บทที่ 7 ฝึกฝน (2)
เปลวไฟผุดขึ้นมาจากใต้เท้าเธอก่อนจะดับวูบลงอย่างรวดเร็ว
นี่คือการฝึกครั้งที่ยี่สิบสาม
เธอล้มเหลวอีกครั้ง
หน้าผากของอันนาผุดเหงื่อออกมาเป็นเม็ดๆ เธอใช้หลังมือปาดทิ้ง ไอร้อนพลันลอยขึ้นมาส่งเสียงดังซ่าๆ
เธอเริ่มการฝึกครั้งต่อไปทันทีโดยไม่หยุดพัก ชุดแม่มดชุดนั้นถูกพับวางไว้อีกด้านอย่างเรียบร้อย หากไม่ใช่เพราะเธอยืนยันจะทำแบบนี้แต่แรก ชุดแม่มดคงถูกไฟเผาเป็นขี้เถ้าไปนานแล้ว
โชคดีที่โรแลนด์เป็นเจ้าชาย จึงหาชุดจำนวนมากมายมาให้เธอได้ไม่ยาก เขาให้ไทร์ส่งชุดคลุมมาหนึ่งลังเต็มๆ...ซึ่งก็เป็นชุดที่รวบรวมมาจากบรรดาสาวใช้ทั้งนั้น
ในที่สุดการฝึกครั้งที่ยี่สิบสี่ก็ประสบผล เปลวไฟไม่ได้ผุดขึ้นจากเท้าเธอแล้ว ทว่าลอยอยู่เหนือฝ่ามือเธอ เธอยกแขนขึ้นอย่างระมัดระวัง หวังจะให้มันเลื่อนไปที่ปลายนิ้ว ทว่าเปลวไฟกระตุกอยู่สองครั้งแล้ววิ่งไปตามแขนเธอพร้อมเสียงลุกไหม้ มันไหม้แขนเสื้อเธอก่อนจะลามไปยังส่วนอื่นๆ ของชุด
อันนาดับไฟ ถอดชุดที่ไหม้ไปซีกหนึ่งทิ้งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จากนั้นจึงหันไปหยิบตัวใหม่ในลัง
ทุกครั้งที่เจอสถานการณ์นี้ โรแลนด์จะเสมองไปทางอื่น...แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจเขาเลยก็ตาม
อันที่จริงหากไม่ใช่เพราะโรแลนด์ขอร้องแกมบังคับล่ะก็ เธอคงเปลือยกายฝึกไปแล้ว แต่ถ้าทำแบบนั้นโรแลนด์ก็จะดูเธอฝึกไม่ได้อีก เขาไม่สามารถมองผู้หญิงเปลือยกายได้ด้วยใจสงบ...โดยเฉพาะผู้หญิงที่ยิ่งทวีเสน่ห์ดึงดูดใจยามที่ร่างเธอลุกเป็นไฟแบบนั้น
โรแลนด์ส่ายหน้า โยนความคิดสกปรกทิ้งไป เท่าที่เห็นตอนนี้ ดูเหมือนว่าการฝึกใช้พลังจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาตั้งเป้าให้อันนาว่าเธอจะต้องปล่อยเปลวไฟออกจากฝ่ามือหรือนิ้วมือเท่านั้น ห้ามให้มันลามมาถึงเสื้อผ้าบนตัว และต้องรักษาอุณหภูมิให้สูงพอที่จะเผาแท่งเหล็กในสระด้วย
หลังจากที่การฝึกครั้งที่สามสิบล้มเหลวลง โรแลนด์ก็สั่งให้เธอหยุด
“พักก่อนเถอะ”
อันนามองเขาอึ้งๆ ไม่แสดงปฏิกิริยาโต้ตอบอะไร
โรแลนด์จึงต้องเข้าไปจูงมือสาวน้อยเดินไปที่เก้าอี้ แล้วกดตัวเธอให้นั่งลง
“เจ้าเหนื่อยแล้ว เวลาเหนื่อยก็ควรพักสักครู่ อย่าฝืนตัวเองจนเกินไป พวกเรายังมีเวลาอยู่” เขาช่วยซับเหงื่อที่หน้าผากให้เธอ “มาจิบชายามบ่ายกันก่อนดีกว่า”
โรแลนด์รู้ว่าบรรดาชนชั้นสูงในอาณาจักรเกรย์คาสเซิลไม่มีธรรมเนียมจิบชายามบ่าย กำลังการผลิตในโลกนี้ยังต่ำอยู่ ผู้คนไม่มีเวลามาดื่มด่ำอาหารอันประณีต...อาหารสามมื้อยังกินไม่ครบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมื้อที่สี่เลย ส่วนพวกลูกเศรษฐีที่มีเวลาว่างทั้งวันก็มักไปกระจุกตัวกันตามร้านเหล้าหรือบ่อนพนันเสียมากกว่า
แต่ธรรมเนียมนี้ต่อให้ไม่มีเขาก็สร้างขึ้นเองได้ ขนมเขามีอยู่แล้ว ส่วนชาไม่มีก็ใช้เบียร์แทน...หลังจากที่รู้ว่าตัวเองจะได้ไปอยู่เมืองชายแดนอันห่างไกลความเจริญแล้ว เจ้าชายก็หอบสาวใช้ บ่าวไพร่ และพ่อครัวทั้งหมดมาด้วย
ดังนั้น ธรรมเนียมจิบชายามบ่ายจึงเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกที่กระท่อมไม้หยาบๆ ในสวนดอกไม้หลังวัง
อันนามองขนมหน้าตาประณีตแต่ละจาน รู้สึกไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ทำไมของกินจึงดูสวยขนาดนี้ได้
แม้เธอจะไม่รู้ชื่อเรียกขนม แต่การผสมผสานกันระหว่างเปลือกนอกสีขาวกับผลไม้สีแดงสดก็ชวนน้ำลายไหลมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเส้นสายลวดลายที่ประดับประดาอยู่ด้านนอกนั้น ช่วยเปิดโลกให้เธอได้อีกขั้น
โรแลนด์มองสีหน้าเหลอหลาของอันนาอย่างภูมิใจ แค่เค้กสตรอเบอร์รีธรรมดาๆ ก็ยังทำเธอตกใจได้ มิหนำซ้ำสตรอเบอร์รีนี่ยังถูกเชื่อมมาแล้ว รสชาติไม่สดใหม่แล้วด้วย
ที่สนุกกว่าการกินก็คือการเฝ้ามองสีหน้าของแม่มด โรแลนด์มองดูอีกฝ่ายตักเค้กเข้าปากอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นแทบจะฉายแสงได้ เส้นผมขยับไหวไปมา เขารู้สึกคล้ายกับตัวเองกำลังดูการ์ตูนทำอาหารอยู่
...อาหารที่ไม่มีประกายไม่ใช่อาหารที่ดี!
ใช้ได้ ตัวละครตัวนี้ให้ความรู้สึกที่ไม่เลวเลย
ดังนั้น การดูอันนาฝึกพลังและจิบชายามบ่ายกับเธอจึงกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของโรแลนด์ไป ส่วนงานบริหารแม้เขาไม่ได้ใส่ใจ บารอฟก็ช่วยจัดการให้อย่างดีอยู่แล้ว
สามวันต่อมา บารอฟก็ส่งข้อมูลสถิติต่างๆ ของเมืองชายแดนไปที่ห้องทำงานของโรแลนด์ หากเป็นเมื่อก่อน นี่คงเป็นเรื่องเหลือเชื่อมาก เจ้าชายน่ะหรือจะทนอ่านรายงานน่าปวดหัวกองโตขนาดนี้ได้
อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อ่านหรอก โรแลนด์อ่านได้สองบรรทัดก็ตาลายแล้ว จึงสั่งบารอฟตรงๆ ว่า “เจ้าอ่านให้ข้าฟังซิ”
เขาใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงฟังผู้ช่วยเจ้ากรมอ่านรายงานจนจบ และพบความผิดปกติบางอย่าง “ทำไมรายได้จากภาษีและการค้าช่วงฤดูหนาวของเมืองชายแดนถึงเป็นศูนย์ทุกปี”
ฤดูหนาวอุณหภูมิต่ำ หากผลผลิตด้านต่างๆ จะลดลงบ้างก็เข้าใจได้ แต่ถึงกับลดลงจนเหลือศูนย์นี่หมายความว่าอย่างไร ชาวเมืองที่นี่จำศีลกันหรืออย่างไร
บารอฟกระแอม “ฝ่าบาท ทรงลืมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ฤดูหนาวเป็นเดือนแห่งปีศาจ เมืองชายแดนป้องกันตัวเองไม่ได้ ชาวเมืองทั้งหมดจึงย้ายไปอยู่ที่ป้อมปราการลองซอง แต่วางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ความปลอดภัยของฝ่าบาทย่อมสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด”
“เดือนแห่งปีศาจหรือ” โรแลนด์ลองนึกดู ดูเหมือนจะมีศัพท์คำนี้อยู่จริงๆ...ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจเรื่องตำนานผีสางหรือแม่มดผู้ชั่วร้ายอะไรเลย คิดว่าเป็นเพียงตำนานเล่าขานของโลกที่ยังไม่เจริญเท่านั้น แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าแม่มดมีอยู่จริงแน่ๆ ส่วนจะชั่วร้ายหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่อง ถ้าอย่างนั้น...ตำนานผีสางที่เล่าลือกันอย่างแพร่หลายเรื่องอื่นๆ ล่ะ
ตอนเรียนหนังสือในราชสำนัก ครูสอนประวัติศาสตร์เคยอธิบายเรื่องเดือนแห่งปีศาจอย่างละเอียด หลังจากหิมะแรกของฤดูหนาวตกแล้ว พระอาทิตย์จะอับแสง ประตูนรกในเทือกเขาดรากอนส์แบ็คจะเปิดออกเวลานี้
กลิ่นอายปีศาจจากนรกจะกลืนกินสิ่งมีชีวิต แล้วเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นทาสปีศาจ สัตว์บางส่วนจะกลายเป็นสัตว์อสูรทรงพลังแล้วบุกโจมตีมนุษย์ แม่มดส่วนใหญ่มักถือกำเนิดขึ้นในฤดูนี้ มิหนำซ้ำพลังของพวกเธอยังแกร่งกล้ากว่าเวลาปกติด้วย
“เจ้าเคยเห็นประตูนรกหรือไม่” โรแลนด์ถาม
“ฝ่าบาท คนธรรมดาจะเห็นได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!” บารอฟส่ายหน้ารัว “อย่าว่าแต่เทือกเขาดรากอนส์แบ็คที่ไม่มีทางข้ามไปได้เลย แม้แต่เทือกเขาใกล้ๆ ก็ถูกกลิ่นอายปีศาจปกคลุมทั้งนั้น คนธรรมดาๆ เข้าไปใกล้อย่างเบาก็ปวดหัว อย่างหนักก็เสียสติ นอกเสียจากว่า...”
“นอกเสียจากว่าอะไร”
“นอกเสียจากว่าคนคนนั้นจะเป็นแม่มด ผู้ที่จะเห็นประตูนรกได้มีเพียงแม่มดเท่านั้น เพราะพวกนางเป็นสมุนปีศาจอยู่แล้ว ย่อมไม่ได้รับอันตรายจากกลิ่นอายปีศาจพ่ะย่ะค่ะ” พอพูดถึงตรงนี้ บารอฟก็หันไปมองสวนดอกไม้ด้านหลัง
“แล้วสัตว์อสูรเล่า เจ้าคงเคยเห็นมาก่อนกระมัง” โรแลนด์เคาะโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“เอ่อ กระหม่อมไม่เคยเห็นพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็เพิ่งมาที่ชายแดนแห่งนี้เป็นครั้งแรกเหมือนฝ่าบาท คนในเมืองหลวงแทบไม่มีใครเคยเจอสิ่งชั่วร้ายที่แท้จริงหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
ชาวเมืองอพยพกันทุกปีปีละครั้ง แล้วเมืองแห่งนี้จะเจริญได้อย่างไร ตอนแรกเขาคิดว่าเมืองชายแดนเพียงแค่แร้นแค้นไม่อุดมสมบูรณ์ แต่ยังมีศักยภาพพอจะพัฒนาได้ ทว่าตอนนี้ดูท่าจะยากแล้ว
“ป้อมปราการลองซองสามารถต้านทานสัตว์อสูรได้ นั่นแสดงว่าพวกมันสามารถถูกฆ่าและเอาชนะได้! แล้วเหตุใดพวกเราจึงไม่อยู่สู้กับพวกมันที่เมืองชายแดนนี่เล่า”
“ป้อมปราการลองซองมีกำแพงเมืองที่ยิ่งใหญ่ และมีกองทัพอันแข็งแกร่งของดยุคไรอันประจำการอยู่ เมืองชายแดนเทียบไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ” บารอฟอธิบาย “เมืองชายแดนแห่งนี้มีไว้เพื่อแจ้งข่าวเตือนภัยแก่ทางป้อมโดยเฉพาะ ดังนั้นมันจึงถูกสร้างอยู่ระหว่างเนินเขาทิศเหนือและแม่น้ำแดงพ่ะย่ะค่ะ”
เหมือนกับเหยื่อที่รอศัตรูมาขย้ำระหว่างทางแท้ๆ โรแลนด์หัวเราะหยัน
.......................................


บทที่ 3 แม่มดอันนา (จบ2)
โรแลนด์กลืนไข่ดาวชิ้นสุดท้ายแล้วหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปาก “สรุปว่าที่พูดมาทั้งหมดก็คือ เจ้ากลัวว่าถ้าสมาคมแม่มดรู้ว่านางยังไม่ตายแล้วจะแห่กันมาช่วยนางอย่างนั้นหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” บารอฟกระทืบเท้าว่า “พวกนางเคลื่อนไหวกันอย่างรีบร้อนคล้ายกับกำลังเร่งเดินทางไปไหนสักแห่ง หากแม่มดคนนั้นถูกประหารไปแล้วคงไม่เป็นไร แต่เวลานี้นางยังมีชีวิตอยู่! สมาคมบ้าๆ นั่นขโมยได้แม้กระทั่งทารก มีหรือจะไม่มาช่วยพรรคพวกเดียวกัน”
โรแลนด์เริ่มสงสัยขึ้นมาตงิดๆ เขารู้สึกผิดปกติชอบกล ทำไมเวลาพูดถึงแม่มดทีไร ผู้ช่วยเจ้ากรมกับหัวหน้าอัศวินถึงได้ทำท่าราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
หญิงคนที่กำลังจะถูกแขวนคอคงจะเป็นแม่มด เธอผ่ายผอมราวกับจะปลิวลมด้วยซ้ำ หากเธอมีพลังอันร้ายกาจน่ากลัวจริง เหตุใดเธอจึงยังยืนนิ่งๆ รอความตายล่ะ ไม่สิ เธอไม่น่าจะถูกจับตัวได้ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ศาสนจักรสอนกรอกหูเสมอว่าแม่มดคือร่างจำแลงของปีศาจ นอกจากกองกำลังพิพากษาแล้ว กองทัพธรรมดามีแต่จะพ่ายแพ้ย่อยยับให้กับพวกเธอ ทว่าแม่มดคนนี้กลับถูกชาวเมืองชายแดนจับได้ ถูกทรมานสารพัด กระทั่งถูกส่งมาถึงแดนประหาร ไม่ปรากฏวี่แววพลังอันน่ากลัวที่ว่าแม้แต่น้อย
“นางถูกจับได้อย่างไร”
“กระหม่อมได้ยินว่าตอนที่เหมืองเนินเขาทิศเหนือถล่ม นางเผยตัวตนที่แท้จริงเพื่อหนีเอาตัวรอด จึงถูกชาวบ้านที่กำลังโกรธแค้นจับตัวได้พ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์คิดอยู่สักครู่ อืม เรื่องนี้เหมือนจะพอจำได้อยู่ เหตุเกิดก่อนวันที่เขาจะย้อนเวลามาหนึ่งวัน
“แล้วนางเผยตัวอย่างไร”
“เอ่อ...กระหม่อมเองก็ไม่แน่ใจนัก” ผู้ช่วยเจ้ากรมส่ายศีรษะ “ตอนนั้นเหตุการณ์ชุลมุนมาก คาดว่าคงมีคนเห็นนางใช้มนตร์ดำพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์ขมวดคิ้ว “พวกเจ้าไม่ได้ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดหรือ”
“ฝ่าบาท ตอนนี้การฟื้นฟูผลผลิตของเหมืองเป็นเรื่องสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดพ่ะย่ะค่ะ” ผู้ช่วยเจ้ากรมแย้ง “รายได้กว่าครึ่งของเมืองชายแดนมาจากแร่เหล็ก นอกจากนี้ผู้ตรวจการณ์ก็ยืนยันแล้วว่าในที่เกิดเหตุมีคนตายด้วยมนตร์ดำจริงๆ”
“มนตร์ดำแบบไหน” โรแลนด์เริ่มสนใจ
“คล้ายกับการหลอมละลายพ่ะย่ะค่ะ ศีรษะและลำตัวศพไหลกองกับพื้น ชวนให้นึกถึงเทียนสีดำที่ไหม้หมดแล้ว” อีกฝ่ายผุดสีหน้าขยะแขยง “ฝ่าบาทคงไม่อยากทอดพระเนตรภาพเช่นนั้นแน่พ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์เล่นส้อมเงินในมือพลางครุ่นคิดไปด้วย ในประวัติศาสตร์ เหยื่อจากการล่าแม่มดส่วนใหญ่ก็คือผู้บริสุทธิ์ พวกนางกลายเป็นเครื่องระบายความโกรธแค้นของศาสนจักรและชาวเมืองที่โง่เขลา ในขณะที่เหยื่อส่วนน้อยเดินเข้าสู่ความตายเอง เหยื่อกลุ่มนี้มักแต่งตัวพิลึกพิลั่น วันๆ เอาแต่โยนของประหลาดสารพัดอย่างลงหม้อ แล้วอ้างว่าตัวเองสามารถพยากรณ์อนาคต รู้เห็นความเป็นตายได้
พวกเธอรู้จักสรรหาวิธีจริงๆ เช่นว่า ใช้ปฏิกิริยาของเปลวไฟมาอ้างว่าตัวเองได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์
ในสายตาคนยุคใหม่ สิ่งเหล่านี้คือลูกเล่นทางเคมีทั้งนั้น แต่ในยุคสมัยนี้ ทุกคนมักเข้าใจผิดเอาง่ายๆ ว่ามันคือปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ
ส่วนเรื่องการละลายคนนั้น โรแลนด์นึกถึงกรดโครโมซัลฟิวริกเป็นอย่างแรก แต่ของเล่นที่ว่านี่มีขั้นตอนยุ่งยาก หากจะใช้ก็ต้องแช่คนลงไปทั้งตัว และผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังห่างไกลจากเทียนละลายมาก ส่วนกรดแก่อื่นๆ นั้นยิ่งใช้ไม่ได้ใหญ่
ถ้าอย่างนั้น แม่มดคนนี้ทำได้อย่างไร
หากเธอใช้วิธีเล่นแร่แปรธาตุ เธอก็จะเป็นนักเคมีซึ่งหาตัวจับยากในดินแดนแห่งนี้ แต่ถ้าหากไม่ใช่ล่ะก็...
พอนึกถึงตรงนี้ โรแลนด์ก็ตัดสินใจแน่วแน่
“พาข้าไปพบนาง”
“ดะ...เดี๋ยวก่อนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทจะเสด็จไปพบแม่มดหรือพ่ะย่ะค่ะ” บารอฟกระโดดผึงด้วยความตื่นตระหนก มือปัดไปโดนแก้วนมที่ยังไม่ได้ดื่มหกกระจาย
“ถูกต้อง นี่เป็นคำสั่ง” โรแลนด์หันไปยิ้มให้ผู้ช่วยเจ้ากรม ตอนนี้เขาเริ่มนึกขอบคุณนิสัยไร้เหตุผลของเจ้าชายตัวจริงแล้ว
เขาเดินมาถึงประตูก่อนจะชะงักฝีเท้า “จริงสิ ข้าสงสัยมานานแล้ว เหตุใดจึงใช้วิธีแขวนคอเล่า”
“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าถามว่าเหตุใดพวกเจ้าจึงแขวนคอแม่มด พวกนางน่าจะถูกมัดติดเสาแล้วเผาทั้งเป็นไม่ใช่หรือ”
บารอฟสีหน้างุนงง “อย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่านางไม่กลัวไฟนี่สิ”
********************
เมืองชายแดนมีคุกใต้ดินเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ดินแดนแร้นแค้นแห่งนี้เลี้ยงนักโทษได้ไม่มาก นักโทษส่วนใหญ่เข้าคุกได้ไม่กี่วันก็ต้องถูกตัดสิน...ไม่ถูกปล่อยตัวออกไปก็ถูกประหารชีวิต
นอกจากบารอฟแล้ว คนที่ตามเจ้าชายเข้ามาในคุกยังมีหัวหน้าอัศวิน พัศดี ผู้คุมนักโทษ และทหารอีกสองคน
คุกใต้ดินมีทั้งหมดสี่ชั้น กำแพงคุกเป็นแกรนิตเนื้อแข็ง โรแลนด์เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาสังเกตว่ายิ่งเข้าไปลึกทางเดินก็ยิ่งแคบ จำนวนห้องขังก็น้อยลงเรื่อยๆ คนสร้างคงขุดหลุมเป็นรูปกรวยแล้วจึงค่อยก่อหินขึ้นมาเป็นชั้นๆ เขาคิด
งานก่อสร้างหยาบๆ แบบนี้ย่อมไม่มีระบบระบายน้ำที่ดี พื้นทางเดินเปียกแฉะ น้ำเสียขุ่นคลั่กไหลซึมไปตามขั้นบันได
แม่มดถูกขังไว้ในคุกชั้นล่างสุด ยิ่งลงไปลึกเท่าไร กลิ่นเหม็นก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
“ฝ่าบาท ทรงทำเช่นนี้อันตรายเกินไปจริงๆ แม้นางจะถูกพันธนาการอาญาสิทธิ์สะกดพลังไว้ แต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยแน่นอนเสียเมื่อไร”
ผู้พูดก็คือคาร์เตอร์ แลนนิส ทันทีที่หัวหน้าอัศวินคนนี้รู้ว่าเจ้าชายจะไปพบแม่มดก็รีบตามมา แล้วเกลี้ยกล่อมเขามาตลอดทาง แม้กระทั่งคำสั่งของเจ้าชายก็ใช้กับเขาไม่ได้ผล...เขาไม่มีวันยอมรับคำสั่งใดๆ ที่อาจเป็นภัยต่อชีวิตเจ้าชาย ไม่มีอะไรไล่เขาไปได้
ทั้งที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรแท้ๆ แต่ทำไมถึงพูดมากแบบนี้ โรแลนด์อยากจะเรียกคนมาเย็บปากเขาจริงๆ “ไม่กล้าเผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้าย แล้วจะกล้าต่อสู้กับสิ่งชั่วร้ายได้อย่างไร ข้าคิดว่าเจ้าเข้าใจจุดนี้เสียอีก”
“คิดจะต่อสู้กับสิ่งชั่วร้ายก็ต้องรู้จักประมาณกำลังตน ความมุทะลุไม่ได้หมายถึงความกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”
“นั่นหมายความว่าหากเจอศัตรูที่อ่อนแอกว่าก็ให้ใช้กำลังจัดการได้ แต่หากเจอศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าก็ให้แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอย่างนั้นสิ”
“มิใช่เช่นนั้นฝ่าบาท ความหมายของกระหม่อมคือ...”
“ก่อนหน้านี้เจ้าก็กลัวแม่มดจะหนีคุก มาตอนนี้ก็กลัวการเผชิญหน้าผู้หญิงตัวเล็กๆ หัวหน้าอัศวินของข้าช่างแกร่งกล้าไม่เป็นรองใครจริงๆ”
หัวหน้าอัศวินเป็นคนพูดมาก แต่โต้เถียงไม่เก่ง เมื่อเจอคนฝีปากกล้าอย่างโรแลนด์จึงเอาชนะไม่ได้ คนทั้งหมดมาถึงคุกชั้นล่างในเวลานี้เอง
ที่นี่มีขนาดพื้นที่เล็กกว่าชั้นบนๆ มาก ทั้งชั้นมีห้องขังเพียงสองห้องเท่านั้น
ผู้คุมจุดคบไฟบนกำแพงไล่ความมืดมิด โรแลนด์เห็นแม่มดคนนั้นกำลังนั่งขดตัวอยู่ที่มุมกำแพง
ขณะนี้คือช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง อุณหภูมิในคุกใต้ดินต่ำจนมองเห็นไอสีขาวที่พ่นออกมาขณะหายใจ เขาสวมเสื้อขนสัตว์บุซับในจึงไม่รู้สึกหนาว ทว่าอีกฝ่ายสวมเพียงชุดยาวตัวเดียว ซ้ำยังปกคลุมร่างไม่ได้ทั้งหมด แขนและฝ่าเท้าที่โผล่ออกมาด้านนอกหนาวชาจนมองไม่เห็นสีเลือด
แสงจากเปลวไฟที่สว่างขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เธอเบือนหน้าหนี ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ทว่าเพียงอึดใจเดียวเธอก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งแล้วมองมาที่พวกเขา
ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นสงบนิ่งราวกับทะเลสาบก่อนเจอพายุ ใบหน้าของเธอไม่มีทั้งความหวาดกลัว ความโกรธเคือง และความเคียดแค้น
โรแลนด์รู้สึกราวกับฝันไป ราวกับภาพที่ตัวเองเห็นไม่ใช่สาวน้อยผู้อ่อนแอ ทว่าเป็นเงามืดที่กำลังกลืนกินเปลวไฟ เพียงพริบตาเดียว เขาพลันรู้สึกว่าแสงจากคบไฟบนกำแพงมืดลงไปอย่างชัดเจน
เธอพยายามลุกขึ้นยืนพิงกำแพง ท่าทางเชื่องช้าคล้ายกับจะล้มลงไปได้ทุกเมื่อ ทว่าในที่สุดเธอก็ยืนขึ้นได้อย่างมั่นคง แล้วเดินโขยกเขยกออกจากมุมมืดมาสู่บริเวณที่แสงสว่างส่องถึง
เพียงกิริยาธรรมดาๆ ก็ทำให้คนทั้งกลุ่มสูดหายใจด้วยความหวาดเสียว ต่างพากันถอยหลังไปคนละก้าวสองก้าว มีเพียงหัวหน้าอัศวินเท่านั้นที่พุ่งตัวมาขวางหน้าเขา
“เจ้าชื่ออะไร” โรแลนด์ตบบ่าคาร์เตอร์ เป็นการส่งสัญญาณให้เขาผ่อนคลายลง
“อันนา” เธอตอบ
........................................


