ลาสวินฝืนเค้นพลังใช้สกิลลมสีดำกระแทกฮีลเลอร์ กับ เอลด้าขึ้นไปบนฟ้า
ส่วนตัวเธอก็ระเบิดลมสีดำดีดตัวออกไปด้านข้างได้ทันแบบเฉียดฉิว
แต่ตอนที่กุ้งแดงเดือดผ่านตัวเธอไป มันกลับตวัดฟางฟาดใส่ลาสวินปลิวไปกระแทกกับกลุ่มนักผจญภัยจนบาดเจ็บกันระนาว
ลาสวินส่ายหน้าเรียกสติแล้วสร้างลมดำขึ้นไปรับฮีลเลอร์ไว้ เพื่อให้ตกช้าลง แต่พอถึงตาของเอลด้าลมดำกับไม่ออกมา
เพราะพลังเวทเธอหมดแล้ว
ลาสวินจึงต้องรีบวิ่งทั้งที่ยังบาดเจ็บไปยังจุดที่เอลด้าตกลงมา
ในไม่กี่วินาทีก่อนหัวจะกระแทกพื้น ลาสวินก็เข้าโผกอดเอลด้าไว้แน่นแล้วพลิกตัวใช้หลังตัวเองลงกระแทกกับพื้นแทน
"อั่ก! แฮ่ก ๆ ๆ ทัน... พอดี..."
ลาสวินทั้งเจ็บและเหนื่อยจนแทบอยากจะหลับมันซะตรงนี้ แต่ก็ต้องแข็งใจลุกขึ้น เพราะมอนสเตอร์ลูกน้องของบอสกุ้งแดงเดือด กำลังแห่ตามนายของมันออกมาจากดันเจี้ยน
*****
เมื่อไม่มีใครขวางมันก็พุ่งซิกแซกหลบพวกตัวอันตรายที่สามารถฆ่าหรือหยุดมันได้ จนไปถึงแนวหลังสุดของนักผจญภัยได้สำเร็จ
โดยเส้นทางที่มันผ่านมีแต่ซากศพกับเลือดเป็นทางยาว มีนักผจญภัยเสียชีวิตเกือบหลักพัน
ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งสติดี กุ้งแดงเดือดก็เปิดเกราะหลังของมันออกแล้วยิงกุ้งหนามขึ้นไปบนฟ้ากว่า 50 ตัวแล้วปิดเกราะทันที
พวกกุ้งหนามที่ถูกยิงขึ้นไปทันทีที่ลืมตา มันก็ยิงหนามไปทั่วสนามรบ แนวหลังที่มีแต่คนงาน คนบาดเจ็บ หมอ ฮีลเลอร์และซัพพอร์ตที่ไม่ถนัดการต่อสู้ ติดอัมพาตกันคนแล้วคนเล่า
หลังยิงหนามเสร็จพวกกุ้งหนามที่ตกลงมาถึงพื้นก็เริ่มดีดตัวกระจายออกไปทุกทิศทาง
คนติดพิษอัมพาตจึงเริ่มมีจำนวนมากเกินกว่าที่ฮีลเลอร์หรือยาถอนพิษจะรับมือได้ทัน
การซัพพอตจากแนวหลังไม่ว่าจะเป็น เสบียง ยารักษา อาวุธ ข้อมูล กำลังคน จึงหยุดชะงักทันที เดือดร้อนฮีลเลอร์กับนักผจญภัยสายซัพจากกลางทัพต้องถอยร่นมาช่วยอย่างเร่งด่วน
*****
เพราะพื้นที่ไม่มีน้ำ กุ้งแดงเดือดจึงไม่สามารถพุ่งตัวได้อีก มันไม่เลือกที่จะกลับเข้าเขตน้ำขัง แต่เลือกที่จะเดินเข้าเขตเมืองชั้นนอก
ระหว่างทางมันใช้สองมือที่แหลมเหมือนหอกเล่มยักษ์ทิ่มแทงฆ่าทุกสิ่งและทำลายทุกอย่างที่ขวางเส้นทางมัน พลางปล่อยกุ้งหนามออกมาเป็นระยะ
โชคดีที่ชาวบ้านอพยพไปหมดแล้ว จึงมีแต่บ้านเรือนที่เสียหาย
อัศวินที่คุมกำแพงเมืองชั้นใน จึงรีบสั่งเปิดประตูเมืองแล้วส่งทหารจากเมืองชั้นในไปกำจัดมัน
*****
นักผจญภัยบางส่วนได้รับคำสั่งให้ถอยกลับไปจัดการกุ้งแดงเดือดก็ต้องหยุดชะงักเพราะพื้นดินสั่นสะเทือนไม่หยุด
เมื่อมองไปข้างหน้าก็เห็นฝูงปูตัวเท่าบ้านจำนวนมหาศาลวิ่งเข้ากรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
พวกมันคือลูกน้องของกุ้งแดงเดือดในชั้น 10
เส้นทางที่พวกฝูงปูวิ่งผ่านต่างราบเป็นหน้ากลอง
นักผจญภัยต่างมองหัวหน้ากิลด์ตัวเองว่าจะเอายังไงดี
แนวหลังก็ต้องไปช่วย แนวหน้าก็ต้องสู้
"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!!!"
เสียงคำรามดังลั่นจนทุกคนได้สติ
"ตั้งกำแพงโล่ซะ!!! ฆ่าพวกมันให้หมด!!! แนวหลังข้าจัดการเอง!!!"
ทุกคนจึงตะโกนขานรับคำสั่งของไจเกียทันที
ส่วนไจเกียอุ้มเรเชลแล้ววิ่งไปถึงแนวหลังด้วยความเร็วเดียวกับกุ้งแดงเดือด
เมื่อถึงแนวหลัง ไจเกียใช้มือปิดหูให้เรเชลแล้วใช้สกิลคำรามออกมา ด้วยลดความรุนแรงของสกิลคำรามลง แต่ขนาดลดแล้วทั้งกุ้งหนามและนักผจญภัยที่โดนสกิลคำรามเข้าไปต่างหวาดกลัวจนช็อกหมดสติล้มลงไปตามๆ กัน
ส่วนพวกที่ทนไหวบางคนยังกลัวจนฉี่ราด
มีโรจาคนเดียวที่แกล้งหมดสติ
ไจเกียอุ้มเรเชลอีกครั้งแล้วกระโดดไปขวางทัพทหารที่อัศวินเมืองชั้นนอกส่งมาปราบกุ้งแดงเดือด พร้อมกับชี้ไปที่แนวหลังของนักผจญภัย
"ไปช่วยแนวหลังซะ!!! บอสตัวนี้ข้าจัดการเอง!!!"
สั่งเสร็จเธอก็ให้เรเชลเกาะหลังแล้วทำการเปลี่ยนร่างแขนกับขาของตัวเองเป็นของเสือโคร่งขนาดใหญ่แล้วไล่ตามกุ้งแดงเดือดไป
*****
แนวหน้าสลัม ฝั่งทหาร
กว่าจะจัดการพวกมอนสเตอร์หมดและควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ ทหารก็เสียชีวิตไปแล้วเกินครึ่งหมื่น ไม่มีปลาดาวเหลือรอดแล้วบนกำแพง
มีคำสั่งให้ถอยทัพให้พ้นเขตน้ำขังและทำการเคลียร์ขยะปล่อยให้น้ำไหลไปที่คลอง แต่ก็เกิดปัญหาน้ำระบายช้าเพราะคลองตันจากขยะสะสม จนปล่อยปัญหานี้ทิ้งไปก่อน
มีคำสั่งให้นักเวททั้งหมดที่มีขึ้นไปบนกำแพงเพื่อยิงถล่มใส่มอนสเตอร์ปู ก่อนขอกำลังเสริมมาเติมแนวหน้าเพิ่ม
อัศวินในเต็นท์บัญชาการเกิดความเครียดหนักจากคำสั่งที่ผิดพลาด
เขาตัดสินใจส่งต่ออำนาจบัญชาการให้อัศวินคนอื่น แล้วหยิบดาบเดินเข้าแนวหน้าให้มอนสเตอร์ฆ่าตายในสนามรบ เพื่อไม่ให้ครอบครัวถูกสั่งประหาร
*****
บนกำแพงเมืองทั้งสองฝั่ง
ลูกธนูไม่สามารถทำอะไรพวกปูได้แม้แต่น้อย
เดิมทีกระดองของมันก็หนามากอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มีเพรียงเกาะอยู่เต็มไปหมด ทำให้การป้องกันมันแข็งแกร่งจนลูกธนูกระเด้งออกทุกครั้งที่ยิงลงไป
แม้จะเปลี่ยนรูปแบบเป็นราดน้ำมันแล้วยิงธนูไฟ แต่เพรียงบนพลังก็ปล่อยน้ำออกมาดับจนแผนพังในพริบตา
ธนูหัวระเบิดอยู่ระหว่างการขนส่ง แต่จากการคาดการณ์น่าจะสิ้นเปลืองมากกว่าจะทำลายเพรียงและเจาะเปลือกเข้าไป จึงไม่ให้ใช้
พวกเขาจึงต้องให้นักเวททั้งหมดระดมยิงเวทลงพื้นเพื่อสร้างแรงระเบิดใส่ใต้ท้องมันและก็ได้ผล
แต่ด้วยจำนวนที่มากมายมหาศาล ทำให้ดูเหมือนพวกมันไม่ลดลงเลยสักตัว
นักเวทจึงเริ่มหมดพลังไปทีละคน
*****
รองหัวหน้ากิลด์ [เวทกังวาน] ใช้พลังเวททั้งหมดสร้างเสาเถาวัลย์ขึ้นมาจากกำแพงฝั่งนึงไปถึงอีกฝั่งนึง โดยสร้างทั้งหมด 30 แถว แต่ละแถววางตำแหน่งแบบสลับฟันปลา
เสาเถาวัลย์แต่ละต้นมีความสูงครึ่งนึงของกำแพงเมือง
"ฉันต้อง... พักแล้ว..."
รองหัวหน้ากิลด์เอนหลังให้ลูกน้องช่วยประคองด้วยความอ่อนเพลียจนรู้สึกง่วง
*****
เมื่อเข้าระยะโจมตี เสาเถาวัลย์แถวหน้าสุดก็ทิ้งตัวลงฟาดอย่างรุนแรง พวกปูถึงกับเละเป็นซากติดพื้นในการฟาดเพียงครั้งเดียว
เมื่อเสาแถวแรกที่ฟาดลงไปกำลังยกตัวขึ้น แถวสองก็จะฟาดลงมา
เสียงทุบพื้นหนักๆ พร้อมกับเหล่าปูที่โดนบี้เละดังขึ้นเป็นจังหวะ เรียกเสียงโห่ร้องดีใจจากทหารบนกำแพงกับนักผจญภัย
ถึงจะโจมตีได้หนักและสลับกันโจมตี แต่พวกปูที่วิ่งใส่ไม่หยุดก็เข้าถึงแถวเสาเถาวัลย์ต้นแรกได้ พวกมันใช้ส่วนแหลมของก้ามฟันเฉือนไม่ก็ทิ่มแทงใส่เสาเถาวัลย์ตัวละครั้งสองครั้งแล้ววิ่งต่อไปข้างหน้าไม่หยุด
ถึงจะโดนเสาเถาวัลย์แถวหลังฟาดตายจนไม่มีตัวไหนหลุดไปได้
แต่ไม่นานเสาเถาวัลย์แถวแรกก็พังครืนหลังจากโดนตอดฐานไม่หยุดจนขาด
แต่ฝั่งมนุษย์ก็ยังยิ้มออกเพราะเสาเถาวัลย์ยังเหลือตั้ง 20 กว่าแถว พวกปูฝ่ามาไม่ได้แน่ๆ
หลังปูตัวสุดท้ายออกจากดันเจี้ยนพวกเขาก็เตรียมเฮ แต่แล้วมอนสเตอร์ชั้น 11 ก็ออกตามมาติดๆ
พวกมันเป็นเต่าที่ตัวใหญ่กว่าปูหลายเท่า แถมยังวิ่งเร็วเหมือนกับแรด
พวกมันวิ่งจนได้ระยะที่เร็วที่สุดแล้วกระโดดขึ้นไปบนอากาศพร้อมกับหุบแขนขาและหัวเข้ากระดอง
และก่อนที่ร่างมันจะตกถึงพื้น มันก็ถีบแขนขาใส่พื้นอย่างรุนแรงแล้วเก็บแขนขากลับเข้ากระดองอีกครั้ง
แรงกระแทกมหาศาลส่งพวกมันลอยข้ามเสาเถาวัลย์ได้อย่างง่ายดาย จนทุกคนอ้าปากค้างและตะโกนคล้ายๆ กันว่า
"บ้าไปแล้วววววววววว!"
นักผจญภัย [แรงค์ A] ที่เหลือ นอกจากเลร่าที่เสียชีวิต ไจเกียไปแนวหลัง ลาสวินหมดพลังสู้ต่อ รองหัวหน้ากิลด์ [เวทกังวาน] พักฟื้นพลัง รวม 3 คนต่างขึ้นหน้าไปโจมตี
โวแคน จูเจอร์ นักผจญภัย [แรงค์ A] อาชีพ จอมเวท เจ้าของฉายา ทำลายล้าง หัวหน้ากิลด์ [ดวงดาว]
เป็นคนเปิดฉากโจมตีด้วยสกิลฝนดาวตก เป็นท่าวงกว้างที่สร้างก้อนหินติดไฟขนาดเท่ารถยนต์ยิงถล่มพวกเต่าจนเละไม่เหลือซาก
ในความจริงเขาสามารถยิงถล่มสร้างความเสียหายแบบสุ่มไปทั้งสนามรบหรือสร้างลูกใหญ่กวาดทิ้งทั้งสลัมก็ยังได้
แต่เพราะพวกมอนสเตอร์ยังออกมาไม่หมด เขาจึงอยากเก็บเสาเถาวัลย์เอาไว้ชะลอพวกมอนสเตอร์หลังจากนี้ จะได้มีเวลาพักฟื้นพลังไปในตัว
ฝนดาวตกทำให้พื้นเป็นหลุมขนาดใหญ่นับไม่ถ้วนและสูบน้ำขังลงไปในหลุม ทำให้พื้นที่ได้เปรียบของพวกมันลดลง
ฝั่งทหารที่ตอนนี้ถอยร่นจนอยู่แนวเดียวกับนักผจญภัยและ เลือกที่จะเดินทัพไปพร้อมกันกับฝั่งนักผจญภัย
ทุกคนต่างฮึกเหิมและดีใจที่โวแคนอยู่ฝั่งเดียวกัน หากเป็นศัตรูคงน่ากลัวมาก
ไม่นานฝนดาวตกที่ถล่มใส่อย่างต่อเนื่องจนฆ่าพวกเต่าได้เกินครึ่งก็หยุดไป เพราะโวแคนพลังใกล้หมด ลูกกิลด์จึงพากลับกิลด์ตัวเองไปพักฟื้นพลัง
พวกเต่าที่เหลือจึงลอยตัวข้ามมาได้ เมื่อตกกระแทกพื้นแทนที่มันจะหยุด พวกมันกลับกลิ้งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง
[แรงค์ A] สองคนที่เหลือจึงตกลงคุ้มกัน กันคนละฝั่ง
ฝั่งทหารมี ทีนอย นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา ไร้ระยะ หัวหน้ากิลด์ [บวก]
ทีนอยกำมีดเล่มเล็กจิ๋วเท่าเล็บออกมาจากกระเป๋าเต็มกำมือแล้วปาออกไป โดยให้นักเวทธาตุลมลูกกิลด์ของตัวเองใช้เวทลมพัดมันกระจายออกไปปักดักหน้าพวกมัน
เมื่อเขาเปิดใช้สกิล มีดเล่มเล็กก็ปกคลุมด้วยออร่าพลังเวทสีเหลืองอร่าม ก่อนจะขยายขนาดใหญ่ขึ้นเท่าตัวเต่าในพริบตา
เต่าที่กลิ้งชนล้วนตัวขาดเป็นสองซีก
ส่วนเต่าที่หลบหลีกรอดมาได้ ทีนอยก็ใช้พลังกับดาบของตัวเองยืดความยาวของตัวดาบออกไปหลายกิโลเมตร
เมื่อฟันออกไป มันก็ตัดทุกสิ่งที่ระยะดาบไปถึงขาดในพริบตา แม้แต่กระดองแข็งที่นักเวทระดับกลางบางคนยังทำความเสียหายไม่ได้ก็ขาดราวกับหั่นเนย
ส่วนฝั่งนักผจญภัยมี มิวมิน นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา อสูรก้มกราบ หัวหน้ากิลด์ [ผู้พิชิต]
เธอเปิดใช้สกิลแล้วยกมือขึ้นทำท่าหยุด เต่าทุกตัวที่กลิ้งเข้ามาอย่างน่ากลัวจนฝุ่นตลบ ต่างชนเข้ากับกำแพงล่องหนอย่างรุนแรงจนกระดองถึงกับแตกร้าว
พวกมันยังไม่ทันตั้งตัว เพื่อนที่กลิ้งตามมาทีหลังก็ชนอัดพวกมันเข้ากับกำแพง
หลังโดนชนทับกันเป็นทอดๆ ตัวหน้าสุดก็ถูกอัดเละเป็นซาก
เธอยืนหาวปล่อยพวกมันฆ่ากันเองสักพักถึงหยุดสกิลเพราะซากศพที่ทับถมกันเยอะจะกลายเป็นเบาะให้พวกตัวหลัง
เธอจึงรอให้พวกมันชนซากเพื่อนออกมา แล้วเปิดใช้งานใหม่อีกครั้ง
ส่วนสาเหตุที่มิวมินไม่ได้ใช้สกิลหยุดกุ้งแดงเดือด เธออ้างกับทุกคนว่าตอบสนองไม่ทัน
ส่วนความเป็นจริงเพราะกิลด์เธอเป็นพันธมิตรกับกิลด์ไจเกีย ไจเกียได้ฝากคนส่งข้อความมาแล้วว่าไม่ต้องจัดการบอสตัวนั้น
มิวมินเลยปล่อยผ่านแลกกับค่าตอบแทนเป็นดันเจี้ยนฟาร์ม 10 แห่งของไจเกีย
*****
ใช้เวลาไม่นานไจเกียก็กระโดดขึ้นเหยียบหลังกุ้งแดงเดือด
มันพยายามจะสะบัดเธอออก แต่ไจเกียใช้กรงเล็บเจาะเข้าไปในเปลือกแล้วงัดเปิดมันออกมาได้อย่างง่ายดาย
กุ้งแดงเดือดกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันเร่งการผลิตกุ้งหนามเพื่อยิงใส่ไจเกีย
ส่วนไจเกียแค่ง้างหมัดต่อยลงไปกลางหลัง แค่หมัดเดียวอวัยวะภายในทั้งหมดก็เละเป็นของเหลวแล้วไหลทะลักออกมาตามช่องว่างของร่างกาย
กุ้งแดงเดือดจึงตายในการโจมตีเดียว
หลังให้เรเชลใช้เวททำความสะอาดด้านใน ไจเกียก็ให้เรเชลเข้าไปซ่อนแล้วปิดเปลือกอีกครั้ง ก่อนกระโดดกลับไปแนวหน้า
ระหว่างทางไจเกียแจ้งกับทหารว่าเธอบาดเจ็บสาหัสอาจจะไม่รอดชีวิต เลยทิ้งเธอไว้ในตัวกุ้งแดงเดือดเพื่อไม่ให้เป็นภาระ
เพื่อไม่ให้เรเชลโดนโทษขัดกฎอัยการศึก
เรเชลรู้ว่าไจเกียทำแบบนี้เพื่อปกป้องเธอ
ไจเกียน่าจะคาดการณ์แล้วว่าในสนามรบอันตรายเกินไป ประจวบกับบอสมอนสเตอร์โผล่ออกมา
เธอจึงเลือกปล่อยให้มันผ่านไป ทั้งที่สามารถเข้าไปฆ่ามันทิ้งก่อนถึงแนวหน้านักผจญภัยได้ด้วยซ้ำ
ส่วน [แรงค์ A] คนอื่นการโจมตีกว้างเกินไปจึงได้แต่ปล่อยผ่าน
มี [แรงค์ A] คนนึงที่หยุดได้แน่ๆ แต่ไจเกียก็ให้คนส่งข้อความไปบอกไม่ให้ทำพร้อมกับยกบางอย่างที่ทำให้มิวมินยอมตกลง
ส่วนทำไมถึงพาเรเชลมาอยู่ในตัวมอนสเตอร์ เพราะมอนสเตอร์จะไม่ยุ่งกับซากพวกเดียวกันเอง
หากหยุดยั้งมอนสเตอร์ไว้ไม่ได้ เรเชลที่อยู่ในซากบอสมอนสเตอร์ก็จะปลอดภัยที่สุด
และมีอีกเรื่องที่ทำให้เรเชลโกรธแค้นไจเกียมาก
ไจเกียรู้นานแล้วว่าน้องสาวคาลิก้าโดนคนของกิลด์ [หมีคลั่ง] จับไปทรมานจากคนที่มาส่งข่าวคนนึง
แต่ไจเกียก็ไม่คิดเข้าไปช่วยแม้แต่น้อยเพราะจงใจปล่อยให้เด็กคนนั้นตาย
เรเชลรู้ดีว่า มันเป็นแผนซื้อใจคาลิก้า
หากถูกคนฆ่า ไจเกียจะทำเป็นอาสาไปลากตัวคนทำมาให้คาลิก้าตัดสินลงโทษ
หากถูกมอนสเตอร์ฆ่าไจเกียก็จะไปล่าพวกมันมากองตรงหน้าเธอหรือพาเธอไปฆ่าพวกมันเองกับมือ
จนคาลิก้าพอใจและจมอยู่ความเศร้า ไจเกียก็จะเข้าไปปลอบ ก่อนชักชวนให้เข้ามาอยู่ในกิลด์
โดยใช้จุดอ่อนเรื่องพี่สาว บอกคาลิก้าไปว่าพอมีทางหาอีลิกเซอร์มาให้ได้
แค่นี้คาลิก้าก็กลายเป็นของเล่นรอวันพังโดยไม่มีโอกาสเห็นพี่สาวฟื้นขึ้นมาได้อีกเลย
พอเรเชลจะทำท่าขอร้องให้ไปช่วย ไจเกียก็ส่งสายข่มขู่ทันที
การข่มขู่ที่บอกเป็นนัยว่าหากยังขอร้องอีก ไจเกียจะลงมือฆ่าเด็กคนนั้นอย่างโหดเหี้ยมแล้วค่อยหาแพะมารับแทน
เรเชลจึงได้แต่ร้องไห้สมเพชในความอ่อนแอของตัวเองที่ไม่มีความกล้าต่อต้านหรือหนีไปจากไจเกีย


อัศวินบัญชาการทหารนอกเมืองส่งม้าเร็วไปรายงานและขอกำลังเสริมกับอัศวินบัญชาการทหารชั้นใน
และมันก็ได้รับการอนุมัติอย่างรวดเร็ว ทหารเมืองชั้นในถูกแบ่งออกเป็นสองกอง
กองแรกให้สนับสนุนนักผจญภัยเข้าโจมตีดันเจี้ยนและยึดครองแกนดันเจี้ยนให้เร็วที่สุด โดยจะมีอัศวินองครักษ์ของพระราชาตามมาช่วยหลังจากนี้
และอีกกองถูกส่งไปช่วยทหารนอกกำแพงเมือง หยุดยั้งไม่ให้พวกมอนสเตอร์หลุดเข้าไปในป่า
*****
ด้วยการช่วยเหลือจากคนที่นับถือยกย่องลาสวิน เอลด้าจึงถูกอุ้มไปยังโซนที่กิลด์ [เวทกังวาน] รับผิดชอบ
ลาสวินขอให้ฮีลเลอร์ [แรงค์ B] กับหมอลองช่วยรักษาและดูอาการ
แต่ทั้งฮีลเลอร์กับหมอต่างส่ายหน้าจนปัญญา
คำตอบที่ได้ คือ [แรงค์ S] กับ อีลิกเซอร์ เท่านั้นที่ช่วยได้
หัวหน้ากิลด์มีอยู่ขวดนึง แต่เขาสงวนใช้กับคนในกิลด์เท่านั้น
ส่วนรองหัวหน้ากิลด์ยังไม่พอใจที่ท่านเลร่ายอมสละชีวิตเพื่อช่วยเด็กสลัมคนนึง จึงคัดค้านการพาพวกเธอเข้ากิลด์
ด้วยเหตุว่าการรับเธอเข้ามามีแต่จะสร้างภาระและกิลด์เราไม่ใช่สถานพินิจหรือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
รองหัวกิลด์ยังบอกอีกว่าแม้ท่านเลร่าจะยกทรัพย์สินให้กิลด์ทั้งหมด แต่การเสียท่านเลร่าไปมันประเมินค่าไม่ได้
พี่สาวก็ได้ท่านเลร่าช่วยแล้ว น้องสาวก็หาเจอแล้ว การช่วยเหลือพวกเนฮิวจึงควรสิ้นสุดได้แล้ว
ลาสวินที่ถูกตอกย้ำเรื่องท่านเลร่าจึงยอมคล้อยตามในที่สุด
แต่ก็ช่วยเหลือครั้งสุดท้ายด้วยการจ้างทหารให้พาเอลด้ากับเทียร่าไปส่งให้คาลิก้าที่น่าจะอยู่นอกเมือง
เพราะนักผจญภัยออกจากสลัมไม่ได้ ส่วนเอลด้าจ่ายเงินเยอะหน่อยพวกทหารก็จะช่วยโกหกให้เอง
โดยเขียนจดหมายประทับตรากิลด์ ให้ทหารนำไปพิสูจน์กับพนักงานในกิลด์สาขารอง
พนักงานที่อยู่ในกิลด์เป็นคนธรรมดา กิลด์ใหญ่มักจ้างพวกเขามาช่วยทำพวกเอกสาร ทำความสะอาด เรื่องจิปาถะต่างๆ และเพราะไม่ได้เป็นนักผจญภัยจึงไม่โดนกฎบังคับให้เข้าสลัม พวกกิลด์ใหญ่จึงไม่ต้องห่วงเรื่องหลังบ้านและสู้ได้อย่างสบายใจ
และเมื่อมีจดหมาย พวกพนักงานก็จะยอมให้เทียร่ากับพวกทหารเอง
*****
ไจเกีย นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา สัตว์ร้ายกระหายเลือด หัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
จากสายข่าวที่แฝงตัวอยู่ในกิลด์ต่างๆ ข้าจึงได้รู้ว่าน้องสาวคาลิก้ายังไม่ตาย แต่ก็ไม่มีสติตอบสนองอะไรได้แล้ว
ข้าตัดสินใจแล้วว่าไม่จำเป็นต้องมีตัวภาระเกาะแกะคาลิก้าถึงสองตัว
ถ้าให้เลือกระหว่างเทียร่ากับเอลด้า เอลด้าที่มีอาจมีปาฏิหาริย์ตอบสนองขึ้นมาจึงไม่ใช่ตัวเลือกแน่ เพราะคาลิก้าจะมีพลังใจไปดูแลน้องสาวจนไม่เชื่องกับข้า
เทียร่าที่ร่อแร่ไม่มีวันรอดแบบนั้นจึงเหมาะสมกว่า
และเพื่อให้คาลิก้าเศร้าเสียใจและสำนึกว่าตัวเองไร้พลัง ไร้ที่พึ่ง จึงต้องตัดพันธะที่อาจทำให้คาลิก้าคิดหนีจากข้าทิ้งให้หมด
เอลด้าจึงต้องตาย
ข้าขอชุดคลุมจากพวกแนวหลังมาใส่ทับเพื่อปิดบังตัวตนเหมือนพวกนักเวทแล้ววิ่งปะปนไปกับฝูงนักผจญภัย
ในสถานการณ์วุ่นวายที่มีคำสั่งให้นักผจญภัยกับทหารเข้าโจมตีดันเจี้ยนให้เร็วที่สุด จึงไม่มีใครสนใจข้า
ข้ากวาดตามองหาทหารที่วิ่งสวนออกมาในฝั่งนักผจญภัยและก็เจอตัวได้ไม่ยาก
ข้าเดินเข้าไปขวางเส้นทางของมัน เมื่อเข้าประชิดก็ออกน้ำหนักหมัดเอาแค่พอสลบแล้วชิงตัวเอลด้ามา
ดัดเสียงเพื่อตะโกนเรียกฮีลเลอร์ให้มาช่วยแล้วรีบออกห่างจากทหารคนนี้ทันที
ข้าคิดที่จะวิ่งไปที่แนวหน้า ใช้ไอน้ำบดบังแล้วโยนมันใส่มอนสเตอร์สักตัว
แต่เพราะคำสั่งบุกเข้าโจมตี ทำให้คนแออัดจนข้าใช้ความเร็วเต็มที่ไม่ได้
จะกระโดดไปเลยก็เป็นการเปิดเผยตัว จึงต้องอดทนรอจนกว่าจะถึงม่านไอน้ำ
แนวหน้าตอนนี้น่าจะเริ่มปะทะกับพวกปลาดาวน้ำเดือดแล้ว
แล้วอยู่ๆ แผนที่วางไว้ก็พังลง ม่านไอน้ำถูกเป่าหายไปอย่างรวดเร็ว แม้ที่ไกลๆ จะหายไม่หมดแต่ก็จางลงมาก
โดยตัวการที่ทำไม่ใช่นักผจญภัย ทหารเวท หรืออัศวิน
แต่เป็นเพราะอสูรตัวนึง อสูรที่ไม่ได้มาจากดันเจี้ยนทะเล
จากรูปร่างและสีของมันจึงบอกได้ว่ามันคือ อสูรสไลม์พาหะ
แล้วมันมาได้ไงวะ?!!
