" ความรักในเชิงพระพุทธศาสนา :
คือความรักที่มีให้แก่กัน มอบให้กันอย่างบริสุทธิ์ใจ
อย่างมีเมตตาจิต ไม่คิดยึดติดในอารมณ์ , รูป , รส ,
กลิ่น , เสียง หรือแม้แต่การยึดติดในความรู้สึกต่อความรักนั้นๆ
การแผ่เมตตาให้กันอยู่เสมอๆ ก็ถือเป็นความรักที่บริสุทธิ์อีกรูปแบบหนึ่ง "
....
**เกาะเต่า** ประเทศไทย เป็นเกาะที่อยู่ในพื้นที่ จ.สุราษฎร์ธานี แต่พื้นที่เกาะจะอยู่ติด ไปทาง จ.ชุมพร ฉะนั้นการที่จะเดินทางไปเกาะเต่า จึงแนะนำเดินทาง จาก จ.ชุมพรจะใกล้ที่สุด และใช้เวลาในการเดินทางน้อยที่สุด
คำถามของนักท่องเที่ยวคือ : เราจะเดินทางไปเกาะเต่าได้อย่างไร ?
( ซึ่งผู้เขียนในฐานะชาวไทยที่อยากต้อนรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติทุกท่านจากแต่ละประเทศให้ได้มีโอกาสมาเยือนประเทศของฉัน และสัมผัสวิถีชีวิตที่เรียบง่าย จริงใจ รวมทั้งประเพณีและวัฒนธรรมที่งดงามมาตั้งแต่อดีตกาล จึงได้ไปหาข้อมูลในการเดินทางไปเกาะเต่า ทุกรูปแบบเอามาเสิร์ฟพร้อมเดินทางสำหรับท่านผู้อ่านทุกท่าน *ที่น่ารั๊กมากที่ซู๊ดดดด* ตามนี้เลยค่ะ )
--มีรายละเอียดการเดินทางตามเส้นทางดังนี้--
1. การเดินทางไปเกาะเต่าโดย ขับรถยนต์ส่วนตัวไปที่ท่าเรือ จ.ชุมพร
2. การเดินทางไปเกาะเต่าโดย รถบัส จากกรุงเทพ ถนนข้าวสาร มี เพียงบริษัทเดียว คือบริษัทเรือเร็วลมพระยา
3. การเดินทางไปเกาะเต่าโดย รถไฟ มาลงที่สถานีรถไฟชุมพร หรือรถรับในตัวเมืองชุมพร
4. การเดินทางไปเกาะเต่าโดย เครื่องบิน มาลงที่สนามบินชุมพร
--การเดินทางไปเกาะเต่าจากสุราษฎร์ธานี--
1.การเดินทางไปเกาะเต่าโดย เครื่องบิน มาลงที่สนามบินสุราษฎร์ธานี
2.การเดินทางไปเกาะเต่า จากท่าเรือสมุย
3.การเดินทางไปเกาะเต่าโดย ขับรถยนต์ส่วนตัวไปขึ้นเรือที่ท่าเรือดอนสัก
--กดโทรสอบถามเจ้าหน้าที่ ☎ 0958490006
--สามารถสำรองที่นั่งได้ที่ https://ferryadvice.com/th
-----------------------------------
ณนนท์ ออกเดินทางถึงเกาะเต่าในช่วงสายของวันที่ 3 พฤษภาคม พุทธศักราช 2567 ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่หยวนเปียวจะบินจากฮ่องกงมาลงที่สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย โดยมีนิมนิมไปรอคอยอยู่ที่สนามบิน ก่อนที่จะออกเดินทางมาที่เกาะเต่าในช่วงบ่าย
เมื่อไปถึงรีสอร์ทที่แสนคุ้นเคย พระเอกหนุ่มโสดผู้ที่ถือเป็นแขกประจำระดับวีวีไอพีของที่นี่มานาน ก็อาศัยความสนิทสนมกับน้องๆ พนักงานแผนกต้อนรับและเช็คอินของที่นี่ เขาแอบสนทนาเบาๆ กับน้องเลดี้บอยสาวสวยคนหนึ่งว่า
" พี่พักบ้านหลังเดิมนะครับ ยังว่างไม๊? "
" อ๋อ!!!!! ว่างสิคะ.... เพื่อคุณณนนท์พระเอกสุดหล่อขวัญใจของพวกเราชาวเกาะเต่า ต้องว่างค่ะ!! สั่งการมาได้เลยค่ะท่านชายผู้งามสง่าน่า......ฮึ๊ยยย!! ของเดี๊ยน "
" ฮั่นแน่ ! เป็นงานดีนะเราอ่ะ พี่ชอบเอางี้นะ เดี๋ยวจะมีคนที่พี่รู้จักมาอีกสองคน เป็นผู้หญิงคนนึงและเป็นชาวฮ่องกงอีกคนนึงคงจะมาถึงช่วงเย็นๆ ช่วยดูแลเป็นพิเศษให้พี่ด้วยนะครับ เลือกบ้านพักหลังที่ติดกับพี่ให้กับเขาทั้งสองคน ตกลงตามนี้!! โอเค ไม๊ค๊า? "
ณนนท์ เล่นหูเล่นตาและจับแก้มของสาวสวยเลดี้บอย ผู้มีท่าทางรู้งานและเป็นงานในสายตาของพระเอกชื่อดังเช่นเขา ทำให้เธอถึงกับอายม้วนตัวบิดไปเลย!!! เพราะไม่คิดว่าจะได้ถูกนิ้วมือใหญ๋นุ่มและแข็งแรงของ *สามีแห่งชาติ* สัมผัสเบาๆ ที่แก้มของเธอ
" โอเคสิค๊าาาาาา!!!!! ไว้ใจแซนดี้ด๊ายเลยค่ะพี่ณนนท์สุดที่รักเจ้าขา "
" อ้อ! ขอเป็นความลับด้วยนะครับ!!! เพราะพี่ไม่ต้องการให้กระทบเวลาพักผ่อนส่วนตัว
ของพี่กับคนที่รู้จัก แซนดี้คงเข้าใจนะครับว่าการเป็นดาราชื่อดังแบบพี่ ทุกอย่างต้องการพื้นที่
ส่วนตัวมากถึงมากที่สุด แล้ว..... เดี๋ยวจัดทิปให้หนาๆ เล๊ย! โอเค๊.....!? "
เมื่อเข้ามาอยู่ในเรือนของตนเองเพียงลำพัง พระเอกหนุ่มโสดวัยกำลังจะครบ 46 ในปีนี้ ก็เป่าปากหวือ!! พร้อมทั้งทิ้งตัวลงนอน บนเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงส์ไซด์อย่างสบายใจและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก การที่ได้มาดักรอเพื่อพบนิมนิมหญิงสาวที่มีอายุมากกว่าเขาตั้ง 8 ปีและยังเป็นมนุษย์แม่เลี้ยงเดี่ยวที่เลี้ยงลูกเองมาตลอดถึง 3 คนอีกด้วย อะไร ? ทำให้พระเอกชื่อดังดาวค้างฟ้าอย่างเขาได้รับการหลั่งสารอะดีนาลีน(สารแห่งความสุข)ออกมามากมายซะขนาดนี้หนอ...?
ที่ สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย เมื่อหยวนเปียวมองเห็นนิมนิมเป็นครั้งแรกจากการที่เธอยืนชูป้ายชื่อของเขา "Yuan Biao / Hong Kong" เขาหยุดเดินไปชั่วขณะ!! อย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะ
ภาพของสตรีสาวชาวไทยที่ยืนถือป้ายชื่อเขา อยู่ตรงจุดรอคอยผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินที่กว้างใหญ่ โอ่อ่า ได้มาตรฐานแห่งหนึ่งในโลก เธอคนนั้นช่างเหมือนกับสตรีสาวที่มีวัยและอายุไม่น่าจะเกิน 40 ปีเป็นอย่างมากที่สุด และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือ.. เธอดูมีเสน่ห์ มีชีวิตชีวา ดูโดดเด่นกว่าผู้คนอื่นๆ ที่ยืนรอผู้โดยสารกันเนืองแน่น หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มหล่อและโสดวัย 38 ปี กำลังกระโดดตุ๊บ ๆ !!! อย่างที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานพอสมควรแล้ว
.
.
" นักปราชญ์บอกว่า
Wise men say
มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่รีบเข้ามา
Only fools rush in
แต่ฉันอดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักคุณ
But I can't help falling in love with you
ฉันจะอยู่ไหม?
Shall I stay?
มันจะเป็นบาปไหม.
Would it be a sin
ถ้าฉันอดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักคุณ?
If I can't help falling in love with you?
เหมือนแม่น้ำไหล
Like a river flows
ไปทะเลแน่นอน
Surely to the sea
ที่รัก มันผ่านไปแล้ว
Darling, so it goes
บางสิ่งก็ตั้งใจให้เป็น
Some things are meant to be
จับมือฉันสิ
Take my hand
เอาทั้งชีวิตของฉันไปด้วย
Take my whole life, too
เพราะฉันอดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักคุณ
For I can't help falling in love with you
เหมือนแม่น้ำไหล
Like a river flows
ไปทะเลแน่นอน
Surely to the sea
ที่รัก มันผ่านไปแล้ว
Darling, so it goes
บางสิ่งก็ตั้งใจให้เป็น
Some things are meant to be
จับมือฉันสิ
Take my hand
เอาทั้งชีวิตของฉันไปด้วย
Take my whole life, too
เพราะฉันอดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักคุณ
For I can't help falling in love with you
เพราะฉันอดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักคุณ
For I can't help falling in love with you "
.
( ขอขอบคุณ : เนื้อเพลง - Can't Help Falling In Love - ศิลปิน - Elvis Presley
แหล่งที่มา: LyricFind / นักแต่งเพลง: George Weiss / Hugo Peretti / Luigi Creatore
เนื้อเพลง Can't Help Falling in Love © Universal Music Publishing Group )


" 山 高 水 急 千 万 画
神 游 三 峡 长 江 长
江 深 地 广 情 更 阔
人 生 此 刻 难 摸 仿
ภูสูงน้ำเชี่ยวภาพพันหมื่น
เทพชมชื่นโตรกธารแยงซีไหล
แม่น้ำลึกแผ่นดินกว้างฤาเท่าใจ
ชีวิตนี้ขณะไหนจะเทียมทัน "
...
( ขอขอบคุณ : ความรู้วรรณกรรมกาพย์กลอนจีน โดยอาจารย์ ทองแถม-นาถจำนง
จาก OKNation Blog )
.
นิมนิม เดินตามหยวนเปียวเข้าไปในบ้านพักชั้นเดียวที่ถูกออกแบบและตกแต่งอย่างงดงามสมกับราคาอันแสนแพงสำหรับแขกวีวีไอพี ผู้ซึ่งไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทองรวมทั้งการใช้จ่ายเพื่อซื้อความสุขสบายบนโลกนี้ให้กับตนเอง สองหนุ่มสาวรอให้พนักงานยกกระเป๋าเดินทางมาวางไว้ในบ้าน โดยแซนดี้เดินตามเข้ามาเพื่อแนะนำความสะดวกสบายต่าง ๆ ภายในบ้าน
" ห้องนอนใหญ่มีสองห้อง อยู่คนละทิศของตัวบ้านค่ะ โดยในแต่ละห้องนั้นจะมีระเบียงสำหรับเปิดประตูเพื่อเดินออกไปนั่งนอนเล่นเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ หรือชมดาวในยามค่ำคืนค่ะ นอกจากนั้นทั้งสองห้องต่างมีห้องน้ำขนาดใหญ่และอ่างอาบน้ำทั้งน้ำอุ่นและน้ำเย็น พร้อมทั้งน้ำปรุงไทยที่เป็นน้ำมันหอมระเหยซึ่งสกัดจากสมุนไพรและดอกไม้นานาพันธ์ุ สำหรับการบำรุงผิวให้คลายความเมื่อยล้า ฟื้นฟูผิวที่โดนแสงแดดและไอเกลือจากทะเล อีกทั้งมีกลิ่นหอมระเหยอโรม่าที่จะช่วยให้ท่านรู้สึกสบายอารมณ์และผ่อนคลายจิตใจจากความเหน็ดเหนื่อย ให้สดชื่นและสงบสุขได้อย่างน่าประทับใจค่ะ เพียงแค่หยดลงไปในอ่างอาบน้ำของท่านก่อนที่ท่านจะลงนอนแช่ในอ่างที่แสนสะดวกสบายของเราค่า "
นิมนิม มองและเดินตามแซนดี้เข้าไปในห้องนอนที่อยู่ฝั่งซ้ายมือเมื่อเข้าประตูบ้านมา เธอมองสำรวจรอบ ๆ ห้อง แล้วเดินไปยังประตูไม้แกะสลักลวดลายไทยอย่างวิจิตรงดงามซึ่งเป็นประตูที่จะเปิดออกไปสู่ระเบียงพักผ่อนแบบส่วนตัวนอกห้องนอน หญิงสาววัยกลางคนผู้มุ่งมั่นในการทำหน้าที่ไกด์พิเศษต่อลูกค้าวีไอพีของเธอให้ดีที่สุด เพื่อทำให้เขาประทับใจในการทำงานของคนไทย รวมทั้งชื่นชอบและประทับใจต่อการมาเที่ยวประเทศไทยแล้วอยากมาอีกในครั้งต่อ ๆ ไป
เธอเดินออกมายืนมองทัศนียภาพภายนอกบ้านพักทางฝั่งซ้ายมือด้วยความรู้สึกพึงพอใจ จนอดที่จะหลับตาพริ้มแล้วยื่นแขนทั้งสองข้างยกกางออกไปเหนือศีรษะ ยิ้มกว้างให้กับอากาศเสมือนเธอเองเป็นเจ้าของโลกใบนี้... โดยเธอมิอาจรู้ได้เลยว่าทุกอิริยาบทของเธอที่อยู่ตรงระเบียงนั่งเล่นนอกห้องนอนส่วนตัวของเธอนั้น อยู่ในสายตาอันคมกริบของพระเอกคนดังของชาวไทยทั้งประเทศ แบบแทบไม่ยอมจะกระพริบตากันทีเดียว!!!!!
เพราะห้องนอนของเขานั้น อยู่ตรงกันกับห้องนอนที่นิมนิมเลือกในบ้านพักของลูกค้าในโซนวีวีไอพี ซึ่งบ้านแต่ละหลังจะถูกสร้างและจัดวางผังให้อยู่ห่างจากกันประมาณ 30 เมตร โดยมีการปลูกไม้ดอกไม้ประดับตกแต่งอย่างสวยงามสบายตาสบายใจลดหลั่นกันไป ตามแบบแปลนของนักออกแบบภูมิทัศน์ระดับมืออาชีพในการจัดสวน
ณนนท์ เผลอไผลไปกับท่าทางที่เป็นธรรมชาติแลดูน่ารักมีเสน่ห์มากต่ออารมณ์ความรู้สึกของเขา เขาจ้องมองนิมนิมแล้วเผลอยิ้มไปกับท่าทางเหมือนเด็ก ๆ ผู้มีอิสระเสรีในตนเองของเธอ
เขารู้สึกสัมผัสถึงความสงบสุขและสบายใจแผ่กระจายออกมา จากผู้หญิงอายุมากกว่าเขาตั้งแปดปีผู้ซึ่งต่อสู้ชีวิตด้วยกำลังกายกำลังใจของเธอเองมาตลอดอย่างโดดเดี่ยว เพียงเพราะเธอเลือกที่จะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอเอง และจะไม่ยอมขายจิตวิญญาณให้กับความรักและการแต่งงานที่ไร้ความเที่ยงแท้ จนกลายมาเป็นดาบแหลม ซึ่งทิ่มแทงทะลุหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่อย่างน่าเวทนาของสตรีตัวเล็ก ๆ คนนี้
" Nimnim, Nimnim, do you like this room? If you don't like it and want to change rooms with me, I'm willing to do it for you."
( แปลไทย: "นิมนิม, นิมนิม คุณชอบห้องนี้หรือเปล่า? ถ้าหากคุณไม่ชอบและอยากจะเปลี่ยนห้องกับผม ๆ ก็เต็มใจที่จะทำเพื่อคุณนะ" )
หยวนเปียว ผู้ซึ่งเดินตามเข้ามาดูความเรียบร้อย เพื่อทำให้นิมนิมมีความสะดวกสบายมากที่สุดต่อการมาพักผ่อนกับเขาแบบส่วนตัวในครั้งแรกนี้ เดินเรียกนิมนิมและตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมาตามสไตล์ของหนุ่มสากลชาวต่างชาติ
"I like it and will stay in this room. Thank you very much for your concern. But..don't forget that you are your employer and I am your employee."
( แปลไทย : " ฉันชอบมันและจะพักห้องนี้ ขอบคุณมากนะสำหรับความห่วงใยของคุณ แต่..อย่าลืมสิว่าคุณคือนายจ้างและฉันคือลูกจ้างของคุณ " )
"Please don't think and speak like this to me again..please.. I consider that when you accepted this job for me, it was your trust and acceptance of me. It is an honor for me as well."
( แปลไทย: " กรุณาอย่าคิดและพูดแบบนี้กับผมอีก..ได้โปรด.. ผมถือว่าการที่คุณรับงานนี้ให้ผมนั่นคือการที่คุณให้ความเชื่อถือและยอมรับในตัวของผม ซึ่งถือเป็นเกียรติแก่ผมมากเช่นกัน " )
หนุ่มหล่อมาดเท่ห์ชาวฮ่องกง เดินตามออกมายืนคู่กันกับนิมนิมที่ระเบียงนอกห้องนอนของเธอ ซึ่งทำให้พระเอกหนุ่มชื่อดังชาวไทยผู้ทำตัวเป็นกล้องส่องทางไกลจากบ้านพักหลังถัดไป และจ้องมองดูนิมนิมแบบตาไม่กระพริบมาตลอดนั้น รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว..... * & ^ % # $ @ !!!!!!!!! ????????????
" หึ !! ตามต้อย ๆ ตลอดเลยนะไอ้หนุ่มหน้าหยก เอาคำว่าลูกค้ามาบังหน้าอ่ะดิ โธ๋!! พี่ดูรู้เว๊ยไอ้น้อง "
ณนนท์ บ่นฮึดฮัดอยู่เพียงลำพังอย่างหงุดหงิดขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว ตรงมุมหน้าต่างบ้านพักวีวีไอพีของเขา ซึ่งอยู่ห่างจากระเบียงนอกห้องที่นิมนิมยืนอยู่กับหยวนเปียว ในระยะที่สายตามองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนพอ
แซนดี้ เดินตามออกมาที่ระเบียงเช่นกัน เพื่อที่จะสอบถามลูกค้าแสนพิเศษคู่นี้ให้ดีเยี่ยมมากที่สุด ก่อนที่จะแอบไปรายงานข้อมูลนานาให้ณนนท์ได้รับรู้ ตามแผนที่พระเอกชื่อดังได้ขอให้เธอทำเพื่อเขาเป็นกรณีพิเศษ
" เป็นไงบ้างคะ? คุณผู้หญิงและคุณผู้ชายพึงพอใจบ้านพักหลังนี้หรือไม่คะ? "
" She asked us if we were satisfied with this house? "
( แปลไทย : " เธอถามพวกเราว่าพึงพอใจบ้านพักหลังนี้ไหม? " )
นิมนิม หันไปบอกหยวนเปียว และยิ้มให้กับแซนดี้อย่างแสดงความมีมิตรไมตรี
" Of course! I am very satisfied and grateful for the friendly hospitality of the Thai people. If there's anything I want to know, I'll ask you.....uh.....what's your name? "
( แปลไทย : " แน่นอนสิ! ผมพอใจมากๆ และขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่เป็นกันเองของคนไทย ถ้าหากมีสิ่งใดที่ผมอยากทราบผมจะสอบถามคุณ.....เอ่อ.....คุณชื่ออะไร? " )
" My name is Sandy. and willing to serve you both the best If you have anything in particular that you would like Please call the customer care front desk at any time. If so, I'll excuse myself first. So that you can rest privately. Sawasdee ka."
( แปลไทย : " ดิฉันชื่อแซนดี้ค่ะ และเต็มใจให้บริการท่านทั้งสองอย่างดีที่สุด หากท่านมีสิ่งใดที่ต้องการเป็นพิเศษ กรุณาต่อสายไปที่ฟร้อนท์ดูแลลูกค้าได้ทุกเวลานะคะ ถ้าเช่นนั้นดิฉันขอตัวก่อน เพื่อให้ท่านได้พักผ่อนส่วนตัวค่ะ สวัสดีค่ะ " )
แซนดี้ "ยกมือพนมไหว้ตามวัฒนธรรมไทยที่งดงามและอ่อนน้อม" นิมนิม ยกมือพนมรับไหว้อย่างสุภาพหลังจากนั้น ทำให้หยวนเปียวรีบพยายามจำท่าทาง "การไหว้อย่างไทย" ของทั้งสองคนและทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
.....
Umm, but when I do
แต่เมื่อฉันทำ
This is the kind of love that I want
นี่แหละความรักแบบที่ฉันต้องการ
I kinda wanna be sit with you in silence and feelin' butterflies
ฉันอยากจะนั่งกับคุณเงียบๆ และรู้สึกเหมือนผีเสื้อ
Laugh stupidly and loud while you hug me from behind
หัวเราะอย่างโง่เขลาและดังในขณะที่คุณกอดฉันจากด้านหลัง
Bake cake at three AM, slow dance to play FM
อบเค้กตีสาม เต้นช้าๆ เปิด FM
Sing you to sleep, wake up to me and live our life with no regrets.
ร้องเพลงให้เธอนอนหลับ ตื่นขึ้นมาหาฉัน และใช้ชีวิตอย่างไม่เสียใจ
Fingers intertwined, give me piggyback rides.
