บทที่ 37 เกียรติประวัติวงศ์ตระกูล
“อันตรายยังมีอีกด้าน ไพน์ อันตรายหมายถึงโอกาสด้วยเช่นกัน” เจ้าชายกำลังนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับอีกฝ่ายที่ผู้ช่วยเจ้ากรมรวบรวมมาให้ “ได้ยินว่าเจ้าสืบทอดตำแหน่งมาจากบิดานี่ เขาเคยเป็นอัศวินมาก่อน ต่อมาจึงได้รับตำแหน่งบารอนและที่ดินเพราะทำความดีความชอบในสงคราม”
“เป็นเช่นนั้นจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ” ทีกพยักหน้า
“การต่อสู้ครั้งนั้นเป็นสงครามแห่งเกียรติยศเพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์ ขณะนั้นก็อยู่ในเดือนแห่งปีศาจเช่นกัน สัตว์อสูรจำนวนหนึ่งบังเอิญข้ามแม่น้ำแดงเข้ามาในแนวป้องกันของป้อม และรุกล้ำเข้าไปถึงใจกลางดินแดนตะวันตก บิดาเจ้าซึ่งกำลังลาดตระเวนอยู่พบสัตว์อสูรเข้าก็ไม่ได้หลบหนีเหมือนคนส่วนใหญ่ เขาแจ้งกองหนุนแล้วจึงเข้าปราบปรามมันอย่างกล้าหาญ เพราะด้านหลังของเขาคือเมืองที่ไม่มีการป้องกัน...เมืองที่ไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆ กับเขาเลยด้วยซ้ำ” โรแลนด์บรรยายไปพลางสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย “เรื่องราวหลังจากนั้นเจ้าคงรู้ดีกว่าข้า บิดาเจ้ารวบรวมกำลังคนในเมือง แล้วนำคนเข้าต่อสู้กับสัตว์อสูรจนได้รับชัยชนะ”
“พ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของเขาฟังดูสะเทือนใจ เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความผูกพันต่อเกียรติประวัติแห่งวงศ์ตระกูล “ในพวกมันมีตัวหนึ่งรูปร่างใหญ่โตมาก ลักษณะคล้ายกวางผสมวัว หรือถ้าจะบอกว่าเป็นสัตว์ประหลาดที่เกิดจากการผสมสัตว์สองชนิดเข้าด้วยกันก็ไม่ผิดนัก ขาของมันใหญ่กว่าลำตัวบิดากระหม่อม ยามมันวิ่งแผ่นดินยังสะเทือน หากเป็นกระหม่อม กระหม่อมคงไม่รู้ว่าจะจัดการกับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นอย่างไร”
“แต่ว่าบิดากระหม่อมทำได้ เขายืนอยู่ใกล้คูตื้นๆ แห่งหนึ่ง แล้วล่อสัตว์อสูรที่กำลังบ้าคลั่งมาที่นี่ จากนั้นอาศัยจังหวะที่มันกระโจนเข้ามาทิ้งตัวนอนแนบคู แล้วตั้งดาบขึ้นโดยยันด้ามดาบไว้กับหินที่ก้นคู สัตว์ไร้สมองตัวนั้นก็พุ่งเข้าหาคมดาบดื้อๆ ท้องของมันถูกกรีดออกเป็นช่อง ไส้และเลือดสีดำที่ไหลออกมาแทบจะกลบร่างบิดากระหม่อมมิด ทุกวันนี้ที่บ้านกระหม่อมยังแขวนอนุสรณ์แห่งการต่อสู้ครั้งนั้นไว้เหนือเตาผิง มันเป็นเขาขนาดยักษ์ของสัตว์อสูรพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์จิบชา พูดอย่างไม่รีบร้อน “เป็นการต่อสู้ที่น่านับถือยิ่ง เขาปฏิบัติตามหลักของอัศวิน ทั้งเมตตาและกล้าหาญ ต่อมา คนที่มอบบรรดาศักดิ์และที่ดินให้เขาก็คือโจอี้ โคห์ล ซึ่งตอนนั้นยังเป็นเอิร์ลอยู่ที่ป้อมปราการลองซอง เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน เสด็จพ่อของข้า ราชาวิมเบิลดันที่สามทรงเลื่อนบรรดาศักดิ์ให้เขาเป็นดยุคดูแลดินแดนใต้ อำนาจของเขาแผ่ขยายไปทั่วอาณาเขต จะเสียดายก็แต่เมื่อผู้เป็นที่พึ่งจากไปแล้ว บิดาของเจ้าซึ่งยังอยู่ทางตะวันออกของป้อมก็กลายเป็นเสี้ยนหนามในสายตาดยุคของป้อมไป”
“ฝ่าบาททรงรู้เรื่องละเอียดจริงๆ” ทีกถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ท่านดยุคกับโจอี้ไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร โจอี้เองก็ไม่ใช่เอิร์ลที่ท่านดยุคแต่งตั้งให้ เชื้อสายของเขาแตกมาจากสาขาหนึ่งของราชวงศ์ เขาไม่มีอะไรด้อยไปกว่าดยุคไรอันเลยไม่ว่าจะเป็นสายเลือดหรือวงศ์ตระกูล”
นี่คือเกมการเมือง โรแลนด์คิด เป็นเกมถ่วงดุลอำนาจของวิมเบิลดันที่สาม
เพื่อจะทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ เขาถึงกับเรียกผู้ช่วยเจ้ากรมมาอธิบายให้ฟังถึงหนึ่งวันเต็มๆ
การแต่งตั้งและการปกครองในหมู่ขุนนางนั้นวุ่นวายมาก ตามทฤษฎีแล้ว ขุนนางชั้นสูงมีอำนาจสั่งการขุนนางชั้นรองลงมาซึ่งอยู่ในความปกครองได้ แต่ในความเป็นจริงกลับยุ่งยากกว่านั้น ตัวอย่างเช่นโจอี้ โคห์ลกับดยุคไรอัน โจอี้เป็นเอิร์ลที่ได้รับการแต่งตั้งจากพระราชาโดยตรง แม้ที่ดินจะอยู่ในดินแดนตะวันตก แต่กลับมีบารมีและชื่อเสียงที่ไม่น้อยไปกว่าดยุคไรอันเลย
หลังจากที่โจอี้กลายเป็นดยุคที่ดินแดนใต้แล้ว ก็ย่อมมีอุปสรรคตัวใหม่ถูกส่งไปยังดินแดนของเขา นี่คือวิธีที่ราชวงศ์เกรย์คาสเซิลใช้รักษาเสถียรภาพทางการเมืองมาตลอด
“ดังนั้นหลังจากที่เจ้ารับช่วงต่อที่ดินผืนนี้มาแล้ว การค้าและผลผลิตทางการเกษตรจึงเลวร้ายลงทุกวัน ทรัพย์สินของตระกูลก็ร่อยหรอลงทุกวัน” โรแลนด์พูดช้าๆ “เวลานี้ มีโอกาสใหม่มาวางตรงหน้าเจ้าแล้ว”
“โอกาส...ใหม่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าคิดว่าเจ้าคงเคยได้ยินเรื่องราวความอดอยากเมื่อสองปีก่อนมาแล้ว ทางป้อมอ้างเหตุผลว่าแร่ไม่ครบจำนวน จึงหักเสบียงออกไปหนึ่งเดือน และปีนี้ พวกเราก็กำลังจะประสบปัญหาเช่นนั้น เหตุเหมืองถล่มทำให้ชาวเมืองชายแดนตกที่นั่งลำบาก พวกเราจำเป็นต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรหลังกำแพงเมืองแห่งใหม่ การต่อสู้ครั้งนี้อาจจะไม่ราบรื่น แต่อย่างที่ข้าได้บอกไว้ อันตรายย่อมหมายถึงโอกาสเช่นกัน”
“...” ทีกเข้าใจความหมายของเจ้าชายแล้ว เขาขมวดคิ้ว ไม่ได้ให้คำตอบในทันที
“จะว่าไปแล้ว เจ้าดูไม่เหมือนชนชั้นสูงทั่วไปเลย” โรแลนด์หัวเราะ “ไม่มีชนชั้นสูงที่ไหนสวมชุดเช่นนี้ออกมาข้างนอกแน่ มิหนำซ้ำที่มือเจ้าก็มีรอยด้านเต็มไปหมด ไพน์ เจ้าไม่เคยละทิ้งทักษะการต่อสู้อย่างอัศวินที่รับถ่ายทอดมาจากบิดาเลยกระมัง” ”
เขาย่อมไม่ละทิ้งแน่นอน โรแลนด์คิด มิฉะนั้นคงไม่เอาแต่วิ่งเข้าป่าเร้นลับทั้งวันหรอก จากข้อมูลที่ได้จากบารอฟ ตลอดเวลาที่อยู่เมืองชายแดน เขาจะใช้เวลาไปกับป่าเร้นลับถึงสามวันต่อสัปดาห์ และทุกครั้งที่เข้าป่าก็จะเตรียมตัวอย่างดี เนื่องจากเขาเลี้ยงบริวารไม่ไหว จึงใช้วิธีจ้างนายพรานจากในเมืองมาเป็นผู้ช่วยแทน คนบางคนก็ชอบการต่อสู้โดยกำเนิดแท้ๆ ทีกเองก็เป็นคนประเภทนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
“หากเจ้ายอมอยู่ที่เมืองชายแดน ข้าจะให้โอกาสแก่เจ้า ให้เจ้าได้ย้อนรอยความรุ่งโรจน์ของบิดาเจ้าอีกครั้ง จงใช้ดาบและความกล้าหาญไขว่คว้าเกียรติยศให้ได้เหมือนเขา หากผลงานเจ้าโดดเด่น ข้าจะแบ่งที่ดินทางทิศตะวันออกของเมืองชายแดนให้เจ้า ที่ดินที่สมศักดิ์ศรีกับบรรดาศักดิ์ไวเคานท์ต์”
สถานการณ์แบบนี้แม้มีให้เห็นไม่มาก แต่สัญญานี้มีผลแน่นอน ในฐานะที่เป็นเจ้าชายที่บรรลุนิติภาวะแล้ว เขามีสิทธิ์แต่งตั้งไวเคานท์ บารอน และอัศวินได้โดยชอบธรรม เพียงแต่น้อยครั้งนักที่จะแต่งตั้งให้กับบริวารของคนอื่น เหตุผลแรกคือการแย่งคนของคนอื่นมาดูจะเสียมาดผู้ดีอยู่บ้าง สองคือหากอีกฝ่ายปฏิเสธจะน่าอับอายมาก แต่โรแลนด์ไม่คิดจะรักษามาดอะไรอยู่แล้ว เขาต้องการแค่หน่วยพยาบาลเคลื่อนที่อย่างนาน่าเท่านั้น ส่วนเรื่องอีกฝ่ายจะปฏิเสธนั้นเขาไม่หนักใจมาก โจอี้ได้เป็นผู้ปกครองดินแดนใต้แล้วไม่พาบิดาของทีกไปด้วย นั่นก็หมายความว่าฝ่ายแรกทอดทิ้งตระกูลไพน์แล้ว
ในที่สุดทีกจึงยอมอ่อนลงมา “เช่นนั้น...ฝ่าบาท กระหม่อมขอส่งนาน่ากลับไปที่ป้อมปราการลองซองได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ยังไม่เคยมีใครอยู่สู้กับสัตว์อสูรที่นี่มาก่อน หากพวกเราพ่ายแพ้ขึ้นมาจริงๆ กระหม่อมก็ไม่ต้องการให้บุตรสาวของกระหม่อมเสียชีวิตที่นี่”
“ข้าบอกเจ้าไปตั้งแต่แรกแล้ว ไพน์ อันตรายยังมีอีกด้าน เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าหากคนที่ป้อมปราการลองซองจับได้ว่านาน่าเป็นแม่มด นางจะมีจุดจบอย่างไร ที่นั่นไม่เหมือนเมืองชายแดน ศาสนจักรได้หยั่งรากลึกลงในเมืองมานานแล้ว ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยสาวกและหูตาของพวกเขา หากนางถูกจับได้เมื่อไร แม้แต่ข้าก็ช่วยนางไม่ได้”
โรแลนด์หยุดสักครู่ก่อนจะพูดต่อ “เมืองชายแดนจะไม่มีวันถูกตีแตก เมื่อเดือนแห่งปีศาจมาถึง ข้าจะร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับประชาชนของข้าบนกำแพงเมือง ศัตรูของพวกเราก็แค่สัตว์ป่าที่กลายพันธุ์ ไม่ใช่ปีศาจที่ฟันแทงไม่เข้าเสียหน่อย บิดาเจ้าเคยเอาชนะพวกมันในที่โล่งกว้างไร้สิ่งกำบังมาแล้ว แล้วจะห่วงอะไรกับพวกเราที่มีกำแพงเมืองอันแน่นหนาเล่า หากว่า...ข้าหมายถึงหากว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจริงๆ ข้าจะรีบส่งนาน่าออกไปจากเมืองนี้ทันที” เขาหยุด “รวมทั้งอันนาด้วย ข้าจะเตรียมเรือหนึ่งลำไว้ที่ท่า ข้าสัญญาว่าพวกนางจะปลอดภัย”
“ถ้าเช่นนั้น...กระหม่อมก็จะเชื่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” ทีกลุกขึ้น คุกเข่าลงหนึ่งข้าง ยืดอกเก็บหน้าท้อง แสดงความเคารพที่ถูกต้องตามแบบอัศวิน “กระหม่อมยินดีสู้เพื่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
...
หลังจากทีกและนาน่าจากไปแล้ว อันนาค้อนโรแลนด์ไปหนึ่งที
“ทรงละเมอหรือเพคะ” เธอพูด “หม่อมฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”
........................................


บทที่ 34 ทดสอบระเบิด
ตั้งแต่ตอนที่เริ่มสร้างห้องเผาซีเมนต์ใหม่ๆ นั้น โรแลนด์ได้วางแผนสร้างห้องทดลองสำหรับรายการอื่นๆ ที่จะตามมาทีหลังพวกนี้แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่จะกระจุกตัวอยู่บริเวณเหมืองเนินเขาทิศเหนือเพื่อให้สะดวกแก่การควมบคุม...กระท่อมชั้นเดียว กำแพงอิฐ เพดานไม้ เป็นสิ่งก่อสร้างที่ไม่กินเวลา ไม่กระทบต่อความคืบหน้าในการสร้างกำแพงเมืองแน่นอน
ดินประสิวจำนวนมากที่ซื้อมาจากเมืองวิลโลว์ถูกขนมาเก็บไว้ในโกดังใกล้ๆ เมื่อจะใช้งานจึงให้คนงานไปบดและชั่งน้ำหนัก แล้วจึงแยกขนเข้ากระท่อมทีละชุด ถ่านและกำมะถันก็ทำแบบเดียวกัน งานขนย้ายและผสมวัตถุดิบสามอย่างนี้จะเปลี่ยนคนทำไปเรื่อยๆ เพื่อลดโอกาสเสี่ยงที่ความลับจะรั่วไหลออกไป
โรแลนด์ชั่งดินปืนที่ทำไว้แล้วยี่สิบปอนด์ จากนั้นจึงค่อยๆ เทลงบนหนังแกะซึ่งตัดเตรียมไว้แล้วอย่างช้าๆ
ดินปืนพวกนี้ผ่านกรรมวิธีต่างๆ เช่นแช่ ตำ ตาก บด ร่อนจนกลายเป็นเม็ดขนาดเท่ากัน คุณสมบัติในการเผาไหม้ดีมาก เพื่อป้องกันอุบัติเหตุจากประกายไฟที่เกิดจากการกระทบกันของวัตถุ ระหว่างขั้นตอนการผลิตทั้งหมดจึงไม่มีการใช้ภาชนะโลหะแม้แต่ชิ้นเดียว แต่เปลี่ยนไปใช้เครื่องเคลือบดินเผาหรือไม้แทน
เมื่อเทดินปืนเสร็จแล้ว โรแลนด์ก็พับหนังแกะทบเป็นชั้นๆ ถึงสามชั้นแล้วใช้เชือกมัดแน่น
“เช่นนี้ก็ใช้ได้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ถาม ของที่เขาเห็นตรงหน้านี้เรียกว่าอาวุธได้ด้วยหรือ ถึงจะบอกว่าเป็นของที่พัฒนามาจากผงหิมะก็ตาม แต่ลำพังแค่เสียงจะทำให้ใครกลัวได้ บางทีอาจจะใช้ได้กับพวกชาวบ้านที่ไม่เคยทำสงคราม แต่กับพวกทหารและนักรบที่ผ่านการฝึกมาแล้วย่อมไม่เห็นของเช่นนี้ในสายตา แต่ว่า...หัวหน้าอัศวินพิจารณาอย่างละเอียด ระยะนี้เรื่องที่เจ้าชายทำแต่ละเรื่องดูเหมือนจะไร้เหตุผลก็จริง แต่ทุกครั้งก็ได้ผลลัพธ์ที่น่าตกใจทั้งนั้น หากระดับสติปัญญาของสัตว์อสูรไม่ต่างจากสัตว์ป่าจริงๆ บางทีของเล่นชนิดนี้อาจจะได้ผลอย่างคาดไม่ถึงก็ได้ เช่นว่าเสียงระเบิดดังลั่นอาจจะทำให้พวกมันตกใจวิ่งหนีกันอุตลุต ช่วยลดความกดดันของกองกำลังรักษาเมืองพวกนั้นได้
โรแลนด์นำดินปืนที่ห่อเสร็จยัดใส่อกคาร์เตอร์ แล้วหยิบผงดินปืนที่บดละเอียดสำหรับจุดไฟไปด้วยอีกห่อ “เสร็จแล้ว ไปที่นอกกำแพงเมืองกัน ขวานเหล็กน่าจะเตรียมการเรียบร้อยแล้ว”
สถานที่ทดสอบระเบิดครั้งนี้คือพื้นที่ว่างระหว่างป่าเร้นลับกับเทือกเขาสิ้นวิถี ซึ่งอยู่ห่างจากกำแพงเมืองไปทางทิศตะวันตกประมาณหนึ่งกิโลเมตร
ขวานเหล็กและนายพรานคนอื่นๆ มารออยู่ที่นี่นานแล้ว นอกจากขวานเหล็กแล้ว พวกที่เหลือล้วนเป็นคนท้องถิ่น และเป็นกลุ่มพรานที่ยิงธนูเก่งที่สุด พอได้ยินว่าเจ้าชายมีภารกิจให้พวกเขาทำก็รีบตามขวานเหล็กมาด้วยความกระตือรือร้น
ตอนนี้ใครๆ ก็รู้ว่า ผู้ปกครองคนใหม่ของเมืองชายแดนจ่ายค่าจ้างอย่างถึงใจ
โรแลนด์สั่งให้พวกเขาตั้งเสาไม้สี่ทิศ แล้วผูกเชือกล้อมเป็นเขตรักษาความปลอดภัยประมาณห้าร้อยเมตร ทิศทางที่ใกล้กับกำแพงเมืองก็ให้อัศวินคอยลาดตระเวน ไม่ให้มีใครเข้ามาได้
โรแลนด์ตรวจสอบรอบพื้นที่รักษาความปลอดภัยแล้วก็พยักหน้า “นำเหยื่อมาแล้วใช่ไหม”
“ทูลฝ่าบาท อยู่นี่หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขวานเหล็กเดินลากกรงเข้ามา คาร์เตอร์สังเกตว่าในนั้นมีไก่ป่ากับกระต่ายอีกสองสามตัว
“ดีมาก เอาพวกมันไปไว้ที่ระยะห้าก้าว สิบก้าว สิบห้าก้าว และสามสิบก้าวจากจุดศูนย์กลาง ผูกติดกับเสาไม้ไว้ต้นละตัว”
คาร์เตอร์แอบส่ายหน้าก่อนจะเข้าไปเตือนอีกฝ่าย “ฝ่าบาท กระหม่อมเกรงว่าสัตว์ที่ฝ่าบาททรงเลือกมาจะใช้ทดสอบอะไรไม่ได้ พวกมันมีนิสัยขี้ขลาดเป็นทุนเดิม เจออะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็วิ่งหนีอุตลุต ต่อให้ขู่พวกมันได้ ก็ใช่ว่าจะขู่สัตว์อสูรได้”
“ขู่สัตว์อสูรหรือ” โรแลนด์อึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะตั้งสติได้ “ข้าไม่ได้คิดจะขู่พวกมันเสียหน่อย แม้ของชนิดนี้จะมีเสียงดังจนน่าตกใจก็ตาม”
เขาพาหัวหน้าอัศวินเดินมาที่ใจกลางวงล้อม วางห่อดินปืนลง แล้วใช้กริชกรีดให้เป็นรูเล็กๆ เพื่อให้ดินปืนบางส่วนร่วงลงมา จากนั้นจึงควักถุงหนังที่บรรจุผงดินปืนออกมา แล้วเริ่มโรยจากรูโหว่เมื่อครู่พลางถอยหลังไปด้วย
วันนี้ไม่มีลมพัด เหมาะแก่การจุดระเบิดด้วยวิธีดั้งเดิมวิธีนี้มาก
จนกระทั่งถอยออกมาเกือบหนึ่งร้อยเมตร โรแลนด์จึงเก็บถุงหนัง
“เอาล่ะ จุดไฟตรงนี้แล้วกัน” เขาประเมินระยะห่างซ้ำไปซ้ำมา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วจึงบอกคาร์เตอร์ “ไปเรียกพวกนายพรานมาด้วย”
เวลานี้โรแลนด์รู้สึกตื่นเต้นหน่อยๆ ก่อนหน้านี้เขาเคยทดสอบไปบ้างแล้วเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ห่วงผลการทดสอบเลย สิ่งที่เขาสนใจก็คือ เวลานี้เป็นช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ นับแต่วันนี้ไป อาวุธร้อนจะได้เผยโฉมหน้าอย่างเป็นทางการ และเขาก็จะได้เป็นหลักไมล์สำคัญซึ่งถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์
หลังจากทุกคนมารวมตัวกันแล้ว โรแลนด์ก็จุดไฟที่ผงดินปืน
คาร์เตอร์หมอบกับพื้น มองดูประกายไฟที่วิ่งไกลออกไปอย่างรวดเร็ว ในใจไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรนัก
ระยะห่างขนาดนี้ แถมยังไม่ได้ใส่ไว้ในถังสัมฤทธิ์อีก เสียงระเบิดของผงหิมะจะดังมาถึงตรงนี้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย แต่เจ้าชายกลับให้ทุกคนหมอบกับพื้นเสียอย่างนั้น ทว่าในเมื่อเจ้าชายทำเป็นตัวอย่างไปแล้ว เขาก็ไม่ควรอะไรพูดมากอีก
พื้นดินในฤดูหนาวเย็นมาก แม้จะมีเกราะโซ่กั้นกลางก็ยังสัมผัสได้ถึงไอหนาวที่แผ่เข้ามา ในจังหวะที่คาร์เตอร์ขยับตัวจะเปลี่ยนท่านั้น เสียงระเบิดก็ดังสนั่นฟ้า...
เนื่องจากระยะห่างค่อนข้างใกล้ เสียงระเบิดและแรงสะเทือนจึงแทบจะมาถึงพร้อมกัน เขาได้ยินเสียงดังหึ่งๆ ในหูตัวเอง โลกทั้งโลกพลันเงียบสงบลงมา แรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินหายไปในพริบตา พอเขาเงยหน้าก็เห็นเมฆสีดำค่อยๆ ลอยขึ้นมา เศษหินและดินโคลนร่วงลงจากฟ้าราวกับสายฝน
โรแลนด์ได้รับผลกระทบจากการระเบิดน้อยกว่าหัวหน้าอัศวินมาก เขาที่แม้แต่เสียงประทัดยังอุดหู เตรียมตัวป้องกันทันทีที่จุดผงดินปืนเสร็จ จุดที่ระเบิดไม่มีลูกไฟใหญ่ยักษ์ลอยขึ้นมาอย่างที่เห็นในหนัง ประกายไฟสว่างวาบแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว เศษดินจำนวนมากถูกคลื่นระเบิดดันขึ้นไปเหนือพื้นประมาณสิบเมตร ตอนมันที่ร่วงลงมาหมดแล้ว ความรู้สึกเดียวของโรแลนด์ก็คืึอ เสียงนี้ดังกว่าประทัดเยอะเลยแฮะ
ส่วนขวานเหล็กและพวกนายพรานคนอื่นๆ นั้นต่างตกใจจนตาค้าง ในบรรดาพวกเขามีเพียงขวานเหล็กเท่านั้นที่รู้ว่านี่คือการทดสอบอาวุธชนิดใหม่ แต่ไม่คิดว่าเสียงของอาวุธชนิดนี้จะน่าตกใจขนาดนี้
คงมีแค่เสียงฟ้าผ่าของสวรรค์เท่านั้นที่เทียบเทียมได้
โรแลนด์ลุกขึ้นยืน เดินนำกลุ่มคนกลับไปที่จุดระเบิด ที่พื้นปรากฏหลุมยุบลงไปครึ่งเมตร กระต่ายที่อยู่ใกล้จุดระเบิดที่สุดหายสาบสูญไปแล้ว ทิ้งไว้ก็แต่เสาไม้สั้นๆ บนพื้น
เขาไล่ตรวจดูสัตว์ตัวอื่นๆ ทีละตัว ไก่ป่าที่ระยะสิบก้าวและสิบห้าก้าวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าตายสนิท แม้จะมองไม่เห็นบาดแผลภายนอกที่ชัดเจน แต่โรแลนด์รู้ว่าพวกมันตายเพราะแรงระเบิด
สัตว์ตัวเดียวที่รอดชีวิตก็คือกระต่ายเทาที่อยู่ที่ระยะสามสิบก้าว (ประมาณสิบห้าเมตร) ใบหูบางๆ ของมันมีเลือดซึมออกมาเป็นดวงๆ พอเห็นคนเข้ามาใกล้ก็ไม่มีอาการแตกตื่นตกใจอีก ราวกับเสียงดังเมื่อครู่นี้ได้พรากวิญญาณไปจากมันแล้ว
คาร์เตอร์กลืนน้ำลาย หูที่มีเสียงดังหึ่งๆ อย่างต่อเนื่องค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ เขาเพิ่งเข้าใจเมื่อครู่นี้เองว่าคำพูดของเจ้าชายที่ว่า ‘ข้าไม่ได้คิดจะขู่พวกมันเสียหน่อย’ นั้นหมายความว่าอย่างไร นี่คือสิ่งที่พัฒนามาจากผงหิมะจริงๆ หรือ นักเล่นแร่แปรธาตุอาศัยแค่ผลงานชิ้นนี้ชิ้นเดียวก็ก้าวนำนักโหราศาสตร์ไปไกลแล้ว
สายตาที่ขวานเหล็กมองโรแลนด์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ฝ่าบาท หากกองพลเรือนมีอาวุธชนิดนี้ใช้ เมืองชายแดนก็ไม่ต้องกลัวสัตว์อสูรรุกรานอีกต่อไป ไม่ทราบว่าสามารถผลิตออกมาเยอะๆ ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์แบมือ “ไม่ได้หรอก ก่อนจะถึงเดือนแห่งปีศาจคงทำได้อีกแค่ยี่สิบสามสิบชิ้นเท่านั้น” หัวใจหลักอยู่ที่ดินประสิว วิธีการทำดินประสิวในยุคนี้ยังล้าสมัยมาก กล่าวคือเทวัตถุผสมปูนขาวลงในมูลคนและสัตว์แล้วเก็บผลึกโพแทสเซียมไนเตรตที่แยกตัวออกมา นอกจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุและชนชั้นสูงแล้วก็แทบไม่มีใครนำไปใช้ประโยชน์ด้านใดอีก ดังนั้นการผลิตจึงน้อยตามไปด้วย หากนำมาทำดินระเบิดหมดก็จะหดหายไปอย่างรวดเร็ว
ในฐานะไม้ตาย อาวุธชนิดนี้จะต้องถูกใช้ควบคู่กับปืน ธนู และหน้าไม้
........................................


