ตอนที่ ๕
'สวยหรือไม่'
'สวยมากเลยขอรับ'
น้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมดวงตากลมโตที่ฉายประกายพราวระริกทำให้คนมองยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนเจ้าตัวแล้วออกแรงดึงให้ร่างผอมบางขยับเข้ามาใกล้ตนเองยิ่งขึ้น
'ชอบหรือไม่'
'ชอบขอรับ'
'มันเป็นของเจ้า'
สีหน้าตกใจที่ได้รับยิ่งทำให้คนมองรู้สึกอารมณ์ดีกว่าเดิม เครื่องประดับแสนสวยที่เพิ่งเอ่ยปากยกให้ถูกกลัดลงบนเสื้อของคนที่ทำได้เพียงนั่งอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก
'รักษามันให้ดีเรวดี ข้ามอบมันให้เจ้าแล้ว'
'ข้า ข้า...'
ประโยคที่คิดจะพูดไม่สามารถเปล่งออกมาเป็นคำได้เนื่องจากความประหม่าและตกใจ ดวงตากลมโตกระพริบปริบมองสลับระหว่างเครื่องประดับตรงหน้าอกของตนและใบหน้าของคนให้ด้วยท่าทางร้อนรน แต่ยังไม่ทันได้จิตตกไปมากกว่านั้นก็ถูกฝ่ามือแข็งแกร่งเอื้อมมาจับไหล่ไว้เพื่อเรียกสติ
'ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครกล้าว่าเจ้า เพราะข้าเป็นคนมอบให้เอง'
'ข้าไม่ได้กลัวคนว่าขอรับ แต่ของชิ้นนี้...'
'.....'
'ข้าไม่สมควร'
'ใครกล้าบอกว่าเจ้าไม่สมควรได้รับ ข้าจะสั่งประหารมันเสีย'
เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวยังคงมีท่าทีลำบากใจคนที่ตั้งใจจะให้จึงแกล้งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พอประกอบเข้ากับดวงตาเรียวคมที่วาวโรจน์ขึ้นก็ทำให้คนฟังตกใจจนสะดุ้ง ก่อนจะรีบเอื้อมมือออกไปเกาะแขนไว้แล้วส่ายหน้าเสียจนเส้นผมกระจายไปมาอย่างน่าเอ็นดู
'ไม่มีขอรับ ไม่มีใครพูดทั้งนั้นขอรับ'
'ถ้าไม่มีใครพูดก็ดี ส่วนเจ้าก็ติดมันไว้อย่างนี้ให้ข้าได้เห็นทุกวัน'
คำสั่งที่ได้รับทำให้ใบหน้าขาว ๆ พยักกลับไปอย่างจำยอม เห็นแบบนั้นคนที่มีศักดิ์สูงกว่าก็ยิ่งยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะคว้าเอาร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดไว้แล้วกดจมูกลงบนผิวแก้มใสอย่างอดใจไม่อยู่
'อ๊ะ!'
เสียงร้องอย่างตกใจของเรวดีไม่ได้ทำให้คนฉวยโอกาสคิดจะหยุดการกระทำของตนเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเลื่อนไปหอมแก้มอีกข้างของเจ้าตัวด้วย ทำเอาผิวแก้มขาว ๆ ของผู้ถูกกระทำขึ้นสีอมชมพูอย่างน่ารักให้คนเห็นยิ่งรู้สึกเอ็นดูขึ้นไปอีก
'ฮ่า ๆ ๆ'
เสียงหัวเราะของคนช่างแกล้งยิ่งดังขึ้นอย่างชอบใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วดึงเอาร่างของอีกฝ่ายมากอดไว้ ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบกลุ่มผมสีเข้มเบา ๆ ก่อนจะกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มที่ก้องกังวานไปทั้งหัวใจของคนฟัง
'ข้ารักเจ้า เรวดี'
'ข้าก็รักท่าน...'
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
"อือ..."
เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อย ๆ ขยับไปมาทีละนิด ดวงตากลมโตกระพริบปริบอยู่ 2-3 ครั้งเพื่อปรับให้ชินกับแสง ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นนั่งนิ่ง ๆ อยู่อีกสักพักเพื่อเรียกสติสตังที่ลอยหายไปจากการนอนหลับพักผ่อนให้หวนคืนกลับมา
ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อให้ตื่นเต็มตา ก่อนที่สมองจะไพล่คิดไปถึงความฝันที่เขาได้เห็นมาเมื่อคืน...
ฝันอันแสนหวาน...
ที่แม้จะมองเห็นทุกอย่างได้ไม่ชัดเจนนักจากความพร่ามัว แต่ก็รับรู้ได้ถึงความสุขที่โอบล้อมคนทั้งคู่ไว้
"เรวดี...เรวดีงั้นเหรอ"
น้ำเสียงไพเราะน่าฟังพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเกิดความรู้สึกผูกพันกับชื่อนี้อย่างน่าประหลาด แต่ถึงอย่างนั้นก็ได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจแล้วรีบลงจากเตียง เมื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาว่าตอนนี้สายกว่าเวลาปกติที่ควรจะตื่นขึ้นมาเกือบสิบนาทีแล้ว
คนตื่นสายต้องรีบจัดการตัวเองให้เร็วขึ้นเพื่อชดเชยกับเวลาที่นอนเกินไป เพราะฉะนั้นจากที่เคยทำทุกอย่างในเวลาครึ่งชั่วโมง ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่ยี่สิบนาทีให้เจ้าตัวได้วิ่งออกจากบ้านพักมายืนถอนหายใจเฮือกเพราะทันเวลาได้อย่างฉิวเฉียดอยู่ที่หน้ารถ
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับทาร่า"
"อ๋อ ไม่เป็นไรครับ"
พูดจบเจ้าตัวก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบครบทุกซี่ให้อาเธอร์ได้หลุดอมยิ้มตามเมื่อเห็นท่าทางนั้น ก่อนฝ่ามือใหญ่จะผายไปทางรถเป็นเชิงบอกว่าถ้าไม่มีอะไรก็ขึ้นประจำที่ได้แล้ว จะได้ออกเดินทางไปเริ่มทำงานในส่วนของวันนี้กัน
ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ภายในรถจึงไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นเลย นายทหารสองคนที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับและที่นั่งข้างคนขับก็ไม่กล้าพูดอะไรอยู่แล้ว ส่วนอาเธอร์ก็เอาแต่นั่งเงียบตามแบบฉบับของตัวเอง ในขณะที่ธาราก็เอาแต่วนเวียนคิดถึงความฝันเมื่อคืน
ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย...
ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงฝันแบบนี้ได้ จะว่าจริงจังกับงานจนเกินไปก็...
ก็อาจจะเป็นไปได้
แต่ถึงยังไงเขาก็ยังค่อนข้างจะเชื่อว่ามันไม่ใช่ฝันธรรมดาอยู่ดี ไม่อย่างนั้นคงไม่เห็นหรือได้ยินทุกอย่างเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเสียงจะอู้อี้ไปหน่อยแต่ก็จับใจความสำคัญได้ทั้งหมด ยิ่งรวมกับชื่อที่ได้ยินเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองฟังมาไม่ผิดแน่
เรวดี
ไม่รู้ว่าชายคนนี้มีความสำคัญยังไง แต่ถึงขั้นได้รับเครื่องประดับฝังอัญมณีไว้ติดตัว ดูแล้วคงน่าจะเป็นคนโปรดของใครสักคนที่มีตำแหน่งค่อนข้างสูง หรืออาจจะถึงขั้นเป็นใครสักคนในราชวงศ์เลยด้วยซ้ำเพราะจากการแต่งตัวที่เห็นราง ๆ ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องประดับดูมีรายละเอียดค่อนข้างเยอะ แล้วไหนจะ...
"คุณ"
เสียงเรียกที่ได้ยินทำให้ธาราที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองสะดุ้งตัวนิด ๆ ดวงตากลมโตกระพริบปริบมองคนเรียกกลับไปอย่างสงสัย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้รถจอดนิ่งสนิทอยู่ที่กระโจมใกล้ ๆ นครสาบสูญเรียบร้อยแล้ว และทุกคนก็ลงจากรถอย่างพร้อมทำงานกันแล้วด้วยเหมือนกัน จะมีก็แต่ตัวเขาเองที่ยังเอาแต่นั่งเหม่ออยู่ในรถไม่ยอมขยับไปไหน
"ขอโทษทีครับ ผมจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ"
พอรู้สึกตัวคนที่เอาแต่ติดอยู่ในภวังค์ของตัวเองมาตลอดทางก็รีบกุลีกุจอลงจากรถทันที ทำให้อาเธอร์ที่ยืนอยู่ข้างรถต้องรีบเข้ามาช่วยจับแขนจับมือลงอย่างเป็นห่วง เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะรีบลงจนตกรถแล้วได้แผลเอา
"ค่อย ๆ ลงก็ได้ครับ"
"ขอโทษจริง ๆ นะครับ เมื่อกี้ผมมัวแต่เหม่อ"
"ไม่เป็นไรครับ แต่คุณไหวจริง ๆ ใช่ไหม"
"หือ?"