บทที่ 5 เหตุผล
‘กฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์หรืออุณหพลศาสตร์คือ ไม่มีกระบวนการใดที่ถ่ายโอนความร้อนจากวัตุเย็นกว่าไปวัตถุร้อนกว่าโดยไม่เกิดผลอื่น นั่นคือเราไม่สามารถนำความร้อนจากแหล่งพลังงานเพียงแห่งเดียวมาใช้งานทั้งหมดได้โดยปราศจากผลกระทบใดๆ หรือก็คือในกระบวนการที่ผันกลับไม่ได้ เอนโทรปีจะมากกว่าศูนย์’
โรแลนด์บรรจงเขียนกฎข้อนี้ลงบนกระดาษ...ด้วยตัวอักษรของคนโลกนี้ มองเผินๆ คล้ายภาษาไส้เดือนมาก เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนที่นี่เรียนรู้ตัวอักษรที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้อย่างไร
หากถามว่าในบรรดากฎฟิสิกส์มากมายเหล่านี้ ข้อไหนชวนให้ปวดหัวที่สุด โรแลนด์จะต้องเลือกกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์อย่างไม่ต้องสงสัย มันบอกทุกคนว่า บนโลกนี้พลังงานความร้อนจะไหลจากสูงไปต่ำเสมอ ความไม่เป็นระเบียบเข้าแทนที่ความเป็นระเบียบ เอนโทรปีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดทุกอย่างจะกลับสู่ความว่างเปล่า จักรวาลจะกลายเป็นความเงียบสงัด
ทว่าโลกนี้ไม่มีปัญหาจากการเพิ่มขึ้นของเอนโทรปีแล้ว พลังวิเศษสามารถเกิดขึ้นได้จากความว่างเปล่า นั่นเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการคิดค้นเครื่องจักรนิรันดร์เสียอีก! พลังแห่งปีศาจหรือ โรแลนด์ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างดูถูก พวกเขายังไม่รู้จักพลังนี้อย่างแท้จริงต่างหาก หากพูดให้ใหญ่โตเสียหน่อยก็คือ มันสามารถเปลี่ยนแปลงจักรวาลนี้ได้ทั้งจักรวาลเชียวล่ะ
แน่นอนว่าตอนนี้ เขาคงต้องเริ่มจากการเปลี่ยนแปลงเมืองชายแดนก่อน
โรแลนด์ฮัมเพลงพลางฉีกกระดาษใส่เตาผิง แล้วมองดูมันเปลี่ยนสภาพเป็นขี้เถ้าในกองไฟ รู้สึกสะใจที่ได้หลุดพ้นจากพันธนาการ
ผู้ช่วยเจ้ากรมมองพฤติกรรมประหลาดของเจ้าชายด้วยความงุนงง ยังดีที่อีกฝ่ายมักทำอะไรไร้เหตุผลแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร นอกจากนี้เขายังดูออกด้วยว่าเจ้าชายกำลังอารมณ์ดีไม่น้อยเลย
“เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ‘แม่มด’ ถูกแขวนคอไปแล้วตอนเที่ยง” บารอฟรายงาน
“อืม คงไม่มีใครจับได้ใช่ไหม” โรแลนด์จรดปลายพู่กันเบาๆ “อย่างไรเสียก็คลุมหัวไว้”
เพื่อป้องกันศาสนจักรและสมาคมแม่มดบุกมาถึงที่นี่ โรแลนด์จึงสั่งให้พัศดีหานักโทษประหารที่มีรูปร่างคล้ายอันนามาปลอมเป็นเธอ นอกจากหัวหน้าอัศวินและผู้ช่วยเจ้ากรมแล้ว คนอื่นๆ จะได้รับค่าปิดปากเป็นเงินยี่สิบเหรียญทอง ซึ่งถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่มากสำหรับพวกเขา
บารอฟเองยังเคยถามว่าเขาต้องการปิดปากพยานไปตลอดกาลหรือไม่ แต่โรแลนด์ปฏิเสธ เขารู้ดีว่าความลับพวกนี้คงปิดไว้ไม่ได้นาน แต่ไม่เป็นไร เขากลับอยากให้ข่าวนี้เผยแพร่ออกไปด้วยซ้ำ...ทว่าต้องไม่ใช่ตอนนี้ ถึงอย่างไรเขาก็ต้องแตกหักกับศาสนจักรอยู่ดี ใครจะยอมให้พวกปัญญาอ่อนพวกนั้นเหยียบย่ำทรัพยากรดีๆ แบบนี้ได้! หากแม่มดคนอื่นๆ รู้ว่าที่ชายแดนอาณาจักรมีเมืองเล็กๆ ที่ปล่อยให้พวกเธอใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ หรือแม้กระทั่งให้ค่าตอบแทนอย่างงามแก่พวกเธอแล้ว พวกเธอจะคิดอย่างไร
ไม่ว่ายุคใดสมัยใด ทรัพยากรบุคคลคนก็คือสิ่งสำคัญที่สุดเสมอ
“เช่นนั้นก็ตามนี้” โรแลนด์สั่ง “เจ้าไปสรุปรายงานการค้า การเก็บภาษี และรายจ่ายที่จำเป็นของเมืองชายแดนมาให้ข้าดู แล้วก็พวกโรงงานหัตถกรรมในเมืองจำพวกประเภทเหล็ก สิ่งทอ และเครื่องปั้นดินเผาพวกนี้ เจ้าไปรวบรวมข้อมูลเรื่องจำนวนและขนาดมาให้ข้าด้วย”
“กระหม่อมต้องใช้เวลาจัดการข้อมูลพวกนี้สามวันพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่า...” บารอฟพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นจึงทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง
“ยังมีอะไรอีกหรือ” โรแลนด์รู้ว่าถึงเวลาทดสอบฝีปากแล้ว การกระทำของเขาเมื่อวานย่อมทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสงสัยไม่น้อย เขาเป็นจอมเสเพลก็จริง แต่นิสัยแย่ไม่ได้หมายความว่าต้องสมองแย่ไปด้วยนี่ ในสายตาของผู้ช่วยเจ้ากรมแล้ว การซ่อนตัวแม่มดไว้ไม่ต่างอะไรจากการประกาศตัวเป็นศัตรูต่อคนทั้งโลก
“ฝ่าบาท...กระหม่อมไม่เข้าใจ...” บารอฟเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง “เมื่อก่อนนี้แม้ฝ่าบาทจะทรงเกเรไปบ้าง แต่ก็ไม่ทรงทำเรื่องร้ายแรงอะไร แต่ว่า...เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงยอมเสี่ยงขนาดนี้เพื่อช่วยแม่มดเพียงคนเดียวพ่ะย่ะค่ะ ศาสนจักรเป็นคนออกกฎล่าแม่มดก็จริง แต่ราชาวิมเบิลดัน เสด็จพ่อของฝ่าบาทก็ทรงเห็นด้วยกับเรื่องนี้”
โรแลนด์คิดสักครู่ก่อนจะถามอีกฝ่ายกลับ “เจ้าคิดว่าเมืองชายแดนแห่งนี้ดีหรือไม่”
“เอ่อ คือ...” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าคำถามนี้เกี่ยวอะไรกับข้อสงสัยของตัวเอง แต่บารอฟก็ยังตอบไปตามจริง “ก็ไม่ถือว่าดีนักพ่ะย่ะค่ะ”
“เรียกว่าเลวร้ายเชียวล่ะ หากเทียบกับเมืองวาเลนเซียและท่าเรือเคลียร์วอเตอร์แล้ว เจ้าคิดว่าข้ามีโอกาสชนะพวกพี่น้องคนอื่นๆ มากแค่ไหนกัน”
“...” ผู้ช่วยเจ้ากรมอ้าปากพะงาบๆ ทว่าไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
“โอกาสแทบเป็นศูนย์ด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าจึงต้องเปลี่ยนวิธี” โรแลนด์มองดูอีกฝ่ายเดินเข้าสู่กับดับตัวเองทีละก้าวๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “วิธีที่ทำให้เสด็จพ่อข้าจดจำข้าได้ขึ้นใจ”
เขาไม่ได้เริ่มต้นจากข้อถกเถียงที่ว่าแม่มดนับเป็นสิ่งชั่วร้ายหรือไม่ เพราะการทำแบบนั้นคงแทบไม่ได้ผลอะไร...บารอฟเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมคลังมายี่สิบปี ถือว่าเป็นนักการเมืองมืออาชีพคนหนึ่ง สำหรับนักการเมืองแล้ว การโน้มน้าวด้วยผลประโยชน์ย่อมได้ผลกว่าการอ้างความผิดชอบชั่วดี นอกจากนี้ การใช้มิตรภาพความสัมพันธ์ส่วนตัวก็ไม่เหมาะกับนิสัยของเจ้าชายเลย โรแลนด์หวนนึกถึงพฤติกรรมของเจ้าชายก่อนหน้านี้ พบว่าตัวเองไม่ใช่คนดีเลยจริงๆ
ดังนั้นเขาจึงเลือกประเด็นความขัดแย้งตลอดกาลระหว่างอาณาจักรและศาสนจักรมาเป็นหัวใจหลัก สันตะสำนักที่กำลังเรืองอำนาจขึ้นทุกวันเปรียบประดุจหนามยอกอกของราชาวิมเบิลดันที่สาม ศาสนจักรประกาศว่าโลกนี้ดำเนินไปตามพระประสงค์ของพระเจ้า และพระสันตะปาปาก็คือทูตของพระเจ้า หากประชาชนพบว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องจริงก็จะเกิดข้อสงสัยขึ้นมามากมาย อำนาจการปกครองของศาสนจักรก็จะถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง
หากเขาพูดว่า ‘แม่มดไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ดังนั้นข้าจึงอยากช่วยพวกนาง’ คงโน้มน้าวอีกฝ่ายได้ยาก สู้เปลี่ยนเป็น ‘แม่มดไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ข้าสามารถอาศัยจุดนี้มาโจมตีศาสนจักรได้’ ยังจะทำให้บารอฟเอนเอียงมาทางเขาได้มากกว่า
“ไม่ว่าพวกพี่น้องข้าจะปกครองดินแดนตัวเองได้เจริญรุ่งเรืองอย่างไร แต่สุดท้ายก็ยังอยู่ใต้อำนาจของศาสนจักร พวกเขาเที่ยวประกาศเรื่องเทวสิทธิราชย์ปาวๆ หากพระราชาที่ชอบธรรมหมายถึงคนที่พระสันตะปาปาสวมมงกุฎให้เท่านั้น เช่นนั้นพวกเรายังเหลืออำนาจใดในการปกครองแผ่นดินนี้” โรแลนด์หยุดไปเล็กน้อย “คราวนี้เสด็จพ่อก็จะทรงเห็นความหวังจากตัวข้า ซึ่งก็คือดินแดนที่ไม่ตกอยู่ใต้การควบคุมของสันตะสำนัก ทว่ามีเชื้อพระวงศ์เป็นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เท่านี้ก็ชัดเจนแล้วว่าเสด็จพ่อจะทรงเลือกใคร”
เพียงเปลี่ยนวลีที่ว่า ‘เป็นศัตรูกับคนทั้งโลก’ มาเป็น ‘เป็นศัตรูกับศาสนจักร’ ก็ทำให้คนยอมรับได้ง่ายขึ้นแล้ว...ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบารอฟที่ยืนข้างเดียวกับพระราชวงศ์มาตั้งแต่ต้นเลย
“ในทำนองเดียวกัน หากเสด็จพ่อตระหนักได้ว่ากลุ่มคนที่มีพลังวิเศษพวกนี้จะเป็นกำลังสำคัญในการสั่นคลอนศาสนจักรล่ะก็ คำสั่งไล่ฆ่าก็จะเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น ทางหนึ่งมีโอกาสเป็นศูนย์ ทางหนึ่งมีโอกาสมากกว่าศูนย์ เจ้าคิดว่าข้าควรเสี่ยงหรือไม่เล่า” โรแลนด์จ้องผู้ช่วยเจ้ากรม พูดเน้นทีละคำ “อย่าสงสัยการตัดสินใจของข้า บารอฟ เจ้าเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมมายี่สิบปีแล้วใช่หรือไม่ หากว่าข้าได้เป็นราชาวิมเบิลดันที่สี่จริงๆ เจ้าก็ตัดคำว่าผู้ช่วยคำนี้ทิ้งไปได้เลย
หรือบางทีเจ้าอาจได้ตำแหน่งที่ดีกว่านั้น อย่างเช่น...มือขวาพระราชา”
...
โรแลนด์มองตามหลังบารอฟที่เดินจากไปก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เขาดูออกว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจคำสัญญาของเขานัก ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ แม้แต่โรแลนด์เองยังไม่เชื่อเลยว่าแผนการเพ้อเจ้อที่เพิ่งแต่งขึ้นมาเมื่อครู่นี้จะเป็นจริงได้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญคือการทำให้บารอฟเชื่อว่าตัวเขาคิดแผนแบบนั้นจริงๆ...แผนโง่ๆ ที่ไม่ซับซ้อนเกินสติปัญญาของเจ้าชายจอมเสเพล สอดคล้องกับตัวตนเจ้าชายตัวจริงที่เกลียดศาสนจักรพอดี มิหนำซ้ำยังเป็นการปูทางสู่การรวบรวมแม่มดในอนาคต
ส่วนความคิดจริงๆ ของเขาน่ะหรือ ต่อให้พวกเขารู้ก็คงไม่มีวันเข้าใจอยู่ดี
โรแลนด์เรียกสาวใช้เข้ามา “เรียกอันนามาพบข้า”
จากนี้ไปก็ได้เวลาทำงานใหญ่แล้ว เขาคิดอย่างกระตือรือร้น
........................................


บทที่ 4 เปลวไฟ
“เกิดอะไรขึ้นตอนที่เหมืองถล่ม เจ้าเล่ามาให้ละเอียดอีกครั้งซิ”
อันนาพยักหน้า แล้วเริ่มบรรยายเหตุการณ์
โรแลนด์รู้สึกประหลาดใจ
เขาคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะนิ่งเงียบ ขอความเป็นธรรม หรือไม่ก็สาปแช่งเขา ทว่าเธอกลับตอบคำถามเขาอย่างให้ความร่วมมือ ถามอะไรก็ตอบตามนั้น
เรื่องราวไม่ได้ซับซ้อนมากนัก พ่อของอันนาเป็นคนงานในเหมืองแร่ ตอนที่เหมืองถล่มกำลังทำงานอยู่ในอุโมงค์
 พออันนารู้ข่าวก็รีบลงอุโมงค์ไปช่วยเขาพร้อมๆ กับครอบครัวคนงานเหมืองคนอื่นๆ ว่ากันว่าเหมืองเนินเขาทิศเหนือแห่งนี้เคยเป็นรังสัตว์ประหลาดใต้ดินมาก่อน ในอุโมงค์มีทางแยกมากมาย เชื่อมทะลุได้ทุกทิศทาง เนื่องจากกลุ่มคนที่ลงมาช่วยญาติพี่น้องตัวเองนี้มีความเห็นแตกต่างกัน เมื่อเข้าอุโมงค์มาแล้วจึงแยกย้ายกันออกตามหาคนของตัวเอง ตอนที่อันนาเจอพ่อนั้น ข้างกายเธอเหลือเพียงคู่สามีภรรยาเพื่อนบ้าน ป้าซูซานและลุงแองเคอร์เท่านั้น
เธอเห็นพ่อถูกรถเข็นที่บรรทุกหินเต็มคันทับขาหัก ขยับเขยื้อนไม่ได้ ข้างๆ เขามีคนงานอีกคนกำลังนั่งยองๆ ค้นเงินบนตัวเขา พอเห็นคนมา คนงานคนนั้นก็ใช้จอบฟาดลุงแองเคอร์ล้มกับพื้น ในขณะที่เขากำลังจะฆ่าอีกฝ่ายนั้น อันนาก็ชิงฆ่าเขาเสียก่อน
คู่สามีภรรยาเพื่อนบ้านสาบานว่าจะไม่เล่าเรื่องเธอให้ใครฟัง จากนั้นทั้งสามคนก็ช่วยพ่อของอันนาออกไป
ทว่าเช้าตรู่วันต่อมา พ่อของอันนาก็เดินค้ำไม้เท้าออกจากบ้านไปรายงานทหารลาดตระเวนว่าลูกสาวเป็นแม่มด
“เพราะเหตุใด” โรแลนด์ฟังมาถึงตรงนี้ก็อดถามไม่ได้
บารอฟถอนใจ “คงเพราะเงินรางวัลนั่นล่ะพ่ะย่ะค่ะ ใครก็ตามที่นำเบาะแสแม่มดไปรายงานจะได้รับเงินรางวัลยี่สิบห้าเหรียญทอง สำหรับคนขาพิการแล้ว เงินจำนวนนี้มากพอจะใช้เป็นหลักประกันชีวิตที่เหลือได้เลย”
โรแลนด์เงียบไปอึดใจ “อีกฝ่ายเป็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำ เจ้าฆ่าเขาได้อย่างไร”
ทันใดนั้นอันนาพลันหัวเราะขึ้นมา เปลวไฟเหนือคบไฟเริ่มกระเพื่อมไหวราวกับผิวทะเลสาบที่กระเพื่อมเพราะลูกคลื่น
“ก็ด้วยพลังแห่งปีศาจอย่างที่พวกท่านว่าอย่างไรเล่า”
“หุบปาก! นางปีศาจ!” พัศดีตะคอกใส่นาง ทว่าเสียงกลับสั่นจนทุกคนฟังออก
“อย่างนั้นหรือ ข้าอยากเห็นสักครั้ง” เจ้าชายยังคงแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพ่ะย่ะค่ะ!” หัวหน้าอัศวินหันไปพูดพลางขมวดคิ้ว
โรแลนด์เดินออกมาจากด้านหลังอัศวิน สาวเท้าไปที่ห้องขังทีละก้าวๆ “หากใครกลัวจะหลบออกไปก่อนก็ได้ ข้าไม่ได้บังคับให้พวกเจ้าอยู่ที่นี่”
“ไม่ต้องกลัว ที่คอนางสวมพันธนาการอาญาสิทธิ์!” บารอฟเอ่ยเสียงดังปลอบทุกคน และดูเหมือนจะกำลังปลอบตัวเองไปด้วย “ต่อให้ปีศาจร้ายกาจเพียงไรก็ไม่สามารถทำลายพรของพระเจ้าได้”
โรแลนด์ที่ยืนหน้าลูกกรงอยู่ห่างจากอันนาเพียงหนึ่งช่วงแขน เขาสามารถมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบดินและรอยแผลของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน เครื่องหน้าที่อ่อนเยาว์บ่งบอกว่าเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ ทว่าใบหน้านั้นกลับไม่ปรากฏความไร้เดียงสาแม้แต่น้อย หรือกระทั่งพลังชีวิตก็แทบไม่ปรากฏเช่นกัน...ลักษณะที่ขัดแย้งกันแบบนี้เขาเคยเห็นในโทรทัศน์เวลาที่นักข่าวไปสัมภาษณ์เด็กกำพร้าเร่ร่อนผู้ถูกทรมานจากความยากจน หิวโหย และเหน็บหนาว ทว่าก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว เด็กกำพร้าพวกนั้นมักห่อไหล่ก้มหน้าเมื่ออยู่หน้าเลนส์กล้อง แต่อันนาไม่เป็นแบบนั้น
จนกระทั่งตอนนี้ เธอก็ยังพยายามยืนตัวตรง สายตาของเธอเหลือบขึ้นเล็กน้อย สบตาเจ้าชายอย่างสงบ
เธอไม่กลัวความตาย โรแลนด์สัมผัสได้ เธอกำลังรอความตาย
“เพิ่งเคยเจอแม่มดเป็นครั้งแรกหรือ ท่านลอร์ด ความอยากรู้อยากเห็นของท่านอาจทำร้ายตัวท่านเองได้”
“หากเป็นพลังปีศาจจริงแล้วผู้พบเห็นจะต้องเคราะห์ร้าย” โรแลนด์ตอบ “เช่นนั้นคนที่ตายก็ไม่น่าจะเป็นข้า แต่เป็นบิดาเจ้ามากกว่า”
แสงไฟในคุกพลันมืดสลัวลง ครั้งนี้ไม่ใช่ภาพฝันแน่ เปลวไฟพลันหดเหลือเพียงกลุ่มแสงเล็กๆ ราวกับถูกอะไรบางอย่างข่มไว้ เขาได้ยินเสียงหายใจถี่กระชั้นและเสียงสวดอ้อนวอนดังมาจากข้างหลัง ตลอดจนเสียงคนล้มเพราะรีบร้อนก้าวถอยหลังด้วยความตื่นกลัว
หัวใจของโรแลนด์ค่อยๆ เต้นเร็วขึ้น เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนบนเส้นแบ่งเขตแดนอันแสนมหัศจรรย์ ฟากหนึ่งเป็นโลกแห่งสามัญสำนึก ทุกอย่างดำเนินไปตามกฎและความแน่นอนซึ่งถูกกำหนดไว้โดยไม่ขาดตกบกพร่อง ส่วนอีกฟากหนึ่งเป็นโลกมหัศจรรย์ซึ่งเต็มไปด้วยความลึกลับและความแปลกใหม่ เวลานี้เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูสู่โลกใบใหม่ใบนี้
สิ่งที่ห้อยอยู่ที่คอเธอคือพันธนาการอาญาสิทธิ์อย่างนั้นหรือ มันดูหยาบมากจริงๆ โซ่เหล็กสีแดงห้อยจี้โปร่งใสแวววาวตรงหน้านี้ หากไม่ได้จับเธอใส่กุญแจมือไว้ด้านหลังล่ะก็ แค่กระชากด้วยมือก็ขาดแล้วล่ะมั้ง
โรแลนห์หันไปมองกลุ่มคนข้างหลังแวบหนึ่ง แล้วอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอธิษฐานอย่างหวาดกลัว ยื่นมือเข้าไปในลูกกรง กำจี้ไว้แล้วกระชากอย่างรวดเร็ว จี้กับโซ่ขาดออกจากกันทันที...การกระทำของเขาทำให้อันนาถึงกับตกตะลึง
“แสดงให้ข้าเห็นสิ” เขาพูดเบาๆ เธอเป็นสิบแปดมงกุฎ นักเคมี หรือว่าปีศาจตัวจริงกันแน่
หากตอนนี้เธอควักสารพัดขวดออกมาแล้วเริ่มปรุงกรดล่ะก็ ฉันจะผิดหวังมาก เขาคิดในใจ
จากนั้นโรแลนด์ก็ได้ยินเสียงไอน้ำขยายตัวเพราะโดนความร้อนดังเปรี๊ยะๆ...ควันสีขาวลอยขึ้นมาจากพื้น อุณหภูมิรอบด้านพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาเห็นเปลวไฟผุดขึ้นมาจากใต้เท้าของอีกฝ่าย ลามเลียขาเปลือยเปล่าของเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นพื้นที่เธอยืนอยู่ก็ลุกไหม้ขึ้นมา ขณะเดียวกัน คบไฟด้านหลังก็ระเบิดออกเป็นแสงสว่างจ้าตาราวกับได้รับออกซิเจนบริสุทธิ์ ห้องขังทั้งห้องพลันสว่างราวกับกลางวัน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตกใจของทุกคน
แม่มดเดินมาข้างหน้า เปลวไฟขยับตามจังหวะก้าวเท้าของเธอ ตอนที่เธอเดินเข้ามาประชิดห้องขัง ลูกกรงเหล็กหลายสิบเส้นก็พลันลุกไหม้กลายเป็นลูกกรงไฟ
โรแลนด์จำต้องก้าวถอยหลัง อากาศที่ร้อนผ่าวกำลังกัดผิวเขาจนแสบไปหมด ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ เขารู้สึกราวกับย้อนเวลาจากปลายฤดูใบไม้ผลิกลับไปสู่ฤดูร้อนอันร้อนระอุอีกครั้ง ไม่สิ นี่ไม่ใช่ความร้อนแบบฤดูร้อน อุณหภูมิสูงจากเปลวไฟไม่ได้โอบล้อมเขาทุกทิศทาง ด้านหน้าที่เผชิญกับเปลวไฟนั้นร้อนระอุรุนแรง ในขณะที่ด้านหลังกลับหนาวสะท้าน เขารู้สึกว่าร่างกายตัวเองกำลังผุดเหงื่อเย็นๆ ออกมา
...เธอไม่กลัวไฟจริงๆ
โรแลนด์นึกถึงคำพูดของผู้ช่วยเจ้ากรม เขาเพิ่งเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นอย่างลึกซึ้งก็ตอนนี้เอง
ในเมื่อเธอคือเปลวไฟ เธอจะกลัวตัวเองได้อย่างไร
ไม่นานนัก ลูกกรงเหล็กก็เปลี่ยนจากสีแดงเข้มเป็นสีเหลืองสว่าง แล้วเริ่มละลายเปลี่ยนรูปทรง นั่นแปลว่าอุณหภูมิของพวกมันสูงเกินหนึ่งพันห้าร้อยองศาแล้ว ในสภาวะที่ไม่มีระบบรักษาอุณหภูมิใดๆ กลับทำได้ขนาดนี้ ถือว่าเกินความคาดหมายของโรแลนด์ไปมาก เขากับคนอื่นๆ พากันถอยห่างจากห้องขัง แล้วแนบตัวติดกำแพงหินที่อยู่ไกลที่สุด
หากไม่ทำเช่นนี้ ความร้อนจากน้ำเหล็กจะทำให้เสื้อผ้าลุกไหม้ได้แม้ไม่ได้สัมผัสโดยตรง...เหมือนอย่างอันนาในเวลานี้ ชุดนักโทษของเธอกลายขี้เถ้าไปแล้ว ร่างกายเธอถูกโอบล้อมด้วยเปลวไฟร้อนแรง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เปลวไฟถึงได้ดับมอดลงจนหมด
บนกำแพงเหลือเพียงคบไฟเล็กๆ ที่กำลังลุกไหม้เงียบๆ ราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าเสื้อที่ชุ่มเหงื่อ อากาศที่ร้อนผะผ่าว ตลอดจนลูกกรงห้องขังที่ถูกเผาจนหงิกงอราวกับกรงเล็บปีศาจนี้ ล้วนเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
นอกจากโรแลนด์และอัศวินที่ยังยืนอยู่แล้ว คนอื่นๆ ที่เหลือต่างทรุดนั่งกับพื้น พัศดีถึงกับตกใจจนฉี่ราดกางเกงไปแล้ว
อันนาในเวลานี้กำลังยืนเปลือยอยู่นอกห้องขัง เครื่องจองจำที่แขนเธอหายไปแล้ว เธอไม่คิดปกปิดเรือนร่างตัวเองแม้แต่น้อย มือทั้งสองทิ้งลงข้างลำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลกลับมานิ่งสงบเหมือนเดิมอีกครั้ง
“ข้าได้สนองความสงสัยใคร่รู้ของท่านแล้ว ท่านลอร์ด” เธอพูด “คราวนี้ฆ่าข้าได้หรือยัง”
“ไม่” โรแลนด์เดินเข้าไปคลุมเสื้อนอกตัวเองบนร่างเธอ จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด “อันนา ข้าต้องการว่าจ้างเจ้า”
........................................


