้ก็มีแต่ต้่องสังเคราะห์ด้วยตัวเอง" ขากลับเขาซึ้อต้นไม้มาจำนวนหนึ่ง เพื่อใช้ในการสร้างออกซิเจนให้พอด้วย"
ร่างน้นปรากฏตัวขึ้นมาจากใต้สมุทร มันกำลังไดร์ฟเข้ามาสู่ชายฝั่ง ฉลามยักษ์หลังสีฟ้าท้องสีขาว ลำตัวของมันยา่วกว่าเรือยอชต์ ฟันในปากยาวกว่าฝ่ามือคน นักล่าในวงศ์เมก้าชาร์คนั้นจัดเป็นหนึ่งในสัตว์นักล่าที่ฉลาดและน่ากลัวที่สุดแห่งยุค ตามปกติมันไม่ควรจะไดร์ฟน้ำตึ้นได้ แต่ด้วยพลังธาตุที่มี มันทำให้จุดอ่อนนั้นหา่ยไป ต่อหน้าฉลามยักษ์ตัวนี้ จะหนีเข้าไปยังเขติน้ำตึ้นก็เป็นเรื่องที่อันตรายอยู่นั่นเอง พละกำลังของมันมหาศาล แรงกัดที่เหมือนกับว่าเป็นมีดกิโยติน จะเฉือนร่างของเหยื่อออกเป็นชิ้นๆในพริบตา การปรากฏตัวมาของสิ่งมีชีวิตตัวนั้น มันบอกมาว่าสถานการณ์ฺได้เปลี่ยนไปแล้ว มหาคลื่นรุนแรงซัดแมวน้ำบาดเจ็บ ก่อนที่ฉลามยักษ์จะพุ่งขึ้นมากัดอย่างรวดเร็ว ภาพที่มองเห็นถูกถ่ายใว้โดยนักเก็บข้อมูลสัตว์ ที่มีท่าทีประหลาดใจ ฉลามยักษ์ถ้าเข้าน้ำตึ้น
มันควรจะเกยตึ้น และสูญสิ้นความเก่งกาจและพลังที่เคยมี ไม่ใช่ว่าจะไดร์ฟๆขึ้นมาโจมตีเป้าหมายที่น้ำตึ้นขนาดนี้ หรือว่าข่าวลือจะเป็นจริง ที่ว่าการคัดเลือกของผู้อยู่บนอวกาศเริ่มต้นขึ้นแล้ว ร่างนั้นส่ายหน้า ตัวเขาไม่เชื่อในพระเจ้า จะเชื่อเรื่องการคัดเลือกจากอวกาศได้อย่างไร เพียงแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมามันต้องทำให้รึ้อตำราเก่าๆ ซะใหม่ สิ่งมีชีวิตประหลาดพวกนี้มันไม่ใช่ว่าจะถูกลืมเลือนได้ง่ายดาย แววตานั้นมันบอกมาว่าจะไม่อ่อนแอและไม่หวาดกลัว ปรากฏตัวมานั้นไม่หวาดหวั่น ชายร่างใหญ่ในฮู้ดดำ พร้อมกับดวงตาดำปรากฏตัวขึ้นพร้อมด้วยท่าที่มุ่งร้าย ร่างนั้นเดินสาวเท้าเข้ามาหา สัญชาติญานนักรบทำให้เด็กหนุ่มสปริงตัวถอยโดยสัญชาติญาน ก่อนร่างตรงหน้าจะเปล่งคำว่า "ตาย" ร่างของแมลงขนาดเล็กที่อยู่ในระยะสี่สิบเซนติเมตรจากตัวผู้ใช้่ ร่วงหล่นลงไปอย่าง
รวดเร็ว สายตานั้นมันบอกมาว่าจะไม่อ่อนแอเป็นครั้งที่สอง จะเดินทางผ่านพ้นความมืดที่ไหลนอง ถังออกซิเจนถูกทำให้เปิดทำงานมาอย่างรวดเร็ว ก่อนมือขวาที่เต็มไปด้วยพลังไนโตรเจนจะส่งแก้สเข้าไปผสม ในโตรเจนเมื่อเจอกับออกซิเจน จะได้สารเคมีที่ร้ายกาจอย่างแก้สหัวเราะ ใช้ จัดการรมศัตรูด้วยแก้สหัวเราะทำให้ร่างนั้นสติไม่คงที่ ถึงจะข่มความเจ็บปวดได้ แต่ก็ทำให้หายใจลำบาก ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเปิดถังไฮโดรเจน และไดร์ฟ สารไตโตรเจนและโปรยผงถ่านคาร์บอนเข้าไป พร้อมกับที่ร่างนั้นกำลังจุดไฟแช็คอย่างรวดเร็ว