บทที่ 15
เงาในอดีต
ตื่นเช้ามาผมก็ช่างใจอยู่ว่าจะมาฝึกต่อดีมั้ย เมื่อวานผมก็ใช้อารมณ์เกินไปอยู่เหมือนกัน พอมานั่งทบทวนก็รู้สึกว่าตัวเองก็ทำเกินไปทั้งยังก้าวร้าวอีกต่างหาก คงต้องไปขอโทษพี่หลงละนะ เฮ้อ งั้นก็ไปลองอีกสักวัน พูดคุยปรับความเข้าใจกันสักหน่อยน่าจะดีขึ้นละมั้ง ผมคิดปลอบใจตัวเองไปงั้นแหละ จริงๆก็แค่อยากไปขอโทษพี่หลงที่หยาบคายและก้าวร้าวแค่นั้นเลย ไม่มีอะไร ผมอาบน้ำแต่งตัวจัดการตัวเองก็ร่ายเวทยืมาหยุดยืนที่หน้ารั้วไม้ทางเข้าบ้านไผ่พี่หลง ซึ่งผมลังเลอยู่ว่าจะเข้าไปยังไง ทักทายยังไง ต้องทำตัวแบบไหนกัน ทำตัวไม่ถูกเลย
"มาถึงแล้วเหรอเหลียนเอ๋อร์ พี่รอเจ้าอยู่พอดี"ขณะที่ผมยืนหาวิธีจะเข้าไปขอโทษพี่หลงอยู่นั้น เสียงทุ้มอ่อนโยนก็ดังขึ้นข้างหูผม เมื่อผมหันไปมองข้างหลังก็เห็นพี่หลงยืนถือดอกเซียนหยาง สมุนไพรระดับเทพเซียนที่หาได้ยาก แม้แต่ในห้องสมุนไพรของเขตบุหลันเองยังไม่มีสักดอก ที่ตอนนี้มีพลังปราณแผ่ออกมาสีแดงอ่อนรอบๆกลีบดอกสีชมพู มองด้วยตาคือสวยงามมาก ยิ่งตัดกันกับชุดสีดำนั้นที่พี่หลงสวมใส่ยิ่งทำให้ดอกเซียนหลงดูโดดเด่นขึ้นมา ผมไม่เคยเห็นดอกเซียนหยางเลยตั้งแต่มาเรียนที่นี่เห็นแต่ในตำราโอสถหายากที่ควรค่าแก่การสะสมเพราะนอกจากจะหายากแล้ว ยังไม่มีใครเพาะปลูกต้นเซียนหยางได้ ทำให้เป็นที่ต้องการมากเพราะสรรพคุณช่วยปลูกแก่นพลังธาตุ กล่าวคือทำให้คนที่ไม่มีแก่นธาตุมีแก่นธาตุจนทำให้มีพลังปราณได้เปลี่ยนจากคนไร้ค่าเป็นคนฝึกยุทธ์ได้ เหตุนี้จึงทำให้เป็นที่ต้องการทั่วสารทิศ ไม่ว่าจะชนชั้นไหนที่มีลูกหลานเกิดมาไม่มีแก่นธาตุก็จะเสาะแสวงหาดอกเซียนหยางมาให้บุตรหลานเพื่อทำให้บุตรหลานเป็นชาวยุทธ์นั้นเอง
แต่ก็ใช่ว่าจะหาง่ายเหมือนไปซื้อตลาดก็ได้มา คิดผิดแล้วเพราะดอกเซียนหยางเกิดสามปีหนึ่งครั้งแต่ละครั้งจะบานเพียงสามวันหลังจากบาน หากไม่มีคนเก็บก็จะเหี่ยวเฉาแล้วตายลงตรงนั้น หลังจากนั้นสามปีก็จะขึ้นที่เดิมจนกว่าจะมีคนมาเก็บดอกมันไป หากเก็บต้นมันก่อนที่ดอกจะบานเพราะจะเอาไปปลูกก่อนดอกจะบานมันก็จะตาย เก็บดอกที่ยังบานไม่เต็มที่ต้นก็จะตายดอกก็ใช้ไม่ได้ และหากคนที่เก็บไม่รู้วิธีเก็บมันก็จะเหี่ยวเฉาไม่สดชื่นอย่างตอนนี้ที่ผมเห็นมันอยู่ในมือพี่หลง
"พะ…พี่หลง"ผมเรียกร่างสูงอย่างตกตะลึงที่ได้เห็นดอกเซียนหยางในมือพี่หลง
"พี่ให้เจ้า เมื่อวานพี่ขออภัยที่แกล้งเจ้าแรงเกินไป อภัยให้พี่ได้หรือไม่"ร่างสูงพูดเสียงอ่อนโยนจนผมแทบไม่เชื่อสายตา จนต้องเงยหน้าสบสายตาคมคู่นั้นที่มองมาอย่างอ่อนโยนแกมรู้สึกผิด พร้อมทั้งยื่นดอกเซียนหยางมาทางผม ตอนนี้หัวผมขาวโพลนไปหมดกับสายตาที่มองสบกันอยู่ตอนนี้ มันทำให้หัวใจผมเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกอยู่แล้ว รู้สึกร้อนๆที่หน้ายังไงไม่รู้ที่เห็นพี่หลงที่ชอบทำตัวเย็นชามาทำอะไรแบบนี้ให้ผม เขินๆยังไงไม่รู้ เห้ยยย เขินอะไร เราเป็นผู้ชายทั้งคู่นะจะมาขงมาเขินอะไรก่อน ทำตัวอย่างกับสาวน้อยที่โดนผู้ชายจีบงี้นแหละ พี่หลงก็แค่อยากขอโทษผมป่ะ ไม่น่าจะมีอะไรมากกว่านี้หรอก
"ข้าไม่ได้โกรธพี่หลง ข้าเองก็ทำตัวหยาบคายก้าวร้าวพี่หลงไปมาก ข้าขออภัย พี่หลงอภัยให้ข้าได้หรือไม่ขอรับ ส่วนดอกเซียนหยางนี่ข้ารับไม่ได้หรอก มันมีค่ามากเกินไปขอรับ"ผมพูดอย่างที่คิดก่อนจะยื่นมือไปผลักมือใหญ่ที่ถือดอกเซียนหยางตรงหน้ากลับไป
"เหลียนเอ๋อร์ทำถูกแล้ว พี่ผิดเอง ที่แกล้งเจ้ารุนแรง พี่สมควรแล้วที่จะโดนเจ้าโกรธ หากเจ้าอภัยให้พี่จริงจงรับดอกไม้นี่ไปเถอะ พี่เห็นมันสวยดีเหมาะกับเจ้า พี่จึงเก็บมาให้เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงพูดอย่างยิ้มๆก่อนจะพยายามยัดดอกเซียนหยางใส่มือผม พูดเหมือนมันเป็นดอกไม้ธรรมดางั้นแหละ
"กะ..เก็บดอกไม้มาให้ข้า พี่หลงไม่รู้รึว่ามันคือดอกเซียนหยาง"ผมถือดอกเซียนหยางพร้อมทั้งมองอีกฝ่ายอย่างอึ้งๆ พี่หลงทำหน้าครุ่นคิดพร้อมทั้งสีหน้าที่ว่างเปล่าราวกับไม่รู้ว่ามันคืออะไร ผมทำได้เพียงยกมืออีกข้างที่ว่างแล้วตบหน้าผากตัวเองเสียงดัง
"พี่ก็ว่ามันมีพลังปราณออกมาด้วยน่าจะเป็นสมุนไพรที่เหลียนเอ๋อร์นำไปปรุงยาได้เลยเก็บมาให้ ถ้าเกิดว่ามันมีประโยชน์ต่อเจ้า พี่ก็ดีใจแล้วละที่ยังไงเหลียนเอ๋อร์ต้องได้ใช้ในสักวันนึง"
"แต่ดอกเซียนหยางมีค่าที่ไม่อาจประเมินได้ หากพี่หลงนำไปขายต้องได้เงินมากมายขนาดซื้อแคว้นได้เลยนะขอรับ จะให้ข้าจริงๆหรอ"ผมบอกตามความจริงที่รู้
"พี่ให้เจ้า พูดแล้วไม่คิดคืนคำ"ร่างสูงพูดเสียงหนักแน่นราวกับจะย้ำถึงสิ่งที่ทำไปนั้นเป็นสิ่งที่สมควรที่สุดแล้ว
"งั้นข้าจะเก็บไว้ เพื่อที่วันนึงจะมอบให้กับคนที่สมควรได้รับมันอย่างแท้จริง พี่หลงว่าดีหรือไม่ขอรับ"ผมถามออกไปตามที่คิดเอาไว้ เพราะดอกเซียนหยางถึงจะมีค่ามาก แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์กับคนที่มีแก่นธาตุอยู่แล้วอย่างผมกับพี่หลง ฉะนั้นเก็บเอาไว้ให้คนที่สมควรในเวลาที่เหมาะสมในสักวันน่าจะเป็นทางที่ดีที่สุด
"ได้สิ ทำตามที่เหลียนเอ๋อร์เห็นสมควรเถอะ"
"ขอรับ"ผมจึงเก็บไว้ในแหวนมิติใกล้ๆต้นดอกแก้วผสานจิตที่ในกระถางมีผลึกหวนคืนอยู่ ผมเก็บไว้ใกล้ๆกันเพราะต้องการให้ผลึกหวนคืนรักษาสภาพของดอกเซียนหยางให้คงเดิมยาวนานที่สุด เพราะไม่รู้ว่าจะกี่เดือนกี่ปีที่จะเจอคนที่เหมาะสมจะใช้ดอกเซียนหยางนั้น
"เช่นนั้นวันนี้เราจะฝึกอะไรกันดีขอรับ"ผมถามทันทีที่เก็บดอกเซียนหยางเสร็จ ด้วยหัวใจนุ่มฟูที่พี่หลงง้อผมก่อนแหละ อิอิ น่าหมั่นไส้ตัวเองอยู่เหมือนกันนะ รู้สึกสวยจนคนต้องมาง้ออะครับ
"เมื่อวานเราผ่านด่านแรกไปแล้ว งั้นวันนี้เรามาเลือกอาวุธที่เราถนัดก่อน จะได้เรียนเสริมเรียนเพิ่มตรงไหน"พี่หลงร่ายแผนการฝึกในวันนี้ให้ผมฟัง
"ที่จวนข้าเคยเรียนวิชาดาบและวิชาพัดบินขอรับ"ผมบอกพี่หลงไปเผื่อจะเป็นประโยชน์ต่อการเรียนที่พี่หลงจะสอนผม
"แล้วทั้งสองสิ่งเจ้าชอบสิ่งใดมากกว่ากัน"
"ไม่ชอบทั้งสองอย่างขอรับ"ผมตอบพี่หลงจริงๆ ตอบจากใจ ไม่ชอบอะไรสักอย่าง
"...."ทำไมพี่หลงมองผมเงียบๆหลังจากที่ผมตอบละ ก็คนไม่ชอบจริงๆนี่น่า
"ก็ท่านพ่อท่านแม่ข้าสอนให้นี่น่า ข้าก็จำเป็นต้องเรียนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าถามข้าว่าชอบอะไร ข้าก็ไม่รู้ เพราะทั้งสองอย่างที่ข้าเคยเรียน ข้าล้วนไม่ชอบทั้งนั้น"
"เช่นนั้นเราคงต้องเริ่มเลือกกันใหม่ เพราะสิ่งที่เราชื่นชอบ จะทำให้เราอยากเรียนให้สำเร็จด้วยเวลาอันสั้น จะได้มีเวลาเรียนเพลงอาวุธอื่นที่คล้ายคลึงกันหลังจากฝึกเพลงอาวุธประตัวเจ้าเสร็จ"
"เพลงอาวุธประจำตัวรึขอรับพี่หลง"ผมถามอย่างงงๆผมต้องมีเพลงอาวุธเป็นของตัวเองด้วยเหรอ
"สิ่งที่พี่สอนให้เป็นวิชาเดียวกันก็จริง แต่ผู้ที่รับการฝึกจะฝึกได้มากน้อยเพียงใด ขึ้นอยู่ที่ผู้ฝึกเอง จนหลายครั้งวิชาเดียวกัน แต่ผู้ใช้ต่างกัน ก็ทำให้เป็นเพลงอาวุธที่แตกต่างออกไปได้ ทุกคนมีเพลงอาวุธที่เหมาะกับตัวเองเสมอ เหลียนเอ๋อร์ก็เช่นกัน"พี่หลงบอกอย่างใจดี ซึ่งผมก็พอคิดภาพตามที่พี่หลงบอกออกอยู่
"เช่นนั้น เราจะเลือกจากอะไรขอรับ"ผมถามอย่างงงๆเพราะตอนนี้เราอยู่กันกลางป่าจะเอาอาวุธมากมายจากไหนมาให้ผมเลือก ว่าผมจะเหมาะกับอะไร
"เข้าไปในบ้านก่อนเถอะ"พี่หลงจึงเดินนำผมเข้าไปในบ้านไม้ไผ่ขนาดกลางนั้นทันที ผมเดินตามเข้าไปพลางสำรวจบ้านที่ไม่มีอะไรตกแต่งมากนัก สมกับเป็นบ้านชายชาตรีที่อยู่คนเดียวโสดๆกลางป่าละเนอะ แต่ทุกอย่างก็เป็นสัดเป็นส่วนอย่างสะอาดสะอ้านพอตัว และก็มีครัวเล็กๆที่มีแต่กองฟืนและเตาจากหินสามก้อนวางเหมือนเตาเอาไว้ ส่วนที่นอนก็มีเพียงผ้าผืนบางปูเอาไว้ที่เตียงไม้ไผ่กับหมอนไม้ที่ตัดเป็นทรงสี่เหลี่ยมยาวเกือบศอกจากที่เห็นว่าปวดคอมากนะถ้าหนุนแบบนั้นอะ คอเคล็ด หรือไม่ก็คอตกหมอนง่ายมากเลยแฮะ ส่วนกลางบ้านมีโต๊ะไม้ไม่ใหญ่มากพร้อมกับเก้าอี้สองตัว ที่ไม่ได้ประณีตมากนักตามคนทำที่ไม่ได้เป็นช่าง แต่ก็ทำออกมาพอแก้ขัดได้ประมาณนั้น ซึ่งพี่หลงก็นั่งรออยู่แล้วบนโต๊ะมีเพียงจอกที่ทำจากต้นไผ่ที่ตัดมา และน้ำในกระบอกไม้ไผ่ที่น่าจะต้มแล้วเอาไว้เป็นน้ำดื่ม ซึ่งพอผมเห็นแล้วเนี่ย ทุกอย่างในบ้านล้วนขัดใจผมที่เป็นคนเจ้าระเบียบพอตัวเลย
"พี่หลง หากข้าจะให้ของขออภัยดังเช่นที่พี่หลงให็ดอกเซียนหยางกับข้า พี่หลงจะว่าอย่างไร"ผมที่เดินมานั่งลงเก้าอี้อีกตัวที่พี่หลงนั่งลงก่อนแล้วอีกด้านนึง ผมก็พูดพลางหยั่งเชิงว่าพี่หลงจะโกรธมั้ย แต่ผมยังไม่บอกหรอกว่าจะให้อะไร เพราะถ้ารู้ว่าผมจะร่ายเวทย์บันดาลทุกอย่างในบ้านให้ดีที่สุดคงจะค้านหัวชนฝาแน่ ฉะนั้นต้องใช้วิธีเดียวกับพี่หลงนั้นแหละ ยัดเยียดแบบที่ปฏิเสธไม่ได้อะ
"พี่ไม่ได้โกรธเจ้า เจ้าไม่ต้องให้อะไรพี่ก็ได้"
"ไม่ได้หรอกขอรับ พี่หลงยังให้ข้าเลย หรือว่าพี่หลงรังเกียจของที่ข้าจะให้ หรือจริงๆแล้วพี่หลงยังไม่ได้ให้อภัยเหลียนเอ๋อร์จริงๆอย่างที่พี่หลงพูดกันแน่"ผมพูดเสียงอ่อนคล้ายจะร้องไห้ที่พี่หลงไม่อยากรับของที่ผมจะให้ น้ำเสียงนี้ผมใช้อ้อนพ่อแม่มาตลอดเวลาอยากได้อะไร พวกท่านไม่เคยปฏิเสธได้เลยสักครั้งหากผมใช้เสียงนี้ ซึ่งพี่หลงก็ไม่น่าจะรอดหรอก ผมรับประกัน
"พี่ไม่ได้คิดอะไรเช่นนั้นเลยสักนิดเหลียนเอ๋อร์ พี่เพียงห่วงเจ้ากลัวเจ้าจะเหนื่อยนะ เช่นนั้นเจ้าอยากให้อะไรพี่ล่ะ"พี่หลงพูดเสียงอ่อนโยนราวกับจะปลอบโยนผม ซึ่งผมทำได้แค่กรีดร้องดีใจในใจเท่านั้น สำเร็จแล้ว
"สิ่งที่ข้าจะให้ก็คือ…."ผมเงยหน้าสบตาพร้อมตอบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์จากนั้นก็ร่ายเวทย์เปลี่ยนแปลงภายในบ้านไม้ไผ่นี่ไม่ต่างจากห้องพักหรูๆห้องหนึ่งเลยละ ทั้งห้องครัว ข้าวสารอาหารแห้ง เตา ชามจาน ตั่งเตียงฟูกนุ่มหมอนนุ่มผ้านวมหนาพอดีทุกอย่างทุกทำอย่างประณีต รวมถึงโต๊ะเก้าอี้ที่นั่งอยู่นี่ก็เปลี่ยนเป็นไม้สักทองขัดเงาอย่างดี บนโต๊ะมีชุดน้ำชาที่เข้ากับจอกชาและขนมมากมายที่เหมาะจะทานกับน้ำชา ชั้นหนังสือ เตากำยาน ตะเกียง ตู้เสื้อผ้า ทุกอย่างที่ผมเห็นว่าสมควรก็ถูกเสกสรรขึ้นมาราวกับที่นี่เป็นวิมานย่อมๆได้ ก็ผมชอบแบบนี้นี่น่า ซึ่งตอนนี้พี่หลงมองอย่างอึ้งๆเมื่อเห็นสิ่งที่ผมทำ แต่ก็ห้ามอะไรไม่ทันแล้ว เพราะร่างสูงเผลอหลุดปากรับมาแล้วนี่น่า หลังจากที่ตั้งสติกลับมาได้พี่หลงก็ทำหน้านิ่งเหมือนเดิม
"เช่นนั้น เรามาเริ่มเลือกอาวุธที่เหลียนเอ๋อร์จะเรียนกันเถอะ"พี่หลงก็เข้าเรื่องต่อทันที
"ขอรับ"ซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร เพราะตอนนี้ทุกอย่างถูกใจผมแล้ว สบายใจแล้ว ผมจึงยื่นมือไปรินชาแล้วส่งไปให้พี่หลง ก่อนจะรินให้ตัวเองแล้วยกขึ้นดื่ม ซึ่งกำลังมองพี่หลงหยิบหินอะไรไม่รู้ออกมาจากแหวนมิติของตัวเองก่อนจะวางไว้กลางโต๊ะพร้อมเลื่อนมาใกล้ผมด้วย ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ
"หินทำนายยุทธ์ เพียงแค่วางมือบนหินก้อนนี้ มันจะตรวจสอบว่าเจ้าเป็นคนอย่างไร เหมาะกับอาวุธชิ้นไหนที่เหมาะสมกับแก่นธาตุยุทธ์ในตัวเจ้า แล้วมันจะสร้างอาวุธที่เหมาะกับเหลียนเอ๋อร์ออกมา เพื่อให้เจ้าร่ำเรียนสิ่งนั้นเป็นเพลงอาวุธคู่กาย"คงเห็นว่าผมทำหน้างงๆโง่ๆละมั้งพี่หลงเลยอธิบายให้ฟังว่าคืออะไร ซึ่งผมว้าวซ่ามาก เพิ่งเคยได้ยินแบบนี้ครั้งแรกนะเนี่ย หินก้อนนี่ดูธรรมดามาก แต่พอฟังประสิทธิภาพแล้วเนี่ยโคตรเยี่ยมยอดเลย จะมองเพียงภายนอกไม่ได้สินะ แล้วพี่หลงยังมีหินสุดยอดนี่กับตัวอีก ต้องเป็นคนที่เยี่ยมยอดพอกันแน่ๆเลยอะ
"เช่นนั้น ข้าลองวางมือเลยนะขอรับ"ผมพูดอย่างตื่นเต้น แล้วค่อยๆวางมือลงไปบนหินจากนั้นผมก็รู้สึกลมผ่านตัวไปวูบนึงที่พอผมลืมตาขึ้นมองดูรอบตัว ตอนนี้ข้างตัวผมเต็มไปด้วยอาวุธนานาชนิดซึ่งแต่ละอันแลดูน่ากลัวมากจากพลังปราณที่อยู่รอบๆตัวอาวุธ จนตอนนี้ผมมองไปทางไหนก็ไม่มีอาวุธชิ้นไหนถูกใจสักนิด พอทำใจได้แล้วจึงกะจะเดินไปดูข้างในเผื่อจะมีอาวุธทากกว่านี้สักหน่อย ซึ่งที่ที่ผมยืนอยู่จริงๆก็มีอาวุธทุกชนิด ตั้งแต่บรรดาดาบ โซ่ แส้ ขวาน กระบอง มีดคู่ สารพัดสารเพแต่ผมคิดว่ามันต้องมีมากว่านี้สิ เพราะตรงนี้ไม่มีอาวุธไหนที่เข้าตาผมเลย ผมเลยเดินเข้ามาเรื่อยๆผ่านอาวุธมากมายที่สำแดงพลังออกมาให้ผมเลือก ซึ่งผมก็ไม่สนใจเลย เดินเข้ามาไกลเท่าไหร่ไม่รู้แต่ตอนนี้หางตาผมเห็นกู่เจิง ผีผา และขลุ่ย ที่วางกระจัดกระจายกันอยู่ และทุกชิ้นล้วนถูกบดบังรัศมีจากอาวุธอื่นๆ ผมเลยเดินเข้าดูกู่เจิงก่อนเพราะเป็นตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด ตัวเรือนทำจากไม้หอมขนาดร้อยยี่สิบเซ็นมีลายลวดประณีตและเส้นสายมากถึงยี่สิบเอ็ดเส้นมีสีแดงเถือกนั้นไม่รู้ว่าทำมาจากอะไร น่ากลัวแต่ก็น่าหลงใหลมากเช่นกัน ซึ่งผมชอบนะ แต่ก็เหมือนจะยากพอตัว เลยเดินไปดูผีผาตัวถัดมาที่มีลักษณะเหมือนลูกสาลี่ผ่าครึ่ง มีคันทวนตรงแกะสลักลายบุปผาสวยงาม มีสายสีขาวที่เปร่งประกายสี่ห้าสายที่ดึงไว้ด้วยผิ่นไม้รูปหงษ์สี่ตัว ซึ่งผีผาตัวนี้สวยมากจริงๆ สวยแบบตะโกน สวยแบบที่อยากเรียนให้ดีเพื่อเล่นผีผาตัวนี้ให้ได้สักครั้งอะ นี่สินะคำที่ว่าได้สักครั้งจะตั้งใจเรียน ถ้าได้ลองดีดสักครั้งแล้วดีจะเรียนทุกเพลงเพื่อมันเลยจริงๆ แต่เดี่ยวก่อน อย่าเพิ่งตัดสินใจสิ ยังไม่ได้ดูขลุ่ยเลย ผมดึงสติหลังจากที่เหมือนจะโดนผีผาตัวนี้ล่อลวง ก่อนจะตัดใจเดินมาดูขลุ่ยก่อนตัดสินใจว่าอยากจะเรียนอะไร ซึ่งพอเดินมาถึงขลุ่ยก็เห็นขลุ่ยยกขาววาวที่เปร่งประกายอยู่ ทีแรกเหมือนอาวุธพวกนี้ไม่เด่นนะ แต่พอเด่นมาดูจริงๆแล้วแต่ละอย่างมีความโดดเด่นมาก มากกว่าทวนเล่มใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆซะอีก ซึ่งขลุ่ยก็มีรัศมีบางอย่างที่ผมอดจะเอือมมือไปหยิบไม่ได้ พอสัมผัสเนื้อเย็นๆนั้นยิ่งชื่นชอบ ผมยกขลุ่ยขึ้นจรดิมฝีปากบางอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะเริ่มเป่าลงไปเสียงเบาพร้อมทั้งความรู้สึกที่เหมือนเคยเปล่าขลุ่ยมากก่อน มีภาพเลือนรางในหัวว่าผมเคยเปล่าขลุ่ยให้ใครสักคนฟัง เป่าออกมาอย่างอ่อนโยน ท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยรักถูกบรรเลงออกมาผ่านเสียงขลุ่ย ผมปล่อยตัวปล่อยใจเล่นไปตามความรู้สึกที่หัวใจล่องลอยอยู่ในตอนนี้ จนท่วงทำนองที่เป่าเริ่มมีความโศกเศร้าเสียใจราวกับจะขาดใจตาย จนผมที่เดิมทีใจล่องลอยอยู่กลับมีความรู้สึกเจ็บเสียดในอกอย่างรุนแรงราวกับจะขาดใจตายตามอีกที ผมจึงหยุดเป่าแล้วแต่ลูบอกเบาๆราวกับปลอบโยนหัวใจตัวเอง แล้วจะวางขลุ่ยลงที่เดิม แต่วางไม่ลง พยายามแกะแงะก็ไม่ออก เอาละสิ อย่าบอกนะว่าขลุ่ยเลือกผมแล้วอะ แต่ผมยังไม่ตัดสินใจเลยนะ ผมเลยเดินถือขลุ่ยมาหยุดหน้าผีผาตัวนั้น เอาว่ะ ลองดีดดูสักครั้งก็ยังดี ถึงไม่ได้เอากลับไปฝึก ได้ดีดสักครั้งก็ยังดี ผมเลยวางมือดีดผีผาตัวนั้นด้วยความที่กะแรงดีดไม่ถูก นิ้วเรียวจึงถูกสายผีผาบาดจนได้เลือด จนผีผาตัวนั้นเรืองแสงเปร่งประกายออกมาหุ้มรอบตัวผม จึงผมต้องหลับตา ลืมตาอีกทีผมก็นั่งอยู่ที่เดิมวางมือนึงไว้บนหิน ข้างหน้าผมมีผีผาตัวนั้นวางอยู่ นี่แสดงว่าผมจะได้เรียนผีผาเป็นอย่างแรกสินะ ผมยกมือข้างขวาออกจากหินก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นมาจากใต้โต๊ะเพื่อจะหยิบผีผามาดู แต่ในมือซ้ายกลับมีขลุ่ยตัวนั้นอยู่ในมือแน่นเลยนะสิครับ เห้ย ทำไมมีสองตัวละ ผมเลยส่งสายตาตะลึงงันไปทางพี่หลงเพื่อขอคำอธิบายทันที
"เหลียนเอ๋อร์เป็นที่มีพรสวรรค์มาก จนหินทำนายยุทธ์ให้เจ้าเข้าไปเลือกอาวุธเอง ซึ่งจากท่าทางแล้วผีผาจันทราเหมันต์ตัวนี้ได้ทำพันธะเลือดเป็นอาวุธประจำตัวเจ้าคนเดียวแล้ว ส่วนขลุ่ยหยกอนันตกาลก็คงได้ผูกจิตเป็นคู่พันธะจิตกับเจ้าเช่นกัน"พี่หลงอธิบายอย่างใจเย็น
"งี้ก็แสดงว่า ข้าต้องเรียนทั้งสองอย่างไปพร้อมๆกันใช่รึไม่ขอรับ"ผมถามอย่างอึ้งๆอีกที
"ใช่"
