ตอนที่ 43 ประสบการณ์ความตาย!
เดิมทีหลิงหลานคิดว่าตัวเองต้องอยู่ในป่าจำลองของมิติการเรียนรู้สักสองสามปีถึงจะค่อยคุ้นชินมีประสิทธิผล แต่ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่า มนุษย์เป็นสายพันธุ์ที่ฉลาดปราดเปรื่องสุดขีด โดยเฉพาะสำหรับคนที่มีความสามารถโจมตีและป้องกัน การปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่อันตรายอย่างยิ่งแบบนี้ก็ยิ่งง่ายดายกว่าที่จินตนาการไว้ ผ่านไปหนึ่งเดือน เธอก็สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้
เดิมทีหลิงหลานก็ไม่ใช่คนที่บุ่มบ่ามมุทะลุ ดังนั้นหลังจากที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งหายตัวไป เธอก็ระมัดระวังทุกฝีก้าวอย่างยิ่ง ถึงอย่างไรสำหรับเธอที่ไม่เคยสัมผัสกับป่าดึกดำบรรพ์มาก่อน ก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย นอกจากนี้เธอเชื่อว่าป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้จะต้องน่ากลัวมากแน่นอน ความคิดแรกเริ่มของเธอไม่ใช้การล่าเหยื่ออะไร หากแต่เป็นจะประคับประคองตัวเองให้รอดจนเธอตื่นในวันที่สองต่อไปได้อย่างไรต่างหาก
อันที่จริงเธอยังคิดใสซื่อมากเกินไป ความน่ากลัวของป่าดึกดำบรรพ์จะเป็นสิ่งที่เธอจินตนาการได้ที่ไหนกัน เธอไม่อาจยืนหยัดได้จนฟ้ามืดก็ถูกแมลงมีพิษที่ไม่รู้จักที่ซ่อนตัวอย่างระมัดระวังอยู่ในพุ่มหญ้าลึกๆ กัดเข้าให้ นี่เป็นการตายครั้งแรกของเธอ ถ้าใช้ศัพท์อินเทอร์เน็ตในชาติก่อน นั่นก็คือเวอร์จินความตาย
ความจริงแล้วเวอร์จินความตายของหลิงหลานไม่ได้สบายเลย ถึงขนาดที่หลั่งเลือดจนทำให้คนเห็นแล้วทานข้าวไม่ลง สภาพดูน่ากลัวอย่างหาใดเปรียบ
ชาตินี้หลิงหลานไม่อยากลองวิธีการตายแบบนี้อีกแล้วแน่นอน พิษที่รุนแรงของแมลงนั่นร้ายกาจมาก มันจะสร้างความเจ็บปวดที่น่ากลัวขึ้นมา ความเจ็บปวดแบบนี้ทรมานกว่าอาการป่วยของเธอในชาติก่อน และยังซึมลึกลงไปถึงไขกระดูกมากกว่าความเจ็บปวดในตอนที่อาบน้ำยาในชาตินี้เสียอีก เนื่องจากมันไม่ได้อยู่ในขอบเขตความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียว มันยังมีอาการคันที่ไม่สามารถควบคุมได้รบกวนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ...ทำเอาเธอลืมไม่ลงไปทั้งชาติ
หลิงหลานทรมานไปสามวันและก็คันไปสามวันเต็มๆ เช่นกัน เธอเห็นกับตาว่าเธอเกาเนื้อของตัวเองจนหลุดออกจากร่างกายทีละเล็กทีละน้อย ไม่นึกเลยว่าในใจจะรู้สึกมีความสุข สุดท้ายร่างกายของเธอก็เปลี่ยนเป็นเศษกระจัดกระจายจนแทบจะกลายเป็นโครงกระดูกเปล่าๆ เธอถึงค่อยสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย
เดิมทีเธอคิดว่าในที่สุดก็จะหลุดพ้นสามารถออกจากป่าที่น่ากลัวและกลับเข้าไปในโลกความเป็นจริงได้แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าเมื่อลืมตาขึ้นมา เธอจะกลับมายังสถานที่ที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งทิ้งเธอไว้ในตอนแรกอีกครั้ง หลิงหลานถึงค่อยเข้าใจว่าโลกที่มิติการเรียนรู้จำลองขึ้นมานี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เธอจินตนาการไว้ในตอนแรกที่ยืนหยัดอยู่ได้ช่วงเวลาหนึ่งก็สามารถกลับไปยังมิติความเป็นจริง
มันอาจจะเป็นภารกิจ ถ้าหากไม่สำเร็จก็จะติดอยู่ข้างในไม่สามารถกลับไปได้
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะไม่สามารถลืมเลือนช่วงเวลาการตายครั้งแรกที่นำพาความหวาดกลัวมาให้เธอได้ แต่เธอต้องฝืนทำตัวให้สดชื่นเข้าไว้และสำรวจส่วนลึกของป่าต่อไปทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ เพื่อที่จะให้ตัวเองกลับไปสู่โลกความเป็นจริงให้เร็วที่สุด หลิงหลานยังไม่ลืมคำพูดที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งกล่าวไว้ ความหมายของคำพูดเขาชัดเจนมาก นั่นก็คือต้องเรียนรู้ว่าจะล่าเหยื่ออย่างไร
อย่างไรก็ตาม ตอนที่หลิงหลานสังหารสัตว์ในป่าที่อ่อนแอกว่าเธอได้แล้ว เธอกลับไม่เห็นมิติการเรียนรู้มีการตอบสนองเลยสักนิดเดียว เธอก็รู้ว่าภารกิจนี้ไม่อนุญาตให้เธอใช้วิธีเล่นตุกติก เกรงว่าอาจจะต้องฆ่าสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งกว่าเธอหลายเท่าถึงจะได้
ดังนั้นเธอเริ่มท้าทายป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ตลอดทางเธอพบเจอสถานการณ์อันตรายมากมายนับไม่ถ้วน มีบางครั้งที่โชคดีหลบหนีได้ แน่นอนว่าผลสรุปส่วนใหญ่ก็คือความตาย
เธอถูกฝูงมดกลืนกินกลายเป็นกองกระดูกทั้งๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ และเคยถูกสัตว์ตัวเล็กที่รูปลักษณ์ภายนอกดูน่ารักลอบโจมตี สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารของอีกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยกินผลไม้มีพิษเนื่องจากความตะกละและติดพิษจนตาย และยังเคยเจอยุงที่แพร่เชื้อโรคในป่ากัดจนสุดท้ายก็ติดเชื้อโรคตาย
ทว่าการเสียชีวิตนับครั้งไม่ถ้วนก็ไม่ใช่การตายโดยเปล่าประโยชน์ หลิงหลานค่อยๆ เรียนรู้ว่าจะเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ได้อย่างไร เธอสรุปประสบการณ์ละทิ้งความอ่อนแอและความเมตตาอันดีงามที่ไม่จำเป็นต่อที่นี่ทิ้งไป เหลือไว้เพียงแต่ความเยือกเย็นและโหดเหี้ยมเท่านั้น จากนี้ไปสิ่งมีชีวิตทุกอย่างในสายตาเธอมีเพียงสองป้ายเท่านั้น นั่นก็คืออันตรายและอาหาร
หลิงหลานเริ่มต้นจากความหวาดหวั่นพรั่นพรึงวิตกกังวลจนมาถึงความสงบเยือกเย็นในตอนนี้ ยามเผชิญหน้ากับอันตรายใดๆ ก็ไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวเลย และลงมือโดยไม่ต้องคิด ทั่วทั้งป่าดึกดำบรรพ์เหมือนกับสวนหลังบ้านของเธอ เธอรู้จักสิ่งมีชีวิตและสถานที่อันตรายทั้งหมดราวกับนิ้วบนฝ่ามือ
ราชาแห่งหนองน้ำที่เธอเลือกล่าในครั้งนี้ก็เป็นสิ่งที่เธอไตร่ตรองอย่างดีแล้วค่อยตัดสินใจ แม้ว่าหนองน้ำจะอยู่ในภูมิประเทศที่อันตรายมากกว่าพื้นที่ส่วนอื่น แต่ก็เป็นเพราะจุดนี้เองทำให้เมื่อเทียบกับพลังของราชาของเขตพื้นที่อื่นๆ แล้ว ราชาแห่งหนองน้ำอ่อนแอกว่าเล็กน้อย นอกจากนี้ต่อให้ภูมิประเทศยังเอื้ออำนวยต่อราชาแห่งหนองน้ำก็ไม่แน่ว่าจะไม่เอื้ออำนวยต่อเธอ
ด้วยเหตุนี้เองหลิงหลานก็เลยดักซุ่มโจมตี เริ่มแรกเธอล้มเหลวอยู่หลายครั้ง ผลสุดท้ายส่วนใหญ่เธอก็กลายเป็นมูลสัตว์ของราชาแห่งหนองน้ำ มีเพียงไม่กี่ครั้งที่โชคดีหลบหนีออกจากสถานการณ์ที่ยากลำบากได้ อย่างไรก็ตามความล้มเหลวแต่ละครั้งก็เป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง หลิงหลานค่อยๆ คุ้นชินกับการล่าราชาแห่งหนองน้ำ ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมาดักซุ่มที่หนองน้ำทุกวัน แต่เธอกลับอดทนไม่ลงมือติดต่อกันหนึ่งอาทิตย์เพื่อที่จะทำให้ราชาแห่งหนองน้ำประมาทเลินเล่อ....
หลิงหลานยังจำคำต่อว่าที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งตำหนิเธอในตอนนั้นได้ บอกว่าเธอไม่รู้จักลูกล่อลูกชน ลอบโจมตีติดต่อกันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุดก็ไม่ใช่การลอบโจมตีแล้ว และหลิงหลานย่อมไม่อาจทำผิดพลาดเดิมๆ เป็นครั้งที่สอง
และวันนี้หลิงหลานกลับเห็นโอกาสที่ปรากฏขึ้นยากสุดขีด บางทีอาจจะเป็นเพราะอาทิตย์นี้หลิงหลานไม่ได้ลงมือ ทำให้ราชาแห่งหนองน้ำคิดว่าสิ่งมีชีวิตที่มีตาหามีแววไม่ถูกมันกินจนเกลี้ยงก่อนหน้านี้ทุกวัน ทำให้มันผ่อนคลายความระแวดระวังที่มีอยู่แต่เดิมลงในชั่วพริบตา...
ดังนั้นหลิงหลานเลยลงมืออย่างเฉียบขาด และครั้งนี้หลิงหลานก็ทำการสังหารในการโจมตีเดียวอย่างเรียบร้อย และเป็นเพราะความสำเร็จในครั้งนี้เองก็ได้พิสูจน์ว่า หลิงหลานได้เรียนรู้ว่าจะปกปิดจิตสังหารและการล่าเหยื่อจริงๆ อย่างไร
ราชาแห่งหนองน้ำเสียชีวิต หลิงหลานหรี่ตาเรียวทำความเข้าใจรับรู้ถึงชั่วพริบตาที่สังหารมันเมื่อสักครู่นี้ เธอไม่ได้ตื่นเต้น ไม่ได้ฮึกเหิม มีเพียงความเยือกเย็นและมุ่งมั่นเท่านั้น หลิงหลานสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างการโจมตีเมื่อสักครู่นี้กับในเวลาปกติ รู้แล้วว่าเมื่อก่อนตัวเองสนใจเรื่องผลลัพธ์มากเกินไป ดังนั้นก็เลยรักษาสภาพใจเย็นดุจน้ำแข็งเอาไว้ไม่ได้ เมื่อโจมตี จิตสังหารก็ไหลล้นออกมา
หลิงหลานหัวเราะ เธอกำหมัดตัวเองแน่นๆ บางทีเธออาจจะกลับไปได้แล้ว ออกไปจากสถานที่โหดร้ายแห่งนี้ ถึงแม้ว่าเวลานี้หลิงหลานไม่กลัวป่าดึกดำบรรพ์นี้แล้ว แต่เธอยังคงไม่ชอบที่แห่งนี้ ที่นี่เงียบเหงามาก ไม่มีคนพูดคุยเป็นเพื่อนเธอ และก็ไม่มีคนให้ความอบอุ่นแก่เธอได้เลยเช่นกัน เธอใกล้จะถูกอารมณ์ที่เรียกว่าความเหงาครอบงำแล้ว โชคดีที่ความอดทนของเธอดีเยี่ยมมาก ไม่อย่างนั้นเธอไม่ตายก็บ้าไปแล้ว
เวลานี้เองหลิงหลานก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ด้านหลัง เธอไม่ได้หันตัวไป ทว่าร่างกายกลับเปลี่ยนท่วงท่าอย่างเงียบเชียบ จากนั้นเธอก็เตรียมพร้อมป้องกันและโจมตีกลับในชั่วพริบตา
“ทำได้ไม่เลว!” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง เสียงนี้ทำให้หลิงหลานทั้งตื่นเต้นทั้งเคียดแค้นอย่างมาก
เธอกระทืบเท้าข้างหนึ่ง ใช้แรงนี้ทำให้ร่างกายของตัวเองลอยไปด้านหลังโดยไม่ไตร่ตรองอะไรทั้งสิ้น จากนั้นก็ตีลังกาอยู่กลางอากาศก่อนจะประจันหน้ากับคนผู้นั้น เธอยื่นขาออกไปโดยไม่ลังเลและเตะใส่เขาอย่างดุดัน...
แม่งเอ๊ย ไอ้เชี่ยหมายเลขหนึ่ง! ฉันจะเตะแกให้ตาย! หลิงหลานที่ทนทรมานมามากก็รักษาความสงบนิ่งไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
อาจารย์หมายเลขหนึ่งที่มีสีหน้าไร้ความรู้สึกเห็นการโจมตีของหลิงหลานก็ไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว เขาเพียงแต่ยื่นนิ้วออกมาสองนิ้วและแตะเท้าเนียนดั่งหยกน้อยๆ ของหลิงหลานที่เตะเข้ามา
ปัง! เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ทั้งสองฝ่ายสัมผัสกัน หลิงหลานรู้สึกได้ว่ามีพลังมหาศาลสายหนึ่งโจมตีมาที่ใต้เท้า ร่างของเธอกระเด็นลอยกลับไป เท้าข้างที่สามารถเตะกะโหลกศีรษะของราชาแห่งหนองน้ำที่ไม่มีความสามารถป้องกันแตกเป็นเสี่ยงๆ รู้สึกชาขึ้นมา ก่อนจะสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปในชั่วพริบตา
หลิงหลานบิดเอวอยู่กลางอากาศ ควบคุมร่างกายของตัวเองไว้ ทำให้เธอร่วงลงตรงตำแหน่งที่เธอยืนอยู่แต่เดิม ซึ่งก็คือบนศีรษะของราชาแห่งหนองน้ำที่ตายไปแล้ว


ตอนที่ 38 อีกฝ่ายเป็นใคร?
รอจนเวลาผ่านไปหลายวินาที เสียงนิ่งเรียบของร้อยโทก็ดังมาจากปลายสายของอุปกรณ์สื่อสารว่า “คำแนะนำของนายได้รับอนุมัติ! ส่วนเรื่องรางวัลสำหรับคำแนะนำของนาย รอนายกลับมาที่กองทัพแล้วจะมอบรางวัลให้” เขากล่าวจบแล้วก็ตัดสายโดยที่ไม่รอผู้คุมสอบตอบกลับมา
ถึงแม้ว่าผู้คุมสอบจะถูกตัดการเชื่อมต่ออย่างไร้ความปราณี แต่เขาไม่ได้รู้สึกไม่พอใจเลยสักนิด อารมณ์บนใบหน้าของเขาคลายความตึงเครียดลงและเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
เขาเช็ดคราบเหงื่อที่หน้าผาก ถอนหายใจเงียบๆ รู้สึกดีใจที่ตัวเองผ่านด่านหัวหน้าจอมปีศาจมาได้แล้ว แน่นอนว่าเขาก็ภาคภูมิใจกับสายตาแหลมคมของตัวเองเช่นกัน
เดิมทีเขาคิดว่าภารกิจมาที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือเพื่อรับหน้าที่ทดสอบเป็นแค่การย้ายไปปฏิบัติหน้าที่และถือโอกาสรับเบี้ยเลี้ยงนิดหน่อยเท่านั้น เขาไม่คาดคิดว่าจะโชคดีพบหน่ออ่อนของทหารที่โดดเด่นแบบนี้ ทำให้เขาได้รางวัลแนะนำเพิ่มเติม ควรทราบว่ารางวัลแนะนำมีความเกี่ยวโยงกับการเลื่อนขั้นในอนาคตของเขา....
อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกงุนงงอยู่เล็กน้อยว่า ทำไมกระทั่งหัวหน้าจอมปีศาจของเขาก็มาที่การสอบคราวนี้ด้วย...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผู้คุมสอบห้อง 072 เป็นหนึ่งในสมาชิกหมายเลข 413 ของหน่วยรบเบลดสเปเชียลของกองทัพหุ่นรบพิเศษแห่งสหพันธรัฐ พวกเขากลับมาจากสนามรบในคราวนี้ยังไม่ได้รับโอกาสหยุดพักผ่อน ก็ได้รับคำสั่งของกองทัพให้พวกเขามาที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือเพื่อรับหน้าที่คัดเด็กปีนี้เข้าเรียน (สองหัวข้อสุดท้าย)
เขายังจำได้ว่าตอนนั้นพวกทหารกับผู้บังคับบัญชาทั้งหมดของพวกเขาต่างงุนงง...ควรรู้ไว้ว่าพวกเขาถูกคนเรียกว่าจอมกระหายเลือดในสนามรบ แล้วทำไมวินาทีถัดมาจากนักเชือดสังหารถึงได้กลายเป็นพี่เลี้ยงกล่อมเด็กไปแล้วล่ะ
แน่นอนว่าผู้บัญชาการปีศาจของพวกเขาที่ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยกองทัพหุ่นรบพิเศษ ซึ่งก็คือร้อยโทที่อยู่อีกฝั่งของอุปกรณ์สื่อสารเมื่อสักครู่นี้ (นี่เป็นแค่ยศทหารที่เปิดเผยต่อภายนอกของพวกเขาอยู่แล้ว ส่วนยศทหารที่แท้จริงมีเพียงคนภายในกองทัพเท่านั้นที่จะรู้ดี) เขาก็ได้ยื่นคำคัดค้านให้กับทางกองทัพแล้ว ทว่าเขาก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมา หัวหน้าหน่วยจึงได้แต่เตะทหารหน่วยรบพิเศษออกมาด้วยความจนใจ ทำให้พวกเขาเป็นผู้คุมสอบในครั้งนี้ เพียงแต่พวกเขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่าแม้กระทั่งหัวหน้าหน่วยก็มาด้วยตัวเอง...
...........
ร้อยโทที่เป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษวางสายอุปกรณ์สื่อสาร จากนั้นเขาก็กล่าวกับจ่าสิบเอกผู้เป็นลูกน้องที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลว่า “หมายเลข 137 ให้นายรับผิดชอบเรื่องนี้ จัดการให้พวกเขาสี่คนเข้าห้องพิเศษ ผลการสอบจะต้องไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป”
หมายเลข 137 ตะลึงงัน “เอ่อ?”
ร้อยโทกวาดสายตาเย็นเยียบมองไป ถึงแม้ว่าหมายเลข 137 จะไม่ได้ส่งเสียงต่อ ทว่าดวงหน้าของเขากลับมีความสงสัยอยู่บ้าง คล้ายกับอยากจะทำความเข้าใจให้ชัดเจน
ร้อยโทเช็ดนวดหัวคิ้วของตัวเองด้วยความจนใจ ทำไมทหารใต้บังคับบัญชาของเขาถึงเป็นพวกอยากรู้อยากเห็นนะ ทั้ง 413 แล้วก็ 137 ด้วย
“ไม้เด่นเกินไพรลมพัดหักโค่น[footnoteRef:1] ผลการสอบดีเกินไปจะไม่เป็นผลดีต่อพวกเขา” ร้อยโทได้แต่อธิบายด้วยความจนปัญญา 137 คนนี้เป็นแฮ็กเกอร์ ถ้าไม่พูดให้เข้าใจละก็ เขาจะต้องไปตรวจสอบด้วยตัวเองจนก่อเรื่องใหญ่ได้ง่ายๆ [1: ไม้เด่นเกินไพร ลมพัดหักโค่น คนที่เก่งหรือโดดเด่นกว่าผู้อื่น ก็มักจะเป็นที่อิจฉาริษยาได้ง่ายเช่นกัน]
หมายเลข 137 ได้รับคำตอบแล้วก็อารมณ์ดี เขากล่าวพลางหัวเราะหึๆ ว่า “รับทราบครับ ท่าน ทุกอย่างมอบให้ผมจัดการได้เลย”
เมื่อหายข้องใจแล้วก็ยอมเรียกเขาว่าท่าน? ร้อยโทจ้องมอง 137 ที่ไม่เอาถ่านมากๆ ด้วยความไม่พอใจก่อนจะออกห่างจากข้างกายเขาแล้วเดินตรวจการทำงานของลูกน้องคนอื่นๆ ต่อ
เอาเถอะ เขาแค่หยุดอยู่คุยกับ137 พักเดียว ก็มีจ่าสิบเอกที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลหลายคนภายในควบคุมอ้าปากหาว ถึงขนาดที่มีหลายคนฟุบหน้าลงไปนอนแล้ว...
เฮ้ๆ! เห็นหัวหน้าหน่วยอย่างเขาเป็นร้อยโทตัวเล็กๆ หรือไง ถึงได้กล้าทำเรื่องไม่สมควรอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าเขา...หัวหน้าหน่วยรบพิเศษยิ้มชั่วร้าย เขาไม่อนุญาตให้ทหารของตัวเองคลายความระมัดระวังง่ายๆ แบบนี้ แม้ว่าในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือเล็กๆ แห่งนี้จะไม่มีอันตรายใดๆ จริงๆ
“แถวตรง!” เขาตวาดด้วยความฉุนเฉียว จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องโอดครวญเอะอะวุ่นวายอยู่ภายในห้องควบคุม หัวหน้าจอมปีศาจสั่งสอนทหารของเขาโดยที่ไม่ยอมใจอ่อนเพราะเปลี่ยนสถานที่เด็ดขาด
..........
ส่วนทางด้านหลิงหลาน ในที่สุดเธอก็ได้รวมตัวกับหลานลั่วเฟิ่งมารดาของเธอภายใต้การนำทางของหลิงฉิน หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “ลูกรัก ไม่มีปัญหาใช่ไหม” ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกังวลเรื่องการอยู่โรงเรียนประจำจะทำให้สถานะเด็กหญิงของหลิงหลานถูกเปิดโปงขึ้นมาละก็ ความจริงแล้วหลานลั่วเฟิ่งไม่สนใจเลยสักนิดว่าลูกสาวของเธอจะได้คะแนนเท่าไร เดิมทีเธอก็ไม่อยากให้หลิงหลานเป็นทหารที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว
หลิงหลานกล่าวด้วยความลำพองใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูเลยว่าผมเป็นใคร” ความมั่นใจในตัวเองบนใบหน้าของเธอทำให้หลานลั่วเฟิ่งคลายความกังวล และยิ้มขึ้นมา
หลิงหลานย่อมแสร้งทำตัวน่ารักเพื่อให้มารดาในโลกนี้มีความสุข อย่างไรก็ตาม ความพยายามของเธอก็ได้ผลมาก หลานลั่วเฟิ่งที่เดิมทีจมอยู่ในห้วงความทุกข์ทรมานเพราะการสละชีวิตของหลิงเซียวก็ค่อยๆ จดจ่ออยู่ที่ตัวหลิงหลาน ความรู้สึกที่เรียกว่าความหวังปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง และไม่ได้หม่นหมองเหมือนในตอนแรกแล้ว
ผลคะแนนสุดท้ายจะประกาศภายในครึ่งชั่วโมงหลังจากที่การสอบทั้งหมดสิ้นสุดลง หลิงหลานไม่รู้ว่าเด็กคนอื่นๆ ยังต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไรถึงจะสอบเสร็จ จะรออยู่ที่นี่ไปก็ไม่ใช่ทางที่ดี เพราะฉะนั้นเธอก็เลยแนะนำหลานลั่วเฟิ่งให้กลับบ้านไปรอ ถึงอย่างไรผลคะแนนสุดท้ายของการสอบก็จะประกาศในเว็บไซต์หลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ เพื่อให้ทุกคนสามารถตรวจดูได้อย่างอิสระ
หลานลั่วเฟิ่งคิดแล้วก็เห็นด้วย ดังนั้นเธอเลยพาหลิงหลานกลับบ้าน
............
