ในพื้นที่หอคอยชั้นบนสุด ท้องฟ้าสีดำขมุกขมัวดูน่ากลัวปรากฏชายผอมแห้งถูกโซ่ตรึงรั้งเอาไว้ ด้านในขยายออกไปหลายกิโลเมตรเพื่อต้อนรับผู้ที่มาเยือน แต่ละคนนั่งลงแล้วค่อยๆเก็บเกี่ยวพลังวิญญาณสีดำเข้าไปในร่างกาย
ยามนี้หลงเยี่ยนหมิงมองดูด้วยความพึงพอใจ พวกมนุษย์เหล่านี้มีความโลภที่ไม่สิ้นสุด หลังจากรับรู้ว่าเขาคือผู้ควบคุมหอคอยและดันเจี้ยน ยิ่งเสนอไปว่าถ้าอยู่ฝั่งเขาพวกมันจะไม่ต้องพบเจอกับสัตว์อสูรแถมจะได้รับจิตวิญญาณที่สองรวมทั้งการเคลื่อนย้ายเงาไปอีกด้วย
อย่างเงื่อนไขการใช้เงาคือการเคลื่อนย้ายจากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่งเพียงแต่มีเงื่อนไขการใช้งานเล็กน้อย ตามด้วยจิตวิญญาณที่สองที่พวกนั้นจะต้องทำเอาเองโดยผ่านการดูดซับพลังวิญญาณสีดำที่สลักตราทาสเอาไว้ไม่ให้พวกมันขัดขืนในตอนสุดท้าย
หลังจากที่มนุษย์โลกพ่ายแพ้ในสงคราม ยามนั้นเขาจะครองโลกนี้ทั้งใบแล้วตั้งตนเป็นพระเจ้าองค์ใหม่ โดยมีมนุษย์เหล่านี้เป็นข้ารับใช้ ส่วนคนที่รอดจาดสงครามจะกลายเป็นทาสตีตราในทันที
โดยลืมไปว่าเส้นทางมันไม่เรียบง่ายขนาดนั้น ตราบใดที่เบื้องหน้ายังต้องชนกับผู้ชายที่ชื่อหลงจือหยางคนที่มองว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูตลอดการณ์ ไม่ว่าจะฐานะหรือคนรัก
"หอคอยเหลืออีกสี่ชั้นก่อนจะถึงชั้นที่ยี่สิบ หลังจากจบการประลองเราค่อยเข้าไปด้านในกันนะครับ"เยว่ชิงเอ่ยกับหลงจือหยางให้ส่งข้อความนัดแนะกับกิลด์และคนอื่นๆ จากนั้นก็หันมาสนใจเรื่องการประลองด้านหน้า
"พี่จะแจ้งให้เอง"หลงจือหยางยกฝ่ามือวางลงบนผมนุ่มนิ่มแล้วยีเบาๆอย่างหมั้นเขี้ยว ไม่ว่าจะตอนไหนๆจิ้งจอกน้อยของเขาก็น่ารักมีเสน่ห์มากจริงๆ
คุณชายโจวและคุณชายจ้าวก้าวขาขึ้นเวทีรับบทพิธีกรคนดังดำเนินรายการโดยมีผู้ให้คนสนใจหลายคน
"อะแฮ่มๆมาฟังกติกากันก่อนนะครับ การคัดเลือกจ่าฝูงจะใช้ร่างสัตว์ปกติในการต่อสู้ ไม่ใช้พลังระดับจิตวิญญาณเพื่อความเท่าเทียม วัดผลจากความเฉียบคมของฝีมือและสัญชาตญาณของสัตว์ล้วนๆ"
"แน่นอนครับ การคัดเลือกแบบนี้ยุติธรรมที่สุด หากคุณมีสัญชาตญาณของสัตว์นั้นๆดีที่สุด คุณจะกลายเป็นผู้ชนะทันที"
"และเรามาฟังถึงรางวัลเข้าร่วมกันบ้าง นับว่าทางเจ้าภาพใจป้ำมากจริงๆ สำหรับผู้เข้าร่วมจะได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง หนึ่งร้อยก้อน สำหรับผู้ที่ตกรอบแรก"
"ผู้ที่ได้เป็นจ่าฝูงจะได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง หนึ่งหมื่นก้อน"
"ตามด้วยรองจ่าฝูงจะเรียกว่าเป็นแม่ทัพได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง ห้าพันก้อน"
"มีชนชั้นแม่ทัพแล้วก็ต้องมีชนชั้นทหารหรือก็คือผู้ที่ผ่านเข้ารอบ ในการประลองรอบแรกเป็นต้นไป จะได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง หนึ่งพันก้อน"
"เอาละครับการประลองรอบแรกเป็นของหมีนั่นเอง มีหมีขาวขนฟูมากครับกับหมีนักล่าสีน้ำตาล"คุณชายโจวมองตาปริบๆเมื่อหมีสองตัวขึ้นเวทียามที่ได้ยินเสียงเริ่มการแข่งขัน หมีสองตัวก็กระโจนเข้าหากัน
"โอ้โห ไม่ธรรมดานะครับ ถ้าพวกเราไม่ใช้จิตวิญญาณไม่มีทางต่อสู้กับหมีได้จริงๆ แต่ก็สมชื่อสายพันธุ์นักล่าอีกเช่นกัน ผู้ชนะคือหมีน้ำตาลแดงนะครับ ผ่านเข้ารอบต่อไป ส่วนหมีขาวไปรับหินวิญญาณนะครับ"หมีขาวพยักหน้างึกงักแล้วเดินลงจากเวลา
"คู่ต่อไปเป็นหมีแพนด้าและหมีแพนด้าแดง อยู่ไหนครับผู้เข้าแข่งขัน กรุณาขึ้นเวที"แพนด้าแดงโบกมือหย่อนๆให้คุณชายโจว ขึ้นมาทั้งตัวทำไมไม่เห็น ถึงแม้ยืนแล้วจะตัวเท่าหัวเข่าก็ตาม
" โอ้ เรากำลังทำการทารุณสัตว์น้อยน่ารักรึเปล่า แพนด้าครับเราไม่อนุญาตให้นำกิ่งไผ่มาตีหัวเพื่อนนะครับ ถือว่าผิดกติกา"คุณชายจ้าวแบมือแล้วกวักยิกๆแพนด้าตัวขาวดำยืนนิ่งกอดไม้ไผ่แล้วมองสลับไปมา ก่อนจะตัดสินใจวางลงบนมือของพิธีกรพ่วงด้วยกรรมการ
"เริ่มได้เลยครับ"แพนด้าสองตังวิ่งเข้าหากันก่อนจะกระโจนฟัดกันอุตลุดอย่างไม่มีใครยอมใคร
"โอ้โห้ ท่าม้วนตัวน่ารักมากครับ น่ารักโคตรๆและแล้วก็กลายเป็นแพนด้าแดงนะครับที่ชนะไปอย่างงดงาม"ไม่รู้ตีกันอีท่าไหนเพราะเห็นม้วนตัวกันเป็นก้อนเท่านั้น
"เอาไม้ไผ่คืนไปแล้วแล้วเดินไปรับหินวิญญาณได้เลย"แพนด้าตัวขาวดำพยักหน้างึกงักก่อนจะม้วนตัวลงจากเวลา ส่วนแพนด้าแดงกระกระโดดไปมาก่อนจะลงจากเวทีเช่นกัน
"ไปครับ ไปๆ ต่อไปเป็นช้างนะครับ"
"ต่อไปเป็นสิงโตนะครับ"
"ตามด้วยจระเข้"
"มีตั๊กแตนด้วยเหรอ เราจะตัดสินยังไง"
"แมงมุมด้วย"
และแล้วการประลองก็จบด้วยประการฉะนี้ หลังจากได้จ่าฝูงประจำเผ่าพันธุ์
นอกจากผู้เข้าแข่งขันจะได้รับหินวิญญาณจนบางคนยกระดับไปอีกชั้น แต่ก็บางคนที่หว่านเสน่ห์แบบไม่รู้ตัว โดยเฉพาะแพนด้าแดงและแพนด้าขาวดำที่ตอนนี้มีมเป็นก้อนๆกำลังเป็นที่นิยมในแอปพลิเคชั่นชื่อดัง
หลังจากวันนั้นจ่าฝูงประจำเผ่าพันธุ์จะต้องจัดการเรื่องของการสู้รบด้วยตัวเอง ทำให้แต่ละเผ่าขยันกันมากขึ้นมีการประชุมและเปิดใช้ห้องฝึกซ้อมจำนวนมาก เยว่ชิงรู้สึกพอใจที่ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น
ทางด้านคนใหม่ๆที่รับเข้ามา แต่ละคนจะมีพี่เลี้ยงส่วนตัวที่มีจิตวิญญาณแบบเดียวกัน ไม่ว่าจะกระบี่ ดาบ ค้อน แส้ หอก เครื่องดนตรี โดยเฉพาะเด็กๆตามชนบทหลายร้อยคนที่มีฝีมือมากหากขัดเกลาอย่างดี
หลงจือหยางคาดการณ์ว่าพวกเขาจะพร้อมในเวลาเพียงสองเดือน เจ้าตัวเลยเลือกที่จะเข้าหอคอยโดยนำคนในทีมใหม่ๆไปสร้างผลงานเพื่อได้รับหินวิญญาณระดับสองและเป็นการฝึกฝนไปในตัว
เมื่อกำหนดการเป็นที่เรียบร้อย ผู้คนก็ทยอยกันเข้าหอคอยอีกครั้ง แน่นอนว่าทุกกิลด์ต่างก็ทำแบบหลงจือหยางคือมีพี่เลี้ยงตามประกบแล้วให้คนใหม่ในทีมสร้างผลงาน
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบหก ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น พี่เลี้ยงแต่ละคนลงมือก่อนอันดับแรกจากนั้นก็นำมาให้ปลิดชีพ ก่อนจะยืนดูอยู่ห่างๆปล่อยให้เด็กๆจัดการกันเองโดยมีการเฝ้าระวังเป็นระยะ พร้อมทั้งมีพี่เลี้ยงที่มีความสามารถจิตวิญญาณดนตรีที่ทำให้เป้าหมายเคลื่อนที่ช้าๆ
การกำจัดและสร้างผลงานไม่ใช่เรื่องยาก เพียงผ่านไปสามชั่วโมงทุกอย่างก็เสร็จสิ้น เด็กๆหลายคนเมื่อกลับถึงที่พักก็ดูดซับหินวิญญาณ ยิ่งระดับสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งใช้ทรัพยากรมากเท่านั้น
วันถัดมาผู้คนจำนวนเท่าเดิมกลับมายืนอีกครั้งและได้ยินเสียงเดิมๆทุกครั้งที่เป็ดประตู จะมีเพียงลำดับชั้นเท่านั้นที่ขยับขึ้นเรื่อยๆ
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบเจ็ด ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบแปด ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบเก้า ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
ทุกคนโฮ่ร้องอย่างดีใจเมื่อผ่านชั้นที่สิบเก้าอย่างงดงาม เรียกได้ว่าหินวิญญาณมีล้นหลามมากจริงๆ ก่อนจะกระจายไปยังประเทศต่างๆเท่ากัน ที่เหลือก็เป็นของรางวัลของผู้ที่โดดเด่นในสนามรวมทั้งผู้ที่เข้าร่วมอย่างกระตือรือร้น
โดยเฉพาะอู๋ซวนเด็กหนุ่มที่มีจิตวิญญาณกระบี่คู่ ยามที่อยู่ในสนามรบนับว่าเก่งกาจและเลื่อนระดับได้อย่างรวดเร็ว จนทุกวันนี้มีคนเห็นพ้องต้องกันว่านี่อาจจะเป็นหลงจือหยางอีกคน แม้อู๋ซวนจะอายุเพียงสิบหกปีก็ตาม
เมื่อแต่ละประเทศได้รับหินวิญญาณจำนวนมากก็รีบติดต่อกลุ่มคนที่ลงทะเบียนไว้แต่ยังไม่ได้รับ ส่งไปให้ตามบ้าน ในส่วนของคนที่ทำงานหนักก็ได้รับโบนัสเพิ่มขึ้น แน่นอนว่าแต่ละฝ่ายเร่งช่วยเหลือกันเต็มที่
ผลรายงานจากประเทศXก็ไม่เลว มีแนวโน้มจะประสบความสำเร็จ จนมีการฝังหินวิญญาณเพิ่มขึ้น คาดการณ์ว่าไม่เกินหนึ่งสัปดาห์จะทราบถึงผลทันที
ทางฝากฝั่งเยว่ชิงก็ยิ้มแก้มปริเมื่อระบบแจ้งเตือนถึงภารกิจล่าสุดที่สำเร็จแต่โดยดี
" ภารกิจพิเศษ เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:กำหนดความงามได้สองอย่างระดับเพชร(กำลังประมวลผล)
point:110,589 "
"อืม เหลืออะไรอีกบ้าง ก้น ขา เอว  เอาลำคอมาหนึ่งกับนิ้วมือแล้วกัน"เยว่ชิงนึกถึงตอนที่จับมือกับหลงจือหยางบ่อยๆ
[ลำคอยาวระหง ระดับเพชร
นิ้วมือเรียวยาว ระดับเพชร]
"หลังจากผ่านวันนี้ไปอีกสามเดือนข้างหน้าเราจะพิชิตหอคอยชั้นที่ยี่สิบกันนะครับ ในส่วนของตอนนี้ก็มุ่งไปที่ดันเจี้ยนตามปกติ"หลงจือหยางกล่าวจบแต่ละคนก็แยกย้าย ใช้เวลาสามเดือนดูดซับหินวิญญาณให้คุ้มค่า
ส่วนคนอื่นๆก็ขัดเกลาฝีมือจากการท้าทาย รวมไปทั้งบทฝึกที่เมื่อผ่านบทฝึกนั้นๆจะได้รับหินวิญญาณอีกด้วย
ส่วนหลงจือหยางก็ต้องพาเยว่ชิงไปพักผ่อน หลังจากที่พวกเขาหัวหมุนกันตั้งหลายวัน ยิ่งตอนนี้คนใหม่ๆก็ปรับตัวเข้ากับกิลด์ได้อย่างดีไม่มีอะไรที่น่าห่วง หลงจือหยางเลยอยากใช้ทุกช่วงเวลาไปกับเยว่ชิงมากกว่า
ยามที่คนน้องนอนบิดเร้าบนเตียงกว้าง หลงจือหยางก็แทบคลั่ง ค่อยเล้าโลมคนรักก่อนจะสอดประสานกันและกัน ริมฝีปากทั้งคู่ดูดดึงจนได้ยินเสียงครางอย่างพึงพอใจ ยามที่ริมฝีปากของทั้งคู่อยห่างน้ำลายยืดๆสีใสก็ไหลตามจนดูลามกและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน
"พี่ อ๊ะ"เยว่ชิงยกฝ่ามือกุมหัวไหล่ของคนรักเอาไว้ เรียวขาค่อยๆอ้าออกให้กว้างขึ้นเพื่อให้คนรักกระแทกเข้าออกได้อย่างถนัด หลงจือหยางครางเสียงต่ำตวัดลิ้นโลมเลียจุกนมสีหวาน
เยว่ชิงมองคนตัวโตที่หิวกระหายจนกินมูมมาม จากที่ตอนแรกคิดว่ารอบเดียวจบกลายเป็นว่าผ่านไปสามรอบคุณพี่ก็ยังคงคึกคัก จนเยว่ชิงต้องตีหน้าอกแล้วหยิกเอวเบาๆให้อีกฝ่ายพอ เพราะตอนนี้เขาปวดเอวเอามากๆ
และกลายเป็นว่าหลงจือหยางจะต้องลงมือบีบนวดเอวให้จิ้งจอกน้อยแทนที่จะได้เล่นปู้ยี่ปู้ยำกันอีก


ช่วงกลางคืนที่หลายๆคนพักผ่อนก็ยังมีผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังเคลื่อนย้ายลงไปอยู่ชั้นใต้ดิน หลังจากความพยายามถึงสามเดือนในการสร้างโครงสร้างใต้ดินเอาไว้ ไม่แค่ความกว้างและอากาศถ่ายเทสะดวก ยังมีเครื่องอำนวยความสะดวกในด้านอื่นๆ
ตลอดทั้งช่วงบนประกอบไปด้วยเหล็กกล้าที่ถูกสร้างขึ้นจากผู้ที่มีจิตวิญญาณเป็นค้อนที่ตีและหลอมขึ้น แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำไม่สามารถทำให้เสาเหล็กเหล่านี้หักงอได้ จากการประเมินพวกเขากล่าวว่าตราบใดที่ใจกลางของผลึกหินวิญญาณไม่แตกร้าว พื้นที่ใต้ดินจะไม่มีวันถล่มลงมาอย่างแน่นอน
เพราะผู้ที่มีจิตวิญญาณเครื่องดนตรีช่วยกันสร้างหินวิญญาณขนาดใหญ่ เพื่อสร้างกลไกการทำงานของชั้นใต้ดิน ไม่ว่าจะเป็นอากาศ ทางส่งน้ำ พื้นที่พัก รวมไปทั้งพื้นที่ปลูกพืชผักผลไม้ เพราะไม่รู้ว่าสงครามจะยืดเยื้อยาวนานแค่ไหน
หรือต่อให้สงครามจบเร็วขึ้น พื้นที่ใต้ดินก็ยังสามารถใช้งานในด้านอื่นๆได้อีกมากมาย โดยที่หลงจือหยางกับเยว่ชิงวางแผนการคร่าวๆไว้ในหัวเป็นที่เรียบร้อย
กลุ่มคนที่อพยพคือกลุ่มคนที่ไม่ต้องการหินวิญญาณและส่งต่อให้กับคนหนุ่มสาวที่มีจิตวิญญาณเหมาะสมกว่า จนตอนนี้ประชากรผู้ผึกจิตวิญญาณระดับEเพิ่มขึ้นหลักร้อยล้านคนจากการกระจายหินวิญญาณออกไปภายในสามเดือน
ในแต่ละประเทศกำลังเคลื่อนกำลังพลอพยพลงสู่ชั้นใต้ดิน ในขณะที่คนบางกลุ่มเดินทางไปรวมตัวกันเพื่อหยุดยั้งสงคราม จนสถานที่อย่างพอหักและห้องเรียนของมหาลัยเต็มไปด้วยผู้คน จนล้นทะลักออกไปยังประเทศSประเทศข้างเคียงจนตอนนี้ห้องพักและบ้านเรือนของคนที่อพยพใช้เป็นที่พักชั่วคราว
ช่วงเช้าหลงจือหยางลุกขึ้นมาทำอาหารให้คนรักกินเหมือนทุกวันก็คอยตรวจสอบความผันผวนของพลังวิญญาณโดยรอบๆดันเจี้ยนโดยคาดการณ์ว่าไม่ใช่ในเร็ววันนี้ เพราะอีกฝั่งก็ต้องเตรียมความพร้อมเหมือนๆกัน
เยว่ชิงเดินออกจากห้องมองไปทางไหนก็มืด ยิ่งไม่ได้เห็นหน้าหล่อของคนรักก็ยิ่งไม่พอใจ เจ้าตัวก็เลยเปิดไฟจนสว่างแม้ยามนี้จะเป็นยามเช้าแล้ว
แต่เพราะดวงอาทิตย์ถูกดันเจี้ยนมหึมาขวางกันเอาไว้นอกจากแสงจะส่องลงมาไม่ถึง ดันเจี้ยนยังมีสีแดงดำขมุกขมัวจนทำให้พื้นผิวและสายตาของพวกเขามองเห็นบรรยากาศเป็นสีดำแดงไปด้วย
"รักพี่นะครับ"จิ้งจอกขาวสวมกอดคนรักจากทางด้านหลัง เมื่อสัญชาตญาณรับรู้ได้ว่าในยามที่อีกฝ่ายเผชิญหน้ากับฝั่งตรงข้ามจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง อันที่จริงจิ้งจอกขาวอยากจะงอแงสักเล็กน้อยแต่อีกใจหนึ่งก็เข้าใจคนรักดี
หากอีกฝ่ายยังคงอยู่พวกเขาคงไม่สงบสุข ตอนนี้เหลือแค่หาเหตุผลว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมพวกเขาทั้งสี่คนจึงได้ถูกส่งมาที่นี่ เป็นเพราะความบังเอิญของโชคชะตา หรือมีคนลิขิตชีวิตพวกเขาเอาไว้
"พี่ก็รักเยว่ชิงเหมือนกัน ไม่ต้องกังวลนะ อย่าลืมสิครับว่าแม่ทัพสวรรค์ไม่ได้ถูกจัดการง่ายๆขนาดนั้น"หลงจือหยางรวบคนน้องให้แนบอกมากยิ่งขึ้น ปลายจมูกกดลงที่ศีรษะสูดดมกลิ่นหอมของแชมพูสัมผัสความนุ่มนิ่มจนสบายใจ
"ผมรู้"เยว่ชิงพยักหน้ากับอกกว้าง แม่ทัพสวรรค์คือผู้ที่ได้รับเลือกจากบัลลังก์จักรพรรดิเทพ แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ต้องการปกครองเทพสักเท่าไหร่เพราะนิสัยส่วนตัว นี่อาจจะเป็นอีกเหตุผลที่หลงจือหยางได้อยู่ที่นี่
หากคิดโง่ๆว่าจิ้งจอกอย่างเขาจะลงมาด้วยทำไม ก็ต้องเท้าความกันอย่างยาวนานกับจิ้งจอกน้อยวิ่งไล่แม่ทัพสวรรค์อย่างเอาเป็นเอาตาย พอเยว่ชิงยิ่งคิดก็ยิ่งอาย
เพียงแค่คิดว่ามีคนกลั่นแกล้งแม่ทัพสวรรค์ให้มาเกิดบนโลกมนุษย์ จิ้งจอกขาวก็ถอดสมองทิ้งแล้วกระโจนตามลงมา ส่วนเสวียนอวี้ก็ตามแม่ทัพสวรรค์ตามปกติแล้วอาจจะชักชวนจิวอิงลงมาด้วย
ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความเป็นไปได้สูง จิ้งจอกขาวพยักหน้ากับตัวเองเงียบๆ
หลงจือหยางมองเยว่ชิงที่คิดล่องลอยไปไกลก็อยากจะแงะสมองของเจ้าตัวน้อยออกมาดูจริงๆ ว่าคิดอะไรดูจริงจังเสียขนาดนั้น คงไม่ใช่เรื่องของพวกเขาสี่คนที่ลงมาที่นี่หรอกนะ
เพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นโชคชะตาแต่เป็นฝีมือเทพองค์อื่น นอกจากมารดาสวรรค์หลงจือหยางก็คิดถึงใครไม่ออกแล้วละ
"กินข้าวกันครับ วันนี้ยังมีงานอยู่อีก"หลงจือหยางเลื่อนเก้าอี้ให้อีกฝ่ายก่อนจะตักอาหารใส่จานให้คนตรงหน้า เยว่ชิงก็นั่งเท้าคางมองคนรักตาปริบๆด้วยดวงตาประกายแวววาว
หลงจือหยางเลิกคิ้วหนึ่งข้างเมื่อเห็นคนรักมีท่าทางเมากาวในช่วงเช้าวันนี้
เยว่ชิงยู่ปากเมื่อเห็นสายตาของหลงจือหยางมองอย่างไม่เข้าใจ ดูไม่ออกเหรอว่ากำลังชื่นชมสามีตัวเองที่หล่อเหล่าเกรียงไกรนะ ไม่อยากจะพูดเลยจริงๆว่าถ้าขึ้นดินแดนเทพไปจิ้งจอกขาวอย่างเขาจะไม่เอาคนรักไปประกาศให้รู้โดยทั่วกันจนดินแดนเทพสั่นสะเทือน
แต่ก่อนหน้านั่น เขาต้องจัดการศัตรูตรงหน้าเสียก่อน
"อ้าปากมา พี่ป้อน"เพื่อตัดปัญหาคนงามเพ้อฝัน หลงจือหยางเลยตักกับข้าวอย่างดีใส่ช้อนแล้วยื่นป้อนคนน้องที่ยกมือกุมหัวใจเอาไว้
...อ่า ปกติของเทพจิ้งจอกเก้าหางละนะ ที่เล่นใหญ่จนชินตาในดินแดนเทพ
