สภากลาง คือ สภาสูงสุด มีอำนาจในการจัดการข้อพิพาทระหว่างเผ่าพันธุ์ ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดคือตัวแทนจาก 4 เผ่าพันธุ์ ตัวแทนจากเผ่าพันธุ์แวมไพร์ ได้แก่ แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตระกูลเบรค มนุษย์หมาป่าเลือดบริสุทธิ์ตระกูลวูฟ พ่อมดแม่มดเลือดบริสุทธิ์ตระกูลเบนเนท และมนุษย์ตระกูลแกรนด์วิลด์ ทั้ง 4 จะถูกเรียกขานว่า 'ผู้ทรงสิทธิ์แห่งพันธะสัญญา' มีหน้าที่พิพากษาความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ รวมไปถึงเป็นประธานในการประชุมร่างพันธะสัญญาย่อยต่าง ๆ จึงสามารถกล่าวได้ว่าสภากลางนั้นมีอำนาจมากกว่าผู้ปกครองประเทศเสียอีก! และเพื่อรับรู้ความเป็นไปในแต่ละประเทศทางสภากลางจึงก่อตั้ง 'ทีมผู้สังเกตการณ์' ขึ้นมา ทีมผู้สังเกตการณ์จะถูกกระจายไปยังประเทศต่าง ๆ เพื่อสังเกตความเป็นไป และคอยรายงานกลับไปยังสภากลาง..
"ผู้สังเกตการณ์ ?" เด็กชายเอ่ยด้วยความสงสัย
"สามีของฉันเป็นผู้สังเกตการณ์ของประเทศโรมานา พวกเขามีหน้าที่รายงานสถานการณ์กลับไปยังสภากลาง" เมลินเอ่ยอธิบายตำแหน่งหน้าที่การงานของสามีให้เด็กชายฟัง
เมื่อได้ยินคำว่าสภากลาง เด็กชายลุกพรวดตั้งใจจะกระโดดหนีไปทางหน้าต่าง แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอทำให้เขาถูกพ่อบ้านวัยกลางคนตะครุบจับกดลงบนพื้นได้อย่างไม่ยากเย็น เด็กชายพยายามขืนร่างตัวเองออกจากการจับกุม แต่ทุกอย่างไม่เป็นผล เขาแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออีกแล้ว
"จะส่งผมไปให้สภากลางสินะ ไม่ได้นะ ไม่ได้ สภากลางต้องฆ่าผมแน่ ๆ" เด็กชายเอ่ยเสียงดัง ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสแสดงความหลาดกลัวอย่างปิดไม่มิด
"ใจเย็น ๆ ก่อนนะ" เมลินเอ่ยอย่างใจเย็น "พวกเราจะไม่ส่งเธอให้กับสภากลางแน่นอน ฉันสัญญา" น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้เด็กชายหยุดดิ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสมองขึ้นมายังใบหน้าของเธอ
"มะ..ไม่จริง ไม่มีทาง" เด็กชายเอ่ยเถียงกลับอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน คนตรงหน้าบอกว่าที่นี่คือคฤหาสถ์ของผู้สังเกตการณ์ที่รายงานทุกสิ่งทุกอย่างต่อสภากลาง ไม่มีทางที่จะไม่รายงานเรื่องของเขา และหากสภารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ต้องส่งคนมาตามฆ่าเขาเพื่อไม่ให้ความลับของฟาร์มเลือดถูกเปิดเผย
"พวกเราจะไม่รายงานเรื่องของเธอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ย เจ้าของเสียงเดินเข้ามายืนอยู่ด้านข้างภรรยา เขาย่อกายลงไปสบตากับเด็กชาย "นอกจากจะไม่รายงานแล้ว เราจะเลี้ยงเธอในฐานะลูกของพวกเรา"
"เป็นไปไม่ได้ มนุษย์เกลียดแวมไพร์ ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่" เด็กชายเอ่ยอย่างไม่ไว้วางใจ
"ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอทั้งนั้น" บาร์ธาซ่าเอ่ย แต่เขาพูดความจริงเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น เพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องบอกในตอนนี้
"โกหกรึเปล่า ? โกหกใช่ไหม" เด็กชายเอ่ยอย่างไม่ไว้วางใจ
"ฉันไม่ได้โกหก สัญชาตญาณของเธอคงจะรับรู้ได้ว่าหากฉันโกหก ฉันคงไม่พาเธอมาถึงที่นี่ สำหรับผู้สังเกตการณ์แล้วนั้นการฆ่าแวมไพร์ หรือเผ่าพันธุ์อื่น ๆ นั้นเป็นเรื่องง่ายดาย แต่ฉันเลือกที่จะไม่ทำ พูดถึงตรงนี้เธอคงเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง" บาร์ธาซ่าเอ่ยอธิบาย
"จะไม่ฆ่าจริง ๆ ใช่ไหม" เด็กชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดั่งเดิม แต่เขาลดการต่อต้านลง ทำให้พ่อบ้านละมือ แล้วปล่อยให้เขาได้ยืนเอง ร่างบางยืนขึ้นด้วยอาการไม่มั่นคงจนบาร์ธาซ่าต้องเข้ามาช่วยประคอง
"แน่นอน ฉันขอสาบานในนามของผู้สังเกตการณ์ คมดาบของฉันจะไม่มีวันกรีดแทงลงบนผิวกายของเธอ" บาร์ธาซ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มั่นคง ทำให้เด็กชายไว้ใจเขาขึ้นมาบ้าง แต่ไม่ทั้งหมด "นับแต่นี้ไปเธอจะมีชื่อว่า 'โคโกะ เบลินดา' เป็นลูกชายบุญธรรมของฉัน เธอจะเติบโตมาอย่างมนุษย์ไม่ใช่แวมไพร์" ชายหนุ่มเอ่ย เขาระบายยิ้มออกมาออกมาอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นลูกชายบุญธรรมพยักหน้าพร้อมกับพึมพำชื่อใหม่ราวกับว่าต้องท่องจำให้ขึ้นใจ
"ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเบลินดานะจ๊ะ โคโกะ" เมลินเอ่ยต้อนรับพร้อมกับสวมกอดโคโกะ
โคโกะแสดงอาการตกใจจนเผลอผละออกมาจากอ้อมกอดของเมลิน ใบหน้าของเขาแสดงอาการประหม่า มือเล็กเกาท้ายทอยด้วยอาการเขินอายพร้อมกับเอ่ยว่า
"ขอโทษครับ ผมไม่เคยได้รับอ้อมกอดมาก่อน" คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากทั้งบาร์ธาซ่าและเมลิน
"อีกหน่อยเดี๋ยวก็ชินเองนั่นละนะ" เมลินเอ่ยพร้อมกับลูบเส้นผมสีขาวของโคะโกะ "คุณเอ็ดการ์คะ พาโคโกะไปอาบน้ำที แล้วก็เตรียมเสื้อผ้าให้เขาด้วยนะคะ" เธอเอ่ยสั่งกับพ่อบ้านวัยกลางคน
"รับทราบครับ คุณผู้หญิง" พ่อบ้านเอ็ดการ์น้อมรับคำสั่ง เขาช่วยพยุงโคโกะเดินออกจากห้องพักไป
ซ่า..เสียงเทน้ำอุ่นจากถังไม้โอ๊คลงบนร่างเล็กของโคโกะ เด็กชายสะดุ้งโหยงเพราะสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับน้ำอาบที่ฟาร์มเลือด มือน้อย ๆ ลูบไปตามแขน เส้นผมยาวรุงรังสีขาวตกลงมาปกปิดใบหน้างดงาม
"น้ำเย็นเกินไปหรือครับ" พ่อบ้านเอ็ดการ์เอ่ยถามเมื่อเห็นปฏิกิริยาคล้ายคนหนาวสั่นจากบุตรบุญธรรมคนล่าสุดของเจ้านาย
"ปะ..เปล่าครับ มันอุ่น อุ่นมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะได้มีโอกาสอาบน้ำอุ่นแบบนี้" โคโกะเอ่ยขณะวักน้ำในอ่างอาบน้ำหินอ่อนขึ้นมา ดูเหมือนคุณพ่อบ้านจะโปรยกลีบกุหลาบลงไปในน้ำด้วย ไม่น่าถึงส่งกลิ่นหอม "ผะ..ผมทำเองได้ครับ" เขาเอ่ยด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่กำลังนวดลงบนศีรษะของเขา
"คุณหนูในตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงหรอกครับ ให้กระผมทำดีกว่า" พ่อบ้านเอ็ดการ์เอ่ยปฏิเสธ และลงมือสระผมให้กับโคโกะ
โคโกะมองมืออันสั่นเทาของตัวเอง เขาเชื่อแล้วว่าเขาไม่ควรทำอะไรด้วยตัวเองจริง ๆ เขาปล่อยให้คุณพ่อบ้านเอ็ดการ์จัดการทำความสะอาดร่างกายของเขา แต่ไม่ว่าจะทำความสะอาดมากแค่ไหน ร่างกายของเขาก็โสมมอยู่วันยังค่ำ คุณบาร์ธาซ่าบอกว่าจะเลี้ยงดูเขาในฐานะมนุษย์ เพราะฉะนั้นเขาควรทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลัง แล้วเริ่มต้นใหม่ เขาจะไม่ใช่แวมไพร์อาหารที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อรอวันรีดเลือดไปหล่อเลี้ยงพวกแวมไพร์ เขาจะเป็นมนุษย์ผู้แสนงดงามในนามโคโกะ เบลินดา
10 ปีต่อมา
10 ปีผ่านไปโคโกะใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์มาโดยตลอด กินอาหารมนุษย์ ไม่ดื่มเลือด ใช้ชีวิตตอนกลางวัน นอนตอนกลางคืน พบปะสังสรรค์เพื่อนเผ่ามนุษย์ มาถึงตรงนี้แล้วคงมีเรื่องต้องแจ้งกระจ่างกันเล็กน้อย แวมไพร์กับมนุษย์นั้นมีลักษณะภายนอกเหมือนกันเกือบจะ 100% สิ่งที่บ่งบอกความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์คือเขี้ยว แต่คงไม่มีใครเดินไปบอกคนที่เดินเตร่ในเมืองให้อ้าปากออกเพื่อดูว่ามีเขี้ยวไหม เพราะฉะนั้นอีกสิ่งที่แยกระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ได้คือสีริมฝีปาก ริมฝีปากมนุษย์จะมีสีแดงฝาดเลือด ส่วนริมฝีปากของแวมไพร์จะมีสีคล้ำเนื่องจากเลือดของแวมไพร์เป็นสีดำ สำหรับโคโกะนั้นมีริมฝีปากสีคล้ำอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขาเอาตัวรอดได้ด้วยการทาลิปสติกที่ผสมส่วนผสมพิเศษของดอกสตรีสีชาด ทำให้เปลี่ยนสีริมฝีปากจากคล้ำเป็นแดง เขาจึงดำเนินชีวิตในสังคมมนุษย์ได้ไม่ยากเย็น
"ช่วงนี้อ่านหนังสือดึกบ่อยจังเลยนะ" เสียงนุ่มนวลของบาร์ธาซ่าเอ่ยถามลูกชายบุญธรรมที่กำลังนั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนา
"ใกล้สอบเข้าแล้วนี่ครับ ต้องเตรียมตัวสักหน่อย" โคโกะเอ่ย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาได้รับการศึกษาที่ดี มีครอบครัวสนับสนุน แน่นอนว่าเขาตั้งใจจะไม่ทำให้คุณพ่อบาร์ธาซ่าเสื่อมเสียชื่อเสียง
"อย่าหักโหมนักล่ะ พ่อไปอาบน้ำก่อนนะ ถ้าอ่านเสร็จแล้ว บอกพ่อบ้านให้ดับไฟด้วยล่ะ" บาร์ธาซ่าเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องสมุดของคฤหาสถ์ไป
โคโกะพลิกหน้าหนังสือ เสียงกระดาษกรีดกับนิ้วของเขาดังอยู่ภายในห้องสมุดอันเงียบสงัด หน้าที่เขากำลังอ่านอยู่นั้นคือประวัติศาสตร์การปกครองของโรมานา แม้จะได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแวมไพร์ แต่โรมานาเป็นประเทศที่ปกครองโดยมนุษย์สายตระกูลอาเดลลี่ ตระกูลอาเดลลี่และญาตินั้นจึงมักจะโอ้อวดความภาคภูมิใจที่สามารถปกครองดินแดนแวมไพร์ได้ในนามมนุษย์
"ฮาว..สงสัยคงได้เวลานอนจริง ๆ ซะแล้ว" โคโกะเอ่ย เขาปิดหนังสือลงก่อนจะเดินไปบอกให้พ่อบ้านดับไฟห้องสมุด และส่วนอื่น ๆ ที่ไม่ได้ใช้งาน
ขณะเดียวกันนั้นเอง
ค่ำคืนย่างเข้าสู่กลางดึกเด็กหนุ่ม ไม่สิ..ดูจากรูปร่างแล้วควรเป็นชายหนุ่มเสียมากกว่า เขาทอดสายตามองออกไปในท้องฟ้ายามรัตติกาล ดวงดาราพราวพร่างคู่กับจันทรา ช่างเป็นค่ำคืนที่สงบนิ่งเหมือนดั่งเสียงของเขา
"อีกไม่กี่วันต้องกลับไปแล้ว" ชายหนุ่มเอ่ย
"นั่นสินะ ที่นั่นห้ามพวกเรากัดคนในโรงเรียน แถมยังกำหนดเวลาเข้าออก หนทางที่จะดื่มเลือดริบหรี่เข้าไปทุกที ให้ตายสิ" เพื่อนของชายหนุ่มเอ่ยขณะมองสมุดโน๊ตในมือ บนหน้ากระดาษมีเส้นสีดำขีดทับไปมา เขาขีดทับตัวเลือก 'ออกจากโรงเรียน' ทิ้ง เพราะทางโรงเรียนกำหนดเวลาเข้าออกชัดเจน คงไม่สามารถปลีกตัวออกมาหาเลือดได้ อีกอย่างมันสุ่มเสียงที่จะถูกจับได้
"ร้านบริการเลือดพร้อมดื่ม" เสียงเนิบนาบของชายหนุ่มที่ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างเอ่ย
"จริงด้วย ฉันลืมไปได้ยังไงนะ แต่ว่าถ้าให้ทางนั้นส่งมา อาจจะเสี่ยงนะ" เพื่อนของเขาเอ่ยขณะเคาะปลายดินสอลงบนหน้ากระดาษ
"นายลืมไปแล้วเหรอว่าเรามีกลุ่มเลทเทอร์เรีย" ชายหนุ่มเอ่ย "ถึงจะเป็นบริการเอกชนที่ไม่ยอมขึ้นตรงกับใครเป็นพิเศษ แต่พวกเขาไม่ปฏิเสธเรื่องเงิน"
"สุดยอดเลย! ฉันลืมนึกไปได้ยังไงนะ พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อเลทเทอร์เรียเกี่ยวกับเรื่องนี้ นายเองก็เถอะกลับไปโรงเรียนคราวนี้ช่วยมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นซะบ้างนะ" เพื่อนของชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะออกจากห้องไป
ชายหนุ่มมองนาฬิกาพกสีทองในมือของตัวเอง เข็มนาฬิกาเดินไปอย่างช้า ๆ เขาปิดฝามันลงก่อนจะวางมันไว้บนเตียง ในหัวนึกถึงภาพในอดีตที่เกิดขึ้นเมื่อ 10 ปีก่อน ดวงตาสีฟ้าอ่อนใส ใบหน้างดงาม เสียงร้องยามเมื่อเขี้ยวของเขาเจาะทะลุลำคอ นานแล้วที่เขาไม่ได้พบแวมไพร์อาหารที่มีเลือดรสชาติอร่อยเท่าครั้งนั้นมาก่อน จวบจนตอนนี้ยังลืมไม่ได้ ไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว..


โคโกะกลับมาที่ห้องไม่เจอเอลีน เขารู้สึกสงสัยไม่น้อย เพราะก่อนออกไปซื้อเมล็ดพันธุ์นั้นเอลีนไม่ได้บอกว่าตัวเองมีธุระอะไร เพียงแค่ฝากเขาไปซื้อเท่านั้น แต่ด้วยความสงสัยบวกกับความเป็นห่วงเขาจึงกวาดสายตามองรอบห้องอีกครั้ง ทันใดนั้นพบกับกระดาษสีขาวบนโต๊ะทำงานของเอลีน ในนั้นเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า
'ฉันมีธุระต้องออกไป ไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน นายนอนไปก่อนได้เลยนะ โคโกะ'
มีธุระอย่างนั้นเหรอ..ในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ โคโกะรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เอลีนจะมีธุระในยามวิกาล เพราะโดยสามัญแล้วทุกคนในโรมานามักจะไม่ออกมาเดินเตร่เป็นเหยื่อล่อให้แวมไพร์จับกิน ในกระดาษใบนี้ไม่ได้บอกว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาไปที่ไหน แต่เขาคาดเดาไว้ว่าน่าจะเป็นเขตนอกโรงเรียน ถ้าอย่างนั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอาจจะเห็นก็ได้ ถ้าเขาลองไปถาม อาจจะยังพอตามหาได้ ว่าแล้วร่างบางจึงวิ่งพรวดออกมาจากห้องในทันทีพร้อมอุปกรณ์เสริมที่คุณโรเวลเลือกมาให้เขา..
ขณะที่อีกคนกำลังร้อนใจเอลีนกำลังทำใจให้นิ่งที่สุด เขาเหวี่ยงสายเอ็นจากสลิงกี้ที่ส่วนปลายติดตะขาเกี่ยวสามหัวเอาไว้ เขากดปุ่มตรงหน้าปัดให้สลิงกี้หมุนเก็บขดลวดด้วยความเร็วส่งผลให้ร่างสูงถูกดึงเข้าหาต้นไม้ใหญ่ แต่ด้วยความไม่คล่องมือมากนัก ทำให้เขาเสียสูญ ตกลงมาจากต้นไม้โดนกิ่งไม้ใบไม้บาดหน้าเป็นแผลเส้นริ้ว เลือดไหลซิบ
"ถือว่าทำได้ดีในฐานะมือใหม่ วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน" ชายร่างยักษ์เอ่ยเมื่อเห็นว่าเอลีนทำได้ดีไม่น้อยในฐานะมือใหม่ ถือว่าเรียนรู้ไวเลยทีเดียว
"ขอบคุณมากนะครับ" เอลีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาเก็บสลิงกี้เข้ากระเป๋ากางเกง แล้วแยกย้ายกับชายร่างยักษ์ปราศจากคำจากลา เพราะดูเหมือนทางนั้นคงไม่ได้คิดเรื่องนี้เหมือนกัน
เด็กหนุ่มเดินเอื่อย ๆ ไปตามทางเดินยาวทอดสู่เขตหอพักเผ่ามนุษย์ ตามรายทางมีพุ่มดอกกุหลาบหลากสีสันส่งกลิ่นหอมคู่กับเสาไฟสีแดงโกเมนสลับกับเหลืองบัตเตอร์มิลค์ ในหัวของเขาคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยไม่มีคำตอบ เพราะเพิ่งผ่านการฝึกฝนหนักมา ให้ตายสิ..พี่ชายคนนั้นไม่คิดจะผ่อนปรนให้เขาเลยสักนิดทั้งที่เป็นวันแรก
"นาย..นายชื่อว่าอะไรเหรอ" เสียงเย็นยะเยือกชวนขนหัวลุกดังขึ้นจากทางด้านหลังของเอลีน
"เอลีน บาร์เบอร์น่ะ" เอลีนเอ่ยโดยไม่หันมามอง และนั่นเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเขา
เด็กหนุ่มหน้าซูบ ร่างกายผอมโซกอดเอลีนแน่นจากทางด้านหลัง เขี้ยวสีขาวยาวเผยออกมาจากริมฝีปากสีดำบ่งบอกว่าเขาคือแวมไพร์ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเตรียมฝังเขี้ยวลงบนซอกคอของเด็กหนุ่มผู้โชคร้าย เขาได้กลิ่น ได้กลิ่นตั้งนานแล้ว กลิ่นเลือดลอยโชยมาจากลานฟอนตานา เขาจึงดักซุ่มอยู่หลังพุ่มดอกกุหลาบ เพราะคำนวณไว้แล้วว่าเจ้าของกลิ่นเลือดอันแสนหอมหวานจะต้องเดินผ่านทางนี้เพื่อกลับหอพัก
"ปล่อยนะเว้ย!" เอลีนพยายามดิ้นขัดขืน แต่เขาก็ถูกล็อคคอแน่นจนเกินไป ปลายนิ้วเริ่มเกิดอาการชาไล่ขึ้นมาทีละน้อย
"อา..ยิ่งขัดขืน เลือดในตัวเธอยิ่งพลุ่งพล่านตามอารมณ์ มันหอมมากเลยละ ดิ้นอีกสิ ดิ้นอีก" แวมไพร์ผู้บ้าคลั่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนขนหัวลุก เขาหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มในอ้อมแขนดิ้นรนเอาชีวิตรอด เพราะเลือดที่เกิดจากการถีบตัวดิ้นรนหนีความตายมีรสชาติอร่อยมากกว่าเลือดปกติเป็นไหน ๆ เขาอยากให้เด็กคนนี้ดิ้นรนมากกว่านี้ หยาดเลือดจะได้ยิ่งโอชะมากยิ่งขึ้น
"ปล่อยเขา ไอ้แวมไพร์โสโครก!"
เสียงปริศนาเอ่ยมาจากทางด้านหลัง ชั่วพริบตาเดียวนั้นเอลีนสัมผัสได้ถึงหยาดโลหิตสีดำที่ไหลซึมทะลุเสื้อของเขา ด้วยความตกใจเขาสะดุ้งสุดขีดพร้อมกับใช้ขาถีบแวมไพร์ตัวนั้นออกมา ร่างของแวมไพร์ที่กำลังหิวกระหายโงนเงนไปมาราวกับต้นหญ้าต้องลม แต่ด้วยสัญชาตญาณดิบที่เข้ามาแทนที่มันจึงวิ่งพุ่งตรงมายังเอลีนทั้งที่มีลูกธนูปักทะลุกลางอก ปลายเล็บยาวแลดูน่ากลัวห่างจากดวงตาสีน้ำตาลไม่กี่เซนติเมตร เมื่อลืมตาขึ้นมาเขาพบว่ากลางหน้าผากของแวมไพร์ตนนั้นมีลูกธนูเสียบทะลุออกมา หัวธนูเป็นก้อนอัญมณีสีแดงเจียระไนมาอย่างดี ร่างของแวมไพร์ตนนั้นเกิดไฟลุกโชนแผดเผาไปทั่วทั้งร่าง เสียงกรีดร้องของมันหวีดแหลมประสานกับเสียงลมพัดแรงชวนให้ทางเดินกลับหอพักเหมือนกับทางเดินไปสุสานมากกว่า
"ขอบใจนะ" เอลีนเอ่ย เขามองไม่เห็นบุคคลที่ช่วยชีวิตเขาเพราะแสงจากเสาไฟไม่เพียงพอ อีกทั้งคน ๆ นั้นยังอยู่ในจุดอับแสงอีกด้วย เขาตั้งใจจะหันหลังเดินต่อ แต่กลับถูกกระชากคอเสื้อเอาไว้อย่างแรง
"ออกมาเวลานี้ทำไม!?" โคโกะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองสุดชีวิต
"โคโกะ! นายเองเหรอเนี่ย!" เอลีนเอ่ยด้วยความตกใจพลางมองคันธนูในมือของเพื่อนสนิท "นายยิงธนูได้!"
"เรื่องนั้นช่างมันก่อน แต่นายออกมาข้างนอกทำไม จำที่มาสเตอร์ลูคัสบอกไม่ได้เหรอว่าช่วงเวลา 4 ทุ่มคือ 15 นาทีที่ความมืดคลืบคลานน่ะ! เวรยามกำลังจะผลัดเปลี่ยน นายมีแผลบนใบหน้า..อย่างนี้นี่เอง เลือดของนายไหลออกมาสินะ พวกแวมไพร์น่ะมีประสาทสัมผัสไวต่อกลิ่นเลือดเป็นพิเศษ อีกทั้งยังเคลื่อนไหวได้เร็ว ช่วงเวลา 15 นาทีก็เพียงพอที่พวกมันจะดูดเลือดจากเหยื่อเพื่อระงับความกระหาย แต่ดูจากสภาพของเจ้าตัวเมื่อกี้แล้วคงจะเป็นแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ และคงจะอดเลือดมาได้สักระยะแล้วละ" โคโกะเอ่ยขณะก้มลงไปดึงอัญมณีสีแดงที่ถูกใช้เป็นหัวธนูออกมา เขาใช้ผ้าเช็ดหยาดเลือดสีดำก่อนจะนำมันไปใส่เป็นหัวธนูของลูกธนูอันอื่น
"ที่นี่รับแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์มาเข้าเรียนด้วยเหรอ" เอลีนเอ่ยด้วยความสงสัย เขาเคยได้ยินมาว่าไบรอันนาคัดเลือกนักเรียนแวมไพร์เป็นพิเศษด้วยหลักการที่เป็นความลับ นักเรียนแวมไพร์ส่วนใหญ่อาจจะมาจากตระกูลผู้ดีที่มีสายเลือดแวมไพร์เข้มข้น
"ไม่รู้เหมือนกันว่าหลุดเข้ามาได้ยังไง" โคโกะเอ่ย "รีบกลับเข้าหอกันเถอะ" เขาเอ่ยเมื่อได้ยินเสียงส้นเท้าหนัก ๆ ของเวรยามที่น่าจะผลัดเปลี่ยนเสร็จแล้ว
ยามสวมเครื่องแบบรีบเดินมาเมื่อได้กลิ่นเหม็นไหม้ลอยโชยมากับสายลม แต่เมื่อมาถึงพวกเขากลับพบกับเด็กหนุ่มร่างสูงผมสีส้ม และเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไฮไลท์สีแดง ยามทั้งสองพากันถอยฝีเท้าเมื่อสัมผัสได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือแวมไพร์ผู้มีฉายาว่ารัตติกาลอันสูงส่ง แวมไพร์ชั้นสูงที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งมากที่สุด พวกเขาก้มหัวทำความเคารพก่อนรีบวิ่งออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นบริเวณนั้นมาก่อน
"รอยไหม้ อัญมณีอัคคีงั้นเหรอ" เด็กหนุ่มผมสีส้มเอ่ย "แต่ไม่เจอตัวอัญมณีเลยนะ"
"คงถูกเก็บกลับไปด้วย" เด็กหนุ่มผมทำไฮไลท์สีแดงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบพร้อมกับหยิบชุดนักเรียนสีแดงโกเมนที่ไหม้ไฟจนเป็นคราบเขม่าสีดำ
"แต่ไม่เก็บลูกธนูกลับไปเนี่ยนะ" เด็กหนุ่มผมสีส้มเอ่ย มีแค่หัวธนูที่เป็นอัญมณีถูกเก็บกลับไปเท่านั้น หมายความว่ายังไงกันแน่..
