"หือ? เจ้าลำบากใจหรือ" ฉีเฟยหลงหรี่ดวงตาคมดุจเหยี่ยวมองหญิงสาวอย่างสนใจ รูปโฉมจัดว่างดงาม แต่ถ้าเทียบกับสนมนางในในวังก็ถือว่ายังด้อยอยู่เล็กน้อย เพียงแต่ดวงตากลมโตของนางช่างกระจ่างใสดั่งดวงดาราที่ส่องสว่างยามราตรี วาจากล้าหาญไม่หวั่นเกรงสิ่งใดดุจชายชาตินักรบนั่นช่างถูกใจนัก
 เดิมทีฉีเฟยหลงมีกำหนดการเดินทางมาเยือนสกุลชิงในอีกสามวันด้วยเรื่องสี่สัตว์ในตำนาน เพื่อถวายแด่ฉีเฉินหลงฮ่องเต้ในวันคล้ายวันพระราชสมภพนับจากนี้อีกสี่สิบห้าวันตามคำทำนายของโหราจารย์ ซึ่งเสนาบดีหานหนิงเฉิงเป็นผู้กราบทูลเสนอให้สกุลชิงรับงานนี้
 คราแรกที่ได้รับพระบัญชา ฉีเฟยหลงรู้สึกหนักใจและเห็นใจสกุลชิงยิ่งนัก หากภารกิจครั้งนี้ล้มเหลว ความน่าเชื่อถือของตนอาจลดลงสักส่วน แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของคนสกุลชิงแล้ว เรื่องนี้นับเป็นอันใดได้ มิน่า อาเหวินถึงได้ร้อนรนนัก สู้อุตส่าห์รับปากว่าจะช่วยทูลขออภัยโทษให้ก็ยังไม่คลายใจ ถึงขนาดกับขอตามมาช่วยนางอีกแรง
 แต่ทุกอย่างกลับพลิกผัน เช้าวันต่อมาหลังจากส่งสารไปสกุลชิง เพียงชั่วข้ามคืน ฉีเฟยหลงกลับได้รับรายงานอันชวนให้ตื่นตะลึงว่า สกุลชิงได้เสือขาวมาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว จึงรีบเดินทางมาเพื่อพิสูจน์ความจริง
 "หม่อมฉันมิกล้า เพียงรู้สึกแปลกใจเพคะ" ชิงหลินเงยหน้ามองฉีเฟยหลงแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงต่ำ
 "แปลกใจ? คิดว่าเราหยอกเจ้าเล่น"
 "เอ่อ..." น้ำเสียงที่เข้มขึ้นทำเอาชิงหลินใจเสียจนไม่กล้าพูดว่าไม่อยากให้เขาไป เพราะถ้าองค์รัชทายาทมีอันตราย นางและครอบครัวคงโดนลงอาญาเป็นแน่
 "ทูลองค์รัชทายาท นางเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของพระองค์เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินช่วยตอบแทนคู่หมาย
 "เอาเถิด เราแค่หยอกเล่น แล้วจะไปตามหาอาชาสวรรค์ทั้งสามตัวที่ใด คงไม่ใช่เผ่าซงหนู?" ฉีเฟยหลงคาดเดา เพราะเผ่าซงหนูอยู่แถบชายแดนซึ่งเป็นทุ่งราบกว้างใหญ่ ใช้ม้าเป็นพาหนะในการเดินทางและมีม้าพันธุ์ดีมากมายหลายสายพันธุ์ ซ้ำยังเคยนำอาชาสวรรค์มาเป็นเครื่องบรรณาการด้วย ที่สำคัญยังเป็นพันธมิตรที่ดีของแคว้นฉี
 เพียงแต่ระยะทางและเวลานับเป็นอุปสรรคยิ่งใหญ่ในการทำภารกิจนี้ ด้วยระยะทางนับพันลี้ แม้จะควบม้าโดยไม่หยุดพัก ไปกลับคงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งเดือน ไหนจะต้องตามหาอาชาสวรรค์ซึ่งนับว่ามีความยากระดับสูงพอๆ กับงมเข็มในแม่น้ำเลยทีเดียว เช่นนี้ความหวังที่งานจะสำเร็จคงริบหรี่ ดั่งเทียนแห่งความหวังที่สว่างไสวค่อยๆ หรี่แสงลงไปเรื่อยๆ
 มู่หลิ่งเหวินเหลือบมองซีกหน้าคู่หมายของตนด้วยความเป็นห่วง และวิตกกังวลเรื่องนี้มากพอควร ด้วยภารกิจครั้งนี้ยากในระดับที่ตนก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะทำได้สำเร็จ
 วันรุ่งขึ้นยามเฉิน
 ช่างเป็นเช้าที่อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆบดบัง เหมาะแก่การเดินทางยิ่งนัก การตามหาอาชาสวรรค์ครานี้มีผู้ร่วมทางทั้งสิ้นรวมยี่สิบคนจากสามกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มขององค์รัชทายาทฉีเฟยหลงพร้อมองครักษ์แปดนาย กลุ่มที่สองคือกลุ่มของมู่หลิ่งเหวินพร้อมองครักษ์สี่นาย และกลุ่มของชิงหลินพร้อมผู้ติดตามชุดเดิมห้าคน
 ชิงหลินค่อนข้างลำบากใจกับการเดินทางครั้งนี้ เพราะจากข้อสรุปแผนการเมื่อวานที่ให้แบ่งกำลังออกเป็นสองกลุ่ม องครักษ์ของมู่หลิ่งเหวินติดตามคุ้มกันองค์รัชทายาท ส่วนตัวมู่หลิ่งเหวินขอไปกับกลุ่มของนาง ซึ่งนางไม่อาจปฏิเสธได้เพราะอย่างไรเขาก็ยังเป็นคู่หมาย
 ความลำบากใจต่อมาก็คือเจ้าฟานฟานตัวดี พอได้ยินว่านางจะไม่พามันไปด้วยก็อดน้ำอดอาหารประท้วง เกาะติดนางแจไม่ยอมห่าง ส่งสายตาออดอ้อนจนนางใจอ่อนต้องพามันไปด้วย ไม่อย่างนั้นกว่าจะกลับมา มีหวังมันอาจไปเที่ยวหาท่านยมแล้วก็เป็นได้
 ร่างเล็กมองเจ้าฟานฟานที่ใช้เท้าหน้าเกาะขอบห่อผ้า โผล่หัวออกมาร้องแง้วๆ เอียงคอมองคล้ายกำลังออดอ้อนเอาใจที่ยอมพามันมาด้วย ดวงตาเล็กๆ สีเทาของมันมีภาพใบหน้าจิ้มลิ้มส่งยิ้มหวานสะท้อนอยู่ มันรับรู้ได้ทันทีว่านางให้อภัยแล้ว แม้จะยังพูดไม่ได้ แต่มันก็รับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ
 ภูเขาที่อยู่เบื้องหลังคอกสัตว์สกุลชิงคือจุดหมายของภารกิจครั้งนี้ ครั้งแรกที่ได้ยิน ทุกคนต่างพากันอึ้งระคนประหลาดใจ ฉีเฟยหลงถึงกับหัวเราะออกมาดังลั่น ชิงหยวนขมวดคิ้วรูปดาบพร้อมกับลูบเคราตัวเองช้าๆ มู่หลิ่งเหวินเพียงมองคู่หมายนิ่งไร้อารมณ์ใดๆ
 ผ่านไปครู่ใหญ่ฉีเฟยหลงจึงหยุดหัวเราะแล้วกระแอมออกมา เมื่อสบกับดวงตากลมโตที่ดูจริงจัง จึงสั่งให้นางอธิบายต่อ
 "หลับสบายดีหรือ"
 ชิงหลินสะดุ้งก่อนจะเงยหน้ามองที่มาของเสียง ก็พบกับร่างสูงในชุดสีน้ำเงินเข้ม คาดเข็มขัดหนังสีดำ สวมรองเท้าหนังสีเดียวกัน เหน็บดาบยาวที่เอวดูทะมัดทะแมงและสง่าผ่าเผย ไล่ขึ้นมาคือใบหน้าหล่อเหลาชวนตะลึงยิ่งนัก คิ้วเข้มยาว ดวงตาคมทรงเสน่ห์น่าหลงใหล จมูกโด่งรับกับริมฝีปากแดงเรื่อ ช่างเป็นบุรุษที่หล่อเหลาเกินบรรยายจริงๆ
 "หลงเสน่ห์ข้าแล้ว?" มู่หลิ่งเหวินหยอกเมื่อเห็นนางมองสำรวจเขาอยู่นาน
 "ขะ...ข้าเปล่า ท่านอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยเจ้าค่ะ" นางรีบปฏิเสธตะกุกตะกัก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อเชิดขึ้นอย่างอวดดี ทั้งยังกลอกตาไปทางอื่นไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ
 "หึๆ แล้วเหตุใดไม่สบตาข้า หากเจ้าไม่ได้เป็นเช่นที่ข้ากล่าว" เขาแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้
 "ฮึ! ข้าหรือจะ..." คำพูดถูกกลืนลงคอไปทันทีเมื่อได้สบกับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่จ้องมองมา มันช่างแพรวพราวและเต็มไปด้วยเสน่ห์จนนางไม่อาจละสายตาได้
 ชิงหยวนหยุดมองภาพหนุ่มสาวหยอกล้อกันหน้าคอกเจ้าไป๋เสวี่ย ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอย่างพึงใจ หวนนึกถึงเหตุการณ์ยามราตรีที่ผ่านมา เมื่อการปรึกษาหารือเสร็จสิ้นลงก็ล่วงเข้ายามไฮ่จึงได้แยกย้ายไปพักผ่อน
 "ท่านลุง ข้า...อยากขอโอกาสจากท่าน" มู่หลิ่งเหวินคุกเข่าลงเบื้องหน้าชิงหยวน พลางกล่าวด้วยเสียงที่ดังพอสมควร
 "ไฮ้! รีบลุกขึ้นเร็วเข้าหลานชาย หากใครมาเห็นเข้าลุงคงถูกโบยเป็นแน่" ชิงหยวนรีบเข้ามาประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แต่แม่ทัพหนุ่มกลับขืนตัวนั่งคุกเข่านิ่งไม่ยอมขยับ เห็นดังนั้นชิงหยวนก็ได้แต่ถอนใจพลางกล่าว "เจ้าจะขอโอกาสจากลุง? เรื่องอันใดหรือ"
 "เรื่องหลินเอ๋อร์ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงและสายตามุ่งมั่นไร้ความลังเล
 "หลินเอ๋อร์? ทำไมหรือ" ชิงหยวนจ้องเข้าไปในดวงตาชายหนุ่มคล้ายจะมองหาความจริงบางอย่าง
 "คือว่า..."
 "นายท่าน ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วขอรับ" เสียงบ่าวชายคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ผู้เป็นนายหลุดจากภวังค์ ก่อนจะเปล่งเสียงรับคำแล้วเดินเข้าไปหาหนุ่มสาวทั้งสอง
 ชิงหยวนพร้อมด้วยชิงฮูหยินยืนมองส่งขบวนตามหาอาชาสวรรค์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ด้วยจุดหมายอยู่ใกล้เพียงคอกสัตว์กั้น แต่ด้วยพื้นที่ทางเข้าไปในภูเขามีหลายเส้นทาง ไม่อาจนำม้าเข้าไปได้ ต้องทิ้งม้าไว้ที่แนวเขตชายป่า โดยมีเวรยามคอยเฝ้าในจุดพักม้าทั้งสองจุดอย่างเข้มงวด
 ชิงหลินสะพายเจ้าฟานฟานน้อย มองภูเขาสามลูกที่เป็นกำแพงธรรมชาติที่โอบล้อมคอกสัตว์ไว้ทั้งสามด้านด้วยสายตาเป็นกังวล
 "กลัวหรือ" เห็นคู่หมายยืนนิ่ง มู่หลิ่งเหวินจึงเอ่ยถาม
 "นิดหน่อยเจ้าค่ะ เพราะนี่เป็นครั้งแรก" หญิงสาวยอมรับออกมาตรงๆ
 "เอ๊ะ มิใช่คุณหนูเคยเข้าไปสำรวจมาแล้วหรือขอรับ ถ้านี่เป็นหนแรก แล้วแผนที่แผ่นนี้..." หนึ่งในสี่ผู้ติดตามเอ่ยถามด้วยความสงสัย สีหน้าซีดลงเล็กน้อย
 "คุณหนู ท่านกำลังล้อพวกเราเล่นใช่หรือไม่" ผู้ติดตามอีกคนถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ
 "..."
 มู่หลิ่งเหวินกับเฟิ่งอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองนางอย่างโง่งม แล้วที่นางอธิบายให้เห็นภาพชัดเจนเมื่อคืนวาน จะให้พวกเขาเข้าใจอย่างไร
 เห็นท่าทางของพวกเขาแล้วจึงหันไปถามคู่หมายเพราะเป็นผู้มีอำนาจที่สุดในกลุ่มยามนี้ "พี่เหวิน ท่านเชื่อใจข้าหรือไม่"
 "แน่นอน ออกเดินทางเถิด" มู่หลิ่งเหวินสบตาคู่หมายแล้วกุมมือเรียวนุ่มนิ่มเดินไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่
 เฟิ่งอิงมองภาพนั้นด้วยความปวดใจ ส่วนผู้ติดตามทั้งสี่เพียงมองหน้ากันแล้วทำไม่รู้ไม่ชี้
 ป่าแห่งนี้มีสภาพเป็นป่าดิบเขา หรือเรียกอีกชื่อว่าป่าเมฆ ด้วยมีเมฆหมอกปกคลุมยอดเขาแทบทั้งปี ต้นไม้สูงเสียดฟ้าเบียดเสียดและลดหลั่นกันเป็นชั้นๆ ปกคลุมตามสันเขาและยอดเขา
 ชิงหลินสังเกตว่าต้นไม้ที่นี่มีลำต้นเล็กกว่าต้นไม้ที่ป่าอาถรรพ์ แต่กลับสูงกว่ามาก
 "เดินระวังด้วย" มู่หลิ่งเหวินเอ่ยเตือนเสียงเข้ม เมื่อเห็นนางมองไปทั่ว ขาดความระมัดระวัง ฝ่ามือหนากระชับมือเล็กนุ่มนิ่มให้แน่นขึ้น
 "ข้ารู้แล้ว ปล่อยมือเถิด ท่านจับมือข้าไว้แบบนี้ข้าเดินไม่ถนัดเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวกับเขาเบาๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมปล่อยแต่โดยดี
 "แง้วๆ แง้วๆ" จู่ๆ เจ้าฟานฟานก็ร้องออกมา สองเท้าหน้าตะกุยห่อผ้า ดิ้นขลุกขลักๆ จนนางต้องก้มมองมันที่อยู่ในห่อผ้าอย่างสงสัย
 ทันใดนั้นสิ่งมีชีวิตนับสิบก็พุ่งเข้ามาตรงจุดที่พวกนางยืนอยู่อย่างประสงค์ร้าย
 "คุ้มกันท่านแม่ทัพและคุณหนู!"
 สิ้นคำสั่งของเฟิ่งอิง หน่วยคุ้มกันร่างสูงใหญ่กำยำทั้งสี่คนก็เคลื่อนกายเข้ามายืนโอบล้อมทั้งสองไว้ทั้งสี่ทิศอย่างรวดเร็ว ดาบยาวในมือถูกชักออกมาจากฝักพร้อมรับมือ สายตาแน่แน่วมุ่งมั่นไม่หวาดกลัวสิ่งใด
 ดวงตาคมเรียวดุของเฟิ่งอิงกวาดมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แสงสว่างถูกบดบังด้วยต้นไม้สูงจนเหมือนยามพลบค่ำ ทำให้ประสิทธิภาพในการมองเห็นลดลงทั้งที่เข้ามาได้เพียงหนึ่งชั่วยาม พื้นดินปกคลุมด้วยพืชต้นเล็กๆ คล้ายตะไคร่น้ำจึงค่อนข้างลื่น ต้องเพิ่มความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
 "แง้วๆ แง้วๆ"
 ชิงหลินมัวแต่สนใจพฤติกรรมแปลกๆ ของเจ้าพยัคฆ์น้อย จึงไม่รู้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา นางยกตัวมันขึ้นมาในระดับสายตา พยายามสื่อสารกับมัน
 เมื่อเห็นมันตะกุยเท้าไปมาจึงลดแขนที่อุ้มมันลง จนได้เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่สูงเทียมอก สัตว์กินเนื้อที่ชอบออกหาอาหารในยามกลางคืน ปีนป่ายต้นไม้ได้ ลำตัวยาวกว่าสองเมตร ขนสีเหลืองอมส้ม มีสีดำพาดผ่านตลอดทั้งตัว กำลังจ้องนางอยู่
 หญิงสาวตัวแข็งทื่อในบัดดล ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้ ดวงตาสีเหลืองคล้ายมีมนตร์สะกดจนไม่อาจหลบสายตาจากมันได้ ความกลัวเกาะกินใจจนเผลอปล่อยเจ้าฟานฟานน้อยหล่นลงบนพื้น
 "เราพลาดท่าหลงเข้ามาในถิ่นของพยัคฆ์เสียแล้ว" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเคร่งเครียด พลางกำดาบยาวในมือมั่น แขนซ้ายวาดไปข้างหลังเพื่อคุ้มครองคู่หมายที่เหมือนจะขาดสติไปแล้ว พยัคฆ์ที่รักสันโดษ เหตุใดจึงมาอยู่รวมกันเป็นฝูงเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ผิดธรรมชาติยิ่ง
 "นะ...นี่มัน สวรรค์! มากมายเพียงนี้เชียวหรือ" หนึ่งในสี่หน่วยคุ้มกันอุทานออกมาเบาๆ ใบหน้าเข้มดุซีดเผือด เมื่อพยัคฆ์ตัวใหญ่หลายตัวค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา พวกมันส่งเสียงคำรามข่มขวัญศัตรู ตั้งท่ารอคำสั่งโจมตีจากจ่าฝูงที่จับจ้องชิงหลินอยู่ ตัวเดียวก็นับว่าแย่แล้ว แต่นี่มากันเป็นฝูง งานนี้นับว่าหินทีเดียว
 "สิบตัวพอดีขอรับท่านแม่ทัพ ดูเหมือนเจ้าตัวข้างหน้าจะเป็นจ่าฝูง" เฟิ่งอิงรายงานเสียงเบาหวิวจนคล้ายจะเป็นเสียงลม พลางเหลือบมองชิงหลินแวบหนึ่ง
 มู่หลิ่งเหวินแผ่จิตสังหารเข้มข้นใส่พยัคฆ์จ่าฝูงจนมันชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็คำรามเสียงดังลั่นจนเกิดเสียงสะท้อนไปทั่วป่าเพื่อตอบกลับแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว
 "แง้วๆ แง้วๆ ฮื่อออ" เจ้าฟานฟานน้อยเห็นท่าไม่ดี จึงพาร่างเล็กจ้อยสีขาวคาดดำของมันมายืนขวางชายหนุ่มกับพยัคฆ์ตัวใหญ่กว่ามันสิบเท่าอย่างกล้าหาญ เงยหัวเล็กๆ กลมๆ ของมันขึ้น จากนั้นก็ส่งเสียงร้องคล้ายขู่ไปยังพยัคฆ์ใหญ่หลายครั้ง
 เจ้าพยัคฆ์จ่าฝูงเอียงหัวมองลูกพยัคฆ์ขาวแล้วคำรามขู่กลับไป แต่เจ้าลูกพยัคฆ์ขาวไม่ถอยหนี สี่ขายืนจังก้าแน่วแน่ ร้องแง้วๆ โต้กลับอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน
 ฝ่ายชิงหลินเมื่อได้สติ ก็ต้องตกใจที่ในอ้อมแขนปราศจากเจ้าฟานฟานน้อย ครั้นพอได้เห็นภาพเจ้าพยัคฆ์ใหญ่กำลังย่างสามขุมมาที่เจ้าฟานฟานน้อยของนาง อารามตกใจบวกกับความเป็นห่วงจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ ร่างเล็กรีบพุ่งตัวไปหาฟานฟานแล้วอุ้มมันขึ้นมาแนบอกนุ่ม
 "หลินเอ๋อร์ / คุณหนู" มู่หลิ่งเหวินกับเฟิ่งอิงร้องเรียกนางขึ้นมาพร้อมกัน
 "ฟานฟาน ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ" เสียงแรกของทั้งสองไม่เข้าหูนางเลยสักนิด นางเอาแต่ปลอบเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ท่ามกลางใจที่เต้นระทึกของบุรุษทั้งหก
 "แง้วๆ" เจ้าฟานฟานน้อยร้อง ยกเท้าหน้าทั้งสองตะกุยอากาศ ตากลมเล็กสีเทามองเจ้าพยัคฆ์ใหญ่
 "อะไร ต้องการจะบอกอะไรข้าหรือ"
 "ปะ...ปู้ด ดะ...ด้าย .ปู้ด...ด้าย" ด้วยความพยายามในที่สุดเจ้าลูกพยัคฆ์ขาวก็พูดคำแรกออกมาได้
 "หือ? ปู้ดด้าย?...เจ้าหมายถึง...พูดได้?...จริงด้วย ข้าพูดกับสัตว์ได้นี่นา อา...ขอโทษนะฟานฟาน มัวแต่กลัวเลยลืมเสียสนิทเลย" นางเกาแก้มตัวเองพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ
 "หลินเอ๋อร์!" มู่หลิ่งเหวินขยับร่างสูงจะเข้ามาช่วย แต่ถูกเฟิ่งอิงคว้ามือไว้ก่อน แม่ทัพหนุ่มหันขวับไปมองเฟิ่งอิงอย่างเดือดดาล แต่กลับเห็นเฟิ่งอิงส่ายหน้า
 "ท่านแม่ทัพโปรดรอสักครู่ หากคุณหนูเป็นอันตราย ข้ายินดีมอบศีรษะนี้ให้ท่าน" เฟิ่งอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
 มู่หลิ่งเหวินไม่ได้กล่าวตอบ พลางสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจอย่างมาก ดูเหมือนบุรุษผู้นี้จะรู้เรื่องของนางมากกว่าจะเป็นเพียงผู้คุ้มกันธรรมดา ย่ามันเถิด!
 "เอ่อ...สะ...สวัสดี ข้าชื่อชิงหลิน เจ้าชื่ออะไรหรือ" ชิงหลินส่งเสียงทักทายพยัคฆ์จ่าฝูงด้วยภาษาของมัน ที่บัดนี้สมาชิกในฝูงนำร่างอันใหญ่โตกลับมาอยู่ด้านหลังของจ่าฝูง เหลือเพียงสองตัวที่นอนราบกับพื้น สายตาจับจ้องพวกนางอยู่ด้านหลัง
 "ไม่เกี่ยวกับเจ้า มนุษย์เช่นเจ้าเข้ามาทำอันใดที่นี่" พยัคฆ์จ่าฝูงเอ่ยถาม น้ำเสียงของมันบ่งชัดว่าไม่พอใจ
 "พวกเรามาตามหาอาชาสวรรค์สีทอง"
 "แล้วเหตุใดจึงไม่ใช้เส้นทางอื่น" มันสวนกลับทันที
 "ก็เส้นทางนี้ใกล้ที่สุด"
 "ใกล้ไกลนั่นเป็นเรื่องของเจ้า ข้าสนแค่พวกเจ้าบุกรุกเข้ามาในถิ่นของข้า แล้วจะให้ปล่อยไปง่ายๆ เช่นนั้นหรือ!"