บทที่ 33 ดินปืน
“ลุกขึ้นให้หมด เจ้าชายเสด็จ” ยังพักได้ไม่ถึงสิบห้านาที ขวานเหล็กก็ปรบมือตะโกนบอกทุกคน
แวนนากลับไปประจำที่ตัวเองอย่างรวดเร็ว การฝึกพิเศษก่อนหน้านี้ทำให้เขาไวต่อคำสั่งมาก เขายกท่อนไม้ขึ้นมาทำท่าเตรียมแทงเหมือนเมื่อครู่นี้โดยไม่รู้ตัว
ขบวนของเจ้าชายขึ้นมาบนกำแพงเมืองแล้วเดินผ่านหลังทุกคนไป แวนนาสังเกตเห็นว่าเจ้าชายชะลอฝีเท้าลงขณะที่เดินผ่านเขา
โรแลนด์แอบถอนใจ คำพูดที่ว่าตื่นสายเสียช่วงเช้า ตื่นเช้าเสียทั้งวันคือสัจธรรมจริงๆ เขาเพิ่งจะจัดการเรื่องคนบุกรุกปราสาทเมื่อคืนเสร็จ ก็ต้องแจ้นมาดูการฝึกของกองพลเรือนแล้ว สงสารตัวเองที่อดนอนตลอดคืน ตอนนี้ง่วงจนตาแทบปิดอยู่รอมร่อ แต่จะไม่มาก็ไม่ได้ กองกำลังของเขาเข้าสู่ขั้นตอนการฝึกรบแล้ว เขาอยู่ในฐานะผู้บังคับบัญชาสูงสุด การหายตัวไปนานๆ จะทำให้ความสำคัญของเขาลดลง ขณะเดียวกันก็ส่งผลต่อกำลังใจของลูกน้องด้วย
อืม...ปกติเวลาตรวจพลเขาพูดอะไรกันนะ โรแลนด์พยายามคิด สวัสดี สหายทั้งหลาย ลำบากหน่อยนะ อย่างนี้หรือ แต่หากผ่านไปครู่ใหญ่แล้วไม่มีเสียงคนตอบรับคงกระอักกระอ่วนน่าดู อย่างนี้สู้ดึงใครสักคนมาถามสารทุกข์สุกดิบ แสดงความติดดินของตัวเองเพื่อสร้างความประทับใจดีกว่า
พอคิดได้อย่างนั้นก็ตบไหล่ชายคนหนึ่งซึ่งดูแข็งแรงกำยำดี
“ฝึกหนักหน่อยนะ เจ้าเหนื่อยหรือไม่ อาหารสามมื้อเป็นอย่างไร”
จากประสบการณ์ที่เคยเห็นในข่าว ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายน่าจะเป็นการตอบเสียงดังอย่างซาบซึ้งว่า ‘ไม่เหนื่อยพ่ะย่ะค่ะ ดีมากพ่ะย่ะค่ะ!’ แต่ผลที่ได้คืออีกฝ่ายซาบซึ้งมากจริงๆ ถึงกับหันหลังกลับมาคุกเข่าลงหนึ่งข้าง ทำเอาโรแลนด์สะดุ้งโหยง
แวนนารู้สึกว่าตัวเองได้รับสิทธิพิเศษจากสวรรค์ เจ้าชายใช้น้ำเสียงสนิทสนมถามเขาว่าฝึกเหนื่อยหรือไม่! ปกติแล้วอย่าว่าแต่เชื้อพระวงศ์เลย ขนาดชนชั้นสูงทั่วไปยังไม่อยากพูดกับพวกเขาสักคำ เขาเผลอเลียนแบบท่าทำความเคารพของอัศวินโดยไม่รู้ตัว และไม่สนว่าท่าทางนี้จะเหมาะกับตัวเองหรือไม่ ในใจเอาแต่ร้องว่า หลังจากนี้พอกลับไปที่ถนนเก่า เขาก็จะกลายเป็นบุคคลสำคัญอันดับหนึ่งแล้ว
หลังจากได้รับคำสั่งให้ลุกขึ้น สมองแวนนาก็สับสนวุ่นวาย เขาจะตอบเจ้าชายอย่างไรก็จำไม่ได้เสียแล้ว
ในที่สุด ตอนที่เจ้าชายถามว่ามีความเห็นหรือข้อเสนอแนะอะไรเกี่ยวกับการฝึกหรือไม่ ให้พูดออกมาได้เลย แวนนาก็ได้สติขึ้นมา...โอกาสทองมาถึงแล้ว! หากสามารถทำให้เจ้าชายเห็นว่าลำพังกองพลเรือนไม่มีทางรักษากำแพงเมืองได้แล้ว เขาก็คงไม่ต้องคอยกังวลทั้งวันว่าจะอยู่หรือจะไปจากที่นี่ดี
เขาเรียบเรียงถ้อยคำในใจอย่างระมัดระวัง “ทะ...ทูลฝ่าบาทที่เคารพ ตอนนี้กองพลเรือนมีคนน้อยเกินไปจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ หากจัดแถวตามรูปแบบที่ฝึกอยู่ตอนนี้ เมื่อถึงเวลาที่สัตว์อสูรบุกมา อย่างมากก็คงรักษากำแพงไว้ได้แค่หนึ่งในสามของทั้งหมด ทอดพระเนตรสิพ่ะย่ะค่ะ...”
ต่อให้เจ้าชายรับคนเข้ามาอีกก็ไม่น่าจะฝึกทันอยู่ดี แวนนาคิด อีกอย่าง อาวุธที่คนพวกนี้ต้องใช้ก็มีค่าใช้จ่ายไม่น้อย เมืองชายแดนไม่น่าจะหาทวนสำหรับคนสามร้อยคนได้ภายในเวลาเพียงสองเดือน เพราะขนาดทวนแค่ร้อยเล่มยังแทบหืดขึ้นคอ...เพราะเหตุนี้ พวกเขาในเวลานี้ถึงได้ยังใช้ท่อนไม้ฝึกอยู่
หากเจ้าชายตระหนักถึงข้อนี้ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะรับสมัครทหารจากเมืองอื่นมาเป็นกำลังหลักในการรักษากำแพงเมืองก็ได้ อย่างน้อยพวกเขาก็พร้อมลงสนามรบได้โดยไม่ต้องฝึก แล้วก็มีอาวุธอุปกรณ์ป้องกันตัวครบ เพียงแต่ค่าจ้างอาจจะสูงหน่อยเท่านั้น
โรแลนด์คิดอยู่สักครู่จึงพยักหน้าว่า “พูดได้ไม่เลว ลำพังแค่กองพลเรือนคงรักษากำแพงเมืองทั้งแนวไม่ได้”
แวนนาดีใจ ความหมายของเจ้าชายคือ...เห็นด้วยกับความคิดของเขาสินะ
ทว่าเจ้าชายไม่ได้พูดสิ่งที่เขารอฟังหลังจากนั้น แต่กลับเรียกขวานเหล็กมาถามแทน “จะว่าไปแล้วสัตว์อสูรก็แค่สัตว์ป่าที่กลายพันธุ์เท่านั้น พวกมันคิดไม่เป็นใช่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท สัตว์อสูรพันธุ์ปกติยังคงไม่ต่างจากสัตว์ป่าธรรมดา แม้แต่อุปนิสัยพื้นฐานก็เหมือนกัน..แต่สำหรับพันธุ์ผสมนั้น กระหม่อมเคยพบมาไม่มากจึงไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ”
“แค่นั้นก็ใช้ได้แล้ว ถึงแม่น้ำแดงกับเชิงเขาทิศเหนือจะอยู่ห่างกันเกือบหนึ่งพันแปดร้อยฟุต(หกร้อยเมตร) แต่พวกเราคงล่อให้พวกมันบุกมาโจมตีเฉพาะบางพื้นที่ได้กระมัง”
“ทรงหมายถึงการวางกับดักหรือพ่ะย่ะค่ะ” ขวานเหล็กถาม
“ถูกต้อง แต่ไม่เหมือนกับดักที่นายพรานชอบใช้ กับดักปกติจะถูกพรางไว้เพื่อล่อเหยื่อ แต่ข้าอยากทำตรงกันข้าม บริเวณที่ไกลจากกำแพงเมืองออกไปนั้น ข้าอยากจะทำสิ่งกีดขวางอย่างเช่นรั้ว เนินดิน หรือร่องน้ำ เพื่อบังคับให้สัตว์อสูรไร้สมองพวกนี้เดินไปตามทางที่บังคับ สิ่งกีดขวางที่เชื่อมต่อกันจะพาเหยื่อมายังจุดที่กำหนด และรวมตัวกันในเขตป้องกันที่พวกเราเตรียมไว้แล้ว” โรแลนด์พูดถึงตรงนี้ก็มองขวานเหล็ก “ส่วนเรื่องที่ว่าจะล่อสัตว์ประหลาดพวกนี้อย่างไร ข้าคิดว่าคงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเจ้า”
ขวานเหล็กคิดอยู่สักครู่ “เรื่องล่อพวกมันคงไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ พันธุ์หมาป่าไม่ชอบน้ำ พันธุ์หมูป่ากลัวแสง ส่วนพันธุ์อื่นๆ ก็มีนิสัยแตกต่างกันไป แต่ว่าฝ่าบาท หากทำเช่นนี้จะเป็นการนำสัตว์อสูรทั้งหมดมารวมตัวกันในเขตหกร้อยฟุต เช่นนี้จะอันตรายเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“หากใช้แค่ทวนกับธนูก็ย่อมอันตรายแน่นอน” โรแลนด์พูดอย่างมีแผนในใจ “แต่ว่าตอนนี้พวกเรามีอาวุธชิ้นใหม่”
ตอนที่กำลังจะกลับนั้น เจ้าชายเดินมาด้านหลังแวนนาแล้วตบไหล่เขาอีกครั้ง “รู้จักสังเกตดีนี่ เจ้าชื่ออะไร”
“วะ...แวนนาพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
“ข้าจะบอกหัวหน้าอัศวินว่าจะให้เจ้าเป็นรองหัวหน้ากองทวน แวนนา ตั้งใจทำงานล่ะ”
********************
โรแลนด์สร้างกระท่อมชั้นเดียวอีกแห่งขึ้นมาหลังห้องเผา เพื่อใช้สำหรับทำผงหิมะ...หรือก็คือดินปืนโดยเฉพาะ
กระท่อมขนาดประมาณสามร้อยตารางเมตรมีทางเข้าออกเพียงทางเดียว และมีการจัดระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดที่สุด ด้านหน้าประตูมีอัศวินเฝ้าอยู่สองคน ทุกคนที่เข้าออกจะต้องลงบันทึกและถูกค้นตัวเพื่อป้องกันการนำวัตถุไวไฟเข้ามาข้างใน เนื่องจากภายในกระท่อมต้องไม่มีเชื้อเพลิงใดๆ ดังนั้นที่นี่จึงเปิดทำงานได้เฉพาะตอนกลางวันเท่านั้น นอกจากนี้ โรแลนด์ยังแขวนม่านโปร่งไว้ที่ประตูเพื่อป้องกันไนติงเกลแอบเข้ามาด้วย
“สิ่งนี้คืออาวุธชิ้นใหม่ที่ฝ่าบาทตรัสถึงหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ซึ่งถูกเรียกตัวมาใช้นิ้วหยิบผงสีดำมาดมหน้าจมูก “นี่มันผงหิมะมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
ขวานเหล็กอาจจะไม่รู้ แต่คาร์เตอร์เข้าร่วมพิธีในวังบ่อย ย่อมรู้ว่าสิ่งที่ใช้ในพิธีก็คือของชนิดนี้ ผลงานสุดภาคภูมิใจจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุ สูตรปรุงอาจจะเป็นความลับสำหรับคนนอก แต่หากเจ้าชายต้องการ ก็ย่อมได้มาอย่างง่ายดาย
“ก็ผงหิมะนั่นล่ะ แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว” โรแลนด์พูด “มันคือผลงานชิ้นล่าสุดจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุ ข้าเรียกมันว่าดินปืน”
ดินปืนนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็นอาวุธมหัศจรรย์ในการสร้างอาณาจักรสำหรับคนที่ย้อนเวลามาเลยก็ว่าได้ วัตถุดิบก็หาได้โดยทั่วไป แค่ผสมกำมะถัน ถ่าน และดินประสิวในอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่งจุดห้าต่อเจ็ดจุดห้าก็ผลิตออกมาได้แล้ว ไม่มีข้อจำกัดทางเทคนิคใดๆ
ผงหิมะในยุคนี้ยังเป็นของคุณภาพต่ำอันประกอบไปด้วยถ่านหกส่วน กำมะถันกับดินประสิวสองส่วน และวัตถุดิบประหลาดๆ ( เช่นปรอท เนย น้ำผึ้ง ) อีกสองส่วน ดังนั้นจึงลุกไหม้ช้า ปล่อยก๊าซน้อย ไม่สามารถแสดงบทบาทได้อย่างดินปืน แต่โรแลนด์รู้ว่าพวกนักเล่นแร่แปรธาตุกำลังทดลองอัตราส่วนอื่นๆ อย่างไม่หยุดยั้ง อย่างมากอีกสามสิบปี ผงหิมะที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับดินปืนมาตรฐานก็จะปรากฏตัวขึ้น
ตามประวัติศาสตร์แล้ว กว่าการใช้อาวุธเย็นจะหมดสิ้นไปก็หลังจากที่ดินปืนถูกคิดค้นขึ้นมาแล้วระยะใหญ่ นั่นมีสาเหตุมาจากส่วนประกอบทางเคมี ตลอดจนการขาดแคลนเทคโนโลยีการผลิตอาวุธสำหรับใช้งานร่วมกัน
แต่หลายๆ คนกลับมองข้ามไปว่า ต่อให้ไม่มีปืน ดินปืนก็เป็นอาวุธที่ทรงอานุภาพด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว
........................................


บทที่ 32 อัศวิน
ตอนที่ไบรอันฟื้นขึ้นมา สิ่งที่ปะทะสายตาเป็นสิ่งแรกก็คือเพดานสีเทาอ่อน
แสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่างจ้าตาเล็กน้อย เขาหลับตาลงสักครู่ พอลืมตาขึ้นมาอีกที ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม
นี่ไม่ใช่ฝัน เขาคิด ข้า...ยังไม่ตายหรือ เขาลองขยับร่างกายดู แต่พบว่าขยับได้แค่นิ้ว เรี่ยวแรงในร่างกายดูราวกับจะถูกสูบออกไปจนหมด
จากนั้นเขาก็ได้ยินคนร้องเสียงดัง “เขาฟื้นแล้ว รีบไปทูลเจ้าชายเร็ว”
เจ้าชายหรือ ไบรอันรู้สึกเหมือนสมองถูกยัดด้วยอะไรบางอย่าง ความคิดช้ากว่าเวลาปกติมาก จริงสิ เขาหมดสติไปได้อย่างไร ดูเหมือนว่าจะถูกงูพิษแทงหน้าอก ใกล้จะตายเต็มที แต่แล้วพริบตาสุดท้ายก็มีหญิงสาวปรากฏกายขึ้นราวกับวิญญาณ แล้วจัดการศัตรูเสียพินาศย่อยยับด้วยวิธีอันน่าเหลือเชื่อ...
ไม่นานนักก็มีสาวใช้คนหนึ่งมาช่วยประคองเขานั่งพิงหัวเตียง สาวใช้อีกคนยกอ่างน้ำเข้ามาเช็ดหน้าให้เขา ไบรอันไม่เคยได้รับการปรนนิบัติเต็มรูปแบบและใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน มิหนำซ้ำยังเป็นเด็กสาวอายุน้อยทั้งนั้น จึงทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก
โชคดีที่ความกระอักกระอ่วนนี้คงอยู่ไม่นาน ตอนที่เจ้าชายเดินเข้ามาในห้อง คนทั้งหมดก็โค้งตัวลง
ไบรอันรู้สึกว่าภายในใจกำลังร้อนรุ่มอย่างมาก เขามีคำถามอยากถามมากมาย แต่พออ้าปากกลับไม่รู้จะพูดอะไร กลับกลายเป็นโรแลนด์พยักหน้าว่า “คุณงามความดีของเจ้าข้าได้ยินมาหมดแล้ว ไบรอัน เจ้าคือวีรบุรุษที่แท้จริง”
เพียงได้ยินคำว่า ‘วีรบุรุษ’ ไบรอันก็พลันรู้สึกแสบขอบตา สะอึกสะอื้นว่า “ไม่พ่ะย่ะค่ะ...ฝ่าบาท สหายของกระหม่อมต่างหากจึงจะเป็นวีรบุรุษ...”
โรแลนด์ตบไหล่เขา แสดงความปลอบใจ
เป็นอย่างที่ไนติงเกลคาดไว้ไม่ผิด พอแผลฉกรรจ์ถูกลากไปที่ห้องทรมานแล้ว ก็รีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างไม่ปิดบังทั้งที่ผู้คุมยังไม่ทันลงมือใดๆ
ผู้บงการเบื้องหลังของคนกลุ่มนี้ไม่ใช่พี่น้องของเขา แต่เป็นตระกูลแอลลาเฟียร์แห่งป้อมปราการลองซอง เอิร์ลตระกูลแอลลาเฟียร์ติดต่อกับญาติห่างๆ ที่ชื่อฮิลส์ แมดเดน หรือก็คือแผลฉกรรจ์ แล้วใช้ผลประโยชน์และคำยุแยงล่อหลอกคนส่วนใหญ่ในกองลาดตระเวน นอกจากนี้ เขายังส่งมือดีอีกคนมาร่วมขบวนการเพื่ผื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันด้วย จุดประสงค์ของคนกลุ่มนี้ไม่ใช่การลอบสังหารเขา แต่เป็นการเผาเสบียง เพื่อที่เขาจะได้กลับไปที่ป้อมแต่โดยดี
แผนการครั้งนี้ทำให้มีผู้บริสุทธิ์ตายไปหนึ่งราย...เกรย์ฮาวด์ เขาพยายามหยุดยั้งแผนการร้ายของพวกแผลฉกรรจ์ จึงถูกหนึ่งในทหารกองลาดตระเวนใช้กริชแทงตาย ส่วนคนในกองที่งูพิษมาแทนที่นั้นกลับหายตัวไป คงจะรู้ตัวแล้วว่าแผนแตก พอเห็นว่าเช้าแล้วปราสาทยังไม่มีเหตุเพลิงไหม้ และแผลฉกรรจ์ก็ไม่ได้กลับมาจึงรีบหนีไป
จนกระทั่งไบรอันสงบอารมณ์ลงมาแล้ว โรแลนด์จึงพูดว่า “ข้าจะจัดพิธีศพให้เกรย์ฮาวด์สหายของเจ้าอย่างสมเกียรติ ครอบครัวของเขาจะได้รับความช่วยเหลืออย่างเหมาะสม ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีกต่อไป”
“ขอบพระทัย ฝ่าบาท” ไบรอันสูดหายใจลึก “กระหม่อมขอถามว่าแผลฉกรรจ์...ตายแล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”
“ตอนนี้ยังอยู่”
หัวหน้ากองลาดตระเวนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เขายินดีที่จะปฏิเสธการรักษา แลกกับการลากอีกฝ่ายลงนรกไปพร้อมกัน แต่เมื่อได้ยินแบบนี้ ความหวังนี้ก็ดูจะเลือนรางเต็มที...แผลฉกรรจ์มีความผิดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ความผิดที่ชนชั้นสูงกระทำสามารถใช้เงินไถ่ถอนได้ ขอเพียงอาของเขายินดีที่จะปกป้องช่วยเหลือ แผลฉกรรจ์ก็มีโอกาสรอดตายสูงมาก หรือกระทั่งอาจไม่ต้องเข้าคุกเลยด้วยซ้ำ
โรแลนด์ย่อมเดาความคิดของเขาออก “ฮิลส์ แมดเดน หรือแผลฉกรรจ์ที่พวกเจ้าเรียก เป็นสมาชิกคนหนึ่งในตระกูลแอลลาเฟียร์แห่งป้อมปราการลองซอง หัวหน้าตระกูลของเขาชื่อรอนสัน แมดเดน เป็นเอิร์ลที่ได้รับแต่งตั้งจากดยุคไรอันและเป็นอาห่างๆ ของเขา...” เขาหยุดไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึงตรงนี้ “แต่ทั้งหมดนี้ไม่มีผลต่อการตัดสินโทษขั้นสุดท้าย แผลฉกรรจ์ถูกตัดสินแขวนคอตาย และจะขึ้นแท่นแขวนคอในอีกสามวันข้างหน้า หากร่างกายเจ้าหายทัน เจ้าจะไปดูด้วยก็ได้”
ไบรอันเบิกตาโพลง “แต่...แต่ฝ่าบาท ชนชั้นสูงสามารถใช้เงินไถ่โทษได้ ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้อาจสร้างความไม่พอใจให้กับ...”
โรแลนด์โบกมือ ส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นๆ “ชนชั้นสูงหรือ สำหรับพวกเจ้าแล้วอาจจะคิดว่าเขาเกิดในตระกูลแอลลาเฟียร์ มีฐานะแตกต่างจากเจ้าราวฟ้ากับดิน แต่ความจริงแล้วเขาไม่มีที่ดินหรือยศใดๆ จึงไม่อาจนับว่าเป็นชนชั้นสูงได้ นอกจากนี้ ต่อให้เขาเป็นชนชั้นสูงจริง แต่เขาบุกรุกปราสาทเจ้าชาย มีเจตนาเผาเสบียง และไม่คำนึงถึงชีวิตของชาวเมืองอีกสองพันกว่าคนในเมืองชายแดน ลำพังความผิดสามกระทงนี้รวมกันก็โทษหนักเกินอภัยแล้ว”
จะว่าไปแล้วการตายของไทร์นั้น โรแลนด์ยังรู้สึกลังเลอยู่บ้าง แต่แผลฉกรรจ์อยู่ในประเภทที่อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะหากเขาทำงานสำเร็จล่ะก็ รากฐานที่เขาวางไว้ในเมืองชายแดนก็จะพินาศลงในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน โดยที่เขาไม่มีโอกาสกลับตัวได้อีก นั่นเลวร้ายกว่าการลอบสังหารเขามาก
ส่วนเรื่องที่ว่าการกระทำของเขาจะทำให้พวกป้อมปราการลองซองโมโหหรือไม่นั้น ใครจะสน ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะทำการค้ากับเขาดีๆ แต่เลือกใช้วิธีโหดเหี้ยมมาทำร้ายเมืองชายแดน เขาก็ย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว ขณะเดียวกันเหตุการณ์ครั้งนี้ก็เป็นการเตือนโรแลนด์เรื่องหนึ่ง...สงครามทางการเมืองในโลกนี้แตกต่างจากที่เขาเคยรู้มาในอดีต ใครว่าคนส่วนใหญ่แอบแทงกันใต้โต๊ะ พวกเขาใช้วิธีล้มโต๊ะกันมากกว่า ยิ่งโบราณมากก็ยิ่งอำมหิตมาก
“พักผ่อนให้สบายเถอะ เจ้าเสียเลือดไปมาก พักที่ปราสาทนี่ล่ะ ข้าให้คนอื่นไปทำหน้าที่แทนกองลาดตระเวนแล้ว ไว้สิ้นสุดเดือนแห่งปีศาจเมื่อไร ข้าจะจัดพิธีแต่งตั้งให้เจ้า”
“ฝ่าบาท” เมื่อได้ยินถึงประโยคสุดท้าย ไบรอันก็มองเจ้าชายอย่างไม่เชื่อสายตา “ทรงหมายความว่า...”