เมื่อท้องฟ้ายามค่ำคืนมาถึง นักเรียนคนสุดท้ายของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็สอบเสร็จในที่สุด จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลเพื่อให้คะแนนทุกคนต่างก็ร่วมกันกรอกคะแนนของตนเข้าไปในระบบหลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ หลังจากนั้นก็ให้ระบบคำนวนผลคะแนนรวมเอง และเรียงลำดับรายชื่อสุดท้ายตามความสูงต่ำของคะแนนอีกครั้ง
เวลานี้หมายเลข 137 หักข้อนิ้วของตัวเองเพื่อทำให้มันคล่องแคล่วขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ต่อไปก็เป็นช่วงเวลาที่เขาจะแสดงความสามารถแล้ว ในฐานะที่เขาเป็นแฮ็กเกอร์หนึ่งในสิบอันดับแรกของโลกเสมือนจริง เขาจะต้องทำภารกิจที่ผู้บัญชาการมอบหมายลงมาให้สำเร็จโดยไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ให้ได้
............
ภายในบ้านของหลิงหลาน หลานลั่วเฟิ่งนั่งอยู่ด้านหน้าหน้าจอขนาดใหญ่และกดรีเฟรชหน้าเว็บไซต์หลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือซ้ำแล้วซ้ำอีก รอคอยการประกาศผลคะแนน
ส่วนหลิงหลานก็นอนอยู่บนโซฟายาวที่อยู่ด้านหลังขณะที่กำลังพูดคุยเสี่ยวซื่อ
“เสี่ยวซื่อ นายออนไลน์จากตรงนี้ได้หรือเปล่า” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความกังวล เธอรู้ว่าเสี่ยวซื่อสามารถรับสัญญาณอินเทอร์เน็ตไร้สายในระยะที่กำหนดเพื่อเข้าไปตรวจค้นในอินเทอร์เน็ตได้
เสี่ยวซื่อทำหน้ามั่นใจในตัวเองราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม “ไม่มีปัญหา ไกลกว่านี้อีกหน่อยก็ยังได้เลย”
“เสี่ยวซื่อ ฉันให้นายเข้าไปในระบบของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็เพื่อให้แน่ใจว่าฉันสามารถเข้าห้องสเปเชียลเอได้ นายอย่าเล่นลวดลายอะไรใหญ่ๆ ล่ะ” หลิงหลานเอ่ยเตือนเสี่ยวซื่ออย่างไม่ไว้วางใจ
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมั่นใจในตัวเองมาก แต่เธอยังคงตัดสินใจให้เสี่ยวซื่อจับตามองผลคะแนนของเธอเพื่อรับประกันความไม่แน่นอนว่า ไม่ให้คะแนนของเธอถูกคนอื่นโกง ต้องบอกว่าหลิงหลานระมัดระวังตัวมาก
137 สามารถเจาะเข้าไปในระบบหลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม การกระทำของเขาทำให้เสี่ยวซื่อที่เฝ้าป้องกันอยู่ด้านข้างค้นพบเข้าแล้ว “เอ๋? มีคนมาจริงๆ ด้วย...รนหาที่ตายจริงๆ” เสี่ยวซื่อโมโหแล้ว ในสายตาของเขา การกระทำแบบนี้เป็นการยั่วยุชัดๆ ต้องทราบว่าเขาเป็นเทพในอินเทอร์เน็ตนะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนมากำเริบเสิบสานต่อหน้าเขาโดยที่ไม่กลัวตายด้วย
หลิงหลานสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของเสี่ยวซื่อก็รีบเอ่ยถามไปว่า “เกิดอะไรขึ้น เสี่ยวซื่อ”
เสี่ยวซื่อทำหน้ามุ่ยพลางพูดด้วยความเดือดดาลว่า “มีคนแฮ็กเข้ามาแล้ว ดูเหมือนเขาอยากจะแก้ไขคะแนนของเธอ ฉันจะจัดการเขาเดี๋ยวนี้ล่ะ...” เสี่ยวซื่อเตรียมตัวลับมีดไปเชือดหมูเชือดแพะอย่างโหดเหี้ยมแล้ว
“อย่ารีบร้อน คอยดูสถานการณ์ก่อน ดูว่าฝ่ายตรงข้ามมีเจตนาอะไรกันแน่ แล้วนายสืบหาตำแหน่งของอีกฝ่ายได้หรือเปล่า” หลิงหลานเยือกเย็นมาก ทำลายการปฏิบัติการของอีกฝ่ายไม่ใช่วิธีที่ดีในการแก้ไขปัญหา ตรงกันข้ามมันจะทำให้อีกฝ่ายตื่นตัว ไม่สู้ดูสถานการณ์ไปก่อนและคลำหาเบาะแสของฝ่ายตรงข้าม หลิงหลานชอบควบคุมเรื่องราวไว้ในมือตัวเอง แน่นอนว่าถ้าหากอีกฝ่ายมุ่งร้ายกับเธอขึ้นมาจริงๆ เธอก็ย่อมไม่ใจอ่อนแน่นอนเช่นกัน


ตอนที่ 39 แก้ไขคะแนน
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงจิตใจตอบหลิงหลานเสียงดังแล้วก็นิ่งเงียบไม่ขยับ หลิงหลานรู้ว่าสติของเสี่ยวซื่อวิ่งเข้าไปในโลกออนไลน์เสมือนจริงแล้ว เหลือเพียงเปลือกหุ้มว่างเปล่าที่ไม่มีสตินึกคิดอยู่ที่นี่เท่านั้น
ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีหนึ่งหมื่นปีรวมไปถึงการปรากฏตัวของพลังจิต ทำให้วิธีการเจาะระบบของแฮ็กเกอร์ในอินเทอร์เน็ตไม่เหมือนกับหนึ่งหมื่นปีก่อนโดยสิ้นเชิง การจะกลายเป็นแฮคเกอร์ไม่ได้อาศัยแค่การเรียนรู้เพื่อได้รับเทคนิคการแฮ็กเพียงอย่างเดียวเท่านั้น มันยังต้องมีพรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิดในการกลายเป็นแฮ็กเกอร์ด้วย พรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิดนี้ก็คือพลังจิตของมนุษย์ จำเป็นต้องมีความสามารถในการปลอมแปลงปิดบังตัวตนที่แท้จริงได้
การทดสอบประเภทของพลังจิตจำเป็นต้องดำเนินการต่อเมื่อเด็กอายุครบสิบปีโดยบริบูรณ์ เนื่องจากมีเพียงเด็กในช่วงอายุนี้เท่านั้นที่พลังจิตของเขาจะเติบโตและเริ่มเปลี่ยนเป็นประเภทต่างๆ ซึ่งจะเป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้ายว่าจะบ่มเพาะและพัฒนาเขาไปในทางไหน
หลิงหลานในตอนนี้ย่อมไม่รู้ว่าพลังจิตยังมีการเปลี่ยนแปลงแบบนี้อยู่ และไม่รู้ว่าแฮ็กเกอร์ในเวลานี้อันตรายและน่ากลัวมากกว่าเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ถ้าหากไม่ระวังในการต่อสู้ของแฮ็กเกอร์ก็จะเกิดการบาดเจ็บล้มตายขึ้นได้ง่ายมาก สมองตายเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่พบได้บ่อยมากที่สุด
การต่อสู้ของแฮคเกอร์ในยุคนี้ถูกเรียกว่าสงครามชี้ชะตาอันน่ากลัวที่ไม่เห็นควันเขม่า ถึงขนาดที่มันอันตรายมากกว่าสงครามที่แท้จริงเสียด้วยซ้ำไป
แต่ก็เป็นโชคดีที่หลิงหลานไม่รู้ ไม่อย่างนั้นเธอย่อมไม่ให้เสี่ยวซื่อไปทำเรื่องนี้แน่นอน ในใจของเธอเสี่ยวซื่อคือญาติพี่น้องที่เธอให้ความสำคัญมากที่สุด ถึงจะไม่ได้เข้าไปเรียนในห้องพิเศษจนเพิ่มโอกาสที่เธอจะถูกเปิดเผยตัวตนขึ้นมาก็ตาม แต่ทว่านี่ไม่ใช่ปัญหาที่แก้ไม่ได้ ถ้าหากเสี่ยวซื่อได้รับอันตรายและหายไปเพราะสาเหตุนี้ละก็ เธอจะต้องทนรับไม่ไหวแน่นอน
ตอนที่เสี่ยวซื่อเข้าไป เขาก็วางร่างแยกที่ใช้ควบคุมไว้ในระบบของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ 137 ที่กำลังเตรียมจะแก้ไขคะแนนก็พลันตื่นตระหนก การกระทำที่เดิมทีต้องการจะปรับเปลี่ยนคะแนนก็หยุดลงเช่นกัน
หมายเลข 137 สมภาคภูมิกับที่เป็นแฮคเกอร์ระดับแนวหน้าของสหพันธรัฐในเวลานี้ แม้ว่าเสี่ยวซื่อจะมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง แต่พลังจิตอันเฉียบคมของ 137 ยังทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เหงื่อเย็นๆ บนหน้าผากของเขาหลั่งออกมาอย่างรุนแรงในชั่วพริบตา
นี่ทำให้ผู้คุมสอบ 413 ที่เฝ้าปกป้องอยู่ข้างกายเขาหน้าเปลี่ยนสี หรือว่า 137 มี อันตรายแล้ว? ต้องทราบว่าการที่ 137 เข้าในไปในโลกออนไลน์เสมือนจริงเพื่อแก้ไขคะแนนของเด็กสี่คนนั้นเป็นเพราะเขาทุ่มเทกำลังแนะนำ ถ้าหาก 137 ได้รับบาดเจ็บเพราะสาเหตุนี้ขึ้นมาละก็ เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองแน่นอน คะแนนเกียรติยศที่ได้จากการแนะนำมีความสำคัญมากจริงๆ แต่เพื่อนร่วมรบของเขามีความสำคัญยิ่งกว่า
หมายเลข 137 รอบคอบมาก เขาใช้พลังจิตตรวจสอบด้วยความระมัดระวัง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่เขาต้องเป็นคนที่ร้ายกาจแน่นอน ถึงขนาดทำให้เขาค้นหาที่ซ่อนของอีกฝ่ายไม่พบไปชั่วขณะ
เสี่ยวซื่อสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ เขาไม่มีข้อจำกัดแบบมนุษย์ในอินเทอร์เน็ตที่ได้แต่ออนไลน์ด้วยตัวตนเดียว ต่อให้เป็นแฮ็กเกอร์ก็ได้แต่ปลอมแปลงตัวตนของตัวเองและจุดที่ล็อกอินเข้ามาเท่านั้น ควรทราบว่าขอเพียงเขาอยู่ในอินเทอร์เน็ตก็สามารถแบ่งร่างของเขาออกมาได้นับไม่ถ้วนในชั่วพริบตาและซ่อนตัวอยู่ทั่วทั้งโลกออนไลน์เสมือนจริง
เสี่ยวซื่อตามพลังจิตของฝ่ายตรงข้ามก็หาจุดล็อกอินของเขาพบ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะใช้พลังจิตมาปกปิดตัวตนและสถานที่ของตัวเองไว้ แต่วิธีการปกปิดที่เหมือนของเด็กเล่นแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรต่อเสี่ยวซื่อเลย เสี่ยวซื่อยังคงหาอีกฝ่ายเจอได้ง่ายๆ
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาใช้ประโยชน์จากกล้องวงจรปิดของฝ่ายนั้นและมองเห็นผู้คุมสอบ 413 เขาก็รู้แล้วว่าเรื่องอาจจะไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิดไว้
เสี่ยวซื่อส่งภาพหน้าจอนี้กลับมาที่ห้วงสติของหลิงหลานอย่างรวดเร็ว พอหลิงหลานเห็นหมายเลข 413 หรือก็คือผู้คุมสอบของพวกเธอแล้วก็อึ้งไป
“พวกเขาคิดจะทำอะไรน่ะ” หลิงหลานงุนงง ต้องรู้ว่าคะแนนของเธอในตอนนี้เป็นคะแนนที่ผู้คุมสอบออกให้ และเธอก็รู้ผลคะแนนสุดท้ายเมื่อหลายนาทีก่อนหน้านี้แล้วด้วย ถึงแม้ว่าผลคะแนนของเธอจะเอาที่หนึ่งมาไม่ได้ (เนื่องจากการทดสอบหัวข้อสติปัญญาฉุดคะแนนมากเกินไป) แต่เธอก็ครองตำแหน่งที่สองได้อย่างมั่นคง การจะเข้าสู่ห้องเรียนพิเศษจึงเป็นเรื่องที่สบายๆ
ถ้าหากตอนนั้นผู้คุมสอบไม่อยากให้เธอเข้าไปเรียนในห้องเรียนพิเศษก็สามารถให้คะแนนเธอต่ำก็ได้ ทำไมต้องสิ้นเปลืองแรงใช้แฮ็กเกอร์มาแก้ไขคะแนนแบบนี้ด้วยล่ะ หรือว่ามีเจตนาเบื้องลึกอะไร?
หลิงหลานตัดสินใจดูไปก่อน เอาให้รู้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายอยากจะทำอะไรก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกที
แน่นอนว่าที่หลิงหลานกล้าปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบแบบนี้ก็เป็นเพราะเสี่ยวซื่อรับรองเอาไว้แล้ว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร เขาก็สามารถทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ทันที
หมายเลข 137 ใช้พลังจิตตรวจค้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าก็ไม่พบร่างของอีกฝ่าย เขาลังเลใจและเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมา หรือว่าตัวเขาจะสัมผัสไวมากเกินไปจนเกิดความรู้สึกผิดพลาดเหรอ?
เวลาหายไปทีละน้อย ไม่ว่า 137 จะค้นหาอย่างไรก็ไม่พบตำแหน่งของปัญหา 137 ไม่มีทางเลือกพอเห็นว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว เขาก็คิดว่ายังทำภารกิจที่หัวหน้าหน่วยมอบหมายมาไม่เสร็จ ดังนั้นเขาเลยตัดสินใจลองแก้ไขคะแนนของหลิงหลานก่อน
เขาย่อมคิดไว้ดีแล้ว ถ้าหากมีจุดไหนผิดปกติขึ้นมา เขาก็จะหนีอย่างรวดเร็ว 137 ไม่คิดว่าตัวเองสามารถจัดการยอดฝีมือที่เขาหาร่องรอยไม่พบแบบนี้ได้เลย การหลบหนีเป็นแผนการที่ดีที่สุดเพื่อรับประกันความปลอดภัย
137 ตัดสินใจแล้วก็เริ่มแก้ไขคะแนนของหลิงหลานด้วยความระมัดระวัง เขาไม่กล้าแก้ไขคะแนนสองหัวข้อแรกแน่นอน ถึงอย่างไรนั่นก็ไม่ใช่ขอบเขตความรับผิดชอบของพวกเขา ถ้าแก้ไขแล้วจะเกิดข้อผิดพลาดได้ง่ายมาก มีเพียงคะแนนความอดทนและความเร็วเท่านั้นถึงจะเป็นของหน่วยรบพิเศษอย่างพวกเขา หรือก็คือเขากับ 413 ทำหน้าที่ให้คะแนน จะแก้ไขคะแนนตามใจชอบอย่างไรก็ไม่มีปัญหา ถ้าหากมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ ก็ให้หัวหน้าหน่วยพวกเขารับผิดชอบ ดังนั้นเขาเลยไม่กลัว
แน่นอนว่าตอนนั้นเขากับ 413 ไม่ได้คิดเรื่องให้คะแนนต่ำ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่รู้ผลการสอบของเด็กคนอื่นๆ อีกทั้งกลัวว่าถ้าให้คะแนนต่ำขึ้นมาจริงๆ หรือถ้าเกิดเรื่องจนไม่สามารถแก้ไขคะแนนได้ชั่วคราว ทำให้เด็กพวกนี้พลาดโอกาสเข้าห้องเรียนพิเศษขึ้นมาละก็ มันไม่ยิ่งน่าเสียใจเหรอ ดังนั้นพวกเขาเลยให้คะแนนสูงไปตามความคิดที่ยึดว่าต้องการสูงไม่ต้องการต่ำ
คะแนนรวมของหลิงหลานร่วงจากตอนแรกที่อยู่อันดับสองลงไปยังอันดับที่ 17 ตามการแก้ไขของ 137
137 แก้ไขเสร็จแล้ว เขาก็รอสักพักด้วยความอดทนอย่างมากก่อนจะพบว่าไม่มีความผิดปกติอะไร จากนั้นเขาก็เริ่มแก้ไขคะแนนของฉีหลง หานจี้จวิน และลั่วล่าง เปลี่ยนคะแนนของพวกเขาจากอันดับที่ 3 อันดับที่ 5 และอันดับที่ 6 ในตอนแรกนั้นให้กลายเป็นอันดับที่ 18 อันดับ 21 และอันดับที่ 24
137 ไม่ได้ลืมคำพูดของหัวหน้าหน่วยที่ว่าต้องรับประกันให้พวกหลิงหลานทั้งสี่คนเข้าห้องเรียนพิเศษ และจะต้องไม่ดึงดูดความสนใจในตอนที่แย่งชิงทรัพยากรการเรียนรู้ที่ดีที่สุด และอันดับที่ไม่สูงไม่ต่ำในเวลานี้ก็น่าจะแก้ไขปัญหาที่หัวหน้าหน่วยกังวลได้แล้ว ต้องทราบว่าคนที่มีคะแนนรวม 50 อันดับแรกสามารถเข้าห้องสเปเชียลเอได้ ส่วนอันดับที่ 51-100 ก็จะเข้าไปที่ห้องสเปเชียลบี
เสี่ยวซื่อบอกผลสรุปที่ฝ่ายตรงข้ามแก้ไขคะแนนให้หลิงหลานฟัง หลิงหลานตระหนักได้ทันที เธอเข้าใจเจตนาที่อีกฝ่ายแก้ไขคะแนนแล้ว ดูท่าฝ่ายตรงข้ามจะมีเจตนาดี อันดับในตอนนี้ไม่เลวมากๆ ไม่โดดเด่นและก็ไม่ตามหลังเช่นกัน
เดิมทีเธอก็กลุ้มใจว่าคะแนนอันดับสองจะสะดุดตามมากเกินไปหรือเปล่า หลิงหลานไม่หวังให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน นี่จะทำให้เธอมีโอกาสถูกเปิดเผยตัวตนเพิ่มมากขึ้น เพียงแต่เธอไม่กล้าแก้ไขคะแนนของตัวเอง ถึงอย่างไรคนที่แตะต้องคะแนนนี้มีเยอะมากเกินไป ถ้าหากมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา เกรงว่าอาจจะถูกเปิดโปงได้ หลิงหลานไม่กล้าบุ่มบ่าม แต่ว่าตอนนี้ผู้คุมสอบช่วยเธอทำเรื่องนี้แล้ว เธอเองก็จะคอยเก็บเกี่ยวความสำเร็จของเขา
อย่างไรก็ตาม ในใจของหลิงหลานกลับรู้สึกสงสัยมากๆ ว่า ผู้คุมสอบของการสอบสองหัวข้อสุดท้ายคือใครกันแน่
เด็กคนอื่นๆ อาจจะไม่รู้ แต่หลิงหลานรู้ดีว่าบนตัวของผู้คุมสอบมีกลิ่นอายคาวเลือดที่ยากจะปกปิดไว้ นั่นย่อมเป็นสิ่งที่ทหารผ่านศึกซึ่งใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในสงครามที่โหดร้ายเท่านั้นถึงจะมีได้ เขาแตกต่างจากพวกผู้คุมสอบหัวข้อสติปัญญาและพละกำลังโดนสิ้นเชิง
หลิงหลานเองก็ไม่ลืมว่าตอนที่ผู้คุมสอบส่งพวกเขาออกไปนั้น แววตาของเขาเผยความพึงพอใจออกมา บางทีกลุ่มที่มีอิทธิพลในสหพันธรัฐที่ผู้คุมสอบเป็นตัวแทนอยู่นั้นอาจจะสนใจพวกเขาทั้งสี่คน ดังนั้นถึงได้เล่นตุกติกเล็กน้อยเพื่อต้องการคุ้มครองให้พวกเขาเติบโตขึ้นมาอย่างราบรื่น?
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร นี่ย่อมเป็นเรื่องดี! หลิงหลานทิ้งเรื่องนี้ไปให้พ้นจากสมองอย่างรวดเร็ว


ตอนที่ 47 เสี่ยวซื่อเสนอตัวรับงานเอง!