"เย่ๆๆ ข้าดีใจที่สุดเลยอะ ข้าชอบทั้งสิ่งนี้เท่ากันเลย"ผมร้องออกมาอย่างดีใจ ที่จะได้เรียนและอยู่กับสองอย่างที่ผมชื่นชอบจึงคว้าผีผามากอดรวมกับขลุ่ยเลย ไม่ได้คิดเลยว่ามันจะเรียกหนัก ต่อให้หนักผมก็จะเรียก ก็คนมันชอบอะ แค่วางแผนให้ดีแบ่งเวลาให้เหมาะสมเช่นนั้นก็เพียงพอแล้ว พี่หลงก็คงประหลาดใจกับท่าทางของผมอยู่เหมือนกันละมั้งที่อยู่ๆก็ร้องตะโกนออกมาแล้วก็กอดของไว้เนียบอกแน่นแบบนั้น
"เช่นนั้น เริ่มเรียนกันเถอะ"พี่หลงพูดแบบนั้นก่อนจะหยิบกระดาษท่วงทำนองของเพลงผีผาและขลุ่ยออกมาจากแหวนมิติ ซึ่งก็สมแล้วที่เป็นชาวยุทธ์เพราะแหวนมิติมีแต่ของที่เกี่ยวกับอาวุธทั้งนั้นเลย ไม่มีแม้แต่ของจำเป็นต้องกินต้องใช้เหมือนแหวนมิติผม จากนั้นผมจึงรับกระดาษที่พี่หลงยื่นมาให้แล้วฟังพี่หลงอธิบายการฝึกและการบรรเลงดนตรีทั้งสองอย่าง แล้วพี่หลงยังบอกเพียงแค่ช่วยชี้แนะได้เพียงเท่านั้น อาวุธดนตรีพี่หลงไม่ค่อยถนัด หากเป็นหอกดาบหรืออาวุธร้อยแปดพันอย่างพี่หลงสามารถสอนให้ได้ แต่อาวุธดนตรีพี่หลงทำได้เพียงบอกสิ่งที่รู้มาบ้างเท่านั้นและให้ได้เพียงท่วงทำนองที่พี่หลงได้มานานแล้ว จากนี้ไปผมต้องฝึกฝนด้วยตนเอง แต่จะมีพี่หลงคอยดูแลอยู่ห่างๆเวลาที่ผมมาฝึก เพราะจากที่ฟังทั้งสองชนิดควรฝึกในป่านี่แหละดีที่สุดแล้ว จากนั้นผมจึงร้อนวิชานำทั้งสองสิ่งหายวับมาอยู่ที่ร่มต้มไม้ใหญ่หน้าน้ำตก จากนั้นร่ายเวทย์สร้างโต๊ะเก้าอี้มาเพื่อฝึกแล้วจึงนำผีผาออกมาก่อนอย่างแรก ก่อนจึงเอาท่วงทำนองออกมาดูซึ่งพอจะวางมือลงบนสายที่ผมไม่รู้ว่าสายไหน ผีผาตัวนี้ก็ราวกับจะรู้ใจสายเอ็นขาวประกายกดตัวลงกับผิ่นให้ผมวางมือ จากนั้นผมก็วางมือตามที่ผีผาตัวนี้นำทางแล้วเรียนไปแต่ละบทเพลงที่ง่ายดายแล้วจดจำง่ายราวกับมันเกิดมาเพื่อผม ผ่านไปสักสามเพลงที่ผมจำได้แล้วสามารถดีดเองได้จึงขอบคุณผีผาตัวนั้นก่อนเก็บเข้าแหวนมิติ แล้วหยิบขลุ่ยออกมาซึ่งขลุ่ยก็สอนผมเหมือนที่ผีผาตัวนั้นทำเลย ทำให้ผมเรียนได้ไว้แล้วสนุกกับการเรียนทั้งสองอย่างมาก เมื่อเรียนจนถึงเย็นลืมพักกินข้าวไปบ้าง แต่ผลจากการเรียนก็ทำให้อิ่มอกอิ่มใจไม่ยาก พอเย็นเรียนต่ออีกหน่อยก็เงยหน้าเห็นพี่หลงนอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่บนเนินเขาหน้าบ้านพักนั้น คงจะตามมาดูอย่างที่พัก ผมจึงเล่นจนจบเพลงแล้วเก็บทุกอย่างลงในแหวนมิติจากนั้นก็เดินจะไปลาพี่หลงเพราะเย็นมากแล้ว
"เรียนเพียงวันแรกก็เชี่ยวชาญราวกับชำนาญมานานปี เห็นทีพี่คงไม่จำเป็นต้องให้คำปรึกษาแล้วกระมัง"พี่หลงพูดทั้งที่หลับตาอยู่ แต่ก็รับรู้ได้ถึงฝีเท้าผมที่เดินมาอยู่ดี
"ข้าเพียงชื่นชอบพวกมันทั้งสอง และราวกับมันก็ชื่บชอบข้า เราจึงเข้าใจกันและกันในท่วงทำนองที่บรรเลงเหล่านั้นนะพี่หลง"ผมบอกตามความรู้สึกลึกๆนั้น
"พี่ดีใจที่เจ้าชอบ"พี่หลงลืมตาขึ้นมาสบกับผมพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้
"ข้าต้องขอบใจพี่หลงต่างหากที่ทำให้ข้าได้เจ้าของวิเศษทั้งสองอย่างนั้น"
"มันเป็นของเจ้า มันเป็นมาตั้งนานแล้ว ของก็มีนายของมัน และตอนนี้ท่าทางมันทั้งสองคงเจอนายมันแล้ว"พี่หลงพูดออกมาเบาๆ ผมได้ยินไม่ชัดมากก็งงในสิ่งที่ได้ยินอยู่เหมือนกัน
"พี่หลงหมายความว่ากระไรนะขอรับ"ผมเลยถามออกไป
"ไม่มีอะไรหรอก เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะนี่ก็เย็นมากแล้วฝึกมาทั้งวันข้าวปลาไม่ยอมกิน วันหน้าพี่จะเข้าหยุดเจ้าเมื่อถึงเวลาทานแล้วเจ้าไม่ทาน เข้าใจตรงกันละ เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงเตือนเสียงดุที่ผมไม่พักกินข้าว
"ขอรับ วันหน้าข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกขอรับ"
"ดี"พี่หลงตอบกลับมาสั้นๆได้ใจความ โห่ เวลาดุนี่ยาวมาก ดุเป็นพ่อเลย ไม่สิดุยิ่งกว่าพ่ออีก เวลาชมนี่สั้นเชียว แต่เพราะหวังดีหรอกนะผมเลยมองข้ามไปอะ
"เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน คารวะพี่หลง"ผมเลยคารวะลาแล้วหายวับไปเลย นี่คงเป็นครั้งแรกด้วยมั้งที่เขาคารวะร่างสูง พอกลับมาห้องก็อาบน้ำกินข้าวแล้วนอนตายทันทีจากความเหน็บเหนื่อย จากนั้นทุกวันที่ว่างผมก็จะไปฝึกที่เดิมตลอด ร่วมทั้งใช้เวลากินข้าวพูดคุยความเป็นไปในชีวิตกับพี่หลงจนเวลาผ่านไปนานสามเดือนแล้วที่ความสัมพันธ์ของผมกับพี่หลงเป็นแบบนี้ เราค่อยๆไต่ระดับความใกล้ชิดสนิทสนมมากขึ้นเรื่อยๆ รวมทั้งการบรรเลงดนตรีทั้งสองที่ผมสามารถบรรเลงได้ตามใจเป็นท่วงทำนองเองได้แล้วรวมทั้งร้อยเรียงทำนองใหม่ขึ้นมาหลายสิบเพลง โดยมีพี่หลงเป็นคนฟังพร้อมทั้งแนะนำส่วนที่ขาดที่เกิน เรียกได้ว่าตอนนี้ผมไว้ใจพี่หลงมาๆเลยก็ว่าได้ เวลาที่มีอะไรจะนึกถึงพี่หลงก่อนคนแรกเสมอ ซึ่งนี่ก็ทำให้ผมลืมเรื่องที่เสี่ยวเสี้ยวเตือนผมไปแล้วอย่างสนิทใจ จ
จนคืนนึงที่ผมหลับ ในมิติจิตที่เชื่อมกันอยู่นั้นเขาได้ฝันเห็นร่างสูงใหญ่ร่างนึงที่มีผมสีดำยาวถึงกลางหลัง คิ้วโก่งสวย ดวงตาเรียวสวยแดงกล่ำ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาแดงระเรื่อที่มีเขี้ยวเล็กๆสองข้างง ใบหน้ากึ่งสวยกึ่งหล่อนั้น ทั้งผิวที่ขาวซีด มาในชุดสีแดงเพลิงเข้ากับสีดวงตานั้นเหลือเกิน เขาที่มองสบดวงตานั้นเหมือนกับรู้จักกันมาก่อน ดวงตาเหมือนเสี่ยวเสี้ยวของเขาเลย ขาที่ห้ามไม่ได้นั้นก้าวเข้าไปหาร่างสูงช้าๆ เมื่อยืนตรงหน้าร่างสูงแล้วเขาจึงสวมกอดอีกฝ่ายพร้อมทั้งร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง ที่เหมือนจากกันนานแสนนานจนไม่คิดว่าเขาจะได้เจออีกฝ่ายอีก
"เสี่ยวหู่ ข้าคิดถึงเจ้า คิดถึงเหลือเกิน"เขาพูดชื่อร่างสูงออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"ข้าก็คิดถึงเจ้า คิดถึงมาก หลันเอ๋อร์"ร่างสูงที่ถูกสวมกอด กอดตอบพร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"เจ้ากลับมาแล้ว กลับมาสักที ข้ารอเจ้า รอมานานแล้ว"เขาพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
"ข้าขอโทษ ข้ากลับมาแล้ว ช้าไปนิด แต่ข้ากลับมาแล้วหลันเอ๋อร์ นายแห่งข้า"ร่างสูงพูดออกด้วยความดีใจ ราวกับนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกันในรอบหลายร้อยปี
"อือ เจ้ากลับมาหาข้าแล้ว"เขาพูดออกมาจากความรู้สึกลึกๆในใจ
"อีกไม่นานหลันเอ๋อร์ อีกไม่นานข้าจะกลับมา ตอนนี้เจ้าจงระวังคนผู้นั้นให้มาก จนกว่าข้าจะกลับมาเข้าใจหรือไม่หลันเอ๋อร์"ร่างสูงพูดย้ำในสิ่งที่ทำให้ต้องมาในวันนี้ ที่เห็นร่างเล็กเหมือนจะถลำลึกไปไกลแล้ว
"แล้วเจ้าจะไปไหน ไหนเจ้าบอกว่ากลับมาหาข้าแล้วไง แล้วเจ้าจะไปไหนอีก"เขาถามอย่างไม่เข้าใจ
"ข้ากลับมาแล้วก็จริง แต่ตอนนี้เราพบกันในมิติจิตที่เชื่อมกันอยู่ แต่อีกไม่นานข้าจะกลับมาหาเจ้าจริงๆสักที รอข้านะหลันเอ๋อร์ อีกไม่นาน อีกเพียงไม่นาน ข้าจะกลับไป นายแห่งข้า"ร่างสูงพูดให้ความมั่นใจกับเขาก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆจางหายไป
"ดะ..เดี่ยว…เดี่ยวสิ อย่าเพิ่งไป อย่าเพิ่งไปปป เสี่ยวหู่"ผมร้องตะโกนออกมาเสียงดังพร้อมกับสะดุ้งตื่นมากลางดึกที่ตอนนี้หางตามีน้ำตาไหลนองอยู่พร้อมทั้งยกมือขึ้นกุมหัวใจที่เจ็บปวดจากการถูกพรากของรักออกไปจากอก แล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักราวกับจะคลายความเจ็บปวดนี้ไปได้ ผมไม่รู้ว่าคนในมิติจิตนั้นคือใคร แต่ต้องเป็นคนที่เขารักและคิดถึงมากเป็นแน่ เพราะเมื่อคิดไปถึงคำพูดที่บอกว่ากำลังจะกลับมาเร็วๆนี้นั้น หัวใจที่ราวกับถูกบีบก็คลายตัวลงอย่างง่ายดายราวกับไม่เคยเจ็บปวดมาก่อน ซึ่งนั้นก็ทำให้ผมนอนหลับลงไปอีกรอบด้วยหัวใจที่เต็มตื้นสุขล้น และเฝ้ารอการกลับมาของใครบางคนที่ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่สบายใจเมื่อคิดถึง


บทที่ 13
จบการทดสอบ
เมื่อเช้าตอนผมตื่นมาตกใจแทบช็อคที่มีงูมานอนอยู่บนอก แต่พอมองดีๆก็เห็นว่าเป็นเสี่ยวเสี้ยวจึงทำแค่อุ้มไปวางไว้ที่ตะกร้าแล้วไปจัดการตัวเองทุกอย่างให้เรียบร้อย ได้ฟังจากพี่ๆทุกคนแล้วว่าตั้งแต่ที่ผมเข้าไปในป่า เสี่ยวเสี้ยวก็ไม่ค่อยร่าเริงและไม่ออกไปป้วนเปี้ยนข้างนอกเลย พี่ๆก็ผลัดกันเข้ามาให้อาหาร แต่เสี่ยวเสี้ยวก็ไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่ต่อให้เอาของชอบมาให้กินก็ตามและพอเล่นด้วยเสี่ยวเสี้ยวก็ไม่เล่นตอบ พี่ๆก็จนปัญญาทำได้แค่เอาอาหารมาให้แล้วก็กลับ ผมที่ได้ฟังอย่างนี้ก็รู้สึกรักเสี่ยวเสี้ยวมากขึ้น ถึงพฤติกรรมน่ารักของเสี่ยวเสี้ยว เมื่ออาหารเช้าจากโรงครัวมาอยู่ที่โต๊ะผมก็ให้อาหารเสี่ยวเสี้ยวและกำลังจะกินอาหารตัวเอง แต่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้เพราะปกติจะมีพี่หลงนั่งทานด้วยนี่น่า พอคิดออกว่าลืมพี่หลงไว้ในแหวนมิติก็รีบเข้าไปหาพี่หลงทันที
"พี่หลง ขออภัยที่มาช้า พอดีมีกิจที่ข้าต้องจัดการ พอเสร็จก็ดึกดื่นแล้ว เลยไม่ได้เข้ามารับพี่หลง"ผมเข้ามาก็เห็นพี่หลงยืนรอที่หน้าทางเข้ามิติแล้ว ฉะนั้นผมพูดได้แค่คำว่า ขออภัยเท่านั้นละครับ
"พี่นึกว่าเจ้าลืมพี่ซะอีก"พี่หลงพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนรู้ทันผมเลย
"หือ ข้าจะลืมพี่หลงได้ยังไง นี่พอข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ข้าก็เข้ามารับพี่หลงทันทีเลยนะขอรับ"
"เป็นเช่นนั้นรึ"
"เป็นเช่นนั้นขอรับ"
"พี่เชื่อเจ้า เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงตอบรับอย่างขบขัน
"เช่นนั้นออกไปกันเถอะขอรับ"ผมเลยรีบรวบรัดตัดบทแล้วจับข้อมือใหญ่พาออกมานอกแหวนมิติ
"แล้วพี่หลงทานอะไรรึยังขอรับ ถ้ายังก็ทานมื้อเช้าด้วยกันนะขอรับ อาหารอร่อยทุกอย่างเลยพี่หลง ข้ารับรองได้"เมื่อเราสองคนออกมายืนตรงหน้าโต๊ะน้ำชาริมหน้าต่างที่มีอาหารเช้าวางอยู่ก็นึกขึ้นได้ว่าอาหารที่ผมมีในแหวนมิติน่าจะพอดีกับอาหารเย็นเมื่อคืน มื้อเช้าพี่หลงน่าจะยังไม่ได้ทานเลยเอ่ยชวนพร้อมรับประกันความอร่อยอาหารไปอีกต่อนึง
"เช่นนั้นต้องรบกวนเหลียนเอ๋อร์แล้ว"พี่หลงพูดขอบคุณก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามผมที่มีอาหารวางอยู่กลางโต๊ะและนอกจากอาหารยังมีตะกร้าเสี่ยวเสี้ยววางอยู่ด้วย
"ในตะกร้านี่คือสิ่งใดรึเหลียนเอ๋อร์"ผมที่นั่งลงยังไม่ทันได้แนะนำเสี่ยวเสี้ยวให้พี่หลงรู้จัก พี่หลงก็ชิงถามก่อนพร้อมกับขมวดคิ้วเหมือนคิดอะไรอยู่
"นี่คือสัตว์เลี้ยงของข้าขอรับ ชื่อเสี่ยวเสี้ยว เราทำพันธะเลือดกันแล้วด้วยขอรับ"ผมเลยอุ้มเสี่ยวเสี้ยวขึ้นมาแนะนำให้พี่หลงรู้จัก ก่อนจะยื่นไปให้ร่างสูงดูที่เห็นเหมือนพี่หลงไม่ได้กลัวงู ผมเลยกล้ายื่นให้พี่หลงดู
"เช่นนั้นรึ งั้นพี่ขออุ้มดูหน่อยนะ"พี่หลงตอบรับคำผมก่อนจะของอุ้มเสี่ยวเสี้ยว
"ได้ขอรับ"ผมจึงยื่นเสี่ยวเสี้ยวไปให้พี่หลง ซึ่งผมก็ดีใจมากเลยนะที่จะมีคนเอ็นดูเสี่ยวเสี้ยวมากขึ้น
"หือ!!! เห้ย!!!"ผมที่กำลังยื่นเสี่ยวเสี้ยวส่งไปมือพี่หลงถึงกับร้องออกมาเสียงหลง ที่ตอนแรกผมคิดว่าเสี่ยวเสี้ยวที่ชูคอขึ้นมาจะเลื้อยไปที่ฝ่ามือพี่หลงซะอีก แต่ที่ไหนได้เสี่ยวเสี้ยวกับชูคอขึ้นมาเพื่อฉกไปที่ฝ่ามือใหญ่นั้นเต็มเขี้ยว แล้วเหมือนจะพ่นพิษใส่ไปในคมเขี้ยวที่กัดด้วย เพราะหลังจากเสี่ยวเสี้ยวถอนเขี้ยวออก รอยฉกที่ฝ่ามือใหญ่ก็มีรอยเขี้ยวสองรูแถมมีสีคล้ำอีกต่างหาก ผมที่เห็นแบบนั้นก็รีบวางเสี่ยวเสี้ยวลงในตะกร้าดังเดิม ก่อนจะรีบลุกไปฝั่งตรงข้าม ก่อนจะคว้านหายาแก้หมื่นอสรพิษ ที่สามารถแก้พิษงูได้ทุกชนิด ก่อนจะส่งให้พี่หลงกินแล้วรินน้ำชาส่งให้ทันทีที่เห็นพี่หลงกินยาเข้าไป
"พี่หลง ข้าขออภัยแทนเสี่ยวเสี้ยวด้วย ไม่รู้วันนี้เป็นอะไร ปกติเสี่ยวเสี้ยวเข้ากับคนง่ายมาก แล้วก็ไม่เคยฉกกัดผู้ใดเลย สงสัยเสี่ยวเสี้ยวจะตื่นตระหนกที่มีคนแปลกหน้าจะโดนตัว พี่หลงอย่าโกรธหรือเกลียดเสี่ยวเสี้ยวเลยนะขอรับ"ผมรีบขอโทษพี่หลงทันที กลัวพี่หลงจะโมโหแล้วทำร้ายเสี่ยวเสี้ยวเพราะคิดว่าอสรพิษไม่เป็นมิตรและเลี้ยงไม่เชื่อง รวมทั้งหาเหตุผมมาอ้างอิงการกระทำของเสี่ยวเสี้ยวด้วย ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวทำไมถึงทำแบบนี้กัน ปกติเสี่ยวเสี้ยวไม่เคยกัดใครเลยแถมยังว่านอนสอนง่าย ดื้อซนไปบ้างตามประสางูที่ยังเล็ก แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะทำร้ายใครแบบนี้
"พี่เข้าใจ เสี่ยวเสี้ยวคงไม่ชอบหน้าพี่ละมั้ง"พี่หลงพูดออกมาอย่างผ่อนคลายไร้อารมณ์โกรธ นั้นจึงทำให้ผมสบายใจขึ้นมาบ้าง
"ไม่หรอกขอรับ เสี่ยวเสี้ยวเข้ากับคนง่ายมาก หากพี่หลงไม่กลัวเสี่ยวเสี้ยว ครั้งหน้าที่มาลองเล่นกับเสี่ยวเสี้ยวดูก็จะรู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวเข้ากับคนง่ายขอรับ"ผมที่กำลังใส่ยาสมานแผลให้พี่หลงพร้อมพูดปลอบใจพี่หลงไปด้วย และยังชวนให้มาเล่นเพื่อทำความรู้จักเสี่ยวเสี้ยวใหม่อีกครั้ง ถ้าพี่หลงยังไม่เข็ดละนะ
"ได้สิ งั้นครั้งหน้าพี่จะหาของเล่นมาให้ด้วย เผื่อเสี่ยวเสี้ยวจะชอบพี่บ้าง"
"ดีขอรับ เสี่ยวเสี้ยวจะได้เล่นกับพี่หลงง่ายๆ หากมีของเล่นมาด้วย"ผมพูดอย่างดีใจที่อย่างน้อยพี่หลงก็พยายามจะทำความรู้จักกับเสี่ยวเสี้ยวอีก แผลที่กำลังสมานมีเลือดสีดำไหลออกมาก่อนที่แผลจะปิดสนิทดี เหลือเพียงเลือดพิษสีดำที่ฝ่ามือ ผมจึงเอาผ้ามาเช็ดเลือดนั้นออกไปแล้วกลับไปนั่งที่เดิมตัวเอง
"เช่นนั้นทานอาหารกันเถอะขอรับพี่หลง"
"อืม"พอเรื่องวุ่นวายเมื่อกี้จบ ผมเลยชวนพี่หลงทานอาหารกัน เราทั้งสองคนทำเหมือนเมื่อกี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะทานอาหารด้วยกันไปจนอิ่มแล้วทานผลไม้ล้างปากกันต่อ นัดแนะเวลากับสถานที่ที่ผมต้องไปพบพี่หลงเสร็จ พี่หลงก็หายวับไปราวกับที่ฝั่งตรงข้ามผมไม่เคยมีใครนั่งอยู่ตรงนั้น และก็ถึงเวลาพิพากษานักโทษคดีฉกคนแล้ว ผมมองเสี่ยวเสี้ยวที่ชูคอขึ้นมองที่นั่งฝั่งตรงข้ามผมที่ว่างไปแล้วตอนนี้ ก่อนจะเลื้อยวนไปมาราวกับดีใจ ซึ่งตลอดเวลาที่พี่หลงนั่งอยู่ตรงนั้นผมสังเกตเห็นว่าเสี่ยวเสี้ยวมองพี่หลงตลอด แถมยังทำตัวราวกับพร้อมพุ่งไปฉกพี่หลงตลอดเวลาเลย พอเห็นพี่หลงไปแล้วก็ยังเลื้อยดีใจจนไม่ทันมองเห็นสายตาของผมที่เขียวปั๊ดอยู่ในตอนนี้อีก ความรู้สึกในตอนนี้คือโกรธ โกรธมากที่เสี่ยวเสี้ยวทำเหมือนตั้งตัวเป็นศัตรูกับพี่หลง แถมยังทำร้ายคนต่อห้นาผม แล้วยังไม่สำนึก ไม่มีทีท่าของความเสียใจที่ฉกคนเลยสักนิด ยังทำท่าราวกับกำจัดศัตรูได้อีกต่างหาก นั้นจึงทำให้ผมยิ่งโกรธเสี่ยวเสี้ยวเข้าไปใหญ่
"เสี่ยวเสี้ยว ทำไมเจ้าทำร้ายพี่หลงแบบนั้น ข้าไม่ชอบเลยนะที่เจ้าทำแบบนี้ "ผมพูดออกมาเสียงเข้มให้เสี่ยวเสี้ยวรู้ตัวถึงพฤติกรรมที่ไม่น่ารักสำหรับผมในวันนี้ แล้วผมก็ไม่ชอบใจมากด้วย
"นายท่าน แต่มันสมควรโดนเช่นนี้แล้วนะขอรับ"เสียงทุ้มดังมาในจิตของผม เสี่ยวเสี้ยวตอบกลับมาอย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด
"สมควรแล้วเหรอที่เจ้าทำร้ายคนต่อหน้าข้า สมควรแล้วเหรอที่เจ้าทำร้ายคนที่ต้องการเป็นมิตรกับเจ้า สมควรแล้วใช่มั้ยที่เจ้าหักหน้าข้า ปฏิเสธน้ำใจที่ข้าต้องการแนะนำตัวเจ้าให้กับสหายข้าได้รู้จัก"ผมพูดอย่างเสียงเข้มขึ้นมาทุกทีกับความโมโหที่เริ่มมีมากขึ้น เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิด
"ข้าไม่ได้ต้องการทำให้นายท่านผิดหวังในตัวข้า ข้าเพียงต้องการปกป้องนายท่านเท่านั้น"
"นั้นคือการปกป้องข้างั้นเหรอเสี่ยวเสี้ยว นั้นเป็นการหาเรื่องใส่ตัวเองมากกว่ากระมัง หากเมื่อกี้คนที่เจ้าทำร้ายตกใจที่โดนเจ้ากัดแล้วพลั้งมือทำร้ายหรือฆ่าเจ้าขึ้นมา เจ้าจะทำอย่างไร แล้วข้าละจะอยู่ยังไง"ผมพูดออกมาตามผลที่จะตามมา พร้อมยกตัวอย่างหากคนที่เสี่ยวเสี้ยวกัดไม่ใจเย็นและเข้าใจอย่างพี่หลง เสี่ยวเสี้ยวได้ไปดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้ว (ดื่มน้ำแกงลืมความจำเก่า ก่อนไปเกิดใหม่) ถึงแม้จะฟังไม่เข้าใจว่าทำไมเสี่ยวเสี้ยวถึงต้องการปกป้องผมจากพี่หลงนัก สงสัยคงหวงเจ้าของละมั้ง ถึงแม้เสียงเสี่ยวเสี้ยวที่ดังในจิตจะเหมือนชายหนุ่มที่โตแล้ว แต่ร่างงูที่เห็นตรงหน้าเหมือนเพิ่งฟักแตกออกจากไข่ไม่กี่เดือนเอง น่าจะยังมีความเป็นเด็กมากพอตัวอยู่