 "แล้ว..." ชิงหลินพูดยังไม่ทันขาดคำ ลูกธนูไม้หัวเหล็กแหลมลึกลับก็พุ่งตรงไปยังร่างของเสือตัวหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง ลูกธนูทะลุเข้ากลางลำตัวอย่างแม่นยำ ทำให้มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เกิดความโกลาหลขึ้นทันที พยัคฆ์จ่าฝูงคำรามลั่น ด้วยคิดว่ากลุ่มของชิงหลินโจมตีมัน พวกมันพุ่งเข้าใส่คนทั้งเจ็ดด้วยความโกรธแค้น จนกลุ่มของนางกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทาง
 มู่หลิ่งเหวินรีบเข้ามารวบเอวของคู่หมายที่นำเจ้าฟานฟานน้อยใส่ห่อผ้ายังไม่ทันเรียบร้อยดีไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาท่าเท้าท่องเหยียบเมฆาทะยานออกจากดงศัตรูได้ทันท่วงที แล้วพุ่งขึ้นสู่เบื้องสูงจนโผล่พ้นออกมาจากแนวกำแพงธรรมชาติ
 ท่ามกลางเมฆหมอกที่ปกคลุมเหนือภูเขา นางรู้สึกเย็นสบายจนลืมไปว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษรูปงามที่สุดในแคว้น
 มู่หลิ่งเหวินกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดร่างแกร่งมากยิ่งขึ้น จนนางต้องใช้มือน้อยยันหน้าอกเขาไว้เพื่อให้มีช่องว่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหวังต่อว่าเขา จึงได้สบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่มองนางอยู่ เล่นเอานางพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
 "เอ่อ...พี่เหวิน ขะ...ข้ากลัวความสูงเจ้าค่ะ" ชิงหลินตัดใจบอกเขาด้วยเสียงสั่นเครือ เมื่อเห็นว่ากำลังลอยอยู่กลางอากาศและพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะลงพื้นเสียที
 มู่หลิ่งเหวินไม่ได้กล่าวตอบ คว้ามือเรียวขาวของคู่หมายให้โอบกอดตนไว้ พร้อมกระชับร่างของนางจนใบหน้าจิ้มลิ้มซบแนบกับอกแกร่งของตนมากกว่าเดิม
 ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ร่างทั้งสองก็ลงสู่พื้นดินอย่างนุ่มนวล ชิงหลินรีบผละออกมาจากอกแกร่ง ทำทีเป็นมองสำรวจรอบๆ ตัว บริเวณที่นางยืนอยู่นี้เป็นทุ่งราบกว้างขนาดสองสามไร่ซึ่งอยู่ระหว่างภูเขาสองลูก
 ครืน...ครืน...ซ่า...
 จู่ๆ ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างแรง มู่หลิ่งเหวินคว้ามือเล็กวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปหลบใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ทันที
 "ใช้ผ้าเช็ดหน้านี่เถิด" มู่หลิ่งเหวินเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่อยู่ในเสื้อส่งให้นาง
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้? ของข้านี่เจ้าคะ!" นางพลิกผ้าเช็ดหน้าพร้อมส่งสายตาถาม
 ร่างสูงชะงักอึ้งไปเล็กน้อยที่ถูกจับได้ ก่อนจะหันซ้ายหันขวา "ตรงนั้นมีถ้ำ ไปที่นั่นเถิด" ว่าแล้วก็เดินนำลิ่วๆ ทิ้งให้นางยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งตามไป
 ภายในถ้ำเล็กๆ มู่หลิ่งเหวินก่อกองไฟขึ้นบรรเทาความหนาวเย็นและป้องกันสัตว์อันตราย พอเงยหน้าจากกองไฟก็สบเข้ากับตากลมโตที่จ้องมองตนอยู่ ก็ให้รู้สึกปั่นป่วนใจขึ้นมา ได้แต่หวังว่านางจะปล่อยผ่านเรื่องราวเล็กน้อยอย่างเรื่องที่มาของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น
 "พี่เหวิน ผ้าเช็ดหน้าของข้าไปอยู่ที่ท่านได้อย่างไรเจ้าคะ" ไหนเลยที่นางจะยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ
 "เป็นเจ้าที่มอบให้ข้า" ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง
 "เอ๋? ข้ามอบให้ท่าน? เมื่อใดกัน เหตุใดข้าจึงจำไม่ได้" หญิงสาวจ้องเขาเขม็ง หมั่นไส้กับท่าทีวางมาดขรึมทำไม่รู้ไม่ชี้
 "เมื่อนานแล้ว" แม่ทัพหนุ่มตอบกลับนิ่งๆ แต่กลับหลบตากลมโตไปจ้องกองไฟแทน
 "อย่างนั้นหรือ เหตุใดข้าจึงนึกไม่ออก เอ...แปลกจัง" คิ้วเรียวขมวดมุ่น นิ้วชี้ลูบริมฝีปากอวบอิ่ม หรี่ตามองเขาด้วยสายตาคาดคั้น
 "เจ้ามอบของให้ข้าตั้งมากมาย จนเจ้าไม่ได้ใส่ใจจะจำกระมัง"
 นางอึ้งไป ไม่คิดว่าเขาจะตอกกลับมาด้วยคำพูดคล้ายตัดพ้ออย่างนี้
 "ท่านอย่ามากล่าวหาข้า ข้าจดจำของที่ข้ามอบให้ท่านได้ทุกชิ้นเจ้าค่ะ!" นางไม่ยอมแพ้
 'หน็อย! ขโมยของข้าไปแท้ๆ'
 "แน่ใจหรือ ของที่เจ้ามอบให้ข้าชิ้นแรกคือสิ่งใดกัน" ชายหนุ่มไล่ต้อนนาง คล้ายกำลังสอบสวนผู้กระทำผิด ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองจริงจัง
 "มันก็คือ..."
 "หือ? เหตุใดจึงเงียบเสียเล่า" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ สบตากลมโตวูบหนึ่ง ก่อนจะหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นคล้ายเด็กที่โดนขัดใจ พลันมุมปากก็ยกขึ้นยิ้มอย่างผู้ชนะ
 ชิงหลินผลักอกเขาออกแรงๆ ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ชายคนนี้ช่างร้ายกาจนัก สามารถพลิกลิ้นกลับดำให้เป็นขาว พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ
 "ท่านอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง แม้ข้าจะมอบของฝากให้ท่านมากมาย แต่ข้าไม่เคยมอบผ้าเช็ดหน้าให้ท่านแน่นอน!" เห็นเขายังนิ่งจึงเอ่ยต่อ "หรือถ้าข้าคิดจะมอบให้ท่านจริง ชื่อบนผ้าเช็ดหน้าสมควรปักเป็นชื่อท่าน ไม่ใช่ชื่อของข้า" นางคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก ชี้ให้เขาดูชื่อตรงมุมผ้าด้านหนึ่งซึ่งปักคำว่า 'หลิน' ไว้
 มู่หลิ่งเหวินเพียงชำเลืองมองครู่หนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่งดงามราวเทพเซียน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คู่หมายอย่างจงใจ "แล้ว...ถ้าข้ายอมรับ...ว่าเป็นคนเอาไปเอง คราที่เจ้าไปเยือนจวนสกุลมู่ของข้า เจ้าจะว่าอย่างไร จะโกรธเกลียดข้าหรือ" ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยามนี้แพรวพราวระยิบระยับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ชวนให้หลงใหลเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก
 "ข้าไม่ใช่คนใจแคบ ขนาดที่ยอมรับผิดแล้วไม่รู้จักให้อภัยนะเจ้าคะ" นางมองค้อนเขา
 "เจ้า...ไม่โกรธ?"
 ชิงหลินพยักหน้า
 "ไม่เกลียดข้า?"
 ชิงหลินพยักหน้าอีกครั้ง
 "หมายรวมทุกเรื่องที่ผ่านมา?"
 คราวนี้นางชะงัก ไม่ได้พยักหน้า ดวงตากลมโตหันมามองคนที่นั่งข้างๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจและยุ่งยากเด่นชัด ชัดเจนเสียจนผู้ถามเจ็บแปลบปลาบที่อกข้างซ้าย ต้องยกมือขึ้นกดเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนั้น
 "หึๆ เป็นธรรมดาที่เจ้าจะโกรธเกลียดข้า เพราะข้าละเลยเจ้า ไม่ใส่ใจดูแลเจ้า เช่นคู่หมายที่ดีควรกระทำ แต่ว่า..." มู่หลิ่งเหวินจับบ่าเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตสีน้ำตาลเปลือกไม้ หวังให้นางรับรู้ถึงความรู้สึกของตนว่าเสียใจเพียงใดที่ปล่อยปละละเลยนางมานานหลายปี "เจ้าจะยกโทษให้ข้าได้หรือไม่ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้า ถนอมเจ้าให้ดีนับแต่นี้ไป"


'มาได้ไงเนี่ย' ชิงหลินตะลึงมองบุรุษรูปงาม รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้านางเสียแล้ว
 "เจ้า...เป็นเช่นไรบ้าง" เสียงทุ้มห้าวเจือความห่วงใยเข้มข้นถามขึ้น ทำเอาร่างเล็กเผยอปาก กะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ผมที่มักรวบเก็บเรียบร้อยยามนี้หลุดลุ่ย หายใจหอบถี่ อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มชุ่มไปด้วยเหงื่อผสมกลิ่นกายของบุรุษ ทำให้ร่างเล็กใจเต้นแรง นัยน์ตาพร่าไปชั่วขณะ
 "เจ้า...เป็นอย่างไร" มู่หลิ่งเหวินค้อมศีรษะได้รูปลงเสมอใบหน้าคู่หมาย จนดวงตาคมทรงเสน่ห์ประสานกับตากลมโตที่ล้อมรอบด้วยแพขนตาหนางอนงามราวกับพระจันทร์เสี้ยว และเพราะความใกล้ชิดที่เกินงามของเขา ทำเอาร่างเล็กตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
 "...เจ้า!" มู่หลิ่งเหวินขบกรามแน่น ทั้งเสียใจและเสียหน้าไปพร้อมกันเมื่อคู่หมายตัวดีถอยหลังหนี ทำอย่างกับตนเป็นปีศาจร้ายที่น่ารังเกียจ
 "เอ่อ...ท่านมาได้อย่างไร" เมื่อเห็นเขาตีหน้ายักษ์ใส่ นางจึงรีบเปลี่ยนประเด็นทันที
 มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบคำถามของนาง แต่แค่นเสียงฮึในลำคอ สะบัดชายเสื้อพร้อมกับหันไปทางอื่น สองแขนยกขึ้นกอดอกด้วยความขุ่นเคือง
 ชิงหลินเลยเลือกที่จะเงียบตาม ใช้สายตาสำรวจด้านหลังของเขา 'อืม...หุ่นดีจริงๆ ไหล่กว้างผึ่งผาย หลังตรง เอวสอบ น่าจะสูงสักร้อยเก้าสิบได้'
 "เจ้า...แอบมองข้าอยู่?" มู่หลิ่งเหวินรู้ว่าถูกจ้องอยู่ จึงแกล้งหมุนกลับมาอย่างรวดเร็วจนนางหลบไม่ทัน ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ลงเล็กน้อยอย่างขบขัน
 "ขะ...ข้าเปล่า" นางรีบปฏิเสธแบบไม่เต็มเสียงนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำและงอง้ำ ในที่สุดสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น เพื่อปกปิดความน่าอายของตนที่เผลอจ้องใบหน้าหล่อเหลานั้น
 "จริงหรือ" มู่หลิ่งเหวินอมยิ้ม ทอดสายตาคมทรงเสน่ห์มองใบหน้าด้านข้างของนาง ที่บัดนี้แดงก่ำราวกับผลอิงเถาด้วยสายตาอ่อนโยน จนหลงลืมจุดประสงค์ของการเข้ามายังป่าอาถรรพ์แห่งนี้ไปชั่วขณะ
 คราวนี้นับเป็นครั้งแรกที่ได้พบนาง นับแต่แยกจากนางที่งานชมบุปผาในจวนเสนาบดีหานครั้งนั้น ทำให้แม่ทัพหนุ่มตระหนักถึงการมีตัวตนของนางขึ้นมาหรืออาจจะก่อนหน้านั้น ช่างน่าขันนัก ถ้าผู้ใดล่วงรู้คงถูกหัวเราะเยาะเป็นแน่ มีหรือลักลอบเข้าไปเรือนผู้อื่นในยามวิกาลเพียงเพื่อแอบดูคู่หมายของตน ทำตัวราวกับโจรเด็ดบุปผา บังคับจุมพิตโดยที่นางไม่ยินยอมพร้อมใจ แอบหนีงานหลายครั้งเพียงแค่อยากเห็นหน้า เห็นนางพูดคุยกับบุรุษอื่นก็พาลหงุดหงิดไม่ชอบใจ เหล่านี้ใช่รักหรือไม่ เขาเองก็ไม่แน่ใจ แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจคือเขาจะไม่ยอมเสียนางให้บุรุษอื่นเด็ดขาด
 "จะ...จริงสิเจ้าคะ" ชิงหลินตอบโดยไม่มองหน้าเขา ทำให้มู่หลิ่งเหวินอดใจที่จะเย้านางอีกไม่ได้
 "เจ้า..กำลังพูดกับข้าอยู่หรือ"
 ชิงหลินหันขวับมาหาเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มตอนนี้ทั้งแดงก่ำด้วยความอาย และขุ่นเคืองที่โดนแหย่ไม่เลิก "ในป่านี้ก็มีแค่ท่านกับข้า ถ้าไม่พูดกับท่าน แล้วจะให้ข้าพูดกับใครเล่าเจ้าคะ!"
 "อ้อ! เช่นนั้นเองหรือ ข้าหลงนึกว่าเจ้ากำลังพูดคุยกับต้นไม้ใบหญ้าอยู่เสียอีก หึๆ"
 "ท่าน!...ท่านนี่มัน...ฮึ่ย! นี่แน่ะ!" นางเงื้อมือน้อยๆ ทุบไปที่ต้นแขนเขาแรงๆ อย่างอดใจไม่ไหว
 "อึก!..." เสียงร้องอึกของเขาทำให้ร่างเล็กงุนงงก่อนจะตกใจ เมื่อเห็นเขายกมือขึ้นกุมบริเวณที่นางทุบ
 "ท่านบาดเจ็บหรือ"
 มู่หลิ่งเหวินมองคู่หมายที่ลืมตัวถลาเข้ามายืนใกล้ๆ จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ตนชื่นชอบและปรารถนาอยากครอบครองแต่เพียงผู้เดียว "แผลเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่"
 "ข้าขอดูแผลหน่อยเจ้าค่ะ ปล่อยทิ้งไว้จะพานอักเสบเอาได้" นางกล่าวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่ก้มมองอยู่ก่อนแล้วก็อดใจเต้นไม่ได้ ต้องรีบหลบมองหน้าอกเขาแทน
 มู่หลิ่งเหวินไม่ได้กล่าวอันใด ทำเพียงนั่งลงก่อนจะพิงต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะคลายผ้าคาดเอวออกให้หลวม แล้วจึงค่อยๆ ดึงรั้งอาภรณ์ทุกอย่างออกอย่างเชื่องช้า ช้าเสียจนอีกฝ่ายหงุดหงิดทนไม่ไหวต้องเข้ามาช่วยเขาถอดชุด
 เพียงไม่นานร่างเปลือยท่อนบนของบุรุษที่งดงามเหนือคำบรรยายก็ปรากฏแก่สายตาของชิงหลิน เรือนร่างที่สมบูรณ์แบบช่างน่าหลงใหลยิ่งจนนางไม่อาจละสายตาไปได้โดยง่าย แม้จะเคยผ่านตามาบ้างในยุคที่จากมา แต่ก็ไม่เคยเห็นใครหุ่นดีอย่างนี้มาก่อน ดูสิ หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า...หก...หกลูก ชิงหลินลอบกลืนน้ำลาย อยากจะยื่นมือออกไปสัมผัสแต่ก็ต้องหักห้ามใจ กลัวจะโดนกล่าวหาว่าเป็นพวกโรคจิต
 "เจ้าจะช่วยดูแผลให้ข้า? หรือจะจ้องหน้าอกข้ากันแน่" มู่หลิ่งเหวินเย้าแหย่นางด้วยสีหน้าเรียบเฉยออกจะติดเย็นชาเล็กน้อย ทั้งที่รู้สึกคันยิบๆ และแฝงด้วยความพอใจอยู่สองส่วน ที่เห็นนางตะลึงมองแผ่นอกของตนอย่างโง่งม
 "ขะ...ข้าเปล่าจ้องสักหน่อย" หญิงสาวรีบปฏิเสธแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น
 "อ้อ เป็นข้าเองที่เข้าใจผิด? หึๆ"
 ถ้อยคำนั้นทำเอาความอดทนของนางขาดผึง มือน้อยกระหน่ำตีไปที่หน้าอกเขาหลายทีด้วยความโมโหแกมหมั่นไส้ และเพื่อจะกลบเกลื่อนความจริง แต่มีหรือที่แม่ทัพหนุ่มจะยอมถูกกระทำฝ่ายเดียว
 "วะ...ว้าย ท่านจะทำอะไร" ชิงหลินตกใจจนอุทานออกมาเสียงดัง เมื่อจู่ๆ ร่างก็ลอยหวือไปนั่งอยู่บนตักของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
 มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้ม มองใบหน้าตื่นตระหนกและแดงเรื่อที่ห่างเพียงหนึ่งฝ่ามือด้วยสายตาอ่อนโยน เมื่อได้สูดดมกลิ่นหอมละมุนจากกายสาว ก็ยิ่งช่วยให้ร่างกายที่เครียดเกร็งผ่อนคลายลงราวกับได้ดื่มโอสถชั้นดี จนเผลอกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเพื่อสูดดมความหอมละมุนละไมให้ถนัดถนี่
 "อ๊ะ..." ร้องออกมาได้คำเดียว เอวเล็กก็ถูกดึงเข้าไปหาจนจมูกและริมฝีปากอวบอิ่มสัมผัสกับร่างท่อนบนที่เปลือยอย่างจัง และวินาทีถัดมาก็ถูกเขาผลักออกทั้งที่นางยังนั่งอยู่บนตักของเขา
 "จะนั่งอีกนานหรือไม่" เสียงทุ้มเอ่ยถาม
 "เอ๊ะ?" 'เขาเป็นคนเริ่ม ทำไมพูดยังกับว่าเราเป็นฝ่ายไปยั่วเขา อยากจะบ้าตาย'
 ชิงหลินรีบลุกออกมาและสวนกลับทันควัน "คะ...ใครอยากนั่งตักท่านกัน"
 "อ้อ น่าเสียดาย" มู่หลิ่งเหวินยกยิ้มเล็กน้อย สายตาจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มทุกการเคลื่อนไหว "เอาละๆ ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว มาดูแผลให้ข้าเถิด ถ้าข้าป่วยขึ้นมา เจ้าต้องรับผิดชอบเข้าใจหรือไม่" เขายังพูดไม่ทันจบ นางก็รีบเข้ามาดูแผลให้เขาทันที เห็นนางกระตือรือร้นมากเพียงนั้น หัวใจพยัคฆ์หนุ่มก็พลันเจ็บปวดจนต้องกุมไว้
 'เจ้าเกลียดชังข้ามากถึงเพียงนี้เชียวหรือ' แม่ทัพหนุ่มถามนางในใจ
 "บาดแผลนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" นางเอ่ยถามเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
 "ปะทะกับโจรระหว่างเดินทางกลับมาเมืองหลวง" แม่ทัพหนุ่มจำต้องปดนาง เพราะไม่อยากถูกนางหัวเราะเยาะ
 ความจริงนั้นหรือ เมื่อภารกิจตามหาตัวองค์รัชทายาทเสร็จสิ้นลง แม่ทัพหนุ่มก็เดินทางมาที่คฤหาสน์สกุลชิง และเป็นเวลาเดียวกับที่หน่วยคุ้มกันเข้ามาแจ้งข่าวว่า ขบวนรถม้าของนางถูกปล้นระหว่างทาง และนางหายตัวไปในป่าอาถรรพ์ ทำให้แม่ทัพหนุ่มร้อนใจยิ่งนัก ผลุนผลันจะออกมาตามหานาง แต่ถูกจางมู่หลงห้ามไว้ จนเกิดการต่อสู้กันขึ้น แม่ทัพหนุ่มได้รับบาดเจ็บที่ต้นแขนขวา ส่วนจางมู่หลงกลับสลบเหมือดไม่ได้สติ
 เมื่อชิงหยวนเห็นความตั้งใจจริงของแม่ทัพหนุ่ม จึงได้มอบยา อาหาร และน้ำดื่มให้นำติดตัวมาด้วย เพราะเดาว่า ถ้าได้พบนาง นางต้องหิวเป็นแน่ ส่วนชิงหยวนนั้นจะรีบตามมาให้เร็วที่สุด
 ครืน...ครืน...ครืน...
 เสียงฟ้าร้องดึงสติของมู่หลิ่งเหวินให้กลับมา แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สำรวจรอบๆ บริเวณอย่างระมัดระวัง
 "หาที่หลบฝนก่อนเถิด" เขากล่าวขึ้นและนางก็เห็นดีด้วย เพราะคิดว่าถ้าออกจากป่าตอนนี้อาจต้องเจอฝนซึ่งจะทำให้หลงทางได้ง่าย
 "ข้าคิดว่าใกล้ๆ นี้น่าจะมีถ้ำเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นคล้ายเดาสุ่ม ทั้งที่ได้ยินเสียงกระซิบอนุญาตจากเจ้าเสือยักษ์ว่าให้ใช้ถ้ำได้
 "ไปเถิด" มู่หลิ่งเหวินมิได้ซักถามอันใด มือหนึ่งจูงเจ้าไป๋เสวี่ย อีกมือก็เกาะกุมมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้นางจะพยายามขัดขืนตลอดก็ตาม
 ขณะเดียวกัน ด้านนอกชายป่าอาถรรพ์ราวครึ่งชั่วยาม ภายหลังมู่หลิ่งเหวินเข้าไปในป่าอาถรรพ์แล้ว เฟิ่งอิงก็ยืนกระวนกระวาย ดวงตาเรียวดุจับจ้องผืนป่าเบื้องหน้าสลับกับเส้นทางฝั่งเมืองหลวงคล้ายรอบางสิ่งบางอย่าง เพียงครึ่งเค่อก็ปรากฏกลุ่มคนควบม้ามาด้วยความเร็วมุ่งหน้ามาทางนี้ ก่อนจะหยุดลงเบื้องหน้าของเฟิ่งอิง
 "นายท่าน จะเข้าไปเลยหรือไม่ขอรับ" เฟิ่งอิงรีบเข้ามาถามชิงหยวน
 ชิงหยวนกระโดดลงจากหลังม้า ตามมาด้วยหน่วยคุ้มกันมากกว่าร้อยคน ซึ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่านางมีความสำคัญต่อสกุลชิงมากเพียงใด
 "เจ้าใจเย็นก่อน และไม่ต้องกล่าวโทษตัวเองไป" ชิงหยวนกล่าวเตือนสติผู้คุ้มกันคนสนิท แม้ตนจะเป็นห่วงบุตรสาวเพียงใด แต่ความหุนหันพลันแล่นก็ไม่ได้ช่วยให้การตามหาตัวบุตรสาวเร็วขึ้น รังแต่จะทำให้ล่าช้าเสียมากกว่า
 "ขอรับ" เฟิ่งอิงตอบรับเสียงเบาหวิว ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบเฉยและเย็นชาเช่นเดิม แต่ในดวงตาสีน้ำหมึกกลับมีระลอกคลื่นความห่วงใยชัดเจน จนชิงหยวนอดเป็นห่วงเสียไม่ได้
 'ขออย่าให้เป็นอย่างที่ข้าคิดเลยเฟิ่งอิง'
 "นายท่าน ดูท่าจะแย่แล้วขอรับ" หน่วยคุ้มกันคนหนึ่งรีบเข้ามารายงาน
 "มีอันใดหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถาม
 "เมฆตั้งเค้า ดูท่าฝนคงตกเร็วๆ นี้แน่ขอรับ"
 ราวครึ่งเค่อ ทั้งสองก็พบถ้ำ มู่หลิ่งเหวินถึงกับหรี่ตามองนางคล้ายสงสัยระคนทึ่ง ที่ดูเหมือนนางจะเดาสุ่มได้แม่นยำอย่างกับตาเห็น และที่ตามหลังทั้งสองมาติดๆ คือฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก
 แม่ทัพหนุ่มเดินนำหน้าและจับมือคู่หมายไว้เช่นเดิม ดวงตาคมทรงเสน่ห์กวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง มือที่ถือคบเพลิงเป็นทั้งแสงนำทางและอาวุธ ครั้นสำรวจเสร็จสิ้นจึงตระหนักได้ว่า ถ้ำนี้ออกจะพิเศษผิดจากที่ตนเคยพบเห็นมา ถ้ำส่วนใหญ่ควรมีถ้ำเล็กถ้ำน้อยอยู่ภายใน แต่ถ้ำนี้กลับคล้ายกระโจมขนาดยักษ์เสียมากกว่า ซ้ำยังไร้กลิ่นอันไม่พึงปรารถนา ช่างเป็นถ้ำที่แปลกนัก...
