ยามไฮ่ ณ จวนแม่ทัพไร้พ่าย
 "ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงเดินเข้ามาในห้องหนังสือ
 มู่หลิ่งเหวินละสายตาจากแผนที่ เงยหน้ามององครักษ์ของตนพร้อมกับพิงพนักเก้าอี้ "ได้ความว่าอย่างไร"
 "หลังจากออกมาจากสกุลชิง ท่านชิงและคุณหนูชิงพร้อมด้วยผู้ติดตามอีกห้าคนก็มุ่งหน้าไปคอกสัตว์ของสกุลชิงทันที เพียงแต่ครานี้คุณหนูชิงขี่ม้าไปเอง ไม่ได้นั่งรถม้าเช่นเคยขอรับ" ด้วยมีงานด่วนจึงทำให้เขาต้องยกเลิกการไปเยือนคอกสัตว์ของสกุลชิง ช่างน่าเสียดายนัก เพราะจางมู่หลงเองก็ชื่นชอบม้าเช่นเดียวกัน
 "หือ? เช่นนั้นหรือ" น่าสงสัยจริงๆ เท่าที่รู้มานางขี่ม้าไม่เป็นและเกลียดกลัวสัตว์ยิ่งนัก "ข้ารู้แล้ว เจ้าไปพักเถิด" เอ่ยจบก็โบกมือไล่อีกฝ่าย
 "ขอรับ"
 เมื่อจางมู่หลงจากไป ร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างเอาสองมือไพล่หลัง ดวงตาคมทรงเสน่ห์เหม่อมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างเจ้าเล่ห์
 จางมู่หลงหันไปมองเรือนที่จากมาพลางถอนใจแรงด้วยความเห็นใจ แม่ทัพหนุ่มซึ่งมีฉายาว่า 'แม่ทัพไร้พ่าย' มีคามสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ สตรีน้อยใหญ่ทั่วแคว้นต่างหลงใหลหมายปอง กลับถูกคู่หมายที่ตนชิงชังหมางเมินและเย็นชาใส่ อีกทั้งยังแสดงอาการไม่อยากอยู่ใกล้ต่อหน้าบุรุษอื่น ท่านแม่ทัพคงโมโหจนแทบคลั่งกระมังที่ถูกนางหักหน้า
 'อา...ดูเหมือนนางจะเปลี่ยนไปแล้ว'
 ล่วงเข้ายามจื่อ[1] หลังเสร็จงานต่างๆ แล้ว เฟิ่งอิงก็ล้มตัวลงนอนแต่กลับนอนไม่หลับ จึงเดินออกมารับลมภายในคฤหาสน์สกุลชิง จนมาถึงศาลาริมสระบัว ร่างสูงชะงักเมื่อเห็นสตรีร่างเล็กในชุดสีขาวสะอาดตายืนเอามือไพล่หลังอยู่บนแผ่นไม้ที่ยื่นออกไปในสระบัว ผมยาวถูกปล่อย ทั้งยังไร้เครื่องประดับตกแต่ง ดวงหน้าน้อยๆ เหม่อมองจันทร์เต็มดวง ร่างสูงมองนางด้วยสายตาอ่านยากก่อนจะรีบสลัดอารมณ์บางอย่างออกไป
 "คุณหนู ดึกแล้วไม่ควรรั้งอยู่ที่นี่นาน"
 ร่างเล็กที่อยู่ในภวังค์สะดุ้งตกใจ รีบร้อนหันมาจนเท้าสะดุดกับแผ่นไม้ทำท่าจะหงายหลังตกสระบัว "วะ...ว้าย...แม่!" นางเผลออุทานออกมาเสียงดัง
 "คุณหนู เป็นอันใดหรือไม่ขอรับ"
 เสียงแหบพร่าของเฟิ่งอิงทำให้ชิงหลินได้สติ จึงเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมองแล้วต้องชะงักหน้าแดง เมื่อเห็นว่าตนตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของร่างใหญ่ "เอ่อ...ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณท่านมาก" มือน้อยผลักอกเขาเบาๆ พลางก้มหน้าต่ำ
 "ล่วงเกินคุณหนูแล้ว ขออภัยขอรับ" เฟิ่งอิงรีบปล่อยร่างบางด้วยเกรงว่านางจะเสื่อมเสียชื่อเสียง หากบ่าวไพร่มาเห็น
 "ล่วงเกินอะไรกัน อย่าคิดมากเลย ท่านช่วยข้าไว้ต่างหาก ฮะ...ฮัดเช่ย" อากาศที่เย็นลงทำให้ชิงหลินจามออกมา เฟิ่งอิงจึงปลดผ้าคลุมของตนยื่นให้นาง
 "ขอบคุณสำหรับผ้าคลุม ราตรีสวัสดิ์" กล่าวจบก็วิ่งกลับเรือนทันที ปล่อยให้เฟิ่งอิงยืนมองส่งจนร่างบางที่สวมผ้าคลุมตัวใหญ่หายไปจากคลองจักษุ จึงหันกลับมามองพระจันทร์ด้วยสายตาล้ำลึก
 หลายวันต่อมา
 "คุณหนู บ่าวเตรียมสัมภาระเรียบร้อยแล้ว เชิญคุณหนูตรวจดูก่อนเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้รายงานเสียงใส
 ชิงหลินผละจากตำรารวมสารพัดสัตว์อย่างเกียจคร้านด้วยไม่อยากไปจวนสกุลมู่ นางรู้จากเสี่ยวอี้ว่าทุกๆ เดือนชิงหลินจะต้องไปเยือนจวนเสนาบดีมู่เพื่อเตรียมความพร้อม เมื่อแต่งเข้าสกุลมู่แล้วจะได้ไม่ต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่ นั่นคือเหตุผลของผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูล แต่ความจริงเพื่อให้ชิงหลินได้มีโอกาสใกล้ชิดมู่หลิ่งเหวินที่เอาแต่บ่ายเบี่ยงนางมาตลอดหลายปี
 "ยกเลิกได้หรือไม่" หญิงสาวเอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบ
 "ทำเช่นนั้นไม่ได้" ชิงฮูหยินตอบพลางเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ตามด้วยบ่าวรับใช้หญิงอีกสองคน
 "ท่านแม่" ร่างเล็กลุกขึ้นโอบกอดเอวของมารดา ซบหน้าน้อยๆ กับอก ออดอ้อนราวเด็กน้อย "ลูกไม่อยากไป ไปแต่ละครั้งก็กินเวลาตั้งเจ็ดวัน ลูกคิดถึงท่านแม่เจ้าค่ะ"
 "เจ้านี่...ทุกทีเห็นรีบร้อนอยากไป เหตุใดคราวนี้จึงอ้างว่าคิดถึงแม่กันเล่า" ชิงฮูหยินอมยิ้ม ลูบผมบุตรีด้วยความรักใคร่
 "ก็ลูกเบื่อ ไม่อยากไปแล้วนี่เจ้าคะ" นางเผลอทำแก้มป่องใส่มารดา จนชิงฮูหยินหยิกแก้มใสนั้นอย่างมันเขี้ยว
 "โอ๊ย! ท่านแม่ ลูกเจ็บนะเจ้าคะ" แกล้งร้องเสียงดังทั้งที่ไม่ได้เจ็บมากอย่างที่แสดงออก ชิงฮูหยินที่รู้เท่าทันได้แต่ส่ายหน้าระอากับความเจ้าเล่ห์ของบุตรี
 "เตรียมการพร้อมแล้วหรือ" ชิงหยวนผู้เป็นบิดาเดินอมยิ้มเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ตามติดด้วยเฟิ่งอิง คนสนิท ผู้ได้รับฉายาจากชิงหลินซึ่งแอบตั้งให้ว่าบุรุษหน้าเดียว เพราะไม่ว่าจะโกรธ โมโห ดีใจ หรือตื่นเต้น นางก็เห็นเขาทำหน้านิ่งคล้ายหุ่นยนต์ ผู้คุ้มกันหนุ่มยืนคุ้มกันอยู่ที่ด้านหน้าประตู แต่ก็เหลือบมองเข้ามาครั้งหนึ่งแล้วไม่สนใจอีก
 "เจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ว่าครั้งนี้ลูกไม่อยากไปเลย ยกเลิกได้หรือไม่เจ้าคะ" นางหันมาอ้อนบิดาแทน ทั้งยังส่งสายตาวิงวอนดั่งกวางน้อยร้องขอชีวิต เห็นท่าทีจริงจังของบุตรีแล้วชิงหยวนก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ พอหันไปทางฮูหยินของตนก็เห็นนางเพียงส่งยิ้ม พร้อมกับส่ายหน้าไม่ขอออกความเห็น
 เขาหันมาถามบุตรี "เหตุผลคือ?"
 "เอ่อ...ลูกเพิ่งตระหนักว่าแม่ทัพมู่ไม่ปรารถนาในตัวลูก แต่เป็นลูกเองที่ดึงดันดื้อรั้น ไม่เคยใส่ใจในความหวังดีของท่านพ่อกับท่านแม่ที่พร่ำเตือนมาตลอด ลูกขออภัยนะเจ้าคะ" ชิงหลินกล่าวขอโทษทั้งสองคน "ลูกอยากยกเลิกสัญญาการเป็นคู่หมายของลูกกับแม่ทัพมู่เจ้าค่ะ"
 ทุกคนล้วนตกใจกับถ้อยคำเด็ดขาดและไร้เยื่อใยของชิงหลิน มีเพียงเฟิ่งอิงที่ยกมุมปากยิ้มอย่างนึกชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของนาง
 "เจ้าคิดดีแล้วหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ แม้จะตกใจในคราแรก ทว่าต่อมากลับพอใจและภูมิใจในความเด็ดเดี่ยวและจริงจังของบุตรี
 "นั่นสิหลินเอ๋อร์ เจ้าจะไม่เสียใจภายหลังหรือ" ชิงฮูหยินถามย้ำอีกครั้ง
 "ลูกตัดสินใจแน่แล้ว ไม่คิดเปลี่ยนใจแน่นอนเจ้าค่ะ"
 "เอาเถิด พ่อจะจัดการเรื่องนี้เอง แต่กระนั้นยามรุ่งเจ้าต้องไปเยือนจวนเสนาบดีมู่ ตกลงตามนี้" ชิงหยวนสรุปพร้อมกับตบเข่าตัวเองฉาดหนึ่ง
 "เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ" ร่างเล็กทำหน้ามุ่ย
 ชิงหยวนกับชิงฮูหยินมองหน้ากัน ใบหน้าทั้งสองปรากฏร่องรอยความกังวลระคนยินดีโดยที่บุตรีมิได้ล่วงรู้
 ยามเฉิน
 "คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"
 ชิงหลินวางถ้วยน้ำชาลงพลางถาม "มีอะไรหรือแม่นม"
 "จวนเสนาบดีมู่ส่งรถม้ามารับคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้รออยู่หน้าคฤหาสน์เจ้าค่ะ" นางบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คิ้วเรียวของคนฟังเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
 "เช่นนั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องพาคนไปเยอะ ไปเถิด ให้รอนานคงไม่ดี" ชิงหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบ ไม่ได้ยินดียินร้ายกับเรื่องที่แม่นมฝูเอ่ยแต่ประการใด ทำเอาคนมาแจ้งข่าวแปลกใจไม่น้อย
 "มาแล้วหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนกวักมือเรียกบุตรีที่เดินเข้ามายังโถงรับแขก
 "หลินเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ รองแม่ทัพจางเจ้าค่ะ" ท้ายประโยคนางยอบกายทักทายจางมู่หลง
 รองแม่ทัพหนุ่มรีบลุกขึ้นประสานมือพร้อมเอ่ยอย่างสุภาพ เพราะนางเคยเรียกตนว่า 'มู่หลง' มาก่อนที่จะได้เป็นรองแม่ทัพ "มิกล้า คุณหนูให้เกียรติเกินไปแล้ว โปรดเรียกมู่หลงเช่นเดิมเถิด"
 "...เช่นนั้นข้าขอเรียกท่านว่าพี่มู่หลงนะเจ้าคะ" จางมู่หลงยืนอึ้งกับถ้อยคำเอาแต่ใจนั้น แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา พลางกล่าวเสียงเรียบดุจเดิม "ขอบคุณคุณหนูที่ให้เกียรติ"
ชิงหลินยิ้มตอบตามมารยาท ก่อนจะหันมากล่าวลาบิดา มารดา และแม่นมฝูที่ไม่ได้ติดตามไปด้วย แล้วจึงหันมากล่าวกับจางมู่หลง "เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะสาย" กล่าวจบก็ออกเดินนำขบวน โดยมีเสี่ยวอี้ เสี่ยวสุ่ย และเฟิ่งอิงที่บิดาให้คอยคุ้มกันไปส่งที่จวนเสนาบดีมู่
 คฤหาสน์สกุลชิงตั้งอยู่ในเมืองหลวงเช่นเดียวกับจวนเสนาบดีมู่ ใช้เวลาเดินทางราวหนึ่งชั่วยาม โดยต้องผ่านตลาดซึ่งอยู่ใกล้กับจวนเสนาบดีมู่ราวห้าลี้ การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นจนเข้าเขตตลาด
 ชิงหลินตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ นางเปิดม่านมองร้านค้าและบ้านเรือน ใบหน้าจิ้มลิ้มฉีกยิ้มเต็มที่ ไม่สำรวมอย่างที่สตรีพึงกระทำ
 "คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้เอ่ยเตือนก่อนจะถอนใจ คุณหนูของนางช่างซุกซนเหลือเกิน แล้วหันไปส่งสายตาปรามเสี่ยวสุ่ยที่เห็นดีเห็นงามไปกับคุณหนูด้วย
 จางมู่หลงละจากหน้าขบวน ขี่ม้าเข้ามาเทียบด้านข้างรถม้าแล้วถามอย่างสุภาพ "คราวนี้คุณหนูจะแวะชมตลาดก่อนหรือไม่ขอรับ"
 "ท่านลุงท่านป้ารออยู่ จะมัวชักช้าได้อย่างไร รีบไปเถิด"
 จางมู่หลงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วออกเดินทางต่อ
 จวนเสนาบดีมู่
 "หลินเอ๋อร์คาราวะท่านลุงมู่ ท่านป้ามู่เจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายทักทายมู่หลิ่งฟู่ อดีตแม่ทัพใหญ่ที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งให้เป็นเสนาบดีฝ่ายบู๊ กับหยาฮุ่ยจื่อหรือมู่ฮูหยิน
 "ตามสบายเถิด" มู่หลิ่งฟู่กล่าวยิ้มๆ มองดูฮูหยินของตนประคองเด็กสาวในชุดสีขาว ชายกระโปรงปักลายดอกเหมยสีแดงโดยรอบ ให้นั่งลงข้างๆ นางด้วยสายตาอ่านยาก
 ชิงหลินพอได้เห็นบิดามารดาของคู่หมายก็ให้นึกถึงสำนวนที่ว่า 'ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น' ขึ้นมา พ่อแม่หล่อสวยอย่างนี้นี่เอง ท่านแม่ทัพนั่นถึงได้หล่อขนาดนั้น ดูแล้วอายุท่านลุงน่าจะพอๆ กับท่านพ่อ และท่านป้าเองก็น่าจะอายุเท่าๆ ท่านแม่ของชิงหลิน ซ้ำทั้งสองยังเป็นเพื่อนรักกัน นั่นสิ...เรือล่มในหนอง เงินทองจะไปไหนเสีย
 "เป็นเช่นไรบ้าง หายดีแล้วหรือ" มู่ฮูหยินถามพลางลูบไล้ใบหน้าเนียนขาวที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะมองตน
 ยิ้มหวานก่อนจะเอ่ย "หลินเอ๋อร์หายดีแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าที่ห่วงใย"
 ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายและเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกจวน
 พ่อบ้านประจำตระกูลมู่ก้าวเร็วๆ เข้ามารายงานด้วยท่าทางตื่นตระหนกสุดขีด "นะ...นายท่าน แย่แล้วขอรับ คุณชายน้อย...คุณชายน้อย"
 "เฟิงเอ๋อร์เป็นอันใด!?" มู่หลิ่งฟู่ผุดลุกพรวดขึ้นพร้อมกับถามเสียงดัง
 "คะ...คุณชายน้อยตกลงไปในสระบัวขอรับ"
 "เฟิงเอ๋อร์!" มู่ฮูหยินพอได้ยินก็ถึงกับอุทานด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบรุดตามสามีไป โดยมีชิงหลินประคองพร้อมเอ่ยปลอบไปตลอดทาง เมื่อมาถึงเก๋งที่อยู่ริมสระบัวก็เห็นร่างเด็กน้อยนอนแน่นิ่ง ชุดสีขาวเปียกชุ่ม ใบหน้าที่คล้ายผู้เป็นพี่ชายหลายส่วนขาวซีด รอบๆ ร่างนั้นมีบ่าวชายหญิงหลายคนนั่งร้องไห้อยู่ มู่ฮูหยินแทบล้มทั้งยืนทันทีที่ได้เห็นสภาพบุตรชายคนเล็กอันเป็นที่รักยิ่ง
 "ไปตามหมอมา! ถ้าลูกข้าเป็นอะไร พวกเจ้าอย่าหมายว่าจะมีชีวิตรอด!" เสียงตวาดดังลั่นไปทั่วบริเวณ
 "นายท่าน ลมหายใจของคุณชายน้อย..." หนึ่งในสององครักษ์ของมู่หลิ่งฟู่รายงานผู้เป็นนายทันทีที่ละมือออกมาจากใบหน้าของคุณชายน้อย
 มู่ฮูหยินถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นและปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร
 "ยังเจ้าค่ะ คุณชายน้อยยังไม่ตาย หัวใจยังเต้นอยู่ แม้จะเต้นแผ่วๆ ก็เถิด" ชิงหลินกล่าวด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง นางรีบเข้ามานั่งด้านข้าง กดศีรษะแล้วเชยคางเด็กน้อยขึ้น สังเกตดูจึงรู้ว่าเด็กหยุดหายใจเสียแล้ว ไม่รอช้าก็รีบจับเด็กน้อยให้อ้าปากแล้วกดคางเบาๆ เพื่อดูว่ามีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในลำคอหรือไม่ จากนั้นจึงช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนด้วยการเป่าปากสองครั้ง สลับกับการนวดหัวใจสามสิบครั้ง
 เพียงไม่นานเด็กน้อยก็เริ่มรู้สึกตัว เมื่อเห็นเด็กน้อยเริ่มหายใจเองได้ ชิงหลินจึงจัดให้เด็กน้อยนอนตะแคงเพื่อเปิดทางเดินหายใจ เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว นางมีอาการหอบเล็กน้อย ก่อนจะสั่งให้หาผ้าหนาๆ มาห่มให้เด็กน้อย ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่มองนางอย่างโง่งม
 "เฟิงเอ๋อร์ลูกแม่" มู่ฮูหยินกอดบุตรชายซึ่งถูกห่อด้วยผ้าผืนหนาไว้ทั้งที่น้ำตานองหน้า
 เด็กน้อยกอดมารดาตอบพลางร้องไห้ "ท่านแม่ ข้ากลัวจังเลย ฮือๆๆ"
 "พาคุณชายน้อยไปที่เรือนใหญ่เร็วเข้า อย่าชักช้า!" มู่หลิ่งฟู่รีบออกคำสั่งเมื่อเห็นอาการของบุตรชายคนเล็ก
 หลังเหตุการณ์ลุ้นระทึกผ่านไป คุณชายน้อยมู่หลิ่งเฟิงก็ได้รับการรักษาอย่างดีจากหมอประจำตระกูล เนื่องจากเป็นเด็กสุขภาพดีจึงมิมีสิ่งใดน่าเป็นห่วง ส่วนชิงหลินก็ได้รับคำขอบคุณและความชื่นชมมากมายจากมู่หลิ่งฟู่และมู่ฮูหยิน รวมถึงบ่าวรับใช้ภายในจวน นางเดินไปทางไหนก็พานพบแต่สายตาแห่งความชื่นชมและนับถือ ลืมการกระทำอันมิควรเสียสิ้นจนนางทำตัวไม่ถูก
 ล่วงเข้ายามจื่อ ชิงหลินผวาตื่นเช่นทุกครั้ง ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งปรับสายตาในความมืด ยามนี้นางพักอยู่ในเรือนจันทราอันเป็นเรือนรับรองแขก อยู่ห่างจากเรือนเมฆาของมู่หลิ่งเหวิน แม่ทัพหนุ่มราวครึ่งลี้ ตั้งแต่เช้าจนบัดนี้นางยังไม่ได้เห็นหน้าเขาเลย
 "คุณชายติดภารกิจสำคัญ มิอาจอยู่ต้อนรับได้ขอรับ" นี่คือคำบอกกล่าวจากจางมู่หลงเมื่อเช้านี้
 นางไม่ได้สนใจหรือน้อยใจแต่อย่างใด 'ฮึ! ใครแคร์กัน ดีเสียอีก จะได้ไม่ต้องมานั่งปั้นหน้าเล่นละครตบตาคนอื่น'
 เวลาที่นอนไม่หลับชิงหลินชอบออกมาเดินเล่น คืนนี้ก็เช่นกัน ร่างเล็กเดินมาจนถึงเก๋งที่อยู่ริมสระในสวน ดวงตากลมโตเหม่อมองท้องฟ้าที่ค่อนข้างมืดด้วยความหงอยเหงา ก่อนจะพึมพำด้วยความคิดถึง"แม่จ๋า ดาคิดถึงแม่เหลือเกิน..."