บทที่ 8 เดือนแห่งปีศาจ (1เริ่ม)
หากคิดจะพัฒนาเมืองก็ต้องวางรากฐานให้มั่นคง ดินไม่ดียังปรับปรุงได้ พื้นที่เล็กเกินไปยังขยายได้ แต่หากไม่มีคนอยู่อาศัย ทุกอย่างก็เป็นได้แค่ความฝัน
หากดินแดนแห่งหนึ่งพร้อมจะถูกสละทิ้งได้ทุกเมื่อแล้ว อย่างนั้นใครยังจะตั้งรกรากที่นี่ ใครยังจะทำมาหากินที่นี่ได้อย่างสบายใจ
หลังจากผู้ช่วยเจ้ากรมออกไปแล้ว โรแลนด์ก็เรียกคาร์เตอร์ หัวหน้าอัศวินของเขาเข้ามา
“พาคนของเจ้าไปหาพวกทหาร นายพราน หรือชาวไร่มาพบข้า พวกเขาจะต้องอยู่ที่นี่มาไม่ต่ำกว่าห้าปี แล้วต้องเคยอยู่ถึงเดือนแห่งปีศาจด้วย หากมีคนที่เคยสู้กับสัตว์อสูรได้ยิ่งดี”
หัวหน้าอัศวินจากไปแล้ว โรแลนด์นวดขมับพลางพลิกดูรายงานพวกนั้นต่อ
สินค้าส่งออกสำคัญๆ ของเมืองชายแดนคือแร่และขนสัตว์ สินค้านำเข้าส่วนมากคืออาหาร โดยขนส่งผ่านแม่น้ำแดงไปยังป้อมปราการลองซองหรือเมืองวิลโลว์ แร่ที่ส่งออกมีมากมายหลายชนิด ทั้งเหล็ก ทองแดง กำมะถัน คริสตัล ทับทิม ไพลิน...นับว่าเหมืองที่นี่มีแร่หลากหลายมาก เขาคิดถึงคำพูดของอันนาที่ว่า เคยมีคนเล่าว่าเมื่อก่อนนี้เหมืองเนินเขาทิศเหนือเคยเป็นรังสัตว์ประหลาดใต้ดินไม่ทราบชนิดมาก่อน จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าลึกลงไปในอุโมงค์นั้นมีทางแยกมากน้อยเพียงไร
เมื่อพลิกมาดูหน้าเสบียงอาหาร โรแลนด์ถึงกับขมวดคิ้ว แร่ส่วนใหญ่ถูกขายให้ป้อมปราการลองซอง แต่อีกฝ่ายกลับจ่ายค่าสินค้าด้วยอาหาร ไม่ใช่ด้วยเงินที่ใช้กันในอาณาจักร ว่ากันตามหลักแล้ว อย่างไรเสียอัญมณีก็นับเป็นสินค้ามีราคา ก็น่าจะแลกเป็นอาหารได้จำนวนมาก ทว่าจากการค้าขายตลอดหลายปีมานี้ เมืองชายแดนกลับไม่มีเสบียงสะสมมากเท่าไร ฐานะทางการเงินก็ไม่ได้ร่ำรวย
หรือหากจะพูดอีกอย่างก็คือ ผลิตผลแร่ทั้งปีของเมืองชายแดนแลกมาได้เพียงเสบียงอาหารสำหรับพอเลี้ยงชาวเมืองสองพันคนได้หนึ่งปีเท่านั้น ก่อนหน้าที่เจ้าชายจะมาที่นี่ ผู้ปกครองที่่นี่ก็คือคนพวกเดียวกับป้อมปราการลองซอง พวกเขาผลิตเองขายเองก็เข้าใจได้อยู่ อย่างไรเสียในสายตาพวกเขา ต่อให้ที่นี่ตุนเสบียงมากแค่ไหนก็ต้องกลายเป็นของสัตว์อสูรอยู่ดี
ส่วนการค้าขนสัตว์นั้นเป็นกิจการของชาวเมืองท้องถิ่นเอง พวกเขาจะเข้าไปล่าสัตว์นานาชนิดในป่าเร้นลับทางตะวันตก แล้วขายให้ผู้รับซื้อจากป้อมปราการลองซองหรือชาวเมืองวิลโลว์ เมืองชายแดนไม่ได้เก็บภาษีจากการค้าเหล่านี้ เพราะไม่สามารถควบคุมติดตามได้ตลอด
โรแลนด์ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้ว เขาก็จะไม่ยอมให้ทางป้อมจ่ายค่าแร่ด้วยอาหารอีก แม่น้ำแดงแตกสาขาเชื่อมโยงไปเกือบทั่วอาณาจักร การคมนาคมขนส่งไม่ถือว่าติดขัด เมื่อมีเส้นทางหลักสำหรับขนส่งสินค้าแบบนี้ ต่อให้ป้อมปราการลองซองไม่ส่งอาหาร เขาก็ยังไปซื้อจากที่อื่นได้อยู่ดี
เขาบอกแล้วว่าเขาสามารถอยู่สู้กับสัตว์ประหลาดบ้าๆ ที่เมืองชายแดนแห่งนี้ได้
คาร์เตอร์ทำงานอย่างว่องไว วันรุ่งขึ้นก็พาทหารสองคนกับนายพรานอีกหนึ่งคนมาพบเขา “สองคนนี้คือหัวหน้ากองลาดตระเวนของเมืองชายแดน มีหน้าที่จุดสัญญาณไฟเตือนภัยทุกปี ส่วนนายพรานคนนี้บอกว่าเขาเคยสู้กับสัตว์อสูรมาก่อน และเคยตัดหัวสัตว์อสูรกับมือตัวเองพ่ะย่ะค่ะ”
คนทั้งสามโค้งตัวแสดงความเคารพพร้อมกัน
โรแลนด์พยักหน้า สั่งให้พวกเขาถอยไปอีกด้าน แล้วเรียกเข้ามาซักถามทีละคน
“ทูลจะ...เจ้าชายทิ...ที่เคารพ...” ทหารคนแรกที่ถูกเรียกตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นภาษา “กระหม่อมกับไบรอันปะ...เป็นคนที่นี่ ง่า...พอหิมะตกแล้ว พวกเราก็จะ...จะมุ่งหน้าไปที่หะ...หอส่งสัญญาณไฟที่เหมืองเนินเขาทิศเหนือ ที่นั่นสะ...สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรได้ตั้งแต่เนิ่นๆ หากพวกมันขะ...ข้ามป่าเร้นลับมาเมื่อไร พวกเราก็จะจุ...จุดไฟสัญญาณ แล้วถอยไปทางถะ...ถนนเส้นเล็กๆ เพื่อหนีขึ้นเรือที่เตรียมไว้ล่วงนะ...หน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ในเมื่อพวกเจ้ามาด้วยกันก็เรียกคู่หูเจ้ามาตอบแทนดีกว่า” โรแลนด์ปิดหน้าส่ายหัว “สัตว์อสูรรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร พวกเราฆ่ามันได้หรือไม่”
ทหารอีกคนก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน แต่ยังไม่ถึงกับติดอ่าง “ทูลเจ้าชาย น่าจะได้พ่ะย่ะค่ะ เมื่อก่อนพวกมันก็เป็นสัตว์ป่าธรรมดาๆ ทั่วไป แม้จะถูกอำนาจปีศาจกระตุ้นจนดุร้ายบ้าคลั่ง แต่ก็ยังสังหารได้พ่ะย่ะค่ะ ทุกๆ ปีหลังจากพ้นเดือนแห่งปีศาจไปแล้ว ป้อมปราการลองซองจะส่งทหารม้ามาเก็บกวาดซากสัตว์ระหว่างทางจากป้อมไปเมืองชายแดนพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเดือนแห่งปีศาจกินเวลานานเท่าไร”
“โดยปกติก็ประมาณสองถึงสามเดือนพ่ะย่ะค่ะ...แต่หากจะให้แน่นอนต้องดูพระอาทิตย์” ไบรอันตอบ
“ดูพระอาทิตย์หรือ” โรแลนด์ถามอย่างสงสัย
“พ่ะย่ะค่ะ” ทหารอธิบาย “ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จมาที่นี่ได้ไม่นานจึงไม่ทรงรู้ เมืองชายแดนแห่งนี้หากหิมะเริ่มตกแล้วก็จะตกอย่างต่อเนื่องไปตลอด จนกระทั่งพระอาทิตย์กลับมาสว่างอีกครั้ง หิมะถึงได้ละลายไป”
“เมื่อหิมะละลายแล้วจึงถือว่าสิ้นสุดเดือนแห่งปีศาจหรือ” โรแลนด์ค้นความทรงจำ อย่างน้อยหิมะในอาณาจักรก็ไม่เป็นอย่างนั้น ปกติแค่วันรุ่งขึ้นก็ละลายแล้ว พระอาทิตย์ก็ไม่เคยมีความเปลี่ยนแปลงอะไร
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเคยเจอเดือนแห่งปีศาจที่กินเวลานานที่สุดเมื่อสองปีก่อน มันกินเวลาถึงเกือบสี่เดือน มีคนอดตายไปจำนวนไม่น้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเหตุใดป้อมปราการลองซองจึงไม่มีอาหารเหลือเลยเล่า” โรแลนด์ถาม
สีหน้าของไบรอันดูย่ำแย่เต็มที “พวกเขามีพ่ะย่ะค่ะ แต่ตอนนั้น เจ้าหน้าที่เทศบาลเฟอร์เรโนที่รับผิดชอบการจ่ายเสบียงบอกว่า ปริมาณแร่ที่พวกเราผลิตได้ในฤดูใบไม้ร่วงแลกอาหารได้เพียงสามเดือนเท่านั้น หากต้องการส่วนของเดือนที่สี่ก็ต้องส่งแร่ชุดใหม่ให้เขาก่อน แต่เดือนแห่งปีศาจยังไม่สิ้นสุด พวกเราออกไปจากป้อมไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ที่แท้ก็เช่นนี้เอง...ข้าเข้าใจแล้ว”
ขุนนางใจทรามพวกนี้ทอดทิ้งประชาชนแท้ๆ หากป้อมปราการลองซองปฏิบัติต่อชาวเมืองชายแดนกลุ่มนี้อย่างอบอุ่นราวกับลมฤดูใบไม้ผลิแล้ว เขาก็คงรั้งชาวเมืองให้อยู่ที่นี่ต่อลำบากเหมือนกัน แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว พวกเต่าหดหัวหลังกำแพงเมืองพวกนั้นก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร โรแลนด์เรียกคนสุดท้ายมาซักถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับจดจำชื่อนั้นไว้
คนสุดท้ายเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เวลายืนตรงสูงเกือบหกฟุต ทำเอาโรแลนด์รู้สึกอึดอัดมาก โชคดีที่พอเขาเดินเข้ามาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง
“เจ้าบอกว่าเจ้าเคยฆ่าสัตว์อสูรหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบห้าว “กระหม่อมเคยฆ่าพันธุ์หมูป่าหนึ่งตัว พันธุ์หมาป่าหนึ่งตัว”
“ ‘พันธุ์’ หรือ” โรแลนด์ทวนคำพูดเขา “หมายความว่าอย่างไร”
“เป็นคำที่พวกพรานใช้เรียกสัตว์อสูรพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท สัตว์ป่าที่ดุร้ายอยู่แล้วเมื่อกลายพันธุ์ไปแล้วจะยิ่งรับมือยากกว่าเดิม ซ้ำร้ายพวกมันยังพัฒนาจุดแข็งของตัวเองจนดีขึ้นจากเดิมอีกหลายเท่า อย่างเช่นพันธุ์หมูป่า ขนที่หลังของมันจะแข็งขึ้นมาก ขนาดยิงหน้าไม้ในระยะห้าสิบก้าวยังยิงไม่เข้า ส่วนพันธุ์หมาป่าก็จะยิ่งเจ้าเล่ห์และวิ่งเร็วจนน่าตกใจ หากคิดจะฆ่ามันต้องเตรียมกับดักไว้ล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ที่แกร่งอยู่แล้วก็จะยิ่งแกร่ง ที่เร็วอยู่แล้วก็จะยิ่งเร็ว” โรแลนด์พยักหน้า “แต่อย่างไรเสียก็ยังเป็นสัตว์อยู่ดี”
“พ่ะย่ะค่ะ พวกมันยังไม่ใช่ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด” นายพรานพูดถึงตรงนี้ก็กลืนน้่ำลาย “ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดคือพันธุ์ผสมพ่ะย่ะค่ะ”
“พวกมันคือร่างจำแลงของปีศาจตัวจริง มีเพียงนรกเท่านั้นที่จะสร้างสัตว์ประหลาดน่ากลัวเช่นนี้ได้ กระหม่อมเคยเจอพันธุ์ผสมอยู่ตัวหนึ่ง มันมีร่างกายที่แข็งแกร่งและมีปีกขนาดใหญ่ที่หลังอีกหนึ่งคู่ สามารถบินในระยะใกล้ๆ ได้ มิหนำซ้ำยังดูเหมือนมันจะรู้ว่ากระหม่อมอยู่ที่ไหน ไม่ว่ากระหม่อมจะหลบอย่างไร มันก็จะต้อนให้กระหม่อมออกมาจนได้ มันไม่ได้ตั้งใจจะกินกระหม่อม ฝ่าบาท มันเพียงแต่เล่นกับเหยื่อของมันเท่านั้น” นายพรานฉีกเสื้อตัวเองออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ซึ่งลากจากท้องไปถึงทรวงอก “กระหม่อมชิงกระโดดลงแม่น้ำแดงก่อนที่จะสลบไป ถึงได้รอดชีวิตมาได้พ่ะย่ะค่ะ”
“มีสัตว์ประหลาดเช่นนี้ด้วยหรือนี่” โรแลนด์รู้สึกว่าโลกนี้มหัศจรรย์ขึ้นทุกที กำแพงเมืองที่มั่นคงแข็งแรงอาจขวางกั้นสัตว์อสูรพันธุ์ปกติได้ ทว่าพันธุ์ที่บินได้ล่ะ “พันธุ์ผสมคงมีไม่มากใช่ไหม”
........................................


บทที่ 10 ช่างหิน
สัปดาห์นี้อากาศไม่ค่อยดีนัก ท้องฟ้าเหนือศีรษะมักมืดครึ้มเสมอ อารมณ์ของคาร์ล ฟอว์เบิร์ตก็พลอยมืดมนหม่นหมองเหมือนอากาศไปด้วย
มีคนทักทายเขาเป็นระยะระหว่างเดินบนถนนหินอันเปียกชื้น...คาร์ลเปิดโรงเรียนขึ้นในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ที่นี่แตกต่างจากโรงเรียนที่รับเฉพาะบุตรหลานคหบดีในเกรย์คาสเซิล เขาสอนหนังสือให้พวกเด็กๆ ลูกชาวบ้านธรรมดาๆ อย่างเท่าเทียม ดังนั้นจึงมีชื่อเสียงค่อนข้างมากในเมืองชายแดน
“อ้าว ท่านฟอว์เบิร์ต อรุณสวัสดิ์”
“ท่านฟอว์เบิร์ต ลูกชายผมเป็นเด็กดีไหม”
“คาร์ล ว่างเมื่อไรก็ไปตกปลาด้วยกันสิ”
ปกติแล้วคาร์ลมักตอบพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ทว่าวันนี้เขาเพียงแต่พยักหน้า ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
นับตั้งแต่เห็นอันนาถูกแขวนคอตายกับตา โลกที่เขาเห็นก็ปรากฏรอยแตกร้าว...หรือหากจะพูดให้ถูกต้องบอกว่า นับตั้งแต่จากเกรย์คาสเซิลมา รอยร้าวนี้ก็คงอยู่มาตลอด เพียงแต่เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เขาใช้งานที่ยุ่งเหยิงมาเบนความสนใจตัวเอง และรอยยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของนักเรียนก็ช่วยปกปิดรอยร้าวได้ในบางมุม
จนกระทั่งอันนาเสียชีวิตไป เขาถึงพบว่าโลกนี้ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย รอยร้าวรอยนั้นไม่เพียงแต่ไม่หายไป ซ้ำยังกลับจะขยายกว้างกว่าเดิม
ความทรงจำเกี่ยวกับอันนาของเขาหยุดอยู่ที่ครึ่งปีก่อน เธอไม่มีความโดดเด่นใดๆ ในหมู่นักเรียนจำนวนสามสิบกว่าคนในโรงเรียน เธอดูธรรมดา พูดจาก็ไม่มาก แต่ทว่ามีจุดหนึ่งที่ทำให้คาร์ลจำเธอได้แม่น
นั่นก็คือความกระตือรือร้นในการเรียนของเธอ ไม่ว่าเขาจะสอนอะไร ตัวอักษรก็ดี ประวัติศาสตร์ก็ดี เธอมักจำได้เป็นคนแรกเสมอ หรือแม้กระทั่งประวัติศาตร์ศาสนาที่แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกเบื่อหน่าย อีกฝ่ายก็ยังสามารถถือหนังสืออ่านได้เป็นวันๆ เขายังเคยเห็นสาวน้อยคนนี้ช่วยเลี้ยงแกะให้เพื่อนบ้านด้วย...ใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง อันนาแปรงขนแกะอย่างตั้งอกตั้งใจ มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังลูบไล้เด็กอ่อน ภาพภาพนั้นยังตราตรึงใจเขาจนถึงทุกวันนี้ รอยยิ้มของเธอหวานจับใจ ดูอย่างไรก็ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับสิ่งชั่วร้ายได้
ต่อมาก็เกิดเหตุไฟไหม้ขึ้นในเขตถนน แม่ของอันนาเคราะห์ร้ายเสียชีวิต อันนาเองก็ไม่ได้มาที่โรงเรียนอีก จนกระทั่งเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอถูกพิสูจน์ว่าเป็นแม่มดและถูกแขวนคอตายอยู่ที่ลานเมือง
ถูกปีศาจล่อลวงหรือ เป็นผู้ไม่บริสุทธิ์หรือ เป็นสิ่งชั่วร้ายหรือ เหลวไหลทั้งเพ! นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสงสัยสันตะสำนักตลอดจนความรู้ที่ตัวเองเคยถ่ายทอดให้คนอื่น
อันนาเป็นแม่มดหรือไม่เขาไม่รู้ แต่ที่รู้คือจะใช้คำว่าชั่วร้ายกับเธอไม่ได้เด็ดขาด! หากเด็กสาวเยาว์วัยผู้อ่อนต่อโลกและเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้คนหนึ่งถูกเรียกว่าชั่วร้ายแล้ว อย่างนั้นพวกข้าราชการในเกรย์คาสเซิลก็คงถูกส่งมาจากนรก! พวกเขาแอบเปลี่ยนวัตถุดิบหินเพียงเพื่อเงินไม่กี่ร้อยเหรียญทอง ทำให้โรงละครแห่งใหม่เกิดถล่มลงมาขณะสร้างเสร็จไปแล้วกว่าครึ่ง เป็นเหตุให้สมาชิกของสหภาพช่างหินเสียชีวิตไปสามสิบกว่าคน
ทว่าพวกเขาถูกแขวนคอหรือ ไม่เลยสักคน สุดท้ายแล้ว ผู้พิพากษาก็ตัดสินว่าประธานสหภาพช่างหินดำเนินการก่อสร้างด้วยความประมาท จึงถูกลงโทษโดยการเนรเทศ สหภาพช่างหินถูกสั่งยุบ และคาร์ลซึ่งรู้ตื้นลึกหนาบางดีก็ต้องพาครอบครัวหนีออกมาจากเกรย์คาสเซิลเพื่อความปลอดภัย เขามุ่งหน้ามาทางตะวันตกจนกระทั่งถึงเมืองชายแดน
เขาตั้งโรงเรียนขึ้นที่นี่ ได้สอนหนังสือนักเรียนจำนวนมาก รู้จักเพื่อนและเพื่อนบ้านใหม่ๆ หลายคน ทว่าตราบาปที่ได้จากเกรย์คาสเซิลครั้งนั้นยังคงฝังอยู่ในใจเขามาตลอด เวลานี้ เขารู้สึกว่าโลกกำลังเล่นตลกกับเขาอีกครั้ง...อะไรคือความชั่วร้ายกันแน่ เหล่าทวยเทพบนสวรรค์มองออกจริงๆ ล่ะหรือ
ฟางเส้นสุดท้ายที่กดคาร์ลจนทรุดก็คือนาน่า
นาน่าไม่เหมือนอันนา หรืออาจเรียกได้ว่าต่างกันคนละขั้ว เธอเป็นเด็กสาวที่สดใสร่าเริง และเป็นที่รู้จักในโรงเรียน เวลาที่ไม่ได้เข้าเรียน เธอก็แทบจะไม่อยู่นิ่งเลย หากไม่ปีนต้นไม้เล่นกับนก ก็กลิ้งไปมาอยู่บนสนามหญ้า พอถามเธอว่าทำอะไร เธอก็หัวเราะคิกคักอยู่สักพักก่อนจะตอบว่ากำลังฟังตั๊กแตนกับมดทะเลาะกัน
ใบหน้าของนาน่ามักอาบรอยยิ้มอยู่เสมอ ดูเหมือนนี่จะเป็นลักษณะประจำตัวของเธอ โลกภายนอกอันโหดร้ายหม่นหมองนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย อย่างน้อยตอนที่อยู่ในโรงเรียน เธอก็ยังสามารถหัวเราะได้อย่างสบายใจ คาร์ลยังเคยสงสัยว่า...ตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ เธอเคยร้องไห้บ้างหรือไม่
จนกระทั่งสองวันก่อน นาน่ามาหาเขาด้วยใบหน้าอาบน้ำตา “อาจารย์ ข้าจะถูกแขวนคอตายเหมือนอันนาไหม”
เขาถึงได้รู้ว่า นาน่า ไพน์ นักเรียนของตัวเองกลายเป็นแม่มดไปอีกคนแล้ว
“เอ๋ นั่นท่านฟอว์เบิร์ตนี่นา! รบกวนท่านมานี่หน่อยได้ไหม ช่วยอ่านข้อความบนนี้ให้พวกเราฟังที”
คาร์ลรู้สึกเหมือนมีคนมาดึงแขนเสื้อ พอเงยหน้าขึ้นถึงได้รู้ว่าตัวเองเดินมาถึงบริเวณลานเมืองโดยไม่รู้ตัว คนจำนวนมากกำลังส่งเสียงเอะอะอยู่รอบๆ ป้ายประกาศ พอได้ยินชื่อของฟอว์เบิร์ต ทุกคนก็หลีกทางให้เขาโดยสัญชาตญาณ
“มาได้จังหวะพอดีเชียว ช่วยพวกเราอ่านประกาศนี่หน่อยเถิด”
“นั่นสิ ปกติเจ้าหนุ่มเม็กเป็นคนอ่านตลอด วันนี้เกิดบอกปวดท้องหนีไปเข้าห้องน้ำเฉย จนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย”
หากเป็นเวลาปกติ เขาคงพยักหน้ายิ้มๆ แล้วอธิบายเนื้อหาบนป้ายประกาศให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด ทว่าเวลานี้ คาร์ลพบว่าตัวเองทำไมได้...รอยยิ้มและความกระตือรือร้นของคนเหล่านี้ดูจริงใจไม่เสแสร้ง ทว่าสำหรับเขาแล้ว มันดูบาดตายิ่งกว่าการสวมหน้ากากฉาบยิ้มจอมปลอมเสียอีก
ครั้งหนึ่งประกาศแขวนคออันนาก็เคยแปะอยู่บนนี้ และทุกคนก็เคยถกเถียงกันด้วยความตื่นเต้นแบบนี้ หรือหากจะมองอีกมุม พวกเจ้าก็คือฆาตกร เขาพูดในใจ ความโง่เขลาเบาปัญญาของพวกเจ้าพรากลมหายใจไปจากนาง
คาร์ลสะกดอารมณ์ สูดหายใจเข้า แล้วเดินไปหน้าป้ายประกาศ
“เจ้าชายทรงประกาศรับสมัครคนงานก่อสร้าง มีงานหลายประเภทให้เลือกดังนี้” เขาอ่าน
แต่ข้าเองก็เป็นหนึ่งในฆาตกรเหมือนกัน ข้ามีสิทธิ์อะไรไปตำหนิพวกเขา คนที่พร่ำบอกพวกเขาว่าแม่มดคือสิ่งชั่วร้ายก็คือข้ามิใช่หรือ คาร์ลรู้สึกว่าริมฝีปากขมฝาด ดูเอาเถอะว่าข้าสอนอะไรพวกเด็กๆ ไปบ้าง ข้าเผยแพร่หลักคำสอนของศาสนจักรอย่างเอาจริงเอาจัง ซ้ำยังคิดว่าตัวเองอธิบายได้ไม่เลวเสียด้วย บัดซบที่สุด!