 โครก...คราก...
 "เสียงอันใดหรือ" มู่หลิ่งเหวินตีหน้าขรึมถาม หันไปรอบๆ คล้ายมองหาที่มาของเสียง ก่อนจะหันมาจ้องนางนิ่ง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายขบขัน เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อ
 ฝ่ายชิงหลินรู้สึกอับอายจนพูดไม่ออก ได้แต่เบือนหน้าไปทางอื่น "เอ๊ะ! หมั่นโถว เนื้อแห้ง ท่านนำติดตัวมาด้วยหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยถามเมื่อเขาหยิบยื่นอาหารมาให้
 "ต้องขอบคุณบิดาเจ้า ที่มองได้ทะลุปรุโปร่งว่าเจ้าต้องหิวเป็นแน่"
 "แล้วเหตุใด...ท่านพ่อจึงไม่มาพร้อมท่านล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินเอ่ยถามก่อนจะลงมือกินหมั่นโถวไส้หมูลูกใหญ่อย่างเอร็ดอร่อย ส่วนเนื้อแห้งนางไม่กล้ากินเพราะไม่รู้ว่าเป็นเนื้ออะไร
 "ข้าล่วงหน้ามาก่อน ส่วนบิดาเจ้าและคนอื่นๆ จะรีบตามมาภายหลัง" แม่ทัพหนุ่มส่งกระบอกน้ำดื่มให้นาง นางค้อมศีรษะขอบคุณแล้วเอ่ยถาม "แล้วจะเข้ามาได้หรือเจ้าคะ ฝนตกหนักขนาดนี้"
 "เราคงต้องพักค้างแรมที่นี่ รอจนฟ้าสว่างค่อยออกเดินทาง" แม่ทัพหนุ่มตอบ
 "เจ้าค่ะ" เมื่อไม่มีทางเลือก ดื้อแพ่งไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่าง ไม่รู้ทำไมนางถึงเชื่อใจเขา แม้เขาจะไว้ใจไม่ค่อยได้ก็เถอะ
 "พักผ่อนเถิด ข้าจะอยู่เฝ้ายามเอง" เขาหันมากล่าวกับคู่หมาย ก่อนจะหันกลับมาโยนกิ่งไม้สุมไฟเพื่อไล่ความหนาว แม้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิที่สภาพอากาศโดยทั่วไปเย็นสบาย แต่ถ้านอนไม่ห่มผ้าก็อาจทำให้ป่วยไข้ได้เช่นกัน
 "ขอบคุณสำหรับเสื้อคลุมเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ ที่อุตส่าห์เสียสละเสื้อคลุมมาปูแทนเสื่อให้นอน เมื่อล้มตัวลงนอน นางก็อดที่จะชำเลืองมองเขาไม่ได้ ครั้นเห็นเขามองมาก็รีบตะแคงไปอีกด้านหนึ่งทันที จึงไม่ได้เห็นสีหน้ากับแววตารักใคร่ของเขาที่ทอดมองมาด้วยความอ่อนโยน
 ล่วงเข้ายามจื่อ
 "พ่อ...พ่อจ๋า อย่าไป...อย่าไป..." เสียงละเมอของร่างเล็กปลุกให้แม่ทัพหนุ่มที่นั่งหลับพิงก้อนหินใหญ่ข้างกองไฟตื่นขึ้น กองไฟที่ยังลุกโชนส่องสว่างให้เห็นร่างเล็กส่ายศีรษะไปมา สองมือเรียวไขว่คว้าอากาศ
 ด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง มู่หลิ่งเหวินจึงลุกขึ้นมาย่อตัวลงนั่งข้างๆ ร่างเล็ก ยื่นมือไปคว้ามือเล็กนุ่มนิ่มที่ปัดป่ายอยู่กลางอากาศมากุมไว้ ก่อนจะตบหลังมือเพื่อปลอบโยน
 เมื่อเห็นว่านางสงบลงแล้วจึงคิดจะชักมือกลับ แต่กลับถูกมือเล็กนุ่มนิ่มยึดจับเอาไว้แน่น ทั้งยังส่งเสียงงึมงำเบาๆ แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างๆ นาง ยกศีรษะนางให้หนุนแขนแข็งแรงของตน
 "อืม..." ร่างเล็กพลิกตัวเข้าหาเขาทันทีทั้งที่ยังหลับสนิท วาดแขนโอบกอดเขาที่คิดว่าเป็นหมอนข้าง พยายามดึงหมอนข้างเข้าหาตัวยังไม่พอ ยังเอาใบหน้าถูแผ่นอกของเขาไปมา โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดสร้างความปั่นป่วนให้เขารู้สึกร้อนรุ่มจนไม่อาจข่มใจให้หลับลงได้
 จวบจนรุ่งสาง
 "อืม...อุ่นจัง" ร่างเล็กพึมพำเบาๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขทั้งที่ยังหลับตา
 "เจ้า...ชอบกอดข้าขนาดนี้เชียวหรือ" เสียงทุ้มต่ำปลุกให้ร่างเล็กตื่นจากฝันหวาน
 "เอ๊ะ ทำไม? ท่านมานอนตรงนี้" ชิงหลินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง ตามด้วยแม่ทัพหนุ่มที่เลิกคิ้วมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์
 "ท่านแม่ทัพ!" หญิงสาวเรียกเขาเสียงดังเมื่อเห็นเขาไม่ตอบ ซ้ำยังทำไม่รู้ไม่ชี้
 "พี่เหวิน ถ้าเจ้ายังขืนเรียกข้าเช่นนั้นอีกทีละก็..." แม่ทัพหนุ่มพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้นาง สบตาก่อนจะหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่รู้ดีว่าหวานเพียงใดอย่างหลงใหล
 "กะ...ก็ได้ พี่เหวิน พอใจหรือยังเจ้าคะ"
 มู่หลิ่งเหวินผละออกห่างอย่างพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงบิดตัวไปมาคลายความปวดเมื่อยจากการเป็นหมอนข้างให้นางนอนกอดทั้งคืน
 เมื่อจัดการล้างหน้าล้างตาและกินอาหารที่ยังเหลืออยู่อีกเล็กน้อยจนเสร็จ จึงพากันออกจากถ้ำ สภาพป่าอาถรรพ์หลังพายุฝนทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่ง แต่แสงสว่างจากสุริยายังคงถูกบดบังด้วยต้นไม้ใหญ่ ไม่ต่างจากยามโพล้เพล้
 ชิงหลินจำต้องนั่งม้าตัวเดียวกับเขา เพราะเขาฝากเจ้าทาเสว่ไว้กับหน่วยคุ้มกันที่เฝ้าอยู่แนวชายป่าอาถรรพ์ นางขอนั่งซ้อนหลัง แต่เขาไม่ยินยอม อ้างเหตุผลว่ากลัวนางตกบ้าง เผื่อมีอันตรายจากด้านหลังบ้าง จนนางรำคาญ ต้องจำใจนั่งข้างหน้า เหมือนถูกเขาโอบกอดกลายๆ ไม่พอ ยังเอาหน้ามาคลอเคลียข้างหูจนนางจั๊กจี้ขนลุกไปทั้งตัว
 "คุณหนู! คุณหนู! ท่านแม่ทัพ! อยู่แถวนี้หรือไม่ขอรับ ถ้าอยู่ได้โปรดขานรับด้วย" เมื่อออกเดินทางได้ราวหนึ่งเค่อ ทั้งสองก็ได้ยินเสียงตะโกนร้องเรียกแว่วมาแต่ไกล
 วูบ...ฟึ่บ!
 มู่หลิ่งเหวินกระชับดาบที่เอวทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงอันตราย ผู้ใดกันที่สามารถกดดันได้ถึงเพียงนี้ เขารั้งบังเหียนม้าให้หยุดเดิน ดวงตาคมทรงเสน่ห์เพ่งมองบริเวณที่รู้สึกได้ถึงอันตรายอย่างไม่เกรงกลัว แต่พอบุรุษผู้นั้นปรากฏตัว...
 "เฟิ่งอิง!" ร่างเล็กที่นั่งบนหลังม้าร้องเรียกอย่างดีใจพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ และทำท่าจะลงจากหลังม้า ทว่ากลับถูกแม่ทัพหนุ่มโอบเอวไว้
 "เอ๊ะ พี่เหวิน ท่านจับข้าไว้ทำไมกัน ปล่อยข้านะเจ้าคะ" นางพยายามง้างมือเหล็กของเขาออกอย่างเอาเป็นเอาตาย
 "ฮึ่ม" แม่ทัพหนุ่มฉุนเฉียวยิ่งนัก นางเป็นคู่หมายของเขา เหตุใดจึงส่งยิ้มหวานให้บุรุษอื่นเช่นนี้
 "เอ่อ...คุณหนู ท่านปลอดภัย ข้าก็พอใจแล้ว นายท่านกำลังรอท่านอยู่ รีบไปเถอะขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานจบ ก็มีชายฉกรรจ์มากมายหลายสิบชีวิตปรากฏตัวขึ้น
 "หลินเอ๋อร์..." เสียงคุ้นหูเรียกร่างเล็กที่ก้มหน้าง้างมือชะงัก ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความดีใจอีกครั้ง
 "ท่านพ่อ!"
 คราวนี้เขายอมปล่อยนางแต่โดยดี ชิงหลินพยายามจะปีนลงจากหลังม้า แต่เขากลับส่งสายตาห้ามไว้ จึงยอมให้เขาอุ้มนางลงจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ยอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร
 "โอ ดี ดียิ่งนักที่เจ้าปลอดภัย รีบออกไปจากที่นี่กันเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" ชิงหยวนลูบศีรษะบุตรีสองสามครั้ง เฟิ่งอิงจึงออกคำสั่งให้ถอนกำลัง
 ชิงหยวนเดินเคียงคู่มากับมู่หลิ่งเหวิน ตามมาด้วยเฟิ่งอิงที่อาสาจูงเจ้าไป๋เสวี่ยให้คุณหนูที่นั่งอยู่บนหลังมัน ปิดท้ายด้วยหน่วยคุ้มกันที่คอยระวังหลังหลายสิบคน ราวสองเค่อทุกชีวิตก็ออกจากป่าอาถรรพ์ได้อย่างปลอดภัย ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน ซ้ำยังสยบคำสาปลงได้อย่างราบคาบ
 เรือนพสุธา คอกสัตว์สกุลชิง
 "ขอบใจหลานชายที่ช่วยดูแลหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเอ่ยขึ้นหลังมื้ออาหารกลางวันผ่านไป คล้ายว่าเขามิได้ใส่ใจในการออกตามหาบุตรี เหตุเป็นเพราะฝนเจ้ากรรมที่เทกระหน่ำลงมาราวกับพายุ ทำให้ต้องยกเลิกและกลับมาตั้งหลักที่เรือนพสุธ าซึ่งอยู่ห่างจากป่าอาถรรพ์ราวยี่สิบลี้เท่านั้น ฟ้ายังไม่ทันสางก็รีบเร่งออกเดินทางทันที แต่นั่นก็ยังช้ากว่าเฟิ่งอิงที่ล่วงหน้าไปก่อน
 "เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินวางถ้วยชาลง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
 "นั่นสินะ เห็นหลินเอ๋อร์บอกว่าหลานชายรู้เรื่องนั้นแล้ว?"
 มือที่ถือถ้วยชาชะงัก หลายปีมานี้เป็นนางเองมิใช่หรือที่พยายามยื้อไว้ไม่ยอมยกเลิกการเป็นคู่หมาย ทั้งที่เขาก็พยายามทุกวิถีทางหวังให้นางเปลี่ยนใจ แล้วเหตุใดพอเขารับรู้ถึงการมีตัวตนของนาง สนใจนางขึ้นมา นางกลับเอ่ยปากขอยกเลิกการเป็นคู่หมายนี้เสีย แล้วเขาควรทำเช่นไรดีเล่า จะยอมปล่อยนางไปหรือ ไม่มีวัน!
 "ลุงรู้ดี ที่ผ่านมาหลานชายต้องลำบากเพราะนางมามาก ไม่เคยถือสาหาความนาง เรื่องนี้ลุงเองยังระลึกอยู่เสมอในความใจกว้างของหลานชาย" ชิงหยวนเห็นแม่ทัพหนุ่มนั่งนิ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก็รู้ได้ในทันทีว่าทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว เขาจึงกล่าวอย่างช้าๆ คล้ายคนที่กำลังจะยกภูเขาออกจากอก
 "เมื่อนางกล่าวขอยกเลิกเอง ตอนแรกลุงกับป้าทั้งตกใจและแปลกใจ ไม่อยากเชื่อว่านางจะตัดใจจากหลานชายได้ แต่สุดท้ายก็เห็นดีด้วย คนเราควรมีความรักให้แก่กัน ชีวิตคู่จึงจะสมบูรณ์และมีความสุข...อยู่กันยืดยาว หลานชายเห็นด้วยหรือไม่" ชิงหยวนแกล้งถามแม่ทัพหนุ่มที่หน้าดำคล้ำลงทุกที แม้จะรู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่ในใจลึกๆ ก็อดที่จะสะใจไม่ได้เมื่อตระหนักถึงสีหน้าเจ็บปวดและน้ำตาของบุตรี ที่ต้องเสียใจเพราะการกระทำของอีกฝ่ายมานานหลายปี
 "และที่สำคัญ เมื่อตบแต่งกันไป ต่อให้มีตำแหน่งเป็นถึงฮูหยินใหญ่ หากไม่เป็นที่โปรดปรานของสามี...จะมีค่าอันใด ต้องอยู่อย่างอดสูทุกข์ตรมจนตายเช่นนั้นหรือ หากต้องเป็นเช่นนั้น สู้ตัดไฟเสียแต่ต้นลมน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับสองฝ่าย หลานชายลองกลับไปคิดดู ลุงเชื่อมั่นและพร้อมที่จะสนับสนุนการตัดสินใจของเจ้า" ชิงหยวนลุกขึ้นตบบ่าแม่ทัพหนุ่มเบาๆ ก่อนจะขอตัว ปล่อยให้แม่ทัพหนุ่มได้คิดทบทวนความรู้สึกของตน
 เมื่อชิงหลินมาถึง เสี่ยวเอินและบ่าวในเรือน รวมถึงคนงานในคอกสัตว์ ต่างก็มายืนรอรับท่านพ่อและนางอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าทุกคนดูปลาบปลื้มยินดี บางคนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่นางปลอดภัย จากนั้นเสี่ยวเอินก็พานางไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนเล็กน้อย แล้วจึงไปกินอาหารกลางวันร่วมกับท่านพ่อและคู่หมาย
 ที่คอกเจ้าไป๋เสวี่ย
 "นี่เจ้ามนุษย์...เหตุใดจึงทำหน้าน่าเกลียดเช่นนั้นเล่า" ม้าหนุ่มเอ่ยถามไปพลางเคี้ยวหญ้าไปพลาง
 "เฮ้อ ข้ากำลังสงสัยอยู่น่ะสิ"
 "สงสัยอันใดหรือ" มันถามต่อ
 "ก็เรื่องที่ข้าเกือบตายมาสองครั้งสองครานี่ไงเล่า" ใช่ นางอยากรู้ พยายามนึกก็นึกไม่ออกว่ามูลเหตุจูงใจในการลอบสังหารนางคืออะไร แม้ครั้งแรกจะติดใจสงสัยหานหนิงอัน แล้วครั้งล่าสุดนี่เล่า เฮ้อ ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้ม
 "คุณหนู...ท่านมาทำอันใดที่นี่"
 "โอ๊ะ! เฟิ่งอิง มาเงียบๆ ข้าตกใจหมดเลย" ชิงหลินต่อว่าเขา
 "ขออภัยขอรับคุณหนู" เขาค้อมศีรษะให้นาง
 "ไม่เป็นไร จริงสิ ได้ยินว่าท่านบาดเจ็บ เป็นเช่นไรบ้าง" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะที่เขาบาดเจ็บส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะปกป้องนาง
 "ขอบคุณคุณหนู ข้าไม่เป็นไรขอรับ" เฟิ่งอิงตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคมเรียวดุเหลือบมองนางแวบหนึ่งก่อนจะหลุบลงมองพื้น
 ทันใดนั้นเอง!
 "วะ...ว้าย" ความซุ่มซ่ามของนางนำมาซึ่งบาดแผลทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับมีพระเอกขี่ม้าขาวเข้ามาช่วย
 ใช่...ต้องเป็นเฟิ่งอิงอยู่แล้วเพราะเขาอยู่ใกล้ที่สุด
 "คุณหนู..." เฟิ่งอิงคว้าร่างเล็กบอบบางที่สะดุดบางสิ่งจนเซถลาหน้าเกือบคะมำไว้ได้อย่างรวดเร็วด้วยแขนแข็งแรงเพียงข้างเดียว ร่างเล็กๆ ของนางก็โผเข้าสู่อ้อมอกกำยำอย่างง่ายดาย
 "นั่นเจ้าทำอันใด?!"


ภายในเรือนหยกฟ้า
 ขณะที่ชิงหลินนั่งร่างแบบโรงทานอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่นั้น ก็พลันต้องอารมณ์เสีย เมื่อมีเสียงคล้ายกำลังพูดคุยโต้ตอบกัน นางเงยหน้าเตรียมต่อว่าผู้ที่สร้างความรำคาญให้ โดยนางคิดว่าคงเป็นบ่าวในเรือน
 หญิงสาวกวาดตามองหาที่มาของเสียง ลุกขึ้นเดินหาทั้งในและนอกเรือนก็ไม่เห็นใครนอกจากสาวใช้ทั้งสองที่กำลังง่วนจัดโน่นจัดนี่ไม่ได้หยุดมือ และที่สำคัญ พวกนางไม่ได้ขยับริมฝีปากเลย มันอย่างไรกัน แล้วเสียงที่ได้ยินมาจากไหน หรือว่า...ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ร่างเล็กรีบมาที่หน้าต่างห้องนอนมองต้นเหมยสอดส่ายสายตามองนกตัวเล็กๆ สองตัวเกาะกิ่งเหมย กำลังขยับจะงอยปากสีออกส้มโต้ตอบกันไปมา
 'ขุ่นพระ! ข้าเข้าใจภาษานก!'
 เสี่ยวอี้ชะงักมือเมื่อเห็นคุณหนูยืนนิ่ง สายตาจับจ้องต้นเหมยเขม็ง "คุณหนู...คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ" นางถามอย่างห่วงใย
 "ไม่มีอะไรหรอก จริงสิ ข้าอยากไปเดินเที่ยวตลาด เจ้าเตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ" ผู้เป็นคุณหนูผละกลับมากระซิบบอกเสี่ยวอี้เบาๆ
 ตลาดเมืองหลวงฉางอาน
 "คุณหนู เหตุใดจึงแอบหนีมาเที่ยวอย่างนี้ล่ะเจ้าคะ ถ้าเกิดอันใดกับคุณหนู ข้าจะกล้าสู้หน้านายท่านทั้งสองได้อย่างไร อย่างน้อยน่าจะให้ท่านเฟิ่งอิงตามมาด้วย" เสี่ยวอี้ทำหน้างอ มองคุณหนูในคราบบุรุษน่ารักแล้วถอนหายใจแรงด้วยความกังวล
 "เจ้ากังวลเกินไปแล้ว ไม่มีอะไรหรอกน่า" ชิงหลินยิ้มหวาน ไม่ใส่ใจอาการห่วงเกินเหตุของสาวใช้ ขณะเพลิดเพลินกับพรที่ได้รับมา มีบุรุษฉกรรจ์สองนายสะกดรอยตามนางและสาวใช้โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัว
 แววตาของเสี่ยวอี้ที่เดินตามหลังเต็มไปด้วยความสงสัยระคนไม่สบายใจ เริ่มตั้งแต่หลบออกมาผ่านรูสุนัขลอดที่ตนไม่เคยรู้ว่ามี หยุดเล่นกับม้าอย่างสนิทสนมดั่งคุ้นเคยกันมานาน ไม่เพียงเท่านั้นคุณหนูของนางยังส่งเสียงร้องฮี้ๆ กับเจ้าม้าตัวนั้น 'ประหลาดเกินไปแล้ว! ทั้งยังออกมาโดยไร้คนคุ้มกัน หากเกิดเรื่องเลวร้ายกับคุณหนู สาวใช้ต่ำต้อยเช่นนางจะทำเช่นใด' เสี่ยวอี้ครุ่นคิดอย่างกังวล
 ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม สองนายบ่าวจึงได้ว่าจ้างรถม้าคันหนึ่งกับคนขับสองคนให้ไปส่งที่จวน ครั้นรถม้าเริ่มเคลื่อนที่ หนึ่งในนั้นกลับเปิดผ้าม่านด้านหน้าแล้วแทรกตัวเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม พร้อมกับชักมีดออกมาข่มขู่หญิงสาวทั้งสอง
 สองนายบ่าวหน้าซีดตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก เสี่ยวอี้กอดนางไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก แม้จะตกใจกับเหตุไม่คาดฝัน แต่ชิงหลินก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เพียงนั่งนิ่งๆ แล้วตั้งสติ คิดหาทางเอาตัวรอดตลอดเวลา
 เมืองหลวงกว้างใหญ่ เส้นทางหลากหลาย มีทั้งส่วนที่เจริญมากไปจนถึงแหล่งเสื่อมโทรมที่สุด รถม้าเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสุดฝีเท้าม้า หากคิดจะกระโดดออกไป...ไม่บาดเจ็บสาหัสก็ต้องแข้งขาหักกันบ้าง นางจึงตัดวิธีหนีเช่นนี้ทิ้งไป ตลอดทางเสี่ยวอี้ตัวสั่นไม่หยุดด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังมีแก่ใจปกป้องนางสุดชีวิต
 'ขอบใจนะเสี่ยวอี้' นางเอ่ยขึ้นในใจขณะที่มือเรียวก็ตบหลังสาวใช้เบาๆ
 ทันใดนั้นรถม้าที่วิ่งมาราวครึ่งชั่วยามก็หยุดลง ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ตัวรถม้า ทั้งสองกอดกันแน่นขึ้น ยามนี้ชิงหลินยอมรับว่ารู้สึกกลัวขึ้นมาจับจิต ใจเจ้ากรรมเต้นแรงและรัวถี่ประหนึ่งดูภาพยนตร์สยองขวัญ นางไม่เคยต้องเผชิญอันตรายอย่างนี้มาก่อน ก็ใครจะไปคิดเล่าว่าลูกสาวพ่อค้าอย่างนางจะโดนลักพาตัว
 "ลงไป!"