นิ้วประสานกันให้ฉันขี่หลัง
Talk about you, talk about me, talk about what we wanna be
พูดคุยเกี่ยวกับคุณ พูดคุยเกี่ยวกับฉัน พูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เราอยากเป็น
Laugh when we're not supposed to comfortable around you
หัวเราะเมื่อเราไม่เหมาะสมกับคุณ
Even with my makeup off, your planet stops
แม้ว่าฉันจะแต่งหน้าแล้ว ดาวเคราะห์ของคุณก็หยุดทำงาน
In love with you, in love with you
หลงรักคุณ หลงรักคุณ
In love with you, ooh-ooh, ooh-ooh, you, ooh-ooh-ooh
ตกหลุมรักคุณ
You are my own therapy
คุณคือการบำบัดของฉันเอง
Thе star of our rom-comedy
ดาวเด่นของรอมคอมเมดี้ของเรา
All your flaws our cute
ทุกข้อบกพร่องของคุณน่ารักของเรา
I'm learning somеthing new
ฉันกำลังเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
About you every day
เกี่ยวกับคุณทุกวัน
'Cause babe what can I say
เพราะที่รัก ฉันจะพูดอะไรได้บ้าง
I'm in love with you, I'm in love with you
ฉันหลงรักคุณ ฉันหลงรักคุณ
I'm in love with you, ooh-ooh-ooh, ooh-ooh-ooh, you, ooh-ooh-ooh
ฉันตกหลุมรักคุณ
I'm in love with you, I'm in love with you
ฉันหลงรักคุณ ฉันหลงรักคุณ
I'm in love with you, ooh-ooh-ooh, ooh-ooh-ooh, you, ooh-ooh-ooh
ฉันตกหลุมรักคุณ
Hold my heart (Hold my heart)
ยึดมั่นในหัวใจของฉัน (ยึดมั่นในหัวใจของฉัน)
Don't let go (Do not let go)
อย่าปล่อยให้ไป (อย่าปล่อยให้ไป)
Love me now (Love me now)
รักฉันตอนนี้ (รักฉันตอนนี้)
Even if I don't say so
แม้ว่าฉันจะไม่พูดอย่างนั้นก็ตาม
You drive me crazy (Drive me crazy)
คุณทำให้ฉันคลั่งไคล้ (ทำให้ฉันคลั่งไคล้)
When you call my name (When you call my name)
เมื่อคุณเรียกชื่อของฉัน (เมื่อคุณเรียกชื่อของฉัน)
Tell me that (Tell me that)
บอกฉันที (บอกฉันที)
You're here to say
คุณมาที่นี่เพื่อพูด
I'm in love with you (I kinda wanna be sit with you in silence and feelin' butterflies)
ฉันรักเธอ (ฉันอยากจะนั่งกับคุณอย่างเงียบๆ และรู้สึกเหมือนผีเสื้อ)
I'm in love with you (Laugh stupidly and loud while you hug me from behind)
ฉันหลงรักเธอ (หัวเราะโง่ๆดังๆตอนเธอกอดฉันจากด้านหลัง)
I'm in love with you, ooh-ooh-ooh, ooh-ooh
ฉันหลงรักคุณ ooh-ooh-ooh ooh-ooh
(Bake cake at three AM, slow dance to play FM)
(อบเค้กตอนตีสาม เต้นช้าๆ เปิด FM)
You, ooh-ooh (Sing you to sleep, wake up to me and live our life with no regrets)
เธอ อู้ อู้ (ร้องเพลงให้เธอหลับ ตื่นมาหาฉัน และใช้ชีวิตอย่างไม่เสียใจ)
I'm in love with you (Fingers intertwined, give me piggyback rides)
ฉันรักเธอ (ประสานนิ้ว ให้ฉันขี่หลัง)
I'm in love with you (Talk about you, talk about me, talk about what we wanna be)
ฉันหลงรักเธอ (พูดถึงเธอ พูดถึงฉัน พูดถึงสิ่งที่เราอยากเป็น)
I'm in love with you, ooh-ooh-ooh, ooh-ooh
ฉันหลงรักคุณ
ooh-ooh-ooh ooh-ooh
(Laugh when we're not supposed to comfortable around you)
(หัวเราะเมื่อเราไม่สบายใจเมื่ออยู่ใกล้คุณ)
You, ooh-ooh-ooh, ooh-ooh-ooh (Even with my makeup off, your planet stops)
คุณ ooh-ooh-ooh ooh-ooh-ooh
(ถึงแม้ฉันจะแต่งหน้าออก แต่ดาวเคราะห์ของคุณก็ยังหยุด)
.
.
(ขอขอบคุณ: เนื้อเพลงแปลโดย Nesialyrics // NESIALYRICS / Song Lyrics & Translation
 / Home › แปลเพลง Love With U - Sam Benwick ความหมายเพลง / วันอาทิตย์ที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2566)


" Sing you to sleep, wake up to me and live our life with no regrets
ร้องเพลงให้เธอนอนหลับ ตื่นขึ้นมาหาฉัน และใช้ชีวิตอย่างไม่เสียใจ
.
Talk about you, talk about me, talk about what we wanna be
พูดคุยเกี่ยวกับคุณ พูดคุยเกี่ยวกับฉัน พูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เราอยากเป็น
.
I'm learning somеthing new
ฉันกำลังเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
About you every day
เกี่ยวกับคุณทุกวัน
.
'Cause babe what can I say
เพราะที่รัก ฉันจะพูดอะไรได้บ้าง "
..
" Thai people are the nicest foreigners I have ever met. You all have a culture of being polite and respectful of other people."
( แปลไทย: " คนไทยน่ารักที่สุดเท่าที่ผมเคยพบเจอชาวต่างชาติ พวกคุณช่างวัฒนธรรมที่สุภาพและให้เกียรติบุคคลอื่น " )
หยวนเปียว ยิ้มโค้งรับการไหว้ของแซนดี้พร้อมทั้งหันมาพูดกับนิมนิมด้วยสีหน้าแห่งความชื่นชม
" Yes, of course, I am happy and proud of my nation. But....now I would like some alone time in my room as I am a little tired from traveling. Hmm..maybe it's because of my age."
( แปลไทย : " ใช่ค่ะ แน่นอน! ฉันดีใจและรู้สึกภูมิใจในชนชาติของตน แต่ว่า....ตอนนี้ฉันอยากขอเวลาส่วนตัวในห้องของฉันๆเพลียนิดหน่อยจากการเดินทาง อืม..คงเพราะวัยของฉันกระมัง " )
"Oh!!! Okay, then I'll go back to my room. Let's meet again at six for dinner or our first meal."
( แปลไทย : " โอ๊ะ!!! โอเค งั้นผมกลับไปพักที่ห้องผมแล้วหล่ะ เจอกันอีกครั้งตอนหกโมงเย็นสำหรับดินเนอร์หรืออาหารมื้อแรกของเราสองคน " )
หยวนเปียว ยิ้มกว้างก่อนที่จะโค้งศีรษะเล็กน้อยเพื่อขออภัยที่ถ่วงเวลาส่วนตัวของนิมนิม ทำให้สตรีโสดอายุวัยกลางคนรู้สึกเอ็นดูและขบขำ เธอจึงยิ้มและหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเขา
ทั้งสองคน หันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนของนิมนิม โดยนิมนิมปิดประตูระเบียงเข้ามาเพื่อที่จะเปิดแอร์ให้เย็นสบาย ก่อนที่เธอจะนั่งลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่หรูหราและนุ่มน่านอนกลิ้งเล่นไม่รู้เบื่อ ความอ่อนเพลียจากการเดินทางตลอดทั้งวันทำให้หญิงสาวผู้มีโรคประจำตัวทั้งทางใจและทางกายรู้สึกเหนื่อยล้า เธอเอนตัวลงนอนหงายในท่าแผ่แขนและขาอย่างอิสระ และเพียงไม่นานนักเธอก็หลับปุ๋ยด้วยความอ่อนเพลีย.............
หลังจากสนทนากับแซนดี้และวางหูโทรศัพท์ภายในห้องพักลงแล้ว พระเอกหนุ่มโสดเจ้าเสน่ห์ก็รู้สึกสบายใจที่ทราบข้อมูลว่า : บ้านพักหลังถัดกันไปไม่ไกลหลังนั้น หนุ่มหล่อชาวต่างชาติ กับหญิงสาวชาวไทย ต่างแยกห้องกันนอนโดยแต่ละห้องนอนมีห้องน้ำส่วนตัว ดังนั้นนิมนิมย่อมปลอดภัยจากบุรุษเพศที่เป็นนายจ้างคนนั้น!! ยกเว้นเสียแต่ว่า.. เธอจะเต็มอกเต็มใจไปกับความหนุ่มหล่อและเท่ห์ของเขาคนนั้นด้วยใจของเธอเอง
ณนนท์ รู้สึกเบื่อเมื่อมองไม่เห็นหญิงสาวที่หลุดเข้ามามีอิทธิพลในใจและควบคุมความรู้สึกต่างๆ ของเขา โดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรต่อเขาในทางตรงแม้สักนิดเดียว พระเอกหนุ่มจึงเปิดเพลงที่ตนเองชื่นชอบจากโทรศัพท์มือถือผ่านลำโพงคุณภาพเกรดเอ ที่ซ่อนตัวแบบติดตั้งในห้องพักอันหรูหราสะดวกสบายของเขาจนมองแทบไม่เห็นว่านี่คือลำโพงกระจายเสียง เขาเร่งเสียงเพลงให้ดังจนลั่นห้อง!!!!!!!! เพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่บอกไม่ถูกของตัวเอง ไม่รู้ว่า..... เหงา เศร้าสร้อย ว่างเปล่า เบื่อหน่าย ไร้พลังกระตุ้น หรือ ปรารถนาแต่ก็มิอาจสมปรารถนา......??????? ( อืมมมม!! อาการซับซ้อนหนักมาก )


" ฉันแค่อยากจะรักคุณเหมือนที่ฉันทำ
I just wanna love you like I do
เพราะฉันไม่เคยมีคนแบบคุณ
'Cause I never had someone like you
ไม่มีใครได้รับความรักนี้หรอก
Ain't nobody got this love
ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือความรัก
All I need is love "
...
นิมนิมกับหยวนเปียว เดินทางถึงเกาะเต่าในช่วงเย็นอากาศกำลังเย็นสบาย พระอาทิตย์กำลังยอแสงสายลมทะเลพัดเบา ๆ รอบ ๆ กายของหนุ่มสาวต่างวัยคู่นี้ ที่ซึ่งในสายตาของนักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ จะคิดเดาไปเองว่า : เขาและเธอคงเป็นคู่รักหรือสามีภรรยาที่มาท่องเที่ยวด้วยกันแน่นอน
พนักงานของโรงแรม&รีสอร์ท ได้มายืนรอรับลูกค้าระดับวีวีไอพีอยู่ที่ท่าเรือเฟอรี่ พร้อมทั้งชูป้ายชื่อของหยวนเปียวกับนิมนิม เมื่อพวกเขาทั้งสองคนเดินตรงมายังป้ายชื่อที่แลเห็นพนักงานยิ้มและต้อนรับด้วยการสวัสดีตามวัฒนธรรมไทย ซึ่งนิมนิมก็นำพาหยวนเปียวไหว้ตอบเช่นกัน จากนั้นจึงเดินขึ้นรถตู้ของโรงแรม&รีสอร์ทเพื่อเดินทางไปยังที่พักที่ได้จองเอาไว้ 1 หลัง
 เมื่อรถตู้พาทั้งสองหนุ่มสาวมาถึงหน้าโรงแรม&รีสอร์ทสุดหรูบนเกาะเต่า ทั้งสองคนก็เดินลงจากรถตู้เดินตรงไปยังฟร้อนท์ต้อนรับลูกค้าและประชาสัมพันธ์ เมื่อแซนดี้ซึ่งรอคอยลูกค้าคนสำคัญ ที่ซึ่งคุณพระเอกใหญ่ณนนท์ ได้สั่งการเอาไว้เรียบร้อยแล้วมองเห็นหญิงชายคู่นี้เดินตรงมาที่ฟร้อนท์ แซนดี้รีบเสนอตัวทักทายแขกก่อนเพื่อนพนักงานต้อนรับคนอื่นทันที!!
" สวัสดีค่า ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมแอนด์รีสอร์ทที่หรูหรา และเพียบพร้อมที่สุดของเราบนเกาะเต่าค่ะ "
" สวัสดีค่ะ เราจองบ้านพักที่ดีที่สุดเอาไว้หนึ่งหลัง ซึ่งมีห้องนอนส่วนตัวแยกกัน 2 ห้อง ไม่ทราบว่าตอนนี้เราสามารถเข้าบ้านได้เลยไม๊คะ? "
นิมนิม รีบถามแซนดี้เรื่องบ้านพักทันที เพราะเธอเองรู้สึกอ่อนเพลีย ต้องการเข้าบ้านแล้วแยกไปอยู่ในห้องส่วนตัวอีกห้องหนึ่ง เพื่ออาบน้ำและนอนพักร่างกายสักงีบ.... ก่อนที่จะถึงเวลารับประทานอาหารเย็นกับหยวนเปียวเป็นครั้งแรกด้วยกัน
" จัดเตรียมบ้านเอาไว้อย่างเรียบร้อยทุกประการแล้วค่า เชิญตามแซนดี้มาทางนี้เลยนะคะ "
ว่าแล้วแซนดี้ก็เดินออกมาจากมุมฟร้อนท์ต้อนรับ และออกเดินนำหน้าสองหนุ่มสาวชาวไทยและชาวฮ่องกงเพื่อตรงไปยังบ้านพักที่หรูที่สุดแพงที่สุดของที่นี่ ซึ่งอยู่ติดกับบ้านพักของพระเอกทีวีชาวไทยชื่อดัง ผู้ซึ่งขณะนี้กำลังแอบซุ่ม....รอคอยการมาถึงของนิมนิมและหนุ่มนักธุรกิจรุ่นน้องที่เป็นผู้ว่าจ้างเธอให้เป็นผู้นำเที่ยวส่วนตัว
ณนนท์รู้สึกใจเต้นตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ขึ้นมาเองแบบอัตโนมัติ คล้ายกับในช่วงเวลาเมื่อ 20 กว่าปีก่อนที่ซึ่งเขาเข้าสมัครประกวด "หนุ่มแพรวประจำปีนั้น" ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเพราะเขาได้รับตำแหน่งชนะเลิศ จนได้กลายมาเป็นนายแบบและพระเอกละครทีวีชื่อดังแห่งประเทศไทยหลังจากวันนั้นเรื่อยมา
" เฮ๊ย!! มาแล้ว ๆ คุณแม่ลูกสามของชั้น...(ชั้นไหนอ่ะ?) แต่งตัวเสียสวยซะขนาดนี้ หึ! หึ!
 ยังบอกว่าไม่มี something wrong ใด ๆ กับเจ้าหนุ่มคนนี้อีกเนอะ แหม ๆ ๆ !!!!! "
ณนนท์ รู้สึกทั้งตื่นเต้น ดีใจ ยินดี หัวใจเบ่งบานจนสับสน เมื่อได้แลเห็นสตรีสาวแก่ผู้ซึ่งกลายเป็นคนพิเศษในชีวิตของเขาแบบไม่รู้ตัว ผู้ซึ่งแต่งตัวด้วยชุดเสื้อเชิ๊ตแขนยาวลายดอกไม้เล็ก ๆหลากสี กับกางเกงยีนส์เข้ารูปสีน้ำเงินเข้ม เธอสวมหมวกแก๊ปสีชมพูอ่อนบนศีรษะ สวมรองเท้าผ้าใบสีฟ้าเข้มของไนกี้ซึ่งเสริมให้ม่ายสาวผู้มีอายุจริงจะครบ 54 ปีในอีกสองวันต่อจากนี้ แลดูเสมือนหญิงสาวสวยเท่ห์ ผู้มีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง ชวนให้สะดุดตามองและชื่นชมทั้งคิดไปว่า เธอคงจะมีอายุไม่น่าจะเกิน 40 ปีต้น ๆ เท่านั้น อีกด้วย
" หล่อและเท่ห์มากซะด้วยสิเจ้าหนุ่มคนนี้ คุณแม่ลูกสามผู้แข็งแกร่งคุณต้องอดกลั้นความรู้สึกและจิตใจของคุณเองให้ได้นะ อย่าเผลอตกหลุมรักกับผู้ว่าจ้างที่น่าหมั่นไส้คนนี้เข้าเสียหล่ะ!! "
เมื่อเดินมาหยุดยืนที่หน้าบ้านพัก ขณะที่รอแซนดี้และพนักงานเปิดประตูบ้านพร้อมกับยกกระเป๋าเดินทางเข้าไปในบ้านให้เรียบร้อยนั้น หยวนเปียวเอ่ยถามนิมนิมด้วยความเป็นห่วงว่า.....
" Dear Nimnim, do you trust me? Are you confident and comfortable staying in the same house with me and not being intimidated by me? "
( แปลไทย : " นิมนิมที่รัก,คุณไว้ใจในตัวของฉันใช่ไหม? คุณมั่นใจและสบายใจที่จะพักในบ้านหลังเดียวกันกับฉันและไม่หวาดวิตกในตัวของฉันใช่ไหม? " )
" Yes, I have confidence in Mr. Yuan Biao. Please believe what I say. We as intellectuals must respect each other? Therefore, I am comfortable staying in the same house as you because we each have a master bedroom and a private bathroom in each bedroom."
( แปลไทย : " ใช่ ฉันมั่นใจในตัวคุณหยวนเปียว โปรดเชื่อสิ่งที่ฉันพูด เราในฐานะปัญญาชนต้องเคารพซึ่งกันและกัน? ฉันก็เลยสบายใจที่ได้อยู่บ้านเดียวกับคุณ เพราะเรามีห้องนอนใหญ่และห้องน้ำส่วนตัวในแต่ละห้องนอน" )
นิมนิม มองสบสายตาที่อ่อนโยนและจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกวิตกกังวล และพูดด้วยน้ำเสียงสดใสอีกทั้งยิ้มไปพูดไป เพื่อคลายความคิดห่วงใยของเขาที่มีต่อเธอ
" You are a very polite and caring person. I am glad to have met the real you and to have worked with you this time. I sincerely thank you for your concern for my thoughts and feelings. Which you gave to a woman who was only a hired guide."
( แปลไทย : " คุณเป็นคนที่สุภาพและแคร์คนอื่นดีมาก ฉันรู้สึกดีใจที่ได้พบตัวจริงของคุณรวมทั้งได้ทำงานให้กับคุณในครั้งนี้ ฉันขอขอบคุณจากใจจริงสำหรับความห่วงใยต่อความคิดและความรู้สึกของฉัน ซึ่งคุณมอบให้ผู้หญิงที่เป็นเพียงไกด์รับจ้างพิเศษคนหนึ่งเท่านั้น " )
หยวนเปียว ก้มหน้าลงจ้องมองใบหน้าที่สดใส และรับฟังคำพูดที่สุภาพอ่อนโยนจริงใจของ
นิมนิม ด้วยความรู้สึกประทับใจสตรีสาวแก่ชาวไทยผู้นี้ขึ้นมาอีกระดับความรู้สึกในใจของเขาผู้เดียว
" I also thank you for trusting and honoring me. Well! Beautiful, kind girl Let's go into our beautiful home. I feel like laying back and resting. Before taking a shower and then going to our first dinner with you. "
( แปลไทย : " ผมขอบคุณเธอเช่นกันที่ไว้ใจและให้เกียรติผม เอาหล่ะ! สาวสวยผู้แสนดี เราเข้าบ้านพักแสนสวยของเรากันเถิด ผมรู้สึกอยากเอนหลังพักผ่อน ก่อนจะอาบน้ำแล้วไปดินเนอร์ครั้งแรกของเราทั้งสอง กับคุณ " )
.
.