“คนบดหิน เพศชาย อายุระหว่างยี่สิบถึงสี่สิบปี รูปร่างกำยำแข็งแรง ค่าตอบแทนยี่สิบห้าเหรียญทองแดงต่อวัน”
“ช่างดินเหนียว ไม่จำกัดเพศ อายุสิบแปดปีขึ้นไป เคยมีประสบการณ์ด้านก่อสร้างมาก่อน ค่าตอบแทนสี่สิบห้าเหรียญทองแดงต่อวัน”
“คนงานเบ็ดเตล็ด เพศชาย อายุสิบแปดปีขึ้นไป ค่าตอบแทนสิบสองเหรียญทองแดงต่อวัน”
“...”
ไม่สิ เขาจะต้องทำอะไรสักอย่าง หากเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการตายของอันนาได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ควรปล่อยให้นาน่าเดินซ้ำทางเดียวกัน เสียงเสียงหนึ่งกำลังดังขึ้นในใจคาร์ล ตอนที่สหภาพช่างหินล่มสลายเขาก็นิ่งดูดาย ตอนที่อันนาถูกแขวนคอตายเขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรม หรือเขาจะต้องอยู่เงียบๆ แบบนี้ไปตลอด แล้วเฝ้าดูเด็กๆ ที่น่ารักพวกนี้ถูกส่งไปแขวนคอทีละคนๆ
ทว่าเขาจะทำอะไรได้ พานาน่าหนีไปจากเมืองชายแดนหรือ...เขาเองก็มีครอบครัวของเขา คนในครอบครัวเขาระหกระเหินจากเกรย์คาสเซิลมาอยู่ที่นี่ ทุกอย่างเพิ่งจะเข้าที่เข้าทางก็ต้องย้ายถิ่นอีกแล้วหรือ แล้วไหนจะนาน่าซึ่งเกิดมาในตระกูลเศรษฐีอีก เธอจะใช้ชีวิตอย่างคนเร่ร่อนได้อย่างไร
“ช่างหิน ไม่จำกัดเพศและอายุ ผู้ใดก็ตามที่เคยร่วมงานก่อสร้างของเทศบาล ป้อม หรือค่าย สำนักงานเมืองเปิดรับสมัครตำแหน่งดังกล่าวระยะยาว ค่าตอบแทนหนึ่งเหรียญทองต่อเดือน”
“หมายเหตุ ผู้ที่มีประสบการณ์มาก ทำงานดี อาจได้รับการบรรจุถาวร”
พออ่านประกาศจบ บรรดาฝูงชนก็เริ่มเอะอะขึ้นมา “ค่าตอบแทนหนึ่งเหรียญทองต่อเดือน เทียบเท่ากับทหารม้าของป้อมปราการลองซองเลยนะนี่!”
“แล้วเจ้าทำได้หรือ ขนาดก่อหลุมส้วมยังไม่ได้เรื่อง ยังคิดจะสร้างป้อมสร้างกำแพงอีกหรือ”
“พวกเจ้าอย่ามัวแต่สนใจตรงนี้สิ งานอื่นๆ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เลวนี่ หากได้ค่าตอบแทนทุกวันจริงๆ คำนวณดูแล้วก็ไม่ได้น้อยกว่าพวกนายพรานเท่าไรเลย”
“อันที่จริงล่าสัตว์ยังมีโอกาสเอาชีวิตไปทิ้งด้วย ป่าเร้นลับไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้าไปก็ได้เสียหน่อย”
คาร์ลไม่สนใจเรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งไปที่ตราประทับและลายมือชื่อที่ขอบด้านล่างของประกาศ นั่นคือลายมือของเจ้าชายลำดับที่สี่ โรแลนด์ วิมเบิลดัน
เจ้าชายไม่รู้หรือว่าอีกไม่นานก็จะถึงเดือนแห่งปีศาจแล้ว ไม่ว่าคิดจะสร้างอะไรก็ยังไม่ควรลงมือเวลานี้ ดูท่าเจ้าชายจะไม่มีความรู้เรื่องการก่อสร้างแม้แต่นิดเดียว แล้วถ้าหากเขาใช้ชื่อของสหภาพช่างหินมาดึงดูดความสนใจจากเจ้าชายได้ล่ะก็...คาร์ลพลันได้ความคิด บางทีประกาศรับสมัครงานฉบับนี้อาจทำให้เขาได้พบเจ้าชาย...ผู้ปกครองสูงสุดของเมืองชายแดน
ความคิดนี้ทำให้คาร์ลกลืนน้ำลายไปหลายอึก เกลี้ยกล่อมให้เจ้าชายเชื่อว่าแม่มดไม่ชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ ได้ยินว่าเจ้าชายมีความคิดไม่เหมือนใคร นิสัยก็ไม่เหมือนคนปกติ มิหนำซ้ำยังเกลียดศาสนจักรเข้าไส้ เขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้! เขาคิด แม้ว่าสุดท้ายแล้วคนที่สั่งแขวนคออันนาจะเป็นเจ้าชายโรแลนด์ก็ตาม แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
เจ้าชายเองก็เพิ่งอายุยี่สิบกว่าปี บางทีอาจจะเข้าใจอะไรได้ง่ายกว่าคนทั่วไป อยู่ดีๆ พวกเด็กสาวในวัยแรกแย้มพวกนั้นจะกลายเป็นสมุนของปีศาจจอมชั่วร้ายได้อย่างไร
แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่างเช่นกัน นั่นก็คือเขาถูกมองว่าเป็นพวกเดียวกับแม่มด แล้วถูกจับแขวนคอไปพร้อมพวกนาง ศาสนจักรประกาศชัดว่าใครก็ตามที่ปกป้องแม่มดหรือขอความเมตตาให้แม่มด แสดงว่าเป็นสมุนปีศาจผู้ใฝ่ต่ำเช่นเดียวกัน
ได้แต่หวังว่าเจ้าชายผู้ชิงชังศาสนจักรจะเห็นกฎพวกนั้นเป็นเพียงเศษกระดาษเหมือนเขา
คาร์ลอธิษฐานในใจ
แม้ไม่รู้ว่าควรขอพรจากเทพองค์ใด เขาก็ยังคงหลับตาอธิษฐาน
เพื่ออันนาที่ตายไปแล้ว เพื่อนาน่าที่ยังมีชีวิต และเพื่อหยุดรอยร้าวในใจเขาไม่ให้ขยายกว้างไปกว่านี้
เขาตัดสินใจจะเสี่ยงดูสักครั้ง
........................................


บทที่ 11 เจ้าหญิงลำดับที่สาม
“ลมทะเลเริ่มเย็นแล้ว” การ์เซีย วิมเบิลดัน มองดูผืนทะเลที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ลูบผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงพลางพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายน้อยๆ
“เพราะฤดูหนาวใกล้มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาองอาจด้านหลังเธอพูดขึ้น “ที่นี่เป็นภาคใต้ก็จริง แต่ยังไม่ใต้ที่สุด มีเพียงชาวทะเลทรายเท่านั้นที่ไม่เคยสัมผัสฤดูหนาว”
“กองเรือของพวกเราเดินเรือช่วงฤดูหนาวไม่ได้ คลื่นทะเลจะเป็นอุปสรรคใหญ่ของพวกเขา ดังนั้นครั้งนี้คงเป็นการเดินเรือครั้งสุดท้ายแล้ว” หญิงสาวหันหน้าไป “ฟาเรียน สำเภาดำออกไปนานเท่าไรแล้ว”
“สองเดือนกับสี่วันพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ต้องคิด “หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเขาจะกลับถึงท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ในอีกสามวันพ่ะย่ะค่ะ”
การ์เซียหัวเราะร่วน “หวังว่าพวกเขาจะมีเรื่องประหลาดใจมาให้ข้านะ”
ฟาเรียน โคแบนมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ผมยาวสีเทาของเธอสะท้อนประกายสีเงินใต้แสงแดดฤดูใบไม้ร่วง ดวงตาสีเขียวอ่อน หางตาแคบยาว สายตาของเธอยามจ้องมองคนให้ความรู้สึกกดดันอย่างไม่อาจอธิบาย พออยู่ชายทะเลนานเข้า ผิวของเธอก็เริ่มหยาบกร้าน ไม่ขาวเนียนเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ในราชสำนัก แต่ฟาเรียนไม่สนใจเลย ในสายตาเขา ความสง่างามของการ์เซียเพียงพอที่จะข่มให้ความงามของหญิงอื่นดูหมองไปถนัดตา
เจ้าหญิงลำดับที่สามแตกต่างจากพวกปัญญาอ่อนที่เกรย์คาสเซิล เธอเป็นอัจฉริยะโดยกำเนิด เธอมีความเฉลียวฉลาดและความหยิ่งยโสอย่างราชนิกุล ทว่าก็ไม่หัวโบราณคร่ำครึอย่างราชนิกุล ข้อนี้เธอดูจะคล้ายสามัญชนด้วยซ้ำ...ชื่นชอบความสนุกสนานและรักการผจญภัย
แน่นอนว่า ไม่มีสามัญชนคนใดจะมีปัญญาและวิสัยทัศน์ได้อย่างเธอ แม้แต่ดยุคหรือขุนนางระดับอื่นๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอก็ยังดูตื้นเขินไปถนัดใจ เธอทุ่มเงินที่ได้จากการค้าทั้งหมดของท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ไปกับการสร้างกองเรือ จนในคลังเก็บสมบัติไม่เหลือเงินแม้แต่เหรียญเดียว ลำพังแค่จุดนี้ก็ต่างจากพวกเศรษฐีขี้เหนียวพวกนั้นราวฟ้ากับดินแล้ว
“เงินพวกนี้เก็บไว้เปล่าๆ ก็ไม่มีความหมาย เวลาไม่ได้ใช้ก็ไม่ต่างอะไรจากก้อนหิน มันจะได้แสดงคุณค่าของตัวเองก็ต่อเมื่อเจ้าใช้มันเท่านั้น นี่ล่ะหัวใจสำคัญ การใช้ไม่ได้หมายถึงการสูญเสีย ขอเพียงเจ้ารู้จักใช้อย่างเหมาะสม ผลตอบแทนที่เจ้าจะได้จากมันย่อมยิ่งใหญ่ตัวมันเองมาก”...ฟาเรียนยังจำถ้อยคำที่เธอพูดกับเขาได้จนตอนนี้ มันล้างความคิดเดิมๆ ที่ฝังอยู่ในหัวเขามานานอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเทียบกับพวกเชื้อพระวงศ์ชนชั้นสูงที่วันๆ เอาแต่นับเงินตัวเองว่าลดลงหรือเพิ่มขึ้นเท่าไรแล้ว ฟาเรียนรู้สึกว่านี่จึงจะเป็นวิสัยทัศน์ของชนชั้นปกครอง
ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะอยู่ฝั่งการ์เซียอย่างไม่หวั่นไหว และติดตามเธอมาจนถึงท่าเรือเคลียร์วอเตอร์
และหลังจากที่มาถึงที่นี่แล้ว ฟาเรียนจึงพบว่าสิ่งที่เจ้าหญิงทำนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่เห็นมาก...เธอไม่เพียงแต่เป็นนักคิด แต่ยังเป็นนักปฏิบัติด้วย เธอเขียนแผนสำเภาดำขึ้นตามแนวคิดหลักๆ และดำเนินตามแผนที่วางไว้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน การ์เซียได้แผ่อิทธิพลมาถึงท่าเรือเคลียร์วอเตอร์และสร้างกองเรือสำเภาดำไว้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว...ในเวลานั้น ราชาวิมเบิลดันที่สามยังไม่ได้พูดถึงราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทเลยด้วยซ้ำ หรือพูดอีกอย่างก็คือ เธอเดินนำพี่น้องคนอื่นๆ มาหลายก้าวแล้ว
“กลับเข้าข้างในเถอะ ลมแรงขึ้นทุกทีแล้ว” การ์เซียหันหน้าไปอีกทาง ที่พักของเธอตั้งอยู่บริเวณใต้สุดของท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ เหนืออ่าวแซลมอน สิ่งก่อสร้างทรงกรวยนี้ทำหน้าที่ราวกับผู้สังเกตการณ์ประจำชายฝั่งทะเล ยอดกรวยเป็นระเบียงกลม ทัศนวิสัยกว้างขวาง สามารถมองเห็นได้ทั้งอ่าวและเรือสินค้าที่แล่นไปมาบริเวณนี้
จากการดำเนินกิจการมาห้าปีจนถึงตอนนี้ การค้าของท่าเรือเคลียร์วอเตอร์เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาก อู่ต่อเรือจะปล่อยเรือสำเภาสามเสาหนึ่งลำออกทะเลทุกๆ หกเดือน และเขาก็ได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่ายในระดับหนึ่ง ฟาเรียนอาศัยจังหวะที่เจ้าหญิงกำลังดูอารมณ์ดีนี้ ถามข้อสงสัยที่ติดอยู่ในใจเขามาตลอดหลายเดือนอย่างลังเล
“ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องที่ยังค้างคาใจพ่ะย่ะค่ะ” เขาปิดประตู กั้นลมทะเลที่กำลังแผดเสียงไว้นอกห้อง
“ว่ามา” เธอพยักหน้ายิ้มๆ
“เหตุใดตอนที่พระราชายังไม่ทรงประกาศราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาท ฝ่าบาทก็ทรงรู้ทุกอย่างล่วงหน้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาเองยังเคยคิดว่าราชาวิมเบิลดันที่สามอาจจะบอกเธอล่วงหน้า แต่พอคิดดีๆ ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าชายลำดับที่สองเป็นโอรสองค์โปรดของพระราชา ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทนี้ก็มีขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ ข้อนี้ดูจากเมืองวาเลนเซียที่เจ้าชายลำดับที่สองได้ไปปกครองก็รู้แล้ว
เธอเดาเหตุการณ์ทั้งหมดได้ด้วยตัวเอง แล้วเริ่มเตรียมการทั้งหมดนี้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนอย่างนั้นหรือ ให้ตายเถอะ ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุยี่สิบเอ็ดปีเท่านั้น!
“รู้ล่วงหน้าหรือ” เธอทำท่าขบขัน “เจ้าเห็นข้าเป็นแม่มดหรืออย่างไร ข้าไม่มีความสามารถด้านไสยศาสตร์เช่นนั้นหรอก”
“เอ่อ แต่ว่า...”
“ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเสด็จพ่อจะทรงคิดราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทบ้าๆ เพื่อปูทางให้ลูกรักของพระองค์ อันที่จริง ไม่ว่าจะทรงมีคำสั่งหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับที่สิ่งที่ข้าทำอยู่ดี”
ไม่เกี่ยวหรือ ฟาเรียนพลันตระหนักถึงอะไรบางอย่าง เขาตะลึงจนอ้าปากค้าง
เมื่อเห็นสีหน้าเหลือเชื่อของฟาเรียน การ์เซียก็หัวเราะร่วน “ข้าต้องรอให้เสด็จพ่อตรัสก่อนหรือว่าข้าสามารถชิงตำแหน่งรัชทายาทได้ ข้าจึงจะมีสิทธิ์ร่วมแข่งขันกับคนอื่นๆ ในทำนองเดียวกัน คนที่ปกครองเมืองได้ดีที่สุดจะได้ครองบัลลังก์เกรย์คาสเซิลจริงๆ หรือ ข้าคิดว่าเจ้าเห็นแผนสำเภาดำของข้าแล้วจะเข้าใจเสียอีก”
ที่แท้ก็อย่างนี้เอง ฟาเรียนพึมพำ เธอไม่ได้สร้างกองเรือของเธอขึ้นเพียงเพื่อเงินเท่านั้น หลังจากกองเรือของเจ้าหญิงทำการค้ากลับมาแล้ว ก็จะหยุดพักอยู่ที่จุดซึ่งห่างจากท่าเรือออกไปเพื่อชักใบเรือดำ แล้วออกปล้นเรือสินค้าจากเมืองหรืออาณาจักรอื่นๆ นอกจากนี้เจ้าหญิงยังสนับสนุนให้ชาวเมืองของเธอเอาเรือออกทะเลร่วมกับสำเภาดำด้วย เธอสัญญาว่าทรัพย์สินใดๆ ที่ปล้นมาได้จะตกเป็นของเจ้าของเรือทั้งหมด ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์จะไม่เก็บภาษีจากกำไรส่วนนี้
พฤติกรรมนี้นำความร่ำรวยมหาศาลมาให้เธอ ดังนั้น ครั้งนี้เธอจึงสั่งให้กองเรือสำเภาดำมุ่งหน้าไปทางใต้ ปล้นเรือใดๆ ก็ตามที่ผ่านแหลมไม่รู้จบตลอดจนชาวทะเลทรายที่ภาคใต้
พฤติกรรมนี้ไม่ได้มุ่งหวังเพียงเงินเท่านั้น การ์เซียไม่ได้นำทรัพย์สินที่ปล้นมาได้ไปสร้างเมืองหรือขยายการค้าทางบก แต่กลับเอามันไปลงทุนกับอู่ต่อเรือ เพิ่มปริมาณเรือขนาดใหญ่ให้มากขึ้นเรื่อยๆ
ตลอดหลายปีมานี้ เธอได้ทั้งกะลาสีมากประสบการณ์ นักรบที่ห้าวหาญ ตลอดจนการสนับสนุนจากประชาชนจำนวนมาก...หากเธอไม่ได้ครองราชบัลลังก์ เธอจะจับพวกที่ร่วมปล้นสะดมทั้งหมดไปแขวนคอ
‘คนที่ปกครองเมืองได้ดีที่สุดจะได้ครองบัลลังก์เกรย์คาสเซิลจริงๆ หรือ’ ไม่ ตอนนี้ฟาเรียนรู้แล้ว คนที่จะได้ครองบัลลังก์ก็คือการ์เซีย วิมเบิลดันผู้ครอบครองเรือและทหารจำนวนมากซึ่งสามารถล่องเรือไปตามแม่น้ำสามโค้งจนถึงเมืองวาเลนเซียได้
“แล้วฝ่าบาททรงรู้หรือไม่ว่าจะทรงถูกส่งมาที่ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์แห่งนี้”
“เรื่องนี้ถือว่าบังเอิญทีเดียว ผลพลอยได้จากข้อตกลงน่ะ” การ์เซียยักไหล่ “ตอนแรกข้ายังคิดว่าศาสนจักรหลอกข้าเสียอีก...”
เกี่ยวกับศาสนจักรหรือ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ขยายความเพิ่ม ฟาเรียนก็ไม่กล้าซักต่อ แต่เขารู้ดีว่าต่อให้การ์เซียไม่ได้มาปกครองที่ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ คนทั้งดินแดนนี้ก็จะยังฟังคำสั่งเธอ และเดินไปในทิศทางที่เธอต้องการอยู่ดี
“พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะ” เธอรินชาดำให้ตัวเอง “ดูเหมือนแผนสนุกๆ ครั้งก่อนของข้าจะล้มเหลว”
“เอ่อ พ่ะย่ะค่ะ” ฟาเรียนรีบตั้งสติตอบ “มีเพียงเมืองชายแดนที่ส่งข่าวมาว่าแผนวางยาล้มเหลว ส่วนเมืองอื่นๆ ไม่มีข่าวใดๆ พ่ะย่ะค่ะ”
“ที่ไม่มีข่าวคงเพราะถูกพวกพี่ๆ กำจัดหมดแล้วน่ะสิ อันที่จริงก็พอเดาได้อยู่หรอก ข้าก็แค่ลองเดินหมากเล่นๆ ไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้จริงจังอะไร แค่ฆ่าเวลาระหว่างรอเท่านั้น แต่ว่า...” เธอเปลี่ยนประเด็น “หมากตัวอื่นๆ ล้มเหลวยังไม่น่าแปลกใจ แต่ข้าไม่คิดว่าแม้แต่น้องสี่ก็จะอยู่รอดปลอดภัยด้วย บอกตามตรง ข้าออกจะผิดหวังอยู่สักหน่อย”
“นกกระเต็นเขียนในจดหมายลับว่าเจ้าชายกินยาลงไปแล้วจริงๆ แต่ว่า...”
“ล้มเหลวก็คือล้มเหลว ข้าไม่อยากฟังคำอธิบาย” การ์เซียขัด “อีกไม่นานก็จะถึงเดือนแห่งปีศาจแล้ว เจ้าชายผู้น่ารักของพวกเราคงลี้่ภัยไปป้อมปราการลองซองกระมัง ถึงตอนนั้นพอสัตว์อสูรรุกราน ทางป้อมคงได้โกลาหลกันอีกยกใหญ่ เจ้าเขียนจดหมายไปหานาง บอกให้นางฉวยโอกาสนี้ไว้ ข้าอยากรู้นักว่าคราวนี้น้องสี่จะยังโชคดีอยู่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
“เจ้าไปได้แล้ว” กาเซียโบกมือ ทว่าตอนที่ฟาเรียนกำลังจะออกไปนั้น เจ้าหญิงก็เรียกเขาไว้ “อ้อ จริงสิ ข้าจำได้ว่ายานั่นซื้อมาจากอับบาส นักเล่นแร่แปรธาตุชื่อดังใช่หรือไม่”
ฟาเรียนพยักหน้า
“ตอนนั้นเขาพูดว่าอะไรนะ ไม่มีสีไม่มีกลิ่น ละลายง่าย ลงท้องเมื่อไรตายแน่นอน ยาอะไรก็ช่วยไม่ได้ ซ้ำยังเป็นผลงานชิ้นล่าสุดของเขาด้วย” การ์เซียหาว “จับเขาไปแขวนคอซะ”
........................................