"หล่อมากจริงๆ"เยว่ชิงยกมือปิดใบหน้าทำตาปริบๆราวกับปลื้มปริ่มที่มีวันนี้ มีเพียงหลงจือหยางที่นั่งมองคนน้องแบบนั้น จากนั้นก็ดึงช้อนกลับ แน่นอนว่าจิ้งจอกขาวย่อมไม่ยินยอม
"อ๊า ของน้อง"หางทั้งเก้าโผล่มาโบกสะบัด เยว่ชิงยื่นหน้าอ้าปากงับแล้วทำหน้าฟินจากนั้นก็ยกมือกุมแก้ม ปล่อยให้หลงจือหยางมองหางทั้งเก้าที่ส่ายไปมา
อาหารเช้าจบลงอย่างอิดออดเล็กน้อย จากนั้นทั้งคู่ก็ไปยังเขตมหาลัย เข้าใช้งานในเขตที่แปดเปิดประชุมโดยแยกกำลังออกเป็นห้ากลุ่ม โดยกลุ่มแรกจะเป็นกิลด์หมื่นดาบกับกิลด์อัศวินสีชาดสองกิลด์ที่จะยืดปักหลักตรงกลาง
โดยที่กิลด์ตำหนักเทพอสูรและกิลด์หมื่นบุปผากระจายกำลังคนออกเป็นห้ากลุ่มแยกกันไป โดยที่เยว่ชิงกับจิวอิงเข้าร่วมในทีมที่หนึ่ง ที่จะอยู่ตรงใจกลางของดันเจี้ยน ยามที่ดันเจี้ยนเปิดออก พวกเขาจะเป็นกลุ่มแรกที่เข้าปะทะ
โดยอีกสี่กลุ่มที่เหลือ ดูแลทั้งสิ้นสี่ฝั่งแยกออกเป็นทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก
โดยคนที่เข้าร่วมสงครามครั้งนี้คือผู้ที่อยู่ระดับCขึ้นไปราวๆหกสิบล้านคนทั่วโลก ในอีกหลักร้อยล้านคนจะอยู่ระดับDดูแลโดยรอบตรงเขตแดนแต่ละประเทศไม่ให้มอนเตอร์เข้าทำลายบ้านเมืองจนเสียหาย
และระดับEราวๆหนึ่งพันล้านคนที่จะช่วยกันเปลี่ยนกะเพื่อฟื้นฟูพลัง เรียกง่ายๆว่าเป็นการเวียนกันไปเป็นกลุ่มๆเพื่อให้ง่ายต่อการจู่โจมและพักฟื้น
ในส่วนของระดับFที่สามารถรับแรงกดดันของพลังวิญญาณที่หนักหน่วงได้ก็จะเป็นกลุ่มคนที่คอยอพยพผู้บาดเจ็บนำส่งต่อไปยังแพทย์ที่จะเชื่อมต่อกันไปที่ใต้ดิน
แน่นอนว่ากลุ่มคนเหล่านี้จะถูกปกป้องโดยเกาเทียนเย่ที่เขตแดนประเทศS
หลังจากจบการประชุมทุกคนก็กระจายกันออกไปบางส่วนเลือกที่จะไปรอตามจุดต่างๆที่ได้รับมอบหมาย บางคนกลับที่พักเพื่อจัดการความแข็งแกร่งของตัวเอง
หลงจือหยางโอบเอวเยว่ชิงเข้าห้องทำงานชั้นบนสุดของกิลด์ตามด้วยเสวียนอวี้และจิวอิง ตอนนี้มีเพียงพวกเขาที่ก้าวข้ามระดับจนมาถึงระดับศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เรียบร้อย ในขณะที่คนแข็งแกร่งรองลงมาอย่างเฉินจงอีอยู่ระดับSS ส่วนคนอื่นๆก็ขึ้นระดับSเป็นที่เรียบร้อย โดยเฉพาะผู้ที่ติดอันดับหนึ่งพันคนแรก
ต้องบอกว่าของในดันเจี้ยนและหอคอยช่วยยกระดับพวกเขาไปมากเลยทีเดียวในช่วงระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ยิ่งคนทั่วไปเข้าถึงได้ง่ายและมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วทำให้กำลังรบฝั่งพวกเขามีมากขึ้น
"เรื่องหลงเยี่ยนหมิงเหรอ"เสวียนอวี้นั่งลงฝั่งตรงข้าม เห็นหลงจือหยางจับเยว่ชิงนั่งตักเสวียนอวี้ก็เอาด้วย กลายเป็นสองเกอน้อยๆที่นั่งทับตักคนรักในช่วงเวลาประชุมดูเคร่งเครียด
"ใช่ เราสองคนคงต้องรับมือกับเยี่ยนหมิง"สองคนในที่นี้คือหลงจือหยางกับเสวียนอวี้แน่นอนว่าสองเกอน้อยผวาจับแขนแน่น
"พี่ไม่เป็นอะไร"หลงจือหยางตบมือคนรักเบาๆเยว่ชิงมองมืออีกฝ่ายแล้วยกขึ้นมาทาบทับแก้มขาวนวลเนียน
"ผมรู้ แต่มันก็ยังอดห่วงไม่ได้"เยว่ชิงพองแก้มถูไถใบหน้าไปกับมือหนา หลงจือหยางนวดแก้มคนน้องเบาๆ
"หลงจือหยางไม่เป็นอะไรพี่ก็ไม่เป็นอะไรเหมือนกัน"เสวียนอวี้เอ่ยปลอบคนน้อง จิวอิงช้อนสายตาขึ้นก่อนจะพยักหน้ายามที่เห็นสายตามุ่งมั่นมองตรงมา มันเหมือนครั้งแรกที่เราได้เจอกันยามที่อยู่ดินแดนมาร
"พี่เก่งพอจะทำให้มารอสูรจิวอิงอย่างน้องยอมรับได้ พี่คนนี้ก็ปลิดชีพเทพกากๆคนหนึ่งได้เหมือนกัน"จิวอิงทุบหน้าอกไปทีหนึง ยามที่ได้รับความทรงจำมาก็ได้แต่นั่งเขินก่อนจะยอมรับว่าอีกฝ่ายคือคนรักจริงๆที่ไม่ใช่แค่รักกันในโลกนี้
เทพมารสังหารอย่างเสวียนอวี้เอ่ยปากท้าทายมารอสูรจิวอิงเพื่อให้ตกลงเป็นคนรักกัน บทสรุปคือจิวอิงแพ้ให้กับอีกฝ่าย จนได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนของแม่ทัพสวรรค์ที่เทพจิ้งจอกมักจะเล่าให้ฟังบ่อยๆว่าเกี้ยวแล้วเกี้ยวอีกก็ยังไม่ได้ใจ
"งั้นมีแผนรองรับไหม"เสวียนอวี้หันไปที่หลงจือหยาง เพื่อคลายความกังวลให้กับคนรักทั้งของตัวเสวียนอวี้เองและตัวของหลงจือหยางด้วย
"มี"หลงจือหยางเอ่ยออกมาก่อนจะร่วมพูดคุยและทำความเข้าใจ โดยที่เยว่ชิงกับจิวอิงก็ยังคงนั่งฟังพอเห็นความเป็นไปได้ที่มากขึ้นก็เริ่มคลายความกังวลใจลงไป เหลือเพียงในวันนั้นจะเป็นไปตามแผนที่หลงจือหยางว่าไว้
"ตอนนี้พักผ่อนกันให้เต็มที่ก่อน พวกนั้นคงเตรียมการบางอย่างอยู่"หลงจือหยางกล่าวและเป็นไปตามนั้น ดันเจี้ยนไม่ปรากฏในพื้นที่ใดๆของโลกมีเพียงดันเจี้ยนนี้แห่งเดียวเท่านั้นและรอการเปิดออก


"ตอนนี้ประตูคงอยู่ด้านนอกแล้ว รีบลงมือกันเถอะ"ชายร่างสูงในผ้าคลุมสีดำสวมใส่หน้ากากสีดำให้เห็นเพียงดวงตาและที่สำคัญ ผู้คนหลายหมื่นหลายแสนคนก็สวมใส่แบบเดียวกัน
ผู้คนในผ้าคลุมยื่นมือขวาไปด้านหน้าก่อนจะปลดปล่อยควันสีดำไปยังวงแหวนเวทย์ขนาดใหญ่ที่จะสร้างสิ่งที่นายท่านของพวกมันเรียกว่า ห้วงทมิฬ
ห้วงทมิฬประตูต่างมิติมีลักษณะภายนอกคือวังน้ำวนขนาดใหญ่มีสีเทาไปจนถึงสีดำสนิท มันกลืนกินเจ็ดสิ่งด้วยกัน โลภะ ริษยา ราคะ เกียจคล้าน เย่อหยิ่ง โทสะ ตะกละ
หรือขอแค่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่แข็งแกร่ง มุ่งมั่นก็สามารถใช้เปิดห้วงทมิฬได้ และที่สำคัญในขั้นตอนที่กำลังทำพิธีอยู่นั้นห้ามว่อกแว่กเด็ดขาด ซึ่งนั้นมันคือคำลวงที่หวงเยี่ยนหมิงบอกไว้
การเปิดห้วงทมิฬจำเป็นต้องสังเวยพลังชีวิตของผู้ที่อัญเชิญออกมา โดยที่ผู้สังเวยจะเป็นคนที่อ่อนแอมากที่สุดไล่ระดับไปที่คนแข็งแกร่งที่สุด จนกว่ามันจะอิ่มจนกว่าจะพอใจไม่งั้นจะไม่หยุด
ต่อให้มีคนสังเวยชีวิตมากมายแล้วอย่างไง ในเมื่อหลงเยี่ยนหมิงบอกตั้งแต่ต้นหากว่อกแว่กในช่วงทำพิธีก็อาจจะตายได้ มนุษย์กลุ่มนี้ดันโลภกันเองแล้วเกี่ยวอะไรกับเขา
ต่อให้พวกมันขัดขืนหรือโมโหแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรเขาอยู่ดี หลงเยี่ยนหมิงยังคงเป็นเทพเจ้าและเชาก็ยังคงเป็นเทพเจ้าต่อไป
แต่น่าเสียดายที่พลังของเขาถดถอยลงไปมาก ยามนี้ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาที่มีจิตวิญญาณระดับSSเลยด้วยซ้ำ ขอเพียงมีกลิ่นอายของเทพยังคงอยู่ เขาก็สามารถใช้มันข่มขู่คนเหล่านี้ได้อีกนาน
วงเวทย์ห้วงทมิฬกินเวลาไปเต็มๆห้าวันห้าคืน บางส่วนสูญสลายหายไป ผู้คนในผ้าคลุมได้แต่หน้าซีดตัวสั่น หวาดกลัวว่าคนถัดไปจะเป็นตัวเอง เพราะตอนนี้ผู้คนที่ร่วมด้วยหลงเหลือเพียงหลักหมื่นต้นๆในขณะที่ด้านนอกมีคนนับล้านรอจะฆ่าพวกเขาอยู่
ถึงอยากจะถอยแต่ก็ไม่มีหนทางให้หนีรอดไปได้ อนิจจา หากพอใจในสิ่งที่มีแต่แรก คงไม่พาตัวเองมาจนถึงที่นี่
"ห้วงทมิฬ มิติแห่งการกลืนกินพลังชีวิตของมนุษย์ ยิ่งมีคนสังเวยมากแค่ไหนโอกาสที่โลกจะพังทลายก็เพิ่มมากขึ้น"เทพแห่งชะตาเปิดหนังสือเล่มเก่านั่งอ่านบริเวณหน้าต่าง สายตามองตรงไปยังสระน้ำที่มีดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์เบ่งบาน
"เทพแห่งชะตา แล้วจะทำเช่นไรถ้าหาก..."เซียนตัวน้อยผู้ที่เรียนรู้การตรวจชะตาเอ่ยถามขึ้น เทพตรงหน้าเป็นอาจารย์ของเขาที่นั่งอมยิ้มอยู่ ทั้งๆที่พูดถึงห้วงทมิฬสิ่งที่น่ากลัวแบบนั้น แต่ทำไมถึงยังยิ้มอยู่อีก เซียนตัวน้อยไม่เข้าใจ
"ข้อยอมรับว่าหลงเยี่ยนหมิงเป็นคนฉลาด แต่น่าเสียที่ฝ่ายตรงข้ามของเขาคือแม่ทัพสวรรค์"เทพชะตาเอ่ยแถลงไขให้แก่เซียนตัวน้อยผู้ใสซื่อ ก่อนจะถอนหายใจ เทพแห่งชะตามักใสซื่อเสมอ แต่ผ่านไปสักพักก็จะกลายเป็นคนสองหน้าเก่งรวมทั้งหมดความใสซื่อภายในเวลาไม่กี่สิบปี ถ้าจะโทษเทพองค์ไหนสักองค์ รายนามอันดับหนึ่งก็คงเป็นบิดาสวรรค์
"ไม่ว่าจะเกิดเป็นมนุษย์กี่ภพกี่ชาติ เชื่อเถอะหลงเยี่ยนหมิงมีแต่พ่ายแพ่ให้แม่ทัพสวรรค์อยู่ดี"ผู้มาเยือนตำหนักชะตาเอ่ยขึ้นก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างคุ้นเคย ใบหน้าหล่อเหลาร่างกายสมส่วนแต่น่าเสียดายในสายตาของเทพแห่งชะตา บิดาสวรรค์เป็นเพียงตาเฒ่าผู้เอาแต่ใจเสียมากกว่า อ่อ มารยาททรามด้วย
"ข้ายังไม่ได้เชิญท่านเลยบิดาสวรรค์"เทพชะตายู่ปากเล็กน้อย ยามที่เขาเป็นเซียนเขาเกิดในครอบครัวขุนนางระดับสูงมีพ่อเป็นอาจารย์ส่วนพระองค์ของรัชทายาท ทำให้เรียนรู้ศาสตร์ศิลป์มาพอสมควร จากนั้นก็บรรลุเป็นเทพ
แต่ไม่คิดเลยจริงๆว่าเทพบางองค์จะหน้าไม่อายถึงเพียงนี้
"เฮ้อ เจ้าก็รู้ว่าหัวใจข้าเจ็บปวดจากการถูกทรยศของมารดาสวรรค์ขนาดไหน ข้าต้องการคนปลอบใจ"เทพชะตาขมวดคิ้ว เทพองค์อื่นมีมากมายทำไมถึงเป็นตนไปได้ แต่พอเห็นบิดาสวรรค์ยกมือกุมหัวใจใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ใจอ่อนยวบ
"ตามใจ ข้าจะร่วมดื่มกับท่านก็ได้"ยามที่เทพชะตามุ่งตรงไปยังไหสุรา โดยไม่รู้เลยว่ายามลับหลังบิดาสวรรค์ผู้น่าสงสารจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
จะเอาเวลาไปสนใจชะตาของแม่ทัพสวรรค์กับกบฏหลงเยี่ยนหมิงไปทำไม ในเมื่อคนสุดท้ายที่จะชนะก็เป็นแม่ทัพสวรรค์อยู่แล้ว เอาเวลาที่ส่องสี่คนนั้นมาดูแลบิดาสวรรค์อย่างเขาดีกว่า
อนิจจา เทพชะตาท่านก็ยังใสซื่ออยู่นะ
"ห้วงทมิฬ"เสวียนอวี้เป็นคนแรกที่เลิกคิ้วขึ้นหลังได้ยินหลงจือหยางเอ่ยออกมา ในความทรงจำของเขาคือในดินแดนเทพต้องเคยเผชิญหน้ากับห้วงทมิฬมาบ้างแล้ว แต่เพราะดินแดนเทพมีแต่เทพกับเซียน ห้วงทมิฬเลยใช้ไม่ค่อยได้ผลแต่ก็สูบพลังชีวิตจนเซียนบางคนถึงกับล้มไปเลยก็มี
"นี่คือสิ่งที่บอกว่ารับมือได้"หลงจือหยางพยักหน้าหนักแน่น มีความมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าหลงเยี่ยนหมิงต้องใช้ห้วงทมิฬดูดกลืนพลังชีวิตของมนุษย์แน่นอน
"ไม่งั้นจะปล่อยให้จิ้งจอกน้อยออกความเห็นเรื่องตัวตุ่นขุดดินไปทำไม"เสวียนอวี้หมดคำจะพูด ปลายนิ้วเคาะกับโต๊ะเป็นจังหวะหนักเบาก่อนจะนึกได้ถึงบางอย่าง
"มนุษย์อยู่ชั้นใต้ดิน จะรอดห้วงทมิฬไปได้เหรอ"เสวียนอวี้นึกไปถึงตอนที่ห้วงทมิฬปรากฏแล้วมีเสียงกรีดร้องของมนุษย์ตามด้วยร่างกายสลายไปตามสายลม จากนั้นมันจะตามด้วยความสิ้นหวังที่จะปรากฏในสายตาของมนุษย์คนอื่นๆ ที่เลวร้ายสุดคือมนุษย์ยอมตายด้วยน้ำมือตัวเองมากกว่าคนอื่น
"หินพลังวิญญาณไง"หลงจือหยางนั่งเอนหลังพิงโซฟา ปรายตามองเสวียนอวี้ราวกับคุยกับคนโง่ เจ้าตัวยกยิ้มมุมปาก ถ้าห้วงทมิฬปรากฏตัวออกมาอยากรู้จริงๆถ้ามันไม่เห็นมนุษย์บนโลกสักรายยกเว้นกลุ่มพวกเขา มันจะน่าดูขนาดไหน
"แกมันร้าย"เสวียนอวี้ชี้นิ้วไปที่หลงจือหยางแล้วพูดแบบเค้นเสียงออกมา
หลงจือหยางก็แค่ยักไหล่ ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น สมองก็นับเป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งละนะ หลงจือหยางวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนเสียขนาดนี้จะยอมเสียเปรียบในสงครามได้ยังไง
ยิ่งศัตรูฝั่งตรงข้ามเดาง่ายก็ยิ่งเข้าทางเขาทันที หลงเยี่ยนหมิงขึ้นมาเป็นเทพได้ไม่นานมีความทะเยอทะยานในบัลลังก์ ใช้พลังตัวเองสังเวยเรียกห้วงทมิฬออกมา ยามนั้นคงรับรู้ได้ว่าห้วงทมิฬใช้กับเทพและเซียนไม่ได้ผล
เพราะแบบนั้นอีกฝ่ายต้องใช้ห้วงทมิฬอีกครั้งและคราวนี้คงไม่ได้สังเวยพลังของตัวเองแน่ เพราะพลังของตนเองคงสูญหายไปไม่น้อย ไม่เพียงพอที่จะสังเวย จึงต้องรวบรวมกำลังคนซึ่งกลุ่มคนเหล่านั้นมีความโลภที่สุดโต่ง
ตั้งแต่ตอนที่ตรวจสอบเหล่ากบฏที่หายไป หลงจือหยางก็เริ่มมั่นใจไปแล้วแปดส่วน ยิ่งเห็นดันเจี้ยนมาถึงแต่กลับยังไม่มีใครออกมา จึงมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าอีกฝ่ายจะต้องเปิดห้วงทมิฬเป็นแน่
ในส่วนของการเอาชนะอีกฝ่าย จะตัดสินได้ก็ต่อเมื่อได้เห็นกลุ่มกบฏทั้งหมด ถ้ากลุ่มกบฏยังเหลือหลายหมื่นคนปลายๆหรือแสนคนต้นๆ ก็เป็นไปได้ที่หลงเยี่ยนหมิงใช้พลังตัวเองบางส่วนสังเวย นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายยังมีพลังอยู่มาก
แต่ถ้ากลุ่มกบฏเหลือหลักหมื่นต้นๆก็มั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายยังบาดเจ็บจากการเปิดห้วงทมิฬครั้งก่อน ไม่มีพลังเพียงพอจะเปิดห้วงทมิฬด้วยพลังตัวเอง
ส่วนมนุษย์คนอื่นๆที่สามารถเปิดห้วงทมิฬไปได้ ก็ต้องขอบคุณดันเจี้ยนครั้งก่อนที่ปะทะกับลูกเขยของตาเฒ่าหวังเค่อซวนที่ใช้พลังจิตวิญญาณแห่งความมืด จิตวิญญาณที่สองที่หลงเยี่ยนหมิงมอบให้
สุดท้ายก็คงต้องขอบคุณความไม่รอบคอบของอีกฝ่ายนั่นแหละ ที่ทำให้เขาสามารถอ่านสถานการณ์ล่วงหน้าได้ขนาดนี้
"ไปหาเมียก่อนแล้วกัน มองหน้าแกแล้วจะอ้วก"หลงจือหยางลุกขึ้นก่อนจะกล่าวออกมาจากนั้นก็เดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง ปล่อยให้เสวียนอวี้กระฟัดกระเฟียดต่อไป
หลังจากบอกให้แยกย้ายกันไปก็มีเพียงเยว่ชิงกับจิวอิงแยกย้ายกันไปนอนพักเอาแรง ส่วนหลงจือหยางกับเสวียนอวี้ก็พูดคุยกันต่อ ซึ่งนั้นคือสงครามเล็กๆตอนจับกลุ่มกบฏนั่นเอง
หลงจือหยางก้าวเท้าเข้าไปในห้องก่อนสายตาจะอ่อนลงยามเห็นคนรักตัวน้อยนอนกอดหมอนข้างเอาไว้ หลงจือหยางถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามตัวบางก่อนจะขึ้นไปนอนด้านหลังของคนรักแล้วโอบกอดเอวบางเอาไว้
"อือ"จิ้งจอกตัวขาวส่งเสียงครางอือในลำคอยามถูกรบกวนเวลานอนพักผ่อน ร่างกายที่เครียดเกร็งก็ผ่อนครายเมื่อได้กลิ่นกายของคนรัก เจ้าตัวผลักหมอนข้างออกไปแล้วหันหน้าไปซุกอกคนรักแทน
หลงจือหยางยกยิ้มมองคนรักอย่างพึงพอใจต่อปฏิกิริยาที่แสดงออกมาอย่างน่ารักน่ากอด เจ้าตัวยกมือสางผมนุ่มนิ่มของคนรักจนกลิ่นหอมของยาสระผมติดปลายนิ้ว
หลงจือหยางใช้ปลายจมูกของตัวเองเขี่ยปลายจมูกของอีกฝ่าย ยามที่คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันหลงจือหยางก็กลั้นยิ้มจนปวดแก้ม บางทีอาการคลั่งรักของเขาก็มากเกินไปจริงๆน่าเสียดายที่ลดมันลงไม่ได้จริงๆ นานวันเข้ามันก็มีแต่มากขึ้น มากขึ้น
หลงจือหยางเลิกแกล้งคนรักก่อนจะดึงรั้งร่างกายคนรักแนบอก จากนั้นก็หลับตาลมสูดดมกลิ่นกายหอมๆจนหลับไป
บรรยากาศเย็นๆจนมันสร้างความรู้สึกน่าขนลุกทำให้หลายๆคนที่สังเกตการณ์เป็นระยะมองขึ้นไปด้านบน มองดันเจี้ยนบนท้องฟ้าที่เปิดออกช้าๆ ด้านในไม่มีสัตว์อสูรสักตัวแต่นั่นก็เพียงพอที่จะส่งสัญญาณเสียงเรียกรวมพลทันที
หลงจือหยางกุมมือเยว่ชิงมาถึงจุดกึ่งกลางตามที่วางแผนรับผิดชอบเอาไว้ ดันเจี้ยนค่อยๆเปิดออกกว้างตามด้วยสิ่งที่คุ้นเคยกันดีอย่างเทพทั้งสาม
ละอองสีดำขึ้นปกคลุมท้องฟ้า มันแผ่ขยายไปเรื่อยๆจนโลกตกอยู่ภายในความมืดมิด ไม่นานพวกเขาก็รู้สึกขยะแขยงต่อละอองความมืดที่ปกคลุม มันเหมือนมีดวงตานับล้านจับจ้องพวกเขาจนขนหัวลุกไปหมด
แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่มีใครคิดจะถอยเลยสักคนเดียว
ใช้เวลาไม่นานผู้คนในชุดคลุมสีดำค่อยๆปรากฏทีละคน คนเหล่านั้นลอยอยู่ด้านบน ด้านหลังยังเต็มไปด้วยสัตว์อสูรอีกมากมายนับไม่ถ้วน คนในสนามรบย่อมรู้สึกหวาดกลัวเป็นธรรมดา
ยกเว้นหลงจือหยางที่การคาดการณ์ของเขาครบหมดจนต้องเผยรอยยิ้มออกมา
เอาละ...ได้เวลาจบสงครามสักที


ติ้งงงงง! ติ้งงงงง!! ติ้งงงงง!!!!