 "ดึกดื่นเช่นนี้ เหตุใดจึงยังไม่นอน" เสียงทุ้มติดห้วนของบุรุษดังขึ้นใกล้ๆ เป็นเหตุให้คนที่กำลังใจลอยสะดุ้งตกใจ จนหมุนตัวกลับมาปะทะกับร่างสูงในชุดขาวที่มายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้เข้าอย่างจัง
 "อุ๊ย! ทะ...ท่านแม่ทัพ" ชิงหลินใช้สองมือเรียวขาวยันแผ่นอกของเขาไว้เพื่อให้มีช่องว่าง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อด้วยความขัดเขิน
 "พี่เหวิน" ร่างสูงสั่งเสียงพร่า สองแขนแข็งแรงโอบกอดเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อย ก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งสูงเพียงอกที่กำลังมองตน
 คิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อยคล้ายไม่เข้าใจ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแล้วแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ ขณะที่มุมปากพลันยกขึ้นอย่างลืมตัว
 "เจ้าเคยเรียกข้าว่าพี่เหวิน เหตุใดจึงเปลี่ยนเสียเล่า" ร่างสูงพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ภายหลังจากคลายมือออกจากเอวบางแล้ว
 ชิงหลินยังไม่ทันหายขนลุกก็ต้องตะลึงจนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้
 "...ท่านคงไม่ได้มาหาข้าเพราะเรื่องนี้?" นางพยายามไม่ให้เสียงสั่น ก่อนจะเดินผ่านร่างสูงเข้ามาในเก๋งสีขาว อา...อันตรายจริงๆ แม้จะยี่สิบเจ็ดแล้วแต่นางไม่เคยโดนจีบหรืออยู่ใกล้ชายหนุ่มเช่นนี้บ่อยนัก จึงอดใจสั่นไม่ได้
 "ข้าต้องขอบใจเจ้าเรื่องเฟิงเอ๋อร์" เขากดเสียงต่ำเจือความไม่พอใจตอบกลับไป เหตุเพราะนางเมินคำพูดของเขา
 "ข้าแค่ทำในสิ่งที่ข้าทำได้ อีกอย่าง ข้าได้รับคำขอบคุณจากท่านลุงมู่และท่านป้ามู่แล้ว ท่านไม่ต้องมาขอบคุณข้าอีกก็ได้เจ้าค่ะ" นางโต้กลับอย่างมีอารมณ์นิดๆ ด้วยคิดว่าเขาถูกบังคับมา
 มู่หลิ่งเหวินขบกรามแน่น พยายามสะกดกลั้นโทสะที่สตรีคนเดิมเป็นผู้ก่อขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างยิ่งยวด ก้าวฉับๆ เข้ามานั่งตรงข้ามนาง ดวงตาทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งนาน จนชิงหลินอึดอัด ต้องเสมองไปทางอื่นแทน
 "เรื่องในอดีตหักล้างกันแล้ว เช่นนั้น..." 'ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้พิสูจน์ตัวเอง' ถ้อยคำนั้นติดอยู่ในความคิด ไม่ได้พูดออกมาแต่อย่างใด
 ชิงหลินค้อมศีรษะเล็กน้อย เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะบอก นั่นคือเรื่องที่ชิงหลินเคยวางยาปลุกกำหนัดแต่ไม่สำเร็จ หักล้างกับเรื่องที่นางช่วยน้องชายของเขาเอาไว้นั่นเอง "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ"
 "พี่เหวิน" มู่หลิ่งเหวินกัดฟันกล่าวพร้อมทั้งส่งสายตากดดัน จนนางต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น
 "เจ้าค่ะ พี่เหวิน" หญิงสาวฝืนใจเรียกตามที่เขาต้องการเพราะไม่อยากทะเลาะด้วย
 "มีอะไรหรือ...หลินเอ๋อร์" คำเรียกที่สนิทสนมทำให้นางรู้สึกขนลุกระคนหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก รวบรวมความกล้าสบตากับดวงตาทรงเสน่ห์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว
 "ข้าจะขอยกเลิกการเป็นคู่หมายกับท่าน ท่านว่าดีหรือไม่"
 ถ้อยคำที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้แม่ทัพหนุ่มชะงัก รอยยิ้มหายไปทันที ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงและเย็นชาขึ้นจนดูน่ากลัว ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มเขม็งและดุดันยิ่ง
 น้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าจริงจังจากใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน อีกทั้งแววตารักใคร่เทิดทูนที่มีให้ บัดนี้กลับไม่มีให้เห็นแม้สักเสี้ยว สิ่งที่สัมผัสได้จากดวงตากลมโตมีเพียงความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแห่งเสน่หา เห็นแล้วชวนให้หงุดหงิดอารมณ์เสียยิ่งนัก
 'มารดาเจ้าเถิด!' แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ แรงโทสะทำให้เผลอปล่อยจิตสังหารออกมา ทำเอาหญิงสาวหนาวเยือกไปถึงกระดูก ความกล้าที่พกมาเต็มเปี่ยมลดฮวบจนแทบไม่เหลือ
 "ท่านพ่อท่านแม่ของข้าทราบเรื่องนี้แล้ว" แม้จะกลัวจนเหงื่อแตกพลั่ก แต่ก็ยังคงกล่าวต่อโดยไม่มองหน้าเขา ยอมรับว่ากลัวเขาในตอนนี้มาก แต่ก็คิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว
 'ขอโทษเถิดนะชิงหลิน ฉันคิดว่านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว'
 "อ้อ แล้ว?" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น น่าตาย! น่าตายยิ่งนัก!
 "ข้า...อยากรู้ว่าท่านจะบอกท่านลุงท่านป้าเอง หรือจะให้ข้าเป็นคนบอก"
 "เมื่อถึงเวลาข้าจะพูดเอง ไม่ต้องลำบากเจ้า" แม้คิดว่าสิ่งที่นางทำนั้นถูกต้องแล้วแต่ก็อดใจหายไม่ได้ เมื่อได้เห็นสายตาของเขา ถึงจะแค่แวบเดียว แต่มันก็ช่างคล้ายสายตาของนางยามที่ได้รู้ว่าของสำคัญบางอย่างหายไป
 'เฮอะ...จะเป็นไปได้อย่างไร เขาเกลียดชิงหลินจะตาย' คิดแล้วก็ลุกขึ้นยืน
 "ข้าทราบแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัว อ๊ะ...อื้อ" ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อถูกกระชากอย่างแรง ริมฝีปากอวบอิ่มถูกบดขยี้อย่างอุกอาจเอาแต่ใจ สองมือเล็กทั้งผลักทั้งทุบแผ่นอกกว้าง ทั้งดิ้นรนขัดขืนเต็มกำลัง แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะร่างแกร่งยังยืนนิ่งไม่สะทกสะท้านสักนิด
 ชิงหลินพยายามเบี่ยงหน้าหลบกลับถูกตรึงท้ายทอยด้วยมือใหญ่แข็งแรงจนไม่อาจขยับได้ดังใจ ลิ้นอุ่นร้อนหยอกเย้ายั่วยวน ชักนำจนนางเคลิบเคลิ้มและตอบสนองเขาอย่างไร้เดียงสา ยิ่งพาให้ใจแม่ทัพหนุ่มเตลิดจนแทบยั้งไม่อยู่ ร่างใหญ่บดเบียดแนบแน่นจนร่างเล็กแทบจะจมหายไปในร่างใหญ่แข็งแรงที่อัดแน่นด้วยมัดกล้าม เนิ่นนานจนนางร้องประท้วงและทุบอกเขาแรงๆ ร่างใหญ่จึงยอมปล่อยด้วยความเสียดาย นางรีบโกยอากาศเข้าปอด แขนขาอ่อนแรงจนต้องพิงร่างใหญ่ไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้
 ยามนี้ในหัวของนางขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า 'เฟิสต์คิสของชั้น! เฟิร์สคิสของชั้น!' ซ้ำไปซ้ำมา
 ผิดกับแม่ทัพหนุ่มที่ยังคงโอบกอดร่างบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย คล้ายกลัวว่าหากปล่อยมือนางจะหายไป คิ้วหนาได้รูปขมวดมุ่น ด้วยไม่เคยสูญเสียการควบคุมเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ยามศึกสงคราม แล้วเพราะเหตุใดเพียงนางเอ่ยปาก เขาก็ทนไม่ได้เสียแล้ว ข้าควรดีใจ? แล้วความรู้สึกหงุดหงิดหน่วงๆ และไม่พอใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก มันเป็นเพราะเหตุใดกัน
 "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ" เสียงของจางมู่หลงทำให้แม่ทัพหนุ่มรีบผละออกจากร่างบางอย่างเสียดายระคนหงุดหงิดใจที่โดนขัดคอ
 "มีเรื่องอันใด?!"
 จางมู่หลงสะดุ้งใจหายวาบจนต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยรู้ว่าท่านแม่ทัพกำลังมีโทสะ
 "...ข้าขอตัว" เสียงสั่นๆ ของสตรีที่อยู่ด้านหลังทำให้มู่หลิ่งเหวินหมุนกายกลับมาจะพูดบางสิ่งกับนาง แต่นางวิ่งออกไปโดยไม่ยอมมองหน้าเขา แม่ทัพหนุ่มได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิดใจ
 "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงลองเสี่ยงส่งเสียงเรียกอีกครั้ง
 "ไปคุยกันที่ห้องทำงาน" แม้จะไม่พอใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง จึงทำให้จางมู่หลงกล้าเสี่ยงมากวนใจตนอย่างไม่กลัวตายเช่นนี้ นัยน์ตาทรงเสน่ห์มองตามทิศทางที่นางเพิ่งจากไป ก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าไปเรือนพักของตนทันที
[1] ยามจื่อ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 23.00 น. - 00.59 น.


ยามเช้า ณ ห้องอาหารเรือนแสงจันทร์ภายในจวนเสนาบดีมู่
 ชิงหลินมากินอาหารเช้าตามคำชวนเช่นทุกครั้งที่มาเยือน โดยมีมู่ฮูหยินและคุณชายน้อยมู่หลิ่งเฟิงร่วมโต๊ะ ส่วนท่านลุงมู่และคู่หมายของนางไม่อยู่ ซึ่งนั่นทำให้นางโล่งอก บอกตามตรง...เรื่องผู้ชายนางยิ่งกว่าเด็กหัดเดินอีก แฟนน่ะเคยมีกับเค้าที่ไหน วันๆ เอาแต่วาดรูป เดินทางท่องเที่ยวเก็บข้อมูลไปเรื่อย หลังจากเหตุการณ์จูบสะท้านทรวงเมื่อคืน ถ้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยนางก็คงเป็นพวกกามตายด้านแล้วละ
 "หลินเอ๋อร์...หลินเอ๋อร์..." เสียงนุ่มนวลของมู่ฮูหยินดึงสติชิงหลินกลับมา
 "เจ้าค่ะท่านป้า" นางขานรับเสียงหวาน
 "เป็นอันใดไป นอนมิพอหรือ" เอ่ยถามอย่างห่วงใยเมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยของอีกฝ่าย
 "ขอบคุณท่านป้าที่ห่วงใย หลินเอ๋อร์สบายดีเจ้าค่ะ" หญิงสาวตอบกลับก่อนจะตามด้วยรอยยิ้ม จะบอกได้อย่างไรว่าเพราะลูกชายตัวดีของท่านนั่นแหละ ตาของนางจึงเหมือนหมีแพนด้าเช่นนี้
 "พี่หลินเอ๋อร์ วันนี้ท่านช่วยเล่นเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงที่นั่งอยู่ระหว่างมารดาของตนกับหญิงสาวถามพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนจนยากที่จะปฏิเสธ
 มู่หลิ่งเฟิง เด็กชายวัยแปดขวบ แม้จะยังเด็กแต่ความคิดเกินตัว เดิมทีเขาไม่ค่อยชอบคู่หมายของพี่ชายนัก ด้วยสัมผัสถึงกลิ่นอายความร้ายกาจและน่ากลัวจากนางได้ แต่ยามนี้กลิ่นอายที่ว่าไม่หลงเหลืออยู่เลย ทั้งนางยังช่วยชีวิตตนไว้ ทำให้เด็กน้อยนึกสนใจนางขึ้นมา ซึ่งการกระทำของเด็กน้อยอยู่ในสายตาของมารดา และพ่อบ้านใหญ่แซ่ซือ นามว่าฝู บุรุษชราที่ไว้เครายาว
 "เฟิงเอ๋อร์ อย่ารบกวนนาง" มู่ฮูหยินเอ่ยปรามบุตรชายเสียงอ่อนโยน
 "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านป้า ไปกันเถอะเฟิงเอ๋อร์"
 มู่ฮูหยินมองทั้งสองคนเดินจับมือกันออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
 "ดูเหมือนคุณชายน้อยจะให้ความสนิทสนมแก่คุณหนูชิงมากนะขอรับ" พ่อบ้านซือกล่าว
 "ใช่ ข้ารู้สึกว่ากิริยาท่าทาง คำพูดคำจา แม้จะดูขัดหูขัดตาต่างไปจากเดิม แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดข้ากลับชื่นชอบที่นางเป็นแบบนี้มากกว่า"
 พ่อบ้านใหญ่พยักหน้าช้าๆ อย่างเห็นด้วย
 ยามพลบค่ำ ณ เรือนพยัคฆ์
 มู่หลิ่งฟู่ยกน้ำชาขึ้นจิบหลังมื้ออาหารผ่านไป ก่อนจะเอ่ยถามบุตรชายคนเล็กที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ ตน ด้วยรู้ดีว่าไม่มีการเรียนการสอนในวันนี้ "วันนี้เจ้าทำสิ่งใดบ้าง"
 "ข้าอยู่กับพี่หลินเอ๋อร์ขอรับ นางสอนข้าหลายอย่าง ล้วนแต่เป็นสิ่งแปลกใหม่และไม่เคยทำมาก่อนทั้งสิ้น" เด็กน้อยบอกกล่าวบิดาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
 "หือ? นางสอนสิ่งใดหรือ" ผู้เป็นพ่อเลิกคิ้วขณะถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
 "ทายปริศนาอะไรเอ่ยขอรับ" น้ำเสียงกระตือรือร้นและสีหน้าตื่นเต้นของบุตรชายคนเล็กที่มักจะสงบเสงี่ยมเกินวัย ทำให้มู่หลิ่งฟู่ผู้เป็นบิดาประหลาดใจยิ่งนัก
 "ทายปริศนา? อย่างไร"
 มู่ฮูหยินอมยิ้ม มองสามีกับบุตรชายพูดคุยโต้ตอบกันอย่างออกรส นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเก๋งที่อยู่ริมสระบัว ทีแรกนางไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ และคิดว่าไม่นานเฟิงเอ๋อร์ของนางคงเบื่อหน่ายไปเอง เมื่อเวลาผ่านไปจนพลบค่ำ นางจึงรู้ว่าที่นางคาดไว้นั้นผิดถนัด ไม่เพียงไม่เบื่อหน่าย เฟิงเอ๋อร์กลับติดหญิงสาวแจ จนนางเองยังแปลกใจและทึ่งในตัวหญิงสาวผู้นี้ ประการสำคัญหญิงสาวยังเป็นผู้มีพระคุณของเฟิงเอ๋อร์ ซึ่งนางไม่มีทางลืมเลือน และคิดว่าสะใภ้ใหญ่ของบุตรชายต้องเป็นชิงหลินเท่านั้น
 หลังจากชิงหลินกลับมาถึงเรือนจันทราก็ล่วงเข้ายามไฮ่ วันนี้นางทั้งเหนื่อยทั้งสนุก โดยที่ไม่เบื่อหน่ายเลยสักนิด เด็กน้อยคนนี้ไม่เพียงฉลาดเฉลียว ฝีมือการวาดรูปก็ไม่เลวเลยทีเดียว อาจเป็นเพราะได้อาจารย์ดี พอคิดถึงเรื่องที่ทำในวันนี้นางก็อดยิ้มไม่ได้ แม้ตอนแรกเด็กน้อยจะไม่เข้าใจการเล่นทายปริศนาอะไรเอ่ย แต่พอจับทางได้ เด็กน้อยก็สามารถวิเคราะห์และตอบถูกถึงเก้าในสิบ นับว่าเป็นเด็กที่ฉลาดมากทีเดียว
 เวลาเดียวกัน ณ โรงเตี๊ยมหรูแห่งหนึ่งในเมืองลั่วหยาง รองแม่ทัพจางมู่หลงในชุดสีดำยืนสงบนิ่งมองแม่ทัพหนุ่มอ่านสารลับจากชายแดนด้วยสีหน้าที่ไม่อาจคาดเดาได้ โดยมีชายร่างใหญ่สองนายยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
 "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ ดึกมากแล้ว ข้าว่าท่านรีบพักผ่อนเถิด"
 มู่หลิ่งเหวินเงยหน้ามองบุรุษที่เป็นทั้งสหายและผู้ใต้บังคับบัญชาของตน ก่อนจะถามเสียงเรียบ "ยามใดแล้ว"
 "ยามจื่อแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินพยักหน้า "ข้ารู้แล้ว เจ้าไปพักได้"
 ยามจื่อเป็นเวลาแห่งการพักผ่อน หลายชีวิตล้วนตกอยู่ในห้วงนิทรา รวมถึงผู้ติดตามทั้งสามของมู่หลิ่งเหวิน แต่แม่ทัพหนุ่มรูปงามไม่อาจข่มตาให้หลับได้ เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนวาน นางเป็นคู่หมายของเขาก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะล่วงเกินนางเช่นนั้นได้ ยังไม่ทันจะได้กล่าวขออภัย กลับมีเรื่องด่วนจนต้องเร่งรีบเดินทางมาเมืองลั่วหยางทันที ไม่ทันได้บอกกล่าวผู้ใด คิดแล้วก็รู้สึกผิดไม่น้อย มือหนาล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดตาออกมาจากอกเสื้อ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายจนเผลอฟุบหลับไปบนโต๊ะ
 "เสี่ยวสุ่ย ผ้าเช็ดหน้าสีขาวของข้าอยู่ไหน" ชิงหลินถามหาผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดในเช้าวันต่อมา ก่อนจะต้องไปกินอาหารที่เรือนแสงจันทร์เช่นทุกวัน
 "เอ...บ่าวจำได้ว่าใส่ไว้ในตะกร้าใบนี้เจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยรีบหาของที่คุณหนูต้องการ แต่กลับพบเพียงผ้าเช็ดหน้าสีอื่น
 "แปลกจัง" นางพึมพำกับตัวเอง เพราะจำได้ว่าคุณหนูชื่นชอบผืนนี้เป็นพิเศษ ตรงมุมปักคำว่า 'หลิน' และมีเพียงผืนเดียวที่นำมาครานี้ จึงวางไว้บนสุด "บ่าวจะไปหาดูข้างนอกเรือนก่อนนะเจ้าคะ เผื่อว่าจะปลิว..."