"คาซึฮะ ฉันว่านี่เป็นการป้องกันตัวมากกว่าเป็นการฆ่า"
"เซธ นายดูตรงไหนว่าเป็นการป้องกันตัว เก็บหัวธนูที่เป็นอัญมณีกลับไป ไม่ใช่ว่าพยายามลบหลักฐานรึไง" เด็กหนุ่มผมสีส้มนาม 'คาซึฮะ' เอ่ยกับเด็กหนุ่มผมไฮไลท์สีแดงนาม 'เซธ'
"ไม่หรอก ถ้าต้องการลบหลักฐาน น่าจะเก็บลูกธนูไปด้วย" เซธเอ่ยขณะหยิบลูกธนูขึ้นมา
"ดูเหมือนเจ้าหมอนี่จะเป็นแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์" คาซึฮะเอ่ยเมื่อหยิบชุดนักเรียนขึ้นมาดู ตรงบริเวณอกเสื้อมีนาฬิกาพกสีเงินสลักนามสกุล 'วอลเกอร์' "ตระกูลวอลเกอร์งั้นเหรอ ถ้าจำไม่ผิด ลูกชายของเขาเป็นแวมไพร์เพราะฉันนี่แหละ" เด็กหนุ่มเอ่ยพลางนึกถึงเมื่อ 2 ปีที่แล้ว
ตระกูลวอลเกอร์เป็นตระกูลผู้ตรวจสอบแพรพรรณในคลังของคนในรัฐสภา เพราะอยากให้ตัวเองดูสูงส่งใกล้ชิดกับคนระดับสูง หัวหน้าตระกูลวอลเกอร์ตัดสินใจส่งลูกชายของตัวเองมาให้เขาเพื่อทำให้กลายเป็นแวมไพร์ ตามหลักพันธะสัญญาแล้วนั้นหากแวมไพร์ตนไหนทำให้มนุษย์ต้องกลายเป็นแวมไพร์ ตระกูลแวมไพร์นั้นจะต้องเลี้ยงดูอุปถัมภ์แวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ตัวดังกล่าว ด้วยเหตุนั้นตระกูลคอลลินจึงรับแอคเคอร์ลีย์ วอลเกอร์มาดูแล และให้คอยรับใช้เขากับโคเมย์ที่เป็นญาติกัน แต่ช่วงหลังมานี้เขาเห็นแอคเคอร์ลีย์มีท่าทีแปลกไป ร่างกายซูบผอม เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าตัวอดเลือด แต่เขาไม่เคยให้อีกฝ่ายอดเลือดมาก่อนนี่น่า อย่าบอกนะว่าเจ้าตัวอดเอง ถ้าอย่างนั้นคงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
"เอาของพวกนี้กลับไปให้ท่านทาคุยะดูแล้วกันเผื่อท่านจะมีความคิดดี ๆ" คาซึฮะเอ่ย เขาเก็บเสื้อนักเรียนของแอคเคอร์ลีย์กลับหอพักไปด้วย
.
.
เขตหอพักของแวมไพร์ประกอบไปด้วยหอพักพาราทู หอพักโอราเดีย หอพักคูซิโน่ และหอพักซีทาที ทั้ง 4 หอพักนั้นเชื่อมต่อกันด้วยทางเชื่อม ตรงกลางเป็นสวนดอกไม้ที่ใจกลางเป็นรูปหล่อโลหะแวมไพร์ที่ถูกไม้กางเขนปักลงบนกลางอก เป็นสัญลักษณ์ว่าครั้งหนึ่งมนุษย์เคยมีความเชื่อว่าแวมไพร์พ่ายแพ้ต่อสัญลักษณ์พระเจ้า แท้จริงแล้วนั่นเป็นเรื่องแต่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย แวมไพร์ไม่ได้แพ้ไม้กางเขน แต่แพ้แสงแดด ซึ่งเรื่องนั้นได้รับการแก้ไขทางพันธุกรรมแล้วในอีกร้อยปีต่อมา
คาซึฮะและเซธกลับมาจากข้างนอกพร้อมเสื้อผ้าของแอคเคอร์ลีย์ เด็กหนุ่มผมสีส้มส่งชุดนักเรียนให้กับหัวหน้าแวมไพร์ที่ทุกคนในชั้นเรียนหรือแม้กระทั่งแวมไพร์ข้างนอกยังเคารพยำเกรง ทาคุยะ เบรค ทาคุยะรับชุดนักเรียนไหม้เกรียมมาพิจารณา
"ไม่ได้ฆ่าหรอก น่าจะเป็นการป้องกันตัว" ทาคุยะเอ่ย ซึ่งตรงกับที่เรนจิสันนิษฐานไว้ "แต่เขาตายด้วยอัญมณีอัคคีใช่ไหม โคเมย์" เขาเอ่ยถามแวมไพร์รุ่นน้องหนึ่งในกลุ่มรัตติกาลอันสูงส่ง
"คะ..ครับ ใช่แล้วครับ" โคเมย์เอ่ยตอบ เขาหวาดเกรงในตัวท่านทาคุยะมาแต่ไหนแต่ไร ดวงตาสีไพลินจ้องมองไปยังรอยไหม้บนเสื้อก่อนจะเอ่ยว่า "อัญมณีอัคคียิ่งราคาแพง พลังบริสุทธิ์ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น อัญมณีระดับทั่ว ๆ ไปไม่สามารถทำให้แวมไพร์ถึงตายได้ อย่างมากแค่ผิวหนังละลาย แต่นี่ถึงขั้นเผาไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน แปลว่าต้องเป็นอัญมณีที่มีพลังบริสุทธิ์สูงมาก ซึ่งมันต้องแพงมากเช่นกันครับ"
"นี่คือลูกธนูที่เก็บมาได้สินะ" เอย์จิเอ่ย เขารับลูกธนูมาพลิกไปพลิกมา "ตัวก้านทำจากเงินตีจนบาง นอกจากจะปราบแวมไพร์แล้ว ลูกธนูสามารถปราบมนุษย์หมาป่าได้ด้วย" เขาเอ่ยด้วยท่าทีสนใจ และไม่ทุกข์ร้อนกับการจากไปของอดีตนักเรียน
"แสดงว่ามีคนจากประเทศฟรองซัวร์มาเรียนที่นี่เหรอครับ" เซธเอ่ยด้วยความสงสัย แต่สีหน้ากลับปราศจากความสงสัย เรียบนิ่งจนอ่านไม่ออก
"ไม่มีเหตุผลที่คนจากฟรองซัวร์จะมาเรียนที่นี่ แล้วพกธนูมายิงปักหัวแวมไพร์หรอกนะ น่าจะเป็นคนของที่นี่ ส่วนลูกธนูที่ทำจากเงินน่าจะสั่งทำจากฟรองซัวร์มากกว่า" ทาคุยะเอ่ย ธนูจากฟรองซัวร์งั้นเหรอ..ต้องเป็นคนที่มีฐานะร่ำรวย ไม่ใช่แค่ร่ำรวย แต่ต้องมีเส้นสายด้วย เพราะประเทศฟรองซัวร์เข้มงวดกับสินค้าที่ทำจากเงินเป็นอย่างมาก อย่างที่รู้กันที่นั่นคือดินแดนของมนุษย์หมาป่า สิ่งมีชีวิตที่กลัวแร่เงินมากที่สุด "ผมจะแจ้งเรื่องนี้กับตระกูลวอลเกอร์เอง คาซึฮะ เธอไปแจ้งตระกูลคอลลิน แล้วบอกผมด้วยว่าเจ้าบ้านคอลลินจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไง ผมว่าทางตระกูลวอลเกอร์ต้องไม่ยอมเฉยกับเรื่องนี้แน่" เขาเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไปด้วยฝีเท้าไร้เสียงกระทบพื้น
"เรื่องใหญ่แล้วไหมล่ะ" คาซึฮะเอ่ยด้วยท่าทีหนักใจขึ้นมาทันที ตระกูลวอลเกอร์อาจจะไม่ใช่ตระกูลเก่าแก่และร่ำรวย แต่แอคเคอร์ลีย์ที่เป็นทายาทเพียงคนเดียวดันมาตายลงด้วยฝีมือของใครก็ไม่รู้ แถมยังมาตายในเขตไบรอันนา เขตที่รับรองเรื่องความปลอดภัยของทั้ง 2 เผ่าพันธุ์ หากมีใครก็ตามแพร่งพรายออกไป เรื่องนี้ไม่จบแค่การชดเชยด้วยเงินตราหรือการปกปิดข่าวให้หายไปเงียบ ๆ แน่
"ร่าเริงกันเข้าไว้ อาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นก็ได้" เอย์จิเอ่ยให้ทุกคนไม่รู้สึกกดดันจนเกินไป
"ขอให้เป็นอย่างนั้นทีเถอะครับ" เซธเอ่ยก่อนจะเดินหายไปอีกคน เขาไม่เข้าใจว่าคุณเอย์จิมีอารมณ์ร่าเริงเข้าไปได้ยังไงในสถานการณ์ที่คุกกรุ่นแบบนี้
.
.
- หอพักเพเลส -
โคโกะแปะพลาสเตอร์ลวดลายน่ารักลงบนแก้มของเอลีน แถมท้ายด้วยการใช้นิ้วกดลงบนแผลจนเจ้าตัวร้องโอดโอยออกมา แต่กลับมายิ้มร่าภายในไม่กี่วินาทีถัดมา ช่างแตกต่างจากโคโกะที่มีสีหน้าบึ้งตึง ร่างบางหยิบถุงเมล็ดพันธุ์จากถุงกระดาษสีน้ำตาลโยนแปะหน้าเพื่อนสนิทอย่างแม่นยำ
"เมล็ดพันธุ์ของนาย มันคือต้นเกรเกอรัส เป็นพืชเวทที่เจริญเติบโตได้รวดเร็ว รสชาติหวาน ดัดแปลงพันธุ์ได้ง่ายเหมาะสำหรับมือใหม่" โคโกะอธิบายสรรพคุณเมล็ดพันธุ์
"นายเคยฝึกสัตว์วิเศษมาก่อนเหรอ โคโกะ ดูนายไม่ทุกข์ร้อนเลยนะ" เอลีนเอ่ย เรียนผ่านมา 2 วิชาเขารู้สึกว่าโคโกะไม่มีท่าทีรู้สึกเครียดกับวิชาไหนเลยเป็นพิเศษ ออกแนวทำได้ดีในทุกวิชาด้วยซ้ำไป
"ไม่เคยหรอก แต่โคโกะชอบปลูกต้นไม้น่ะ" โคโกะเอ่ยขณะหยิบเมล็ดพันธุ์ออกมาวางไว้บนเตียงเพื่อพิจารณาว่าจะปลูกพันธุ์ไหนดี
"นั่นมันกุหลาบขาวนี่" เอลีนเอ่ยขณะโผกระโดดมาคว้าเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบขาวบนเตียงของโคโกะมาถือเอาไว้ "ไม่ใช่พืชเวทด้วย นายชอบเหรอ" เขาเอ่ยถามด้วยท่าทีสนใจ ถึงเขาจะบอกว่าตัวเองเป็นแฟนคลับของครอบครัวเบลินดา แต่นอกจากเกียรติยศและประวัติที่เผยแพร่บนหน้าสื่อแล้วนั้นข้อมูลอื่น ๆ เขาแทบไม่รู้เลยโดยเฉพาะข้อมูลของโคโกะ
"เอลีนคิดว่าดอกกุหลาบขาวเป็นสัญลักษณ์ของอะไร" โคโกะเอ่ยถามขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสจ้องเข้าไปยังดวงตาสีน้ำตาลร่างบางลุกขึ้นก้าวเดินมายังเอลีน
"เอ่อ..ฉันไม่ค่อยรู้ภาษาดอกไม้ซะด้วยสิ แต่สีขาวเหรอ..น่าจะหมายถึงความบริสุทธิ์ล่ะมั้ง" เอลีนเอ่ยตอบไปด้วยเดินถอยหลังไปด้วย ทว่าโคโกะยังไม่หยุดฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา ทำให้เขาเซล้มลงบนเตียงโดยที่โคโกะเท้าแขนเอาไว้ ใบหน้างดงามเคลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างบาง เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันได้ใกล้ชิดกับคนที่ตัวเองชื่นชมมาตลอด เขาเพิ่งสังเกตได้ว่าริมฝีปากของโคโกะนั้นแดงสวยราวกับกลีบดอกสตรีสีชาด ดอกไม้แสนงดงามที่มีในเฉพาะประเทศโรมานาเท่านั้น
"บริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ.." โคโกะเอ่ยทวนคำของเอลีนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้อย ๆ ภาพในหัวของเขามีแต่เรื่องราวน่ารังเกียจอันห่างไกลคำว่าบริสุทธิ์ ร่างกายของเขาเคยถูกฉีกกระชากย่ำยีให้จมอยู่ฐานล่างสุดของสังคมนี้ เมื่อรุ่งอรุณมาถึงดอกกุหลาบสีขาวจะถูกส่งมาเป็นของปลอบใจให้กับเขาพร้อมกับการ์ดที่พรรณนาถึงตัวเขาเปรียบเปรยกับดอกกุหลาบสีขาว มันจึงกลายเป็นดอกไม้ที่ทั้งชอบและเกลียดในเวลาเดียวกัน ชอบเพราะมันเป็นเพื่อนของเขาเพียงอย่างเดียว เกลียดเพราะมันจะมาพร้อมกับความโหดร้ายในยามค่ำคืน
"นายเป็นอะไรน่ะ" เอลีนเอ่ยถามเมื่อเห็นดวงตาเศร้าสร้อยของโคโกะ
"มันเป็นเรื่องที่นานมากแล้ว" โคโกะเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ เขาผละออกจากเอลีนในทันที "ขอโทษที่ทำให้ตกใจ"
"เดี๋ยวก่อนโคโกะ" เอลีนเอ่ยขึ้น "ถ้ามีเรื่องอะไรที่นายอยากเล่าให้ฉันฟัง นายเล่าให้ฉันฟังได้นะ" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
"ขอบคุณนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โคโกะจะเล่าให้ฟังแล้วกัน" โคโกะเอ่ยก่อนจะจัดที่นอนให้ตัวเอง
เล่าให้ฟังอย่างนั้นเหรอ..ใครมันจะทนฟังเรื่องราวอัปยศอดสูแบบนั้นได้กันต่อให้เป็นคนสดใสอย่างเอลีนก็ตาม เรื่องนั้นน่ะฝังมันลงไปอดีตน่ะดีแล้ว แต่ทำไมกันนะ..มันถึงกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขาอยู่เรื่อยไป
"โคโกะ ฉันมีเรื่องจะถามนายอยู่น่ะ" เอลีนเอ่ย เด็กหนุ่มเดินไปคว้าคันธนูสีเงินมาถือเอาไว้ "นายยิงธนูเป็นด้วยเหรอ"
"เรื่องนั้นน่ะเหรอ เพราะว่าโคโกะเป็นลูกชายของผู้สังเกตการณ์ พ่อกับแม่บอกว่าจะได้ไม่ถูกพวกแวมไพร์ทำร้ายน่ะ เพราะมีหลายครั้งที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว" โคโกะเอ่ยตอบ "แต่ว่าพวกหัวธนูที่เป็นอัญมณีเป็นของขวัญที่เพิ่งได้มาไม่นานนี้ ถ้าเราเรียนศาสตร์การป้องกันหรือเวทมนตร์อาจจะได้เรียนเกี่ยวกับอัญมณีพวกนี้ เพราะอัญมณีแต่ละธาตุสามารถดัดแปลงเป็นอาวุธได้แตกต่างกันไป เอาเป็นว่ามันมีธาตุ 7 ธาตุกับอีก 3 แร่แล้วกัน" เขาอธิบายแบบง่าย ๆ ให้เอลีนเข้าใจ เพราะคาบเรียนที่จะถึงนี้คงได้เรียนกัน มาสเตอร์ต้องปูพื้นฐานอยู่แล้ว
"อย่าอมพะนำไว้คนเดียวสิ ชิ..ฉันไปนั่งเรียนเอาในห้องเรียนเองก็ได้" เอลีนเอ่ยอย่างแง่งอน
"ถ้าแอบหลับละน่าดู" โคโกะเอ่ยคาดโทษเอาไว้ "ไม่สอนย้อนหลังให้หรอกนะ นี่..เอลีน สัญญากันก่อนได้ไหม สัญญาว่าจะไม่ออกจากห้องเหมือนวันนี้อีก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อื้อ แน่นอน ฉันจะไม่ออกจากห้องเหมือนอย่างวันนี้อีก" เอลีนรับคำ แน่นอนว่าเขาไม่ทำตาม ขอโทษนะโคโกะ แต่เขาต้องทำเพื่อเงินจริง ๆ
.
.
วันต่อมาทั่วทั้งโถงทางเดินเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากห้องทำงานอาจารย์ใหญ่เนโรตั้งแต่ยังไม่เริ่มคาบเรียน เสียงที่กำลังเอะอะโวยวายนั้นคือเสียงของแอชลีย์ วอลเกอร์ เจ้าบ้านวอลเกอร์ และพ่อของแอคเคอร์ลีย์ เขาทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าฉายแววโกรธจัด
"อาจารย์ใหญ่เนโร นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมลูกชายที่น่ารักของผมถึงถูกฆ่าตายที่นี่!" แอชลีย์เอ่ยเสียงดังลั่น เขาโกรธจนแทบจะปีนขึ้นไปตะคอกใส่อาจารย์ใหญ่ได้ทุกเมื่อ
ภายในห้องทำงานอาจารย์ใหญ่เนโรตอนนี้มีครอบครัววอลเกอร์ทั้งเจ้าบ้านและภรรยา แต่ยังคงปราศจากเงาของตระกูลคอลลินหรือตระกูลอันโดะ ยิ่งทำให้แอชลีย์เจ็บแค้นใจมากกว่าเดิม ส่วนคุณนายบ้านวอลเกอร์เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ในขณะที่อาจารย์ใหญ่เนโรพยายามทำให้แอชลีย์สงบสติลง เขามีใบหน้าเจื่อนสนิท แหงละ..ไม่เคยมีเหตุนักเรียนเสียชีวิตในไบรอันนามาก่อน เพราะฉะนั้นมันไม่ต่างจากการการันตีว่าที่นี่ปลอดภัย เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนสั่นคลอนความปลอดภัยนี้
"แอชลีย์ ใจเย็นซะ" น้ำเสียงเย็นเยียบของบุคคลที่ไม่คิดว่าจะปรากฎตัวเอ่ยขึ้น
"ท่านทาคุยะ นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมลูกชายของผมที่อยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลคอลลินถึง.." แอชลีย์เอ่ยยังไม่ทันจบประโยค เขาพลันร้องไห้โฮออกมา
"แอคเคอร์ลีย์พยายามอดเลือดมาหลายวันแล้ว" ทาคุยะเอ่ยพร้อมกับวางภาพถ่ายหญิงสาวจากกล้องฟิล์มลงบนโต๊ะของอาจารย์ใหญ่เนโร "จากการตรวจสอบเมื่อวานมีความเป็นไปได้ว่าเขากำลังมีความรักกับมนุษย์ จึงคิดจะปกปิดสถานะแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ของตัวเอง จากการสันนิษฐานเขาน่าจะอดเลือดมาไม่ต่ำกว่า 3 เดือน และเมื่อคืนเขาได้โจมตีนักเรียนมนุษย์คนหนึ่ง แต่นักเรียนคนดังกล่าวป้องกันตัวด้วยธนูทำจากเงินและอัญมณีอัคคี" เขาวางลูกธนูที่ทำจากเงินลงบนโต๊ะ
"เราสันนิษฐานว่าคนที่ยิงธนูใส่แอคเคอร์ลีย์นั้นมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย มีเส้นสาย และต้องมีฝีมือไม่น้อย" คาซึฮะที่เพิ่งมาถึงเอ่ย
"มันเป็นใครกัน!? ผมจะแจ้งต่อสภากลาง! เรื่องนี้จะไม่จบง่าย ๆ แน่" แอชลีย์เอ่ยด้วยความแค้นท่วมท้นอก
"เพราะตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ เพราะฉะนั้นขอให้ท่านวอลเกอร์สบายใจ ผมจะลงมือตรวจสอบด้วยตัวเอง" อาจารย์ใหญ่เนโรเอ่ยเมื่อสบโอกาสพอเหมาะ
"ผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าทางโรงเรียนจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างจริงจัง พวกคุณก็รู้ว่าผมสนิทกับคนในรัฐสภามากแค่ไหน ถ้าผมไม่ได้รับคำตอบภายในวันพรุ่งนี้ ผมจะแจ้งให้คนของรัฐสภามาตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของที่นี่!" แอชลีย์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ไปพร้อมกับภรรยาที่ยังคงเศร้าโศกไม่หาย
"พรุ่งนี้อย่างนั้นเหรอ..โอหังจังเลยนะ เป็นแค่พ่อค้าขายผ้าแท้ ๆ" โคเมย์เอ่ยอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นท่าทีอวดดีของแอชลีย์
"พรุ่งนี้อย่างนั้นเหรอ แค่คืนนี้ก็เพียงพอแล้ว ใช่ไหม..ทาคุยะ" เอย์จิเอ่ยอย่างรู้ทันทาคุยะที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง คาดเดาอะไรไม่ได้สักอย่าง
ทาคุยะไม่เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา เขาเดินออกจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่เนโรไป นักเรียนเผ่ามนุษย์ที่แอบดูกันอยู่ด้านนอกพากันแหวกทางให้เขาเดิน เมื่อคล้อยหลังไปจึงพากันซุบซิบถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ชั่วขณะที่เขากำลังเดินเพื่อไปยังปราสาทฝั่งตะวันตกนั้นเขาพบกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่กำลังใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองกำบังใครบางคนเอาไว้ เขามองผ่านเข้าไป จึงเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มผู้มีดวงตาสีฟ้าอ่อนใสคนเดียวกับที่เขาอยากจะพูดคุยด้วยเมื่อวานนี้..


เช้าวันแรกของการเรียนการสอนนักเรียนชั้นแลนเฌียนห้อง 4 มีอาการสะลึมสะลือ คาบแรกเป็นวิชาประวัติศาสตร์เบื้องต้นของมาสเตอร์โดมนิเตอร์ บานประตูห้องแห่งการหวนคืนถูกเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ไว้หนวดเคราสีดำ เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยทักทายว่า
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 วันนี้เป็นวันแรกของการเรียนการสอน ครูชื่อโดมนิเตอร์ คูซาอิน รับผิดชอบประวัติศาสตร์เบื้องต้น ก่อนจะเริ่มเรียนกันครูมีคำถามพวกเธอเสนอความคิดเห็น พวกเธอคิดว่าประวัติศาสตร์ที่เรียนกันมาตลอดนั้นเป็นความจริงหรือไม่" มาสเตอร์โดมนิเตอร์เกริ่นคำถามที่ทำเอานักเรียนทุกคนงงไปตาม ๆ กัน ประวัติศาสตร์ที่เรียนมาต้องผ่านตากระทรวงศึกษาธิการมาก่อนบรรจุลงในตำราเรียน แน่นอนว่ามันต้อง..
