วันถัดมา…
ฉันรีบเข้าไปคุยกับคุณไมตรีแต่เช้า คุณไมตรีเป็นมือขวาของท่านประธาน เป็นพ่อบ้านของบริษัทเรา และเป็นผู้ใหญ่ใจดีมากที่สุดในโลกที่ฉันเคยเจอมา บุคลิกของคุณไมตรีดูจะหัวโบราณและเจ้าขนบธรรมเนียม ท่าทางเหมือนครูผู้ปกครองซึ่งมากับระเบียบอันเข้มงวดแต่ท้ายสุดก็ยอมแพ้นักเรียนอยู่ดี
"อ้าว คุณลิน เข้ามาครับเข้ามา มาดูนี่เร็ว" ชายวัยใกล้เกษียณกวักมือเรียกฉันเข้าไปหา นัยน์ตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
หากคุณราเชนทร์อดีตประธานบริษัทของเราเป็นหยิน คุณไมตรีคงจะเป็นหยาง ทั้งสองเป็นขั้วที่ต่างกัน แต่ก็เป็นคู่หูที่รู้ใจกันและตัวติดกันตลอดเวลา
คุณไมตรีอารมณ์ดีอยู่เสมอและเป็นคนคุยเก่ง ในขณะที่คุณราเชนทร์ผู้เงียบขรึมหน้าตานิ่งเฉยและพูดน้อย แต่ทั้งคู่ก็นับว่าเป็นผู้บริหารที่ใจกว้างกับพนักงานเท่าๆกัน
"ผมกำลังคิดว่าจะเปลี่ยนเครื่องแบบยามของคุณประยุทธ์เค้าดีไหม ที่มีอยู่ตอนนี้มันดูไม่ค่อยขึงขัง นี่ผมกำลังดูแบบของต่างประเทศอยู่ ว่าที่นั่นพนักงานรักษาความปลอดภัยเขาแต่งตัวกันยังไง"
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนได้ไหมคะ วันนี้ลินมีเรื่องอื่นอยากคุยกับคุณไมตรีมากกว่าค่ะ"
ปกติฉันไม่เคยปฏิเสธที่จะคุยสัพเพเหระกับคุณไมตรี เราสองคนสามารถคุยกันได้อย่างสนุกสนานถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้เป็นชั่วโมง แต่ตอนนี้ฉันร้อนใจเรื่องของคุณเซนมากกว่า
"คุณเซนแกเข้ามาเปลี่ยนอะไรเยอะแยะเลย คุณไมตรีไม่ปรามอะไรแกบ้างหรือคะ คุณเซนยังเด็กอยู่เลย ประสบการณ์ทำงานแกอาจจะน้อย"
ฉันโพล่งออกไปตรงๆเพราะรู้ว่าคุณไมตรีจะไม่มีวันถือสา
คุณไมตรีชะงักจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเอนหันพิงพนักจ้องมองฉันนิ่งๆ แล้วพูดขึ้นช้าๆด้วยใบหน้าอ่อนโยนใจดีเหมือนเคย
"คุณราเชนทร์แกปล่อยมือแล้วครับ คุณเซนสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อย่างที่คุณเซนต้องการ"
"แต่คุณราเชนทร์เป็นพ่อไงคะ แกอาจจะอยากตามใจลูกชาย ถ้าคุณไมตรีทักท้วง คุณราเชนทร์ก็คงฟังคุณไมตรีนะคะ" เหมือนฉันจะไม่พยายามเข้าใจสิ่งที่คุณไมตรีต้องการจะสื่อ
"แต่คุณเซนแกไม่ฟังผมหรอกครับ นี่ผมอุตส่าห์ย้ำแกไปว่าแกเป็นถึงเป็นผู้บริหารใหญ่สุดในบริษัทวันแรกต้องใส่สูทมาทำงานนะ แกยังใส่กางเกงยีนมาเลยครับ เฮ้อ"
คำพูดเหมือนจะตำหนิ แต่ใบหน้านั้นยิ้มแย้ม เหมือนคุณไมตรีจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องการแต่งกายจริงๆ นี่ยังดีนะที่ในออฟฟิศเราไม่บังคับเรื่องนี้กับทุกคน ยกเว้นตำแหน่งยามกับแม่บ้าน แต่ถ้าเป็นที่โรงงาน โอ้โห เป็นระเบียบเรียบร้อยมายูนิฟอร์มเดียวกันหมดเลยจ้า
"คุณไมตรีก็อยู่บริษัทเรามานานมาก คุณไมตรียอมรับได้หรือคะ ที่ผู้บริหารคนรุ่นใหม่จะเข้ามาทำอะไรตามใจตัวเอง"
ชายสูงวัยพยักหน้าน้อยๆก่อนจะค่อยๆเอ่ยออกมา
"ผมแก่เกินไปแล้วครับ โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว บริษัทเราต้องการคนรุ่นใหม่มาพัฒนาให้มันดีขึ้น ตัวคุณราเชนทร์เองเป็นถึงเจ้าของบริษัท แกยังไว้ใจในตัวลูกชาย ผมมันก็แค่ลูกจ้าง เถ้าแก่ว่ายังไง ผมก็ต้องว่าตามนั้นล่ะครับ"
ฉันจ้องมองชายวัยเกือบหกสิบตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เป็นทั้งความรู้สึกประหลาดใจที่เห็นแกปล่อยวางกับเรื่องของการทำงานอย่างง่ายดาย แต่ในขณะเดียวฉันก็เคารพในความคิดอันเปิดกว้างของแก
"แต่คนรุ่นใหม่ยังขาดประสบการณ์นะคะ"
ฉันยังไม่เชื่อว่าบริษัทของเราจะไปรอดภายใต้การบริหารงานของเด็กน้อยนั่น สามสิบกว่าปีที่คุณราเชนทร์ปลุกปั้นบริษัทนี้ขึ้นมา แล้วจู่ๆก็มายกให้ลูกชายที่เพิ่งจะกลับมาจากญี่ปุ่น ทำไมแกใจกล้าอย่างนี้หนอ
"ผมก็ยังอยู่ คุณราเชนทร์ก็ยังอยู่นี่ครับ มีอะไรคุณเซนแกก็ปรึกษาได้ อ้อ คุณลินอาจจะยังไม่ทราบ ผมคงจะไม่เข้าออฟฟิศทุกวันเหมือนเคยแล้วนะครับ ตอนนี้ผมนั่งตำแหน่งที่ปรึกษาแล้ว"
ฉันคิดว่าคุณไมตรีแกก็คงรอเวลานี้มานานเหมือนกัน หลังๆฉันสังเกตว่าแกดูเหนื่อยๆและหมดพลัง ไม่ต่างไปจากคุณราเชนทร์
"คุณลินอย่าเป็นกังวลไปเลยครับ เชื่อมั่นในตัวคุณเซนเค้าหน่อยนะครับ ให้เวลาเค้า เราอยู่ที่นี่มานานกว่า เรารู้จักตลาดในเมืองไทยและวัฒนธรรมการทำงานของคนไทยมากกว่า เราก็ต้องคอยเป็นพี่เลี้ยงให้คุณเซนกันครับ"
ดูเหมือนพ่อบ้านของบริษัทคนนี้จะวางใจในตัวเจ้าของบ้านคนใหม่มาก ไม่รู้ว่าคุณไมตรีเห็นอะไรในตัวเจ้าเด็กน้อยนั่น เค้าคงคุยๆกันมาก่อนหน้านี้ก่อนที่คุณเซนจะเข้ามาอย่างเป็นทางการ
ฉันถอนหายใจ ยิ้มให้คุณไมตรีอย่างเนือยๆ
ก็ได้… ฉันจะลองทำใจนิ่งๆ แล้วรอดูว่าโอปป้าของน้องเยลลี่คนนี้จะเป็นแม่ทัพพาพวกเราฝ่ามรสุมการแข่งขันทางธุรกิจในยุคปัจจุบันไปได้ตลอดรอดฝั่งอย่างที่คุณไมตรีและคุณราเชนทร์มั่นใจไหม…
อาทิตย์ถัดมา…
แค่การเปลี่ยนรูปแบบการนั่งทำงานแบบในคอกใครคอกมันมาเป็นการนั่งทำงานเผชิญหน้ากันแบบเปิดเผย นั่นก็น่าตกใจแล้ว
แต่ที่น่าตกใจกว่าก็คือ ในอาทิตย์ถัดมาที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการย้ายโต๊ะย้ายข้าวของไปยังผังที่ถูกจัดขึ้นใหม่
ท่านประธานคนใหม่โอปป้าคิมซูฮยอนของเยลลี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับโน้ตบุ๊คหนึ่งตัว เหลียวซ้ายแลขวา แล้วก็จับจองโต๊ะว่างตัวหนึ่งริมทางเดินใจกลางห้อง นั่งแปะลงที่โต๊ะทำงานอันแสนจะว่างเปล่าและแสนจะธรรมดาตัวนั้น ก่อนที่จะประกาศด้วยหน้าตาเฉยๆว่า
"ผมอยากจะนั่งทำงานร่วมกับพวกคุณทุกคนด้วย"
ห๊า! ท่านซีอีโอเด็กน้อยจะมานั่งทำงานรวมกับพวกเราด้วย โอ้ว มายกอช นี่เด็กน้อยเค้าคิดอะไรของเค้า เน้นความรักใคร่กลมเกลียวกันในออฟฟิศหรือไง
แล้วถ้ายังงี้ฉันจะแอบเม้าท์กับวิสกี้เพื่อนรักในเวลางานได้ยังไงกันล่ะ ทำไมชีวิตอิสระในห้องทำงานส่วนตัวน้อยๆของฉันต้องถูกลิดรอนไป ทำไมระดับหัวหน้าแผนกอย่างพวกฉันต้องระเห็จออกมานั่งรวมกับพนักงานคนอื่นๆ
แต่เด็กน้อยนั่นก็พูดจริงทำจริง ขณะที่พวกเรายังวุ่นวายกับการจัดโต๊ะทำงาน เอาข้าวของเครื่องใช้สิ่งละอันพันละน้อยขึ้นมาจัดเรียง กรอบรูปแฟนเอย ที่ใส่ปากกาลายกบเคโระ กระถางต้นกระบองเพชร
แต่หันไปมองทางท่านประธานบ้างค่ะ เด็กน้อยเค้าตั้งหน้าตั้งตามีสมาธิในการทำงานหน้าตาเฉย เฉพาะยามเมื่อต้องโทรศัพท์คุยงานสำคัญ เขาถึงจะเข้าไปคุยในห้องกระจกที่อดีตเคยเป็นห้องทำงานของหัวหน้าแผนกต่างๆอย่างพวกฉัน
"ซิส แล้วคราวนี้พวกหนูจะแอบเล่นเฟซกันยังไงอ่ะ" คิตตี้วิตกจริตขึ้นมาตามเคย
ทีมงานฉันเคลื่อนตัวมาจับกลุ่มกันล้อมรอบตัวฉันในทันทีเมื่อเห็นทีท่าไม่ชอบมาพากลของเจ้านายใหญ่
"หรือคุณท่านจะมาแอบมาสอดแนมความเคลื่อนไหวของพวกเรา" สุกรีคิดไปไกล
"นั่นสิ คุณเซนดึระเค้าคิดไงของเค้านะ" ฉันเห็นด้วยกับทีมงาน
"พี่ลินคะ เค้ามีแต่ 'ซึนเดเระ' รึเปล่าคะ" เยลลี่เอ่ยทักท้วงฉายาที่ฉันเรียกเจ้าเด็กน้อยนั่น
"ความหมายเดียวกันก็เป็นอันใช้ได้ค่ะน้องเยล" ในบางครั้งฉันก็เรียกแค่ชื่อเล่นสั้นๆของชื่อเล่นจริงๆของน้องเค้าเพื่อการประหยัดเวลา
"น้องลิน พี่เพ็ญว่าอย่างนี้ไม่โอนะคะ หัวหน้าจะมานั่งทำงานรวมกับลูกน้องได้ยังไง มันขาดความเป็นส่วนตัวนะคะ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ"
คราวนี้พี่เพ็ญสาวใหญ่ประจำแผนกจัดซื้อผู้ซึ่งไม่นิยมความเปลี่ยนแปลงใดๆในชีวิตเคลื่อนตัวเข้ามากระซิบข้างหูฉัน
ขาดความเป็นส่วนตัวของหัวหน้า หรือขาดความเป็นส่วนตัวของพี่เพ็ญเองคะ?
ฉันรู้ว่าพี่เพ็ญก็เหมือนกับคิตตี้ ชอบโทรศัพท์เม้าท์กับเพื่อนสนิทมิตรสหายเป็นชั่วโมงในเวลางาน ใครๆก็ได้ยินกันทั่ว แต่ไม่มีใครเดือดร้อนจากเรื่องนี้ เพราะเอ่อ… ใครๆก็ทำกัน ทุกคนก็ทำงานไปเม้าท์โทรศัพท์เรื่องส่วนตัวกันไป …เป็นเรื่องปกติในออฟฟิศนี้
แต่เอาจริงฉันก็ชักสับสน การนั่งกันแบบเปิดเผยแบบไร้ศักดินากับบรรดาหัวหน้า มันดีหรือไม่ดียังไงกันแน่ ฉันไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน
แต่มันต้องไม่ดีแน่ๆ ไม่งั้นใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กันไปนานแล้ว เพราะเท่าที่ฉันเคยรู้มา ไม่มีบริษัทไหนทำแบบนี้
"นั่นสิคะ แล้วอย่างนี้ความลับบริษัทไม่ออกมาถึงหูพนักงานหรือ" ฉันกระซิบตอบพี่เพ็ญไป
"ผมไม่มีความลับอะไรกับพวกคุณ และฝ่ายบริหารของเราก็ไม่มีความลับอะไรกับพวกคุณเช่นกัน พวกเราทุกคนในบริษัทไม่มีความลับต่อกัน"
ราวกับเด็กน้อยนั่นมีหูทิพย์ ตอนนี้พนักงานห้าสิบกว่าชีวิตเดินเข้ามารุมล้อมจ้องมองดูท่านประธานหน้าเด็กราวกับเป็นตัวประหลาด
"แล้วเอกสารต่างๆที่อยู่ในแฟ้มล่ะคะ เอกสารทางบัญชี ทางการผลิต คุณเซนจะให้พนักงานเดินไปเปิดดูได้ตามสบายหรือคะ คุณเซนเข้าใจไหมคะว่าบางอย่างมันต้องเป็นความลับ เข้าใจกันบ้างไหมคะเนี่ย" พี่เพ็ญแสดงความกล้าหาญทักท้วงออกไป
เอ ฉันชักเริ่มจะสงสัยตงิดๆแล้วว่า พี่เพ็ญมีความลับอะไรซ่อนอยู่ ทำไมถึงออกตัวต่อต้านนโยบายใหม่นี้แรงขนาดนั้น
"เราจะลดจำนวนการพิมพ์เอกสารลง ผมมีนโยบายจะใช้กระดาษให้น้อยที่สุด เอกสารจะถูกเก็บไว้ในรูปแบบไฟล์เท่านั้น เอกสารความลับส่วนบุคคลที่เกี่ยวข้องกับพนักงาน เช่นเรื่องเงินเดือน จะถูกใส่พาสเวิร์ดเอาไว้ เปิดได้เฉพาะผู้ที่เกี่ยวข้อง ตอนนี้เราจะเปลี่ยนมาทำงานกันบนเสิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง จะไม่มีใครเก็บไฟล์ใดๆไว้บนเครื่องส่วนตัวอีกต่อไป ทุกคนจะต้องล็อกอินเข้าระบบทุกครั้งที่เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา"
เสียงฮือฮาพึมพำดังไปทั่ว มันเป็นสิ่งใหม่สำหรับพวกเราจริงๆ
"ส่วนเรื่องที่พนักงานคนอื่นจะแอบมาใช้เครื่องคอมพ์ของเรานั้นไม่ต้องกลัว เพราะหน้าจอของแต่ละคนจะถูกล็อกเอ้าท์โดยอัตโนมัติ หลังจากที่ไม่มีการเคลื่อนไหวบนหน้าจอเกินห้านาที เพราะฉะนั้นสบายใจได้หากคุณเดินไปเข้าห้องน้ำ"
เสียงฮือฮาพึมพำดังไปทั่วแล้วทั่วอีก มันเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญสำหรับพวกเราจริงๆ
"ผมว่าสามนาทีน่าจะเหมาะสมกว่านะครับ" สุกรีหาญกล้าทักท้วงบ้าง
"โอเคครับ สามนาทีที่พวกคุณห่างจะหน้าจอ คุณจะถูกล็อกเอ้าท์ออกโดยอัตโนมัติ นโยบายของบริษัทในเรื่องไอทีและซีเคียวริตี้จะตามออกมาในไม่ช้า ทางแผนกไอทีของเรากำลังปรึกษากับฝ่ายทนายของบริษัทอยู่ครับ" คนผมตั้งอธิบายช้าๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างใจเย็น
เสียงฮือฮาพึมพำดังไปทั่วทุกตารางนิ้ว เหมือนท่านซีอีโอจะมีความคิดที่ก้าวไกลไปกว่าพวกเราหลายสเต็ปนัก
มันคือการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ มันคือการเริ่มต้นใหม่สำหรับพวกเรา!
"การทำงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์เราต้องการออฟฟิศแบบเปิด เพื่อให้พนักงานได้เดินคุยกันได้" คุณเซนดึระยังคงมีไอเดียที่ก้าวหน้าต่อไปเรื่อยๆโดยไม่สนสีหน้างุนงงของพวกเราแม้แต่น้อย
"แล้วอย่างแผนกจัดซื้อนี่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ด้วยหรือคะ" เสียงพี่เพ็ญถามออกไปด้วยน้ำเสียงท้าทาย
วันนี้พี่เพ็ญเค้ามาแรงแซงโค้งมาก ไม่รู้ว่าเพราะพี่เพ็ญอดรนทนไม่ไหวจริงๆที่จะอดเม้าท์ทางโทรศัพท์ในเวลางานแล้ว หรือพี่เพ็ญไม่ได้รู้สึกเกรงใจประธานหน้าอ่อน หรือพี่เพ็ญอยากเป็นตัวแทนของพวกเราในการต่อต้านความอยุติธรรม
"ไม่ว่าคุณจะทำตำแหน่งอะไร แผนกไหน ทุกแผนกต้องการหัวคิดที่สร้างสรรค์ครับ อย่างคุณเพ็ญศรีนี่ แผนกจัดซื้อใช่ไหมครับ ยิ่งต้องสร้างสรรค์ใหญ่เลย คุณจะแค่คิดว่าซัพพลายเออร์เจ้าไหนให้ราคาดีกว่าเท่านั้นไม่พอ แต่ต้องผนวกรวมไปกับว่าเค้าส่งของตรงเวลาไหม เค้าเสนอสิ่งที่ดีที่สุดที่เค้ามีอยู่ให้เราหรือเปล่า" น้ำเสียงและสีหน้ายังคงเรียบเฉยขณะอธิบาย
โอววววว…..
เสียงฮือฮาดังไปทั่ว ฉันคิดว่าไม่ใช่เพราะความหลักแหลมของเจ้านายใหม่ในการแจกแจงเรื่องของความสร้างสรรค์ที่จำเป็นต่อแผนกจัดซื้อ
แต่ทุกคนกำลังทึ่ง ว่าคุณเซนจำ
ชื่อของพี่เพ็ญได้ยังไง!
แล้วฉันก็คิดไปไกลกว่านั้น เจ้าเด็กนี่จะรู้จักชื่อของยามหน้าบริษัทด้วยหรือเปล่านะ หรือชื่อของแม่บ้านล่ะ หาเรื่องทดสอบดีกว่า
"แล้วตำแหน่งยามล่ะคะ ต้องสร้างสรรค์ไหม" พี่เพ็ญยังไม่ยอมแพ้ ยกนี้สนุกมาก ขอบอก!
"เท่าที่ผมสังเกตดูนะครับ คุณประยุทธ์แกเป็นคนสร้างสรรค์พอตัว แกจัดให้ที่สำหรับให้รถจักรยานยนต์จอดแบบเป็นระเบียบ"
"บร๊ะเจ้า! คุณเซนรู้จักชื่อลุงยุทธ์ด้วย!" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกรอบ
หน้าตาก็ออกจะไร้ใจ แต่ทำไมรู้จักชื่อพนักงานไปทั่ว
"เจ๊ลินพูดอะไรบ้างสิครับ" น้องเอกกระซิบข้างหูฉัน น้องเอกเป็นเด็กที่ความจริงแล้วมาฝึกงานด้านบัญชี แต่ชอบเข้ามาป้วนเปี้ยนที่แผนกฉัน
"แล้วห้องทำงานเก่าของคุณเซนล่ะ ตอนนี้ทำเป็นห้องประชุมอีกงั้นหรือคะ" ฉันตอบสนองน้องเอก โดยการเปลี่ยนเรื่อง
"ผมให้จัดเปลี่ยนเป็นมุมพักผ่อนของพวกเราทุกคน มีชั้นหนังสือนิตยสาร และเราจะตกแต่งห้องด้วยโซฟาแบบต่างๆของบริษัทเรา ใครอยากจะเข้าไปนั่งเล่นตอนไหน หรือใช้เป็นที่โทรศัพท์คุยกับใครเมื่อไหร่ ก็ตามสบาย จะนอนพักสายตาซักงีบช่วงบ่ายๆก็ยังได้นะครับ"
"ห้ะ!"
"โอ้ว! ไม่เคยมีมาก่อน"
"อิหยังวะ?"
"เฮ้ย! นั่งเล่นในเวลาทำงานเนี่ยนะ!"
เสียงฮือฮาของพนักงานดังขึ้นเป็นรอบที่ล้านสำหรับวันนี้ ฉันเองก็จ้องมองคุณเซนอย่างประหลาดใจ โอเค คนเราต้องมีความคิดสร้างสรรค์ แต่การมีห้องให้คนไปนอนเล่นนั่งเล่นบนโซฟาในที่ทำงานแบบนี้ มันสร้างสรรค์เกินไปหน่อยมั้ย
แต่แม้เรื่องห้องนั่งเล่นจะเป็นเรื่องใหญ่ตอนนี้ ฉันก็อดที่จะแอบสำรวจการแต่งกายของคนหน้าเด็กไม่ได้ วันนี้เค้ามาด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม แล้วก็ยีนลักษณะเดิม เอ หรือจะใส่ตัวเดิมซ้ำๆกันเป็นอาทิตย์ แล้วนี่จะคุมโทนสีเสื้อผ้าไปถึงไหน ในชีวิตเค้าเคยใส่เสื้อสีแดงหรือสีเหลืองบ้างหรือเปล่า
"บริษัทเราขายโซฟา ผมอยากให้พวกคุณได้มีโอกาสใช้เวลากับโซฟาของแผนกออกแบบเค้าบ้าง"
กลับมาเรื่องห้องนั่งเล่น… คือยังไง ไม่เข้าใจ?
"ผมรู้ว่า โซฟาของเราราคาอาจจะสูงไปหน่อย หลายคนอาจจะไม่สามารถเป็นเจ้าของได้ และหลายคนคงยังไม่เคยใช้เวลานั่งโซฟาของเราเกินห้านาที ตอนนี้ก็เป็นโอกาสของพวกคุณแล้วที่จะทำความรู้จักสนิทสนมกับโซฟาของเราให้มากขึ้น"
คำพูดนั้นหากฟังเผินๆดูจะเหมือนจะเป็นการให้ความสำคัญกับพนักงานอย่างยิ่ง แต่หากฟังดีๆ…
คุณเซนเค้ากำลังแอบแขวะฉันอยู่ต่างหาก! จะบอกว่าราคาโซฟาที่ฉันออกแบบมันสำหรับไฮโซโดยเฉพาะเรอะ! เอ้อ… ก็ใช่ ขนาดฉันเองยังต้องเก็บเงินตั้งนาน กว่าจะได้ผลงานของตัวเองไปประดับบ้านสักตัวหนึ่ง นี่ขนาดได้ราคาพนักงานแล้วด้วยนะเนี่ย
แต่ถึงงั้นก็เถอะ แหม พ่อเซนดึระ พ่อช่างแขวะ!…


กว่าจะกลับถึงบ้านก็ห้าทุ่ม…
ผมจอดจักรยานคู่ใจไว้ที่โรงจอดรถ แล้วเดินตามทางเดินโรยกรวดผ่านสวนญี่ปุ่นเล็กๆเข้ามาในบริเวณโถงของบ้าน และเมื่อเปิดประตูเลื่อนเข้ามาข้างใน ก็เห็นเจ้าเด็กห้าวกำลังนั่งเล่นเกมอยู่กับพ่อ ทั้งสองไม่ได้หันมาสนใจผมเลย
หลังจากยืนมองเด็กทรงผมรากไทรหัวสีฟ้าตรงหน้าอย่างเบื่อหน่ายอยู่ครู่หนึ่ง และก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครตระหนักถึงการมีตัวตนของผม ผมจึงต้องแก้เขินตัวเองที่ถูกเมิน โดยการเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำแร่จากขวดใส่แก้วจนเต็มแล้วยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะรินเติมให้เต็มแก้วอีกรอบ แล้วเดินถือแก้วตรงมาที่โซฟาที่พ่อกับเด็กห้าวนั่งกันอยู่
ผมเหวี่ยงเป้ที่สะพายอยู่ไปบนพื้นข้างตัว แล้วทรุดลงนั่นที่โซฟาตัวเล็กข้างๆ
แม้จะรำคาญทรงผมที่ปิดหน้าปิดตาของเจ้าเด็กคนนี้มาก อยากจะลุกขึ้นไปเอากรรไกรมาตัดปอยผมข้างหน้านั่นออกให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องทำไม่รู้ไม่ชี้ เพราะอันที่จริงก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเค้า แถมพ่อผมก็ชอบให้ท้ายเจ้าหลานชายคนเดียวคนนี้เหลือเกิน
"ที่โรงเรียนเค้าว่าไงบ้าง"
ผมถามออกไป ปรายตาไปทางเจ้าหัวฟ้า ก่อนที่จะปรายตามองไปทางพ่อ แล้วปรายตากลับมาที่เจ้าหัวฟ้า
แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจผม ผมรู้ งอนผมกันอยู่ล่ะสิท่า
เก้อไป… ก็เลยต้องแก้เก้อด้วยการยกแก้วขึ้นดื่มน้ำแร่อีกครั้ง
"พ่อติดประชุมสำคัญจริงๆ ขอโทษที่ไปหาไม่ได้ แล้วคุณครูเค้าว่าไงบ้าง" ผมพยายามอีกครั้ง
ถือว่ายอมง้อละกัน ต้องยอมๆเค้าหน่อย ไหนๆวันนี้ผมก็โหดไปนิดที่ไม่ยอมไปหาเค้าที่โรงเรียนตอนเกิดเรื่อง ทั้งๆที่ความจริงผมควรจะไปนะ ลูกผมเค้าเพิ่งจะเข้าเรียนที่นี่แท้ๆ
"ก็ไม่ว่าไง"
ในที่สุดเด็กหัวฟ้าก็ตอบมา คงรู้ว่าผมไม่ได้ง้อใครบ่อยๆ
แต่คุณลูกชายก็ยังไม่ยอมหันมามองผมเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ทีวีจอใหญ่นั่น มือยังคงไม่ว่างจากจอยสติ๊ก ผมมองตาม นี่มันเกมบ้าอะไรกัน เลือดสาดขนาดนี้ เหมือนจริงอีกต่างหาก แล้วมันเหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัยเรอะ
ผมหมายความว่า มันเหมาะกับคนวัยชราอย่างพ่อผมด้วยหรือ เดี๋ยวก็ได้หัวใจวายกันพอดี
"ครับ!" ผมย้ำ
"ห้ะ?" เจ้าหัวฟ้าย้อน
"เฮ้ย คุณเรนครับ นี่พ่อเอง พ่อนะเว้ยเฮ้ย พูดกับพ่อต้องลงท้ายด้วยครับ"
แม้จะพยายามสั่งสอน แต่ผมก็อดสะท้อนใจในรอยฟกช้ำบนโหนกแก้มใสนั่นไม่ได้ เจ็บมากไหมลูก…
"ทีพ่อพูดกับปู่ไม่เห็นลงท้ายด้วยครับเลย" คำยอกย้อนที่กลับมาทำเอาผมหมั่นไส้
"ก็พ่อโตแล้ว" ผมเถียงข้างๆคูๆกลับไปบ้าง
ได้เลย! อยากจะต่อปากต่อคำกันใช่ไหม
"ต่างกันตรงไหน?"