"ข้าขออภัยนายท่าน ข้าลืมนึกถึงข้อนั้นไป ข้ายังอ่อนแอนักกลับทำเรื่องที่อันตรายเช่นนี้ แล้วยังไม่คำนึงถึงจิตใจนายท่านที่เป็นห่วงความปลอดภัยของข้าอีก ข้าขออภัยจริงๆขอรับนายท่าน"เมื่อผมได้ยินเสียงที่สำนึกของเสี่ยวเสี้ยวแล้วผมก็ใจอ่อนยวบทันที
"ไม่เป็นไร ข้าหวังเพียงครั้งหน้าเจ้าจงคิดให้จงหนัก จะทำสิ่งใดต้องคำนึงถึงสิ่งที่จะตามมาให้มาก เพราะอาจส่งผมต่อตัวเจ้าเองโดยตรง หรือไม่เจ้าจงคิดถึงข้าให้มาก หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะหางูที่ตระกะตระกรามอย่างเจ้าได้ที่ได้ ทั้งดื้อดึง ซนเป็นที่หนึ่งเช่นนี้"ผมพูดอย่างจริงจังก่อนจะตลกปิดท้าย คลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องนี้
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับนายท่าน"เสี่ยวเสี้ยวตอบรับคำผมอย่างหนักแน่น ทำให้ผมคลายความหนักใจลง
"แล้วทำไมเจ้าถึงจ้องจะทำร้ายเฉพาะพี่หลงล่ะ คนอื่นๆข้ายังเห็นเจ้าเล่นซนด้วยอยู่เลย"ผมถามอย่างคาใจ ว่าทำไมเสี่ยวเสี้ยวถึงมีปัญหาแค่กับพี่หลงเท่านั้น
"มันเป็นคนไม่ดีขอรับ นายท่านต้องระวังคนผู้นี้ให้มากนะขอรับ อย่าไว้ใจมันเด็ดขาด มันเป็นคนที่ชั่วช้ามาก มันเป็นคนเลือดเย็นที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่มันต้องการ นายท่านอย่าไปพบมันอีกเลยนะขอรับ"ทันทีที่เสี่ยวเสี้ยวได้ยินคำถามผม ก็ตอบผมกลับมาอย่างรวดเร็วแถมยังระรัวอีกด้วยราวกับคำที่พูดออกมานั้น มาจากส่วนลึกในใจเลยด้วยซ้ำ ซึ่งผมก็ทำได้แค่อึ่งไปตามระเบียบ งงไปหมด
"เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่เสี่ยวเสี้ยว ข้างงไปหมดแล้ว ทำไมเจ้าแลดูจงเกลียดจงชังพี่หลงนัก เจ้าเคยรู้จักพี่หลงมาก่อนเหรอ หรือเจ้าเคยโดนพี่หลงทำร้ายมา ลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ"
"ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ข้าจะพูดได้ นายท่านโปรดรออีกสักนิดเถิดขอรับ ด้วยพลังที่ข้ามีในตอนนี้ ไม่สามารถเล่าเรื่องในอดีตที่เลือนรางนั้นได้ แต่ความเกลียดชังเคียดแค้นนั้นยังสุ่มอยู่ในอกข้า แล้วข้ายังจดจำความรู้สึกที่ฝังลึกในใจข้าได้อยู่ ข้ารู้เพียงว่าต้องฆ่าคนผู้นั้นให้ได้เท่านั้นขอรับนายท่าน"ท่าทางเรื่องมันคงจะใหญ่กว่าที่ผมคิดละล่ะ หรือการที่ผมมาที่นี่จะมีอะไรแอบแฝงกว่าการทะลุมิติมาเฉยๆ โอ้ยยยย หัวจะปวดไปหมด ผมได้แต่ยกมือขึ้นทึ้งหัวตัวเองอย่างคิดไม่ตก ถ้ารวมคำพูดเสี่ยวเสี้ยวเข้ากับความทรงจำเลือนรางที่ไม่ชัดอะไรนั้นของผม มันทำให้ใจผมกระตุกไปเลยเหมือนกัน กลัวจะเป็นเรื่องเดียวกันนะสิ
ก๊อกๆๆๆ ขณะที่ผมกำลังทึ้งผมตัวเองอยู่นั้นก็มีเสียงเคาะหน้าประตูห้องผมดังขึ้น ผมเลยจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
"หลงเอ๋อร์ พี่สวี่เองนะ อาจารย์เซียงให้พี่มาตามนะ เห็นว่าใกล้เวลาแล้วยังไม่เห็นเจ้าที่ศาลาการเรียนเลย"เสียงพี่สวี่ดังขึ้นหน้าประตูที่เห็นว่าผ่านไปสักพักแล้ว ยังไม่มีคนไปเปิดเลยส่งเสียงเข้ามาแทน
"ข้าจะไปเดี่ยวนี้ขอรับพี่สวี่"ผมตอบรับพี่สวี่ก่อนจะหิ้วตะกร้าเสี่ยงเสี้ยวไปไว้ที่เดิมที่ควรอยู่ก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูทันทีที่ตอบรับสิ้นประโยค
"หลงเอ๋อร์คงจะกังวลละสิ ไม่เป็นไรนะ อาจารย์เซียงใจดี ต่อให้เจ้าได้สมุนไพรมาไม่ครบหรือไม่ได้เลย แต่เหลียนเอ๋อร์ก็ยังได้ประสบการณ์กลับมา อาจารย์ต้องเข้าใจเจ้าเป็นแน่ พวกพี่ๆจะเป็นกำลังใจให้เหลียนเอ๋อร์อยู่ข้างๆนะ"พี่สวี่ที่ยืนหน้าประตูเห็นผมเปิดประตูมาด้วยสีหน้าเร่งรีบ ผมชี้ฟูหน่อยๆนั้นคงคิดว่าผมกังวลจนนอนไม่หลับละเพิ่งตื่นเมื่อกี้ละมั้งเนี่ย เลยปลอบใจผมแล้วยังให้กำลังใจมาอีกด้วย
"ขอบคุณพี่สวี่ขอรับ"ผมเลยได้แต่ขอบคุณกลับไป โดยไม่ได้แก้ความเข้าใจผิดนั้นไป
"งั้นไปกันเถอะ ทุกคนรอเจ้าอยู่"ผมกับพี่สวี่จึงหายวับมายืนอยู่กลางศาลา ท่ามกลางศิษย์พี่ที่นั่งรายรอบรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมทั้งอาจารย์เซียงที่นั่งตั่งตรงหน้าผมอยู่ในตอนนี้
"มาแล้วรึหลงเอ๋อร์ พักผ่อนเพียงพอแล้วรึ พร้อมสำหรับการปรุงยารึยัง"อาจารย์เซียงถามขึ้นทันทีที่เห็นผมมาถึง พี่สวี่ก็แยกตัวไปที่นั่งตนเองเรียบร้อยแล้ว
"เรียบร้อย เตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วขอรับ"ผมตอบรับอย่างหนักแน่นมั่นใจ
"ดี เช่นนั้นไปหาสมุนไพรครั้งนี้หลงเอ๋อร์ ได้อะไรกลับมาบ้างละ"
"ศิษย์ได้สมุนไพรมาไม่ครบ แต่ก็ได้มาถึงสามตัวขอรับ"
"หือ ได้มาถึงสามตัวเลยรึ"อาจารย์เซียงถามอย่างอึ่งๆ เหมือนตะลึงในสิ่งที่ได้ยิน ทำไมอะก็ให้ไปหาเองนะ ทำไมต้องทำเหมือนตกใจในสิ่งที่ได้ยินด้วยละ
"ขอรับ"ผมตอบกลับไป พร้อมหยิบผลึกหวนคืน ถุงใส่ดอกต้นพญาเสน และเด็ดดอกแก้วผสานจิตออกมาสองดอก ก่อนจะวาดในถาดที่หยิบออกมาด้วยแล้วยื่นไปเบื้องหน้าอาจารย์เซียงทันที
"นะ…นี่มันผลึกหวนคืน ดอกแก้วผสานจิต และกลิ่นนี่มันคือดอกต้นพญาเสนนี่ เจ้าหามันมาได้ในเวลาเพียงเจ็ดวันเองรึหลงเอ๋อร์ เจ้าช่างมีโชคนัก ดี ดียิ่ง"อาจารย์เซียงพูดอย่างดีใจที่เหมือนผมจะได้สมุนไพรกลับมามากกว่าที่คิดละมั้ง
"เก่งมากเลยหลงเอ๋อร์"พี่เซียงชมด้วยแววตาเปล่งประกาย
"ดียิ่ง"พี่หลิวพูดออกมาหน้านิ่ง แต่นัยน์ตาแสดงความยินดีออกมาไม่หยุด
"เก่งมากน้องหก"พี่หงและพี่ข่ายพูดออกมาพร้อมกันประโยคเดียวกันอีกต่างหาก แล้วศิษย์พี่ทุกคนที่ก็ตบมือให้ผม พี่สวี่ที่ดวงตามีน้ำตาคลออยู่ก็ตบมือเป็นระวิงพร้อมทั้งพยายามฮึบกลั้นน้ำตาอยู่ อะไรกันครับเนี่ย อะไรกัน
"เจ้าไม่ต้องงงหรอกหลงเอ๋อร์ พี่ๆเจ้าเค้าดีใจที่เจ้าหาสมุนไพรกลับมาได้ แถมยังได้ตัวที่หายากมาทั้งนั้นเลย พี่ๆเจ้านอกจากจะเป็นห่วงเจ้ามากแล้ว ยังลุ้นว่าเจ้าจะหาสมุนไพรกลับมาได้มั้ย แต่ก็กลัวว่าเจ้าจะเป็นอันตรายเวลาที่หาสมุนไพรพวกนี้กลับมาได้นะ เพราะพิษสงของสิ่งที่เฝ้ามันอยู่ ไม่ใช่ว่าใครจะสามารถเอาชนะมันจนได้สมุนไพรที่มันเฝ้าอยู่มาได้หรอกนะ เรียกได้ว่าพี่ๆเจ้าทั้งภาวนาและสวดมนต์ให้เจ้าได้สมุนไพรแล้วกลับมาอย่างปลอดภัย หรือต่อให้ไม่ได้สมุนไพรกลับมา แต่มีชีวิตกลับมาก็ยังดี และเจ้าก็หามาได้ถึงสามตัวเกินครึ่งของตำรับยาแก้พิษนะสิ พี่ๆเจ้าเลยดีใจเหมือนตัวเองสอบผ่านอย่างนั้นนะ"อาจารย์เซียงพูดอย่างขบขันพร้อมหัวเราะเสียงดังที่เห็นพฤติกรรมลูกศิษย์ทั้งห้าที่กำลังตบมือและอีกส่วนกำลังร้องไห้ดีใจใหญ่ คงมีแค่ศิษย์น้องเล็กสุดนี่ละที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ถึงความปวดหัวตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาที่บรรดาศิษย์พี่ทั้งห้าต่างสลับสับเปลี่ยนมาถามไถ่ตลอดว่าสมุนไพรตัวไหนมีอะไรเฝ้าอยู่อันตรายมากน้อยแค่ไหนถามซ้ำๆทุกวันจนอาจารย์อย่างเขาปวดหัว
"เช่นนี้นี้เอง งั้นแสดงว่าที่ศิษย์หามาได้ไม่ครบ อาจารย์เซียงก็ไม่ว่าอะไรใช่มั้ยขอรับ"ผมถามอย่างอ้อมแอ้ม ถึงจะรู้ความหมายจากที่อาจารย์พูดแล้วเมื่อกี้ แต่เพื่อความมั่นใจต้องถามย้ำอีกหน่อย
"เจ้าผ่านการทดสอบมาเกินครึ่งแล้วละหลงเอ๋อร์ คงเหลือแค่ปรุงยา อาจารย์จะได้ดูวิธีการปรุงและจัดการสมุนไพรก่อนปรุงเป็นยาของเจ้า แค่นี้ก็จบการทดสอบแล้วละ"อาจารย์เซียงพูดออกมาอย่างยิ้มๆใจดีแล้วบอกสิ่งที่ผมอยากได้ยินให้ฟัง ผมจึงยิ้มกริ่มเลยครับ ก่อนที่อาจารย์เซียงจะร่ายเวทย์เสกโต๊ะที่มีดอกกุยหลางและน้ำทิพย์ส่วนประกอบที่เหลือของยาแก้พิษ พร้อมทั้งหม้อหลอมยาและเตาหินร้อนขึ้นมาตรงหน้าผม เพื่อให้ผมปรุงยาแก้พิษ จากนั้นผมจึงตั้งหม้อพร้อมใส่ผลึกหวนคืนลงไปครึ่งก้อนพร้อมน้ำทิพย์ลงไปเคี้ยวด้วยไฟอ่อนให้ผลึกหวนคืนละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกันกับน้ำทิพย์ซะก่อน จากนั้นใส่ดอกกุยหลางทั้งดอกลงไปพร้อมกับกลีบดอกต้นพญาเสนสองกลีบเพื่อให้ฤทธิ์ดอกกุยหลางชะล้างกลิ่นเหม็นเน่าไม่น่ารับประทานนั้นซะก่อน จะได้เหลือแต่สรรพคุณที่ต้องการใช้ของดอกต้นพญาเสนเท่านั้น จากนั้นเคี้ยวด้วยไฟแรงจนยาทั้งสี่เริ่มเป็นเนื้อเดียวกันจึงใส่ดอกแก้วผสานจิตที่ต้องเด็ดเฉพาะกลีบดอกออกมาแปดกลีบ ต้องค่อยๆเด็ดออกจากก้านดอกอย่างเบามืออย่าให้กลีบซ้ำถึงจะได้สรรพคุณที่เป็นเลิศที่สุด ส่วนเกสรดอกแก้วผสานจิตเก็บเอาไว้ใช้เป็นยาหอมแก้วจิตวิปลาสได้ จากนั้นก็เคี้ยวต่อจนน้ำงวดลงไป ก็ยกออกจากเตาหินร้อน จากนั้นเทออกมาใส่ถาดพักไว้ให้เย็น เมื่อเย็นตัวแล้วจะได้ยาที่เหนียวจนสามารถปั้นเป็นก้อนได้แผ่อยู่บนถาด จากนั้นตัดให้เป็นเส้นขนาดเท่ากันแล้วนำไปรีดในรางปั้นยาให้ขึ้นลูกเท่าๆกัน เป็นอันเสร็จสิ้นยาลูกกลอนแก้พันพิษสลายรัก
"นี่ขอรับอาจารย์"ผมทำเสร็จก็นำยาลูกกลอนหลายสิบลูกใส่พานไปใ้อาจารย์ดู
"อืม ดี ใช้ได้ทีเดียว กลิ่นหอมของดอกแก้วผสานจิตยังคงอยู่ สรรคุณของสมุนไพรสามารถดึงออกมาได้อย่างเต็มที่ทุกตัว ความบริสุทธิ์ยาสูงถึงระดับเจ็ด แต่เหมือนจะมีปัญหานะ"อาจารย์เซียงที่ดูอยู่ดีๆก็พรึมพรำออกมาเบาๆท้ายประโยค ผมที่กำลังดีใจที่ได้ยินอาจารย์เซียงพูดแบบนั้นจนประโยคสุดท้ายก็ชะงักไป
"มีปัญหาอะไรรึขอรับอาจารย์"ผมถามอย่างสงสัย พร้อมทุกคนที่งงงวยในคำพูดของอาจารย์
"เหมือนดอกต้นพญาเสนจะไม่ออกฤทธิ์ในยานี่นะ เพราะอาจารย์สัมผัสไม่ได้ถึงสรรพคุณมันในยาลูกกลอนเหล่านี้เลย ทั้งที่ตอนที่หลงเอ๋อร์ปรุงยาก็ถูกขบวนการทุกอย่างแท้ๆไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาดนี่น่า"อาจารย์เซียงบอกถึงความผิดปกติยาลูกกลอนพวกนี้ ซึ่งพอผมใช้เวทย์ตรวจสอบยาที่อาจารย์เซียงสอนก็พบเหมือนที่อาจารย์เซียงบอกเลย
"หรือว่าการปรุงยาจะไม่มีปัญหา แต่สมุนไพรมีปัญหาขอรับอาจารย์เซียง"ผมบอกสิ่งที่เป็นไปได้
"เป็นไปได้ งั้นหลงเอ๋อร์ก็เอาดอกต้นพญาเสนที่เหลือออกมาตวรจสอบดูเถอะว่ามีปัญหาอะไร"ผมจึงเอาดอกต้นพญาเสนออกมาสำรวจดู ก่อนที่จะเอาออกมาอาจารย์เซียงรายเวทย์หยุดกำจายคือไม่ให้ดอกต้นพญาเสนส่งกลิ่นออกมาแล้ว ก่อนที่ผมจะเอาออกมาให้อาจารย์เซียงตรวจสอบให้ อาจารย์เซียงใช้เวทย์ตรวจสอบสักพักก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที
"เป็นอย่างไรขอรับอาจารย์"
"อาจารย์ตรวจพบเพียงนิด เหมือนจะมีเวทย์บางอย่างดึงสรรพคุณมันออกไปก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้มันเป็นเพียงดอกไม้ธรรมดาที่มีรูปลักษณะเป็นดอกต้นพญาเสนแต่ไม่มีสรรพคุณของดอกต้นพญาเสนเลยแม้แต่เพียงนิด อาจารย์ยังสงสัยเลยว่าใช้เวทย์บทใด เหตุใดจึงเปลี่ยนให้ดอกไม้อสูรดอกนี้ให้กลายเป็นดอกไม้กระดาษที่ไม่มีประโยชน์ได้เช่นนี้ คนที่ร่ายเวทย์บทนี้ต้องมีระดับสูงมากจนประเมินมิได้เป็นแน่ ราวกับเป็นดอกไม้ที่ต้องสาปอย่างไรอย่างนั้น"อาจารย์เซียงพูดออกมาเท่าที่รู้เพื่อให้ศิษย์ตนทุกคนฟังว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งที่มากมายที่แม้แต่อาจารย์อย่างเขาก็สุดจะรู้ได้ ฉะนั้นจงขยันหมั่นเพียรเพิ่มความรู้ให้ตนมากขึ้น เพราะความรู้ที่มีในโลกนี้ก็เพิ่มขึ้นตลอดเช่นเดียวกัน ฉะนั้นเราต้องฉลาดให้ทันโลก
"เวทย์อย่างนี้ก็มีด้วยรึขอรับอาจารย์ น่ากลัวนัก เช่นนี้ก็ทำให้ยาที่ปรุงขึ้นมาไม่ต่างอะไรกับขนมสิขอรับ"พี่ข่ายพูดขึ้นมาอย่างเสียดาย
"ถึงจะไม่ใช่ยาแก้พันพิษสลายรัก แต่ยานี่ก็สามารถเป็นคืนวิญญาณได้นะ ถึงแม้ว่าดอกต้นพญาเสนจะถูกร่ายเวทย์ไม่ให้มีสรรพคุณอะไร แต่สรรพคุณยาตัวอื่นยังคงอยู่ ทำให้ยานี่เป็นยาคืนวิญญาณที่ทรงอานุภาพได้นะ"อาจารย์เซียงพูดเพื่อบอกถึงสสรพคุณยาลูกกลอนเหล่านี้ ต่อให้ไม่ได้ยานึง แต่ก็ยังได้อีกยานึงอยู่ดี ไม่เสียเที่ยวหรอก อะไรประมาณนี้ละตามที่ผมคิดนะ
"เช่นนั้นรึขอรับ"ผมพูดเสียงอ่อยๆ อุตส่าห์ตากตรำหามาได้ด้วยความยากลำบาก ดันใช้ไม่ได้ซะงั้น เฮ้ออ เซ็งเลย
"ไม่ต้องเสียใจไปนะน้องหก เจ้ายังทำเป็นยาคืนวิญญาณได้ แค่นี้ก็ดีมากแล้วละ ช่างหัวไอ้ดอกไม้เหม็นๆนี่เถอะ เดี่ยวพี่พาเจ้าไปล่าไก่ฟ้ามาย่างกินปลอบใจเป็นอย่างไร"พี่ข่ายปลอบใจตามสไตล์เลย เอะอะล่าไก่มาย่างมาปิ้ง ลูกเคนคนป่าป่ะเนี่ยพี่เอ๊ยย
"แค่นี้หลงเอ๋อร์ก็เก่งแล้วละ ไม่เป็นไรนะเดี่ยวพี่สั่งขนมอร่อยๆมาให้เยอะๆเลย"พี่สวี่ก็เอาขนมมาล่ออย่างกับผมเป็นเด็ก ซึ่งผมก็ชอบครับ ไม่ได้ว่าอะไร
"หลงเอ๋อร์อย่าเศร้าไป หากพี่รู้ว่าใครมันเป็นคนทำนะ พี่จะจัดการมันให้เจ้าเอง บุรุษอย่างเราอย่าเศร้าเสียใจกับเรื่องเพียงเท่านี้เลยนะ"พี่เซียวก็วางท่านักเลงโตไม่สมหน้าตาสวยหยาดฟ้ามาดินนั้นเลยสักนิด
"เราอย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลยนะขอรับทุกคน หลงเอ๋อร์จะได้ลืมเรื่องนี้ไปซะ"สมกับเป็นคนงามแห่งเขตบุหลันทั้งใจเย็นและรู้ใจทุกคนเป็นที่สุดถึงแม้จะชอบทำหน้านิ่ง แต่ดันใส่ใจพี่น้องทุกคนที่สุดพี่รองหลิวนั้นเอง ผมทำหน้าซึ้งๆใส่พี่หลิวที่เข้าใจว่าผมอยากลืมๆเรื่องนี้ไปซะและได้พูดแทนผมไปแล้ว
"เช่นนั้นอาจารย์เซียงให้ผ่านการทดสอบมั้ยขอรับ พวกศิษย์จะได้ไปเลี้ยงฉลองให้น้องหกใช่มั้ยทุกคน"
พี่หงถามอาจารย์เซียงให้ผม ก่อนจะหันมาหาแนวร่วมปาร์ตี้ เรียกว่าปาร์ตี้หรือเปล่าไม่รู้ มีแค่ขนม น้ำชา และน้ำผลไม้ ดีขึ้นมาหน่อยก็นม ไม่มีแอลกอฮอลล์เลยสักหยด ปาร์ตี้สไตล์เด็กน้อยอะครับ
"ผ่านการทดสอบอยู่แล้วละ แค่น้องพวกเจ้าหาสมุนไพรมาได้ก็เก่งมากแล้ว ศิษย์พี่ของเจ้ายังขอให้อาจารย์ให้เจ้าเป็นนักเรียนชั้นผู้ใช้โอสถหากเจ้าหาสมุนไพรกลับมาได้แม้เพียงชนิดเดียวด้วยนะ ฉะนั้นแล้วตอนนี้หลงเอ๋อร์เป็นศิษย์ขั้นผู้ใช้โอสถเต็มตัวแล้วนะ"อาจารย์เซียงพูดตอบพี่หง ก่อนจะหันมาพูดกับผมแล้วร่ายเวทย์เปลี่ยนลวดลายอาภรณ์ให้เป็นสีเขียวเข้ม ที่นี่แบ่งชั้นเรียนกันตามสีลวดลายอาภรณ์ สีขาวที่ผมใส่ประจำคือผู้ฝึกตนสายโอสถ ต่อมาสีเข้มอ่อนขั้นผู้ปรุงยา และผมข้ามมาที่สีเขียวเข้มขั้นผู้ใช้โอสถตอนต้น พี่สวี่สีฟ้าอ่อนขั้นจอมโอสถตอนต้น พี่ข่ายสีฟ้าอ่อนขั้นจอมโอสถตอนปลาย พี่หงสีฟ้าเข้มขั้นปรมาจารย์ตอนต้น พี่เซียวและพี่หลิวขั้นปรมาจารย์ตอนกลาง และอาจารย์เซียงมีสีทองเพราะบำลุเป็นเทพเซียนด้านโอสถไปแล้ว ถ้าระดับที่สูงกว่านี้คงต้องถามปู่ผมแล้วล่ะ แต่ไม่มีใครรู้ว่าปู่ผมอยู่ไหนก็ทำได้แค่ถามในใจละกันครับ
 "ขอบคุณอาจารย์เซียงขอรับ"ผมก้มหัวขอบคุณอาจารย์ก่อนจะเก็บของตัวเองละก้าวมารวมกลุ่มกับศิษย์พี่
"ศิษย์คารวะอาจารย์เซียงขอรับ"พวกผมทุกคนพูดพร้อมกันและคารวะก่อนจะหายวับไปอย่างพร้อมเพรียง
"หึหึหึ ใครคนนั้นคงไม่ต้องการให้เจ้าปรุงยานั้นสำเร็จละมั้งหลงเอ๋อร์ ด้วยพลังเวทย์นั้นคงมีแค่คนผู้นั้นผู้เดียวที่ทำได้กระมัง"อาจารย์เซียงพรึมพรำกับตนเองเบาๆหลังจากที่ศิษย์ของตนหายวับไป
เหนื่อยสายตัวแทบขาดแฮะ ก็ก็ยังดีที่เลื่อนขึ้นได้ไวขนาดนี้ พอหายเหนื่อยอยู่บ้าง ผมคิดเพื่อให้ตัวเองสบายใจทั้งที่ในมือถือขวดลูกกลอนคืนวิญญาณไว้อยู่อย่างคิดไม่ตกว่าทำไมดอกต้นพญาเสนนั้นถึงใช้การไม่ได้ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก คิดจนหัวจะแตกอยู่แล้ว ถามว่าผมสงสัยพี่หลง ตอบเลยว่าไม่ เห็นได้ชัดเวลาอยู่ด้วยกันนั้นพี่หลงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นไหนไม่รู้ แต่น่าจะสูงกว่าผมอยู่เพราะผมมองออกแค่บางครั้งที่พี่หลงใช้พลัง แสดงว่าพลังยุทธ์พี่หลงต้องสูงกว่าที่แสดงออกมาไม่งั้นจะเปลี่ยนระดับพลังได้ยังไง อย่างน้อยก็ต้องสูงกว่าผมละ และผมสัมผัสพลังเวทย์ในร่างกายพี่หลงไม่ได้เลย จะเป็นพี่หลงได้ยังไง แสดงว่าต้องมีคนร่ายเวทย์ก่อนหน้าที่พวกผมจะไปถึง ผมที่มีพลังเวทย์ยังตรวจสอบไม่ได้ถึงความผิดปกตินั้นเลย พี่หลงที่ไม่มีพลังเวทย์น่าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดอกต้นพญาเสนนั้นโดนร่ายเวทย์ไว้ แต่ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ไม่คิดละดีกว่า ผมเลยว่างขวดยาไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงแล้วเดินไปฉากกั้นเพื่ออาบน้ำสวมชุดเข้านอนเหมือนปกติทุกคืน โดยไม่สังเกตเลยว่าขวดยาได้หายไปแล้ว