"เป็นความจริงสิครับ" เอลีนยกมือขึ้นตอบ "ก่อนจะบรรจุอยู่ในหลักสูตร เนื้อหาต้องผ่านตากระทรวงศึกษาธิการมาก่อน แถมเนื้อหายังเขียนด้วยผู้ทรงคุณวุฒิทั้งนั้น ผมเชื่อว่าพวกเขาคงไม่แถข้าง ๆ คู ๆ กันหรอก"
"ถือเป็นคำตอบที่ดีเลย ไม่ทราบว่าเธอชื่ออว่าอะไรนะ" มาสเตอร์โดมนิเตอร์พูดด้วยท่าทางสนใจในคำตอบของเอลีน
"เอลีน บาร์เบอร์ครับ" เอลีนเอ่ยชื่อตัวเอง มาสเตอร์โดมนิเตอร์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเอ่ยต่อว่า
"จากคำตอบของคุณบาร์เบอร์ ครูมีคำถามต่อว่าพวกเธอรู้จักตำนานแวมไพร์ตัวแรกของโลกใบนี้รึเปล่า" มาสเตอร์โดมนิเตอร์เอ่ย "ถ้ารู้จัก อยากให้ลองแบ่งปันกับเพื่อน ๆ เกี่ยวกับข้อมูลที่ได้มา ก่อนตอบอย่าลืมเอ่ยชื่อเหมือนเดิมนะ"
"พลัมเมอร์ พอร์ตแมนครับ ผมเคยอ่านเจอว่าแวมไพร์ตัวแรกเกิดขึ้นจากการปรับเปลี่ยนทางพันธุกรรมในช่วงเกิดสงครามและโรคระบาดเมื่อหลายร้อยปีก่อน เดิมทีเขาเป็นมนุษย์ แต่ร่างกายปรับเปลี่ยนเพื่อตอบสนองต่อภาวะอดอยาก เขาต้องดื่มเลือดเพื่อประทังชีวิต หลังจากได้ดื่มติดต่อกันเป็นระยะเวลานาน ร่างกายของเขาจึงเปลี่ยนแปลงไป ไม่สามารถรับอาหารอย่างอื่นได้อีกนอกจากเลือด" พลัมเมอร์เอ่ยตอบ
"แรนดอล เรย์โนลครับ ผมเคยฟังจากคุณย่าว่าแวมไพร์ตัวแรกเป็นคู่ชายหญิง พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน เดิมทีเป็นเพียงมนุษย์ที่ถูกนำมาทดลอง แต่การทดลองดันผิดพลาด พวกเขามีสติปัญญาเหนือมนุษย์ และฆ่าทุกคนในฐานการทดลองจนหมดก่อนจะหนีออกมา ว่ากันว่าแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตระกูลเบรคสืบทอดสายเลือดมาจากแวมไพร์เพศชาย ส่วนตระกูลสายผู้หญิงคือตระกูลไลฟ์ลี่" แรนดอลเอ่ยตอบ แน่นอนว่าสิ่งที่เขารับรู้มาคล้ายคลึงกับพลัมเมอร์ในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย
"เซนแยร์ เซลเลอร์ครับ ผมได้ยินมาว่าแวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มาจากมิติอื่น พวกเขาสามารถเดินทางข้ามมิติได้" เซนแยร์เอ่ยตอบ
นักเรียนในชั้นต่างทยอยยกมือตอบคำถามของมาสเตอร์โดมนิเตอร์ หลายคนหลากเรื่องราวถูกถ่ายทอดออกมา เมื่อเห็นว่าได้คำตอบมาเยอะพอสมควรแล้วนั้น มาสเตอร์โดมนิเตอร์จึงแสดงท่าทางให้นักเรียนเงียบเสียงลง จากนั้นเขาจึงเอ่ยว่า
"เห็นไหมว่าเพียง 1 เรื่องราวอาจจะมีคำบอกเล่าได้เป็นร้อย ประวัติศาสตร์ก็เช่นเดียวกัน เรารู้เรื่องราวผ่านหลักฐานที่หลงเหลืออยู่ เรารู้ว่าคนในยุคนั้นกินอยู่ยังไง สภาพสังคมเป็นเช่นไร แต่ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างจะถูกต้องไปเสียหมด ประวัติศาสตร์เหมือนกับการคาดเดามีทั้งผิดและถูก เพราะฉะนั้นชั้นเรียนของครูจึงไม่คิดให้พวกเธอท่องจำเพื่อสอบเพียงอย่างเดียว แต่เราจะมาพูดคุยมุมมองของพวกเธอต่อเรื่องราวเหล่านี้"
"น่าสนใจดีนะ ว่าไหม" โคโกะเอ่ยกับเอลีน ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสเปล่งประกายเมื่อรู้ว่าการเรียนการสอนไม่ได้เน้นการท่องจำเพียงอย่างเดียว มือบางเอื้อมมือไปสะกิดเพื่อนสนิท แต่ไม่มีสัญญาณตอบกลับมา จึงหันไปดูพลันพบว่าเอลีนหลับคาโต๊ะเรียนไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย เขาถอนหายใจยาวออกมา มือแบบางฟาดลงบนไหล่ของเอลีนหนึ่งป้าบเล่นเอาเจ้าตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมา
"อะไรกันเนี่ย คนกำลังหลับสบาย" เอลีนบ่นกระปอดกระแปด
"เดี๋ยวก็ถูกหักคะแนนกันพอดี" โคโกะเอ่ยเตือนเอลีน ในขณะที่ทั้งคู่กำลังส่งสายพิฆาตใส่กันและกันมาสเตอร์โดมนิเตอร์เรียกเอลีนอีกครั้ง
"เอาละ คุณบาร์เบอร์ ครูอยากให้เธอลองทายเล่น ๆ ว่าวิชาของเราจะเริ่มที่ตรงไหน"
"อา..เอ่อ" เอลีนมีท่าทีลนลานขึ้นมาทันที เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากโคโกะ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาล้อเลียนและใบหน้ากลั้นขำ แย่ละสิจะตอบว่ายังไงดี วิชานี้คือประวัติศาสตร์เบื้องต้น คงจะเรียนประวัติศาสตร์ทั่ว ๆ ไปล่ะมั้ง "เอ่อ..เรียนตั้งแต่ยุคหินเลยรึเปล่าครับ" เด็กหนุ่มเอ่ยตอบด้วยท่าทีไม่มั่นใจ
"ถูกต้อง เราจะเรียนกันตั้งแต่ยุคหินยาวเลยมาจนถึงยุคปัจจุบัน แต่เราจะเรียนภาพรวมเท่านั้น ไม่เน้นจุดใดเป็นพิเศษ หากต้องการรู้ลึกมากขึ้นพวกเธอจะได้เจอในชั้นโดนิด และหากอยากรู้เป็นพิเศษเฉพาะเจาะจงประเทศใดประเทศหนึ่งพวกเธอจะได้เรียนรู้เมื่อเรียนหมุนเวียนในชั้นโบโซนิดขึ้นไป เอาละ..เรามาเริ่มกันที่ยุคหินเก่า"
บรรยากาศการเรียนเริ่มต้นขึ้น มาสเตอร์โดมนิเตอร์เปิดเครื่องฉายภาพ ซึ่งเมื่อกดปุ่มสีทองด้านข้างกระดานดำแล้วนั้น กระดานดำจะยุบตัวเข้าไปในกำแพง กระจกจะเข้ามาแทนที่ กลายเป็นแผ่นสะท้อนภาพฉายให้กับเครื่องฉาย ภาพที่สะท้อนลงบนแผ่นกระจกเป็นภาพวาดของสิ่งมีชีวิตหน้าตาคล้ายลิง แต่มีสันกรามที่ใหญ่กว่ามาก ร่างกายเปลือยเปล่าไร้เครื่องนุ่งห่ม ในมือถือเครื่องมือหินกระเทาะ
"นี่คือภาพวาดจากการสันนิษฐานของนักโบราณคดีที่ขุดค้นพบอารายธรรมยุคหินเก่าในประเทศฟรองซัวร์โดยหลักฐานพวกนี้คาดเดาจากการขุดค้นพบชิ้นส่วนกราม สะโพกและซี่โครง" มาสเตอร์โดมนิเตอร์บรรยายพร้อมกับชี้ภาพหลักฐานบนหน้าจอไปด้วย
"ฮาว น่าเบื่อชะมัด" เอลีนเอ่ยพร้อมกับปิดปากที่กำลังหาวหวอด ๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงแรงหยิกหลังจากเพื่อนสนิทตัวเล็กข้างตัว "เจ็บนะ!" เขาเอ่ยกระซิบกับโคโกะที่จดทุกอย่างลงบนสมุดอย่างมันมือ
"ถ้ามาสเตอร์ถามขึ้นมา โคโกะไม่รู้ด้วยนะ" โคโกะเอ่ยล้อเอลีน เขาเชื่อว่ามาสเตอร์เหมือนจะสอนไปเรื่อย ๆ แต่จริง ๆ แล้วขณะสอนเขากวาดตาดูทุกคนในห้องไปพร้อมกัน หากใครเกิดมีท่าทีสัปหงก เขาจะเรียกให้ตอบคำถามทันที เรียกว่าเป็นวิชาที่น่าสยดสยองสำหรับคนชอบแอบหลับในคาบเรียนอย่างเอลีนไม่น้อย
เอลีนที่มีประสบการณ์แอบหลับจนมาสเตอร์เรียกให้ตอบคำถามจึงหยิบปากกามาจดเนื้อหาลงในสมุด ถึงแม้ว่าจะโดนหยิกหลังหรือโดนปลุกให้ตื่นจากการฟังบรรยายอันน่าเบื่อ แต่รอยยิ้มกลับปรากฎบนใบหน้าของเขา คนที่ปลื้มมาตลอดตั้งแต่สมัยชั้นประถมมานั่งเรียนข้าง ๆ แถมยังปลุกให้เราตั้งใจเรียน ชีวิตแฟนคลับของเขาสมบูรณ์แบบแล้วสำหรับวันนี้
เสียงระฆังดังเหง่งหง่างบ่งบอกว่าหมดคาบเรียนวิชาประวัติศาสตร์เบื้องต้น มาสเตอร์โดมนิเตอร์ปิดเครื่องฉาย เขากดปุ่มสีทองด้านข้าง กระจกค่อยเคลื่อนกลับลงไป กระดานดำค่อย ๆ เคลื่อนกลับมาที่เดิม เด็กห้อง 4 พากันรวบอุปกรณ์การเรียนสอดไว้ที่สายคาดหนังที่รัดหนังสือเอาไว้ หลายคนเดินออกมาจากห้องแห่งการหวนคืนด้วยสภาพอิดโรย เพราะโดนยัดข้อมูลยุคหิน ยุคสำริด ยุคโลหะอย่างเต็มเหนี่ยวจากมาสเตอร์โดมนิเตอร์ นอกจากต้องชื่นชมตัวเองที่ผ่านชั้นเรียนอันแสนทรหดกับ 3 ยุค 3 ชั่วโมงมาได้แล้วนั้น ยังต้องชมมาสเตอร์ที่สามารถบรรยายเรื่องราวพวกนี้ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องเรื่อยเปื่อย
"ฉันยอมใจมาสเตอร์โดมนิเตอร์เลยจริง ๆ เขาสามารถพูดถึงยุคหิน ยุคสำริด ยุคโลหะรวดเดียวโดยที่จิบน้ำแค่ตอนต้นคาบ" เวอร์นีย์ ไวส์แมน เด็กหนุ่มผมยุ่งไม่เป็นทรงสีโรสวู้ดเอ่ยกับเอลีน
"เขาสามารถจำเรื่องราวพวกนี้ได้ยังไงกันนะ พวกนายดูสิ..ฉันจดตามที่เขาพูดมันกินหน้ากระดาษสมุดโน้ตไปตั้ง 15 หน้า!" เวอร์นอน ไวส์แมน ฝาแฝดของเวอร์นีย์ที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับแกะ ต่างกันเพียงทรงผม เวอร์นีย์จะมีผมทรงเซอ ๆ ไม่เป็นทรง ในขณะที่เวอร์นอนจะผมสั้นเกรียน เวอร์นอนโชว์ความหนาของหน้ากระดาษสมุดโน้ตที่เขาจดตามคำบรรยายของมาสเตอร์ชนิทที่ว่าจดแบบลืมหายใจ
"เอลีนน่ะนะหลับน้ำลายยืด ต้องให้โคโกะคอยหยิกหลังตลอดเลย" โคโกะเอ่ยแซวเอลีนกับฝาแฝดไวส์แมน ทำเอาเจ้าตัวร้อนรนรีบเอามือปิดปากของเด็กหนุ่มหน้าสวยเอาไว้
ตุบ! ในขณะที่ทั้ง 4 คนกำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานเพื่อตรงไปยังโรงอาหาร โคโกะเดินชนเข้ากับใครบางคน หนังสือวิชาประวัติศาสตร์เบื้องต้นเล่มหนาพร้อมด้วยสมุดโน้ตหล่นทับลงบนเท้าของคน ๆ นั้นเข้าอย่างจัง เขาก้มลงไปเก็บหนังสือและสมุด เมื่อเงยหน้าขึ้นมาตั้งใจว่าจะขอโทษ ทว่าเมื่อดวงตาสีฟ้าอ่อนใสสบเข้ากับดวงตาสีนิล ร่างกายของโคโกะหยุดค้างนิ่งในบัดดลเช่นเดียวกับชายหนุ่ม
ดวงตาสีฟ้าอ่อนใส ผมสีขาวพิสุทธิ์ เหมือนกับเด็กคนนั้นไม่มีผิด แม้เขาจะจดจำได้เพียงสีผมและสีตา แต่สีทั้งสองนั้นกลับหาได้ยากยิ่งทั้งในกลุ่มแวมไพร์หรือกลุ่มมนุษย์ รสชาติของเลือดที่ไม่เหมือนใครยังคงติดอยู่ที่ประสาทสัมผัสของเขาไม่มีวันจางหายจนกว่าจะได้ลิ้มลองมันอีกครั้ง
"ขอโทษครับ" โคโกะกัดฟันกล่าวขอโทษ คนตรงหน้าเป็นใครทำไมเขาจะจำไม่ได้..ทาคุยะ เบรค ร่างบางรวบเก็บหนังสือและสมุดโน้ต ทำทีว่าจะเดินตามกลุ่มเพื่อน ๆ ไป ทว่าข้อมือของเขากลับถูกทาคุยะจับเอาไว้แน่น
"ขอ..คุยด้วยหน่อยได้ไหม" ทาคุยะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำให้รอบข้างหวั่นเกรงจนไม่กล้าขัดคำของเขา
แน่นอนว่าโคโกะต้องปฏิเสธอย่างไม่ต้องสงสัย ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากปฏิเสธ มือของใครบางคนจับมือของทาคุยะหวังจะดึงออก ทว่ามือของชายหนุ่มไม่มีวันที่จะปล่อยง่าย ๆ เอลีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงปราศจากความขี้เล่นเหมือนทุกครั้งว่า
"คุณไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนผมเขาไม่สบายใจที่จะคุยกับคุณ การที่คุณทำตัวแบบนี้มันโคตรจะเสียมารยาทจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นนักเรียนไบรอันนาเลยนะครับ"
คิ้วเรียวของทาคุยะขมวดมุ่นเข้าหากันในทันที เขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะมีมนุษย์คนไหนกล้าพูดจาสามหาวใส่เขา เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้กระทำรุนแรงหรือพูดจาไม่ดีใส่เด็กหนุ่มผมสีขาวผู้มีใบหน้างดงาม และไม่ใช่เรื่องที่เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลคนนี้จะมายุ่ง แต่ถึงจะหงุดหงิดไม่น้อยทาคุยะเลือกที่จะปล่อยมือของเด็กหนุ่มผู้งดงามไปโดยไม่พูดอะไร เขาหันหลังให้กับทั้งสอง เอย์จิหันมาทำท่าขอโทษขอโพยถึงจะเดินตามหลังทาคุยะไป
"ให้ตายสิ! พวกแวมไพร์นี่ถือดีเหมือนกันหมดทุกตัวเลยรึไงนะ" เวอร์นอนเอ่ยอย่างหัวเสียก่อนจะตักอาหารเข้าปาก
"เขาเป็นถึงหลานชายของประธานสภากลางฝ่ายแวมไพร์เชียวนะ จะมาเหมือนพวกเราได้ยังไง เวลาอยู่ล้านคงถูกสอนให้ทำหน้านิ่งเหมือนกล้ามเนื้อบนหน้าตาย" เวอร์นีย์เอ่ยล้อเลียนพร้อมกับหันไปหัวเราะคิกคักกับฝาแฝดผู้น้อง
"ฉันมีคำถาม ที่พวกนายบอกว่าเขาเป็นหลานชายของประธานสภากลางฝ่ายแวมไพร์ " เอลีนเอ่ยถาม
"เขาคนนี้มีชื่อเสียงจะตาย ทาคุยะ เบรค หลานชายของ 'โทโมอิทสึ เบรค' เป็นแวมไพร์..สายเลือดบริสุทธิ์ด้วยนะ" เวอร์นอนพูดเสียงเบา "ว่ากันว่าที่นี่ไม่มีใครกล้าขัดทาคุยะ เบรคคนนั้นเลยสักคนเดียว ไม่สิ..ในชั้นเรียนแวมไพร์จะมีแวมไพร์ 5 ตนที่ถูกขนานนามว่า 'รัตติกาลอันสูงส่ง' พวกเขามาจาก 5 ตระกูลแวมไพร์เก่าแก่และมีชื่อเสียง ยิ่งไปกว่านั้นแทบไม่มีสายเลือดอื่นใดมาปะปน ตระกูลพวกนั้นมีตระกูลเบรค ตระกูลทากาฮาชิ ตระกูลคอลลิน ตระกูลอันโดะและตระกูลโรแวน"
"พวกนายจะบอกว่าประเทศของเราในตอนนี้อยู่กำมือของแวมไพร์งั้นเหรอ" เอลีนเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตามหนังสือประวัติศาสตร์ที่เรียนมาบอกว่าตระกูลอาเดลลี่สามารถกำจัดอิทธิพลของแวมไพร์ได้ แล้วทำไมทุกคนถึงต้องเกรงใจตระกูลเบรคขนาดนั้น
"เอลีนคงไม่ได้ตามข่าวการเมืองเท่าไหร่สินะ ไม่สิ..เรื่องการเมืองน่ะถูกปิดบังจากสายตาประชาชนมาโดยตลอดนั่นละ" โคโกะเอ่ยก่อนจะตักมันบดกินก่อนจะเอ่ยต่อว่า "ตอนนี้รัฐสภา กระทรวง หรือแม้กระทั่งสื่อล้วนมีแวมไพร์อยู่เบื้องหลัง ถ้าจะให้ไล่เรียงแบบง่าย ๆ ตระกูลเบรคจะมีอิทธิพลอยู่ที่สภากลางและรัฐสภา ตระกูลทากาฮาชิจะมีอิทธิพลอยู่ที่กระทรวงการต่างประเทศ ตระกูลคอลลินและตระกูลอันโดะมีอิทธิพลในเรื่องการผูกขาดอัญมณี และสุดท้ายตระกูลโรแวนมีอิทธิพลในสื่อ ถึงจะเป็นแวมไพร์แต่พวกเขากลับเห็นด้วยกับกฎหมายห้ามวิจารณ์ราชวงศ์"
"เรื่องนี้พวกเราคงไม่ได้เรียนจนกว่าจะจะขึ้นชั้นโดนิดนั่นแหละ" เวอร์นอนเอ่ยอย่างจนปัญญา
"ถึงโรงเรียนเราจะเป็นพื้นที่อิสระในเรื่องวิชาการ แต่กลับมีผลงานวิชาการออกไปเผยแพร่น้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนคนส่ง มันเป็นเรื่องที่แปลก ใช่..มีข่าวลือว่าอาจารย์ใหญ่เนโรมีความสัมพันธ์กับกลุ่มรัตติกาลอันสูงส่ง" เวอร์นีย์เอ่ย
เอลีนรู้สึกว่าเขาช่างมีความรู้อันน้อยนิดเมื่อเทียบกับทั้ง 3 คน อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นคนธรรมดา มีเป้าหมายเพียงเรียนจบ แล้วออกไปสืบทอดกิจการร้านเสริมความงามของทางบ้านเท่านั้น ทว่าเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากปากเพื่อนแล้วนั้นโดยเฉพาะโคโกะ ทำให้เขายิ่งสงสัยเกี่ยวกับความลับของโครงสร้างสังคมมากขึ้นทีละน้อย..
.
.
- ห้องแห่งการเปิดโปงและปิดบัง -
ห้องแห่งการเปิดโปงและปิดบังเป็นห้องเรียนที่มีความกว้างที่สุด บนเพดานห้อยโคมไฟระย้าทำจากคริสตัลมีค่าราคาเหยียบหลักสิบล้านลิวโร ดวงไฟของโคมไฟจะไม่มีวันดับจนกว่าอัญมณีที่เป็นตัวกำเนิดพลังงานจะสลายหายไป วันนี้พื้นที่ของห้องแห่งการเปิดโปงและปิดบังเต็มไปด้วยโต๊ะทรงกลมที่บนโต๊ะมีชุดทานอาหารครบคอร์ส โต๊ะ 1 โต๊ะจะมีนักเรียนนั่ง 5 คน มาสเตอร์อานา ยูกิระ แอนนาเบตตา เป็นอาจารย์วัยชราลูกครึ่ง เธอชอบเกล้าผมทรงสูงตามแฟชั่นชนชั้นสูงที่เรียกว่า 'พูฟฟ์' บนผมที่เกล้าสูงนั้นประดับไปด้วยโบว์และดอกไม้ บางครั้งมักจะมีนักเรียนแอบขำขันกับเครื่องประดับฟูฟ่าบนหัวของมาสเตอร์
"สวัสดีเด็ก ๆ ทั้งหลายวันนี้เป็นวันแรกของการเรียน เราจะมาเริ่มต้นกันที่มารยาทบนโต๊ะอาหาร" มาสเตอร์อานาเอ่ยพร้อมกับจับไหล่ของเด็กนักเรียนห้อง 4 คนหนึ่งให้ยืดตรง เธอเป็นมาสเตอร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบ และเฮี้ยบเป็นที่สุด "ก่อนอื่นต้องรอให้เจ้าภาพนั่งลงก่อน ผู้เป็นแขกถึงจะเริ่มทยอยนั่งลง มือทั้งสองข้างต้องอยู่บนโต๊ะ ห้ามเอาไปสอดใต้ผ้าคลุมโต๊ะเป็นอันขาด"
เพี๊ยะ! เสียงไม้หวดทำจากหนังหวดลงบนมือของเอลีนจนเจ้าตัวต้องสะบัดมือที่กำลังวางอยู่บนตัก
"วันนี้เราจะมาเรียนกันตั้งแต่การนั่ง การจับช้อนส้อมมีด แก้วน้ำ รวมไปถึงมารยาทที่พึงกระทำ เพราะมันจะเป็นตัวบ่งบอกว่าพวกเธอได้รับการศึกษามาแบบไหน อีกทั้งบนโต๊ะอาหารสามารถเป็นสนามรบที่พวกเธออาจจะถูกเปิดโปงหรืออาจจะเป็นเวทีที่เอาไว้แสดงเพื่อปิดบังจุดประสงค์ ในทางการทูตแล้วโต๊ะอาหารเป็นอีกหนึ่งแหล่งข้อมูลชั้นเลิศ จะถูกเปิดโปงหรือปิดบังเร้นกายมารยาทบนโต๊ะล้วนเป็นส่วนประกอบหนึ่ง"
"ชีวิตฉันโคตรห่างไกลจากเรื่องพวกนี้เลย" เอลีนบ่นกระปอดกระแปดขณะพยายามจับส้อมตามมาสเตอร์อานา ช่างแตกต่างจากโคโกะที่ดูคล่องมือราวกับเป็นเรื่องปกติ เขาน่ะมาจากครอบครัวชนชั้นกลางนี่น่า โอกาสจะได้เข้าร่วมงานระดับสูงน้อยนิด ในหัวคิดแค่เรื่องรายได้พอกินไปวัน ๆ เท่านั้น
"ไม่แน่นะ อีกหน่อยเอลีนอาจจะได้แฟนเป็นชนชั้นสูงก็ได้ใครจะไปรู้ ได้ยินมาว่านายเองก็ทำผมเก่งนี่" โคโกะที่นั่งอยู่ข้างเอลีนเอ่ย
"นั่นพ่อแม่ฉันต่างหาก ฉันน่ะยังอีกยาวไกล แต่ว่าก็ว่าเถอะพวกชนชั้นสูงมีช่างประจำตัวกันทุกคน แถมคนเหล่านั้นล้วนจบการศึกษาจากโรงเรียนลาเบลเล่กันทั้งนั้น" เอลีนเอ่ย เขาเลือกที่จะไม่เข้าเรียนที่ลาเบลเล่เพราะเขาไม่อยากเรียนเรื่องพวกความสวยความงามอะไรมากมาย เขาตั้งใจว่าถ้าจบการศึกษาจากที่นี่ไปจะไปลงเรียนวิชาการบริหารที่สถาบันบริหารบิสเซอเน่ด้วยซ้ำ เพราะเขาตั้งใจจะบริหารมากกว่ามาลงมือทำเอง เรื่องช่างน่ะหาจ้างได้ เพราะในแต่ละปีโรงเรียนด้านความสวยความงามจะผลิตนักเรียนผู้เชี่ยวชาญมาไม่น้อย
"น่าแปลกที่นายไม่เรียนที่ลาเบลเล่" โคโกะเอ่ย เขาสงสัยอยู่ไม่น้อยเลยว่าทำไมเอลีนถึงมาสอบเข้าที่นี่
"ฉันไม่ได้ชอบเรื่องความสวยความงามเท่าไหร่" เอลีนเอ่ยก่อนจะรับตะกร้าขนมปังมาจากเพื่อน
โคโกะไม่ได้ถามอะไรต่อมากกว่านั้น เขาทาเนยสีแดงลงบนขนมปังตามมารยาทแบบถูกต้อง เรื่องพวกนี้เขาเรียนตั้งแต่ที่เป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวเบลินดาในช่วงแรก ๆ วิชานี้จึงค่อนข้างจะน่าเบื่อสำหรับเขา เพราะเรียนในสิ่งที่รู้มาแล้วหลายอย่างด้วยกัน..
.
.
