ตอนที่ 17 เตรียมจะขอบคุณพี่ชายยังไงเหรอ
แสงแดดวูบไหว สาดส่องลงบนใบหน้าที่งดงามดุจเทพบุตรของเขาคล้ายดวงดาวที่เจิดจรัส
อิ๋งจื่อจินอึ้งไปชั่วขณะ แบบนี้เป็นอะไรที่เห็นได้ยาก ผ่านไปสักพักเธอก็ละสายตา ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมเธอถึงนึกการเปรียบเปรยแบบนี้ออกมาได้นะ
ไม่ควร!
“คะ คุณชายเจ็ด...” ลู่จื่อตัวแข็ง ฝืนยิ้ม “คุณชายเจ็ดจะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะคะ”
ฟู่อวิ๋นเซินกลับไม่สนใจ เขายันตัวขึ้น ใบหน้าผุดรอยยิ้ม “บังเอิญจริงๆ”
อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมาและเงยหน้าขึ้น
เวลานี้ชายหนุ่มเอียงตัวเล็กน้อย มีกลิ่นหอมของไม้กฤษณาอ่อนๆ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นลุ่มลึก อ่อนโยนเสมอ เวลาที่เขาตั้งใจมองในดวงตาจะมีเพียงเงาของเธอคนเดียว ราวกับเมื่อหลายปีก่อนเขาเองก็เคยมองเธอแบบนี้ ที่มีความอ่อนโยนที่ไม่เคยเสื่อมคลาย
“ขอบ...” ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดกลับถูกเขาขัดจังหวะ “ฉันไม่อยากได้ยินคำนี้อีก”
ดวงตาดอกท้อของฟู่อวิ๋นเซินจ้องมอง “รู้จักตั้งนานเท่าไรแล้ว ยังจะเกรงใจแบบนี้อยู่อีก”
สีหน้าอิ๋งจื่อจินชะงัก “...” ใช้เวลายี่สิบสี่ชั่วโมงคำนวณก็ยังไม่ถึงหนึ่งวัน
ลู่จื่อที่อยู่ข้างๆ หน้าซีดเซียวยิ่งกว่าเดิม มันเรื่องอะไรกัน ลูกเลี้ยงของตระกูลอิ๋งคนนี้ไปสนิทกับคุณชายเจ็ดตระกูลฟู่ตั้งแต่เมื่อไรกัน อย่าว่าแต่ตระกูลลู่เลย แม้แต่ตระกูลอิ๋งยังต้องให้เกียรติตระกูลฟู่
ลู่จื่อกัดริมฝีปาก แล้วก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของชายหนุ่ม ในใจหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้นเอง ในที่สุดฟู่อวิ๋นเซินก็มองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “ห้าแสน ตระกูลลู่ร้อนเงินเหรอ”
ลู่จื่ออึ้ง ไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี
ในขณะที่เธอกำลังคิดลังเล ฟู่อวิ๋นเซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขากดโทร
ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์ที่อยู่ถัดจากถนนจงซานใต้ไปไม่กี่เส้น
พ่อลู่กำลังนั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในบ้านอย่างชิลด์ๆ ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
เดิมทีเขาไม่อยากรับ แต่พอได้เห็นเบอร์ก็ตกใจมาก รีบกดรับทันที “คุณชายเจ็ด มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ”
ช่วงนี้ตระกูลลู่ได้ออเดอร์ใหญ่ ตระกูลฟู่ต่างหากที่เป็นผู้รับผิดชอบ ยังต้องพึ่งพา
ปรากฏว่าพอเขารับโทรศัพท์ คำพูดแรกของทางนั้นก็คือ “ได้ยินว่าตระกูลลู่ของพวกคุณร้อนเงิน”
พ่อลู่อึ้งไปชั่วขณะ ยังคิดไม่ทัน ประโยคที่สองก็ตามมา
“กลัวพวกคุณต้องชดใช้ ออเดอร์นั่นของเขตเหนือพักไว้ก่อนดีกว่า”
ชายหนุ่มพูดเข้าประเด็น น้ำเสียงยังปนหัวเราะหน่อยๆ ไม่เห็นความโมโห ทว่ากลับมีแรงกดดันมหาศาล
ภายในร้านลู่จื่อเองก็ได้ยิน ดวงตาเบิกโพลง เผลอพูดออกไป “คุณชายเจ็ดอย่า...”
ฟู่อวิ๋นเซินตัดสาย หันหน้าไป “หืม?” มือเท้าของลู่จื่อเย็นไปหมด ปากสั่นอย่างรุนแรง
เธอจะไปคาดคิดได้ยังไง เธอก็แค่อยากสั่งสอนลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ กลับทำให้ตระกูลลู่เสียออเดอร์ใหญ่มูลค่าเกือบล้าน
ตระกูลลู่ไม่ใช่ตระกูลเศรษฐี หนึ่งล้านมันหนักหนาสาหัสมากสำหรับพวกเขา
ลู่จื่อพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทำได้เพียงกัดฟันมองเด็กสาว
ทั้งหมดเพราะเธอ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอจะมาซื้อยาที่นี่ให้ได้ ตระกูลลู่ก็ไม่ต้องเจอหายนะแบบนี้
“อิ๋งจื่อจิน พอได้แล้ว” ลู่ฟั่งที่อยู่ในห้องเก็บของด้านหลังทนดูต่อไปไม่ไหว เขาเดินออกมา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เดิมทีนี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จำเป็นต้องทำกันขนาดนี้ด้วยเหรอ”
เขาพูดด้วยความหงุดหงิดต่อ “ก็แค่ล้อเล่นเอง เธอก็ไม่ได้เสียเปรียบสักหน่อยเอาแบบนี้...ฉันรับปากว่าจะสอนเสริมวิชาเลขให้เธอ เรื่องนี้ก็ให้แล้วต่อกันไปเป็นไง”
ลู่ฟั่งรู้ว่าฟู่อวิ๋นเซินเป็นคุณชายเสเพล ทำแบบนี้ก็เพื่อเอาใจสาว ดังนั้นจุดเปลี่ยนก็ยังคงอยู่ที่ยัยบ้านนอกคนนี้
ก็ไม่รู้ว่าเธอเข้าตาฟู่อวิ๋นเซินตรงไหนกันแน่ ถึงควรค่าให้ปฏิบัติแบบนี้ด้วย
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า รู้สึกคุ้นๆ หน้าคนคนนี้ “นายคือ?”
ลู่ฟั่งที่คิดไว้ทุกแบบแต่กลับไม่คิดว่าจะเจอคำตอบแบบนี้ แสดงใบหน้าบึ้ง “...”
เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งหนึ่งเทอมแล้ว ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครงั้นเหรอ แกล้งเสแสร้งใช่ไหม
“อิ๋งจื่อจิน เลิกทำตัวเสแสร้งเถอะ” ลู่ฟั่งประชด “ผลการเรียนของเธอรั้งท้ายในคลาสเด็กอัจฉริยะ ถ้ายังไม่ขยันอีกก็จะถูกไล่ออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะ ฉันว่าเธอเองก็คงไม่อยากขายหน้าใช่หรือเปล่าล่ะ”
อิ๋งจื่อจินมองลู่ฟั่งหนึ่งรอบ ก็ยังคงนึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร แต่กลับนึกเรื่องอื่นขึ้นมาได้
โรงเรียนมัธยมชิงจื้อมีคลาสเด็กอัจฉริยะในทุกระดับชั้น ซึ่งในนั้นเป็นนักเรียนที่อยู่ห้าสิบอันดับแรกของชั้นปี ดังนั้นทุกครั้งหลังสอบเสร็จเด็กในคลาสนี้จะมีการเปลี่ยนแปลง
“ตกลงเธอจะรับปากหรือไม่ล่ะ” ลู่ฟั่งรู้สึกหงุดหงิด “เธอลองคิดดีๆ นะ ใช่ว่าฉันจะสอนให้ทุกคน...สายตาแบบนั้นคืออะไร”
เขาเหมือนคนโง่เหรอ
ลู่ฟั่งโมโหอยากจะบ้าตาย
อิ๋งจื่อจินยกมือเคาะแคชเชียร์แล้วพูดขึ้น “ไปห่อยาแล้วเอาไปให้ที่โรงแรมฝั่งตรงข้ามด้วย”
“ระ...รอสักครู่ค่ะ” พนักงานคิดเงินเริ่มเช็ครายการอย่างลนลาน แน่นอนว่าไม่มีทางเก็บเงิน
เธอก็แค่พนักงานตัวเล็กๆ ล่วงเกินใครไม่ได้ทั้งนั้น
ลู่จื่อมองดอกไอริสสีทองที่อยู่บนบัตรดำตรงหว่างนิ้วของเด็กสาว เธออึ้งทันที
นั่นมัน...ลู่ฟั่งโมโหมาก เขาอยากเข้าไป แต่ติดที่มีฟู่อวิ๋นเซินยืนอยู่ข้างๆ
ชายหนุ่มก้มหน้าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ที่ตัวเขายังคงมีกลิ่นอายคุณชายเสเพล แต่กลับดึงดูดอย่างบอกไม่ถูก
ลู่ฟั่งอดตัวสั่นไม่ได้
ไม่ถึงสิบนาที สมุนไพรร้อยห้าสิบกิโลก็ถูกเตรียมเรียบร้อย ลู่จื่อทำได้เพียงหน้าบึ้งมองพนักงานร้านกุลีกุจอออกไปส่งคนที่เธอเกลียด
ช่างขวางหูขวางตาเหลือเกิน
“พี่ พวกเขาทำเกินไปแล้ว” ลู่ฟั่งทุบโต๊ะอย่างแรง
“รออีกไม่กี่วันก็เปิดเทอม ผมจะเอาเรื่องยัยนั่นคอยดูสิ”
ลู่จื่อเองก็อัดอั้น พูดด้วยความโมโห “ยัยนั่นตอนนี้ไต่ขึ้นเกาะที่สูงแล้วล่ะ คงได้ใจเหลือเกิน” เธอไม่เชื่อหรอกว่าอิ๋งจื่อจินจะมัดฟู่อวิ๋นเซินอยู่หมัดตลอดชีวิต ลู่จื่อสะบัดหน้า ขณะที่เตรียมจะรายงานอิ๋งลู่เวย พ่อของเธอก็โทรเข้ามาเสียก่อน
“พ่อ...” เธอเพิ่งอ้าปากปลายสายก็ตวาดใส่ “พ่ออะไรล่ะ ฉันไม่มีลูกสาวแบบนี้ ยังไม่รีบไสหัวกลับมาอีก!”
...
ภายในห้องของโรงแรม
กวาดตามองสมุนไพรที่กองอยู่เต็มพื้น ขณะที่ฟู่อวิ๋นเซินกำลังจะอ้าปากก็เห็นเด็กสาวหยิบกล่องประหลาดออกมาจากกระเป๋าเป้อย่างใจเย็น นั่นเป็นหม้อใบหนึ่งไม่ผิดแน่
“...”
มือข้างหนึ่งของอิ๋งจื่อจินเท้าคาง มืออีกข้างเลือกสมุนไพร กะปริมาณเอาแล้วโยนลงหม้อ เธอไม่มีเวลาทำหม้อต้มยา คงต้องใช้อันนี้แทนแล้ว เธอดัดแปลงสักหน่อยก็สามารถปรุงยาได้อย่างราบรื่น
เธอจัดการสมุนไพรพลางพูด “เวยปั๋วสองโพสต์นั้น...”
เธอยังคงรู้สึกสนใจในเทคโนโลยีสมัยใหม่กับสรรพสิ่งใหม่ๆ ของยุคปัจจุบัน เธอต้องการเริ่มเรียนรู้แล้วพอฟังถึงตรงนี้ขนตาของฟู่อวิ๋นเซินก็ถูกยกขึ้น หางตาโค้งมน ยิ้มพลางพูด
“เด็กน้อยเธอเตรียมขอบคุณฉันยังไงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินปิดฝาหม้อกดปุ่มเปิดพูดอย่างสบายๆ “รับรองว่าโด่ไม่รู้ล้ม”
สีหน้าของฟู่อวิ๋นเซินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาดอกท้อหลุบลง ยังคงมีรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ฟังยังไงก็รู้สึกว่าอันตราย “เด็กน้อยคือแบบนี้ ฉันมีคำถามอยากถามเธอ”
“หืม?”
“คำพูดแบบนี้...” เขาย่อตัวเล็กน้อย สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเด็กสาวที่นั่งอยู่ “ไปเรียนจากใครมา”


ตอนที่ 16 ตระกูลอิ๋งไม่กล้า แต่ผมกล้า
เธอเกลียดลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้มาก โดยเฉพาะหลังจากเกิดเรื่องนั้นเมื่อวานนี้
ไม่รักเรียน นิสัยแย่ ทั้งยังโกหกจนติดเป็นนิสัย
แม้แต่คนนิสัยดีอย่างอิ๋งลู่เวยยังถูกทำให้โมโหได้ เธอยังรู้สึกโมโหแทนเพื่อนสนิทคนนี้เลยด้วยซ้ำ
ลู่จื่อเองก็ได้ดูเวยปั๋ววันนี้แล้ว แต่นั่นมันจะพิสูจน์อะไรได้
เธอแน่ใจได้ว่า อิ๋งจื่อจินวาดฝันไปไกลในสิ่งที่ไม่ควรต่อเจียงมั่วหย่วนอย่างแน่นอน
ลู่จื่อครุ่นคิด วางแผนในใจ ดึงลู่ฟั่งให้ขยับมา “เสี่ยวฟั่ง นายกับพี่เข้าไปก่อน อีกเดี๋ยวมีคนมาเธอดูไปก่อนนะ”
ประโยคหลังพูดกับพนักงานคิดเงินในร้าน
“พี่จะทำอะไรน่ะ” ลู่ฟั่งงง “พวกเรายังต้องหลบเธอด้วยเหรอ”
ในชั้นเรียน มีแต่อิ๋งจื่อจินที่เอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามองคนอื่น เขาต้องยอมถอยให้เมื่อไรกัน
“หลบอะไรกัน” ลู่จื่อดึงลู่ฟั่งไปที่ห้องเก็บของด้านหลังอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน “พี่จะทำให้นังนั่นขายหน้า พอถึงเวลาก็ต้องมาขอร้องพี่”
อยากซื้อยาไม่ใช่เหรอ
งั้นก็ลองดูแล้วกันว่าจะซื้อได้ไหม
ลู่ฟั่งอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็เข้าใจ อดหัวเราะไม่ได้ “พี่นี่ร้ายกาจจริงๆ พี่ว่าอีกเดี๋ยวเธอจะโมโหจนร้องไห้เลยไหม”
“แน่นอน” ลู่จื่อดูภาพกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์ “ไว้ถึงเวลาเอาภาพจากกล้องวงจรปิดส่งให้ลู่เวย ลู่เวยจะได้อารมณ์ดี”
“พี่ ขอผมด้วยสิ” ลู่ฟั่งรู้สึกว่าความคิดนี้ดี “เดี๋ยวพอเปิดเทอมผมจะเอาไปเปิดในห้องเรียน”
ใกล้ม.หกขึ้นมาทุก เรียนก็หนักขึ้น ต้องหาอะไรสนุกๆ คลายเครียดหน่อย
ไม่กี่วินาทีต่อมาเด็กสาวก็เปิดประตูเดินเข้ามา
เดิมทีเธอจะเดินไปตรงชั้นวางสินค้า แต่ทันใดนั้นกลับหยุดลง เงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปทางหนึ่ง
ลู่ฟั่งสบตาอย่างไม่ทันตั้งตัว หยุดหายใจไปชั่วขณะอย่างควบคุมไม่ได้
หน้าสดริมฝีปากซีด ไม่มีการแต่งเติมใดๆ ทว่ากลับยากที่จะเบนสายตาออกไปได้
ดวงตาหงส์ดำขลับลุ่มลึก คล้ายหุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ราวกับสามารถดูดกลืนคนเข้าไปได้
ลู่ฟั่งสะดุ้งตกใจ “พี่ เธอคงไม่รู้ใช่ไหมว่าพวกเราดูอยู่อะ”
“จะเป็นไปได้ยังไง” ลู่จื่อไม่คิดแบบนั้น “นายคิดว่ายัยนั่นหยั่งรู้อนาคตได้งั้นเหรอ”
...
อิ๋งจื่อจินละสายตากลับมา สีหน้ายังคงเรียบเฉย
หลังจากตื่นขึ้นมา ความยุ่งยากที่มาเยือนก็มีมากจริงๆ เธอเหนื่อยเหลือเกิน
เธอไม่ใช่คนที่ชอบวางแผนอะไรเยอะแยะ จึงไม่รู้มาก่อนว่าที่นี่เป็นร้านของตระกูลลู่
เธอให้เลือดอิ๋งลู่เวยมาหนึ่งปี ร่างกายจึงอ่อนแอมาก จงมั่นหวาเลยหาหมอมาดูแลเธอโดยเฉพาะ
แต่แท้จริงแล้วอิ๋งลู่เวยเป็นคนเสนอลู่จื่อให้
ลู่จื่อจบมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนตี้ตู เป็นแพทย์แผนจีนโดยเฉพาะ จงมั่นหวาเองก็พอใจมาก เชิญเธอมารักษาด้วยเงินเดือนที่สูงทีเดียว
ตระกูลลู่เป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ในเมืองฮู่เฉิง สามารถใกล้ชิดกับตระกูลอิ๋งได้นับเป็นโอกาสที่หาได้ยาก
แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
อิ๋งจื่อจินมองยาแผนจีนที่อยู่บนชั้น ตกอยู่ในห้วงความคิด
สมุนไพรหลายชนิดหาไม่ได้อีกแล้วอย่างสิ้นเชิง ของที่พอทดแทนได้ก็หายากมาก
“พี่ ดูเหมือนเธอจะอยากซื้อยาจริงๆ นะ” พอเห็นแบบนี้ลู่ฟั่งก็ทำเสียงจึ๊ “เธอรู้จักเหรอ”
ขนาดศัพท์ภาษาอังกฤษยังท่องไม่ได้ แล้วจะรู้จักยาจีนเหรอ
ลู่จื่อหงุดหงิด “จะไปสนทำไมว่ายัยนั่นจะทำอะไร รอดูคนขายหน้าก็พอแล้ว”
ที่หน้าชั้นวางสินค้า
อิ๋งจื่อจินดูจนรอบแล้วก็พบว่าเธอประเมินคุณภาพสมุนไพรของที่นี่สูงเกินไป
ขนาดอยู่ในลิ้นชักไม้เธอยังได้กลิ่น สมุนไพรพวกนี้อย่างมากก็แค่ยี่สิบปีเท่านั้น
แต่อาการของเวินเฟิงเหมียนรอไม่ได้แล้ว พอใช้ไปก่อนได้ชั่วคราว อย่างไรอีกสองสามวันเธอค่อยขึ้นเขาไปขุดหาด้วยตัวเอง
“คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าต้องการซื้ออะไรคะ” พนักงานคิดเงินได้รับคำสั่งจากลู่จื่อ “ไม่สู้ลองบอกอาการมา เราจะได้ช่วยเลือกค่ะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” อิ๋งจื่อจินพูดขึ้น “ชางซู่ อู่หลิงจือ วั่งเย่ว์ซา หลงเสียนเซียง...”
บอกชื่อสมุนไพรจีนไปทั้งหมดสามสิบชนิด สุดท้ายพูดว่า “เอาอย่างละห้ากิโล”
“อุ๊บ!” เดิมทีลู่ฟั่งยังตกใจที่เด็กเรียนแย่สามารถจำชื่อสมุนไพรจีนได้มากขนาดนี้ พอฟังถึงตอนสุดท้ายเขาก็หัวเราะออกมา พูดประชด “ห้ากิโลเหรอ คิดว่ากำลังซื้อผักอยู่หรือไง”
เป็นคนบ้านนอกที่ไม่รู้อะไรเลยตามคาด สมุนไพรจีนซื้อเป็นกิโลได้เหรอ
“ยังไงซะยัยนั่นก็ซื้อไม่ได้หรอก” ลู่จื่อขยิบตาให้พนักงานคิดเงินอีกครั้ง
พนักงานคิดเงินเข้าใจ จึงพูดขึ้นว่า “คุณผู้หญิงคะ คุณต้องการเยอะเกินไป จำเป็นต้องเตรียมของ รบกวนเปิดบิลไว้ก่อนนะคะ”
“ค่ะ” อิ๋งจื่อจินตอบ “ทั้งหมดเท่าไหร่คะ”
ลู่จื่อทำมือ ‘ห้า’
พนักงานคิดเงินยิ้ม “ห้าแสนค่ะ”
ลู่จื่อกับลู่ฟั่งกำลังรอเห็นอิ๋งจื่อจินไม่มีเงินหน้าเสียจนร้องไห้ ทว่า...
“ห้าแสนเหรอ” คิ้วของอิ๋งจื่อจินไม่ขยับ “นี่จัดยาถวายเง็กเซียนฮ่องเต้โดยเฉพาะเหรอ”
พนักงานคิดเงินยิ้มค้าง
“ถุย” ลู่จื่อเองก็สีหน้าแย่ลง “ต่อให้เป็นยาอายุวัฒนะแล้วไงล่ะ ไม่มีปัญญาซื้อยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก”
พนักงานคิดเงินรับสัญญาณ คืนสภาพรอยยิ้ม พูดอ้อมๆ “คุณผู้หญิงคะ สมุนไพรของเราเก็บมาจากภูเขาทั้งนั้น ก็เลยราคาค่อนข้างแพง ถ้าคุณผู้หญิงจ่ายไม่ไหว...”
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า “เปิดบิลมาสิ”
พอคำพูดนี้ออกมาทุกคนก็อึ้งกันหมด
“ยัยนั่นจะมาไม้ไหนกัน” ลู่จื่อสงสัย “กล้าจ่ายขนาดนี้เลยเหรอ”
ตระกูลอิ๋งไม่น่าให้เงินมากขนาดนั้นถึงจะถูก
ลู่ฟั่งวิเคราะห์ “เด็กบ้านนอก ไม่รู้จักราคาตลาด เธอซื้อ พวกเราก็กำไร”
สมุนไพรพวกนั้นมีของแพงก็จริง แต่ทั้งหมดรวมกันก็ไม่ถึงห้าหมื่น ห้าแสน กำไรสิบเท่า คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะซื้อ
พอได้ยินแบบนี้ลู่จื่อก็วางใจ พยักหน้าให้พนักงานคิดเงิน
เมื่อได้รับอนุญาต พนักงานจึงรีบพิมพ์บิลออกมา
อิ๋งจื่อจินกวาดตามอง รับมา แต่ไม่ได้เซ็นชื่อ กลับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเบอร์อย่างใจเย็น
หลังจากดังสามครั้งก็มีคนรับสาย เธอกดเปิดลำโพง
น้ำเสียงของเธอเย็นชา ไม่รีบร้อนอะไร “ฉันต้องการร้องเรียนค่ะ บ้านเลขที่หนึ่งสี่แปด ถนนจงซานใต้ สมุนไพรที่ร้านนี้ขายราคาสูงกว่าตลาดสิบเท่า ค่ะ ใช่ค่ะ”
“...”
ลู่จื่ออึ้ง
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอิ๋งจื่อจินจะกล้าโทรร้องเรียน
“พี่ เธอแผนสูงมาก!” ลู่ฟั่งพูด “มิน่าถึงยอมเปิดบิล เธอกำลังเล่นงานพวกเรา!”
ตระกูลลู่ไม่เหมือนสี่ตระกูลไฮโซที่มีอิทธิพลมาก นี่ถ้าถูกร้องเรียนจริงๆ...
ลู่จื่อลนลาน รีบวิ่งออกไปด่าอย่างไม่ไว้หน้า “อยากตายหรือไง”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
ลู่จื่อเอาเรื่อง “เธอกล้าร้องเรียนเลยเหรอ ฉันจะไปถามคุณนายอิ๋งดูว่า ตระกูลอิ๋งกล้าปล่อยให้ลูกเลี้ยงมาเหยียบหัวตระกูลลู่ของเราตั้งแต่เมื่อไรกัน”
ขณะพูดก็ทำท่าจะกดเบอร์ ท่าทางเหมือนกำลังจะฟ้อง
อิ๋งจื่อจินรู้สึกง่วง “ไม่โทรเดี๋ยวฉันช่วยโทรแทนนะ”
“เธอ...” ลู่จื่อโมโห ง้างมือขึ้นด้วยความเดือดดาล เหวี่ยงไปทางหน้าของเด็กสาว
แต่เพิ่งจะเหวี่ยงไปกลับถูกจับไว้
กร๊อบ!
เกิดเสียงกระดูกหักที่เบามาก
ลู่จื่อเจ็บ ประคองตัวไม่ได้ ล้มเซไปบนเก้าอี้ ‘โครม’
สองมือของอิ๋งจื่อจินล้วงกระเป๋า ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
อ่า ลืมตัว ลืมเพลามือไปเลย
ต่อไปเธอต้องระวังหน่อย เดี๋ยวจะทำคนพิการเข้า
ลู่จื่อเจ็บจนหายใจหอบ เงยหน้าขึ้นทันที ขณะที่กำลังจะด่า สีหน้ากลับซีดลง
ตรงประตูมีชายหนุ่มยืนพิง ขาเรียวยาวหย่อนเล็กน้อย
ท่าทางเหนื่อยหน่าย สีหน้าก็เหมือนไม่ใส่ใจ
แต่คำที่พูดออกมากลับทำให้เย็นวาบไปทั้งตัว
เขายิ้มพลางพูด “ตระกูลอิ๋งไม่กล้า แต่ผมกล้า”