ดูคุณเรนเค้านะครับ เถียงคำไม่ตกฟากนะครับ ผมเหลืออดจริงๆ ปู่เค้าเลี้ยงมายังไงเนี่ย
ใช่ครับ พ่อของเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้คือผมเอง ผมชื่อเซน ส่วนปู่ของเจ้าเด็กนี่ ก็คือพ่อของผม เขาชื่อคุณราเชนทร์
"มะพร้าว คุณเซนกลับมาแล้ว มาเอากระเป๋าคุณเซนไปเก็บด้วย"
พ่อผมตัดบทโดยการตะโกนเรียกพ่อบ้านเก่าแก่ หรืออีกนัยหนึ่ง คุณมะพร้าวนี่คือเลขาส่วนตัวของพ่อผมเลย แทบจะตัวติดกันตลอด ทั้งขับรถให้ ทั้งพาไปหาหมอ ทั้งดูแลทุกสิ่งทุกอย่างภายในบ้านหลังนี้ รวมไปถึงเจ้าเรน …และตัวผมด้วย
"เซน อย่าเพิ่งกวนพวกเราได้ไหมลูก ไปอาบน้ำอาบท่าก่อน ขอปู่กับหลานเค้าจบเกมนี้กันก่อน"
ดี! ให้ท้ายกันอย่างนี้เข้าไป เอาเข้าไป ปู่หลาน
"ไม่ต้องครับคุณมะพร้าว เดี๋ยวผมเอาขึ้นไปเองได้ คุณมะพร้าวไปนอนเถอะครับ"
ผมยิ้มให้พ่อบ้านเก่าแก่ของเราเมื่อเขาพยายามจะเข้ามาหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนพื้นข้างโซฟาที่ผมนั่งอยู่ ผมหยิบเป้ถอยหนี แต่คุณมะพร้าวก็ยื้อเป้ไปจากมือผมจนได้
"คุณเซนหิวไหมครับ ให้ผมต้มมาม่าให้ไหม พอดีเอ่อ… ผมเห็นคุณชอบลงมาทานมาม่าตอนดึกๆ"
คุณมะพร้าวช่างสังเกตเหมือนเช่นเคย ชายวัยห้าสิบกว่าๆคนนี้ดูแลคนในบ้านเรามาหลายรุ่นแล้ว สมัยผมเด็กๆ ทุกครั้งไม่ว่าผมจะเกเรเกตุงแค่ไหนที่โรงเรียน ก็คุณมะพร้าวนี่แหละที่เป็นคนไปเคลียร์กับคุณครู เป็นคนไปรับผมกลับบ้าน
ส่วนพ่อผมน่ะรึ มีแต่งาน งาน และงาน
"ขอบคุณครับ แต่วันนี้คงไม่ล่ะครับ ผมเหนื่อยมาก เดี๋ยวคงอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย"
ผมถอยหายใจมองไปทางสองปู่หลาน สองคนนั่นยังคงเล่นเกมกันต่อไปอย่างใจจดใจจ่อโดยไม่มีทีท่าว่าจะหันมาสนใจผม โอเค ผมผิดเอง ผมไม่ไปหาลูกที่โรงเรียนเมื่อตอนเช้า แถมผมก็ยังอยู่ทำงานจนเย็น ต่อด้วยไปกินเหล้ากับเพื่อนจนกลับบ้านดึกดื่นอีก
แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ ก็แค่เจ้าเรนโดนเพื่อนผู้หญิงต่อย! เรื่องของผมตอนผมอายุเท่ามันนี่ร้ายแรงกว่านี้หลายเท่า
แล้ววันนี้ก็เป็นวันเข้างานอย่างเป็นทางการวันแรกของผม เรื่องนี้น่าจะสำคัญกว่าเรื่องของเจ้าเรนหลายเท่า แต่พ่อผมเค้าก็ไม่คิดจะถามไถ่กันบ้างเลย พ่อไม่สนใจรึว่าผมเข้าบริษัทวันแรกเป็นไงบ้าง นี่อยู่ดีๆเค้าก็โยนงานทั้งหมดมาให้ผม แล้วให้ผมไปเรียนรู้แหวกว่ายสายน้ำฝ่าคลื่นทั้งหมดด้วยตัวเอง ยังดีนะที่ผมยังพึ่งพาคุณไมตรีมือขวาของพ่อได้
พ่อนะพ่อ…
"งอนกันเป็นทอดๆเลยนะครับ บ้านนี้" คุณมะพร้าวโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูของผมเหมือนเห็นสายตาน้อยใจของผมที่กำลังส่งตรงไปถึงพ่อ
"หึ" ผมได้แต่ส่งเสียงเหนื่อยหน่ายกลับไป
และหลังจากดูทีท่าว่าจะไม่ได้รับการตอบสนองใดๆจากพ่อของผมและลูกชายของผมอีก ผมก็ตัดสินใจเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง และตรงเข้าห้องน้ำอาบน้ำโดยทันที
วันนี้ช่างเป็นวันที่เหน็ดเหนื่อยจริงๆ…
ผมใช้เวลาในห้องน้ำนานกว่าปกติ น้ำอุ่นจากฝักบัวทำให้ผมผ่อนคลายจนอยากจะยืนแช่นานๆและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
วันแรกในการทำงานทำเอาผมอ่อนล้ากว่าที่คิด
กว่าจะเดินไปทักทายกับพนักงานอย่างใกล้ชิดจนครบทุกแผนกในฐานะผู้บริหารคนใหม่ก็กินเวลาไปเกือบครึ่งวัน คุณไมตรีมือขวาของพ่อบอกว่าไม่จำเป็นที่ผมต้องเดินเข้าไปหาพนักงาน แต่ขอโทษ ผมมันผู้บริหารรุ่นใหม่นะครับ ต้องเน้นใกล้ชิดพนักงานไว้ก่อนครับ ทรัพยากรบุคคลคือสมบัติล้ำค่าของบริษัท
และคุณไมตรียังเตือนผมอีกว่า ผมควรใส่สูทมาที่ทำงานในวันแรก
เพื่อ?
ผู้บริหารยุคใหม่สมัยนี้ใครเขาใส่สูทกันบ้าง ดูสตีฟจ๊อบ ดูพี่มาร์คซัคเคอร์ แนวเสื้อยืดกางเกงยีนกันทั้งนั้น แล้วนี่ผมกับเสื้อเชิ้ตดำตัวโปรด แค่นี้ก็เท่จะแย่อยู่แล้ว
คุณไมตรีดูจะเป็นเจ้าแห่งขนบโบราณไม่พอ หัวหน้าแผนกออกแบบของบริษัทเรานี่น่าจะโบราณตามมาติดๆเช่นกัน
ตอนที่พ่อผมให้ข้อมูลตอนแรกว่าเป็นผู้หญิงอายุเกือบสี่สิบแล้ว ผมก็ไม่ได้คิดอะไร คนสมัยใหม่อย่างผมไม่สนใจเรื่องของอายุกันอยู่แล้ว ขอให้แค่ทำงานดีมีความคิดทันสมัยก็พอ
แต่ผมถึงกับต้องอุทานในใจตอนเปิดดูแค็ตตาล็อกของบริษัทว่า
ซวยล่ะ! ต้องทำงานกับมนุษย์ป้าหรือนี่
สไตล์ของคุณลลินเค้า… ป้าจริงๆ! ลายดอกกุหลาบเกลื่อนไปทุกคอลเลคชั่น
ถึงผมจะเรียนและทำงานอยู่ต่างประเทศมาโดยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมานี่ แต่ผมก็รู้จักคำว่า 'มนุษย์ป้า' นะฮะ
ตอนอยู่ญี่ปุ่นผมก็พอจะเล่นโซเชียลบ้างเพื่อติดตามเทรนด์การออกแบบในเมืองไทย เห็นคนรุ่นใหม่เค้าพูดถึงมนุษย์ป้าในแง่ดุเดือดเผ็ดร้อนกัน เล่นเอาผมใจสั่นสะท้านถ้าจะต้องกลับมาทำงานกับมนุษย์ป้าพวกนี้จริงๆ ผมล่ะเกลียดความจุกจิกกวนใจเป็นที่สุด ผมมันประเภทเน้นพูดตรงๆสั้นๆ ไม่เน้นดราม่า
ตอนที่ตัดสินใจว่าจะกลับมาอยู่ไทยถาวร ผมก็เริ่มหาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับบริษัทของเราเตรียมๆไว้ตั้งแต่ตอนยังอยู่ที่โน่น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยจะสนใจ เว็บของบริษัทตัวเองก็ยังดูแค่ผ่านๆ ผมคิดว่ามันคือบริษัทของพ่อ ไม่ใช่ของผม ผมไม่อยากยุ่ง
เอาเข้าจริง ผมไม่เคยคิดจะกลับมาอยู่เมืองไทย ผมเคยคิดวางแผนไว้ว่าจะให้พ่อส่งเจ้าเรนไปเรียนต่อที่โน่นด้วยซ้ำ แต่แล้วอาการป่วยของพ่อมาเร็วและมาหนักกว่าที่ทุกคนคาดคิด
มันทำให้ผมตัดสินกลับมาเมืองไทย แต่ด้วยเงื่อนไขว่าห้ามพ่อเข้ามาก้าวก่ายการบริหารงานบริษัทซึ่งจะเปลี่ยนไปเป็นตามแนวทางของผม …ซึ่งพ่อก็ยอม
และก็แน่นอน สิ่งแรกที่ผมต้องเปลี่ยนโดยด่วนคือสไตล์การออกแบบของบริษัทเรา ยุคนี้นี่มันไม่ใช่แนวดอกไม้บานเต็มสวนแล้วหรือเปล่าวะ
แต่จะโละป้าทิ้งไปง่ายๆก็คงจะไม่ได้…
เพราะปัญหามันติดอยู่ตรงที่ว่าป้าคนนี้เขาเป็นคนโปรดของพ่อ คุณราเชนทร์แกพูดถึงป้าคนนี้บ่อยมาก ว่าป้าแกเป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟกต์อย่างงั้นอย่างงี้ มีชีวิตชีวาอย่างโง้นอย่างงั้น
ครับพ่อ แต่มีอย่างที่ไหนครับ ผมนัดประชุมเปิดตัววันนี้ ป้าแกก็ไม่เข้า อ้างว่ามีธุระทางบ้าน นี่ประธานบริษัทนัดนะคร้าบ โดดประชุมซะงั้น
ยอมรับเลยว่าตอนนั้นผมโกรธมาก จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการที่ตัวเองเป็นหัวหน้าแผนกแล้วเห็นเรื่องส่วนตัวสำคัญกว่าเรื่องงาน
…ขนาดลูกชายของผมโดนต่อย ผมยังไม่สนเลย
นึกไปถึงเมื่อตอนสายๆที่ห้องกาแฟ เห็นชุดเดรสลายดอกไม้สีสันจัดจ้านนั่นแล้ว ผมก็แน่ใจทันทีว่าต้องเป็นคุณป้าแน่ๆ ก็ลายดอกไม้บนตัวของคุณป้ามันลายเดียวกันกับลายบนโซฟาโปรดักต์ของบริษัทเราเป๊ะ บวกกับก่อนหน้านี้ผมนั่งดูแฟ้มของพนักงานทั้งบริษัทมาแล้ว ผมคิดว่าผมจำชื่อกับจำหน้าพนักงานได้ทุกคนแล้วนะ
พอเจอคุณป้าตัวจริงเข้าโดยบังเอิญ ผมก็เลยแกล้งไม่แนะนำตัวเสียงั้น แล้วก็ดูเหมือนคุณป้าจะเข้าใจผิดไปอีกว่าผมเป็นเด็กใหม่ ก็แน่นอน ใบหน้าผมมันไม่สัมพันธ์กับอายุ ใครๆก็บอก
แต่เอ่อ จะว่าไป… คุณป้าเองก็เหมือนกัน นี่ถ้าไม่เปิดดูแฟ้มประวัติกันมาก่อนนี่ ไม่รู้เลยนะว่าผู้หญิงคนนี้จะอายุเกือบสี่สิบแล้ว หน้าตาท่าทางแกดูไม่เข้าข่ายที่จะมีอายุอยู่ในโซนนั้นเลย ตาโตๆที่ดูสดใสร่าเริงตลอดเวลานั่นก็ทำให้แกไม่ได้ดูแก่ขนาดน้าน
อ้อ แล้วก็ที่ร้านเหล้าของเจ้าเวฟเมื่อกี้ คุณป้าเค้าเฟี้ยวมาก นี่มันวันจันทร์นะครับ คุณป้ากินเหล้าดึกๆดื่นๆตั้งแต่ต้นอาทิตย์ของการทำงานเนี่ยนะ
แล้วพรุ่งนี้จะตื่นมาทำงานไหวไหมนั่น นี่คงถือว่าตัวเองอยู่มานาน แล้วก็เป็นคนโปรดของพ่อผม คิดจะทำอะไรตามใจไปซะทุกอย่าง
มนุษย์ป้าจริงๆ!
ส่วนผมไปที่ร้านเหล้านั่นทำไมน่ะเหรอ ความจริงผมไม่ได้อยากกินเหล้าตั้งแต่วันทำงานวันแรกอย่างนี้หรอก เข้าโรงงานมาทั้งบ่ายก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว แต่เพราะไอ้เวฟมันเป็นเพื่อนรักเก่าแก่ของผม ผมปฏิเสธมันไม่ลง
"ก็ตั้งแต่มึงกลับจากญี่ปุ่น กูยังไม่ได้เจอมึงเลยไอ้เซน แล้วพรุ่งนี้กูก็ต้องไปยุโรปอีกนานหลายอาทิตย์ กูก็อยากจะอัญเชิญมึงมาเยี่ยมเยียนผับเปิดใหม่ของกูก่อน เผื่อจะได้ให้พนักงานที่นี่เค้ารู้จักหน้าตามึงเอาไว้ ผู้บริหารระดับสูงอย่างมึงมันมีต้องพาลูกค้ามาเอ็นเตอร์เทนกันแน่นอน แล้วมึงจะไปที่ไหน ถ้าไม่ใช่ที่ผับกู"
ไอ้เวฟมันคือเพื่อนคนเดียวที่ผมยังติดต่ออย่างเหนียวแน่นสม่ำเสมอ เมื่อก่อนเราตัวติดกันมาก เราเรียนด้วยกันมาตลอด ตั้งแต่อนุบาลยันประถมมัธยม แต่มรสุมชีวิตของผมก็ทำให้เราต้องแยกจากกัน เลเวลความกล้าซ่าส์บ้าบิ่นของผมกับมันนี่ไม่น้อยหน้ากัน แต่มันรอด ส่วนผม… ไม่รอด
แต่แม้ผมจะไปมีสังคมใหม่เปลี่ยนไปอย่างสุดกู่ ผมกับมันก็ไม่อาจตัดขาดจากกันได้ คงเป็นเพราะจิตวิญญาณเราโคลนนิ่งกันและกันไปมา ยากที่จะไปคบหาสนิทใจกับใครอื่น
"ไอ้เวฟ กูเปลี่ยนไปแล้วนะเว้ย"
ถึงผมจะรู้ว่าเบื้องลึกลงไปที่สุดในจิตใจ ผมคงยังเป็นคนเดิม แต่ผมก็ต้องปรามมันไว้ก่อน เดี๋ยวมันจะมาคาดหวังมากมายกับผม
"เป็นคนดี เอาการเอางาน เหล้าบุหรี่ไม่แตะ ยาไอซ์ไม่มอง ผู้หญิงไม่ยุ่ง งั้นสิ" มันทำหน้าเยาะ ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ
"คนเราก็ต้องมีบทเรียนกันบ้างสิวะ กูเป็นคนดีแล้ว นี่ไงตัวอย่าง แค่เบียร์หนึ่งแก้วเท่านั้นสำหรับคืนวันจันทร์" ผมยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบบ้าง
ใครจะไปโชคดีเหมือนอย่างมัน มาถูกทางตลอด สมใจใฝ่ฝันของมันแล้ว อยากเป็นเจ้าพ่อผับบาร์ก็ได้เป็น ตอนนี้ขี้เกียจนับแล้วว่ามันมีผับ หรือภาษาของผมคือร้านเหล้า ในกรุงเทพทั้งหมดกี่แห่ง เห็นเปิดใหม่ทุกปี ทำเลแต่ละที่ก็เด็ดๆทั้งนั้น เหมือนอย่างที่นี่เป็นต้น
ผมมองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ
ผับของไอ้เวฟเป็นผับเล็กๆแต่มีรสนิยมเริ่ดหรูใจกลางทองหล่อ แถมเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่นี่ก็นั่งนุ่มไม่เลวเลย มันสั่งจากไหนวะ ไม่ใช่ยี่ห้อในไทยแน่ๆ ก็ผมรู้จักเก้าอี้ทุกรูปแบบของทุกบริษัทในเมืองไทย
"ก็บริษัทมึงไม่เปิดไลน์ผลิตเก้าอี้หรือไม่ก็โซฟาสำหรับผับบาร์ซะที กูก็ต้องสั่งจากนอก เก้าอี้ตัวนี้กูสั่งจากไอร์แลนด์เลยมึง เขาผลิตให้พวกไอริชผับ" เหมือนเจ้าเวฟจะเดาใจผมออก ว่าผมกำลังหมกมุ่นอยู่กับเก้าอี้ตัวที่ผมกำลังนั่งอยู่
มันช่างรู้ใจผม เพราะอย่างนี้ไงผมถึงแยกขาดจากมันไม่ได้ซะที แม้พ่อผมจะไม่อยากให้เราคบกัน
"เก้าอี้ตัวนี้มันก็นั่งนุ่มอยู่นะเว้ย แต่ก็เหมือนว่าพอนั่งนานๆไปจะไม่สบายตูดยังไงก็ไม่รู้" ผมตั้งข้อสังเกต
"นั่นล่ะที่กูต้องการ เพราะถ้านั่งสบายไปแขกก็จะนั่งนาน เคาน์เตอร์บาร์อย่างนี้มากันคนสองคน แต่สัสเอ้ย นั่งกันสองชั่วโมง แล้วแม่งสั่งเบียร์ขวดเดียว"
"มึงควรไปเป็นเซลล์บริษัทกู" ผมจริงจัง เพื่อนผมมันมีเซ้นต์ของการรู้ใจมนุษย์สูงมาก
"โอ้ บริษัทมึง บายอ่ะครับ แม่งลายดอกไม้หวานแหววสีสันจัดจ้านขนาดนั้น" คุณเวฟเขาทำหน้าขยะแขยงชอบกลเวลาพูดถึงโปรดักต์ของบริษัทผม
"เออ ก็กูกำลังจะมาเปลี่ยนนี่ไง คือยุคพ่อกูอ่ะ งานดีไซน์อยู่ในกำมือของคุณป้าเค้า ก็ออกมาเป็นอย่างที่มึงเห็นนั่นล่ะ"
"ป้าไหนวะ มึงมีพี่สาวพ่อมาทำงานที่บริษัทด้วยเรอะ"
"เฮ้ย ไม่ใช่ กูหมายถึงหัวหน้าแผนกออกแบบผลิตภัณฑ์บริษัทกูน่ะเขารุ่นป้า"
"อ่อ บรรลัยเลย แล้วนี่จะสู้โลกยุคใหม่ไหวเร้อ" เจ้าเวฟทำท่าเห็นอกเห็นใจผม
"เค้าคนโปรดพ่อกูด้วย ยังไม่รู้จะเขี่ยออกยังไงดี"
"เฮ้ย แต่ก็ไม่แน่มึง เค้าอาจมีประโยชน์อยู่บ้าง แบบประสบการณ์แน่น ไรงี้ป่าววะ"
"ไม่รู้ว่ะ ก็รอดูกันต่อไป" ผมถอนหายใจ
"เออ มึงนี่เปลี่ยนไปจริงๆ เหมือนในหัวจะมีแต่เรื่องงานนะเนี่ย พอๆ พอได้แล้ว มาผับกูก็มาแต่ตัวก็พอ เอาหัวสมองเรื่องงานทิ้งไว้ที่บริษัท" เพื่อนทำหน้าสั่งสอน ก่อนที่มันจะรีบเปลี่ยนเรื่อง "เออ ว่าแต่วันนี้มึงกินมากกว่าหนึ่งแก้วก็ได้ป่าววะ มึงเอาจักรยานมาไม่ใช่เรอะ ตำรวจไม่น่าเรียกมึงตรวจแอลกอฮอล์นะ" คงกลัวผมจะดึงเข้าสู่โหมดปรับทุกข์เรื่องงานอีก
"กูดูมาแล้ว พรบจราจรทางบกฉบับที่ 12 ห้ามขี่จักรยานขณะเมาสุรา"
ผมเปิดเว็บหาข้อมูลมาแล้วจริงๆ เรื่องกฎหมายจราจรนี่ผมระวังเป็นพิเศษ สงสัยติดนิสัยมาจากที่ญี่ปุ่น
"เชี่ย! ไทยมีกฎหมายห้ามเมาแล้วปั่นด้วยเหรอวะ" เพื่อนเวฟทำหน้าประหลาดใจอย่างจริงจัง
"ปรับห้าร้อยแน่ะมึง"
แต่ก่อนที่ผมกับไอ้เวฟจะได้วิเคราะห์กันเรื่องของเมาแล้วปั่นกันต่อไป ผมก็ได้ยินเสียงทักทายมาจากทางด้านหลัง
"อ้าว! น้องนี่เอง พี่ว่าแล้ว มองจากข้างหลังเห็นทรงผมตั้งๆแบบนี้ เจอกันอีกแล้วนะจ๊ะน้อง"
เสียงร่าเริงแบบนี้คุ้นๆมาก ผมหันขวับไป
อ้าว คุณป้า! แหม้ อายุยืนจริง…


เจ้าเด็กน้อยหน้าตาเย่อหยิ่งคนนั้นคือคุณเซน!
พัง!
หลังจากที่เมื่อวานตอนบ่ายฉันได้สงบสติอารมณ์ตัวเอง และนั่งทบทวนถึงสิ่งที่จะมาคุยกับท่านประธานคนใหม่แล้ว เช้าวันนี้ฉันอุตส่าห์มาถึงที่ทำงานด้วยอารมณ์อันแจ่มใสแต่เช้าตรู่
แล้วนี่คืออะไร? เฮลโหล? ฉันโดนหลอก!
เจอกันตั้งสองครั้งสองคราแล้ว ทั้งที่ห้องกาแฟแล้วก็ที่ร้านเหล้า เอ๊ย ผับ แต่ไม่คิดจะแนะนำตัวเองกันบ้างเลยนะ ปล่อยให้ฉันเป็นยัยเป๋ออยู่ฝ่ายเดียว
นึกถึงคำทักทายที่ฉันหยอกคุณเซนเมื่อวานตอนเจอกันที่ผับแล้วก็อับอายตัวเอง
'น้องเพิ่งจะมาทำงานวันแรก น่าจะรีบกลับบ้านไปพักผ่อนนะจ๊ะ งานที่บริษัทเราหนักอยู่นา'
แล้วคุณเค้าก็ผสมโรงตอบกลับมา
'หรือครับ ผมดีใจนะครับที่ได้ทำงานกับบริษัทที่งานหนักๆแบบนี้'
'มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะจ๊ะ พี่อยู่มานาน รู้จักบริษัทนี้ดีกว่าใครๆ เราสบายๆชิวๆ ขนาดวันนี้เป็นวันเปิดตัวท่านประธานคนใหม่ พี่ยังหลบได้เลย'
แต่ไม่ ฉันจะอายไม่ได้ ฉันต้องโกรธสิ คุณเซนเธอหลอกฉัน โกรธนะ นี่โกรธแล้ว!