 ไอ้หน้าปลาจวดที่นางแอบตั้งให้ตะคอกสั่ง เสี่ยวอี้มองหน้าคุณหนูด้วยสีหน้าซีดเผือด ชิงหลินจึงพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้ทำตามมันไปก่อน
 "เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร" เมื่อลงมายืนเผชิญหน้ากับพวกมันทั้งสองคน ชิงหลินก็พยายามปรับน้ำเสียงให้มั่นคง ถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความหวาดกลัวให้พวกมันเห็น ทั้งที่ในใจกลัวจนแทบจะปัสสาวะราด!
 "ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้! เข้าไป!"
 ไอ้หน้าปลากระโห้ที่นางแอบตั้งให้อีกคนผลักนางและเสี่ยวอี้เข้าไปในกระท่อมร้างโกโรโกโสจะพังมิพังแหล่อย่างแรง จนทั้งสองเซไปหลายก้าว
 "ข้าพานางมาแล้วขอรับหัวหน้า" ไอ้หน้าปลาจวดรายงานบุรุษร่างใหญ่ที่นั่งจังก้าอยู่กลางห้อง ด้านหลังมีชายอีกสองคนยืนคุมเชิงอยู่ นอกจากจะสวมชุดดำเหมือนกันแล้ว ทั้งสามยังปิดบังใบหน้าอีกด้วย ยกเว้นสองคนซึ่งลักพาตัวหญิงสาวมาไม่ได้ปิดบังหน้าตาแต่อย่างใด
 "ดี! รูปโฉมงดงามมิใช่เล่น" เจ้าตัวหัวหน้าสาวเท้าเข้าหาหญิงสาวช้าๆ สายตาดุดันแฝงความอำมหิตจ้องเขม็ง ก่อนจะใช้มือหยาบหนาบีบคางมนจนชิงหลินรู้สึกเจ็บแต่ไม่ได้ร้องออกมา นางได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บไว้
 "เจ้าโจรชั่ว! เอามือสกปรกของเจ้าออกไป! อย่ามาแตะต้องคุณหนูของข้า!" เสี่ยวอี้โกรธจนลืมตัว ออกแรงผลักคนที่กล้าล่วงเกินคุณหนูจนมันผงะไปเล็กน้อย
 เจ้าตัวหัวหน้าแสยะยิ้มอย่างน่าเกลียดภายใต้ผ้าคลุมหน้า หรี่ตามองเสี่ยวอี้ที่เอาตัวมายืนขวางหน้า สองแขนเรียวเล็กวาดไปด้านหลัง จ้องมองมันอย่างเดือดดาล ชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลังชักดาบออกมาทันที แต่เจ้าตัวหัวหน้ากลับยกมือห้าม เจ้าคนนั้นจึงเก็บดาบเข้าฝักตามเดิม
 "หึๆ กล้าหาญไม่เบา ทั้งนายทั้งบ่าว นับถือๆ แต่น่าเสียดายที่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่"
 น้ำเสียงราบเรียบแต่คนฟังถึงกับตัวแข็งทื่อ ตาเบิกโตด้วยความตื่นตระหนก พวกมันต้องการสังหารนางทำไม สมองประมวลเหตุการณ์เร็วจี๋ ต้องถ่วงเวลาคือบทสรุปที่นางคิดได้ในยามนี้ จึงสูดลมหายใจเข้าแรงๆ แล้วเอ่ย
 "ท่านโจรผู้ใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทร ก่อนท่านจะลงมือ ข้าขอถามท่านสักเล็กน้อยได้หรือไม่"
 "ฮ่าๆๆ ได้ ว่ามา!" มันหัวเราะชอบใจที่ได้รับคำชมจากหญิงงาม
 เมื่อเห็นมันไปเดินกลับไปนั่งที่เดิมจึงเอ่ย "เหตุผลที่ท่านต้องการสังหารข้า?"
 "ย่อมมีแน่ เจ้าตรองดูให้ดีว่าเจ้าได้สร้างความเจ็บแค้นแก่ผู้ใดไว้ ถึงขั้นจ้างข้ามาสังหารเจ้าเช่นนี้!"
 ชิงหลินคิดตาม 'คนที่ข้ามีเรื่องด้วยก็มีคนเดียว หรือว่าจะเป็นนางจริงๆ'
 "หานหนิงอัน" พึมพำออกมาเบาๆ แต่ผู้มีวรยุทธ์ย่อมได้ยินชัดเจน มันยกยิ้มมุมปากภายใต้ผ้าสีดำ โดยที่นางไม่ทันสังเกตเห็น หึๆ ฉลาดพอตัวทีเดียว แม้จะเป็นมือสังหารที่โหดเหี้ยม แต่กลุ่มของมันก็ยึดหลักฆ่าอย่างเดียว ห้ามทรมานเหยื่อหรือข่มเหงเหยื่อโดยเด็ดขาด ซึ่งนับว่ายังพอมีคุณธรรมอยู่บ้าง
 "หัวหน้า! มีกลุ่มคนควบม้ามุ่งหน้ามาทางนี้ ราวสิบคนเห็นจะได้ขอรับ" ไอ้หน้าปลากระโห้ที่คุมเชิงอยู่นอกกระท่อมรีบเข้ามารายงาน หนึ่งในนั้นรีบหาผ้ากับเชือกมาปิดปากและมัดทั้งสองคนติดกับเสาในกระท่อมเพื่อไม่ให้หลบหนี ก่อนจะออกไปสมทบกับหัวหน้าและพรรคพวกที่อยู่ด้านนอก
 ไม่นานเสียงพูดคุยโต้ตอบก็ถูกกลบด้วยเสียงเคร้งๆ ปึก! ปัก! พลั่ก! อ๊ากกก!
 ระหว่างนั้นหญิงสาวทั้งสองก็ไม่ได้อยู่เฉย พยายามขยับตัวเพื่อให้เชือกที่มัดอยู่คลายออก แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะมัดแน่นเกินไป จนทั้งสองมีอาการเหนื่อยหอบ
 ปัง!
 เสียงประตูไม้เปิดออกด้วยแรงถีบ แล้วตามด้วยร่างสูงคุ้นตาที่ตรงดิ่งเข้ามาหานาง
 "คุณหนู ท่านปลอดภัยดีหรือไม่" น้ำเสียงทุ้มติดหอบถามด้วยความห่วงใย ขณะที่สองมือก็แกะเชือกอย่างว่องไว
 "เฟิ่งอิง ข้ากลัวแทบตาย ฮือๆๆ" ทันทีที่เป็นอิสระชิงหลินก็โผเข้าหาร่างสูงที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่งจนเกือบหงายหลัง เขาต้องรีบโอบกอดนางตามสัญชาตญาณ ภายในใจหนักอึ้ง ยิ่งเห็นนางร่ำไห้ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เฟิ่งอิงก็ยิ่งเดือดดาลอยากจะออกไปสับเจ้าพวกโจรชั่วเป็นหมื่นๆ ชิ้น
 "คุณหนู...ท่านปลอดภัยแล้ว รีบออกไปจากที่นี่กันเถิดขอรับ" เฟิ่งอิงพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะปล่อยมือส่งให้สาวใช้ที่รีบเข้าประคองคุณหนูทันทีอย่างรู้งาน เมื่อเดินออกมาชิงหลินถึงกับผงะ เมื่อเห็นศพโจรที่ลักพาทั้งห้าในสภาพสยดสยอง กองเลือดมากมายส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนนางแทบจะกลั้นอาเจียนไว้ไม่อยู่
 "คุณหนูระวัง!"
 สวบ! อั่ก อึก
 ร่างเล็กตัวแข็งทื่อ มองร่างเสี่ยวอี้ที่รูดตัวลงช้าๆ ดวงตาจ้องมองนางไม่กะพริบ มุมปากมีเลือดไหลซึม ชุดสีเทาหม่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง
 "เสี่ยวอี้!" ครั้นพอได้สติชิงหลินก็ทรุดตัวลงประคองร่างเสี่ยวอี้ ที่กระอักเลือดครั้งหนึ่งแล้วหมดสติไปไว้แนบอก สองมือสั่นเทาพยายามกดปิดบาดแผลด้านหลังอันเกิดจากดาบยาวที่เลือดไหลรินประหนึ่งน้ำพุเอาไว้แน่น ริมฝีปากอวบอิ่มพร่ำเรียกชื่อนางไม่หยุด สร้างความสะเทือนใจแก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก
 "ช่วย...ช่วยนางด้วย ได้โปรดเฟิ่งอิง...ช่วยนางที ช่วยนางที ฮึกๆ"
 เฟิ่งอิงพยักหน้าน้อยๆ หนึ่งในผู้คุ้มกันเข้ามาอุ้มนางเข้าไปในกระท่อม วางนางลงอย่างเบามือ จากนั้นชายคนเดียวกันก็จับชีพจรนางและสกัดจุดเพื่อห้ามเลือด
 "คุณหนูวางใจ นางเพียงเสียเลือดมากจึงหมดสติ ตอนนี้ข้าได้สกัดจุดห้ามเลือดไว้ชั่วคราวแล้วขอรับ อีกไม่นานหมอคงมาถึง"
 "ขอบคุณ" กล่าวแล้วก็ถลาเข้ามานั่งข้างเตียง มองซีกหน้าขาวซีดไร้สีเลือดของสาวใช้ซึ่งนอนคว่ำหน้านิ่งหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงที่เก็บกวาดลวกๆ ชุดที่เสี่ยวอี้สวมบริเวณชายโครงด้านซ้ายมีรอยขาดกว้างราวหนึ่งนิ้วครึ่งและเปียกชุ่มไปด้วยเลือด แม้ตอนนี้เลือดจะหยุดไหลแล้ว แต่ก็ยังน่าห่วงอยู่ดี
 มือเรียวขาวกุมมือหยาบข้างหนึ่งของสาวใช้ไว้ไม่พูดจา ถ้าไม่ได้เสี่ยวอี้มาขวางไว้ นางคงตายไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความเอาแต่ใจของนาง เสี่ยวอี้ก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ เพราะความดื้อรั้นเอาแต่ใจของนางแท้ๆ เสี่ยวอี้ถึงต้องมาเจ็บตัวอย่างนี้ ชิงหลินได้แต่เฝ้าโทษตัวเองด้วยความเจ็บปวด
 เฟิ่งอิงที่ยังยืนอยู่นอกกระท่อมหันไปสั่งการลูกน้องเสียงเข้ม ทุกคนอยู่ในสังกัดหน่วยคุ้มกันภายใต้ชื่อหน่วยพยัคฆ์ดำ กองกำลังคุ้มกันของสกุลชิงที่ชิงหยวนก่อตั้งขึ้นเมื่อหลายปีก่อนด้วยจุดประสงค์เพื่อคุ้มกัน คุ้มครอง และดูแลสอดส่องทุกสิ่งในสกุลชิง มีเฟิ่งอิงเป็นหัวหน้าใหญ่ที่คอยรับคำสั่งจากนายใหญ่อีกที และชิงหยวนคือนายใหญ่แห่งกองกำลังหน่วยพยัคฆ์ดำ
 ชายหนุ่มมองสำรวจโดยรอบอีกครั้งอย่างละเอียด กระท่อมร้างหลังนี้ตั้งอยู่ในที่เปลี่ยว ไร้ผู้คนสัญจร ด้านหลังเป็นป่ารกทึบเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย แม้ต่อให้หลบหนีจากเงื้อมือของเจ้าโจรชั่วได้ แต่ถ้าคิดจะหลบเข้าไปในป่าแห่งนี้ก็คงไม่พ้นเป็นอาหารของสัตว์ดุร้ายเป็นแน่ ห่างเมืองหลวงเพียงหนึ่งชั่วยามรถม้าวิ่งแต่กลับอันตรายถึงเพียงนี้
 ร่างสูงแค่นเสียงฮึในลำคอ หมุนร่างในอาภรณ์สีดำมองดูลูกน้องส่วนหนึ่งที่ขนย้ายศพทั้งห้ามากองรวมกันแล้วจุดไฟเผาทำลายศพ เพราะการขุดฝังต้องใช้เวลามากไม่ค่อยสะดวกนัก โจรกลุ่มนี้นับว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับหน่วยพยัคฆ์ดำแล้วยังถือว่าห่างชั้น และกองกำลังที่กระจายตัวแฝงอยู่ตามที่ต่างๆ ทำให้การมาช่วยคุณหนูเป็นเรื่องง่ายเสียยิ่งกว่าถอดรองเท้า
 บุรุษร่างสูงยืนกอดอกจ้องมองเปลวไฟที่โหมไหม้นานราวครึ่งเค่อด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ก่อนจะหรี่ลงเมื่อเห็นชายผู้หนึ่งควบม้ามุ่งตรงมาทางตน ครั้นพอกระจ่างใจว่าเป็นผู้ใดจึงลอบถอนหายใจเบาๆ
 "หัวหน้า ท่านหมอมาถึงแล้วขอรับ"
 เฟิ่งอิงส่งเสียงตอบรับ กวาดตามองผู้เข้ามาใหม่สองคนราวกับจะจับผิด ทำเอาชายต่างวัยทั้งสองหนาวเยือก ก่อนที่หมออาวุโสจะรีบรุดเข้าไปในกระท่อม ตามมาด้วยเฟิ่งอิง
 สภาพภายในกระท่อมค่อนข้างสกปรกและเหม็นอับ แต่หมออาวุโสไม่ได้ใส่ใจ พาร่างผอมบางหลังงองุ้มเล็กน้อยตรงเข้าไปหาร่างคนเจ็บทันที
 "เอ่อ...ช่วยคลายจุดลมปราณทีเถิด เช่นนี้ข้าจึงจะรักษาต่อได้" หมออาวุโสเอ่ยขึ้น ขณะที่นั่งลงแทนหญิงสาวที่ลุกขึ้นมายืนอยู่ด้านหน้าเตียงแทนเพื่อหลีกทางให้
 เฟิ่งอิงเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ร่างเล็กเงียบๆ ชิงหลินเหลือบมองเขาอย่างอดไม่ได้ และสบเข้ากับตาคมเรียวดุที่มองมาพอดี เฟิ่งอิงคล้ายชะงัก ด้วยคาดไม่ถึงว่านางจะมองตน ใบหน้างามที่บัดนี้ยังคงขาวซีดไร้สีเลือด ตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดหวั่น ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ร่างบอบบางในคราบบุรุษสีฟ้าอ่อน มีรอยเลือดกระจายเปรอะเปื้อนหลายจุด มือเรียวเล็กยังมีคราบเลือดติดอยู่ตามนิ้วและเล็บ ผมสีน้ำหมึกรวบสูงเป็นหางม้า มีบางส่วนหลุดลุ่ยระใบหน้างามแลดูยุ่งเหยิง ทว่าในสายตาเฟิ่งอิง นางช่างดูเย้ายวนนัก!
 ชิงหลินขมวดคิ้วสงสัย เมื่อเห็นเขาขยับตัวออกห่าง 'หือ? อะไรของเขา เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย กลับมาเข้าโหมดหน้าตายอีกแล้ว'
 ทางด้านหน่วยคุ้มกันคนสนิทนายหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์นึกขันท่าทางของหัวหน้ายิ่งนัก ถ้าไม่ได้คลุกคลีหรือเป็นคนแปลกหน้าคงไม่รู้เป็นแน่ถึงความผิดปกติของหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำผู้องอาจและมากด้วยฝีมือ ไม่เคยสนใจอิสตรี ใครจะเชื่อว่าบุรุษผู้นี้ยังครองความบริสุทธิ์มาถึงป่านนี้ได้ ทั้งที่อายุอานามก็ปาเข้าไปเกือบสามสิบปี
 'หึๆ เห็นทีคงมีเรื่องสนุกให้ข้าได้ชมเสียแล้ว'
 "บาดแผลแม้จะกว้าง แต่ไม่ใช่จุดตาย คุณหนูวางใจได้ เพียงแต่อาจต้องใช้เวลามากอยู่สักหน่อยกว่านางจะฟื้น" หมออาวุโสหันมากล่าวกับหญิงสาวในคราบบุรุษ
 "ขอบคุณท่านหมอ ไม่ทราบว่านานเพียงใดนางจะฟื้น และสามารถพานางกลับจวนได้เลยหรือไม่"
 "ย่อมได้ เพียงแต่ต้องค่อยๆ อย่าให้กระทบกระเทือนมากนัก เดี๋ยวแผลจะอักเสบได้ขอรับ"
 ชิงหลินพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียง
 ตลอดการรักษาไม่ได้มีการถอดชุดของเสี่ยวอี้ออก ท่านหมอเพียงแค่ใช้มีดกรีดชุดให้กว้างขึ้นแล้วทำความสะอาดแผลก่อนจะใส่ยา และใช้ผ้าสีขาวพันทับชุดไว้อีกชั้น ซึ่งเป็นเพียงการรักษาเฉพาะหน้าเท่านั้น
 "คุณหนู รถม้าเตรียมพร้อมแล้ว รีบออกเดินทางเถิดขอรับ"
 หญิงสาวพยักหน้าให้เฟิ่งอิง
 การเดินทางกลับคฤหาสน์เป็นไปอย่างช้าๆ ชิงหลินได้ยินเสียงของสัตว์ต่างๆ มากมาย แต่ในยามนี้นางหาได้ใส่ใจไม่
 หน้าประตูคฤหาสน์สกุลชิง
 ชิงหยวน ชิงฮูหยิน และบ่าวในคฤหาสน์ต่างยืนรออย่างกระวนกระวายไร้เสียงพูดจา ทันใดนั้นบุรุษร่างสันทัดก็ปรากฏตัวขึ้นก่อนจะตรงเข้ามาหาชิงหยวน
 "มะ...มาแล้วขอรับ แฮ่กๆ คุณหนู...กลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนขอรับนายท่าน" เขารีบรายงานอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มกว้าง แม้จะเหน็ดเหนื่อยอยู่มากที่ต้องรีบนำข่าวดีมาแจ้งให้นายท่านทราบล่วงหน้าตามคำสั่งของหัวหน้าก็ตาม
 "ดี! เป็นข่าวดียิ่งนัก แล้วเหตุใดจึงล่าช้านัก" ชิงหยวนสงสัย พอทราบคร่าวๆ จากหน่วยพยัคฆ์ดำว่าสถานที่ที่บุตรีถูกจับตัวไปอยู่ในเขตเมืองหลวง ใช้เวลาโดยรถม้าเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น และนี่ก็เลยครึ่งชั่วยามมามากแล้ว เหตุใดจึงมาไม่ถึงเสียที
 "คือว่า...เรื่องนั้น..." เขาเสมองเสี่ยวสุ่ยแวบหนึ่งจึงตัดสินใจรายงานต่อ "สาวใช้ที่ติดตามคุณหนูไปได้รับบาดเจ็บ จึงทำให้การเดินทางล่าช้าขอรับ"
 เสี่ยวสุ่ยเบิกตาโตด้วยความตกใจ อุทานออกมาแผ่วเบา "พี่เสี่ยวอี้"
 "แล้วยามนี้นางเป็นเช่นไรบ้าง" แม่นมฝูถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เสี่ยวสุ่ยกลั้นลมหายใจ เงี่ยหูฟังคล้ายกลัวจะพลาดจุดสำคัญไปหากไม่ตั้งใจฟังให้ดี
 "นางปลอดภัยดี เพียงแต่ยังไม่ได้สติเท่านั้นขอรับ" เขาหันมามองแม่นมฝู แล้วจึงหันไปรายงานนายท่านที่ยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง เห็นนายท่านพยักหน้า จึงได้ขอตัวกลับไปทำงานตามเดิม
 ราวครึ่งเค่อ ขบวนรถม้านำโดยเฟิ่งอิงและหน่วยพยัคฆ์ดำอีกเก้าคนก็มาถึง ทันทีที่ชิงหลินลงมาจากรถม้า มองเสี่ยวอี้ถูกหามเข้าไปในคฤหาสน์เรียบร้อย นางก็รีบตรงเข้าไปหามารดาที่ยืนรออยู่ แต่ก่อนจะถึงตัวกลับตัดสินใจคุกเข่าลงกับพื้นจนทุกคนตกใจแม้กระทั่งเฟิ่งอิง
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าทำอันใด ลุกขึ้นเถิด" ชิงฮูหยินรีบเข้ามาประคองบุตรี แต่นางกลับส่ายหน้าไม่ยอมลุกขึ้น ตากลมโตมองชิงหยวนผู้เป็นบิดา
 "ท่านพ่อ..ทุกอย่างเป็นเพราะลูก เพราะความดื้อรั้นเอาแต่ใจของลูก ทำให้ท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วง ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน ทำให้เสี่ยวอี้ต้องได้รับบาดเจ็บ โปรดลงโทษลูกด้วยเจ้าค่ะ" หญิงสาวโขกศีรษะกับพื้นเสียงดัง
 "...เจ้าสำนึกผิดแล้ว?" ชิงหยวนยังอยู่ในท่าสองมือไพล่หลัง ยิ้มบางๆ พอใจที่บุตรีรู้ผิดชอบชั่วดี
 "เจ้าค่ะ ลูกสำนึกผิดแล้ว ขอท่านพ่อลงโทษด้วย" หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิม
 "ท่านพี่ ไหนๆ หลินเอ๋อร์ก็ปลอดภัยแล้ว ท่านก็ให้มันแล้วไปดีหรือไม่เจ้าคะ"
 ชิงหยวนยิ้มให้ฮูหยินของตนบางๆ
 "ทำเช่นนั้นไม่ได้ เมื่อลูกทำผิด เราผู้เป็นพ่อเป็นแม่จำต้องลงโทษเพื่อให้หลาบจำบ้าง จึงจะได้ชื่อว่ารักลูกอย่างแท้จริง"
 ชิงฮูหยินถอนใจทั้งหนักและยาวออกมาหนหนึ่ง พลางปรายตามองบุตรีอย่างเห็นใจ
 "เมื่อเจ้ารู้ตัวว่าทำผิด เช่นนั้นนับแต่พรุ่งนี้เจ้าจะถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในเรือน ห้ามออกนอกเขตเรือนเด็ดขาดเป็นเวลาสามเดือน ส่วนเรื่องโรงทานก็ขอให้พักไว้ก่อนอย่างไม่มีกำหนด ว่าอย่างไร เจ้ายินยอมหรือไม่" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรีที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่เช่นเดิม
 "ข้ายอมรับการตัดสินใจของท่านพ่อเจ้าค่ะ" เอาเหอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้ถูกขังไว้ในห้อง ถึงจะนานไปหน่อยก็ตาม
 "อ้อ! แม้ว่าสถานที่กักบริเวณจะเป็นที่อื่น เจ้าก็ยินดีหรือ"
 "เอ๊ะ? ท่านพ่อหมายถึง…"
 "ถูกต้อง คอกสัตว์ของเราจะเป็นที่กักบริเวณเจ้า"
 ชิงหลินดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ โผเข้าไปกอดบิดาแน่น จนชิงหยวนชะงักด้วยคาดไม่ถึงว่าบุตรีที่เรียบร้อยและไว้ตัวจะเสียกิริยาเช่นนี้ได้
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่ว่า..." เอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาในเรือนพร้อมบิดามารดา โดยมีพ่อบ้านฝู แม่นมฝู เสี่ยวเอิน และหญิงร่างผอมวัยใกล้เคียงกับแม่นมฝูซึ่งชิงหลินไม่รู้จัก แต่คิดว่าน่าจะเป็นมารดาของเสี่ยวเอิน เพราะนางเคยบอกว่าอาศัยอยู่กับมารดาเพียงลำพัง ส่วนบ่าวที่เหลือต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนต่อ ยกเว้นเสี่ยวสุ่ยที่ได้รับคำสั่งให้คอยดูแลพี่สาว
 เฟิ่งอิงสั่งการอยู่หน้าจวน เพื่อสืบหาผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อย่างลับๆ ก่อนจะเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
 "เจ้าวางใจเถิด นางเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องลูก แม่จะให้หมอประจำตระกูลดูแลรักษานางอย่างดีที่สุด" ชิงฮูหยินรับปากบุตรี ทำให้ชิงหลินคลายใจ
 "จริงสิ ยามที่เจ้าไปอยู่ที่เรือนพสุธา พ่อจะให้เสี่ยวเอินกับมารดาของนางตามไปรับใช้เจ้าก็แล้วกัน แม่ครัวที่นั่นลาออกไปคนหนึ่งพอดี อีกทั้งเสี่ยวสุ่ยต้องอยู่ดูแลพี่สาวของนางที่นี่ ไม่อาจติดตามเจ้าไปได้" ชิงหยวนแจงยืดยาวก่อนจะหยุดฝีเท้าเมื่อถึงเรือนแสงจันทร์
 "อาฝู ให้เฟิ่งอิงมาพบข้าที่ห้องหนังสือ" ชิงหยวนหันไปสั่งพ่อบ้านฝู
 "หลินเอ๋อร์ ไปดูเสี่ยวอี้กับแม่ดีหรือไม่" ชิงฮูหยินเอ่ยชวนบุตรี เมื่อตระหนักได้ว่าเรื่องที่สามีเรียกเฟิ่งอิงมาปรึกษาเป็นการส่วนตัวย่อมต้องร้ายแรงเป็นแน่
 "ดีเจ้าค่ะ บางทีตอนนี้นางอาจจะฟื้นแล้วก็เป็นได้" ชิงหลินเข้าไปกอดแขนข้างหนึ่งของมารดา มุ่งหน้าไปยังเรือนหยกฟ้า เพราะเสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยเป็นสาวใช้คนสนิทจึงได้พักในเรือนนี้เพื่อความสะดวกในการเรียกใช้
 "ฮูหยิน คุณหนู พี่เสี่ยวอี้ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยรีบคุกเข่ากับพื้นพร้อมกับรายงานผู้เป็นนายทั้งสองด้วยสีหน้าคลายความกังวลลงสองส่วน
 "เสี่ยวอี้ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อย่าเพิ่งขยับ เดี๋ยวแผลจะฉีกเอาได้" ชิงหลินรีบส่งเสียงห้ามเมื่อเห็นนางทำท่าจะขยับลุกขึ้น
 "ขอบคุณคุณหนู แล้วท่านบาดเจ็บที่ใดหรือไม่เจ้าคะ" เสี่ยวอี้ที่นอนตะแคงเพราะบาดแผลด้านหลังเอ่ยถามคุณหนูของตนอย่างห่วงใย ทั้งที่หน้าตายังซีดเซียวอยู่มาก ถ้อยคำนั้นทำเอาขอบตาชิงหลินร้อนผ่าว ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก เกิดมายี่สิบเจ็ดปี นางไม่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อน อย่าว่าแต่เคย แม้แต่เฉียดก็ไม่มีสักนิด ถ้าเป็นนางคงทำไม่ได้อย่างเสี่ยวอี้แน่ๆ คนเราพอเกิดเรื่องก็ต้องหนีเอาตัวรอดก่อน มันควรจะเป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือ
 "ข้าไม่เป็นไร แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี ขอบใจเจ้ามากที่เสี่ยงชีวิตช่วยข้าไว้"
 "ไยคุณหนูต้องกล่าวขอบคุณ บ่าวปกป้องนายเป็นสิ่งสมควรแล้ว ข้ากับน้องสาวเป็นบ่าวสกุลชิง ได้มารับใช้คุณหนูนับเป็นวาสนา ชีวิตอันต่ำต้อยนี้ข้ามอบให้คุณหนูนานแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้กล่าวออกมาตามความสัตย์จริง โดยเสี่ยวสุ่ยก็เห็นดีเห็นงามกับคำกล่าวของพี่สาว
 "เอาละๆ หลินเอ๋อร์ ให้นางได้พักผ่อนเถิด" ชิงฮูหยินเอ่ยตัดบท จากนั้นจึงหันไปกำชับหมอประจำตระกูล "ท่านหมอ ข้าฝากนางด้วย เสียเงินเสียทองเท่าไรข้ามิเกี่ยง ขอเพียงเป็นยาที่ดีที่สุดเป็นพอ"
 "ฮูหยินโปรดวางใจ ข้าจะทำเต็มความสามารถขอรับ"
 ชิงฮูหยินพยักหน้าพอใจ ชิงหลินหันไปพูดคุยกับคนเจ็บอีกสองสามประโยคจึงตามมารดาออกมา โดยมีเสี่ยวเอินและแม่นมฝูเดินตามมาห่างๆ ส่วนมารดาของเสี่ยวเอินก็แยกตัวไปช่วยงานในครัวชั่วคราว
 ยามซวี[1] ณ ห้องหนังสือภายในเรือนแสงจันทร์
 ชิงหยวนนั่งเคร่งเครียดเรื่องที่บุตรีถูกลักพาตัว มีเฟิ่งอิงยืนเยื้องไปด้านหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นทุกคราว
 "แมงป่องดำเป็นชื่อของโจรกลุ่มนี้ซึ่งพอมีชื่ออยู่บ้าง จำนวนสมาชิกทั้งหมดยังระบุไม่ได้ แบ่งกลุ่มรับงานห้าถึงสิบคน โดยรับงานผ่านคนกลางขอรับ"
 ชิงหยวนลูบเคราพลางพยักหน้าช้าๆ "ผู้ว่าจ้างคือผู้ใด"
 "...เป็นสาวใช้คนสนิทของคุณหนูหานหนิงอัน นามว่าเสี่ยวซีขอรับ"
 ชิงหยวนชะงัก เลิกคิ้วทรงดาบขึ้นพร้อมกับถามต่อ "...เจ้ากำลังจะบอกข้าว่าเป็นคุณหนูหาน บุตรีของเสนาบดีฝ่ายบุ๋นผู้นั้น?"