 "ช่างเถิด นี่ใกล้เวลาอาหารแล้ว รีบไปกันดีกว่า" ชิงหลินยกมือห้าม เอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูอ่อนมาเก็บไว้ในแขนเสื้อ แล้วเดินนำออกไปทันที
 "วันนี้ต้องเรียนเขียนรูปกับอาจาย์หูเอ้าเทียนใช่หรือไม่เฟิงเอ๋อร์"
 "ขอรับท่านพ่อ เอ่อ...ท่านพ่อ ข้าขอให้พี่หลินเอ๋อร์เรียนเขียนรูปกับข้าด้วยได้หรือไม่ขอรับ" คุณชายน้อยมู่หลิ่งเฟิงส่งสายตาอ้อนวอน
 "ว่าอย่างไรหลินเอ๋อร์ เจ้าอยากเรียนร่วมกับเฟิงเอ๋อร์หรือไม่" หันมาถามหญิงสาวที่นั่งถัดจากฮูหยินของตน
 "ขอบคุณท่านลุงที่เมตตา เพียงแต่วันนี้หลินเอ๋อร์มีเรื่องที่ต้องเรียนให้ท่านลุงและท่านป้าทราบเจ้าค่ะ" ถ้อยคำนั้นทำให้ทั้งสามคนหันมามองนางอย่างสงสัย
 "เรื่องอันใดหรือ" มู่หลิ่งฟู่เลิกคิ้วข้างหนึ่ง
 "ตอนนี้หลินเอ๋อร์กำลังศึกษาเล่าเรียนตำราจากท่านพ่อเกี่ยวกับกิจการของตระกูลอยู่ จึงมิอาจอยู่ให้ครบตามกำหนดได้"
 "ความหมายของเจ้าคือ...ต้องการกลับคฤหาสน์ก่อนเวลา?" มู่หลิ่งฟู่ถามขึ้น
 "เจ้าค่ะ ขอท่านลุงกับท่านป้าอนุญาตด้วย" ชิงหลินลงไปนั่งคุกเข่าก้มหน้ารอฟังคำตอบ
 "ไม่ได้! ข้าไม่ยอม ท่านพ่อ" มู่หลิ่งเฟิงลงไปนั่งคุกเข่าข้างๆ หญิงสาว ส่งสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจจากผู้เป็นบิดาเต็มกำลัง
 "เจ้าอยู่ต่ออีกสักวันสองวันมิได้หรือ" มู่ฮูหยินเอ่ยขึ้นบ้าง เมื่อเห็นบุตรชายถึงขนาดลงไปคุกเข่าเพื่อรั้งนางไว้
 "พวกเจ้าลุกขึ้นก่อนเถิด" มู่หลิ่งฟู่ถอนหายใจ สายตาเฉียบแหลมมองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอย่างพิจารณา ในใจลึกๆ ไม่ได้ชื่นชอบนางเท่าใดนัก ด้วยรู้ในทุกเรื่องที่บุตรชายคนโตบอกกล่าว และอยากยกเลิกสัญญาที่ตนกับสหายได้ตกลงกันไว้ แต่ก็เหมือนน้ำท่วมปาก ไม่อาจกระทำได้ดังใจ เรื่องที่นางล้มป่วยครั้งที่ผ่านมา เขานั้นทราบดีว่าเป็นเพราะเหตุใด ทว่าก็แกล้งปิดหูปิดตาไม่รับรู้เพราะเห็นแก่ความเป็นสหายกัน
 ยามที่นางมาเยือนสกุลมู่ มักจะถามถึงบุตรชายคนโตของตนบ่อยครั้งจนน่ารำคาญ และเจ้าบุตรชายตัวดีก็มักจะหลบเลี่ยงไม่ยอมกลับจวน โดยอ้างว่าติดภารกิจ และครานี้ก็เช่นกัน หนีไปโดยไม่คิดจะบอกกล่าวตนเลย ช่างน่าขันนัก
 จะว่าไปครั้งนี้ออกจะแปลกอยู่สักหน่อยที่นางไม่ได้ถามถึง หรือแม้แต่จะมองหาก็ยังไม่ทำ ซ้ำบุตรชายคนเล็กที่ไม่ชื่นชอบนางและมักจะหลบเลี่ยงนาง กลับคลุกคลีอยู่กับนางไม่ยอมห่าง แล้วยังคุกเข่าอ้อนวอนตนเพื่อรั้งนางอีก
 "อย่างที่ฮูหยินว่า อยู่ต่ออีกสักวันสองวันก็แล้วกัน เพื่อเฟิงเอ๋อร์ได้หรือไม่"
 ชิงหลินทำท่าจะปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาของเด็กน้อยที่จ้องมองอย่างคาดหวังก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ
 "หลินเอ๋อร์ทราบแล้วเจ้าค่ะ"
 'เฮ้อ! นี่ข้าต้องอยู่ต่ออีกหรือนี่ อยากกลับไปหาเจ้าไป๋เสวี่ยไวๆ จัง'
 อาการลอบถอนใจของนางไม่ได้รอดสายตาเฉียบคมของมู่หลิ่งฟู่ที่ยกน้ำชาขึ้นจิบช้าๆ มองบุตรชายคนเล็กที่แสดงอาการยินดีออกนอกหน้า เดินอ้อมโต๊ะไปคว้ามือนางแล้วเดินออกไปจนนางเซถลาไปข้างหน้าตามแรงดึงของบุตรชาย ท่ามกลางความตกใจของมู่ฮูหยินและบ่าวไพร่
 ยามปกติมู่หลิ่งเฟิงจะเรียนเขียนรูปที่ห้องหนังสือ โดยมีหูเอ้าเทียนเป็นอาจารย์ หลังจากทักทายกันเสร็จแล้ว ชิงหลินก็นั่งมองบุรุษรูปงามในชุดสีขาวสะอาดตาไร้รอยปักใดๆ แต่ความเงางามของผ้าก็บ่งบอกถึงความหรูหราชัดเจน ผมถูกเกล้าขึ้นเพียงครึ่ง แล้วปล่อยอีกครึ่งที่ยาวถึงกลางแผ่นหลังให้ต้องลมปลิวไปมา
 'ขุ่นพระ! หนุ่มหล่ออีกแล้ว แม้จะสู้อีตาแม่ทัพนั่นไม่ได้ก็เถิด'
 "อาจารย์ นี่คือรูปของพี่หลินเอ๋อร์ที่เขียนไว้ยามก่อนขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงนำภาพส่งให้หูเอ้าเทียน เมื่อหูเอ้าเทียนได้เห็นก็มีท่าทีคล้ายตะลึง ตาเรียวเบิกกว้างก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน ความจริงรูปนี้เป็นความลับระหว่างนางกับเด็กน้อย แต่เด็กน้อยได้ขอเอาไว้ด้วยอยากให้อาจารย์ได้ชมรูปนี้
 "เจ้า....เจ้าใช้สิ่งใดวาด แล้วเหตุใดจึงเสมือนจริงได้ถึงเพียงนี้...น่าทึ่งมาก ข้ามิเคยพบเห็นรูปพญาอินทรีที่งดงามเช่นนี้มาก่อน" หูเอ้าเทียนจับจ้องรูปขาวดำตรงหน้ามิวางตา ปากก็พร่ำชื่นชมมิหยุดหย่อน
 ชิงหลินยิ้มน้อยๆ ภูมิใจในผลงาน แต่พอเห็นเด็กน้อยยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายดั่งเป็นรูปของตัวเอง ก็ทำให้ศิลปินสาวแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่กับท่าทางน่าเอ็นดูนั้น
 "ที่ใช้เขียนคือสิ่งนี้ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงหยิบแท่งสีดำขนาดเท่านิ้วก้อยมีผ้าหุ้มไว้ตลอดแท่ง ความยาวราวห้าชุ่น ปลายด้ามที่พ้นจากผ้าหุ้มมีลักษณะแหลมเล็ก
 หูเอ้าเทียนหยิบขึ้นมาแท่งหนึ่งแล้วพลิกไปมา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันมากขึ้นจนเกิดรอยย่นตรงกลางระหว่างหัวคิ้วทั้งสองข้าง "นี่คือ?"
 "ดินสอถ่านไม้ขอรับ ทำจากไม้เนื้อแข็งที่ผ่านการเผา นำมาเหลาให้กลมแล้วเอาเศษผ้าที่ทากาวแป้งไว้มาพันโดยรอบเพื่อป้องกันไม่ให้มือเปื้อนขอรับ" เด็กน้อยอธิบายอย่างละเอียดไม่มีตกหล่นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
 "ดินสอถ่านไม้? ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะใช้เขียนรูปได้ เจ้าคิดเองหรือ" หูเอ้าเทียนถามเจ้าของรูป ด้วยแคว้นฉีนิยมใช้พู่กันเขียนตัวอักษรและวาดรูปเท่านั้น
 "เป็นเหตุบังเอิญเสียมากกว่า เมื่อตอนไปตรวจบัญชีที่คอกสัตว์กับท่านพ่อ ข้าเห็นลูกคนงานนำก้อนถ่านมาขีดเขียนเล่นแทนพู่กัน ข้าเลยลองนำมาใช้ดูบ้าง แต่ใช่ว่าไม้ทุกชนิดจะใช้ได้ มีเพียงไม้ชนิดนี้เท่านั้นที่เป็นเช่นที่ข้าต้องการ และก็เป็นเหมือนที่ท่านเห็นเจ้าค่ะ" ชิงหลินอธิบายด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ เมื่อคิดถึงเรื่องที่ทำให้โดนท่านแม่ดุเสียทุกครั้งที่กลับมาพร้อมรอยเปรอะเปื้อนบนเสื้อผ้า
 "แต่อาจารย์...ท่านต้องระวังนะขอรับ เพราะมันลบไม่ได้ และยังอาจทำให้ชุดของท่านเปรอะเปื้อนโดยง่าย" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เพราะประสบกับตนเองมาแล้วเมื่อวาน
 แล้วการเรียนเขียนรูปก็เริ่มขึ้น หัวข้อในวันนี้คือรูปทิวทัศน์ในจินตนาการ แต่ที่พิเศษคือให้ใช้ดินสอถ่านไม้ของชิงหลิน และหูเอ้าเทียนก็ร่วมแสดงฝีมือในครั้งนี้ด้วย ทั้งสามแยกย้ายกันเลือกมุมที่ตัวเองชอบ โดยหันหลังให้กันและห้ามมองรูปของผู้อื่นจนกว่าการเขียนรูปจะเสร็จสิ้นลง ยามซื่อวันพรุ่งเป็นกำหนดเวลาการตัดสิน
 ล่วงเข้ายามโฉ่ว[1] ณ เรือนจันทรา
 ขณะที่ทุกชีวิตในเรือนต่างหลับใหล ตรงหน้าต่างปรากฏเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดสีดำ ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในห้องนอนของชิงหลินทางหน้าต่าง
 "เจ้าประมาทเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มห้าวแบบบุรุษพึมพำเบาๆ ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงคู่หมายของตน ด้วยวรยุทธ์สูงส่ง ทุกย่างก้าวแผ่วเบาและเงียบเชียบ แม้แต่สาวใช้ทั้งสองก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่ามีผู้บุกรุก
 มู่หลิ่งเหวินนั่งมองคู่หมายนิ่ง รูปโฉมโนมพรรณของนางจัดว่างดงาม แต่ไม่ได้งดงามปานล่มเมืองล่มแคว้น ทรวดทรงอรชรอ้อนแอ้น สมส่วน น่าทะนุถนอม โดยเฉพาะริมฝีปากนี้ ปลายนิ้วยื่นออกไปแตะริมฝีปากอวบอิ่มแผ่วเบา ความนุ่มนิ่มทำให้เขาต้องลอบกลืนน้ำลาย เลือดในกายพลุ่งพล่าน มู่หลิ่งเหวินชักมือกลับทันทีประหนึ่งต้องของร้อน
 อยู่ดีๆ คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากัน แววตาวาวโรจน์ สองมือแกร่งกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ยามตระหนักถึงสาเหตุที่ทำให้ตนต้องรีบร้อนเดินทางจากเมืองลั่วหยางกลับมายังเมืองหลวง ถ้าไม่ใช่เพราะรายงานจากหนึ่งในสี่องครักษ์เงาฝีมือดีของตนที่ให้คอยจับตาความเคลื่อนไหวของสตรีผู้นี้
 มู่หลิ่งเหวินได้สารลับให้ตามหาตัวองค์รัชทายาทที่หายตัวไปที่เมืองลั่วหยาง แม่ทัพหนุ่มจึงเร่งออกเดินทางแทบจะทันที ก่อนไปก็แอบเข้ามาดูหน้านางที่อยู่ในห้วงนิทรา และฉวยหยิบผ้าเช็ดหน้าของนางติดมือไปด้วย
 'ข้าสู้อุตส่าห์รีบปฏิบัติภารกิจแทบไม่ได้หลับได้นอนเพื่อรีบกลับมาหาเจ้า แต่เจ้ากลับคิดหลบหนีข้า เจ้านี่มัน...' ขณะที่แม่ทัพหนุ่มตัดพ้อนางในใจ ร่างเล็กที่นอนนิ่งเมื่อครู่กลับพลิกกายมาทางแม่ทัพหนุ่ม สองมือไขว่คว้าหาหมอนข้างทั้งที่ยังหลับตา คิ้วเรียวพลันขมวดเข้าหากัน
 หมับ!
 'อืม...มือใครเนี่ยใหญ่จัง มือ?...มือคนหรือ' ชิงหลินลืมตาขึ้นในความมืด แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นร่างดำทะมึนนั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังจ้องมองอยู่
 'ผะ...ผีหลอก...' นั่นคือสิ่งที่นางคิด
 "ผะ...ผะ...อึก" และก่อนที่นางจะร้องออกมาเป็นคำ นิ้วแข็งแรงก็จิ้มลงมาที่ร่างเล็กสองครั้ง ทำให้นางเปล่งเสียงไม่ออก ซ้ำยังขยับตัวไม่ได้ ดวงตากลมโตมองฝ่าความมืดพลันเบิกตากว้าง
 'มู่หลิ่งเหวิน? เขามาทำอะไรที่นี่'
 มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางโน้มใบหน้างดงามลงมาใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไอร้อน ชิงหลินกลอกตาไปมา พยายามส่งสายตาถามว่าต้องการอะไร ก่อนที่ใบหน้าจิ้มลิ้มจะค่อยๆ เห่อแดงเมื่อนึกถึงจูบเมื่อคืนนั้น ยังดีที่เป็นคืนเดือนมืดเลยมองไม่ค่อยเห็นเท่าไร
 ชิงหลินยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีกจนต้องหลับตาปี๋ สัมผัสอุ่นร้อนจากร่างแกร่งทำให้ใจของนางเต้นแรง เมื่อคลายความหวาดหวั่นแล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น สบตากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มแสร้งหันไปมองข้างหน้า เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่านางกำลังหวั่นไหว
 'แต่ว่านะ...นี่มันที่ไหน เขาพานางออกมาจากจวนทำไม'
 มู่หลิ่งเหวินพานางมาที่จวนแม่ทัพซึ่งอยู่ติดกับจวนเสนาบดีมู่เพียงกำแพงกั้น โดยผ่านช่องทางลับเชื่อมต่อกับห้องนอนของตนที่มีเพียงตนเท่านั้นที่รู้ เป็นที่ซึ่งไม่อนุญาตให้สตรีนางใดเข้ามาวุ่นวาย แม่ทัพหนุ่มวางร่างของนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ราวกับนางเป็นหยกชั้นดี ก่อนจะคลายจุดให้นางหนึ่งจุด
 "อึก ท่านทำอะไรน่ะ แล้วพาข้ามาที่นี่ทำไม แล้วที่นี่ที่ไหน แล้ว..." นางยิงคำถามใส่เขามากมายทันทีที่ขยับปากได้
 "เพราะเหตุใด" เสียงทุ้มห้าวย้อนถามโดยไม่ใส่ใจกับคำถามของนาง
 "เอ๊ะ...เรื่องอะไรเจ้าคะ"
 "กลับก่อนกำหนด" ในที่สุดแม่ทัพหนุ่มก็เอ่ยปากหลังจากที่นั่งนิ่งอยู่นาน ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นริ้วแดงจางๆ ตรงโหนกแก้มสาก
 "อ้อ...เรื่องนี้เอง ท่านน่าจะดีใจนะเจ้าคะ เพราะถึงอย่างไรท่านก็ไม่ได้เต็มใจกับการหมั้นหมายครั้งนี้อยู่แล้ว"
 มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาทำเพียงมองนางนิ่งๆ
 "ดังนั้นการที่ข้าจะอยู่ต่อหรือกลับก่อนก็คงไมใช่ปัญหา และไม่ได้ทำให้ท่านเสียหน้าแต่อย่างใด" ชิงหลินพูดต่อโดยไม่ได้ดูปฏิกิริยาของคนที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆ นาง เลยไม่ได้เห็นใบหน้าที่เดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียวสลับกันไปมาของเขา
 เมื่อเห็นเขาเอาแต่เงียบก็คิดว่าเขาคงจะเห็นด้วยกับคำพูดของนาง ซึ่งถ้าเป็นอย่างที่คิดก็ถือว่าแผนการของนางประสบความสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว จึงเอ่ยต่อ "แต่ถ้าท่านกลัวเสียหน้า ท่านก็เรียนให้ท่านลุงกับท่านป้าทราบด้วยตัวเองเถิด หรือจะป่าวประกาศว่าข้าเป็นผู้ขอยกเลิกการเป็นคู่หมายเพราะมีใจให้ชายอื่น ข้าก็...อื้อๆ"
 เส้นความอดทนขาดผึงทันที เมื่อแม่ทัพหนุ่มได้ยินคำว่า 'มีใจให้ชายอื่น'
 มู่หลิ่งเหวินปิดปากอวบอิ่มที่ช่างเจรจาเชือดเฉือนของนางด้วยริมฝีปากหนาอุ่นร้อนด้วยบันดาลโทสะ ชิงหลินไม่ทันระวังตัวแถมยังขยับตัวไม่ได้เพราะโดนสกัดจุด ที่ขยับได้มีเพียงริมฝีปากจึงพยามยามปิดเม้มให้แน่น ไม่ให้เขาล่วงล้ำเข้ามาได้ แต่ก็ต้องสะดุ้งจนเผลออ้าปากเพราะฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งลูบไล้หน้าอกและออกแรงบีบเบาๆ ทำให้ลิ้นหนาเข้ามาสำรวจได้โดยง่าย
 ร่างใหญ่ทาบทับลงบนร่างเล็กที่นอนนิ่ง ฝ่ามือหนาลากไล้ไปตามเนื้อตัวของนางอย่างแผ่วเบาและถือสิทธิ์ เขาขบเม้มริมฝีปากนางจนบวมเจ่อ ก่อนจะผละศีรษะออกเล็กน้อยเพื่อมองนางที่หอบสะท้าน พร้อมกับกะพริบตามองเขาอย่างตื่นตระหนก แล้วก้มลงประกบปากอวบอิ่มซ้ำ เพียงแต่ครั้งนี้กลับนุ่มนวล อ่อนหวาน และไม่รุนแรงเอาแต่ใจ จนนางหลงมัวเมาไปกับความสุขที่เขามอบให้ชั่วขณะ
 "อื้อๆ...อุด...ไอ้โอดเอิดเอ้าอะ" ชิงหลินประท้วงโดยแสร้งบีบน้ำตา
 ได้ผล! มู่หลิ่งเหวินชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำตาของสตรีที่ตนรังแกอยู่ เขาจึงรีบผละร่างออกมานั่งหอบหายใจถี่อยู่ข้างเตียง ปล่อยให้นางนอนตัวแข็งอยู่บนเตียงเหมือนเดิม
 "ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดเจ้า"
 'หา! ไม่ขอโทษแล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นความผิดของข้า หน้าด้าน! หน้าด้าน! หน้าด้าน!' ชิงหลินโมโหมากจนหน้าแดงก่ำ นึกอยากจะกระโดดข่วนหน้าหล่อๆ ที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนัก
 "ท่าน...ท่าน...ท่านนี่มัน..." นางเตรียมจะด่าเขา แต่ก็ต้องหุบปากฉับ เมื่อเขาโน้มหน้าลงมาใกล้พร้อมกับเท้าแขนข้างหนึ่งข้างศีรษะ
 "เหตุใดไม่พูดต่อเล่า...หึๆๆ" สองสายตาประสานกันนิ่ง หนึ่งสายตาแพรวพราว หวานเยิ้ม และล้อเลียน อีกหนึ่งสายตาเต็มไปด้วยความฉุนเฉียว สับสน และประหลาดใจ
 "...ท่านต้องการอะไรกันแน่" เมื่อระงับความฉุนเฉียวได้จึงเอ่ยปากถาม คล้ายจะเห็นดวงตาคมสว่างวาบแวบหนึ่งก่อนจะหายไป พร้อมกับร่างแกร่งที่ผละออกทำให้นางหายใจคล่องขึ้น
 'มันอะไรกันนักหนา เจอกันสามครั้งก็โดนจูบสามครั้ง เขาเกลียดชิงหลินไม่ใช่หรือ แล้วเขาทำแบบนี้ทำไม'
 "ข้าจะพาเจ้ากลับเรือน"
 ร่างเล็กแทบหวีดร้องออกมาเมื่อถูกอุ้มแนบอกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทุกการกระทำของเขาช่างเอาแต่ใจ ไม่ถามความเห็นนางสักคำ ครั้นอยากจะต่อว่าเขาก็ดันโดนสกัดจุดอีกครั้ง เมื่อพูดไม่ได้ ขยับก็ไม่ได้ นางจึงได้แต่ถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธเคือง
 มู่หลิ่งเหวินหลุบตาคมลงมองนางในอ้อมกอดที่เม้มปากแน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง มุมปากพลันยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิมแล้วโจนทะยานพาร่างเล็กกลับไปยังเรือนพักของนาง
[1] ยามโฉ่ว คือช่วงเวลาตั้งแต่ 01.00 น. - 02.59 น.


