"จู่ๆ มาบอกชอบมาจีบปุ๊บปั๊บแบบนี้...มันเชื่อได้เหรอ"
 ผมงึมงำพูดกับตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองดูผ้าเช็ดหน้าแห่งความหลังแล้วได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างอับจนหนทาง ใจที่สับสนวุ่นวายมาตั้งแต่บ่ายพลันปั่นป่วนอีกครั้ง
 ยกมือขึ้นลูบผ้าเช็ดหน้าผืนสำคัญเบาๆ ก่อนจะพับเก็บมันวางลงไว้ที่เดิม จากนั้นก็ลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดไปรเวทชุดทำงานชุดสูทมาวางกองบนเตียงก่อนแล้วเดินไปลากกระเป๋าลากใหญ่มากางบนพื้นตรงปลายเตียง
 จัดการพับเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วเพียงไม่นาน กระเป๋าเดินทางของผมก็อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าแทบล้น ไปตั้งหนึ่งเดือนเชียวนะ ไม่ให้เยอะได้ยังไง
 "อาบน้ำก่อนดีกว่า" ของที่เหลือที่ต้องเก็บเป็นพวกเครื่องสำอางครีมบำรุงผิวดังนั้นผมเลยไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยออกมาเก็บของกระจุกกระจิกใส่กระเป๋าเดินทางขนาดกลาง
 ผมใช้เวลาอาบน้ำประมาณครึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย สดชื่นเบาสบายตัวสุดๆ หลังจากแต่งตัวแล้วก็หันไปเก็บของต่อ ครีมบำรุงหรือน้ำหอมนำขึ้นเครื่องได้ไม่เยอะ ผมเลยเลือกอันที่จำเป็นจริงๆ
 อันไหนหาซื้อได้ก็ไปซื้อที่เมืองจีนเอา
 ก๊อกๆ
 กำลังเก็บของเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู กำลังจะบอกว่าประตูไม่ได้ล็อกดันนึกได้ว่าล็อกห้องไปก่อนหน้านี้ จึงรีบวางของในมือลงแล้วเดินไปเปิดประตูให้นับหนึ่ง
 "เข้ามาก่อนสิ" ผมตามความเคยชินแล้วผลักประตูออกให้เปิดกว้างขึ้น
 นับหนึ่งเดินเข้ามาแล้วมองดูกระเป๋าเดินทางของผมเล็กน้อย "ยังเก็บของไม่เสร็จเหรอ"
 "เห็นว่าเสร็จยังล่ะ" เออ มีตาก็ดูเอาสิ
 "งั้นเดี๋ยวค่อยมาเก็บต่อ" อีกฝ่ายแนะนำ "ลงไปกินข้าวก่อนเดี๋ยวมันจะเย็นหมด"
 "ตอนนี้กี่โมงแล้ว"
 "ตอนนี้หนึ่งทุ่มกว่าแล้ว" คนตัวสูงพลิกดูนาฬิกาข้อมือ "ยังเหลือเวลาอีกเยอะ ไปกินข้าวก่อน"
 ผมคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินตามหลังนับหนึ่งลงไปกินข้าวก่อน เมื่อเดินมาถึงโต๊ะอาหารแล้วต้องประหลาดใจกับสีสันหน้าตาของอาหารสุดๆ
 พ่อครัวหนึ่งวันยิ้มกริ่มทันทีเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของผม "อึ้งสิ น่ากินใช่มั้ย"
 "...ก็พอดูได้" ตอนแรกตั้งใจจะชมอยู่หรอกแต่ดันได้ยินน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจมั่นหน้าของมันแล้วก็อดเบะปากหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ
 "พอดูได้อะไร! น่ากินจะตาย!" นับหนึ่งถลึงตาใส่ผมอย่างไม่พอใจแล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำกับเหยือกน้ำเย็นออกมาจากตู้เย็นวางกระแทกลงบนโต๊ะไม่เบานัก
 "นี่! เดี๋ยวแก้วก็แตกพอดี!"
 "แตกก็ซื้อใหม่!" มันมองค้อนผมตาขวางอย่างเคืองไม่หาย
 ไอ้นี่ก็ขี้งอนขี้น้อยใจจริงๆ ผมหลุดหัวเราะแล้วส่ายหัวแต่มันเข้าใจผิดไปอีกอย่าง
 "หัวเราะอะไร กลัวกูไม่ซื้อแก้วใหม่ให้รึไง" นับหนึ่งร้องฮึในลำคออย่างถือดี "คนอย่างกูนะซื้อโรงงานแก้วโรงงานจานช้อนส้อมทั้งประเทศก็ยังได้"
อวดอีกแหละ เบื่อคนรวยจริงๆ
"ไม่เถียงกับมึงแล้ว" ผมยอมลงให้อีกเหมือนเคย "ถึงหน้าตาจะดูน่ากินแต่ยังไงมันก็ต้องตัดสินที่รสชาติ"
นับหนึ่งรินน้ำให้ผมแล้วยักไหล่อย่างสบายๆ ประมาณว่าฝีมือทำอาหารของมันดีเลิศแน่นอน ผมคลี่ยิ้มแล้วหยิบช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมกินข้าวมื้อเย็นแสนพิเศษ
แต่เมื่อมองจานข้าวแล้วต้องชะงักกึก...
"นับหนึ่ง"
"หือ?"
"ไหนข้าว"
"!!"
สีหน้าตื่นตระหนกของนับหนึ่งทำเอาผมอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทันที
"อย่าบอกนะว่ามึงลืมหุงข้าว?"
รอยยิ้มกระอักกระอ่วนผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทันทีแล้วทำหน้าไร้เดียงสา
"...เอ่อ กินกับข้าวเปล่าๆ ไม่ได้เหรอ"
บ้านมึงกินข้าวเย็นเป็นกับข้าวเปล่าๆ เหรอ ไอ้เวร!
 "มึงไปหุงข้าวเดี๋ยวนี้!"
 "เอ่อ.."
 "อะไร!"
 "กูหุงข้าวไม่เป็น"
 "..."
 "มึงหุงให้หน่อยนะ แหะๆ"
 "…"
 "เร็วๆ นะ กูหิวมากเลย"
 สุดท้ายเเล้วผมก็ต้องมาดูเเลมันอยู่ดี
 ไอ้เวรเอ๊ย!
------------
 ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ววางช้อนส้อมในมือลงอย่างหงุดหงิดเล็กๆ บวกโมโหหิวหน่อยๆ กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด
 "ไม่หุงเดี๋ยวสั่งแกร๊บฟู้ดเอาแล้วกัน" เออ หุงข้าวเองก็ต้องสิบนาทียี่สิบนาที
กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งข้าวแต่นับหนึ่งกลับฉกโทรศัพท์ของผมไปซะก่อน
"ไม่ให้สั่ง" นับหนึ่งว่า "หุงเองอร่อยกว่า"
"กูขี้เกียจ"
"ไปหุง"
"จะสั่ง"
"ไม่ให้สั่ง" นับหนึ่งเลิกคิ้วขึ้น "ถ้ามึงสั่งข้าวมา กูจะตัดเงินเดือน!"
วอท! เดอะ! ฟัค!
ผมอ้าปากค้างแล้วมองไอ้เจ้านายบัดซบด้วยแววตาอยากจะกินเลือดกินเนื้ออีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไปไปเลย เอะอะสู้ไม่ได้ก็ตัดเงินเดือน
แม่งเอ๊ย ใครใช้ให้มันเป็นคนกุมชะตาชีวิตการเงินผมเล่า
"รอกูหุงข้าวเสร็จ มึงคงหิวตาลายแล้ว" มึงไม่หิวตาลายก็กูนี่แหละ หิวจนแดกหัวมึง!
 "กูรอได้"
"แต่กูรอไม่ไหว เข้าใจมั้ยฮะ!" ผมถลึงตาใส่อย่างไม่ยอมง่ายๆ ลุกขึ้นโน้มตัวข้ามโต๊ะแย่งโทรศัพท์จากมือของนับหนึ่งมาเพื่อสั่งข้าว "กูหิวข้าว!"
เมื่อกลางวันกินไปแค่นิดๆ หน่อยๆ ตอนนี้เลยหิวไส้กิ่วสุดๆ
"โอเคๆ! สั่งข้าวก็สั่งข้าว" นับหนึ่งเห็นท่าทางไม่ยอมและเอาจริงเอาจังของผมก็จิ๊ปากยอมคืนโทรศัพท์ให้ "ฮึ่ย มึงหุงข้าวเองอร่อยกว่า"
"ให้กูทำมื้อเย็นแต่แรกก็ได้แดกข้าวฝีมือกูแล้วมั้ย" ผมเหลือบมองมันอย่างหงุดหงิดพลางถอนหายใจพรืดใหญ่ มือกดโทรศัพท์เข้าแอพสั่งอาหารทันที
ผมสั่งข้าวสวยสองกล่องแล้วก็สั่งต้มยำทะเลมาเพิ่มด้วย บนโต๊ะยังไม่มีของเผ็ดเท่าไร
"มึงรอรับข้าวด้วย กูขึ้นไปเก็บของต่อก่อน" หลังจากกดสั่งเรียบร้อยแล้วก็ส่งโทรศัพท์ให้นับหนึ่ง "อ้อ จ่ายเงินค่าข้าวด้วย"
"สั่งเป็นเมียกูเลยนะ" นับหนึ่งฉีกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าหงึกๆ "แต่ก็ถูก อนาคตมึงก็เมียกูอยู่แล้ว"
"เมียมึง? ฝันไปก่อนเถอะ" ขี้เกียจจะพูดกับมันแล้ว อยากกจะละเมอเพ้อพกก็เรื่องของมัน
นับหนึ่งนิ่วหน้าหยิบโทรศัพท์ผมยัดใส่กระเป๋าแล้วเดินตามหลังผมต้อยๆ หันกลับไปขมวดคิ้วใส่อย่างงงๆ "ตามมาทำไม"
"ไปช่วยมึงเก็บของ" มันตอบหน้าซื่อ
ผมหลุดหัวเราะแล้วเชิดคางขึ้น "มึงจัดกระเป๋าเป็น?"
"..." เงียบกริบก่อนตอบอ้อมแอ้ม "ไม่เป็น"
มันจัดกระเป๋าเป็นสิแปลก
ถ้าไม่ใช่พ่อบ้านจัดกระเป๋าให้ไอ้ป๋า
ผมนี่แหละ เลขาสารพัดประโยชน์ที่เป็นคนจัดกระเป๋าให้
พอได้ยินคำตอบที่ไม่เกินเลยไปจากที่คาดไว้ก็หลุดขำนิดๆ แล้วส่ายหัว ก้าวเท้าเดินขึ้นห้องต่อโดยไม่พูดอะไร ส่วนนับหนึ่งยังคงเดินหลังมาไม่ห่าง
เมื่อเข้ามาในห้องแล้วไอ้คนที่บอกว่าจะช่วยเก็บของเหรอ นู่น เดินสำรวจมุมนั้นมุมนี้เหมือนไม่เคยมาห้องผมไปได้ มาเป็นสิบๆ ครั้งแล้วยังจะมีอะไรให้ดูอีก
 ผมกลับมานั่งเก็บของต่อเงียบๆ ส่วนไอ้ป๋ามันอยากทำอะไรก็ทำไป ส่วนข้าวของความลับในลิ้นชักหัวเตียงของผมนั้นล็อกกุญแจไว้แล้ว
เพราะงั้นสบายใจได้...
"นี่...มึงเก็บรูปคู่ของเราเป็นอัลบั้มเลยเหรอวะ"
...!
"เห มีรูปแอบถ่ายกูเยอะจัง"
ฉิบหายแหละ ลืมไปว่าอัลบั้มรูปไม่ได้เก็บ อ๊ากกกก!
"อุ๊ย มึงสะสมรูปคู่ตั้งแต่มัธยมเลยเหรอ ดีๆ กูจะเอาไปทำวิดีโอพรีเวดดิ้ง!"
พรีเวดดิ้งบ้านมึงสิ
ใคร ใครจะแต่งกับมึง!


บทที่ 8
[นับหนึ่ง]
 ผมตาโตเปิดดูรูปในอัลบั้มเล่มใหญ่อย่างตื่นเต้นหัวใจแทบจะกระเด็นออกมา กวาดตามองดูรูปถ่ายในอัลบั้มช้าๆ เพื่อซึมซับความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจนี้
 ในอัลบั้มมีรูปถ่ายของผมเยอะมาก รูปคู่กับควินซ์ก็ไม่น้อยซึ่งทำเอาผมเอ๋อไปนิดหนึ่งเหมือนกันเพราะแต่ละรูปมันโคตรใกล้โคตรชัดเหมือนคนถ่ายจะเป็นเพื่อนในกลุ่ม
 ควินซ์ให้เพื่อนในกลุ่มตามถ่ายรูปผมกับมันงั้นเหรอ?
 ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับความคิดของตัวเอง อัลบั้มรูปในมือก็ถูกชิงกลับไป ผมขมวดคิ้วยุ่งแล้วหันไปเลิกคิ้วใส่เจ้าของอัลบั้มรูปที่ตอนนี้ยืนหน้าบึ้งหน้าแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศ
 "หน้าแดงเชียว" แววตาของผมยิ่งเป็นประกายเตรียมจะยื่นมือไปลูบอย่างอดใจไม่ไหวแต่อีกฝ่ายกัลบปัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใจ
 แต่ผมไม่โกรธกลับยิ่งเบิกบานใจ
 แหม คนมันเขินก็ต้องทำเป็นหงุดหงิดทำเป็นโกรธอยู่แล้ว
 "ไม่มีมารยาท! ใครอนุญาตให้มึงรื้อห้องกู!" ควินซ์ตะคอกใส่ผมอย่างรุนแรงแล้วหมุนตัวรีบเอาอัลบั้มรูปไปเก็บใส่ลิ้นชักทันทีแถมมันยังล็อกกุญแจด้วย!
 "เฮ้ย กูยังดูไม่หมดเลยนะ" ผมนิ่วหน้าโวยวายอย่างไม่ยอม
 เออ เมื่อกี้เพิ่งดูได้เจ็ดแปดหน้าเอง
 แล้วสมุดอัลบั้มรูปเมื่อกี้มันหนาเป็นร้อยๆ หน้าเลยนะ!
 "ไม่ให้ดู ออกไป!" หลังจากเก็บสมุดหลีกหนีผมได้แล้วก็หันมาไล่ผมออกจากห้องด้วยใบหน้าแดงเถือก
 "เดี๋ยวสิควินซ์ ขอดูอีกหน่อยนะๆๆ" อุตส่าห์หาหลักฐานได้แล้วเชียวว่าควินซ์เคยชอบผมและตอนนี้ก็ยังคงชอบผมอยู่ ใช่ ต้องชอบผมอยู่แน่ๆ ไม่งั้นคงไม่รีบเก็บอัลบั้มรูปหรอก
 "ฝันไปก่อนเถอะ!"
ความหวังที่ได้มากะทันหันทำให้ผมอารมณ์ดีซะจนไม่ว่าควินซ์จะฉุดกระชากลากหยิกตีแขนผมยังไงก็ไม่โกรธ ไล่เป็นหมูเป็นหมาก็ได้แต่ยิ้มโง่งมตอบไป
 "ควินซ์..."
"ไสหัวไป!"
 ปัง! โครม!
 "โอ๊ย!" กำลังล่องลอยอยู่กับความสุขเป็นอันต้องได้สติกลับมาเพราะความเจ็บร้าวบนจมูก
 ผมยกมือขึ้นกุมจมูกพร้อมกับหลับตาไปครู่หนึ่งเพราะมันเจ็บจนน้ำตาซึมเลย อันที่จริงควินซ์ผลักผมออกมาห่างจากประตูแล้วแต่ดันมีไอ้หน้าโง่เดินเข้าหาประตูเลยทำให้ประตูมันกระแทกจมูกเต็มๆ
 สัมผัสเหนียวๆ ลื่นๆ แถมยังอุ่นร้อนในอุ้งมือไม่ต้องมองดูก็รู้ว่าเป็นเลือดแถมยังไหลเป็นก๊อกอีก อีกไม่นานคงหยดลงพื้น
 เพราะเสียงร้องดังลั่นบ้านของผมเลยทำให้ควินซ์รีบเปิดประตูออกมาดู เมื่อเห็นผมเลือดกำเดาไหลเป็นก๊อกยิ่งหน้าซีดตกใจซะยิ่งกว่าตัวผมอีก
 "บ้าเอ๊ย!" ร่างเพรียวบางสบถอย่างโมโหแล้วรีบลากผมกลับไปนั่งพักในห้อง "ใครใช้ให้มึงเอาหน้ามาใกล้ประตู หา!"
 "..." ผมที่ใช้ตัวเองให้ชนประตู
 "อยู่นิ่งๆ ไม่ต้องเงยหน้า หายใจทางปาก" ควินซ์สั่งเป็นชุดขณะเดินหาทิชชูจ้าละหวั่นอย่างตื่นตระหนกปนเครียด "เลือดออกเยอะชิบ"
 "ไม่เป็นไรหรอก"
 "หุบปาก!"
 "..." ครับ หุบปากครับ
 ควินซ์ขมวดคิ้วยุ่งแล้วเช็ดเลือดตามมือตามคางให้ก่อนจะยัดทิชชูใส่มือไว้ให้ผมซับเลือดส่วนควินซ์ก็ลงไปข้างล่างน่าจะไปหาน้ำแข็งมาประคบแน่ๆ
 ไปอยู่นานเกือบห้านาทีสิบนาทีก็ยังไม่ขึ้นมา เลือดกำเดาของผมก็ยังไม่หยุดง่ายๆ กำลังคิดจะลุกลงไปดูควินซ์ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพอดี ผมเลยชะงักค้างอยู่ในท่าเตรียมจะลุก
 ควินซ์ถลึงตาใส่ผม "ใครใช้ให้มึงลุก! กูสั่งให้นั่งนิ่งๆ ไม่ใช่รึไง!"
 "..." ทำไมกูทำอะไรก็ผิดวะ
 "เลือดยังไม่หยุดเหรอ" คนตัวเล็กกว่าเดินเข้ามาดูใกล้ๆ อย่างกังวลแล้วหันไปดูกองทิชชูชุ่มเลือดยิ่งหน้าเครียด "ไปโรงพยาบาลมั้ยมึง"
 ผมนิ่วหน้า "กูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"
 "ปีนั้นใครหัวแตกแล้วต้องไปนอนให้เลือดที่โรงพยาบาลไม่ทราบ" นัยน์ตาสวยตวัดมองอย่างดุๆ แล้วจัดแจงให้ผมนอนลงก่อนจะเอาน้ำแข็งมาประคบบนจมูกให้
 "อันนั้นกูอ่อนเพลียด้วย!" สีหน้าซีดเซียวของผมพลันร้อนวูบขึ้นมาด้วยความอับอาย
 "อ้อเหรอ" ลากเสียงกวนประสาทอย่างไม่เชื่อก่อนจะถามเสียงอ่อนลง "ตอนนี้รู้สึกยังไง เวียนหัวมั้ย มึนหัวรึเปล่า"
 เห็นท่าทีโอนอ่อนไม่มีความโมโหเกรี้ยวกราดแล้วดวงตาของผมเป็นประกายขึ้นมาก่อนจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างกายของผมก็อ่อนปวกเปียกขึ้นมาทันควัน
 "เหมือน...จะมึนหัวหน่อยๆ" ว่าเสียงเบาหวิว
 ท่าทางอ่อนแอของผมยิ่งทำให้ควินซ์ขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด
 "รอดูอีกสักพัก ถ้าเลือดไม่หยุดก็ไปโรงพยาบาล" ว่าที่เมียของผมว่าเบาๆ แล้วนั่งลงริมเตียงก่อนเอื้อมมือหยิบทิชชูเปียกมาเช็ดตามคางของผมซ้ำ
 หัวใจของผมเต้นไม่เป็นสับกับการกระทำแสนอ่อนโยนและใส่ใจ
 เหมือนมีใครมาจุดดอกไม้ไฟในอกไม่มีผิด
 ยิ่งควินซ์ดูแลใส่ใจอ่อนโยนผ่อนปรนให้ผมมากเท่าไร
 มันก็แปลว่าควินซ์ชอบผม
 โห ดูแลผมขนาดนี้คงคิดแค่เพื่อนมั้ง
 อันที่จริง...ผมอยากจะตบกะโหลกตัวเองเหมือนกัน เพราะไอ้เรื่องที่ควินซ์ดูแลผมทุกระเบียบนิ้วใส่ใจทุกรายละเอียดแบบนี้ เขาก็ทำมาโดยตลอด
 แต่ผมกลับเห็นมันเป็นเรื่องปกติธรรมดา
 ธรรมดา เรียบง่ายจนมองข้ามอย่างที่นับสองบอก
 และเมื่อพอคิดว่าวันหนึ่งจะไม่มีควินซ์มาดูแลหรือจินตนาการว่าควินซ์กำลังดูแลคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองแล้วยิ่งหน้าซีดเผือด หัวใจสั่นระรัวด้วยความหวาดกลัว
 "สีหน้าไม่ดีเลย ไปโรงพยาบาลมั้ยนับหนึ่ง" ท่าทางผิดปกติของผมเรียกความสนใจจากควินซ์อีกครั้ง "หน้าซีดกว่าเดิมอีก แต่เลือดกำเดาเหมือนจะหยุดแล้วนะ หรือ...เสียเลือดเยอะ?"
 กูซีดเพราะกูกลัววันเวลาที่ไม่มีมึงต่างหาก!
 ผมตะโกนอยู่ในใจเพราะรู้ว่ามันน่าอายเกินไปที่จะพูดอะไรแบบนี้ออกไป ผมก็เขินเป็นนะ!
 "ไม่เป็นไร" พยายามพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงแต่ยังคงไว้ท่าทีอ่อนแอ "เลือดก็หยุดแล้ว พักอีกแป๊บก็โอเค"
 ควินซ์ใจอ่อนกับผมเวลาทำตัวป่วยๆ ที่สุด!
 ดังนั้นตอนนี้ต้องทำตัวกระเซอะกระแซะอ่อนแรงไปก่อน!
 "เอางั้นเหรอ" ควินซ์ทำหน้าไม่วางใจนักแต่ก็ไม่ได้จุกจิก "ลงไปกินข้าวไหวมั้ย หรือจะให้ยกขึ้นมา"
 คิ้วผมกระตุกนิดหน่อย "เดี๋ยวลงไปกิน มึงเก็บของต่อเถอะ"
 "อืม" ควินซ์พยักหน้าเบาๆ แล้วหยิบน้ำแข็งที่ประคบออกแล้วเอาทิชชูมาเช็ดคราบน้ำให้ "ถ้ารู้สึกไม่ดีก็บอก ไม่ต้องฝืนทำเก่ง"
 "เป็นห่วงกูอ่ะดิ" ผมฉีกยิ้มยักคิ้วให้
 "ใช่"
 เฮ้ย... ผมอ้าปากค้างก่อนจะสะดุดกับรอยยิ้มร้ายๆ
"ถ้ามึงเป็นอะไรไปแล้วใครจะจ่ายเงินเดือนให้กู" ลุกขึ้นแล้วว่าเสียงเครียดแววตารื่นเริงใจ "สมัยนี้งานหายากจะตาย มึงอย่าเพิ่งรีบเป็นอะไรไปสิ กูยังผ่อนบ้านไม่หมด"
"ควินซ์!!"
"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า" เสียงหัวเราะทุ้มใสกังวานทำเอาอารมณ์โมโหของผมลดไปครึ่งแล้วเผลอมองเหม่อไปกับรอยยิ้มสวยของอีกฝ่าย
...เมื่อก่อนก็พอรู้อยู่หรอกว่าควินซ์หน้าตาดีมากแล้วยังค่อนไปทางสวยนิดๆ แต่ผมคิดว่ามันก็หน้าตาธรรมดาปกติแต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้ไม่ว่าจะมองทางไหนมุมไหน
ก็พบว่า...ว่าที่เมียผมน่ารักจริงๆ นะ
แบบนี้เขาเรียกว่าในสายตาคนรักงามดั่งไซซีรึเปล่านะ
ใบหน้าของผมซับสีแดงขึ้นมาจึงทำเป็นเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความวาบหวามในอก ควินซ์เห็นว่าแหย่ผมได้แล้วก็อารมณ์ดีหันกลับไปเก็บของต่อแถมยังฮัมเพลงอีกบ่งบอกถึงอารมณ์ดีสุดขีด
เอาเถอะ ถ้าควินซ์อารมณ์ดีเพราะผมก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้และในที่สุดควินซ์ก็เก็บของเสร็จ ตัวผมเองเริ่มมีสีบนหน้าขึ้นบ้างแล้ว ความจริงผมแอบมึนหัวขึ้นมาจริงๆ อยู่เหมือนกันแต่ได้พักครู่หนึ่งจึงอาการดีขึ้น
ในครอบครัวนอกจากนับสองที่มีกรุ๊ปเลือดพิเศษแล้วก็มีผมที่มีปัญหาเรื่องโลหิตจางแถมยังเป็นหนักด้วย เลือดออกนิดๆ หน่อยๆ ก็หมดเรี่ยวแรงต้องพักผ่อนไปสองสามวัน ถ้าเลือดออกเยอะก็ต้องไปนอนโรงพยาบาล
 แน่นอนว่าคนที่ไปเฝ้าผมนอนโรงพยาบาลก็ต้องเป็นควินซ์อยู่แล้ว
เนี่ย... พอผมมานั่งคิดนั่งทบทวนสิ่งที่ควินซ์ทำให้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันแล้วยิ่งค้นพบว่า...คนคนนี้ดูแลผมเกินคำว่าเพื่อนมาตั้งนานแล้ว
ผมนี่มันไอ้โง่จริงๆ รู้ตัวช้าชิบหาย
แต่โชคยังดีที่ผมยังไม่โง่เกินเยียวยา ไม่งั้นคงได้เสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ
"นับหนึ่ง!"
"หะ หา" ผมกะพริบตาปริบๆ หลุดจากห้วงภวังค์ความคิด "เรียกกูเหรอ"
"เออ เรียกตั้งนานไม่ตอบ" คิ้วสวยย่นเข้าหากัน "กูถามว่าบอกพ่อบ้านให้เก็บของแล้วใช่มั้ย"
"อ้อ โทรไปบอกแล้ว" ตอบกลับไปเสียงเบาแล้วตักข้าวเข้าปาก ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งกินข้าวเย็นอยู่ครับ กับข้าวมันเย็นแล้วแต่ควินซ์เอาไปอุ่นมาให้เรียบร้อยแล้วจึงไม่รู้สึกว่ามันเย็นชืดไม่อร่อย
ฝีมือทำอาหารของผมออกจะอร่อย ต่อให้มันเย็นก็อร่อยเถอะ!
"ตอนนี้สามทุ่มแล้ว" ควินซ์ดูเวลาแล้วรีบกินข้าว "กว่ามึงจะไปถึงบ้าน อาบน้ำอีกเดี๋ยวก็ตกเครื่องพอดี"
"อันที่จริงใช้เครื่องบินส่วนตัว..."
