แปดปีหลังจากเกิดเหตุการณ์ฆาตรกรรมนายโปย่า ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ประชาชนภายในเมืองลุกฮือกับความไม่โปร่งใสต่ออำนาจตุลาการ อีกทั้งยังเกิดการระดมสมองของภาคประชาชนครั้งใหญ่ เพื่อให้เกิดระบบตุลาการแบบใหม่ที่เชื่อถือได้
"ติ๊ดๆ..ติ๊ดๆ..ติ๊ดๆ" เสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้า
"ที่รัก... ที่รัก... ซาโตะ ตื่นได้แล้วค่า เจ็ดโมงเช้าแล้ว วันนี้เก้าโมงเช้าคุณมีนัดประชุมกับลูกความนะ" ภรรยาของซาโตะที่กำลังปลูกซาโตะให้ตื่น
"เอื้อ.... อื้ด..... ขออีกห้านาทีนะที่รัก" ซาโตะที่กำลังงัวเงียและกำลังต่อลองกับภรรยาเพื่อขอนอนต่อ
"ไม่ได้ค่า... ที่รัก วันนี้เราสองคนต้องไปส่งอัลฟี่ วันนี้ลูกของเราเปิดเทอมวันแรกนะ อัลฟี่เขาขอน่ะ อย่าลืมซิคะ" ภรรยาซาโตะพูดกับซาโตะ
"อ่า.... จริงซิ่นะ วันนี้เรามีนัดกับลูกนิ่" ซาโตะพูดด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย
ในห้องทานอาหาร ทั้งสามคนคือ ซาโตะ มาเรีย(ภรรยาซาโตะ) และอัลฟี่ ทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างเร่งรีบ
8.00 น. ทุกคนเดินทางออกจากบ้านพร้อมกัน โดยมุ่งหน้าตรงไปยังโรงเรียนประถมเมืองโฟลเอ็มเพื่อส่งอัลฟี่
อัลฟี่ : รักพ่อกับแม่นะฮะ เจอกันหลังเลิกเรียนฮะ
หลังจากไปส่งอัลฟี่เสร็จ ซาโตะแยกย้ายกับภรรยา โดยซาโตะนั่งแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังบริษัทกฎหมายที่เขาทำงานอยู่ ส่วนมาเรียขับรถกลับบ้าน เพื่อทำหน้าที่เป็นแม่บ้าน
บริษัทกฎหมายรีดแอนด์ไรท์ เมืองโฟลเอ็ม
"อ้าว.... สวัสดีซาโตะ วันนี้มาเช้าจังเพื่อน" เพื่อนร่วมงานกล่าวทักทายซาโตะ
"วันนี้ต้องมาพบกับลูกความน่ะ เออ... ไซม่อน วันนี้ได้ดื่มกาแฟจากเมืองยูเวย์ที่ฉันส่งให้นายเมื่อวานหรือยัง ฉันตั้งใจเอามาฝากนายเลยนะ เห็นนายชอบดื่มกาแฟมาก" ซาโตะพูดกับไซม่อนเพื่อนร่วมงาน
ไซม่อน : "แน่นอนฉันดื่มมันอยู่แล้ว มันหอมมากเลยเพื่อน ว่าแต่มันคือกาแฟอะไรนะ ?"
ซาโตะ : "มันคือกาแฟอ้วกแมวป่าว่ะ" ไซม่อนพูดด้วยสีหน้าแอบขำเล็กน้อย แล้วเดินตรงไปยังห้องประชุม
ไซม่อน : "ฮะ.....อะไรนะ เดี๋ยวนี้แมวป่ามันกินมังสวิรัติด้วยเหรอฟะ" ไซม่อนพูดด้วยอาการกระอักกระอ่วน
ณ ห้องประชุมของบริษัท ไซโตะและหัวหน้าของเขา(แวน) กำลังรอลูกความที่กำลังเดินทางมาร่วมประชุม ไซโตะที่กำลังอ่านรายงานข้อมูลลูกความ เกิดความสงสัยในเนื้อหารายละเอียดจึงถามหัวหน้าว่า
ซาโตะ : "หัวหน้าครับ วันนี้ลูกความเข้ามาปรึกษากับเราเกี่ยวกับอะไรเหรอครับ ผมไม่เห็นเนื้อหารายละเอียดเกี่ยวกับคดีอะไรเลย เห็นแต่เป็นโครงการอะไรที่สลับซับซ้อน จนผมงงและไม่เข้าใจมันเลย"
แวน : "รอลูกความเรามาก่อน เดี๋ยวนายก็จะรู้เอง"
ซาโตะที่ไม่เข้าใจในรายละเอียดและเหตุผลของการเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ ทันใดนั้นมีหญิงวัยกลางคนหนึ่ง เดินมาพร้อมกับชายรุ่นราวคราวเดียวกันกับซาโตะทางด้านประตูทางเข้าของห้องประชุม
"สวัสดีครับคุณแอรีน่า สวัสดีครับด็อกเตอร์ดามัน" แวนยืนต้อนรับและกล่าวทักทายบุคคลทั้งสองที่เข้ามาในห้องประชุม
"สวัสดีครับคุณแอรีน่า สวัสดีครับด็อกเตอร์ดามัน" ซาโตะยืนต้อนรับและกล่าวทักทายบุคคลทั้งสองตามแวน
ทั้งสองฝ่ายร่วมนั่งประชุม โดยนั่งตรงข้ามซึ่งกันและกัน ด้วยท่าทีที่เป็นมิตร
"คุณแอรีน่า ด็อกเตอร์ดามันครับ นี่ซาโตะครับ เป็นทนายของบริษัทเราฝ่ายกฎหมายพิเศษครับ" แวนกล่าวแนะนำซาโตะ
หลังจากที่ได้มีการกล่าวทักทายกันเสร็จสรรพ ทั้งสองฝ่ายก็ได้มีการเริ่มประชุมกันอย่างเป็นทางการ
ซาโตะ : "คุณแอรีน่าครับ เมื่อเช้าผมได้อ่านรายละเอียดเกี่ยวกับการการประชุมในครั้งนี้ ผมมีข้อสงสัยในเนื้อหาหลายเรื่องมาก ไม่ทราบว่าคุณแอรีน่าพอจะอธิบายสรุปคร่าวๆได้ไหมครับว่า คุณแอรีน่าอยากจะปรึกษาหรืออยากให้ทางบริษัทเราช่วยในเรื่องของกฎหมายเกี่ยวกับอะไรครับ"
แอรีน่า : "งั้นดิ่ฉันเข้าเรื่องเลยละกันนะคะ จริงๆแล้ววันนี้ที่ดิฉันมาที่นี่ก็เพราะอยากได้รับการสนับสนุนและอยากให้คุณช่วยมาเป็นที่ปรึกษาให้กับโครงการของพวกเราที่กำลังวิจัยและพัฒนาอยู่"
ซาโตะ : "เอ่อ..... แน่นอนครับ ผมสามารถเป็นที่ปรึกษาให้กับโครงการที่พวกคุณกำลังทำอยู่ได้ แต่ในเรื่องของการสนับสนุนนี่.... คือมันยังไงเหรอครับ"
แอรีน่า : "จริงๆแล้วดิฉันเป็นผู้สนับสนุนด้านเงินทุนในโครงการนี้อยู่แล้วค่ะ แต่ดิฉันอยากให้พวกคุณสนับสนุนในเรื่องของหลักการของโครงการนี้ของพวกเราน่ะค่ะ"
ซาโตะที่กำลังไม่เข้าใจในสิ่งที่แอรีน่าพูด และหันกระซิบกระซิบกับแวน
ซาโตะ : "นี่มันชักจะยังไงๆอยู่นะครับหัวหน้า"
แวนที่มีท่าทียิ้มแย้มและตั้งใจฟังการสนทนาอยู่ตลอดเวลาหันกลับมากัดฟันกระซิบกับซาโตะ
แวน : "นายลองฟังไปเรื่อยๆเถอะน่า เดี๋ยวก็เข้าใจเอง อย่าทำให้คุณแอรีน่าโกรธเป็นพอ"
ซาโตะยิ้มและถามกลับแอรีน่า
ซาโตะ : "งั้นผมขอข้อมูลอธิบายแบบละเอียดเกี่ยวกับโครงการวิจัยที่พวกคุณกำลังทำอยู่หน่อยครับ"
แอรีน่า : "ดิฉันจะให้ด็อกเตอร์ดามันเป็นคนอธิบายค่ะ เขาเป็นผู้ดูแลโครงการนี้"
ด็อกเตอร์ดามัน : "โครงการที่เรากำลังทำอยู่เราเรียกว่า เดอะ ไซเรม (The Xylem) เป็นโครงการที่เราตั้งใจพัฒนาระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ช่วยในการตัดสินกฎหมายแทนผู้พิพากษาที่เป็นมนุษย์"
ซาโตะ : "ดะๆๆ....เดี๋ยวนะครับ คุณกำลังจะบอกว่าเราจะใช้หุ่นยนต์ ตัดสินกฎหมายแทนมนุษย์เหรอครับ"
ด็อกเตอร์ดามัน : "ถูกต้องแล้วครับ"
ซาโตะ : "ผมไม่เห็นด้วยกับโครงการนี้เลยนะครับ คุณกำลังจะตัดสินชีวิตคนอีกหลายชีวิตด้วยหุ่นยนต์อ่ะนะ" ซาโตะพูดด้วยความโมโหและรู้สึกรับไม่ได้กับโครงการนี้
แวน : "ซาโตะ ใจเย็นก่อน"
ซาโตะ : "หัวหน้าครับ ครั้งนี้ผมขอนะครับ ผมรับไม่ได้จริงๆ ชะตาชีวิตของคนไม่สามารถถูกตัดสินด้วยเครื่องจักรได้ มันผิดหลักการที่พวกเรายึดถือกัน หัวหน้าก็เข้าใจดีนิ่ครับ"
ทันใดนั้นแอรีน่าพูดแทรกขึ้นมาว่า
แอรีน่า : "คุณน่าจะรู้จักสามีของฉันดี....คุณโปย่า สามีฉันมุ่งมั่นที่จะช่วยพัฒนาเมืองโฟลเอ็มแห่งนี้ ให้ประชาชนมีชีวิตที่ดีขึ้น อยู่ดีกินดี แต่คุณรู้ไหมอะไรพรากตัวตนของเขาไป ไม่ใช่ความตาย แต่มันคือความอยุติธรรมโดยผู้พิพากษาจอมโลภไง คุณแวนก็รู้ดีนิ่ เพราะคุณแวนก็เป็นทนายให้กับเราในครั้งนั้น"
แวน : "ซาโตะ บางอย่างการยืดมั่นในหลักการเดิมๆ ที่เรารู้ดีว่ามันห่วย มันไม่เที่ยงธรรม เราก็ควรละทิ้งมันไป และแสวงหาแนวทางอื่นๆนะ ไม่รู้นายจำได้ไหมตอนที่ฉันแถลงการณ์ให้สัมภาษณ์กับนักข่าวหน้าศาลยุติธรรมหลังจากที่ฉันว่าความให้คุณแอรีน่า ตอนนั้นฉันหมดศรัทธาในระบบความยุติธรรมของเมืองเราจริงๆ และหวังว่าสักวันจะมี หนทางการแก้ปัญหาที่ช่วยทำให้ระบบความยุติธรรมที่แท้จริงเกิดขึ้นในสังคมเมืองโฟลเอ็มสักที"
ซาโตะเข้าใจเมื่อได้ฟังแอรีน่าและแวนพูด ความทรงจำก็ย้อนกับไปในอดีตเมื่อแปดปีที่แล้ว
ซาโตะ : "จริงๆแล้วในตอนนั้นผมก็เสียน้องชายของผมเหมือนกัน เขาทำงานเป็นบาเทนเดอร์อยู่ที่ผับของคุณโปย่า หลังจากที่แม่ของพวกเราเสียเขาก็ขอแยกไปอยู่บ้านเก่าของแม่คนเดียว อิจิเขาอายุยังไม่สามสิบเลย" ซาโตะน้ำตาคลอและสะอื้นเมื่อพูดถึงน้องชายที่ล่วงลับ
ด็อกเตอร์ดามัน : "พวกเราไม่สามารถบังคับคุณให้ทำหรือไม่ทำอะไรได้ แต่จงรู้ไว้ว่าคุณคือส่วนสำคัญที่จะช่วยให้สังคมนี้น่าอยู่ขึ้นได้นะ หากคุณต้องการมันจริงๆ"
ซาโตะ : "ผมขอกลับไปคิดสักสามวันนะครับ แล้วผมจะมาบอกกับพวกคุณ"
 แวน : "งั้นผมอนุญาตให้คุณลางานสามวัน และวันนี้คุณก็กลับไปผักผ่อนเถอะนะ ซาโตะ"
หลังจากแวนบอกซาโตะ ซาโตะก็กล่าวลาทุกคนในห้อง และเดินออกจากห้องประชุมไป
ซาโตะนั่งแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน ระหว่างทางซาโตะคิดทบทวนเรื่องราวในอดีตที่ตัวเองกับอิจิน้องชายของเขาที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข และผ่านอะไรมาด้วยกันกับน้องชาย
เมื่อถึงบ้าน ซาโตะสวมกอดมาเรีย ในขณะที่มาเรียกำลังทำอาหารอยู่
ซาโตะ : "ผมกลับมาแล้ว"
มาเรีย : "วันนี้คุณเป็นอะไรหรือป่าว ท่าทางดูเครียดๆนะ"
ซาโตะ : "แค่เหนื่อยจากงานนิดหน่อยน่ะ ผมโอเค ผมไปอาบน้ำก่อนนะ" ซาโตะพูดจบ หอมแก้มมาเรียหนึ่งครั้งแล้วเดินออกไป
ซาโตะคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในการประชุมในวันนี้ ซึ่งปนเปกับเรื่องราวน้องชายของเขา เขารู้สึกผิดมากและเสียใจมากที่ไม่ได้ดูแลอิจิให้ดีกว่านี้ จนอิจิได้จากเขาไปโดยที่ไม่ได้บอกลา
ขณะที่มาเรียกำลังจะนอนหลับ ซาโตะถามกับมาเรียว่า "คุณว่าอะไรสำคัญที่สุดในการปลูกต้นไม้หนึ่งต้นมากกว่ากันระหว่างแสงแดดกับน้ำ"
"มันก็สำคัญทั้งสองอย่างนะ " มาเรียตอบ
"หากคุณเลือกได้แค่อย่างเดียวคุณจะเลือกอะไร" ซาโตะถามกลับมาเรียอย่างจริงจัง
"นี่ที่รักค่า... หากไม่มีแสงแดด ไม่มีการสังเคราะห์แสง ต้นไม้จะโตได้อย่างไร และหากต้นไม้ไม่ได้รับการรดน้ำ ต้นไม้ก็ต้องเฉาตายเหมือนกัน บ้างครั้งเราเลือกไม่ได้ว่าจะต้องเลือกอะไร เพราะมันสำคัญทั้งหมด และมันสำคัญกับคุณด้วยที่คุณจะต้องนอนพักผ่อนได้แล้วนะคะ" มาเรียตอบ
การตอบคำถามของมาเรียทำให้ซาโตะคิดอะไรได้บางอย่าง
สามวันต่อมา ที่ทำการบริษัทกฎหมายรีดแอนด์ไรท์
ทั้งสี่คนเข้าร่วมประชุมกันอีกครั้ง ทุกคนกล่าวทักทายกัน และเริ่มประชุม
ซาโตะ : "ผมมีคำถามครับด็อกเตอร์ดามัน คุณมั่นใจใช่ไหมว่าไซเลมที่คุณวิจัยและพัฒนา จะเป็นแสงแห่งความหวังของความถูกต้องและยุติธรรมให้กับเมืองนี้"
ด็อกเตอร์ดามัน : "ผมมั่นใจ เพราะจริ....."
ซาโตะถามแทรกด็อกเตอร์ดามันที่กำลังจะอธิบายต่อว่า "คุณมั่นใจใช่ไหมว่าไซเลมจะเป็นดั่งน้ำที่ให้ความชุ่มชื่นกับความถูกต้องและยุติธรรม และที่สำคัญความถูกต้องและยุติธรรมนั้นจะไม่มีวันเหี่ยวเฉาอีกต่อไป"
ดอกเตอร์ดามัน : "ผมมั่นใจและสาบานว่าสิ่งที่ผมพูดนั่นมาจากใจที่สัตย์จริง"
ซาโตะหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นชูเหนือหัวแล้วกล่าวว่า : "ความยุติธรรมจงเบ่งบาน ความถูกต้องจงเจริญ"
ดอกเตอร์ดามัน แวน และแอรีน่ากล่าวตาม : "ความยุติธรรมจงเบ่งบาน ความถูกต้องจงเจริญ"


ณ โรงเรียนสอนเวทมนตร์ท็อปห้าตลอดกาลของอารัคเน่ "เอริส" โรงเรียนสอนวิชาเวทมนตร์ที่ตั้งอยู่ข้าง ทะเลสาบกรีนแอลลี่ ที่รับนักเรียนเข้ามาฝึกอบรมการใช้เวทมนตร์ขั้นพื้นฐานตั้งแต่ช่วงอายุ 16-18 ปี วันนี้ก็เป็นเหมือนวันปกติอีกวัน หากแต่ท้องฟ้าอาจจะไม่ได้ดูสดใสดั่งเคยนัก
"ครูใหญ่ขอเรียกพบ" เป็นคำพูดของผู้ช่วยครูที่จู่ๆก็โผล่ออกมาฝากไว้กับเธอที่โถงทางเดิน ก่อนที่เธอจะแยกทางกับเพื่อนๆของเธอไป
"รีบตามมานะ" แอนโทนี เพื่อนของเธอกล่าวพร้อมยิ้มให้เธอ พวกเธอตกลงจะไปพบกันที่สวนดอกนาร์ซิซัสของโรงเรียนกับเพื่อนคนอื่นอีกเป็นกลุ่ม ดอกนาร์ซิซัสสีเหลืองเป็นสัญลักษณ์ของเอริส มันจะขึ้นเฉพาะแถวแม่น้ำที่เชื่อมต่อกับทะเลสาบกรีนแอลลี่เท่านั้น นาร์ซิซัส หรือ ดอกไม้แห่งความหวัง จักนำพาซึ่งความหมายมาสู่โรงเรียนว่า เกรียติยศ และ ความกล้าหาญ
"ได้" เธอยิ้มตอบกลับ พร้อมเลี้ยวขวาเข้าอาคารเรียนไป
โรงเรียนแห่งนี้ประกอบไปด้วยชั้นเรียนสามชั้น ในขณะที่ชั้นสามหรือห้องใต้หลังคาเป็นห้องนอนสำหรับนักเรียนประจำ แต่ถึงจะบอกว่าเป็นห้องนอนใต้หลังคาที่ทุกคนอาจจะจินตนาการภาพว่า เป็นห้องที่แคบเท่ารูหนู ที่เอริสก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ห้องนอนใต้หลังคาที่นี่มีหน้าต่าง คอยรับแสงเข้ามาในตอนเช้าพร้อมเตียงใหญ่อู้ฟู่ และตรงจุดที่ผู้ช่วยครูมาเรียกก็คือทางสามแยกของอาคารเรียนชั้นล่าง หากเลี้ยวซ้ายออกไปจะเป็นทางพาไปนอกอาคารเรียน มีสวนดอกนาร์ซิซัส มีห้องสมุดเวทมนตร์ และถ้าเลี้ยวขวาก็จะเป็นตัวอาคารเรียน ที่ซึ่งเธอกับแอนโทนีได้แยกกัน เมื่อมาถึงหน้าห้องพักครู เธอเอื้อมมือบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก …ไม่รู้เลยว่ามีสิ่งใดรอคอยเธออยู่ข้างหน้า
"สวมนี่ซะ" ครูใหญ่บอกเธอทันทีเมื่อไปถึง เธอรับสิ่งของแปลกปลอมนั้นมาดู ปรากฏเป็นสร้อยคอเชือกที่ห้อยจี้หินดิบสีเขียวขนาดเหรียญสิบบาทที่ชวนให้นึกถึงน้ำมะนาวขึ้นมา
"มันจะปกป้องเธอ" คงเป็นเพราะเธอทำสีหน้างงงวยเป็นแน่ ครูใหญ่จึงได้อธิบายให้เธอฟังถึงเจตนารมณ์ในของขวัญชิ้นนี้ พร้อมกับสวมสร้อยให้เธอ
เธอจำไม่ได้ว่าในเรื่องมีบทแบบนี้อยู่ บางอย่างทำให้เธอรู้สึกขนลุก อะไรบางอย่างกำลังกรีดร้องถึงอันตราย วินาทีนั้นเองเธอจึงเริ่มรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างผิดแปลกไปตั้งแต่ที่จู่ๆผู้ช่วยครูก็มาเรียกเธอไปจากเพื่อนๆเธอแล้ว—ปกติระบบจะไม่ทำงานแบบนี้—ยังไม่ทันที่เธอจะได้สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม ทันใดนั้นเอง ก็ได้มีเสียงแรงระเบิดที่เขย่าทั้งตึกให้สั่นสะท้านขึ้น เมื่อทรงตัวและดึงสติกลับมาได้ ระบุได้ว่าแรงระเบิดเมื่อครู่มาจากทางตะวันออกของโรงเรียน ทั้งครูใหญ่ ผู้ช่วยครู และตัวเธอเอง ต่างก็วิ่งออกไปดูถึงต้นตอเสียง เมื่อไปถึงจึงพบเพื่อนๆของเธอ รวมถึงเพื่อนผู้ชายที่เธอหวงแหนที่สุด …นอนโดนซากตึกที่ถูกระเบิดไปเมื่อครู่ทับอยู่
"แอนโทนี-!!!!" เธอตะโกนร้องด้วยความตกใจถึงขีดสุด
หน้าจอแตกระแหงแยกเป็นเสี่ยงๆ พิกเซลล้านพิกเซลเศษสีฟ้า ชมพู เหลือง ขาว ระรานบนหน้าจอ ในขณะที่เสียงรอบข้างเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ พร้อมกับสติที่เลือนราง จู่ๆทุกอย่างก็ดูเหมือนถูกหยุดเวลาไปทั้งอย่างนั้น ทุกๆอย่างเหมือนตกอยู่ในภวังค์ใต้น้ำ หากแต่สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้ก็คือภาพใบหน้าของผู้ช่วยครูและตัวครูใหญ่เอง ที่ดูไม่ตื่นตระหนกกับเหตุการ์ณตรงหน้าเลย จนสุดท้ายแล้วเธอก็ได้หมดสติไป
...และนั่นก็คือประสบการณ์ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เธอได้เล่นเครื่องเล่นวีอาร์
[ล็อกเอาท์จากระบบเสร็จสมบูรณ์]


วันนี้เธอมีนัด เป็นนัดครั้งที่สองในรอบสองปีตั้งแต่รู้จักกับเพื่อนกลุ่มนี้มา แซค หนึ่งในกลุ่มเพื่อน เป็นฝ่ายติดต่อเธอมาก่อนโดยอ้างว่ามี "เรื่องสำคัญ" อยากบอก เธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ชอบออกจากบ้านมากนัก แต่ด้วยความที่คิดไตร่ตรองมาอย่างดีแล้วว่านานมากแล้วเหมือนกันที่เธอไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนกลุ่มนี้ เธอจึงยอมไป