เมื่อหลิงศูนย์เจ็ดนับถอยหลังจนถึงหนึ่ง โฮเวอร์คาร์ที่เดิมทีแล่นด้วยความเร็วสูงก็พลันหยุดนิ่ง หลิงหลานรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับถูกเหวี่ยงออกไปก็ไม่ปาน แต่เนื่องจากเข็มขัดนิรภัยบนตัวเธอคาดเอาไว้แน่นมาก เธอเลยยังถูกมัดติดกับที่นั่ง
ไม่นาน หลิงหลานสัมผัสได้ถึงแรงเฉื่อยกำลังอ่อนลง ทว่าทั่วทั้งร่างกายกลับรู้สึกเบาหวิวอย่างไม่คาดคิด เวลานี้เองเข็มขัดนิรภัยก็คลายออก แท้จริงแล้วโฮเวอร์คาร์ที่พังจนแยกชิ้นส่วนในเวลานี้ได้เปลี่ยนเป็นแตกกระจุยกระจาย
“หลบ!” หลิงฉินตะโกนเสียงต่ำ เขาอาศัยพลังสุดท้ายของโฮเวอร์คาร์เล็กน้อยพุ่งออกไปจากรถเป็นคนแรก หลิงฉินตัดสินใจเด็ดขาดแต่แรกแล้วว่า เขาจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อดึงดูดความสนใจของพวกมือสังหารที่ดักซุ่มอยู่รอบด้านเพื่อให้หลิงหลานมีโอกาสหลบหนีไป
จากนั้นหลิงหลานก็ลอยออกมา เธอคว้าหนึ่งในเศษชิ้นส่วนของโฮเวอร์คาร์อย่างปราดเปรียวท่ามกลางเศษชิ้นส่วนที่ระเบิดกระจายออกไปนับไม่ถ้วน นี่เป็นเป้าหมายที่เธอเลือกไว้ชั่วพริบตา มันมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กสามารถกำบังร่างกายน้อยๆ ของเธอได้พอดี นอกจากนี้ทิศทางที่มันลอยออกไป รวมไปถึงจุดที่ตกก็เป็นจุดที่เธอต้องการได้เช่นกัน
หลิงหลานแนบชิดกับเศษชิ้นส่วนแผ่นนั้นอย่างแนบแน่นราวกับตุ๊กแก และใช้ประโยชน์จากเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วนที่อยู่รอบด้านมากำบังตัว เธอตีลังกาอยู่กลางอากาศอย่างคล่องแคล่วเพื่อให้เศษชิ้นส่วนบังเธอไว้ จากนั้นเธอก็เก็บงำกลิ่นอายปล่อยให้มันร่วงลงไปอย่างอิสระ สุดท้ายมันก็ร่วงลงไปยังพื้นที่รกร้างกว้างโล่งไม่มีของสิ่งใดมาอำพราง
พริบตาที่ร่วงลงมา หลิงหลานก็โคจรเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายไปทั่วร่าง แขนขาทั้งสี่รวมไปถึงเอวและท้อง อัดลงไปที่พื้นแรงๆ ทุกคนต่างไม่รู้ว่าพื้นข้างใต้เศษชิ้นส่วนปรากฏร่องเว้าลึกสุดขีด หลิงหลานฝังอยู่ด้านใน เศษชิ้นส่วนบนร่างกายเธอคว่ำอยู่บนพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีใครนึกเลยว่าข้างใต้เศษชิ้นส่วนแผ่นนั้นยังมีคนหลบซ่อนอยู่
สาเหตุที่หลิงหลานเลือกซ่อนตัวแบบนี้เป็นเพราะว่าผู้คนต่างมีความนึกคิดและจุดบอดทางสายตา ที่ราบรกร้างกว้างโล่งไม่มีสิ่งใดแห่งนี้ไม่มีสถานที่ใดที่อำพรางผู้คนได้เลย มันจึงถูกคนมองข้ามได้ง่ายมาก นอกจากนี้ความสนใจยังเน้นหนักไปที่พื้นที่หลายแห่งที่ซ่อนตัวคนได้ง่ายๆ อย่างป่าพุ่มไม้ต่ำๆ ที่อยู่ด้านข้าง รวมไปถึงพวกพุ่มหญ้าที่เกิดขึ้นมาสะเปะสะปะ
แน่นอนว่าการที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะเรื่องความปลอดภัย หากแต่เป็นเพราะเธออยากจะโจมตีกลับ เมื่อความสนใจของทุกคนอยู่ที่ด้านหน้า และตำแหน่งของเธออยู่ด้านหลังซึ่งทุกคนไม่ได้สนใจแล้ว มันก็เป็นโอกาสให้เธอโจมตีทีเดียวจอด
หลิงหลานจำเป็นต้องเสี่ยงเพราะว่าจุดที่อีกฝ่ายเลือกดักซุ่มก็ดีมากเกินไปจริงๆ มันเป็นสถานที่ที่พลังป้องกันของเมืองเปราะบางมากที่สุด ควรทราบว่าเส้นทางที่หลิงหลานเดินทางผ่านเพื่อไปยังสถาบันศูนย์กลางลูกเสือต่างก็เป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง มีเพียงในระหว่างช่วงเวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงนี้ที่เป็นเขตพื้นที่ว่างเปล่าไม่มีผู้คน นอกจากป่าแล้วก็เป็นพื้นที่รกร้างซึ่งนับว่าห่างไกลไร้ผู้คน มีเพียงสัตว์ร้ายและนกป่าเท่านั้น
เธอดักซุ่มอยู่ที่นี่ เมื่อเมืองทั้งสองด้านได้รับสัญญาณก็จะส่งกองกำลังตำรวจมาช่วยเหลืออีก อย่างเร็วที่สุดอีกสิบห้านาทีกำลังเสริมก็จะมาถึง หลิงหลานเชื่อว่าสิบห้านาทีเพียงพอให้คนเหล่านี้ฆ่าเธอได้นับครั้งไม่ถ้วน เธอเชื่อว่าถ้าหากฝ่ายตรงข้ามค้นหาร่างของเธอไม่พบในสถานที่อื่น พวกเขาย่อมกวาดล้างพื้นที่อย่างไม่เลือกหน้า ถึงขนาดที่ขุดดินสามฟุต[footnoteRef:1] เวลานั้นต่อให้เธอซ่อนตัวอยู่ในจุดอับสายตาก็จะถูกหาพบเช่นกัน เธอเดิมพันเรื่องนี้ไม่ไหว [1: ขุดดินสามฟุต หมายถึง ค้นหาทั่วทุกพื้นที่อย่างละเอียดมาก เมื่อหาไม่พบก็ค้นหาต่อจนกว่าจะเจอ]
สิ่งสำคัญที่สุดคือ เธอไม่สามารถแน่ใจได้ว่าพ่อบ้านหลิงฉินจะยืนหยัดอยู่ในวงล้อมได้สิบห้านาที ถ้าหากเธอไม่ลงมือ เกรงว่าเธอคงได้เผชิญกับการเสียชีวิตของคนที่เธอรักเป็นครั้งแรกหลังจากที่มาถึงโลกอนาคต เธอยิ่งเดิมพันเรื่องนี้ไม่ไหว
ไม่นาน โฮเวอร์คาร์สามคันก็บินเข้ามา แต่ฝ่ายตรงข้ามระมัดระวังมากและไม่ได้เข้ามาใกล้ หากแต่ร่อนลงอย่างมั่นคงห่างจากจุดที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่สามสิบเมตร
โฮเวอร์คาร์สองคันจากในนั้นถูกเปิดออก ชายร่างกำยำแปดคนเดินลงมา คนทั้งแปดนี้ต่างติดอาวุธทั่วทั้งตัว ศีรษะสวมหมวกป้องกัน ลำตัวสวมชุดป้องกัน มือถือปืนกลเลเซอร์อนุภาค ของพวกนี้ต่างเป็นอุปกรณ์ธรรมดาสุดขีดที่ใช้กันอย่างแพร่หลายไม่ว่าจะเป็นทางกองทัพหรือว่าพลเรือนที่ติดอาวุธส่วนตัวในสหพันธรัฐ ดูท่าฝ่ายตรงข้ามก็ระวังตัวมากเช่นกัน ดังนั้นของที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเปิดเผยสถานะตัวตนต่างถูกกำจัดทิ้งไป
แปดคนนั้นเข้ามาใกล้ที่นี่ด้วยความระมัดระวังยิ่ง และทิ้งโฮเวอร์คาร์ที่ยังปิดประตูหน้าต่างแน่นคันนั้นไว้ ปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกตั้งตระหง่านอยู่บนรถเพื่อเป็นตัวคุ้มกัน เมื่อพบการต่อต้าน พวกเขาก็จะยิงปืนใหญ่เลเซอร์สังหารโดยที่ไม่มีการละเว้น
เห็นได้ชัดมากว่าโฮเวอร์คาร์สามคันนี้ต่างเป็นโฮเวอร์คาร์รูปแบบต่อสู้ที่ผ่านการแก้ไขดัดแปลงส่วนตัวมาก่อน หลิงหลานสังเกตเห็นว่าบนรถของพวกเขาไม่มีหมายเลขสัญญาณที่สหพันธรัฐกำหนดให้ลงทะเบียน ฝ่ายตรงข้ามทำได้อย่างไร้ช่องโหว่ตามที่คาดคิดไว้จริงๆ
หลิงหลานไม่ได้เงยหน้าสังเกตการณ์ ทว่าเธอรู้สถานการณ์ในตอนนี้อย่างแจ่มแจ้ง เธอมีเสี่ยวซื่อ ดังนั้นต่อให้หลับตาก็สามารถรู้สถานการณ์รอบด้านในขอบเขตระยะหนึ่งพันเมตร ถึงขนาดที่เธอยังรู้ว่าตรงจุดที่ห่างไกลยิ่งกว่าโฮเวอร์คาร์ซึ่งสายตามองไปไม่ถึง ยังมีหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์สองตัวกำลังยกปืนสไนเปอร์ระยะไกลเล็งเป้ามาที่นี่ ฝ่ายตรงข้ามไม่คิดจะให้โอกาสรอดแก่พวกเขาโดยสิ้นเชิง
หลิงหลานคำนวณอัตราความสำเร็จในการโจมตีรูปแบบต่างๆ ในมิติแห่งจิตอย่างเยือกเย็น ถึงแม้ว่าแผนการโจมตีที่เธอสามารถคิดได้จนถึงตอนนี้จะมีอัตราความสำเร็จอยู่ที่ศูนย์ แต่หลิงหลานก็ไม่ท้อแท้ใจ การฝึกเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์เมื่อไม่นานมานี้ทำให้เธอจำขึ้นใจว่า ต่อให้จะตายก็ต้องเยือกเย็นเข้าไว้ โอกาสมักจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด
อยากจะได้โอกาสรอดก็ต้องแก้ปัญหาเรื่องโฮเวอร์คาร์ที่รั้งท้ายราวกับเสือที่จ้องพร้อมตะครุบเหยื่อคันนั้นก่อน ปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกอันตรายต่อพวกเขามากเกินไปจริงๆ ถึงแม้ว่าหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่อยู่ห่างไกลจะคุกคามมากเช่นกัน...แต่หลิงหลานตัดสินใจว่าจะจัดการอันตรายตรงหน้าก่อน
อย่างไรก็ตาม อาวุธที่เธอพกติดตัวมาตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอจัดการกับโฮเวอร์คาร์ที่ติดอาวุธเต็มคันได้ ยิ่งไปกว่านั้นด้านในยังมีนักฆ่าที่ร้ายกาจอีกหลายคน หลิงหลานที่ตัวเล็กแบบนี้จะจัดการหนึ่งคนอาจจะยังมีความเป็นไปได้ แต่ถ้าสองคนขึ้นไปก็ไม่รู้แล้ว
ควรจะทำอย่างไรดีนะ
“เชอะ ทำไมช่วงเวลาสำคัญถึงได้ลืมฉันแล้วล่ะ” เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงสติเฝ้ารอหลิงหลานร้องขอความช่วยเหลือมาตลอดก็รู้สึกหดหู่แล้ว เขาเอ่ยประท้วงอย่างรุนแรง
“เอ่อ นายจัดการได้กี่คนล่ะ” หลิงหลานอึ้งไป เธองุนงงมาก ตัวเธอรับมือสองคนไม่ไหว แล้วเสี่ยวซื่อที่มีเพียงความคิดไม่มีร่างกายสามารถทำได้ด้วยเหรอ
“ฉันจัดการคนไม่ได้ แต่ว่าฉันจัดการรถได้นะ” เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความห่อเหี่ยวใจ ทำไมลูกพี่ของเขาถึงได้โง่ขนาดนี้นะ มนุษย์ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ซะหน่อย เขาเจาะเข้าไปไม่ได้หรอก
คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานตระหนักขึ้นมาได้ เธอเสียเวลาแก้ไขปัญหาที่ไม่มีทางแก้ออก เวลานี้โฮเวอร์คาร์ต่างใช้ออปติคัลคอมพิวเตอร์[footnoteRef:2] ที่มีปัญญาประดิษฐ์มาควบคุม และเสี่ยวซื่อก็เป็นดาวข่มออปติคัลคอมพิวเตอร์ ขอเพียงให้โอกาสเขา เขาก็สามารถได้รับอำนาจควบคุมโฮเวอร์คาร์ เช่นนั้นอาวุธของรถคันนั้นก็จะยิงออกไปไม่ได้.... [2: ออปติคัลคอมพิวเตอร์ คอมพิวเตอร์ที่ใช้โฟตอนในการคำนวณ]
“นายสามารถเจาะเข้าไปในระยะห่างเท่านี้เหรอ” หลิงหลานยังถามขึ้นอีกประโยคด้วยความกังวล
“ต่อให้ห่างออกไปอีกสิบเมตรก็ไม่มีปัญหา...ถ้าเกิดพลังจิตของเธอสูงกว่านี้อีกหน่อย ฉันก็สามารถเจาะเข้าไปได้ไกลมากขึ้น” เสี่ยวซื่อตอบโดยที่แฝงความเสียใจเอาไว้ ราวกับกำลังดูถูกหลิงหลานว่าเธอจำกัดความสามารถของเขา
หลิงหลานหงุดหงิดจนโกรธ “ยังไม่ทำให้ฉันอีกล่ะ ถ้าเกิดฉันตายไป นายก็ไม่มีหวังแล้วเหมือนกัน...”
เสี่ยวซื่อสั่นงกๆ เขาจะลืมเรื่องนี้ได้อย่างไร เขาไม่กล้าพูดอวดแล้ว และยืมพลังจิตของหลิงหลานแทรกซึมเข้าไปที่โฮเวอร์คาร์คันนั้นทันที
ในขณะนี้เอง ชายแปดคนนั้นก็ผ่านจุดที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่ ถึงอย่างไรนอกจากเศษชิ้นส่วนใหญ่น้อยหลายชิ้นที่นอนระเนระนาดแล้ว สถานที่แห่งนี้ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก ไม่มีสถานที่ให้คนซ่อนตัวได้เลย พวกเขาย่อมตัดที่นี่ทิ้งไปแน่นอนและเข้าไปหาพุ่มหญ้าต่ำๆ ที่อยู่รอบๆ บริเวณด้านหน้า เห็นได้ชัดมากว่าที่นั่นถึงจะเป็นจุดซ่อนตัวที่ดี
ฝ่ายตรงข้ามเข้าไปใกล้พุ่มหญ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ในใจของหลิงหลานก็เคร่งเครียดขึ้นมาเช่นกัน เพราะว่าพ่อบ้านหลิงฉินก็ซ่อนตัวอยู่ในนั้นจริงๆ


ตอนที่ 45 ใครอยากสังหารหลิงหลาน?
เมื่อถึงวันเปิดเรียนอย่างเป็นทางการ หลิงหลานปฏิเสธหลานลั่วเฟิ่งที่อยากส่งเธอไปโรงเรียน และให้พ่อบ้านหลิงฉินพาเธอมาจัดการขั้นตอนการเข้าเรียนคนเดียวเท่านั้น
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้หลิงหลานตื่นมาตอนเช้าก็หนังตากระตุกล่ะ ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะโน้มน้าวตัวเองว่าอย่าเชื่อในไสยศาสตร์มากเกินไป แต่ว่าความปลอดภัยย่อมเป็นอันดับหนึ่ง ให้มารดาที่ไม่มีพลังรบเลยแม้แต่น้อยรออยู่ในบ้านดีกว่า
แน่นอนว่าหลังจากที่หลิงหลานนั่งอยู่บนโฮเวอร์คาร์แล้ว เธอก็คุยกับเสี่ยวซื่อเรื่องสาเหตุของปฏิกิริยาตอบสนองทางกายภาพนี้ อย่างไรก็ตามทั้งสองคนต่างก็เป็นน้ำเต็มขวดไม่ส่งเสียง น้ำครึ่งขวดกระเพื่อม[footnoteRef:1] ใครก็พูดสาเหตุออกมาไม่ได้ สุดท้ายยิ่งคุยกันก็มีแต่จะยิ่งสับสน [1: น้ำเต็มขวดไม่ส่งเสียง น้ำครึ่งขวดกระเพื่อม อุปมาว่าคนที่เปี่ยมไปด้วยความรู้ย่อมถ่อมตนพูดจาน้อย ส่วนคนความรู้ตื้นเขินต่างชอบโอ้อวดตนเอง]
เมื่อเห็นสองตาของเสี่ยวซื่อปรากฏเป็นเส้นวงกลม หลิงหลานที่รำคาญจนหงุดหงิดก็หยุดหัวข้อสนทนาที่ไร้ประโยชน์ไม่มีค่าอะไรให้ปรึกษานี้ทิ้งไป และจัดให้ปรากฏการณ์นี้อยู่ในหมวดหมู่ที่ไม่มีคำตอบโดยไม่ลังเล ทำให้ได้รับแววตาเลื่อมใสของเสี่ยวซื่อที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
นอกจากหลิงหลานจะรู้สึกได้ใจแล้ว เธอก็หันหน้าไปทางอื่นด้วยความใจฝ่ออย่างมากไม่กล้ามองเสี่ยวซื่ออีก แม่งเอ๊ย เธอไม่เคยคิดจะหลอกเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรอกนะ
ในขณะที่หลิงหลานกำลังกำจัดความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นในใจ สายตาของเธอก็ไหววูบจากนั้นเธอก็เงยหน้ามองออกไปที่นอกหน้าต่างรถ เวลานี้พ่อบ้านหลิงฉินที่อยู่ข้างๆ ก็สัมผัสได้ถึงวิกฤติ เขาเอ่ยปากขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “หลิงศูนย์เจ็ด เปลี่ยนเป็นโหมดป้องกันฉุกเฉินทั้งคัน และส่งสัญญาณเตือนภัยออกไปด้วย”
“ครับ หลิงศูนย์เจ็ดรับทราบ” ในฐานะที่หลิงศูนย์เจ็ดเป็นพาหนะที่มีไว้สำหรับผู้นำตระกูลใช้โดยเฉพาะ มันย่อมไม่ใช่โฮเวอร์คาร์ธรรมดา
หลังจากเสียงของหลิงศูนย์เจ็ด หลิงหลานก็เห็นพื้นที่โปร่งใสภายในรถถูกชั้นป้องกันโปร่งแสงครอบคลุมไว้หนึ่งชั้น ส่วนเธอกับพ่อบ้านหลิงฉินถูกเข็มขัดนิรภัยที่เด้งออกมาจากบนที่นั่งคาดไว้ ในเวลาเดียวกัน ความเร็วของหลิงศูนย์เจ็ดก็เพิ่มขึ้นอีกระดับและบินไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม ต่อให้หลิงศูนย์เจ็ดเปลี่ยนเป็นเร่งความเร็วขึ้นแบบนี้ แต่มันก็ยังหลีกหนีการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามไม่พ้น
สายตาหลิงหลานส่องประกายเย็นเยียบ สองมือกุมที่จับข้างตัว
ปัง! พลังมหาศาลสายหนึ่งพลิกโฮเวอร์คาร์ให้คว่ำ หลิงศูนย์เจ็ดพยายามควบคุมร่างตัวเองที่สูญเสียการควบคุมไปบ้างขณะอยู่กลางอากาศอย่างสุดความสามารถ
“แจ้งเตือน แจ้งเตือน ระดับความสมบูรณ์ของตัวรถอยู่ที่ 71.28% ใช้พลังงานไป 22% สามารถทนรับการโจมตีแบบเดิมได้สองครั้งเท่านั้น!” ในที่สุดหลิงศูนย์เจ็ดก็ควบคุมตัวรถได้และรายงานระดับความเสียหายของตัวรถออกมา
“หลิงศูนย์เจ็ด ทิ้งเส้นทางการบินที่กำหนดไว้ ทำการแล่นไม่เป็นแบบแผน พยายามสลัดพวกมันให้หลุดอย่างสุดความสามารถ” แววตาทั้งสองข้างของหลิงฉินไม่ปกปิดความอำมหิตของตัวเองเลยสักนิดเดียว กล้าทำร้ายความหวังของตระกูลหลิงของพวกเขา เขาย่อมไม่ปล่อยพวกมันไปเด็ดขาด
“ครับ!” หลิงศูนย์เจ็ดเปลี่ยนวิธีการเคลื่อนที่ ไม่เพียงความเร็วจะไปถึง 2.2 มัคแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนที่ไม่หยุดไม่หย่อน หลบการโจมตีระยะไกลของศัตรูครั้งแล้วครั้งเล่า
หลิงฉินที่อยู่ในรถดึงห่วงที่อยู่ด้านหน้าที่นั่งออกอย่างสงบนิ่ง กล่องขนาดใหญ่สุดขีดก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าหลิงหลาน ข้างในมีเสื้อกั๊กป้องกันและยังมีอาวุธอยู่จำนวนหนึ่ง
หลิงหลานที่เรียนความรู้ทางด้านนี้แล้วก็ทราบว่าด้านในมีปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II หนึ่งกระบอก ปืนพกพลังเยือกแข็งหนึ่งกระบอก ระเบิดแสงสองลูก ระเบิดน้ำตาสองลูก ระเบิดควันหนึ่งลูก แน่นอนว่ายังมีดาบสั้นอัลตร้าลิเทียมอัลลอยที่ใช้โจมตีระยะประชิดสองเล่ม จากคำพูดในชาติก่อน ดาบสั้นสองเล่มนั้นย่อมคมจนอยู่ในระดับที่สามารถผ่าเหล็กราวกับโคลน เป่าเส้นขนขาด[footnoteRef:2] [2: เป่าเส้นขนขาด อุปมาว่า วางเส้นขนลงบนคมดาบแล้วเป่าลมเบาๆ เส้นขนสัมผัสกับตัวคมดาบก็ขาดออก สื่อถึงคมกริบมากๆ]
อาวุธเหล่านี้ต่างก็ถูกฝ่ายกองทัพควบคุมไว้ ประชาชนถูกห้ามใช้ อย่างไรก็ตาม ขอเพียงมีคน ย่อมต้องมีความต้องการ ไม่ว่าของอะไรต่างก็ทำให้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีตระกูลหลิงก็ก่อตั้งจากการทำงานในกองทัพ มีความเกี่ยวพันกับหน่วยกองทัพอย่างซับซ้อน จะครอบครองอาวุธพวกนี้ก็ไม่ยากลำบากเลย
หลิงหลานเห็นว่าด้านหน้าตัวเองก็มีห่วงที่เหมือนกัน เธอออกแรงดึง กล่องแบบเดียวกันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
หลิงฉินอธิบายสาเหตุให้หลิงหลานฟังว่าทำไมอาวุธเหล่านี้ถึงได้หยิบง่ายขนาดนี้ “ขอเพียงเปิดใช้งานโหมดป้องกันฉุกเฉิน กล่องอาวุธที่เดิมที่ถูกล็อกไว้ก็จะถูกเปิดออกในเวลาเดียวกัน ถ้าหากอยู่ในสถานการณ์ปกติ ต่อให้คุณงัดมัน ก็หยิบของพวกนี้ไม่ได้”
หลิงฉินส่งสัญญาณให้หลิงหลานทำตามวิธีการของเขา สวมเสื้อกั๊กป้องกัน ใครจะไปรู้ว่าโฮเวอร์คาร์จะประคองตัวเองไปได้ถึงเมื่อไหร่ ต้องสวมเสื้อกั๊กป้องกันที่จำเป็นให้เร็วที่สุด
หลิงหลานพยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว เธอสวมชุดป้องกันอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็หยิบดาบสั้นที่ผ่าเหล็กดั่งโคลนสองเล่มนั้นขึ้นมาก่อนจะมัดไว้ที่ขาทั้งสองข้างอย่างแน่นหนา เธอใคร่ครวญสักพักแล้วก็หยิบปืนพกพลังเยือกแข็งกระบอกนั้นขึ้นมา ถึงแม้ว่าพลังทำลายล้างของมันจะไม่ได้ดีเท่าปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II แต่ว่ามันชนะที่ความเล็ก ซึ่งการใช้งานค่อนข้างเหมาะกับเธอที่เป็นเด็กอายุหกขวบ สุดท้ายเธอก็หยิบระเบิดแสงสองลูก วางไว้ในกระเป๋าสองข้างของชุดป้องกัน และทิ้งระเบิดอีกสองประเภทไว้
อาวุธไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่ง หากแต่อยู่ที่ความเหมาะสม หลิงหลานเข้าใจหลักการนี้อย่างยิ่งจากการสั่งสอนของตระกูลหลิงและมิติการเรียนรู้ หลิงฉินเห็นแบบนี้ก็พยักหน้าเงียบๆ การเลือกของหลิงหลานเหมาะสมมากที่สุดแล้ว ควรทราบว่าถึงแม้ระเบิดอีกสองประเภทสามารถขัดขวางฝ่ายตรงข้ามได้ดีมาก แต่ความจริงแล้วถ้าฝ่ายตัวเองไม่มีอุปกรณ์ป้องกันที่เข้าชุด มันก็ไม่มีประโยชน์เลยเช่นกัน
............
ห่างออกไปหลายลี้[footnoteRef:3] เนื่องจากทีม 413 กลัวว่าจะถูกพวกหลิงหลานสังเกตเห็นดังนั้นจึงเลือกคุ้มกันอยู่ห่างๆ พวกเขาเห็นการโจมตีที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดนี้ก็หนังศีรษะชากันไปเป็นแถบๆ [3: ลี้ หนึ่งลี้เท่ากับห้าร้อยเมตร]
“เชี่ย พี่น้องทั้งหลาย ไม่อยากตายก็พุ่งไป” 413 ที่ขับหุ่นรบของตัวเองพุ่งไปยังจุดที่เกิดเรื่องอย่างฉับไว ดวงหน้าของเขาที่อยู่ในหุ่นรบซีดเผือด ถ้าหากหลิงหลานเกิดเรื่องตรงหน้าพวกเขา เขาจะต้องถูกผู้บัญชาการจอมปีศาจของเขาถลกหนังแน่นอน
ช่วงนี้วันๆ ของทีม 413 ต่างผ่านไปอย่างสบายมากๆ หลิงหลานไม่ใช่เด็กที่ชอบวิ่งออกไปข้างนอก นี่จึงทำให้การทำงานคุ้มครองของพวกเขาง่ายดายมาก พวกเขาแค่ต้องสุ่มเวลาตรวจสอบรอบๆ บริเวณตระกูลหลิงก็พอ
พวกเขาทั้งหมดหกคนต่างเร่งเครื่องสุดกำลัง ขับหุ่นรบส่งเสียงหวอขณะพุ่งไปยังทิศทางที่หลิงหลานอยู่ เมื่อพวกเขายิ่งเข้าไปใกล้จุดโจมตีมากขึ้นเรื่อยๆ...
“ระวัง แยกย้าย!” 413 ที่นำหน้าขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง เขากู่ร้องอย่างบ้าคลั่งและนำคนอื่นๆ พุ่งหลบไปทางด้านข้าง
ร่างทั้งหกที่แล่นเคียงข้างกันต่างแยกย้ายออกทันที ลำแสงเย็นที่รุนแรงสายหนึ่งระเบิดตรงเส้นทางที่พวกเขาเพิ่งบินไปเมื่อสักครู่นี้
“หมายเลขสอง สภาพสมบูรณ์!”
“หุ่นรบหมายเลขสาม ขาขวาถูกแช่แข็งแล้ว”
“หมายเลขสี่ ทุกอย่างปกติ”
“หมายเลขห้า เสียการควบคุมที่มือซ้ายแล้ว”
“หมายเลขหก ไม่ได้รับความเสียหาย”
ลูกทีมห้าคนรายงานสภาพของพวกเขาให้ 413 ฟังทันที หมายเลขสามกับหมายเลขห้าได้รับความเสียหายจากการโจมตีเมื่อสักครู่นี้
“หมายเลข 4 หมายเลข 6 คุ้มกันหมายเลข 3 กับหมายเลข 5 ส่วนหมายเลข 2 กับฉันจะไปประจันหน้ากับศัตรู” 413 รีบสั่งการ
“ครับ หัวหน้า!”
เวลานี้เอง เบื้องหน้า 413 ก็มีกองทัพหุ่นรบปรากฏตัวขึ้นมาหนึ่งกอง พวกเขาโผล่มาจากมุมต่างๆ หุ่นรบมาตรฐานที่เป็นระเบียบติดอาวุธพร้อมสรรพเผยรูปลักษณ์โหดเหี้ยมของฝ่ายตรงข้าม นี่ทำให้ใบหน้าของ 413 ดำมืดราวกับเมฆครึ้มก่อนพายุฝน
413 เปิดปุ่มสื่อสาร “พวกนายเป็นหน่วยอะไร คิดจะทำอะไรกันแน่” หุ่นรบมาตรฐานแบบนี้รวมไปถึงอาวุธครบชุดมีอยู่แค่ภายในกองทัพเท่านั้น ทางกองทัพไม่อนุญาตให้อาวุธเช่นนี้รั่วไหลไปสู่พลเรือน คนพวกนี้ย่อมต้องมาจากทางกองทัพแน่นอน และคนที่สามารถจัดการส่งกองทัพหุ่นรบออกมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียงก็มีเพียงคนในระดับสูงของทางกองทัพเท่านั้น
ถ้าอย่างนั้นคนที่อยู่ในระดับสูงของกองทัพคนไหนอยากจะสังหารหลิงหลานล่ะ หรือว่าจะมีไส้ศึกแฝงตัวอยู่ในสหพันธรัฐจริงๆ?