นายท่าน โปรดจงรอข้า ข้าจะกลับมาเมื่อรวบรวมเสี้ยววิญญาณสมบูรณ์ ข้าจะกลับมาทวงแค้น ทวงทุกอย่างกลับมา โปรดจงรอข้า นายแห่งข้า เมื่อร่างของงูได้บอกถึงสิ่งที่ต้องทำหลังจากที่ห้องนี้มืดสนิทและนายของมันได้นอนหลับสนิท มันจึงออกมาจากใต้โต๊ะนั้นพร้อมขวดยาคืนวิญญาณที่ตัวมันรัดเอาไว้แน่นชนิดที่ขวดยาแทบแตกหากไม่แข็งแรงพอก่อนจะเลื้อยออกจากห้องไปหลังสวนสมุนไพรระดับราชันที่จะมีโพรงเล็กๆเป็นทางเชื่อมไปถึงนอกเขตบุหลันที่ใกล้กับถ้ำขนาดกลางถ้ำนึงที่เงียบสงบและมีพลังปราณหนาแน่นให้ดูดซับ มันค้นพบที่นี่โดยบังเอิญ ตอนออกมาเลื้อยเล่นหลังจากอี้เหลียนหลงนำมันไปเลี้ยงได้วันเดียว ทำให้เวลาว่างมันก็มาดูดซับพลังปราณที่นี่เพื่อเลื่อนระดับจนเลื่อนได้ไวขึ้นในระดับนึง ตอนนี้มันจะใช้ที่นี่เพื่อรวมจิตวิญญาณที่แตกดับไปนานแล้วกลับมา มันจะต้องทำให้ได้ มันจะต้องรวบรวมสำเร็จเท่านั้น นายของมันรอมันอยู่ หากรวบรวมไม่สำเร็จมันจะไม่ออกไปจากที่นี่เด็ดขาด เป็นตายร้ายดีมันต้องทำให้ได้


บทที่ 21
อดีต 6
"เดี๋ยววันนี้แยกย้ายไปหาข่าวพรรคมังกรนิลเพลิงกันคนละที่นะ เสี่ยวหู่ไปที่ท่าเรือ พี่หลงไปสืบกับพวกชาวยุทธ์ที่พักอยู่โรงเตี๋ยมในเมือง ส่วนข้าจะไปสืบที่หอเล่านิทานค้าข่าวในตลอด"
"จะไม่อันตรายไปเหรอหลันเอ๋อร์ ที่หอเล่านิทานมักจะมีแต่ชาวยุทธ์ที่มักเดินทางไปค้าข่าวและหาซื้อข่าวที่นั้น อาจจะมีเส้นสายของพรรคมังกรนิลเพลิงก็เป็นได้นะ"เสี่ยวหู่เอ่ยเตือนถึงความเป็นไปได้นี้ พรรคมังกรนิลเพลิงเป็นพรรคใหญ่อันดับต้นๆที่มีชาวยุทธ์มากฝีมือเป็นพรรคพวกและเส้นสาย ฉะนั้นอาจจะมีเส้นสายแฝงตัวอยู่ทุกที่ก็เป็นได้
"ไม่มีหรอก เพราะที่นั้นมีกฏว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกับพรรคพวกใดพรรคหนึ่ง โดยทุกคนที่ทำงานให้หอเล่านิทานจะได้ทำพันธะสัญญาเลือดกับหยกสามสีของประจำพรรคฉีหลินหรือกิเลนที่ขึ้นชื่อเรื่องจงรักภักดิ์ดีที่สุด ใครที่แฝงตัวมาหรือเป็นคนที่มีจิตใจคดโกง ไม่ทำตามกฏของที่นั้น มักจะจบชีวิตลงด้วยคำสาปจากหยกสามสีนั้นเสมอ เพราะฉะนั้นไว้ใจได้ที่นั้นจะปลอดภัยต่อหลันเอ๋อร์"พี่หลงจึงพูดขัดขึ้นมา เมื่อเห็นเสี่ยวหู่พูดจบ
"เจ้ารู้ได้ยังไงชิงหลง?"เสี่ยวหู่ถามหน้านิ่ง
"ข้ารู้ก็แล้วกัน"
"เจ้านี้รู้หลายเรื่องนะ หรือรู้แทบทุกเรื่องที่พวกข้าอยากรู้เลยต่างหาก จนข้าชักจะสงสัยแล้วว่าเจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องราวในยุทธ์ภพเยอะขนาดนี้กัน"
"นั้นสิ ทำไมพี่หลงรู้เยอะขนาดนั้นละ"เขาถามอย่างสงสัยพอๆกับเสี่ยวหู่เพราะตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมาเป็นอาทิตย์แล้วเนี่ย ไม่ว่าเขากับเสี่ยวหู่จะแอบไปสืบหาข่าวที่ไหน พี่หลงมักจะรู้และไปรอดักหน้าก่อน แถมยังหาคนที่จะมีข่าวที่เขาอยากรู้มาให้อีก จนเขากับเสี่ยวหู่ได้แต่บอกว่ามีความแค้นต้องสะสางกับพรรคมังกรนิลเพลิง แต่ตอนนี้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพรรคมังกรนิลเพลิงเลย จึงต้องมาสืบข่าวหาข่าวสารของพวกมันให้เยอะที่สุด เพื่อจะมีทางชนะมากขึ้น พอพวกเขาบอกไปแบบนั้น พี่หลงไม่มีทีท่าตกใจหรือแปลกใจสักนิด แถมยังไม่ถามอะไรเพิ่มเติมมีแต่ช่วยพวกเขาในการหาข่าวและช่วยพวกเขารวบรวมข่าวด้วย โดยเฉพาะส่วนใหญ่ข่าวที่พวกเขาสืบการมาหลายวันก็ได้พี่หลงนี่แหละที่ช่วยกรองข่าวให้ ราวกับเป็นคนในพรรคมังกรนิลเพลิงก็ว่าได้ แต่พี่หลงก็บอกเพียงว่าตนเองก็มีความแค้นที่ต้องสะสางกับพรรคมังกรนิลเพลิงเช่นกัน นั้นจึงทำให้เขารู้เรื่องในพรรคนั้นดี พวกเขาจึงรู้สึกไว้ใจพี่หลงมากขึ้นกว่าแต่ก่อน วันนี้เราจึงวางแผนแยกย้ายกันไปตามหาข่าวเพิ่มเติม เพราะตอนนี้รู้แค่ว่าพรรคตั้งอยู่ที่ไหน มีคนในพรรคมากน้อยเท่าไหร่ เข้าออกทางไหนได้บ้าง หรือแม้แต่คนในพรรคส่วนใหญ่มีฝีมือขั้นจอมยุทธ์ขึ้นไป มีนักเวทย์ไม่กี่สิบคนในขั้นจอมเวทย์ และตอนนี้ที่ไม่รู้เลยคือเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงหลิงหลง เพราะต่อให้หาข่าวยังไงก็แทบจะไม่มีข่าวคราวคนผู้นี้เลย จนไม่คิดจะหา แต่บุกไปฆ่าเลยจะได้จบๆ แต่ใจก็ยั้งความคิดได้อยู่ เพราะหากบุกไปสุมสี่สุมห้า อาจจะเป็นพวกเขาที่จะถูกฆ่าเอง เลยหาข่าวต่อดีกว่า เพื่อความปลอดภัยของทุกคน
"ข้าก็บอกไปแล้วไง ว่าข้าเป็นคนแคว้นหนาน เรื่องในหัวเมืองและแคว้นหนาน ข้าย่อมรู้ดีกว่าพวกเจ้า"พี่หลงตอบด้วยท่าทางสบายๆ ซึ่งก็ถูกของพี่หลง เป็นคนท้องถิ่นจะไม่รู้ดีกว่าพวกเขาที่โตในป่าได้ยังไงกัน
"ก็ถูกของพี่หลงนะหู่เอ๋อร์"เขาจึงเห็นด้วยกันพี่หลง
"เจ้าเชื่อเขาง่ายเกินไปนะหลันเอ๋อร์ หัวเมืองนี้เดิมทีเป็นเมืองติดท่า ที่ชาวบ้านหาปลาเลี้ยงชีพค้าขาย ผิวพรรณส่วนใหญ่จึงคล้ำแดดเยอะ บุตรธิดาคณบดี หรือแม้แต่ท่านเจ้าเมืองเองก็ยังผิวเหลืองน้ำผึ้ง ไม่มีใครผิวขาวซีดเท่าเขาที่บอกว่าเป็นคนแคว้นหนานเลย"
"แต่นี่ก็เป็นหนึ่งในหัวเมืองของแคว้นหนานนะเสี่ยวหู่ พี่หลงอาจจะเป็นคนในเมืองหลวงของแคว้นหนานก็เป็นได้"เขาแย้งสิ่งที่เสี่ยวหู่สงสัย
"เอาเป็นว่าเมื่อถึงเวลาข้าจะบอกพวกเจ้าทุกอย่างที่พวกเจ้าอยากรู้แล้วกัน แต่ตอนนี้เราแยกย้ายไปหาข่าวสารกันก่อนดีกว่า จะได้กลับมาปรึกษากันเร็วหน่อย"พี่หลงเลยตัดบทสนธนาแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงเขาและเสี่ยวหู่ที่ยังคงที่อยู่ที่เดิม
"เราจะเชื่อใจเขาได้จริงเหรอหลันเอ๋อร์ ข้ารู้สึกว่าเราไม่รู้จักเขาเลยสักนิด"
"เหรอ แต่ข้าเชื่อใจพี่หลงนะ ไม่รู้สิ ข้าอธิบายไม่ถูก แต่เวลาที่พี่หลงพูดถึงพรรคมังกรนิลเพลิง ข้ากลับสัมผัสถึงความโศกเศร้าของพี่หลงได้ ข้าจึงคิดว่าเขาอาจจะโดนแบบที่เราโดนนะเสี่ยวหู่ ข้าจึงเชื่อใจเขา" อี้หลันอธิบายถืงความรู้สึกที่สัมผัสได้จากพี่หลง เมื่ออีกฝ่ายเล่าเรื่องข่าวสารที่สืบกลับมาได้ให้ฟัง ซึ่งน้ำเสียงที่เล่าออกมาบางช่วงกลับปนความเศร้าสร้อยออกมา เขาจึงคิดว่าพี่หลงและครอบครัวน่าจะโดนแบบที่เขาโดน แต่พี่หลงน่าจะหนีรอดมาได้ แต่ก็บาดเจ็บสาหัสจนพวกเขาไปเจอเป็นแน่ นั้นก็เป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดละนะ แต่ตลอดเวลาทั้งอาทิตย์ที่พวกเขารู้จักพี่หลงมา เขาก็เป็นคนดีที่พึ่งพาได้ และยังเป็นที่ปรึกษาได้ดีอีกด้วย ยิ่งทำให้เขาเชื่อใจพี่หลงมากขึ้น จากคนที่หัวอกเดียวกันละมั้ง
"เจ้ามันเชื่อใจคนง่ายดายเกินไปจนภัยอาจจะมาถึงตัวได้ง่ายๆ ข้าไปดีกว่า"เสี่ยวหู่ตัดพ้อเขาเสร็จ ก็เดินละลิ่วไปอีกทางทันที เขาจึงออกเดินทางบ้าง โดยเดินเข้าไปในตลาดที่ตอนนี้คนกำลังพลุ่งพล่านทำการเดินจับจ่ายซื้อของในช่วงสายๆของวันเช่นนี้ที่ตอนนี้กำลังมีเทศกาลไหว้เจ้าแม่หมี่กวาที่เป็นความเคารพเชื่อถือในเขตหัวเมืองนี้ โดยเจ้าแม่หมี่กวาเป็นเทพในน่านน้ำที่ชาวบ้านทำมาหากินอยู่ คนที่นี่เชื่อว่าเจ้าแม่จะช่วยให้คนในหัวเมืองทำมาหากินกับน่านน้ำนี้มีกินมีใช้ตลอดไป จึงมีการกราบไหว้ขอพรจากเจ้าแม่ทุกปี ซึ่งจากกราบไหว้ก็ใช้เพียงผลไม้มงคลต่างๆและขนมหยกที่มีสีเขียวเหมือนน่านน้ำนี้ ทำให้ช่วงนี้ตลาดคนจึงคึกครึ้นทั้งวัน เขาที่เดินแทรกชาวบ้านเข้ามาถึงท้ายตลาดที่ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าหอเล่านิทาน ที่ดูเหมือนโรงเตี๋ยมทั่วไป แต่ป้ายที่ติดเหนือประตูกับเขียนว่าหอเล่านิทาน ซึ่งพอเข้ามาด้านในก็จะมีเสี่ยวเอ้อเข้ามาต้อนรับเขาไปที่ห้องๆนึงที่เป็นส่วนตัว
"เสี่ยวเอ้อเอาน้ำชามากานึงและอาหารที่ขึ้นชื่อสักสองสามอย่างมา ออ แล้วหานักเล่านิทานที่พอจะรู้เรื่องของพรรคมังกรนิลเพลิงมาให้ข้าสักคนด้วยละ"เมื่อเข้ามาในห้องเขาจึงไปนั่งที่โต๊ะแล้วสั่งเสี่ยวเอ้อที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่หน้าประตู
"รอสักครู่ขอรับคุณชาย"เมื่อเสี่ยวเอ้อรับคำสั่งก็ออกไปแล้วปิดประตูให้อย่างเบามือ เขาจึงถอดหมวกออกแล้ววางไว้ที่เก้าอี้ข้างตัว ปกติพวกเขาออกมาสืบข่าวมักจะแต่งตัวมิดชิดอย่างนี้อยู่แล้วเพื่อไม่ให้เป็นจุดเด่นมากเกินไป เพื่อป้องกันการถูกจำใบหน้าได้ พวกเขาจึงมักใส่หมวกที่มีผ้าผืนบางปิดบังใบหน้าไว้ตลอด แต่เมื่อที่นี่ไว้ใจได้มีกฏไม่ขายความลับลูกค้าที่มาซื้อข่าวเขาจึงถอดหมวกออก นั่งรอสักพักเสี่ยวเอ้อก็เดินเอาน้ำชามาให้พร้อมทั้งอาหารไก่ตุ๋นสมุนไพร ปลานึ่งซีอิ๊วและถั่วผัดพริก จากนั้นก็เดินนำชายสูงอายุที่แต่งตัวภูมิฐานน่าเชื่อถือ ลักษณะท่าทางและหน้าตา รวมทั้งบารมีที่ออกมาจากร่างชายคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนราชครูในราชวังมากกว่าจะเป็นนักเล่านิทานในหอเล็กๆทั่วไปนี้ได้ เมื่อเดินเข้ามาแล้วชายสูงวัยก็ไปนั่งตรงจุดที่นั่งของนักเล่านิทานที่เป็นเตียงนั่งขนาดกลางห่างจากโต๊ะอาหารเขาไปไม่กี่ก้าว
"คารวะคุณชายน้อย ข้า…ฟู่จงนักเล่านิทานที่รู้ทุกเรื่องในพรรคมังกรนิลเพลิงขอรับ คุณชายน้อยทราบเรื่องใดรึขอรับ"เมื่อชายสูงวัยนั่งที่เรียบร้อยจึงทำความเคารพเขา แล้วแนะนำตัวทันที
"คารวะท่านฟู่จง ข้าอยากรู้เรื่องสถานการณ์ภายในพรรคมังกรนิลเพลิงตอนนี้และเจ้าสำนักพรรคที่ชื่อหลิงหลง"เขาจึงทำความเคารพกลับ แต่ไม่แนะนำตัวไปเพราะไม่อยากเปิดเผยตัวตน จากนั้นก็ถามสิ่งที่อยากรู้ทันที
"ตอนนี้ในพรรคมังกรนิลเพลิงกำลังวุ่นวาย เพราะการจัดระบบระเบียบภายในใหม่ ฆ่าคนเก่าต้อนรับคนใหม่ แย่งชิงกันไปมาจนมีแต่ความนองเลือดภายในพรรคความสงบสุขหามีไม่ แต่เดิมพรรคนี้ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมไม่แก่งแย่งชิงดีกับพรรคใด แต่เมื่อดวงดาวบุตรแห่งมารปรากฏตัว ก่อเกิดในครรภ์ของภรรยาเจ้าสำนักหลิงหลง ภายในพรรคก็เริ่มมีการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย มีฝ่ายที่ไม่สนับสนุนให้บุตรแห่งมารถือกำเนิดเพราะจะเป็นภัยต่อพรรคได้ หากคนในยุทธภพหันหน้ามากำจัดบุตรแห่งมารอาจทำให้คนในพรรคเป็นอันตรายไปด้วยได้ แต่ก็มีอีกฝ่ายที่สนับสนุนเพราะบุตรแห่งมารที่กำเนิดมาจะมีพลังที่มากพอจะทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงเป็นใหญ่เหนือใต้หล้านี้ได้ หากกำจัดจิตมารในตัวเขาได้ก็จะทำให้บุตรแห่งมารคนนี้เป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่หาตัวจับได้ยากยิ่ง จะบำลุเป็นเทพเซียนตั้งแต่อายุยังน้อยและนำพาความรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดมาให้พรรคมังกรนิลเพลิง แต่เมื่อบุตรแห่งมารคลอดออกมา ก็ทำให้แม่ผู้ให้กำเนิดตกเลือดจนสิ้นชีวิต นั้นยิ่งทำให้คนในพรรคที่ไม่สนับสนุนอยู่แล้วนำเรื่องนี้มาบีบบังคับให้เจ้าสำนักฆ่าบุตรคนนี้ซะ ซึ่งเจ้าสำนักที่รักภรรยาและรักลูกดั่งดวงใจจะยอมฆ่าบุตรคนนั้นที่ภรรยาเหลือไว้ให้เป็นสิ่งสุดท้ายได้ยังไง จึงจัดการเข่นฆ่าฝ่ายที่ไม่สนับสนุนทุกคนรวมทั้งครอบครัวเขาด้วย จนเหลือแต่คนที่ยินดีกับการเกิดของบุตรคนนี้เท่านั้น ซึ่งเด็กคนนั้นสมแล้วที่เป็นบุตรแห่งมาร เพราะเกิดมาไม่ถึงสามวันในพรรคก็มีแต่การนองเลือด จากนั้นไม่นานก็ได้ยินว่าพรรคมังกรนิลเพลิงทำการกวาดล้างพรรคเล็กพรรคน้อยและเผ่าพันธุ์สัตว์เวทย์ที่หายากต่างๆเพื่อตามหาอะไรสักอย่าง ทำอยู่แบบนั้นเป็นปีๆจนเหมือนหยุดกวาดล้างไปนานเกือบสี่ห้าปี จากนั้นก็กลับมาทำเหมือนเดิมกวาดล้างและทำร้ายเผ่าพันธุ์สัตว์เวทย์แต่คราวนี้กลับรุนแรงอำมหิตกว่าเดิมมาก เพราะทุกเผ่าพันธุ์ที่โดนกวาดล้างมักจะโดนจับตัวไปทรมานก่อนจะให้ตายอย่างช้าๆ ไม่ฆ่าทันทีเหมือนเดิม นั้นยิ่งทำให้ชื่อเสียงด้านความเลวร้ายของพรรคมังกรนิลเพลิงดังออกไปทุกแว่นแคว้น ทำให้ยุทธภพไม่สงบสุขอีกต่อไป แต่พรรคอื่นๆก็ทำอะไรไม่ได้มาก จะทำการกวาดล้างพรรคมังกรนิลเพลิงก็ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะตอนนี้พรรคมังกรนิลเพลิงขึ้นเป็นอันดับหนึ่งที่มีคนมากฝีมือในพรรคมากที่สุดทั้งด้านยุทธ์และด้านเวทย์ แต่ด้านผู้ใช้โอสถยังน้อยนัก แต่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พรรคอื่นๆไม่กล้าล้มล้างพรรคมังกรนิลเพลิง เมื่อศึกนอกไม่มีแต่ศึกในกลับเข้มข้นดุเดือดกว่ามาก เพราะเมื่ออำนาจมีมากขึ้น คนที่อยากได้มาซึ่งอำนาจก็จะมากขึ้นตาม ทำให้เมื่อเร็วๆนี้มีการฆ่าฟันเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ที่นั่งเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิง ทำให้เจ้าสำนักหลิงหลงถูกฆ่าตายไปแล้ว เรื่องสถานการณ์ในพรรคก็ประมาณนี้ละขอรับคุณชาย"เขาที่นั่งฟังฟู่จงเล่าอย่างออกรสออกชาติ กลับมาชะงักตรงช่วงท้ายๆที่ฟู่จงเล่า หลิงหลงคนนั้นตายแล้วงั้นเหรอ ทำไมเรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ไปได้ละ
"แล้วใครขึ้นเป็นเจ้าสำนักแทนละ แล้วตอนนี้พรรคมังกรนิลเพลิงกำลังคิดจะทำอะไรต่อ แล้วบุตรแห่งมารอะไรนั้นละอยู่ที่ไหน หรือไปไหนซะแล้วละ ทำไมไม่เห็นเจ้าฟูดถึงเลย"เขาถามสิ่งที่สงสัยไปทั้งหมดในคราวเดียวถึงสิ่งที่ได้รับรู้มาใหม่
"คนที่ขึ้นเป็นเจ้าสำนักคนใหม่เห็นว่าเป็นน้องชายของเจ้าสำนักหลิงหลงนะ ชื่อเฟิงหลง บุคคลที่เลือดร้อนและชื่นชอบการใช้กำลังเป็นที่หนึ่ง ไม่มีความสุขุมที่จะปกครองพรรคได้เลยสักนิด ช่างน่าเวทนาพรรคมังกรนิลเพลิงในอนาคตนัก จากมังกรน่าจะเป็นเพียงไส้เดือนดินมากกว่า ส่วนบุตรแห่งมารก็น่าจะตายไปแล้วเช่นกัน เพราะไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นยังไง เก่งกาจแค่ไหน หรือหน้าตายังไง เพราะโดนเก็บซ่อนไว้แต่ในพรรคมังกรนิลเพลิง ไม่เคยเหยียบย่างไปที่ใดเลย แต่มีคนในพรรคลือกันว่าบุตรแห่งมารผู้นี้โดนคำสาปให้ทนทุกข์ทรมานจนเจ็บปวดเจียนตาย เมื่อคิดจะทำร้ายผู้อื่น เหมือนกับมารที่โดนสาปให้ทำแต่ความดีห้ามทำร้ายหรือความชั่วละมั้ง แต่ก็เป็นเพียงแค่คำลือนะ เรื่องจริงจะเป็นอย่างไรก็สุดรู้ แต่ที่แน่ๆคือไม่มีใครพบเห็นบุตรแห่งมารนั้นมานานแล้ว"เขาที่ถามไปนิดเดียว แต่ฟู่จงก็สมกับเป็นนักเล่านิทานเพราะเล่นเล่ามาได้เป็นเรื่องเป็นราวตอบซะยาวเหยียดทั้งที่คำถามนิดเดียว
"ขอบใจท่านฟู่จงมาก นี้ของตอบแทนและค่าอาหาร ข้าขอตัวละ"เขาวางตำลึงทองให้เป็นค่าตอบแทนและอาหาร จากนั้นก็บอกลาแล้วรีบเดินอย่างเร่งรีบเพื่อกลับจวนอย่างรวดเร็ว อยากแจ้งข่าวที่ทราบมาใหม่หมาดๆให้คนอื่นได้ทราบ จะได้วางแผนใหม่หรือตกลงกันใหม่ว่าจะเอายังไงกันต่อ แต่ทันทีที่เขาเลี้ยวเข้าซอยตรอกนึงที่ลับตาคนพอสมควรก็มีคนใส่ชุดดำปิดบังหน้าตาไว้มาขวางทางเขาทั้งข้างหน้าและข้างหลังด้านละสามคน และดูจากพลังปราณที่แผ่อยู่รอบตัว คนพวกนี้มีระดับไม่ต่ำกว่าจินตานตอนกลาง ถือเป็นผู้ใช้ยุทธ์ระดับสูง แต่ก็ไม่ได้สูงมากเท่าเขาหรอก เขาสามารถจัดการได้สบายๆเลยละ ถ้าใช้ควบคู่กับการร่ายเวทย์ละก็นะ แต่ที่เขาสงสัยคือคนพวกนี้เป็นใคร มาขวางทางเขาทำไม ต้องการจากอะไรจากเขาต่างหาก และมันรู้จักเขารึเปล่า ถ้ารู้ มันจะรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นใคร
"พี่ชายทั้งหลายกำลังไปที่ใดกันหรือขอรับ ข้าคงจะขวางทางพี่ชายอยู่กระมัง"เขาจึงถามหยั่งเชิงไป
"เจ้าใช่ลูกของชิวหลิงใช่มั้ย คุณชายน้อย"คนร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตอบกลับมาอย่างยียวน
"พี่ชายคงเข้าใจผิดแล้วกระมัง ข้าไม่รู้จักคนชื่อชิวหลิงมาก่อนเลย เพิ่งเคยได้ยินจากพี่ชายคนแรกนี่ละมั้ง พี่ชายคงหาผิดคนแล้ว"เขาจึงแสร้งตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ไร้เดียงสา