แซคเป็นเพื่อนออนไลน์ที่เธอพบได้จากการเล่นวีอาร์ครั้งแรกของเธอในฐานะ 'ผู้เล่นอันดับหนึ่ง' ใช่แล้ว… ต่อให้มันจะเป็นการเล่นวีอาร์ครั้งแรกของเธอ แต่ด้วยชีวิตช่วง ม.ปลายปีแรกของเธอนั้นช่างน่าเบื่อ เป็นช่วงที่ต้องเริ่มนึกถึงอนาคตของตัวเองอย่างจริงจัง เธอผู้ซึ่งไม่มีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจนจึงติดอยู่ในบ่วงของการ 'ไม่รู้ว่าอยากทำหรือเป็นอะไรในอนาคต' มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอสัมผัสถึงความเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ซึ่งก็คือการเล่นเกม
เธอรู้จักกับวีอาร์ได้ไม่นาน ครั้งแรกที่ลองเล่นคือตอนที่เดินเปื่อยๆ อยู่ในห้างแถวๆโรงเรียน ในขณะที่รอรถกลับบ้าน เธอดันไปเจอร้านวีอาร์ที่ตั้งอยู่จึงหลวมตัวเข้าไปลอง เคยไหม ที่เหมือนเวลาจะผ่านไปได้ไม่นานทั้งๆ ที่มันก็ผ่านไปชั่วยาม เวลาที่จดจ่อกับอะไรสักอย่างมากๆ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้มีชุดเครื่องเล่นวีอาร์ของตัวเองมาครอบครอง และด้วยการที่อดหลับอดนอนเล่นเกมอันดับจึงสูงขึ้นไปโดยปริยายนั่นเอง
สถานที่นัดเจอคือคาเฟ่ในเมือง แซคบอกว่าจะชวนเพื่อนทุกคนที่ติดต่อกันผ่านออนไลน์มาให้ได้ ไม่รู้อะไรเข้าแซคเหมือนกันถึงได้ดูกระตือร้นอยากเจอทุกคนขนาดนั้น เพราะการเป็นเพื่อนออนไลน์น่ะ บางทีแค่เจอกันผ่านจอก็มากพอแล้ว
หลังจากที่นั่งรถไฟฟ้ามาได้เจ็ดสถานีเพื่อมาถึงสถานีจุดหมาย เดินลงมาเลาะไปยังซอยๆหนึ่งก็จะถึงร้านคาเฟ่ที่ว่า ในขณะที่กำลังเดินผ่านซอยซึ่งเป็นตลาดนัด และแล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพบว่ามีร้านขายหินตั้งอยู่
"สวัสดีค่า สอบถามได้นะคะ" แม่ค้าเอ่ยทักเมื่อเธอกวาดตามองร้านขณะที่กำลังจะเดินผ่านร้านไป ภายในร้านร้านประกอบไปด้วยโต๊ะสี่ตัวล้อมไว้เป็นสี่เหลี่ยม บนโต๊ะแต่ละโต๊ะมีทั้งเครื่องประดับที่ทำจากหิน เครื่องประดับที่ทำจากแสตนเลทคุณภาพดี กันน้ำ กันเหงื่อ ตั้งอยู่เรียงรายละลานตา การตกแต่งร้านจะแยกโต๊ะเป็นโซนชัดเจน ถ้าเป็นโต๊ะที่วางขายหินเป็นหลักก็จะตกแต่งไปด้วยชั้นไม้ ให้ความรู้สึกขลังและเปี่ยมไปด้วยพลังงานธรรมชาติ โต๊ะที่ขายกำไลแสตนเลทสีต่างๆ จะปูด้วยพรมขนสีขาว ดูไฮโซ เพิ่มราคาให้กับสินค้าเป็นอย่างยิ่ง โต๊ะอีกด้านจะเป็นโซนเครื่องประดับที่ทำให้รู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในโลกแฟรี่ มีทั้งเครื่องประดับเรซิ่นรูปดอกไม้ใบไม้แห้ง และแหวนรูปร่างแปลกๆ ทั้งมังกรและเพรชแปลกตามากมาย ซึ่งโต๊ะตัวสุดท้ายนั้นก็คือโต๊ะสำหรับแม่ค้านั่งคิดเงินและแพ็คของนั่นเอง
"เอ่อ… พอจะมีหินสีเขียวไหมคะ" ใจจริงเธอก็หวังอย่างมากว่าแม่ค้าจะไม่เรียกตัวเธอไว้ แต่ไหนๆก็โดนแล้วจึงลองหยุดดูสักครู่
"มีจ้าา เอ… เดี๋ยวขอหาก่อนนะ นี่! กรีนอะเวนเจอรีน ช่วยเสริมเรื่องโชค และความรุ่งเรืองจ้ะ" เธอรับกำไลข้อมือหินสีเขียวขุ่นที่แม่ค้ายื่นให้มาไว้ในมือ แล้วยกดูกำไลหินพลิกซ้ายขวาพร้อมพิจารณาไปในตัว
"...พอจะมีแบบจี้ห้อยคอไหมคะ" นั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องการอย่างแท้จริง แต่บ้ารึเปล่านะ ทำแบบนี้ก็เหมือนยึดติดอยู่คนเดียวยังไงไม่รู้ เธอได้แต่คิดกับตัวเอง
ไม่นานนักแม่ค้าก็กลับมาพร้อมสร้อยคอหินในมือ เธอรับไปดูอีกรอบ สร้อยคอกรีนอะเวนเจอรีนขนาดเล็กขัดธรรมชาติ ร้อยเป็นจี้ด้วยลวดเงิน พร้อมสร้อยเชือกสีดำ ซึ่งสามารถถอดจี้ไปใส่กับสร้อยเงินได้ ที่จริงแล้ว เธอเป็นคนที่ไม่ค่อยสวมเครื่องประดับเท่าไหร่ แค่กำไลชิ้นเดียวก็เกินพอ แต่มันดีแล้วจริงๆใช่ไหมที่จะลงทุนกับอะไรแบบนี้ หากมองว่ามันเป็นการเลือกซื้อเครื่องประดับปกติ ก็พอได้ แต่ถ้ามันเป็นการสร้างความผูกมัดอีกแบบแทนล่ะ หากมันกลายเป็นว่าคือเธอเองที่ไม่ปล่อยวางกับเรื่องที่ผ่านมาเป็นปีแล้ว เธอจะทำอย่างไร
"ซุปเปอร์ 7 ไหมแก" เธอหันไปมองตามเสียง
"พลังงานดีมากเลยนะตัวนี้ เหมาะกับอินโทรเวิร์ตแบบแกที่สุดเลย" เจ้าของเป็นเสียงลูกค้าหญิงสองคนที่มาเยือนร้านข้างๆเธอ พร้อมพูดคุยเจื้อยแจ้วดังมา
ความเชื่อที่ว่า "หินมีพลังงาน" ถ้าตามความเชื่อแล้วกรีนอะเวนเจอรีน หรือหินที่เธอคาดว่าเป็นหินที่ครูใหญ่มอบให้เธอตอนนั้น เป็นหินแห่งการเชื่อมความสัมพันธ์ ทุกความสัมพันธ์ ทุกการสูญเสีย จะถูกเยียวยาและประกอบใหม่อีกครั้งด้วยความสัมพันธ์ที่ดีกว่าเดิม แล้วทำไมครูใหญ่ต้องมอบหินนี้ให้เธอด้วย? มันเป็นเรื่องบังเอิญสินะที่หลังจากสวมสร้อยคอหินนั้นไป เธอก็ได้พรากจากแอนโทนีทันที "มันจะปกป้องเธอ…" คำพูดในตอนนั้นของครูเล่นวนอยู่ในหัวของเธอชั่วหนึ่งก่อนที่เธอจะตัดสินใจ …สุดท้ายแล้วมันก็เป็นแค่เกม ไม่ว่าเธอจะใช้เวลาไปกับมันมากเท่าไหร่ จะผูกพันอย่างไร แต่สุดท้ายแล้วพอถอดเครื่องวีอาร์ออก โลกแห่งความเป็นจริงก็จะตระหง่านขึ้น
"ขอบคุณนะคะ" เธอถอดใจ หมุนตัวไปจากร้าน กลับเข้าเส้นทางเดิมของเธอ เดินตรงต่อไปอีกสักพักก็ถึงจุดหมายที่นัดกันไว้
กริ๊ง กริ๊ง
เสียงกระดิ่งกระทบเข้ากับประตูกระจกทันทีที่เธอเข้ามาในร้าน ร้านคาเฟ่ตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูแพง เน้นสีขาวดูสะอาดเป็นหลัก บนเพดานแขวนด้วยโคมไฟสีขาวนวลลายสานกันเหมือนสับประรด พื้นปูด้วยกระเบื้องลายไม้สีเทาอ่อน กำแพงเองก็เป็นลายไม้แต่สีอ่อน ให้ความรู้สึกมินิมอล เป็นคาเฟ่ที่เห็นได้ทั่วไป
"เรเวน!" แซค ที่นั่งอยู่บนโต๊ะไม้ด้านในสุดของร้านพร้อมกลุ่มเพื่อนอีกโขยง โบกมือพร้อมส่งรอยยิ้มที่แสดงให้เห็นถึงความดีใจสุดขีดมาทางเธอ แว๊บนึงเธอก็คิดว่าตัวเองได้เห็นภาพของแซคซ้อนกับหมาโกลเด้นขึ้นมานิดนึง แต่แล้วก็ต้องปัดความคิดนั้นออกไป
"เรเวน" นั่นเป็นชื่อของเธอ ด้วยผมสีดำสนิทที่เหมือนอีกานี้ นอกจากนั้นผมดำของเธอก็เงาตรงพร้อมส่องประกายนิดๆ สง่างามเหมือนดั่งอีกา เหมือนที่เขาพูดกันว่า "คนสวยผมดำ" (Raven-haired beauty)
"แล้วเรื่องสำคัญที่จะบอกคืออะไร?" หลังจากที่โดนลากไปนั่งคุยเอื่อยๆ อย่างมีแต่น้ำไม่มีเนื้อมาได้สักพักแล้วเรเวนจึงตัดสินใจถามแซคขึ้นมา
"คือว่านะ…" แซคทำหน้าอึกอัก
"...?"
"ขอร้องล่ะนะ! ช่วยมาร่วมทีมกับฉันชนะเกมหนึ่งให้ได้ที>□<!" แซคโพล่งออกมา
"อย่าทำท่าเหมือนจะไปขอเขาแต่งงานแบบนั้นสิ" โนอิก ที่โผล่มาจากห้องน้ำด้านหลังพูดขึ้น
"สวัสดีเรเวน" โนอิกหันมาทักทาย เธอยิ้มตอบกลับ โนอิกเป็นเพื่อนออนไลน์ของเธอที่บังเอิญไปรู้จักกับแซคด้วย
"เกมวีอาร์ใหม่น่ะ" โนอิกอธิบายต่อ
"ไม่" เรเวนพูดสวนขึ้นมาทันทีที่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับวีอาร์
"อย่าปฏิเสธเร็วแบบนั้นสิT□T~" แซคโอดครวญ
"ทัวร์นาเมนต์โปรโมทเกมแนววีอาร์ที่กำลังมาแรงในช่วงนี้ของค่ายหน้าใหม่ รางวัลอินเทิร์นกับทางบริษัทแล้วเผลอๆ ได้เข้าไปเป็นผู้เล่นเบต้า ได้เป็นผู้มีส่วนร่วมในการพัฒนาเกมวีอาร์ต่อไป นอกจากเงินรางวัลแล้วโอกาสตรงนี้ก็เป็นสิ่งที่น่าลองดูสักตั้งเพื่อให้ได้มานะ!!!" แซคสาธยายถึงผลประโยชน์ของการชนะเกมครั้งนี้ให้เธอฟัง พร้อมกับท่าทีที่ตื่นเต้นง่ายกับทุกสิ่ง ที่ดูจะกลายเป็นเหมือนซิกเนเจอร์ของแซคไปแล้วอีกครั้ง
"เรเวน… สิ่งที่เธอเจอตอนนั้นมันก็อาจจะเป็นแค่บัคของเกมก็ได้ ฉันไม่อยากให้เธอจมกับตรงนี้นานนะ" เสียงที่กระตือรือร้นของแซคหงอยลงมาทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ในฐานะเพื่อน แซคเองก็อยากให้เรเวนคลายข้อกังขาที่สั่งสมมาทั้งหมดเหมือนกัน
"มาทางนี้หน่อยสิ…" โนอิกทำท่าเหนื่อยใจเล็กน้อยหลังจากที่เห็นท่าทางของทั้งสองคนก่อนกล่าว พร้อมเลื่อนรูปภาพใบหนึ่งมาข้างหน้าเธอ
"นี่มัน-" ภาพตรงหน้าทำให้เธอตะลึงไปชั่วขณะ เหมือนทั้งโลกได้หยุดเคลื่อนไหวไปครู่หนึ่ง
"ใช่คนที่เธอตามหาจากเกมรึเปล่า?" โนอิกถามต่อ
"เหมือนมาก…" ภาพของแอนโทนี อย่างน้อยเธอก็คิดว่านี่คือเขาแน่ๆ
โนอิกยื่นกล่องเกมมาให้ 'If You Get To Choose' เธอพินิจชื่อพร้อมฟังแซคเล่าต่อไป
"ตอนแรกก็คิดว่าเป็นรูปหลุดของเกมที่กระจายไปในโลกออนไลน์ปกติ… มันแปลกดี เพราะลักษณะของเขาคล้ายที่เธอบอกมากเลย"
"อย่างน้อยเราก็คิดว่าเราควรมาบอกเธอ"
ทุกๆเรื่องที่เธอได้สัมผัสในวันนั้น ไม่มีเรื่องใดเลยที่ไม่ผิดปกติ หลังจากที่เธอตั้งสติได้แล้วพยายามล็อกอินเข้าอีกรอบ เกมนั้นที่เคยเล่นอยู่นานสองนานก็ได้หายไป เหมือนไม่เคยมีมาก่อน และมากไปกว่านั้น นั่นน่ะเป็นการ "บังคับออกจากเกม" ทั้งๆ ที่ระบบไฟฟ้าของบ้านเธอเองก็ไม่ได้มีปัญหาในช่วงนั้นเลย ปกติแล้วระบบเกมวีอาร์ถ้าไม่ได้มีการอัพเดทอะไร (ซึ่งจะมีการแจ้งเข้ามาก่อนอยู่แล้วตอนล็อกอินเข้าเกมอยู่แล้ว) ก็จะไม่มีทางบังคับให้ผู้เล่นล็อกออกจากเกมกลางคัน
ตกเย็นแล้ว สรุปได้ว่านัดที่มาในวันนี้ก็คือเป็นการมาขายข้อมูลให้กันและกัน โดยเฉพาะกับเธอ อดีตผู้เล่นอันดับหนึ่งที่ขาดการติดต่อไปเป็นปีจนแซคต้องตามแกะจากเบอร์โทรที่เคยส่งของทางไปรษณีย์ให้กันและกัน วันนี้เป็นวันที่มีเรื่องเหนือความคาดหมายมากมาย หากแต่ภายใต้ความสับสนกับที่เกิดขึ้นทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เธอตัดสินใจแล้วว่าต้องทำก่อนกลับบ้านในวันนี้
"สวัสดีอีกครั้งค่า" แม่ค่าเสียงที่คุ้นเคยกล่าวทัก
"มารับน้องที่มาดูไว้ก่อนหน้านี้กลับค่ะ"
"ได้จ้า"
เธอตัดสินใจวนกลับไปร้านหินร้านเดิมและในขณะที่รอแม่ค้านำหินใส่ถุงกลับบ้านให้นั้น เรเวนไม่รู้เลยว่าในถุงที่แม่ค้ามอบให้เธอ ได้แอบใส่ เคลียร์ควอตซ์ หินใสขนาดเล็กแถมมาให้ด้วย
เธอไม่รู้เลยว่าเพราะการตัดสินใจนี้จะทำให้เธอต้องเจอเรื่องอะไรบ้าง
และเธอก็ไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เธอหันหลังกลับไป แม่ค้าขายหินคนนั้นก็ได้ทำการพูดตามหลังเธอไปว่า "มันจะต้องมีประโยชน์กับเธอแน่นอน" พร้อมกับยิ้มให้กับเธอที่เดินจากร้านไปเรื่อยๆ
อย่างน้อยความจริงก็ค่อยๆ เริ่มกระจ่างขึ้นมาบ้างแล้ว


"ทำไมล่ะ ไม่สู้กับผู้หญิงแล้วหรอ"
"!!!"
"นายคงจะรับไม่ได้หรอก เพราะผู้หญิงที่ทั้งตัวเล็กกว่าทั้งแขนสั้นกว่าคนนี้กำลังจะทำให้นายแพ้ ด้วยหมัดเล็กๆ นี่"
"นังบ้านี่!!!"
ทันใดที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามา เรเวนก็ตั้งการ์ดคอยตั้งรับการโจมตีต่อไปทันที คงเป็นเพราะเห็นว่าเธอใช้กำลังในการต่อสู้ ฝ่ายตรงข้ามเลยไม่ได้ใช้อาวุธใดๆ เลย จนกระทั่ง…
ปึก!!
"อ้ากก!!" เธอสวนฝ่ายตรงข้ามกลับไปทันทีเข้าที่หน้าของอีกฝ่ายหลังจากที่ป้องกันการโจมตีโดยใช้กำลังของอีกฝ่ายได้สำเร็จ พร้อมเหวี่ยงขาฟาดไปที่น่องเต็มๆ เพื่อเป็นการโจมตีต่อไป
เปรี้ยง!
"อย่ามาหยามกันนะเว้ย!!!" สติของคนตรงหน้าได้ขาดสะบั้นลง แล้วเริ่มคว้าอาวุธที่ไม่ยอมแตะตั้งแต่แรกของตัวเองขึ้นมา
'เรายังออกหมัดช้าไปอยู่เพราะเราตัวเล็กกว่า เราต้องลดข้อเสียเปรียบตรงนี้ลง' เรเวนคิดอย่างใจเย็น
เปรี๊ยะ… ครืนนนน!
เสียงอาวุธของฝ่ายตรงข้ามเริ่มทำงาน อาวุธค้อนที่ฝ่ายตรงข้ามมีสมานกับพลังไฟที่เจ้าตัวสามารถควบคุมได้ เกิดเป็นวงพลังงานขนาดกว้าง ล้อมรอบเจ้าตัวไว้ นี่สินะ 'ผู้ใช้ค้อน'
"ฮ่าฮ่า มีอะไรจะสั่งเสียไหม" ไม่ทันเหลือช่องว่างให้เธอได้พูดตอบโต้ อีกฝ่ายก็หวดค้อนที่ชาร์จมาแล้วใส่เธอเข้าอย่างจัง
แคร้ง!
"ใช้มีดสั้นกั้นไว้งั้นหรอ!" อีกฝ่ายคำรามออกมาอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเห็นว่าเธอกันค้อนที่ฟาดลงไปตรงๆ ได้ ด้วยมีดสั้นที่จับหันลงขนานกับมือเป็นรูปตัว x
ปึก!
การใช้อาวุธเป็นหนึ่งวิธีในการลดความต่างของขนาดตัวลง เธอไม่รอช้าผลักฝ่ายตรงข้ามออกทันทีหลังจากที่กันการโจมตีของค้อนยักษ์ได้ เพราะเท่าที่ได้ยินมาจากที่คนอื่นคุยกันเมื่อกี้ ถ้ามันคิดจำลองเอาไว้แล้วว่าเวลาคู่ต่อสู้หลบแล้วจะต้องใช้ท่าโจมตีไหนต่อ งั้นทางเดียวที่จะทำให้เราพอจะงัดกับมันได้ก็คือ การที่เราไม่ต้องหลบ แล้วทะลวงเข้าไปเลย!
ปึง! ปึง! ปึง!
"อึก…!" ครั้งนี้เป็นเสียงของเรเวน เดิมทีแล้วคนร่างใหญ่จะเสียเปรียบเรื่องความเร็วความคล่องแคล่วในการโจมตี แม้จะมีแรงมหาศาลที่ทำให้เหวี่ยงอาวุธใหญ่โตได้ แต่คนคนนี้ทั้งหวดเร็วใช้ได้ทั้งแรงเยอะเลย
ซ้าย ขวา ซ้าย เขาหวดค้อนอย่างต่อเนื่อง จนหลังของเรเวนเริ่มเคลื่อนไปตรงจุดอับตรงขอบมุมของสังเวียนเพราะแรงกระแทก เรเวนได้แต่ตั้งการ์ดคอยหลบค้อนที่เหวี่ยงมาหาเธอเท่านั้น
"จนมุมแล้วสินะ!!!" อีกฝ่ายพุ่งเข้ามากะจบเกมทันทีที่เห็นเธอโดนต้อนเข้ามุมไม่มีทางสู้ แต่หารู้ไม่ว่าเรเวนเองก็รอเวลานี้อยู่เหมือนกัน
ปึง!
เสียงหมัดอัพเปอร์คัทดังสนั่นดั่งเสียงปืน เธอรอเวลานี้มาโดยตลอด อาวุธที่เธอมีเหมาะกับการต่อสู้ระยะประชิดมากกว่า เธอรู้ตัวเองดี เธอจึงจงใจยั่วโมโหฝ่ายตรงข้ามให้เสียศูนย์ และทำเป็นว่าโดนต้อนเข้ามุมและเก็บแรงของตัวเองรอ เมื่อล่อให้เขาเข้ามาได้สำเร็จ เธอเล็งจังหวะที่เขาพุ่งเข้ามาซึ่งจะทำให้เสียหลักและโดนหมัดไปเต็มๆ สิ่งที่เธอต้องทำก็คือการกำหมัดแน่นๆ พร้อมออกแรงในหมัดนั้นให้มากที่สุด ก็เพราะแบบนี้แหละฝ่ายตรงข้ามจึงได้ปลิวไปได้ง่ายๆ ต่อให้เธอจะเป็นผู้หญิงที่แรงน้อยและตัวเล็กกว่า แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายล้มไปกับพื้นได้แล้ว
สิบปีของการต่อยมวย สองปีของเทควันโด และ หนึ่งปีของยูโด มันเป็นการออกกำลังกายที่ดี การเล่นเทควันโดและยูโดของเธอนั้น ถูกต่อยอดมาจากมวยไทย มวยไทยเป็นศิลปะป้องกันตัวแรกที่ได้ร่ำเรียนมา เหตุเกิดจากการที่เธอกับแม่เดินผ่านโรงเรียนสอนต่อยมวย แล้วเห็นว่าควรเรียนเอาไว้หน่อยดีกว่า เพื่อการป้องกันตัวทั่วไป เมื่อเธอลองเรียนไปเรื่อยๆ ดูแล้วพบว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไร จึงลองลงเรียนศิลปะป้องกันตัวศาสตร์อื่นที่สามารถปรับใช้กับผู้หญิงได้เพิ่ม จนเริ่มหยุดไปตอนเริ่มเรียน ม.ต้น นี้เอง
เธอจะทำให้เขาเห็นถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมานานปีเอง ว่ามันนำมาใช้ประยุกต์ได้อย่างไร เหมือนดั่งชื่อศาสตร์ฉบับเต็มที่ว่า เป็นศิลปะการ 'ต่อสู้' และการป้องกันตัว ด้วยนวมที่ซื้อมาในราคาสองร้อยเหรียญนี่แหละ!!
ตึง!!!
"หนึ่ง!"
"สอง!"
"สาม…!"
"ผะ ผู้เข้าแข่งขันฝ่ายท้าชิงเป็นฝ่ายชนะครับ!!!"
แม้ว่าจะนับแบบช้าๆ แล้วก็ตาม แต่เจ้าของร่างที่เพิ่งโดนหมัดเข้าไปอย่างจัง ก็ดูจะยังไม่ได้หายมึนดีเท่าไหร่จนการนับของพิธีกรจบสิ้นไป
"นั่นมันอะไรน่ะ"
"ศิลปะป้องกันตัวเรอะ!"