พ่อบ้านไห่รีบสอดภาพวาดของชิงหลินไว้ล่างสุดพลางกล่าว "เอ่อ...ไม่มีอันใดขอรับ ข้าน้อยเพียงแต่ชื่นชมในฝีมือของเหล่าคุณหนูเพลินไปหน่อย นี่ขอรับนายท่าน"
 หานหนิงเฉิงรับภาพวาดมา ส่ายหน้าระอากับความไม่เอาไหนของพ่อบ้าน จากนั้นก็ส่งภาพทั้งหมดให้อัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวตัดสิน แต่ตู้ฮุ่ยเปียวกลับเสนอให้แขกขุนนางน้อยใหญ่ รวมถึงบรรดาฮูหยินร่วมกันให้คะแนนรูปที่ชื่นชอบที่สุดเพียงหนึ่งรูป โดยปิดชื่อแซ่ของเจ้าของรูปไว้เพื่อความยุติธรรม
 ผ่านไปราวสองเค่อ การชมรูปและให้คะแนนจึงแล้วเสร็จ บรรดาคุณหนูต่างลุ้นจนตัวโก่ง เพราะได้ชมรูปด้วยแต่มิมีสิทธิ์ลงคะแนน
 "เอาละ ผลจากการให้คะแนน สามภาพนี้เป็นรูปที่ได้คะแนนสูงสุด อันดับสามเป็นของคุณหนูหานหนิงอัน อันดับสองเป็นของคุณหนูจ้าวซูเจิน และอันดับหนึ่งเป็นของคุณหนูตู้เหมยฮวา คุณหนูทั้งสามเชิญรับรางวัลจากท่านอัครเสนาบดีด้วยขอรับ"
 เสียงปรบมือพร้อมคำชื่นชมมากมายดังขึ้นทั่วห้องโถง พร้อมร่างสาวงามทั้งสามตามลำดับเยื้องย่างมารับรางวัลด้วยใบหน้าแดงก่ำ ประหม่าสายตาของบุรุษทั้งหลายที่จ้องมองอยู่จนก้าวเท้าแทบไม่ออก พยายามตั้งสติให้มั่นคงอย่างสุดฤทธิ์
 "ไม่ต้องเสียใจไปนะหลินเอ๋อร์" มารดาเอ่ยปลอบบุตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ
 "ขอบคุณท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" นางบีบมือมารดากลับพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ และมีสายตาปลอบใจจากสามบุรุษที่ส่งมาให้อีกแรง
 "อาหลินแห่งบ้านชิง เหตุใดเจ้าจึงเลือกเขียนรูปนี้" เสียงที่ค่อนข้างดังของตู้ฮุ่ยเปียวทำให้เกิดความเงียบแทบจะทันที
 สายตาทุกคู่จ้องมาทางชิงหลินอย่างสงสัยใคร่รู้ แต่มีหลายคนที่ยิ้มเยาะนางว่าเป็นพวกโง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้สิ่งใดควรไม่ควร นางคงอยากเรียกร้องความสนใจใช่หรือไม่
 "เรียนท่านอัครเสนาบดี เหตุผลที่ข้าน้อยเลือกเขียนรูปนี้ เพราะเห็นว่าตรงตามหัวข้อที่กำหนดไว้เจ้าค่ะ" นางกล่าวหลังจากยอบกายคารวะแล้ว
 "หือ? รูปสตรีเกี่ยวข้องกับหัวข้อดอกเหมยตรงไหนกัน" ตู้ฮุ่ยเปียวหรี่ตามองเด็กสาวที่ยืนเด่นกลางห้องโถงด้วยความสงบ ไม่มีอาการประหม่าให้เห็นก็นึกชื่นชมในใจ
 "ขออภัยเจ้าค่ะ รบกวนคุณหนูเหมยฮวาสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินขออนุญาตตู้ฮุ่ยเปียว จากนั้นก็เดินเข้าไปหาตู้เหมยฮวา จูงมือนางออกมายืนตรงกลาง สร้างความตระหนกแก่ตู้เหมยฮวายิ่งนัก จากนั้นกางรูปเขียนซึ่งเป็นภาพหญิงสาวออก เลื่อนไปใกล้ๆ ใบหน้าของตู้เหมยฮวา ให้ตู้ฮุ่ยเปียวได้เปรียบเทียบ
 ตู้ฮุ่ยเปียวหรี่ตาพิจารณาภาพเขียนสลับกับมองใบหน้าบุตรีของตนสามสี่ครั้ง ดวงตาเรียวเล็กที่เต็มไปด้วยความสงสัยในคราแรกพลันแปรเปลี่ยนเป็นทอประกายชื่นชมอย่างเห็นได้ชัด
 "ฮ่าๆๆ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าช่างเป็นเด็กสาวที่เฉลียวฉลาดยิ่งนัก" ตู้ฮุ่ยเปียวหัวเราะดังลั่นอย่างชอบใจ เมื่อเข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อ เด็กสาวคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ส่งเสียงฮือฮาไม่หยุดพลางมองอัครเสนาบดีอย่างโง่งม
 "เจ้าอธิบายให้พวกเขาฟังทีเถิด รวมถึงถ้อยคำใต้รูปเขียนนั่นด้วย"
 ชิงหลินยอบกายครั้งหนึ่งแล้วจึงเริ่มอธิบาย "หัวข้อในการแข่งขันครั้งนี้คือดอกเหมย แต่ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าต้องเป็นดอกไม้จริงๆ เท่านั้น ข้าน้อยจึงเลือกเขียนภาพที่สื่อความหมายว่าดอกเหมยแทนเจ้าค่ะ"
 "และเจ้าก็เลยเลือกวาดรูปฮวาเอ๋อร์บุตรีข้า เจ้าช่างยอดเยี่ยมนัก" เสียงฮือฮาตามมาด้วยคำว่าอ้อ! มีความหมายเช่นนี้นี่เอง บุตรีสกุลชิงหรือ ช่างเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจยิ่ง น่าเสียดายที่นางมีคู่หมายเสียแล้ว
 มู่หลิ่งเหวินกลับไม่ได้ยินดีในเสียงชื่นชมเหล่านั้น และไม่พอใจอย่างยิ่งกับสายตาของบุรุษเพศทั้งหลายที่เอาแต่จับจ้องคู่หมายของเขาตาเป็นมันเช่นนี้ อาการคล้ายกำลังหึงหวงของชายหนุ่มอยู่ในสายตาของมู่หลิ่งฟู่และชิงหยวนตลอดเวลา สองบุรุษหันมาสบตากันแล้วยกมุมปากยิ้มอย่างขบขัน
 "สำหรับถ้อยคำใต้ภาพ 'สาวงามเพียบพร้อม' เป็นถ้อยคำที่ข้าน้อยต้องการหยอกเย้าผู้ที่ได้ชมภาพของข้าน้อยเจ้าค่ะ"
 "หยอกเย้าผู้ชม? อย่างไรหรือ" หานหนิงเฉิงที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยถาม
 "เรียนท่านเสนาบดีหาน เมื่อท่านได้ชมรูปนี้ย่อมเกิดความสงสัยจนต้องเอ่ยถามเจ้าของรูป นั่นคือการหยอกเย้าของข้าน้อยเจ้าค่ะ"
 "อ้อ! เป็นเช่นนี้เอง แล้วรูปของเจ้าต้องการจะสื่อถึงสิ่งใด หรือต้องการเอาใจข้า" ตู้ฮุ่ยเปียวใช้ถ้อยคำกดดัน สีหน้าบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ได้ล้อเล่นเช่นถ้อยคำ ด้วยตระหนักว่าตนมีอำนาจสูงสุดในงานวันนี้ และการที่นางเขียนรูปบุตรีของตนไม่ใช่นางต้องการประจบเอาใจตนหรอกหรือ แม้ฝีมือการใช้พู่กันของนางเมื่อเทียบกับบุตรีของตนยังนับว่าห่างชั้น แต่อาจจะมีส่วนคล้ายคลึงอยู่บ้างก็ตามที
 "มิได้เจ้าค่ะ เป็นความบังเอิญโดยแท้ ข้าน้อยหาได้มีเจตนาดังที่ท่านกล่าวไม่"
 "เอาเถิด ข้าไม่ได้ติดใจสงสัยในเจตนาของเจ้า ที่ข้าอยากรู้คือความหมายของคำใต้รูปนี้" ตู้ฮุ่ยเปียวโบกมือคราหนึ่ง เริ่มเกิดความตึงเครียดขึ้นสองส่วน หลายคนลอบกลืนน้ำลาย
 "ท่านพี่..." ชิงฮูหยินเอ่ยขึ้นเบาๆ ใบหน้างามซีดเผือดและเป็นกังวล แต่ชิงหยวนทำเพียงส่ายหน้า ไม่ได้กล่าวสิ่งใด นางจึงได้แต่ทอดถอนใจ
 "เจ้าใจเย็นก่อน ข้าเชื่อว่าหลินเอ๋อร์ของเราจัดการปัญหานี้ได้" มู่ฮูหยินเห็นสหายเป็นกังวลใจจึงแตะหลังมือเบาๆ พลางยิ้มปลอบสหายรักของตน
 "ก่อนที่ข้าน้อยจะอธิบายความหมายของถ้อยคำนี้ ข้าน้อยขอบังอาจเรียนถามตู้ฮูหยินสักเล็กน้อยเพื่อเป็นวิทยาทานได้หรือไม่เจ้าคะ"
 ตู้ฮูหยินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ กล่าวยิ้มๆ "เจ้าอยากรู้สิ่งใดจงถามมาเถิด ถ้าตอบได้ข้าก็ยินดี"
 "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ข้าขอเรียนถามตู้ฮูหยิน 'สาวงามเพียบพร้อม' สำหรับสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนควรเป็นเช่นไรเจ้าคะ"
 เมื่อตู้ฮูหยินได้ฟังก็ถึงกับอมยิ้ม ด้วยนึกเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า
 "แน่นอนว่าต้องมีรูปโฉมที่งดงาม ชาติตระกูลดี และเชี่ยวชาญศิลปะทั้งสี่ นั่นคือ เพลงพิณ หมากล้อม การเขียนพู่กัน และเขียนรูป จึงจะสมกับคำว่า 'สาวงามเพียบพร้อม' " ตู้ฮูหยินอธิบายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ท่ามกลางเสียงชื่นชมและเห็นด้วยกับคำอธิบายของนาง
 "ขอบคุณตู้ฮูหยิน ข้าน้อยกระจ่างแก่ใจแล้ว เพียงแต่..." ชิงหลินอึกอักไม่พูดต่อ
 "พูดมาเถอะ อย่ามัวอ้ำอึ้งอยู่เลย" ตู้ฮุ่ยเปียวกล่าวอนุญาต
 "ขออภัยเจ้าค่ะ เพียงแต่ในใจข้าน้อยมิอาจเห็นด้วยกับตู้ฮูหยิน..."
 "สามหาว! อย่าลำพองด้วยเห็นว่าใต้เท้าไม่ถือสาหาความเจ้า หัดเจียมตนไว้บ้าง" หานหนิงเฉิงตบโต๊ะดังปัง! ลุกขึ้นชี้หน้านาง ตวาดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ชิงหลินเห็นดังนั้นจึงรีบคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้าลงไม่พูดสิ่งใดออกมา
 มู่หลิ่งเหวินทำท่าจะลุกขึ้น แต่ถูกมู่หลิ่งฟู่ห้ามไว้ ส่งสายตาเป็นเชิงว่าให้รอดูไปก่อน แม่ทัพหนุ่มจึงยอมนั่งลง แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่งไร้ความกังวล แต่ภายในใจทั้งโกรธและหวาดหวั่นแทนนาง ส่วนมู่ฮูหยินก็บีบมือสหายรักให้คลายความกังวลใจ
 "ท่านอย่าได้อารมณ์เสียไปเลย นั่งลงก่อนเถิด" ตู้ฮุ่ยเปียวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่ากดดัน หานหนิงอันหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย นั่งลงตามเดิมอย่างกระแทกกระทั้น
 "เอาละ เจ้าพูดต่อเถิด" ตู้ฮุ่ยเปียวสะบัดมือเป็นสัญญาณให้นางพูดต่อ
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ อันคำว่า 'สาวงามเพียบพร้อม' ในความเห็นของข้าน้อยต้องประกอบด้วยสามดีเจ้าค่ะ"
 "หือ? อันใดนะ"
 "สามดี? ท่านเข้าใจหรือไม่"
 "ข้าก็สุดจะรู้เช่นกัน" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกคราว จนตู้ฮุ่ยเปียวต้องยกมือขึ้นห้ามให้เงียบ
 "สามดีคืออันใดหรือ" ตู้ฮุ่ยเปียวถามขึ้น
 "สามดีคือ คิดดี วาจาดี และกระทำดี ถ้าหญิงสาวผู้ใดปฏิบัติได้ ย่อมขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามเพียบพร้อมเจ้าค่ะ"
 "ข้าก็ยังไม่เข้าใจ อาศัยเพียงสิ่งนี้จะทำให้เป็นสาวงามเพียบพร้อมได้เช่นไรกัน" ตู้ฮุ่ยเปียวถามต่อ
 "เรียนท่านอัครเสนาบดี คิดดีในความเห็นของข้าน้อยคือการตระหนักถึงแต่สิ่งดีงาม ไม่คิดในแง่ร้าย ไม่คิดทำลายล้างผู้อื่น ไม่คิดดูถูกตนเองหรือผู้อื่น เมื่อคิดดีแล้ว การจะกล่าวสิ่งใดออกไปก็ล้วนจะเป็นถ้อยคำที่ไพเราะเสนาะหูทั้งสิ้น และยังอาจจะได้มิตรสหายจริงใจที่เงินทองหาซื้อมิได้ และต้องทำแต่สิ่งดีๆ เป็นประโยชน์แก่ตนเอง ผู้อื่น และบ้านเมือง รวมทั้งปฏิบัติต่อบุคคลรอบกายอย่างดี ถ้ามีสามอย่างนี้แล้ว แม้หญิงสาวจะมีรูปลักษณ์มิเป็นที่ปรารถนาของบุรุษ นางก็สามารถเป็นสาวงามเพียบพร้อมได้เจ้าค่ะ"
 เสียงฮือฮาเกิดขึ้นอีกคราว มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย
 "ที่เจ้ากล่าวมาก็มีเหตุผล แต่ข้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของฮูหยินของท่านอัครเสนาบดีมากกว่า" หานหนิงเฉิงแสดงความเห็นและประจบเล็กน้อย ซึ่งหลายคนก็พยักหน้าเห็นชอบ มีบางคนที่ยิ้มเยาะชิงหลิน
 "เช่นนั้น...ข้าน้อยขอบังอาจเรียนถามท่านเสนาบดี หากท่านเชื่อว่าการเป็นสาวงามเพียบพร้อมเพียงมีรูปโฉมงดงามและเชี่ยวชาญศิลปะทั้งสี่ก็เพียงพอ แล้วถ้ามีหญิงสาวนางหนึ่งเพียบพร้อมเช่นที่ท่านกล่าว แต่มีความคิดชั่วร้าย เอ่ยถ้อยคำร้ายๆ และยังกระทำแต่สิ่งเลวร้าย เช่นนี้แล้วหญิงงามผู้นั้นยังจะขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามเพียบพร้อมอยู่อีกกระนั้นหรือ"
 "เจ้า!" เสนาบดีหานอึ้งเพราะจนด้วยคำพูด เด็กสาวคนนี้ต้อนเขาจนมุมไม่เหลือทางให้รอดเลย แม้จะรู้สึกโกรธแค้นและเสียหน้ามากเพียงใดก็ได้แต่เก็บไว้ในใจก่อนเท่านั้น ไม่สามารถลงมือกับนางในยามนี้ได้
"เอาละๆ วันนี้เจ้าทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา ความเห็นของทั้งสองล้วนเข้าที เช่นนั้นก็แล้วแต่ตัวบุคคลจะเลือกปฏิบัติเถิด เพราะสำหรับข้าแล้วมันมิมีสิ่งใดผิดสิ่งใดถูกต้องที่สุด เจ้าเห็นด้วยหรือไม่ อาหลินแห่งสกุลชิง" ตู้ฮุ่ยเปียวสรุปอย่างมีเหตุผล มุมปากมีรอยยิ้มชื่นชมประดับอยู่
 "เพียงท่านอัครเสนาบดีและทุกท่านไม่ถือสาหาความข้าน้อย ข้าน้อยก็ไม่รู้จะตอบแทนในความใจกว้างนี้อย่างไรไหว ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ" ถ้อยคำฉะฉาน มั่นคง และไม่มีอาการหวาดกลัว ทำให้นางได้รับเสียงชื่นชมมากมาย
หลังงานเลี้ยงสิ้นสุด ตู้ฮุ่ยเปียวนั่งอยู่ในรถม้าคันโตเพียงลำพัง ใบหน้าผู้มากด้วยประสบการณ์ชีวิตและการเมืองปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น หึๆ ช่างเป็นเด็กสาวที่ใจกล้ายิ่ง ถ้อยคำแฝงของนางมีหรือที่ตนจะไม่เข้าใจ นางต้องการเตือนสติขุนนางที่ประพฤติตนมิชอบ ไร้ซึ่งคุณธรรมเสียมากกว่า สามดีหรือ น่าสนใจจริงๆ อาหลินแห่งสกุลชิง


สามวันต่อมา
 ในเรือนหยกฟ้ายามดึกสงัดผู้เป็นเจ้าของเรือนกลับไม่อาจข่มตาหลับได้ เพราะเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องราวสามวันก่อน เมื่อแม่นมฝูและสาวใช้ออกไปไม่นาน พ่อบ้านฝูก็กลับมาพร้อมหมออาวุโสท่านหนึ่ง หลังจากตรวจดูชีพจร หมออาวุโสพลันมีสีหน้าประหลาดใจระคนเหลือเชื่อ
 "มีอะไรหรือท่านหมอ"
 "เอ่อ...เรียนนายท่านชิง ชีพจรคุณหนูเต้นปกติดี ไม่มีสิ่งบ่งบอกว่าเจ็บป่วยแต่ประการใดขอรับ" ท่านหมอกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจเด่นชัด ด้วยตรวจรักษาคุณหนูชิงผู้นี้มานานหลายปี จึงรู้ดีว่าคุณหนูชิงมีโรคประจำตัวเกี่ยวกับหัวใจที่ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้
 "เป็นความจริงหรือ อะไรกัน คราวก่อนๆ ท่านยังบอกว่าโรคของนางหมดทางเยียวยาแล้วมิใช่หรือ" ชิงหยวนถามเสียงห้วน ใบหน้าบึ้งตึง
 "เอ่อ...เป็นเช่นนั้นจริงขอรับ แต่คราวนี้ร่างกายของคุณหนูกลับปกติดีทุกอย่าง จนข้าเองก็ยังประหลาดใจ" ท่านหมอเริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่าย
 "เช่นนั้น...ความหมายของท่านคือหลินเอ๋อร์ของข้าหายดีแล้วใช่หรือไม่" ชิงฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย
 "เป็นเช่นนั้นขอรับ นายหญิงชิง"
 คำตอบหนักแน่นของหมออาวุโสเรียกน้ำตาแห่งความดีใจระคนโล่งใจของชิงฮูหยินออกมา นางโผเข้ากอดบุตรีที่นั่งอมยิ้มไม่พูดจาเอาไว้แนบอก พร้อมกับพร่ำขอบคุณสวรรค์ไม่หยุด
 'งานนี้ต้องขอบคุณท่านยมซะแล้ว' ช่อลดาคิดในใจ เพราะอย่างน้อยเธอจะได้ไม่ต้องมาทนทรมานกับโรคที่ไม่มีทางรักษาอย่างเจ้าโรคหัวใจนี่ ซึ่งอาจจะทำให้เธอสนุกได้ไม่เต็มที่
 "เฮ้อ ต้องอยู่ต่อไปในร่างนี้สินะ" ร่างบางถอนใจพลางเอนหลังพิงหัวเตียง สายตาเหม่อมองต้นเหมยนอกหน้าต่างที่ปกคลุมด้วยดอกสีขาวอมชมพูจนดูคล้ายหมวกใบใหญ่บ่งบอกว่าเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ เมื่อตั้งจิตแน่วแน่ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน ราวกับดูภาพยนตร์หกมิติอยู่ก็ไม่ปาน
 ชิงหลิน วัยสิบหกปี เกิดในตระกูลคหบดี เป็นบุตรีเพียงคนเดียวของชิงหยวนและหยางเหม่ยหลิน ตระกูลของชิงหยวนเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งจากการค้าขายสัตว์ที่ใหญ่ที่สุด มีสัญญาซื้อขายผูกขาดในการจัดหาม้าพันธุ์ดีให้แก่กองทัพแคว้นฉี รวมถึงเสาะหาสัตว์เลี้ยงแปลกๆ หายากให้แก่บรรดาเชื้อพระวงศ์ ชนชั้นสูง และขุนนาง ไม่เว้นแม้กระทั่งเศรษฐีผู้มีอันจะกิน จนชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลด้วยถือคติที่ว่า 'ไม่มีคำว่าผิดหวังถ้าให้เราจัดการ'
 ส่วนหยางเหม่ยหลินผู้เป็นมารดาและเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของชิงหยวน เพราะสามีของนางไม่ปรารถนาสตรีอื่นแม้จะไร้บุตรชายสืบสกุลก็ตาม เป็นบุตรีคนโตของหยางเฉินหราง เจ้ากรมพิธีการ ขุนนางตงฉินแห่งแคว้นฉี ตระกูลหยางเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ ทำคุณประโยชน์นานัปการจนได้รับจวนพระราชทานจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน
 ขณะที่บุตรสาวอย่างชิงหลินนั้นหัวใจอ่อนแอมาแต่กำเนิด ทำให้ถูกเลี้ยงดูแบบตามใจ ไม่มีใครกล้าขัดด้วยเกรงว่าอาการของนางจะกำเริบ ทำให้นางกลายเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจ เย่อหยิ่ง อวดดี แถมยังอารมณ์ร้าย มักจะข่มเหงบ่าวไพร่เป็นประจำ บ่าวไพร่ส่วนใหญ่จึงไม่ชื่นชอบนาง บางคนเกลียดชังถึงขั้นสาปแช่งให้นางตายๆ ไปเสียด้วยซ้ำ
 ฤดูใบไม้ผลิที่เจ็ดชิงหลินตกม้าจนได้รับบาดเจ็บ ทำให้นางเกลียดชังสัตว์เดรัจฉานทุกชนิด ตรงข้ามกับช่อลดาที่รักสัตว์มาก แม้แต่กิ้งกือหรือไส้เดือนก็เคยจับมาเลี้ยง
 ชิงหลินมีพรสวรรค์ด้านดนตรีโดยเฉพาะพิณ กู่เจิง และขลุ่ย แต่ช่อลดาหยิบจับเครื่องดนตรีอะไรเป็นต้องพัง สมัยเรียนปริญญาตรีเคยโดนตะเพิดออกมาจากห้องดนตรี เพราะเผลอไปชนกลองชุดจนล้มระเนระนาด ยังไม่พอ เธอยังเหยียบกลองเสียจนทะลุ!
 หากจะกล่าวถึงเสียงเพลง ชิงหลินร้องได้ไพเราะสะกดใจคนฟังยิ่งนัก ผิดกับช่อลดาที่อาจารย์ภาควิชาดนตรีบอกว่าเพี้ยนระดับสิบเต็ม!
 ใบหน้าของชิงหลินจิ้มลิ้มพริ้มเพรา น่ารัก บอบบาง น่าทะนุถนอม แต่ซ่อนรูป โดยเฉพาะหน้าอกที่ใหญ่เกินตัว ทำให้นางดูเย้ายวนน่าหลงใหล ตรงข้ามกับช่อลดาอย่างสิ้นเชิง หน้าตาบ้านๆ หาจุดเด่นไม่เจอ แล้วยังอ้วนกลมเป็นกระปุกตั้งฉ่าย!