*****
อสูรสไลม์พาหะ
หลังจากกินและวิวัฒนาการอยู่หลายครั้ง ล่าสุดมีเสียงในหัวบอกให้มันเลือกรูปแบบการวิวัฒนาการ
จากการที่มันถูกขังในอ่างและถูกทำร้ายด้วยเวทไฟมานาน มันจึงมีความคิดอยากวิวัฒนาการให้เร็วกว่านี้
อยากแข็งแกร่งให้เร็วที่สุด ต้องการเป็นจุดสูงสุด เป็นราชาพาหะ ที่ไม่เกรงกลัวแม้แต่เปลวเพลิง
มันจึงได้รูปแบบเร่งด่วนมา
ร่างกายของมันจึงขยายใหญ่จนเต็มทุกพื้นที่ ทำให้สามารถทนความร้อนได้ในระดับหนึ่ง
หลังจากนั้นมันก็อยู่แบบเอื่อยๆ เพราะไม่มีใครรบกวน
ซึ่งสาเหตุที่มันไม่ยอมออกไปข้างนอกเพราะยังเหลืออาหารอยู่ตัวนึง ที่มันเข้าไปกินไม่ได้สักที
ในความเป็นจริงชั้นใต้ดินลับของพีโวด้าอยู่ในเขตที่ทหารเดินทัพผ่าน แต่เพราะคำสั่งให้รีบเดินทัพ จึงไม่มีใครเข้าไปค้นสำรวจตามบ้าน มันจึงไม่ถูกพบจนถึงตอนนี้
ตามปกติมันควรจะยึดติดกับอาหารชิ้นนี้จนกว่าจะทนความหิวไม่ได้ถึงค่อยออกไป
แต่ดันเกิดเหตุการณ์ที่พวกปลาดาวยิงกระสุนน้ำเดือดถล่มใส่บ้านหลังนี้ กองขยะที่ปิดกั้นน้ำไม่ให้ไหลลงไปในชั้นใต้ดินมาตลอดจึงปลิวกระจายหายไป
เมื่อไม่มีกองขยะขวางกั้น น้ำขังจึงไหลลงชั้นใต้ดิน ความร้อนของน้ำทำให้มันแสบผิว ยิ่งเป็นน้ำเดือดก็เหมือนมันกำลังถูกฆ่าอย่างช้าๆ ถ้าเป็นร่างก่อนวิวัฒนาการมันคงตายไปนานแล้ว
สไลม์พาหะที่เกลียดและแพ้ทางความร้อนที่สุดจึงทนไม่ไหว
ระหว่างอาหารกับชีวิต มันจึงรีบทะลวงขึ้นบันไดออกจากชั้นใต้ดิน
ตำแหน่งที่มันโผล่ขึ้นมาอยู่เกือบใจกลางของทั้งสองฝั่ง แต่ค่อนไปทางด้านทหารเล็กน้อย
ด้วยขนาดร่างกายขนาดมหึมาทำให้ทุกคนสังเกตเห็นและอึ้งกับการที่อยู่ๆ มันก็โผล่ออกมา
สไลม์พาหะที่ออกมาข้างนอกแล้วเจอกับไอน้ำร้อน บวกกับน้ำเดือดที่ต้มมันไม่หยุด
มันจึงกรีดร้องคำรามเสียงแสบแก้วหูและสะบัดตัวด้วยความทรมาน
ความคิดเดียวในหัวของมันตอนนี้คือ ไม่อยากตาย ต้องรอดให้ได้
มันจึงระเบิดเชื้อพาหะรูปแบบละอองน้ำออกไปรอบตัว
ละอองพาหะพัดทุกอย่างทั้งน้ำเดือด ไอน้ำและอาหาร (มนุษย์) ออกไปอย่างรวดเร็ว
และแทนที่พื้นที่โล่งนั้นด้วยละอองสีดำเข้มที่มันชื่นชอบ
แต่เมื่อมันเห็นน้ำเดือดและไอน้ำทยอยกลับมา มันก็เกิดความรู้สึกหวาดกลัวและโกรธแค้น
สไลม์พาหะจึงทำการระเบิดเชื้อพาหะอีกครั้ง แต่คราวนี้รุนแรงยิ่งกว่าเดิมและเพิ่มการยิงร่างกายชิ้นเล็กๆ ของตัวมันเองออกไปทุกทิศทาง
ร่างกายชิ้นเล็กกลายเป็นสไลม์พาหะ พวกมันบางตัวหากจมลงไปในน้ำเดือดก็จะตายในเวลาไม่นาน
ถ้ามันเจอมอนสเตอร์มันจะเกาะติดสอยห้อยตาม รอจนกว่าจะเจอมนุษย์แล้วค่อยเข้าโจมตี
แต่หากเจอมนุษย์มันจะแทรกตัวเข้าไปปล่อยเชื้อโรคในร่างกายแล้วเริ่มทำการกัดกินจากภายใน
เมื่อกินอิ่ม มันก็จะเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็ว จนร่างอาหารพองขยายแตกดัง
โพละ!
สไลม์พาหะเกิดใหม่พวกนี้ก็จะกระจายตัวไปหาอาหารตัวใหม่ เพื่อเพิ่มจำนวนและส่งบางส่วนกลับเข้าร่างหลัก
ด้วยละอองเชื้อโรคในอากาศ ใครก็ตามที่สูดหายใจเข้าไปจะเกิดอาการคลื่นไส้อาเจียน ท้องเสีย ปวดหัว เป็นไข้และล้มทั้งยืนในเวลาไม่นาน
กลายเป็นอาหารทานง่ายเพราะไม่มีการขัดขืน
*****
ทหารกับนักผจญภัยที่ยังไม่โดนเชื้อพาหะเล่นงานถึงกับวงแตกกระเจิง
เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือและเสียงร่างกายระเบิดออก ทำให้คนที่ทนเห็นภาพน่ากลัวนี้ไม่ไหวอ้วกแตกออกมา
ด้านหน้าก็ต้องปะทะกับมอนสเตอร์ ใจกลางก็ต้องหยุดยั้งอสูรสไลม์พาหะ
อัศวินกับหัวหน้ากิลด์ระดับสูงจึงสั่งให้นักเวทไฟรวมตัวกันระดมยิงใส่มันอย่างต่อเนื่อง
แต่ยิ่งมันเจ็บปวดมันก็ยิ่งยิงตัวเองออกไปไกลมากขึ้น
*****
หลังม่านไอน้ำจางลงจนหายไป และกำลังเสริมของทหารที่เข้ามาเติมรุกขึ้นหน้ามาไม่หยุด ถึงจะมีชะงักบ้างตอนเจอกับสไลม์พาหะ
แต่บอสชั้นสุดท้ายก็ตัดสินแล้วว่านี่คือภัยคุกคาม
มันจึงสั่งการให้มอนสเตอร์แบ่งกำลังไปโจมตีในพื้นที่สลัมเพื่อหยุดไม่ให้เข้าถึงดันเจี้ยน
บอสนางเงือกหยุดปล่อยคลื่นน้ำทะเลตามคำสั่ง แล้วสั่งให้บริวารหันที่พำนักไปยังแนวหน้าทหารกับนักผจญภัย
แล้วทำการซัดไข่มุกกว่าร้อยลูกเข้าใส่ทันที
ไข่มุกสีขาวนวลกระแทกพื้นดังสนั่น คนที่โดนทับศพเละแบนติดพื้น ส่วนพวกที่รอดแต่อยู่ใกล้เคียงโดนแรงกระแทกพัดตัวปลิวไปไกล
การโจมตีของไข่มุกที่คิดว่าจบแล้ว กลับเป็นแค่การเริ่มต้น
ไข่มุกลูกยักษ์เริ่มปริแตกเหมือนไข่ที่กำลังจะฟักและสิ่งที่อยู่ในไข่มุกก็พังเปลือกออกมา
พวกมันคือเมอแมนตัวเล็กประมาณ 50 ตัว
แต่เมื่อสัมผัสกับอากาศภายนอก ไม่นานมันก็เริ่มโตขึ้นจนเทียบเท่าชายฉกรรจ์
เมอแมนเป็นมอนสเตอร์เงือกชายมีหน้าตาเป็นปลาปากกว้าง สองมือมีเล็บยาวแหลมคม
พอพวกมันโตจนร่างกายเข้าที่ พวกมันก็คลานไปทั่วสนามรบอย่างรวดเร็วราวกับแมลงสาบ และเปิดฉากไล่ฆ่าด้วยการกัดหรือใช้เล็บฟันจนเป็นแผลเหวอะ
น้ำลายของเมอแมนมีสารกระตุ้นให้เลือดไหล แผลที่โดนพวกเมอแมนกัดจึงเลือดจะไหลกระฉูดไม่หยุด
กำลังเสริมทหารเมืองชั้นในรีบวิ่งเข้ามาเติมเต็มทั้งสองฝั่งแล้วทำการตอบโต้ด้วยธนูหัวระเบิดและเวทสายทำลาย
เมอแมนกับสไลม์พาหะตัวเล็กจึงถูกกวาดล้างอย่างรวดเร็ว
หลังโจมตีด้วยไข่มุก เงือกสาวก็อ้าปากกว้างแล้วพ่นคลื่นน้ำทะเลออกมา
ภายในคลื่นน้ำทะเลแฝงมาด้วยมอนสเตอร์หลากหลายชนิดทั้งนากา ทหารกุ้ง มนุษย์ฉลาม หอยกาบคลั่งเลือดและอีกสารพัดมอนสเตอร์ชั้นที่ลึกกว่าชั้น 20 ก็เข้าร่วมด้วย
มิวมินจึงรีบสร้างกำแพงล่องหนหยุดคลื่นน้ำไม่ให้มันทะลวงเข้าใจกลางทัพ
ต่างกับเหตุการณ์ของพวกมอนสเตอร์เต่า เมื่อเห็นว่าคลื่นน้ำทะเลชนกับอะไรบางอย่างและไปต่อไม่ได้
มอนสเตอร์พวกนี้ต่างรีบว่ายน้ำเปลี่ยนทิศเบนออกหรือโดดออกจากกระแสน้ำทะเลทันที จึงไม่มีใครสักตัวชนกำแพงล่องหนตาย
[มอนสเตอร์นากา]
พวกมันเคลื่อนไหวได้รวดเร็วหลบการโจมตีได้แม้แต่ระยะใกล้ พละกำลังมหาศาลสามารถต่อยโล่แทงค์บางคนที่ไม่มีสกิลเสริมพลังป้องกันให้ฟังไปพร้อมกับแขนของแทงค์ได้ หางของนากาใหญ่มากใช้หวดโจมตีจนตัวปลิวได้ง่ายๆ
พวกมันยังมีสามง่ามที่ทนทานต่อการโจมตีทั้งกายภาพและเวทมนตร์ ใบมีดของสามง่ามคมจนสามารถเจาะทะลวงหรือตัดเกราะกับโล่หนาเตอะได้
นากาจึงเป็นฝันร้ายสำหรับทุกคนหากมันเข้าประชิดตัวได้ เอโตสจึงต้องฝืนใช้สกิลปราการเหล็กแล้วให้ทุกคนเข้าไปรุมจัดการให้ไวที่สุด
[มอนสเตอร์ทหารกุ้ง]
สวมใส่ชุดเกราะหนาเตอะอีกชั้นแม้จะมีเปลือกที่แข็งจนฟันไม่เข้าอยู่แล้วก็ตาม มันเดินสองขาโดยใช้หางช่วยพยุง อีก 6 ขาถือดาบเล่มยาวฟาดฟันทุกสิ่งรอบตัวด้วยความเร็วสูง
มันต่อสู้ได้ทั้งระยะใกล้และกลาง ด้วยการใช้ก้ามใหญ่สองแขนบีบด้วยความเร็วเหนือเสียง สร้างแรงอัดอากาศที่มองไม่เห็นโจมตี ท่าแรงอัดอากาศแรงจนทำให้ร่างกายยุบเป็นหลุมได้ง่ายๆ
มิวมินจึงต้องเหมาปราบพวกมันด้วยการสร้างกำแพงล่องหนล้อมรอบตัวมันโดยเหลือพื้นที่ให้มันขยับตัวได้
พอมันใช้ท่าแรงอัดอากาศ ท่านี้ก็จะสะท้อนกลับจนก้ามทั้งสองข้างพัง มันจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและเริ่มบ้าคลั่งฟันไปทั่ว ดาบทั้งหกเล่มที่ฟันอย่างรวดเร็วก็จะชนกำแพงแล้วกระเด้งกลับเข้าตัวจนสาหัส มิวมินก็จะปลดกำแพงแล้วให้คนอื่นเข้าไปรุม
[มอนสเตอร์มนุษย์ฉลาม]
มีร่างกายเหมือนมนุษย์แต่ผิวหนังเป็นฉลาม ส่วนหัวเป็นฉลามแล้วแต่สายพันธุ์ พวกมันมีพละกำลังมหาศาลยิ่งกว่านากา สามารถใช้มือฉีกทุกอย่างทิ้งราวกับฉีกขนมปัง ชุดเกราะหรือโล่แทบจะไร้ประโยชน์เมื่อต้องสู้กับมัน ผิวหนังฉลามของพวกมันยังทนทานต่อเวทมนตร์ทุกชนิด แม้แต่ไฟก็เผาพวกมันจนบาดเจ็บไม่ได้ง่ายๆ ถ้าไม่นานและร้อนมากพอ
ท่าที่น่ากลัวที่สุดคือการกัด ส่วนที่โดนกัดจะแหว่งหายจนอวัยวะภายในไหลทะลักออกมา
แม้พวกมันจะแพ้ทางของมีคม แต่สายระยะประชิดก็ยังกลัวที่จะสู้กับมัน นักธนูจึงมีบทบาทสำคัญ
แม้มันจะแพ้ทางลูกธนูแต่มันก็ถึกพอวิ่งเข้าไปฆ่าคนที่ยิงได้ก่อนมันตาย จึงต้องใช้นักธนูมากกว่า 20 คนล้อมรุมยิงจากทุกทิศทาง
[มอนสเตอร์หอยกาบคลั่งเลือด]
พวกมันเคลื่อนที่ด้วยการกระโดดไปข้างหน้า เปลือกของมันหนาและทนทานต่อการโจมตีทุกรูปแบบ ถ้าไม่มีพละกำลังมหาศาลเทียบเท่ามนุษย์ฉลาม 5 ตัว ก็ไม่มีวันง้างฝามันออกมาได้
เพราะร่างจริงอยู่แต่ภายในเปลือกหอย มันจึงมองไม่เห็น แต่มันมีประสาทดมกลิ่นเลือดที่ดีเยี่ยม ไม่จำเป็นต้องเลือดออก ขอแค่มีเลือดไหลเวียนในตัว มันจะรับรู้ได้ทันว่าคนคนนั้นอยู่ตรงไหน
หอยกาบจะโจมตีด้วยการเข้าประชิดแล้วอ้าปากงับเข้ามาข้างในแล้วปิดเปลือกทันที ภายในเปลือกมีเขี้ยวเป็นร้อยๆ ทิ่มแทงจากทุกด้าน เลือดจะไหลออกมาไม่หยุดให้มันดื่มกิน
เมื่อดื่มจนหมดมันถึงจะเปิดปากคายศพแห้งๆ ออกมา พร้อมกับยิงกระสุนเลือดที่มันดูดมาแบบลูกปรายโจมตีเป็นวงกว้าง
กระสุนเลือดแต่ละนัดแรงพอเจาะทะลุผิวหนังของคนได้ หากไม่สวมเกราะหรือใช้โล่หนาๆ
ทีนอยจึงต้องลงมือจัดการเอง ด้วยการยัดมีดเล่มเล็กเข้าไปในเนื้อแห้งชุบเลือดก่อนโยนไปที่ปากของมัน
หอยกาบคลั่งเลือดมีนิสัยอ้าปากกินทุกอย่างที่มีเลือดเข้าใกล้ พอมันกินเข้าไปทีนอยก็จะใช้สกิลขยายมีดง้างฝาหอยให้เปิดออก แล้วให้นักเวทหรือนักธนูแม่นๆ ยิงใส่ร่างจริงของมันโดยตรง ซึ่งร่างจริงของมันเปราะบางมาก
มอนสเตอร์ 1 ตัวของดันเจี้ยนทะเล ในสนามรบปัจจุบัน เปรียบเทียบได้ดังนี้
นักผจญภัยที่มี [แรงค์ E] หรือ [แรงค์ D] มีแต่ไปให้มันฆ่าเล่นเท่านั้น จำนวนไม่มีผลกับพวกมัน
หากเป็น [แรงค์ C] ต้องใช้ความหลากหลายของอาชีพเข้ารุม โดยใช้ 20 - 40 คน ขึ้นไป
หากเป็น [แรงค์ B] ถ้าแบ่งหน้าที่ลงตัวและประสานกันได้ดี ใช้แค่ 5 – 10 คนก็สามารถโค่นพวกมันลงได้
หากเป็น [แรงค์ A] มอนสเตอร์ต้องมีความหลากหลายและเป็นตัวที่พวกเขาแพ้ทาง อีกทั้งยังต้องเน้นจำนวน ถึงจะสามารถโค่นพวก [แรงค์ A] ลงได้


ลูกน้องมอนสเตอร์ชั้น 10 พวกกองทัพปูถูกเสาเถาวัลย์เก็บเกลี้ยงไม่มีหลุดรอดมาได้สักตัว
แต่ 4 แถวหน้าของเสาเถาวัลย์ก็ยังถูกโค่นลงไป
ส่วนเต่าที่เหลือถูกกวาดล้างโดย [แรงค์ A] ทั้งสองคน
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจไม่กี่วิ มอนสเตอร์ชั้น 11 ก็ออกมา แบบไม่ให้พักหายใจ
มันเป็นปลาดาวสีม่วงดำ เจ้าพวกนี้วิ่งสองขาดูน่ารัก แต่ตอนนี้ไม่ว่าใครก็รู้ว่าพวกมันต้องมีอะไรน่ากลัวซ่อนอยู่แน่
ไม่นานร่างกายมันก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้ม ส้มแบบเหล็กที่โดนเผาไฟจนร้อนจัด
บนกำแพงนักธนูขึ้นสายตามคำสั่ง รอยิงหลังจากพวกมันออกมาเยอะกว่านี้
แล้วสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น พวกมันทุกตัวปล่อยไอน้ำร้อนออกจากตัว
ไอน้ำที่เกิดจากการสร้างน้ำขึ้นมาในตัว แล้วทำให้ร่างกายตัวเองร้อนจัดคล้ายหม้อต้ม พอน้ำเดือดจัด ไอน้ำก็ทะลักออกมา
แม้แต่น้ำขังยังโดนต้มจนเดือดปุดๆ หิมะที่ตกลงมาละลายกลายเป็นควัน
ไอน้ำร้อนจากปลาดาวนับพันกว่าตัวทำให้ทุกสิ่งขาวโพลนยิ่งกว่าห้องซาวน่า แม้แต่ร่างกายของพวกมันที่มีสีส้มสะดุดตายังถูกกลืนหายไป
อุณหภูมิรอบตัวเริ่มอุ่นขึ้น พวกนักผจญภัยมือใหม่ ทาส คนสลัมกับทหารใหม่ ต่างรู้สึกยินดีกับความสบายของอากาศ ต่างกับพวกที่ชำนาญการต่อสู้ในดันเจี้ยนหลายรูปแบบ ที่เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี
อัศวินตัดสินใจสั่งให้ยิงสุ่ม เพราะไม่ควรปล่อยให้มันปิดบังตัวตนได้ ไม่งั้นหลังจากนี้จะวางแผนรับมือไม่ถูก
ลูกธนูตกลงไปเหมือนห่าฝนอีกครั้ง
บนพื้นด้านล่างที่ไม่มีใครมองเห็น เมื่อหัวปลายแหลมของลูกธนูกำลังจะโดนตัวปลาดาว มันกลับละลายหายไปหมด
พวกปลาดาวจึงไม่มีตัวไหนได้รับความเสียหาย
เมื่อเห็นว่าไอน้ำยังคงคืบคลานปกคลุมพื้นที่ไม่หยุด อัศวินจึงสั่งให้เปลี่ยนเป็นการยิงเวทลงไป
แต่นักเวทแทบจะหมดสภาพจากการต่อสู้ก่อนหน้า พลังที่ฝืนยิงลงไปก็เบาจนไม่สามารถฆ่ามันได้
ทำได้แค่ชะลอพวกมันบางตัว
พอน้ำบนพื้นเดือดจัดเสาเถาวัลย์ที่แช่น้ำอยู่ก็เริ่มโงนเงน
และก่อนถึงระยะโจมตีของเสาเถาวัลย์พวกปลาดาวก็ยิงกระสุนน้ำเดือดโจมตีใส่เสาเถาวัลย์ตั้งแต่โคนจรดปลาย
เมื่อเจอกระสุนน้ำเดือดโจมตีอย่างต่อเนื่อง เสาเถาวัลย์ก็เริ่มอ่อนตัวและล้มลง
*****
แนวหน้าสลัม ฝั่งทหาร
น้ำขังที่ไหลผ่านขาพวกเขาหลังจากเคลียร์ขยะออกไปก็ค่อยๆ ร้อนขึ้น
ชุดเกราะทหารมีแต่เหล็ก พวกเขาจึงเริ่มทรมานเหมือนขาถูกต้มอย่างช้าๆ
แต่พวกก็ทำไมได้แม้แต่ถอดเกราะหรือถอยหนี ได้แต่ยืนรอคำสั่งจากอัศวินคนใหม่
อัศวินคนใหม่ที่เข้ามาบัญชาการแทนไม่กล้าตัดสินใจผลีผลามได้แต่รอดูท่าทีฝั่งนักผจญภัยแล้วทำตาม
ไม่นานแนวหน้าทหารก็กรีดร้องแล้วล้มลงไป
*****
แนวหน้าสลัม ฝั่งนักผจญภัย
หลังได้รับรายงานจากทาสกับคนสลัมเรื่องน้ำที่ร้อนขึ้นจนไม่สามารถยืนแช่ได้
หัวหน้ากิลด์ระดับสูงรีบสั่งให้ทุกคนถอยออกมาแล้วรีบสร้างแนวกั้น
หน่วยสำรวจที่บินหรือลอยตัวได้ยังต้องรีบถอยออกมา มีบางรายถูกกระสุนน้ำเดือดยิงสอยร่วงลงไป มีเสียงกรีดร้องโหยหวนขอความช่วยเหลือ แต่ไม่นานก็เงียบหายไป แล้วคนคนนั้นก็ไม่ได้ออกมาอีกเลย
เอโตส เปิดใช้สกิลบงการปฐพีแล้วยกผืนดินขึ้นเป็นกำแพง แต่เขาไม่ได้มีพลังพอครอบคลุมทั้งสนาม จึงทำได้เพียงไม่กี่กิโลเมตรและเน้นส่วนที่หนาที่สุดหน้ากิลด์ตัวเอง
นักเวทธาตุดินกับไม้ทุกคนรีบช่วยกันสร้างกำแพงต่อจากที่เอโตสทำไว้เพื่อให้มันยาวและหนาที่สุดเท่าที่ทำไหวหรือทำทัน
ฝั่งทหารได้รับคำสั่งให้เอาขยะกลับไปอุดกั้นน้ำไว้ดังเดิมและให้นักเวทดินกับไม้ช่วยกันอุดรอยรั่ว
เอโตสสลบเหมือดทันทีหลังใช้สกิล โดยสั่งลูกกิลด์ไว้ก่อนแล้วว่าให้อัดยาปลุกเขาขึ้นมาทันที เพื่อให้ใช้สกิล ปราการเหล็ก ได้ทันก่อนที่พวกมอนสเตอร์จะมาถึง
เสาเถาวัลย์ล้มหายไปหมดแล้ว
การที่ศัตรูกำลังรุกคืบเข้ามา แต่มองไม่เห็นและไม่รับรู้ว่ามันกำลังจะทำอะไร ทำให้ความกลัวแผ่ขยายเข้าไปในจิตใจ
โดยเฉพาะทาส คนสลัมและพวกนักผจญภัยแรงค์ต่ำ ที่เริ่มก้าวขาถอยหลังทีละก้าว
จนกระทั่งไอน้ำถึงเขตกั้นน้ำขัง หัวหน้ากิลด์ระดับสูงก็ออกคำสั่งให้เตรียมยิง
แต่ด้วยความกลัวพวกแรงค์ต่ำจำนวนมากกลับยิงออกไปทันที กระสุนเวทมนตร์นานาธาตุ ธนูและอาวุธขว้างทุกชนิดถล่มเข้าใส่อย่างไม่เสียดายเงิน
กว่าทุกคนจะตั้งสติและรับรู้ว่ามีคำสั่งให้หยุด ก็เพราะไม่ว่ายิงไปเท่าไหร่ กลับไม่มีเสียงกรีดร้องของพวกมอนสเตอร์เลยแม้แต่ตัวเดียว
จนกระทั่งไอน้ำปะทะกับแนวหน้าสุด
"ร้อนนนนนนนน!"