บทที่ 13 กำแพงเมือง
การผลิตซีเมนต์เริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว ห้องเผาจะเปิดทำงานทุกๆ สองถึงสามวันเพื่อให้อันนาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ส่วนช่วงเวลาที่ไม่ได้เผาซีเมนต์ก็เป็นเวลาเตรียมวัตถุดิบให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อการนี้ โรแลนด์จึงประกาศรับคนงานเพิ่มอีกครั้ง โดยรับคนบดหินเพิ่มขึ้นจากเดิมเป็นสองเท่า
ทว่าเขาเองก็รู้ดีว่าตัวเขาคงพึ่งอันนาเรื่องนี้ตลอดไปไม่ได้ การทำงานในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นเป็นระยะเวลานานเป็นสาเหตุของโรคปอด นอกจากนี้ หากต่อไปเขาขยายขนาดการผลิตให้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม อันนาเพียงคนเดียวคงรับมือไม่ไหวแน่
แม่มดไม่ควรถูกใช้อย่างสิ้นเปลือง แต่ควรถูกใช้ในฐานะแรงขับเคลื่อนทางอารยธรรม ทั้งๆ ที่รู้ดีแก่ใจ แต่เวลานี้โรแลนด์ยังต้องทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปกับการสร้างกำแพงเมืองก่อน หากป้องกันสัตว์อสูรไม่ได้ แผนการที่เหลือก็ไม่ต้องพูดถึง
งานก่อสร้างเริ่มต้นจากการขุดฐานของกำแพงเมืองซึ่งเชื่อมระหว่างเนินเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดง โรแลนด์ยึดตามธรรมเนียมก่อนที่เขาจะย้อนเวลามา เขาซึ่งอยู่ในฐานะเจ้าครองโครงการงานขุดดินพลั่วแรกต่อหน้าฝูงชนที่มุงดูด้วยสีหน้าตกตะลึง
ตอนแรกเขาคิดว่าหากแก้ปัญหาเรื่องซีเมนต์ได้แล้ว การสร้างกำแพงเมืองจะกลายเป็นเรื่องง่าย แต่พอถึงเวลาทำจริงๆ เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่มีความรู้เรื่องการก่อสร้างเลยแม้แต่น้อย ฐานกำแพงต้องลึกหรือกว้างเท่าไร พื้นดินที่ไม่เรียบเสมอกันต้องแก้ปัญหาอย่างไร กำแพงที่ยาวหกร้อยกว่าเมตรต้องสร้างอย่างไรให้ตรงเป็นเส้นเดียวกัน เขาเคยเห็นพวกคนงานหนุ่มๆ ถืออุปกรณ์และไม้วัดเล็งไปเล็งมาตอนที่เทศบาลสร้างถนน ดูเหมือนจะเรียกว่ากล้องวัดมุมกับเครื่องวัดระดับนี่ล่ะ แต่ที่นี่ไม่มีอะไรสักอย่างนี่!
ในฐานะวิศวกรออกแบบเครื่องกล แม้โรแลนด์กับพวกวิศวะโยธาห้องข้างๆ จะถือเป็นวิศวะเหมือนกัน แต่เนื้อหาที่เรียนนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน ช่างดินเหนียวที่เขาจ้างมาก็ไม่มีใครเคยจับงานชิ้นใหญ่ๆ มาก่อน ว่ากันตามตรงแล้วก็สู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นการสร้างกำแพงเมืองจึงดำเนินไปอย่างเนิบช้า เวลาผ่านไปแล้วหนึ่งสัปดาห์ พวกเขาเพิ่งจะขุดร่องตื้นๆ ได้ครึ่งทางเท่านั้น
เมื่อไรก็ตามที่งานก่อสร้างสูญเสียการควบคุม ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยากจะเดาเสมอ ตัวอย่างเช่นร่องตื้นๆ ที่ขุดออกมาอย่างยากลำบากนี้ แทนที่จะบอกว่าเป็นฐานกำแพง สู้บอกว่าเป็นทางระบายน้ำยังเหมาะกว่า อันที่จริงตอนที่ขุดโรแลนด์ก็กำหนดความกว้างไว้คร่าวๆ แล้ว แต่พอขุดไปขุดมาความกว้างนี้ก็เสียรูปอย่างเห็นได้ชัด กลายเป็นยิ่งขุดยิ่งแคบลงทุกที มองจากไกลๆ ดูเหมือนงูตัวเล็กๆ ที่เลื้อยไปมา
แต่ถึงอย่างนั้น โรแลนด์ก็ไม่ยอมหยุด คิดแค่ว่าขุดได้แค่ไหนก็แค่นั้น วันไหนที่ห้องเผาไม่เปิดทำงาน เขาก็จะไปอยู่ที่เชิงเขาทิศเหนือ ใช้ตาเปล่าปรับทิศทางของฐานกำแพง ขณะเดียวกันก็ลงประกาศเพิ่มค่าตอบแทนให้ช่างหินขึ้นเป็นสองเท่า
โชคดีที่ความกระอักกระอ่วนนี้คงอยู่ไม่นาน ในขณะที่โรแลนด์กำลังควบคุมการเผาซีเมนต์ชุดที่หกในห้องเผานั้น ผู้ช่วยเจ้ากรมบารอฟก็เข้ามารายงานว่ามีช่างหินมาสมัครงาน บอกว่าตัวเองเคยเป็นสมาชิกสหภาพช่างหินที่เกรย์คาสเซิลมาก่อน เวลานี้เขาให้ยืนรออยู่ข้างนอกสวน
เขาค้นความทรงจำอยู่สักครู่ก็อารมณ์ดี สหภาพช่างหินแห่งเกรย์คาสเซิลเป็นองค์กรชื่อดังในความทรงจำของเขา ดังขนาดที่แม้แต่เจ้าชายตัวจริงยังเคยได้ยินชื่อมาก่อน แม้สหภาพของพวกเขาจะถูกสั่งยุบเพราะเกิดอุบัติเหตุระหว่างการก่อสร้างก็ตาม แต่ในสายงานนี้ย่อมหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุไม่ได้อยู่แล้ว
“พาเขาเข้ามา” โรแลนด์แสร้งพยักหน้าอย่างสุขุม ตอนแรกเขายังนึกว่าจะให้อันนาหลบไปก่อน แต่แล้วก็เปลี่ยนความคิด เมืองชายแดนมีประชากรสองพันกว่าคน คนที่เคยเห็นโฉมหน้าจริงของแม่มดมีไม่มาก และอันนาในเวลานี้ก็มีสภาพต่างจากตอนที่คิดแต่จะตายอย่างสิ้นเชิง ไหนจะชุดประหลาดที่เธอสวมอีก ต่อให้อีกฝ่ายเคยเจอเธอมาก่อนก็ไม่น่าจะจำเธอได้
คาร์ล ฟอว์เบิร์ตมีท่าทีกระสับกระส่ายตอนที่ถูกอัศวินพาตัวเข้ามาในสวน เขาตั้งใจจะบอกเจ้าชายก่อนว่าฤดูนี้ไม่ใช่ฤดูที่เหมาะจะก่อสร้างงานใหญ่ๆ พอได้รับความไว้วางใจจากเจ้าชายแล้วจึงค่อยพยายามเปลี่ยนแปลงทัศนคติที่เขามีต่อแม่มด แต่ว่ากันว่าเจ้าชายทำอะไรตามอำเภอใจมาแต่ไหนแต่ไร หากเกลี้ยกล่อมแล้วได้ผลตรงกันข้ามจะทำอย่างไร
เขาถวายบังคมด้วยความว้าวุ่นใจ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ถึงกับตกตะลึง...สาวน้อยที่อยู่ข้างๆ เจ้าชายดูคุ้นตาเหลือเกิน เขาเผลอคิดไปว่าตัวเองกำลังฝันไป คาร์ลขยี้ตามองดีๆ อีกที ก่อนจะร้องออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ “...อันนา!”
ฉิบหาย โรแลนด์ร้องในใจ บังเอิญเกินไปแล้ว แค่จะรับช่างหินมาช่วยงานก็ดันได้เพื่อนบ้านของแม่มดหรือนี่ เขาดูออกว่าอีกฝ่ายจะต้องคุ้นเคยกับอันนามากแน่นอน มิฉะนั้นคงไม่สามารถจำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็นแบบนี้ เขาหันไปมองคาร์เตอร์ หัวหน้าอัศวินรู้งานรีบลงกลอนประตู ปิดทางออกเพียงทางเดียวทันที
“อา...จารย์”
ปฏิกิริยาโต้ตอบของอันนาทำให้โรแลนด์อึ้ง อะไรนะ อาจารย์หรือ
“เจ้าจริงๆ ด้วย อันนา ข้า...ข้า...” คาร์ลรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว จากนั้นก็มีอะไรบางอย่างไหลออกมา เขาทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พูดซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด “ข้าขอโทษ ขอโทษ...ดีเหลือเกิน ดี...เหลือเกิน...”
ครู่ใหญ่ผ่านไป คาร์ลจึงสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ โค้งตัวทำความเคารพโรแลนด์อีกครั้ง “ขอประทานอภัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเสียมารยาทเหลือเกิน”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน เจ้าไม่ใช่ช่างหินหรือ”
“กระหม่อมเคยเป็นช่างหินพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากได้ยกภูเขาออกจากอกแล้ว คาร์ลก็พูดจาฉะฉานขึ้น เจ้าชายไม่ได้ฆ่าอันนา คนที่ถูกแขวนคอตายที่ลานประหารเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น...พอตระหนักถึงข้อนี้แล้ว เขาก็รู้แล้วว่าตัวเองควรทำอย่างไร แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงช่วยชีวิตแม่มดไว้ แต่อย่างไรก็ตาม ต่อให้เจ้าชายจับอันนามาเป็นนางบำเรอ ก็ยังดีกว่าส่งเธอไปแท่นแขวนคอเยอะ นั่นแสดงว่าอย่างน้อยเจ้าชายก็ไม่ได้เกลียดกลัวว่าแม่มดเป็นร่างจำแลงของปีศาจเหมือนคนอื่นๆ
เขาเล่าเรื่องที่ตัวเองหนีจากเกรย์คาสเซิลมายังเมืองชายแดนอย่างละเอียด รวมทั้งเรื่องที่เขาเปิดโรงเรียนที่นี่และพบว่านักเรียนที่ชื่อนาน่า ไพน์ก็กลายเป็นแม่มดไปอีกคน เขายังขอให้เจ้าชายรับนาน่ามาอยู่ด้วย เพื่อไม่ให้เธอถูกคนข้างนอกรังแกได้
อันนาที่ยืนอยู่อีกด้านรู้เรื่องเข้าก็ทำท่าอยากขอร้องแทนนาน่า ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
แม่มดคนใหม่หรือนี่ ข่าวดีแท้ๆ แต่ว่านามสกุลไพน์นี้เหมือนเขาจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน โรแลนด์เรียกผู้ช่วยเจ้ากรมมากระซิบถามเบาๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นนามสกุลของตระกูลผู้ดีตระกูลเล็กๆ ที่เมืองชายแดน
“เจ้าจะพานางมาพบข้าก็ได้ หากนางเป็นแม่มดจริง ข้ารับรองว่านางไม่ได้รับอันตรายใดๆ” โรแลนด์สัญญา “แต่ข้าไม่สามารถพรากนางจากตระกูลไพน์ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่ครอบครัวนางยังปฏิบัติต่อนางอย่างคนปกติ นอกจากนี้ ที่ข้าช่วยอันนาไว้ก็ไม่ใช่เพราะเหตุผลอย่างที่เจ้าคิด...” เขาคิดอยู่สักครู่ ตัดสินใจว่าพูดให้รู้เรื่องกันตั้งแต่แรกเลยน่าจะดีกว่า “ข้าต้องการความช่วยเหลือจากนาง ข้าไม่เชื่อว่าพลังของแม่มดเป็นพลังชั่วร้ายตามข่าวลือไร้มูลพวกนั้น แต่ข้าเชื่อว่าพลังของแม่มดไม่เกี่ยวกับความดีหรือชั่ว และเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ ดังนั้นทั้งอันนาและนาน่า หรือไม่ว่าแม่มดคนใดก็ตาม ตราบใดที่ไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมาย ข้าก็ไม่ถือว่าพวกนางมีความผิด”
“เอาล่ะ ทีนี้พวกเรามาพูดธุระสำคัญดีกว่า เจ้าเคยร่วมสร้างกำแพงเมืองที่เกรย์คาสเซิลใช่หรือไม่” เจ้าชายวกหัวข้อสนทนากลับมาที่เรื่องการก่อสร้าง
“พ่ะย่ะค่ะ!” คาร์ลพยักหน้า แม้เจ้าชายจะไม่ได้รับนาน่าไว้อย่างที่เขาคิด และคำพูดที่ว่าต้องการความช่วยเหลือจากแม่มดก็ทำให้เขางุนงง แต่สรุปแล้วเจ้าชายก็ยังยินดีจะปกป้องคุ้มครองนาน่า แค่นั้นก็พอแล้ว
“ดีมาก ข้าตั้งใจจะสร้างกำแพงเมืองระหว่างแม่น้ำแดงและเชิงเขาทิศเหนือเพื่อป้องกันสัตว์อสูร ข้าขอมอบหมายงานนี้ให้เจ้ารับผิดชอบ”
............................................


บทที่ 9 เดือนแห่งปีศาจ (2)
“มีไม่มากพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ในเดือนแห่งปีศาจแต่ละครั้งจะพบเพียงสองสามตัวเท่านั้น มิฉะนั้นป้อมปราการลองซองก็คงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน”
“ดีมาก ช่างสังเกตจริงๆ” โรแลนด์สั่งให้นายพรานลุกขึ้น “เจ้าชื่ออะไร ดูท่าทางไม่เหมือนชาวเกรย์คาสเซิลเลย”
“กระหม่อมมีเชื้อสายโมเกนครึ่งหนึ่ง คนในเมืองเรียกกระหม่อมว่าขวานเหล็กพ่ะย่ะค่ะ”
โมเกน ชาวทะเลทรายซึ่งอาศัยอยู่ในทะเลทรายกว้างทางตะวันตกเฉียงใต้ของอาณาจักร ว่ากันว่าสืบเชื้อสายมาจากยักษ์ทะเลทราย โรแลนด์พยายามค้นความทรงจำที่เกี่ยวข้องในสมอง เขาไม่ได้ใช้ชื่อสกุล แต่ใช้สมญานามแทน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับชาวทะเลทรายอีก ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงย้ายจากชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้มาที่เมืองแร้นแค้นแห่งนี้นั้น คาดว่าเบื้องหลังคงมีเรื่องราวอันน่าเศร้าอยู่
แต่ว่านั่นไม่สำคัญ เมืองชายแดนไม่ถือเรื่องชาติกำเนิดอยู่แล้ว
โรแลนด์ปรบมือ “วันนี้พอแค่นี้ก่อน คาร์เตอร์ ให้รางวัลพวกเขาคนละสิบเหรียญเงินแล้วพาพวกเขาออกไปได้”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา” คนทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน
หลังจากพาคนออกไปแล้ว คาร์เตอร์ก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง “ฝ่าบาท เหตุใดจึงทรงถามเรื่องพวกนี้พ่ะย่ะค่ะ หรือฝ่าบาททรงดำริจะอยู่ที่นี่”
โรแลนด์ไม่ตอบคำถามนั้น “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไร”
“ไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!” หัวหน้าอัศวินพูด “จากที่ฟังนายพรานเล่ามา ลำพังแค่สัตว์อสูรพันธุ์หมูป่าก็ยากจะรับมือแล้ว ยิงในระยะห้าสิบก้าวยังยิงไม่เข้า ก็ต้องขยับเข้าไปเป็นสี่สิบก้าว สามสิบก้าว คนที่จะทำได้ก็มีแค่ทหารของทางป้อมเท่านั้น แล้วนอกจากนี้พวกมันก็มีจำนวนมหาศาลด้วย หากให้ทหารท้องถิ่นมาสู้กับพวกมันโดยไม่มีกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งเป็นเกราะกำบังล่ะก็ พอเริ่มมีคนบาดเจ็บล้มตายเข้าหน่อยคงได้วิ่งหนีกันกระจาย”
“ก่อนจะเจอแม่มดเจ้าก็พูดอย่างนี้ เจ้าคิดในทางที่ดีหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร” โรแลนด์ถอนใจ
“เอ่อ...แม้แม่มดจะเป็นสิ่งชั่วร้าย แต่อันนา...อันนาดูไม่เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ในฐานะอัศวินของฝ่าบาท กระหม่อมต้องดูความจริงเป็นหลัก”
“อย่างนั้นหรือ แล้วถ้าข้าสร้างกำแพงเมืองให้เจ้าเล่า”
“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์พลันสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป
“ข้าจะสร้างกำแพงเมืองให้เจ้า กั้นระหว่างเชิงเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดง” โรแลนด์พูดเน้นทีละคำ “อาจจะไม่ใหญ่โตเท่ากำแพงเมืองหลวง แต่น่าจะใช้ป้องกันสัตว์อสูรได้อยู่”
“ฝ่าบาททรงทราบหรือไม่ว่ากำลังตรัสอะไรอยู่” อัศวินทั้งโกรธทั้งขำ “ทรงเล่นสนุกอย่างไรก็ต้องมีขอบเขตบ้าง หากถึงตอนนั้นฝ่าบาทไม่เสด็จไปที่ป้อม เช่นนั้นก็ทรงอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาทด้วย”
“ยังมีเวลาอีกสามเดือนไม่ใช่หรือ ข้าดูบันทึกเก่าๆ แล้ว หิมะแรกของที่นี่น่าจะตกตอนปลายเดือนที่สองหลังเข้าฤดูหนาวแล้ว”
“สามปีก็ไม่พอพ่ะย่ะค่ะ! การสร้างกำแพงเมืองต้องใช้คนจำนวนมาก ต้องเริ่มก่อดินกันตั้งแต่ฐานกำแพง แล้วต้องคอยตอกดินให้แน่นทุกๆ ความสูงสองฟุต มิฉะนั้นกำแพงอาจทลายลงมาได้ นี่ขนาดกำแพงดินอย่างง่ายๆ นะพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ส่ายหน้ารัว “ยิ่งกำแพงอิฐยิ่งไม่ต้องพูดถึง ก่อนอื่นก็ต้องหาช่างหินเป็นร้อยๆ คนมาแต่งหินให้เป็นทรงสี่เหลี่ยมก่อน จากนั้นจึงค่อยก่อขึ้นไปทีละก้อนๆ ฝ่าบาท กำแพงเมืองที่ไหนก็สร้างแบบนี้กันทั้งนั้น ไม่มีกรณียกเว้น จะให้มันผุดขึ้นมาจากดินในเวลาเพียงชั่วข้ามคืนน่ะเป็นไปไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์ส่งสัญญาณให้เขาหยุดพูด “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องด่วนสรุปตอนนี้ก็ได้ หากถึงตอนนั้นไม่มีกำแพงที่มั่นคงพอ ข้าก็จะยอมไปป้อมปราการลองซองกับเจ้า ข้าเองก็ไม่อยากทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เหมือนกัน”
อัศวินคุกเข่าหนึ่งข้าง “กระหม่อมสาบานว่าจะคุ้มครองฝ่าบาทให้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!”
********************
ในสวนดอกไม้หลังปราสาท โรแลนด์จิบเบียร์รสขม มองอันนาที่กำลังตั้งอกตั้งใจกินเค้ก รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย
เขาตัดสินใจว่าจะอยู่สู้กับสัตว์อสูรที่เมืองชายแดน...หากแม้แต่ฐานที่มั่นก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพัฒนาเมืองเลย หากต้องการสร้างกำแพงที่เชื่อมเชิงเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดงให้ได้ทันเวลาสามเดือน เขาก็จำเป็นต้องใช้แผนที่สมเหตุสมผลและเทคโนโลยีข้ามยุคมาช่วย
โรแลนด์ไม่ได้ผุดความคิดนี้ขึ้นมาลอยๆ เขาเคยสำรวจรอบๆ เมืองชายแดนมาแล้ว (แม้ว่าจะไม่ได้ลงพื้นที่เองก็ตาม) ในความทรงจำยังคงปรากฏภาพที่ชัดเจน...ระยะห่างที่สั้นที่สุดระหว่างเชิงเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดงห่างกันเพียงหกร้อยกว่าเมตรเท่านั้น ที่นั่นเป็นช่องเขาธรรมชาติ และเนื่องจากคนงานขุดเหมืองที่เนินเขาทิศเหนือกันตลอดทั้งปี จึงมีเศษหินที่ได้จากการขุดเหมืองจำนวนมาก
เศษหินพวกนี้มีหน้าตัดสีขาวเทา มีปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตสูง เมื่อบดละเอียดแล้วสามารถนำมาใช้เป็นหินปูนได้ และเมื่อมีหินปูน ก็เท่ากับมีปูนซีเมนต์
ถูกต้อง ปูนขาวไฮดรอลิกที่จะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์การก่อสร้างของมนุษยชาติชนิดนี้มีแหล่งที่มามากมายและใช้งานง่าย ถือว่าเป็นหนึ่งในเครื่องมือสำคัญสำหรับการพัฒนาเมืองก็ว่าได้
โรแลนด์คำนวณอยู่สักครู่ ความคิดจะทำคอนกรีตนั้นลืมไปได้เลย ไม่ใช่เพราะเทคโนโลยีไม่อำนวย แต่เพราะต้องใช้ซีเมนต์ในปริมาณมากเกินไป เขาไม่แน่ใจว่าจะผลิตผงซีเมนต์ได้มากขนาดนั้นภายในเวลาสามเดือน นอกจากนี้คอนกรีตยังมีความทนทานต่ำ ต้องเสริมเหล็กเส้นถึงจะแข็งแรงมั่นคง ดังนั้นการสร้างกำแพงคอนกรีตจึงไม่สมเหตุสมผลด้วยประการทั้งปวง
เขาต้องประหยัดซีเมนต์และใช้ประโยชน์จากวัตถุดิบที่มีให้มากที่สุด ดังนั้นกำแพงหินดิบจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด
สิ่งที่เรียกว่าหินดิบนั้นก็คือหินที่ยังไม่ถูกขัดฝน มีสภาพธรรมชาติอย่างตอนที่ขุดได้ วัตถุดิบหินประเภทนี้มีรูปทรงบิดเบี้ยว เหลี่ยมมุมไม่เท่ากัน ไม่สามารถนำมาใช้ก่อสร้างได้ทันที ต้องให้ช่างหินมาแต่งทรงก่อนจึงจะใช้งานได้ แต่กำแพงหินดิบนี้ใช้ซีเมนต์เป็นตัวยึดเกาะ ไม่ว่าหินจะรูปร่างประหลาดแค่ไหนก็สามารถนำมาก่อกำแพงได้ ช่องว่างระหว่างหินก็อุดด้วยซีเมนต์ วิธีนี้ทำให้เขาประหยัดซีเมนต์และใช้วัตถุดิบที่มีได้อย่างคุ้มค่า
นี่คือแผนการคร่าวๆ ของเขา แต่คาดว่าพอถึงเวลาปฏิบัติจริง เขาคงต้องลงมือเองด้วย โรแลนด์คิด ไม่ว่าจะเผาซีเมนต์ก็ดี ก่อกำแพงหินดิบก็ดี เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นวิทยาการใหม่เอี่ยมสำหรับคนยุคนี้ทั้งนั้น นอกจากตัวเขาแล้วก็ไม่เคยมีใครเคยเห็นของพวกนี้มาก่อน ไม่มีใครรู้ว่าจะทำอย่างไร ดูท่าแล้วช่วงเวลาสามเดือนต่อจากนี้เขาคงมีอะไรให้ทำเยอะแยะทีเดียว
“ทอดพระเนตรสิเพคะ”
เสียงใสๆ ของอันนาลอยมาจากด้านหลัง
โรแลนด์หันไปดูก็เห็นเปลวไฟกลุ่มเล็กๆ ผุดขึ้นบนมือเธออย่างเงียบๆ ทั้งๆ ไม่มีลมพัด แต่ยอดของเปลวไฟกลับขยับขึ้นๆ ลงๆ ราวกับกำลังโค้งศีรษะทำความเคารพเธอ พอเธอโยกนิ้ว เปลวไฟก็ค่อยๆ เคลื่อนไปที่ปลายนิ้วช้าๆ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังหัดเดิน จนในที่สุด มันก็เคลื่อนไปหยุดลงที่ปลายนิ้วชี้ของเธอ
“เจ้าทำได้แล้ว”
เหลือเชื่อจริงๆ โรแลนด์อุทานในใจ นี่ไม่ใช่ทั้งมายากลและลูกเล่นทางเคมี แต่เป็นพลังเหนือธรรมชาติของแท้ ทว่านั่นไม่ใช่จุดที่ดึงดูดใจโรแลนด์ที่สุด...สิ่งที่จับใจเขามากกว่าเปลวไฟก็คือใบหน้าของอันนา
เธอกำลังจ้องที่ปลายนิ้วอย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำทะเลสะท้อนเปลวไฟที่ไหวระริก ดูราวกับไพลินที่ผนึกวิญญาณไว้ข้างใน ร่องรอยบาดแผลจากในคุกจางลงไปมากแล้ว แม้เธอจะยิ้มไม่บ่อย แต่อย่างน้อยใบหน้าก็มีสีสันขึ้นมาก ปลายจมูกเล็กๆ ของสาวน้อยผุดเหงื่อออกมาเป็นเม็ดๆ พวงแก้มแดงระเรื่อแผ่ซ่านพลังชีวิต แค่มองก็รู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจ
“ทรงเป็นอะไรไปเพคะ”
“เอ่อ...เปล่านี่” โรแลนด์เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองมองเธอนานเกินไป เขาละสายตาแล้วกระแอมสองที “ถ้าอย่างนั้น ต่อไปเจ้าลองใช้ไฟละลายเหล็กดู”
ตลอดหลายวันมานี้ หากไม่ใช่เวลากินข้าวหรือนอนหลับแล้ว เธอก็จะฝึกพลังซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในกระท่อม ความขยันหมั่นเพียรของเธอทำให้โรแลนด์รู้สึกละอายใจมาก...ขนาดตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเขายังไม่ขยันเท่าเธอเลย
อีกไม่นานเธอคงใช้พลังได้คล่อง โรแลนด์คิด ถ้าอย่างนั้น คงถึงเวลาที่เขาจะงัดโครงการที่ึิคิดไว้มานานออกมาแล้ว
........................................