กลางคืนมาเยือนโคโกะออกไปซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ร้านค้าของโรงเรียน เพราะมีจดหมายเวียนร่อนมาว่าให้นักเรียนชั้นแลนเฌียนทุกคนซื้อเมล็ดพันธุ์เตรียมเอาไว้สำหรับฝึกสัตว์วิเศษในคาบเรียนของมาสเตอร์อิพาเซร่า โทโคเมะ โคโกะจึงอาสาไปซื้อให้ทั้งในส่วนของตัวเองและของเอลีน ทำให้ในตอนนี้เด็กหนุ่มจากเมืองดราคูลอยู่เพียงลำพัง ในมือของเขามีจดหมายสีดำฉบับใหม่ ในนั้นเขียนข้อความด้วยปากกาสีเงินว่า
'มองฝั่งตรงข้ามของตึก จะเห็นไฟสัญญาณสีแดง มาเจอกันที่ลานฟอนตานา อย่าลืมเอาสลิงกี้มาด้วย'
เอลีนหยิบสลิงกี้ขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกง เขาดับไฟภายในห้องจนมืดสนิทก่อนจะออกจากห้องมุ่งสู่ลานฟอนตานาในยามค่ำคืน
ลานฟอนตานาในยามค่ำคืนมีลมพัดเอื่อย ๆ แสงไฟจากโคมไฟช่วยให้เกิดแสงสว่างในบางจุด กลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์จากต้นไม้รอบสวนส่งกลิ่นหอมกรุ่นเหมาะสมที่จะเป็นสถานที่เดทในยามค่ำคืนมากกว่าเป็นสถานที่ฝึกฝน เอลีนเดินมายังจุดนัดหมาย เบื้องหน้าคือชายหนุ่มร่างยักษ์ ศีรษะล้าน สวมเพียงกางเกงขาจั๊มพ์สีดำกลมกลืนกับความมืดมิด
"มาแล้วเหรอ" ชายร่างยักษ์เอ่ยโดยที่หันมาช้า ๆ "ฉันจะมาฝึกนายใช้สลิงกี้เป็นเวลา 3 วัน หลังจากนั้นไม่ว่านายจะใช้ได้คล่องแคล่วมากน้อยแค่ไหน นายจะต้องรับภารกิจในฐานะเลทเทอร์เรีย รายได้จะหักเป็น 30% เข้ากองกลาง 70% เป็นของนาย ก่อนจะเริ่มฝึกนายต้องรู้จักเจ้าพวกนี้ซะก่อน"
ชายร่างยักษ์เทตะขอหลากหลายรูปแบบ หลากหลายขนาดลงบนพื้นหญ้าที่ช่วยกลบเสียงให้เบาลง เด็กหนุ่มมองตะขอเหล่านั้นด้วยอาการสงสัยและอึ้งในเวลาเดียวกัน
"นี่คือตะขอที่จะเชื่อมกับสลิงกี้" ชายร่างยักษ์อธิบาย "ขอสลิงกี้ของนายด้วย"
"อืม" เอลีนตอบรับพร้อมกับส่งสลิงกี้ให้กับชายร่างยักษ์ที่รับมันไปเชื่อมต่อกับตะขอ
"นี่คือตะขอหัวแหลม เอาไว้สำหรับโจมตีและช่วยให้นายโจมตีศัตรูได้ด้วยการดึงเข้าไปใกล้ ต่อมาคือตะขอเกี่ยวสามหัวเอาไว้ใช้ยึดเกาะกับเสาหรือต้นไม้ ส่วนเจ้านี้คือตะขอตัวเอสช่วยให้นายไต่ลงมาจากกำแพงได้" ชายร่างยักษ์อธิบายตะขอพื้นฐานให้กับเอลีน "วันนี้เราจะฝึกตะขอพื้นฐานกันก่อน เชื่อมตะขอหัวแหลมซะ"
เอลีนพยักหน้าเข้าใจ เขาเชื่อมต่อตะขอหัวแหลมเข้ากับสลิงกี้ จากนั้นเขาจึงเริ่มฝึกฝนการใช้ตะขอกับคนจากเลทเทอร์เรีย..
ขณะเดียวกันโคโกะกำลังไล่นิ้วแตะลงบนเมล็ดพันธุ์สำหรับฝึกฝนสัตว์วิเศษ เขาหยิบเมล็ดพันธุ์หลายซองใส่ลงไปในตระกร้า จังหวะนั้นเขาเจอเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบสีขาว ซึ่งเป็นเมล็ดพันธุ์ซองสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาหยิบมันในทันที แต่ชั่ววินาทีที่หยิบซองเมล็ดพันธุ์นั้นมือของเขากลับหยิบซองพร้อมกับมือของใครบางคน เด็กหนุ่มหันไปมองพร้อมกับผละมือออกจากซองเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบสีขาว เขาสัมผัสได้ในทันทีว่าบุคคลตรงหน้าคือแวมไพร์
"เธออยากได้เมล็ดดอกกุหลาบขาวสินะ" เด็กหนุ่มผมสีทอง ดวงตาสีไพลินเอ่ยอย่างราบเรียบขณะมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า "เธอนี่เองที่ท่านทาคุยะอยากคุยด้วย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดทะเล้นพร้อมกับก้มหน้าลงมาใกล้ แล้วใช้มือเชยใบหน้างดงามให้สบกับดวงตาสีไพลินของเขา
"หมายถึงรุ่นพี่เมื่อตอนกลางวันสินะครับ" โคโกะเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจต่อให้พื้นที่ตรงนี้จะเป็นกลาง แต่พวกแวมไพร์ไม่มีทางไว้ใจได้เลยสักตนเดียว พวกมันไม่ต่างกับเดรัจฉานที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อยามหิวโหย
"แต่ฉันได้ยินมาว่ามีอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเธอเอาไว้ ลืมแนะนำตัวไปเลย อันโดะ โคเมย์ คือชื่อของฉัน หวังว่าเราคงจะมีโอกาสได้เจอกัน" โคเมย์เอ่ย เขาหยิบถุงเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบขาวติดไปด้วย
อันโดะ..ตระกูลแวมไพร์เศรษฐีใหญ่ที่ผูกขาดการค้าอัญมณี และด้วยเหตุนี้เองทำให้ตระกูลอันโดะรู้ประสิทธิภาพของอัญมณีดีที่สุดจนมีคำกล่าวว่าพวกเขาไม่สามารถปราบได้ด้วยพลังจากอัญมณี...


เช้าวันใหม่มาเยือนด้วยเสียงฮือฮาของนักเรียนเผ่ามนุษย์ที่กำลังรอเข้าห้องเรียน ในมือทุกคนมีหนังสือพิมพ์ฉบับพิเศษที่ตีพิมพ์เพื่อวันนี้โดยเฉพาะ หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวด้วยอักษรตัวใหญ่โตว่า 'ใครฆ่าแอชลีย์ วอลเกอร์' ข่าวใครฆ่าแอคเคอร์ลีย์ยังไม่ทันจางหาย ข่าวใหม่กลับเกิดขึ้นมา และแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม เพราะสมาชิกครอบครัววอลเกอร์ต่างเสียชีวิตลงอย่างเป็นปริศนาโดยที่จับตัวฆาตกรไม่ได้ ในตอนนี้จึงเหลือเพียงคุณนายวอลเกอร์เท่านั้นที่เป็นสมาชิกครอบครัวและผู้ต้องสงสัยในเวลาเดียวกัน
"เฮ้..พวกนายได้ข่าวกันแล้วใช่ไหม แอชลีย์ตายแล้ว ศพของเขาถูกพัดไปที่ชายทะเลเฮซเซล ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองโฮซูเร่ ตรงอกข้างซ้ายมีมีดปักตรงขั้วหัวใจพอดิบพอดี" เวอร์นีย์สรุปข่าวให้ฟังขณะเดินหลบหลีกนักเรียนคนอื่นที่เอาแต่สนใจข่าวไม่แม้แต่จะมองทางเดิน
"พวกเราคิดว่านี่คือการฆาตกรรมแน่นอน" เวอร์นอนเอ่ยข้อสันนิษฐานที่คิดมาตั้งแต่เช้ากับแฝดผู้พี่ "ตอนนี้ผลการเก็บหลักฐานจากที่เกิดเหตุบ่งบอกว่าฆาตกรน่าจะฆ่าเขาก่อนจะนำศพมาโยนลงทะเล และจากสภาพศพน่าจะเสียชีวิตมาแล้ว 3 - 4 ชั่วโมงก่อนหน้าจะพัดเข้ามาที่ริมชายหาด" เวอร์นอนเอ่ยต่อจากแฝดผู้พี่
"แล้วอะไรคือสาเหตุในการฆ่า" เอลีนเอ่ย เขามองไม่ออกเลยว่าอะไรคือสาเหตุ ผลประโยชน์ ? ชู้สาว ? แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือไม่ใช่ฝีมือโคโกะ เพราะเมื่อคืนก่อนเขาออกไปฝึกที่ฟอนตานา เขาเห็นว่าโคโกะหลับสนิทอยู่บนเตียง อีกอย่างสถานที่พบศพคือทะเลบริเวณโฮซูเร่ ไม่มีทางที่จะไปกลับเมืองโฮซูเร่โดยใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง ต่อให้จะใช้สัตว์พาหนะที่เร็วอย่างไทเกอร่าหรือวูแฟง เพราะตอนเขากลับมาร่างบางก็ยังคงนอนอยู่ หากเป็นฆาตกร คงเป็นฆาตกรที่มีเวลาในการลงมือสั้นมาก
"เวอร์นีย์จำที่โคโกะเดาบันทึกโดยคุณนายวอลเกอร์ โคโกะคิดว่าบางทีคุณนายวอลเกอร์อาจจะรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากการตายของแอคเคอร์ลีย์ ลองคิดตามดูนะ..ที่นี่เป็นโรงเรียนที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นต้นแบบสังคมแห่งสันติสุขตามพันธะสัญญา แต่กลับมีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้น และเกิดขึ้นกับลูกชายตัวเองโดยที่อาวุธมีส่วนประกอบของอัญมณีอัคคี คุณนายต้องคิดแล้วว่าตระกูลที่สามารถหาอัญมณีอัคคีระดับเผาลูกชายตัวเองจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านได้คงมีแต่ตระกูลที่รู้จักอัญมณีเป็นอย่างดี" โคโกะเอ่ยข้อสันนิษฐานที่เขาเสกสรรปั้นแต่งทั้งหมดด้วยตัวเอง เขาได้อัญมณีอัคคีเป็นของขวัญจากคุณลุงทีมสังเกตการณ์เดียวกับคุณพ่อ ได้ธนูที่ทำจากเงินจากเพื่อนมือปราบมนุษย์หมาป่าของคุณแม่ที่อยู่ประเทศฟรองซัวร์ แต่ใครจะพูดออกไปกันล่ะว่าตัวเองเป็นคนทำ ถ้าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว เพราะจะโดนหมายหัวจากฝั่งมนุษย์และฝั่งแวมไพร์
"นายหมายถึงตระกูลคอลลินและตระกูลอันโดะงั้นเหรอ" เวอร์นีย์เอ่ยหลังจากคิดตามคำพูดของโคโกะ
"จริงสิ..พวกรุ่นพี่เล่ากันมาว่าก่อนตายแอคเคอร์ลีย์ตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงอยู่ ผู้หญิงคนนั้นเป็นมนุษย์ เขาที่อยากปกปิดสถานะแวมไพร์ของตัวเองจึงอดเลือดมา 3 เดือน" เวอร์นอนเอ่ยพร้อมกับกางหนังสือพิมพ์ออกให้ทุกคนดู นิ้วเรียวชี้ไปยังภาพของเด็กสาวในชุดราตรีลากยาวกับพื้น ผมดัดลอนสวยงาม
"ผู้หญิงที่แอคเคอร์ลีย์ตกหลุมรักเป็นหลานสาวของขุนนางคนสนิทกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ฉันว่านะเขาต้องกลัวว่าทางบ้านของผู้หญิงจะรับไม่ได้ที่เขาเป็นแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน ถึงแม้ว่าเราจะมีพันธะสัญญา แต่ไม่ได้แปลว่ากระแสความเกลียดชังจะน้อยลง ช่วงเวลาที่กษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ขึ้นครองราชย์เป็นช่วงที่พันธะสัญญาไม่เรียบร้อยดี ไหนจะตัวเขาและคนรอบตัวที่เกิดมาในสภาพแวดล้อมที่ต้องคอยหวาดระแวงอีก 3 เผ่าพันธุ์ ความคิดเรื่องสันติสุขน่ะเป็นเรื่องที่ถูกบีบบังคับให้ยอมรับ เพราะฉะนั้นคุณตาของเธอคนนี้คงจะเป็นกรณีคล้ายคลึงกับกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 หัวโบราณและหวาดระแวง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกเขาเคยไปเดทกันรึเปล่า แต่ดูจากทรงแล้ว คงเป็นรักข้างเดียวมากกว่า" เวอร์นีย์เอ่ยอธิบายร่ายยาวถึงพื้นเพที่สอดคล้องกับเหตุผลที่ทำให้แอคเคอร์ลีย์ตัดสินใจอดเลือด
"แล้วกรณีของนายแอชลีย์ละ" เอลีนเอ่ยถามต่อด้วยความสนใจ เขาเริ่มรู้สึกสนุกกับการคิดตามข้อมูลที่ได้มาจากเพื่อน ๆ ราวกับว่าตัวเองอยู่ในภาพยนตร์สืบสวนสอบสวน
"โคโกะคิดว่านายแอชลีย์น่าจะเป็นเรื่องของพินัยกรรม" โคโกะเอ่ยตอบ "เมื่อแอคเคอร์ลีย์และแอชลีย์ตายไป ทรัพย์สมบัติทั้งหมดจะตกไปที่คุณนาย 100% จากตอนแรกอาจจะนำเงินไปใช้ชีวิตกับลูกชาย ในตอนนี้คุณนายถูกบีบให้เอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดไป ในตอนนี้เธอต้องของพวกนั้นวิ่งหนีไปด้วย และอาจจะหนีไปอยู่ที่อื่นเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง บางทีตอนนี้เธออาจจะกำลังถูกตระกูลคอลลินไล่ล่าหาตัวอยู่ก็เป็นได้ โคโกะคิดว่าคุณนายคงจะพยายามทำทุกอย่างที่จะเปลี่ยนทรัพย์สมบัติให้กลายเป็นเงินในจำนวนเยอะที่สุดเพื่อง่ายต่อการหลบหนี"
"แต่ฉันว่าคุณนายไม่หนีหรอกนะ และไม่ขายทรัพย์สมบัติด้วย" เอลีนเอ่ยขึ้น "ถ้าหนีไป มีโอกาสถูกพบร่องรอยใช่ไหมล่ะ อีกอย่างถ้าปล่อยทรัพย์สินขาย ยิ่งมีความเสี่ยงเรื่องเส้นทางการเงิน ยิ่งตอนนี้กำลังงัดกับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลคอลลิน ฉันคิดว่าเธอน่าจะ.."
"น่าจะอะไรอย่างนั้นเหรอ.." น้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำของใครบางคนเอ่ยถามมาจากด้านหลัง
เอลีนสบตากับบุคคลด้านหลังผู้มีร่างกายสูงใหญ่กว่าเขา ดวงตาสีน้ำตาลของอีกฝ่ายกดดันเขาให้ตอบคำถาม แต่มีหรือว่าเอลีนคนนี้จะยอมพูดอะไรง่าย ๆ ให้เพื่อนกลายเป็นเป้านิ่งโดนโจมตี
"ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกเราไม่ได้คุยเรื่องตระกูลของรุ่นพี่สักหน่อย" โคโกะเอ่ยตอบแทนเอลีนที่หน้าซีดเผือด
"แต่ฉันได้ยินเต็มสองหูว่าเธอพูดถึงคุณนายวอลเกอร์และตระกูลคอลลิน" คาซึฮะเอ่ยพร้อมกับส่งสายตากดดันไปยังโคโกะ
"พวกเราแค่พูดถึงคดีฆาตกรรมของตระกูลวออลเกอร์เท่านั้นเอง และต้องแสดงความเสียใจด้วยนะครับที่ผู้ติดตามของรุ่นพี่เสียชีวิต" โคโกะเอ่ยกลับอย่างไม่หวาดกลัวในสายตาคู่นั้น
"พวกเรากำลังหาตัวฆาตกรอยู่ คิดว่าเร็ววันนี้คงจะจับหางได้" คาซึฮะเอ่ยพลางเพ่งพิจมองร่างบางอีกครั้ง ไม่มีทางหรอก..ต่อให้เป็นลูกของผู้สังเกตการณ์ คงไม่กล้าบ้าบิ่นฆ่าแวมไพร์ทั้งที่รู้ว่ายังไงก็กระทบกับงานของครอบครัว
"ขอให้งานราบรื่นนะครับ ถ้ามีอะไรให้ทางเบลินดาช่วย พวกเรายินดีเสมอ" โคโกะเอ่ยก่อนจะยิ้มหวานปานน้ำผึ้งแต่ปราศจากความจริงใจให้กับคาซึฮะ "จะว่าไปที่นี่เป็นปราสาทเขตตะวันออกของเผ่ามนุษย์ ไม่ทราบว่าเวลานี้แวมไพร์มีธุระอะไรถึงต้องกับดั้นด้นมา"
"พวกเราแค่จะมาพบอาจารย์ใหญ่ เขาอยู่ที่เขตตะวันออกไม่ใช่รึไง" คาซึฮะเอ่ยถามย้ำหวังจะกวนประสาทอีกฝ่ายให้โมโห ทว่าโคโกะกลับใจเย็นผิดคาด
"ที่แท้มีธุระนี่เอง หวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยนะครับ" โคโกะเอ่ยอย่างใจเย็น เขาเดินควงแขนกับเอลีนเดินไปตามระเบียงเพื่อเข้าเรียนวิชาเวทมนตร์ป้องกันตัวจากแวมไพร์เบื้องต้น
.
.
- ห้องเล่นแร่แปรธาตุ -
ห้องเล่นแร่แปรธาตุเป็นห้องที่ก่อสร้างเป็นพิเศษเพื่อรองรับการฝึกการเล่นแร่แปรธาตุภายในคาบ ผนังห้องทำจากอิฐเคลือบด้วยเวทมนตร์ชนิทพิเศษป้องกันไม่ให้พลังเวทออกไปรบกวนภายนอกได้ นอกจากระบบป้องกันเวทมนตร์รั่วไหลแล้วนั้น ห้องนี้ยังมีระบบรักษาความปลอดภัยดีที่สุดอีกที่นึงก็ว่าได้ เพราะเป็นสถานที่เก็บอัญมณีเวทมนตร์ทั้ง 7 ธาตุและแร่ธาตุอีก 3 แร่ รวมไปถึงอาวุธยุทโธปกรณ์อีกหลากหลายชนิท ห้องนี้จึงมีระบบป้องกันที่ซับซ้อนและต้องผ่านด่านหลายขั้น ต้องได้รับการอนุญาตอย่างเป็นทางการ จะอย่างกรายเข้ามาเล่น ๆ นั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย
มาสเตอร์ที่รับผิดชอบวิชานี้คือมาสเตอร์ไมเคิล มิฟุเนะ เป็นชายหนุ่มรูปงาม แต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมของเขาถักเป็นเปียยาวถึงกลางหลัง ทำไฮไลท์สีฟ้าน้ำทะเล แต่งหน้าด้วยโทนสีฟ้าเข้ากับสีผม แต่ถึงแม้จะรูปงามแค่ไหน เขาก็มีคนรักอยู่แล้ว นั่นคือมาสเตอร์หนุ่มรูปงามไม่แพ้กัน ผู้รับผิดชอบวิชาที่ห้อง 4 จะได้เรียนในวันพรุ่งนี้..ศาสตร์การควบคุมสัตว์วิเศษ โดยมาสเตอร์อิพาเซร่า โทโคเมะ
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 ยินดีต้อนรับสู่วิชาเล่นแร่แปรธาตุ วิชานี้พวกเธอจะได้รู้จักการเล่นแร่แปรธาตุเบื้องต้นเพื่อป้องกันตัวเองจากแวมไพร์ ก่อนที่จะเรียนวิชานี้ ต้องขอบอกว่าครูไม่ชอบนักเรียนที่เนื้อตัวไม่สะอาดและแต่งตัวไม่เรียบร้อย เพราะฉะนั้นก่อนมาเรียนพวกคุณต้องแต่งตัวให้ดี เข้าใจไหม" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยพร้อมกับเคาะไม้เรียวสีเงินลงบนกระดานดำ
เมื่อฟังคำพูดของมาสเตอร์ไมเคิลแล้วนั้น โคโกะจึงหันไปติดกระดุมคอเสื้อพร้อมกับรูดเนคไทของเอลีนให้เรียบร้อยก่อนที่จะโดนมาสเตอร์ปรายตาดุ ๆ มาให้ เอลีนทำสีหน้าอึดอัดขึ้นมาเมื่อเนคไทถูกรูดจนเขาหายใจแทบไม่ออก สุดท้ายเจ้าตัวจึงคลายปมออกให้หย่อนลงมาเล็กน้อย
"ในเมื่อคาบนี้เป็นคาบเริ่มต้น ครูจะกล่าวถึงพลังธาตุและแร่ธาตุก่อน พลังธาตุที่พวกเราใช้ในการเล่นแร่แปรธาตุนั้นได้มาจากอัญมณีทั้ง 7 แบ่งตามลักษณะธาตุ และประสิทธิภาพ เราจะแบ่งได้ 4 กลุ่ม ธาตุทำลาย ประกอบด้วยอัญมณีอัคคีและอัญมณีอัสนี ธาตุควบคุม ประกอบด้วย อัญมณีวารี อัญมณีเหมันต์และอัญมณีวาโย ธาตุรักษา ประกอบด้วย ธาตุปฐพีและธาตุพฤกษา ธาตุประสาน ประกอบด้วย ธาตุทิวาและธาตุราตรี ส่วนแร่นั้นมีอยู่ 3 แร่ ได้แก่ แร่เงิน แร่ทองและแร่โลหะ" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยเกริ่นเรื่องพลังธาตุและแร่ ทุกครั้งที่วาดชอล์กลงบนกระดานอธิบายเกี่ยวกับแร่นั้น แท่นที่มีกล่องแก้วใสบรรจุด้วยอัญมณีจะถูกยกขึ้นมาด้วยกลไกจากห้องเก็บอัญมณีที่อยู่ข้างใต้ห้องเล่นแร่แปรธาตุ
เอลีนนั้นพอจะเข้าใจอยู่บ้าง เพราะโคโกะเคยเล่าให้เขาฟังหลังจากที่กำจัดแอคเคอร์ลีย์ในคืนนั้น แต่ไม่นึกว่าจะมีการแบ่งรายละเอียดยิบย่อยลงไปอีกขั้น เมื่อบทเรียนเริ่มขึ้น ความง่วงเริ่มเข้ามา เปลือกตาคล้ายจะปิดเต็มที ทว่าเอลีนพลันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมากลางหน้าผาก เพราะมาสเตอร์ไมเคิลปาชอล์กแหวกกลางอากาศเข้าเป้ากลางหน้าผากเขาอย่างสวยงาม ชอล์กสีขาวอันเล็กแตกเป็นผงกระจายเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ทั้งห้องโดยเฉพาะโคโกะที่แอบแลบลิ้นล้อเลียนเขา
"เธอคนนั้นยืนขึ้น แล้วพูดชื่อตัวเอง" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ ๆ
"เอลีน บาร์เบอร์ครับ" เอลีนเอ่ยด้วยท่าทีจ๋อย ๆ หน้าผากมีคราบสีขาวติดอยู่ตรงกลาง
"คุณบาร์เบอร์ ไหนลองตอบครูซิว่าธาตุทั้ง 7 แบ่งออกเป็น 4 ส่วน ทั้ง 4 ส่วนมีอะไรบ้าง และประกอบด้วยธาตุอะไรบ้าง" มาสเตอร์ไมเคิลถามสิ่งที่เพิ่งจะพูดไป
"เอ่อ..ธาตุทำลาย ประกอบด้วยอัญมณีอัคคีและอัญมณีอัสนี ธาตุควบคุม ประกอบด้วย อัญมณีวารี อัญมณีเหมันต์และอัญมณีวาโย ธาตุรักษา ประกอบด้วย ธาตุปฐพีและธาตุพฤกษา ธาตุประสาน ประกอบด้วย ธาตุทิวาและธาตุราตรี ส่วนแร่นั้นมีอยู่ 3 แร่ ได้แก่ แร่เงิน แร่ทองและแร่โลหะครับ" เอลีนเอ่ยตามที่โคโกะแอบชี้ให้ดูบนสมุดโน้ตของตัวเอง ส่วนของเขาน่ะเหรอ..ว่างเปล่าตั้งแต่อัญมณีวารีเป็นต้นไป เด็กหนุ่มลอบอมยิ้มให้กับเพื่อนร่วมห้องที่ถึงแม้จะดุเขาเวลาไม่ตั้งใจเรียนไปบ้าง แต่ก็เป็นห่วงเขาอยู่เรื่อยไป
"ดีมาก..นั่งลงได้ ครั้งต่อไปอย่าได้คิดจะหลับในคาบนี้อีก" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยคาดโทษพร้อมกับมองด้วยสายตาดุ ๆ ก่อนจะหันกลับไปสอนต่อ "พวกเธอจะได้เรียนการใช้อาวุธในปีหน้า แต่ก่อนที่จะไปถึงตรงนั้นพวกเธอต้องแม่นเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุเสียก่อน ต่อไปเราจะมาเรียนการดึงพลังออกจากอัญมณี การดึงพลังจากอัญมณีนั้นเราต้องเชื่อมจิตใจของเราเข้ากับมัน จินตนาการถึงรูปลักษณ์ของธาตุที่เราอยากให้เป็น ยิ่งพลังของจิตนาการมากเท่าใด รูปลักษณ์จะยิ่งแจ่มชัดมากขึ้นเท่านั้น" ในขณะที่มาสเตอร์พูด มือข้างขวานั้นมีลูกไฟขนาดย่อม ส่วนข้างซ้ายมีประกายสายฟ้า มาสเตอร์ปล่อยให้กระแสพลังไหลออกมาอย่างนั้นก่อนจะหุบมือ เมื่อคลายมือออกอัญมณีเม็ดงามกลับเหลือเพียงเศษเล็กเศษน้อย
"มาสเตอร์ครับ ทำไมอัญมณีถึงเหลือเพียงแค่เศษล่ะครับ" คาร์ล แคนทาร่า เด็กหนุ่มเจ้าของผมทรงแอฟโฟร่ยกมือเอ่ยถาม
"เพราะทุกครั้งที่พวกเราใช้พลังธาตุ มันจะเผาผลาญตัวมันเองไปด้วยเหมือนที่พวกเราใช้เชื้อเพลิงกันในปัจจุบัน" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยตอบก่อนจะปล่อยเศษอัญมณีลงบนพื้น "เศษอัญมณีที่เหลือจากการเล่นแร่แปรธาตุนั้นจะหมุนเวียนนำกลับมาใช้ใหม่ด้วยการหลอมเข้ากับอัญมณีที่มีธาตุเดียวกัน แต่ต้องมีระดับพลังที่สูงกว่า หากมีพลังต่ำกว่าอาจจะก่อให้เกิดอันตรายอย่างการระเบิดได้ ในอนาคตครูจะสอนการหลอมอัญมณีธาตุเดียวกันให้ แต่คาบนี้ขอให้พวกเธอลองดึงพลังจากอัญมณีออกมาก่อน ถือเป็นคาบเริ่มต้นให้พวกเธอได้รู้จักกับอัญมณี จับคู่กัน แล้วทดลองด้วยความระมัดระวังด้วยล่ะ"
เอลีนจับคู่กับโคโกะแน่นอน เพราะเขาไม่เห็นว่าจะมีใครสอนเขาได้นอกจากเพื่อนหน้าสวยคนนี้อีกแล้ว ถึงตรงนี้ต้องเท้าความกันสักเล็กน้อยว่าเขานั้นไม่ได้เรียนโรงเรียนเฉพาะทางที่มีวิชาเฉพาะอย่างเล่นแร่แปรธาตุ เดิมทีเขาเรียนโรงเรียนธรรมดา เนื้อหาการเรียนเป็นเนื้อหาที่พบได้ในโรงเรียนทั่วไป พูดง่าย ๆ คือเป็นโรงเรียนสามัญที่คนทั่วไปเข้าเรียนหาใช่โรงเรียนพิเศษแบบที่โคโกะหรือเพื่อนคนอื่น ๆ เคยเรียนมา เขาเชื่อว่าเพื่อนในห้องนี้หลายคนเป็นเหมือนเขา เพราะจากที่มองไปรอบ ๆ หลายคนมีท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ขณะจับอัญมณีไม่ต่างจากเขาที่มือสั่นระริกขณะจับอัญมณีธาตุปฐพี
อัญมณีธาตุปฐพีเป็นอัญมณีสีน้ำตาลตรงตามธาตุ เอลีนลองกำมือแน่น ตั้งสมาธิเชื่อมจิตใจกับอัญมณี หลอมรวมทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียว ผ่านไปสักพักเขาเริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างของผิวสัมผัส เมื่อคลายมือออกมาบนฝ่ามือเขามีกองดินขนาดย่อมอยู่ เขามองว่าถ้าหากใช้อัญมณีปฐพีทดแทนดินได้ ทำไมถึงยังซื้อขายดินและปุ๋ยกันอยู่ ด้วยความสงสัยเขาจึงยกมือถามมาสเตอร์ไมเคิลโดยไม่รีรอ
"มาสเตอร์ครับ อัญมณีปฐพีทำให้เกิดดิน แล้วทำไมดินกับปุ๋ยถึงยังจำเป็นในด้านเกษตรกรรมครับ"
"เป็นคำถามที่ดี" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยชมก่อนจะเริ่มอธิบายว่า "เหตุผลแรกคือเรื่องราคา อัญมณีมีราคที่สูงมาก และอย่างที่เธอเห็นอัญมณีปฐพี 1 อันให้ปริมาณดินได้น้อย ซึ่งไม่คุ้มหากนำไปใช้ในงานด้านเกษตรกรรม เหตุผลที่สองคืออัญมณีจะสำแดงอานุภาพเมื่อมีการเชื่อมต่อจิตใจเข้ากับมัน แน่นอนว่ามันสิ้นเปลืองทั้งเงิน คนและเวลาที่จะต้องมานั่งเชื่อมต่อเพื่อให้ได้ดิน เหตุผลสุดท้ายคือถึงแม้ว่าอัญมณีปฐพีเป็นอัญมณีด้านการรักษา กล่าวคือธาตุที่อยู่ในอัญมณีปฐพีจะมีความแตกต่างจากดินทั่วไป ธาตุกลุ่มนี้จะถูกนำไปใช้ควบคู่กับอัญมณีพฤกษาในการรักษา เรื่องนี้พวกเธอจะได้เรียนในชั้นที่สูงขึ้นว่าด้วยเรื่องการประสานพลังทั้งสองเข้ากัน"
"นี่..โคโกะ แล้วธนูที่นายใช้วันนั้นเป็นอัญมณีอัคคีระดับไหนเหรอ" เอลีนแอบกระซิบถามเสียงแผ่วกับโคโกะ เพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน เรื่องนี้จะต้องเป็นความลับไปตลอดกาล
"ระดับสูง" โคโกะตอบสั้น ๆ แต่เมื่อมองหน้าเอลีนแล้ว เขาจึงอธิบายต่อว่า "โคโกะได้มันมาจากเพื่อนทีมสังเกตการณ์ของคุณพ่อ ทีมผู้สังเกตการณ์ไม่ต่างจากหน่วยข่าวกรองของสภากลาง มีหลายครั้งที่ต้องออกไปสืบงานด้วยการแฝงตัวไปในสังคมของแวมไพร์ ต้องพกอาวุธที่มีส่วนประกอบของอัญมณีเผื่อกรณีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้น อย่างที่รู้กันแม้ว่าเราจะมีพันธะสัญญา และผู้สังเกตการณ์ต้องวางตัวเป็นกลาง แต่ใช่ว่าทั้งสองฝ่ายจะเป็นมิตรต่อกัน"
เอลีนพยักหน้าเข้าใจ เขาหุบมือลงอีกครั้ง ดินบนฝ่ามือกลายเป็นเศษอัญมณีสีน้ำตาล เขาเทมันลงในถุงดำที่มาสเตอร์ไมเคิลแจกให้เพื่อสะสมเศษอัญมณีกลับไปหลอมรวมใหม่อีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลมองใบไม้สีเขียวหลายใบที่วนไปมาบนมือของโคโกะพลางคิดว่าเขาต้องเคี่ยวกร่ำตัวเองให้หนักเพื่อตามร่างบางให้ทัน ไม่แน่ว่ามันอาจจะช่วยเรื่องการทำงานในฐานะเลทเทอร์เรียของเขาก็เป็นได้
.