เสียงฮือฮาของเหล่าคนดูดังกระหน่ำไปทั้งสนามทันทีที่พิธีกรประกาศดังกร้าวถึงผลผู้แพ้ชนะ ไม่มีใครคาดว่าเธอจะชนะ ไม่มีใครคาดว่าเจ้ายักษ์ที่ครองสนามมาเสียนานจะถึงวันที่พ่ายแพ้ และไม่มีใครคาดว่าเธอจะใช้ศิลปะป้องกันตัวในการต่อสู้ มันเป็นการฉีกวิธีเล่นเกมวีอาร์แฟนตาซีแบบปกติไปเลย ก็จริงที่ในร้านขายอาวุธเองก็ลงขายอุปกรณ์สำหรับการโจมตีใช้ศิลปะการต่อสู้เพราะฉะนั้นแล้วจะใช้ก็ไม่แปลก หากแต่ไม่มีใครลองใช้เองจริงๆ และหันไปลงแรงกับการฝึกเวทมนตร์ และอาวุธอนุภาพชนิดอื่นซะส่วนใหญ่ ไม่มีใครให้ความสนใจกับสิ่งที่ถ้ากลับไปโลกจริงแล้วเห็นเกลื่อนกลาดไปหมด
ทรัพย์สินของผู้เล่นกำลังไหลเข้ามาเต็มไปหมด ทั้งอาวุธ เหรียญเงินที่เจ้าตัวสะสมมา และไอเทมทุกชิ้นในคลังพร้อมเลเวล ต่างก็ทยอยลบออกไปจากร่างที่กำลังจะหายงงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเขาพร้อมพยุงตัวเองขึ้นมา
"ไม่! ไม่จริง-!!!!" เสียงของผู้เล่นที่พ่ายแพ้ไปเริ่มอวดครวญขึ้นเมื่อชุดเกราะที่ใส่อยู่ซึ่งเป็นไอเทมชิ้นสุดท้ายที่เจ้าตัวมีอยู่ได้หายไปและตัวเขาโดนเปลี่ยนกลับกลายเป็นชุดธรรมดาๆ ที่ผู้เล่นใหม่ใส่กัน
"แก… แก!!! เอาของๆ ฉันคืนมานะ! กลับมาสู้กันใหม่เดี๋ยวนี้!!!!" เขาตะโกนอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเรเวนได้เดินจากไป ทิ้งสายตาของทุกคนที่ยังคงตะลึงอึ้งอยู่ไว้ด้านหลัง
'โห… นี่นับว่าเป็นการรีดไถแบบหนึ่งได้เลยนะเนี่ย แม้แต่ข้าวของที่ผู้ชายก่อนหน้านี้แพ้ให้เจ้านั่นไปก็ตกมาอยู่ที่เราแล้ว'
ครั้งนี้นับว่าเธอโชคดี หากฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ประหม่าเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิง จนโดนยุได้ง่ายๆ ไปถึงการโดนหมัดเธอเข้าไปเต็มๆ หมัดเดียวที่มากพอทำให้ล้มลงไปได้ก่อนที่จะงัดสกิลเวทมนตร์หรือสกิลอื่นๆ ของค้อนนั่นมา ไม่งั้นเธอคงแพ้ไปแล้ว ด้วยข้อจำกัดของอาวุธและสกิลที่เธอมี เธอยิ่งไม่มีแผนสำรองเอาไว้อยู่ ต่อให้เธอนึกเรื่องที่จะใช้ศิลปะป้องกันตัวเข้าต่อสู้ออก เพราะบังเอิญไปเห็นนวมที่ขายอยู่ในตลาดอาวุธก็ตาม โอกาสชนะคือครึ่งครึ่ง การประลองครั้งนี้ก็คือพนันดีๆ นี่เอง
บางทีแล้วทั้งความชอบแข่งขัน และความบ้าบิ่นหุนหันพลันแล่นของเธอ อาจเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเดินทางมาถึงจุดๆ นี้ก็ได้
'เอาล่ะ ทีนี้เราก็ไปลงทะเบียนได้แล้ว'
[เหลือเวลาสมัครอีกหนึ่งชั่วโมง]
ถือว่าเธอทำเวลาได้ดีเลยทีเดียว ในขณะที่เธอกำลังไล่อ่านกฏและลงทะเบียนสมัครแข่งอยู่นั้น ก็มีสิ่งหนึ่งที่ดันไปสะดุดตาเธอเข้า
"รับคนสมัครไม่จำกัด?" ทัวร์นาเมนต์วีอาร์ที่เปิดรับคนสมัครแบบไม่จำกัดเนี่ยนะ… สังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้แหะ
[ระบบบันทึกข้อมูลเสร็จสิ้น]
หลังจากที่ลงทะเบียนเสร็จสิ้น ก็มีหน้าต่างขึ้นมาสรุปข้อมูลของทัวร์นาเมนต์ขึ้นมาให้อีกรอบ รอบคัดเลือกทั้งหมดมีสามรอบ หลังจากนั้นก็จะเป็นทริปพักผ่อนหนึ่งอาทิตย์ให้ก่อนที่จะเริ่มทัวร์นาเมนต์ของจริง ทัวร์นาเมนต์นี้ถูกจัดขึ้นโดยร่วมมือกับลิลลิเอซ เพื่อเป็นวันสันติภาพสากลของโลกใบนี้ ซึ่งสถานที่จัดทัวร์นาเมนต์ก็คือที่ลิลลิเอซ ต้องยอมรับเลยว่าเธอแทบไม่ได้อ่านข้อมูลของเกมมาก่อนเลยจนกระทั่งมาสมัครแข่ง ส่วนหนึ่งก็เพราะไม่มีเวลาด้วย แต่เป้าหมายหลักของเธอคือการตามหาคำตอบจากเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจากแอนโทนี ระบบแข่งทัวร์นาเมนต์จะเป็นอย่างไรก็ช่างเถอะ
"ให้ตายเถอะ… ขนาดลงทะเบียนก็ยังจะขูดรีดเงินไปอีกห้าสิบเหรียญงั้นหรอ" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่เดินออกมาจากตึกทำการลงทะเบียน หลังจากตรวจทานข้อมูลรอบสุดท้าย แล้วพบเอ็นพีซีกระต่ายตัวเดิมยืนรอเธออยู่ข้างหน้าตึก …พร้อมฉีกยิ้มให้เธอทันทีที่เห็นเธอเดินออกมาจากตึก
"เรเวนนางฟ้าหน้าตาย" เอ็นพีซีตัวนั้นพูดขึ้นพร้อมขำคิกคัก
"!!!" ชื่อนั้นทำให้เรเวนหยุดชะงักลง นั่นเป็นชื่อเล่นที่ได้มาจากเกมวีอาร์ที่เล่นครั้งแรก เธอรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง? ไม่สิ ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเธอจำเราได้ยังไง
"ฉันว่าฉันเป็นประโยชน์ให้เธอได้นะ" เธอพูดต่อพร้อมยกยิ้มใส่เธอในขณะที่เปลี่ยนมือจาก เป็นไพล่หลังพร้อมเดินเข้ามาหาเธอ
"..."
"เธอ… ไม่ใช่เอ็นพีซีสินะ"
และแล้วข้อสันนิษฐานที่เรเวนได้สร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะถูกพิสูจน์ไปเดี๋ยวนี้เอง


ช่วงดึกของวันนั้น หลังจากที่เธอกลับบ้านมา เรเวนได้ไปค้นกล่องในห้องเก็บของใต้บันไดบ้านเพื่อหากล่องใส่อุปกรณ์เล่นวีอาร์ที่เธอเก็บเอาไว้ เธอยกกล่องที่คิดว่าใช่ออกมาเปิดดูให้แน่ใจแล้วยกมันขึ้นไปที่ห้องของเธอ ทันทีที่เปิดกล่องเอาเครื่องวีอาร์ออกมาถือไว้ในมือ ประหนึ่งว่าความกระตือรือร้นที่ผ่านมานั้นได้ระเหิดหายไปจากร่างกายจนหมด 'ตัดสินใจแบบนี้มันดีแล้วจริงๆใช่ไหม' ขณะที่ความคิดกำลังตีในหัวเธอ เสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
'ไว้เจอกันข้างในนะ <3' เป็นแซคนี่เอง แล้วไออิโมจินี่มันหมายความว่ายังไงกันนะ
เห้อ
'เอาไงเอากัน' เรเวนยกเฮดเซ็ตที่ปัดฝุ่นออกแล้วเสียบปลั๊กที่รูปร่างเหมือนแว่นตาดำน้ำขึ้นพร้อมถุงมือและปลอกขาก่อนที่จะนอนลงบนเตียง เธอได้นำแผ่นเกมที่แซคให้มาใส่เข้าคอมไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ที่เหลือที่ต้องทำก็แค่กดปุ่มเริ่มเกม
วึ่มมม
ทันใดที่เสียงเครื่องเปิดดังขึ้น เรเวนเริ่มตั้งสติพร้อมหายใจเข้าปอดลึกๆ นับถึงสี่ช้าๆ กลั้นหายใจ พ่นลมหายใจออกดึงเฮือก และกลั้นหายใจอีกรอบ ทำซ้ำแบบนั้นอยู่สี่รอบ เป็นสี่จังหวะทั้งหมด พร้อมกำสร้อยคอกรีนอะเวนเจอรีนที่สวมไว้ที่คออย่างแน่นไปด้วย ประหนึ่งเหมือนเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจที่เดียวของเธอ นี่เป็นเทคนิคการหายใจแบบ Box Breathing เพื่อคลายกังวลและดึงสมาธิของตัวเองกลับมา พร้อมกดปุ่มเริ่มเกม
[เชื่อมต่อผู้เล่นกับเกม]
[ทดสอบการได้ยิน สัมผัส การรับรส]
[ล็อกอินหรือลงทะเบียนผ่านอีเมล]
พลันหน้าจอที่มืดมิดก็มีตัวอักษรปรากฏขึ้นเมื่อกดเริ่มเกม ถุงมือและปลอกขาที่สวมนั้นไว้สำหรับการเคลื่อนไหวในเกม มันจะตรวจจับแรงสั่นของเส้นประสาทเวลาที่เรานึกอยากขยับหรืออยากทำอะไรเชื่อมต่อไปยังในเกม เช่น การล็อกอินเกม แค่คิดว่าจะกรอกรหัสอะไรเข้าไปมันก็จะกรอกให้ตามที่เราคิด ไม่จำเป็นที่จะต้องมีเครื่องวีอาร์ใหญ่ยักษ์ที่คอยควบคุมรอบด้านให้เราได้ขยับตัวในชีวิตจริงแต่ราคาเป็นอันตรายกับกระเป๋าตัง เพียงแค่นอนลงบนเตียงและจินตนาการก็สามารถหลุดเข้าไปในโลกตามแผ่นเกมที่เราใส่เข้าคอมได้
[ล็อกอินเสร็จสมบูรณ์]
[ยินดีต้อนรับเข้าสู่ If You Get To Choose!]
และแล้ว… การผจญภัยครั้งใหม่ก็ได้เริ่มขึ้น
วิ้งงง
[ยินดีต้อนรับ! ขณะนี้คุณอยู่ที่ "ทาวเวอร์" จุดกึ่งกลางของโลกใบนี้]
หลังจากล็อกอินสำเร็จหน้าจอก็ส่องสว่างอีกครั้งก่อนที่ภาพข้างหน้าของเธอเริ่มมีสีขึ้นมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นวิวสมจริงข้างหน้าเธอ เรเวนลองขยับมือขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ ความรู้สึกตัวเบาที่เคยถวิลหา ความรู้สึกที่เหมือนได้กลับมาบ้านนี้ถูกตะโกนร้องออกมาจากหัวใจของเธอ ควบคู่มากับความรู้สึกหนักหน่วงที่ได้กลับมา กลับมายังที่ๆ มีปริศนาทางใจหลงเหลืออยู่
ทาวเวอร์จัดว่าเป็นเมืองใหญ่ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็จะเจอแต่ตึกสูงๆ เต็มไปหมด ธีมสีหลักๆ ของเมืองเป็นโทนสีม่วงอึมครึมหลากเฉด มองไปทางไหนๆ ก็จะเห็นตึกและถนนสีม่วง ทำให้เมืองทั้งเมืองเหมือนถูกต้องมนต์ให้หลับไหลในความมืดไปตลอดกาล มีเพียงไฟสีเหลืองเท่านั้น ที่ทำหน้าที่ให้แสงสว่างกับตัวเมือง แม้แต่จุดที่เธอสพอนมาเป็นใจกลางตลาดของเมืองยังเป็นสีม่วงเลย
'ก็ดูเหมือนเกมวีอาร์แฟนตาซีปกติทั่วไป' แอนโทนีมาทำอะไรในที่แบบนี้นะ แต่อย่างว่าแหละ ครั้งแรกที่เจอกันก็เป็นในเกมแฟนตาซีเหมือนกัน
ทันทีที่เธอทำท่าทางมือเหมือนกำลังเลื่อนหน้าจอบนอากาศด้วยนิ้วชี้และกลาง หน้าต่างตัวละครของเธอก็ปรากฎขึ้นมา
ชื่อ: เรเวน
เลเวล: ยังไม่มีเลเวล
ด้านขวาของข้อมูลตัวละครมีแทบที่ระบุไว้ว่า 'แผนที่' อยู่เธอจึงลองกดเข้าไปดู ปรากฏเป็นแผนที่ของโลกใบนี้ ถ้าอ้างอิงจากแผนที่แล้วโลกแฟนตาซีแห่งนี้ประกอบไปด้วยพื้นที่สามพื้นที่เป็นหลัก ทาวเวอร์ หรือเมืองตั้งต้นตามที่ประกาศไปเมื่อครู่นั้นล้อมรอบไปด้วย เซโมลินา และ ลิลลิเอซ ซึ่งบนพื้นที่นั้นจะมีไอคอนรูปตัวล็อค ล็อคพื้นที่ไว้อยู่ เธอผู้ที่คุ้นชินกับเกมวีอาร์แฟนตาซีที่สามารถวาร์ปข้ามไปมาได้ หรืออย่างมากก็คือนั่งเรือไม่ก็ติดปีกบินข้ามมากกว่า จึงแอบคิดอยู่ในใจว่า เกมที่ไม่มีเอ็นพีซีมาคอยอธิบายอะไรให้ฟังแบบนี้ก็ลำบากเหมือนกันแหะ สิ่งที่สังเกตได้จากแผนที่ก็มีแค่ชื่อพื้นที่และสีเท่านั้น โดยเซโมลินาจะเป็นสีเหลืองทั้งหมด ในขณะที่ลิลลิเอซเป็นสีเขียวแกมน้ำเงิน ซึ่งสีน่าจะเป็นตัวบ่งบอกเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ของพื้นที่นั้นๆ ด้วย
แซ่ด แซ่ด
ทันใดนั้นเองเธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องเธอพร้อมเสียงกระซิบกระซาบดังมาเป็นหมู่คณะ ในบรรดาเสียงกระซิบทั้งหลายเธอเหมือนจะได้ยินแว่วมาว่า
'พวกเอวา…'
พวกเอวา? หมายถึงอะไรกันนะ เธอตั้งคำถามในหัว แต่ก็ดูจะไม่ใส่ใจมากนัก เพราะด้วยความคิดที่ว่า 'ถ้าเราไม่รู้สาเหตุที่เขาพูดนินทา ก็อย่าไปคิดกังวลให้เหนื่อยเปล่าเลยดีกว่า' ความคิดนี้มักใช้ได้ดีในโลกความเป็นจริง การที่ทำเป็นว่าไม่ได้ยินไม่ได้รับรู้อะไร อาจจะเป็นการเซฟตัวเองที่ดีที่สุดแล้ว ทั้งการที่ไม่ได้ยินแม่พูดเรื่องอยากให้เรียนหมอ หรือการที่ไม่ได้ยินคนอื่นในครอบครัวตำหนิถึงความที่หมกอยู่แต่ในห้องเล่นเกมจนเป็นเด็กที่เก็บตัวเกินไป บางที… นี่อาจจะเป็นการเซฟความสุขเล็กๆ เพียงสิ่งเดียวของเธอ ทันทีที่ปิดประตูจากโลกภายนอก ห้องของเธอก็จะเต็มไปด้วยมวลความสุข และเธอก็จะหายไปยังโลกในเกม ที่ซึ่งเป็นสารผลิตมวลความสุขเหล่านั้น
ไม่นานนัก เธอก็ได้รู้ว่าที่ทำการลงทะเบียนทัวร์นาเมนต์อยู่ที่ไหน เพราะป้ายโปรโมทโอฬารที่มีเห็นอยู่ทุกที่ล้วนบอกอย่างชัดเจนถึงทิศทางการไป ก็เหมือนในโลกจริงที่เราสามารถมองเห็นป้ายข้างทางขณะเดินทางว่า 'อีกห้าร้อยเมตรคุณจะถึงที่…' และเมื่อผ่านไปอีกห้าร้อยเมตรตามที่ป่ายบอก ก็จะมีป้ายบอกว่า 'อีกสามร้อยเมตร..' 'อีกสองร้อยเมตร…' 'อีกไม่นานก็จะถึง…' เป็นต้น แต่เอาจริงๆ ป้ายพวกนี้ก็อาจจะไม่จำเป็นก็ได้นะ เพราะมองดูแว๊บเดียวก็รู้เลยว่าตึกไหนคือตึกที่ทำการ …ก็มีอยู่ตึกเดียวที่ใหญ่และสูงเสียดฟ้าที่สุดน่ะ
เธอเหลือบไปมองร่างตัวเองในกระจกของร้านค้าหนึ่งขณะเดินผ่าน ปกติระบบเกมจะสามารถสร้างตัวละครได้แม้เป็นเกมวีอาร์ ก็เหมือนเกมทั่วไปนั่นแหละ หากแต่ว่าเกมนี้ไม่มีระบบสร้างตัวละครแล้วเป็นระบบสร้างตัวละครแบบออโต้ ซึ่งจะสร้างตัวละครที่หน้าตาเหมือนกับตัวเราในโลกจริงได้อย่างใกล้เคียงที่สุด
เรเวนมีผมดำเงาตรงประมาณไหล่ ใบหน้าสวยคม ถึงแม้ว่าเธอจะค่อนข้างทำสีหน้าไม่สนโลกอยู่ตลอดเวลา แต่ความเฟียร์สที่ปนเซ็กซี่หน่อยๆ ของเธอก็ไม่เคยโดนกลบมิดเลย แม้เสื้อที่เธอใส่อยู่จะเป็นแค่เดรสแจ็คเก็ตที่มีซิปธรรมดาๆ ก็ตาม
'หรือว่าหน้าตาของเราจะไปคล้ายคนที่ทุกคนเกลียดกันนะ?'
'ช่างเถอะ ยังไงเราต้องไปลงทะเบียนเพื่อการแข่งขันก่อน' เธอคิด พร้อมเริ่มก้าวเท้าออกเดินไปทีละก้าว ทีละก้าว เพราะคิดว่าเดินไปก็คงถึงได้ไม่ยาก …ด้วยความไม่รู้ถึงโลกนี้โดยแท้เลยว่ามันมีรถม้าคอยรับส่งจากจุดเริ่มต้นไปยังตึกที่ทำการอยู่แถวๆ นั้นเอง…
'ขออภัย เลเวลคุณไม่เพียงพอที่จะลงแข่ง'
"อ่าว…?"
หลังจากที่เดินเท้ามายี่สิบนาที เธอมาเยือนที่ทำการลงทะเบียนเข้าแข่งขันทัวร์นาเมนต์แล้ว แต่ในขณะที่จะลงทะเบียนนั้นระบบก็ได้ทำการบอกว่าคุณสมบัติหรือเลเวลของเธอไม่พอที่จะเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์นั่นเอง
'แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ ให้ไปฟาร์มเลเวลเอาตอนนี้ให้ครบแล้วกลับมาสมัครให้ทันคงไม่ทันแน่เพราะมันปิดลงทะเบียนวันนี้'
"สวัสดีผู้เล่นใหม่"
ขวับ
…กระต่าย? เมื่อหันไปดูตามเสียงเล็กๆ ที่ได้ยินจากข้างหลัง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็คือบันนี่เกิร์ลที่มีส่วนสูงไม่ถึงไหล่เธอ มัดผมแกละ พร้อมชุดที่ออกแนวชุดนักเรียนญี่ปุ่น และสวมหน้ากากกระต่ายมีหูไว้ เป็นคาแรคเตอร์ที่ไม่ว่าใครมาเห็นก็ต้องคิดว่ามันช่างน่ารักและพิลึกในขณะเดียวกันจริงๆ
"สวัสดี" เรเวนตอบกลับไป เป็นเอ็นพีซีสินะ ทำไมพึ่งมาเอาป่านนี้
"ฉันชื่อบอนบอน เป็นไกด์ของที่นี่" บอนบอนกล่าวแนะนำตัวเอง
"คุณชื่ออะไร"
"เรเวน"
"สวัสดีเรเวน นั่นเป็นชื่อที่เพราะมาก หากคุณต้องการความช่วยเหลือใดๆ สามารถสอบถามบอนได้เลยค่ะ" เธอช่างมาได้ตรงเวลากับที่เธอมีคำถามเหลือเกิน
"เธอรู้ไหมว่าที่ๆ เราสามารถเก็บเลเวลได้เร็วที่สุดคือที่ไหน" เรเวนลองถามบอนบอนดู ถ้าจะให้ไปเริ่มใหม่แต่ต้นก็คงจะไม่ทันจริงๆ
"ลองไปที่ลานประลองอาวุธสิ" บอนบอนตอบ
"ลานประลองอาวุธ?"
"ลานประลองอาวุธ ผู้เล่นจะสามารถอาสาขึ้นไปแข่งหนึ่งต่อหนึ่งบนสังเวียน หากผู้เล่นใดผู้เล่นหนึ่งแพ้ ทรัพย์สินทุกอย่างของผู้เล่นนั้นจะตกไปอยู่ในมือของผู้ชนะ"
อาสาแข่ง? หมายถึงต้องไปล้มแชมป์ที่ชนะคนก่อนหน้ามาแล้วน่ะหรอ …ลองถามข้อมูลเพิ่มเติมอีกละกัน
"เป็นการประลองอาวุธแบบไหน"
"ที่นี่แบ่งวิธีการโจมตีเป็นสองอย่างหลักๆ คือ ผู้ใช้เวทมนตร์ และ ผู้ใช้อาวุธ ทั้งหมดนี้สามารถใช้ได้ในการประลอง ขึ้นอยู่กับความถนัดของผู้เล่น"
บ้าจริง… เพราะเธอเพิ่งล็อกอินเข้ามาในเกมเอาป่านนี้ เลยไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท เราคงซื้ออาวุธในตลาดไม่ได้แน่ เพราะยังไงก็คงเรียนเวทมนตร์ของโลกนี้ไม่ทัน สู้ใช้อาวุธน่าจะดีกว่า
"หน่วยก้านคุณดูใช้ได้นะ ฉันมีของขวัญเล็กน้อยต้อนรับคุณ เพื่อเป็นการแสดงความยินดีที่ได้เดินทางมาถึงที่นี่"
ราวกับว่าเอ็นพีซีตัวนี้อ่านใจเธอออกยังไงชอบกล แต่วิธีนี้ก็น่าสนใจมากทีเดียว เธอไม่มีทางเลือกมากนัก เธอยื่นมือออกไปกดรับของขวัญจากเอ็นพีซี
[คุณได้รับสองพันเหรียญ]
"..."
"เธอพอจะรู้ไหมว่า เซโมลินา กับ ลิลลิเอซ คืออะไร" เรเวนลองถามเอ็นพีซีข้างหน้าเธอถึงสิ่งที่สงสัยต่อ
"เซโมลินา และ ลิลลิเอซ เป็นพื้นที่ภายนอกที่ล้อมรอบทาวเวอร์อยู่ โดยมีเซโมลินาเป็นพื้นที่คั่นกลางระหว่าง ทาวเวอร์ และ ลิลลิเอซ"
โอเค… เราก็ยังคงไม่ได้รู้อะไรมาเพิ่มเติมนอกเหนือจากที่เรารู้อยู่แล้วเลย
"ทำไมโลกนี้จึงมีพื้นที่คั่นกลาง"
"ความขัดแย้งระหว่างทาวเวอร์และลิลลิเอซมีมาช้านานจนก่อให้เกิดสงคราม สงครามนั้นดำเนินมานานเกินไป เสบียงทั้งสองฝ่ายเริ่มหมด บีบคั้นให้ทั้งสองต้องยุติสงคราม โดยที่ทั้งสองตกลงกันไว้ว่าจะไม่ไปยุ่งก้าวก่ายกันและกัน จึงเกิดเป็นเซโมลินาขึ้นมา"
เป็นสงครามระหว่างสองพื้นที่งั้นหรอ
"ฉันได้ยินผู้คนซุบซิบกันเมื่อเห็นฉันว่า เอวา มันคืออะไร แล้วทำไมฉันถึงเป็นเอวา"
"เผ่าเอวา เป็นเผ่าพื้นเมืองของลิลลิเอซ ที่ทุกๆ คนซุบซิบใส่คุณกันอาจเป็นเพราะสร้อยที่คุณสวมใส่อยู่ก็ได้"
"สร้อย?" ทันใดนั้นเอง เธอจึงเริ่มสังเกตถึงสร้อยคอที่เธอสวมใส่อยู่ตอนนี้ สร้อยกรีนอะเวนเจอรีนที่เธอกำไว้ก่อนหน้านี้ ไม่นึกเลยว่าระบบสร้างตัวละครออโต้จะเอาเครื่องประดับที่เธอใส่ในโลกจริงเข้ามาในเกมด้วย
"ใช่แล้ว คนในทาวเวอร์จะไม่แต่งตัวแบบนั้น มีแค่เผ่าเอวาเท่านั้นที่นำหินมาเป็นเครื่องประดับ"
อย่างนี้นี่เอง… ถ้างั้นเราถอดออกไว้ก่อนน่าจะดีกว่าแหะ คิดได้ดังนั้นเรเวนก็ได้ทำการถอดสร้อยคอออกแล้วยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อ
"ขอบคุณ" ในเมื่อไม่มีอะไรจะถามเอ็นพีซีแล้ว เธอก็ควรที่จะมุ่งหน้าไปยังลานประลอง
"ขอให้โชคดีนะ" เอ็นพีซีกระต่ายกล่าวเมื่อเห็นว่าเรเวนกำลังเดินไป
ลานประลองอาวุธอยู่ไม่ไกลจากตึกกลางมากนัก และครั้งนี้เป็นครั้งที่เธอสามารถเดินไปเองได้จริงๆ เมื่อมาถึง ลานประลองอาวุธที่พูดถึงจริงๆ แล้วมันก็คือสังเวียนมวยนั่นเอง เธอใช้เงินสองพันเหรียญนั้นซื้อมีดสั้นมาพกไว้เล่มหนึ่งในราคาพันห้าร้อยเหรียญที่ตลาดอาวุธก่อนไปถึง มันช่วยไม่ได้ล่ะนะ เหรียญที่มีอยู่มันซื้ออาวุธมาได้ประมาณนี้
ที่จริงแล้ว… ที่เธอสนใจการประลองอาวุธนี้ อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งของเธอนั้นชื่นชอบการแข่งขันยิ่งนัก นี่อาจเป็นคุณสมบัติที่เธอมีจนทำให้ไต่เต้าไปเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งก็เป็นได้
จ้อก แจ้ก
"เจ้ายักษ์บ้านั่นมันหลอกอีกแล้วแน่เลย"
"บ้าน่า ใครจะไปใช้มุกเดิมๆ ซ้ำกัน"
"ฉันรับประกัน ดูมากี่ทีๆ ก็หลอกท่าเดิมเลย!!"