สายตานั้นมันบอกมาว่าจะเดินทางมาจากความมืด เดินทางมาจากดินแดนของความมืดดำ ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะทำลายอย่างง่ายดาย ปรากฏตัวมาจากความมืดไม่ใช่ว่าจะลวงตา ไนโตรกลีเซอรีนเมื่อเจอกับความร้อนก็จะกลายเป็นระเบิดรุนแรง ก่อนจะมีเสียงตบมือดังแปะๆ " เอาชนะผู้มีคอนเซ็ปความตายได้ ถือว่าฝืมือไม่เลวเลยนะครับ
" นายเป็นใคร สถานการณ์แบบนี้จะบอกอะไรให้อย่าง ชั้นไม่คิดจะก้าวเข้าสู่กับดักของนายหรอกนะ " ชายในชุดมายากลหัวเราะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนไพ่จำนวนมากจะปรากฏขึ้นมาในมือ" ถ้าผมคิดจะมาฆ่าคุณจริงๆ ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวตรงหน้าเลย ผมไม่ใช่คนที่ประมาทแบบเจ้ายมทูตจอมปลอมนั่นหรอกนะ จะบอกอะไรให้"บอกชื่อมาก่อนสิ" เด็กหนุ่มผมดำตาสีฟ้า ทื่พึ่งจัดการผู้มีคอนเซ็ปต์ความตายว่า" ชายหนุ่มผมสีทองตาสีเขียวเพียงแต่ยิ้มมุมปาก พลางขยับหมวกมายากลให้เข้าที่" ชื่อของผมคือโจ็กเกอร์ เป็นผู้มีพลังเช่นเดียวกับนาย" "นายพอจะรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับดาวดวงนี้ นายรู้ตัวหรือเปล่าว่าพวกเอเลี่ยนมังกรพวกนั้นเป็นใคร และมาจากใหน" ชายใต้หมวกนักมายากลเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว จะตอบในฐานะโจ็กเกอร์ก็แล้วกัน ตอนนี้มีใครบางคน
รู้ว่าพวกต่างดาวนะมีอยู่จริง แล้วพวกนั้นก็แกร่งสุดๆ เหมือนพวกนั้นจะมีงานวิจัยอะไรสักอย่าง ที่อยากจะทำการทดลอง พวกนั้นเลยใช้งานคนบนดาวเราเป็นหมากในกระดานซะ ว่าแต่ทางนั้นไม่เคยคิดจะบอกชื่อมาหน่อยเรอะ" ผมชื่อจอห์น จอห์น เรย์มอนด์"ชายในชุดนักมายากดลหย้ิบแก้วน้ำชาขึ้นมาจิบดื่ม "ชื่อสั้นดีนะ แต่อย่างที่บอก ที่ผ่านมาพวกต่างดาวเฝ้ามองพวกเราเฉยๆ เก็บข้อมูลแต่ไม่ยอมลงมือเอง แต่ตอนนี้พวกนั้นลงมือแล้ว"โจ็กเกอร์วางแก้วชาส" นายรู้หรือเปล่าว่าพวกนั้นคิดอะไร" จอห์น แทรกกลางคำพูดขึ้นมา ในมือยังคงไม่ยอมปล่อยอาวุธในมือ" ดูเหมือนจะระวังตัวดีนี่นา จะบอกอะไรให้ก็ได้ว่าพวกต่างดาวนะสร้างสถานีเอาใว้" สถานีอะไร" โจ็กเกอร์เอ่ยขึ้น" ข้อมูลตรงนี้นายต้องร่วมมือทำภารกิจกับชั้นซะ ก่อน ถึงจะบอกได้ " จอห์นพูดขึ้น" สังหรณ์เอาใว้แล้วว่านักมายากลอย่างนายต้องซ่อนทริคแปลกเอาใว้" โจ็กเกอร์หยิบแก้วชานมขึ้่นมาจิบต่อ