"หึหึหึหึ เจ้าจะหลอกอะไรข้าก็ให้มันเนียนๆหน่อย ต่อให้เจ้าปฏิเสธเท่าไหร่ข้าก็ไม่เชื่อ เพราะกระดูกของแม่เจ้าในมือข้าตอนนี้ กำลังสั่นระริกราวกับตื่นเต้นที่จะได้เจอลูกมันงั้นแหละ5555"เขาที่ยินแบบนั้นก็กัดฟันแน่นโกรธที่พวกมันยังคงทรมานแม่เขา ยังคงเอากระดูกท่านแม่มาตามหาพวกเขาอยู่ คงเพราะใช้ของท่านพ่อไม่ได้ เนื่องจากก่อนจะตายนอกจากเวทย์ผลึกความทรงจำใส่จิตวิญญาณแล้ว ท่านพ่อยังขอเพลิงพิโรจน์จากวิหคเพลิงที่สื่อกันในมิติจิตสุดท้าย เมื่อสิ้นลมหายใจให้เพลิงนั้นเผาร่างกายตนเองให้เป็นจุณจนเหลือแต่เถ้าถ่านที่พวกมันจะตามอะไรไม่ได้จากธุลีนั้นเลย เขาจึงร่ายเวทย์หายวับไปต่อหน้าต่อตาพวกมันทั้งหกคนที่กำลังยืนหัวเราะอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าเขาหายไปพวกมันจึงหยุดหัวเราะแล้วเหาะตามรอยเวทย์ที่เขาพยายามทิ้งรอยเล็กๆไว้ล่อพวกมันให้ตามมาที่ชายป่าจะได้ฆ่าพวกมันง่ายๆไม่โดนชาวบ้าน และเขาจะได้ใช้พลังอย่างเต็มที่อีกด้วย เมื่อถึงชายป่าเขาจึงหยุดยืนบนต้นไม้ใหญ่ต้นนึงรอพวกนั้นเหาะเหินเดินกระบี่ตามหลังเขามา ซึ่งเขารอไม่นานพวกมันก็มาถึง แถมทั้งห้าคนยังล้อมตัวเขาไว้เป็นวงกลม หายไปไหนคนนึง เมื่อคิดได้ดังนั้นก็มีเงาเล็กเงานึงอยู่บนหัวเขา เขาจึงเงยหน้ามองข้างบนทันควัน เห็นเพียงวงแหวนสีม่วงที่แผ่กว้างลงมาครอบตัวเขาไว้แล้วพันธการตัวเขาไว้ทันที มองดีๆก็รู้ว่าเป็นเชือกมัดเซียนเวทย์
"นี่ตั้งแต่ที่ท่านพ่อของข้าตายไป พวกเจ้าก็ไม่มีใครพัฒนาเชือกมัดเซียนเวทย์ได้เลยกระมัง หรือไม่พวกเจ้าก็มัวแต่ฆ่าฟันชิงดีชิงเด่นกันเองอยู่ เลยไม่พัฒนาอะไรสักอย่าง หนึ่งในนั้นคงจะเป็นสมองพวกเจ้าด้วยสินะ"เขาจึงด่าพวกมันกลับไป ที่ใช้วิธีการแบบเดียวกับที่ทำกับท่านพ่ออย่างนี้ ไม่พัฒนาเลยจริงๆ
"ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ปากดีนักนะ ยอมรับแล้วละสิว่าเป็นลูกของพวกมันจริงๆ"เข้มเอ่ยอย่างหงุดหงิดและโมโหที่โดนเด็กอย่างเขาปรามาสไป
"ใช่ ข้าเป็นลูกของท่านทั้งสองคนเองละ"เขาตอบอย่างให้เกียรติและภาคภูมิใจในตัวพ่อและแม่ตนเอง
"พ่อแม่ลูกช่างเหมือนกันจริงๆเลยนะ โง่เหมือนกันเลย แต่ไม่เป็นไร พวกข้าจะสังเคราะห์ช่วยให้เจ้าได้เจอพ่อกับแม่เร็วๆนี่ละ55555"พวกมันคนนึงพูดออกมาอย่างขบขันและหัวเราะเยาะหลังจากพูดเสร็จ
"55555 ใครกันแน่ที่จะต้องตายก่อนกัน ข้าต่างหากที่จะส่งเจ้าไปขอขมาพวกท่านในปรโลก"พูดจบประโยคเขาจึงสะบัดตัดขาดเชือกมัดเซียนเวทย์นี่ทันที ตั้งแต่ที่เห็นท่านพ่อโดนมัดแล้วทำอะไรไม่ได้แบบนั้น เขาจึงค้นตำราเวทย์ท่านพ่อจนเจอเวทย์ตัดเซียนที่ท่านพ่อยังคิดไม่สมบูรณ์ ทำให้เขามาคิดค้นต่อจนสามารถใช้เวทย์บทนั้นได้ แถมมีประสิทธิภาพมากกว่าเพราะสามารถทำลายอาวุธเวทย์ที่พลังต่ำกว่าตัวเองได้ทุกอย่าง เนื่องจากเขาเป็นปรมาจารย์เวทย์ ซึ่งอยู่ในจุดสูงที่สุดด้านเวทย์จึงสามารถทำลายอาวุธเวทย์ได้ทุกอย่าง พอเชือกมัดเซียนหล่นไปจากตัวเขา พวกมันที่ยืนหัวเราะกับคำพูดเขาอยู่จึงชะงักเงียบไป
"เกิดอะไรขึ้นนะหัวหน้า ทำไมเชือกมัดเซียนจึงขาดเป็นเสี่ยงๆแบบนั้น"มันคนนึงตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจ ที่เชือกมัดเซียนขาดง่ายๆเพียงแค่คนร่างเล็กขยับตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น


บทที่ 19
อดีต 4
หลังจากที่เขาและเสี่ยวหู่ร่ายเวทย์กางอาณาเขตใหม่เพื่อไม่ให้ใครตามรอยเวทย์ท่านพ่อมาที่เขตวิมานดาวได้ และใช้เวทย์เคลื่อนย้ายใส่ของที่ท่านพ่อใช้พลังเวทย์สร้างขึ้นมาที่เหลือ ส่งไปยังทั่วทั้งป่าอาถรรพ์เพื่อให้พวกนั้นตามรอยเวทย์ท่านพ่อไปเรื่อยๆและค้นหาพวกเขาไม่เจอ จนตอนนี้ก็ผ่านมาสามปีแล้ว เขาที่ตอนนี้เพิ่งบำเพ็ญบำลุเป็นปรมาจารย์เวทย์ โดยฝึกจากตำราเวยท์ต่างๆของท่านพ่อและตอนนี้กำลังจะเลื่อนขั้นจากจินตานตอนปลายไปเป็นเทพเซียนด้านยุทธ์แล้ว โดยมีเสี่ยวหู่ที่บำเพ็ญบำลุเป็นสัตว์เวทย์ในตำนานมีระดับเทียบเท่าเทพเซียนเป็นผู้ช่วยฝึกฝนให้ โดยเสี่ยวหู่ก็ฝึกฝนจากความทรงจำที่แม่เสี่ยวหู่มอบให้เช่นกัน ทำให้ตอนนี้เสี่ยวหู่มีร่างกายเป็นเทพเซียนโดยไม่ใช่กายทิพย์แบบที่ผ่านมาแล้ว แล้วตอนนี้เขาและเสี่ยวหู่กำลังจะออกไปถ้ำมรกตเพื่อลงแช่น้ำในบ่อศักดิ์สิทธิ์เพื่อรวบรวมพลังปราณยุทธ์เข้าสู่ร่างกายให้ไปหล่อเลี้ยงแก่นรากวิญญาณในร่างกายให้สมบูรณ์เพื่อที่จะได้พลังจากแก่นรากวิญญาณเลื่อนขั้นเป็นเทพเซียนเร็วขึ้น ตามจริงถ้ำมรกตนี่ไม่มีใครเคยพบมาก่อนจนเมื่อปีที่แล้ว ที่เสี่ยวหู่ออกมาล่าสัตว์เพื่อทำอาหารที่เดี่ยวนี้นานๆทีจะทำเองสักที อาศัยแต่ร่ายเวทย์อาหารขึ้นมาตั้งแต่ที่ท่านพ่อจากไป เสี่ยวหู่ได้ตามหมูป่าตัวนึงมาที่ถ้ำนี่จนเจอบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่หมูป่าตัวนี้กำลังดื่มกินและทำให้แผลจากคมเขี้ยวเสี่ยวหู่ตอนร่างพยัคฆ์ทมิฬหายไปอย่างรวดเร็วนั้นทำให้เสี่ยวหู่รู้ทันทีว่าบ่อน้ำนี่มีพลังปราณที่แข็งแกร่งมากจนบาดแผลจากอะไรก็สามารถรักษาได้หมด และยังทำให้สัตว์ที่ดื่มน้ำเข้าไปมีพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งมากขึ้นด้วย เพราะเสี่ยวหู่ที่ตอนนั้นเป็นสัตว์เวทย์ระดับเก้าแล้ว เมื่อพยายามจะฆ่าหมูป่าตัวนี้หลังจากกินน้ำเสร็จยังเกือบฆ่าไม่ได้เพราะมันหนังหนาขึ้นจนคมเขี้ยวเสี่ยวหู่กัดไม่เข้าและมันยังสะบัดเสี่ยวหู่ตกลงไปในสระอีก ทำให้เสี่ยวหู่ได้รับพลังปราณที่เข้มข้นเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วทั้งจากการแช่และเผลอดื่มกินไปอึกใหญ่ จนทำให้เสี่ยวหู่ต้องทนรับอสนีบาตที่ผ่าลงมาให้เสี่ยวหู่เลื่อนขั้นเป็นสัตว์เวทย์ระดับตำนานและมีกายเทพจนทุกวันนี้ เมื่ออสนีบาตผ่าครบสามครั้งเสี่ยวหู่จึงมีพลังมากจนเพื่อแค่คำรามก็สามารถสังหารหมูป่าตัวนั้นได้แล้ว เมื่อกลับมาเสี่ยวหู่จึงเล่าให้เขาฟัง เขาที่เคยอ่านตำราสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในตำนานจึงให้เสี่ยวหู่พาไปดูก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ในตำราว่ากันไว้ว่าจะมีแต่เทพเซียนเท่านั้นที่จะแช่มันได้เพราะมันมีพลังมาก เหมาะแก่การให้เทพเซียนมาบำเพ็ญเพิ่มพลัง แต่เดิมมันมีแค่บนสวรรค์ชั้นสามให้เหล่าทวยเทพชั้นผู้น้อยจนถึงชั้นกลางแช่เท่านั้น ไม่น่าจะมาเจอได้กลางป่าอาถรรพ์แบบนี้ แต่ป่าอาถรรพ์นี่ก็ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้อยู่ดี ว่าจะมีอะไรบ้าง นั้นจึงทำให้เขากับเสี่ยวหู่มาแช่ตัวที่นี่เพื่อรวบรวมพลังปราณบ่อยๆจนเขาก็เลื่อนขั้นพลังยุทธ์เร็วขึ้น และพลังเวทย์ยังแข็งแกร่งขึ้นจนผ่านวงแหวนเซียนเป็นปรมาจารย์เวทย์อย่างทุกวันนี้ และตอนนี้เขาก็จะไปแช่ตัวเพื่อเลื่อนเป็นเทพเซียนซะที
"หลันเอ๋อร์ นี่ไก่ฟ้าที่ข้าไปล่ามาได้ เจ้าจะทำอะไรทานดีล่ะ"เสี่ยวหู่ที่ตอนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นทั้งท่าทางที่สุขุม ใจเย็นและรอบคอบมากขึ้น แล้วยังร่างกายที่สูงใหญ่ขึ้น กับรูปร่างที่หนาไปด้วยกล้ามเนื้อ แม้ใบหน้าจะเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเข้มขึ้นหน่อย จะมองว่าสวยก็สวยจะมองว่าหล่อก็หล่อที่ไม่เข้ากับรูปร่างนี่เลยก็ตาม ดวงตาแดงกล่ำที่เรียวคมขึ้น กับชุดสีแดงสดราวกับเลือดที่เจ้าตัวชอบนักหนาอีก มองภายนอกเสี่ยวหู่เปลี่ยนแปลงไปค่อนข้างเยอะ แต่ที่เหมือนเดิมเลยคือคำพูดคำจาที่เสี่ยวหู่ยังคงปากหวานกับเขา แถมยังดูปากหวานมากขึ้นกว่าแต่ก่อนอีกด้วย ส่วนเขายังเหมือนเดิมแม้กระทั่งส่วนสูงที่ไม่สูงขึ้นเลยจากตอนอายุสิบห้า ร่างกายที่ผอมบางก็เหมือนเดิม ผิวก็ขาวยิ่งกว่าเดิมจนตอนกลางคืนเวลาดูดาวนี่เรืองแสงแข็งกับดวงจันทร์ได้เลยด้วยซ้ำ คงมีแค่อุปนิสัยที่จากแต่ก่อนเวลาว่างเขาจะชอบทำอาหาร แต่เดี่ยวนี้เขาจะชอบเล่นผีผาจันทราเหมันต์ที่เขาเจอตอนไปแช่ตัวที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ครั้งแรกแล้วพยายามร่ายเวทย์เรียกหาอาวุธประจำตัว ก็มีผีผาตัวนี้ที่ปรากฏบนมือเขา มันมีสีขาวผ่องราวกับส่องแสงได้ทั้งตัว พอดีดจึงรู้ว่าทุกครั้งที่เขาดีดผีผาตัวนี้จะปล่อยพลังปราณโจมตีสิ่งที่อยู่รอบตัวไปตลอดสามจั้งเลยก็ว่าได้ และผีผาตัวนี้ยังชอบแสงจันทร์อีกด้วย เวลาที่เขานั่งชมดาวชมจันทร์ผีผาตัวนี้จะอยากออกมาจากมิติจิตเพื่อให้เขาบรรเลงท่วงทำนองท่ามกลางแสงจันทร์เสมอ เขาจึงตั้งชื่อให้ว่าผีผาจันทราเหมันต์ตามลักษณะของมัน
"วันนี้เดี่ยวพี่จะตุ๋นไก่และนึ่งปลากุ้ยให้กิน หู่เอ๋อร์อยากกินอะไรเพิ่มมั้ยละ"เขาถามเสี่ยวหู่เพิ่มเพราะไม่รู้จะทำอะไรขึ้นโต๊ะอีกดี
"อือ งั้นทำหมูผัดพริกเพิ่มดีมั้ยหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่เสนอเมนูที่ทำไม่ยากนักมาให้เขา
"ได้สิ เดี่ยวพี่ทำให้ เจ้าออกไปรอข้างนอกเถอะ พี่ทำแปปเดียวก็เสร็จ เจ้าไปจัดโต๊ะรอแล้วกัน"เขาบอกเสี่ยวหู่ก่อนจะดันตัวน้องออกไปจากครัวแล้วตัวเองก็ลงมือทำอะไร ด้วยความที่ไม่ระวังทำให้ตอนหั่นเนื้อไก่มีดได้บาดนิ้วชี้เขาไปไม่ลึกมาก แต่เลือดก็ไหลออกมาเรื่อยๆ เขาที่ขี้เกียจทำแผลจึงทำแค่เอาน้ำล้างแผลและกดแผลให้เลือดหยุดไหลเท่านั้น โดยไม่คิดจะใส่ยาสมานแผลแต่อย่างไร แล้วก็ทำอาหารต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนทำเสร็จก็ยกออกมาและกินอาหารกินเหมือนทุกวันเพื่อจะได้ออกเดินทางไปถ้ำมรกตสักที
เขากับเสี่ยวหู่วันนี้ไม่ร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายไปที่หน้าปากถ้ำมรกตเหมือนทุกที อาศัยเวทย์เหยียบเมฆาเดินไปเรื่อยๆเพื่อสำรวจหาสมุนไพรตามทางไปด้วย ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่มีกายเซียนก็ทำให้ใช้เวทย์ได้หลายบทมากขึ้นจนเทียบได้กับจอมเวทย์เลยก็ว่าได้ จากแต่ก่อนที่กว่าจะใช้ได้แต่ละบทเสี่ยวหู่ต้องเสียพลังปราณไปเยอะกว่าจะใช้ได้ แต่เดี่ยวนี้สามารถใช้ได้สบายๆนั้นทำให้เขาดีใจมากที่จะมีคนไปทดสอบเวทย์ด้วยกันได้ ไม่ใช้ฝึกอยู่แต่ในเขตวิมานดาว ได้ออกมาฝึกข้างนอกบ้างก็ทำให้มีประสบการณ์เพิ่มขึ้นกว่าในเขตละน่า และตอนนี้ก็เดินมาครึ่งทางจุดทางแยกเขตป่านิรันดร์กาลและเขตป่าดอนสวรรค์ที่เป็นที่อยู่ของถ้ำมรกตแล้ว แต่อยู่ๆเสี่ยวหู่ก็หยุดเดินแล้วพยายามสูดกลิ่นบางอย่างพร้อมทั้งขมวดคิ้วทำทางคิดหนัก เขาจึงหยุดตามและพยายามสูดกลิ่นตามเสี่ยวหู่ แต่เขาก็ไม่ได้กลิ่นอะไร
"ได้กลิ่นอะไรรึเสี่ยวหู่" เขาจึงถามไป
"ได้กลิ่นเลือดจางๆลอยมาจากข้างหน้าที่เราจะไป ห่างออกไปประมาณห้าลี้ (2.5กิโลเมตร)"เสี่ยวหู่หันมาบอกเขาตามที่เจ้าตัวได้กลิ่น
"มีคนบาดเจ็บงั้นเหรอ หรือข้างหน้ามีการต่อสู้เกิดขึ้นกัน"เขาพูดอย่างคาดเดา
"ไม่น่าใช่ เพราะกลิ่นเลือดมีไม่มาก เหมือนมีคนเดียวมากกว่า เพราะข้าไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้ และสัมผัสพลังที่ต่อสู้กันไม่ได้ น่าจะมีแค่คนบาดเจ็บมากกว่า"เสี่ยวหู่บอกเขาถึงความเป็นไปได้ที่เจ้าตัวคาดเดาไว้
"งั้นเราไปดูหน่อยมั้ย ยังไงก็ทางผ่าน หากพอจะช่วยอะไรได้ก็ช่วย ถือซะว่าทำบุญ"
"ได้สิ ข้าตามใจเจ้า"เสี่ยวหู่หันมาบอกเขา ก่อนจะยื่มมือมากุมมือเขาก่อนจะเดินทางต่อไปยังทิศที่มีคนบาดเจ็บอยู่ เมื่อเดินมาเรื่อยๆเขาก็เริ่มได้กลิ่นคาวเลือดลอยมาตามลม จึงเดินมาเรื่อยๆตามกลิ่นคาวเลือดจนมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีร่างใหญ่ในชุดดำขาดรุ่งริ่งเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดทั่วทั้งร่าง เห็นแบบนั้นเขาเลยปล่อยมือเสี่ยวหู่แล้วเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ลมหายใจที่รวยรินและใบหน้าคมที่กัดฟันแน่นเหมือนข่มความเจ็บปวดทั้งที่ไม่ได้สตินั้น ทำให้เขาอดยื่นมือเขาไปจับชีพจรที่ข้อมือไม่ได้
"โอ๊ยย…"เขาร้องออกมาเสียงหลง เมื่อมีความรู้สึกจี๊ดจากปลายนิ้ว ทำให้นึกออกว่าตนมีแผลที่ปลายนิ้วชี้ ตอนออกแรงกดนิ้วลงไปเลือดที่หยุดไหลไปแล้ว จึงซึมออกมาจากปลายนิ้วแล้วเปื้อนข้อมือตรงจุดชีพจรที่เขากดลงไปเมื่อกี้
"เป็นอะไรหลันเอ๋อร์ นี่เจ้าบาดเจ็บนี่"เสี่ยวหู่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินเขาร้องออกมาจึงย่อตัวลงข้างๆแล้วดึงมือเขาที่มีแผลไปดูด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมขึ้น
"พี่แค่มีดบาดตอนทำอาหารนะ ไม่มีอะไรหรอก"
"แล้วทำไมไม่ทำแผล ปล่อยไว้อย่างนี้ได้ยังไง"เสี่ยวหู่พูดเสียงดุ แล้วหยิบยาสมานแผลมาโรยใส่แผลที่นิ้วเขา
"พี่แค่เห็นว่าแผลไม่ได้ใหญ่มากนะเลยไม่ได้ใส่ใจ ถ้ามันทำให้เสี่ยวหู่เป็นห่วง ครั้งหน้าพี่สัญญาจะทำแผลทุกครั้ง แม้แต่แผลเล็กๆพอใจมั้ยพ่อน้องชาย"
"ได้เช่นนั้นจะดีมาก จำคำเจ้าไว้ด้วยละหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ตอบเขากลับด้วยสีหน้าจริงจัง
"จ้าาา…"เขาจึงตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ทีแรกเขาพูดเพื่อประชดเสี่ยวหู่เฉยๆ แต่เสี่ยวหู่ดันถือเป็นจริงเป็นจังไปซะได้
"อ๊ากกกกก...."เสียงที่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดตรงหน้าทำให้เขาตกใจหันหน้ากลับมาทางเดิมและก็เห็นร่างตรงหน้าชักกระตุกออกมาพร้อมทั้งดิ้นเจ็บปวดอย่างทุรนทุราย เสี่ยวหู่จึงฉุดร่างเขาออกมาให้ห่างรัศมีที่ร่างใหญ่กำลังดิ้นไปมาอยู่ พร้อมทั้งไอดำประหลาดก็ลอยออกมาจากร่างที่กำลังทุรนทุรายอยู่เป็นเวลานานพอควร จากนั้นไอดำก็ลอยหายไปแล้วร่างใหญ่ก็หยุดชักกระตุก เขาและเสี่ยวหู่จึงเดินเข้าไปดูช้าๆก็เห็นร่างใหญ่คลายสีหน้าเจ็บปวดลง แต่ก็ยังไม่สติ
"พี่ว่าเราพาเขาไปรักษาที่ถ้ำมรกตด้วยดีกว่า ปล่อยไว้แถวนี้เดี่ยวเป็นอาหารสัตวืเปล่าๆ"เขาเสนอเสี่ยวหู่ถึงความเป็นไปได้ที่จะช่วยร่างตรงหน้านี้
"แต่เราไม่รู้จักเขา จะเป็นคนดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ และเผื่อมันนำเรื่องยุ่งยากตามมาให้เราภายหลังจะเป็นปัญหาได้นะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่เตือนเขาถึงสิ่งที่จะตามมา
"แต่ถ้าปล่อยไว้ เขาอาาจะตายได้นะ"เขาบอกตามความจริงที่เห็นตรงหน้า
"เราร่ายเวทย์รักษาและทำแผลให้ก็พอแล้วมั้ง หลังจากนั้นจะเป็นจะตายก็เป็นตัวเขาเองแล้วละ"
"แต่บาดแผลเขาสาหัสมากนะเสี่ยวหู่ พี่ว่าแค่นั้นก็อาจจะช่วยได้ไม่มากนัก แผลภายนอกอาจจะหาย แต่ภายในทั้งแก่นพลังและเส้นพลังปราณที่เสียหายก็ไม่สามารถรักษาได้อยู่ดี"
"แต่เขาอาจนำความเดือดร้อนมาสู่เรานะ เราไม่รู้ว่าทำไมเขาบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้นะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ยังพยายามเตือนเขา
"แต่ข้าอยากช่วยเขานะเสี่ยวหู่ ข้าอยากช่วยเพราะข้ามีโอกาสที่จะช่วย ไม่ใช่ช่วยทุกคนจนตัวเองเดือดร้อนหรอกน่า ข้าแค่เห็นว่าเขาบาดเจ็บหนักและไม่น่าจะมีคนที่สามารถช่วยเขาได้นอกจากพวกเรานะเพราะนี่มันในป่าลึกแถมยังเป็นป่าอาถรรพ์อีกด้วย"
"นั้นแหละที่เราต้องยิ่งระวัง มันเข้ามาทำอะไรที่ป่าลึกขนาดนี้"เสี่ยวหู่พูดเสียงเข้มขึ้นตามอารามณ์ที่เริ่มจะสูงขึ้นตาม เมื่อเห็นเขาเหมือนไม่ระวังตัวเองจนอาจจะนำภัยมาสู่ตน
"เราก็แค่นำเขาไปแช่น้ำศักดิ์สิทธ์พอแผลเริ่มดีขึ้น เราก็ส่งเขากลับมาที่เดิมตรงนี้เป็นไง ถือว่าเราช่วยเขาแล้ว จากนั้นเขาจะอยู่รอดในป่าอาถรรพ์นี้มั้ยก็เรื่องของเขาไม่เกี่ยวกับเรา เป็นยังไง"เขาต่อรองกับเสี่ยวหู่แบบเจอกันคนละครึ่งทาง ระวังตัวเองด้วย ช่วยร่างสูงได้ด้วย
"....เช่นนั้นก็ได้"เสี่ยวหู่เงียบครุ่นคิดสักพักก็ตอบตกลง
"หู่เอ๋อร์ใจดีที่สุดเลย"เขายิ้มพร้อมพูดชมประจบทันที เมื่อเสี่ยวหู่ตกลง
"แต่หากเขาเป็นคนไม่ดีที่จะนำภัยมาหาเรา ข้าจะฆ่าเขาทันที โดยไม่มีข้อแม้อะไรทั้งสิ้น ตกลงตามนี้ละหลันเอ๋อร์"
"ได้เลย ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรงด้วย"เขารับปากเงื่อนไขเสี่ยวหู่ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ร่างใหญ่แล้วเดินไปจับข้อมือเขาไว้แล้วใช้ยันต์เคลื่อนย้ายไปยังปากถ้ำพร้อมเสี่ยวหู่ทันที เมื่อมาถึงปากถ้ำเสี่ยวหู่จึงเดินมากึ่งแบกกึ่งลากร่างใหญ่ที่ตัวโตสูสีกับเสี่ยวหู่เข้าไปในถ้ำทันที โดยปล่อยเขายืนมองตามทั้งสองร่างเดินตุบปัดตุบเปเข้าไป เขาจะเข้าไปประคองอีกด้านเสี่ยวหู่ก็ไม่ยอม จึงทำเพียงเดินตามหลังทั้งคู่เข้าไป