 ชิงหลินพิถีพิถันเรื่องการแต่งกายทุกขั้นตอน นางโปรดปรานสีชมพู ตรงข้ามกับช่อลดาที่เกลียดสีชมพูเข้าไส้ แต่เธอชอบสีฟ้า สีน้ำเงิน สีขาว และสีดำ เพราะเรียบง่ายทั้งยังไม่เด่นจนสะดุดตา
 ชิงหลินเชี่ยวชาญกลอนและบทกวี แต่ช่อลดาไร้พรสวรรค์ด้านนี้อย่างสิ้นเชิง
 สรุปว่าชิงหลินมีพรสวรรค์เพียบพร้อมทุกด้าน ยกเว้นเรื่องเดียวคือพรสวรรค์ด้านวาดรูปที่มีเพียงน้อยนิด อาจเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเลยไม่ค่อยได้ออกไปไหน ทำให้วิสัยทัศน์คับแคบเหมือนกบอยู่ในกะลาครอบ ผิดกับช่อลดาที่รักการวาดรูปเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะภาพทิวทัศน์ ภาพสัตว์ต่างๆ และภาพเหมือนจริงจนแทบจะแยกไม่ออก เธอเป็นนักวาดการ์ตูนอิสระที่ส่งผลงานให้แก่สำนักพิมพ์ชื่อดัง และยังเป็นศิลปินอิสระที่ชื่นชอบการท่องเที่ยว โดยผลงานของเธอเป็นที่ต้องการของนักสะสม
 นอกจากนี้ชิงหลินยังมีคู่หมายแล้วคือ มู่หลิ่งเหวิน แม่ทัพไร้พ่ายวัยยี่สิบห้าปี ฉายาเทพสงคราม บุรุษรูปงามอันดับหนึ่งในแคว้นที่สตรีใฝ่ฝันถึงมากที่สุด แม้จะสุขุมเยือกเย็น แต่ก็เจ้าเล่ห์มากด้วยแผนการ ทั้งยังเด็ดขาดและไร้ความปรานียามอยู่ในสนามรบ
 บุรุษผู้ไม่เคยเห็นชิงหลินอยู่ในสายตา 'เจ้าคือน้องสาว' เป็นคำตอบที่เขามีให้นางมาตลอดหลายปี เพราะไม่เห็นด้วยกับการจับคู่ครั้งนี้จึงพยายามผลักไสนางให้บุรุษอื่น แต่นางก็ยังดึงดันด้วยการยืนยันหนักแน่นว่าอย่างไรก็ต้องแต่งเข้าสกุลมู่ให้จงได้ ความแน่วแน่ ความมุ่งมั่น และปักใจรักชายเพียงคนเดียวของชิงหลิน ทำให้ช่อลดาชื่นชมยิ่งนัก แต่เมื่อเขาไม่รักจะไปฝืนใจเขาทำไม แต่งไปแล้วคงไม่แคล้วน้ำตาเช็ดหัวเข่า ได้ครอบครองแค่ตัวก็ไม่ต่างอะไรกับได้ครอบครองร่างที่ไร้วิญญาณ แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร
 "ชิงหลิน ฉันคิดว่าถึงเวลาที่ต้องปล่อยให้เขาเป็นอิสระแล้วละ และต่อไปนี้ฉันคือชิงหลิน ไม่ใช่ช่อลดาอีกต่อไป" ช่อลดาพึมพำเบาๆ พร้อมกับละสายตากลับมา แสงสลัวจากพระจันทร์เสี้ยวทำให้พอมองเห็นร่างสองสาวใช้รางๆ คนหนึ่งฟุบหลับอยู่ที่ขอบเตียงไม้ของชิงหลิน ส่วนอีกคนก็ฟุบหลับบนโต๊ะไม้แปดเหลี่ยมกลางห้อง เมื่อเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ก่อนที่เธอจะล้มตัวลงนอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว
 เช้าวันต่อมาก่อนยามเฉิน [1] ราวหนึ่งเค่อ [2]
 "ต่อไปนี้เจ้าสองคนไม่ต้องมานอนเฝ้าข้าแล้ว"
 สองสาวใช้ที่กำลังสางผมและจัดชุดให้คุณหนูของตนชะงัก พลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะคาดเดาไปต่างๆ นานา ความสับสนและสงสัยเกิดขึ้นในใจของสาวใช้ทั้งสอง ด้วยที่ผ่านมาพวกนางต้องนอนเฝ้าคุณหนู ด้วยกลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันหรืออาการของคุณหนูจะกำเริบ
 เสี่ยวอี้ สาวใช้ผู้พี่วัยสิบเจ็ดปีเริ่มสางผมให้คุณหนูของนางต่อ พลางครุ่นคิดเรื่องราวสองสามราตรีที่ผ่านมา คุณหนูอาบน้ำเอง ไม่ให้นางคอยอยู่ปรนนิบัติ ซ้ำยังให้นางรั้งอยู่หลังฉากกั้นไม่ให้เข้าไปวุ่นวาย
 น้ำมันใส่ผม เครื่องประทินผิว หรือน้ำหอมกลิ่นดอกชื่อซู่ซิน [3] ก็เปลี่ยนเป็นกลิ่นดอกโม่ลี่ [4] ซึ่งนางเองก็ชื่นชอบเพราะกลิ่นหอมละมุนของดอกโม่ลี่ชวนให้ผ่อนคลาย สีชมพูที่สุดแสนจะโปรดปราน คุณหนูก็สั่งให้พับเก็บใส่หีบเสียสิ้น หันมาสวมชุดเรียบๆ ไร้ลวดลาย จำพวกสีขาว สีฟ้า สีน้ำเงิน สีเทา หรือแม้แต่สีดำ กระนั้นความงามกลับไม่ได้ด้อยลง แต่คล้ายจะช่วยเสริมส่งให้คุณหนูของนางดูงดงามยิ่งขึ้นหลายส่วน หรือเป็นเพราะใบหน้างดงามไร้ความกราดเกรี้ยว ถ้อยคำแสนหวานฟังแล้วรื่นหู รอยยิ้มแสนอ่อนโยน อบอุ่น และจริงใจ ทำให้คุณหนูของนางงดงามเช่นนี้ แม้ว่ากิริยาท่าทางออกจะ....เอ่อ..แปลกตาไปบ้างก็ตามที
 "ข้าหายดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องมานอนเฝ้าเหมือนที่ผ่านมาหรอก" เสียงของคุณหนูปลุกให้เสี่ยวอี้ตื่นจากภวังค์
 "ตะ...แต่ว่าคุณหนู..." เสี่ยวสุ่ยผู้น้องวัยสิบห้าปีทำท่าจะคัดค้าน
 ชิงหลินคนใหม่หลุบตามองเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า นางเห็นใบหน้าน่ารักนั้นฉายแววกังวล สับสน และหวาดหวั่น ก่อนจะถอนหายใจออกมา เพียงแค่นั้นเสี่ยวสุ่ยก็สะดุ้งตกใจ ทำเอานางเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก
 "คุณหนู จะให้บ่าวยกสำรับอาหารมาที่นี่หรือว่า..." เสียงของแม่นมฝูทำให้ชิงหลินเงยหน้าขึ้นมองพร้อมด้วยรอยยิ้ม แล้วกล่าวอย่างอารมณ์ดี "ไม่ต้องจ้ะ ต่อไปนี้ข้าจะไปกินอาหารเช้ากับท่านพ่อท่านแม่ที่เรือนใหญ่"
 คำตอบและน้ำเสียงอ่อนหวานของคุณหนูทำเอาแม่นมฝูตะลึงด้วยเตรียมใจมาก่อนแล้ว เมื่อนางเดินเข้ามาเห็นเสี่ยวสุ่ยนั่งก้มหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยว แม้สุดท้ายอาจต้องถูกโบยก็ตาม ทว่าทุกสิ่งกลับไม่เป็นดังคาด
 "หือ? ท่านจ้องหน้าข้าทำไมกันแม่นม"
 แม่นมฝูสะดุ้งโหยง รีบคุกเข่าเตรียมโขกศีรษะกับพื้น ขณะเดียวกันก็เอ่ย "ขะ...ขออภัยที่บ่าวเสียมารยาทเจ้าค่ะ"
 "หยุด! ห้ามท่านทำอย่างนั้นเด็ดขาด"
 เสียงห้ามห้วนจัดเป็นเหตุให้แม่นมฝูชะงักค้าง เผลอเงยหน้าขึ้นมอง แววตาสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น เสี่ยวอี้รีบมานั่งข้างๆ น้องสาวทันทีพลางชำเลืองมองคุณหนูของตน เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่มักยิ้มแย้มในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ยามนี้กลับบึ้งตึงขึ้นหลายส่วน ก็รีบก้มหน้าต่ำลงไปอีกจนคางแนบติดกับอก ทั้งสองมือยังเย็นเฉียบ
 "แม่นม ท่านลุกขึ้นเถิด"
 เสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยมองตาค้างเพราะอึ้งกับภาพเบื้องหน้า คุณหนูผู้งดงามแสนเย่อหยิ่งและร้ายกาจผู้นั้นประคองแม่นมฝูอย่างทะนุถนอม ฝ่ายแม่นมฝูเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ด้วยคุณหนูไม่เคยอ่อนโยนกับตนเช่นนี้มาก่อน
 "เจ้าสองคนด้วย ลุกขึ้น" นางหันมาบอกสองพี่น้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วยิ้มพอใจเมื่อเห็นทั้งสองรีบทำตามคำสั่ง ก่อนจะหันไปทางแม่นมฝู กุมมืออวบหยาบกร้านพร้อมกับเอ่ย "แม่นม ต่อไปห้ามท่านคุกเข่าคำนับข้าอีกนะเจ้าคะ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าสงสัยจึงกล่าวต่อ
 "ท่านเลี้ยงข้ามา พูดไปแล้วก็เหมือนเป็นแม่ของข้าอีกคน จะให้ท่านทำเช่นนั้นได้อย่างไร เดี๋ยวข้าได้อายุสั้นกันพอดี ท่านว่าจริงหรือไม่" ก็คนไทยถือเรื่องนี้จะตาย จะให้ทำเป็นไม่สนใจย่อมเป็นไปไม่ได้
 "คุณหนู คุณหนูของบ่าว ฮือๆๆ" ถ้อยคำของคุณหนูที่นางทั้งรักและเทิดทูนยิ่งกว่าลูก ทำเอาแม่นมฝูปล่อยโฮออกมาด้วยความตื้นตันใจ สองมือกุมมือบางมาแนบแก้มของตนที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาพลางพร่ำเรียกคุณหนูๆ ไม่หยุด
 "ที่ผ่านมาข้าได้ทำผิดต่อท่านมากมายนัก ท่านจะอภัยให้ข้าได้หรือไม่" น้ำเสียงอ่อนโยนมากขึ้นยามกล่าวประโยคต่อมา มือเรียวข้างที่ว่างยื่นมาเช็ดน้ำตาให้แม่นมของนางอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล
 "คุณหนู..." แม่นมฝูกล่าวอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้าถี่รัว ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา มองภาพใบหน้างดงามไม่ค่อยชัด นางไม่เคยโกรธหรือเกลียดคุณหนูของนางเลย แม้ในอดีตนางจะถูกกระทำมากเพียงใดก็ตาม
 "ขอบคุณท่านมาก" สองแขนโอบกอดร่างอวบของแม่นมที่ยังสะอื้นไห้ไม่ยอมหยุด ขณะที่สองมือลูบหลังเบาๆ อย่างปลอบโยน
 หญิงสาวหันมาเรียกสองพี่น้องที่ยืนน้ำตาคลอพลางกุมมือตัวเองอยู่ด้านข้าง "เสี่ยวอี้ เสี่ยวสุ่ย"
 "จะ...เจ้าค่ะคุณหนู" ทั้งสองขานรับแทบจะพร้อมกัน ขยับเข้ามายืนใกล้ๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมือหยาบของตนถูกเกาะกุมด้วยมือนุ่มนิ่มของคุณหนูซึ่งนั่งอยู่
 "ข้าขอบใจและขอโทษที่พวกเจ้าต้องมาลำบากเพราะข้า ทั้งยังไม่คิดทอดทิ้งข้า ต่อไปนี้ข้าจะดูแลพวกเจ้าอย่างดี อย่าทิ้งข้าไปไหนจะได้หรือไม่" นางเงยหน้าสบตากับเสี่ยวอี้ก่อนแล้วจึงหันไปสบตากับเสี่ยวสุ่ย เมื่อเห็นว่าทั้งคู่น้ำตาคลอ พร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงถี่ๆ คล้ายลูกเจี๊ยบจิกกินอาหาร ก็อดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้
 "ขอบใจมาก ไปกันเถิด" กล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินนำออกไปด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง แหม...ก็นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ออกจากห้องหลังจากหายป่วยนี่นา
 จากคำบอกเล่าของเสี่ยวอี้ คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตกว่าจวนขุนนางหลายจวน ทรัพย์สมบัติก็มีมาก ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด เป็นกำลังสำคัญที่คอยสนับสนุนยามที่แคว้นขาดแคลนกำลังทรัพย์ในการจัดซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ ตลอดจนเสบียงอาหารยามเกิดภัยแล้ง จนได้รับป้ายพระราชทานว่า 'เมตตาธรรม' ซึ่งนับเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลสูงสุด
 ณ เรือนดาวดึงส์ ซึ่งเป็นเรือนหลักของคฤหาสน์สกุลชิง
 "ท่านพ่อ วันนี้ลูกจะขอติดตามไปที่คอกสัตว์ของเราได้หรือไม่เจ้าคะ"
 "หือ? ร้อยวันพันปีเจ้าไม่เคยอยากไป" ชิงหยวนแทบสำลักน้ำชาหลังอาหารมื้อเช้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น
 "ลูกไม่ไปสถานที่สกปรกเช่นนั้นเด็ดขาดเจ้าค่ะ!" ด้วยอยากให้นางได้เปิดหูเปิดตาและพักผ่อนบ้าง เผื่ออาการป่วยจะดีขึ้น แต่คำตอบของนางคราวนั้นก็ทำให้เขาเสียใจ และถอดใจจนไม่อยากบังคับหรือฝืนใจนางอีก
 "นั่นสิ หลินเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งหายดี พักต่ออีกสองสามวันดีหรือไม่" ชิงฮูหยินไม่เห็นด้วย นางเกรงว่าบุตรีของตนจะล้มป่วยไปอีก
 "ลูกรู้ว่าท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วงลูก แต่ลูกไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้วเจ้าค่ะ โปรดเห็นใจลูกด้วยเถอะนะเจ้าคะ"
 ชิงหยวนลูบเคราบางๆ ของตนอย่างใช้ความคิด แวบหนึ่งเขามองเห็นความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นในดวงตาของบุตรีอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน อีกทั้งหมออาวุโสได้ยืนยันหนักแน่นว่านางหายดีแล้ว ไม่มีสิ่งใดต้องห่วง
 "แต่ว่า..."
 "ได้ พ่ออนุญาต" ชิงหยวนชิงตัดบท ไม่ฟังคำทัดทานของฮูหยิน จึงโดนชิงฮูหยินสะบัดหน้าใส่ ไม่ยอมพูดจาด้วย
 คอกสัตว์ของตระกูลชิงที่พ่อลูกพูดถึงอยู่ห่างจากเมืองหลวงฉางอานราวร้อยลี้ [5] เป็นคอกสัตว์ขนาดใหญ่ มีภูเขาล้อมรอบสามด้าน อีกด้านเป็นทางเข้าออกเพียงทางเดียว มีเวรยามแน่นหนาและรัดกุม ทั้งยังมีหอสังเกตการณ์หลายจุดเพื่อสอดส่องจากระยะไกลที่สูงกว่าระดับสายตาในจุดที่ล่อแหลมและเสี่ยงจะโดนปล้นชิงสินค้า ด้านหน้ามีเรือนหลังใหญ่เป็นที่พักอีกแห่งยามฉุกเฉินหรือยามเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง และใช้รับรองลูกค้าจากแดนไกล โดยมีเรือนคนงานหลังเล็กๆ นับร้อยหลังที่สร้างติดขอบรั้วกระจายอยู่รอบๆ คอก เพื่อสะดวกในการดูแลสัตว์และยังเป็นยามรักษาการณ์อีกด้วย
 คอกสัตว์ตระกูลชิงมีสัตว์มากมายหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงจากต่างแคว้น สัตว์ป่าที่มีทั้งแบบทั่วไปและหายาก รวมทั้งสัตว์ป่าดุร้าย สัตว์เลื้อยคลาน หรือแม้แต่สัตว์ปีก ซึ่งถูกแบ่งแยกชัดเจนและมีพื้นที่กว้างขวางเพียงพอ ซึ่งช่วยลดความเครียดของสัตว์ได้เป็นอย่างดี ลูกค้าในและนอกแคว้นยกให้เป็นคอกสัตว์ที่ใหญ่และดีที่สุดในสามภพ
 ชิงหยวนต้องคอยตอบคำถามของบุตรีในคราบบุรุษหน้าหวาน ที่เฝ้าเพียรถามตนไม่หยุดหย่อนตลอดการเดินทางราวหนึ่งชั่วยามด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม
 "อีกไกลหรือไม่เจ้าคะท่านพ่อ" ใบหน้าจิ้มลิ้มในชุดสีดำเช่นเดียวกับบิดาถามขึ้นเมื่อนั่งรถม้ามาได้ราวครึ่งชั่วยาม
 "หือ? เจ้าเบื่อแล้วหรือ" ชิงหยวนย้อนถามบุตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ
 "ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าแค่อยากให้ถึงเร็วๆ จะได้มีเวลาสำรวจคอกสัตว์ของเรานานขึ้นอีกหน่อย"
 ชิงหยวนอมยิ้ม ไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก แต่รู้สึกเปี่ยมสุขที่เห็นบุตรีเพียงคนเดียวเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น สดใส ร่าเริง และไร้ความเกรี้ยวกราด จนบ่าวไพร่เริ่มชื่นชอบและไม่หวาดกลัวดังก่อน
 "เฮ้อ เมื่อยจัง เสี่ยวสุ่ย ขอน้ำหน่อย ไม่เอาน้ำชา"
 สี่ยวสุ่ยชะงักมือที่กำลังรินน้ำชาดอกจู๋ร์ฮวา [6] รีบเปลี่ยนเป็นรินน้ำธรรมดาให้คุณหนูที่เพิ่งกลับมาถึงเรือนหยกฟ้าก็ล่วงเข้ายามไฮ่ [7] แล้ว ส่วนเสี่ยวอี้ก็รีบนำผ้าชุบน้ำมาส่งให้คุณหนูเช็ดหน้าเพื่อคลายร้อน และรีบไปเตรียมน้ำอาบให้คุณหนู นี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูออกไปข้างนอกโดยไร้สาวใช้ติดตาม
 ขณะเดียวกันชิงฮูหยินซึ่งนั่งมองสามีจิบน้ำชาคลายร้อนอยู่ข้างๆ ในเรือนดาวดึงส์ ก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ "ท่านพี่ ข้าอยากคุยกับท่านเรื่องหลินเอ๋อร์"
 "เรื่องที่นางเปลี่ยนไปใช่หรือไม่"
 ชิงฮูหยินพยักหน้าก่อนจะเอ่ย "ใช่เจ้าค่ะ"
 "แล้วไม่ดีหรือ นับแต่นี้คฤหาสน์ของเราคงมีเรื่องชวนตื่นเต้นไม่เว้นวันเป็นแน่"
 ชิงฮูหยินมองสามีที่อมยิ้มน้อยๆ ด้วยความแปลกใจ เพราะสายตาอ่อนโยนแต่เด็ดขาดเป็นนิจบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นและมีชีวิตชีวาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ทั้งช่วงนี้ยังสังเกตว่าสามีอารมณ์ดียิ่ง ไร้ร่องรอยความกังวล
 ดูเอาเถิด ใบหน้าที่มักเคร่งเครียดและกังวลใจยามที่กิจการประสบปัญหา มาบัดนี้แม้จะประสบปัญหาแต่กลับไม่มีให้เห็น ช่างแปลกนัก เมื่อหันไปทางพ่อบ้านฝูก็เห็นเขายืนก้มหน้าเงียบไม่ยอมสบตา จึงหันกลับมาจ้องผู้เป็นสามีด้วยสายตาคาดคั้น
 "เจ้าไม่ต้องกังวล หลินเอ๋อร์ไม่ได้ก่อเรื่องแต่อย่างใด เจ้าช่วยไปเตรียมน้ำอาบทีเถิด" ชิงหยวนหัวเราะเมื่อเห็นนางค้อนให้อย่างมีจริต จึงปล่อยให้นางคาดเดาเหตุการณ์เอง
-----------------------------------
[1] ยามเฉิน คือช่วงเวลาตั้งแต่ 07.00 น. - 08.59 น.
[2] เค่อ คือหน่วยนับเวลาของจีนโบราณ โดยที่ 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที
[3] ดอกชื่อซู่ซิน คือดอกลีลาวดี
[4] ดอกโม่ลี่ คือดอกมะลิ
[5] ลี้ เป็นหน่วยวัดระยะทางของจีนโบราณ โดยที่ 1 ลี้ เท่ากับ 500 เมตร
[6] ดอกจู๋ร์ฮวา คือดอกเบญจมาศ
[7] ยามไฮ่ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 21.00 น. - 22.59 น.


ยามเฉิน
 สาวใช้ทั้งสองต่างชำเลืองมองใบหน้าจิ้มลิ้มของคุณหนูที่ดูอิดโรย ร่างอรชรในอาภรณ์สีขาว ปลายกระโปรงโดยรอบปักลายดอกเหมยสีชมพูอ่อนดอกเล็กๆ อย่างประณีตและงดงาม ยามนี้พวกนางได้แต่นั่งทอดถอนใจ คุณหนูเป็นอะไร หรือนึกเสียใจที่ต้องกลับคฤหาสน์สกุลชิง แม้จะสงสัยเพียงใดก็มิกล้าถาม ด้วยเกรงว่าจะทำให้คุณหนูขุ่นเคืองใจ
 "พี่หลินเอ๋อร์ ข้ามารับท่านแล้ว"
 เสียงใสๆ ของเด็กน้อยในอาภรณ์สีฟ้าน้ำทะเลดึงชิงหลินที่คิดไม่ตกกับเรื่องไม่กี่ชั่วโมงก่อนให้หันไปมอง แล้วก็ต้องอมยิ้มเมื่อเห็นเด็กน้อยเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาหา
 "เฟิงเอ๋อร์ มาหาพี่สาวแต่เช้ามีอะไรหรือ" นางเอ่ยถามเด็กน้อย
 "ข้ามารับท่านไปกินอาหารเช้าด้วยกันขอรับ"
 ชิงหลินยิ้ม ต่อมามุมปากพลันกระตุกเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายที่เอาแต่ใจคนนั้นซ้อนทับใบหน้าของเด็กน้อย นางไพล่นึกไปถึงคำขู่ทิ้งท้ายหลังจากที่เขาเหาะพานางมาส่งที่เรือน
 "อย่าให้บุรุษใดเข้าใกล้หรือโอบกอดเจ้าได้อีกเป็นหนที่สอง ไม่เช่นนั้น..."