อย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องใช้กองกำลังพวกนี้เพื่อหน่ออ่อนที่โดดเด่นเล็กๆ เพียงต้นเดียวเหรอ พวกเขาไม่กลัวว่าตัวเองจะถูกเปิดเผยเลยหรือไง
413 ยังไม่รู้ว่าหลิงหลานเป็นลูกของหลิงเซียว ถ้าหากเขารู้แล้วละก็ บางทีเขาอาจจะเข้าใจว่าทำไมถึงมีคนมุ่งหวังจะสังหารหลิงหลานขนาดนี้


ตอนที่ 44 แก้ไขปัญหาเรื่องอันตรายที่แอบแฝง
“ยังรู้จักระบายความโกรธด้วยสินะ ดูท่าเธอจะปรับตัวได้ดีมาก” หมายเลขหนึ่งยืนอยู่กลางอากาศตรงข้ามกับหลิงหลาน แววตามีรอยยิ้มที่แทบจะหาไม่พบแสดงถึงการยอมรับของเขาเป็นครั้งแรก
คำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งทำให้หลิงหลานรู้สึกยินดีอยู่ในใจเล็กน้อย ความรู้สึกที่ถูกผู้ปกครองชมเชยอย่างคาดไม่ถึงทำให้เธอยากจะหลีกเลี่ยงความอิ่มอกอิ่มใจนิดหน่อยไม่ได้ อย่างไรก็ตามหลิงหลานไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น เธอทำหน้าเย็นชากล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่ง คุณไม่กลัวฉันจะถูกสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายแบบนี้บีบให้เป็นบ้าเลยหรือไงคะ”
หลิงหลานรู้ดีว่า ถ้าไม่ใช่เพราะจิตใจของเธอแข็งแกร่งทรหดแล้วละก็ สถานที่น่ากลัวอย่างป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้สามารถบีบให้ผู้ใหญ่ธรรมดาเป็นบ้าได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้รูปลักษณ์ภายนอกของเธอเป็นแค่เด็กอายุหกขวบเท่านั้นนะ ต่อให้เป็นเด็กอัจฉริยะอีกแค่ไหน เมื่ออยู่ในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ก็เอาชีวิตรอดต่อไปไม่ได้เหมือนกัน
ถึงแม้ว่าที่นี่สามารถฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด แต่วิธีการตายที่น่ากลัวในแบบต่างๆ รวมไปถึงการสะท้อนความเป็นจริงบนร่างกายทั้งหมดสามารถทำให้เด็กที่จิตใจยังไม่กลายเป็นผู้ใหญ่พังทลายได้โดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกไม่ได้ว่าจะทำภารกิจได้สำเร็จ
หลิงหลานสงสัยมากว่า มิติการเรียนรู้นี้มีเพื่อบ่มเพาะเด็กให้ประสบความสำเร็จหรือว่ามีไว้ทำลายอนาคตเด็กกันแน่ ดังนั้นเธอถึงได้มองหมายเลขหนึ่งแล้วก็เอ่ยถามข้อสงสัยในใจเธอออกมา
หมายเลขหนึ่งยังคงมีสีหน้าเฉยชา เขาเพียงแต่ถามกลับว่า “เธอบ้าไปแล้วเหรอ” ความหมายภายใต้คำพูดนี้คือหลิงหลานไม่ได้บ้า ประท้วงไปก็ไม่มีความหมายอะไร และถ้าหากหลิงหลานบ้าไปแล้วก็ยิ่งไม่สามารถประท้วงได้เข้าไปใหญ่...
หลิงหลานหลั่งน้ำตานองหน้ามองท้องฟ้าอย่างไร้คำพูด แม่งเอ๊ย ต่อให้เธอมองทะลุปรุโปร่ง โฮสต์อย่างพวกเธอก็ไม่มีอำนาจเลยสักนิดเดียว ได้แต่ถูกมิติการเรียนรู้ที่อำมหิตนี้กดขี่เยี่ยงทาสในช่วงเวลาที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ไม่มีช่องทางให้ประท้วงเลยแม้แต่น้อย
หมายเลขหนึ่งพอใจกับการสำนึกตัวของหลิงหลานมาก เขากล่าวว่า “ในเมื่อทำภารกิจสำเร็จแล้ว มิติการเรียนรู้ก็จะไม่ตระหนี่ถี่เหนียวเรื่องรางวัลเช่นกัน”
เสียงพูดเพิ่งจะดังไป หลิงหลานก็ได้ยินระบบของมิติการเรียนรู้แจ้งเตือนว่า “ภารกิจล่าเหยื่อสำเร็จ ได้รับรางวัลคะแนนเกียรติยศห้าสิบแต้ม”
เชี่ย มิติการเรียนรู้แม่งขี้งกมากเกินไปแล้ว!
หลิงหลานเหยียดหยามในใจ อย่างไรก็ตามนี่ก็พิสูจน์แล้วว่าการคาดการณ์แต่เดิมของเธอไม่ผิดเลย คะแนนเกียรติยศได้รับยากมากอย่างที่คาดคิดไว้จริงๆ สุดท้ายภารกิจอันน่ากลัวที่แทบจะบีบให้เธอเป็นบ้านี้ก็ให้รางวัลห้าสิบแต้ม เธออดรู้สึกดีใจขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ที่เธอไม่ได้ถลุงคะแนนเกียรติยศพวกนั้นในตอนแรก
หลังจากที่ระบบมอบรางวัลแล้ว หมายเลขหนึ่งก็ดีดนิ้วหนึ่งทีโดยที่ไม่ได้พูดอะไร สภาพแวดล้อมข้างกายพวกเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ไม่มีสีเขียว หนองน้ำและซากกระดูกแล้ว มีเพียงพื้นที่ว่างเปล่าเท่านั้น
พวกเขากลับมายังมิติการเรียนรู้อีกครั้ง กลับมายังสถานที่ที่เธอเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่ากับอาจารย์หมายเลขเก้าตั้งแต่เริ่มแรก เมื่อเห็นฉากที่คุ้นเคย หลิงหลานก็รู้สึกว่าทิวทัศน์ตรงหน้าเธอดูสวยงามเป็นครั้งแรก...ถึงแม้ว่าความจริงแล้วเบื้องหน้าเธอจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม
“ใกล้จะถึงเวลาแล้ว เธอกลับไปก่อน จำไว้ว่าเก็บไอชั่วร้ายบนตัวเธอไว้...” อาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่พูดให้กระจ่างก็เตะหลิงหลานออกไป วินาทีต่อมาหลิงหลานก็มาถึงห้องโถงในมิติแห่งจิต
เสี่ยวซื่อที่กำลังนั่งเท้าคางใคร่ครวญอยู่ตรงมุมกำแพงเหมือนกับสัมผัสอะไรบางอย่างได้ เขาเงยศีรษะมองไปก่อนจะเห็นร่างของหลิงหลาน ข้างในแววตาก็เผยความตื่นเต้นยินดีออกมาทันที ตอนที่เสี่ยวซื่อเพิ่งจะเตรียมพร้อมกระโจนเข้ามา จู่ๆ เขาก็เด้งตัวขึ้นแล้ววิ่งไปอยู่ด้านหลังเสาขนาดใหญ่สักต้นด้วยใบหน้าหวาดผวา จากนั้นก็ชะโงกศีรษะเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังว่า “ลูกพี่?”
ท่าทางลอกแลกของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานเห็นแล้วไม่สบอารมณ์ เธอกระโดดออกไปบิดหูน้อยๆ ของเสี่ยวซื่อในตอนที่เขายังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง
“เสี่ยวซื่อ นายหนีอะไรยะ...” หลิงหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยัน ถึงแม้ว่าเธอจะจัดการอาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่ได้ แต่ว่าการจัดการไอ้เด็กแสบเสี่ยวซื่อนี่ก็ยังเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก
“ขอประท้วง ขอประท้วง เธอรับปากฉันแล้วว่าไม่อนุญาตให้ใช้กำลังในครอบครัว!” ในขณะที่เสี่ยวซื่อกระทืบเท้าประท้วง เขาก็คลายความรู้สึกตื่นตระหนกลงเช่นกัน คนที่กล้าใช้กำลังทำร้ายเขาจะต้องเป็นลูกพี่หลิงหลานแน่นอน ชั่วพริบตาเมื่อสักครู่นี้เขาคิดว่าหลิงหลานเป็นคนอื่น เป็นคนฆ่าสัตว์ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและไอชั่วร้าย
หลิงหลานปล่อยนิ้วที่บิดหูออกด้วยความหงุดหงิดและถามเสี่ยวซื่อว่า “ทำไมต้องถามฉันว่าใช่ฉันหรือเปล่าด้วย นอกจากฉันแล้วยังมีคนอื่นแอบเข้ามาที่นี่ได้ด้วยหรือไง”
เสี่ยวซื่อมองหลิงหลานด้วยความจริงจังแล้วค่อยพูดว่า “ลูกพี่ เธอไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนตัวเธอเลยใช่ไหม” สิ้นเสียงกล่าว กระจกตั้งพื้นขนาดใหญ่สุดขีดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคนทั้งสอง รูปลักษณ์ของทั้งสองคนสะท้อนอยู่ในกระจกตามความเป็นจริง
หลิงหลานเงยหน้ามองก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเสี่ยวซื่อ และก็เข้าใจคำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งที่เตือนเธอตอนออกไปว่าให้เธอเก็บไอชั่วร้ายไว้
หลิงหลานในกระจกไม่ได้ดูไม่มีพิษมีภัยเหมือนในตอนแรกแล้ว แววตาอำมหิต ขอบตาที่ยังคงมีจิตสังหารหลงเหลืออยู่ รวมไปถึงไอกระหายเลือดชั่วร้ายที่อยู่รอบตัวจางๆ ต่างแสดงให้เห็นว่าเด็กตรงหน้าเป็นสัตว์ร้ายที่โหดเหี้ยมสามารถโจมตีคุณได้ในวินาทีถัดมา
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...” หลิงหลานรีบถูแก้มตัวเอง อยากให้สีหน้าของตัวเองอ่อนโยนลงมา ถ้าหากออกไปแบบนี้จะต้องทำให้มารดาเธอตกใจกลัวแน่นอน ต่อให้ไม่ได้ทำให้มารดากลัว แต่ถ้าทำให้พวกคนรับใช้ บอดี้การ์ดกลัวก็ไม่ดีเช่นกัน
ในที่สุดหลิงหลานก็เก็บพวกไอปีศาจเอาไว้ได้ภายใต้ความช่วยเหลือของเสี่ยวซื่อ เธอพยายามฉีกยิ้มออกมา ก่อนที่หลิงหลานจะพบว่าหลิงหลานที่ไม่มีพิษมีภัยในสมัยก่อนได้กลับมาแล้ว เธอค่อยบอกลาเสี่ยวซื่อด้วยความพึงพอใจก่อนจะกลับไปที่โลกของตัวเอง
เสี่ยวซื่อโบกมือทั้งสองข้างไปส่งหลิงหลานด้วยความกระตือรือร้น เมื่อเห็นร่างของหลิงหลานหายไปแล้ว เสี่ยวซื่อก็ค่อยเลิกประคองร่างกายตัวเองและล้มลงไปที่พื้นทันที เขาเช็ดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก ต่อให้ตีเขาจนตาย เขาก็ไม่มีทางบอกหลิงหลานว่า เขาเป็นคนปรับเวลาของมิติจำลองให้นานที่สุด...
เอาล่ะ ความจริงแล้วการที่หลิงหลานอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์แล้วกลับออกมาไม่ได้นั้น ปัญหาไม่ได้อยู่ที่อาจารย์หมายเลขหนึ่ง หากแต่อยู่ที่การคิดเองเออเองของเสี่ยวซื่อ พูดได้แค่เพียงหลิงหลานมีเพื่อนโง่ๆ อย่างเสี่ยวซื่อก็ถือว่าเธอซวยไป น่าฉลองยกใหญ่แล้วจริงๆ ที่เธอไม่เป็นบ้าไปเสียก่อน
พอกลับมาที่โลกความเป็นจริง เนื่องจากหลิงหลานเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้ว เธอเก็บไอชั่วร้ายไปก็ดูอ่อนแอเหมือนกับในเวลาปกติ ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ อย่างไรก็ตาม วันที่สองหลิงหลานก็ยื่นคำขอกับพ่อบ้านหลิงฉินว่าเธออยากทำการฝึกฝนต่อสู้จริง
แน่นอนว่าข้ออ้างที่เธอยื่นคำขอก็คือในการสอบรอบสุดท้ายมีการสอบต่อสู้จริงกับผู้คุมสอบ และเนื่องจากเธอไม่เคยสัมผัสการต่อสู้จริงแบบนี้มาก่อน ความสามารถที่แสดงออกมาในการสอบเลยไม่ได้ดีมาก และก็ไม่อาจได้รับคะแนนสูง น่าเศร้าที่สุดท้ายเธอเข้าสู่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือด้วยอันดับที่ 17 เท่านั้น
หลิงหลานคิดว่าเธอไม่อาจหย่อนยานได้ บางทีหลังจากที่เข้าสถาบันลูกเสือแล้ว การต่อสู้จริงก็คือวิชาเฉพาะ และเธอไม่อยากเสียหน้าอีกครั้ง ดังนั้นเธออยากฉวยโอกาสที่ยังไม่ได้เปิดเทอมทำการฝึกฝนต่อสู้จริงล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว
ความจริงแล้ว นี่เป็นการจัดการของอาจารย์หมายเลขหนึ่ง เป้าหมายคือเพื่อแก้ไขปัญหาไอชั่วร้ายบนตัวของหลิงหลาน
ไอชั่วร้ายเป็นสิ่งที่ไม่อาจฝืนเก็บได้บ่อยๆ นี่จะสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของหลิงหลาน เป็นอันตรายอย่างมากถึงขนาดที่จะส่งผลต่อการเติบโตในอนาคต นอกเสียจากจะไปถึงขั้นยอดฝีมือที่ผ่านศึกมานับร้อยเหมือนกับพวกอาจารย์ที่เก็บหรือปล่อยไอชั่วร้ายได้อย่างอิสระถึงจะไม่มีปัญหาเรื่องอันตรายแอบแฝง
คำขอของหลิงหลานทำให้หลิงฉินตื่นเต้นมาก สิ่งที่ผู้อาวุโสชอบเห็นมากที่สุดก็คือคนรุ่นเยาว์ที่ตัวเองเอาใจใส่มีปณิธานสามารถอยู่เหนือกว่าคนอื่นในอนาคต เขาเรียกนักรบที่ดีที่สุดของตระกูลหลิงกลับมาอย่างไม่ลังเลเพื่อให้รับหน้าที่เป็นคู่ซ้อมของนายน้อยโดยเฉพาะ
ด้วยเหตุนี้เอง หลิงหลานจึงเริ่มทำการเคี่ยวกรำตัวเองในหนึ่งเดือนก่อนเปิดเทอมนี้
ตอนกลางวันเธอต่อสู้กับนักรบที่ตระกูลหลิงจัดเตรียมมา ตอนกลางคืนก็ถูกอาจารย์หมายเลขเก้าทารุณอย่างไร้ความเมตตา ระดับของหลิงหลานในตอนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะให้อาจารย์หมายเลขหนึ่งลงมือทารุณ...
ไอชั่วร้ายที่หลิงหลานควบคุมมาตลอดก็เริ่มไหลซึมออกมาช้าๆ ภายใต้การต่อสู้อย่างดุเดือดที่หมุนเวียนทั้งกลางวันและกลางคืน และค่อยๆ เก็บงำไปทีละนิด ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยในที่สุด จนสุดท้ายขอเพียงหลิงหลานมีความตั้งใจจะสังหาร ไอชั่วร้ายถึงค่อยเผยออกมาเล็กน้อย
เพราะการจัดการอย่างเหมาะสมของหมายเลขหนึ่ง ถึงทำให้หลิงหลานผ่านวิกฤติถูกคนค้นพบความลับมาได้อย่างปลอดภัย ในขณะเดียวกันก็เหลืออีกเพียงสองวันก่อนเข้าเรียนสถาบันลูกเสือ


ตอนที่ 48 คุณปู่พ่อบ้านซาดิสม์ไปแล้ว!
ปัง! เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ระเบิดควันลูกหนึ่งลอยออกมาจากในพุ่มหญ้าทำให้ชายแปดคนยิงไปที่ระเบิดควันด้วยความเคร่งเครียด ฝีมือการยิงของชายทั้งแปดร้ายกาจมาก แทบจะยิงโดนระเบิดควันทุกนัด แต่ระเบิดควันไม่เหมือนกับระเบิดประเภทอื่นๆ ที่ถูกยิงแล้วก็จะระเบิดหรือหมดประสิทธิภาพ มันยังคงปล่อยควันทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่ ยิ่งยิงโดนมันมากเท่าไร ความเร็วในการปล่อยควันก็ยิ่งเร็วมากขึ้น ไม่นานบริเวณรอบๆ พุ่มหญ้าก็กลายเป็นหมอกควันหนาทึบ ถึงแม้ว่าหมวกป้องกันจะมีความสามารถแยกหมอกควันได้ในระดับหนึ่ง แต่ทัศนวิสัยยังคงได้รับผลกระทบอยู่ดี
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนชายทั้งแปดคนจะเป็นนักฆ่ามืออาชีพ พวกเขาไม่ได้ตื่นตระหนก หากแต่ยิงปืนเลเซอร์อนุภาคในมือออกไป อนุภาคเลเซอร์นับไม่ถ้วนถูกกราดยิงออกไปทำให้พุ่มหญ้าเตี้ยๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน
หลิงหลานไม่รู้สึกกังวล เพราะเธอเห็นพ่อบ้านหลิงฉินย้ายจากพุ่มหญ้าเตี้ยๆ ไปยังพุ่มไม้ด้านขวาในขณะที่โยนระเบิดควันออกไป
ทว่าการกระทำของหลิงฉินหลังจากนั้นทำให้หลิงหลานตกตะลึงไป เธอเห็นหลิงฉินคลายเชือกที่พันข้อมือมาตลอดออกจากข้อมือ เดิมทีในสายตาของหลิงหลานเชือกดูหนาอย่างยิ่ง หลิงฉินบีบปลายด้านหนึ่งก่อนจะดึงออก เชือกเส้นนั้นก็พลันแยกออกเป็นด้ายที่มีขนาดหนาเพียงเส้นผมมากมายนับไม่ถ้วน
หลิงฉินกำปลายเชือกและพันที่ไกปืนของปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ตั้งปืนไว้ในพุ่มไม้ก่อนจะย่อตัวย้ายไปอีกทางหนึ่งอย่างเงียบเชียบท่ามกลางเลเซอร์ที่ยิงออกไป หลิงหลานมองเห็นชัดเจนว่าในมือเขายังกำด้ายบางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
เมื่อฝ่ายตรงข้ามยิงจบไปรอบหนึ่ง คนทั้งแปดก็เห็นว่าพุ่มหญ้ากลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว หลายคนสบตากันแวบหนึ่ง ส่งสัญญาณมือสื่อสารกันไม่กี่ที จากนั้นก็เห็นชายสองคนจากในนั้นเดินขึ้นหน้าไป ดูท่าพวกเขาอยากตรวจดูว่ามีคนในภารกิจของพวกเขาอยู่ในเถ้าถ่านของพุ่มหญ้าหรือเปล่า แน่นอนว่ามีศพก็ได้เหมือนกัน
ชายสองคนเข้าไปใกล้ช้าๆ ปลายกระบอกปืนเลเซอร์อนุภาคในมือเขี่ยเถ้าถ่านพวกนั้น ในขณะนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากทางด้านขวา อนุภาคเลเซอร์กราดยิงออกมาอย่างไร้ความปราณี หลิงฉินที่เดิมทีซ่อนตัวอยู่ก็ดึงด้ายในมือ ปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II ที่ตั้งอยู่ในพุ่มไม้ก็ถูกลั่นไกในชั่วพริบตา
ปืนกลรุ่น II กระหน่ำอนุภาคเลเซอร์อย่างโหดเหี้ยม พลังทำลายล้างนั้นแข็งแกร่งกว่าปืนเลเซอร์อนุภาคในมือของฝ่ายตรงข้ามอย่างเห็นได้ชัด สมภาคภูมิกับที่เป็นปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่นใหม่ล่าสุดจริงๆ
การโจมตีพวกนี้พุ่งเป้าไปยังชายหกคนที่อยู่คุ้มกันอยู่รั้งท้าย หนึ่งในนั้นมีปฏิกิริยาตอบสนองไม่ทันถูกเลเซอร์ยิงใส่จนล้มคว่ำ ส่วนคนอื่นๆ ตอบสนองรวดเร็วมาก ปืนเลเซอร์ทั้งหมดต่างเล็งเป้าไปที่พุ่มไม้ รวมไปถึงชายสองคนที่รับหน้าที่ตรวจสอบ พวกเขายิงปืนออกไปด้วยความบ้าคลั่ง ไม่รู้ว่าใครยิงโดนปืนกลรุ่น II ที่ตั้งอยู่ในพุ่มไม้ทำให้ปืนกระบอกนั้นระเบิดแตกออกมา ทำเอาพุ่มไม้กลายเป็นทะเลเพลิง
ชายเจ็ดคนเห็นฉากนี้ก็หยุดการโจมตีลง ในใจที่เดิมทีรู้สึกตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงมาเช่นกัน พวกเขาเชื่อว่าในเมื่อปืนกลรุ่น II ระเบิดแล้ว เช่นนั้นคู่ต่อสู้ที่ถือมันไว้ก็ย่อมไม่อาจโชคดีรอดพ้นไปได้แน่นอน บวกกับไฟไหม้ขนาดใหญ่นี้อีก ฝ่ายตรงข้ามไม่ถูกระเบิดตายก็ต้องถูกเผาตาย สุดท้ายก็กลายเป็นขี้เถ้า
ทว่าตอนนี้เองก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น หลิงฉินกระโจนออกมาจากทางด้านข้างพวกเขา ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่ลืมปล่อยพลุสัญญาณของตระกูลหลิงออกไป
เขาตายก็ไม่เป็นไร แต่หลิงหลานต้องรอดต่อไปให้ได้ หลิงฉินออกมาโจมตีคนเหล่านี้ ความจริงแล้วเป้าหมายสำคัญก็คือเพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน รวมไปถึงโฮเวอร์คาร์คันนั้นด้วย เขาหวังว่าหลิงหลานจะฉวยโอกาสนี้หนีรอดไปได้ นอกจากนี้เขาเชื่อว่า ผู้คุ้มกันของตระกูลหลิงกำลังรีบมา ขอเพียงไปรวมกลุ่มกับพวกเขา ดูจากความสามารถของตระกูลหลิง การจัดการนักฆ่าพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย
พลุสัญญาณเปล่งแสงพราวพร่างอยู่บนท้องฟ้าสูง ทำให้กองกำลังหลายกลุ่มที่กำลังค้นหาหลิงหลานอยู่ที่ไกลๆ ต่างดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง พวกเขาทยอยกันเปลี่ยนเส้นทางรีบมายังด้านนี้อย่างสุดชีวิต
การจู่โจมของหลิงฉินเกิดขึ้นกะทันหันทำให้คนคาดไม่ถึง นอกจากหัวหน้าทีมที่นำหน้ามีปฏิกิริยาตอบสนองได้ทันเวลาพยายามยิงอนุภาคเลเซอร์สกัดกั้นการโจมตีของหลิงฉินแล้ว อีกหกคนที่เหลือต่างไม่สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น จู่ๆ ร่างของหลิงฉินที่วิ่งตรงมาอย่างรวดเร็วก็บิดตัวและหลบอนุภาคเลเซอร์ที่หัวหน้าทีมคนนั้นโจมตีมา
หัวหน้าทีมอุทานด้วยความตกใจว่า “หลบไร้กฎเกณฑ์!” นี่ก็เป็นเทคนิคการหลบที่เรียนรู้ยากมากในการต่อสู้ โดยปกติแล้วคนที่มีเทคนิคนี้ต่างก็เป็นราชันแห่งการต่อสู้
มุมปากของหลิงฉินเผยรอยยิ้มหยันออกมา ตอนนี้เขาเข้าใกล้นักฆ่าที่อยู่ใกล้กับเขามากที่สุดแล้ว
“รีบยิงปืนใหญ่เลเซอร์!” แววตาของหัวหน้าทีมที่นำกลุ่มเปล่งประกายความโหดเหี้ยม และยังแฝงไปด้วยความเด็ดขาดและอำมหิต เขาตะโกนเสียงดังใส่อุปกรณ์สื่อสาร ในขณะเดียวกันก็รีบถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
ความจริงแล้ว สาเหตุหลักที่พวกเขาลงมาก็เพื่อเป็นเหยื่อล่อให้อีกฝ่ายออกมาโจมตี การโจมตีสังหารที่แท้จริงคือโฮเวอร์คาร์ที่คุ้มกันรั้งท้ายคันนั้น แน่นอนว่าสำหรับคนที่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอยู่ในด้านมืดอย่างพวกเขา การสละชีวิตลูกน้องบางส่วนเป็นเรื่องที่ปกติมาก ดังนั้นหัวหน้าทีมคนนั้นเลยปล่อยให้ลูกน้องของเขาถูกหลิงฉินโจมตีโดยไม่ลังเลสักนิด
หัวหน้าทีมทำการหลบแล้ว แต่ทางด้านโฮเวอร์คาร์กลับไม่มีการยิงปืนใหญ่อย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ มันยังคงเงียบกริบอยู่ท่าเดิม
เขายังไม่ทันหันตัวกลับก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวน ลูกน้องที่ถูกเขาทอดทิ้งอย่างไร้ความปราณีคนนั้นถูกหลิงฉินใช้กริชเสียบเข้าไปที่ลำคอ และส่งเสียงร้องน่าอนาถสุดท้ายออกมา ข้างในเสียงนั้นคล้ายกับแฝงความไม่ยินยอมและโกรธเกรี้ยวอยู่บ้าง ถึงอย่างไรเขาก็เห็นสภาพความเป็นจริงกับตาก่อนที่จะตายว่าเขาถูกหัวหน้าทีมทอดทิ้ง
ดวงหน้าเย็นชาของหลิงฉินถูกเลือดที่สาดออกมาย้อมเป็นสีแดง กลิ่นเลือดเข้มข้นสามารถทำให้คนปกติอาเจียนด้วยความขลาดเขลา แต่หลิงฉินคล้ายกับคุ้นชินกลิ่นเลือดมาก เขาใช้ลิ้นเลียเลือดที่มุมปากเบาๆ คุณปู่ฉินซาดิสต์ไปแล้ว! หลิงหลานเห็นตรงนี้ก็อดตะโกนอย่างบ้าคลั่งในใจไม่ได้ ให้ตายสิ พวกคนข้างตัวเธอต่างเป็นใครกันเนี่ย...