“ถูกต้อง เจ้าจะได้เป็นอัศวินของข้า ไบรอัน” โรแลนด์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
********************
“เตรียม...แทง!”
แวนนากัดฟันแทงท่อนไม้ในมือออกไปด้วยกำลังที่เท่าๆ กันกับครั้งก่อน องศาก็ค่อนข้างใกล้เคียง
ครั้งนี้เป็นครั้งที่หนึ่งร้อยแล้ว
ความรู้สึกชาแผ่ซ่านมาจากแขน แวนนารู้สึกว่าตัวเองทนต่อไปไม่ไหวแล้ว แต่แม้จะคิดแบบนี้มาห้าสิบครั้งแล้วก็ตาม ทว่าผลของการฝึกมาหนึ่งอาทิตย์ก็ยังทำให้เขาปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี อันที่จริง แม้แต่เขาเองก็ยังประหลาดใจไม่น้อยที่ตัวเองทนมาได้ถึงตอนนี้
“ทั้งหมด...พัก!”
ทันทีที่ขวานเหล็กพูดจบ เสียงพ่นลมหายใจระลอกใหญ่ก็ดังขึ้นรอบตัว แวนนาก็ถอนหายใจเหมือนกัน เขาวางท่อนไม้ลง แล้วทิ้งก้นนั่งลงกับพื้น
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่ากองพลเรือนที่ตัวเองอยู่นั้นไม่ใช่กองกำลังกระจอกๆ ที่มีหน้าที่วิ่งงานให้ทหารหรืออัศวิน หลังจากการฝึกประหลาดเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์สิ้นสุดลง รายการฝึกของพวกเขาก็ดูเป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้น อย่างเช่นวันนี้ พวกเขาได้ยืนบนกำแพงเมือง ฝึกแทงทวนและเก็บทวนตามคำสั่งของนายพราน...แม้ว่าทวนพวกนี้จะใช้ท่อนไม้แทนก็ตาม แต่มันก็ยังทำให้แวนนาตระหนักถึงบทบาทของตัวเองได้
ทหารกองหลังไม่มีทางฝึกแบบนี้แน่นอน นั่นหมายความว่า พวกเขาจะต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรบนกำแพงเมือง เรื่องนี้แค่คิดก็ขนลุกแล้ว ตอนแรกแวนนายังคิดจะหนีไปด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้เพราะอะไร พอได้เห็นเพื่อนๆ ในกองที่ฝึกมาด้วยกัน ได้คิดถึงอาหารดีๆ สามมื้อในแต่ละวันและค่าตอบแทนที่น่าพอใจ เขาก็ตัดใจหนีไปไม่ได้เสียที
........................................


บทที่ 35 จุดหมาย
ไนติงเกลเดินอยู่ท่ามกลาง ‘หมอกมายา’
หากมองจากตรงนี้ โลกนี้มีเพียงสีขาวกับดำเท่านั้น
เส้นสายที่ประกอบขึ้นเป็นสิ่งต่างๆ ไม่คมชัดอีกต่อไป ความแตกต่างระหว่างเส้นตรง เส้นหัก และเส้นโค้งไม่ชัดเจน คล้ายกับรูปวาดของเด็กๆ
มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ไนติงเกลเองก็ใช้เวลานานมากกว่าจะรู้วิธีแยกความต่างของพวกมัน แต่เมื่อไรที่เธอใช้ได้ถูกวิธี เธอก็จะไม่ถูกสิ่งใดๆ กีดขวางได้อีก สามารถท่องไปในหมอกมายาได้อย่างอิสระ กำแพงที่ดูเหมือนจะเชื่อมต่อเป็นแนวเดียวกัน แค่ลองเปลี่ยนมุมเล็กน้อยก็อาจจะเจอทางเข้าที่ไม่มีอยู่ในโลกปกติได้
ในโลกแห่งหมอกมายา บนและล่าง หน้าและหลัง ไม่มีนิยามที่แน่นอนอีกต่อไป พวกมันอาจจะสลับกันได้ หรือแม้กระทั่งทับซ้อนกัน อย่างเช่นสิ่งที่เธอกำลังทำตอนนี้ เธอเดินเข้าปราสาทต่อหน้าต่อตาองครักษ์ ไล่ไปตามเส้นสายที่เปลี่ยนไปอย่างยากจะคาดเดา ก้าวขึ้นไปทีละก้าวๆ จนทะลุเพดานมาถึงห้องของอันนา
สำหรับเธอแล้ว นี่คือโลกแห่งอิสระโดยแท้จริง
มีเพียงเวลาที่อยู่ใน ‘หมอกมายา’ เท่านั้น ไนติงเกลจึงจะรู้สึกผ่อนคลายอย่างเต็มที่ แม้มันจะเงียบเหงาและวังเวง ทว่าเธอชอบความรู้สึกปลอดภัยแบบนี้
เวลาส่วนใหญ่ที่นี่จะมีแต่สีขาวดำ แต่บางครั้งเธอก็เห็นสีอื่นๆ
อย่างเช่น อันนาที่อยู่ข้างหน้านี้
แม่มดแตกต่างจากคนทั่วไป พวกเธอคือแหล่งรวมของพลังวิเศษ ไนติงเกลสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวและสูญสลายของพลังนี้ได้ มันเป็นเพียงสีสันเดียวในหมอกมายา
เธอไม่เคยเห็นสีที่สมบูรณ์และแรงกล้าเหมือนสีของอันนามาก่อน...ประกายสีเขียวกระเพื่อมอยู่บนร่างเธอ บริเวณหัวใจสว่างจ้าตาจนแทบจะมองตรงๆ ไม่ได้ นั่นทำให้ไนติงเกลงุนงงมาก โดยปกติแล้วสีและความสามารถของพลังวิเศษจะไปด้วยกัน ตอนอยู่ที่สมาคมเธอเคยเห็นแม่มดที่มีพลังควบคุมไฟมาแล้วไม่น้อย พลังของพวกเธอส่วนใหญ่จะเป็นสีส้มหรือไม่ก็สีแดงเข้ม คล้ายกับลูกไฟที่กำลังเต้น แต่ไม่ว่าจะขนาดหรือความสว่างก็เทียบไม่ได้กับอันนา
ทว่าหากจุดนี้เรียกว่ายากจะเข้าใจ อีกจุดหนึ่งก็ยิ่งกว่าเหลือเชื่อ
เหตุใดอันนายังมีชีวิตอยู่ได้ทั้งที่มีพลังอันยิ่งใหญ่มหาศาลขนาดนี้มารวมอยู่ในร่างเธอ
ไนติงเกลยังไม่เคยเจอแม่มดคนไหนในสมาคมมีพลังระดับนี้มาก่อน ต่อให้เป็นแม่มดที่บรรลุนิติภาวะแล้ว เมื่อเทียบกับอันนาก็ยังถือว่าด้อยกว่ามาก หากอันนาบรรลุนิติภาวะล่ะก็...
ไม่ เธอไม่มีโอกาสนั้นแล้ว ไนติงเกลถอนใจ พลังยิ่งแกร่งกล้าก็ยิ่งตีกลับแรง เธอถึงกับไม่กล้าจินตนาการเลยว่า อันนาจะพบกับความทรมานอันน่าสยดสยองขนาดไหนตอนที่ปีศาจกัดกินร่างกาย ความเจ็บปวดรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากภายในไม่ได้ทำให้คนหมดสติไป นอกจากจะหยุดสู้แล้วยอมรับความตายเท่านั้น มิฉะนั้นก็ต้องทนรับความทรมานซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่ขาดช่วง
เธอเดินออกจากหมอกมายา พักอารมณ์หดหู่ไว้ชั่วคราว แล้วกระตุ้นความรู้สึกสดชื่นขึ้นมา “อรุณสวัสดิ์อันนา”
อันนาเริ่มชินกับการมาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญและการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอีกฝ่ายแล้ว เธอเพียงแต่พยักหน้า ไม่พูดไม่จา ทว่าฝึกควบคุมเปลวไฟต่อไป
ไนติงเกลลูบจมูก เดินไปนั่งที่ข้างเตียงอันนา
การฝึกแบบนี้เธอเห็นมาหลายครั้งแล้ว ตอนฝึกใหม่ๆ อันนายังพลั้งมือเผาชุดตัวเองไปหลายที ที่กระท่อมในสวนดอกไม้ต้องมีเสื้อผ้าสำรองให้เธอเปลี่ยนหีบใหญ่ๆ ต่อมา เธอก็ควบคุมให้เปลวไฟเต้นอยู่ที่ปลายนิ้วได้อย่างคล่องแคล่ว แม้แต่โรแลนด์เองก็ไม่คะยั้นคะยอให้เธอฝึกอีก กระท่อมไม้ในสวนจึงถูกดัดแปลงเป็นสถานที่อาบแดดและจิบชายามบ่ายไป
แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม อันนาก็ยังคงฝึกพลังวันละสองถึงสี่ชั่วโมงทุกวันตามคำสั่งก่อนหน้านี้ของเจ้าชาย...ในห้องของตัวเอง
“ข้าเอาปลาบดชุบแป้งทอดมาด้วย กินหรือไม่” ไนติงเกลหยิบห่อผ้าออกมาจากอกเสื้อ คลี่ออกแล้วยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่าย
อันนาดมๆ ก่อนจะพยักหน้า
“ไปล้างมือเถอะ” ไนติงเกลยิ้ม โชคดีที่อันนาไม่ได้เกลียดเธอ เธอเพียงแต่ไม่ชอบพูดเท่านั้น จะว่าไปแล้ว ทั้งๆ ที่อันนาใส่ใจนาน่ามาก แต่เธอก็พูดกับนาน่าไม่มากเหมือนกัน อันที่จริงเธอแทบไม่พูดอะไรด้วยซ้ำ นอกจากเวลาที่อยู่กับโรแลนด์
และหากเทียบกันแล้ว โรแลนด์ดูจะพูดมากเกินไปมาก เขามักมีเหตุผลให้พูดไม่จบไม่สิ้นเสมอ แม้แต่จะกินข้าวก็ยังมีข้อบังคับเต็มไปหมด...เช่นว่าก่อนกินอาหารต้องล้างมือ เวลากินอาหารห้ามกินเร็วเกินไป ของที่ตกพื้นแล้วห้ามหยิบขึ้นมากินอีก...ซึ่งแต่ละข้อก็มีเหตุผลให้อธิบายอีกยืดยาว
ช่วงแรกๆ เธอยังรำคาญมาก แต่ว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นเจ้าชายลำดับที่สี่แห่งเกรย์คาสเซิล เจ้าของสถานที่แห่งนี้ ในเมื่อกินของเขาอยู่ของเขา ก็ทนๆ ฟังไปคงไม่เป็นไร แต่เวลานี้เธอกลับค่อยๆ ชินกับกฎพวกนี้เสียแล้ว ไม่รู้เพราะอะไร ตอนที่เห็นพวกอันนา นาน่า และโรแลนด์แย่งกันต่อแถวล้างมือนั้น เธอกลับรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด
อันนาถูมือในถังที่บรรจุน้ำเต็ม แล้วจุดไฟอบจนแห้ง จากนั้นจึงหยิบอาหาร นั่งลงหน้าโต๊ะ แล้วค่อยๆ แทะทีละคำๆ
“เจ้าจะไม่กลับไปกับข้าจริงๆ หรือ” ไนติงเกลหาเรื่องคุย “ที่นั่นมีพี่น้องเยอะแยะเลยนะ พวกนางจะดูแลเจ้าอย่างดี”
“อยู่ที่นี่เจ้าไปไหนมาไหนได้แค่ในปราสาทเท่านั้น ไม่อึดอัดบ้างหรือ”
“แม้ที่เทือกเขาสิ้นวิถีมีของกินของใช้ไม่มาก แต่ทุกคนก็เป็นครอบครัวเดียวกัน มารวมตัวกันเพื่อเป้าหมายอย่างเดียวกัน”
“พลังของเจ้าแข็งแกร่งมาก พวกนางจะต้องดีใจที่ได้เจอเจ้าแน่นอน”
“ฤดูหนาวปีนี้ ข้ากลัวเจ้าจะสู้ไม่ไหว...”
พอพูดถึงตอนสุดท้าย เสียงของไนติงเกลก็เบาลง บางทีอาจไม่ทันแล้วก็ได้ เธอคิด ต่อให้กลับไปที่ค่าย แต่เธอมีพลังมหาศาลขนาดนี้ คงทนผ่านขั้นตอนการบรรลุนิติภาวะไม่ไหวแน่ เธอทำได้เพียงมองอีกฝ่ายตายไปต่อหน้าต่อตา
“ก่อนที่จะเข้าสมาคมแม่มด ท่านอยู่ที่ไหนหรือ”
ไนติงเกลอึ้งไป น้อยครั้งมากที่เธอจะถามคำถามเธอ “ข้า...เมื่อก่อนนี้ข้าอยู่ที่เมืองใหญ่เมืองหนึ่งทางตะวันออก ไม่ไกลจากเมืองหลวงมาก”
“แล้วท่านมีความสุขไหม”
มีความสุขหรือ ไม่เลย นั่นเป็นช่วงเวลาที่เธอไม่อยากคิดถึงที่สุด พึ่งพาคนอื่น ถูกคนดูถูกกลั่นแกล้งสารพัด ยิ่งเมื่อพวกเขารู้ว่าเธอเป็นแม่มด เธอก็ยิ่งถูกปฏิบัติราวกับสัตว์ ถูกล่ามโซ่ไว้ที่คอ ถูกบังคับให้ทำงานรับใช้พวกเขา ไนติงเกลส่ายหน้าถามเบาๆ “ทำไมเจ้าถามเรื่องนี้เล่า”
“ก่อนหน้านี้ข้าอยู่ที่เขตเมืองเก่า” อันนาเล่าประวัติตัวเองคร่าวๆ “พ่อข้าขายข้าให้ศาสนจักรแลกกับเงินยี่สิบห้าเหรียญทอง เจ้าชายทรงเป็นคนพาข้าออกมาจากคุก ข้าอยู่ที่นี่มีความสุขมาก”
“แต่ว่าเจ้าออกไปนอกปราสาทไม่ได้ นอกจากโรแลนด์ วิมเบิลดันแล้ว คนอื่นๆ ก็ยังเกลียดชังแม่มดอยู่”
“ข้าไม่สน แล้วอีกอย่าง พระองค์ก็ทรงบอกแล้วว่าจะทรงเปลี่ยนแปลงสถานการณ์เช่นนี้”
“นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ตราบใดที่ศาสนจักรยังไม่ล่มสลาย แม่มดก็ยังเป็นสิ่งชั่วร้ายตลอดกาล”
อันนาไม่ได้โต้แย้ง เพียงแต่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่พักใหญ่ ในขณะที่ไนติงเกลคิดว่าเธอจะไม่พูดอะไรแล้วนั้น เธอก็กลับถามขึ้นว่า “ระหว่างที่นี่กับที่สมาคมแม่มด ท่านอยู่ที่ไหนมีความสุขมากกว่ากัน”
“เจ้า...เจ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ” ไนติงเกลถูกถามกะทันหันจนตั้งตัวไม่ติด “แน่ แน่นอนว่าเป็นที่...”
ที่สมาคมหรือ บอกตามตรงว่าเธอไม่ได้สนใจเรื่องตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์มากนัก แต่ที่นั่นก็มีเพื่อนฝูงพี่น้องที่ทิ้งกันไม่ลง
ที่เมืองชายแดนหรือ หากไม่ใช่เพราะได้ยินว่ามีแม่มดตกอยู่ในอันตรายล่ะก็ เธอไม่มีวันมาที่นี่เด็ดขาด!
คำตอบน่าจะชัดเจนมากแท้ๆ ทว่าเหตุใดเธอจึงพูดออกไปไม่ได้ในทันที
คราวนี้อันนาเป็นฝ่ายยิ้มบ้าง ไนติงเกลแทบไม่เคยเห็นเธอยิ้มเลย ดวงตาคู่นั้นราวกับผิวน้ำทะเลที่กระทบแสงอาทิตย์ยามเช้า ชวนให้รู้สึกสงบใจอย่างประหลาด...แม้ว่าเธอจะไม่ได้กำลังอยู่ใน ‘หมอกมายา’ ก็ตาม “ข้าได้ยินเจ้าชายตรัสว่าพวกท่านกำลังตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์อยู่ทางเทือกเขาทิศเหนือ หากภูเขาศักดิ์สิทธิ์หมายถึงความสงบมั่นคงและจุดหมายปลายทางล่ะก็ ข้าคิดว่าข้าได้พบมันแล้ว”
ที่นี่คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเธอ ไนติงเกลตระหนักได้ แม้เธอจะเหลือเวลาชีวิตไม่มาก แต่วิญญาณของเธอได้ไปถึงฝั่งฝันเร็วกว่าแม่มดอีกหลายคนมาก
เวลานี้เอง เสียงคนวิ่งอย่างรีบร้อนพลันลอยมาจากนอกประตู ไนติงเกลตั้งใจฟังดู ดูเหมือนจะเป็นเสียงฝีเท้าของนาน่า
บานประตูถูกผลักออก คนที่พุ่งเข้ามาเป็นนาน่า ไพน์จริงๆ
เธอโผเข้าหาอ้อมอกอันนาด้วยใบหน้าอาบน้ำตา “ทะ...ทำอย่างไรดี พี่อันนา ท่านพ่อข้ารู้แล้วว่าข้าเป็นแม่มด!”
........................................


บทที่ 36 เจรจา
โรแลนด์ถูกไนติงเกลดึงขึ้นมาจากเตียง
เมื่อรู้ว่าพ่อของนาน่า ไพน์มาหาถึงที่นี่ก็ตกใจ ทว่าไม่นานนักก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง...หากจะให้สาวน้อยอยู่ช่วยภารกิจในเดือนแห่งปีศาจ เขาก็จำเป็นต้องหาเหตุผลที่จะทำให้ครอบครัวไพน์ยอมใช้ชีวิตช่วงฤดูหนาวที่เมืองชายแดน
งานนี้เป็นงานหินมาก ข่าวลือและชื่อเสียงของเจ้าชายลำดับที่สี่ในหมู่ขุนนางตกต่ำจนถึงขีดสุด ยิ่งเมื่อเวลานี้สถานการณ์ระหว่างเขากับทางป้อมกำลังตึงเครียดด้วยแล้ว บรรดาขุนนางที่มีที่ดินอยู่ในเขตตะวันออกของป้อมพวกนี้จึงไม่น่าจะยอมอยู่ที่เมืองชายแดนต่อ ทว่าโรแลนด์เองก็ไม่ได้คิดจะทำงานร่วมกับคนพวกนี้อยู่แล้ว พวกเขาอาจจะเก่งเรื่องการแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์ แต่ไม่เหมาะที่จะต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับใคร
เขาสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ล้างหน้าล้างตาอย่างลวกๆ แล้วรีบลงมาที่โถงรับแขก
ทีก ไพน์ถูกพามารออยู่ที่นี่นานแล้วและกำลังโมโหควันออกหู เมื่อเห็นเจ้าชายมาก็ลุกขึ้นยืนทันที “ฝ่าบาท บุตรสาวของกระหม่อมอยู่ที่ไหนพ่ะย่ะค่ะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่โรแลนด์เจอพ่อของนาน่า เขามีรูปร่างกำยำล่ำสัน ตัวไม่สูงมาก หนวดเคราที่ล้อมกรอบหน้าทำให้เขาดูดุดัน และการแต่งตัวด้วยเสื้อหนาวเก็บเอว กับกางเกงหนังรัดรูปปะกระเป๋าใหญ่นั้นก็ดูเหมือนนายพรานมากกว่าชนชั้นสูง
“นางสบายดี ไพน์...”
“เหตุใดทหารของฝ่าบาทจึงปล่อยให้นางเข้ามาที่นี่ง่ายๆ แต่กลับขวางกระหม่อมไว้ที่นอกประตู” ทีกขัดขึ้นอย่างเดือดดาล “กระหม่อมต้องการคำอธิบาย ฝ่าบาท! ทรงพาบุตรสาวของกระหม่อมออกมาหากระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
นี่เขามาแนวไหนกันนี่ โรแลนด์อึ้ง ภาพในความคิดเขาคือ หลังจากอีกฝ่ายรู้ว่าลูกสาวตัวเองใฝ่ต่ำไปเป็นแม่มดแล้ว หากไม่ขอร้องเขาให้ช่วยปิดเป็นความลับอย่างพินอบพิเทา ก็น่าจะขอให้เขาจัดการปัญหานี้เสียเลย เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะกลับมีท่าทีดุเดือดและเสียมารยาทอย่างนี้
ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมทหารถึงปล่อยนาน่าเข้ามาน่ะหรือ เหตุผลก็เพราะเขาสั่งเอาไว้ เธอมาหาอันนาทุกๆ สองสามวัน พวกทหารต่างคุ้นเคยกับเธอดี
หลังจากคิดอยู่สักครู่ โรแลนด์ก็เรียกสาวใช้ให้ไปพานาน่ามาที่นี่
แม้อีกฝ่ายจะเสียมารยาทอย่างไร แต่เขาก็ยังเป็นพ่อของนาน่า อย่างไรเสียก็ให้พวกเขาสองคนเจอกันก่อนดีกว่า หากอีกฝ่ายทำท่าว่าจะทอดทิ้งหรือส่งตัวสาวน้อยให้ศาสนจักรแล้ว เขาค่อยใช้วิธีการของเขาก็ยังไม่สาย
นาน่าเดินออกมาพร้อมอันนา
พริบตาที่เห็นลูกสาวนั้น แววขุ่นเคืองในดวงตาของทีกก็หายไปทันที เขากางแขนร้องบอกนาน่าว่า “มาหาพ่อเร็ว”
ทว่าสาวน้อยเอาแต่หลบอยู่หลังอันนา เธอโผล่หน้าออกมาเพียงครึ่งเดียว “ท่านจะขายข้าให้ศาสนจักรหรือไม่”
“อะแฮ่ม...เจ้ากำลังพูดอะไรน่ะ เด็กโง่ ศาสนจักรไม่อยากได้เด็กโง่เช่นเจ้าหรอก รีบกลับบ้านกับข้าดีกว่า”
ท่าทีของเขาทำให้โรแลนด์งงน้อยๆ จากที่ไนติงเกลเล่ามา นาน่าถูกพ่อจับได้ขณะใช้พลังวิเศษ จึงรีบหนีมาหาอันนาที่ปราสาทด้วยความตื่นตระหนก ส่วนพ่อของเธอก็รีบตามเธอมาอย่างเดือดดาล
แต่ตอนนี้ดูแล้ว สายตาที่ทีกมองลูกสาวมีเพียงความรักและความห่วงใยเท่านั้น ดูไม่เหมือนความเกลียดชังอย่างที่คนทั่วไปมีต่อแม่มดเลย
หรือว่าเขาจะเข้าใจอะไรผิดไป
โรแลนด์ลังเลสักครู่จึงตัดสินใจเปิดประเด็นว่า “ไพน์ บุตรสาวของเจ้าเป็นแม่มด ข้าคิดว่าเจ้าก็คงรู้แล้ว”
“ฝ่าบาทตรัสเรื่องอะไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ยักเข้าใจ” ทีกกระทืบเท้า เดินเข้าไปจะคว้าแขนนาน่า แต่ถูกอันนาขวางไว้
“ท่านพ่อ ข้ากลายเป็นแม่มดแล้ว...ข้าขอโทษ” นาน่าพูดเสียงเบา
ทีกร้อนรนมาก “หยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้! แม่มดอะไร เจ้าคาร์ลนั่นสอนมาอีกสินะ หากรู้แต่แรกข้าคงไม่ให้เจ้าเข้าโรงเรียนนั่นแน่ ศาสนจักรนั่นพูดแต่เรื่องบ้าบอ!”
พอฟังมาถึงตรงนี้ โรแลนด์ก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว ที่อีกฝ่ายพยามยามปกปิดตัวตนนาน่าสารพัด ก็คงเพราะเข้าใจเขาผิดนั่นเอง
ดังนั้นก่อนที่จะเจอลูกสาว เขาถึงได้กระวนกระวายขนาดนี้
“อันนา” เขาขยิบตาให้แม่มด ฝ่ายหลังพยักหน้า ยื่นมือขวาใส่ทีกที่พยายามเดินอ้อมตัวเธอไปลากตัวนาน่า เปลวไฟพลันผุดขึ้นจากฝ่ามือแล้ววิ่งผ่านศีรษะเขาไป
ทีกเบิกตาโพลง ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ นาน่าเองก็กอดแขนอันนาอย่างตื่นตระหนก “พี่อันนา อย่า!”
“ฝ่าบาท นี่คือ...!”
“อย่างที่เจ้าเห็น นางก็เป็นแม่มดเหมือนกัน เหมือนบุตรสาวของเจ้า” โรแลนด์แบมือว่า “เหตุผลที่นาน่าสามารถเข้าออกปราสาทได้อย่างอิสระไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด ตอนนี้พวกเราคงนั่งคุยกันดีๆ ได้แล้วกระมัง”
คราวนี้ทีกถึงได้ทำท่าราวกับสะดุ้งตื่นจากฝัน ถึงกับร้อง “หา” ออกมา “ฝ่าบาท กระหม่อม...”