"แล้วไหงนายยังแพ้อยู่แบบนี้วะ555"
"ก็ฝีมือมันไม่ถึงจริงๆ นี่หว่า ต่อให้หลบได้หมอนี่ก็มีท่าโจมตีต่อไปมาเป็นเซ็ตๆ เลย"
ข้างหน้านอกสังเวียนของเธอเป็นผู้ชายสองคนที่ยืนคุยกันเกี่ยวกับผู้เล่นในสนาม คู่ประลองบนสนามตอนนี้มีชายอยู่คู่หนึ่ง ในขณะที่อีกคนรูปร่างก็ไม่ได้ดูผอมแห้งเลย แต่ด้วยคู่แข่งของเขาที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าสิบเท่าก็ทำให้เขาดูตัวเล็กไปเลย ไม่นานนักการแข่ขันก็ได้เริ่มขึ้น
เสียงผู้ชมเชียร์ดังก้องไปทั้งสนาม ทั้งคู่เริ่มประลองพร้อมอาวุธติดมือพร้อม ผู้ชายร่างใหญ่ยักษ์เป็นค้อน และอีกฝ่ายเป็นผู้ใช้ดาบ เรเวนได้สังเกตเห็นถึงฮิตบล็อกของแต่ละผู้เล่นที่ไม่เหมือนกันแล้วทำการวิเคราะห์ไปพลางว่า ผู้เล่นแต่ละคนมีฮิตบล็อกเป็นของตัวเอง ขึ้นอยู่กับรูปร่างและสกิลอาวุธที่ผู้เล่นใช้
"และแล้วก็ล้มไปแล้วครับทุกท่าน!!!" พิธีกรป่าวประกาศดังก้อง
"เรามานับพร้อมกันนะครับ!!!"
"สาม"
"สอง"
"หนึ่ง"
เฮ~!!!
"เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่ามันต้องหลอกแบบเดิมอีกแน่" เป็นผู้ชายเมื่อครู่อีกนั่นแหละ ที่เป็นคนพูดเรื่องการหลอกขึ้นมา
'หลอก' ที่หมายถึงคือ วิธีการแข่งของเจ้าของค้อนที่ใหญ่ตามขนาดตัวคนนั้น ก่อนที่เกมจะจบ เขาทำการใส่แรงเข้าไปตอนหวดค้อนที่ทรงพลังไปที่คู่ต่อสู้ ทันทีที่คู่ต่อสู้เปลี่ยนท่ามาตั้งรับแรงกระแทกนั้น เขาก็ได้เปลี่ยนท่าโจมตีเป็นอย่างอื่นทางที นี่เป็นการ 'หลอก' ว่าจะโจมตีเพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามเสียหลัก ก็เป็นเจ้าร่างยักษ์นั่นแหละ ที่เป็นคนชนะในการประลองรอบนี้
'เอาล่ะ เรามาลองกันสักตั้งหน่อยดีกว่า' หลังจากที่ยืนดูผู้เล่นคนอื่นเล่นมาได้สักพัก เรเวนก็เดินไปตรงหน้าสังเวียนพร้อมกดหน้าจอลอยอากาศไปว่าจะเข้าร่วมการประลองเป็นคนต่อไป!
"อะ โอ้วววว ไม่น่าเชื่อนะครับว่าจะมีผู้เล่นหญิงจะขึ้นมาร่วมประลองด้วยในวันนี้! ช่างเป็นภาพที่เห็นได้ยากอะไรเช่นนี้"
จู่ๆ สนามก็เร่าร้อนจนเหมือนลุกเป็นไฟ สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องให้ความสนใจมาที่เธอ ทุกๆ ย่างก้าว ทุกๆ การกระทำของเธอล้วนถูกจับตามองดูโดยทุกคนที่อยู่รอบ ณ สังเวียนแห่งนี้
"เห้อ นี่มันถึงวันที่ฉันต้องมาสู้กับผู้หญิงแล้วหรอเนี่ย" เจ้าร่างยักษ์ทำเสียงจิ๊จ๊ะใส่ทันทีที่เห็นว่าเป็นผู้หญิงที่จะขึ้นไปต่อสู้กับเขาต่อ
"..."
"เห้ย! ผู้หญิงที่ทั้งตัวเล็กกว่า แขนก็สั้น เนี่ยนะะะ"
"กลับไปเรียนเด็ดดอกไม้ผสมยาในห้องปรุงยานู่นไป!"
"ฮ่าๆๆ" ไม่ใช่แค่คู่ต่อสู้ตรงหน้าเท่านั้นที่ทำการดูหมิ่นเธอ แต่เป็นผู้ชมทั้งสนาม ที่ดูแล้วจะมีเพียงแต่ผู้ชาย
"..."
...ขอฝากด้วยนะเจ้าสองร้อยเหรียญ...
"สาม สอง หนึ่ง เริ่มประลองได้ครับ!!!"
เปรี้ยง-!!!
"อึกกก!!!"
"ทำไมล่ะ ไม่สู้กับผู้หญิงแล้วหรอ"


สายลมอันแสนเย็นสบายได้ผสมเข้ากับไออุ่นของแสงแดดในยามเช้าทุกท่านคิดเห็นเช่นไรกับการผสมผสานของสิ่งนี้ครับ แต่สำหรับผมมันคือการผสมที่ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อที่มันสามารถทำให้คนนอนขี้เซาอย่างผมนั้นตื่นขึ้นมารับอรุณวันใหม่ได้อย่างไม่น่าเชื่อ ตัวผมที่หลังจากตื่นขึ้นมาแล้วก็ได้เริ่มการทำกิจวัตรประจำวันคือการแปรงฟันอาบน้ำและแต่งตัวเพื่อไปมหาวิทยาลัยตามปกติเหมือนเช่นเคยนั้นเอง และเมื่อตัวผมนั้นแต่งตัวเสร็จแล้วนั้นก็จะรีบลงมายังชั้นหนึ่งของบ้านเพื่อมาทานอาหารเช้าที่คุณแม่ของผมนั้นเตรียมไว้ให้ และเมื่อทันทีที่ผมลงมาจากชั้นสองของบ้านผมก็จะเดินไปทักทายคุณพ่อที่ตอนนี้ที่นอนเป็นเจ้าชายนิทราเพราะอุบัติเหตุ และหลังจากนั้นผมก็จะเดินไปยังห้องครัวแล้วผมก็จึงได้พบกับคุณแม่ที่กำลังทำอาหารเช้าให้ผมทาน ทันทีที่ผมเดินเข้ามาห้องครัวคุณแม่ของผมก็ได้ทักขึ้นมาว่า
" อ้าวตื่นแล้วเหรอกันต์ลูก เจ้านี้ตื่นเช้ากว่าปกตินะเนี่ย "
"วันนี้ลูกรออาหารเช้าหน่อยนะเพราะแม่ยังทำไม่เสร็จเลย"
ผมที่เดินมานั่งรออาหารที่โต๊ะอาหารผมจึงได้ตอบกลับคุณแม่ไปว่า
" ครับแม่ "
"แม่ไม่ต้องรีบทำก็ได้วันนี้ผมมีเรียนช่วงสาย "
ในขณะที่ผมกำลังนั่งรออาหารที่แม่ของผมกำลังทำอยู่นั้นผมก็ได้ยินเสียงดัง กุก กก กุก กก ตามมาด้วยเสียงพูดว่า
"สายแล้ว สายแล้ว "
ผมที่ได้ยินเสียงนั้นจึงได้หันไปมองก่อนที่จะได้พบว่าคนที่ทำเสียงดังพวกนั้นก็คือพี่สาวของผมที่รีบลงมาจากชั้นสองของบ้านเพราะอาจจะตื่นสายแล้วไปทำงานไม่ทัน ตัวผมที่เห็นพี่สาวที่กำลังรีบร้อนที่จะไปทำงานผมจึงได้ทักเธอไปว่า
" วันนี้ตื่นสายเหรอ "
พี่ของผมเมื่อได้ยินผมทักขึ้นเธอจึงพูดขึ้นว่า
" ก็ใช่นะสิ นาฬิกาปลุกไม่รู้มันเป็นอะไรถึงไม่ดัง "
แต่แม่ผมที่ได้ยินในสิ่งที่พี่สาวพูดแม่ก็หัวเราะออกมาก่อนที่จะพูดขึ้นว่า
" ไม่ใช่มันไม่ดัง แต่มันดังจนไม่เงียบไปแล้ว "
" มันปลุกลูกประมาณสิบกว่ารอบได้แล้วมั่ง นี่ขนาดแม่อยู่ชั้นหนึ่งยังได้ยินมันปลุกเลย "
" แม่ว่าสิ่งที่ลูกควรทำคือเบา ๆ การดื่มมั่งดีกว่านะ เก้า "
พี่สาวผมที่ได้ยินดังนะเธอก็ได้แต่ทำหน้ายิ้มเล็กประมาณว่าหนูก็ไม่ได้ดื่มอะไรเยอะขนาดนั้นเสียหน่อยก่อนที่พี่สาวผมจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วเธอก็พูดกับผมว่า
" เออจริงสิ กันต์ไอ้ที่ ๆ เราของให้พี่ช่วยเรื่องหาที่ฝึกงานให้เราพี่หาให้ได้แล้วนะ "
" เดี๋ยวเรามาฝึกที่บริษัทเดียวกับพี่เลย พี่ขอหัวหน้าให้แล้ว "
ทันทีที่ผมได้ยินในสิ่งที่พี่พูดกับผมนั้น ผมแทบอยากจะลุกออกมากระโดดโลดเต้นกันเลยทีเดียวเพราะสิ่งที่ผมได้ขอกับพี่ไปอย่างนานแสนนานแล้วนั้นคือผมขอให้พี่ช่วยผมหาที่ฝึกงานให้ผมหน่อยเพราะตอนนี้ผมอยู่ปีสามแล้ว และที่มหาลัยเขาให้ผมไปฝึกงานตัวผมที่พยายามหาที่ฝึกงานแล้วแต่ก็หาไม่จนต้องไปขอร้องให้พี่สาวช่วยจนในที่สุดผมก็ได้ที่ฝึกงานกับเขาสักที เดี๋ยววันถ้าไปถึงมหาลัยแล้วผมต้องเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เพื่อนฟังอย่างแน่นนอน แต่แล้วในขณะที่ผมกำลังดีใจอยู่นั้นพี่สาวผมจึงพูดขึ้นว่า
" ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นพี่ไปก่อนนะกันต์ "
แล้วพี่ก็หันไปหาแม่แล้วก็พูดว่า
" แม่หนูไปทำงานก่อนนะค่ะ สวัสดีค่ะแม่ "
เมื่อพี่ผมพูดจบแกก็รีบวิ่งออกไปอย่างเร็ว ผมที่นั่งรออาหารของแม่สักพัก แม่จึงนำอาหารเช้ามาว่างให้ผมทาน และเวลาผ่านไปและผมทานอาหารเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วผมจึงเดินไปเก็บจานอาหารที่ผมทานก่อนที่จะเดินมาหาแม่และก็พูดว่า
" แมครับผมไปมหาลัยก่อนนะ "
แล้วจึงเดินไปหาพ่อที่นอนติดเตียงอยู่แล้วผมจึงกอดท่านแล้วก็พูดว่า
" พ่อครับผมไปเรียนก่อนนะ "
แล้วผมจึงเตรียมตัวจัดกระเป๋าและเก็บขอก่อนที่จะออกจากบ้านไป และเมื่อผมออกมายังหน้าบ้านก็พบกับแม่ที่ต้องนี้กำลังให้อาหารหมาอยู่ ผมจึงพูดกับท่านไปว่า
" ผมไปก่อนนะครับแม่ "
และเมื่อผมทักทายท่านไปแล้วแม่ของผมจึงตอบกลับมาว่า
" เดินทางปลอดภัยนะจ้ะลูก "
ผมที่ได้ยินแบบนั้นผมจึงยิ้มให้แล้วก็เดินทางไปยังมหาลัยเพื่อเตรียมที่จะไปเรียน และเมื่อทันทีที่ผมมาถึงยังมหาลัยผมก็ได้พบกับชายคนหนึ่งที่ใส่สูทที่ยืนอยู่ข้างหน้ามหาลัย ผมที่ไม่ได้สนใจอะไรเขามากนักก็ได้เดินผ่านเขาไป


กันต์ที่เดินผ่านชายคนนั้นที่ยืนอยู่หน้าทางเข้ามหาวิทยาลัยไปอย่างไม่ได้สนใจอะไรแต่แล้วชายคนนั้นที่ยืนอยู่ที่ทางเข้าเขาก็ได้พูดขึ้นกับกันต์ว่า
" นี่นายน่ะ "
กันต์ที่ในตอนแรกที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไรเขามากมายนักก็ต้องหันกลับมามองเขาอย่างไว้เพราะเกิดความสงสัยว่าชายคนนั้นเขาเรียกเรารึเปล่าเขาจึงได้พูดกับชายคนนั้นไปว่า
" เออคือคุณเรียกผมรึเปล่าครับ "
ชายคนนั้นที่เห็นว่ากันต์หยุดเดินแล้วเห็นหลังกลับมาตัวเขาที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วเดินตรงมาที่กันต์ยืนอยู่แล้วก็พูดว่า
" คุณชื่อว่า วินพาริน มงคลทิศ ชื่อเล่นว่ากันต์รึเปล่า "
กันต์ที่เห็นชายคนนี้ได้พูดถึงทั้งชื่อจริงกับชื่อเล่นเขา ทำให้เขารู้สึกระแวงชายคนนี้มากเขาจึงพูดว่า
" ไม่ ไม่รู้จักครับ "
ก่อนที่เขาจะรีบหันหลังกลับแล้วรีบเดินเข้ามหาลัยไปอย่างไวโดยที่ไม่คิดจะหันกลับไปมองชายคนนั้นอีกเลย และเมื่อเขาเดินเข้าไปในโรงอาหารของมหาลัยก็ได้มีชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ในผิวสีขาวเดินตรงมาที่กันก่อนที่จะพูดทักทายเขาว่า
" สวัสดีกันต์ เป็นไงวันนี้ทำไมถึงมาเรียนเช้าได้ "
กันต์ที่โดนทักโดยชายคนนั้นเขาจึงพูดว่า
" อ้าวสวัสดีกวี "
ชายหนุ่มที่ชื่อกวีก็จึงได้เดินเข้ามากอดคอของกันต์แล้วก็พูดขึ้นว่า
" เป็นอะไรเห็นดูเหมือนตกใจอะไร "
กันต์ก็เลยเล่าให้กวีฟังว่า
" ก็เมื่อครู่มีใครก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็เขามาทักแถมยังรู้จักชื่อจริง นามสกุลชื่อเล่นครบอีกขอเราอีก "
" เมื่อกี้ก็เลยบอกไปว่าไม่รู้จักแล้วก็รีบเดินหนี้มาเนี่ย "
กวีก็เลยยิ้มแล้วพูดว่า
" ก็เลยทำหน้าเหมือนเห็นผีแล้วเดินมาเนี่ยนะ "
กันต์ก็เลยพูดว่า
" ก็ใช่ไง เข้าใจยัง "
ในขณะที่กวีกับกันต์กำลังคุยเล่นกันอยู่นั้นก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งตรงมายังที่สองคนนั้นยืนคุยกันอยู่โดยเธอคนนั้นได้ตะโกนออกมาว่า
" โถ่ก็วิ่งหาซะตั้งนานที่แท้แกอยู่นี่ นี่เองกันต์ "
กันต์ที่ได้ยินเสีงคนนั้นที่ตะโกนมาหาเขา ตัวของกันต์จึงพูดตอบรับเธอว่า
" อ้าวมิ้นมีอะไรรึเปล่า "
หญิงสาวที่วิ่งตรงมายังที่กันต์ยืนอยู่และเมื่อเธอวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของกันต์แล้วนั้นเธอก็ได้พูดขึ้นว่า
" นี้พี่นายมารออยู่ที่น้องอาจารย์วิน รีบไปหาเร็ว "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่งงแล้วก็พูดว่า
" พี่เก้าเนี่ยนะ "
" แล้วพี่ฉันจะมาทำไม "
หญิงสาวที่ชื่อมิ้นที่ในตอนนี้ยืนหอบอยู่เธอก็พูดว่า
" แล้วฉันจะไปรู้ได้ไง ฉันรู้แค่ว่าพี่แกเขามาเจอฉันแล้วให้ฉันฝากมาให้ฉันมาบอกแกเนี่ยว่า "
" พี่แกเขาจะให้แกไปเจอเขาที่ห้องอาจารย์วิน เรื่องที่ฝึกงานนี้ล่ะ "
" เขาฝากมาบอกแค่นี้ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้บ่นกับตัวเองว่า
" แปลกมาก เมื่อเช้าพี่เก้าก็ไม่เห็นได้บอกอะไรเลย "
มิ้นที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังบ่นอะไรไม่รู้ เธอจึงได้พูดเตือนสติเขาว่า
" นี่กันต์เลิกพูดคนเดียวได้แล้ว ฉันว่าเราไปหาพี่แกกันก่อน แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังดีกว่า "
ทันทีที่กันต์ได้ยินแบบนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า
" เออจริงว่ะ "
เขาจึงเดินนำทั้งสองคนไปยังห้องของอาจารย์ที่ชื่อว่าวิน ละเมื่อทั้งสามคนเดินมาถึงยังหน้าห้องอาจารย์วินมิ้นก็ได้พูดว่า
" กันต์แกเข้าไปเลย ฉันกับกวีจะยืนรอแกอยู่ข้างนอกห้องเป็นกำลังใจเอง "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เบาใจได้อย่างหนึ่งว่าอย่างน้องถ้าเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นเพื่อน ๆ ที่เขารักก็ยังจะรออยู่หน้าห้อง และเมื่อเขาเปิดประตูห้องเข้าไปก็ได้พบกับพี่สาวของตอนกำลังนั่งคุยอย่างสนุกสนานกับอาจารย์ที่ชื่อว่าวินอยู่ กันต์ที่เห็นแบบนั้นก็ได้พูดขึ้น
" ขออนุญาตเข้าห้องนะครับอาจารย์ "
อาจารย์กับพี่สาวของกันต์ที่ชื่อว่าเก้าก็ได้พูดขึ้นว่า
" อ้าวมาแล้วเหรอกันต์ "
กันต์ที่ในตอนนี้ยังรู้สึกงงกับเหตุการณ์ที่นี้อยู่แต่ก็ต้องจำใจเดินมานั่งข้างพี่สาวแล้วก็พูดกับพี่สาวว่า
" พี่มาที่มหาลัยทำไม "
เก้าพี่สาวของกันต์เธอก็ได้พูดขึ้นว่า
" ก็มาหาอาจารย์ที่ดูแลเรื่องฝึกงานแกนะซิ "
กันต์ที่พยายามถามพี่สาวเพื่อให้ได้คำตอบที่ตอนอยากรู้จนอาจารย์วินต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้กันต์ฟังว่า
" นักศึกษาฟังอาจารย์นะ "
" พี่สาวของเธอเขามาขอให้อาจารย์ช่วยเรื่องงานที่เธอต้องไปฝึกที่บริษัทพี่สาว โดยพี่สาวเธอเล่าให้ฟังว่าเจ้านายของเธอต้องการให้นักศึกษาไปทำงานเลขาแทนที่จะไปเป็นเด็กฝึกงานในแผนกบัญชีที่นักศึกษาเรียนมา เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นก็เลยพอเบาใจได้เพราะในตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองไปทำเรื่องอะไรผิดไว้รึเปล่าแล้วโดนเรียกผู้ปกครอง แต่ในขณะที่กันต์กำลังนั่งถอนหายใจที่เรื่องของตนไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอยู่นั้นเอง เก้าพี่สาวกันต์ก็ได้รับโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็พูดว่า
" สวัสดีค่ะ "
" เรื่องเรียบร้อยแล้วค่ะท่าน "
" ท่านจะขึ้นมาเหรอค่ะ "
แล้วพี่สาวของกันต์ก็ได้หันไปคุยกับอาจารย์วินว่า
" อาจารย์ค่ะ ท่านภัทรกำลังขึ้นมาหาค่ะ "
อาจารย์วินที่ได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นมาใส่สูทแล้วก็พูดกับพี่สาวกันต์ว่าฃ
" ท่านจะมาเองเลยเหรอ "
เก้าเธอจึงไก้พยักหน้าให้อาจารย์วิน ก่อนที่จะมีเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นก่อนที่ทั้งสามคนจะหันมาตามเสียงนั้นแล้วได้พบกับชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ สีผิวออกสีครีมไปทางขาว หน้าตาดูดุดัน สายตาดุจดังเหยี่ยว เดินเข้ามาในห้องนั้น ทันทีที่กันต์เห็นชายคนนั้นกันต์ก็ได้พูดว่า
" นี่คุณ "
ชายคนนั้นที่เห็นอาการตกใจของกันต์เขาก็ได้พูดพร้อมกับมีลอยยิ้มว่า
" เป็นคุณจริง ๆ ด้วย แสดงว่าผมจำไม่ผิดคน "
ก่อนที่เขาจะแนะนำตัวให้กันต์รู้จักว่า
" สวัสดีคุณนะครับ ผมชื่อว่าภัทร คนที่คุณจะรับคุณเข้ามาฝึกงาน "
แล้วชายคนนั้นก็หันไปหาอาจารย์วินแล้วพูดว่า
" สวัสดีตอนเช้านะครับอาจารย์ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่มารับกวนอาจารย์ตั้งแต่เช้าแบบนี้ "
อาจารย์ก็วินก็ได้ตอบกลับชายคนนั้นไปว่า
" ไม่เป็นไรครับท่านอธิการบดี เชิญท่านนั่งก่อนนะครับ "


หลังจากที่ชายที่มีชื่อว่าภัทร เดินไปนั่งที่เก้าอี้ของอาจารย์วินแล้วนั้นเขาก็ได้พูดขึ้นว่า
" ยินดีที่ได้รู้จักอีกรอบนะครับ คุณกันต์ ไม่ใช่สิ ต้องเป็นนักศึกษากันต์ "