.
- สวนเอเธน -
สวนเอเธน คือ สวนพฤกษศาสตร์ขนาดใหญ่ของโรงเรียนไบรอันนา กินพื้นที่มากกว่า 400 เอเคอร์ สวนนี้รวบรวมพืชพรรณไม้ทั่วโลกเอาไว้มากกว่า 5000 ชนิท นี่เป็นชั้นเรียนแรกศาสตร์ด้วยเรื่องสมุนไพรของนักเรียนชั้นแลนเฌียนห้อง 4 มาสเตอร์ที่รับผิดชอบวิชานี้ คือ มาสเตอร์มาการิต้า มาเจลโต หญิงสาววัยค่อนชรา ผมชี้ฟูไม่เป็นทรง สวมชุดครุยสีน้ำตาล ใบหน้าบ่งบอกถึงความใจดีและอ่อนโยน ชั้นเรียนนี้มีความพิเศษมากกว่าชั้นเรียนอื่นคือโต๊ะเรียนทำจากเถาวัลย์ถักไปมา ปูทับด้วยผ้าคลุมโต๊ะสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับบรรยากาศชั้นเรียนเป็นอย่างดี
"สวัสดีนักเรียนห้อง 4 ทุกคน คาบนี้เป็นคาบแรกของพวกเธอที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับสมุนไพร ครูชื่อมาการิต้า มาเจลโต รับผิดชอบวิชาสมุนไพร พวกเธอคงสงสัยว่าทำไมเราต้องเรียนเรื่องสมุนไพรทั้งที่พวกเราไม่ใช่พ่อมดแม่มด คำตอบคือหากเรารู้สมุนไพร เราสามารถยับยั้งอาการบาดเจ็บจากการถูกโจมตีจากทั้ง 3 เผ่าพันธุ์ได้ วิชานี้สามารถต่อยอดไปถึงวิชาสายสุขภาพได้ หากใครสนใจเป็นหมอนะ นอกจากสายสุขภาพแล้ว สมุนไพรบางชนิทสามารถเป็นพิษต่อเผ่าพันธุ์อื่นได้เช่นกัน ไม่จำเป็นต้องเป็นอัญมณีเท่านั้นที่ใช้ในการปราบ ยังไงก็ตามพวกเธอจำเป็นต้องปฏิบัติตามพันธะสัญญา อย่าใช้วิชาความรู้ไปทำร้ายเผ่าพันธุ์ตัวเองและเผ่าพันธุ์อื่นอย่างผิด ๆ เสียล่ะ" มาสเตอร์มาการิต้าเอ่ยเตือนในตอนท้าย
"นี่ โคโกะ แวมไพร์แพ้สมุนไพรด้วยเหรอ" เอลีนเอ่ยถามโคโกะ
"แพ้บางชนิท แต่ไม่ทำให้ถึงกับตายหรอกนะ" โคโกะเอ่ยตอบ เขาเป็นแวมไพร์อาหาร แน่นอนว่าเขาแพ้สมุนไพรบางชนิทเช่นเดียวกับแวมไพร์ อาการมีตั้งแต่ปวดแสบปวดร้อนตามผิวไปจนถึงอาเจียนเป็นเลือดหรือตาบอด
"เพราะงั้นวันนั้นนายถึงใช้พลังของอัญมณีงั้นเหรอ" เอลีนเอ่ยถาม
"ตอนนั้นถ้าไม่ใช้พลังอัญมณี เอลีนอาจจะตายได้ แอคเคอร์ลีย์ในตอนนั้นอดเลือดจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว การใช้สมุนไพรไม่มีผลแล้วละ" โคโกะเอ่ยอธิบายถึงเหตุผลที่เขาเลือกใช้พลังของอัญมณีอัคคีในวันนั้น
"ฉันถามหน่อยสิ ครอบครัวของนายถนัดใช้พลังของอัญมณีมากกว่าสมุนไพรรึเปล่า" เอลีนเอ่ยถาม จากเหตุการณ์ในวันนั้นเขาคิดว่าครอบครัวเบลินดาคงจะถนัดการใช้อัญมณีมากกว่าสมุนไพรที่มีประสิทธิภาพอ่อนกว่า อาจเป็นเพราะหน้าที่การงานในฐานะผู้สังเกตการณ์มีความเสี่ยงเรื่องการปะทะกับแวมไพร์
"ที่บ้านใช้ได้ทั้งสองอย่างนะ คุณแม่เคยเล่าว่าเคยใช้สมุนไพรกับแวมไพร์อยู่" โคโกะเอ่ยตอบอย่างนึกขึ้นได้ว่าคุณแม่เคยเล่าว่ามีประสบการณ์ใช้สมุนไพรพิษกับแวมไพร์อยู่เหมือนกัน "แต่เรื่องนั้นโคโกะไม่รู้รายละเอียดหรอกนะ" เขาเอ่ยตัดบทเมื่อเห็นดวงตาพราวของเอลีนที่คาดหวังให้เขาเล่าเรื่องของคุณแม่
เอลีนมีสีหน้าจ๋อยสนิทเมื่อรู้ว่าไม่มีเรื่องเล่าสุดน่าตื่นตาตื่นใจจากปากของเพื่อนสนิท เขาเชื่อว่าโคโกะไม่รู้เรื่องนั้นจริง ๆ เพราะถ้ารู้ คงเล่าด้วยความภูมิใจไปแล้ว แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือคุณเมลิน เบลินดา เขารับรู้มาตลอดว่าเธอคนนั้นเป็นแม่บ้านไม่ได้ทำงาน ไม่อยากจะเชื่อว่าเคยมีประสบการณ์ใช้สมุนไพรกับแวมไพร์มาก่อน จุดนี้ทำให้เขาคิดว่าครอบครัวนี้มีความลับอีกมากมายที่ไม่ได้ออกสื่อ ความลับของผู้สังเกตการณ์..ไม่แน่ว่าอาจจะลึกลับยิ่งกว่าความลับของราชวงศ์ อย่างไรก็ตามความลับของพวกเขานั้นคือเสน่ห์ที่น่าหลงใหลต่อคนภายนอก..
เสียงระฆังดังบ่งบอกว่าหมดคาบเรียนวิชาสมุนไพร นักเรียนห้อง 4 ทยอยกันเดินออกจากสวนเอเธน ฝาแฝดไวส์แมนเดินมารวมกลุ่มกับเอลีนและโคโกะทันที เวอร์นอนยังคงบ่นกระปอดกระแปดว่าคาบเรียนนี้น่าเบื่อ ในขณะที่เวอร์นีย์มาอัพเดทข่าวเกี่ยวกับคุณนายวอลเกอร์
"พ่อพวกเราเล่าว่าเมื่อวานตำรวจเข้ามาขอบันทึกที่มีลายเซ็นของคุณนายวอลเกอร์ทั้งหมดไป"
"เพราะมันเป็นเหมือนพินัยกรรมอย่างที่โคโกะเคยบอกสินะ" เอลีนเอ่ยด้วยท่าทีสนใจ
"แม่พวกเราบอกว่าเมื่อวานคุณนายวอลเกอร์เพิ่งจะมา เธอเขียนอะไรบางอย่างลงบนสมุด แต่เมื่อตำรวจไปเปิดดู กลับไม่พบบันทึกเพิ่มเติมเลย แต่แม่ให้การว่าเมื่อวานคุณนายมาจริง และเขียนสมุดจริง มีหลักฐานการเข้าออกหอแห่งความทรงจำ" เวอร์นอนเล่า
"คุณนายอาจจะแกล้งเขียนเพื่อสร้างหลักฐานที่อยู่ให้กับตัวเองก็ได้นี่" เอลีนเอ่ย เขามองว่าคุณนายต้องการพยานที่อยู่ จึงมาที่หอแห่งความทรงจำเพื่อสร้างหลักฐานให้ตำรวจเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง เธอจะได้รับการคุ้มครองในฐานะพยาน
"แต่โคโกะว่าคุณนายเขียนสมุดจริง แต่ไม่ได้เขียนด้วยน้ำหมึก" โคโกะเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวจะลองทำอะไรสนุก ๆ ให้ดู" ใบหน้างดงามฉายรอยยิ้มออกมา
ก่อนกลับมายังหอพักเพเลสโคโกะแวะซื้อน้ำผลไม้มา 1 กล่องกับพู่กันหัวเล็กอีก 1 ด้าม ทั้ง 4 คนรวมตัวกันที่ห้องพักของโคโกะและเอลีน ร่างบางเทน้ำผลไม้ลงในแก้ว จุ่มพู่กันลงไป จากนั้นนำพู่กันชุ่มด้วยน้ำผลไม้เขียนลงบนกระดาษ เอลีน เวอร์นีย์และเวอร์นอนมองด้วยความสงสัยว่าหนุ่มน้อยหน้าสวยจากบ้านเบลินดากำลังทำอะไร หลังจากรอให้น้ำผลไม้แห้งซึมไปกับเนื้อกระดาษแล้วนั้น มือบางหยิบอัญมณีอัคคีขึ้นมา เปลวเพลิงขนาดย่อมก่อตัวบนฝ่ามือ เมื่อนำกระดาษไปอังใกล้ ๆ แล้วนั้นข้อความปรากฎขึ้นบนกระดาษ เป็นประโยคที่โคโกะเขียนเอาไว้ สามคนที่เหลือพากันตื่นตะลึงกับสิ่งที่เห็น หมายความว่าคุณนายวอลเกอร์ซ่อนข้อความลับเอาไว้ในสมุดความทรงจำโดยที่ไม่มีใครคาดคิด!!


เช้าวันถัดมาเป็นเช้าอันแสนวุ่นวาย โถงทางเดินของปราสาทตะวันออกเต็มไปด้วยใบปลิวจากชมรมวารสารปลิวว่อนไปทั่ว บนใบปลิวเป็นรูปคนสีดำกำลังถือป้ายข้อมูลนักโทษที่เขียนว่า 'ใครฆ่าแอคเคอร์ลีย์ วอลเกอร์' เมื่อแตะนิ้วลงบนป้ายนักโทษ ประโยคจะหายไปและถูกแทนที่ด้วยเนื้อหาข่าวสั้น ๆ เรียกให้นักเรียนทุกเผ่าพันธุ์โดยเฉพาะเผ่ามนุษย์อยากซื้อนิตยสารรายสัปดาห์ที่ถูกพิมพ์เพื่อสรุปข่าวคราวและเรื่องน่าสนใจประจำสัปดาห์ ถึงแม้ว่าจะดูใช้ประโยชน์จากความตายและความเศร้า แต่เรื่องนั้นต้องสนใจด้วยหรือ ? ในเมื่อทำให้ชมรมที่แทบจะไม่มีผลงานและรายได้มาจุนเจือจนจะต้องปิดตัวอยู่รอมร่อกลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้ง เสียงสมาชิกชมรมวารสารตะโกนพร้อมกับแจกใบปลิวโปรโมทวารสารให้กับทุกคน
ใบปลิวใบหนึ่งมาอยู่ในมือของโคโกะ เขามองประโยคบนป้ายนักโทษด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาลงมือสังหารแอคเคอร์ลีย์ นั่นไม่ใช่เรื่องโป้ปด แต่ในยามนั้นนอกจากการเหนี่ยวคันธนูเพื่อช่วยเพื่อนแล้ว เขาคิดอย่างอื่นไม่ออกจริง ๆ ว่าต้องทำอะไร จะให้เดินไปบอกแวมไพร์ที่กำลังคลั่งจากอาการขาดเลือดให้หยุดการกระทำ มันคงจะหยุดให้หรอก ดีไม่ดีมีแต่จะเพิ่มจำนวนผู้เสียหายให้มากขึ้น และอาจจะทำให้ความลับของเขาถูกเปิดโปง
"โคโกะ นายอย่าไปสนใจเลยนะ" เอลีนเอ่ยเมื่อเห็นโคโกะยืนมองใบปลิวนิ่ง ๆ มาหลายนาทีแล้ว
"ไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไรนี่" โคโกะเอ่ยด้วยท่าทีเฉยเมย เขาฉีกใบปลิวเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะโยนมันลงถังขยะ "ถ้าไม่ทำแบบนั้น คนที่อาจจะกลายเป็นศพคือเอลีน และอาจจะถูกปกปิดให้หายไปตามเวลา" เขาเชื่อว่าในตอนนี้เอลีนคงจะไม่เชื่อเรื่องนี้ นายคนนี้เชื่อเรื่องระบบยุติธรรมของประเทศ และมองทุกอย่างในแง่ดี แต่เขานั้นต่างออกไป เขาอยู่กับความโสมมของประเทศนี้มานาน นานมากจนมีหลายครั้งที่คิดว่าเขาอยากเปลี่ยนแปลงมันด้วยมือของเขาเอง
"ไง..ถ้าพวกนายได้ยินเรื่องนี้จากพวกเรา รับรองว่าพวกนายต้องรู้สึกเหลือเชื่อ" เวอร์นอนเอ่ยขณะเดินตีเนียนมากอดคอเอลีนพร้อมกับโชว์ใบปลิวใบเดิมให้ดู
"ได้ยินมาว่าแอคเคอร์ลีย์ที่ตายไปนั้นเป็นมนุษย์มาก่อน เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลวอลเกอร์ แต่เมื่อ 2 ปีก่อนหน้านั้นเจ้าบ้านวอลเกอร์แลกชีวิตในฐานะมนุษย์ของลูกชายกับการได้ใกล้ชิดกับคนในรัฐสภา" เวอร์นีย์เอ่ยก่อนจะส่งไม้ต่อไปให้ฝาแฝดผู้น้อง
"นายแอชลีย์ วอลเกอร์ ว่ากันว่าเขาทำธุรกิจได้ห่วยแตก ธุรกิจค้าผ้าที่ทำอยู่ในปัจจุบันนั้นมาจากเงินเก็บก้อนสุดท้ายที่เขามีอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังบริหารได้ห่วยแตก เมื่อรู้ว่าธุรกิจกำลังจะไปไม่รอด เขาจึงเสนอตัวเองเป็นคนคอยดูแลคลังผ้าให้กับสมาชิกรัฐสภาคนหนึ่ง" เวอร์นอนเอ่ยต่อ
"แต่คนในรัฐสภาไม่เห็นประโยชน์ของเขาเลยสักนิด แหงล่ะ..พวกเขาต้องการคนคอยตรวจสอบคลังผ้าไปทำไมในเมื่อเรื่องง่าย ๆ พรรค์นี้พ่อบ้านแม่บ้านก็ทำให้ได้ แต่คนจากรัฐสภาคนนั้นกลับยื่นข้อเสนอให้เขาส่งแอคเคอร์ลีย์ไปให้ตระกูลคอลลินเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ ตระกูลคอลลินเปลี่ยนแอคเคอร์ลีย์ให้เป็นแวมไพร์พร้อมทั้งอุปถัมภ์เขาในฐานะผู้ติดตามของคอลลิน คาซึฮะ ที่พวกฉันสืบมาได้มีเพียงเท่านี้" เวอร์นีย์เอ่ยจบปิดท้าย แต่สร้างความประหลาดใจให้กับเอลีนเป็นอย่างมาก
"พวกนายไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกันเนี่ย บ้าไปแล้ว! ฉันว่าเรื่องพวกนี้ไม่มีทางอยู่ในนิตยสารแน่นอน" เอลีนเอ่ย เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจากคดีการตายปริศนา (ที่เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นฝีมือของใคร) จะกลายมาเป็นจุดเชื่อมโยงความสัมพันธ์อันซับซ้อนซ่อนเงื่อนระหว่างแวมไพร์ มนุษย์ กับการเมือง "เวอร์นีย์ เวอร์นอน พวกนายเป็นใครกันแน่"
"พวกฉันน่ะเป็นนักเรียนธรรมดา ๆ เหมือนพวกนาย เพียงแต่พ่อแม่ทำงานที่หอรวบรวมความทรงจำน่ะ" เวอร์นอนเอ่ยตอบ พวกเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ เมื่อใครก็ตามพูดไปแล้วหนึ่งหน อีกคนจะพูดในหนต่อมา
"หอที่รวบรวมเรื่องราวต่าง ๆ ของคนที่อยากบันทึกเรื่องราวของตัวเองเอาไว้สินะ" เอลีนเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้
"ใช่แล้ว แต่ว่าเรื่องของแอชลีย์นั้นตัวเขาไม่ได้บันทึกด้วยตัวเองหรอกนะ ประวัติน่าอดสูขนาดนี้ใครจะไปบันทึกได้ลงกัน คนที่มาบันทึกข้อมูลพวกนี้คือภรรยาของเขาต่างหาก จะเรียกว่าบันทึกเพื่อเก็บความทรงจำก็ไม่ใช่ มีข่าวลือหนาหูว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ระหองระแหงมาสักพักใหญ่ ๆ การบันทึกในครั้งนี้.."