我愛你 無畏人海的擁擠
Wǒ ài nǐ wúwèi rén hǎi de yǒngjǐ
 หว่อ อ้าย หนี่ อู๋ เว้ย เหริน ไฮ่ เตอะ ย่ง จี่
"ฉันรักคุณ มากกว่าทะเลอันกว้างใหญ่"
用盡餘生的勇氣
yòng jìn yúshēng de yǒngqì
ย่ง จิ้น ยวู่ เชิง เตอะ ย่ง ชี้
"ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ให้กล้าๆ เข้าไว้"
只為能靠近你 哪怕一厘米
zhǐ wéi néng kàojìn nǐ nǎpà yī límǐ
 จี่ เหวย เหนิง เค้า จิ้น หนี่ หน่าร์ ผ้า อี หลี่ หมี่
"เพียงแค่ได้ใกล้ชิดคุณ แม้เพียงเซ็นเดียวก็ยังดี"
愛上你 是我落下的險棋
 ài shàng nǐ shì wǒ luòxià de xiǎn qí
อ้าย ชั่ง หนี่ ชื่อ หว่อ ลั้ว เซี้ยะ เตอะ เซี่ยน ฉี
"การตกหลุมรักคุณ มันเป็นอะไรที่ท้าทายสำหรับฉัน"
不懼歲月的更替
bù jù suìyuè de gēngtì
ปู้ จู้ สุ้ย เยว่ เตอะ เกิง ถี้
"จนไม่กลัวกาลเวลาจะหมุนเปลี่ยนไป"
往後的朝夕 不論風雨
wǎng hòu de zhāoxì bùlùn fēngyǔ
หวั่ง โฮ้ว เตอะ จาว ชี้ ปู้ หลุ้น เฟิง ยวู่
"ในอนาคตหลังจากนี้ ไม่ว่าลมหรือฝน "
 是你就足矣
 shì nǐ jiù zú yǐ
ชื่อ หนี่ จิ้ว จู๋ อี้
"แค่มีคุณ ก็เพียงพอแล้ว"

看了太多情人分分合合
kànle tài duō qíngrén fēn fēn hé hé
คั่น เลอะ ไท้ ตัว ฉิง เหริน เฟิน เฟิน เหอ เหอ
"ฉันเคยเห็น คู่รักมากมายที่เลิกรา และกลับมาคืนดีกัน"
愛其實很脆弱 像溫室裡的花朵
ài qíshí hěn cuìruò xiàng wēnshì lǐ de huāduǒ
อ้าย ฉี ซือ เฮิ่น ชุ้ย รั้ว เซี้ยง เวิน ชื่อ หลี่ เตอะ ฮวา ตั่ว
" ความรักนั้น ช่างเปราะบางจริงๆ เหมือนดอกไม้ในเรือนกระจก"
你這麼說 我其實很忐忑
nǐ zhème shuō wǒ qíshí hěn tǎntè
หนี่ เจิ่น เมอะ ชัว หว่อ ฉี ซือ เฮิ่น ทั่น เท้อ
"เมื่อคุณพูดแบบนั้น ฉันกังวลมากจริง ๆ "
若我沒有許過承諾 你還愛我嗎
 ruò wǒ méiyǒu xǔguò chéngnuò nǐ hái ài wǒ ma
รั้ว หว่อ เหมย โย่ว ซู่ กั้ว เฉิง นั้ว หนี่ หาย อ้าย หว่อ มะ
"ถ้าฉันไม่ได้ทำตามสัญญา คุณจะยังรักฉันอยู่ไหม"

聽夜空的流星 隕落的聲音
 tīng yèkōng de liúxīng yǔnluò de shēngyīn
ถิง เยว่ คง เตอะ หลิว ซิง ยวิ๋น ลั้ว เตอะ เชิง หยิ๋น
"ฟังเสียงดาวที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ในยามค่ำคืน"
 這願望讓你聽
zhè yuànwàng ràng nǐ tīng
เจ้อ เหยี่ยน หวั่ง รั่ง หนี่ ถิง
"มันคือ ความปรารถนาที่อยากให้คุณได้ฟัง"
"
( ซ้ำ * สองรอบ )
作曲 : 潘柯夫
作词 : 夏飞
演唱:棉子
ผู้แต่ง: ปันคอฟ
ผู้แต่งเนื้อร้อง: เซี่ยเฟย
นักร้อง: Mianzi
ชื่อเพลง : 勇气 (Yǒng qì) ความกล้าหาญ
*
( ขอขอบคุณเนื้อเพลงแปล ของ: [THAISUB/PINYIN] 棉子 - 勇气 yongqi"我爱你无畏人海的拥挤" 订阅频道收听更多好听的歌 :ติดตามช่องเพื่อฟังเพลงดีๆเพิ่มเติม:
สามารถกดรับฟังเพลงได้ที่ : https://youtu.be/lnOCqNcLklc?si=NEYNJepSEqdTd3nv )


ค่ำคืนหนึ่ง ! ของ...พระจันทร์สีเลือดลอยตระหง่านเหนือต้นไผ่สี่เหลี่ยมจำนวนหลายร้อยหลายพันต้น และต้นไผ่สี่เหลี่ยมลำต้นสีเขียวเป็นมันเงาที่ปลูกเรียงรายกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ และเป็นทิวแถวยาวสองฝากฝั่งของถนนพื้นคอนกรีตและรั้วกำแพงดินโบราณ
จ๋อม ! จ๋อม !!!
เสียงของหยาดฝนที่ค้างตามกิ่งไผ่และใบไผ่ทยอยพากันหยดไหลลงมาพื้นหญ้าและดินเบื้องล่าง และสายน้ำเล็กๆ ที่เกิดจากสายฝนก็พากันไหลจากต้นไผ่ต้นบนสุดไปจนถึงต้นไผ่ต้นที่อยู่ล่างสุด และเมฆหมอกสีดำทะมึนก้อนใหญ่ค่อยๆ จางจากฟากฟ้า เวลายามเย็นที่ค่อนข้างจะดูมืดครึ้มไปกว่าคืนวันไหนๆ
สายลมที่พัดไหวๆ ชวนให้ลู่ลมของกิ่งและใบ้ไม้ไผ่ที่ค่อยๆ เคลื่อนไหวช้าลง เสียงและลำต้นของไผ่ที่หยุดการเสียดสีกันไปชั่วขณะ
 เพราะว่าหลังจากที่พายุขนาดย่อมๆ ได้พัดผ่านเข้ามาภายในบริเวณบ้านเรือนไม้หลังใหญ่ที่มีสวนของดอก rising moon ดอกไม้สีขาวนวลดั่งวงพระจันทร์กำลังบานสะพรั่งแต่ก็พลอยเปื้อนหยาดฝน
และมิหนำซ้ำหลังคากระเบื้องสีดินเผาโบราณ เรือนไม้ชั้นเดียวหลังใหญ่ที่ถูกล้อมรั้วด้วยกำแพงดินสีเก่า ๆ ขนาด 24 ไร่ มีห้องหับต่าง ๆ อีกราว ๆ 26 หลัง และบ่อน้ำพุร้อนที่แยกระหว่างชายและหญิงที่ท้ายเรือนปลูกติดอยู่กับน้ำตกท้ายสวนหย่อมญี่ปุ่น
 ต้นเมเปิ้ล อายุ 100 กว่าปีที่ปลูกภายในสวนหย่อมญี่ปุ่นของเจ้าของบ้านขนาด 24 ไร่ มีลำธารสายเล็ก ๆ ที่ก่อขึ้นมาจากหินธรรมชาติที่พากันไหลย้อนจากบริเวณต้นสนสามใบกลับไปที่น้ำตกท้ายเรือน
 แสงไฟในตะเกียงหินสีเก่าๆ นับหลายสิบดวง พวกมันพากันส่องแสงประกายวิบวับสะท้อนแสงและเงา และปลาตะเพียนอีกเป็นร้อยๆ ที่ต่างพากันแหวกว่ายเข้ามาแย่งแสงไฟ
 กระถางดินเผาเก่าๆ คร่ำคราของต้นบอนไซภูเขานับอีกเกือบๆ สามสิบสามต้น ทุก ๆ ต้นล้วนแล้วแต่เพิ่งจะโดนหยดฝน และละอองฝนห่าใหญ่หล่นชำละล้างเอาเศษดินเศษฝุ่นให้พลัดหล่นลงจากใบ
 ต้นบอนไซภูเขาหลายต้นในกระถางถูกดัดดูคล้ายๆ กับภูเขาบ้างก้อนเมฆบ้าง ต้นบอนไซภูเขาบางต้นก็ดัดให้ดูเหมือนต้นโพธิ์ต้นใหญ่บ้าง และอีกหลายๆ ต้นที่ถูกดัดและตัดลิดรอนใบให้ดูเหมือนเป็นต้นไม้ในป่าใหญ่
 แต่ทว่า.... ความเย็นจากพายุที่ยังคงก่อตัวจนหนาวเหน็บ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งคืนที่แสนเหน็บหนาวนี้ให้ผ่อนคลายลงไปได้ง่าย ๆ
กลิ่นหอมจางๆ ของใบไม้ที่เรียกว่า...ใบชา พวกมันที่ถูกผ่านการบดขยี้จากน้ำมือของมนุษย์มานับครั้งไม่ถ้วน กลิ่นของใบชาที่ถูกบดขยี้อย่างละเอียด และยังคงถูกต้มอยู่ในปั้นชาดินเผาใบเล็ก ๆ
 กลิ่นหอม...ที่...ได้กลิ่นคล้ายๆ กับ ใบไม้เปียกที่ถูกขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า .... กลิ่นใบไม้เปียกที่ถูกขยี้ผ่านมาตามไอหมอก....
 ถ้วยชาทำจากกระเบื้องลายพร้อยสีฟ้าๆ เขียวๆ ทั้งหมดจำนวนหกถ้วยด้วยกัน และถ้วยชาทุกถ้วยยังคงถูกวางเอาไว้อยู่บนโต๊ะไม้เตี้ยๆ โบราณที่ทำมาจากต้นสนทาทับสีแดงๆ เก่า ๆ กลางห้องรับแขกขนาดใหญ่
 ตู้เก็บของโบราณทำมาจากไม้สนเนื้อดีทาทับด้วยสีแดงใบหนึ่ง และตั้งอยู่ตรงทางเข้าออกของประตูเลื่อนฟุสุมะ
 ประตูบานเลื่อนฟุสุมาที่บรรจงเขียนวาดเป็นลวดลายของทุ่งดอกฮิกัน ดอกไม้ที่คอยเบ่งบานต้อนรับในวันวสันตวิษุวัต....
...ที่ ! ทุ่งดอกฮิกันเป็นร้อยๆ ต้นคอยชูช่อคอยแบ่งบาน อยู่เบื้องหน้า...มีทิวเขาฟูจิที่ทอดกายเป็นฉากอยู่เบื้องหลัง.....
 ทุ่งดอกฮิกันสีแดงๆ สลับสีขาวๆ และเหลือง ดอกไม้ประเภทเดียวกันกับลิลลี่ภูเขา ดอกฮิกันลำต้นสูง แต่ละต้นมีดอกชูช่อราวๆ ห้าดอก กลีบดอกมีทั้งหมดหกกลีบเท่า ๆ กัน
.....กลีบขอบดอกฮิกันที่มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายขนนก และยังมีเกสรตัวผู้ชูโผล่ออกจากตรงกลางดอก...
 ประตูบานเลื่อนฟุสุมาขนาดความกว้างคูณยาวราวๆ สี่เมตรครึ่งทางด้านทิศตะวันออกตรงทางเข้า และฉากกั้นห้องโซจิสีขาว ๆ โปร่งแสงที่สามารถทำให้สะท้อนเห็นแสงไฟสว่าง ๆ ขาวๆ จากด้านใน
 และก็..โต๊ะไม้สนเตี้ยๆ ที่ถูกขัดทาทับด้วยยางไม้สีดำ ๆ มันเงาขนาดความกว้างประมาณหนึ่งศอก และความยาวประมาณสองศอก
 บนโต๊ะไม้สน ที่ ๆ ยังคงตั้งวางอยู่ทางทิศใต้ของห้องรับแขก และบนโต๊ะที่มีกระถางของต้นบอนไซภูเขาทั้งหมดด้วยกัน 2 กระถาง
 กระถางหนึ่ง ! ต้นบอนไซภูเขาที่ถูกจัดและถูกดัดให้ขึ้นทรงให้เป็นรูปร่างที่มีหน้าตาที่คล้าย ๆ กับ ป่าสนต้นโพธิ์ขนาดใหญ่
 อีก...กระถางหนึ่ง ! ต้นบอกนไซภูเขาที่ได้ถูกปล่อยให้เจริญเติบโตเป็นธรรมชาติของต้นไม้ ๆ ต้นเล็ก ๆ แต่คงเพียรพยายามที่จะแตกหน่อและแพร่กิ่งก้านสาขา
 ห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายๆ เหมือนเป็นบ้านสไตล์ญี่ปุ่นโบราณหลังใหญ่ ประดับประดาด้วยงานภาพเขียนพู่กัน และภาพเขียนสีสันสวยงามตระกาลตา
 ภาพเขียนสีพู่กันรูปนกยูงยืนหันหลังแต่ไม่รำแพน ภาพแขวนนี้ที่แขวนไว้ที่มุมๆ หนึ่งทางเหนือของห้องรับแขก และที่ด้านล่างของภาพเขียนยังคงมีลายมือคนวาดหวัด ๆ เป็นตัวอักษรจีนโบราณคอยประทับตราเป็นเจ้าของ และอ่านออกเสียงอย่างเราๆ ว่า
 "เท..อิกะ " !!!
 ภาพเขียนสีพู่กันรูปของดอกไม้วีสทีเรีย ที่..กำลังเบ่งบานสะพรั่งเต็มต้น แต่กลับต้องเขียนให้เป็นสีของพู่กัน สีดำบนพื้นกระดาษขาว ดอกไม้เครือเถาแบบวิธีของชาวญี่ปุ่น
 ช่อ..ของพวงดอกวีสทีเรีย ที่ดูคล้ายกับรวงข้าวสุก ชูช่อตระหง่านเดียวดายอยู่เพียงต้นเดียวเพียงลำพัง เพราะฉะนั้นจึงปราศจากสี....
 จะเป็น....ดอกวิสทีเรีย.... หรือว่าจะเป็น....ดอกฟูจิ โนะ ฮานะ !!!! ก็ยังคงเป็น...ดอกไม้...ในหน้าฤดูน้ำค้างยอดหญ้า....อยู่ดี
และภาพเขียนสีน้ำนักรบชุดเกราะซามูไรสีแดงที่ถูกตั้งแขวนดูเด่นเป็นสง่าอยู่ฝั่งทางทิศใต้ ภาพเขียนของนักรบชุดเกราะซามูไรสีแดงที่ถูกติดเอาไว้ที่พนังห้องเรือนไม้ชั้นดี
 เบาะรองนั่งสีเทาๆ ที่ปูลาดอยู่บนเสื่อทาทามิผืนขนาดใหญ่ที่มีจำนวนมากถึงหกที่นั่ง และสำหรับเบาะรองนั่งที่มุมบนหัวโต๊ะ
 " สวัสดี !!! "
 เสียงพูดภาษาอังกฤษของผู้ชายชาวญี่ปุ่นวัยใกล้ๆ หกสิบ ที่นั่งสวมชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีเทาๆ ตั้งใจเป็นอย่างดีที่จะหันไปขอบคุณบรรดาแขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย
 " ผม ! "
" ทัตสึจิ มินาโมะโตะ " ทัตสึจิที่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะผ้าฝ้ายอยู่ตรงกลางระหว่างบุตรชายคนโต และบุตรสาวคนสุดท้อง
 มุรามะสะ มินาโมะโตะ บุตรชายคนโตของบ้านมินาโมะโตะ บุตรชายทัตสึจิสวมชุดยูกะตะชุดและสีเดียวกัน และยังนั่งคุกเข่ารออยู่ใกล้ๆ ทางขวามือ
 และอาซามิ มินาโมะโตะ บุตรสาวเพียงคนเดียวของทัตสิจิในชุดกิมโมโนสีขาวสะอาดลวดลายของดอกริโกะ และเธอก็นั่งคุกเข่าอยู่เบาะถัดจากพี่ชาย
 แต่ว่าทัตสึจิก็หันไปนั่งมองคนที่กำลังคอยนั่งสวมชุดสูทอย่างชาวตะวันตกสากลสีกรมท่า ที่ ๆ พวกเขาก็กำลังนั่งถัดอยู่ทางขวามือของโต๊ะรับแขก
 " และคนๆ นี้ก็คือ...."
 " ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น "
 " ฮิ ซาโต้ ! " ทัตสึจิยังคอยแนะนำให้กับแขกวันนี้ของบ้านอีกทั้งสี่ท่าน และทุกๆ คนก็กำลังร่วมนั่งรอชมและจิบน้ำ
 ฮิ ซาโต้ผู้ชายวัยราว ๆ เลขสามปลาย ๆ เป็นผู้ชายชาวญี่ปุ่นตัวสูงใหญ่เอามาก ๆ โครงหน้าสี่เหลี่ยม จมูกโด่งและเชิด ริมฝีปากหนา และยังจะมีใฝ่อยู่ที่หางคิ้วด้านซ้าย และซาโต้ที่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมารับคำทักทายของคนที่อยู่ข้างๆ อย่าง ไทระ มาซายูกิ แล้วก็ผู้หญิงที่ดูมีนัยน์ตาเย่อหยิ่งคนนั้น
 ผู้หญิงนัยน์ตาเย่อหยิ่งคนที่ซาโต้คอยแต่ชำเลืองมองกิริยาท่าทางของเธอ ผู้หญิงผิวขาวอมเหลือง ใบหน้ารูปไข่ส่วนสูงมาตรฐาน ไว้ผมยาวตรงสีดำขลับ ริมฝีปากล่างหนา และจมูกงุ้มเล็กน้อย และหลังจากที่เธอโค้งคำนับให้กับฮิ ซาโต้ก่อน ทั้ง ๆ เธอยังต้องคอยระแวดระวังสายตาของมาซายูกิคนที่นั่งใกล้ๆ และยังคอยนั่งมองผู้ชายและผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม
 " สบายดีนะค่ะ " เธอกล่าวทักทายทุกๆ คนด้วยภาษาของที่นี้ และแม้ว่าพวกเธอจะคอยนั่งขัดสมาธิอยู่ทิศด้านซ้ายมือของซาโต้
 ซาโต้โค้งเล็กน้อยและจึงหันมาสบตา
 " ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ "
 " และก็ขอขอบใจที่...."
 " ช่วยส่งหมอบของสำคัญคืนให้กับประเทศของเรา " ซาโต้พูดเพียงเพราะรักษามารยาท
 ผู้หญิงนัยน์ตาเย่อหยิงคนนั้นก้มหัวลงเล็กน้อย และแสดงรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก และแม้ว่าจะมีบางครั้งหางตายังต้องพะวงกับสายตาของผู้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามอยู่ซ้ำ ๆ อย่าง เด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นอายุราวๆ ยี่สิบเก้าปี ตัวสูงโย่ง แต่ก็ยังพอมีกล้ามเนื้อ ผิวขาวอมชมพู หน้าเรียวเล็ก และปากที่เล็กยิ่งกว่าที่ชื่อมาซายูกิ
และแม้ว่าเด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนนี้จะเป็นเพียงคนเดียวที่แม้จะไม่ได้สวมชุดดั่งเดิมของญี่ปุ่นในทันที แต่เขาก็สวมชุดสูทสีดำลายทางที่ดูเรียบร้อยเข้ามานั่งถัดมาจากผู้หญิงนัยนต์ตาเย่อหยิงคนนั้น แต่ทว่าสายตาทุกๆ คนยังคงจับจดไปที่ผู้ชายและผู้หญิงสองคนตรงหน้า
และทัตสึจิที่ยังคงแนะนำบุรุษรูปงามที่นั่งใกล้ๆ
" และก็คนๆ นี้ ก็คือเจ้าของเรียวกังที่เก่าแก่ แท้ และดั่งเดิมของประเทศญี่ปุ่น "
" มาซายูกิ ไทระ" ทัตสิจิแนะนำหนุ่มหน้าตาดี ๆ ที่นั่งชิด ๆ กับผู้หญิงสวมชุดสูทล้ำสมัยสีดำใกล้ ๆ กับซาโต้
 เพราะฉะนั้นทัตสึจิก็เลยยิ่งต้องรีบแนะนำ ๆ แขกสำคัญถึง 2 คน ทั้งเขาและเธอที่ยังคงนั่งรออยู่ที่โต๊ะชงชาใกล้ๆ ที่ฝั่งตรงกันข้ามของมาซายูกิ
 " คน ๆ นี้ก็คือ...."
 " ท่านรองประธานของ The Empire Group !"