" สินะครับ "
กันต์ที่กำลังนั่งงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ เก้าพี่สาวของกันต์เธอก็ได้พูดว่า
" คุณภัทรค่ะ นี่กันต์น้องชานฉันค่ะ คนที่ฉันพูดขอให้ท่านอนุญาตเข้ามาฝึกงานค่ะ "
ภัทรที่ในตอนนี้ ที่เอาแต่จ้องหน้าของกันต์เขาที่มองหน้าอย่างไม่กระพริบตาจนกันต์ที่ในตอนนี้รู้สึกกลัวในตัวของเขาจึงได้พูดว่า
" คุณจะจ้องอะไรผมนักหนา "
เก้าที่ได้ยินดังนั้นก็ได้พูดกับน้องชายของเธอพร้อมกับตีเบา ๆ ไปที่หลังของกันต์ผู้เป็นน้องชาย
" นี่กันต์ไปพูดกับเจ้าของบริษัทฉันแบบนั้นได้ไง "
ส่วนทางด้านอาจารย์วินก็พูดเสริมขึ้นมาว่า
" ใช่ ๆ เธอไปพูดกับท่านอธิการแบบนั้นได้ไงนักศึกษา "
กันต์ที่ในตอนนี้โดนโจมตีทุกรอบด้านในตอนนี้เขาก็เริ่มที่จะทำตัวไม่ถูก แต่แล้วภัทรชายหนุ่มผู้ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ของอาจารย์วิน เขาก็ได้พูดขึ้นว่า
" คุณไม่ต้องไปว่าเขาหรอก เขาคงตกใจกับเรื่องนี้อยู่มั่ง "
" ใช่ไหมครับกันต์ "
ภัทรเมื่อเขาพูดจบ เขาจึงยิ้มให้กันต์อีกรอบหนึ่ง ส่วนทางด้านกันต์ที่ในตอนนี้เริ่มจะทำตัวไม่ถูกแล้วนั้นเขาก็ได้พูดขึ้นมาอย่าง เบา ๆ ว่า
" แล้วไม่ทราบว่าเออคุณ...คุณ... "
ชายหนุ่มที่ชื่อภัทรก็พูดพร้อมยิ้มว่า
" ผมชื่อภัทรครับ "
กันต์ที่ได้ยินชื่อแล้วนั้นเขาก็พูดว่า ครับ ๆ คุณภัทรต้องการให้ผมทำอะไรเหรอครับ "
ภัทรเขาก็พูดตอบกลับมาว่า
" คุณก็มาเป็นเลขาผมช่วยจัดตะรางงานทำตามกฎและคำสั่งก็แค่นี้ล่ะ "
" คุณโอเคไหม "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นเขาก็หยุดคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า
" ครับ ทำครับ "
ภัทรที่ได้ยินคำตอบของกันต์เขาก็แอบยิ้มเล็ก ๆ แล้วก็พูดว่า
" ผมถือว่าคุณตกลงแล้วนะ "
" งั้นวันนี้ก็มาเริ่มงานเลยนะ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นเขาจึงทำหน้าตกใจแล้วก็รีบพูดว่า
" คือผมยังไม่ถึงเวลาฝึกงานเลยนะครับ "
" อีกอย่างวันนี้ผมมีเรียนด้วย "
ภัทรเขาก็พูดว่า
" งั้นเอาอย่างนี้ คุณก็มาทำงานกับผมแล้วช่วงเวลาว่างผมสอนหนังสือคุณล่ะกัน "
" คุณว่ายังไง "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นเขาที่กำลังจะพูดตอบกลับภัทรไปแต่ก็โดนอาจารย์วินพูดแทรกขึ้นมาว่า
" งั้นก็ฝากเด็กคนนี้กับท่านด้วยนะครับ "
ภัทรเขาจึงพูดกับอาจารย์วินว่า
" ไม่ต้อห่วงครับ ผมจะดูแลเขาให้ดี ให้ถึงใจเลย "
เขาที่ในขณะที่พูดกับอาจารย์วิน แต่สายตาของเขาก็เอาแต่จ้องมองกันต์อย่างไม่ล่ะสายตา และเมื่อทั้งสี่คนได้ข้อตกลงร่วมกันแล้วภัทรเขาก็หันไปคุยกับเก้าพี่สาวของกันต์ว่า
" งั้นคุณก็เขาที่ทำงานเลยนะ "
" เดี๋ยวน้องชายคุณผมดูแลเอง "
เก้าที่ได้ยินแบบนั้นเธอจึงรีบตอบกลับภัทรอย่างไวพร้อมกับลุกขึ้นไหว้ภัทรแล้วพูดว่า
" งั้นฉันฝากเจ้าน้องชายฉันด้วยนะค่ะท่านประธาน "
" ถ้าเขาทำอะไรที่ทำให้ท่านไม่ถูกใจฉันต้องขอโทษท่านจริง ๆ นะคะ "
ภัทรเขาก็ตอบกลับไปว่า
" ครับไม่ต้องห่วง "
และเมื่อเก้าพูดจบเธอก็ขอตัวออกจาห้องไป ส่วนทางด้านภัทรกับกันต์ ภัทรเขาก็ได้พูดกับกันต์ว่า
" ส่วนคุณก็ตามผมมาที่รถนะ "
และเมื่อทันทีที่กันต์กับภัทรออกมาจากห้อง กันต์พบกับกวีและก็มิ้นที่ยื่นรออยู่หน้าห้องก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะรีบเดินเข้าไปหากันต์แล้วพูดว่า
" เป็นไงบ้านกันต์ "
" โดนอาจารย์ดุอะไรรึเปล่า "
กันต์เขาจึงตอบว่า
" ไม่ได้โดนดุแต่ได้ที่ฝึกงาน "
และในขณะที่กันต์กำลังยื่นคุยกับเพื่อนซี้ทั้งสองอยู่นั้นภัทรเขาก็เดินหันกลับมาหากันต์แล้วพูดว่า
" ทำไมคุณไม่ตามผมไปที่รถ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบพูดว่า
" ต้องขอโทษด้วยครับผมแค่ทักทายเพื่อนก่อนไปกับคุณเฉย ๆ ครับ "
" ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ "
ภัทรพอเขาได้ยินดังนั้นก็เอามือลูบหัวของกันต์แล้วก็พูดว่า
" งั้นก็รีบ ๆ คุยแล้วตามผมมาที่รถนะ "
" รถผมจอดอยู่หน้าทางเข้ามหาวิทยาลัย ทางเข้าที่คุณเจอผมนั้นล่ะ "
" คุยเสร็จแล้วตามผมไปนะ ส่วนกระเป๋าคุณส่งมาสิเดี๋ยวผมถือไปให้ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็พูดว่า
" ผมว่าผมถือเองดีกว่าครับ ไม่เป็นไรครับคุณภัทร "
ภัทรเขาก็เลยเอาหน้ายื่นมาใกล้ ๆ กับใบหน้าของกันต์แล้วพูดว่า
" ผมบอกพี่คุณไปแล้วว่าผมจะดูแลคุณเอง เพราะงั้นคุณส่งมาเถอะ "
กันต์ที่ไม่รู้จะทำยังไงต่อเขาจึงต้องส่งกระเป๋าไปให้ภัทรอย่างโดยดีแบบไม่สามารถพูดอะไรต่อได้


ในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงอาทิตย์เล็ดรอดจากช่องมู่ลี่เข้ามาเผยให้เห็นร่างสูงในชุดสูทกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ ดวงตาคมทอดมองเอกสารสำคัญด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา คิ้วขมวดเข้าหากันขณะกวาดตาอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัด เสียงเครื่องปรับอากาศดูเงียบไปถนัดตาราวกับรู้ว่าเจ้าของห้องอยู่ในอารมณ์ไหน
หลังอ่านจบ 'อาคเนย์' ขมวดคิ้ว เคาะท้องนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ กำลังชั่งใจว่าจะทำยังไงกับรายชื่อคนในเอกสาร ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาจนต้องหลับตาและคิดให้ถี่ถ้วน เพราะถ้าพลาดไปอาจหมายถึงการเดินทางต้องจบลง จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเรียกให้เขากลับมาอยู่กับปัจจุบัน
ดวงตาสีนิลปรือขึ้นก่อนมือหนาจะหย่อนกระดาษเข้าเครื่องทำลายเอกสารเพื่อปัดเรื่องเครียดให้พ้นตัว—ชั่วคราว เขาส่งเสียงทุ้มนุ่มตอบรับให้คนที่อยู่หน้าห้องเข้ามาพร้อมกดรีโมตเปิดไฟให้สว่าง
พนักงานสาวคนหนึ่งถือถาดอาหารเช้ามาให้ ชายหนุ่มพูดขอบคุณโดยสายตายังไม่ละจากเอกสารกองใหม่ บ่งบอกถึงนิสัยกระตือรือร้นในการทำงานเป็นอย่างมากซึ่งดูมากเกินไปในสายตาพนักงาน ร้อนถึงคนที่เข้ามาต้องบอกให้กินก่อนเนื่องจากเป็นห่วงสุขภาพผู้เป็นนาย
อาคเนย์จุดยิ้มบาง กล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบอย่างช้า ๆ บรรยากาศอบอุ่นที่โอบรอบตัวเขาอย่างไม่ทราบสาเหตุทำเอาพนักงานเขิน เธอว่าเจ้านายหน้าตาดีจนทำให้คนหลงแล้ว ยิ่งเห็นมารยาทก็ยิ่งตกหลุมรัก มิน่าพนักงานคนอื่นถึงแย่งจะเอาอาหารมาเสิร์ฟถึงโต๊ะทุกวัน ที่แท้เพราะได้อาหารตาดี ๆ นี่เอง
เจ้านายหนุ่มรับรู้ว่าตนถูกแอบมองอยู่นาน ริมฝีปากได้รูปจึงเปรยขึ้นวานอีกฝ่ายให้ไปเดินเอกสารแทนตน หญิงสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้าลอบถอนใจ แม้เธอจะอยากอยู่มองเขาอีกหน่อยแต่ก็จำใจโบกมือลาเพราะหน้าที่สำคัญกว่า
อาคเนย์หันกลับมาสนใจงานของตนหลังจากมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายพ้นประตูไป เขานั่งอ่านประวัตินักศึกษาฝึกงานที่เป็นลูกชายประธานบริษัทฯ สมัครมาเอง ไม่ว่าคิดยังไงก็น่าประหลาดใจที่คนเป็นลูกอยากมาฝึกงาน สมบัติครอบครัวก็มีถึงขนาดที่ว่ากิน ๆ นอน ๆ ยังสบายไปทั้งชีวิต ไม่รู้ว่าคิดยังไงอยู่หรือว่า...จะมาเพื่อวัตถุประสงค์อะไรบางอย่าง อาคเนย์หรี่ตาลงคล้ายจับผิดขณะกวาดตามองชื่ออีกฝ่าย
เขาเองก็ไม่เคยรู้จัก 'วลัญช์ ดุลยภาธรณ์' ลูกชายประธานฯ มาก่อน เพราะเขาไปเรียนที่ต่างประเทศและเพิ่งกลับมา รายละเอียดในเอกสารสมัครงานก็เหมือนคนทั่วไปทำให้ไม่มีอะไรน่าสนใจ เพียงแต่รูปที่ติดบนเอกสารเป็นชายหนุ่มหน้าตาพริ้มเพรา ดูสะดุดตาแม้จะเป็นรูปจากบัตรนักศึกษาที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่ายากที่จะออกมาดูดี แต่เขากลับทำให้คนอย่างอาคเนย์หยุดมองได้
มุมปากหยักจุดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ราวกับเป็นปฏิกิริยาปกติของทุกคนที่เมื่อเห็นเด็กคนนี้จะต้องยิ้ม แม้จะไม่หล่อน่ารักเหมือนดาราเกาหลีที่เพอร์เฟ็กต์แต่ยิ่งมองยิ่งทำให้คนดูรู้สึกพึงใจ ไม่รู้ว่าเป็นความสามารถพิเศษหรือไม่...แต่ใครจะรู้ยิ่ง หมาป่าอาจจะห่มหนังกระต่ายมาต้อนรับเขาก็ได้
อาคเนย์เลื่อนสายตามองนาฬิกาข้อมือเพราะรู้ว่าคนในเอกสารจะต้องเข้ามาพบตนในเวลาอันใกล้ กำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปเตรียมการต้อนรับแต่เสียงมือถือก็ดังขัดจังหวะขึ้นก่อน เหลือบเห็นชื่อปลายสาย ดวงตาไหววูบครู่หนึ่ง กำลังชั่งใจว่าจะรับดีหรือไม่ แต่อีกใจก็ไม่อยากพลาดโอกาสสำคัญไป หลังจากปล่อยให้มันแผดเสียงอยู่นานจึงรับสายในที่สุด
[คุณอาคเนย์ รายชื่อที่ผมส่งให้ไปจะมีรายละเอียดมาเพิ่มอีกนะครับ] ปลายสายกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ
"อืม พยายามหารายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับ 'เรื่องนั้น' ให้ได้มากที่สุด"
[รับทราบครับ]
"อยู่ในไทยหรือว่าที่ไหนก็ตามในโลกใบนี้ ตามหาให้เจอ"
[ครับ]
"ถ้ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาก็อย่าลืม...ส่งแขกให้เงียบที่สุด"
[รับทราบครับ จะไม่ทำให้ผิดหวัง]
ขณะที่กำลังสั่งงานลูกน้อง ชายหนุ่มเลือกจะหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง ทอดมองวิวข้างหน้าอย่างมีมาด ไม่รู้ตัวเลยว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเงียบ ๆ
'วลัญช์' ว่าตนเคาะประตูเสียงดังก่อนเข้ามาแล้ว แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังยืนคุยโทรศัพท์ เขาก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จ้องแผ่นหลังภายใต้ชุดสูทสีสุภาพขยับไปมา ท่าทางของเขามองจากด้านหลังแล้วดูทรงพลังแต่กลับนุ่มนวลอ่อนโยน สะกดสายตาจนไม่ทันได้รับรู้ถึงบทสนทนาในโทรศัพท์
เจ้าของร่างสูงเหมือนจะรับรู้ว่ามีคนอยู่ด้านหลังจึงค่อย ๆ หันมา เมื่อเห็นว่าเป็นชายหนุ่มก็ส่งยิ้มให้ เขายังคงพูดคุยกับปลายสายด้วยท่าทางปกติ ๆ สบาย ๆ เป็นวลัญช์ที่ประหม่าเสียเองเพราะเมื่อสบตากลับพบว่าผู้จัดการคนนี้หน้าตาหล่อ ดูภูมิฐาน ไม่เหมือนคนอายุใกล้เข้าเลขสาม ทั้งสีหน้า ท่าทาง บุคลิกดูดีจนจับใจของเขาเข้าอย่างจังแม้อีกคนจะวางสายและหันมาพูดกับเขาแล้ว วลัญช์ก็ยังคงจ้องราวกับถูกตรึงไว้
"คุณลัญช์" มีเพียงความเงียบที่โต้ตอบกลับไป...เขาตะลึงค้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะไม่เคยเจอใครหน้าตาดีขนาดนี้ในชีวิต
"คุณลัญช์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยชื่อคู่สนทนาอยู่สองถึงสามครั้ง หนุ่มตัวเล็กกว่าจึงได้สติคืนกลับมา เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากคนอายุมากกว่า ดวงตาของเขาฉายแววพึงใจปนขบขันเล็กน้อยที่ได้เห็นปฏิกิริยานั้น เหมือนผู้ใหญ่มองเด็กทำไอศกรีมตกแต่ก็ควักเงินซื้อใหม่ให้ วลัญช์อายจนทำอะไรไม่ถูกเมื่ออีกฝ่ายจับได้ว่าเขาแอบมอง
"ขอโทษครับ คุณผู้จัดการ ผม..." พูดแล้วได้แต่อึกอัก มองซ้ายมองขวาหาตัวช่วย ถึงเขาจะเป็นลูกน้องของพ่อและวลัญช์เองก็เป็นถึงลูกชายที่มีอภิสิทธิ์อะไรหลายอย่าง แต่กลับโดนจับได้ว่าไปแอบมองลูกน้องพ่อ ทำเหมือนตัวเองไม่เคยมีเพื่อนหน้าตาดีในแวดวงไฮโซ บ้าจริง ๆ อยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี
"ผมชื่ออาคเนย์ คุณคงเป็นคุณวลัญช์ที่จะมาฝึกงานที่บริษัท"
"ครับ" วลัญช์ปรับลมหายใจให้เป็นปกติแล้วพูดออกไป ถ้ามองผู้ใหญ่นอกบริษัทจะไม่ว่าเลยเพราะฝึกงานเสร็จก็ต้องลาจาก ทำไมต้องเป็นคนในบริษัทที่อาจจะได้เจอกันอีกแม้จะเรียนจบไปแล้วด้วย
"เชิญคุณนั่งก่อน"
เขารีบนั่งลงทันที พยายามทำใจให้นิ่ง ไม่จ้องมองมาก แต่เหมือนยิ่งฝืน มันยิ่งมอง ดูท่าทางอีกฝ่ายจะรู้ตัวด้วยว่าเขาแอบมองด้วยความหลงใหลเพียงใด มันแอบหมั่นไส้เขาที่ยังอธิบายงานด้วยสีหน้าปกติแกมระรื่นได้อยู่ แต่ท่าทางตอนพูดก็ดูดีชวนมอง พูดเสียงนุ่มทุ้มจริง ๆ คงเป็นนิสัยของเขาด้วยนั่นล่ะ หมั่นไส้!
"ผมอ่านประวัติคุณลัญช์แล้ว น่าสนใจมากทีเดียวที่คุณอยากฝึกงานบริษัทของพ่อ ต้องพูดว่าสมัยนี้คนรวย เขาไม่ค่อยให้ลูกหลานฝึกงานกันแล้ว เพราะจบมาก็ได้บริหารงานต่อจากครอบครัวแต่ผมว่าคุณแตกต่างออกไป การจะเป็นผู้บริหารได้ต้องรับรู้ขั้นตอนการทำงานตั้งแต่เล็กไปจนใหญ่จึงจะบริหารได้ถูกจุด ที่สำคัญยังช่วยกระชับความสัมพันธ์ในที่ทำงาน"
ท่าทางพูดแบบเป็นการเป็นงานแต่ดูสบาย ๆ ทำเอาเขาเผลอพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
"ดังนั้นผมจึงอยากแนะนำให้คุณเรียนรู้และเก็บเกี่ยวทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ในช่วงฝึกงาน เพราะในอนาคตมันจะมีประโยชน์กับตัวคุณแน่ ๆ ..." เขาเงยหน้าขึ้นก่อนส่งยิ้มบางเบาให้ วลัญช์มองเห็นออร่าเทพบุตรออกมาจากตัวเขาก่อนมันจะดับวูบเมื่อได้ฟังประโยคถัดมา
"อย่างนั้นขอเริ่มจากงานง่าย ๆ ก่อน คุณลัญช์ช่วย Extract โฟลเดอร์นี้ออกเป็นสี่สิบไฟล์ เปลี่ยนชื่อไฟล์เป็นชื่อลูกค้าตามลำดับในกระดาษ รันไฟล์ดูเพื่อเช็กความถูกต้องของข้อมูล จากนั้นใส่รายชื่อเข้าในไฟล์ตามแต่ละชื่อ ส่งเมลล์ให้แผนกการตลาดและแผนกขายให้ที" ฟังถึงครึ่งหนึ่ง วลัญช์ก็ตาค้าง
บ้าไปแล้วเหรอ เขาเพิ่งเป็นนักศึกษาฝึกงานแต่งานแรกก็ยัดมาสามสิบสี่สิบไฟล์เลยเนี่ยนะ เท่าที่รู้มา ข้อมูลลูกค้าคนหนึ่งใช้เวลาดูเกือบสิบถึงสิบห้านาที นี่มีถึงสี่สิบไฟล์ ไหนจะต้องจัดการอย่างอื่นที่ให้มาด้วยอีก วันนี้มันจะเสร็จไหมนี่
อาคเนย์ทำท่าจะก้มลงไปทำงานอย่างอื่นเพราะหมดธุระจะคุยแล้วแต่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วย
"ปกติงานนี้ใช้เวลาทำประมาณสองวัน แต่ผมว่าคนเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์และถนัดเรื่องการจัดการอย่างคุณทำวันเดียวก็เสร็จ" ไม่ว่าเปล่ายังปิดท้ายด้วยการส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
รอยยิ้มเป็นมิตร? รอยยิ้มเป็นมิจฉาชีพล่ะสิไม่ว่า! นี่เขาจงใจมัดมือชกให้งานเสร็จในวันเดียวหรือเปล่า
ใครมันจะไปทำงานนี้เสร็จในวันเดียว ขนาดพนักงานยังใช้เวลาตั้งสองวันในการทำแถมเขาก็ไม่รู้ขอบเขตของงานไปมากกว่าคำอธิบายในกระดาษสั้น ๆ ที่แนบมา ผู้ใหญ่คนนี้เหลือเกินเหมือนเป็นซาตานในคราบนักบุญเลย รังแกเด็กไม่มีทางสู้!