ตุ๊มมม!!!! เมื่อมาถึงบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เสี่ยวหู่ก็โยนร่างใหญ่ที่ไม่มีสติลงไปในน้ำทันที
"เห้ยยย!!! ทำบ้าอะไรนะเสี่ยวหู่"เขาที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจแล้ววิ่งผ่านเสี่ยวหู่โดดลงไปในน้ำทันที จากนั้นเขาก็คว้าร่างใหญ่ที่เหมือนจะได้สติกลับมา ก่อนจะกอดไหล่กว้างไว้กลัวเขาจะจมลงก้นบ่อ ร่างใหญ่ที่เหมือนจะได้สติกลับมาจึงหันหน้าคมกลับมามองคนที่กอดไหล่ตนไว้ด้านหลังทันทีตามสัญชาตญาณ ทำให้จมูกเขาเฉียดแก้มร่างใหญ่ไปโดยไม่ระวัง แล้วสายตาสีอ่อนสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำรัตติกาลนั้นทันที
ตึกตักๆๆๆเสียงหัวใจเขาเต้นระรัวในอกจนกลัวว่าร่างที่เขากอดไหล่อยู่จะได้ยินด้วยซ้ำ อยู่ๆก็มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นกับเขาอาจเพราะเหตุการณ์ที่เกิดกะทันหันทั้งหอมแก้มและใกล้ชิดกับคนที่ไม่ใช่ครอบครัวครั้งแรกทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูกละมั้ง พอเขาได้สติจึงค่อยๆพยุงตัวร่างใหญ่ให้นั่งพิงหินขอบบ่อที่น้ำในบ่อไม่ได้ลึกมาก เมื่อมองร่างใหญ่ดีๆก็พบว่าแผลภายนอกสมานหมอแล้วแถมคาบเลือดที่เต็มตัวก็ได้รับการชำระออกจนเห็นหน้าตาร่างใหญ่ชัดเจนใบหน้าที่คมกริบ สันกรามชัด ริมฝีปากได้รูปสีเข้ม คิ้วกระบี่เฉียงเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาเรียวคมสีดำสนิทราวรัตติกาล ผิวขาวนวลตัดกับชุดดำปักดิ้นทองลายมังกรที่ขาดรุ่งริ่ง ทำให้เขามองเห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวยนั้น โดยไม่มีอะไรปิดบังสายตา
"ลงไปทำไมนะหลันเอ๋อร์ เขาได้สติแล้ว รีบขึ้นมาแล้วส่งเขาออกไปกันเถอะ"เขาที่กำลังสำรวจร่างใหญ่เงียบๆที่ตอนนี้ทำเพียงหลับตาดูดซับพลังปราณเข้าสู่ร่างกายนั้นก็หลุดออกจากภวังค์ เมื่อได้ยินเสียงเสี่ยวหู่ที่ยืนอยู่บนฝั่งเรียกเขาเสียงเข้มและดังพอให้เสียงก้องไปทั้งถ้ำ
"พี่ต้องถามเจ้ามากกว่าเสี่ยวหู่ ทำอะไรของเจ้ากัน ใครให้เจ้าโยนคนหมดสติลงน้ำอย่างนี้ ห๊ะ!! เกิดเขาสำลักน้ำตายขึ้นมา ทำไง"เขาจึงหันไปดุเสี่ยวหู่ถึงการกระทำเมื่อกี้ทันที
"ข้าแค่จะช่วยเขาให้ได้สติต่างหาก เจ้าก็เห็นว่าเขาคืนสติกลับมาได้เพราะข้าโยนเขาลงไปในน้ำ เจ้ายังมาดุข้าอย่างนี้อีก ทำคุณบูชาโทษชัดๆ"
"เจ้าว่าสิ่งที่เจ้าทำนั้นถูกแล้วงั้นรึเสี่ยวหู่ ท่านพ่อสอนเรามาเช่นนั้นใช่หรือไม่"เสี่ยวหู่เถียงเขากลับแล้วยังพูดราวกับสิ่งที่ทำไปเมื่อกี้คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว นั้นทำให้เขาเริ่มจะโมโหขึ้นมาบ้าง จึงถามเสี่ยวหู่ไปแบบนั้น เพื่อให้เสี่ยวหู่คิดถึงคำสอนท่านพ่อว่าท่านไม่เคยสอนให้เราเป็นคนเช่นนี้ คือช่วยคนผ่านๆราวกับไม่เต็มใจจะช่วยอย่างนี้ ท่านพ่อมีแต่สอนให้เราช่วยคนให้ดีที่สุด ตามความสามารถที่เรามี ไม่ใช่ช่วยก็เหมือนไม่ช่วยเช่นนี้
"มันไม่ใช่เช่นนั้นหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่จึงพูดเสียงอ่อนลงราวกับกลัวจะทำให้เขาโกรธไปมากกว่านี้
"แล้วมันเช่นไรเล่าเสี่ยวหู่"
"ข้าขออภัย ที่ทำอะไรไปโดยไม่คิด เจ้าอย่างโกรธข้าเลยนะหลันเอ๋อร์ ข้าทำอะไรไม่คิดเอง"เสี่ยวหู่จึงพูดขอโทษเขาออกมา และยอมรับผิดในการกระทำตัวเอง
คลื้นนนนนน เปรี้ยงงงงง!!!! อี้หลันที่กำลังจะตอบรับคำขออภัยของเสี่ยวหู่อยู่ๆก็มีความรู้สึกเจ็บชาแล่นไปทั่วทั้งร่าง เมื่ออยู่ๆอสนีก็ผ่าลงมายังปากปล่องเหนือบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ขึ้นไป น่าจะเป็นเป็นอสนีเลื่อนขั้นขึ้นเป็นเทพเซียนพอครั้งแรกผ่ามาไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลางความตะลึงของบุคคลทั้งสามในถ้ำครั้งที่สองและสามก็ผ่าตามลงมาติดๆดีที่เขากางเขตป้องกันไว้ทันจึงไม่เจ็บตัวอะไรเพิ่ม ส่วนความเจ็บในตอนแรกก็หายไปแล้วเพราะตอนนี้ครึ่งตัวเขายังแช่อยู่ในบ่อ จากนั้นพอครบสามครั้งอี้หลันจึงคลายเกาะป้องกันลง แต่ก็มีสายฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง คราวนี้ผ่าไปที่ร่างใหญ่ที่กำลังนั่งมองพวกเขาทั้งคู่อยู่ โดยที่ไม่มีใครคาดคิดอสนีก็ผ่าลงไปที่ร่างใหญ่ต่อเนื่องสามสายทันที โดยที่เขากับเสี่ยวหู่ได้แต่ยืนดูด้วยความตกตะลึง ชายผู้นี้ได้เลื่อนขั้นเป็นเทพเซียนพร้อมกับเขา แต่เขาที่ร่ายเวทย์ป้องกันสายฟ้าผ่ามาตรงๆนั้นไม่เป็นอะไรหรอก แต่ร่างใหญ่ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เลื่อนขั้นเหมือนกันนี่สิ ทำเพียงแค่นั่งทนรับอสนีทั้งสามสาย โดยไม่มีอะไรป้องกันตัวเลย กัดฟันทนรับอสนีทั้งสามสายจนเมื่อการเลื่อนขั้นเสร็จสิ้น ร่างใหญ่ก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่จนเขาต้องเข้าไปลูบหลังให้ และพอผ่านไปสักพักน้ำในบ่อก็ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของเขาจนหาย ร่างใหญ่จึงหันหน้ามาสบตากับเขาที่นั่งแช่น้ำอยู่ข้างๆดูอาการเขาอย่างใกล้ชิด
"ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิตข้าไว้"เสียงทุ้มแหบพูดออกมาเป็นคำแรกตั้งแต่ที่ได้สติ
"ไม่เป็นไร ข้ากับน้องเพียงแค่ช่วยเล็กๆน้อยๆเท่านั้น"เขาที่เห็นแบบนั้นจึงตอบกลับ แล้วหยิบน้ำชาออกมาจากแหวนมิติให้ร่างตรงหน้าดื่มแก้คอแห้ง
"แต่ถ้าไม่ได้พวกเจ้า ข้าคงตายอยู่กลางป่าไปแล้ว ว่าแต่พวกเจ้าชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร ข้าจะได้เรียกถูก"ร่างใหญ่ที่ดื่มชาไป ทำให้เสียงทุ้มที่พูดออกมาไม่แหบแล้ว
"ข้าอี้หลัน ส่วนนั้นเสี่ยวหู่น้องชายข้า"เขาตอบพร้อมพยักหน้าไปทางเสี่ยวหู่ที่ยืนมองมาทางนี้นิ่งๆ
"เป็นชื่อดีทั้งเจ้าและน้องเจ้านะ"
"แล้วท่านละพี่ชาย มีนามว่ากระไร"เมื่อเขาเห็นความเป็นมิตรจึงเรียกร่างใหญ่ที่ท่าทางจะอายุมากกว่าเขากับเสี่ยวหู่ว่าพี่ชายเพราะไม่รู้จะเรียกว่าอะไร แล้วถามชื่อจะได้เรียกถูก
"ข้ามีนามว่า…ชิงหลง เรียกข้าว่าพี่หลงก็ได้"พี่หลงบอกชื่อพร้อมทั้งให้เขากับน้องเรียกพี่หลงราวกับสนิทชิดเชื้อกันมานาน
"ไม่ละ พวกข้าจะเรียกเจ้าว่าชิงหลงจะได้ไม่ดูสนิทกันมากนัก คนเพิ่งรู้จักกัน"เสี่ยวหู่ที่เงียบประเมินสถานการณ์ตรงหน้ามาสักพัก จึงเอ่ยแทรกร่างใหญ่ที่ดูท่าทางการพูดการจาและสายตาแปลกๆที่ใช้มองหลันเอ๋อร์เหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ส่งผลให้ใจเสี่ยวหู่คันยุบยิบในอกแปลกๆ
"ข้ากับน้องไม่ค่อยได้พบปะคนมากนักนะ จึงไม่ค่อยชินที่อยู่ๆก็มีคนรู้จักเพิ่มขึ้นมา พี่หลงอย่างถือสาเลยนะขอรับ"เขาจึงชี้แจงพฤติกรรมเสี่ยวหู่ให้ฟัง พร้อมทั้งเรียกอีกฝ่ายอย่างที่เจ้าตัวบอก
"ไม่เป็นไร พี่ไม่ถือ"พี่หลงตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และแววตาแปลกๆที่อีกฝ่ายมองเขาอีก
"เอ่อ…พี่หลงมองข้าทำไมรึขอรับ หน้าข้ามีอะไรรึเปล่า"เขาจึงถามไปตรงๆ
"ปะ…เปล่า…พี่แค่จะถามนะว่าที่นี่ที่ไหน"พี่หลงตอบมาอย่างตะกุกตะกัก
"อ่อ ที่นี่ถ้ำมรกตและบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ขอรับ"เขาจึงตอบกลับร่างสูง เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองหน้าเขาคงเพราะความสงสัยจึงไม่ได้ติดใจอะไรต่อ
"หลันเอ๋อร์ ข้าว่าส่งเขากลับได้แล้วมั้ง หายก็หายแล้ว แถมยังบำลุเป็นเทพเซียนแล้วอีก ไม่น่าจะมีอะไรมาทำร้ายเขาได้แล้วละ"เสี่ยวหู่ขัดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่ขึ้นฝั่งมาสักที แถมยังพูดคุยกันสองคนไม่สนใจตัวเองอีก ราวกับโลกนี้มีเพียงแค่สองคน ถึงจะไม่ได้พูดอะไรกันมากนักก็เถอะ
"เอ่อ…งั้นเราขึ้นฝั่งกันเถอะขอรับ"
"อืม"พี่หลงจึงค่อยๆลุกขึ้นจากบ่อน้ำก่อนเขา เมื่อเขาชวนขึ้นฝั่งพอพี่หลงขึ้นไปแล้ว จึงหันกลับมายื่นมือเพื่อจะช่วยดึงเขาขึ้นฝั่ง ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เสี่ยวหู่ก็ยื่นมือมาช่วยพยุงเขาเช่นกัน เขาจึงชะงักมองมือใหญ่ทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ พร้อมทั้งเงยหน้าไปมองร่างใหญ่ทั้งสองที่ตอนนี้กำลังยืนจ้องตาหยั่งเชิงกันอยู่ ซึ่งมองมุมนี้ทำให้รู้ว่าเสี่ยวหู่ตัวเล็กกว่าพี่หลงนิดหน่อยทั้งส่วนสูงและรูปร่างเลยก็ว่าได้ เขาจึงขึ้นฝั่งเองไม่ได้ให้ใครช่วยทั้งสิ้น เมื่อขึ้นฝั่งมาได้เขาจึงร่ายเวทย์ให้ตัวเองและพี่หลงตัวแห้งพร้อมทั้งเปลี่ยนชุดสีดำที่ขาดแล้วของพี่หลงไปเป็นสีครามปักลวดลายเมฆลอยเด่นท่ามกลางดวงจันทร์ ซึ่งเป็นลายคล้ายๆเขาที่เป็นดวงจันทร์ท่ามกลางดวงดาว จะไม่คล้ายได้ยังไงในเมื่อชุดที่เปลี่ยนให้เป็นชุดเขา แต่ตัวใหญ่ขึ้นเท่านั้น และที่ไม่เอาชุดเสี่ยวหู่เปลี่ยนให้เพราะดูท่าทางพี่หลงจะไม่ชอบสีสันฉูดฉาดมากนัก ไม่งั้นคงไม่ใส่ชุดดำ แต่ชุดของเสี่ยวหู่ส่วนใหญ่มีแต่ชุดสีแดงเลือดนกทั้งสิ้น ฉะนั้นให้ใส่ชุดเขานี่แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว
"ทำไมเจ้าต้องให้เขาใส่ชุดเจ้าด้วยหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่จึงพูดเสียงเข้มขึ้นมา เมื่อเห็นชุดที่พี่หลงใส่
"ก็ชุดเจ้ามันสีฉูดฉาดไป สีนี้พี่หลงน่าจะชื่นชอบมากกว่า เพราะชุดเดิมของพี่หลงก็สีดำ"เขาจึงอธิบายให้เสี่ยวหู่ฟังตามความคิดเขา
"งั้นก็ช่างมัน เรารีบส่งเขากลับไปที่เดิมกันเถอะ เราช่วยเขาจนไม่มีอะไรจะช่วยแล้ว"เสี่ยวหู่พูดออกมาอย่างหงุดหงิดไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา ทำไมอารมณ์ไม่ดีได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้
"ใช่ พวกเจ้าช่วยข้าแล้วขนาดนี้แล้ว ตอนนี้จึงน่าจะเป็นช่วงตอบแทนบุญคุณมากกว่า ข้า..ชิงหลงจะติดตามรับใช้เจ้า เป็นดาบเป็นโล่ให้แก่เจ้า ชดใช้ที่เจ้าให้ชีวิตใหม่แก่ข้า"ประโยคแรกยังพูดกับเสี่ยวหู่ แต่ประโยคหลังนั้นเหมือนหันมาพูดกับเขา ราวกับจะสัญญาว่าชีวิตนี้จะมอบให้เขา
"เอ่อ…มันไม่ใช่อย่างนั้นพี่หลง พวกข้าไม่ต้องการอะไรเลย แค่ช่วยนิดๆหน่อยๆเท่านั้น"
"ใช่ พวกข้าแทบไม่ได้ช่วยอะไรเจ้าเลยสักนิด ไม่ต้องมามอบชีวิตตามติดหลันเอ๋อร์เลยนะ เจ้าจะไปไหนก็ไปซะ แค่นั้นก็พอ"เสี่ยวหู่จึงพูดไล่ชิงหลงไปตรงๆ แค่มองตาทำไมเสี่ยวหู่จะไม่รู้ว่าร่างสูตรงหน้าคิดอะไรอยู่ ฉะนั้นไล่ไปไกลๆนั้นคือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว
"เจ้าว่าอย่างไรน้องหลันเอ๋อร์ ให้พี่ติดตามเจ้าไปได้หรือไม่"ชิงหลงไม่สนใจคำพูดเสี่ยวหู่สักนิด หันไปถามร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังมองมาที่เขาพร้อมกับทำท่าขบคิดอย่างหนัก ราวกับกำลังตัดสินใจ
"อย่านะหลันเอ๋อร์"
"นะ…ให้พี่ตอบแทนเจ้า ติดตามเจ้าเถิด น้องหลันเอ๋อร์"


บทที่ 22
อดีต 7
หลังจากที่แยกย้ายกันมาพักผ่อน เขาก็กลับมาที่เรือนตนเองทันที ข่าวที่เสี่ยวหู่และพี่หลงได้มาก็มีเพียงความเคลื่อนไหวของพรรคมังกรนิลเพลิงที่สมาชิกพรรคคนอื่นๆที่อยู่หัวเมืองและเผ่าพันธุ์อื่นๆ กำลังเดินทางเข้าไปที่เมืองหลวงเพื่อร่วมงานฉลองเจ้าสำนักคนใหม่ที่จะถูกจัดขึ้นเป็นเวลาสามวันสามคืนนับจากสิ้นสุดเทศการกราบไหว้เจ้าแม่หมี่กวา ซึ่งประมาณเจ็ดวันข้างหน้า งานนี้คงต้องวางแผนเข้าไปถล่มพรรคมังกรนิลเพลิงให้ได้ เพราะงานนี้คงจะรวบรวมทุกคนที่สำคัญในพรรคมาอยู่ในงานเดียวกันแน่ๆ จะถอนรากถอนโคนพวกมันก็ต้องถอนในวันนั้นแหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ถึงตัวหลิงหลงที่เป็นแกนนำพาคนมาทำร้ายท่านพ่อและท่านแม่จะตายแล้ว แต่คนที่มีส่วนร่วมทุกคนยังไม่ตาย โดยเฉพาะเจ้าสำนักคนใหม่เฟิงหลงนั้นคือน้องคนที่สามของหลิงหลง คนที่ทรมานท่านพ่อเขา ยังไงเขาก็ต้องแก้แค้นพวกมันอยู่ดี พอเข้าห้องมาเขาจึงเข้าไปให้แหวนมิติแล้วเข้าไปในอาณาเขตที่สร้างไว้เพื่อทรมานนักโทษทั้งหกคนของเขาทันที
"ชะะ…ช่วยยย….ด้วยยย…ขะ…ฆ่า…ฆ่าข้าที"พอเขาเข้ามาก็ได้ยินเสียงร้องของจอมเวทย์ที่ตอนนี้อยู่ในกรงขังเซียนที่เขาสร้างขึ้นขังคนให้ไม่สามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ ท่านพ่อเป็นปรมาจารย์เวทย์ที่สร้างอาวุธเวทย์ต่างๆเพื่อเป็นประโยชน์ต่อคนทั่วไป แต่เขากลับสร้างทุกอย่างเพื่อแก้แค้น ของที่เขาสร้างถูกออกแบบมาเพื่อทรมานเท่านั้น และเขาไม่คิดจะสร้างของที่เป็นจุดอ่อนเหมือนท่านพ่อ เหมือนเชือกมัดเซียนที่ท่านพ่อสร้างยังถูกนำมาใช้ทำร้ายท่านพ่อได้ ฉะนั้นเขาไม่มีวันเป็นแบบนั้น คนที่จะต้องแพ้ในสงครามความแค้นครั้งนี้มีแค่พวกมัน
"ร้องทำไม จอมเวทย์เช่นท่านจะมาร้องขอชีวตอย่างน่าสมเพชได้ยังไง ไว้เกียรติตัวเองหน่อยสิท่านจอมเวทย์ผู้เก่งกาจ"เขาเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน เมื่อเห็นสภาพเลือดท่วมตัวและเนื้อตัวเต็มไปด้วยหนอนที่ชอนไชไปทั่วทั้งร่างแล้วตอนนี้ แม้แต่ดวงตาที่มีหนอนชอนไชออกมา แต่จอมเวทย์ผู้นี้ก็ยังไม่ตาย ทำได้เพียงนอนร้องไห้และเอ่ยเสียงสั่นเครือร้องขอความตายเขาเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือก็กำลังสั่นกลัวถึงวิธีการทรมานที่เห็นแล้วพยายามขดตัวแอบอยู่มุมกรงราวกับสัตว์ตัวน้อย ช่างแตกต่างกับตอนแรกที่เขาเห็นเหลือเกิน
"ขะ…ข้า..ทรมานเหลือเกิน…ข้าขอร้องท่านเถิด…ให้ข้าตายเถิด…อย่าทรมานข้าอีกเลย…อั๊กกก"ภาพที่เคยสง่างามในฐานะจอมเวทย์ถูกลืมเลือนไปด้วยร่างที่เต็มไปด้วยหนอนแมลงวันชอนไช เมื่อพูดอ้อนวอนเขาจบก็กระอักเลือดออกมาคำโต เลือดที่กระอักออกมาปะปนหนอนแมลงวันเต็มไปหมด ตอนนี้หนอนแมลงวันคงจะชอนไชไปในอวัยวะภายในทุกส่วนจนทรมานร่างนี้ให้อยู่มิสู้ตาย จนต้องร้องขอชีวิตเขาอย่างนี้
"ขอร้องข้างั้นเหรอ…"เขาถามลากเสียงยาวเพื่อถ่วงเวลา
"ชะ...ใช่…ข้าขอร้องท่าน….ข้าขออภัยที่ล่วงเกินมารดาท่าน…ข้าขออภัยจริงๆ…ข้าสำนึกผิดแล้ว…."ถึงแม้ว่าจอมเวทย์ผู้นี้จะไม่ใช่คนที่ทำร้ายท่านพ่อ แต่มันก็เอากระดูกท่านแม่เขามาทรมาน ฉะนั้นเห็นแก่ที่สำนึกผิดและขออภัยถูกคน เขาจะหลับหูหลับตาให้ตายเร็วขึ้นก็ได้
"เห็นแก่ที่เจ้ารู้ตัวว่าทำผิดสิ่งใด งั้นข้าจะให้เจ้าไปสบายหน่อยละกัน"เขาพูดพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ จากนั้นก็ร่ายเวทย์ให้เชือดรัดคอร่างนั้นทันที ไม่นานร่างนั้นก็กระตุกขาดลมหายใจตายไปในที่สุด เขาจึงเผาร่างนั้นให้เป็นจุณ ไม่ให้เหลือแม้แต่จิตวิญญาณให้ได้ไปเกิดใหม่
"คราวนี้ ผู้ใดจะเป็นคนต่อมาที่จะได้ไปเจอท่านพ่อท่านแม่ข้าดี"เขาหันมาถามคนทั้งห้าที่กำลังตัวสั่น บางคนถึงขั้นปล่อยน้ำตาออกมา เขามองอย่างสมเพชกับท่าทีเหล่านั้น ช่างต่างกับท่านพ่อเขายามที่โดนทรมานเหลือเกิน สั่นกลัวสักนิดก็ไม่มี แต่คนพวกนี้กลับรักตัวกลัวตาย แค่เห็นเพื่อนโดนทรมานก็สั่นกลัวแล้วทั้งที่ไม่ใช่ตนเอง เฮ้อออ อย่างนี้จะสนุกได้ยังไงกัน เขาจึงคิดอย่างออก
"งั้นข้าจะให้พวกเจ้าอยู่สบายหน่อยแล้วกันในช่วงนี้ เพราะข้าต้องไปตามหาเพื่อนและครอบครัวพวกเจ้ามาอยู่เพื่อนยังไงละ"เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะร่ายเวทย์ภาพหลอนสลักลงในใจของคนทั้งห้า เพื่อให้เวทย์บทนี้สร้างภาพหลอนความกลัวที่อยู่ในใจออกมาหลอกหลอนตนเอง ไม่ว่าจะกลัวสิ่งใด ไม่อยากให้เกิดสิ่งใดขึ้น สิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้นในหัวและหลอกหลอนเจ้าของร่างจนอยากจะตายมากกว่าอยู่ นี่เป็นแค่เวทย์เด็กเล่นที่เขาหัดสร้างขึ้นมาตอนเป็นจอมเวทย์เท่านั้น ไม่ได้มีอานุภาพร้ายแรงขนาดนั้น เพราะมันไม่ได้หลอกหลอนตลอดไป หากคนที่โดนเวทย์บทนี้รู้ตัวเองว่าทำอะไรอยู่ และรู้สึกตัวว่านั้นเป็นเพียงแค่ภาพหลอนไม่ต่างจากฝันตื่นนึง เวทย์นี้ก็จะหายไปเอง เขาจึงพูดทิ้งท้ายสะกิดความกลัวว่าเขาจะตามไปทำร้ายครอบครัวพวกมัน พวกมันจะได้เข้าสู้วังวนของเวทย์บทนั้นและจมอยู่กับความกลัวจนหาทางออกไม่เจอ พอออกมานอกแหวนมิติเขาก็ชำระร่างกายและเข้านอนทันที กลางดึกที่อากาศเริ่มหนาวขึ้นจนผ้าน่วมไม่สามารถให้ความอบอุ่นเพียงพอร่างเล็กจึงชุกใบหน้าสวยเข้าหาความอบอุ่นเดียวที่โอบรอบตัวอยู่อย่างไม่รู้ว่าคือแผ่นอกของใครบางคน