{กำลังประมวลผลหอคอย กรุณารอสักครู่}
เสียงเดิมๆที่เคยได้ยินปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมทั้งหน้าจอสี่เหลี่ยมแบบเดิม หอคอยสีดำทึบค่อยๆเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวปนเทา แต่ละคนยืนนิ่งเมื่อเห็นหอคอยเปลี่ยนไป ทุกสรรพสิ่งบนโลกเงียบงันมีเพียงเสียงลมหายใจเท่านั้นที่ได้ยิน
ผ้าเช็ดหน้าผืนบางค่อยๆเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของคนงาม หลงจือหยางยืนด้านหน้าของเยว่ชิงเผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก หลังจากนี้พวกเขาจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขบนโลกใบนี้ ก่อนจะกลับดินแดนเทพ
"บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า"หลงจือหยางสำรวจร่างกายของคนรักแม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมากขนาดไหนก็ตาม แต่เพราะยิ่งรักมากจึงมีความเป็นห่วงที่มากตามไปด้วย เยว่ชิงยกมือทาบทับแก้มของคนพี่ก่อนจะดึงให้อีกฝ่ายมองมาที่หน้าตัวเองก่อนจะส่ายหน้าจากนั้นก็เอ่ยถามอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน
"แล้วพี่ละครับ"หลงจือหยางเองก็ส่ายหน้าก่อนที่จะอ้าปากถามเสียงเก่าแก่ในหอคอยก็ดังขึ้นอีกครั้ง
{กรุณากดอ่านรายละเอียด}
ทุกคนบนโลกไม่รอช้าก่อนจะเริ่มอ่าน ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอ้าปากกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ
{{หอคอยได้หลุดออกจากการควบคุมเป็นที่เรียบร้อยจึงไม่กำหนดระยะเวลาในการเคลียร์หอคอย รวมทั้งไม่มีการปรากฏดันเจี้ยนขึ้นบนโลกอีก
มนุษย์ทุกคนยังสามารถเข้าหอคอยได้ตามปกติ โดยแต่ละชั้นหลังเคลียร์ไปแล้ว คนที่เคยเข้าไปจะไม่สามารถเข้าไปได้อีก ถึงแม้จะยังไม่ปิดถาวรแต่ก็เพื่อพัฒนาฝีมือของเด็กรุ่นใหม่ในอนาคตที่จะเกิดมา
ยกเว้นในชั้นของบอสหลักที่จะเป็นชั้นการพักผ่อนของแต่ละคน ไม่มีสัตว์อสูรใดๆเกิดขึ้นหลังเคลียร์เรียบร้อยแล้ว
หอคอยที่อยู่ในระหว่างการเคลียร์สามารถกดถ่ายทอดสดได้เองเพื่อให้มนุษย์ทุกคนบนโลกได้รับรู้
อัตรารางวัลการเคลียร์หอคอยที่เพิ่มมากขึ้นและมีกิจกรรมประจำปีให้เข้าไปท้าทายเพื่อของรางวัลระดับสูง
พืชและผลไม้ในดันเจี้ยนสามารถนำออกมาได้คล้ายไอเทมหรือหินวิญญาณ}}
หลังจากตกตะลึงในเรื่องของหอคอยเรียบร้อยแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนแน่นอนว่าบางคนก็นอนเหมือนซ้อมตาย เพราะใช้พลังไปมากมายจริงๆ ในส่วนของผู้เสียชีวิตก็ทำแบบที่เคยทำ
มีการถ่ายทอดสดไปทั่วโลกเพื่อร่วมไว้อาลัยให้กับผู้ที่จากไปหลังจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาพักผ่อนยาวๆของฮันเตอร์แต่ละคน
เพราะทุกอย่างยังต้องเดินหน้าต่อไป อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเปิดประกาศรับสมัครครูอาจารย์จำนวนมาก ตามด้วยใบจบการศึกษาของศิษย์บางคนที่สามารถจบได้ทันทีเพราะหอคอยได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
ถึงจะไม่ได้กังวลเช่นเดียวกับแต่ก่อน แต่ก็บอกได้ว่าทุกคนต่างก็ไม่หย่อนหยาน ยังคงขยันแบบเดิม
บุรุษหลายๆคนมีความเข้าใจรูปแบบผสมกันมากขึ้น หลังจากผ่านพ้นช่วงสงครามแต่ละคนก็มีความสนใจที่จะสร้างกลุ่มประลองจากหลากหลายกิลด์ แน่นอนว่าหลงจือหยางไม่ปฏิเสธและยินดีที่แต่ละคนไม่มีใครคิดจะหยุดการพัฒนาตัวเองถึงแม้ในตอนนี้หอคอยจะไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนเก่าแล้วก็ตาม
ในขณะที่เกอเองก็มีความคิดคล้ายๆกัน แต่ถึงอย่างนั้นการต่อสู้กับจิตวิญญาณแบบเดียวกันย่อมพัฒนาได้ดีกว่าอยู่แล้ว
ทางฝั่งสตรีเองก็ไม่น้อยหน้า พวกเธอมีผลงานเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคนว่ามีดีไม่แพ้กัน ถึงแม้จะเป็นเพียงดอกไม้และต้นไม้ก็ตาม
ทุกคนต่างตระหนักอย่างดีว่าตัวเองมีความสามารถและคุณค่ามากแค่ไหน
ดินแดนเทพ
"เจ้าคิดไม่ได้จริงๆนะหรือ ถึงได้ท้าทายแม่ทัพสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า"บิดาสวรรค์เอ่ยปากถามเทพที่อยู่ในหอคุมขัง มารดาสวรรค์นางมีรูปโฉมที่งดงาม เกิดกับเทพชั้นสูง ต่อให้มีใบหน้าที่งดงามแค่ไหนแต่จิตใจของนางกับสกปรกเกินไป
"สิ่งที่ข้าทำมันถูกต้องแล้ว ท่านต่างหากที่เป็นถึงบิดาสวรรค์เหตุใดยังต้องเก็บมันไว้ข้างกาย"นางยกมือขึ้นมากัดเล็บระบายความคิดในหัวออกมาไม่หยุด ทั้งๆที่ข้าทำเพื่อท่าน เพื่อบัลลังก์ของท่านแท้ๆ ทำไม ทำไม ทำไมนางถึงต้องมาถูกขุมขังที่นี่ นางคือมารดาสวรรค์ ผู้ที่อยู่ใต้เทพเพียงองค์เดียว อยู่เหนือผู้อื่นทั้งสามภพด้วยซ้ำไป
"อย่าเรียกแม่ทัพสวรรค์ว่ามัน ในยามนี้ศักดิ์ของเจ้าต่ำยิ่งกว่าท่านแม่ทัพไปแล้ว"บิดาสวรรค์ตวาดลั่น เหตุใดจะไม่เข้าใจที่มารดาสวรรค์กล่าว  แม่ทัพสวรรค์คือเทพองค์เดียวที่เกิดมาพร้อมอาวุธข้างกายถึงสองอย่าง และสามารถเลือกที่จะเป็นบิดาสวรรค์ได้ตลอดกาล
การผลัดเปลี่ยนบิดาสวรรค์มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด หากเป็นลูกแท้ๆที่เกิดจากพลังของตัวเอง บิดาสวรรค์คนเดิมสามารถสละบัลลังก์ได้ทันทีเพราะถือเป็นหนึ่งในสายเลือด
แต่ที่แดนเทพไม่เหมือนแดนมนุษย์ บัลลังก์เป็นฝ่ายเลือกบิดาสวรรค์ หากแม่ทัพสวรรค์ต้องการบัลลังก์จริงๆบิดาสวรรค์องค์ปัจจุบันมีสองทางเลือก
หนึ่งคือสละบัลลังก์ทันทีแต่จะกลายเป็นเทพที่ถูกเทพด้วยกันหันหลังให้ เพราะการเป็นบิดาสวรรค์จู่ๆก็สละให้กับอีกคนทันที จะเกิดข้อกังขามากมายตามมา
และสองคือการเข้าสู่การหลับใหลชั่วนิรันดร์ เพียงแต่ว่าบิดาสวรรค์รู้ดีว่าแม่ทัพสวรรค์ไม่อยากนั่งบัลลังก์มากขนาดไหน คงมีเพียงมารดาสวรรค์และคนของนางที่มองไม่ออก
คาดหวังให้เขาสละบัลลังก์ให้กับบุตรตนโดยไม่สนว่าบัลลังก์ได้เลือกขึ้นมาหรือไม่
"ข้าจะเรียกแล้วมันจะทำไม"อีกฝ่ายอาละวาดกลับโดยไม่สนว่าจะมีใครเข้ามาได้ยิน เสียงฝีเท้าก้องกังวานมาใกล้ขึ้นเรื่อยตามมาด้วยคำพูดของเทพองค์หนึ่งอย่างชัดเจน
"ข้าก็คงจะตบปากเจ้าให้เลือดออกสักครา ลดความหยิ่งผยองลงไปได้บ้างคงดีไม่น้อย"ภาพคนงามที่นับว่างามที่สุดในดินแดนเทพได้ปรากฏสู่สายตาของนางอีกครั้ง เหตุใดนางจะจำไม่ได้
"เทพจิ้งจอกเก้าหางเยว่ชิง"นางพูดน้ำเสียงแค้นเคือง ด้วยใบหน้างดงามนั่น นางที่เคยเป็นที่หนึ่งไม่ว่าจะหน้าตาหรือฐานะล้วนเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด จนกระทั่งสัตว์เดรัจฉานนี้ได้บรรลุเป็นเทพ
วันนั้นเป็นวันที่นางลืมไม่ลง วันที่เสียงกระซิบของเทพองค์อื่นๆต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเทพจิ้งจอกขาวเก้าหางต่างหากที่เรียกว่างดงามจริงๆ
แตกต่างจากตัวของนางที่ใช้ฐานะของตัวเองจนได้มันมา ทั้งๆที่นางงดงามถึงเพียงนี้ เป็นถึงมารดาสวรรค์เหตุใดจึงพ่ายแพ้ต่อเดรัจฉานตัวหนึ่ง
แม้กระทั่งบิดาสวรรค์ที่เอ่ยปากชมเชยถึงความงดงามอันหาได้ยากของเทพจิ้งจอกเก้าหาง
"โอ้ นึกว่าจะจำข้าไม่ได้เสียแล้ว"ใบหน้างดงามที่เส้นผมขาวสลวยคลอเคลียใบหน้า ยามที่เอนเอียงใบหน้าน้อยๆประกอบคำพูดไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นคงจะหลงเสน่ห์ไม่ยาก โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องใช้ทักษะเสน่ห์อาคมเลยแม้แต่น้อย
"ทำไมข้าจะจำไม่ได้ เป็นข้านี่แหละที่ผลักแกลงไป ฮึ คงจะทรมานมากเลยสินะกว่าจะผ่านวันเวลามาได้"เพราะความแค้นส่วนตัวนางจึงละเมิดกฏแห่งเทพ กำหนดชะตาชีวิตให้อีกฝ่ายพบเจอแต่เรื่องสิ้นหวัง มีชีวิตโดดเดี่ยวไปตลอดกาล โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีระบบช่วยเหลือ
อีกทั้งบิดาสวรรค์ก็เตรียมการเรื่องนี้ไว้ให้อีกฝ่ายยามกลับคืนสู่ดินแดนเทพอีกครา
"ฮึฮึ งั้นก็ขอบคุณที่ทำให้ข้าได้หัวใจแม่ทัพสวรรค์สักที ครานี้เจ้าก็กระอักเลือดได้เลยมารดาสวรรค์ โอ๊ะ รู้สึกว่าจะเป็นอดีตไปแล้วสินะ"ว่าจบก็ก้าวฉับๆมายืนตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนจะปรายตามองอย่างเหยียดหยามเสร็จแล้วก็เชิดหน้าออกจากที่คุมขัง
แต่ยังไม่ลืมทักทายบิดาสวรรค์อีกด้วย จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงกรี๊ดยาวๆ
โดยด้านหน้ามีเทพที่หล่อเหลาที่สุดในดินแดนยืนรอรับอยู่ เทพจิ้งจอกขาวกระโดดเข้าไปคลอเคลียจุดรอยยิ้มมุมปากเล็กๆให้กับแม่ทัพสวรรค์ได้เป็นอย่างดี ก่อนที่พวกเขาสองคนจะเข้าพักตำหนักของจิ้งจอกเก้าหางแทนที่จะเป็นตำหนักแม่ทัพ
"ท่านพี่ ท่านไม่เคยได้มาตำหนักข้าเลย"เจ้าตัวยู่ปากอย่างน่าสงสาร แสร้งตัดพ้ออีกฝ่าย ด้วยรู้ดีว่าในตอนนั้นแม่ทัพสวรรค์ไม่ว่างพอจะไปเยี่ยมเยียนตำหนักใคร มีแต่จิ้งจอกขาวที่ลักลอบเข้าเขตของแม่ทัพสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า
พอแปลงกายเป็นจิ้งจอกตัวน้อยก็ถูกอีกฝ่ายหิ้วคอออกมาวางไว้ด้านนอกเสมอ ในช่วงนั้นแม่ทัพสวรรค์ที่ไร้ใจก็ดังกระฉ่อนอีกครั้ง
ซึ่งแน่นอนว่ามีเทพองค์อื่นๆให้ความสนใจแม่ทัพสวรรค์ แต่ไม่มีใครจะสามารถทำทุกสิ่งสารพัดหน้าหนาได้เท่าจิ้งจอกขาวเลยสักคน
"คราวหน้าหากเรากลับดินแดนเทพ พี่จะมาอยู่กับเจ้าดีรึไม่"เพื่อเป็นการเอาใจคนน้อง คนพี่ก็ไม่ขัด
"ดีแน่นอน ข้าขอนอนกอดท่านได้รึไม่ งานจะเริ่มตอนเย็นนี่น่า"แม่ทัพสวรรค์พยักหน้าก่อนจะย่อกายโอบอุ้มคนรักแนบอกเดินเข้าห้องบรรทมที่ปูด้วยขนห่านทองคำที่มีความหนานุ่มเหมาะแก่การอยู่อาศัยของจิ้งจอกขาว
ยามที่แม่ทัพหนุ่มวางคนงามในอ้อมกอดลง อีกฝ่ายก็พลิกทาบทับบนตักของแม่ทัพสวรรค์ดวงตาสีฟ้าสวยฉ่ำวาวไปด้วยความหิวกระหายจนต้องงับปากแม่ทัพสวรรค์เบาๆเพื่อดับความกระหายชั่วคราว
แม่ทัพสวรรค์ไม่รอช้าดูดเลียริมฝีปากคนน้อง ฟังเสียงอื้ออึงในลำคอคนงาม
ทางฝั่งของเสวียนอวี้เองก็เช่นกันที่ได้รับเชิญมาดินแดนเทพชั่วคราว ขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดเดินจับมือคนงามบรรยากาศที่ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเป็นเทพ เซียน หรือมารกันแน่ทำให้หลายๆคนที่ผ่านไปผ่านมาให้ความสนใจ
มารอสูรจิวอิงมองใบหน้าหล่อเหลาของคนรักจากด้านข้างก็มีความรู้สึกภูมิใจขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว อีกฝ่ายสง่างามถึงเพียงนี้กลับมอบหัวใจให้กับอีกฝ่ายที่เป็นเพียงมารอสูรตนหนึ่งที่ไม่มีใครคบ
ถึงแม้ตอนแรกจะหวาดกลัวที่ใครสักคนเดินเข้ามาในชีวิต แต่ก็ต้องขอบคุณตัวเองในวันนั้นที่ยอมเอ่ยปากรับคำท้าแปลกๆนั่นจนมาเป็นแบบทุกวันนี้
"อารมณ์ดีแบบนี้ คิดอะไรอยู่แน่ๆ"เสวียนอวี้วางมือลงบนศีรษะนุ่มนิ่ม มองเข้าไปยังดวงตาสองสีอย่างเผลอไผล เช่นเดียวกับครั้งแรกที่ได้พบเจอกับมารอสูรผู้ที่งดงาม อีกทั้งดวงตายังไม่มีใครเหมือน
จะบอกว่าเสวียนอวี้เป็นเทพที่แปลกก็ได้ ที่หลงรักคนผู้นี้เพราะดวงตาสวยแบบแปลกๆ แต่ยิ่งได้รู้จักความรักแรกเริ่มก็กลายเป็นขึ้นมาจากหลุมของคนงามไม่ได้เสียแล้ว


เพราะมีการพักระยะเวลายาวนานถึงสามเดือน เยว่ชิงจึงใช้ช่วงเวลาว่างดังกล่าวเดินทางไปยังประเทศXเพื่อศึกษาผลผลิตทางการเกษตรซึ่งแน่นอนว่าผลออกมาเป็นที่น่าพึงพอใจที่ผลผลิตทุกชนิดมีพลังวิญญาณจางๆอยู่
"อร่อยมากเลยครับ"เยว่ชิงเอ่ยชมหลังจากลองกินแอปเปิ้ลลูกสีแดงสวยที่ทุกขั้นตอนผ่านพลังของจิตวิญญาณแต่ละชนิด หญิงสาววัยกลางคนสองคนเดินตรงมาที่เยว่ชิงก่อนจะเอ่ยขอบคุณ
"พวกเราเป็นฝาแฝดที่มีจิตวิญญาณเป็นต้นแอปเปิ้ล ขอบคุณที่ทำให้พวกเรามีคุณค่าแบบนี้"
"ไม่เป็นไรเลยครับ ไม่ว่าใครก็มีคุณค่าทั้งนั้น"เยว่ชิงโบกมือปัดๆเล็กน้อย สองแฝดเอ่ยลา เยว่ชิงก็เดินไปดูส่วนอื่น
เกอจิตวิญญาณมดหลายพันตัวกำลังช่วยกันเกลี่ยดินไปมาอย่างขยันขันแข็ง พวกเขากลายเป็นเหมือนปุ๋ยที่บำรุงดินรองจากบุรุษที่มีจิตวิญญาณเป็นเครื่องมือเกษตรกร
จากนั้นสตรีแต่ละคนที่มีจิตวิญญาณสอดคล้องก็จะใช้พลังวิญญาณเร่งการเจริญเติบโตเพื่อเร่งการผลิต ตราบใดที่จิตวิญญาณเพิ่มระดับขึ้น ผลผลิตก็มากตาม
หลงจือหยางที่กำลังพูดคุยเรื่องการจ่ายเงินเดือนด้วยหินวิญญาณก็เดินเข้ามาก่อนจะจับมือเยว่ชิงเดินดูไปรอบๆ
"มันดีมากเลยนะครับ"เยว่ชิงพูดอย่างภูมิใจ ตอนที่เสนอเรื่องนี้ขึ้นมาตอนแรกไม่คิดว่าจะทำสำเร็จจริงๆภายในเดือนแรก
"เป็นเพราะเรานั่นแหละ"หลงจือหยางยกมือยีหัวคนรักก่อนจะอวยยศความดีงามให้อีกด้วย
เข้าสู่เดือนที่สองหลังเคลียร์ชั้นที่สิบเก้าเรียบร้อยแล้ว ดันเจี้ยนยังผุดขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะการผสมผสานระหว่างบุรุษ เกอและสตรีทำให้ตอนนี้ยังไม่มียอดผู้เสียชีวิต มีเพียงบาดเจ็บสาหัสจนต้องพักฟื้น
ในขณะที่คนกลุ่มใหม่ในกิลด์หมื่นดาบมีความพร้อมทั้งกายและใจ รวมทั้งความชำนาญในการต่อสู้คนกลุ่มนี้เลยได้เข้าดันเจี้ยนบ่อยๆรวมทั้งเข้าออกหอคอยเพื่อฝึกฝนฝีมือเป็นว่าเล่น
ยิ่งตอนนี้การเข้าถึงหินวิญญาณไม่ใช่เรื่องยากถึงแม้จะมีอยู่อย่างจำกัด ตราบใดที่มีความโดดเด่นขึ้นมาพวกเขาจะกลายเป็นกำลังหลักอย่างรวดเร็ว
ทางฝั่งของเกอเองก็มีการจัดระเบียบภายในมากขึ้น พวกเขาเรียนรู้เรื่องชนชั้นและความสำคัญของจ่าฝูง ที่นอกจากจะแสดงถึงความอหังการ์ในสนามรบยังรวมไปถึงการจู่โจมอย่างมีระเบียบแบบแผน
เนื่องจากทางกิลด์ตำหนักเทพอสูรมีการบันทึกผลการลงดันเจี้ยนตลอดเวลา ตั้งแต่มีจ่าฝูงพวกเขาก็แทบไม่บาดเจ็บเลยสักครั้ง เพราะมีจ่าฝูงและแม่ทัพคอยออกคำสั่งรวมทั้งปกป้องพวกพ้องอย่างทันท่วงที
ทางฝั่งสตรีเองหลังจากสร้างกิลด์หมื่นบุปผาขึ้นมา นอกจากจะคอยจำแนกประเภทเพื่อคัดให้รวมกลุ่มผสมผสานให้ลงตัวก่อนจะเข้าดันเจี้ยนเพื่อฝึกฝน ความสามารถเองก็ไม่แพ้คนอื่นๆ
ทุกคนต่างทำผลงานได้ดีตามความสามารถของตัวเอง เยว่ชิงมองภาพรวมด้วยความตื้นตันใจ
ตั่งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ เยว่ชิงอยากจะรักษาวิถีชีวิตแบบนี้เอาไว้ตลอด แต่ก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ตราบใดที่เทพหลงเยี่ยนหมิงจิตวิญญาณเทพยังไม่สูญสลายตลอดกาล
มีหนทางเดียวเท่านั้น คือการบังคับให้อีกฝ่ายเข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์
จนในที่สุดก็ครบสามเดือนหลังเคลียร์ชั้นที่สิบเก้า หลงจือหยางเรียกประชุมเพื่อเตรียมความพร้อมในการเคลียร์หอคอยชั้นที่ยี่สิบ
"งั้นก็จัดลำดับตามนี้"หลังจากประชุมได้ราวๆสิบนาทีหลงจือหยางก็เริ่มเรียงตำแหน่งเพื่อสร้างความได้เปรียบมาที่ฝั่งมนุษย์
เยว่ชิงมองคนรักด้วยสายตาวิบวับอย่างภาคภูมิใจ คนหล่อไม่ทำให้ผิดหวัง หลังจากจบประชุมก็ไปต่อที่กิลด์แจ้งเรื่องประชุมและแผนการก่อนจะให้ทุกคนไปพักผ่อนเพื่อเข้าหอคอยในวันถัดไป
เยว่ชิงที่ล้มตัวนอนในอ้อมกอดของหลงจือหยางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นของโลหะที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง เจ้าจิ้งจอกน้อยเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง มองคนรักที่ตอนนี้กำลังยิ้มล่อลวง
"แต่งงานกับพี่นะครับ หลังจบสงครามตัดสิน"เยว่ชิงพยักหน้างึกงักแต่แววตายังคงกังวลเรื่องของเทพหลงเยี่ยนหมิงอยู่ดี
"พี่จะบังคับให้หลงเยี่ยนหมิงเข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์"หลงจือหยางลูบศีรษะคนรักให้คลายความกังวล แต่เจ้าตัวน้อยก็ยังคงเม้มปากแน่น หลงจือหยางรู้ดีว่าการบังคับเทพสักองค์ให้เข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์ต้องใช้พลังมากขนาดไหน
"เชื่อในตัวพี่ก็พอ เราจะแต่งงานมีลูกๆน่ารักๆด้วยกันที่นี่ ยามที่กลับขึ้นไปยังดินแดนเทพพี่จะสู่ขอน้องใหม่อีกครั้ง"หลงจือหยางยิ้มกว้างเมื่อคิดถึงเด็กน้อยหลายคนที่มีทั้งเขาและเยว่ชิงเป็นส่วนผสมในนั้น อาจจะมีลูกจิ้งจอกขาวที่เหมือนเยว่ชิง หรือไม่ก็เป็นลูกที่หล่อเหลาเหมือนกับเขา
"แต่งครับ ผมจะแต่งกับพี่ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม"จิ้งจอกขาวปราบปลื้มเอามากๆจนหางขาวๆและใบหูโผล่ออกมาแสดงถึงความดีใจอย่างชัดเจน
ภาพบรรยากาศเดิมๆยามที่รวมตัวกันเพื่อเคลียร์หอคอยกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีผู้ที่อยู่ระดับต่ำกว่าEเข้าร่วม เนื่องจากแต่ละคนได้เลื่อนระดับมาอยู่ที่ระดับDและบางคนสามารถเลื่อนระดับมาถึงCได้ภายในเวลาไม่กี่เดือน
เมื่อเปิดบานประตูชั้นที่ยี่สิบเข้าไปเสียงอันเก่าแก่แบบเดิมก็ดังขึ้น
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่ยี่สิบ ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
"สามเดือนที่ไม่ได้ยินเสียงนี้ คิดถึงนิดหน่อย"เฉินจงอีกระตุกยิ้มมุมปาก แต่ละคนเริ่มจัดวางตำแหน่งของตัวเองโดยผสมผสานกันไป ด้านหน้าสุดเป็นสตรีที่มีจิตวิญญาณเป็นดอกไม้ประเภทพิษเพื่อใช้ตัดกำลัง
ด้านหลังเป็นสตรีที่ถือครองจิตวิญญาณดอกลำโพงที่ทุกคนช่วยกันดันอีกฝ่ายจนมาถึงระดับC ภายในสามเดือน ทำให้ดอกลำโพงมีขนาดใหญ่กระจายเสียงได้กว้างขึ้นและดังมากขึ้น ข้างๆกันเป็นคนของกิลด์หมื่นดาบที่มีจิตวิญญาณแห่งเสียงเพลงที่ทำให้การเคลื่อนไหวของศัตรูช้าลง ส่วนพันธมิตรอย่างมนุษย์จะมีความเร็วเพิ่มขึ้นตามเวลาที่กำหนด