"ผมเห็นคุณแปลก ๆ มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว"
พูดไปอาเธอร์ก็มองสำรวจคุณนักโบราณคดีที่ตอนนี้รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าด้านในไปด้วย สองขายาว ๆ ของทหารหนุ่มเร่งฝีเท้าตามไปอย่างนึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย กลัวว่าเกิดเดินอยู่ดี ๆ จะเป็นล้มเป็นแล้งไปซะดื้อ ๆ ไม่รู้ว่าคุณเขาพักผ่อนน้อยหรือเครียดกับงานเกินไปหรือเปล่า ถึงได้ดูเหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้
"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย"
"อย่าหักโหมมากแล้วกันครับ"
"ครับผม"
เห็นอีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนอย่างทุกทีอาเธอร์ก็ได้แต่พยักหน้ารับกลับไป แม้ภายในใจจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไรว่าเจ้าตัวจะยอมทำตามที่เขาบอก
"ผมจะเดินไปส่งแล้วกันครับ"
สุดท้ายพอไม่รู้จะจัดการกับคนดื้อยังไงอาเธอร์เลยพูดขึ้นแบบนั้นแล้วยิ่งเร่งฝีเท้าเข้าไปเดินขนาบข้างแทน เสียงหัวเราะคิกคักจากคนข้าง ๆ ที่ได้ยินไม่ได้ทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนหรืออย่างไร อยากขำนักก็ขำไป เพราะมันก็ฟังดูตลกจริง ๆ นั่นแหละที่เขาบอกว่าจะเดินไปส่งทั้งที่เหลืออีกไม่เกินยี่สิบก้าวก็จะถึงจุดที่เจ้าตัวทำงานอยู่แล้ว
แต่ก็นั่นแหละ...
คนมันเป็นห่วงจะให้ทำยังไงได้ล่ะ
ยิ่งช่วงนี้เห็นเจ้าตัวมีอาการแปลก ๆ หลายรอบแล้วด้วย เพราะฉะนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คืออยู่เฝ้าไว้ไม่ให้คลาดสายตานี่แหละ
"หัวหน้าครับ"
ขณะที่เดินกันจนใกล้ถึงจุดที่ธาราทำงานค้างไว้ จู่ ๆ ก็มีนายทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกอาเธอร์ซะก่อน คนเป็นหัวหน้าหันไปมองลูกน้องสลับกับคุณนักโบราณคดีที่กำลังเดินห่างออกไปอย่างใช้ความคิด แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะรอฟังรายงานแทนเพราะดูแล้วว่าธาราไม่น่าจะเป็นอะไร อีกอย่างจุดที่เจ้าตัวต้องไปทำงานต่อก็อยู่ในระยะสายตาของเขาพอดีแม้จะห่างไปหน่อยก็ตาม
ทางด้านธาราที่เห็นว่าอาเธอร์ต้องคุยกับลูกน้องของเจ้าตัวก็เดินลิ่ว ๆ ไปยังจุดที่ทำงานของตัวเองทันที พอมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือทำงานต่อได้โดยไม่เสียเวลาสักนิด ดวงตากลม ๆ จับจ้องไปยังสิ่งของตรงหน้าอย่างตั้งใจ ก่อนเจ้าตัวจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกจากทางด้านหลัง และ...
เสียงกระซิบตรงข้างหูที่ทำให้ขนทั่วทั้งตัวพากันลุกชันด้วยความตกใจ
...เรวดี...
"ทาร่าครับ"
เสียงเรียกของอาเธอร์ที่ดังขึ้นมาในจังหวะเดียวกันพอดี ทำให้ธารารีบทะลึ่งพรวดขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาทันทีแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด ใบหน้าขาว ๆ ในตอนนี้ซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด ลมหายใจปนหอบน้อย ๆ พร้อมเหงื่อเย็น ๆ ที่ผุดขึ้นมาตามไรผม สภาพโดยรวมในตอนนี้ดูไม่สู้ดีนักจนอาเธอร์ที่เห็นแบบนั้นอดจะถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้
"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือใบหน้าขาวซีดที่ดูเหมือนเจ้าตัวมีอะไรอยากจะบอกสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะพรูลมหายใจออกมาเบา ๆ แล้วส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่มีอะไรกลับมาแทน
"ไม่เป็นไรครับ"
"ถ้าไม่ไหวเราออกไปพักกันก่อนก็ได้นะครับ"
"ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ"
"แน่ใจนะครับ"
"ครับ ว่าแต่คุณเรียกผมทำไมเหรอ"
พอได้พักสงบสติอารมณ์แม้จะเป็นเวลาแค่เพียงเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ธาราพอจะควบคุมตัวเองได้บ้าง แม้ว่าสัมผัสเย็นยะเยือกและเสียงกระซิบชวนผวานั่นจะยังติดอยู่ในความทรงจำก็ตาม
ทางอาเธอร์ที่เห็นว่าอีกฝ่ายพาเปลี่ยนไปเรื่องอื่นเหมือนไม่อยากพูดถึงก็เลือกที่จะไม่ถามต่อเหมือนกัน แม้ความจริงจะนึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อยก็เถอะ
ดูท่าแล้ว...
เรื่องที่คิดว่าจะไม่ปล่อยให้คลาดสายตา คงต้องได้เริ่มทำจริงกันแล้วล่ะ
"เราเจอทางเชื่อมที่ต่อไปยังห้องอีกห้องครับ"
"เอ๊ะ?"
"จะไปดูไหมครับ เดี๋ยวผมพาไป"
"ไปครับ"
พอได้คุยเกี่ยวกับเรื่องงานปุ๊บธาราก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าไปเสียสนิท ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายอย่างตื่นเต้นจนอาเธอร์ที่นึกเป็นห่วงอยู่เมื่อครู่ค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง
รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของนายทหารหนุ่ม ก่อนฝ่ามือใหญ่จะผายออกไปด้านหน้าแล้วตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มอันเป็นเอกลักษณ์
"ทางนี้ครับ"
"คุณดูแลดีมากเลยนะครับ ทำงานกับใครคงได้คำชมเยอะแน่เลย"
พูดไปเจ้าตัวก็ยิ้มหวานจนตาหยีไปด้วย ทำเอาอาเธอร์ได้แต่อมยิ้มตามไปอย่างอดไม่ได้ ขณะที่ในใจก็ตอบกลับไปอย่างขำ ๆ ว่าเพิ่งจะมีเจ้าตัวนี่แหละที่เขาดูแลให้เป็นพิเศษขนาดนี้
ระหว่างที่เดินกันไปคุยกันไปได้ไม่นานเท่าไรทั้งคู่ก็มาถึงห้องที่อาเธอร์บอกไว้ ซึ่งพอเข้ามาเห็นจริง ๆ แล้วมันมีขนาดใหญ่ไม่น้อยไปกว่าห้องโถงกลางเลยสักนิด ตามผนังมีลวดลายที่สลักไว้อย่างสวยงาม ซึ่งทั้งหมดนั่นล้วนเป็นตัวอักษรที่บันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้นไว้จนสูงจรดเพดาน
"นี่มัน..."
พูดได้แค่นั้นธาราก็แทบจะวิ่งเข้าไปซบผนังด้วยความตื่นเต้น ปลายนิ้วแทบจะไล้ไปตามตัวอักษรทุกตัวแต่ก็เลือกที่จะทิ้งระยะห่างไว้ไม่ให้สัมผัสโดน ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองที่ด้านบนสุดของห้อง ตามเพดานก็ยังมีภาพวาดที่แสดงถึงอารยะธรรมในยุคสมัยนั้นไว้อย่างหลากหลาย
"สุดยอดไปเลย"
อาเธอร์พยักหน้าเห็นด้วยกับประโยคที่ได้ยินทันที แม้ตัวเขาจะไม่เข้าใจภาษาพวกนี้แต่ก็อดชื่นชมไปกับความสวยงามที่เห็นไม่ได้ ทั้งในใจยังแอบคิดว่าในยุคสมัยนั้น อาณาจักรแห่งนี้คงต้องรุ่งเรืองมากแน่ ๆ
...หึ...
เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นข้างหูทำให้อาเธอร์รีบหันขวับกลับไปมองทันที หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่นเมื่อสิ่งที่เห็นมีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วทั้งห้องโถงเมื่อสัญชาตญาณภายในร้องเตือนว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ไม่ใช่เพราะเขาหูแว่วไปเอง แต่มันมีอะไรบางอย่างที่มาส่งเสียงหัวเราะอยู่ใกล้ ๆ จริง ๆ ความเครียดและความกดดันที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้อาเธอร์เผลอขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนขึ้นมา ร่างสูงใหญ่รีบเดินเข้าไปหาธาราที่ยังนั่งอ่านบันทึกอย่างตื่นเต้นโดยไม่รู้เรื่องอะไร
"...นครแห่งมหาอำนาจ ความรุ่งเรือง มั่งคั่ง..."
น้ำเสียงไพเราะไล่อ่านบันทึกเรื่องราวแรกเริ่มที่เกิดขึ้นไปเรื่อย ๆ อยู่ที่ฝั่งหนึ่งของห้อง จนไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้อาเธอร์กำลังพบเจอกับเรื่องผิดปกติบางอย่างอยู่ ดวงตากลมโตไล่ไปตามอักษรแต่ละตัวแล้วเริ่มประมวลผลตามไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่านี่จะเป็นบันทึกของกษัตริย์รุ่นที่หก เพราะเริ่มมาเข้าเรื่องตอนที่มเหสีของกษัตริย์รุ่นที่ห้ากำลังประสูติโอรส...
"โอรสสองพระองค์...แฝด?"
ธาราพึมพำกับตัวเองอย่างค่อนข้างตกใจ ซึ่งความจริงมันก็ไม่แปลกหรอกที่จะมีเด็กแฝด แต่ถ้าเด็กที่เกิดในราชวงศ์เป็นแฝดเด็กผู้ชายทั้งคู่ตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่แบบนี้ แล้วเรื่องบัลลังก์ล่ะ?
"นี่คงไม่ใช่จุดเริ่มต้นของการล่มสลายหรอกนะ..."
"ทาร่าครับ"
"ครับ?"
จู่ ๆ ก็โดนเรียกแบบไม่ทันตั้งตัวธาราเลยรีบหันไปตอบรับอย่างไว ใบหน้าขาวใสเงยขึ้นมองเป็นเชิงถาม แต่พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและคิ้วที่ขมวดแน่นของอาเธอร์ก็พลอยให้ใจหล่นวูบ รีบผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่อิดออดงอแงจะอยู่อ่านต่อแต่ประการใด
"เราออกจากที่นี่กันก่อนเถอะครับ ไว้ผมให้คนมาเคลียร์เรียบร้อยแล้วคุณค่อยเข้ามาใหม่"
"ได้ครับ"
"งั้นไปครับ"
ปัง!