วลัญช์ทำสีหน้าเครียดครู่หนึ่งก่อนจะขอตัวออกจากห้อง แต่ในจังหวะที่จะออกไปนั้น คนข้างหลังก็พูดขึ้นทั้งที่ก้มหน้าง่วนกับงานอยู่
"ระวังหัวกระแทกประตูนะ คุณหนู"
ปึง! ยังไม่ทันจะขาดคำ หัวน้อย ๆ ก็ชนเข้ากับประตูเพราะไม่ได้มองทาง มัวแต่กังวลกับงาน
"โอ๊ย!!" โชคดีนะที่ชนเบา ๆ ถ้าชนแรง ๆ จนหัวบุบ เขากะจะให้พ่อไล่ผู้ใหญ่คนนี้ออกไปเลยเพราะเตือนช้าเหลือเกิน วลัญช์คลำหัวตัวเองป้อย ๆ หันไปมองคนเตือนด้วยตาเขียวปั๊ด พอดีกับที่พนักงานคนหนึ่งเดินสวนเข้ามาพอดี
"คุณวลัญช์ มายืนทำอะไรตรงนี้คะ" เธอถามด้วยความสงสัย
"ปะ...เปล่าครับ ผมกำลังจะออกไป แต่คุณเปิดประตูเข้ามาก่อน" นักศึกษาหน้าตาน่ารักว่ากำหมัดแน่นเข้า ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะเอ็นดูแกมหยอกล้อของผู้ใหญ่ตามมาเขายิ่งไม่สบอารมณ์
"อ๋อ ค่ะ" เธอว่าก่อนจะโค้งให้แล้วเดินไปหาผู้จัดการ
"ขอตัวนะครับ" ว่าจบก็ออกไปทันทีราวกับมีธุระสำคัญ
พนักงานที่เอาเอกสารเข้ามาเมื่อเห็นผู้จัดการยกยิ้มเหมือนอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัดก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาส่ายหัวตอบเสียงเรียบ ๆ พลางเอื้อมมือมาหยิบเอกสารไปเซ็น ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"แค่หุ้นที่ซื้อไว้ทำกำไรได้น่ะ อย่าสนใจเลย"


อีกด้านหนึ่ง วลัญช์เดินออกจากห้องมาตามทางสู่ห้องพนักงาน มือยังลูบหัวตัวเองป้อย ๆ นึกโกรธผู้จัดการคนนี้ที่ชอบแกล้งตน แต่พอหลุบตามองลงงานในมือ จากตอนแรกที่โกรธอยู่ดี ๆ กลายเป็นเศร้าขึ้นมา และพอมาถึงห้อง ไม่รู้ว่าตนไปเศร้าท่าไหน พี่พนักงานคนอื่น ๆ ถึงกรูเข้ามาช่วยอธิบายงานกันใหญ่
บ้างอธิบายไปก็บอกว่าผู้จัดการใจร้ายไป บ้างก็บอกว่าคงจะแกล้งเพราะเอ็นดู เห็นหน้าตาน่ารัก เป็นลูกประธานฯ แต่คนอย่างวลัญช์ไม่เชื่อหรอก แกล้งเพราะเอ็นดูอะไรกันล่ะ คงแกล้งเพราะตัวเองทำงานหนักจนเครียดแล้วระบายใส่ประธานฯ ไม่ได้ เลยมาลงกับลูกเขามากกว่า
หนุ่มน้อยบ่นอุบในลำคอก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์แล้วลงมือพิมพ์เอกสารตามคำแนะนำของรุ่นพี่พนักงานทันที ช่วงแรก ๆ ที่ทำเอกสารนี้มีติดขัดอยู่บ้าง เพราะงงว่าต้องทำยังไง เหมือนขั้นตอนมันวกวนซับซ้อนไปมา แต่ยังดีที่ได้ 'โชควุฒิ' รุ่นพี่หนุ่มที่จบจากมหาวิทยาลัยเดียวกันช่วยหาทางลัดในการทำงาน เขาเลยสามารถฝ่าฟันไปได้ งานช่วงกลาง ๆ ไปถึงทำได้เร็วขึ้น
"ลัญช์เก่งเลยนะ พี่ชอบคนฝีมือดี ไว้จบแล้วมาคุมแผนกพี่ที" เขาว่าติดตลกหลังจากช่วยดูงานให้
"พี่โชคก็ว่าเกินไปครับ เรื่องแค่นี้ใครจะทำไม่ได้กันล่ะ...ถ้าไม่ใช่ว่าคนสั่งแกล้งสั่งยาก ๆ คนอื่นก็ทำได้หมดแหละ นี่สั่งอะไรก็ไม่รู้ ทำคนอื่นเดือดร้อน"
"คนสั่งแกล้ง? นี่เราไม่ชอบผู้จัดการเหรอ เขาก็นิสัยดีออกนี่นา อาจจะให้งานยากมาบ้างเพราะอยากจะฝึกเราหรือเปล่า"
"เขาหัวเราะใส่ผมตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ" วลัญช์ไม่ตอบคำถามที่อีกฝ่ายถาม พูดไปอีกเรื่อง
"หัวเราะใส่? คุณอาคเนย์นิสัยดีมากเลยนะ ลัญช์ไปทำยังไงให้เขาหัวเราะได้ล่ะ ไม่แน่นะว่าเขาอาจจะหัวเราะเชิงเอ็นดู"
ไปทำยังไงให้เขาหัวเราะได้...ก็ไปมองหน้าหล่อ ๆ แล้วยืนตะลึงค้างอยู่ไง อยากจะเอาหน้าซุกแผ่นดินหนีจริง ๆ ทำไมต้องไปหลงอะไรขนาดนั้นทั้งที่เจอกันครั้งแรกด้วย ทีกับดารากับคนในแวดวงไฮโซหน้าตาดีมีเยอะแยะ ไม่หลงใหลได้ปลื้ม ดันมาปลื้มคนในบริษัทที่เรียนจบไปแล้วต้องเจอกัน ถ้าใครรู้ได้ล้อเรื่องนี้ยันลูกหลานแน่
วลัญช์คิดแล้วก็อาย กำลังจะลุกเดินหนีไปทางอื่นเพราะอยู่ไม่ติดที่ แต่เสียงข้อความจากไลน์ก็ดังขึ้น เป็นพ่อของเขาที่ทักมาสอบถามเรื่องงานนั่นเอง...เด็กหนุ่มก้มลงพิมพ์ตอบกลับไปว่างานสบายดี แต่ต้องปรับตัวอีกเล็กน้อยจึงจะทำได้คล่อง ส่วนพี่ ๆ ที่ทำงานก็น่ารัก ช่วยเหลืองานเขาดี จะมีก็แต่ผู้จัดการนั่นแหละที่ตั้งแง่ใส่เขา หางานยาก ๆ ให้ทำ
แต่พ่อของตนทำท่าไม่เชื่อเพราะอาคเนย์ไลน์มาบอกว่าวลัญช์น่ารัก อัธยาศัยดีมาก ดูท่าทางจะเป็นขวัญใจคนในแผนกและอาคเนย์ก็เอ็นดูอีกด้วย เขาถึงกับทำตาโต ผู้ใหญ่นั่นต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่างสุด ๆ พ่อได้แต่หัวเราะก่อนบอกว่าลูกชายคิดมากไปเอง อาคเนย์เป็นคนดี ทำงานเก่ง เป็นหน้าตาให้กับบริษัทถึงได้เป็นผู้จัดการตั้งแต่อายุยังน้อย มีอะไรก็ให้เชื่อฟังเขาไปก่อน เพราะถ้าทำงานยาก ๆ ได้ งานง่าย ๆ จะทำได้เอง สุดท้ายประธานฯ พ่อตนก็ทิ้งท้ายด้วยว่าวันนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับเขา จะจัดให้เอิกเกริก ขอให้มาที่ดาดฟ้าตอนหกโมงครึ่งเป็นต้นไป
วลัญช์ถึงกับปะติดปะต่อเรื่องไม่ทัน งงเหลือเกินว่าทำไมถึงจัดการเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงานปุบปับ แต่พอมานึกดูอีกทีตนก็ทำงานช้ากว่านักศึกษาฝึกงานคนอื่นไปสี่วัน เพราะพ่อมัวแต่ขอดำเนินเอกสารจุกจิกให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนตามประสาแก ทำให้นักศึกษาคนอื่นได้ฝึกก่อนตนตั้งแต่วันจันทร์ และวันนี้เป็นวันศุกร์ เป็นวันแรกที่เขาได้มาฝึกงาน คงเป็นโชคดีสำหรับเขาคนเดียวที่ฝึกงานแล้วได้กินเลี้ยงในวันเดียวเลย แต่เป็นโชคร้ายสำหรับคนอื่นหน่อย ๆ โชคร้ายขนาดที่ว่าถ้าปล่อยให้นักศึกษาคนอื่นรู้คงไม่วายโดนนินทาลับหลัง
แต่ทำยังไงได้ ก็เขาเป็นลูกประธานฯ บริษัทที่มีอำนาจยื่นเรื่องเอกสารและทางมหาวิทยาลัยก็เกรงใจด้วยนี่นา ช่วยไม่ได้จริง ๆ
 วลัญช์ทอดถอนใจ ลงมากินข้าวก็เห็นนักศึกษาคนอื่นจากคณะเดียวกันไม่ทักไม่ทายตน จึงได้แต่เก็บความน้อยใจเอาไว้ ขณะนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว เสียงนุ่มทุ้มก็ดังขึ้นเรียกเขาออกจากภวังค์ความวิตก
"ขอนั่งกินข้าวด้วยคนนะ" เมื่อเงยหน้ามา...เห็นว่าใครพูดก็แทบอยากจะลุกหนี
"ผมว่าผู้จัดการกินข้าวในห้องน่าจะสบายกว่านะครับเพราะเปิดแอร์ น่าจะเป็นส่วนตัวกว่า" หรืออีกนัยคือ ไปกินข้าวในห้องซะสิ จะลงมาหาอะไรกินในโรงอาหารแล้วมานั่งกับผมทำไม
"แล้วทำไมคุณลัญช์ไม่ไปกินข้าวกับประธานฯ ห้องประธานฯ เปิดแอร์สบาย น่าจะเป็นส่วนตัวกว่า"
"ผมไม่ชอบน่ะครับ"
"ไม่ชอบ?" อาคเนย์ถามด้วยสีหน้าราบเรียบ ร่างสูง กิริยามารยาทดูโดดเด่นเหมือนเคยเรียกให้พนักงานในโรงอาหารหันมามองเป็นตาเดียว
"มันดูเด็กที่ต้องไปกินข้าวกับพ่อ ผมโตแล้ว หาข้าวกินเองได้"
ริมฝีปากหยักของคนฟังยกขึ้น มือหนาเลื่อนมาใต้คาง ตัวสั่นเล็กน้อยคล้ายคนพยายามกลั้นขำ วลัญช์เห็นท่าทางก็พอเดาออก
"คุณขำอะไรครับ" เด็กหนุ่มถามขึ้นมาทันที
"เปล่า" อาคเนย์หยุดยิ้ม ตอบเสียงราบเรียบ ตักข้าวเข้าปาก
"พ่อผมเลี้ยงผมไปดีหน่อย คุณอาจจะไม่เข้าใจก็ได้ ผมแค่ไม่อยากโดนสปอยล์ให้เป็นลูกคุณหนูก็เลยต้องฝึกตัวเอง" เด็กหนุ่มบอกออกมา
"อืม" อาคเนย์พยักหน้ารับเบา ๆ ได้ฟังตัดชื้นเนื้อในจานอาหารส่งเข้าปากอย่างสุภาพ
"อ..อืมอะไรครับ" วลัญช์ถามต่ออีก อย่างน้อยตอบว่าเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ได้ มาตอบเอิมตอบอืมแถมยังยิ้มนิด ๆ มันดูน่าหมั่นไส้ เด็กหนุ่มคิดแล้วก็คันยุบยิบในใจ ไม่รู้เลยว่าฟิลเตอร์ที่เขามองตนในตอนนี้เหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ที่อยากกินขนมปังไส้แยมสตอเบอร์รี แต่ระแวงว่าผู้ใหญ่จะให้แยมสับปะรดทั้งที่เห็นว่าเนื้อเป็นสีเหลือง อากัปกิริยาร้อนรนของคนหนุ่มกว่า มันดูน่าเอ็นดูในสายตาอาคเนย์มาก ยิ่งหน้าตาเจ้าตัวดูกึ่ง ๆ จะไม่ยอม แต่ก็กึ่ง ๆ ยอมไปในที ยิ่งทำให้เขายิ้มออกมาจนต้องเบือนหน้าไปมองทางอื่นเพราะไม่อย่างนั้นคงฉีกยิ้มกว้าง เผลอเอื้อมมือไปลูบหัว
การกระทำนั้นทำให้เด็กหนุ่มกว่ารู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก เรียกชื่อเขาเสียงกระซิบ
"คุณอาค"
พอได้ยินเสียงอีกคนเรียก จากที่เก๊กหน้าไว้กลับเพิ่มรอยยิ้มบนใบหน้าผู้จัดการหนุ่ม วลัญช์เห็นท่าตัวเองจะทนสงครามประสาทไม่ไหว รีบเก็บจานชามส้อมไปทันที อาคเนย์รวบช้อนส้อมทำท่าจะลุกขึ้นบ้าง แต่วลัญช์หันมาบอกก่อน
"ไม่ต้องตามผมมาเลยนะครับ"
 คนตัวโตกว่าก็เลยไม่ตามไป แต่เพราะเห็นอีกฝ่ายเดินหาที่วางจานช้อนส้อมอยู่นาน สุดท้ายก็เลยต้องมาช่วยพาไปส่งถึงที่ซิงก์ล้างจาน คนตัวเล็กกว่าขอบคุณเสียงอ้อมแอ้มเพราะบอกไม่ให้ตามมา แต่อีกฝ่ายกลับมาช่วยตนไว้ซะอย่างนั้น ดวงตากวางก้มลงมองมือตนที่ล้างอะไรยังไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่นัก ร้อนถึงผู้ใหญ่ที่ยืนดูอยู่นานต้องมาช่วยโดยยืนซ้อนหลังแล้วเอื้อมไปจับมือ
 "ผมขออนุญาตนะ" เขาก้มลงกระซิบเสียงแผ่วข้างหู คนตัวเล็กพยักหน้าอนุญาตทั้งที่ขนอ่อนลุกชัน หน้าร้อนผ่าว
 "อ๊ะ" ใจเต้นตึกตักราวกับกลองเพลทั้งที่ไม่ทราบสาเหตุ
"มือนุ่มแบบนี้ อยู่บ้านได้หยิบจับอะไรบ้างไหม" เสียงนุ่ม ๆ ชวนให้จั๊กจี้ดังขึ้นใกล้ ๆ หู ขณะที่คนถามดึงจานออก แล้วเช็ดคราบสกปรกออกให้เลย
"ผม...ก็เคย..."
"เคยอะไร หืม" สำหรับผู้จัดการ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกมาจากตัวเด็กหนุ่ม มันเลยทำให้เขาอยากเข้าใกล้มากกว่าเดิม
"คุณอาคเอาหน้าถอยไปก่อนได้ไหมครับ" วลัญช์บอก ใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะไปหมด อาคเนย์นิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะถอยออกมาพร้อมก้มหัวให้นิด ๆ เป็นเชิงขอโทษ วลัญช์เห็นก็รู้สึกอายเข้าไปใหญ่ ได้แต่เงียบ จนกระทั่งล้างจานกับช้อนส้อมเสร็จแล้ว คนตัวเล็กถึงได้ก้มหัวขอบคุณอีกครั้งแล้วขึ้นออฟฟิศไปโดยไม่หันมามองหน้าอีกเลย
นัยน์ตาคมหรี่ลงฉายแววบางอย่างหลังจากอีกคนจากไป เป็นแววตาที่แม้กระทั่งตัวเขาเอง ถ้าได้มาเห็น...ก็อ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่


หากพูดถึงประเทศออร์เลสต์ ใคร ๆ ต่างก็คงจะนึกถึงเหมืองแร่ ไวน์เลิศรส บทเพลงท้องถิ่น ไม่ก็วรรณกรรมชื่อดัง ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดซึ่งทุกสายตาที่จับจ้องมายังประเทศนี้เห็นพ้องต้องกันได้หมดก็คือภาพลักษณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความสุขสงบ แทบจะไม่มีข่าวอื้อฉาวจากเหตุการณ์ทางลบใด ๆ เป็นประเทศที่หากใครเป็นโจรวิ่งราวขึ้นมาเขาคนนั้นจะถูกมาว่าเป็นแกะดำ
อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้ว ประเทศออร์เลสต์ก็เป็นประเทศที่อุดมไปด้วยสังคมมนุษย์ตามปกติทั่วไป เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีความขัดแย้งเกิดขึ้น เพียงแต่ว่ามีระบบที่จัดการยับยั้งภัยต่าง ๆ ได้อย่างครอบคลุมมากเพียงเท่านั้นเอง
ลึกลงไปใต้ดินของอาคารบริษัทขนส่งธรรมดาแห่งหนึ่ง ศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์กรคอสมอสถูกก่อตั้งไว้อย่างลับ ๆ องค์กรนี้คือเบื้องหลังทั้งหมดของความสงบสุขในประเทศ ดำเนินการโดยที่ปิดบังการมีอยู่ไว้ได้อย่างมิดชิดขนาดที่ทางรัฐบาลหรือเหล่าขุนนางกับราชวงศ์เองก็ยังไม่รู้ คนในตำแหน่งใหญ่ ๆ ที่รู้กันจริง ๆ ก็เพียงไม่กี่คนซึ่งสามารถนับด้วยนิ้วมือสองข้างได้
สมาชิกขององค์กรคอสมอสแต่ละคนต่างก็ทำหน้าในแบบฉบับที่ตนเองถนัด ทว่าทั้งหมดนั้นก็ล้วนแต่มุ่งสู่เป้าหมายในการยับยั้งกีดขวางสิ่งใด ๆ ก็ตามที่มีสัญญาณว่าจะเป็นภัยต่อประเทศกันหมดทั้งสิ้น
แอนเซลนั่งขมวดคิ้วเป็นปมอยู่ในห้องประชุมขององค์กร ดวงตาสีแดงเป็นประกายงดงามราวกับเม็ดทับทิมสบเข้ากับดวงตาของชายแก่ผู้เป็นประธานกลุ่มสมาชิกเบื้องบนซึ่งมีหน้าที่ทำการบริหารองค์กร ด้วยความที่แอนเซลเป็นดาวเด่นในการประชุมซึ่งรวมตัวสมาชิกระดับสูงมามากมายในครั้งนี้ ในโต๊ะกลมเขาจึงถูกจัดให้นั่งอยู่ไม่ห่างจากประธานองค์กรและสมาชิกคนสำคัญอื่น ๆ มาก
"แอนแซล พวกเราทุกคนในนี้ต่างคาดหวังในตัวคุณ เราเดิมพันความสำเร็จของภารกิจระดับเอสนี้ไว้กับคุณนะ คูณก็รู้ว่าเราเชื่อมั่นในความสามารถคุณมากแค่ไหน"
ชายแก่เคราขาวในเสื้อคลุมยาวสีดำซึ่งทำให้เขาดูราวกับเป็นพ่อมดผู้น่าเกรงขามกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่แหบกร้านตามวัย
"ครับ"
แอนเซลยังคงสบตากับชายแก่อย่างมั่นคงแน่วแน่ เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหล่อคมมีเสน่ห์นั้นเปล่งสง่าราศีออกมาอย่างที่ใครเทียบไม่ได้ นอกจากนี้การแต่งกายที่ใช้เน็กไทซึ่งมีสีแดงเช่นเดียวกับสีดวงตารวมถึงสวมชุดสีดำล้วนเช่นเดียวกับสีผมยังให้ความรู้สึกเด็ดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูกด้วย
"เอาล่ะ ตอนนี้ในเมื่อได้ฟังรายละเอียดเกี่ยวกับภารกิจนี้แล้ว ไหนคุณลองสรุปออกมาให้ผมฟังหน่อยซิ"
ถึงแม้ว่าทุกคนในที่นี้จะรู้ถึงความเป็นมืออาชีพของแอนเซลดี อย่างไรก็ตามประธานองค์กรผู้มีนิสัยรอบคอบระมัดระวังขั้นสุดคนนี้ก็ยังไม่นิ่งนอนใจจนกว่าจะตรวจสอบแล้วได้รับรู้กับตาหรือหูตนเองจริง ๆ ว่าลูกน้องเข้าใจในภารกิจอย่างถี่ถ้วน
"ภารกิจระดับเอครั้งนี้สืบเนื่องมาจากข้อมูลของทางสายข่าวที่บ่งชี้หลักฐานว่ามีการค้าอาวุธเวทมนตร์ในวงกว้างเกิดขึ้นในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา โดยทางเราสืบสาวต่อแล้วก็พบเจอว่ามีการเกี่ยวโยงกับตระกูลฟอร์เทีย ประจวบกับที่มีรายงานเข้ามาว่าช่วงนี้ตัวดยุคฟอร์เทียมีการมีการเคลื่อนไหวแปลก ๆ ครับ เพราะฉะนั้น ภารกิจของผมคือการแทรกซึมเข้าไปใกล้ดยุคเพื่อที่จะหยุดยั้งการค้าน่าสงสัยซึ่งมีโอกาสจะนำไปสู่ภัยใหญ่หลวงได้สูง และเช่นเดิมตามแนวทางขององค์กรเรา ผมจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จลุล่วงโดยที่ไม่จะเหลือร่องรอยของหลักฐานความชั่วที่เกิดขึ้นในประเทศนี้ใด ๆ ให้เล็ดลอดออกสู่สาธารณชนได้ครับ"
"เยี่ยม" ชายแก่เอ่ยเรียบ ๆ "ขั้นแรกของภารกิจนี้ คุณต้องหาทางเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์ฟอร์เทียให้ได้ หากดูเอกสารที่แจกไว้ให้บนโต๊ะ คุณจะเห็นรายชื่อของคนที่ทำงานในตำแหน่งต่าง ๆ ภายใต้ตระกูลฟอร์เทีย หกคนเหล่านี้คือคนที่ถูกคัดมาแล้วว่ามีตำแหน่งการงานซึ่งจะเอื้อประโยชน์ต่อภารกิจได้ดี อีกทั้งแต่ละคนยังมีปัญหาน่าปวดหัวในชีวิตที่เราสามารถนำไปกระตุ้นให้พวกเขาตัดสินใจลาออกได้ด้วยการแลกเปลี่ยนข้อเสนอ นี่จะช่วยเปิดทางให้คุณเข้าไปแทนที่ตำแหน่งของพวกเขาในคฤหาสน์ฟอร์เทีย"
"อืม… จะให้ผมเลือกสินะครับว่าอยากเอาตำแหน่งไหน"
แอนเซลดึงสายตามาเพ่งความสนใจไปยังแผ่นเอกสารหกแผ่นตรงหน้า มือที่มีผิวพรรณขาวผ่องจนแทบซีดหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมากวาดตาอ่านข้อมูลทีละใบ เมื่อดูครบทั้งหมดแล้ว เขาจึงทำสีหน้าครุ่นคิดพลางกอดอกเสาะหาตัวเลือกที่น่าจะเหมาะสมที่สุด แอนเซลคิดไปคิดมาจนในที่สุดก็สรุปได้ว่าในบรรดาหกคนนี้ เขาดูจะรู้สึกดึงดูดและสนใจกับตำแหน่งผู้อารักขาส่วนตัวของลูกชายคนโตของดยุคมากที่สุด
"ผมเลือกตำแหน่งผู้อารักขาส่วนตัวของ อิลเลียส ฟอร์เทีย ครับ ผมคิดว่าตำแหน่งนี้คงจะเอื้อแก่ภารกิจได้โดยที่ไม่ดูน่าสงสัยเกินไปครับ เพราะหากเลือกตำแหน่งที่รับใช้ใกล้ชิดกับดยุคมากจนเกินไป เกรงว่าดยุคคงจะสังเกตได้ในไม่ช้าว่ามีการเคลื่อนไหวน่าสงสัยดำเนินอยู่ครับ"
เขาหาเหตุผลมาสนับสนุนรองรับการตัดสินใจของตัวเองได้อย่างเป็นมืออาชีพ ชายแก่พยักหน้ายอมรับพร้อมกับกล่าว
"ได้ ทางเราจะส่งคนไปจัดการกับผู้อารักขาคนปัจจุบันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นคุณก็เตรียมตัวถูกรับเข้าไปเป็นผู้อารักขาคนใหม่ได้เลย ฝีมืออย่างคุณคงจะไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว" ชายแก่กระแอมเล็กน้อยก่อนจะยกระดับเสียงให้ดังขึ้นจากเดิม "เอาล่ะ ตอนนี้ผมขอประกาศยืนยันอย่างเป็นทางการ ภารกิจระดับเอเพื่อสยบการเคลื่อนไหวน่าสงสัยของดยุคฟอร์เทียโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการค้าอาวุธเวทมนตร์ในวงกว้างนั้นได้ถูกมอบหมายให้ แอนเซล เดมอร์ เป็นผู้ดูแลหลักของภารกิจเต็มตัวแล้ว"
~
คืนวันเดียวกันนั้น
แสงสลัวจับอยู่บนใบหน้าสิ้นหวังซึ่งค่อย ๆ ดูมีหวังขึ้นมาของชายคนหนึ่งในเครื่องแบบตามฉบับผู้อารักขาที่รับใช้ขุนนาง ตราสีทองบนอกซ้ายพร้อมสัญลักษณ์รูปดอกบัวนั้นบ่งบอกถึงความเป็นตระกูลฟอร์เทีย
ภายในห้องที่มีเพียงแสงของเปลวเทียนลุกโชนอยู่บนโต๊ะระหว่างชายผู้นั้นกับอีกฝ่ายที่สวมสูทเรียบร้อยมาเพื่อพบหน้าเจรจากับเขา บรรยากาศซับซ้อนเกินบรรยายกำลังลอยอบอวลอยู่ภายใต้เงามืด และแต่ละฝ่ายต่างได้รับผลประโยชน์ตามที่ตนเองต้องการ


วันนี้คือวันสำคัญสำหรับภารกิจของแอนแซล เขายิ้มอ่อน ๆ อย่างพึงพอใจให้กับอากาศที่ดูแจ่มใสเป็นพิเศษในเช้าวันนี้
ท้องฟ้าโล่งโปร่งเจือชั้นเมฆสีขาวบริสุทธิ์บาง ๆ ส่วนเหล่าดอกไม้ใบหญ้ารอบบริเวณคฤหาสน์นั้นต่างก็ชูตนขึ้นรับแสงแดดอบอุ่นกันอย่างมีชีวิตชีวา ทั้งหมดนี้เป็นทัศนียภาพที่ชวนให้รู้สึกอิ่มเอมใจ และมันมักจะบ่งบอกถึงสัญญาณของฤกษ์อันดีงาม
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าประตูรั้วอันสูงใหญ่และแสนโออ่าซึ่งเปิดอ้าราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เขาก้าวเข้าไปสู่คฤหาสน์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างใน สายตาของแอนเซลเลื่อนไปจับตราสีทองที่ถูกประดับไว้กลางประตูรั้วแต่ละฝั่ง รูปสลักของดอกบัวบนนั้นดูเหมือนกันทุกประการกับเข็มกลัดทรงกลมที่กำลังอยู่บนอกซ้ายของเขาและยึดผ้าคลุมบ่าสีครีมอ่อนเอาไว้