สามวันก่อนถึงงานฉลองเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงพวกเขาสามคนได้เดินทางมาถึงเมืองหลวง แล้วสำรวจเส้นทางและรอบๆที่ตั้งพรรคมังกรนิลเพลิง พรรคมังกรนิลเพลิงเดิมทีพรรคอยู่บนเขา แต่เมื่อมีคนในพรรคเพิ่มมากขึ้นจึงขยับขยายลงมาจากเขาเรื่อยๆจนทั้งเขาลูกนั้นเต็มไปด้วยคนจากพรรคมังกรนิลเพลิง และขยายมาจนทางเข้าพรรคอยู่ตีนป่าที่ติดกับทางเข้าเมืองหลวง ทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงสร้างสำนักและจวนหน้าทางขึ้นเขาอีกที จนตอนนี้แทบเป็นเมืองขนาดย่อมๆที่ใหญ่พอๆกับเมืองหลวงเลยก็ว่าได้ แต่พรรคมังกรนิลเพลิงยังสร้างกำแพงเวทย์ไม่ให้คนนอกเข้ามาในเขตเขาลูกนั้นได้ แต่มันใช้ไม่ได้กับปรมาจารย์เวทย์อย่างเขาที่ระดับเวทย์สูงกว่าคนที่สร้างกำแพงนี้ ทำให้เขาเข้ามาสำรวจที่นี้ได้ และตอนนี้เขาก็สำรวจรอบๆเสร็จแล้ว รอบนอกภูเขาเป็นเรือนที่พักอาศัยของครอบครัวคนพรรคในระดับกลางถึงระดับล่าง แต่พวกระดับหัวหน้าหรือที่ปรึกษาเจ้าสำนักจะอยู่กลางเขาที่รายรอบไปด้วยองครักษ์และเหล่าผู้คุ้มกันอีกที เรียกได้ว่าพวกที่เขาจะต้องจัดการกระจุกตัวกันอยู่ตรงกลางแบ่งแยกชนชั้นอย่างชัดเจน ซึ่งก็ดีเขาจะได้จัดการง่ายๆ จัดการทีเดียวไปเลย จะได้ไม่ต้องจัดการหลายรอบ หลังจากนั้นพวกเขาจึงออกมาที่โรงเตี๋ยมที่พวกเขาทำการจับจองไว้แล้วก่อนออกไปสำรวจ เมื่อจัดการที่พักเรียบร้อยพวกเขาก็ไปสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ
"เห็นทางเข้าออกและการจัดระบบเวรยามแล้ว บอกได้เลยว่าไม่ยากที่พวกเราจะจัดการพวกมัน"เสี่ยวหู่ที่เริ่มพูดขึ้นมาคนแรกหลังจากนั่งลงที่โต๊ะและรินชาดื่ม
"เวรยามถูกจัดอย่างหละหลวมมาก คงเพราะงานฉลองนี้ละมั้ง เลยไม่ระมัดระวังตัวกัน"เขาตอบ
"ไม่ใช่หรอก ต่อให้มีงานที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ เวรยามก็จะยิ่งถูกจัดอย่างเข้มงวดกว่าเดิม แต่ที่เห็นแบบนั้นคงเพราะเจ้าสำนักคนใหม่จัดระเบียบคนในพรรคไม่เป็นมากกว่า ใช้งานคนไม่ถูกงาน ใช้อำนาจในมือไม่ถูกต้อง ไม่นานคนในพรรคจะได้รับความเดือดร้อนไปด้วยจากผู้นำที่ไม่ได้เรื่อง"พี่หลงพูดขึ้นมาเสียงเข้ม จนเขากับเสี่ยวหู่ที่นั่งฟังอยู่ยังหันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไปโกรธใครมาทำไมต้องเสียงเข้มขนาดนั้น แต่ก็คงโกรธพวกพรรคมังกรนิลเพลิงละมั้ง อยู่กันสุขสบายในขณะที่คนที่โดนพวกมันทำร้ายอยู่อย่างหวาดระแวงอย่างนี้
"พูดเหมือนพี่หลงรู้เรื่องภายในดีเลยนะ"เขาถามอย่างไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่หยอกเย้าอีกคนเล่นเท่านั้น แต่เห็นสีหน้าที่เข้มขึ้นกว่าเดิม เขาจึงนั่งเงียบไปพอดีกับที่เสี่ยวเอ้อยกอาหารที่สั่งมาให้ พวกเขาจึงเริ่มทานเมื่ออาหารได้ครบ เขาจึงร่ายเวทย์ป้องกันไม่ให้ใครรบกวนพวกเขาได้และไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาจะพูดกัน
"แล้วเราจะวางแผนกันยังไงดี ที่จะเข้าไปถล่มพวกมัน"เสี่ยวหู่ถามขึ้นมาก่อนคนแรก
"ข้าจะกางอาณาเขตเวทย์ขั้นสูง จำกัดไม่ให้คนที่อยู่ในอาณาเขตสามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ นอกจากพวกเราที่ข้าจะร่ายเวทย์อนุญาตเข้ามาในอาณาเขตโดยได้ไม่จำกัดพลัง จากนั้นเราจะจัดการยังไงถล่มให้ราบ แต่ต้องมีคนไปจัดการกับผู้ใช้โอสถก่อนเพื่อที่กันคนพวกนี้ไม่ให้ทำร้ายเรา เพราะเราไม่รู้ได้เลยว่าผู้ใช้โอสถจะทำอะไรได้บ้าง เราไม่ควรมองข้ามแค่คิดว่าสายโอสถร่ำเรียนเฉพาะตำรายาที่ใช้รักษาคน แต่คนพวกนี้ยังร่ำเรียนพิษและสมุนไพรที่อาจจะทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัวได้ "เขาพูดแผนการที่วาดไว้ในใจ
"งั้นข้าจัดการผู้ใช้โอสถเอง"
"อืม งั้นข้ากับพี่หลงจะบุก"เสี่ยวหู่รับคำจัดการผู้ใช้โอสถ เขาจึงตอบรับไป
"เจ้าดูแลหลันเอ๋อร์ให้ดีละ อย่าเป็นภาระให้หลันเอ๋อร์เชียว"เสี่ยวหู่หันไปสั่งพี่หลงเสียงเข้ม
"ฮึ บอกตัวเจ้าเองเถอะว่าอย่าเป็นอะไรจนเป็นภาระข้ากับหลันเอ๋อร์"พี่หลงหันไปค่อนขอดกลับ
"นี่เจ้า…."
"ข้าทำไม…."
"หยุด ขอแค่ทั้งสองคนไม่เป็นภาระข้าก็พอแล้ว เริ่มแค่หยุดเถียงกันสักที"เขาจึงห้ามทั้งสองคนเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด เถียงกันได้ทุกวี่ทุกวัน เป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอด จนเขาเอือมระอา
"เขากวนโมโหข้าก่อนนะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่หันมาฟ้องเขาแทน
" ( -_-)!!!"
"ก็เจ้าว่าข้าก่อนทำไมละ หลันเอ๋อร์ดูเอาเถอะว่าใครเริ่มก่อน"พี่หลงก็หันมาฟ้องเขากลับ
" (-_-?)!!!"
"(-_-)ภาระทั้งคู่"เขาทำหน้าเอือมและพูดออกมาเบาๆให้ได้ยินทั้งคู่ จากนั้นก็เดินออกมาจากโต๊ะเลย
"เพราะเจ้าเลยหลันเอ๋อร์ถึงเดินหนีออกไปแบบนี้"เสี่ยวหู่พยายามโทษพี่หลงต่อ
"เพราะเจ้านั้นแหละเอะอะโวยวายจนเรื่องราวออกมาเป็นแบบนี้"พี่หลงก็ยังเถียงเสี่ยวหู่กลับอยู่ดี
เฮ้อออ นึกว่าสนิทกันมากแล้วนะเพราะกินข้าวด้วยกัน ทำอะไรมาด้วยกันมาก็มาก แถมยังจะร่วมเป็นร่วมตายกันอีก เขาไว้ใจพี่หลงจนบอกพี่หลงถึงพลังที่ตัวเขามี และเสี่ยวหู่คือสัตว์ในพันธะสัญญาเขา ส่วนพี่หลงก็บอกพลังตัวเองที่มี แถมยังมีมังกรทองเป็นสัตว์ในพันธะอีก เรียกได้ว่าใจแลกใจกันไปแล้ว ยามปกติเสี่ยวหู่และพี่หลงก็ฝึกวิชายุทธ์ด้วยกันออกบ่อย เขาก็นึกว่าญาติดีกันแล้วซะอีก ที่ไหนได้ เห็นวันนี้แล้วบอกได้คำเดียวเลยว่ายังเกลียดกันเหมือนเดิม เขาเดินออกมาไกลขนาดนี้ยังได้ยินเสียงคนทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่เลย นี้ถ้าไม่ได้ต่อยปากกันแตกสักครั้งคงไม่ดีกันเลยสินะ เฮ้อ เหนื่อยใจกับสองคนนั้น เมื่อกลับมาที่ห้องเขาก็เข้าไปในอาณาเขตตัวเองทันที นักโทษทั้งห้าของเขายังไม่ตาย แค่ตอนนี้สภาพไม่เหมือนคนแล้ว เพราะแต่ละคนที่เริ่มเห็นภาพหลอนก็พยายามทำร้ายตัวเองตลอด ทั้งพยายามจิกเล็บทั่วร่างกาย วิ่งชนกรงเหล็ก หัวโขกพื้น หรือแม้แต่ถอดเสื้อผ้าออกมามัดต่อกันให้เป็นเชือกเพื่อมัดคอตัวเองตาย แต่ก็ไม่ตาย ทั้งสี่คนมีการทำร้ายร่างกายตัวเองชัดเจดเพราะไม่ได้สติว่าตัวเองทำอะไรอยู่ คงมีแค่กรงเดียวที่มีความสงบนิ่งที่สุด แต่นัยน์ตาที่แดงกร่ำราวกับร้องไห้หนักนั้นแถมยังมองไปยังสี่กรงที่เหลืออีก เดาว่าเวทย์บทนั้นคงทำอะไรคนที่เป็นหัวหน้านี้ไม่ได้ แต่ที่ร้องไห้คงเพราะสงสารและเจ็บใจที่ช่วยลูกน้องไม่ได้มากกว่า
บทที่ 22
อดีต 7
หลังจากที่แยกย้ายกันมาพักผ่อน เขาก็กลับมาที่เรือนตนเองทันที ข่าวที่เสีึ่ยวหู่และพี่หลงได้มาก็มีเพียงความเคลื่อนไหวของพรรคมังกรนิลเพลิงที่สมาชิกพรรคคนอื่นๆที่อยู่หัวเมืองและเผ่าพันธุ์อื่นๆ กำลังเดินทางเข้าไปที่เมืองหลวงเพื่อร่วมงานฉลองเจ้าสำนักคนใหม่ที่จะถูกจัดขึ้นเป็นเวลาสามวันสามคืนนับจากสิ้นสุดเทศการกราบไหว้เจ้าแม่หมี่กวา ซึ่งประมาณเจ็ดวันข้างหน้า งานนี้คงต้องวางแผนเข้าไปถล่มพรรคมังกรนิลเพลิงให้ได้ เพราะงานนี้คงจะรวบรวมทุกคนที่สำคัญในพรรคมาอยู่ในงานเดียวกันแน่ๆ จะถอนรากถอนโคนพวกมันก็ต้องถอนในวันนั้นแหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ถึงตัวหลิงหลงที่เป็นแกนนำพาคนมาทำร้ายท่านพ่อและท่านแม่จะตายแล้ว แต่คนที่มีส่วนร่วมทุกคนยังไม่ตาย โดยเฉพาะเจ้าสำนักคนใหม่เฟิงหลงนั้นคือน้องคนที่สามของหลิงหลง คนที่ทรมานท่านพ่อเขา ยังไงเขาก็ต้องแก้แค้นพวกมันอยู่ดี พอเข้าห้องมาเขาจึงเข้าไปให้แหวนมิติแล้วเข้าไปในอาณาเขตที่สร้างไว้เพื่อทรมานนักโทษทั้งหกคนของเขาทันที
"ชะะ…ช่วยยย….ด้วยยย…ขะ…ฆ่า…ฆ่าข้าที"พอเขาเข้ามาก็ได้ยินเสียงร้องของจอมเวทย์ที่ตอนนี้อยู่ในกรงขังเซียนที่เขาสร้างขึ้นขังคนให้ไม่สามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ ท่านพ่อเป็นปรมาจารย์เวทย์ที่สร้างอาวุธเวทย์ต่างๆเพื่อเป็นประโยชน์ต่อคนทั่วไป แต่เขากลับสร้างทุกอย่างเพื่อแก้แค้น ของที่เขาสร้างถูกออกแบบมาเพื่อทรมานเท่านั้น และเขาไม่คิดจะสร้างของที่เป็นจุดอ่อนเหมือนท่านพ่อ เหมือนเชือกมัดเซียนที่ท่านพ่อสร้างยังถูกนำมาใช้ทำร้ายท่านพ่อได้ ฉะนั้นเขาไม่มีวันเป็นแบบนั้น คนที่จะต้องแพ้ในสงครามความแค้นครั้งนี้มีแค่พวกมัน
"ร้องทำไม จอมเวทย์เช่นท่านจะมาร้องขอชีวตอย่างน่าสมเพชได้ยังไง ไว้เกียรติตัวเองหน่อยสิท่านจอมเวทย์ผู้เก่งกาจ"เขาเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน เมื่อเห็นสภาพเลือดท่วมตัวและเนื้อตัวเต็มไปด้วยหนอนที่ชอนไชไปทั่วทั้งร่างแล้วตอนนี้ แม้แต่ดวงตาที่มีหนอนชอนไชออกมา แต่จอมเวทย์ผู้นี้ก็ยังไม่ตาย ทำได้เพียงนอนร้องไห้และเอ่ยเสียงสั่นเครือร้องขอความตายเขาเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือก็กำลังสั่นกลัวถึงวิธีการทรมานที่เห็นแล้วพยายามขดตัวแอบอยู่มุมกรงราวกับสัตว์ตัวน้อย ช่างแตกต่างกับตอนแรกที่เขาเห็นเหลือเกิน
"ขะ…ข้า..ทรมานเหลือเกิน…ข้าขอร้องท่านเถิด…ให้ข้าตายเถิด…อย่าทรมานข้าอีกเลย…อั๊กกก"ภาพที่เคยสง่างามในฐานะจอมเวทย์ถูกลืมเลือนไปด้วยร่างที่เต็มไปด้วยหนอนแมลงวันชอนไช เมื่อพูดอ้อนวอนเขาจบก็กระอักเลือดออกมาคำโต เลือดที่กระอักออกมาปะปนหนอนแมลงวันเต็มไปหมด ตอนนี้หนอนแมลงวันคงจะชอนไชไปในอวัยวะภายในทุกส่วนจนทรมานร่างนี้ให้อยู่มิสู้ตาย จนต้องร้องขอชีวิตเขาอย่างนี้
"ขอร้องข้างั้นเหรอ…"เขาถามลากเสียงยาวเพื่อถ่วงเวลา
"ชะ...ใช่…ข้าขอร้องท่าน….ข้าขออภัยที่ล่วงเกินมารดาท่าน…ข้าขออภัยจริงๆ…ข้าสำนึกผิดแล้ว…."ถึงแม้ว่าจอมเวทย์ผู้นี้จะไม่ใช่คนที่ทำร้ายท่านพ่อ แต่มันก็เอากระดูกท่านแม่เขามาทรมาน ฉะนั้นเห็นแก่ที่สำนึกผิดและขออภัยถูกคน เขาจะหลับหูหลับตาให้ตายเร็วขึ้นก็ได้
"เห็นแก่ที่เจ้ารู้ตัวว่าทำผิดสิ่งใด งั้นข้าจะให้เจ้าไปสบายหน่อยละกัน"เขาพูดพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ จากนั้นก็ร่ายเวทย์ให้เชือดรัดคอร่างนั้นทันที ไม่นานร่างนั้นก็กระตุกขาดลมหายใจตายไปในที่สุด เขาจึงเผาร่างนั้นให้เป็นจุณ ไม่ให้เหลือแม้แต่จิตวิญญาณให้ได้ไปเกิดใหม่
"คราวนี้ ผู้ใดจะเป็นคนต่อมาที่จะได้ไปเจอท่านพ่อท่านแม่ข้าดี"เขาหันมาถามคนทั้งห้าที่กำลังตัวสั่น บางคนถึงขั้นปล่อยน้ำตาออกมา เขามองอย่างสมเพชกับท่าทีเหล่านั้น ช่างต่างกับท่านพ่อเขายามที่โดนทรมานเหลือเกิน สั่นกลัวสักนิดก็ไม่มี แต่คนพวกนี้กลับรักตัวกลัวตาย แค่เห็นเพื่อนโดนทรมานก็สั่นกลัวแล้วทั้งที่ไม่ใช่ตนเอง เฮ้อออ อย่างนี้จะสนุกได้ยังไงกัน เขาจึงคิดอย่างออก
"งั้นข้าจะให้พวกเจ้าอยู่สบายหน่อยแล้วกันในช่วงนี้ เพราะข้าต้องไปตามหาเพื่อนและครอบครัวพวกเจ้ามาอยู่เพื่อนยังไงละ"เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะร่ายเวทย์ภาพหลอนสลักลงในใจของคนทั้งห้า เพื่อให้เวทย์บทนี้สร้างภาพหลอนความกลัวที่อยู่ในใจออกมาหลอกหลอนตนเอง ไม่ว่าจะกลัวสิ่งใด ไม่อยากให้เกิดสิ่งใดขึ้น สิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้นในหัวและหลอกหลอนเจ้าของร่างจนอยากจะตายมากกว่าอยู่ นี่เป็นแค่เวทย์เด็กเล่นที่เขาหัดสร้างขึ้นมาตอนเป็นจอมเวทย์เท่านั้น ไม่ได้มีอานุภาพร้ายแรงขนาดนั้น เพราะมันไม่ได้หลอกหลอนตลอดไป หากคนที่โดนเวทย์บทนี้รู้ตัวเองว่าทำอะไรอยู่ และรู้สึกตัวว่านั้นเป็นเพียงแค่ภาพหลอนไม่ต่างจากฝันตื่นนึง เวทย์นี้ก็จะหายไปเอง เขาจึงพูดทิ้งท้ายสะกิดความกลัวว่าเขาจะตามไปทำร้ายครอบครัวพวกมัน พวกมันจะได้เข้าสู้วังวนของเวทย์บทนั้นและจมอยู่กับความกลัวจนหาทางออกไม่เจอ พอออกมานอกแหวนมิติเขาก็ชำระร่างกายและเข้านอนทันที กลางดึกที่อากาศเริ่มหนาวขึ้นจนผ้าน่วมไม่สามารถให้ความอบอุ่นเพียงพอร่างเล็กจึงชุกใบหน้าสวยเข้าหาความอบอุ่นเดียวที่โอบรอบตัวอยู่อย่างไม่รู้ว่าคือแผ่นอกของใครบางคน
สามวันก่อนถึงงานฉลองเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงพวกเขาสามคนได้เดินทางมาถึงเมืองหลวง แล้วสำรวจเส้นทางและรอบๆที่ตั้งพรรคมังกรนิลเพลิง พรรคมังกรนิลเพลิงเดิมทีพรรคอยู่บนเขา แต่เมื่อมีคนในพรรคเพิ่มมากขึ้นจึงขยับขยายลงมาจากเขาเรื่อยๆจนทั้งเขาลูกนั้นเต็มไปด้วยคนจากพรรคมังกรนิลเพลิง และขยายมาจนทางเข้าพรรคอยู่ตีนป่าที่ติดกับทางเข้าเมืองหลวง ทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงสร้างสำนักและจวนหน้าทางขึ้นเขาอีกที จนตอนนี้แทบเป็นเมืองขนาดย่อมๆที่ใหญ่พอๆกับเมืองหลวงเลยก็ว่าได้ แต่พรรคมังกรนิลเพลิงยังสร้างกำแพงเวทย์ไม่ให้คนนอกเข้ามาในเขตเขาลูกนั้นได้ แต่มันใช้ไม่ได้กับปรมาจารย์เวทย์อย่างเขาที่ระดับเวทย์สูงกว่าคนที่สร้างกำแพงนี้ ทำให้เขาเข้ามาสำรวจที่นี้ได้ และตอนนี้เขาก็สำรวจรอบๆเสร็จแล้ว รอบนอกภูเขาเป็นเรือนที่พักอาศัยของครอบครัวคนพรรคในระดับกลางถึงระดับล่าง แต่พวกระดับหัวหน้าหรือที่ปรึกษาเจ้าสำนักจะอยู่กลางเขาที่รายรอบไปด้วยองครักษ์และเหล่าผู้คุ้มกันอีกที เรียกได้ว่าพวกที่เขาจะต้องจัดการกระจุกตัวกันอยู่ตรงกลางแบ่งแยกชนชั้นอย่างชัดเจน ซึ่งก็ดีเขาจะได้จัดการง่ายๆ จัดการทีเดียวไปเลย จะได้ไม่ต้องจัดการหลายรอบ หลังจากนั้นพวกเขาจึงออกมาที่โรงเตี๋ยมที่พวกเขาทำการจับจองไว้แล้วก่อนออกไปสำรวจ เมื่อจัดการที่พักเรียบร้อยพวกเขาก็ไปสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ
"เห็นทางเข้าออกและการจัดระบบเวรยามแล้ว บอกได้เลยว่าไม่ยากที่พวกเราจะจัดการพวกมัน"เสี่ยวหู่ที่เริ่มพูดขึ้นมาคนแรกหลังจากนั่งลงที่โต๊ะและรินชาดื่ม
"เวรยามถูกจัดอย่างหละหลวมมาก คงเพราะงานฉลองนี้ละมั้ง เลยไม่ระมัดระวังตัวกัน"เขาตอบ
"ไม่ใช่หรอก ต่อให้มีงานที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ เวรยามก็จะยิ่งถูกจัดอย่างเข้มงวดกว่าเดิม แต่ที่เห็นแบบนั้นคงเพราะเจ้าสำนักคนใหม่จัดระเบียบคนในพรรคไม่เป็นมากกว่า ใช้งานคนไม่ถูกงาน ใช้อำนาจในมือไม่ถูกต้อง ไม่นานคนในพรรคจะได้รับความเดือดร้อนไปด้วยจากผู้นำที่ไม่ได้เรื่อง"พี่หลงพูดขึ้นมาเสียงเข้ม จนเขากับเสี่ยวหู่ที่นั่งฟังอยู่ยังหันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไปโกรธใครมาทำไมต้องเสียงเข้มขนาดนั้น แต่ก็คงโกรธพวกพรรคมังกรนิลเพลิงละมั้ง อยู่กันสุขสบายในขณะที่คนที่โดนพวกมันทำร้ายอยู่อย่างหวาดระแวงอย่างนี้
"พูดเหมือนพี่หลงรู้เรื่องภายในดีเลยนะ"เขาถามอย่างไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่หยอกเย้าอีกคนเล่นเท่านั้น แต่เห็นสีหน้าที่เข้มขึ้นกว่าเดิม เขาจึงนั่งเงียบไปพอดีกับที่เสี่ยวเอ้อยกอาหารที่สั่งมาให้ พวกเขาจึงเริ่มทานเมื่ออาหารได้ครบ เขาจึงร่ายเวทย์ป้องกันไม่ให้ใครรบกวนพวกเขาได้และไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาจะพูดกัน
"แล้วเราจะวางแผนกันยังไงดี ที่จะเข้าไปถล่มพวกมัน"เสี่ยวหู่ถามขึ้นมาก่อนคนแรก
"ข้าจะกางอาณาเขตเวทย์ขั้นสูง จำกัดไม่ให้คนที่อยู่ในอาณาเขตสามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ นอกจากพวกเราที่ข้าจะร่ายเวทย์อนุญาตเข้ามาในอาณาเขตโดยได้ไม่จำกัดพลัง จากนั้นเราจะจัดการยังไงถล่มให้ราบ แต่ต้องมีคนไปจัดการกับผู้ใช้โอสถก่อนเพื่อที่กันคนพวกนี้ไม่ให้ทำร้ายเรา เพราะเราไม่รู้ได้เลยว่าผู้ใช้โอสถจะทำอะไรได้บ้าง เราไม่ควรมองข้ามแค่คิดว่าสายโอสถร่ำเรียนเฉพาะตำรายาที่ใช้รักษาคน แต่คนพวกนี้ยังร่ำเรียนพิษและสมุนไพรที่อาจจะทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัวได้ "เขาพูดแผนการที่วาดไว้ในใจ
"งั้นข้าจัดการผู้ใช้โอสถเอง"
"อืม งั้นข้ากับพี่หลงจะบุก"เสี่ยวหู่รับคำจัดการผู้ใช้โอสถ เขาจึงตอบรับไป
"เจ้าดูแลหลันเอ๋อร์ให้ดีละ อย่าเป็นภาระให้หลันเอ๋อร์เชียว"เสี่ยวหู่หันไปสั่งพี่หลงเสียงเข้ม
"ฮึ บอกตัวเจ้าเองเถอะว่าอย่าเป็นอะไรจนเป็นภาระข้ากับหลันเอ๋อร์"พี่หลงหันไปค่อนขอดกลับ
"นี่เจ้า…."