"นั่นมันของพี่ออสติน!" เลขาหน้าสวยถลึงตาใส่ผม
"ของพี่ก็ของกูมั้ย" ผมถลึงตากลับ "พี่เขาอยากให้กูใช้จะตาย กำหนดมาอีกปีหนึ่งต้องใช้เครื่องบินเขาห้าครั้งเป็นอย่างต่ำ! ถ้าไม่ใช้ไม่ถึงเดี๋ยยวมานั่งตัดพ้ออีก"
เออ ปีนี้เพิ่งใช้ไปแค่สองครั้งเอง
คนตรงข้ามทำหน้าทุกข์ใจ "บางทีมีพี่ชายเป็นบราค่อนก็เป็นเรื่องทุกข์ใจ"
มันก็จริงแต่ผมไม่รู้สึกว่าการที่ผมบราค่อนนับสองเป็นเรื่องชวนทุกข์ใจให้นับสองนะ (นับสอง : ถามผมก่อนมั้ยว่าทุกข์ใจรึเปล่า!) แต่ผมรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้างเวลาพี่ออสตินใส่ใจผมอย่างหนัก
ปกติเวลาอยู่กับพี่ไอศูรย์มา เขาก็ไม่ค่อยได้ประคบประหงมแสดงออกอะไรมากเพราะอายุเราก็ไล่ๆ กัน แต่พอตัวเองถูกพี่ใหญ่อย่างพี่ออสตินดูแลตามใจก็เลยรู้สึกไม่ชินขึ้นมา
หรือบางทีได้รับความรักมากไปก็อึดอัด...แล้วนับสองจะรู้สึกยังไง ถูกพี่ชายสามคนทะนุถนอมประคองไว้บนฝ่ามือขนาดนี้ อืม ผมว่าน้องต้องพอใจและดีใจแหละ!
(นับสอง : อย่าคิดเองเซ่! ถามผมด้วย!)
หลังจากกินข้าวเสร็จอย่างรวดเร็ว ผมจะช่วยควินซ์ล้างจานแต่อีกฝ่ายขู่ฟ่อแล้วยกวีรกรรมเก่าผมขึ้นมาพูด
"สามเดือนก่อน มึงทำจานแตกทั้งหมดยังไม่พอใจเหรอ! ออกไปๆ กูล้างเอง!"
เหมือนผมจะเคยทำจานแตกจริงๆ แต่นั่นเป็นจานที่ห้องคอนโดผม เมื่อถูกไล่ออกมาเลยต้องเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเอาขยะไปทิ้งข้างนอกบ้านแทน
จะว่าไปนับสองที่ถูกเลี้ยงดูราวกับไข่ในหินยังทำอะไรๆ เป็นมากกว่าผมซะอีก เพราะเคยชินกับมีแม่บ้านมีพ่อบ้านตั้งแต่เด็ก มีอะไรก็เรียกใช้เลยเป็นเหตุให้ผมบกพร่องในเรื่องใช้ชีวิตไปพอสมควร
 แต่บกพร่องแล้วไง มีควินซ์ดูแล!
 ทำอะไรไม่เป็นก็ให้เมียสุดที่รักทำสิ ฮ่าๆๆ
ยกยิ้มพึงพอใจแล้วกลับเข้ามาในบ้านก็ช่วยควินซ์ยกกระเป๋าเดินทางขึ้นรถผม จากนั้นคุณเจ้าของบ้านก็ตรวจสอบดูความเรียบร้อยสับคัทเอ้าท์ปิดล็อกบ้านเสร็จเป็นอันขึ้นรถไปบ้านของผมต่อ
"นี่ถุงอะไร" ควินซ์หยิบถุงอะไรสักอย่างขึ้นมาจากเบาะข้างคนขับ
ผมนึกเล็กน้อย "อ้อ น้ำหอมๆ" แล้วพูดต่อ "ไนน์ให้กูเอามาให้"
"อ้อ" พยักหน้าหงึกหงัก "น้องไนน์นี่น่ารักจริงๆ ไปเที่ยวไหนก็หาของมาฝากตลอด"
"ตอนกูซื้อของให้ไม่เห็นชมกูบ้างอ่ะ" ว่าอย่างน้อยใจ
"มึงซื้ออะไรให้กู"
"..." เอ่อ จะว่าไปผมได้ซื้ออะไรให้ควินซ์เป็นพิเศษรึเปล่า
ท่าทางอึกอักพูดไม่ออกของผมทำเอาควินซ์ฉีกยิ้มเย็นไม่วายไล่ต้อน "สามเดือนก่อน เราไปฮอลลีวูด มึงซื้ออะไรให้กู"
เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมตามขมับ "เหมือน เหมือนจะไม่มี" มือกำพวงมาลัยแน่นขึ้นและในใจอดไม่ได้ที่จะโอดครวญอย่างแรง
"ไม่มีของให้แล้วมึงจะเอาคำชมไปทำแป๊ะซะเหรอฮะ"
ผมหน้าแดงอย่างอับอาย "ก็ ก็ฮอลลีวูดมันไม่ได้มีของอะไรน่าสนใจให้ซื้อนี่!"
"เหอะ" เสียงหัวเราะหยามหยันบ่งบอกอารมณ์ขุ่นมัวทำให้ผมนิ่วหน้าเครียดขึงขึ้นมา "ตั้งใจขับรถไป มองทางไม่ต้องมามองหน้ากู"
ว่าอย่างเผด็จการเสร็จก็เลิกสนใจผมไปโดยปริยาย
ไอ้น้ำหอมเวรนั่นมันน่าสนใจกว่าผมตรงไหน!
ไม่ได้แล้ว
ผมต้องรีบหาของขวัญมาให้ควินซ์ประทับใจแล้ว!
และต้องมากกว่าของที่คนอื่นให้ด้วย!
ยิ่งตลอดทางเห็นควินซ์เอาแต่ชื่นชอบลูบไล้ไอ้ขวดน้ำหอมพวกนั้นที่ไนน์ซื้อมาแล้วยิ่งไม่สบอารมณ์ ในใจหมายมั่นปั้นมือว่าถ้าไปถึงฮ่องกงเมื่อไรจะซื้อของมันให้ทั้งเกาะฮ่องกงเลย!
ใช้เวลาเกือบสี่สิบนาทีก็เป็นอันถึงจุดหมายปลายทางอย่างบ้านผม ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านสักคนเลยเงียบกริบดูวังเวงชอบกล พอเห็นบ้านเป็นแบบนี้แล้วทำให้นึกถึงสมัยที่ผมมีปัญหากับนับสองด้วยเรื่องที่ผมไม่ค่อยมีเวลาแล้วน้องต้องอยู่บ้านคนเดียว
มันก็จริงนะ...บ้านหลังนี้มันใหญ่มากต่อให้มีพ่อบ้านอยู่เป็นสิบยี่สิบคนก็เติมเต็มมความรักความอบอุ่นไม่ได้เพราะยังไงก็ไม่ใช่คนในครอบครัว
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว บ้านแสนอ้างว้างเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะตบตีอย่างรักใคร่ ไม่มีใครต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป
ไม่อยากจะคิดถึงช่วงเทศกาลเลย จัดปาร์ตี้กันทีบ้านแทบพัง
"ตามสบายนะ ควินซ์" พูดกับคนข้างกายอย่างเคยชิน "จะเอาอะไรก็บอกพ่อบ้าน"
"รู้แล้ว มึงไปอาบน้ำเถอะ" โบกมือไล่แล้วหันไปคุยกับพ่อบ้าน "กระเป๋านับหนึ่งจัดแล้วใช่มั้ย ดี งั้นเอาไปใส่รถเลย อ้อ กระเป๋าผมอยู่ท้ายรถนับหนึ่งด้วย มีห้าใบนะ ขอบคุณ"
เห็นควินซ์สั่งคนของบ้านผมเป็นการเป็นงานแล้วก็พยักหน้าพอกพอใจ
จะมาเป็นเมียก็ต้องทำงานทำการสั่งคนเป็นแบบนี้แหละ
ยิ้มเต็มใบหน้าพลางเดินขึ้นบ้านอย่างอารมณ์ดี เมื่อเข้าห้องไปแล้วก็ชาร์จแบตโทรศัพท์ก่อนแล้วค่อยเข้าไปอาบน้ำอาบท่า ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มก็อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย
พอลงมาข้างล่างต้องชะงัก...
 "กลับมาแล้วเหรอ" ถามอย่างงุนงง "ไหนพี่บอกจะกลับเดือนหน้าไง"
 "ฉันอยากกลับมาตอนนี้ แกมีปัญหารึไง!" คนตรงหน้าที่กำลังหน้าตึงอยู่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ไอศูรย์ผู้แสนเกรี้ยวกราด
 ผมถอยหลังมาสองก้าวให้มีระยะปลอดภัย "เปล่า ไม่มี"
 "แล้วนี่แกจะไปไหน" พี่ชายคนรองขมวดคิ้วกวาดตามองดูผมเล็กน้อยพลางถอดเสื้อโค้ตสีดำส่งให้พ่อบ้าน "คนอื่นๆ ไปไหนหมด ทำไมบ้านเงียบขนาดนี้"
 "พี่ออสตินกับไนน์ไปบรูไน ส่วนนับสองกับเก้าไปเชียงใหม่" ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง "และผมกำลังจะไปจีน"
 สรุปพี่มึงกลับมาผิดเวลาแล้วครับ
 ไม่เหลือคนอยู่บ้านสักคน
 "อะไรวะ! นับสองก็ไม่อยู่เหรอ" หน้าตาเคร่งขรึมพลันเปลี่ยนสีทันที "น้องไปไหน"
 "ไม่รู้" นับสองไม่ได้บอกไว้ก็เลยไม่รู้แต่ถึงรู้คงไม่บอกหรอก เหอะๆ ขืนปล่อยให้พี่ไอศูรย์ตามนับสองไป แล้วไปเอาอกเอาใจน้องจนน้องมันรักพี่ไอศูรย์มากกว่าผมขึ้นมาแล้วผมจะทำไง!
 ไม่ได้ๆ นับสองต้องรักผมมากกว่า!
 "ช่างเถอะ กูคงอยู่บ้านแค่อาทิตย์เดียว" คนตัวสูงยกมือขึ้นนวดขมับแล้วโบกมือให้พ่อบ้านเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บ
 "มีปัญหาอะไรรึเปล่า" ดูสีหน้าท่าทางไม่ค่อยดีเท่าไร
 พี่ไอศูรย์ส่ายหัวแล้วขอตัวขึ้นไปพักผ่อน พอดีกับควินซ์ที่เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานผลไม้ เห็นทำท่าจะทักพี่ไออยู่เหมือนกันแต่พอเห็นท่าทางมืดหม่นของเฮียแกแล้วเลยเลือกยืนเฉยๆ แทน
 รอจนร่างสูงคนผมยาวลับตาไปแล้วควินซ์จึงเดินมาใกล้ผม "พี่ไอทะเลาะกับปีแอร์มาอีกแล้วรึเปล่า"
 "มีวันไหนสองคนนั้นไม่ทะเลาะกันบ้าง" ผมไหวไหล่อย่างไม่สนใจ
 เรื่องนี้ค่อนข้างปกติทีเดียว เวลาพี่ชายคนนี้กลับบ้านมาแบบไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยมักจะเป็นเพราะทะเลาะกับปีแอร์เสมอ คิดว่าครั้งนี้คงไม่ต่างกัน
 "กินมั้ย" ควินซ์ละสายตาจากชั้นสองของบ้านแล้วยื่นจานผลไม้ให้ผม "แต่กินหน่อยก็ดี"
 "..." เหมือนถูกบังคับยังไงไม่รู้สิ
 ผมหยิบแตงโมเข้าปากแล้วหันไปดูนาฬิกาบนผนังบ้านเล็กน้อย "ไปสนามบินเลยมั้ย"
 ควินซ์เหลือบมองเวลาบ้างแล้วพยักหน้าไม่พูดอะไรเพียงเดินออกจากบ้านพร้อมอุ้มจานผลไม้ไปกินบนรถด้วย ผมเดินตามหลังไปเงียบๆ กับรอยยิ้มมุมปากเมื่อคิดถึงแผนการท่องเที่ยวในจีนหนึ่งเดือนต่อจากนี้
 พวกเรามาถึงสนามบินเกือบเที่ยงคืนหลังจากตรวจนั้นตรวจนี่เช็กอินโหลดกระเป๋าก็ปาไปเที่ยงคืนครึ่งแล้ว ระหว่างนั่งรอขึ้นเครื่อง ควินซ์ก็นั่งจดลิสต์ของที่อยากได้ในฮ่องกงอย่างเพลิดเพลินอยู่ข้างๆ ผม
 "เสื้อตัวนี้สวย" ผมชะโงกหน้าดูในไอแพดแล้วชี้ไปที่เสื้อไปรเวทสีอ่อน
 "เลือกสีสดใสหน่อยไม่เป็นรึไง" คนบ้าช้อปปิ้งถลึงตาใส่อย่างตำหนิก่อนจะก้มดูในไอแพดเลื่อนหน้าสินค้าช้าๆ แล้วโชว์ให้ผมดู "กูว่าสีนี้เหมาะกว่า"
 "จริงเหรอ"
 "เชื่อสายตากูเถอะ ดีกว่ามึงเยอะ" ก็ไม่จำเป็นต้องเหน็บแนมมั้ย!
 ผมไม่อยากทำให้ควินซ์อารมณ์เสียจึงเออออตามน้ำหมด เฮ้อ มีเมียเลือกเสื้อผ้าให้นี่มันดีจริงๆ เลย แววตาที่ผมใช้มองเขายิ่งหวานเยิ้มเคลือบน้ำตาลมากขึ้น
 เสื้อผ้า น้ำหอม ของกระจุกกระจิกมากมายถูกลิสต์ลงรายการไปกว่าห้าสิบชิ้นอย่างรวดเร็ว พอเลือกของที่จะซื้อเสร็จก็เปลี่ยนไปดูร้านอาหารขึ้นชื่อต่อด้วยสถานที่ที่มีชื่อเสียง
 ยังไม่ทันได้ดูสถานที่ท่องเที่ยวพลันได้ยินเสียงประกาศขึ้นเครื่องก่อน
 เลขาข้างกายเก็บไอแพดลงกระเป๋าถือก่อนจะหยิบพาสปอร์ตตั๋วเครื่องบินส่งมาให้ผมจากนั้นไปตรวจตั๋วครั้งสุดท้ายและเดินขึ้นเครื่อง…
 เมื่อได้นั่งแล้วก็เริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายนิดๆ มองซ้ายมองขวาอยู่พักหนึ่ง พอเครื่องบินเริ่มขึ้นได้ยิ่งรู้สึกกระสับกระส่ายมากขึ้นจนกระทั่งควินซ์เอายามาให้ผมเม็ดหนึ่งจึงสงบขึ้นและค่อยๆ ห่มผ้าให้ผม ดันตัวผมเอนตัวนอน
"หลับสักตื่นเถอะ เดี๋ยวคงถึงฮ่องกงแล้ว"
"อืม" ผมตอบรับเบาๆ และปิดเปลือกตาลง
"ตื่นแล้ว พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน"
น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้ผมผ่อนคลายมากขึ้น ใช้เวลาไม่นานสติของผมคก็เริ่มดำดิ่งลงสู่ความมืด...
 ตื่นมาก็จะได้ไปเดทกับควินซ์แล้ว...ดีใจจัง


เสียง เสียงหัวใจผมเต้นโครมครามดังขนาดนี้เลยเหรอ
 แต่ แต่ เป็นเพราะผมกำลังกลัวจะท้องเสียต่างหาก!
 ไม่ได้ดีใจ ไม่ได้รู้สึกพิเศษขึ้นมาเลยจริงๆ ที่จะได้กินอาหารฝีมือนับหนึ่ง
 ใช่ ไม่ได้ดีใจสักนิด!
 "ไม่เป็นไร มึงทำกินส่วนตัวเองไปเถอะ" ผมสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วบอกปัดๆ ไป
 นับหนึ่งย่นคิ้ว "ไม่ กูจะทำมื้อเย็นเอง"
 "จะกินได้เหรอ" กลอกตาไปมาแล้วดึงมือตัวเองออกจากมือนับหนึ่งเพื่อหันไปเลือกผัก "กูไม่อยากท้องเสียก่อนขึ้นเครื่องนะ"
 "ไม่เสีย!" กัดฟันกรอดอย่างโกรธเคืองแล้วกระชากผักบุ้งในมือผมโยนใส่รถเข็นอย่างฉุนเฉียว "ถ้าท้องเสียเดี๋ยวกูออกค่าน้ำเกลือที่โรงพยาบาลให้"
 "..." ผม
 เอ่อ มันพูดแบบนี้แล้วใครจะไปกล้ากินเนี่ย
 นับหนึ่งเห็นสีหน้าอึดอัดใจของผมแล้วยิ่งหน้าขรึมแววตาหม่นแสงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "มึงไม่ต้องห่วงหรอก กูทำอาหารเป็น ท้องไม่เสียหรอก"
 "เดี๋ยวกูทำเองดีกว่ามั้ง" กวาดตามองสภาพมันแล้วส่ายหัว "มึงเพิ่งนวดมา พักหน่อยก็ดี"
 "เอ๊ะ กูบอกว่าจะทำเองไง" ใช้น้ำเสียงดีได้สองวิก็กลับมากระโชกโฮกฮากต่อแถมยัง "หยุด! ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าไม่กินฝีมือกู กู กูจะหักโบนัสมึงปีนี้!"
 "วอท!" แบบนี้ก็ได้เหรอวะ
 "ปฏิเสธมาสิ!" คนชอบใช้อำนาจแสยะยิ้มเป็นต่อแล้วโคลงหัวอย่างอารมณ์ดี "แน่จริงปะ ปฏิเสธมา"
 "..." กัดฟันกรอด
 เออ ผมไม่แน่จริง
 นั่นเงินโบนัสเลยนะ
 "ว่าไงๆ"
 ผมขมวดคิ้วทันควันกับความเอาแต่ใจของนับหนึ่ง สีหน้าของผมเรียบนิ่งถอนหายใจเฮือกใจแล้วพยักหน้าอย่างจำนน "เออ มึงทำเลย อยากทำก็ทำไปเลย!"
 "แล้วมึงอยากกินอะไร" อีกฝ่ายเหมือนไม่สนใจอารมณ์หงุดหงิดผมเลย
 "อะไรก็ได้" ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ
 "อะไรก็ได้มันไม่มี" นับหนึ่งว่าเสียงขรึมแล้วจับหัวผมโยกไปมาอย่างหยอกล้อ "มึงควรดีใจนะ กูไม่เคยทำอาหารให้ใครเลยนะเว้ย"
 "แล้วนับสอง?" ไม่เคยทำให้ใคร งั้นนับสองเป็นแมวรึไง
 "คนนี้ไม่นับสิ" นับหนึ่งกะพริบตาแล้วฉีกยิ้ม "เอ๋ หรือมึงหึงนับสอง"
 "จะบ้าเหรอ!"
 ผมหลุดอาการทันทีและรู้สึกเสียการควบคุมเล็กน้อย "นับสองเป็นน้องมึงแล้วอีกอย่างกูก็ช่วยมึงเลี้ยงนับสองมาตั้งแต่เด็ก"
 "ควินซ์"
 "กูเห็นนับสองเป็นน้องแท้ๆ กูจะไปหึงน้องทำไม!"
 นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ
 "ควินซ์"
 "กูไม่ได้หึงนับสองจริงๆ นะ!"
 พูดออกไประรัวและเมื่อมองเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์ของนับหนึ่งแล้วพลันรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งหัวใจ ผมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่น...
 นับหนึ่งคลี่ยิ้มบางแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "มึงดูร้อนตัวนะ"
ใครร้อนตัว!
"กูไปดูเนื้อหมูตรงนู้นก่อน" ผมเดินหนีแต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะยอมปล่อยผมไปง่ายๆ
"เดี๋ยว คุยให้รู้เรื่องก่อน"
เรียกรั้งไม่พอยังจะฉุดแขนลากกลับมาอีกแต่ผมขืนตัวไว้ "ไม่มีอะไรต้องคุย รีบซื้อของกูจะได้กลับไปจัดกระเป๋า"
"อย่าหนีสิ"
ผมถลึงตาใส่มัน "ใครหนี!"
นับหนึ่งพยักเพยิดหน้ามาทางผม "มึงไง"
"งั้นมีอะไรจะพูดก็พูดมาสิ"
"เอ๋ หรือไม่พูดดี?" เอ่ยกวนตีนแล้วหัวเราะหึๆ
ผมหน้าบึ้งแล้วสะบัดแขนออกจากการจับกุมจนหลุดได้ในที่สุด
"มึงเคยหึงกูกับนับสอง"
 ผมสูดลมหายใจอย่างอดทนแล้วหมุนตัวเดินไปเลือกเนื้อหมูอีกด้านเพราะไม่อยากจะฟังอะไรมันแล้วแต่ไม่วายพูดลอยๆ ตามหลังมาอีก
"แปลว่ามึงชอบกูจริงๆ สินะ"
ก็แค่ 'เคย' ชอบ
อย่ามโน!
"มึงขี้หึงเหมือนกันนะเนี่ย แล้วผู้หญิงเมื่อกี้หึงปะ?"
ไม่ได้หึง!


มื้อกลางวันผ่านพ้นไปด้วยดีตามที่ผมได้คาดการณ์ไว้ หลังจากกินข้าวเสร็จก็นั่งพักท้องกันครึ่งชั่วโมงจากนั้นพนักงานได้เอาเสื้อผ้ามาให้พวกผมผลัดเปลี่ยน
ควินซ์ดูอารมณ์ดีและท่าทางปกติมากซึ่งผมก็ควรจะดีใจแต่ลึกๆ กลับหงุดหงิดใจขึ้นมา
 นี่ควินซ์ไม่ได้ใส่ใจกับคำว่าชอบของผมเลยเหรอวะ
 น้อยใจแล้วนะ
 "เดี๋ยวถ้านวดเสร็จแล้วมึงจะไปไหนต่อ" ผมถามในขณะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทางสปาเตรียมมาให้
 ควินซ์ที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างๆ ผม "ว่าจะไปซื้อของสดแล้วก็กลับบ้าน"
 "มึงจะทำอาหารกินเอง?" ตาของผมเป็นประกายเล็กน้อย
 "อืม" ควินซ์พยักหน้าแล้วเหล่มองผม "มึงก็อย่าลืมกลับไปจัดกระเป๋า คืนนี้ไฟล์ทบินตีสองนะ"
 อา จริงด้วย ยังไม่ได้จัดเลยแฮะ
 "งั้นเอางี้" สมองของผมคิดแผนการอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวกูพามึงไปซื้อของสดแล้วกลับบ้านมึงก่อน มึงจัดกระเป๋าเสร็จก็ไปบ้านกูต่อ รอกูเก็บกระเป๋าแล้วเราค่อยไปสนามบิน"
 "ทำไมต้องทำอะไรยุ่งยาก" ควินซ์ถามอย่างงงๆ "แยกกันกลับแล้วเจอที่สนามบินดีกว่ามั้ย"
 กูจะอยู่กับมึง เก็ทมั้ยฮะ!
 "อีกอย่างกูเอารถมา"
 ผมยังไม่ยอมแพ้ "ก็นี่ไง กลับไปบ้านมึงก่อนแล้วมึงก็ทิ้งรถไว้บ้าน จะได้ไม่ต้องเอารถจอดไว้สนามบิน ยังไงบ้านกูก็มีคนขับรถอยู่แล้ว"
 "แต่กูเก็บเสื้อผ้าช้า มึงก็รู้" อีกฝ่ายว่าพลางผูกเชือกกางเกง "รอกูเดี๋ยวก็ตกเครื่องพอดี"
 "กูให้พ่อบ้านเก็บให้ก็ได้" ผมกัดฟันกรอด
 "แต่"
 "กูอยากกินข้าวฝีมือมึง จบ!" ใบหูของผมร้อนฉ่าเลยหลังจากพูดโพล่งออกไปตามที่ใจคิด คนอุตส่าห์อ้อมโลกไม่อยากพูดตรงๆ ก็ดันทำให้ต้องพูดอีก
 ผมก็หน้าบางอยู่นะ เขินเป็นอายเป็น
 บ้าเอ๊ยยย
 ควินซ์ทำตาโตก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วยิ้มมีเลศนัยใส่ผม "แหม พูดอ้อมโลกตั้งนานที่แท้อยากกินข้าวฝีมือกู?"
 "เออ!" ผมกระแทกเสียงใส่หน้าตึงแต่ใบหูยังคงแดงก่ำ "แล้วทำไมกูจะกินไม่ได้ ปกติมึงก็ทำอาหารให้กูบ่อยจะตาย"
 อีกฝ่ายยักไหล่ "ก็ไม่ได้ว่าอะไร อยากกินก็แค่บอกตรงๆ อ้อมทำไม"
 ควินซ์ก้มหน้าสำรวจตัวเองว่าใส่ชุดเรียบร้อยดีรึยังก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเพื่อไปยังห้องสปาเพื่อนวดแผนไทย ผมยังคงแต่งตัวไม่เสร็จกำลังผูกเชือกกางเกงอยู่ก็ไม่ได้รีบร้อนตามไปแต่...
 "อันที่จริง...อยากกินข้าวฝีมือมึงก็สักสี่สิบเปอร์เซ็นต์"
 "..."
 "อีกหกสิบเปอร์เซ็นต์คือกูอยากอยู่กับมึง"
 เมื่อควินซ์อยากให้ผมพูดตรงๆ
 ก็จัดให้สิครับ!
 แบบนี้ควินซ์ต้องเขินผมแน่ๆ หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!
 ควินซ์ชะงักเท้าแล้วหันหน้ากลับมาและพยักหน้านิ่งๆ
 "แต่กูอยากกลับบ้านคนเดียวหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์"
 "..." ผม
 "ล้อเล่นนะ เพื่อน"
 อยากกลับคนเดียวก็เจ็บแล้ว
 คำว่าเพื่อนนั้นสาหัสกว่าอีก
 ผมขอร้องไห้สักสิบนาทีได้มั้ย
----------
[ควินซ์]
 บอกเลยว่าตอนนี้
 ผมกำลังอารมณ์ดีสุดๆ ไปเลย
 ทำไมเหรอ... ก็... นั่นไง
 "อ๊ากกกก เจ็บๆๆ เบา โอ๊ยยยย"
 "พอแล้วๆๆ เจ็บ ควินซ์!"
 เสียงโวยวายสลับร้องเจ็บของนับหนึ่งทำเอาผมยิ้มเบิกบานมากขึ้น ตอนนี้ตัวผมกำลังนอนคว่ำหลับตาพริ้มผ่อนคลายด่ำดื่มไปกับแรงนวดบริเวณหลัง
 นั่งทำงานหลังขดหลังแข็งมานาน
 ตอนนี้หลังของผมได้รับการเยียวยาสักที
 "ควินซ์เว้ยยย"
 "อะไรกัน นวดแค่นี้ร้องอย่างกับถูกเชือด" ผมลืมตาข้างหนึ่งแล้วมองไปทางนับหนึ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อแล้วยิ่งหลุดยิ้ม "อ่อนว่ะ"
 "มึงว่าใครอ่อน!" ท่าทางจะเป็นจะตายหายไปแทบจะทันที "มึงพูดอีกที!"