"ทำพินัยกรรมยังไงล่ะ" โคโกะเอ่ยขึ้นหลังจากฟังเรื่องราวจากคู่แฝดผู้มีข้อมูลแน่นปึกเสียยิ่งกว่าชมรมวารสาร "พวกนายบอกว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ระหองระแหงกันสินะ ถ้าสันนิษฐานจากข้อมูลที่ฟังมา คุณนายวอลเกอร์อาจจะคิดฆ่าสามีตัวเอง เหตุผลอาจจะเป็นเพราะความแค้นที่เขาทำลายชีวิตลูกตัวเอง คุณนายคงตั้งใจจะเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาแบ่งให้ตัวเองและแอคเคอร์ลีย์ แน่นอนว่าจะทำอย่างนั้นได้ต้องอาศัยพินัยกรรมเท่านั้น ตามกฎหมายพินัยกรรมต้องมีลายเซ็นของเจ้าของ แต่ถ้าคุณนายกลายเป็นผู้ดูแลเต็มตัว เธออาจจะอาศัยช่องโหว่นั้นได้เหมือนกัน" เขาเอ่ยข้อสันนิษฐานจากข้อมูลที่ฟังมาทั้งหมด ทำเอาเอลีน และฝาแฝดไวส์แมนอ้าปากค้าง ทำหน้าเหวอไปตาม ๆ กัน ใบหน้างดงามของโคโกะฉายแววสงสัยขึ้นมาในทันทีว่าทำไมทั้งสามถึงมีปฏิกิริยาเช่นนั้น
"ฉันว่าโคโกะควรไปเป็นนักสืบหรือนักอาชญาวิทยา" เวอร์นีย์เอ่ย และเวอร์นอนพนักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้วย
"นายคิดไปถึงขนาดนั้นได้ยังไงเนี่ย สมกับเป็นลูกของผู้สังเกตการณ์" เอลีนเอ่ยชื่นชม ดวงตาสีน้ำตาลเปล่งประกายฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
"แต่ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่โคโกะคิดนี่" โคโกะเอ่ย เขาไม่ได้รับประกันว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขาคิด ทำไมต้องตื่นเต้นกันขนาดนั้นด้วยนะ
ในขณะที่ทั้ง 4 คนนั้นกำลังเดินไปตามโถงทางเดินเพื่อไปยังห้องเกียรติยศแห่ง 4 เผ่าพันธุ์เพื่อเรียนคาบศาสตร์ว่าด้วยเรื่องเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 นักเรียนเผ่ามนุษย์ที่ยืนจับกลุ่มคุยกันตามระเบียงทางเดินนั้นพากันหลบไปด้านข้างซ้ายขวากัน แววตาของหลายคนนั้นฉายแววหวาดกลัว และพากันหยุดบทสนทนากลางคัน เวอร์นีย์เห็นบุคคลที่กำลังเดินมา เขาจึงดึงแขนเวอร์นอนให้หลบไปด้านข้าง และยังสะกิดเอลีนให้รู้ตัว เอลีนเห็นชายหนุ่มผมและตาสีนิล สวมเครื่องแบบสีแดงโกเมนเดินมา ต่อให้เขาจะไม่เคยสัมผัสกับแวมไพร์โดยตรง แต่ใช่ว่าจะไม่รู้จักแวมไพร์ที่กำลังเดินมา เด็กหนุ่มผลักโคโกะติดกำแพงพร้อมกับใช้ร่างกายที่สูงกว่าของตัวเองบังร่างบางเอาไว้ แต่ย่อมไม่พ้นสายตาที่ดีกว่าของแวมไพร์ ทาคุยะมองผ่านไปยังคนที่อยู่ด้านหลังเด็กหนุ่มที่เคยหาญกล้าบอกให้เขาปล่อยเด็กคนนั้นไป เขาเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไรออกมา เสียงกระซิบกระซาบเริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อคล้อยหลังแวมไพร์กลุ่มรัตติกาลอันสูงส่งที่มารวมตัวกันในยามเช้า
.
.
- ห้องเกียรติยศแห่ง 4 เผ่าพันธุ์ -
ห้องเกียรติยศแห่ง 4 เผ่าพันธุ์เป็นห้องขนาดไม่ใหญ่มาก การตกแต่งเรียบ ๆ ยืนพื้นสีขาว แม้กระทั่งกระดานสำหรับสอนก็เป็นกระดานสีขาวโดยใช้หินสีดำที่ถูกขัดจนเรียวเล็ก ปลายแหลมคล้ายปากกาในการเขียน เหนือกระดานมีป้ายเขียนว่า 'สันติจงบังเกิดแก่ 4 เผ่าพันธุ์' มาสเตอร์คาโรไลน์ โยชิยูกิ เป็นมาสเตอร์ที่แต่งกายเรียบร้อย สวมชุดครุยตัวยาวสีขาว แขนทั้งสองข้างคาดแถบสีทอง ดูกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรวมของห้อง ผมยาวจรดพื้นสีขาวยิปซัมเคลื่อนตัวไปตามเจ้าของราวกับเป็นภาพวาดของเทพธิดา
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราเจอกัน" มาสเตอร์คาโรไลน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงไพเราะใสราวกับเสียงพิณ "นี่คือวิชาว่าด้วยเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 วิชานี้จะพาพวกเธอไปทำความรู้จักกับเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 ตามหลักพันธะสัญญา ไม่ว่าจะเป็นลักษณะภายนอก พฤติกรรม และความสามารถพิเศษ วิชานี้จะไปต่อยอดได้ดีในชั้นโบโซนิดกับโรชชิงเมื่อพวกเธอต้องแยกย้ายไปเรียนตามประเทศต่าง ๆ เอาละ..เราจะเริ่มกันที่เผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างพวกเราก่อน" มาสเตอร์สาวเอ่ยพร้อมกับผายมือไปยังด้านขวา รูปปั้นหินอ่อนมนุษย์ยุคแรกเริ่มโผล่พ้นขึ้นมาจากพื้นด้วยกลไกชักรอก
มาสเตอร์คาโรไลน์อธิบายเกี่ยวกับลักษณะของมนุษย์ในเชิงพัฒนาการในเรื่องรูปลักษณ์ ความสามารถและพฤติกรรม วิชานี้อาจจะคล้ายกับวิชาประวัติศาสตร์ของมาสเตอร์โดมนิเตอร์ แต่แตกต่างกันตรงที่วิชานี้เจาะลึกไปยังความเป็นอยู่ ระบบความคิด โครงสร้างทางสังคมที่สะท้อนผ่านมาในรูปแบบวัฒนธรรม มาสเตอร์บอกว่าหากจะให้พูดถึงทั้งหมดของเผ่ามนุษย์นั้น ไม่สามารถจบได้ภายในชั้นแลนเฌียน ดังนั้นวิชานี้จึงเหมือนการเอ่ยเกริ่นก่อนจะเพิ่มระดับความเข้มข้นตามชั้นเรียนที่สูงขึ้น น้ำเสียงของมาสเตอร์แม้จะไพเราะ แต่ราบเรียบราวกับคลื่นน้ำสงบ แน่นอนว่าทำให้เอลีนหลับสนิทได้ไม่ยากเย็นนั้น โคโกะตอนแรกก็คอยปลุก แต่สุดท้ายก็เหนื่อยใจแล้วกลับมาสนใจบทเรียนตรงหน้าแทน
"หาว.." เด็กหนุ่มเอามือปิดปากตัวเองที่กำลังหาวหวอด ๆ เขาพยายามบังคับตัวเองให้จดให้ได้มากที่สุดพลันคิดว่า..ไม่ต้องเป็นเอลีนหรอก ขนาดเรายังรู้สึกง่วงเลย
จบคาบเรียนศาสตร์ว่าด้วยเรื่อง 4 เผ่าพันธุ์ไปเป็นที่เรียบร้อย เอลีนเดินหาวหวอด ๆ เช่นเดียวกับเวอร์นอน ทั้ง 4 คนกำลังเดินไปโรงอาหารเพื่อหาอะไรกินก่อนจะไปเรียนในคาบถัดไป คาบเรียนศาสตร์การต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองจากแวมไพร์ เวอร์นีย์เล่าให้ฟังว่ารุ่นพี่บอกวิชานี้ไม่เน้นท่องตำรา เน้นปฏิบัติ ด้วยเหตุนั้นพวกเขาจึงต้องเผื่อเวลาไปเอาชุดวอร์มที่หอพัก
"ได้ยินมาว่าเมื่อเช้านายแอชลีย์คนนั้นโวยวายเสียลั่นห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่" เวอร์นีย์เอ่ยหลังจากไปสืบเรื่องราวจากรุ่นพี่ที่แอบไปฟังอยู่หน้าห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่
"แหงละ ลูกเขาตายทั้งคน จะไม่ให้โวยวายได้ไง" เอลีนเอ่ยขณะตักแกงหะหรี่รสเผ็ดร้อนเข้าปาก ใบหน้าหล่อเหลาขี้เล่นแดงเล็กน้อยจากรสชาติเผ็ดที่แทบจะระเบิดลิ้นของเขา
"ที่เอลีนพูดก็ถูก แต่รุ่นพี่ที่ไปแอบฟังหน้าห้องเล่าต่อกันมาว่าแอคเคอร์ลีย์อดเลือด เขาโจมตีนักเรียนเผ่ามนุษย์คนนึงในช่วง 15 นาทีที่ความมืดคลืบคลาน แต่ถูกใครบางคนกำจัดด้วยธนูที่มีส่วนประกอบของอัญมณีอัคคี" เวอร์นอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หารู้ไม่ว่าเอลีนนั้นกลืนข้าวแทบไม่ลง ส่วนโคโกะยังคงสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดียวกับการกระทำ
"ธนูที่มีส่วนประกอบของอัญมณีธาตุทั้ง 7 มีราคาแพงมาก ยิ่งราคาแพง อานุภาพยิ่งรุนแรง รุ่นพี่ชมรมวารสารเล่าว่าร่างของแอคเคอร์ลีย์ถูกเผาไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน แปลว่าอัญมณีอัคคีนั้นต้องเป็นอัญมณีระดับสูง คนที่จะทำได้ต้องมีฐานะร่ำรวยระดับนึงเชียวละ และต้องเก่งการยิงธนูชนิทหาตัวจับยาก พวกนายคิดดูสิ..มืดขนาดนั้นยังยิงโดนได้ แสดงว่าคน ๆ นั้นต้องไม่ธรรมดา จริงไหม ?" เวอร์นีย์เอ่ยแผ่วเบาราวกับว่ากำลังอยู่ในภาพยนตร์สืบสวนสอบสวน
"จริงอย่างที่เวอร์นีย์ว่า คน ๆ นั้นต้องมีฝีมือและฐานะร่ำรวย โคโกะคิดว่าเขาต้องเป็นคนมีคุณธรรมด้วยนะ เพราะเขากำลังช่วยเพื่อนร่วมเผ่านี่น่า" โคโกะเอ่ยขึ้น ทั้งที่เขารู้ดียิ่งกว่าใคร จดจำสัมผัสนั้นได้แม่นยำจนถึงตอนนี้ แต่เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะเอ่ยชี้เป้ามาที่ตัวเองหรอกนะ
"แต่เรายังไม่รู้เลยนะว่าใครเป็นคนฆ่าแอคเคอร์ลีย์ เธอรู้ด้วยอย่างนั้นเหรอ ?" เสียงปริศนาเอ่ยขึ้นจากด้านหลังวงสนทนาของพวกโคโกะ ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้งแย้มยิ้มให้โคโกะราวกับต้องการจะบอกว่าเขายินดีรับฟังเรื่องราวต่อจากนี้
โคโกะยิ้มตอบกลับ รอยยิ้มนั้นขับให้ใบหน้างดงามมากยิ่งขึ้น ทว่าร่างบางกลับรวบช้อนส้อม ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปโดยไม่ปริปากเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวบ่งบอกว่าไม่อยากร่วมสนทนาด้วย เด็กหนุ่มก้าวฉับ ๆ จากไปปล่อยให้เอย์จิยืนนิ่งค้างหลายนาที เอย์จิไม่ได้ตามไป เขามองออกว่าเด็กคนนั้นไม่อยากพูดคุยด้วย เขาก็จะไม่คุย เขาทำใจไว้ส่วนนึงว่าผลอาจจะออกมาเป็นแบบนี้ ไม่มีทางที่เด็กจากครอบครัวผู้สังเกตการณ์จะปลาบปลื้มแวมไพร์ เรื่องนั้นใคร ๆ ก็รู้ดี..
.
.
- ห้องแห่งพละกำลังและสติปัญญา -
ห้องแห่งความลับและสติปัญญาเป็นห้องที่ตกแต่งเหมือนโรงยิมสำหรับฝึกฝนทุกระเบียดนิ้ว ไม่มีโต๊ะเรียนเหมือนวิชาอื่น ๆ ห้องเรียนห้องนี้จัดว่าเป็นห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุด เนื่องจากต้องใช้พื้นที่สำหรับฝึกซ้อม นักเรียนชั้นแลนเฌียนห้อง 4 ทุกคนสวมชุดวอร์มสีเหลืองบัตเตอร์มิลค์ นั่งอยู่บนพื้นที่ทำจากวัสดุพิเศษป้องกันการลื่น เบื้องหน้าของทุกคนคือมาสเตอร์เฟอร์ดินาน เฟริสเซโร่ ชายหนุ่มผิวสีแทน ร่างกายกำยำ มาสเตอร์สวมชุดวอร์มสีน้ำเงินเข้ม ยืนกอดอดกวาดสายตามองนักเรียนหน้าใหม่ก่อนจะเอ่ยเสียงดังว่า
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 ครูชื่อเฟอร์ดินาน เฟริสเซโร่ พวกเธอจะเรียกอะไรก็แล้วแต่ตามสบาย ก่อนจะมาเริ่มบทเรียนกันนั้น ครูขอบอกไว้ก่อนว่าวิชานี้เน้นปฏิบัติ ไม่เน้นทฤษฎี การสอบก็สอบปฏิบัติ หากพวกเธอฝึกซ้อมและดูแลตัวเองไม่ดีพอ ย่อมมีผลต่อการเรียน วิชานี้เน้นให้พวกเธอไม่เกรงกลัวแวมไพร์ หากพวกมันเข้ามา พวกเธอจะได้ป้องกันตัวเองได้ ส่วนใครที่อยากสอบเป็นมือปราบ สามารถมาฝึกนอกรอบที่เข้มข้นขึ้นกับครูได้ เอาละ..ก่อนอื่นเรามาอบอุ่นร่างกายกันก่อน"
มาสเตอร์เฟอร์ดินานสาธิตท่าอบอุ่นร่างกายให้ทุกคนทำตาม บางคนทำได้คล่องแคล่ว บางคนทำได้บ้างไม่ได้บ้าง บางคนถึงกับร้องโอดโอยด้วยอาการเส้นตึง โคโกะนั้นเป็นอย่างแรก เพราะเขาเคยเรียนยิมนาสติก ฟันดาบและเทควันโด ทำให้ร่างกายของเขายืดหยุ่นมากกว่าคนอื่น ๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสหันไปมองเอลีนที่สามารถทำตามทุกท่าได้อย่างคล่องแคล่ว คล่องแคล่วยิ่งกว่าเขา ใบหน้าขี้เล่นมีรอยยิ้มประดับบ่งบอกถึงความสุขที่ก่อตัวขึ้น ร่างบางแอบลอบยิ้มออกมา อย่างน้อยเขาไม่ต้องเป็นห่วงว่าเพื่อนคนนี้จะหลับคาชั้นเรียน
"อบอุ่นร่างกายกันเสร็จแล้วใช่ไหม นี่คือคำแนะนำสำหรับครูว่าในช่วงพักกลางวันพวกเธอไม่ควรจะกินอิ่มจนเกินไป ควรพักผ่อยนอย่างน้อย 30 นาทีก่อนมาเรียนคาบนี้ และอบอุ่นร่างกายให้พร้อม คาบหน้าจะไม่มีการอบอุ่นร่างกายแบบนี้อีก ต่อไปจับคู่กัน" มาสเตอร์เอ่ยสั่ง
โคโกะย่อมคู่กับเอลีน เพราะเขาไม่มีเพื่อนสนิทคนไหนนอกเหนือจากเด็กหนุ่มคนนี้ ส่วนฝาแฝดไวส์แมนเขายังไม่จัดให้อยู่ในกลุ่มสนิท ถึงแม้จะไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่เขาไม่ได้แบ่งปันเรื่องราวส่วนตัวให้คู่นั้นเยอะเท่ากับเอลีน
ตุบ..เสียงเอลีนกวาดเท้าขัดขาโคโกะก่อนจะทุ่มร่างบางลงบนพื้นโดยกะระยะห่างให้ศีรษะกระทบพื้นน้อยที่สุด ทุกครั้งที่เขาทุ่มได้สำเร็จ เขาจะขอโทษขอโพยราวกับทำเรื่องร้ายแรงทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วร่างบางไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่เจ็บไม่ปวด โคโกะผ่านความเจ็บปวดมานักต่อนักแล้ว โดนทุ่มแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อีกอย่างเขาก็เป็นคนนึงที่เล่นกีฬา เขาย่อมรู้จุดปลอดภัยให้กับตัวเอง
"เอลีนต่อสู้ระยะประชิดเก่งเหมือนกันนะ" โคโกะเอ่ยหลังจากจบคาบเรียนศาสตร์การป้องกันตัว
"ฉันเหรอ ?" เอลีนเอ่ยพร้อมกับชี้ตัวเอง ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อคนที่ตัวเองชื่นชมมาโดยตลอดเอ่ยปากชมเขา "ฉันชอบน่ะ.." เขาเอ่ยแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นโสตประสาทที่ดีกว่ามนุษย์ของโคโกะได้
"ชอบ..นายชอบการป้องกันตัวระยะประชิดสินะ" โคโกะเอ่ย ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เขาว่าเอลีนนั้นเหมาะสมกับศาสตร์นี้ไม่น้อย
"ฉัน..ฉันฝันอยากไปแข่งกีฬากับนาย ก็เลยพยายามเล่นกีฬาหลายอย่าง แต่ทำได้ดีแค่เจ้านี้ ถึงอย่างนั้นนายกลับไม่เล่นซะได้" เอลีนเอ่ย เขายิ้มแหย ๆ ออกมาแก้อาการเขินของตัวเอง
"ไม่ต้องทำตามโคโกะทุกอย่างหรอก เอลีนเป็นแบบที่เอลีนเป็นน่ะดีแล้ว" โคโกะเอ่ยขณะเปลี่ยนเสื้อวอร์มมาเป็นชุดเครื่องแบบ ส่วนเอลีนนั้นขอใส่ชุดวอร์มเดินกลับหอเลย
"งั้นเหรอ ฉันคิดมาตลอดว่าถ้าทำตามนาย อาจจะได้เจอนายเข้าสักวันนึง" เอลีนเอ่ยแผ่วเบากับตัวเอง "เสร็จแล้วเหรอ ไปกันเถอะ..ฉันหิวแล้ว" เขากลับมาเป็นเอลีนที่สดใสตามเดิม เดินคู่กับโคโกะไปหาอะไรกินที่โรงอาหารก่อนกลับหอพัก
เมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ดวงจันทร์มาทำหน้าที่แทน บรรยากาศในหอพักเพเลสช่างเงียบสงบ โคโกะนอนหลับสนิท ร่างบางพลิกตัวตามมาด้วยเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เอลีนค่อย ๆ ย่องอย่างแผ่วเบา เขาสวมเสื้อทะมัดทะแมง หยิบสลิงกี้มาคาดไว้รอบเอว เด็กหนุ่มเดินออกจากห้องไปเตรียมรับการฝึกฝนในคืนที่สอง..
.
.
เกลียวคลื่นกระทบชายฝั่งในยามค่ำคืน ณ เมืองโฮซูเร่ เมืองทางตอนใต้ของประเทศโรมานา ชาวประมงวัยชรากำลังจะนำเรืออกจากฝั่งเพื่อไปหาปลามาส่งตลาดในยามเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ในขณะที่เขากำลังเตรียมแหดักปลาอยู่ที่ริมชายหาดนั้นสายตาของเห็นอะไรบางอย่างถูกคลื่นซัดเข้าฝั่ง มันเป็นเงาตะคุ่ม ๆ สีดำ ด้วยความสงสัยจึงเดินไปดู มืออันเหี่ยวย่นเอื้อมไปพลิกดู ดวงตาที่ฝ้าฟางเหลือกโตขึ้นด้วยความตกใจ ศพ! มีศพคนพัดมาที่ริมชายหาด!! เขาวิ่งหนีสุดแรงเท่าที่มีไปสั่นระฆังอันใหญ่อยู่กลางหมู่บ้าน เสียงหง่างเหง่งของระฆังปลุกให้ชาวบ้านหลายคนออกมาจากบ้านเรือน หลายคนตะโกนด่าทอชายชราที่ริอาจมาทำลายช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน
"ศพ! ตรงนั้นมีศพ!" ชายชราเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วอันสั่นเทาไปมา ใบหน้าตกใจจนซีดเผือด
"ศพอยู่ที่ไหนล่ะ" หัวหน้าหมู่บ้านที่เป็นชายฉกรรจน์เอ่ยอย่างใจเย็น
"หยะ..อยู่ริมทะเล" ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ถ้าอย่างนั้นทุกคนรออยู่ที่นี่ ฉันจะไปริมทะเลเอง" หังหน้าหมู่บ้านเอ่ยก่อนจะเดินไปริมชายหาดกับชายชราพร้อมด้วยตะเกียงน้ำมัน
เมื่อมาถึงชายทะเลแล้วนั้นชายชราพาไปยังจุดที่พบศพ หัวหน้าหมู่บ้านส่องตะเกียงไปในความมืด ฉับพลันเขาตกใจจนทำตะเกียงร่วงลงบนพื้นทราย ศพของชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วม สวมสูทสีน้ำตาล นอนคว่ำหน้ากับพื้น ดวงตาเบิกโพล่ง ปากอ้าค้าง ด้านหลังมีมีดเล่มยาวปักตรงบริเวณอกข้างซ้าย ทั้งสองคนรีบพากันหันหลังกลับในทันที
หัวหน้าหมู่บ้านรีบไปสั่นระฆังร้องเตือนให้สมาชิกหมู่บ้านล็อคประตูให้แน่นหนา เพราะไม่อาจทราบได้ว่าฆาตกรยังอยู่ในนี้หรือไม่ จากนั้นเขาจึงรีบกดโทรศัพท์โทรหาตำรวจในทันที
.
.
- หอพักโอราเดีย -
ห้องพักของทาคุยะไม่ได้ตกแต่งอะไรมากนัก มีเพียงนาฬิกา โต๊ะทำงาน ตู้หนังสือที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือหลายหมวดหมู่ เตียงนอนขนาดใหญ่ และโซฟาตัวยาวที่เบื้องหลังเป็นหน้าต่างบานใหญ่ เนื่องจากเขาเป็นลูกหลานของคนใหญ่คนโต ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องมีรูมเมท เขาได้ห้องพักที่ใหญ่ที่สุดมาโดยไม่ต้องเอ่ยปากขอ
ในเวลากลางคืนที่พระจันทร์ลอยเด่น เป็นช่วงเวลาของแวมไพร์ เขาค่อนข้างรู้สึกอึดอัดในช่วงแรก ๆ ที่ต้องออกมาใช้ชีวิตในช่วงเวลากลางวันเหมือนอย่างมนุษย์ แต่นั่นทำให้แวมไพร์มีจุดอ่อนน้อยลง จึงโดนกำจัดได้น้อยลงตามไปด้วย ชายหนุ่มเหยียบมีดสั้นขึ้นมา เขาแทงมันลงบนตราสัญลักษณ์อะไรบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ จังหวะเดียวกันนั้นเองเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขายกหูรับสาย ปลายสายเป็นเสียงหวานใสน่าฟังเอ่ยว่า
[ จัดการให้แล้วนะ คราวนี้จะไม่มีใครสงสัยแน่นอน ]
"ขอบคุณมาก และขอโทษที่ทำให้เธอต้องเสียเวลา สึกิมิยะ" ทาคุยะกล่าวขอบคุณ
[ หวังว่าเจ้าพวกสุนัขนักล่าอย่างผู้สังเกตการณ์จะตามไม่เจอ ]


ในตรอกทางเดินอันมืดมิดชวนน่าขนลุก ร่างร่างหนึ่งกำลังเดินถือถุงที่ใส่อะไรบางอย่างผ่านตรอกไปอย่างช้าๆ ก่อนที่เสียงของเขาจะพูดขึ้นมากับอากาศอันว่างเปล่าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ขอโทษด้วยนะครับคุณลุง วันนี้ผมเลิกงานค่อนข้างดึก นี่โจ๊กที่คุณลุงฝากซื้อนะครับ"
แสงของดวงจันทร์ค่อยๆสอดส่องเข้ามาในตรอกอันมืดมิด เผยให้เห็นใบหน้าอันน่ารักของคนคนหนึ่ง ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความจริงใจชวนให้รู้สึกอยากเข้าใกล้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
ถุงพลาสติกในมือบางที่ยื่นไปในอากาศอันว่างเปล่านั้นมีถ้วยโจ๊กร้อนๆอยู่ถ้วยหนึ่ง มันเป็นอาหารแช่แข็งที่สามารถหาซื้อได้ตามร้านสะดวกซื้อปกติทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
แต่แทนที่ถุงโจ๊กนั้นจะร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงเมื่อร่างบางปล่อยมือ มันกลับลอยอยู่ในอากาศอันว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด
หากเป็นคนอื่นๆมาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วล่ะก็ พวกเขาคงจะต้องวิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัวแน่ๆ แต่กับ'แซน'แล้ว เขาทำเพียงยืนนิ่งๆราวกับคุ้นชินกับมันไปแล้วเพียงเท่านั้น
แน่ล่ะ ก็เขาเห็นอะไรแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้วนี่นา
ในสายตาคนอื่นที่ตรงหน้าของแซนนั้นเป็นเพียงอากาศอันว่างเปล่า แต่ในสายตาของเขา กลับมีร่างของชายชราร่างหนึ่งยืนส่งยิ้มให้เขาอยู่
"ขอบคุณมากๆเลยนะหนูแซน ส่วนเงินที่เอาไปก็ไม่ต้องคืนลุงแล้วล่ะ หนูเก็บเอาไว้เถอะ"
"แต่-"
"ถ้าไม่อยากคืนล่ะก็ งั้นคราวหน้าลุงฝากซื้ออะไรอร่อยๆมาฝากบ้างก็แล้วกันนะ ลุงก็อยู่แถวนี้แหละ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนเลยต้องพยักหน้าตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้
เงินที่คุณลุงคนนี้ฝากให้เขาไปซื้อโจ๊กนั้นเป็นเงินที่อีกฝ่ายเก็บไว้ตามที่ต่างๆในบ้านตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ และเนื่องจากอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด พอคุณลุงตาย บ้านนั้นก็เลยกลายเป็นบ้านร้างในตรอกมืดๆแห่งนี้ไปในที่สุด
แต่ที่แซนค่อนข้างลำบากใจก็คือ เงินที่อีกฝ่ายให้เขามานั้นมันมีมากถึงสองพันเลยทีเดียว แต่คุณลุงกลับฝากเขาซื้อโจ๊กแค่ถ้วยเดียวเพียงเท่านั้น เขาจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่
สองพันสำหรับเขานั่นคืออยู่ได้เป็นเดือนเลยนะ!