"ก็ในเมื่อคุณเซนรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าดิฉันชื่อลลิน เป็นพนักงานในบริษัทของคุณ เป็นหัวหน้าแผนกออกแบบ ตามประสาเจ้านายที่ดีที่เข้ามาใหม่ ก็ต้องแนะนำตัวกันไหมคะ"
แต่ถึงจะมีอารมณ์โกรธแค่ไหน ฉันก็อดจ้องมองเจ้านายหนุ่มน้อยละอ่อนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ไม่ได้
เมื่อวานก็มาทำงานวันแรกด้วยเชิ้ตดำกางเกงยีน ไม่ใส่เนกไท ไม่มีสูท วันนี้ก็ไม่ต่างจากเมื่อวาน เปลี่ยนจากเชิ้ตดำเป็นเชิ้ตเทา ทรงผมเดียวกับเมื่อวานเป๊ะ ผมที่ตั้งโด่อยู่ทั้งหัวนั่นใส่เจลหรือกาวลาเท็กซ์มา ถ้าจะปล่อยให้ปรกหน้าปรกตาบ้าง หน้าตาก็ไม่มีเด็กไปกว่านี้แล้วล่ะ
แน่ใจนะว่าสามสิบสองแล้ว ผู้ชายอะไรทำไมหน้าเด็กขนาดนี้ แถมหน้าใสกิ๊กด้วย หนวดเคราไม่มีโผล่แหรมมาให้รำคาญใจ
เอ… หรือฉันควรจะแนะนำให้เค้าไว้หนวดดี ถ้าหน้าตาดูแก่กว่านี้ขึ้นมาบ้าง บางทีอาจจะได้รับความเกรงใจจากฉันขึ้นมานิดๆหน่อยๆ
"ก็ผมนัดหมายเวลาสำหรับแนะนำตัวแล้วไงครับ เมื่อวานตอนเก้าโมงเช้า คุณตั้งใจไม่เข้าร่วมประชุมเอง"
คำตอบหน้านิ่งๆนั้นทำเอาฉันอยากจะกรี๊ด นี่ตั้งใจกวนอารมณ์กันชัดๆ หน้าเด็กไม่พอ นิสัยก็เด็กอีก
"ดิฉันติดธุระสำคัญทางบ้าน มาไม่ได้ ก็ต้องเข้าใจกันบ้างนะคะ"
"มีธุระอะไรสำคัญไปกว่าการประชุมใหญ่เปิดตัวประธานคนใหม่ของบริษัทในตอนเช้าวันจันทร์ ในเวลาทำงาน อีกหรือครับ"
ฉันต้องพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ โอเค เด็กน้อยอยากโชว์พาว ปล่อยไป
"แล้ววันนี้คุณลลินไม่แฮ้งค์หรือครับ เก่งจัง ยังมาทำงานได้แต่เช้า"
เห็นแววตาใสซื่อของคนผมตั้งตรงหน้า แล้วอยากจะปราดเข้าไปทุบซักอึ้กสองอึ้ก
"ก็เก่งพอๆกับท่านประธานล่ะค่ะ มาทำงานวันแรก ก็ฉลองซะดึกเลย" ฉันพยายามตอบโต้
"อ่อ ผมกินเบียร์ไปแค่แก้วเดียวน่ะครับ จะให้เข้าหาค็อกเทลสี่ห้าแก้วเลยตั้งแต่วันจันทร์นี่ก็คงไม่ไหว"
กรี๊ด!!! นี่แอบสังเกตด้วยว่าโต๊ะของพวกฉันสั่งอะไรกัน สอดรู้เรื่องส่วนตัวของพนักงานเป็นที่สุด
แต่นั่นก็ยังไม่น่ากรี๊ดเท่ากับหัวข้อที่เราคุยกันถัดมาเรื่องของแนวทางการออกแบบโซฟาของบริษัทซึ่งเป็นหน้าที่รับผิดชอบของฉันโดยตรง
"ผมอยากจะเปลี่ยนสไตล์ของโปรดักต์ของบริษัทเรา"
ใจหนึ่งก็เกลียดความตรงแบบไม่อ้อมค้อมนี้ แต่อีกใจฉันก็นึกนิยม ดี! เข้าประเด็นกันตรงๆไปเลย
"ผมว่าเทรนด์สมัยนี้และในอนาคตน่าจะเป็นสไตล์มินิมอล เรียบๆและเข้าถึงง่ายนะครับ"
"นั่นมันเป็นเทรนด์เฉพาะวัยรุ่นหรือเปล่าคะ แบบพวกคอนโดขนาดเล็ก แต่ตลาดของบริษัทเราที่ผ่านมาเป็นแนวลักซ์ชัวรี่ เน้นกลุ่มลูกค้าไฮโซมีบ้านหลังใหญ่ และมีเงินเหลือพอ"
"นั่นล่ะครับ ที่ผมอยากจะเปลี่ยน" นัยน์ตานั้นวาววับ
"ห้ะ อะไรนะคะ คุณเซนจะเปลี่ยนกลุ่มลูกค้าเราหรือคะ" ฉันตกใจ
"ครับ" นัยน์ตานั้นจริงจัง
"ขอเหตุผลค่ะ" ฉันไม่ยอมง่ายๆหรอก
'เด็กสมัยนี้' เค้าเป็นเหมือนกันหมดหรือเปล่า มั่นใจในตัวเองกันซะเหลือเกิน นึกจะทำอะไรก็ทำ!
"ตลาดแนวนี้ไม่เหมาะกับผม นั่นมันตลาดของพ่อผม" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ
"แล้วคุณเซนได้ทำการสำรวจตลาดหรือยังคะ ว่าตลาดแบบไหนจะทำเงินให้กับบริษัทของเรามากกว่ากัน" ฉันต้องอ้างการตลาด ที่ผ่านมาบริษัทเราก็ยังทำเงินได้ดีอยู่ แล้วคุณเซนจะหาเรื่องใส่ตัวทำไม
"ผมไม่สนครับ ผมสนแต่ว่า... โซฟาดอกไม้ชนิดที่เรามีอยู่มันไม่เหมาะกับผม และผมก็ต้องการจะเปลี่ยน"
โอ้ว มายก้อด! นี่ฉันต้องมาทำงานกับเด็กเอาแต่ใจตัวเองหรือนี่
"แล้วคุณเซนได้ปรึกษาคุณราเชนทร์หรือยังคะ"
"ไม่จำเป็นครับ เราตกลงกันแล้ว คุณราเชนทร์วางมือจากบริษัทนี้อย่างเต็มตัวแล้ว ทุกการตัดสินใจคือสิทธิ์ขาดของผม" น้ำเสียงนั้นเด็ดขาด
ฉันถอนหายใจ การเปลี่ยนสไตล์ของบริษัทนี่มันเรื่องใหญ่มากนะ เด็กน้อยนี่เค้าคิดอะไรของเค้า
บริษัทของเราเป็นบริษัทขนาดกลางที่เชี่ยวชาญการผลิตสิ่งที่รองรับการนั่งอย่างนุ่มสบายและผ่อนคลาย หรือที่เรียกง่ายๆว่า 'โซฟา' เราเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโซฟาหุ้มด้วยผ้า ไม่ว่าจะเป็นโซฟาเข้ามุม โซฟาเบด โซฟาเซต หรืออาร์มแชร์
"ถ้าเปลี่ยนสไตล์การออกแบบ เราต้องเปลี่ยนอะไรต่อมิอะไรเยอะมากนะคะ ทั้งหาซัพพลายเออร์เจ้าใหม่ ทั้งเปลี่ยนสไตล์การนำเสนอของเว็บไซต์ ของแค็ตตาล็อก การเจาะตลาดใหม่ แล้วอย่างนี้ไม่น่าเสียดายฐานลูกค้าเดิมแย่หรือคะ"
"นั่นคืองานที่เราต้องวางแผนกันในปีนี้" ท่านประธานพูดดูเป็นเรื่องง่ายเหลือเกิน
นี่ฉันกำลังจะสบายแล้วเชียว ทำงานที่นี่มานานจนอยู่ตัวแล้ว นี่จะต้องหาเรื่องมาปวดหัวอีกรึ
และราวกับจะอ่านใจฉันออก คุณหัวหน้าคนใหม่ก็พูดต่อไปด้วยนัยน์ตายิ้มเยาะเช่นเคย
"คุณลลินอยู่ที่นี่มานานก็น่าจะอยากเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างนะครับ ลายดอกไม้แบบนี้มันน่าจะเอ๊าท์ไปแล้ว"
ดู ดูความพูดตรงไม่เกรงอกเกรงกันใจกันนั่น ดูหน้าตากวนโอ๊ยนั่น ดูปากบางๆแบบโจ๊กเกอร์นั่น แล้วก็ดูตายาวเรียวคมเฉี่ยวเซนดึเระใต้แว่นกลมนั่นอีก
เกลียดนัก สายตาเรียบเฉยแต่มีแววเหมือนจะยิ้มเยาะฉันอยู่ตลอดเวลา
"ลายดอกไม้มันคือลายคลาสิคค่ะ อยู่คู่กับโลกใบนี้มาทุกยุคทุกสมัย และถ้าบางสิ่งมันยังดีงามอยู่ จะต้องไปลำบากเปลี่ยนมันทำไมล่ะคะ ดีไซน์อย่างนี้น่ะ เค้าเรียกดีไซน์สายคลาสิคค่ะ คนรุ่นใหม่อาจจะไม่เห็นค่า แต่มันก็ทำรายได้ให้บริษัทเรามาตลอด"
ฉันร่ายยาว ฮึ นึกว่าฉันจะกลัวรึ ฉันแก่ก็จริง แต่ก็เก๋านะจ๊ะเด็กน้อย
"อดีตอาจใช่ครับ แต่อนาคตผมว่าไม่แน่" สายตาที่ส่งมาด้วยความมั่นใจนั่นทำเอาต่อมหมั่นไส้ของฉันทำงานรัวๆ
"สิ้นปีนี้เราจะได้พิสูจน์กันครับ ว่าคำว่า 'คลาสิค' มันยังทำรายได้ดีหรือเปล่า"
เหมือนคนพูดจะไม่ได้สนใจว่าฉันจะรู้สึกอย่างไร ไม่ได้สนใจคุณค่าของฉันที่มีต่อบริษัทตลอดระยะที่ผ่านมาเลย
"แล้วถ้าทีมไหนเป็นฝ่ายแพ้ก็ต้องถูกไล่ออกงั้นหรือคะ มันไม่ไร้มนุษยธรรมไปหน่อยหรือคะ"
"ผมยังไม่เคยพูดเลยว่าจะไล่ใครออก" คราวนี้คุณเซนทำหน้าฉงนจริงจัง
"ก็สุกรีบอกว่า…"
ฉันหยุดคำพูดไว้ทัน ความจริงฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะชอบอ้างคำพูดของลูกน้อง นี่ฉันเพิ่งฟังความข้างเดียวมาจากสุกรี หรือพวกนั้นจะเข้าใจอะไรผิดไป
"เอาล่ะ อาทิตย์หน้าผมจะให้ทีม Younger Fresher เข้ามาบรีฟสไตล์การออกแบบของทีมเค้าให้คุณฟัง แล้วเรามาวางแผนกันว่าเวลาอีกสิบเอ็ดเดือนที่เหลือของปีนี้ พวกคุณต้องทำอะไรกันบ้าง สำหรับวันนี้ ขอบคุณมากครับ ผมมีงานต้องทำต่อแล้วครับ"
วิธีการตัดบทแบบตรงๆ นั่นทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าว กัดริมฝีปากด้วยความโกรธ
ใจเย็นไว้ลลิน ระดับเธอแล้ว เธอต้องแสดงความไม่ยี่หระกับความมั่นอกมั่นใจที่น่าหมั่นไส้ของเจ้าเด็กนี่ อย่าให้เค้ามายั่วโมโหเธอได้ คิดว่าเท่มากกับไอ้ท่าทางเย็นชานั่นใช่มั้ย ได้เลย งั้นมาแข่งกันว่า ใครจะทำให้ใครหมั่นไส้ได้มากกว่ากัน
แล้วฉันก็ยิ้มกว้าง ทำเสียงขี้เล่นบอกกับท่านประธานคนใหม่ไปว่า
"ได้เลยค่ะบอส ดิฉันก็ชอบที่จะเห็นอะไรใหม่ๆในบริษัทเราเหมือนกัน ก็อยากจะรู้เหมือนกันค่ะว่า 'ความใหม่' มันจะไปรอดหรือเปล่า ถึงจะต้องให้ 'ความเก่า' มาช่วยพยุงในท้ายที่สุด ไว้ว่างๆค่อยคุยกันใหม่ค่ะบอส"
"ครับ" เสียงตอบรับสั้นๆมาพร้อมกับแววตาที่ท้าทาย…
แม้จะทำยักคิ้วหลิ่วตาเริงร่ากับคุณเซนก่อนจากมา แต่เอาเข้าจริง ฉันก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานด้วยอาการหน้าชาตัวชา
เหมือนความภาคภูมิใจที่มีมานานถูกลากไปตบกลางทุ่งลาเวนเดอร์ คิดไปถึงอดีตที่เคยเป็นมือหนึ่งของบริษัท ใครๆก็เกรงใจรักใคร่ชื่นชม โดยเฉพาะคุณราเชนทร์ อดีตท่านประธาน ซึ่งเป็นพ่อของอีตานี่
คุณราเชนทร์เอาอกเอาใจฉันมาโดยตลอด ถูกใจทุกอย่างที่ฉันเสนอไป ฝากแนวทางของบริษัทไว้ในมือฉัน แล้วนี่อะไร พอเด็กน้อยเข้ามาได้วันเดียว ความสำคัญของฉันในบริษัทนี้ก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ คนอะไรพูดจาไม่เกรงใจคนอื่นบ้างเลย โดยเฉพาะคนเก่าแก่แบบฉัน คนแบบนี้มาเป็นหัวหน้าคนได้อย่างไร
คุณราเชนทร์คิดอะไรอยู่ ไม่รู้จักนิสัยของลูกชายเลยหรือไง
ไม่ได้ ฉันจะยอมให้เค้าใช้นิสัยเอาแต่ใจตัวเองอย่างนี้ไม่ได้ ฉันต้องไปพูดกับคุณไมตรีอย่างด่วน
คุณไมตรีเคยเป็นมือขวาของคุณราเชนทร์ และตอนนี้ก็กลายเป็นมือขวาของเด็กน้อยนี่แทน ทำไมคุณไมตรีไม่ทัดทานอะไรบ้างเลย ปล่อยให้เจ้าเด็กน้อยทำบริษัทเละตามใจชอบงั้นรึ
ขณะที่ฉันกำลังเรียบเรียงสิ่งที่จะไปคุยกับคุณไมตรี ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน แล้วประตูก็เปิดผลัวะแทบจะในทันที
"ซิส! แย่แล้ว! แย่แน่ๆ เจอจับจ้องแน่ๆงานนี้" เสียงคิตตี้ร้อนรนมาก่อนตัวตามเคย
หากต้องการข่าวเร็วข่าวด่วนข่าวดราม่าคุณจะได้จากคิตตี้ แต่หากคุณต้องการรายละเอียดที่ชัดเจน คุณต้องหันไปหาน้องเยลลี่ และก็แน่นอน หากมีคิตตี้ ก็ต้องมีเยลลี่ และสุกรีก็ต้องตามมา
"เยลลี่ เกิดอะไรขึ้นคะ" ฉันถามสาวหมวยที่กำลังเดินตามเข้ามา
"เพิ่งมีเมล์ออกมาจากทางฝ่ายบุคคลค่ะ จะมีการปรับปรุงห้องทำงานของพวกเราใหม่ค่ะ เอาพาร์ทิชั่นที่กั้นระหว่างโต๊ะออก เน้นนั่งกันแบบเปิดโล่ง จัดผังการนั่งทำงานใหม่ในทุกแผนก"
แม้ชั้นสองของอาคารบริษัทเราจะมีลักษณะเป็นชั้นลอยเปิดโล่ง และเราจะนั่งทำงานรวมกันทุกแผนกอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังมีพาร์ทิชั่นกั้นระหว่างโต๊ะทำงานของแต่ละคนในลักษณะคอกเพื่อความเป็นส่วนตัว และหัวหน้าแผนกต่างๆจะมีห้องส่วนตัวเล็กๆซึ่งเรียงแถวอยู่ริมของผนังด้านหนึ่ง
"แปลว่าพวกเธอจะไม่มีคอกส่วนตัวกันแล้วรึ" ฉันสรุปใจความสำคัญของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้
"ถ้าหนูคุยโทรศัพท์กับแฟนทุกคนก็ได้ยินกันหมดเลยสิทีนี้" คิตตี้คงเริ่มคิดไปถึงกิจวัตรประจำวันที่ทำเป็นปกติ
"ปกติเราก็ได้ยินกันอยู่แล้วนะครับพี่คิตตี้ ตอนนั้นที่พี่กำลังจะจับได้ว่าแฟนพี่ไปมีกิ๊ก พวกเรายังคอยลุ้นไปด้วยเลย" สุกรีคอนเฟิร์มด้วยข้อเท็จจริง
"แหม คุณสุกรีคะ แล้วทีหล่อนโทรคุยผลบอลทีมผีทีมหงส์อะไรนั่นเป็นชั่วโมง จากเดิมที่ดิฉันเกลียดฟุตบอลเป็นที่สุด ตอนนี้ก็รู้แล้วล่ะค่ะว่าเจอราด์ถูกซื้อตัวไป อดลงแข่งให้แมนยูในฤดูกาลหน้า" คิดตี้ไม่ยอมแพ้ แถลงข้อเท็จจริงของฝั่งสุกรีบ้าง
"งานนี้มีเยลลี่รอดอยู่คนเดียว"
ฉันมองยิ้มๆไปทางลูกทีมที่ถึงแม้จะอ่อนวัยที่สุดในทีม แต่ก็ยังสูงวัยกว่าท่านประธานบริษัทคนใหม่
"หนูก็ไม่รอดค่ะพี่ อดแอบอ่านนิยายออนไลน์เลย" เยลลี่หน้าจ๋อย
"อ้าว ที่เปิดๆเห็นตัวหนังสือเป็นพืดนั่นนิยายออนไลน์หรอกหรือ พี่นึกว่าเป็นเปเปอร์ข้อมูลรีเสิร์ชเรื่องเทรนด์ใหม่ๆไรงี้"
ฉันล่ะแปลกใจ เยลลี่ก็เป็นไปกับคนอื่นด้วยหรือ
"พี่เสียใจด้วยกับทุกๆคนนะ" ฉันเอ่ยออกมาในที่สุดด้วยสายตาที่สงสารลูกทีมจับใจ
"แต่เอาเถอะ เราก็จะได้ตั้งใจทำงานกันเต็มที่ สู้สู้นะพวกเรา" และทำตัวเป็นหัวหน้าที่ดีโดยการให้กำลังใจกับทุกคน
"ยังครับ ยังไม่จบ พี่อย่าเพิ่งแอบยิ้มครับพี่" สุกรีรีบพูดดักฉันเอาไว้ นี่สุกรีรู้ได้ไงว่าฉันแอบยิ้มในใจ
"และที่สำคัญที่สุดคือห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าแผนกจะถูกนำไปเป็นห้องประชุมเล็กด้วยค่ะ หัวหน้าก็ต้องมานั่งทำงานปะปนกับพวกเรา" ในที่สุดเยลลี่ก็เผยประโยคสำคัญที่สุดออกมา
"ว็อท??? $%/§? & ($=!!!!" ฉันเผลออุทานออกไปอย่างลืมตัว
"คุณเซนทำยังงี้ได้ไง เรื่องนี้พี่ไม่ยอมนะ" ฉันโวยวายออกไปอย่างลืมตัว
"คนเราต้องการเวลาส่วนตัวกันทั้งนั้น ใครจะชอบให้คนอื่นมาแอบดูหน้าจอคอมของเรา เราต้องปกป้องสิทธิส่วนบุคคลของเราเอง เรื่องนี้มันเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานเลย ใช่ไหมเยลลี่" ฉันหันหน้าร้อนมาทางเยลลี่
"เอ่อ… หนูไม่แน่ใจ" เยลลี่สับสน
"พี่ใจเย็นครับ" สุกรีพยายามดับความหน้าร้อนของฉัน
เรื่องของการใช้เวลาทำงานไปในทางส่วนตัวนั้น เป็นเรื่องปกติของพนักงานบริษัทเรา ซึ่งบรรดาหัวหน้าแผนกต่างๆก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรนัก ก็เอ่อ… เพราะหัวหน้าก็ทำเหมือนกัน…
ฉันรู้สึกตัวเมื่อเห็นทั้งคิตตี้และเยลลี่กำลังจ้องมองฉันอย่างมึนงง
"เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งตระหนกล่วงหน้ากันไปไกล รอดูสถานการณ์กันก่อนนะจ๊ะ บางทีเรื่องที่เราคิด อาจไม่ใช่อย่างที่เราคิด" ยังไงฉันก็มีหน้าที่ต้องปลอบโยนลูกน้องไปตามประสาหัวหน้าที่มีคุณธรรม แม้ในใจจะกำลังเดือดปุดๆ
ท่านประธานบริษัทคุณเซนเจ้าเด็กน้อยนั่น เค้าคิดอะไรของเค้าอยู่นะ ทำไมช่างหาเรื่องเดือดร้อนมาสู่พวกเราจริงๆ…


"พ่อแม่นายเค้าเป็นติ่งเกาหลีเหรอ ถึงได้ตั้งชื่อลูกตามพี่เรน"
เราถามเด็กหัวฟ้าขณะเดินออกจากประตูโรงเรียนมาด้วยด้วยกัน วันนี้เราไม่มีกิจกรรมพิเศษหลังเลิกเรียน ก็เลยคิดว่าจะกลับไปนอนดูซีรีส์เกาหลีที่บ้านดีกว่า นานแล้วที่ไม่ได้ดู ก็ปกติเราต้องไปซ้อมเต้นกับเพื่อนๆตลอด
แต่ที่โรงเรียนใหม่นี่… เฮ้อ…
"พี่เรนไหน" เด็กหัวฟ้าที่ชื่อ 'เรน' ถามถึงคนชื่อ 'เรน'
เป็นไปได้ยังไงที่นายเรนไม่รู้จักโอปป้าเรน เราแปลกใจมาก ถึงแม้โอปป้าเรนเค้าจะสูงวัยแล้ว แต่เค้าก็คือโอปป้าในตำนาน ทั้งด้านร้องเต้นเล่นละคร
"นี่นายไม่รู้จักโอปป้าเรนเหรอ เมื่อก่อนเค้าออกจะโด่งดังเป็นตัวท้อปของเกาหลีเลยนะ เอ่อ… ถึงแม้ตอนนี้เค้าจะไม่ค่อยได้เล่นซีรีส์แล้ว แต่โอปป้าเรนนี่เค้าเต้นได้พลิ้วสุดยอดเลยล่ะ"
"ไม่รู้จัก ไม่เคยดูซีรีส์เกาหลี"
คนตอบทำท่าไม่ใส่ใจ แล้วก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น จนเราต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อจะตามเค้าให้ทัน
"ว้า! เชยจัง"
แม้จะเตรียมใจมาไว้แล้ว แต่เราก็อดผิดหวังไม่ได้ ทำไมพวกเด็กผู้ชายเค้าถึงไม่ชอบดูซีรีส์เกาหลีกันนะ
เฮ้อ! ความจริงเราก็ไม่ได้อยากมาเป็นเพื่อนกับนายคนนี้เค้าหรอก
แต่พวกผู้หญิงที่โรงเรียนน่ะสิ ไม่มีใครยอมเป็นเพื่อนกับเราเลย พอเชอรี่เริ่มก่อน คนอื่นก็พากันตามเชอรี่กันหมด เชอรี่เค้าหาว่าเราไปทำให้แฟนเค้าเสียโฉม
แฟนอะไรที่ไหนกัน ตอนเที่ยงเราก็เห็นนายหัวฟ้านี่นั่งกินข้าวอยู่คนเดียว พอเชอรี่เดินเข้ามานั่งด้วย อยู่ดีๆตานี่ก็เดินหนีแล้วมานั่งแปะอยู่ตรงข้ามเรา เชอรี่เห็นก็โกรธเราใหญ่ แล้วพาเอาพวกผู้หญิงทั้งหมดให้โกรธเราไปด้วย
ทำไมเราซวยอย่างนี้นะ
แต่ไหนๆนายนี่ก็พาเราซวยแล้ว ช่วยไม่ได้ งั้นก็ต้องมาเป็นเพื่อนกับเราแทนพวกผู้หญิงละกัน
แล้วอีกอย่าง นายคนนี้ก็เป็นนักเรียนคนแรกในโรงเรียนนี้ที่เรารู้จัก แถมวันแรกของการเรียนเรากับเค้าก็ต้องนั่งทำแบบฝึกหัดเลขด้วยกันแค่สองคนตลอดทั้งวัน แม้วันนั้นเรากับเค้าจะไม่เปิดปากพูดกันเลย
"แล้วรู้จักแบล๊กพิงค์ไหม ลิซ่า แบล๊กพิงค์น่ะ"
ถ้าไม่รู้จักโอปป้าเรน ก็ต้องรู้จักพี่ลิซ่าบ้างแหละ เค้าดังออกปานนั้น
"ไม่รู้จัก ใคร?" เสียงห้วนๆนั้นตอบกลับมา แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนฝีเท้าลง
"ว้า! เธอนี่ เชยจัง"
โอย ผิดหวังมาก ทำไมนายหัวฟ้านี่ถึงได้เชยจริงๆ งั้นช่างเถอะ ไม่ถามเรื่องวงการบันเทิงละ
"แล้วตกลงชื่อเรนมาจากไหนน่ะ แปลว่าฝนงี้เหรอ"
เรายังสงสัยเรื่องที่มาของชื่อของนายนี่ ชื่อเรนนี่เป็นทั้งชื่อจริงแล้วก็ชื่อเล่นของเค้าเลยนะ คนอะไรมีชื่อจริงพยางค์เดียว แต่ก็เท่ดี
"เปล่า มาจากเรนโวคุ เคียวจูโร่ เสาหลักเพลิงแห่งเงาพิฆาตอสูร"
เค้าพูดถึงอะไรของเค้า?