" ฮัน ยูซอง ! "
 " ที่จะมาเป็นคนเซ็นสัญญาซื้อขายที่ดินของเรา ที่เกาะโอกินาว่า " ทัตสึจิช่วยแนะนำผู้ชายชาวเกาหลีหน้าตาดี ที่นั่งฝั่งตรงข้าม
 " และ คุณหนู ฮง ! "
" ฮง ฮเยจี !! " ทัตสึจิที่พยายามจะแนะนำผู้หญิงคนที่มีท่าทางสง่างามราวกับนางฟ้าที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับฝั่งของมาซายูกิ
 ฮง เยจี ผู้หญิงสาวชาวเกาหลีใต้รูปร่างดี ผิวขาว หน้ารูปไข่ มีดวงตาที่เป็นประกาย ริมฝีปากบนเล็ก และมีริมฝีปากล่างที่อิ่มเอิบ และเธอที่สวมชุดกระโปรงทันสมัยในโทนสีฟ้าเรียบร้อย รวบผมยาวของพวกเธอเอาไว้ที่ท้ายถอย ปล่อยปอยผมที่ข้างหน้าเหลือเอาไว้อยู่นิดหน่อย
 " ดิฉัน ฮง ฮเยจี "
 " วันนี้...จะมาเป็นเลขาให้กับท่านรองประธานเองค่ะ "
 " ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ " ฮเยจีก้มหัวลงเล็กน้อย
 แต่ว่าทัตสึจิที่ยังคงคอยช่วยแนะนำเพื่อสร้างความสนิทสนมกันเอาไว้กับคู่ผู้หญิงและผู้ชายจากฝั่งของเกาหลี
 " ได้ข่าวว่า....ท่านประธานฮัน วังซอง "
 " พ่อของรองประธานฮัน "
 " กำลังตระเตรียมเตรียมพิธีหมั้นให้กับพวกคุณทั้งสองคน "
 " ขอแสดงความยินดีด้วย " ทัตสึจิและคนอื่นๆ ที่ต่างยิ้มแย้มแสดงความยินดี
แต่ก็คงจะไม่ใช่สำหรับทุกๆ คนที่นั่งร่วมโต๊ะน้ำชา แม้ว่าสายตาของผู้คนในมินาโมะโตะจะยังคอยจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่นั่งชิดติดกับซาโต้ก็ตาม
" ขอบคุณมากค่ะ " ฮง เยจีสบตาของทัตสึจิ และตามด้วยว่าที่คู่หมั้นของเธอ
" ขอบคุณครับ " ฮัน ยูซอง ว่าที่คู่หมั้นของเธอที่กล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม และแม้ว่าบางทีหางตาจะไปตกอยู่ที่ผู้หญิงคนที่นั่งอยู่กับผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ญี่ปุ่น
ฮัน ยูซอง ผู้ชายนัยต์ตาคมสีน้ำตาลเข้มๆ ใบหน้ารูปหัวใจ รูปจมูกเป็นสัน และริมฝีปากล่างบางริมฝีปากบนหนา และเขาไว้ทรงผมที่ทันสมัยเหมือนอย่างกับพระเอกในซีรีย์แนวรักวัยใส
" เป็นการวางแผนอนาคตที่ดีมาก " แต่ว่าเธอก็ได้แต่ชื่นชมตามมารยาท และมาซายูกิที่พยายามจะสบตาของผู้ชายเกาหลีคนนี้ให้ได้
 " หวังว่า ...พวกเราสองคน "
 " คงจะมีโอกาสได้ไปร่วม "
" ทั้ง พิธีงานหมั้นและงานแต่งงานของท่านรองประธานแห่ง The Empire Group และ... ! "
" คุณหนูฮง !! " และก็ทำทีแสร้งยิ้ม
 ฮัย ยูซองที่ก็เผลอแสร้งยิ้มด้วยไม่ได้ไปกันใหญ่
 " การแต่งงานของเราสองคน "
 " จะต้องเป็นงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ "
 " จนทำให้ใครบางคน ! ต้องอิจฉา !!! " และน้ำเสียงของฮัน ยูซองที่พูดออกมาก็ช่างอยากให้คนอื่น ๆ พากันคิดแบบนั้น
และผู้หญิงที่นั่งตรงกันข้ามยังคงยิ้ม ๆ ให้พวกเขาที่มุมปากอยู่บ่อยๆ
 " เราก็ได้แต่หวังว่า...มันคงจะต้องเป็นแบบนั้น " เธอรู้สึกยินดีมากจริงๆ โดยที่ไม่มีอะไรแอบแฝง
 "เหอะ " สีหน้าแสแสร้างแกล้งทำเป็นยิ้มของฮัน ยูซอง มันช่างทำให้ทุก ๆ คนที่ร่วมโต๊ะชงชารู้สึกประหลาดใจ
 " ฮง เยจี! "
 " เธอจะต้องเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด " และเขาก็ยังหันมาสบตาของผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามอยู่บ่อยๆ
 เธอผงกหัวขึ้นลงเล็กน้อย
 " คุณหนูฮง "
 " เธอช่าง ! เป็นผู้หญิงที่โชคดีมากจริงๆ " และเธอยังคงยิ้ม
 แต่เขากลับส่ายหน้าเบาๆ
 " เพราะว่าฮเยจี ! "
 " เธอไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง " ฮัน ยูซองยิ้มเพื่อเป็นการโต้ตอบ
 และแม้ว่าการสนทนาช่างน่าอึดอัดระหว่างเธอ และรองประธานของ Empire group มันช่างชวนทำให้ทุกคนรู้สึกแปลกๆ
 "ฮ่าๆ " ทัตสึจิอยู่ๆ ก็รู้สึกขำขัน
 " รองประธานฮัน ! คุณหนูฮง !! "
 " เธอ...คนนี้ก็คือ "
 " ฟูจิ โนะ ฮานะ "
 " เธอ... กำลังจะมาบริจาคของโบราณล้ำค้ากลับคืนให้กับพิพิธพันธ์ของประเทศญี่ปุ่น " แต่ว่าทัตสึจิเองก็ยังจะช่วยหันไปแนะนำให้ทุก ๆ คนได้รู้จักและทำความสนิทสนมกันไว้
 " หึ ! " และเสียงกระทบกระเทียบของไทระ มาซายูกิที่ถึงจะไม่ดัง แต่ก็ทำให้ผู้หญิงชาวเกาหลีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามรู้สึกตะขิดตะขวางใจไม่น้อย
 " คุณฟูจิวาระ ดูไม่เหมือนคนญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ " ฮง ฮเยจีที่โผล่งความในใจพูดออกมาจนได้
 " ไม่ยักรู้ว่า.... " และว่าที่คู่หมั้นของเธอที่เห็นด้วยทันที
 " นอกจากจะชื่อ... อีเลฟเวนท์ แล้ว ! "
 " เธอ... ยังจะมีชื่ออื่นอีก " แต่ว่าฮัน ยูซองพยายามอย่างกับว่า เขารู้จักเธอ
 ฮิ ซาโต้ที่เหลียวมองไปทางทัตสึจิทันที
 " และ ฟูจิวาระ "
" ก็คือ...นามสกุลเดิม ! "
" ของ...เธอ " และพยายามที่จะช่วยทัตสึจิแนะนำ และทัตสึจิที่ฝืนยิ้ม ๆ ให้กับรองประธานของ Empire group
 " แต่ถ้าจะให้เรียก...อีเลฟเวนท์ "
 " มันก็คงจะถูกต้อง ! ที่สุด !!! "
 " ใช่ไหมละครับ " และทัตสึจิก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธ และบางครั้งสายตาก็ยังต้องคอยชำเลืองเหลียวมองท่าทีของอิเลฟเวนท์ หรือ ฟูจิวาระให้บ่อยขึ้น
 ฮัน ยูซองที่ไม่ยอมหยุดมองเธอ
 " นี่ ! ก็แสดงว่า... "
 " คุณอีเลฟเวนท์ !"
 " ไม่ใช่สิ !!! "
 " คุณฟูจิวาระ "
 " หลังจากที่.... ไปเป็นที่ปรึกษาทางด้านกฎหมายระหว่างประเทศให้กับ !"
"ท่านรัฐมนตรีกลาโหมถึงที่ประเทศอังกฤษ " เขาที่พูดไปและยิ้มไปด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองใส่ทั้งคนในตระกูลมินาโมะโตะและก็เธอ
 " พวกเขา "
 " คงจะให้ค่าตอบแทน "
 " ที่...สูงลิบลิ่ว! " น้ำเสียงพูดดังฟังชัดทุกถ้อยทุกคำของฮัน ยูซองที่พลอยแต่จะสบตา
และอิเลฟเวนท์ที่เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ จนได้
 " ก็มากพอ...ที่จะ "
 " ซื้อ...สกีรีสอร์ทสักแห่ง "
 " ในเกาหลีใต้ได้ !! " เธอตอบอย่างอารมณ์ดีจริงๆ
 "หึ !!! " น้ำเสียงประชดประชันเยาะเย้ยของเจ้าของสกีรีสอร์ทที่ดังตามออกมาติดๆ
 " สกีรีสอร์ทสักแห่งในเกาหลี ! "
"อย่างนั้นเชียว " และแสร้งถามออกไปอย่างช่วยไม่ได้ และก็ไม่ได้ทันจะสังเกตสีหน้าของว่าที่คู่หมั้นของเขาที่ก็เอาแต่จะแอบมองไปที่ผู้หญิงไทยคนนั้น
 ฮง ฮเยจีพอจะสังเกตแววตาของว่าที่คู่หมั้น และผู้หญิงไทยที่มีชื่อทั้งภาษาอังกฤษ และญี่ปุ่นในคนๆ เดียวอย่างน่าประหลาด
 ครื้มมมมม !!!!!!
 เปรี้ยง !!!!!!
เสียงฟ้าร้องคำรามลูกใหญ่และก็เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นลงมาอีกครั้งที่สอง และเพียงไม่กี่อึดใจสายฟ้าฟาดและลมพายุห่าใหญ่ก็พัดพาละอองฝนห่าใหญ่ตกลงมาอีกครั้ง
 " ดูเหมือนว่า.. วันนี้ ฝนทำท่าว่าจะตกหนักมากจริง ๆ " ทัตสึจิที่หันกลับมาบอกกับทุกๆ คนที่ร่วมโต๊ะน้ำชา
 " รองประธานฮัน คุณหนูฮง เยจี "
 " ฝนตกหนักขนาดนี้ ! "
" เกรงว่า....เราคงจะขับรถพาพวกคุณลงจากเขา เพื่อไปที่ส่งถึงโรงแรมที่พักให้ในตอนนี้ไม่ได้ " ทัตสึจิที่พยายามจะหันไปถ้อยทีถ้อยออาศัยกับแขกคนสำคัญจากเกาหลีใต้ให้มากขึ้น
 " ถ้าอย่างนั้น....ก็คงจะต้อง "
 " ให้พวกคุณทั้งสองคนพักที่นี้กันสักคืนหนึ่งก่อน ! "
 " และพรุ่งนี้ พวกเราค่อยออกเดินทางไปที่โอกินาว่ากันตั้งแต่เช้าตรู่ " ทัตสึจิที่ตั้งใจจะเป็นเจ้าบ้านที่ดี
 แต่ทว่าในระหว่างนั้นพวกของเขาก็ยังคอยแอบมองระหว่างฟูจิวาระกับท่านรองประธานฮันกันเป็นระยะ ๆ
 " รบกวนด้วยนะครับ ! "
 " ท่านประธานมินาโมะโตะ " และฮัน ยูซอง กับ ฮง ฮเยจีโค้งคำนับคนในตระกูลมินาโมะโตะ
แต่ว่าทัตสึจิยังคงหันมาสนใจแต่กับผู้หญิงไทยกับเด็กหนุ่มญี่ปุ่น
 " และส่วน...เธอ กับ ฟูจิวาระ "
 " สงสัยว่า...คืนนี้คงยังจะกลับไปค้างที่เรียวกังของพวกเธอ ที่ฮายากาว่า "
" ในตอนนี้ ! ไม่ได้ด้วยเหมือนกัน " ทัตสึจิหันไปขอร้องมาซายูกิ
 " และถ้าหากว่า... "
" มาซายูกิ เธอ ! จะไม่รังเกียจที่นี้ "
" มากจนเกินไปนัก " ท่าทีของทัตสึจิที่พยายามให้ความสำคัญกับฝั่งไทระมากกว่าคนอื่นๆ
และโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ๆ พวกเขาทุดคนกำลังให้ความสนอกสนใจในท่าทีของ ฟูจิโนะฮานะ ฟูจิวาระ กับ รองประธานรองประธานฮัน ยูซอง The Empire Group ที่ต่างคนก็ต่างมองกันด้วยสายตาที่แปลกๆ แฝงเอาไว้ด้วยความลับในแววตาของพวกคนทั้งคู่
สาวใช้ที่สวมชุดยูกะตะสีเทาสองสามคนกำลังช่วยเดินนำทางให้ท่านรองประธานของสกีรีสอร์ทของเกาหลีใต้ กับแขกชาวญี่ปุ่นคนไปตามทางเดินระเบียงไม้รอบบ้าน และระเบียงไม้ยังคงมีร่องรอยของคราบน้ำฝนที่เพิ่งจะถูกเช็ดไป ระเบียงทางเดินรายล้อมไปด้วยต้นสนสามใบ กระถางต้นบอนไซภูเขาที่คอยลัดเลาะไปตามสระน้ำ และปลาตะเพียนแหวกว่ายไปตามทางเดินทางซ้ายมือ
โคมไฟกระดาษสีขาวเขียนคำอวยพรก่อนที่จะถึงวันเปลี่ยนฤดูกาลอีกไม่กี่วันข้างหน้า โคมไฟกระดาษที่เขียนคำอวยพรและคอยจุดไฟสลัวๆ แขวนเอาไว้ตามหัวเสาตรงระเบียงทางเดินแสงไฟจากตะเกียงดินเผาสูงบ้าง เตี้ยบ้างถูกจุดประดับเอาไว้ที่สวนญี่ปุ่นตามทางเดินในสวน ทั้งโขดหินน้อยใหญ่สลับซ้อนกันเป็นภูเขา
 มาซายูกิและฮัน ยูซองคอยเดินตามสาวใช้วัยกลางคนของตระกูลมินาโมะโตะเพื่อกลับไปยังที่ห้องพักที่อยู่ค่อนไปทางทิศตะวันออกของบ้านมินาโมะโตะ และในขณะที่สาวใช้ในวัยสี่สิบกลางๆ ช่วยหันไปเลื่อนเปิดบานประตูฟุสุมาให้กับบรรดาแขกของเจ้าของบ้าน แต่แล้วอยู่ๆ แขกคนที่เป็นท่านรองประธานของสกีรีสอร์ทของเกาหลีใต้ก็กลับรีบที่จะคอยเดินตามเข้ามายืนขวางแขกที่เป็นผู้ชายชาวญี่ปุ่นอีกคนเอาไว้จนทำให้บรรดาสาวใช้ต่างตกใจและพากันเดินหนีไป
 มาซายูกิที่ถึงขนาดเอื้อมมือไปกั้นบานประตูห้องของเขาเอาไว้ ในขณะที่สาวใช้พากันเดินหนีไปจนหมดซะจนต้องชักสีหน้ากับคนที่เข้ามาหาเรื่อง
 " มีเรื่องอะไรอีก...ก็ว่ามา " และน้ำเสียงที่ไร้มารยาทของไทระกับฮัน ยูซองจนเขาที่ต้องปรี่เข้าหา
อัน ยูซองที่เอาแต่จ้องแต่จะค้นหาความจริงให้ได้จากมาซายูกิ
 " อีเลฟเวนท์ !!! "
 " เธอ.. ! มาทำอะไรที่นี้ " เพราะว่าเขาต้องการจะรู้
 " เชอะ !!! " น้ำเสียงหมั่นไส้ลึก ๆ ของมาซายูกิก็เลยดังตามขึ้นมาติด ๆ และรอยยิ้มเยาะน้อย ๆ ของเขาที่มีให้กับท่านประธานของ Empire group
 " นี่..นาย ! ยิ้มอะไร !!! " ฮัน ยูซองเกลียดที่สุดกับท่าทียียวนกวนประสาทของมาซายูกิ จนกระทั่งเขาอดไม่ได้ที่จะใช้น้ำเสียงที่แข็งกระด้างคาดคั้นถามกันเรื่อยๆ
 มาซายูกิรีบชักสีหน้ากลับ และยังเดินเบียดชนเข้าที่หัวไหล่ของฮัน ยูซองกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเองจนได้
แต่ว่าฮัน ยูซองที่ไม่ยอมหยุดและตั้งคำถามตามกันไปติด ๆ
 " ฉันเชื่อว่า "
 " ที่..เธอมาที่นี้ "
 " คงไม่ใช่แค่เรื่องที่จะมาบริจาคสร้อยไข่มุกบ้าบอนั้น ! ใช่หรือเปล่า ! " เขาพยายามคาดคั้นมาซายูกิให้ถึงที่สุด เพราะว่าความอยากรู้
 มาซายูกิเลยจงใจหันมาฉีกยิ้มกว้างๆ
 " ทำตัว...เหมือนจะรู้จักเธอดี "
 " ที่แท้..."
 " ก็แค่....คิดเองเออเอง " มาซายูกิยิ้มหัวเราะเยาะ
 แต่ว่าเขาก็กำลังทำเหมือนมาซายูกิกำลังทำ
 " ฉัน !!" และน้ำเสียงที่ดุดันมากกว่า
 " รู้จักเธอ.... "
 " ทั่วทุก.. !! ซอกทุกมุม "
 " มากกว่าที่นายรู้จักเธอ ! ซะอีก !!!! " และเขาก็ยังตั้งใจแสดงว่าตัวเองเหนือกว่า
 " หึๆ !! " และมาซายูกิที่เป็นฝ่ายฉีกยิ้มบ้าง
 " อย่างงั้นเหรอ " และรอยยิ้มของมาซายูกิที่กำลังมองฝั่งตรงข้ามอย่างน่าสงสารและอดสู่
" แล้วทำไม "
 " ท่านรองประธานฮัน ยูซอง ! "
 " ไม่ลองไปถามกับเธอดู..ด้วยตัวเอง ! " มาซายูท้า แต่ก็ยังรีบเดินกลับเข้าห้องไปอย่างเร่งรีบ
"เชอะ !! " แต่ว่าเขาที่ไม่ได้สนใจท่าทีหยิ่งผยองของมาซายูกิที่พยายามจะยั่วโมโหตัวเองเลยสักนิด เพราะสายตาก็คอยแต่จะมองข้ามสวนหย่อมญี่ปุ่นของทัตสึจิไปยังอีกฝั่งอยู่แล้ว
 อาซามิ มินาโมะโตะเร่งฝีเท้าและช่วยเดินนำทางให้ทั้งอีเลฟเวนท์กับฮง เยจี ตามระเบียงรอบ ๆ สวนหย่อมเพื่อพากลับไปที่ๆ ห้องพักตรงฝั่งทางทิศตะวันออก และฮง เยจีพยายามที่จะมองสำรวจไปรอบๆ บริเวณบ้านสไตล์ญี่ปุ่นโบราณหลังใหญ่ และตรงทางเดินที่ดูค่อนข้างจะสลับซับซ้อน และตรงะเบียงทางเดินไม้ ที่ๆ พวกเธอกำลังเดินลัดเลาะไปตามสวนต้นสนสามใบญี่ปุ่น และต้นบอนไซภูเขาน้อยใหญ่ในกระถางดินปูนเก่าๆ ทางด้านขวามือรวมไปถึงบ่อหินขนาดใหญ่เลี้ยงปลาตะเพียนหลายสิบตัว และโคมไฟหินสีดำเก่าๆ ที่ ๆ อยู่ ๆ ใกล้ ๆ กับ ต้นคะซะกิพวกนั้น
และมิหนำซ้ำ ฮง ฮเยจีที่ยังคอยชำเลืองมองไปทางทิศตะวันออกของเรือนใม้หลังใหญ่ และแอบสังเกตว่าที่คู่หมั้นกับมาซายูกิผู้ชายชาวญี่ปุ่นคนนั้นที่ๆ พวกเขาเพิ่งจะเดินหายกลับเข้าไปตรงที่มุมทางเดิน
 แต่ว่าในระหว่างพวกเธอกำลังจะเดินผ่านตรงมุมทางเดิน จนกระทั่งเดินผ่านซุ้ม ๆ หนึ่งที่อยู่ติดอยู่มุมทางเดินทางขวาสุดติดกับสวนญี่ปุ่น
ซุ้มไม้ขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลังคาทรงปั้นหยาที่มีบาร์ไม้รอบล้อม มีเก้าอี้ไม้บาร์ทรงสูงกลมๆ และด้านหลังของซุ้มก็เหมือนว่าจะมีขวดสาโทขนาดเล็กบ้าง น้อยบ้างคอยประดับประดาเอาไว้ตามชั้นไม้ที่ดูคล้ายๆ ก็เหมือนชั้นเก็บไวน์
และซุ้มไม้โบราณเล็กๆ ที่มีป้ายไม้ขนาดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าประมาณไม่เกินราวๆ ฟุตกว่า ๆ แขวนติดเอาไว้ประดับที่ซุ้มตรงกลางและที่สำคัญก็มีภาษาจีนอีกสองสามคำเขียนเป็นอักษรสีดำๆ บนนั้น
 " 艺术 " ภาษาจีน...ที่คนเกาหลีสมัยใหม่อย่างเธอไม่คุ้นเคย
 ฮง เยจีหยุดเดินไปซะดื้อ ๆ ในขณะที่เดินผ่านซุ้มไม้เล็ก ๆ ตรงมุมทางเดินด้วยความสนใจ
 " ที่ตรงนี้คือ... !! "
 เพราะฉะนั้นอาซามิจำเป็นจะต้องหยุดเดิน และยังต้องหันไปสบตาของอิเลฟเวนท์ครู่หนึ่งก่อน
 " ซุ้ม...อี๋ซู้ !! " อาซามิตอบคำถามของว่าที่คู่หมั้นของรองประธานของ Emprie group
 " มีเอาไว้สำหรับ...."
 " ออกมานั่งดื่มนะค่ะ " และยังคอยยิ้มให้ฮง ฮเยจี ในระหว่างที่ตอบคำถามอยู่บ่อยๆ
 " ออกมานั่งดื่ม... อย่างงั้นเหรอค่ะ " ฮง เยจียังคงให้ความสนอกสนใจกับซุ้มไม้ที่จะว่าโบราณก็ไม่โบราณจะว่าสร้างขึ้นมาเลียนแบบของโบราณก็คงจะไม่ใช่ซะทีเดียว และบรรยากาศของซุ้มไม้หลังนี้ที่ช่างดูหลงไหลบวกกับเหมือนจะมีเรื่องราวต่างๆ และอาซามิที่ยังคอยชำเลืองมองอิเลฟเวนท์บ่อยๆ
 " ใช่แล้วละค่ะ ! " อาซามิรักษามารยาทพลาง และชำเลืองอิเลฟเวนท์ที่ตั้งใจฟังกันอยู่ใกล้ๆ ไปด้วย
 " เพราะว่า...ที่ตรงนี้ สามารถที่จะมองเห็นสวนของเราเกือบทั้งหมดได้ ! " แต่ว่าก็ยังอธิบายจนจบ
 ฮง ฮเยจีพยักหน้าและขอบคุณสำหรับคำอธิบายของเจ้าของบ้านที่ดูดีไปทุกระเบียดนิ้วของลูกสาวท่านประธานทัตสึจิ
 แต่อาซามิยังต้องรีบหันกลับไปเชิญทางว่าที่คู่หมั้นของท่านรองประธานของสกีรีสอร์ท และพาพวกเธอเลี้ยวไปตามทางเดินทางขวาที่อยู่ถัดไปจากซุ้มตรงนั้น
ครืด..... !!!
 อาซามิช่วยเลื่อนบานประตูห้องให้กับว่าที่คู่หมั้นของรองประธานฮัน
 " เชิญคุณหนูฮง ! ทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย "
 " และอีกสักพัก "
" พวกเราจะให้สาวใช้พาไปที่ห้องรับประทานอาหารค่ำคะ ! " อาซามิบอกกับว่าที่คู่หมั้นของรองประธานฮันจบแล้วก็ปล่อยให้ฮง ฮเยจีอยู่ตามลำพังในห้องพัก
 แต่ทว่าฮง เยจีถึงจำเป็นจะต้องบอกขอบคุณลูกสาวของทัตสึจิอยู่บ่อยๆ แต่สิ่งที่ตัวเธอเองกำลังแปลกใจก็คือ ผู้หญิงไทยที่มีสองชื่อคนนั้นกลับแสดงท่าทีที่คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ซะเหลือเกินจริงๆ และมิหนำซ้ำเธอยังเห็นผู้คนในมินาโมะโตะให้ความนอบน้อมกับผู้หญิงคนนั้นจนเกินไปซะด้วยซ้ำ


ครืด....ด !!!