แซนเป็นเด็กที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้าพ่อแม่ของตัวเองเลยด้วยซ้ำ แม้ตอนเด็กๆจะรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่พอมีเหล่าผีและวิญญาณมาคอยปลอบ เขาจึงค่อยๆรู้สึกดีขึ้น
แม้คนอื่นๆจะมองไม่เห็น แต่สำหรับแซน วิญญาณเหล่านั้นถือเป็นครอบครัวของเขา
แซนสามารถมองเห็นผีและวิญญาณได้ตั้งแต่ที่เขายังเป็นเด็ก ในตอนนั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นวิญญาณจนทำให้เผลอเข้าไปทักและพูดคุยด้วยบ่อยๆ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวเขาไม่มีเพื่อนคบเพราะถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด
แต่แซนก็ไม่เสียใจหรอกนะ เพราะรอบตัวของเขายังคงมีเหล่าผีๆที่วนเวียนมาคุยเล่นด้วยกันบ่อยๆอย่างไม่ขาดสาย แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่บางครั้งผีที่มาวนเวียนอยู่รอบตัวเขาบางตนจะเป็นวิญญาณร้าย แต่พอผ่านไปสักพัก วิญญาณเหล่านั้นก็กลับกลายเป็นวิญญาณที่ดีขึ้นมาเองอย่างน่าประหลาด ทั้งวิญญาณแต่ละตนเองก็ยังดูจะเอ็นดูเขาเป็นพิเศษเสียด้วย
แซนเคยถามเหล่าวิญญาณรอบตัวถึงเรื่องนี้มาก่อนเช่นกัน ซึ่งอีกฝ่ายก็บอกว่าออร่ารอบๆตัวของเขานั้นมันแปลก เพราะมันสามารถทำให้เหล่าวิญญาณทุกตนรู้สึกสบายใจและได้ปล่อยวางกับเรื่องราวต่างๆในอดีต
แซนก็ไม่ค่อยเข้าใจเช่นเดียวกัน แต่เอาเป็นว่าวิญญาณที่อยู่รอบๆตัวของเขานั้นนิสัยดีทุกตนเลยก็พอ
นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องประหลาดเกี่ยวกับตัวเขาอีกเรื่อง นั่นก็คือของทุกอย่างที่เขาต้องการมอบให้กับเหล่าวิญญาณ แซนก็สามารถส่งให้กับมือได้เลย ไม่จำเป็นต้องจุดธูปหรือทำพิธีอะไรเลยด้วยซ้ำ
แม้ในตอนแรกๆจะยังดูงุนงง แต่พอผ่านไปหลายปี แซนก็เริ่มชินกับมันไปเองโดยอัตโนมัติ
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่แซนอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็กนั้นมีสภาพทางการเงินไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ดังนั้นเขาเลยไม่มีโอกาสได้ไปเรียนที่โรงเรียนเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ อาศัยหนังสือต่างๆที่พอมีอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในการเรียนรู้ด้วยตัวเองแทน
การอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของแซนนั้นจำเป็นจะต้องทำงานได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถู ซักผ้า ทำอาหาร หรือแม้กระทั่งเย็บเสื้อผ้าให้กับตนเอง เขาล้วนผ่านมันมาทุกอย่างแล้ว
และเมื่อแซนอายุได้สิบหกปีที่ตามกำหนด เขาก็จำเป็นที่จะต้องออกไปจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและไปใช้ชีวิตของตัวเอง เพราะที่นี่นั้นจะไม่ดูแลเด็กที่อายุเกินสิบหกปีไปแล้ว แซนจึงได้เริ่มทำงานพิเศษต่างๆหาเลี้ยงตนเองตั้งแต่ตอนนั้น
จนตอนนี้แซนก็อายุยี่สิบปีแล้ว เขามีห้องเช่าและเงินเก็บเล็กๆเป็นของตัวเอง ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่กับเหล่าวิญญาณรอบตัวไปวันๆ บางทีก็มีรับจ้างทำงานจากเหล่าวิญญาณบ้าง ซึ่งของตอบแทนส่วนมากก็จะเป็นเงินเก็บจำนวนหนึ่งที่วิญญาณเหล่านั้นเคยเก็บไว้ตามที่ต่างๆตอนที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่
อันที่จริง เขาควรจะได้อยู่อย่างสงบกว่านี้ ถ้าหากในปีก่อน เรื่องประหลาดที่ทำให้โลกเปลี่ยนไปนั้นไม่ปรากฏขึ้นมา
แซนยังคงจำวันนั้นได้ดี วันที่ท้องฟ้าของโลกทั้งใบเปลี่ยนเป็นสีแดงสดราวกับเลือด ก่อนที่มันจะค่อยๆจางหายไปในวันรุ่งขึ้น
ทุกอย่างควรจะกลับมาเป็นวันธรรมดาๆเหมือนเดิม แต่ไม่เลย ในวันถัดมา ผู้คนบนโลกหลายล้านคนก็กลับมีสัญลักษณ์ประหลาดรูปสามเหลี่ยมสีดำสนิทปรากฏอยู่บนบริเวณหลังมือขวา
ไม่มีใครรู้ว่าสัญลักษณ์เหล่านี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตาม สัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นนั้นจะไม่มีวันลบออกได้ ซึ่งบางคนก็ถึงขั้นไปผ่าตัดเอาออกเลยด้วยซ้ำ แต่ก็น่าเศร้าที่สัญลักษณ์เหล่านั้นก็จะปรากฏขึ้นมาใหม่อยู่ดี
และในสามวันหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง เหล่าผู้คนนับสิบล้านที่มีสัญลักษณ์ประหลาดบนหลังมือก็พลันหายตัวไปพร้อมๆกันอย่างไร้ร่องรอย สร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้คนทั่วโลกเป็นอย่างมาก เพราะไม่ว่าจะพยายามหามากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถหาคนเหล่านั้นได้พบ
แต่หลังจากที่เวลาผ่านไปอีกเจ็ดวัน คนที่หายตัวไปเหล่านั้นก็กลับมาอย่างน่าอัศจรรย์ มันควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดี หากคนที่กลับมานั้นกลับมาครบ และไม่นำข่าวร้ายกลับมาด้วย
ใช่แล้ว จากจำนวนของคนที่หายตัวไปหลายสิบล้านคน คนที่กลับมานั้นเหลือเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น
นอกจากนี้ ผู้ที่กลับมายังบอกเล่าเรื่องราวที่ตัวเองไปพบเจอมาด้วยสีหน้าหวาดผวา บางคนถึงกับมีอาการทางจิตไปเลยก็มี และจากการรวบรวมข้อมูลของรัฐบาล ทำให้พอจะสรุปได้ว่าโลกที่คนเหล่านั้นไปพบเจอมานั้นเป็นโลกอีกใบหนึ่งที่มีไว้เพื่อทำภารกิจและเอาชีวิตรอด
โดยโลกสยองขวัญที่หลายคนไปพบเจอนั้นบ้างก็เป็นโลกเดียวกัน บ้างก็เป็นโลกที่ต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือ ในโลกเหล่านั้นมักเต็มไปด้วยสิ่งที่ชวนขนลุกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นผี วิญญาณ หรือแม้กระทั่งสัตว์ประหลาด
ภารกิจหลักของผู้ที่เข้าไปนั้นเป็นภารกิจเดียวกันนั่นคือเอาชีวิตรอดให้ได้ภายในเจ็ดวัน และนอกจากภารกิจหลักแล้ว มันยังมีภารกิจรองของแต่ละคนที่จะได้รับแตกต่างกันไปด้วยเพื่อช่วยให้พวกเขามีชีวิตรอดได้ง่ายขึ้น
ซึ่งหากทำภารกิจอยู่รอดให้ครบเจ็ดวันได้สำเร็จก็จะได้กลับมาในโลกความเป็นจริงอีกครั้ง แต่ถ้าหากล้มเหลว นั่นก็อย่างที่เห็น พวกเขาเหล่านั้นจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก หรือก็คือ หากตายที่นั่น ก็จะเท่ากับตายในโลกความเป็นจริงไปด้วย
ผู้คนที่ได้กลับมานั้น สัญลักษณ์บนมือขวาของพวกเขาจะหายไปเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น และสัญลักษณ์นั่นจะปรากฏขึ้นมาอีกทีก็ต่อเมื่อถึงเวลาของคนคนนั้นอีกครั้ง
มันควรเป็นเหตุการณ์ที่น่าหวาดผวาสำหรับเหล่ามนุษย์มากกว่านี้ หากใครบางคนไม่ได้มีพลังวิเศษที่เป็นพลังจากภารกิจติดตัวกลับมาด้วยจนทำให้เขานั้นมีพลังเหนือมนุษย์
และนั่นก็เป็นจุดเปลี่ยน คนที่ถูกดึงเข้าไปในโลกสยองขวัญแล้วกลับมาพร้อมพลังนั้นมีมากขึ้นเรื่อยๆจนทำให้โลกที่เคยสงบสุขเปลี่ยนไป ผู้คนหันมานับถือกันที่พลังและความแข็งแกร่งแทน การเตรียมตัวสำหรับเข้าสู่โลกสยองขวัญนั้นก็กลายเป็นเรื่องปกติที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป มันราวกับว่าได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคนในยุคนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ
แต่ถึงอย่างนั้น ในหนึ่งปีที่ผ่านมา แซนก็ยังไม่เคยเข้าไปในโลกสยองขวัญเลยสักครั้ง แม้ว่าจะมีคนเคยเข้าไปหลายครั้งแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นและยังคงใช้ชีวิตตามปกติของตนเองต่อไปเรื่อยๆ
แน่ล่ะ จะให้เขาไปสนใจเรื่องอื่นได้ยังไงกัน แค่ทำงานหาเลี้ยงตนเองตั้งแต่เช้าถึงมืดก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ยิ่งยุคที่เศรษฐกิจไม่ค่อยจะดีจนของแพงขึ้นแบบนี้อีก
"ถ้าอย่างนั้น ไว้ผมจะซื้อโจ๊กมาฝากอีกนะครับ" แซนเอ่ยลากับวิญญาณของคุณลุงตรงหน้าพลางก้มหัวให้อีกฝ่ายไปครั้งหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเดินกลับที่พักของตัวเอง
นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว เขาต้องรีบกลับไปนอนพักเอาแรงเพื่อตื่นแต่เช้ามาทำงานของวันถัดไปอีก
งานของแซนที่ทำเป็นประจำก็ไม่มีอะไรพิเศษ ตอนเช้าเขาต้องตื่นตั้งแต่ตีสามครึ่งขึ้นมาเตรียมตัวไปช่วยคุณป้าหน้าปากซอยทำข้าวแกงขายในตอนเช้า แม้จะเช้าไปสักหน่อย แต่คุณป้าคนนี้ก็ใจดีมาก อีกฝ่ายให้ค่าจ้างกับเขามาเยอะพอสมควร
ช่วงสายๆ แซนก็ต้องไปเป็นเด็กล้างจานให้กับร้านอาหารแห่งหนึ่งจนถึงเย็น และหลังจากนั้น เขาก็ต้องไปล้างจานที่ร้านอาหารอีกแห่งจนดึกอย่างวันนี้ ซึ่งร้านสุดท้ายนั้น เขาจะได้เลิกเร็วหรือช้านั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับลูกค้าในแต่ละวันด้วย หากวันไหนลูกค้าน้อย เขาก็จะได้กลับบ้านไวหน่อย แต่ถ้าหากวันไหนลูกค้าเยอะอย่างเช่นวันนี้ กว่าจะได้กลับก็เกือบเที่ยงคืนนั่นแหละ
เมื่อกลับถึงห้องเช่าและเปิดประตูเข้าไป แซนก็พบกับวิญญาณของหญิงสาวสามคนลอยไปมารอเขาอยู่ในห้อง
แซนเผยยิ้มอ่อนโยนออกมา วิญญาณของหญิงสาวทั้งสามคนนี้นั้นอยู่กับเขามาตั้งแต่ที่เขายังอาศัยอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว พวกเธอไม่ต่างไปจากครอบครัวของเขาเลย
"น้องแซนกลับมาแล้ว วันนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะครับ มา รีบอาบน้ำนอนไวๆดีกว่า เดี๋ยวปวดเมื่อยตรงไหนน้าจะช่วยนวดให้" วิญญาณสาวคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างใจดี
ใช่แล้ว แซนกับวิญญาณสาวทั้งสามนั้นอยู่กันแบบครอบครัวจริงๆ เขามักจะเรียกพวกเธอว่าน้า และพวกเธอก็มองเขาไม่ต่างไปจากลูกหลานคนหนึ่งเช่นกัน
"ไม่เป็นไรครับคุณน้า แค่คุณน้าช่วยออกไปหาข่าวเรื่องงานมาให้ ผมก็รู้สึกขอบคุณจะแย่แล้วครับ"
เนื่องจากแซนไม่ได้ซื้อโทรศัพท์มาใช้เพราะไม่ค่อยมีเงิน ดังนั้นข่าวสารเรื่องเกี่ยวกับที่ไหนมีรับสมัครพนักงานบ้างก็มักจะมาจากเหล่าน้าๆของเขาเสมอ
"โถ น้องแซนคนดีของน้า" วิญญาณสาวพุ่งเข้ามากอดคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู ก่อนที่พวกเธอจะชะงักไปเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง "เอ๊ะ! น้องแซน รอยบนหลังมือของหนูนี่มัน.."
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนจึงยกมือขึ้นมาดูทันที ก่อนจะพบว่าบนหลังมือขวาของเขานั้นค่อยๆปรากฏสัญลักษณ์รูปสามเหลี่ยมสีดำขึ้นมาชัดขึ้นเรื่อยๆ
แซนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง
สัญลักษณ์นี่..
เขากำลังจะได้เข้าไปในโลกสยองขวัญอย่างนั้นหรอ!?
_________________________
เย่ ตอนแรกมาแล้วค่ะ อาจจะข้อมูลเยอะไปหน่อยเพราะต้องการให้คนอ่านเข้าใจพื้นฐานของโลกนี้ แต่มันไม่ได้จำยากเกินไปใช่มั้ยคะ แหะๆ
เปิดตัวลูกรักคนใหม่ น้องแซนเองค่ะ! เราขอฝากน้องไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของเหล่ามัมหมีทั้งหลายด้วยนะคะ น้องขยันทำงานและนิสัยดีมากๆ !
ฝากแท็กด้วยน้าตัวเองง #นั่นผีนะครับแซน


แซนยังคงจ้องมองรอยสัญลักษณ์ประหลาดบนหลังมืออย่างตกใจ
แซนไม่เคยได้เข้าไปในโลกสยองขวัญเลยสักครั้งตั้งแต่ที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นจนมันผ่านมาเป็นปีแล้ว แต่จู่ๆเขาก็จะได้เข้าไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้วน่ะหรอ!?
แซนรู้สึกกังวลขึ้นมา เขาได้ยินถึงความน่ากลัวในโลกสยองขวัญมาเยอะ แม้ตัวเขาจะไม่ได้กลัวผีก็ตาม แต่การที่มีโอกาสถูกฆ่าตายที่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก
"ไม่เป็นไรนะน้องแซน คนเก่งของน้าต้องผ่านมันไปได้อยู่แล้ว แล้วน้าจะรอหนูอยู่ที่นี่นะจ๊ะ" วิญญาณสาวตนหนึ่งพยายามเอ่ยตอบคนร่างเล็กที่มีสีหน้ากังวลอย่างอ่อนโยน
เธอไม่กังวลเท่าไหร่หรอกเมื่อถึงเวลาที่หลานของเธอจะได้เข้าไปในนั้น ด้วยออร่าที่อยู่รอบๆตัวบวกกับนิสัยที่น่ารักของน้องแซน ไม่มีผีตนไหนที่จะกล้าทำร้ายหลานเธอได้ลงแน่ๆ
ที่เธอมั่นใจขนาดนี้ก็เพราะในตอนแรก เธอเองก็เคยเป็นวิญญาณอาฆาตมาก่อนเช่นกัน ที่ดินที่เป็นที่ตั้งของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่น้องแซนอยู่นั้นเคยเป็นโรงงานร้างมาก่อน และเธอก็ถูกลวงไปฆ่าข่มขืนที่นั่น นั่นจึงทำให้เธอยังต้องวนเวียนอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหนด้วยความแค้น
แต่พอได้มาเจอกับน้องแซน ความอาฆาตแค้นในตัวของเธอก็กลับลดลงไปอย่างน่าอัศจรรย์ ยิ่งได้ทำความรู้จักและได้เข้าไปพูดคุย มันก็ทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูและปล่อยวางทุกอย่าง ก่อนจะผันตัวมาเป็นคุณน้าให้กับเด็กคนนี้อย่างเต็มตัว
ถึงความจริงเธอจะอยากเป็นแม่มากกว่าก็เถอะ
ส่วนวิญญาณอีกสองดวงที่อยู่ข้างๆเธอก็เช่นเดียวกัน พวกเธอล้วนแล้วแต่เคยเป็นวิญญาณร้ายที่เต็มไปด้วยความอาฆาต วนเวียนอยู่ในที่เดิมๆด้วยความแค้นที่สุมอยู่เต็มอก จนได้มาเจอกับน้องแซนแล้วเปลี่ยนไปนั่นแหละ
นอกจากนี้ พอพวกเธอได้เปลี่ยนเป็นวิญญาณที่ดีและปล่อยวางความแค้นลง พวกเธอก็สามารถที่จะไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ไม่ยึดติดกับสถานที่ที่ตัวเองเคยตายอีกต่อไป พวกเธอสามตนเลยตัดสินใจตามมาดูแลน้องแซนต่อที่ห้องเช่าจนถึงทุกวันนี้
"ผมแค่กังวลนิดหน่อย.." แซนตอบไปตามความจริง เรื่องที่มีความตายเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตตัวเองแบบนี้ ใครบ้างที่จะไม่รู้สึกกังวล
แต่เมื่อคิดถึงรางวัลที่จะได้จากการเข้าไปทำภารกิจในโลกนั้นอย่างพลังพิเศษที่จะได้ติดตัวกลับมา แซนก็ฮึดสู้ขึ้นอีกครั้ง
หากเขามีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งแล้วล่ะก็ เขาก็จะสามารถใช้ความสามารถนั้นหาเงินและไม่จำเป็นต้องทำงานหนักอย่างทุกวันนี้ได้
แซนแค่อยากจะมีวันพักผ่อนของตัวเองบ้างก็เท่านั้น
ร่างบางเผยยิ้มมุ่งมั่น "คุณน้ารอผมอยู่ที่นี่แค่เจ็ดวันนะครับ แล้วผมจะต้องกลับมาแน่นอน!"
วิญญาณสาวทั้งสามเผยยิ้มเอ็นดู "งั้นพวกน้าจะเป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ"
…
"..ดังนั้น หนูแซนก็เลยจะมาขอลาสักเจ็ดวันใช่มั้ยจ๊ะ"
หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามอย่างใจดี เธอเป็นคุณป้าร้านขายข้าวแกงที่แซนมาช่วยทำงานให้ทุกเช้านั่นเอง
เนื่องจากแซนจำเป็นที่จะต้องเข้าไปในโลกสยองขวัญ ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะได้เข้าไปและกลับออกมาเมื่อไหร่ เขาจึงมาบอกกับคุณป้าคนนี้เอาไว้ก่อน ส่วนที่ทำงานอีกสองที่นั้น เขาก็ไปลามาแล้วเช่นกัน เพียงแค่แสดงสัญลักษณ์บนหลังมือให้ดู นายจ้างทุกคนก็สามารถเข้าใจได้ในทันที
"ประมาณนั้นเลยครับ แต่ถ้าเกิดผมไปมากกว่าเจ็ดวันขึ้นมาก็ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ" แซนพูดพลางก้มหัวปลกๆให้คนตรงหน้าอย่างน่าเอ็นดู
"โอ๊ย ไม่เป็นไรเลยจ้ะ ป้าก็แค่เสียดายที่เด็กขยันๆอย่างเราจะไม่ได้มาช่วยงานตั้งหลายวัน" หญิงวัยกลางคนโบกมือไปมาอย่างไม่คิดมาก "ป้าขอให้เราโชคดีนะจ๊ะ"
"ขอบคุณมากๆเลยครับ" แซนก้มหัวพร้อมเอ่ยลาคุณป้าคนนี้อีกครั้ง ก่อนจะเดินจากมา
หลังจากที่เมื่อคืนมีสัญลักษณ์ปรากฏขึ้นมา เช้าวันถัดไป แซนจึงจัดการไปลางานที่เขาทำทั้งสามที่เอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ
ก็นะ การเข้าโลกสยองขวัญนั้นจะพาแต่ละคนเข้าไปในระยะเวลาที่แตกต่างกันคล้ายกับการสุ่ม แต่ส่วนมากแล้วก็จะไม่เกินสามวันหลังจากที่สัญลักษณ์บนหลังมือปรากฏ และเนื่องจากไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกวาร์ปไปเมื่อไหร่ เขาจึงมาลางานเอาไว้ก่อน
ลองคิดดูสิ ถ้าเกิดเขาช่วยทำข้าวแกงอยู่ดีๆแล้วก็ถูกวาร์ปไปอย่างกะทันหัน คุณป้าจะต้องยุ่งมากแน่ๆ
ดังนั้นวันนี้ แซนก็เลยกลายเป็นคนว่างงานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาตัดสินใจเดินไปในเมืองและหาร้านหนังสือเพื่อเข้าไปหาข้อมูล เพราะแซนไม่มีโทรศัพท์เอาไว้หาเรื่องราวเกี่ยวกับโลกสยองขวัญ ร้านหนังสือที่อยู่ใจกลางเมืองจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้
ตั้งแต่ช่วงสายๆไปจนถึงเกือบเที่ยง แซนไล่ดูข้อมูลต่างๆในหนังสือไปจนถึงข้อมูลบนหน้าจอโฆษณาขนาดยักษ์ที่ติดอยู่บนตัวตึกอย่างตั้งใจ เขาจึงพอรู้อะไรเพิ่มเติมขึ้นมาบ้าง
ความรู้ใหม่อย่างแรกที่แซนเพิ่งได้มาเลยก็คือ หากอยากได้พลังพิเศษ เขาจำเป็นที่จะต้องทำภารกิจรองของตัวเองให้สำเร็จ เพราะภารกิจหลักจะมีเนื้อหาเหมือนกันทุกคนอยู่แล้ว นั่นคือต้องเอาชีวิตรอดในโลกสยองขวัญเป็นเวลาเจ็ดวัน ส่วนภารกิจรองของแต่ละคนก็จะได้รับแตกต่างกันไป
ซึ่งพลังพิเศษที่ได้มานั้นก็จะขึ้นอยู่กับภารกิจของแต่ละคนด้วย อย่างบางคนได้ภารกิจให้ว่ายลงไปหาเบาะแสในบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยวิญญาณร้าย ซึ่งหากทำสำเร็จ พลังที่เขาคนนั้นได้ก็จะเป็นพลังที่เกี่ยวกับน้ำ เป็นต้น
โดยความแข็งแกร่งของพลังพิเศษที่ได้ก็จะขึ้นอยู่กับความยากง่ายของภารกิจรองด้วย ยิ่งเป็นภารกิจที่ยากและอันตรายถึงชีวิตมากเท่าไหร่ พลังที่ได้ก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
ซึ่งภารกิจรองที่แต่ละคนจะได้นั้น คนที่เข้าไปในโลกสยองขวัญจะต้องไปรับภารกิจรองจากผู้คนในโลกทางฝั่งนั้นเอาเอง มันจะไม่มีบอกตั้งแต่แรกเหมือนภารกิจหลัก
ความรู้ใหม่อย่างที่สอง หากใครต้องการเพียงแค่ทำภารกิจหลักเอาชีวิตของตัวเองให้รอดและกลับไปโลกความจริงโดยไม่ต้องการพลังพิเศษ คนคนนั้นก็สามารถหันไปขอความช่วยเหลือจากคนที่เคยมีประสบการณ์ในโลกสยองขวัญมาแล้วหลายครั้งได้ แต่นั่นก็ต้องขึ้นอยู่กับนิสัยของแต่ละคนด้วย เพราะผู้มีประสบการณ์บางคนก็มักจะชอบหลอกใช้คนอื่นให้ไปตายแทนหรือทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ แต่ถ้าเจอคนดีจริงๆก็ถือว่าโชคดีไป
ซึ่งผู้ที่ถูกดึงไปในโลกสยองขวัญนั้นก็จะถูกเรียกสั้นๆว่า'ผู้เข้าร่วม' มันเป็นชื่อที่ทุกคนต่างก็เข้าใจได้ในทันที นอกจากข้อมูลสำคัญๆสองอย่างนี้ มันก็ยังมีข้อมูลยิบย่อยอีกมากที่แซนเห็นผ่านๆตาแล้วจำได้บ้างไม่ได้บ้างอยู่ด้วย ยกตัวอย่างเช่น ให้ทำตามกฎของสถานที่อย่างเคร่งครัด หรือ หลังเที่ยงคืนถึงตีสามของทุกวันเป็นเวลาที่ไม่ควรออกจากห้อง อะไรทำนองนี้
นอกจากนั้นก็จะเป็นคำเตือนที่ให้ระวังเหล่าวิญญาณร้ายให้ดีๆ ซึ่งแซนที่สนิทกับเหล่าวิญญาณอยู่แล้วก็ไม่ได้คิดมากอะไร เขาทำเพียงจดจำคำเตือนแต่ละข้อไว้ในใจเงียบๆด้วยความไม่ประมาทก็เท่านั้น
ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะเตรียมข้อมูลพร้อมสำหรับการเข้าไปในโลกสยองขวัญครั้งแรกของตัวเองเรียบร้อยแล้วสินะ..