 "มึงมันอ่อน" อยากให้พูดก็พูดซ้ำให้แล้วส่งยิ้มกวนตีนไป "เขานวดให้เบาขนาดนั้นแล้วยังจะเจ็บอีกเหรอ อดทนน่ะเป็นมั้ย ร้องเป็นผู้หญิงไปได้"
 "ไอ้ควินซ์!" นับหนึ่งเรียกชื่อผมเสียงดังลั่นอย่างโมโหแต่ยังพยายามอดทนอดกลั้น "กูไม่ได้อ่อน!"
 "อ้อเหรอ" เลิกสนใจแล้วหลับตาทิ้งตัวไปกับการนวดแผนไทย
 "ถ้ากูไม่ร้องสักแอะ มึงต้องทำหลนเต้าเจี้ยวให้กูกิน!" เสียงทุ้มต่ำว่าอย่างฉุนเฉียว
 ผมลืมตาขึ้นแล้วมองหน้าแดงก่ำของคนตัวโตเล็กน้อยก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างครุ่นคิด "ได้ ถ้ามึงร้องแหกปากอีก เย็นนี้มึงทำอาหารเองแล้วกัน"
 แบบนี้สิถึงจะแฟร์ขึ้นมาหน่อย อันที่จริงแล้วนับหนึ่งก็ทำอาหารเป็นแต่อาหารง่ายๆ ส่วนพวกอาหารที่ใช้เครื่องแกง วัตถุดิบเยอะๆ วิธีการซับซ้อนจะทำไม่เป็น
 ผมเองก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่ารสชาติฝีมือการทำอาหารของนับหนึ่งเป็นยังไง เพราะไอ้คนคลั่งน้องมันดันทำแต่อาหารให้น้องกิน เพื่อนฝูงเหรอ อย่าหวัง พี่ชายเหรอ ฝันไปก่อน
 แค่มันรินน้ำให้ผมแก้วน้ำด้วยตัวเองไม่ใช้พ่อบ้านก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแล้ว
 นับหนึ่งได้ยินแบบนั้นก็เหวอไปนิดแล้วก็หน้าบึ้ง พอหน้าบึ้งเสร็จก็ตาโตและพยักหน้ายอมรับอย่างรวดเร็วจนผมงงกับร้อยแปดอารมณ์ในสามนาทีของมันจริงๆ
 เอาเถอะ ยังไงไอ้หนึ่งมันก็สติไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว
 "ได้! มึงรอเตรียมทำมื้อใหญ่ให้กูเลย!" มั่นหน้าจริงๆ
 "ถ้ามึงไม่ร้องอะนะ"
 ความจริงผมแอบเงี่ยหูรอฟังนับหนึ่งหลุดร้องเจ็บอยู่นะ แต่ผ่านไปเกือบสิบนาทีแล้วยังไม่ได้ยินเสียงร้องจึงแอบผิดหวังหน่อยๆ เมื่อลืมตาชำเลืองมองแล้วก็เห็นบอสหนุ่มของเรากำลังฟุบหน้ามือจิกกัดเตียงเป็นพักๆ
 หลุดส่ายหัวขำๆ แล้วปิดเปลือกตาอีกครั้ง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานก็มาถึงช่วงสุดท้ายของการนวด ตอนนี้เราเปลี่ยนมาเป็นนั่งขัดสมาธิแล้วหมอนวดกำลังนวดคอบ่าไหล่อยู่
 ตั้งแต่ที่ท้าพนันกันจนถึงตอนนี้ ไอ้หนึ่งมันยังไม่ร้องสักแอะ ดูท่าวันนี้ผมคงต้องทำมื้อเย็นให้มันแล้วแหละ เอาเถอะ ก็ไม่ได้ลำบากอะไรมาก
 ในขณะที่ผมกำลลังคิดเมนูอาหารอยู่เพลินๆ...
 กร๊อบบ
"โอ๊ยย!" เสียงกระดูกลั่นพอกับเสียงร้องโหยหวนทำเอาผมสะดุ้งหลุดจากห้วงภวังค์ความคิดเมื่อหันไปทางต้นเสียงก็เห็นนับหนึ่งกำลังโดนจับบิดคอหมุนคออยู่ "เจ็บๆๆ!"
อือหือ ดูท่าคอจะตึงจะแข็งสุดๆ เลยนะนั่น
อีกสิบนาทีต่อมาการนวดแผนไทยวันนี้ก็จบลงด้วยความสบายตัวหายปวดเมื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย ในขณะที่ผมกระปรี้กระเปร่าขึ้นแต่อีกคนดูจะหมดสภาพเลย
"เป็นไง สบายตัวขึ้นมั้ย" ผมขยับนั่งหันไปทางนับหนึ่งแล้วถามยิ้มๆ
"กูระบมทั้งตัวแล้ว ฮือ จะไม่นวดอีกแล้ว!" หมดกันภาพลักษณ์ท่านประธานสุดเข้มงวด ตอนนี้เหลือแต่ชายหนุ่มตัวโตกำลังคร่ำครวญนอนหงายเหงื่อแตกทั้งตัว
"นวดครั้งแรกก็งี้แหละ สักพักก็ชิน" แรกๆ ผมก็แบบนี้แหละ โอดโอยร้องลั่น
"กูจะไม่นวดแล้ว!" นับหนึ่งยืนยันเสียงแข็งแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล "มึงทนนวดไปได้ไงวะ"
"กูเก่ง"
"..." นับหนึ่ง
ผมยิ้มให้แล้วลุกเดินไปหยิบน้ำชาที่ทางสปาเตรียมไว้ให้มาดื่มและส่งอีกแก้วให้กับนับหนึ่ง มันรับไปแล้วเป่าสองสามทีก็ดื่มหมดแก้ว
"มึงแพ้นะ อย่าลืม" ผมไม่ลืมที่จะเตือน "ทำอาหารกินเอง ห้ามงอแง"
"รู้แล้ว!" นับหนึ่งถลึงตาใส่ผมอย่างเอาเรื่อง "มึงว่าใครงอแง กูเคยงอแงที่ไหน!"
"สาบานว่าไม่เคยงอแง?"
"..." นัยน์ตาคมกริบลอกแลกเล็กน้อย "สาบงสาบานอะไร ไปเปลี่ยนชุดดีกว่า"
ร่างสูงลุกพรวดหนีออกจากห้องไปด้วยใบหน้างอๆ ผมอมยิ้มแล้วดื่มน้ำชาให้หมดก่อนแล้วถึงจะเดินตามออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง หลังจากจัดการอะไรๆ เสร็จแล้วพวกเราก็ออกจากโรงแรมดัง
"จะไปซื้อของที่ไหน" นับหนึ่งเอ่ยถามในตอนที่เดินไปยังลานจอดรถ
"ขับตามมา" ไม่รู้จะอธิบายยังไงเลยบอกไปแบบนั้น
นับหนึ่งพยักหน้ารับรู้แล้วทำตามผมอย่างว่าง่าย พวกเรามาถึงห้างซุปเปอร์มาร์เก็ตตอนห้าโมงกว่าๆ นับหนึ่งมองซ้ายมองขวาเหมือนเด็กไม่เคยมาเดินห้างเล็กๆ ด้วยความสนใจ แน่สิ มันไปเดินแต่เซ็นทรัล ไอคอนสยามตลอด
"รออยู่ตรงนี้นะ" กำชับก่อน "กูไปเอารถเข็นแป๊บ"
"มึงเห็นกูเป็นเด็กรึไง"
"ก็เหมือนอยู่" ตบไหล่ปุๆ "อย่าซนล่ะ"
หัวเราะและยักคิ้วให้ก่อนจะหมุนตัวไปเอารถเข็นอีกด้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ผมมาที่นี่บ่อยเลยรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนแล้วที่ให้นับหนึ่งรอตรงนั้นเพราะมันจะได้ไม่ต้องเดินเยอะเดินอ้อม เพิ่งนวดมาดูสะบักสะบอมเลยไม่อยากให้มันเดินมาก
อันที่จริงพูดแล้วว่าให้มันกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนก็ไม่ยอม จะตามผมมาบ้านให้ได้ พอจะไม่ให้มาก็ขู่จะตัดเงินเดือน
ผมล่ะอยากจะบ้าตาย
หลังจากเอารถเข็นมาแล้วจึงเดินกลับไปหานับหนึ่ง ตอนกลับมาก็ขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อเห็นนับหนึ่งกำลังยืนคุยกับสาวสวยคนหนึ่งอยู่ ผมจ้องนิ่งๆ ยืนมองเงียบๆไม่ได้เข้าไปรบกวนจนนับหนึ่งหันมาเห็นผมก็รีบเดินมาหา
"ไปซื้อของกัน" อ้าว มันไม่คิดจะลาสาวสวยคนนั้นหน่อยเหรอ "ไปเร็ว"
นับหนึ่งคว้ารถเข็นไปเข็นเองด้วยมือข้างเดียวแล้วอีกมือก็จับมือผมไว้ เดินมาได้สักพักก็เพิ่งรู้ตัวว่าถูกจับมือเลยจะดึงออกแต่อีกฝ่ายแรงเยอะกว่าผม ยิ่งดึงยิ่งจับแน่นกว่าเดิม
"จับทำไม ปล่อย" ผมว่าเสียงเข้ม
"ไม่ปล่อย"
"คนมองหมดแล้ว" คิดว่าผู้ชายตัวโตสองคนจับมือกันมันเป็นภาพที่น่าดูนักรึไง
นับหนึ่งมองไปรอบๆ แล้วหันมาพูดกับผมหน้าตายสนิท "สงสัยเขามองเพราะกูหล่อ"
"..." เอาที่มึงสบายใจเลย
"แล้วไม่ถามหน่อยเหรอว่าผู้หญิงเมื่อกี้ใคร"
ผมขมวดคิ้ว "ไม่เห็นมีอะไรน่าถาม"
"ไม่หึงหน่อยเหรอ" มันถามเสียงอ่อย
"ถ้าจะละเมอก็ไปนอนนะ" ส่ายหัวไปมาแล้วจะเดินไปเลือกของสดแต่กลับถูกคนตัวสูงดึงไว้ "อะไร ปล่อย กูจะไปเลือกของ"
จับกันอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้เลือกไม่ได้ซื้อของกันพอดี
"เดี๋ยวกูเลือกเอง"
"ฮะ"
"มึงบอกเองไม่ใช่เหรอ ถ้ากูแพ้ กูต้องเป็นคนทำอาหาร"
ก็ใช่ แต่ผมหมายถึงมันทำส่วนของมัน ผมส่วนของผม ไม่ใช่...
"เย็นนี้กูจะทำอาหารให้มึงเอง"
"..."
"มึงรอชิมนะ!"
เอาจริงดิ?
มันจะทำข้าวให้ผมจริงเหรอ?
ตึกตัก ตึกตัก
บ้าฉิบ!


[ควินซ์]
 ผมมองคนหลับสนิทด้วยแววตาเคร่งเครียดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
 ขยับตัวกลับมานั่งที่ของตัวเองพร้อมกับมองกระปุกยาขวดเล็กในมืออยู่เกือบนาทีจากนั้นจึงยัดมันลงกระเป๋าถือใบโปรดก่อนจะเมินมองไปนอกหน้าต่าง
 ...นับหนึ่งเป็นโรคกลัวเครื่องบิน
 แต่นี่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว... ความจริงนับหนึ่งไม่ได้กลัวการขึ้นเครื่องบบินตั้งแต่แรกแต่มีสาเหตุที่ทำให้เขาจิตใจเขากระทบกระเทือนหนักในระยะเวลาหนึ่ง
 สาเหตุเหรอ...ผมยกยิ้มเย็นเผลอกำหมัดแน่นขึ้น
 พ่อบัดซบของนับหนึ่งไง!
 ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เสฉวนครั้งนั้นนอกจากทำร้ายนับสองจนบอบช้ำแล้วยังรวมถึงนับหนึ่งด้วยเช่นกัน ไม่ใช่แค่นับสองที่ต้องพบจิตแพทย์ยังมีนับหนึ่งด้วยแต่เรื่องนี้มีแค่ผมเท่านั้นที่รู้
 เรื่องที่กลัวเครื่องบินเป็นเพราะนับหนึ่งยืนกรานจะไม่กลับไทยจนกว่าจะหานับสองเจอ ต่อให้พบแต่ร่างไร้วิญญาณก็จะพากลับไปพร้อมกันแต่คนที่ได้ชื่อว่าพ่อชั้นเลวคนนั้นกลับบังคับสั่งให้คนมัดตัวนับหนึ่งกลับไทย
 จับมัดคือมัดเชือกลากขึ้นเครื่องบินจริงๆ
 เพราะการถูกบีบบังคับให้จากมาแบบนั้นจึงเป็นแผลใหญ่ในใจ เพราะงั้นทุกครั้งเวลาขึ้นเครื่องบินจะทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนตัวเองทอดทิ้งนับสองอีกครั้ง ผมเคยขอให้นับสองขึ้นเครื่องไปเที่ยวกับนับหนึ่งหลายครั้งโดยไม่บอกอะไร ถึงนับสองจะดูทึ่มๆ ซื่อๆ เป็นบางครั้งแต่ไม่ใช่คนโง่
 น้องมาถามอาการผิดปกติของนับหนึ่งโดยรายละเอียด แน่นอนว่าน้องมันเกือบจะหยิบมีดไปแทงพ่อตัวเองเหมือนกัน แต่เพราะพวกเราแยกบ้านแยกครอบครัวแยกทรัพย์สินชัดเจนแล้วและตกลงจะไม่เจอหน้ากันอีก ทางใครทางมัน ดังนั้นจะให้นับสองไปอาละวาดไม่ได้
 เมื่อไม่รู้จะเอาอารมณ์ไปลงกับใครเลยไปทุบตีฟาดนับหนึ่งแทน ข้อหาปิดบังไม่ยอมบอกอะไร
 ผมล่ะเชื่อน้องมันเลยจริงๆ
 มีนับสองช่วย มียาช่วย สภาพแวดล้อม ครอบครัว อารมณ์ทุกอย่างดีไม่มีบกพร่องทำให้นับหนึ่งใกล้หายสนิทแล้วอาจจะมีหลงเหลืออาการกระสับกระส่ายบ้าง
 ส่วนยาที่ทำให้เขากินตอนนี้เป็นเพียงยาคลายเครียดไม่มีผลกระทบอะไร
 หลังจากคิดวุ่นวายอยู่พักหนึ่งในหัวเสร็จแล้วจึงเริ่มเข้าสู่นิทราบ้าง จวบจนใกล้ถึงเกาะฮ่องกง เสียงประกาศของเครื่องบินได้ดังขึ้นแจ้งทำให้ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา
 ยามนี้รอบกายไม่ได้มืดมิดอีกต่อไปเพราะเป็นเวลาเช้าพระอาทิตย์ขึ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมไม่ลืมปรับนาฬิกาเปลี่ยนเวลาให้เป็นไทม์โซนของฮ่องกง
 "เมฆสวยชะมัด" ผมว่าขึ้นเบาๆ ขณะมองหน้าต่างดูท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆขาวกระจ่างดูเหมือนสำลี
 อดใจไม่ไหวที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ เมื่อหันไปที่นั่งของนับหนึ่งก็พบว่าอีกฝ่ายยังคงนอนหลับสบายอยู่เลยแอบเก็บภาพพักผ่อนแสนหายากของท่านประธานสุดเฮี้ยบไว้สองสามรูป
 ก่อนเครื่องลงจอดสักสองสามนาทีนับหนึ่งก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือจนกระทั่งเครื่องลงจอดแล้วก็ยังไม่ตื่นเต็มตา
 "ไปล้างหน้าก่อน" ผมดึงนับหนึ่งให้เข้าห้องน้ำทันทีหลังจากลงเครื่องแล้ว
 "โอเค" เสียงแหบแห้งของคนเพิ่งตื่นว่าอย่างงัวเงียแล้วเดินช้าๆ เข้าห้องน้ำไป
 ผมไม่ได้เข้าไปด้วยเพราะต้องคุยโทรศัพท์ติดต่อกับคนของพี่ออสตินที่ฮ่องกงว่ามาถึงแล้ว รอโหลดกระเป๋าอีกพักหนึ่ง ซึ่งพวกเขาตอบกลับมาว่าตอนนี้ก็รออยู่ข้างหน้า
 "ปะ ไปเอากระเป๋ากัน" หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้วคนคนนี้ดูสดชื่นและกระตือรือร้นขึ้นเยอะ "จริงสิ บอกคนของพี่ออสตินให้ซื้อกาแฟให้หน่อย"
 เจ้านายสั่งมามีหรือผมจะไม่ทำตามแต่กำชับให้พวกเขาซื้อขนมปังมาด้วย
 พวกเรายืนรอโหลดกระเป๋าประมาณสิบห้านาทีก็ได้กระเป๋าครบ ของผมกับนับหนึ่งรวมกันมีกระเป๋าเดินทางถึงสิบสองใบ มาทำงานเดือนเดียวแต่กลับเก็บของมาเหมือนย้ายบ้านไม่มีผิด
 ต่างคนต่างยกกระเป๋าวางบนรถเข็นแล้วเข็นออกมา เมื่ออกมาตามทางออกแล้วมีผู้คนมายืนโบกป้ายรอรับญาติเพื่อนพี่น้องหรือกรุ๊ปทัวร์เต็มไปหมดแต่ไม่ต้องเสียเวลามองหานานว่าคนของพี่ออสตินอยู่ไหน
 เพราะบริเวณที่พวกเขายืนอยู่นั้นไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้สักนิด ชายหนุ่มสี่คนในชุดสูทสีดำเนี้ยบแถมยังมีใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์เป็นอาวุธแบบนี้แล้วใครมันยังจะกล้าเข้าใกล้อีก
 ผมเห็นพวกเขาแล้ว
 พวกเขาก็มองเห็นพวกผมแล้วเช่นกัน
 ไม่รอช้าทั้งสี่รีบก้าวมาหาพวกผมด้วยท่าทางสุขุมแต่มองจากสายตาคนนอกคงรู้สึกเหมือนว่าคนพวกนี้จะมาจับผมมากกว่าสินะ เหอะๆ
 ตอนผมกับนับหนึ่งเริ่มมาทำธุรกิจที่นี่และพี่ออสตินเป็นคนส่งลูกน้องมาดูแล บอกเลยว่าตกใจจนนึกว่าตัวเองถูกลักพาตัวซะแล้ว คนพวกนี้น่ากลัวเกินไปจริงๆ
 "คุณชาย สวัสดีครับ!" ทักทายอย่างกระตือรือร้นและโค้งให้เล็กน้อย
 "อืมๆ กาแฟฉันอยู่ไหน" นับหนึ่งปล่อยมือจากรถเข็นแล้วถามหากาแฟทันที
 "นี่ครับ คุณชายสาม" อีกคนรีบส่งให้พร้อมขนมปัง
 ผมหันไปเตือนก่อนด้วยเสียงเข้มงวด "กินขนมปังก่อนแต่ตอนนี้อย่าเพิ่งกิน ไปกินบนรถ"
 สั่งนับหนึ่งที่ทำหน้าหงิกหน้างอเสร็จค่อยหันไปรับน้ำเปล่าจากบอดี้การ์ดคนหนึ่งมาดื่มอึกหนึ่งก่อนแล้วจึงเดินตามหลังพวกเขาไปยังลานจอดรถ
 "คนเยอะไปมั้ย" นับหนึ่งพูดเบาๆ ขณะมองไปยังบริเวณที่จอดรถ
 ตรงนั้นมีรถโรลส์รอยซ์สีดำสามคันป้ายทะเบียนประมูลทั้งสามคันด้วยและยังมีคนในชุดสูทสีดำอีกแปดคนยืนนิ่งเป็นรูปปั้นไม่ห่างจากรถ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นคนของใคร
 "ตกลงพี่ออสตินเป็นมาเฟียหกรือนักการเมืองกันแน่เนี่ย"
 นับหนึ่งยักไหล่ "ดูแล้วไม่ค่อยต่างกันเท่าไร"
 อืม ผมก็ว่างั้น
 ผู้ชายผมแดงแสบตาหันมามองผมกับนับหนึ่งแล้วฉีกยิ้ม "สวัสดียามเช้าครับ ไม่ได้เจอกันหนึ่งเดือน พวกคุณดูดีขึ้นอีกแล้ว"
 "ปากหวานไปก็ไม่มีโบนัสหรอกนะ เนบิวล่า" ผมหัวเราะเบาๆ ให้กับเด็กคนนี้
 เนบิวล่าเป็นลูกน้องคนสนิทของพี่ออสตินที่ส่งมาดูแลความปลอดภัยพวกผมสองคนเวลาอยู่ที่จีนตลอด ตอนจองตั๋วมาจีนทุกครั้งต้องติดต่อคนคนนี้ด้วยเช่นกัน พี่ออสตินบอกว่าที่จีนเป็นถิ่นของเขาเช่นกันแต่คนมีอำนาจมันก็เยอะ ระวังไว้ดีที่สุด
 "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเก็บจากบอสทีหลัง" เนบิวล่าขยิบตาซุกซน "พวกคุณแค่ช่วยชมผมนิดๆ หน่อยๆ ต่อหน้าบอสก็พอ"
 "มีแฟนรวยแล้วยังจะมางกกับพี่ฉันอีกเหรอ" นับหนึ่งย่นคิ้ว
 "ไม่มีอะไรภูมิใจเท่าหาเงินได้เองหรอกครับ" เนบิวล่าว่าอย่างไม่ยี่หร่ะแล้วเชิญพวกผมขึ้นรถ "ไอ้เวรนั่นมันให้ผมเดือนละหนึ่งพันดอลล่าร์ ขืนแบมือรอเงินมัน ผมได้อดตายกันพอดี"
 ผมได้ยินแบบนั้นแล้วต้องตะลึงแทบไม่เชื่อหู "น้อยไปรึเปล่า รวยขนาดนั้นทำไมให้เงินน้อยจัง"
 เด็กหนุ่มส่ายหัวหน้าบึ้งไม่ได้คุยต่อเหมือนไม่อยากพูดถึงแล้วและเป็นโอกาสเหมาะให้นับหนึ่งจับหน้าผมให้ให้ไปทางมันเล้วพูดแทรกขึ้นอย่างจริงจัง
 "แต่มึงไม่ต้องห่วงนะควินซ์"
 "ห่วง?"
 "กูรับรองว่าถ้ามึงเป็นแฟนกู" นับหนึ่งพยักหน้าเคร่งขรึมแล้วฉีกยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ "กูให้เดือนหนึ่งไม่ต่ำกว่าสิบล้านแน่นอน!"
 ผมฟังแล้วยังไม่แตกฉานเข้าใจในทันทีเพราะมันพูดเร็วเลยผ่านไปเกือบสามสิบวินาทีได้ สีหน้าผมมืดครึ้มทันที
 "ใครอยากได้เงินมึง!" เก็บไปให้อิหนูเถอะ!
 "หรือน้อยไป? งั้นยี่สิบล้าน?" ยังไม่หยุดอีก!
 มันจะไปกันใหญ่แล้วเว้ย!
 "ไม่คุยกับมึงแล้ว!" ผมกระแทกเสียงใส่ไปอย่างหงุดหงิดปนโมโหคล้ายความดันจะขึ้น เบือนหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่างแทนเพื่อสงบอารมณ์
 โชคดีที่เวลาพวกผมเถียงกันในเวลาอยู่ต่างประเทศจะปรับไปใช้ภาษาไทยกันโดยอัตโนมัติทำให้คนนอกไม่ค่อยรับรู้เรื่องน่าอายนัก
 อ้อ ส่วนเรื่องภาษาจีน พวกผมสองคนเริ่มเรียนกันเมื่อสามสี่ปีก่อนแล้ว ตอนนี้เลยค่อนข้างคล่องแคล่วในการใช้ไม่ต้องมีล่ามแต่พวกเอกสารสัญญางานยังต้องมีการแปลอยู่บ้างเพราะคำศัพท์ทางการบางทีพวกผมก็ไม่รู้และเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกเอารัดเอาเปรียบ ไม่ใช่ไอ้โง่ที่สักแต่เซ็นอนุมัติเลยยังจำเป็นต้องมีล่ามแปลเอกสารอยู่
 แม้ว่าผมจะบอกให้นับหนึ่งหุบปากไปแล้วแต่มันฟังผมที่ไหน
 "ควินซ์ เดี๋ยวเอาของเก็บบที่บ้านก่อนแล้วเราไปกินข้าวเช้าที่ XXX"
 "หรือจะเป็นร้าน SSS ดี"
 "เอ๋ แล้วเราจะไปไหว้พระก่อนหรือไปซื้อของก่อนดี"
 ฟังภาษาคนไม่เข้าใจรึไงวะ
 ตอนนี้ผมไม่อยากคุยกับมัน!
 ดังนั้นจึงเมินสนิทไปตลอดทาง ไม่ว่านับหนึ่งจะพยายามคุยแค่ไหนก็ไม่สนใจ ในที่สุดก็เงียบไปแถมยังทำหน้าหงอยใส่ผมอีก คิดว่าจะใจอ่อนเหรอ
 เหอะ ลูกไม้เดิมๆ
"...อืม ไปร้าน SSS"
ลูกไม้เดิมๆ ที่ได้ผลเสมอ บ้าเอ๊ย!
ชายหนุ่มที่กำลังห่อเหี่ยวพลันดี๊ด๊ามีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา ผมเบือนหน้าไปทางอื่นพยายามเก๊กขรึมไว้แต่แม่ง...รอยยิ้มกว้างๆของอีกฝ่ายกลับทำให้ผมเสียอาการไปซะทุกครั้งจริงๆ
นับหนึ่งไม่ใช่คนยิ้มบ่อยแถมยังยิ้มยากด้วย
ช่วงนี้ยิ้มให้ผมบ่อยเกินไปแล้ว ไม่ดีเลยสักนิด
หลังจากผมยอมคุยกับมันแล้วก็นั่งหน้าบานไม่ส่งเสียงอะไร เออ ให้ผมได้พักหายใจบ้างก็ดี ขยับตัวนั่งเอนหลังพิงเบาะพักสายตา ผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมงพวกเราก็มาถึงที่พักเป็นที่เรียบร้อย
 ระหว่างให้คนเอาของไปเก็บ ผมกับนับหนึ่งต่างแยกกันทำธุระส่วนตัวอาบน้ำเปลี่ยนชุดกันอีกหนึ่งชั่วโมงถึงได้ออกจากบ้านไปร้านอาหาร
 "สั่งเต็มที่ๆ ป๋าเลี้ยงเอง" นับหนึ่งยื่นใบเมนูอาหารให้ผมพร้อมว่าอย่างใจป๋า
 ผมเบะปากอย่างหมั่นไส้ "ห่านย่าง หมูย่าง ติ๋มซำ โจ๊กฮ่องกง" แล้วหันไปตะโกนเรียกคนอื่นๆ "เนบิวล่า! เรียกทุกคนมากินเร็ว บอสเลี้ยง!"