ทันทีที่ทั้งคู่กำลังจะมุ่งหน้าไปยังทางออก เสียงเหมือนของหนักกระทบกันอย่างแรงก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังจนอาเธอร์ต้องรีบคว้าตัวธารามากอดไว้เพื่อความปลอดภัย มือหนึ่งกอดไหล่แล้วดึงอีกฝ่ายเข้าหาตัวในขณะที่อีกมือหนึ่งก็ควักปืนขึ้นมาจ่อไปยังทิศทางของเสียงได้ไวอย่างไม่น่าเชื่อ
และเรื่องไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้นจริงเมื่อทางที่อาเธอร์หันไปนั้น...
ไม่มีอะไรอยู่เลย
ยิ่งเห็นแบบนั้นอาเธอร์ก็ยิ่งเครียดหนัก เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่เสียงดังจนพื้นแทบสะเทือนขนาดนั้นแต่กลับไม่มีร่องรอยให้เห็นเลยว่าเกิดจากอะไร และยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ที่จะเกิดมาจากที่อื่น เพราะเสียงมันใกล้มากจนเหมือนเกิดขึ้นด้านหลังพวกเขาไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่พอหันกลับมาดันไม่มีอะไรอยู่เลย
ธาราที่ตกใจมุดไหล่อาเธอร์อยู่พอไม่ได้ยินเสียงอะไรตามมาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างหวาด ๆ ดวงตากลมโตกวาดไปโดยรอบเพื่อมองหาที่มาของเสียง แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนสุดท้ายก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความว่างเปล่าเหมือนกัน
"เมื่อกี้เสียงอะไรเหรอครับ"
"ผมก็ไม่รู้ครับ แต่เรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนดีกว่า"
"ครับ"
พอได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาอาเธอร์ก็รีบเก็บปืนแล้วปล่อยให้ธาราได้เป็นอิสระ ก่อนจะพาเจ้าตัวมุ่งหน้าไปยังทางออกให้เร็วที่สุด ฝ่ามือใหญ่แตะลงที่กลางแผ่นหลังของคนที่เดินอยู่ด้านหน้าเบา ๆ เป็นเชิงเร่งในขณะที่ตัวเองก็สาวเท้าตามโดยไม่ทิ้งระยะห่างเลยแม้แต่น้อย
"....."
ทันทีที่มาถึงทางออกก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ความรู้สึกโล่งเกิดขึ้นจนอดจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่ได้ อาเธอร์เหลือบตากลับไปมองภายในห้องโถงอีกครั้งก่อนจะดันหลังธาราให้เดินออกจากห้องนี้ไปด้วยกันซึ่งเจ้าตัวเองก็ทำตามโดยไม่ค้านอะไร เพียงแต่...
จังหวะที่กำลังจะออกไปกลับเกิดความอยากรู้ขึ้นมา
ดวงตากลมโตเหลียวกลับไปยังทิศทางที่ตัวเองนั่งอ่านบันทึกเมื่อก่อนหน้านี้อีกครั้ง หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อดูชื่อที่อ่านค้างไว้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังกลับไปอีก
อามลินท์ และ อารีมาน
tbc…


ตอนที่ ๒
"ผมเพิ่งเคยมาหมู่บ้านทะเลทรายแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยพี่"
เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของรุ่นน้องคนสนิท ทำให้ธาราเผลออมยิ้มออกมาบาง ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะดึงแขนเจ้าตัวเบา ๆ เป็นเชิงเตือนให้รีบเดินต่อเมื่อเห็นว่ายังเอาแต่หยุดมองบริเวณโดยรอบนานเกินไปจนตอนนี้แทบจะตกมาอยู่รั้งท้ายกลุ่มแล้ว
แต่เพิ่งจะเร่งฝีเท้าขึ้นมาได้เพียงสองก้าวก็เป็นอันต้องชะงักกึก เมื่อ...
"เราต้องเข้าไปพบหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อฝากตัวตามมารยาทก่อน"
"ครับ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแววดุตลอดเวลาของคนหน้าขบวนที่หยุดยืนรอเพื่อพูดด้วย ทำให้ธาราได้แต่พยักหน้ารับกลับไปโดยไม่คัดค้านอะไรทั้งสิ้น
ครั้งแรกที่เจอหน้ากันธารายอมรับจริง ๆ ว่าเขาตกใจมาก ไม่ใช่เพราะขนาดรูปร่างที่สูงใหญ่หรือน้ำเสียงเข้ม ๆ ที่ได้ยิน แต่เป็นเพราะดวงตาคมดุคู่นั้นกับหัวคิ้วที่เหมือนจะขมวดอยู่ตลอดเวลานั่นต่างหาก
คนอะไรทำหน้าดุตลอดเวลาจนแทบไม่กล้ามองเลย
"น่ากลัวอะพี่"
ธาราได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของรุ่นน้องที่ยืนกระซิบกระซาบอยู่ข้าง ๆ ดวงตาคู่สวยมองตามร่างสูงใหญ่ที่พอพูดกับเขาจบก็เดินนำไปอยู่ที่หน้าขบวนต่อ สีหน้านี่นิ่งสนิทซะจนแอบเสียดายความหล่อที่มีจริง ๆ
หน้าตาดีแท้ ๆ แต่ดันไม่รู้จักยิ้มบริหารเสน่ห์เอาเสียเลย
"ไม่ต้องกลัวหรอกครับ"
".....?!"
ประโยคที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ทั้งธาราและศรุตพากันสะดุ้งเบา ๆ อย่างตกใจ ก่อนจะรีบหันไปมองแล้วก็เจอเข้าเต็ม ๆ กับรูปร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผิวเข้มที่หน้าตาดูดุไม่แพ้กัน...แต่กลับส่งยิ้มมาให้เสียน่ารักเลย
"เห็นท่าทางดุ ๆ แบบนั้น แต่ความจริงแล้วหัวหน้าใจดีมากนะครับ ถ้าไม่นับรวมตอนที่ฝึกพวกผมน่ะนะ"
พูดจบเจ้าตัวก็หัวเราะปิดท้ายเบา ๆ แล้วฉีกยิ้มกว้างมาให้อีกที เห็นแบบนั้นทั้งธาราและศรุตเลยส่งยิ้มตอบกลับไปพร้อมทั้งค่อย ๆ คลายอาการเกร็งลง เมื่อเจอคนที่ดูพูดคุยด้วยง่ายและเป็นกันเองขนาดนี้
"ขอโทษนะครับ เมื่อกี้พอดีผมได้ยินพวกคุณกระซิบกันน่ะ ตอนแรกก็ว่าจะปล่อยผ่านไปเพราะถ้าแทรกขึ้นมาคงดูเสียมารยาท แต่ก็อดสงสารหัวหน้าที่ถูกเข้าใจผิดไม่ได้"
"เอ่อ ไม่เป็นไรครับ พวกผมก็เสียมารยาทเหมือนกันที่พูดถึงหัวหน้าคุณแบบนั้น แต่เขาก็ค่อนข้างน่ากลัวจริง ๆ"
"ครับ ใคร ๆ ก็ว่างั้นแหละ"
"เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ คุณพูดไทยได้ด้วยเหรอ"
คุยกันมาตั้งนานธาราก็เพิ่งจะสังเกตว่าคนตรงหน้าพูดภาษาไทยด้วยเหมือนกัน แล้วพอทักไปแบบนั้นเจ้าตัวก็ส่งยิ้มกลับมาให้อีกที ก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ แล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างคนอัธยาศัยดี
"ก็พอได้บ้างครับ ผมเคยไปอยู่ไทยมาประมาณ 3-4 ปี"
"อยู่แค่ 3-4 ปี แต่พูดได้ขนาดนี้เก่งมากเลยนะครับ"
"อา ขอบคุณมากครับ พอโดนชมแบบนี้แล้วเขินจัง ฮ่า ๆ ๆ"
พอเห็นอีกฝ่ายหัวเราะแบบนั้นธาราเองก็ขำตามไปด้วย ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าด้วยความเป็นมิตรมากขึ้น เขาชอบที่เจ้าตัวเป็นคนยิ้มง่ายและหัวเราะง่ายแบบนี้ เวลาคุยด้วยแล้วรู้สึกถูกคอมากเลย
"แต่จะบอกความลับให้ฟังนะครับ ที่จริงแล้วคนนู้นน่ะ พูดไทยเก่งกว่าผมอีกนะ"
"เอ๋?"
"หัวหน้าผมพูดไทยเก่งมาก เพราะเขาเป็นลูกเสี้ยวไทยน่ะครับ"
"มิน่าล่ะ"
พอได้ยินแบบนั้นธาราก็รู้สึกว่าตัวเองบรรลุขึ้นมาทันที เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกับคุณหัวหน้ามาดดุคนนั้น เขาก็แอบรู้สึกว่าอีกฝ่ายมีบางส่วนที่ดูคล้ายคนเอเชียอยู่จริง ๆ
"ตอนผมไปอยู่ไทย ก็ได้หัวหน้านี่แหละครับที่คอยสอนหลาย ๆ อย่าง"
"เหรอครับ..."