 นางฟังแล้วยังอดขนลุกไม่ได้ เพราะเขาต้องทำอย่างที่พูดแน่ๆ
 หลังมื้อเช้าชิงหลินได้รู้ความจริงอย่างหนึ่ง นั่นคือไม่มีใครรู้เรื่องที่คู่หมายของนางกลับมายังจวนสกุลมู่เลย ซึ่งนางก็ไม่คิดจะบอกใครเหมือนกัน
 จนล่วงเข้ายามซื่อ หูเอ้าเทียนก็พาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีขาวเข้ามาในเก๋งที่อยู่ริมสระบัว โดยมีศิษย์ตัวน้อยและสหายต่างวัยของผู้เป็นศิษย์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
 "ศิษย์คารวะอาจารย์" มู่หลิ่งเฟิงทำความเคารพผู้เป็นอาจารย์ แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและศรัทธา
 "ชิงหลินคารวะอาจารย์หูเจ้าค่ะ" นางยอบกายทักทายอย่างงดงามเลียนแบบภาพยนตร์จีนที่เคยดู พลางชำเลืองมองเขา
 'อืม..อายุน่าจะพอๆ กับเฟิ่งอิง มาดออกคุณชายเจ้าสำอางต่างกับเฟิ่งอิงของเราลิบลับ เมื่อวานมัวแต่ตะลึงความหล่อ น่าขายหน้าจริงๆ'
 "ทั้งสอง ตามสบาย อ้อ! คุณหนูชิง ข้าชื่นชมในความสามารถของเจ้ายิ่งนัก ไม่ทราบว่าเจ้าจะให้เกียรติไปเยือนสำนักศิลปะหลิ่งจือของข้าได้หรือไม่" หูเอ้าเทียนถาม แววตาทอประกายชื่นชมเด่นชัด
 ชายหนุ่มเดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อสรรสร้างผลงานแปลกใหม่ที่ต่างจากผู้อื่น จนมีชื่อเสียงดังไปถึงวังหลวง ครั้นองค์ฮ่องเต้ได้ทอดพระเนตรรูปมังกรทะยานฟ้าของเขาเมื่อห้าปีก่อน พระองค์ก็มีพระประสงค์ให้สร้างสำนักศิลปะแห่งนี้ขึ้น โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของเหล่าขุนนาง
 "นับเป็นเกียรติยิ่งนัก เพียงแต่เวลานี้ข้ายังมีสิ่งที่ต้องจัดการ จะแล้วเสร็จเมื่อไรก็ยังไม่ทราบได้ แต่ถ้าท่านไม่รังเกียจ ข้าขอให้คำมั่นว่าจะไปเยือนสำนักศิลปะของท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ" ชิงหลินปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
 "เช่นนั้น...ข้าจะรอ"
 หญิงสาวยิ้มบางแทนคำตอบ
 "อาจารย์ นี่คือรูปทิวทัศน์ในฝันของข้า ท่านคิดเห็นอย่างไรขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงรีบขัดตาทัพทันที เมื่อเห็นสายตาแพรวพราวของอาจารย์ที่ส่งให้ว่าที่พี่สะใภ้ของตน
 'พี่ใหญ่ ท่านมัวทำอันใดอยู่ ได้โปรดกลับมาไวๆ เถิด'
 "อืม..."
 คฤหาสน์สกุลชิง
 "การเดินทางเป็นเช่นไรบ้าง" ชิงฮูหยินเอ่ยถามบุตรีขณะที่เดินยิ้มเข้ามาหาตน โดยบุตรีส่งคนมาแจ้งว่าจะกลับวันนี้ สร้างความแปลกใจให้ตนและสามีไม่น้อย นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว นางปรารถนาจะยกเลิกการเป็นคู่หมายจริงแท้แน่นอน
 "เรียบร้อยดีเจ้าค่ะ แล้วท่านพ่อเล่าเจ้าคะ" ชิงหลินยิ้มตอบมารดา ไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ฟัง ด้วยเข้าใจว่าคงมีคนมารายงานให้ทราบก่อนแล้ว สังเกตจากความห่วงใยในแววตาของมารดาที่มองมา
 "จริงสิ นี่เป็นเทียบเชิญชมบุปผาจากจวนเสนาบดีหาน เจ้าอยากไปหรือไม่" ชิงฮูหยินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ด้วยไม่เซ้าซี้ให้มากความ
 "ท่านแม่ไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ" หญิงสาวย้อนถาม เมื่อเห็นท่านแม่พยักหน้าจึงกล่าวต่อ "ถ้าเช่นนั้นลูกขอติดตามท่านแม่ไปด้วยเจ้าค่ะ"
 ว่ากันตามจริงแล้วการได้รับเทียบเชิญจากขุนนางถือเป็นเกียรติยิ่งต่อตระกูลคหบดีที่ไร้ยศและตำแหน่ง แต่เพราะชิงหยวนได้รับความไว้วางใจจากองค์ฮ่องเต้ มีสหายสนิทอย่างมู่หลิ่งฟู่ซึ่งเป็นเสนาบดีฝ่ายบู๊ และตระกูลหยางฝ่ายมารดายังเป็นตระกูลขุนนาง จึงมีเทียบเชิญมายังคฤหาสน์มากมาย เพื่อผลประโยชน์ของตนและพวกพ้อง และแน่นอนว่าถ้าชิงหลินมิได้มีคู่หมายอยู่ก่อน คฤหาสน์แห่งนี้คงคลาคล่ำไปด้วยแม่สื่อเป็นแน่แท้
 ยามเทศกาลชมบุปผามาเยือน ภายในคฤหาสน์สกุลชิงก็ยิ่งคึกคักและวุ่นวาย เมื่อคุณหนูเพียงหนึ่งเดียวจะออกงานครั้งแรกในรอบสิบหกปี ต้องดีและงดงามที่สุด ให้ลือกันไปไกลข้ามปี ผิดกับเจ้าตัวที่แทบจะหมดแรง เพราะถูกปลุกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แล้วยังโดนเสี่ยวอี้งอนใส่ แค่เพราะนางไม่ยอมให้เข้ามาอาบน้ำให้ จากนั้นก็เต็มไปด้วยอะไรไม่รู้มากมายไปหมด แค่ทำผมก็กินเวลาไปครึ่งชั่วยามจนนางสัปหงกแล้วสัปหงกอีก ชุดนี่ก็จะอะไรนักหนา สามชั้นสี่ชั้น ทั้งร้อนทั้งรุ่มร่าม จะเดินเหินก็ลำบาก
 "คุณหนู งดงามมากเลยเจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยมองคุณหนูของนางด้วยสายตาชื่นชม
 "ขอบใจ ไปกันเถิด เดี๋ยวท่านแม่จะรอนาน" ชิงหลินยิ้มรับคำชมแล้วหมุนกายเดินนำออกมา โดยมีเสี่ยวสุ่ยและเสี่ยวอี้ช่วยประคอง
 ใช้เวลาเดินทางโดยรถม้าเพียงสองเค่อก็ถึงจวนเสนาบดีหาน หานหนิงเฉิง เสนาบดีฝ่ายบุ๋น บุรุษร่างอ้วนไว้เคราวัยห้าสิบปีในอาภรณ์ลำลองสีน้ำตาลเข้ม แลดูใจดี ยืนต้อนรับแขกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ข้างๆ มีบุรุษหนุ่มรูปงามคล้ายบัณฑิตในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ท่วงท่าสง่างามอย่างผู้ที่ถูกฝึกมาอย่างดี สมเป็นคุณชายตระกูลหานที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ ถัดมาคือฮูหยินใหญ่หาน นามว่าซูเจียว สตรีร่างอวบวัยราวสามสิบปลายๆ ในอาภรณ์สีแดงเลือดนก คอยทักทายฮูหยินและบุตรีของตระกูลต่างๆ
 "ชิงหยวนคารวะท่านเสนาบดีหาน" หานหนิงเฉิงตบบ่าชิงหยวนเบาๆ พลางหัวเราะเสียงดัง ที่ดูไม่รู้ว่าจริงใจหรือเสแสร้ง "ตามสบาย คนกันเองทั้งนั้น เอ๊ะ! เจ้าก็คือ..."
 "ชิงหลินคารวะท่านเสนาบดี ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรง อายุยืนมากว่าร้อยปีเจ้าค่ะ" ชิงหลินจำเป็นต้องแนะนำตัวเองเมื่อถูกถาม
 "ฮ่าๆๆ ข้าไม่เคยได้รับคำอวยพรเช่นนี้มาก่อน มากกว่าร้อยปีหรือ เหตุใดจึงใช้คำว่ามากกว่าร้อยปีแทนคำว่าร้อยๆ ปีกันเล่า" หานหนิงเฉิงใคร่รู้จริงๆ ว่านางเลอะเลือนจึงจำผิดจำถูกหรือจงใจกันแน่
 "เดิมทีข้าน้อยคิดจะใช้คำที่ท่านเสนาบดีกล่าว แต่เมื่อได้พบท่านจึงแจ้งแก่ใจทันทีว่าต้องใช้คำว่า 'มากกว่าร้อยปี' จึงเหมาะสมที่สุดเจ้าค่ะ ขอท่านเสนาบดีอภัยในความคิดที่แสนตื้นเขินของข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ"
ถ้อยคำที่ออกจากปากล้วนฉะฉาน อีกทั้งท่าทางที่ดูเฉลียวฉลาด และความสุขุมเยือกเย็นของนาง เรียกความสนใจจากแขกเหรื่อที่ยืนรอทักทายเจ้าของจวนได้เป็นอย่างดี และหนึ่งในนั้นคือเสนาบดีมู่หลิ่งฟู่กับมู่ฮูหยิน ที่ยืนยิ้มภูมิใจในตัวว่าที่สะใภ้ใหญ่ของตน
"ความหมายของเจ้าคือ?" หานหนิงเฉิงเลิกคิ้วถาม
 "ท่านพ่อ ความหมายของนางคือท่านพ่อดูหนุ่มแน่นกว่าที่นางคาดไว้มาก จึงเป็นเหตุให้นางแก้คำอวยพรเสียใหม่ ข้าพูดถูกหรือไม่" หานหนิงหลงอธิบายแทนนาง
 "เป็นเช่นที่คุณชายกล่าวเจ้าค่ะ" ชิงหลินเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนเดิม
 "ฮ่าๆๆ ดีๆ ถูกใจข้าจริง อาหยวน เจ้ามีบุตรีที่แสนเฉลียวฉลาด ซ้ำยังงดงามถึงเพียงนี้ ช่างน่ายินดียิ่งนัก น่าเสียดายที่นางมีคู่หมายเสียแล้ว น่าเสียดาย" หานหนิงเฉิงกล่าวด้วยความเสียดาย แต่ดวงตาไม่ได้สื่อออกมาอย่างที่กล่าวเลยแม้แต่น้อย
 ขณะที่หานหนิงหลง บุตรชายรูปงามวัยยี่สิบปี รู้สึกเสียดายนางไม่น้อย ด้วยถูกใจในรูปโฉมที่งดงามบวกกับความเฉลียวฉลาดคล้ายบัณฑิต ในสายตาของเขา นางช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจมากทีเดียว
 งานชมบุปผาครานี้จัดในสวนเหมยฮวาที่ดอกเหมยหลากสีสันกำลังบานสะพรั่งงดงามควรค่าแก่การจัดงานยิ่งนัก ชิงหลินเดินเข้ามาในบริเวณที่จัดงาน โดยมีเสี่ยวอี้ตามหลัง ส่วนบิดามารดาต่างก็แยกตัวไปยังส่วนที่ทางเจ้าของจวนจัดไว้ต่างหาก การจัดงานในครั้งนี้มีสี่โซนคือ โซนพ่อ โซนลูกชาย โซนแม่ และโซนลูกสาว คาดว่าโซนพ่อน่าจะเครียดที่สุด เพราะเมื่อบรรดาเสือสิงห์กระทิงแรดมารวมกัน คงหนีไม่พ้นเรื่องของผลประโยชน์และการห้ำหั่นกันทางสายตาและวาจาแน่ๆ
 "อุ๊ย! นั่นมิใช่คุณหนูชิงที่ปฏิเสธเทียบเชิญทุกคราหรอกหรือ"
 ชิงหลินยังไม่ทันจะได้นั่งก็โดนมดกัดเสียแล้ว นางจึงส่งยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาให้เจ้าของเสียงเล็กที่แสนจะดัดจริตในความคิดของตน ก่อนจะเลิกคิ้วเรียวข้างหนึ่งด้วยความสงสัย 'เด็กหน้าสวยนี่ใคร'
 "คุณหนู นางคือคุณหนูใหญ่หาน นามว่าหนิงอัน จะเข้าพิธีปักปิ่นเร็วๆ นี้เจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้ป้องปากกระซิบบอก ชิงหลินจึงหันกลับไปมองหญิงงามอีกครั้ง คนงามสวมอาภรณ์สีชมพูสด ใบหน้างดงามขาวผ่อง ก็ให้นึกถึงสุภาษิตที่ว่า 'ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง' ขึ้นมา ถ้าเทียบกับชิงหลิน เด็กสาวหนิงอันผู้นี้ก็ถือว่างดงามกว่าชิงหลินหนึ่งส่วน
 "ที่ผ่านมา ด้วยร่างกายอ่อนแอจึงมิอาจตอบรับคำเชิญได้ หวังว่าน้องหนิงอัน พี่สาวและน้องสาวทุกคนจะไม่ถือสา" ชิงหลินตอบยิ้มๆ อย่างมีมารยาท
 "เช่นนั้นยามนี้พี่หลินคงหายดีแล้วเป็นแน่แท้? จึงได้ตอบรับเทียบเชิญแสนต่ำต้อยของข้า" หานหนิงอันมิยอมปล่อยผ่านโดยง่าย ด้วยชื่นชอบในตัวแม่ทัพหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของแคว้นฉี นามมู่หลิ่งเหวิน ซึ่งเป็นสหายรักของหานหนิงเฟิ่งผู้เป็นพี่ชาย หานหนิงอันจึงได้มีโอกาสพบและพูดคุยกับแม่ทัพหนุ่มหลายคราว แม้จะมิมีท่าทีเกี้ยวพาแต่ก็มิได้ผลักไส ทำให้เด็กสาวมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่า กาลข้างหน้าตนอาจจะได้อยู่เคียงคู่กับบุรุษที่ปรารถนา ถ้าไม่ใช่เพราะคำสัญญาบ้าบอนั่น!
 "คิกๆ บุตรีแห่งเสนาบดีผู้เปี่ยมไปด้วยบารมีจะต่ำต้อยได้อย่างไร เช่นนั้นสกุลชิงของพี่สาวไม่เป็นเพียงฝุ่นธุลีดินหรอกหรือ" คำพูดที่คล้ายถ่อมตัวแต่สะกิดให้ผู้ฟังต้องคิดตาม นางจะสื่อว่าคุณหนูหานไม่พอใจในยศตำแหน่งของผู้เป็นบิดาใช่หรือไม่ ช่างเป็นสตรีโลภมากเสียจริง!
 หานหนิงอันโกรธจนตัวสั่น สองมือขาวกำชายกระโปรงแน่น จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออีกฝ่าย
 "เอ่อ...คุณหนู แขกมากันครบแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้ประจำตัวหานหนิงอันกระซิบเบาๆ เมื่อเห็นเหตุการณ์ไม่สู้ดี
 "ข้ารู้แล้ว เชิญพี่สาวน้องสาวทุกท่านชิมชาและชมบุปผาร่วมกันเจ้าค่ะ" หานหนิงอันสะบัดหน้าใส่ชิงหลิน ฝืนยิ้มแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะเยื้องย่างราวกับนางพญาไปนั่งอยู่ในส่วนเจ้าบ้าน
 ชิงหลินแอบทำปากเบ้ ก่อนจะเดินนำสาวใช้ไปนั่งยังโต๊ะเตี้ยๆ บนโต๊ะมีชาหอมๆ ขนมและผลไม้หลากหลายชนิด มือเรียวหยิบชาขึ้นจิบพอเป็นพิธี พลางสำรวจบริเวณโดยรอบ
 "อืม...ที่นี่สวยดี" นางพึมพำอย่างชื่นชม เหลือบมองโต๊ะเตี้ยๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้กันรอบสระบัวสายขนาดใหญ่ มีดอกบัวหลายสีกระจายเต็มสระ ดอกเหมยก็สวยมีแต่ดอกจนแทบมองไม่เห็นใบ มัวแต่ชมความงดงามของบุปผาเพลินไปหน่อยจนไม่ได้ยินเสียงของหานหนิงอัน
 "คุณหนูเจ้าคะ"
 "หือ? มีอะไรเสี่ยวอี้"
 "พี่หลิน เราทุกคนตกลงกันว่าจะเขียนรูปบุปผา โดยมีกำไลหยกขาวมันแพะเป็นรางวัล พี่หลินอยากร่วมด้วยหรือไม่" หานหนิงอันยิ้มหยัน ด้วยทราบดีว่าชิงหลินไร้พรสวรรค์ด้านนี้โดยแท้
 'ความอับอายคราวนี้ข้าจะส่งคืนเจ้าอย่างสาสม นางคนชั้นต่ำ!'
 "งานนี้พี่สาวจะพลาดได้อย่างไร" ชิงหลินยิ้มตอบด้วยแววตาทอประกายสนุกสนาน
 เมื่อได้เวลา เหล่าคุณหนูจากตระกูลต่างๆ ราวห้าสิบคนซึ่งมีอายุระหว่างสิบสี่ถึงสิบเจ็ดปีและยังไม่ได้ออกเรือน หรือบางนางก็มีคู่หมายเช่นเดียวกับชิงหลิน แต่ยังไม่ได้หมั้นก็เข้าร่วมได้เช่นกัน ทั้งหมดต่างแยกย้ายหามุมที่พึงใจ ก่อนจะเริ่มลงมือเขียนรูปกันอย่างจริงจัง
 "เสี่ยวอี้ เจ้าไปเอาอุปกรณ์เขียนรูปของข้ามาที" ชิงหลินสั่งโดยที่ยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน นางทำเพียงมองไปรอบๆ ก่อนจะหันกลับมาที่สระบัวอีกครั้ง ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อเห็นบางอย่างเกาะอยู่บนใบบัวริมสระตรงหน้า แมลงปอกำลังตกเป็นเหยื่อเจ้ากบตัวใหญ่ นางจึงลุกขึ้นหมายจะไล่เจ้าแมลงปอไม่ให้โดนเจ้ากบตวัดลิ้นกิน
 ทันใดนั้นเองเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ๆ "นังหนูระวัง!"
 นางจึงเอนกายมาทางเสียงนั้นตามสัญชาตญาณ พร้อมกับเงาร่างหนึ่งวูบผ่านหน้าไป
 ตูม!
 เสียงคนตกน้ำ หญิงยุคนี้กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่ายน้ำไม่เป็น
 "ว้าย! มีคนตกน้ำ ใครก็ได้ช่วยที" เสียงกรีดร้องของใครบางคนทำให้ชิงหลินได้สติ ไม่ทันที่ใครจะคาดคิด คุณหนูชิงผู้ที่ได้ชื่อว่าอ่อนแอผู้นั้น จะกล้าปลดอาภรณ์ชั้นนอกของตนจนเหลือเพียงอาภรณ์สีขาวแสนบาง แล้วพุ่งตัวลงไปในสระบัว ว่ายเข้าไปหาเด็กสาวที่กำลังตะเกียกตะกายหนีความตายสุดชีวิต ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองอย่างโง่งมและลุ้นจนตัวโก่ง กว่าจะช่วยขึ้นมาได้ก็ทุลักทุเลพอควร
 เมื่อพาเด็กสาวขึ้นมาจากน้ำได้แล้ว ชิงหลินก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างสระบัวด้วยความอ่อนแรง โดยลืมไปเลยว่ามีสายตาหลายคู่มองอยู่ บ้างก็มองอย่างชื่นชมในความกล้าหาญ บ้างก็มองด้วยความประหลาดใจที่เห็นนางว่ายน้ำได้ แต่อีกหลายคนกำลังหน้าแดงเพราะ...