 "ขอรับ"
 เมื่อได้ฟังคำตอบ ชิงหยวนก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบทอประกายความกังวลอย่างชัดเจน
 ล่วงเข้ายามจื่อ ชิงหลินผวาตื่นเพราะฝันร้าย ทั้งที่ไม่ได้ฝันมาหลายวันแล้ว ในฝันนางถูกหญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่เห็นใบหน้า ถือมีดปอกผลไม้ยาวประมาณห้านิ้ว เดินเข้ามาหาและพูดอะไรบางอย่าง น้ำเสียงคล้ายจะโกรธแค้นและชิงชัง แต่นางไม่รู้ว่าพูดอะไร จากนั้นหญิงสาวคนนั้นก็เงื้อมีดขึ้นสุดแขน ทำท่าจะแทงหน้าอกนาง ในฝันนางกรีดร้องเสียงดังลั่น จนผวาตื่นขึ้นมากลางดึก
 "ฝันน่ากลัวเกินไปแล้ว" นางพึมพำกับตัวเอง ยามที่ฝันร้ายหรือนอนไม่หลับ นางมักจะออกมาสูดอากาศที่เก๋งริมสระบัวเสมอๆ ครั้งนี้ก็เช่นกัน แต่กลับมีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่โดยที่นางไม่รู้ตัว
 เฟิ่งอิงยืนกอดอกพิงเสาอยู่ในเก๋งริมสระบัว ดวงตาเรียวดุจับจ้องร่างบางในอาภรณ์สีขาวล้วน ยืนอยู่ตรงส่วนปลายของสะพานที่ทอดยาวไปในสระบัว แสงจันทร์ค่อนข้างกระจ่างด้วยใกล้วันจันทร์เต็มดวง ภาพของหญิงสาวยามยืนมองพระจันทร์ช่างงดงามจับใจยิ่งนัก
 นับแต่พบนางคืนนั้น เฟิ่งอิงมักจะมาที่เก๋งริมสระบัวในเวลานี้แทบทุกราตรี แต่ก็ต้องพบความผิดหวังอยู่ร่ำไป แต่คืนนี้...ร่างสูงยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนยิ่งนัก ทว่ากลับไม่มีผู้ใดได้เห็น แล้วเขาก็ต้องรีบหุบยิ้ม ขยับยืนตัวตรง เมื่อเห็นหญิงสาวที่ตนมองอยู่หมุนกายกลับมา นางเอียงคอมองพร้อมกับสาวเท้าตรงเข้ามาหาเขาที่ยืนอยู่ในเก๋ง
 "เฟิ่งอิงนั่นเอง นึกว่าใคร นอนไม่หลับเหมือนกันหรือ" หญิงสาวเอ่ยทักก่อน
 "...ขอรับ" เขาตอบสั้นๆ พลางหลุบตาลงต่ำเมื่อเห็นว่านางจ้องมองอยู่
 "อ้อ! ข้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านเลยที่ช่วยข้าไว้ แล้วก็ต้องขอโทษที่ทำให้ท่านต้องลำบาก ฝากขอบคุณและขอโทษทุกคนที่ไปช่วยข้าในวันนี้แทนข้าด้วย"
 "มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วขอรับ คุณหนูมิต้องกล่าวอันใด"
 ชิงหลินพินิจร่างสูงตรงหน้า รู้สึกแปลกใจกับคำพูดที่คล้ายจะห่างเหินของเขา
 "ถ้าคุณหนูมิมีอันใดจะสั่ง ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ"
 ชิงหลินรับคำ มองร่างสูงในอาภรณ์สีดำที่ดูลึกลับเดินจากไปแล้วจึงหันกลับมาพลางถอนหายใจยาว โดยไม่รู้เลยว่าร่างสูงที่เดินจากไปแอบยืนมองนางอยู่หลังต้นเหมยด้วยสายตาที่อ่านยาก พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อกำเนิดและดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกที
[1] ยามซวี คือเวลาตั้งแต่ 19.00 น. - 20.59 น.


หลังงานเลี้ยงเลิกรา มู่หลิ่งเหวินมิได้ไปส่งคู่หมาย ทั้งที่ใจร่ำร้องอยากไป แต่จำต้องตัดใจยืนส่งนางขึ้นรถม้า แล้วก็ควบอาชามุ่งหน้าไปยังเมืองลั่วหยางอย่างเร่งรีบ โดยรองแม่ทัพจางมู่หลงมิได้ล่วงรู้ถึงจุดประสงค์การแอบหนีภารกิจของแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเห็นบ้านเมืองสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง เรื่องส่วนตัวเป็นเพียงเรื่องรองในครั้งนี้เลย
 ยามไฮ่ ณ คฤหาสน์สกุลชิง
 "เฮ้อ เหนื่อยจังเลย" ชิงหลินทิ้งตัวลงนอนทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุด ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานห้อง ครุ่นคิดถึงเรื่องราววันนี้ ก่อนจะออกมานางได้เจรจาขอไถ่ตัวสาวใช้นามว่าเสี่ยวเอินของหานหนิงอัน ด้วยเงินห้าร้อยตำลึงเงิน ซึ่งมากกว่าที่จวนเสนาบดีหานซื้อมาถึงห้าเท่า และหานหนิงอันยอมตกลงอย่างไม่มีทางเลือก เพราะนางแสร้งพูดขู่ไปว่ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ส่วนเสี่ยวเอินพอทราบเรื่องถึงกับคุกเข่าคำนับขอบคุณนางหลายครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ
 "เสี่ยวสุ่ย พรุ่งนี้เจ้าช่วยหาที่หลับที่นอนเพิ่มด้วยนะ" ชิงหลินสั่งเสียงเอื่อยๆ พร้อมดวงตาที่ปรือจะปิดมิปิดแหล่
 "จะมีบ่าวมาใหม่หรือเจ้าคะ คุณหนู...คุณหนู อ้าว หลับไปเสียแล้ว ดูสิ พี่เสี่ยวอี้ คุณหนูยังไม่ทันเปลี่ยนชุดเลย" เสี่ยวสุ่ยถอนใจ รู้สึกเห็นใจคุณหนูของตนนัก
 "เปลี่ยนตอนหลับได้ ลงได้หลับแล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย คุณหนูก็ไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆ หรอก เจ้ามาช่วยข้าเร็วเข้า" เสี่ยวอี้กล่าวกับน้องสาว นางยิ้มอย่างมีความสุข สายตาที่มองนายสาวเต็มไปด้วยความเทิดทูน
 "นังหนู นังหนู ตื่นมาคุยกับข้าก่อน เฮ้ย นังหนู ข้าบอกให้ตื่น ไม่ตื่นหรือ นี่แน่ะ"
 เผียะๆๆ
 "โอ๊ย! เจ็บ! ใครกล้ามาดีดหน้าผากคนกำลังหลับกันเนี่ย"
 "ข้าเอง นังหนู" เจ้าของเสียงมองวิญญาณช่อลดาที่ลอยออกมาจากร่างชิงหลิน พร้อมกับมีสีหน้าเหยเกด้วยความระอาใจ
 "นึกว่าใคร ที่แท้ก็ท่านยมนี่เอง จริงสิ เสียงที่ร้องเตือนฉันเมื่อตอนกลางวันคือเสียงของท่านยมใช่ไหม แล้วท่านมาหาฉันมีอะไรเหรอ หรือว่ามารับดวงวิญญาณของฉัน แล้วก็นะ คราวก่อนลืมถาม ทำไมท่านต้องมารับดวงวิญญาณเอง ท่านเป็นเจ้าแห่งโลกหลังความตายนะ ลูกน้องกับบริวารไม่มีเหรอ แล้ว..."
 "หยุด! เจ้านี่ น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นเจ้าหนูจำไมเสียจริง ถามมากเหลือเกิน" ยมบาลรีบยกมือห้าม ส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่ายกับความขี้สงสัยของช่อลดา
 "ขอโทษค่ะ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย" ช่อลดายิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขิน
 "เอาเถอะ ที่ข้ามาหาเจ้าเพราะมีเรื่องต้องบอกเจ้า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าจะเข้าใจภาษาสัตว์ และยังพูดคุยกับพวกมันได้ แต่ระวังหน่อยก็แล้วกัน"
 "ระวังอะไรคะ"
 "ก็ถ้าเจ้าสุ่มสี่สุ่มห้ายืนคุยกับพวกมัน คนอื่นจะมองว่าเจ้าเป็นบ้าน่ะสิ ฮ่าๆๆ"
"..."
 "อ้อ เรื่องรอยสักรูปมังกรบินสีฟ้ากลางหลังของเจ้า ข้าแถมให้เพราะเห็นว่าเจ้าชอบ ส่วนเรื่องเสียงเตือนเมื่อตอนนั้นก็เป็นเสียงข้าเอง และเรื่องที่ข้าต้องมารับวิญญาณเจ้าเอง ก็เพราะเจ้าสุวานมันดันลา ทีนี้คงหายข้องใจแล้วสินะ เจ้าหนูจำไม หมดธุระของข้าแล้ว โชคดีนะนังหนู"
 "ดะ...เดี๋ยวสิ ท่านยมมม ไปซะแล้ว อะไรเนี่ย มาไวไปไวยิ่งกว่าจรวดอีก"
 ยามเฉิน หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองลั่วหยาง
 จางมู่หลงเดินไปมาเหมือนเสือติดจั่น ใบหน้างดงามคล้ายสตรีฉายแววเคร่งเครียด เมื่อพบว่าแม่ทัพใหญ่ที่บอกไว้เพียงว่าจะไปขี่ม้าเล่น ไม่ต้องตามมา ผ่านไปแล้วหนึ่งวันหนึ่งคืนก็ยังไร้วี่แวว 'ท่านไปที่ใด และไปทำสิ่งใดกันแน่ เหตุใดต้องปิดบัง'
ฮี้ๆๆ
 "หยุดดด!" แม่ทัพหนุ่มกระตุกรั้งบังเหียนม้าให้หยุด ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้าศึกคู่ใจสีน้ำหมึกตัวพ่วงพีด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏร่องรอยความอ่อนเพลียเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทั้งที่เดินทางนานนับสี่ชั่วยามโดยไม่ได้หยุดพัก
 "คุณชาย ท่านไปที่ใดมา พวกข้าเป็นห่วงท่านยิ่งนัก อย่าบอกว่าท่านไปขี่ม้าเล่น" จางมู่หลงปรี่เข้าไปถามมู่หลิ่งเหวิน เหตุที่ใช้คำเรียกว่าคุณชายเพราะเป็นภารกิจลับ จำต้องปิดบังฐานะเพื่อความสะดวกในการทำภารกิจ
 "ข้าอยากอาบน้ำ ช่วยไปเตรียมน้ำให้ข้าที" เขาสั่งเสร็จสรรพก็จ้ำอ้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยม ทิ้งให้จางมู่หลงยืนอ้าปากค้าง ก่อนจะถอนใจแรงกับความแปรปรวนของแม่ทัพหนุ่ม
 หนนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่แม่ทัพหนุ่มทิ้งภารกิจหายไปเพียงลำพัง ทั้งยังไร้ผู้ติดตามนานหลายชั่วยาม วรยุทธ์สูงส่งแล้วอย่างไร ถ้าศัตรูมีมากก็คงต้องมีเพลี่ยงพล้ำกันบ้าง ท่านแม่ทัพน่าจะตระหนักในเรื่องนี้ดีกว่าผู้ใด จากแม่ทัพที่สุขุมเยือกเย็นกลับกลายเป็นบุรุษใจร้อนและขาดความยั้งคิดไปได้อย่างไร
 "รายงานคุณชาย พิราบสื่อสารจากชายแดนส่งมาว่าพบเห็นคนที่คล้ายองค์รัชทายาทขอรับ" ทหารนายหนึ่งรายงานเสียงเบา ด้วยภารกิจนี้ต้องทำอย่างลับๆ มีเพียงองค์ฮ่องเต้และแม่ทัพหนุ่มกับผู้ติดตามฝีมือดีอีกห้านาย ซึ่งจางมู่หลงก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะถ้าข่าวองค์รัชทายาทหายตัวไปถูกแพร่งพราย ย่อมเกิดความปั่นป่วนในวังหลวง องค์ฮ่องเต้กังวลพระทัยไม่น้อย แม้จะทรงตระหนักดีว่าโอรสของพระองค์ผู้นี้ชอบหลบหนีไปเที่ยวนอกวังบ่อยๆ ก็ตาม
 "จิ้นอี้ จิ้นเอ้อ" มู่หลิ่งเหวินเรียกสองผู้ติดตามร่างใหญ่ฝีมือดีในชุดสีดำ พยักหน้าให้สัญญาณ สองร่างใหญ่ก็หายวับไปจากบริเวณนั้นทันที
 "เรียนคุณชาย เถ้าแก่ให้นำสารนี้มาให้ท่าน บอกว่าจากผู้หวังดีขอรับ" มู่หลิ่งเหวินรับสารจากจิ๋นซาน คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากยิ้มเมื่อรู้ข้อความในสาร
 "เจ้าคิดเห็นเช่นไร" แม่ทัพหนุ่มถามจางมู่หลง
 จางมู่หลงรับสารลับไปอ่านทวนแล้วจึงเงยหน้าสบตามู่หลิ่งเหวิน "มังกรหนุ่มหลอกล่อ ปิดบังโฉมหน้า แท้จริงยังอยู่ที่หอหญิงงามที่ดีที่สุดในลั่วหยาง"
 "ฮ่าๆๆ อย่างนี้นี่เอง องค์รัชทายาททรงพระปรีชายิ่งนัก และผู้หวังดีคงจะเป็นหนึ่งในองครักษ์ขององค์รัชทายาทจริงแท้แน่นอน แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ"
 "แน่นอน ตามล่าจับมังกรหนุ่มคืนสู่ถ้ำทอง" แม่ทัพหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมทอประกายเมื่อตระหนักถึงภารกิจต่อไปหลังเสร็จสิ้นภารกิจนี้
 ก่อนยามเฉิน ณ เรือนหยกฟ้า คฤหาสน์สกุลชิง
 "จุ๊ๆ ที่รัก เจ้าดูเด็กสาวอัปลักษณ์นางนั้นสิ สายแล้วยังไม่ตื่นอีก"
 "ใช่ๆ แล้วดูท่านอนของนางสิ น่าเกลียดยิ่งนัก"
 "เจ้ารอข้านะ เดี๋ยวข้าจะรีบไปรีบกลับ"
 "ไปดีมาดีนะ ข้ากับลูกจะรอท่าน"
 "เฮ้! นี่มันอาหารของข้านะ ชิ่วๆ ไปให้พ้น!"