"อ๊าาาาาาาา! แสบตาาาาาา!"
"โอ๊ยยย! ไหม้แล้ว! ผิวไหมแล้ว!"
"เฮ้ย! อาวุธข้าอยู่ไหน!"
"แสบผิวไปหมดแล้วโว้ยยยย!"
"มะ มองไม่เห็น!"
"ยิงเลย! ยิงเลย!"
นักเวทลมช่วยกันใช้เวทพัดมันกลับไป แต่ทำได้แค่ยื้อให้มันเข้ามาช้าลง
ตามปกติหากลาสวินไม่พลังหมด ไอน้ำพวกนี้คงหายไปจากสนามรบนานแล้ว
แทงค์ที่ตั้งโล่อย่างมั่นคงยังอยากถอดเกราะกับโล่ที่ทำจากโลหะตัวเองทิ้งเพราะมันเริ่มร้อนจนแทบใส่กับจับไม่ไหว
คนที่อยู่ในม่านไอน้ำมีอาการหายใจลำบาก เหงื่อออกเต็มตัวจนเสื้อชุ่ม เหนอะหนะไม่สบายตัว เคลื่อนไหวช้าลง มือเปียกจนจับอาวุธไม่ถนัด บางคนทำหลุดมือแล้วหาไม่เจออีกเลย
ฝั่งทหารที่ไม่มีการถอยแม้แต่ก้าวเดียว แนวหน้าถูกหามกลับแนวหลังคนแล้วคนเล่า จากกว่าคำสั่งจะลงมา พวกเขาก็ฝ่าฝืนวินัยไม่ได้ เพราะโทษไม่ได้ลงแค่ที่พวกเขา แต่เป็นทั้งครอบครัว
ฝั่งนักผจญภัยพวกแนวหน้าต่างถอยไปชนกับแนวหลังจนโดนผลักกลับมา
จวบจนไอน้ำปกคลุมไปถึงครึ่งทัพ
ตอนนั้นเองที่กระสุนน้ำเดือดนับไม่ถ้วนลอยตกใส่หัวจากด้านบน ด้วยการยิงแบบวิถีโค้ง
เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปทั้งครึ่งทัพ
คนที่โดนกระสุนน้ำเดือดผิวหนังจะพุพองอย่างรวดเร็ว สีผิวแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก เนื้อหนังนุ่มเหมือนโดนต้ม
รวมกับแรงกระแทกของกระสุน หากโดนนัดที่สองเข้าที่เดิม เนื้อจะหลุดลุ่ยจนเห็นกระดูก
คนโดนยิงซ้ำต่างล้มลงดิ้นทุรนทุรายมากขึ้นเรื่อยๆ บางคนหนีตายจนเหยียบกันเอง ผิวหนังที่อ่อนนุ่มจนสุกทำให้โดนเหยียบแล้วเท้าทะลุเข้าไปในร่างกาย
ความเสียหายเริ่มแผ่กระจายเป็นวงกว้าง คนบาดเจ็บมีจำนวนมากจนฮีลเลอร์รับมือไม่ทัน ฮีลเลอร์บางคนที่โดนกระสุนน้ำเดือดยิงยังเอาตัวแทบไม่รอด
มิวมินจึงต้องสร้างกำแพงล่องหนบนอากาศ ทำหน้าที่คล้ายหลังคากันฝนปกป้องทั้งสองฝั่ง
ความชิลของเธอหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นความเครียดเพราะไม่คาดคิดว่าต้องใช้สกิลต่อเนื่องหลังจากที่พึ่งใช้กับมอนสเตอร์เต่าไป
ทีนอยพุ่งไปที่แนวหน้า ใช้สกิลยืดดาบออกไปแล้วฟันวัดระยะไปเรื่อยๆ จนเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำหนักดาบที่เหวี่ยงตัดโดนอะไรสักอย่าง เขาถึงได้รู้ว่าพวกมันยิงมาจากระยะที่ไกลมากกว่าสิบกิโลเมตร
ไกลแบบที่ถ้าไม่ใช่นักธนูกับนักเวทแรงค์สูงจะสามารถยิงถึง
เมื่อไม่มีเสาเถาวัลย์ โวแคน จึงเสกดาวตกลูกยักษ์ยิงถล่มสนามรบเบื้องหน้า
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
เสียงระเบิดดังกึกก้อง พื้นดินสั่นสะเทือน เกิดหลุมดาวตกขนาดใหญ่ แรงระเบิดพัดไอน้ำหายไปเกินครึ่งสนาม
และภาพตรงหน้า คือ มอนสเตอร์ชั้น 12 งูทะเลคลั่ง กำลังเลื้อยผ่านขาของแนวหน้าทั้งสนามรบอย่างเงียบๆ
เมื่อถูกเปิดเผยตัว พวกมันต่างพุ่งเข้ากัดพร้อมกัน
แนวหน้าที่ไม่ทันได้ตั้งตัวโดนเล่นงานไปตามๆ กัน แทงค์แถวหน้าหลายกิลด์โดนพิษเล่นงานจนล้มลงไป
หากส่วนไหนไม่มีกำแพงแทงค์ งูทะเลคลั่งก็แห่ทะลักเข้าจุดนั้น
คำสั่งจึงเปลี่ยนเป็นประจัญบาน
คนที่ถูกพิษงูเริ่มแสดงอาการ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงสดเพราะเลือดไหลทะลักออกทางตา ตามมาด้วยจมูก ปากและหู ตามลำดับ
จากนั้นพวกเขาก็เริ่มคลุ้งคลั่ง เห็นทุกคนเป็นอสูรร้าย แต่เห็นพวกงูเป็นสิ่งสวยงามที่กำลังโดนทำร้าย
พวกถูกพิษงูคว้าอาวุธแล้วเริ่มโจมตีพวกเดียวกันเอง
แนวหน้าจึงเละเทะจนคุมไม่อยู่ ต่างคนต่างสู้ชุลมุนวุ่นวายไปหมด
เมื่อกำแพงล่องหนหายไปเพราะพลังหมด กระสุนน้ำเดือดก็ยิ่งสร้างความเสียหายซ้ำ
พวกงูทะเลคลั่งมีเกล็ดหนากระสุนน้ำเดือดจึงไม่มีผลกับพวกมัน
ฝ่ายนักผจญภัยกับทหารเริ่มล้มตายมากขึ้น
จากการที่ต้องรับมือทั้งงูทะเลคลั่ง ป้องกันกระสุนน้ำเดือดและหยุดเพื่อนตัวเองที่กำลังคลุ้มคลั่ง
ไม่นานแนวหน้าทหารก็พังลง อัศวินสั่งถอยทัพเพื่อไปตั้งหลักใหม่ในที่ที่ไอน้ำยังมาไม่ถึง
ส่วนฝ่ายนักผจญภัยยื้อไว้ได้อยู่นาน เพราะแต่ละคนต่างชินกับการสู้แลกชีวิตแบบนี้เป็นปกติ
แม้จะเริ่มถอยร่นไปข้างหลังทีละนิด แต่จากประสบการณ์การลงดันเจี้ยนสู้กับมอนสเตอร์มานาน ทำให้พวกเขาเลือกเปลี่ยนเป็นจัดรูปแบบปาร์ตี้ ให้จับกลุ่มแบบสมดุลแล้วเริ่มโต้กลับ
เพียงไม่นานก็เริ่มป้องกันกระสุนน้ำเดือด กำจัดงูทะเลคลั่งและหยุดยั้งเพื่อนตัวเองได้มากขึ้นเรื่อยๆ
แต่ที่ทุกคนไม่รู้คือแผนการของบอสเฝ้าแกนดันเจี้ยน มันเริ่มทันทีที่พวกเขาถอยร่นออกไป
ภายใต้ม่านหมอกไอน้ำแถวดันเจี้ยนที่ยังไม่จางหาย มอนสเตอร์ตั้งแต่ชั้น 13 ลงไปแห่กันออกมาจากดันเจี้ยนไม่หยุด
พวกมันไม่เข้าโจมตีแนวหน้าของทั้งสองฝั่ง ทำเพียงยืนรวมกลุ่มคละกันกับมอนสเตอร์ชั้นอื่นตามคำสั่ง
จนบอสชั้น 20 ออกมา เป็นหอยไข่มุกขนาดใหญ่ ที่ต้องใช้ลูกน้องของมันกว่า 100 ตัวช่วยกันแบกออกมา
มอนสเตอร์ลูกน้องของหอยไข่มุกคือนากาตัวสูงใหญ่เท่าหลังคาบ้าน ร่างกายกำยำส่วนบนเหมือนมนุษย์แต่มีส่วนหัวกับช่วงเอวลงมาเหมือนงู แต่ละตัวมีอาวุธสามง่ามขนาดใหญ่เท่าตัวมันสะพายไว้ข้างหลัง
หลังออกมาจากดันเจี้ยน พวกนากาก็เดินหันทิศของหอยไข่มุกไปที่กำแพงเมือง
จนเมื่อนากาทุกตัวหยุดขยับ เปลือกหอยจึงเปิดอ้าออก ข้างในมีนางเงือกแสนสวยตัวใหญ่ยักษ์นั่งอุ้มไข่มุกสีขาวนวลขนาดเท่าช้างอยู่
นางเงือกหน้าตางดงามจนสะกดได้แม้แต่เพศเดียวกัน แต่แววตากับฟันเขี้ยวเวลายิ้มออกมา แสดงให้เห็นความดุร้ายกระหายเลือดของนาง
เมื่อคำสั่งส่งตรงถึงหัว นางเงือกก็ใช้พลังทำให้ไข่มุกลอยขึ้นไปบนอากาศ ก่อนจะเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นร้อยลูก
ทันทีที่โบกมือ ไข่มุกก็พุ่งเข้าโจมตีกำแพงเมือง
นางโจมตีต่อด้วยการอ้าปากกว้างขนาดที่สามารถกลืนช้างห้าตัวเข้าไปได้
ภายในปากมีน้ำทะเลถูกสร้างขึ้น มันหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง จนมันเต็มความจุนางจึงพ่นออกมา
คลื่นน้ำทะเลพุ่งซัดทุกอย่างไปข้างหน้า ทะลักออกไปทางช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่โดนไข่มุกทำลาย
มอนสเตอร์ทุกตัวที่ยืนนิ่งมานานต่างรีบพุ่งเข้าไปว่ายในคลื่นทะเลอันแสนบ้าคลั่ง น้ำทะเลพาพวกมันพ้นออกนอกกำแพง
และสิ่งแรกที่พวกมันทำ คือการล้างบางพวกมนุษย์ที่ขวางทางไม่ให้มันผ่านไป
*****
บนกำแพงเมือง
เนื่องจากทัศนวิสัยเป็นศูนย์ นักเวทหมดพลังและเพื่อไม่ให้ลูกธนูถูกใช้อย่างสูญเปล่า ทหารที่ประจำตำแหน่งใกล้ดันเจี้ยนจึงถูกสั่งให้เตรียมพร้อมอยู่เฉยๆ
ต่างกับฝั่งใกล้ประตูเมืองที่ระดมกำลังคนและอาวุธไปเติมอย่างไม่ขาดสายเพื่อทำการตอบโต้พวกงูทะเลคลั่งกับปลาดาวน้ำเดือด
และตอนที่พวกเขาไม่รู้และไม่ทันตั้งตัว ไข่มุกหลายร้อยลูกต่างกระจายตัวพุ่งเข้าชนกำแพงเมืองอย่างรุนแรง
กำแพงเมืองที่มีรอยแตกร้าวจากปลาดาวชุดแรกที่ทำไว้ยิ่งพังลงอย่างง่ายดาย
ด้านบนกำแพงถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าเดิม ทหารแทบทุกนายปลิวว่อนไปบนท้องฟ้า
เศษหินขนาดใหญ่กับศพทหารมีทั้งกลิ้งทับกับตกใส่ทหารนอกเมืองตายไปอีกหลายร้อยทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มสู้
ฝุ่นควันคละคลุ้ง กำแพงเมืองเริ่มแตกร้าว บางจุดพังทลายลงมาเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่
อัศวินนอกเมืองค่อนข้างมากประสบการณ์จึงสั่งยิงในทันที
ลูกธนูกับเวทมนตร์จำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าไปในช่องโหว่ของกำแพง สวนกันกับน้ำทะเลที่ทะลักออกมาพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์จำนวนมหาศาลหลากหลายชนิด
"ฆ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"
หลังคำสั่งเปิดศึก ทุกคนก็ตะโกนคำเดียวกันกับคำสั่งดังไปทั่วสนามรบ
ฝ่ายมอนสเตอร์ยิงเวทธาตุน้ำรูปแบบต่างๆ มีสามง่ามที่ทนทานต่อเวทมนตร์ปาสวนกลับไป
ก่อนจะได้ปะทะกันในระยะประชิด แนวหน้าของทั้งสองฝั่งก็เล่นล้มตายกันเป็นเบือ
เพราะน้ำทะเลปริมาณมหาศาลทำให้หนามที่ปักหรือหลุมที่ขุดไร้ความหมายในทันที
น้ำทะเลซัดทหารแนวหน้าจนปลิวถอยหลังไปถึงเกือบกลางทัพ มอนสเตอร์ที่ว่ายมาตามน้ำจึงเข้าโจมตีกลางทัพได้ทันที
เกิดศึกระยะประชิดแบบตะลุมบอน มั่วซั่วไปหมด
ต่างฝ่ายต่างเข้าโรมรันฆ่าอีกฝ่ายกันอย่างดุเดือดจนน้ำทะเลเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
ชิ้นส่วนอวัยวะของคนกับมอนสเตอร์ลอยเกลื่อนกลาด เสียงคำราม เสียงกรีดร้องและการฆ่าฟันดังขึ้นทั่วสนามรบ
บนหัวมีลูกธนูพุ่งเข้าประหัตประหารมอนสเตอร์ทั้งเจาะทะลุหรือเคลือบพิษและมีอาวุธสามง่ามทรงพลังที่ทะลวงร่างมนุษย์ได้นับสิบคนจากการปาเพียงครั้งเดียว
สูงขึ้นไปมีเวทมนตร์วิ่งสวนกันไปมาแน่นขนัดจนแทบบดบังท้องฟ้า บางเวทพุ่งเข้าปะทะกันและระเบิดตกใส่หัวของผู้โชคร้ายเบื้องล่าง
ไม่มีช่องว่างให้พักหายใจ ใครพลาดเท่ากับตายทันที


อสูรปลาพาหะเกล็ดสะท้อน
ดีนะที่ฆ่าพวกยิงไกลไปก่อนแล้วมาหลบใต้เพื่อนต่างพันธุ์ตรงมุมที่ไม่ค่อยมีพวกอาหารยิงใส่
ข้าเลยวิวัฒนาการได้อย่างปลอดภัย
ตอนนี้ตัวเบาขึ้นมากเลย ไม่รู้สึกเทอะทะจากเกล็ดหนาเตอะถึงสองชั้น
ที่ดีที่สุด คือ ไม่ปวดหัวแล้ว ยิ่งสูดหายใจเอาละอองสีดำเท่าไหร่ก็ยิ่งสดชื่น
ข้าคว้าแขนของอาหารสัตว์ข้างที่เหลือขึ้นมาแล้วค่อยๆ บิดจนมือหัก
"โอ๊ย! เจ็บบบบ!"
ฟู่มมมม!
ตอนนั้นเองที่ลูกไฟพุ่งเข้าใส่ใบหน้า แต่ทันทีที่มันชนเกล็ดเปลวไฟทั้งลูกกลับแฉลบไปทางอื่น แล้วโดนอาหารโชคร้ายตัวนึงจนบาดเจ็บแทน
ข้ามองไปทางอาหารตัวที่ยิงมา มันผงะตกใจพร้อมกับอาหารตัวอื่น
การวิวัฒนาการแบบกลายพันธุ์นี่ดีเหลือเกิน
"ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวข้ากินพวกแกทุกตัวแน่"
ตอนนี้มาทรมานอาหารสัตว์นี่ก่อน ข้าวิวัฒนาการช้าลงก็เพราะมันตัวเดียวเลย
"เอาเลย!"
สิ้นเสียงคำสั่งของอาหารตัวหนึ่ง ทั้งบ่วงเชือกและแส้ก็พุ่งเข้ามา
แส้พอโดนเกล็ดข้าก็สะท้อนออกทันที แต่พวกบ่วงเชือกคล้องคอกับหางข้าไว้ได้
"ลากมันออกมา!"
เพราะไม่ได้ตั้งตัว ข้าจึงเซถลาไปเล็กน้อย
ข้าปล่อยมือจากอาหารสัตว์ ค่อยกลับมาจัดการมันทีหลัง
พอจะพ่นเมือกใส่พวกอาหารขยะ บ่วงที่คอก็ถูกกระชากอย่างแรงจนยิงไปทางอื่น
แต่ข้ากระชากสร้อยที่อาหารสัตว์มันสวมใส่อยู่ทิ้งไปได้ทันก่อนโดนลากไป
"อึก! แค่ก ๆ ๆ"
อาหารขยะเริ่มติดเชื้อ แค่นี้มันก็ฝืนไปไหนไม่ได้แล้ว
คนที่มาช่วยกันดึงเชือกเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนตัวข้าเริ่มโดนลากไปเรื่อยๆ
อยากให้กินขนาดนั้น เดี๋ยวจัดให้
แทนที่จะปลดเชือกข้ากลับกระโดดพุ่งตัวไปหามันเอง
พวกที่ดึงเชือกจึงล้มก้นจ้ำเบ้า
"กำแพงหอก!"
พวกอาหารถือหอกกว่าสามสิบคนรีบวิ่งมาข้างหน้าแล้วตั้งหอกดักรอข้า
ข้าไม่หลบแม้แต่น้อยปล่อยให้หอกแทงโดนร่างกายเต็มๆ
แล้วหอกของพวกมันก็แฉลบออกข้าง ข้าจึงเข้าถึงกลางวงของพวกอาหารถือหอก
"เหวอออ!"
"ฉิบหาย!"
"อะไรวะเนี่ย!"
ข้าจึงยืดแขนออกไปจนสุดจับหัวของปลายแถวแต่ละฝั่งบี้เข้าหากันตรงกลาง
เสียงกะโหลกแตกร้าวผสมกับเสียงสมองถูกบีบจนเละ ทำพวกแนวหลังหวาดกลัวจนขาสั่น
ยิ่งเจอข้าอ้าปากกลืนกองหัวเละๆ เข้าไปในอึกเดียว พวกมันถึงกับก้าวถอยหลัง
"ย้ากกกก!"
อาหารตัวใหญ่รายหนึ่งกระโดดเข้ามาพร้อมกับจามขวานใส่ข้า
ข้าหันไปอ้าปากพ่นเมือกเหนียวสีดำเข้มใส่มัน เมือกเกาะตัวจนมันขยับตัวไม่ได้ ก่อนตกลงมากระแทกพื้น
เพราะเมือกเคลือบไปทั้งใบหน้ามันจึงมองไม่เห็น ไม่ได้ยิน ส่งเสียงไม่ได้และหายใจไม่ออก
ไม่ว่าจะออกแรงดิ้นขนาดไหน ไม่นานมันก็ขาดอากาศหายใจตาย
"ยิง!"
ลูกธนูกว่าสามสิบดอกของพวกมันแฉลบออกทั้งหมด
"ยิงเวท!"
เวททุกธาตุก็ให้ผลลัพธ์แบบเดียวกับธนู
"ฆ่ามัน!"
ข้ากระชากเชือกจนขาดแล้วยืนรออาหารเข้ามาหาข้าเอง
*****
รอคต้า เจนเทีย หัวหน้ากองทหารรักษาความปลอดภัยเมืองชั้นในที่ 10 รับผิดชอบเขตใกล้สลัมจนถึงประตูทางเข้าออกเมือง
ปัจจุบันถูกสั่งให้เข้าร่วมแนวหน้าสลัมเพื่อเติมเต็มกำลังพลส่วนที่หายไป
"ฆ่ามัน!"
หลังสั่งให้ทุกคนเข้าไปฆ่ามันพร้อมกัน ผมก็รีบวิ่งเข้าไปในละอองสีดำ
ผมตรงไปคว้าตัวสองเด็กสาวขึ้นมาอุ้มไว้ข้างตัวแล้วรีบหนีออกมา
เพราะความแข็งแรงของร่างกายที่ฝึกฝนหนักกว่าพลทหารเป็นประจำ ทำให้กว่าอาหารจะเริ่มออกก็หลังออกจากเขตละอองสีดำพอดี
ผมเริ่มปวดหัวตัวร้อน แต่เวทฮีลกับชะล้างก็ครอบคลุมผมกับเด็กสาวทั้งสองจนหายสนิท
"ขอบใจมาก นี่เงินตามสัญญา"
ผมส่งเหรียญเงิน 3 เหรียญให้ฮีลเลอร์ [แรงค์ B] คนนั้นตามที่ตกลงไว้ว่าจะจ่ายให้หลังใช้เวทชะล้างกับรักษาพวกเราทั้งสามคน
ตามจริงฮีลเลอร์คนนั้นไม่คิดเงิน แต่พอรู้ว่าผมจะเข้าไปช่วยคนสลัมกับทาสออกมา เขาก็ทำหน้ารังเกียจแล้วคิดราคาแพงทันที
แพงจนเรียกว่าปล้นได้เลย ซึ่งเขาให้เหตุผลว่าพลังเวทควรเก็บไว้รักษาคนที่มีประโยชน์กับสนามรบ ไม่ใช่ขยะพวกนั้น
แต่พอควักเงินให้ดู เขาจึงยอมตกลง
ผมวางเด็กสองคนลงกับพื้น เอลด้าสภาพร่างกายเลวร้ายมากยังกับโดนจับทรมานในห้องสอบสวนอาชญากร
ใครมันทำกับเด็กได้ขนาดนี้กัน
ส่วนเด็กมนุษย์สัตว์อีกคนก็ขอบคุณผม สภาพของเธอก็สาหัสพอๆ กัน ขากับแขนอย่างละข้างใช้การไม่ได้แล้วตลอดชีวิต
แต่เธอกลับห่วงเอลด้ามากกว่าตัวเอง
ส่วนไอตัวการที่ทำร้ายเธอ
ผมมองไปที่อสูรตัวนั้น คงเพราะเกล็ดของมัน แม้แต่ดาบที่ฟันเต็มแรงยังแฉลบออกข้างจนเสียการทรงตัว
จังหวะนั้นมันก็ฆ่านักดาบด้วยการกัดจนหัวแหว่งไปครึ่งนึงแล้วกลืนลงท้อง
มันไม่หลบแม้แต่น้อย ยืนปล่อยให้โจมตีอย่างวางท่า
จะปล่อยให้มันฆ่าไปกินไปแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ได้
ผมลุกขึ้นปลดดาบทั้งฝักออกจากเอว
"เปิดใช้งานสกิล"
[สกิลเปิดใช้งานแล้ว]
หลังมีเสียงแจ้งเตือนในหัวกับดาบทั้งฝักเปล่งแสงสีขาวบางๆ ออกมา ผมก็พุ่งตัวเข้าไปทันที
ระหว่างที่มันวางท่าอย่างไม่ระวังตัว ผมใช้ใบดาบด้านข้างทุบเข้าที่ท้ายทอยมันอย่างจัง
ดาบกระเด้งออกแต่ไม่แฉลบเหมือนการโจมตีที่ผ่านมาอย่างที่คิด
ส่วนมันล้มหน้าฟาดพื้นด้วยอาการงงๆ
ผมรีบกระโดดถอยหลังออกมาหลบหางที่ฟาดตอบโต้ใส่ได้อย่างเฉียดฉิว
"ไปหาคนที่ถนัดค้อนมา! มันแพ้ทางการโจมตีแบบทุบ! หยุดใช้ด้านคมโจมตี!"
อสูรตัวนั้นหันขวับมาหาผมพร้อมกับยิงเมือกใส่ทันที
ผมกลิ้งตัวหลบแล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้งพร้อมกับฟาดดาบไปที่ใบหน้า
อสูรตัวนั้นกระโดดหลบขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ผมจึงฝืนเปลี่ยนวิถีดาบฟาดใส่กล่องดวงใจของมันแทน
"อุ๊ก!"