ตอนที่ 22 ช้าเร็วสักวันหนึ่งเธอจะต้องเสียใจ
นับตั้งแต่เหตุการณ์เวยปั๋วในวันนั้น ในใจของจงมั่นหวาก็รู้สึกผิดมาตลอด
เธอไม่ได้สืบความจริงให้แน่ชัดก็ฟันธงไปแล้วว่าอิ๋งจื่อจินยั่วยวนเจียงมั่วหย่วน นี่เป็นความผิดของเธอ
แต่ในฐานะที่เธอเป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องขอโทษเด็ก
ครั้นแล้วจงมั่นหวาจึงอยากชดเชยในด้านอื่น ถึงขนาดที่เธอวางแผนไว้ว่าจะเลื่อนงานของบริษัทออกไปก่อนเพื่อพาอิ๋งจื่อจินไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ
แต่อิ๋งจื่อจินหายหน้าไปสี่วัน ไม่มีแม้แต่จะบอกกล่าว ทิ้งเธอไว้อย่างนั้น
มีคุณหนูตระกูลใหญ่บ้านไหนบ้างที่เชิดใส่พ่อแม่อย่างนี้
จงมั่นหวาจึงโมโหมาก
สตรีไฮโซอีกคนที่อยู่บนโซฟาหันไปมอง เหลือบมองปราดเดียวก็ละสายตากลับ ท่าทางไม่สนใจแม้แต่น้อย
จงมั่นหวาย่อมสังเกตเห็น กำมือแน่น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอออกไปรอก่อน”
“หนูมีสิ่งที่สงสัยมาตลอด” อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ทำไมแม่ถึงเป็นแม่คนได้”
“...”
ภายในห้องรับแขกเกิดความเงียบ สตรีไฮโซอดมองเด็กสาวไม่ได้
พอมองไปกลับตกใจใบหน้านั้น
แต่ก็เพียงเท่านั้น ที่มากกว่านั้นคือมองอย่างสำรวจ
จงมั่นหวาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ โมโหจนดวงตาแดงก่ำ “พูดอีกทีซิ!”
เด็กสาวไม่สนใจอีก ทำสีหน้าเย็นชาประมาณว่า ‘ไม่ซัดให้ก็บุญแล้ว’ จากนั้นก็ขนหนังสือขึ้นชั้นบนไป
“เธอ...” จงมั่นหวาพูดไม่ออก อึดอัดอยู่ตรงนั้น
เธอเอามือจับตรงหัวใจ เจ็บปวดหน้าเสีย
เป็นแบบนี้อีกแล้ว หักหน้าเธอต่อหน้าคนนอกอีกแล้ว เป็นกาลกิณีต่อเธอโดยเฉพาะจริงๆ
เธอสั่งสอนอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ!
แต่เพราะมีแขกอยู่ด้วย จงมั่นหวาจึงยังสติแตกไม่ได้ เธอรีบสงบสติอารมณ์ ฝืนยิ้มออกไป “ขายหน้าคุณนายมู่เลยนะคะ”
“นี่คือเด็กที่ตระกูลอิ๋งของพวกเธอรับเลี้ยงเมื่อหนึ่งปีก่อนเหรอ” คุณนายมู่ขมวดคิ้ว “มั่นหวา เธอคิดอะไรอยู่ ตั้งใจทำให้ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองไม่พอใจเหรอ”
อีกทั้งยังรับเลี้ยงเด็กที่หน้าตาคล้ายกันมากด้วย
ถึงแม้หน้าตาแบบนั้น คุณหนูหลายคนในเมืองตี้ตูจะเทียบไม่ได้
แต่ต่อให้ดีกว่านี้ก็เป็นของปลอมอยู่ดี
จงมั่นหวาไม่ได้อธิบายอะไรนัก “คนเราพอถึงวัยกลางคนก็อยากทำเรื่องดีๆ บ้างน่ะค่ะ”
เวลานี้เธอกลับรู้สึกโชคดีที่คนนอกไม่รู้ว่าอิ๋งจื่อจินเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเธอ
“ทำความดีก็ต้องแยกแยะด้วย คนบางคนไม่ควรค่าให้เธอไปทำความดีช่วยเหลือด้วยหรอก” คุณนายมู่เป่าน้ำชา “อีกอย่างเธอก็ยอมเด็กคนนี้มากเกินไป ทำไมถึงได้กล้าพูดกับเธอแบบนี้”
ในตระกูลไฮโซ ลูกที่แอบไปมีอย่างลับๆ ก็เปิดเผยอย่างออกหน้าออกตาไม่ได้อยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่นี่เป็นแค่ลูกเลี้ยง?
จึ๊
คุณนายมู่ส่ายหน้า จากนั้นก็พูดต่อ “ฉันว่านะ ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ห้ามตามใจ ตามใจมากๆ เข้าเกิดวันไหนสร้างความเดือดร้อนให้เธอขึ้นมาจะจัดการยังไง”
“ไม่ต้องสนใจเธอหรอกค่ะ” จงมั่นหวายิ้ม “คุณนายวางใจได้ ฉันติดต่อตระกูลจงไปแล้ว ไว้อีกเดี๋ยวเฉินโจวมาก็เข้าไปอยู่ได้เลย ไม่มีทางมีปัญหา”
ตระกูลจงก็เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลเศรษฐีของเมืองฮู่เฉิง ย่อมรู้ว่าควรทำอะไร
“เธอจัดการให้ ฉันก็วางใจอยู่แล้ว” คุณนายมู่ไม่ได้พูดถึงอีก “มั่นหวา อันที่จริงครั้งนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาเองหรอก เพียงแต่ผู้เฒ่าของเราไม่รู้ทำไม บอกว่าจะอยู่ฮู่เฉิงนานอีกหน่อย”
“คราวนี้ทุกคนในบ้านต่างร้อนใจ นี่ฉันก็ตามมารับท่านผู้เฒ่า เลยถือโอกาสแวะมาเยี่ยมเยียนเธอที่บ้าน”
จงมั่นหวาตกใจ “ผู้เฒ่ามู่มาฮู่เฉิงเหรอคะ”
มู่เฮ่อชิง ชื่อนี้อย่าว่าแต่ในฮู่เฉิงหรือตี้ตู ต่อให้เป็นทั้งประเทศก็ไม่มีใครไม่รู้จัก
ตระกูลมู่เป็นลูกหลานของแม่ทัพ สมัยมู่เฮ่อชิงหนุ่มๆ ก็เคยเข้าร่วมสงครามอย่างแท้จริง
ต่อให้ถอยออกมาแล้วหลายสิบปี แต่บารมียังคงอยู่ไม่ลดน้อยลงเลย
“ท่านผู้เฒ่ารบทัพจับศึกมาทั้งชีวิต รบราฆ่าฟันจนชิน พอแก่ลงก็ไม่ยอมพัก” คุณนายมู่ถอนหายใจ “นี่ก็เพราะได้ยินว่ามีของโบราณหายากปรากฏที่ฮู่เฉิง ถึงได้รีบมาไงล่ะ”
จงมั่นหวาพยักหน้า “มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันยังได้ยินอยู่ว่า ผู้เฒ่ามู่ถึงกับไปที่ยุโรปด้วยตัวเองเพราะโถลายครามสมัยราชวงศ์หยวนใบเดียว”
“ก็ใช่น่ะสิ” คุณนายมู่พูด “เพียงแต่ท่านผู้เฒ่าหัวใจมีปัญหา ออกมาครั้งนี้ก็ไม่ได้พาหมอมาด้วย ถ้าอาการกำเริบก็แย่เลยล่ะ”
“เข้าใจได้ คุณนายผู้เฒ่าของบ้านเราก็สุขภาพไม่ดี ออกไปข้างนอกก็ต้องระวัง”
“นั่นสิ ยังดีที่ท่านผู้เฒ่าเจอหมอเทวดาที่ฮู่เฉิง ไม่อย่างนั้นได้เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ แล้ว”
คุณนายมู่รู้สึกโชคดีมาก
ถ้ามู่เฮ่อชิงจากไป ความเสียหายของตระกูลมู่จะมหาศาลมาก
อีกทั้งยังไม่ได้กำหนดผู้สืบทอดตระกูลมู่ มู่เฮ่อชิงต่างหากที่ต้องเป็นคนตัดสินใจอย่างแท้จริง
“หมอเทวดาเหรอ” จงมั่นหวาอึ้ง “ไม่ทราบว่าท่านไหนเหรอคะ”
นี่เมืองฮู่เฉิงมีบุคคลหน้าใหม่ถือกำเนิดขึ้นเหรอ
ทำไมเธอไม่เคยได้ยิน
“ท่านผู้เฒ่าไม่บอก” คุณนายมู่จิบชา “แต่คิดว่าต่อให้บอกพวกเราก็ไม่รู้จัก ก็แค่ได้ยินมู่เฉิงบอกว่า หมอเทวดาท่านนี้ ฝีมือการรักษาเมื่อเทียบกับหมอที่เด็กสุดของตระกูลเมิ่งคนนั้น...”
เธอทำไม้ทำมือ นิ่งไปสักพัก “เก่งกว่ามาก”
จงมั่นหวาตกใจ “เทพขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“ไม่เคยเจอ ใครก็บอกไม่ได้” คุณนายมู่วางถ้วยชาลง ลุกขึ้น “มั่นหวา ฉันไปก่อน มีเรื่องอะไรก็โทรคุยกันนะ”
จงมั่นหวาก็ยืนขึ้น ออกไปส่งแขก
หลังจากคุณนายมู่ไปแล้ว พ่อบ้านถึงได้เดินเข้ามาจากลานบ้าน “คุณนายครับ ขอโทษด้วยครับที่ผมห้ามคุณหนูรองไม่ได้”
“ไม่ใช่ความผิดของพ่อบ้านหรอก” สีหน้าของจงมั่นหวาเย็นชาลงอีกครั้ง “ต่อไปก็ไม่ต้องสนเธอแล้ว เธออยากทำอะไรก็ปล่อยไป ช้าเร็วต้องมีสักวันที่ต้องเสียใจ”
“พอถึงเวลาสร้างความเดือดร้อนขึ้นมาก็ยังต้องให้ตระกูลอิ๋งช่วยเก็บกวาดให้อยู่ดี”
ถ้าไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ เธอไม่มีทางทุ่มเทแรงกายแรงใจ อีกทั้งยังเตรียมห้องให้อีกอย่างนี้
สั่งสอนมานานขนาดนี้ก็ยังสั่งสอนให้เป็นคุณหนูตระกูลไฮโซไม่สำเร็จ
พ่อบ้านลังเลเล็กน้อย ไม่พูดเรื่องที่เขาเห็นคำภาษาอังกฤษบนกล่องก่อนหน้านี้
เขาอาจมองผิดไปก็ได้ หรือไม่อาจจะแค่ชื่อซ้ำ
คิดๆ ดูก็คงใช่ คุณหนูรองเพิ่งมาอยู่ฮู่เฉิงได้ปีเดียว เมื่อก่อนใช้ชีวิตที่อำเภอชิงสุ่ยมาตลอด อำเภอเล็กๆ แบบนั้นไม่มีทางที่จะได้คลุกคลีกับระดับชนชั้นที่สูงกว่า
จงมั่นหวานวดขมับ สงบสติอารมณ์ จากนั้นก็หันไปสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ส่งคนไปสืบเรื่องหมอเทวดาที่คุณนายมู่พูดถึงหน่อย จะให้ดีต้องเชิญมาดูโรคชอบปวดหัวของคุณนายผู้เฒ่าสักหน่อยด้วย”
หยุดพูดเล็กน้อยก่อนจะกำชับต่อ “เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ต้องให้สมเกียรติแน่นอน”
พ่อบ้านรับทราบแล้วถอยออกไป
...
ที่ชั้นสาม
หลังจากที่อิ๋งจื่อจินเอาหนังสือเด็กทั้งลังออกมาเรียงบนชั้นหนังสือเสร็จก็นั่งหน้าคอมพิวเตอร์
เธอเปิดซีพียูอย่างคล่องแคล่ว นั่งพิงเก้าอี้ เริ่มอ่านนิยายอินเตอร์เน็ตที่วันนั้นยังอ่านไม่จบ
ชีวิตยามแก่แบบใหม่นี้กำลังพอเหมาะสำหรับเธอ
ไม่ต้องรบราฆ่าฟัน และก็ไม่ได้มีเรื่องรำคาญใจมากมาย ตอนนี้เธอไม่มีแผนที่จะให้คนพวกนั้นรู้ว่าเธอกลับมาแล้ว
อย่างไรซะศัตรูของเธอก็มีอยู่ไม่น้อย
เธอมีเวลาว่างเยอะแยะที่จะศึกษาเทคโนโลยีใหม่ๆ ของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด สิ่งใหม่ๆ พวกนี้น่าสนใจมากทีเดียว
ชานมหนึ่งแก้วดื่มหมดแล้ว อิ๋งจื่อจินไปหยิบอีกแก้ว
ตื๊ด!
ทันใดนั้นคอมพิวเตอร์ก็ส่งเสียง หน้าจอหยุดอยู่ที่เนื้อเรื่องตอนนางเอกถีบพระเอกตกสระน้ำ จากนั้นก็เอามือเท้าเอวหัวเราะสะใจ
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า มองหน้าจอที่มืดลง ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย


ตอนที่ 23 เด็กน้อยเก่งจริงๆ
บนหน้าจอคอมที่มืดสนิทได้ปรากฏตัวอักษรสีแดงอันน่าสะพรึงหนึ่งบรรทัด อีกทั้งยังมีเสียงโหยหวนดังออกมาจากคอมพิวเตอร์
[เด็กน้อย เธอเป็นอะไรกับเขา]
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
อ่านนิยายยังจะมีคนมากวน เธออาจเจอคนที่มีนิสัยชอบก่อกวนติดตัวเข้าแล้วจริงๆ
เธอละสายตา พิมพ์ลงในกล่องข้อความ
[แล้วคุณเป็นใครกัน]
พอเห็นประโยคนี้ ภายในห้องใต้ดินแห่งหนึ่งริมฝั่งมหาสมุทร คนที่กำลังถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินอยู่ก็เหลือบมอง
แม่สาวคนนี้โง่หรือเปล่า
เรื่องแบบนี้จะบอกเธอได้ยังไงกัน
[ฉันเป็นแฮกเกอร์]
“แฮกเกอร์เหรอ” ดูเหมือนอิ๋งจื่อจินจะนึกอะไรออก “งั้นคุณรอเดี๋ยว สักหนึ่งชั่วโมง”
[?]
เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ปรากฏบนหน้าจอ
อิ๋งจื่อจินหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมาจากกระเป๋าหนังสือ นั่งอ่านอยู่ตรงนั้นโดยไม่สนว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังมืดอยู่
เธออ่านเร็วมาก นาทีเดียวไปแล้วสิบกว่าหน้า ราวกับว่าแค่เปิดผ่านๆ
[อ่านอะไรอยู่น่ะ]
ไม่ได้รับคำตอบ ทางนั้นสงสัยจะตายอยู่แล้ว
หลังจากแฮกคอมพิวเตอร์เข้ามา เขาก็ย่อมควบคุมอุปกรณ์เสริมต่างๆ ได้ด้วย เช่น กล้อง เป็นต้น
ครั้นแล้วทางนั้นจึงซูมกล้องเข้าไปดูใกล้ขึ้น ก็เห็นหนังสือ ‘พื้นฐานคอมพิวเตอร์ฉบับนักศึกษา’
“...”
[เธอเป็นนักศึกษาเหรอ เธอคงไม่ได้คิดว่าอ่านหนังสือเล่มนี้จบก็จะสามารถทำลายการแฮกของฉันได้หรอกนะ]
ล้อเล่นอะไรน่ะ คิดว่าเขาไม่รู้เหรอว่า ‘พื้นฐานคอมพิวเตอร์ฉบับนักศึกษา’ มีเนื้อหาอะไรบ้าง
ก็แค่โปรแกรมพื้นฐานอย่างเวิร์ด พาวเวอร์พอยต์ บวกกับมีคำอธิบายเรื่องชิปของคอมพิวเตอร์อย่างละเอียดแค่นั้น
เด็กสาวยังคงอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
กล้องสะท้อนภาพขนตางอนยาวที่หลุบลงเล็กน้อยของเธอ ประหนึ่งปีกบางๆ ของผีเสื้อ ขยับอย่างแผ่วเบา ผิวพรรณของเธอขาวมาก เนียนละเอียด ขาวผ่องเป็นยองใย ให้ความรู้สึกเหมือนโปรงใส ผมยาวดำขลับสยายออก เงางามท่ามกลางแสงแดด งดงามเสียจนพาให้เคลิบเคลิ้ม ทำให้ยากที่จะละสายตาออกไป
ทันใดนั้นทางนั้นก็เกิดความคิดที่ไม่อยู่กับความเป็นจริง
คงไม่ใช่ว่า ตาคุณชายนั่นถูกใจแม่สาวคนนี้หรอกนะ
แต่ความคิดนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นก็ถูกปฏิเสธทันที
เป็นไปไม่ได้
จึ๊ เขาก็อยากจะลองดูว่า อีกหนึ่งชั่วโมงให้หลังจะเกิดอะไรขึ้น
ภายในห้องใต้ดินเต็มไปด้วยถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ในขณะที่ทางนั้นหยิบบะหมี่ถ้วยที่สามขึ้นมาเริ่มกิน อิ๋งจื่อจินก็มีการเคลื่อนไหว
เธอวางหนังสือในมือลง เงยหน้าขึ้น
นิ้วเรียวยาววางลงบนคีย์บอร์ดแบบเก่า กดพิมพ์อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที
ภายในห้องใต้ดินริมฝั่งมหาสมุทรทันใดนั้นได้เข้าสู่ห้วงความมืด
“ตื๊ดๆๆ!”
มีเสียงดังอย่างเร็วและบ้าคลั่ง
“ไอ้…!”
ทางนั้นคายบะหมี่ออกมา เบิกตาโพลงมองคอมพิวเตอร์สิบกว่าเครื่องที่สูญเสียการควบคุมพร้อมกัน เขาตะลึงมาก
แต่ก็ได้สติอย่างรวดเร็ว เริ่มโจมตีกลับทันที อยากทำให้คอมพิวเตอร์กลับมาเป็นปกติ
แต่ที่น่าตกใจก็คือ ไม่ว่าเขาจะพิมพ์โค้ดอะไรลงไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น
“เป็นไปไม่ได้มั้ง...”
เขาเหงื่อแตก บะหมี่ก็ไม่อร่อยแล้ว
เขาจะกดปิดคอมพิวเตอร์พวกนี้โดยตรงก็ไม่ได้ ยังมีหลายเครื่องที่กำลังทำภารกิจอยู่ ขาดช่วงไม่ได้ ทำได้แค่...
[ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ]
[พี่สาวๆ ผมยังต้องหาเงินกินข้าวนะ]
[ผมยอมคุกเข่าแล้ว คุกเข่าแล้วจริงๆ พี่สาวต่างหากที่เป็นแฮกเกอร์ ต่อหน้าพี่สาวผมมันก็แค่ไอ้ขี้หมา]
พอเห็นข้อความแบบนี้อิ๋งจื่อจินก็หาวออกมา เธอตอบกลับ
[คิดมากแล้ว ฉันไม่ใช่แฮกเกอร์]
เธอไม่เคยสัมผัสกับเทคโนโลยีใหม่อย่างคอมพิวเตอร์แบบนี้ แต่เนื่องจากความสามารถทางด้านพยากรณ์ หลังจากที่เธออ่านหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เสร็จก็สามารถวิเคราะห์โครงสร้างภายในได้ นี่ก็เป็นสาเหตุที่เธอเรียนรู้อะไรได้เร็วมาตลอด
เธอโจมตีเข้าถึงแก่นโดยตรง ไม่ใช่ว่าการใส่โค้ดจะช่วยแก้ปัญหาได้ คนละลักษณะกับแฮกเกอร์อย่างสิ้นเชิง
เวลานี้บนหน้าจอปรากฏสองประโยค อีกทั้งยังมีสีสัน
[ลูกพี่ค้าบ ขอร้องล่ะค้าบ ผมก็แค่สงสัยในตัวลูกพี่ ไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยจริงๆ]
[พี่สาวค้าบ พี่สาวดูนะเดี๋ยวผมทำหน้าแบ๊วๆ ให้ดู พี่สาวจะปล่อยผมไปได้ไหมค้าบ]
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย
เธอรู้ว่าแฮกเกอร์ที่มาแฮกคอมพิวเตอร์ของเธอคนนี้เกี่ยวข้องกับฟู่อวิ๋นเซิน และก็ถือเป็นคนที่เคยช่วยเธอไว้
แต่มารบกวนตอนเธออ่านนิยาย ทำเธออารมณ์เสีย และก็ไม่อยากให้เขามีความสุข
แต่เล่นกันสนุกๆ แค่นี้ก็พอแล้ว
อิ๋งจื่อจินละสายตา กดแป้นพิมพ์อย่างไม่รีบร้อน
[เด็กน้อยไม่ใช่คำที่นายจะเรียกได้]
[ห้ามมีครั้งต่อไป]
หลังจากตอบเสร็จเธอก็ปลดการควบคุมคอมพิวเตอร์ของทางนั้น
จากนั้นก็นั่งพิงเก้าอี้อีกครั้ง ดื่มชานมพลางอ่านนิยาย เรื่อยๆ สบายใจ
หารู้ไม่ว่าทางนั้นถูกเธอเล่นงานจบแทบบ้า สติแตกแทบระเบิดออก โมโหจนไปแฮกเข้าคอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่ง
[นายไปรู้จักคนวิปริตมาเหรอ]
[โหดมาก]
[รู้ไหมว่าเธอทำอะไร]
ตอนที่ได้สามข้อความนี้ฟู่อวิ๋นเซินกำลังต้มชา
ควันโชยกรุ่น บดบังดวงตาดำขลับของชายหนุ่ม ดุจเมฆขาวที่ลอยฟุ้งเป็นวงกว้าง บดบังแสงทุกอย่างบนท้องฟ้า
แต่ทว่ากลับไม่อาจบดบังรูปงามของเขา ยิ่งทำให้ดูสูงส่งมากกว่าเดิม
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองคอมพิวเตอร์ เพียงชั่วเวลาหนึ่งวินาทีได้ปรากฏข้อความสามบรรทัดขึ้นมาอีก
[เธอใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงอ่านหนังสือพื้นฐานคอมพิวเตอร์ฉบับนักศึกษาจบ จากนั้นก็มาแฮกคอมพิวเตอร์ฉันแทน!]
[ย้าก นี่มันเป็นการดูถูกแบบไหนกัน]
[ฉันเคยแฮกเข้าคอมฯ ของธนาคารลอเรนท์กับมหาลัยนอร์ตันมาแล้วนะ!!!]
เครื่องหมายตกใจติดกันสามอัน เห็นได้ชัดว่าโมโหขนาดไหน
ฟู่อวิ๋นเซินขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเหนือความคาดหมาย
หลังจากเช็ดมือให้สะอาดเขาถึงตอบ
[เด็กน้อยของฉันเก่งจริงๆ]
ประโยคเดียวทำให้ทางนั้นเป็นบ้าหนักกว่าเดิม
[ไสหัวไป!]
[ฉันถูกพวกวิปริตสองคนอย่างพวกนายปั่นหัว คนวิปริตอย่างพวกนายออกมาก่อกวนชาวบ้านเขาทำไมเนี่ย]
[ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเอาข้อมูลของนายขายให้พวกที่ติดอันดับนักล่าทั้งหมด ให้พวกเขาเอานายถึงตาย]
ริมฝีปากฟู่อวิ๋นเซินยกขึ้น สีหน้าเหนื่อยหน่าย
[เอาเลย ตามใจ]
...
เจียงซื่อกรุ๊ป
ภายในห้องทำงานชั้นที่ยี่สิบเจ็ด
เจียงมั่วหย่วนคลายเนกไท นั่งลง เบื้องหน้าเต็มไปด้วยสีเขียว เขาพูดด้วยความเหนื่อยล้า “รายงานเหตุการณ์ช่วงนี้หน่อย”
“ครับ ท่านสาม” เลขาเปิดแฟ้ม “รายการ ‘วัยรุ่นสร้างฝัน หนึ่งศูนย์หนึ่ง’ ที่ตระกูลเจียงลงทุนได้จบลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กำไรหลายสิบเท่า เพียงแต่ในเน็ตด่ากันระงมครับ”
‘วัยรุ่นสร้างฝัน หนึ่งศูนย์หนึ่ง’ เป็นรายการเฟ้นหาคนอันดับหนึ่งของประเทศจีน ตระกูลเศรษฐีหลายตระกูลในตี้ตูที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมบันเทิงก็ทำการลงทุนเช่นกัน อีกทั้งยังมีราชาราชินีในวงการภาพยนตร์เข้าร่วมสนับสนุน ร้อนแรงมากทีเดียว ตระกูลเจียงก็ถือว่าได้เกาะกระแสไปด้วย
เจียงมั่วหย่วนตอบอืม ไม่สนใจอย่างเห็นได้ชัด
เลขารู้ใจ เปิดอีกแฟ้มหนึ่ง “อาการของท่านผู้เฒ่าฟู่ทรุดลงกว่าเดิม ทางตระกูลจงปกติทุกอย่าง ตระกูลอิ๋งกับตระกูลมู่ในตี้ตูมีการเจรจากัน...”
พอได้ยินว่ามีความเคลื่อนไหวในเมืองฮู่เฉิง สองมือของเจียงมั่วหย่วนก็ประสานกัน สีหน้าคลุมเครือ
“ท่านสามครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” เลขาลังเลเล็กน้อย นึกถึงเรื่องเวยปั๋ววันนั้น “คุณหนูรองตระกูลอิ๋งเธอ...”
ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดจังหวะ
เจียงมั่วหย่วนยกมือห้าม พูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่อยากฟังเรื่องของเธอ”
จากนั้นก็นึกถึงท่าทีที่อิ๋งจื่อจินมีต่อเขาในวันนั้น ในใจเย็นชาสุดขั้ว