และเพราะอีกฝ่ายอยู่ระดับBทำให้บทเพลงนี้ยาวนานกว่าครึ่งชั่วโมงที่ทางฝั่งมนุษย์จะได้เปรียบมากที่สุด
ไม่นานวงแหวนสีขาวก็ปรากฏขึ้นตามด้วยหมาป่าขนาดต่างๆ ในขณะที่บอสของชั้นที่ยี่สิบอยู่ด้านหลังสุดมีขนาดความสูงอยู่ราวๆเจ็ดเมตร
"เริ่มโจมตี"สิ้นเสียงของหลงจือหยาง สตรีด้านหน้าสุดเผยจิตวิญญาณก่อนที่ดอกไม้จะบานออกแล้วละอองพุ่งเข้าใส่หมาป่าด้านหน้า ก่อนที่พวกเธอจะถอนตัวไปด้านหลังนับจากนี้หน้าที่ของพวกเธอคือการลากคนเจ็บออกมาจากสนามรบ
เกาเทียนเย่ยังคงเป็นเกาะกำบังให้กับสตรีได้เป็นอย่างดีจึงเป็นสัตว์อสูรที่อยู่ท้ายสุด จากนั้นก็โจมตีเท่าที่ทำได้
ดอกลำโพงและบทเพลงที่ดังเข้าหูทำให้การเคลื่อนที่ของพวกเขาเร็วขึ้น จำนวนประชากรทั้งสองฝั่งไม่ได้แตกต่างกันมากนัก ถึงแม้ว่าอีกฝั่งจะมีหมาป่าเกือบๆสองแสนตัวในสนามรบก็ตาม
เยว่ชิงเปลี่ยนร่างเป็นจิ้งจอกขาวสูงเก้าเมตรกระโดดเข้าปะทะบอสของดันเจี้ยน ในขณะที่หลงจือหยางกับเสวียนอวี้รับมือกับบรรดาแม่ทัพหมาป่า ส่วนจิวอิงก็ลงมือกับหมาป่าระดับต่ำ
จิ้งจอกขาวและหมาป่ายักษ์ส่งเสียงคำรามขึ้นพร้อมกันเพื่อประกาศถึงการเป็นราชาที่แม้จริง จากนั้นหมาป่าก็กระโจนเข้าใส่หวังตวัดเล็บแหลมคมเข้าที่เนื้อ
แต่น่าเสียดายหลังจากที่ระบบขึ้นไปจัดการบางอย่าง เยว่ชิงและอีกสามคนก็ทะลุระดับศักดิ์สิทธิ์ของโลกนี้เป็นที่เรียบร้อย การจะจัดการกับอสูรตรงหน้านับว่าง่ายดาย เพียงแต่หลงจือหยางกล่าวไว้ว่าให้ออมมือ
ยามที่เราอยู่ในที่แสงสว่างแต่มีคนในเงามืดต้องการจัดการกับเรา ให้แกล้งหลอกเป็นหมูกินเสือ หลอกล่อว่าเรายังคงอ่อนแออยู่มาก ยามที่อีกฝ่ายวิ่งเข้าหาพวกเขาค่อยตลบหลังอีกที
สองชั่วโมงชั่วโมงผ่านไปเสียงแจ้งเตือนผลงานก็ดังขึ้น คราวนี้คือหินวิญญาณสามเท่า ที่จะช่วยยกระดับพวกเขาไปอีกขั้น แน่นอนว่าสินสงครามในครั้งนี้ทำเอาทุกคนยิ้มแก้มปริกันเลยทีเดียว
"ก็ไม่เท่าไหร่ พอเกิดสงครามจริงๆพวกเราย่อมชนะแน่นอน"หวังจีเว่ยเอ่ยขึ้นหลังจากได้รับสินสงครามเป็นที่เรียบร้อย
"คงเป็นเช่นนั้น พวกเราจะแพ้ได้ไงละ จริงไหม"เฉินจงอีก็เห็นดีเห็นงามกับอีกฝ่าย
"กลับกันเถอะ จะได้พักผ่อนเพราะทุกคนก็เหนื่อยพอตัว"ทุกคนต่างก้าวขาออกจากหอคอยทันที ตอนนี้นอกจากจะอยากอาบน้ำแล้วพวกเขายังอยากดูดซับหินวิญญาณสามเท่าอีกด้วย
"พวกมันกล้าท้าทายข้า เจ้าพวกมนุษย์โอหัง"ยามที่ประตูชั้นที่ยี่สิบปิดลงโดยที่ไม่มีใครตาย ทำให้ผู้สูงสุดของหอคอยไม่พอใจอย่างมาก ยามนี้กำลังพลนับแสนของเขาเองก็พร้อมแล้วเช่นกัน
ยามสายตาตวัดมองมนุษย์ฝั่งตนเอง พวกมันก็คุกเข่าลงแสดงความเคารพหลังจากที่สามารถเชื่อมต่อจิตวิญญาณที่สองได้จริง ยามนี้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมากและมีความทะเยอทะยานที่จะแสดงถึงพลังที่พวกเขาได้รับมา
อยากที่จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่คนอื่นเคารพกราบไหว้ หวาดกลัวต่อพลังอำนาจ
"อีกเจ็ดวัน ข้าจะส่งพวกเจ้าลงไป"ฝ่ามือของหลงเยี่ยนหมิงเกิดวังวนสีดำแดงก่อนจะปรากฏขึ้นที่นอกดันเจี้ยน
ยามที่ผู้คนทยอยออกจากหอคอยก็มุมปากกระตุก เมื่อเห็นดันเจี้ยนปรากฏบนท้องฟ้า ไม่ใช่แค่เหนือบนหอคอยแบบเดิมแต่กลายเป็นครอบคลุมทั้งประเทศ
เนื่องจากหอคอยครอบคลุมไปทั่วทั้งประเทศทำให้แสงจากพระอาทิตย์ส่องลงมาไม่ถึง ทุกคนได้แต่มองกันและกันผ่านความมืด บรรยากาศของมันสร้างความหดหู่ไม่น้อย
"ดูท่าจะมีสงครามในเร็ววัน"เยว่ชิงเอ่ยออกมา ริมฝีปากบึนขึ้นอย่างไม่พอใจ
"โชคดีที่เราเตรียมการเรียบร้อยเช่นเดียวกัน"จิวอิงพูดขึ้นก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองงึกงักโดยมีเสวียนอวี้คอยให้ท้ายอยู่เสมอ
"แยกย้ายกันไปพักผ่อนเราจะเปลี่ยนเวรยามเพื่อเฝ้าระวังและคอยแจ้งเตือนในยามที่ดันเจี้ยนเปิดออก"
สิ้นคำพูดของหลงจือหยางพวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อดูดซับหินวิญญาณที่ได้มา เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งอีกครั้งก่อนสงครามครั้งใหม่
...ที่จะชี้ชะตาว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ


ทั้งสองฝั่งยืนประจันหน้ากันก่อนที่เยว่ชิงจะเป็นจิ้งจอกเก้าหางแล้วพุ่งเข้าใส่ ในขณะที่หลงจือหยางและเสวียนอวี้มุ่งตรงขึ้นไปยังพื้นที่ด้านในของห้วงทมิฬ โดยมีความช่วยเหลือเล็กๆจากฮันเตอร์คนอื่นๆ
"จิตวิญญาณดาบ"ผู้ที่มีจิตวิญญาณประเภทดาบตะโกนเสียงดังกึกก้อง ส่วนหนึ่งเป็นการข่มขวัญคู่ต่อสู้ พริบตาเดียวทั้งดาบเล็ก ดาบใหญ่ ดาบสั้น ดาบยาวก็ปลิวว่อน
"จิตวิญญาณกระบี่"ตามด้วยจิตวิญญาณกระบี่ที่ทำแบบเดียวกับคนที่มีจิตวิญญาณดาบ
"จำเอาไว้นะครับ ในตอนแรกที่พวกคุณควรทำคือเรียกจิตวิญญาณดาบและจิตวิญญาณกระบี่ออกมาสำหรับคนที่มีจิตวิญญาณประเภทดาบและกระบี่ จากนั้นก็ทำให้มันชุลมุนให้มากที่สุด"
ทุกคนต่างจดจำในสิ่งที่หลงจือหยางกล่าวไว้ได้อย่างชัดเจน เสียงเรียกจิตวิญญาณสองประเภทดังกระหึ่ม แสงสีของจิตวิญญาณทำให้เกิดแรงกระเพื่อมของมิติ จนสร้างความผันผวนเล็กๆแต่มันมากพอที่ช่วยให้คนลอดเข้าไปได้
ผู้คนในชุดคลุมดำเห็นท่าไม่ดีในจังหวะที่จิตวิญญาณนับหมื่นนับแสนเบื้องล่างกำลังลอยละลิ่วไปทั่ว หนึ่งในนั้นชี้ปลายนิ้วลงเบื้องล่างก็จะออกคำสั่ง
"ฆ่า!!!"เสียงนั้นดังสะนั่นปกคลุมเบื้องล่าง เยว่ชิงอ้าปากกว้างส่งเสียงคำรามข่มขู่ เจ้าตัวกระโจนไปทางนี้ทีทางนี้ที เป็นเป้าหมายที่ผู้คนในชุดคลุมต่างจับตามองจนหลงลืมคนที่อันตรายที่สุดในโลกไปเสียได้
ทางฝั่งจิวอิงเองก็ทำแบบเดียวกัน ใช้พลังวิญญาณสีดำปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความตายออกมา โดยที่จิตวิญญาณปลาสีขาวอีกตัวแสร้งทำเป็นเสวียนอวี้ที่ยืนในจุดหนึ่งละอองแห่งความตายก็ปล่อยออกมาต่อเนื่อง
โดยทั้งๆที่จริงแล้ว ทั้งหลงจือหยางและเสวียนอวี้ได้พุ่งสวนทางกับกลุ่มกบฏแทรกตัวเข้าไปในห้วงทมิฬเป็นที่เรียบร้อย
ในส่วนของเยว่ชิงที่คอยหลอกล่อก็นั่งลงอย่างสง่างามสยายหางทั้งเก้าจากนั้นก็ยกอุ้งเท้าใหญ่แล้วกดนิ้วอื่นๆลงเหลือเพียงนิ้วกลางก่อนจะแลบลิ้นออกมายั่วยวน
ด้วยเหตุการณ์นี้ ทำให้กลุ่มกบฏหลงลืมหลงจือหยางไปเลยเพราะความสนใจมุ่งไปยังจิ้งจอกเก้าหางอีกทั้งยังมีดาบและกระบี่บินว่อนไปหมด ทางฝั่งเสวียนอวี้ก็มีปลาวิญญาณตัวสีขาวแสร้งทำเป็นเสวียนอวี้ที่เหมือนกันราวกับถอดแบบกันมา กว่าจะรู้ตัวก็แทบกระอักเลือดยามที่ห้วงทมิฬล่มสลาย

หลงจือหยางกับเสวียนอวี้ก็เข้ามาถึงใจกลางของห้วงทมิฬ ด้านหน้ายังเป็นคนเดิมที่พวกเขาควรรับผิดชอบในการจับเทพกบฏกลับคืนดินแดนเทพจากนั้นก็บังคับให้เข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์
"ไม่เจอกันนานนะ แม่ทัพสวรรค์ เทพมารสวรรค์"หลงเยี่ยนหมิงเอ่ยทักทายคนทั้งคู่ด้วยใบหน้าเหี้ยมเกียมตามปกติ ทั้งๆที่ในใจตอนนี้สบถไปมากกว่าร้อยครั้ง ไอ้พวกโง่นั้นเพิ่งเข้าสนามรบก็ปล่อยไอ้เทพสององค์นี้เข้ามาอย่างง่ายดาย ไร้ประโยชน์เสียจริง
"ได้เวลากลับไปรับโทษแล้วเทพกบฏเยี่ยนหมิง"แม่ทัพสวรรค์ในมือถือดาบพิพากษาที่มือขวาและถือดาบจักรพรรดิมังกรที่มือซ้าย หนึ่งดาบลงทัณฑ์หนึ่งดาบชี้ชะตาผู้ที่เกิดมาพร้อมดาบคู่หนึ่งเดียวในดินแดนเทพ
ในฐานะผู้ปกครองทหาร เทพที่กำเนิดขึ้นมาย่อมมีอาวุธพิพากษาประจำตัวปรากฏ
และอีกฐานะคือบิดาสวรรค์ เทพที่กำเนิดมาพร้อมกับของหนึ่งสิ่งที่บ่งบอกคำว่าจักรพรรดิในของสิ่งนั้นๆเพื่อให้บัลลังก์เทพชี้ว่าต้องการให้เทพองค์ไหนนั่งบนบัลลังก์
"คิดว่าทำได้ก็เข้ามา"หลงเยี่ยนหมิงเอ่ยท้าทาย ซากศพของคนที่ได้สังเวยในการอัญเชิญห้วงทมิฬต่างก็คืนชีพลุกขึ้นมาในร่างโครงกระดูก ซากศพนับแสนค่อยๆโผล่ขึ้นมา
"ไปเถอะ"เสวียนอวี้บอกกับหลงจือหยาง ในมือปรากฏเคียวยาวใบหน้าถูกปกคลุมด้วยหน้ากากครึ่งซีกสีดำขอบทอง ร่างเทพมารสวรรค์เพื่อกำจัดทุกสิ่งที่กล้าท้าทายแม่ทัพสวรรค์ เป็นหนึ่งในขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุด ผู้ดูแลกองทัพมารเทพหนึ่งในสี่ขุนพลข้างกายแม่ทัพสวรรค์
เคียวยาวตวัดตัดผ่านโครงกระดูกครั้งแล้วครั้งเล่า กระดูกที่แตกสลายประกอบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง มันค่อยๆขยับเกาะกุมเสวียนอวี้จนไต่ขึ้นมาบนร่างกาย ก่อนจะถูกโถมทับราวกับภูเขาเล็กๆลูกหนึ่ง ไม่นานกองกระดูกนับหมื่นที่เกาะกันไว้ก็พังทลายลง
ทางฟากฝั่งหลงจือหยางก็เร่งรีบทำลายใจกลางของห้วงทมิฬ ทำลายวงเวทย์อัญเชิญให้เร็วที่สุด แต่ตอนนี้เขาต้องข้ามหลงเยี่ยนหมิงไปเสียก่อน

"ไปเลยทุกคนเปิดก่อนได้เปรียบ"สิ่งที่ตามเยว่ชิงไปแบบติดๆคือเกอที่ยืนประจำต่ำแหน่งสี่ทิศที่สามารถโจมตีระยะไกลได้ระดมเรียกใช้จิตวิญญาณของตัวเอง เกาเทียนเย่อ้าปากพ่นลูกไฟออกไปห้าลูกติดๆจัดการสัตว์อสูรสิงโตสีทองจนมันล่วงลงมา ตามด้วยคนอื่นที่รุมยำ
สตรีด้านหลังไม่รีรอ ใช้จิตวิญญาณประเภทแบบเดียวกับดอกลำโพงเชื่อมต่อจิตวิญญาณกับเครื่องดนตรีทันที
เสียงพิณเจ็ดสายค่อยๆถูกบรรเลงเป็นท่วงทำนองแผ่วเบา ด้านหน้าของผู้ใช้เครื่องดนตรีคือหินวิญญาณก้อนใหญ่ที่ค่อยๆถูกเสียงดนตรีพัดพาพลังวิญญาณเข้าสู่สนามรบ ท่วงทำนองแรกที่เริ่มบรรเลงลูกไฟครั้งที่สองของเหล่าเกอก็ถูกปล่อยออกมา
เสียงขลุ่ยในท่วงทำนองเร้าใจปลุกอารมณ์ให้พลุ่งพล่าน พลังของแต่ละคนพุ่งพรวดอย่างรวดเร็ว ภายใต้เสียงท่วงทำนองที่เร้าใจนี้ มันจะช่วยกระตุ้นให้พวกเขาลงมือได้มากขึ้นเพราะพลังที่เพิ่มพูน
ภายใต้เสียงดนตรีสองชนิดที่แตกต่างกันแต่ลงตัวอย่างน่าประหลาด สัตว์อสูรประเภทปีกบางตัวเลือกที่จะออกจากสนามรบเพื่อไปล่ามนุษย์คนอื่นๆ แต่น่าเสียดาย พื้นที่โดยรอบถูกดูแลโดยแนวตั้งรับเป็นสตรีเกือบพันคนที่กำลังยืนรออยู่
"มาทางนี้ก็สวยสิคะ จิตวิญญาณดอกวิสเทอร์เรีย"ดอกไม้สีม่วงงดงามตระการตา มันค่อยๆปลดปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ยิ่งสัตว์อสูรมักจะมีประสาทสัมผัสที่ดีกว่ามนุษย์ยามที่ได้รับละอองเพียงเล็กน้อย ร่างกายของพวกมันก็ปั่นป่วนและไปต่อไม่ไหว
"พวกผมจัดการเองครับ"เสียงตะโกนของชายหนุ่มดังขึ้น หญิงสาวสุดเซ็กซี่ก็ทำมือโอเค เพราะด้านนอกนี้ถูกผู้คนนับล้านที่มีจิตวิญญาณระดับEคอยเข้าออกเติมเต็มผู้คนตลอดเวลา
ถ้าสัตว์อสูรหนึ่งตัวต้องใช้ผู้ที่มีจิตวิญญาณระดับ Eหนึ่งร้อยคน พวกเขาก็แค่ผลัดกันเข้าออก
"โอ๊ะโอ ทางนี้ก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะคะ เห็ดน้อยหลากสีสัน"สาวๆหลายสิบคนตะโกนเรียกจิตวิญญาณออกมาพร้อมกัน พวกเธอเป็นคนในตระกูลเดียวกันทั้งหมดที่มีจิตวิญญาณเป็นเห็ดพิษ ขอแค่ละอองอันน้อยนิดได้สัมผัสร่างกาย สัตว์อสูรก้อนใหญ่ก็จะเป็นอัมพาตชั่วคราว
"ผมจัดการต่อเองครับ"เกอตัวน้อยกลายร่างเป็นเต่าบินตัวหนึ่ง ร่างกายค่อยๆขยายเท้าและหางถูกดัดให้เป็นใบพัดก่อนจะหมุนร่างกายรวดเร็วกลางอากาศ จนละอองจากเห็นหลากสีสันไปติดตามร่างกายของสัตว์อสูรที่หนีออกจากสนามรบ
"จัดการเลยทุกคน"ยามที่สัตว์อสูรไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ผู้คนนับหมื่นก็เข้าไปจัดการแบ่งปันพลังวิญญาณแล้วดูดซับมันเข้าไป
ในอีกฝั่งก็ไม่น้อยหน้า เด็กสาวชาวเขาตัวน้อยยืนถือตุ๊กตาเผชิญหน้ากับกองทัพตั๊กแตน เจ้าตัวก็ส่งเสียงเรียกจิตวิญญาณดอกถุงมือจิ้งจอกออกมา
ยามที่ดอกไม้สีม่วงสวยอ้าดอกกว้างๆก็จะเขมือบตั้กแตนเข้าไป ไม่เพียงแต่ทำให้เกิดพิษแต่พวกมันตายทันทีที่เข้าปากดอกสีม่วง
และพื้นที่สุดท้าย คือดอกแตรนางฟ้าขนาดใหญ่สีขาวสวยงามแต่กลับมีพิษอย่างน่าเหลือเชื่อ ตำนานดอกไม้ชนิดนี้คือการทำพิธีกรรมในการฆาตกรรมของแม่มด ยามที่มันส่งเสียงออกมาก็สั่นประสาท จนสัตว์อสูรที่วิ่งกรูไปทางนี้หันไปฆ่าพวกพ้องกันเอง โดยที่คนอื่นๆช่วยกันเก็บกวาดอีกที
ทั้งสี่ทิศทางมีผู้ช่วยที่สามารถวางใจได้ถึงขนาดนี้ แน่นอนว่ากำลังรบส่วนกลางไม่ได้น้อยหน้าไปกว่ากัน ตราบใดที่เขายังมีสายรักษาและสายฟื้นฟูอยู่รอบสนามรบแบบนี้ ก็ไม่มีทางที่จะพ่ายแพ้ ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามต่างทยอยร่วงหล่น ยกเว้นมนุษย์ที่ก่อกบฏละนะ เพราะถ้าอีกฝ่ายไม่เก่งจริง คงอยู่ไม่ถึงตอนนี้แน่
ยิ่งตอนนี้สัตว์อสูรต่างหนีออกไปรอบๆทำให้พื้นที่สนามรบส่วนกลางดูโล่งไปเลย ผู้คนที่มีระดับต่ำกว่าBลงไปก็ไปจัดการรอบๆข้างสนามรบแทน ที่ยังยืนหยัดอยู่ได้คือกบฏหลักพันปลายๆและอีกฝั่งที่ยืนอยู่หลายหมื่นคน
แน่นอนว่าจิ้งจอกขาวเก้าหางก็ยิ้มเยาะเย้ยอีกฝ่าย  พลังสูงสุดของทางฝั่งนั้นคือระดับ SS ในขณะที่เขากับจิวอิงระดับSSS
"ระดับBกระทืบแบบสิบต่อหนึ่ง ระดับAสามต่อหนึ่ง ระดับSหนึ่งต่อหนึ่ง"ทุกคนมุมปากกระตุก กลยุทธ์ยิ่งใหญ่สมกับเป็นภรรยาของท่านหลงจือหยางจริงๆ หนึ่งต่อหนึ่งใครสนศักดิ์ศรี มีมากกว่าก็รุมยำวัดกันที่คนชนะ ไม่สนระยะทาง
"รับทราบ"ทุกคนต่างรู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่ละคนเลือกกลุ่มได้ก็เลือกคนในกลุ่มกบฏทันที
"มันจะหยามกันเกินไปแล้ว ไอ้พวกสวะชั้นต่ำ"หนึ่งในนั้นตวาดลั่น เยว่ชิงเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง ไอ้หมอนี่บ่งบอกว่ามาจากตระกูลระดับต้นๆแน่นอน
"มีอะไรให้หยามด้วยเหรอกับหมารับใช้นะ"เยว่ชิงต่อปากต่อคำ ก่อนจะโบกหางให้คนฝั่งเราไปกระทืบซะ
ต่างฝ่ายต่างก็ซัดกันอย่างรุนแรง ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะยืนหยัดด้วยตัวคนเดียวแต่อย่าลืมว่าคนเหล่านี้มีหลงเยี่ยนหมิงคอยช่วย แถมยังให้หยิบยืมพลังในการสร้างจิตวิญญาณที่สองอีก ซึ่งบอกได้ทันทีว่าคนเหล่านี้มีความอึดกว่าพวกเขาราวๆสามเท่า
"ขอเอาคืนหน่อยเถอะ"เฉินจงอีประชันหน้ากับคนที่อยู่ระดับเดียวกัน ต่อให้อีกฝ่ายสวมชุดคลุมเขาก็จำได้อยู่ดี เพราะสำหรับคนที่อยู่ระดับ S และคนที่อยู่ระดับAใกล้จะตัดผ่านระดับมีใครบ้าง
"ไม่คิดว่าจะเป็นผู้เฒ่าคนที่สิบเจ็ด ของร้อยสามเสาหลัก คิดไม่ถึงจริงๆ"เฉินจงอียิ้มเยาะ ถ้าดวลหนึ่งต่อหนึ่งก็มีสิทธิ์ชนะแม้จะล้มลุกคลุกคลานไปบ้างก็ตาม
"อย่าคิดว่าจะชนะฉันคนนี้ได้นะ"อีกฝ่ายเรียกจิตวิญญาณที่สองของตัวเองออกมาด้วยความมั่นใจ มันคือดาบยักษ์สิบเล่ม ทั้งๆที่จิตวิญญาณเดิมเป็นเพียงค้อนขนาดใหญ่เพียงอันเดียว
"จิ๊ๆก็แค่ของเลียนแบบ จะทำลายให้ย่อยยับเลย"
ทางฝั่งจิวอิงกับเยว่ชิงเลือกจะเผชิญหน้ากับคนที่มีจิตวิญญาณระดับSห้าคนและระดับSS หนึ่งคน ถึงจะแปลกใจว่าทำไมถึงมีคนมาถึงระดับSSได้ก็ตามที แต่ตอนนี้พวกเขาไม่คิดจะหันหลังวิ่งหนีศัตรูแน่นอน
"ได้ต่อสู้พร้อมกับมารอสูรจิวอิงแล้วตื่นเต้นแปลกๆ"จิ้งจากขาวเอ่ยขึ้น
"ผมก็เช่นกันครับ"เยว่ชิงพยักหน้าให้กับจิวอิง น่าเสียดายเพราะความผันผวนของมิติทำให้ระบบขาดหายชั่วคราว ไม่งั้นคงสนุกกว่านี้


ขณะที่ตรงกลางของสนามรบเหลือแค่คนไม่ถึงหลักพันคน ซึ่งเป็นคนที่ยังยืนหยัดอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นในแถบด้านนอกก็ร้อนระอุไม่แพ้กัน กล่าวโดยง่ายถ้าพื้นที่สี่เหลี่ยมแบ่งออกเป็นสี่ระยะ
โดยที่ตรงกลางมีแต่คนระดับBขึ้นไป ที่คอยจัดการกับกลุ่มกบฏโดยตรงที่มีระดับสูงแบบเดียวกัน
ในพื้นที่ถัดออกมาเล็กน้อยคือกลุ่มของคนที่อยู่ระดับC ซึ่งมีจำนวนมากกว่าแสนคนที่กำลังรับมือกับสัตว์อสูรระดับสูงอย่างแม่ทัพอสูรหรือบอสอสูรที่ออกมาจากดันเจี้ยน ก่อนจะปล่อยสัตว์อสูรระดับต่ำๆให้หลุดลอดออกไป
ซึ่งส่วนถัดไปคือคนที่อยู่ระดับD ที่ค่อนข้างรับมือกับสัตว์อสูรได้ค่อนข้างตึงมือเพราะต้องรับมือกับสัตว์อสูรประเภททหารหรือขุนพล แน่นอนว่ามีการร่วมมือของคนระดับEโดยเฉพาะคนที่มีความสามารถในการฆ่าฟันได้อย่างดี
ในส่วนของสุดท้าย คือกลุ่มคนที่ปกป้องพื้นดินของผู้ที่อยู่อาศัย มีระดับEกับระดับFคอยรับมือกับอสูรชุดสุดท้ายที่คิดหนีโดยการล่ามนุษย์เพื่อกิน แต่น่าเสียดาย ต่อให้หลุดไปได้พวกมันก็ไม่มีทางพบเจอมนุษย์อีกแน่นอน
ในส่วนของแถบนี้จะแบ่งเป็นกลุ่มละครึ่งชั่วโมง โดยการยืนรับมือเต็มๆสามสิบนาทีก่อนจะออกไปพัก จากนั้นก็มีกลุ่มใหม่วนเวียนเข้ามา ส่วนชุดแรกที่บาดเจ็บก็ถูกส่งลงชั้นใต้ดินเพื่อรักษา โดยที่ตอนนี้มนุษย์ที่สังเวยชีวิตยังมีไม่ถึงหนึ่งพันคน
...เพราะแบบนั้นห้วงทมิฬจึงหิวมากเป็นพิเศษ
หลังการเปิดฉากการปะทะกันระหว่างฮันเตอร์ระดับสูงและกลุ่มกบฏ มองด้วยสายตาก็รู้ว่าฝั่งไหนได้เปรียบ โดยเฉพาะสิบรุมหนึ่ง ต่อให้อีกฝ่ายมีสองจิตวิญญาณแล้วยังไง ในเมื่อกลุ่มกบฏแต่ละคนไม่ได้มีความเข้าใจในจิตวิญญาณที่สองเสียเท่าไหร่
กว่าจะเข้าใจว่าเป็นเพียงตัวหมากบนกระดานที่นายท่านของพวกมันเอาไว้เดินเกม แล้วพร้อมจะสละทุกเมื่อก็ถอยหลังไม่ได้อีก
หลงเยี่ยนหมิงเองก็ไม่คิดจะไว้ชีวิตผู้ใด เพราะห้วงทมิฬอาวุธชิ้นสุดท้ายของเขาต้องการชีวิตของผู้คนสังเวยเป็นจำนวนมาก และหากโลกนี่ล่มสลายลงพลังเจตจำนงของโลกจะถูกหลงเยี่ยนหมิงดูดซับทันที
เพราะโลกแต่ละใบเกิดจากพลังของเทพส่วนหนึ่งพร้อมกับเจตจำนงของตัวโลกใบนั้นๆนั่นเอง