 "โอ๊ย! หนวกหู คนจะนอน มาตะโกนเสียงดังกันอยู่ได้!" ชิงหลินโวยวายเสียงดัง จนเสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยตกใจรีบวิ่งเข้ามาหานายสาวที่เตียงนอน พร้อมกับเสียงที่ได้ยินหายไป
 "คุณหนูเป็นอันใดเจ้าคะ?! ฝันร้ายหรือ" เสี่ยวอี้ถามสีหน้าเป็นกังวล
 ชิงหลินไม่ได้ตอบคำถามของสาวใช้ แต่กวาดตามองไปรอบห้องเพื่อหาที่มาของเสียงเหล่านั้น พอไม่เห็นสิ่งที่ผิดสังเกตจึงได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างไม่สบอารมณ์
 เหนือขึ้นไป ซอกหลืบเพดานมุมหนึ่งภายในห้อง ปรากฏจิ้งจกสองตัวกำลังเอียงหัวมองนางอยู่
 "เด็กสาวอัปลักษณ์นั่นเข้าใจที่เจ้ากับข้าคุยกันหรือ" ครอบครัวนกกระจิบที่ทำรังอยู่บนต้นเหมยข้างหน้าต่างกระซิบกันเบาๆ ราวกับเกรงว่าชิงหลินจะได้ยิน "ไม่รู้สิ"
 "คุณหนู...คุณหนูเจ้าคะ" เสี่ยวอี้เขย่าแขนเรียกอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง
 "มีอะไรหรือเสี่ยวอี้" ชิงหลินตื่นจากภวังค์ กะพริบตามองสาวใช้
 "จะล่วงเข้ายามเฉินแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้เตือน
 ชิงหลินพยักหน้าเข้าใจและบอกให้ช่วยเตรียมน้ำอาบให้ ครั้งนี้นางยอมให้สองบ่าวปรนนิบัติแต่โดยดี เพราะเสี่ยวอี้รู้ความลับของนางเรื่องรอยสักกลางหลังแล้ว
 "ท่านพ่อ ลูกมีเรื่องจะขอเจ้าค่ะ" ชิงหลินเอ่ยหลังจากมื้ออาหารเช้าผ่านไป
 "เจ้าจะขอสิ่งใดจากพ่อหรือ" วางถ้วยชาลงแล้วนั่งหลังตรงพร้อมฟังคำขอของบุตรี
 "ลูกรู้มาว่าเรามีที่ดินว่างเปล่าแปลงหนึ่งซึ่งอยู่ตรงข้ามกับจวนสกุลมู่ ลูกจึงอยากจะสร้างโรงทานเจ้าค่ะ"
 "โรงทาน?" ชิงฮูหยินทวนคำ
 "คราวก่อนที่ไปเยือนสกุลมู่ ระหว่างทางลูกเห็นขอทานและคนไร้บ้านมากมาย"
 "ว่าต่อไป" ชิงหยวนอมยิ้ม เริ่มจะเข้าใจเจตนาของบุตรี
 "ลูกจึงอยากหาทางช่วยคนเหล่านั้นเจ้าค่ะ อย่างแรกก็แจกจ่ายอาหาร"
 "นานเพียงใด...หนึ่งเดือน?" ชิงหยวนเอ่ยถาม
 "ถ้าลูกบอกว่า...ไม่มีกำหนดล่ะเจ้าคะ ท่านพ่อคิดว่าอย่างไร"
 "หือ? แม้ทรัพย์สมบัติเราจะมีมากมายเพียงพอให้เจ้าใช้ทั้งชาติ แต่ว่าเจ้าอย่าลืมว่าพ่อเจ้าผู้นี้เป็นพ่อค้า ย่อมตระหนักถึงผลกำไรเป็นหลัก พ่อเห็นด้วยเรื่องสร้างโรงทาน แต่จะให้ทำตลอดไป พ่อขอคัดค้าน" เพราะเมื่อข่าวนี้แพร่กระจายออกไป ที่โรงทานแห่งนี้คงเนืองแน่นไปด้วยขอทานและคนอดอยากหิวโหยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะควบคุมเป็นแน่
 "ลูกหยอกท่านพ่อเล่นเจ้าค่ะ ความจริงลูกมีทางออกสำหรับเรื่องนี้ และท่านพ่อจะได้ผลประโยชน์ตอบแทนด้วยเจ้าค่ะ"
 ชิงหยวนกับชิงฮูหยินมองหน้ากันก่อนหันมามองบุตรี
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ ยังจำสิ่งนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ"
 เสี่ยวอี้วางถาดขนาดกลางลงบนโต๊ะหลังจากคุณหนูของนางกล่าวจบ
 "นี่มัน...ดินสอถ่านไม้ที่เจ้าให้คนงานที่คอกสัตว์ทำขึ้นเพื่อเขียนรูปมิใช่หรือ" ชิงหยวนเอ่ยถาม
 ชิงหลินพยักหน้า
 ชิงฮูหยินหยิบเจ้าแท่งยาวๆ ราวห้าชุ่นหมุนไปหมุนมาด้วยความสงสัยเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
 "ใช่เจ้าค่ะ หลังจากฟื้นขึ้นมา ลูกกลับใช้พู่กันเขียนรูปไม่ได้ดั่งใจ จึงลองหาสิ่งที่ใช้ทดแทนพู่กันดู และมันคือเจ้าสิ่งนี้เจ้าค่ะ" เป็นความจริง แม้จะเป็นศิลปิน แต่นางกลับไม่ถนัดในการใช้พู่กันจีนเขียนรูปเอาเสียเลย มีผลให้นางแพ้การแข่งขันที่จวนเสนาบดีหาน
 "แล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรหรือ" ชิงฮูหยินถาม
 "นอกจากเป็นโรงทานแจกจ่ายอาหารแล้ว ลูกอยากให้มีการสอนเขียนรูปโดยใช้ดินสอถ่านไม้นี้ให้เด็กๆ เหล่านั้น และ..."
 เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ชิงหยวนก็เอ่ยปากอนุญาตตามคำขอของนาง ซึ่งชิงฮูหยินเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย ชิงหลินถอนใจโล่งอกที่ความคิดของนางผ่านการเห็นชอบจากทั้งสอง
 "อ้อ เฟิ่งอิง เจ้ามาก็ดีแล้ว" ชิงหยวนหันมาทางผู้คุ้มกันคนสนิทที่สาวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 "ขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงประสานมือเคารพผู้เป็นนาย ดวงตาเรียวดุเหลือบมองหญิงสาววูบหนึ่งก่อนจะหลุบตาลงมองพื้น
 "นับแต่นี้ เจ้าต้องอยู่คอยคุ้มครองและปกป้องบุตรีของข้าให้ดี ห้ามมิให้เกิดอันตรายใดๆ บุตรีของข้าอยู่ที่ใด ข้าต้องเห็นเจ้าประหนึ่งเงาตามตัว เจ้าจะทำได้หรือไม่"
 "ท่านพ่อ! ความปลอดภัยของท่านต้องมาอันดับหนึ่ง และลูกไม่ได้ทำสิ่งที่เสี่ยงอันตรายใดๆ ให้ผู้คุ้มกันคนอื่นมาคอยคุ้มกันลูกก็ได้เจ้าค่ะ" เสียงใสค้านอย่างไม่เห็นด้วยกับคำสั่งของบิดา
 "ไม่ได้! เจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของพ่อ ถ้าเจ้าเป็นอันใดไป พ่อกับแม่เจ้าจะอยู่ได้อย่างไรเล่า"
 "นั่นสิ หลินเอ๋อร์ ทำตามที่พ่อเจ้าว่าเถิด" ชิงฮูหยินสนับสนุนคำกล่าวของสามี
 "ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินรู้สึกอบอุ่นและตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ กับความรักและความห่วงใยที่บิดามารดามอบให้ นางสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลทั้งสองให้ดีที่สุดตราบลมหายใจสุดท้าย


"ท่านพ่อ / นายท่าน!" ทั้งสองร้องออกมาพร้อมกัน ก่อนที่เฟิ่งอิงจะผละออกจากร่างเล็กอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวดุมีความกังวล
 "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าซุ่มซ่ามไปหน่อย ดีที่เฟิ่งอิงช่วยไว้เจ้าค่ะ" ชิงหลินเดินเข้าไปเกาะแขนบิดา พร้อมกับส่งยิ้มหวานออดอ้อน
 "เจ้านี่นะ ความซุ่มซ่ามของเจ้าทำให้พ่อชักไม่แน่ใจเสียแล้ว" ชิงหยวนตบหลังมือที่เกาะแขนตนเบาๆ ด้วยสีหน้าหนักใจ
 "ไม่แน่ใจ? เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ"
 "ว่าตกลงพ่อมีบุตรสาวหรือบุตรชายกันแน่อย่างไรเล่า ฮ่าๆๆ"
 ชิงหลินถึงกับทำหน้างอง้ำแก้มป่องใส่บิดา โดยมีเฟิ่งอิงอมยิ้มอยู่ข้างหลังนาง
 "ท่านพ่อมาหาลูกด้วยตนเองเช่นนี้...มีเรื่องด่วนหรือเจ้าคะ"
 ชิงหยวนชะงักมองบุตรีนิ่ง ก่อนจะหันไปสั่งอีกคนเสียงเข้ม "เฟิ่งอิง เพิ่มกำลังคุ้มกันเรือนพสุธา อย่าได้หละหลวมเด็ดขาด หากคนไม่พอ ให้เรียกหน่วยเสริมจากคฤหาสน์สกุลชิงมา"
 "ขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงประสานมือรับคำสั่ง ก่อนไปยังไม่วายเหลือบมองนางอีกครั้ง และไม่อาจรอดพ้นสายตาคมอันชาญฉลาดของชิงหยวน ซึ่งเห็นความเปลี่ยนแปลงของหัวหน้าหน่วยคุ้มกันคนสนิทที่ติดตามรับใช้ตนมานานร่วมสิบปี บุรุษหนุ่มผู้เงียบขรึม พูดน้อย สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก มิเคยหวั่นไหวกับสตรีนางใด แม้ชิงหยวนจะเคยแนะนำสาวงามให้ แต่กลับปฏิเสธเสียงแข็งต่อหน้าสาวงามเหล่านั้น โดยไม่ไว้หน้าผู้ใด สุดท้ายผู้เป็นนายจึงยอมเลิกราไม่เจ้ากี้เจ้าการเรื่องนี้อีก
 ครั้งที่ชิงหยวนออกคำสั่งให้มาเป็นคนคุ้มกันบุตรสาว เดิมทีคาดว่าคงถูกปฏิเสธเป็นแน่ ด้วยชายหนุ่มไม่ค่อยชื่นชอบในตัวบุตรีของตน แต่ผิดคาด ชายหนุ่มกลับตอบรับทันทีโดยไร้ท่าทีอิดออด สร้างความกังขาให้เขายิ่งนัก
 "ท่านพ่อ...ท่านพ่อ?" ชิงหลินเขย่าแขนบิดา
 "หือ? อันใดหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนยิ้มให้บุตรสาว
 "ไม่ใช่ท่านพ่อมีธุระกับลูกหรอกหรือเจ้าคะ"
 "อ้อ ใช่ๆ พ่ออยากจะถามเรื่องคู่หมายของเจ้า..."
 ยามจื่อ คอกเจ้าไป๋เสวี่ย
 ชิงหลินยังคงผวาตื่นเพราะฝันร้ายเช่นเดิม จึงเลือกมาหาเจ้าม้าปากเสียแทนเก๋งริมสระบัวเหมือนอย่างเคย แต่คราวนี้นอกจากฝันร้ายที่ติดตามมาจากยุคที่จากมาแล้ว ยังมีเรื่องของคู่หมายด้วย
 "เรื่องคู่หมายของลูก? ทำไมหรือเจ้าคะ"
 "ถ้าเกิดฝ่ายนั้นปฏิเสธเรื่องการยกเลิกการเป็นคู่หมายนี้ เจ้าจะทำอย่างไร"
 "คิกๆ จะเป็นไปได้อย่างไรกันท่านพ่อ ที่ผ่านมาล้วนเป็นท่านแม่ทัพเองที่อยากยกเลิกสัญญานี้" แค่นเสียงฮึในลำคอ เย้ยหยันกับความหน้าหนาของชิงหลินที่คอยตามตื้อผู้ชายคนนี้ จะเป็นจะตายเพราะผู้ชายคนนี้ ทั้งที่เขาไม่เคยสนใจ เท่านั้นยังไม่พอ ยังพยายามยัดเยียดชายอื่นให้ชิงหลิน หวังให้นางเปลี่ยนใจ ช่างเป็นผู้ชายที่ร้ายกาจนัก!
 แต่คำพูดของบิดาทำให้นางอดคิดมากไม่ได้ เมื่อนึกถึงเรื่องต่างๆ ที่ผ่านมา ท่าทีที่เปลี่ยนไปรวมถึงการกระทำของเขาในช่วงนี้ มันทำให้นางอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขาน่าจะมีใจให้ร่างนี้บ้างแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริงนางควรทำอย่างไร ให้โอกาสหรือตัดสัมพันธ์
 "ข้านึกแล้ว หากออกมาเวลานี้ ข้าต้องได้พบเจ้า" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากข้างหลัง ทำให้ร่างเล็กที่กำลังใจลอยสะดุ้งโหยง
 พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
 "ท่านแม่ทัพ...เอ๊ย...พี่เหวิน" ชิงหลินรีบเปลี่ยนคำเรียกทันควัน
 "ฝันร้ายอีกแล้วหรือ" ร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้าลูกแมวน้อย เอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยน
 "ท่านทราบได้อย่างไรว่าข้านอนไม่หลับเพราะฝันร้าย" หญิงสาวเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย
 "เมื่อคืนวานในถ้ำ เป็นเจ้าเองที่บอกให้ข้ารู้" แม่ทัพหนุ่มยืนตรงพลางเอามือไพล่หลัง หลุบตามองลูกแมวน้อยที่เงยหน้ามองตน นางขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันและเผยอริมฝีปากอวบอิ่มเล็กน้อย
 "...?"
 "อย่าทำท่าทางเช่นนี้กับบุรุษอื่นเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มเชยคางนางพลางกระซิบเสียงแหบพร่า
 "ฮึ! ข้าจะทำอะไรก็เป็นเรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับท่าน"
 "ไม่เกี่ยว? ฮึ เจ้ายังเป็นคู่หมายของข้าอยู่...หรือมิใช่" แม่ทัพหนุ่มหัวเราะเสียงขื่น คำพูดของนางคล้ายเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงตรงกลางใจจนรู้สึกปวดแปลบไปทั่ว
 "คู่หมาย...ที่กำลังจะกลายเป็นแค่คนรู้จัก นับเป็นอะไรได้" ชิงหลินโต้กลับอย่างไม่ลดละ
 "เจ้า...เกลียดข้ามากเลยหรือ" เสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยเจ็บปวดกล่าวออกมาช้าๆ แบบเน้นทุกคำหลังจากที่นิ่งไปนาน
 "เป็นท่านที่เกลียดข้ามาตลอด ไมใช่ข้า!" หญิงสาวหันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว
 "ไม่ใช่! ข้าไม่ได้เกลียดเจ้า เพียงแต่ข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาวมาโดยตลอด จนกระทั่ง...ข้า...เอ่อ...ความจริง...กับเจ้า..." แม่ทัพหนุ่มบีบต้นแขนเล็ก เอ่ยวาจาติดๆ ขัดๆ ไม่สมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ฉายแววเจ็บปวดระคนสำนึกผิดในสิ่งที่กระทำผ่านมา
 "คุณหนู ท่านมาอยู่ที่นี่เอง ข้าตามหาท่านซะทั่วเลยเจ้าค่ะ" เสียงขัดของเสี่ยวเอินทำให้แม่ทัพหนุ่มรีบปล่อยมือ ถอยเท้าออกมาก้าวหนึ่ง
 "เจ้าควรรู้ ข้าขอปฏิเสธสิ่งที่เจ้าเคยกล่าวกับข้าไว้" พูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ชิงหลินยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะไม่เข้าใจว่าเขาพูดถึงเรื่องใด
 "คุณหนู รีบกลับเรือนเถิดเจ้าค่ะ อากาศเย็นนัก เดี๋ยวจะป่วยไข้เอาได้"
 นางพลันได้สติจึงเดินนำสาวใช้กลับเรือน
 ช่วงหลังยามเฉินที่โต๊ะอาหาร
 ชิงหยวนนั่งตรงกลาง บุตรสาวนั่งทางซ้าย มู่หลิ่งเหวินนั่งตรงข้ามนาง นับแต่ชิงหลินเดินเข้ามาเหมือนนางจะตกอยู่ในสายตาแม่ทัพหนุ่มตลอดเวลา ชิงหยวนเห็นแล้วก็อดที่จะยินดีไม่ได้ "อะแฮ่ม! หลานชายจะกลับจวนเลยหรือ"
 "ขอรับ ยังมีเรื่องที่ข้าต้องสะสางอีกเล็กน้อย" มู่หลิ่งเหวินละสายตาจากคู่หมายหันมาตอบชิงหยวนด้วยความสุภาพ
 "น่าเสียดาย เอาเถิด ว่างเมื่อไรก็มาได้ทุกเมื่อ ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ"
 "ขอบพระคุณขอรับ ข้าต้องมาที่นี่บ่อยๆ แน่" ตอบแล้วก็หันกลับมามองคู่หมายดังเดิม
 "หลินเอ๋อร์ ไปส่งพี่เหวินของเจ้าสิ" ชิงหยวนบอกบุตรี ทำให้แม่ทัพหนุ่มอมยิ้มชอบใจ นึกขอบคุณในความช่วยเหลือครั้งนี้ของผู้อาวุโส
 "เชิญเจ้าค่ะพี่เหวิน"
 รอยยิ้มที่ควรเรียกว่าแสยะยิ้มจะเหมาะกว่านั้น ทำเอาแม่ทัพหนุ่มนึกมันเขี้ยว อยากจะยื่นมือไปดึงแก้มนวลเล่นเสียให้ได้ "ดูแลร่างกายและหัวใจเจ้าไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดแตะต้องหรือทำให้เจ้าหวั่นไหวได้ เพราะเจ้าเป็นผู้...เอ่อ...คู่หมายของข้า เข้าใจหรือไม่" มู่หลิ่งเหวินกำชับคู่หมายเสียงเข้ม
 ความจริงอยากจะพูดว่าเจ้าเป็นผู้หญิงของข้า แต่เกรงว่านางจะปฏิเสธจึงไม่ได้กล่าวออกมา ทว่านางกลับสะบัดหน้าไม่รับปาก แม่ทัพหนุ่มเลยเชยคางมนให้หันมาทางตนแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้
 "ขะ...เข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" หญิงสาวรีบรับปาก สองมือยันอกเขาไว้มั่น มองซ้ายมองขวากลัวคนอื่นจะมาเห็น
 'ถ้าไม่รับปากมีหวังโดนจูบอีกแหงๆ' นางคิดอย่างตื่นตระหนก
 "หึๆ ดีมาก ลูกแมวน้อยของข้า ข้าไปละ" เขาลูบศีรษะนาง แล้วกระโดดขึ้นบนหลังเจ้าทาเสว่ โดยไม่ลืมมองนางทิ้งท้ายก่อนจะควบม้าจากไปอย่างรวดเร็วปานสายลม
 "อ้าว เฟิ่งอิง มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร" ชิงหลินถามเมื่อหันกลับมาเห็นเขายืนมองอยู่
 "นายท่านเชิญคุณหนูไปพบที่ห้องหนังสือขอรับ"
 ชิงหลินทำท่าครุ่นคิด "ข้ารู้แล้ว ขอบใจนะ" ก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วเดินตรงไปยังห้องหนังสือทันที
 "ท่านพ่อ ลูกมาแล้วเจ้าค่ะ"
 ชิงหยวนเงยหน้าจากสมุดบัญชี ลุกขึ้นกวักมือเรียกให้บุตรีมานั่งแทนที่ตน ร่างเล็กทำตามอย่างงงๆ แต่พอเห็นใบสั่งซื้อสินค้า
 "ท่านพ่อ นี่มัน..." นางจับม้วนกระดาษสีเหลืองทองอย่างดีขึ้นมาอ่านทีละตัว ไล่สายตาผ่านตัวหนังสือที่งดงามอ่อนช้อยทว่าหนักแน่น ตรงมุมม้วนกระดาษมีรอยประทับตราลัญจกรสีแดงสด
 "อาชาสวรรค์สีทองหนึ่งตัว สีดำหนึ่งตัว สีน้ำตาลไหม้หนึ่งตัว เสือขาวหนึ่งตัว นี่มันอะไรกันเจ้าคะ เหมือนแกล้งกันเลย"
 ชิงหยวนไม่ได้บอกบุตรสาวถึงเบื้องหน้าเบื้องหลังของเรื่องนี้ เพราะไม่อยากเห็นนางต้องกังวลใจ นี่คงเป็นแผนการอันเจ้าเล่ห์ของเสนาบดีหานที่ต้องการเล่นงานสกุลชิงให้จมดิน การลอบสังหารบุตรีของตนทั้งสองครั้งซึ่งเป็นฝีมือของมันก็แค่ฉากบังหน้าเท่านั้น ความจริงคือต้องการลดทอนอำนาจของเสนาบดีมู่หลิ่งฟู่ต่างหาก
 อาชาสวรรค์หรืออาชาหมื่นลี้เป็นม้าศึกรูปร่างกำยำ สูงใหญ่ ปราดเปรียว ผิดจากม้าศึกทั่วไป ในแคว้นฉีที่เคยพบเห็นมีน้อยมาก หนึ่งในนั้นคือเจ้าทาเสว่สีน้ำหมึกของแม่ทัพหนุ่ม ที่ได้รับพระราชทานจากองค์ฉีเฉินหลงฮ่องเต้ สีน้ำตาลไหม้ยังพอหาได้ แต่ที่ทำให้หนักใจก็คืออาชาสวรรค์สีทองและเสือขาวที่มิเคยเห็นมาก่อน เขาเคยได้ฟังจากผู้เฒ่าผู้แก่ว่าเป็นอาชาที่งดงาม เป็นอาชาเหนืออาชา ส่วนเสือขาวนั้นมั่นใจว่าในแคว้นฉีไม่มี
 "ท่านพ่อ เราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ ไหนองค์รัชทายาทจะเสด็จมาด้วยพระองค์เองอีก"
 "เรายังพอมีเวลา พ่อจะส่งข่าวให้แม่เจ้ามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่นี่เพื่อรับรององค์รัชทายาท ส่วนพ่อจะออกเดินทางไปหาสหายที่เผ่าซงหนู เผื่อจะได้เบาะแสอันใดบ้าง" ใช่ หนึ่งเดือนเหมือนจะนาน ทว่าความจริงแค่เดินทางไปกลับก็กินเวลาเกือบครึ่งเดือนแล้ว นี่ถ้าไม่ใช่การกลั่นแกล้งก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรดี
 "งานนี้ให้ลูกทำได้หรือไม่เจ้าคะ ลูกรับรองจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง" ชิงหลินขันอาสาทำงานนี้ด้วยความกระตือรือร้นหลังฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้
 ชิงหยวนโบกมือพลางคัดค้านเสียงแข็ง "ไม่ได้! มันอันตรายเกินไป เอาไว้เจ้ามีประสบการณ์มากกว่านี้แล้วพ่อจะให้เจ้าทำ ดีหรือไม่"
 "เฮ้อ! เช่นนั้นเชิญท่านพ่อมากับลูกหน่อยเถอะเจ้าค่ะ" ชิงหลินยิ้มค้างก่อนจะถอนหายใจออกมา เข้าไปดึงแขนบิดาแล้วพาไปยังสถานที่หนึ่งทันที
 เช้าวันถัดมายามเฉิน
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าต้องระวังตัวให้มาก เชื่อฟังเฟิ่งอิง อย่าดื้ออย่าซน เจ้าเข้าใจหรือไม่" ชิงฮูหยินเอ่ยกำชับบุตรสาวราวกับเป็นเด็กเล็กๆ
 "ท่านแม่ ลูกไม่ใช่เด็กแล้วนะ ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ" นางรับปากพลางสวมกอดมารดา
 "นี่เป็นหน่วยคุ้มกันฝีมือดีที่สุดสี่คน รวมเฟิ่งอิงด้วยเป็นห้าคน พอแน่หรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเอ่ยถามบุตรีในคราบบุรุษ สวมชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับผู้ติดตาม พลางถอนหายใจเมื่อทราบว่าทั้งหกออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังป่าอาถรรพ์แทนที่จะไปเผ่าซงหนู
 "ท่านพี่ ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลย เหตุใดจึงอนุญาตให้ลูกไปทำงานเสี่ยงอันตรายโดยเอาสกุลชิงเป็นเดิมพันเช่นนี้" ชิงฮูหยินเอ่ยถามสามี
 "ข้าว่ารอให้หลินเอ๋อร์กลับมาบอกเจ้าด้วยตัวเองดีหรือไม่" ชิงหยวนตอบยิ้มๆ
 ชิงฮูหยินเห็นกิริยาไม่ทุกข์ร้อนของสามีแล้วจึงไม่เซ้าซี้ถามต่อ ได้แต่มองบุตรีที่จากไปด้วยสายตาเป็นห่วง
 หน้าทางเข้าป่าอาถรรพ์
 "เฟิ่งอิง ให้ทุกคนรออยู่ที่นี่ ข้าจะเข้าไปคนเดียว" ชิงหลินหันมาบอกเฟิ่งอิง
 "ข้าขอปฏิเสธ คุณหนูโปรดเข้าใจด้วย" เฟิ่งอิงค้อมศีรษะเล็กน้อย
 "เช่นนั้นให้ท่านตามไปได้ ส่วนคนอื่นให้รั้งอยู่ที่นี่ ถ้าไม่ตกลงข้าจะเข้าไปคนเดียว"
 เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนกรานหนักแน่น เฟิ่งอิงจึงหันไปสั่งการให้ที่เหลือรั้งอยู่ที่นี่
 หลังจากเข้ามาในป่าอาถรรพ์ ชิงหลินก็ลงมาจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ยแล้วยืนหลับตานิ่ง เฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ดวงตาคมเรียวดุจับจ้องอยู่ที่นางด้วยความสงสัย สักพักก็เห็นนางลืมตาพลางพยักหน้าให้เดินตามโดยไม่กล่าวอะไร ความสงสัยจึงเพิ่มมากขึ้น ทันใดนั้นเฟิ่งอิงก็พลันรู้สึกได้ถึงพลังอำนาจขุมหนึ่งที่ทั้งรุนแรง อันตราย และแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ชายหนุ่มกระชับดาบที่เอวเตรียมพร้อม สายตาสำรวจรอบๆ ตัวอย่างระแวดระวัง
 "โฮก!"