“ค่อยๆ นั่งลงพูดเถอะ” โรแลนด์ชี้ไปที่โต๊ะ “ดื่มชาก่อนสิ”
เป็นไปตามคาด เขาถอนใจ ชื่อเสียงเขานี่มันเลวร้ายจริงๆ เลวร้ายชนิดที่ว่าขนาดเด็กก็ไม่เว้น ตอนนี้โรแลนด์เข้าใจกิริยาเสียมารยาทในตอนแรกของอีกฝ่ายแล้ว พ่อที่รักลูกคนหนึ่งเห็นลูกสาวตัวเองวิ่งเข้าไปในปราสาทของผู้ปกครอง ซ้ำร้ายทหารที่เฝ้าประตูยังแสดงท่าทางเคยชินอีก นั่นจะหมายความว่าอย่างไร
หากเขาเป็นพ่อของนาน่าแล้ว ดีไม่ดีอาจจะถึงขั้นรื้อปราสาทเลยก็ได้
ส่วนเหตุผลที่เขาปฏิเสธเสียงแข็งเรื่องลูกสาวเป็นแม่มดหลังจากนั้น จุดประสงค์ก็ชัดเจนมาก...ทีกกลัวว่าเจ้าชายจะใช้ข้ออ้างที่ว่า ‘นาน่าใฝ่ต่ำมีมลทิน จำเป็นต้องถูกชำระล้างให้บริสุทธิ์’ มาบีบบังคับเขา ในขณะที่เขาเองไม่สนใจสักนิดว่าลูกสาวสุดที่รักจะเป็นแม่มดหรือไม่
ทีกลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะนั่งลงในที่สุด เขากรอกชาใส่ปากหมดในรวดเดียวแล้วเช็ดปาก สีหน้าดูประดักประเดิด “ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมเสียมารยาทเหลือเกิน ฝ่าบาททรงรู้ตั้งแต่ม่เมื่อไรว่าบุตรสาวของกระหม่อมกลายเป็น เอ่อ...แม่มดน่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“ก่อนเข้าฤดูหนาว คนที่รู้เรื่องนี้เป็นคนแรกไม่ใช่ข้า แต่เป็นคาร์ล ฟอว์เบิร์ต อาจารย์ของนาง เขาเห็นนางเป็นเพื่อนกับอันนาจึงพานางมาฝากฝังไว้กับข้า หวังให้ข้าช่วยคุ้มครองนางด้วย” โรแลนด์อธิบายอย่างละเอียด “ตลอดหนึ่งเดือนกว่ามานี้ เวลาว่างๆ นางจะมาฝึกพลังที่ปราสาท ข้าบอกเจ้าเลยแล้วกันว่า พลังของบุตรสาวเจ้าคือพลังเยียวยา”
“เช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ...” ทีกเกาศีรษะ “กระหม่อมก็ว่าแล้วว่าทำไมอยู่ๆ แมวตัวนั้นถึงวิ่งได้”
“แมวหรือ”
“ฮะๆๆ อันที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกลับบ้านไปเห็นเด็กคนนี้กำลังอุ้มแมวที่ถูกรถม้าชนนั่งอยู่หน้าประตู กระหม่อมยังคิดจะแกล้งแหย่นางจากด้านหลัง แต่พอนางเห็นกระหม่อมแล้วกลับวิ่งหนีทันที แมวตัวนั้นก็เช่นกัน ทั้งๆ ที่เพิ่งขาหักเพราะถูกรถม้าชนแท้ๆ” เขามองนาน่าและอันนา “พวกเจ้าเป็นเพื่อนกันหรือ”
อันนายังไม่ทันตอบ นาน่าก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของทีกอ่อนโยนลงมาก
โรแลนด์เห็นดังนั้นจึงลองหยั่งเชิง “ดูเหมือนเจ้าจะไม่คิดว่าแม่มดเป็นสิ่งชั่วร้ายที่ถูกปีศาจล่อลวงเลย”
“บุตรสาวของกระหม่อมย่อมไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย!” เขาพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาด “ไม่ว่านางจะกลายเป็นอะไร ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย!”
ช่างต่างจากพ่อของอันนาราวฟ้ากับดิน โรแลนด์อดถอนใจไม่ได้ ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนาน่าถึงได้สดใสร่าเริงและยิ้มแย้มอยู่เสมอ ครอบครัวแบบนี้เปรียบประดุจเปลอันอบอุ่นสำหรับลูกน้อย
“ข้าเองก็ไม่คิดเช่นนั้น ไพน์” เจ้าชายพูดตรงๆ “พลังของบุตรสาวท่านมีค่าต่อผู้บาดเจ็บมาก ข้าจึงอยากให้นางอยู่ที่เมืองชายแดน ร่วมต่อสู้กับข้าจนผ่านพ้นเดือนแห่งปีศาจไปด้วยกัน”
ทีกลังเลอยู่สักครู่ “ฝ่าบาท ขออภัยที่กระหม่อมต้องปฏิเสธ เมื่อเดือนแห่งปีศาจมาถึง ที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยอันตราย กระหม่อมไม่สามารถทิ้งนางไว้ที่นี่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ที่ดินของทีก ไพน์ไม่ได้อยู่ใต้เขตการปกครองของเมืองชายแดน ดังนั้นต่อให้เขาเป็นเจ้าชาย ก็ไม่สามารถออกคำสั่งกับเขาโดยตรงได้ แต่ว่าตราบใดที่เขายังยอมนั่งเจรจาด้วย โรแลนด์ก็ยังมั่นใจว่าตัวเองสามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้
........................................


บทที่ 1 สาวน้อยผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย
เวลาเช้าตรู่ บนเส้นทางอันยาวไกลของยอดเขาลั่วซี มีเด็กสาวผู้หนึ่งกำลังแบกถังไม้ขนาดใหญ่สูงเจ็ดฉื่อ[footnoteRef:1]เดินไปยังวังอวิ๋นเย่ที่สร้างอยู่กลางยอดเขาด้วยฝีเท้าเบาและรวดเร็ว [1: ฉื่อ คือ หน่วยวัดความยาวของจีน มีระยะประมาณ 10 นิ้ว]
นางอายุประมาณสิบสองสิบสามปี เกล้าผมเป็นมวยสาวน้อยคู่หนึ่ง บนมวยแต่ละอันมีแถบผ้าสีเขียวพันประดับ บนร่างสวมชุดศิษย์สายนอกสีเทาทั้งตัว บนเข่ามีรอยปะชุนแห่งหนึ่ง หน้าตางดงามน่ารัก รูปร่างพอเหมาะพอดี ทว่ากลับแบกถังไม้ที่สูงกว่านางสองเท่า ก้าวเดินบนบันไดศิลาดุจเหินบิน
“ศิษย์พี่โจว เด็กหญิงคนนั้นมีเรี่ยวแรงมหาศาลนัก” คนสองคนซึ่งสวมเสื้อสีเขียวของศิษย์สายในเดินลงมาจากบนภูเขา พอดีเดินผ่านข้างกายของนางไป ศิษย์คนหนึ่งในนั้นซึ่งมีอายุเพียงยี่สิบกว่าปีจ้องมองถังไม้บนหลังของเด็กสาวอย่างตกตะลึง เอ่ยถามศิษย์พี่ที่อยู่ข้างกายอย่างประหลาดใจ
ทว่าในสายตาของศิษย์พี่โจวซึ่งอยู่ในวัยกลางคนกลับมีแววเหยียดหยาม เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้าเพิ่งเข้าสำนักยังไม่รู้อะไร นางชื่อจินเฟยเหยา เพิ่งเข้าสู่สำนักนอกได้หนึ่งปี เป็นศิษย์สตรีที่ฝึกบำเพ็ญร่างกายเพียงคนเดียวในหมู่ศิษย์ในและศิษย์สายนอกทั้งหมด ดังนั้นการแบกสิ่งของเล็กน้อยแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
ศิษย์น้องเล็กเอ่ยอย่างตกตะลึง “ข้าเพิ่งเคยเห็นผู้บำเพ็ญที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ ทว่ากลับฝึกบำเพ็ญร่างกายเป็นครั้งแรก ช่างเสียเปล่าจริงๆ บุรุษที่ไม่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกายกลับมีอยู่มากมาย องครักษ์แต่ละคนที่บ้านข้าเชิญมาล้วนฝึกถึงขั้นที่หนึ่งหรือสอง”
ก็โทษไม่ได้ที่ศิษย์น้องเล็กผู้นี้จะตกตะลึง ถึงแม้ว่าผู้มีพลังวิญญาณที่นี่จะมีมากมาย ทุกคนเห็นเซียนจนเป็นเรื่องธรรมดา แม้แต่ชาวบ้านในเขตภูเขาต่างก็รู้ดี ทว่าต้องเป็นผู้ที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ จึงสามารถฝึกฝนบำเพ็ญวิถีแห่งเซียนและสำเร็จมรรคได้อย่างแท้จริง ทว่าคนที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์กลับมีไม่มาก
และที่คนส่วนใหญ่มีเป็นเพียงพลังวิญญาณเทียม ร่างกายได้แต่ดูดซับพลังที่อ่อนจาง ทว่ากลับไม่สามารถรั้งพลังวิญญาณไว้ในจุดตันเถียน[footnoteRef:2]ได้ ไม่เหมาะกับการบำเพ็ญเซียน ถ้าหากฝืนบำเพ็ญเซียน สุดท้ายก็ได้แต่หยุดอยู่ที่ขั้นฝึกปราณช่วงต้นชั่วชีวิตเท่านั้น ประสบความสำเร็จน้อยมาก แม้แต่จะใช้เวทจุดไฟก็ยากเย็น [2: จุดตันเถียน คือ ชื่อเรียกตำแหน่งชีพจร อยู่ใต้สะดือลงไปประมาณ 3 นิ้ว]
ดังนั้นคนปกติ ล้วนให้บุรุษที่มีพลังวิญญาณเทียมไปฝึกบำเพ็ญร่างกาย ใช้พลังวิญญาณเปลี่ยนแปลงร่างกาย ถึงจะมิอาจใช้พลังเวทและอายุยืนเหมือนผู้บำเพ็ญเซียน ทว่าก็มีพละกำลังมหาศาลให้ใช้ไม่หมดสิ้น ร่างกายบึกบึนแข็งแกร่ง เก่งกาจเหนือคนธรรมดามากนัก ฝึกบำเพ็ญร่างกายถึงขั้นที่สามก็สามารถทุบทำลายศิลาขนาดยักษ์หนักพันชั่งได้อย่างง่ายดาย ถ้าโชคดีฝึกสำเร็จขั้นที่สิบสอง ยังสามารถสร้างกายเนื้อขึ้นใหม่ ดาบและหอกแทบฟันแทงไม่เข้า
ดังนั้น ราชวงศ์ของแต่ละแคว้นต่างมีองครักษ์ลับที่สร้างขึ้นจากทหารซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกายโดยเฉพาะ โดยพื้นฐานแล้วยอดฝีมือในโลกล้วนเป็นผู้มีพลังวิญญาณเทียมซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกาย แม้แต่องครักษ์ที่ใช้ในตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน ก็ต้องการแต่ผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย ต่อให้บำเพ็ญถึงแค่ขั้นแรก ก็สามารถมีชีวิตอยู่ในโลกได้อย่างมีรสชาติ ดังนั้นขอเพียงบ้านใดมีเด็กที่มีพลังวิญญาณเทียม ก็ถือว่ามีโอกาสโดดเด่นกว่าคนทั่วไปแล้ว
เพียงแต่การฝึกบำเพ็ญร่างกาย คนฝึกจะมีกล้ามเนื้อทั่วร่างและสูงใหญ่ ดังนั้น ถ้าหากมีสตรีซึ่งมีพลังวิญญาณเทียมภายในบ้าน ที่บ้านก็จะไม่ให้นางไปฝึกบำเพ็ญร่างกาย อย่างไรเสียฝึกตนเองจนแข็งแกร่งเฉกเช่นบุรุษ เกรงว่าพอถึงเวลาจะแต่งไม่ออก มีเพียงจำนวนน้อยที่เป็นทายาทตระกูลแม่ทัพหรือยากจนจนเลอะเลือน จึงให้บุตรสาวในตระกูลฝึกบำเพ็ญร่างกาย มิเช่นนั้น ไม่มีสตรีคนใดอยากให้ตนเองมีลักษณะเหมือนบุรุษหรอก
ดังนั้น คนประเภทจินเฟยเหยาจึงหาได้ยากจริงๆ ช่วยไม่ได้ที่ศิษย์น้องเล็กจะมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ อยากจะดูว่านางมีหนวดเครางอกออกมาหรือไม่ แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ฝึกบำเพ็ญร่างกายแค่ทำให้ร่างกายแข็งแกร่ง ทว่ามิอาจเปลี่ยนสตรีให้เป็นบุรุษได้
หลังจากเดินไปหลายก้าว เขาหันหน้ามามองศิษย์น้องที่ยังมองจินเฟยเหยาอย่างอึ้งๆ ศิษย์พี่โจวได้แต่ตะโกน “ไม่ต้องดูแล้ว ถ้ายังชักช้าต่อไปต้องถูกอาจารย์อาหลี่ด่าว่าแน่”
“อ้อ...” ศิษย์น้องเล็กได้สติคืนมา ปากส่งเสียงตอบรับ แล้วเร่งฝีเท้าไล่ตามไป
“ตาแก่บ้า แก่แล้วยังจะใช้นมแพะฉางหลิงแช่ร่างอีก บอกว่าสามารถเพิ่มพลังได้ ไปหลอกผีเถอะ คิดจะอาบให้ผิวขาวเนียนเรียบลื่นชัดๆ ปิศาจเฒ่าที่บ้าความงามนั่น ทางที่ดีให้เจ้าอาบจนกลิ่นแม่แพะออกมาเลย ต่อไปจะจับแพะฉางหลิงแค่ส่งเจ้าไปยืนอยู่บนภูเขาก็พอ” จินเฟยเหยาบ่นว่าและสาปแช่งอวิ๋นเฟิงเจินเหรินแห่งวังอวิ๋นเย่ไม่หยุดตลอดทาง
นางเงยหน้ามองวังอวิ๋นเย่ที่อยู่ไกลๆ แล้วส่งเสียงถุยอย่างขุ่นเคือง ศิษย์สายนอกอย่างนาง มีสถานะเหมือนชาวนาที่เช่าที่นาของเจ้าของที่นาทำกิน ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นศิษย์ ทว่าสิ่งที่ทำกลับเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญ ทุกปีขอเพียงมอบศิลาวิญญาณจำนวนหนึ่งเป็นประจำก็จะสามารถได้งานทำและมีป้ายห้อยเอว กลายเป็นศิษย์สายนอกในสำนัก หากพวกเขาอยากกลายเป็นศิษย์สายในที่แท้จริง ก็ต้องฝึกให้ได้ถึงขั้นสร้างฐาน
มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝึกบำเพ็ญถึงขั้นหลอมรวมขึ้นไป จึงสามารถงดรับประทานอาหารได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นสำนักยังต้องมีอาหารให้ศิษย์สายในรับประทานอยู่ พื้นที่ภูเขานอกสำนักล้วนให้ศิษย์สายนอกเช่าทำนาวิญญาณ และปลูกพืชวิญญาณหลายชนิด
พืชเหล่านี้ไม่ใช่พืชธรรมดา ล้วนเป็นสิ่งที่มีพลังวิญญาณบรรจุอยู่ รับประทานลงไปจะทำให้ร่างกายได้รับประโยชน์ไม่น้อย
ส่วนจินเฟยเหยา เมื่อหนึ่งปีก่อน มาถึงสำนักเหิงเจิน ซึ่งเป็นสำนักชั้นสามที่มีศิษย์สายในเพียงห้าร้อยกว่าคน และเลือกไปเลี้ยงแพะฉางหลิง แพะที่สูงกว่าคนและทั่วร่างเต็มไปด้วยขนสีขาวชนิดนี้เลี้ยงง่ายอย่างยิ่ง เพียงแค่ต้อนไปกินหญ้าบนภูเขาก็พอ ดังนั้น ศิษย์สตรีนอกสำนักจำนวนมากต่างก็เลือกงานสบายเช่นนี้ มีเพียงศิษย์บุรุษที่มีพลังล้นเหลือ จึงโง่งมไปเลือกเช่าที่ปลูกพืชวิญญาณ
เดิมทีงานนี้ทั้งเบาสบายและผลผลิตก็มากมาย ทุกวันนมแพะฉางหลิงที่รีดออกมาสามารถขายให้กับศิษย์ในห้องครัวของสำนักเหิงเจินได้โดยตรง นี่เป็นของดีที่มีพลังวิญญาณ ดื่มหนึ่งแก้วทุกวันสามารถเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง เพิ่มพลังวิญญาณภายในร่างกาย ตั้งแต่ในหมู่ชาวบ้านจนถึงสำนักเซียน แม้แต่ตระกูลขุนนาง เศรษฐีมีทรัพย์ และผู้มีพลังวิญญาณเทียม ซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกาย แต่ละคนล้วนต้องดื่มนมแพะฉางหลิงหนึ่งแก้วทุกวัน
ผู้ใดจะรู้เล่า เผื่อว่าดื่มมากๆ จะทำให้มีโอกาสให้กำเนิดบุตรที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์มากหน่อยก็เป็นได้
ดังนั้น ทั่วทั้งแผ่นดินจึงมีประโยคหนึ่งแพร่หลาย ดื่มนมวันละหนึ่งแก้ว รุ่นต่อไปจะแข็งแกร่ง ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าของสิ่งนี้ขายดีมากเพียงใด
อีกทั้งแต่ละปียังตัดขนแพะฉางหลิงได้สองครั้ง นอกจากเป็นวัสดุพื้นฐานในการหลอมอาวุธ ยังเป็นวัสดุรักษาความอบอุ่นชั้นดี บรรดาสตรีถ้าหากไม่มีชุดที่ทำจากขนแพะฉางหลิงสักชุดสองชุดในฤดูหนาวก็ไม่มีหน้าจะออกจากบ้าน เช่นนี้ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าวันเวลาของจินเฟยเหยาสุขสบายเพียงใด กลางวันปล่อยแพะ กลางคืนฝึกบำเพ็ญ ใช้ชีวิตอย่างมีรสชาติยิ่ง
ทว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ความซวยก็มาเยือนจินเฟยเหยา อวิ๋นเฟิงเจินเหรินแห่งวังอวิ๋นเย่ ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไร จู่ๆ ก็บอกให้จินเฟยเหยามาส่งนมแพะฉางหลิงหนึ่งถังทุกวัน คิดไม่ถึงว่าจะไม่ใช่เพื่อดื่ม ทว่าเพื่ออาบ
ถ้าเป็นเซียนเยวี่ยเซี่ยผู้งดงามในวังสุ่ยรุ่นท่านนั้นต้องการใช้น้ำนมอาบ จินเฟยเหยาจะส่งให้อย่างยินยอมพร้อมใจ ทว่าอวิ๋นเฟิงเจินเหรินผู้นั้นดันเป็นตาแก่สกปรกคนหนึ่ง อย่างน้อยมีรอยเหี่ยวย่นหลายร้อยชั้นทั่วร่าง ดึงออกมาแล้วสามารถกางได้เต็มถนนสายหนึ่งเลย ยังคิดจะแช่น้ำนมอย่างหน้าไม่อาย
พอคิดถึงชั้นเหี่ยวย่นที่แช่ในน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ที่ลอยแวบขึ้นมา...จินเฟยเหยาก็รู้สึกขนลุกขนชันทั่วร่าง อดส่งเสียงอาเจียนออกมาไม่ได้
แต่ว่า ในใจจินเฟยเหยาหัวเราะหึ ก่อนนางใส่นมได้เทฉี่แพะฉางหลิงลงไปในนั้นไม่น้อย พอนึกว่าตาแก่แช่อยู่ในฉี่ยังไม่รู้ตัว และอาจจะดื่มนมแพะลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ พอนึกถึงตรงนี้นางก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
มองเห็นศิษย์สายในเดินลงมาจากบนภูเขาอีก นางก็รีบหุบรอยยิ้มชั่วร้าย ก้มหน้าวางท่าใสซื่อบริสุทธิ์ และรีบเดินไปอย่างเงียบๆ
“ศิษย์พี่เสวี่ยม่าน งานทำความสะอาดเช่นนี้มอบให้ผู้อื่นทำเถอะ จะให้ท่านลงมือด้วยตนเองได้อย่างไร” จินเฟยเหยามาถึงหน้าวังอวิ๋นเย่ เอ่ยอย่างอ่อนหวานกับสตรีสวมชุดกระโปรงสีขาวนวลทั้งตัวที่กำลังถือไม้กวาดกวาดพื้นอยู่ตรงประตูด้วยสายตาเย็นชา
สตรีที่ถูกจินเฟยเหยาเรียกว่าศิษย์พี่คนนี้ เพียงแต่เหลือบตามองดูนางอย่างชืดชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็แค่นเสียงฮึ ไม่คิดจะสนใจนางเลยสักนิด
เห็นนางไม่สนใจตนเอง จินเฟยเหยาก็ไม่รู้สึกเก้อเขิน ยังเดินตรงเข้าไปข้างในด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ ในใจนางรู้ดี หลิวเสวี่ยม่านที่มีฐานะรับใช้ใกล้ชิดอวิ๋นเฟิงเจินเหรินปรากฏตัวขึ้นกวาดพื้นตรงประตู ย่อมต้องเป็นเพราะนางแอบโยนขี้นกเฟิงปีกขาวที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาใส่ในถ้วยชาเล็กๆ ของอวิ๋นเฟิงเจินเหรินเมื่อวานแน่นอน
ส่วนงานประจำวันของหลิวเสวี่ยม่าน หลักๆ คือดูแลนกเฟิงปีกขาวตัวนั้น อวิ๋นเฟิงเจินเหรินย่อมต้องนึกว่านางไม่ได้ดูแลนกให้ดี ให้นกบินออกมาอุจจาระไปทั่ว ดังนั้นจึงถูกลงโทษ ขี้นกนี้จินเฟยเหยาใช้เวลาหนึ่งเดือนจึงหามาจากที่อื่นได้ นางแอบหย่อนไปรวมสี่ห้าครั้ง ครั้งนี้ในที่สุดก็ได้ผลแล้ว
ระหว่างศิษย์สายในและศิษย์สายนอก ยังมีผู้รับใช้อีกประเภท ที่มีสาวน้อยหรือหนุ่มน้อยผู้มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์รับหน้าที่ วรยุทธ์ของพวกเขาไม่สูงนัก ทั้งหมดอยู่ในขั้นฝึกปราณ มารับใช้ผู้อาวุโสหรืออาจารย์อาขั้นสร้างฐานขึ้นไปโดยเฉพาะ
ปกติพวกเขาช่วยทำงานจิปาถะ ถ้าหากอาจารย์อาอารมณ์ดีก็จะให้รางวัลเป็นยาวิญญาณหรืออาวุธเวท บางครั้งยังชี้แนะเล็กน้อย มีความแข็งแกร่งมากกว่าฝึกบำเพ็ญเพียรด้วยตนเองมากนัก รอจนฝึกบำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐาน ก็จะกลายเป็นศิษย์สายในได้ ถ้าโชคดี ได้รับความโปรดปรานจากการรับใช้ผู้อาวุโสหรืออาจารย์อา กลายเป็นศิษย์ผู้สืบทอดอย่างแท้จริง ก็ยอดเยี่ยมยิ่งแล้ว
ทว่าโอกาสเช่นนั้นมีน้อยมาก ผู้ที่สามารถกลายเป็นศิษย์สายนอกหรือผู้รับใช้ล้วนเป็นผู้ที่มีพลังวิญญาณผสมผสาน มีเพียงผู้ที่มีพลังวิญญาณปฐพีขึ้นไปถึงจะกลายเป็นศิษย์สายในโดยตรง ส่วนผู้ที่กลายเป็นผู้สืบทอดที่แท้จริงได้ โดยปกติจะต้องเป็นผู้ที่มีพลังวิญญาณสวรรค์หรือพลังวิญญาณผันแปร
หลิวเสวี่ยม่านผู้นี้คือหนึ่งในผู้รับใช้เหล่านั้น ถึงแม้จะมาเป็นบ่าวรับใช้ผู้อื่น ทว่าก็ต้องเค้นสมองครุ่นคิด และยัดศิลาวิญญาณไม่น้อยจึงแย่งตำแหน่งนี้มาได้ นางติดตามอยู่ข้างกายอวิ๋นเฟิงเจินเหรินมานานแล้ว วิสัยทัศน์สูงขึ้นไม่น้อย ศิษย์สายนอกคนนี้ย่อมไม่อยู่ในสายตานาง
ถ้าหากไม่ใช่เพราะนางมีท่าทางเกลียดชังจินเฟยเหยา จินเฟยเหยาก็ไม่คิดจะจัดการนาง เพียงแค่การลงโทษกวาดประตูใหญ่ครั้งนี้เบาเกินไปหน่อย
จินเฟยเหยาเดินเข้าไปในวังอวิ๋นเย่อย่างหมดหวัง ถ้าตนเองแข็งแกร่งอีกหน่อย ก็จะสามารถหาโอกาสตอนที่นางอยู่คนเดียว ลงมือลอบทำร้ายนางสักยก น่าเสียดาย โดยพื้นฐานแล้ววรยุทธ์ของตนเองเป็นศูนย์ ขนาดขั้นฝึกปราณก็ยังไม่บรรลุ มีเพียงวรยุทธ์จากการฝึกบำเพ็ญร่างกายระดับสาม และในมือก็ยังไม่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนใดๆ สักเล่ม เดิมทีจินเฟยเหยาใกล้จะเก็บศิลาวิญญาณได้พอซื้อตำราพื้นฐานการบำเพ็ญเซียน ‘เคล็ดพลังวิเศษ’ แล้ว
คิดไม่ถึงว่ากลับถูกอวิ๋นเฟิงเจินเหรินยึดครองปริมาณนมสองในสามส่วนของแต่ละวันไป จนรายได้จากการขายลดลง ตอนนี้เก็บศิลาวิญญาณได้แค่ที่ต้องส่งมอบต่อสำนักทุกวัน ไม่มีศิลาวิญญาณไปซื้อ ‘เคล็ดพลังวิเศษ’ เลยสักนิด ส่วน ‘เคล็ดรวมพลัง’ ที่นางมีเป็นเพียงแค่เคล็ดวิชาพื้นฐานในการฝึกบำเพ็ญร่างกายเท่านั้น แม้แต่เด็กน้อยน้ำมูกไหลยืดสวมกางเกงเปิดก้นบนถนนใหญ่ยังมีกันคนละเล่มเลยด้วยซ้ำ
................................................................