จิ้งจอกขาวสูงเก้าเมตรค่อยๆแผ่หางทั้งเก้าออกจากกันตามฉบับของการล่าเหยื่อ ฝ่าเท้ายกขึ้นสูงก่อนจะตะปบคนในชุดคลุมจนคนทั้งหกกระโดดถอยออกไป หางทั้งเก้ายืดยาวไล่ล่าไม่ลดละ
มารอสูรจิวอิงดวงตาเปลี่ยนเป็นสีดำล้วนจนไม่มีเห็นสีขาว กลิ่นอายความตายเข้าปกคลุมคนทั้งหก หนึ่งในนั้นยกมือให้สัญญาณไปจัดการกับจิ้งจอกเก้าหาง ส่วนเขาจะรับมือกับคนตรงหน้าที่ดูอันตรายที่สุด
เยว่ชิงตกอยู่ในวงล้อมของชายชุดคลุมห้าคนที่อยู่ระดับSทั้งหมด ส่วนจิวอิงปะทะกับคนที่อยู่ระดับSS แบบหนึ่งต่อหนึ่ง
จิ้งจอกขาวมองตาปริบๆไอ้ความรู้สึกเสียเปรียบสุดๆนี่มันอะไรกัน ทั้งเขาและมารอสูรจิวอิงต่างก็อยู่ระดับSSS แต่ตอนนี้เขากำลังโดนรุมด้วยระดับS ห้าคน ส่วนจิวอิงเจอกับSSหนึ่งคน
...รู้สึกเสียเปรียบเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าจิ้งจอกขาวก็ปรายตามองอย่างเหยียดหยาม
แต่ละคนที่สวมหน้ากากก็ได้แต่มองตากันโดยไม่มีคำพูดใดๆ ซึ่งตั้งแต่เข้าร่วมสงครามมามีเพียงผู้นำคนนั้นที่ออกคำสั่งกับเจ้าเด็กเอาแต่ใจ นอกนั้นก็ไม่มีคำพูดหรือเสียงใดๆออกมา
เยว่ชิงเดาว่าคนพวกนี้อาจจะถูกฝึกให้เป็นนักฆ่าไปโดยปริยาย หากถูกสอบสวนก็ต้องตายไม่ว่าตายด้วยตัวเองหรือตายเพราะตัวการใหญ่กันแน่ แต่มันก็ดี เพราะเวลาใกล้ตายมันจะได้เงียบ
จิ้งจอกขาวกระโจนเข้าใส่เป้าหมาย ก่อนจะใช้หางจัดการผลักดันคนอื่นๆออกจากตัว ไม่ว่ายังไงก็ต้องกำจัดทีละคน ยิ่งคนทั้งห้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ทัดเทียม ไม่นานขนขาวๆก็เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
เยว่ชิงกลับคืนร่างมนุษย์หลากจากจัดการเสร็จสิ้น เช่นเดียวกับฮันเตอร์แบบทีมที่เน้นรุมยำ ไม่นานร่างกายของกลุ่มกบฏสลายหายไปซึ่งแตกต่างจากมนุษย์คนอื่นๆที่ยังเหลือร่างแม้ไร้วิญญาณ
เยว่ชิงคาดหวังว่าภายในห้วงทมิฬวิญญาณของคนที่สังเวยไปแล้วจะไม่ฟื้นคืนชีพซ้ำๆ
ฝั่งจิวอิงยืนเผชิญหน้ากับชายที่มีระดับสูงสุดที่สุดในฝ่ายกบฏ ซึ่งเดาว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นอดีตร้อยสามเสาหลัก
"อย่าหวังว่าจะชนะคนอย่างฉัน"โซ่สองเส้นสีแดงปรากฏในฝ่ามือของฝั่งตรงข้าม ด้านปลายของโซ่มีมีดแหลมคมติดอยู่ ก่อนที่ร่างกายอีกฝ่ายจะปรากฏกลิ่นอายความตายแบบเดียวกับเสวียนอวี้
"อย่างที่เฉินจงอีพูด เป็นได้แค่ของเลียนแบบ"คนอื่นๆเลือกจิตวิญญาณที่สองเป็นดาบ เป็นกระบี่แบบเดียวกับหลงจือหยางทั้งๆที่ความสามารถไม่เทียบเท่าอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ แถมตอนนี้เขายังเผชิญหน้ากับคนที่มีกลิ่นอายคล้ายคนรักของตัวเองอีก
...ซึ่งมันทำให้จิวอิงโมโหมากๆ ไม่นานอีกฝ่ายก็สลายหายไป คิดเหรอว่าขอแค่ไม่เข้าใกล้มารอสูรจิวอิงก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว สิ้นคิดจริงๆขอเพียงจิวอิงต้องการครอบครองโลกใบนี้เพียงแค่ขยายขอบเขตพลังไปทั่วโลก ก็สามารถปลิดชีพมนุษย์พร้อมกันทั้งโลกได้แล้ว
ไม่จำเลยจริงๆทั้งที่ตอนนั้น ตอนที่เหล่าเกอรับหน้าที่ในการเคลียร์ดันเจี้ยนพิเศษ เยว่ชิงก็พูดออกไปแล้วแท้ๆว่าพลังของเขาสามารถฆ่าคนทั้งโลกได้
...ไม่ฉลาดเอาเสียเลย
ซึ่งถ้าระบบอยู่ด้วย คงพยักหน้าราวกับไก่จิก นอกจากหลงจือหยางที่ชอบสังเกตชาวบ้านแล้ววางแผนสามสี่ตลบ ระบบยังไม่เคยพบเห็นคนไหนฉลาดเทียบเท่าเลยสักคน
"ได้เวลาพิพากษา"ภายในห้วงทมิฬเองในตอนนี้แม่ทัพสวรรค์อย่างหลงจือหยางก็เข้าปะทะกับเทพเยี่ยนหมิง ในมือของเยี่ยนหมิงปรากฏหอกสีเขียวที่มีลักษณ์เลื่อยคล้ายงูพันกันจนกลายเป็นด้ามจับ
ทั้งสองคนปะทะเข้าหากัน แม่ทัพสวรรค์มีใบหน้าเรียบเฉยในทุกๆการปะทะ ในขณะหลงเยี่ยนหมิงเต็มไปด้วยความเครียดแค้น จนอยากฆ่าแม่ทัพสวรรค์ด้วยมือตัวเอง
ดาบพิพากษาทุกครั้งที่ฟาดฟันย่อมปรากฏบาดแผลและทุกๆบาดแผลจะถูกดูดเลือดออกมา จนตอนนี้ร่างกายของหลงเยี่ยนหมิงเต็มไปด้วยรอยบาดหลายสิบรอย ในทุกๆรอยมีละอองเลือดพวยพุ่งเข้าไปในดาบพิพากษา
นี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่แม่ทัพสวรรค์มักเป็นที่หวาดกลัวของเทพทั่วไป บนดินแดนเทพคนที่ไม่ควรมีเรื่องด้วยมากที่สุด ต้องมีรายชื่อของแม่ทัพสวรรค์แน่นอน
"ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้"หลงเยี่ยนหมิงเค้นเสียงออกมา ก่อนจะดึงพลังของห้วงทมิฬเข้าสู่ร่างกาย
"ทำให้ได้อย่างที่พูดสิ"หลงจือหยางเห็นแบบนั้นก็เก็บดาบพิพากษาลงไป แล้วนำดาบจักรพรรดิมังกรขึ้นมาแทน
เสวียนอวี้ที่รับมือกับซากศพก็รับรู้ได้ว่าดวงวิญญาณบางดวงถูกหลงเยี่ยนหมิงดูดกลืนเข้าตัวเองไปแล้ว ถึงแม้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาซากศพไม่ว่าจะมนุษย์หรือสัตว์อสูรที่ตายบนโลกเขาจะรับมือมาตลอดก็ตาม แต่ยามนี้จะกลายเป็นหลงจือหยางเองที่รับมือ
ภายใต้สายตามนุษย์ที่ยังคงอยู่บนโลกไม่ได้ลงชั้นใต้ดินต่างยกมือบังสายตายามที่แสงอาทิตย์ลอดผ่านชั้นบรรยากาศสีดำที่ปกคลุมมาตลอดหลายวัน ไม่นานเสียงเฮ ก็ดังไปทั่วคนบางกลุ่มแจ้งข่าวเรื่องน่ายินดีให้กับผู้คนที่อยู่ชั้นใต้ดินได้รับรู้
กลุ่มแรกที่ออกมาด้านนอกคือกลุ่มหมอและพยาบาล ตราบใดที่ผู้บาดเจ็บได้รับบาดเจ็บสาหัสการเคลื่อนย้ายโดยไม่จำเป็นอาจจะทำให้แผลอักเสบได้
ยามนี้เมื่อพวกเขาได้ขึ้นมาบนสนามรบก็รีบวิ่งเข้าไปดูอาการและเครื่องมือการแพทย์ที่เตรียมพร้อมก็เพียงพอต่อจำนวนประชากรหลักแสน ส่วนคนนับล้านที่บาดเจ็บเล็กๆน้อยก็ได้ฮันเตอร์สายรักษาบรรเทาอาการลง
เพราะตอนนี้ยังไม่มีสายรักษาคนไหนสามารถรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสได้เลยสักคน ทำได้เพียงยื้อเวลา พอหมอและพยาบาลขึ้นมาด้านบนแต่ละคนก็ผ่อนครายความตึงเครียด จากนั้นก็ส่งเสียงเฮเช่นเดียวกับคนอื่น
หิว หิว หิว ยามที่หลงเยี่ยนหมิงดึงพลังของห้วงทมิฬมาใช้ ในหัวได้ยินเสียงพึมพำของห้วงทมิฬจนสับสนไปหมด มนุษย์บนโลกมีนับพันล้านคนแต่ทำไมพลังที่ได้รับมาถึงน้อยนิด แถมห้วงทมิฬยังคงส่งเสียงว่าหิวตลอดเวลา
ความสามารถที่น่ากลัวของการอัญเชิญห้วงทมิฬคือการดึงพลังของผู้เสียชีวิตมากักเก็บเป็นพลังของตัวเอง ในยามที่หลงเยี่ยนหมิงดึงพลังกลับร่างก็ควรจะได้รับพลังมหาศาลถ้ามนุษย์บนโลกตายเกินกว่าครึ่ง แม้แต่สามเทพและมารอสูรร่วมมือกันยังยากที่จะบอกว่าชนะ
"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ อ๊ากกกก"หลงเยี่ยนหมิงไม่สามารถรับความจริงได้ เมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ก่อนที่ใบหน้าบิดเบี้ยวจะคืนปกติมีเพียงแววตาเท่านั้นที่ผิดปกติไปจากทุกที
"แก! ตาย!!!"หลงเยี่ยนหมิงคำรามลั่น กระโดดเข้าฟาดฟันโดยไม่สนสิ่งใด สนเพียงแค่ฝ่ายตรงข้ามต้องตาย
หลงจือหยางยกดาบรับแรงปะทะโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน จนกระทั่งที่หอกและดาบกดดันกันและกันจนหลงเยี่ยนหมิงได้ขยับเข้าใกล้
แม่ทัพสวรรค์คนที่หน้านิ่งในสนามรบมาโดยตลอดก็ยกยิ้มมุมปากให้อีกฝ่าย รวมทั้งส่งสายตาเหยียดหยามใส่อีกด้วย
"อ๊ากกกก"และแล้วหลงเยี่ยนหมิงก็สติหลุด เป็นไปตามที่หลงจือหยางต้องการ ยิ่งเป็นไปตามที่คิดเจ้าตัวก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
เสวียนอวี้ที่ยืนกอดอกดูอยู่ห่างๆก็ได้แต่ส่ายหน้า ดูท่าคงใช้เวลาไม่นานที่หลงจือหยางจะจัดการอีกฝ่าย เพราะอีกฝ่ายขาดสติยับยั้งและไม่สามารถสู้กับแม่ทัพสวรรค์ได้แน่นอน
หลงจือหยางยกดาบจักรพรรดิรับหอกที่ฟาดลงมา หัวคิ้วขมวดลงเล็กน้อย ยามนี้อีกฝ่ายเหวี่ยงหอกได้สะเปะสะปะโดยที่มีแต่ความแรงที่ส่งมา ไม่มีจิตวิญญาณใดๆในหอกให้สัมผัส
ฝ่ามืออีกข้างปรากฏดาบพิพากษาอีกครั้งก่อนจะเสียบทะลุหัวใจหลงเยี่ยนหมิง
"จับกุมกบฏหลงเยี่ยนหมิง"สิ้นคำพูดของหลงจือหยาง ข้างกายที่เคยว่างเปล่าก็ปรากฏขุนพลสององค์เข้ารวบตัวหลงเยี่ยนหมิงและทำความเคารพต่อแม่ทัพสวรรค์และเอ่ยทักทายขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย
ติ้งงงงง! ติ้งงงงง!! ติ้งงงงง!!!!
{กำลังประมวลผลหอคอย กรุณารอสักครู่}


เพราะการกลับมาของทั้งสามเทพและแขกรับเชิญอีกหนึ่งอย่างมารอสูรจิวอิง ทางผู้คุมกฏแห่งเทพจึงให้การต้อนรับเป็นอย่างดีแม้จะรู้ว่าคนทั้งสี่ขึ้นมาแค่ชั่วคราวเท่านั้นเพราะชีวิตมนุษย์ยังไม่หมดอายุขัย ไม่ว่ายังไงก็ต้องกลับลงไป
ซึ่งอายุขัยของคนที่ตัดผ่านระดับSSSได้จะมีชีวิตยืนยาวถึงหนึ่งหมื่นปี แต่สำหรับชีวิตเทพไม่นับว่าอะไรเลย เรียกได้ว่าหลับตาช่วงหนึ่งลืมตาขึ้นมาก็ได้พบกันอีกครั้ง
การตัดสินโทษได้กำหนดขึ้นในช่วงเช้าของวันหลังเทพจันทราและเทพสุริยะได้ทำหน้าที่ ทหารเทพก็มีการอัญเชิญนักโทษที่ถูกคุมขังออกมาทั้งหมด ก่อนจะมีการแจกแจงรายละเอียดต่างๆ
มีการกล่าวถึงการกระทำความผิดตั้งแต่น้อยมากจนไปถึงความผิดมหาศาล โดยแจกแจงเป็นรายบุคคลก่อนจะสำเร็จโทษออกมา
ผู้กระทำความผิดหนักหน่วงอย่างมารดาสวรรค์ไม่สามารถรอดพ้นหอระฆังเทพสายฟ้าไปได้ เพื่อชดใช้ในสิ่งที่ได้กระทำ สายฟ้าจะฟาดกระหน่ำจนกว่าดวงจิตจะแตกสลาย ซึ่งเป็นบทลงโทษเดียวกับหลงเยี่ยนหมิงที่กระทำการทะเยอทะยานสร้างความเสียหายต่อโลกอันบริสุทธิ์
ส่วนโทษของคนอื่นๆก็ลดหลั่นกันไป
"ถ้าจะกลับลงไป ก็กลับที่พักเจ้าไปก่อนข้าเตรียมของบางอย่างเพื่อแทนคำขอโทษ ในฐานะผู้ปกครองสวรรค์"บิดาสวรรค์เข้าใจถึงความผิดที่ตนได้กระทำ การละเลยต่อเทพองค์อื่นๆจนเทพเหล่านั้นได้กระทำความผิด บิดาผู้เป็นผู้ปกครองดินแดนจะต้องรับความผิดไว้กึ่งหนึ่งเพื่อดำรงซึ่งศักดิ์ศรีและเกียรติยศแห่งบัลลังก์
"ข้าเข้าใจแล้ว"เยว่ชิงตาวาววับไปด้วยความพอใจ ของขวัญจากมหาเทพใช่ของสามัญเสียที่ไหน นอกจากจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรแล้วยังทรงพลังอำนาจอีกด้วย
...ดูคนรักเขาเป็นตัวอย่างสิ
เยว่ชิงหนอเยว่ชิง ไม่ทันไรเจ้าตัวก็เบนทิศทางมาชมคนรักของตัวเองหน้าตาเฉย
หลงจือหยางพอเห็นคนรักมีความสุขก็โอบเอวคนงามไปยังตำหนักของเทพจิ้งจอกเก้าหางอีกครั้งแต่ครั้งนี้มีเทพเสวียนอวี้และจิวอิงตามมาด้วย
พื้นที่อยู่อาศัยของจิ้งจอกขาวมีดอกไม้และสรรพสัตว์อาศัยอยู่รอบๆ จิวอิงมองอย่างตื่นตาตื่นใจเพราะตำหนักของเสวียนอวี้ก็ตามสภาพชายโสดไม่มีศิลปะในหัวใจ
ในขณะที่ตำหนักจิ้งจอกขาวมีดอกไม้นานาพันธุ์ซึ่งเจ้าจิ้งจอกขาวไปขโมยต้นไม้กับเทพพฤกษาจนอีกฝ่ายต้องยอมสร้างพื้นที่ให้เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้
ส่วนสัตว์น้อยนานาชนิดก็ไปเอาที่ตำหนักเทพสรรพสัตว์ บางครั้งก็จิ้กนกน้อยมา บางครั้งก็โฉบเอาผีเสื้อมา
เพราะเทพจิ้งจอกขาวสนิทกับเทพทุกองค์บนดินแดนนี้ ตำหนักนั้นกินอะไรอยู่ ตำหนักโน้นมีของเล่นไหม รู้หมด นั่นแหละตามสภาพ
เยว่ชิงเหม่อมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาเมื่อมีบุรุษสองคนโบกมือและยกยิ้มส่งมาให้ เจ้าตัวน้อยดีใจจนหูและหางทั้งเก้าโผล่ออกมา เรือนกายเล็กๆพุ่งเข้าใส่พร้อมทั้งเอ่ยเรียกคนทั้งคู่ดังลั่น
"ป๊า ม๊า แง๊"เจ้าจิ้งจอกขาวซุกอกป๊ากับม๊าถูไถไปมาอย่างมีความสุข ของขวัญของมหาเทพถูกใจเขาเอามากๆ
"เจ้าตัวน้อย โตแล้วแท้ๆไหงขี้แยแบบนี้เล่า"ม๊าคนงามเอ่ยทักก่อนจะกวักเรียกหนุ่มๆอีกสามคน ว่าที่แม่ยายจุ๊ปากเมื่อเห็นลูกเขยระยะใกล้ มือขาวๆลูบแขนลูบหัวไหล่หลงจือหยางก่อนจะพึมพำว่างานดี
จากนั้นก็เบนสายตาไปที่จิวอิง มารอสูรน้อยที่ถูกทอดทิ้ง ก่อนจะกวักมือให้เข้ามาใกล้จากนั้นก็พิจารณา
"มาเป็นลูกบุญธรรมของป๊ากับม๊าเถอะ เสี่ยวชิงจะได้มีเพื่อนวิ่งเล่น"จิวอิงกะพริบตาปริบๆอยากจะบอกเหลือเกินว่าตัวเองไม่ได้ซุกซนและไม่มีความชมชอบวิ่งเล่นสักเท่าไหร่ เพราะธรรมดาก็มักจะใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว ไม่นั่งก็นอน ชีวิตก็มีแค่นี้
"จะดีเหรอครับ แบบนั้น"
"ดีสิ มีน้องน้อยของบ้าน"ป๊าคนงามอีกคนเอ่ยออกมา ในอ้อมกอดยังมีจิ้งจอกขาวกระดิกใบหูและพยักหน้า
"ครับ ป๊า ม๊า ขอบคุณ"จิวอิงก้มหน้ากลั้นสะอื้น ก่อนที่อ้อมแขนเรียวยาวจะตวัดโอบล้อมให้ความอบอุ่น ม๊าคนงามลูบหลังสมาชิกใหม่ของบ้านอย่างเอ็นดูและสงสารในชะตากรรม
"เข้าไปนั่งด้านในกันเถอะ"ม๊าคนงามเรียกคนทั้งคู่ให้เข้าไปด้านใน ปล่อยป๊าไว้กับสองหนุ่ม แน่นอนว่าป๊าจะต้องทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวอย่างดี เจ้าตัวเลยกระแอมหนึ่งครั้งมองชายชาติทหารอกผายไหล่ผึ่ง หน้าตึง แววตาไร้ความกังวลนับว่าผ่าน
"คุยกับป๊าหน่อยนะลูกเขย"สองหนุ่มพยักหน้าก่อนจะเดินไปอีกฟากของตัวตำหนัก ในขณะที่เยว่ชิงล้มตัวนอนหนุนตักม๊าคนงาม
"ม๊าได้รับชื่อไหมรึเปล่า"ชื่อสำหรับการเริ่มต้นใหม่
"แน่นอนจ๊ะที่รัก ม๊าได้นามใหม่ว่าเยว่ซินส่วนป๊าได้นามใหม่ว่าเยว่เล่อ หมายถึงดวงจันทร์แห่งความสุขทั้งคู่"
"ดียิ่ง ข้าชอบ"เจ้าจิ้งจอกขาวเอ่ยอย่างมีความสุข ก่อนสายตาคนทั้งคู่จะมองไปยังสมาชิกใหม่ของบ้าน จิวอิงเขินเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม
"ข้าก็ชอบ"เพียงเท่านั้นเสียงหัวเราะคิกคักของคนทั้งคู่ก็ดังขึ้น พลอยให้คนที่มีครอบครัวครั้งแรกยิ้มอย่างตื้นตันใจ
จนจิวอิงรับรู้ได้ว่า...การมีครอบครัวมันดีแบบนี้นี่เอง
ทางฟากฝั่งลูกเขยเองก็ได้มีการพูดคุย ยอมรับและทำข้อตกลงเรียบร้อยแล้ว ยิ่งเห็นลูกเขยแต่ละคนให้คำมั่นสัญญาอย่างไม่เกรงกลัวทัณฑ์สวรรค์คนเป็นพ่อก็เบาใจ สามารถฝากลูกชายทั้งสองให้กับคนทั้งคู่ได้ เพราะทั้งเขาและคนรักจะต้องเริ่มบำเพ็ญเพียรใหม่อีกครั้งเพื่อคงสภาพกายหยาบ
ซึ่งอาจจะใช้ระยะเวลาพอๆกับที่คนทั้งสี่ใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์
"ไปกันเถอะ ป่านนี้จิ้งจอกน้อยคงชะเง้อคอรอแล้ว"แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ว่า เยว่ชิงดีดตัวขึ้นเมื่อเห็นคนรักตามหลังป๊ามา
"ดีใจที่เห็นป๊าหรือเห็นแม่ทัพสวรรค์"เจ้าจิ้งจอกน้อยบิดตัวอย่างเขินๆตอบไม่ได้เพราะดีใจทั้งคู่ ก่อนที่เสียงม๊าคนงามจะกระแอมไอเบาๆเพื่อแนะนำสมาชิกใหม่อีกหนึ่ง
"ม๊าขอแนะนำเปาเป่า ระบบที่คอยช่วยเหลือลูก"สสารวิญญาณเด็กน้อยวัยสามขวบแก้มกลมเหมือนซาลาเปาใบหน้าบูดบึ้งปรากฏขึ้น ไม่ได้อยากเจอสะหน่อย
"ระบบนั่นนะน่ะ น่ารักที่สุด"ว่าแล้วก็ยื่นมือไปบี้แก้มเบาๆ เยว่ชิงรับรู้ถึงความนุ่มนิ่มจนไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าเด็กนี่กล้าเอาคอลเลคชั่นดีงามของหลงจือหยางมาล่อลวง
"แล้วทำไม"จิวอิงเอ่ยถาม เพราะสายตาของมารอสูรจิวอิงสามารถมองสภาพหรือสภาวะวิญญาณได้ อย่างป๊ากับม๊าเองถึงจะคงกายหยาบได้แต่ภายในก็ยังเป็นวิญญาณไร้ซึ่งพลัง ส่วนเด็กอ้วนกลมก็คล้ายก้อนพลังงานวิญญาณดวงหนึงเท่านั้น
"เจ้าตัวก็ต้องบำเพ็ญเพียรเหมือนกับป๊าม๊าเพื่อให้มีกายหยาบ ถึงแม้จะไม่สามารถเป็นเทพได้แต่เราสามคนสามารถเป็นเซียนดูแลตำหนักเทพจิ้งจอกขาวเก้าหางได้อยู่นะ"
"ป๊า ม๊า"เยว่ชิงเรียกด้วยน้ำเสียงหงอยๆเมื่อรู้ว่าจะต้องจากกันอีกครั้ง ถึงแม้เยว่ชิงจะขึ้นมาได้ตลอดเวลาแต่คนทั้งสามจะต้องนั่งบำเพ็ญเพียรในสระเซียน ซึ่งเทพไม่สามารถลุกล้ำเข้าไปได้
"อย่ากังวลเลยลูกรัก จงไปใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์กับคนรักและครอบครัวใหม่ให้ดี อย่าต้องมานึกเสียดายทีหลัง ที่ปล่อยผ่านวันเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์ ตราบใดที่ลูกยังกลับมา ป๊าม๊ายังคงรอที่นี่เสมอ"
เยว่ซินเผยรอยยิ้มงดงามก่อนจะลูบศีรษะบุตรชายทั้งสอง ถึงแม้ยามนี้ระยะเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจะน้อยไปสักหน่อย แต่ในอนาคตพวกเขาย่อมได้อยู่ด้วยกันอีก
"ใช่แล้วละ ฝากทั้งคู่ด้วยนะ หากถูกรังแกค่อยกลับมาฟ้องป๊าก็แล้วกัน ได้เวลาลงไปแล้วนะเด็กๆ"ป๊าจับมือลูกชายทั้งสองไปส่งถึงมือลูกเขย ทั้งคู่ยิ้มรับและสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะเพื่อให้ผู้ปกครองได้คลายความกังวล
"ไปดูแลไม่ได้แล้วเหมือนกัน พยายามเอาตัวรอดด้วยนะ"เจ้าแก้มกลมเปาเป่าเอ่ยขึ้น ขัดบรรยากาศอันดีงามจนเยว่ชิงก้มฟัดแก้มพองๆนั่น
"ปากร้าย โตแล้วไม่จำเป็นต้องมีคนดูแลก็เอาตัวรอดได้"จิ้งจอกขาวยืดอกอย่างลำพองใจแถมภาคภูมิใจอีกด้วย เจ้าเปาเป่าร้องเหอะออกมา ก็ไหนตอนแรกที่เจอกันก็มีแต่เจ้าขี้แยนี่น่า ใช่ว่าตอนนั้นจะเป็นเทพจิ้งจอกขาวเหมือนยามนี้เสียหน่อย
พอได้รู้วีรกรรมของเทพจิ้งจอกขาวก็แทบไม่เชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกันจริงๆ
คนทั้งสี่โบกมือลาก่อนจะลงมาที่โลกมนุษย์ เพื่อสร้างรากฐานที่มั่นคงให้กับครอบครัว หลงจือหยางในฐานะกึ่งผู้นำคนใหม่ของโลกก็ออกแถลงการณ์ต่อสื่อมวลชน
"มาสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งไปด้วยกัน เตรียมความพร้อมโดยไม่แยกฝ่าย ผมต้องการบุคลากรด้านการศึกษาจำนวนมากเพื่อสร้างโรงเรียนและมหาลัยขึ้นทุกประเทศทั่วโลก"
"โดยที่ตั้งมหาลัยเดิมให้กลายเป็นศูนย์เรียนรู้ฮันเตอร์เพื่อให้เด็กที่อายุครบสิบห้าปีได้เข้าหอคอยในสิบชั้นแรก"
"เพื่อสร้างคนกลุ่มนี้ให้เป็นกำลังสำคัญในอนาคต ซึ่งบุคคลทั่วไปก็สามารถเข้าร่วมได้ โดยมีข้อกำหนดดังนี้นะครับ..."