 "เฮ้ย!" ป๋าถึงกับเหวอสิเพราะบอดี้การ์ดที่พามาด้วยนั้นมีถึงสิบห้าคน... บางทีผมก็คิดว่าเยอะไปนะ
 แต่เข้าใจอยู่
 ฮ่องกงก็ค่อนข้างมีมาเฟีย มีผู้มีอิทธิพลเยอะไม่น้อย
 "ในเมื่อป๋าอยากเลี้ยง ป๋าก็เลี้ยงเลยนะ" ผมหัวเราะเบาๆ สบตาอีกฝ่ายอย่างเยาะเย้ยแต่กลับเป็นตัวเองที่ต้องชะงักงันเพราะจู่ๆ นับหนึ่งมันดันมาหน้าแดงใส่ผมนี่แหละ
 นับหนึ่งแกล้งกระแอมไอ "อืม ได้ ได้ ป๋าเลี้ยงเอง"
 "แล้วเป็นอะไรทำไมหน้าแดง" เป็นไข้รึเปล่าวะ
 "ไม่เป็นไรๆ"
 ผมมองอย่างเป็นห่วง "แน่ใจนะ?"
 "เออ" นับหนึ่งพยักหน้าแล้วหันไปมองทางอื่นแล้วพึมพำกับตัวเองไม่หยุด "เชี่ย ควินซ์เรียกกูว่าป๋าด้วย โอ๊ยๆๆ"
"มึงว่าไงนะ" ไม่ค่อยได้ยินเลย
"ไม่มีอะไร!"
หน้าตาดูมีพิรุธจริงๆ
แต่เอาเถอะ...ตอนนี้โจ๊กฮ่องกงน่าสนใจกว่านับหนึ่ง
เพราะงั้นเลิกสนใจเพื่อนบ๊องไปก่อนดีกว่า
"..." นับหนึ่งไม่น่าสนใจเท่าโจ๊กฮ่องกงได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง
"..." ผม...อืม โจ๊กอร่อยดีจัง
"T^T" นับหนึ่ง


บทที่ 10
[ควินซ์]
 ผมนั่งเท้าคางมองดูตึกราบ้านช่องในฮ่องกงอย่างเหม่อลอยพลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ในวัดก่อนหน้านี้ไปด้วย...
 ในตอนที่ผมกำลังฟัวไกด์เฉพาะกิจพูดแนะนำเรื่องด้ายแดงขอเนื้อคู่อยู่นั้นดันเหลือบไปเห็นนับหนึ่งหน้าซีดจึงตกใจคิดว่าป่วยแต่กลับเห็นท่าทางแปลกๆ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่รูปปั้นบริเวณรอบลานเนื้อคู่ไม่พอยังมองจุดที่แจกด้ายเดงด้วยแววตาหวาดหวั่นอีก
 แน่นอนว่าผมอยู่กับนับหนึ่งมานานย่อมเดาความนึกคิดได้อยู่แล้วว่า ไอ้บ้านี่กำลังคิดอะไรอยู่
 ดูจากสภาพสีหน้าและท่าทางแล้วคงกำลังคิดลบๆ มโนไปดาวเสาร์อยู่แน่ๆ เชิงแบบผมมาขอพรขอเนื้อคู่แล้วกังวลว่าตัวเองจะไม่ใช่เนื้อคู่หรืออาจจะมีใครเข้ามาในชีวิตผม
 ความรู้สึกหวาดกลัวและไม่มั่นคงทำให้นับหนึ่งแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว นับหนึ่งเป็นคนง่ายๆ ซื่อบื่อ ทึ่มทื่อในการใช้ชีวิต คิดอะไรมักแสดงออกทางสีหน้าหมดยกเว้นเวลาทำธุรกิจ สวมหน้ากากพ่อค้าหน้าเลือดเขี้ยวลากดินสุดๆ
 ผมลองคิดมุมกลับดูว่าถ้าตัวเองกำลังชอบคนคนหนึ่งอยู่แล้วคนคนนั้นเมินเฉยต่อความรู้สึกแล้วไหว้พระขอคนรักต่อหน้าต่อตาจะรู้สึกยังไงเลยพอจะเข้าใจความรู้สึกของนับหนึ่งขึ้นมา
 อันที่จริงผมเองก็ไม่ได้คิดจะมาไหว้พระขอคนรักอยู่แล้ว ผมก็แค่พูดเล่นๆ แต่ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะทำให้ผมพอใจและมีกำลังใจ
 ยิ่งตอนที่ผมบอกว่ากลับ ไม่ขอเนื้อคู่แล้ว
 หน้าตานับหนึ่งนี่เบิกบานยิ่งกว่าดอกไม้บานซะอีก ผมขออะไรสั่งอะไรก็ว่าตามหมดไม่ขัดสักคำ ไม่มีใครรู้เท่าตัวผมแล้วว่าต้องกลั้นหัวเราะขนาดนั้นแต่ว่า...
 ไอ้บ้านี่มันก็มีวันนี้...
 วันที่ตกอยู่ในกำมือผม หึหึ
 "ควินซ์ มึงหัวเราะอะไร" เสียงหวั่นๆ จากคนข้างกายดังขึ้นพาให้ผมหลุดจากภวังค์ห้วงความคิดโดนสมบูรณ์ "มึงกำลังคิดมิดีมิร้ายกับกูอยู่รึเปล่าเนี่ย"
 คำพูดมันเล่นเอาคิ้วผมกระตุกเลยจริงๆ เหอะ...ใครกันแน่ที่คิดไม่ดี
 คร้านจะสนใจเลยไม่ตอบอะไรกลับไป
 นับหนึ่งย่นคิ้วแล้วหาเรื่องชวนผมคุยแล้วดูเรื่องที่มันชวนผมคุย "ควินซ์ วันนี้ซื้อหุ้นตัวไหนดี"
 "วันนี้ตลาดหุ้นปิด" เสาร์อาทิตย์ ตลาดหุ้นที่ไหนจะมาเปิดให้มึง
 "ลืม" นักธุรกิจหนุ่มหน้าแดงขึ้นมาแล้วอึกอัก "งั้นกลางวันกินอะไรดี"
 เออ ในที่สุดก็รู้จักถามอะไรที่มันเป็นผู้เป็นคนกับเขาสักที
 "คงเดินซื้อของก่อนสักพักแล้วค่อยหาร้านอาหาร" ผมหลุบตามองหน้าจอไอแพด "มีร้านอาหารน่าสนใจเยอะ มึงอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย"
 ถามออกไปตามความเคยชินที่ทุกครั้งมักยึดความเห็นของนับหนึ่งเป็นหลัก แต่คราวนี้นับหนึ่งกลับแย่งไอแพดไปจากมือผมแล้วกดจิ้มๆ เลือกร้านอาหารเอง
 "มึงชอบกินหม้อไฟไม่ใช่เหรอ กินหม้อไฟหมาล่ากัน" เสียงทุ้มต่ำว่าเรียบๆ พลางค้นหาร้านหม้อไฟไปด้วย
 ผมเงียบไปเล็กน้อยแล้วขัดเบาๆ "สั่งหม้อยวนยางมาแล้วกัน มึงกินเผ็ดไม่ค่อยได้"
 "เออ รู้แล้ว"
 ปล่อยให้ท่านประธานตบตีหาร้านไปส่วนผมนั้นพอไม่มีไอแพดแล้วก็รู้สึกไม่มีอะไรเล่นเลยหยิบหนังสืออกมาอ่านเพื่อสงบจิตสงบใจ ความจริงแล้วทุกครั้งที่ไปกินหม้อไฟ นับหนึ่งมักชิงสั่งก่อนแล้วไม่ได้สั่งหม้อยวนยางแล้วน้ำซุปที่ได้ก็จะเป็นแบบไม่เผ็ด ผมเป็นคนกินเผ็ดแต่ให้กินน้ำซุปจืดๆ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
 แต่พอนับหนึ่งบอกจะกินหม้อไฟหมาล่ามันก็แอบทำให้ผมหวั่นไหวนิดหน่อย บางครั้งการได้รับความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ มันก็มากพอที่จะทำให้กำแพงสูงลดหลั่นลงมา
 "บ่นแต่กู มึงก็กินเผ็ดให้น้อยๆ ลงด้วย" นับหนึ่งว่าเสียงเข้ม "เมื่อก่อนที่กูไม่สั่งหม้อไฟหมาล่าให้มึงเพราะช่วงนั้นมึงโรคกระเพาะกำเริบบ่อย ฮึ รู้ไว้ซะด้วย"
 นี่มันกำลังแอบบอกทางอ้อมว่าใส่ใจผมมานานแล้วแต่ผมเสือกไม่รู้เอง
 ถ้าเป็นคนอื่นคงปลาบปลื้มประทับใจแต่สำหรับผมเหรอ
 "ไม่ต้องอ้างเหตุผลสวยหรูหรอก ไอ้ป๋า" แววตาผมเรียบเฉยไม่มีร่องรอยอารมณ์พลางเปิดหนังสือทีละหน้าช้าๆ
 "ตอนนั้นกูโรคกระเพาะกำเริบที่ไทยไม่ใช่จีน"
 "!!"
 "อีกอย่างโรคกระเพาะกูหายดีมาตั้งนานแล้ว"
 จะหาเหตุผลน่าประทับใจมาให้ผมหวั่นไหวก็เอาให้เนียนหน่อยเถอะ
 เฮ้อ ไอ้บอสกากเอ๊ย!
 และหลังจากถูกผมแฉความจริงไป นับหนึ่งก็ไม่พูดไม่จาตลอดทางเอาแต่นั่งก้มหน้าหาร้านหม้อไฟ ผมยกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจที่ได้กลั่นแกล้งคน
 ผ่านไปนานพอสมควรและแล้วพวกเราก็มาถึงถนนแคนตั้น หรืออีกชื่อคือถนนแบรนด์เนมที่โด่งดังในฮ่องกง ร้านช็อปแบรนด์ไฮเอนมาเปิดที่นี่มากกว่าเจ็ดร้อยร้านดังนั้นที่นี่จึงเป็นแดนสวรรค์ของผมสุดๆ
 "หนึ่ง เลิกหน้างอได้แล้ว" ผมเริ่มต้นพูดก่อนอย่างทนไม่ไหวกับสงครามเย็นฉบับเด็กโข่งขี้งอน
 "ฮึ!" สะบัดหน้าหนี
 "ถ้ามึงไม่พูด งั้นวันนี้เราไม่ต้องพูดกันทั้งวันเลยดีมั้ย"
 หันกลับมาแทบไม่ทัน "ไม่เอา!" ก่อนจะหายใจฮึดฮัดไม่พอใจ "มึงอ่ะ! กูโกรธนะ!"
 "อับอายจนโกรธเลยเหรอ อ่อนว่ะ" ผมยิ้มเหยียดแล้วมองดูร้านทางขวามือ "มึงว่าสูทตัวนี้เป็นไง"
 "ธรรมดาไป" นับหนึ่งถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ที่ผมไม่ยอมง้อสักแอะเลยล้มเลิกความคิดที่จะงอน หันหน้าไปตามปลายนิ้วที่ชี้ก็พบสูทในหุ่นโชว์มองเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองชื่อแบรนด์ก็พบว่าเป็นแบรนด์ดังใช่ได้เลยพยักหน้า "อยากได้สูทก็สั่งตัดเลยสิ"
 "แต่สูทที่ตัดมาคราวก่อนยังไม่ได้ใส่เลย" ผมลูบคางไปมา "ยังไม่เอาดีกว่า ไปดูรองเท้าเถอะ"
 ผมมีแบรนด์รองเท้าที่ชอบอยู่เยอะทีเดียว ร้านแรกที่เลือกเข้าไปคือแบรนด์ดังของอิตาลี ผลิตรองเท้าผู้ชายโดยเฉพาะ รูปแบบสไตล์ดูดีมาก นับว่าเป็นแบรนด์ที่ตรงกับใจผมที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ไม่ใช่สไตล์ของนับหนึ่งดังนั้นบอสหนุ่มจึงไปนั่งรอตรงมุมรับรองแล้วปล่อยให้ผมเลือกไป
 "สีไหนดี เนบิวล่า" ผมหันไปถามเด็กหนุ่มที่เดินดูรองเท้าเป็นเพื่อนอย่างขอความเห็น
 เนบิวล่าเกาหัวแกรกๆ มองสลับไปสลับมาก็ยังตัดสินใจไม่ได้เลยส่ายหัวบอกไม่รู้ ดังนั้นผมจึงหันไปเรียกนับหนึ่งให้มาช่วยเรียก เรื่องเสื้อผ้าวางใจให้หมอนี่ช่วยเลือกได้ มีเซ้นต์ด้านแฟชั่นพอด้วยอยู่เหมือนกัน
 คนถูกเรียกวางแก้วน้ำในมือลงก่อนจะลุกมาหาผมด้วยใบหน้างงๆ "มีอะไร"
 "ช่วยเรียกรองเท้าหน่อย" ชี้นิ้วให้ดูที่ชั้นวาง "สีไหนเหมาะกับกู"
 เมื่อนับหนึ่งเดินเข้ามา เนบิวล่าจึงรีบถอยออกไปแล้วปล่อยให้พวกเราเลือกซื้อของกันตามสบาย จะบอกว่าตอนนี้ทั้งร้านแทบจะมีแค่พวกเราแล้ว พวกบอดี้การ์ดไม่เข้ามาในร้านก็ยังไม่อะไรแต่เฮียแกด้านพากันยืนล้อมหน้าร้านไว้ขนาดนี้ ลูกค้าคนอื่นไหนเลยจะกล้าเข้า
 ผมได้แต่แอบขอโทษขอโพยผู้จัดการสาขานี้ในใจและพยายามรีบเลือกรองเท้าในเร็วขึ้น นับหนึ่งขมวดคิ้วมองดูรองเท้าที่ผมยังเลือกไม่ได้เงียบๆ ก่อนจะพูดว่า "สวยทั้งคู่"
 ใช่มั้ยเล่า มันสวยทั้งคู่เลยตัดสินใจเลือกซื้อไม่ได้สักที
 ไม่ว่าจะคู่ไหนก็ล้วนเข้ากับเสื้อผ้าได้ง่าย
 "งั้นคู่นี้ดีมั้ย" ชี้ไปที่คู่สีดำ "แต่...สีขาวก็สวย"
 สุดท้ายผมก็ตัดสินใจไม่ได้อยู่ดีจึงเผยสีหน้าหนักใจออกไป นับหนึ่งกวักมือเรียกพนักงานแล้วสั่งเสียงเรียบ "เอารุ่นนี้ ทั้งสองสีเลย ไซส์ 8 ยูเค "
 ผมหันไปมองนับหนึ่งอย่างพูดไม่ออกและไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะรู้เบอร์รองเท้าของผม จำได้ว่ามันเคยไปเป็นเพื่อนผมซื้อรองเท้าแค่สองสามครั้งเองแล้วก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าผมจะซื้ออะไร นั่งอ่านนิตยสารรอทุกครั้งไป
 "ซื้อคู่เดียวก็พอ" ผมเค้นเสียงตัวเองอยู่นานกว่าจะพูดออกไปได้สักประโยค
 "ถ้าชอบก็ซื้อ" นับหนึ่งยื่นการ์ดสีดำให้กับพนักงาน "แค่รองเท้าสองคู่ กูซื้อให้ได้"
 แววตาของผมมองมันด้วยความหมั่นไส้ "รวยจริงๆ เลยนะ"
 "แน่นอน" เชิดคางไม่มีการถ่อมตัวสักนิด
 "งั้นซื้อให้กูทั้งร้านเลยสิ" ผมประชดอย่างทนไม่ไหวกับคนรวย น่าหมั่นไส้! อย่าให้กกูรวยนะ กูซื้อโรงงานผลิตรองเท้าแน่!
 นับหนึ่งชะงักเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าครุ่นคิดแล้วสบตาผมอย่างจริงจัง "ได้"
 "เฮ้ย" กูตาโตแล้วส่ายหน้า "กูล้อเล่น"
 "แต่...มึงต้องเป็นแฟนกูก่อนนะถึงจะเหมาให้ทั้งร้าน" นับหนึ่งยิ้มกริ่มพลางยักคิ้วให้ผมอย่างยียวน "ตอบสิ ตกลง ตอบๆ"
 บ้านไหนเขาขอเป็นแฟนแบบนี้ฮะ ผมล่ะเพลียใจกับมัน
 "เอาสองคู่พอ" ผมเมินมันและทำเป็นไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้านี้ "ไปๆ รีบไปจ่าย เดี๋ยวต้องไปร้านอื่นต่อ"
 "เฮ้ย ควินซ์"
 "โอเค กูไปรอนอกร้านนะ" ตบไหล่แล้วฉีกยิ้มหวานให้ตบท้ายจากนั้นก็ลากเนบิวล่าออกมาด้วย ปล่อยให้นับหนึ่งอยู่ในร้านคนเดียว
 หลังจากออกมาจากร้านแล้วเนบิวล่าโพล่งขึ้นทันที "คุณก็ไปแกล้งคุณชาย"
 "สนุกดีออก" ผมยิ้มบางแล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค๊ตพลางมองทะลุกระจกเข้าไปในร้านเพื่อมองดูนับหนึ่ง
 "คุณชายชอบคุณ" เนบิวล่าไม่รู้จะพูดยังไงเลยพูดตรงๆ ไปเสียเลย "คุณควินซ์อ่อนโยนกับเขาหน่อยนะครับ ถือว่าสงสารคนกาก เอ๊ย คนจีบคนไม่เก่งด้วย"
 ผมหัวเราะเมื่อได้ยินคำด่าหลุดมา "ฉันอ่อนโยนกับเขาที่สุดแล้ว"
 บนโลกนี้คนที่ดีกับเขา
 อ่อนโยนกับเขามากที่สุด
 ถ้าบอกว่าผมเป็นที่สองคงไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง
 นับจากที่ผมชอบเขามาเป็นเวลานานซะจนไม่รู้แล้วว่านานแค่ไหน จนทุกวันนี้ก็ยังคงชอบเหมือนเดิมแม้ว่าหลายปีมานี้จะต้องเห็นเขาอยู่กับคนอื่นมากหน้าหลายตา ผมยังคงสงบนิ่งได้
 แถมตอนนี้ผมยังให้โอกาสเขาด้วย
 นับว่าการกระทำของทำตอนนี้ก็อ่อนโยนสุดๆ แล้ว แค่หยอกนิดหยอกหน่อยเจ็บจี๊ดๆแสบๆ คันๆ ซะบ้าง อะไรที่ได้มาง่ายไปก็มักถูกเบื่อได้ง่าย
 "อีกอย่าง..."
 แววตาของผมสั่นไหวมีระลอกคลื่นความหวาดกลัวเจืออยู่
 "ฉันให้แน่ใจว่าเขารักฉันจริงๆ"
 "กูหิวแล้ว พอก่อน เดี๋ยวค่อยช้อปต่อ!"
 ในขณะที่กำลังจะบอกให้ไปร้านกระเป๋า เสียงโหยหวนของนับหนึ่งได้ดังขึ้นขัดเจตนาของผม ชะงักงันไปชั่วครู่แล้วหยิบดูเวลาพบว่าเกือบบ่ายสองแล้ว
 ตอนแรกวางแผนซื้อของสักสองสามร้านแล้วจะไปกินหม้อไฟแต่ดันเพลินไปสักหน่อยเลยเดินเข้าออกไปมากกว่าแปดร้านแล้ว และแถมยังของที่ซื้อมาก็...
 "งั้นคนอื่นๆ เอาของไปเก็บที่รถก่อนแล้วค่อยตามมากินหม้อไฟแล้วกัน" มองคนนับสิบที่ตอนนี้เกินครึ่งต่างถือถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรังแล้วก็ได้แต่ขอโทษในใจ
 ความจริงผมซื้อไม่เท่าไรหรอกแต่คนจ่ายสิ อันนี้สวย อันนั้นเหมาะกับผมก็ซื้อๆๆ ลูกเดียว อันไหนมีสีให้เลือกเยอะ เขาก็เหมามาทุกสี
 วิถีคนรวยนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ
 "ไปๆ ไปกินหม้อไฟ" บอสหนุ่มคว้าข้อมือจูงผมเดินไปอีกถนนหนึ่ง
 "มึงเดินนำนี่คิดว่าจะไม่หลงทางใช่มั้ย" ผมอมยิ้มเล็กน้อย "คราวก่อนไปปารีส บอกจะพาไปร้านกระเป๋ายังพากูหลงไปไกล"
 "คราวนี้ถูกแน่นอน!" ทำหน้าขึงขังจริงจัง
 ให้มันจริงเถอะ คุณชายจอมหลงทาง
 เคยบอกแล้วว่านับหนึ่งมันเป็นคุณชายที่มีทักษาะการใช้ชีวิตติดลบ แน่นอนว่าทักษะทิศทางเองก็แย่ไม่น้อยเวลาไปที่ที่ไม่คุ้นเคย ไม่อยากจะบอกเลยว่าขนาดในกรุงเทพมันยังหลง
 ถ้ามันขับรถเองมักจะใช้เส้นทางเดิมๆ เพราะถ้าหากเปลี่ยนเป็นเส้นทางใหม่ปุ๊บจะหลงทันที ต่อให้มันดูจีพีเอสหรือป้ายบอกทางก็ยังหลงได้ง่ายๆ
 คราวนี้มาถูกแบบไม่หลงจริงๆ ด้วย ผมเงยหน้ามองป้ายร้านหม้อไฟขนาดใหญ่แล้วหันไปมองนับหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างเชิดหน้าภูมิอกภูมิใจ เห็นแล้วนี้แล้วมันคันไม้คันมืออยากตีหัวสักที
 "เห็นมั้ย กูมาถูก ไม่หลง" ยืดอกสุดๆ แล้วทำหน้าเหมือนอยากจะให้ผมชม
 ผมพยักหน้าสองสามที "เออ เก่ง มึงเก่งมาก"
 พอใจยัง พอใจแล้วก็เข้าร้าน!
 เป็นผมที่เดินนำเข้าร้านมาก่อนเลยทำให้ผมไม่ได้ยินที่ประโยคงึมงำพูดคนเดียวของนับหนึ่ง
 "มาถูกบ้าอะไร กูหลงต่างหาก"
 ร่างสูงบ่นอยย่างหงุดหงิดแล้วมองชื่อร้านหม้อไฟเล็กน้อยแล้วส่ายหัว อันที่จริงเขาจะไปอีกร้านต่างหากแต่ในเมื่อหลงทางแล้วมาเจอร้านอื่นก็ต้องเข้าไปก่อนเพื่อรักษาหน้าหล่อๆ ไว้
 "โชคดี โชคดี โชคที่หน้าไม่แตก ฟู่ว"
 ยกมือลูบอกสามสี่คงแล้วรีบเดินตามคนตัวเล็กกว่าเข้าไปข้างในร้าน...
 "มึงวางเลย ไอ้หนึ่ง มึงวาง!"
 "กูกำลังแกะกุ้งให้มึงอยู่นะ"
 "ไม่ต้อง! กูแกะเอง!"
 "ไม่เอา กูจะแกะให้"
 "มึงแกะ กูคงได้กินแค่เนื้อเละๆ"
 "กูแกะไม่ดีตรงไหน!"
 ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอ!
 ผมอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะจริงๆ เมื่อได้มองสภาพกุ้งแม่น้ำตัวโตที่ตอนนี้ถูกชำแหละจนแทบไม่เหลือสภาพดีๆ แล้วแอบรู้สึกปวดใจจริงๆ
 เสียดายของ!