ตัวดาบเปล่งสีขาวสว่างขึ้นอีกเล็กน้อย
มันกุมเป้าแล้วร่วงลงมากระแทกพื้น
"ไอ้อาหารชั้นกลางน่ารำคาญ"
มันถีบขาพุ่งใส่ผมทันที ผมยกดาบขึ้นง้างไปข้างหลังเพื่อเตรียมฟาด
มันอ้าปากยิงเมือก ผมถีบขาหลบไปด้านข้าง
กลายเป็นเมือกเป็นแค่การยิงล่อ มันกำดินที่แช่น้ำมานานจนเป็นโคลนขึ้นมาปาใส่หน้าผม
ฉลาดเกินไปแล้ว ผมยกมือกันไม่ทัน
ดินโคลนบางส่วนกระเด็นเข้าตาจนผมลืมไม่ขึ้น
ผมรีบเหวี่ยงดาบออกไปมั่วๆ เพื่อหวังให้มันถอย จะได้มีเวลาถอยไปที่พื้นที่น้ำขังเพื่อล้างโคลนออกจากตา
แต่สิ่งที่ผมไม่รู้คือมันหมุนตัวฟาดหางใส่ผมเต็มแรง
ส่วนสิ่งที่มันไม่รู้คือร่างกายของผมได้รับผลของสกิลจากอีกคน
หางฟาดเข้าใส่สีข้างเต็มแรงจนผมปลิวกระเด็นไปไกลถึงเขตน้ำขังที่สไลม์พาหะเป่าไม่ถึง
ผมจึงได้โอกาสจุ่มหน้าลงไปล้างโคลนออก
พอลุกขึ้นแล้วดูสีข้างที่โดนมันฟาดหางใส่ กลับไม่พบแม้แต่รอยขีดข่วน
นักผจญภัยกับทหารจากที่หวาดกลัวก็กลับมาฮึกเหิมแล้วเข้ารุมโจมตีมัน
ถึงจะแพ้ด้านกำลังจนโดนมันซัดกระเด็น แต่ก็ไม่มีใครตายหรือได้แผลสักคนเดียว
และคนที่ทำให้เป็นแบบนั้นก็คือ เอโตส หัวหน้ากิลด์ [ปราการเหล็ก]
เมื่อไม่มีวันตายทุกคนรวมถึงผมจึงเข้าใส่ไม่ยั้ง
มันเริ่มบอบช้ำขึ้นเรื่อยๆ เกล็ดเริ่มปริแตก
"อาหารชั้นกลางสารเลว"
มันพุ่งใส่เอโตส แต่กลับโดนแทงค์ลูกกิลด์ของเอโตสเกือบ 30 คน สกัดไว้
พอจะกระโดดข้ามหัว พวกแทงค์ก็ปล่อยโล่แล้วพุ่งเข้ากอดมันลงมาแล้วรุมกระทืบไม่ยั้ง ส่วนเอโตสก็ถอยหลังไปเรื่อยๆ
มันซัดลูกกิลด์เอโตสที่เกาะแกะไปหมด แต่ก็โดนคนอื่นรอบตัวเข้ามาโจมตีใส่ไม่หยุด แถมหน้าเอโตสก็มีคนเข้ามาช่วยคุ้มกันมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อทำอะไรไม่ได้ มันก็เริ่มถอยแทน
แบบนี้ชนะแน่ ผมเข้าหามันตรงๆ แล้วซัดแลกกับมันให้มากที่สุดจนดาบทั้งฝักเปล่งแสงสว่างขึ้นเรื่อยๆ
ตอนที่มันชกอัปเปอร์คัทผมจนลอยไปบนฟ้า แล้วหมุนตัวใช้หางฟาดทุกคนรอบตัวจนกระเด็น
ผมก็เห็นมันกวาดตามองหาอะไรสักอย่างอยู่
เมื่อเจอเป้าหมาย มันก็รีบพุ่งไปทันที ผมมองไปล่วงหน้ายังทิศที่มันไป
ตรงนั้นมีทาสสาวหูหมาใช้ปากกัดเสื้อเอลด้าพร้อมกับใช้แขนข้างเดียวที่เหลือพยายามคลานหนีออกจากสนามรบ
"มันไปหาเด็กสองคนนั้น!"
ผมตะโกนสุดเสียงเพราะยังลอยอยู่กลางอากาศจึงเข้าไปช่วยไม่ได้
เอโตสยิ้มเยาะเพราะเด็กสองคนนั้นก็อยู่ในรัศมีของสกิลปราการเหล็ก
อสูตรปลาตัวนั้นเมื่อเข้าถึงเด็กทั้งสองคนมันก็จับทั้งคู่เขวี้ยงอย่างแรงเข้าไปในละอองสีดำ
"ไอ้ปลาหน้าโ... ฉิบหาย!!!"
เอโตสที่กำลังยิ้มเยาะหน้าเปลี่ยนสีในทันที เพราะมันขว้างพวกเธอทั้งสองคนจนหลุดจากรัศมีสกิล
เอโตสตะโกนให้ทุกคนหลีกทางเพื่อวิ่งเข้าไปให้รัศมีสกิลไปถึง
"อย่าแตะต้องคนที่อาจเป็นน้องสาวคาลิก้าของผมนะโว้ยยยยยย!"
แม้จะแหกปากอสูรก็ไม่สนใจมันพุ่งเข้าใกล้พวกเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
เอโตสที่หมดทางเลือกจึงต้องใช้อีกสกิลออกมา
"บงการปฐพี!"
กำแพงดินพุ่งขึ้นขังตัวมันไว้เป็นทรงโดมได้ทันเวลาก่อนมันไปถึงตัวเด็กสองคน อีกทั้งเอโตสยังบังคับผืนดินผลักเอลด้ากลิ้งออกมา
"ช่วยเด็กอีกคนด้วย!"
"ชิ!"
เอโตสจึงยอมผลักเด็กอีกคนออกจากละอองสีดำ แล้วสั่งให้ลูกกิลด์ไปพาตัวทั้งคู่มา
ผมที่ตกลงพื้นรีบทรงตัวแล้วรีบวิ่งไปที่ละอองสีดำ
ระหว่างทางสไลม์พาหะยิงชิ้นส่วนใส่ผม
เพราะสกิลเอโตสต่อมันจึงแทรกตัวเข้ามาไม่ได้ แต่ส่วนใหญ่โดนผมเอาด้ามดาบฟาดจนกระเด็น
ตอนแรกก็ไม่สงสัย แต่พอยิ่งเข้าใกล้ละอองมันกลับยิงใส่ผมถี่มากขึ้น
ผมจึงเข้าใจในที่สุดว่า พวกมันช่วยกัน
น่าจะเพราะอสูรปลามันเล่นงานพวกนักเวทไฟจนการโจมตีลดลง อสูรสไลม์จึงช่วยมัน
แต่ไม่ใช่แค่ยิงใส่ผม มันยังยิงใส่โดมให้ตัวลูกของมันช่วยละลายดินที่ขังอสูรปลาอีกด้วย
"ยิงเวทไฟเผาโดมให้ที! อย่าให้รุนแรงจนพัง!"
เมื่อเข้าไปในละอองสีดำผมก็พูดในใจว่า เก็บเกี่ยว
เสียงในหัวดังขึ้นทันที
[สะสมการโจมตีได้ทั้งหมด 67 ครั้ง]
เท่านี้การโจมตีหลังจากนี้จะมีความรุนแรงเท่ากับการโจมตีถึง 67 ครั้งต่อ 1 การโจมตี และใช้ได้ถึง 67 ครั้ง
"สกิลสะสมดาเมจ ทำงาน"
[สกิลสะสมดาเมจ ทำงานแล้ว]
เจอแบบนี้เข้าไปเกล็ดแกกันไม่อยู่แน่
โดมดินถูกเผาจนไหม้ เอโตสสร้างกำแพงขึ้นกันชิ้นส่วนสไลม์ให้ผม
"เอโตส! เปิดเลย!"
ผมถอดฝักดาบทิ้งแล้วง้างดาบไปข้างหลังทันที
เมื่อโดมดินเปิดออก ผมถึงกับชะงักกับภาพตรงหน้าจนลืมฟันเข้าไป
และเพราะความผิดพลาดครั้งนี้ จึงกลายเป็นบทเรียนราคาแพง ผมถูกมันคว้าข้อมือหยุดเอาไว้
แต่ที่ทำให้ผมชะงัก คือ การที่มันวิวัฒนาการเสร็จแล้ว
กลายเป็นโดมที่ใช้ขังมันกลับเป็นเกราะปกป้องให้มันวิวัฒนาการได้อย่างสบายใจ
ร่างกายของมันตัวสูงใหญ่กว่าเดิมเท่าตัว เกล็ดทั้งตัวเปลี่ยนเป็นใบมีด
ส่วนหางข้างหลัง จากหางเดียวก็แยกซอยย่อยเป็น 4 หางเล็กที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ปลายหางแต่ละหางยังมีใบมีดคมกริบ
"ข้าพร้อมแล้วเจ้าอาหาร ฮิฮิฮิ"


เหตุการณ์หลังจากสไลม์พาหะกลืนกินทุกคนในชั้นใต้ดินหมดแล้ว
มันสัมผัสได้ว่ามีอาหารอีกตัวอยู่ในกล่อง
แต่ยิ่งมันเข้าใกล้ กล่องก็จะร้อนขึ้นจนมันเข้าใกล้ไม่ได้ ร่างกายที่สัมผัสโดนถูกฆ่าในพริบตา
พอลองฝืนโถมทับตัวลงไปดู คิดว่าไม่นานมันก็คงสิ้นฤทธิ์ ผลคือตัวมันเสียหายอย่างหนักจนต้องถอยหนีออกมาดูอยู่ห่างๆ
มันจึงเปลี่ยนเป็นเฝ้ารอ โดยคอยยิงส่วนหนึ่งของร่างกายไปที่กล่องเพื่อทดสอบว่ากินได้หรือยัง
แต่แล้วน้ำร้อนก็ทำให้มันทนไม่ไหวทิ้งอาหารตัวนี้ไป
*****
โซร่า เผ่าพันธุ์มนุษย์หมา ทาส???
เหตุการณ์ช่วงสไลม์พาหะต่อสู้ยื้อชีวิตกับเวทไฟของนักเวท
ฉันไม่ได้นอนหลับสนิทและนานมากแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต แต่ไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่เพราะต้องขดตัวตลอดเวลา
พอลืมตาตื่นแสงในกล่องมิติก็สว่างขึ้นอย่างช้าๆ
ฉันยังคงไม่กล้าออกไปและคอยเงี่ยหูฟังตลอดเวลา
ทำใจอยู่สักพักฉันจึงแง้มกล่องเปิดดู จึงได้พบสภาพห้องที่ถูกน้ำท่วมจนเกือบถึงปากกล่องของฉัน
ฉันเปิดฝากล่องจนสุดแล้วรีบกวาดตามองรอบตัว สไลม์คงจากไปแล้วจริงๆ แต่มีน้ำขังมาแทนเต็มไปหมด
เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยจึงก้าวขาออกจากกล่อง
อุณหภูมิของน้ำที่สัมผัสรู้สึกอุ่นจนสบายเท้า จนอยากแช่ตัว
แต่ถึงจะอยากอาบแค่ไหน ตอนนี้ก็ต้องรีบไปช่วยเอลด้าแล้ว
ฉันตรงไปที่ทางออก ถึงได้รู้ว่าสไลม์มันยังไม่ไปไหน เพราะมันขวางทางขึ้นบันไดอยู่
แถมพอเข้าใกล้มันก็ยิงส่วนหนึ่งของร่างกายใส่ฉัน
แต่พอส่วนหนึ่งที่ยิงมาของมันโดนฉัน มันกลับกรีดร้องแล้วสลายไปทันที
แสดงว่าสร้อยได้ผล ฉันจึงลองเสี่ยงเดินขึ้นบันไดไปทีละก้าว
ส่วนมันก็เขยิบถอยหนีออกห่างจากฉันเรื่อยๆ ฉันจึงแน่ใจแล้วรีบออกจากชั้นใต้ดิน
จนขึ้นมาอยู่บนพื้นดินได้ ใช้เวลาไม่นานในการปรับสายตาให้เข้ากับแสง เพราะฤดูหนาวแสงจึงไม่สว่างมากนัก
ฉันกวาดตามองโดยรอบ พื้นที่ที่มีละอองสีดำไม่มีน้ำเลยเพราะสไลม์มันระเบิดละอองสีดำออกมาเรื่อยๆ
ละอองพวกนี้พอเข้าใกล้ฉันก็ระเหยกลายเป็นควันไป
ส่วนสลัมตอนนี้กลายเป็นสนามรบไปแล้ว ทหารร่วมมือกับนักผจญภัยฆ่ามอนสเตอร์น่ากลัวหลากหลายแบบที่แห่บุกเข้ามาไม่หยุด
ส่วนตรงที่ฉันอยู่ ก็มีเวทไฟยิงมาไม่หยุด
ตอนแรกฉันก็กลัวจนจะวิ่งกลับเข้าชั้นใต้ดิน แต่พอลูกไฟระเบิดโดนฉัน กลับไม่รู้สึกถึงความร้อน ไม่ปลิวกระเด็น ไม่เป็นอะไรเลย
ฉันจึงรีบวิ่งฝ่าเวทไฟออกไปให้ห่างจากสไลม์แบบชิลๆ
และตอนนั้นเองที่ฉันเห็นเอลด้ากำลังจะถูกมอนสเตอร์ตัวนึงกิน
ไม่สิพีโวด้าเคยพูด มอนสเตอร์ไม่อยู่ข้างนอกดันเจี้ยน ไม่กินคนด้วย
งั้นเจ้านี่ก็เป็นอสูร ฉันรีบวิ่งสุดฝีเท้าพลางใช้พลังที่ตัวเองมี
อาจไม่ทำให้บาดเจ็บ แต่แค่สะดุ้งทำได้แน่
"อย่ามาแตะต้องเพื่อนฉันนะ!"
แล้วฉันก็ทุบหลังมันพร้อมกับปล่อยไฟฟ้าสถิตออกไป
เปรี๊ยะ!!!
"อรู๊กกก!"
ได้ผล มันร้องดังลั่น ตัวกระตุกแล้วโยนเอลด้าทิ้งทันที
ฉันกระโดดโผเข้าไปรับแล้วรีบเผ่นออกจากที่นี่
ระหว่างอุ้ม เอลด้าไม่ตอบสนองเลย ฉันจึงก้มลงไปดู
"เอลด้า?!"
ฉันเจ็บปวดจนสรรหาคำไหนมาอธิบายไม่ได้
รอบปากเละไปหมด แขนก็ขาด แถมยังมีแผลที่ช่วงท้องที่ถึงปิดไปแล้วแต่มันก็ยังน่ากลัวอยู่ดี
มันจะเจ็บขนาดไหนกันนะ ถ้าเป็นฉันคงพอทนไหว แต่เอลด้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดานี่สิ
ตอนนี้ไม่ว่าร้องเรียกเท่าไหร่ ดวงตาเอลด้าก็ไม่มีประกายและขยับเลยแม้แต่น้อย มีแต่ลมหายใจที่ทำให้รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
ยังดีที่สร้อยมณีเพลิงครอบคลุมเอลด้าไปด้วย เธอจึงไม่ได้รับผลจากเวทไฟ
แต่กับละอองสีดำนั้นมาช้าเกินไป ร่างกายเอลด้าเหงื่อผุดเต็มไปหมด สีหน้าก็เริ่มหมองคล้ำ ปากขาวซีด การหายใจมีขาดช่วง
ต้องรีบหาฮีลเลอร์ ไม่สิพวกเขาไม่รักษาคนแบบเรา งั้นขอแค่ยารักษาก็พอ
ถึงไม่รู้ว่าขอแล้วพวกเขาจะให้ไหม แต่ก็ต้องลองดู
เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตที่ฉันเคยเจอมา เพราะงั้น
"ทนไว้ก่อนนะเอลด้า! เดี๋ยวจะรีบหายามาให้!"
"อาหารสัตว์ชั้นต่ำ"
เสียงน่าขนลุกดังมาจากด้านหลังไม่ไกล
โชคดีที่ฉันหันกลับไปมอง การตอบสนองของเผ่าสัตว์นั้นเร็วกว่ามนุษย์
ฉันรีบล้มตัวไปด้านข้างเพื่อหนีจากปากที่อ้ากวางและกำลังงับลงมาของมัน
"โอ๊ยยยยย!"
ถึงจะเจ็บแค่ไหน ฉันก็รีบลุกขึ้นแล้วออกวิ่งต่อทันที
"ถุ้ย แหวะ ขนเต็มไปหมด แถมโคตรร้อนเลย"
มันกัดหูขวากับผมส่วนนึงของฉันจนขาด เลือดไหลอาบครึ่งใบหน้าซีกขวา ฉันต้องหลับตาข้างนั้นเพื่อไม่ให้เลือดไหลเข้าตา
จะเช็ดกับแขนก็ไม่ได้เพราะอุ้มเอลด้าอยู่
พวกนักเวทเริ่มยิงเวทใส่ฉันไปพร้อมกับอสูรตัวนั้น
แต่ละคนด่าฉันว่าให้วิ่งกลับไป จะพามันมาทำไมและอีกสารพัดคำดูถูกคนอย่างพวกเรา
แต่ฉันไม่สนใจ เพราะเพื่อนฉันกำลังจะตาย
เมื่อเห็นว่าไฟใช้ไม่ได้ผลกับพวกฉัน พวกมันก็ให้นักเวทหินยิงใส่
ฉันหลบโดยใช้ร่างกายตัวเองบังเพื่อไม่ให้โดนเอลด้า จนหัวแตก ตามตัวมีรอยฟกช้ำเต็มไปหมด
แต่คงเห็นว่าฉันไม่ยอมล้มและไม่ยอมวิ่งกลับไป พวกมันคนนึงก็ลอบยิงธนูใส่ขาขวาของฉัน
"โอ๊ย!"
ฉันเจ็บจนเกือบล้ม แต่หยุดตอนนี้ไม่ได้
พอฉันฝืนวิ่งต่อไป พวกมันก็ยิงเวทไฟลูกใหญ่ ฉันหันหลังแล้วกระโดดฝ่าไป แต่พวกมันจงใจใช้ไฟปิดบังลูกธนูที่ยิงตามมาทีหลัง
ฉันจึงโดนลูกธนูปักเข้าที่สีข้างด้านซ้าย
อสูรข้างหลังก็โดนกระหน่ำยิงจนมันช้าลงเช่นกัน
"ขอร้องล่ะค่ะ! อย่ายิงใส่พวกเราเลย! ฉันแค่จะช่วยเพื่อน!"
"ไปตายทั้งคู่นั่นแหละอีพวกขยะ!"
แล้วมันก็กระหน่ำยิงมาอีกครั้ง
เพราะเจ็บสีข้างกับขาคราวนี้จึงหลบไม่ทัน ฉันโดนลูกธนูสามดอกปักเข้าที่ขาซ้ายจนทะลุ
ทำให้ฉันล้มลงเพราะฝืนความเจ็บไม่ไหวอีกต่อไป
เอลด้ากลิ้งหลุดจากมือฉัน ละอองสีดำจึงเริ่มทำร้ายเธออีกครั้ง ร่างกายเธอค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ
ฉันรีบคลานเข้าไปหาเธอ แม้จะมีลูกธนูอีกลูกนึงปักมือยึดกับพื้น ฉันก็ฝืนเจ็บกระชากมันออกจนแผลแหวะแล้วรีบคลานไปหาเอลด้า
"ขอร้อง! แค่ช่วยเธอก็ได้!"
"หุบปากแล้วไปให้มันแดกทั้งคู่นั่นแหละ!"
แล้วพวกนักเวทใจร้ายก็โดนอสูรปลาตัวนั้นที่เลิกสนใจพวกเราแล้ววิ่งฝ่าเข้าไปฆ่าอย่างโหดเหี้ยม
แววตามันเจือด้วยความโกรธ ที่ร่างกายมันสะบักสะบอมไปทั้งตัว หลังโดนเผาอยู่นาน เกล็ดมันคงละลายจนลูกธนูแทงเข้าเนื้อได้
มันใช้แขนทรงพลังทุบร่างพวกนั้นซ้ำๆ จนเละ
บางคนถูกจับฉีกร่างขาดเป็นสองซีก แล้วใช้ซีกร่างที่ขาดไล่ฟาดฆ่าคนอื่นต่อ
บางครั้งก็อ้าปากกว้างแล้วกัดตัวขาดครึ่งในทีเดียว
บางคนถูกกินทั้งเป็น
พอมีอาชีพอื่นเข้ามาช่วย มันก็กระโดดหนีกลับเข้าละออง เข้าไปหลบใกล้ๆ สไลม์
จากนั้นมันก็ทรุดตัวลง พร้อมกับที่ร่างกายมันก็เริ่มยุบพองไม่หยุดอย่างน่ากลัว
"มันกำลังวิวัฒนาการ! ไปฆ่ามันเร็ว!"
"ใครจะเข้าไปล่ะ!"
"ก็ยิงเข้าไปสิวะ!"
"ยิงไม่ถึงโว้ย!"
"ไอ้พวกโง่!"
"ด่าใครวะ! พวกเอ็งนั่นแหละที่โง่!"
ฉันอาศัยจังหวะที่พวกเขาทะเลาะกันเรื่องโจมตีอสูรตัวนั้นพยายามคลานหนีโดยใช้สองมือ เพราะฝืนยืนไม่ไหวแล้ว
ส่วนเอลด้าฉันใช้ปากกัดเสื้อเธอไว้แล้วลากตามมาด้วย
"ฉิบหายแล้ว!"
"เพราะมัวแต่เถียงกันอยู่นี่ไง!"
"พูดงี้ได้งวะ! เอ็งยังปอดแหกไม่กล้าเข้าไปเลย!"
"ไปตาม [แรงค์ B] มาจัดการมันเร็ว!"
"ข้าไม่อยู่แล้วโว้ยยยย!"
ฉันเค้นแรงเท่าที่มีคลานหนีให้เร็วที่สุด อย่างน้อยขอออกจากละอองสีดำนี่ก็ยังดี
กร๊อบ!
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาา!"
ความเจ็บเกิดขึ้นที่ขาซ้าย พอหันกลับไปก็เห็นขาของฉันถูกอสูรตัวนั้นเหยียบจนเละไปพร้อมกับลูกธนูที่ปักอยู่
อสูรที่ราวกับคนละตัว
จากร่างกายใหญ่โต ตอนนี้มันสูงใหญ่เท่าชายฉกรรจ์ เกล็ดตามตัวลดความหนาลง แทนที่ด้วยความมันวาวราวกับกระจก ด้านท้ายมีหางงอกออกมาเหมือนสัตว์เลื้อยคลานมากกว่าปลา
ทุกครั้งที่มันหายใจจะมีละอองสีดำพ่นออกมาทางจมูก และในปากที่มีฟันเขี้ยวเต็มไปหมดมีของเหลวสีดำข้นหนืดส่งกลิ่นชวนอาเจียน
มันแสยะยิ้มมองฉันแล้วก้าวเท้าไปเหยียบแขนขวาของฉันจนเละ
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!"


อสูรปลาเกล็ดใบมีดพลังงาน
สุดยอดเลย จากรวดเร็วและสะท้อนการโจมตีได้ แต่ทำอะไรพวกมันไม่ได้ แถมยังโดนกระทืบยับ
กลายมาเป็นมีอาวุธเต็มตัว ในหัวมีเสียงบอกวิธีใช้งานร่างกายให้ด้วย
เจ๋งฟ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
ข้าบังคับให้มันฟาดดาบลงพื้นพร้อมกับถีบหน้าอกมันเต็มแรง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
โดมดินพังทลายในพริบตา เมื่อมือของอาหารน่ารำคาญที่จับดาบอยู่หลุด ข้าก็ฟาดใส่ตัวมันเต็มแรงจนปลิวกระเด็นหายไป
ส่วนตัวข้ายืนอยู่กับที่ไม่สะทกสะท้าน สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเกล็ดใบมีดตามตัวเปลี่ยนจากสีดำหม่นเป็นสีส้ม
ในหัวบอกข้าว่าเก็บได้สะสมพลังงานได้สูงสุดถึงแค่สีแดงเข้ม
ส่วนสีก็จะบ่งบอกถึงปริมาณพลังพลังงานที่สะสมอยู่ ไล่ตั้งแต่ สีดำหม่น ขาวอ่อน ขาว ขาวเข้ม เหลืองอ่อน เหลือง เหลืองเข้ม ส้มอ่อน ส้ม ส้มเข้ม แดงอ่อน แดง และแดงเข้ม
ซึ่งเจ้าดาบเล่มนี้ก็อันตรายเกินไป ถ้าอยู่กับพวกอาหารนะ ฮิฮิฮิ
ข้าวิ่งเข้าหาหาอาหารชั้นกลางสารเลวที่ทำให้ทุกคนไม่บาดเจ็บ
พวกอาหารกระหน่ำยิงทุกอย่างใส่ข้าไม่หยุด คราวนี้เวทมนตร์ไม่ได้แฉลบออกแต่ถูกดูดซับเข้ามาในเกล็ดใบมีดรอบตัว
พวกธนูหรืออาวุธขว้างเมื่อถูกเกล็ดใบมีดก็สูญเสียพลังปะทะแล้วร่วงลงไปบนพื้น
พลังงานบนเกล็ดใบมีดสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเป็นสีส้มเข้ม
ข้าวิ่งจนถึงระยะแล้วออกแรงกระโดดขึ้นไปบนอากาศ
เจ้าอาหารชั้นกลางสารเลวเรียกกำแพงดินขึ้นมาคลุมรอบตัวเหมือนโดม พร้อมกับอาหารอีกหลายตัวตั้งโล่ปกป้อง
ข้าฟาดดาบใส่พวกมันสุดแรง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
พวกมันกระจัดกระจายกันไปคนละทาง
ข้ายกขึ้นอีกครั้งเพื่อฟาดใส่โดมกำแพงดินโดยตรง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
ฟาดอีกครั้ง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
ถึงมันจะรีบสร้างขึ้นมาใหม่ ข้าก็ฟาดอีกครั้ง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
และอีกครั้ง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
สุดท้ายโดมก็พังทลาย อาหารสารเลวยืนโงนเงนจวนจะล้มลงไป
มันชี้ดาบใส่ข้า ส่วนข้าก็ฟันสวนกลับไป
ผืนดินยกตัวขึ้นมาเป็นกำแพง เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง
กำแพงพังทลายไปพร้อมกับอาหารสารเลวที่กระเด็นกลิ้งไปไกล
ส่วนข้ามีเกล็ดใบมีดพลังงานดูดซับให้ จนตอนนี้เป็นสีแดงอ่อนแล้ว
พวกอาหารรุมเข้ามาจัดการข้าเพื่อไม่ให้ข้าเข้าถึงอาหารสารเลว
ข้าเพียงแค่ฟาดดาบลงพื้น พวกมันก็ปลิวกระจายไปคนละทาง
ข้าพุ่งตัวเข้าหามันพร้อมกับฟาดดาบจากล่างขึ้นบนใส่พวกอาหารถือโล่ที่ตั้งแถวคุ้มกันมันถึง 5 แถว
แรงปะทะทำพวกอาหารบินขึ้นไปบนฟ้า
"ไอ้ปลาเวร!"