ตอนที่ 21 หนังสือเด็กหนึ่งลัง
ดอกไม้ไฟเจิดจรัสอยู่นอกหน้าต่าง สว่างแล้วดับลง สะท้อนใบหน้าดั่งรูปวาดของเขา
ในดวงตาดอกท้อที่โค้งมนเล็กน้อยราวกับมีทางช้างเผือกตกผลึกอยู่ในนั้น ดึงดูดสะกดสายตา
อิ๋งจื่อจินมองเขาอยู่สักพักแล้วถึงค่อยๆ ล้วงกระดาษทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ “...ขอโทษ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่รับ
“ไม่เป็นไร” เขาก้มตัว ลูบหัวของเด็กสาวเหมือนครั้งก่อน ท่าทางแผ่วเบาเหมือนเล่นกับลูกแมว ริมฝีปากยกขึ้น
“พี่ชายไม่ถือสา” เด็กน้อยยังคงเป็นเด็กดี
อิ๋งจื่อจินกลับเหมือนกำลังเหม่อลอย ท่าทางครุ่นคิด จนกระทั่งมือเรียวยาวมือหนึ่งกวัดแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ จากนั้นก็งอนิ้วเขกหน้าผากเธอเบาๆ ผุดเสียงหัวเราะเล็กน้อยเหนือศีรษะของเธอ
“คิดอะไรอยู่น่ะ”
“เปล่า” อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมา ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเอาแป้งทำอาหารเทใส่ชาม จากนั้นก็เติมน้ำ
เธอคิดออกแล้วว่าควรจะให้อะไรฟู่อวิ๋นเซินดี แมวหรือหมาสักตัว จะได้เติมเต็มงานอดิเรกชอบลูบหัวของเขา ไม่อย่างนั้นขืนเป็นแบบนี้ต่อไป มีความเป็นไปได้ว่าเธอจะหัวล้านเข้าจริงๆ แล้ว
จากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก คนหนึ่งต้มน้ำ อีกคนหั่นผัก สามัคคีกันพอสมควร
ภายในห้องรับแขก เวินเฟิงเหมียนกำลังยิ้มพลางคุยอะไรกับเวินทิงหลาน บรรยากาศมีความสุข สายตาของอิ๋งจื่อจินแน่นิ่ง ไม่มีความทรงจำอะไรตอนเด็ก พอเธอจำความได้ก็อยู่ครอบครัวเวินแล้ว
เวินเฟิงเหมียนต้องดูแลเด็กสองคน ยุ่งจนไปไหนไม่ได้ ปีที่อวี้อวี้อายุห้าขวบ ได้รับบาดเจ็บครั้งใหญ่ ยิ่งเป็นการซ้ำเติมครอบครัวเวินมากกว่าเดิม
เธอต้องเรียนหนังสือ ขณะเดียวกันก็ต้องออกไปหางานพิเศษเล็กๆ น้อยๆ ทำ แต่สามชีวิตในครอบครัวอย่างมากก็ได้แค่หากินให้อิ่มท้องไปวันๆ พอประทังชีวิตไปได้
ก็ไม่แปลกที่ตอนตระกูลอิ๋งมาหา เวินเฟิงเหมียนจะเกลี้ยกล่อมให้เธอไป เพราะตระกูลอิ๋งสามารถให้สิ่งที่ดีกว่ากับเธอได้
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเวินเฟิงเหมียนไม่เคยนึกถึงตัวเองเลย
อิ๋งจื่อจินเก็บอารมณ์...
เธอจะปกป้องพวกเขาให้ดี
...
สองวันต่อมา
อากาศกลับมาอบอุ่น แสงแดดเจิดจ้า อุณหภูมิขึ้นไปถึงยี่สิบองศา ราวกับที่หิมะตกเมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นเพียงภาพลวงตา
เด็กสาวสวมเสื้อมีฮู้ดสีดำ เดินเตร็ดเตร่เรื่อยเปื่อย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า มืออีกข้างถือไอศกรีมโคน
ในมือของเด็กหนุ่มที่เดินตามหลังเธอถือชานมสองแก้ว ดูเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัด “พี่ ชอบกินของหวานตั้งแต่เมื่อไร” อิ๋งจื่อจินกัดสองทีกินไอศกรีมโคนหมด “ชีวิตมันขม ต้องเติมความหวานหน่อย”
อาหารของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดใช้ได้เลยทีเดียว ในที่สุดก็รู้สึกสนุกขึ้นมาหน่อย
อวี้อวี้กลับเข้าใจผิดประโยคนี้ เขาเงียบไปเล็กน้อยแล้วถามเสียงเบา “พี่ ไม่มาอยู่กับพวกเราเหรอ”
“ไม่...ชั่วคราว” อิ๋งจื่อจินตอบอืม “ฉันยังมีธุระที่ยังไม่ได้จัดการ นายกับพ่ออยู่กันให้สบายใจ”
วันนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ เธอพูดกับเวินเฟิงเหมียนเรื่องที่ต้องการพาพวกเขาไปเมืองฮู่เฉิง ตอนแรกเขาไม่เห็นด้วย กลัวจะสร้างความยุ่งยากให้เธอ ต่อมาก็ยอมตกลง
เธอใช้เงินสี่ล้านซื้อคอนโดขนาดแปดสิบตารางเมตรแถววงแหวนรอบกลางค่อนไปทางนอกซื้อเฟอร์นิเจอร์มาตกแต่งแล้วพาเวินเฟิงเหมียนเข้าไปอยู่
เวินเฟิงเหมียนมาเมืองฮู่เฉิง อวี้อวี้ก็ย่อมตัดสินใจย้ายไปเรียนที่ชิงจื้อ
เขาเคยได้จดหมายเชิญจากชิงจื้อมานานแล้ว แต่ไม่เคยตอบรับมาตลอด
ส่วนตระกูลอิ๋ง...
อิ๋งจื่อจินหรี่ตาลง
ความสามารถในการพยากรณ์ของเธอยังไม่ฟื้นคืน แต่สำหรับเรื่องของการทำนาย ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ยังคงเน้นไปที่เวรกรรม
เวรกรรมระหว่างเธอกับตระกูลอิ๋งยังไม่หมดอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ยังไปไหนไม่ได้ชั่วคราว อีกทั้งตอนที่คาดการณ์อนาคต เธอได้ค้นพบบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากเกี่ยวข้องกับตระกูลอิ๋ง แต่เลือนรางเหลือเกิน การอยู่ที่ตระกูลอิ๋งจะช่วยให้สืบหาได้ดีกว่า
อวี้อวี้ขมวดคิ้ว “แต่คนพวกนั้น...”
เป็นการยากที่เขาจะจินตนาการได้ว่าพี่สาวของเขาได้รับความลำบากมากขนาดไหนในตระกูลอิ๋ง ตอนนี้ถึงขนาดที่ต้องกินของหวานช่วย
“วางใจเถอะ” อิ๋งจื่อจินไม่ใส่ใจ “แค่เรื่องใช้กำลังนิดหน่อย”
เรื่องที่ใช้กำลังได้ แต่ไหนแต่ไรเธอก็ขี้เกียจใช้ปาก พูดเหนื่อยกว่าใช้กำลังเยอะ
อวี้อวี้ “...” เดิมทีเขาไม่เชื่อ
แต่เมื่อวานเขาเห็นกับตาว่าพี่สาวของเขาเตะคนที่มาเกาะแกะจนล้มคว่ำ แบบที่ว่าเอาให้ลุกไม่ขึ้น
เด็กหนุ่มหลุบตาลง กำมือแน่น
เขาสาบานเลยว่า ตระกูลอิ๋งจะต้องได้รับผลกรรม
“ไปเถอะ” เด็กสาวกัดหลอดดูดชานม “ไปส่งนายกลับ”
...
ตระกูลอิ๋ง
พ่อบ้านขมวดคิ้วมองพวกคนรับใช้ย้ายกล่องหลายกล่องจากข้างนอกประตูเข้ามา เขาถาม “นี่มันอะไร”
หนึ่งในคนรับใช้ปาดเหงื่อ “พัสดุของคุณหนูรองครับ”
“พัสดุของคุณหนูรองเหรอ” พ่อบ้านขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “คุณนายจัดเตรียมของให้เธอทุกอย่าง เธอยังจำเป็นต้องซื้ออะไรอีกเหรอ”
เป็นแต่สร้างความวุ่นวายเช้าจรดเย็น
“วางไว้ที่ลานบ้าน” พ่อบ้านสั่ง “คุณนายรับรองแขกอยู่ห้ามรบกวน”
พวกคนรับใช้วางกล่องลง พ่อบ้านเดินเข้าไป ขณะที่เตรียมจะแกะ ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นรอยประทับตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เป็นแบบตัวเขียน
‘สทาร์’ สีทองจางมาก
พ่อบ้านอึ้งไปสักพัก ขยับเข้าไปใกล้อยากสังเกตให้ชัดๆ มีเสียงฝีเท้าเดินมาหยุดที่ข้างเขา ลมเย็นยะเยือกพัดมาในชั่วขณะจนเขาตัวสั่น พอเงยหน้าก็ตัวแข็งทื่อ เด็กสาวจ้องเขาด้วยสายตานิ่งเฉย
“คุณหนูรอง...” พ่อบ้านรีบถอยหลัง มีเหรอจะกล้าไม่เคารพ “ขะ...ของที่คุณหนูสั่งซื้อมาถึงแล้วครับ”
ขาของเขาอ่อนแรง สู้แรงกดดันไม่ไหว ‘ตึ้ก’ คุกเข่าลงไปทันที ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า “ขะ...ขอโทษครับ ที่ไม่ได้ขออนุญาตก็...”
อิ๋งจื่อจินไม่สนใจ เธอนั่งยองลงดูกล่องของเธอ และก็ไม่ได้ใช้กรรไกร ใช้มือฉีกออก
วันต่อมาฟู่อวิ๋นเซินก็ไปแล้ว ก่อนไปได้บอกว่าซื้อหนังสือให้เธอนิดหน่อย เดี๋ยวจะส่งมาที่บ้านตระกูลอิ๋งดูท่าจะเป็นเจ้ากล่องพวกนี้
ก่อนเปิดอิ๋งจื่อจินยังตื่นเต้นอยู่บ้าง
แต่พอเปิดออก เธอเห็นหนังสือเด็กเต็มลัง “...”
และดูเหมือนจะคำนวณเวลาไว้อย่างดีว่าเธอจะได้พัสดุในเวลานี้ เสียงวีแชทดัง ‘ติ๊ง’
[เด็กน้อย ได้ของหรือยัง]
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบกลับ ทางนั้นก็ส่งข้อความมาอีก
[พี่ชายตั้งใจเลือกให้เธอเชียวนะ มีทุกประเทศ เธออ่านได้อีกนานเลยล่ะ]
อิ๋งจื่อจินคอตก...ใครเขาอยากอ่านหนังสือเด็กกัน
เธอตอบกลับสั้นๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
[ขอบคุณนะ]
ทางนั้นตอบกลับมาเร็วมาก
[ไม่เป็นไร จำไว้ว่าต้องเลี้ยงข้าวพี่ชายหลายๆ มื้อ]
อิ๋งจื่อจินไม่อยากตอบกลับ เธออยากจะเอาหนังสือเด็กทั้งลังทุ่มใส่เขา
พวกคนรับใช้ยืนรออยู่ข้างๆ หลังจากเห็นของที่อยู่ในกล่องก็มีสีหน้าดูถูก
คุณหนูรองที่ถูกรับกลับมาเลี้ยงคนนี้เทียบกับคุณหนูใหญ่ไม่ได้เลยจริงๆ ดูจากหนังสือที่อ่านก็รู้ได้
ตอนคุณหนูใหญ่อยู่มอสี่ก็อ่านหนังสือภาษาอังกฤษแล้ว ไม่เหมือนคุณหนูรองที่โตจนป่านนี้ยังอ่านนิทานหลอกเด็กอยู่
มาจากบ้านนอกก็แบบนี้ คงยังรู้ศัพท์ภาษาอังกฤษได้ไม่เท่าพวกเขาด้วยซ้ำ
อิ๋งจื่อจินปิดกล่อง สุดท้ายก็รับไว้ เอาไว้อ่านแก้ขัดให้ใจสงบก่อนนอน
เธอไม่ได้ให้ใครช่วย ขนหนังสือพวกนี้จะเดินเข้าข้างใน
“คุณหนูรอง เข้าไปตอนนี้ไม่ได้นะครับ” พอพ่อบ้านเห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยขัดขวาง “คุณนายกำลัง...”
ยังไม่ทันพูดจบประตูก็เปิดออก บนโซฟาในห้องรับแขก จงมั่นหวากำลังยิ้มพลางคุยอะไรกับแขก ท่าทางมีความสุข
เสียงเปิดประตูได้ขัดจังหวะคำพูดต่อมาของเธอ
จงมั่นหวาขมวดคิ้ว หลังจากมองไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที “ทำไมเธอถึงกลับมาตอนนี้”


ตอนที่ 24 ไม่ว่ายังไงอิ๋งลู่เวยก็คาดไม่ถึง
เลขาอึ้งไปชั่วขณะ เขาเข้าใจแล้ว
แสดงว่าต้องการทอดทิ้งลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
เจียงมั่วหย่วนหลับตาลง “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปได้”
“ท่านสามพักผ่อนตามสบายครับ” เลขาปิดประตูอย่างระมัดระวัง
หลังจากออกไปแล้วเขาก็ส่ายหน้า
เมื่อก่อนเขาก็เคยตามท่านสามไปสังเกตดูที่อำเภอชิงสุ่ย ตอนนั้นลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ยังใสซื่อมาก แต่ตอนนี้ล่ะ
ลุ่มหลงในแสงสีของเมืองใหญ่ไปแล้ว นิสัยก้าวร้าว อยากไต่ขึ้นที่สูง
ยังดีที่ท่านสามมองออก
เลขาครุ่นคิด เดินไปที่ห้องน้ำดื่ม หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “คุณลู่เวย...”
...
หลังจากได้รับการบำรุงมาหลายวัน ร่างกายของเวินเฟิงเหมียนก็ดีขึ้นไม่น้อย
แต่เนื่องจากป่วยสะสมมาเป็นเวลานาน ไม่ใช่ว่าวันสองวันจะหายดีได้
ยาล็อตแรกสุดใช้หมดไปแล้ว อิ๋งจื่อจินจึงไปซื้อสมุนไพรสดใหม่โดยเฉพาะ
เมืองฮู่เฉิงไม่ติดภูเขา สมุนไพรต้องนำเข้าจากที่อื่น
เนื่องจากสมุนไพรที่เธอต้องการใช้เป็นสมุนไพรชั้นยอดทั้งนั้น หลายสิบกิโลก็เป็นเงินหลายแสนอยู่
ระหว่างรอ อิ๋งจื่อจินเดินเข้าไปในร้านขนมที่อยู่ข้างๆ แล้วสั่งบัวลอยมะม่วง
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งซื้อออกมา กดเปิดหน้าจอ ในนั้นมีสารพัดแอปพลิเคชัน เธอเตรียมจะเล่นมันทั้งหมด
ข้อดีที่เจ๋งที่สุดของเทคโนโลยีใหม่ก็คือ เธอไม่มีทางเบื่อ
อิ๋งจื่อจินเปิดขึ้นมาหนึ่งแอป มองตัวเองที่มีหูกระต่ายแนบอยู่พลางครุ่นคิด
ได้ยินว่าสิ่งนี้เรียกว่าเซลฟี่ ดูเหมือนจะน่าสนุก
เธอกดเล่นนั่นนี่ เลือกเลนส์กับของตกแต่ง จากนั้นก็กดถ่าย
แชะ
เสียงดังชัดเจน ทำให้คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเงยหน้าขึ้น
คนคนนั้นเป็นเด็กสาวสวมหมวกแก็ปใส่แว่นกันแดด ปกปิดมิดชิด
เธอขมวดคิ้ว พูดด้วยความไม่พอใจ “พวกเขาตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง เธอไปบอกให้ผู้หญิงคนนั้นลบรูปซะ ฉันไม่อยากเป็นข่าวดังเพราะรูปแอบถ่าย”
ผู้ช่วยเข้าใจ รีบเดินไปทันที “ลบรูปของคุณด้วยค่ะ พี่ลั่วไม่ชอบให้แฟนคลับถ่ายรูป เข้าใจไหมคะ”
“ถ้าคุณจะถ่ายให้ได้ พวกเราฟ้องร้องได้นะคะ”
เสียงไม่ดัง แต่ลูกค้าในร้านขนมได้ยินกันหมด
ทุกคนต่างมองมาด้วยความสงสัย
“มีดารามาเหรอ หาเร็วๆ ใช่คนนั้นหรือเปล่า โวะ นั่นมันสวยขั้นเทพเลยนะ!”
“เธอหมายถึงผู้หญิงที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำนั่นเหรอ เป็นไปไม่ได้ หน้าตาแบบนั้นที่แค่เห็นก็ไม่มีทางลืม ในวงการบันเทิงไม่มีหรอก”
“ไม่ใช่คนนี้งั้นก็คนตรงนั้น ลั่วจื่อเย่ว์พวกเธอเคยได้ยินไหม อันดับสิบในรายการวัยรุ่นสร้างฝันวันโอวัน รายการเฟ้นหาคน ดังมากเลยนะ”
“เหมือนจะเคยได้ยิน แต่จำไม่ค่อยได้...”
เสียงซุบซิบดังขึ้นโดยรอบ
ผู้ช่วยเห็นเด็กสาวไม่ได้มีท่าทีจะลบภาพถ่ายจึงต้องการแย่งโทรศัพท์มือถือในมือเธอไปอย่างไม่บอกกล่าว
ทว่าไม่เพียงแต่จะแย่งไปไม่ได้ มือยังพลาดจุ่มลงไปในชามบัวลอยมะม่วง
อิ๋งจื่อจินถึงได้เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณทำขนมของฉันสกปรก”
“ใครใช้ให้เธอไม่ลบรูปล่ะ” ผู้ช่วยเองก็โมโห “จะตามพี่ลั่วมาที่นี่ให้ได้ ไม่รู้จักการให้เกียรติบ้างเหรอ”
พอได้ยินคำพูดนี้พวกลูกค้าก็กระจ่าง
หน้าตาก็ดีขนาดนี้ ที่แท้เป็นซาแซง[footnoteRef:1]เหรอ [1: ซาแซง แฟนคลับที่ตามติดดาราศิลปินตลอดจนไม่เหลือความเป็นส่วนตัว]
อิ๋งจื่อจินปิดแอป “ใครนะ”
“...”
ทันใดนั้นก็เกิดความกระอักกระอ่วน
ผู้ช่วยยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น
ลั่วจื่อเย่ว์ที่นั่งนิ่งมาตลอดลุกขึ้น เธอถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและท่าทางรำคาญ “เธอไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน คนแบบเธอฉันเจอมาเยอะ เมื่อวานฉันถูกพวกเธอไล่ตามจนรองเท้าหลุดไปข้าง วันนี้ยังไม่เลิกอีกเหรอ”
เธอเกลียดพวกซาแซงมาก ทำให้เธอไม่มีพื้นที่ส่วนตัวแม้แต่นิดเดียว
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ท่าทางสง่างาม “ไม่ตามคนขี้เหร่หรอก ขอโทษนะ”
มีคนหัวเราะขึ้น
ลั่วจื่อเย่ว์โมโหมาก ขณะที่กำลังจะพูด ทันใดนั้นก็มีนักเรียนหญิงที่อยู่ข้างๆ ก้าวออกมา
“หนูอยู่โต๊ะข้างๆ เห็นทุกอย่างหมด พี่คนนี้เขาเซลฟี่ ไม่ได้ถ่ายรูปคุณจริงๆ”
จากนั้นก็พึมพำ “พี่เขาสวยขนาดนี้ ไม่ถ่ายตัวเองไปถ่ายคุณเนี่ยนะ”
ถ้าเธอสวยแบบนี้บ้าง วันๆ คงส่องกระจกชมตัวเอง จะไปตามดาราเพื่อ?
พอนักเรียนหญิงพูดแบบนี้ พวกเพื่อนๆ ของเธอก็เสริมด้วย
“นั่นสิ พี่เขาไม่ได้ถ่ายคุณจริงๆ และก็ไม่น่าจะรู้จักคุณด้วย”
“พูดตามตรงนะ คุณใส่แว่นกันแดด ขนาดพวกเรายังจำไม่ได้เลย”
ลั่วจื่อเย่ว์หน้าเขียว รู้สึกเสียหน้ามาก
รายการวัยรุ่นสร้างฝันวันโอวันดังขนาดนี้ มีคนไม่รู้จักเธอจริงๆ เหรอ
“ชดใช้มา” อิ๋งจื่อจินก้มหน้ามองโทรศัพท์ ไม่มองอีกฝ่าย
ท่าทางของเธอเหนื่อยหน่าย น้ำเสียงเซ็งๆ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่กลับสร้างแรงกดดันได้มาก
ผู้ช่วยก็หน้าซีดอย่างห้ามไม่ได้
รอบตัวมีคนมองอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่ลั่วจื่อเย่ว์จะสะบัดหน้าเดินหนี มันจะส่งผลต่อชื่อเสียงของเธอ
เธอหยิบแบงค์ร้อยออกมาสามใบจากกระเป๋าอย่างไม่ยินยอมนักแล้ววางตบลงบนโต๊ะ พูดเสียงลอดไรฟัน “พอใจหรือยัง”
“แคชเชียร์อยู่นู่น”
“...”
ลั่วจื่อเย่ว์ทั้งอายทั้งโมโห ใบหน้าแดงก่ำ จำต้องไปสั่งอาหารแล้วจ่ายเงินที่แคชเชียร์ด้วยตัวเอง
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเธอก็ไม่มีอารมณ์อยู่ต่อแล้ว รีบร้อนออกไปพร้อมกับผู้ช่วย สภาพแย่มากทีเดียว
อิ๋งจื่อจินหมุนช้อนยาวในมือ เตรียมเอาขนมนี้กลับไปให้เวินทิงหลาน
ขณะที่กำลังรออาหารอยู่นั้น นักเรียนหญิงคนเมื่อครู่ก็เข้ามาหาด้วยความระมัดระวัง “พี่คะ พี่เป็นเด็กฝึกบริษัทไหนเหรอ”
“หืม?” อิ๋งจื่อจินค่อนข้างมีความอดทนกับเด็กผู้หญิง “ไม่ใช่ค่ะ”
“อ๋า...” นักเรียนหญิงเกาหัว “ถ้าพี่เข้าวงการบันเทิงหนูจะเป็นแฟนคลับพี่แน่นอนค่ะ!”
อิ๋งจื่อจินหาวออกมา “ไม่เข้า ต่อไปก็ไม่มีทางเข้าด้วยค่ะ”
เธอไม่สนใจแสดงละคร ใครก็มาขัดขวางการใช้ชีวิตเกษียณของเธอไม่ได้
นักเรียนหญิงก็ไม่ท้อ ลองถามหยั่งเชิง “งั้นพี่คะ ขอถ่ายรูปคู่ได้ไหมคะ หนูไม่เอาไปโพสต์มั่วจนทำลายชื่อเสียงของพี่แน่นอนค่ะ”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไม่ถือสา”
อืม ถือโอกาสเรียนรู้เคล็ดลับการเซลฟี่ไปในตัว
หลังจากนักเรียนหญิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปเสร็จก็กลับไปอย่างมีความสุข
จากนั้นก็โพสต์เวยปั๋ว
แอดตุ้ยนุ้ยชอบกินลูกท้อ : [พิกัดเมืองฮู่เฉิง เจอพี่สาวคนนึงที่สวยมาก เด็กฝึกคนหนึ่งที่มีคนหนุนหลังในรายการวัยรุ่นสร้างฝันวันโอวัน คิดว่าพี่คนนี้กำลังถ่ายรูปเธอ ใครจะไปรู้ว่าพี่เขาไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ เพื่อไม่เป็นการรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของพี่คนนี้ ฉันขอเบลอโมเสคนะ]
นักเรียนหญิงคนนี้มีคนติดตามในเวยปั๋วหนึ่งแสนคน ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงมีคนแชร์ไปหลายร้อย
[แค่อ่านก็รู้ว่าเป็นลั่วจื่อเย่ว์ อาศัยความที่เกี่ยวข้องกับคุณชายตระกูลไฮโซถึงได้สิทธิ์เดบิวต์เป็นคนสุดท้าย คิดว่าตัวเองดังมากเสียเหลือเกิน]
[ขำจะตายอยู่แล้ว คนข้างนอกไม่มีใครรู้จักนางหรอก นางยังจะคิดว่าคนอื่นถ่ายรูปนางอีก กล้ามาก]
[ถึงจะไม่เห็นหน้า แต่ดูจากหุ่นของพี่ผู้หญิงคนนี้ก็ดึงดูดมาก ต่อไปจะเข้าวงการบันเทิงไหม]
[เห็นยี่ห้อมือถือที่เธอใช้ไหม เวอร์ทู เป็นมือถือไฮโซอย่างแท้จริง แพงกว่าไอโฟนอีกนะ คงเป็นคุณหนูไฮโซสักตระกูลแน่นอน พวกเขาไม่มีทางเข้าวงการบันเทิงหรอก]
เวยปั๋วโพสต์นี้ไม่ได้เป็นประเด็นมาก แต่ยอดคนอ่านก็เกินแสน
เรื่องบังเอิญก็คือ ผู้จัดการส่วนตัวของอิ๋งลู่เวยก็เห็นเวยปั๋วโพสต์นี้เหมือนกัน
เขารู้สึกว่ารูปร่างแบบนี้คุ้นๆ จึงยื่นโทรศัพท์ให้อิ๋งลู่เวยดู “ลู่เวยลองดูสิ นี่ใช่หลานสาวตัวปลอมของเธอหรือเปล่า”
อิ๋งลู่เวยกำลังเติมหน้า เธอเหลือบมองผ่านๆ “ใช่เธอ”
“เด็กคนนี้คงไม่ได้จะเข้าวงการบันเทิงใช่ไหม” ผู้จัดการหน้าเครียด “ถ้าจะเข้า ทางที่ดีให้มาเซ็นสัญญากับเรา แบบนั้นจะคุมง่ายหน่อย”
เขาเคยเจอลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ หน้าตาใช้ได้เลยทีเดียว
ต้องยอมรับเลยว่า ถ้าไม่ใช่เพราะเธอดูซีดเซียวไม่มีแรงจากภาวะเลือดพร่องมาเป็นเวลานาน อิ๋งลู่เวยก็สู้ไม่ได้
จะปล่อยให้เธอสร้างผลกระทบต่ออิ๋งลู่เวยไม่ได้
พอได้ยินแบบนี้มือของอิ๋งลู่เวยก็ชะงัก “ฉันจะลองโทรถาม”
แต่ก็โทรไม่ติด
ไม่ว่าอย่างไรอิ๋งลู่เวยก็คงคาดไม่ถึงว่าเธอถูกบล็อกเบอร์ไปแล้ว
อารมณ์หงุดหงิดอย่างไม่มีสาเหตุได้ทะลักเข้ามาในใจ คล้ายกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เธอควบคุมไม่ได้
ผู้จัดการส่วนตัวสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ "มีอะไรเหรอ”
“เปล่า” อิ๋งลู่เวยยิ้ม “คงกำลังยุ่งอยู่มั้ง ไว้เดี๋ยวฉันกลับไปที่บ้านใหญ่สักหน่อย”
ผู้จัดการรู้สถานการณ์ของเธอ เขาพยักหน้า “ยังไงเธอก็ระวังหน่อยนะ ยังดีที่วันนั้นถอนคำค้นติดอันดับได้ทันเวลา”
อิ๋งลู่เวยไม่พูดอะไร เธอเม้มริมฝีปาก
...
อิ๋งจื่อจินเอาสมุนไพรไปส่งยังที่พักของเวินเฟิงเหมียน จากนั้นฟู่อวิ๋นเซินก็โทรมา
เมื่อเธอลงจากตึก รถก็มารออยู่ตรงนั้นแล้ว
เธอนัดกับเขาไว้ว่าวันนี้เธอจะเลี้ยงข้าวเขา
หลังจากขึ้นรถคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันไปมองเธอ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงเย้ายวน “จะเลี้ยงอะไรพี่ชายเหรอ”
อิ๋งจื่อจินคิด “ชาบูเสียบไม้เป็นไง ฉันยังไม่เคยกินเลย”
ได้ยินว่าอาหารขยะอร่อย เธออยากกินมาก
“อืม พี่ชายก็ไม่เคยกิน” ฟู่อวิ๋นเซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ช “สุขภาพเธอไม่ดี เลือกร้านที่สะอาดหน่อย”
พอกดดูโทรศัพท์ก็สั่น มีข้อความเข้า
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
ฟู่อวิ๋นเซินก้มหน้า แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย


ตอนที่ 25 อะไรคือการพยากรณ์
สายตาของเขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ “เด็กน้อย พี่ชายมีธุระนิดหน่อย ตอนนี้คงไปกินข้าวกับเธอไม่ได้แล้ว เปลี่ยนเป็นตอนเย็นได้ไหม”
พอได้ยินแบบนี้อิ๋งจื่อจินก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
ผ่านมาแล้วเจ็ดวันนับตั้งแต่ที่เธอเจอพวกเขาครั้งแรก
เนี่ยเฉากำลังจะเกิดเรื่อง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจริงจังกับคำพูดของเธอ
แต่นี่ก็ปกติ
เธอจำได้ว่า ก่อนเธอไปตอนปีพันเจ็ดร้อยแปดสิบ พวกแม่มดในยุโรปถูกมองเป็นตัวประหลาดแล้วถูกจับฆ่าหมด
ผ่านมาตั้งหลายปีขนาดนี้ คนที่มีความสามารถในการพยากรณ์อย่างแท้จริงมีอยู่ไม่กี่คน ประเทศจีนเองก็เช่นกัน
ไม่มีใครเชื่อเรื่องพวกนี้
“ไม่นานหรอก” ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้ยินคำตอบจึงหันหน้าไปหา ดวงตาดอกท้อโค้งมน “ฉันจะสั่งอาหารมาส่งที่บ้านให้เธอกับพวกคุณอา แล้วเธอก็นอนสักงีบเป็นไง”
มีอันตรายไหมไม่รู้ เขาพาเด็กสาวไปด้วยไม่ได้
อิ๋งจื่อจินก็เข้าใจความหมายของเขาว่าเขาไม่คิดจะพาเธอไปด้วย
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ระวังที่สูง”
พอฟู่อวิ๋นเซินได้ยินก็ยิ้มกว้างขึ้น ยกมือขยี้หัวเธอ ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ได้ เชื่อฟังเด็กน้อยของฉัน”
เขาเปิดประตูรถ ส่งเธอที่หน้าคอนโด
รถเคลื่อนตัวอีกครั้ง หลังจากแล่นออกไปไกลแล้วรอยยิ้มของฟู่อวิ๋นเซินก็ค่อยๆ หายไป
เขาบังคับพวงมาลัยรถพลางกดเปิดโทรศัพท์อีกครั้ง
ข้อความนั้นยังคงกะพริบอย่างบ้าคลั่งอยู่บนหน้าจอ สั่นมาก
ชาร์พชูทเทอะ อันดับเก้าสิบสี่
ชื่อเหมือนกับแฟ้มเอกสารแรกในวันนั้นทุกอย่าง ยกเว้นตัวเลขที่ต่างกัน
ฟู่อวิ๋นเซินหรี่ตาลง
เขานึกไม่ถึงว่าเนี่ยเฉาก็ถูกนักล่าติดอันดับเพ่งเล็งเหมือนกัน
ฟู่อวิ๋นเซินลบข้อความทิ้ง กดโทรออก “สืบความเคลื่อนไหวของเนี่ยเฉาช่วงนี้”
...
ณ ร้านเหล้าอีฮ่าวในถนนหวงผู่
วันนี้เปิดกิจการวันแรก ช่วงเที่ยงมีคนมาอยู่ไม่น้อย
เนี่ยเฉายึดที่นั่งที่ดีที่สุดข้างบาร์ เตรียมดื่มให้สุดเหวี่ยง
ผ่านไปไม่นานรอบตัวก็มีคนนั่งเต็ม เวทีเต้นก็จัดเตรียมเรียบร้อย
เนี่ยเฉาใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ ปรากฏว่าเพิ่งเริ่มฟังดนตรีต้นเพลงทันใดนั้นเพลงก็หยุดลง
“เอ๊ะ” เขางง “ไม่มั้ง พังแล้วเหรอ” เขาเพิ่งซื้อมาไม่นานเองนะ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะถอดออกมาดูก็มีเสียงที่แยกไม่ออกว่าหญิงหรือชายดังออกมาจากหูฟัง
“คุณอยู่ที่ร้านเหล้าอีฮ่าวถนนหวงผู่”
เนี่ยเฉาตกใจ “คุณรู้ได้ยังไง”
โวะ ใครเนี่ย ไม่ใช่แค่แฮกโทรศัพท์เขาได้ ยังรู้ร่องรอยของเขาด้วย คงไม่ใช่ผู้เฒ่าของบ้านเขาส่งคนมาจับเขาหรอกนะ
อีกฝ่ายไม่ตอบ พูดเพียงว่า “มีคนต้องการฆ่าคุณ”
“อย่าล้อเล่นน่า” เนี่ยเฉาหมดคำจะพูด “ใครจะกล้าฆ่าคนในประเทศจีน คุณเป็นใครกันแน่”
“อีกสิบวินาที” อิ๋งจื่อจินมองจุดสีแดงที่กะพริบอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาหงส์หรี่ลง “คุณจะลองดูก็ได้”
เนี่ยเฉาโมโห เขาไม่อยากสนใจ ปิดโทรศัพท์ทิ้งทันที
แต่ในขณะนั้นเอง ทันใดนั้นไฟในร้านเหล้าก็ดับลงทั้งหมด
มืดสนิท มีคนส่งเสียงกรีดร้อง
เนี่ยเฉาเองก็อึ้ง ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรก็มีเสียงดังมาจากในหูฟัง
“หมอบลง”
“ปัง!” เนี่ยเฉากระโจนลงพื้น เขารู้สึกได้ว่ามีไอร้อนลอยมาจากด้านบน กระสุนเฉี่ยวหัวเขาไป ฉิวเฉียดไปนิดเดียว
โวะ? มีคนจะฆ่าเขาจริงด้วย!
เกิดความโกลาหลภายในร้านขึ้นมาทันที เสียงกรีดร้องดังระงม
เนี่ยเฉาเริ่มขาสั่น ตอนนี้เขาเชื่อแล้ว
เขากลืนน้ำลาย “ตะ...ตอนนี้ผมควรทำไง”
อิ๋งจื่อจินไม่ได้ใช้เครื่องเปลี่ยนเสียง เธออาศัยเส้นเสียงของตัวเองดัดเสียงเป็นอีกแบบ เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เดินขวาสามก้าว”
เนี่ยเฉารีบทำตาม
“ปัง!” พอเขาหันตัวปุ๊บก็เกิดเสียงดังสนั่นด้านหลัง ยังคงเฉียดฉิวเหมือนเดิม
เนี่ยเฉาเหงื่อแตก แอบด่าถึงพ่อแม่ในใจ
แม่งมันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย!
เสี่ยงในหูฟังยังคงเตือนเขาต่อ ใจเย็นมาก ถึงขนาดเรียกได้ว่าเรื่อยเปื่อย
“ก้มตัว”
“กระโดด”
“ตอนนี้วิ่ง”
เนี่ยเฉายังจะมัวสงสัยได้ที่ไหนกัน ก้าวขาโกยลูกเดียว
เขาวิ่งอย่างบ้าคลั่งไปสามสิบวินาที จากนั้นถึงได้ยินคำสุดท้ายจากในหูฟัง
“รอดแล้ว”
เนี่ยเฉาทรุดตัวลงบนพื้น รู้สึกเหมือนตายมาแล้วหนึ่งรอบ หายใจเหนื่อยหอบ “ให้ตายเถอะ...”
ภายในคอนโด อิ๋งจื่อจินนั่งพิงเก้าอี้ หาวออกมา
สิ้นเปลืองพลังงานไปไม่น้อย
เธอต้องกินช็อคโกแลตมูสเค้กสักหน่อยแล้ว
...
ตอนที่ฟู่อวิ๋นเซินไปถึง ร้านเหล้าอีฮ่าวถูกปิดล้อมเรียบร้อยแล้ว
ถึงแม้จะไม่มีคนได้รับบาดเจ็บ แต่ข้าวของต่างๆ ภายในร้านก็ได้รับความเสียหาย
โดยเฉพาะมีการพบรูกระสุนบนพื้นและกำแพง จำเป็นต้องให้ความสำคัญ
ฟู่อวิ๋นเซินหันไปก็เห็นเนี่ยเฉาที่เหมือนหมาฮัสกี้กำลังนั่งน่าสงสารอยู่ริมทาง บนหน้าผากยังถูกพันด้วยผ้าพันแผลอีกด้วย
ไม่เป็นอะไรมาก สีหน้าของเขาผ่อนคลายลง เดินเข้าไปหา “ไม่ลุกขึ้นเหรอ”
เนี่ยเฉาอยากร้องไห้ “คุณชายเจ็ด นายรู้ไหมว่าฉันเกือบตายแล้ว”
“มองออก” ฟู่อวิ๋นเซินกวาดตามองรอบๆ พอจะเข้าใจอยู่
เนี่ยเฉาตบต้นขาด้วยความโมโห “ไม่รู้ว่าใครแค้นฉันขนาดนี้ ถึงกับจะฆ่าแกง”
กระสุนนั่นก็แม่นเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่เพราะคนลึกลับที่แฮกโทรศัพท์ของเขาช่วยไว้ เขาคงตายก่อนวัยอันควรไปแล้ว
เก่งนักก็ไปฆ่าตาแก่ที่บ้านเขาสิ มาฆ่าเขาเพื่อ
ฟู่อวิ๋นเซินไม่พูดอะไร ดึงเนี่ยเฉาลุกขึ้น “ไปโรงพยาบาลก่อน”
เนี่ยเฉาแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตา เข้าไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ
ฟู่อวิ๋นเซินออกรถ พูดอย่างไม่ใส่ใจ “นายคิดยังไงถึงมาที่นี่”
เนี่ยเฉาเกาหัว “ก็ระหว่างทางฉันได้ใบปลิวมาใบนึง ดูท่าทางใช้ได้ก็เลยมา”
ฟู่อวิ๋นเซินตอบอืมเฉยๆ
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริงๆ สินะ
“คุณชายเจ็ด ฉันขอนอนหน่อยนะ” เนี่ยเฉาเพิ่งหนีจากความตายในใจยังรู้สึกกลัวอยู่ ความง่วงเข้ามาครอบงำ “ถึงแล้วเรียกด้วย”
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเขา หลังจากที่แน่ใจว่าเขาหลับสนิทแล้วถึงกดรับโทรศัพท์ที่สั่นมาสักพัก
“อวิ๋นเซิน?”
เสียงทุ้มต่ำน่าฟังของชายหนุ่มมีแรงดึงดูด
“น้องชายนายถูกตั้งค่าหัวแล้ว นักล่าที่ลงมือคือมือปืนอันดับที่เก้าสิบสี่” ฟู่อวิ๋นเซินแสยะยิ้ม พูดเสียงเนือยๆ “แต่เขาชะตาดี ไม่ถูกยิง แค่หัวแตกตอนวิ่งหนี”
แต่มือปืนติดอันดับไม่ว่าคนไหนก็ตาม ต่อให้เป็นอันดับที่ร้อย ยิงคนทั่วไปก็เข้าร้อยเปอร์เซ็นต์
วันนี้เขากลับแปลกใจ เขาเห็นรูกระสุนทั้งหมดห้ารู กลับยิงไม่ถูกแม้แต่นัดเดียว
แอบดูถูกมือปืนคนนี้
พอได้ยินแบบนี้ปลายสายก็เงียบไป
“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะกลับไปทันที”
...
หลังจากที่แยกกับผู้จัดการส่วนตัว อิ๋งลู่เวยก็โทรไปที่บ้านใหญ่ก่อน
ตอนเย็นเธอถึงจะขับรถกลับไป
“คุณลู่เวย” พ่อบ้านที่รอมานานเดินเข้าไปหา พูดด้วยความนอบน้อม
“คุณนายอยู่ข้างในครับ คุณเข้าไปได้เลยครับ”
อิ๋งลู่เวยยิ้ม เปิดประตู
ภายในห้องรับแขก จงมั่นหวากำลังตัดแต่งดอกไม้ในแจกัน พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เธอยิ้ม “ลู่เวย รีบร้อนขนาดนี้มีเรื่องอะไรเหรอ”
“มีธุระนิดหน่อยค่ะ ฉันอยากมาถามพี่สะใภ้หน่อยว่า เสี่ยวจินอยากเข้าวงการบันเทิงเหรอคะ”
อิ๋งลู่เวยพยักหน้า “ถ้าเธออยากเข้าวงการบันเทิงฉันช่วยได้นะคะ”
ลังเลเล็กน้อย “แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ทางคลาสเด็กอัจฉริยะของชิงจื้อ...เธอก็คงไปไม่ได้แล้วหรือเปล่า”


ตอนที่ 20 เด็กน้อย ทำไมฉวยโอกาสกับฉันล่ะ
อยากให้ทั้งโลกบ้าตามไปด้วยเหรอ
เธอล่ะอยากให้ชื่อซ้ำกันเฉยๆ แต่...
สายตาของอิ๋งจื่อจินเลื่อนลง หลังจากเห็นชื่อที่อยู่หลังกรอบอธิการบดีคนแรกเธอก็หมดคำจะพูด
เป็นคนบ้าคนนี้จริงๆ ด้วย
ครั้งแรกที่เจอกันยังอยากผ่าประสาทเธอดู
เวินทิงหลานสังเก็ตเห็นสีหน้าของพี่สาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พี่?”
อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมา สีหน้าสับสนนิดหน่อย “นายอยากเรียนสาขาอะไรที่มหา’ลัยนอร์ตันเหรอ”
ถ้าเธอจำไม่ผิด ตอนนั้นที่เธอยังอยู่มหาวิทยาลัยนอร์ตัน สาขาที่เปิดมีแค่เทววิทยา จิตศาสตร์ การศึกษาเรื่องเหนือธรรมชาติทั้งหลายแหล่ การเล่นแร่แปรธาตุ อะไรทำนองนี้ ไม่ได้เหมือนกับมหาวิทยาลัยอื่นแม้แต่น้อย
ความคิดของคนบ้า คนปกติเข้าไม่ถึงจริงๆ
เวินทิงหลานกลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น “คิดๆ แล้วก็ช่างเถอะ ยังไงก็เข้าไม่ได้อยู่ดี”
มหาวิทยาลัยนอร์ตันไม่เหมือนมหาวิทยาลัยอื่น ทั้งไม่มีการสอบเข้าและไม่ดูคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของส่วนกลาง แต่ต้องมีจดหมายแนะนำที่ทางโรงเรียนส่งไปเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติขั้นแรกของการเข้ามหาวิทยาลัย
พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ต่อให้คะแนนสอบส่วนกลางเป็นที่หนึ่งของประเทศจีนหรือสอบ SAT[footnoteRef:1] ได้คะแนนเต็ม ตราบใดที่ไม่มีจดหมายแนะนำก็เข้าไปเรียนไม่ได้ [1: สอบ SAT การสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามระบบของอเมริกา]
ไม่มีใครรู้มาตรฐานการรับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนอร์ตัน และยิ่งไม่มีใครรู้ว่าในแต่ละปีพวกเขารับนักศึกษาอะไรไปบ้างกันแน่
แต่ถึงจะเป็นแบบนี้มหาวิทยาลัยนอร์ตันก็ยังคงอยู่ในอันดับหนึ่งเหนือมหาวิทยาลัยอื่นได้อย่างมั่นคง
“นายอยากไปก็ต้องได้ไป” อิ๋งจื่อจินเงียบไปสักพัก “ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”
แต่ถ้าอยากเรียนเทววิทยาล่ะก็ช่างเถอะ
พอนึกถึงตรงนี้เธอก็ก้มหน้าอ่านข้อมูลของมหาวิทยาลัยนอร์ตันต่อ พอแน่ใจว่ามหาวิทยาลัยมีสาขาปกติอย่างฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ เครื่องกล เป็นต้น เธอก็วางใจแล้ว
เวินทิงหลานขบฟัน เม้มริมฝีปากแน่น กำมือ “พี่ ไม่งั้นพี่ก็ย้ายกลับมาจากฮู่เฉิง ผมก็เลี้ยงพี่กับพ่อได้เหมือนกัน”
เขารู้สึกได้ว่าพี่สาวของเขาดูเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนก็เป็นคนเงียบๆ พูดน้อย แต่ไม่ได้ปลงได้แบบนี้ ราวกับว่าไม่มีอะไรทำร้ายเธอได้
ตระกูลอิ๋งทำอะไรกับเธอกันแน่
“นั่นเป็นเรื่องในอนาคตแล้ว ไว้รอนายเรียนจบมหาวิทยาลัยก่อนค่อยว่ากัน” อิ๋งจื่อจินมีสีหน้าผ่อนคลาย “ครั้งนี้ที่พี่กลับมาก็เพราะอยากรับนายกับพ่อไปที่เมืองฮู่เฉิง”
สายตาของเวินทิงหลานเย็นชาลง มุมปากกดลง “ผมไม่ไป”
เขาเกลียดเมืองฮู่เฉิง แล้วก็เกลียดคนพวกนั้นด้วย
“อืม กลับไปค่อยปรึกษากัน”
สองพี่น้องเดินตามกันกลับบ้าน ตอนที่อีกไม่กี่ก้าวจะถึงหน้าบ้านก็ได้กลิ่นหอมโชยมาแต่ไกล
พออิ๋งจื่อจินเปิดประตู เงยหน้าขึ้น ท่าทางก็หยุดชะงักอยู่ตรงนั้น
ภายในห้องครัว รูปร่างสูงยาวผึ่งผายที่คุ้นเคยปรากฏในสายตา
ไม่รู้ชายหนุ่มกำลังทำอะไรอยู่ เขากำลังก้มหน้า
ดวงตาดอกท้อเชิดขึ้นเล็กน้อย เปล่งประกายอ่อนๆ ทั้งอ่อนโยนทั้งนุ่มลึก
“เยาเยา ลูกพาแขกมาด้วยทำไมไม่บอกสักคำ” เวินเฟิงเหมียนกำลังล้างมือ พอได้ยินเสียงก็หันหน้ามา “พ่อไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย”
อิ๋งจื่อจินเงียบไปชั่วขณะ เอามือนวดศีรษะ “ลืมไปค่ะ”
เธอไม่ได้ลืมหรอก เป็นเพราะเธอคิดว่าเขาที่เป็นคุณชายตระกูลเศรษฐีอาจรับสภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่ได้ก็เลยจองโรงแรมที่ดีที่สุดในตัวอำเภอให้เขาโดยเฉพาะ
แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะตามมาด้วย ทั้งยังกำลังทำอาหารอยู่อีก
“คุณลุง อย่าโทษเธอเลยครับ” ฟู่อวิ๋นเซินเดินออกมาจากห้องครัว โผล่ออกมาครึ่งตัว “ผมเองที่จะตามมาให้ได้ ไม่คิดให้รอบคอบก่อน”
อิ๋งจื่อจินเหลือบมองเล็กน้อยก็เห็นผ้ากันเปื้อนลายเป๊ปป้าพิกบนตัวชายหนุ่ม “...”
ฟู่อวิ๋นเซินสังเกตเห็นสายตาเธอจึงเงยหน้าขึ้น ผุดรอยยิ้มให้ “ทำไมเอาแต่จ้องพี่ชายอีกแล้วล่ะ ดูดีเหรอ”
“น่าเกลียด”
ไร้เยื่อใยยิ่งกว่าเดิม
“เยาเยา ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ” เวินเฟิงเหมียนกำมือพลางไอเล็กน้อย “นี่มันตัวการ์ตูนที่ลูกชอบที่สุดไม่ใช่เหรอ”
“ชอบที่สุดเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินขมวดคิ้ว ก้มหน้ามองตัวการ์ตูนบนผ้ากันเปื้อน
เป๊ปป้าพิกเหรอ
มีมุมน่ารักๆ กับเขาด้วย
“...” อิ๋งจื่อจินไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “หนูไม่ชอบแล้วค่ะ”
รับไม่ค่อยได้ที่ตอนเธอยังไม่ฟื้นคืนอย่างเต็มที่เคยชอบของแบบนี้ นี่ไม่ใช่นิสัยโดยกำเนิดของเธอ
เวินทิงหลานก็มองผ้ากันเปื้อนลายเป๊ปป้าพิกผืนนั้น เขาขมวดคิ้ว “พ่อ นี่มันเรื่องตั้งกี่ปีมาแล้ว”
ถึงแม้พี่สาวของเขายังเคยเก็บหอมรอมริบซื้อตุ๊กตาหมู ถ้าไม่กอดจะนอนไม่หลับก็เถอะ
เวินเฟิงเหมียนแค่ยิ้ม “ไม่ว่าจะกี่ปีพ่อก็จำได้”
ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองลูกชาย ขมวดคิ้ว “อวี้อวี้ พี่สาวกลับมาลูกวิ่งไปไหนมา”
“ผม...” ขณะที่เวินทิงหลานกำลังจะตอบกลับหยุดไป
จะบอกไม่ได้ว่าเขาสะบัดหน้าเดินหนีเพราะโกรธ
อิ๋งจื่อจินเดินเข้าไปในห้องครัว พูดต่ออย่างไม่รีบร้อน “เขาเขินน่ะ”
“เขินเหรอ” เวินเฟิงเหมียนตกใจ “ลูกได้จดหมายรักตั้งเยอะแยะไม่เคยเขิน เห็นพี่สาวตัวเองแล้วเขินรึ”
เวินทิงหลาน “...”
เขาจำต้องยอมรับโดยดี “ไม่ได้เจอพี่นานแล้ว”
“งั้นก็ไม่ควรวิ่งหนี” เวินเฟิงเหมียนหุบยิ้ม สีหน้าเข้มงวด “มืดค่ำป่านนี้แล้ว เกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง”
“จะไม่ทำอีกแล้วครับ” เวินทิงหลานไม่ชอบพูดมาก เขานั่งลงข้างเวินเฟิงเหมียน มองห้องครัว สีหน้าหวาดระแวง “นั่นใครน่ะ”
ชายหนุ่มรูปร่างสมบูรณ์แบบ ตัวสูงผึ่งผาย แม้จะใส่ผ้ากันเปื้อนลายคิกขุ แต่ก็ยากที่จะบดบังความสูงส่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของเขาได้
บ่ากว้างเอวคอด ทรงไม้แขวนเสื้อโดยธรรมชาติ
“คุณฟู่ เป็นเพื่อนของเยาเยา” เวินเฟิงเหมียนอธิบาย “วันนี้ที่บ้านเขาไม่มีคนอยู่ก็เลยมาฉลองเทศกาลโคมไฟกับพวกเรา”
เวินทิงหลานไม่ตอบ เขาหลุบตาลง ยังคงเฉยชาและระแวง
“อวี้อวี้ พ่อรู้ว่าลูกอาจจะโกรธเยาเยาอยู่บ้าง” เวินเฟิงเหมียนครุ่นคิดแล้วถึงพูดต่อ “แต่ยังไงซะเราสองคนก็เป็นพี่น้องกัน พ่ออยู่กับพวกลูกไปตลอดชีวิตไม่ได้”
“พ่อ”
คำเดียวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ได้ๆๆ ไม่พูดแล้ว” เวินเฟิงเหมียนไอ ยิ้มพลางพูด “ดูรายการงานตอนเย็นเถอะ”
...
ภายในห้องครัว
อิ๋งจื่อจินมองเขา “คุณมาได้ยังไง”
“หืม?” พอฟู่อวิ๋นเซินได้ยิน ดวงตาดอกท้อก็โค้งมน “บอกว่าจะรับพี่ชายไว้ไม่ใช่เหรอ หลอกกันงั้นเหรอ”
“เปล่า” อิ๋งจื่อจินนั่งลง หยิบผักจากในถุงบนพื้นออกมา “กลัวจะต้อนรับคุณได้ไม่ดี”
ใครดีกับเธออย่างจริงใจ เธอย่อมแยกแยะได้
สิ่งที่เธอทำได้ก็ไม่มีอะไร แค่ดีกับพวกเขาให้มากยิ่งกว่า
“ต้อนรับไม่ดีอะไรกัน” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม “ถ้าไม่รับฉันไว้ วันนี้ฉันก็ไม่มีบ้านให้กลับแล้ว”
อิ๋งจื่อจินละสายตา ไม่ได้ถามอะไรอีก “ฉันทำเองดีกว่า”
ปล่อยให้แขกลงมือทำไม่น่าดีหรือเปล่า
เธอยกมือจะหยิบแป้งทำอาหารจากในมือของฟู่อวิ๋นเซิน แต่เพราะเขาหันตัวมาตอนนี้พอดี นิ้วมือที่เย็นเฉียบจึงแตะถูกริมฝีปากของเขาอย่างไม่ทันระวัง
อุณหภูมิพุ่งสูงแผดเผาทั้งสองคน
อิ๋งจื่อจินชักมือกลับทันที สีหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ปลายนิ้วยังคงร้อน
ภายในห้องครัวแคบๆ เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของไม้กฤษณาจากตัวชายหนุ่ม
อาศัยความสูงที่ได้เปรียบ ฟู่อวิ๋นเซินมองเธอจากด้านบน หลุบตาลง น้ำเสียงยังคงหยอกเย้าเช่นเคย “เด็กน้อย เธอถึงเนื้อถึงตัวเลยเหรอ”