" นายก็พูดเกินไป ทางนี้ก็แค่คนที่อยากจะรักษาชีวิตให้รอดจากการคัดเลือกเท่านี้เองแหละ" ว่าแต่พูดเรื่องงานเถอะ จอห์นชี้นิ้วให้โจ็กเกอร์เข้าไปคุยกันในบ้านร้างที่ไร้เสียง เด็กหนุ่มกำลังพยายามควบคุมในไตรเจนในอากาศให้พัดไปมาหาตัวศัตรูที่ซ่อนอยู่ แต่การใช้พลังงานจำนวนมากก้ทำให้ร่างของเขาทรุดลงเหมือนกับถูกผลัก"ไม่เห็นต้องฝืนตัวเองขนาดนี้ก็ได้นีั่ ว่าแต่ภารกิจที่นายต้องการคืออะไร" โจ็กเกอร์บอก จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ใจนาย แต่พวกต่างดาวต้องการให้เราล่ามนุษย์" จอห์นเอ่ยขึ้น" มิน่า พักนี้เห็นอาชญากรแล้วมีความรู้สึกอยากฆ่าแปลกๆ" ชั้นมีข้อเสนอ พรุ่งนี้จะมีการประชุมของแก้งค้ามนุษย์ ถ้าเราสองคนร่วมมือกันบุกไปน่าจะฆ่าพวกนั้นได้หมดเลย เพราะพวกนั้นไม่รู้จักผู้มีพลังพิเศษ" ข้อเสนอละ ทำไมชั้นต้องทำ" โจ็กเกอร์หัวเราะ"ฆ่าพวกนั้นได้ก็ได้เงิน"
" มีเงิน มีเทคโนโลยีในมือ จะคอนแท็คกับพวกต่างดาว มันก็ไม่ใช่แค่ความฝัน จะได้เข้าใจซะที่ว่าตอนนี้่พวกเราทุกคนโดนเปลี่ยนให้เป็นหมากในกระดานเพื่ออะไร แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า มีใครอีกคนเฝ้าดูในเงามืด ใครคนหนึ่งที่มีปีกสีดำและอาวุธแหลมคม ได้ยินการสนทนาแล้ว และใครคนนั้นก็มีแผนการของตัวเองเช่นกัน หมอนั่นมันเป็นหนึ่งไม่มีสอง จะเดินทางไปเพื่อครอบครองทุกสิ่งอย่าง เดินทางผ่านพ้นความมืดมาเหมือนภัยพาล จะกำเนิดจากแดนมารไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย พวกต่างดาวไม่ได้มีแค่สปีชีส์เดียวหรอก เหล่าผู้กล้า ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น...


ใครคนหนึ่งปรากฏตัวมาจากความมืด เดินทางมาจากท่ามกลางดวงดาวไม่หวาดหวั่น ใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาจะเหนือกว่าดวงจันทร์ จะตามล่าหาทรัพยากรในดวงดาว ในอวกาศแม้มีในไตรเจนจำนวนมากมาย แต่ก้เทียบไม่ได้กับสสารมืดอันสุกสกาว ปรากฏตัวมาจากดินแดนแห่งความตายเมื่อถึงคราว เขาคนนั้นมันจะเดินทางผ่านพ้นคำสาปไม่จากไป แววตานั้นมันบอกมาว่าเป็นหนึ่งไม่มีสอง ปรากฏตัวมาพ้นหยดเลือดนองที่ร่ำให้โชคชะตาหรือ
ไม่สนว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร จะทำลายความสิ้นหวังไปด้วยกำลัง ใครคนหนึ่งเดินทางมาในเวลาที่ไม่อาจกลับคืน ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันน่ากลัวกว่าความฝัน ใครคนนั้นจะเดินทางมาถึงเวลาที่ควรลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ปรากฏตัวมาจากความไกลโพ้นนั้นจะล่าไป จอห์นไมรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรจะชีวิตหรือความตาย
จะมาถึงตอนใหน เขาสัญญามาว่าจะไม่อ่อนแออีกต่อไป จะเดินทางไปยังดินแดนที่มองเห็นด้วยกำลัง ใครคนหนึ่งเป็นหนึ่งไม่มีสอง จะเดินทางผ่านพ้นความมืดและความสิ้นหวัง ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่สุดจะหยั้ง สตรีงามเพียงแต่ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มของนางเหมือนกับว่าเป็นยิ้มของปีศาจ เกิดมาเพื่อทวงคืนวิญญานให้หวนกลับ ใครคนหนึ่งไม่คิดจะลาลับ ปรากฏตัวมาไม่หวนกลับสู่ความตาย " ภารกิจของพวกนั้นเป็นไปเพื่อการคัดเลือก ทางนี้คิดว่างั้นนะ" อลิเซียเอ่ยขึ้น ขณะที่จอห์นหันไปมองหน้าโฉมงามอย่างเมเทรีย ที่ีตอบด้วยการ
พยักหน้าเบาๆ เพียงเท่านั้น" พวกนั้นดูเหมือนจะต้องการครอบครองขุมพลังที่ยิ่งใหญ่ ขุมพลังที่ไม่ว่าใครก็ไม่ควรไปหาเรื่อง เพราะงั้นเลยไม่กลัวที่จะเป็นฝ่ายเปิดศึกก่อน แต่อาจเป็นปัญหาเรื่องทรัพยากรก็ได้ พวกมังกรอวกาศเลยเลือกที่จะไม่มาสู้เอง" ชายหนุ่มสวมหมวกมายากล ขยับหมวกใบใหญ่ที่อยู่บนส่วนหัวของตน ก่อนจะยิ้มแย้มออกมาอย่างรวดเร็วรอยยิ้มของเขาคนนั้นมันบอกมาว่าคนที่จะยิ้มในสถานการณ์เช่นนี้ได้คือ
คนที่ไร้ความกลัว ปรากฏตัวมาจากพึ้นที่ที่อยู่นอกเขติเนบิวล่า พวกมันเดินทางผ่้านอวกาศนับร้อยๆ ปีแสงได้ในเวลาเพียงแค่สิบกว่าวันเท่านั้น พลังงานมหาศาลใช้ประชุแกนวาร์ปร่างกายที่เทียบได้กับคำว่าชีวิตอมตะ ปรากฏตัวมาจากความมืดมิดมาเพียงหลังที่จะ กลืนกินทุกสิ่งเพื่อจะคานอำนาจกับสิ่งมีชีวิตอื่นในดวงดาว เขาคนนั้นมันจ้องมองมาจากเงามืดไม่หวาดกลัว ปรากฏตัวมาจากหมอกมัวจะกลืนกินทุกอย่าง ถึงหมอนั่นมันจะไร้วิญญาน
คทำนายเพียงร้าวร้านข้าจะลบมันให้ดู" เจ้าพวกนั้นมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้ตรรกะของพวกบนดาวเราคงไม่ได้" เมเทรียเสริม นางเองได้รับพลังงานจากโดรนรูปร่างประหลาด ที่เข้าไปแฝงตัวในแหล่งน้ำ โดรนนั้นมันเรืองแสงออกมาเหมือนกับว่าผู้ปรากฏตัวมานั้นมันไม่อาจหันหลังกลับไป ส่งสัญญานที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยภาษาปกติ โดรนลำนั้นมันประพริบปล่อยแสงและกัมมันตภาพรังสีออกไป ปรากฏตัวมาจากอวกาศอันห่างใกล คลื่นสัญญานนั้นไว้ใช้สื่อสารกับพวกเดียวกัน หญิงสาวที่ทำร้านขายอาวุธร่วมกับน้องสาวนึกย้อนถึงครั้งอดีต " ปืนจ้า ปืนกระบอกนี้ยิงได้ทั้งใว ทั้งใกล แถมราคาไม่แพงด้วยค่า" เมเทรียประกาศผ่านลำโพง ใช่ เมื่อก่อนสตรีงามทำร้านอาวุธมาก่อน และก็นับว่าประสบความสำเร็จพอควรด้วย อาคารสีฟ้าหลังคาสีขาวดูสดใสน มันบอกมาว่าใครคนหนึ่งไม่ใช่ว่า