เสียงเลื่อนประตูฟุสุมะทึบ ๆ ทางด้านทิศตะวันออกเพิ่งจะถูกเปิดกว้าง และเสียงฝีเท้าก้าวยาวและย้ำหนัก ๆ บนพื้นไม้หนาๆ ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าของห้อง ๆ หนึ่งที่ดูราว ๆ คล้ายกับจะเป็นสถานที่ที่เก็บของล้ำค้าโบราณเอาไว้ แต่ก็คงจะเป็นเพียงสิ่งของใช้สอยประจำตระกูลของพวกเขาเท่านั้น
ก็อย่างเช่น แจกันลายครามใบใหญ่ขนาดความสูงราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร ที่ๆ มีร่องรอยร้าวแตกยาวจากขอบปากด้านบนลงมาจนถึงตรงกลางของมัน แจกันลายครามใบใหญ่สีซีดจางๆ ของสีฟ้าคราม ที่วาดเรื่องราวของทัศนียภาพบริเวณรอบๆ ภูเขาไฟมีชื่อของประเทศญี่ปุ่น
ถัดมาที่ตู้กระจกทางด้านหลังของแจกันลายคราม ตู้กระจกรูปแบบทันสมัยที่ ๆ ชั้นวางด้านในนั้นมี ชุดถ้วยอุปกรณ์ชงชาเครื่องลายครามญี่ปุ่น
เครื่องปั้นดินเผาฮากิยากิ เครื่องลายครามแบบดั่งเดิมของชาวญี่ปุ่น ที่ๆ มีรูปร่างลักษณะโดดเด่นเป็นพิเศษกาถ้วยชาสีขาวฟ้าซีดๆ แต่ก็ยังมีภาพเขียนสีแดงเป็นลวดลายของดอกสึบากิหลงเหลือติดอยู่
ถ้วยชาดินเผาฮากิยากิแตกลายงา แม้จะไม่ดูสวยราบเรียบเหมือนถ้วยชาที่ขึ้นรูปมาอย่างประณีต แต่ว่าถ้วยชาที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวนิดๆ หน่อย ๆ ขอบถ้วยชาที่ไม่สม่ำเสมอก็พอที่จะเพิ่มอรรถรส
ชุดถ้วยชาและกาชงชาอีกหลายๆ อัน ที่ถูกนำมาจัดวางเรียงกันเอาไว้อย่างดี และถึงแม้ลวดลายของเครื่องปั้นดินเผาทั้งสีเหลือง สีแดง หรือแม้แต่สีชมพูและฟ้าจะค่อยๆ เลือนรางหายไป
และถัดมา..บริเวณตู้ไม้สีแดงๆ ที่มีลิ้นชักอยู่ประมาณแปดถึงสิบชั้น ตู้ไม้เก็บของที่ทำมาจากไม้ประเภทสนและยังทาทับด้วยสีแดงเป็นมันเงาขนาดราวๆ เกือบสองเมตร และด้านบนตู้ยังวางแจกันเครื่องปั้นดินเผาฮากิยากิไว้อีกเกือบราว ๆ เจ็ดถึงแปดใบ
และถัดมาอีกที่เป็นตู้กระจกที่อยู่ถัด ๆ กันมา ตู้กระจกขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ อีกราวๆ เกือบหกตู้ที่วางสูงอยู่บนหินขัดสีดำ และรูปทรงเดียวกันสูงจากพื้นราวๆ เกือบห้าสิบฟุต ด้านในของตู้กระจกก็ยังจะเก็บรวบรวมพัดญี่ปุ่นโบราณเอาไว้
พัดโบราณของชาวญี่ปุ่นตู้หนึ่ง ! ที่ดูคล้ายๆ กับเป็นพัดรูปขนนกกระเรียนมงกุฎแดงคู่หนึ่ง ที่วางพาดทับสลับกันตั้งอยู่
แต่พัดโบราณอีกตู้หนึ่ง.พัดโอกิ หรือว่า พัดที่ต้องคลี่ออกเวลานำมาใช้ ด้ามพัดน่าจะทำมาจากไม้ไผ่เหลาแบนขนาดครึ่งนิ้ว และมิหนำซ้ำพัดโอกิที่ยังคงวาดลวดลายของนกจำพวกกาชนิดหนึ่ง นกสองตัวที่เคยถูกวาดลวดลายลงไปในที่กระดาษสาที่เคยเป็นสีแดง
แต่ว่าพัดโอกิอีกตู้หนึ่งที่ๆ สีเดิมของกระดาษอาจจะเคยเป็นสีขาว แต่มาเนิ่นนานจวบจนถึงวันนี้อาจจะเป็นเพียงกระดาษที่ขึ้นราและมีจุดรอยด่างสีเหลืองๆ ขึ้นมาจนเปรอะใบพัด และพัดโอกิที่เคยเป็นสีขาวสุกสว่าง และพวกมันเคยมีร่องรอยของภาพวาดของภูเขาคะงุ หนึ่งในที่ราบสูงของยามาโตะ ภูเขาคะงุแห่งสรวงสวรรค์ในเมืองคาชิฮาระจังหวัดนารา..
และถ้าหากเหลียวหลังกลับไปมองที่บนฝาพนังทั้งหมด ศิลปะภาพเขียน " อุกิโยะ " ภาพศิลปะของโลกแห่งความล่องลอยไป ที่ๆ ยังจะมีให้มองเห็นกันอย่างดาษดื่น จนทั่วผืนพนังห้องของสะสมประจำตระกูลที่เก่าแก่ของทัตสึจิ มินาโมะโตะ
ก็อย่างเช่น ภาพเขียนอุกิโยะภาพหนึ่ง ๆ ที่แขวนติดอยู่ตรงกันข้ามกับพัดโอกิของภูเขาคะงุ ที่เขียนลงผืนผ้าฝ้ายสีขาวซีด ๆ มีรอยจุดสีเหลืองๆ แต่ก็ยังพอคงเห็นเค้าลางของลายเส้นของนักวาดฝีมือดี
และยังเป็นภาพอุกิโยะพร่ำเพ้อถึงความงาม... ของหญิงสาวงามในชุดคลุมกิโมโนสีชมพูอ่อนปักลายของดอกคิเคียว ดอกไม้รูปดาวห้าแฉกสีม่วง...
ที่...หล่อนเจ้ายังคงนั่งบรรเลงพิณโกโตะสิบสามสายอยู่ใต้ต้น...ฟูจิ โนะ ฮานะ !
หล่อนเจ้า...ที่ถูกคลุมเรือนร่างที่งดงามในชุดกิโมโนสีชมพูอ่อน ปักดอกไม้ที่เป็นรูปดาวสีม่วงเฉกเช่น ดอกคิเคียว...หล่อนเจ้าที่มีรูปโครงหน้าขาวสะอาด... บริสุทธิ์ประดุจเจ้าหญิงในเดือนเพ็ญเดือนสิบสอง..
 จมูกสีแดง....ของเจ้าหล่อน ! ดูชวนเย้ายวนให้หลงรัก.....ขนตาดั่งใบของดอกหญ้าโนโคงิริโช.....หล่อนผู้ไม่ยอมแพ้ในการต่อสู้....เพื่อ...บุรุษที่หมายปอง !!!
ปลายนิ้วที่ยาวแต่ราวดูอวบอิ่ม.....พัดปลิวโบกสะบัดไปตามสายโกโตะอย่างเร้าร้อน....ชวนให้นึกถึงคืนวันอัน.... เหน็บหนาว.....และ รักที่ทรมาน....
แต่พอครั้น ! ได้เห็นหน้า...สบตาของหล่อนเจ้า ....ดวงตาที่ยังคงมุ่งมั่นมั่นคง...แต่แฝงไว้ด้วยความริษยาน้อย ๆ ก็กลับต้องชวนให้หันมาคำนึกถึงความในใจของ....หล่อนเจ้า...อย่าง...แยบยลชื่นชม !
และภาพวาดอุกิโยะภาพๆ หนึ่งที่ถัดขึ้นมาตรงข้างหน้า..... !
ภาพของสาวเจ้าอายุไร้เดียงสา.....คอยยืนกางร่มกระดาษสาสีแดงกำลังรอใครบางคน....ที่ปลายสะพานไม้ฝั่งหนึ่ง.....สาวเจ้าอายุยังน้อยเยาว์วัยนัก....แต่แววตากลับร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนักหนา...จนคราบหยดน้ำตาไหลนองหน้าเปรอะเปื้อนไปจนถึงชุดยูกะตะจนกลายเป็นสีฟ้าหมอง.....
ร่มกระดาษสาสีแดงเลือดนก....มิอาจบดบังใบหน้าที่สะอื้นไห้.....เส้นผมปรกเรี่ยราดไปตามชุดยูกะตะที่ตากหิมะไม่แห้งดี....
ใบหน้าน้อย ๆ แววตาดวงกลมโตสุกสว่าง.....ที่ต้องหม่นหมอง....ริมฝีปากสีทับทิม....กลายเป็นสีช้ำ....จมูกบอบบาง...ที่ยังต้องพยายามสูดลมหายใจอยู่ต่อ...
...เพราะคนรักที่พรากจากไกลแสนไกลในโลกนี้.....มิอาจหวนคืนความสุขสมหวัง.....
สะพานไม้ที่น่าจะกำลังดูเหมือนเพิ่งถูกสร้างเสร็จมาหมาด ๆ ที่...ทอดข้ามฝั่งแม่น้ำมินะ.....ที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะเปลี่ยนฤดูกาล....ผันเปลี่ยน.....
ท้องฟ้า....และ.. เทือกเขาทั้งสามลูกที่ไม่เป็นใจนัก.....แสงอุทัยที่ยังต้องถูกบดบัง ! เพราะความเศร้าหมองของสาวเจ้า....
.....ต้น และ ดอกซากุระที่ยังคงร่วงโรยลงอย่างไร้จุดหมายปลายทาง.....
และรวมถึงภาพอุกิโยะภาพอื่นๆ ที่แสดงให้เห็นถึง ชีวิตและวีถีชีวิตประจำวันของคนญี่ปุ่นสมัยก่อน ๆ ภาพอุกิโยะภาพ ๆ หนึ่งที่แสดงภาพวาดของบุรุษนิรนาม....ที่สวมชุดเกราะสีแดงขี้ม้าควบอยู่กลางขุนเขา...ทั้งสาม !!!!
ภาพอุกิโยะอีกหลายต่อหลายภาพ.ที่สื่อถึงการปรารถนาในศึกสงครามที่ทรหดอดทน โดยมิอาจจะหลีกเลี่ยงได้และต้านทาน...
ภาพอุกิโยะอีกหลายต่อหลายภาพบนฉากกั้นบานพับโบราณบนผืนผ้าฝ้าย ผ้าป่านปอ ผ้าไหมเนื้อดี สีขาวขุ่นบ้าง สีแดงช้ำบ้าง สีชมพูซีดบ้างที่ยังคงมีให้เห็นอีกหลายสิบ
ภาพวาดอุกิโยะ....ที่สื่อถึงวิถีชีวิตของเหล่านักรบ.....บูชิโด !!!
และกับอีกสองสิ่งที่น่าสนใจในห้องๆ นี้ตู้กระจกสี่เหลี่ยมผืนผ้าราว ๆ ถึง 3 ตู้ ที่ถูกวางเรียงรายไว้ข้างๆ กับชุดเกราะซามูไรสีแดง!!!!
ชุดเกราะซามูไรสีแดงที่แต่งอกทรงเครื่องอยู่ในตู้กระจกขนาดราวๆ สองเมตรและกว้างประมาณเมตรครึ่งใบใหญ่...
และทางขวาตู้กระจกสี่เหลี่ยมผืนผ้าตรงฝั่งซ้ายของตู้เก็บชุดเกราะซามูไรสีแดง ตู้กระจกขนาดราวๆ ครึ่งเมตรที่เหมือนถูกเสกวางให้ล่องลอยเหนือพื้น
" มอญ.." หรือว่าก็คือ ตราประทับประจำตระกูลมินาโมะโตะของเก่าแท้ดั่งเดิม 3 อัน และมันก็คือตราประทับประจำตระกูลมินาโมะโตะ คือ ใบฮอลลี่ฮอก !!
ใบ ! ที่มีลักษณะเป็นรูปไข่แฉกลึกเป็นพูห้าใบ ปลายใบเว้าคล้ายติ่งหูขอบใบเป็นแฉก และด้านบนของใบฮอลลี่ฮอกก็ยังมี ดอกคิเคียว ดอกไม้รูปดาวห้าแฉกอีกจำนวนสามดอก
ตราประทับประจำตระกูลมินาโมะโตะอันหนึ่ง..ตรงกลาง ! ทำจากไม้ของต้นโพธิ์ขนาดประมาณเส้นรอบวงห้านิ้ว แม้สีของมอญอันนี้จะดูเก่าจนดูเป็นเหมือนไม้แห้งที่ขึ้นสนิม
แต่ก็ยังคงดูสวยงามและเต็มไปด้วยความขลังของจิตวิญญาณ.....ของ บรรพบุรุษผู้กล้าแกร่ง
ตราประจำตระกูลมินาโมะโตะอีกอันหนึ่ง..ทางซ้ายที่ ๆ ทำมาจากสำริดผสมดีบุกเนื้อดีขนาดที่เท่ากัน และสีสดๆ ที่ดูสุกสว่างเปล่งประกาย เมื่อเวลากระทบกับสายตาทันที...
ตราประจำตระกูลมินาโมะโตะอันสุดท้าย...ทางขวาที่ ๆ รอยแยกตรงกลางของตราประทับที่เคยถูกทำลายจนแตกกลายเป็นสองท่อนมาก่อน...
ตราประจำตระกูลมินาโมะโตะอันสุดท้าย.. ที่ทำมาจากทองแดงผสมดีบุกสีดำทะมึนแทบไม่ทิ้งร่องลอยเหลือไว้
และตู้กระจกสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ยังคงเหมือนพยายามที่จะล่องลอยตรงฝั่งซ้ายมือถัดไปอีก ภายในบรรจุดาบสั้นแท้ของญี่ปุ่น และก็ดาบสั้นที่ฝาครอบด้ามจับขึ้นสนิมหนาๆ ขนาดความยาวไม่น่าจะถึงห้าสิบเซนติเมตร และอาจจะขาดอีกสองถึงสามเซนติเมตรหน่อยๆ
ด้ามสั้นที่เรียกขานกันอย่างเดิมๆ ว่า....." ดาบวากิซากิ " !
ดาบวากิซากิที่มีที่มาที่ไป....ดาบที่มีเอาไว้ใช้สำหรับการฆ่าตัวตาย ดาบสั้น ! ที่สำหรับเอาไว้คว้านท้องฆ่าตัวตาย
หรือ ดาบสั้น...เซ็ปปุกุ !!!!
ดาบวากิซากิที่ฝักดาบมีการใช้แผ่นทองคำตีประดับที่ฝักเอาไว้ แผ่นทองคำที่มีลวดลายของเกล็ดนกฟินิกส์จางหายไปบ้างบางส่วน
และที่ด้ามดาบสั้นของวากิซากิ ศิลปะการพันด้ามดาบที่ยังพอให้เห็นได้ชัดเจน เชือกพันฝักดาบสีแดงคล้ายกับเลือดนกฟินิกส์ซะเหลือเกิน...
เชือกอิโต้..ที่พันด้ามดาบสลับไขว้กันไปมาคล้ายผู้หญิงไว้ผมทักเปีย !
และตู้กระจก..ที่ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าจะล่องลอยเหนือพื้นได้ตู้สุดท้าย.. ขวามือ ของ ซามูไรนักรบชุดเกราะแดง !!!!
" นิฮองโดะ " !! ดาบญี่ปุ่น ดาบของนักรบโบราณ
ตู้สี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีขนาดยาวราวๆ ประมาณเกือบๆ หนึ่งเมตร ตู้เก็บดาบของนักรบและนักรักชุดเกราะชุดสีแดงที่มีหมวกประดับเขากวางอันโดดเด่น....
ดาบของนักรบและนักรักของนักรบโบราณ ดาบที่มีชื่อว่า.... ดาบคันทาชิ !!!
แสงสว่างวูบวาบของดาบคันทาชิ ขนาดยาวราวๆ เกือบเก้าสิบเซนติเมตร ดาบญี่ปุ่นเล่มนี้ที่ยังทรงเครื่องประดับที่ฝักเมื่อยามต้องแสงไฟหรี่ ๆ ในห้องเก็บของเก่าแก่โบราณ
เครื่องทรงประดับของดาบคันทาชิ....ที่ตีด้วยแผ่นเงินและแผ่นทองหุ้มเอาไว้ทั้งที่ฝักและที่ด้ามของดาบ และแผ่นทองคำที่ถูกตีขึ้นรูปของ....เกล็ด !!!
กระบังมือของดาบคันทาชิ หรือ สึบะ....! ที่ตีแผ่นดีบุกขึ้นเป็นรูปของหัวนกฟินิกซ์ ประดับด้วยอัญมณี อย่าง ทับทิม เอาไว้ที่ดวงตาข้างหนึ่ง
แต่ทว่า.....ดวงตาข้างซ้ายกลับมืดบอด !!!
ทัตสึจิ มินาโมะโตะกำลังก้าวเท้าเดินออกมาจากหลังชุดเกราะนักรบโบราณสีแดง
" อาหารค่ำมื้อนี้ !! "
" คงจะไม่ค่อยถูกใจสักเท่าไหร่ ใช่หรือเปล่า. "
" ฟูจิวาระ !!! " ทัตสึจิค่อย ๆ ย่างก้าวออกมาจากหลังหุ่นสวมชุดเกราะนักรบเสื้อแดง และก็เข้ามายืนอยู่ตรงหน้าของอิเลฟเวนท์ หรือว่าตอนนี้เป็นฟูจิวาระซัง
และเธอที่ยังเดินเข้ามาหยุดอยู่ภายในห้องและคอยยืนจ้องมองไปที่ดาบญี่ปุ่นเล่นนั้น ว่าแต่ว่าทัตสึจิที่ก็ยังจะคอยเดินเข้ามาหาและคอยตั้งคำถาม
" นึกว่า ! "
" จะได้เห็นเธอใส่ชุดกิโมโนสวยๆ "
" หรือไม่ก็ชุดยูกะตะ "
" ซะอีก !! " ทัตสึจิคอยแอบยืนมองทีกางเกงฮากาม่า หรือกางเกงทรงขากระบอกว้างๆ คล้ายกับกระโปรงของเธอ และก็เสื้อกีของอิเลฟเวนท์หรือฟุจิวาระที่สวมใส่พวกมันอยู่
และอิเลฟเวนท์ที่สวมเสื้อคลุมตัวยาว ๆ สีขาวๆ ที่ชายเสื้อถูกเหน็บเอาไว้ข้างในกางเกงฮากาม่าสีกรมท่าอย่าวลวกๆ แต่ว่าเธอที่ก็อดไม่ได้ที่จะมองเงาของตัวเองในตู้กระจกที่เก็บชุดเกราะของนักรบชาวญี่ปุ่นตรงหน้าของเธอกับทัตสึจิ ซึ่งกระจกก็ยังจะคอยสะท้อนให้เห็นตัวตนของเธอ และผมยาว ๆ ของพวกเธอที่ตอนนี้ได้ถูกมัดรวบอย่างหลวมๆ เอาไว้ที่ท้ายทอย และก็ชุดเสื้อผ้าที่ทัตสึจิกำลังเอาแต่พูดถึงมัน
" มันก็น่าแปลกที่...." และมิหนำซ้ำเธอยังคงมีสีหน้าครุ่นคิด
" ฉันยังคงจำวิธีการผูกโอบิที่สวย ๆ "
"กับ วิธี....การสวมชุดกิโมโน "
" ได้ไม่เคยขึ้นใจ !!! " เธอค่อยยิ้ม ๆ ออกมา และในระหว่างนั้นก็ยังต้องคอยหันออกไปมองที่รอบๆ
ทัตสึจิพยายามที่จะเหลียวมองตาม และเขาที่เห็นเพียงฟูจิวาระที่กำลังจะเดินแวะเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าระหว่างภาพอุกิโยะ และเห็นแค่เธอเงยหน้ามองภาพของหญิงสาวพราวเสน่ห์ที่กำลังเล่นเครื่องสายอย่างพิณโกโตะ
แต่ทว่าเขาที่ก็ยังคงคอยจ้องมองตามฟูจิวาระไปไม่ให้ห่าง
" บทเพลง....ของเธอ ! "
" ช่าง.. เพลิดเพลิน !!! " เขาที่กำลังมองและจินตนาการไปเรื่อย
เธอยิ้มๆ ที่มุมปาก
" ใคร ๆ ก็เคยพากันพูดเอาไว้แบบนั้น !!! " และใจหนึ่งก็ไม่เห็นด้วย
"หึ ๆ " ทัตสึจิที่กำลังแอบหัวเราะออกมาเบา ๆ
" ช่างน่าอิจฉา เธอจริงๆ " และก็แค่มองและแสดงความรู้สึกต่อภาพเขียน
แต่ว่าตอนที่พวกเขาหันกลับไปมองที่เด็กผู้หญิงสาวสายรูปร่างสะโอดสะองน่าหลงใหล แต่ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นต้องกลับออกมายืนรอคนรัก ที่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับคืนมาสู้อ้อมอกของตัวเองอีกเมื่อไหร่ !
"หืม.... " เสียงถอนหายใจยาวๆ ของทัตสึจิกลับทยอยดังขึ้นมา
" ฟูจิวาระ ! " แล้วเขาก็ยังคอยสังเกตุแววตาของเธอ
" คนนั้น...นะ !!! "
" กลับมาแล้ว..."