"เบน เตรียมของเรียบร้อยแล้วหรือยัง"
ระหว่างที่กำลังคุยกันเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงดุ ๆ เข้ม ๆ จากด้านหน้าตะโกนถามแทรกขึ้น แถมยังหันมาจ้องเขม็งทางนี้อีกต่างหาก จนธาราต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างมึนงงพร้อมทั้งหันไปมองคุณทหารข้างตัวที่ขานตอบกลับไปเสียงดังฟังชัด
"เรียบร้อยแล้วครับท่าน"
พูดจบเบนก็ยกมือขึ้นทำความเคารพปิดท้ายให้คนมองต้องขมวดคิ้วใส่อีกต่างหาก จนกระทั่งเห็นอีกฝ่ายหันกลับไปเดินหน้าต่อโดยไม่สนใจจะมองกลับมาข้างหลังอีก ทางด้านเบนที่ได้กวนโมโหคนเป็นหัวหน้าเล่นก็ยิ่งอารมณ์ดีกว่าเดิมจนต้องแอบหันไปหัวเราะอย่างชอบใจอีกทาง...ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหัวหน้าไม่ชอบให้ใครเรียกว่าท่าน ฮ่า ๆ ๆ
"อ้อ ผมยังไม่ได้แนะนำตัวด้วยเลย ผมเบนนะครับ มีอะไรก็บอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ"
"ผมทาร่าครับ"
"ครับ ผมพอได้ยินตอนที่คุณแนะนำตัวกับหัวหน้าแล้วล่ะ"
พูดจบเบนก็ยิ้มให้อีกทีก่อนจะยื่นมือออกไปจับกับธารา พอเสร็จแล้วก็หันไปหาคนอีกคนที่ยืนอยู่ด้วย จนศรุตที่รู้ตัวก็รีบส่งยิ้มให้ก่อนจะยื่นมือออกมาจับแล้วแนะนำตัวกลับไป
"ผมแซคครับ"
"เบนครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
จบการแนะนำตัวแบบง่าย ๆ ที่ไร้พิธีรีตองของทั้งสามคน คณะเดินทางอันประกอบด้วยเหล่าทหารและนักโบราณคดีก็มาถึงที่หมายพอดี ไม่ต้องรอให้ใครบอกอะไรธาราก็รู้ตัว จึงรีบขยับไปอยู่ด้านหน้าเพื่อเข้าไปในบ้านพร้อมกับคุณท่านหน้าดุ(?)ทันที
"ยินดีต้อนรับ"
ทันทีที่เข้าไปถึงด้านในเสียงต้อนรับอย่างใจดีก็ดังขึ้นให้คนทั้งคู่ต้องค้อมหัวลงเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะทรุดตัวลงแล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปภายในโดยมีคนอื่นเริ่มทยอยตามเข้ามา แต่ก็ได้อีกเพียงห้าคนเท่านั้นเพราะขนาดของบ้านที่ไม่เอื้ออำนวย
"สวัสดีครับ ผม..."
พูดได้แค่นั้นธาราก็ต้องหยุดเสียงลง เมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่ตาซ้ายขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ อาการที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องหันมามองด้วยความแปลกใจ ทางด้านหัวหน้าหมู่บ้านเองก็ขมวดคิ้วด้วยเช่นกัน
แต่ตอนนี้ธาราไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องเหล่านั้น เพราะอาการเจ็บที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นดูไม่มีวี่แววว่าจะลดน้อยลงเลย จนเขาต้องยกมือขึ้นมากุมตาซ้ายของตัวเองไว้ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ศรุตที่นั่งอยู่ด้านหลังเอื้อมมือมาสะกิดเรียกแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย
"พี่น้ำ เป็นอะไรหรือเปล่า"
"อยู่ ๆ พี่ก็เจ็บตา"
แม้จะโดนถามเป็นภาษาไทยแต่ธาราก็ตอบกลับไปด้วยภาษาที่ทุกคนจะเข้าใจได้เพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท แถมยังหมายมาดในใจว่าหลังจากนี้จะบอกศรุตเหมือนกันว่าอย่าเผลอพูดอะไรที่เข้าใจกันแค่สองคนต่อหน้าคนอื่นอีกเพราะมันจะดูไม่ดี
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
คำถามที่ถูกส่งมาจากคนที่นั่งข้าง ๆ ทำให้ธาราต้องหันหน้าไปมอง ก่อนจะเผลอกดมือที่กุมตาซ้ายแรงขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามันชักจะเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ
"อยู่ ๆ ผมก็เจ็บตาครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร"
"ขอฉันดูตาพ่อหนุ่มหน่อยได้ไหม"
ประโยคที่ดังแทรกขึ้นมาจากหัวหน้าหมู่บ้านทำให้ธาราชะงักไป ก่อนจะหันไปมองหน้าคนข้าง ๆ เป็นการขอความเห็น และพอได้รับการพยักหน้ากลับมา เขาถึงค่อย ๆ ขยับตัวไปด้านหน้าแล้วเอามือออก
"....."
ไม่มีเสียงพูดหรือถ้อยคำใดหลุดออกมาจากปากของคนที่กำลังตั้งใจมองเข้าไปในดวงตาของธารา แต่สีหน้าที่เปลี่ยนไปวูบหนึ่งแม้จะเพียงแค่เสี้ยววินาทีแล้วกลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาคมกริบของคนที่จ้องมองอยู่ตลอดเวลาได้
"เหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกตินะ"
"แต่อยู่ ๆ ผมก็เจ็บ"
"เดี๋ยวก็คงหาย"
พูดกับธาราจบหัวหน้าหมู่บ้านก็ยื่นไม้เท้าของตัวเองให้หลานชายแล้วส่งสายตาเป็นเชิงสั่งว่าให้เอาไปเก็บในห้องนอนของตัวเอง ซึ่งการกระทำนั้นก็ไม่ได้รับการสนใจจากใครเพราะทุกคนมัวแต่เป็นห่วงอาการของธารา แต่...
จะยกเว้นก็เพียงคนผู้หนึ่ง
คนที่เป็นเจ้าของดวงตาคมกริบที่คอยสังเกตการเคลื่อนไหวทุกอย่างของหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ตลอดเวลา
"ต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่ดูแล้วคุณทาร่าของเราน่าจะไม่ไหว"
"ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ"
เมื่อได้รับคำตอบกลับมาแบบนั้น ร่างสูงใหญ่ก็ขยับเข้าไปใกล้คนที่นั่งกุมตาตัวเองแน่น เห็นตามไรผมของเจ้าตัวเริ่มมีหยาดเหงื่อเกาะพราว ทั้งยังคู้ตัวลงเรื่อย ๆ เหมือนอาการจะยิ่งแย่ลงทุกที
"คุณทาร่า ไปพักก่อนเถอะครับ"
ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบรับกลับมาจนคนพูดได้แต่ขมวดคิ้ว เลยยื่นมือไปทำท่าจะแตะไหล่เบา ๆ เพื่อเรียกสติ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะได้แม้แต่เสื้อผ้า จู่ ๆ อีกฝ่ายกลับเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตามึนงงให้กันซะอย่างนั้น
"เอ่อ...เหมือนผมจะดีขึ้นแล้วครับ"
"หืม?"
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เหมือนมันจะดีขึ้นแล้ว ไม่ค่อยเจ็บแล้วครับ"
ธาราเองก็ยังแปลกใจตัวเองว่าทำไมจู่ ๆ นึกจะเจ็บก็เจ็บ นึกจะหายก็หายแบบนี้ ก่อนหน้านี้ทั้งเจ็บทั้งปวดเหมือนมีเศษอะไรแหลม ๆ ทิ่มตาตัวเองอยู่ตลอดเวลา แต่แล้วเมื่อกี้จู่ ๆ ความรู้สึกเจ็บพวกนั้นก็ค่อย ๆ คลายลงแล้วหายไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนเลย
"คุณโอเคใช่ไหม"
"ผมคิดว่าโอเคนะ"
เห็นท่าทางแบบนั้นคนมองก็ไม่ได้ว่าอะไร ทำเพียงหันกลับไปจ้องหัวหน้าหมู่บ้านนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดแนะนำตัวและจุดประสงค์ในการมาที่นี่ให้แทน เพราะความจริงแล้วธาราจะต้องเป็นคนพูดเนื่องจากเจ้าตัวต้องมาทำงานที่นี่ ในขณะที่เขามีหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพียงเท่านั้น แต่ในเมื่อเพิ่งจะเกิดเรื่องขึ้น การบังคับให้คนเจ็บต้องทำทุกอย่างเองมันก็ดูจะแล้งน้ำใจเกินไปหน่อย
"ต้องขอโทษที่เกิดเรื่องขึ้นก่อนหน้านี้นะครับ ผมอาเธอร์ ส่วนนี่คุณทาร่า..."