มันฟาดดาบฟันใส่หน้าข้า ผืนดินยกตัวขึ้นโจมตีใส่ข้า
ข้าพุ่งไปจับขามันฟาดเข้ากับผืนดินของมันเอง แล้วฟันซ้ำด้วยดาบอีกที
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
ตัวมันจมลงไปในผืนดินที่ยกตัวขึ้นมาจนพังทลายแล้วกลิ้งไปอีกหลายตลบ
ข้ากระโดดขึ้นแล้วเงื้อดาบฟาดมันอีกครั้ง
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
แต่กลับมีอาหารตัวนึงพุ่งเข้ามากางโล่พลังงานกันไว้ได้ทัน
ข้าจึงฟาดเข้าไปอีกครั้ง โล่พลังงานก็พังลง
ข้าแย่งโล่ของมันมา ปาใส่หน้าอาหารชั้นกลางอีกตัวที่กำลังจะร่ายเวทบาเรีย
โล่กระแทกเข้าที่หน้าจนมันหงายหลัง เมื่อเวทที่ร่ายถูกขัดบาเรียที่กำลังก่อตัวจึงสลายไป
ข้าเหวี่ยงกำปั้นทุบใส่อาหารที่ยังยืนขวางปลิวออกไป
"หยุดมันเร็ว! ผมจะคงสกิลไม่ไหวแล้ว!"
อาหารทุกตัวกรูกันโจมตีเข้ามา แม้อาหารสารเลวจะพยายามกลิ้งหนี
แต่ดาบก็ฟันลงไปแล้ว
"ไอ้ปลาสารเลวเอ๊ย!"
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!
อาหารชั้นกลางสารเลวจมลงไปในพื้นดินที่ยุบตัวลงไป
การโจมตีจากรอบตัวทำให้เกล็ดใบมีดพลังงานของข้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
ข้าจึงระเบิดพลังงานที่สะสมในเกล็ดใบมีดทั้งหมดออกไปรอบตัว
เกล็ดใบมีดตามตัวกลับมาหม่นหมองตามเดิม
ส่วนพลังงานถูกยิงออกไปเป็นใบมีดสีแดงเข้ม
เพราะการโจมตีเป็นพลังงานจึงจับต้องหรือปัดป้องไม่ได้
ใบมีดพลังงานพุ่งผ่านส่วนไหน ส่วนนั้นจะไหม้เกรียมและกลวงโบ๋ทันที
พวกโล่กับชุดเกราะระดับต่ำโดนเจาะทะลุทั้งหมด
อาหารรอบตัวล้มลงติดๆ กันเหมือนโดมิโน แม้แต่พวกที่บินบนฟ้ายังถูกสอยร่วงลงมาตายบนพื้น
ใบมีดพลังงานทะลุไปสิบกว่าคนถึงจะหมดพลังงาน
รอบตัวจึงมีแต่อาหารพร้อมเสิร์ฟให้ข้าไปกิน กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งจนน้ำลายไหล ส่วนพวกที่ยังรอดหวาดกลัวข้าจนก้าวขากันไม่ออก
รู้สึกดีจริงๆ
ข้าแข็งแกร่งแล้ว
ตอนนั้นเองที่เสียงกัมปนาทดังลั่นไปทั่วสนามรบจนทุกคนถึงกับต้องหันไปมอง
จุดที่เกิดเสียงดังมาจากบอสอดีตเพื่อนกับอดีตลูกน้องของนางกำลังสู้กับอาหารชั้นสูงตัวนั้น
ภายในเวลาไม่นานก็รู้ผล
ฝ่ายอดีตเพื่อนโดนเล่นซะยับ พวกลูกน้องสุดเก่งของนางตายกันระนาวโดยที่ทำอะไรอาหารชั้นสูงตัวนั้นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
บอสอดีตเพื่อนถูกเหยียบหัวแนบติดพื้น แม้จะออกแรงตะกุยตะกายหนีหรือโจมตีใส่ก็ไม่เป็นผล
แขนที่ก่ายไปมาคงทำให้อาหารชั้นสูงน่ารำคาญมันจึงหักทิ้งจนใช้การไม่ได้
ลางสังหรณ์ของข้าแทบจะกรีดร้องว่าห้ามเข้าใกล้
ข้ายังแข็งแกร่งไม่พอ
ความกลัวทำให้ข้านึกถึงอาหารขยะที่อาหารชั้นสูงโยนมาให้
ข้าต้องกิน
ไม่ใช่
ข้าจำเป็นต้องกิน ลางสังหรณ์บอกว่าถ้าข้าไม่กินอาหารขยะตัวนั้น อาหารชั้นสูงตัวนั้นต้องฆ่าข้าแน่
ระหว่างที่ข้าคิด ภายใต้การสั่งการของอาหารตัวใหม่ เวทมากมายยิงถล่มใส่อาหารพร้อมเสิร์ฟรอบตัวข้าจนเละเทะกระจัดกระจาย
เพื่อไม่ให้ข้าหยิบกินได้สะดวก พวกมันพยายามเบี่ยงวิถีไม่ให้โดนข้ามากที่สุด
ข้าจึงวิ่งเข้าหามันโดยตรง
"อย่าไปกลัว! ตอนนี้มันโจมตีด้วยท่าระยะไกลไม่ได้!"
พวกอาหารชุดใหม่ล้อมข้าไว้ด้วยกำแพงโล่กับหอก ด้านหลังยังมีพวกสายประชิดอีกเต็มไปหมด
พวกอาหารหน้าโง่ ไม่ได้เรียนรู้และพัฒนากันเลย ฮิฮิฮิ
ข้างกระโดดง้างดาบฟาด แต่กลับไปไม่ถึงเพราะชนกำแพงลมจนถอยหลังกลับมา
เท้ายังไม่ทันถึงพื้นสายลมจำนวนมากก็พัดข้าจนถอยร่นไปอีก
ส่วนอาหารสารเลวพวกมันแอบมาพามันออกไปแล้ว รู้งี้กินส่วนหัวไว้ก่อนซะก็ดี
พวกมันรวบรวมอาหารที่ยิงเวทลมมาล้อมข้าทุกด้าน เหมือนจัดตั้งอาหารทีมนี้มาเพื่อหยุดข้าโดยเฉพาะ
ข้าจึงฝ่าออกไปไม่ได้แม้แต่ด้านเดียว เกล็ดพลังงานก็ไม่สะสมเพราะลมมันแค่พัดใส่ไม่ใช่การโจมตีแบบสร้างความเสียหาย
แต่พวกมันก็โจมตีข้าไม่ได้ ทำอะไรไร้สาระจริงๆ
ประสาทสัมผัสข้าเฉียบแหลมพอจะรับรู้ตัวอันตราย บอกได้เลยว่าใกล้สุดมีแค่ตัวเดียว
แต่มันไม่สนใจอะไรนอกจากเล่นกับบอสอดีตเพื่อน
ข้าก็เบื่อหน่ายเกินกว่าจะรอ จึงฟาดดาบใส่ร่างตัวเองเพื่อสะสมพลังงานจนเกล็ดใบมีดเป็นสีส้ม
แล้วยิงออกไป
พวกมันตอบโต้ด้วยการสร้างกำแพงดินหนาแล้วคลุมด้วยบาเรียอีกชั้น
ใบมีดสามารถทะลวงจนบาเรียแตก แต่ไปสลายตรงปลายทางของกำแพงดิน บางส่วนที่หลุดไปก็พลังอ่อนจนเจาะโล่ไม่เข้า
ข้าทำอีกครั้ง พวกมันก็ป้องกันแบบเดิม
ฮิฮิฮิ แค่ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวพลังพวกมันก็หมดไปเอง
ความคิดกระจอกสมกับเป็นแค่อาหาร
"ท่านโวแคนพร้อมแล้ว! อย่าให้มันหลุด!"
"" "" "" "" "" "" "" "" "" ""โอ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" "" "" "" "" "" "" "" "
พวกมันขานรับด้วยความดีใจกันสุดเสียง
ก็แค่อาหารอีกตัว เพราะประสาทสัมผัสข้าไม่รับรู้ถึงตัวอันตรายตัวอื่นเลย
ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!
แล้วประสาทสัมผัสก็กรีดร้องเตือนว่ามันมาจากด้านบน
เมื่อข้ามองขึ้นไปก็เห็นก้อนหินติดไฟลูกยักษ์ ขนาดเท่ากับที่ใช้โจมตีบอสอดีตเพื่อน
*****
ด้านโวแคน เขาไม่ได้เข้าสู้แนวหน้าแล้ว แต่ถอยไปแนวหลังเพื่อฟื้นพลังและรอโจมตีใส่พิกัดที่ต้องการความช่วยเหลือ
อัศวินส่งข่าวมาแจ้งเขาแล้วว่ามีอสูรรูปแบบกลายพันธุ์ตัวนึงในสนามรบ จึงขอการทำลายล้างจากเขากำจัดมัน
หลังกักตัวมันไว้ได้ พิกัดก็ถูกส่งมา โวแคนจึงใช้สกิลยิงลงไปตรงๆ
นัดเดียวได้นกสองตัวด้วยเก็บทั้งอสูรปลากับอสูรสไลม์พาหะในทีเดียว
จริงๆ อีกไม่นานมันอสูรสไลม์พาหะมันก็จะตายจากการโดนโจมตีตอดไม่หยุดอยู่แล้ว
*****
มิน่าล่ะ มันถึงได้ทำลายอาหารให้เละจนกินยากเพื่อไม่ให้ข้าวิวัฒนาการเพื่อรับมือหินติดไฟก้อนนี้ได้
และใช้เวทลมผลักข้าขังไว้ ไม่ให้ข้าวิ่งหนีทัน
ลางสังหรณ์กรีดร้องราวกับจะขาดใจตาย มันบอกว่าข้ารับการโจมตีนี้ไม่ได้
ในขณะที่พวกมันเริ่มถอยร่นกันแล้ว ข้ารีบหนีไปทุกด้านแต่ก็โดนเวทลมพัดกลับมาไม่หยุด
เมื่อไร้ทางเลือกข้าจึงรีบปักด้ามดาบลงพื้น หันหลังให้ตัวดาบแล้วเงยหน้าขึ้น
หางทั้งสี่แตะปลายมีดเข้าที่ใบดาบแล้วสูบพลังเข้าร่างกายไม่หยุด เกล็ดใบมีดเปลี่ยนเป็นสีแดงใกล้จะระเบิดออก
ข้าดึงพลังงานทั้งหมดมาไว้ที่ปากแล้วยิงออกไป
กระสุนพลังงานแค่ลูกเดียวทำอะไรหินติดไฟลูกยักษ์นี่ไม่ได้
แต่ถ้าข้ายิงกระสุนพลังงานเข้าใส่แบบไม่หยุดล่ะ
บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม!
แม้จะมีอาหารกล้าตายหลายตัวพุ่งเข้ามาเพื่อหยุดข้า
แต่มันก็สายไปแล้ว
หินติดไฟลูกยักษ์เริ่มแตกร้าวกระจายไปทั้งก้อน
ข้ารีบงัดดาบขึ้นมาจากพื้นแล้วปาซัดเข้าไปตรงกลางรอยแตก
บรึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
ท้องฟ้าสว่างวาบด้วยเปลวเพลิงจนแสบตา คลื่นลมร้อนปะทะร่างกายจนผิวไหม้และกระแทกจนตัวปลิว
เศษหินติดไฟลูกน้อยใหญ่บนฟ้าพุ่งฆ่าทุกสิ่งไม่เลือกหน้าแบบปูพรม


บอสเงือกสาวเมื่อเห็นว่าแผนปล่อยน้ำทะเลพาพวกเดียวกันไปลงที่กลางทัพแบบเดียวกับที่ใช้กับทหารนอกเมืองไม่ได้ผล
จึงเร่งความแรงขึ้นอีก แม้กระทั่งส่ายยิงไปมาก็ยังชนเข้ากับกำแพงล่องหน
และไม่ว่านานเท่าไหร่เจ้ากำแพงล่องหนก็ไม่ยอมหายไป นางจึงหยุดปล่อยคลื่นน้ำทะเลแล้วเปลี่ยนไปโจมตีด้วยไข่มุกแทน
ก่อนนางเงือกจะสร้างไข่มุกขึ้นมาใหม่ โวแคนรีบร่ายดาวตกลูกยักษ์พุ่งลงใส่หัวบอสเงือกสาว
บอสเงือกสาวตอบโต้ด้วยการกระโดดลงจากเปลือก ใช้สองมือคว้าหอยไข่มุกที่ตัวเองนั่งแล้วเหวี่ยงไปรอบตัวเพื่อสร้างแรงเหวี่ยงก่อนโยนขึ้นไปปะทะกับดาวตกกลางอากาศ
บรึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
หลังเกิดการปะทะกันระหว่างดาวตกกับหอยไข่มุกที่พำนักของบอสนางเงือก
ประกายไฟสว่างวาบจนแสบตา เสียงระเบิดดังกัมปนาทไปทั้งสนามรบจนแสบแก้วหู มอนสเตอร์บางตัวแก้วหูแตกจนตาย
ส่วนฝั่งมนุษย์เพราะแนวหน้าอยู่ไกลจากจุดระเบิด พวกแรงค์ต่ำจึงมีอาการแค่หูอื้อ
แต่ความน่ากลัวของการชนครั้งนี้คือดาวตกกับหอยไข่มุกแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กๆ แต่ละชิ้นพุ่งโจมตีมอนสเตอร์แนวหลังแบบสุ่มจนบาดเจ็บสาหัส สร้างความได้เปรียบให้ฝ่ายมนุษย์
มอนสเตอร์ตัวอื่นสุ่มได้รับบาดเจ็บน้อยใหญ่กันถ้วนหน้า
มีแต่นางเงือกที่ไม่ได้รับแม้แต่รอยขีดข่วน เพราะมอนสเตอร์นากาลูกน้องของนางทุกตัวกำจัดเศษที่ตกใส่นางทุกชิ้น แม้แต่ก้อนเล็กเท่าเม็ดทรายก็ไม่ให้ผ่าน
เนื่องจากไม่มีหอยไข่มุก นางเงือกจึงไม่สามารถสร้างไข่มุกมาโจมตีได้อีก นางแผดเสียงร้องแหลมด้วยความคั่งแค้น
เสียงร้องที่แผดออกมาของนาง หากศัตรูได้ยินจะติดสถานะหวาดกลัว ทำให้อยากถอยหนีและทิ้งอาวุธ แต่ถ้ามอนสเตอร์พวกเดียวกันได้ยิน จะเพิ่มความโมโหร้าย ทำให้การโจมตีรวดเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
แล้วคลานเข้าสู่สนามรบด้วยตัวเองพร้อมกับนากาองครักษ์กว่าร้อยตัว
นากาลูกน้องของบอสนางเงือกในชั้นที่ 20 มี 2 แบบ
ที่ว่ายไปตามคลื่นทะเลเพื่อไปโจมตีนอกกำแพงกับในสลัม คือ นากาทหาร
ส่วนนากาที่แบกหอยไข่มุกที่พำนักของเธอออกมาและไม่ไปไหน คือ นากาองครักษ์ แข็งแกร่งกว่านากาแรงงาน 10 เท่าตัว
นากาองครักษ์จะตามติดเธอเสมอและพร้อมพลีชีพเพื่อองค์ราชินีของมัน
*****
ไจเกีย นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา สัตว์ร้ายกระหายเลือด หัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
เหตุการณ์ก่อนบอสนางเงือกโจมตี
ตอนหายอึ้งเรื่องที่จู่ๆ สไลม์พาหะก็โผล่ออกมากลางคัน
ข้ากำลังคิดว่าจะเด็ดหัวนังเด็กนี่ไว้เป็นหลักฐานให้คาลิก้าดูว่ามันตายจริง แล้วค่อยโยนร่างให้สไลม์พาหะกิน
แต่พอสไลม์พาหะมันทำให้ม่านไอน้ำหายไป ข้าก็ได้เห็นสิ่งมีชีวิตสวยงามจนไม่อาจละสายตาได้
ข้าแสยะยิ้มกว้าง ดีใจอย่างสุดขีด เหมือนเจอของเล่นชิ้นโปรด
อยากได้… อยากได้มันมาครอบครองเหลือเกิน
ทั้งใบหน้าที่สวยงามจนน่าหลงใหล ร่างกายที่ดูดีแม้จะมีครึ่งนึงเป็นปลา
ทั้งฟันเขี้ยวที่คมกริบ เป็นประกายสวยงามจนน่าสะสม ไว้จัดการจนเชื่องค่อยสั่งให้โรจาเลาะออกมาให้
นางเงือกที่ได้ยินแต่คนชมไม่ขาดปากว่าสวยจนยอมตายได้ สวยเทียบเท่าเผ่าเอลฟ์ จนข้ารู้สึกว่าพวกมันพูดเพ้อเจ้อและเว่อร์กันเกินไป
จนมาได้เห็นตัวจริงเองกับตา ข้าถึงได้รู้ว่าคำชมของพวกมันนั้น น้อยเกินไปซะด้วยซ้ำ
สัตว์เลี้ยงตัวใหญ่แบบนี้คงทนการเล่นของร่างจริงข้าได้แน่
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"
ข้าหลุดหัวเราะดังลั่นเพราะคุมความดีใจไม่อยู่ จะอดใจไม่ไหวแล้ว อยากล่ามแล้วพาไปเล่นสนุกเหลือเกิน
แต่พอเหลือบมองเด็กที่อยู่ในมือ อารมณ์ดีใจก็พลันหายไป
ช่างรกหูรกตา ขยะแบบนี้เนี่ยนะเป็นน้องสาวของคาลิก้า
คาลิก้าคงใจดียอมรับเป็นพี่สาวให้มากกว่า
งั้นขยะนี่ก็สมควรหายไปซะ อยู่ใกล้คาลิก้าก็ทำให้ความงามของเธอหมองลงซะเปล่า
ข้าขว้างขยะชิ้นนี้ไปทางอสูรอีกตัวนึงที่กำลังกินศพคนไปทั่วแล้วรีบหันกลับไปจ้องนางเงือกของข้าอย่างไม่วางตา
ถึงจะพึ่งมานึกได้ว่าควรเด็ดหัวขยะนั่นมาเป็นหลักฐานไว้ แต่ก็ช่างมัน ไว้ค่อยหาร่างใกล้เคียงมาโกหกเอาก็ได้
ตอนนี้ข้าไม่สนอะไรแล้วนอกจากคาลิก้ากับนางเงือกตัวนี้
เข้ามาสิ ข้าจะรอแกอยู่ตรงนี้
สัตว์เลี้ยงที่ดีต้องกระดิกหางมาหานายของมัน
*****
อสูรมนุษย์ปลา
หลังวิวัฒนาการครั้งแรก ข้าก็หาที่ซ่อนตัวตรงใจกลางเพื่อหลบเลี่ยงลูกธนูจากฝั่งกำแพงและเฝ้าสังเกตการณ์อาหาร
ระหว่างเฝ้ามองก็เอาอาหารเย็นเฉียบตามซากบ้านมากิน
พวกมันเป็นอาหารอ่อนแอที่คิดว่าซ่อนตัวแล้วจะรอด
กินไปได้ 10 กว่าตัว ข้าก็วิวัฒนาการอีกรอบ
รูปร่างยังไม่เปลี่ยน แต่เกล็ดแข็งขึ้น พละกำลังก็มากขึ้น ประสาทสัมผัสไวและไกลมากขึ้น
หลังจากพวกอดีตเพื่อนโดนธนูเก็บได้สักพัก พวกอาหารกลุ่มใหญ่ก็แห่กันมาตรงกลาง ข้าจึงเดินหนีไปฝั่งกำแพง แถวศพที่อดีตเพื่อนตาย
จากการสังเกตถ้ามีพวกข้าไม่เยอะ อาหารข้างบนจะไม่ยิงลูกธนูลงมา และปล่อยให้อาหารตัวอื่นตามมาเก็บกวาด
ข้าจึงกล้าโผล่หน้าออกไป เพื่อล่อพวกอาหารมา
ถึงอาหารกลุ่มนี้จะมากัน 10 ตัว แต่ดูจากอุปกรณ์สวมใส่ที่ดูเก่า ท่าทางประหม่าและกลิ่นของความกลัวโชยหึ่งจนน้ำลายไหล ทำให้ประเมินออกมาได้ว่าเป็นอาหารชั้นต่ำ
ข้าแสร้งถอยหนีให้พวกอาหารมันรู้สึกฮึกเหิมและไล่ตามข้าเข้าไปลึกกว่านี้
จะได้ไม่มีอาหารชั้นกลางหรือชั้นสูงมาช่วยได้ทัน
เมื่อเข้ามาลึกพอสมควร ข้าถึงหยุดแล้วหันกลับเดินเข้าหาพวกอาหารเอง
พวกอาหารทำหน้าแปลกใจ มีบางคนเริ่มก้าวถอยหลัง
หัวหน้าของพวกอาหารชั้นต่ำจึงรีบพูดปลุกกำลังใจ
"จะกลัวอะไรกับมันวะ ผอมแห้งขนาดนี้เป่าก็ล้มแล้วมั้ง"
อาหารที่เหลือจึงสังเกตข้าอย่างละเอียด ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยท่าทางเขินๆ
พวกอาหารเริ่มชักอาวุธแล้วเข้าล้อมข้าไว้
"ใช่... แล้ว... ต้อง... ไม่... ไม่ต้อง... กลัว..."
พวกอาหารทำหน้าตื่นตะลึง
"มะ มอนสเตอร์พูดได้"
"ตัวหายากหรือเปล่า จับมันไปขายเป็นๆ ดีไหม"
"ฮ่าๆๆ เราจะรวยแล้ว"
"เอาออกงานเลยดีมั้ย"
"ส่งไปโรงประมูลทาสเลยดีกว่า"
แต่มีอาหารตัวนึงฉุกคิดขึ้นได้
"ไม่ใช่! มันไม่ใช่มอนสเตอร์!"
อาหารที่พูดออกมาเริ่มตัวสั่นและก้าวถอยหลัง
กลิ่นอร่อยโชยมาจากตัวมันแรงมาก ข้าจึงอดใจไม่ไหว พุ่งเข้าไปกัดคอมันเป็นตัวแรก
ข้ากดเขี้ยวจมลงไปในคอแล้วกัดชิ้นเนื้อออกมาเคี้ยวกิน ก่อนใช้เลือดของมันล้างปาก
"เฮ้ย!"
"กะ แก! ไอ้มอนสเตอร์!"
"อะ เอาไงดี!"
"ยะ อย่าไปกลัว! พวกเรามีมากกว่า!"
"ขะ ข้า ข้ามีธุระ! ข้าต้องกลับแล้ว!"
ข้าทิ้งอาหารในมือแล้วพุ่งเข้าไปหักคออาหารสองตัวที่ใกล้ที่สุด
หัวหน้าของพวกอาหารตั้งสติได้ก่อน มันเหวี่ยงดาบฟันใส่กลางหลังของข้า
ข้าจงใจรับการโจมตีเพื่อทดสอบความแข็งของเกล็ด
ผลคือดาบของมันหักทันที
"บะ บ้าน่า!"