" ...สินะ !! " และเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเขาที่หันไปถาม
เธอที่ยังคงไม่กล้าหันมาสบตากันทันที และแววตาที่ดูค่อนข้างเศร้า
" ถ้าจะให้นับจนถึงตอนนี้.. " เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วลงไป
" ห้าร้อย....กับอีก "
" ยี่สิบสองปีพอดิบพอดี " เธอตอบและยังต้องเก็บกักอะไรบางอย่างเอาไว้ในลำคอ
ทัตสึจิเท่าๆ ที่ได้ยินคำตอบก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะแปลกใจอะไรเลยสักนิด
" มิน่า ! " และยังต้องคอยผงกหัวขึ้นลงเบาๆ
" แล้ว.เธอ "
" คิดที่จะทำเรื่องนี้ ยังไงต่อไปดี ! " ทัตสึจิก็แค่อยากจะถาม
แต่เธอที่คอยแต่จะยืนมองดูรูปวาดของด็กผู้หญิงสาวกางร่มคนนั้นอยู่แทบที่จะตลอดเวลา และแม้ว่าบางครั้งต้องคอยหลบสายตาของทัตสิจิไปพลางๆ ด้วย
ทัตสึจิที่พอเห็นแบบนี้แล้วจนพอที่จะเข้าใจได้อย่างหนึ่งว่า เวลานี้สายตาและแววตาของเธอยังคงเกลียดการรอคอยนั้นอยู่ดี
" มันคงเป็นไปไม่ได้ !! "
" มันคงจะต้อง !! เป็นเหมือนเดิมอีก !!! "
" แต่ถึงยังไง "
" คนทุกคนก็ยังจะต้องใช้ชีวิตที่อดทนกันต่อไป !! " ทัตสึจิให้กำลังใจกันและกัน
และเธอก็ตัดใจและยอมถอยห่างกลับออกมาจากภาพวาดของเด็กสาวที่ยืนถือร่มออกมา และยืนจ้องไปที่ดาบวากิซากิ ที่ๆ มันยังคงถูกเก็บอยู่อย่างโดดเดียวภายในตู้กระจกที่ราวกลับจะลอยได้
และเธอก็มองมันด้วยความเจ็บปวดอย่างอดเสียไม่ได้ และแม้ว่าการได้มองของเขาเก่าๆ ที่ผ่านพ้นอดีตมาแสนยาวนานที่ถูกกักขังเอาไว้ในดาบวากิซากิเล่มนี้
" ตอนนี้.....ฉัน " แต่ทว่าจนแล้วจนรอดน้ำเสียงของเธอเองที่ยังไงๆ ก็ยังคงฟังดูอ่อนแอลงไปมากไปทุกที ๆ
" ก็ ยังเป็นเหมือนคนที่...."
" พยายามจะเอาหินที่หนัก ! "
" มาคอยกดทับที่หัวใจเอาไว้ !!! " เธอที่ต้องคอยพยายามบอกเล่าความจริงภายในใจ ในขณะที่ตัวเองยังต้องคอยหลบสายตาของทัตสึจิไปด้วย
เพราะว่าเธอก็แค่ไม่อยากให้คนที่สำคัญมากที่สุด และทำให้พวกเขาต้องมาทนแบกรับภาระของตัวเองเอาไว้ด้วยกันไปทุก ๆ คน
แต่ทว่าที่ในที่สุดคำพูดของเธอเองก็กลับกลายเป็นคำพูดที่ดูไม่มั่นอกมั่นใจอะไรขึ้นมาว่า !
" เพราะกลัวว่า... "
" หัวใจ !!! "
" จะถลา...."
" เข้าไปซบที่อกของเขา !!! "
" ง่ายดายเกินไป ! " เธอเริ่มเสียงสั่นๆ มากขึ้นทุกทีๆ
ในขณะที่ยังเห็นแต่หน้าของคน ๆ นั้นสลับกันไปมาในความสัมพันธ์ในอดีตที่ยาวนาน และอีกทั้งความสัมพันธ์ในอดีตชาติ กับ ปัจจุบันที่มันยังไปไม่ถึงไหนระหว่างเธอกับเขา
" มันคงจะต้อง !!! "
" กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วจริง ๆ " เธอเสียงสั่นจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น แต่เพราะเธอพยายามที่จะอดทนกลั้นมันเอาไว้ก่อนก็เท่านั้น
เพราะไม่ว่าเธอจะคิดเท่าไหร่ เวลานี้เธอเองที่ยังคงเป็น อีเลฟเวนท์ !!! หรือไม่ก็...ฟูจิวาระซังแต่ว่า...ฮัน ยูซอง คนๆ นั้นก็คงไม่มีวันที่จะจดจำเธอได้อย่างขึ้นใจ เหมือนอย่าง.....หัวใจของเธอเองที่กำลังรั้งแต่ที่จะคอยเจ็บปวดอย่างทรมาน !!!
เวลาที่เธอยังต้องมองเห็น ฮัน ยูซอง !!! ยืนอยู่ตรงหน้า !!! แต่ว่า.....ตัวของเธอเองนั้นก็กลับไม่สามารถที่จะพูดอะไรได้เลย.....
ความรู้สึกของ...เธอเองในเวลานี้... ! มัน...บาดลึกและเจ็บยิ่งกว่า !!!! เอา....หินทั้งภูเขามาคอยกดทับลงไปที่กลางหน้าอกของเธอเองซะอีก...
แต่ถึงยังไงๆ ในตอนนี้.เธอเองต้องคอยจำเป็นที่จะมองคน ๆ นั้น อย่างคนที่ไม่เคยรู้จักกันเลยสักสิบชาติแบบนั้น
และมันก็ยังคงเป็นอะไรที่แย่ยิ่งกว่า !!!! ถูกปลายแหลมคมของดาบคันทาชิ.... !!! คอยเข้ามาแซะ !!! และเฉือนเนื้อทั่วร่างกายอยู่ทุกค่ำคืนวัน....
เธอเอง...ที่ยังคงทุกข์ทรมานซะยิ่งกว่า ! ที่ว่ามาทั้งหมดนั่นซะอีก !!!!!
ทัตสึจิที่ตัดสินใจถอยห่างฟูจิวาระที่กำลังพยายามขจัดความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลงอยู่ตรงหน้า และยังเดินไปตรงที่มุมห้องที่มีบานประตูฟุสุมะวาดลวดลายภูเขาสามลูกที่เชื่อมต่อกันเป็นสัญลักษณ์สามเหลี่ยม
หรือก็ที่เรียกกันภาษาของชาวญี่ปุ่นว่า ภูเขาคะงุ หนึ่ง.ในที่ราบสูงยามะโตะ ทั้งภูเขาอุเนะบิ ทั้งภูเขามิมินะชิ และทั้งภูเขาคะงุในเมืองคาชิฮาระ. เพราะคนญี่ปุ่นเคยเชื่อว่า ที่แห่งนี้เคยเป็นดินแดนที่เทพเจ้าสร้างขึ้น เพราะถ้าหากขีดเส้นไปตามรอยของภูเขาทั้งสามก็จะกลายเป็น "ภูเขาสามเหลี่ยม " !
" ภูเขา..คะงุ ดินแดนแห่งสวรรค์ "
ทัตสึจิเลื่อนบานประตูให้เปิดกว้าง และรอคอยให้อิเลฟเวนท์ได้เดินทางสะดวกเข้ามาภายในห้องหนังสือของตัวเอง
และเธอก็เดินตามเข้าไปในห้องหนังสือประจำตระกูลเก่าแก่ของทัตสึจิ และเธอก็ยังคอยหันไปมองรอบ ๆ บนชั้นวางหนังสือพวกนั้นและมีตำราภาษาจีนที่เก่าๆ มีทั้ง ตำราภาษาต่างๆ ที่น่าสนใจคอยวางจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเอาไว้ที่ตู้ชั้นวางหนังสือที่ทันสมัย
ทัตสึจิคอยเดินเข้าไปจด ๆ จ้อง ๆ บนชั้นวางหนังสือ และเขาที่เลือกสรรหยิบวรรณกรรมล้ำค่าเล่มเก่า ๆ กลับออกมาและเปิดอ่านพวกมันผ่าน ๆ
"บทกลอนของ...."
"ฟูจิวาระ โนะ ซะดะอิเอะ !!! " ทัตสึจิที่เพียงอ่านชื่อของหนังสือ และพอตอนที่หันไปมองที่เธออีกครั้ง
แต่ว่าเธอที่กำลังเดินเข้าไปโต๊ะเขียนหนังสือในแบบฉบับของญี่ปุ่น โต๊ะไม้เตี้ย ๆ ที่มีเบาะนั่งสีน้ำเงินของเจ้าของวางไว้บนเสื่อทาทามิ
เธอนั่งลงประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของ และมิหนำซ้ำยังคอยกวาดสายตาไปทั่วทั้งโต๊ะของมินาโมะโตะที่มีกระดาษขาวๆ วางเตรียมเอาไว้อย่างดิบดี และก็หนังสือตำราบทกลอนเก่าๆ สองสามเล่ม
" บทกลอนที่...."
" ห่างหายจากความทรงจำ ! "
" ไปนานแล้ว !! " เธอกำลังทบทวนความทรงจำให้ฟัง และยังจะหยิบเอาหนังสือตรงหน้าคอยเปิดอ่านด้วยพลางๆ และพวกม้นยังเป็นหนังสือกาพย์กลอนญี่ปุ่นในยุคใหม่ร่วมสมัย และสมุดธรรมดาๆ ที่ดูเหมือนจะมีลายมือของทัตสึจิเขียนเอาไว้
" ไม่นึกว่า..."
" ทัตสึจิ ! "
" คุณ..จะยังคงสนใจหัดเขียนบทกลอนพวกนี้อยู่อีก !! "เธอกำลังสนใจสมุดหัดเขียนกาพย์กลอนของพวกเขา
ทัตสิจแอบยิ้มก็ด้วยความประหม่า แต่ทว่าก็ยังต้องยอมเดินอ้อมและกลับมานั่งลงทิศฝั่งตรงกันข้ามโต๊ะเขียนหนังสือทั้งๆ ที่มันเป็นโต๊ะของตัวเอง และเขาก็เลยช่วยหยิบหนังสือเล่มนั้นกลับมานั่งลงบนเบาะสีน้ำเงินฝั่งตรงกันข้าม
" ดูเหมือนว่า...จนถึงตอนนี้ ! "
" เกือบๆ จะสามสิบห้าปีเข้าไปแล้วที่..."
" ฉันที่ยังคงแต่งบทกลอนพวกนี้ไม่เคยจะได้เรื่อง !! " คำบอกเล่าของทัตสึจิฟังเหมือนคำรับสารภาพ
จนกระทั่งเธอเห็นทัตสึจิเอาหนังสือกลอนโบรารณขนานแท้ และทัตสึจิที่ยังเอาพวกมันมาวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า และขอบกระดาษเก่าๆ ที่ผ่านการใช้อายุมาจนถึงแปดร้อยปี แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นของเก่าแท้
แต่ว่าเธอยังสนใจเพียงคอยนั่งอ่านหนังสือบทกลอนร่วมสมัยกันไปพลางๆ บทกลอน ของนักกวีชาวญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่หันมาใช้ตัวอักษรคันจิ ฮิรางะนะ กับ ตัวอักษรแบบคะตะกะนะกันแล้ว
" น้ำเย็นใสสะอาด ...และ "
".....หิ่งห้อยที่อันตรธานหายไป !"
" .....มีอยู่เพียงแค่นี้ !!! " เธออ่านจบจนต้องหันมาอมยิ้ม
" นั่นสินะ !! " และรอยยิ้มที่แสนจะเบาบางของเธอถึงขนาดที่จะทำให้คนข้างๆ เผลอยิ้มตาม
" ฟูจิวาระ !! " คำพูดที่เรียกเธอย่างถนัดปากของทัตสึจิ
" แล้วถ้าหาก...เป็นตัวเธอในเวลานี้ " และทัตสึจิเพียงต้องอยากจะรู้เรื่องบางเรื่องจริงๆ ของเธอก็เท่านั้น
แต่เธอที่ทำคล้ายราวกับไม่สนใจกับข้อสงสัยของทัตสึจิเลยด้วยซ้ำไป เพราะแค่เพียงสัมผัสบทกลอนเก่าแก่พวกนั้น และพวกมันที่พลอยทำให้เธอต้องคอยกลับมาย้อนเห็นภาพอดีตที่แสนยาวนานอยู่เต็มไปทั่วทั้งห้องหนังสือ และแววตาของเธอเองที่ยังคงเจ็บปวดแต่เรื่องเก่าๆ
" ไม่รู้สินะคะ !!! " เธอไม่ได้ที่จะปฏิเสธ แต่เพียงอยากจะไตร่ตรองให้ดีก่อนและถึงบอกกับพวกเขา
ทัตสึจิที่ทำได้เพียงปล่อยผ่านและหันกลับมาเปิดบทกลอนฉบับอายุแปดร้อยปีให้ฟังด้วยกันไปพลาง...อย่างเช่นว่า !
" ที่..แห่งนี้ คือ ด่านโอซากะ "
"ที่ซึ่ง....ทั้งคนที่ออกเดินทางไปและคนที่กลับมา "
" ทั้ง...คนที่รู้จัก และคนที่ไม่รู้จัก.. "
พรากจากกันไป และ กลับมาพบกันใหม่....."


กลุ่มชายฉกรรจ์ราว ๆ สามถึงห้าคนสวมแจ็กเก็ตหนังและสวมฮูด และทุกคนก็ทยอยปรากฏตัวตามซอกหลืบของพิพิธภัณฑ์ของญี่ปุ่น และพวกเขาก็พากันทยอยออกประตูบานใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ในขณะที่ฝนกำลังทยอยตกลงมา และมีหนึ่งคนที่สวมกางเกงยีนส์ทรงสกินนี่พับขากางเกงขึ้นเหนือข้อเท้าและสวมรองเท้าชนิดลอฟเฟอร์ผลิตจากหนังเทียมรุ่นพิเศษสีครีมๆ ที่เพิ่งจะปรากฏตัวแถวๆ บริเวณข้างสวนสาธารณะอุเอะโนะ บริเวณที่ใกล้กับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น
กลุ่มคนที่สวมชุดแจ็กเก็ตหนังและสวมหมวกและฮูดคอยปิดบังใบหน้า และทุกคนต่างเดินปูพรมเรียงหน้ากระดานมาจนถึงบริเวณห้าแยกชิบูย่าถนนชื่อดังภายในประเทศ จนกระทั่งทุกๆ คนหยุดเดินขณะที่ถึงหัวมุมของถนนนากามิเซะบริเวณทางม้าลาย ซึ่งในเดียวกันบนถนนและทางม้าลายขึ้นชื่อยังมีผู้คนหลากหลายร้อยพากันเร่งฝีเท้าในขณะสัญญาณไฟบริเวณมุมถนนได้ส่งสัญญาณไฟสีเขียว และบางคนที่พยายามเดินปะปนกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ รวมถึงคนไทยที่พอมีให้เห็นไม่เกินสิบคน แต่ว่าพอพวกเขาบางคนเดินเลี้ยวไปตรงที่ทางเดินแคบๆ ตรงหัวมุมร้านค้าชื่อดังในย่านชิบูย่า พวกกลุ่มคนที่สวมแจ็กเก็ตหนังก็เริ่มทยอยที่จะหยุดเดินและสังเกตบริเวณโดยรอบ และพวกเขาบางคนในนั่นบางคนบ้างก็ตั้งใจเดินเข้าไปหลบอยู่หลังตู้โทรศัพท์สาธารณะ และบางกลุ่มก็ยืนทำท่ารอคอยบางคนอยู่ตรงหัวมุมของภัตตาคารร้านอาหารแถวๆ นั้น
และคนบางคนที่เดินปะปนกับนักท่องเที่ยวก็เดินช้าลง ในขณะที่คน ๆ นั้นกำลังเหลียวซ้ายและมองขวาไปรอบๆ จนแน่ใจว่าบริเวณทางสี่แยกข้างหน้าผู้คนและนักท่องเที่ยวอาจจะน้อยลงแล้ว
" ถึงตรงนี้....ก็น่าจะถึงแล้ว !! " อิเลฟเวนท์ยอมเงยหน้าขึ้นมาและเป็นฝ่ายเริ่มทักทายพวกเขาโดยใช้ภาษาเกาหลี
"เห้อ..... "
 " จริงๆ เลย !!!! " และเสียงของอี แทวอนก็โพล่งออกมาตอบเธอทันท่วงที อิ แทวอนผู้ชายร่างสูงโปร่งสายตาเหมือนเยี่ยว
" นี่..พวกเราอุตส่าห์ ! วางแผนกันมาอย่างดีแล้วแท้ๆ " และเสียงบ่นพล่ามของพวกเขาที่ก็ยังทยอยดังตามมาติดๆ
 อิเลฟเวนท์ส่ายหัวให้พวกเขาทันที
 " สงสัยจังเลยว่า.. ! "
 " ช่วงนี้หน่วยงานข่าวกรองของเกาหลีใต้กำลัง ! "
" ต้องการคนหรือยังไง ! " เธอยังจะแกล้งถามอี แทวอน
 "หึๆ " อี แทวอน ที่ ๆ ก็เลยทำอะไรไม่ได้นอกซะจากแกล้งหัวเราะกันขึ้นมาซะอย่างงั้น
" อิเลฟเวนท์ "
" เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ " แต่เขาที่ก็ยังอยากรู้อยู่ดีนั่นแหละ
เธอยังคอยแต่จะหันมายิ้มๆ และส่ายหัวไป ๆ มาๆ ให้กันอีกที
" เจ้าหน้าที่ซอ ! " เธอหันไปมองเจ้าหน้าที่ผู้หญิงตัดผมสั้น ๆ ตัวเล็กกะทัดรัดหน้าตาคล้ายๆ กับแมว
" ฉันเห็นเธอ ! ตั้งแต่อยู่ที่สถานีรถไฟ !! " และเธอก็กำลังเล่าถึงแผนของพวกเขาที่มองเห็นอยู่ในหัว และในขณะที่เจ้าหน้าที่ของหน่วยข่าวกรองของเกาหลีใต้ที่ก็กำลังค่อยๆ ทยอยเดินกลับกันออกมาจากที่ซ่อนตัว
ซอ ฮเยมี ! หัวหน้าแผนกเทคโนโยลีของเจ้าหน้าที่ NISS กำลังเดิน ๆ กลับออกมาจากฝั่งตรงข้าม
" เสียเวลาจริงๆ ด้วย " ซอ ฮเยมี ที่พอเดินเข้ามาใกล้กับพวกเขาเท่านั้น มิหนำซ้ำเธอยังพลอยหันมาบ่นๆ ให้กับเพื่อนร่วมทีม
แต่อิเลฟเวนท์ที่ยังเล่าไม่จบ
" เจ้าหน้าที่ยู !! "
" เขาก็น่าจะ...ตามฉันมาตั้งแต่พิพิธภัณฑ์ ! " เธอเล่าแผนของพวกเขาไปก็ยิ้มตาม และก็พยักหน้าทักทายยู ฮีวอน ผู้ชายตัวบึกบันลำสั่นขนาดกำลังพอดี และตัดผมทรงเคป๊อป
ยู ฮีวอน เจ้าหน้าที่ NISS คอยเดินยิ้ม ๆ กลับออกมาจากหัวมุมของตรอกเล็ก ๆ ทางซ้ายมือ
อิเลฟเวนท์ที่คราวนี้ชำเลืองหางตาไปทางด้านหลัง และมองเห็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีมีชาติตระกูลสูงส่ง
" ทายาทของ... KRM industrial !! "
" ก็....ที่ร้านกาแฟ ! แถว ๆ ห้าแยกชิบูย่า ! " เธอกำลังพูดถึง เจ้าหน้าที่เกาหลีใต้ที่ชื่อ ยุน แจอิน ที่ๆ เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่อยากจะเดินเข้ามาเฉียดกับเธอ
"เชอะ !!! " ยุน แจอินหันมาแสยะยิ้มให้กับเพื่อนร่วมงาน แต่ว่าก็ยังคอยแต่จะถือถ้วยกาแฟร้อนๆ ในมือขึ้นมาและก็จิบแบบชิลๆ
แต่ว่าอยู่ๆ ยู ฮีวอนก็รีบพุ่งเดินเข้าไปขอจับมือกับเธอ
" สวัสดีครับ ! "
" ไม่ได้เจอกันตั้งนาน..."
" ยังสบายดีใช่หรือเปล่า !!! " และท่าทางที่สนิทสนมระหว่างพวกเขากับอิเลฟเวนท์ที่ดูไม่เหมือนเพิ่งจะเคยร่วมงานกัน
อิเลฟเวนท์ยังคงหันไปและก็ยิ้มๆ
" สวัสดี ! "
" ดีใจ !! ที่..ได้เจอพวกคุณอีก !!! " เธอจับไม้จับมือกับพวกเขาทุกๆ คนจะยกเว้นก็แต่ลูกชายของประธานสร้างเรือดำนำของเกาหลีใต้
" คุณ ...ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ !!! " แต่ว่าเสียงคนบางคนที่ทุก ๆ คนคุ้นเคยก็เพิ่งจะปรากฏตัวออกมาเป็นคนสุดท้าย
" เธอ... !!! "
" ต้องพูดว่า....แย่จริงๆ ที่ได้เจอพวกคุณที่นี้ ! แบบนี้ !! มากกว่า !!! " เสียงของฮัน ยูซองที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าทุก ๆ คน
เพราะฉะนั้นอิ แทวอนถึงได้รีบขยับเข้าหาอิเลฟเวนท์และกระซิบกันที่ข้างหู
" อดทนเข้าไว้ !! " คำพูดทีเล่นทีจริงของอิ แทวอนเพียงต้องการเอาใจช่วยเธอ
" ไปกันได้แล้ว !! " แต่ว่ายู ฮีวอนที่พอหันมองไปรอบๆ ก็ยังต้องรีบหันมาชวนคนอื่นๆ ในทีมให้ออกไปจากที่ตรงนี้ทันที !
ยุน แจอินรีบร้อนเดินเข้าไปพลักประตูของตึกเก่าๆ ตึกหนึ่งด้วยความรีบร้อน !