"ข้าทำไม…."
"หยุด ขอแค่ทั้งสองคนไม่เป็นภาระข้าก็พอแล้ว เริ่มแค่หยุดเถียงกันสักที"เขาจึงห้ามทั้งสองคนเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด เถียงกันได้ทุกวี่ทุกวัน เป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอด จนเขาเอือมระอา
"เขากวนโมโหข้าก่อนนะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่หันมาฟ้องเขาแทน
" ( -_-)!!!"
"ก็เจ้าว่าข้าก่อนทำไมละ หลันเอ๋อร์ดูเอาเถอะว่าใครเริ่มก่อน"พี่หลงก็หันมาฟ้องเขากลับ
" (-_-?)!!!"
"(-_-)ภาระทั้งคู่"เขาทำหน้าเอือมและพูดออกมาเบาๆให้ได้ยินทั้งคู่ จากนั้นก็เดินออกมาจากโต๊ะเลย
"เพราะเจ้าเลยหลันเอ๋อร์ถึงเดินหนีออกไปแบบนี้"เสี่ยวหู่พยายามโทษพี่หลงต่อ
"เพราะเจ้านั้นแหละเอะอะโวยวายจนเรื่องราวออกมาเป็นแบบนี้"พี่หลงก็ยังเถียงเสี่ยวหู่กลับอยู่ดี
เฮ้อออ นึกว่าสนิทกันมากแล้วนะเพราะกินข้าวด้วยกัน ทำอะไรมาด้วยกันมาก็มาก แถมยังจะร่วมเป็นร่วมตายกันอีก เขาไว้ใจพี่หลงจนบอกพี่หลงถึงพลังที่ตัวเขามี และเสี่ยวหู่คือสัตว์ในพันธะสัญญาเขา ส่วนพี่หลงก็บอกพลังตัวเองที่มี แถมยังมีมังกรทองเป็นสัตว์ในพันธะอีก เรียกได้ว่าใจแลกใจกันไปแล้ว ยามปกติเสี่ยวหู่และพี่หลงก็ฝึกวิชายุทธ์ด้วยกันออกบ่อย เขาก็นึกว่าญาติดีกันแล้วซะอีก ที่ไหนได้ เห็นวันนี้แล้วบอกได้คำเดียวเลยว่ายังเกลียดกันเหมือนเดิม เขาเดินออกมาไกลขนาดนี้ยังได้ยินเสียงคนทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่เลย นี้ถ้าไม่ได้ต่อยปากกันแตกสักครั้งคงไม่ดีกันเลยสินะ เฮ้อ เหนื่อยใจกับสองคนนั้น เมื่อกลับมาที่ห้องเขาก็เข้าไปในอาณาเขตตัวเองทันที นักโทษทั้งห้าของเขายังไม่ตาย แค่ตอนนี้สภาพไม่เหมือนคนแล้ว เพราะแต่ละคนที่เริ่มเห็นภาพหลอนก็พยายามทำร้ายตัวเองตลอด ทั้งพยายามจิกเล็บทั่วร่างกาย วิ่งชนกรงเหล็ก หัวโขกพื้น หรือแม้แต่ถอดเสื้อผ้าออกมามัดต่อกันให้เป็นเชือกเพื่อมัดคอตัวเองตาย แต่ก็ไม่ตาย ทั้งสี่คนมีการทำร้ายร่างกายตัวเองชัดเจดเพราะไม่ได้สติว่าตัวเองทำอะไรอยู่ คงมีแค่กรงเดียวที่มีความสงบนิ่งที่สุด แต่นัยน์ตาที่แดงกร่ำราวกับร้องไห้หนักนั้นแถมยังมองไปยังสี่กรงที่เหลืออีก เดาว่าเวทย์บทนั้นคงทำอะไรคนที่เป็นหัวหน้านี้ไม่ได้ แต่ที่ร้องไห้คงเพราะสงสารและเจ็บใจที่ช่วยลูกน้องไม่ได้มากกว่า


"สมแล้วที่เป็นหัวหน้าคนพวกนี้ เวทย์เด็กเล่นนั้นคงทำอะไรไม่ได้สินะ แต่มองดูพี่น้องตนเองโดยทำร้ายแบบนี้คงเจ็บใจไม่น้อยละสิ"เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้ากรงที่มีร่างใหญ่นั่งอยู่บนพื้น ที่ตอนนี้ร่างกายซูบผอมจากการที่ไม่ได้กินอะไรมาตลอดห้าวัน
"จะฆ่าก็ฆ่าสักที จะทรมานก็ทำซะให้พอใจ จะได้ตายๆสักที"ร่างสูงกัดฟันพูดอย่างไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ได้ตายไวๆจะได้หลุดพ้นสักที
"แต่ข้ายังไม่ได้พาลูกเมียเจ้ามาเยี่ยมเจ้าเลยนะ"เขาพูดตามที่เห็นในเวทย์อ่านใจตอนนี้ที่ปรากฏแต่ใบหน้าหญิงผู้นึงที่มีรอยยิ้มสดใสน่าประทับใจ และเด็กชายที่มีอายุไม่เกินห้าหนาว ตัวอวบอ้วนกำลังน่ารักอ้อนมารดากินขนม ร่างสูงเริ่มชะงักเมื่อได้ยินที่เขาพูด
"ภรรยาเจ้า นางสวยนะรอยยิ้มสดใสน่าประทับใจ กับบุตรชายที่อวบอ้วนนั้น คงมีความสุขไม่น้อยเลยสินะ รอยยิ้มนั้นน่าพรากไปจากใบหน้าหวานนะ เจ้าว่ามั้ย"เขาจึงพูดต่อไปและหันไปยิ้มเย็นให้
"ยะ…อย่า..อย่าทำอะไรลูกเมียข้าเลย อย่าาาา…อย่าทำพวกเขาาา…ข้าขอร้องท่าน…ขอร้องเถิด..ข้าไม่ได้ตั้งใจล้ำเส้นท่านเลย ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเขา พวกเขาไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้"ร่างสูงพูดละล่ำละลักพร้อมทั้งโขกศรีษะอย่างแรงจนเลือดซิบ
"งั้นข้ามีอะไรจะถามเจ้าหน่อย"เขาจึงพูดขึ้นให้ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา
"ถามอะไรรึขอรับ หากตอบได้ข้าจะตอบทุกอย่างเลย ขอแค่ท่านให้สัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวข้าก็พอ"ร่างสูงตอบรับทันที
"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับข้า เรื่องที่เจ้าขอ ข้าจะพิจารณาจากคำตอบของเจ้าอีกทีแล้วกัน"เขาข่มขู่กลับไปพร้อมทั้งเสกเก้าอี้และโต๊ะน้ำชา ขนมมาพร้อมเพรียงจากนั้นก็รินชายื่นให้ร่างสูง เพราะเรื่องที่จะถามอาจจะใช้เวลาตอบนาน ฉะนั้นเขาจึงรินชาให้ดื่มแก้กระหายและร่ายเวทย์พูดความจริงใส่ไปด้วย เมื่อดื่มลงไปแล้วสิ่งที่เขาตอบจะมีแต่ความจริงเท่านั้น หากบิดเบือนความจริงชาที่ดื่มลงไปจะร้อนขึ้นมาจนทะลุกระเพาะและลำคอกันเลยทีเดียว โอกาสไม่ได้มีมาบ่อยนัก หากเขาใจดีด้วยการยื่นทางรอดอื่นให้แล้ว ก็จงคว้าเอาไว้ หากยังจงรักภักดีกับพรรคมังกรนิลเพลิงมากจนโกหกเขา จากที่เขาไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวหรือคนที่ไม่เกี่ยวข้อง เขาคงต้องยุ่งเกี่ยวเพื่อทรมานใจคนแล้วละมั้ง
"ข้าไม่ได้ใส่ยาพิษให้เจ้ากินหรอก อย่างข้ามีอย่างอื่นให้ทรมานเจ้าเยอะแยะ"เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงรับถ้วยชาไปแล้ว แต่ยังลังเลว่าจะดื่มดีมั้ย เขาเลยพูดให้เพื่อให้อีกฝ่ายดื่มซะที
"ท่านจะถามอะไรข้ารึขอรับ"ร่างสูงถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ทำไมนายของเจ้าถึงต้องการแก่นรากวิญญาณขนาดฆ่าแกงผู้คนไปมากมายขนาดนั้นกัน"เขาถามสิ่งที่คาใจไปเลยตรงๆไม่อ้อมค้อมใดๆทั้งสิ้น
"อะ..เอ่อ คือเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อสามสิบปีก่อน ที่ฮูหยินของท่านหมิงหลงเป็นบุตรีคนเดียวของเผ่าจอมมารที่โดนกวาดล้างจากเหล่าทวยเทพ จนเหลือเพียงนางที่เป็นทายาทสายตรงคนเดียวของเผ่าพันธุ์ ส่วนคนในเผ่าจอมมารที่เหลือจึงโดนสาปให้มีบุตรเป็นสตรีเท่านั้นเพื่อป้องกันจอมมารกลับมาจุติอีก ทำให้เผ่าพันธุ์จอมมารค่อยๆล้มหายตายจากเพราะชาวยุทธ์มักจะหาเรื่องไปเข้มฆ่าคนอ่อนแอที่นั้นเสมอ ด้วยอ้างว่าคนที่นั้นชั่วช้าต้องกวาดล้างเผ่าพันธุ์ให้หายไปจากยุทธภพ ทั้งที่ที่นั้นมีเพียงเด็กและสตรี ฮูหยินจึงบากหน้าหาเผ่าพันธุ์และพรรคสำนักอื่นๆที่เคยเป็นพันธะมิตรเก่า เพื่อขอความคุ้มกันช่วยเหลือคนในเผ่าพันธุ์ตนเอง ส่งอาวุธ สมุนไพรและแก่นวิญญาณที่หายากไปเป็นของกำนัน แต่ก็เหมือนโดนกลั่นแกล้ง คนพวกนั้นรับเพียงของแต่ไม่ยอมส่งคนไปคุ้มกัน จนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วยุทธภพว่ารังแกเอาเปรียบสตรีเพศแม่ นายท่านหมิงหลงที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่เผ่าพันธุ์จอมมารโดนกวาดล้างเพราะทวยเทพหวาดกลัวผู้ที่แข็งแกร่งกว่าจึงสงสารและเห็นใจนาง ส่งคนไปคุ้มกันและช่วยเหลือนางทุกอย่าง จนนายท่านได้ไปล่าสัตว์ในป่าอาถรรพ์เกิดพัดหลงจากขบวนผู้คุ้มกันไปเกือบสิบวัน แล้วได้ช่วยสตรีบาดเจ็บนางนึงไว้ นางโดนไล่ล่าจากจอมยุทธ์สามคนที่หมายเอาชีวิต แต่โชคดีที่นายท่ายไปช่วยได้ทันนางจึงได้รับบาดเจ็บไม่มากนัก สตรีที่งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้ม ท่าทางที่อ่อนหวานและสายตาใสซื่อนั้นกุมดวงใจของบุรุษได้ไม่ยากนัก จนได้รู้ว่านางคือบุตรีเผ่าจอมมารที่ตนคอยให้ความช่วยเหลือมาตลอดก็สงสารและเห็นใจจนก่อเกิดเป็นความรัก ส่วนนางก็รักปักใจนายท่านตั้งแต่ที่นายท่านช่วยชีวิตนางไว้ พอรู้ว่านายท่านคือคนที่คอยช่วยเหลือนางมาตลอดนางก็ยิ่งนึกรักนายท่าน ทั้งสองคนมีความรักเกิดขึ้นในใจกว่าขบวนคุ้มกันจะตามหานายท่านเจอความรักในใจของทั้งคู่ก็สุกงอมแล้ว นายท่านประกาศจะแต่งนางเป็นฮูหยินและให้เผ่าจอมมารมาอยู่ที่พรรคมังกรนิลเพลิงด้วย โดยแบ่งพื้นที่ให้อีกฝั่งของภูเขาและปกครองกันอย่างเท่าเทียม จึงไม่มีใครกล้าทำร้ายคนในเผ่าจอมมารอีก หลังจากนั้นไม่กี่ปีฮูหยินก็ตั้งครรถ์ ด้วยความที่คิดไว้แล้วว่ายังไงก็น่าจะได้บุตรีแน่ๆ นางจึงเชิญนักพรตเวทย์มาตรวจชะตาและความแข็งแรงของบุตร แต่นักพรตก็ทำนายเพียงว่าเด็กที่อยู่ในครรถ์มีจิตมารที่แข็งแกร่งมาก เป็นบุตรแห่งมารที่จะทำให้ยุทธภพวุ่นวาย แต่ก็ใช่ว่าไม่ดีซะทีเดียว หากกำจัดจิตมารได้บุตรที่จะเกิดมาก็จะแข็งแกร่งมากจนบำลุเป็นเทพเซียนได้ตั้งแต่อายุยังน้อย จะนำพาความรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดมาสู่พรรคมังกรนิลเพลิง หลังจากนั้นจึงเกิดการแบ่งเป็นสองขั้วอำนาจที่สนับสนุนและไม่สนับสนุนให้เด็กในครรถ์เกิดมา แต่ฮูหยินก็รักและทะนุถนอมลูกดีดั่งเดิม เหมือนเด็กที่กำลังจะเกิดมาเป็นเพียงเด็กธรรมดาคนนึง พอนายน้อยคลอดมาก็มีลูกมังกรมาจากไหนไม่รู้มาอยู่เคียงข้าง คอยดูแลข้างกายนายน้อยตลอด หากใครคิดทำร้ายนายน้อยมังกรนั้นจะพ่นไฟแผดเผาคนผู้นั้นทันที เรียกได้ว่าข้างกายนายน้อยเต็มไปด้วยการนองเลือดตั้งแต่เด็ก พอนายน้อยเข้าสองขวบจิตมารก็เริ่มครอบงำดวงจิตที่อ่อนแอ นายน้อยที่เดินและวิ่งได้แล้ว ใช้พลังมารฆ่าคนในตำหนักตนเองหลายสิบคนเพื่อดูดซับวิญญาณเสริมจิตมาร จนฮูหยินต้องสละชีวิตตนเองเพื่อให้แก่นวิญญาณมารของตนกับนายน้อยเพื่อผนึกจิตมารไว้ชั่วคราว นายท่านที่เห็นเพียงร่างของสตรีที่รักและบุตรชายไม่มีสติของตนก็ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจกับการจากไปของฮูหยิน หลักจากพิธีศพฮูหยินนายท่านก็อยู่แต่ในห้องหนังสือสามวันสามคืนไม่หลับไม่นอน จนหาวิธีช่วยนายน้อยได้ นายท่านรักและดูแลนายน้อยอย่างดี ดีกว่าเดิมมาก เพราะนายท่านมองนายน้อยเป็นดั่งดวงใจที่เห็นฮูหยินเหลือไว้ให้นายท่าน และสิ่งที่จะช่วยกำจัดจิตมารได้ก็คือแก่นรากวิญญาณที่เป็นแหล่งพลังทวยเทพที่ไม่มีวันสิ้นสุดและไม่มีวันหมดไป นายท่านจึงเริ่มเสาะหาว่ามีที่ใดบ้าง เผ่าพันธุ์ใดบ้างที่เกี่ยวข้อง ใช้เวลาไม่กี่ปีก็สืบสาวราวเรื่องได้ว่าอยู่ที่มารดาของเจ้า จนแย่งชิงมาครอบครองได้ทั้งที่ตัวนางมีแต่เลือดจากการคลอดลูก พอนายน้อยดูดซึมเข้าก็สัมผัสไม่ได้ถึงจิตมารอีก นายน้อยก็ใช้ชีวิตอย่างดีมีความสุขการฝึกฝนและการเลื่อนขั้นพลังผ่านไปอย่างรวดเร็วและง่ายดาย พอถึงช่วงที่นายน้อยบำเพ็ญเพื่อบำลุเป็นเทพเซียนกลับเจ็บปวดทุรนทุรายจนสิ้นสติทุกครั้งเมื่อพยายามเดินพลังปราณ เมื่อตรวจสอบจึงพบว่านายน้อยคำสาปต้องใช้แก่นรากวิญญาณที่เหลือหรือเลือดของทายาทเผ่าจิ้งจอกเก้าหางมาล้างคำสาปเท่านั้น นายท่านจึงตามหาแกะรอยหาพวกเจ้า แต่เจอเพียงปรมาจารย์เมิ่งซีหลี่ พยายามต่อรองขอความเห็นใจก็แล้ว แต่บิดาเจ้าก็ไม่ปริปากใดๆเลย ทำให้พวกข้าต้องทรมานพ่อเจ้าจนถึงแก่ความตาย จากนั้นพวกข้าก็ได้รับคำสั่งให้ออกตามหาพวกเจ้าจากกระดูกของมารดาเจ้า เพราะบิดาเจ้าเมื่อสิ้นลมหายใจก็มีเพลิงโลกันต์แผดเผาร่างไปไม่เหลือแม้แต่ธุลี หลังจากนั้นข้าก็ตามหาพวกเจ้าจากพลังแฝงในกระดูกจนมาเจอเจ้านี่แหละ สิ่งที่ข้ารู้ก็มีเพียงเท่านี้ เพราะข้าไม่ได้กลับพรรคมาจะสามปีแล้วจึงไม่รู้เรื่องหลังจากนั้นมากนั้น"เขาที่นั่งฟังร่างสูงอย่างไม่ติดขาดหรือสงสัยตรงไหนจึงทำเพียงพยักหน้า เมื่อร่างสูงมองเขาเหมือนรอคอยอะไรสักอย่าง
"ได้ ข้ารับปากจะไม่ยุ่งเกี่ยวและไว้ชีวิตครอบครัวเจ้า"
"ขอบคุณขอรับ ขอบคุณขอรับ"ร่างสูงโขกศรีษะขอบคุณเขา แค่นี้ร่างสูงก็สบายใจแล้ว ต่อให้ตนไม่ได้กลับไปเจอหน้าภรรยาและลูกอีก แต่ก็ยังดีที่ลูกเขายังมีมารดาดูแลอยู่ ไม่มีเขาก็ยังคงอยู่กันได้ ทรัพย์สินเงินทองที่เขาหามาได้ภรรยาคงอยู่ได้แบบไม่ลำบากหลายปี แต่คนตรงหน้าเขาถูกพรากทั้งพ่อและแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ไฉนเลยที่เขาจะรู้ถึงความลำบากยากเย็นเข็ญใจของคนตรงหน้าได้ เมื่อได้รับคำมั่นสัญญาจากร่างเล็กแล้วก็เห็นเพียงหลังร่างเล็กเดินออกไปจากอาณาเขตที่มืดมิดนี่เท่านั้น