ข้ายื่นมือไปคว้าใบดาบที่หักก่อนมันตกพื้น แล้วหมุนตัวเสียบเข้าใต้คางทะลุไปถึงสมอง
แสดงว่าแม้แต่มือก็แข็งจนจับใบดาบได้
อาหารที่เหลือก็จัดการง่าย แค่จับหัวมันหมุนไปข้างหลัง หรือควักหัวใจออกมา
แทบไม่ต้องใช้แรงอะไรเยอะ อาหารก็แน่นิ่งไม่ขัดขืนให้ข้ากิน
อาหารตัวสุดท้ายไหวตัวทันจนวิ่งหนีไปไกล ข้าแค่สุ่มหยิบดาบมาสักเล่ม
คำนวณระยะกับทิศทางที่มันจะไป แล้วปาจนทะลุหลังหัวไปออกที่หน้าผาก
อาหารล้มลงไปบนพื้นแล้วดิ้นตัวกระตุกสักพัก ก่อนแน่นิ่งไป
ตอนนั้นเองที่ข้ารู้สึกถึงสายตาจ้องมองมา เลยจ้องมองกลับไปและได้สบตากับอาหารชั้นกลาง
มันมองข้าอย่างซีเรียส
ข้าเลียริมฝีปากกวาดเลือดที่ติดอยู่ให้หมดจะได้ดูดี ก่อนกวักมือเรียกให้อาหารชั้นกลางตัวนั้นมาคุยกันในดันเจี้ยน
สบายใจได้ ข้ายังไม่เก่งพอจัดการอาหารชั้นกลางแบบแกด้วยตัวข้าคนเดียว
ตอนนั้นเองที่อาหารชั้นกลางส่งอาหารจำนวนมากมาให้ข้ากิน
อาหารเยอะแบบนี้ ถ้ากินตรงที่โล่งมันจะเด่นเกินไป ข้าจึงถอยกลับเข้าดันเจี้ยนเพื่อรอกินพวกมันข้างใน
แต่อาหารชั้นกลางกลับหยุดพวกมันไว้เสียก่อน เลยอดได้กินอาหารมื้อใหญ่
ข้าจึงกลับไปกินอาหารชั้นต่ำ แต่พวกอาหารบนกำแพงบางคนเริ่มยิงธนูใส่
คงมองข้าเป็นตัวอันตรายแล้วสินะ
ข้าเลยต้องลากไปกินตรงที่ระยะยิงของธนูมาไม่ถึง
แล้วเริ่มวิวัฒนาการอีกครั้ง
ร่างกายที่ผอมแห้งเริ่มสมส่วน เกล็ดตามตัวแข็งขึ้นอีกระดับ พละกำลังกับความเร็วยิ่งไม่ต้องพูดถึง
คราวนี้ข้าไม่ต้องออกล่าเองเพราะพวกอาหารเข้ามาติดกับพวกปลาดาวบนกำแพง
หลังพวกอาหารมันล่าถอยไป ข้าก็ได้อาหารเละๆ มามากมายมหาศาล
ข้ากินจนวิวัฒนาการอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับมีบางอย่างแปลกไป
เสียงในหัวที่มีแต่ว่า กิน มาตลอด บอกข้าว่าตอนนี้สามารถเลือกสายการพัฒนาได้ 4 รูปแบบ
รูปแบบแรก คือ เร่งด่วน
ไม่ต้องกินเยอะและไปจุดสูงสุดได้เร็วที่สุด แต่จะไม่มีความหลากหลายให้เลือก เป็นเส้นทางลัดตรงอย่างเดียว แต่จุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์รูปแบบเร่งด่วนจะอยู่ต่ำกว่าจุดสูงสุดรูปแบบอื่น
รูปแบบที่สอง คือ ปลอดภัย
ลดความหิวหลังวิวัฒนาการลงอย่างมาก ต้องการอาหารระดับปกติ มีความหลากหลายในการเอาตัวรอดให้เลือกหลังวิวัฒนาการ เช่น เพิ่มความหนาของเกราะ เร่งการรักษา กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม และอีกหลากหลายแบบ แต่รูปแบบนี้จะวิวัฒนาการช้าที่สุด จุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์อยู่ที่การเลือกระหว่างทาง
รูปแบบที่สาม คือ กลายพันธุ์
ต้องการอาหารมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ที่วิวัฒนาการไป การวิวัฒนาการของรูปแบบนี้สามารถไปได้ทุกรูปแบบ ทุกครั้งที่วิวัฒนาการสามารถก้าวกระโดดหรือข้ามขั้นได้เสมอ ไม่มีจุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์ สามารถวิวัฒนาการได้ไม่มีสิ้นสุด
รูปแบบสุดท้าย คือ กระหาย
เป็นรูปแบบที่ต้องการอาหารตลอดเวลา ไม่มีวันเติมเต็มความหิว แต่สามารถใช้ทุกเผ่าพันธุ์เป็นอาหารได้ การวิวัฒนาการ ไม่สามารถเลือกสายเองได้ ทุกอย่างจะถูกบังคับ โดยปรับไปตามศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าให้สามารถฆ่าได้ในที่สุด แต่ยิ่งวิวัฒนาการมากเท่าไหร่จะยิ่งไร้สติและความคิด เป็นรูปแบบที่มุ่งเน้นแต่การทำลายและฆ่าไม่หยุด จนกว่าจะไม่มีอะไรเหลือให้กิน จุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์รูปแบบนี้ คือ บนสุดของห่วงโซ่อาหาร
*****
ถึงรูปแบบกลายพันธุ์สามารถปรับตัวเองให้เก่งกว่ารูปแบบกระหายได้ แต่ถ้าไม่สามารถโค่นหรือกำจัดรูปแบบกระหายได้ รูปแบบกระหายจะทำการปรับตัวให้เก่งกว่าทันที
เมื่อถึงตอนนั้นรูปแบบกลายพันธุ์ก็จะถูกบีบให้ปรับเป็นเอาชีวิตรอด รูปแบบกระหายจึงเหนือกว่าทุกรูปแบบ
*****
ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอะไรเลย ข้าแค่อยากกินให้ตัวเองแข็งแกร่งเร็วที่สุดและปลอดภัยเร็วที่สุดไปพร้อมกัน
แล้วเสียงในหัวก็ดังขึ้นมาว่า
กำลังวิวัฒนาการเป็นรูปแบบกลายพันธุ์


อสูรมนุษย์ปลาเกล็ดเหล็ก
เมื่อเสร็จสิ้นการวิวัฒนาการ ตอนนี้ร่างกายข้าสูงใหญ่กำยำเกือบสามเมตร เกล็ดทั่วร่างหนาราวกับสวมชุดเกราะ
ดวงตามองเห็นได้ไกลขึ้น จมูกสามารถแยกแยะกลิ่นต่างๆ ได้ดีขึ้น ในปากมีฟันเขี้ยวงอกเพิ่มเต็มไปหมด มันทั้งคมและใหญ่ขึ้น
ข้าทดลองกับกระดองเต่า จากที่เคยแข็งจนกัดไม่เข้า กลายเป็นอ่อนนุ่มและเคี้ยวง่ายมาก แต่เพราะไม่ใช่อาหารจึงต้องคายทิ้งไป
จนตอนที่ข้าเห็นเสาเถาวัลย์ถูกสร้างขึ้นมา ข้าจึงอยากทดสอบร่างกายนี้ดู
ข้ากระโดดเกาะปูตัวนึงให้มันพาไปจนถึงระยะโจมตีของเสาเถาวัลย์แล้วยืนขึ้นรับมันโดยตรง
เสาเถาวัลย์ตอกข้าเหมือนตะปู ทะลวงร่างปูลงไปจมลงไปในดิน
ความเสียหายแล่นไปทั่วร่าง มีก้างหักหลายซี่ ข้ากระอักเลือดออกมากองใหญ่
แต่หมัดข้าก็ต่อยทะลวงเสาเถาวัลย์ที่มัดขดกันแน่นหนาได้อย่างง่ายดาย
ยังต้องกินเพิ่มอีก ข้ารีบหนีออกจากระยะโจมตีไปตามหาอาหารกินอีกครั้ง
หลังจากปูก็เป็นพวกเต่า หลังจากเต่าก็เป็นปลาดาวกับงู
ขณะที่พวกมันฆ่ากัน ข้าก็สนแต่เรื่องกินและวิวัฒนาการ
เมื่อได้วิวัฒนาการอีกครั้ง ตอนนี้ร่างกายของข้าทุกส่วนมีแต่กล้ามเป็นมัดๆ เกล็ดทั่วร่างขึ้นซ้อนทับกันถึงสองชั้น และรู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่เพิ่มขึ้นมากกว่าร่างก่อนหน้าเป็นเท่าตัว
ตอนนี้ลูกธนูกับเวทมนตร์ลูกเล็กๆ ของพวกอาหารด้านบนไม่ระคายผิวข้าอีกแล้ว
ทุกครั้งหลังเสร็จสิ้นการวิวัฒนาการจะหิวมาก แต่ตอนนี้ถึงหิวก็ยังทนได้
แถมอาหารก็มีเกลื่อนกลาดเหลือเฟือ
ตอนนั้นเองที่พวกปลาดาวมันปล่อยม่านไอน้ำเข้าบดบังการมองเห็นและทำให้การได้กลิ่นของข้าเป็นอัมพาตไปด้วย
ข้าจึงทำได้แค่นั่งรอ รอจนเกิดเสียงการโจมตีครั้งใหญ่ของฝั่งมนุษย์ ตามด้วยฝั่งอดีตเพื่อนที่ทำลายกำแพงเมืองจนพัง
ไอน้ำเริ่มบางเบาและหายไปบางส่วน ข้าจึงตามไปสังเกต
สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ตามพวกมันไป ข้างนอกค่อนข้างสู้กันดุเดือดแบบตายกันไปข้าง ไม่มีเวลาให้กินแน่
แถมกำลังเสริมของพวกอาหารก็เข้ามาเติมไม่หยุด ดูราวกับพวกมันพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เราหลุดออกไปได้
จากนั้นในกำแพงเมืองพวกอาหารก็โดนเพื่อนต่างเผ่าโจมตี
เพื่อนต่างเผ่าคนนี้ตัวสีดำ มีรูปร่างเหมือนของเหลวไร้รูปทรงขนาดใหญ่
แต่เพราะมันทำให้ม่านไอน้ำหายไปจนหมดและอดีตเพื่อนก็เริ่มทำการบุกโจมตี
ข้าจึงแฝงตัวตามไปด้วย ด้วยการเข้าไปในคลื่นน้ำทะเล
เมื่อใกล้ถึงแนวหน้า คลื่นน้ำทะเลกลับชนอะไรสักอย่าง
ข้าชะลอความเร็วแล้วว่ายสวนเพื่อให้พวกอดีตเพื่อนเคลียร์เส้นทางให้ปลอดภัยก่อน
จนการต่อสู้บานปลายไปทั่ว พื้นที่แนวหลังของอดีตเพื่อนก็เหลือแค่ศพอดีตเพื่อนกับอาหารเต็มไปหมด
ข้าจึงหยิบกินอย่างสบายใจ
แต่ตอนนั้นเองที่อาหารชิ้นนึงถูกโยนมา ข้ายกมือคว้าแขนมันได้กลางอากาศ
อาหารที่โยนมาเป็นอาหารขยะ ผอมบางแทบไม่มีเนื้อ ชิ้นส่วนก็ไม่ครบดูไม่น่ากินสักนิด
เมื่อข้ามองไปยังทิศทางที่โยนอาหารชิ้นนี้มา ข้าก็ได้เห็นอาหารชั้นสูง
ข้าถึงกับถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว แม้อาหารชั้นสูงตัวนี้จะสวมเสื้อคลุมปกปิดตัวตนอยู่ก็ตามที
เกล็ดทั่วร่างสั่นระริก ราวกับบอกว่ามันต้านทานอาหารตัวนี้ไม่ไหว
ข้าไม่อาจเอาชนะอาหารชั้นสูงตัวนี้ได้ สู้ไปก็มีแต่ตายเท่านั้น โอกาสชนะเป็นศูนย์ ลางสังหรณ์บอกข้าอย่างรุนแรง
โชคดีที่อาหารชั้นสูงตัวนี้ไม่เข้าร่วมต่อสู้และไม่มองข้าเป็นเป้าหมาย
สิ่งที่อาหารชั้นสูงมองคือบอสอดีตเพื่อน และบอสอดีตเพื่อนก็เข้าสู่สนามรบ
เมื่อฝ่ายอาหารเห็นก็เริ่มตั้งแนวเตรียมทำศึกใหญ่
งั้นที่ที่ข้าอยู่ก็จะกลายเป็นสนามรบหลักระหว่างอดีตเพื่อนกับเหล่าอาหาร
ถ้าถอยหลังตอนนี้คงเข้าไปรวมกับอดีตเพื่อน เหมือนจะปลอดภัย แต่จากการคำนวณระยะทางกับเวลา ข้ามีสิทธิโดนพวกอาหารยิงถล่มไปพร้อมกับอดีตเพื่อน
เวทมนตร์หินติดไฟก้อนยักษ์ของอาหารชั้นสูงนั่น ข้าทนไม่ไหว
ข้ารีบกวาดตามองหาสถานที่ปลอดภัยที่ใกล้ที่สุดรอบตัว
และก็ได้เจอสถานที่ที่พวกอาหารมันไม่กล้าเข้าใกล้ ถึงจะเสี่ยงที่ต้องฝ่าพวกอาหารเข้าไปแต่ต้องปลอดภัยกว่าแน่นอน
ข้าจึงรีบวิ่งไปให้เร็วที่สุด ระหว่างทางข้าฆ่าอาหารทุกตัวที่ขวางทางด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า
พวกไร้เกราะใช้มือตบหรือบีบ หัวก็ขาดกระจุย
พวกสวมเกราะข้าออกแรงนิดหน่อยก็ต่อยจนร่างทะลุได้ง่ายๆ
ขวาน ดาบ มีด และอาวุธมีคมทุกชนิด ข้ายืนรับอย่างไม่สะทกสะท้าน ใช้มือเปล่าจับหักได้โดยตรง
ลูกธนูกับเวทมนตร์ไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย ถึงจะมีพวกมันเล็งเข้าที่ตา แต่ประสาทสัมผัสข้าก็ไวพอจะรู้ตัว ข้าแค่เพียงหลับตาการโจมตีพรรค์นั้นก็เหมือนเป่าลมใส่
ไม่เจ็บไม่คันแม้แต่นิดเดียว
เส้นทางที่ข้าไปล้วนอ้อมหลีกพวกอาหารชั้นสูงเสมอ
แต่หากเจออาหารชั้นกลางจำนวนมาก ข้าก็แค่ลากใส่อดีตเพื่อน
จนในที่สุดข้าก็สามารถเข้าไปในเขตละอองสีดำของเพื่อนต่างเผ่า
ถึงจะเหม็นเน่าจนอยากสำรอก แต่ก็แลกกับความปลอดภัย
ถึงจะมีเวทไฟยิงเข้าใส่ไม่หยุด แต่ไฟพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้อยู่แล้ว
แต่แล้วข้าก็เวียนหัวจนทรุดเข่าล้มลง ร่างกายเหมือนถูกเล่นงานจากภายใน
คอเหมือนมีของเหลวเหนียวเหนอะเกาะอยู่ ระบบขับถ่ายรวน ร่างกายร้อนเหมือนถูกไฟเผาสลับกับหนาวเหน็บและรู้สึกอยากสำรอกออกมา
ข้าต้องรีบวิวัฒนาการแล้ว แต่อาหารอยู่ไกลเหลือเกิน เวทไฟก็ยิงเข้ามาไม่หยุด
โอ๊ะ! แต่ช่างเป็นโชคดีของข้า เพราะข้าหวาดกลัวจนไม่รู้สึกตัวว่าพาอาหารขยะติดมือมาด้วย
ไม่สิ
ไม่ใช่เลย
เป็นเพราะอาหารชั้นสูงน่าหวาดกลัวตัวนั้นโยนมาให้ต่างหาก จิตใต้สำนึกของข้ากลัวว่ามันจะโกรธหากข้าทิ้งอาหารขยะนี่ไปโดยไม่กิน
ตลอดทางข้าปกป้องอาหารขยะโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับใช้มือเดียวฆ่าอาหารทุกตัวมาตลอดทาง
ราวกับมันต้องตายด้วยมือข้าเท่านั้น ใช่มั้ยเจ้าอาหารชั้นสูง
แต่ความกลัวช่างมีประโยชน์ อย่างน้อยก็วิวัฒนาการได้แล้ว
ข้าอ้าปากกว้างหย่อนมันเข้าไปในปากแล้วงับลงมา
"อย่ามาแตะต้องเพื่อนฉันนะ!"
เปรี๊ยะ!!!
"อรู๊กกก!"
ก่อนที่จะได้กัดโดนชิ้นเนื้อ ตัวข้าก็กระตุกไปทั้งร่าง ถึงจะแค่ชั่วแวบเดียว แต่ก็สะดุ้งจนโยนอาหารขยะทิ้งไป
และตัวการที่ทำให้ข้ากินไม่ได้ก็คืออาหารสัตว์ชั้นต่ำตัวนึง มันโจมตีใส่หลังข้าทีเผลอ
มันโผเข้ารับอาหารขยะของข้าแล้วรีบพาหนีออกจากพื้นที่ละอองสีดำ
?!!ทำไมกัน ทำไมมันถึงไม่ได้รับผลกระทบจากเวทไฟกับละอองสีดำเลย
เมื่อสังเกตดีๆ ข้าจึงเห็นออร่าบางสีส้มแดงหุ้มตัวมันกับอาหารขยะอยู่
*****
โซร่า เผ่าพันธุ์มนุษย์หมา ทาส???
เหตุการณ์ก่อนที่วานิวจะหนีสไลม์กลับเข้าห้องหลักของพีโวด้า
"ไม่ต้องห่วงนะ เอลด้าจะอยู่ด้วยตลอด หลับให้สบายเถอะนะ"
ฉันจึงวางใจแล้วปล่อยให้ตัวเองหลับลงไป ฉันรู้ดีว่าครั้งนี้คงจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว
ฉันเกิดมาจากใคร เกิดที่ไหน ไม่อาจทราบได้เลย สิ่งที่จำได้รางๆ ตอนยังเด็ก คือ ตื่นมาก็ถูกล่ามอยู่ในกรง
ทาสชั้นต่ำคือคำที่พ่อค้าคนหนึ่งของกิลด์ [โซ่อัคคี] เรียกพวกเราที่อยู่ในกรง
กรงทุกใบของทาสชั้นต่ำถูกตั้งวางเรียงรายหลายร้อยกรงบนพื้นที่โล่งแจ้ง ไม่ว่าจะแดดออก ฝนตก ลมแรง หิมะลง
ทาสชั้นต่ำอย่างพวกเราได้แต่อยู่ในนั้นจนกว่าจะมีคนมาซื้อ ไม่ก็ทนไม่ไหวตายจากไป
วันที่เราจะได้กินอาหาร คือ วันที่มีทาสชั้นต่ำเสียชีวิตเท่านั้น
คนงานจะเอาทาสคนนั้นไปต้มในน้ำ แล้วค่อยแจกจ่ายให้คนละ 1 กระบวย ด้วยการเทลงบนพื้นให้เรามุดหัวออกมาเลีย
บางครั้งหากโดนพ่อค้าทาสหรือคนงานหมั่นไส้ ก็จะใช้เท้าเหยียบก่อนให้เรากิน คนไหนทำตัวดีถึงจะตักเนื้อให้กิน
คงเพราะฉันเป็นเผ่าสัตว์ พ่อค้าทาสรังเกียจฉันมาก เขาไม่ใช่แค่ตักให้น้อยกว่าคนอื่น แต่ทั้งเหยียบและถ่มน้ำลายลงมาด้วย
ในเมื่อไม่มีทางเลือก ฉันก็ต้องกิน
กินเสร็จก็สวดอ้อนวอนท่านเทพธิดา อยากเจอพ่อแม่ อยากรู้จักบ้านเกิด อยากหนีไปจากที่นี่ อยากให้มีคนดีๆ มาซื้อไป
แต่มันก็ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียว ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่สิเลวร้ายยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากพีโวด้ามาซื้อฉันไป
ทาสอย่างเราเป็นแค่สิ่งของที่จะใช้งานยังไงก็ได้ เพราะฉันเป็นเผ่าครึ่งสัตว์จึงทนมือทนตีนกว่าคนอื่นเลยรอดมาได้เสมอ
และพวกนั้นก็ใช้ชีวิตทาสของพวกฉันเดิมพันแลกเงินแค่ไม่กี่เหรียญ
คนที่แพ้พนันก็มักจะมาลงกับคนที่รอดมาได้อย่างฉันเสมอ กล่าวโทษตลอดว่าทำไมไม่ช่วยเพื่อน
ใจจริงอยากช่วย แต่เพราะคำสั่งของพีโวด้าที่ห้ามช่วยใครนอกจากตัวเอง
จนตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าการสวดอ้อนวอนเทพธิดามันไร้ประโยชน์ เทพธิดาไม่เคยมีอยู่จริง
พอแล้วกับความทรมาน แต่ตอนที่เพื่อนใหม่คนนี้ปลอบฉันที่กำลังจะตายจากไป
เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกตื้นตันจากหัวใจ ไม่เคยมีใครดีกับฉันเท่าเอลด้ามาก่อนในชีวิต
ถ้าจะขอให้เอลด้าปลอดภัย ฉันจะไม่ขอกับเทพธิดาอีกแล้ว
ใครก็ได้ แค่ไม่ใช่เทพธิดาหูหนวกก็พอ ได้โปรดมาช่วยเอลด้าเพื่อนของฉันให้หนีรอดปลอดภัยทีนะคะ
แล้วเรี่ยวแรงของฉันก็ค่อยๆ หายไป การทำงานของอวัยวะส่วนต่างๆ เริ่มช้าลง
สักพักจู่ๆ ก็มีความอบอุ่นค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย ความอบอุ่นหลากหลายรูปแบบ
*****
ยารักษาชนิดต่างๆ ที่วานิวประเคนใส่เอลด้า มีทั้งที่กระเด็นและไหลไปโดนตัวโซร่า
และเพราะเป็นยาชั้นดีมันจึงซึมเข้าร่างโซร่าอย่างรวดเร็วและช่วยชีวิตเธอได้ทันเวลา
*****
ความเจ็บปวดค่อยๆ ทุเลาลง จนเลือนหายไปในที่สุด พละกำลังค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา
ตอนที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สภาพโดยรอบห้องเละเทะมาก มีกองเลือดกับศพคนมากมาย
มีเสียงต่อสู้กับเสียงกรีดร้องด้านนอกห้องดังเป็นช่วงๆ
ฉันรีบกวาดตามองหาเอลด้าไปทั่วห้องเพื่อจะพาเธอหนีไป แต่กลับไม่เจอเอลด้าเลย
ฉันจึงตัดสินใจออกจากห้อง
ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นสไลม์สีดำจำนวนมหาศาลคลานไปทั่วทุกพื้นที่
"ไอ้โรจา! ไอ้สารเลว!"
ส่วนเอลด้าก็โดนชายชื่อโรจาอุ้มจากไป
เมื่อพวกเขาคิดจะกลับเข้าห้อง ฉันจึงรีบหาที่ซ่อน
ตอนนั้นเองที่ไปเห็นสร้อยเส้นนึงที่พวกลูกน้องของพีโวด้าเคยพูดถึงความสามารถของมันอยู่
และจากที่ฉันเคยได้ยิน พวกสไลม์มันเกลียดความร้อน
ฉันจึงรีบคว้าสร้อยมณีเพลิงมาสวมใส่ ความอบอุ่นแล่นไปทั่วร่างในพริบตา
จากที่ได้ยินมา สร้อยมณีเพลิงมีความสามารถสร้างความอบอุ่นให้แก่ผู้สวมใส่ ส่วนใครที่ผู้สวมใส่คิดว่าเป็นภัย สร้อยจะเร่งความร้อนรอบตัวจนร้อนระอุขนาดที่ทำให้ผิวหนังไหม้ได้เลย
ส่วนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะพีโวด้า ฉันมุดเข้าไปแล้วลากกล่องใบหนึ่งออกมา
พีโวด้าจะใช้กล่องนี้หากของที่ขโมยเป็นสัตว์เลี้ยง
มันคือ กล่องมิติสัตว์เลี้ยงระดับต่ำ ไว้เก็บสัตว์เลี้ยงไม่ให้มันเพ่นพ่านไปทั่วหรือใช้ขนย้ายไปที่ไกลๆ
จากที่พีโวด้าพูด กล่องมิติสัตว์เลี้ยงจะสร้างอากาศหายใจและปรับอุณหภูมิให้เข้ากับสัตว์ตัวนั้นโดยอัตโนมัติ
พีโวด้าเคยเมาแล้วสั่งให้ทาสอย่างพวกเราเข้าไปนอนในนั้นเพื่อเล่นเดิมพัน
เดิมพันว่าใครจะรอด หลังจากอยู่ในนั้น 10 นาที
แล้วเพื่อนทุกคนที่ไม่ใช่มนุษย์สัตว์ก็ต่างขาดอากาศหายใจตายกันทุกคน
ฉันคงรอดมาได้เพราะเป็นครึ่งสัตว์ ภายในกล่องค่อนข้างแคบสำหรับสัตว์เล็ก แต่ในมิติมีเบาะนุ่มๆ รอบด้าน มีแสงสว่างหากสัตว์ยังไม่ง่วงนอน
ถึงมันจะแคบสำหรับฉันจนต้องนอนขดตัว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ฉันรีบมุดเข้าไปแล้วปิดฝากล่องทันที
พริบตาเดียวกล่องที่ไม่มีอากาศก็หายใจได้สะดวก อุณหภูมิอุ่นสบายจนฉันง่วงนอน เมื่อแสงสว่างในกล่องหายไป
ฉันก็เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว


ความเสียหายกระจายไปทั่ว พื้นสนามรบพังพินาศ ชิ้นส่วนอวัยวะปลิวว่อน ละอองเลือดฟุ้งไปบนอากาศ ฝุ่นควันลอยคละคลุ้ง เปลวเพลิงโหมไหม้ สะเก็ดไฟบินไปมาราวกับมีชีวิต หิมะละลายกลางอากาศ น้ำขังระเหยเป็นไอ อุณหภูมิร้อนสูงจนหายใจลำบาก มีเสียงโหยหวนขอความช่วยเหลือดังขึ้นไม่หยุด
สนามรบแถบนี้กลายเป็นนรกในพริบตา
*****
โวแคนตื่นตะลึงกับภาพสุดสายตาตรงหน้า ถ้าเป็นบอสมอนสเตอร์ในชั้นลึกๆ เขาพอเข้าใจได้
แต่ถ้าเป็นอสูรที่ได้รับรายงานว่าพึ่งค้นพบได้ไม่นานทำได้ถึงขนาดนี้มันก็อันตรายเกินไป
แบบนี้ไม่รูปแบบกลายพันธุ์ก็กระหาย ยิ่งปล่อยให้มันรอดได้นานมันจะยิ่งวิวัฒนาการไม่หยุด
อันตรายเกินไปที่จะปล่อยไว้ ในอนาคตสกิลดาวตกของข้าอาจเป็นแค่ลูกบอลเพลิงสำหรับมัน
อยากยิงซ้ำไปอีกสักสองสามลูกให้แน่ใจ แต่เพราะไม่รู้ว่ามีอัศวินอยู่ในพื้นที่ด้วยไหม
ถ้าอัศวินได้รับบาดเจ็บขึ้นมา ถึงจะเป็น [แรงค์ A] ก็ต้องรับผิดชอบหนัก
ยังไม่อยากเป็นหมาที่อาณาจักรล่ามโซ่ไว้ใช้งานแบบชี้เป็นชี้ตาย
ข้าจึงหันไปสั่งลูกกิลด์แทน
"ระดมกำลังไปยังจุดที่ข้ายิงล่าสุด ขอกำลังเสริมตามทางไปด้วย ไม่ว่ายังไงก็ต้องฆ่าอสูรปลาตัวนั้นให้ได้"
*****
อสูรปลาเกล็ดใบมีดพลังงาน
ครั้งนี้ตัวข้าได้รับความเสียหายหนักสุดเท่าที่เคยได้รับมา
เกล็ดรอบตัวฉีกขาดเสียหายไปเกินครึ่ง เลือดไหลท่วมตัว หัวไหล่ขวาฉีกขาดจนแขนห้อยต่องแต่ง หน้าซีกซ้ายไปจนถึงปากแหว่งหาย
หางทั้งสี่เหลือแค่หางเดียว เท้าขวาขาดจนถึงเข่า
ข้าจึงต้องคลานไปทั่วสนามรบเหมือนอาหารขยะสองตัวนั่น
ต้องกินเพื่อวิวัฒนาการ
ข้าไล่กินอาหารทุกตัวที่ข้าเห็น โดยใช้หางอันสุดท้ายช่วยจิ้มเศษชิ้นส่วนที่อยู่ไกลมือมาป้อนใส่ปาก
แม้แต่คราบเลือดที่ซึมลงไปแล้วข้าก็กำดินส่วนนั้นกลืนลงไป
ไม่เลือกกิน ไม่มีวันตาย
โชคดีอีกอย่างที่อาหารมันกรีดร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุด ข้าจึงไม่ต้องเสียเวลาหาเอง
ครั้งนี้ข้าต้องกินเยอะกว่าครั้งก่อนหน้าหลายเท่าตัว เสียงในหัวเอาแต่พร่ำบอกว่ามันยังไม่พอ
เสียงโหยหวนในสนามรบค่อยๆ เงียบไป มีทั้งที่โดนข้ากินและกลัวข้าเจอตัวจนปิดปากเงียบและซ่อนตัว
ข้ามองไปยังตำแหน่งของเพื่อนต่างพันธุ์ ตอนนี้พื้นที่ตรงนั้นเหลือเพียงหลุมลึกกับเปลวเพลิงขนาดใหญ่
ไม่รอดสินะ อุตส่าห์ว่าจะชวนไปหาที่อยู่ในป่าใกล้ๆ กันหลังหนีออกไปได้
ข้าหันไปมองอีกตำแหน่งโดยแอบหวังเล็กน้อย แต่ก็ต้องผิดหวัง
เพราะเจ้าอาหารชั้นสูงตัวนั้นไร้รอยขีดข่วน มันเดินชิลอย่างไม่สะทกสะท้านผ่านเปลวเพลิงหน้าตาเฉย ที่มือขวาจิกหัวบอสอดีตเพื่อนลากไปแนวหลังกับมัน
ส่วนบอสอดีตเพื่อนอาการร่อแร่จนขัดขืนอะไรไม่ได้ บาดแผลสาหัสยิ่งกว่าข้าหลายเท่าตัว จากฝีมือของอาหารชั้นสูงกับเศษหินติดไฟ ยกเว้นแค่ใบหน้าที่เดียวที่ไม่เป็นอะไรเลย
แล้วข้าก็เสียวสันหลังไปทั้งตัว ความหวาดกลัวทำข้าหายใจไม่ออก เมื่ออาหารชั้นสูงตัวนั้นหยุดเดินแล้วหันมามองข้า
มันยกมือขึ้นชี้นิ้วไปยังทิศทางนึง ข้ามองตามมือมันไปอย่างเชื่อฟัง
ตรงที่มันชี้ไปค่อนข้างไกล ตรงนั้นมีอาหารนอนกองกันมากมาย
แต่ที่อาหารชั้นสูงหมายถึงคงเป็นอาหารขยะสองตัว
ตัวนึงแน่นิ่งไม่ขยับ ส่วนอีกตัวเป็นอาหารสัตว์ที่เลือดท่วมตัว สภาพสาหัส กำลังพยายามตะโกนไม่หยุด แต่ไม่มีอาหารตัวไหนสนใจพวกมัน
กลับกันอาหารตัวอื่นรอบตัวมัน รวมทั้งอาหารน่ารำคาญที่ช่วยพาพวกอาหารขยะหนีไปจากข้า ถูกช่วยอย่างรวดเร็ว
ข้าหันกลับไปพยักหน้าไม่หยุดแล้วรีบคลานไปยังทิศนั้นทันที
คลานไปได้สักพักก็แอบเหลือบมองกลับไป อาหารชั้นสูงตัวนั้นไม่สนใจข้าแล้วลากหัวบอสอดีตเพื่อนต่อไปอย่างอารมณ์ดี
ข้าจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วรีบคลานไปให้เร็วที่สุด แม้แต่ชิ้นส่วนอาหารที่ต้องอ้อมนิดหน่อยก็ไม่ไป
คลานไปได้สักพักข้าก็มองสำรวจสถานการณ์ในตอนนี้
ฝั่งอดีตเพื่อนเพราะแถวนี้อุณหภูมิร้อนสูงเกินไปจึงเลี่ยงอ้อมไปฆ่าพวกอาหารเส้นทางอื่น พวกอาหารจึงรับมือได้ง่ายขึ้น
แต่มีพวกอดีตเพื่อนจากชั้นลึกชั้นนึงกำลังฉีดพ่นน้ำใส่เพื่อสร้างพื้นที่ได้เปรียบอีกครั้ง
ส่วนพวกอาหารสายซัพพอร์ตเริ่มเข้าพื้นที่มาช่วยเหลือพวกของมัน ทั้งรักษากับเก็บกู้ซากร่างเท่าที่ทำได้ แต่พวกมันไม่สนใจพวกอาหารขยะแม้แต่ตัวเดียว ปล่อยให้พวกอาหารขยะเอาตัวรอดกันเอง
ข้าคลานไปอีกสักพัก ประสาทสัมผัสกับลางสังหรณ์ก็เตือนข้าว่ามีอาหารหลายตัวกำลังเพ่งเล็งมาที่ข้า
มันมาจากปลายทางอีกด้านหนึ่ง ตรงนั้นมีพวกอาหารกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามาในพื้นที่ พวกนี้เป็นอาหารชั้นกลางสายต่อสู้ มันควานหาบางอย่างไปทั่ว
ข้าโชคดีที่สายตามองได้ไกลกว่าและพื้นที่ตอนนี้มีแต่เปลวไฟลุกไหม้ทำให้พวกมันมองหาตัวข้ายาก
ข้าเกิดความกลัวขึ้นมาจนตัดสินใจไม่ได้
หากข้าทำตามคำสั่งอาหารชั้นสูง ข้าอาจวิวัฒนาการไม่ทัน
แต่ถ้าไม่ทำตาม ข้าต้องถูกอาหารชั้นสูงฆ่าทิ้งแน่
ในสภาพแบบนี้เลือกทำตามคำสั่งที่ให้กินอาหารขยะสองตัวนั้นคงจะดีกว่า
ข้ามองกลับไปยังอาหารขยะที่เป็นเป้าหมายอีกครั้ง
นี่ก็ผ่านมานานแล้ว มีอาหารวิ่งผ่านมันไปมากมาย แต่ไม่ว่าอาหารสัตว์จะกราบขอร้องหรือตะโกนจนสำลักเลือดออกมาแค่ไหน ก็ไม่มีอาหารแม้แต่ตัวเดียวจะสนใจพวกมัน
ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาช่วย งั้นข้าก็มีเวลาเหลือเฟือน่ะสิ
ข้าเปลี่ยนเส้นทางทันทีแล้วเริ่มไล่กินอาหารทุกอย่างที่หาได้
และหลังจากนั้นไม่นาน ข้าก็กินจนสามารถวิวัฒนาการได้
ความต้องการของข้านั้นแรงกล้า อยากแข็งแกร่งเหมือนอาหารชั้นสูงตัวนั้น
สติข้าหายไป ร่างกายทุกส่วนถูกบดย่อยเป็นของเหลวแล้วทำการสร้างขึ้นใหม่
*****
"มันต้องบาดเจ็บอยู่แน่ เพราะงั้นไม่ต้องกลัว!"