" ทำไม ! "
" พวกเราทุกคน ถึงต้องมาเสียเวลาตากฝนกันฟรี ๆ แบบนี้ด้วย !!! "
" บ้าชะมัด !!! " ยุน แจอินที่คอยแต่เข้ามานั่ง ๆ นอนๆ บนอยู่ที่บนโซฟารับแขกกลางเซฟเฮาส์
และในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังเดินตามกันกลับเข้ามาข้างในตึก อิ แทวอนที่ยังคงเป็นฝ่ายหันไปเชิญอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปข้างในเซฟเฮาส์ของพวกเขา
 " เชิญ !! "
อิเลฟเวนท์เดินตามอิ แทวอน และซอ ฮเยมีตรงเข้าไปที่หน้าจอประมาณผลขนาดประมาณสักห้าสิบนิ้ว ที่ ๆ พวกมันถูกแขวนไว้ที่บนผนังด้านมุมหนึ่งของตึก และส่วนยู ฮีวอนก็ยังจะคอยเดินตามประกบทางด้านหลัง
และก็ฮัน ยูซองที่ทำตัวเหมือนๆ จะไม่อยากเข้าใกล้เธอ และเขาที่กำลังมัวแต่จะเดิน ๆ เข้าไปยืนหลบอยู่ที่หลังบาร์ของเซฟเฮาส์
แต่ว่าอี แทวอนก็ยังหันไปพยักหน้าเพื่อให้ซอ ฮเยมีช่วยเปิดแฟ้มลับในคดีสำคัญขึ้นมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ และซอ ฮเยมีก็รีบเดินตรงเข้าไปนั่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
ภายในเซฟเฮาส์ของเจ้าหน้าที่ของเกาหลีใต้ที่นี้ยังจะประกอบด้วยอุปกรณ์เชื่อมต่ออีกหลายต่ออย่าง และยังจะรวมถึงหน้าจอประมวลผลแบบชนิดโปร่งแสงอีกด้วยกันถึงห้าหน้าจอ ที่ๆ พวกมันถูกแขวนติดไว้ที่พนังกำแพงเป็นครึ่งวงกลม
และพอซอ ฮเยมีเปิดแฟ้มลับขึ้นมาโชว์บนหน้าจอประมวงผลคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ และอิ แทวอนจึงหันมาอธิบายถึงบุคคลในรูปภายในร้านอาหาร
" อีเลฟเวนท์ !! "
" และ...รูปถ่ายพวกนี้ ! ก็คือ...บุคคลที่ต้องสงสัย !! "
" ในคดี....ช่วยผู้ก่อการร้ายแอบลักลอบขนหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของเกาหลีใต้ ! ไปที่...อิหร่านเมื่อเดือนก่อน !! " พวกเขาที่คอยช่วยหันมาอธิบายละเอียดของบุคคลที่กำลังปรากฏขึ้นมาที่บนหน้าจอ
ที่ ๆ ทั้ง....รูปภาพและประวัติของ สองพี่น้องของตระกูลเก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ทั้ง...มุรามาสะ และ อาซามิ มินาโมโตะ
" ลูกชายคนโต และลูกสาวของ..."
" ท่านประธานมินาโมะโตะ ทัตสึจิ ของบริษัท Holding & Industrial !! " คราวนี้ที่..ยู ฮีวอน ที่ยังจะคอยหันกลับมาอธิบายด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล !
" บอกตามตรง !! "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" พวกเจ้าหน้าที่ NISS ! พอหลังจากที่...พวกเราแอบสะกดรอยตามคุณไปที่อังกฤษ !"
" แต่ว่าพอตอนที่เกิด...คดีปล้นธนาคารชื่อดังในลอนดอน !! "
" พวกเราก็ถูกเจ้าหน้าที่ของทางหน่วยงานข่าวกรองของอังกฤษเข้ามาคอยขัดขวาง !! " ยู ฮีวอน และ คนอื่นๆ ที่ต่างจะรีบทยอยหันมาพยักหน้ายกเว้นก็แต่ ยุน แจอิน
อิเลฟเวนท์ยังคงตั้งใจฟังพวกเจ้าหน้าที่เกาหลีใต้อธิบายอยู่เงียบๆ แต่ว่าอิ แทวอนก็ยังจะเดินเข้ามาหาและอธิบายเพิ่มเติม
 " ตอนนั้น...ทางเจ้าหน้าที่ NISS คนอื่น ๆ ของเรา ! " และอิ แทวอนที่พูดไปก็แอบๆ หันไปมองทางด้านหลัง
 " ก็ยังได้คอยช่วยกันตามหาหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของพวกเรา ! ที่...."
 " รัสเซีย " แต่พวกเขาก็อธิบายต่อ
 และยู ฮีวอนที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้าไปยืนชี้ที่รูปถ่ายของบุคคลที่น่าสงสัยอีกสองสามคนที่บนหน้าจอประมวลผล ที่..ถัด ๆ มาจาก ประธานของบริษัท Holding & Industrial มินาโมโตะ ทัตสึจิ
และอิเลฟเวนท์ที่พยักหน้า
" ฮิ ซาโต้ !!! " เธอหันมาอธิบายทันทีที่พวกเขาพยายามจะหาประวัติของ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ของประเทศญี่ปุ่น
" ซาโต้ !เป็นหลายชายแท้ๆ ของ มินาโมะโตะ ทัตสึจิ"
" และยังเป็นผู้อำนวยการของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น ! เป็นผู้ทรงอิทธิผลในการค้าวัตถุโบราณของประเทศนี้ !!! " แต่เธอก็อธิบายด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างจะเคร่งเครียด
แต่ในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังตั้งอกตั้งใจฟังสิ่งที่อิเลฟเวนท์รับรู้เกี่ยวกับคนในรูปถ่าย แต่จะเห็นมีเพียงแค่คนเดียวที่ยังนั่ง ๆ นอนๆ เล่นเกมส์มือถืออยู่บนโซฟาโดยไม่สนใจอะไรใครทั้งนั้น
" คนพวกนี้... เป็นบุคคลที่น่าสงสัย " จนกระทั่งฮัน ยูซองต้องเป็นฝ่ายยอมที่จะเดินเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาและก็เธอ
ฮัน ยูซองค่อยๆ เดินเข้ามาและจ้องอิเลฟเวนท์อย่างไม่ละสายตาได้จริง ๆ
" ในคดี....ช่วยเหลือผู้ก่อการร้าย "
" เพราะฉะนั้น...ถ้าหากว่า คุณฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวา..ระ " และถ้อยคำถากถางเธออยู่เป็นระยะๆ
" ถ้าหากว่า...คุณมีข้อมูลอะไรที่ปิดบังพวกเรา ! "
" ก็ขอให้..คุณกรุณาให้ความร่วมมือซะ !!! " และยังต้องคอยบีบบังคับให้เธอยอมเปิดเผยตัวตนคนในตระกูลมินาโมะโตะว่าจริงๆ แล้ว พวกของทัตสึจิคือพวกเดียวกันกับพวกผู้ก่อการร้ายที่เคยก่อคดีลักลอบขนขีปนาวุธเกาหลีใต้ไปที่รัสเซียเมื่อหลายเดือนก่อน
แต่ว่าเธอก็ไม่ได้กลัวสายตาของพวกเขา !!
" ทัตสึจิ !! "
" ไม่..มี !!! "
"ส่วนเกี่ยวข้องในคดนี้อย่างแน่นอน !!! " ว่าแต่ว่าเธอยังต้องการจะขอยืนยันในตัวของทัตสึจิ
" แต่ว่า...." และน้ำเสียงที่เริ่มจะชักไม่มั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง
" เรื่องของคนอื่น... "
" เวลานี้... เจ้าหน้าที่ NRSD คนอื่นๆ ก็กำลังช่วยกันหาหลักฐานกันอย่างเต็มที่ " แต่ว่าเธอก็พร้อมที่จะให้เจ้าหน้าทีของไทยร่วมมือกับฝั่งของฮัน ยูซองอย่างเต็มที่ด้วยเหมือนกัน
" เชอะ !!! " คำสบทของยุน แจอินที่โผล่งขึ้นมากลางวงแทบจะทันทีที่ได้ยินว่า เจ้าหน้าที่ NRSD จะยอมช่วยเจ้าหน้าที่ NISS อย่างพวกเขา !
" เห็นแก่ตัวจริงๆ เลยให้ตาย !!! "
" เห็นแก่ตัวชะมัด !!! " ยุน แจอินที่นอนกระดิกขาเล่นเกมส์คอยแต่จะพล่ามบ่นไม่ยอมหยุด
"นิ !!! " เพราะฉะนั้นซอ ฮเยมีที่ต้องรีบเข้ามาดึงแขนดึงขาของยุน แจอิน และชวนเขาออกไปข้างนอก
" ยุน แจอิน !!! "
" หุบปากนายไม่เป็นบ้างหรือยังไง !!! " และซอ ฮเยมียังหันมาบ่นตักเตือนเพื่อนร่วมทีม แต่ว่าเพื่อนของเธอกลับชักสีหน้าและตวัดแขนตวัดขาคอยปฏิเสธ
" ทำไม !!! "
" ฉัน ! พูดผิดตรงไหน !!! " และเสียงตะคอกตามมาติด ๆ ของยุน แจอินกับเพื่อนร่วมทีม และยังคอยแต่จะมองหน้าพวกของเขาอย่างอารมณ์เสียและหงุดหงิด
แต่ว่าซอ ฮยมีที่ไม่ยอมหยุดและพยายามจะเข้าไปลากยุน แจอินให้กลับออกไปจากเซฟเฮาส์ให้ได้ แต่ว่ายุน แจอินก็พยายามจะขัดขืน เพราะฉะนั้นพวกเธอก็เลยต้องเข้าจัดการลากคอของยุน แจอินออกไปซะให้ได้
" ยายบ้า !!! " เขาตะคอกเถียงซอ ฮเยมี !
"ฉันเจ็บนะ !!! "
" อย่ามาจับตัวฉันแบบนี้นะ !! "
" ยายบ้า ! ซอ ฮเยมี !!! "เสียงตะคอกเถียงกันไป ๆ มาๆ ระหว่างยุน แจอิน กับซอ ฮเยมีดังไกลออกไปเรื่อยๆ จนทั้่งคู่เดินกลับออกไปจากเซฟเฮาส์
อิเลฟเวนท์ที่หันไปมองตามเจ้าหน้าที่ซอ ฮเยมีที่ลากพาตัวเจ้าหน้าที่ยุน แจอินกลับออกไปจากเซฟเฮาส์ และทันทีที่อิ แทวอนพยายามจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ
" ฝากด้วย !!! " แต่ว่าพออิ แทวอนพูดจบประโยค ทั้งเขาและก็ยู ฮีวอนก็ต่างรีบเดินตามคนอื่นๆ กลับออกไปจากเซฟเฮาส์ของพวกเขาทันที
และเธอที่ยืนมองอิ แทวอนที่รีบร้อนเดินกลับออกไปจากเซฟเฮาส์ของตัวเองไปกันจนหมด เพราะว่าพวกเขาจงใจที่จะปล่อยให้เธอกับฮัน ยูซองได้อยู่ด้วยกัน แต่ว่าในขณะที่เธอคิดทีจะก้าวเดินตามพวกเขากลับออกไป
" เธอกำลังคิดที่จะทำอะไร !!! " ฮัน ยูซองก็รีบเดินตามเข้ามาขวาง และหยุดอยุู่ตรงหน้าได้ทันพอดี !
" หรือว่า..เธอคิดที่จะปกป้องพวกเขา !!! " และเขาที่ยังคงคอยตั้งคำถาม
อิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้ทำได้เพียงแต่ยืนมองสบตากัน และถึงแม้ว่าเธอพยายามเก็บอาการโกรธและขุ่นเคือง
" ฉัน ! ก็...บอกไปแล้วยังไงว่า " และเธอที่ค่อยๆ อธิบาย
" NRSD !!! "
" ..ยัง ! ช่วยกันหาหลักฐานได้ไม่เพียงพอ !!! " เธออธิบายช้า ๆ
"เหอะ !!! " เขาส่ายหน้าเบาๆ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" หรือจะให้เรียกว่า....ฟูจิวาระ ! มันถึงจะต้องถูกกันนะห๊ะ !!! " เขาจงใจที่จะเดินเข้าใกล้กันให้มากๆ ขึ้นอีก และสายตาที่ยังคอยจับจ้องไปที่เธอ
อิเลฟเวนท์ที่จนแล้วจนรอดก็แทบไม่กล้าสบตากับฮัน ยูซองได้อย่างตรงไปตรงมาได้ส้กที จนกระทั่งถูกเขาตามเข้ามาคาดคั้นจนหลังแทบจะชนฝา
" ทำไม !!! " เขาตั้งคำถาม !
" หรือว่า...ตอนนี้ คุณกำลังกลัวว่า !! "
" ทัตสึจิ !!! "
" พวกเขาจะทำเรื่องที่ผิดกฎหมายขึ้นมาจริง ๆ " และทำราวกับว่า เธอเป็นผู้ต้องสงสัย
" ฉัน !!! " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องปกป้องตัวเอง
" รู้จัก..กับความกลัวมาหมดแล้วทุก ๆ สิ่ง !" และเธอที่กล้าหันมาสบสายตาของฮัน ยูซองได้สักที
"หึ !!! " และเขาที่เพิ่งจะแสยะยิ้มให้กับเธอ
" งั้นเหรอ !!! " และท่าทางที่ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เธอพูด
" ความ....หวาดกลัว !!! " เธอเถียงอีก
" ทุกรูปแบบ !!! " และเธอยังรับสารภาพ
" เธอ....อีเลฟเวนท์ !! " แต่ว่าเขาก็พยายามจะจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ยอมหยุด
 " ไม่ใช่สิ ! คุณ..ฟูจิวาระ !!! "
" ทำไม ! หรือว่า...ตลอดระยะเวลา 15 ปี ที่ผ่านมา !! "
" ตั้งแต่ที่...เธอ !! มาคอยทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับ ทัตสึจิ มินาโมะโตะ "
" ทรัพย์สิน เงินทอง..ของเธอตอนนี้ !!! "
" พวกมันคงจะทำให้เธอลืม...แม้กระทั่ง "
" หน้าที่ !!! ของตัวเองไปจนหมด !!! " ้เขาค่อย ๆ ขึ้นเสียงกับเธอ
อิเลฟเวนท์ที่ได้แต่ยืนฟังและมองฮ้น ยูซองที่มีแต่จะตั้งข้อสงสัย และทุก ๆ ครั้งแววตาที่มองมามันช่างเย็นชาและก้าวร้าวสำหรับเธอ
" ฉัน...มัน ! ตัวคนเดียว !!! " จนกระทั่งเธอต้องปฏิเสธ
 " เพราะฉะนั้น....ฮัน ยูซอง ! "
" คุณ !! คงไม่รู้หรอกว่า... คนที่ ! "
" ไม่...สมบูรณ์ !! จะต้องอยู่ยังไง !! "
" และ..."
" เผชิญ..กับอะไร !!! " เธอเองที่พยายามอย่างเหลือเกินที่จะอธิบายให้กับคนๆ นี้ได้เข้าใจในตัวเธอ !
ฮัน ยูซองที่เอาแต่คิดว่า คำพูดของเธอช่างไร้สาระ
 " แล้วมันยังไม่พออีกหรือยังไง !! "
 " กับ...ทรัพย์สิน เงินทอง ! ที่เธอมี !!! "
 " ความละโมบ ! โลภมาก ! ของ...เธอ !! "
 " ..ฟูจิวาระ !!! "
 " คุณ !!! ยังต้องการมันอีกเท่าไหร่กัน มันถึงจะพอ... !! " เขาปฏิเสธอิเลฟเวนท์ และเธอที่ดูจงใจพยักหน้า
 อิเลฟเวนท์ค่อยๆ ฉีกยิ้ม
" จริงด้วย !! "
 " ถ้าอย่างนั้น....ฉัน !! "
 " ก็คงจะต้องขอเตือนคุณเอาไว้อีกสักครั้ง "
 " ฮัน ยูซอง !!! "
 " ถ้าหากว่า...คุณ ! รังเกียจความรู้สึกของคุณที่มีต่อฉัน !!! "
 " เพราะฉะนั้น...ก็จงอยู่ห่างๆ ฉันเอาไว้ !!! " เธอจงใจที่จะยิ้มและะพยายามจะเดินๆ เข้าไปใกล้ๆ กับเขาให้มากที่สุด
 " อ้อ ! "
 " และฝากบอก...เจ้าหน้าที่ซอ ฮเยมี ! "
 " ว่า... บัตรเข้าชม เทศกาลแฟชั่นวีคที่กำลังจะถึงไม่กี่วันข้างหน้า "
 " พวกฉันได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว !!! " เธอตัดบท และก็พูดสวนในสิ่งที่พวกเขากำลังคิดออกมาทันที
ฮัน ยูซองที่พอฟังแล้วถึงกับเถียงเธอไม่ได้สักคำ และแม้ว่าสายตาของเขายังคอยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออยู่บ่อยครั้ง !
 " รถไฟ ! กำลังจะมา !! " แต่คราวนี้เขากลับบอกกับเธอ
และเธอก็ตัดสินใจเริ่มที่จะก้าวเท้าเดินผ่านหน้าฮัน ยูซองไปซะดื้อๆ และแม้ว่าเธออยากเหลือเกินที่จะหันไปพูดและสารภาพอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดเธอก็ต้องปล่อยไป และต้องตัดใจรีบเดินออกไปจากเซฟเฮาส์ของเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองแห่งชาติของเกาหลีใต้


อีเลฟเวนท์เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่บริเวณก้อนหินขนาดใหญ่ ที่เขียนคำว่าอะไคชิซันคังที่เขียนด้วยอักษรจีนสีดำซีด ๆ กลางดึก และมิหนำซ้ำฝนฟ้าที่ไม่เคยเป็นใจในช่วงหัวค่ำในกรุงโตเกียว และพวกมันได้พัดพามาถึงที่อะไคชิซันเรียวกังของตระกูลโคบายาชิ และเธอที่ตัดสินใจขับรถมาเพียงลำพังเพื่อพักผ่อนเรียวกังถึงฮายากาว่า
อิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้คอยเดิน ๆ ไปตามทางปูด้วยด้วยหินขัดก้อนขนาดกลางบ้าง และเล็กบ้างสลับกันไปมาตามทางเดินและคอยลัดเลาะไปตามต้นสนสามใบต้นใหญ่ๆ และเธอที่ก็ต้องเดินผ่านต้นบอนไซภูเขา และรวมถึงได้กลิ่นของดอกไม้จางๆ ที่ยังช่วยส่งความสดชื่นผ่านมาตามสายลมในช่วงกลางดึก ตะเกียงหินเก่าๆ สูงบ้าง เตี้ยบ้างที่ยังจะคอยช่วยส่งแสงอยู่เป็นเพื่อนกันไปตลอดทาง และก็อีกทั้งแสงไฟฟ้าจากที่บริเวณตึกของอะไคชิซันคัง และดวงไฟอีกหลายๆ ดวงที่เล็ดลอดจากภายในห้องพักแขกก็ยังพอที่จะส่องออกมาให้เห็น เธอหยุดเดินในขณะที่มองเห็นผู้ชายสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเข็มๆ และเขาก็ยืนหันหลังอยู่ที่ริมแม่น้ำสายเล็ก ๆ ที่กำลังคอยไหลผ่านอย่างช้าๆ หลังอะไคชิซันเรียวกัง
 " ขอโทษ...ที่ทำให้รอคะ "
 " คุณนากามุระ " อิเลฟเวนท์โค้งเล็กให้กับผู้ชายสวมชุดยูกะตะคนนั้น และเขาที่เหลียวหันกลับมาทันที
 " ทำไม ! "
 " เธอถึงชอบทำให้ฝนตกอยู่เรื่อย ฟูจิวาระ !! " ผู้ชายสูงวัยคนที่ไปตามไทระ มาซายูกิให้ไปพบที่ห้องทำงานเมื่อหัวค่ำกำลังหันมายืนคุยอยู่กับเธอ
 " ขอโทษค่ะ !" เธอยังโค้งและก้มหัวเล็กน้อย
 " ที่ทำให้ทุก ๆ คนต้องพลอยลำบากเพราะฉัน " และยังพยายามแสดงความนอบน้อมไม่หยุดหย่อน
 " หืม.... !!! " ผู้ชายที่อิเลฟเวนท์เรียกชื่อว่า นากามุระ และเขาที่แอบถอนหายใจอยู่ตรงหน้า
 " ฟูจิวาระ "
 " ถ้า...เธอไม่อยากให้พวกเราลำบาก "
 " ก็ช่วยทำให้! "
 " มาซายูกิสมหวังสักที..." นากามุระขอร้อง
อิเลฟเวนท์ที่พยายามหันมามองและสบตากัน
" โคบายาชิ !! " และเธอที่หันมาเรียกนามสกุลของพวกเขา
" ฉัน เคยสัญญาว่าจะไม่มีวันทอดทิ้ง.. มาซายูกิ ! "
 " และให้เขา ! ต้องอยู่อย่างเดียวดาย "
 " เพราะฉะนั้น ! ฉันยังคงจำสัญญาของเราได้ไม่มีวันลืม ! " แต่เธอที่ก็ไม่เคยลืมสัญญาที่ให้ไว้
และนากามุระที่เผลอยิ้มจนเห็นฟัน และยังจะเหลียวหันกลับไปมองสายน้ำที่ไหลผ่านในตอนกลางคืน และพวกเขาที่ยังคอยทอดสายตาออกไปไกลๆ
" คืนที่.... พ่อของยูกิจัง !! "
 " มาพาตัวของ มาซายูกิไป " และนากามุระที่ก็ยังจะเผลอคิดจนเสียงดัง และอิเลฟเวนท์ที่ก็ไม่มีวันที่จะไม่เข้าใจ
 " ท่านเอง ! "
 " ก็เสียใจมากที่ต้องทำแบบนั้น ! " เธอตอบกับนากามุระ
 หืม... เสียงถอดถอนลมหายใจของนากามุระ โคบายาชิที่ยังคงมีให้ได้ยินกันอีกหลายครั้ง
 " สึบากิ ! ร้องไห้จะเป็นจะตายจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด " และบางทีเขาเองก็ยังต้องคอยซ่อนความเจ็บปวด
 " ฉันต้อง..คอยดูและทะนุทนอมสึบากิ มาเกือบๆ สามสิบปี ! "
 " จน..ถึงตอนนี้ "
 " เพราะฉะนั้น.ฉันถึงไม่อยากเห็น สึบากิต้องมาผิดหวังเสียใจเรื่องที่..."