บทที่ 12 เผา
โรแลนด์ยืนอยู่ในสวนหลังห้องเผา รอซีเมนต์ชุดแรกออกจากเตา
กระท่อมอิฐหลังนี้ถูกออกแบบมาเพื่อผลิตซีเมนต์โดยเฉพาะ ยาวประมาณสิบห้าเมตร กว้างสี่เมตร มีประตูทั้งหน้าและหลัง จุดที่ต่างกันคือประตูหน้าถูกออกแบบให้กว้างที่สุดเท่าที่จะกว้างได้ เพื่อให้สะดวกต่อการขนย้ายวัตถุดิบ ส่วนประตูหลังมีความกว้างเท่าตัวคน สำหรับให้อันนาแอบเข้าไปในห้องเผา
เพื่อการนี้ เขายังสร้างกำแพงล้อมตั้งแต่กลางกระท่อมไปด้านหลังเพื่อล้อมกระท่อมส่วนหลังไว้ ทางเข้าออกมีอัศวินคอยเฝ้า...คนพวกนี้เป็นลูกน้องของคาร์เตอร์ ไว้ใจได้แน่นอน
จะว่าไปแล้วกระบวนการผลิตซีเมนต์ก็ไม่ได้ยุ่งยากเท่าไร แค่นำหินปูนมาบดเป็นผงแล้วเอาไปผสมกับดินเหนียวและผงเหล็ก จากนั้นจึงใช้กรรมวิธีแบบเปียกหรือแห้งเผาออกมาเป็นปูนเม็ด นำปูนเม็ดไปผสมกับยิปซัมแล้วบดออกมาเป็นผงละเอียดก็เป็นอันเสร็จสิ้น วัตถุดิบส่วนใหญ่หาได้ทั่วไป ส่วนผงเหล็กที่มีไม่มากอาจไม่ใส่ลงไปก็ได้
หัวใจสำคัญอยู่ที่อุณหภูมิที่ใช้เผาปูนเม็ด
โรแลนด์จำอุณหภูมิที่ใช้เผาซีเมนต์แน่ๆ ไม่ได้ หรือต่อให้จำได้เขาก็ไม่มีวิธีวัดหรือควบคุมอุณหภูมิอยู่ดี...ไม่ว่าจะเครื่องวัดอุณหภูมิอินฟราเรดหรือเทอร์โมคัปเปิลก็ซับซ้อนกว่าซีเมนต์หลายเท่านัก เขารู้เพียงว่าอุณหภูมิที่ว่านั้นใกล้เคียงกับจุดหลอมเหลวของเหล็ก และขั้นตอนการเผาก็คืออุปสรรคใหญ่ในการผลิตซีเมนต์
ในยุคที่เทคโนโลยีการถลุงแร่ยังไม่เจริญนั้น การรักษาอุณหภูมิเตาเป็นปัญหาที่กวนใจคนเสมอมา เตากระทะนั้นสูญเสียความร้อนได้ง่าย ยากที่จะรักษาอุณหภูมิเตาไว้ให้สูงกว่าหนึ่งพันสองร้อยองศา ในขณะที่เตานอนก็ต้องมีผนังเผาที่ทนความร้อนมาก เขายังคิดไม่ออกว่าจะสร้างอิฐทนไฟได้อย่างไร ส่วนเตาตั้งถลุงเหล็กแบบดั้งเดิมนั้นยิ่งใช้ไม่ได้ใหญ่
อุณหภูมิอาจจะถึงเป้าได้ แต่หากจะเผาซีเมนต์ด้วยปล่องเตาแคบๆ ยาวๆ นั่น น่ากลัวว่าเดือนเแห่งปีศาจผ่านพ้นไปแล้วยังเผาได้ไม่พอใช้เลย
ดังนั้น ห้องเผาที่โรแลนด์ออกแบบจึงไม่มีระบบทำความร้อนใดๆ เขาใช้อันนาแทน
ดินเหนียวและหินปูนที่คนงานทุบจนเป็นเม็ดเล็กๆ ถูกนำมาผสมกันแล้วใส่น้ำกวนเป็นน้ำดิน จากนั้นนำไปเกลี่ยลงพื้นในห้องเผาอย่างสม่ำเสมอ เสร็จแล้วอัศวินจึงปิดประตูใหญ่ ไล่คนงานออกไป ขณะเดียวกันอันนาก็เข้าทางประตูหลัง ใช้เปลวไฟอบน้ำดินบนพื้นจนกระทั่งเหล็กที่วางไว้ในห้องหลอมละลาย
โรแลนด์เริ่มนั่งไม่ติดที่ นี่คือก้าวแรกของการเขาที่เมืองชายแดน หากเขาผลิตซีเมนต์ไม่ได้ แผนสร้างกำแพงเมืองภายในเวลาสามเดือนก็ล้มเหลว และเมื่่อไม่มีกำแพงเมือง ก็คงไม่มีใครยอมอยู่ที่บ้าๆ นี่ ไม่ว่าจะในประวัติศาสตร์จริงหรือวรรณกรรมที่แต่งขึ้น สิ่งที่ขาดไม่ได้ในการสร้างอาณาจักรสักแห่งก็คือฐานที่มั่น
“ฝ่าบาท ของที่ฝ่าบาทตรัสนี่สามารถทำให้หินเกาะกันได้จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ที่เฝ้าอยู่ข้างกายเจ้าชายถาม แม้เจ้าชายจะบอกว่านี่คือผลงานล่าสุดของสำนักเล่นแร่แปรธาตุที่เกรย์คาสเซิล แต่เขาก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง อย่างไรเสียคนพวกนั้นก็ไม่เคยทำผลงานที่น่าเชื่อถือจริงๆ ออกมาได้สักครั้ง
“ใครจะรู้เล่า ก็พวกเขาบอกมาอย่างนี้นี่” โรแลนด์แบมือว่า
การเล่นแร่แปรธาตุและโหราศาสตร์ในโลกนี้ได้รับการยกย่องว่าศาสตร์แห่งปราชญ์ และได้รับความนิยมมากในทวีปนี้ โดยปกติแล้ว พวกเชื้อพระวงศ์จะเลี้ยงนักเล่นแร่แแปรธาตุและนักโหราศาสตร์ไว้เพื่อคิดค้นสูตรยาลับและพยากรณ์ดวงชะตาโดยเฉพาะ แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไป ศาสตร์เหล่านี้มีระดับเกินไปจนชวนให้รู้สึกงมงาย เมื่อคิดถึงตรงนี้ โรแลนด์จึงโยนปัญหาเรื่องที่มาของกระบวนการการผลิตซีเมนต์ไปที่สำนักเล่นแร่แปรธาตุ ส่วนหัวหน้าอัศวินจะเชื่อหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย
เปลวไฟที่โผล่พ้นหน้าต่างค่อยๆ ดับลงช้าๆ ข้างในคงเผาเสร็จแล้ว
โรแลนด์ลุกขึ้นพรวด ไล่คาร์เตอร์ออกจากไป แล้วยืนรอที่หน้าประตูหลังกระท่อมอิฐเพียงลำพัง
ประตูเหล็กถูกเปิดออกเสียงดังแอ๊ด อันนาเดินร่างเปลือยออกมา โรแลนด์รีบคลุมเสื้อให้เธออย่างรวดเร็วแล้วยื่นน้ำให้เธอ “เป็นอย่างไรบ้าง”
ใบหน้าของแม่มดเปื้อนสีเทาเป็นดวงๆ แม้กระบวนการผลิตซีเมนต์แบบเปียกจะมีฝุ่นตลบน้อย ทว่าในอากาศที่ร้อนระอุจากการเผานั้นยังคงมีฝุ่นละอองปะปนอยู่ สำหรับเธอซึ่งไม่ได้สวมหน้ากากแล้ว การอยู่ในที่แบบนั้นหลายสิบนาทีย่อมรู้สึกไม่สบายตัวแน่นอน เธอไออยู่สองสามทีก่อนจะพยักหน้า “ของเหลวพวกนั้นกลายเป็นผงแล้ว”
โรแลนด์รอให้อุณหภูมิในห้องเผาลดลงไม่ไหว เขาพันผ้าหมาดรอบหัวแล้วคว้าพลั่วเดินเข้าประตูหลังไปทันที
อากาศร้อนผ่าวพลันเข้าปกคลุมเขา เขารู้สึกหายใจลำบากมาก ผิวที่มือก็ถูกความร้อนกัดจนแสบ โชคดีที่การตักผงสักพลั่วใช้เวลาไม่นาน มิฉะนั้นหากอยู่ในนี้ต่ออีกเพียงไม่กี่นาทีเขาคงได้เป็นลมแน่
“นี่คือสิ่งที่ฝ่าบาททรงต้องการหรือเพคะ” อันนาที่สวมชุดแม่มดแล้วยื่นหน้ามาถาม
“ดูแล้วใกล้เคียงมาก” โรแลนด์เกลี่ยผงกับพื้น ใช้นิ้วสัมผัสอุณหภูมิที่ยังหลงเหลืออยู่ของมัน “แต่จะใช้งานได้จริงหรือไม่ต้องลองก่อนถึงจะรู้”
“มันมีประโยชน์อย่างไรหรือเพคะ”
“สร้างบ้าน สร้างสะพาน สร้างถนน ใช้ประโยชน์ได้สารพัดอย่าง หากพวกเราทำสำเร็จ ต่อไปพวกชาวเมืองก็ไม่ต้องกลัวบ้านจะพังเพราะพายุอีก พายุและหิมะไม่มีทางทำอะไรพวกเขาได้แล้ว” เขาใช้มืออีกข้างลูบหัวอีกฝ่าย “งานนี้สำเร็จได้เพราะเจ้าแท้ๆ”
อันนาก้มหน้า ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เขารู้สึกว่าลมหายใจของสาวน้อยถี่กระชั้นขึ้น
หากพูดกันตามหลักแล้ว เขาควรต้องนำปูนเม็ดที่เผาเสร็จไปบดพร้อมกับยิปซัมอีกทีเพื่อให้ปูนแข็งตัวเร็วขึ้น แต่เวลานี้เขาไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก โรแลนด์พักสักครู่แล้วเข้าไปตักผงออกมาอีกสองพลั่ว จากนั้นจึงเรียกคาร์เตอร์ที่ยืนอยู่นอกสวนเข้ามา แล้วสั่งให้เขาผสมปูนโดยใช้อัตราส่วนผงสีเทาสามส่วนต่อทรายหนึ่งส่วน
หัวหน้าอัศวินเองก็ยินดีใช้แรงงานด้วยความเต็มใจ สำหรับเขาแล้ว ทำงานพวกนี้ยังดีกว่าต้องไปทะเลาะต่อยตีหรือเกี้ยวสตรีสูงศักดิ์แทนเจ้าชายอย่างสมัยที่อยู่เกรย์คาสเซิลเยอะ
เนื่องจากไม่ได้ผสมผงเหล็กเข้าไปด้วย ปูนเหลวที่ผสมออกมาจึงมีสีอ่อนออกเทาๆ ขาวๆ
 โรแลนด์เทมันลงบนอิฐก้อนหนึ่งแล้ววางอิฐอีกก้อนทับ ซีเมนต์ใช้เวลาแข็งตัวประมาณแปดชั่วโมง แต่เมื่อนึกถึงความไม่แน่นอนของผลทดลองแล้ว เขาก็คิดว่ามาดูผลพรุ่งนี้เลยดีกว่า
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โรแลนด์ก็รีบร้อนพาคาร์เตอร์และอันนามาที่สวนหลังห้องเผา เขาผลักประตูออก สังเกตเห็นว่าซีเมนต์แข็งตัวแนบสนิทติดอิฐทั้งสองก้อน ผิวแข็งๆ ของมันดูขรุขระไม่เท่ากัน มีคราบขาวๆ ขึ้นอยู่บ้างบางจุด
โรแลนด์นั่งยองๆ เขี่ยคราบขาวที่เกิดปฏิกิริยาจากด่างทิ้ง แล้วใช้นิ้วกดซีเมนต์ที่แข็งตัวแล้ว สัมผัสของมันทำให้เขาตื่นเต้นดีใจ...ผิวซีเมนต์แข็งจนเจ็บมือ แตกต่างจากสัมผัสของดินเหนียวที่ถูกอัดจนแน่นอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะใช้เล็บขูดแคะอย่างไรก็ไม่ทิ้งรอย
พอคาร์เตอร์ได้สัญญาณจากเจ้าชายแล้ว ก็พยายามดึงอิฐก้อนหนึ่งขึ้นมาจากอีกก้อน แต่ไม่สำเร็จ เขาพยายามเตะจากด้านข้างอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งส่วนที่ซีเมนต์สัมผัสกับพื้นแตกออก ทว่าอิฐทั้งสองก้อนก็ยังคงเกาะกันแน่น สุดท้ายเขาตัดสินใจฟาดดาบลงไปอย่างแรง แต่ก็มีเพียงชิ้นส่วนเล็กๆ ตามขอบมุมเท่านั้นที่ร่วงลงมา
“นี่คืออานุภาพของ ‘ซีเมนต์’ หรือนี่” คาร์เตอร์ตระหนักถึงประโยชน์ของมันในทันที “ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ เมื่อวานยังเหลวเป็นขี้ผึ้งแท้ๆ ผ่านไปแค่คืนเดียวกลับแข็งเหมือนหิน หากพวกเรามีเจ้านี่ จะสร้างกำแพงเมืองให้เสร็จเมื่อไรก็ได้ ถ้ามีหินมากพอ พวกเราอาจจะสร้างกำแพงล้อมอาณาจักรได้ภายในห้าปีด้วยซ้ำ”
“ทำอย่างนั้นแล้วได้ประโยชน์อะไร” โรแลนด์ไม่เห็นด้วย “กำแพงเมืองสูงใหญ่อย่างไรก็ไม่อาจป้องกันศัตรูจากภายใน ข้ากลับคิดจะเปลี่ยนบ้านไม้ในเมืองชายแดนเป็นบ้านซีเมนต์ที่แข็งแรงมากกว่า ชาวเมืองของข้าจะได้ไม่ต้องกังวลว่าภัยธรรมชาติจะพังบ้านพวกเขา”
“...” หัวหน้าอัศวินตะลึง เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าชายลำดับสี่ผู้เป็นศูนย์รวมนิสัยแย่ๆ ตามแบบฉบับชนชั้นสูงจะพูดคำพูดพวกนี้
“แล้วเจ้าจะได้เห็น” โรแลนด์ตอกย้ำเส้นทางของตัวเองอีกครั้ง...สำหรับคนที่ย้อนเวลามาส่วนใหญ่แล้ว เทคโนโลยีคือกำลังการผลิตอันดับหนึ่ง แต่ที่นี่ แม่มดต่างหากที่เป็นกำลังการผลิตอันดับหนึ่ง
........................................


บทที่ 16 ทางข้างหน้า
ไฟในเตาผิงกำลังลุกโชน ขับไล่ความหนาวที่เล็ดลอดเข้ามาทางช่องประตูและหน้าต่าง บนกำแพงเหนือเตาผิงแขวนหัวกวางซึ่งมีเขาขนาดใหญ่ เมื่อถูกแสงสว่างจากเปลวไฟ เงาของเขากวางที่ทาบประทับบนกำแพงด้านหลังดูหงิกงอราวกับกรงเล็บขนาดมหึมา
ฝั่งตรงข้ามคือโต๊ะตัวยาวสีแดงเข้ม บนนั้นเต็มไปด้วยหนังสือและม้วนกระดาษ ส่วนใหญ่เป็นเอกสารราชการที่รอเขาลงนาม โดยปกติโรแลนด์จะจัดการงานเอกสารที่นี่...นับตั้งแต่ดัดแปลงห้องชั้นสามของปราสาทเป็นสำนักงานเป็นต้นมา เขาก็เริ่มรู้สึกชอบที่นี่ขึ้นมาทีละนิด
หากมองผ่านหน้าต่างบานยาวด้านหลังออกไปจะเห็นเมืองที่ทอดตัวออกไปเบื้องหน้า สุดปลายทางเป็นกลุ่มภูเขาที่เชื่อมต่อกันไปสุดสายตา นั่นคือเทือกเขาสิ้นวิถีซึ่งพาดผ่านเกือบทั้งทวีป และกั้นแบ่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิลกับผืนดินรกร้างออกเป็นฝั่งตะวันตกกับตะวันออก เนินเขาทิศเหนือเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเทือกเขาสิ้นวิถีเท่านั้น
และด้านล่างเชิงเขาก็เป็นสวนดอกไม้ที่ถูกล้อมด้วยรั้วไม้ กระท่อมไม้ซึ่งเคยเป็นที่ฝึกพลังของอันนาถูกรื้อออกแล้ว สระอิฐถูกดัดแปลงเป็นโต๊ะตัวยาวสำหรับวางอุปกรณ์จิบชายามบ่าย หากอากาศดีเขาจะลงไปอาบแดดอยู่ข้างล่าง หรือไม่ก็นอนงีบบนเก้าอี้โยกซึ่งสั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ
แม้ปราสาทแห่งนี้จะไม่ใหญ่มาก แต่อย่างไรเสียก็เรียกได้ว่าเป็นปราสาทขนาดกลางที่มีสวนดอกไม้เป็นของตัวเอง หากเป็นชาติที่แล้ว เขาไม่มีทางได้ครอบครองปราสาทหินแท้ๆ แบบนี้เด็ดขาด แค่จะเข้าไปดูยังต้องจ่ายค่าเข้าชมเลย แต่ว่าตอนนี้ นอกจากจะได้ครอบครองปราสาทแห่งนี้แล้ว เขายังได้ปกครองเมืองด้วย
“ฝ่าบาท เวลานี้ค่าใช้จ่ายสำหรับจ้างช่างและคนงานเบ็ดเตล็ดเป็นเงินก้อนใหญ่มาก เงินจำนวนนี้เป็นเงินส่วนพระองค์เอง หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป กระหม่อมเกรงว่าพวกเราจะอยู่ได้ไม่ถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า” บารอฟถือกระดาษหนังแกะหนึ่งปึก รายงานสภาพการเงินระยะนี้ให้โรแลนด์ฟัง
รายรับและรายจ่ายของเมืองชายแดนไม่มีอะไรซับซ้อน ทางแรกมาจากการขายแร่และอัญมณี ทางเส้นนี้ถูกป้อมปราการลองซองผูกขาดไว้ ผลผลิตของเหมืองเนินเขาทิศเหนือจะถูกแปรสภาพเป็นข้าวสาลีและขนมปัง และไม่มีการเก็บภาษีใดๆ ทางป้อมจะส่งคนมาแลกเปลี่ยนสินค้าเอง หรืออธิบายง่ายๆ ก็คือ เหมืองเนินเขาทิศเหนือก็คือแหล่งลงทุนในลักษณะหุ้นส่วนของกลุ่มขุนนางชั้นสูงของป้อมปราการลองซอง ส่วนพวกขุนนางที่ประจำอยู่ที่เมืองชายแดนนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็นผู้ดูแลที่ถูกพวกผู้ถือหุ้นส่งมาอีกที ที่ดินของพวกเขาส่วนใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของป้อม มาประจำอยู่ที่นี่ก็เพียงชั่วคราว และคนที่มาอยู่ที่นี่แต่ละปีก็ไม่เคยซ้ำหน้ากันเลย
ความจริงแล้ว เมืองชายแดนเพิ่งก่อตั้งได้ไม่ถึงสามสิบปี เทียบกับป้อมปราการลองซองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงเกือบสองร้อยปีแล้วย่อมไม่ต่างจากทารกเพิ่งเกิด ตอนแรกดยุคไรอันตั้งใจจะสร้างที่นี่เป็นด่านหน้าสำหรับเตือนภัยสัตว์อสูรเท่านั้น ทว่าพวกนักบุกเบิกพบแหล่งทรัพยากรแร่อันอุดมสมบูรณ์ทางเนินเขาทิศเหนือ ทำให้เขาตัดสินใจตั้งเมืองขึ้นที่นี่โดยใช้ชื่อว่าเมืองชายแดน หรือในอีกแง่หนึ่งก็คือ เมืองแห่งนี้เกิดขึ้นได้เพราะเหมืองเนินเขาทิศเหนือแท้ๆ
เพื่อป้องกันการทุจริตต่างๆ ดยุคไม่รับข้อเสนอของพวกขุนนางที่ขอส่งคนของตัวเองไปขุดเหมือง แต่ใช้วิธีร่วมกันว่าจ้างคนท้องถิ่นและผู้อพยพบริเวณนั้น หรือแม้กระทั่งนักโทษให้มาขุดเหมืองแทน แร่ที่ขุดได้จะถูกแบ่งตามอัตราส่วนผู้ถือหุ้นของแต่ละตระกูล ทางป้อมเพียงแค่จ่ายค่าจ้างบางส่วนและเสบียงตลอดปีให้แก่ลูกจ้างเท่านั้น ค่าตอบแทนนี้เป็นจำนวนเงินที่แน่นอน ไม่มีวันเพิ่มขึ้นหรือลดลงตามปริมาณการผลิตของเหมือง ในบรรดาประชากรสองพันกว่าคนของเมืองชายแดน มีจำนวนกว่าครึ่งที่ีทำงานให้เหมือง
ส่วนรายได้อีกทางมาจากกิจการอื่นๆ ภายในเมือง...เช่นโรงตีเหล็ก ร้านเหล้า โรงทอ และอื่นๆ ภาษีอันน้อยนิดของเมืองชายแดนก็ได้มาจากคนกลุ่มนี้เป็นส่วนใหญ่ ทว่าตลอดปีก็เก็บได้ไม่เท่าไรนัก ผู้ปกครองคนก่อนก็ไม่ได้เห็นเมืองแร้นแค้นแห่งนี้สำคัญอะไร ตั้งแต่พระราชาแห่งเกรย์คาสเซิลส่งโรแลนด์มาอยู่ที่นี่ เขาก็ย้ายกลับป้อมแล้วไม่กลับมาที่นี่อีกเลย
ดังนั้น หากโรแลนด์คิดจะจ้างคนสร้างกำแพงเมืองก็ต้องควักเงินตัวเอง ถ้าเป็นเจ้าชายตัวจริงคงไม่มีวันทำอย่างนี้แน่นอน แต่สำหรับโรแลนด์แล้ว ขอแค่ทำให้เมืองแห่งนี้มั่นคงได้ ต่อให้ต้องผลาญทรัพย์สินทั้งหมดที่มีก็ยังคุ้มค่า อย่างไรเสียต่อไปเขาจะไม่ยอมขายแร่แลกเสบียงแล้ว หากเปลี่ยนจากเสบียงเป็นเงินได้ การลงทุนครั้งนี้ก็ถือว่าเล็กน้อยมาก
ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือป้อมปราการลองซองจะยอมยกเลิกการผูกขาด แล้วทำการค้าแบบปกติกับเมืองชายแดนหรือไม่...ข้อนี้่ดูไม่ต่างจากการแย่งเนื้อจากปากเสือทีเดียว แต่เอกสารอ้างอิงของบารอฟแสดงให้เห็นว่า เหมืองแห่งนี้มีกำลังการขุดต่ำและการขนส่งที่ไม่สะดวก ทำให้ปริมาณแร่ที่ขุดได้ในแต่ละปีมีมูลค่าเพียงหนึ่งพันกว่าเหรียญทอง เทียบกับรายได้ทั้งหมดของป้อมแล้วเป็นเพียงเศษเงินเท่านั้น ผู้ที่จะเสียผลประโยชน์ก็มีแต่กลุ่มขุนนางที่ลงทุนร่วมกันเท่านั้น
เมื่อคำนึงถึงการพัฒนาเมืองชายแดนในระยะยาวแล้ว เขาจะต้องเอารายได้ทางนี้กลับมาให้ได้ โรแลนด์รู้ดีว่า ต่อให้คนพวกนั้นคืนทุนไปตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน พวกเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ อยู่ดี ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็ยังมีเนื้อ แล้วนับประสาอะไรกับกิจการที่นอนอยู่เฉยๆ ก็กวักเงินมาได้เล่า เขายินดีให้ส่วนลดและการชดเชยแก่ผู้ถือหุ้นเก่าแก่พวกนั้น เช่นว่าขายแร่ให้ในราคาครึ่งเดียว แต่หากจะให้เขาส่งเรือบรรทุกแร่ไปเต็มลำแล้วแลกเสบียงกลับมาเพียงครึ่งลำอีก เขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด
ขณะที่โรแลนด์กำลังจ้องใบรายการสินค้าอย่างครุ่นคิดนั้น บารอฟกำลังจับสังเกตโรแลนด์
สามเดือนที่ผ่านมานี้ หรือหากพูดให้ถูกก็คือหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เจ้าชายเปลี่ยนแปลงไปมากอย่างยากจะอธิบาย คนนอกอาจจะยังไม่รู้สึก แต่เขาซึ่งอยู่กับเจ้าชายทุกวันจะมองข้ามเรื่องนี้ไปได้อย่างไร
เขาได้ยินกิตติศัพท์อันเลวร้ายของเจ้าชายโรแลนด์ วิมเบิลดันตั้งแต่ตอนที่อยู่เกรย์คาสเซิลแล้ว เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ยโสโอหัง ไม่มีสมบัติผู้ดี...โด่งดังก็แต่เรื่องประเภทนี้ สรุปแล้ว ไม่เคยก่อปัญหาร้ายแรงใหญ่ๆ แต่ปัญหาจุกจิกกวนใจมีได้ไม่เว้นวัน ยังห่างไกลจากพี่ชายสองคนของเขามาก
เขาเคยผิดหวังอย่างรุนแรงตอนที่รู้ว่าพระราชาจะส่งเขามาที่นี่ หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายสัญญาว่าหลังสิ้นสุดการชิงตำแหน่งรัชทายาทแล้วจะแต่งตั้งเขาเป็นเจ้ากรมคลังอย่างเป็นทางการล่ะก็ เขาคงไม่มาที่นี่แน่นอน
ช่วงสองเดือนแรกที่มาถึงเมืองชายแดน เจ้าชายยังแสดงพฤติกรรมน่าระอาอย่างที่เคยทำประจำ เที่ยวล่วงเกินขุนนางทุกคนที่ล่วงเกินได้ โชคดีที่เมืองแห่งนี้มีขนาดเล็กมาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้ตำแหน่งขุนนางบริหารว่างลงทั้งหมด เขากับพวกขุนนางอีกสิบกว่าคนที่พามาด้วยก็ยังพอช่วยประคับประคองเมืองต่อไปได้
ทว่าหลังจากนั้น บางอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป
ความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรนะ เขาคิด น่าจะ...ตั้งแต่ตอนที่ช่วยชีวิตแม่มดคนนั้นไว้
ใช่ว่าบารอฟไม่เคยสงสัยว่าเจ้าชายอาจถูกปีศาจเข้าสิงหรือถูกแม่มดในเงามืดบงการอยู่ แต่ความเป็นไปได้ข้อนี้น้อยมาก หากปีศาจหรือแม่มดมีความสามารถนี้จริงจะมาบงการเจ้าชายทำไม สู้ไปบงการพระราชาหรือพระสันตะปาปาไม่ดีกว่าหรือ และเหตุผลอีกข้อที่ลบข้อสงสัยเขาไปได้ก็คือ เขาเห็นเจ้าชายถือพันธนาการอาญาสิทธิ์กับตาตัวเอง
ของสิ่งนี้คือไม้ตายที่ศาสนจักรใช้รับมือแม่มด พลังปีศาจใดๆ ก็ล้วนพ่ายแพ้ต่อพันธนาการอาญาสิทธิ์ทั้งสิ้น ทว่าโรแลนด์กลับสัมผัสมันได้โดยตรง หรือพูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้เขาไม่ใช่เจ้าชายลำดับที่สี่ตัวจริง ทว่าเป็นราชาปีศาจที่ไม่กลัวแม้แต่พลังของพระเจ้าจริงๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเปิดโปงอีกฝ่ายอยู่ดี สู้รักษาชีวิตตัวเองไว้ไม่ดีกว่าหรือ
เจ้าชายยังคงยโสโอหังและชอบทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนเดิม แต่เจ้าชายคนนี้กับคนก่อนหน้านี้กลับให้ความรู้สึกที่ต่างลิบลับ ไม่สิ บารอฟคิด ต้องบอกว่าตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิงมากกว่า
จุดที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนที่สุดน่าจะอยู่ที่เป้าหมาย เขารู้สึกว่าเจ้าชายกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง และเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายนั้น จึงจำเป็นต้องใช้วิธีที่คนธรรมดาเข้าไม่ถึง เหมือนอย่างตอนที่เจ้าชายเคยอธิบายให้เขาฟังว่าทำไมถึงต้องช่วยชีวิตแม่มดไว้ตอนนั้น แผนการของเจ้าชายอาจจะยังไม่รอบคอบ เต็มไปด้วยช่องโหว่รอบด้าน แต่เขาก็กำลังเดินตามแผนที่วางไว้จริงๆ ซ้ำยังเชื่อมั่นในผลลัพธ์มากเสียด้วย
 นี่คือจุดที่น่างุนงงที่สุด ราชบัลลังก์อาจจะตกเป็นของพี่น้องของเจ้าชายคนใดคนหนึ่งก็ได้ แต่มันจะไม่ตกมาถึงมือเจ้าชายแน่นอน เรื่องนี้เขาเองก็คงรู้ดี คิดจะพัฒนาเมืองเล็กๆ อย่างเมืองชายแดนนี่น่ะหรือ ต่อให้เป็นผู้วิเศษก็ทำไม่ได้! โรแลนด์กำลังวางแผนที่บ้าขนาดไหนกัน บ้าถึงขั้นที่บอกว่าจะทำให้เมืองเล็กๆ ซึ่งอยู่นอกแนวชายแดนเจริญกว่าเมืองวาเลนเซีย มิหนำซ้ำยังบังคับให้เขาเชื่อหมดใจว่าแผนนี้จะสำเร็จอย่างนั้นหรือ
หากเป็นเพียงความเพ้อฝันของคนบ้าก็ว่าไปอย่าง ทว่ากำแพงเมืองที่เจ้าชายทุ่มทุนสร้างนี้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้น เขาคิดจะอยู่รักษาเมืองที่นี่จริงๆ โดยอาศัยผลผลิตจากการเล่นแร่แปรธาตุอย่าง ‘ซีเมนต์’ มาสร้างกำแพงเมืองที่ไม่น่าจะสร้างสำเร็จได้ตามหลักการก่อสร้างทั่วไป
ในตระกูลของบารอฟก็มีนักเล่นแร่แปรธาตุเหมือนกัน แต่เขาไม่เคยได้ยินว่าพวกเล่นแร่แปรธาตุจะผลิตของชนิดนี้ออกมาได้ การวางอนาคตงานก่อสร้างไว้กับสิ่งที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อนแบบนี้คือความมั่นใจหรือความสะเพร่า ในแผนการทั้งหมดที่โรแลนด์วางไว้ ยังมีเรื่องที่เขาไม่รู้อีกมากมายแค่ไหน เขาพบว่าตัวเริ่มจะสนใจอนาคตข้างหน้าขึ้นมานิดๆ แล้ว
........................................