 "คุณหนู ระวัง!"
 ร่างใหญ่รีบเอาตัวเข้ามาขวางหน้านางทันที แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าสัตว์ร่างใหญ่ยักษ์คล้ายเสือตัวนี้ แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย แม้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาจะไม่ยอมให้นางเป็นอะไรเด็ดขาด
 ฝ่ายเจ้าเสือยักษ์ค่อยๆ เดินเข้ามาหาทั้งสองอย่างเชื่องช้า แต่ก็เต็มไปด้วยพลังคุกคามอย่างผู้ที่เหนือกว่า อุ้งเท้าขนาดใหญ่สามารถฉีกร่างสูงใหญ่ของเฟิ่งอิงให้ขาดได้ด้วยการตะปบเพียงครั้งเดียว เท้าที่ย่ำลงไปแต่ละครั้งปรากฏรอยเท้ายุบลงไปเหมือนหลุมขนาดใหญ่ สร้างความตื่นตะลึงและหวาดหวั่นให้แก่เฟิ่งอิงยิ่งนัก ด้วยมิเคยประสบพบเจออะไรเช่นนี้มาก่อน ชั่ววินาทีที่เฟิ่งอิงตัดสินใจจะกระโจนเข้าหามัน กลับถูกมือเล็กของหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังดึงไว้ เขาจึงหันไปมองอย่างโง่งม
 "คิกๆ เสือตัวนี้เป็นสหายของข้าเอง" ชิงหลินหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเจ้าเสือยักษ์แกล้งคนของนาง
 "สหายของคุณหนู?" เฟิ่งอิงทวนคำพูดของนาง
 "ใช่ ขอโทษที่ข้าผิดสัญญา" ประโยคหลังหญิงสาวหันไปพูดกับเจ้าเสือยักษ์ นางเดินเข้าไปหามันที่นอนราบกับพื้นอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยกเท้าข้างหนึ่งรวบร่างเล็กเข้าไปใกล้
 "อ้อ เขาชื่อเฟิ่งอิง เป็นคนของข้าเอง" ชิงหลินสื่อสารกับมันด้วยภาษาเสือ
 "ข้ารู้ และข้ายังรู้ว่าเจ้ามาหาข้าเพราะเหตุใด"
 "แล้วท่านช่วยข้าได้หรือไม่" นางถามอย่างมีความหวัง
 "เรื่องอาชาสวรรค์สีทองไม่ใช่ปัญหา แต่เรื่องเสือขาว เจ้าต้องไปตกลงกับที่รักของข้าเอง"
 จริงสินะ เจ้าเสือยักษ์ก็เป็นเสือขาวนี่นา แถมยังเป็นเสือโคร่งขาวที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
 "ทำไมล่ะ ท่านไม่รู้ที่อยู่ของเสือขาวตัวอื่นหรอกหรือ"
 "ตามมา แล้วเจ้าจะรู้เอง" เสือยักษ์นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำทาง
 "คุณหนู" เฟิ่งอิงเข้ามายืนขวางทาง
 ชิงหลินยิ้มน้อยๆ "ไม่เป็นไรหรอก" กล่าวปลอบเขาแล้วเดินตามเจ้าเสือยักษ์ไปโดยไม่ลังเล ขณะที่เฟิ่งอิงเดินจูงเจ้าไป๋เสวี่ยปิดท้าย ดวงตาเรียวดุมองไปรอบๆ อย่างไม่วางใจ
 เพียงไม่นานก็ถึงที่หมาย ซึ่งก็คือถ้ำที่ชิงหลินกับแม่ทัพหนุ่มเคยพักเมื่อครั้งก่อน เป็นถ้ำที่ครอบครัวเสือยักษ์อาศัยอยู่ น่าจะเรียกว่าเนรมิตขึ้นเพื่ออยู่อาศัยมากกว่า ถ้ามันไม่เต็มใจ มนุษย์หน้าไหนก็ไม่สามารถเห็นมันและถ้ำนี้ได้
 เมื่อเข้ามาในถ้ำ เฟิ่งอิงต้องตะลึงงันอีกครั้งเมื่อเห็นเสือยักษ์สีเดียวกันอีกตัวกำลังให้นมลูก นี่มันลูกเสือแน่หรือ?
 "ที่รัก ข้าพานางมาแล้ว" มันเดินเข้าไปหาเสือยักษ์เพศเมียที่กำลังให้นมลูกทั้งสามตัว
 "เมื่อเป็นลิขิตฟ้า ข้าก็ไม่อาจขัดขืนได้ เช่นนั้นเชิญเจ้าเลือกเอาเถิด" แม่เสือยักษ์นิ่งไปนาน ก่อนจะตัดสินใจกล่าวออกมา
 "เลือก? เลือกอะไร" ชิงหลินย้อนถาม
 "หนึ่งในสามของลูกข้า เป็นพยัคฆ์คู่บารมีของโอรสสวรรค์องค์ถัดไป ส่วนอาชาสวรรค์สีทองที่เจ้ากำลังตามหาอยู่ เป็นอาชาคู่บารมีของโอรสสวรรค์องค์ปัจจุบัน" พ่อเสือยักษ์อธิบายยืดยาว
 "ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่เห็นด้วย สู้ให้เจ้าบอกแหล่งที่อยู่ของเสือตัวอื่นให้ข้า ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าก็ยินดีไป" นางเอ่ยคัดค้านเสียงแข็ง ด้วยไม่อยากพรากลูกจากอกพ่อแม่ ซ้ำมันยังไม่หย่านมเช่นนี้
 "เฮ้อ นี่เป็นที่เดียวที่มีเสือเช่นพวกข้าอาศัยอยู่"
 พอได้ฟังคำของแม่เสือยักษ์ ชิงหลินก็รู้สึกจนใจและหนักใจยิ่งนัก ตลอดเวลาเฟิ่งอิงนั่งเงียบ มิได้กล่าวอะไร มองเจ้าเสือยักษ์สลับกับสีหน้าเคร่งเครียดของคุณหนู คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ข้ากำลังฝันอยู่หรือ เหตุใดคุณหนูจึงทำเหมือนสื่อสารกับเจ้าเสือยักษ์นี้อยู่ หรือนี่คือเหตุผลที่นายท่านยินยอมให้คุณหนูทำงานนี้
 "ขอบคุณท่านทั้งสองมาก ข้าให้สัญญาว่าจะดูแลลูกของท่านอย่างดีเจ้าค่ะ อ้อ ข้าขอถาม พวกท่านอายุเท่าไรหรือ" ชิงหลินรับน้ำใจจากการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของทั้งสองด้วยความซาบซึ้งระคนเศร้าสร้อย แล้วจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
 "มากกว่าเจ้าสักร้อยเท่าเห็นจะได้ ฮ่าๆๆ" พ่อเสือยักษ์ตอบอย่างอารมณ์ดี
 "โห! ถ้าอย่างนั้นข้าขอเรียกท่านทั้งสองว่าปู่เสือย่าเสือได้หรือไม่"
 'อายุเป็นพันปีเลยหรือนี่'
 "ตามใจเจ้า แล้วก็ไม่ต้องกังวล เมื่อพ้นจากป่าอาถรรพ์ลูกข้าจะมีขนาดเฉกเช่นเดียวกับลูกเสือปกติทั่วไป" เจ้าเสือยักษ์ที่เพิ่งเป็นปู่เสือหมาดๆ กล่าวราวกับอ่านใจได้ เพราะนางกำลังกลุ้มใจเรื่องนี้พอดี
 "ขอบคุณปู่เสือกับย่าเสืออีกครั้ง บุญคุณครั้งนี้ข้าจะขอจดจำไปชั่วชีวิต ลาก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินคุกเข่าโขกศีรษะให้ทั้งสองสามครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ สร้างความพึงพอใจให้แก่เสือยักษ์ทั้งสองยิ่งนัก
 เมื่อเอ่ยลาเสร็จก็เดินทางออกจากป่าอาถรรพ์ ซึ่งขากลับนี้มีสมาชิกใหม่เป็นเสือโคร่งขาวเพิ่มมาหนึ่งตัว และเมื่อพ้นป่าอาถรรพ์ ร่างของมันก็หดเล็กลงกลายเป็นลูกเสือโคร่งขาวที่มีขนาดเท่าแมวอายุไม่เกินห้าเดือน นางจึงอุ้มมันด้วยมือเพียงข้างเดียวได้อย่างสบายๆ
 ที่ปากทางเข้าป่าอาถรรพ์ หน่วยคุ้มกันอีกสี่นายที่รออยู่อย่างใจจดใจจ่อพากันตื่นเต้นยินดีจนไม่อาจระงับอาการได้ เมื่อได้พบลูกเสือโคร่งขาวน่าเอ็นดูที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อนในแคว้นฉี ต่างก็มองนางสลับเจ้าสัตว์หน้าขนด้วยสายตาชื่นชม
 หลังจากออกจากป่าอาถรรพ์พร้อมด้วยลูกเสือโคร่งขาว หนึ่งในสี่สัตว์หายาก ชิงหลินและผู้ติดตามทั้งห้าก็มุ่งหน้ากลับเรือนพสุธาทันที ภารกิจครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วยาม สร้างความตื่นตะลึงพรึงเพริดให้แก่ทุกคน โดยเฉพาะชิงฮูหยินที่ไม่ค่อยเห็นด้วยตั้งแต่แรก
 "เจ้าทำได้ดี สมกับเป็นลูกของพ่อ สมกับเป็นทายาทสกุลชิง ฮ่าๆๆ" ชิงหยวนหัวเราะเสียงดังลั่น
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ลูกคิดว่าจะออกตามหาอาชาสวรรค์ทั้งสามเจ้าค่ะ" นางอยากให้งานนี้เสร็จสิ้นโดยเร็ว ด้วยทราบดีว่าการมีสิ่งล้ำค่าอยู่ในมือไม่ใช่เรื่องดี และอาจทำให้ครอบครัวนางตกอยู่ในอันตรายได้
 "เจ้าได้แพร่งพรายเรื่องแหล่งที่อยู่กับผู้ใดบ้าง" ชิงหยวนถามเสียงเข้ม
 "ไม่เจ้าค่ะ ลูกยังไม่ได้บอกใคร" นางส่ายหน้า
 "ดี! เจ้าช่างรอบคอบนัก"
 ชิงหลินยิ้มกว้างที่ได้รับคำชมหลายครั้ง
 "นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถิด"
 "หลินเอ๋อร์ เอาลูกเสือนั่นมาไว้ในกรงนี่ก่อนเถิด" ชิงฮูหยินที่นั่งเงียบมานานกล่าวกับบุตรสาว
 "ไม่เจ้าค่ะท่านแม่ ลูกจะนำฟานฟานไปนอนกับลูกด้วย ขอตัวนะเจ้าคะ" ชิงหลินปฏิเสธเสียงหวาน ในอ้อมแขนมีลูกเสือโคร่งขาวที่ยอมให้นางเพียงคนเดียวสัมผัสและกอดมันได้หลับอยู่
 "คุณหนู จะอาบน้ำเลยหรือไม่เจ้าคะ" เสี่ยวเอินที่เดินตามหลังมาเอ่ยถาม
 "ก็ดีเหมือนกัน"
 เพียงไม่นานหนึ่งคนกับสัตว์อีกหนึ่งตัวก็ลงไปอยู่ในถังน้ำอาบ ดูเหมือนเจ้าฟานฟานจะชื่นชอบน้ำอุ่นเป็นพิเศษ มันใช้เท้าตะกุยน้ำไปมา ร้องแง้วๆ คล้ายแมว ชิงหลินอมยิ้มให้ความน่ารักของมัน บางทีก็แกล้งวักน้ำใส่มัน หรือไม่ก็ดึงหางที่อยู่ในน้ำจนโดนมันตะปบเสียหลายทีด้วยความขุ่นเคือง ดีที่มันไม่กางกรงเล็บแหลมคมออกมาตอนที่ตะปบแขนนาง ไม่อย่างนั้นแขนนางอาจเป็นลายพร้อยไปแล้วก็ได้
 "รูปมังกรบินสีฟ้าที่หลังของคุณหนูช่างงดงามนัก ข้าไม่เคยเห็นมังกรที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ" เสี่ยวเอินเอ่ยชม ขณะที่มือก็ขัดผิวให้คุณหนู ดวงตาเรียวเล็กมองรูปมังกรด้วยความหลงใหล
 "อย่างนั้นหรือ ขอบใจ" ผู้เป็นคุณหนูกล่าวยิ้มๆ ก่อนจะหันหน้ามาถามคนที่ขัดหลังให้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายชะงักไปไม่ขัดต่อ "มีอะไรหรือ"
 "เอ่อ...มะ...ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ" เสี่ยวเอินรีบปรับสีหน้าให้เหมือนเดิม ดวงตาเรียวเล็กเพ่งมองแผ่นหลังบอบบางของคุณหนูเขม็ง แต่ก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติอะไรอีก จึงคิดว่าตนตาฝาด
 ปลายยามเฉินวันต่อมา
 ขณะที่ชิงหลินและผู้ติดตามชุดเดิมกำลังจะออกเดินทาง
 "นายท่าน...องครักษ์จากวังองค์รัชทายาทมาขอพบขอรับ" บ่าวคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
 "หือ? รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนสั่งด้วยสีหน้ากังวล
 โถงรับรองแขกเรือนพสุธา
 "ท่านองครักษ์มาถึงที่นี่ องค์รัชทายาทมีเรื่องอันใดจะรับสั่งหรือขอรับ" ชิงหยวนถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
 "องค์รัชทายาททรงทราบเรื่องเสือขาวแล้ว พระองค์พอพระทัยและชื่นชมยิ่งนัก มีพระประสงค์จะเลื่อนการเดินทางมาเป็นวันนี้ยามเซิน[1] จึงขอให้ท่านและบุตรีช่วยเตรียมการให้พร้อมด้วย" องครักษ์หนุ่มแจ้งแก่ชิงหยวน สายตาชำเลืองมองสตรีในคราบบุรุษซึ่งยืนอุ้มลูกสัตว์สีขาวคล้ายแมวอยู่ข้างๆ บิดาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอตัวเพื่อกลับไปรายงานองค์รัชทายาทถึงสิ่งที่ได้เห็นในวันนี้
 "เฮ้อ เราคงต้องเลื่อนการเดินทางตามหาอาชาสวรรค์ออกไปก่อน" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรี
 "ไม่มีทางเลือกนี่เจ้าคะ แล้วแต่ท่านพ่อจะเห็นสมควรเจ้าค่ะ" ชิงหลินยิ้มน้อยๆ ยามกล่าว มือเรียวลูบขนเจ้าฟานฟานที่นอนหลับตานิ่งราวกับตุ๊กตาอยู่ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน
 กว่าจะถึงยามเซิน ยังมีเวลาให้ชิงหลินแก้เบื่อด้วยการเขียนรูป เจ้าฟานฟานที่นางจัดท่าให้มันนอนกางแขนกางขาเกยคางอยู่บนหลังเจ้าไป๋เสวี่ยที่ยืนนิ่งๆ เป็นแบบให้อย่างเต็มใจ?
 'ช่างเข้ากันจริงๆ ม้าสีขาวปลอดกับลูกเสือโคร่งขาว'
 สมาธิในการเขียนรูปของนางถือว่าเป็นที่หนึ่งพอๆ กับการนอน ต่อให้มีคนมาตะโกนข้างหูหรือทำเสียงดังใกล้ๆ ก็ไม่สามารถรบกวนสมาธินางได้จนกว่านางจะหยุดเอง เมื่อใดที่นางวางดินสอหรืออุปกรณ์วาดรูป นั่นหมายถึงผลงานเสร็จสมบูรณ์แล้ว ครั้งนี้ก็เช่นกัน ชิงหลินใช้ดินสอถ่านไม้ที่คิดค้นขึ้นได้ด้วยความบังเอิญ นางร่างแบบก่อนจึงค่อยใส่รายละเอียด จนกระทั่ง...
 "เฮ้อ เสร็จซะที" หญิงสาวยิ้มพอใจกับผลงาน พลางบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยขบ
 "เสร็จแล้วหรือ เช่นนั้นก็ไปกับข้าเถิด"
 เสียงคุ้นหูดังมาจากข้างหลัง ทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง หันขวับไปมองทันที "พี่เหวิน! เอ๊ะ ท่านเพิ่งกลับไป แล้วทำไม..." ด้วยความตกใจและรีบร้อนเลยลุกเร็วเกินไปจนทำให้หน้ามืด ซวนเซจะล้ม
 มู่หลิ่งเหวินเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาประคองร่างเล็กไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะถามด้วยสายตาเป็นห่วง "เป็นเช่นไรบ้าง"
 "เอ่อ...ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณเจ้าค่ะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มมีรอยแดงจางๆ รีบผละออกจากกายแกร่งทันทีที่ตั้งหลักได้
 "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รีบไปเถิด เลยเวลามามากแล้ว" แม่ทัพหนุ่มกล่าวพลางจับมือเล็กให้เดินไปด้วยกัน
 "ดะ...เดี๋ยวเจ้าค่ะ ท่านจะพาข้าไปที่ใดเจ้าคะ" นางพยายามขืนตัวขณะที่ถามด้วยความสงสัย
 "เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท" แม่ทัพหนุ่มหยุดกึก หันมากล่าวเสียงขรึม "เวลานี้คือยามเซิน จริงแท้แน่นอน" เขากล่าวเสียงเรียบ นึกขันและตะลึงไปพร้อมกันที่นางไม่ได้รู้ถึงการมาของตน เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเขียนรูป ดวงตากลมโตดูมีเสน่ห์อย่างประหลาดยามที่มองภาพเบื้องหน้า เขาเผลอนั่งมองนางจนมารู้อีกทีก็ล่วงเข้ายามเซินเสียแล้ว
 "จริงหรือนี่ แย่จัง ไม่คิดว่าจะใช้เวลานานขนาดนี้" หญิงสาวพึมพำเบาๆ
 "ชักช้าไม่ได้แล้ว ไปเถิด" แม่ทัพหนุ่มเร่งเมื่อเห็นนางไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ชิงหลินจึงรีบตามเขาไปแต่โดยดี และไม่ลืมที่จะอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไปด้วย
 ณ โถงรับรองเรือนพสุธา
 "ชิงหลินถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ" หญิงสาววางเจ้าฟานฟานลง แล้วถวายความเคารพบุรุษผู้สูงศักดิ์
 "ลุกขึ้น" เสียงทุ้มกังวานแต่แฝงด้วยอำนาจตามแบบฉบับของผู้สูงศักดิ์ดังขึ้น เล่นเอาร่างเล็กรู้สึกประหม่าจนเหงื่อซึม
 "ขอบพระทัยเพคะ" นางถวายความเคารพอีกครั้งแล้วยืนก้มหน้าต่ำ
 "นั่นคือ...เสือขาว?" ฉีเฟยหลงถาม
 "พ่ะย่ะค่ะ นี่คือเสือโคร่งขาว เป็นสัตว์มงคลหายากที่ไม่เคยปรากฏบนแผ่นดินฉีมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนเป็นผู้กราบทูล
 "เพราะเหตุนี้ พอได้รับรายงาน เราจึงรีบมาดูให้เห็นกับตา เจ้าจับมันมาได้อย่างไร"
 ชิงหลินเหลือบมองบิดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าบิดาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต นางจึงรีบคุกเข่ากราบทูลตามจริง
 "โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ ความลับสวรรค์ หม่อมฉันไม่อาจแพร่งพรายได้เพคะ"
 "บังอาจ! กล้าเสียมารยาทต่อหน้าองค์รัชทายาทเชียวหรือ" หนึ่งในองครักษ์ทั้งสี่ตำหนินางเสียงดัง
 "ขอพระองค์อย่ากริ้ว เพียงนางทำงานได้สำเร็จ ที่มาจะเป็นเช่นไรนั้นกระหม่อมไม่เห็นว่าจะสำคัญเลยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินกราบทูลด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ชิงหลินเหลือบมองคู่หมายที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงเห็นว่าเขาส่งยิ้มน้อยๆ ให้
 "โอ้! ถึงขนาดให้แม่ทัพมู่ออกหน้าแทนได้ เห็นทีนางคงสำคัญต่อท่านมากเลยสินะ" ฉีเฟยหลงเอ่ยเย้าสหาย ด้วยได้รับรายงานว่าสหายผู้นี้แอบหนีภารกิจก็เพราะนาง
 "พ่ะย่ะค่ะ"
 คำตอบสั้นๆ เล่นเอาสะเทือนไปทั้งใจ โดยเฉพาะชิงหลินที่หันมามองเขาเต็มตา จึงทันได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยแดงจางๆ พาดผ่าน
 มู่หลิ่งเหวินเองก็เหล่มองคู่หมายเช่นกัน เมื่อเห็นนางมองตนอย่างโง่งมด้วยใบหน้าแดงเรื่อ ใจพยัคฆ์หนุ่มก็พลันเต้นแรงและรู้สึกขัดเขินอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
 "ฮ่าๆๆ พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถิด เราอยากรู้เรื่องอาชาสวรรค์สามสีสามตัวมากกว่า" เสียงกลั้วหัวเราะของฉีเฟยหลงดึงสติแม่ทัพหนุ่มกลับมา
 "บุตรีของกระหม่อมทราบแหล่งที่อยู่แล้ว และอยากจะรีบเดินทางในเร็ววัน ขอองค์รัชทายาทโปรดประทานอนุญาตด้วยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนกราบทูลข้อมูลแก่ผู้สูงศักดิ์
 "ตกลง! เราอนุญาต แล้วจะออกเดินทางเมื่อใด" คราวนี้องค์รัชทายาทหันไปถามหญิงสาว
 "พรุ่งนี้ยามเฉินเพคะ" เพราะไม่อยากเสียเวลา ปู่เสือกับย่าเสือเองก็บอกนางว่าเจอตัวง่าย แต่การจับพวกมันนั้นยากยิ่งนัก
 "ดี! เราจะไปกับพวกเจ้าด้วย"
 "เอ๋?" 'ว่าอย่างไรนะ!' ชิงหลินตะโกนก้องในใจ
[1] ยามเซิน คือช่วงเวลาตั้งแต่ 15.00 น. - 16.59 น.