 " ลูกชายเพียงคนเดียว "
 "ต้องมาผิดหวังอีก..." นากามุระบอกกับเธออีกครั้ง
อิเลฟเวนท์ที่ยังคอยตั้งใจฟัง และยังคอยยืนเคียงข้างนากามุระมองทะลุผ่านสายน้ำในกลางดึกในยามที่สายฝนกลืนเข้าไปในกลีบเมฆ และแววตาที่ยิ้มแย้มก็ยังคงไม่เคยจางหายให้กับโคบายาชิของเธอ
" ตอนนั้น....ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบห้า " เธอเล่า
" และ.. มาซายูกิก็เพิ่งจะอายุแค่สิบห้า "
 " ตอนนั้น "
 "ตอนที่ฉันกับมาซายูกิได้เจอกันครั้งแรก !" แต่ว่าคราวนี้เธอเล่าไปพร้อมๆ กับส่ายหัวเบาๆ
 " มาซายูกิ ! ทั้งโกรธและเกลียดฉันเอามาก ๆ ที่รู้ว่า ! "
 " เป็นเพราะฉันพ่อของยูกิ "
 "ถึงต้องตาย...." และหลาย ๆ ครั้งสายตาของเธอได้เปลี่ยนกลายเป็นความเหงาและอ้างว้างให้โคบายาชิได้เห็น
" หึๆ " และนากามุระที่กำลังหัวเราะเยาะ
 " แน่ละ !!! "
 " ฟูจิวาระ ! "
 " เธอนะมันเป็นที่หนึ่ง ! "
" เรื่องตัวซวย ! " นากามุระพยักหน้าเห็นด้วย และเขาก็ยังสังเกตเห็นรอยยิ้มของอิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ คลาย
" เอาจริงๆ แล้ว..." จนกระทั่งเขาที่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า
" ทั้ง ฉัน กับ สึบากิ ! "
" ก็ไม่เคยอยากที่จะให้ มาซายูกิทำอะไรแบบนั้นเลยกันเลยสักนิดเดียว " และพยายามจะทบทวนวิธีของเธอ
 " แต่ว่า...พอตอนที่ ฟูจิวาระ ! "
 "เธอเองได้มาบอกกับพวกเรา ! ในตอนนั้น !!! "
 " และตอนที่...เธอเล่าว่า ! " นากามุระที่คราวนี้หันมาคอยมองสบตากับอิเลฟเวนท์อย่างจริงๆ จังๆ และตั้งใจ
ว่าแต่ว่าสายตาของนากามุระที่ๆ ก็ไม่เคยมีความมั่นใจในตัวเองขึ้นมาได้จริงๆ ได้เท่ากับความมั่นใจของอิเลฟเวนท์ที่อยู่ตรงหน้าของเขา เพราะว่าแววตาของอิเลฟเวนท์คนนี้ หรือแม้การมาอยู่ที่ญี่ปุ่นเธอจำเป็นจะต้องใช้ชื่อย่าง ฟูจิวาระอีกคน แต่ถึงอย่างไงซะเธอก็ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน
" เราอยากที่จะมองเห็นอนาคตกันไปทำไม ! ก็ในเมื่อ...."
 " สิ่งที่สำคัญที่สุด !!! "
" เรา...กำลังมองเห็นมันอยู่ตรงหน้า !!! " นากามุระก็แค่อยากที่จะเล่าให้เธอฟังอีกครั้ง และถึงแม้บางทีก็ยังอยากที่จะหวนกลับไปคิดถึงคืนวันเก่าๆ ที่ เคยปราศจากความเชื่อเดิม ๆ ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำความรู้จักับอิเลฟเวนท์ก็ตาม
อิเลฟเวนท์ที่ยังคอยมองโคบายาชิ นากามุระไม่ห่าง
" ตอนนั้นคุณเองก็เคยถามฉันเอาไว้ว่า "
" ทุกอย่าง...ที่ ! ฉันทำ "
" มันจะต้อง...อดทน มากถึงแค่ไหนกัน " เพราะฉะนั้นเธอถึงอยากจะพูดคุยกันอย่างเปิดเผยอีกสักครั้ง และในระหว่างที่โคบายาชิยังคงตั้งอกตั้งใจฟังคำเก่าๆ ของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และรอยยิ้มของโคบายาชิที่มีให้กับอิเลฟเวนท์ยังคงวนเวียน
" ใช่ !!! "
" ถูกต้อง !! " นากามุระพยักหน้าและยังคงยิ้มๆ ยอมรับ
" แต่ว่ายังไงๆ เธอเองก็สมควรที่จะหาเวลาพักผ่อนให้มันมาก ๆ "
" อิเลฟเวนท์ " และทั้งหมดทั้งมวลสุดท้าย นากามุระที่ยังแฝงความเป็นห่วงในฐานะผู้อาวุโสกว่ากับเธอ
แต่ว่านากามุระที่ก็เพียงได้มองเห็นคนบางคนที่ยังคงแสแสร้งแกล้งยิ้มแย้ม และพยายามจะแสดงออกถึงความแข็งแกร่งของตัวเอง
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงทำแค่เพียงฝืนยิ้มแย้ม และในขณะเดียวกันก็คอยแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าในยามที่พายุแสนจะทรมานเพิ่งพัดผ่าน และเธอที่กำลังชวนให้โคบายาชิที่คอยเป็นเพื่อนเฝ้ามองก้อนเมฆหลังวันคืนฝนตกที่แสนจะโหดร้ายผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ
และถ้าจะให้โคบายาชิทายใจอิเลฟเวนท์ตอนนี้ และเท่า ๆ ที่สังเกตอาการและแววตาของเธอเข้าให้แล้ว เวลานี้...เธอคงเพียงแค่เห็นท้องฟ้าที่เปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้าก็เท่านั้น
อิเลฟเวนท์ที่แหงนคอรอยคอยมองดวงพระจันทร์ดวงโตๆ กับกลุ่มดาวอีกหลายกลุ่มใหญ่ๆ ที่คอยแต่จะมารวมกัน
" มาซายูกิ ! " และพวกเธอที่นึกถึงไทระน้อยๆ
" เขาจะต้องมีความสุข " เธอบอกกับโคบายาชิอย่างแผ่นเบา แต่ก็มีบางครั้งที่พูดออกไปแล้วก็ยังไม่เข้าใจความหมายในสิ่งที่ตัวเองพูดถึงก็ตามที
แต่ทว่าน้ำเสียงที่ไร้ความแข็งแรงของฟูจิวาระ หรือ อิเลฟเวนท์ก็ช่าง ! พวกมันกำลังทำให้นากามุระรับรู้ถึงความลำบากใจของพวกเธอขึ้นมาไม่น้อย
 บริเวณรอบบ่อน้ำพุร้อนทีอะไคชิซันคังที่จะทำให้คนที่แช่ออนเซนได้มองเห็นเทือกเขาแอลป์เจแปนตอนใต้อย่างสวยงามได้ทั้งเวลากลางวันและเวลากลางคืน และสายลมเย็นๆ ที่กำลังพัดเอื่อยๆ เข้ามาแตะอยู่ที่ปลายยอดของต้นสนสามใบนับร้อยต้น ตั้งแต่หลังเรียวกังของอะไคชิซันไปจนกระทั้งทางข้ามฝั่งแม่น้ำมิโนบุ และก็กลิ่นหอมเย็น ๆ ของบ่อน้ำพุร้อนกลิ่นคล้าย ๆ ดมกลิ่นน้ำฝน..ที่ผ่านการกลั่นกลองมาเป็นอย่างดี
 กลิ่นหอมของน้ำอุ่นๆ ราวๆ 45 องศา ที่พอเหมาะพอเจาะ กลิ่นหอมของน้ำในบ่อน้ำพุร้อน ที่เหมือนของกลิ่นก้อนหินขนาดใหญ่...ถูกฝนชะล้างให้สะอาดอยู่ตลอดเวลามาหลายพัน ๆ ปี..
แต่ว่าอีเลฟเวนท์กำลังมวยผมที่ยาวถึงกลางหลังของตัวเองกลับขึ้นมาไว้กลางกระหม่อม และปักด้วยปิ่นไม้ไผ่ทาด้วยสีดำนั่งอยู่ในบ่ออนเซ็นภายในอะไคชิซันเรียวกังในตอนกลางคืน และเธอยังคงนั่งหลับตา และคอยสูดดมกลิ่นของน้ำพุร้อนสลับผัดเปลี่ยนการสูดลมหายใจเข้าออกผ่อนสั้นยาวสลับกันไปเป็นระยะสลับกันไปมา และจนกระทั้งเธอได้ยินเสียงของผู้คนร้องไห้ !!!! เสียง...การร้องขอชีวิต !!! และเสียงของการ...อ้อนวอนต่อชีวิต ..สอดแทรกเข้ามาที่โสตประสาททั้งห้า
หัวใจของอิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ ขยับเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวในสิ่งที่เคยได้ยินขึ้นมาเป็นร้อยครั้ง.. และน้ำตาที่เหมือนจะล้นเขื่อนออกมาเสียให้ได้ แต่นั่นมันก็คงเป็นเพราะความอ่อนไหวและลังเลของตัวเองที่ยังต้องเก็บซ่อนเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มพวกนั้น
และฉาบความอ่อนแอไว้ภายใต้แววตาที่เย่อหยิ่งจองหอง และอวดดี...ของเธอ
และเธอยังคงนั่งหลับตา และอีกครั้งหนึ่งที่เธอเริ่มจะได้ยินเสียงสายลมพัดแรงเพียงเพราะการตวัดปลายดาบในคืนวันนั้น !!!!
ในคืนวันที่.....ปลายดาบของตัวเอง !!! ได้....พัดพาความชั่วร้ายให้ออกมาเข่นฆ่า....ผู้คนนับเป็นพัน ! พัน !!! ด้วยความ.....เคียดแค้น...
 พายุโหมกระหน่ำที่เกิดขึ้นได้ด้วยเพียง.....ตัวเองได้ตวัดดาบ !!!! ให้กับ ความ....เห็นแก่ตัว !!!
 เสียงสวดอ้อนวอน...ของผู้คนเหล่านั้นในท่ามกลางป่าไผ่ขนาดใหญ่ แต่ที่ดังกว่า...ก็คือเสียงของคมดาบที่คอยแต่จะเชือดเฉือนเนื้อของคนเป็นพัน ๆ นั่น.....
 ท้องฟ้าในค่ำคืนนั้น....จากที่เคยมืดมิดไร้แสงสว่างจากดวงจันทร์เพียงสิ่งเดียว จน...พวกมันได้กลายเป็นผืนฟ้าที่.... ถูกฉาบไหลนองเต็มไปด้วยเลือด !!!!!
 และ....ผู้หญิงร่างเล็ก ๆ ที่เพิ่งจะนอนตายจมกองเลือด อยู่ที่....แทบเท้าของตัวเองนั้น !!! วิญญาณ..ของผู้หญิงคนนั้น.....
 มัน !!! กำลังจะกลับมาสู่....อ้อมอกของตัวเองอีกครั้ง !!!!!
 อีเลฟเวนท์พาร่างกายที่เปลือยเปล่าขึ้นมาจากบ่อน้ำพุร้อนใต้หลังคาไม้ขัด และเธอก็รีบก้มหยิบเอาชุดยูกะตะสีน้ำเงินเข้มที่ทำมาจากผ้าไหมยกขึ้นมาคลุมร่างกายเอาไว้และผูกมันด้วยเชือกที่เป็นผ้าสีเดียวกันพันรอบเอวอย่างลวกๆ หลวมๆ
 ครืด...ด !!
อิเลฟเวนท์รีบร้อนเลื่อนบานประตูฟุสุมาทึบ ๆ และก็ยังต้องรีบร้อนเดินกลับเข้าไปในห้องพัก ทำราวกับว่าพยายามจะหนีอะไรบางอย่าง แต่ทว่าทันทีที่เธอเพิ่งจะเดินผ่านเข้ามาข้างในห้องพักเพียงไม่กี่ก้าว
เธอต้องหยุดเดิน และรีบเอามือขึ้นมาดึงคอเสื้อยูกะตะที่เปิดกว้างจนเห็นเนินอก
 " นี่ถามจริง !! "
 " คุณ !! "
" ไม่รู้จักคำว่า...มารยาท ! บ้างหรือยังไง !!! " และเธอก็รีบหันหลังไปมองฮัน ยูซอง เพราะว่าเขากำลังยืนกอดอกอยู่ในห้องพัก
ฮัน ยูซองที่ไม่ได้รู้สึกผิดอะไร และเขายังปรายหางตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกด้วย
" คนที่...เป็น สามีภรรยากัน !! "
" ไม่เห็นจะจำเป็น !!! " เขายิ้มกริ่มและมิหนำซ้ำยังเดินดุ่มๆ เข้าไปหาแบบไม่ให้เธอได้ตั้งตัว และแม้ว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนจะเลือกสวมชุดยูกะตะที่เหมือนๆ กัน
 " หยาบคาย !!! " เธอเบือนหน้าหนีและพยายามจะถอยห่าง แต่ว่าฮัน ยูซองที่คอยเดินตามและขวางไว้
" อิเลฟเวนท์ ไม่ใช่สิ ! " ในขณะที่เขายืนขวางและพยายามจะลวนลามเธอด้วยสายตาไปพร้อมๆ กัน
" คุณฟูจิโนะฮานะ ฟูจิวาระ " และเขาก็คอยแต่จะเดินเข้ามาพูดใกล้ๆ จนกระทั่งเห็นเธอพยายามจะหาทางหนีทีไล่
" ทำไม !! "
 " คุณถึงไม่จับผมขังเอาไว้ซะเลยละ !!! " เขาตั้งใจประชด
 อิเลฟเวนท์ที่กำลังถูกฮัน ยูซองเดินต้อนซะใกล้จะจนมุม และแม้อีกเพียงไม่กี่ก้าวที่ตัวเองจะถอยจนถึงพนังห้องเข้าให้แล้วจริงๆ
 " ก็ถ้าฉันทำได้ !!
 " ฉันก็คงจะทำ !! " แต่เธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ และตอนนี้สายตาทั้งคู่ก็กำลังหันมาสบกันพอดี
และในขณะที่เธอที่ถูกต้อนจนหลังพิงพนังกำแพง แต่ว่าเขาก็ไม่เคยคิดที่จะหยุดแค่นี้ และไม่ใช่แค่ร่างกายที่จะผลักใสเข้าหาเธอ แต่ว่าริมฝีปากเขาด้วยเช่นกัน
 " แล้วทำไม ! "
 " คุณ..ถึงไม่รีบทำ !!! " เขาประชดอีก
ฮัน ยูซองไม่เพียงประชดด้วยคำพูดเท่านั้น และแม้แต่สายตาและท่าท่างของเขาก็กำลังประชดประชันเธออยู่ด้วยการอยากจะขย้ำ
" คุณมาทำอะไรที่นี้ !!! " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องพยายามใจดีสู้เสือเอาไว้ก่อน !
" หึ หึ !!!! " เสียงหัวเราะเยาะเย้ยในลำคอขอฮัน ยูซอง ช่างน่าฟังอำมหิตสำหรับเธอน่าดู
 " พ่อของฉัน ! " และคำพูดที่ราบเรียบของฮัน ยูซองที่ฟังเย็นชาพอๆ กลับลมหายใจที่พ่นออกมาจนจะกลายทำให้เธอเป็นน้ำแข็งก็ได้
 " ท่านประธานฮัน วังซอง !! "
" เป็นลูกค้าวีไอพีที่นี้ !! "
" อย่าบอกนะว่า...คุณเองกำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้ ! " และเขาก็พยายามบีบคั้นเธอทั้งคำพูดและสายตา
อิเลฟเวนท์หลบสายตาของฮัน ยูซองได้เพียงชั่วครู่ก็เท่านั้น แต่ภายในหัวก็คิดที่จะหาทางหลบเลี่ยงเขาให้ได้ แต่ถ้าหากเธอก้าวเท้าถอยอีกเพียงก้าวเดียว สิ่งที่เธอรู้ก็คือ ฮัน ยูซองอาจจะจู่โจมเข้าที่ตัวของเธอทันที และมันคงจะต้องเป็นอย่างที่เธอเคยเห็น !
เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องยอมเปลี่ยนวิธีและพยายามที่จะเปลี่ยนคำพูดที่เคยคิดที่จะพูดเอาไว้
 " แล้วยังไง !!!! " แต่สุดท้ายเธอก็พูดคำเดิมเพราะไม่มีทางเลือก !
 " ระหว่างเรา...สองคน !! " เขาที่ยังต่อสู้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน
 " ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องบังเอิญมากมายเหลือเกินซะจริง ๆ " เขาแอบอมยิ้มและหยุดมองอิเลฟเวนท์ที่กำลังยืนตัวสั่นเทิ้มไม่เหมือนยอดนักวิเคราะห์คนเก่งอีกต่อไป
 เธอสะบัดหน้ามองไปทางอื่น เพราะหัวใจของเธอที่เต้นแรงจนพลอยทำให้เนื้อตัวสั่นๆ ตามไปด้วย
 " รองประธานฮัน !!! " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องหาเกลี่ยกล่อม
 " ถ้าหากว่า..คุณหมดธุระกับฉันแล้ว !! "
 " ก็..กรุณากลับไปที่ห้องพักของคุณดีกว่า ! " และนี่คือการขอร้องด้วยวิธีของอิเลฟเวนท์
เขาที่ไม่ได้เชื่อฟังคำพูดขอความเห็นใจจากเธอแม้แต่น้อย แต่เขากลับขยับริมฝีปากเข้าหากันจนชนิดแทบที่ว่า...ลมหายใจของพวกเธอที่กำลังร้อนระอุเขาก็ยังได้สัมผัส
 " มาซายูกิ !!! "
 " คงยังไม่รู้เรื่องนี้ !! สินะ ! " และการกระซิบที่แผ่วเบาผ่านช่องริมฝีปากเล็ก ๆ ของพวกเธอที่สั่นระริก
เธอเบือนหน้าหนีริมฝีปากของเขาทันที และพยายามจะใช้มือผลักเข้าที่แผงหน้าอกของฮัน ยูซอง แต่ว่าเขากลับเข้ามาคว้าทั้งตัวของเธอเอาไว้
ฮัน ยูซองดึงอิเลฟเวนท์เข้ามาสู่อ้อมกอดได้อย่างง่ายดาย และในขณะที่เธอพยายามจะต่อสู้ดิ้นรน
 " มาซายูกิ !! " เธอฝืนทำเสียงแข็งใส่ และพยายามสบตาของเขาไว้
" ไม่ใช่ ! คนหัวโบราณ !!! " เธอเถียง !!
" งั้นเหรอ !!! " เขาจ้องตากันและจงใจถามกันอีกครั้ง
" ถ้าอย่างนั้น...พรุ่งนี้เช้า !! "
" มาซายูกิ ! คงจะไม่แปลกใจอะไร !! "
" ถ้าหากว่า..เขาเห็นผมอยู่บนเตียงกับ คุณ..ฟูจิวาระ " เขากระชับกอดเธอจนแน่น และจนรู้ว่าอิเลฟเวนท์ตัวสั่นสะท้านอยู่จริงๆ จนบางทีเขาก็อยากจะเห็นใจ
 " ฮัน ยูซอง !!! " และน้ำเสียงสั่นๆ ในเวลาที่เธอเอ่ยชื่อของเขาออกมา
 " คุณไม่ใช่ ! คนแบบนั้นนะ !! " และจนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายยอมเอ่ยปากขอร้อง แต่ทว่าร่างกายมันกลับสวนทางก็เพราะว่า เป็นร่างกายที่คุุ้นเคย
แต่ทว่าทันทีที่เขาได้ยินคำขอร้องจากเธอ ความต้องการเอาชนะมันก็แทบจะพังทลายย่อยยับลงไปต่อหน้า และมันยังทำให้เขาต้องยอมถอยห่างออกจากเธอออกมาเรื่อยๆ
" จะออกไปได้หรือยัง " อิเลฟเวนท์ขอร้องด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและบวกกับความกลัวฮัน ยูซองจนตัวสั่น
และสิ่งนั้นมันกำลังทำให้คนยืนอยู่ใกล้ๆ เธอเห็นใจ และเขาที่ยอมฝืนใจตัวเองมากสักเท่าไหร่ที่จะยอมก้าวเท้าถอยหลังออกมาจากเธอ
ฮัน ยูซองแม้จะต้องกล้ำกลืนและอดทนอดกลั้นต่อสิ่งที่เขาพยายามจะทำกับเธอ แต่ท้ายที่สุดหัวใจของเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นที่จะทำร้าย และในที่สุดเขาต้องเป็นฝ่ายยอมล่าถอยออกจากห้องของเธอไปอย่างง่ายดาย
อิเลฟเวนท์รีบร้อนปิดบานประตูเลื่อนโซจิทันที่ฮัน ยูซองออกจากห้องของเธอไปแล้ว แต่ว่า ขาที่ยังคงสั่นๆ จนไม่กล้าแทบที่จะขยับหนีออกไปไหนได้ และน้ำตาที่ก็แทบจะกักเก็บเอาไว้ไม่อยู่
แต่ทว่าเธอยังคงจำเป็นที่จะต้องกล้ำกลืนพวกมันเอาไว้ต่อไป..ด้วยความอดทนอีกเป็นร้อยๆ พัน ๆ ครั้ง ...