"ไง ไม่รู้จักอะเดะ มังงะเค้าออกจะดัง ดาบพิฆาตอสูร ไม่เคยอ่านอะดิ"
คราวนี้คนพูดหยุดเดินกะทันหัน ทำเอาเราที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินตามมาชนข้างหลังเค้าเข้าอย่างจัง
"โอ๊ย! จะหยุดเดินก็บอกกันล่วงหน้าหน่อยมั้ย"
เราอดที่จะโวยวายไม่ได้ ความจริงไม่ได้เจ็บอะไร แต่มันตกใจ บ้าจริง อีตานี่ นึกจะหยุดก็หยุดเฉยๆซะงั้น
"ว่าไง เธอเคยอ่านดาบพิฆาตอสูรหรือเปล่า" คนบ้าหันมาจ้องตาเรา
"ไม่เคย" เราอ้อมแอ้มตอบไป
"เห็นป่าว เธอก็ไม่รู้จักการ์ตูนญี่ปุ่นเหมือนกัน มาหาว่าเราไม่รู้จักดาราเกาหลี"
เอ่อ.. ก็จริงอย่างที่หัวฟ้าเค้าว่านะ
"แล้วพ่อแม่เธอเค้าตั้งชื่อลูกตามการ์ตูนญี่ปุ่นจริงๆเหรอ"
"ป่าว เราคิดเอาเอง"
"อ้าว แล้วจริงๆชื่อเธอมาจากไหนน่ะ เธอไม่เคยถามพ่อแม่เหรอ"
"นี่เธอจะมายุ่งอะไรกับเรื่องชื่อของเรา อ้อ แล้วนี่เธอเดินตามเรามาทำไม" เสียงนั้นขัดใจ
อะไรของเค้า ไม่ได้เดินตามซักกะหน่อย ก็เผอิญเดินๆออกจากโรงเรียนมาด้วยกัน แล้วเราก็กำลังจะเดินกลับบ้าน แต่เราชักอยากจะรู้แล้วว่านายนี่กำลังจะเดินไปไหนของเค้า
"นายกำลังจะไปไหนเหรอ จะกลับบ้านเหรอ"
"ลลิสา! ยุ่งจังเธอนี่! เลิกตามเราได้แล้ว!" คราวนี้นายหัวฟ้าหันมาทำหน้าจริงจังใส่เรา
"ไม่ได้ตามนะ เรากำลังจะกลับบ้าน บ้านเราอยู่แถวเพลินจิต"
"งั้นก็กลับบ้านไปซะ บาย"
แล้วนายหัวฟ้าก็วิ่งข้ามถนนไปโดยไม่สนใจเราเลย
"อ้าว เดี๋ยวสิ แล้วบ้านนายอยู่ที่ไหน" เราตะโกนตามไป นายนั่นก็ไม่มีทีท่าจะหยุด
เฮ้อ! เราอุตส่าห์ยอมจะเป็นเพื่อนด้วยแล้วนะ แล้วทำไมหยิ่งจัง ก็ถ้าไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเรา แล้วทำไมต้องมานั่งกินข้าวใกล้ๆเราทุกพักเที่ยง แถมตอนอยู่ในห้องเรียนก็มองมาที่เราบ่อยๆด้วย
น่าเบื่อจัง พวกทำตัวขี้เก๊ก!
ถ้าไม่ติดว่าที่โรงเรียนใหม่นี้เรายังไม่มีเพื่อนเลย เราคงไม่ยุ่งกับนายคนนี้แน่ๆ สงสัยเราจะย้ายโรงเรียนบ่อยไป ต้องเปลี่ยนกลุ่มเพื่อนอยู่เรื่อย
แต่ก็ช่วยไม่ได้ เราเรียนโรงเรียนที่น่าเบื่อไม่ได้จริงๆ เรารับไม่ได้กับการที่ต้องตัดผมสั้นเสมอติ่งหู หน้าตาเราดูอัปลักษณ์มาก แล้วเราก็ไม่อยากจะแค่ผูกโบว์สีน้ำเงินกับสีขาวด้วย เราอยากผูกโบว์สีชมพู ทำไมพวกคุณครูไม่เข้าใจ พวกเขาไม่เคยเป็นเด็กกันมาก่อนหรือไง
แล้วที่สำคัญ แม้น้าลินกับคุณยายจะไม่ค่อยอยู่บ้าน แต่พวกเค้าก็ไม่เคยดุด่าเรา เราทะเลาะกับคุณครูที่โรงเรียนกี่รอบ พวกเค้าก็เข้าข้างเราตลอด
นึกไปถึงตอนวันที่เกิดเรื่องกับนายคนนี้…
วันนั้นเราอุตส่าห์ทำตัวเป็นเด็กดี ยอมรับการถูกลงโทษที่โรงเรียนแต่โดยดี แล้วก็รีบกลับมาบ้าน นั่งคิดรายการอาหารเย็นให้ป้ากะทิจัดเตรียมไว้ เพื่อจะได้นั่งโต๊ะกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา
แต่ปรากฏว่าวันนั้นคุณยายก็มีงานเลี้ยง และน้าลินก็ไปกินข้าวกับเพื่อน แล้วคุณยายก็กลับมาบ้านตอนห้าทุ่ม ส่วนน้าลินก็กลับตามหลังมาครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น พร้อมกับท่าทางกรึ่มเหมือนเช่นเคย
และก็เป็นอย่างที่เราคิดไว้
เราได้ยินเสียงสองคนเค้าลับฝีปากกันไปมาตอนที่น้าลินกลับมาถึงแล้วเจอคุณยายนั่งจิบชามะลิอยู่ที่โซฟา
"ทำไมเพิ่งจะกลับมาคะคุณลิน นี่ชั้นนึกว่าคุณจะรีบกลับมาดูแลหลานสาวนะคะ หลานโดนคนที่โรงเรียนรังแกซะขนาดนั้น" คุณยายเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
"อ้าวคุณลลนาคะ คุณเองก็น่าจะอยู่บ้านรอต้อนรับเหมือนกันนะคะวันนี้ หลานอุตส่าห์ไม่เถลไถลแล้วรีบกลับบ้าน"
น้าลินคงเห็นว่าคุณยายยังอยู่ในชุดราตรีสั้นสีแดงเพลิงเว้าหลัง เค้าเลยเดาได้ว่าคุณยายคงเพิ่งจะกลับมาจากปาร์ตี้
"ก็วันนี้เผอิญคุณแพตตี้เค้าเชิญมากะทันหัน ไอ้เราไม่ได้อยากจะไป แต่ก็ขัดเค้าไม่ได้ เค้ามันลูกค้าประจำห้องเสื้อของเรา"
อันที่จริงเราก็เห็นว่าคุณยายไปทุกงานที่เค้าเชิญนะ
"หูย คุณแพตตี้เลี้ยงข้าวอีกแล้วหรือคะ ว้า! คุณแม่น่าจะชวนหนูไปด้วย" เอ่อ ไม่ใช่แค่คุณยายนะที่ชอบไปปาร์ตี้ น้าลินก็ด้วย
"มันกะทันหัน พอดีมีเพื่อนเชฟเค้าบินมาจากฝรั่งเศส และมีเวลาว่างวันนี้ เค้าเลยอยากชวนเพื่อนๆสนิทๆไปชิมฝีมือกัน เป็นไพรเวทปาร์ตี้ที่บ้านน่ะ"
"โอ้โห เก๋ๆที่บ้านนะคะ มิน่าคุณลลนาถึงต้องจัดเต็มชุดราตรีสั้นขนาดนี้"
บางครั้งเราก็ไม่ค่อยเข้าใจน้าลินนัก เราแยกไม่ออกว่าอันไหนน้าลินพูดจริง อันไหนพูดประชด
"แหม ระดับเจ้าของห้องเสื้อ 'Lalana' แล้ว เราก็ต้องโดดเด่นกว่าทุกคนเสมอ แล้วอีกอย่าง เราสวย เราก็ต้องพรีเซ้นต์ตัวเอง แกไปหาดูได้เลย ว่าวัยขนาดนี้จะมีใครสวยได้เกินหน้าชั้นอีก"
บางครั้งเราก็ไม่ค่อยเข้าใจคุณยายเหมือนกัน เราแยกไม่ออกว่าอันไหนคุณยายพูดเล่น อันไหนคุณยายคิดจริง
"คุณยายกับน้าลินคงจะไม่เข้านอนกันง่ายๆใช่ไหมคะ นี่ลิสาดูแลปิดบ้านเรียบร้อยแล้วนะคะ นี่น้ำขิงของคุณยายสำหรับก่อนนอนค่ะ ส่วนนี่ยาพาราสองเม็ดสำหรับน้าลิน"
ก่อนที่ทั้งสองคนจะเม้าท์กันอีกยาว เราเลยออกจากห้องนอนไปเตรียมกระบวนการส่งทั้งสองคนเข้านอนอย่างที่ทำทุกวันเป็นกิจวัตร
"ลิสา มาให้น้ากอดหน่อย โดนดึงหางม้าเจ็บไหมลูก ลิสาเก่งมากเลยนะลูกที่ปกป้องตัวเองได้"
น้าลินดึงเอาตัวเราเข้าไปกอด ลูบหัวลูบหน้าลูบตัวเราด้วยความรักใคร่ เรารู้ว่า ยังไงน้าลินก็จะเข้าข้างเราในทุกกรณี
ตั้งแต่จำความได้ น้าลินไม่เคยดุเราแม้แต่คำเดียว ถ้าเราเป็นเด็กไม่น่ารัก ทำอะไรขัดใจน้าลิน น้าลินก็จะงอน แล้วแอบนั่งน้ำตาซึม เงียบๆเหงาๆคนเดียว พอเราเข้าไปง้อนิดหน่อยๆ น้าลินก็พร้อมจะหายงอน และชวนเราเล่นสนุกต่อไป
หลายครั้งที่บางทีน้าลินก็พยายามจะทำท่าขึงขังจริงจัง แต่แล้วก็ใจอ่อนทุกที แล้วก็ไม่ใช่แค่เฉพาะกับเรา น้าลินใจอ่อนกับทุกคน น้าลินอาจจะดูเหมือนขี้โวยวายโมโหง่าย แล้วก็ขี้งอนด้วย แต่ก็จะหายอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงห้านาที
"นี่ไง เข้าข้างกันตลอด น้าหลาน ลิสาถึงได้ย้ายโรงเรียนมาไม่รู้กี่โรงเรียนแล้ว"
ปกติคุณยายก็ใจดีนะ แต่ถ้าเทียบกับน้าลินผู้ใจดีเป็นที่สุดในโลกแล้ว คุณยายเหมือนจะดูเป็นคนใจร้ายไปเลยในบางครั้ง
"ช่างเถอะค่ะน้าลิน เรื่องมันผ่านไปแล้ว ลิสาไม่ได้คิดอะไร" เราขี้เกียจจะสนใจเรื่องนี้แล้ว
"ไม่ได้นะลูก ลิสาจะต้องคิดบ้าง จะไปเที่ยวต่อยหน้าใครสุ่มสี่สุ่มหน้าได้ยังไง" คุณยายยังคงตักเตือนเรา ซึ่งก็แน่นอน น้าลินต้องแย้งขึ้นมา
"แหม แม่คะ สมัยนี้ผู้หญิงเราต้องอย่ายอมให้ใครมารังแกค่ะ ต้องจัดให้หนัก จะได้รู้ว่าอย่ามาแหย่รังปลวก"
"ยัยลิน สำนวนเค้าว่า อย่าแหย่รังแตน แกนี่ติดนิสัยชอบพูดอะไรเรื่อยเปื่อย เฮ้อ ภาษาวิบัติหมด" คุณยายเค้าก็จะมีเรื่องแย้งน้าลินได้ตลอดเวลาเหมือนกัน
"แล้วทำไมไม่เป็น อย่าแหย่รังมด หรือ อย่าแหย่รังผึ้งคะ หรือต่างกันมั้ยคะกับอย่าแหย่เสือหลับ" ดูน้าลินไม่เคยยอมแพ้คุณยายง่ายๆ
เราเลยต้องเสนอความเห็นที่เป็นเรื่องเป็นราวบ้าง
"ลิสาว่ามันมาจาก กลอนสุภาษิตโลกนิติสอนเด็กของเก่า สำนวนกลอนสมัยรัชกาลที่ 3 นะคะ ท่อนที่ว่า อย่าอวดดีขี่ช้างซับมันบ้า อย่าอวดกล้ายิงปืนปากสลาย อย่าเลี้ยงดูลูกจระเข้คะนองร้าย เลี้ยงลูกเสือหมีหมายให้คุ้มตน อย่าลากคอสรพิษติดตามหลัง เที่ยวแหย่รังแตนเล่นไม่เป็นผล เอาไม้สั้นรันคูถมูตรระคน จะต้องตนเปล่าๆ ไม่เข้าการ"
"เอ่อ…" ทั้งน้าลินและคุณยายดูจะอึ้งๆกันไปเมื่อได้ยินกลอนสุภาษิตโลกนิติจากเรา
เราเลยต้องเข้าเรื่องที่เป็นงานเป็นการเสียที
"พรุ่งนี้เช้ามีข้าวต้มกุ้งเป็นอาหารเช้านะคะ อ้อ คุณยายกะน้าลินคะ เดือนนี้ค่าไฟแพงขึ้นมา 12% จากเดือนที่แล้วนะคะ ลิสาคิดว่าบางวันคุณยายกับน้าลินลืมปิดแอร์ก่อนออกจากห้องนะคะ ต่อไปอย่าลืมช่วยตรวจดูก่อนออกจากห้องด้วยนะคะ เพราะบางทีกว่าป้ากะทิจะขึ้นไปเจอก็ตอนเที่ยงโน่น"
หน้าที่ดูแลบ้านทั้งหมดนี่ตกเป็นของเรากับของป้ากะทิ ทั้งคุณยายและน้าลินไม่ถนัดเรื่องงานในบ้าน
"ขอบคุณค่าคุณลิสา นอนหลับฝันดีนะค้า"
แล้วน้าลินกับคุณยายต่างก็พากันเข้ามารุมกอดและจุ๊บแก้มพาเราไปส่งถึงห้องนอนโดยพร้อมเพรียงกันเหมือนอย่างทุกวัน
นี่เราอายุสิบห้าจะสิบหกแล้วนะ ปีหน้าก็จะไม่ได้ใช้คำนำหน้าว่าเด็กหญิงแล้ว แต่คุณยายกับน้าลินชอบทำเหมือนเราเป็นเด็ก ทั้งๆที่งานการทุกอย่างในบ้านนี้ เราเป็นคนจัดการให้เกือบจะทั้งหมดแท้ๆ!
เอาจริงนะ บางครั้งเราก็เหนื่อยกับการดูแลทุกคนในบ้าน แต่ก็เพราะรักอะเนอะ เราก็ยินดีทำให้พวกเค้าแหละ
แค่สงสัยว่า คุณยายกับน้าลินเค้าจะรู้กันบ้างไหม ว่าเรารักพวกเค้ามากแค่ไหน…


10:15 น.
ฉันรีบซ้อนวินมอเตอร์ไซต์หัวกระเซิงกลับมาออฟฟิศด้วยความร้อนรน ไม่รู้ประชุมสำคัญจะเสร็จสิ้นไปหรือยัง แต่ไม่ว่าจะรีบร้อนแค่ไหน ฉันไม่ลืมที่จะแวะทักทายลุงประยุทธ์ที่ป้อมยามหน้าอาคารอย่างรวดเร็ว
"ลุงยุทธ์คะ เพลงชาติเมื่อเช้าน่ะ มาจากโทรศัพท์ของลินเองค่ะ คราวหลังถ้าลุงได้ยินเพลงชาติพร้อมกับมีลินอยู่ใกล้ๆ ลุงไม่ต้องยืนแล้วนะคะ"
"คร้าบคุณลิน แหม เมื่อเช้าลุงก็ตกใจหมดเลย กลัวยืนไม่ทัน" ยามสูงวัยยิ้มแย้มทักทายตอบ
ก็ต้องเห็นใจแกหน่อยล่ะนะ ลุงยุทธ์แกได้ชื่อว่ารักชาติที่สุดในบริษัทเราแล้ว
แล้วฉันก็มาหยุดที่ฝ่ายต้อนรับของบริษัทเป็นจุดต่อไปทันทีที่ผ่านเข้าประตูอาคารเข้ามา
"น้องน้ำหวาน เช็คให้พี่ด่วนทีนะจ๊ะ ประชุมเปิดตัวท่านประธานคนใหม่เมื่อตอนเก้าโมงเช้านี่ ประชุมกันที่ไหนจ๊ะ ใช้ห้องประชุมใหญ่หรือเปล่า" ฉันกระหืดกระหอบรีบให้น้องน้ำหวานเช็คสถานที่ประชุม
"เค้าเลิกประชุมกันแล้วค่ะพี่ลิน คนในออฟฟิศกลับมานั่งทำงานกันหมดแล้ว"
คุณวารุณีหรือน้องน้ำหวานพนักงานต้อนรับคนสวยตอบกลับมาแทบจะในทันที
"อะไรกัน ประชุมแค่ชั่วโมงเดียวเองหรือ"
"ค่ะ คุณไมตรีแกจองเวลาไว้แค่ชั่วโมงเดียวด้วยค่ะ แกบอกว่าท่านประธานไม่ชอบความยืดเยื้อ"
ไม่น่าเชื่อว่าบริษัทจะเลิกประชุมตรงเวลาได้ด้วย ทุกทีเห็นคุยกันน้ำท่วมทุ่งเรื่อยเปื่อยเกินเลยเวลากันไปอย่างไม่มีกำหนด
นี่ประธานบริษัทคนใหม่เค้ามาเหนือจริงๆ!
แต่เอ… หรือจะเป็นเจ้านายประเภทไม่มีอะไรจะพูด
ฮึ ฮึ เจ้าเด็กน้อย…
"นี่พี่ลินไม่ได้เข้าประชุมหรือคะ ตายแล้ว นี่หนูนึกว่าหนูพลาดอยู่คนเดียวนะคะเนี่ย เสียดายหนูต้องอยู่เฝ้าที่ฟร้อนท์นี่ คนอื่นเค้าออกมาซุบซิบกันให้แซ่ดว่าประธานคนใหม่ท่าทางโหดปนแซ่บมากกกก"
น้องน้ำหวานตั้งท่าจะเม้าท์ยาว ทำให้ฉันต้องรีบเบรกไว้ก่อน
"ไว้เดี๋ยวพี่แวบมาเม้าท์ด้วยนะจ๊ะ ตอนนี้พี่ต้องรีบเข้าห้องทำงานก่อน"
ฉันโบกมือลาน้องน้ำหวานผู้ซึ่งนับได้ว่าเป็นแหล่งข้อมูลแห่งวงการซุบซิบของบริษัทเราอย่างแท้จริง คนสวยๆตัวเล็กๆคนนี้รู้ทุกความเป็นไปในบริษัท การมีสายสัมพันธ์อันสนิทสนมแนบแน่นกับน้องน้ำหวานจึงเป็นหนทางที่จะทำให้เราได้ข้อมูลที่หลากหลายมากขึ้น
แต่เอ… จะว่าไป ฉันก็สนิทสนมกับคนเกือบทั้งบริษัทอยู่แล้วนี่นะ
10:40 น.
ฉันเสยผมอย่างลวกๆขณะรีบเดินไปยังห้องทำงาน เดี๋ยวเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะก่อน แล้วค่อยเข้าห้องน้ำเสริมสวย เฮ้อ… เมื่อเช้าอุตส่าห์โพกผ้าพันผมมาซะอย่างสวยงาม หมายมั่นจะให้ท่านประธานคนใหม่ตื่นตะลึง เจอพี่วินมอเตอร์ไซต์ซิ่งซะขนาดนั้น …หมดกัน
ในที่สุดฉันก็โซซัดโซเซเหงื่อตกเข้ามาถึงหน้าห้องทำงานส่วนตัวจนได้
แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น? ทีมงานคุณภาพของฉันทำไมมานั่งกระจุกรวมตัวกันเป็นหมาหงอยหน้าห้องของฉันอย่างนั้น อย่าเพิ่งสนใจดีกว่า นี่กำลังเหนื่อยมาก
และเมื่อเห็นฉันเดินผ่านหน้าเข้าห้องไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ทุกคนต่างลุกขึ้นแล้วเดินตามฉันเข้ามาในห้องทำงานเล็กๆของฉันทันที
"ซิสไปไหนมาคะเนี่ย พังแล้ว พังมาก พังปุริเย่!" เมื่อประตูห้องทำงานกระจกของฉันปิดลง คิตตี้ก็เริ่มเป็นคนแรก
"มีอะไรคะคุณคิตตี้ อะไรพัง แต่เดี๋ยวขอพี่กินน้ำก่อนได้หรือเปล่าคะ"
ฉันวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะล้วงมือหยิบขวดน้ำแร่ในกระเป๋าออกมาดื่ม แล้วเอนหลังนั่งพิงพนักพักเหนื่อยขณะกวาดตามองบรรดาลูกทีม
หัวหน้าแผนกออกแบบผลิตภัณฑ์คือตำแหน่งอย่างเป็นทางการของฉัน
"แล้วนี่มีเรื่องอะไรกัน ทำไมไม่ประจำที่โต๊ะแล้วเริ่มทำงานทำการกันคะ เพิ่งจะประชุมกันเสร็จไม่ใช่รึ"
"ก็ซิสมาช้าน่ะสิ ทีมนั้นเอาไปกินหมดเลย" คุณคิตตี้ผู้เป็นตัวแทนเข้าร่วมประชุมของฉันยังคงพูดจาไม่ได้เนื้อหาเช่นเดิม
"อะไร? ทีมอะไร เมื่อคืนมีบอลเหรอ ฮะ อย่าบอกนะ ว่าจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่าแมนยูชนะลิเวอร์พูล โอว ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่"
เชี่ย! แค่ปิดเฟซหนึ่งวัน ทำไมโลกข้างนอกมันวินาศขนาดนี้
"น้องเยลลี่ครับ รายงานพี่ลินไปครับ" สุกรีลูกน้องคนโปรดเมินเฉยต่อประโยคไร้สาระของฉัน เขาพยายามกลับเข้าเรื่องโดยหันไปทางรุ่นน้องในทีมซึ่งยืนอยู่ข้างๆ
"เก้าโมงเช้าตรงเวลาเป๊ะ เปิดตัวท่านผู้บริหารคนใหม่ คุณเซน ลูกชายของคุณราเชนทร์ เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น อายุ 32 ปี หล่อสไตล์โอปป้า หน้าอีโดฮยอน หุ่นอีจองซอก ความเย็นชาเทียบได้กับเจ้าชายรัชทายาทลีชินจากซีรีส์ Goong"
เสียงรายงานมาจากน้องหมวยผมม้าสั้นเต่อกับแว่นเหลี่ยมนามว่าเยลลี่ ผู้ที่พูดจารู้เรื่องที่สุดในทีม แม้วัยวุฒิจะน้อยที่สุดในทีม
"โสดอยู่แน่ๆ" คิตตี้พุ่งความเห็นออกไปหลังจากเยลลี่จบประโยค
"ใครโสด ท่านประธานคนใหม่น่ะเหรอ" ฉันถาม
"หนูเอง"
"โธ่ คิดตี้ นั่นใครๆเค้าก็รู้กันป่าวคะ" ฉันมองบนกับคิตตี้
"จะพูดทำไม?" สุกรีให้ความเห็นเป็นประโยคกึ่งคำถาม
ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับสุกรี ก่อนจะหันมาทางเยลลี่อีกครั้ง
"ว่าแต่คุณเซนเค้ามีลูกแล้วไม่ใช่รึ พี่เคยได้ยินแผนกบัญชีเค้าเม้าท์กัน"
แน่นอนข่าวลือเรื่องผู้บริหารคนใหม่มันต้องมีมาก่อนหน้านี้แล้ว
"มีลูกแล้ว แต่เมียอย่างเป็นทางการยังไม่น่ามีนะฮ้าซิส ถ้าเมียลับๆก็ไม่แน่" เรื่องข่าวลือนั้นคิตตี้เค้าถนัด
"โอเค พักเรื่องลูกเรื่องเมียเอาไว้ก่อน แล้ว? ตื่นเต้นอะไรกัน?" ทำไมทุกคนทำเหมือนโลกกำลังจะแตก กะอีแค่มีประธานบริษัทหน้าสไตล์เกาหลี สมัยนี้ผู้ชายจะทำศัลยกรรมก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
"เก้านาฬิกาสามสิบนาที เปิดตัวทีมดีไซน์ทีมใหม่ ซึ่งเป็นทีมของคนรุ่นใหม่ทั้งทีม อายุเฉลี่ยของผู้ร่วมทีมคือ 22-26 ปี ใช้ชื่อทีม Younger Fresher" น้องเยลลี่รายงานต่อไป
"นั่นชื่อทีม หรือชื่อรุ่นตู้เย็นเบอร์ห้าประหยัดไฟ" ฉันถามออกไป ใครคิดชื่อนี้วะ
"ผมว่าชื่อเหมือนน้ำยาดับกลิ่นเต่ามากกว่า" สุกรีให้ความเห็น
"แล้วเราต้องตั้งชื่อทีมด้วยไหมเนี่ย แบบ Older Lover ไรงี้" ฉันเสนอออกไป
"หรือ Older Slower" สุกรีรีบสนับสนุนฉัน สุกรีเป็นลูกทีมที่ฉันรักมาก เขาไม่เคยปล่อยให้มุกของฉันต้องโดดเดี่ยว
"หรือ Older Darker ไหมคะซิส ดูเหี้ยมดี" คิตตี้หันมาเล่นด้วย
"หรือ Older Stronger" อันนี้สุกรีพยายามอีกครั้ง เออแฮะ ดูเข้าท่าที่สุด
"เมื่อไหร่พวกพี่ๆจะเลิกเล่นกันคะ" น้ำเสียงเยลลี่ดูเหนื่อยหน่ายสุดๆ
"เอ้อ ขอโทษค่ะ พี่ขอบคุณนะคะสำหรับข้อมูล"
ในเมื่อเยลลี่เป็นน้องผู้หญิงที่อายุน้องที่สุดในทีม ฉันก็ต้องเอาใจหน่อย แม้จะแอบสงสัยต้องแต่ต้นจนจบ ว่าพ่อแม่เขาเคยคิดรู้สึกผิดบ้างไหมที่ตั้งชื่อลูกไม่สัมพันธ์กับใบหน้าและคาแรคเตอร์
คือ… น้องหน้านิ่งมากกกกก แต่ชื่อเยลลี่ที่มีลักษณะเด่นเป็นความนุ่ม
"สรุปว่า?" นี่แล้วคือยังไง ฉันต้องทำอะไร
"ก็ทีมเรามีคู่แข่งแล้วไงคะซิส ทีมนั้นเด็กกว่า สดกว่าตั้งเยอะ คุณเซนเค้าตั้งทีมนั้นมาเพื่อให้มาบี้ทีมเราโดยเฉพาะ" คิตตี้ร้อนอกร้อนใจต่อไป
ก็จริงนะ ขนาดน้องเยลลี่ที่เด็กที่สุดในทีมของเรายังอายุมากกว่าคนที่อายุมากที่สุดในทีมนั้นเลย แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนร้อนใจอะไร
"มีสองทีมก็ดี จะได้ช่วยกันทำงาน" และฉันก็ยังตักเตือนน้องๆต่อไปด้วยสีหน้าที่ดูมีวุฒิภาวะ "ทำไมต้องไปอิจฉาเด็ก เรามันผู้ใหญ่แล้ว คีพคูลเข้าไว้"
"คือพี่ครับ คุณเซนแกบอกว่า สิ้นปีนี้จะคัดเหลือทีมดีไซน์ทีมเดียว เอาทีมที่ทำยอดขายมากกว่าครับ" ในที่สุดสุกรีก็เป็นผู้เฉลยโค้ดลับของคำว่า 'พัง'
"ว็อท? เฮ้ย ทำงี้ได้ไง โหดไปป่าว นี่เค้าประกาศเรื่องนี้กลางที่ประชุมเปิดตัวเค้าเองเนี่ยนะ"
ฉันหัวร้อนขึ้นมาเฉย เหมือนคุณประธานบริษัทคนใหม่นี้จะข้ามหน้าข้ามตากันมากเกินไปแล้ว
"ก็หนูถึงว่าไงคะซิส ว่าพังจริงๆ เหมือนแผนกเราถูกลากไปตบกลางอากาศ แล้วนี่หนูสงสัยมาก ว่าซิสไม่รู้เรื่องของทีมใหม่มาก่อนได้ยังไง ปกติซิสรู้ทุกเรื่องนี่คะ" คิตตี้ได้ทียุยงความหัวร้อนของฉันให้เพิ่มมากขึ้น
"ไหน ห้องคุณเซนอยู่ไหน"
ฉันลมออกหู นี่ฉันพลาดข่าวกรองเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน แหม เจ้าเด็กน้อย มาทำงานวันแรกก็ท้าทายรุ่นใหญ่ซะแล้ว
"ชั้นสอง ริมสุดปลายทางเดิน ห้องเดิมของคุณราเชนทร์ค่ะพี่" เยลลี่เป็นผู้ให้ข้อมูลอีกเช่นเคย
ลุยต่อไม่รอละ เดี๋ยว เดี๋ยวได้เจอกันแน่ คุณเซน!