บทที่ 15 คิดไปเอง
เมื่อเห็นอัศวินรับคำสั่งจากไปแล้ว โรแลนด์ก็กลับมานั่งข้างโต๊ะอีกครั้ง “เจ้ารักษาสัตว์ตัวเล็กๆ ได้ เหตุใดจึงคิดว่าแม่มดเป็นสิ่งชั่วร้ายเล่า”
“เพราะอาจารย์บอกหม่อมฉันว่า แม่มดสามารถทำเรื่องที่คนธรรมดาทำไม่ได้ บางครั้งอาจดูไม่ชั่วร้าย แต่จริงๆ แล้วเป็นกับดับที่ปีศาจวางไว้เพื่อหลอกล่อคนให้มาเป็นแม่มดเพิ่มขึ้น...” เสียงของสาวน้อยเบาลงไป “แต่หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่เคยเห็นปีศาจจริงๆ นะเพคะ หม่อมฉันสาบานได้”
“เจ้าย่อมไม่เคยเห็นอยู่แล้ว เพราะนั่นคือคำลวงของศาสนจักร อาจารย์ของเจ้าก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกหลอกลวงเช่นกัน” โรแลนด์ปลอบ
“ศาสนจักรหลอกพวกเราหรือเพคะ” นาน่าอ้าปากค้าง “เพราะเหตุใด”
โรแลนด์ส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร ต่อให้เขาพูดไป พวกนางก็ไม่มีวันเข้าใจ ในยุคที่ความเจริญยังพัฒนาได้ไม่ถึงระดับที่น่าพอใจ เรื่องราวประเภทนี้มักปรากฏให้เห็นเสมอ ต่อให้ไม่มีผลประโยชน์ใดๆ มาจูงใจ มนุษย์ก็ยังคิดว่าภัยธรรมชาติ ภัยมนุษย์ ตลอดจนปรากฏการณ์ที่ยากจะเข้าใจเหล่านี้ เป็นฝีมือของสิ่งเหนือธรรมชาติที่ตัวเองจินตนาการขึ้นเองอยู่ดี...ดูจากประวัติศาสตร์เอาก็ได้ ผู้หญิงมักถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุของหายนะทั้งนั้น
และในโลกนี้ เมื่อแม่มดได้ครอบครองพลังอันไม่ปรากฏที่มาแล้ว ก็ย่อมกลายเป็นเป้าโจมตีของศาสนจักรไปอย่างง่ายดาย แค่คิดก็เดาได้แล้ว ศาสนจักรไม่มีทางปล่อยให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดนี้ขึ้นโดยไม่ทำอะไรแน่ หากไม่ยกฐานะแม่มดขึ้นเป็นนักบุญโดยอ้างว่าเป็นบัญชาของพระเจ้า ก็ต้องไล่ล่าแม่มดโดยอ้างว่าพวกเธอเป็นทูตของปีศาจ ทว่า หากพวกเขาเลือกทางแรก ความศักดิ์สิทธิ์ของเอกเทวนิยมก็จะถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง...เพราะการปรากฏตัวของแม่มดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับศาสนจักร และหากศาสนจักรอื่นที่นับถือพระเจ้าองค์อื่นก็ยกแม่มดขึ้นเป็นนักบุญเหมือนกัน ทุกคนก็จะกลายเป็นคนที่พระเจ้าเลือก อย่างนั้นพระเจ้าของใครจึงจะเป็นพระเจ้าที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวกัน
ส่วนพหุเทวนิยมนั้นคงอยู่ได้ก็เพราะสมมติฐานที่ว่าพระเจ้ามีหลายองค์ และแต่ละองค์มีอำนาจควบคุมกันได้ แต่ในเมื่อพระเจ้าไม่มีอยู่จริง ทว่าเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่ตั้งขึ้นลอยๆ เท่านั้น แล้วเหตุใดจึงต้องยอมให้อีกฝ่ายมาร่วมแบ่งปันโลกนี้ด้วยเล่า ดังนั้น เอกเทวนิยมใดๆ ก็ตามก็จะประกาศว่าพระเจ้าที่ตนนับถือคือพระเจ้าที่แท้จริง คนที่นับถือศาสนาอื่นจะต้องถูกกำจัดทิ้งสถานเดียว ทีนี้พวกเขาก็จะเลือกทางหลังเช่นเดียวกัน คือไล่ล่าแม่มดอย่างสุดความสามารถ
เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับความชอบหรือเกลียดใดๆ แต่เกี่ยวกับผลประโยชน์โดยเฉพาะ
ทางห้องครัวเตรียมไก่เป็นๆ ไว้แล้ว ตอนที่อัศวินหิ้วปีกมันเข้ามานั้น มันยังดิ้นกระโดดไปมา
เหตุการณ์ต่อมาทำให้นาน่าถึงกับตะลึงตาค้าง โรแลนด์หยิบมีดสั้นสีเงินออกมาจากเอว ให้อัศวินจับไก่ไว้แล้วแทงมัน เสร็จแล้วก็ให้นาน่ารักษา พอมันหายดีแล้วก็ทดลองด้วยวิธีอื่นๆ ต่อ...ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
จนกระทั่งไก่ซึ่งถูกทรมานอยู่ครู่ใหญ่ตายลง โรแลนด์จึงพอเข้าใจพลังของนาน่าอย่างคร่าวๆ
เธอทำให้ส่วนที่ได้รับความเสียหายกลับมาเป็นปกติได้ ไม่ว่าจะเป็นแผลฉีก กระดูกหัก หรือรอยถลอกฟกช้ำ ทว่าถ้าหากส่วนนั้นๆ ขาดหายไป เช่น หากไก่ถูกฟันขาขาด เธอจะไม่สามารถทำให้ขาของมันงอกออกมาใหม่ได้ แต่ถ้าหากเอาขาท่อนที่ถูกฟันขาดไปมาต่อ เธอจะสามารถเชื่อมบาดแผลให้หายดีดังเดิมได้ และสุดท้าย เธอไม่สามารถชุบชีวิตได้ หากไก่ตายไปแล้ว การรักษาใดๆ ก็ไร้ประโยชน์
ตลอดขั้นตอนการรักษา โรแลนด์ไม่เห็น ‘น้ำเหนียวๆ’ อย่างที่เธอบรรยายไว้ เธอเพียงแต่วางมือลงบนบาดแผลบนตัวไก่อย่างง่ายๆ แล้วบาดแผลนั้นก็สมานกันได้ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หลังจากการทดลองครู่ใหญ่ นาน่าเสียแรงไปไม่มาก อย่างน้อยก็ไม่มีเหงื่อท่วมหัวเหมือนตอนที่อันนาฝึก
นาน่าเป็นคนเดียวที่ไม่พอใจการทดลองนี้ เธอรู้สึกว่ามันโหดร้ายกับไก่เกินไป จึงเอาแต่บุ้ยปากจ้องโรแลนด์จนจบการทดลอง
“เอาน่า เลิกจ้องข้าได้แล้ว มากินขนมกันดีกว่า” โรแลนด์เห็นอย่างนั้นก็ใช้อุบาย ‘ชายามบ่าย’ มาเบนความสนใจเธอ ลูกไม้นี้ใช้ได้ดีกับอันนาเสมอ เขาคิดว่าคงมีเด็กผู้หญิงในวัยนี้ไม่กี่คนที่ปฏิเสธความเย้ายวนของขนมหวานได้ และเรื่องจริงก็พิสูจน์แล้วว่า เมื่อเผชิญหน้ากับขนมหน้าตาน่ากินพวกนี้ นาน่าก็ไม่ได้ควบคุมตัวเองได้ดีไปกว่าอันนาเลย
โรแลนด์เรียกคนไปส่งนาน่าหลังจากกินขนมเสร็จ อันนาถามเขาอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ทรงรั้งนางไว้เพคะ นางก็เป็นแม่มดเหมือนกัน”
“นางยังมีครอบครัวอยู่ และครอบครัวของนางก็ยังไม่รู้ว่านางเป็นแม่มด”
อันนาพึมพำเสียงเบา “รอแค่เวลาสินะ”
“ถูกต้อง แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น” โรแลนด์ถอนหายใจ “ดังนั้นหากจะช้าไปบ้างก็ไม่เป็นไร ว่าแต่เจ้า...คิดถึงพ่อบ้างหรือไม่”
เธอส่ายหน้า ดวงตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำทะเลไม่ปรากฏระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ดูท่าแล้วการถูกพ่อตัวเองหักหลังคงทำให้เธอผิดหวังอย่างรุนแรง แต่ว่าต่อให้เธอไม่มีคนในครอบครัว เธอก็ยังมีเพื่อนได้
“นาน่าจะมาที่นี่บ่อยๆ ความจริงแล้ว ข้าตั้งใจจะให้นางมาฝึกพลังที่นี่ทุกๆ สองวัน”
พอได้ยินดังนั้น เธอก็กะพริบตาแล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“เจ้าอยากกลับไปที่โรงเรียนของคาร์ลเหมือนนางหรือไม่ ไปเรียนหนังสือกับเด็กคนอื่นๆ”
อันนาไม่ตอบ แต่เขารู้สึกว่าตัวเองได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายแล้ว
“อีกไม่นานหรอก...ตราบใดที่ข้ายังอยู่ พวกเจ้าจะต้องได้ใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา ไม่ว่าจะเดินไปไหนจะต้องไม่มีใครมาจับตัวพวกเจ้าหรือส่งพวกเจ้าไปแขวนคอ วันนั้นจะต้องมาถึงแน่นอน” โรแลนด์เน้นทุกคำทุกประโยค “ข้ารับรอง”
********************
นับตั้งแต่คาร์ลรับผิดชอบดูแลงานก่อสร้างเป็นต้นมา เจ้าชายโรแลนด์ก็มีเวลาว่างมากขึ้น
ทุกๆ บ่าย เขาจะอยู่ดูอันนาหรือนาน่าฝึกพลังในสวนดอกไม้ของปราสาท เวลานี้ เขาไม่จำเป็นต้องเตรียมชุดสำรองให้อันนาแล้ว ต่อให้เปลวไฟผุดขึ้นมาจากทุกนิ้ว เธอก็ยังควบคุมมันได้อย่างชำนาญ และไม่เผลอทำหมวกตัวเองไหม้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
นาน่าเองก็เปลี่ยนเป็นชุดแม่มดแบบเดียวกัน แม้เธอจะไม่ค่อยเต็มใจฝึกนัก แต่เพราะเห็นแก่ชายามบ่าย จึงยอมเบะปากฝึกอย่างไม่มีทางเลือก โรแลนด์มองดูแม่มดสองคนเดินวุ่นไปทั่วสวน รู้สึกพออกพอใจเป็นการส่วนตัว
เขาไปดูงานก่อสร้างที่เนินเขาทิศเหนือบ้างบางครั้ง หลังจากเริ่มก่อสร้างไปแล้วสองสัปดาห์ กำแพงเมืองก็สร้างเสร็จไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร ในยุคที่ยังไม่มีอุปกรณ์การวัดต่างๆ คาร์ลให้พวกช่างใช้ท่อนไม้ในการกำหนดระยะห่างและความเรียบเสมอกันโดยอาศัยเงาจากแสงอาทิตย์ในเวลาเดียวกันของทุกวัน โดยทุกๆ สิบไม้จะตั้งหอสังเกตการณ์ขึ้นหนึ่งแห่ง เป็นการเสริมความมั่นคงให้กำแพงเมือง
การใช้แรงงานคนจำนวนมากครั้งนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของพวกขุนนางในเมือง ทว่านอกจากไปถามความจากบารอฟแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอีก ราวกับเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา โรแลนด์เองก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย ทรัพย์สมบัติของคนพวกนี้อยู่ที่ป้อมปราการลองซองทั้งนั้น พวกเขาไม่มีวันอยู่ช่วยเขาป้องกันเมืองชายแดนแน่นอน เขาถึงขั้นจินตนาการภาพขุนนางพวกนี้กำลังจับกลุ่มหัวเราะเยาะเขาว่าไม่รู้จักประมาณกำลังตัวเองได้ด้วยซ้ำ
ไม่เพียงแต่พวกขุนนางเท่านั้น พวกพ่อค้าก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน บรรดาพ่อค้าเร่ที่รับซื้อขนสัตว์จากเมืองชายแดนเป็นประจำเห็นว่ารอบนี้ไม่มีของให้ซื้อ ก็เริ่้มทยอยเดินทางกลับป้อมไป ส่วนพวกที่กลับไปมือเปล่าพร้อมความไม่พอใจก็ย่อมโยนความผิดทั้งหมดให้โรแลนด์ ผู้ปกครองเมืองชายแดนคนปัจจุบัน เรื่องโง่เขลาเบาปัญญาอย่างการก่อสร้างครั้งยิ่งใหญ่ตอนใกล้จะถึงเดือนแห่งปีศาจของโรแลนด์ วิมเบิลดัน เจ้าชายลำดับที่สี่แห่งเกรย์คาสเซิลได้แพร่กระจายไปตามแม่น้ำแดง
ตอนนี้คงไม่มีใครคิดว่าเขาจะรักษาเมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้ คนส่วนใหญ่ไม่แม้แต่จะคิดว่าเขาจะกล้าทำด้วยซ้ำ อย่างไรเสียภาพของเจ้าชายในสายตาทุกคนก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการรบทัพจับศึกอยู่แล้ว ไม่ว่าเวลานี้เขาจะเล่นพิเรนทร์อะไร สุดท้ายก็ต้องลี้ภัยไปที่ป้อมอยู่ดี
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนเหล่านี้ โรแลนด์ก้าวเข้าสู่ฤดูหนาวเป็นครั้งแรกหลังจากย้อนเวลามา
........................................