 แต่ว่าไม่ว่าจะพูดยังไง กล่อมแค่ไหน นับหนึ่งมันก็ไม่ยอมท่าเดียว บอกอยากแกะกุ้งให้ผมกิน ค่อนข้างแปลกใจเลยที่คุณชายผู้คทำอะไรไม่เป็นคนนี้กำลังพยายามเอาอกเอาใจดูแล
 "กูจะได้กินชาตินี้มั้ย" ผมกะพริบตาปริบๆ แล้วถอนหายใจเล็กน้อยหันมาคีบเนื้อหมูออกจากหม้อมาเป่าสองสามทีแล้วค่อยยัดใส่ปาก
 "ชาตินนี้ วันนี้ ตอนนี้แหละ" นับหนึ่งยังคงไม่ละความพยามและในที่สุด "อะ เสร็จแล้ว"
 มองเนื้อกุ้งขาวอวบไม่เป็นชิ้นเป็นอันเท่าไร ดูเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแทบมองไม่อกว่าเป็นกุ้งเลยจริงๆ
 "กินสิ" นับหนึ่งเห็นผมเอาแต่มองไม่ยอมกินสักทีก็คะยั้นคะยอ
 "รู้แล้ว"
 เพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจหลังจากกินหมูหมดคำแล้วจึงหันมากินกุ้งแม่น้ำที่เพื่อนสนิทตั้งใจแกะให้ พอมันเห็นผมกินแล้วค่อยคลี่ยิ้มพึงพอใจและแกะกุ้งตัวต่อไป
 เห็นกุ้งถูกทำร้ายแบบนี้แล้วใจเจ็บเลือดไหลซิบๆ เลยทีเดียว เห็นมันแกะไปแล้วห้าตัว ผมก็ขอร้องให้หยุดแล้วขอแกะให้มันกินบ้าง เมื่อมีข้ออ้างดีขนาดนี้มีหรือนับหนึ่งจะปฏิเสธ
 นั่งรอเป็นเด็กดีพับเพียบเรียบร้อยรอคอยกุ้งที่ผมแกะให้
 แน่นอนว่ากุ้งที่ผมแกะกับนับหนึ่งแกะนั้นต่างแตกราวฟ้ากับเหว แอบเห็นสีหน้าแปลกๆ มองเทียบกุ้งของตัวเองกับผมแล้วมุ่ยหน้า ผมไม่ทำให้พูดเยาะเย้ยหรือทำอะไรให้มันลำบากใจ หลังแกะกุ้งใส่จานให้นับหนึ่งแล้วก็หันมากุ้งเนื้อกุ้งไม่เป็นชิ้นเป็นอันที่มีคนตั้งใจแกะให้ตามเดิม
 สีหน้าของนับหนึ่งจึงดูดีขึ้นไม่น้อย หันกลับไปจัดการกุ้งในจานตัวเองบ้าง
 มุมปากของผมยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหุบลงเพื่อไม่ให้คนบางคนได้ใจมากเกินไป และแล้วมื้อกลางวันหม้อไฟก็จบลงอย่างสวยงาม เล่นเอาจุกท้องไปหมดแต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคต่อการเดินช้อปปิ้งต่อ
 ถือว่าเป็นการเดินย่อยอาหารไปในตัวไง หึหึ
 "มึงไม่มีอะไรอยากได้บ้างเหรอ"
 หลังจากออกมาจากร้านกระเป๋าแล้วอดไม่ได้ที่จะถามพ่อบัตรเครดิตของวันนี้ว่าไม่คิดจะซื้ออะไรสักหน่อยเหรอ ตอนนี้มีแต่ของผมที่น่าจะรูดเงินของนับหนึ่งไปเกือบสิบล้านแล้ว
 เริ่มคิดว่าควรพอแล้วเพราะไม่รู้ว่าเอาเงินหมอนี่มาเยอะแล้วจะต้องถูกใช้งานหนักขนาดไหน
 "ไม่" มันเดินล้วงกระเป๋ากางเกงมองไปตามร้านรวงช้อปแบรนด์สองฝั่งถนน "เสื้อผ้าข้าวของกูปกติพ่อบ้านซื้อให้หมดแล้ว"
 เออ ก็จริง
 เรื่องเสื้อผ้ารองเท้ากระเป๋าเครื่องประดับบนตัวนับหนึ่งจะมีพ่อบ้านคอยดูแลและจัดซื้อเข้าตู้ทุกๆ เดือนและทุกๆ ครั้งที่คอลเลคชั่นโปรดออกใหม่ อีกสัปดาห์ต่อมาพวกมันก็จะมาอยู่ในตู้ของนับหนึ่งเป็นอันเรียบร้อย
 "ไปร้านไหนต่อ?" นับหนึ่งเอี้ยวคอมามองผมเป็นเชิงถามเมื่อเห็นเดินผ่านมาหลายร้านแล้วแต่ผมยังไม่หยุดเดิน
 "ไม่แล้ว" ส่ายหัวหันไปมองถุงช้อปปิ้งรอบบ่ายในมือบอดี้การ์ด "แค่นี้ก็เยอะแล้ว"
 "งั้นกลับบ้านหรืออยากไปเที่ยวไหนต่อมั้ย"
 "กลับบ้านก่อนแล้วกัน" ผมพลิกดูเวลาแล้วครุ่นคิด "กลับไปพักสักหน่อยแล้วตอนค่ำค่อยออกมาหาอะไรกิน"
 ตกลงกันเรียบร้อยแล้วจึงเปลี่ยนเส้นทางเดินตามหลังผู้ติดตามไปยังรถของพวกเรา เมื่อได้นั่งลงบนเบาะนุ่ม ความเมื่อยล้าที่ตลอดเวลาตอนช้อปปิ้งไม่มีให้เห็นแต่พอได้นั่งแล้วเล่นเอาร้องโอดโอยเลย
 ระหว่างนั่งรถกลับบ้านไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะต่างคนต่างล้า ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน ตื่นมาอีกทีสิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานรถแต่เป็นโคมไฟแชนเดอเรียขนาดใหญ่
 ยกมือขยี้ตาแล้วนวดขมับเล็กน้อยเพื่อคลายอาการปวดหัวหลังตื่นนอน สร่างง่วงขึ้นมาบ้างจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงพนักหัวเตียงแล้วค่อยสังเกตรอบตัว
 ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนหรูหราอันเป็นห้องเดียวกับเมื่อเช้าที่เข้ามาเก็บของ
คำถามคือ...ใครเป็นคนอุ้มผมมานอนที่เตียง
 นับหนึ่งงั้นเหรอ
 "ก็น่าจะเป็นไปได้"
 คิดเสร็จแล้วก็เลิกผ้าห่มลงจากเตียงไปล้างหน้าล้างตาให้ตื่นมากกว่านี้ จากนั้นค่อยลงมาด้านล่างเพื่อหาตัวคุณชายนับหนึ่งแล้วก็พบเขาที่ห้องโถงนั่งเล่นจริงๆ
 แล้วยังกำลังนั่งทำงานอยู่ด้วย กองแฟ้มเอกสารประมาณสิบแฟ้มหนาๆ ทำเอาผมย่นคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจว่ามันมาจากไหนและมาได้ยังไง
 เดินย่ำเท้าไปตามพรมนุ่มแล้วนั่งลงข้างๆ นับหนึ่งจากนั้นหยิบแฟ้มงานมาดูทีละแฟ้มก็พบว่ามันเป็นภาษาจีนทั้งหมด กวาดตาอ่านอยย่างรวดเร็วก็ร้องอ้อ "นี่...ละครที่เราลงทุนใช่มั้ย"
 สองเดือนก่อนคล้ายว่านับหนึ่งจะอนุมัติการลงทุนละครสองเรื่องซึ่งสร้างมาจากนิยายชื่อดัง เรื่องหนึ่งเป็นพีเรียดย้อนยุค ส่วนอีกเรื่องแนวรักสืบสวน
 "อืม ตอนนี้กำลังเลือกนักแสดง" เปิดแฟ้มดูอย่างเอื่อยเฉื่อย "พวกโปรดิวเซอร์เอามาให้เราดูก่อนว่ามีเจาะจงอยากให้ใครรับบทรึเปล่า"
 "คุณจะให้บทกับนักแสดงเราเหรอ" เมื่อเข้าสู่โหมดทำงาน สรรพนามจึงเปลี่ยนไป
 "คงเลือกให้ไปเข้ารอบออดิชั่น" พลิกกระดาษช้าๆ "แต่สุดท้ายใครจะได้บทอะไร นักเขียนต้องเลือกเอง"
 "ให้นักเขียนเลือกก็ดี ยังไงคนที่รู้จักตัวละครดีที่สุดก็ต้องเป็นคนที่สร้างตัวละครขึ้นมา" ผมพยักหน้าเห็นด้วยที่นับหนึ่งไม่ได้ใช้อำนาจเส้นสายในการแย่งงานให้เด็กในสังกัดอย่างน่าเกลียด
 แค่ดันเข้ารอบออดิชั่นได้ทดสอบก็ดีมากแล้ว
 พวกเราเพิ่งตั้งบริษัทในจีนยังไม่มีอิทธิพลมากที่จะทำอะไรได้ตามใจเหมือนในไทย จะทำอะไรก็ต้องระวังแม้ว่าจะมีพี่ออสตินหนุนหลังเป็นที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่อยู่ก็ตาม
 "แต่บทตัวประกอบลำดับหนึ่งยังพอยัดได้อยู่" บอสหนุ่มเมื่อเข้าโหมดจริงจังแล้วดูเคร่งขรึมขึ้นเยอะ "เด็กคนนี้ประวัติดี ฝีมือการแสดงไม่มีปัญหา ขาดแค่โอกาส"
 ผมรับแฟ้มนั้นมาดูรูปและประวัติของนักแสดงหนุ่มเล็กน้อย "รูปลักษณ์แบบนี้ สาวๆ ชอบเยอะ เราดันนิดๆ หน่อยๆ ก็คงไปได้ไกล" ดูจากรายชื่องานที่เคยร่วมมาแล้วนับว่าเป็นเด็กมีของมีฝีมือแต่ยังขาดบทเด่นๆ
 "น่าเสียดายที่คาแรคเตอร์ไม่ตรงกับบทพระเอก" บ่นเสียดายแล้วเปิดดูแฟ้มฝั่งดารานักแสดงหญิงบ้าง "ฉันดูบทละครคร่าวๆ แล้ว มีนักแสดงหญิงของเราสองคนที่น่าจะได้บทนางเอก รูปลักษณ์ตรงแต่สุดท้ายก็ต้องไปวัดที่นักเขียนจะชอบรึเปล่า"
 ผมพยักหน้ารับแล้วจัดการแกะเอกสารข้อมูลของนักแสดงที่ถูกเลือกมาไว้ในแฟ้มเดียวกัน ใครที่ไม่ถูกเลือก ผมให้คนมายกแฟ้มที่ไม่ได้ใช้ออกไป ไม่นานแฟ้มเป็นสิบก็เหลือเพียงสามสี่แฟ้มเท่านั้น
 ในตอนที่นับหนึ่งทำท่าจะหยิบแฟ้มออกมาเลือกนักแสดงต่อแต่ตอนนี้มันหนึ่งทุ่มแล้วและเราสองคนยังไม่ได้กินอะไร ดังนั้นจำเป็นต้องหยุดและพัก
 "เดี๋ยวค่อยมาดูต่อ" ยื่นมือไปดึงแฟ้มออกจากมือคู่ใหญ่ "พักเบรกไปกินข้าวกันก่อน"
 นับหนึ่งดูมึนงงเล็กน้อยเมื่อแฟ้มในมือหายไปแต่ก็พยักหน้า "โอเค อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย"
 "อะไรก็ได้" ตอนนี้สมองค่อนข้างโล่ง
 โล่งซะจนคิดไม่ออกว่าจะกินอะไร ไปร้านไหน เราเองก็ไม่ได้มาฮ่องกงบ่อยๆ ไม่ค่อยรู้อยู่แล้วว่าร้านไหนเด่นร้านไหนอร่อยควรไปลิ้มรส
 นับหนึ่งนิ่งไปเหมือนกำลังคิดว่าจะไปกินอะไร "มึงไปหาเสื้อหนาๆ ใส่หน่อย ที่นี่อากาศเย็น"
 แม้ว่าจะยังไม่ใช่หน้าหนาวแต่อากาศมันก็เย็นกว่าบบ้านเรา ผมพยักหน้าแล้วขึ้นไปเอาเสื้อคลุมและไม่ลืมที่จะแวะไปหยิบเสื้อมาให้นับหนึ่งด้วย
 เมื่อลงมาอีกครั้งพลันเห็นนับหนึ่งกำลังสั่งอะไรบางอย่างกับเนบิวล่าอยู่ ดูมีลับลมคมในสุดๆ พอพวกเขาเห็นผมลงบันไดมาต่างคนต่างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ทันควัน
 แหม ไม่มีพิรุธเลยมั้ง
 "มาแล้วเหรอ ไปกันเถอะ" นับหนึ่งโบกมือให้เนบิวล่าออกไปก่อน
 "อืม" เดินเข้ามาใกล้แล้วส่งเสื้อคลุมให้ "แล้วจะไปกินข้าวที่ไหนดี"
 "ความลับ" รอยยิ้มเจ้าเล่เผยออกมาให้เห็น "แต่รับรองมึงต้องชอบแน่ๆ"
 "งั้นเหรอ" ทำหน้าไม่เชื่อ
 "ไม่เชื่อก็คอยดู"
 จ้า รอดูเลยจ้า
 นับหนึ่งถลึงตาใส่ผมทีหนึ่งแล้วจับมือผมลากเดินออกจากบ้าน แต่ว่านะ...จะจับมือทำไมเนี่ย อยากสะบัดออกแต่สัมผัสอุ่นๆ ในอุ้งมือใหญ่มันให้ความรู้สึกดีมาก
 ดีซะจนไม่อยากถอนมือออก
 เมื่อมือถูกปล่อยออก ตัวผมแอบรู้สึกเสียดายนิดหน่อยอย่างไม่รู้ตัว และพอรู้ตัวก็อดไม่ได้ที่ที่จะหน้าแดงขึ้นมา ทั้งที่ตัวเองก็เริ่มแก่แล้วนะ ยังจะมาเขินอะไรเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้อยู่อีก
 พยายามเก็บอาการโดยระหว่างนั่งรถไปร้านอาหารนั้นผมได้แต่นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ ส่วนนับหนึ่งนั่งเล่นไอแพดของผมไปอย่างคนไม่มีอะไรทำ แล้วไอ้เล่นของมันดันไม่เหมือนชาวบ้าน
 นั่งอ่านข่าวเศรษฐกิจเล่นอย่างงี้ เฮ้อ
 ผ่านไปนานเกือบชั่วโมงเหมือนกันและแล้วในที่สุดพวกเราก็มาถึงจุดหมายปลายทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
 "อ่าววิคตอเรีย?"
 มองไปรอบๆ แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าจะไปร้านอาหารเหรอ แล้วมาทำอะไรที่นี่? ล่องเรือชมวิวยามค่ำคืนเหรอ แต่จะว่าไปเหมือนจะมีโซนห้องรับประทานอาหารอยู่นี่
 "ไปกันเถอะ" ไม่ปล่อยให้ผมยืนครุ่นคิดนาน มือใหญ่ยื่นมาจับมือผมอีกครั้ง
 ท่ามกลางอากาศเย็นเล็กน้อยเมื่อได้สัมผัสอะไรที่มันมีอุณหภูมิสูงกว่าเล็กน้อยแล้วมันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอุ่นร้อนไปถึงข้างในภายในใจ ผมเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนับหนึ่งแล้วเผลอมองเหม่อไปนานทีเดียว แสงไฟสลัวตามทางสาดกระทบเครื่องหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มวัยสามสิบสองที่ยังคงหนุ่มแน่นไร้ริ้วรอยของวัย
 บางทีก็รู้สึกอิจฉาดีเอ็นเอผู้ชายบ้านนี้อยู่เหมือนกันนะ พี่ไอศูรย์กับพี่ออสตินใกล้สามสิบห้าแล้วแต่ยังดูเด็กอยู่เลย เฮ้อ ผมนี่สิ ตีนกาเริ่มมาแล้ว
 คิดอะไรเพลินๆ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนขึ้นเรือสำราญมาแล้ว กะพริบตาเรียกสติเล็กน้อยพร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวแล้วพบว่าไม่มีนักท่องเที่ยวเลยสักคน มีเพียงคนของพวกผมและพนักงานบนเรือเท่านั้น
 "มึงเหมาเรือ?" คิดออกได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น
 "ขึ้นไปบนดาดฟ้ากันดีกว่า" มันไม่ตอบแต่การไม่ตอบก็คือคำตอบ
 ผมส่ายหัวให้กับการใช้เงินไม่บันบะบันยังของนับหนึ่ง คิดจะเหมาก็เหมาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ เออ รู้แล้วว่ารวย รวยอภิมหารวยแต่ว่าช่วยประหยัดหน่อยก็ดี
 หลังจากขึ้นไปถึงดาดฟ้าเรือแล้วเรือสำราญก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากฝั่ง ผมกวาดตามองดูโต๊ะ โซฟามากมายที่ไร้คนนั่งแอบรู้สึกวังเวงมากกว่าโรแมนติกซะด้วยซ้ำ
 พอจะรู้ตัวบ้างแล้วว่านับหนึ่งกำลังจะสร้างดินเนอร์แสนโรแมนติกให้ผมประดับใจแต่ว่านะ... สภาพตอนนี้มันยังห่างไกลกับคำว่าโรแมนติกพอสมควรแต่ผมจะไม่พูดออกไปแล้วกัน
 เดี๋ยวคนกากจะเสียกำลังใจ
 ยังดีที่ตามจุดตามมุมต่างๆ มีการจัดไฟประดับอย่างสวยงามและจุดเทียนหอมทำให้ได้กลิ่นหอมอบอวลในอากาศจึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ ยิ่งมีสายลมอ่อนๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าเนื้อตัวแล้วยิ่งรู้สึกดีกว่าเดิม
 ผมลากนับหนึ่งไปยังหัวเรือเพื่อดื่มด่ำไปกับบรรยากาศแสนงดงาม
 "ไม่คิดว่ากลางคืนจะสวยขนาดนี้" ผมพูดขึ้นขณะมองไปยังฝั่งอีกด้านที่เต็มไปด้วยตึกอาคารและแสงสีที่พอมองจากที่ไกลๆ แล้วมันสวยงามมาก
 "ชอบก็ดีแล้ว" นับหนึ่งยิ้มผ่อนคลาย
 "อืม สวยมาก" หันไปยิ้มให้นับหนึ่งอย่างจริงใจก่อนจะหันกลับไปชื่นชมดื่มด่ำกับบรรยากาศ พวกเรายืนอยู่ตรงหัวเรือเกือบสิบห้านาทีก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะที่อยู่ไม่ไกลแต่ดันถูกนับหนึ่งลากไปยังโต๊ะตรงกลางที่ตั้งอยู่ใจกลางเรือแทน
 "นั่งโต๊ะนู้นเถอะ" มันว่าแบบนั้นแล้วลากผมเดินไป
 "โต๊ะไหนก็เหมือนกันปะ" คิ้วย่นขมวดเข้าหากันหันไปมองโต๊ะมากมายรอบกายแล้วยิ่งไม่เข้าใจ
 "ไม่ได้ ต้องโต๊ะนี้"
 เมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่นับหนึ่งต้องการแล้วตอนแรกผมยังไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมต้องเป็นโต๊ะนี้แต่หลังจากมาเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วพลันเข้าใจขึ้นมา
 ยิ่งมองไปที่โต๊ะอื่นแล้วยิ่งเห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน
 "นี่มึง..."
 ตอนแรกดอกทิวลิปมันวางอยู่บนโต๊ะแต่ตอนนี้ถูกนับหนึ่งหยิบและถือไว้ เขายืนนิ่งมองผมอย่างจริงจังไม่หลบสายตา
"ความหมายของดอกทิวลิป..มึงรู้ใช่มั้ย" นับหนึ่งถามผม
ผมเม้มปากและพยักหน้าเบาๆ... ความรัก การขอโทษ และการเริ่มต้นใหม่
 "ขอโทษที่ผ่านมาอาจจะทำไม่ดีทำให้มึงเสียใจ"
 "..."
 "ขอโทษที่กูมันโง่ รู้สึกตัวช้า"
 เขายื่นดอกทิวลิปสีแดงให้ผม
 "เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ควินซ์"
 "..."
 "ให้โอกาสกูนะ"


"มึงไม่ทำงานวันเสาร์แล้ว?"
 "อื้อฮึ" ผมพยักหน้าแล้วตีหน้าขรึมตักโจ๊กกินแล้วลอบมองสีหน้าของเลขาฯของตัวเองไปด้วย
 ควินซ์ขมวดคิ้วมีร่องรอยประหลาดใจบนใบหน้าได้ครู่หนึ่งก็พยักหน้ารับรู้และก้มหน้ากินมื้อเช้าบ้าง
 เดี๋ยวสิ มีปฏิกิริยาแค่นี้เนี่ยนะ? ถามจริง!?!
 ตกใจ อ้าปากค้าง หน้าเหวอ ดีใจ?
 ไม่มีเลยเหรอ!
 "มึงไม่ดีใจหน่อยเหรอ" เออ แสดงอะไรออกมาหน่อยแบบ ว้าว คนบ้างานก็รู้จักหยุดกับเขาสักที เมื่อเช้าผมเอาเรื่องนี้ไปอวดนับสองมา น้องแทบจุดพลุฉลองให้แล้ว
 เอ๊ะ หรือน้องคาบข่าวไปบอกควินซ์ก่อนแล้วแต่ก็ไม่น่าใช่เพราะสีหน้าควินซ์ดูงงงๆ ปนตกใจจริงๆ ตอนที่ผมบอกว่าเลิกทำงานวันเสาร์แล้วจะทำงานถึงแค่ห้าโมงเย็นเท่านั้น ไม่ทำงานล่วงเวลาแล้วด้วย
 "ก็ดีใจ" ตอบเสียงเรียบสนิท
 "..." ผม
 "ดีใจมากด้วย"
 นี่คือดีใจ? ดีใจมากแล้วด้วยนะ
 แต่ทำไมผมถึงสัมผัสไม่ได้ถึงความดีใจอะไรเลยวะ
 "นี่ขนาดมึงดีใจนะ" ผมอดไม่ได้ที่จะแขวะอย่างน้อยใจเมื่อตัวเองไม่ได้เห็นในสิ่งที่คาดหวัง มือยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบให้รสชาติขมๆ ช่วยลดความขมขื่นในใจ
 "เออ ในที่สุดมึงก็คิดได้สักทีว่าควรทำงานห้าวัน" เสียงใสว่าต่อ "กูนึกว่าจะตรัสรู้ตอนห้าสิบว่าควรเลิกบ้างานทำงานหนัก แล้วก็นะขอบคุณมากที่มึงรู้จักหยุดเพราะกูจะได้หยุด มึงรู้มั้ยว่าวันเสาร์เนี่ยเป็นวันที่สมควรได้นอนตื่นสายแต่กูต้องลุกมาทำงานกับมึง ไหนจะ..."
 "..." ผม
 เอ่อ อันนี้ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่ผมอยากได้นี่ครับ
 สรุปตลอดทั้งมื้อเช้าคือนั่งฟังควินซ์บ่นถึงความทุกข์ในการทำงานวันเสาร์แล้วยังพูดถึงข้อดีในวันหยุดให้ผมฟังยาวเหยียดคล้ายสั่งสอนไปในที
 ไอ้เราก็ได้แต่นั่งตัวลีบตักโจ๊กกินเงียบๆ และพยักหน้าฟังเป็นพักๆ เพื่อบอกว่า เออ ฟังอยู่นะ
 "กูว่าจะพูดต่อแต่พักไว้ก่อน" มันยังไม่หมดอีกเหรอ ไอ้ที่เขาว่ากันว่าได้เมียก็เหมือนได้แม่ใหม่อีกคนท่าจะจริงนะ "ได้เวลาไปทำงานแล้ว"
 ผมร้องอืมในลำคอเบาๆ แล้วจิบกาแฟอึกสุดท้ายก่อนจะกินน้ำล้างปาก ลุกขึ้นเดินออกไปนอกบ้านที่มีรถมาจอดรออยู่แล้ว ระยะทางจากบ้านไปยังบริษัทใช้เวลาครึ่งชั่วโมง
 ตอนมาถึงมีพนักงานมายืนต้อนรับไม่น้อย ผู้ช่วยพิเศษเดินยิ้มแย้มเข้ามาทักทายแล้วเชิญขึ้นลิฟต์เพื่อตรงไปยังห้องทำงานชั้นบนสุดที่ไม่มาเดือนกว่า
 ควินซ์นั่งที่โต๊ะหน้าห้องแล้วเริ่มดูงานบนโต๊ะที่มีวางไว้อยู่ก่อนแล้ว ส่วนผมเข้ามาในห้องทำงานแล้วก็นั่งฟังรายงานพูดสรุปจากผู้ช่วยพิเศษตลอดหนึ่งเดือนที่ผมไม่อยู่
 แน่นอนว่าไม่เพียงแต่เรื่องงานยังมีเรื่องหุ้นส่วน พนักงานที่เข้าข่ายมีปัญหาและคิดจะเล่นตุกติกยามผมไม่อยู่ อ้อ รวมถึงดาราในสังกัดที่มีปัญหาด้วย แม้ว่าจะพยายามปกปิดไว้แต่ไม่รอดไปจากสายตาของผู้ช่วยพิเศษได้
หลังฟังจบแล้วผมขมวดคิ้วแน่นเพราะรู้สึกว่าดาราในสังกัดมีปัญหาอยู่หลายคน และยังมีเรื่องชู้สาวกับผู้บริหารระดับสูงอีก เรื่องนี้คงต้องรีบจัดการก่อนชื่อเสียงบริษัทจะย่ำแย่
"ทำไมผู้จัดการลู่ถึงปล่อยให้มีเรื่องแบบนี้" ผมกำลังพูดถึงผู้จัดการใหญ่ที่ควบคุมคอยดูแลดารานักแสดง "ปกติเขาทำงานไม่เคยบกพร่อง"
"ดูเหมือนผู้จัดการลู่จะโดนซื้อตัวไปแล้ว"
ผมขมวดคิ้วแล้วพยักหน้า "อืม เข้าใจแล้ว" ไม่แปลกใจที่ภายในบริษัทเละเทะ "ไปบอกฝ่ายบุคคลเตรียมรายชื่อผู้จัดการคนใหม่ก่อนที่ฉันจะเข้าประชุม"
ประชุมเก้าโมง ตอนนี้เหลือว่าอีกสี่สิบนาทีได้
"ออกไปได้แล้ว อันหมิง" ผมโบกมือเบาๆ
อันหมิงพยักหน้าแล้วรีบเดินออกไป ผมกำลังจะเปิดคอมพิวเตอร์แต่ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจึงหันไปบอกว่าเข้ามาได้
คนที่เข้ามาคือเลขาฯหน้าห้องของผมนั่นเองแถมยังถือดอกไม้ช่อใหญ่เข้ามาด้วย ผมเลิกคิ้วขึ้นพลางคิดในใจ...เนบิวล่าเอ๊ย มึงก็เล่นซะช่อใหญ่อย่างกับเอาไปแสดงความยินดีตามงานรับปริญญาเลยนะ
"เอ่อ... มีอะไร" สายตาของหลุกหลิกไปมาแล้วลอบมองดูสีหน้าท่าทางของควินซ์ไปด้วยว่าชื่นชอบดอกไม้ที่ผมให้คนไปหามาให้รึเปล่า
ชอบสิ ใครๆ ก็ชอบดอกไม้ทั้งนั้น
ดอกทิวลิปที่ให้สองวันก่อนก็ชอบ!
เมื่อก่อนผมเคยส่งดอกไม้ให้คู่ควงคนหนึ่ง เธอยังโทรมาขอบคุณแล้วขอบคุณอีกและบอกว่าชอบมาก มันโรแมนติกมากๆ
ผมคิดว่าถ้าส่งดอกไม้ให้ควินซ์ทุกๆ วันน่าจะโรแมนติกและน่ารัก
วาดฝันแบบหนุ่มน้อยวัยใสไม่มีผิด
และแน่นอนว่าผมก็หวังว่าควินซ์จะเล่นไปตามบทที่ผมเขียนไว้...
"ให้ดอกไม้กูทำไม" ควินซ์มองช่อดอกคาเนชั่นอย่างสับสน "ให้เอาไปปักแจกันเหรอ ดีๆ ดอกไม้เก่าเหี่ยวพอดี ขอบใจ"
"..." ผม
"ทำงานวันแรกต้องประดับห้องให้ดูสดชื่นสบายตาหน่อย"
ควินซ์ดึงดอกคาร์เนชั่นออกมาจากช่อสี่ห้าก้านแล้วเอามาเสียบที่แจกันบนโต๊ะผม จากนั้นก็เอาไปเสียบที่แจกันมุมต่างๆ ในห้องทำงานผมอย่างตั้งอกตั้งใจ ดอกไม้เก่าที่อยู่ในแจกันถูกมือขาวดึงโยนทิ้งลงถังขยะทั้งหมดทั้งที่พวกมันก็ยังไม่ได้เหี่ยวเฉาอะไร ดีไม่ดี แม่บ้านเพิ่งเอามาใส่เมื่อเช้าด้วยซ้ำ
รู้สึกเหมือนโดนแกล้งยังไงไม่รู้
หลังจากเติมดอกคาร์เนชั่นจนครบทุกแจกันแล้วแต่ยังเหลือดอกไม้อยู่ก็บอกลาผมแล้วไปปักแจกันข้างนอกต่อ ผมมองประตูที่ปิดลงด้วยแววตามืดครึ้มก่อนจะนั่งกุมขมับอย่างเหนื่อยใจปนอยากกัดหัวควินซ์ทั้งสองสามที
"ทำไมจีบเพื่อนสนิทมันยากแบบนี้วะ"
เฮ้อ กลุ้มใจจริงๆ
ระหว่างรอประชุมในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แน่นอนว่าผมต้องใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุด แม้แต่วินาทีเดียวก็จะอยู่เฉยๆ ไม่ได้
เมื่อคอมพิวเตอร์ถูกเปิดเรียบร้อยแล้ว ผมจึงเริ่มค้นหาบางอย่างด้วยความจริงจังยิ่งกว่าการทำงานครั้งไหนๆ
'วิธีจีบเพื่อนสนิท'
'ทำยังไงให้เพื่อนสนิทชอบเรา'
'เปลี่ยนเพื่อนให้เป็นแฟนได้ยังไง'
'วิธีสร้างความเชื่อใจให้แฟน'
'วิธีกระชับความสัมพันธ์แฟนให้ยืนยาว'
 'คำพูดต้องห้ามกับแฟน'
 ตอนเก้าโมงห้าสิบเหมือนผู้จัดการฝ่ายบุคคลจะเอาแฟ้มรายชื่อที่ผมต้องการมาส่ง แต่ผมไม่ได้ดูในทันที บอกให้เขาวางไว้แล้วออกไป
 จากนั้นกลับมาสนใจเนื้อหาในหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อ
 ผมจ้องหน้าตาเขม็งอ่านทุกข้อความและจดบันทึกไว้ในสมุดเล่มเล็กส่วนตัวไว้ในเรื่องที่สำคัญๆ จนกระทั่งควินซืมาเคาะประตูเรียกให้ไปประชุมถึงทำการหยุดทุกอย่างและรีบปิดหน้าเว็บพวกนี้ ไม่ลืมที่จะล้างประวัติการท่องเว็บไซต์เพื่อป้องกันอีกชั้น
 ถ้ามีคนมารู้ว่าประธานโคตรหล่อโคตรเพอร์เฟ็กต์อย่างผมกำลังมานั่งค้นหาอะไรแบบนี้มันออกจะขายขี้หน้าเกินไป
 "บอส ไปประชุมได้แล้วครับ" ควินซ์ย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นผมยังไม่ขยับ
 "กำลังไป"
 "กำลังก็ลุกครับ"
 ผมจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดแล้วโยนสมุดบันทึกใส่ลิ้นชักก่อนจะรีบลุกเดินออกไปยังห้องประชุม วันนี้การประชุมเป็นไปอย่างราบรื่นและน่าเบื่อเหมือนเคย
 แต่น่าจะมีเรื่องน่าตื่นเต้นอยู่บ้าง...