แอนเซลเริ่มก้มหน้าก้มตาจัดเครื่องแบบที่สวมอยู่เพื่อให้แน่ใจว่ามันอยู่ในสภาพที่เรียบร้อยไร้รอยยับยู่ยี่
ความจริงแล้ว ลึก ๆ ในใจเขาค่อนข้างที่จะตื่นเต้นไม่น้อยกับการได้สวมใส่ชุดที่แสนจะอลังการแบบนี้ หากตระกูลฟอร์เทียไม่ได้มีข้อบังคับให้สวมเครื่องแบบสีครีมแซมทอง ป่านนี้เขาก็คงจะสั่งตัดชุดที่มีสีดำกับแดงไปทั้งตัวแล้ว
นับตั้งแต่การประชุมของแอนเซลกับทางเบื้องบน วันนี้เวลาก็ได้ผ่านมาแล้วราวหนึ่งอาทิตย์
ขั้นแรกของภารกิจเพื่อหยุดยั้งการเคลื่อนไหวที่ผิดวิสัยของดยุคฟอร์เทียนั้นเรียกได้ว่าคืบหน้าไปอย่างรวดเร็วมาก เพียงวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ภารกิจถูกมอบหมาย ผู้อารักขาส่วนตัวของบุตรชายคนโตแห่งดยุคฟอร์เทียก็ได้ลาออกจากตำแหน่งอย่างปุปปัป ซึ่งเอาตามจริง แอนเซลผู้ใช้ชีวิตกับองค์กรมาแล้วนานหลายปีก็ไม่ได้ประหลาดใจกับความรวดเร็วทันใจนั้นมาก
หลังจากนั้น ในช่วงระยะเวลาสองสามวัดต่อมา ทางหน่วยเสริมที่มีหน้าที่คอยสนับสนุนภารกิจนี้ก็ทำการปล่อยข่าวลือไปจนถึงหูของดยุคว่ามีปรากฏตัวของชายผู้มากประสบการณ์ในด้านงานอารักขาคนหนึ่งเขาเร่ร่อนเข้ามาเยี่ยมเยือนในบริเวณใกล้ ๆ นี้พอดี ด้วยเหตุนี้ทันทีที่ดยุคผู้หวงแหนในตัวบุตรชายคนโตอย่างสุดหัวใจได้ยินเข้า มีหรือที่ดยุคจะไม่รีบสั่งให้ลูกน้องไปตามตัวแอนเซลจนพบแล้วเชิญให้เขาเข้ามารับการทดสอบพิสูจน์ฝีมือพร้อมกับขอว่าจ้าง
เมื่อวานซืนแอนแซลจึงได้มาเยือนคฤหาสน์ฟอร์เทียโดยมีพ่อบ้านประจำคฤหาสน์คอยคุมการทดสอบต่าง ๆ ซึ่งเขานั้นผ่านไปได้อย่างฉลุยทั้งหมด ทำเอาเหล่าคนใช้ที่พากันมาชมต้องตกตะลึงในทักษะและความสามารถของเขาที่ดูจะเหนือกว่าผู้อารักขาคนก่อนมาก
หากคำว่าเก่งกาจถูกใช้กับผู้อารักขาคนก่อนแล้ว สำหรับว่าที่ผู้อารักขาคนใหม่นี้ เห็นทีคงจะต้องเรียกเป็นวลีว่าองอาจสะท้านผืนดิน
แอนเซลค่อย ๆ สูดหายใจเข้าลึกแล้วนำพาอากาศสดชื่นพร้อมกำลังใจกับแรงฮึดสู้เข้าสู่ปอดเต็มที่ อึดใจต่อมาเขาก็เริ่มออกฝีเท้าก้าวผ่านประตูรั้วเข้าไป เหยียบย่ำทางเดินทรายที่ส่งเสียงบดละเอียดขึ้นมาทุกครั้งที่มีการเสียดสีของพื้นรองเท้า
แอนเซลไปหยุดยืนอยู่หน้าคฤหาสน์แล้วโค้งทักทายพ่อบ้านในสูทสีดำผู้ยืนรอต้อนรับอยู่ตรงนั้น
"ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ฟอร์เทียอย่างเป็นทางการครับ ท่านแอนเซล"
พ่อบ้านเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสบาย ๆ เขาเป็นชายอายุหกสิบกว่าปีที่มีรูปร่างสูงโปร่งและดูกระฉับกระเฉงแข็งแรง
"สวัสดีครับคุณพ่อบ้านชาร์ล ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"
แอนเซลปั้นยิ้มที่ดูเป็นมิตรไม่แพ้พ่อบ้านขึ้นมาในขณะที่ความจริงเบื้องลึกในใจนั้นกำลังลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นที่จะขุดคุ้ยการกระทำอันน่าสงสัยของดยุคในช่วงที่ผ่านมา
พ่อบ้านหันไปแง้มเปิดประตูคฤหาสน์บานใหญ่ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้แอนเซลเดินเข้าไปก่อน แอนเซลก้าวผ่านประตูเข้าไปด้วยกิริยาท่าทางที่สำรวม และแล้ว ทันทีที่ความหรูหราตระการตาของการออกแบบภายในคฤหาสน์ฟอร์เทียได้ปรากฏสู่สายตาเขา ชั่วขณะนั้นเองความคิดต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องภารกิจที่วิ่งวุ่นไปมาอยู่ในหัวก็ได้แต่หยุดชะงักไปชั่วครู่
เบื้องหน้าเขา ทุกแห่งหนแกมไปด้วยการตกแต่งสีทองซึ่งทำให้คฤหาสน์ธีมสีน้ำตาลหลากเฉดนี้ดูประกายตาอย่างน่าดึงดูด ไม่ว่าจะหันไปทางใดก็มีแต่มวลไอแห่งความสง่าผ่าเผยแผ่ออกมาให้สัมผัสได้จากทุกบริเวณ ในที่แห่งนี้นั้นแทบจะไม่มีสิ่งใดเลยที่ไร้ลวดลายประณีตมาประดับหรือแทรกแซงไว้อย่างละเอียดอ่อน
นี่เป็นครั้งแรกที่แอนเซลได้ย่างกรายเข้ามาในตัวคฤหาสน์ฟอร์เทียจริง ๆ เพราะเมื่อวันก่อนธุระเขานั้นอยู่แต่ในบริเวณสวนนอกคฤหาสน์เพียงที่เดียว
"ตอนนี้ผมจะพาท่านแอนแซลไปทางปีกซ้ายของคฤหาสน์เพื่อไปดูห้องพักส่วนตัวนะครับ"
แอนแซลหยุดเหม่อมองความวิจิตรบรรจงรอบตัวเมื่อพ่อบ้านกล่าวขึ้น
"ด้วยความที่ท่านเป็นผู้อารักขาส่วนตัวของนายน้อยอิลเลียส ห้องพักของท่านแอนเซลจะอยู่ติดกันกับห้องของนายน้อยอิลเลียสเลยนะครับ"
เมื่อสิ้นคำพ่อบ้านก็นำทางให้แอนเซลเดินตามเขาไป แต่ละท่วงท่าของพ่อบ้านนั้นดูละเอียดอ่อนทว่าขณะเดียวกันก็มั่นคงอย่างยิ่ง ชัดเจนว่าเขาเคยผ่านการอบรมมาดีอีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายโดยมีพ่อบ้านคอยพูดบรรยายถึงสถานที่ที่เดินผ่านบ้างเป็นครั้งคราวนั้น แอนเซลผู้กำลังจะได้ทำงานใหม่ที่เขาไม่เคยทำมาก่อนอย่างการเป็นผู้อารักขาก็เริ่มนึกถึงข้อมูลที่พอรู้มาบ้างเกี่ยวกับ อิลเลียส ฟอร์เทีย คนที่เขาต้องทำหน้าที่ดูแลและอารักขาตลอดระยะเวลาที่มาปฏิบัติภารกิจยังที่แห่งนี้
เริ่มแรก ว่ากันด้วยเรื่องของภูมิหลังพื้นฐาน อิลเสียสนั้นมีอายุสิบแปดปีและเป็นบุตรชายคนโตของดยุคฟอร์เทีย เขามีน้องชายฝาแฝดต่างแม่ที่อายุน้อยกว่าอยู่ห้าปี เพราะเรื่องราวอันน่าเศร้าคือแม่ของอิลเลียสนั้นได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อครั้งที่เขายังสามสี่ขวบ ทำให้ปัจจุบันนี้ตำแหน่งดัชเชสฟอร์เทียจึงตกเป็นของภรรยาใหม่ของดยุค
ต่อมา อีกข้อมูลหนึ่งที่แอนเซลพอรู้คืออิลเลียสนั้นเป็นคนที่รักการเที่ยวเล่นและการออกสำรวจมาก ด้วยเหตุนี้เองดยุคฟอร์เทียจึงเข้มงวดเป็นพิเศษในเรื่องของผู้อารักขาประจำตัวบุตรชายคนโตของเขา
ที่ผ่านมาเคยมีเหตุการณ์น่าตกใจหลากหลายรูปแบบเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้ช่วงประมาณสองปีที่แล้วดยุคได้ตัดสินใจจ้างผู้อารักขามารับใช้และจับตาดูอิลเลียสเป็นส่วนตัวอย่างจริงจัง
ขณะที่แอนเซลกำลังเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ส่วนปีกซ้าย เขาก็เริ่มนึกสงสัยว่าอิลเลียสนั้นจะเป็นคนอย่างไร ในฐานะผู้อารักขาส่วนตัวที่จะต้องอยู่กับอิลเลียสตลอดแทบทั้งวันแล้ว ตัวเขาจะสามารถรับมือได้ใช่หรือไม่ และจะยากง่ายถึงเพียงใด
"เรามาถึงแล้วล่ะครับ" พ่อบ้านหันมาบอกกับแอนเซล "ห้องนี้จะเป็นห้องของท่านแอนเซล ส่วนทางซ้ายติดกันเลยจะเป็นห้องของนายน้อยอิลเลียสนะครับ"
พ่อบ้านก้มหน้าหยิบกุญแจสีเงินดอกหนึ่งที่เขาพกกับตัวมาด้วยแล้วเริ่มต้นทำการไขบานประตูไม้อันแสนจะดูโอ่อ่าตรงหน้า หลังประตูได้รับการปลดล็อกเขาก็ผลักเปิดประตูแล้วยื่นกุญแจดอกนั้นให้กับแอนเซล
"นี่คือกุญแจห้องนะครับ"
"ขอบคุณครับมากคุณพ่อบ้านชาร์ล"
แอนเซลยื่นมือไปรับกุญแจมาด้วยท่าทางอ่อนน้อม ทำให้คนสูงวัยอย่างพ่อบ้านนั้นรู้สึกประทับใจและเอ็นดูเขามาก
"สัมภาระของท่านที่ถูกส่งมาก่อนหน้านี้ได้ทำการขนเข้าไปไว้ข้างในห้องเรียบร้อยแล้วนะครับ เอาเป็นว่า ตอนนี้ท่านเข้าไปพักผ่อนได้ตามสบายก่อนเลยครับ รอเวลาที่นายน้อยกลับมาจากธุระแล้วผมจะส่งคนมาพาท่านไปใช้เวลาจิบชากับนายน้อยเพื่อทำความรู้จักกันนะครับ"
"ครับคุณพ่อบ้าน ขอให้มีวันที่ดีนะครับ"
แอนเซลยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าไปในห้องและปิดประตูลง
ห้องพักห้องนี้ค่อนข้างที่จะมีพื้นที่กว้างขวาง แถมยังดูหรูหราพอ ๆ กับห้องพักระดับขุนนาง ดูเหมือนว่าตำแหน่งผู้อารักขาส่วนตัวของอิลเลียสที่เป็นถึงลูกรักของดยุคนั้นจะมีความสำคัญมาก ๆ สำหรับคนในคฤหาสน์นี้
แอนเซลทิ้งตัวลงบนเตียงพลางปล่อยให้ความคิดหลั่งไหลไปทั่วหัวอย่างอิสระ แต่แล้ว ทันใดนั้นท่ามกลางความคิดต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องภารกิจ จู่ ๆ ก็มีสิ่งหนึ่งวาบผ่านเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน
"เดี๋ยวนะ! อาทิตย์หน้าที่จะถึงนี้ไอช่ามีพิธีจบการศึกษาไม่ใช่เหรอ! ลืมไปสนิทเลย ก็เธอเล่นบอกวันที่มาซะตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อนนี่นะ แล้วฉันก็ไม่ได้ว่างกลับบ้านไปเจอเธอตั้งแต่ตอนนั้นทีเลย"
ไอช่าเป็นน้องสาวผู้น่ารักเพียงคนเดียวของเขา วันสำคัญอย่างพิธีจบการศึกษาจากโรงเรียนเขาจะพลาดมันได้อย่างไร
"อืม... งั้นเดี๋ยวตอนได้ไปเจอกับอิลเลียสแล้วฉันลองถามเขาดีกว่าว่าจะไปด้วยกันไหม เพิ่งมาทำงานแท้ ๆ แบบนี้ดยุคคงไม่อนุมัติให้โดดงานแน่ คงจะมีแต่ต้องลากอิลเลียสไปด้วยนี่แหละ ถ้าเกิดแอบปลีกตัวไปเฉย ๆ แล้วดยุครู้เข้าว่าทิ้งลูกชายที่เขาเป็นห่วงนักเป็นห่วงหนาไว้คนเดียว มีหวังว่าดยุคคงเสียความเชื่อใจในตัวฉันไปแน่นอน แล้วทีนี้หนึ่งของภารกิจที่ต้องเข้าใกล้ดยุคก็จะยุ่งยากเข้าไปอีก เฮ้อ..."
แอนเซลถอนหายพลางยกแขนขึ้นมากอดอก
"เอ... ความจริงไอช่านี่ก็อายุเท่ากับอิลเลียสเลยนี่ สงสัยจริง ๆ ว่าเขาจะมีพิธีจบการศึกษาเหมือนกันด้วยหรือเปล่า เห็นว่าเรียนอยู่ที่โรงเรียนชั้นสูงสำหรับพวกขุนนางนี่นะ"
เขานอนขบคิดถึงปัญหาที่เพิ่งนึกขึ้นมาได้นี้อยู่ครู่หนึ่ง ทว่าต่อมา ด้วยเพราะความเหนื่อยล้าสะสมจากภารกิจระดับซีถึงดีอื่น ๆ ที่เขาได้รับมอบหมายให้ไปจัดการในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเพื่อเป็นการส่งท้ายก่อนทุ่มเทกับภารกิจระดับเอในตอนนี้ จู่ ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งก็ได้คืบคลานเข้ามาปะทะสติของเขาสู่ห้วงนิทรา พับเก็บการรับรู้ของเขาไว้ภายใต้ความมืดมิด


ตึก
ตึก
ตึก
มันเป็นเสียงฝีเท้าที่ฟังดูทั้งหนักแน่นและมั่นคง จังหวะอันเนิบช้าทำให้ความก้องกังวานของแต่ละก้าวถูกขับออกมาได้อย่างเต็มที่ ได้ยินไปจนถึงสุดปลายเสียงซึ่งลอยเหลืออ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ
หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของเสียงฝีเท้านี้กำลังสอดส่ายสายตาไปทั่วชั้นหนังสือตามแต่ละบริเวณที่เธอเดินผ่าน ดวงตาที่มีขนตางอนสวยนั้นหรี่ลงจนดูเรียวยาวคล้ายกับกลีบดอกทานตะวัน ทว่าเป็นกลีบดอกทานตะวันซึ่งสะท้อนประกายแสงสีแดงออกมาดั่งเม็ดทับทิม
ภายในห้องสมุดอันเก่าแก่นี้ดูเหมือนว่าจะมีเพียงหญิงสาวผู้เดียวเท่านั้น เธอกำลังตามหาหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ และดูเหมือนว่าผ่านไปไม่นานเธอก็ได้เจอมันในที่สุด
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างและดูกลมโต เส้นคิ้วบางสละสลวยยกขึ้นพร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้นดีใจซึ่งปรากฏขึ้นมาชัดบนใบหน้า
ในบรรดาหนังสือมากมายที่เรียงรายชิดติดกันอยู่ทั่วชั้น หญิงสาวเอื้อมมือไปดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมา เธอพินิจดูชื่อหนังสือบนปกหนังสีฟ้าอมเทานั้นอยู่ครู่หนึ่งด้วยสีหน้าอย่างอิ่มเอมเปรมใจ บนนั้นตัวอักษรของข้อความว่า 'ตำนานแห่งหุบเขาวิลเลอรีน' ถูกเขียนขึ้นโดยใช้หมึกสีทอง
หญิงสาวอมยิ้มพลางค่อย ๆ ไล่นิ้วมือไปตามหน้าปกก่อนที่จะพลิกเปิดหนังสือ
ตูม!
ภายในเสี้ยววินาที ทุกอย่างถูกบดบังด้วยแสงจ้าสีขาวเจือม่วง เสียงกรีดร้องอันอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดรุนแรงดังขึ้นแล้วกลืนหายไปกับเสียงคำรามของชั้นหนังสือและอาคารที่ทลายลงครืน
~
"อึก... อะไรกัน... ถึงช่วงนี้ของปีอีกแล้วสินะ" มือข้างหนึ่งของแอนเซลถูกยกขึ้นมากุมศีรษะ เขายันตัวขึ้นนั่งด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างจะดูตึงเครียดและหม่นลงไปอย่างควบคุมไม่ได้
"เมื่อไหร่จะหายสักทีนะ? นี่ก็ผ่านมาตั้งเจ็ดปีแล้ว... บางทีถ้าตอนนั้นไม่ได้ไปขโมยอุปกรณ์เวทมนตร์มาย้อนดูเหตุการณ์ เพราะเอาแต่ดึงดันอยากจะรู้สาเหตุการตายของแม่ ป่านนี้... บางทีฉันก็คงจะไม่ต้องมาทนทุกข์กับฝันที่ตามหลอกหลอนทุกปีเช่นนี้..."
เสียงทุ้มนุ่มนวลของเขาฟังดูแผ่วเบาในขณะที่ความรู้สึกเศร้าและคิดถึงนั้นเริ่มถาโถมออกมาอย่างฉับพลันหลังถูกกักขังไว้ภายในส่วนลึกของหัวใจมานานพักใหญ่
นี่คือสิ่งที่เขาต้องเผชิญหน้าอยู่ทุกช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิตลอดหกเจ็ดปีที่ผ่านมา
"ขออภัยค่ะท่านแอนเซล ดิฉันเป็นสาวใช้ที่จะมานำทางท่านไปยังสวนดอกไม้สำหรับการจิบชากับนายน้อยอิลเลียสช่วงสายนี้ค่ะ"
ในความเงียบอันน่าอึดอัดซึ่งกำลังห่อหุ้มตัวแอนเซลอยู่ภายในห้อง จู่ ๆ สาวใช้คนหนึ่งก็ได้มาส่งเสียงเรียกฃจากหน้าห้องพร้อมกับเคาะประตูเบา ๆ ไปสามสี่ที
แอนเซลถอนหายใจยาวพลางก้มศีรษะลง จากนั้น พอส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อดึงสติให้คงที่แล้วเงยศีรษะขึ้น กลายเป็นว่าขณะนี้ใบหน้าที่ถูกเผยขึ้นมาอีกครั้งนั้นกลับดูราวกับเป็นคนละคน
ตอนนี้สีหน้าของแอนเซลดูเป็นปกติดีอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่แถมเข้ามาทำให้โหนกแก้มยกขึ้นเล็กน้อย เรียกได้ว่าไร้เค้าโครงของความอึมครึมเมื่อครู่หลงเหลืออยู่อย่างสิ้นเชิง
ความจริงแล้ว หนึ่งในการฝึกฝนสำคัญที่เขาได้รับหลังเข้ามารับใช้องค์กรคอสมอสก็คือทักษะในการเก็บสีหน้าและการแสดงเสแสร้งนั่นเอง
แกร๊ก
"สวัสดีครับ ขอรบกวนด้วยนะครับ"
แอนเซลกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มนั้นที่ยังคงอยู่บนใบหน้าเมื่อเปิดประตูออกมาเจอกับสาวใช้คนหนึ่งที่กำลังยืนรออยู่อย่างสำรวม
"อ่า ค่ะ ด้วยความยินดีค่ะ ตะ ตามดิฉันมาได้เลยนะคะ"
เนื่องด้วยอิทธิพลอันรุนแรงจากหน้าตาที่แสนจะหล่อและมีเสน่ห์ของแอนเซล สาวใช้คนนั้นเมื่อได้เจอกับตัวใกล้ ๆ เธอก็ตกตะลึงและเขินจนพูดแทบไม่ออก แต่ละถ้อยคำมีแต่จะฟังตะกุกตะกัก อีกทั้งใบหน้าของเธอนั้นก็ดูเหมือนว่าจะแดงขึ้นมาด้วย
แอนเซลเดินตามการนำทางของสาวใช้คนนั้นไปโดยมีสายตาของสาวใช้มากมายระหว่างทางแอบสอดส่องมองมาทางเขา ทำเอาแอนเซลเริ่มนึกสงสัยว่าก่อนหน้านี้ตอนเดินมากับพ่อบ้านเป็นเพราะเขาเอาแต่ครุ่นคิดกับตัวเองมากไปหรือเปล่าจึงทำให้ไม่ทันได้สังเกตถึงสายตาใด ๆ ที่แผ่รังสีของความสนอกสนใจมาจากพวกสาวใช้โดยรอบ
"เชิญค่ะ"
ตอนนี้สาวใช้คนนั้นได้พาแอนเซลมาถึงบริเวณสวนหลังคฤหาสน์แล้ว เธอเสนอให้แอนเซลนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวหนึ่งที่โต๊ะกลมสีขาวซึ่งตั้งอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้สูงใหญ่และล้อมรอบไปด้วยพุ่มดอกไม้นานาชนิด
"รอสักครู่นะคะ อีกไม่นานนายน้อยก็คงจะกลับมาถึงคฤหาสน์แล้วค่ะ"
สาวใช้โค้งให้กับแอนเซลก่อนจะเดินจากไป ปล่อยเขาไว้แต่เพียงผู้เดียวท่ามกลางสายลมที่พัดโชยอ่อน ๆ กับเสียงแซกซ่าของใบไม้
นานมากแล้วจริง ๆ ที่จิตใจของแอนเซลไม่ได้รู้สึกสงบขนาดนี้ การที่สมองเขาจะโล่งโปร่งได้นั้นเกิดขึ้นไม่บ่อย ขณะนี้เขากำลังรับรู้ถึงสิ่งต่าง ๆ รอบตัวและเพียงอยู่กับปัจจุบัน มองทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้าโดยไม่มีความคิดฟุ้งซ่านใด ๆ โผล่ขึ้นมาในอยู่หัว
อย่างไรก็ตาม สุดท้ายช่วงเวลาที่หายากเช่นนี้ก็ไม่ได้คงอยู่นานมากขนาดนั้น เพียงครู่ต่อมาเบื้องหน้าเขาก็มีชายหนุ่มหน้าตาดูหยิ่งทะนงคนหนึ่งมาแสดงตัวอยู่พร้อมกับสาวใช้คนเดียวกันกับที่ได้นำทางแอนเซลมาก่อนหน้านี้
แอนเซลลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจึงโค้งคำนับ "สวัสดีครับ นายน้อยอิลเลียส"
ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่อย่างสง่าผ่าเผยกล่าวด้วยท่าทีนิ่ง ๆ "เจ้าคือผู้อารักขาคนใหม่ของข้าสินะ"
"ครับ กระผมเองครับผู้อารักขาคนใหม่ของนายน้อย"
"อืม นั่งเถอะ" อิลเลียสพูดพร้อมกับลากเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามแอนเซลออกมานั่ง
สาวใช้มองชายทั้งสองสลับไปมาแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา "เดี๋ยวดิฉันจะไปนำชามาให้นะคะ" จากนั้นเธอก็ปลีกตัวกลับไปที่คฤหาสน์
อิลเลียสเริ่มหรี่ตาลงและเพ่งมองแอนเซลโดยไม่กล่าวอะไร เขากำลังพิจารณาแอนเซลตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงสัดส่วนของร่างกาย ทว่า แต่ถึงกระนั้น ฝ่ายที่โดนจ้องมองอย่างแอนเซลก็กลับไม่ได้หลุบสายตาไปทางอื่นแต่อย่างใด เขายังคงเงยหน้าขึ้นตรงและสู้ตาอิลเลียสกลับอย่างไม่เกรงกลัวในการวางท่าที่ดูองอาจและยิ่งใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย
ในตอนนั้นเองที่แอนเซลคิดขึ้นมาว่ารูปลักษณ์ของอิลเลียสนั้นดูสง่างามมาก ผิวขาวดูอมชมพูสุขภาพดี แถมดวงตาสีนำ้ตาลทองและผมสีบลอนด์อ่อน ๆ ก็ช่วยขับเสน่ห์ของโครงหน้าสมส่วนให้ดูสูงส่งมากเป็นอย่างยิ่ง
"เจ้า… ข้าได้ยินมาว่าความสามารถของเจ้าเหนือกว่าเบนลาร์ดที่เป็นผู้อารักขาคนก่อนของข้าซะอีก แต่ข้าจะบอกว่าให้เจ้ารู้ไว้นะว่าถึงอย่างไรข้าก็ยังคงรู้สึกแคลงใจ"
เขาเว้นระยะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
"งานนี้ที่ต้องตามดูแลข้าน่ะเป็นงานที่ยากและท้าทายกว่าที่เห็น หากเจ้าไม่สามารถรู้ใจของข้าหรือเข้าขากันกับข้าได้ถึงขั้นที่แทบจะอ่านความคิดออกตามที่เบนลาร์ดสามารถทำได้นั้น ข้าขอบอกเลยว่าเจ้าจะไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่นี้ได้อย่างน่าชื่นชมหรือมีประสิทธิภาพนัก แล้วเช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไร?"