จะอ่อนแอ คำทำนายถึงภัยร้ายจริงๆ ตัวคนอย่างเมเทรียได้ยินมาตั้งแต่เด็กแล้ว นางได้ยินมาว่าเขาลือกันว่าตัวนางจะเป็นผู้นำพาหายนะ เขากล่าวกันว่าสตรีงามจะเป็นผู้พาการทำลายล้างให้มาถึง โชคชะตา ข้าจะขยี้ ลิขิตที่มี ข้าจะทำลายมันให้แหลก ความกลัวนั้นอันแท้จริงนั้นไม่แปลก แต่คนอย่างนางไม่คิดจะอ่อนแอต่อผู้ใด จะทำลายคำสาปที่กลืนกินผู้คน ปรากฏตัวมากลางผู้คน นางถูกเลี้ยงดูมากับน้องสาวในครอบครัวที่มีความสุขดี ถึงฐานะจะไม่ร่ำรวย ก็สามารถเตะฟุตบอล เล่นหมากรุก หรือทำงานอดิเรกเจ๋งๆ ได้มากมาย มนุษย์เรานั้นความสำเร็จที่แท้จริง ต้องค้นพบด้วยตัวเอง ไม่ใช่ลงมือทำเพราะใครคนหนึ่งบอกมาว่าให้เราทำ แบบนั้นมันไม่ถูกต้อง
สตรีงามอย่างเมเทรียเอง ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นจากกฏอันนี้เช่นกัน นางจะนำพาการเปลี่ยนแปลงมากลางดวงดาว นางจะสูงส่งกว่าความกลัวที่กัดกินผู้คนนั้น นกร็อคอวกาศโบยบินข้ามหมู่ดาวโผบินสู่ดวงตะวัน ร่างกายของสิ่งมีชีวิตพวกนั้นมันเป็นสีแดงเพลิง เมเทรียยิ้มออกมาอย่างเลือดเย็น ปรากฏตัวมาในเวลานี้มองว่าสิ่งที่นางมองเห็นมันไม่พลาดไปจากที่คาดการณ์ ปรากฏตัวมาเพราะใครคนนั้นมันไร้วิญญาน เดินทางมาพ้นความมืดที่หมู่มาร
กล่าวว่าจะกลืนกิน จะกำเนิดใม่เหมือนนกอมตะ เขาคนนั้นมันบอกมาว่าจะไม่อ่อนแอและสูญเสียสิ่งที่ครอบครองเอาใว้นะ " หญิงสาวคิดในใจ ขณะที่จะยื่นมือไปสัมผัสโดรนประหลาด" ส่วนนี้เศษกิจไม่ดี เทคโนโลยีระดับนี้ น่าจะขายได้ไม่น้อย แต่ทันทีทีมือของร่างงาม สัมผัสกับวัตถุที่อยู่ระหว่างดวงดาวที่ตกลงมายังโลก กระแสพลังงานที่ประหลาด ก็ไหลเข้ามาในร่างของเมเทรียมในทันที สายตานั้นมันบอกมาว่าเป็นหนึ่งไม่มีสอง จะเดินทางมาจากแดนใกล ผ่านรังสีคอสมิคและแรงโน้มถ่วง เดินทางด้วยแรงเฉื่อยไม่ชะลอลงเลยสักนิด
กลางอวกาศพุ่งดิ่งลงผิวดาว ไม่อ่อนแอต่อหน้าศัตรูหน้าใหนที่ข่มขู่ ปรากฏตัวมาในเวลานี้บอกว่าตัวของผู้ครอบครองนั้นมันจะไม่อ่อนแอ ไม่คิดที่จะหลบสายตา ไม่คิดที่จะวิ่งหนีไปกลับความกลัวแย่ๆ ปรากฏตัวมาจากความมืดที่น่ากลัวของอวกาศนั้นก็เพียงแค่ เลือกร่างที่เหมาะสมและเปลี่ยนแปลงพันธุกรรม โฟตอนและอิเล็กตรอนถูกทำให้ไหลเข้าไปในร่าง สายตานั้นมันบอกมาว่าปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เกินกว่าความฝัน มันเริ่มแทรกแซงกระแสงประสาทแล้วกล้ามเนึอ เมเทรียรู้สึกชาทั้งตัว ก่อนที่ร่างกายของนางจะค่อยปรับสภาพไป สีของดวงตา