ล่วงเข้ายามซวี
 หลังจากส่งองค์รัชทายาทกลับไปยังที่ประทับแล้ว ทั้งหมดจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนชิงหยวนได้บอกให้ฮูหยินของตนกลับไปที่ห้องก่อน เพราะตนยังมีเรื่องต้องสะสางอีก
 เมื่อชิงหยวนเดินมาถึงห้องหนังสือก็เห็นเฟิ่งอิงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
 "เรื่องที่ให้เจ้าไปสืบได้ความว่าอย่างไร" ชิงหยวนเอ่ยถามทันทีที่หย่อนกายนั่งลง เหตุที่ต้องให้เฟิ่งอิงลงมือสืบเองเพราะไม่ไว้ใจผู้ใด ด้วยสังหรณ์ใจว่าจะมีหนอนบ่อนไส้อยู่ในหน่วยพยัคฆ์ดำ แม้จะเป็นเพียงการคาดเดา แต่ก็ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ สู้หาทางป้องกันไว้ก่อนจะดีกว่า
 "เรียนนายท่าน การลอบสังหารคุณหนูทั้งสี่ครั้ง ผู้อยู่เบื้องหลังคือคุณหนูหานและบิดาของนางขอรับ" เฟิ่งอิงรายงาน
 "หือ? เจ้าว่า...สี่ครั้งหรือ"
 "ก่อนหน้าข้าก็คิดเช่นเดียวกับนายท่าน แต่เมื่อไปสืบดู จึงได้รู้ความลับนี้เข้าโดยบังเอิญขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานต่อ
 "ว่าต่อไป" ชิงหยวนโบกมือคราหนึ่ง ใบหน้าเริ่มเข้มขึ้นด้วยแรงโทสะ 'มันจะมากไปแล้ว!'
 "ครั้งแรก...ในงานชมบุปผาที่จวนเสนาบดีหาน การตกน้ำของคุณหนูไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มีคนจ้องจะเอาชีวิตคุณหนู และคนผู้นั้นก็คือคุณหนูหานหนิงอัน บุตรีของเสนาบดีหานขอรับ"
 "เจ้าว่าอันใดนะ ไม่ใช่เหตุบังเอิญหรอกหรือ ดี ดียิ่งนัก" ชิงหยวนแสยะยิ้ม ดวงตาคมวาวโรจน์ที่น้อยครั้งเฟิ่งอิงจะได้เห็น
 "เอ่อ...ผู้ที่ลงก็มือคือเสี่ยวเอิน ซึ่งคุณหนูก็ทราบเรื่องนี้ดี และไถ่ถอนตัวนางด้วยเงินห้าร้อยตำลึงเงินขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานต่อ
 ชิงหยวนบีบถ้วยชาจนแทบจะแหลกคามือ สีหน้าเข้มขึ้นอีกหลายส่วน
 "นายท่านโปรดใจเย็น ข้าได้สืบประวัติของเสี่ยวเอินแล้ว นางทำไปเพราะมารดาถูกจับตัวไว้ อีกทั้งยังล้มป่วยขอรับ" เฟิ่งอิงรีบแจงรายละเอียดให้ชิงหยวนคลายใจ และมันก็ได้ผล เมื่อผู้เป็นนายสูดหายใจแล้วค่อยๆ ปล่อยออกมาช้าๆ เพื่อระงับโทสะ
 "ครั้งที่สองที่คุณหนูถูกลักพาตัว แต่หน่วยพยัคฆ์ดำตามไปช่วยไว้ได้ทัน ส่วนสาเหตุดูเหมือน...เอ่อ...เกิดจากความหึงหวงแม่ทัพมู่ขอรับ" เฟิ่งอิงตอบเสียงเบา ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องรักๆ ใคร่ๆ
 ชิงหยวนลูบเคราพร้อมกับกล่าวอย่างสุขุม "อืม ข้าพอจะเดาออก อาเหวินเป็นแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล ซ้ำยังรูปงาม สตรีทั่วแคว้นต่างหมายปอง ไม่แปลกที่สตรีเหล่านั้นจะเห็นหลินเอ๋อร์เป็นเสี้ยนหนามตำใจ"
 "ครั้งที่สาม...ระหว่างทางมาเรือนพสุธา และครั้งที่สี่...ในป่านั่น เป็นหน่วยลอบสังหารของเสนาบดีหานหนิงเฉิง แต่สองครั้งหลังแผนการลอบสังหารคุณหนูเป็นแผนลวง จริงๆ ต้องการกำจัดสกุลชิงที่เป็นเหมือนอู่ข้าวอู่น้ำขององค์รัชทายาทเสียให้สิ้นซาก โดยใช้เรื่องตามหาของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งอย่างสัตว์มงคลทั้งสี่ขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานอย่างละเอียด
 "อืม ไม่ผิดจากที่ข้าคาดการณ์ไว้ เสนาบดีหานช่างเจ้าเล่ห์นัก คิดใช้เรื่องนี้กำจัดข้า ซ้ำยังสั่นคลอนตำแหน่งขององค์รัชทายาทลงได้หนึ่งส่วน" ชิงหยวนลูบเคราตัวเอง เพราะหากเรื่องนี้ล้มเหลว นอกจากสกุลชิงต้องถูกลงอาญาแล้ว ขุนนางฝ่ายตรงข้ามคงฉวยโอกาสนี้โจมตีองค์รัชทายาทว่าไร้ความสามารถ เรื่องเล็กน้อยยังไม่อาจจัดการได้ แล้วจะปกครองราษฎรนับหมื่นนับแสนได้อย่างไร ช่างเป็นอุบายที่แยบยลยิ่งนัก
 ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉย แต่ดวงตาคมเรียวดุกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เฟิ่งอิงอยากจะบุกไปจวนเสนาบดีหาน จับเจ้าหานหนิงเฉิงมาทรมานให้มันค่อยๆ ตายลงช้าๆ แล้วโยนเศษซากให้สัตว์กินยิ่งนัก
 "เฮ้อ! ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บแค้นแทน แต่อย่าทำอันใดวู่วามเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่" ชิงหยวนตบบ่าเฟิ่งอิง กำชับเสียงเข้มเมื่อเห็นแววตาโกรธแค้นของผู้คุ้มกันคนสนิท
 "ขอรับ" เฟิ่งอิงตอบรับคำสั่ง
 ฝ่ายแม่ทัพหนุ่ม เมื่อออกมาจากโถงกลางก็เสนอตัวเดินมาส่งคู่หมายกลับห้อง ตลอดทางไม่มีการพูดคุยใดๆ จวบจนถึงหน้าห้องพักของนาง แม่ทัพหนุ่มก็หมุนกายสูงในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มตามแบบที่คุณชายทั่วไปนิยมสวม กลับมาเผชิญหน้ากับคู่หมายที่มีสาวใช้คอยประคองอยู่ตลอด ใบหน้างดงามดุจเทพเซียนเรียบตึง ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีประกายขุ่นเคือง
 "ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
 "เสี่ยวเอิน เจ้าเข้าไปก่อน" ชิงหลินบอกสาวใช้ ครั้นเมื่อสาวใช้เปิดประตู ฟานฟานน้อยก็วิ่งสวนออกมาอย่างรวดเร็ว จนเสี่ยวเอินตกใจร้องอุทานออกมา เรียกความสนใจจากแม่ทัพหนุ่มและคู่หมายได้เป็นอย่างดี
 "ฟานฟาน เป็นเด็กดีหรือเปล่า...หือ?" ชิงหลินย่อตัวลงอุ้มพยัคฆ์น้อยพาดไหล่ด้วยแขนข้างเดียว
 "ดีดี" ฟานฟานน้อยร้องบอกนาง ด้วยครั้งนี้หลินหลินของมันบอกว่าจะไปเจรจาเรื่องสำคัญ มิอาจนำมันไปด้วยได้ จึงให้นอนรออยู่ที่ห้อง อย่าไปไหน และอย่าทำลายข้าวของเด็ดขาด ซึ่งมันก็ทำตามแต่โดยดี
 "ดีมาก เด็กดี"
 แม่ทัพหนุ่มมองภาพตรงหน้าพลางถอนหายใจ ดวงตาคมทรงเสน่ห์อ่อนโยนลงสองส่วน อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่จางลง
 คราวแรกที่ได้ฟังคำตอบของนางที่กราบทูลองค์รัชทายาท แม่ทัพหนุ่มแทบอยากจะสาปให้นางเป็นใบ้พูดไม่ได้เสียให้รู้แล้วรู้รอด มีอย่างที่ไหน แทนที่จะตอบปฏิเสธหรือขอคำแนะนำจากตนก่อน นางกลับตอบตกลงที่จะไปดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยที่วังองค์รัชทายาท! แม้แม่ทัพหนุ่มจะพยายามใช้เรื่องการบาดเจ็บของนางมาเป็นข้ออ้าง เพื่อเหนี่ยวรั้งให้นางดูแลพยัคฆ์น้อยอยู่ที่นี่ แต่องค์รัชทายาทกลับตรัสว่าบุรุษพูดแล้วไม่คืนคำ ทำให้แม่ทัพหนุ่มจนด้วยคำพูด
 "ท่านมีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาเงียบอยู่นาน
 "ไปอยู่ที่วังองค์รัชทายาท เจ้าต้องระวังตัวให้มาก อย่าเที่ยวเล่นซุกซนจนตัวเองบาดเจ็บเช่นนี้อีก เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกำชับ กิริยาคล้ายบิดาสั่งสอนบุตร
 "ข้าโตแล้วนะ เหตุใดจึงพูดราวกับข้าเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาเช่นนั้น" ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำ เชิดหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้เสียจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัว ก่อนจะชะงักเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคมทรงเสน่ห์ที่มองนางอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน จนนางใจสั่นและตาพร่าไปชั่วขณะ
 "ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นสาวแล้ว แถมยัง..." น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มแหบพร่าและเบาหวิว ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับตากลมโตก่อนจะหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่รู้ดีว่ามันหอมหวานเพียงใดอย่างหลงใหล
 คราวแรกที่ได้ยิน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ แต่แล้วก็ต้องหน้าแดงเมื่อเห็นสายตาเขาหลุบมองริมฝีปากของนาง ภาพจูบสะท้านทรวงปรากฏขึ้นมาในหัวทันที เผลอถอยหลังสองก้าวอย่างลืมตัว เมื่อเห็นอาการของนางแล้วดวงตาคมทรงเสน่ห์ก็กระตุกวาบก่อนจะกลับมาเรียบเฉย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทำให้ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหล "เจ้ากลัวข้า?"
 "เหตุใดข้าต้องกลัวท่าน" ชิงหลินเชิดหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้
 "แล้วเจ้าถอยหลังหนีข้า มันเพราะเหตุใด" แม่ทัพหนุ่มโน้มใบหน้างดงามดุจเทพเซียนลงมาเสมอใบหน้าจิ้มลิ้มจนนางเผลอก้าวถอยหลังไปอีก
 แม่ทัพหนุ่มหลุบตามองพื้นแวบหนึ่งก่อนจะเหลือบตาขึ้นมาจ้องนาง คิ้วเข้มข้างหนึ่งเลิกขึ้น มุมปากยกยิ้มน้อยๆ "หึๆ แล้วยังจะบอกว่าเจ้าไม่กลัวข้าได้อีกหรือ"
 "ขะ...ข้าเปล่ากลัวท่าน" หญิงสาวยังคงไม่ยอมรับ เชิดใบหน้าที่ยามนี้แดงก่ำใส่เขาอีกที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขินอายหรือโมโหกันแน่
 "หากไม่กลัวข้า แล้วที่ถอยหลังหนีถึงสี่ก้าว จะให้เข้าใจว่าอย่างไร" แม่ทัพหนุ่มยืดตัวตรง สองมือไพล่หลัง หลุบตามองคู่หมายที่อุ้มพยัคฆ์น้อยพาดบ่าจนได้ยินเสียงกรนเบาๆ ของมัน ด้วยความรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
 "ข้าแค่ตกใจ จู่ๆ ท่านก็เข้ามาใกล้ เป็นใครก็ต้องตกใจทั้งนั้น" นางแถข้างๆ คูๆ
 "เช่นนั้น...ถ้าข้าบอกกล่าวให้เจ้ารู้ตัวก่อน เจ้าจะไม่ตกใจใช่หรือไม่" คำถามของแม่ทัพหนุ่มบีบให้ตอบได้เพียงใช่หรือไม่ใช่
 ชิงหลินไม่ตอบ เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ถ้าตอบว่าไม่ใช่ มันก็จะขัดแย้งกับคำพูดที่พูดไว้ก่อนหน้า แต่ถ้าตอบว่าใช่ เขาก็คงจะใช้คำนี้มาปั่นหัวนางเล่นไปอีกนานเป็นแน่ ช่างเป็นผู้ชายที่เจ้าเล่ห์จริงๆ
 "หึๆ ข้าจะถือว่านั่นคือคำตอบ เช่นนั้นเจ้าอยู่นิ่งๆ ข้าจะเข้าไปหาเจ้าเอง" กล่าวจบร่างสูงก็มายืนชิดร่างเล็กที่กำลังงุนงงเสียแล้ว
 "อุ๊ย!" ชิงหลินร้องอุทาน ทำท่าจะถอยหลังอีก แต่เอวคอดกิ่วกลับถูกรวบเข้าหาร่างสูงด้วยท่อนแขนแข็งแรง เล่นเอานางตะลึงลานเพราะทำอะไรไม่ถูก สติหลุดลอยไปชั่วครู่ ครั้นพอสติกลับคืนมา จึงพยายามใช้ต้นแขนและหัวไหล่ข้างที่ไม่เจ็บ ซ้ำยังอุ้มฟานฟานน้อยดันตัวเขาออก แต่แรงหญิงหรือจะสู้แรงชาย ไม่เพียงดันเขาออกไม่สำเร็จ ยังกลับถูกเขากอดรัดเอวด้วยท่อนแขนข้างเดียวแน่นขึ้นกว่าเดิม จนลำตัวตั้งแต่เอวลงไปแนบชิดกับร่างแกร่งจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน
 "เอ่อ...พี่เหวิน ข้าเจ็บแผล" ชิงหลินร้องบอกเบาๆ เมื่อเห็นว่าเขากอดนางไม่ยอมปล่อยเสียที
 แม่ทัพหนุ่มจึงดันตัวนางออกห่าง ย้ายมือมาจับต้นแขนเรียวเล็กของนาง ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งนานจนชิงหลินอึดอัด
 "ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ ดูแลตัวเองให้ดี เข้าใจหรือไม่" เขากำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนชิงหลินสัมผัสได้และรับปากแต่โดยดี ด้วยรู้ดีว่าถึงเขาจะเอาแต่ใจและชอบแกล้งนาง แต่เขาก็คอยช่วยเหลือนางอยู่เสมอ ถือเป็นผู้ชายที่น่าไว้ใจและพึ่งพาได้คนหนึ่ง
 "หลังงานนี้เสร็จสิ้น ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้น ฝ่ามือหนาไล้ใบหน้าเนียนนุ่มอย่างเบามือ ก่อนจะประคองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงก่ำไว้ด้วยฝ่ามือหนาอุ่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องอยู่ที่ใบหน้างามนิ่ง
 "เอ๊ะ...เอ่อ...เจ้าค่ะ"
 ฝ่ามือหนาขยับขึ้นลงตามคำพูดของนาง ยามนี้ใจดวงน้อยของชิงหลินเต้นรัวแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน ต้องโทษการกระทำที่หวานจนเลี่ยนของเขาที่ทำให้นางเป็นอย่างนี้
 "เจ้ารีบพักผ่อนเถิด"
 "ข้าทราบแล้ว ขอตัวเจ้าค่ะ" ชิงหลินทำตามอย่างว่าง่าย ย่อกายเล็กน้อยพอเป็นพิธี สาวเท้าเตรียมเดินเข้าห้อง ก่อนจะชะงักตรงธรณีประตู แล้วหันกลับมาทางเดิมก็เห็นเขายืนมองส่งอยู่
 "หือ? เจ้ามีอันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถาม
 "เอ่อ...ฝันดีเจ้าค่ะ" บอกเสร็จก็รีบเข้าห้องไปทันที ถ้อยคำสั้นๆ แต่กลับฟังแล้วชุ่มชื้นหัวใจยิ่งนัก
 มู่หลิ่งเหวินยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะพึมพำเบาๆ "หวังว่าเจ้าจะฝันดีเช่นกัน หลินเอ๋อร์ของพี่"
 เช้าวันใหม่ ก่อนยามเฉินเล็กน้อย
 ชิงหลินในคราบหนุ่มน้อยหน้าหวาน สวมอาภรณ์สีดำสนิท ผมรวบสูงปล่อยหางม้า รัดด้วยผ้ามัดผมสีขาวทิ้งชายผ้ายาวๆ ให้ปลิวยามต้องลม แม้จะรู้ดีว่าการเดินทางกลับเมืองหลวงครั้งนี้ต้องนั่งอุดอู้อยู่ในรถม้าแทนการขี่ม้าเนื่องจากอาการบาดเจ็บ แต่นางก็ไม่ยอมสวมชุดรุ่มร่าม แต่งหน้าหนาเตอะ ทำผมทรงแปลกๆ ใส่น้ำมันมันเยิ้มส่งกลิ่นชวนคลื่นไส้ แบบที่คุณหนูทั้งหลายนิยมแต่งกัน ทำเอาเสี่ยวเอินทำหน้างอง้ำ เพราะนางตั้งความหวังว่าคุณหนูของนางจะต้องงดงามจนไม่มีผู้ใดกล้าหัวเราะเยาะ แต่กลับตาลปัตร คุณหนูของนางกลับไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้เลย
 "เป็นอันใดไปเสี่ยวเอิน" ชิงหลินที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วถามสาวใช้ที่กำลังสางผมให้ ขณะที่มือก็ลูบตัวฟานฟานน้อยบนตัก
 "เหตุใดคุณหนูถึงแต่งตัวเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเอ่ยถามนายสาว พลางสางผมไปด้วย
 ชิงหลินยังไม่ทันตอบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตู
 "หลินเอ๋อร์ เสร็จหรือยังลูก" ชิงฮูหยินเอ่ยถามบุตรี
 "ท่านแม่ เสร็จแล้วเจ้าค่ะ" หญิงสาวลุกไปนั่งข้างมารดา
 "นี่เจ้า...เหตุใดจึงแต่งกายเช่นนี้ฮึ!" ชิงฮูหยินถามเสียงเข้ม
 "อ้อ จริงสิ ท่านแม่คงยังไม่รู้ ลูกทูลขอเข้าไปในฐานะผู้ฝึกสอนพยัคฆ์เจ้าค่ะ" คนถูกถามชี้แจงแก่มารดา
 "ผู้ฝึกสอนพยัคฆ์? เพราะเหตุใดกัน" ชิงฮูหยินถามต่อ
 "เพื่อความปลอดภัยอย่างไรเจ้าคะ"
 ชิงฮูหยินชะงักไปครู่หนึ่ง หากเข้าไปอย่างเปิดเผยย่อมเป็นที่ริษยาจากบรรดาพระชายาขององค์รัชทายาทได้ แม้จะประกาศว่านางเป็นคู่หมายของแม่ทัพมู่ที่ได้รับมอบหมายให้มาดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยชั่วคราว ก็ใช่ว่าจะหมดเรื่อง จะต้องมีผู้ที่ไม่เชื่อและหาทางกลั่นแกล้งบุตรสาวตนเป็นแน่ การปลอมตัวปิดชื่อแซ่อาจจะปลอดภัยกว่าจริงๆ เมื่อใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนแล้ว ชิงฮูหยินก็นึกชื่นชมในความเฉลียวฉลาดและรอบคอบของนาง
 "แม่เข้าใจแล้ว เมื่ออยู่ที่นั่นจงเก็บเนื้อเก็บตัว อย่าทำตัวเด่น เข้าใจหรือไม่" ชิงฮูหยินกำชับบุตรี
 "น้อมรับคำสั่งเจ้าค่ะ ฮูหยินคนงาม" บุตรสาวล้อเลียนมารดาจนถูกฟาดเผียะที่ต้นแขน
 "อูย...เจ็บนะเจ้าคะ" นางแกล้งสูดปากพร้อมกับถูบริเวณที่ถูกตี ส่งสายตาละห้อยน่าสงสารเพื่อขอความเห็นใจจากมารดา
 "เจ้านี่นะ ไปได้แล้ว เดี๋ยวจะสาย" ชิงฮูหยินส่ายศีรษะแล้วลุกขึ้น โดยมีบุตรสาวอุ้มฟานฟานน้อยเดินเคียงคู่กันออกมาจากห้อง มีเสี่ยวเอินเดินตามหลัง และปิดท้ายด้วยสองสาวใช้
 หน้าเรือนพสุธา
 การเดินทางในครั้งนี้มีผู้ร่วมขบวนมากกว่าร้อยคน ล้วนเป็นทหารม้าที่ฝึกมาเป็นอย่างดีภายใต้คำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม มีรถม้าสี่คัน คันแรกตกแต่งอย่างหรูหรางดงาม บ่งบอกฐานะของผู้ที่นั่งภายในได้เป็นอย่างดี ส่วนคันที่สองมีขนาดเพียงหนึ่งในสามของคันแรก แม้จะไม่หรูหรางดงามเท่า แต่สำหรับชิงหลินแล้ว นี่ก็หรูหราเสียจนไม่อยากจะนั่ง ส่ววนอีกสองคันที่เหลือใช้ขนสัมภาระขององค์รัชทายาทและของชิงหลิน
 ขณะที่ยืนดูการจัดขบวนของเหล่าทหารม้าเพียงลำพัง เพราะมารดาปลีกตัวไปกำกับบ่าวไพร่เรื่องข้าวของของนางที่ต้องนำติดตัวไปในครั้งนี้ด้วย
 "หลับฝันดีหรือไม่"
 เสียงคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ ทำเอานางสะดุ้งหมุนกายมาทางเจ้าของเสียง จึงได้เห็นบุรุษรูปงามในชุดแม่ทัพเต็มยศสีดำรัดรูป สวมทับด้วยเสื้อคลุมไร้แขนสีน้ำเงินเข้มเกือบดำ คาดเข็มขัดหนังสีดำหัวพยัคฆ์ทำด้วยเหล็กกล้าเส้นโต ที่แขนมีแผ่นหนังสีดำพันจากข้อมือขึ้นมาครึ่งหนึ่งของท่อนแขนแข็งแรง ดูน่ายำเกรงและน่าหลงใหลในคราเดียวกัน
 พอไล่สายตาขึ้นด้านบน ดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้าง เมื่อพบกับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติราวเทพบุตร ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายหวานล้ำอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
 'มองแบบนี้หมายความว่าไงนะ' หญิงสาวแอบคิดในใจ
 "หลินเอ๋อร์"
 ชิงหลินสะดุ้ง เผลอถอยออกห่าง เมื่อจู่ๆ เขาก็โน้มใบหน้าลงมาเสียใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่กระทบกับใบหน้า
 "หึๆ" แม่ทัพหนุ่มหัวเราะ ยืดตัวตรง สองมือไพล่หลัง มองคู่หมายในคราบบุรุษหน้าหวานอย่างขบขัน
 "มีอะไรน่าขันหรือเจ้าคะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำ ส่งเสียงถามอีกฝ่าย
 แม่ทัพหนุ่มยักไหล่ คิ้วเข้มข้างหนึ่งเลิกขึ้น ดูมีเสน่ห์ในสายตาสาวน้อยใหญ่ทั่วไป แต่สำหรับนางกลับมองว่าช่างน่าหมั่นไส้จนอยากจะกระโดดข่วนให้หน้าเละ
 "ฮึ่ย! ขอตัวเจ้าค่ะ" หญิงสาวกระแทกเสียงใส่เขาแล้วเดินจากไปทันที มู่หลิ่งเหวินอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเลิกคิ้วมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่พาดอยู่บนไหล่ของคู่หมายแยกเขี้ยว ยกเท้าหน้าตะกุยอากาศมาทางตน ก็นึกขันจนหลุดหัวเราะหึๆ ออกมา