"นี่คือโอกาสที่จะได้เฉิดฉายของคนตัวเล็กอย่างพวกนาย!"
"ใครอยากมีประวัติเคยฆ่าอสูรติดตัวไปตลอดชีวิตก็รีบตามมา!"
"เกียรติยศ! เงินทอง! ชื่อเสียง! รอพวกแกอยู่!"
"สักวันพวกแกจะได้เล่าให้ลูกหลานฟังว่าเคยล่าอสูรมาแล้ว"
"ใครอยากดังจนกิลด์ใหญ่ต้องมาเชิญตัวก็ไปล่าด้วยกัน!"
"โอกาสเนื้อหอมในหมู่สาวๆ หนุ่มๆ มาแล้วนะเว้ย!"
"พวกเราหลายคนจะช่วยกันฆ่ามัน!"
"ใครอยากไปตามพวกเรามา!"
ระหว่างทางมีหลายคนพูดปลุกใจจนดึงดูดหลายคนเข้ามาร่วมด้วยกันเรื่อยๆ จนเป็นกลุ่มใหญ่
ซึ่งเป็นแผนของรองหัวหน้ากิลด์ [ผู้พิชิต] เธอทำการว่าจ้างพวกนักกวีกับพวกพูดปลุกใจเก่งจากแนวหลังหลายคน
มาช่วยขายฝันเพื่อระดมพวกแรงค์ต่ำไปเป็นแนวหน้าให้เยอะที่สุด
ต่อให้อสูรจะบาดเจ็บยังไงมันก็ยังเป็นอสูร ยังมีความอันตรายอยู่ดี
เพราะงั้นการเสียเงินเล็กน้อยเพื่อให้คนของกิลด์ตัวเองปลอดภัยจึงคุ้มค่านัก
พวก [แรงค์ F] กับ [แรงค์ E] จึงติดกับแล้วมารวมตัวกันยังกับแมลงวัน มีกระทั่งพวกสายซัพพอร์ตแต่หวังอยากดังตามมาด้วย
[แรงค์ D] ที่ยังไม่มีกิลด์ ส่วนใหญ่เลือกเข้าร่วมหมด มี [แรงค์ C] บ้างประปราย
[แรงค์ B] มีแค่คนของกิลด์ผู้พิชิตกับกิลด์พันธมิตรส่งมาช่วย นอกนั้นต้องไปช่วย [แรงค์ A]
ส่วน [แรงค์ A] นอกจากคนที่ไม่สามารถสู้ต่อได้กับไจเกียที่อยู่ใกล้อสูรที่สุดแต่ไม่สนใจ ก็ไม่มีใครว่างเลยสักคน
ลาสวินกับรองหัวหน้ากิลด์ [เวทกังวาน] ที่ฟื้นพลังได้ก็เริ่มสู้ในพื้นที่ความรับผิดชอบของตัวเอง
เนื่องจากมอนสเตอร์ชั้นลึกลงไปออกมาไม่หยุด แต่ละชั้นก็ยิ่งทวีจำนวนกับความโหดร้ายป่าเถื่อนขึ้นเรื่อยๆ
พวกเขาแต่ละคนแค่จัดการมอนสเตอร์ในพื้นที่ที่พวกเขารับผิดชอบไม่ให้หลุดออกจากกำแพงกับเข้าไปในเมืองก็แทบไม่ว่างแล้ว
เรื่องอสูรพวกเขาส่วนใหญ่จึงต้องบอกปัดให้แรงค์ต่ำกว่านั้นช่วยจัดการ
เมื่อถึงพื้นที่ความเสียหาย พวกนักกวีกับพวกพูดปลุกใจก็ถอนตัวออกไป
"กระจายไปให้ทั่ว! เจอตัวอะไรแปลกๆ ฆ่าให้หมด!"
ทุกคนส่งเสียงเฮก่อนกระจายตัวกันออกไป
*****
คาลิก้า เนฮิว
เหตุการณ์ก่อนหน้า หลังกำแพงเมืองแตกจากการโจมตีของบอสนางเงือก
เมื่อวิ่งเต็มฝีเท้าไม่นานก็ถึงประตูเมือง
ประตูเมืองตอนนี้ปิดไปแล้ว ด้านหน้าประตูมีทหารยืนเรียงล้อมประตูเป็นครึ่งวงกลมถึงหลักพัน
พวกเขาตั้งกำแพงโล่กับหอกเตรียมพร้อมรับการโจมตีตลอดเวลา
เมื่อถึงแถวหลังสุดฉันก็เข้าไปคุยกับทหารคนนึง
"ขอโทษนะคะ ขอผ่านเข้าเมืองได้มั้ย"
ด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน ทหารหลายคนที่ได้ยินเสียงต่างหันมามองฉัน
"ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ"
"ดาเนียค่ะ เอ๊ย... ดาเนียนั่นแหละค่ะ"
หทารทำหน้างงที่ฉันไม่แน่ใจชื่อตัวเอง ฉันคงรีบร้อนเกินไป รู้งี้น่าจะอ้างชื่อฟอร์ซิเทียซะก็ดี
"ขอทราบตระกูลด้วยครับ"
"ไม่มีค่ะ"
"เป็นประชาชนหรือนักผจญภัยครับ"
"นักผจญภัยค่ะ ฉันต้องรีบเข้าไปในสลัม ช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ"
"ขอดูบัตรนักผจญภัยด้วยครับ"
ฉันทำเป็นค้นหารอบตัว
"น่าจะทำหายในดันเจี้ยนค่ะ"
ทหารต่างมองหน้ากันก่อนที่อีกคนจะพูดออกมา
"จริงๆ มีคำสั่งไม่ให้ใครเข้าออกแล้วครับ แต่เดี๋ยวจะลองไปถามหัวหน้าดูให้ครับ"
"ขอบคุณมากค่ะ ช่วยหน่อยนะคะ"
สำหรับฉันตอนนี้แม้แต่วินาทีเดียวก็ยาวนานเหมือน 1 วัน
ทหารน้ำแข็งครึ่งนึงที่ส่งไปพาเอลด้ากลับมาก็หายไปเลย ฉันจึงยิ่งร้อนใจมากกว่าเดิม
ผ่านไป 5 นาที ทหารคนนั้นถึงเดินกลับมา
"ท่านบอกว่า ถ้าไม่มีคำสั่งของอัศวินหรือบัตรนักผจญภัยยืนยันว่าเป็นคนของกิลด์ใหญ่หรือ [แรงค์ C] ขึ้นไป ก็ไม่สามารถให้ผ่านได้ครับ ถ้าอยากเข้าสลัมให้เข้าตรงนู้นแทนครับ"
แล้วทหารก็ชี้ไปที่สนามรบตรงที่กำแพงเมืองพัง
ตรงนั้นไม่ใช่แค่ไกล แต่ฉันต้องเสียเวลาฝ่าพวกมอนสเตอร์เข้าไปอีก
"แต่...!"
จังหวะที่จะเถียงกลับไป ประตูเมืองก็เปิดออกพร้อมกับเสียงตะโกน
"ทุกหน่วยไปเสริมกำลังที่นอกกำแพงเมือง!"
"ย้ำคำสั่งท่านอัศวิน! ทุกหน่วยไปเสริมกำลังที่นอกกำแพงเมือง!"
เสียงคำสั่งมาจากชายผมสีเงิน หน้าตาดีที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองเหนือประตู เขาสวมชุดเกราะหรูหราต่างกับคนอื่นลิบลับ ก่อนที่ทหารส่วนตัวของเขาจะทวนคำสั่งเสียงดังอีกรอบ
"รับทราบคำสั่ง! ทุกหน่วยแปรขบวน! เสริมกำลังที่นอกกำแพงเมืองตามคำสั่งท่านอัศวิน!"
คำสั่งของอัศวินคนนั้นเพียงประโยคเดียว ทำให้หัวหน้ากองทหารต่างขานรับและรีบสั่งให้ทหารแปรขบวนแล้วเดินทัพทันที
ฉันจึงฉวยโอกาสวิ่งอ้อมแถวเพื่อรีบเข้าไปในประตู
แต่พอประตูเปิดออกจนสุดทหารจำนวนมหาศาลก็เดินทัพออกมาไม่หยุด จนไม่มีช่องว่างให้แทรกเข้าไป
"ขอโทษนะคะ ขอทางสักเล็กน้อยให้ฉันเข้าไปหน่อยได้ไหมคะ"
มีคนมอง แต่ไม่มีใครหยุดให้ ฉันลองรวบรวมพลังดูแล้วมองที่ทางเข้าออกประตูเมืองอีกครั้ง
น่าจะไหว คงไหวแหละ
ฉันก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะก่อนออกวิ่งเต็มฝีเท้า ทุกเท้าที่เหยียบลงไปจมลงไปในดิน ฝุ่นฟุ้งกระจาย
เสียงตึงตังทำให้ทหารแถวนั้นหันมามอง
จนใกล้จะชนกับทหารที่ออกมา ฉันก็ออกแรงถีบพื้นลอยข้ามหัวพวกทหารไปที่ประตูเมือง
เมื่อถึงประตูฉันก็ถีบเท้าใส่อีกครั้งจนพุ่งเข้าไปในเมืองได้สำเร็จ
แต่พอเท้าฉันถึงพื้น ยังไม่ทันออกวิ่ง อัศวินผมสีเงินที่อยู่บนกำแพงคนนั้นก็ลอยตัวลงมาขวางทางหน้าฉันด้วยเวทลม
"หยุด จงบอกชื่อกับตระกูลของเธอมา"
แล้วทหารส่วนตัวของเขาก็ลอยตามลงมาล้อมรอบฉันกว่าสามสิบคน ทั้งหมดเป็นทหารหญิงที่ท่าทางดูแข็งแกร่ง


คาลิก้า เนฮิว
"ชื่อดาเนีย ไม่มีตระกูลค่ะ"
เพราะพูดกับทหารหน้าประตูเมืองไปแล้ว อีกอย่างคนนี้น่าจะเป็นอัศวิน หรือก็คือพวกขุนนาง
ถ้าเกิดถามคำถามเกี่ยวกับโรซาคขึ้นมา ฉันตอบไม่ได้แน่ ถ้าถูกจับขึ้นมาได้ยุ่งยากแน่ เลยต้องใช้ชื่อดาเนียไปแทน
"อาศัยอยู่เขตไหน"
"เขตสลัมค่ะ"
หากตอบในเมืองมันต้องถามต่อแน่ว่าอยู่โซนไหน ซอยอะไร บล็อกที่เท่าไหร่ ลักษณะบ้านเป็นแบบไหน แบบนี้ก็จะตรวจสอบได้
แต่พอบอกสลัม สถานที่ที่คนอาศัยอยู่กันมั่วซั่ว มันจึงไม่ถามลงลึกต่อเรื่องบ้าน
"จะไปไหน"
"เข้าไปในสลัมค่ะ"
"ไปทำอะไร"
"ไปต่อสู้ค่ะ"
"เป็นนักผจญภัย?"
"ใช่ค่ะ"
เพราะเล่นกระโดดข้ามหัวทหารเข้าเมืองมา จะบอกเป็นคนสลัมคงไม่น่าได้
"สังกัดกิลด์อะไร"
"ไม่ได้อยู่กิลด์ไหนเลยค่ะ"
"งั้นเอาบัตรประจำตัวที่ทางสำนักงานออกให้มาดู"
"ทำหายไปแล้วค่ะ"
"ถอดหน้ากากออก"
"?!! คือ... ไม่ถอดจะได้ไหมคะ"
"อย่ากำเริบให้มากนัก!"
"ท่านอัศวินสั่งแล้ว รีบทำตามซะ!"
"ขัดขืนคำสั่งท่านอัศวิน! ไม่รู้รึไงว่าจะโดนโทษประหารน่ะ!"
"คนอย่างเธอไม่มีสิทธิปฏิเสธ!"
"ต่อให้สั่งให้แก้ผ้าตอนนี้! เธอก็ต้องทำ!"
"อย่าให้ท่านต้องพูดซ้ำ!"
แค่ประโยคขอร้องประโยคเดียว พวกทหารส่วนตัวก็เปลี่ยนท่าทีพร้อมกับมองฉันด้วยสายตาดูถูกทันที
"ถ้าไม่ถอด ข้าจะสั่งให้พวกเธอปลดทุกอย่างที่เจ้าสวมใส่ออกจนหมด ณ ที่ตรงนี้"
ด้วยน้ำเสียงข่มขู่แบบเอาจริง ฉันจึงยอมถอดออกหน้ากากออก
และพอเผยโฉมพวกมันก็ตื่นตะลึงมองกันตาค้าง ท่าทีแข็งกระด้างของอัศวินหายไป แม้แต่ทหารที่รีบไปเสริมทัพยังมองตามกันจนขบวนช้าลง
แต่หลังทหารสาวหายอึ้ง พวกเธอก็มองด้วยความริษยา ทั้งที่พวกเธอก็หน้าตาดีกันทุกคน
"พาเธอไปที่คฤหาสน์ ข้าจะสอบสวนเธอด้วยตัวเอง"
ทหารส่วนตัวขานรับโดยที่ยังไม่ละสายตาจากฉัน
"ไม่ได้นะคะ ฉันต้องรีบไปช่วยน้อ...!"
ด้วยความร้อนรนฉันจึงเผลอพูดออกมาและปิดปากไม่ทัน
"นั่นคือเหตุผลจริงที่จะเข้าสลัม?"
ในเมื่อหลุดไปแล้วก็ช่วยไม่ได้
"ใช่ค่ะ ฉันต้องรีบไปช่วยน้อง ช่วยปล่อยฉันไปได้ไหมคะ"
"ไม่อนุญาต"
ฉันเผลอกำชายเสื้อด้วยความไม่พอใจ ทหารส่วนตัวที่ล้อมฉันต่างจับอาวุธกันทันที สายตามองทุกการเคลื่อนไหวของฉัน
ถ้าฉันหนีฝ่าออกไป คงโดนโทษของกฎอัยการข้อหาขัดคำสั่งอัศวิน พวกเขาจะมีสิทธิประหารฉัน
ฉันอาจจะหนีรอดได้ แต่การจะพาพี่เทียร่ากับเอลด้าหนีไปด้วยคงยากแน่ ถ้าโดนทหารทั้งอาณาจักรตามล่า
"บอกชื่อกับลักษณะน้องเธอมา ข้าจะส่งคนไปตามหาให้เอง"
"น้องฉันไม่เชื่อใจใครนอกจากฉันที่เป็นครอบครัวค่ะ ได้โปรดให้ฉันไปเองเถอะนะคะ"
อัศวินคนนั้นยืนครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ
"ภายใต้กฎอัยการศึกคำสั่งอัศวินถือเป็นเด็ดขาด ข้าจะให้คนไปตามหาให้แทน ส่วนเธอต้องไปที่สำนักงานกับข้าเพื่อยืนยันตัวตนให้ได้เสียก่อน"
ตอนนั้นเองที่ทหารน้ำแข็งตามมาทัน แต่พวกที่เข้ามาได้คือพวกที่ใช้มีด พวกเขากระโดดกำแพงข้ามมาแบบเดียวกับที่ฉันทำ
ส่วนทหารน้ำแข็งที่เหลือติดทัพทหารอยู่ด้านนอกประตูเมือง
"หืม?!! ทหารน้ำแข็ง ไม่ใช่ว่าเลร่าเสียไปแล้วรึ"
ฉันตกใจกับคำที่อัศวินคนนั้นพูด
"หมายความว่ายังไงคะ!"
"ก็หมายความตามที่พูด"
พอเห็นฉันยังทำหน้าไม่เข้าใจ อัศวินคนนั้นจึงอธิบายให้ฟัง
ฉันจึงได้รู้ว่าท่านเลร่าเสียชีวิตแล้ว
ฉันแทบไม่เชื่อในสิ่งที่พูด ท่านเลร่าที่ยังดูแข็งแรงแบบนั้นจะเสียชีวิตทันทีหลังกลับไปถึงกิลด์ได้ยังไง
แต่เรื่องนี้กิลด์ [เวทกังวาน] เป็นคนแจ้งมาเอง มันจึงเป็นความจริง
หรือเป็นเพราะฉัน หรือเปล่านะ...
ฉันรีบส่ายหัวเรียกสติ ถ้าสาเหตุมาจากการที่ท่านเลร่าช่วยฉันจริง งั้นฉันก็ต้องช่วยเอลด้าออกมาให้ได้เพื่อไม่ให้การเสียสละของท่านเลร่าสูญเปล่า
"เอ่อ... ทหารน้ำแข็งสามารถผ่านเข้าไปได้มั้ยคะ"
ฉันพูดพร้อมกับเหล่มองไปที่สลัม อัศวินคนนั้นมองตาฉันสักพักก็พยักหน้าให้
"เปิดทางให้ทหารน้ำแข็งเข้ามา"
ทหารสองแถวหยุดเดินทันทีเพื่อเว้นช่องว่างให้พวกทหารน้ำแข็ง
เมื่อทหารน้ำแข็งมารวมกันครบฉันก็สั่งให้เข้าไปหาเอลด้าทันที
โชคดีที่ฉันบอกลักษณะของเอลด้ากับพวกเขาไปหมดแล้วในตอนที่ไล่กินแกนดันเจี้ยน จึงไม่ต้องพูดชื่อเอลด้าให้พวกอัศวินได้ยิน
แต่อัศวินก็ยังสั่งให้ทหารส่วนตัวครึ่งนึงติดตามไปด้วย
"ไปกันได้แล้ว"
ฉันมองไปที่สลัมอีกครั้ง เอลด้ารอพี่ก่อนนะ พี่สัญญาว่าจะรีบไปรับเธอทันทีเมื่อพวกมันหมดธุระกับพี่แล้ว
ฉันสวมหน้ากากไม้อีกครั้งแล้วตามมันไปด้วยความกังวลสองทาง
ทางนึงคือห่วงความปลอดภัยของเอลด้า อีกทางคือถ้าไปที่สำนักงานพวกมันต้องรู้แน่ว่าฉันโกหกเรื่องชื่อ ถึงตอนนั้นจะทำยังไงดี
*****
เพราะใช้การเดินไม่ใช่วิ่ง มันถึงโคตรเสียเวลา เหมือนมันพยายามถ่วงเวลาเพื่อให้คุยกับฉันได้นานขึ้น
ระหว่างทางก็ต้องตอบคำถามเกี่ยวกับตัวฉันกับครอบครัว ฉันโกหกไปว่ามีแค่น้องเพราะอีกเดี๋ยวก็โดนจับได้อยู่แล้ว
ระหว่างนั้นก็มองหาทางหนีตลอดเวลา
ตอนแรกมันก็ถามเพื่อตรวจสอบ แต่คำถามหลังๆ กลับโคตรไร้สาระ อย่างชอบทานอาหารแบบไหน มีงานอดิเรกอะไร
พอตอบว่าเห็ดที่งอกตามบ้านต้มกับน้ำคลอง กับ ไม่มี มันกับทหารส่วนตัวก็อึ้งไปพักใหญ่ๆ ก่อนจะหัวเราะเพราะคิดว่าฉันเล่นมุกตลก
แค่นั้นยังไม่จบ มันยังไล่แนะนำร้านค้าแถวนี้ สถานที่ท่องเที่ยวในเมืองชั้นใน ของขึ้นชื่อ ร้านโปรดของมัน ให้ฉันฟังเพื่ออะไรก็ไม่รู้
ทำตัวเหมือนไกด์พาฉันเที่ยวหน้าตาเฉย ทั้งที่ฉันร้อนใจจะแย่
ตลอดทางทหารส่วนตัวพยายามบีบให้ฉันอยู่ตรงกลางและเดินตามหลังอัศวินตลอดเวลา ฉันจึงไม่มีโอกาสหนีเลย
ไม่รู้ว่าเสียเวลาไปเท่าไหร่ กว่าจะมาถึงสำนักงานสาขาย่อยที่ใกล้ที่สุด
ฉันเจอกับพนักงานคนเดิมที่ชื่อ เลจจี้ ที่มาช่วยงานอีกสาขานึง
เธอกับพนักงานทั้งหมดต่างรีบเข้ามาต้อนรับอัศวินอย่างนอบน้อม หลังคุยกันไม่กี่ประโยค
ฉันจึงได้ทราบว่าอัศวินคนนี้มีชื่อว่า จีเซ็น กลูอาร์ต
หลังคุยเสร็จเลจจี้ก็เข้ามาเชิญฉันไปที่ห้องประเมินแรงค์อย่างนอบน้อม
ผิดกับที่เคยไล่ฉันเหมือนหมูหมาในตอนนั้น แต่เดี๋ยวนิสัยก็คงออกหลังประเมินฉันได้ [แรงค์ F] เองแหละ
ตอนไปห้องประเมินแรงค์ จีเซ็นส่งทหารส่วนตัวทั้งหมดมาเฝ้าฉันไม่ให้แอบหนี ส่วนตัวมันล่วงหน้าไปที่ห้องรับรองชั้นสองของสำนักงาน
ฉันวางสองมือทาบกับคริสทัลประเมินก่อนเลจจี้จะทันได้อธิบาย
"เคยประเมินมาก่อนสินะคะ แสดงว่าเป็นนักผจญภัยจริง"
"ค่ะ ช่วยรีบทำให้หน่อยได้ไหมคะ"
"ได้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ คุณดาเนีย"
เลจจี้รีบหยิบแร่ที่หาได้จากในดันเจี้ยนเสียบลงไปในช่องเพื่อเติมพลังเวทให้คริสทัล
คริสทัลที่ควรส่องแสงเล็กๆ เหมือนครั้งที่ฉันเคยมาประเมินกลับไร้ซึ่งแสงใดในคราวนี้
"...แร่อาจจะเสื่อมหรือพลังงานหมดค่ะ ขอลองอีกรอบนะคะ"
เลจจี้หยิบแร่เดิมออกแล้วใส่แร่อันใหม่ลงไปแทน
แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม และไม่ว่าจะลองอีกสักกี่ครั้งผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม
เลจจี้จึงสรุปผลแล้วพาพวกเราไปยังห้องรับรองที่อยู่บนชั้นสอง
ห้องที่ชั่วชีวิตของ [แรงค์ F] คงไม่มีวันได้เห็น แต่ฉันแปลกใจตรงที่เลจจี้ยังนอบน้อมกับฉันเหมือนเดิม
ที่ห้องรับรอง ทหารส่วนตัวของจีเซ็นไม่ได้ตามเข้าไปด้วย เพียงแต่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง
คนที่อยู่ในห้องจึงมีแค่ฉัน เลจจี้แล้วก็จีเซ็นที่นั่งอ่านเอกสารพร้อมกับจิบชาอย่างสบายใจ
ภายในห้องตกแต่งสบายตา ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย กลางห้องมีโซฟารับแขกกับโต๊ะหนึ่งชุด พร้อมชุดน้ำชาสุดหรูที่พนักงานยกมาต้อนรับจีเซ็น
ห้องนี้ไม่มีหน้าต่าง ทางเข้าออกจึงมีแค่ประตู
พอเห็นฉันเข้ามา จีเซ็นก็ขยับไปนั่งชิดขวา ส่วนเลจจี้เดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม
พอเห็นว่าฉันยืนนิ่งไม่ยอมนั่ง จีเซ็นก็หยุดอ่านเอกสาร
"นั่งสิ มัวยืนทำอะไร"
จีเซ็นพูดพร้อมกับส่งสายตาไปตรงที่ว่างข้างตัวเอง
"..."