ถ้อยคำหลังจากนั้นเป็นการอธิบายอย่างคร่าว ๆ เพราะความจริงพวกเขาได้มีการติดต่อมาก่อนหน้านี้แล้วเกี่ยวกับเรื่องขอความร่วมมือในการจัดหาที่พัก ซึ่งก็ได้การตอบรับแล้วเรียบร้อย
อาเธอร์และธาราใช้เวลาคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านอีกไม่นานก็พากันขอตัวกลับไปพัก ชายชรามองตามหลังสองหนุ่มและคนอื่นที่ค่อย ๆ ทยอยกันออกไปจากบ้านของตัวเอง ก่อนรอยยิ้มที่มีมาตลอดจะเลือนหาย แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
น้ำเสียงแหบต่ำพึมพำออกมาด้วยความหวั่นใจ ก่อนจะนึกถึงสิ่งที่ได้เห็นเมื่อครู่นี้...ภาพดวงตาข้างซ้ายที่กลายเป็นสีดำสนิท
"เรวดีกลับมาตามที่เขาต้องการแล้ว"
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
"พี่น้ำ เก็บของเสร็จหรือยังครับ"
"เรียบร้อยแล้วล่ะ ของพี่ก็ไม่มีอะไรมากหรอก"
"อ้าวเหรอ ผมว่าจะมาช่วยพี่สักหน่อย"
ธาราส่งยิ้มกลับไปเมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปกอดคอศรุตแล้วพากันออกไปข้างนอก เขาได้บ้านหลังเล็กที่ใช้พักคนเดียวหนึ่งหลัง ในขณะที่คนอื่น ๆ อีกหกคนรวมศรุตที่เดินทางมาด้วย จะได้พักที่บ้านหลังใหญ่ใกล้ ๆ กัน ส่วนคุณทหารทั้งหลายต้องไปหาที่อยู่กันเอาเอง เพราะพวกชาวบ้านหาที่พักให้ได้แค่นี้ ซึ่งก่อนจะเดินเข้าไปเก็บของ ธาราเห็นแล้วว่าพวกเขาไปช่วยกันสร้างกระโจมอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไร
"พี่จะไปไหนเหรอ"
"ว่าจะไปหาคุณอาเธอร์น่ะ"
"ไปหาทำไมอะ"
ระหว่างที่ถามไปศรุตก็ทำหน้าขยาดไปด้วย ไม่ว่ายังไงเขาก็รู้สึกกลัวคุณหัวหน้าคนนั้นอยู่ดี คนอะไรก็ไม่รู้ดูดุสุด ๆ ความรู้สึกเวลาอยู่ใกล้นี่ยิ่งกว่าโดนอาจารย์ในห้องปกครองเรียกไปพบเสียอีก
"พี่จะให้เขาพาไปดูคร่าว ๆ"
"แต่พรุ่งนี้เราก็จะต้องไปอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้พักให้เต็มที่ดีกว่ามั้งพี่ เดินทางกันมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว"
"ถ้าเหนื่อยรุตจะไปพักก็ได้ แต่พี่อยากไปดูให้เห็นกับตาก่อน"
"ไม่เอาอะ ถ้าพี่ไปผมก็ไปด้วย"
ศรุตรีบคว้าเอวคนข้าง ๆ มากอดหมับเมื่อได้ยินแบบนั้น ทำเอาคนโดนกอดได้แต่อมยิ้มขำกับเจ้าเด็กไม่รู้จักโต ก่อนจะตบไหล่กลับไปเบา ๆ เป็นเชิงให้ปล่อย เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้จุดที่เหล่าคุณทหารกำลังสร้างที่พักกันอยู่ ธาราปล่อยมือที่กอดคอศรุตก่อนจะไล่สายตามองไปทั่วเพื่อดูว่าคนที่ตัวเองตั้งใจมาหาอยู่ตรงไหน
"อ้าว คุณทาร่า คุณแซคด้วย มาทำอะไรกันครับ"
น้ำเสียงคุ้น ๆ ที่ได้ยินทำให้เจ้าของชื่อทั้งสองคนรีบหันไปมองทันที ก่อนจะพากันยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นเบนที่กำลังแบกอะไรสักอย่างอยู่บนบ่า
"คือผมจะมาหาคุณอาเธอร์น่ะครับ"
"อ๋อ งั้นเดี๋ยวผมไปบอกหัวหน้าให้นะครับ"
"ไม่เป็นไรครับ แค่บอกผมว่าเขาอยู่ตรงไหนก็พอ คุณดูยุ่ง ๆ อยู่ ผมเกรงใจ"
เบนหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นสายตาที่มองมายังของที่อยู่บนบ่าตัวเอง ก่อนจะหันไปกระดิกนิ้วเรียกทหารคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ให้เข้ามารับของที่ตัวเองแบกอยู่เอาไปจัดการต่อ แล้วค่อยหันมาหาแขกสองคนที่ยืนรออยู่เงียบ ๆ
"ผมจะไปหาหัวหน้าอยู่แล้วครับ เอาเป็นว่าพวกคุณมากับผมเลยก็แล้วกัน"
"อา ครับ ขอบคุณครับ"
ธาราพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มให้ก่อนจะดึงศรุตให้เดินตามเบนไป ใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็เดินผ่านฉากด้านหน้าจนทะลุออกมาที่ด้านหลัง ซึ่งตรงนั้นมีอาเธอร์ที่กำลังยืนสั่งงานทหารอีก 2-3 คนอยู่
"หัวหน้า คุณทาร่ามาหาครับ"
ทันทีที่โดนเรียกอาเธอร์ก็เบนสายตามาทางนี้ ดวงตาเรียวคมไม่ได้จับจ้องอยู่ที่คนพูดอย่างเบน แต่กลับมองไปทางเจ้าของชื่ออย่างธารา ที่พอรู้ตัวว่าถูกจ้องปุ๊บก็รีบส่งยิ้มกว้างไปเป็นทัพหน้าก่อนทันที
อาเธอร์ชะงักไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับรอยยิ้มผูกมิตรแบบนี้ ปกติจะเป็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ พอเป็นมารยาทเท่านั้น อีกอย่างคือเขาไม่ค่อยเจอนักโบราณคดีที่มีบุคลิกแบบนี้สักเท่าไร ส่วนใหญ่ที่พอรู้จักหรือได้ร่วมงานด้วยมักจะเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง เดินไปไหนก็จะพกสมุดไปด้วยเสมอ ยิ่งถ้าเป็นคนที่เชี่ยวชาญเท่าไรก็จะยิ่งดูเข้าถึงยากขึ้นเท่านั้น
ซึ่ง...ทุกอย่างที่พูดมานั้น ไม่มีอะไรที่ตรงกับคน ๆ นี้เลยสักข้อเดียว
"มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"คือผมอยากให้คุณช่วยพาผมไปดูนครสาบสูญที่ว่าหน่อยน่ะครับ"
"ตอนนี้เหรอครับ"
"ครับ"
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้อาเธอร์เผลอขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ก็พยักหน้ารับกลับไป เพราะถึงยังไงคำขอนี้ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร เป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้อยู่แล้ว อีกอย่างระหว่างที่รับงานนี้เขาก็ได้คำสั่งมาว่าให้ช่วยดูแลความปลอดภัยและอำนวยความสะดวกให้ตามแต่เห็นสมควร
กับแค่การไปดูสถานที่จริง เขาเห็นสมควรแล้วว่าสามารถพาไปได้
อาเธอร์หันไปสั่งงานคนอื่น ๆ อีกไม่กี่คำแล้วฝากส่วนที่เหลือทั้งหมดไว้ที่รองหัวหน้าอย่างเบน ก่อนจะพาธารากับศรุตไปขึ้นรถโดยไม่พูดอะไรมาก
ทางสองหนุ่มที่กำลังจะได้ไปเยือนนครสาบสูญเป็นครั้งแรกก็รู้สึกตื่นเต้นกันไม่ใช่น้อย ตลอดทางจึงพากันมองไปเรื่อยแม้ความจริงแล้วจะมีเพียงแค่เนินทรายก็ตาม
เวลาผ่านไปไม่นานมาก ตรงจุดปลายสายตาก็เริ่มเห็นสีทองอร่ามของทองคำสะท้อนแสงแดดมากระทบตา
ยิ่งขับเข้าไปใกล้ขึ้นเท่าไรก็จะยิ่งเห็นถึงความใหญ่โตเกินกว่าที่คาดคิดไว้ ธารามองโบราณสถานที่ถูกพบโดยบังเอิญนี้ด้วยความสนใจ บริเวณโดยรอบมีทหารคอยประจำการอยู่อย่างแน่นหนา เพื่อดูแลไม่ให้มีใครลักลอบเข้ามาขโมยสมบัติโบราณพวกนี้ไป
พอลงจากรถได้ธาราก็แอบชะงักไปนิด ๆ เมื่อเห็นเหล่าทหารหันมาทำความเคารพอาเธอร์กันอย่างพร้อมเพรียง ดวงตากลมโตมองตามหลังคนที่เดินนำตัวเองไปยังทางเข้าด้วยความเลื่อมใส
แต่ผ่านไปแค่แป๊บเดียวเท่านั้น...
ความเลื่อมใสก็เริ่มสลายแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่แทบจะกดไว้ไม่อยู่เวลาได้เห็นสิ่งที่ตัวเองสนใจ จากตอนแรกเป็นฝ่ายเดินตาม ไป ๆ มา ๆ รู้ตัวอีกทีธาราก็เป็นฝ่ายเดินนำไปไกลลิบแบบไม่คิดจะรอใคร ร้อนถึงศรุตที่ต้องรีบสาวเท้าตามไปเพราะไม่อยากถูกทิ้งไว้กับอาเธอร์ที่เจ้าตัวก็ยังคงยืนยันว่าน่ากลัวสุด ๆ แค่สองคน
"ว้าว ทองคำทั้งหลังจริง ๆ ด้วยพี่น้ำ"
"ใช่"
ธาราทำได้เพียงขานรับไปแค่นั้น ไม่ทันใส่ใจว่าตัวเองก็เผลอตอบกลับเป็นภาษาไทยไปกับศรุตทั้งที่ตรงนี้ยังมีอาเธอร์อยู่ด้วย เพราะตอนนี้ความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปยังโถงทางเข้าที่เชื่อมต่อไปยังภายใน ร่างสูงโปร่งรีบเดินไปทางนั้นอย่างตื่นเต้นโดยมีศรุตและอาเธอร์ตามไปติด ๆ
ทันทีที่เข้ามาได้ จู่ ๆ ธาราก็รู้สึกถึงลมหอบหนึ่งที่พัดผ่านตัวเองไป แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไร สองเท้าขยับเดินไปด้านหน้า แต่ได้อีกเพียงสองก้าวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังยืนขวางอยู่ตรงหน้า
".....?"
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนหัวคิ้วจะขมวดแน่นด้วยความแปลกใจ ความสงสัยผุดขึ้นมาจนอดจะส่งเสียงเรียกไปไม่ได้
หน้าตาแบบนี้...
"คุณอาเธอร์?"
"ครับ"
เสียงขานรับที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ธารายิ่งแปลกใจกว่าเดิม ใบหน้าขาวใสรีบหันไปมองก็เห็นว่าอาเธอร์กำลังเดินตามเข้ามา
งั้นแล้วคนที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าเมื่อกี้คือใครกัน?