 "ก่อนจบการประชุม ผมมีเรื่องจะแจ้งหนึ่งเรื่อง" ผมตวัดตาไปมองทางผู้จัดการลู่ชายหนุ่มวัยสี่สิบร่างท้วมที่นั่งอยู่ไกลพอสมคววรด้วยสายตาเย็นเยียบ
 คนถูกมองหันมาสบตาเข้าพอดี เขาดูสับสนและพยายามไม่แสดงพิรุธอะไร
 ผมแค่นยิ้มเย็นแล้วละสายตาออกและพูดต่อ "ดูเหมือนว่าผมไม่อยู่แค่หนึ่งเดือนจะมีคนกล้าทำเรื่องงามหน้าในบริษัทผมอย่างสนุกเลยนะ"
 บรรยากาศอบอุ่นในห้องประชุมพลันติดลบทันควัน
 ทุกคนต่างก้มหน้าไม่กล้ามองผมแต่ยังแอบเหลือบแอบเหล่มองกันไปมาแล้วจุดรวมสายตาสุดท้ายก็ไปตกที่ผู้จัดการลู่ที่หน้าซีดไม่เหลือสี
 "บอสครับ ผมอธิบายได้..."
 "เลิกประชุม" ผมตัดบทแล้วลุกขึ้นไม่สนใจใครแต่ก่อนออกมาไม่ลืมบอก "พรุ่งนี้ประชุมสิบโมงเพื่อแนะนำผู้จัดการคนใหม่"
 สาวเท้าออกจากห้องประชุมพร้อมกับควินซ์ที่เก็บของเรียบร้อยแล้ว ผมไม่ได้เดินกลับห้องทำงานแต่ไปยังหน้าลิฟต์ ควินซ์รีบตามมาอย่างสงสัย
 "บอส คุณจะไปไหน" ถามอย่างตื่นตระหนก
 "กินข้าวไง" ตอบตรงๆ เพราะตอนนี้มันเที่ยงสิบนาทีแล้ว
 "ไม่กินที่ห้อง?" ควินซ์ทำหน้าประหลาดใจ
 อา ผมนึกออกแล้ว ปกติถ้ามาที่จีนผมแทบไม่ออกไปกินข้าวเที่ยงข้างนอกเลย ไม่แปลกที่ควินซ์จะงง
 "ไปกินอาหารฝรั่งเศสที่คุณชอบกัน" ผมยิ้มเล็กน้อยแล้วกดเลขลิฟต์ "ที่นี่มีร้านอาหารเยอะมาก พวกเราควรไปลอง"
 ใช่ ต้องไปลองให้ครบทุกร้าน
 เที่ยวให้ปักกิ่งเป็นเหมือนสวนหลังบ้านไปเลย
 ผมมาปักกิ่งหลายครั้งแต่ไม่ค่อยออกไปไหน อุดอู้อยู่แต่บ้านกับบริษัท อยู่เพียงในโลกแคบๆ ของตัวเองทั้งที่โลกนี้มีอะไรอีกมากมายรอคอยให้ผมออกไปค้นพบ
 ควินซ์มองเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวผมจึงพยักหน้าแล้วลอบยิ้มเงียบๆ ผมเห็นอีกฝ่ายยิ้มได้เพราะผมแล้วก็รู้สึกยืดขึ้นมา
 การได้รับความชื่นชมจากคนรักมันพาให้หัวใจฟูฟ่องจริงๆ
 ผมให้ผู้ช่วยอันเป็นคนขับแล้วให้เนบิวล่าไปด้วย ส่วนผู้ติดตามคนอื่นขอให้ตามห่างๆ ก็พอ บางทีมีคนเยอะตามประกบตลอดมันก็อึดอัด
 "ร้านนี้ตกแต่งดีนะ มีรสนิยม" ควินซ์มองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจ
 "ชอบก็ดีแล้ว"
 รสนิยมของผมกับควินซ์มีความคล้ายกันพอสมควร เราสองคนเข้ากันได้ดีเรื่องของร้านอาหาร คลับ บาร์เพราะต่างมีสไตล์ความชื่นชอบเหมือนกันเลยไปด้วยกันได้
 เนี่ยยย เนื้อคู่ก็อย่างนี้แหละ
 ชอบอะไรเหมือนๆ กัน
 หยิบสมุดเล่มเมนูมากวาดตาดูเพื่อหาของชอบของควินซ์ จากนั้นก็สั่งกับบริกรอย่างละเอียดว่าเอาอะไรไม่เอาอะไรโดยมีสายตาควินซ์จับจ้องมองอยู่ตลอด
 จวบจนบริกรเดินจากไปควินซ์ถึงเปิดปาก "ความจำดีนี่"
 "แน่นอน" ผมยิ้มรับแล้วจิบน้ำเปล่าไปคำ "ตกใจ?"
 ควินซ์พยักหน้าแล้วมองวิวข้างนอก
 "ถ้าบอกว่ามึงรู้จักกูดีที่สุด" เคาะนิ้วเป็นจังหวะบนหน้าตักตัวเอง "คงต้องบอกว่ากูเองก็รู้จักมึงไม่น้อยไปกว่าที่มึงรู้จักกู"
 เราเป็นเพื่อนกันมายี่สิบปีย่อมรู้เรื่องราวของกันและกันไม่น้อย ยิ่งผมกับควินซ์เป็นเพื่อนสนิทตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋มาแต่ไหนแต่ไร ความเคยชิน นิสัย ความชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ งานอดิเรกล้วนรู้หมด ต่อให้บางเรื่องไม่ได้ถามก็รับรู้ได้เองเมื่อคนเราอยู่ด้วยกันนานๆ
 แต่เรื่องที่ผมโง่ที่สุดในชีวิตคงเป็นไม่รู้ใจตัวเองมากกว่า มีเขาอยู่เต็มหัวใจ มีเขาในชีวิต มีเขาอยู่ในโลกแทบจะโลกหนึ่งใบให้ผมแล้วยังโง่ไม่รู้ตัวว่าชอบเขารักเขาเพราะเห็นเขาอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน หันมาเมื่อไรก็เจอเพราะงั้นเลยมองข้ามไป
 อยากกลับไปทุบกะโหลกตัวเองจริงๆ ฉลาดทางอารมณ์ให้ได้ครึ่งเรื่องหาเงินหน่อยก็ดี แต่ก็อย่างว่า คนไอคิวสูงมักมีอีคิวต่ำ ยังดีที่อีคิวผมยังไม่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าเวทนา
 "อื้อฮึ" ควินซ์พยักหน้าบ่งบอกว่าฟังอยู่ "แล้วยังไงต่อ"
 "ก็อยากบอกไงว่ากูก็รู้เรื่องมึงนะ ไม่ใช่ไม่รู้นะ" ใช่ๆ นี่แหละที่อยากบอก
 "อ้อ" ร้องออกมาคำและก้มหน้าเล่นไอแพด
 ชิ เมินกันเหรอ!
 ผมจะพูดต่อแต่อาหารรสเลิศได้ถูกนำมาเสิร์ฟพอดี คำที่กำลังจะพูดออกไปเลยต้องกลืนกลับเข้าไปแล้วเริ่มให้ความสนใจอาหารแทน ร้านนี้ยังไม่เคยมา หน้าตาอาหารยังจัดได้ไม่สวยเท่าไรแต่รสชาตินับว่าชั้นหนึ่งได้เลย
 ควินซ์นั่งกินเงียบๆ ตามแบบฉบับมารยาทผู้ดีเก่า จะว่าไปเหมือนต้นตระกูลของควินซ์จะแว่วๆ มาว่ามีเชื้อสายเจ้าเมืองเหนืออยู่ นามสกุลที่ใช้ก็บ่งบอกเชื้อสายที่มี เคยถามควินซ์อยู่แต่เจ้าตัวไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ บอกว่าตอนนี้มันก็สายเลือดจืดจางไปหมดแล้ว ไม่มีใครให้ความสำคัญอะไรกับมันแล้ว
 บ้านควินซ์เป็นเหมือนตำหนักคุ้มเจ้าสมัยโบราณจริงๆ นะ มันสวยมากแต่ดูเคร่งขรึม ไปบ้านควินซ์ทีไร ผมนี่เหงื่อตกทุกรอบ แต่คนในบ้านก็ปกติดีใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป
อารมณ์ผมกับเขาก็เหมือนผู้ดีเก่ากับเศรษฐีใหม่ไม่ผิด
คิดขำๆ ไม่ได้คิดดูถูกตัวเองอะไร ผมเองก็มีพื้นฐานครอบครัวดี เอ่อ แต่ไม่นับคนเป็นพ่อแล้วกัน เรื่องนี้คงเป็นจุดด่างพร้อยเดียวในชีวิตผม ตอนนี้ก็ทางใครทางมัน เขามีความสุขกับเมียใหม่ลูกใหม่ไปแล้ว
ผมมีพี่มีน้อง ไหนจะตัวเองที่กำลังจะมีครอบครัวอีก
อีกไม่นานผมคงได้แต่งงานกับควินซ์และมีลูกด้วย
คิดแล้วยิ่งอารมณ์ดี
(นับสอง : เหอะๆ ชอบว่าผมขี้มโน ตัวเองไม่น้อยหน้าไปกว่าผมหรอก ฮึ!)
มื้อกลางวันผ่านไปอย่างเรียบง่ายบรรยากาศอบอุ่น เมื่อเห็นว่าควินซ์กำลังสตูว์เนื้อหมดแล้วจึงถามไถ่
"เอาอะไรเพิ่มมั้ย" ผมชะงักที่กำลังจับมีดจับส้อม "ของหวาน?"
 ทำหน้าครุ่นคิด "สักหน่อยก็ดี"
 ผมยกมือเรียกบริกร ควินซ์เช็ดปาดเงียบๆ แล้วดูเมนูของหวานก่อนจะสั่งไปสองอย่าง เป็นของหวานของตัวเองอย่างหนึ่งและของผมอย่างหนึ่ง
 แม้ว่าจะไม่ใช่ของโปรดของผมแต่ในเมื่อว่าที่ภรรยาเอาอกเอาใจขนาดนี้ ผมก็คงปฏิเสธน้ำใจไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะเสียใจ
 คิดอย่างเบิกบานใจแล้วเตรียมหาคำพูดอะไรสักอย่างมาพูด
 ขบคิดกลั่นกรองอย่างละเอียดแล้วก็รู้สึกว่าคำพูดนี้น่าจะดี ควินซ์ฟังแล้วน่าจะรู้สึกดี
 "ควินซ์"
 เขาเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตางุนงง
 "ต่อไปมึงไม่ต้องดูแลกูแล้วนะ"
 "มึงหมายความว่าไง!"
สีหน้าควินซ์ซีดแทบจะลุกมาคว่ำโต๊ะจนผมตื่นตระหนกหวาดหวั่นขึ้นมาจับใจและสับสนว่าผมพูดอะไรผิดจึงรีบพูดต่อให้ครบ
"ใจเย็นๆ! กูหมายความว่าต่อไปกูจะเป็นคนดูแลมึงเอง ฟังให้จบก่อน!"
 มองตาอีกฝ่ายอย่างหวาดผวาเพราะนึกถึงคราวก่อนที่ผมพูดเว้นวรรคนานไปแถมพูดจาชวนให้เข้าใจผิดอีกเลยโดนต่อยกลับมา ความรู้สึกนั้นยังชัดเจนแจ่มแจ้ง
 แน่นอนว่าผมขอไม่เอาหน้าหล่อๆ ไปรับหมัดแล้วเดี๋ยวเสียโฉยกันพอดี
 "ทีหลังมึงก็พูดให้มันชัดๆ" ควินซ์ทำหน้าโมโหแล้วกระแทกหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พูดอะไรกำกวมชวนให้คนเข้าใจผิดตลอด!"
 "มึงก็อย่าใจร้อนสิ! ฟังกูให้จบ!"
 "กูผิด?"
 "เปล่าครับ ผมผิดเอง" ผมตอบรับกลับลำอย่างว่องไว
 ควินซ์ถอนหายใจอย่างปวดหัวปวดใจและส่ายหัว "เอาตามตรงนะก่อนจะดูแลกู มึงไปดูแลคำพูดตัวเองก่อนเถอะ ชวนให้เข้าใจผิดกี่รอบแล้ว"
 เอ่อ ก็หลายรอบอยู่นะ
 "มึงพูดแบบนี้เหมือนไม่เชื่อว่ากูจะดูแลมึงได้อะ" ผมขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
 สีหน้าควินซ์บ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อแม้ว่าปากจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เล่นเอาผมไฟแทบลุกท่วมหัวจริงๆ ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้!
 ผมใช้มีดหั่นสเต็กหมูอย่างโมโหก่อนจะมองควินซ์อย่างมุ่งมั่น
 "มึงคอยดูเลยนะ"
 "อื้อ"
 "กูต้องดูแลมึงได้แน่ๆ!"
 มึงตั้งตารอดูเลยนะ ควินซ์!


บทที่ 11
[นับหนึ่ง]
 น่าอาย น่าอายสุดๆ
 ผมพูดประโยคน่าอายแบบนี้ออกไปได้ยังไงเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ!
 โคตรเลี่ยนเลยให้ตายสิ
 หลังจากพูดออกไปแบบนี้แล้วแผ่นหลังของผมมันก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเพราะตื่นเต้นมากเกินไปเลยทำให้เหงื่ออกมามากมายจนควบคุมไม่ได้ แม้กระทั่งมือยังชื้นไปด้วยเหงื่อเลย
 ยิ่งเห็นควินซ์นิ่งงันไม่ตอบโต้แบบนี้แล้วยิ่งใจแป้ว... หรือผมจะทำไม่สำเร็จ
 แต่ แต่ว่าไอ้เก้าแนะนำมานะ!
 มันต้องได้ผลสิ
 เอ่อ แต่จะว่าไป... ไอ้เก้ามันแนะนำแค่วันนี้ให้ผมพาควินซ์มาล่องเรือชมวิวดื่มด่ำไปกับบรรยากาศโรแมนติกในค่ำคืนที่ฮ่องกง เมื่อบรรยากาศดีความรู้สึกย่อมดีตามและจากนั้นค่อยให้ผมหยอดคำหวานเล็กๆ น้อยๆ ไม่ต้องพุ่งชนป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายตื่นตกใจแล้วสร้างเกราะตั้งกำแพงใส่ผม
 แล้วดูสิที่ผมทำสิ... เหมาเรือให้มีแค่สองเรา ให้ดอกทิวลิป สองอย่างนี้ล้วนแต่เป็นการเล่นนอกบทของผม แต่ว่าถ้าผมไม่ทำอะไรให้ชัดเจน ควินซ์ก็จะทำเป็นไม่หือไม่อือเมินสิ่งที่ผมพยายามทำ
ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะออกไปทางไหนแต่ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร
 ผมก็จะต้องยอมรับมันให้ได้
 เอ่อ แต่อย่าเงียบนานขนาดนี้ได้มั้ย ใจเสียมากกว่าเดิมอีก!
 "ควินซ์" ผมลองเรียกเขาดู
 นัยน์ตาสีอ่อนยามแรกดูฉ่ำแววไปด้วยประกายหยดน้ำคล้ายจะร้องไห้แต่ไม่ได้ร้อง เมื่อถูกผมเรียกคล้ายจะได้สติขึ้นมาบ้างแต่ยังคงไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ผมสูดลมหายใจลึกอย่างรอคอยไม่ได้เร่งรัดอะไรไม่ได้บีบบังคับมากไป ได้แต่รอให้ควินซ์พูดออกมาเอง
 "...แน่ใจแล้วเหรอที่ทำแบบนี้" เนิ่นนานเกือบห้านาทีกว่าควินซ์จะพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง
 ผมขบริมฝีปากเล็กน้อยและพูดช้าๆ เพื่อไม่ให้น้ำเสียงตัวเองสั่น "ถ้าไม่แน่ใจแล้วจะทำแบบนี้เหรอ"
 "กูต้องการคำตอบไม่ใช่คำถามย้อนกลับ" ควินซ์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ และถามซ้ำ "มั่นใจแล้วเหรอที่ขอโอกาสจากกูแบบนี้"
 "ใช่"
 "โอกาสไม่ได้ให้กันง่ายๆ" ควินซ์ยังไม่รับดอกทิวลิปไปจากมือผม "ถ้าให้แล้วคงให้อีกไม่ได้"
 "กูรู้" ผมตอบอย่างจริงจัง
 ควินซ์มองผมอย่างหงุดหงิดและกระแทกเสียง "มึงแน่ใจในความรู้สึกกับกูแล้วเหรอ มั่นใจแล้วเหรอว่ามันใช่"
 "ถ้าไม่มั่นใจ กูไม่พูดหรอก" ผมถามมันกลับอย่างไม่เข้าใจว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ "แล้วมึงหมายความว่ายังไง พูดให้มันเคลียร์ มึงจะบอกว่าไม่มั่นใจในความรู้สึกกู?"
 ผมดูเป็นคนกลับกลอกไม่น่าเชื่อขนาดนั้นเลยเหรอ
 พอถูกผมถามเป็นชุดแบบนี้ คนตรงหน้าได้แต่กัดริมฝีปากไม่พูดอะไรแต่มันเป็นการยอมรับกลายๆ ว่า สิ่งที่ผมพูดนั้นเป็นสิ่งที่มันกำลังคิดอยู่จริงๆ
 ความรู้สึกกรุ่นเคืองเกรี้ยวกราดค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้นพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์
 "มึงคิดว่า...มันไม่ใช่ความรัก?" แววตาของผมวูบไหวไปมา "ควินซ์ อย่าเงียบ"
 "มึงลองมาเป็นกูมั้ย" ควินซ์เงยหน้าสบตาผมด้วยแววตาอ่อนล้าจนผมตกใจ "ใช่ กูชอบมึง กูรักมึงมาเป็นสิบๆ ปีแต่มึงไม่เคยเห็นและมึงมองข้ามมาตลอด"
 "ควินซ์..." คล้ายมีมือมืดเข้ามากำหัวใจจนเจ็บไปหมด
 "แล้วอยู่มาวันหนึ่งที่กูจะตัดใจ เลิกรักเลิกรอแต่มึงกลับ..." เสียงสั่นสะอื้นคล้ายคนจะร้องไห้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่ "มึงกลับมาบอกว่ารักกู ขอโอกาสตามจีบกู"
 "..."
 "มึงว่า...มันน่าเหลือเชื่อมั้ย" ควินซ์เงยหน้าขึ้นเพื่อสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา "กูยังไม่อยากจะเชื่อเลย เอาจริงๆ"
 ผมเผยยิ้มเจ็บปวดออกมาเพราะสิ่งที่ควินซ์พูดมันก็ถูกแล้ว ไม่แปลกเลยที่เขาจะไม่มั่นใจในตัวผม ควินซ์หันกลับมาสบตาผมอย่างจริงจังไม่หลบหลีก
 "กูอยากให้มึงกลับไปถามตัวเอง"
 ผมขมวดคิ้ว...ถามอะไร
 ผมยังต้องถามอะไรอีก
 ควินซ์พยายามทำตัวเข้มแข็ง "มึงกลับไปถามใจตัวเองให้ดีๆ ก่อน"
 "..."
 "มึงชอบกูจริงๆ หรือเพราะตอนนี้มึงไม่มีใครนอกจากกู"
 คล้ายกับมีค้อนปอนด์ขนาดใหญ่ทุบลงกลางใจของผมให้มันเจ็บปวดร้าวระทมและร่วงหล่นสู่ก้นเหวลึก ผมไม่คิดเลยว่าในใจควินซ์กำลังคิดแบบนี้อยู่ แต่เขาจะคิดแบบนี้มันก็ไม่ผิด ไม่ผิดเลยจริงๆ
 ผมไม่สามารถโกรธเขาได้และผมยังรู้สึกโกรธตัวเองมากกว่า
 เวลามากมายสูญเสียไปอย่างไร้ค่า มองข้ามความรู้สึกของควินซ์มาตลอด ใช้คำว่าเพื่อนมาพันธนาการไว้ทั้งที่ความจริงแล้วผมนั้น...
 "มึงรู้มาตลอดนับหนึ่ง"
 "..."
 "มึงรู้ว่ากูชอบมึง กูคิดกับมึงมากกว่าเพื่อนมาตลอด"
 "..."
 "และมึงพูดเองว่าระหว่างเรามันเป็นได้แค่เพื่อน"
 ผมพูดอะไรไม่ออกและไม่คาดคิดว่าควินซ์จะยังจำได้
 ใช่แล้ว ผมรู้ ผมรู้มาตลอดแต่ผมเลือกที่จะลืมเลือนมันไปจนผมลืมไปแล้วจริงๆ ว่าครั้งหนึ่งควินซ์เคยสารภาพรักกับผม วันนั้นเป็นงานกินเลี้ยงฉลองจบมัธยมปลายและผมไปส่งควินซ์ที่บ้าน สภาพต่างคนต่างกรึ่มแต่ยังคงรับรู้มีสติครบถ้วน
 ควินซ์บอกชอบแต่ผมปฏิเสธแถมยังบอกว่าควินซ์เมามาก พูดเพ้อเจ้อ
 ภาพในวันนั้นเข้ามาในหัวของผมไม่หยุดราวกับน้ำป่าไหลหลาก ใบหน้าหล่อสวยและอ่อนเยาว์เปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดแต่ยังคงพยายามยิ้มให้ผม
 'ใช่ กูคงเมาแล้ว มึงอย่าถือสาเลย'
 '…'
 'พรุ่งนี้ทุกอย่างจะเหมือนเดิม มึงไม่ต้องห่วง ฮึก'
 ความร้อนในเบ้าตาทำให้ผมรู้สึกอึดอัดระคนเจ็บปวด ผมหันมาดึงควินซ์เข้ามาในอ้อมกอดแล้วโอบกอดเขาไว้แน่นคล้ายหวาดกลัวว่าถ้าตอนนี้ผมไม่กอดเขาไว้ อีกฝ่ายจะหายไปจากผมตลอดกาล
 "ขอโทษ ขอโทษ" ผมพร่ำขอโทษคนในอ้อมกอดอย่างไร้หนทางและอับจน
 ควินซ์ไม่ตอบอะไรเพียงซบหน้าลงในอ้อมอกของผมเงียบๆ เขาไม่ได้ร้องไห้แต่ตัวสั่นไม่หยุดและเนิ่นนานเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะสงบลงได้ ผมไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดีเลยกอดเขานิ่งๆ พร้อมกับหัวที่พยายามหาคำพูดดีๆ มาทำให้เขารู้สึกดี
 "ไม่ต้องหาคำพูดมาปลอบใจกูหรอก" ควินซ์พูดขัดความคิดผมเหมือนอ่านใจผมออกหมดเปลือก "กูไม่เป็นไร"
 "แต่มึง..." แล้วจะบอกว่าไม่เป็นอะไรได้ไง
 "ไม่เป็นไร ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้ว" ควินซ์ผลักผมออกเบาๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ราวกับก่อนหน้านี้คนที่ตัวสั่นงกๆ มีท่าทางอ่อนล้าอ่อนแอเมื่อกี้ไม่ใช่ตัวเอง
 เล่นเอาผมมึนงงทำอะไรไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม
 "นั่งสิ แล้วมาคุยกันต่อ" ควินซ์ตอนนี้ดูจะใจเย็นและกลับคืนสู่ความสุขุมแล้ว
 "อะ อ้อ" ผมพยักหน้าแล้วเดินกลับไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างว่าง่าย "ควินซ์..."
 "ไม่ต้องขอโทษแล้ว" โบกมือไปมาเพื่อตัดคำขอโทษ "กูเข้าใจมึง กูไม่โทษมึงหรอก ความรักเป็นเรื่องที่บังคับกันไม่ได้ ตอนนั้นมึงไม่ชอบกูก็ไม่เป็นไร"
 "อดีตไม่สำคัญ" ควินซ์หลุบตาต่ำมองช่อกุหลาบในมือ "สำคัญที่ปัจจุบันว่ามึงรู้สึกยังไงกันแน่"
 "กูชอบ..."
 "ยังไม่ต้องรีบตอบ" เบรกผมอีกแล้วจนผมเริ่มนิ่วหน้าอึดอัดที่ไม่ได้พูดออกไป
 เมื่อผมถูกสั่งให้เงียบเป็นนัยๆ เลยไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงรอฟังควินซ์พูด แต่ผ่านไปเกือบสามนาทีได้ ควินซ์ถึงพูดต่อเหมือนว่าเมื่อกี้ที่เงียบไปกำลังจัดระเบียบความคิดอันวุ่นวายอยู่
 "มึงต้องเข้าใจก่อนนะ หนึ่ง" ควินซ์เม้มปากแน่นและลังเลแต่ก็พูดออกมา "ความรู้สึกมึงมันปุ๊บปั๊บ คิดจะรักก็รัก มันทำให้เชื่อยากและกูไม่มั่นใจ"
 "กูเข้าใจ" ผมกำหมัดแน่นอยู่ใต้โต๊ะ "มันคงทำให้มึงตั้งตัวไม่ทันจริงๆ นั่นแหละ"
 "กูไม่ได้ดูถูกความรู้สึกมึงแต่กูแค่อยากมั่นใจ" ควินซ์ยิ้มบางแล้วลูบมือไปมา "มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้กำลังฝันไป"
 "..."