ตอนที่ 26 เขาพูดอีกครั้ง เยาเยา
สีหน้าของจงมั่นหวาแทบจะบึ้งลงในชั่วพริบตา
“เด็กคนนั้นอยากเข้าวงการบันเทิงเหรอ”
ประโยคนี้ลอดออกมาตามไรฟัน
“หา” อิ๋งลู่เวยอึ้งไปชั่วขณะ “พี่สะใภ้ เสี่ยวจินไม่ได้บอกพี่เหรอคะ”
จงมั่นหวาสูดลมหายใจเข้าลึก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าแม้แต่จะคิด!”
คุณหนูตระกูลเศรษฐี มีใครเข้าวงการบันเทิงไปเต้นกินรำกินบ้าง
เรียนไม่เก่งยังไม่เท่าไร เล่นเปียโนไม่เป็นก็พอรับได้ ตอนนี้ยังคิดจะไปเล่นละครเรอะ
วันๆ คิดอะไรอยู่กันแน่
“งั้นฉันก็อาจเข้าใจผิดไปเอง” อิ๋งลู่เวยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “พี่สะใภ้ พี่อย่าโมโหเลยนะคะ ฉันก็แค่สงสัย อันที่จริงด้วยฐานะของเสี่ยวจิน เข้าวงการบันเทิงได้สบายมาก”
ฟังถึงตรงนี้จงมั่นหวาก็โมโหยิ่งกว่าเดิม “ลู่เวย ใช่ว่าใครจะเหมือนเธอได้ เธอสอนเด็กคนนั้นด้วยตัวเองมานานขนาดนี้ แม้แต่เพลงพื้นฐานอย่างเฟอร์ เอลิเซ่เขาก็ยังเล่นไม่ได้!”
อิ๋งลู่เวยเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน อิ๋งจื่อจินเทียบได้ที่ไหน
อิ๋งลู่เวยรู้สึกผิดในใจ “ฉันสอนไม่ค่อยเป็นเลยเป็นตัวถ่วงให้เสี่ยวจิน”
“เด็กคนนั้นเองต่างหากที่ไม่ตั้งใจเรียน!” จงมั่นหวาโมโหควันออกหู “เธอไปสอนเด็กสามขวบ สอนแบบจับมือเล่นก็คงเป็นกันหมดแล้ว!”
“พี่สะใภ้ พี่...” อิ๋งลู่เวยหยุดเล็กน้อย รู้สึกจนปัญญา “เสี่ยวจินอยู่ไหมคะ ฉันมีของจะให้เธอ”
จงมั่นหวายังคงโมโห “ไม่อยู่หรอก เธอเอาขึ้นไปวางไว้ในห้องก็ได้”
อิ๋งลู่เวยพยักหน้า เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลงอีก “พี่สะใภ้คะ พี่ใหญ่ไม่ได้บอกเหรอคะว่าเมื่อไรกลับ”
“พี่ใหญ่กับหลานชายของเธอยังอยู่ที่ตี้ตู” จงมั่นหวาพูด “ได้ยินว่าจะมีตระกูลใหญ่มาจากยุโรป ลองดูว่าจะผูกสัมพันธ์ได้ไหม อีกสองสามวันถึงจะกลับน่ะ”
“พี่ใหญ่เก่งจริงๆ ค่ะ” อิ๋งลู่เวยยิ้ม “และก็เป็นเพราะพี่สะใภ้สอนมาดี เทียนลี่ว์ถึงได้สืบทอดความเก่งด้านการทำธุรกิจมาจากพ่อของเขา”
ถึงตระกูลอิ๋งจะเป็นตระกูลเศรษฐีร้อยปี แต่แท้จริงแล้วเพิ่งขยายกิจการตอนมาอยู่ในมือของผู้เฒ่าอิ๋ง เพียงแต่น่าเสียดายที่ผู้เฒ่าอิ๋งตายไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนแล้ว
ไม่อย่างนั้นไม่แน่ตระกูลอิ๋งอาจเหนือกว่าตระกูลฟู่ก็ได้
พูดถึงอิ๋งเทียนลี่ว์ สีหน้าของจงมั่นหวาถึงมีรอยยิ้ม “เทียนลี่ว์ เด็กคนนี้ฉลาดตั้งแต่เด็ก ทำให้ฉันไม่ต้องหนักใจอะไร”
อิ๋งลู่เวยถอนหายใจ “ถ้าเสี่ยวจินไม่หายไป จะต้องเก่งไม่แพ้เทียนลี่ว์แน่นอนค่ะ”
จงมั่นหวาหุบยิ้มในทันที
นอกจากเธอกับอิ๋งเจิ้นถิงแล้ว ในบรรดานายของตระกูลอิ๋งก็มีแค่อิ๋งลู่เวยที่รู้ความจริงของเรื่องนี้
พวกเขาปิดบังคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งกับอิ๋งเทียนลี่ว์กันอย่างไม่ได้นัดหมาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลเศรษฐีตระกูลอื่น
เลี้ยงมาด้วยกันทั้งนั้น ก็ปล่อยให้ผิดไปไม่เป็นอะไร
แต่ความเป็นจริงได้พิสูจน์แล้วว่า เด็กที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กนั้นผูกพันกว่า
จงมั่นหวารู้สึกหงุดหงิดใจเหลือเกิน เริ่มเกิดความสงสัยว่าอิ๋งจื่อจินใช่ลูกแท้ๆ ของเธอหรือเปล่า ทำไมไม่ได้ยีนส์ดีๆ ไปแม้แต่นิดเดียว
จากนั้นอิ๋งลู่เวยถึงขึ้นไปชั้นบน
เธอเดินไปที่ห้องของอิ๋งจื่อจินอย่างคุ้นเคยทางดี หยิบกุญแจที่ทำสำรองไว้ออกมาไขเปิดประตู
ภายในห้องตกแต่งเรียบง่าย เตียง ตู้เสื้อผ้า คอมพิวเตอร์ ชั้นวางหนังสือ ล้วนเป็นสีไม้ดั้งเดิมหมด ธรรมดาอย่างมาก
อิ๋งลู่เวยกวาดตามองข้าวของภายในห้องอย่างไม่ใส่ใจ ตอนเห็นหนังสือเด็กที่วางอยู่ครึ่งชั้นหนังสือก็อดขำไม่ได้ สายตาเจือไปด้วยความดูถูก
เธอคิดมากไปแล้ว
อิ๋งลู่เวยเอาผมทัดหู ไม่มองอะไรอีก เปิดประตูเดินกลับออกไป
หลังออกมาจากห้องเธอก็รู้สึกคันผิวนิดหน่อยจึงเอามือเกา ปรากฏว่าเริ่มแสบ
อิ๋งลู่เวยตกใจ รีบเอามือจับหน้าตัวเอง
มืออีกข้างหนึ่งสั่นพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา แทบจะไม่มีเวลาได้คิดอะไร “ฮัลโหล เร็วเข้า นัดโรงพยาบาลอันดับหนึ่งให้ฉันหน่อย...”
...
ในเวลาเดียวกัน
ไฟในเมืองถูกเปิดสว่าง ผู้คนมากมายดุจคลื่นในทะเล เสียงแตรรถดังขึ้นไม่ขาดสาย
บนรถ
ฟู่อวิ๋นเซินมองเวลาที่นับถอยหลังขณะติดไฟแดง หันหน้าไปก็เห็นเด็กสาวที่เดิมทีกำลังหลับอยู่ได้ยันตัวลุกขึ้น
“ฝันร้ายเหรอ”
“เปล่า” อิ๋งจื่อจินยืดศอก สีหน้างัวเงีย “นึกเรื่องสนุกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง”
วันนั้น นอกจากเธอจะซื้อสมุนไพรรักษาโรคให้เวินเฟิงเหมียนแล้ว เธอยังจงใจซื้ออย่างอื่นอีกด้วย
พอกลับไปเธอก็จัดการปรุงยาชนิดใหม่ขึ้นมาแล้ววางไว้ในห้อง
แน่นอนว่าสมุนไพรที่เป็นพิษร้ายแรงไม่มีทางขายอยู่ในตลาดได้
ดังนั้นไม่ว่าจะปรุงอย่างไรความเป็นพิษก็ย่อมไม่มีทางสูงมาก
อย่างมากก็แค่เป็นผื่นแดงทั้งตัวหนึ่งเดือน ถ้าไปรักษาจะยิ่งหนักกว่าเดิม หน้าเละอะไรทำนองนั้น
พิษที่เธอผสมนี้ยังไม่มีใครแก้ได้
“หืม?” ไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวแล้ว ฟู่อวิ๋นเซินออกรถ “เรื่องสนุกอะไร เล่าให้พี่ชายสนุกด้วยได้ไหม”
เด็กสาวเพิ่งตื่น ดวงตาหงส์เหม่อลอย น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ได้สั่งสอนคนคนหนึ่ง ก็เลยอารมณ์ดีนิดหน่อย”
นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเคาะพวงมาลัยรถเบาๆ แววตาเคร่งขรึม
เขาสืบเรื่องตระกูลอิ๋งมาแล้ว
ต่อให้ตระกูลอิ๋งมีเจตนาปกปิดเรื่องเมื่อสิบหกปีที่แล้ว แต่ถ้าสืบอย่างละเอียดก็สามารถรู้ความจริงได้
สี่ตระกูลเศรษฐีให้ความสำคัญเรื่องผลประโยชน์ ต่อให้เป็นลูกสาวแท้ๆ ก็สามารถทอดทิ้งส่งเดชได้อยู่ดี
เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด
ฟู่อวิ๋นเซินหยิบช็อกโกแลตออกมาแท่งหนึ่งแล้วยื่นให้
อิ๋งจื่อจินรับมาหักแบ่งครึ่ง
ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตาลง แสยะยิ้ม
เด็กน้อยยังมีน้ำใจ
เขามองเด็กสาวพลางครุ่นคิด ริมฝีปากโค้ง เขาพูดขึ้น “เยาเยาเหรอ”
อิ๋งจื่อจินได้ยินไม่ชัด เธอถอดหูฟังออก “อะไรนะ”
“เยาเยา” ฟู่อวิ๋นเซินพูดซ้ำอีกครั้ง ดวงตาดอกท้อหันมาราวกับกำลังยั่วยวน “ชื่อเล่นของเธอ ไม่ใช่ชื่อนี้หรอกเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย เธอตอบ “อืม”
ชื่อเล่นเยาเยาไม่ใช่ชื่อที่ตระกูลอิ๋งตั้งให้ แต่เป็นเวินเฟิงเหมียนตั้ง
เวินเฟิงเหมียนบอกว่า ความหมายของเยาเยามีสองแบบ
หนึ่งคือ ‘สวยงามสดใส ปลอดภัยไร้ทุกข์’ เขาอยากให้เธอมีชีวิตที่สงบสุขตลอดไป
ส่วนอีกความหมายก็คือ ‘ตายกลางคัน’
ที่อำเภอชิงสุ่ยมีธรรมเนียมแบบนี้ ตั้งชื่อความหมายไม่ดีจะช่วยให้เลี้ยงง่ายขึ้นหน่อย
“อืม งั้นก็ดี” สีหน้าของฟู่อวิ๋นเซินดูเรื่อยเปื่อย “ต่อไปฉันจะเรียกเธอว่าเยาเยา ไม่ถือสาใช่ไหม”
อิ๋งจื่อจินหาวออกมา พูดอย่างเนือยๆ “ไม่ถือสา”
เอาแค่ช่วงหลายปีที่อยู่ยุโรปเธอก็มีชื่อมากมายแล้ว
ชื่อ สำหรับเธอเป็นเพียงคำเรียกแทนตัว
เว้นเสียแต่จะมีความหมายพิเศษ
ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงร้านชาบูเสียบไม้ที่อยู่ข้างถนนคนเดิน ตอนเย็นเป็นช่วงที่คนเยอะจึงต้องต่อคิว
อิ๋งจื่อจินได้กลิ่นหอมอันเย้ายวน กลับรู้สึกเสียดายที่เมื่อก่อนเธอน่าจะอยู่ประเทศจีนให้นานหน่อย พลาดของอร่อยไปตั้งเยอะ
“ฉันจะไปจอดรถ” ฟู่อวิ๋นเซินยกมือขึ้นหมายจะลูบหัวเธอ แต่สุดท้ายก็เอาลง เขาพูด “เธอไปเอาคิวก่อน อย่าเดินไปไหนล่ะ”
ร้านชาบูเสียบไม้ร้านนี้อยู่ในซอย อยู่ห่างจากลานจอดรถพอสมควร
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า
หลังจากได้คิวมาเรียบร้อย เธอก็ยืนพิงกำแพงพร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง
มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดเวยปั๋ว
วันนั้นหลังจากที่อิ๋งลู่เวยแท็กเธอในโพสต์ เธอก็เลยยกเลิกไอดีนั้นไปแล้วสมัครใหม่
อิ๋งจื่อจินกวาดตามองอันดับคำค้นยอดนิยม ไม่เจออะไรสนุกจึงเตรียมจะออกไปเล่นเกม
ทันใดนั้นตรงโพสต์ยอดนิยมก็เด้งเวยปั๋วโพสต์หนึ่งขึ้นมา มาจากไอดีเชิงธุรกิจ


ตอนที่ 27 หน้าเละแล้ว
[ข่าวด่วน! อิ๋งลู่เวยเข้าโรงพยาบาลกลางดึก ถูกสงสัยว่าตั้งท้อง!]
โพสต์ยอดนิยมอยู่ใต้คำค้นหายอดนิยม พอเข้าไปก็เห็นได้ทันที
ไม่นานพวกลู่สุ่ยแฟนคลับของอิ๋งลู่เวยพอได้ข่าวก็รีบแห่กันมา
[ว้าว ข่าวดีของพี่สาวกับพี่เขยใกล้มาแล้ว!]
[อ๊า ถ้าลู่เวยท้องก็ไม่ได้ดูคอนเสิร์ตน่ะสิ!]
[ตื่นเต้นๆ ลู่เวยหน้าตาดีขนาดนั้น พี่เขยก็เหมือนกัน เด็กที่คลอดออกมาจะน่ารักขนาดไหนกันนะ]
เรื่องหมั้นหมายของอิ๋งลู่เวยกับเจียงมั่วหย่วนไม่ใช่ความลับ พวกลู่สุ่ยเรียกเจียงมั่วหย่วนอย่างสนิทสนมว่าพี่เขยแล้ว
ในคอมเมนต์เต็มไปด้วยคำแสดงความยินดี แต่ก็มักจะมีที่แตกต่างเสมอ
[หึหึ เจียงมั่วหย่วนตาบอด ถึงกับจะแต่งกับผู้หญิงที่แสร้งทำตัวใสซื่อ ทำไมยังคิดจะผลิตทายาทของคนเสแสร้งออกมาด้วยหรือไง จะทำฟาร์มเหรอ]
ประโยคเดียวด่าถึงสองคน เล่นเอาพวกแฟนคลับโมโหจนด่าชุดใหญ่
แต่เนื่องจากมีเรื่องวันนั้น กลัวจะถูกตบหน้าอีกครั้ง แฟนคลับตัวยงจึงพูดไว้ก่อน
[แอนตี้แฟนมาอีกแล้ว เพื่อนๆ ไม่ต้องไปแลแอนตี้แฟน ยิ่งสนใจเขาก็ยิ่งได้ใจ รีบกดรายงานเร็ว]
พวกแฟนคลับกดรายงานคอมเมนต์แอนตี้แฟนพลางร่วมแสดงความยินดีในกลุ่มแฟนคลับอย่างมีความสุข
แต่กลับไม่รู้ว่าอิ๋งลู่เวยในเวลานี้ใกล้บ้าเต็มที เธอมองตัวเองในกระจกที่เต็มไปด้วยผื่นแดง แม้แต่จะร้องไห้ยังไม่กล้า
“มันเรื่องอะไรกัน” ผู้จัดการส่วนตัวก็ตกใจ “เธอไปโดนอะไรมา”
อิ๋งลู่เวยพูดเสียงสะอื้น “ไม่ได้โดนอะไรเลย”
เธอก็แค่กลับบ้านใหญ่แค่นั้น
“น่าแปลก ขนาดหมอยังตรวจหาสาเหตุของอาการแพ้ไม่พบ เลยให้ยารักษาตามโรคไม่ถูก” ผู้จัดการส่วนตัวขมวดคิ้ว “ฉันจะโทรหาท่านสาม ให้เขา...”
“ไม่ได้นะ!” ทันใดนั้นอิ๋งลู่เวยก็ตะโกนขึ้น “ห้ามให้เจียงมั่วหย่วนเห็นฉันในสภาพนี้”
“งั้นเธอ...” ผู้จัดการปวดหัวมาก
“ได้ๆๆ ฉันจะติดต่อหมอที่โรงพยาบาลตี้ตู เตรียมไปหลบที่เมืองตี้ตูสักพัก”
อิ๋งลู่เวยสวมหน้ากากปิดปาก มีแม้กระทั่งความคิดอยากตาย!
ผู้จัดการส่วนตัวกำชับอีกครั้ง “อย่าไปจับหน้า ต่อให้คันก็อดทนไว้ ช่วงนี้ก็ใส่หน้ากากเอา ห้ามเปิดเผยใบหน้าเด็ดขาด”
...
อีกด้านหนึ่ง
ภายในหนังกั้นของร้านชาบูเสียบไม้
มีกลิ่นหอมผสมเผ็ดโชยหนักขึ้น กระตุ้นต่อมน้ำลาย
อิ๋งจื่อจินเอามือเท้าคาง ชี้ที่ภาพน้ำซุปหมาล่าสีแดง “เอาอันนี้”
ฟู่อวิ๋นเซินกวาดตามอง จากนั้นก็สั่งน้ำซุปเห็ด “สุขภาพไม่ค่อยดี น่าจะกินเผ็ดให้น้อยหน่อย”
“...”
เขานั่งพิงเก้าอี้พลางยิ้ม “เลี้ยงข้าวพี่ชายไม่ควรให้พี่ชายเป็นคนตัดสินใจเหรอ”
อิ๋งจื่อจินนวดหัว ฝืนใจตอบตกลง “ได้”
งั้นครั้งหน้าเธอมากินเอง
เลือกอาหาร ตั้งหม้อ บริการรวดเร็วฉับไว
ไม่นานไอร้อนก็ฟุ้งไปทั่ว ช่วยให้อบอุ่นขึ้นมาหน่อย
เด็กสาวถือแก้วน้ำโค้กเย็น ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ บนขนตาที่หลุบลงมีหยดน้ำเกาะอยู่
ควันโชยบังตา ชวนให้นึกถึงหมอกที่ลอยเหนือหุบเขาไกลๆ พร้อมจะสลายไปได้ทุกเมื่อ
ความงดงามที่เดิมทีไม่ควรมีอยู่ในโลกมนุษย์ ทันใดนั้นกลับปรากฏ ให้ความรู้สึกราวกับไม่ใช่เรื่องจริง
ฟู่อวิ๋นเซินเอียงหน้า “เยาเยา”
อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมา “หืม?”
“ฉันจำได้ว่าอีกสามวันโรงเรียนมัธยมชิงจื้อก็จะเปิดเทอมแล้ว” สีหน้าของชายหนุ่มเรื่อยเปื่อย “อยากให้ฉันไปส่งเธอไหม” พอได้ยินประโยคนี้ อิ๋งจื่อจินที่กำลังคิดว่าจะปลูกดอกไม้หรือเลี้ยงหมูก่อนดี “...”
ชีวิตเกษียณของเธอดูเหมือนยังไม่เริ่มก็ล้มไม่เป็นท่าแล้ว
ใช่ว่าเธอจะไม่เคยไปเรียน เธอก็ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เหมือนกัน
เมื่อก่อนตอนอยู่ยุโรป เธอเคยแลกเปลี่ยนความรู้วิชาเล่นแร่แปรธาตุกับคนบ้านั่นที่มหาวิทยาลัยนอร์ตัน วิชาเล่นแร่แปรธาตุที่ยุโรปก็คือการปรุงยาในวงการแพทย์แผนโบราณของจีนนั่นเอง
อีกด้านหนึ่งเพื่อสะดวกต่อการไปที่ไหนก็ได้บนโลก ภายในสามปีเธอได้ศึกษาหลายวิชาของที่นี่ อาทิ คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ ชีววิทยา ดาราศาสตร์ เป็นต้น และก็เคยเข้าร่วมงานสัมมนาที่บรรดาผู้ค้นคว้าชั้นแนวหน้าในตอนนั้นจัดขึ้น ได้ความรู้มาจากพวกเขามากมาย แต่ให้เธอไปเรียนตอนนี้น่ะเหรอ
อิ๋งจื่อจินค้นหาวิชาที่ต้องเรียนในโรงเรียนมัธยมชิงจื้อจากในความทรงจำ เธอครุ่นคิด
นอกจากวิชาหลักภาษาที่เธอไม่เคยเรียน อย่างอื่นดูเหมือนก็ไม่ได้ยากมาก
พอไหว เธอใช้ชีวิตเกษียณต่อไปได้ และก็ถือโอกาสใช้ชีวิตในโรงเรียนของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
“ไม่เป็นไร ฉันไปเองได้” อิ๋งจื่อจินส่ายหน้าเล็กน้อย “ก็ไม่ได้ไกล”
โรงเรียนมัธยมชิงจื้ออยู่ในวงแหวนรอบสอง การคมนาคมสะดวก
“งั้นถ้ามีเรื่องอะไรต้องการความช่วยเหลือก็บอกได้ตลอด” ฟู่อวิ๋นเซินพยักหน้า “จริงสิเยาเยา ยานั่นของเธอ...” ยังไม่ทันพูดจบ ตรงหน้าเขาก็มียาขวดหนึ่งปรากฏขึ้น เป็นสีขาว
“เวอร์ชันอัปเกรด” อิ๋งจื่อจินหาวออกมา “ไม่พอยังมีอีก”
เห็นได้ชัดว่าฟู่อวิ๋นเซินดูคาดไม่ถึงกับการกระทำของเธอ เขานิ่งไป ยิ้มเล็กน้อย “เยาเยาใจกว้างขนาดนั้นเลยเหรอ”
อิ๋งจื่อจินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ใช่ว่าใครก็มี”
คนที่ดีกับเธอจริงๆ ก็มีไม่กี่คนเอง
ขนตาของฟู่อวิ๋นเซินขยับ รอยยิ้มอ่อนโยน “ขอบคุณนะเยาเยา”
เขารู้ว่ายาพวกนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน
อย่างน้อยในวงการแพทย์แผนโบราณของประเทศจีน คนที่ปรุงยาแบบนี้ออกมาได้ก็มีไม่เกินสิบคน
หนึ่งเม็ดมีราคา แต่ไม่มีขายตามท้องตลาด
แต่เธอให้โดยไม่ต้องขอ อีกทั้งยังให้ทั้งขวด
ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้ถาม และก็ไม่ได้ไปสืบ
ทุกคนต่างมีความลับของตัวเอง เขาเองก็เช่นกัน
...
สามวันต่อมา
ณ โรงเรียนมัธยมชิงจื้อ
นอกจากมอหกที่กลับมาเรียนนานแล้วตั้งแต่วันที่หกหลังตรุษจีน มอสี่กับมอห้าต่างเปิดเทอมวันนี้
เจ็ดโมงสิบห้านาทีเริ่มทบทวนบทเรียนด้วยตัวเอง แต่เด็กมอห้าคลาสเด็กอัจฉริยะก็นั่งกันเต็มแล้วตั้งแต่หกโมงสี่สิบนาที
ปีนี้เมื่อมอหกจบการศึกษาพวกเขาก็เตรียมขึ้นมอหกกันแล้ว จะมามัวชะล่าใจไม่ได้
แต่มีที่นั่งหนึ่งที่ว่างอยู่ ที่นั่งนั้นอยู่ในมุมที่ไม่สะดุดตาของห้องเรียน ข้างถังขยะ บนโต๊ะเก้าอี้เต็มไปด้วยฝุ่น ทั้งยังมีรอยเท้าอีกไม่น้อย
ตอนทำเวรประจำวันก็พากันมองข้ามตรงนี้ทั้งที่ตั้งใจ และไม่ตั้งใจ
มีนักเรียนชายหลายคนมองไปตรงนั้นแล้วพากันซุบซิบ
“คงไม่ใช่เธอไม่กล้ามาแล้วนะ”
“ฉันว่าเป็นไปได้ ยังไงซะต่อให้เธอมาก็เสียเที่ยว คะแนนเต็มเจ็ดร้อยห้าสิบ เธอสอบได้สามร้อยแปดสิบเจ็ด ฉุดคะแนนเฉลี่ยของคลาสเราลงไปอีก”
“นั่นสิ ถ้าฉันเป็นเธอนะ ฉันไม่มีหน้าอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะแล้ว”
ในคลาสเด็กอัจฉริยะ นักเรียนแบบไหนที่จะโดนดูถูกมากที่สุด
ไม่ต้องทำอะไรเลยกลับได้ในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้
ได้ทรัพยากรที่ดีที่สุดแต่กลับไม่พัฒนาตัวเอง
คลาสเด็กอัจฉริยะมีแค่ห้าสิบคน อิ๋งจื่อจินได้หนึ่งสิทธิ์ นั่นก็หมายความว่าคนที่ได้อันดับห้าสิบไม่มีสิทธิ์เข้ามา
อิงเฟยเฟยนั่งอยู่ข้างหน้านักเรียนชายพวกนี้
เธอได้ยินคำพูดพวกนี้จึงสะกิดคนข้างหน้าแล้วกระซิบ “จือหว่าน เธอว่าอาของเธอคิดยังไง ทำไมถึงต้องดันทุรังยัดลูกเลี้ยงเข้าคลาสเด็กอัจฉริยะด้วย”
จงจือหว่านกำลังอ่านหนังสือฟิสิกส์ พอได้ยินแบบนั้นก็ยิ้ม “คุณอาจะคิดยังไงฉันไม่รู้ แต่การที่เธอเข้ามาอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะได้เป็นเพราะอาศัยใบบุญของอาจารย์อิ๋ง”
อิ๋งลู่เวยเป็นอาจารย์ดนตรีที่โรงเรียนมัธยมชิงจื้อเชิญมาเป็นพิเศษ มาสอนเด็กนักเรียนบ้างเป็นครั้งคราว
“อาจารย์อิ๋งจะดีกับเธอมากเกินไปแล้วหรือเปล่า” อิงเฟยเฟยไม่พอใจ “แบบนี้ต่อให้เธอสอบได้คะแนนไม่ดีก็ไม่มีทางต้องออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะน่ะสิ”
ไม่มีใครไม่อยากให้อิ๋งจื่อจินไป เป็นตัวถ่วงพวกเขาจริงๆ
จงจือหว่านปิดหนังสือแล้วพูดขึ้น “ไล่เธอออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะก็เรื่องง่ายๆ ไม่ใช่เหรอ”