ทุกคำพูดถูกเพ่งเล็งมาปะทะใส่แอนเซลอย่างเด็ดขาด นัยน์ตาของอิลเลียสนั้นดูหม่นลงพร้อมกับน้ำเสียงที่ส่งความกดดันไปยังแอนเซลอย่างเต็มเหนี่ยว
"เรื่องแบบนั้นไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นได้อยู่แล้วครับ"
แอนเซลตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบพลางประสานมือวางลงบนโต๊ะ "กระผมยืนยันว่าจะสามารถทำตามความคาดหวังของนายน้อยได้แน่นอน กระผมมั่นใจ"
อิลเลียสที่ได้ยินดังนั้นไม่ได้ดูมีปฏิกิริยาใดเป็นพิเศษ อีกทั้งเขายังคงไม่ละสายตาไปจากแอนเซล แอนเซลรู้สึกได้จากความกดดันในสายตาของอิลเลียสว่าตัวเองกำลังถูกเค้นให้พูดออกมาเพิ่มอีก
"ถึงแม้ว่านายน้อยอาจจะยังไว้วางใจในตัวกระผมได้ไม่สุด แต่ภายในไม่กี่วันนี้กระผมกล้าพูดได้เลยครับว่านายน้อยจะต้องเห็นถึงศักยภาพของกระผม"
"งั้นเหรอ..."
ในที่สุดอิลเลียสก็เอ่ยขึ้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนที่จะปลดปล่อยถ้อยคำถัดไปออกมา
"เยี่ยม! ข้าถูกใจในความมุ่งมั่นของเจ้า!"
ครานี้น้ำเสียงของอิลเลียสกลับมีความแตกต่างจากเดิม มันฟังดูสดใสมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งสีหน้าจากแต่เดิมที่ดูเข้มงวดและจองหองก็กลับกลายเป็นร่าเริงแจ่มใสในพริบตา ยิ้มกว้างจนแก้มปริ
"ขอโทษทีนะ ไม่ต้องไปถือสาเรื่องที่ข้าพูดเมื่อครู่หรอก อย่าไปจริงจังกับมันเลย พอดีข้าแค่อยากจะทดสอบความทุ่มเทของเจ้าเฉย ๆ เจ้าไม่ต้องกังวลไปนะ"
แอนเซลแอบผงะด้วยอารมณ์ขี้เล่นซึ่งปะทุออกมาจากคนตรงหน้าอย่างฉับพลัน แม้ภายนอกจะยังดูนิ่ง ๆ และสำรวมเหมือนไม่ตกใจมาก แต่ก็ต้องสารภาพตามจริงว่าข้างในนั้นทั้งตกตะลึงและงุนงงไม่น้อย
"แต่ก็นะ ถึงอย่างไร... ที่ข้าว่าไว้ว่างานนี้จำเป็นต้องอาศัยความรู้ใจนี่เป็นความจริง ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ขนาดเบนลาร์ดก็ยังใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะปรับตัวได้"
"ครับ นายน้อยอิลเลียส... ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถครับ"
"ดีมาก! เจ้าก็คงความมุ่งมั่นนี้ไว้ล่ะ เอาจริง ๆ ข้าก็แอบเสียดายกับการจากไปของเบนลาร์ดมาก เขาอยู่กับข้ามาหลายปีและข้าก็ประทับใจในตัวเขาจริง ๆ ..." อิลเลียสเงียบลงและหลุบตาเล็กน้อย ทว่าอึดใจต่อมาเขาก็กลับมาดูสดชื่นอีกครั้ง
"เอาล่ะ ไหน ๆ ชาก็มาพอดี เรามาใช้เวลาที่เหลืออยู่คุยเรื่องสนุก ๆ กันดีกว่า ข้าจะได้รู้จักเจ้ามากขึ้นด้วย"
สาวใช้คนหนึ่งได้เข็นรถเข็นมาเทียบที่ข้างโต๊ะ เธอวางแก้วชาลงตรงหน้าอิลเลียสกับแอนเซลอย่างเบามือแล้วตั้งจานของว่างซึ่งพูนไปด้วยคุกกี้หลากสีหลากหน้าตาไว้ตรงกลางโต๊ะระหว่างชายทั้งสอง
"ขอบคุณนะ" อิลเลียสกล่าวกับสาวใช้ แอนเซลเมื่อเห็นดังนั้นก็ผงกศีรษะเบา ๆ ตามหลังเพื่อเป็นการขอบคุณสาวใช้คนนั้นเช่นกัน
"ขอให้มีเวลาที่ดีนะคะนายน้อยอิลเลียส ท่านแอนเซล ดิฉันขอตัวก่อนค่ะ"
หลังจากที่สาวใช้เดินจากไป อิลเลียสก็เริ่มหยิบแก้วชาตรงหน้าเขาที่มีไอหอมกรุ่นลอยตลบอบอวลขึ้นมาดื่ม
"แอนเซล" นี่เป็นครั้งแรกที่อิลเลียสเอ่ยชื่อแอนเซลออกมาจากปาก "เจ้าก็ลองดื่มสิ ชามะลินี่หอมมากนะ ข้าดื่มได้ไม่เคยเบื่อเลย"
เขามองดูแอนเซลที่กำลังยกแก้วชาขึ้นดื่มด้วยกิริยาสำรวมแล้วก็หัวเราะเบา ๆ "เมื่อครู่ข้าแสดงดีไหม ดูเป็นคนที่น่ากลัวและหยิ่งผยองหรือเปล่า?"
"ครับ ดูสมจริงมากจนผมเชื่อเลยครับ"
"ฮิฮิ เช่นนั้นก็ดี อืม... หวังว่ารอบตัวข้าคงไม่มีใครคิดสวมหน้ากากปิดบังตัวตนจริง ๆ ของพวกเขาอย่างที่ข้าทำเมื่อครู่นะ"
"ครับ..."
แอนเซลยกแก้วชาขึ้นจิบอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าอิลเลียสพูดไปเรื่อยเฉย ๆ หรือต้องการจะสื่ออะไรบางอย่าง โชคดีที่ต่อมาสรุปว่าก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรมาก เพราะหลังจากนั้นอิลเลียสก็ได้เปลี่ยนไปชวนเขาคุยเรื่องต่าง ๆ มากมายโดยไม่มีการพูดถึงอะไรเช่นนั้นออกมาอีก


อากาศที่จืดชืดที่มาพร้อมกับค่ำคืนสงบลงและความเงียบเข้าครอบงำชั่วครู่ ในช่วงเวลาแห่งความเงียบงันนั้น ชายหนุ่มผมหยิกยาวสีน้ำตาลเข้มตระหนักว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ความเงียบในตัวเองดูเหมือนจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะโฟกัสผิดจุด และพูดตรงๆ คือรู้สึกเหมือนกำลังถูกตัดสิน
ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องไปที่หน้าต่างและสายตาที่ทอดผ่านห้องของเขาไป เขาไม่กล้ามองไปรอบๆ เขาคงไม่กล้าแอบดูที่พื้นหรือโต๊ะตรงหน้า พูดแต่เรื่องตัวเองและความล้มเหลวที่เขาดิ้นรนต่อสู้มาหลายชั่วโมงแล้ว การจ้องมองเข้าไปในความมืดนอกหน้าต่างทำให้เขารู้สึกดีขึ้น
รู้สึกดีขึ้นด้วยเหตุผลหลายประการ
เสียงจิ้งหรีดเที่ยงคืนที่คุ้นเคยเริ่มออกอากาศอีกครั้งอย่างช้าๆ พวกเขาปะทุขึ้นทีละคนก่อนจะถึงจุดสุดยอดเพื่อให้ "เขา" ได้รับความประทับใจที่จำเป็นมากว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว แต่เขาอยู่คนเดียว เขาอยู่คนเดียวและต้องการสิ่งอื่นนอกเหนือจากความเหงา มีบางอย่างหายไปในช่วงสองสามชั่วโมงที่ผ่านมา และขณะที่มือของเขาลอยอยู่กลางอากาศ เขากัดริมฝีปากล่างแล้วหลับตาลง
เป็นครั้งที่กี่ครั้งแล้วที่เขาจะปิดตาลง แต่ด้วยเหตุผลที่ดี มันเป็นการกระทำที่มีความหวังอย่างมาก มันเป็นการกระทำที่กำบังความเหน็ดเหนื่อยส่วนตัวในระดับมหาศาลผสมกับความปรารถนาที่จะไม่ยอมแพ้ในเร็ว ๆ นี้
"ได้โปรด" เขากระซิบราวกับกำลังพูดกับใครบางคนในห้อง
เสียงของเขาก้องไปทั่วห้องที่ว่างเปล่าและหยุดอยู่ทันทีที่มันหันไปทางหน้าต่าง มันเป็นเพียงการร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้งที่ไม่มีใครสังเกตเห็นและไม่ได้รับการดูแล เสื้อกั๊กแขนกุดและกางเกงยีนส์ขาดวิ่นของเขาเลอะไปด้วยหมึก ในขณะที่แขนขวาที่ประดับด้วยรอยสักของชนเผ่าสั่นเทา เขามองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดมิดภายใน สิ่งที่เขาต้องการคือแสงสว่างเพียงแวบเดียว
คืนนั้นไม่ได้ถูกกำหนดให้เปลี่ยนไปในทางที่เป็นอยู่ในขณะนั้นอย่างแน่นอน ทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้สัญญาว่าจะนำมาซึ่งแรงบันดาลใจที่เพียงพอ ค่ำคืนคืบคลานเข้ามาหาเขาโดยไม่ทันได้สังเกต แต่ท้องฟ้าก็สวยงามมาหลายวันแล้ว อันที่จริงเมื่อวันก่อนเขาตั้งใจจะทำคืนถัดไปให้ทุกอย่างดูสวยงามเหมือนอย่างที่เคยทำในขณะที่เขานั่งอยู่ที่เฉลียงหน้าบ้านคนเดียว
โชคดีที่คืนนี้ได้เริ่มต้นในลักษณะที่สวยงามที่สุดเช่นกัน พระจันทร์ขอบสีน้ำเงินค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในก้อนเมฆที่มืดมิด ในขณะที่ดวงดาวนับล้านส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า นอกเหนือไปจากรอยดำเล็กน้อยซึ่งดูเหมือนจะกลมกลืนกับเงาที่เขาสร้างขึ้นจากสวรรค์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ สิ่งที่เขาเห็นในขณะที่เขาจ้องมองเข้าไปในนั้นก็คือความงามและความสมบูรณ์แบบ
เพียงอย่างเดียวก็เกินพอสำหรับคนในตำแหน่งของเขา เขาตั้งใจที่จะให้มันติดอยู่ในจินตนาการของเขาและถ่ายทอดออกมาเป็นงานศิลปะที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม การกล่าวว่าเขาล้มเหลวในการสร้างความก้าวหน้านั้นเป็นการพูดเกินจริง การกล่าวว่าเขาประสบความสำเร็จในการล้มเหลวทุกครั้งก็เป็นการพูดเกินจริงไป
การชี้ให้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับความล้มเหลวในอดีตของเขาและการไม่สามารถทำตามความปรารถนาของเขาได้อย่างถูกต้องเป็นรูปแบบความล้มเหลวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่หลอกหลอนและทำร้ายจิตใจของเขาในปัจจุบัน สิ่งที่ทำให้มือของเขาสั่นในขณะที่แปรงทาสีอยู่ระหว่างนิ้วไม่ใช่ความจริงที่ว่าเขาเหนื่อย มันมีส่วนรับผิดชอบสำหรับลมหายใจที่เพิ่มขึ้นของเขาผสมกับคอที่ค่อนข้างถูกหนีบ
เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้คงที่ เขากลั้นหายใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหายใจออกอย่างแรง "มันอยู่ตรงนั้น! ขุดให้ลึกแล้วเอาไป!'
คำพูดดังขึ้นอีกครั้งและคราวนี้มีระดับความเชื่อมั่นและความกระตือรือร้น มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างชำนาญเช่นกัน เขากวาดแปรงทาสีที่เขาถือมาตลอด 2-3 ชั่วโมงไปทั่วผืนผ้าใบ สัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างพู่กันและผืนผ้าใบที่เริ่มทำให้หัวใจของเขาเบิกบานในขณะที่เขาเดินต่อไปโดยไม่พยายามหยุดหรือแม้แต่จะยั้งไว้
"คุณอาจสูญเสียมันไปเมื่อคุณหยุด… คุณอาจสูญเสียมันไปหากคุณหยุดคิดสักครู่" เขาตำหนิตัวเองจากการหยุดดูสิ่งที่เขากำลังวาด
ไม่มีที่ว่างสำหรับความสงสัยในตัวเองอีกแล้ว ครั้งอื่น ๆ จบลงด้วยความรู้สึกสงสัยในตัวเองอย่างท่วมท้นที่กดทับหน้าอกของเขาและทำให้หลอดลมของเขาปิดลง ครั้งหนึ่งเขาเกือบเป็นลมหมดสติด้วยความวิตกกังวล ก่อนที่จะตัดสินใจละทิ้งเรื่องนั้นและเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เป็นครั้งที่กี่ครั้งแล้วที่ชายหนุ่มเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง และครั้งนี้ดูเหมือนว่าเขาจะก้าวหน้าขึ้น มือของเขายังคงตบพู่กันที่ถืออยู่เพื่อทาสี ในขณะที่เขาเหวี่ยงและหักเลี้ยวอย่างแรงโดยไม่ปล่อยให้ภาพใดๆ ที่กำลังก่อตัวบนผืนผ้าใบมารบกวนเขาสักครู่
"ไปต่อ!' เสียงภายในที่เกิดจากความคับข้องใจและความเจ็บปวดกระตุ้นให้เขาไปข้างหน้าและเขาก็ตกลงอย่างเต็มใจ
เขากวาดไปทางตะวันออกและตะลุยผืนผ้าใบ ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางเหนืออย่างสง่าผ่าเผยเพื่อวาดภาพต่อไป ในขณะนั้น เจตนาเบื้องหลังการวาดภาพของเขาดูเหมือนจะไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือสามารถลงได้ สิ่งที่เขาต้องการคือบางสิ่งที่ดึงมาจากอารมณ์ของเขาในขณะนั้น
ครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาถูกสอนให้เชื่ออารมณ์ของตนเองขณะวาดภาพ พวกเขาได้รับการสอนให้เคารพการระเบิดของอารมณ์และนำมันไปสู่การวาดภาพ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีเรื่องเล่าและตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมของจิตรกรระดับพรีเมียม ซึ่งสร้างผลงานชิ้นเอกจากการปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงำ
"อารมณ์เหนือเหตุผล" คือคำพูดที่ชายหนุ่มดังก้องอยู่ในหัวของเขา
ตรรกะผิดพลาดและซับซ้อนเกินไป ตรรกะมาพร้อมกับเหตุผลไม่รู้จบและความปรารถนาที่จะเดาการกระทำของเขาอีกครั้งก่อนที่เขาจะลงมือทำเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาจะยึดติดกับอารมณ์ของเขาและปล่อยให้พวกเขาเป็นผู้นำโดยไม่พยายามรั้งไว้เลยแม้แต่น้อย
"ใช่! ใช่! Yessss!" เสียงในหัวของเขาดูเหมือนจะดังขึ้นเมื่อพู่กันของเขาปะทะกับผืนผ้าใบครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาสาดน้ำ แปรง ตบเบา ๆ และระบายอารมณ์ไปทั่วผืนผ้าใบก่อนจะหยุดลงในที่สุด เสียงร้องจากจิ้งหรีดเที่ยงคืนที่มาจากนอกหน้าต่างดูเหมือนจะหยุดลง รู้สึกราวกับว่าโลกได้หยุดพักในช่วงเวลานั้นเพื่อเป็นสักขีพยานและเข้าถึงงานที่เขาทำ
พระจันทร์ขอบสีน้ำเงินได้โผล่พ้นเมฆมาพอดีแล้ว และมันก็มองลงมาเพื่อเป็นพยานถึงศิลปินหนุ่มผ่านทางหน้าต่างของเขา
เม็ดเหงื่อไหลลงมาตามใบหน้าของเขาเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน พวกเขาวิ่งไปตามร่างกายของเขาและในที่สุดก็ผสมกับเหงื่อที่ไหลโชกไปทั่วร่างกายของเขา ตาของเขาปิดเป็นพักๆ พยายามที่จะต่อสู้กับของเหลวรสเค็มที่พยายามทำลายความปลอดภัยของดวงตาของเขา และในขณะนั้น เขาก็พยายามที่จะเห็นอย่างชัดเจนถึงสิ่งที่เขาสร้างขึ้น
มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาให้ผ้าใบสำหรับคืนนี้ และในขณะที่เขาก้าวถอยหลังเพื่อเข้าถึงมันจากระยะไกล เขากระทืบเท้าของเขาเข้าไปในกระดาษผ้าใบม้วนที่มีสีเหนียวติดอยู่ มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงความล้มเหลวอย่างหนึ่งของเขา และเขารีบมองไปทางอื่นและพยายามเพ่งสายตาไปที่รางวัลข้างหน้าเท่านั้น
"ในที่สุดก็มีบางอย่างเข้ามา… มีบางอย่างเข้ามา" เขายิ้มกับตัวเองอย่างอาย ๆ แม้จะไม่เห็นสิ่งที่เขาทำทั้งหมด
มันให้ความรู้สึกที่สมบูรณ์แบบมากกว่าที่เขาสามารถเรียกมันออกมาจากตัวเขาได้ สีสันยังคงผสมผสานกันอย่างลงตัวในความมืด ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ในขณะนั้น หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้น และมือของเขาก็เริ่มสั่นเบา ๆ ที่ด้านข้าง เขาเตรียมตัวเองให้พร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง แต่น่าเศร้าที่ความแข็งแกร่งของเขาไม่เพียงพอ
"โอ้ พระเจ้า" เขาพึมพำด้วยความสำนึก แฝงน้ำเสียงของเขา
ไม่มีการเคลือบน้ำตาลในสิ่งที่เขาสร้างขึ้น ไม่มีการโอเวอร์ไฮเปอร์เช่นกัน เขามองดูมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าผ่านมุมต่างๆ ในห้อง หวังว่าแสงสะท้อนต่างๆ ที่สะท้อนจากพื้นผิวของผืนผ้าใบจะทำให้เขามีเส้นชีวิต เขาจึงหลบไปด้านข้างและกลั้นหายใจเป็นเวลานาน
ในที่สุด หลังจากพยายามดูสิ่งที่ดีที่สุดในภาพวาดของเขาไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินไปที่ภาพเหมือนที่ทำมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดทั้งคืน ฉีกผ้าใบออกจากกระดาน ขยี้มันด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่าน เส้นเลือดของเขาและโยนมันไปที่มุมที่ไกลที่สุดของห้องในขณะที่มันตกลงไปพร้อมกับคนอื่นที่ล้มเหลวในการหาเสียงซึ่งก่อนหน้านี้ก็หาทางไปที่นั่นเช่นกัน
"อ๊าาาาาาาาา!" เขากรีดร้องด้วยความหงุดหงิด เดือดดาลและสาปแช่งใต้ริมฝีปากของเขา และเขาเตะและต่อยกับทุกสิ่งที่ขวางหน้า
เขาก้มศีรษะลงในมือของเขาและรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากความล้มเหลวทุก ๆ ออนซ์ที่เขาได้รับตลอดทั้งคืน หวนกลับมาที่ความทรงจำทีละครั้งและตามหลอกหลอนเขา
"ทำไม?" เขาถามตัวเอง
เขาต้องการคำตอบว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถสร้างสิ่งที่น่าสนใจหรือแม้กระทั่งสร้างจากแรงบันดาลใจที่เขารู้สึกได้ เขาต้องการคำตอบว่าเหตุใดงานของเขาจึงออกมาแย่ทุกครั้ง และทำไมเขาดูเหมือนจะไม่ถนัดในสิ่งที่เขาตัดสินใจได้ในที่สุด และสิ่งที่เขาอ้างว่าเขาชอบ หัวใจของเขาแหลกสลายเป็นล้านชิ้นในขณะที่เขาจ้องมองไปยังผืนผ้าใบที่ยับยู่ยี่ที่วางอยู่รอบๆ
พื้นของเขาเกลื่อนกลาดไปด้วยความล้มเหลว เขาทำอย่างเชี่ยวชาญและนำเสนออย่างท่วมท้นให้เขาจ้องมองและประหลาดใจ
"โอ้พระเจ้า!" เขาได้ยินเสียงตัวเองพึมพำก่อนจะค่อยๆ คลานไปที่พื้นและเอาศีรษะไว้บนเข่า
"วูคาน!" เสียงแหบพร่าเรียกดังมาจากที่ไหนสักแห่งในบ้านในลักษณะที่แปลกประหลาดที่สุด
Vukan เงยหน้าขึ้น ตระหนักว่าเป็นใคร และรู้สึกเปียกปอนไปด้วยความสิ้นหวัง
"ไม่ใช่ตอนนี้… เวลาอื่น แต่เดี๋ยวนี้" เขาขอร้องภายในตัวเองก่อนที่จะกระโดดขึ้นจากจุดที่เขาเคยหมอบและหวังว่าจะเพลิดเพลินกับความเงียบ
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาใกล้ห้องของเขา รู้สึกเหมือนสัตว์ประหลาดแห่งทะเลสาบเนสส์กำลังมาทางเขา หัวใจของเขาเต้นแรงตามเท้าที่ดุดัน และเขาเตรียมพร้อมสำหรับความก้าวร้าวใดๆ ก็ตามที่จะก้าวผ่านประตูสตูดิโอของเขา มีหนึ่งคนและคนเดียวที่สามารถปล่อยเสียงกรีดร้องที่น่ารำคาญได้ และในช่วงเวลากลางคืนเช่นนี้ มันไม่น่าจะเป็นคืนที่ดีกว่านี้
"วูกัน" เสียงนั้นดังมาจากอีกฝั่งของประตูก่อนที่ความเงียบจะตามมา
Vukan รู้สึกได้ว่าปอดของเขาทำงานหนักเกินไปในขณะที่เขาพยายามรักษารูปแบบการหายใจอย่างมีสติ โดยที่นักวิจารณ์ที่หนักใจที่สุดของเขายืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของประตู มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการในคืนที่น่ากลัวอยู่แล้วและมันก็เป็นคืนที่เลวร้ายเช่นกัน เขามองดูลูกบิดประตูหมุนช้าๆ และราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะถึงกาลดับลงพร้อมกับมัน
ถ้าเขาสามารถขอร้องไม่ให้ร่างนั้นเดินเข้ามาได้ เขาก็จะทำ หากเขาสามารถจ่ายเงินเพื่อไม่ให้บุคคลนั้นเข้ามาและเป็นสักขีพยานในช่วงเวลาแห่งความล้มเหลวของเขาได้ เขาก็จะทำ หาก Vukan สามารถขอให้ชายเจ้าของรองเท้าที่เขามองเห็นได้ชัดเจน ไม่ให้ก้าวเข้าไปในสตูดิโอที่ตั้งอยู่ในบ้านที่เขาซื้อด้วยเงินที่หามาอย่างยากลำบาก เขาก็จะทำเช่นนั้น
น่าเศร้าที่มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นและมันก็ไม่เกิดขึ้น
ชายคนหนึ่งที่มีลักษณะเช่นเดียวกับเขาแต่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ก้าวเข้าไปในห้องและมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบเขา "วูกัน" เฮนรี อดัมสันพึมพำกับเสียงประตู ลูกชายมองเห็นโครงทั้งตัวของเขาและแววตาสิ้นหวังค่อยๆ คืบคลานผ่านใบหน้าของเขา
ด้วยลมหายใจอันน้อยนิดที่ Vukan สามารถรวบรวมได้ เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด เขาตอบกลับผ่านริมฝีปากที่เม้มแน่น "พ่อ"
ชายทั้งสองยืนอยู่ในความเงียบหลังจากรับรู้ถึงการมีอยู่ของกันและกันในห้องด้วยวาจา คืนนี้กำลังจะยาวนานยิ่งขึ้นสำหรับ Vukan