 "กูรอมึงมาขนาดนี้แล้ว"
 "..."
 "มึงรอกูบ้างได้มั้ย นับหนึ่ง"
 น่าแปลกที่ผมฟังแล้วกลับรู้สึกยินดีมากถึงมากที่สุด
 "มึง มึงกำลังให้โอกาสกูเหรอ" ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ถามเสียงไม่มั่นคงนัก มือไม้สั่นไปหมด
 ควินซ์หน้าบึ้ง "หรือมึงจะไม่เอา?"
 "เอา!" ผมรีบตอบเพราะกลัวว่าควินซ์จะเปลี่ยนใจ
 "ฮึ" เขาย่นจมูกคล้ายหมั่นไส้ผมแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะหันกลับมาหาผมแล้วยื่นมือมาตรงหน้าผม "เอามาสิ"
 "หา" ผมทำหน้าเอ๋อ
 "ทิวลิปน่ะ จะให้มั้ย!" แล้วทำไมต้องทำเสียงโหดด้วยเล่า
 เมื่อควินซ์พูดมาแบบนั้นแล้วผมก็รีบยื่นดอกทิวลิปให้ทันที เห็นเขายอมรับดอกไม้แล้วก็ยิ่งโล่งอก แปลว่าเขาให้โอกาสผมแล้วจริงๆ สินะ ขอแค่เขาให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง ผมจะแสดงให้เขาเห็นถึงความรักความมั่นคงที่ผมมีให้อย่างตรงไปตรงมาและจริงใจ ให้เขารับรู้ว่าผมรักเขาจริงๆ ไม่ใช่เพียงเพราะผมเหงาไม่มีใครหรือแค่หวงเขาไม่อยากปล่อยให้เขามีคนอื่น
 "กินข้าวกันเถอะ"
 จริงๆ ยังมีหลายอย่างที่ผมอยากพูดออกไปแต่คิดไปคิดมาแล้วอย่าเพิ่งพูดอะไรจะดีกว่า บรรยากาศแย่ๆ มันกำลังดีขึ้น ผมอย่าไปทำให้มันเสียบรรยากาศเลย
 ควินซ์พยักหน้าแล้วเอาแต่ดูดอกทิวลิปในมือ ผมไม่ได้รบกวน ปล่อยให้เขาอยู่เงียบๆ จัดระเบียบความคิดสักพัก
 ไม่นานนักอาหารมื้อค่ำที่ผมสั่งเตรียมไว้ก็ถูกนำมาเสิร์ฟ มีทั้งของโปรดควินซ์และผม หลังจากได้กินอาหารของโปรดแล้วดูเหมือนควินซ์จะมีสีหน้าดีขึ้นตามลำดับ
 หลังจากกินอาหารที่นี่เสร็จแล้วผมชวนควินซ์ไปเดินเล่นต่อแถวย่านการค้าดัง คิดว่าในยามค่ำคืนแบบนี้คงคึกคักน่าดู
 "ก็ได้ แต่คงเดินเล่นได้ไม่นานนะ" ควินซ์เอ่ยเตือน "เราเพิ่งเดิน ควรกลับไปพักแล้วไหนจะมีบินไปปักกิ่งอีก"
 "รู้แล้ว" ผมคิดว่าไหนๆ ก็มาทั้งที่ก็เที่ยวให้คุ้มสักหน่อย
 เมื่อมาถึงย่านการค้าแล้วเห็นร้านรวงขายอาหารข้างทางน่าสนใจเลยชักชวนควินซ์ให้ลองกินดู แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าบอกว่ายังจุกท้องอยู่ ไม่กิน
 ผมเลยกินคนเดียวแต่ว่ากินคนเดียวดูจะเหงาไปเลยสั่งให้ผู้ติดตามที่เดินเป็นขบวนตามหลังไปซื้อมากินด้วย ควินซ์เห็นผมทำแบบนี้แล้วก็หัวเราะขำๆ
 "ของทอดอย่ากินเยอะ" ควินซ์เตือน "ของทอดๆ มันๆ ไม่ดี"
 "แต่มันอร่อย"
 "สุขภาพ"
 "ครับ"
 ไม่เถียงก็ได้
 เลือกซื้อขนมอีกนิดหน่อยแล้วก็กลับบ้านกัน กว่าจะมาถึงบ้านก็เกือบห้าทุ่มเล่นเอาหมดแรงเลยจริงๆ แต่ถึงยังงั้นแล้วผมยังต้องเคลียร์งานต่อ อันที่ทำค้างไว้เมื่อบ่ายแก่ๆ นั่นแหละ
 เป็นงานด่วนที่ต้องประชุมตอนเช้าของวันจันทร์นี้เลย พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์แล้ว เพิ่งเคลียร์เสร็จไปได้ครึ่งหนึ่งเอง
 "อาบน้ำก่อนเดี๋ยวค่อยลงมาทำ" ผมหันไปบอกควินซ์ "หรือมึงจะนอนก่อนก็ได้"
 "เจ้านายยังทำงาน ไหนเลยเลขาฯจะกล้าพัก" พูดติดตลกแล้วควงแขนลากผมเดินขึ้นไปชั้นสอง
 แน่นอนว่าผมต้องอึ้งไปกับการใกล้ชิดแบบนี้ แต่ตื่นตระหนกได้ไม่นานพลันสงบใจได้และคิดว่ามันก็ไม่มีอะไรผิดเพราะเราสองคนได้เข้าสู่ช่วงทดลองเรียนรู้กระชับความสัมพันธ์กันแล้ว
 ใกล้ชิดสนิทสนมแบบนี้สิ ถูกต้องที่สุด!
 ผมเดินหน้าบานไปส่งควินซ์ที่หน้าห้องนอนก่อนตัวเองจะหมุนตัวเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี อาบน้ำอาบท่าให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่าเรียบร้อยแล้วค่อยลงมาข้างล่าง คิดว่าตัวเองอาบน้ำเร็วแล้วนะ แต่ดูเหมือนควินซ์จะไวกว่า
 เขาอยู่ในชุดนอนเรียบง่ายและกำลังนั่งจัดเรียงลำดับความสำคัญของแฟ้มงานอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ บรรยากาศรอบตัวที่อบอุ่นชวนสบายตายิ่งทำให้ประกายอ่อนโยนในดวงตาของผมฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ
 "อันไหนต้องจัดการก่อน" ผมถามพลางทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างเขา
 "สองอันนี้" นิ้วเรียวยาวสวยเคาะไปที่แฟ้มสีน้ำเงินเข้มสองอัน "เป็นแผนงานต่างๆ แล้วก็งบประมาณการลงทุน รายชื่อนักลงทุน ลองดู"
 สีหน้าของผมเปลี่ยนเป็นจริงจังและเคร่งขรึมขึ้นหลังจากได้ยิน จากท่าทางเอื่อยเฉื่อยเป็นไปทันควัน กลับมาเป็นบอสหนุ่มผู้เด็ดขาด ผมพลิกอ่านเอกสารอย่างละเอียดพบว่ามันค่อนข้างแปลกในบางจุดจึงยื่นให้ควินซ์ดูอีกครั้ง
 "ปัญหาอยู่ที่ตรงนี้" ควินซ์ชี้ให้ดู "งบประมาณสูงไป ไม่น่าจะขนาดนี้"
 ผมพยักหน้าเข้าใจแล้วแยกแฟ้มไปอีกทาง คิดว่าปัญหานี้คงต้องมีการประชุมไต่สวนกันสักหน่อย ทำงานไปจนเวลาล่วงเลยไปตีสามก็ยังไม่เสร็จแต่ความง่วงเริ่มจู่โจม
 หันจะบอกควินซ์ว่าเช้าค่อยทำต่อแต่ภาพที่เห็นทำเอาผมไม่รู้จะพูดยังไง เลขาฯของผมหลับไปแล้วแต่มือยังไม่ยอมปล่อยแฟ้มไปอีก ส่ายหัวเบาๆ แล้ววางมือจากงานก่อนจะหยิบแฟ้มออกจากมือควินซ์อย่างเบามือจากนั้นค่อยช้อนตัวคนร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วเดินกลับขึ้นชั้นสอง
 เนบิวล่าเดินตามหลังมาเงียบๆ อย่างรู้หน้าที่ เขามาเปิดประตูห้องนอนของควินซ์ให้เสร็จก็จากไป
 วันนี้ผมอุ้มควินซ์สองรอบแล้วจึงได้รู้ว่าคนในอ้อมกอดนั้นตัวบางมากกว่าที่คิดเยอะมาก น้ำหนักตัวน้อยแถมผอมแห้งอีก ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองใช้งานเลาขาฯคนนี้หนักเกินไปหรือเป็นอีกฝ่ายที่กินน้อย
 "ต้องขุนให้อ้วนแล้ว" จะได้จับถลัดมือหน่อย
 ใช่ๆ สะโพกกับก้นดูไม่เต็มไม้เต็มมือเท่าไร... เฮ้ย เดี๋ยวสิ ผมกำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!
 .ใบหน้าหล่อเหลาแดงซ่านขึ้นมากะทันหันอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมรีบวางร่างของควินซ์ลงแล้วห่มผ้าเปิดแอร์ให้เขาอย่างเร่งรีบและรีบจากไปอย่างเร่งร้อน
 ทันทีที่ผมปิดไฟประตูห้อง คนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้วกลับลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด…
 ...
 ...
 ...
 นัยน์ตาขยับไปมองทางประตูห้องเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาจากนั้นพลิกตัวไปอีกด้าน หน้าต่างห้องของเขาไม่ได้ปิดม่านทำให้แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเลยทำให้เห็นอะไรๆ รอบกายชัดขึ้นมาบ้าง
 บนตู้เตี้ยๆ ข้างเตียงมีแจกันดอกไม้วางอยู่และดอกไม้ที่ปักอยู่ในแจกกันก็คือดอกทิวลิปที่ได้มาจากนับหนึ่งในวันนี้
 มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นอีกนิดก่อนจะปิดเปลือกตาลงจมดิ่งสู่ห้วงความฝันแสนหวาน...
 "โอ๊ยย เมื่อยๆ เมื่อยไปหมด!"
 ผมร้องโวยวายทันทีหลังจากลงจากเครื่องบินแล้ว
 ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแต่ภายในสนามบินยังเต็มไปด้วยผู้คน ผมมองคนข้างกายที่เดินถือกระเป๋าถือแก้วนมร้อนท่าทางดูปกติสดชื่นไม่เหมือนผมที่ล้าไปทั้งตัว
 "แก่แล้วนะมึง" ควินซ์เหล่มองแล้วยักคิ้วให้ "คนแก่จะเมื่อยบ่อยก็ไม่แปลก"
 "มึงว่าใครแก่" ผมฉุนกึกเลย "มึงแก่กว่ากูห้าเดือน!"
 "อ้อ งั้นเหรอ" ทำหน้าประมาณว่าแล้วไงให้ผม เห็นแล้วอยากจะถีบสักเปรี้ยงด้วยความหมั่นไส้จริงๆ "รีบกลับบ้านนอนกันดีกว่า พรุ่งนี้ประชุมแต่เช้า"
 พอได้ยินเรื่องงานแล้วยิ่งห่อเหี่ยวไปทั้งใจเลยจริงๆ ผมเดินคอตกตามควินซ์ไปยังลานจอดรถ ข้างหน้าควินซ์มีบอดี้การ์ดเดินนำอยู่สี่คน ข้างหลังและรอบๆ ตัวพวกเราอีกแปดคน เป็นการปรากฏตัวที่โอเว่อร์จริงๆ
 เนบิวล่ากดโทรศัพท์ยิกๆ อยู่ข้างผมราวกับกำลังทะเลาะกับใครอยู่
 "หน้าตาเครียดเชียว เป็นอะไร" ผมถามอย่างไม่ตั้งใจ
 "ไม่มีอะไรครับ" เนบิวล่าปิดโทรศัพท์เก็บไปแต่สีหน้ายังบึ้งตึง "แค่คนงี่เง่าคนหนึ่ง"
 "แฟน?" เหมือนจะเคยพูดถึงอยู่ "ทะเลาะกัน? จะไปง้อมั้ย?"
 ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมก็มีผู้ติดตามมีบอดี้การ์ดเยอะแล้วนะ ถ้าเนบิวล่าจะกลับไปสักคนก็ไม่มีอะไรเสียหาย
 "เขาอยู่ที่เมืองนี้" เด็กหนุ่มถอนหายใจพลางล้วงกระเป๋ากางเกง "อยากให้ผมกลับไปนอนพักที่บ้านเขาแต่ผมบอกว่าทำงาน ไปไม่ได้เลย..." ยักไหล่ไม่พูดต่อแต่ก็รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น
 "เลิกงานก็ไปนอนบ้านแฟนก็ได้นี่" ผมเองก็มาปักกิ่งหลายเดือนแล้ว แน่นอนว่าคฤหาสน์ของพี่ออสตินนั่นมีคนดูแลแทบทุกตารางเมตรในบ้าน ขาดเนบิวล่าไปหนึ่งคนก็ไม่เป็นไร
 "ไม่ได้ๆ ผมรับเงินจากบอสมาเยอะ" เนบิวล่าส่ายหัวหน้าซีด "ขืนเขารู้ว่าผมทำงานไม่เต็มที่คงเจ็บหนักแน่"
 เขาเอาพี่ผมมาอ้างแบบนี้แล้วก็พูดอะไรไม่ได้อีก ผมไหวไหล่เป็นเชิงว่าตามใจแล้วกันแต่ผมยังโน้มน้าวว่าสามารถไปเจอแฟนได้นะ เขาฟังแล้วดูลังเลนิดหน่อยแต่ไม่ได้รับปากอะไร
 สรุปเมื่อเนบิวล่าไม่ยอมไปหา แฟนหนุ่มของเด็กนี่มันบุกมาถึงบริษัทผมเลยครับ
 "ไปกินอะไรมื้อดึกหน่อยเถอะ" ควินซ์ชวนเมื่อเราขึ้นมาบนรถแล้ว
 "ได้" ผมคิดเล็กน้อยก่อนจะสั่งให้คนขับรถไปหาพวกร้านข้าวต้มร้านโจ๊กอะไรเทือกๆ นั้น ถ้าเป็นที่เมืองไทย เวลานี้คงไปหาพวกร้านข้าวต้มโต้รุ่ง จะว่าไปอยากกินข้าวต้มกับยำไข่เค็มขึ้นมาซะงั้น
 หลังจากหาอะไรกินแล้วจนเดินทางมาถึงคฤหาสน์หรูบ้านในปักกิ่งก็ปาไปตีสองกว่าได้ พรุ่งนี้มีประชุมเก้าโมง
 "ให้เลื่อนประชุมมั้ย" ควินซ์ถามความเห็นผมเมื่อเราเข้ามาในบ้านแล้ว
 "ไม่ต้อง" ผมมองไปรอบๆ บ้านแม้ว่าจะไม่ได้มาอยู่หนึ่งเดือนก็ยังคงสะอาดไม่มีไรฝุ่น "ทำตามกำหนดเดิมเถอะ"
 ควินซ์พยักหน้ารับแล้วเดินแยกไปห้องนอนของตัวเอง ผมมองตามแผ่นหลังบางไปแล้วครุ่นคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้มีเวลาว่างตอนเที่ยง ควรชวนควินซ์ไปร้านอาหารเปิดใหม่ดีมั้ยนะ
 วันนี้ตอนเช้าที่เรายังอยู่ฮ่องกงเพราะงานยังไม่เสร็จเลยต้องทำต่อจนบ่ายถึงจะเสร็จเรียบร้อย ช่วงบ่ายช่วงเย็นเราไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุสโซแล้วก็ไปเดินหาอะไรกินตามสตรีทฟู้ดของฮ่องกง
 เที่ยวเล่นดื่มกินจนหนำใจแล้วก็บินมาปักกิ่ง บางทีผมก็รู้สึกว่าชีวิตตัวเองมันรวดเร็วจนไม่รู้จักคำว่าพักผ่อนเลย ทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมด เช้าอยู่ที่หนึ่ง เย็นอยู่อีกที่
 เมื่อก่อนสมัยทำงานแรกๆ ก็ไฟแรงสูงบินไปนั่นไปนี่บ่อย ทำงานหกวันต่อสัปดาห์ก็ยังไม่รู้สึกอะไร
 พอตอนนี้เริ่มรับรู้แล้วว่าการใช้ชีวิตที่ผ่านมามันเหนื่อยขนาดไหน
 หรือสงสัยผมเริ่มแก่?
 ไม่สิ เพิ่งสามสิบเอ็ดใกล้สามสิบสองจะรีบเอาอะไรมาแก่
น่าจะเป็นเพราะผมกำลังจะสร้างครอบครัวและกำลังจะแบ่งเวลาไปใช้ชีวิตให้มากกว่า
 "นั่นสินะ เราจะเบาเรื่องงานบ้างแล้ว" พี่ออสตินเขาก็เบาเรื่องงานลงไปแล้ว ทำตัวเป็นประธานลึกลับเป็นมังกรเห็นหัวไม่เห็นหางไปแล้ว กุมอำนาจทำงานหลังม่านอย่างสบายๆ
 แล้วสักแป๊บก็คิดถึงคำพูดนับสองขึ้นมาได้
 'หาเงินได้เยอะไปแล้วไม่ใช้ซื้อความสุขให้ตัวเองแล้วจะหาเงินไปทำไม'
 'ไม่รีบใช้ชีวิต ระวังแก่ไปแล้วจะทำอะไรตามใจตัวเองไม่ไหวนะ'
 ผมขบคิดตามคำพูดน้องแล้วพบว่ามันก็ถูกทุกอย่าง ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินคิดแผนการในอนาคตของตัวเอง หลังจากตัดสินใจได้แล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาผู้ช่วยชาวจีนคนหนึ่ง
 'ปรับตารางงานใหม่ ฉันไม่ทำงานวันเสาร์แล้ว'
 เริ่มต้นจากเพิ่มวันหยุดให้ตัวเอง
 คิดว่าพรุ่งนี้คงมีคนตกใจจำนวนมากแล้วก็อารมณ์ดี
 "พรุ่งนี้ควินซ์จะทำหน้ายังไง อยากรู้จัง"
 คงต้องตกใจแล้วดีใจแน่ๆ เลย


บทที่ 9
[นับหนึ่ง]
 "ควินซ์ ไปวัดหวังต้าเซียนก่อนนะ"
 หลังจากจบมื้ออาหารเวลาสายของวันนี้ ความต้องการในเวลานี้คือการไปไหว้พระขอพรด้านความรักกับวัดดังเป็นอันดับแรก ทั้งที่ตอนแรกผมคิดจะพาควินซ์ไปเดินช้อปปิ้งก่อน
เปลี่ยนใจแล้ว
ถามว่าทำไมอยู่ๆ ผมถึงเปลี่ยนแพลนปุ๊บปั๊บ
 ก็...ฮึ่ย! ไม่อยากจะพูด
 แต่ขอพูดหน่อยเถอะ
 จู่ๆ ไอ้บริษัทจัดหาคู่เวรนั่นน่ะสิ ไอ้ผมก็นึกว่ามันหายสาบสูญไปแล้วแต่ว่ามันยังคงยืนหยัดอยู่ปกติสุข แถมวันนี้ยังส่งอีเมลมาให้ควินซ์ดูคู่เดตอีก แต่คนที่น่าทุบมากกว่าบริษัทบัดซบนั่นคือไอ้เลขาข้างกายผมเนี่ย!
ยังกล้ามาเปิดดูอีเมลนั่นต่อหน้าต่อตาผม ไม่เพียงเท่านั้นนะยังมีหน้ามาถามด้วยว่าคนนี้ดีมั้ย เหมาะกับมันรึเปล่า กลับไปไทยจะไปเดตกับคนนี้ดีหรือคนนั้นดี
 ถ้าจะหาคนดีๆ ก็อยู่ตรงหน้ามึงนี่ไง
 ผมนี่แหละ ดีที่สุดของจักรวาลแล้ว!
ถ้ามองไม่เห็นก็ตาบอดแล้ว!
"หือ?" ควินซ์เพิ่งจิบน้ำเสร็จทำหน้างงใส่ผม "ไม่ใช่จะไปเดินซื้อของก่อนเหรอ"
"จะไปวัด" เออ จะไปตอนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย
กูเป็นบอส! กูใหญ่สุด ห้ามขัด!
ควินซ์พยักหน้า "ดี กูจะไปขอพรเรื่องความรักด้วย" จากนั้นระบายยิ้มอ่อนตาเป็นประกาย "จะได้เจอเนื้อคู่ดีๆ กับเขาสักที"
(ว่าที่) ผัวนั่งหัวโด่อยู่ตรงหน้าขนาดนี้ยังกล้าถามหาเนื้อคู่อีกเหรอ!
 จะหยามกันเกินไปแล้ว!
 "ไม่ใช่เจอแล้วรึไง" ผมถลึงตาใส่มองตาขวาง "เนื้อคู่ดีๆ ก็เจอแล้วนี่"
 ใช่ อยู่ตรงหน้ามึงเลยเนี่ย มองสิมอง
 ผมทำเป็นนั่งเอนหลังพิงเบาะวางท่าอย่างคุณชายผู้สูงศักดิ์ไม่ลืมเชิดคางขึ้นอีกเล็กน้อยแสดงมุมหน้าที่ดูดีที่สุดของตัวเองให้เห็นแต่ทว่า
 "ไหนวะ" คนตรงข้ามทำหน้างงแล้วยังมองซ้ายมองขวาหันกลับหลังมองไปทั่วร้านอีก "ไม่เห็นจะมีเนื้อคู่ดีๆ สักคน"
 "..." ผมเป็นเนื้อคู่ชั้นเลวเหรอฮะ!
 กล้ามองความงามของผมไปได้ยังไง
 ควินซ์ถอนหายใจ "แต่อย่างว่าแหละ... ถ้าเนื้อคู่หาง่ายเหมือนผักในตลาด กูคงไม่โสดมาถึงอายุขนาดนี้หรอก"
 "มึงไม่อยากโสดขนาดนั้นเลย" ผมหรี่ตามองควินซ์นิ่งๆ
 "อายุขนาดนี้แล้วก็ควรสร้างครอบครัวได้แล้ว" น้ำเสียงจริงจังของคนตัวเล็กกว่าว่าอย่างหนักใจแล้วลุกขึ้นไปจัดการจ่ายเงินค่าอาหารทั้งหมด
 ผมนั่งกอดอกมองตามแผ่นหลังเหยียดตรงไปด้วยความขุ่นมัว กำลังคิดจะไลน์ไปถามไอ้เก้าแต่คิดไปคิดมาแล้วก็เก็บโทรศัพท์ยัดลงใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม
 ความรักของผม
 ผมต้องพยายามไขว่คว้าด้วยตัวเองสิ
 นั่งคิดวางแผนต่างๆ นานาในหัวยังไม่ทันเสร็จดี สายตาเหลือบไปเห็นควินซ์เดินกลับมาแล้วจึงยอมลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตีคู่ออกจากร้านไปด้วยกัน
 ด้านหลังตามาด้วยขบวนบอดี้การ์ดนับสิบทำให้เป็นจุดดึงดูดสายตาสุดๆ แต่ผมไม่ใส่ใจนักเพราะทุกอย่างทำไปเพื่อความปลอดภัยล้วนๆ แม้จะสูญเสียความเป็นส่วนตัวไปบ้างอึดอัดไปหน่อยแต่ถ้าเพื่อความปลอดภัยของชีวิตแล้วก็มองๆ ข้ามไปเถอะ
 หลังจากขึ้นรถแล้วค่อยหันไปบอกคนชับรถว่าจะไปไหน จากตรงนี้ไปถึงวัดหวังต้าเซียนใช้เวลาไม่น้อยเหมือนกัน ดังนั้นผมจึงให้ควินซ์พูดทบทวนตารางงานในวันจันทร์นี้ของผมอีกครั้ง
 "วันหยุดยังจะบ้างานอีกนะ" เลขาบ่นอุบอิบแต่มือก็หยิบไอแพดขึ้นมาเปิด
 "มันว่างนี่" ถูกต้องแล้ว ว่างนิดว่างหน่อยเป็นอันต้องหาอะไรทำ ผมไม่เคยปล่อยให้ตัวเองว่าง เล้วตอนนี้มันว่างพอดีไม่รู้จะทำอะไรก็ขอทวนงานให้ขึ้นใจอีกรอบจะได้ไม่ผิดพลาด
 "ว่างก็ทำอย่างอื่นบ้าง ไม่ใช่ทำแต่งาน" ควินซ์ส่ายหัวอย่างเอือมๆ
 ผมขมวดคิ้ว "แล้วตอนนี้มันทำอะไรได้บ้าง" เออ ถ้าอยู่ข้างนอกมีเวลาว่าง ผมอาจจะไปทำอย่างอื่นแล้ว
 "อ่านหนังสือฆ่าเวลาก็ได้" รีบแนะนำด้วยแววตาเป็นประกายยินดี "ลองดูในแอพก่อน ชอบหนังสืออะไรก็ซื้ออีบุ๊คอ่าน"
 "งั้นดูหนังสือธุรกิจนำเข้าให้หน่อย"
 อืม ผมไปสำรวจมาแล้ว
 ดูเหมือนพี่ออสตินจะไม่ได้ทำธุรกิจนำเข้าสินค้าจากจีน ดังนั้นผมเลยคิดจะเปิดบริษัทรับนำเข้าส่งออกสินที่ระหว่างไทยและจีน
 ใบหน้าสดใสของควินซ์แข็งทื่อไปเลยซึ่งผมมองอย่างไม่เข้าใจ หรือผมทำอะไรผิด?
 "มึงช่วยอ่านหนังสืออะไรที่มันผ่อนคลายสมองไม่ต้องคิดเรื่องงานสักห้านาทีจะตายรึไง!" ควินซ์โอดครวญอย่างเหน็ดเหนื่อย
 ผมแย้ง "ปกติกูก็อ่านหนังสือพวกนี้ฆ่าเวลานะ"
 "ไม่ต้องอ่านแล้ว มา! มาคุยกับกูนี่ คุยกับกูจนกว่าจะถึงวัดหวังต้าเซียนเลย!" ควินซ์สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วฉีกยิ้มกว้างจนผมรู้สึกสยองแปลกๆ
 นัยน์ตาของผมเป็นประกายระยิบระยับทันที หรือว่า...นี่จะเป็นโอกาส!