สีหน้าของหลิงฉินเหมือนกับลุ่มหลงมากและดูเคลิบเคลิ้มเล็กน้อย นานแล้วที่ไม่ได้ชิมรสชาติเลือดแบบนี้!
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปล่งประกายไฟโชติช่วงขึ้นมา สมัยหนุ่มๆ เขาคลานออกมาจากกองซากศพกับบิดาของหลิงเซียว เขาคุ้นชินกับการเข่นฆ่าแบบนี้มากเกินไปแล้วจริงๆ น่าเสียดายตั้งแต่หลิงเซียวเลื่อนขั้นเป็นผู้ควบคุมขั้นเทวะแล้ว เขาก็บอกลากับยุคสมัยแห่งการนองเลือดเมื่อก่อนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ว่าหลิงฉินอยากล้างมือในอ่างทอง[footnoteRef:1] หรอกนะ แต่ผู้ควบคุมขั้นเทวะเป็นอาวุธสูงสุดของสหพันธรัฐ ไม่มีใครกล้าแบกรับผลจากการยั่วโทสะของผู้ควบคุมขั้นเทวะหรอก [1: ล้างมือในอ่างทอง เลิกยุ่งกับการทำเรื่องที่ไม่ดี]
หลิงฉินนึกว่าการอบรมปลูกฝังคุณธรรมให้ตัวเองมาหลายปีจะทำให้เขาลืมความโหดเหี้ยมในตอนนั้นไปแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าการกลับมาทำอาชีพเดิมในวันนี้ยังคงทำให้เลือดของเขาพลุ่งพล่าน การสังหารผู้คนช่างเป็นเรื่องที่เขาเชี่ยวชาญสามารถลงมือโดยที่ไม่ต้องคิดจริงๆ นี่ทำให้เขามีความสุขมาก สัตว์ร้ายที่เดิมทีถูกขังอยู่ในใจถูกปลดปล่อยในชั่วพริบตา
หลิงฉินยิ้ม แท้จริงแล้วเขายังคงชื่นชอบการสังหารอยู่
เวลานี้หลิงหลานลอบปาดเหงื่อ ไม่นึกเลยว่าคุณปู่พ่อบ้านเคร่งขรึมจริงจังที่อ่อนโยนเมตตาต่อเธอมากๆ จะเป็นคนอำมหิตสุดขีดเหมือนกัน จังหวะการฆ่านั้นเป็นแบบเรียนได้เลย รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้คนตัวสั่นเป็นลูกนก
หลิงหลานรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอกำลังเต้นระส่ำ...เชี่ยเอ้ย ต่อไปเธอจะยั่วโมโหคุณปู่พ่อบ้านไม่ได้เด็ดขาด! หลิงหลานติดป้ายพ่อบ้านหลิงฉินว่าเป็นคนที่ไม่สามารถกวนโมโหได้โดยไม่ลังเล
หลิงฉินทำการโจมตี เดิมทีเขาก็กอดความคิดที่ว่าจะต้องตายขณะไปจู่โจม ดังนั้นเมื่อฆ่าศัตรูคนแรกแล้ว ก็ไม่ได้หยุดมือ หากแต่พุ่งเข้าไปหาคนที่สองอย่างรวดเร็ว
พลังรบของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันอย่างยิ่งจริงๆ หลิงฉินที่อายุมากแต่ก็ยังแข็งแรง ความสามารถในการต่อสู้ไม่ได้ด้อยไปกว่าตอนสมัยหนุ่มๆ เลย เมื่อเขาจัดการศัตรูคนที่สามอย่างราบรื่นแล้วก็ได้ยินหัวหน้าทีมที่นำกลุ่มคนนั้นตะคอกใส่อุปกรณ์สื่อสารด้วยความเดือดดาลว่า “ระยำ ฉันให้นายยิงนะ! ยิงสิวะ...”
แท้จริงแล้วหัวหน้าทีมไม่ยอมแพ้ ในตอนที่หลิงฉินเตรียมสังหารลูกน้องอีกสองคน เขาก็ยังคงพยายามติดต่อกับโฮเวอร์คาร์ สั่งให้พวกเขายิงปืนใหญ่ แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ชัดเจนมาก คำตอบที่เขาได้รับยังคงเป็นความเงียบ และความเงียบนี้ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังในเวลานี้
เขารู้แล้วว่า โฮเวอร์คาร์ที่ทำหน้าที่คุ้มกันด้านหลังเกิดปัญหาแล้วแน่นอน ตอนนี้จะคาดหวังไม่ได้แล้ว เขาทิ้งอุปกรณ์สื่อสารในมือด้วยความเดือดดาลก่อนจะยกอาวุธในมือขึ้นมาและตะโกนเสียงดังว่า “ ไปฆ่ามันด้วยกัน!”


ตอนที่ 49 อันตรายจากการซุ่มยิงระยะไกล
มุมปากของหลิงฉินเผยรอยยิ้มหยันออกมา ถ้าหากฝ่ายตรงข้ามเลือกโจมตีเป็นกลุ่มตั้งแต่แรก บางทีอาจจะทำให้เขานอนเป็นศพคาที่ไปแล้ว ทว่าตอนนี้นอกจากคนที่ถูกยิงโดยปืนกลรุ่น II ในตอนแรกแล้ว ถัดจากนั้นชายอีกสามคนก็ถูกเขากำจัดได้สำเร็จ เวลานี้ชายสี่คนที่เหลืออยู่อยากจะเก็บเขาก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
อันที่จริงเวลานี้ในใจของหลิงฉินก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน ทำไมโฮเวอร์คาร์คันนั้นถึงไม่มีการเคลื่อนไหวมาโดยตลอด สาเหตุที่เขาจู่โจมอย่างดุเดือดโดยที่ไม่สนใจความเป็นความตายก็เพราะเขาอยากกำจัดศัตรูทั้งหลายอย่างสุดความสามารถก่อนที่โฮเวอร์คาร์จะยิงปืนใหญ่ออกมา เพื่อให้หลิงหลานมีโอกาสหนีรอดมากยิ่งขึ้น
ทว่าหลิงฉินดีใจกับสถานการณ์ในตอนนี้มาก เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามเกิดข้อผิดพลาด นี่ส่งผลดีต่อเขาสุดขีด ความหวังที่จะมีชีวิตรอดจากความตายทำให้การกระทำของหลิงฉินยิ่งห้าวหาญทรงพลัง ลงมืออย่างเฉียบคมมากขึ้น
ถ้าเกิดมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ใครเขาอยากจะตายกันล่ะ หลิงฉินก็ไม่อยากเหมือนกัน เขายังอยากเห็นหลิงหลานเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แต่งงานมีลูก เขายังฝันว่าจะได้อุ้มลูกของหลิงหลาน หลิงฉินระเบิดพลังแฝงทั้งหมดในร่างกายของเขาออกมาเพื่อเป้าหมายนี้
จากนั้นก็เห็นหลิงฉินหลบซ้ายหลบขวา หลีกเลี่ยงอนุภาคเลเซอร์ที่ฝ่ายตรงข้ามโจมตีมาอย่างไม่มีขอบเขต ร่างกายของหลิงฉินแสดงการหลบอย่างไร้กฎเกณฑ์ออกมาอย่างชัดเจน ทำให้หลิงหลานเห็นแล้วก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง เธอตัดสินใจแล้วว่าขอเพียงเธอกับพ่อบ้านหลิงฉินรอดชีวิตกลับไปได้ เธอจะให้คุณปู่พ่อบ้านสอนทักษะเฉพาะนี้ให้กับเธอแน่นอน แม่งเอ๊ย เท่มากเกินไปแล้วจริงๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ท่วงท่าสังหารของหลิงฉินดูเคลื่อนไหวแปลกประหลาดอย่างชัดเจน นอกจากกริชที่ถูกเขากวัดแกว่งอย่างยอดเยี่ยมแล้ว เส้นด้ายที่ถูกนิ้วมือซ้ายของหลิงฉินสะบัดนั้นก็ยิ่งดูน่ากลัวมากกว่า
ไม่เห็นเลยหรือไงว่าทุกครั้งที่หลิงฉินตวัดนิ้วมือข้างซ้าย ฝ่ายตรงข้ามก็อดถอยไปข้างหลังไม่ได้ ความจริงแล้วนี่ไม่อาจกล่าวโทษว่าอีกฝ่ายขี้ขลาดตาขาวได้เลย ควรทราบว่าในขณะที่หลิงฉินกำจัดชายสามคนนั้นไปเมื่อสักครู่นี้ ชายสองคนในนั้นต่างเสียชีวิตจากด้ายเส้นนี้ พวกเขายังไม่ทันสังเกตเห็นจุดนี้ก็ถูกด้ายรัดลำคอ ขอเพียงดึงเบาๆ ศีรษะก็ขาด เลือดสาดกระจาย เมื่อเห็นด้ายเส้นนั้นคมกริบมาก บวกกับบางจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เมื่อโจมตีมาจึงไร้ร่องรอย แล้วจะไม่ให้พวกเขาหวาดกลัวได้อย่างไร
หลิงหลานจ้องตาเป็นมันมาก นี่เป็นอาวุธสังหารที่อำพรางมากที่สุด ใครจะรู้ได้ว่าห่วงเชือกที่ไม่เตะตาบนข้อมือจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ หลิงหลานตัดสินใจแล้วว่าหลังจากนี้เธอจะถามว่าได้รับด้ายแบบนี้มาจากที่ไหน ถ้าหากเป็นไปได้ ต่อไปก็เตรียมให้เธออันนึง
ประสบการณ์ในวันนี้ทำให้หลิงหลานรู้แล้วว่า โลกที่เธออยู่ในตอนนี้อันตรายมากจริงๆ เธอยิ่งต้องพยายามให้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มศักยภาพร่างกายตัวเอง หรือว่าความหลากหลายของอุปกรณ์อาวุธต่างก็สำคัญหมด
อย่างไรก็ตาม หลิงฉินก็สังหารชายสามคนได้สำเร็จ ถึงแม้ว่าเขาจะอาศัยอาวุธที่สะดวกคล่องแคล่วปรับเปลี่ยนได้พิสดารยากจะหยั่งถึง รวมไปถึงความสามารถของเขา แต่ที่มากกว่านั้นก็คืออาศัยโชค อันที่จริงชายคนแรกที่เขาสังหารคือผลงานจากการที่เขาตั้งใจวางแผนไว้ แต่ชายสองคนที่เขาฆ่าหลังจากนั้นเป็นโอกาสที่ได้มาจากความผิดพลาดของอีกฝ่าย
ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าทีมทำการทอดทิ้งสมาชิกทีมแล้วละก็ ลูกทีมพวกนั้นคงไม่เลือกหลบมารักษาตัวรอดโดยละทิ้งการโจมตีเนื่องจากกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นผู้เสียสละชีวิตคนต่อไป และหลิงฉินก็คงไม่สามารถฉวยโอกาสชุลมุนฆ่าไปอีกสองคน ทำให้พลิกสถานการณ์มาได้
บอกได้แค่เพียงทีมของพวกเขาโชคร้ายที่มีเพื่อนร่วมทีมโง่เง่า และไอ้เพื่อนร่วมทีมปัญญาอ่อนคนนี้ก็ดันเป็นหัวหน้าทีมที่กุมอำนาจตัดสินความเป็นความตายของพวกเขาด้วย
โชคดีที่เพื่อนร่วมทีมสมองหมูคนนี้ไม่ได้โง่งมสุดขีด เขาเปลี่ยนคำสั่งทันที ชายสี่คนที่เหลืออยู่จัดขบวนเป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ร่วมมือกันปกป้องซึ่งกันและกัน และจู่โจมอย่างดุเดือดใส่หลิงฉินที่กำลังเตรียมตัวโจมตีชายคนที่สี่
จากนั้นก็เห็นปากกระบอกปืนเลเซอร์อนุภาคสี่กระบอกเปล่งแสงขึ้นมาและกราดยิงอนุภาคเลเซอร์นับไม่ถ้วนใส่หลิงฉิน ในขณะเดียวกันก็ทำให้ดวงตาของนักรบที่สังเกตการณ์อยู่ด้านข้างมองไม่เห็นเช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น ผู้ควบคุมหุ่นรบสองคนซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปกำลังจ้องมองมาที่นี่
“หัวหน้า ทำไมพวกโง่เง่านั่นไม่ยิงปืนใหญ่ล่ะ?” หนึ่งในผู้ควบคุมหุ่นรบรู้สึกงุนงงมาก เขาขยี้ตาที่พร่าเบลอเล็กน้อย สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอของหุ่นรบคือถ่ายทอดสดสถานการณ์จริง เขาจ้องมองมาตลอด ดวงตาก็เลยรู้สึกล้าอยู่เหมือนกัน
เขาไม่เข้าใจจริงๆ เห็นได้ชัดว่ามีโอกาสดีในการโจมตีอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่ถูกทำให้เสียเปล่า โฮเวอร์คาร์คันนั้นจอดนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด
ผู้ควบคุมหุ่นรบที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าคนนั้นตอบกลับว่า “ใครจะไปรู้กันล่ะ แต่พวกเรารับหน้าที่เป็นกองหลังเท่านั้น นอกเสียจากคนพวกนั้นจะล้มเหลวแล้ว ถึงจะเป็นตาพวกเราออกโรง”
“แต่อีกฝ่ายยิงพลุสัญญาณออกมาแล้วนะ คนคุ้มกันลับของฝ่ายตรงข้ามจะต้องรีบมาทันทีแน่นอน ถ้าไม่จัดการอีก พวกเราก็จะถูกพวกคนที่ไล่ตามมาพบตัวได้นะ หัวหน้า ไม่ใช่คุณบอกว่าเบื้องบนไม่อยากให้พวกเราเปิดเผยตัวเหรอ”
“ใช่แล้ว ถ้าเกิดถูกเบื้องบนรู้เข้า พวกเราก็จะต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเหมือนกัน ช่างเถอะ ไม่สนพวกมันแล้ว ฉันมอบริ้นไรที่น่ารำคาญตัวนั้นให้นายจัดการละกัน ระเบิดหัวมันในนัดเดียวด้วยล่ะ” ผู้ควบคุมหุ่นรบที่เป็นหัวหน้าถูกลูกน้องของเขาเตือนสติ ก็รีบเปลี่ยนความคิดทันที และให้ลูกน้องจัดการหลิงฉินให้เรียบร้อย
“รับทราบ หัวหน้า จากนี้ไปก็ดูผมปฏิบัติการได้เลย” ในที่สุดก็ถึงตาเขาลงมือแล้ว ลูกทีมที่เป็นผู้ควบคุมหุ่นรบรู้สึกตื่นเต้นหลังจากที่รอมานานจนอดทนไม่ไหว เขาควบคุมหุ่นรบให้เหวี่ยงปืนสไนเปอร์ระยะไกลขนาดใหญ่บนแขนขวาของหุ่นรบแรงๆ จากนั้นหุ่นรบที่สูงสี่เมตรก็ทำท่าคุกเข่าข้างเดียว แขนโลหะข้างซ้ายประคองปืนยักษ์กระบอกนั้นไว้ก่อนจะเล็งไปยังหลิงฉินที่กำลังหลบการโจมตีของเลเซอร์
หลิงหลานไม่ได้มองข้ามการกระทำของหุ่นรบตัวนั้น นับตั้งแต่ที่พ่อบ้านหลิงฉินต่อสู้กับคนพวกนั้นซึ่งๆ หน้า หลิงหลานก็สังเกตการเคลื่อนไหวของหุ่นรบสองตัวนั้นมาโดยคลอด กลัวว่าพวกเขาจะจู่โจมมาที่นี่อย่างกะทันหัน เมื่อหลิงหลานเห็นหุ่นรบตัวนั้นทำท่าลอบยิงระยะไกล เธอก็รู้ว่านี่เป็นการโจมตีใส่คุณปู่พ่อบ้าน ทว่าเธอก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเลย
เวลานี้พ่อบ้านหลิงฉินกำลังสู้สุดชีวิต เธอเองก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ เหมือนกัน ผลจากการคำนวณอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็ทำให้เธอหาแผนการรับมือหุ่นรบสองตัวนั้นได้ ถึงแม้จะไม่นับว่าเป็นแผนการที่ดีมากแต่ก็ถ่วงเวลาเอาไว้ได้
“เสี่ยวซื่อ ให้โฮเวอร์คาร์ลอยขึ้นไปบนฟ้า! หลังจากนั้นก็คำนวณวิถีการโจมตีของหุ่นรบ A” หลิงหลานติดป้ายชื่อหุ่นรบสองตัวนั้นว่า A กับ B เช่นนี้จะทำให้เธอสื่อสารกับเสี่ยวซื่อได้สะดวก
ถัดจากคำสั่งของหลิงหลาน จู่ๆ หนึ่งในโฮเวอร์คาร์ที่ไม่มีคนก็เปลี่ยนจากโหมดหยุดนิ่งเป็นติดเครื่องยนต์ ไม่ถึงหนึ่งวินาทีหลังจากนั้นมันก็ลอยขึ้นไปสองเมตรรอคอยคำสั่ง ในขณะเดียวกัน เบื้องหน้าของหลิงหลานก็ปรากฏแผนที่วิถีการโจมตีของหุ่นรบ A โดยที่ทำเครื่องหมายพิกัดและระดับความสูงอย่างชัดเจน
“ย้ายโฮเวอร์คาร์มาตรงนี้” หลิงหลานชี้ไปตรงจุดที่ใกล้กับโฮเวอร์คาร์มากที่สุดโดยไม่ลังเล
สิ้นเสียงกล่าว โฮเวอร์คาร์ที่เสี่ยวซื่อควบคุมก็ลอยไปจอดอยู่ตรงนั้น
“เชี่ย ทำบ้าอะไรเนี่ยถึงได้มาขวางเส้นทางโจมตีของฉัน” หุ่นรบ A วางปืนสไนเปอร์ลงด้วยความกลัดกลุ้ม เขาไม่พอใจอย่างมาก เมื่อสักครู่นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นโอกาสดีที่จะลอบยิง แต่น่าเสียดายที่ถูกโฮเวอร์คาร์คันนั้นทำลายไปแล้ว
“ไม่ได้ตั้งใจละมั้ง มันรีบไปตรงนั้นพอดี” หุ่นรบ B ก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน แต่เขายังกล่าวปลอบใจหุ่นรบ A ว่า “ไม่เป็นไรหรอก ครั้งนี้ฉันจะโจมตีเอง”
สิ้นคำกล่าว หุ่นรบ B ก็เริ่มปรับเปลี่ยนองศาปืนสไนเปอร์ของตัวเอง และเล็งเป้าไปยังหลิงฉินที่ต่อสู้ประชิดตัวกับชายคนที่สี่ ส่วนปืนของเขาจะยิงโดนเพื่อนพร้อมกันหรือไม่นั้น มันก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการใคร่ครวญของเขาเลย


ตอนที่ 46 กลัวหรือเปล่า?
คำถามของ 413 ไม่ได้รับคำตอบจากอีกฝ่าย สิ่งที่ต้อนรับเขาก็คือการโจมตีของปืนใหญ่ที่มืดฟ้ามัวดิน
“เชี่ย! เปิดใช้งานโล่ลำแสง” 413 ตวาดด้วยความเดือดดาล ฝ่ายตรงข้ามอยากกำจัดคนให้สิ้นซากชัดๆ ดูท่าจะไม่มีทางกอบกู้สถานการณ์แล้ว
กองทัพหุ่นรบของศัตรูเห็นหุ่นรบของฝ่ายตรงข้ามปล่อยโล่ลำแสงซึ่งเป็นอุปกรณ์ระดับสูงก็กล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ทำไมกองทัพกบฏถึงได้รับอาวุธแบบนี้มา ดูท่าข่าวกรองจะไม่ผิด มีคนในระดับสูงของกองทัพทรยศสหพันธรัฐแล้ว ยิงกำราบมันไว้ พยายามทำลายโล่ลำแสงให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฆ่าพวกมันให้หมด ผู้บัญชาการใหญ่สั่งมา ไม่ต้องจับเป็น”
“ครับ หัวหน้า!” หลังจากเสียงนี้ ปืนใหญ่ระยะไกลก็ยิงออกมารุนแรงมากขึ้นกดดันทีม 413 จนแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้
“หัวหน้า ทำยังไงดี” พวกลูกทีมที่เปิดใช้โล่ลำแสงต้านทานการโจมตีระยะไกลของอีกฝ่ายเอ่ยถามขึ้น
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นทหารผ่านศึก เป็นนักเชือดที่กลับมาจากสนามรบสามารถกวัดแกว่งดาบฟันทหารของประเทศศัตรูอย่างไร้ความรู้สึก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทหารของประเทศตัวเอง พวกเขาก็ทำใจแข็งไม่ได้
“หมายเลขสาม ติดต่อกองบัญชาการ หมายเลขห้า คุ้มกัน คนอื่นๆ ไปสังหารพวกมันกับฉัน!” 413 สั่งการการอย่างเฉียบขาด หลังจากนั้นเขาก็ชักดาบเลเซอร์ออกจากด้านหลังก่อนจะพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก
413 รู้ดีว่าบางทีฝ่ายตรงข้ามอาจจะเป็นแค่กองทหารหุ่นรบที่ถูกเบื้องบนหลอกใช้ ไม่รู้เลยว่าการปฏิบัติการของพวกเขาเป็นเรื่องผิดพลาด ทว่าเขาไม่อาจใจอ่อนเพราะเรื่องนี้ได้ เขายังมีพี่น้องอีกห้าชีวิตที่อยู่ใต้บังคับบัญชา เขาไม่อาจให้พวกเขาสละชีพเพราะความลังเลของเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ฝ่ายนั้นอยากฆ่าคือเด็กที่บริสุทธิ์ นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่สามารถ ยอมได้เป็นอันขาด...
การตัดสินใจอย่างเด็ดขาดของหัวหน้าก็แสดงออกบนตัวของพวกลูกทีมเช่นกัน บนสนามรบไม่อาจลังเลหรือใจอ่อนได้สักนิดเดียว มีเพียงคนที่โหดเหี้ยมกว่าเท่านั้นถึงจะรอดชีวิตต่อไปได้
ทหารหุ่นรบกองนั้นเห็นหุ่นรบสี่ตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเปิดใช้โล่ลำแสงพุ่งเข้ามา หัวหน้าทีมที่นำหน้าก็แค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “ปล่อยสายชนวนระเบิด”
หลังจากเสียงนี้ หุ่นรบหกตัวต่างก็ยิงเปลวไฟออกมาแผ่คลุมใส่คนทั้งสี่ที่บุกเข้ามาซึ่งๆ หน้า
เสียงปืนดังก้องกังวานอยู่หลายนัด เปลวไฟหกสายระเบิดออกในพริบตา จากนั้นก็ได้ยินเสียงปืนใหญ่ดังติดต่อกันเป็นลูกโซ่ ระเบิดนับไม่ถ้วนบนสายชนวนถูกจุดสำเร็จ การระเบิดอย่างรุนแรงทำให้พื้นดินสั่นคลอน และก็ทำให้ทั่วทั้งสถานที่เกิดเหตุมีหมอกควันหนา
หมายเลขห้าที่เดิมทีรับหน้าที่คุ้มกันใช้ปืนเลเซอร์อนุภาคที่มือขวายิงออกไปหกนัดอย่างหมดจด โจมตีใส่สายชนวนเหล่านี้เพื่อระเบิดพวกมัน และก็ทำให้พวก 413 ได้รับการคุ้มกัน
หมอกควันในหน้าจอทำให้หัวหน้ากองทหารหุ่นรบที่สั่งการโจมตีรู้สึกลังเลเล็กน้อยว่าจะยิงกดดันต่อดีไหม ทว่าการหยุดชะงักนี้ก็ทำให้เขาได้ยินหุ่นรบของตัวเองส่งเสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินว่า “อันตราย ถูกศัตรูล็อกเป้าหมาย หลบเลี่ยง หลบเลี่ยง...”
ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของเขาคือถอยหลังอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเขามองเห็นในหน้าจอว่าหุ่นรบที่นำหน้าตัวนั้นปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางหมอกควันและพุ่งมาที่เขาด้วยความดุดันอย่างชัดเจน
เขาชูปืนเลเซอร์อนุภาคในมือขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะลั่นไกอย่างสุดความสามารถ เขาลืมการหลบตามสถานการณ์ไปโดยสิ้นเชิง เขาอยากใช้การโจมตีพวกนี้ทำให้ฝ่ายตรงข้ามถอยหรือหยุดโจมตีลง
เขาเห็นเพียงฝ่ายตรงข้ามเบี่ยงจากเส้นทางที่ตรงเข้ามาไปยังมุมที่แปลกประหลาดและหลบหลีกการโจมตีของเลเซอร์อนุภาคที่เขากราดยิงออกไปอย่างชำนาญ สายตาของเขาหดลงฉับพลันและตะโกนขึ้นมาด้วยความตกใจว่า “หลบไร้หลักเกณฑ์! ทำไมเขาสามารถเคลื่อนไหวหลบหลีกระดับสูงสุดของกองทัพเราได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ขนาดเขาที่เป็นคนดังของโรงเรียนทหารก็ยังไม่ได้เรียน ทำไมคนในกองทัพกบฏถึงมีบุคคลที่ร้ายกาจแบบนี้อยู่ด้วย
สวรรค์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เวลานี้เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่รางๆ ทว่ามันสายไปเสียแล้ว
เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวหลายเสียงของพวกลูกทีมดังขึ้นในระบบสื่อสารของเขา ยังไม่ทันที่เขาจะสอบถาม หน้าจอแสดงผลของหุ่นรบตัวเองก็เปลี่ยนเป็นดำสนิท ไม่ว่าเขาจะดึงคันควบคุม กดปุ่มสตาร์ทที่อยู่ข้างกายตามใจชอบอย่างไร หุ่นรบก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิดเดียว
เขาเข้าใจทันทีว่าหุ่นรบของเขาถูกอีกฝ่ายทำลายอุปกรณ์ขับเคลื่อนแล้วแน่นอน และเขาก็กลายเป็นหมูในอวยไปแล้ว
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมนักเรียนดีเด่นสง่างามซึ่งจบการศึกษาจากโรงเรียนทหารอย่างเขาถึงพ่ายแพ้ให้กับทหารหุ่นรบแหกคอกของกองทัพกบฏพวกนี้ โลกนี้มันกลับตาลปัตรไปแล้วหรือไง หัวหน้ากองทัพหุ่นรบทำใจเชื่อไม่ได้ เขาตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนอยู่บนที่นั่งควบคุมด้วยสีหน้าซีดเผือด
413 ยังคงออมมือไว้ในตอนที่โจมตี เขาเพียงแต่ทำลายอุปกรณ์ขับเคลื่อนของหุ่นรบ ไม่ได้โจมตีที่นั่งคนขับหุ่นรบโดยตรงเพื่อเก็บชีวิตของอีกฝ่ายเอาไว้ แน่นอนว่านี่เป็นเพราะอีกฝ่ายมีความสามารถไม่เพียงพอทำให้ 413 มีช่องทางหนีทีไล่ให้เลือก
413 เห็นหุ่นรบหกตัวยืนนิ่งไม่ขยับก็อดส่งเสียงถุยไม่ได้ แม่งเอ๊ย ยังดีที่ทหารหุ่นรบพวกนี้เป็นมือใหม่ที่ไม่เคยเห็นเลือดมาก่อน ไม่อย่างนั้นการที่พวกเขาอาศัยเพียงปืนเลเซอร์อนุภาคไม่กี่กระบอกกับดาบเลเซอร์ไม่กี่เล่มมาเผชิญหน้ากับอาวุธที่ติดตั้งมาครบครันแบบนี้ก็ยากจะคาดเดาผลแพ้ชนะจริงๆ
เวลานี้เอง หมายเลขสามที่ได้รับการติดต่อกับกองบัญชาก็รายงานว่า “หัวหน้า ผู้บัญชาการบอกว่า ให้นำคนพวกนี้ไปที่กองบัญชาการเบลดสเปเชียลอย่างเป็นความลับ แล้วก็ทำลายหุ่นรบของพวกเขาทิ้งไปให้หมด ทางที่ดีทำให้ฝ่ายตรงข้ามคิดว่าคนตายไปพร้อมกับหุ่นรบที่โดนทำลายแล้ว”
413 ผงกศีรษะและสั่งการไปว่า “หมายเลขสามกับหมายเลขห้าอยู่ที่นี่ ทำภารกิจของผู้บัญชาการให้เสร็จ ส่วนคนอื่นๆ ไปช่วยคนกับฉัน”
“ครับ!”
ด้วยเหตุนี้เอง ทีม 413 ก็ได้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม หุ่นรบที่มีสภาพสมบูรณ์สี่ตัวบินไปยังทิศทางที่หลิงหลานจากไปด้วยความรวดเร็ว
413 พาลูกทีมสามคนบินไปได้สักพักก็พบว่าไม่เห็นการเคลื่อนไหวผิดปกติใดๆ ภายในขอบเขตระยะสายตาของพวกเขา นี่ทำให้พวกเขาไม่สามารถรู้ตำแหน่งที่แม่นยำของหลิงหลานได้จริงๆ
413 จนปัญญาได้แต่สั่งว่า “กระจายกันค้นหา พบสิ่งผิดปกติหรือว่าเป้าหมายให้แจ้งทันที”
“ครับ!” หุ่นรบสามตัวที่อยู่ด้านหลัง 413 ต่างเลือกมุมของแต่ละคนและกระจายไปทางด้านข้างหลังจากเสียงนี้
413 ควบคุมหุ่นรบตัวเองแล่นไปข้างหน้า เขารู้สึกกังวลอย่างไม่ต้องสงสัย เนื่องจากพวกเขาถูกถ่วงเวลาไปเกือบห้านาทีจากการสกัดกั้นในครั้งนี้ และมีความเป็นไปได้สูงว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ในห้านาทีนี้ เขาคาดหวังเพียงอย่างเดียวว่าพวกหลิงหลานจะสามารถยืนหยัดรอคอยการช่วยเหลือของพวกเขา
ส่วนพวกเขาก็จะค้นหาร่องรอยของหลิงหลานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่เช่นนั้นทุกอย่างต่างเปล่าประโยชน์
.......
ไม่เอ่ยถึงทางฝั่ง 413 ที่ค้นหาอย่างเคร่งเครียดแล้ว ทางด้านหลิงหลานก็ผ่านช่วงเวลาเป็นตายที่ตกอยู่ในอันตราย
หลังจากที่โฮเวอร์คาร์ถูกปืนใหญ่พลังงานสูงระยะไกลของฝ่ายตรงข้ามยิงโดนอีกครั้งในระหว่างที่แล่นหลบหลีก มันก็เริ่มส่งเสียงแจ้งเตือนบอกพวกเขาว่าโฮเวอร์คาร์จะพังในอีกห้าสิบหกวินาทีให้หลัง
เนื่องจากการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง พลังป้องกันของโฮเวอร์คาร์ก็จวนเจียนจะพังแล้ว บวกกับถูกโจมตีอีก มันก็เลยประคับประคองต่อไปไม่ไหวแล้ว
“กลัวหรือเปล่าครับ” หลิงฉินยิ้มพลางลูบศีรษะของหลิงหลาน ในมืออีกข้างของเขากุมปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II ไว้
“ไม่กลัว!” หลิงหลานตอบอย่างเยือกเย็นคล้ายกับไม่สนใจความเป็นความตายของตัวเอง นี่ทำให้หลิงฉินตกตะลึงและปลาบปลื้มใจอย่างมาก ทอดถอนใจว่าหลิงหลานกล้าหาญเหมือนกับบิดาตามที่คาดคิดไว้จริงๆ เขาย่อมไม่รู้ว่าเหตุผลที่หลิงหลานไม่สนใจความเป็นความตาย เป็นเพราะหลิงหลานได้เรียนรู้จากในป่าดึกดำบรรพ์ที่มิติการเรียนรู้จำลองขึ้นมาว่า ความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวช่วยชีวิตของเธอไม่ได้ มีเพียงความเยือกเย็นเท่านั้นถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต
“ปกป้องตัวเองให้ดีนะครับ!” หลิงฉินลูบศีรษะหลิงหลาน เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกายเกร็งแน่นในชั่วพริบตา เขาเตรียมตัวบุกโจมตีแล้ว หลิงหลานเองก็ทำแบบเดียวกัน เพียงแต่การกระทำของเธอดูซ่อนเร้นมากกว่า
ขณะนี้ เวลานับถอยหลังของหลิงศูนย์เจ็ดอยู่ในช่วงสิบวินาทีแล้ว


ตอนที่ 50 ซื้อเวลา!
“เสี่ยวซื่อ วิถีการโจมตีของหุ่นรบ B” หลิงหลานกล่าวอย่างเยือกเย็น “ให้โฮเวอร์คาร์คันที่สองลอยขึ้นฟ้าพร้อมกัน” ยิ่งเป็นวิกฤติยิ่งไม่อาจลนลาน พ่อบ้านหลิงฉินต้องอาศัยเธอป้องกันความปลอดภัย
หลิงหลานรู้สึกดีใจเป็นล้นพ้นที่เธอมีเสี่ยวซื่อคู่หูที่ยอดเยี่ยมคอยช่วยเหลือ หลังจากที่เสี่ยวซื่อจัดการโฮเวอร์คาร์ที่เป็นกองหลังแล้ว เขาก็บอกหลิงหลานว่าโฮเวอร์คาร์อีกสองคันถูกเขาควบคุมแล้วเหมือนกัน ข่าวนี้ทำให้หลิงหลานหาโอกาสรอดที่ล้ำค่าอย่างยิ่งเจอท่ามกลามสภาพอับจนที่ครุ่นคิดไปก็ไร้ทางออก บางทีนี่อาจจะทำให้เธอกับหลิงฉินยืนหยัดได้จนกระทั่งกำลังเสริมมาถึง
หลิงหลานดีใจและก็หดหู่อย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอเกินไปแล้ว ทำได้แต่เบิกตาโพลงมองดูคนใกล้ชิดที่เธอให้ความสำคัญต้องพบเจอกับอันตราย ถ้าหากครั้งนี้ไม่มีเสี่ยวซื่อ เกรงว่าเวลานี้คุณปู่หลิงฉินคงจะเลือดสาดกระเซ็นคาที่ไปแล้ว
ตอนนี้หลิงหลานไม่ได้สังเกตเห็นว่าเมล็ดพันธุ์ที่อยากจะเเข็งแกร่งได้แตกหน่อขึ้นในใจเธอ และเริ่มเติบโตอย่างแข็งแรง ทำให้ในอนาคตตอนที่เธอเผชิญหน้ากับอุปสรรคและรู้สึกเหนื่อยล้าสับสน เธอก็ยังคงเลือกที่จะยืนหยัดต่อไป...
การทำงานของเสี่ยวซื่อยอดเยี่ยมมาก มันไม่เพียงขัดขวางวิถีการโจมตีของหุ่นรบ B มันยังให้โฮเวอร์คาร์คันที่สองย้ายไปขวางวิถีการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามโดยอัตโนมัติ
เสี่ยวซื่อเป็นเด็กที่รักการเรียนรู้ หลิงหลานสั่งครั้งเดียวก็จดจำได้ขึ้นใจ มันทำเรื่องที่หลิงหลานต้องการจะทำได้อย่างสมบูรณ์โดยที่ไม่จำเป็นต้องให้หลิงหลานสั่งเป็นครั้งที่สอง
“เสี่ยวซื่อ ทำได้ไม่เลวเลย” ต่อให้หลิงหลานไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แต่เธอก็รู้เหมือนกันว่าเด็กๆ ชอบถูกชม ดังนั้นเธอก็เลยกล่าวชมเชยโดยไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย ทำให้ดวงหน้าน้อยๆ ของเสี่ยวซื่อแดงแปร๊ดทันที คิ้วและตายิ้มจนเป็นเส้นเดียว
.........
โฮเวอร์คาร์ขวางกั้นวิถีการยิงของฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง ต่อให้เป็นคนที่ไม่ฉลาดอย่างไรก็มองออกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ผิดปกติ! ต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่นอน” หุ่นรบ B วางปืนสไนเปอร์ในมือลง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
“หัวหน้า ผมจำได้ว่าคนของโฮเวอร์คาร์สองคันนั้นออกมากันหมดแล้ว ด้านในไม่มีคนเลย” หุ่นรบ A เองก็พบความจริงเช่นกันว่า คนที่แต่เดิมอยู่ในรถกำลังสู้ยิบตากับฝ่ายตรงข้ามอยู่
“แย่ล่ะ พวกเราถูกเจอตัวแล้ว” เมื่อคิดโยงไปถึงการโจมตีของพวกเขาสองคนถูกขวางเอาไว้ หุ่นรบ B ก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา เขารู้แล้วว่าบางทีเขากำลังถูกฝ่ายตรงข้ามเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหว
“อ่า...หัวหน้า งั้นพวกเราควรจะทำยังไงดี” หุ่นรบ A ร้อนใจ ถ้าเกิดตัวตนถูกเปิดเผยขึ้นมาจริงๆ พวกเขาย่อมมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเบื้องบนคือใคร แต่อาศัยแค่ตัวอักษรในคำพูดของหัวหน้าก็เข้าใจแล้วว่า คนที่สามารถพลิกทะเลคว่ำแม่น้ำ[footnoteRef:1] จะจัดการพวกเขาก็ย่อมง่ายดายเหมือนกับบี้มดสองตัวเท่านั้น [1: พลิกทะเลคว่ำแม่น้ำ หมายถึงมีพลังอำนาจมหาศาล]
“ยิงโฮเวอร์คาร์สองคันนั้น” หุ่นรบ B กัดฟันกล่าวด้วยความดุดัน ถ้าหากยั้งมือไว้แบบนี้ พวกเขากลับไปก็ไม่เป็นผลดีเหมือนกัน ไม่สู้ต่อกรสักตั้ง บางทีอาจจะมีความดีความชอบอยู่บ้าง
“ได้ครับ หัวหน้า” หุ่นรบ A ไม่กล้าไม่เชื่อฟัง เขาชูปืนสไนเปอร์เล็งไปที่หนึ่งในโฮเวอร์คาร์อีกครั้ง
.............
“เสี่ยวซื่อ รีบกลับมาเร็ว” หลิงหลานเห็นฝ่ายตรงข้ามชูปืนก็รู้ว่าพวกเขาไม่ยอมวางมือ เธอกลัวว่าเสี่ยวซื่อจะเป็นอันตรายก็รีบตะโกนเรียกให้เขากลับมา
แน่นอนว่าหลิงหลานรู้สึกเสียใจอยู่บ้างเหมือนกัน ควรทราบว่าเดิมทีเธออยากใช้วิธีนี้เตือนอีกฝ่ายให้พวกเขารู้ว่าตัวเองถูกศัตรูเฝ้าสังเกตการณ์มาตั้งแต่ต้น หวังว่าพวกเขาจะรู้สึกพะว้าพะวงเลือกถอยหนีไป ไม่นึกว่าแผนการนี้จะไม่ได้ผล เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นคนโหดเหี้ยมคิดจะต่อสู้จนถึงช่วงเวลาสุดท้าย
ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็มาเลย! หลิงหลานกำมือน้อยๆ จนแน่น ใบหน้าแสดงการตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “เสี่ยวซื่อ ให้โฮเวอร์คาร์คันสุดท้ายไปอยู่ตรงจุดที่สามารถขวางวิถีการโจมตีของหุ่นรบสองตัวได้พร้อมกัน”
สิ้นเสียงคำกล่าวของหลิงหลาน ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นอย่างรุนแรงสองเสียง
ปัง! ปัง!
สองเสียงนี้แทบจะดังขึ้นมาพร้อมกัน ฝ่ายตรงข้ามลั่นไกปืนสไนเปอร์ยิงใส่โฮเวอร์คาร์สองคันที่จอดอยู่ด้านหน้าสุดตามที่คาดคิดไว้จริงๆ ทว่าเนื่องจากโฮเวอร์คาร์ถูกดัดแปลงมาก่อน มันจึงแข็งแกร่งทนทานมาก ถึงแม้ว่าตัวรถจะถูกปืนสไนเปอร์ยิงจนเป็นร่องเว้าลึกมากอย่างชัดเจน ถึงขนาดที่ด้านหนึ่งยุบเข้าไป แต่มันก็ไม่ได้เสียหายจนไปถึงระบบออปติคัลคอมพิวเตอร์ด้านใน ดังนั้นโฮเวอร์คาร์ยังคงตั้งตระหง่านอยู่
“ดีมาก ดัดแปลงได้ทนทานดีจริงๆ” หลิงหลานเห็นโฮเวอร์คาร์ยังลอยอยู่ในท้องฟ้าอย่างมั่นคง ปกป้องหลิงฉินสุดความสามารถ ในใจก็รู้สึกยินดีมาก เดิมทีเธอยังเป็นห่วงว่าโฮเวอร์คาร์จะไม่ได้เรื่องถูกยิงครั้งเดียวก็พังเสียหาย แต่ตอนนี้ดูท่ามันยังสามารถต้านทานได้อีกสักพัก
เมื่อคำนวณเวลาที่พ่อบ้านหลิงฉินปล่อยพลุสัญญาณ หลิงหลานรู้ว่าบางทียืนหยัดต่อไปอีกสามสี่นาที กำลังหนุนก็จะมาถึง
โฮเวอร์คาร์ นายต้องแข็งแกร่งอีกนิดยืนหยัดเข้าไว้ หลิงหลานอดภาวนาไม่ได้
...........
“แม่งเอ๊ย ใครดัดแปลงโฮเวอร์คาร์ให้ทนทานขนาดนี้วะ” หุ่นรบ B อดเอ่ยปากสบถไม่ได้ เขาหันหน้าไปสั่งการต่อว่า “อย่าทำตัวหย่อนยาน ยิงต่อไป ต้องยิงมันลงมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“ครับ หัวหน้า!” หุ่นรบ A เอ่ยตอบ หลังจากนั้นก็เหนี่ยวไกปืนสไนเปอร์อย่างดุเดือด
ปัง! ปัง! ปัง! ปืนสไนเปอร์ยิงออกไปนัดแล้วนัดเล่า ไม่รู้ว่ายิงไปกี่นัดแล้ว ในที่สุดโฮเวอร์คาร์ก็ปรากฏรอยแตกออกมา จนสุดท้ายมันก็กลายเป็นซากโดยสิ้นเชิง...