เพราะการจัดระเบียบสังคมแบบใหม่ของหลงจือหยางทำให้แต่ละประเทศพัฒนาศักยภาพถึงสามด้านด้วยกัน การศึกษา การแพทย์และการเกษตรพืชผล
ลดความเหลื่อมล้ำในสังคมสร้างบรรทัดฐานชีวิตแบบใหม่ ต่อให้คุณเกิดมามีจิตวิญญาณเป็นเพียงจอบเสียม คุณก็มีความสามารถด้านการเกษตร ผู้คนเลือกกินพืชผักพลังวิญญาณเหล่านั้น
ซึ่งแน่นอนว่าการแพทย์ก็ต้องเจริญทัดเทียมโดยเฉพาะแผนกวิเคราะห์และวิจัยพืชผักผลไม้ในหอคอยซึ่งสามารถนำออกมาได้ บ้านใครก็ตามที่มีคนสามารถปลูกมันได้ย่อมสร้างผลประโยชน์มหาศาล
โดยเฉพาะครอบครัวชาวนาชาวไร่ที่คนส่วนใหญ่จะมีจิตวิญญาณเกี่ยวข้องกับเครื่องมือการเกษตร แทบจะพลิกชีวิตจากแต่ก่อนที่เคยเป็นจุดต่ำสุดในโลก ยามนี้แทบจะกลายเป็นจุดสูงสุด เพราะเป็นกลุ่มผลิตแหล่งอาหารรายใหญ่
น่าเสียดายที่แต่ก่อนคนมีอำนาจไม่เห็นค่า รู้แค่ว่าถ้ากดผู้คนให้จมปลักอยู่ที่เดิมได้ ตัวตนที่ยิ่งใหญ่ของตัวเองจะมีแต่คนเทิดทูนให้ความเคารพโดยไม่รู้เลยว่าเสียผลประโยชน์ไปมากมายมหาศาลแค่ไหน
ผู้คนเหล่านี้ต่างขอบคุณที่พวกกบฏได้เปิดเผยตัว ขอบคุณเทพจิ้งจอกคนงามที่สร้างพื้นที่ให้แก่คนอื่น ตั้งแต่เกอทั่วไปที่ถูกมองว่าไม่มีประโยชน์ในหอคอย จนตอนนี้แม้แต่คนที่มีจิตวิญญาณเป็นหญ้าต้นหนึ่งยังกลายเป็นปุ๋ยวิญญาณ ไม่ต้องคาดคิดถึงจิตวิญญาณมดหรือปลวกที่คอยช่วยเกลี่ยดิน
เพราะการสะสางกวาดล้างครั้งใหญ่ พวกเขาจึงกลายเป็นคนที่มีคุณค่าเท่ากัน


~ บทนำ ~
 ..."ต่างโลก"
 ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคำๆ นี้ถึงสะกิดใจผมนัก ยังกับมันเป็นเปลวไฟที่ยังคงคุกรุ่นภายในใจของผมตลอดเวลา คำนี้ส่งผลถึงอารมณ์ที่หลากหลายปะปนกันไป อารมณ์โกรธ อารมณ์เศร้า อารมณ์เหงา และยิ่งกาลเวลาผ่านไปนานมากเท่าไร สิ่งที่ตกค้างหลงเหลืออยู่นั้น ผมบอกได้เลยว่ามันคือความรู้สึกถวิลหา…
 มันอะไรกันนะคำๆ นี้ ทั้งที่มันเป็นคำที่ดูจะห่างไกลจากโลกความเป็นจริง เป็นเพียงคำที่อยู่แต่ในนิยาย
อยู่ในการ์ตูน เป็นเรื่องแฟนตาซีหลอกเด็ก ที่ผมมักเอาไว้อ่านฆ่าเวลา อ่านเอาสนุกสนาน คลายเครียดไปวันๆ
แต่เมื่อเทียบกับชีวิตจริงที่สุดแสนลำบากแล้ว คำว่าต่างโลกนั้นมันช่างเป็นอะไรที่เพ้อเจ้อและไร้สาระอย่างมาก
 ใช่ไหมล่ะครับ เพราะเด็กทุกคนต้องตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนัก เพื่อจะได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ เรียนจบมาก็ต้องตั้งใจทำงานเพื่อหาเงินให้ได้เยอะๆ ใช่แล้ว ชีวิตมันต้องสู้ มันต้องเหนื่อยแบบนี้แหละ เราตั้งใจเพื่อสิ่งที่เราต้องการ เพื่อสร้างความสุขให้แก่ตนเองและคนรอบข้าง นี่สิคือชีวิตที่ควรจะเป็นไปตามครรลอง
ของมัน…
 "ถ้าหากผมไม่ไปเจอเหตุการณ์นั้นเข้าละก็นะ"
 สวัสดีครับ ผมชื่อ 'วิน' อายุ 18 ปี อยู่ชั้น ม.6 และเหตุการณ์ที่ผมกำลังจะเล่าให้ทุกคนฟังนี้คือ 'จุดเปลี่ยนในชีวิตของผม' เรื่องราวมันเริ่มจากวันเสาร์วันนั้น ผมกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบครับ แน่นอนว่าเพื่อสอบเข้ามหาลัยที่หวังไว้ให้ได้ ผมก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเดินไปตามเส้นทางชีวิตปกติ เหมือนกับเด็กทั่วๆ ไป
 แต่ในขณะที่กำลังเดินอยู่ริมถนน ผมก็เผลอคิดถึงคำนั้นอีกจนได้ คำว่า "ต่างโลก" นั่นแหละครับ มันลอยมาอีกแล้ว ทำไมกันนะ ทำไมมันถึงยังติดอยู่ในใจของผมแบบนี้ ผมคิดถึงคำๆ นี้อย่างน้อยวันละหนึ่งครั้ง และมันทำให้สมาธิของผมเตลิดไปจนอ่านหนังสือเรียนต่อไม่ไหว บางครั้งผมต้องหาทางออกด้วยการหยิบนิยายหรือหนังสือการ์ตูนแนวต่างโลกขึ้นมาอ่านสักสิบนาที อารมณ์ถึงจะสงบ และสมาธิถึงจะกลับคืนมา อาการของผมเป็นแบบนี้เสมอครับ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แต่วันนี้มันแปลกนิดหน่อยที่อยู่ๆ ผมก็ดันคิดถึงคำนี้ขึ้นมาในช่วงเวลาเช้าน่ะสิ แต่มันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง…
 "เอาเถอะ ยังไงรีบไปดีกว่า วันนี้อยากทวนคณิตกับฟิสิกส์ให้จบเล่มไปเลยดีกว่า"
 ผมเดินมาถึงสี่แยกใหญ่ และกำลังยืนรอสัญญาณไฟจราจรเพื่อข้ามถนนไปยังห้องสมุด จู่ๆ ก็มีพี่สาว
สุดสวยแต่งตัวคอสเพลย์เหมือนตัวละครในเกมเดินเข้ามาแจกใบปลิวให้หนึ่งใบ และถามกับผมว่า
 "สวัสดีค่ะ คุณอยากไปต่างโลกไหมคะ"
 "...หา? ว่าไงนะครับ" ผมมึนงงและตั้งตัวไม่ถูกกับคำถามของเธอ
 "อ้อ เกมออนไลน์ค่ะ 'VRMMORPG' เกมของเราเพิ่งเปิดตัววันนี้พร้อมกัน 7 ประเทศทั่วโลก อ๊ะ! นี่ไงค่ะ
ดูที่จอโฆษณากลางสี่แยกได้เลย" เธอชี้ขึ้นข้างบนไปที่จอ LCD ขนาดใหญ่ยักษ์ และเสียงเพลงก็กระหึ่มดังขึ้น
 "แต่ด แตๆๆ แต่น แตน แต่ด แต่น แต๊น~~!"
 "โลกของดาบและเวทมนตร์ที่ทุกคนใฝ่ฝันหา"
 "โลกที่ทุกคนสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้"
 "โลกที่ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน"
 "โลกที่จะมีความรัก ความสุข ความสนุกตื่นเต้นเกิดขึ้นได้เสมอ"
 "เราขอเชิญพวกคุณทุกคน"
 "ก้าวสู่ต่างโลกไปด้วยกัน"
 "Another World Online"
 ....ม่านตาของผมเบิกกว้าง ปากของผมอ้าเล็กน้อย หัวใจของผมเต้นโครมครามอย่างรุนแรง ตึกตัก!
ตึกตัก! ตึกตัก! ผมรู้สึกได้เลยว่าเปลวไฟที่คุกรุ่นข้างในตัวผม มันกำลังร้อนระอุขึ้น
 "นะ... นี่มัน..."
 "...เกม …ต่าง ...โลก"
 "ฮิฮิ ถูกต้องค่ะ เกมต่างโลก น้องจะสวมบทบาทเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกอัญเชิญจากโลกของเราไปสู่ต่างโลก
ที่นั่นพวกเราจะถูกเรียกว่า 'เพลเยอร์' น้องจะได้ออกผจญภัยในโลกแฟนตาซีที่น่าตื่นตาตื่นใจ ได้สู้กับมอนสเตอร์ ได้ค้าขายทำธุรกิจ ได้ล่าไอเท็มตำนาน ได้ค้นหาสมบัติ ล้ำค่ามากมาย ได้ปกป้องเจ้าหญิงจากจอมมาร ฯลฯ
พี่รับประกันเลยว่าเกมนี้สนุกแน่นอน ทั้งสมจริง ทั้งสวยงามและที่สำคัญเกมนี้แลกเปลี่ยนเงินจริงได้ด้วยนะคะ"
 ผมพยักหน้างึกๆ และหันไปมองหน้าพี่สาวคนนั้นช้าๆ
 "น้อง~ อึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ อิอิ น่ารักจังเลย"
 "โอเคๆ วันนี้นะอากาศก็ร้อนแต่เช้า แดดก็แรง แต่พอได้เห็นรีแอ๊คชั่นของน้องทำให้พี่อารมณ์ดีขึ้นมาเลยล่ะค่ะ ถ้าหากว่าน้องสนใจละก็ พี่จะให้บัตรล็อกอินเล่นเกมฟรี 4 ชั่วโมง น้องนำไปใช้กับเครื่อง VR แคปซูลที่ร้านเกมชั้นบนของห้างได้เลยค่ะ เอาไหมๆ อยากได้ป่าว ปกติต้องเล่นเกมร่วมสนุกตอบคำถามชิงรางวัลนะ หรือไม่ก็ต้องซื้อเอา แต่นี่พี่จะให้น้องฟรีๆ เลยจ้า"
 "ว่าไงคะ อยากไปต่างโลกไหม?"
 "..."
 "อยากไปต่างโลกไหม..." ผมพูดทวนคำถามของพี่สาวออกมาด้วยเสียงที่เบาบาง แต่ความรู้สึกของผม
ในตอนนั้น ความรู้สึกที่พองโตออกมาจากหัวใจที่เต้นแรง เลือดที่กำลังสูบฉีดไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็วจนทำให้ร่างกายถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย และผมก็เผลอยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มกว้าง กว้างแบบที่นึกไม่ออกว่ายิ้มแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เพราะในที่สุดวันนี้ผมก็ได้เจอสิ่งที่ร่างกายและจิตวิญญาณเฝ้าตามหามานานแสนนานแล้ว
 "พี่ครับ..."
 "คะ?"
 "ไปครับ..."
 "ผมจะไปต่างโลก"
 ~ จบบทนำ ~


ย้อนเวลากลับไปนิดหนึ่ง ตั้งแต่ช่วงเวลาที่ทุกคนได้ยินพิธีกรสาวบอกว่ากล่องของขวัญกระจัดกระจายอยู่ภายในห้าง วินาทีนั้นทุกคนต่างวิ่งกรูกันไปที่ประตูทางเข้าห้างแต่ละจุดอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนวินกับแจ็กซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าประตูอยู่แล้ว ได้ถูกฝูงชนเบียดชนกับประตูเต็มที่
"อั่ก! แอ๊ก! ไอ้วิน ที่ชวนฉันมายืนตรงนี้ตั้งแต่แรก นี่คือแผนของนายสินะ" แจ็กพูดขณะที่ใบหน้ากำลังเบียดกับประตู
"ใอ่แอ้ว" (ใช่แล้ว) วินตอบโดยที่หน้าเบียดประตูอยู่เช่นกัน จากนั้นเขาพยายามดันตัวเองบิดหน้าออกมาให้พูดได้สะดวก
"อีเว้นท์ล่าของขวัญนี้ ไม่มีประกาศบอกหรอกว่ารายละเอียดจะเป็นยังไง บอกแค่ว่าจะมีการแจกไอเท็มสำหรับผู้ที่มาร่วมในงาน แต่ฉันมาด้อมๆมองๆ อยู่ที่ร้านตัวแทนจำหน่ายของบริษัทเกมชั้นบนสุด แล้วแอบได้ยินพนักงานคนหนึ่งบ่นว่า ต้องห่อของขวัญดึกมาสองวันแล้ว แถมพรุ่งนี้ยังต้องมาแต่เช้าอีก ฉันเลยคำนวณว่าอีเว้นท์จะต้องออกมารูปแบบนี้" วินอธิบายให้แจ็กฟัง
"ฉลาดเหมือนเดิมเลยนะพวก โอ๊ยๆ จะดันอะไรกันนักหนาเนี่ย ว่าแต่พวกเราเข้าไปก่อนแล้วจะมีประโยชน์ยังไงล่ะ นายรู้เหรอว่ากล่องไหนคือรางวัลใหญ่น่ะ" แจ็กถาม
"ฉันพอมีข้อมูลอยู่บ้าง เดี๋ยวระหว่างวิ่งจะอธิบายให้ฟัง ตรงจุดนี้อาจเหมือนการคาดเดา แต่ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคิดละก็ คืนนี้พวกเราได้ไปต่างโลกแน่นอน" วินตอบกลับพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย
...
"เอาล่ะนะคะ เรามานับถอยหลังสิบวินาทีก่อนประตูห้างเปิดพร้อมกันค้า...10 ...9 ...8 ...7 ...6 ...5 ...4 ...3 ...2 ...1 เริ่มเกมได้!!"
พนักงานของห้างดึงประตูเปิดผ่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นฝูงชนก็วิ่งทะลักทะล้นเข้าไปในห้างอย่างคึกคัก แม้ทุกคนจะไม่รู้ว่ากล่องไหนเป็นไอเท็มอะไร แต่ทุกคนคงอยากที่จะพิสูจน์มันด้วยตาและมือตัวเองว่าที่กล่องจะมีคำใบ้อะไรอยู่หรือไม่ งานครั้งนี้ไม่ได้จัดที่อนุสาวรีย์แห่งนี้ที่เดียว แต่จัดทั้งหมด 4 แห่งทั่วกรุงเทพ และพร้อมกันตามเมืองหลวงของแต่ละประเทศที่เกมเปิดให้บริการอยู่ ใครสะดวกใกล้ที่ไหนก็ไปที่นั่น ผู้ที่เข้าร่วมงานโปรโมทเกมและฉลองหนึ่งร้อยล้านไอดีครั้งนี้ แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นผู้ที่เล่นเกมอยู่แล้ว แต่ก็มีบ้างที่เป็นคนที่ยังไม่ได้เล่นและไม่มีแม้แต่เครื่อง VR เหมือนวินกับแจ็ก
"ไม่ต้องรีบร้อนนะครับ โปรดระวังอันตรายแก่ตนเองและผู้อื่นด้วย" เสียงพนักงานตะโกนผ่านโทรโข่งบอกผู้คนที่แห่กันเข้าห้างแต่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครได้ยินหรือสนใจฟัง
ตั้งแต่ที่ทั้งคู่วิ่งเข้าไปในห้าง ความรู้สึกแรกคือต้องตกใจกับห้างที่ละลานตาไปด้วยกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือ สีสันต่างๆ มากมาย พวกเขาได้ยินเมื่อกี้ว่ารางวัลมีห้างละสองพันรางวัล แต่นี่แค่บริเวณปากทางเข้า แค่ชั้นแรกก็เต็มไปด้วยกล่องของขวัญหลายร้อยกล่องแล้ว มองไปทางไหนก็มีประดับไว้ กองสุมไว้ อยู่บนป้ายร้าน อยู่บนม้านั่ง บนต้นไม้หรือแม้กระทั่งอยู่ใจกลางฐานน้ำพุ
"โอ้ ว้าว~ กล่องของขวัญโคตรเยอะ เอาไงวิน พวกเราจะวิ่งไปตรงไหน ชั้นบนเหรอ?!" แจ็กถาม
"ใช่แล้วเพื่อน ขึ้นไปให้ถึงชั้นที่เก้ากันเลย!" วินตอบกลับ
"และแน่นอนว่าพวกเราไม่รอขึ้นลิฟท์ใช่ไหมไอ้วิน!"
"ฮะฮะ ถูกต้อง วิ่งตรงไปที่ทางบันไดกันเลยพวก!"
เฉพาะห้างชั้นหนึ่ง พื้นที่ถือว่ากว้างมากแล้ว ผู้คนต่างเริ่มกระจายกันออกไป บางคนรีบคว้ากล่องใกล้มือแล้วรีบไปยืนยันรับไอเท็มที่ บู๊ทร้านเกมเลย บางคนเมื่อเจอกล่องก็รีบพินิจพิจารณาทุกซอกทุกมุมอยู่นานสองนาน บางคนมองที่กล่องเสร็จแล้วก็โยนกลับไปสุมในกองที่เดิม มีคนไม่น้อยที่อัดแน่นกันหน้าลิฟท์เพื่อรอขึ้นข้างบน รุมกันแย่งกดลิฟท์รัวๆ สลับกันไปอย่างใจร้อน(...เอิ่ม) และมีคนจำนวนหนึ่งที่วิ่งตามวินกับแจ็กขึ้นบันได พวกเขาแยกไปที่ชั้นสองบ้าง ชั้นสามบ้าง เมื่อถึงชั้นสี่ วินเริ่มหอบจนทั้งคู่ช้าลงและเริ่มโดนคนอื่นแซง
"แฮ่กๆๆ ฮ้า.. แฮ่กๆ"
วินดึงแจ็กมาใกล้ๆ และกระซิบบอกอย่างรวดเร็วว่า "แจ็ก ฟังนะ จากการคำนวณ... แฮ่กๆ สภาพร่างกายฉันไปไม่ทันแน่นอน ดังนั้นนายต้องเป็นคนไปให้ถึงก่อน จากที่ฉันหาข้อมูล ผู้สร้างเกม ดร.เอ็ดเวิร์ด ชื่นชอบคำใบ้ สมบัติและปริศนาเป็นอย่างมาก ฉะนั้นของรางวัลใหญ่จะต้องอยู่ใน กล่องสีขาวไข่มุก ตราโลโก้สีทอง อย่างแน่นอน"
"กล่องสีขาวไข่มุก ตราโลโก้สีทอง" แจ็กพูดย้ำอีกครั้ง และถามว่า
"ทำไมล่ะ นายรู้ได้ไง?"
"เออ ไม่มีเวลาอธิบาย นายรีบไปหาให้เร็วกว่าคนอื่นก่อนเถอะ ร้านเกมสาขาหลักอยู่ที่ชั้นเก้าของห้างนี้ บริเวณรอบๆ ร้านจะมีรูปปั้นแกะสลักตัวละครในเกม และมอนสเตอร์มากมาย ลองสังเกตที่สำคัญเช่น อาวุธที่ถือ ในปากมังกรหรืออะไรแบบนี้ดูนะ ไปๆ ไปได้แล้ว"
"โอเค งั้นฉันจะไปหาไว้ให้ก่อน แล้วรีบตามมาเลือกกล่องล่ะ!" แจ็กบอกและเริ่มออกตัววิ่งด้วยสปีดสุดแรง
"สู้ๆ นะเพื่อน… แฮ่กๆๆ" วินพูดพลางหยิบยาสูดพ่นขยายหลอดลมในเป้ออกมาใช้
"ฟุบ! เฮ้อ~ ค่อยยังชั่ว เบื่อโรคหอบหืดนี้เป็นบ้า แต่ทำไงได้ ไปหาหมอมาทั่วแล้ว ก็ไม่เห็นจะดีขึ้นสักนิดเลยนี่นา ปล่อยให้อาการมันทรงๆ ไปแบบนี้แหละ ไม่อยากให้แม่ต้องมาเปลืองเงิน ต้องมาลำบากเพื่อเรามากขึ้นอีกแล้ว"
"เอาล่ะ รีบตามแจ็กขึ้นไปดีกว่า..."
เมื่ออาการของวินดีขึ้น เขาก็รีบลุกและเดินก้าวขึ้นบันไดต่อไป
...
มาที่ชั้นบน แจ็กวิ่งกระโดดขึ้นบันไดทีละสามขั้น สับขาอย่างรวดเร็วจนแซงทุกคนได้หมดและเป็นคนแรกที่ขึ้นมาถึงชั้นเก้า เขารีบมองหาร้านเกม และเจอมันอย่างง่ายดาย เพราะร้านมันใหญ่โตมาก รวมพื้นที่บริเวณรอบนอกร้านที่ตั้งรูปแกะสลักเรียงรายอยู่ด้วย ก็กินพื้นที่เกือบทั้งชั้นเก้าแล้ว
"นั่นไงๆ ร้าน Infinity69 Game Shop" แจ็กรีบวิ่งไปสำรวจหน้าร้านและรูปปั้นตัวละครในเกมและมอนสเตอร์ที่เรียงรายอยู่หน้าร้าน "อืมม์... ทุกตัวก็เต็มไปด้วยกล่องของขวัญหลากสี แต่กล่องสีขาวโลโก้สีทองเนี่ย มีอยู่ที่รูปปั้นตัวละสองกล่อง เอาไงดีล่ะเนี่ย..."