 ใช่แล้ว การพูดคุยที่มากขึ้นจะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์เราขยับขึ้นดังนั้นผมต้องหาหัวข้อดีๆ มาสร้างความประทับใจให้ควินซ์
 ถามอย่างลังเล "คุยเรื่องอะไรก็ได้เหรอ"
 "เออ ปกติมึงกับกูคุยอะไรกันนอกเวลางานก็คุยอันนั้นแหละ" ควินซ์พูดเสียงแผ่วเหมือนหมดแรงยังไงไม่รู้
 ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วพยายามนึกหาหัวข้อสนทนาทั่วไปที่แสนเรียบง่าย
 "มึงว่าหุ้นของบริษัท R จะตกมั้ย" ผมนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้เลยเอามาคุยเล่น "ได้ข่าววงในว่าจะมีการเปลี่ยนตัวผู้บริหาร ไม่รู้ว่าหุ้นจะร่วงรึเปล่า กูขายทิ้งหรือเก็บไว้ก่อนดี แต่วงในบอกว่าผู้บริหารคนใหม่เป็นเด็กรุ่นใหม่จบจากอ็อกซ์ฟอร์ดน่าจะมีฝีมือไม่น้อย เก็บหุ้นไว้ก่อนก็ดี"
 "..." ควินซ์เขียวคล้ำไปแล้ว
 อ้าว ทำไมเงียบ
 ผมกะพริบตาปริบๆ มองควินซ์อย่างสับสนแล้วเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่าผมทำอะไรผิด นี่ก็เป็นหัวข้อสนทนาทั่วไปนะ ข่าวซุบซิบในวงการธุรกิจไง
 "ควินซ์?" เรียกอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบไป
 "ขอกูอยู่เงียบๆ สักพัก" ควินซ์กัดฟันกรอดแล้วหยิบไอแพดขึ้นมาจิ้มสามสี่ครั้งจากนั้นยัดใส่มือผมอย่างเผด็จการ "ส่วนมึงก็อ่านอันนี้ไป!"
 แม้จะตกใจท่าทีฉุนเฉียวไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะเวลาควินซ์โมโหมักจะชอบอยู่เงียบๆ ผมเลยไม่กวนเขา และเพื่อให้เขาอารมณ์ดีเลยยอมอ่านหนังสือที่เขาหามาให้เงียบๆ
 เหมือนจะเป็นนิยายแฟนตาซีแฮะ... อืม น่าสนใจ ลองอ่านหน่อยแล้วกัน
 ส่วนควินซ์ที่หลังจากส่งไอแพดให้ผมแล้วก็เอาแต่หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างแล้วยังทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้สลับกรุ่นเคืองเป็นพักๆ และยังยกมือขึ้นนวดขมับอยู่บ่อยครั้งด้วย
 "ชาตินี้มึงก็จีบใครไม่ติดหรอก ไอ้เหี้ย!"
 ผมหันไปมอง "เป็นอะไรอ่ะ ควินซ์"
 "อ่านหนังสือไป!"
 จู่ๆ ก็หงุดหงิด
 ผมไปยั่วโมโหเขาตอนไหนกัน
 อืมมม... ก็ไม่มีนะ
"คนเยอะชะมัด"
เสียงอุทานดังขึ้นจากคนข้างๆ แววตาสดใสจ้องมองไปยังนักท่องเที่ยวมากมายในบริเวณวัดอย่างสนอกสนใจ พอเห็นแววตาเป็นประกายเจิดจ้าบนใบหน้าสวยแล้วยิ่งดูดยิ่งสบายตา
"วัดหยุด วัดดัง คนเยอะเป็นธรรมดา" ผมพูดไปพลางลอบมองสีหน้าของควินซ์ไปด้วย
ตอนนี้ควินซ์เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว ยิ่งพอลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในบริเวณวัดด้วยแล้วยิ่งไม่มีท่าทางฉุนเฉียวอะไร ช่วงนี้เลขาคนงามของผมอารมณ์แปรปรวนเกินไปแล้ว
"ก็จริง" ควินซ์พยักหน้าเห็นด้วยแล้วกระตุกแขนเสื้อผ้า "ไปดูทางนู้นกัน"
เห็นท่าทีกระตือรือร้นของอีกฝ่ายแล้วจึงยอมตามใจแต่โดยดี
ผมปล่อยให้ควินซ์ลากแขนไปยังจุดขายธูปเทียนและสารพัดเครื่องสักการะบูชาด้านหน้าวัดแต่ไม่ได้ซื้ออะไรเพราะเนบิวล่ากระซิบมาว่าข้างในวัดมีธูปเทียนฟรี
อืมๆ ไปเอาของฟรีแล้วกัน ประหยัดเงินดี
ถึงแม้ว่าผมจะรวยแต่ผมก็งกไม่ใช่ย่อยเหมือนกันนะ
ควินซ์เดินดูร้านค้าต่างๆ อย่างสนอกสนใจ เมื่อดูจนพอใจแล้วจึงหันมาพยักหน้าให้ผมเป็นการบอกว่าเข้าวัดกันเถอะ เนื่องจากมาวัดนี้เป็นครั้งแรกเลยมีความสับสนมึนงงเล็กน้อยว่าต้องปฏิบัติอย่างไร
โชคดีที่ลูกน้องของพี่ออสตินที่ส่งมานั้นนอกจากเป็นบอดี้การ์ดได้แล้วยังเป็นไกด์นำเที่ยวที่ดีอีก
"คนนี้คงไม่ได้รับจ็อบเสริมเป็นไกด์นะ?" ควินซ์ขยับมากระซิบข้างหูผมแล้วเหลือบมองคนด้านข้างที่ยังพูดแนะนำสถานที่อย่างร่าเริงด้วยแววตาฉงนสนใจ
ผมคิ้วกระตุกเล็กน้อย "อาจจะว่างจัดเลยศึกษาประวัติสถานที่ก็ได้"
"งั้นเหรอ" ยังหันไปมองหน้าไกด์จำเป็นอีก "เป็นเด็กที่เอาการเอางานดี"
ถ้ายังไม่เลิกมองจะหึงแล้วนะ!
แล้วกูเนี่ย กูบ้างานขยันฉิบหาย ไม่เห็นจะชมบ้างเลย!
ไกด์ผายมือไปอีกด้านแล้วพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ตรงจุดนี้เป็น..."
"เลิกพล่ามได้แล้ว รีบๆ พาไปไหว้พระสักที" ผมหันไปพูดเสียงเข้มใส่ไกด์หน้าอ่อนอย่างไม่สบอารมณ์นัก
คนถูกตะคอกใส่สะดุ้งไปเล็กน้อยกะพริบตาอย่างมึนๆ แล้วรีบพาพวกเราไปยังลานไหว้พระของวัดนี้ทันที
"ไปพาลใส่เด็กมันทำไม" คนข้างกายผมว่าอย่างตำหนิ "โมโหอะไรก็อย่าพาลใส่คนอื่น นิสัยไม่ดี"
มึงสินิสัยไม่ดี
นิสัยไม่ดีทั้งตระกูลนั่นแหละ!
ผมกัดฟันกรอดแล้วสะบัดหน้าไปอีกทางเป็นเชิงต่อต้านและสื่อเป็นนัยว่า ข้าจะพาลแล้วจะทำไม
"อะไรของเขา อยู่ๆ ก็โมโห" ควินซ์บ่นอุบอิบเสียงเบา "สงสัยวัยทองมั้ง"
"กูได้ยินนะ!"
เลขาคนงามชี้นิ้วเปลี่ยนความสนใจ "ดูตรงนั้นสิ สวยชะมัด ไปถ่ายรูปกัน"
ผมรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ไม่สามารถระบายความแกรี้ยวกราดอะไรออกไปได้เลย พอควินซ์พาเปลี่ยนเรื่อง ผมแม่งก็ไหลตามตลอดอย่างห้ามไม่อยู่ ถูกเอาใจสองสามนาทีความโมโหหึงก็ถูกโยนทิ้งลงแม่น้ำไปอย่างรวดเร็ว
ถอนหายใจอย่างรู้สึกพ่ายแพ้ขณะทำหน้าที่เป็นตากล้องให้คุณเลขาส่วนตัวไปด้วย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองรูปภาพที่ตัวเองถ่ายไปเมื่อครู่แล้วคลี่ยิ้มนิดๆ
รูปนี้ถ่ายได้จังหวะพอดีตอนควินซ์เผลอ
ใบหน้าสวยสง่ากับเส้นผมสีอ่อนพัดปลิวไปตามสายลมและยังมีแสงอาทิตย์สาดกระทบใบหน้ายิ่งทำให้ภาพดูละมุนอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ
อืมๆ กลับไปแล้วจะเอารูปนี้ใส่กรอบ
 เมื่อถ่ายรูปควินซ์ไปพอสมควรแล้วเขาก็มาถ่ายรูปให้ผมบ้าง ซึ่งผมไม่ค่อยชอบนักแต่ถูกบังคับถ่ายไปได้สามสี่รูปก็อยากจะบอกให้หยุดแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายตั้งใจกระตือรือร้นที่จะถ่ายรูปผมขนาดนั้นก็ยอมยืนเป็นนายแบบให้อีกสักพักก็ได้
 เหอะ ชอบผมขนาดนี้ยังจะมาเล่นตัวอีก ชิๆๆ
 เนบิวล่ายืนกอดอกมองพวกผมอยู่ได้เอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจผม "ทำไมพวกคุณไม่ถ่ายรูปคู่ไว้เป็นที่ระลึกหน่อยอ่ะ มาๆ เดี๋ยวผมถ่ายให้" เจ้าเด็กเตี้ยแอบขยิบตาให้ผมด้วย ผมมองกลับไปนิ่งๆแต่แอบยกนิ้วให้ในใจ อืม แบบนี้ต้องให้โบนัสซะแล้ว
 "เฮ้ย ไม่ต้องหรอก" ควินซ์ทำท่าปฏิเสธ
 แต่ผมรีบโอบไหล่ควินซ์ให้เขาเข้ามาอยู่ในวงแขนตัวเองแล้วตัดบท "ไหนๆ ก็มาเที่ยวกันแล้ว ถ่ายรูปคู่หน่อยจะเป็นอะไรไป"
 "มึงถอยไปหน่อย" คนในอ้อมกอดพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนแต่ผมกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น
 "ถ่ายรูปคู่ก็ต้องใกล้ชิดกันเป็นธรรมดา" ผมว่าหน้าตาย
 "ใกล้ชิดก็ส่วนใกล้ชิดแต่นี่มึงกอดกูอยู่!" ควินซ์ถลึงตาใส่ผมแล้วตีมือตีแขนผม "คนมองเต็มไปหมดแล้ว เห็นมั้ย!" ผมเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ แล้วกววาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าเป็นเรื่องจริง ตอนนี้นักท่องเที่ยวมากมายหลากหลายสัญชาติกำลังมองมาที่พวกเราด้วยสายตาสนอกสนใจ บางคนยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ ผมกะพริบตาปริบๆ แล้วก้มหน้ามองดูคนในอ้อมกอดก็พบว่าควินซ์ก้มหน้างุดสีหน้าดูโกรธเคืองแต่แก้มทั้งสองข้างกลับแดงระเรื่อเปล่งปลั่งให้ความรู้สึกเขินอายแบบเด็กหนุ่มทั้งที่เจ้าตัวก็ปาไปสามสิบสองแล้ว
 "เห็นแต่แล้วยังไงล่ะ?"
 "มึงไม่อายแต่กูอาย! ปล่อย!"
 "เขินก็บอกมาเถอะ"
 "ไม่ได้เขิน!"
 อดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้แล้วก้มหน้าลงสูดกลิ่นหอมที่ซอกคอของควินซ์อย่างอดใจไม่ไหว คนถูกเอาเปรียบตัวแข็งทื่อไปเลยก่อนจะได้ยินเสียงกัดฟันกรอด "นับหนึ่ง นี่มันในวัด อย่ารุ่มร่าม!"
 "อ้อ ในวัดทำไม่ได้" เอ่ยกระซิบหยอกข้างหู "แปลว่าทำที่บ้านได้?"
 "บ้านมึงสิ!"
 ผมแกล้งทำตาโต "หา? อยากทำที่บ้านกูเหรอ ได้นะ แต่อีกตั้งเดือนหนึ่งกว่าจะกลับไทย เอาบ้านกูที่ปักกิ่งก่อน...โอ๊ย!"
 พูดไม่ทันจบดีที่ถูกศอกเข้าท้องไม่เบาแต่เล่นจุกเอาเรื่องเหมือนกัน ผมปล่อยตัวควินซ์แทบจะทันทีแล้วจับท้องตัวเองอย่างเจ็บปวด หันไปมองควินซ์อย่างตำหนิตัดพ้อแต่คราวนี้ท่าทีน่าสงสารของผมกลับใช้ไม่ได้ผลซะแล้ว
 "สมน้ำหน้า" เลขาคนงามของผมหัวเราะขึ้นจมูกแล้วสะบัดหน้าเดินไปจุดธูปไหว้พระขอพรอีกด้าน ไม่หันมาสนใจผมแล้ว
 บอดี้การ์ดส่วนหนึ่งรีบตามควินซ์ที่เดินแยกไปเพื่อแลความปลอดภัย ส่วนเนบิวล่าเดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมมองมาด้วยแววตาล้อเลียน "มารอบนี้คุณดูแปลกไปนะ ปกติไม่เห็นจะทำตัวรุ่มร่ามใส่คุณควินซ์ หรืออยากอวดความรักให้คนโสดเขาอิจฉาครับ"
 เนบิวล่าจะแปลกใจก็ไม่ผิดเพราะปกติผมกับควินซ์เวลาอยู่ข้างนอกจะค่อนข้างให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ พูดคุยสนิทสนมใกล้ชิดปกติในแบบเจ้านายลูกน้อง เพื่อนสนิท แต่ครั้งนี้กลับแสดงออกถึงความรักออกมาอย่างชัดเจน
 "ฉันกำลังจีบเขา" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วแบมือขอดูโทรศัพท์ของเนบิวล่า "จีบยากชะมัด"
 "ฮะ ไม่ใช่ว่าพวกคุณเป็นคู่รักกันอยู่แล้วเหรอ" เนบิวล่าเหวอไปเลยแล้วทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ "ท่าทางพวกคุณอย่างกับสามีภรรยาที่อยู่กันมานานไม่มีผิดแต่คุณกลับบอกว่าเพิ่งเริ่มจีบเนี่ยนะ! ให้ตายเถอะ พระเจ้า ไม่อยากจะเชื่อ!"
 ผมมองคนพูดมากอย่างไม่สบอารมณ์ "ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าชอบเขา"
 "มิน่า บอสถึงชอบบ่นว่าน้องชายคนนี้ซื่อบื่อที่สุด น่าสงสารจริงๆ" ชายหนุ่มร่างบางพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วแอบมองไปทางควินซ์อย่างสงสาร
 "ทำไม? นายจะบ่นว่าฉันโง่รู้สึกตัวช้าอีกคนรึไง" ถามเสียงขุ่นเพราะว่าพอทุกคนรู้ว่าตอนนี้ผมกำลังไล่ตามจีบควินซ์ต่างแสดงอาการท่าทางสีหน้าออกมาเหมือนกันแทบทุกคนว่า...เออ มึงหายโง่สักที นึกว่าจะรู้ตัวชาติหน้า
 ผมแค่รู้สึกตัวช้าไปนิด... เออ ไม่นิดก็ได้
 ช้าไปมากแต่ก็ยังไม่โง่จนกู่ไม่กลับที่จะไม่รู้สึกตัว
 ยังดีที่ผมรู้สึกตัวได้ทัน
 พอคิดว่าถ้าตัวเองรู้สึกตัวช้าไปอีกนิดคงได้เสียใจไปทั้งชีวิตก็หน้าซีดขึ้นมา
 "เปล่าครับ เปล่า ใครมันจะไปกล้าคิด" ฉีกยิ้มกว้างกลบเกลื่อนแล้วรีบอวยพร "ขอให้จีบติดไวๆ นะครับ ผมรอไปงานแต่งของคุณอยู่นะ"
 พอได้ยินอะไรที่มันน่าฟังก็พลอยทำให้สีหน้าดีขึ้นยกมือขึ้นตบไหล่เนบิวล่าอย่างพอใจ "อืม แล้วอย่าลืมใส่ซองให้ฉันเยอะๆ นะ"
 "...!" เนบิวล่าที่เงินเดือนก็ได้มาอย่างลำบากแถมคนรักก็ให้เงินใช้น้อยนิด
 เห็นสีหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาของเด็กคนนี้แล้วยิ่งอารมณ์ดี ผมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วก้มหน้าดูรูปที่เนบิวล่าถ่ายให้ ในแกลลอรี่รูปภาพมีรูปผมกับควินซ์มากกว่าห้าสิบรูปในกิริยาบถต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นตอนควินซ์หน้าแดงเขินอาย หรือด่าผมก็มีหมด แต่ละรูปล้วนเป็นธรรมชาติและดูอบอุ่นจนอดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มมากขึ้น
 คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเวลาไม่ถึงสิบนาทีจะได้รูปมากมายขนาดนี้
 ดูไปอีกสามสี่รูปแล้วคืนให้เนบิวล่า แน่นอนว่าไม่ลืมกำชับว่าให้ส่งเข้าอีเมลของผมด้วย จากนั้นจึงก้าวเท้าเดินไปหาควินซ์ เริ่มต้นจุดธูปไหว้พระบ้าง
 ยืนสงบนิ่งยกมือพนมถือธูปปากเอ่ยพึมพำบทสวดช้าๆ และเมื่อเอ่ยบทสวดมนต์จบจึงหลับตาลงตั้งจิตให้มั่นเริ่มต้นขอพร
 ขอตั้งแต่เรื่องครอบครัวพี่น้อง สุขภาพ จนไปถึงเรื่องการงานการเงินชนิดที่ระบุไปเลยว่าขอให้หุ้นขึ้น ขอให้โปรเจคต่อไปผ่านอย่างราบรื่น
 ขอพรครอบจักรวาลแล้วก็เหลือแต่เรื่องสุดท้าย... แอบลืมตาเหลือบมองไปทางควินซ์ที่กำลังหลับตาขอพรข้างๆ แล้วก็คลี่ยิ้มบางๆ
 'ถ้าไม่มากไปก็...ขอให้ผมมีเขาในทุกๆ วัน'
 "เมื่อกี้มึงขอพรว่าอะไร"
 หลังออกมาจากลานจุดธูปไหว้พระตรงใจกลางวัดแล้ว ควินซ์รีบถามผมทันทีด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นแต่ผมไม่ยอมหรอก
 "ไม่บอกเดี๋ยวพรไม่เป็นจริง" ผมบอกปัดแล้วเปลี่ยนเรื่อง "ไม่ใช่ว่ามึงจะมาขอพรเรื่องความรักรึไง ไปกัน"
 "อะ อ้อ ใช่ๆ" ควินซ์พยักหน้าสองสามทีแล้วหันไปหาไกด์เฉพาะกิจเพื่อสอบถามวิธีขอพรเรื่องความรัก
 ผมเองก็เคยได้ยินว่าที่วัดจีนพวกนี้จะมีด้ายแดงแต่วิธีไหว้ขอพรเรื่องความรักนั้นทำยังไงอันนี้ผมเองก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกัน ปกติแล้วผมไม่ค่อยได้สนใจด้านนี้นักแต่เมื่อสถานการณ์ความรักของผมตอนนี้ร่อแร่เหมือนกัน คงต้องพึ่งสิ่งศักสิทธิ์แล้ว
 เคยได้ยินมั้ย... ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยกลก็ต้องเอาด้วยมนต์คาถา!
 ควินซ์จงรัก ควินซ์จงหลง สาธุ!
 พวกเราเดินตามไกด์หนุ่มมาที่ลานเนื้อคู่แล้วบอกวิธีถือด้ายแดง บอกขั้นตอนต่างๆ อย่างละเอียด
 ผมหันไปสะกิดเนบิวล่า "ถ้าฉันขอพร ควินซ์จะรับรักฉันไวขึ้นมั้ย"
 "เอ่อ ผมไม่รู้ครับ" เกาหัวแกรกแล้วพูดเบาๆ "สิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจแต่สิ่งที่เราควรเชื่อคือตัวเองครับ ...ขอโทษครับ พอดีผมไม่ค่อยเชื่อในพระเจ้า ผมเชื่อแต่ตัวเอง"
 ผมนิ่งไปเล็กน้อยแล้วพยักหน้าเข้าใจ ความคิดที่จะไหว้ขอเรื่องความรักบ้างก็ลดลง พอนึกได้ว่าที่นี่เป็นการไหว้ขอเนื้อคู่แล้วอดใจสั่นขึ้นมาไม่ได้ ถ้าหากผมขอไปขอมา เนื้อคู่ตัวจริงผมโผล่มาจะทำไง ถ้าเนื้อคู่คนนั้นไม่ใช่ควินซ์ก็แย่สิ
 หรือขอพรแบบเจาะจงไปเลยว่าสเปคเนื้อคู่ที่ต้องการคือคนๆ นี้ ถ้าเขาเป็นเนื้อคู่ก็ขอให้เขารับรักผม สรุปสุดท้ายควินซ์ไม่ใช่เนื้อคู่ผมเลยไม่รับรัก
 "คุณจะขอพรมั้ย" เนบิวล่าถามขึ้นเมื่อเห็นผมจมอยู่ในความคิด
 "ไม่ ไม่ขอแล้ว!" ผมส่ายหน้าพรืดแล้วเผยสีหน้าหวาดผวาแล้วบอกกับตัวเองอย่างหนักแน่น "ฉันเจอเนื้อคู่แล้ว ฉันไม่นอกใจควินซ์!"
 .ไม่ขอพรแล้ว! กลับๆๆ ไม่อยู่แล้ว
 หันไปมองควินซ์ที่ยืนขมวดคิ้วฟังไกด์เฉพาะกิจอยู่ยังไม่ได้ไปรับด้ายแดงขอเนื้อคู่เป็นอันโล่งอก อยากจะตรงไปลากกลับแต่นึกถึงความตั้งใจตั้งแต่แรกของควินซ์ที่อยากมาไหว้พระขอพรความรักขอเนื้อคู่แล้วเป็นอันสลดขึ้นมา
 หรือบางทีควินซ์อาจจะไม่ได้ชอบผม ถ้าชอบก็เลิกชอบไปแล้ว หมดหวังในตัวผมจนเลิกรักเลิกรอคอยแล้วตั้งใจเริ่มต้นใหม่เลยมาขอเนื้อคู่ที่วัดนี้
 ยิ่งคิดยิ่งหดหู่จนหน้าซึมเซื่องเป็นหมาป่วยหางลู่หูตกทันที
 จากที่ผมเคยบ่นว่านับสองน้องรักขี้มโน ดูเหมือนผมเองจะไม่ต่างกันเลย หรือบางทีดีเอ็นเอนี้อาจจะฝังอยู่ในสายเลือดของบ้านผมไปแล้ว
 "นับหนึ่ง ไปช้อปปิ้งกัน"
 กำลังยืนคิดมโนไปดาวอังคารและอาจจะไปไกลถึงดาวพลูโตพลันถูกเบรคด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำเอาหูของผมกระดิกทันควัน
 "หา?" สติสตังยังมาไม่ครบจึงถามอีกครั้ง "เมื่อกี้มึงว่าไงนะ"
 "ไปช้อปปิ้ง" ควินซ์ว่าเสียงเรียบ "ย่านการค้าที่จะไปอยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร ไม่รีบไปเดี๋ยวร้านปิด"
 "มึง...ไม่ไหว้ขอเนื้อคู่เหรอ" ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วถามเสียงแผ่ว
 ควินซ์เลิกคิ้ว "หรือมึงอยากให้กูไหว้?"
 "ไม่ๆๆ" รีบปฏิเสธแล้วเออออห่อหมกปลาเก๋าราดพริกตามน้ำไม่ขัดไม่ถามอีกเพราะกลัวอีกฝ่ายเปลี่ยนใจไปไหว้ขอเนื้อคู่ "งั้นกลับ กลับกัน!"
 ควินซ์ไม่ขอเนื้อคู่ก็แปลว่าในใจควินซ์ต้องมีผมอยู่แน่ๆ
 หึหึ เกรงใจ(ว่าที่)สามีคนนี้สินะ!
 ก็ว่าอยู่... ผมออกจะเป็น(ว่าที่)คนรักแสนดีแสนเพอร์เฟ็คต์
ควินซ์ไม่มีทางไปขอเนื้อคู่ขอคนรักใหม่หรอก เหอๆ
ยกยิ้มกระหยิ่มกระหย่องใจแล้วพูดกับควินซ์อย่างเอาอกเอาใจ "งั้นรีบไปกัน จะได้มีเวลาช้อปปิ้งเยอะขึ้น"
มีเวลาช้อปเยอะแปลว่าซื้อของได้เยอะ
 "ใครจ่าย?" ควินซ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม "เหมือนก่อนมา มึงพูดว่าไงนะ?"
 "กูจ่ายเอง กูจ่ายหมดเลย" ผมฉีกยิ้มโง่งมตอบรับอย่างรวดเร็ว
 ตอนนี้ต่อให้ต้องซื้อห้างก็ยอม ขอแค่ออกจากวัดไม่ขอเนื้อคู่แล้วก็พอ!
 ควินซ์พอได้รับคำยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วก็พยักหน้าพอใจ หมุนตัวเดินนำผมออกจากวัด ผมหัวเราะเบาๆ มองตามหลังร่างบางไปด้วยแววตาลึกซึ้งขึ้น
 "รอด้วยสิ ควินซ์"
 รีบเดินไปให้ทันและเมื่อได้ยินมานั่งบนรถแล้วควินซ์บอกจุดหมายปลายทางต่อไปทันที เมื่อรถเคลื่อนออกมาได้สักระยะหนึ่งแล้วผมจึงถามออกไปอย่างห้ามความสงสัยไม่อยู่
 "ทำไมจู่ๆ มึงถึงไม่ขอเนื้อคู่แล้ว"
 ควินซ์ที่กำลังดูรายการสินค้าในไอแพดที่แพลนไว้จะไปซื้อชะงักนิ่งไปเล็กน้อย "ถามทำไม"
 "ก็อยากรู้" เออ ถ้าไม่อยากรู้จะถามเหรอ
 คนข้างกายผมไม่ได้ตอบในทันทีเพียงหันมามองหน้าผมอยู่ราวๆ สิบวินาทีก่อนจะเบือนหน้าออกไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
 "เห็นมีคนทำหน้าอย่างกับคนอกหักเลยสงสาร"
 คนอกหัก? หมายถึงผมงั้นเหรอ
 "เนื้อคู่กู กูเลือกเองได้"
 "..."
 "บางที...กูอาจจะเจอเนื้อคู่แล้วก็ได้"
 ควินซ์หันกลับมาสบตาผมเงียบๆ แล้วกระตุกยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้ใจผมเต้นตึกตัก...
 "ควินซ์..."
 "กูคิดว่าเขาต้องเป็นเนื้อคู่กูแน่ๆ" แววตาดูจริงจังขึ้น
 นี่ หรือนี่จะเป็นการสารภาพรัก!
 เฮ้ย ผม ผมยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ
 "แล้วเนื้อคู่มึง..." ผมอ้าปากพะงาบๆ "เขาคือ..."
 คือนับหนึ่งไง นับหนึ่งคนนี้!
 พูดมาเลย!
 ป๋าพร้อมรับฟังคำว่ารักแล้ว!
 "สการ์เล็ตต์ โจแฮนส์สัน"
 "..."
 เอ่อ...
 "เขาเป็นเนื้อคู่กูแน่ๆ กูมั่นใจ"
 เอาเป็นว่า...ก่อนหน้านี้
 ผมไม่เคยถามอะไรแล้วกัน ฮือ