ปัง! โฮเวอร์คาร์คันหนึ่งถูกปืนสไนเปอร์ยิงอีกครั้ง คราวนี้มันทำภารกิจของมันเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว และกลายเป็นเมฆเพลิง ร่วงลงไปบนพื้นท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกไหม้อย่างรุนแรง
โฮเวอร์คาร์อีกคันทนรับการยิงอีกไม่กี่ครั้งก็ฝังตัวอยู่ในทะเลเพลิงระเบิดร่วงลงไปที่พื้นตามเพื่อนของมันไปติดๆ
“เชี่ย ทำไมยังมีอีกคัน มาขวางตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่” ในที่สุดหุ่นรบ B ก็จัดการโฮเวอร์คาร์ที่ขวางทางเขาได้แล้ว ในตอนที่เพิ่งจะโล่งอก และเตรียมตัวปรับปืนสไนเปอร์ไปกำจัดหลิงฉินนั้น เขาก็พบว่าในภาพหน้าจอของเขาหาตัวหลิงฉินไม่เจอแล้ว สาเหตุเป็นเพราะมีโฮเวอร์คาร์อีกคันปรากฏตัวขึ้นมาตรงจุดใกล้กับหลิงฉิน
นอกจากนี้ด้านในโฮเวอร์คาร์คันนี้ไม่ได้ว่างเปล่าไร้ผู้คน พวกเขาเห็นโฮเวอร์คาร์ที่ว่างเปล่าสองคันถูกยิงจนระเบิดร่วงลงพื้น ไหนเลยจะไม่รู้จุดจบของตัวเอง พวกเขาหวาดหวั่นพรั่นพรึง ทยอยกันทุบเตะใส่ประตูหน้าต่าง แต่น่าเสียดายที่ประตูหน้าต่างรถของโฮเวอร์คาร์ถูกเสี่ยวซื่อล็อกไว้นานแล้ว พวกเขาไม่มีทางเปิดมันออกได้เลย
แน่นอนว่าพวกเขาก็เคยคิดเรื่องทุบหน้าต่างรถให้แตก แต่น่าเสียดายที่โฮเวอร์คาร์ถูกดัดแปลงได้หมดจดมากเกินไป ต่อให้เป็นปืนสไนเปอร์ที่ทรงอานุภาพบนหุ่นรบก็ต้องยิงติดต่อกันหลายสิบนัดถึงจะทำลายโฮเวอร์คาร์ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่มือเปล่าเลย
เวลานี้เอง หลิงฉินก็ฉวยโอกาสกำจัดไปอีกสองคน เหลือเพียงหัวหน้าทีมที่หลบอยู่ด้านหลังสุดกับลูกทีมที่อยู่ข้างตัวเขาเท่านั้น
หลิงหลานรู้สึกเครียดมาก เธอหวังว่าโฮเวอร์คาร์สองคันนี้จะทนการโจมตีครั้งต่อไปได้ ทำให้หลิงฉินมีเวลาไปกำจัดศัตรูสองคนสุดท้ายมากขึ้น เวลานั้นต่อให้ไม่มีของคุ้มกันที่ขัดขวางการซุ่มยิง หลิงฉินหาภูมิประเทศที่ได้เปรียบหลบซ่อนตัวก็ได้ ยกตัวอย่างเช่น ในป่าพุ่มไม้เตี้ยๆ แห่งนั้น
ตอนนี้เองจู่ๆ โฮเวอร์คาร์ก็หันหลังกลับ ทันใดนั้นปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกก็ยิงขึ้นไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว
หลิงหลานเห็นแบบนี้ก็ตกใจยกใหญ่ “เสี่ยวซื่อ เกิดอะไรขึ้น”
เสี่ยวซื่อตอบกลับมาทันทีว่า “หึๆ เมื่อตะกี้นี้ฉันไม่ได้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์นะ ในที่สุดฉันก็ทำความเข้าใจโครงสร้างออปติคัลคอมพิวเตอร์ของโลกใบนี้ได้แล้ว นึกไม่ถึงจริงๆ ว่ามนุษย์อย่างพวกเธอจะคิดเรื่องการใช้เครื่องมือทางคณิตศาสตร์แบบนี้ มาสร้างสิ่งมีชีวิตเอไอที่คล้ายคลึงกับพวกเราออกมาได้ แน่นอนว่ามันคล้ายนิดหน่อยเท่านั้น เทียบกับพวกเราแล้วยังห่างชั้นมากเกินไป...” เสี่ยวซื่ออวดดีมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ภูมิใจในความเป็นหนึ่งที่ไม่เป็นสองรองใครของตัวเอง
หน้าผากของหลิงหลานปรากฎตัว 井 ออกมาทันที เธอกล่าวด้วยความเดือดดาลว่า “พูดประเด็นสำคัญ!” ให้ตายสิ ไม่ดูเลยว่านี่มันเวลาอะไร พูดจาไร้สาระมากขนาดนี้เพื่ออะไร
“ฉันออกแบบระบบเอไอเล็กๆ ออกมาสองอัน จากนั้นก็วางมันไว้ในระบบนำร่องของปืนใหญ่เลเซอร์แล้ว” เสี่ยวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก เขาทิ้งคำพูดสองประโยคด้วยใบหน้าที่คับแค้นใจ ก่อนจะหันตัวไม่สนใจหลิงหลาน เอาล่ะ ดูท่าเจ้าเด็กแสบนี่จะงอนเสียแล้ว


บทที่ 1 คืนพิศวง
เมื่อยามกรับไม้เคาะครั้งที่สาม คนหน้าศาลาไหว้ศพยิ่งน้อยลง
สองสาวใช้จามเพราะฟืนที่ถูกโยนเข้าไปในกองไฟ
“ท่านพี่เจ้าคะ พวกเราไปงีบกันสักหน่อยเถอะ” สาวใช้คนหนึ่งกล่าว
“ไม่ดีหรอก ถ้าไปกันหมด ก็ไม่มีใครเฝ้าศพฮูหยินน้อยน่ะสิ” สาวใช้อีกคนพูดด้วยความลังเล
สาวใช้ที่เอ่ยชวนเบะปาก
“ใครใช้ให้ฮูหยินน้อยตายเร็วล่ะ คุณหนูเล็กเพิ่งคลอดออกมาตัวเล็กนิดเดียว ร้องไห้เป็นก็เก่งแล้ว คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องความกตัญญู ดูแลพ่อแม่แล้วล่ะ” สาวใช้คนนั้นกล่าวพร้อมกับดึงสาวใช้อีกคน “ไปเถอะๆ เดี๋ยวก็กลับมาอยู่ดี ท่านชายใหญ่ยังไม่สนใจเลยแล้วพวกเราจะกลัวอะไร”
สาวใช้คนนั้นลุกขึ้นตาม แล้วทั้งสองคนเดินไปคุยไป
“ก็อย่างว่าแหละนะอะไรดีก็สู้สุขภาพดีไม่ได้ ตายเร็วแบบนี้ หาอะไรมาได้ก็ต้องยกให้คนอื่นหมด... ”
ลมยามค่ำคืนพัดเข้ามากระทบกับกระดาษเงินกระดาษทองที่ห้อยระโยงระยางจนเกิดเสียงซ่าๆ ศาลาไหว้ศพสีขาวดุจหิมะก็ว่างเปล่าและเงียบเหงายิ่งกว่าเดิม
กระดาษใบสุดท้ายที่ถูกเผาในเตาไฟหน้าโลงศพที่ยังไม่ได้ทาสี บัดนี้กลายเป็นเถ้าถ่านล่องลอย ธูปสามดอกที่จุดไว้ก็ไหม้จนเกือบจะหมดดอก
เงาดำเล็กๆ ของร่างคนวิ่งเข้ามาจากข้างนอก เงามืดนั้นเล็กเสียจนสูงไม่ถึงขาโต๊ะเสียด้วยซ้ำ หากจะมอง
โลงศพตรงหน้ายังต้องเงยหน้าขึ้นถึงจะมองเห็น
นั่นคือเด็กหญิงอายุราวสามสี่ขวบ ดวงตากลมโต ใบหน้ารูปไข่ ผิวอมชพมู เพียงแต่เสื้อคลุมบนร่างนั้นถูกสวมอย่างหลุดลุ่ย เส้นผมก็ปล่อยสยาย
เด็กน้อยมองดูโลงศพที่ยังไม่ได้ปิดฝา เดินเข้าใกล้อย่างช้าๆ ก่อนจะจับเก้าอี้ข้างโลงศพและปีนขึ้นไป หลังจากล้มเหลวอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดเด็กหญิงก็จับขอบโลงศพไว้แล้วค่อยๆ ยืนขึ้นและมองเข้าไปข้างใน
ภายใต้แสงเทียนสีขาวที่ส่องสว่างศาลาไหว้ศพ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนอย่างสงบอยู่ในโลง
ใบหน้ากลมถูกทาด้วยแป้งยิ่งดูขาวนวล จมูกเป็นสันโด่ง ริมฝีปากสีแดงเรื่อ หน้าผากกว้าง คิ้วเรียวยาว ผมดำเงางามด้วยปิ่นปักเก้าปีกประดับลูกปัดทอง ผ้าไหมหวินจินสีน้ำเงินเข้มปักลายปราณีต ลำคอมีไข่มุกหลากสีที่คล้องไว้ถึงสามรอบ ส่องประกายแวววาวสะดุดภายใต้แสงเทียน
เด็กน้อยยื่นมือเข้าไป
“ท่านแม่ ท่านแม่ตื่น อุ้มๆ” เด็กน้อยร้องอย่างงอแง
แขนป้อมยืดอยู่ที่ขอบโลงศพก็ลำบากมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหากต้องการจะเอื้อมไปถึงคนข้างในนั้นจะลำบากขนาดไหน
เด็กหญิงเขย่งเท้าขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนางทำลายความสงบในศาลา
เด็กหญิงหันหลังกลับ ก็มองเห็นสาวใช้สองคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูศาลาไหว้ศพ ทั้งสองใบหน้าซีดเผือด มองมาทางตนด้วยความหวาดกลัว
“ท่านแม่เรียกข้าอยู่” เด็กหญิงกล่าวเช่นนั้น ก่อนจะยื่นมือชี้ที่โลงศพเพื่ออธิบายแก่สาวใช้ทั้งสอง
คำพูดของเด็กหญิงทำเอาสาวใช้ทั้งสองสติแตกกระเจิงจนสลบลงไปนอนกับพื้น
เรือนใหญ่แห่งตระกูลจางกินพื้นที่ทั้งถนนเส้นนี้ เสียงครึกโครมจากเรือนดังขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้แสงจันทร์ในคิมหันตฤดูสั่นไหว
บริเวณสุดเขตทิศตะวันตกของเรือนใหญ่ตระกูลจางนั้น มีสวนเล็กๆ อยู่สามสวนซึ่งไม่ได้อยู่ในครอบครองของตระกูลจาง แม่น้ำกลางเมืองไหลตามความคดเคี้ยวผ่านมายังที่แห่งนี้ ส่งผลให้ที่นี่ชุ่มชื้นจนขึ้นตะไคร่เขียวตลอดทั้งปี
เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นทำลายความสงบของถนนเส้นนี้
เสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าเรือนเล็กหลังหนึ่ง หน้าประตูบานแคมมีโคมไฟแขวนอยู่สองดวง ใต้ฟ้ายามราตรีแสงสลัวสีเหลืองนวลจากโคมไฟสาดส่องไปยังคนที่ยืนหยุดอยู่หน้าประตู
มีผู้มาเยือนทั้งหมดสี่คน ชายสองหญิงสอง หนึ่งในหญิงสองคนอุ้มผ้าไหมห่อนึงไว้ในอ้อมอก
ราวกับว่าเร่งฝีเท้าเร็วจนเกินไป พวกเขาหยุดหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยให้ชายผู้หนึ่งจะเดินเข้าไปเคาะประตู
ประตูไม้ใต้แสงไฟทั้งดูเก่าและทรุดโทรม มือของชายผู้นั้นเพิ่งสัมผัสโดนประตู เสียงกุกกักจากประตูก็ดังขึ้น ก่อนประตูจะเปิดออกเอง
ประตูที่เปิดออกเองกลางดึกเช่นนี้ ทำให้ทั้งสี่คนที่ประหม่าอยู่แล้วตกใจยิ่งกว่าเดิม หญิงทั้งสองคนทนไม่ไหวจนต้องก้าวขาถอยหลังออกมา และมองดูประตูที่เปิดออกเพียงครึ่งเดียวด้วยความหวาดกลัว
แสงที่ส่องเพียงครึ่งเดียวยิ่งทำให้เงามืดนั้นน่ากลัวขึ้นไปอีก
“แม่...แม่นางเฉิง...” ชายหนุ่มกล่าวด้วยเสียงสั่น “กลางคืน...ก็ไม่ปิดประตูหรือ...”
เสียงพูดผ่อนคลายความหวาดกลัวของทุกคนลง หญิงที่อุ้มผ้าไหมอยู่สูดหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินก้าวไปข้างหน้า
“แม่นางเฉิง...” เธอมองเข้าไปด้านในและตะโกนด้วยเสียงเบาว่า “แม่นางเฉิง...แม่นาง...”
เสียงพูดแผ่วเบาลง เมื่อทุกคนเห็นไฟของโคมในมุมมืดพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังก้องออกมา
“พวกเจ้ามาหาหมอรึ ” เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยถามขึ้น
โคมไฟเขยิบเข้ามาใกล้ ทุกคนจึงได้พบว่าหลังโคมนั้นคือหญิงสาวผู้หนึ่ง นางอยู่ในเสื้อสีเหลืองขนห่าน ดวงตาดุจหงส์ จมูกโด่ง ปากแดง ใต้ริมฝีปากมีไฝเสน่ห์ งดงามสมกับสาวแรกแย้ม
ความมึดมิดอันน่าสะพรึงกลัวหายไปในพริบตา ทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ด้านนอกหัวใจหล่นวูบ
“ใช่แล้วๆ ขออภัยที่รบกวนแม่นางเสียดึกดื่น คุณหนูของข้าอาการไม่สู้ดีนัก...” หญิงที่อุ้มผ้าอยู่รีบเดินก้าวขึ้นมา ก่อนจะรีบเปิดห่อผ้าออก
ปรากฏเป็นร่างของทารกน้อยคนหนึ่งกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่บนบ่าของนาง
เด็กสาวในเสื้อสีเหลืองขนห่านขยับตัวเข้าไปดูและพยักหน้า
“ได้สิ งั้นตามข้ามา” นางเอ่ย
ทั้งสี่คนรีบเดินตามเข้าไป แต่กลับถูกหญิงสาวเสื้อสีเหลืองขนห่านห้ามไว้
“ให้นางพาเด็กเข้ามาคนเดียวก็พอ” นางกล่าว
ชายสองคนกับหญิงอีกคนหยุดฝีเท้า มองดูนางอุ้มเด็กเข้าไป โคมไฟค่อยๆ ไกลออกไปพร้อมกับสองคนที่หายไปในความมืด ราวกับถูกสัตว์ร้ายกลืนกินเข้าไป
เพราะเมื่อวานฝนตก หินตามถนนจึงลื่นเล็กน้อย ยิ่งทำให้บ้านที่ตั้งอยู่ในมุมมืดใกล้แม่น้ำนั้นอับชื้นกว่ายามปกติ
เรือนเล็กขนาดเล็ก ไม่มีโคมไฟแขวนอยู่ ทั้งสองเดินตามแสงของโคมไฟในมือของหญิงสาว ความมืดรอบกายยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดมากขึ้น
“รบกวนแม่นางดึกดื่นป่านนี้...” หญิงสาวที่อุ้มทารกอยู่อัดอั้นจนต้องพูดออกมา ราวกับว่าคำพูดจะทำลายความตึงเครียดลงได้
“ไม่เป็นไร” หญิงสาวในชุดเหลืองตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน พร้อมกับ พากันเดินผ่านห้องโถง ก่อนจะหันมาส่องไฟให้เธอด้วยความเป็นห่วง “ระวังขั้นบันได”
หญิงสาวเซเล็กน้อยแต่ก้าวถอยหลังได้ทรงตัวได้ทัน นางเงยหน้าขึ้นก่อนเห็นแสงจากโคมไฟที่ส่องสว่างอยู่ใต้ความมืด หลังจากปรับสายตาได้แล้ว นางก็พบตัวเองยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งที่มีแสงไฟสว่างอยู่ภายใน
หญิงสาวก้าวไปข้างหน้าอย่างฉับไวและเปิดประตูออก
แสงไฟจากด้านในส่องทแยงออกมา หญิงสาวรู้สึกไม่ชินอยู่ครู่หนึ่ง นางเอี้ยวศีรษะและมองเข้าไปด้านในอีกครั้ง
โคมไฟที่ใช้ในวังหลังแสนงดงามตั้งอยู่กลางห้อง ฉากกั้นลมแบบหกพับปักลายดอกไม้ ด้านหลังสะท้อนเห็นเงาเลือนลางของที่กำลังคนนอนตะแคงอยู่
นั่นคือแม่นางเฉิงอย่างนั้นรึ
“แม่นาง มีคนมาขอรับการรักษา” หญิงสาวเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วเบา
เงาของร่างที่นอนตะแคงอยู่หลังฉากกั้นค่อยๆ ลุกขึ้น แสงจากโคมไฟทำให้มองเห็นผมดำสลวยดุจสายน้ำปล่อยสยายลงมา
“ให้คนป่วยเข้ามาได้”
น้ำเสียงเรียบเฉยของหญิงสาวดังมาจากหลังฉากกั้นลม
หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะอุ้มเด็กแล้วก้าวเท้าเข้าไป
“เจ้ายืนอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ” เด็กสาวเสื้อสีเหลืองขนห่านกล่าว นางก้าวขาอย่างฉับไว แล้วยื่นมือออกไปรับเด็ก “ส่งเด็กให้ข้าเถอะ”
หญิงสาวลังเลอยู่เพียงครู่แล้วจึงส่งเด็กให้กับเด็กสาว มองดูเด็กถูกอุ้มเข้าไปด้านใน
ประตูนั้นไม่ได้ปิดสนิท หญิงสาวพอจะมองเห็นทารกน้อยถูกอุ้มเข้าไปด้านหลังจากเงาที่สะท้อนผ่านฉากกั้นลม เงาของหญิงสาวสะท้อนอยู่บนฉากกั้น นางเหมือนจะอยู่ในชุดคลุมยาวตัวหลวม จากนั้นเงาของแขนที่ยื่นออกมาก็ปรากฎขึ้น
ผ่านไปพริบตาเดียว เด็กสาวก็อุ้มทารกออกมา
หญิงสาวรีบยื่นมือรับเอาไว้ มองดูแล้วเด็กในอ้อมแขนของเธอยังคงแก้มแดงและหลับอย่างสบายดังเดิม
“เป็นเพราะจู่ๆ ถูกพลังร้ายจู่โจม แต่ข้าฝังเข็มให้แล้ว ทารกจะไม่มีอาการชักอีกแล้ว” หญิงสาวหลังฉากกั้นลมกล่าว
หญิงสาวทั้งตกใจและดีใจ ตกใจที่ตนนั้นยังไม่ทันได้พูดอะไร แต่อีกฝ่ายกลับรู้อาการป่วย และดีใจก็เพราะเพียงประโยคเดียวที่นางเอ่ยก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าฝีมือการรักษาของแม่นางเฉิงนั้นยอดเยี่ยม
“ขอบใจแม่นางมาก” หญิงสาวรีบกล่าวขอบคุณ และหยิบถุงเงินออกมา “ค่ารบกวนแม่นาง”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงของนาง เสียงของหญิงสาวในห้องก็ดังแทรกขึ้นมา
“เด็กคนนี้ไม่ได้ป่วยหรอก ในเรือนของเจ้ามีคนที่ป่วยจริงๆ คือคนที่นอนอยู่ในโลง พวกเจ้าไม่คิดจะรักษารึ”
“ท่านว่าอย่างไรนะ”
หญิงสาวเงยหน้าด้วยความตกใจ มองดูเงาของร่างที่นอนตะแคงอยู่หลังฉากกั้นลม เพราะใช้มือที่ดันศรีษะเอาไว้ ทำให้เห็นความโค้งเว้าของเรือนร่างได้อย่างขัดเจน ยามที่ความมืด ไฟสลัวสีส้ม และภาพปักลายดอกไม้สอดผสานกันนั้น ทำให้ภาพที่ปรากฏงดงามอย่างแปลกตา
คนตายในโลงศพ ยังรักษาได้อยู่รึ
แม่นางเฉิงพูดเพ้อเจ้ออะไร
เวลาเช้ามืด แม่นมเปิดมุ้งออกช้าๆ เด็กหญิงที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผ้าฝ้ายรู้สึกเหมือนถูกรบกวน มือจึงกระตุกเล็กน้อย แม่นมรีบกลั้นหายใจ แต่เด็กน้อยก็กระตุกอยู่เพียงครู่เดียวก็หลับต่อ
แม่นมยื่นมือเข้าไปจับใต้ผ้าห่ม แต่เด็กหญิงก็ยังคงหลับใหล
แม่นมโล่งใจและปล่อยมุ้งลงมา เธอหันหลังกลับมามองเหล่าหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง
“เป็นอย่างไรบ้าง” หญิงชราหัวหงอกขาวคนหนึ่งกระซิบถามอย่างรีบร้อนด้วยความเป็นห่วง
“เหล่าฮูหยิน พี่หยวนไม่ได้ฉี่เจ้าค่ะ ไม่ได้ตื่นด้วย ตั้งแต่กลับมาถึงก็นอนจนถึงตอนนี้ ระหว่างนี้ก็ไม่ชักเจ้าค่ะ” แม่นมเอ่ยเสียงแผ่วเบา
หญิงสาวทุกคนในห้องรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินเช่นนี้
เหล่าฮูหยินสะบัดมือและเดินออกไปก่อน ส่วนคนอื่นๆ ก็รีบเดินตามออกไป
ด้านนอกเริ่มสว่างแล้ว โคมไฟสีขาวถูกแขวนเต็มเรือน มีแต่คนใส่ชุดไว้ทุกข์ ดูแล้วน่าหนักใจยิ่งนัก
“แม่ชีหลิวมาแล้ว” คนใช้เดินอย่างฉับไวและอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
เหล่าฮูหยินนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ให้นางรอก่อน เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที” เหล่าฮูหยินกล่าว
งานศพในเรือน แต่เชิญแม่ชีมาเวลานี้ ถ้าคนนอกเห็นคงมีเรื่องให้นินทากัน
น่าปวดหัวเสียจริง
จู่ๆ เหตุใดลูกสะใภ้ถึงได้พลาดหกล้มจนสิ้นลมไป แถมนางยังล้มที่ห้องของตัวเองอีก และยิ่งไปกว่านั้นคือ ในช่วงเวลานั้นลูกสะใภ้กับแม่ยายกำลังมีปากเสียงกันเสียด้วย
“แม่นางเฉิงบอกว่า...” เหล่าฮูหยินนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามแม่นมด้วยเสียงแผ่วเบา
ยังไม่ทันพูดจบ เสียงร้องไห้จากด้านนอกดังเข้ามา ช่วงฟ้าใกล้สางแต่ยังไม่สว่างดีเช่นนี้ เสียงแหลมของหญิงสาวที่ร้องไห้ฟังดูหดหู่เหลือเกิน
คนที่อยู่ ณ ที่นั้นสีหน้าเปลี่ยนทันที
“คนของเรือนสะใภ้มาถึงแล้วเจ้าค่ะ!” สาวใช้หลายคนวิ่งมารายงาน
พี่ชายของฮูหยินน้อยยืนด้านนอกศาลาไหว้ศพหัวใจแทบสลาย
ทั้งตระกูลแทบเสียสติเมื่อรู้ข่าวการตายอย่างกระทันหันของน้องสาว คนเป็นพ่อหน้ามืดในทันทีเมื่อทราบข่าว แต่ก็ยังไม่กล้าบอกแม่ หลังปลอบใจคนในบ้านที่ขวัญหนีดีฝ่อ พี่ชายของฝ่ายสะใภ้ก็พาลูกน้องสามคนมายังบ้านที่น้องสาวแต่งเข้าไปเป็นสะใภ้
ชุดไว้ทุกข์ที่อยู่ตรงหน้าทำให้ความหวังสุดท้ายของพวกเขาสลายไป หลังเดินเข้ามาในศาลาไหว้ศพอันว่างเปล่า บ้านฝ่ายสะใภ้ที่โศกเศร้าอยู่ แทบจะเป็นลมกันไปหมด
นี่มันหมายความอย่างไร นี่หมายความอย่างไรกันแน่! อย่าว่าแต่นางร้องไห้หน้าศพเลย แม้แต่ธูปหน้าศาลายังหักเป็นท่อนๆ ไม่มีชิ้นดี!
ตายแล้วยังถูกรังแกถึงเพียงนี้ ตอนมีชีวิตจะลำบากเพียงใด!
น้องเขยที่พุ่งตัวออกมาอย่างลนลานถูกเหล่าน้องชายของฝ่ายสะใภ้ล้อมเอาไว้
“นายท่าน พวกข้าไม่ใช่ไม่มาเฝ้า แต่เพราะมีผี...” สาวใช้ตะโกนน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามอธิบาย
“ถุย คนไม่เคยทำชั่ว เขาไม่กลัวผีกันหรอก! พวกเจ้าทำให้น้องสาวของข้าต้องตาย จะเสแสร้งอะไรอีก!” หญิงสาวจากบ้านฝั่งสะใภ้ทิ้งความเป็นผู้ดีไปจนหมด ทั้งร้องไห้ ด่าทอ แถมยังสั่งให้คนใช้ที่ตนพามาลงไม้ลงมือกับคนใช้จากบ้านนี้อีกด้วย
ศาลาไหว้ศพวุ่นวายไปหมด
เหล่าฮูหยินกับสาวใช้อีกหลายคนที่มาจากด้านหลังตกใจกับภาพตรงหน้าจนไม่กล้าเดินเข้าไป
แต่การหนีมิใช่วิธีแก้ปัญหา
“เหล่าฮูหยิน ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว” สาวใช้เตือนด้วยความวิตก
ในเรือนยังวุ่นวายถึงเพียงนี้ บนถนนจะต้องได้ยินแน่นอน หากฟ้าสว่างกว่านี้คงมีคนมามุงดูยิ่งกว่าเดิม!
เหล่าฮูหยินมือเท้าสั่นไปหมด ได้ยินว่าบ้านของลูกสะใภ้โวยวายจะแจ้งกับทางการ นี่จะเอาเรื่องกันถึงทางการเชียวรึ ชื่อเสียงเรียงนามที่สั่งสมกันมา คงพังทลายในคราวนี้แน่ๆ !
เกียรติยศชื่อเสียงที่สืบทอดกันมาหลายต่อหลายรุ่นจะพังทลายที่รุ่นของนางงั้นหรือ ถ้าเธอตายไป จะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษได้อย่างไรกันเล่า !
บาปกรรมจริงๆ !
“เหล่าฮูหยิน ทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ลูกสะใภ้และสาวใช้ ต่างก็ถาม
ทำอย่างไรดี เวลานี้แล้วจะทำอะไรได้ ! เว้นเสียแต่ว่าคนจะยังไม่ตาย !
คนยังไม่ตายงั้นรึ?
เหล่าฮูหยินนึกอะไรได้บางอย่าง
“แม่นม แม่นม!” เธอหันไปเรียก “รีบไปเชิญแม่นางเฉิงมา!”


บทที่ 7 ระลึกบุญคุณ
เมื่อแสงตะวันแรกแย้ม คนระแวกนั้นพบว่าพิธีศพของเรือนใหญ่ตระกูลจางจบลงไปในชั่วข้ามคืน ทั้งยังเห็นว่าญาติมิตรของคนตระกูลจางเข้าออกเรือนด้วยฝีเท้าเร่งรีบอย่างไม่หยุดหย่อนและไม่มีการเคารพศพใดๆ
“จัดสามวันหรือห้าวันกันนะ”
“ฝังไปแล้วหรือ เหตุใดจึงเร็วเช่นนี้ นี่ก็เพิ่งจะวันที่สามเอง”
คนตามท้องถนนวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างอดไม่ได้
เมื่อเทียบกับความครึกครื้นภายนอก ในเรือนตระกูลจางนั้นเงียบสงัดนัก
จางเหล่าฮูหยินนั่งอยู่เพียงลำพัง ท่าทางคร่ำเครียด ลูกชายยืนปรนนิบัติเคียงข้าง เขาดูเหม่อลอยเล็กน้อย
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงจอแจดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยสาวใช้สองคนที่ฝีเท้าเร่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก
“เหล่าฮูหยิน ฮูหยินน้อยกับคนบ้านสะใภ้มากันแล้วเจ้าค่ะ” พวกนางกล่าว
ท่านชายใหญ่ตระกูลจางหน้าซีดเผือดทันใด
“ท่านแม่” เขาเรียก
จางเหล่าฮูหยินหน้าตาเคร่งเครียด
หากลูกสะใภ้คนนี้ตายไป บ้านตระกูลหันเอาเรื่องเราไม่หยุดแน่ แต่ตอนนี้แม้ลูกสะใภ้จะไม่ตาย ทั้งยังรู้ต้นสายปลายเหตุอย่างชัดเจนแล้ว ทว่าคนบ้านตระกูลหันก็ไม่ยอมเลิกรังควานเสียที
จริงๆ เลย! จางเหล่าฮูหยินกำไม้เท้าไว้แน่น โชคร้ายของตระกูลเสียจริง!
เสียงฝีเท้าลอยมา คนบ้านตระกูลหันเข้ามาแล้ว
เหล่าสาวใช้มองดูสาวใช้คนหนึ่งพยุงฮูหยินน้อยเดินเข้ามา ในใจล้วนรู้สึกแปลกๆ
คนที่เดิมทีนอนอยู่ในโลงฟื้นชีพขึ้นมาจริงๆ !
จางเหล่าฮูหยินไม่ได้ขยับตัว ท่านชายใหญ่มองดูกลุ่มคนบ้านตระกูลหัน โดยเฉพาะนายใหญ่บ้านตระกูลหัน
ก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว จนต้องไปยืนหลบหลังท่านแม่
“ท่านแม่” ฮูหยินน้อยเข้ามาก็คุกเข่าลง เสียงสะอื้นตะโกนว่า “สะใภ้ผิดเอง”
เมื่อได้ยินดังนั้น แม่ลูกบ้านตระกูลจางต่างประหลาดใจ
“สะใภ้เถียงท่านแม่ ทั้งยังกรีดข้อมือฆ่าตัวตายอีก ทำท่านแม่ตกใจ” ฮูหยินน้อยพูดไปร้องไห้ไป
นี่ผีหลอกหรือนี่!