 "ไอหยา! คุณหนู ท่าน..." เสี่ยวอี้อึกอักไม่กล้าพูดต่อ รีบนำชุดมาคลุมให้คุณหนูของตนที่ยังนั่งหอบอยู่
 "ข้าไม่เป็นไร ว่าแต่เจ้าเถอะ เป็นเช่นไรบ้าง กินน้ำไปหลายอึก คงอิ่มแล้วกระมัง" ชิงหลินกระชับเสื้อคลุมแล้วเอ่ยถามเด็กสาวที่นั่งกอดผ้าห่มอยู่ใกล้ๆ ทั้งยังมีอาการปากซีดตัวสั่น
 "บะ...บ่าวไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณคุณหนูที่เสี่ยงช่วยชีวิตอันต่ำต้อยของบ่าว บ่าวจะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้เลยเจ้าค่ะ" เด็กสาวรีบคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้น กลั้นสะอื้น ดวงตาแดงก่ำ ไม่กล้าเงยหน้ามองผู้มีพระคุณ ด้วยรู้สึกละอายใจที่เกือบพลั้งมือทำเรื่องเลวร้ายที่ไม่อาจอภัยได้ตามคำสั่งของคุณหนูหานหนิงอัน แลกกับเงินจำนวนหนึ่งเพื่อนำไปเป็นค่ารักษามารดาที่เจ็บป่วย
 "เกิดเรื่องอันใดหรือ" เสียงที่ค่อนข้างดังพร้อมด้วยการปรากฏตัวของบุรุษร่างอ้วนในชุดสีน้ำตาลเข้ม ตามด้วยบรรดาบุรุษและสตรีหลากหลายวัยหลายสิบชีวิต ที่แห่เข้ามาดูและสังเกตการณ์ เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากส่วนนี้
 "เอ่อ...ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอันใด เพียงแค่บ่าวคนหนึ่งตกน้ำเจ้าค่ะ" หานหนิงอันกัดฟันกล่าว สองมือกำแน่นด้วยความเจ็บใจ
 "เหตุใดพี่หนิงอันไม่แจ้งด้วยเล่าว่าพี่หลินเป็นสตรีที่กล้าหาญ เสี่ยงชีวิตช่วยบ่าวของท่านเอาไว้ ไม่เช่นนั้นนางคงกลายเป็นศพไปแล้ว" เสียงหนึ่งในบรรดาคุณหนูที่ไม่ค่อยชื่นชอบคุณหนูหานผู้นี้นักเอ่ยเป็นเชิงตำหนิในความใจแคบของหานหนิงอัน
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ชิงฮูหยินรีบเดินเข้ามาหาบุตรีที่ยืนปากซีด ผมดำยาวเปียกลู่แนบใบหน้างามด้วยสายตาเป็นห่วง
 ชิงหลินไม่ตอบเพียงแต่ส่งยิ้มเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร แต่ความจริงนางหนาวจะตายอยู่แล้ว รีบๆ จบเรื่องเถิด 'อา...จริงสิ แกล้งเป็นลมดีกว่า' แล้วนางก็แสร้งเป็นลมล้มพับไปทันที ท่ามกลางเสียงร้องเอะอะรอบตัว แต่นางหาได้สนใจไม่ บวกกับความอ่อนเพลียที่สะสม ทำให้นางผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของมารดา
 ล่วงเข้ายามอู่[1] ชิงหลินสะดุ้งตื่นพร้อมกับความสดชื่น เพราะได้งีบไปราวครึ่งชั่วยาม
 "คุณหนูเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ ดื่มยาหน่อยนะเจ้าคะ หานฮูหยินให้คนนำมาให้ท่าน" แม่นมฝูส่งถ้วยยาให้ ชิงหลินเห็นแล้วก็ทำปากเบ้พลางหันหน้าหนี แต่แม่นมฝูใจแข็งยื่นถ้วยยาไปจ่อปากคุณหนูจนนางยอมแพ้ ต้องดื่มเข้าไปอย่างจำใจ
 "จริงสิ ข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ก่อนจะหลับไป นางคลับคล้ายคลับคลาว่ามีใครสักคนอุ้มนางไว้แนบอก มันเป็นสัมผัสที่คุ้นเคยพร้อมเสียงกระซิบเบาๆ สองสามประโยค แต่ที่แน่ๆ เป็นเสียงบุรุษและไม่ใช่บิดาของนาง
 "เป็นคู่หมายของลูกหาใช่ใครอื่นไม่" ชิงฮูหยินเดินยิ้มเข้ามานั่งลงข้างบุตรีที่เปลี่ยนอาภรณ์ใหม่แล้ว เมื่อเห็นว่าบุตรีนิ่งไม่ตอบอะไร ผู้เป็นมารดาจึงกล่าวต่อ "หลินเอ๋อร์ เหตุใดที่หลังของเจ้า..."
 ย้อนไปราวชั่วยามก่อน บุตรีของตนหมดสติ หานหนิงหลงออกตัวเข้ามาช่วยเหลือ แต่ไม่คิดว่าว่าที่บุตรเขยจะรวดเร็วปานสายฟ้า ตรงเข้ามาอุ้มนางด้วยใบหน้าเครียดขรึม ส่งสายตาคล้ายไม่พอใจให้หานหนิงหลงที่ยืนอึ้งอยู่ แล้วก็พาบุตรสาวเข้ามายังห้องรับรอง ก่อนจะออกไปโดยไม่พูดจาแม้สักครึ่งคำ จากนั้นก็เป็นแม่นมฝูและเสี่ยวอี้ช่วยกันผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่เปียกชุ่มให้บุตรี จึงได้เห็นว่ากลางแผ่นหลังขาวผ่องของชิงหลินมีภาพสัตว์สีฟ้า มีปีกคล้ายมังกร ใต้หล้าจะมีสัตว์เช่นนี้จริงหรือ แล้วเหตุใดนางจึงมีสิ่งนี้ได้
 "เอ่อ...ท่านแม่ เรื่องนี้พักไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ จริงสิ แม่นม เด็กสาวที่ข้าช่วยไว้อยู่ที่ไหน ข้าอยากพบนาง ช่วยไปตามนางมาพบข้าที" นางกล่าวกับมารดาจบก็หันมาพูดกับแม่นมฝู
 "คุณหนู นางมาแล้วเจ้าค่ะ" ครู่ต่อมาเสี่ยวอี้ก็นำเด็กสาววัยราวสิบสามปี สวมชุดสีเทาหม่นเนื้อหยาบที่ผลัดเปลี่ยนแล้ว แต่ผมยังคงเปียกลู่ ขณะที่หน้าตาซีดเซียวเล็กน้อย เข้ามาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าชิงหลิน
 "เจ้าชื่ออะไร" ชิงหลินเอ่ยถามเด็กสาวที่นางเพิ่งช่วยชีวิตไว้
 "บะ...บ่าวชื่อเสี่ยวเอินเจ้าค่ะ"
 "เอาละ เสี่ยวเอิน เจ้าต้องอยู่ข้างกายข้าตลอดจนกว่างานนี้จะเลิก ห้ามเจ้าหนีหายไปไหนเด็ดขาด เจ้าทำได้หรือไม่"
 เสี่ยวเอินเงยหน้ามองผู้มีพระคุณอย่างโง่งม รวมถึงทุกคนที่อยู่ในห้อง
 "เพราะเหตุใดหรือ" ชิงฮูหยินถามด้วยไม่ทราบเจตนาของบุตรสาว
 "ท่านแม่ ข้าจะเล่าเรื่องราวให้ท่านฟังทุกอย่าง เพียงแต่เวลานี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร ยามนี้ขอให้ท่านแม่เชื่อใจข้าได้หรือไม่เจ้าคะ"
 ชิงฮูหยินถอนหายใจ หลินเอ๋อร์ของตนช่างเอาแต่ใจนัก "เอาเถิด ตามใจเจ้า แม่หวังว่าจะไม่ใช่เรื่องอันตราย" ผู้เป็นมารดากล่าวเตือนกลายๆ ชิงหลินทำเพียงส่งยิ้มให้มารดา
 "เป็นเช่นไรบ้างหลินเอ๋อร์น้อยของป้า อุ๊ย...นั่งลงเถิด ไม่ต้องมากมารยาทไป" มู่ฮูหยินรีบเข้ามาประคองหญิงสาว
 "ขอบคุณท่านป้าที่เป็นห่วง หลินเอ๋อร์ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ" 'ก็ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แค่หาเรื่องนอนเท่านั้น'
 "เรียนมู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน นายหญิงสั่งให้บ่าวนำอาหารมาให้คุณหนูชิงเจ้าค่ะ"
 ชิงหลินมองอาหารคาวหวานหลายชนิดด้วยตาเป็นประกายเพราะกำลังหิวพอดี
 "ช่วยเรียนหานฮูหยินด้วยว่าข้าซึ้งในน้ำใจ อาหารเหล่านี้ถูกใจข้ายิ่งนัก"
 "บ่าวทราบแล้ว เช่นนั้นบ่าวขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"
 หลังอาหารมื้อกลางวันผ่านไป ชิงหลินจึงได้รู้ว่าช่วงบ่ายโซนลูกสาวจะมีการเขียนรูปประชันฝีมือด้วยพู่กันจีนในหัวข้อดอกเหมย โดยผู้ตัดสินแพ้ชนะในครั้งนี้คืออัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว
 เมื่อนางกลับเข้ามาในงานโดยมีเสี่ยวอี้และเสี่ยวเอินตามติดไม่ห่าง มีคุณหนูหลายคนเข้ามาไถ่ถามเพื่อแสดงความใจกว้าง มีเพียงคนเดียวที่ดูจะจริงใจ และเป็นคนเดียวกับที่กล้าตำหนิหานหนิงอัน นางคือตู้เหมยฮวา ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมถึงกล้า ก็นางเป็นบุตรสาวคนเดียวของตู้ฮุ่ยเปียว ประธานงานชมบุปผาในครานี้
 ทางด้านหานหนิงอันตวัดสายตาใส่ชิงหลิน แล้วจึงปรายตามองเสี่ยวเอินที่เอาแต่ก้มหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป หลังจากนั้นการแข่งขันก็เริ่มขึ้นโดยให้เวลาจนถึงยามอิ่ว[2]
 "ขอเรียนเชิญคุณหนูทุกท่าน ตามบ่าวมาทางนี้เจ้าค่ะ" เสียงของสาวใช้นางหนึ่งดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าการแข่งขันสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปจะเป็นการร่วมรับประทานอาหารค่ำพร้อมหน้ากัน ซึ่งจะเป็นการเปิดโอกาสให้หนุ่มๆ สาวๆ ได้เห็นหน้าค่าตากันเพื่อปูทางในการเชื่อมสัมพันธ์ต่อไป
 ชิงหลินเดินรั้งท้ายเข้ามาในโถงหลัก ดวงตากลมโตมองไปยังด้านข้างห้องโถงทั้งสองฝั่ง มีโต๊ะกลมปูด้วยผ้าสีแดงหลายสิบตัว โต๊ะแต่ละตัวมีเก้าอี้วางอยู่หกตัว ด้านในสุดของห้องโถงมีชายวัยราวห้าสิบกว่าๆ ในอาภรณ์ลำลองสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่ตรงกลาง กำลังสนทนากับหานหนิงเฉิงอย่างออกรส ด้านหน้าทั้งสองมีโต๊ะกลมปูด้วยผ้าสีแดงเช่นเดียวกัน ถัดออกมาเป็นโต๊ะของมู่ฮูหยินและถ้าเดาไม่ผิด อีกคนน่าจะเป็นตู้ฮูหยิน
 "หลินเอ๋อร์"
 เสียงเรียกของมารดาทำให้นางหันไปพร้อมด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วก็ต้องชะงักยิ้มค้าง มุมปากกระตุก เมื่อเห็นบุรุษรูปงามที่พ่วงตำแหน่งคู่หมายกำลังมองมา
 มู่หลิ่งเหวินในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มแต่อ่อนกว่าของตู้ฮุ่ยเปียวหนึ่งส่วนยกมุมปากยิ้ม ดวงตาทอประกายขบขัน เมื่อเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของนาง
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใดหรือ มานั่งลงข้างๆ พี่เหวินของเจ้านี่สิ" มู่ฮูหยินกวักมือเรียกหญิงสาว ชิงหลินจึงเดินไปนั่งข้างคู่หมายรูปงามอย่างไม่เต็มใจนัก
 มู่หลิ่งเหวินเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวและงอง้ำก็อดที่จะเย้าไม่ได้ "เป็นอันใดไป หรืออยากไปสุขา?" กระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน
 "ข้าอยากจะไปก็ตอนได้เจอท่านนี่แหละเจ้าค่ะ" ถ้อยคำตอกกลับของนางทำเอามู่หลิ่งเหวินหุบยิ้มทันที ใบหน้าหล่อเหลางดงามตึงขึ้นสองส่วน เขาฉวยจับมือนางข้างหนึ่งไว้แล้วกำแน่นซึ่งไม่มีผู้ใดทันสังเกต
 "ปล่อยนะเจ้าคะ" ชิงหลินกัดฟันกระซิบบอก พยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล จึงส่งสายตาเขียวปั้ดให้เขา ทว่าเขากลับยกมุมปากยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วเข้มข้างหนึ่งให้นาง
 "เอาละ เรียนเชิญทุกท่านกินอาหารร่วมกัน ณ บัดนี้" หานหนิงเฉิงกล่าวจบ พลางนั่งลงเชื้อเชิญประธานของงานด้วยท่าทางสุภาพ
 ระหว่างมื้ออาหารมู่หลิ่งเหวินพยายามเอาใจนางด้วยการคีบอาหารใส่ถ้วยข้าวให้จนพูน ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของบิดามารดาของหนุ่มสาวทั้งสอง และสายตาริษยาเจือความเจ็บใจจากหานหนิงอันที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้เป็นอย่างดี
 "นับแต่ยามอุ้ย[3] ในส่วนของบุตรีของเราและทุกท่านได้มีการแข่งขันเขียนรูปในหัวข้อดอกเหมยขึ้น ดังนั้นจึงขอทุกท่านร่วมชมด้วยกัน"
 เมื่อหานหนิงเฉิงกล่าวจบ เหล่าสาวใช้ของคุณหนูต่างนำภาพวาดที่คุณหนูของตนได้รังสรรค์ขึ้นส่งให้พ่อบ้านตระกูลหาน พอพ่อบ้านหานเห็นภาพวาดของชิงหลินที่ส่งเป็นคนสุดท้าย พ่อบ้านหานก็พลันชะงัก คิ้วบางแซมขาวขมวดเข้าหากัน ดวงตาคล้ายสงสัยคล้ายตะลึง...
 "มีอันใดหรือพ่อบ้านไห่" หานหนิงเฉิงเอ่ยถาม เมื่อเห็นสีหน้าแปลกประหลาดของพ่อบ้านประจำตระกูลที่จ้องรูปสุดท้ายนิ่ง ไม่นำมาให้เสียที
[1] ยามอู่ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 11.00 น. - 12.59 น.
[2] ยามอิ่ว คือช่วงเวลาตั้งแต่ 17.00 น. - 18.59 น.
[3] ยามอุ้ย คือช่วงเวลาตั้งแต่ 13.00 น. - 14.59 น.


เช้าวันถัดมาหลังอาหารมื้อเช้า
 ชิงหลินรีบกลับเรือนหยกฟ้าเพื่อไปเยี่ยมเสี่ยวอี้ ความจริงก่อนมื้อเช้านางก็แวะไปดูสาวใช้มาแล้ว เมื่อเห็นว่ายังหลับอยู่นางจึงไม่อยากกวน
 "คุณหนู นายท่านเชิญไปพบที่ห้องรับแขกเจ้าค่ะ"
 ชิงหลินหันไปมองแม่นมฝู คิ้วเรียวเลิกขึ้นข้างหนึ่ง 'มีอะไรกัน เพิ่งจะแยกกันเมื่อกี้เอง'
 "เข้าใจแล้ว เสี่ยวอี้ พักผ่อนเยอะๆ นะ จะได้หายเร็วๆ แล้วข้าจะมาเยี่ยมใหม่"
 สองพี่น้องส่งยิ้มพลางมองตามหลังจนคุณหนูหายไปจากสายตา 'คุณหนูช่างดีเหลือเกิน' นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจของสองพี่น้อง
 เมื่อใกล้ถึงห้องรับแขก เสียงสนทนาอย่างสนุกสนานก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ มุมปากพลันยกขึ้นยิ้มเมื่อเดาได้ว่าเสียงใสคุ้นหูนี้เป็นของผู้ใด
 "พี่หลินเอ๋อร์ ท่านมาแล้ว"
 ชิงหลินส่งยิ้มอ่อนโยนให้เจ้าของเสียง
 จากนั้นก็หันไปยอบกายทักทายมู่หลิ่งฟู่กับมู่ฮูหยิน "หลินเอ๋อร์คารวะท่านลุงมู่ ท่านป้ามู่เจ้าค่ะ" ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เด็กน้อยมู่หลิ่งเฟิงอีกครั้ง
 "ตามสบายเถิด คนกันเองทั้งนั้น ว่าแต่เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง คงตกใจมากใช่หรือไม่" มู่ฮูหยินเดินเข้ามาประคองเด็กสาวให้นั่งลงข้างๆ ตน
 "ขอบคุณท่านลุงท่านป้าที่ห่วงใย ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบเสียงหวานก่อนจะส่งยิ้มให้
 "แล้วข้าเล่าขอรับ ข้าก็เป็นห่วงท่านเช่นกัน" เด็กชายทำแก้มป่องใส่หญิงสาว เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากทุกคน
 "อ้อ! พี่เหวินของเจ้าก็ทราบเรื่องแล้วเช่นกัน เหตุเพราะติดภารกิจจึงมาเยี่ยมเจ้าไม่ได้ เจ้าก็อย่าได้น้อยใจไปเลยนะ" มู่หลิ่งฟู่ออกตัวแทนบุตรชายคนโต
 "หลินเอ๋อร์เข้าใจเจ้าค่ะ"
 เมื่อได้ฟังคำตอบเรียบเรื่อยไร้อาการน้อยใจและผิดหวังของเด็กสาว มู่หลิ่งฟู่ก็ได้แต่นึกเห็นใจบุตรชายที่ความรักครั้งนี้ดูจะไม่ง่ายเสียแล้ว
 เจ็ดวันต่อมากลางยามเฉิน
 ชิงหลินในชุดบุรุษสีดำ ผมยาวรวบขึ้นสูงเป็นหางม้า มัดด้วยผ้าผูกผมสีขาว ดูทะมัดทะแมง กำลังเอ่ยลาบิดากับมารดาอยู่ ส่วนเฟิ่งอิงกำลังตรวจดูความเรียบร้อย เสี่ยวสุ่ยที่ตามออกมาส่งคุณหนูแทนเสี่ยวอี้ยืนมองขบวนผู้ติดตามอย่างตื่นเต้นระคนเสียดาย ที่ไม่ได้ตามไปปรนนิบัติดูแลคุณหนูของตน
 ขบวนครานี้นำโดยเฟิ่งอิงและมีผู้ติดตามราวยี่สิบคน ซึ่งอาจจะมากสักหน่อยในความคิดของเสี่ยวสุ่ย แต่นางถ้าได้รู้ที่มาที่ไปอาจจะต้องเปลี่ยนใจ และคิดว่าน่าจะเพิ่มผู้คุ้มกันอีกหลายๆ คนเป็นแน่
 ในขบวนมีรถม้าสามคัน คันแรกเป็นรถม้าของคุณหนู ส่วนสองคันหลังใส่ข้าวของสัมภาระและเสบียงอาหารบางอย่าง
 "เจ้าจะขี่ม้าไปจริงหรือหลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
 "เจ้าค่ะ ลูกสู้อุตส่าห์หัดขี่เจ้าไป๋เสวี่ยมาตั้งหลายวัน แต่กลับไม่ค่อยได้ใช้งานมันเลย จนลูกเกือบลืมวิธีขี่แล้วเจ้าค่ะ ฮิๆ"
 ชิงฮูหยินฟาดเผียะไปที่แขนของบุตรีเบาๆ ส่ายหน้าอย่างระอาพลางคิดในใจ 'เฮ้อ! นางเป็นบุตรีข้าจริงหรือ เหตุใดข้าถึงคิดว่านางเป็นบุตรชายไปได้เล่า'
 "เฟิ่งอิง ทุกอย่างพร้อมแล้วหรือ" ชิงหยวนถามคนสนิทที่บัดนี้จะไม่อยู่ข้างกายตนเพื่อคอยคุ้มกันอีกต่อไป
 "ขอรับนายท่าน"
 ชิงหยวนพยักหน้าแล้วหันมากล่าวกับบุตรีที่กุมมือฮูหยินของตนอย่างอาลัย "ออกเดินทางเถิดหลินเอ๋อร์ ก่อนที่แดดจะแรงเกินไป"
 "ลูกไปก่อนนะเจ้าคะ ท่านแม่ท่านพ่อ" ชิงหลินบอกลาแล้วก้าวไปยืนข้างเจ้าไป๋เสวี่ย มุมปากอิ่มกระตุกเมื่อได้ยินเจ้าม้าหนุ่มตัวสีขาวร้องขึ้น
 "เฮ้อ! มนุษย์นี่ลีลาท่ามากกันจริง ช่างน่าเบื่อ"
 เล่นเอานางเกือบหลุดหัวเราะกับคำบ่นของมัน
 "ออกเดินทางได้!" เฟิ่งอิงใช้พลังปราณในการออกคำสั่ง แล้วขบวนก็ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ ผ่านประตูเมืองเป็นด่านแรก เมื่อพ้นประตูเมืองการเดินทางด้วยรถม้าก็ลำบากขึ้น เพราะเส้นทางขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ชิงหลินไม่ชอบการนั่งรถม้าไปยังคอกสัตว์ และการขี่ม้าก็ดีกว่าเป็นไหนๆ อากาศดีแบบนี้มัวแต่นั่งอุดอู้อยู่ในรถม้าก็น่าเสียดายแย่ ปล่อยให้เสี่ยวเอินกับแม่นั่งไปน่ะดีแล้ว
 ผ่านมาได้ครึ่งทาง ทุกอย่างราบรื่นไร้ปัญหา เฟิ่งอิงขี่ม้าตีคู่หญิงสาว และอดชำเลืองมองอยู่บ่อยครั้งไม่ได้ แม้ชิงหลินจะรู้แต่ก็ทำเป็นเฉยเสีย
 การเดินทางไปเรือนพสุธาต้องผ่านป่ารกทึบ ซึ่งมีเสียงเล่าลือว่ามีสัตว์ร้ายแฝงตัวอยู่ในป่าแห่งนี้ มีผู้คนมากมายหลงเข้าไปแล้วมิได้กลับออกมาอีกเลย บางครั้งก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังออกมาเป็นระยะๆ จนชาวบ้านขนานนามป่าแห่งนี้ว่า 'ป่าอาถรรพ์'
 เฟิ่งอิงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุด เมื่อสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวจากแนวชายป่าอาถรรพ์ หน่วยพยัคฆ์ดำราวยื่สิบคนกระตุกม้าเบาๆ กระจายตัวรอบรถม้า มีห้าคนรวมเฟิ่งอิงล้อมรอบตัวหญิงสาวเอาไว้ ทุกอย่างช่างพร้อมเพรียงโดยมิต้องเอ่ยคำ การกระทำของพวกเขาทำเอาชิงหลินนึกกลัวขึ้นมาจับใจ
 "ราวหกสิบคนขอรับหัวหน้า" หนึ่งในหน่วยคุ้มกันซึ่งสายตาดีกว่าคนอื่นกระซิบบอก
 เฟิ่งอิงพยักหน้าก่อนจะเหลือบมองคุณหนูคราหนึ่ง การต่อสู้ครั้งนี้ท่าจะตึงมือเสียแล้ว
 การต่อสู้หนึ่งต่อสามเป็นเรื่องง่ายสำหรับหน่วยพยัคฆ์ดำ เพียงแต่ครั้งนี้พวกเขามีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องด้วยชีวิตอยู่ในมือ
 ชิงหลินพยายามเก็บสีหน้าหวาดกลัวไว้ไม่ให้พวกเขาเห็นอย่างสุดกำลัง เพราะเกรงว่าจะทำให้พวกเขาเป็นห่วงยิ่งขึ้น
 "ปกป้องคุณหนูด้วยชีวิต!" เฟิ่งอิงออกคำสั่งทันทีเมื่อศัตรูเริ่มโจมตีด้วยธนู
 ลูกธนูหลายสิบดอกพุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ ส่วนใหญ่ถูกปัดป้องไว้ได้ด้วยดาบ ชิงหลินนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ตะลึงมองเหตุการณ์ตรงหน้า ลูกธนูที่ปล่อยออกมาจากชายป่า บางส่วนพุ่งโดนรถม้าบ้าง ตกพื้นบ้าง แต่น่าแปลกที่คนและขบวนของนางกลับไม่โดนลูกธนูเลย
 "จับเป็นผู้หญิงคนนั้น ส่วนที่เหลือฆ่าให้หมด!" เสียงของชายชุดดำร่างใหญ่หนาที่ปิดบังใบหน้าตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดัง ก่อนจะควบม้าพุ่งเข้าหากลุ่มของชิงหลิน โดยมีร่างชายฉกรรจ์ชุดดำวิ่งเฮตามหลังมาติดๆ ในมือพรั่งพร้อมด้วยดาบยาว ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายอยากจะฆ่า
 หญิงสาวถูกล้อมรอบด้วยหน่วยคุ้มกันฝีมือดี แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ เมื่อเห็นกำลังพลที่มากกว่าของอีกฝ่าย ต่างฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับ ราวกับนางอยู่กลางสนามรบ เริ่มมีคนบาดเจ็บล้มตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เลือดสาดกระจายเต็มพื้นจนนางทนดูไม่ไหวต้องหลับตาปี๋ ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินเสียงดาบกระทบกันสลับกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
 'ไม่ไหวแล้ว...ใครก็ได้ช่วยด้วย!' นางตะโกนร้องในใจ มือที่จับสายบังเหียนม้าเริ่มสั่นขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าไป๋เสวี่ยรับรู้ถึงความกลัวของสตรีที่นั่งอยู่บนหลังมันได้
 ฮี้ๆๆ
 มันร้องออกมาพร้อมกับยกขาหน้าตะกุยอากาศ ก่อนจะพุ่งออกไปราวพายุ มุ่งเข้าป่าอาถรรพ์อย่างรวดเร็วโดยมิมีผู้ใดได้ทัดทาน
 เฟิ่งอิงตกใจกระทุ้งสีข้างม้าจะตามไป แต่ถูกเจ้าพวกชุดดำขวางไว้ เขากัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล ฟาดฟันดาบใส่พวกมันไม่ยั้ง จนพวกมันถอยร่นไม่เป็นท่า ด้วยนึกหวาดกลัวสายตาของชายคนนี้ จนไม่กล้าเข้ามาต่อกร ขณะที่กำลังจดๆ จ้องๆ กันอยู่ จึงเป็นโอกาสให้เจ้าตัวหัวหน้าที่รออยู่ก่อนแล้วควบม้าเข้ามา พร้อมกับพุ่งหอกเหล็กในมือเข้าใส่หมายจะสังหารเฟิ่งอิง
 "หัวหน้าระวัง!"