บทที่ 4 โทสะของท่านปู่
จินเฟยเหยากัดริมฝีปาก นางคิดไม่ถึงว่าลุงตงจะโยนยันต์เพลิงขั้นสองใบหนึ่งออกมา ยังดีที่นางตอบสนองได้ทันท่วงที หลบได้รวดเร็ว เพียงแค่ถูกเผาตรงขาจนบาดเจ็บ ยันต์เพลิงขั้นสองนี้อย่างน้อยต้องใช้ศิลาวิญญาณชั้นล่างสิบก้อนจึงซื้อหาได้ ความมือเติบของลุงตงทำให้จินเฟยเหยาตื่นตระหนก
ท่าทางท่านปู่คงโกรธมาก สิ่งของเช่นนี้ก็ตัดใจนำออกมาได้ ปีก่อน ลูกพี่ลูกน้องที่มีพลังวิญญาณปฐพีไปเป็นศิษย์สายในของสำนักหลิงคง ปกติท่านปู่โปรดปรานเขา ก็เพียงแค่นำศิลาวิญญาณชั้นล่างสองร้อยก้อนให้เขานำติดตัวไปสำนัก จินเฟยเหยาไม่เข้าใจอย่างยิ่ง ด้วยนิสัยมุ่งแต่จะเอาประโยชน์เพียงถ่ายเดียวของท่านปู่ ปกติจะไม่ทำเรื่องล้างผลาญเช่นนี้ หรือว่าเรื่องที่ตนเองทำต่อเขาทำให้เขามีโทสะขนาดนี้ นางยังไม่ได้คิดตรงจุดนี้ให้เข้าใจ หลังเปลวเพลิงสลายไปลุงตงก็พุ่งเข้ามาต่อยหมัดที่พกพาเสียงท้าลมเข้าใส่หน้า จินเฟยเหยาหลบไม่ทัน ได้แต่ใช้สองแขนกันไว้เบื้องหน้าลำตัว ต้านรับหมัดนี้อย่างหักโหม
“หยุดนะ” ทันใดนั้น ได้ยินเสียงคนตวาดด้วยโทสะ แท่งน้ำแข็งสามชิ้นฝ่าอากาศมา ปักลึกลงบนพื้นระหว่างคนทั้งสอง ต้านทานการโจมตีของลุงตงเอาไว้อย่างแรง
เห็นน้ำแข็งปักลึกลงในแผ่นศิลาห้าหกชุ่น ลุงตงกุมหมัดที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ มองผู้มาด้วยสีหน้าไม่น่าดู ส่วนจินเฟยเหยากลับถอนหายใจโล่งอก ตะโกนเรียกผู้มาอย่างตื่นเต้น “ศิษย์พี่หลิน” บันไดศิลาด้านบนมีสตรีสวมชุดสีขาวคนหนึ่งยืนอยู่ หน้าตามันเยิ้มปราศจากแป้งแวววาวดุจไขมัน กระโปรงขาวบนร่างสะบัดเองโดยไร้ลมพัด สายบนกระโปรงโบกพลิ้วเองอย่างอ่อนโยน ผีเสื้อสีขาวตัวหนึ่งที่กลายร่างมาจากพลังวิญญาณมีแสงสว่างกระพริบวิบวับ บินร่ายรำขึ้นลงรอบร่างนางอย่างต่อเนื่อง
สีหน้านางเย็นชา ยืนอยู่เหนือพวกเขาอย่างหยิ่งทระนงดุจเซียนสตรีลงมาสู่โลกมนุษย์ มองเห็นปราณเซียนบางๆ ทั่วร่าง ลุงตงมีแค่พลังวิญญาณเทียม ถึงกับมองพลังการบำเพ็ญเพียรของผู้มาไม่ออกไปชั่วขณะ ถึงแม้จะรู้ว่าชุดที่คนผู้นี้สวมใส่มิใช่ชุดของศิษย์สายใน ทว่าบุคลิกลักษณะที่หยั่งไม่ได้นั้น ทำให้ลุงตงไม่กล้าทำอะไรวู่วามชั่วคราว ศิษย์พี่หลินขมวดคิ้วนิดๆ ตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าเป็นใคร คิดไม่ถึงว่าจะกล้าทำร้ายศิษย์สำนักเราอย่างเปิดเผยที่นี่ และยังทำลายประตูสำนักเราด้วย มีความกล้าไม่เบา”
ศิษย์พี่หลินเพียงแค่ตวาดไปเช่นนั้นเอง ไอเย็นขุมหนึ่งที่ล้อมรอบอยู่ค่อยๆ เปิดออก ส่วนใต้เท้าของนาง น้ำค้างแข็งชั้นหนึ่งแผ่ขยายไปรอบด้านตามบันไดศิลา
ไม่รอให้น้ำค้างแข็งมาถึงเบื้องหน้า ไอเย็นก็พุ่งมาโอบล้อมลุงตงแล้ว เขาไม่กล้าชักช้า รีบเอ่ยขออภัยสตรีเบื้องหน้า “ท่านเซียนโปรดระงับโทสะ ข้าคือคนตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนในสำนักหลิงคง ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าตระกูลให้มารับคุณหนูของบ้านเรากลับไป ไม่ได้มาก่อเรื่อง”
“รับคุณหนูของบ้านเจ้า?” ศิษย์พี่หลินมองเขาและจินเฟยเหยา เอ่ยอย่างสงสัยว่า “ทุบตีจนกลายเป็นแบบนี้แล้ว ก็นับเป็นครอบครัวเดียวกันหรือ? ข้าว่าเจ้ามาก่อเรื่องที่นี่ชัดๆ อย่ามาเถียงข้างๆ คูๆ” ยามนี้จินเฟยเหยาหนีไปอยู่ข้างกายของศิษย์พี่หลินนานแล้ว กดทรวงอกที่เจ็บปวดแล้วเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ท่านอย่าฟังเขาพูดจาเหลวไหล ข้าไม่รู้จักเขาเลยสักนิด พอพบหน้ากันเขาก็ลงมือกับข้าอย่างไม่รู้สาเหตุ อีกทั้งใครเคยเห็นการมารับคนแบบนี้บ้าง คิดจะฆ่าข้าให้ตายชัดๆ”
เห็นจินเฟยเหยาปฏิเสธว่าไม่รู้จักตนเอง ส่วนสตรีผู้นั้นเห็นได้ชัดว่ารู้จักกับนาง ในใจของลุงตงก็วุ่นวายขึ้นมาทันที ถ้าหากสตรีผู้นี้ลงมือฆ่าตนเอง ให้ตายที่นี่ เกรงว่าทางตระกูลคงไม่กล้ามาถามไถ่ถึงสำนัก
ยามนี้ลุงตงมีร้อยปากก็เถียงไม่ได้ ทั้งยังเห็นแววเย็นเยียบในดวงตาของสตรีแซ่หลินกระพริบวาบ ไอสังหารปรากฏ ได้แต่บ่นพึมพำกับตนเอง
ในขณะนี้เอง ได้ยินเสียงตะโกนของบุรุษดังมาจากด้านบน “บังอาจ! สถานที่สำคัญเช่นประตูสำนักเป็นสถานที่ที่คนเช่นเจ้ามาก่อเรื่องได้หรือ” ศิษย์พี่เฝ้ายามสองคนเดินมาทีหลัง หอกยาวทองม่วงในมือชี้มาที่พวกนาง
เห็นสองคนนี้ ในใจของลุงตงค่อยผ่อนคลาย หากไม่ได้ติดสินบนคนเฝ้ายามล่วงหน้า ต่อให้หยิบยืมความกล้าอย่างเต็มที่ เขาก็ไม่กล้าลงมือจับกุมคนที่หน้าประตูใหญ่ของผู้อื่น เดิมทีเจตนาของนายผู้เฒ่าคือให้นำศิลาวิญญาณไปที่ตึกผู้ดูแลโดยตรง ไล่จินเฟยเหยาออกจากสำนักเหิงเจิน จากนั้นค่อยจับตัวกลับไป
เพียงแต่ลุงตงเกิดความเห็นแก่ตัวคิดจะเม้มศิลาวิญญาณเหล่านั้นไว้ใช้เอง จึงเพียงแค่ติดสินบนศิษย์ที่เฝ้ายาม นึกว่าด้วยวรยุทธ์ของตนเองคงใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ก็สามารถจับจินเฟยเหยาได้ ผู้ใดจะคาดคิดว่าสุดท้ายจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ ตอนนี้ได้แต่หวังให้ศิษย์ที่เฝ้ายามเห็นแก่ศิลาวิญญาณ อย่าได้สร้างความลำบากแก่ตนเองเกินไปนัก
ส่วนศิษย์เฝ้ายามมองแท่นราบที่ถูกต่อยจนเละเทะ ในใจก็มีโทสะ เจ้าสวะนี่ แค่จับกุมสตรีที่ยังไม่บรรลุขั้นฝึกปราณ ถึงกับก่อเรื่องจนกลายเป็นเช่นนี้เสียทีที่พวกเขาแสร้งทำเป็นหูหนวกไม่รับรู้อยู่ด้านบน ใช้เวลาอยู่ครึ่งวันเรื่องราวยังไม่สำเร็จ กลับยังดึงดูดคนอื่นมาอีก ศิลาวิญญาณชั้นล่างสิบก้อนนี้ไม่คุ้มค่าเลย
“ใครให้พวกเจ้ามาสู้กันที่นี่ เจ้า ตามพวกเราไปตึกผู้ดูแลพบอาจารย์อาผู้ควบคุม” ศิษย์เฝ้ายามชี้ลุงตงอย่างน่าเกรงขาม หอกยาวทองม่วงในมือเสียงดังชี่ชี่ สายฟ้าแต่ละสายที่พันรอบหัวหอกดูแล้วเหมือนหากลุงตงไม่ยอมก็จะลงมือจับเขาทันที ทว่าในดวงตากลับแอบบอกลุงตงเป็นนัยลับหลังทุกคน
ลุงตงเข้าใจอย่างลึกซึ้ง รีบห้อยมือลงทำท่าทางขลาดกลัว รีบก้าวมาข้างหน้า เอ่ยปากอย่างหวาดหวั่น “ท่านเซียนโปรดเมตตา ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ละเว้นข้าเถอะ”
“ไม่ต้องพูดเหลวไหล รีบไป จะจัดการอย่างไร อาจารย์อาผู้ควบคุมย่อมจัดการอย่างเหมาะสมเอง” ศิษย์เฝ้ายามถลึงตาใส่เขา เอ่ยด่าทออย่างดุร้าย จากนั้นก็เอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างห่วงใย “เจ้ากินยารักษาอาการบาดเจ็บก่อน จากนั้นรีบไปที่ตึกผู้ดูแล เรื่องนี้จะขาดเจ้ามายืนยันต่อหน้าไม่ได้”
“ขอบคุณศิษย์พี่ที่เป็นห่วง ข้าจะรีบตามไป” หลังจากจินเฟยเหยาเอ่ยขอบคุณ ก็มองศิษย์พี่เฝ้ายามพาตัวลุงตงไปตึกผู้ดูแลด้วยสีหน้าอึมครึม ส่วนตงจื่อที่ยังหมดสติอยู่ก็ถูกขยับไปอยู่ด้านข้าง
มองสีหน้าไม่น่าดูของนาง ศิษย์พี่หลินก็หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาจากในอก เทยารักษาอาการบาดเจ็บเม็ดสีเขียวลงในฝ่ามือ ยื่นส่งให้ถึงเบื้องหน้าจินเฟยเหยา “ข้าให้ รักษาอาการบาดเจ็บภายในก่อนเถอะ”
“ขอบคุณศิษย์พี่” จินเฟยเหยารับยามา โยนใส่ปากอย่างไม่ลังเลสักนิด
“ไม่ต้องเกรงใจ ถือว่าข้าชดใช้ศิลาวิญญาณที่ติดค้างเจ้า”
ปฏิกิริยาของจินเฟยเหยาคืออยากจะอาเจียนยารักษาอาการบาดเจ็บที่กินลงไปออกมา เพียงแต่น่าเสียดายที่ยาลงท้องไปนานแล้ว ต่อให้อาเจียนออกมาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะคืนให้ศิษย์พี่หลิน
นางได้แต่เอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ศิษย์พี่ ท่านช่างไม่เกรงใจจริงๆ ที่ท่านติดค้างคือศิลาวิญญาณชั้นล่างห้าก้อน ยารักษาอาการบาดเจ็บหนึ่งเม็ดไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้น”
“ข้ารู้ บนตัวเจ้าไม่มียารักษาบาดแผล ถึงแม้ยารักษาอาการบาดเจ็บนี้จะรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเจ้าไม่ได้ทันที ทว่าสภาพในตอนนี้ สามารถทำให้เจ้าเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องตัวสำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น ด้านในยังมีอีกสามเม็ด ให้เจ้าเอาไปทั้งหมด ศิลาวิญญาณที่ติดค้างก็หายกัน” ยามนี้ศิษย์พี่หลินไร้เหตุผลอยู่บ้าง บังคับยัดขวดหยกในมือใส่อกของจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้นางต้องการยานี้จริงๆ ถึงแม้จะรู้ชัดเจนว่าตนเองถูกหลอก ทว่าก็ได้แต่ฝึนใจรับไว้
เห็นนางใส่ขวดหยกไว้ในอกอย่างไม่ยินยอม ศิษย์พี่หลินก็เอ่ยถามอย่างชืดชา “เจ้ายังไม่ไปอีก คิดจะไปยืนยันต่อหน้าที่ตึกผู้ดูแลจริงหรือ?”
จินเฟยเหยามองด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนเอ่ย “ท่านเห็นว่าข้าจะแอบหนีไปทันที ดังนั้นจึงหลอกเอาศิลาวิญญาณของข้าแบบนี้ ไม่พูดกับท่านแล้ว ข้าต้องไปก่อนละ ถ้าต่อไปมีโอกาส ตอนพวกเราพบกันใหม่ ท่านต้องคืนศิลาวิญญาณที่ติดค้างข้าด้วย ของสิ่งนี้มีค่าแค่ศิลาวิญญาณชั้นล่างสองก้อนเท่านั้น ท่านยังติดค้างข้าอีกสามก้อน”
ไม่สนใจว่าศิษย์พี่หลินจะตอบตกลงหรือไม่ จินเฟยเหยาทิ้งคำพูดนี้ไว้ ไม่ได้เอาสิ่งของอะไรไปด้วย รีบวิ่งไปลงจากเขาไป ถือโอกาสตอนที่ลุงตงถูกรีดไถที่ตึกผู้ดูแล นางก็หนีออกมาไกลแล้ว ลุงตงใช้ศิลาวิญญาณทั้งหมดที่พกมาที่ตึกผู้ดูแล พูดคำพูดที่น่าฟังจนหมดสิ้น ล้วงสิ่งของที่มีราคาบนร่างออกมาจนเกลี้ยงจึงชดใช้ความเสียหายของบันไดศิลาที่พังไปได้ ส่วนข้อร้องขอที่จะพาตัวจินเฟยเหย่าไป ผู้อาวุโสที่ควบคุมกลับใช้เหตุผลต่างๆ นานามาปฏิเสธ สุดท้ายจึงได้บอกใบ้ว่าขอเพียงนำศิลาวิญญาณชั้นล่างหกร้อยก้อนออกมา เขารับรองว่าจะให้จินเฟยเหยารั้งอยู่ที่นี่
ลุงตงพกศิลาวิญญาณชั้นล่างมาแค่สามร้อยก้อน และถูกรีดไถจนไม่เหลือไปนานแล้ว โชคดีที่พวกเขาไม่ต้องการเงินทอง ไม่เช่นนั้นคงไม่เหลือแม้แต่ค่ารักษาตงจื่อและค่าเดินทางกลับไป
เขาได้แต่หารือกับผู้อาวุโสที่ควบคุม ว่าไม่ให้จินเฟยเหยาหนีไปชั่วคราวได้หรือไม่ รอจนเขากลับไปรวบรวมศิลาวิญญาณครบแล้วก็จะมา ตอนแรกผู้อาวุโสที่ควบคุมไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องคนอื่น คนที่ยังไม่บรรลุขั้นฝึกปราณ ใครจะใช้ศิลาวิญญาณชั้นล่างหกร้อยก้อนมาหาเรื่องนางโดยเฉพาะ
ทว่าหลังจากลุงตงพูดถึงสาเหตุของเรื่องออกมาอย่างไม่มีทางเลือก ผู้อาวุโสที่ควบคุมรู้สึกว่า ต่อให้ตนเองเสนอราคาศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งพันก้อน พวกเขาก็ต้องยอมจ่ายด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มี
ที่แท้ตระกูลจินเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนที่พึ่งพาการดำรงอยู่ของสำนักหลิงคง ขนาดไม่นับว่าใหญ่ พลังการบำเพ็ญเพียรของหัวหน้าตระกูลแค่ขั้นฝึกปราณช่วงปลาย อีกทั้งเพราะสู้กับคนอื่นเมื่อสิบกว่าปีก่อนยังถูกทำร้ายจนบาดเจ็บหนัก ฟื้นฟูพลังการบำเพ็ญเพียรให้เป็นดังดังเดิมไม่ได้มาตลอด
บวกกับในตระกูลมีผู้เยาว์รุ่นหลังที่มีพลังวิญญาณไม่มากนัก ดังนั้นเขาต้องการยกระดับกำลังในตระกูลอย่างเร่งด่วน จึงคิดหาวิธีการสร้างสายสัมพันธ์กับผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของสำนักหลิงคง เขาแอบเลือกเด็กหญิงที่ไม่เฉลียวฉลาดและไม่ได้รับความโปรดปรานในตระกูลออกมาสามคน ฉากหน้าบอกว่าจะให้พวกนางเรียนเคล็ดวิชาเดี่ยวดีๆ ทว่ากลับเปลี่ยนปกคัมภีร์ผสานหยาง บอกว่าเป็นเคล็ดวิชาไหมหยกที่สตรีฝึกบำเพ็ญแบ่งให้ทั้งสามคนฝึกปรือ นี่คือเคล็ดวิชาที่ฝึกเตาหลอมมนุษย์โดยเฉพาะ รอจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก็ส่งให้ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของสำนักหลิงคงทำเตาหลอมมนุษย์ ใช้เรื่องนี้แลกกับการดูแลและหาทางออกที่ดีให้กับผู้เยาว์รุ่นหลังที่เฉลียวฉลาด
เรื่องนี้แม้แต่บิดามารดาของเด็กหญิงยังไม่รู้ เนื้อหาของคัมภีร์ผสานหยางนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนคุ้นเคยดี หากไม่มีจุดประสงค์อื่น คนทั่วไปคงไม่ไปอ่านของพรรค์นี้
คาดไม่ถึงว่ามีจินเฟยเหยาที่เจ้าเล่ห์ตั้งแต่เล็ก แอบก่อเรื่องทั้งวันไม่ได้หยุดหย่อน เพราะว่าสงสัยเรื่องเตาหลอมมนุษย์ จึงแอบไปหาคัมภีร์ผสานหยางมาอ่าน จึงได้ทำให้นางรู้ว่าเคล็ดวิชาไหมหยกที่ท่านปู่มอบให้พวกนาง ที่จริงก็คือคัมภีร์ผสานหยางที่เปลี่ยนหน้าปก
สุดท้ายนางตัดสินใจหาเคล็ดวิชารวมพลังมาฝึกบำเพ็ญ ทำให้ท่านปู่มีโทสะแทบตาย บิดามารดาของนางล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ไม่พบเห็นร่องรอยมาห้าหกปี เกรงว่าคงสิ้นชีวิตอยู่ภายนอกนานแล้ว คิดจะหาคนมาบีบบังคับให้นางฝึกบำเพ็ญ ก็หาไม่ได้ เมื่อปีที่แล้วได้แต่ให้นางหาตระกูลแต่งงานออกไป เป็นภรรยาน้อยของหัวหน้าตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนตระกูลอื่น เพื่อให้ได้กำไรกลับมาบ้าง
คิดไม่ถึงว่านางจะจับปลาซี่หยาตัวหนึ่งโยนเข้าไปในกระโถนปัสสาวะของหัวหน้าตระกูล คืนนั้นได้ยินเพียงเสียงโหยหวนที่หัวหน้าตระกูลร้องออกมา คนหมดสติไป ปลาซี่หยานั้นจัดเป็นสัตว์ปิศาจชั้นยอด ร่างกว้างเพียงสองนิ้วมือยาวหนึ่งฝ่ามือ ปากกลับยึดครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของร่างกาย ปลาซี่หยามีพิษอยู่เต็มปาก หากกัดวัตถุไว้ต่อให้ตายก็ไม่ยอมปล่อย เพียงแต่ปริมาณน้อยหน่อย ปกติจะไปมาเป็นกลุ่ม ปลาซี่หยาเพียงตัวเดียวไม่มีความสามารถในการทำร้ายมากนัก
เดิมทีด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายของหัวหน้าตระกูล ปลาซี่หยาชนิดนี้ไม่มีพลังทำลายล้างเท่าใด ทว่าซ่อนอยู่ในกระโถนปัสสาวะกลับทำให้คนไม่ระวังป้องกัน แล้วมันก็กัดเขาแน่น รอจนไปหาจินเฟยเหยา นางก็หนีหายไปโดยไร้ร่องรอยตั้งแต่คืนนั้น ส่วนตำแหน่งที่หัวหน้าตระกูลถูกกัด ผ่านมาหนึ่งปีกว่าแล้วยังบวมเหมือนท่อนแขนอยู่ พอสัมผัสโดนก็เจ็บปวดจนยากจะทนทานได้
นอกจากบาดแผลบนร่างกาย สิ่งที่ทำให้หัวหน้าตระกูลรับไม่ได้ที่สุดคือเรื่องนี้แพร่ไปอย่างสับสนอลหม่านนานแล้ว ไม่มีใครไม่รู้ ไม่มีใครไม่ทราบ หากไม่จับจินเฟยเหยากลับไปรับโทษตามกฎตระกูล เกรงว่าเขาคงตายตาไม่หลับ
...............................................................