"ห๊ะ! แย่แล้ว เริ่มมีคนขึ้นมาถึงแล้ว เอางี้ละกัน เอามันมาถือไว้ทั้งหมดก่อน แล้วรอไอ้วินอีกที" แจ็กรีบวิ่งไปหยิบตะกร้าช้อปปิ้งใบใหญ่จากหน้าร้าน และรวบรวมกล่องสีขาวทั้งหมดใส่กองพูนเอาไว้
"นี่ นายน่ะ" เสียงหญิงสาวดังขึ้น "นายจะกักตุนกล่องแบบนั้นไม่ได้นะรู้ไหม"
แจ็กหันไปมองเพราะสงสัยว่าเสียงนั้นพูดกับเขาใช่หรือเปล่า "ฉันเหรอ พวกเธอพูดกับฉันใช่ไหม?"
"ใช่สิ ตรงนี้มีนายยืนหัวโด่อยู่คนเดียวนี้ไง…อ้าว นายมันไอ้แจ็กนี่นา!"
"ยัยน้ำ เธอเองเรอะ ไม่เจอกันตั้งแต่จบ ม.3 เลย อ้อเธอไปเรียนต่อโรงเรียนสตรีสินะเนี่ย เธอไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังอกไข่ดาวเหมือนเดิมเลยเนอะ ฮะฮ่าฮ่า" แจ็กหัวเราะใส่เพื่อนเก่า
"ไอ้แจ็ก ไอ้ตี๋นรก ยังปากสุนัขเหมือนเดิมนะ!" น้ำยิ้มพร้อมกับเอากระเป๋าเป้ฟาดกบาลแจ็กไปทีหนึ่ง
ผัวะ!
"โอ๊ย! แหมเรื่องแค่นี้โมโหไปได้ หยอกน่ะหยอก รู้จักไหม?" แจ็กพูดพลางเอามือเกาหัวที่โดนฟาด
"เออ หยอกก็หยอก แต่ถ้านายหยอกอีก เป้ของฉันก็จะไปหยอกหัวนายแน่รับรอง!" น้ำขู่ฟ่อใส่แจ็ก
"จ้ะๆ ไม่พูดแล้วจ้ะ" แจ็กตอบเสียงอ่อย
"มาๆ ฉันจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักนะ คนนี้ชื่อมะนาว คนนี้ชื่อแนนซี่ ส่วนคนนี้ชื่อเรย์" น้ำผายมือแนะนำเพื่อนทีละคน แจ็กสังเกตุเห็นว่าในมือของแต่ละคนมีกล่องของขวัญหลากสีปนๆกันไป
"โอเค ยินที่รู้จักนะสาวๆ เพื่อนเธอเนี่ยสวยกว่าเธอทุกคนเลยนะน้ำ ฉันไปก่อนล่ะ บาย~" แจ็กหันหลังจะวิ่งหนี แต่น้ำจับเสื้อแจ็กไว้ได้ทัน
"นายจะไปไหนก็ไป แต่ส่งกล่องสีขาวในตะกร้ามาซะ รู้ไหมว่าถ้าฉันไปเรียกเจ้าหน้าที่มาดูละก็ นายโดนแบนจากเกมตลอดชีวิตแน่นอน เขาไม่ให้ใช้วิธีการกักตุนกล่องนะจะบอกให้ นายมีสิทธิ์เลือกไปสองกล่อง แล้ววางที่เหลือเอาไว้ซะ พวกฉันจะเลือกบ้าง" น้ำพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"หา อะไรกัน มีงี้ด้วยเหรอ?" แจ็กทำหน้างง
น้ำพูดต่ออีกว่า "ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายไปได้ข้อมูลอะไรมา ถึงจะเอาแต่กล่องสีขาว ส่วนพวกฉันมีกันสี่คน ก็เลยกะว่าจะสุ่มหยิบกล่องมาให้ทุกสีแค่นั้นเอง ฉันจะเลือกกล่องสีขาวไว้สักกล่องเดียวก็พอ"
"สามกล่อง" เสียงเพื่อนของน้ำที่ชื่อเรย์พูดขึ้น
"น้ำ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันมีลางสังหรณ์ว่านายคนนี้จะต้องได้ข้อมูลอะไรดีๆมาแน่นอน และเท่าที่ปราดตามองตั้งแต่ขึ้นมาที่ชั้นเก้านี้ กล่องสีขาวไม่มีตรงไหนอีกแล้ว ฉะนั้นพวกเราจะเลือกสามกล่องเลย" เรย์วางกล่องสีแดงกับชมพูลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ
"ของพวกพี่ ขอสี่กล่องนะน้องชาย" เสียงของชายใส่สูทดำสองคนยื่นมือมาที่แจ็กด้วย
"ใครอีกฟะเนี่ย? เอาไงดี ไอ้วินทำไมมาช้าจังวะ" เสียงแจ็กบ่นอย่างท้อใจ
"เอ่อ... เดี๋ยวเพื่อนผมกำลังจะขึ้นมาครับ รอให้เขาเลือกก่อนได้ไหม นะนะ สาวๆ สุดสวยทั้งสี่ และก็พวกพี่ชุดดำสุดเท่ด้วย ผมขอเวลาอีก 5 นาที"
"คนที่เห็นก่อนมีสิทธิ์ได้เลือกก่อนนะไอ้น้อง เพื่อนนายต้องมาเลือกทีหลังแล้วละ" ชายชุดดำคนหนึ่งพูด พร้อมกับกวักมือเรียกเจ้าหน้าที่
เจ้าหน้าที่เดินเข้ามาแล้วพูดว่า "น้องคะ กักตุนกล่องไม่ได้นะคะ น้องมีสิทธิ์เลือกส่วนของตัวเองสองกล่อง แล้วรบกวนวางกล่องที่เหลือด้วยค่ะ"
"เวรเอ๊ย เอาไงดีวะ ต้องให้แล้วล่ะนะ กล่องมันสีขาวเหมือนกัน คงไม่ต่างกันหรอก แล้วแต่ดวงละกัน" แจ็กคิดในใจแล้วกำลังจะวางตะกร้าลงที่พื้น…
ทันใดนั้นประตูทางหนีไฟเปิดออกดัง "ปัง!" แจ็กหันขวับไปมองทันที
"ไอ้วินนี่หว่า!"
วินเห็นแจ็กเช่นกัน เขารีบวิ่งตรงดิ่งมาทันที ระยะห่างกันประมาณ 20 เมตร วินตะโกนว่า
"แจ็กว้อย! โยนกล่องทั้งหมดขึ้นฟ้าเดี๋ยวนี้เลย!"
แจ็กไม่ลังเลในสิ่งที่เพื่อนบอก โยนกล่องในตะกร้าทั้งหมดขึ้นไปบนฟ้าทันที แจ็กโยนขึ้นไปสูงจนเกือบถึงเพดานห้าง วินวิ่งตรงมาพร้อมกับจ้องไปที่กล่องทั้งหมดตาไม่กระพริบ และเขาสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างว่ามีกล่องสีขาวทั้งหมดห้ากล่องจากยี่สิบ ที่เกิดเงาประกายมุกแวบออกมาเมื่อต้องกับแสงแดดจากพระอาทิตย์
วินวิ่งมากระโดดยื่นมือคว้ากล่องเอาไว้ได้ทั้งสองข้าง วินาทีที่กล่องลอยขึ้นไปนั้น แจ็กนึกในสิ่งที่วินบอกว่า "กล่องสีขาว...ไข่มุก ต้องขาวไข่มุก! ไม่ใช่กล่องสีขาวธรรมดา" แจ็กกระโดดยื่นมือออกไปคว้ากล่องไข่มุกเช่นกัน แต่เขาคว้ามาได้แค่กล่องเดียว โดยกล่องหนึ่งเรย์เป็นคนคว้าเอาไว้ได้ และอีกกล่องหนึ่งชายชุดดำได้ไปครอง
เมื่อทั้งคู่ลงถึงพื้น วินพูดว่า "แจ็ก ไม่ต้องเก็บกล่องที่เหลือแล้ว วิ่งไปฝั่งนู้นด้วยกันเลย"
แจ็กที่กำลังวิ่งออกจากพื้นที่ตรงนั้นพร้อมกับวิน หันมายิ้มแฉ่งและตะโกนถามเจ้าหน้าที่ของร้านเกม
"พี่คนสวย ผมคืนกล่องแบบนี้ไม่ถือว่าใช้ความรุนแรงใช่ไหมครับ!"
เจ้าหน้าที่สาวยิ้มขำและและทำท่าโอเคให้กับแจ็ก
"ขอบคุณมากครับพี่สาว ไว้เดี๋ยวจะแวะไปหาที่ร้านนะครับ!"
ทั้งสองคนวิ่งออกจากพื้นที่ตรงนั้น โดยที่มีแก๊งสี่สาวและชายชุดดำพร้อมใจกันมองตามและยืนทำหน้างงกันอยู่


ระหว่างรอต่อแถวอยู่ที่ตู้ OSS วินกับแจ็กชะเง้อคอมองคนที่กดรับไอเท็มข้างหน้าตู้ไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เปิดกล่องได้เลยค่ะ จากนั้นก็เสียบ ID การ์ดของตนเองที่ช่องนี้ แล้วสแกนบาร์โค้ดจากกล่องของขวัญตรงนี้ค่ะ ถ้าหากคุณได้รับไอเท็มในเกมละก็ เมื่อคุณเข้าเกมเมื่อไร ไอเท็มจะอยู่ในคลังเก็บของๆ คุณทันที หรือหากตัวละครของคุณสามารถใช้ 'ตลาดประมูล' ได้แล้วละก็ สามารถเช็คในแอพโทรศัพท์มือถือได้ทันทีค่ะ แต่หากเป็นของนอกเกม คุณจะได้รับคูปองเพื่อนำไปแลกของขวัญที่ร้านค้าด้านหน้าค่ะ" เสียงพนักงานสาวบอกกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ตู้ OSS
"ตลาดประมูลที่ว่านั้น จะใช้ได้ตอนไหนเหรอครับ ปัจจุบันผมเลเวล 11" ชายหนุ่มคนนั้นสอบถามพนักงาน จากนั้นเขาก็เปิดกล่องและเริ่มทำตามขั้นตอน
"ฟังก์ชั่นตลาดประมูล จะใช้งานได้ต่อเมื่อเพลเยอร์เลเวล 20 ค่ะ เมื่อเลเวลถึงกำหนด ทางระบบจะแจ้งเตือนเพลเยอร์ทันทีเลยค่ะ" พนักงานสาวตอบ
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับเสื้อยืด นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ" จากนั้นก็เป็นคิวต่อไปเรื่อยๆ
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับพวงกุญแจค่ะ นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับไอเท็มในเกมสองชิ้นค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับตุ๊กตากับพวงกุญแจค่ะ นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับไอเท็มในเกม กับโปสเตอร์ค่ะ นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับตุ๊กตาค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"อืม ไม่มีการบอกว่าได้ไอเท็มอะไรอย่างที่คิด แถมไม่บอกด้วยว่าเป็นไอเท็มกี่ดาว แต่ของนอกเกมจะรู้ทันทีเลย" วินที่เอียงคอชะโงกดูอยู่กล่าวออกมา
"ทำไมเขาถึงไม่บอกไปเลยละ จะได้จบๆ ไป นี่ต้องเข้าไปลุ้นในเกมอีก" แจ็กถามบ่นออกมา
"คือปกติแล้วถ้าเพลเยอร์เลเวลถึง 20 จะใช้ฟังก์ชั่นตลาดประมูลได้ แล้วมันเชื่อมต่อกับแอพในมือถือของแต่ละคนอีกต่างหาก เขาจึงไม่มีความจำเป็นอะไรต้องบอกอย่างโจ่งแจ้ง เพราะเรื่องพวกนี้เป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น" วินตอบ
"อ้อ ยังงี้นี้เอง" แจ็กพยักหน้าเข้าใจ
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับฟิกเกอร์ค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับโปสเตอร์กับเสื้อยืดค่ะ นี่ค่ะคูปอง"
"คุณได้รับพวงกุญแจกับเสื้อยืดค่ะ นี่ค่ะคูปอง"
….และแล้วในที่สุดก็ถึงคิวพวกเขา เริ่มที่แจ็กก่อน แจ็กเสียบ ID การ์ดเข้าไปที่ตู้ เปิดกล่องและจากนั้นหยิบบัตรบาร์โค้ดข้างในออกมาสแกน เสร็จแล้วก็กดปุ่ม [Accept] บนหน้าจอ
"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก… " เสียงหัวใจเต้นดังขึ้น แจ็กรู้เลยว่าตัวเองตื่นเต้นขนาดไหน ในชีวิตเขาไม่เคยลุ้นรางวัลใหญ่ขนาดนี้มาก่อน แจ็กเอามือจับไปที่หัวใจ แต่สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ ซึ่งตอนนี้กำลังขึ้นว่า Loading…
"...."
"คุณได้รับไอเท็มในเกมสองชิ้นค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"ว้าาาาา! ไม่ได้เครื่อง VR อ่ะ เสียดายจัง" แจ็กบ่นออกมาเสียงดัง
จากนั้นก็ถึงตาวิน วินหายใจออกทางปากดังฟู่หนึ่งที และเริ่มทำตามขั้นตอน เขายื่นบาร์โค้ดสแกนสองชิ้นเสร็จแล้วกดปุ่ม [Accept] รับไอเท็ม
"บิ๊บ"
วินเกิดอาการตื่นตระหนกเล็กน้อย เขารู้สึกได้เลยว่าเขาคาดหวังกับสิ่งนี้มากเกินไปจนร่างกายออกอาการแบบนี้ ปากสั่นเบาๆ จนเขาต้องเม้มเอาไว้ เหงื่อออกที่ฝ่ามือ หัวใจเต้นเร็ว หน้าอกแน่นเหมือนอาการหอบจะกลับมา เขาไม่รู้จะห้ามตัวเองยังไงดี จึงยกสองมือขึ้นมาพนม ปลายนิ้วจรดหน้าผากพึมพำว่า
"ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก โปรดดลบันดาลให้ลูกช้างได้เครื่อง VR ได้ไอเท็มอาร์ติแฟ็ค 5 ดาว ขึ้นไปด้วยเถิด ลูกสัญญาว่าลูกจะขยันสวดมนต์ เข้าวัดทำบุญให้บ่อยขึ้น จะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ไม่เกเร จะดูแลและรักแม่ให้ดีที่สุด สาธุๆๆ"
Loading….
Loading….
พนักงานที่ตู้เห็นวินยกมือสวดอธิษฐานขนาดนี้ ก็แอบลุ้นให้เขาได้รางวัลใหญ่ตามไปด้วย
"....."
"คุณได้รับไอเท็มในเกมสองชิ้นค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"โธ่เอ๊ย~~ โธ่ๆๆ ไม่ได้เหรอเนี่ย เฮ้อ!" วินคอตกทำหน้าเซ็ง แล้วเดินอย่างหมดอาลัยตายยากออกมาจากตู้ OSS ไปเกาะอยู่ที่ระเบียงทางเดินหน้าร้านเกม แจ็กรีบเดิมตามมาเพื่อจะปลอบให้กำลังใจ
"ใจเย็นๆ เพื่อน..."
"ฮึ่ม! แม่งเอ๊ย! บ้าๆ บ้าจริง! นี่ฉันจะฉลาดไปทำไม จะเรียนเก่งสักแค่ไหน สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่เห็นจะทำอะไรได้เลย นี่แหละชีวิตของฉันยังไงล่ะแจ็ก ชีวิตที่ไม่ว่าเดินไปทางไหนก็จะพบแต่ความลำบาก เจอแต่อุปสรรคเสมอ ไม่เคยมีอะไรได้มาง่ายๆ สักอย่าง ไม่มี!" วินระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างตัดพ้อในชีวิตตัวเอง
แจ็กโอบไหล่เพื่อนอย่างแน่นที่สุดเพื่อให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ และพูดว่า
"วิน ใจเย็นๆน่า เรื่องมันอาจไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะ เชื่อฉันสิ ถึงฉันจะไม่ค่อยเชื่อใจตัวเองก็ตาม ฮ่ะฮ่ะ แต่ฉันเชื่อในหัวสมองอันเฉียบแหลมของนายเสมอนะเพื่อน ลองใจเย็นแล้วคิดดูสิว่า ปริศนาเงื่อนงำที่นายไขมันได้ มันมีอยู่จริงถูกไหม?"
วินสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่งแล้วตอบว่า "...ใช่"
"แล้วกล่องสีขาวไข่มุกก็มีอยู่จริง ถูกไหมล่ะ?" แจ็กถามต่อ
"ใช่ มันมีอยู่จริง" วินตอบ
"งั้นนายต้องเชื่อสิว่า นายมาถูกทางแล้ว ไอเท็มที่เราได้มา มันอาจล้ำค่ากว่าเครื่อง VR ก็ได้นะเว้ย"
"...อืมๆ นั่นสินะ ถูกของนาย แจ็ก" วินพูดด้วยสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย
"ใช่เพื่อน เราได้กล่องสีขาวไข่มุกมา 4 กล่องเชียวนะ ไม่แน่ว่าในนั้นอาจเป็นไอเท็มเจ๋งๆก็ได้นา อาจเอาไปขายได้ราคาแพงหูฉี่ แล้วเราค่อยเอาเงินมาซื้อเครื่อง VR ไงล่ะ ว่าแต่มันมีร้านให้พวกเราเช่าเครื่องเล่นอะไรแบบนี้ไหม?" แจ็กกล่าวถามวินอย่างยิ้มแย้ม
แต่ก่อนที่วินจะตอบ จู่ๆ ก็มีเสียงเพลงฉลองของเกม ตอนที่เลเวลอัพดังขึ้น
"แต่ด แตๆๆ แต่น แตน แต่ด แต่น แต๊น~~!"
"รางวัลใหญ่ออกแล้วค้า! เครื่อง VR แคปซูลหนึ่งเครื่อง!"เสียงพนักงานแจ้งผ่านลำโพงของร้านอย่างตื่นเต้น
วินกับแจ็กเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูว่าใครเป็นผู้โชคดีที่ได้รางวัลที่พวกเขาต้องการ
"นั่นมัน… ชายชุดดำที่แย่งกล่องกับเรานี่หว่า พวกเขามีกล่องสีขาวปกติ 3 กล่อง และกล่องไข่มุก 1 กล่อง" แจ็กพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย
"พวกเขามีอีก 2 กล่องนะ" วินชี้ไปที่เด็กคนหนึ่งที่ยืนสไลด์โทรศัพท์มือถือแบบไม่สนใจโลก อยู่ระหว่างชายชุดดำทั้งสอง เด็กคนนี้ดูแล้วน่าจะยังอยู่แค่ ม.ต้น แต่รูปลักษณ์ภายนอกกับการแต่งกายเนี่ยสิ ดูก็รู้เลยว่าเป็นลูกเศรษฐี เขามีผมสีทองธรรมชาติ หวีเสยเรียบไปข้างหลัง แววตาเย่อหยิ่งแข็งกร้าว เขาใส่ชุดสูทยี่ห้ออาร์มานี่ (Giorgio Armani) รองเท้าหนังเงาวับและนาฬิกาที่ดูก็รู้ว่าแพง
"ท่านเลโอครับ เราได้ไอเท็มในเกมมา 4 ชิ้น พวงกุญแจ 1 อันและเครื่อง VR แคปซูลครับ" ชายชุดดำบอกเจ้านายของเขา
"เชอะ! เอามาทำไมอีกล่ะ เครื่อง VR ที่บ้านมีตั้ง 50 เครื่องเข้าไปแล้ว ได้ฟิกเกอร์ยังดีซะกว่าอีก" เลโอพูดออกมาโดยที่ทำจมูกย่นเล็กน้อย แล้วพูดต่ออีกว่า
"ไปกันได้แล้ว ฉันจะกลับไปลุ้นไอเท็มที่ได้มา ข้างในเกมเลย ถ้าไม่ได้อาร์ติแฟ็ค 5 ดาวสักชิ้นละก็ ฉันจะหักเงินเดือนพวกแกโทษฐานเลือกกล่องเฮงซวย" เลโอพูดจบก็เดินเชิดหน้าออกไป
"โธ่ ท่านเลโอครับ อย่าทำกับพวกผมสองคนแบบนั้นเลยครับ" ชายชุดดำรีบตามไปประจบอ้อนวอนเจ้านาย
วินกับแจ็กมองหน้ากัน แจ็กกำลังจะเอ่ยปากบ่นอะไรสักอย่างออกมา แต่วินชิงพูดก่อน
"ช่างมันเถอะเพื่อน อย่าไปสนใจ ดวงใครดวงมัน ทางใครทางมัน เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้วนี่นา อย่าบ่นให้เสียอารมณ์กันอยู่เลย ยังไงซะชีวิตก็ต้องก้าวเดินไปข้างหน้า และ...ฉันจะลองเชื่อตัวเองอย่างที่นายเชื่อฉันดูอีกสักครั้ง"
"โอ้โฮ~~ เจ๋งว่ะ ทำใจเร็วโคตรๆ" แจ็กเอาแขนมากอดรัดคอวินแล้วขยี้หัวของเขาเล่น
"เออ ฉันมีเพื่อนดีก็ยังงี้แหละเว้ย ไอ้บ้า" วินตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"โอเค ถ้างั้นพวกเราไปเข้าเกมกันเถอะ ตรงฟากนู้นของร้าน มีป้ายเขียนข้างบนว่า 'หนทางสู่ต่างโลก' ตรงนั้นแหละเขาเปิดให้เช่าเครื่อง VR เล่นเกมได้ แต่ว่ามัน..." วินบอกและชี้ให้แจ็กดู
"เอ้า งั้นจะมัวรออะไรกันอยู่ ฉันอยากไปต่างโลกจะแย่แล้ว ไปกันเลย ไปๆๆ" แจ็กเดินนำวินไปตรงโซนนั้นของร้าน
…...
"สวัสดีค่ะ ต้องการไปต่างโลกใช่ไหมคะ?" เจ้าหน้าที่สาวด้านหน้ากล่าวทักทาย แล้วผายมือไปด้านหลังและอธิบายเพิ่มเติมว่า
"ด้านในจะแบ่งเป็นห้องๆ ให้ใช้งานอย่างเป็นส่วนตัวค่ะ มีระบบล็อคแน่นหนา เพื่อให้ท่านที่กำลังล็อกอินอยู่ ใช้งานได้อย่างสบายใจ เนื่องจากวันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองครบหนึ่งร้อยล้านไอดี จากปกติราคาค่าบริการอยู่ที่ชั่วโมงล่ะ 500 บาท แต่โปรโมชั่นพิเศษวันนี้คือ 4 ชั่วโมง 1500 บาทเท่านั้นเองค่ะ"
"ชะ ชะ ชั่วโมงละ 500 บาท!" เสียงแจ็กเอ่ยออกมาอย่างตกใจ
วินเดินตามมาแตะที่ไหล่ของแจ็กแล้วพูดว่า
"อืม นี่แหละเพื่อน ปัญหาหนักของเราเลย แต่อย่างที่นายว่า มาถึงขั้นนี้แล้ว 'The Show Must Go On' เงินที่ฉันใช้ได้ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลืออยู่แค่ 3000 บาท แล้วจะเข้าไปแค่ชั่วโมงเดียวก็ยังไงอยู่ ไหนๆแล้วต้องลุย 4 ชั่วโมงไปเลย"
"ไอ้วิน นายแน่ใจนะ?"
"....." วินพยักหน้าเบาๆ เพื่อย้ำให้ตัวเองมั่นใจ
"อื้ม แน่ใจสิ ความหวังของเราอยู่ที่เปิดลุ้นไอเท็มข้างในนั่น เดี๋ยวนายล็อกอิน ฟังคำอธิบายเรียบร้อยเสร็จแล้ว แอดไอดีของฉันมานะ ID: ArchaWIN777 จะได้หากันเจอง่ายๆ ฉันเคยเข้าเกมนี้มาแล้ว เลยพอรู้ลู่ทางในเมืองเริ่มต้นมาบ้าง"
"งั้นพี่สาวครับ พวกผมจัดโปรคนละ 4 ชั่วโมงครับ" วินยื่นบัตรให้เจ้าหน้าที่
เจ้าหน้าที่จัดการตัดเงินในบัตรแล้วยื่นการ์ดให้ทั้งคู่คนละหนึ่งใบ แล้วกล่าวว่า
"ของน้องสองคนอยู่ห้องเลขที่ 11 กับ 17 นะคะ"
เมื่อทั้งคู่เดินผ่านโถงทางเดินเข้าไปด้านใน แจ็กก็ร้องว้าวทันที ภายในห้องขนาดหอประชุมขนาดใหญ่ถูกจัดเป็นธีม RPG ต่างโลก เข้าไว้อย่างน่าทึ่ง ไม่ว่าจะเป็นท้องฟ้าที่ฉายด้วยภาพโฮโลแกรม พื้นหินอิฐเรียงสวย สิ่งก่อสร้างบ้านเรือนยุคกลาง ต้นไม้แปลกตา ร้านค้าเล็กๆหลายร้านด้านหน้าซึ่งเอาไว้รองรับผู้ใช้บริการ พวกเขาเห็นผู้คนประปรายที่นั่งกินข้าว ดื่มกาแฟ บางคนก็เข้ามาเพื่อถ่ายรูปที่ระลึก วินกับแจ็กเดินต่อไปเพื่อขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำเล็กๆไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง ด้านในสุดคือห้องเรียงเป็นทางยาวลึกห้าแถวด้วยกัน บนทางเข้าเขียนเลขกำกับไว้ว่า 1-10, 11-20, 21-30, .... จนถึง 91-100 พวกเขาเดินไปหน้าทางเข้าห้องตนเอง ซึ่งมีเอลฟ์สาวผมสีทอง ทรงยาวตรงสลวยจนถึงเอว ตาสีฟ้า หน้าตาสะสวย เข้ากับหูแหลมของเธอเป็นอย่างดี เธอยืนอยู่ด้านหน้าและกล่าวทักทายเมื่อทั้งคู่เดินไปถึง
"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าน้องทั้งสองเคยใช้บริการมาก่อนหรือเปล่าคะ?"