บทที่ 19 สอนหนังสือ
ในที่สุดฝนแรกของฤดูหนาวก็ตกลงมา มิหนำซ้ำยังตกนานถึงสองวัน
โรแลนด์พิงโต๊ะทำงาน มองเมืองเล็กๆ อันมืดสลัวนอกหน้าต่าง สายฝนถูกลมพัดมากระทบหน้าต่างครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดเป็นลายคลื่นบนกระจก ส่งผลให้เค้าโครงของเมืองเล็กๆ ดูบิดเบี้ยวไป บ้านและถนนดูโย้เย้ผิดรูป ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนยามปกติ เนื่องจากขาดระบบระบายน้ำที่มีประสิทธิภาพ บนถนนหินอันลดเลี้ยวเคี้ยวคดจึงเต็มไปด้วยน้ำไหลบ่า มองไกลๆ คล้ายกับลำธารเล็กๆ ที่กำลังสะท้อนประกายระยับจับตา
หมู่เขาและป่าที่ไกลออกไปถูกบดบังด้วยละอองน้ำ มองเห็นได้เพียงรางๆ ราวกับดินแดนมายาบนโลกมนุษย์
ทิวทัศน์อย่างนี้หากอยู่ในยุคสมัยใหม่คงจะกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม แต่เวลานี้โรแลนด์กลับอยากเห็นป่าคอนกรีตมากกว่า เมื่อฝนตก งานสร้างกำแพงก็ต้องหยุดชั่วคราว ทำให้ความรื่นรมย์จากการ ‘ไล่’ ทูตจากป้อมไปเมื่อไม่กี่วันก่อนของเขาเจือจางลงไปมาก
“ท่านเพิ่งบอกว่าอากาศรอบตัวเราประกอบขึ้นจากก๊าซหลายชนิด จริงหรือ”
เสียงใสๆ ขัดจังหวะความคิดของโรแลนด์ อันนาเอ่ยถามพลางกระพริบกะพริบตาสีฟ้าคู่สวยของเธอ
“อะแฮ่ม อันนา เจ้าควรใช้ราชาศัพท์เวลาพูดกับเจ้าชาย” หัวหน้าองครักษ์ซึ่งอยู่อีกด้านเอ่ยเตือน
“ไม่ต้องเคร่งครัดนักหรอก” โรแลนด์หันกลับมา “ตอนนี้นางเป็นนักเรียนของข้า” ไหนๆ ฝนตกก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เขาจึงเรียกแม่มดสองคนกับคาร์เตอร์มาเรียนหนังสือกับเขา...ถูกต้อง เขาตัดสินใจเปิดสอนวิชาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติขึ้นที่นี่ โรงเรียนของคาร์ลจุดประกายความคิดให้เขา ในเมื่อช่างหินยังเปิดโรงเรียนได้ เขาซึ่งเป็นถึงวิศวกรออกแบบเครื่องกลก็ย่อมทำได้เหมือนกัน ทำไมบนโลกนี้ถึงมีการดูถูกเหยียดหยาม ก็เพราะความโง่เขลาเบาปัญญาไม่ใช่หรือ ไม่ว่ายุคใดสมัยใด การส่งเสริมการศึกษาก็เป็นวิธีขับเคลื่อนความเจริญที่ทรงประสิทธิภาพที่สุด
ตอนแรกเขายังอยากให้ผู้ช่วยเจ้ากรมมาเรียนด้วย แต่ระยะนี้อีกฝ่ายกำลังยุ่งกับงานราชการ จึงปฏิเสธเขาไปอย่างสุภาพ ไม่รู้ทำไม โรแลนด์รู้สึกว่าตั้งแต่เข้าฤดูหนาวมา บารอฟก็ดูกระตือรือร้นมาก เขาแทบจะบริหารเมืองชายแดนเพียงคนเดียวด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินว่ามีศาสตร์ใหม่ๆ ให้เรียนรู้ อันนาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ดวงตาคู่นั้นราวกับเปล่งแสงออกมาได้ ด้านนาน่าพอรู้ว่าไม่ต้องรักษาสัตว์สารพัดชนิดแล้วก็ดีใจไม่ต่างกัน ส่วนคาร์เตอร์นั้นเห็นว่าไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ จึงมาเข้าเรียนด้วยอย่างไม่จริงจัง
ทว่าพอเริ่มบทเรียนได้ไม่นาน หัวหน้าอัศวินก็เริ่มตาลอย นาน่าผุดสีหน้างุนงง มองคำว่าธรรมชาติและวิทยาศาสตร์อย่างเหม่อๆ ส่วนอันนานั้นแม้ดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็ยังพยายามจดจำทุกอย่างที่ได้ฟัง โรแลนด์จำต้องหยุดสอนสักครู่เพื่อให้เวลาคนทั้งสามย่อยเนื้อหาบทเรียน
เขาพยักหน้ายิ้มๆ ตอบคำถามของอันนา “แน่นอน แม้ว่าพวกมันจะหน้าตาเหมือนกันก็ตาม”
“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เข้าใจพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อพวกมันหน้าตาเหมือนกัน แล้วพวกเราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันเป็นก๊าซคนละชนิดกัน” คาร์เตอร์สงสัย
“ข้าจะพิสูจน์ให้พวกเจ้าดู”
โรแลนด์รู้ว่าหากอธิบายด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียว คนส่วนใหญ่คงมึนกับทฤษฎีที่ฟังดูลึกลับพวกนี้ เขาจึงตัดสินใจใช้การทดลองง่ายๆ มากระตุ้นความสนใจของทุกคน
เทียนหนึ่งเล่ม แก้วหนึ่งใบ อ่างไม้หนึ่งอ่าง น้ำปูนใสหนึ่งถ้วย...เขาเตรียมอุปกรณ์พวกนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้ว่าเวลานี้เนื้อแก้วจะออกสีน้ำตาลอ่อนๆ ไม่ใสเหมือนแก้วในโลกปัจจุบันก็ตาม แต่ก็ยังพอใช้แก้ขัดได้ เพราะอย่างไรเสียการทดลองง่ายๆ ครั้งนี้ก็ไม่จำเป็นต้องสังเกตกระบวนการเปลี่ยนแปลงอะไร
โรแลนด์เคยทำการทดลองก่อนหน้านี้แล้ว ผลการทดลองพิสูจน์ว่าแม้โลกนี้จะมีเวทมนตร์วิเศษมากมาย แต่กฎธรรมชาติอื่นๆ ยังคงเหมือนโลกปกติ เขาให้อันนาจุดเทียนแล้วตั้งไว้ในอ่างไม้
“การเผาไหม้ต้องอาศัยก๊าซชนิดหนึ่ง ก๊าซชนิดนี้มีความสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดอย่างแน่นแฟ้น หากพวกเราหยุดหายใจ พวกเราก็จะเป็นเหมือนเทียนเล่มนี้ ดูให้ดี” โรแลนด์นำแก้วมาครอบเทียน เปลวไฟกระตุกอยู่สองครั้งก่อนจะดับลงอย่างรวดเร็ว
“ก็มันใช้อากาศหมดแล้ว ฝ่าบาท ไม่แปลกสักนิด” หัวหน้าอัศวินพูดอย่างไม่เห็นด้วย “ไม่มีอากาศพวกเราก็ตายแน่นอน เช่นว่าตกลงไปในน้ำ”
นาน่าพยักหน้ารัว
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าคิดว่าในแก้วนี้ไม่มีอะไรเลยใช่หรือไม่” โรแลนด์ถามพลางเทน้ำปูนใสลงไปในอ่างไม้ ระดับน้ำค่อยๆ ไล่ระดับจากปากแก้วขึ้นมาหยุดที่กึ่งกลางแก้ว
การทดลองนี้ได้รับความนิยมมาก คุณครูชั้นประถมส่วนใหญ่นิยมใช้เป็นการทดลองพื้นฐานในวิชาการเรียนรู้ธรรมชาติ โรแลนด์ยังจำความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นการทดลองและการอธิบายของคุณครูที่โต๊ะบรรยายได้จนถึงทุกวันนี้ นั่นทำให้เขาเลือกเดินบนเส้นทางสายวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์อันไม่อาจหวนกลับนับแต่นั้น
เขายกมุมแก้วด้านหนึ่งขึ้นเล็กน้อย ฟองอากาศพลันมุดออกมาจากปากแก้วแล้วผุดขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
จากนั้น น้ำปูนใสแจ๋วก็เริ่มขุ่นน้อยๆ สารแขวนลอยสีขาวจำนวนหนึ่งแผ่กระจายออกมาจากปากแก้วอย่างช้าๆ
“หากในแก้วไม่มีอะไรเลย พวกเราคงไม่เห็นฟองอากาศและการเปลี่ยนแปลงที่ผิวน้ำ นั่นแสดงว่าในอากาศมีก๊าซสองชนิดเป็นอย่างน้อย ก๊าซที่ถูกใช้ในการเผาไหม้ไปนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอากาศ และอีกส่วนที่เหลือคือก๊าซที่เผาไหม้ไม่ได้ แม้ว่าก๊าซสองชนิดนี้จะไม่มีสีไม่มีกลิ่นเหมือนกัน แต่คุณสมบัติของพวกมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง”
“ดู...ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น” คาร์เตอร์คิดอยู่ครู่ใหญ่จึงเข้าใจความเชื่อมโยงกันระหว่างสองสิ่ง “แต่ว่ารู้เรื่องพวกนี้ไปมีประโยชน์อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“หากพวกเรามีก๊าซชนิดแรกก็จะทำให้เปลวไฟเผาไหม้ได้นานขึ้น ในทำนองเดียวกัน หากพวกเรามีก๊าซชนิดหลังก็จะดับเปลวไฟได้อย่างรวดเร็ว” อันนาโพล่งขึ้นมา
ฉลาดมาก โรแลนด์นึกชมในใจ แม้จะมีจุดผิดบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่เธอสามารถคิดไปถึงการแยกสารเพื่อใช้งานโดยอาศัยคุณสมบัติที่ต่างกันของก๊าซได้ ความคิดของเธออัจฉริยะมาก สำหรับคนที่ไม่เคยได้รับการศึกษาแบบยุคใหม่ในระบบใดๆ มาก่อน การคิดถึงจุดนี้ได้อย่างรวดเร็วแสดงให้เห็นว่าเธอมีตรรกะที่ดีกว่าคนทั่วไป...อย่างน้อยก็ดีกว่าหัวหน้าอัศวินของเขาเยอะ
“ไม่เลว มนุษย์เราเริ่มแตกต่างจากสัตว์อย่างชัดเจนก็ตอนที่รู้จักใช้ไฟ ซึ่งจุดเริ่มต้นก็เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น เช่นว่าฟ้าผ่าต้นไม้จนเกิดการลุกไหม้ หรือหินกระทบกันจนเกิดประกายไฟ หากไม่มีใครสังเกตสิ่งเหล่านี้ ไม่มีใครลองใช้ประโยชน์จากมัน พวกเราในตอนนี้ก็ยังคงเหมือนสัตว์” เขาอธิบายอย่างเป็นลำดับ “ข้าทำการทดลองนี้เพื่อให้พวกเจ้าเห็นว่า ความช่างสงสัยและการขบคิดคือแรงผลักดันที่ทำให้มนุษย์พัฒนา ธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ยังมีพลังที่ซ่อนอยู่เช่นนี้อีกมาก มันกำลังรอพวกเราเข้าไปค้นหาและนำมาใช้ประโยชน์”
พูดเสียยืดยาว คาร์เตอร์ก็ยังคงสีหน้ากึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ส่วนนาน่านั้นอยู่ในประเภทที่ฟังไม่เข้าใจแต่ก็ยังรู้สึกทึ่ง ดวงตาของเธอจับจ้องโรแลนด์ไม่กระพริบกะพริบ มีเพียงอันนาเท่านั้นที่ก้มหน้าลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไร
เอาเถอะ โรแลนด์ถอนใจ แนวคิดที่ใหม่เกินกว่าจะจับต้องคงทำให้ใครตื่นเต้นไม่ได้ มีแต่จะทำให้มึนงงเท่านั้น ระดับความคิดของพวกเขายังไม่สามารถเข้าใจความยิ่งใหญ่ของพลังเหล่านั้นได้ นอกเสียจากจะเอาของจริงมาวางตรงหน้า พวกเขาถึงจะรู้ว่าพลังที่ซ่อนอยู่ในธรรมชาตินั้นมหัศจรรย์ขนาดไหน
เวลานี้ กาน้ำที่แขวนอยู่เหนือเตาผิงส่งเสียงดังกึงกึง นั่นเป็นเสียงไอน้ำพุ่งชนฝากา
“โอ๊ะ น้ำเดือดแล้ว” อัศวินใช้ส้อมง่ามหยิบกาน้ำออกมา เสียงดังหยุดลงทันที เขาห่อด้ามจับด้วยผ้าขี้ริ้ว แล้วหิ้วกามาเติมน้ำใส่แก้วทุกคน
ดังเช่นตัวอย่างนี้ โรแลนด์ยื่นมือไปกุมแก้วไว้ สัมผัสอุณหภูมิที่ส่งผ่านผนังแก้วมา นับตั้งแต่วันแรกที่ไฟถูกนำมาใช้ประโยชน์ มันก็ได้แสดงหลักการของมันอย่างชัดเจนแล้ว ใครๆ ก็เคยเห็นและต้ม ‘น้ำเดือด’ ทั้งนั้น เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าไอน้ำเบาๆ นุ่มๆ ที่ลอยขึ้นมาไม่ขาดสายพวกนี้จะซุกซ่อนพลังอันน่าตกใจไว้
แหล่งกำลังขับเคลื่อนที่จะถูกมนุษย์นำมาใช้ประโยชน์ในอีกหลายร้อยปีนี้ ได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์มนุษยชาติไปอย่างสิ้นเชิงในระยะเวลาเพียงสั้นๆ แม้หลักการของมันจะไม่ซับซ้อน แต่เพราะติดปัญหาทางเทคโนโลยี มันจึงไม่ใช่ตัวเลือกอันดับแรกๆ ในการสร้างอาณาจักรของคนส่วนใหญ่ แต่ไม่ใช่สำหรับเขาไม่ใช่ เขาคิด ในโลกนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าแม่มดอยู่ การใช้พลังวิเศษมาต่อสู้เข่นฆ่ากันเป็นเพียงวิถีคนป่า...การใช้พลังวิเศษมาสร้างสิ่งใหม่ๆ และทดแทนสิ่งซึ่งไม่ก่อให้เกิดกระบวนการพัฒนาทางวัฒนธรรมต่างหากจึงจะเป็นวิธีใช้ที่ถูกต้อง
พวกเขาพูดคุยกันจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า หลังจากกินอาหารเย็นกับทุกคนแล้ว โรแลนด์ก็กลับห้องนอนตัวเอง
ในยุคนี้ยังไม่มีแสงสียามค่ำคืน หากไม่ทำกิจกรรมอย่างว่า ทุกคนก็เข้านอนกันเร็วมาก เขาเองยังเคยคิดจะใช้สิทธิพิเศษในการเป็นเจ้าชายเรียกสาวใช้สักคนมาให้ความอบอุ่น แต่แล้วก็หน้าบางเกินกว่าจะพูดออกไปได้
ทันทีเขาที่จุดไฟในห้องนอน เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากด้านหลัง จากนั้นจึงเป็นเสียงคนพูดดังตามมา “ช่างเป็นการบรรยายที่เปิดหูเปิดตาจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าชายจะทรงมีความรู้กว้างขวางถึงเพียงนี้”
เสียงนั้นเป็นเสียงของหญิงแปลกหน้า เหงื่อเย็นๆ ของโรแลนด์พลันผุดออกมา คนแปลกหน้าที่แอบเข้าห้องเขาได้โดยไม่มีใครรู้เห็นแบบนี้ ถ้าไม่ใช่นักฆ่าแล้วจะเป็นอะไร! เขารีบพุ่งไปที่ประตูทันที ทว่ายังไม่ทันแตะลูกบิดประตู กระแสลมเย็นๆ ก็พัดวูบผ่านข้างหูไป พอตั้งสติได้ เขาก็เห็นกริชเงินเล่มหนึ่งปักแน่นติดบานประตู ตัวกริชอยู่ห่างจากแก้มเขาเพียงความกว้างของนิ้วมือ
.......................................


บทที่ 18 ทูต (2จบ)
แม้จะแอบด่าในใจ แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องร่วมโต๊ะอาหารอยู่
บรรยากาศโต๊ะอาหารมื้อเย็นนับว่าดีพอสมควร แต่เพราะเจ้าชายไม่ได้พูดถึงแร่ เขาเลยไม่สะดวกพูดอะไรมาก
เมื่อสบโอกาสตอนที่เจ้าชายสั่งให้สาวใช้ไปนำของหวานเข้ามา เปโรจึงลองหยั่งเชิงดู “ฝ่าบาท ตามธรรมเนียมปฏิบัติแล้ว วันนี้ควรเป็นวันแลกเปลี่ยนแร่ แต่กระหม่อมกลับไม่เห็นแร่ใดๆ ในลานกองสินค้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์วางแท่งไม้เล็กๆ ในมือลงก่อนจะพยักหน้า “โชคไม่ดีเลย ก่อนหน้านี้เหมืองที่เนินเขาทิศเหนือเกิดถล่มน่ะ หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้คนของข้ากำลังเร่งฟื้นฟูการผลิตอยู่ แต่ยังเก็บกวาดพวกเศษหินที่ถล่มลงมาไม่เสร็จ ดูจากความคืบหน้าตอนนี้ กว่าจะเริ่มทำเหมืองได้อีกทีคงปีหน้า”
ถล่มหรือ เปโรอึ้งไปครู่หนึ่ง บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ ทว่าเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องโกหกเขา มิฉะนั้นเขาไปดูที่ีเนินเขาทิศเหนือด้วยตัวเองก็พิสูจน์ความจริงได้แล้ว การโกหกคำโตขนาดนี้มีแต่จะทำลายเกียรติตัวเองเปล่าๆ
“แล้ว....สองเดือนก่อนหน้านี้ล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“ขุดได้ไม่มากเท่าไร ถ้าทำตามธรรมเนียมที่ว่า ผลผลิตเพียงเท่านี้เลี้ยงปากท้องประชาชนข้าไม่ได้หรอก” โรแลนด์เน้นคำว่าธรรมเนียม “ท่านทูต ท่านคงจำเดือนแห่งปีศาจเมื่อสองปีก่อนได้กระมัง”
เปโรย่อมจำได้แน่นอน ฤดูหนาวอันโหดร้ายกินเวลานานถึงสี่เดือน ทำให้ชาวเมืองชายแดนเกือบร้อยละยี่สิบอดตาย สาเหตุมาจากการทุจริตของเจ้าหน้าที่เทศบาลเฟอร์เรโน ใช่ว่าภายในกลุ่มขุนนางจะไม่มีคนต่อต้าน บางคนยังถึงกับเรียกร้องให้ลงโทษเฟอร์เรโนด้วยซ้ำ ทว่าสุดท้ายแล้วเรื่องนี้ก็เงียบหายไป เพียงเพราะเขาเป็นสามีของลูกสาวคนรองของดยุค
พอได้ยินเจ้าชายพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เปโรก็เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
“ครั้งนี้เลวร้ายกว่าด้วยซ้ำ” โรแลนด์ถอนใจ “หากทำการค้าด้วยรูปแบบเดิมๆ เหมือนเมื่อก่อน ทางข้าคงแลกข้าวสาลีได้สำหรับสองเดือนเท่านั้น และประชาชนของข้าก็จะอยู่ได้ไม่พ้นฤดูหนาว ท่านทูต รูปแบบการค้าแบบเดิมๆ จะต้องถูกล้มเลิก”
เปโรอ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร เขาไม่ใช่นักการทูตมืออาชีพ พอได้ยินเหตุผลที่มีน้ำหนักแบบนี้ จึงไม่รู้จะเล่นประเด็นไหนต่อ ได้แต่ถ่วงเวลาออกไปก่อน “ฝ่าบาท กระหม่อมรู้สึกเสียใจต่อเหตุการณ์ดังกล่าวอย่างยิ่ง แต่คราวนี้จะไม่มีโศกนาฏกรรมเช่นนั้นเกิดขึ้นอีก กระหม่อมจะขอให้ทั้งหกตระกูลแจกจ่ายเสบียงสำหรับหนึ่งเดือนล่วงหน้าให้ก่อน หลังจากการผลิตแร่กลับมาเป็นปกติแล้ว ฝ่าบาทค่อยให้ประชาชนของฝ่าบาททยอยชำระคืนได้”
“แต่ถ้าข้าขายแร่ให้เมืองวิลโลว์แทน ทางข้าก็ไม่จำเป็นต้องทยอยชำระคืนอะไร”
“แต่....”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น” โรแลนด์ขัด “พวกเขายินดีใช้เงินซื้อแร่ และขณะเดียวกันก็ยินดีขายข้าวสาลี เนยแข็ง ขนมปัง น้ำผึ้งตามราคาตลาด....พวกเขาขายทุกอย่างที่สามารถใช้เงินซื้อได้ นอกจากนี้ ท่านทูต ต่อให้ท่านยินดีให้ทางข้าเบิกเสบียงสำหรับหนึ่งเดือนล่วงหน้า อีกห้าตระกูลที่เหลือจะเห็นด้วยกับท่านหรือ เท่าที่ข้ารู้มา ดยุคไรอันไม่ใช่คนที่จะบรรลุข้อตกลงอะไรง่ายๆ”
เปโรเงียบ เจ้าชายพูดถูกทุกประการ อย่างว่าแต่ห้าตระกูลที่เหลือเลย แม้แต่พ่อของเขาเองเขายังไม่แน่ใจเลยว่าจะเกลี้ยกล่อมได้สำเร็จ หากทางป้อมต้องการรักษาสิทธิ์ผูกขาดนี้ไว้ก็ต้องเปลี่ยนวิธีทำการค้า ทว่าเขาไม่มีอำนาจพอจะตัดสินใจได้ แม้ได้ชื่อว่าเป็นทูต แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่กระบอกเสียงเท่านั้น ดยุคคงไม่ต้องการให้ใครแอบทำข้อตกลงใดๆ กับเมืองชายแดนเป็นการส่วนตัว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ปกครองคนก่อนหรือเจ้าชายก็ตาม ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนคนมาที่นี่ทุกๆ ฤดูและทุกๆ ปี และคนพวกนี้ก็จะต้องไม่ใช่คนที่มีอำนาจในตระกูลด้วย
แต่ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องลองดู พอคิดถึงตรงนี้ เปโรก็แบไพ่ใบสุดท้ายออกมา “ร้อยละสามสิบ” เขาชูนิ้วสามนิ้ว “ทางป้อมจะรับซื้อแร่และพลอยดิบด้วยราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาดร้อยละสามสิบ กระหม่อมคิดว่าราคานี้น่าจะสูงกว่าราคาเสนอของเมืองวิลโลว์กระมัง ฝ่าบาท”
โรแลนด์แบมือ “สูงกว่าจริงๆ แต่ก็ปัญหาเดิมๆ ข้อเสนอของเจ้าจะได้รับความเห็นชอบจากทั้งหกตระกูลหรือ”
“พรุ่งนี้กระหม่อมจะเดินทางกลับป้อมปราการลองซอง หลังจากตกลงกันได้แล้ว กระหม่อมจะนำสัญญาฉบับใหม่มาที่นี่”
“แต่ประชาชนของข้ารอนานขนาดนั้นไม่ไหว ท่านคงรู้ว่าการตกลงกันในหมู่ขุนนางมักกินเวลานานเสมอ”
“ฝ่าบาท การให้ความร่วมมือกับป้อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับฝ่าบาทและประชาชนของฝ่าบาท เมืองวิลโลว์อยู่ไกลเกินไปมาก แม้ว่าพวกฝ่าบาทสามารถไปหลบเดือนแห่งปีศาจที่นั่นได้ก็ตาม” เปโรพูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกลำคอแห้งผาก “แต่ว่าระหว่างทางอาจเกิด....อุบัติเหตุได้ง่าย”
สวรรค์ ให้ตายเถอะ นี่ข้ากำลังทำอะไรอยู่ ใจเขาเต้นตุ้บๆ ข้ากำลังข่มขู่เจ้าชายหรือนี่
“ฮ่าๆๆ” โรแลนด์ไม่ได้โมโหเดือดดาลอย่างที่คิด แต่กลับหัวเราะร่วน “ท่านทูต ดูเหมือนท่านจะเข้าใจอะไรผิดไปกระมัง ข้าไม่ได้คิดจะไปเมืองวิลโลว์เลย”
“ความหมายของฝ่าบาทคือ....”
“แน่นอนว่าข้าก็ไม่ได้คิดจะไปป้อมปราการลองซองเช่นกัน” โรแลนด์สังเกตอีกฝ่ายด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น”
เปโรสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
โชคดีที่เจ้าชายไม่ปล่อยให้ความเงียบประหลาดนี้คงอยู่นาน เขาอธิบายเพิ่มว่า “ข้าจะอยู่ที่เมืองชายแดนตลอดฤดูหนาวนี้ เมืองชายแดนจะเป็นพรมแดนใหม่ของอาณาจักรเกรย์คาสเซิล ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้ สหายข้า ข้าไม่ได้พูดจาเหลวไหล ประเดี๋ยวข้าพาท่านไปดูกำแพงเมืองที่ข้าเพิ่งสร้างก็ได้ อยู่ที่เนินเขาทิศเหนือนี่เอง”
“กำแพง....เมืองหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่ กำแพงหินที่เชื่อมระหว่างเนินเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดง สูงสิบสองฟุต กว้างสี่ฟุต เมื่อมีกำแพงเมืองแล้ว พวกเราก็อยู่รับมือกับสัตว์อสูรที่เมืองชายแดนได้”
เปโรรู้สึกเหมือนสมองตัวเองเริ่มใช้งานไม่ได้แล้ว ตอนที่ทูตคนก่อนกลับไปไม่เห็นพูดอะไรเกี่ยวกับกำแพงเมืองสักคำ ไม่สิ ตอนนั้นผู้ปกครองเมืองชายแดนยังเป็นคนของทางป้อมอยู่ จะสร้างกำแพงด้วยกำลังคนที่จำกัดได้อย่างไร หรือพูดอีกอย่างคือ เจ้าชายเริ่มสร้างกำแพงเมืองตั้งแต่มาที่นี่อย่างนั้นหรือ แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น จากวันนั้นถึงวันนี้ก็เพิ่งสามเดือนเท่านั้น เวลาเพียงเท่านี้จะสร้างอะไรได้
ช้าก่อน....เมื่อครู่นี้เจ้าชายพูดว่าอะไรนะ สูงสิบสองฟุต กว้างสี่ฟุต มิหนำซ้ำยังเชื่อมระหว่างเนินเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดงด้วยอย่างนั้นหรือ เปโรนึกคำนวณในใจ กำแพงขนาดเท่านี้ต้องใช้เวลาก่อสร้างหลายปี เขาไม่มีช่างหินมาช่วยตัดหินมากมายขนาดนั้น! เมืองชายแดนไม่ใช่เกรย์คาสเซิล คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นพวกใช้แรงงานทั้งนั้น
โรแลนด์ไม่รอให้เขาย่อยข้อมูลนี้ แต่กลับสร้างความตื่นตระหนกให้เขาต่อทันทีด้วยคำพูดถัดมา
“ส่วนเรื่องการขายแร่นั้น นับตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป ข้ายินดีลดราคาให้พวกท่านถึงร้อยละห้าสิบ ท่านทูต แต่ข้าคงไม่ได้ขายแร่ทั้งหมดให้แก่ป้อมปราการลองซอง เพราะพวกท่านคงไม่ได้ต้องการแร่มากมายขนาดนั้น ข้าว่าหากเทียบกับแร่ดิบที่ด้อยค่าแล้ว พวกท่านน่าจะชอบผลิตภัณฑ์โลหะอย่างพวกเสียมหรือพลั่วมากกว่า” พอพูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดเล็กน้อย คล้ายกับจะรอให้เปโรทำความเข้าใจความหมายแฝงในถ้อยคำเหล่านั้นก่อน “ส่วนพลอยดิบพวกนั้นข้าจะขายในรูปแบบการประมูล คนที่ให้ราคาสูงสุดจะเป็นคนได้ไป แม้ว่าใจจริงข้าอยากจะเจียระไนเพื่อเพิ่มมูลค่าก่อนก็ตาม แต่เสียดายที่เมืองชายแดนยังไม่มีศักยภาพขนาดนั้น”
แต่มีศักยภาพจะสร้างกำแพงเมืองให้เสร็จภายในเวลาไม่กี่เดือนนี่นะ เปโรตะโกนอยู่ในใจ แล้วคำว่าไม่ต้องการแร่มากมายขนาดนั้นหมายความว่าอย่างไร ผลผลิตของเหมืองในแต่ละปีมีมูลค่าเพียงหนึ่งพันเหรียญทองเท่านั้น ต่อให้เพิ่มปริมาณการผลิตได้จริง อย่างมากที่สุดก็เพิ่มขึ้นมาอีกเท่า เงินสองพันเหรียญทองนี้ทางป้อมจะไม่มีปัญญาจ่ายเชียวหรือ โอหังเกินไปหน่อยแล้วมั้ง
เขาพยายามสะกดกลั้นโทสะในใจเพื่อรักษามารยาทสุดท้ายสุดกำลัง “สิ่งที่ฝ่าบาทตรัสมากระหม่อมจะจดจำไว้ กระหม่อมกลับถึงป้อมเมื่อไรจะรีบเรียกประชุมหกตระกูลทันที เพียงแต่ กำแพงเมืองที่ฝ่าบาทตรัสถึงนั้น....กระหม่อมขอไปดูได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ย่อมได้แน่นอน” โรแลนด์หัวเราะ “แต่ท่านไม่ต้องรีบนักก็ได้ กินขนมพื้นเมืองพวกนี้เสร็จแล้วค่อยไปก็ยังไม่สายกระมัง ท่านทูต”
........................................