บทที่ 3 คุณหนูตามข้ากลับบ้านเถอะ
เพิ่งนั่งลง ก็เห็นนกกระเรียนกระดาษสีออกเหลืองนิดๆ บินล่องลอยมาหานาง
นี่คือนกกระเรียนกระดาษถ่ายทอดเสียงที่ศิษย์สำนักเหิงเจินใช้ เพราะใช้วัสดุราคาถูกมาก ดังนั้นศิษย์ผู้ดูแลและศิษย์สายนอกจึงใช้ส่งข่าวสารที่ไม่สำคัญ
“ใครมาหาข้านะ?” จินเฟยเหยารับนกกระเรียนกระดาษที่บินมาอย่างสงสัย ใช้มือร่ายเวทเบาๆ นกกระเรียนกระดาษสีเหลืองก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย น้ำเสียงสงบนิ่งถ่ายทอดออกมา
“ศิษย์น้องจิน มีคนมาหาเจ้านอกประตูสำนัก รีบมาด่วน”
เดือนนี้ศิษย์สายในที่เฝ้าประตูมีแปดคน แค่ได้ยินเสียงก็บอกไม่ได้ว่าเป็นศิษย์พี่คนใด แต่นางก็ยังสงสัย ตนเองนอกจากไปเมืองหลิ่วไถที่อยู่ไม่ไกลนักเพื่อซื้อของใช้ประจำวันเล็กน้อยเป็นบางครั้ง ก็ไม่รู้จักคนภายนอกเลย
“จะเป็นใครนะ?” จินเฟยเหยาพึมพำ วิ่งไปที่เชิงเขา
แพะฉางหลิงยังอยู่ที่นี่ไม่ได้วิ่งวุ่นวาย ศิษย์สายนอกที่ต้อนฝูงแพะอยู่รอบด้านล้วนคุ้นเคยดี ไม่มีใครมาขโมย อีกทั้งมีป้ายคุมสัตว์อยู่ คิดจะแอบขโมยไปสักตัวก็เป็นไปไม่ได้ ทุกคนต่างอาศัยอยู่บนยอดเขาชิงเหยี่ย หากขโมยแพะฉางหลิงหลายสิบตัวไปตรงๆ ถือว่าเป็นเรื่องโง่เขลา
ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงทิ้งแพะแล้ววิ่งไปเนินเขาอย่างวางใจ แค่ตอนผ่านศิษย์พี่ศิษย์น้องหลายคนก็ทักทายพวกนางไม่กี่คำ ให้พวกนางช่วยดูหน่อย อีกสักครู่ตนเองจะกลับมา
รอจนนางวิ่งมาถึงประตูสำนัก พบว่านอกจากศิษย์พี่ที่เฝ้ายามแปดคนแล้วก็ไม่เห็นคนอื่นเลยสักนิด จินเฟยเหยามองดูรอบๆ คิดจะเอ่ยถามศิษย์พี่ที่เฝ้ายามทางด้านข้าง “ศิษย์พี่ ข้าชื่อจินเฟยเหยา เมื่อครู่ได้รับนกกระเรียนกระดาษถ่ายทอดเสียงบอกว่ามีคนมาหาข้า ขอถามหน่อย คนที่มาหาข้าไปแล้วใช่หรือไม่?” ศิษย์พี่ที่เฝ้ายามคนหนึ่งมองนาง ชี้ไปที่บันไดศิลาด้านล่างประตูสำนัก ประตูสำนักของสำนักเหิงเจินสร้างขึ้นที่เชิงเขาของภูเขาเหิงอัน ส่วนยอดเขาลั่วซี ยอดเขาชิงเหยี่ย และยอดเขาอื่นๆ ล้วนอยู่ในภูเขาเหิงอันทั้งหมด ถึงจะบอกว่าเป็นเชิงเขา ทว่าก็ยังต้องเดินลงบันไดศิลาเกือบสามพันขั้นจึงถึงเชิงเขาที่แท้จริง
ทุกบันไดศิลาหนึ่งพันขั้นที่สำนักเหิงเจินสร้าง ก็จะสร้างแท่นราบพาดข้ามประมาณสองจั้ง[footnoteRef:1] แท่นราบทางเข้าประตูสำนักกว้างขวางเป็นพิเศษ อย่างไรก็เป็นหน้าตาของสำนัก ดังนั้นจึงสร้างใหญ่โตเป็นพิเศษ กว้างสิบกว่าจั้งเต็มๆ [1: จั้ง คือ หน่วยวัดความยาว มีค่าประมาณ 3.333 เมตร]
เห็นสัญญาณมือของศิษย์พี่เฝ้ายาม ความหมายคือคนอยู่บนแท่นราบด้านล่าง จินเฟยเหยาต้องเดินลงไป บนแท่นราบด้านล่างว่างเปล่าไม่มีใครสักคน นางก็มีโทสะ ใครมาล้อนางเล่นกันแน่
“คุณหนูรอง ในที่สุดก็พบท่านแล้ว” ในขณะที่นางชะโงกศีรษะมองแท่นราบเบื้องล่าง ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังมา จินเฟยเหย่าร่างแข็งทื่อ เหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นด้านหลังในพริบตา นางหันกายมาอย่างช้าๆ เอ่ยกับคนสองคนที่อยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “ลุงตง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
“คุณหนูรอง พวกเราตามหาท่านมาหนึ่งปีเต็มๆ คิดไม่ถึงว่าท่านจะหนีมาอยู่ที่นี่ รีบตามพวกเรากลับไปเถอะ” คนที่นางเรียกว่าลุงตง คือชายชราอายุห้าสิบกว่าปี สวมชุดผ้าไหมสีน้ำตาลทั้งตัว ผมเผ้าและหนวดเคราหงอกขาว ร่างกายยังเหยียดตรงเหมือนเมื่อก่อน ดูไปแล้วแข็งแรงยิ่ง
ส่วนข้างกายของเขามีเด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งยืนอยู่ สวมชุดเสื้อตัวสั้น จินเฟยเหยาใช้หางตามองดูก็รู้ เจ้าหมอนี่เหมือนกับนางต่างก็เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกายขั้นสาม
จินเฟยเหยากำหมัดแน่น เอ่ยอย่างช้าๆ “ลุงตง ข้าอยู่ที่นี่สุขสบายดี ไม่คิดจะกลับไป รบกวนท่านกลับไปบอกท่านปู่ว่าไม่ต้องคิดถึงข้าแล้ว”
“คุณหนูรอง นายผู้เฒ่าให้ข้าพาท่านกลับไปให้ได้ ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย” ลุงตงตัดบทคำพูดของนาง ท่าทีเด็ดเดี่ยวไม่ยอมถอยให้สักนิด
จินเฟยเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “ลุงตง แบบนี้ไม่ค่อยดีกระมัง ข้ายังเลี้ยงแพะฉางหลิงอยู่หลายสิบตัว สะบัดมือจากไปเช่นนี้ จะไม่รับผิดชอบเกินไปหน่อยแล้ว”
ลุงตงเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “คุณหนูรองวางใจเถอะ พวกเราจะไปตึกผู้ดูแลจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ไม่ให้คุณหนูรองต้องลำบากใจ”
เมื่อเห็นว่าไม่อาจทำให้พวกเขาจากไปได้จริงๆ จินเฟยเหยาจึงได้แต่เอ่ยว่า “ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็จะตามพวกท่านกลับไป เพียงแต่ข้าต้องกลับไปเก็บสัมภาระที่สำนักก่อน พวกท่านรอช้าอยู่ที่นี่สักครู่”
พอเอ่ยจบ นางก็ไม่สนใจว่าลุงตงจะเห็นด้วยหรือไม่ รีบเดินผ่านพวกเขาไปในสำนัก จากนั้นก็ได้ยินเสียงลุงตงดังมาจากด้านหลัง “คุณหนูรอง ไม่ต้องเก็บสัมภาระเหล่านั้นแล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ของมีค่าอะไร”
พอลุงตงเอ่ยจบ จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าด้านหลังมีพลังวิญญาณสองสายปรากฏขึ้น ลมแรงขุมหนึ่งทะลักมาจากทางด้านหลัง
“แย่แล้ว” จินเฟยเหยาไม่มีเวลาหันหน้ากลับไป กลิ้งไปทางด้านซ้ายทันที จากนั้นได้ยินเพียงเสียงดังสนั่น ลมหมัดเฉียดผ่านร่างของนางไป บันไดศิลาที่นางยืนอยู่เมื่อครู่ถูกลุงตงใช้หมัดต่อยจนเป็นหลุมลึกสามฉื่อกว่า
จินเฟยเหยาเผลอร้องออกมา “ลุงตง ท่านคิดจะทำอะไร!”
“คุณหนูรอง ขอโทษด้วย นายผู้เฒ่าบอกว่าท่านเจ้าเล่ห์เหนือใคร จะต้องหาข้ออ้างหลบกลับเข้าไปในสำนัก เป็นตายอย่างไรก็ไม่ออกมาแน่ เพื่อไม่ให้ท่านหนีไป ดังนั้นจึงให้พวกเราหักขาของท่านแล้วพากลับไป” หมัดของลุงตงมีหมอกสีขาวสาดกระจายออกมา ราวกับเทน้ำเย็นจัดลงบนอาวุธอันร้อนฉ่า จินเฟยเหยาคุ้นเคยกับฉากนี้ดี นั่นคือปรากฏการณ์ที่ร่างกายใช้พลังวิญญาณเสริมกำลังตอนฝึกบำเพ็ญร่างกายถึงขั้นที่หก
เมื่อเห็นความคิดของตนเองถูกลุงตงมองออก จินเฟยเหยาร้องตะโกนเสียงดัง “ลุงตง ท่านพูดอะไรน่ะ ท่านปู่จะสั่งเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร”
นึกถึงตอนที่ตนเองหนีออกมาจากบ้านเมื่อปีที่แล้ว ลุงตงยังติดอยู่ที่วรยุทธ์ขั้นห้ามาสิบกว่าปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าจากกันแค่ปีเดียว วรยุทธ์เขาก็ก้าวหน้ามาถึงขั้นหกแล้ว ด้วยอายุของเขาคงต้องกินยาวิญญาณอะไรลงไปเพื่อบังคับให้ทะลวงด่านแน่นอน
ส่วนตนเองตอนนี้เพิ่งมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นสาม พลังการบำเพ็ญเพียรเหมือนกับบ่าวรับใช้คนนั้น หากให้เขาจับตัวกลับไปได้ เช่นนั้นก็จบสิ้นแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้จินเฟยเหยาก็ไม่พูดไร้สาระอีก ใช้แข็งปะทะแข็งก็ไม่ไหว ดูท่าได้แต่ใช้อุบายฉกฉวย
สองมือของนางพอใช้กำลัง เล็บมือสีขาวน้ำนมยาวสี่ชุ่น[footnoteRef:2]ก็โผล่ออกมาในอากาศ จากนั้นนางก็กระโดดขึ้นอย่างกะทันหัน พุ่งเข้าใส่บ่าวรับใช้คนนั้น จินเฟยเหยาหุบรอยยิ้มนานแล้ว สองตาเต็มไปด้วยไอสังหาร ยื่นกรงเล็บแหลมคมคว้าจับใบหน้าของบ่าวรับใช้อย่างดุร้าย [2: ชุ่น คือ หน่วยวัดความยาว มีค่าประมาณ 3.333 เซนติเมตร]
เห็นจินเฟยเหยาใช้เล็บมือที่พกพาแสงสีขาวคว้าจับมาอย่างอำมหิต บ่าวรับใช้ก็หวาดกลัวขนาดลืมถอยหลังหลบ ยืนนิ่งอึ้งไม่ขยับเขยื้อน ถึงแม้เขาก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสาม ทว่ากลับเพียงแค่เคยประมือกับคนในบ้านและในสถานศึกษาเท่านั้น ล้วนแค่จี้ถึงก็หยุดมือ ไม่เคยเห็นท่าทางแหลมคมดุร้ายเช่นนี้มาก่อน
กรงเล็บของจินเฟยเหยาควักดวงตาของบ่าวรับใช้ไม่ลังเลเลยสักนิด ในขณะที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสดวงตาของเขา ลุงตงก็ต่อยหมัดมา นิ้วของจินเฟยเหยาเปลี่ยนทิศทาง ใช้มือคว้าจับไหล่ของบ่าวรับใช้ ดึงเขาโยนไปทางหมัดที่ลุงตงต่อยมา ส่วนนางก็ฉวยโอกาสหยิบยืมแรงกระโดดออกไปทางด้านหลัง ไถลตัวออกไปไกลสองจั้งกว่าจึงหยุดลง
ได้ยินเสียงดังทึบและเสียงร้องอนาถของบ่าวรับใช้ ถึงแม้ว่าลุงตงจะออมแรงแล้ว ทว่าก็ยังชกหมัดหนักๆ ลงบนท้องของบ่าวรับใช้
บ่าวรับใช้ถูกต่อยจนลอยออกไป และกลิ้งลงไปตามบันไดหิน ส่วนลุงตงเผลอตะโกนเรียกบ่าวรับใช้เสียงดัง “ตงจื่อ!”
ตงจื่อ? หรือว่าเป็นบุตรชายของลุงตง บุตรชายของเขาหูใหญ่หัวโตไม่ใช่แบบนี้นี่นา หรือว่าเป็นลูกนอกกฎหมาย จินเฟยเหยาหายใจออก เดาเปะปะอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็เห็นลุงตงไม่ได้ไล่ตามตงจื่อลงไป ทว่าจ้องมองนางอย่างดุร้ายทันที นางรีบเอ่ยว่า “นี่ไม่เกี่ยวกับข้า ท่านเป็นคนต่อยเขาลงไปเอง มาจ้องข้าทำไม ท่านรีบไปช่วยเขาเถอะ ถูกท่านต่อยแบบนั้น ต้องบาดเจ็บถึงอวัยวะภายในแน่”
ลุงตงใบหน้าเขียวคล้ำ กลับเดินเข้ามาหาจินเฟยเหยาทีละก้าว “คุณหนูรองอายุยังน้อย กลับลงมืออำมหิตปานนี้ ท่าทางคำพูดของนายผู้เฒ่าจะถูกต้อง ต้องทุบตีท่านจนขยับไม่ได้จึงสามารถพาท่านกลับไปอย่างปลอดภัยได้”
“ลุงตง ข้าไม่เหมือนพวกท่าน ที่เป็นบ่าวเป็นทาสให้กับตระกูลเล็กๆ แค่อาศัยพลังการบำเพ็ญเพียรในร่างก็สามารถคุ้มครองให้ทั้งตระกูลอยู่ดีมีสุขไปหลายชั่วอายุคน ท่านก็รู้ถึงสภาพของข้า เหตุใดจึงต้องบีบคั้นด้วย” จินเฟยเหยายืนตัวตรง เงยหน้าขึ้นเอ่ยกับเขาอย่างเย็นชา
ลุงตงส่งเสียงฮึ ความเคารพเล็กน้อยก่อนหน้านี้หายไปนานแล้ว เอ่ยด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ “คุณหนูรองไยต้องทำเช่นนี้ สตรีตระกูลใดบ้างไม่แต่งงาน บีบคั้นอะไรที่ไหน กลับเป็นคุณหนูรอง เพื่อปฏิเสธการแต่งงานถึงกับทำเรื่องผิดจารีตเช่นนี้ออกมา”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ใช้กำลังพูดคุยเถอะ” เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนี จินเฟยเหยาก็ไม่พูดมาก นางกระโดดขึ้น ยกสองมือพาเงาสีขาวที่เหลือโจมตีลุงตง
ลุงตงตวาดด้วยโทสะ พลังวิญญาณปะทุออกมาจากรูขุมขน กล้ามเนื้อทั่วร่างโป่งพอง หมัดที่แฝงด้วยพลังวิญญาณก็พุ่งเข้ามาใส่หน้า ทั้งสองคนปะทะกัน ความเคลื่อนไหวว่องไวดุจสายฟ้าแลบ ประมือกันดังเพี๊ยะพะ
ลุงตงได้เปรียบที่พลังบำเพ็ญเพียรสูง พละกำลังแข็งแกร่งจึงเป็นฝ่ายเหนือกว่า ส่วนจินเฟยเหยาอาศัยความว่องไวของร่างกาย หลบการโจมตีส่วนใหญ่ของลุงตง ทั้งยังสามารถหาโอกาสทำร้ายเขาได้ด้วย
รอบแท่นราบถูกพวกเขาสองคนสู้กันจนเศษหินกระจาย มีหลุมบนพื้นจำนวนนับไม่ถ้วน บันไดศิลาถูกทำลายอย่างน้อยร้อยขั้น เล็บมือของจินเฟยเหยาแหลมคมไร้ที่เปรียบ สามารถตัดเหล็กได้ ศิลารอบด้านถูกนางคว้าทำลายได้อย่างง่ายดายดุจเต้าหู้
ถึงแม้ลุงตงมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่านาง ทว่าก็แค่ขั้นหก ร่างกายยังมิอาจแข็งแกร่งประดุจเหล็ก ตอนนี้ทั่วร่างของเขาล้วนเป็นบาดแผลที่ถูกจินเฟยเหยาคว้าจับ ถึงจะไม่ลึก ทว่ามีจำนวนไม่น้อย โลหิตสดทั่วร่างทำให้เขาดูแล้วน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
จินเฟยเหยาก็ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น รับไปหลายหมัดเน้นๆ ติดต่อกัน ถึงแม้จะมีพลังวิญญาณคอยปกป้องชีพจรหัวใจ ทว่าก็สะเทือนจนต้องอ้าปากกระอักโลหิตออกมา อวัยวะภายในเสียหาย
นางพ่นโลหิตสดใส่ใบหน้าของลุงตงเพื่อทำให้ดวงตาของเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ จินเฟยเหยาฉวยโอกาสตอนที่เขาเช็ดดวงตาตีลังกากลับหลังร่อนลงบนพื้น พลังวิญญาณทั้งหมดพุ่งไปที่นิ้วทั้งสิบ ปรากฏแสงสีแดงขึ้น เล็บมือสีขาวน้ำนมเปลี่ยนเป็นสีแดงสด จากนั้นก็หลุดออกจากนิ้ว
เล็บมือยาวสี่ชุ่นทั้งสิบ ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีแดงเลือด ดวงตาของจินเฟยเหยาเผยให้เห็นแววอำมหิต มือขวาโบกใส่ลุงตง ปากตะโกนเสียงดัง “ไป”
เล็บสีแดงโลหิตที่ลอยอยู่ในลำแสงสีแดงพุ่งตรงเข้าใส่ลุงตง
ลุงตงเช็ดโลหิตสดบนดวงตาทิ้งแล้ว กำลังจะพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา แลเห็นเล็บบินมาทางตนเอง เขารีบล้วงกระดาษยันต์ใบหนึ่งออกมาจากบนตัวแล้วโยนออกไป
“ตูม!”
บอลไฟลูกหนี่งพุ่งออกมาจากกระดาษยันต์อัดกระแทกลงบนเล็บสีแดง เล็บส่วนใหญ่ถูกบอลไฟเผาจนหมดสิ้น มีเพียงเล็บสามอันที่บินผ่านบอลไฟออกมาได้ นอกจากอันหนึ่งที่โดนไหล่ลุงตงจนถลอก ที่เหลืออีกสองอันล้วนถูกเขาหลบได้
.................................................................


ตอนที่ 2 ผู้อาวุโสที่ไร้ยางอาย
“ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะช้าไปครึ่งก้านธูป[footnoteRef:1] คงไม่ใช่กลิ้งลงไปจากถนนหรอกนะ” เสียงของเด็กชายที่ติดจะเย็นชาหน่อยๆ ดังมา จินเฟยเหยาอดขมวดคิ้วเบาๆ ไม่ได้ [1: ก้านธูป คือ หน่วยที่ใช้บอกเวลา 1 ก้านธูป คือ ประมาณ 30 นาที ครึ่งก้านธูปก็ประมาณ 15 นาที]
เบื้องหน้าของนางมีเด็กชายอายุหกเจ็ดขวบคนหนึ่งยืนอยู่ มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณระดับต้น สวมใส่ชุดผู้รับใช้สีน้ำเงินเข้มทั้งตัว สองมือไพล่หลัง เชิดคางนิดๆ มีสีหน้าคุณชายผู้ดีที่ไม่เห็นศีรษะใคร แต่น่าเสียดายที่หน้าตาหนอนไม่แทะสุนัขไม่รับประทาน ไม่มีพลังลาภยศสรรเสริญกดดันคนเลยสักนิด กลับมีท่าทางน่าเกลียดของบ่าวรับใช้ที่ชั่วร้าย
เจ้าเด็กนี่ชื่อว่าติงเต๋อโย่ว เป็นคนที่ตระกูลของอวิ๋นเฟิงเจินเหรินส่งมา ได้ยินว่าเป็นเหลนชายของป้าคนที่แปดของอวิ๋นเฟิงเจินเหริน นับว่าเกี่ยวข้องเป็นคนในตระกูล อายุยังน้อยแต่ไม่รักดี มีพฤติกรรมแบบเดียวกับหลิวเสวี่ยม่าน อาจารย์เป็นเช่นไรก็สอนลูกศิษย์ออกมาเช่นนั้น
จินเฟยเหยายิ้มขออภัย “ศิษย์น้อง เมื่อครู่แพะฉางหลิงสองตัวต่อสู้กัน ดังนั้นจึงมาสายไปหน่อย แต่ว่าน่าจะยังไม่ถึงเวลา”
“หากยังไม่เตรียมตัวอีก เจินเหรินจะต้องรอนะ รีบไปเถอะ” ติงเต๋อโย่วมองนางอย่างไร้ความอดทน สะบัดมือแล้วเดินเข้าไปด้านใน จินเฟยเหยาแบกถังไม้ เร่งฝีเท้าติดตามเขาไป วังอวิ๋นเย่สร้างขึ้นติดกับกำแพงภูเขาของยอดเขาลั่วซี แบ่งเป็นตำหนักหน้าและตำหนักหลัง ตำหนักหน้ามีไว้จัดการธุระและเป็นที่พักของผู้รับใช้ ส่วนตำหนักหลังเป็นที่พำนักของอวิ๋นเฟิงเจินเหริน ตรงกลางใช้สะพานหยกทอดข้ามเชื่อมถึงกัน
สระอาบน้ำสร้างขึ้นด้านนอกของตำหนักหลัง กว้างหนึ่งจั้งกว่าสร้างขึ้นจากหยกขาว ไม่ได้ล้อมกำแพง เพียงแค่ปลูกไผ่เขียวล้อมไว้ด้านหนึ่งอย่างมีสุนทรียิ่ง สามารถแช่น้ำไปพลางชื่นชมทิวทัศน์ด้านนอกของยอดเขาลั่วซีไปพลางได้
สำหรับสระอาบน้ำนี้ จินเฟยเหยารู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง หากยามค่ำคืนสามารถแช่น้ำอยู่ที่นี่ไปพลางดื่มสุราเล็กน้อยชมฟ้าพร่างดาวไปพลาง จะเป็นเรื่องที่มีความสุขเพียงใด ในใจกลับวางแผนการไว้ ถ้าต่อไปมีถ้ำของตนเอง จะต้องสร้างสระอาบน้ำกลางแจ้งให้ได้ นางกลับลืมไปว่าตนเองเป็นสตรี การสร้างสระอาบน้ำกลางแจ้งต้องกั้นอย่างแน่นหนาจนมองไม่เห็นทิวทัศน์ หากไม่กั้นจะทำให้ผู้อื่นมองเห็นได้ นมแพะฉางหลิงในสระอาบน้ำเมื่อวานถูกจัดการอย่างเรียบร้อยไปนานแล้ว จินเฟยเหยาวางถังไม้ลงอย่างระมัดระวัง หยิบไผ่เขียวที่ถูกผ่าครึ่ง นำปลายไผ่เขียวด้านหนึ่งวางตรงรูทางออกด้านล่างของถังไม้ ปลายอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านบนของสระน้ำ ดึงจุกไม้ตรงรูออก นมแพะสีขาวขุ่นก็ไหลออกมาตามไผ่เขียวลงในสระอาบน้ำอย่างช้าๆ
เห็นติงเต๋อโย่วหยิบแจกันลายครามลายดอกไม้สีสันสดใสมารองนมแพะตรงรูถังไม้ขวดหนึ่งแล้ววางบนโต๊ะศิลาทางด้านข้าง จินเฟยเหยามองเงียบๆ นมนั่นเก็บไว้ให้อวิ๋นเฟิงเจินเหรินดื่มโดยเฉพาะ ส่วนนมที่เหลือก็แบ่งให้ผู้รับใช้คนอื่นๆ ดื่ม
ติงเต๋อโย่ววางแจกันเรียบร้อย ก็ยืนกอดอกอยู่ด้านข้าง ราวกับกำลังจับตาดูนาง กลัวว่านางจะขโมยของ เห็นนมแพะฉางหลิงในถังไม้ใกล้จะเทหมดแล้ว สระน้ำที่ลึกแค่เข่าก็ใกล้จะเต็ม จินเฟยเหยารู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง เหตุใดอวิ๋นเฟิงเจินเหรินจึงยังไม่ออกมาอีก ไม่ได้พบเขามาหลายเดือนแล้ว คงมิใช่หลบหน้านางหรอกนะ
ในขณะนั้นเอง มีเสียงดังมาจากในตำหนักหลัง คนกลุ่มหนึ่งเดินมาทางด้านนี้ จินเฟยเหยาโล่งอก ในที่สุดก็พบเจ้าจนได้ อวิ๋นเฟิงเจินเหรินสวมชุดนักพรตตัวยาว ปลายชุดยาวเผยให้เห็นขาเล็กๆ ที่ไม่ได้สวมกางเกง แก่จนป่านนี้แล้วชัดๆ คิดไม่ถึงว่าขนขายังหนาแน่นผิดปกติ ด้านหลังของเขามีสาวใช้ติดตามสองคน บนถาดในมือของสาวใช้คนหนึ่งมีเสื้อผ้าและผ้าขนหนูผืนใหญ่สำหรับเช็ดตัววางอยู่ ส่วนสาวใช้อีกคนหนึ่งประคองกาสุราและถาดผลไม้
 เห็นจินเฟยเหยายังยืนอยู่ข้างสระอาบน้ำ อวิ๋นเฟิงเจินเหรินรู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง นิ่งอึ้งไปเล็กน้อยแล้วจึงกลับเป็นปกติ เขาเดินมาถึงข้างสระอาบน้ำ เอ่ยกับจินเฟยเหยาที่คารวะเขาว่า “ช่วงนี้เจ้าทำได้ไม่เลว ข้าพอใจอย่างยิ่ง”
จากนั้นก็เอ่ยกับติงเต๋อโย่วว่า “โย่วเอ๋อร์ เจ้ามอบองุ่นม่วงให้นางพวงหนึ่ง ต้องมาที่นี่ทุกวัน ลำบากนางแล้ว”
 ติงเต๋อโย่วรับคำ หยิบองุ่นพวงที่เล็กที่สุดบนถาดที่พวกสาวใช้ยกมาส่งให้จินเฟยเหยา จินเฟยเหยารับองุ่นที่โปร่งใสแวววาวมา รู้สึกหมดคำพูดอย่างยิ่ง ถึงแม้ก่อนมานางจะเตรียมใจแล้ว ทว่าคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้ ในฐานะผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน คิดไม่ถึงว่าจะใช้องุ่นพวงเดียวมาบิดพลิ้วค่านมครึ่งปี
พอคิดว่าตนเองจงใจมาช้าครึ่งก้านธูป ก็เพื่อปิดสกัดเขาขอให้จ่ายศิลาวิญญาณ จะมาถูกองุ่นพวงเล็กๆ พวงเดียวขับไล่ออกไปได้อย่างไร จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างยินดีว่า “ขอบคุณเจินเหริน องุ่นม่วงนี้ต้องใช้ศิลาวิญญาณชั้นล่างสี่ก้อนจึงสามารถซื้อได้หนึ่งชั่ง[footnoteRef:2] ข้าอยากกินมาตลอดก็ซื้อไม่ไหว” [2: ชั่ง คือ หน่วยวัดน้ำหนัก มีค่าประมาณ 0.5 กิโลกรัม]
จากนั้นนางไม่สนใจสายตาเหยียดหยามของติงเต๋อโย่ว นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างสระอาบน้ำเริ่มกินองุ่นคำโต ไม่มีวี่แววว่าจะจากไปสักนิด ขนาดถังไม้ยังโยนไว้ข้างสระอาบน้ำอย่างไม่ไยดี
เห็นนางไม่เพียงไม่รู้สึกตัว ถึงกับยังพัวพันไม่เลิก อวิ๋นเฟิงเจินเหรินก็อารมณ์เสียนิดๆ ด้วยฐานะของข้า ให้เจ้ามาส่งสิ่งของเปล่าๆ ก็นับเป็นบุญของเจ้าแล้ว ยังกล้าคิดเงินอีก ไม่รู้ว่าในสมองคิดอะไรอยู่ ถึงในใจจะอารมณ์เสีย ทว่าให้เขาทำเรื่องไม่จ่ายเงินแล้วไล่คนออกไป เขาก็ยอมเสียหน้าไม่ได้อีก การจ่ายศิลาวิญญาณให้จินเฟยเหยากลับเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดเลยสักนิด
อวิ๋นเฟิงเจินเหรินเหลือบมองไปรอบด้าน พบว่าข้างแจกันลายครามลายดอกไม้สีสันสดใสมีชามหยกขาวปากบิ่นใบหนึ่ง ปากชามนั่นหลายวันก่อนตอนเขาดื่มนมแพะฉางหลิง ไม่ทันระวังทำร่วงกระแทกพื้น ส่วนชามใบนี้เขาไปได้มาจากที่ไหนสักแห่ง จำไม่ได้แล้ว
ใจของเขากระตุกยื่นมือไปดูดชามหยกมา จากนั้นเอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างมีเมตตา “ชามหยกใบนี้เป็นของรักของข้า ข้าใช้มันใส่นมแพะฉางหลิงดื่ม สามารถเพิ่มพลังวิญญาณในร่างได้ เจ้าเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย สิ่งนี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก ข้าขอมอบให้เจ้า”