แม่ลูกตระกูลจางหน้าตาตกตะลึง
หันอวิ๋นเหนียงสารภาพความในใจต่อ แม่ลูกตระกูลจางต่างโล่งอกเบาใจไป
ชัดเจนว่าคนบ้านตระกูลหันปรึกษากันมาก่อนแล้ว ถึงแม้ท่าทางจะดูไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร แถมนายใหญ่บ้านตระกูลหันยังแสร้งทำทีตักเตือนน้องสาวตัวเองอีกด้วย
เมื่อเห็นว่าคนบ้านตระกูลหันไม่ได้แสดงละคร จางเหล่าฮูหยินก็โล่งอก น้ำตาคลอพยุงสะใภ้ และขอโทษอย่างจริงใจ บอกว่าตัวเองไม่ควรไปยุ่งเรื่องของสามีภรรยา พูดจบ แม่สามีกับลูกสะใภ้ก็พยุงกันร้องไห้กันไปพลาง
อย่างไรเสียก็เป็นคนบ้านเดียวกันที่จะต้องใช้ชีวิตร่วมกัน อย่างนี้ทั้งสองฝ่ายก็ต่างก็ไม่เสียหน้า ทุกคนในที่นั้นต่างก็โล่งอกไปตามกัน
หันอวิ๋นเหนียงลุกขึ้นนั่งบนเตียงค่อยๆ ดื่มน้ำแกงโสม หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปากเอง
“ท่านอา ท่านป่วยจริงๆ หรือ ทำพวกข้าตกใจกันไปหมด” ภายในห้องมีรุ่นลูกหลานนั่งอยู่สองสามคน หนึ่งในนั้นกล่าว
หันอวิ๋นเหนียงเช็ดปากก้มหน้ากล่าว ‘อืม’
พอหันอวิ๋นเหนียงฟื้นขึ้นมา คำพูดของจางเหล่าฮูหยินก็หลอกนายใหญ่ตระกูลหันมิได้อีกต่อไป แต่ว่ากันดีๆ แล้วเรื่องนี้บ้านตระกูลจางก็ไร้ความผิด ในเมื่อยังเป็นคนบ้านเดียวกันอยู่ เพราะฉะนั้นเรื่องฉาวโฉ่ในบ้านแบบนี้จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด เว้นเสียแต่ญาติไม่กี่คน ถึงอย่างไรก็ต้องบอกคนนอกว่าป่วยแล้วทำพิธีล้างซวย
“หากไม่ใช่หมอเทวดาผู้นั้น ข้าคงตายไปแล้วจริงๆ” นางเงยหน้ากล่าวอย่างอมยิ้ม
ทุกคนต่างพยักหน้ากัน และพากันถกเถียงเรื่องวิธีการรักษาแปลกประหลาดของหมอเทวดา
“ฮูหยินน้อย” สาวใช้คนหนึ่งเข้ามา สีหน้ากังวลใจ “บ้านแม่นางเฉิงไม่มีคนอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
ค่ารักษาจางเหล่าฮูหยินได้ให้ไปแล้ว แต่หลังจากหันอวิ๋นเหนียงรู้ข่าวก็ยังให้คนไปขอบคุณอีกครั้ง ทั้งยังอยากจะเชิญมาขอบคุณด้วยตนเองอีก
ไม่มีคนแล้วหรือ หันอวิ๋นเหนียงตกใจอย่างมาก
“ไปแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
“ทำไมอยู่ดีๆ ก็ไปแล้วเล่า” หันอวิ๋นเหนียงถาม
สาวใช้กลับตอบว่าไม่รู้
“แม่นางเฉิงหรือ” หลานคนหนึ่งถามขึ้น “คนที่อาศัยอยู่ข้างบ้านใช่หรือไม่”
ทุกคนมองไปที่เขา
“ใช่ นางเอง” หันอวิ๋นเหนียงกล่าว มองไปที่ชายหนุ่ม “หยวนเจา เจ้ารู้จักด้วยหรือ”
หันหยวนเจาหัวเราะ
“อันที่จริงเมื่อวานข้าได้ตอบแทนบุญคุณแทนท่านอาไปแล้ว” เขากล่าว แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟัง
เมื่อพูดจบ หันอวิ๋นเหนียงก็สีหน้าคร่ำเครียด
“ถ้าอย่างนั้น แม่นางเฉิงผู้นั้นคงจะหนีภัยไปแล้วเป็นแน่” นางกล่าว กำผ้าเช็ดหน้าในมือไว้แน่น ในแววตาโกรธเคือง “ไป ตามอาหลังมา”
ข่าวแม่นางเฉิงจากไปก็คงถึงหูคนไม่ประสงค์ดีในไม่ช้า
“ไปตั้งแต่กลางคืนแล้วหรือ” ชายชุดดำตระกูลเฉากล่าวอย่างโมโห
แค่พวกเขาประมาทไปเพียงคืนเดียว คนก็หนีไปเสียแล้ว!
ด้านนอกมีคนท่าทางรีบร้อนวิ่งเข้ามา
“นายท่าน หาไม่เจอขอรับ เมื่อคืนมีรถม้าห้าคันออกเมือง ล้วนไปกันคนละเส้นทางทั้งสิ้น” คนผู้นั้นคุกเข่าตอบกลับ
ชายชุดดำตกใจยิ่งกว่าเดิม จับถ้วยน้ำชาบนโต๊ะเขวี้ยงลงพื้น
“หญิงผู้นี้ช่างว่องไวนัก!” เขากล่าวน้ำเสียงโกรธแค้น
ชื่อเสียงหมอเทวดากำลังจะโด่งดัง หากเป็นผู้อื่นคงไม่จากไปเช่นนี้แน่ คาดไม่ถึงเลยว่าแม่นางเฉิงผู้นี้จะจากไปปุบปับเช่นนี้
“คนชั้นต่ำเช่นนั้น ทำการใหญ่มิได้หรอก เสียดายตำรับวิชาแพทย์เสียจริง!” ชายชุดดำกล่าวอย่างโมโห ทั้งยังเร่งเร้าคนรับใช้ “ไปหามา รถม้าเพียงห้าคันเท่านั้น ไปตามสืบมา!”
พูดไม่ทันขาดคำ ก็มีคนวิ่งเข้ามาจากข้างนอกอีก
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ เกิดเรื่องแล้ว” ครั้งนี้เป็นลูกชายของเขา หน้าตาตื่นตระหนก “ทางการส่งคนมาปิดร้านยาเรา!”
ชายชุดดำตกใจใหญ่
“เพราะเหตุใด” เขาถาม
“ไม่รู้ขอรับ ไม่พูดอะไรสักอย่างก็ปิดร้านเรา!” ลูกชายตะโกน
เขาไปล่วงเกินใครเข้าแล้ว!
ชายชุดดำสีหน้าซีดเผือดอย่างคุมไม่ได้
สั่งนายอำเภอให้มาปิดร้านตัวเองได้ นี่กะจะเอาให้ถึงตายเชียวหรือ!
ล่วงเกินใครกัน เหตุใดจึงกระทันหันเช่นนี้
สองวันต่อมา เรื่องที่ฮูหยินน้อยตระกูลจางจัดพิธีศพเพื่อรักษาอาการป่วยก็แพร่กระจาย และวิธีนี้มีที่มาจาก
แม่นางเฉิงก็ถูกแพร่งพรายออกมาด้วย ในที่สุดชายชุดดำก็รู้ว่าตนล่วงเกินใครเข้า แต่ถึงจะรู้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว
ราชวงศ์ต้าโจวรัชศกเฉียนหยวนปีที่ห้าเดือนห้า อำเภอถงเจียงเกิดเรื่องใหญ่ที่ทำให้ผู้คนทั่วไปบนท้องถนนถกกันสนุกปากอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคือฮูหยินน้อยตระกูลจางตายแล้วฟื้นคืน เรื่องสองคือร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ โรงยาตระกูลเฉาถูกปิดเนื่องจากมียาปลอมปะปน แต่กลับมีน้อยคนนักที่จะเห็นความเกี่ยวโยงของสองเรื่องนี้
ข่าวทั้งสองกลายเป็นหัวข้อที่ในเมืองนั้นถกกันอย่างสนุกปาก กลบเรื่องของแม่นางเฉิงที่รักษาโรคประหลาดไปโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะเรื่องที่แม่นางเฉิงผู้นั้นไปจากเมืองนี้ไปแล้วก็แทบจะถูกลืมเลือน ก็อย่างที่ว่ากันว่าเทพเซียนที่ผ่านมามักจะอยู่ไม่นาน
แต่ก็ยังมีคนที่เคยลืม
“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ” สาวใช้ผู้หนึ่งนำโฉนดบ้านแผ่นหนึ่งยื่นให้ “ซื้อบ้านหลังนั้นมาแล้วเจ้าค่ะ”
หันอวิ๋นเหนียงยื่นมือรับมา
“นี่ไม่ใช่บ้านของนางสักหน่อย เจ้าจะขอบคุณนางยังมีวิธีอื่น ซื้อเรือนที่ไม่มีความเกี่ยวพันธ์มาเพื่ออะไร”
ท่านชายใหญ่ตระกูลจางพูดอยู่ข้างๆ
“นางเป็นคนมีพระคุณช่วยชีวิตข้า เสียดายที่แม้แต่นางหน้าตาอย่างไรข้ายังไม่รู้ บ้านหลังนี้นางเคยอาศัยอยู่
ข้าซื้อไว้ รอนางกลับมาข้าจะมอบให้นาง” หันอวิ๋นเหนียงกล่าว
ท่านชายใหญ่ส่ายหัว ใจหญิงนี้ช่างยากแท้หยั่งถึง
“ไม่รู้นางมาจากไหน ยิ่งไม่รู้ว่านางจะไปที่ใด ช่างเป็นคนประหลาดนัก” เขากล่าวก่อนจะลุกไปอ่านหนังสือที่อื่น
ไม่รู้นางมาจากไหน ไม่รู้นางไปที่ใด ไม่รู้หน้าตานาง ไม่รู้จักชื่อนาง มากลางดึก ไปกลางดึก ถึงตอนนี้ผู้คนบนท้องถนนก็ไม่มีใครพูดถึงนางอีก หากไม่ใช่เพราะตัวเองประสบพบเจอกับตัวเอง คงสงสัยว่าอำเภอถงเจียงเคยมีคนผู้นี้มาเยือนจริงหรือ
หันอวิ๋นเหนียงมองดูโฉนดบ้านในมือ บนโฉนดไม่ได้เขียนชื่อตนเอง แต่เว้นว่างไว้ ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเติมชื่อแม่นางเฉิงนี้อีกหรือไม่


บทที่ 3 คืนชีพ
“นายหญิงเรือนข้าจะป่วยหรือไม่ ก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับท่าน และอีกอย่างท่านไม่รู้จักคำว่า ‘หมอไม่รักษาตนเอง’
หรืออย่างไร”
สาวใช้ยืนมองชายท่าทางโหดเหี้ยมที่ยืนอยู่หน้าประตูจากด้านใน แม้ถูกถามยอกย้อน แต่เขากลับไม่มีท่าทีว่าจะถอย
“คนที่อยากจะรักษาคือพวกท่านต่างหาก ไม่ใช่พวกข้า พวกข้ามีอะไรติดค้างพวกท่านอย่างนั้นหรือ ไม่อยากรักษาก็ไม่ต้องรักษา” สาวใช้กล่าวด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง นางยื่นมือชี้ออกไปทางประตู “ถอยไป อย่ามาขวางประตูบ้านพวกข้า”
พี่ชายสะใภ้โตมาจนป่านนี้ นอกจากพ่อตัวเองแล้วยังไม่เคยมีใครมาสั่งสอนเขาแบบนี้เลย เขาโกรธจนหน้าบูดบึ้ง จ้องตาเขม็ง
“หลานชาย หยุดโวยวายได้แล้ว หากช่วยชีวิตอวิ๋นเหนียงไม่ทันการณ์ ละ...แล้วจะโทษใคร” เหล่าฮูหยินที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น
พี่ชายสะใภ้อดกลั้นความโกรธไว้ยิ่งกว่าเดิม
จะโทษใครอย่างนั้นหรือ ที่น้องสาวเขาเป็นเช่นนี้ เป็นความผิดของเขาอย่างนั้นหรือ
“ข้าจะตามไปด้วย” เขากัดฟันพูด
“คงไม่ดีกระมัง ให้เฉินหลังไปเถอะ” เหล่าฮูหยินกล่าว
ลูกชายที่อยู่ข้างหลังรีบลุกขึ้น เร่งเร้าให้ชายสี่คนที่แบกโลงศพคลุมผ้าดำเดินเข้าไป
“ไม่ได้ พวกท่านสองแม่ลูกเป็นคนนอกตระกูล นางเป็นน้องสาวข้า ต้องให้ข้าไปถึงจะถูก” พี่ชายสะใภ้พูดจาเย้ยหยัน
ส่วนสาวใช้ของแม่นางเฉิงได้เดินนำเข้าไปก่อนแล้ว
“เข้าไปด้วยได้แค่คนเดียว แบกคนเข้าไปที่ห้องโถงแล้วออกไปเสีย” นางกล่าว
ถึงแม้จะเป็นช่วงฤดูร้อน แต่พอเดินเข้ามาในเรือนนี้กลับรู้สึกถึงความเย็นเยือกและชื้นแฉะแผ่ซ่านไปทั่ว พี่ชายสะใภ้เดินบนรองเท้าเกี๊ยะอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวตะไคร่บนหินกรวดที่ปูทางเดินจะทำเขาลื่นล้ม
โลงศพถูกยกเข้าไปในห้องโถง สาวใช้รีบไล่คนออกไปทันที ทั้งยังขวางพี่ชายสะใภ้ที่จะเข้าไปในห้องอีก
“ท่านรออยู่ข้างนอก นายหญิงข้าไม่พบคนนอกขณะรักษาคนป่วย” สาวใช้กล่าว
นี่มันกฎอะไรกัน! พี่ชายของสะใภ้ตาเบิกโพลง
เขาจ้องนางตาเขม็ง ส่วนสาวใช้เองก็เงยหน้าเท้าสะเอวถลึงตาใส่เขา ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปแล้วปิดประตูปัง
อย่างไรเสียพี่ชายสะใภ้ก็เป็นผู้รากมากดี เขาคงไม่เข้าไปหากโดยไม่ได้รับอนุญาต ยิ่งเป็นเรือนของหญิงสาวด้วยแล้ว
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังออกมาจากในห้อง แต่กลับไม่มีเสียงพูดจาของคนเลยแม้แต่น้อย
มีเพียงแต่เสียงบ่นพึมพำ นี่หมอผีหรือหมอคนกันแน่
พี่ชายสะใภ้ประสานมือไว้ด้านหลัง เดินไปมาในเรือน
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
เหล่าฮูหยินและคนอื่นๆ นอกเรือนก็ยังไม่ไปไหน
“ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือ” ลูกชายเอ่ยถามเบาๆ
เหล่าฮูหยินถอนหายใจ ไม่สนใจเขาแต่อย่างใด
“เหล่าฮูหยิน” แม่นมเบี่ยงตัวเข้ามาใกล้อย่างร้อนรน ก่อนจะกางพัดออกแล้วพูดเสียงเบาว่า “จะสำเร็จไหมเจ้าคะ หากไม่สำเร็จ...”
“ไม่สำเร็จอย่างนั้นหรือ” เหล่าฮูหยินมองดูประตูไม้บานเล็ก ฉากกั้นบังสายตาทำให้มองไม่เห็นเหตุการณ์ข้างใน นางกำไม้เท้าแน่น แล้วเอ่ยเสียงรอดไรฟันออกมา “หากไม่สำเร็จ ก็ไปฟ้องว่านางหมอปลอมนั่นฆ่าคนตาย!”
คนต่างถิ่นแถมยังมีแค่นายบ่าวสองคน ทั้งยังไม่คุ้นชินเส้นทางแถวนี้ เหตุใดนางจะจัดการไม่ได้ และอีกอย่างเรื่องนี้จะโทษนางคงไม่ถูก เพราะพวกนางทั้งสองอยากกระโดดเข้ามารับกรรมเอง
พี่ชายสะใภ้เดินในเรือนเพียงไม่นาน ประตูก็เปิดออก
“เรียกคนมาแบกไปสิ” สาวใช้ที่เดินออกมาเอ่ยขึ้น
“เป็นอย่างไรบ้าง” พี่ชายสะใภ้ถามอย่างร้อนรน ทั้งมองเข้าไปในห้อง
โลงศพยังคงตั้งไว้ในห้องโถงเหมือนเดิม แต่ไม่เห็นใครอื่น
ในห้องนี้มีแม่นางเฉิงผู้นั้นจริงหรือ คงไม่ได้มีแค่สาวใช้ผู้นี้เพียงคนเดียวแต่แรกหรอกนะ
เขาใช้ความคิดอยู่เพียงครู่ ทันใดนั้นเสียงเดินของรองเท้าเกี๊ยะก็ดังออกมาจากในห้อง ราวกลับตั้งใจจะคลายความสงสัยให้แก่เขา จากนั้นเงาของร่างคนก็ปรากฏขึ้นหลังฉากกั้นลม เงาของหญิงนางหนึ่ง เหตุเพราะนางสวมใส่ชุดตัวโคร่ง จึงมองไม่ออกว่าอ้วนผอมหรือเด็กแก่ หญิงสาวยืนได้เพียงครู่แล้วก็นั่งลง จากนั้นร่างของสาวใช้ก็บังสายตาของเขา
“นี่ เรียกคนมาสิ” สาวใช้พูดอย่างไม่พอใจ ราวกับไม่ชอบใจนักที่แอบมองนายหญิงของตน
พี่ชายสะใภ้เบนสายตากลับมา
“รักษาหายหรือยัง” เขาถาม
“โดยรวมแล้วดีขึ้น ขาดแต่ก็ตัวนำยาแล้ว” สาวใช้กล่าว
หญิงแก่ท่าทางมอซอสี่คนพยุงร่างคนขึ้นไว้บนเตียงแล้วออกจากห้องไป
เหล่าฮูหยินและบ้านฝั่งสะใภ้พากันล้อมเข้ามามุงดูหญิงที่อยู่บนเตียง
หญิงผู้นั้นยังสวมชุดคนตายอยู่ มือเท้าถูกมัดด้วยเชือกฟาง หลับตาอย่างสงบ เหมือนตอนที่อยู่ในโลงไม่มีผิด
คนในห้องรู้สึกหนาวยะเยือกอย่างอดไม่ได้
“ชุด...เปลี่ยนชุดไหม” มีคนถามขึ้นมา
จะเปลี่ยนได้อย่างไรเล่า หากไม่ฟื้น ไม่ต้องใส่ให้อีกรอบหรือ!
เหล่าฮูหยินไม่ตอบ แต่หันไปมองพี่ชายสะใภ้
“นางบอกว่าต้องใช้ตัวนำยาอะไร” นางถาม
“หวีและกระจกที่อวิ๋นเหนียงใช้เป็นประจำ” พี่ชายสะใภ้เอ่ยพลางขมวดคิ้ว เขาเองก็ไม่รู้ควรจะทำสีหน้าอย่างไร
เหล่าฮูหยินไม่ได้สนใจว่าตัวนำยาจะแปลกประหลาดเพียงใด ขนาดคนตายแล้ว นางยังกล้าบอกว่ารักษาได้ เรื่องแปลกเช่นนี้ยังพูดออกมาได้ ยังมีอะไรจะทำนางประหลาดใจได้อีก
สาวใช้หยิบกระจกที่ฮูหยินใช้เป็นประจำออกมาทันที เป็นกระจกทองเหลืองทรงพระจันทร์เต็มดวง สลักลายดอกบัว ประดับด้วยอัญมณีและเข้ากรอบรอบด้าน
“บอกว่าให้เอาทับไว้บนอก” พี่ชายสะใภ้กล่าว น้ำเสียงดูหงุดหงิดและจนปัญญา
สาวใช้สองคนค่อยๆ นำกระจกทองเหลืองวางไว้บนหน้าอกของฮูหยิน
“คว่ำหน้ากระจกลง” พี่ชายสะใภ้นึกรายละเอียดขึ้นได้
สาวใช้สองคนรีบกลับหัว นำกระจกทองเหลืองคว่ำลงบนหน้าอกฮูหยิน แล้วรีบถอยออก
การเฝ้าคนตายนี้ ทำให้รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัวจริงๆ
ในห้องเงียบสงัด
“แล้วอย่างไรต่อ” มีคนอดถามขึ้นมาไม่ได้
“รอ” พี่ชายสะใภ้ตอบอย่างไม่สบอารมณ์
ในห้องนั้นเงียบสงัดลงอีกครั้ง ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่ร่างของหญิงที่นอนอยู่บนเตียง
ผ่านไปสิบห้านาที เหล่าคนที่กลั้นหายใจรอลุ้นเริ่มทนไม่ไหวจนต้องถอนหายใจออกมา
หญิงบนเตียงยังคงนอนแน่นิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน
“ไปดูหน่อยว่ามีลมหายใจหรือยัง” พี่ชายสะใภ้กล่าว
สาวใช้ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยืนขึ้นข้างเตียงด้วยความหวาดกลัว มืออันสั่นเทายื่นไปรองที่ใต้จมูกของหญิงผู้สาวอย่างระวัง
“ยังเจ้าค่ะ...” สาวใช้ชักมือกลับ ใบหน้าซีดเผือก เสียงพูดสั่นเครือ
ผู้คนในห้องสีหน้าเปลี่ยนไป
“ท่านแม่ย่า! เรื่องนี้วุ่นวายสมใจท่านหรือยัง!” พี่ชายสะใภ้ตะโกน ความโมโหที่สะสมได้ระเบิดออกมาอีกครั้ง เขาเขวี้ยงถ้วยน้ำชาลงกับพื้น
ทันใดนั้นเอง เสียงหายใจเฮือกของหญิงสาวก็ดังขึ้นทั่วห้อง
เสียงหอบหายใจนี้ทั้งแรงทั้งยาว เหมือนกับคนที่กลั้นหายใจมานานอย่างไรอย่างนั้น
“โอย ทับจนข้าจะตายอยู่แล้ว! อะไรนี่ รีบยกออกเร็ว! ทับจนข้าแทบหายใจไม่ออก!” เสียงแหบพร่าของหญิงเอ่ยขึ้นหลังจากที่หลังพ่นล่มหายใจออกมา
สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างเตียงตัวแข็งทื่อตั้งแต่ได้ยินเสียงหายใจแล้ว จู่ๆ ก็ขนลุกกันทั่วทั้งตัว พอได้ยินเสียงพูด นางก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง แต่กลับกรีดร้องและรีบล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไป
“ผีหลอก!”
สาวใช้บ้านตระกูลเฉิงรีบเข้าไปในห้องด้วยฝีเท้าฉับไว รองเท้าผ้าเมื่อเดินบนไม้กระดานไม่ได้มีเสียงดังมากนัก
“นายหญิงเจ้าคะ นางฟื้นแล้วจริงๆ” นางตะโกน น้ำเสียงนั้นยากจะซ่อนความประหลาดใจ
เสียงของนางดังรอดออกมาจากฉากกั้นลม สาวใช้มองหญิงสาวที่พิงร่างกับโต๊ะเตี้ยกำลังเหม่อมองไปที่ฉากกั้นลม แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าของนาง ความดีใจบนหน้าสาวใช้ก็หายไปทันที
หญิงสาวผู้นั้นเป็นเพียงเด็กสาวอายุราวสิบสี่สิบห้า สวมใส่ชุดสีพื้นและคลุมด้วยชุดคลุมสีดำตัวใหญ่ที่แทบจะห่มนางเข้าไปได้ทั้งตัว ยิ่งทำให้นางดูตัวเล็กลงยิ่งกว่าเดิม ผิวขาวใสดุจหยก เส้นผมดกดำดั่งหมึกวาด มองแล้วสวยสุดบรรยาย
แต่ทว่านัยน์ตาดำของนางนั้นเล็กมาก ตาขาวนั้นใหญ่จนเกินไป บวกกับขณะนี้ที่เหม่อมองฉากกั้น ดูแล้วเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ไร้วิญญาณ
“นายหญิง!” สาวใช้คุกเข่าบนพื้น พร้อมคว้าเสื้อผ้าที่ของหญิงสาวที่กองอยู่บนพื้น นางก้มหน้าร้องไห้ฟูมฟายกับพื้น “นายหญิงเจ้าคะ ตื่นสิเจ้าคะ นายหญิง อย่าทำปั้นฉินตกใจสิเจ้าคะ!”
ในขณะที่นางกำลังนางร้องฟูมฟาย ลูกตาของเด็กสาวก็ค่อยๆ กลิ้งกลอก ดวงตาที่เหม่อลอยเริ่มเผยความมีชีวิตชีวา
“ข้า...คือใครกัน” นางเอ่ยพึมพำ