มันจ้องมองไปแล้วดูประหลาด ปรากฏตัวมาจากความมืดไม่อาฆาติต่อผู้ใด เดินทางมาจากห้วงเวลาอันยิ่งใหญ่ ใครคนหนึ่งปรากฏตัวมาบอกมาว่าใครคนนั้นมันไม่คืนมา เดินทางพ้นมาจากความมืดไร้ชีวิต ความในใจนั้นมันบอกมาว่านางแสวงหาโอกาสนั้นมานาน ทำร้านขายอาวุธสืบทอดกิจการกับพ่อแม่ แต่สมัยเด็กก็เคยเจอกับเรื่องประหลาด หญิงสาวเคยไปอธิฐานกัีบต้นไม้ใหญ่ ขอให้คนที่ใส่ความเธอด้วยเรื่องชู้สาวที่ว่าเธอไปทำลายครอบครัวคนอื่นนั้น ต้องพบกับความวินาศในที่สุด ความในใจของสตรีงามเป็นที่ประจักษ์ออกมาเช่นนี้
ถึงเมเทรียจะเป็นคนที่สวยงาม และมีเสน่ห์เช่นเดียวกับอลืเซีย แต่ว่าความในใจของนางนั้นมันบอกมาว่านางจะไม่ยอมให้ใครมาหยาบศักดิ์ศรี ทักษะการต่อสู้ที่มี ความเป็นนายเหนือเหล็กและอะลูมีเนียมนี้ มันบอกมาว่าใครคนหนึ่งจะไปให้เหนือกว่าที่ผ่านมา จะเดินทางผ่านพ้นแม้กาลและอวกาศ ปรากฏตัวมาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินเพื่อทำสงคราม ถ้าพลังของเมเทรียขึ้นถึงเลเวล 10 ขึ้นไปเมื่อไหร่ เธอจะทรงพลังกว่ามนุษย์ธรรมดานับพันเท่า และสำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีพลังแฝงในตัวมากมายขนาดนั้น ขยี้อุกกาบาติควอซต์ลูกใหญ่้กว่าหนึ่งกิโลเมตร ยังเปป็นแค่งานง่ายๆ เลย ก็อย่างที่ผู้ทรงปัญญาในอดีตเคยกล่าวใว้ แสงดาวจะสว่างเพียงไร อวกาศจะเต็มไปด้วยทรัพยากรและความน่าสนใจยังใง
ถ้าขาดแคลนความรู้ความสามารถก็จบเห่ สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันจะไม่กลับคื่นสู่ความสิ้นหวัง ไม่ใช้ว่าจะตกเป็นเหยื่อของความมืดแต่อย่างใด ใครคนหนึ่งที่ปรากฏตัวมาสุดจะรั้ง สายตานั้นมันบอกมาว่าจะเดินทางพ้นคำสาปที่จะกลืนกินแม้ดวงจันทร์ เขาคนนั้นจะล่าเหยื่อในดวงดาว ปรากฏตัวมาจากอวกาศไม่หยุดยั้ง เดินทางมาจากดินแดนของเขาไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนอันร้ายกาจไม่สามารถถูกทำลาย มังกรอวกาศส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและสัญญานควอนตัมเข้ามาหากัน ติดต่อสื่อสารผ่านอวกาศ สิ่งมีชีวิตที่ร้ายกาจนั้นมันบอกมาว่าไม่สามารถจะถูกหยุดได้โดยง่าย ใครคนหนึ่งมันคล้ายกับว่าเป็นสิ่งที่ไม่ใช่เทพเจ้าหรือปีศาจ
ปรากฏตัวมาจากดินแดนประหลาดด้วยความหิวโหยไม่สิ้นสุด สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันจะไม่ทรุดต่อผู้ใด ปรากฏตัวมาจากความตายไซร้จะไม่อ่อนแอ เดินทางไประหว่างดวสงดาวไม่สามารถจะสามารถถูกหยุดได้อย่างง่ายๆ ปรากฏตัวมาในเวลานี้บอกมาว่าเดินทางผ่านพ้นความมืดอันร้ายกาจ คิดแผนใง้ด้วยความมุ่งมาดที่จะสร้างความฝันของตนใกห้เป็นจริง ปาฏิหารย์จะเกินได้ ต้องมีความมุ่งมั่นและปแัญญาที่เพียงพอ ไม่ใช่เพียงแค่อธ้ฐานหรือคาดหวัง แต่ไม่ทำอะไร และความสำเร็จจะมาได้ ไม่มีทาง