จินเฟยเหยาจ้องมองชามหยกขาวที่ขอบบิ่นไปอย่างสงสัย รู้สึกว่าของสิ่งนั้นไม่มีพลังวิญญาณแม้แต่น้อย ไม่เหมือนกับอาวุธเวทธรรมดาเลยสักนิด ทว่ารู้สึกว่าถึงอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงปลาย สิ่งของในมือน่าจะไม่ธรรมดา ทุกครั้งที่มาชามใบนั้นก็วางอยู่บนโต๊ะศิลา รอยบิ่นเพิ่งมีเมื่อไม่กี่วันมานี้ ยากจะบอกได้ว่าเป็นเพราะเหตุนี้ ดังนั้นเขาจึงได้คิดจะมอบให้ตนเอง
เห็นจินเฟยเหยานิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ติงเต๋อโย่วก็ขมวดคิ้วเอ่ยกระชากว่า “นิ่งอึ้งอยู่ทำไม นี่เป็นของล้ำค่า เจินเหรินประทานให้เจ้าถือว่าเจ้าได้เปรียบแล้ว”
จินเฟยเหยาลังเลอยู่นิดหนึ่งก็รับชามใบนั้นมา ยังไม่ทันได้ตรวจดูอย่างละเอียดก็เห็นอวิ๋นเฟิงเจินเหรินโบกมือ ขับไล่อย่างหมดความอดทน “เอาละ พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”
จินเฟยเหยาได้แต่ใส่ชามหยกไว้ในอก เก็บถังไม้ขึ้นและไปจากวังอวิ๋นเย่
ลงมาจากยอดเขาลั่วซี จินเฟยเหยากลับมาถึงที่อยู่ของตนเองที่ยอดเขาชิงเหยี่ย ยอดเขาชิงเหยี่ยก็เป็นเขตอิทธิพลของสามยอดเขา ทว่ากลับอยู่ห่างจากสำนักในค่อนข้างไกล บนภูเขามีทุ่งหญ้าเขียวขจีผืนใหญ่ ดังนั้น ใช้เพาะเลี้ยงสัตว์ปิศาจที่ใช้เป็นอาหารโดยเฉพาะ บ้านไม้หลังเล็กของจินเฟยเหยาก็อยู่ที่ระหว่างทางขึ้นเขา ในรั้วนอกบ้านเลี้ยงแพะฉางหลิงห้าสิบกว่าตัว
เสียเวลาอยู่ที่วังอวิ๋นเย่ไม่น้อย แพะฉางหลิงหิวโหยจนร้องตลอดเวลาที่อยู่ในรั้ว จินเฟยเหยาวางถังไม้นอกบ้าน รีบไปดึงสลักบนประตูรั้วขึ้น แล้วล้วงป้ายหยกสีเขียวครามชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก ส่ายไหวใส่แพะฉางหลิง แล้วเดินไปทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์
แพะฉางหลิงห้าสิบตัวเดินออกมาจากประตูคอกตามลำดับอย่างเป็นระเบียบ ติดตามอยู่ด้านหลังของนาง ป้ายหยกสีเขียวครามที่จินเฟยเหยาถือในมือเรียกว่าป้ายคุมสัตว์ ลวดลายสีแดงที่วาดด้านบน เป็นอาวุธเวทควบคุมสัตว์ระดับต่ำที่สุด สามารถควบคุมพฤติกรรมของสัตว์ปิศาจให้เชื่อง เช่น ไม่ออกห่างจากรัศมีของป้ายคุมสัตว์ไกลเกินไป หรือเรื่องง่ายๆ อย่างเดินตามป้ายนี้และอื่นๆ
ทุกคนต่างก็มีพื้นที่ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่กำหนดไว้ ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงนำแพะฉางหลิงตรงมาถึงเนินแห่งหนึ่ง หลังจากนางแขวนป้ายคุมสัตว์ไว้บนไม้ที่ถูกปักไว้ในดินมานานแล้ว คนก็หาสถานที่สบายนั่งลงโดยอัตโนมัติ ส่วนแพะฉางหลิงก็กระจายไปกินหญ้ารอบด้าน
ขอเพียงป้ายคุมสัตว์ยังแขวนอยู่ตรงนี้ แพะฉางหลิงฝูงนี้ก็จะเคลื่อนไหวอยู่ในเขตห้าสิบหมู่[footnoteRef:3]นี้ ไม่วิ่งวุ่นไปทั่ว สัตว์ปิศาจที่ศิษย์คนอื่นๆ เลี้ยงก็จะไม่หนีออกนอกเขตแดนมากินหญ้าในที่ของนาง เพียงแต่ทุ่งหญ้าเขียวขจีห้าสิบหมู่นี้ จินเฟยเหยาใช้ศิลาวิญญาณซื้อผงเร่งโตมาดูแล ถ้าไม่สาดผงเร่งโตทุกสิบวัน หญ้าที่งอกในพื้นที่ห้าสิบหมู่ ก็จะไม่พอให้แพะเหล่านี้กิน [3: หมู่ คือ หน่วยวัดพื้นที่ 1 หมู่ มีค่าประมาณ 666.667 ตารางเมตร]
จินเฟยเหยาฉวยโอกาสนี้ล้วงชามหยกในอกออกมา หยิบมาไว้บนมือมองดูรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน ขัดถูอยู่นาน ดูอย่างไรนี่ก็เป็นแค่ชามหยกธรรมดาที่ปากบิ่นใบหนึ่ง
หรือว่าถูกหลอกแล้ว? พอคิดถึงตรงนี้ พลังวิญญาณในมือของนางก็พุ่งออกมาสำรวจเข้าไปในชามหยก ถึงนางจะบำเพ็ญร่างกาย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะใช้พลังวิญญาณไม่ได้เลยสักนิด อย่างไรจินเฟยเหยาก็เป็นผู้มีพลังวิญญาณผสม ไม่ใช่พลังวิญญาณเทียมที่ใช้พลังวิญญาณไม่ได้
ผ่านไปครู่หนึ่ง เห็นเพียงจินเฟยเหยายืนขึ้น ทุบชามหยกในมือลงกับพื้นอย่างกะทันหัน กระโดดขึ้น กระทืบชามหยกอย่างดุร้าย จากนั้นนางก็ตะโกนออกมาด้วยความเจ็บใจ ทำให้แพะฉางหลิงหลายตัวเงยหน้าที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ขึ้นมองนางอย่างแปลกใจ
“ข้าถูกหลอกแล้ว ของล้ำค่าบ้าบออะไรกัน แค่ชามหยกธรรมดาชัดๆ คนที่มีศักดิ์ฐานะขนาดนี้ ถึงกับบิดพลิ้วศิลาวิญญาณสิบกว่าอันของข้า ข้าจะกระทืบเจ้าให้ตาย กระทืบเจ้าให้ตายเลย ตาแก่สารเลว” จินเฟยเหยากระทืบไปพลางด่าทอไปพลาง ด่าทอจนพอแล้ว คิดๆ ดูก็รู้สึกไม่คุ้มค่า นางจึงนั่งยองๆ ลงอีกครั้งขุดชามหยกที่ถูกเหยียบจนจมดินออกมา ถึงจะไม่ใช่อาวุธเวท ก็ยังเป็นชามหยก นำไปในเมืองก็สามารถเปลี่ยนเป็นเงินเล็กน้อยได้ ถึงแม้การค้าของผู้บำเพ็ญเซียนในเมืองรอบด้านใช้ศิลาวิญญาณ ทว่าชาวบ้านธรรมดาในเมืองยังใช้เงินทองค้าขายกันอยู่ มีเพียงสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญจึงใช้ศิลาวิญญาณ นางนึกถึงรอยปะชุนบนกางเกงของตนเองขึ้นได้ ไปตัดกระโปรงสีเดียวกันได้พอดี จะได้ไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณตัดชุดใหม่ในสำนัก
“เมื่อไหร่จะสลัดชุดคนรับใช้แบบนี้ทิ้งได้นะ น่าเกลียดเกินไปแล้ว” เมื่อคิดถึงชุดศิษย์สายนอกสีเทาทั้งตัว จินเฟยเหยาก็รู้สึกอารมณ์เสีย ถึงแม้จะเป็นสีเทาเช่นเดียวกัน ทว่าศิษย์สตรีคนอื่นๆ ล้วนใส่คู่กับกระโปรงยาว มีเพียงชุดที่ตนเองได้รับเป็นชุดบุรุษ
จนถึงตอนนี้ก็หนึ่งปีแล้ว จินเฟยเหยายังไม่เข้าใจ เหตุใดตอนนั้นศิษย์ผู้ดูแลจัดการธุระจึงมอบชุดบุรุษให้นาง นางสวมกระโปรงเข้าประตูสำนักมา ศิษย์ผู้ดูแลคงไม่ได้ตาบอดหมดหรอกนะ หรือว่าเพราะตนเองเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกายสตรีเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงมอบกางเกงให้นางสวมเพื่อให้นางสะดวกในการฝึกปรือทุกวัน?
บนชามหยกที่ขุดออกมามีดินโคลนติดอยู่ จินเฟยเหยายัดชามไว้ในถุงผ้าเล็กๆ บนเอวอย่างลวกๆ เมื่อเห็นว่าอยู่ว่าง ก็เตรียมนั่งลงโคจร ‘เคล็ดรวมพลัง’ ที่จำได้หมดนานแล้วเที่ยวหนึ่ง ถือว่าเสริมความแข็งแกร่งให้กับพลังการบำเพ็ญเพียร
.........................................................


บทที่ 5 ไฟนรกศพมาร
จริงเสียด้วย ผู้อาวุโสที่ดูแลก็เป็นสิงโตอ้าปากกว้าง
เสนอว่าขอเพียงจ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งพันก้อน เขาก็จะห่อจินเฟยเหยาส่งมอบให้ อย่างไรเสียแค่ศิษย์สายนอกคนหนึ่ง ต่อให้ถูกเบื้องบนรู้ ก็คงไม่กล่าวโทษอะไร
เรื่องนี้ลุงตงตัดสินใจไม่ได้ ได้แต่บอกว่าจะกลับไปหารือกับหัวหน้าตระกูล เพียงขอร้องว่าอย่าให้จินเฟยเหยาหนีไปก่อนพวกเขามา เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงกระเป๋าเงินของตนเอง ผู้อาวุโสที่ดูแลย่อมต้องรับปากทันที
หลังส่งลุงตงจากไปแล้ว ผู้อาวุโสที่ดูแลครุ่นคิด คิดว่าต้องเรียกจินเฟยเหยามาเฝ้าดูอยู่ข้างกายถึงวางใจได้ จึงสั่งให้ศิษย์ใต้บังคับบัญชาไปเรียกจินเฟยเหยามา คิดไม่ถึงว่าจะกลับมามือเปล่า จินเฟยเหยาในยามนี้หนีไปได้หนึ่งชั่วยาม[footnoteRef:1]กว่า หาตัวไม่พบแล้ว [1: ชั่วยาม คือ หน่วยวัดเวลา มีค่าประมาณ 2 ชั่วโมง ]
จินเฟยเหยาออกมาจากสำนักเหิงเจิน ก็เร่งรุดมาถึงเมืองอวี้ซิงที่ใกล้ที่สุดตลอดทางไม่กล้าหยุดพัก พอเข้าเมืองอวี้ซิง นางรีบไปหาร้านค้าหลายร้านซื้อของถุงใหญ่น้อยอย่างเร่งร้อนแล้วรีบออกจากเมือง
หลังออกจากเมือง นางไม่เดินตามถนนใหญ่ ทว่าเข้าไปในป่า หาเส้นทางสายน้อยเดินทางไปยังเมืองลั่วเซียน
เห็นนางแบกห่อผ้าขนาดใหญ่เดินบนเส้นทางภูเขาที่เต็มไปด้วยพงหญ้าและพุ่มไม้เหมือนหอยทากตัวหนึ่ง ได้พบสถานที่ซึ่งแม้แต่ถนนสายน้อยยังไม่มีบ่อยๆ ได้แต่นำมีดตัดฟืนบนเอวมาดายเบิกออกเป็นเส้นทาง
นางก็อยากเดินตามถนนใหญ่ หารถม้าไปเมืองลั่วเซียนอย่างสบายๆ แต่เกรงว่าพวกลุงตงจะไล่ตามมาทางถนนใหญ่ เพื่อความปลอดภัยจึงได้แต่เดินตามทางน้อยในภูเขา ส่วนในสัมภาระห่อใหญ่ด้านหลัง ทั้งหมดล้วนเป็นของใช้จำเป็นที่ซื้อมาจากเมืองอวี้ซิง อาศัยการเดินเท้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมืองลั่วเซียน อย่างน้อยต้องใช้เวลาสองถึงสามเดือน
โชคดีที่ตลอดทางไม่ได้ยินว่ามีสัตว์ปิศาจขั้นสูง บวกกับตัวนางเองก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง ขอเพียงเตรียมตัวอย่างเหมาะสม หนีไปตามเส้นทางภูเขาก็จะไม่มีอันตรายอะไร
ถุงผ้าขนาดใหญ่ด้านหลังมักจะถูกกิ่งไม้และพุ่มไม้เกี่ยวบ่อยๆ ทำให้จินเฟยเหยารู้สึกกลัดกลุ้มอย่างที่สุด กระเป๋าเก็บของชั้นเลิศใบหนึ่งราคาห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่างวางอยู่ในตำแหน่งสะดุดตาภายในร้าน นางยิ่งรู้สึกว่าการไม่มีเงินช่างน่าอนาถจริงๆ
ถึงแม้กระเป๋าเก็บของใบนั้นจะมีพื้นที่ไม่เยอะ ทว่าเพียงพอจะบรรจุข้าวสิบกว่าถุง เจ้าใบเล็กๆ ของตนเองนี้ใส่ได้ไม่ถึงหนึ่งในสามเลยสักนิด อีกทั้งใช้ได้แค่ใส่ไว้ในอกหรือแขวนไว้ตรงเอว ปริมาณน้อยทั้งยังไม่มีน้ำหนักอะไร เพียงแต่น่าเสียดาย สำหรับจินเฟยเหยาที่มีศิลาวิญญาณชั้นล่างเพียงสามก้อนเป็นทรัพย์สินทั้งหมดแล้ว ราคานี้สูงเกินไปจริงๆ จึงได้แต่เพ้อฝัน
ทันใดนั้น มีไก่จิ่นกวนตัวหนึ่งวิ่งหนีออกมาจากในพงหญ้า กระโดดผ่านเบื้องหน้านาง ปีกอันงดงามหลากสีสันกำลังจะแวบผ่านไป มือขวาของจินเฟยเหยาขยับอย่างรวดเร็ว พริบตาก็จับไก่จิ่น กวนเอาไว้ มือออกแรงหักคอของมัน
“โชคดีจริงๆ จับไก่ได้ตัวหนึ่ง ครั้งนี้หมดปัญหาเรื่องมื้อค่ำแล้ว” จินเฟยเหยาแขวนไก่ไว้บนกิ่งไม้อย่างยินดี เห็นย่ำค่ำแล้ว จึงคิดจะหาสถานที่ค้างคืนสักคืน
เดินทางอีกครึ่งชั่วยามกว่านางก็หาสถานที่ที่ถือว่าราบเรียบข้างลำธารแห่งหนึ่งพบ จินเฟยเหยาวางห่อผ้าบนร่างลง
ยามนี้ท้องฟ้าค่อยๆ มืดมิด จินเฟยเหยาหากิ่งไม้แห้งก่อกองไฟกองหนึ่งก่อน ถือโอกาสที่ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิทรีบจัดการไก่จิ่นกวนข้างลำธารให้เรียบร้อย ถึงแม้ไก่จิ่นกวนจะไม่มีราคาเท่าไหร่ และไม่มีพลังโจมตีอะไร ทว่าขนสีสดใสที่ยาวสิบชุ่นบนหัวกลับเป็นสิ่งของที่ใช้ประดับตกแต่งได้ดี ผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษชมชอบสวมหมวกเช่นนี้
ทำความสะอาดและเก็บขนสีสดใสอย่างระมัดระวังเสร็จ จินเฟยเหยาก็หิ้วไก่จิ่นกวนที่ถอนขนและล้างจนสะอาดไปนั่งข้างกองไฟ หลังจากเอาไก่ทั้งตัวเสียบบนมีดตัดฟืนแล้วก็แขวนบนกองไฟทันที
จากนั้นนางจึงได้หยิบสิ่งของจากในห่อผ้าออกมา สิ่งที่บรรจุในกระปุกขนาดเท่ากำปั้นคือเกลือ น้ำที่อยู่ในถุงน้ำซึ่งทำจากหนังถูกดื่มหมดไปนานแล้ว สุดท้ายนางถึงกับนำผ้าห่มนวมออกมา
ขนาดเร่งรีบเดินทาง นางยังสามารถเตรียมพร้อมได้อย่างถี่ถ้วนขนาดนี้ กางผ้านวมบนพื้นเสร็จ จินเฟยเหยาก็หยิบชามหยกบิ่นใบนั้นออกมา ใส่น้ำในชามเล็กน้อย วางไว้ข้างกองไฟคิดจะต้มเป็นน้ำร้อนดื่ม เห็นไก่จิ่นกวนย่างจนเกือบจะได้ที่แล้ว จินเฟยเหยาจึงหยิบมีดตัดฟืนขึ้นใช้มือฉีกเนื้อไก่กิน เร่งรีบเดินทางมาตลอด นางยังไม่ทันได้กินอะไร หิวจนท้องแฟบนานแล้ว ถึงแม้จะทาแค่เกลือก็ทำให้นางกินอย่างยินดียิ่ง
ส่วนชามหยกที่วางอยู่ข้างกองไฟ น้ำในนั้นถูกต้มจนร้อน เดือดไม่หยุด
ทันใดนั้นน้ำในชามหยกก็ส่งเสียงดังชี่ชี่ หลังจากมีเสียงไอน้ำ ก็เห็นก้นชาม ปากของจินเฟยเหยายัดเนื้อไก่จนเต็ม จ้องมองชามใบนั้นอย่างประหลาดใจ น้ำมากมายปานนั้นถึงกับถูกต้มจนแห้งในพริบตา
ในขณะที่นางกำลังงงงัน ก็มีเสียงดัง ชามหยกระเบิดออก ทำให้นางพลิกคว่ำลงกับพื้นทันที
“ถุย”
จินเฟยเหยาลุกขึ้นมา ถ่มไก่ที่เต็มไปด้วยโคลนกับทรายเต็มปากทิ้ง พอเงยหน้าขึ้น ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้นางตกตะลึง
รอบด้านมีเศษชามหยกล่องลอยเต็มไปหมด เส้นแสงสีดำที่ละเอียดเหมือนเส้นผมบินโฉบไปมาอยู่ข้างกายนาง ไม่ไกลนักมีเปลวไฟสีฟ้าจางๆ ขนาดเท่ากำปั้นดวงหนึ่งล่องลอยอยู่
จินเฟยเหยาจับจ้องเปลวไฟดวงนั้น ในใจอดตกใจไม่ได้ นี่คือไฟปิศาจมิใช่หรือ? ตอนกำลังใคร่ครวญว่าจะเข้าไปตรวจสอบหรือหนีให้ไกลไว้ก่อนดี ไฟปิศาจพลันพุ่งเข้าใส่นาง ขู่ขวัญจนนางต้องสาวเท้าวิ่งหนี
ไฟปิศาจนั่นรวดเร็วยิ่ง จินเฟยเหยาไหนเลยจะวิ่งหนีมันได้ เพิ่งวิ่งหนีไปได้ไม่กี่ก้าว ไฟปิศาจก็ไล่ตามมาทัน เสียงดังวูบ ตลอดร่างของนางถูกไฟปิศาจกลืนกินทั้งหมด
ไม่มีความเจ็บปวดอย่างที่คาดคิดและไม่มีกลิ่นเหม็นของผิวหนังไหม้ มีเพียงความรู้สึกเย็นเยือกที่เสียดแทงกระดูก ในดวงตาของจินเฟยเหยามีโลกสีแดงมืดมิดปรากฏขึ้น เผ่ามารจำนวนนับไม่ถ้วนเข่นฆ่ากันอยู่รอบตัวนาง
โลหิตสดเต็มท้องนภา ซากศพเกลื่อนทั่วพื้น โลกในดวงตามืดมัวลง หลงเหลือเพียงซากศพเผ่ามารจำนวนนับไม่ถ้วนที่กลายเป็นกระดูกขาวอย่างรวดเร็วในดวงตาจินเฟยเหยา
โลกที่มืดมิด กระดูกขาวทุกแห่งหน ไฟนรกศพมารดวงหนึ่งปรากฏขึ้น ยิ่งรวมกันก็ยิ่งมากขึ้นอย่างช้าๆ สุดท้ายกลายเป็นโฉมหน้ามารขนาดยักษ์ใบหน้าหนึ่ง
เห็นโฉมหน้ามารอ้าปากขนาดใหญ่ใส่จินเฟยเหยาแล้วโผขึ้นใส่
จินเฟยเหยาร้องอย่างตกใจ รู้สึกเพียงมีสิ่งของจำนวนนับไม่ถ้วนชอนไชเข้ามาในสมอง ปวดศีรษะแทบระเบิด หลังจากนั้นก็หมดสติไป
ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานเพียงใด สุดท้ายจินเฟยเหยาถูกความหนาวเย็นทำให้ตื่นขึ้น นางลุกขึ้นนั่ง พบว่าตนเองหลับไปข้างกองไฟ ฟ้าสว่างขึ้นเล็กน้อย ส่วนกองไฟดับไปนานแล้ว นอกจากชามหยกบิ่นหายไป แม้แต่เศษที่แตกก็ยังหาไม่พบสักชิ้น รอบด้านไม่มีอะไรแปลกๆ ส่วนเสื้อผ้าบนร่างถูกน้ำค้างจนเปียกชื้นแต่แรก ผ้าห่มนวมที่ปูอยู่ด้านข้างก็เย็นชื้นเช่นกัน
ต่อให้จินเฟยเหยาเคยฝึกบำเพ็ญร่างกาย ร่างกายแข็งแรงดี ทว่าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่กลัวหนาว เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบติดเรือนร่าง พอสายลมยามเช้าพัดมาก็หนาวจนนางขนลุกไปทั้งตัว
นางรีบเอาชุดไฟออกมาจุดกองไฟขึ้นใหม่ กิ่งไม้ทั้งหมดถูกน้ำค้างจนเปียกชื้น เผาไหม้จนควันโขมง นางสำลักจนไอแค่กๆ ไม่หยุด
กองไฟลุกโชนขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายเริ่มอบอุ่น จินเฟยเหยาจึงนึกถึงความทรงจำเมื่อวานที่สับสนวุ่นวายได้ คิดจะหาเบาะแสเล็กน้อย
นางนึกขึ้นได้ราวกับเหตุการณ์เกิดขึ้นตรงหน้า ในสมองของนางมีเคล็ดวิชาที่ชื่อว่า ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ ส่วนหนึ่งปรากฏขึ้น
ในใจจินเฟยเหยาตื่นตระหนก เข้าใจว่าตนเองถูกรางวัลใหญ่แล้ว อาศัยปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อคืนวาน เคล็ดวิชานี้ต้องไม่ใช่เคล็ดวิชาธรรมดาแน่ นางรีบตรวจสอบเคล็ดวิชานี้ในสมองอย่างละเอียด
ผ่านไปครึ่งชั่วยามกว่า ในที่สุดจินเฟยเหยาก็ได้สติคืนมาจากความตื่นตระหนก
ภายใน ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ ส่วนนี้บันทึกถึงไฟนรกที่สร้างขึ้นจากศพมารชนิดหนึ่ง สิ่งของประเภทนี้นางไม่เคยได้ยินมาก่อน
เคล็ดวิชาส่วนนี้สามารถทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนหลอมรวมไฟนรกของศพมารเข้าสู่ร่างเพื่อให้ตนเองใช้งานได้ ด้านบนบันทึกวิธีการฝึกปรือไว้อย่างละเอียด
เคล็ดวิชาส่วนนี้เอ่ยถึง พลังการบำเพ็ญเพียรของศพมารยิ่งสูงส่งคุณภาพของไฟนรกที่สร้างยิ่งดีขึ้น อานุภาพของไฟนรกที่ฝึกปรือออกมาก็จะยิ่งมาก
จินเฟยเหยาลูบศีรษะ ผิดหวังอย่างยิ่ง เผ่ามารไม่เคยปรากฏในเขตอิทธิพลของเผ่ามนุษย์มาพันปีแล้ว ไม่อาจวิ่งไปหาซากศพในเขตอิทธิพลของเผ่ามาร ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะไปหาศพมารหรือไปส่งศพมนุษย์ให้เผ่ามารกันแน่
นางส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ เสียเวลาอาละวาดอยู่คืนหนึ่ง ใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำแล้วไม่ได้อะไรเลย[footnoteRef:2] ยื่นมือคิดจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากในอกไปล้างหน้าข้างลำธาร เตรียมตัวเร่งเดินทางต่อ [2: ใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำแล้วไม่ได้อะไรเลย คือ ทำแล้วเสียแรงเปล่า ]
ทันใดนั้นก็คลำเจออะไรในอกของนาง ให้ความรู้สึกกลมๆ และเย็นเยียบ พอล้วงออกมาดู จินเฟยเหยาก็อ้าปากค้างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
สิ่งที่นางถืออยู่ในมือคือมุกโปร่งใสขนาดเท่าเม็ดลำไย ในมุกมีไฟนรกสีฟ้าขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองเผาไหม้อยู่ในมุกอย่างเงียบสงบ
“นี่คือ...ไฟนรกของศพมาร?” จินเฟยเหยาจับจ้องมุกในมือ สองตาเป็นประกาย ไม่อยากเชื่อจะเชื่อสิ่งที่เห็น
ลูบคลำมุกไฟนรกในมือซ้ำไปซ้ำมา เคล็ดวิชาในสมองเอ่ยถึงว่าสิ่งนี้คือมุกกู่จิงที่เก็บรักษาไฟนรกปรากฏขึ้นเอง
อย่างไรเสียในมือก็ไม่มีเคล็ดวิชาอื่นที่สามารถฝึกบำเพ็ญได้ ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ ส่วนนี้ดูไปแล้วร้ายกาจยิ่ง หลังจากขบคิดอย่างละเอียด จินเฟยเหยาก็ตัดสินใจฝึกปรือเคล็ดวิชาเล่มนี้ อีกทั้งเคล็ดวิชานี้มีข้อเรียกร้องคุณสมบัติด้านจิตใจและร่างกายอย่างสูง เหมาะสำหรับนางที่เคยฝึกบำเพ็ญร่างกายมาก่อน ในตำรายังมีใบสั่งยาหลายฉบับใช้สำหรับเสริมสร้างพื้นฐานร่างกายให้แข็งแรงโดยเฉพาะ และบอกวิธีการฝึกทั้งหมดให้นางเรียบร้อย
คิดดูแล้ว ตอนนี้ลองดูหน่อยดีกว่า มีเคล็ดวิชาสำเร็จรูปก็สามารถฝึกอย่างเป็นทางการได้แล้ว ขอเพียงบรรลุขั้นฝึกปราณ ต่อให้พบเจอลุงตงก็ไม่ต้องหนีแล้ว
นางเติมกิ่งไม้มากมายลงในกองไฟอีก ให้เปลวไฟลุกโชน จินเฟยเหยานั่งขัดสมาธิอยู่ข้างกองไฟ นางอ่านและทำความเข้าใจเคล็ดวิชาอย่างละเอียดหลายรอบ หลังจากจำได้ทั้งหมด ก็พินิจพิเคราะห์ความหมายในนั้นทีละตัวอักษร
ที่จริงก็แค่เคล็ดวิชาห้าประโยค เขียนได้เรียบง่ายและชัดเจนยิ่ง ทว่านางกลับระมัดระวังมาก จนกระทั่งคิดว่าแน่ใจเต็มที่ จินเฟยเหยาจึงได้เริ่มฝึกตามที่เคล็ดวิชาบอก
ฝึกตามวิธีการในเคล็ดวิชาข้างกองไฟได้หนึ่งชั่วยาม นางที่ไม่นับว่ามีสติปัญญาโดดเด่น ก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณระหว่างฟ้าดินเล็กน้อย
นางใช้เวลาหนึ่งวันดูดซับพลังวิญญาณไม่หยุด ชักนำพลังวิญญาณโคจรภายในร่างกายตามที่เขียนไว้ในเคล็ดวิชา ไม่รู้ว่าเป็นผลทางจิตวิทยาหรือได้ผลจริงๆ จินเฟยเหยารู้สึกว่าภายในจุดตันเถียนมีพลังวิญญาณเล็กน้อยขนาดเท่าปลายเข็ม จึงตัดสินใจลองหลอมรวมกับไฟนรกศพมารตามที่บันทึกไว้ในเคล็ดวิชาดู จินเฟยเหยาใช้เคล็ดวิชากับมุกกู่จิง มุกกู่จิงลอยโอนเอนไม่เสถียรอยู่กลางอากาศ สามารถร่วงหล่นลงมือได้ทุกเมื่อ อย่างไรเสียพลังการบำเพ็ญเพียรของนางก็ย่ำแย่เกินไปจริงๆ ทั้งยังไม่คุ้นเคยกับวิธีการ แค่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้ก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว
ทั้งยังใช้เคล็ดวิชาประโยคหนึ่งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ มุกกู่จิงล่าถอยไปได้ครึ่งหนึ่งก็เผยให้เห็นไฟนรกสีฟ้าภายใน รอบด้านก็มืดและเย็นลง นางอดทำสงครามเย็นกับไฟนรกไม่ได้
จินเฟยเหยารู้สึกตึงเครียดนิดหน่อย นางเลียริมฝีปากสูดลมหายใจลึกๆ
แล้วยื่นมือไปหาไฟนรกศพมาร จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องอนาถกรีดผ่านป่าในภูเขาอันเงียบสงบ
.........................................................