ตอนที่ 29 ตบหน้าคลาสเด็กอัจฉริยะทั้งหมด
“...”
ประโยคเดียวทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท
พวกนักเรียนในชั้นอดหันไปมองที่มุมห้องอีกครั้งไม่ได้ พอมองไป เสียงคัดค้านก็ถูกกลืนลงท้องไปทั้งหมด
เด็กสาวนั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น แสงแดดสาดส่องอาบใบหน้าของเธอจนเป็นสีทอง
ไร้การตกแต่งอย่างตั้งใจ แต่กลับงดงามสะกดตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ความงดงามขนาดนี้มีคนได้ครอบครองจริงเหรอ
บอกว่างามดุจนางฟ้ายังเหมือนเป็นการลดทอนคุณค่าเสียด้วยซ้ำ
อิงเฟยเฟยโมโหมาก “พวกเธอกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเสี่ยวเซวียนใช่ไหม”
พวกนักเรียนในห้องต่างมองหน้ากัน ไม่พูดอะไรอีก เริ่มทนทวนบทเรียน
ระหว่างทบทวนบทเรียนในตอนเช้ากับคาบเรียนแรกมีเวลาให้พักแค่ห้านาที บางคนก็ไปเติมน้ำ บางคนก็เข้าห้องน้ำ
อิ๋งจื่อจินยันศอก มองบทเรียนภาษาอังกฤษบทที่แปดอย่างเบื่อๆ เหม่อลอยไปถึงสมัยที่เธอยังอยู่ประเทศวาย
สมัยนั้นผู้คนยังใช้ภาษาอังกฤษแบบโบราณกันอยู่ ภาษาอังกฤษยุคปัจจุบันซับซ้อนน้อยลงไปมาก ทำให้เรียนได้ไวขึ้น
เมื่อครบห้านาทีเสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น คาบแรกเป็นวิชาภาษาอังกฤษ
อาจารย์ภาษาอังกฤษเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบต้นๆ แซ่เติ้ง
เธอเดินเข้ามาตรงเวลาทันทีที่เสียงออดดังขึ้น ในมือมีข้อสอบปึกหนึ่ง “ทุกคนคงรู้ผลสอบปลายภาคแล้วใช่ไหมคะ ตอนนี้ครูจะแจกข้อสอบคืนให้”
“ครั้งนี้ข้อสอบยากมาก แต่ทุกคนก็ทำได้ดีค่ะ”
พวกนักเรียนต่างโล่งอก
อย่างไรเสียข้อสอบของคลาสเด็กอัจฉริยะก็พิสดารถึงขั้นที่พวกเขาพากันไว้อาลัย
แค่ภาษาอังกฤษ แต่บางครั้งยากยิ่งกว่าไอเอลส์
“จงจือหว่าน หนึ่งร้อยยี่สิบสามคะแนน ท็อปคลาส” อาจารย์เติ้งแจกข้อสอบพลางบอกคะแนน “...ลู่ฟั่ง เก้าสิบสี่คะแนน อิงเฟยเฟย...”
จนกระทั่งเมื่อเหลือเพียงข้อสอบชุดสุดท้ายในมือ เธอกลับไม่บอกคะแนน
อาจารย์เติ้งดันแว่นตา น้ำเสียงอ่อนโยน “อิ๋งจื่อจิน เธอมาเอาข้อสอบของเธอสิ”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าแล้วเดินไปข้างหน้า
ลู่ฟั่งไม่พอใจ “อาจารย์เติ้งครับ อาจารย์อ่านคะแนนของพวกเราทุกคน ทำไมถึงไม่อ่านของเธอล่ะครับ”
คิดว่าเขาไม่รู้เหรอว่า ภาษาอังกฤษของอิ๋งจื่อจิน แค่สอบได้สามสิบคะแนนก็ถือว่าทำได้เกินศักยภาพแล้ว
อาจารย์เติ้งยิ้มอย่างใจดี “ถ้าอิ๋งจื่อจินยินดีก็บอกได้จ้ะ”
ลู่ฟั่งมองอิ๋งจื่อจินทันที พูดท้าทาย “อิ๋งจื่อจิน ไม่ถือสาที่จะให้ทุกคนรู้คะแนนของเธอใช่ไหม”
อิ๋งจื่อจินรับข้อสอบมาจากมืออาจารย์เติ้งแล้วเดินกลับ
มองข้ามลู่ฟั่งอย่างสิ้นเชิง ไม่แม้แต่จะชายตามอง
ลู่ฟั่งโมโหจนแทบบ้า
อิงเฟยเฟยสะใจ “จือหว่าน ฉันเห็นแล้ว ยัยนั่นสอบได้แค่ยี่สิบห้าคะแนน น่าขายหน้าเป็นบ้า มิน่าถึงไม่อยากให้ใครรู้”
จงจือหว่านไม่ตอบ ครุ่นคิด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เอาล่ะ ตอนนี้มาเริ่มอธิบายข้อสอบกัน” อาจารย์เติ้งหยิบช็อล์กขึ้นมา “เดี๋ยวครูจะสุ่มเรียกคนตอบ ถ้าตอบไม่ได้...”
เกิดเสียงโอดครวญไปทั่ว
ขนาดจงจือหว่านยังได้แค่ร้อยยี่สิบสามคะแนน แสดงให้เห็นแล้วว่าข้อสอบนี้มันพิสดารขนาดไหน
อิ๋งจื่อจินกวาดตามองกระดาษข้อสอบของตัวเองพลางครุ่นคิด
อืม ดูท่าตอนที่เธอยังไม่ตื่นจะเรียนแย่มากจริงๆ
อาจารย์เติ้งสอนไม่เร็ว และก็เอาใจใส่นักเรียนที่ไม่เก่งภาษาอังกฤษ แต่เธอจะไม่ยอมให้ใครเหม่อเวลาเรียน
ช็อล์กแท่งหนึ่งถูกปาไป “ลู่ฟั่ง อธิบายข้อที่หกสิบสี่”
ลู่ฟั่งมองคำถามก็พบว่าตัวเองตอบผิดข้อนี้
อีกทั้งเขาแปลตัวเลือกคำศัพท์ไม่ออกสักคำ เลิกลั่ก เหงื่อแตกท่วมตัว
อิงเฟยเฟยเห็นแบบนั้นก็ตะโกนขึ้น “อาจารย์เติ้งคะ ข้อนี้จือหว่านก็ทำไม่ได้ จะต้องยากมากแน่นอน แต่เมื่อกี้หนูเห็นอิ๋งจื่อจินตอบถูก น่าให้เธออธิบายนะคะ”
จงจือหว่านก็ยกมือ ยิ้มพลางพูด “อาจารย์เติ้งคะ หนูก็อยากรู้ว่าข้อนี้อิ๋งจื่อจินทำยังไง ให้เธออธิบายได้ไหมคะ”
พอจงจื่อหว่านเอ่ยปาก คนจำนวนไม่น้อยในคลาสก็เห็นด้วย
“นั่นสิคะอาจารย์เติ้ง”
“พวกเราก็สงสัยเหมือนกัน”
คำถามข้อนี้ยากชนิดที่เกินมาตรฐานไปมาก ทั้งห้องไม่มีใครทำได้เลย
อาจารย์เติ้งขมวดคิ้ว ขณะที่กำลังจะพูด ทันใดนั้นเด็กสาวก็ค่อยๆ ยืนขึ้น
เธอถือกระดาษข้อสอบ กวาดตามองแล้วอธิบายอย่างสบายๆ
ลู่ฟั่งที่เตรียมจะแดกดันกับอิงเฟยเฟยที่ได้ฟังสำเนียงภาษาอังกฤษที่พูดอย่างคล่องแคล่ว “...”
จงจือหว่านหันขวับทันที
อิ๋งจื่อจินใช้เวลาสามสิบวินาทีอธิบายข้อนี้ “จากที่อธิบายมา ข้อหกสิบสี่ตอบข้อดีค่ะ”
อาจารย์เติ้งรู้สึกเซอร์ไพรส์มาก “ตอบได้ดีมากจ้ะ ตามนั้นเลย นั่งลงได้”
อิ๋งจื่อจินนั่งลง หมุนปากกาเล่น
รังสีแผ่ซ่านออกมาประมาณว่า ‘พวกขยะ’
ทั้งคลาส “...”
อิงเฟยเฟยรู้สึกเหลือเชื่อ “จือหว่าน ยัยนั่นเป็นจริงเหรอ”
ไหนว่าโง่ไง
รอยยิ้มของจงจือหว่านชะงัก “ใครจะไปรู้ล่ะ”
ทันใดนั้นเองอาจารย์เติ้งก็ถามอีกครั้ง “จงจือหว่าน เข้าใจไหมคะ”
จงจือหว่านใบหน้าร้อนผ่าว เธอก้มหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”
“เฮ้อ พวกเธอทำให้ครูผิดหวังจริงๆ” อาจารย์เติ้งถอนหายใจ “เรียนกับครูมาตั้งนานยังสู้อิ๋งจื่อจินที่เข้ามากลางคันไม่ได้ กลับไปต้องตั้งใจทบทวนกันให้ดีแล้วนะ”
ทั้งคลาสเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าพูด
คาบเรียนแรกจบไปอย่างรวดเร็ว พอจบคาบอาจารย์เติ้งก็เรียกอิ๋งจื่อจินไปพบ
“ตอนปิดเทอมหน้าหนาวไปฝึกสปีคกิ้งมาเหรอจ๊ะ”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้ว “ค่ะ”
“ใช้ได้เลยนะ เป็นการเริ่มต้นที่ดี พื้นฐานเธอน้อยไปหน่อย ทำโจทย์ยากไม่ไหว” อาจารย์เติ้งพูด “ครูจะให้ข้อสอบพื้นฐานเธอ ตอนเที่ยงว่างแวะมาเอาที่ห้องทำงานครูไหม”
อิ๋งจื่อจินไม่ปฏิเสธความหวังดีนี้ แม้จะไม่จำเป็นสำหรับเธอก็ตาม “ได้ค่ะ”
“พยายามเข้านะ” ก่อนไปอาจารย์เติ้งได้ตบบ่าเธอเบาๆ “อย่าเก็บคำพูดคนอื่นมาใส่ใจล่ะ”
...
ตอนเที่ยง คนในคลาสออกไปกินข้าวกันหมด
อิ๋งจื่อจินกัดมะเขือเทศ ก้มหน้าอ่านวีแชท
เพื่อนในวีแชทเธอน้อยจนน่าสงสาร คนที่ส่งข้อความหาเธอมีแค่ฟู่อวิ๋นเซินกับเวินทิงหลาน
ซึ่งคนแรกช่วงนี้เลี้ยงเธอเป็นลูกไปแล้ว อย่างเช่นข้อความในวันนี้
[เยาเยา พักกลางวันไปกินข้าวดีๆ หรือเปล่า]
[เปล่า กินมะเขือเทศ]
เธอเลือกกินพอสมควร
สิบวินาทีต่อมาฟู่อวิ๋นเซินก็ส่งข้อความเสียงมา
เสียงของเขาน่าฟังมาตลอด ทุ้มต่ำ คล้ายดนตรีที่จับใจ
[เด็กน้อย นี่เพิ่งแยกกันไม่เท่าไรก็ดื้ออีกแล้วนะ ต้องตั้งใจกินข้าวให้ดี]
[อ่อ]
[เอาเถอะ ดูท่าพี่ชายจะต้องจับตาดูเธอ เจอกันตอนเย็น ดูว่าเยาเยาของเราผอมลงหรือเปล่า]
อิ๋งจื่อจินจ้องข้อความนี้ นวดศีรษะ เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า
หลังจากกินมะเขือเทศคำสุดท้ายเสร็จเธอก็ลุกไปที่ห้องทำงานกลุ่มสาระภาษาอังกฤษ
เคาะประตูแล้วเดินเข้าไป
ภายในห้องทำงานนอกจากอาจารย์เติ้งแล้วยังมีชายหนุ่มอีกคน
พอประตูปิดลงอาจารย์เติ้งก็หันไปพูดกับเขา “อาจารย์เฮ่อคะ วันนี้เด็กคนนี้สร้างเซอร์ไพรส์ให้ฉัน สำเนียงภาษาอังกฤษของเธอเพราะมากเลยค่ะ”
นั่นไม่ใช่สำเนียงอังกฤษธรรมดา แต่เป็นสำเนียงของราชวงศ์อังกฤษ
มหัศจรรย์มาก
เฮ่อสวินได้ฟังก็ถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มีประโยชน์อะไรเหรอครับ”
เขาเคยช่วยอาจารย์เติ้งสอนคลาสเด็กอัจฉริยะอยู่หลายครั้ง ย่อมรู้ว่าอิ๋งจื่อจินเป็นยังไง
เป็นพวกไม่พัฒนา...ไม่ขยัน
นักเรียนแบบนี้เขาเกลียดที่สุด


ตอนที่ 30 พี่ชายจะทำเวรเป็นเพื่อนนะ
หลังจากที่รู้ว่าอิ๋งจื่อจินอาศัยความเกี่ยวข้องกับตระกูลอิ๋งเข้ามาอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะโดยใช้เส้นสาย เฮ่อสวินก็ยิ่งไม่ชอบมากกว่าเดิม
เขาไม่มีความประทับใจในตัวเด็กคนนี้แม้แต่น้อย
ส่วนสำเนียงภาษาอังกฤษน่ะเหรอ
นี่เป็นความสามารถพื้นฐานที่สุดของนักเรียนชิงจื้อ
อาจารย์เติ้งอึ้งกับคำพูดนี้ แต่กลับนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
ตอนนั้นเธอไปแลกเปลี่ยนเทคนิคการสอนที่ยุโรปหนึ่งสัปดาห์ ครั้นแล้วจึงฝากให้เฮ่อสวินไปสอนแทน
พอกลับมาก็ได้ยินพวกนักเรียนคลาสเด็กอัจฉริยะกับคลาสนานาชาติบอกว่า เฮ่อสวินถามคำถามที่ง่ายมากๆ แต่อิ๋งจื่อจินก็ตอบไม่ได้ ประมาณว่าฟังไม่เข้าใจเสียด้วยซ้ำ
บางครั้งยังแอบงีบหลับในห้องเรียน
ตอนเฮ่อสวินสอนในห้องย่อมไม่มีทางพูดอะไร แต่ใครต่างก็มองออกว่าเขาโกรธ
อาจารย์เติ้งถอนหายใจ อยากพูดบางอย่างแต่ก็หยุดไป “อันที่จริงเด็กคนนี้ก็ลำบาก...”
ปกติสอนนักเรียน เธอจะแนะนำเป็นจุดๆ ไป
อีกทั้งการเรียนก็เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าทุกคนจะถนัดภาษาอังกฤษหรือคณิตศาสตร์
ด้วยเหตุนี้เฮ่อสวินจึงไม่แสดงความคิดเห็น เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่เธอได้ทรัพยากรที่ไม่ควรได้”
ถ้าไม่มีอิ๋งจื่อจิน ที่นั่งตรงนั้นในคลาสเด็กอัจฉริยะจะเป็นของคนที่ได้อันดับห้าสิบ
อย่างไรเสียโปรแกรมของคลาสเด็กอัจฉริยะล้วนได้ทรัพยากรครูชั้นยอด ต่อให้เป็นคลาสเด็กเก่งก็ยังเทียบไม่ได้
เฮ่อสวินไม่พูดอะไรอีก เขาอ่านบทความที่เต็มไปด้วยภาษาอังกฤษอัดแน่น
แต่ถ้าสังเกตดูดีๆ ภาษาอังกฤษพวกนี้กลับแตกต่างจากภาษาอังกฤษปกติ
นี่เป็นภาษาอังกฤษยุคกลาง น่าจะใช้กันในช่วงปีพันหนึ่งร้อยห้าสิบถึงปีพันห้าร้อย
เมื่อเทียบกับภาษาอังกฤษยุคปัจจุบัน ไวยากรณ์ของภาษาอังกฤษยุคกลางยากยิ่งกว่า
เฮ่อสวินเน้นอักษรสีแดงในเอกสารไว้แล้ว เขาสืบค้นข้อมูลมามาก แต่ก็แปลได้แค่ส่วนเดียว
ตอนนี้คนที่รู้ภาษาอังกฤษยุคกลางมีน้อยมาก ต่อให้เป็นคนประเทศวายโดยกำเนิดก็ตาม ไม่มีใครใช้กันแล้ว
อยากหาคนที่เป็นภาษาอังกฤษยุคกลางมันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร
เฮ่อสวินนวดขมับ วางเอกสารในมือไว้ข้างหนึ่ง จากนั้นก็หยิบหนังสือสอนคลาสนานาชาติมาเริ่มเตรียมการสอน
...
อาจเพราะวิชาภาษาอังกฤษเมื่อเช้า ลู่ฟั่งกับอิงเฟยเฟยจึงสงบเสงี่ยมลงไปมาก ไม่ไปหาเรื่องอิ๋งจื่อจินอีก
เปิดเทอมวันแรกมีแต่การคุยเรื่องข้อสอบ อิ๋งจื่อจินมองคะแนนหกวิชาของตัวเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
เธอรู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
ถึงแม้เมื่อก่อนเธอจะฟื้นคืนได้ไม่เต็มที่ ความทรงจำกับความสามารถไม่ได้มีมาด้วย แต่สติปัญญาก็ยังพอมีอยู่บ้าง ไม่ถึงกับสอบได้แย่ขนาดนี้
ทว่าเนื่องจากได้รับแรงกดดันจากแวดวงตระกูลเศรษฐี อีกทั้งยังถูกเรียกไปให้เลือดอิ๋งลู่เวยบ่อยครั้ง ประหนึ่งเป็นหุ่นเชิด ไม่มีอิสระแม้แต่นิดเดียว
สภาพร่างกายไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเรียน
ยิ่งสอบได้คะแนนแย่จงมั่นหวาก็ยิ่งโมโห พอเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ ก็กลายเป็นวงจรอุบาทว์
อิ๋งจื่อจินมีสีหน้าเรียบเฉย เอาข้อสอบยัดลงกระเป๋าหนังสือ
มิน่านิสัยของเธอถึงแย่ลง ที่แท้ก็เพราะความกดดันที่ต้องเจอในช่วงหนึ่งปีนี้ที่มาอยู่ตระกูลอิ๋ง
เธอไม่วิปริตไปก็ถือว่าดีมากแล้ว
“จือหว่าน ไปเถอะ” ก่อนออกจากห้องเรียน อิงเฟยเฟยจงใจพูดเสียงดังขึ้น “ไปเยี่ยมปู่เธอกัน”
ปู่ของจงจือหว่านก็คือพ่อของจงมั่นหวา
อิ๋งจื่อจินเป็นลูกเลี้ยงย่อมไม่มีสิทธิ์ได้พบ
สีหน้าของจงจือหว่านกลับเปลี่ยนไป
อิงเฟยเฟยไม่รู้ แต่เธอรู้ดี
ถึงแม้จะเคยเจอไม่กี่ครั้ง แค่สองครั้งเท่านั้น แต่ท่านผู้เฒ่าจงกลับดีต่ออิ๋งจื่อจินมาก แทบจะมองข้ามเธอไป
นึกถึงคำพูดเมื่อเช้าที่ไม่มีใครคิดจริงจัง ท่าทางของจงจือหว่านก็ชะงักไปชั่วขณะ เธอมองอิ๋งจื่อจินแวบหนึ่ง “ไปเถอะ”
คลาสเด็กอัจฉริยะไม่มีการทบทวนบทเรียนตอนเย็น หลังเลิกเรียนพวกนักเรียนก็แยกย้ายไปตามความชอบ
อิ๋งจื่อจินดูเวลา เธอก็เตรียมจะไปแล้วเหมือนกัน
ยังไม่ทันได้เดินออกไปก็ถูกกรรมการชั้นเรียนเรียกไว้
“อิ๋งจื่อจิน วันนี้เป็นเวรของเธอแล้ว วันแรกมีขยะไม่เท่าไร เช็ดกระดานดำให้สะอาดก็พอ” เขาลังเลเล็กน้อย กระซิบบอก “เมื่อเช้าฉันเห็นลู่ฟั่งเอาน้ำใส่กะละมังวางไว้บนประตู เธอ...ช่วงนี้เธอระวังหน่อยนะ”
อิ๋งจื่อจินได้ฟังก็พยักหน้าเบาๆ “ขอบใจ”
“มะ ไม่เป็นไร” กรรมการชั้นเรียนหลบสายตาของเธอ ใบหน้าแดงก่ำ หยิบกระเป๋าหนังสือแล้วรีบวิ่งหนีไป
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิด ตัดสินใจส่งข้อความตอบฟู่อวิ๋นเซินก่อน
หลังจากส่งวีแชทเสร็จเธอก็พับแขนเสื้อ หยิบผ้าขี้ริ้วที่อยู่ล่างเวทีหน้าชั้นเรียนไปที่ห้องน้ำ
ท้องฟ้าในเดือนมีนาคมมืดเร็ว เดินไปเดินกลับไม่กี่นาทีฟ้าข้างนอกก็มืดสนิทแล้ว
เธอมองจากระเบียงทางเดินสามารถมองเห็นท้องฟ้าด้านล่าง
กลุ่มอาคารอยู่ท่ามกลางเมฆสีดำที่เปลี่ยนไปตามสายลม ถนนทอดยาวการจราจรขวักไขว่ ผู้คนดุจคลื่นทะเล แผ่ขยายไปทั้งเมือง
อิ๋งจื่อจินยืนเงียบๆ อยู่สักพักแล้วถึงกลับห้องเรียน
พอเข้าไปฝีเท้าเธอก็หยุดชะงัก
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาสีอำพันสะท้อนแสงไฟ เจิดจรัสยิ่งกว่าดวงดาว
ฟู่อวิ๋นเซินได้ยินเสียงฝีเท้า เขายืดตัวขึ้น หันกลับมามอง ดวงตาดอกท้อโค้งมน “เยาเยา”
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้วเล็กน้อย “บอกแล้วว่าไม่ต้องรอไม่ใช่เหรอ”
อย่างไรเขาก็มีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่จำเป็นต้องมาดูแลเธอตลอด
“ไม่เป็นไร” ฟู่อวิ๋นเซินล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง ยิ้มพลางพูด “ช่วงนี้ พี่ชายค่อนข้างว่าง เดี๋ยวช่วยทำเวรนะ”
ขณะพูดเขาก็รับผ้าขี้ริ้วมาจากมือเธอ เช็ดกระดานดำอย่างคล่องแคล่ว
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย เธอถอนหายใจ เดินไปหยิบไม้กวาดที่หลังห้องแล้วเริ่มกวาดพื้น
สิบนาทีต่อมาทั้งสองคนก็ทำความสะอาดเสร็จ
ฟู่อวิ๋นเซินปัดฝุ่นบนเสื้อเชิ้ต ดวงตาดอกท้อหรี่ลง “อืม สะอาดพอสมควร ไปเถอะ”
ตอนออกมาเป็นเวลาทุ่มครึ่งแล้ว
“กินข้าวกัน” อิ๋งจื่อจินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแอป “จากนั้นฉันจะกลับบ้านหน่อย”
บ้านที่ว่านี้ย่อมหมายถึงที่พักของเวินเฟิงเหมียน
ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม “ตามใจ”
ขณะที่กำลังค้นหาร้านอาหารใกล้ๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความตกใจ “คุณหนูอิ๋ง!”
อิ๋งจื่อจินหันไป
ปิ๊นๆ
รถมายบัคสีดำจอดลงตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน หน้าต่างฝั่งข้างคนขับเลื่อนลง
...
ในขณะเดียวกันอีกฝั่งของถนน
จงมั่นหวาเพิ่งออกมาจากห้างสรรพสินค้าเซ็นจูรี่เซ็นเตอร์ เพิ่งโทรให้คนขับรถมารับ พอเงยหน้าก็เห็นเด็กสาวที่อยู่ในเครื่องแบบโรงเรียนมัธยมชิงจื้อยืนอยู่หน้ารถคันหนึ่ง ก้มตัวเล็กน้อย
ข้างๆ เป็นฟู่อวิ๋นเซินคุณชายเสเพลที่ทั้งเมืองฮู่เฉิงต่างรู้จัก
จงมั่นหวาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ กำลังจะเข้าไปพาอิ๋งจื่อจินออกมา
“มั่นหวา” คุณนายมู่ที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็น “มีอะไรเหรอ”
“เปล่าค่ะ” จงมั่นหวาละสายตากลับมาทันที แค่อยากรีบไปจากที่นี่
เธอไม่อยากให้คุณนายมู่เห็นภาพนี้ เกิดลือออกไปจะกลายเป็นลูกสาวของจงมั่นหวาไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ให้ท่าคุณชายตระกูลฟู่
แต่คุณนายมู่มองไปแล้ว
จงมั่นหวาตกใจ เข้าไปดึงเธอไว้ “คุณนายมู่ เราไปกันเถอะค่ะ”
คุณนายมู่กลับไม่ขยับ เธอมองบนรถมายบัคสีดำคันนั้นแล้วยืนอึ้ง เหม่อไปชั่วขณะ
ดูเหมือนว่านั่นจะเป็น...
รถประจำตัวของมู่เฮ่อชิง