11:15 น.
แวะห้องกาแฟซะหน่อยดีกว่า ไหนๆก็เป็นทางผ่านไปทางห้องคุณเซน ตั้งแต่เช้ามานี่ยังไม่มีกาแฟตกถึงท้องซักถ้วยเลย มีแต่เรื่องนั้นเรื่องนี้เข้ามาไม่หยุดหย่อน
ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้องกาแฟเล็กๆทางซ้ายมือริมทางเดินนั่น เผอิญสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับบรรดาซองชาพร้อมดื่มสำเร็จรูปยี่ห้อใหม่ๆซึ่งวางเรียงรายอยู่ในถาดบนเค้านท์เตอร์เล็กๆที่อยู่ชิดผนังด้านหนึ่ง เอ๊ะ น่าสนใจมาก ออฟฟิศเรามีแม่บ้านคนใหม่หรือนี่ ซองชาพวกนี้เขียนด้วยภาษาแปลกๆด้วย มันคือภาษาอะไรกันนะ เมื่อหยิบมาดูใกล้ๆเป็นตัวน่ารักๆแบบนี้ อ่อ น่าจะภาษาญี่ปุ่น
บร๊ะเจ้า! บริษัทเราเสิร์ฟชาจากญี่ปุ่นให้พนักงาน!
มือขวาฉันหยิบบรรดาซองชาสีสันสดใสเหล่านั้นขึ้นมาดูอย่างเพลิดเพลิน แพ็กเกจจิ้งสไตล์ญี่ปุ่นเค้าอะเนอะ น่ารักกุ๊กกิ๊กเป็นที่สุด ใครกันนะที่ช่างสั่งซื้อชาพวกนี้มา เดี๋ยวต้องถามคุณแม่บ้านซะแล้ว
ส่วนมือซ้ายของฉันก็เอื้อมไปหยิบถ้วยเอสเพรสโซ่จากเครื่องทำกาแฟสำเร็จรูปที่วางเยื้องอยู่ข้างๆ
"คุณลลินครับ นั่นกาแฟของผม"
เนื้อเสียงนั้นนุ่ม ทว่าน้ำเสียงนั้นช่างเย็นชายิ่งนัก ทำให้ฉันขวับไปทันที ใครกัน มาขัดหวะวินาทีที่ฉันกำลังรื่นรมย์กับการสำรวจชายี่ห้อใหม่ๆของออฟฟิศอยู่
หันไปก็เห็นหนุ่มตัวสูงหน้าใสใส่แว่นตาขอบกลมใส ยืนกอดอกเอนตัวด้วยท่าทางสบายๆพิงอยู่ที่ประตูทางเข้าห้องกาแฟ พิจารณาดูความอ่อนเยาว์ของใบหน้า เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนที่ห่อหุ้มไหล่กว้าง บวกกับกางเกงยีนทรงวัยรุ่นนั้นแล้ว คงจะเป็นเด็กเข้าใหม่สินะ
แล้วนี่รู้จักชื่อฉันได้ยังไง!
อ๋อ ก็คงได้ยินพนักงานในบริษัทพูดถึงฉันบ่อยๆล่ะสิ ทำนองว่า
'คนนั้นไง คุณลลินดีไซน์เนอร์มือหนึ่งของบริษัทเราเลยนะ'
'นั่นคือเค้าล่ะ ผู้ออกแบบอาร์มแชร์ในตำนานของบริษัทเรา รุ่น Soft and Errogance รุ่นที่ขายดีติดอันดับหนึ่งมาอย่างยาวนาน'
'คนที่สวยๆเปรี้ยวๆ ผมสั้นๆเก๋ๆคนนั้นน่ะ อย่าไปแหยมกับเค้าเชียว เค้าเป็นขาใหญ่ประจำบริษัท'
คริคริ ฉันรู้ตัวดีถึงความโด่งดังของตนเองในบริษัทนี้ ก็คงช่วยไม่ได้นะ… เด็กเข้าใหม่คงต้องได้ยินชื่อเสียงของฉันมาบ้างล่ะ
โอเค งั้นเพื่อเป็นการทำให้เด็กใหม่ไม่เกร็งจนเกินไปนัก ฉันก็ต้องแสดงความเป็นผู้ใหญ่ใจดีขี้เล่นสักหน่อย
"ของน้องเหรอคะ แน่ใจเหรอ พี่ว่าพี่มาถึงที่ห้องกาแฟนี้ก่อนน้องน้า" หยอกๆไป แสดงความเป็นกันเอง
"ครับ ผมแน่ใจว่าเป็นของผมครับ" เหมือนแววตาที่มองผ่านแว่นนั้นมาจะมีความแวววับท้าทาย ทว่าน้ำเสียงก็ยังคงห่างเหินไว้ตัวและเย็นชาอยู่ เด็กๆก็งี้ล่ะ ชอบทำท่ามั่นอกมั่นใจเว่อร์วังเข้าไว้ก่อน
แล้วนี่ใจคอจะไม่ยิ้มกลับให้รุ่นพี่สักนิดหรือคะ แล้วทรงผมตั้งโด่เด่อย่างนั้นนี่ คิดมาดีแล้วหรือคะ ที่ใส่เข้าไปนั่นเจลหรือกาวลาเท็กซ์คะ
"ตายจริง พี่เผลอจิบไปแล้วซะด้วย งั้นเดี๋ยวพี่ทำให้ใหม่นะคะ"
ฉันต้องแสดงบทรุ่นพี่ที่แสนใจเย็นเข้าไว้ก่อน ไม่ช้านานเด็กน้อยคงจะหลงเสน่ห์ฉัน แล้วเข้ามาสวามิภักดิ์เป็นพรรคพวกฉันอีกคน
"ไม่เป็นไรครับ ผมต้องรีบไปแล้วครับ เผอิญมีธุระด่วน" คำปฏิเสธนั่นดูมั่นใจ
"เดี๋ยวค่ะ น้องเพิ่งมาทำงานวันแรกหรือคะ นี่พี่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย อยู่แผนกอะไรคะ" ฉันแสดงความเอาใจใส่ต่อผู้อ่อนวัยกว่า
แปลกที่ฉันไม่รู้ว่าวันนี้จะมีพนักงานใหม่เข้ามา ปกติน้องน้ำหวานประชาสัมพันธ์คนสวยจะคอยรายงานทุกเรื่องไม่ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเม้าท์ให้ฉันรับรู้นี่นา
"ครับ ผมเพิ่งมาวันนี้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ แล้วค่อยคุยกันครับ" ว่าแล้วพ่อหนุ่มนั่นก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เอ… แววตานั่นดูยิ้มเยาะๆยังไงชอบกลแฮะ
11:35 น.
อ้าว เพิ่งดูนาฬิกา นี่มันจะเที่ยงแล้ว ว้า! ถึงเวลาพักกินข้าวกลางวันซะละ
งั้นคงต้องรอไปเจอคุณเซนหลังเที่ยงละกัน…
ฉันเคยอ่านจากหนังสือฮาวทูเรื่องปรัชญาการต่อรอง เขาบอกว่าหากเราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ต้องห้ามต่อรองตอนก่อนเวลาอาหาร เพราะฝ่ายตรงข้ามอาจจะกำลังหิวอยู่ แล้วพาลอารมณ์เสีย ไม่ฟังไม่ฟังอีร้าค่าอีรมใดๆทั้งสิ้น เป้าหมายของเราจะไม่สัมฤทธิผลเอาได้
ตอนนี้ฉันควรต้องไปหาอะไรอร่อยๆใส่ท้องก่อนดีกว่า เมื่อวานเห็นคิตตี้บอกว่าตรงซอยข้างตึกเรามีร้านกวยจั๊บเปิดใหม่ ของอย่างนี้มันต้องลอง!
13:30 น
เพิ่งกลับเข้าออฟฟิศ เม้าท์กับคิตตี้และสุกรีเพลินไปหน่อย วันนี้น้องเยลลี่ไม่ได้ลงไปกินข้าวด้วย เลยไม่มีคนคอยเตือนคอยกำกับเวลา ซวยไป เข้างานสายอีกแล้ว
13:40 น
พังจริง ไปไม่ทัน คุณเซนเพิ่งจะออกไปโรงงานไปเมื่อกี้เอง ถ้าคุณไมตรีอยู่ ก็ยังพอจะถามไถ่เรื่องทั้งหมดได้ แต่คุณไมตรีก็ไปกับคุณเซนด้วย เฮ้อ ครั้นจะตามไปโรงงานก็กลัวเดี๋ยวจะเอิกเกริกกันจนเกินไป
เค้าจะกลับเข้ามาออฟฟิศกันอีกหรือเปล่าหนอ
ใจเย็น หรือรอพรุ่งนี้ก่อนก็ได้
13:40 น - 18:00 น
ลืมเรื่องคุณเซนเสียสนิท มัวแต่วุ่นวายเรื่องซัพพลายเออร์เจ้าประจำส่งสินค้าไม่ตรงกับแบบที่ให้ไป
19:00 น.
ว่าจะกลับไปปลอบขวัญยัยลิสาที่บ้านเรื่องโดนสั่งให้นั่งห้องเดี่ยวหนึ่งวัน แต่คุณวิสกี้เพื่อนสนิทของฉันโทรเข้ามาตอนหกโมงเย็นพอดิบพอดี บอกว่ามีเรื่องกลุ้มใจด่วนมาก โอเค งั้นเรื่องลิสาเอาไว้ก่อน
"ไฮจ้ากี้" ฉันปราดเข้าไปหาเพื่อนทันทีที่เห็นคุณเธอยืนกระสับกระส่ายรออยู่หน้าร้าน
"ไฮจ้าลิน" วิสกี้แนบแก้มซ้ายขวากับฉันเพื่อเป็นการทักทายกัน
หมูกระทะในซอยลึกลับของย่านทองหล่อคือร้านประจำของเรา แม้ชุดที่เราทั้งคู่สวมใส่จะไม่เข้ากับกระทะและจานผักบุ้งที่วางอยู่ตรงหน้า เพราะเราต่างก็ตรงดิ่งมาจากการทำงานกัน แต่ทำไงได้ หมูกระทะร้านนี้คือดีย์ที่สุดแล้ว
"น้องครับ พี่ขอน้ำซุปเพิ่มด้วยครับ" หนุ่มหล่อมาดเนี้ยบหันไปบอกน้องพนักงานหน้าหวาน
"แกอย่าส่งตาหวานหล่อให้มากนักสิคะ สงสารน้องเค้า เหมือนแกให้ความหวังเค้ายังไงไม่รู้" ฉันแอบเตือนเพื่อนหนุ่ม
"จะให้ทำไง นั่นมันคือใบหน้าที่เฉยชาที่สุดของชั้นแล้ว" คนหล่อตอบด้วยสีหน้าเฉย
"แต่แกตาหวานไง หน้าแกเฉย แต่แกตาหวาน มันทำให้สาวๆเข้าใจผิด เข้าใจไหมกี้"
คุณเกย์หนุ่มหน้าเชิ่ดตาหวานข้างๆนี้คือเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยวัยเด็กของฉันเอง เราเรียนชั้นอนุบาลประถมและมัธยมมาด้วยกันตลอด กี้หรือชื่อเล่นเต็มๆคือวิสกี้ หนุ่มอาร์ตไดเร็กเตอร์ประจำบริษัทโฆษณาชื่อดังของเมืองไทย
"แล้วไงยะ ชั้นต้องทำตาโหดเหี้ยมตลอดเวลาใช่ไหม สาวๆเค้าจะได้ไม่เข้าใจผิด" แล้วคุณกี้เธอก็ทำตาถมึงทึงประกอบการคีบหมูพลิกกลับไปมา
"เอ้อ งั้นช่างเถอะ" ฉันเห็นสายตานั่นแล้วรู้สึกขนลุกซู่ ต้องเสไปหยิบมะนาวมาบีบใส่น้ำจิ้ม
หลังจากที่เราเงียบกันไปพักใหญ่เพื่อเติมหมูกระทะเข้าไปให้เต็มพุง ฉันจึงเริ่มเข้าเรื่องร้อนใจของเพื่อน
"นี่เธอมีอะไรกลุ้มใจ ถึงเรียกชั้นมาด่วนคะคุณกี้"
วิสกี้หยุดชะงักมือที่กำลังคีบวุ้นเส้น หน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
"แก… คือ… ชั้นกำลังหลงรักหนุ่มน้อยคนนึง"
"เฮ้ย มีคนทำให้แกหลงรักได้ด้วยเหรอ ต้องเป็นอภิมหาเกย์หล่อแน่เลย" ฉันถือโอกาสทีเผลอ รีบคีบลูกชิ้นกุ้งลูกสุดท้ายมาจากบนเตา
วิสกี้เพื่อนฉันมีเกย์หนุ่มเกย์แก่ สาวน้อยสาวใหญ่ หลงรักกันให้เพียบ แม้จะแฟนเยอะ แต่วิสกี้ก็ยังครองตัวหยิ่งยโส ไม่หลงรักใครตอบง่ายๆ
"ป่าว น้องเค้าไม่หล่อ ติดจะอวบๆตันๆด้วยซ้ำ แต่น้องเค้าอัจฉริยะว่ะแก ชั้นชอบคนเก่ง"
แล้ววิสกี้ก็ถอนหายใจ พลางเหม่อมองไปไกล
ฉันมองตามสายตาหวานเยิ้มนั้นไป คุณกี้เขามองหมูกระทะของโต๊ะข้างๆทำไม
"ชั้นชอบคนยาก พอมีความรู้สึกตกหลุมรักที มันเลยเป็นเรื่องใหญ่สำหรับชั้น ไม่เหมือนแกหรอก หลงรักคนง่าย แล้วก็เทคนง่ายๆ แกมันพวกคนไม่จริงใจ"
"อ้าว เดี๋ยว คุณกี้ หล่อนมาปรึกษาปัญหาหัวใจกะชั้นนะยะ แล้วไหงกลายเป็นมาเยินยอชั้นล่ะคะ"
"โทษทีแก ชั้นลืมตัว" ดวงตาหวานฉ่ำของวิสกี้ดูตระหนก
"แต่แหม นั่นเป็นความเข้าใจผิดของคนทั่วไปนะคะ ตอนชั้นรักน่ะ ชั้นก็รักจริงจัง รักคนเดียวด้วย แล้วพอคบๆไป อยู่ๆมันก็หมดรัก ชั้นก็เท ชั้นผิดตรงไหน"
ฉันไม่ได้แก้ตัวนะ ก็มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ที่ผ่านๆมาฉันเป็นฝ่ายจีบก่อนด้วยซ้ำ ก็ด้วยลูกเล่นอันแพรวพราวของฉันมักจะทำให้บรรดาหนุ่มหล่อๆเล่นตัวทั้งหลายหลงเสน่ห์ หลวมตัวมาคบกับฉัน แต่แล้ววันนึงฉันก็เกิดเบื่อขึ้นมา ฉันก็ขอเลิก มันก็แฟร์นี่นา
"เอาเถอะ มาว่าเรื่องของหล่อนกันต่อ แล้วมันมีปัญหาตรงไหน" ฉันไม่เห็นว่าเรื่องรักๆใคร่ๆของฉันมันจะน่าสนใจ ไปต่อเรื่องของคุณกี้ดีกว่า
"ปัญหาก็คือน้องข้าวปุ้นเค้าเป็นนักศึกษาฝึกงานน่ะสิ"
"ดะเดี๋ยว เด็กฝึกงาน!"
วิสกี้พยักหน้าช้าๆด้วยอาการเขินอาย
"แปลว่าอายุยี่สิบต้นๆ แล้วมาเทียบกับพวกเราวัยปูนนี้ โอว คุณกี้ ชั้นไม่อยากจะบวกลบคูณหารความต่างของอายุเลย" ฉันส่ายหน้ารัวๆ บร้าไปแล้ว คุณกี้เธอคิดจะกินหน่อไม้ที่เพิ่งจะแตกหน่อ
"นี่แกจะเป็นเกย์แก่หลอกกินเด็กเรอะ" ฉันโพล่งออกไปตรงๆ
"แกรรรร ความรักมันไม่มีขีดขั้นของอายุ กระบี่อยู่ที่ใจ แม้กิ่งไผ่ก็ไร้เทียมทาน" วิสกี้พยายามจะโยงเข้าไปหาตำนานฤทธิ์ดสั้นของโกวเล้งทั้งๆที่ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน
"กระบี่มิได้อยู่ที่ใจ แต่หากอยู่ถัดไปจากพังงา" ฉันต่อเติม
"กระบี่อยู่ที่ใจ แต่น้ำจิ้มไก่ ต้องแม่ประนอม" วิสกี้เผลอตอบโต้
"โนว! ชั้นไม่ชอบกินเด็ก น่ารำคาญ" ฉันดึงสมาธิของเพื่อนกลับเข้าเรื่อง
"แกรรร ช่วยชั้นคิดหน่อย จะจีบเด็กยังไงดี ช่วยกันคิดไว้ เผื่อวันนึงแกจะได้เอาไปใช้ด้วยไง"
โอวววว โนวววว ฉันไม่เอาด้วยหรอก ความรักกับเด็กน่ะหรือ ไม่มีทางเกิดขึ้นกับฉันอย่างแน่นอน!
21:00 น.
คุณวิสกี้เธอลากฉันมาดื่มต่อที่ผับเปิดใหม่เล็กๆแถวๆนั้น แม้ฉันจะทัดทานว่ามันไม่สมควร เพราะหัวของพวกเรากำลังเหม็นมากจากการรมควันหมูกระทะ แต่คุณกี้เธอก็ไม่หวั่น
และแล้วคืนวันจันทร์ต้นอาทิตย์การทำงานของฉัน… ก็เริ่มต้นด้วยความมึนเมาจนได้
ถึงกระนั้น อันที่จริงการกรึ่มตั้งแต่หัวอาทิตย์มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย
ประเด็นที่สำคัญกว่าก็คือ การไปดื่มต่อที่ผับกับคุณวิสกี้ในคืนนี้ ฉันดันไปเจอใครบางคน แล้วดันเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันต้องเกิดความอับอายถึงขีดสุดในวันรุ่งขึ้น!


"เก๋งตัวนี้มาจากมลฑลอันฮุยเมืองจีนฮะพี่ อายุร้อยกว่าปี"
หนุ่มเจ้าของร้านท่าทางเป็นมิตรปราดเข้ามาทันทีเมื่อเห็นผมลูบๆคลำๆเก้าอี้ไม้สีแดงที่มีที่เท้าแขนสไตล์จีนนั่น
ผมกำลังเดินวนเวียนอยู่ในโซนขายของเก่าของจตุจักร บ่ายวันอาทิตย์อันแสนจะร้อนอบอ้าว ทำไมเมืองไทยมันร้อนอย่างนี้หนอ นี่เพิ่งจะต้นปีเองไม่ใช่รึ วันนี้ผมอยากมาเดินดูพวกเฟอร์นิเจอร์แอนทีคทั้งหลาย เผื่อจะได้ไอเดียอะไรเกี่ยวกับความเป็นไปของเทรนด์ในเมืองไทย
ตอนทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่นผมได้มีโอกาสเข้าร่วมประชุมกับพวกดีไซเนอร์อยู่บ่อยครั้งทำให้สนิทสนมกับเพื่อนร่วมงานสายติสท์หลายคน หลายครั้งเราก็ไปกินเบียร์กันต่อนอกเวลาทำงาน ผมเคยถามพวกเค้าว่าแรงบันดาลใจของการออกแบบมาจากอะไร หลายคนตอบมาเหมือนกันว่า งานอดิเรกของพวกเค้าคือการเดินเล่นตลาดนัดขายเฟอร์นิเจอร์เก่า
อือม์… หากอยากจะเข้าใจพวกดีไซเนอร์ ผมคงต้องลองทำอย่างพวกเค้าดูบ้าง
"พี่ลองนั่งดูได้นะฮะ" เขาคะยั้นคะยอและใช้มือปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ทั่วไปบนเก้าอี้ให้ผม
เอ ลองดูหน่อยท่าจะดี อยากจะรู้ว่าคนสมัยโบราณเขานั่งเก้าอี้ไม้แข็งแบบนี้กันไปได้ยังไง
แต่ขณะที่ผมกำลังงกๆเงิ่นๆ หันหลังจะหย่อนก้นลงไปที่เก้าอี้ไม้ตัวนั้น ก็พลันได้ยินเสียงที่คุ้นเคยกระซิบเบาๆมาจากทางด้านข้าง
"คุณเซน! อย่าไปนั่งเรื่อยเปื่อยอย่างนั้นสิคะ"
"ครับ?" ผมชะงักก้น ยืดตัวขึ้น แล้วหันไปหาคุณป้าใบหน้าสดใสที่คุ้นเคย
นี่เจอกันที่ออฟฟิศยังไม่พออีกหรือครับ?