บทที่ 6 อยู่ที่ทะเลสาบหมิงเป็นระยะเวลาสั้นๆ
ข้ามภูเขาลูกนี้ไปก็สามารถไปถึงสถานที่ที่ขื่อทะเลสาบหมิง ที่นั่นมีทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เพราะมีทิวทัศน์งดงาม ถึงจะอยู่ห่างจากเมืองสักหน่อย พอถึงฤดูร้อนฤดูใบไม้ร่วงก็มีหลายครอบครัวมาพักร้อนพายเรือชมดอกบัวที่นี่
รอบทะเลสาบหมิงมีคนสร้างบ้านและโรงเตี๊ยมประปรายกลายเป็นตลาดเล็กๆ แห่งหนึ่ง หลักๆ แล้วทำการค้าเพียงสองฤดู ส่วนช่วงเวลาอื่นๆ ฤดูหนาวก็ขุดรากบัว ฤดูใบไม้ผลิก็เลี้ยงปลา ใช้ชีวิตอย่างมีรสชาติ
จินเฟยเหยาใช้เวลาหนึ่งวันจึงปีนข้ามภูเขาลูกนี้ได้ เดิมทีนางใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็สามารถเดินทางถึงยอดเขา สาเหตุนั้นง่ายดายยิ่ง เพราะมือของนางถูกผ้าพันไว้หลายชั้น พอไปลากกิ่งไม้หรือยกหินก็เห็นนางเจ็บจนต้องสูดลมหายใจ
“ข้าเลินเล่อเกินไปจริงๆ ไม่น่ายื่นมือเข้าไปโดยตรงเลย” จินเฟยเหยานั่งลงพักผ่อนอย่างห่อเหี่ยวบนหินเขียวขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง พอเห็นสองมือของตนเองก็ถอนหายใจ
คืนวันนั้นนางนึกว่าตนเองเข้าสู่ขั้นฝึกปราณแล้วจึงบังอาจยื่นมือเข้าไปในไฟนรก คิดจะหลอมกลั่นไฟนรก คาดไม่ถึงว่านางยังไม่บรรลุขั้นฝึกปราณ พอยื่นมือเข้าไปในไฟนรกโดยไม่มีการป้องกันก็ถูกไฟเผาจนได้รับบาดเจ็บ
ถึงแม้จะถูกเผาไม่สาหัสนัก ทว่าเพราะไม่มียารักษาอาการบาดเจ็บภายนอก จึงได้แต่พันผ้าปิดไว้ลวกๆ เส้นทางบนภูเขาเดินทางยากลำบาก นอกจากต้องใช้มีดตัดฟืนเบิกทางแล้ว สถานที่มากมายยังต้องใช้สองมือพยุงและฉุดดึงจึงสามารถปีนขึ้นไปได้ ต่อมามือทั้งสองก็เริ่มมีตุ่มน้ำขึ้นจนกลายเป็นหนอง สภาพบาดแผลยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกที เจ็บจนนางสลบไปหลายรอบ
นางไม่มีทางเลือก หลังจากตรวจสอบแผนที่ที่ซื้อมา จินเฟยเหยาคิดจะหาเมืองใกล้ๆ ซื้อยารักษาแผลไฟไหม้ก่อน แล้วหาม้าตัวหนึ่งมาขี่แทนการเดิน ถ้ายังเดินในป่าต่อไป มือทั้งสองข้างอาจจะเน่า
ส่วนสถานที่ที่อยู่ใกล้นางที่สุดในแผนที่ก็คือเมืองเล็กๆ ที่ชื่อทะเลสาบหมิง จินเฟยเหยาเข้าไปในเมืองอย่างยากเย็น กลับพบว่าตอนนี้เป็นฤดูพักร้อน โรงเตี๊ยมใหญ่น้อยมีคนพักเต็มหมด ขนาดห้องราคาถูกห้องหนึ่งก็หาไม่ได้
บ้านเดี่ยวที่มีประตูเดียวและลานเรือนเดียวกลับยังมีอยู่บ้าง เพียงแต่นางจ่ายไม่ไหว อีกอย่างหนึ่งต่อให้นางมีเงินจำนวนนี้ก็ไม่โง่งมไปเช่าบ้านเดี่ยวที่อยู่ได้ยี่สิบสามสิบคนให้ตนเองอยู่คนเดียวหรอก
แต่ยังมีห้องใหญ่นอนได้หลายคนสำหรับให้คนรับใช้อยู่ ทว่านางยังต้องฝึกปรือ จะเบียดอยู่บนเตียงเดียวกันกับคนเจ็ดแปดคนได้อย่างไร
เรื่องสำคัญตอนนี้คือรักษามือสองข้างก่อน จึงไม่ใส่ใจจะหาที่พัก จินเฟยเหยาหาร้านยาเพียงแห่งเดียวในเมืองพบ ท่านหมอชราประจำร้านถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ฉีกผ้าที่สกปรกจนเละเทะออกหมด ใช้น้ำสมุนไพรล้างมือทั้งสองของนางจนสะอาด แล้วทายาขี้ผึ้งตำรับลับพิเศษที่ทำเอง
พอทายาขี้ผึ้งสีเขียวโปร่งใส มือทั้งสองข้างก็รู้สึกเย็นสบาย ความเจ็บปวดบรรเทาลงไม่น้อย
จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “ท่านหมอ ยาขี้ผึ้งของท่านไม่เลวจริงๆ เพิ่งทาลงไปก็ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว”
ท่านหมอชราหน้าตึง สีหน้าจริงจัง “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า มือทั้งสองจึงถูกไฟไหม้จนกลายเป็นแบบนี้ วิธีการรักษาหยาบถึงขีดสุด มือทั้งสองเกือบจะพิการแล้ว”
“แค่เกือบมิใช่หรือ ข้าขาดแคลนยา ได้แต่ทำเช่นนี้ แล้วข้าก็ไม่รู้วิชาแพทย์ด้วย จึงได้ใช้วิธีพันแผลแบบชาวบ้านก่อนอย่างไม่มีทางเลือก” จินเฟยเหยาเอ่ยถึงอย่างไม่ใส่ใจเลยสักนิด อย่างไรเสียมือไม่พิการ สามารถรักษาหายได้ก็พอ
ท่านหมอชราทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เอ่ยว่า “ถ้ารักษาไม่ดี จะเหลือรอยแผลเป็น ต่อไปจะหาบ้านสามีได้อย่างไร”
“บ้านสามี...” จินเฟยเหยาจนคำพูดไปชั่วขณะ ถึงแม้ทะเลสาบหมิงในเดือนนี้จะมีคนมากมาย ทว่าโดยพื้นฐานแล้วทั้งหมดเป็นคนธรรมดา ในสายตาของคนธรรมดา สตรีที่โตป่านนี้แล้วเช่นนางสามารถหาบ้านสามีได้แล้ว
“ท่านหมอ ข้าเป็นขอทาน ไม่มีใครแต่งงานกับข้าหรอก ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยไม่เป็นอะไรหรอก ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับความสงสารจากคนอื่นมากยิ่งขึ้น สามารถขอเงินเพิ่มได้หลายเหวิน”[footnoteRef:1] [1: เหวิน คือ เงินเหรียญทองแดง เป็นเงินที่มีค่าน้อยที่สุด]
ท่านหมอชราเงยหน้าขึ้นมองจินเฟยเหยา เสื้อผ้าบนตัวทั้งสกปรกทั้งขาดวิ่น ใบหน้าก็สกปรก ห่อผ้าใบใหญ่ที่วางไว้ด้านข้างตอนเข้าประตูมาก็ขาดเป็นรูมากมาย สามารถมองเห็นผ้าห่มนวมสกปรกที่ห่ออยู่ด้านในจากในรู
เช่นนี้พอพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นขอทานคนหนึ่งจริงๆ
หัวใจของท่านหมอชราแขวนค้าง เมื่อครู่ตนเองสนใจแต่บาดแผลที่สาหัส จึงนำยาขี้ผึ้งตำรับลับออกมา วัตถุดิบของเจ้าสิ่งนี้ราคาแพงยิ่ง ครั้งนี้ท่าทางจะสิ้นเปลืองไปเปล่าๆ แล้ว เห็นท่าทางของนางไม่มีเงินจะจ่ายสักเหวิน
พอในใจคิดเช่นนี้ ก็ลงมือหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว หากมิใช่มีจรรยาบรรณแพทย์คอยค้ำจุนอยู่ คงเตะจินเฟยเหยาออกไปนานแล้ว
พอมือจินเฟยเหยาเจ็บ นางก็รีบเอ่ยว่า “ท่านหมอ เบาหน่อย ข้าไม่ติดค้างค่ายาหรอก” พอคำพูดนี้ออกมา ใบหน้าของท่านหมอชราก็ไม่น่าดู ไม่ใส่ยาอย่างระมัดระวังอีก ถูทาอย่างฉับไว นำผ้าขาวออกมาพันให้จินเฟยเหยา จากนั้นก็ยื่นส่งยาขี้ผึ้งที่เหลือให้นาง แล้วล้างมือนั่งรอให้นางจ่ายเงินอยู่ด้านข้าง
“ทำความสะอาดบาดแผล พันแผล ยังมียาขี้ผึ้งอีกครึ่งกล่อง ทั้งหมดสองตำลึง[footnoteRef:2]ห้าเฉียน”[footnoteRef:3] ลูกจ้างในร้านที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ด้านข้างมาตลอดตั้งแต่จินเฟยเหยาเข้าประตูมาก็แจ้งราคา นางไม่มีศิลาวิญญาณ ทว่าเงินกลับมีอยู่หลายตำลึง จินเฟยเหยาล้วงในอก หยิบถุงปักเล็กๆ ที่ฝีมือการปักย่ำแย่สุดๆ ออกมา เทเศษเงินหลายก้อนออกมาจากด้านใน คุ้ยเงินสองตำลึงห้าเฉียนให้ลูกจ้างในร้าน แล้วนางก็ยกห่อผ้าขาดๆ เดินออกจากร้านยา [2: ตำลึง คือ น้ำหนักของเงิน โดย 16 ตำลึงจะนับเป็น 1 ชั่ง (1 ตำลึงมีค่าประมาณ 31.25 กรัม)] [3: เฉียน คือ น้ำหนักของเงิน โดย 10 เฉียนจะนับเป็น 1 ตำลึง (1 เฉียนมีค่าประมาณ 3.125 กรัม)]
สัมภาระสกปรกนิดหน่อย ทว่ายังไม่ถึงเมืองลั่วเซียน ถ้าโยนทิ้งคงไม่มีสิ่งห่มกาย
จินเฟยเหยาตัดสินใจหาสถานที่พักใกล้ๆ ทะเลสาบหมิง รอจนเข้าสู่ขั้นฝึกปราณ หหลอมกลั่นไฟนรกได้แล้วค่อยไปเมืองลั่วเซียน ไม่เช่นนั้นด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรในตอนนี้ จะสามารถอยู่รอดจนถึงเมืองลั่วเซียนได้หรือไม่ยังเป็นปัญหา ใช้เงินไปยี่สิบเหวินกินบะหมี่น้ำหลายชามในแผงเล็กๆ นางหิ้วห่อผ้าเริ่มค้นหาสถานที่ที่สามารถอาศัยอยู่ได้ ต้องเงียบสงบ และต้องอยู่คนเดียว เช่นนี้จึงสะดวกในการฝึกปรือ หากไม่ต้องใช้เงินได้จะดีที่สุด
เรื่องที่ดีขนาดนี้ไหนเลยจะถึงรอบของนาง ในเมืองไม่มีสถานที่ที่ดีเช่นนั้นเลยสักนิด นางจึงได้แต่เดินออกจากเมือง หาพื้นที่แถวริมทะเลสาบหมิง น่าเสียดายที่ทะเลสาบหมิงไม่ได้อยู่บนภูเขา หาไม่พบแม้แต่รอยแตกหินสักรอย วัดร้างก็ไม่มีสักหลัง จินเฟยเหยาได้แต่อาศัยอยู่ข้างต้นอ้อแถบหนึ่ง
สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากเมืองไม่ไกลนัก รอบด้านเป็นต้นอ้อที่สูงกว่าคนทั้งหมด สามารถบดบังได้บ้าง อีกทั้งยังลงทะเลสาบหมิงจับปลาได้ น่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร
ยังถือว่าดี นางไม่ใช่คุณหนูบอบบางในหอห้อง ลงมีดไม่กี่ครั้งก็ตัดต้นอ้อออกมาได้กองหนึ่ง ใช้เวลาไปครึ่งวัน ก็สร้างกระท่อมหยาบๆ ได้หลังหนึ่ง
กระท่อมสูงกว่าคนเล็กน้อย เพียงพอให้นางฝืนยืนตรงได้พอดี สมมติถ้ามีชายฉกรรจ์คนหนึ่งมาก็ได้แต่ต้องก้มตัวเข้าไป ถึงแม้ทุกอย่างจะสร้างขึ้นจากต้นอ้อ แต่ขอเพียงฝนไม่ตกหนักก็น่าจะไม่เปียกถึงด้านใน
นางวางสิ่งของที่ยุ่งเหยิงในห่อผ้าไว้ภายในกระท่อม แล้วไปยืนอยู่หน้าประตูกระท่อมมองผ้าห่มขาดที่ปูอยู่ด้านในอย่างประณีต จินเฟยเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในที่สุดก็มีสถานที่พักอาศัย แถมยังไม่ต้องใช้เงินสักนิด อีกทั้งรอบด้านยังมีพลังวิญญาณที่ไม่ถือว่าเข้มข้นเกินไป ให้มือใหม่อย่างนางใช้ก็เพียงพอแล้ว
ที่พักก็มีแล้ว ตอนนี้แค่สงบจิตใจฝึกบำเพ็ญก็พอ
วันเวลาหลังจากนั้น นางสงบใจฝึกวิชาในกระท่อมทุกวัน รอจนมือเกือบจะหายดีแล้ว ตอนพักผ่อนนางจะดำลงในทะเลสาบหมิงไปจับปลาจับกุ้ง อย่างไรเสียก็เป็นคนที่เคยฝึกบำเพ็ญ คนอื่นพายเรือจับปลา นางกลับใช้มือเปล่าจับปลา ทั้งยังจับได้มากมายทุกครั้ง
กินปลาในทะเลสาบจนเบื่อ จินเฟยเหยาอยู่ว่างก็เอาไปขายในเมือง นางไม่สนใจเงินในโลกมนุษย์ธรรมดา ดังนั้นจึงขายถูกมาก ของที่หิ้วไปครู่เดียวก็ขายหมด ตอนกลับมายังซื้อเนื้อพร้อมทานอย่างเช่นไก่ย่างและไส้กรอกมา กินจนอ้วนท้วนกว่าก่อนหน้านี้มากนัก
ในกลางดึกวันหนึ่งของสามเดือนต่อมา จินเฟยเหยานั่งขัดสมาธิอยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี ชักนำพลังวิญญาณในร่างโคจรแบบเสี่ยวโจวเทียน[footnoteRef:4]สิบรอบ [4: เสี่ยวโจวเทียน คือ การโคจรพลังปราณในร่างกายไปตามเส้นชีพจรเริ่นและชีพจรตูหนึ่งรอบ]
ทันใดนั้นนางก็ลืมตา มีแสงวาบผ่านในดวงตา ความรู้สึกแจ่มใสกว่าก่อนหน้านี้มากนัก
จินเฟยเหยามีสีหน้ายินดี ในที่สุดนางก็ย่างเข้าสู่ขั้นฝึกปราณแล้ว ตรวจสอบร่างกายอีกรอบ พบว่านอกจากการมองเห็นจะดีขึ้น หัวสมองรู้สึกแจ่มใส อื่นๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ภายในจุดตันเถียน กลุ่มปราณวิญญาณขนาดเท่าปลายเข็มที่หลอกให้นางเผาตนเองได้รับบาดเจ็บมีขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองแล้ว กลุ่มพลังปราณเข้มข้นขึ้นไม่น้อย เทียบกับปราณวิญญาณที่เหมือนหมอกควันก่อนหน้านี้ตอนนี้ดูเหมือนน้ำแกงข้นๆ แล้ว จินเฟยเหยารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง รู้แต่แรกน่าจะฉีกเคล็ดพลังวิเศษของลูกพี่ลูกน้องมาสักหลายหน้า จะได้หลีกเลี่ยงไม่ให้ตอนนี้ไม่มีทั้งอาวุธเวทและเวทมนตร์ ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
นึกถึงไฟนรกศพมารที่น่าตายขึ้นมาได้ นางก็เกิดความคิดจะหลอมกลั่นขึ้นมาอีก
แต่ว่าความรู้สึกเจ็บปวดที่เสียดแทงใจยังประทับอยู่ในสมองของนางอย่างลึกล้ำ ตอนนี้หวนนึกขึ้นมาก็จะรู้สึกว่าสองมือเหมือนจะเจ็บปวดอีก
คิดคำนวณอยู่นิดหนึ่ง จินเฟยเหยาพบว่าสภาพของตนเองน่าขัดเขินยิ่ง เพิ่งเข้าสู่ขั้นฝึกปราณ ไม่มีอาวุธเวทสักชิ้น มีเพียงศิลาวิญญาณชั้นล่างสามก้อน ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีที่พึ่งพา ไม่มีสัตว์ปิศาจขั้นต่ำรอบทะเลสาบหมิงที่มีค่าสักตัว ต่อให้มีนางก็ไม่มีความสามารถจะไปฆ่ามัน
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้วสัตว์ปิศาจที่สามารถฆ่าได้ตอนฝึกร่างกาย นอกจากกินก็ไม่มีประโยชน์อื่นๆ
หากคิดจะอาศัยการฆ่าไก่จิ่นกวนแลกศิลาวิญญาณ ต่อให้ได้ห้าร้อยก็ยังแลกศิลาวิญญาณชั้นล่างได้ไม่ถึงหนึ่งก้อนเลย
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ซอมซ่อที่สุดในแผ่นดินคงจะเป็นนางแล้ว
และถ้าไปเมืองลั่วเซียนโดยตรง ผู้คนที่นั่นซับซ้อนยิ่ง คนเลวก็มีมาก ถ้าไม่มีความสามารถในการป้องกันตัว ผู้บำเพ็ญเซียนหน้าใหม่เช่นนางหากถูกคนบังคับลักพาตัวไปขายให้หอเตาหลอมมนุษย์จะทำเช่นไร จินเฟยเหยานึกถึงหอเตาหลอมมนุษย์ที่เคยได้ยินมาก็รู้สึกว่าตรงไปเมืองลั่วเซียนเลยนั้นอันตรายเกินไป
ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินตอนพวกศิษย์พี่ในสำนักเหิงเจินพุดคุยกันว่า หอเตาหลอมมนุษย์เป็นสิ่งที่มีเฉพาะในเมืองผู้บำเพ็ญเซียน ส่วนมากล้วนมีสำนักบำเพ็ญเซียนควบคุมอยู่เบื้องหลัง พวกเขาซื้อผู้บำเพ็ญเซียนสตรีมา จากนั้นก็ขังไว้ข้างในให้ผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษหาความสำราญโดยเฉพาะ ขอเพียงท่านจ่ายศิลาวิญญาณ ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นสร้างฐานล้วนมีให้ท่านเลือกหา
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีทั้งหมดล้วนถูกหลอกหรือแย่งชิงมาโดยตรง ส่วนมากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ อย่างไรเสียผู้บำเพ็ญเซียนสตรีล้วนเป็นสิ่งล้ำค่าในสำนัก ขนาดแบ่งกันในสำนักยังไม่พอ จะให้พวกนางถูกลักพาตัวไปอยู่ในหอเตาหลอมมนุษย์ได้อย่างไร
แต่ว่าก็มีข้อยกเว้น เหมือนบางสำนักที่ถูกกำจัดทิ้ง ศิษย์สตรีที่หนีไม่ทันจะถูกจับตัวไว้ คนที่มีคุณสมบัติดีก็เอาไว้ คนที่มีคุณสมบัติแย่ก็ขายให้หอเตาหลอมมนุษย์ คนหนึ่งมีราคาหลายศิลาวิญญาณ
ต่อให้ตีจินเฟยเหยาให้ตายนางก็ไม่ยอมไปสถานที่เช่นนั้น คิดไปคิดมา ได้แต่หลอมกลั่นไฟนรกศพมาร เห็นรอบด้านไร้ผู้คน นางจึงเข้าไปในกระท่อม พอนำไฟนรกออกมา รอบด้านก็กลายเป็นเย็นเยียบถึงขีดสุด ฉวยโอกาสหลอมกลั่นกลางดึกดีกว่า แต่ว่าก่อนหน้านั้นต้องฝึกเคล็ดวิชาที่จำเป็นให้คุ้นเคยก่อน จะได้ไม่เกิดเรื่องถูกไฟเผาบาดเจ็บอีก
...........................................