พอสงสัยธาราก็หันไปมองทางเดิมอีกรอบแต่คราวนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ดวงตาคู่สวยได้แต่กระพริบปริบแล้วขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากเม้มเข้าเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดหัวนิด ๆ แล้วพึมพำขึ้นมาเบา ๆ
"สงสัยจะเหนื่อยจนตาฝาดแน่ ๆ เลย"
"พี่น้ำ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า"
คำถามของศรุตเรียกให้ธาราต้องหันไปมอง แล้วพอเลื่อนสายตาไปอีกหน่อยก็เห็นเป็นอาเธอร์ที่ยืนทำสีหน้าสงสัยอยู่ คงเป็นเพราะเมื่อกี้เขาเรียกไปแล้วไม่พูดอะไรเจ้าตัวเลยส่งคำถามกลับมาผ่านสายตา
"คือ...เมื่อกี้เหมือนผมเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้นน่ะครับ แต่คงจะตาฝาดไป"
"คุณคงเหนื่อยแล้ว งั้นเราดูอีกนิดแล้วกลับกันดีกว่า คุณจะได้พักผ่อน"
"ได้ครับ"
ธาราพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มให้อีกที ก่อนจะหันไปมองตรงที่ตัวเองตาฝาดเห็นเป็นอาเธอร์ยืนอยู่ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ฝ่ามือขาว ๆ ยกขึ้นคลึงขมับเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาแตะที่ดวงตาข้างซ้ายของตัวเอง
"อยู่ ๆ ก็เจ็บตาแถมยังตาฝาดแบบนี้ สงสัยวันนี้จะเหนื่อยมากเกินไปจริง ๆ"
tbc…


ตอนที่ ๓
"คุณแซค"
"....."
"คุณแซคครับ"
"ห๊ะ? ครับ? อะไรครับ?"
คนที่กำลังทำงานเพลิน ๆ จนเผลอจมอยู่กับภวังค์ตัวเองสะดุ้งเฮือกทันทีที่เสียงเรียกดังขึ้น แปรงที่ถืออยู่ในมือเกือบจะร่วงลงพื้น แต่โชคดีที่คนเรียกย่อตัวลงยืนมือเข้ามารับไว้ให้ทัน
ศรุตเหลือบดวงตาภายใต้กรอบแว่นของตัวเองไปมองอีกฝ่าย ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาว ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เข้ามาประชิดตัวซะใกล้ขนาดนี้
"คุณเบนเองเหรอ ตกใจหมดเลยครับ"
ระหว่างที่พูดไปเจ้าตัวก็ยกมือลูบอกตัวเองไปด้วย ทำเอาคนมาเรียกที่เห็นท่าทางแบบนั้นได้แต่อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูกับนิสัยเด็ก ๆ ของเจ้าตัว ก่อนจะยื่นของที่รับไว้ได้ทันเมื่อกี้คืนกลับไปให้
"ขอโทษทีครับ ผมแค่จะมาบอกพวกคุณว่าเราควรกลับกันได้แล้ว"
"กี่ทุ่มแล้วครับเนี่ย"
เพราะเวลาทำงานจะเพลินจนไม่ดูเวลา พอถูกเบนพูดเตือนเรื่องนี้ศรุตเลยรีบยกมือขึ้นมาดูนาฬิกา ก่อนจะหลุดร้องออกมาเบา ๆ แล้วหันหน้าไปมองทางที่มีคนอื่นกำลังกระจายตัวทำงานของตัวเองกันอยู่ ดูท่าพวกเขาก็จะไม่ได้สนใจเวลาเหมือนกันแน่เลย
"ขอบคุณที่มาบอกนะครับคุณเบน"
"ไม่เป็นไรครับ"
พูดจบเบนก็ส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินนำออกไปด้านนอก เห็นแบบนั้นศรุตเลยหันไปทางรุ่นพี่คนสนิท ตั้งใจว่าจะเข้าไปหาแต่ก็ต้องหยุดตัวเองไว้ เมื่อเห็นว่าคุณทหารหน้าดุคนนั้นเดินตัดหน้าเข้าไปหาก่อนแล้วเรียบร้อย
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
"คุณทาร่าครับ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลทำให้ธาราที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับงานของตัวเองต้องเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นใครก็เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนจะส่งยิ้มกลับไปด้วยความเคยชินแล้วขานรับเป็นเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า
"ครับ?"
พอได้รับเสียงขานเป็นเชิงถามอาเธอร์เลยขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงชันเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าอีกฝ่ายเพื่อให้อยู่ในระดับที่เสมอกัน ก่อนจะพูดถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองต้องเข้ามาหาถึงข้างในแบบนี้
ไม่ใช่อะไรหรอก สั่งเบนไปแล้วแต่เจ้าตัวดีดันไม่ทำ
แล้วยังมีการย้อนกลับมาด้วยว่าเขาเป็นหัวหน้าก็ต้องมาคุยกับหัวหน้าทางนี้เอง
คอยดูนะ กล้าปฏิเสธคำสั่งที่ให้มาตามคุณนักโบราณคดีแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะสั่งให้ไปตากแดดตากลมไม่ต้องพักเสียให้เข็ด
"กลับกันเถอะครับ ตอนนี้ดึกมากแล้ว"
"ดึกแล้วเหรอครับ"
พอโดนถามย้อนกลับมาอาเธอร์เลยพยักหน้ารับเบา ๆ ทางด้านธาราเองก็รีบก้มลงมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง พอเห็นว่าเป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายบอกก็ได้แต่เบิกตาโตอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปตะโกนบอกทุกคนให้ช่วยกันเก็บของเตรียมตัวกลับเพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว
"ขอโทษที่ต้องให้มาตามนะครับ ผมไม่ทันได้ดูเวลาเลย"
พอตะโกนบอกคนอื่นเสร็จเจ้าตัวก็หันกลับมาพูดกับคุณทหารข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงขอโทษ หัวคิ้วที่ขมวดเข้านิด ๆ เหมือนกำลังรู้สึกผิดทำให้อาเธอร์เผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่แม้แต่สังเกตก็ยังมองแทบไม่เห็น ก่อนจะตอบกลับไปอย่างไม่ติดใจอะไร
"ไม่เป็นไรครับ"
อย่างที่บอกว่าเขาเคยทำงานกับคนแบบนี้มาก่อน เลยเข้าใจว่าเวลาที่กำลังตั้งใจมาก ๆ ก็จะจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้นจนไม่สนใจอะไรรอบข้าง
"งั้นเดี๋ยวผมขอจัดการตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อนนะครับ แค่แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"
"ครับ"
พอได้ยินแบบนั้นธาราก็ส่งยิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยตามที่พูดไป ในขณะที่อาเธอร์ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดินออกไปรอข้างนอก แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนคนที่กำลังเก็บของก็ส่งเสียงเรียกขึ้นมาก่อน จนเขาต้องเปลี่ยนมาเป็นยืนรออยู่ใกล้ ๆ แทน
"คุณอาเธอร์ครับ"
"ที่จริงคุณไม่ต้องเรียกผมว่าคุณทุกคำก็ได้นะ"
ประโยคที่สวนกลับมาทำให้ธาราที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างเผลอชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตกระพริบปริบขณะช้อนมองกลับไปด้วยความสงสัย
"เรียกอาเธอร์เฉย ๆ ก็ได้ครับ"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นธาราก็ยิ่งไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป แต่หลังจากผ่านไปครู่สั้น ๆ ที่พอจะประมวลผลความนัยที่แฝงมาได้แล้ว บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างขึ้น ภายในดวงตาคู่สวยเป็นประกายสดใส ขณะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงไพเราะที่ชวนให้คนฟังรู้สึกได้ถึงความเป็นมิตรที่ส่งมา
"งั้นอาเธอร์ก็เรียกผมว่าทาร่าเฉย ๆ ก็ได้นะครับ"
"เป็นทาร่าที่มาจากคำว่าอะไรเหรอครับ"
"หมายถึงในชื่อไทยผมน่ะเหรอ"
พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ากลับมาธาราก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม เหมือนยิ่งได้คุยกันไปเรื่อย ๆ ใช้เวลาอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ เขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกว่าอาเธอร์ดูน่ากลัวเท่าเมื่อก่อนแล้ว
จริงอย่างที่เบนเคยบอกไว้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ว่าถึงภายนอกจะดูดุไปหน่อย แต่ความจริงแล้วอาเธอร์ถือเป็นคนที่ใจดีมากคนหนึ่งเลย
ยิ่งหลังจากวันนั้นที่มาสำรวจดูที่นี่กันคร่าว ๆ ตอนขากลับพอมีโอกาสได้คุยเรื่อยเปื่อยกันนิดหน่อย พอเจ้าตัวรู้ว่าเขาก็เป็นลูกครึ่งไทยเหมือนกัน เวลาที่อยู่กันสองคนหรืออาจจะมีเบนกับศรุตอยู่ด้วย อาเธอร์ก็จะพูดคุยเป็นภาษาไทยกับเขาตลอดเพื่อให้เรารู้สึกเข้าถึงกันได้ง่ายขึ้นและลดอาการเกร็งที่มีต่อกันลง
ถือว่า...เป็นคนที่ใส่ใจและละเอียดอ่อนมาก ๆ คนหนึ่งเลย
"ชื่อผมมาจากคำว่าธาราครับ"
"สายน้ำ?"