"ทำไมครับ ฝุ่นเยอะเหรอครับ นี่น้องเค้าอุตส่าห์มือเปื้อนปัดฝุ่นให้ผมแล้วนะ" ผมโน้มตัวไปกระซิบเบาๆกับคุณลลิน แล้วก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้บางชนิดลอยมาแตะจมูก
กลิ่นอย่างนี้... ดอกมะลิหรือเปล่าหว่า
แต่เอ๊ะ รุ่นนี้เค้ายังใช้น้ำหอมกันอยู่อีกรึ
"เรื่องฝุ่นน่ะไม่เท่าไหร่ค่ะ แต่เอ่อ ดิฉันเคยได้ยินมาว่าของเก่านี่เค้ามีเจ้าของนะคะ เค้าจะรอแค่เจ้าของของเค้าเท่านั้น ถ้าเราเข้าไปยุ่มย่าม เค้าอาจไม่พอใจ"
เรื่องผีสางนางไม้ก็มา สมกับความเป็นป้าโดยแท้จริง
ผมมองปราดไปที่เสื้อเชิ้ตสีเหลืองกับสร้อยคอลูกปัดสีสันจัดจ้านของเธอ คือถ้าเดินพลัดหลงกันก็คงเห็นกันในระยะห้าร้อยเมตรได้เลย กระเป๋าสานใบใหญ่นั่นก็ด้วย สีสันไม่ยอมกันจริงๆ ดีนะที่เธอใส่กางเกงยีนสีซีดมาช่วยผ่อนคลายสายตาบ้าง ไม่งั้นผมคงจะปวดตาไปตลอดทั้งบ่ายวันนี้ แล้วก็เช่นเคย เสื้อเชิ้ตนั่นเต็มเปี่ยมไปด้วยลายดอกไม้ คุณลลินเค้าคงขนมาทั้งสวน
แล้วผมก็เริ่มนึกสนุกกับการตอบโต้ความเชื่องมงาย
"หรือผมอาจจะเป็นเจ้าของเก่ากลับชาติมาเกิดก็ได้นะครับ"
"มีเหตุผลค่ะ แต่ว่าเราจะหาทางพิสูจน์กันยังไงดีว่าคุณเซนเป็นเจ้าของเก่าจริงๆหรือเปล่า แล้วก็ไม่แน่นะคะ ชาติก่อนๆของชาติที่แล้วคุณเซนอาจจะเป็นเจ้าของเตียงไม้พม่าเตียงโน้นก็ได้ค่ะ"
เอ้อ… ท่าจะจริงจังกันขนาดนี้ ผมไม่นั่งก็ได้วะ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"นี่ผมไม่คิดว่าจะเจอคุณลลินแถวนี้นะครับเนี่ย พวกเฟอร์นิเจอร์แอนทีคนี่เค้านิยมทำลายดอกไม้กันด้วยหรือครับ เผอิญผมไม่เชี่ยวชาญด้านนี้"
ได้ผล หน้าตาสดใสพร้อมดวงตากลมโตนั่นเริ่มออกอาการฉุนเฉียว
"แล้วลายดอกไม้มันผิดตรงไหนคะ สวยประณีตอ่อนหวานจะตายไป คนโบราณเค้าอาจจะมีรสนิยมดีกว่าคนสมัยนี้ก็ได้ค่ะ"
"โอ๋ อย่าเพิ่งงอนสิครับ"
ผมรู้ว่าประโยคนี้จะยิ่งเพิ่มความเกรี้ยวกราดให้คุณตาโต พวกสาวใหญ่เค้าไม่อยากได้ชื่อว่า 'ขี้งอน'
"ไม่ได้งอนค่ะ! งั้นเชิญคุณเซนตามสบายนะคะ อยากจะนั่งจะนอนตรงไหนตามสบายเลย มีเจ้ากรรมนายเวรตามไปถึงบ้านก็ไม่รู้ด้วย"
น้ำเสียงแบบนี้ งอนแหละ ผมดูออก ต้องยิ่งเพิ่มดีกรีการยั่วยุความเกรี้ยวกราด
"โอ๋ โอ๋ ไม่เอาครับ รุ่นใหญ่แล้วเค้าไม่ขี้งอนกันนะครับ"
ไม่รู้เป็นอะไร หลังๆนี่เวลาผมอยู่กับคุณขี้งอนคนนี้ ผมเริ่มจะลืมๆมาดผู้บริหารผู้เคร่งขรึมเอาการเอางานเสียสิ้น
"คุณเซน!" หน้าตานั้นดูตกใจ
"ไม่งอนนะครับ ไม่งอน" แต่ผมยังยั่วยุต่อไปด้วยความสนุก แซวเธอคนนี้สนุกที่สุดแล้ว
"ไม่ได้เกี่ยวกับงอนแล้วค่ะ คุณเซนโดนล้วงกระเป๋า!" ทว่าหน้าตาของคนข้างหน้าผมกลับดูตื่นตระหนก
"ห้ะ!" ผมรีบล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างดู เออ! กระเป๋าเงินใบเล็กของผมอันตรธานหายไปจริงๆด้วย มันเคยอยู่ที่กระเป๋าหลังด้านขวาของกางเกง
แต่เหมือนคุณป้าเค้าจะไม่อยู่รอฟังคำอุทานจากผมแล้ว เค้าออกวิ่งอย่างรวดเร็วตามหลังเจ้าหัวขโมยไปในทันที
ดะเดี๋ยวครับป้า! เดี๋ยววววว…
ความจริงแล้วผมอยากจะร้องบอกไปว่าไม่ต้องตาม เพราะกระเป๋าเงินใบนั้นมันไม่ได้มีอะไรสำคัญ มีแต่แบงค์เงินสดนิดๆหน่อยๆกับเศษสตางค์ ผมแยกพวกบัตรสำคัญต่างๆกับบัตรเครดิตออกมาใส่ซองพับแบบพลาสติกบางๆ แล้วเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงด้านหน้าข้างซ้าย
แต่ไม่ทันแล้ว คุณลลินเธอวิ่งตามเจ้าหัวขโมยไปโดยไม่หันมาสนใจผมอีกเลย ผมจึงต้องวิ่งตามไปบ้าง นี่เค้าไม่กลัวบ้างเลยรึ ทำเป็นฮีโร่แบบในหนังไปได้ แล้ววิ่งเร็วอย่างนั้น เดี๋ยวก็ได้เคล็ดขัดยอกกันพอดี…
ในที่สุดผมก็วิ่งตามคุณป้าจนเกือบทัน เห็นแกกำลังเข้าประชิดตัวเจ้าเด็กหนุ่มนั่น ดึงแขนเจ้าโจรผู้เคราะห์ร้ายไว้ แล้วฟาดกระเป๋าสานใบใหญ่ของแกเข้าที่ใบหน้าของเจ้าโจรเต็มแรง
พลั่ก!!!
เสียงเหมือนของแข็งสองสิ่งกระทบกันอย่างรุนแรง แล้วก็ตามมาด้วยเสียงกรีดหวีดร้องของผู้คนรอบข้าง
บร๊ะเจ้า! อย่างโหด!
สาบานนะ ว่านั่นคือแรงมหาศาลของหญิงวัยกลางคน แล้วในกระเป๋าคุณป้ามีอะไร ทำไมทำให้น้องโจรหนุ่มนั่นถึงกับนั่งทรุดลงไปกองกับพื้นกุมหน้าร้องโอดโอยขนาดนั้น
ผมรีบวิ่งเข้าไปดึงแขนคนตาโตให้ถอยห่างออกมาจากน้องโจร เพราะถ้ามันเกิดบ้าลุกขึ้นสู้ขึ้นมา เดี๋ยวคุณป้าจะแย่เอา
"นี่ค่ะคุณเซน กระเป๋าเงินของคุณเซน" คุณลลินหันมายื่นกระเป๋าเงินคืนให้กับผม พร้อมกับทำหน้าตาเอาเรื่องจริงจัง "แล้วเดี๋ยวเราไปหาตำรวจกัน"
เชื่อป้าเค้าเลย นี่ยังจะไปยุ่งกับตำรวจอีก
"ขอบคุณครับ แต่คือ อย่าเลยครับ ไม่ต้องเอาเรื่องเค้าก็ได้ครับ ผมโอเคครับ" ผมรีบบอก
ผมยังไม่อยากข้องแวะกับโรงพักตั้งแต่ตอนนี้ เพิ่งจะกลับมาอยู่เมืองไทยได้ไม่เท่าไหร่ ผมอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ห่างหายจากโรงพักบ้าง
"ไม่ได้นะคะ ถ้าเราปล่อยไป เดี๋ยวมันได้ใจ เราต้องช่วยกัน เราจะปล่อยให้ขโมยชุกชุมอย่างนี้ไม่ได้"
นั่นผมรู้ครับป้า แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ขอเวลาผมปรับตัวปรับใจกับเมืองไทยก่อนครับป้า
"แค่โดนกระเป๋าคุณฟาดหน้าเข้าไปนั่น ก็คงเข็ดไปอีกนานแล้วล่ะครับ"
ผมมองพ่อหนุ่มโจรผู้เคราะห์ร้ายที่ยังนั่งมึนกุมใบหน้าอยู่ข้างหนึ่ง กำลังลังเลใจว่าจะช่วยพยุงโจรให้ลุกขึ้นดีหรือไม่ หรือปล่อยให้มันนั่งเจ็บไปอย่างนี้ แต่คิดว่ารีบออกไปจากที่นี่ดีกว่า ก่อนที่เรื่องมันจะลุกลามใหญ่โต ผู้คนเริ่มเข้ามารุมล้อมกันแล้ว
แล้วผมก็ดึงแขนรุ่นใหญ่ผู้กล้าหาญคนนั้นออกมาฝูงชน พาเดินออกมาให้ไกลจากที่นั่นอย่างเร็วที่สุด…
"หัวไหล่แขนขาหัวเข่าของคุณเคล็ดขัดยอกบ้างหรือเปล่าครับ" ผมสงสัยว่าร่างกายของผู้สูงวัยยังคงปกติดีอยู่หรือเปล่า
"คุณเซน ชั้นไม่ได้แก่ขนาดนั้น ขอบคุณค่ะ โอ๊ย…"
นั่นไง พูดยังไม่ทันขาดคำเลย ช่วงจังหวะที่คนตาโตเอี้ยวตัวไปส่งชามก๋วยเตี๋ยวคืนให้เด็กเสิร์ฟนั่นเองที่อาการขัดยอกมันฟ้องขึ้นมา
เรามานั่งพักสงบสติอารมณ์กันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าดังของจตุจักร แน่นอนร้านนี้คุณลลินเธอเป็นคนแนะนำ ผมเพิ่งกลับมาอยู่เมืองไทย ไม่รู้หรอกว่าตรงไหนมีอะไรอร่อย แต่ท่าทางเธอจะรู้จักทุกซอกทุกมุมของกรุงเทพเป็นอย่างดี
"ในกระเป๋าคุณมีอะไรครับนี่ ขวดเหล้าเหรอครับ ทำไมฟาดได้แรงจัง"
หลังจากที่เราจัดการก๋วยเตี๋ยวเรือกันไปคนละสองสามชามแล้ว ผมก็เริ่มหันมาสนใจเรื่องราวของคุณป้าบ้าง ผมสงสัยว่ามีอะไรอยู่ในกระเป๋าใบใหญ่ของเค้า
"คุณเซน! ใครที่ไหนเค้ามาซื้อเหล้ากันที่จตุจักรกันคะ" ท่าทางนั้นขัดอกขัดใจ ก่อนจะเฉลย
"กระถางต้นกระบองเพชรค่ะ อุ้ย ว้าย ตายแล้ว แตกบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้"
เธอทำหน้าตื่นตระหนก แล้วก็ลุกลี้ลุกลนเปิดซิปกระเป๋าผ้าใบใหญ่นั้นทำท่าสำรวจอะไรกุกกัก
"อาการเจ้าแคคตัสทั้งหลายเป็นไงบ้างครับ" ผมมองดูท่าทีของคนตรงหน้าแล้วก็นึกสงสาร
นี่ตอนเหวี่ยงกระเป๋านี่ทันได้คิดหรือเปล่าว่ากระถางมันอาจจะแตก เอ่อ… หรือไม่ก็ทันได้คิดหรือเปล่าว่าหัวโจรมันอาจจะแตก คนอายุเยอะๆก็อย่างนี้ล่ะ ป้ำๆเป๋อๆ
"แตกไปสองสามกระถางค่ะ" เธอเงยหน้ามาตอบแบบจ๋อยๆ
อุวะ! แรงคุณเธอเยอะขนาดฟาดหน้าโจรจนกระถางกระบองเพชรแตก! คิดแล้วสยอง ทำไมผมเกิดความรู้สึกสงสารน้องโจรจับใจ
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมซื้อใหม่ให้ ซื้อเพิ่มให้ด้วยก็ได้"
แต่ยังไงผมก็คงต้องรับผิดชอบต้นแคคตัสของเธอ เธออุตส่าห์มีน้ำใจวิ่งไล่จับโจรให้ผมเชียวนะ
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขี้เกียจเดินไปซื้อแล้ว ต้องเดินไปอีกฝั่งเลยล่ะค่ะ ร้อนเกินเดินไม่ไหว"
"อ้อ ครับ" ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ อายุมากแล้วอาจปวดไขข้อง่าย เดินมากไม่ได้
"งั้นผมชดใช้เป็นเงินให้ก็ได้ครับ"
ผมกุลีกุจอเปิดกระเป๋าเงิน อ้าว ดันเหลือติดกระเป๋าอยู่ยี่สิบกว่าบาท ผมรู้ว่าผมมันพวกชอบลืมกดเงินสด แล้ววันนี้ก็แค่จะมาเดินดูเฟอร์นิเจอร์เก่าเล่นๆ เลยคิดว่าไม่ต้องพกเงินมาเยอะ ผมนึกว่าตัวเองมีเงินติดกระเป๋าอยู่ในหลักพัน ไม่คิดว่าจะมีอยู่แค่หลักสิบ
เจ้าน้องโจรนั่นซวยจริงๆ มาล้วงกระเป๋าเงินซึ่งมีเงินอยู่ยี่สิบบาท แล้วก็ไม่ได้เงินไป แถมยังโดนฟาดหน้าด้วยกระถางต้นกระบองเพชรจิ๋ว เฮ้อ!
"คือ… ผมมีเงินในกระเป๋าแค่หลักสิบ เอาไว้ผมใช้คืนให้ที่ทำงานนะครับ แล้วมื้อนี้ผมคงต้องขอยืมเงินคุณเลี้ยงเราสองคนด้วยนะครับ"
นึกแล้วว่าต้องเจอสายตาเยาะเย้ยจากคุณป้า นี่คงเห็นผมเป็นเด็กน้อยไร้ระเบียบด้านการเงินล่ะสิ
ไม่จริงนะ ผมเป็นคนมีระเบียบ แต่แค่ไม่ชินกับการพกเงินสด ก็ที่ญี่ปุ่นเค้ากันใช้แต่บัตร หรือไม่ก็จ่ายโดยแอพในมือถือ ร้านค้าหรือร้านอาหารหรือมิวเซียมหลายแห่งเค้าไม่รับเงินสดด้วยซ้ำ
"ความจริงคุณเซนปล่อยผมข้างหน้าให้ปรกลงมาแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะคะ ไม่เห็นต้องทำผมตั้งเด่ตลอดเวลาเลย ที่ญี่ปุ่นเค้าฮิตทรงผมตั้งเด่แบบนั้นหรือคะ"
ถัดจากสายตาเยาะเย้ยเรื่องการไม่พกเงินสดของผม อยู่ๆคุณลลินเธอก็เปลี่ยนมาเป็นสายตาแบบสำรวจวิเคราะห์กับทรงผมของผม อะไรของป้าครับเนี่ย เปลี่ยนเรื่องเร็วมากนะครับ!
"วันนี้วันอาทิตย์ผมขี้เกียจใส่เจล"
"แล้วทำไมวันธรรมดาต้องใส่คะ"
นี่ป้าจะมาสนใจอะไรว่าวันไหนผมจะใส่เจล วันไหนจะไม่ใส่
"ผมปรกหน้าบวกเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนแบบนี้ นี่นึกว่าเด็กมหาลัยนะคะเนี่ย"
โอย ป้าครับ สนใจอะไรเรื่องการแต่งตัวของผมครับ
แต่ก่อนที่คนตรงหน้าจะทันได้วิเคราะห์ไปถึงลักษณะผิวหน้าและส่วนสูงของผม ผมก็ได้ยินเสียงทักจากทางด้านหลัง
"เฮ้ย ไอ้เซนใช่ป่าววะเนี่ย"
ผมหันขวับไปทันที เหมือนจะเป็นเสียงคุ้นๆจากคนที่ผมไม่อยากเจอ ไม่คิดจะเจอ และขอให้ไม่เจอกันอีกเลยชั่วชีวิตนี้
"ไอ้ลูกพี่เซนจริงๆด้วย นี่เมื่อกี้กูเดินผ่านมึงไปแล้วนะ แต่เห็นหน้าตาคุ้นๆเลยเดินย้อนกลับมา เห็นรอยเจาะสามรอยที่ติ่งหูซ้ายของมึงนี่กูรู้เลยว่าเป็นมึง"
ไอ้กบ! เวลาผ่านไปเท่าไหร่ผมก็จำมันได้ มันก็มีรอยเจาะที่หูซ้ายเหมือนผมนั่นแหละ
"นี่มึงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นพวกในแก๊งเค้าบอกว่ามึงหนีไปอยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่เกิดเรื่อง แทบไม่กลับไทยเลย จริงป่าววะ ป๊อดว่ะมึง"
แม่ง! ปากเสียเหมือนเดิม ผ่านไปสิบห้าปีไม่คิดจะพัฒนาปากบ้างเลยเหรอวะ
"ใช่ ก็ไปเรียนต่อ แล้วนี่ก็เพิ่งจะกลับมา" ผมทำหน้าเฉยที่สุด ไม่แสดงอาการอะไรเลยที่เจอหน้าคนรู้จักที่ไม่ได้เจอกันมาสิบห้าปี
"โห นี่มึงรสนิยมไม่เปลี่ยนเลย" มันพูดพลางทำหน้าทำตามีเลศนัยหันหน้าไปทางคุณป้า
ไอ้นี่! วอนซะแล้ว
ผมรีบหันตามไอ้กบไป ก็เห็นคุณป้าเธอทำหน้าตาเหลอหลาแล้วก็ยิ้มกว้าง
"นี่คุณลลิน ผู้ร่วมงานผมเอง" ผมแนะนำเสียงเข้ม พยายามใช้คำพูดสุภาพที่สุด ยังไงผมก็ต้องรักษาภาพพจน์ของการเป็นเจ้านายหน่อย
"ฮั่นแน่! พูดจาสุภาพซะด้วย ว่าแต่เป็นผู้ร่วมงานกัน แล้วมาเดินจตุจักรกันวันอาทิตย์เนี่ยนะ ร่วมงานกันแบบไหนว้า"
นี่โลกนี้มีใครจะปากเสียไปมากกว่ามันอีกหรือเปล่าวะ
ผมจ้องหน้ามันเขม็ง พยายามที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดอย่างใจเย็นอย่างที่สุด
"คุณกบครับ ผมกำลังรับประทานก๋วยเตี๋ยวกับคุณลลินอยู่ และเราก็ไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนมารบกวนครับ"
"ฮั่นแน่! เดี๋ยวนี้มีพูดคุณพูดผม คุณเซนครับ คุณเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ" แต่เหมือนไอ้กบจะยังไม่รู้ตัว
"คุณไอ้กบครับ ผมต้องการเวลาส่วนตัวครับ" ผมทำน้ำเสียงเข้ม และพูดเสียงดังขึ้น
"พี่กบ ไปกันเถอะ เค้าไม่อยากให้เรากวนเค้า"
เหมือนผู้หญิงที่มากับมันคงจะรู้สึกอาย บวกกับน่าจะเกรงใจสายตาอันแข็งกร้าวของผม ก็เลยรีบดึงแขนมันให้เดินออกไป
"โอเค โอเค ไปก่อนนะคร้าบคุณเซน ว่างๆนัดเจอกันหน่อยก็ดีนะครับ ผมล่ะคิดถึงบรรยากาศเก่าๆซะเหลือเกิน ขาดหัวหน้าแก๊งอย่างคุณมรึงไป พวกเราเหงาชิบหายว่ะครับ"
มันทำท่าทำทางน่าหมั่นไส้กวนตรีนทิ้งไว้ ก่อนจะยอมเดินจากไปตามแรงฉุดของผู้หญิงที่มาด้วย
"คุณเซนเป็นหัวหน้าแก๊งอะไรหรือคะ"
นั่นไง ว่าแล้วว่าต้องมีคนสนใจเรื่องในอดีตของผม
ผมหันกลับมามองสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของคนตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย หนึ่งในคุณสมบัติของการเป็นมนุษย์ป้าก็คืออาการสนใจใคร่รู้เรื่องราวของคนอื่น
"แก๊งยากูซ่าแถวเยาวราชหรือเปล่าคะ เพื่อนคุณเซนคนเมื่อกี้รอยสักเต็มตัวเลย" หน้าตาล้อเลียนนั้นทำผมเซ็ง
วันนี้ซวยจริงๆที่มาเจอไอ้กบพร้อมคุณป้าที่นี่ แล้วภาพลักษณ์ผู้บริหารเนี้ยบๆแบบผมจะเหลือมั้ย
"เรื่องในอดีตนานมาแล้วครับ อย่าไปสนใจมันเลย"
ผมไม่อยากจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก ผมมีชีวิตใหม่แล้ว
"เดี๋ยวนะ หรือคุณเซนจะเป็นทายาทผู้สืบทอดแก๊งพี่แดงไบเล่ย์ พี่ปุ๊ระเบิดขวดคะ" เธอทำหน้าตื่นเต้น
นี่ไปๆมาๆผมเริ่มงงๆแล้วว่าอันไหนเค้าคิดจริง อันไหนเค้าพูดเล่น
"แดงไหน ปุ๊ไหนครับ ผมเกิดไม่ทัน" จะสู้กับคุณป้า ต้องเน้นย้ำไปที่เรื่องของวัย
"นี่เพิ่งสังเกตนะคะเนี่ย ว่าคุณเซนมีรอยเจาะหูสามรอยที่ติ่งหูซ้าย รอยเจาะหูนี่เป็นสัญลักษณ์ประจำแก๊งหรือคะ แล้วสมัยก่อนคุณเซนใส่ตุ้มหูทั้งสามรูนี่เลยหรือคะ แล้วตอนนี้ทำไมคุณเซนเลิกใส่ตุ้มหูล่ะคะ"
คุณลลินเธอยังไม่ยอมหยุดเรื่องนี้ง่ายๆ เธอจ้องที่หูผมด้วยอาการตื่นเต้นถึงขีดสุด
โอย คุณป้าครับ ขอร้องล่ะ อย่ามาสนใจหูผมครับ
"สวัสดีค่ะคุณเซน อ้าว พี่ลิน หวัดดีค่ะ มาด้วยกันได้ไงคะเนี่ย"
เฮ้ย! เจอพนักงานที่บริษัทอีก ไปกันใหญ่แล้ว วันนี้มันวันอะไรกันวะเนี่ย นี่คนทั้งโลกพร้อมใจกันมารวมตัวที่จตุจักรโดยมิได้นัดหมายหรือไงวะ...