จะว่าไป นี่ก็เกือบเที่ยงแล้ว เขาควรไปหาอะไรกินรองท้องก่อนกลับห้องเช่าสักหน่อยดีกว่า
เมื่อคิดได้แบบนั้น แซนก็พยักหน้าหงึกหงักกับตัวเอง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในเมือง แล้วกลับออกมาพร้อมห่อขนมปังหนึ่งห่อและน้ำขวดหนึ่งในมือ
ในความคิดของแซน ขนมปังเป็นเมนูที่ถูกและทำให้อิ่มที่สุดแล้วที่เขาพอจะหาได้ในร้านสะดวกซื้อ ราคาของพวกมันส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยเกินยี่สิบบาทกันทั้งนั้น
ร่างบางเดินกินขนมปังระหว่างทางเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี เขายังคงไม่ลืมว่าเย็นนี้จะต้องซื้อโจ๊กไปฝากวิญญาณคุณลุงคนนั้นหรอกนะ แต่ว่านี่ยังไม่เที่ยงเลย แซนจึงตั้งใจว่าจะกลับไปนอนให้เต็มอิ่มสักงีบก่อนแล้วค่อยออกมาซื้ออีกรอบ
แต่ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านตรอกไปยังห้องเช่าของตัวเอง จู่ๆภาพบรรยากาศรอบตัวของเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็นสถานที่ที่แซนไม่คุ้นเคยไปอย่างกะทันหัน
แซนรู้สึกตื่นตระหนก
เดี๋ยวก่อน ที่นี่ที่ไหน!?
แต่ทันใดนั้น แซนก็พลันนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ที่นี่..หรือว่าจะเป็นโลกสยองขวัญ!?
เขาก้มลงมากที่หลังมือของตัวเองทันที ก่อนจะพบว่าสัญลักษณ์สามเหลี่ยมสีดำนั้นได้เปลี่ยนเป็นสีแดงสดราวกับเลือด และในสามเหลี่ยมนั้นก็มีตัวเลขสีดำที่กำลังนับถอยหลังเป็นเวลาเจ็ดวันอยู่
เมื่อเห็นแบบนั้น แซนก็เข้าใจได้ในทันที ตอนนี้เขาได้เข้ามาอยู่ในโลกสยองขวัญแล้วจริงๆ..
แซนเริ่มหันไปสำรวจรอบๆตัว เขาพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังยืนอยู่ในสวนหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่ง โชคดีที่ตอนนี้ยังคงเป็นตอนกลางวัน เขาจึงสามารถมองสำรวจไปบริเวณรอบๆได้อย่างรวดเร็ว
คฤหาสน์หลังนี้เป็นคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่เป็นอย่างมาก และถึงแม้จะเก่าแก่ แต่ก็ยังคงดูงดงามอย่างน่าประหลาด ตัวของคฤหาสน์นั้นเน้นการตกแต่งด้วยสีทึบเป็นหลัก แม้แต่ดอกกุหลาบที่อยู่ในสวนก็ยังเป็นสีดำทั้งหมด
แซนไม่ได้คิดอะไรมากกับการตกแต่งของคฤหาสน์หลังนี้ ก็คนเรามีความชอบไม่เหมือนกันนี่เนอะ เจ้าของคฤหาสน์อาจจะชอบการตกแต่งแบบนี้ก็ได้
"เฮ้! นายคนนั้นน่ะ มือใหม่หรอ มารวมตัวกันตรงนี้ก่อนเร็ว!"
แซนเผลอสะดุ้งเมื่อจู่ๆเสียงตะโกนของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง และเมื่อเขาหันไปมอง เขาก็พบว่านอกจากเขาแล้ว ในโลกสยองขวัญแห่งนี้ยังมีผู้เข้าร่วมอยู่อีกราวๆสิบกว่าคนเลยทีเดียว
แซนรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา มีผู้เข้าร่วมมาที่โลกเดียวกับเขาตั้งหลายคนแหนะ!
เขารีบเดินเข้าไปรวมกลุ่มทันที ในกลุ่มนั้นมีทั้งชายและหญิงที่อายุแตกต่างกันหลายคนคละกันไป ทุกคนในกลุ่มดูมีประสบการณ์กันมาก่อนแล้วทั้งนั้น คงมีแต่แซนคนเดียวที่จะยังดูมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่
ชายหนุ่มคนแรกที่เอ่ยทักแซนพูดขึ้นอย่างใจดี อีกฝ่ายดูเป็นวัยรุ่นที่มีนิสัยร่าเริงเป็นกันเองคนหนึ่ง "มือใหม่หรอเราน่ะ ไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเลยหรอ"
แซนพยักหน้าตอบรับหงึกหงัก "ใช่ครับ นี่เป็นครั้งแรกของผมเลย"
"โอ้.." ชายหนุ่มที่คุยกับแซนมีท่าทางแปลกใจเล็กน้อย "งั้นก็สู้ๆนะ ไม่ต้องกังวล ที่จริงแล้วมันก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดหรอก แค่เกาะกลุ่มกันไว้และไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้วล่ะ"
เมื่อเห็นว่าแซนยังคงตั้งใจฟัง ชายคนนั้นก็เล่าต่อ
"ก่อนที่ภารกิจจะเริ่ม พวกเราจะมีเวลาเตรียมตัวกันประมาณสิบนาที หลังจากนั้นก็จะมีเอ็นพีซี- เอ่อ คนในโลกนี้มาพาพวกเราเข้าไป แต่ตอนนี้พวกเราก็สามารถหาเบาะแสได้แล้วนะ"
"..เบาะแส?"
แซนเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง ดูเหมือนว่าหลังจากที่เขาเข้ามาที่โลกแห่งนี้ มันก็มีแต่เรื่องที่เขายังไม่เคยรู้มาก่อนผุดขึ้นมาเต็มไปหมด เพราะข้อมูลที่เขาได้มาเมื่อเช้านั้นก็มีแต่ข้อควรระวังและคำเตือนเสียส่วนใหญ่ น้อยมากที่จะเจอรายละเอียดแบบนี้
"หากเรารู้เบาะแสว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่นี่ มันก็จะทำให้ของรางวัลจากภารกิจรองดีขึ้น" ชายคนเดิมพูดกระซิบ "อย่างดอกกุหลาบตรงนั้นก็อาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างก็ได้นะ เราไปดูด้วยกันดีมั้ย"
แซนหันไปมองดอกกุหลาบอันงดงามสีดำในสวนตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนจะส่ายหน้าหวือ
ไม่เอาอ่ะ ดอกกุหลาบสีดำนั่นดูแพงมากเลยนะ เขาไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วยหรอก หากเข้าไปดูใกล้ๆแล้วทำมันเสียหาย เขาจะเอาที่ไหนไปชดใช้!
"นายไม่เอา งั้นฉันฝากนายไปเด็ดมาให้ดอกหนึ่งได้รึเปล่า ถือว่าเป็นค่าข้อมูลก็ได้ แค่ดอกไม้ดอกเดียวไม่เป็นอะไรหรอกน่า เดี๋ยวฉันขอไปหาเพื่อนทางนั้นก่อน"
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนก็พลันรู้สึกลังเลขึ้นมา เคยมีคำเตือนบอกว่าผู้เข้าร่วมในโลกสยองขวัญบางคนไว้ใจไม่ได้ แล้วคนตรงหน้าเขานี่ไว้ใจได้รึเปล่านะ?
__________________________
น้องง อย่าเลย อย่าไปเชื่อคนแปลกหน้าเลยดีกว่า (แต่ถ้าน้องเด็ดหมดสวนขึ้นมาจริงๆ ผีที่ไหนจะไปกล้าดุน้อง 555555)
สารภาพว่าแนวนี้แอบแต่งยากค่ะ ตอนเรื่องของน้องเรนเราก็แบบงูๆปลาๆมาก แต่เรามองว่ามันเป็นการท้าทายความสามารถอย่างหนึ่งของเราด้วย เพราะฉะนั้นเราจะสู้ค่ะ!
เรื่องนี้แต่ละตอนอาจจะไม่ได้ยาวถึงสามพันคำแบบเรื่องที่แล้วนะคะ อาจจะแค่สองพันกว่าคำเท่านั้นค่ะ (การบังคับตัวเองให้แต่งให้ได้สามพันคำต่อตอนนี่มันยากจริงๆนะ;-;;)
#นั่นผีนะครับแซน


"ผ..ผม.."
"ถ้ามันเป็นแค่ดอกกุหลาบดอกเดียว แล้วทำไมคุณไม่ไปเด็ดเอาเองล่ะครับ"
ยังไม่ทันที่แซนจะได้ตอบอะไรกลับไป จู่ๆเสียงทุ้มที่ฟังดูอ่อนโยนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เขาจึงหันกลับไปมองตามเสียงโดยอัตโนมัติทันที ก่อนจะต้องเบิกตากว้างออกมาอย่างตกตะลึง
คนคนนี้..หน้าตาดีมาก!
อีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะดวงตาคมกริบแต่ดูอ่อนโยนสีน้ำตาลอ่อนนั่นก็ยังมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด
คนคนนี้เป็นดารารึเปล่าเนี่ย!?
แซนแอบคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ก่อนจะต้องส่ายหัวปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป แล้วกลับมาให้ความสนใจกับสิ่งที่ผู้มาใหม่พูดขึ้นมาแทน
มันก็จริงตามที่อีกฝ่ายพูดนะ ถ้าเป็นดอกกุหลาบธรรมดาๆจริง แล้วทำไมถึงต้องให้เขาไปเด็ดล่ะ? ทั้งๆที่สวนก็อยู่ไม่ไกลเลยแท้ๆ..
"คุณคงเป็นมือใหม่ ถ้าเป็นไปได้ อย่าไปเชื่อใจใครง่ายๆจะดีกว่านะครับ" ชายคนนั้นหันมาพูดกับเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆ แซนเลยพยักหน้าหงึกหงักตอบกลับไปอย่างขอบคุณ
ว่าแล้วเชียวว่าคนคนนั้นเชื่อถือไม่ได้จริงๆด้วย..
"ชิ ทำเสียเรื่องหมด"
ชายคนแรกที่ขอให้แซนไปเด็ดดอกกุหลาบบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางฉุนเฉียว แต่น่าแปลกที่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ไปโมโหใส่คนที่มาเตือนเขาเสียอย่างนั้น
ราวกับ..กำลังกลัว?
หรือว่าคนใจดีที่มาเตือนเขาคนนี้เป็นคนดังหรอ? ทำไมคนอื่นๆดูจะรู้จักกันหมดเลยล่ะ?
แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อ จู่ๆบรรยากาศรอบตัวของพวกเขาก็พลันเปลี่ยนไป แม้จะยังเป็นตอนกลางวันเหมือนเดิม แต่บรรยากาศกลับดูน่ากลัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
แซนสังเกตว่าคนอื่นๆเงยหน้าขึ้นไปมองบนอากาศกัน เขาเลยเงยหน้าขึ้นไปมองตาม ก่อนที่จะพบตัวอักษรสีเลือดค่อยๆปรากฏขึ้นมาในอากาศ
'ภารกิจหลัก : เอาชีวิตรอดให้ได้เป็นเวลาเจ็ดวัน'
และเพียงพริบตาเดียว ชุดที่พวกเขาทุกคนใส่อยู่ก็พลันเปลี่ยนไป มันกลายเป็นชุดเครื่องแบบสีดำที่ดูคล้ายกับเครื่องแบบแม่บ้านและพ่อบ้านของทางตะวันตกในยุคเก่าๆ นอกจากนี้ ตรงบริเวณอกขวาก็ยังมีเข็มกลัดที่มีชื่อเล่นและตัวเลขบ่งบอกอายุของเขาติดอยู่ด้วย
แซนก้มลงสำรวจตัวเอง ไม่เพียงแค่ชุดเท่านั้นที่เปลี่ยนไป แต่ขนมปังและขวดน้ำในมือของเขาก็หายไปด้วยเช่นกัน
ร่างบางเบะปาก
เขายังกินไม่หมดเลยนะ..
แซนรู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที หากรู้แบบนี้เขาน่าจะรีบกินให้หมดไปตั้งแต่แรกเลยดีกว่า
แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ ภารกิจเอาชีวิตรอดนั้นได้เริ่มขึ้นแล้ว สีหน้าของคนอื่นๆก็ดูจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
และในทันใดนั้นเอง หญิงวัยกลางคนหน้าตาเคร่งขรึมในชุดแม่บ้านสีดำคนหนึ่งก็เดินออกมาจากประตูของคฤหาสน์ ก่อนจะไล่มองพวกเขาทีละคนด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"ตอนนี้พวกคุณทุกคนถูกเลือกให้มาเป็นพ่อบ้านและแม่บ้านในคฤหาสน์แห่งนี้แล้ว กรุณาตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองให้เต็มที่" หญิงวัยกลางคนคนนั้นยังคงกวาดสายตามองผู้เข้าร่วมทีละคนอย่างเคร่งขรึม แต่เมื่อเธอหันมาสบตากับแซน เธอก็พลันชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่จ้องมองมาดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ส่วนตอนนี้ โปรดตามฉันมาค่ะ ฉันจะพาทุกคนไปแจกแจงหน้าที่ที่ต้องทำ"
แซนเดินตามคุณป้าแม่บ้านคนนั้นไปอย่างเชื่อฟังพร้อมกับผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ แต่คุณป้าแม่บ้านก็ดูเป็นคนใจดีนี่นา แค่น่าจะเป็นคนเคร่งครัดในหน้าที่ก็เท่านั้น
แต่ดูเหมือนว่าการมาทำภารกิจในโลกสยองขวัญจะต้องสวมบทบาททำหน้าที่ต่างๆเพื่อผ่านภารกิจสินะ และแน่นอนว่าการได้มาเป็นพ่อบ้านหรือคนทำความสะอาดแบบนี้นั้นเข้าทางของแซนมากเลยทีเดียว
เขามั่นใจเรื่องปัดกวาดเช็ดถูของตัวเองมากเลยนะ!
คนที่ต้องคอยทำหน้าที่ต่างๆตั้งแต่เด็กๆนั้นยืดอกด้วยความภูมิใจ
หลังจากที่เดินตามคุณป้าแม่บ้านเข้าไปในคฤหาสน์ อีกฝ่ายก็พาพวกเขาเข้าไปดูที่พักซึ่งแบ่งแยกเป็นฝั่งของชายและหญิง ซึ่งในแต่ละฝั่งก็จะมีห้องนอนแยกเป็นห้องเดี่ยวของตัวเอง
เห็นคนอื่นๆคุยว่าห้องมันเล็กกว่าที่คิดเอาไว้มาก แต่สำหรับแซนแล้ว ห้องเหล่านี้ใหญ่กว่าห้องเช่าของเขาเสียอีก
ถ้ามีงานแบบนี้ในโลกความจริงก็ดีสิ แค่ทำความสะอาดตามที่ต่างๆก็มีที่พักให้อยู่ฟรีแล้ว ทั้งยังไม่ต้องคอยเดินทางไปมาเพราะเปลี่ยนงานระหว่างวันแบบเขาด้วย
อันที่จริง แซนก็ตั้งใจกับหน้าที่ที่ได้รับเกินไปหน่อย เพราะในโลกสยองขวัญแห่งนี้ เป้าหมายของภารกิจนั้นย่อมไม่ใช่การมาทำตามบทบาทเฉยๆอยู่แล้ว
และเมื่อพาไปดูห้องพักเสร็จแล้ว คุณป้าแม่บ้านก็พาพวกเขาไปยังจุดต่างๆในคฤหาสน์เพื่อบอกหน้าที่ที่แต่ละคนต้องทำ ซึ่งจากที่แซนสังเกต ดูเหมือนว่าคุณป้าแม่บ้านจะแบ่งคนออกไปเป็นคู่ๆเพื่อทำหน้าที่เดียวกัน อย่างบางคู่ก็ได้หน้าที่ทำความสะอาดห้องน้ำ ส่วนบางคู่ก็ได้หน้าที่ตัดหญ้าในสวน
และหลังจากที่หน้าที่ของแต่ละคนถูกมอบหมาย พวกเขาก็ต้องเริ่มทำงานกันในทันที ทำให้กลุ่มคนที่เดินตามคุณป้าแม่บ้านเริ่มเหลือน้อยลงเรื่อยๆ ซึ่งแซนเองก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่เหมือนกันว่าตัวเองจะได้หน้าที่อะไร
ผ่านไปอีกครูหนึ่ง ผู้เข้าร่วมที่เดินตามคุณป้าแม่บ้านก็เหลือเพียงแค่สี่คนเท่านั้น มีแซน มีหญิงสาวที่ยังดูวัยรุ่นอยู่สองคน และคนสุดท้ายก็คือคุณคนใจดีที่มาช่วยเตือนเขาคนนั้น
"หน้าที่ของพวกคุณสองคนคือจัดการทำความสะอาดห้องอาหารแห่งนี้ให้เรียบร้อยอยู่เสมอ ตั้งแต่กระจกจนถึงพื้นห้อง" เมื่อมาถึงห้องอาหารอันใหญ่โตหรูหรา คุณป้าแม่บ้านก็หันไปพูดกับหญิงสาวสองคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
เมื่อได้ยินว่าตนเองได้รับหน้าที่อะไร หนึ่งในสองคนนั้นก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พูดประท้วงอะไรออกไป หญิงสาวอีกคนก็รีบดึงแขนเพื่อนของตนเองเอาไว้เสียก่อน
"ส่วนพวกคุณสองคน.." หญิงวัยกลางคนหันมามองแซนกับชายหนุ่มอีกคน "ทำอาหารหรือของว่างเป็นรึเปล่า?"
แซนพยักหน้าหงึกหงัก "ทำเป็นครับ!"
จากประสบการณ์การทำงานพิเศษมาอย่างโชกโชน แซนก็เคยทำงานในร้านเบเกอรี่หรือร้านอาหารมาก่อนเช่นกัน และด้วยความที่เป็นคนเรียนรู้ได้ไว เขาจึงสามารถจดจำและทำตามได้อย่างรวดเร็ว
"ผมก็พอทำได้ครับ" เสียงทุ้มของคุณคนใจดีคนนั้นก็ตอบกลับมาเช่นกัน แซนเลยแอบเหลือบมองป้ายชื่อของอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง
ชื่อ'เวย์'หรอกหรอ?
ทั้งยังอายุตั้งยี่สิบสี่ เป็นพี่เขาสี่ปีเลยสินะ
"ดี" คุณป้าแม่บ้านพยักหน้าพอใจ "งั้นพวกคุณสองคนรับหน้าที่ให้เป็นลูกมือของแม่ครัวทำอาหารมื้อต่างๆให้กับนายหญิงก็แล้วกัน"
แม้ภายนอกแซนจะพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง แต่ในใจของเขาก็ยังแอบรู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อย เพราะคนอื่นๆดูจะได้งานที่หนักๆกันหมดอย่างทำสวนหรือทำความสะอาดห้องน้ำ ล่าสุดก็มีหญิงสาวอีกสองคนที่ได้รับหน้าที่ทำความสะอาดห้องอาหารทั้งห้อง ซึ่งต่างจากเขาที่ได้ทำแค่เป็นลูกมือในการทำอาหารแต่ละมื้อเท่านั้น
และไม่ใช่แค่แซนที่แปลกใจ แม้แต่เวย์เองก็ยังรู้สึกแปลกใจอยู่เช่นกัน เพราะตั้งแต่มาที่โลกสยองขวัญหลายสิบครั้ง บทบาทที่เขาเคยได้รับแต่ละครั้งก็ไม่มีครั้งไหนที่ดูง่ายเท่าครั้งนี้มาก่อน
ร่างสูงเหลือบมองสายตาของหญิงวัยกลางคนที่ดูจะอ่อนลงยามที่หันไปมองคนตัวเล็กข้างตัว
ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะมีอะไรบางอย่างพิเศษกว่าที่เขาคิด..
หลังจากที่แจกแจงหน้าที่ของแต่ละคนเสร็จ หัวหน้าแม่บ้านคนนั้นก็เดินจากไป ส่วนแซนกับเวย์ก็มารอเหล่าแม่ครัวกันอยู่ในครัว ในขณะที่หญิงสาวอีกสองคนนั้นต้องแยกไปทำความสะอาดห้องอาหารตามหน้าที่ของตนเอง
แต่เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปจนหมด ในห้องครัวที่มีคนเพียงสองคนนั้นก็ดูจะเงียบลงไปถนัดตา
แซนพยายามชวนคุย "ร..เรื่องก่อนหน้า ขอบคุณมากๆเลยนะครับ"
เขาเอ่ยขอบคุณจากใจจริง พอมาคิดๆดูแล้ว ในโลกสยองขวัญแบบนี้ เขาก็ไม่ควรเชื่อใจใครและไปแตะสิ่งของสุ่มสี่สุ่มห้าจริงๆนั่นแหละ
เวย์ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า "ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่..นี่เป็นครั้งแรกที่เข้ามาในโลกสยองขวัญจริงๆหรอ"
แซนพยักหน้ารับ "ใช่ครับ นี่เป็นครั้งแรกของผมเลย แล้วคุณ.."
ร่างสูงเผยยิ้มเอ็นดู "ถ้าไม่รังเกียจ จะเรียกผมว่าพี่เวย์ก็ได้นะครับ"
แซนที่ได้รับรอยยิ้มละมุนของคนตรงหน้าไปในระยะประชิดก็แทบจะตาพร่า เขาพยักหน้าตอบตกลงไปในทันที ถึงจะบอกว่าในโลกนี้ห้ามไว้ใจใครง่ายๆก็เถอะ แต่ว่าพี่เวย์ก็มาช่วยเขาเอาไว้นี่นา ดังนั้นอีกฝ่ายต้องเป็นคนดีอย่างแน่นอน!
..รึเปล่านะ?
"ถ้าอย่างนั้นพี่ขอเรียกเราว่าแซนได้มั้ยครับ?"
"ได้ครับ" แซนพยักหน้าหงึกหงัก เรื่องคำเรียกอะไรพวกนี้เขาไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว
เวย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เผยยิ้มพอใจออกมา "พี่เคยเข้าไปในโลกสยองขวัญหลายรอบแล้วล่ะครับ เลยพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง"
แซนที่ได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างอย่างตื่นเต้น นี่เขากำลังเจอกับผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเข้าแล้วสินะ!
ถึงแม้จะอยากถามออกไปแค่ไหนว่าโลกสยองขวัญโลกอื่นๆเป็นยังไงบ้าง แต่แซนกลับไม่กล้าถามขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ก็พวกเขายังไม่สนิทกันขนาดนั้นนี่นา จะให้ถามออกไปเลยก็ดูจะแปลกๆไปหน่อย..
เวย์อมยิ้มมองท่าทางของคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู แค่มองจากท่าทางดูก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง ทั้งยังแววตาใสซื่อจริงใจนั่นอีก แซนไม่ใช่คนที่เขาต้องระวังในโลกนี้เลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่อีกฝ่ายนั่นแหละที่ต้องระวังคนอื่น ท่าทางดูหลอกง่ายเสียขนาดนี้ คงเป็นเป้าหมายของคนที่ชอบหลอกใช้คนอื่นอยู่แน่ๆ
อันที่จริง เวย์เองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ออกจะเป็นคนเฉยชากับทุกอย่างเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะหน้าที่การงาน ทำให้เขาต้องคงภาพลักษณ์ใจดีและอ่อนโยนอยู่เสมอจนเผลอทำมันจนติดเป็นนิสัยไปแล้ว
แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงกรีดร้องของใครบางคนก็ดังมาจากทางสวนด้านนอกหน้าต่างจนแซนถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ
"กรี๊ดดดดด!!"
โดยไม่รอช้า ทั้งเขาและพี่เวย์รีบวิ่งออกไปดูด้านนอกตามเสียงทันที ก่อนจะพบกับผู้เข้าร่วมหญิงคนหนึ่งที่กำลังกรีดร้องออกมาอย่างขวัญเสีย ในขณะที่สนามหญ้าตรงหน้าของเธอนั้น..
..มีศรีษะของมนุษย์ที่เปื้อนเลือดอยู่ที่พื้น
__________________________
หวาา มาตอนแรกก็มีคนตายเลยค่ะ เอาตั้งแต่วันแรกเลย 5555555
ส่วนคุณคนนั้นน่ะ เอ็นดูลูกเลามากเกินไปเปล่า มันชักจะแปกๆละน้าาา แต่ก็อย่างว่าแหละ ลูกเราน่ารัก ใครๆก็เป็นเอ็นดู
พระเอกยันก็มีแล้ว พระเอกโบ้ก็มีแล้ว คราวนี้เราเลยอยากแต่งคูมพระเอกไมโครเวฟ(ปลอม)บ้างค่ะ มันดีต่อจัยย><
#นั่นผีนะครับแซน