ตอนที่ 28 ลงมือโดยตรง
ง่ายเหรอ
ถ้าง่ายยังจะปล่อยให้อิ๋งจื่อจินอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะมาถึงหนึ่งเทอมเต็มๆ เหรอ
ยัยนั่นควรจะไสหัวออกไปตั้งแต่สอบเดือนแรกแล้ว
แต่ในเมื่อจงจือหว่านพูดแบบนี้ก็แสดงว่าจะต้องมีวิธี
อิงเฟยเฟยดวงตาเปล่งประกาย “จือหว่าน เธอว่าควรจะไล่ยังไง”
อันดับที่ห้าสิบเป็นเพื่อนสนิทของเธอ เธออยากไล่อิ๋งจื่อจินออกไปนานแล้ว
“ยัยนั่นนิสัยเป็นยังไงเธอยังไม่รู้อีกเหรอ” จงจือหว่านพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แกล้งให้มากหน่อยยัยนั่นก็เป็นบ้าไปก่อนแล้ว ยังจะอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะได้อีกเหรอ”
“แกล้งเหรอ” อิงเฟยเฟยอึ้งไปชั่วขณะ พูดด้วยความลังเล “ถ้ายัยนั่นไปฟ้องจะทำไงล่ะ”
ต่อให้เป็นแค่ลูกเลี้ยง อิ๋งจื่อจินก็เป็นคนของตระกูลอิ๋ง
สี่ตระกูลเศรษฐีแห่งฮู่เฉิง ใช่ว่าครอบครัวธรรมดาจะเทียบได้
จงจือหว่านยิ้มแบบมีเลศนัย “คุณอาไม่สนใจแน่นอน ส่วนอาจารย์อิ๋ง...”
เมื่อตอนปิดเทอมฤดูหนาวอาจารย์อิ๋งก็บอกแล้วว่า อิ๋งจื่อจินให้ท่าเจียงมั่วหย่วน ยังจะมีหน้าไปขอให้อิ๋งลู่เวยช่วยที่ไหนกัน
อิงเฟยเฟยถึงได้วางใจ อารมณ์ดีสุดๆ “คนในคลาสที่อยากให้ยัยนั่นไสหัวออกไปมีเยอะมาก จือหว่าน อีกเดี๋ยวฉันจะไปเรียกเพื่อนๆ มาวางแผน”
จงจือหว่านไม่พูดอะไร หยิบสมุดบันทึกภาษาอังกฤษออกมาจากกระเป๋าหนังสือแล้วทบทวนต่อ
ลู่ฟั่งที่แอบฟังอยู่ข้างๆ มานานในที่สุดก็ทนไม่ไหว ขยับเข้ามาหา “พวกเธออยากไล่ยัยบ้านนอกนั่นออกไปเหรอ”
“ยังต้องถามอีกเหรอ” อิงเฟยเฟยเหลือบมองเขา “หรือนายคิดว่ายัยนั่นไม่เกะกะ”
คลาสเด็กอัจฉริยะรุ่นไหนบ้างที่คะแนนเฉลี่ยทดสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่ำกว่าหกร้อยเก้าสิบแปด
อิ๋งจื่อจินแค่คนเดียวถ่วงคะแนนของพวกเขาตั้งเท่าไร
“จะเป็นไปได้ยังไง!” ลู่ฟั่งนึกถึงเรื่องวันนั้นที่ร้านยา เจ็บใจมาก “ยัยนั่นทำให้พี่สาวฉันต้องถูกพ่อกักบริเวณ”
พอได้ฟัง จงจือหว่านก็เงยหน้า “พี่สาวนายเหรอ”
ลู่จื่ออายุยี่สิบต้นๆ ฝีมือการรักษาย่อมสู้แพทย์แผนจีนอาวุโสที่ทำงานมาเป็นสิบๆ ปีไม่ได้
แต่อย่างไรเสียเธอก็จบจากมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนตี้ตู รู้จักคนมาก
ได้ยินว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของลู่จื่อเกี่ยวข้องกับตระกูลเมิ่งแห่งตี้ตูนิดหน่อย
อิงเฟยเฟยสงสัย “พี่สาวนายถูกกักบริเวณ เกี่ยวอะไรกับยัยนั่นด้วย”
จงจือหว่านก็เงี่ยหูฟัง
ลู่ฟั่งเล่าให้ฟังอย่างคร่าวๆ แสยะยิ้ม “ก็ไม่รู้ว่ายัยบ้านนอกนั่นมีดวงแจ็กพอตอะไร ฟู่อวิ๋นเซินถึงได้ถูกใจเข้า”
จงจือหว่านขมวดคิ้ว “คุณชายเจ็ดกลับมาจากยุโรปแล้วเหรอ”
“ฉันว่าเขาเองก็ไปดัดนิสัยที่ยุโรปสูญเปล่า” ลู่ฟั่งประชด “ก็ยังเป็นคุณชายเสเพลเหมือนเดิม เมื่อไรที่ผู้เฒ่าฟู่ตายเขาก็ต้องร้องไห้หาพ่อหาแม่”
จงจือหว่านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลู่ฟั่ง คำพูดแบบนี้นายก็กล้าพูดด้วยเหรอ”
“จือหว่าน ฉันแค่พูดเรื่อยเปื่อย พูดเรื่อยเปื่อยน่ะ” ลู่ฟั่งยกสองมือขึ้น “ไม่ได้ตั้งใจ”
ในคลาสเด็กอัจฉริยะก็มีคุณชายของตระกูลฟู่ ยังดีที่ไม่ได้ยินเข้า
ไม่อย่างนั้นเขาได้เดือดร้อนใหญ่แน่
จงจือหว่านพูดอย่างเย็นชา “คุณลู่ฟั่ง พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ขอความกรุณาอย่าเรียกฉันแบบนี้”
ถึงลู่ฟั่งจะกระอักกระอ่วน แต่กลับไม่ได้โกรธอะไร
จงจือหว่านเป็นหนึ่งในนางฟ้าที่คนในชิงจื้อต่างยอมรับ เขาเองก็ชอบเธอมานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้
ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว
เขาจะต้องไล่ยัยบ้านนอกนั่นออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะให้ได้
...
ตอนอิ๋งจื่อจินมาถึงโรงเรียนเป็นเวลาเจ็ดโมงสิบนาที
ถึงแม้เธอจะปฏิเสธฟู่อวิ๋นเซินไปแล้ว แต่ตอนหกโมงครึ่งเขาก็โทรเรียกเธออย่างตรงเวลา
ตรงหน้าประตูโรงเรียนมีคนจากสภานักเรียนที่มาทำหน้าที่ และยังมีอาจารย์ฝ่ายปกครองที่มาจับนักเรียนแต่งกายไม่เรียบร้อยกับคนที่มาสาย
ชิงจื้อมีกฎว่า นักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนไม่เพียงแต่จะต้องแต่งเครื่องแบบนักเรียน ยังต้องติดตราของโรงเรียนด้วย
อิ๋งจื่อจินมองตัวเองที่อยู่ในยูนิฟอร์มขาวน้ำเงินของโรงเรียน รู้สึกขี้เหร่อย่างมีเอกลักษณ์
สองมือของเธอล้วงกระเป๋า สะพายกระเป๋าหนังสือที่ไหล่ขวา เดินเข้าไปในโรงเรียนอย่างไม่รีบร้อน
แต่ละชั้นปีจะมีตึกเป็นของตัวเอง ซึ่งตึกของมอห้าอยู่ตรงกลางพอดี
ระหว่างทางมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่เดินอย่างรีบร้อน
เวลานี้มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในโรงเรียน
เป็นชายหนุ่ม
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว โบว์ไทสีน้ำเงิน กางเกงสูทสีดำ
ใบหน้าลูกครึ่ง เหนือจมูกโด่งมีแว่นตากรอบทอง กลิ่นอายความหัวโบราณโชยกรุ่น
ผู้หญิงที่เข้าเวรอยู่รีบก้มหน้า เรียกเสียงเบา “อาจารย์เฮ่อ”
ชายหนุ่มได้ยินก็หันไปพยักหน้ารับรู้เบาๆ “ลำบากหน่อยนะครับ”
ผู้หญิงที่เข้าเวรหน้าแดงก่ำ พูดจาติดขัด “ขะ ขอบคุณอาจารย์เฮ่อค่ะ”
นักเรียนที่อยู่ข้างหน้าหันกลับไปมอง คนที่อยู่ข้างหลังก็รีบสาวเท้า พากันซุบซิบ
“อาจารย์เฮ่อหล่อมากเลย ไม่รู้ว่ามีแฟนหรือยัง”
“ไม่ต้องคิดเลย อาจารย์เฮ่อเป็นดอกเตอร์จบนอก ความรู้กว้างขวาง พวกเราน่ะได้แค่มอง”
“ชิงจื้อเชิญอาจารย์เฮ่อมาอยู่ได้ก็เจ๋งมากเลยนะ เฮ้อ น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยู่คลาสนานาชาติ ไม่อย่างนั้นคงได้ฟังอาจารย์เฮ่อสอนบ้าง...”
อิ๋งจื่อจินไม่มีความสนใจจะฟังและดู ตอนที่เธอเพิ่งไปถึงชั้นสามฝีเท้าหยุดชะงักไป ดวงตาหงส์หรี่ลงทันที
ผ่านไปสักพักเธอก็ละสายตา เดินหน้าต่อโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย
ประตูห้องเรียนปิดไม่สนิท เหลือเพียงช่องเล็กๆ
อิ๋งจื่อจินสีหน้าเย็นชา เธอยกเท้าถีบประตู
ตึง เต็มไปด้วยความโหด
ซู่...
เสียงน้ำหกจากกะละมังที่ลาดเอียง
“ไอ้XX!”
ลู่ฟั่งที่หลบอยู่หลังประตูหนีไม่ทันจึงเปียกไปเต็มๆ
กะละมังตกลงมาใส่หัวเขา เจ็บจนแทบมองเห็นดาว ล้มลงที่พื้น งุนงงไปหมด
เหตุการณ์นี้ได้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในคลาส สายตาตะลึงปนเปกับสายตารังเกียจ
“จือหว่าน ลู่ฟั่งก็ไม่ระวังเกินไปหรือเปล่า” อิงเฟยเฟยแสยะยิ้ม “สติปัญญาอย่างเขายังคิดจะตามจีบเธอ คางคกอยากกินเนื้อห่านฟ้าชัดๆ”
จงจือหว่านไม่ตอบ มองไปที่นอกประตู
เด็กสาวเดินเข้ามาในตอนนี้ สองขาเรียวยาว
แม้จะใส่เครื่องแบบนักเรียนธรรมดาๆ แต่ก็ยากที่จะบดบังความสวยของเธอได้
ราวกับกิ่งที่มีดอกซากุระบานสะพรั่ง ดุจหิมะที่ปกคลุมยอดเขา
ความงามที่มีพร้อมทั้งความเชิดหยิ่งและอานุภาพรุนแรง ทว่ากลับเจือไปด้วยเสน่ห์อันมหาศาล สะกดสายตาของทุกคนได้อย่างง่ายดาย
“...”
เพียงชั่วพริบตาก็เกิดความเงียบทั้งห้อง
พวกเขามองเด็กสาวที่เดินไปยังมุมที่ไม่สะดุดตาที่สุดอย่างอึ้งๆ เธอหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาค่อยๆ เช็ด
จนกระทั่งเธอนั่งลงแล้วถึงได้มีคนทยอยละสายตาไป
ภายในห้องเรียนเกิดเสียงซุบซิบไม่หยุด
“โห นี่ใช่ยัยบ้านนอกนั่นจริงเหรอ”
“ตัวปลอมมั้ง ตอนปิดเทอมหน้าหนาวไปศัลยกรรมมาเหรอ”
“ศัลยกรรมมันทำที่บุคลิกได้ด้วยเหรอ พูดตามตรง บุคลิกของยัยนั่น นางฟ้าจงกับนางฟ้าอิ๋งยังสู้ไม่ได้เลย”
นางฟ้าอิ๋งก็ย่อมหมายถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอิ๋ง
นางฟ้าทั้งสามของชิงจื้อ อยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะมอห้าถึงสองคน
“พวกนายพูดเหลวไหลอะไร” พอได้ยินแบบนี้อิงเฟยเฟยก็โมโหจนหัวเราะ “แค่ลูกเลี้ยงเอามาเทียบจือหว่านได้เหรอ”
จงจือหว่านเป็นคุณหนูใหญ่ที่แสนมีเกียรติของตระกูลจง หนึ่งในสี่ตระกูลเศรษฐี แล้วอิ๋งจื่อจินเป็นใคร
สองคนนี้เอามาเทียบกันได้เหรอ
จงจือหว่านยังไม่พูดอะไรก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ไม่มั้งๆ ฉันรู้สึกว่าวันนี้ดูๆ ไป นางฟ้าอิ๋งเทียบกับเธอ เธอต่างหากที่ควรเป็นตัวจริง”


ตอนที่ 31 คนในแวดวงแพทย์แผนโบราณไม่มีใครสู้เธอได้
ตระกูลมู่เป็นหนึ่งในตระกูลเศรษฐีของตี้ตู ครอบครัวใหญ่กับครอบครัวญาติเมื่อรวมๆ กันก็มีจำนวนสมาชิกของตระกูลที่มากพอสมควร
คุณนายมู่แต่งเข้าตระกูลมู่มายี่สิบกว่าปี อันที่จริงก็เคยเจอมู่เฮ่อชิงแค่ไม่กี่ครั้ง
แต่เธอก็รู้ว่ารถประจำตัวมู่เฮ่อชิงเป็นรถมายบัคสีดำ
รถมายบัคคันนี้สั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ ทั้งประเทศจีนมีเพียงคันเดียว แต่ว่า...
คุณนายมู่ขมวดคิ้ว
ใช่ว่าเธอจะมองไม่ออกว่านั่นคือลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋ง ก็เพราะแบบนี้เธอถึงได้ลังเล
ด้วยสถานะของมู่เฮ่อชิง คนมีอำนาจของตระกูลอื่นในตี้ตูต่างก็ต้องนอบน้อมต่อเขา แล้วเขาจะรู้จักลูกเลี้ยงที่ไม่มีแม้แต่เกียรติได้อย่างไร
คุณนายมู่เหม่อลอย ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมา “มั่นหวา รอเดี๋ยวนะ ขอฉันโทรศัพท์หน่อย”
ถ้าเป็นรถของมู่เฮ่อชิงจริง เธอจะเข้าไปโดยตรงไม่ได้ แบบนั้นเท่ากับไม่เคารพ
แต่ถ้าไม่ใช่เธอก็ขี้เกียจจะเข้าไป
จงมั่นหวาฝืนยิ้มให้ จำต้องยืนอยู่ตรงนั้น มือสั่นเล็กน้อยอยู่ตลอดเพราะความอับอายที่เกิดขึ้นภายในใจไม่หยุด เธอพยายามข่มความโกรธ เบือนสายตาหนี ไม่อยากหันไปมองอีก
...
บนรถมายบัค
มู่เฉิงแค่เหลือบมองโทรศัพท์มือถือ ไม่สนสายเรียกเข้า “คุณหนูอิ๋ง ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว”
ด้วยศักยภาพของตระกูลมู่ การสืบหาคนคนหนึ่งเป็นเรื่องง่ายมาก
ยิ่งไปกว่านั้นอิ๋งจื่อจินก็ไม่ได้จงใจปิดบัง
อิ๋งจื่อจินก้มหน้า “ค่ะ มีธุระกับฉันเหรอคะ”
มู่เฉิงเหลือบมองมู่เฮ่อชิงแล้วถึงพูดขึ้น “พรุ่งนี้คุณท่านจะไปจากเมืองฮู่เฉิงแล้ว ก่อนไปอยากพบคุณอีกครั้งน่ะครับ”
วันนั้นหลังกลับไปถึงที่พักในฮู่เฉิงเขาก็ติดต่อไปหาตระกูลมู่ในตี้ตู
มู่เฉิงไม่ได้บอกว่าหมอเทวดาคือใคร แค่ถามอย่างคร่าวๆ ถึงได้รู้ว่าฝีมือการรักษาของคุณหนูอิ๋งคนนี้น่าทึ่งขนาดไหน
ต่อให้เป็นพวกระดับปรมาจารย์ในแวดวงแพทย์แผนโบราณพวกนั้น เกรงว่าก็คงได้แต่เลื่อมใส
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ขอแค่ผู้เฒ่ามู่ไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้า สุขภาพก็จะแข็งแรงขึ้นมากค่ะ”
มู่เฮ่อชิงแกล้งไอกลบเกลื่อน สีหน้าเคร่งขรึม “ฉันจะทำตาม”
มู่เฉิงขากระตุกเกือบเหยียบคันเร่ง
ตั้งกี่ปีมาแล้วไม่มีใครเกลี้ยกล่อมมู่เฮ่อชิงได้สำเร็จ คุณหนูอิ๋งพูดทีเดียวได้ผลทันที
นี่มันช่าง...
“คุณหนูอิ๋งครับ ทางเราไม่รู้จะให้อะไร” มู่เฉิงแอบปาดเหงื่อ หยิบกล่องวิจิตรออกมาใบหนึ่ง “นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยของคุณท่าน โปรดรับไว้ด้วยครับ”
นี่เป็นเข็มเงินกับเข็มทองที่ตระกูลมู่ซื้อมาจากแวดวงแพทย์แผนโบราณโดยเฉพาะ ราคาหลักสิบล้านขึ้นไป
อิ๋งจื่อจินสายตาจับจ้องชั่วขณะ ไม่ปฏิเสธ เธอรับมา “ขอบคุณมากค่ะ”
เข็มเงินกับเข็มทองที่สั่งทำเป็นพิเศษจะทำให้ประสิทธิภาพการรักษามากขึ้นหลายสิบเท่า
เธอกำลังต้องการอยู่พอดี
“ยังมีสิ่งนี้อีกครับ” มู่เฉิงยื่นกระดาษให้แผ่นหนึ่ง “นี่เป็นกิจการของคุณท่านในเมืองฮู่เฉิง รายได้และเงินหมุนเวียนแต่ละปีประมาณห้าสิบล้าน อาจน้อยไปหน่อย”
บนกระดาษเขียนชื่อโรงพยาบาลอย่างชัดเจน
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอนึกไม่ถึงว่าโรงพยาบาลแผนจีนขนาดใหญ่ในฮู่เฉิงจะเป็นกิจการของตระกูลมู่ในตี้ตู
“อย่าปฏิเสธเลยนะ” มู่เฮ่อชิงกระแอมอีกครั้ง “เธอรักษาคนเป็น ยกให้เธอก็เหมาะสมแล้ว”
นิ่งไปเล็กน้อย พูดอย่างภูมิใจ “ขอแค่เธอรับไว้ฉันจะเลิกแตะต้องบุหรี่กับเหล้าแน่นอน”
มู่เฉิง “?”
เดี๋ยวนะ นี่ถือเป็นการข่มขู่หรือเปล่า
“ขอบคุณน้ำใจของผู้เฒ่ามู่มากค่ะ แต่สิ่งนี้หนูขอไม่รับไว้” อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง ยิ้มเล็กน้อย “หนูเป็นคนขี้เกียจ แต่ว่าบางครั้งช่วยไปดูโรคที่ซับซ้อนให้ที่โรงพยาบาลได้ค่ะ”
เธอต้องการเงิน ถือโอกาสเข้าวงการนี้สนุกๆ
“งั้นก็ได้” มู่เฮ่อชิงขมวดคิ้ว “ฉันเองก็คิดไม่รอบคอบ เอาแบบนี้ ฉันจะให้มู่เฉิงจัดห้องตรวจโรคให้เธอโดยเฉพาะ ไม่ให้ใครมารบกวนเธอมากมาย”
“แต่รายได้ของโรงพยาบาลนี้จะโอนเข้าบัญชีของเธอ”
พูดจบก็กลัวเด็กสาวปฏิเสธ มู่เฮ่อชิงจึงให้มู่เฉิงรีบขับรถออกไปด้วยความเร็วสูง
“...”
อิ๋งจื่อจินหันกลับมา เอากล่องเก็บใส่กระเป๋าหนังสือ “วันนี้อยากกินอาหารญี่ปุ่น”
ฟู่อวิ๋นเซินรับกระเป๋าหนังสือของเธอมา ท่าทางสบายๆ “พี่ชายช่วยถือ”
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น มีข้อความวีแชทเข้า
ฟู่อวิ๋นเซินก้มหน้า พอเห็นรูปโปรไฟล์นกกระเรียนก็เลิกคิ้ว
[เด็กบ้า เห็นฉันก็ไม่ทักทายสักคำ เก่งนักเหรอ]
เขายิ้มมุมปาก ตอบกลับอย่างไม่รีบร้อน
[กลัวว่าถ้าเอ่ยปากจะทำให้ท่านโมโหอายุสั้นน่ะสิครับ]
[...]
[เด็กบ้า อยู่ให้ห่างๆ แม่หนูคนนั้นเลยนะ เดี๋ยวจะทำเขาเดือดร้อน]
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเด็กสาวข้างกาย ยิ้มเล็กน้อย
[ไม่ได้หรอกครับ เน็ตหมด แค่นี้นะครับ]
พอมู่เฮ่อชิงเห็นข้อความนี้ก็อยากบล็อกฟู่อวิ๋นเซิน
เขาขยับนิ้ว สุดท้ายก็อดทนได้
ไม่โกรธ…เขาจะโกรธไม่ได้!
“คุณท่าน เมื่อครู่ทางบ้านท่านห้าโทรมา คงอยากถามว่าคุณท่านจะกลับเมื่อไรครับ” มู่เฉิงพูด “ให้ตอบไหมครับ”
มู่เฮ่อชิงหลับตาพลางพูดขึ้น “ไม่ต้อง”
...
วันต่อมา
อิ๋งจื่อจินไปเร็วขึ้นหน่อย ถึงโรงเรียนตอนเจ็ดโมง
แต่ครั้งนี้คลาสเด็กอัจฉริยะกลับไม่เริ่มทบทวนบทเรียนตอนเช้าล่วงหน้าเฉกเช่นปกติ
พวกนักเรียนไปยืนกันอยู่หน้าห้องเรียน เอามือบีบจมูก สีหน้ารังเกียจ
ด้านหลังห้องมีขยะอยู่เต็ม กลิ่นเหม็นตลบอบอวล
“สกปรกเกินไปหรือเปล่า ใครทำเนี่ย”
“ห้องเราไม่เคยสกปรกขนาดนี้...”
จงจือหว่านเห็นก็ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น เวรเมื่อวานไม่ได้ทำความสะอาดเหรอ ใครเป็นเวรน่ะ”
กรรมการชั้นเรียนอึ้ง “อิ๋งจื่อจิน แต่ว่า...”
แต่เห็นๆ อยู่ว่าตอนเขาออกไปถังขยะมันว่างเปล่า
“แต่เต่ออะไร แสดงว่ายัยนั่นไม่ได้ทำเวรน่ะสิ” อิงเฟยเฟยแสยะยิ้ม “ทั้งยังทำห้องจนมีสภาพเป็นแบบนี้ ยัยนั่นคิดจะทำให้คลาสเราดูแย่”
คลาสเด็กอัจฉริยะต้องทำให้ดีที่สุดในทุกด้าน ด้านความสะอาดก็ไม่มีข้อยกเว้น
แบบนี้พวกเขาจะได้ธงแดงได้ยังไง
ทันใดนั้นลู่ฟั่งก็ตะโกนขึ้น “มาแล้ว ยัยนั่นมาแล้ว”
พวกนักเรียนรีบแหวกทางทันที
อิ๋งจื่อจินเดินเข้ามา ยังคงหน้าสดและอยู่ในเครื่องแบบโรงเรียนที่เรียบง่าย
เธอกวาดตามองนักเรียนที่ยืนอยู่โดยรอบ เดินตรงไปที่ถังขยะแล้วเหลือบมอง
ภายในถังขยะมีหนังสือเรียนของเธอ หนังสือติว รวมถึงแบบฝึกหัดที่เมื่อวานอาจารย์เติ้งให้เธอ
ทั้งหมดถูกคนฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลอะคราบน้ำมัน สภาพไม่เหลือชิ้นดี
เด็กสาวมองที่พื้นอย่างเงียบๆ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่นิดเดียว
แต่กลับเกิดความกดดันขึ้นเรื่อยๆ ภายในห้องเรียนอย่างบอกไม่ถูก
“อิ๋งจื่อจิน เมื่อวานเวรเธอไม่ใช่เหรอ” อิงเฟยเฟยสบโอกาสพูดประชด “เธอทำเวรแบบนี้เหรอ”
“เอาล่ะ เลิกพูดเถอะ” จงจือหว่านยกมือห้าม “พวกเรามาช่วยทำความสะอาดเถอะก่อนที่สภานักเรียนจะมา”
“ทำไมล่ะ” อิงเฟยเฟยพูดอย่างเย็นชา “ยัยนี่เป็นคนทำเองก็ควรให้ทำคน...”
ยังไม่ทันพูดจบ
อิ๋งจื่อจินก็ขยับ
เธอเงยหน้า ก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าวอย่างไร้อารมณ์ มือข้างหนึ่งลากอิงเฟยเฟยออกมาจากกลุ่มนักเรียน
จัดการจับศีรษะของอิงเฟยเฟยกดเข้าไปในถังขยะต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง


บทที่ 1 ข้ามภพ
ณ หมู่บ้านชิงเฉวียน หลังจากฝนหยุดแล้ว มีไอเย็นแห่งปลายสารทฤดูอยู่จางๆ
กู้เจียวเหนียงวิ่งตามไปถึงหน้าหมู่บ้านด้วยเหงื่อชุ่มใบหน้า “บัณฑิตเสี่ยวฉิน...บัณฑิตเสี่ยวฉิน”
พรืด!
ฝ่าเท้านางลื่นไถล จึงล้มลงหน้าคะมำ
รถม้าเบื้องหน้าหน้าวิ่งไปไม่ทิ้งฝุ่น หน้านางเปื้อนโคลนเปรอะไปหมด!
“ฮ่า ฮ่า!”
ผู้คนรอบด้านหัวเราะออกมายกใหญ่
กู้เจียวเหนียงเป็นคนสติไม่สมประกอบในหมู่บ้าน ในครอบครัวนางมีสามีคนหนึ่งเป็นคนพิการ นางทอดทิ้งบุรุษผู้ซื่อสัตย์ในครอบครัวไป กลับไปตามติดบัณฑิตเสี่ยวฉินที่อยู่ในเมือง
บัณฑิตเสี่ยวฉินเป็นใครน่ะนะหรือ บิดาผู้ให้กำเนิดเป็นเศรษฐี ซ้ำตัวเองยังเป็นบัณฑิต รูปร่างหน้าตาก็หล่อเหลา จะไปถูกใจยายเพิ้งเช่นนั้นได้อย่างไร
“คางคกขี้เรื้อนอยากจะกินเนื้อหงส์!”
“นั่นสิ! ไม่ลองตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาเสียบ้าง บัณฑิตเสี่ยวฉินนะรึจะถูกใจนาง!”
“รองเท้าขาด!”
“อัปลักษณ์!”
“คนบ้า!”
กู้เจียวเหนียงโมโหขึ้นมาแล้ว นางเท้าเอวเอ่ยขึ้นอย่างโหดเหี้ยมว่า “พวกเจ้า...พวกเจ้าอย่ามาว่าข้านะ...”
มีเด็กคนหนึ่งกระโดดออกมา “แบร่ แบร่! ด่าเจ้าแล้วจะทำไมรึ นังปัญญาอ่อน นังปัญญาอ่อน
นังปัญญาอ่อน! ขี้เหร่ อัปลักษณ์ อัปลักษณ์!”
กู้เจียวเหนียงอับอายจนกลายเป็นโกรธ นางถลาไปทางเด็กคนนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเท้านางจะสะดุดล้ม
หกคะเมนหัวทิ่มลงน้ำ...
ใต้ทะเลสาบอันเย็นยะเยือก หญิงสาวที่หมดสติไป จู่ๆ ก็ลืมตาโพลงขึ้น
เกิดอะไรขึ้น เธอกำลังปฏิบัติภารกิจอยู่แล้วเครื่องบินดิ่งชนภูเขาน้ำแข็ง เครื่องบินตกคนตายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาตกลงในน้ำได้ล่ะ
กู้เจียวพยายามว่ายไปยังฝั่งอย่างสุดกำลัง
จากนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะล้มจนอ่อนเปลี้ยไปหรือย่างไร นึกไม่ถึงว่าเธอจึงออกแรงอะไรไม่ได้เลยสักนิด
ครั้นกว่าจะว่ายขึ้นฝั่งมาก็ทำเอาลำบากไม่น้อย เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้ทรุดลงกับพื้น
ชาวบ้านบนฝั่งเดิมทีเห็นกู้เจียวเหนียงจมลงไปแล้ว กำลังคิดจะใช้ราวไม้ไผ่ไปงมนางขึ้นมา
สุดท้ายนางลอยขึ้นมาเอง ผู้คนต่างสบตากัน แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว!
กู้เจียวยังไม่ทันตั้งสติว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก็เห็นคนในชุดเสื้อผ้าแปลกประหลาดกลุ่มหนึ่งพากันวิ่งหนีให้วุ่นไปหมด
เธอหมอบอยู่บนพื้นหญ้าอันเย็นเยียบ ปาดหยาดน้ำบนใบหน้าออก จากนั้นเธอก็ตกตะลึงนิ่งไป
เธอมองไปยังมือตัวเองด้วยความตกใจและสงสัย
นี่เป็นมือเล็กๆ ของคนอายุอายราวสิบสี่สิบห้าปีคู่หนึ่ง แต่ว่าเธอยี่สิบแปดแล้ว จะมีมือเล็กๆ แบบนี้ได้ยังไง
ยิ่งไปกว่าเธอเป็นถึงราชินีผู้งดงามแห่งโลกหน่วยปฏิบัติการลับ เธอเป็นคนที่รู้จักดูแลตัวเอง มือสองข้างกลับมีแต่ตุ่มไตเต็มไปหมด บางที่ก็ถลอกปอกเปิก
เพียงไม่นาน กู้เจียวพบว่ามือตัวเองเปลี่ยนไปไม่พอ ขนาดเสื้อผ้าการแต่งกายยังต่างไป
ในใจกู้เจียวมีความคิดอันพิลึกพิลั่นแวบขึ้นมา
เธอขยับไปใกล้ผืนน้ำ หมายจะดูสภาพตัวเองตอนนี้ แต่เกือบจะหน้าทิ่มลงไป
ลายพร้อยมากมายพวกนี้คืออะไร
กู้เจียววักน้ำล้างชาดแดงคุณภาพต่ำบนหน้าให้สะอาด ใครจะรู้พอล้างออกแล้วกลับยิ่งน่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม ผิวหน้าซีดเหลืองแห้งตอบยังไม่พอ บนหน้าด้านซ้ายยังมีรอยด่างแดงดวงใหญ่ลามไปถึงหางตาอีกด้วย
กู้เจียวในชาติที่แล้วขนาดมีสิวเม็ดเล็กๆ ขึ้นเม็ดเดียวยังเกรี้ยวกราดไปสามวัน
จู่ๆ ก็มีใบหน้าอัปลักษณ์ด้วยรอยด่างขึ้นเช่นนี้ เธอแทบจะตายลงตรงนั้นอีกรอบ!
“จะว่าไปแล้ว นี่มันที่ไหนกัน แล้วยุคสมัยไหนกันเนี่ย”
เพิ่งจะเอ่ยขึ้น ในหัวเธอก็ปวดระบมขึ้นเป็นระลอก ความทรงจำส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลมาราวกับทะเลพลิกสมุทรตลบ
ที่แท้เธอก็ข้ามภพมายังยุคสมัยหนึ่งที่ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ หมู่บ้านนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านชิงเฉวียน ตั้งอยู่ตีนเขาชิงเฉวียน
เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อกู้เจียว เป็นบุตรคนเดียวของบุตรชายคนที่สามในตระกูลกู้
นายใหญ่กู้ตอนหนุ่มเป็นบัณฑิตคนหนึ่ง เคยสอบถงเซิง ต่อมาเป็นนายอากรหลี่เจิ้ง ของหมู่บ้านชิงเฉวียน หน้าที่การงานนี้ทำมาได้หลายปีแล้ว หมู่บ้านชิงเฉวียนยากจนข้นแค้น เป็นหลี่เจิ้งก็ไม่ได้เงินเดือนมากมายเท่าใดนัก สุดท้ายไม่อดตายก็พอแล้ว
ทายาทของนายใหญ่กู้เป็นลูกชายสามคน และลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้วคนหนึ่ง ลูกชายคนโตกู้ฉังไห่มีลูกชายและลูกสาวอย่างละคนกับแม่นางโจว ส่วนลูกชายคนรองของนายใหญ่กู้อย่างกู้ฉังลู่นั้น มีลูกชายสองคนกับ
แม่นางหลิว
ครอบครัวของลูกชายสองคนแรกล้วนเจริญรุ่งเรืองลูกหลานรุ่งโรจน์ พอมาถึงลูกชายคนที่สามนี้ กลับเหมือนโดนคำสาปร้าย เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็คลอดออกมาไม่ได้
กว่าจะมีกู้เจียวได้ก็ไม่ง่าย หากแต่กลับเป็นลูกสาว ทั้งยังมีใบหน้าอัปลักษณ์ สติไม่สมประกอบมาตั้งแต่เกิด
หากใช้คำบรรยายของคนในหมู่บ้านแล้ว...เรียกว่าค้าขายขาดทุน ไม่สิ แทนที่จะขายได้ กลับยังต้องแถมเงินไปด้วย ขายไม่ออกหรอก!
ตั้งแต่กู้เจียวเกิดมา บ้านของลูกชายคนที่สามก็ไม่มีทายาทอีก
ในหมู่บ้านค่อยๆ ลือกันออกไปว่า กู้เจียวเป็นตัวอัปมงคล ข่มความโชคดีของลูกชายของบ้านนี้เอาไว้
เดิมทีตระกูลกู้ก็แค่ฟังเฉยๆ ไม่ได้ไปใส่ใจเท่าใดนัก จนกระทั่งบิดามารดาของกู้เจียวตายไป ตระกูลกู้จึงรู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็นหายนะในชีวิตจริงๆ ดังที่คนเขาลือกัน
ตระกูลกู้ฝากฝังไปทั่วทุกหนแห่ง หมายจะให้กู้เจียวออกเรือน ปัญหาคือใครจะกล้าแต่งด้วย และบังเอิญนัก
มีอยู่วันหนึ่งกู้เจียวเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้าน เจอเข้ากับบุรุษที่หิวโซจนเป็นลมล้มพับไป จึงพาเขากลับมา
กู้เจียวค่อยๆ ทำความเข้าใจความทรงจำในหัว พลางเดินไปทางกระท่อมทรุดโทรมทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน
นั่นคือบ้านที่นางพักอยู่ปัจจุบัน
ซี้ด
เดินไปได้ครึ่งทาง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วมาบริเวณท้ายทอย กู้เจียวยกมือขึ้นลูบดู นึกไม่ถึงว่าจะเต็มไปด้วยเลือด
เมื่อครู่ตอนตกน้ำคงกระแทกโดนหินแน่ หัวจึงแตก ซ้ำเลือดก็ไหลออกมาไม่น้อย ต้องรีบห้ามเลือดโดยไวจึงจะดี
กู้เจียวคิดพลางเดินเข้าบ้านตัวเองไป
พูดถึงเรือนแล้ว อันที่จริงก็แค่เป็นที่ว่างเล็กๆ ผืนหนึ่งที่ล้อมรั้วขึ้นมาเท่านั้น กระท่อมมุงจากหลังเล็กนอกจากห้องโถงแล้ว ก็มีทั้งหมดสองห้อง ห้องที่ค่อนข้างใหญ่หน่อยทางฝั่งตะวันออกนี้เป็นของกู้เจียว
และนี่ยังใหญ่ไม่เท่าตู้เสื้อผ้าในชาติที่แล้วของเธอเลย
นี่มันข้ามภพมาลำบากชัดๆ...
กู้เจียวสะทกสะท้อนใจพลางยกมือขึ้นผลักประตูห้องเปิด แต่ทว่าในชั่วขณะที่เธอก้าวข้ามธรณีประตูมา ก็สังเกตได้อย่างทันใดว่ามีคนอยู่ในห้อง
วิเคราะห์จากลมหายใจแล้ว เป็นผู้ชาย
ผู้ชายคนนั้นหลบอยู่หลังประตู พยายามกลั้นลมหายใจเอาไว้
ริมฝีปากกู้เจียวหยักยกเป็นรอยยิ้มเย็น แสร้งทำเป็นไม่รู้เดินเข้าห้องไป ปิดประตูลงเสียงดังปัง แทบจะขณะเดียวกันนั้นเอง เธอเอื้อมมือไปคว้าชายที่ซ่อนอยู่หลังประตูทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง!
รูปร่างชายคนนั้นสูงใหญ่กว่านี้เธอคิดไว้
หากเป็นในชาติก่อน สูงใหญ่กว่านี้กู้เจียวก็ไม่หวั่น จนใจที่ร่างนี้ตัวเล็กผอมบางอ่อนแอ
เธอใช้วิธีอันล้ำเลิศชาญฉลาด กดทั้งร่างลงไป จึงได้ยึดร่างอีกฝ่ายเอาไว้ได้แน่นหนา
เธอดึงผ้าคาดผมออกด้วยมือข้างหนึ่งแล้วมัดข้อมืออีกฝ่ายไว้ อีกมือบีบคออีกฝ่ายเอาไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “บอกมา! เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรในห้องข้า”
ชายคนนั้นตกตะลึงนิ่ง จากนั้นความอับอายก็ลุกลามขึ้นหน้า “กู้เจียวเจ้าบ้าไปแล้ว! ข้าเอง!”
รู้จักอย่างนั้นรึ
คนรู้จักมาก่อเหตุร้ายหรือ
นั่นยิ่งน่ารังเกียจขึ้นกว่าเดิมอีก
กู้เจียวไม่ปล่อยเขาไม่พอ ตรงกันข้ามยังนั่งลงไป กดทับบั้นเอวชายคนนั้นให้แน่นหนากว่าเดิม
“จะ...เจ้าลงมาเดี๋ยวนี้!” ชายคนนั้นกัดฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบ
“หึ” กู้เจียวหัวเราะเสียงเย็น
แต่ไหนแต่ไรมามีแค่เธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์สั่งคนอื่น ไม่มีใครเคยตะคอกสั่งเธอมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นนี่ก็เป็นห้องของเธอ เธอยังไม่ได้ถามเลยว่าเขามาทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่ในห้องนี้!
กู้เจียวยกหมัดขึ้น หมายจะสั่งสอนเขาสักหน่อย ไม่ทันระวังข้อศอกกลับไปชนหน้าต่างด้านหลังให้เปิดขึ้น
แสงสว่างสาดส่องเข้ามา ตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของชายคนนั้น ดวงตากู้เจียวเบิกโตขึ้นโดยพลัน


บทที่ 7 เจ้าสำนัก
หลังจากเซียวลิ่วหลังมาถึงตัวอำเภอ ก็ถูกสหายร่วมสำนักลากตัวไปยังโรงหมอทันที
ด้านนอกโรงหมอมีแถวต่อยาวเรียงรายว ทุกคนล้วนแต่มาเพื่อรักษากับหมอเทวดาผู้หนึ่ง
ทั้งสองยืนต่อท้ายแถว
สหายเขย่งปลายเท้ามองไปข้างหน้า “ยังไม่ถือว่ามาช้านัก คงจะถึงพวกเรา”
“ค่ารถ ประเดี๋ยวคืนให้เจ้า” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
สหายตบที่อก “ท่านเป็นเพื่อนร่วมสำนักข้าทั้งยังเป็นคนบ้านเดียวกัน จะเกรงใจไปทำไมเล่า
ว่าแต่ ท่านหิวหรือไม่”
เขารีบร้อนออกมาจากบ้าน ไม่ทันได้กินอะไร เซียวลิ่วหลังเองก็คงไม่กินเช่นกัน
เขาล้วงห่อผ้าเล็กสะอาดหมดจดออกมาจากแขนเสื้อกว้าง เมื่อเปิดออกก็มีหมั่นโถวข้าวโพดงดงามสามลูกปรากฏขึ้น
“หมั่นโถวจากที่ไหนกัน” เซียวลิ่วหลังรู้สึกว่าหมั่นโถวเหล่านี้ช่างคุ้นตานัก
สหายเอ่ยขึ้นในทันใด “หยิบมาจากเตาที่เรือนท่านอย่างไรเล่า ตอนข้าไปเพิ่งจะนึ่งเสร็จ!”
เซียวลิ่วหลังคิ้วขมวด “เจ้าเหลือไว้กี่ลูก”
สหายถามอย่างสงสัย “ไม่ใช่ว่ามีทั้งหมดสามลูกหรอกหรือ หมั่นโถวที่ท่านทำเอง แต่ท่านกลับจำไม่ได้เสียอย่างนั้น”
เซียวลิ่วหลังเม้มปากไม่เอ่ยคำใด
ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยขึ้นว่า “เหตุใดถึงไม่เหลือไว้ให้นางสักลูก”
สหายตื่นตกใจ “ท่านพูดถึงนางหญิงชั่วนั่นหรือ จะเหลือไว้ให้นางทำไม นางทำร้ายท่านถึงเพียงนี้ยังไม่พออีกหรือ อีกอย่างนางไม่กินของที่ท่านทำหรอก!”
สหายหยิบหมั่นโถวลูกหนึ่งขึ้นมากัด ดวงตาเบิกโพลงในทันใด “ท่านพี่เซียว เหตุใดวันนี้ท่านถึงทำหมั่นโถวอร่อยขนาดนี้”
เซียวลิ่วหลังเดินออกมาจากแถว
สหายชะงักไป “ท่านพี่เซียว ท่านจะไหน ใกล้ถึงท่านแล้วนะ!”
เซียวลิ่วหลังไม่พูดไม่จา เอาแต่ก้มหน้าเดินต่อไป
สหายมองดูแถวด้านหลังที่ต่อยาวไปสุดซอย เขาโมโหฮึดฮัดกระทืบเท้า ก่อนจะหันไปพูดกับหญิงที่อยู่ด้านหลังตน “ท่านป้า พวกข้าไปปลดทุกข์สักครู่ ประเดี๋ยวกลับมา!”
เขาเดินตามเซียวลิ่วหลังไป “ท่านทำอะไรของท่าน”
“ซื้อขนมดอกกุ้ยฮวา” เซียวลิ่วหลังตอบ เดินลัดเลาะไปตามตรอกจนมาถึงหน้าร้านหลี่จี้
หลี่จี้เป็นร้านเก่าแก่อายุกว่าร้อยปี คนที่มาต่อแถวที่นี่ไม่ได้น้อยกว่าไปกว่าหน้าโรงหมอเลย
สหายถลึงตา “ท่านบ้าไปแล้วหรือ จะซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาให้หญิงชั่วนั่นจริงหรือนี่!
ท่านไม่รู้หรือไรว่าหมอจางออกตรวจแค่ครึ่งวัน กว่าท่านจะซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาเสร็จ ก็ไม่ทันการณ์แล้ว!”
เซียวลิ่วหลังนิสัยดื้อดึงนัก หากเขาตัดสินใจไปแล้ว แม้แต่ม้าทั้งขบวนก็รั้งเขาไม่อยู่
หนึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดเซียวลิ่วหลังก็ซื้อขนมดอกกุ้ยฮวามาได้
“หวังว่าหมอจางจะยังไม่กลับ!” สหายลากเซียวลิ่วหลังเดินไปทางโรงหมอ
ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูโรงหมอ ก็พบว่าแถวยาวเหยียดนั้นได้หายไปแล้ว
เหลือเพียงชาวบ้านที่ล้อมวงมุมดูความคึกคัก และทหารท่าทางน่าเกรงขามของทางการ
สหายหันไปหาชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างกันแล้วเอ่ยถาม “ท่านลุง เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือ
เหตุใดคนที่มาหาหมอถึงได้หายไปหมด”
ชายวัยกลางคนตอบ “เมื่อครู่มีคนบ้าบุกเข้าไปในโรงหมอ บอกว่าแม่ของเขาตายเพราะหมอรักษา ถือมืดไล่ฟันไปทั่ว ด้านในมีคนโดนฟันได้รับบาดเจ็บ! เห็นหญิงแก่หน้าประตูนั่นหรือไม่
นางคือคนสุดท้ายที่ได้เข้าไป นางเพิ่งเข้าไป เจ้าบ้านั่นก็เข้ามา! นางโชคดี วิ่งออกมาได้ทัน
เพียงแต่หกล้มไปเสียก่อน หัวแตกเลยล่ะ!”
หญิงคนนั้น ไม่ใช่คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังพวกเขาเมื่อครู่หรอกหรือ
หากพวกเขาไม่เดินออกจากแถว เช่นนั้นแล้วคนที่ได้เข้าโรงหมอไปเป็นคนสุดท้ายก็จะเป็น
เซียวลิ่วหลัง คนขาพิการอย่างเซียวลิ่วหลัง ไม่มีทางวิ่งออกมาทันแน่นอน เช่นนั้นคนที่ถูกฟันในนั้นต้องมีเขาอยู่ด้วยเป็นแน่
ระหว่างทางกลับ ทั้งสองคนไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดครึ้มครื้ม รถม้าเคลื่อนมาถึงถนนสายเล็กอันเงียบสงัด ล้อรถส่งเสียงดังกุกกัก
เวลาแบบนี้ไม่มีรถม้าคันไหนยอมออกนอกตัวอำเภอแล้ว พวกเขาจ่ายเงินยี่สิบเหรียญทองแดงเพื่อเช่าเกวียนที่ไม่มีห้องโดยสาร มีเพียงหลังคาโค้งมุงด้านบน ด้านหน้าด้านหลังเปลือยเปล่าท้าแรงลม
ทั้งสองหนาวจนมือเท้าแข็งไปหมด
ทันใดนั้นเงาร่างผอมบางของใครคนหนึ่งก็แวบเข้ามาในสายตาของเซียวลิ่วหลัง
เซียวลิ่วหลังตาเบิกโพลง
เบื้องหน้าคือทางแยก
ตรงไปข้างหน้าคือทางกลับหมู่บ้าน ส่วนทิศตะวันตกคือทางไปตลาดนัด
ระหว่างทางกลับจากตลาดนัด กู้เจียวสะพายตะกร้าใบหนักอึ้งไว้บนหลัง เดินหอบหายใจกระชั้น
แสงอาทิตย์ยามอัสดงเลือนหายไป ร่างผอมบางของนางถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด
นางยกมือขึ้นปาดเหงื่อ ผ้าพันแผลบนข้อมือเผยออกมาให้เห็น บนผ้าพันแผลนั้นมีคราบเลือดฝังอยู่
“หยุดรถ” เซียวลิ่วหลังพูดขึ้น
คนขับรถม้าหยุดรถ
“เหตุใดถึงหยุดรถเล่า” สหายถามอย่างสงสัย จากนั้นเขาก็เห็นกู้เจียวที่กำลังเดินผ่านหน้าไป
ทว่ากู้เจียวกลับไม่สังเกตเห็นพวกเขาเลยสักนิด นึกว่าเป็นเพียงเกวียนคันหนึ่ง สายตาของนางมองไปข้างไม่แม้แต่จะชายตามอง ก่อนจะเดินเลี้ยวผ่านด้านข้างของตัวรถไป
“ขึ้นมาสิ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยขึ้น
เพราะเสียงนั้นกู้เจียวถึงได้หันกลับมา พลางมองเซียวลิ่วหลังด้วยความมึนงง ด้านข้างของเซียวลิ่วหลังยังมีสหายคนเมื่อกลางวันนั่งอยู่ด้วย
สหายผู้นั้นยังคงทำสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ แต่ก็มิได้เอ่ยทำนองว่าห้ามไม่ให้ท่านชายเซียวสนใจนาง
“ขึ้นมาสิ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยซ้ำ น้ำเสียงเย็นชา
ทั้งๆ ที่เพิ่งจะอายุได้สิบหกปีแท้ๆ แต่กลับมาดนิ่งเคร่งขรึมไม่สมวัยของตน
กู้เจียวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขึ้นรถไป
นางนั่งตรงข้ามกับเซียวลิ่วหลัง ปลดตะกร้าบนหลังลงแล้ววางกับพื้น
เซียวลิ่วหลังเหลือบมองตะกร้าแล้วเอ่ยถาม “เจ้าไปตลาดนัดมาหรือ”
กู้เจียวพยักหน้า “ใช่ ข้าขายไก่ไปสองตัว ซื้อข้าวสารกับแป้งมานิดหน่อย” แล้วก็ทำเรื่องอื่นอีกเล็กน้อย
เซียวลิ่วหลังจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ท่าทางราวกับมองเห็นอะไรบางอย่าง ทว่ากลับไม่ยอมปริปากออกมา
ในทางกลับกันสหายผู้นั้นมองกู้เจียวด้วยแววตาประหลาดใจ นางหญิงบ้านี่ค้าขายเป็นกับเขาด้วยหรือ
กู้เจียวแสร้งทำราวกับว่าไม่เห็นสายตาของเขาที่มองตนหัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยถามเซียวลิ่วหลัง
“เจ้าล่ะ วันนี้เข้าอำเภอไปได้พบหมอหรือไม่”
“ยังจะมาพูดอีก! เพราะเจ้านั่นแหละ! หากไม่ใช่เพราะเจ้ารบเร้าอยากจะกินขนมดอกกุ้ยฮวาให้ได้
พวกเราจะคลาดกับหมอจางตอนออกตรวจเช่นนี้หรือ” สหายผู้นั้นไม่ยอมบอกนางแน่นอน ว่าเป็นเพราะไปซื้อขนมดอก
กุ้ยฮวานั่นแหละ ท่านพี่เซียวถึงได้แคล้วคลาด
“เช่นนั้น...ก็น่าเสียดายจริงๆ” กู้เจียวหลุบตาลงเอ่ยพึมพำ
แม้ปากนางจะพูดว่าเสียดาย แต่คนอื่นกลับไม่รู้สึกว่านางเสียดายอย่างที่พูดเลยสักนิด
หรือเป็นเพราะนางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงหมอแล้ว
เป็นไปไม่ได้ คนนิสัยอวดดีอย่างนาง มีหรือหากรู้ว่าตนเองบังเอิญช่วยชีวิตท่านพี่เซียวไว้แล้วจะสงบนิ่งได้เช่นนี้ คราวก่อนที่ช่วยชีวิตท่านพี่เซียวเอาไว้ นางก็บังคับขืนใจให้ท่านพี่เซียวสู่ขอตน คราวนี้ก็ดันมาช่วยชีวิตไว้อีกหน จะไม่ป่าวประกาศไปทั่วหรือ
สหายเอ่ยประชด “ขนมดอกกุ้ยฮวานั่นข้ากินไปหมดแล้ว! ไม่แบ่งเจ้าหรอก!”
กู้เจียวนั่งนิ่ง “อืม”
สหายผู้นั้นเหมือนกำหมัดชกสำลี ไม่มีการตอบโต้จากนาง
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก
รถม้าคันงามประณีตชดช้อยคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาด้านหน้า
สหายผู้นั้นหัวใจเต้นรัว เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง “ดูนั่นสิ! รถม้าของเจ้าสำนัก!”
“เจ้าสำนักอะไรหรือ” กู้เจียวถาม
สหายเอ่ย “เจ้าสำนักแห่งสำนักบัณฑิตเทียนเซียงอย่างไรเล่า! สำนักบัณฑิตที่ท่านพี่เซียวจะสอบเข้าอีกสามวันข้างหน้า! เจ้าสำนักเป็นคนเมืองหลวง เคยเป็นหนึ่งในสี่อัจฉริยะแห่งเมืองหลวง ล้ำลึกในตำรา
แตกฉานรอบด้าน คะแนนสอบขุนนางของเขาเมื่อยี่สิบปีก่อน จนถึงบัดนี้ยังไม่เคยมีผู้ใดทำเอาชนะได้!
หากได้รับคำชี้แนะจากเขาเสียงคำ เหนือกว่าอ่านตำราบำเพ็ญพรตสิบปี! หากข้าได้เป็นลูกศิษย์เขาจะดีสักแค่ไหน! แต่ได้ยินมาว่าใต้เท้าเจ้าสำนักไม่รับลูกศิษย์มาหลายปีแล้ว ข้าเข้าสำนักมากได้ครึ่งปี ยังไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าของท่านเจ้าสำนักเลย...”
สหายพรั่งพรูออกมาไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น จนลืมไปแล้วว่ากำลังพูดกับคนที่ตัวเองเกลียดชัง
เป็นที่สุด
บนรถม้าคันนั้น
เจ้าสำนักสวมเครื่องแบบสีขาวประจำสำนักนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ท่าทางแสนน่าเกรงขาม ส่วนฝั่งตรงข้ามนั้นมีชายชราในชุดผ้าฝ้ายนั่งอยู่
แขนซ้ายของชายชราถูกพันด้วยผ้าพันแผล กอดร่มเล็กคันเก่าไว้ในอ้อมอก บนใบหน้านั้นมีรอยเท้าใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด
ภาพที่เห็นทำให้เจ้าสำนักไม่รู้จะเอ่ยปากเช่นไร เขาไม่รู้ ทั้งยังไม่กล้าถาม
เขายกมือขึ้นคำนับอย่างนอบน้อม “เหตุใดท่านถึงลงเขามากะทันหันเช่นนี้ ไม่บอกกล่าวศิษย์ก่อน
สักคำเล่า ศิษย์จะได้ส่งคนไปรับท่าน”