"ผมขอบคุณอีกทีสำหรับทุกอย่างในวันนี้นะครับ ทั้งเรื่องกระเป๋าเงิน เรื่องเลี้ยงก๋วยเตี๋ยว แล้วก็เอ่อ เรื่องเงินค่ารถไฟฟ้า" ผมเอ่ยขอบคุณเธออีกครั้งเมื่อเรานั่งอยู่บนรถไฟฟ้าด้วยกันขณะกลับบ้าน
ตอนขามาผมให้คุณมะพร้าวแวะส่งผมลงที่จตุจักร เลยไม่ทันได้คิดถึงเรื่องค่ารถไฟฟ้า เงินยี่สิบเจ็ดบาทในกระเป๋าที่มีมันไม่พอค่ารถไฟฟ้าจากจตุจักรกลับมาสุขุมวิท นี่ถ้าคุณลลินไม่ได้มาด้วย ผมคงต้องเสียเวลานั่งรถเมล์เป็นชั่วโมง หรือไม่ก็ต้องให้ที่บ้านเสียเวลาเอารถออกมารับแน่ๆ
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"
"เอ่อ คือ ถ้าพรุ่งนี้ที่บริษัทมีลือกันเรื่องเจอเราสองคนวันนี้ คุณลลินอย่าคิดมากนะครับ" ผมตัดสินใจเอ่ยลอยๆขึ้นมาขณะนัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่จอโฆษณาในรถไฟฟ้า ทำเหมือนไม่ได้กำลังพูดเรื่องสำคัญอะไร ผมปลอบโยนใครไม่ค่อยเป็น
ที่นี่เมืองไทย ผมรู้ว่าพรุ่งนี้เรื่องที่คุณเซนประธานบริษัทนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกับคุณลลินหัวหน้าแผนกออกแบบที่ตลาดนัดจตุจักรจะต้องร่ำลือไปทั่วทั้งบริษัท ไอ้ลำพังตัวผมน่ะ ผมไม่แคร์หรอก ก็ในเมื่อไม่ได้คิดอะไร จะแคร์ลมปากคนทำไม แต่สำหรับคุณป้า… ข่าวลือแบบนี้มันจะทำให้เธอเดือดร้อนหรือเปล่า ผมไม่แน่ใจ
"คุณเซน!" เธอหันมาจ้องผมทำหน้าสงสัย "มีอะไรต้องให้คิดมากคะ"
"ก็ไม่รู้สิ เห็นคนไทยเค้าชอบซุบซิบนินทากัน" ผมยักไหล่
"โอ้ย ถ้าจะต้องมานั่งคิดมากเรื่องแบบนี้ ชั้นคงได้คิดจนหัวแตกทุกวันล่ะค่ะ"
"ครับ?" นี่คุณลลินเค้าหมายความว่าอะไร
"ไม่มีใครเค้าจะมาสนใจหรอกค่ะ ว่าชั้นจะไปไหนอะไรกับใครยังไง ชั้นน่ะสนิทกับทุกคนในบริษัท เป็นคนโด่งดังที่ใครๆก็อยากคบหาด้วย คุณเซนก็น่าจะรู้"
เอ่อ… งั้นก็ดีครับ
ผมอดที่จะอมยิ้มไม่ได้เมื่อหันไปมองคนข้างๆ ดูเค้าเชื่อมั่นในตัวเองแบบไม่สนไม่แคร์ใครจริงๆ ดวงตากลมโตนั้นยังคงแจ่มใสร่าเริง คิดว่าคนวัยนี้เค้าคงจะปล่อยวางได้ง่ายๆ ...แล้วมั้ง
"อื้ม ครับ เข้าใจ วัยนี้แล้ว ไม่น่าต้องเป็นที่ครหาแล้วนะครับ"
"คุณเซนคะ คนวัยนี้ที่ยังแซ่บๆก็มีเยอะแยะไปนะคะ ถ้าจะมาบูลลี่กันอย่างนี้ล่ะก็ ชั้นฟังเพลงของชั้นดีกว่าค่ะ"
แล้วเธอก็หยิบหูฟังขึ้นมาใส่
อ้าว นั่นไง เริ่มงอนอีกแล้วครับคุณป้า! …


หลังจากแยกจากเด็กหัวฟ้า เราก็เดินตรงกลับบ้าน เรากลับมาถึงบ้านตอนสี่โมงครึ่ง น่าแปลกมากที่วันนี้คุณยายอยู่บ้าน ปกติจะเห็นคุณยายชอบไปงานเลี้ยงสังสรรค์ตอนเย็นนี่นา
"ลิสาว่าไงลูก วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง" คุณยายเอ่ยทักเราขณะกำลังฝึกโยคะอยู่ที่สวนสวยหน้าบ้าน
บ้านของเราสามคนเป็นบ้านไม้สีขาวหลังเล็กๆสองชั้น มีชานระเบียงรอบๆบ้าน ด้านหน้าของตัวบ้านเป็นสนามหญ้ากว้างและถูกจัดเป็นสวนเล็กๆด้านขวา ส่วนด้านซ้ายมีเรือนกระจกเล็กๆสีขาวสำหรับเป็นสถานที่ทำงานแบรนด์เสื้อผ้าของคุณยาย
"ลิสาว่าท่าต้นไม้แบบนี้ คุณยายต้องยืดตัวมากกว่านี้นะคะ"
เราไม่ได้ตอบคำถามของคุณยายในทันที แต่กลับเพ่งมองท่วงท่าที่คุณยายกำลังทำอยู่ เราจำท่าโยคะทุกท่าของคุณยายได้ เราชอบนั่งดู เราว่าความเคลื่อนไหวของท่าโยคะมันดูนิ่งดี คุณยายเคยบอกให้เราเอาท่าพวกนี้ไปผสมกับท่าเต้นของเรา จะทำให้การเต้นของเราดูสงบมากขึ้น แต่คนดูเค้าจะไม่หลับก่อนเหรอ ถ้าเราเต้นสงบปานนั้น
'ลิสานั่นมันท่าสะพานชัดๆ' คุณยายเคยตะโกนลั่น ตอนเราเปิดคลิปพี่ลิซ่าแบล็คพิงค์ไอดอลของเราเพื่อซ้อมเต้นในตอนโน้น และหลังจากนั้นเป็นต้นมา คุณยายก็ชอบมานั่งดูคลิปของพี่ลิซ่ากับเราอย่างใจจดใจจ่อ
"แล้วเจ้าเด็กผู้ชายที่มาแกล้งหนูเมื่ออาทิตย์ก่อน เค้าตามมาตอแยอีกหรือเหล่า"
เสียงคุณยายดึงเรากลับมาอยู่กับท่วงท่าโยคะตรงหน้า ตอนนี้คุณยายเปลี่ยนท่ามาเป็นท่านักรบแล้ว เรานั่งจ้องคุณยายด้วยความทึ่ง แม้ขาขวาของคุณยายจะยังไม่ค่อยตึงสมกับท่านักรบ แต่เราว่า อายุขนาดนี้ทำได้แค่นี้ก็มหัศจรรย์มากแล้ว
คุณยายเป็นคนแก่ที่แข็งแรงมาก ปีนี้คุณยายก็อายุหกสิบห้าแล้วสินะ แต่คุณยายยังดูเฟี้ยวอยู่เลย คุณยายยังคงชอบแต่งตัวสวยๆ ชอบแต่งหน้าเข้มๆไปงานเลี้ยง ก็คุณยายเป็นเจ้าของห้องเสื้อนี่นะ ก็คงต้องแต่งตัวสวยๆตลอดเวลา
เสื้อผ้าของคุณยายยี่ห้อ 'Lalana' เป็นแนวประดับเพชรวิบวับแวววาว แต่คงจะเป็นเพชรปลอมแหละเราว่า เห็นพวกนางงามเขาเอาไปใส่บนเวทีประกวดชุดราตรีกัน ดูๆไปบางทีก็ดูสวยดี แต่บางทีก็ดูเชยยังไงไม่รู้ เอ้อ แต่บางทีเราก็ชอบไปนั่งเล่นที่ห้องทำงานของคุณยายนะ เพราะคุณยายจะชอบหยิบผ้าแบบโน้นแบบนี้มาให้เราดู แล้วบอกว่าถ้าประกวดเต้นครั้งต่อไป คุณยายจะทำชุดแบบไหนให้แก๊งเต้นของเราใส่กัน
พูดถึงเรื่องประกวดเต้น นี่เราก็หนักใจอยู่ ไม่รู้ว่าพวกแก๊งเดิมของเราเค้าจะเอายังไง ก็เราย้ายโรงเรียนใหม่มาแล้ว จะไปเจอกันทีก็ยาก พวกนั้นอาจจะถือโอกาสตัดเราออกจากกลุ่มก็ได้
"ไฮค่า ลิซ่า เป็นไงคะ โรงเรียนใหม่สนุกมั้ย" เสียงทักทายของน้ากี้ทำเอาเราสะดุ้งถอยความคิดกลับมาที่สนามหญ้าหน้าบ้านที่คุณยายกำลังฝึกโยคะอยู่
"เพื่อนเยอะหรือเปล่า แล้วพ่อหนุ่มผมฟ้านั่น เราได้แอ้มเค้าบ้างรึยัง" น้ากี้ยังคงส่งเสียงมาเรื่อยๆตั้งแต่ที่หน้าประตูรั้วจนเดินเข้ามาที่สวน
เราชอบน้ากี้มากมาก ดีใจที่น้าลินมีเพื่อนหล่อๆแล้วก็ใจดีแบบน้ากี้
"โห คุณกี้ เบาได้เบาค่ะ นี่หลานเพิ่งจะอายุสิบห้านะคะ คำนำหน้ายังใช้เด็กหญิงอยู่เลยค่ะ ยังไม่มีเวลาพาไปเปลี่ยนเสียที" น้าลินพาน้ากี้มานั่งที่ชุดโต๊ะเก้าอี้ในสวนใกล้ๆกับลานโยคะของคุณยาย
"นี่น้ากี้รู้เรื่องของเรนด้วยเหรอคะ" เราปรายตาไปทางน้าลินขณะเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆน้ากี้แล้ววางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ
เราอยากจะรู้มาก ว่าน้าลินเล่าอะไรเกี่ยวกับนายผมฟ้าให้น้ากี้ฟัง
"แหม มีอะไรเกี่ยวกับลิซ่าบ้างคะที่น้าไม่รู้ น้าเห็นลิซ่ามาตั้งแต่ลิซ่ายังอยู่ในรูปอุลตร้าซาวน์นะคะ ตอนนั้นน้าบอกทุกคนแล้วว่าโตขึ้นลิซ่าต้องสวยกว่าใคร" น้ากี้เอื้อมมือเอานิ้วมาพันผมหางม้าเราเล่น
ก็จริงของน้ากี้นะ ตั้งแต่เราจำความได้ก็เห็นน้ากี้สุดหล่อเดินเข้าออกบ้านนี้เป็นประจำ นี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้น้าลินไม่มีแฟนก็ได้ เค้าสนิทกันขนาดนั้น แล้วน้ากี้ก็มาดหล่อซะขนาดนั้น ใครเห็นใครก็เข้าใจผิด
"ว่าแต่น้าชักอยากเห็นเจ้าผมฟ้านั่นจัง เห็นน้าลินบอกว่าหล่อใสมาก"
"อ้าว นี่น้าลินไปชมอีตานั่นได้ยังไงคะ" ก็วันนั้นเหมือนน้าลินไม่ได้สนใจเลยนี่นา แล้วหลังจากวันนั้นเราก็แทบไม่ได้คุยถึงเรื่องนั้นกับน้าลินหรือกับคุณยายอีกเลย
"อ้าว ก็น้องเรนเค้าหล่อจริงๆนี่นา นี่ลิสา ขนาดหน้าเขียวผมเผ้ารุงรังขนาดนั้น น้ายังดูออกเลยว่าหล่อ พ่อแม่เค้าคงหน้าตาดีมากๆเลย อยากเห็นหน้าคุณพ่อของน้องเรนจังเลย" น้าลินดูจะใส่ใจในความหล่อของนายเรนเหลือเกิน
"ช่างเค้าเถอะค่ะ คนอะไรหยิ่งชะมัด เห็นมองๆมา นึกว่าอยากเป็นเพื่อน ลิสาเลยอุตส่าห์เข้าไปคุยด้วย แต่ก็กลับทำท่าเก็ก คงนึกว่าตัวเองหล่อเท่มาก แหว่ะ" หล่อก็จริง แต่นิสัยแบบนั้น ไม่ไหวหรอกมั๊ง
"หรือเค้าอาจจะยังโกรธหนูอยู่ที่หนูไปต่อยเค้า" น้าลินยังพยายามจะเห็นใจฝ่ายนั้น
"หรือเค้าอาจแอบชอบหนูอยู่ เลยพยายามเรียกร้องความสนใจ ยังงี้ยิ่งท้าทายเรานะ ถ้าหล่ออย่างนี้ จีบเลยค่ะลิซ่า" น้ากี้พยายามยุยง
"โอย ลิสาทนรำคาญไม่ไหวหรอกค่ะ" เราไม่เอาด้วยหรอก เสียเวลา
"ความรักมันเป็นเรื่องสดใส พาให้เราชุ่มชื่นหัวใจ" น้ากี้พูดด้วยสายตาเหม่อๆ หน้าตาดูชวนฝัน
"พวกเธอนี่ยุยงให้หลานแก่แดดแก่ลมกันจริงๆเลย หลานยังอยู่ในวัยเรียนนะจ๊ะอย่าลืม" คราวนี้คุณยายหันมาปรามพวกน้าๆ ขณะกำลังทำท่าดันพื้น ก่อนจะหันกลับไปเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
"กี้เค้ากำลังอินเลิฟค่ะคุณลลนา" น้าลินรีบรายงาน
"จริงเหรอคะน้ากี้! หนุ่มผู้โชคดีคนนั้นคือใครคะ ตื่นเต้นจังเลย"
"เป็นหนุ่มน้อยอายุมากกว่าลิสาไม่ถึงสิบปี" น้าลินทำท่ากระซิบกระซาบทั้งๆที่น้ากี้ก็น่าจะได้ยินด้วย
"โห เฟี้ยวอ่ะค่ะ น้ากี้กินเด็ก" แล้วเราก็เห็นน้ากี้หน้าแดงก่ำขึ้นมา
"จริงเหรอวิสกี้ ชั้นสนับสนุนนะ ชุ่มชื่นหัวใจดี" คุณยายออกตัวเชียร์น้ากี้
"เห็นไหมยัยลิน ใครๆเค้าก็เชียร์ชั้น มีแต่หล่อนนั่นแหละที่ไม่สนับสนุนเพื่อน" น้ากี้คงปลื้มใจไม่น้อยที่เรากับคุณยายเข้าข้าง
"โอวววว ตามสบายเถอะจ้า แล้วอย่ามาปวดหัวน้ำตาตก เพราะโดนเด็กเทตอนเด็กตาสว่างแล้วนะจ๊า"
แปลกที่น้าลินเค้าไม่อยากมีแฟนเด็ก ปกติน้าลินเค้ารักคนง่ายจะตายไป
"ลิสาว่าลิสาเห็นน้ากี้มีแฟนเยอะแยะตลอดเวลา บางทีก็มีทีละพร้อมกันหลายๆคน แต่ไม่เคยเห็นน้ากี้เคยบอกว่ารักใครซักคน ตรงข้ามกับน้าลิน รักคนโน้นรักคนนี้จริงจังมาก แต่ก็ไม่เคยเห็นเป็นแฟนใครนานๆ"
น้ากี้ไม่เคยมีความลับกับพวกเรา น้าลินก็ไม่เคยมีความลับกับน้ากี้ หรือพวกเราก็ไม่มีเคยมีความลับต่อกัน หรือจะพูดให้ถูก ไม่มีใครมีความลับกับน้าลิน ถ้าใครได้คุยกับน้าลินอย่างตัวต่อตัวเกินสิบนาทีขึ้นไป ทุกคนจะเผยความลับของตัวเองออกมาในที่สุด ใครๆก็ชอบคุยกับน้าลิน และน้าลินก็ชอบคุยกับทุกคน ไม่เว้นแม้แต่พี่วินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย
"อันนี้ชั้นว่าจริง คุณกี้แฟนเยอะ แต่ไม่เคยรักใคร ส่วนคุณลินรักจริงทุกคน แต่ก็เป็นฝ่ายทิ้งเค้าทุกคน" คุณยายให้ความเห็นมา ขณะยังคงเหยียดลำตัวช่วงบน และก็ยังคงเงยหน้าขึ้นจ้องท้องฟ้า
"แหม เราก็ต้องเลือกหน่อยไหมคะลิสา โปรไฟล์เริ้ดหรูอย่างเรา เราต้องเลือกที่ถูกใจที่สุด"
อือม์ ก็จริงของน้าลินนะ เราก็ว่าอย่างน้าลินเค้าน่าจะมีคนชอบเยอะ
เราเองก็ยังงงๆในคำว่ารักจริงของน้าลิน ตอนน้าลินเริ่มคบใครก็บอกว่ารักจริงทุกคน พามาที่บ้านทุกคน แต่หลังจากนั้นไม่นาน น้าลินก็เป็นฝ่ายเทก่อนทุกที บรรดาอดีตแฟนของน้าลิน หลายคนก็มาตามง้อน้าลินที่บ้าน บางคนก็ส่งดอกไม้ส่งของขวัญมาง้อ หลายคนงงๆว่าเค้าผิดอะไร หลายคนแอบมาถามเราว่าน้าลินมีแฟนใหม่หรือคบซ้อนหรือเปล่าถึงได้บอกเลิกเค้า ก็ไม่นะ เราก็เห็นน้าลินคบทีละคน พอเลิกก็ใช้เวลานานพอควรก่อนจะมีคนใหม่
เราว่าน้าลินขี้เบื่อแหละ ดูออก
"ลิสาว่าก็จริงค่ะที่เราสวยเลือกได้ แต่เอ น้าลินก็อายุมากแล้ว ไม่กลัวจะไม่ได้แต่งงานหรือคะ" เรื่องนี้เราก็สงสัยมานานละ คือดูน้าลินเค้าไม่เห็นจะกังวลอะไรเลย
"โอ๊ย น้าจะกลัวทำไมล่ะคะ คนที่จะต้องกลัวน่ะ คือคุณยายกับลิสา เพราะถ้าน้าไม่ได้แต่งงาน คุณยายกับลิสาก็ต้องเป็นคนดูแลน้าลินไปตลอดชีวิต ฮ่าฮ่าฮ่า"
หลายเรื่องที่เราสับสนว่าน้าลินพูดเล่นหรือพูดจริง แต่กับเรื่องนี้ เราดูออกนะว่าน้าลินพูดจริง หัวเราะจริง และคิดยังงั้นจริงๆ
แต่เราก็ยินดีที่จะดูแลน้าลินนะ เราว่าชีวิตเราขอแค่มีน้าลิน คุณยาย แล้วก็น้ากี้ (อ่อ แล้วก็เพื่อนๆคนอื่นๆอีกมากมายของน้าลิน)
เราก็มีความสุขแล้ว…


ตอนบ่ายแก่ๆ…
ฉันยืนมองห้องกว้างตรงหน้าซึ่งเป็นอดีตห้องทำงานของเจ้าของบริษัทอย่างทึ่งใจ นี่ตั้งแต่คุณเซนบอกวันนั้น ฉันว่าจะเข้ามาดูหลายครั้งแล้ว แล้วก็มัวแต่ยุ่งๆเลยยังไม่ได้เดินแวะเข้ามาเสียที
ห้องนี้นับได้ว่าเป็นห้องที่ทำเลดีที่สุดบนชั้นสองของบริษัทเรา
ฉันวางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะเล็กข้างโซฟาใหญ่หนานุ่มนั้น แล้วค่อยๆลดตัวลงนั่งอย่างช้าๆ เอื้อมมือไปลูบไล้ผ้าเนื้อดีที่ห่อหุ้มโซฟาอยู่
ฝีมือการตัดเย็บอย่างประณีตนั้นมาจากการที่ฉันทุ่มเทเวลาตระเวนหาช่างเย็บฝีมือดีทั่วทั้งเมืองไทย ฉันคัดสรรช่างเย็บคนแล้วคนเล่ากว่าจะได้ช่างเย็บที่ฉันพอใจที่สุดแค่สองสามเจ้า
โซฟารุ่นนี้ออกแบบโดยคิตตี้ เป็นรุ่นที่ขายดีอีกรุ่นหนึ่งของบริษัทเรา
ฉันชอบลายดอกกุหลาบสีชมพูบนพื้นดำอย่างนี้มาก ดอกกุหลาบเล็กๆมันให้ความรู้สึกน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม แต่ในขณะเดียวกันก็มากับความลึกลับของสีดำ
จำได้ว่าฉันเคยเห็นลวดลายแบบนี้จากตอนที่ไปท่องเที่ยวแถวรัสเซียและยุโรปตะวันออก มันเป็นลวดลายที่อยู่บนผ้าคลุมไหล่คลุมผมของผู้หญิงที่นั่น และมันก็เป็นเอกลักษณ์ซะจนฉันประทับใจ
พอกลับมาฉันก็บอกให้คิตตี้ออกแบบลวดลายลักษณะนี้ขึ้นมาใหม่ และหลังจากที่คิตตี้นั่งทำรีเสิร์ชหาข้อมูลตามช่องทางต่างๆอยู่เป็นอาทิตย์ ทั้งทางอินเทอร์เน็ต ทางหนังสืออาร์ตจากห้องสมุด ทางหนังหรือซีรีส์ของยุโรปอยู่หลายวัน คิตตี้ก็กลับมาพร้อมกับตัวอย่างดอกกุหลาบบนพื้นดำหลากหลายแบบ
ฉันรักคิตตี้ก็ตรงนี้
แม้ผู้ร่วมทีมของฉันคนนี้จะขี้โวยวายและร้อนรนจนเป็นนิสัย แต่ในยามที่ต้องจริงจัง คิตตี้ก็ใช้ความร้อนรนให้เป็นประโยชน์ คิตตี้จะเริ่มทำงานโดยทันทีที่ได้รับบรีฟงาน และจะค้นคว้าหาข้อมูลด้วยความรวดเร็ว และไม่รีรอที่จะนำเสนอทันทีเมื่อได้ไอเดีย
ส่วนเม็ดกระดุมสีดำลายดอกไม้สีทองที่ถูกกลัดอยู่บนหมอนอิงปักดิ้นทองนี่ น้องเยลลี่ก็ไปตามล่าหาโรงงานผลิตมาครึ่งค่อนประเทศ ซึ่งกว่าจะได้โรงงานที่รับทำงานละเอียดขนาดนี้พวกเราก็เลือดตาแทบกระเด็น ความพยายามของพวกเราทั้งหมดที่ทุ่มเทกันลงไปกับโซฟาตัวนี้นั้นเทียบค่าเป็นจำนวนเงินไม่ได้เลย
เราแค่ต้องการสร้างสรรค์ผลงานที่ดีเลิศ ไม่ใช่งานหยาบๆดาษดื่นทั่วไป
ฉันยังคงลูบไล้มือไปอย่างช้าๆไปทั่วๆโซฟานั้น ค่อยๆละเลียดสายตามองบรรดาเจ้าดอกไม้ดอกเล็กดอกน้อยนั้นอย่างชื่นชม
ความประณีตบรรจงของลวดลายทำให้ฉันรู้สึกอ่อนโยนและผ่อนคลาย
แต่ทำไมคุณเซนกลับมองไม่เห็นคุณค่าของความละเมียดละไมนี้ …เสียดายจัง
"ผมว่าโซฟารุ่นนี้ก็นั่งสบายดีอยู่หรอกนะครับ เสียแต่มันลายตาไปหน่อย"
ฉันชะงักมือที่กำลังลูบไล้โซฟา หันขวับไปมองเจ้าของเสียง
คนที่ฉันกำลังนึกถึงกลับยืนอยู่ตรงประตู …ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!
"ชั้นรู้ค่ะว่ามันอาจจะเป็นลวดลายที่ไม่พึงใจสำหรับใครหลายคน ความงามของเรา มันคงไม่ใช่ความงามของทุกคน ความคลาสสิคของเรา บางคนเค้าก็ไม่เคยเห็นคุณค่าของมัน"
แม้หลายครั้งฉันจะรู้สึกรำคาญและหมั่นไส้กับการพูดตรงๆของคนตรงหน้า แต่หลายครั้งฉันก็รู้สึกว่าดีเหมือนกัน ใครรู้สึกยังไงก็พูดออกมาเลย จบๆไป ไม่ต้องมามัวอ้อมค้อมกัน
"ใช่เลยครับ ผมเห็นด้วย เราคงต้องมานิยามคำว่าคลาสสิคกันใหม่ล่ะครับ"
ท่านประธานโอปป้าของน้องเยลลี่เดินมาหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟา แต่… จำเป็นไหมที่ต้องนั่งตัวเกร็งไกลซะขนาดนั้น นั่งซะเกือบจะตกขอบโซฟาอยู่แล้ว
ฉันจำต้องขยับไปนั่งชิดโซฟาอีกด้านหนึ่ง เพื่อคนหัวตั้งจะได้ขยับมาจัดท่านั่งของตัวเองให้ดูสบายๆขึ้น
ข้อดีเพียงอย่างเดียวที่ฉันยอมรับในตัวคุณหัวหน้าคนใหม่คนนี้ในขณะนี้ก็คือ เมื่อฉันพูดตรงๆกลับไปบ้าง เขาก็ไม่เคยถือเป็นอารมณ์ แม้เราจะปะทะคารมโต้เถียงกันไปมาบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งมันก็เหมือนจะจบลงตรงนั้น ฉันรู้สึกได้ว่าเขาไม่เคยถือโทษโกรธเคืองอะไร
เวลาเจอหน้าเขาทีไร แม้เขาจะไม่เปิดปากยิ้มและหน้าตาเซนดึระอยู่ตลอดเวลา แต่ฉันมองออกว่า แววตาเขากำลังยิ้มล้อเลียนฉัน…
"คำว่าคลาสสิค คือความเก่าหรือรูปแบบเดิมที่ทรงคุณค่า" ฉันเริ่มนิยามความหมายของคำว่าคลาสสิค
"นั่นมันก็แค่ความหมายตามพจนานุกรม"
"แล้วคุณเซนจะนิยามคำนี้ว่ายังไงคะ"
"สำหรับผม มันไม่จำเป็นต้องสงวนไว้ให้แต่ความเก่า หรือรูปแบบเดิม ผมว่าทุกอย่างมันคลาสสิคได้ ถ้ามันจะทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกดีๆอยู่เรื่อยๆนานๆ"
"แต่มันก็ไม่น่าจะเป็นอะไรก็ได้นะคะ มันน่าจะเป็นความสมบูรณ์แบบบางประการด้วย"
"สมบูรณ์แบบสำหรับคนกลุ่มหนึ่ง อาจไม่มีความหมายสำหรับคนอีกกลุ่มหนึ่งนะครับ"
"โอเคค่ะ งั้นนิยามตามสบายเลยแล้วกันนะคะ ดิฉันของีบสักครู่ เข้าใจว่าการงีบตอนบ่ายๆ เป็นวิถีการใช้ชีวิตที่คลาสสิคของชาวสเปน"
ฉันตัดบท เริ่มจะปวดหัวแล้ว บรรยากาศตอนบ่ายๆแก่ๆอย่างนี้มันชวนงีบมากกว่าจะมาถกเถียงกันเรื่องของปรัชญา
แล้วฉันก็เอนหลังพิงพนักโซฟา หลับตาลงต่อหน้าเขาจริงๆ
ไม่สนแล้วว่าพ่อคนหัวตั้งจะรู้สึกอย่างไร จะไล่ฉันออกจากบริษัทก็เชิญเลย ก็ทีเวลาเขาพูดอะไร เขาไม่เห็นเคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นเลย ฉันเบื่อท่าทางอวดดีนั่นเต็มทนแล้ว
"อย่าเพิ่งงอนสิครับ" คุณเซนยังไม่ยอมหยุด
ฉันว่าฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆตามมาด้วยนะ แต่ฉันไม่สนหรอก ฉันไม่ได้งอน
"ไม่ได้งอนค่ะ จะนอน"
"จะนอนจริงๆเหรอ ลืมตาขึ้นมาคุยกันก่อนไม่ได้หรือครับ"
ฉันว่าฉันได้ยินความขี้เล่นมากับน้ำเสียงนั้นด้วยนะ เชอะ ไม่สนหรอก
"ผมมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วยจริงๆนะ" ทำไมน้ำเสียงนั่นเหมือนกำลังง้อฉันอยู่
"ผมอยากจะแจ้งให้คุณทราบว่าผมตัดสินใจซื้อคอลเลคชั่น Green Lover ที่เป็นโปรเจกต์จบปริญญาโทของคุณมินตราเรียบร้อยแล้ว" คนหัวตั้งพูดต่อไปโดยไม่สนว่าฉันกำลังหลับตาอยู่
ว็อท?€£¥$@!÷/!!!
ฉันลืมตาขึ้นมาทันควัน
นี่ตัดสินใจเร็วเกินไปไหม คอลเลคชั่นของเด็กจบใหม่งั้นรึ
ฉันรีบเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรง ไม่ง่งไม่งีบไม่งงไม่งอนมันแล้ว ฉันหันไปจ้องหน้าใสๆนั้นเขม็ง
"แต่คุณเซนคะ นี่เรายังไม่ได้เริ่มทำวิจัยทางการตลาดสำหรับคอลเลคชั่นนี้เลยนะคะ"
ปกติการจะผลิตคอลเลคชั่นใหม่ออกมาหลังจากผ่านขั้นตอนการออกแบบ เราจะมีการทำตัวโปรโตไทป์หรือตัวต้นแบบขึ้นมา เพื่อให้มีการทำรีเสิร์ชทางการตลาดก่อน นี่คุณเซนจะมาทำอะไรลัดขั้นตอนอย่างนี้ไม่ได้
แต่เหมือนจะยังไม่สาแก่ใจ คุณเซนยังย่ำยีฉันต่อไปด้วยแผนการเฉพาะหน้าที่ฉันไม่เคยรับรู้มาก่อน
"ก็งาน Home and Garden ที่เมืองทองธานีที่จะมีในอีกสามเดือนข้างหน้านี้ล่ะครับ จะเป็นงานวิจัยอย่างดี ผมคุยกับคุณมินตราก่อนหน้านี้แล้ว ว่าให้เอาสิ่งที่เธอทำทั้งหมดในงานธีสิสมาแสดง เธอมีตัวต้นแบบทำเสร็จแล้วด้วย ผมจะให้ทีมคุณทั้งสองทีมทำแบบสำรวจว่ามีลูกค้าสนใจโปรดักต์ของแต่ละทีมมากน้อยแค่ไหน"
"คุณเซน! นั่นมันงานนักศึกษานะคะ"
ฉันยอมไม่ได้ คุณเซนจะเอางานนักศึกษามาทำเล่นๆกับงานแสดงสินค้าเฟอร์นิเจอร์และของแต่งบ้าน งานใหญ่ประจำปีอย่าง Home and Garden งั้นเหรอ
"แล้วอีกอย่าง น้องเค้าเพิ่งเข้ามาทำงาน มันก็ต้องเรียนรู้กันก่อนไหมคะ ต้องสั่งสมประสบการณ์ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ"
มันจะข้ามหน้าข้ามตากันเกินไปหน่อยไหม?