"เอ่อ ผมเคยล็อกอินครั้งหนึ่งแล้วครับ ส่วนเพื่อนผมเพิ่งเคยมาครั้งแรก" วินกล่าว
"งั้นดิฉันขออนุญาติแนะนำผู้ใช้บริการใหม่นะคะ เชิญค่ะ" เอลฟ์สาวรับบัตรทั้งคู่ไปแล้วเดินนำเข้าด้านใน เมื่อถึงห้องหมายเลข 11 เธอรูดบัตรที่ประตู ใส่รหัสของพนักงาน ประตูก็คลายล็อก แล้วเธอก็บอกว่า
"เดี๋ยวน้องใช้ห้องนี้ก็แล้วกันนะคะ ยังจำขั้นตอนล็อกอินได้ใช่ไหม"
"จำได้ครับพี่" แล้ววินก็หันไปหาแจ็ก
"แจ็ก แล้วเจอกันในเกมนะ รีบทักมาล่ะ เวลาเป็นเงินเป็นทองนะเฟ้ย"
"ได้ๆ โอเค" แจ็กตอบวินแต่สายตาจ้องมองไปที่พี่สาวเอลฟ์คนสวย
"งั้นน้องอีกคนตามพี่มาเข้าห้องหมายเลข 17 ทางนี้เลยค่ะ"
"ครับพี่ ไปห้องของเรา… เอ้ย! ห้องของผมกันเถอะ" แจ็กเอ่ยแซวด้วยสีหน้ายิ้มแฉ่ง
"อิอิ ค่า เชิญค่ะเชิญ" พี่สาวเอลฟ์ยิ้มขำแล้วเดินนำไปที่ห้อง แจ็กกำลังจะเดินตามไป แต่หันขวับมายกนิ้วโป้งให้วินแล้วทำปากมุบมิบพูดเบาๆว่า
"ไม่โกรธด้วย แสดงว่าพี่เค้าชอบฉันว่ะ"
"......" วินส่ายหัวเบาๆ แล้วทำท่าถีบอากาศไล่เพื่อนตัวแสบให้รีบไป แจ็กหัวเราะคิกคักแล้วรีบเดินตามพี่สาวเอลฟ์ไปที่ห้องหมายเลข 17
ภายในห้องนั้นขนาด 4*5 เมตร มีล็อคเกอร์เก็บของตั้งรหัส มีโต๊ะเก้าอี้เล็กหนึ่งชุด แล้วก็เครื่องแคปซูล VR วินปิดประตูห้อง เดินไปเก็บกระเป๋าเป้เข้าล็อคเกอร์เรียบร้อย แล้วเปิดฝาเครื่อง VR ขึ้นมาแล้วก้าวเข้าไปในนั้น หยิบหมวกเฮลเม็ทครึ่งใบขึ้นมาสวม สวมใส่ถุงมือของเครื่อง เสียบ ID การ์ดของตนเอง จากนั้นเขาก็เอนตัวนอนลง และกดปุ่มปิดฝาเครื่องครอบตัว ฝาเครื่องค่อยๆ ครอบปิดลงมาช้าๆ เมื่อปิดสนิทแล้วเครื่องก็เริ่มทำงานทันที
บิ๊บๆๆ….. หน้าจอที่วินมองเห็นจากในหมวกขึ้นว่า
[Another World Online]
[ขอต้อนรับเพลเยอร์ คุณพร้อมจะไปต่างโลกแล้วหรือยังคะ?]
วินยิ้มออกมาแล้วพูดว่า…
"ใช่ ฉันพร้อมแล้ว"
[ต้องการเข้าสู่ห้องโอเปอเรเตอร์เพื่อติดต่อเจ้าหน้าที่ก่อนหรือเปล่าคะ?]
"ไม่เป็นไร"
[โอเคค่ะ เมื่อคุณพูดคำว่า "เริ่มเกมได้" ระบบจะนำพาคุณสู่ต่างโลกทันที]
วินหลับตาสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง จากนั้นลืมตาขึ้นมาด้วยแววตามุ่งมั่นและพูดว่า
"เริ่มเกมได้"


ณ ย่านใจกลางเมืองกรุงเทพ บริเวณอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิที่คับคั่งไปด้วยเหล่าผู้คนมากมายที่กำลังเดินกันอย่างรีบเร่ง มีเด็กหนุ่มสองคนก้าวลงจากรถเมล์มาถึงที่แห่งนี้
 เด็กหนุ่มคนแรกมีรูปร่างธรรมดาทั่วไป เขาสูงประมาณ 180 ซม. ชื่อของเขาคือ 'วิน' เด็กบ้าเรียนหัวใสสมองไวไหวพริบดี เขามีไอคิวที่เหนือมาตรฐานเด็กทั่วไป เด็กหนุ่มคนนี้มีใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาเรียบเนียน ผิวสีแทน เขามีผมสีดำยาวถึงหูที่ดูยุ่งๆ สไตล์ 'Messy Hair' แบบธรรมชาติ หน้าตาของเด็กหนุ่มคนนี้ช่างหล่อเหลา ซึ่งตรงข้ามกับบุคลิกของเขาเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นท่าทางการเดินแบบไหล่ห่อ หลังค่อมเล็กน้อย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาตลอดเวลา ทั้งๆ ที่เขามีดวงตาคมกริบ สีน้ำตาลเข้มดูจริงจังและน่าหลงใหล แต่เขากลับไม่ชอบที่จะสบตาใครทั้งสิ้น ยังกับทุกสิ่งบนโลกนี้มันเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายสำหรับเขาไปซะหมด ปกติแล้วถ้าไม่ได้อยู่กับแจ็กเพื่อนสนิท เขาจะแผ่ออร่าแห่งความมืดมนหม่นหมองออกมาตลอดเวลา แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่วันนี้ เพราะทันทีที่เขามาถึงที่นี่ สีหน้าและแววตาของเขาเปล่งประกายสดใสออกมาอย่างเห็นได้ชัด
 ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนชื่อ 'แจ็ก' เขาเป็นหนุ่มตี๋ สูง 175 ผิวขาว ผมสั้น 'Undercut' สีน้ำตาลทอง หุ่นนักกีฬา มีซิกแพค หน้าตาทะเล้น เขาเป็นเพื่อนสนิทของวินตั้งแต่วัยเด็ก เขามีนิสัยร่าเริง ขี้เล่น ทะลึ่งตึงตัง แต่ใจร้อนและมุทะลุ แจ็กมักจะทำอะไรโดยสัญชาตญาณ(ไม่คิด) อยู่เสมอ เช่นวันนี้ที่แจ็กโดดเรียนพิเศษเตรียมสอบ
มหาลัย เพียงเพราะวินบอกกับเขาว่า
 'แจ็กเพื่อนรัก ฉันจะแนะนำเรื่องสนุกสุดขีดที่นายไม่ควรพลาดในชีวิตนี้'
 "วิน ตกลงนายชวนฉันมาแถวนี้ทำไมแต่เช้าวะเนี่ย ฮ้าว~" แจ็กเอ่ยถามขึ้นพลางหาวหนึ่งหวอด
 วินตบไหล่ของแจ็กพร้อมตอบกลับ
 "เชื่อฉันสิ รับรองงานนี้นายต้องว้าวแน่นอน วันนี้ฉันจะเปิดโลกให้นายเอง เอาล่ะ ไปยืนใกล้ประตูทางเข้าห้างกัน ตรงนั้นเหมาะที่สุด เพราะตอนนี้ใกล้ได้เวลาแล้วละ อีเว้นท์โปรโมทจะเริ่มหลังจบเคารพธงชาติตอนเช้า"
 "ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อ~…" ขณะที่ทุกคนหยุดยืนตรงเคารพธงชาติ แจ็กมองไปรอบๆ ตัว และสังเกตว่าวันนี้ที่อนุเสาวรีย์คนเยอะมากกว่าปกติที่เคยผ่านมาทุกวัน และตามทางเดินกับป้ายรถเมล์ยังตกแต่งไปด้วย
ผ้าสีสันต่างๆมากมาย มีทั้งลูกโป่ง พู่ระย้า บอลลูนบนท้องฟ้า โดรนบินอยู่หลายสิบตัวร่อนไปมา คือพอเข้าใจว่า
ช่วงนี้ใกล้คริสต์มาสแล้ว แต่ที่นี่ตอนนี้ราวกับกำลังเตรียมงานฉลองยังไงยังงั้นเลย
 "วิน ที่นี่เขาจะจัดงานเทศกาลอะไรเหรอ คริสต์มาสล่วงหน้ารึไง?" แจ็กเอียงคอมากระซิบถามวิน
 "คำตอบอยู่ตรงหน้านายแล้วเพื่อน อีกไม่กี่นาทีนี้เอง"
 และเมื่อเพลงชาติจบลง ไฟจราจรโดยรอบอนุเสาวรีย์ทุกทิศทางเปลี่ยนเป็นไฟแดงทั้งหมด เสียงทำนองเพลงไพเราะรื่นหูดังก้องกังวานไปทั่วพื้นที่ แล้วภาพ 3D โฮโลแกรมขนาดใหญ่ยักษ์แบบ 360 องศาของพิธีกรสาวคนหนึ่งก็ฉายขึ้นกลาง อนุเสาวรีย์ เสียงของผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นทั้งหมดแซ่ซ้องโห่ร้องออกมาตามๆ กัน
 "สวัสดีค่ะทุกๆ ท่าน เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสจริงๆ เลยนะคะ ดิฉันอลิสาจากบริษัท Infinity 69 ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานฉลองครบหนึ่งร้อยล้านไอดีของเกม Another World Online!!"
 เสียงปืนยิงพลุกระดาษดังขึ้นปังๆ ทำให้ทั่วทางเดินรอบๆ อนุเสาวรีย์เต็มไปด้วยกระดาษสีสันสดใสปลิวว่อนไปทั่ว เสียงปรบมือและเสียงของผู้คนเฮสนั่นขึ้นมาด้วยเช่นกัน เสียงเพลงเริ่มเปลี่ยนไปเป็นแนวผจญภัยที่ฟังแล้วคึกคักเป็นอย่างยิ่ง โฮโลแกรมบนท้องฟ้ามีตัวหนังสือโผล่ขึ้นมาว่า
 [คุณอยากไปต่างโลกไหม?]
 และภาพก็เปลี่ยนไปเป็นทิวทัศน์อันสวยงามตระการตา ของโลกแฟนตาซียุคกลาง เมืองที่มีปราสาทลอยฟ้าอยู่ใจกลางเมือง ป่าอุดมสมบูรณ์ที่เต็มไปด้วยสัตว์ต่างๆมากมาย ทั้งน่ารักและน่าเกรงขามในแบบที่คุณ
ไม่เคยพบเคยเห็นที่ไหนบนโลกอย่างแน่นอน เมื่อเลยผ่านป่าไปก็พบกับน้ำตกสูงสวยงามและเห็นเอลฟ์ผู้หญิงผมสีทองงามสง่ากระโดดลงมาจากยอดน้ำตก ด้านล่างน้ำตกมีเหล่าเอล์ฟกำลังหยอกล้อกับภูติตัวเล็กมีปีกน่ารักสดใส และจู่ๆ ทุกคนเงยหน้ามองท้องฟ้า...
 ภาพบนจอโฮโลแกรมตอนนี้เลื่อนไปจับอยู่ที่มังกรตัวหนึ่ง ที่ดูดุดันแข็งแกร่งบินโฉบผ่านเหนือน้ำตกไป มังกรตัวนั้นบินแหวกว่ายผ่านเมฆไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์ด้านล่างมังกรก็เปลี่ยนเป็นทะเลทรายกว้างใหญ่ เห็นโอเอซิส เห็นสิ่งก่อสร้างลึกลับที่ดูคล้ายพีระมิดที่ภายนอกไม่ได้สร้างขึ้นจากหิน แต่กลับสร้างด้วยกระจกสีฟ้าประดับอัญมณีหลากสีมากมาย มังกรบินผ่านเลยไปพบกับทิวต้นไม้สีโอรสดูคล้ายต้นซากุระ เรียงกันยาวตามเนินเขาเล็ก กลีบดอกไม้ปลิวกระจายไปทั่วพื้นที่ ลำธารเล็กๆ ไหลผ่านไปลงทะเลสาบใหญ่งามตา มีคนกำลังตกปลาทั้งริมน้ำและบนเรือ ตรงกลางทะเลสาบมีเกาะเล็กๆ มีสิ่งก่อสร้างเสมือนวัดญี่ปุ่นอยู่ ไม่ว่าภาพตัดไปที่ตรงไหน มันทำให้คนที่กำลังรับชมอยู่ อยากไปเยือน ณ ที่แห่งนั้นสักครั้ง ตอนนี้จังหวะทำนองของเพลงเริ่มเร็วขึ้นแล้ว และมีตัวหนังสือฉายขึ้นมาว่า....
 "โลกแฟนตาซีแสนงดงามที่รอให้คุณไปสัมผัสด้วยตนเอง"
 "และโลกใบนี้ที่ต้องการพลังจากคุณเป็นผู้ปกป้อง"
 "เพราะคุณคือเพลเยอร์ ผู้ที่ได้รับพรจากพระเจ้า"
 "Special One พรที่จะทำให้คุณได้รับอาชีพอัตลักษณ์"
 "อาชีพพิเศษที่มีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้น"
 "คุณจะได้รับพลังที่โดดเด่นไม่ซ้ำผู้ใด"
 "เข้ามาค้นหาตัวตนหนึ่งเดียวของคุณ"
 "และออกผจญภัยไปพร้อมกัน"
 ภาพตอนนี้กำลังฉายของปาร์ตี้ผู้เล่น ที่กำลังร่วมแรงร่วมใจเข้าปราบมอนสเตอร์ฝูงหนึ่งอยู่ ในกลุ่มนั้นมีคนที่เหมือนอัศวินถือโล่ลวดลายมังกรกำลังเข้าชนกับมอนสเตอร์ขนาดยักษ์อย่างกล้าหาญ เอลฟ์สาวนักธนูที่ยิง
ลูกธนูแสงครั้งเดียวออกมาได้เป็นร้อยดอกตกใส่มอนสเตอร์เป็นห่าฝน นักรบที่ถือดาบใหญ่สีดำและเมื่อเขานำ
ลูกแก้วสีแดงติดที่ด้ามดาบ ดาบของเขามีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นมา พรีสต์สาวที่ดูอ่อนโยนและใจดีใช้เวทมนตร์ออกมาเป็นแสงสีเขียวปนทอง มอบแสงสว่างและชีวิตให้กับผืนดินที่แห้งแล้ง ขจัดเมฆดำปลิวหายไปเหลือไว้เพียงท้องฟ้าอันสดใส จอมเวทย์อัญเชิญที่เรียกขานนกฟินิกซ์บินโฉบออกจากวงเวท ปีกของมันสะบัดเปลวเพลิง กระจายเข้าทำลายมอนสเตอร์เป็นวงกว้าง พวกเขาต่อสู้ได้ดุเดือดเร้าใจ สีสันเอฟเฟ็กต์ของสกิลและเวทมนตร์ช่างสวยงามตระการตา ดูแล้วน่าสนุกเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นบนภาพก็มีตัวหนังสือโผล่ขึ้นมา...
 "โลกของดาบและเวทมนตร์ที่ทุกคนใฝ่ฝันหา"
 "โลกที่ทุกคนสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่"
 "โลกที่ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน"
 "โลกที่จะมีความรัก ความสุข ความสนุกตื่นเต้นเกิดขึ้นได้เสมอ"
 "เราขอเชิญพวกคุณทุกคน"
 "ก้าวสู่ต่างโลกไปด้วยกัน"
 "Another World Online"
 เมื่อจบเพลงโหมโรงอย่างยิ่งใหญ่ พลุหลายนัดก็ถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า
 'ฟิ้ว~ บรึ้ม! บรึ้ม!' พลุนั้นสีสันสดใสและเห็นได้ชัดเจนมากถึงแม้จะเป็นเวลากลางวัน พอการแสดงพลุประมาณ 5 นาทีจบลง เสียงปรบมือ โห่ร้องของผู้คนก็ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
 เด็กหนุ่มวินซึ่งปกติแล้วจะเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยเฮฮา แต่ตอนนี้เขาถึงกับยิ้มกว้างและปรบมือเช่นเดียวกันกับทุกคน นั่นเพราะเขามีความใฝ่ฝันที่อยากจะเล่นเกมนี้เป็นอย่างมาก และเมื่อได้เห็นอะไรแบบนี้ วินพูดออกมาเบาๆ แต่หนักแน่นว่า
 "รอก่อนเถอะ ฉันจะกลับไปต่างโลกอีกครั้งให้ได้"
 ...
 "ไหนๆๆ ใครอยากไปต่างโลก ขอเสียงหน่อย!!" เสียงอลิสาพิธีกรสาวตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
 "โอ้วว วู้วๆ ยะฮู้ว! เฮ! เฮ! เฮ! วี้ดวิ้วๆๆ" เสียงผู้คนดังกระหึ่มขึ้นตอบสนอง
 "เสียงเบาจัง ไม่ได้ยินเลย ขออีกครั้งสิ ไหนใครอยากไปต่างโลก ขอเสียงหน่อยค้า-!!"
 "โอ้ววววววววววว เย้! เย้!" เสียงคนดูตอบรับดังขึ้นมาก
 วินได้ยินเสียงแจ็กที่ยืนข้างๆร้อง "โอ้ว!" ด้วยเช่นกัน
 วินหันไปมองแจ็ก และยิ้มขำเมื่อเห็นเพื่อนกำลังยิ้มกว้าง ยิ้มแบบอ้าปากค้างเลยทีเดียว
 "เฮ้ย ไอ้แจ็ก เป็นไงบ้าง อึ้งเลยเหรอวะ ฮะฮะ"
 "ไอ้วิน นี่คือเกมที่นายเคยเล่าให้ฉันฟังว่าอยากเล่นมากใช่ไหมวะ?"
 "ใช่แล้วเพื่อน เกมนี้เปิดตัวมาได้แค่สามเดือนเท่านั้นเองนะ แต่มียอดผู้เล่นสูงถึงหนึ่งร้อยล้านไอดีแล้ว เป็นสถิติที่เร็วและมากที่สุดเป็นประวัติการณ์เลย มันเจ๋งใช่ไหมล่ะ!"
 "เจ๋งไหมน่ะเหรอ แค่ฉันดูแค่นี้ ก็อยากไปตัวสั่นแล้วเว้ย ทำไงอ่ะ ทำไงวิน พาฉันไปต่างโลกทีเซ่" แจ็ก
กระชากคอเสื้อวินมาเขย่า วินถึงกลับหัวสั่นหัวคลอน
 "เออๆ ใจเย็นๆ ไอ้เพื่อนเลิฟ นายยังไม่ลืมที่ฉันเล่าให้ฟังใช่ไหมว่าเครื่องเล่นเกม VR น่ะ มันแพงบรรลัยขนาดไหน ราคาของเครื่องอยู่ที่ 99,900 บาทถ้วน"
 "โห! จำได้ว่านายเคยบอกว่าแพง แต่ไม่คิดว่าจะแพงขนาดนี้ ราคาขนาดนั้นซื้อมอเตอร์ไซค์ได้เลยนะนั่น ว่าแต่…นายมีแผนอะไรใช่ไหมไอ้วิน ฉันเชื่อว่านายไม่พาฉันมาบิ้วอารมณ์เสียเที่ยวแน่ๆ ถูกป่ะ?"
 "หึหึหึ ใช่แล้ว แผนขั้นแรกคือนี่เลย ดูนั่นสิ" วินชี้ไปที่พิธีกรสาวอีกครั้ง
 "เอาล่ะค่ะ สำหรับท่านผู้ชมทุกท่านที่อยู่ ณ สถานที่นี้ ทางบริษัท Infinity 69 ผู้ให้บริการเกม Another World Online เรามีกองทัพของขวัญสุดพิเศษมามอบให้กับทุกท่านด้วยค้า ทุกท่านโปรดดูบนจอภาพเลยค่ะ กล่องของขวัญเล็กๆสีสันแตกต่างกันไป แต่ทุกกล่องจะมีตราสัญลักษณ์บริษัทแบบนี้นะคะ ด้านในกล่องจะมี
บาร์โค้ดที่เป็นของรางวัลอยู่ ทุกท่านสามารถนำมาแลกรับไอเท็มในเกมหรือของรางวัลมากมายค่ะ"
 "ยกตัวอย่างรางวัลเช่น ยาฟื้นพลังแบบพิเศษ ยาชุบชีวิตฉุกเฉิน ยาเพิ่มสถานะพิเศษ การ์ดมอนสเตอร์
ไข่มอนสเตอร์สัตว์เลี้ยง อาวุธเครื่องป้องกันเฉพาะอาชีพ หนังสือสกิล ใบอนุญาตเข้าดันเจี้ยนพิเศษ เสื้อผ้าหรือเครื่องประดับที่ไม่เหมือนใคร ไอเท็มทุกชนิดอยู่ในระดับ 5 ดาวขึ้นไปค่ะ ทั้งนี้ทั้งนั้นหากท่านได้ไอเท็มที่ไม่ถูกใจ ไอเท็มของขวัญวันนี้ทั้งหมดไม่ได้ล็อกการซื้อขาย ท่านสามารถนำไปแลกเปลี่ยนในเกมได้ค่ะ"
 "และสุดท้ายนอกจากของขวัญไอเท็มพิเศษในเกมมากมายแล้ว หนึ่งในนั้นยังมีเครื่องเล่นเกม VRMMORPG หรือที่รู้จักกันในชื่อ เครื่อง VR แคปซูลฟูลไดรฟ์นั่นเองค่า มีทั้งหมดจำนวน 4 รางวัลด้วยกัน
และตอนนี้ทั่วห้างใหญ่ทั้งสองทิศของอนุเสาวรีย์แห่งนี้ เต็มไปด้วยกล่องของขวัญเรียบร้อยแล้ว รางวัลมีทั้งหมด
ห้างละ 2,000 รางวัลค่ะ ดิฉันขอย้ำเอาไว้ก่อนว่า คนหนึ่งคนสามารถแลกของรางวัลได้สองกล่องเท่านั้นนะคะ ยืนยันจากไอดีค่ะ และจำเป็นที่จะต้องมาเปิดกล่องรับไอเท็มต่อหน้าเจ้าหน้าที่ของเราด้วย หากเปิดมาแล้วหรือสภาพกล่องเสียหาย ถือเป็นโมฆะทันทีค่ะ"
 "ขอย้ำอีกเรื่องหนึ่งว่า เกมล่าของขวัญนี้จุดประสงค์คือจัดขึ้นเพื่อความบันเทิง เฉลิมฉลองครบหนึ่งร้อยล้านไอดีในสามเดือน ทางบริษัทเราแจกไอเท็มให้ทุกคนฟรีๆ ฉะนั้นขอให้ทุกคนเลือกกล่องที่ต้องการอย่างสนุกสนานและแสดงออกถึงความสุภาพด้วยเช่นกัน เรามีเจ้าหน้าที่และกล้องวงจรปิดดูแลอยู่อย่างทั่วถึง หากมีใครก็ตามที่ใช้ความรุนแรงในการแย่งกล่องมา หรือจงใจกักตุนกล่องเอาไว้ในครอบครอง หากดูแล้วเป็นการกระทำที่จงใจ คนๆ นั้นจะถูกแบนจากเกมนี้ตลอดชีวิตค่ะ"
 "โอ~เค! วันนี้ทางห้างสรรพสินค้าจะเปิดเร็วขึ้นเป็นกรณีพิเศษ เพื่อให้ทุกคนเข้าไปร่วมสนุกกัน ตอนนี้เป็นเวลา 8.29 น. อีก 1 นาที ประตูห้างจะเปิดให้ทุกท่านเข้าไปล่าของขวัญกันค่ะ ทุกท่านสามารถมายืนยันรับไอเท็มได้ที่บู๊ทเกมของทุกชั้น แล้วอย่าลืมว่าคนละสองกล่องเท่านั้น ขอให้ทุกท่านโชคดีค่ะ เอาล่ะนะคะ เรามานับถอยหลังสิบวินาทีก่อนประตูห้างเปิดพร้อมกันเลยค่า~"
 10...
 9...
 8...
 7...
 6...
 5...
 4...
 3...
 2...
 1...
 "เริ่มเกมได้!!"