"อือ"
"ผมนึกว่าจะมาจากคำที่เกี่ยวกับดวงดาวซะอีก"
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ"
ระหว่างที่ถามไปธาราก็เร่งเก็บของทั้งหมดไปด้วยแบบไม่มีการเสียเวลาเลยสักนิด
"ผมเคยเห็นชื่อคุณที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ เลยนึกถึงตอนที่เคยไปคุ้มกันอีกกลุ่มหนึ่ง เหมือนจะเขียนว่า TARA เหมือนกัน แต่มีความหมายเกี่ยวกับดวงดาว"
"อ๋อ ผมพอนึกออกครับ"
เพราะทำงานทางด้านนี้มานาน ได้ยินอาเธอร์พูดขึ้นมาแค่นั้นธาราก็พอนึกเกี่ยวกับเรื่องนี้ออก แต่ถึงแม้จะเขียนเหมือนกัน แต่ชื่อของเขากับเธอคนนั้นก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน ยังไงคำว่าธาราของเขาก็มาจากคำว่าสายน้ำตามชื่อเล่นนั่นแหละ
"ว่าแต่ก่อนหน้านี้คุณเรียกผมทำไมนะ ผมพาออกนอกเรื่องไปนานเลย"
"อา จริงสิ ผมก็เกือบลืมเลย"
เห็นสีหน้าตื่น ๆ ที่ส่งกลับมาอาเธอร์ก็เผลอยกมุมปากขึ้นอีกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ทำไม แต่ไม่ว่าคน ๆ นี้จะทำอะไรเขาก็รู้สึกว่ามันดูน่ารักไปหมด
"อาเธอร์ ผมว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปลึกกว่านี้หน่อยนะครับ เพราะจากที่ดู ๆ ด้านนอกนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้ว"
ระหว่างที่พูดไปธาราก็ยิ่งเร่งมือเก็บของไปเพราะตอนนี้ทีมงานของตัวเองแต่ละคนเริ่มทยอยออกไปจนจะหมดแล้ว เหลืออยู่อีกเพียง 2-3 คนที่ยืนดูความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายแล้วทำท่าจะออกไปด้วยเหมือนกัน
"จะเข้าไปลึกแค่ไหนครับ"
"ผมอยากเข้าไปเห็นโถงด้านในทั้งหมดครับ วันนั้นที่มาดูได้เห็นแค่ด้านหน้าคร่าว ๆ เอง เพราะส่วนที่เหลือโดนทรายทับอยู่"
อาเธอร์พยักหน้ารับเบา ๆ ในสิ่งที่ได้ยิน แม้จะรู้ดีว่าท่าทางของตัวเองคงไม่มีใครเห็นเพราะตอนนี้ทุกคนออกไปหมดแล้ว ส่วนคนพูดเองก็กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของของตัวเองอยู่ ในขณะที่มือก็จัดการอุปกรณ์ต่าง ๆ ไป ปากก็ยังขยับพูดกับเขาได้อย่างลื่นไหลไม่ติดขัด
ถือว่าเป็นคนที่ใช้เวลาได้อย่างคุ้มค่ามาก
"ผมเลยมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณหน่อยน่ะครับ"
"ครับ?"
"ช่วยให้คนเอาทรายออกให้หน่อยได้ไหมครับ"
ทันทีที่พูดจบธาราก็เก็บของเสร็จพอดี เจ้าตัวเลยเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้ด้วยหวังว่าจะได้รับคำตอบตกลงกลับมา ในขณะที่อาเธอร์เองก็ได้แต่แอบขำในใจกับสีหน้าขอร้องที่ถูกส่งมาให้ ทำตาปิ๊ง ๆ อย่างกับกลัวว่าจะโดนปฏิเสธซะอย่างนั้น
ซึ่งอันที่จริง...
แม้เจ้าตัวจะพูดเฉย ๆ แถมยังทำหน้านิ่ง ๆ ไม่มีท่าทางขอร้อง ยังไงอาเธอร์ก็ต้องทำให้อยู่แล้วเพราะมันเป็นหน้าที่ แต่ก็อดยอมรับไม่ได้จริง ๆ ว่าพอเห็นท่าทางแบบนี้ มันก็ทำให้รู้สึกว่าอยากจะช่วยขึ้นมาอีกหลายเท่า
"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะให้คนมาเอาทรายออกให้"
"ขอบคุณมากนะครับ"
"ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว"
"อา...ครับ"
พอรับคำด้วยรอยยิ้มแล้ว ธาราก็สะพายกระเป๋าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือขาว ๆ ปัดเศษทรายที่ติดอยู่ตามกางเกงไปพลาง สองขาก็เริ่มก้าวเดินไปพลาง จนกลายเป็นท่าทางตลก ๆ ผสมความน่ารักจนคนมองได้แต่นึกเอ็นดู
"งั้นไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาไปดูตรงที่ขอให้ช่วยนะครับ"
"คุณรีบไหมล่ะครับ"
"ครับ?"
"คุณรีบไหม ถ้ารีบบอกเลยก็ได้ครับ ผมจะได้ให้คนจัดการให้แต่เช้า พอมาถึงคุณจะได้เริ่มงานเลย ไม่ต้องเสียเวลา
"เอ่อ...ถ้าได้แบบนั้นก็จะดีมากเลยล่ะครับ"
ทันทีที่พูดจบเจ้าตัวก็ได้แต่ยิ้มเขิน ๆ กลับมา เห็นแบบนั้นอาเธอร์เลยได้แต่ส่งยิ้มตอบกลับไป แล้วผายมือเป็นเชิงให้เจ้าตัวเดินนำโดยไม่ต้องพูดอะไรคนที่เห็นท่าทางนั้นก็พยักหน้ารับหงึก ๆ อย่างเข้าใจ
"ทางนี้เลยครับ"
อาเธอร์เดินตามไปเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงทางเชื่อมเล็กที่จะพาเข้าไปยังหน้าทางเข้าโถงใหญ่ที่เคยเห็นในวันที่มาสำรวจดูสถานที่คร่าว ๆ
"ตรงนั้นแหละครับ"
พูดไปธาราก็ผายมือเข้าไปด้านในเป็นการสำทับด้วย ในขณะที่อาเธอร์ยังคงเงียบไม่พูดอะไรแต่ก็เดินไปยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วมองเข้าไปภายในอย่างสำรวจ
"มีทรายถมอยู่เยอะพอสมควรเลยนะครับ"
"ใช่ครับ เพราะแบบนี้แหละผมถึงขอให้ช่วย ตอนแรกก็ว่าจะทำกันเองแต่ดูแล้วยังไงก็ไม่น่าไหว"
"ไม่ทำกันเองแหละดีแล้วครับ เอาทรายออกก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งที่นี่ถูกฝังอยู่นานยิ่งอันตราย ไม่รู้ว่าพื้นทรายนิ่ง ๆ แบบนั้นเป็นที่อาศัยของสัตว์มีพิษชนิดไหนบ้าง ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าทำไปโดยไม่รู้ก็เท่ากับเอาตัวเองไปเสี่ยง"
"ผมก็กลัวแบบนั้นแหละครับเลยบอกคุณ"
"คุณทำถูกแล้วครับ"
คำชมที่แม้จะมากับสีหน้านิ่ง ๆ แต่ก็ทำให้คนได้รับอย่างธารายิ้มกว้างออกมาได้ ดวงตาที่ยังคงเป็นประกายสดใสแม้จะผ่านการทำงานมาอย่างหนักมองหน้าอาเธอร์ด้วยแววซื่อ ๆ ตามแบบฉบับของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองที่โถงด้านในอีกครั้งแล้วเริ่มพูดต่อ
"ถ้างั้น ยังไงผมขอฝากคุณช่วยจัดการให้ด้วยแล้วกันนะครับ"
"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะจัดการให้"
"อ้อ แล้วก็ช่วยระวังให้ด้วยนะครับ ที่นี่เก่าแก่มากถ้าเกิดลงมือรุนแรงเกินไป...คือ ผมเป็นห่วงพวกเขาน่ะครับ"
ทันทีที่จบประโยคนั้นคนฟังอย่างอาเธอร์ก็เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เขาไม่ได้แปลกใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แต่กลับสะดุดคำเรียกของเจ้าตัวที่ใช้คำว่าพวกเขาซะมากกว่า จะว่ายังไงดี...
รู้สึกว่ามันเป็นคำเรียกที่ฟังดูน่ารักแบบแปลก ๆ
แต่ก็เข้ากับธาราดีนะ
"พวกเขาอยู่กันมาหลายร้อยปีแล้วเลยค่อนข้างจะเปราะบาง ยังไงก็ช่วยทำด้วยความอ่อนโยนด้วยนะครับ"
ธาราที่ยังไม่รู้ตัวก็พูดต่อไปตามสิ่งที่ตัวเองคิด ส่วนอาเธอร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งยกมุมปากในองศาที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนรอยยิ้มที่ต้องสังเกตดี ๆ ถึงจะเห็นในทีแรกกลายเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ส่งให้คนที่ยังคงไม่รู้ตัวต่อไปว่ากำลังทำให้ใครรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติของตัวเองบ้างหรือเปล่า
อาเธอร์ยอมรับจริง ๆ ว่าธาราเป็นคนที่ยิ่งคุยด้วยก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าตัวน่ารักและน่าเอ็นดูมาก
ไม่เคยคิดเลยว่าเวลาเพียงไม่นานที่คุยกัน จะทำให้ตัวเองรู้สึกเอ็นดูผู้ชายที่อายุพอ ๆ กันได้มากขนาดนี้
"อย่าทำให้พวกเขาเจ็บนะครับ"
"ได้ครับ ผมจะกำชับให้"
อาเธอร์ตอบรับกลับไปด้วยรอยยิ้ม ธาราเองก็ยิ้มตอบกลับมาด้วยเหมือนกัน แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ลมแรง ๆ ที่ไม่น่าจะมีในสถานที่แบบนี้ได้กลับพัดผ่านทั้งคู่ไป ทำให้ธาราเผลอสะดุ้งนิด ๆ ก่อนจะขนลุกเกรียวทั้งตัวแถมยังรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ จนต้องยกมือขึ้นมาลูบต้นคอแล้วขมวดคิ้ว
เมื่อกี้ตอนที่ลมพัดมา รู้สึกเหมือนกับมีคนเดินผ่านไปพร้อมกันด้วย
"....."