ตอนฉันเข้างานใหม่ๆ แม้ตอนนั้นคุณราเชนทร์จะดึงตัวฉันเข้ามาทำงานเพราะฉันเป็นผู้ชนะการประกวดออกแบบที่มิลานก็จริง แต่ฉันก็ต้องเข้ามาทำงานร่วมกับคนรุ่นก่อนๆในบริษัทอยู่หลายปี ถึงจะได้มีโอกาสออกแบบคอลเลคชั่นของตัวเองที่สามารถนำไปผลิตและจำหน่ายได้
แล้วนี่อะไร เด็กคนนี้เพิ่งจบปริญญาโท ประสบการณ์ทำงานก็ยังไม่มี จู่ๆก็จะได้มีคอลเลคชั่นผลิตเป็นของตัวเอง
"ใช่ คุณมินตราไม่มีประสบการณ์ทำงานในบริษัทเรา ผมถึงอยากให้คุณเป็นพี่เลี้ยงให้เค้างานนี้" ท่านประธานเด็กน้อยโบ้ยความรับผิดชอบเพิ่มเติมมาให้ฉันหน้าตาเฉย
"และเค้าก็มีประสบการณ์การทำงานออกแบบในระหว่างเรียน ผมนับว่านั่นคือประสบการณ์ที่มีค่าเช่นกัน"
"แต่มันไม่เหมือนกันค่ะ ประสบการณ์ตอนเรียนกับประสบการณ์จากการทำงานจริงมันไม่มีวันเทียบกันได้"
"ก็ถ้าไอเดียเค้าดี มีความคิดใหม่ๆ เข้าใจอะไรได้รวดเร็ว อาจจะไม่ต้องอาศัยระยะเวลาการทำงานนานๆเหมือนกับใครหลายคน"
กรี๊ดดดดด! ฉันเกลียดอาการเชิ่ดหน้า แล้วก็แววตาท้าทายแบบยิ้มๆนั่นมาก เกลียดมากจริงๆ
"ผมจะแบ่งพื้นที่บู๊ทให้กลุ่มของคุณทั้งสองกลุ่มเท่าๆกัน ให้คุณให้ตกแต่งกันเต็มที่เลย"
เหมือนนายหัวตั้งเค้าจะไม่สนใจอาการเม้มปากแน่นของฉันแม้แต่น้อย เค้ายังคงพูดด้วยแววตายิ้มเยาะนั่นต่อไปเรื่อยๆ
"คุณเซนคะ พื้นที่ที่เราจองล่วงหน้าไว้มันไม่ได้ใหญ่พอสำหรับวางสองคอลเลคชั่นนะคะ"
"ก็ทำให้มันพอสิครับ ระยะเวลากระชั้นชิดแบบนี้ ถ้าคุณสามารถจองพื้นที่เพิ่มได้ผมก็โอเค ผมพร้อมจ่าย แต่ถ้าจองเพิ่มไม่ได้ ก็ต้องแบ่งกันคนละครึ่งกับทีมใหม่"
เป็นถึงประธานบริษัท แต่คิดอะไรเหมือนเด็กเล่นขายของ
"แล้วไงต่อคะ ถ้าแบบสำรวจออกมาว่า ลูกค้าสนใจแบบของทางคุณมิตรามากกว่า คุณเซนจะยุบทีมดิฉันเลยไหมคะ"
"ก็คงยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ยังไงเราก็ต้องการเวลาสำหรับวางแผนการผลิตคอลเลคชั่นของคุณมินตรา โซฟาลายดอกไม้ของคุณ ก็คงยังต้องเป็นตัวหล่อเลี้ยงบริษัทของเราต่อไปอีกระยะนึง" เขาพูดหน้าเฉยๆ ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร
แต่ความโกรธของฉันเริ่มวิ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ รู้ตัวดีว่าตอนนี้ฉันคงหูแดงหน้าแดงไปหมดแล้ว
ฉันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก้าวเข้าไปยืนกอดอกตรงหน้าเขา
นายเด็กน้อยหัวตั้งคนนี้แน่มากที่ทำให้ฉันโกรธได้ ทั้งบริษัทนี้เค้ารู้กันหมดล่ะ ว่าปกติฉันไม่เคยโกรธใครง่ายๆ น้องน้ำหวานล้อเลียนทุกวันเรื่องความโสดของฉัน ฉันยังไม่โกรธเลย
"งานออกแบบของดิฉันทำรายได้ให้บริษัทมาหลายปี แต่เมื่อหมดประโยชน์ก็จะเขี่ยทิ้งง่ายๆงั้นหรือคะ เห็นทีมออกแบบของดิฉันเป็นแค่ดอกไม้ริมทางหรือคะ นี่เป็นวิธีการบริหารงานของคนรุ่นใหม่จริงๆหรือคะ การบริหารงานที่ไม่เคยเห็นคุณค่าและความตั้งใจของพนักงาน ไม่เคยคิดจะถนอมน้ำใจของคนทำงาน คุณทำเหมือนพวกเถ้าแก่สมัยโบราณที่เอะอะก็เอาแต่ใจตัวเอง คิดจะทำอะไรก็ทำ เห็นพนักงานเป็นแค่ข้าทาส คุณมันก็แค่พวกเด็กรุ่นใหม่ที่อวดดี คิดว่าตัวเองแน่ ไม่เคยนับถือคนที่เค้าผ่านร้อนผ่านหนาวมากกว่า"
ฉันระบายความในใจออกมาอย่างรวดเร็วและยาวเหยียด และจบลงด้วยอาการเหนื่อยหอบ และน้ำตาก็ทำท่าจะรื้นขึ้นมาด้วยความน้อยใจ
ฉันทำงานบริษัทนี้มานาน มันไม่มีค่าเลยใช่ไหม
คุณเซนดูจะอึ้งไปชั่วครู่เมื่อเห็นอารมณ์โมโหโทโสแบบนั้นของฉัน แต่แล้วเขาก็เอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย เอามือตบเบาะโซฟาที่ข้างๆตัว
"มานั่งพักเหนื่อยก่อนไหมครับ เอ้อ โซฟานี่นุ่มมากเลยนะครับ" น้ำเสียงนั่นดูเหมือนจะอ่อนโยนขึ้นนิ้ดนึง
"เฮ้ออออออ!" ฉันแกล้งถอนหายใจอย่างจริงจังและดังๆ แต่ก็ลงนั่งตัวเกร็งข้างๆเขาแต่โดยดี
ใครๆก็รู้ว่าฉันเป็นคนงอนง่ายหายเร็ว ขอแค่ประโยคที่ดูเหมือนจะง้อซักหนึ่งประโยคก็เพียงพอแล้ว
"ก็เพราะยังเห็นคุณค่าไงครับ ผมถึงให้โอกาสทั้งสองทีมกับงาน Home and Garden นี้ คุณก็ตั้งใจโชว์ฝีมือให้เต็มที่สิครับ" เขาพูดเสียงเรียบๆเป็นงานเป็นการ จ้องมองฉันเขม็ง
นี่ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า เพราะถึงแม้ว่าน้ำเสียงนั้นจะไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ทว่าแววตานั้นไม่ได้ยิ้มแบบเยาะๆอีกต่อไป มันกลับกลายเป็นแววตาของการให้กำลังใจ
ตอนนี้ฉันเริ่มจะคุ้นเคยกับความเป็นคุณเซนบ้างแล้ว ฉันจะพูด จะแสดงความคิดเห็นยังไง จะแสดงกิริยาบ้าบอแค่ไหนก็ได้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยถือสา
"เฮ้ออออออ!" ฉันถอนหายใจอีกรอบ
"ถอนหายใจให้เยอะๆเลยครับ ฝึกเอาไว้ คงจะต้องถอนหายใจไปอีกนาน" คราวนี้แววตายิ้มเยาะกลับมาอีกแล้ว
เฮ้อ! นี่สรุปอยากจะกวนประสาทฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย เบื่อที่จะสนใจคุณเซนแล้ว
ฉันเริ่มเอนหลังไปพิงพนักโซฟาบ้าง นัยน์ตาเหม่อก็เริ่มมองออกไปยังนอกหน้าต่าง
เอ๊ะ! นี่ใครเอากระถางต้นไม้มาปลูกเรียงรายไว้ริมหน้าต่างมากมายขนาดนี้ จำได้ว่าตอนที่คุณราเชนทร์ยังนั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ ตอนนั้นมันมีไม่กี่กระถางนี่นา แถมเหี่ยวแห้งด้วยซ้ำ
"มีต้นไม้เยอะๆอย่างนี้ดีไหมครับ สดชื่นดีนะครับ" นี่รู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไรอยู่
"ขอชั้นงีบเงียบๆคนเดียวซักสิบนาทีได้ไหมคะ"
แล้วก็โดยไม่รอคำตอบ ฉันหลับตาลงต่อหน้าต่อตาท่านประธานบริษัทอย่างนั้นเอง
"ตามสบายครับ พอครบสิบนาทีจะให้ผมมาปลุกไหม"
คำตอบที่ไม่คาดคิดดังกลับมา แม้น้ำเสียงนั้นจะจริงจัง แต่เดาได้เลยว่านัยน์ตาคู่นั้นกำลังยิ้มล้อเลียนฉันอยู่
"งั้นขอเป็นสิบห้านาทีแล้วกันค่ะ กรุณามาปลุกดิฉันตรงเวลาด้วยนะคะ" ฉันหลับตาพูดไปอย่างเหนื่อยหน่าย
แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาหลับอย่างจริงจัง ไม่สนใจเขาอีก
แล้วก็ได้ยินเสียงขยับตัว เสียงฝีเท้าเดินทางออกไป เสียงเปิดประตู และเสียงปิดประตู
ดี ไปซะได้ก็ดี เรื่องจะมาปลุกก็คงพูดเล่นหรอก
แต่ปรากฏว่าหลังจากนั้นสิบห้านาที คุณเซนดึระก็เดินมาปลุกฉันจริงๆ!
กร้อชชช! เจ้านายประเภทไหนกันเนี่ย ปล่อยให้ลูกน้องนอนหลับ แล้วเดินมาปลุกลูกน้องตรงตามเวลาที่ลูกน้องสั่งไว้
เซนดึระจริงๆ!!!


เราเรียกแท็กซี่คันแรกที่เจอที่หน้าปากซอยแล้วพากันขึ้นนั่งทันที ไอ้คิวนั่งข้างหน้า ส่วนผมนั่งตรงกลางของเบาะหลัง มียัยผมหางม้าและไอ้ไอซ์ขนาบซ้ายขวา
"ไปเซนทรัลลาดพร้าวพี่" ไอ้คิวบอกพี่คนขับ
แล้วพวกเราก็ได้พักเหนื่อยกันในรถนั่นเอง
"ทำไมต้องรีบหนีด้วยล่ะ" แต่เสียงยัยหางม้าเหมือนจะไม่เหนื่อยเลย
"ก็เธอไปฟาดมันยังงั้น เดี๋ยวมันก็ลุกขึ้นมาตบเธอหรอก" ไอ้ไอซ์พูดข้ามผมไปหายัยหางม้า
"ก็ถ้าพวกเค้าลุกขึ้นมา เราก็ฟาดไปอีกทีก็ได้" เหมือนเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลยกับสิ่งที่ทำลงไป มิน่า วันนั้นถึงได้ต่อยผม
"เธอนี่ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ" ผมอดที่จะบ่นไม่ได้ ยังไงผมก็ไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งเรื่องของผม
"ต้องยุ่งสิ ก็พวกเธอกำลังจะโดนพวกนั้นต่อยนี่นา"
อะไรกันวะเนี่ย นี่ไม่กลัวเจ้าพวกนั้นเลยเรอะ
"ถ้าไม่มีเธอ พวกเราก็คงไม่วิ่งหรอก แต่พอเธออยู่ด้วย มันเกะกะ" ไอ้ไอซ์ทำเสียงดุใส่
"นี่เธออยู่โรงเรียนเดียวกับไอ้เรนเหรอเนี่ย" ไอ้คิวเอี้ยวทั้งตัวมาจากเบาะหน้า เพื่อมาจ้องหน้าลลิสา
"ใช่ อยู่ห้องเดียวกันด้วย เราเพิ่งเข้าใหม่ มีเรนเป็นเพื่อนคนแรก" ยัยหางม้าหันมาพยักพเยิดกับผม
"เฮ้ย เราไปเป็นเพื่อนกับเธอตอนไหน" ผมฉุนนะเว้ยเฮ้ย ยัยนี่พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ยังดีที่ไม่พูดต่อเรื่องผมโดนเธอต่อย
"ฮั่นแน่ พี่เรน เดี๋ยวนี้พี่มีเพื่อนเป็นพวกเด็กผู้หญิงด้วยหรือครับ เร็วมากนะครับ ย้ายโรงเรียนปุ๊ป มีแฟนปั๊บเลย" ไอ้คิวมันยังคงไม่ยอมหันกลับไปนั่งดีๆที่เบาะหน้า ตอนนี้มันทำยักคิ้วหลิ่วตาใส่ผมไปมา
"ไอ้ห่าคิว พูดไรวะ" ผมหน้าแดงคว้าคอเสื้อมันให้หมับ ตบหัวมันไปสองทีซ้ายขวา ผมไม่ชอบให้ใครมาล้อเรื่องพวกนี้
"กูล้อเล่นนนนน" ไอ้คิวมันไม่ถือสาผม "แต่ถ้ามีแฟนแล้วบอกกูด้วย กูอยากรู้ว่าเป็นไง"
"ไอ้คิว ไอ้สัส" ผมตบหัวมันไปอีกสองที
"อ่าวไอ้เรน ไอ้เชี่ย มึงตบหัวกูเหรอ" ตอนนี้มันเริ่มตบหัวผมกลับแล้ว และเราก็เริ่มจะตบหัวกันไปมา ผมแอบชำเลืองมองไป เห็นลลิสาทำหน้าตื่นๆและถอยไปชิดประตูรถด้านที่เธอนั่งอยู่
ดี ผมต้องแสดงให้เธอเห็นว่าพวกผมไม่เคยปราณีกัน อย่ามายุ่งกับพวกผม
"นี่แน่ะ ไอ้เชี่ยคิว ไอ้อ่อน ไอ้กาก" ผมเริ่มตบมันแรงขึ้น
"ไอ้เรน มึงตาย!" คราวนี้ไอ้คิวมันเอี้ยวตัวเกือบจะทั้งตัวมาด้านหลัง แม้จะมีสายรัดเข็มขัดของเบาะรถเป็นอุปสรรค แต่ดูเหมือนมันไม่สนใจ ยังพยายามจะเข้าประชิดตัวผมให้มากที่สุด มันเอามือทั้งสองข้างมาตบหัวผมเป็นพัลวัน
"เฮ้ย! น้อง หยุด! จะมาทะเลาะอะไรกันในรถพี่! แม่งเดี๋ยวไล่ลงรถทั้งหมดเลย! นี่เห็นพระเครื่องที่ห้อยอยู่ตรงนี้มั้ย หัดเคารพท่านบ้าง!"
พี่คนขับแท็กซี่หนวดเครารุงรังหันมาตะคอกใส่พวกเรา ผมไม่รู้ว่าที่พวกผมตบหัวกันมันเกี่ยวอะไรกับพระเครื่อง แต่หน้าตาที่ดุดันของพี่เขาทำให้พวกเราจ๋อยลงทันที และต้องเงียบเสียงลงโดยฉับพลัน ไอ้คิวหันขวับกลับไปนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อยที่เบาะหน้า ส่วนผมก็ถอยมานั่งหลังตรงพิงพนักเบาะหลังอย่างหวาดๆ
เหลือบตาดู เห็นยัยหางม้าอมยิ้มตาเป็นประกายทำท่าเอานิ้วชี้แตะปากแล้วพูดไม่มีเสียงบอกให้ผมเงียบๆ
ผมถลึงตาตอบ หล่อนยังมีหน้ามาแกล้งล้อเลียนผมอีก
และหลังจากที่เรานั่งนิ่งในรถกันมาพักใหญ่ๆ… ไอ้ไอซ์ก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น
"แล้วนี่เธอกลับบ้านเย็นๆแบบนี้ พ่อแม่เธอเค้าไม่ว่าเหรอ" มันเป็นคนที่พูดจาดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่มพวกเรา
"บ้านเรามีคุณยายกับน้าลิน วันนี้พวกเค้าทำงานถึงค่ำๆกัน" ท่าทางเธอดูดีใจที่ไอ้ไอซ์มันให้ความสนใจ
"แล้ววันนี้เราก็บอกพวกเค้าแล้วว่า เราจะกลับเย็นหน่อย แล้วเราก็โทรคุยกับป้ากะทิเรื่องรายการอาหารเย็นนี้ไปแล้ว วันนี้เราขอให้ป้ากะทิทำน้ำพริกปลาทู เพราะเป็นอาหารโปรดของน้าลิน แล้วถ้าใครกลับมาถึงบ้านก่อนก็กินข้าวได้เลย ไม่ต้องรอเรา"
คำตอบอันยาวยืดนั้นทำให้พวกผมทั้งสามคนถึงกับหันไปจ้องลลิสากันอย่างอึ้งๆ
เค้าเล่าเรื่องอะไรของเค้า?
"ห้ามไปพูดไปบอกใครนะเรื่องเราเล่นสเกตบอร์ดน่ะ"
ผมหันมาบอกยายหางม้าหลังจากปล่อยเพื่อนๆของผมลงที่เซนทรัลลาดพร้าว แล้วเราสองคนก็นั่งแท็กซี่ไปต่อเพื่อกลับบ้านกัน
ผมเพิ่งรู้วันนี้ว่าบ้านของเธออยู่ไม่ไกลจากบ้านของผม บ้านเธออยู่แถวเพลินจิต ส่วนบ้านของผมอยู่แถวทองหล่อ ส่วนโรงเรียนของพวกเราอยู่ตรงกลางระหว่างเพลินจิตและทองหล่อ
"แล้วมันเสียหายตรงไหนเหรอ"
"เออ น่า อย่าไปพูดมากก็แล้วกัน"
"แล้วเธอออกมาเล่นตอนเย็นๆยังงี้ เธอบอกที่บ้านว่ายังไงอ่ะ"
ทำไมคุณหางม้าเธอช่างสงสัยนักวะ
"ก็บอกว่ามาเดินเที่ยวสยามกับเพื่อน มาหาซื้อการ์ตูนไปฝากปู่"
"แล้วทำไมต้องโกหกด้วยล่ะ" ยัง ยังไม่หยุด
"นี่อย่ายุ่งได้ไหม" ผมเริ่มฉุน ผมมันคนขี้รำคาญ
"เราว่าเป็นเรื่องที่ดีออกจะตายไปที่นายเล่นสเกตบอร์ด เราว่านายก็เล่นเก่งด้วยนะ เคยไปแข่งตามงานใหญ่ๆบ้างหรือเปล่า" แต่เธอยังไปต่อเรื่องของผมเรื่อยๆ
"อย่ามายุ่งเรื่องของเราได้มั้ย!"
ผมคงตวาดกลับเสียงดังไปหน่อย เห็นยัยหางม้าหน้าจ๋อย แล้วก็เงียบไป
แต่ก็เงียบไปได้ไม่นาน…
"แล้วเธอเป็นเพื่อนกับไอซ์กับคิวมานานแล้วเหรอ"
ยัยหางม้าเรียกเพื่อนผมเหมือนสนิทกัน ดูเธอจะเข้ากันได้ดีกับไอ้พวกนั้น เธอคุยเจื้อยแจ้วถามสองคนนั่นเรื่องการเล่นสเกตมาตลอดทางมาจนถึงเซนทรัลลาดพร้าว ทีงี้ พี่แท็กซี่ไม่เห็นดุเธอเลย
"อื้อ"
"เธอว่าเราไปเสนอให้โรงเรียนของเราทำลานสเกตดีไหม เธอจะได้ชวนไอซ์กับคิวเค้ามาเล่นที่โรงเรียนของเรา ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ"
"อื้อ"
ผมไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ ผมกำลังเริ่มเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือ รถน่าจะติดอีกนาน
"ดีจังเลยนะ พวกเธอไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกัน เราอยากมีเพื่อนแท้ยังงี้บ้างจัง"
น้ำเสียงนั้นฟังเศร้าๆยังไงไม่รู้ ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ก็เห็นลลิสากำลังเหม่อออกไปที่นอกหน้าต่างรถ
ไอ้ไอซ์ ไอ้คิว และผม เราไม่เคยอยู่โรงเรียนเดียวกัน ก่อนหน้านี้ผมอยู่โรงเรียนประจำชายล้วนที่หัวหินมาโดยตลอด ปู่จะไปรับผมกลับมาบ้านเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ แล้วที่ผมย้ายโรงเรียนมาอยู่ใกล้บ้านนี่ ก็เพราะพ่อผมกลับมาจากญี่ปุ่นแล้ว และปู่ก็เกษียณตัวเองจากงาน ปู่เลยมีเวลาให้ผมมากขึ้น ปู่เขาก็ให้อยากเราอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวเสียที
ส่วนเรื่องที่ผมรู้จักกับไอ้ไอซ์ไอ้คิวได้ยังไงนั้น เรื่องมันยาว…
"เธอโชคดีจังเลยนะที่มีเพื่อนสนิทอย่างคิวและไอซ์" ลลิสาหันมามองหน้าผม
"แล้วเพื่อนที่โรงเรียนเก่าเธอล่ะ"
ที่จริงผมอยากจะเล่นเกมใจจะขาด ไม่ได้สนใจอยากรู้เรื่องของยัยหางม้า แต่สายตาที่มองผมอย่างเหงาๆนั้น ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะต้องคุยตอบไป
"เพื่อนที่โรงเรียนเก่าเราเค้าก็ตัดเราออกจากลุ่มแล้ว เค้าบอกว่าโรงเรียนเราอยู่ไกลเกินไป ตอนเย็นเราไปไม่ทันเค้าซ้อมเต้นกัน ส่วนที่โรงเรียนนี้เราก็ไม่มีเพื่อนเลย พวกผู้หญิงเค้าไม่ยอมพูดกับเรา ส่วนพวกผู้ชายเค้าก็ทำเหมือนกลัวเรา"
ก็แน่ล่ะสิ ก็เธอเล่นมากล้าต่อยตัวจี๊ดประจำโรงเรียนอย่างผม ใครจะกล้าไปตอแยเธออีก
"แล้วทำไมพวกผู้หญิงเค้าไม่คุยกับเธอ" พวกผู้หญิงนี่เรื่องมากกันจริงๆ น่ารำคาญแฮะ
"ก็เชอรี่เค้าบอกว่าเราไปต่อยแฟนเค้า เค้าเลยห้ามคนอื่นมาเป็นเพื่อนกับเรา"
"ปัญญาอ่อนชิบหายเลย" นี่กรูไปเป็นแฟนกะยัยเชอรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ
"ทำไมเธอพูดไม่เพราะเลยอ่ะ พ่อแม่เธอไม่ว่าเอาเหรอ" ลลิสาทำเสียงเหมือนพวกผู้ใหญ่
"แล้วนี่ยุ่งไรด้วย" แล้วผมก็ชักรำคาญคนนั่งข้างๆนี้เหมือนกัน
"ก็เราว่าเธอหน้าตาดีนะ เธอน่าจะพูดจาเพราะๆกว่านี้"
เฮ้ย! นี่ชมกันซึ่งๆหน้าเลยเหรอ ผู้หญิงอะไรวะ แล้วดูเค้าทำหน้าตาซื่อๆ ยัยนี่ท่าจะเพี้ยน!
"ความจริงเราก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเธอนักหรอก เธอดูนิสัยไม่ดี แต่เมื่อตอนเย็นเราแอบเห็นเธอไปเอาถุงสเกตบอร์ดที่ซ่อนไว้ที่ข้างหลังโรงพละ เราเลยคิดว่าเธอน่าสนใจดี"
"นี่ตามเราตั้งแต่ตอนอยู่ในโรงเรียนเลยเหรอ"
"ตอนแรกไม่ได้ตาม ตอนเดินออกมาจากตึกเรียน เราเผอิญเห็นเธอจริงๆ"
ผมว่าเธอคงพูดจริงแหละ
"แต่ก็ได้ เราจะไม่บอกใคร แต่เราต้องการข้อแลกเปลี่ยน" เธอทำหน้าตาเหมือนกำลังได้ชัยชนะ
"อะไร"
"เออ น่า ไว้ถึงเวลาเราจะบอกนายเอง" หน้ารูปไข่เรียวสวยนั้นอมยิ้ม
"ตามใจ งั้นเราเล่นเกมต่อล่ะนะ" ผมเลิกสนใจคนข้างๆ แล้วหันมาสนใจโทรศัพท์มือถือในมือต่อไป
แล้วเราก็นั่งเงียบๆกันมาในรถ จนกระทั่งเมื่อพี่แท็กซี่ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของเธอ
แต่ก่อนที่ลลิสาจะเปิดประตูลงรถไป ผมรีบเอ่ยขึ้นมา
"ลลิสา…"
"มีอะไรจ๊ะ" เจ้าของผมหางม้านั่นหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แววตาสงสัยใคร่รู้เป็นประกายระยิบระยับ
"เอ่อ ขอบคุณนะที่ช่วยฟาดไอ้พวกนั้นให้" ผมกลั้นใจพูดไปโดยที่ไม่มองเธอ ทำหน้าเฉยๆพลางจ้องมองเกมที่กำลังดำเนินไปในโทรศัพท์มือถือเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องที่พูดไป
"ไม่เป็นไร เราอยากเป็นเพื่อนกับเธอนานๆแล้วล่ะ เราว่าเธอน่าสนใจดี"
ถึงไม่หันไปมอง ผมก็รับรู้ได้ว่าลลิสาต้องกำลังยิ้มกว้างแน่ๆ
เฮ้อ! นี่ยัยหางม้ากำลังจะเป็นเพื่อนผู้หญิงคนแรกของผมเลยนะเนี่ย…