 เสียงร้องเตือนทำให้เฟิ่งอิงเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นบางสิ่งแหวกอากาศพุ่งตรงมาที่ตน ด้วยสัญชาตญาณเฟิ่งอิงเอนหลังแนบไปกับหลังม้าอย่างรวดเร็ว ทำให้หอกพุ่งผ่านไปอย่างหวุดหวิด ทว่าทันใดนั้นเอง...
 ฉัวะ!
 "หัวหน้า!" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำที่เพิ่งบั่นคอเจ้าโจรชุดดำรายหนึ่งจนหัวขาดกระเด็นในดาบเดียว รีบควบม้าเข้ามาช่วยหัวหน้าที่พลาดท่าหลงกลความเจ้าเล่ห์ของเจ้าหัวหน้าโจรชั่ว
 "ระยำ! อึกๆ" มันสบถได้เพียงคำเดียวก็กระอักเลือดคำโตออกมา เมื่อถูกดาบคมกริบแทงตัดขั้วหัวใจจนดาบทะลุหลัง มันตกจากหลังม้าร่วงสู่พื้นทันทีที่เฟิ่งอิงชักดาบออก พวกลิ่วล้อพอเห็นว่าหัวหน้าของตนถูกสังหารต่างก็พากันวิ่งหนีเอาตัวรอด มิได้ใสใจร่างไร้วิญญาณของพวกพ้องเลย
 "หัวหน้า ท่านเป็นอย่างไรบ้าง" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำผู้เป็นเจ้าของเสียงที่ร้องเตือนเอ่ยถาม
 "แค่ถากๆ เท่านั้น" เฟิ่งอิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางปลดผ้าคาดเอวมาพันแผลที่ต้นแขนไว้ ก่อนจะสำรวจคนที่เหลือ
 "ตายสาม บาดเจ็บแปด ส่วนสาวใช้ทั้งสองปลอดภัยดี เพียงแต่ยังตื่นตระหนกอยู่ขอรับ" เสียงหนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำรายงาน
 "นำศพพี่น้องทุกคน ผู้ที่บาดเจ็บ และคนอื่นไปยังเรือนพสุธา ปาเฉิน จงรีบไปแจ้งนายท่านโดยด่วน ปาฉี เจ้าไปแจ้งคนของเราที่เรือนพสุธาให้นำกำลังเสริมมาช่วย ที่เหลือให้คอยเฝ้าระวังจนกว่าคนของเราจะตามมาสมทบ ข้าจะเข้าป่าอาถรรพ์ไปตามหาคุณหนู!" เฟิ่งอิงประกาศกร้าว
 "หัวหน้า ท่านบาดเจ็บอยู่ กลับเรือนพสุธารักษาบาดแผลเถอะ รอกำลังเสริมมาถึงแล้วค่อยออกตามหาคุณหนูมิดีกว่าหรือขอรับ" ปาเฉียน รองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำคัดค้าน
 "หลบไปปาเฉียน อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังกับเจ้า!" เฟิ่งอิงกดเสียงต่ำ ดวงตาเรียวดุวาวโรจน์จ้องจนปาเฉียนสะดุ้งวาบ
 "หากท่านต้องการจะไปให้ได้จริงๆ เช่นนั้นจงลงมือเถิด ข้ายินดีตายด้วยน้ำมือท่าน" แม้จะกลัวแต่ปาเฉียนก็ยังเลือกที่จะเสี่ยง
 "หัวหน้า / หัวหน้า / หัวหน้า"
 เสียงร้องเรียกของพี่น้องคนอื่นในหน่วยทำให้เฟิ่งอิงที่กำลังร้อนรุ่มใจเย็นลงหลายส่วน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าแรงๆ เพื่อระงับโทสะ
 "เจ้าสองคนคอยเฝ้าทางที่คุณหนูเข้าไปเอาไว้ เผื่อคุณหนูกลับออกมา ที่เหลือเคลื่อนขบวนเดินทางต่อได้" สั่งการเสร็จสรรพเฟิ่งอิงก็มองไปทางป่าอาถรรพ์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมากระทุ้งสีข้างม้าให้เดินทางต่อไป
 ผ่านไปราวสองเค่อนับตั้งแต่ขบวนของเฟิ่งอิงและขบวนรถม้าที่ไร้ซึ่งคุณหนูจากไป บุรุษรูปงามในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มควบม้าเหงื่อโลหิตสีน้ำหมึกมาด้วยความเร็ว ก่อนจะกระตุกรั้งบังเหียนให้มันหยุดตรงบริเวณที่เกิดการต่อสู้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองศพที่กระจัดกระจายหลายสิบศพด้วยสายตาว่างเปล่า
 หนึ่งในสองคนที่หลบอยู่บนต้นไม้กระโดดลงมาเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
 "แม่ทัพมู่!"
 ลึกเข้ามาในป่าอาถรรพ์
 เจ้าไป๋เสวี่ยเปลี่ยนจากวิ่งควบเต็มฝีเท้าก็เป็นวิ่งเหยาะๆ ทว่าพอลึกเข้ามาก็เปลี่ยนเป็นเดินเยื้องย่างอย่างระมัดระวัง หญิงสาวที่นั่งอยู่บนหลังมันมองไปรอบๆ ตัว สภาพของป่าอาถรรพ์ไม่ต่างจากยุคที่นางจากมานัก เพียงแต่ต้นไม้ในป่าแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตมหึมาห้าคนโอบขึ้นไป ลำต้นสูงเสียดฟ้า แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมพื้นดิน แสงสว่างส่องลงมาได้เพียงน้อยนิด จนหลงคิดว่าเป็นเวลากลางคืน ทั้งที่ความจริงยังเป็นช่วงกลางวัน
 หญิงสาวปีนลงจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ย พยายามเงี่ยหูฟังเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติที่ควรมีเวลาเดินป่า นางเคยเดินป่าหลายครั้งในยุคที่จากมา ล่าสุดก็ไปเดินป่าเพื่อส่องสัตว์ที่มากินโป่งเพิ่มธาตุอาหารที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี สิ่งที่ต้องมีในป่านอกจากต้นไม้ใบหญ้าและแหล่งน้ำแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้คือต้องมีสัตว์ป่า แต่ที่นี่เงียบเชียบราวกับป่าช้า แม้แต่เสียงนกร้องก็ยังไม่มี
 ไม่ทันขาดคำ หนึ่งคนหนึ่งม้าก็พลันชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องของสัตว์ชนิดหนึ่งดังอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ทั้งคู่อยู่เท่าไรนัก
 "เฮ้! เจ้ามนุษย์ เจ้าจะไปที่ใดกัน"
 ชิงหลินปรายตามอง ไม่ค่อยชอบใจกับคำพูดของเจ้าม้าตัวนี้ 'เออ! เป็นมนุษย์แล้วจะทำไมล่ะ'
 "ข้าจะไปดูว่าเป็นเสียงอะไร" เท้าสะเอวตอบมันเป็นภาษาม้า
 พอมันรู้ว่านางพูดภาษาม้าได้ มันก็จ้อไม่หยุด แต่พอเข้ามาในป่าอาถรรพ์ จู่ๆ มันก็เงียบไปเสียเฉยๆ ทำให้นางแปลกใจไม่น้อย
 "เชิญเจ้าไปคนเดียวเถิด ข้าจะรออยู่ตรงนี้" มันร้องบอกหลังจากที่เงียบไปพักใหญ่
 "ทำไม? เอ๋? หรือว่าเจ้ากลัว" หญิงสาวยิ้มเยาะ ตากลมโตมองมันอย่างเย้ยหยัน
 "ม้าศึกเช่นข้าไม่เคยกลัวสิ่งใด" มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับพ่นน้ำลายใส่หน้าผู้ที่สบประมาทมัน
 "แหวะ! เจ้าม้าบ้า ทำอะไรของเจ้าเนี่ย! เหม็น..."
 เจ้าไป๋เสวี่ยร้องฮี้ๆ อย่างชอบใจ ผงกหัวขึ้นลงอย่างน่าหมั่นไส้
 "ตกลงจะไปหรือไม่ไป...เลือกมา" ชิงหลินถามด้วยน้ำเสียงสะบัดห้วนเพราะความไม่พอใจ
 "แน่นอนว่าข้าไป"
 คำตอบของมันทำเอานางลอบยิ้มอย่างพอใจที่หลอกล่อเจ้าม้าปากดีได้
 หลังจากตกลงกันได้แล้ว ร่างเล็กก็ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา โดยมีเจ้าม้าสีขาวปลอดเดินตามหลังมาอย่างมิค่อยเต็มใจนัก มันรู้ด้วยสัญชาตญาณว่ามีสิ่งอันตรายอยู่ในป่าแห่งนี้ ที่มันและสัตว์อื่นๆ ต่างหวาดกลัว ทั้งยังไม่กล้าต่อกรด้วย
 "โฮกกกก" เสียงร้องชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อแหวกกิ่งไม้หนาที่ขวางทางออกไป ชิงหลินถึงกับชะงัก ตาโตเป็นไข่ห่าน ปากอ้าค้างเมื่อได้เห็นสิ่งมีชีวิตตรงหน้า...เสือโคร่งขาวขนาดเท่าช้างโตเต็มวัยสองตัว ตัวหนึ่งนอนราบกับพื้นส่งเสียงคำรามเป็นระยะๆ อีกตัวยืนคลอเคลียคำรามเสียงต่ำอยู่ข้างๆ
 "จะ...เจ้าม้า...หนีกันเถอะ" พอได้สติชิงหลินก็กระซิบบอกเจ้าม้าเป็นภาษาม้า แต่พอหันกลับมาก็พบแต่ความว่างเปล่า
 "เจ้ามนุษย์...ข้าอยู่นี่" เสียงร้องตอบเบาๆ ทำเอาร่างเล็กชะงัก
 นางคิดถึงสำนวนหนึ่งขึ้นมาได้ 'อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจม้า!' ก็เพราะเจ้าม้าที่อวดตัวว่าเป็นม้าศึกกลับทิ้งนางไปหลบอยู่หลังต้นไม้โน่น!
 มัวแต่หันไปขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับเจ้าม้าขี้ขลาดจนขาดความระมัดระวัง ไม่รับรู้เลยว่าเหนือขึ้นไปมีเงาใหญ่มหึมากำลังจ้องอยู่ พร้อมกับน้ำเหนียวๆ ที่หยดลงมาถูกไหล่ น้ำที่ทั้งเหนียวและเหม็นเรียกความสนใจให้นางต้องเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่เห็นทำเอานางตัวแข็งทื่อประหนึ่งถูกแช่แข็ง ลมหายใจสะดุด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จ้องตาสีเทาของมันด้วยความตื่นตระหนก น้ำลายของเจ้าเสือยักษ์ยังคงหยดลงมาไม่หยุด มีบ้างที่หยดลงบนหน้านางพอดีโดยที่นางไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ชั่วพริบตาที่คิดว่าต้องตายแน่แล้ว นางจึงหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม ทว่า...
 แผล็บๆๆ
 "เอ๋าๆๆ"
 เสียงครางทำเอาเจ้าไป๋เสวี่ยต้องชะโงกหัวขาวๆ ออกมาดู เมื่อเห็นภาพตรงหน้ามันถึงกับเอียงคอมองด้วยความสงสัย ภาพที่ปรากฏในดวงตาสีดำเล็กๆ ของมันคือ เจ้าเสือโคร่งขาวตัวใหญ่ยักษ์ที่มีกลิ่นอายแปลกๆ ตัวหนึ่งกำลังเลียเจ้ามนุษย์ไม่หยุด ทั้งยังส่งเสียงครางเอ๋าๆ คล้ายเวลาที่มันต้องการเอาใจมนุษย์ที่มันชื่นชอบ มันก็จะทำเยี่ยงเจ้าเสือขาวเช่นกัน
 ชิงหลินมัวแต่ตื่นตะลึง จึงโดนมันเลียเสียจนเนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย เมื่อเห็นว่ามันดูเชื่องดีจึงลองยื่นมือไปจะสัมผัสมัน แล้วก็ต้องหดมือกลับเมื่อมันจ้องมา นางตั้งสติแล้วลองยื่นมือที่สั่นนิดๆ ออกไปอีกครั้ง ก่อนจะวางแหมะลงตรงขาใหญ่ขนาดเท่าตัวนางที่ปกคลุมด้วยขนสีขาวคาดดำแล้วลูบอย่างแผ่วเบา เจ้าเสือยักษ์คล้ายจะพอใจ มันล้มตัวลงนอนครางเบาๆ ยกขาหน้าที่มีอุ้งเท้าขนาดมหึมารวบร่างเล็กเข้ามาใกล้ๆ บริเวณลำคอของมันคล้ายจะกอด ทำเอานางยิ้มออก ความกลัวคลายลงไปหลายส่วน
 แต่แล้วก็มีเสียงร้องครางดังขึ้นจากทิศทางที่เจ้าเสือยักษ์จากมา เสียงร้องนั้นทำเอาร่างใหญ่ยักษ์ชะงักแล้วเดินไปยังทิศทางนั้นทันที ทิ้งร่างเล็กให้ยืนมองด้วยความสงสัยก่อนจะตัดสินใจเดินตามไป โดยมีเจ้าไป๋เสวี่ยตามมาห่างๆ
 "ท่านกล้าทิ้งข้าที่กำลังจะคลอดได้อย่างไร"
 "โธ่ๆๆ ไม่ใช่เช่นที่เจ้าคิดนะ ข้าเห็นผู้บุกรุกต่างหากเล่า"
 "อ้อ! นั่นคงเป็นผู้บุกรุกสินะ หนึ่งมนุษย์กับหนึ่งม้า"
 "ใช่แล้วที่รัก"
 สิ่งที่เห็นทำเอาร่างเล็กโดนแช่แข็งอีกครั้ง นางมองเสือยักษ์สองตัวโต้ตอบกันไปมา ตอนแรกเพราะความกลัวจึงไม่ทันได้สังเกตว่า เสือยักษ์อีกตัวเป็นเพศเมียท้องแก่ใกล้คลอด แต่พอรู้สึกตัวจึงส่งเสียงออกไป
 "ถ้าเจ้าอยากให้ข้าช่วย ก็บอกได้เลยนะ"
 เสียงของนางทำเจ้าเสือยักษ์ทั้งสองชะงัก เอียงหัวอันใหญ่โตมามอง
 "ก็คิดอยู่ว่าเจ้าไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะเจ้าเข้าใจภาษาของเรา" เสือยักษ์เพศผู้ร้องขึ้น
 "คลอดกลางป่าแบบนี้ ข้าว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ แถวนี้มีถ้ำไหม" นางยิ้มแล้วร้องถามเมื่อได้ยินเสียงครืนๆ คล้ายฝนจะตก
 "มี อยู่ใกล้ๆ นี่แหละ ความจริงตั้งใจจะไปที่นั่นอยู่แล้ว เพียงแต่ที่รักของข้าเกิดเจ็บท้องกะทันหันเลยหยุดพักอยู่ตรงนี้ แล้วก็ได้พบเจ้านี่แหละ" เสือยักษ์เพศผู้ว่า
 "งั้นก็รีบไปกันเถอะ"
 มันเดินเคียงคู่กับที่รักของมัน โดยมีมนุษย์น้อยขี่เจ้าม้าสีขาวปลอดตามไปติดๆ
 ราวห้านาทีหนึ่งคนกับสัตว์สามตัวก็เข้ามาอยู่ในถ้ำเรียบร้อย ชิงหลินอยากเข้าไปช่วยทำคลอดแต่ถูกห้ามไว้ จึงได้แต่ชะเง้อคอมองเข้าไปในถ้ำด้วยความตื่นเต้นระคนเป็นห่วง ยามที่ได้ยินเสียงมันร้องอย่างเจ็บปวด นานทีเดียวกว่าเสียงร้องนั้นจะหยุดลง เล่นเอาหนึ่งคนกับสัตว์อีกสองตัวถอนหายใจแรงด้วยความโล่งใจ
"ขอต้อนรับสู่โลกใบนี้ เจ้าตัวเล็กทั้งสาม" หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยน ลูกเสือพิมพ์เดียวกับพ่อแม่ของมันกำลังดิ้นไปมาอย่างนึกเอ็นดู มีตัวหนึ่งร้องแง้วๆ คล้ายแมว แม้ขนาดตัวจะใหญ่เกินหน้าเกินตาลูกเสือทั่วไปถึงสิบเท่าก็ตาม
"จริงสิ ข้ามีเรื่องสงสัย เหตุใดเจ้าจึงไม่ทำอันตรายข้า"
นางสงสัยจริงๆ ว่ากันตามหลักแล้วมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่สัตว์ทั้งหลายต่างหวั่นเกรงและเกลียดยิ่งนัก
 "เพราะเจ้ามีสัญลักษณ์ซึ่งเป็นตัวแทนของเจ้าแห่งสัตว์อยู่อย่างไรเล่า" เจ้าเสือยักษ์ที่นั่งอยู่ข้างที่รักของมันเฉลย
 "สัญลักษณ์? สัญลักษณ์อะไร"
 "เจ้ามังกรคือราชาของพวกเรา และเจ้าก็มีมัน"
 "มังกร? เจ้าหมายถึงรอยสักมังกรบินสีฟ้าที่หลังของข้าน่ะหรือ" มันผงกหัวลงครั้งหนึ่ง
 "ถ้าเจ้าอยากกระจ่างในเรื่องนี้ ไปถามคนผู้นั้นดูสิ...คนที่มอบมันให้แก่เจ้า" มันรีบตัดบทเมื่อเห็นนางตั้งท่าจะถามต่อ
 "เจ้ารีบออกไปเถิด มีบุรุษผู้หนึ่งกำลังตามหาเจ้า เรื่องราวที่เกิดขึ้นในป่านี้อย่าได้แพร่งพรายแก่ผู้ใดเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่ได้พบพวกข้าอีก"
 หลังสิ้นเสียงนั้นชิงหลินไม่รู้ตัวเลยว่าออกมาจากถ้ำตอนไหน พอหันกลับไปดู ถ้ำนั้นก็หายไปแล้ว ขณะที่นางกำลังงงก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
 "หลินเอ๋อร์!"
 "ท่าน...แม่ทัพ?"