ฉันจึงนั่งลงฝั่งซ้ายของจีเซ็น ถึงจะเป็นครั้งแรกที่ได้นั่งโซฟานุ่มๆ แต่ตอนนี้ไม่มีความสนใจมันสักนิด
"ผลประเมินว่ายังไง"
เลจจี้ยิ้มแห้งให้ก่อนตอบคำถามจีเซ็น
"ผลประเมินแรงค์ของคุณดาเนีย คือ... ประเมินแรงค์ไม่ได้ค่ะ"


ร่างสูงยืนหันหลังมองเหม่อไปยังหุบเขาที่คุ้นเคย เบื้องหน้าที่เห็นคือไร่กาแฟขนาดใหญ่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางขุนเขาน้อยใหญ่สลับกันไป ที่นี่คือที่ที่เขาผูกพัน ที่ที่เขาคุ้นเคยและไม่คิดจะจากไปไหน เสียงของผู้หญิงที่เขารักดังก้องขึ้นในโสตประสาท
อย่างน้อย การจากไปของเราในวันนี้ มันก็ไม่ทำให้เราต้องทนอยู่กับความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตนะ วิน…
บรรยากาศของเชียงใหม่บริเวณริมแม่น้ำปิงในยามเย็นเช่นนี้ช่างผ่อนคลายยิ่งนัก หญิงสาวรูปร่างโปร่งบางกำลังเดินทอดน่องอย่างช้าๆเลาะเลียบทางเดินริมน้ำ แสงแดดอ่อนๆยามเย็นที่ตกกระทบส่งให้ผิวขาวอมชมพูที่ละมุนอยู่แล้วนั้นดูงามตายิ่งขึ้นไปอีก สิปรางค์รู้สึกสดชื่นไปกับธรรมชาติที่หล่อนไม่เคยคุ้น หญิงสาวเดินเรื่อยๆไปทางหลังรีสอร์ตตามทางที่น้องสาวของหล่อนบอก
จนเมื่อเดินมาถึงรั้วไม้ไผ่ที่กั้นแสดงขอบเขตระหว่างรีสอร์ตกับสวนผลไม้เอาไว้อย่างหลวมๆนั้น หล่อนจึงรู้ว่ามาจนถึงสุดปลายทางรีสอร์ตของน้องสาวแล้ว ผู้มาใหม่เหลียวซ้ายแลขวา และเมื่อไม่เห็นมีใครอยู่แถวนั้น หญิงสาวจึงแอบลอดรั้วไม้ไผ่เข้าไปด้วยความที่อยากจะไปสำรวจผืนดินริมน้ำแห่งนั้นด้วยสายตาตนเองใกล้ๆ สิปรางค์ไม่นึกกลัวข้อหาบุกรุก ด้วยไม่คิดว่าจะได้เจอตัวเจ้าของรีสอร์ต ก็ปริมน้องสาวของหล่อนบอกเองว่าบ้านหลังนี้เจ้าของไม่ค่อยจะอยู่บ้าน เป็นบุคคลซึ่งตามหาตัวได้ยากมาก
ร่างโปร่งยังคงเดินเลียบริมแม่น้ำมาเรื่อยๆ หญิงสาวสังเกตได้ว่า สวนผลไม้นี้ได้รับการดูแลอย่างดี แม้ต้นไม้ถูกปล่อยไว้ให้ได้เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติ แต่บริเวณสวนก็ไม่ได้รกหูรกตาแต่อย่างใด สิปรางค์มองไปเห็นต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำต้นหนึ่งกำลังออกดอกสีชมพูสวยจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ และเมื่อเอี้ยวตัวมองไปยังข้างของหลังต้นไม้ใหญ่นั้น หล่อนจึงเห็นท่าน้ำซึ่งถูกบังอยู่มิดชิด
เอ จำได้ว่าถ้ามองมาจากทางรีสอร์ตจะไม่เห็นท่าน้ำนี้นี่นา
สิปรางค์นึกไปถึงคำบอกเล่าของน้องสาวก่อนหน้านี้
'เนี่ย ตอนแรกคุณธนาเค้าอยากจะสร้างรีสอร์ตไปจนถึงโค้งน้ำตรงโน้นแน่ะค่ะ แต่สวนข้างๆที่ติดน้ำนี้เค้าไม่ยอมขาย เห็นว่าเป็นที่ดินเก่าแก่อยากเก็บเอาไว้'
ในตอนนั้นหล่อนมองตามมือที่น้องสาวชี้ไปด้านข้างของรีสอร์ต แล้วก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าที่ดินริมแม่น้ำข้างๆรีสอร์ตของน้องสาวหล่อนนั้นเป็นสวนผลไม้ที่มีขนาดไม่เล็กเลย
'ที่ดินตรงนั้นดูท่าทางสวยมากเลยนะ ติดโค้งน้ำด้วย ถ้าเราได้มาเสริมอีกหน่อย ก็แจ๋วเลย'
หญิงสาวเองก็เห็นด้วยกับน้องสาว รู้สึกสนใจที่ดินตรงนี้ขึ้นมาตามประสาคนที่ใจจดใจจ่ออยู่กับธุรกิจ
'พี่ปรางเดินไปดูก็ได้นะคะ เผื่อฟลุ๊คเจอคุณเจ้าของสวน พี่ปรางจะได้เจรจาเลย น้องรู้ว่าเรื่องธุรกิจนี่พี่เจ๋งกว่าใคร' ปริมยักคิ้วหลิ่วตา
'อือม์ น่าสนใจนะ อยากรู้ราคาประเมินของที่ดินริมน้ำของเชียงใหม่อยู่เหมือนกัน จะได้ลองเปรียบเทียบกับราคาที่ของโรงงาน' คำยุยงของน้องสาวทำให้หล่อนต้องครุ่นคิดและในที่สุดก็เดินมาจนถึงที่นี่…
เสียงดนตรีที่ดังมาจากท่าน้ำดึงเอาสิปรางค์กลับมาจากภวังค์ คนบุกรุกเดินเข้าไปหาเสียงดนตรีใกล้มากขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น และจึงได้ตระหนักว่าเสียงอันไพเราะนั้นคือเสียงกีตาร์ที่ถูกบรรเลงโดยชายหนุ่มท่าทางสบายๆ เขานั่งหันหลังให้หล่อนอยู่ที่ขั้นบันไดท่าน้ำ เงาสูงโปร่งของเขาทาบยาวขนานไปกับขั้นบันไดไม้ผุๆนั่น
แสงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าส่งให้ภาพเบื้องหน้านั้นดูเหมือนอยู่ในความฝันอันเลือนราง ลานกว้างที่ปูด้วยพื้นไม้นั้นทอดต่อพาสายตาหล่อนไปยังบ้านไม้สองชั้นที่อยู่ด้านหลัง บ้านไม้ที่ล้อมรอบไปด้วยความเขียวชอุ่มของต้นไม้น้อยใหญ่
เสียงกีตาร์และเสียงทุ้มแหบที่ร้องเพลงเหงาๆบ่งบอกถึงความคิดถึงคนไกลนั้น ทำให้หล่อนยืนฟังอย่างตะลึงงัน มันเป็นบรรยากาศอ่อนหวานเศร้าสร้อยที่ทำให้สิปรางค์ไม่อาจหันหลังเดินจากไปได้ นอกจากเดินใกล้เข้าไปอีกนิดเพื่อที่จะฟังเสียงร้องนั้นให้ชัดขึ้น
"ยังคงคิดถึงเสมอ ยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ยังคงจำเรื่องราวทุกวินาที ที่มีเธอร่วมเดินร่วมสร้างความฝัน
ฉันยังคงคิดถึงทุกครั้ง ยามลืมตาขึ้นมาตื่นมาจากฝัน
แม้รู้ว่าคงไม่มีวัน แต่ฉันยังคงแอบยิ้มทุกครั้ง คราวนึกถึงเธอ…"
แต่แล้วอยู่ดีๆน้ำเสียงนั้นก็พลันขาดหายไป
"อ้าว"
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา เพลงนี้จับใจหล่อนจริงๆ หากแต่เสียงอุทานคงลอยไปกระทบเจ้าของเสียงเพลง เขาหันขวับมาทางหล่อนทันที
"เอ่อ…คือ สวัสดีค่ะ..."
หล่อนตะกุกตะกักทักออกไปด้วยความเก้อเขินในฐานะของผู้บุกรุกที่ถูกเจ้าของบ้านจับได้คาหนังคาเขา แถมยังไม่พอ ยังมาแอบยืนฟังเขาร้องเพลงอีก
"..."
เจ้าของเสียงทุ้มนั้นไม่ได้เอ่ยตอบอะไร นัยน์ตายาวรีอันคมกริบที่จ้องมองมาที่หล่อนนั้นแสดงถึงความฉงนฉงายกับการปรากฏตัวของหล่อน การปรากฏตัวขึ้นของหญิงสาวแปลกหน้าที่ท่าน้ำในบริเวณบ้านของเขายามใกล้พลบค่ำ
"เอ่อ…คือ…" ผู้มาเยือนโดยไม่ได้บอกก่อนยิ้มแหยๆแก้เก้อ ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี
"เผอิญเดินดูอะไรมาเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ รู้ตัวอีกทีก็บุกรุกซะแล้ว"
สิปรางค์พยายามจะทำลายบรรยากาศอันอึมครึมนั้น
นักดนตรีหนุ่มยังคงไม่ตอบอะไร ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม นัยน์ตายาวรีคู่นั้นก็ยังคงจ้องมองมาทางหล่อนอยู่เช่นเดิม หญิงสาวเดาความรู้สึกของชายหนุ่มเบื้องหน้าไม่ออกจริงๆ แต่จากลักษณะการแต่งกายด้วยเสื้อยืดคอกลมสีขาว และกางเกงยีนซีดๆเก่าๆตัวนั้น มันทำให้หล่อนคิดไปเองว่าเขาน่าจะเป็นคนสบายๆ ดูไม่ถือตัว และอือม์… น่าจะเป็นคนงานในสวน
"คือต้องขอโทษจริงๆค่ะ"
คนร่างบางมองไปรอบๆนึกหาข้อแก้ตัว ยังไม่อยากให้ชายหนุ่มตรงหน้ารู้ว่าความจริงแล้วหล่อนตั้งใจมาสำรวจบริเวณสวนนี้ และก็กำลังหมายปองที่ดินผืนนี้ ขณะที่หญิงสาวกำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่นั้น สายตาสิปรางค์ก็เหลือบไปเห็นไม้ใหญ่สีชมพูที่ดึงดูดให้หล่อนเดินตามเข้ามา แล้วก็พลันนึกออก
"คือเห็นต้นสีชมพูๆนั่นมันสวยมาก เลยแอบเข้ามาดูใกล้ๆ แล้วเพิ่งเห็นว่ามีท่าน้ำอยู่ข้างหลัง แล้วได้ยินเสียงเพลง แล้วก็เลยตามมาฟังใกล้ๆ แล้วก็จะกลับละค่ะ"
รีบอธิบายด้วยความรวดเร็ว พูดจบด้วยความเหนื่อย และก็ตั้งท่าจะหันหลังกลับ
"ก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย"
แต่น้ำเสียงทุ้มๆแหบๆที่เจือไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆนั้นทำให้หญิงสาวต้องหันกลับมา แล้วหล่อนก็เห็นนัยน์ตายาวรีที่กำลังจ้องตอบหล่อนนั้นมีแววตาของความขี้เล่นอยู่เต็มเปี่ยม
และที่น่าประหลาดใจกว่านั้นก็คือ แววตาคู่นั้นยิ้มได้!
คะเนเอาจากหน้าใสๆและเสียงหัวเราะใสๆแล้ว ท่าทางเขาน่าจะยังคงอายุน้อยกว่าหล่อนแน่ๆ อายุอานามน่าจะไม่ถึงสามสิบ แผ่นหลังกว้างและไหล่ที่ผึ่งผายนั้น บ่งบอกว่าเขาน่าจะเป็นคนแข็งแรงอยู่ทีเดียว ส่วนผมที่ปัดมาที่หน้าผากยิ่งช่วยส่งให้ใบหน้าของพ่อหนุ่มคนงานในสวนคนนี้ดูอ่อนเยาว์มากขึ้น
"สาวที่ไหนก็ชอบฟังผมร้องเพลงทุกคนแหล่ะ"
เขาเย้าหล่อนด้วยอาการยิ้มๆหน้าตาย พลางปัดผมที่ระมาปรกหน้าผากขึ้นไปแบบไม่ใส่ใจนัก
สิปรางค์สะดุ้งไปเล็กน้อยที่ชายหนุ่มตรงหน้าอวยตัวเองอย่างไม่ขัดเขิน และหล่อนเริ่มชักจะหมั่นไส้พ่อหนุ่มหน้าตายแต่ตาระยับคนนี้แล้ว คนต่างจังหวัดเขาเป็นกันเองกับคนแปลกหน้ากันง่ายๆแบบนี้เลยหรือ แต่ในขณะเดียวกันหญิงสาวก็รู้สึกแปลกใจตัวเอง ที่ในความอหังการ์ของเขานั้นหล่อนกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด
ในเมื่อเป็นกันเองมาขนาดนี้ ก็ได้ จัดไป
"แปลว่า คุณร้องเพลงให้สาวๆฟังบ่อยๆงั้นสิ"
หล่อนเริ่มต่อปากต่อคำกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้บ้าง
เจ้าถิ่นหัวเราะกว้างพลางหันตัวกลับไปทางแม่น้ำ วางกีตาร์ลงข้างตัว ชันเข่าขึ้นมากอด แล้วเอื้อมมือหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ นัยน์ตาเหม่อมองไปที่แม่น้ำ และดูเหมือนจะไม่สนใจหญิงสาวผู้มาเยือนคนนี้อีก
อ้าว เลิกสนใจกันง่ายๆอย่างนี้นี่นะ อะไรของเค้าเนี่ย
สิปรางค์ลังเลรีรอ แต่ภาพดวงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้านั้นมีเสน่ห์สำหรับหล่อนอย่างบอกไม่ถูก แม้ผู้ชายคนนี้จะดูแปลกๆ แต่เขาก็มีท่าทางเป็นมิตรอยู่ไม่น้อย
เอาน่า เผื่อจะได้แอบถามเรื่องที่ดิน
ผู้มาเยือนตัดสินใจถือวิสาสะเดินเข้าไปนั่งที่ขั้นบันไดข้างๆเจ้าถิ่น แต่ก็ไม่เห็นเขาจะสนใจอะไรหล่อน ยังคงสูบบุหรี่ด้วยท่าทางสบายๆต่อไป สิปรางค์จึงถือโอกาสชมวิวแม่น้ำยามเย็นไปเงียบๆ นึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ที่สามารถนั่งเงียบๆข้างๆคนแปลกหน้าได้โดยไม่รู้สึกขัดเขินหรืออึดอัด
แต่ก็นะ นี่ไม่คิดจะสนใจถามไถ่กันบ้างหรือ ว่าหล่อนมาจากไหนอะไรยังไง
"เดินมาจากทางรีสอร์ตสิครับเนี่ย"
เหมือนรู้ใจว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ จู่ๆคนข้างๆก็หันหน้ามาถาม แล้วก็อัดควันบุหรี่เข้าเต็มปอด ก่อนที่จะพ่นควันออกมาเฉียดหน้าหล่อนไปนิดเดียว
"ฮ้าดเช้ย!" อดไม่ได้ที่จะจามเสียงดัง หล่อนแพ้ควันบุหรี่อย่างรุนแรง
"เฮ้ย" ชายหนุ่มตกใจกับเสียงจามที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ยกมือข้างที่คีบบุหรี่ขึ้นปิดหู
"คือ แพ้ควันบุหรี่น่ะค่ะ ฮ่ะ ฮะ ฮะ ฮ้าด! ฮ้าดเช้ย!" คำอธิบายนั้นกระท่อนกระแท่นก่อนจะตามมาด้วยการจามอีกรอบใหญ่
"อ้าว โทษทีครับ" เจ้าของบุหรี่ลนลานควานหาที่เขี่ยบุหรี่ข้างตัว
"ความจริงบุหรี่นี่ก็ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรนะคะ เลิกได้ก็น่าจะดีอยู่นะคะ"
สิปรางค์พูดลอยๆไม่มองเขา ทำเป็นว่าหล่อนกำลังสนอกสนใจแม่น้ำอยู่อย่างจริงจัง แต่เมื่อแอบมองเขาด้วยหางตา ก็เห็นเขาเหลือบมองหล่อนแวบๆแล้วก็อมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะขยี้บุหรี่ในมือกับที่เขี่ยบุหรี่
แต่… ช้าก่อน… หล่อนต้องเป็นมิตรกับเขาเข้าไว้ ที่ดินผืนนี้สวยมากๆ ถ้าปริมน้องสาวของหล่อนได้มันไป จะเป็นผลดีกับที่รีสอร์ตขึ้นอีกหลายเท่า
"ค่ะ พักอยู่ที่รีสอร์ต เผอิญออกมาเดินเล่น แล้วเห็นต้นไม้ตรงโน้นมีดอกสีชมพูมันสวยมากเลย ก็เลยแอบลอดรั้ว เข้ามาดูใกล้ๆ" ต้องพยายามเบี่ยงเบนจุดประสงค์การมาของหล่อนไปที่ต้นไม้ใหญ่ริมน้ำ
เขาพยักหน้ารับรู้คำตอบของหญิงสาวแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งมองแม่น้ำเงียบๆอย่างนั้น คนร่างบางอดไม่ได้ที่จะแอบมองคนข้างๆอีกรอบ ชายหนุ่มมีท่าทางเรื่อยๆสบายๆ มองจากท่านั่งก็รู้ได้ว่าเขาน่าจะเป็นคนรูปร่างสูงเพรียวอยู่ไม่น้อย ผิวคร้ามแดดที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อออกมานั้นก็ช่างเป็นสีผิวที่มีเสน่ห์ชวนมอง
อือม์ ที่เค้าบอกกันว่าคนเหนือผิวสวยนั้น ท่าจะจริง…
แต่ไม่นานสิปรางค์ก็เริ่มรู้สึกอึดอัดที่ชายหนุ่มข้างๆไม่มีท่าทีว่าจะชวนหล่อนพูดคุยอะไรต่อเลย คนตัวเล็กๆเริ่มอยู่ไม่สุข มองไปทางเขาที มองไปทางแม่น้ำที หญิงสาวเป็นคนที่อยู่เฉยๆไม่ค่อยได้ ทั้งชีวิตที่ผ่านมาของหล่อนมีเรื่องให้ต้องคิดต้องทำอยู่เสมอ การนั่งเฉยๆว่างๆไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่วิถีของสาวเจ้าพลังอย่างหล่อน แม้แต่จะหาเวลาสักห้านาทีสิบนาทีเพื่อที่จะอยู่เฉยๆ สิปรางค์ก็ไม่เคยมี
จะชิวไปไหนเนี่ย หรือเราควรจะเข้าเรื่องขายที่ดินเลยดี
"อยากฟังเพลงอะไร ขอได้นะ"
จู่ๆเขาก็คว้ากีตาร์ข้างกายขึ้นมาแนบตัวอีกครั้ง ตั้งท่าเตรียมบรรเลงเพลงต่อ คนตัวเล็กหันไปมองหนุ่มตัวสูงข้างๆอย่างประหลาดใจ ชายหนุ่มหันมาเลิกคิ้วให้ ทำท่าตั้งใจฟังรอคำตอบจากหล่อน
อือม์ ให้ขอเพลงได้เหรอ เพลงอะไรดีล่ะ ช่วงหลังก็ไม่ค่อยได้ฟังเพลงไทยซะด้วย เอ… แล้วคนท้องถิ่นอย่างเขาจะร้องเพลงฝรั่งได้ไหมนะ
วันเวลาของหญิงสาวส่วนใหญ่หมดไปกับการทำงาน การพักผ่อนก็คือการเล่นหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ทั้งในไทยและในต่างประเทศ หากจะออกไปสังสรรค์บ้างก็เพื่อสายสัมพันธ์ทางธุรกิจทั้งสิ้น ที่ที่หล่อนไปเป็นประจำก็เห็นจะเป็นแต่ที่สนามกอล์ฟ หรือไม่ก็ร้านอาหารหรูๆมีรสนิยม สิปรางค์ไม่ค่อยมีเพื่อนในเมืองไทยมากนักเพราะโตที่ต่างประเทศตั้งแต่เล็ก เพื่อนๆที่หล่อนมีส่วนใหญ่ก็เป็นลูกๆของเพื่อนบิดาและหรือของเพื่อนมารดา
งั้นเอาเพลงที่เข้ากับบรรยากาศหน่อยละกัน
"ขอเพลงสาวเชียงใหม่"
คนผิวขาวจัดโพล่งออกไป คนผิวคร้ามแดดข้างๆถึงกับหัวเราะก๊ากออกมา
"ทำไม ร้องไม่เป็นเหรอ จรัล มโนเพชรน่ะ ไม่รู้จักรึไง" สิปรางค์ไม่เห็นว่ามันจะน่าขำตรงไหน
"ได้ ได้ แต่ต้องช่วยร้องนะ"เขาตอบยิ้มๆ แววตายังมีความขบขันกับท่าทางของหล่อน แล้วก็เริ่มเล่นกีตาร์
"ข้าเจ้าเป็นสาวเจียงใหม่ แหมบ่เต้าใด ก็จะเป็นสาวแหล่ว..."
เขาเริ่มร้องนำหล่อนไปด้วยเสียงทุ้มๆแหบๆที่มีเสน่ห์ชวนฟังนั้น
"ตึงวัน มีบ่าวมาแอ่ว มาอู้มาแซว เป็นคนละปูน..."
สิปรางค์ร้องต่อด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ ไม่อยากจะอวดว่าหล่อนจำเนื้อของเพลงนี้ได้หมด เพราะตอนเด็กๆคุณลุงปราณเคยร้องให้หล่อนฟังบ่อยๆ หญิงสาวจำได้ว่าเวลามีการรับประทานอาหารรวมญาติมิตรที่บ้านของคุณลุงปราณ คุณลุงมักจะเล่นกีตาร์ร้องเพลงให้เด็กๆฟังเสมอ ช่วงเวลาในมหาวิทยาลัยและการเริ่มต้นทำโรงงานกาแฟทำให้คุณลุงของหล่อนรักและมีความผูกพันกับจังหวัดเชียงใหม่นี้มาก…
"โอ้ย!"
เสียงเล็กๆร้องขึ้นมา และตามมาด้วยเสียงตบยุงหลังจากเพลงจบ
"อูย ยุงเชียงใหม่นี่กัดเจ็บจัง"
สิปรางค์รู้สึกคันยุบยิบไปทั้งตัว หล่อนปัดมือปัดไม้ไปตามลำตัวพร้อมกับหันไปมองรอบๆ จึงสังเกตได้ว่าบรรยากาศรอบข้างเริ่มมืดแล้ว ปริมน่าจะรอหล่อนกลับไปทานข้าวเย็นด้วยกัน
ผู้มาเยือนจึงรีบลุกยืนขึ้นแล้วถือโอกาสขอลากลับ ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยและเดินตามมาส่งหล่อนจนถึงริมรั้ว เขายืนอยู่รอจนหญิงสาวมุดรั้วไม้ไผ่กลับเข้าไปเรียบร้อย
"ขอบคุณค่า" สิปรางค์ตะโกนมาจากอีกฝั่งของรั้วพร้อมทั้งโบกมือโบกไม้
"ครับ ไม่เป็นไร"
เขาโบกมือกลับ ยิ้มน้อยๆตามเคย แล้วหันหลังเดินจากไป
อ้าว ลืมถามเรื่องขายที่ดินไปเลย ชื่อก็ไม่ได้ถาม มัวแต่ร้องเพลง เอ้อ!
ไม่เป็นไร หล่อนก็ไม่เห็นว่าเขาจะสนใจถามไถ่ชื่อของหล่อน เขาคงเป็นคนงานในสวน วันหลังคงได้เจอกันอีก สิปรางค์รีบเดินกลับเข้าไปในรีสอร์ตของน้องสาวรวดเร็ว
หารู้ไม่ว่า หลังจากที่หล่อนหันหลังเดินจากไป ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนนั้นก็หันกลับมามองหญิงสาวร่างเล็กอีกครั้ง คิ้วหนานั้นขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
หากแต่รอยยิ้มบางๆนั้นก็ยังคงมีอยู่ที่มุมปาก...