ไม่ใช่แค่ธาราที่รู้สึกแปลก ๆ อยู่คนเดียวเพราะอาเธอร์เองก็รู้สึกได้เหมือนกัน แถมอาจจะมากกว่าด้วยเพราะถูกฝึกมาให้ต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา จึงมีสัมผัสไวต่อสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ดวงตาคู่คมหรี่ลงพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าทันที สัญชาตญาณบางอย่างร้องบอกว่าเขาควรจะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
ไม่ดีแล้ว รู้สึกเหมือนกับมีคนคอยจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
"ทาร่า"
อาเธอร์เป็นคนที่เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองมากเพราะมันไม่เคยพลาดมาก่อน ถ้าได้ร้องเตือนขึ้นมาเมื่อไหร่ก็หมายความว่ารอบตัวของเขามีสิ่งที่ผิดปกติอยู่จริง ๆ คิดได้แบบนั้นแผ่นหลังเหยียดตรงอย่างชายชาติทหารก็แข็งเกร็งขึ้นมาทันที ประสาทสัมผัสทั้งหมดเครียดขึงกับบรรยากาศที่ผิดปกติไป ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแขนธาราเบา ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เราออกไปกันเถอะครับ"
ธาราพยักหน้ารับทันทีเพราะตัวเองก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศเย็นยะเยือกแบบแปลก ๆ ที่ทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร ฝ่ามือขาว ๆ เอื้อมไปจับแขนอาเธอร์ไว้เหมือนกันเพื่อให้ตัวเองรู้สึกอุ่นใจขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ออกเดินก็ต้องชะงัก แล้วหันกลับไปดูเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกาะไหล่ตัวเองอยู่
"อ๊ะ!..."
เสียงที่ออกมาจากปากได้มีเพียงแค่นั้นเพราะความตกใจ เมื่อหันมาเห็นแมงป่องตัวใหญ่เกาะอยู่ที่ไหล่พร้อมทั้งชูหางขึ้นด้วยท่าทางน่ากลัว ทางด้านอาเธอร์ก็รับรู้อาการผิดปกติของธาราได้จากแรงจิกตรงแขนที่ถูกจับไว้ก่อนเสียงร้องของเจ้าตัวจะดังขึ้นซะอีก มืออีกข้างที่ไม่โดนจับเลื่อนไปคว้ามีดสั้นที่พกไว้ขึ้นมา ใช้สันด้ามปัดแมงป่องตัวนั้นออกไปก่อนที่มันจะแทงหางลงบนไหล่ของธาราได้อย่างฉิวเฉียด
"ไม่เป็นไรแล้วครับ"
น้ำเสียงเข้ม ๆ ถูกทำให้อ่อนลงเมื่อเห็นว่าคนที่เกือบโดนแมงป่องต่อยยังคงยืนนิ่งตัวแข็งอย่างตกใจ แรงจิกจากมือที่จับแขนเขาอยู่ก็ยังไม่คลายลงแม้แต่น้อย ดวงตาที่มักจะฉายประกายสดใสในตอนนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ซึ่งความจริงแล้วธาราก็ไม่ได้กลัวแมงป่องมากขนาดนั้น ก่อนหน้าเคยเห็นเคยเจอมาหลายครั้ง เคยเกือบจะโดนต่อยก็มี แต่ที่อาการในครั้งนี้ดูแย่มากเป็นเพราะได้เจอโดยไม่ทันตั้งตัว แถมเป็นในระยะประชิดที่ใกล้กับใบหน้าเลยทำให้เสียขวัญมากจนพูดแทบไม่เป็นคำ
"มะ...มา จากไหน"
"ผมก็ไม่รู้ครับ แต่ตอนนี้เราออกไปจากตรงนี้กันก่อนดีกว่า"
อาเธอร์เองก็ไม่รู้ว่าแมงป่องตัวนั้นมาจากไหน เพราะตอนที่คุยกันเขาคอยมองเจ้าตัวอยู่ตลอดเวลาก็ไม่มี มาเห็นอีกทีก็ตอนที่เกาะอยู่บนไหล่ของธาราซะแล้ว ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่โผล่มาให้เห็นแม้แต่ตัวเดียว
ครืด!
เสียงของหนักบางอย่างที่กำลังขยับทำให้ทั้งคู่หันมามองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนอาเธอร์จะขมวดคิ้วแน่นเมื่อสังเกตเห็นฝุ่นทรายที่ติดอยู่ตรงไหล่ของธาราในตำแหน่งที่โดนแมงป่องเกาะเมื่อกี้
ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดรอดออกมาจากปากของอาเธอร์ตอนที่เจ้าตัวรีบเงยหน้าขึ้นมองด้านบนทันที และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อสังเกตเห็นกองทรายที่จับตัวแน่นเพราะถูกทับถมเป็นเวลานานหลายร้อยปีอยู่ตามโครงเสาด้านบน กำลังเกิดรอยร้าวแล้วค่อย ๆ กะเทาะจนมีฝุ่นทรายเริ่มร่วงลงมา
เพียงพริบตาหลังจากนั้น กองทรายทั้งหมดที่อาเธอร์เห็นก็พากันทิ้งตัวลงสู่เบื้องล่าง...
".....!"
เพราะตรงนี้เป็นทางเชื่อมเล็ก ๆ ที่สร้างมาพอให้คนสองคนเดินสวนกันจึงเป็นไปไม่ได้ที่อาเธอร์จะดึงธาราให้พ้นออกมาเมื่อด้านหลังของตัวเองก็เป็นกำแพง เสี้ยววินาทีที่กองทรายกำลังจะเทลงมา อาเธอร์เลยตัดสินใจคว้าตัวคนที่ยังยืนตกใจเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะพลิกตัวสลับตำแหน่งใช้แผ่นหลังของตัวเองกันทรายทั้งหมดไว้แทน
"อาเธอร์!"
ธาราทำได้แค่ร้องเรียกคนที่กอดตัวเองไว้อย่างตกใจ ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบมองฝุ่นทรายที่เปรอะเปื้อนเต็มไหล่และแผ่นหลังของอาเธอร์อย่างทำอะไรไม่ถูก ช่วงเวลาจริง ๆ ที่ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีกับนานเหลือเกินในความรู้สึก เมื่อตัวเองทำได้เพียงมองกองทรายหนัก ๆ ทั้งหมดตกใส่อาเธอร์เพียงคนเดียวเพราะเจ้าตัวเลือกที่จะปกป้องเขาไว้
"อาเธอร์..."
แต่ก่อนที่จะได้ใจเสียไปมากกว่านี้ คนที่กำลังนึกเป็นห่วงก็ดันตัวออกแล้วมองกลับมาด้วยสีหน้านิ่งสนิทไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
"ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องตกใจนะครับ"
"จะไม่เป็นไรได้ยังไง เมื่อกี้ทรายตกลงมาเยอะมากเลยนะ..."
"ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง"
ถ้อยคำที่ได้ยินไม่ได้ทำให้ธาราปักใจเชื่อเลยสักนิด เพราะเมื่อกี้เขาก็เห็นว่าทรายที่ตกลงมากองใหญ่ขนาดไหน ไม่ว่ายังไงอาเธอร์ก็ต้องกำลังเจ็บอยู่แน่ ๆ แต่...
"....."
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ธาราก็ไม่หลงเหลือความรู้สึกหวาดกลัวคน ๆ นี้อีกแล้ว จะมีก็เพียงความขัดใจเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายเลือกจะช่วยเขาจนต้องเจ็บตัวแต่ดันไม่ยอมบอก
ดวงตาคู่สวยมองสบกลับไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก ริมฝีปากล่างถูกเจ้าตัวใช้ฟันขบเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วขยับเข้าไปช่วยพยุงไว้โดยไม่สนใจสายตานิ่ง ๆ ที่มองมา แถมยังพูดดักอย่างเอาแต่ใจก่อนที่อาเธอร์จะทันได้อ้าปากซะอีก
"ผมสิที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ"
"ผม..."
"ไม่ต้องพูดแล้วครับ ตอนนี้เราออกไปกันก่อนดีกว่า แล้วกลับถึงหมู่บ้านเมื่อไหร่ผมจะเป็นคนประคบหลังให้คุณเอง ห้ามปฏิเสธด้วยนะครับ"
tbc…


ตอนที่ ๔
"เหนื่อยหน่อยนะครับ"
เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้ธาราที่กำลังนั่งดูสมุดบันทึกของตัวเองรีบหันกลับไปมอง ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นเบนที่เดินถือน้ำเข้ามาให้
"ขอบคุณมากครับ"
"ไม่เป็นไรครับ ผมก็โดนใช้มาจากคนนั้นนั่นแหละ"
เบนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขณะส่งสายตาไปยังคุณหัวหน้ามหาโหด ที่ยังคงยืนคุยงานอยู่กับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ต้องประจำการอยู่โดยรอบนครสาบสูญที่เพิ่งถูกค้นพบแห่งนี้ เห็นแบบนั้นธาราเลยหันไปมองบ้างก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ
"ผมต้องไปขอบคุณเขาสินะครับ"
"เดี๋ยวก่อนก็ได้ครับ ผมว่าตอนนี้คุณก็ยุ่งมากพอแล้ว"
ธาราหัวเราะรับคำพูดนั้นเบา ๆ เมื่ออ่านสายตาของเบนออก ซึ่งก็จริงอย่างที่ว่าเพราะความจริงแล้วตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนจะพักทานข้าวด้วยกันหลังจากลุยงานช่วงเช้ามาอย่างหนัก แต่เขากลับยังเอาแต่นั่งอ่านสมุดบันทึกของตัวเองแล้วแตะข้าวไปได้ไม่กี่คำเพียงเท่านั้น
"งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ ขืนนั่งคุยกับคุณนานกว่านี้ผมคงถูกหัวหน้าดุเอาแน่ ๆ"
"ทำไมต้องโดนดุด้วยล่ะครับ"
"เพราะเขาจะบอกว่าผมแอบอู้งานมากวนพวกคุณไง"
"แต่คุณไม่ได้มากวนสักหน่อยนี่ครับ แถมตอนนี้ก็เป็นเวลาพักด้วย แล้วจะหาว่าอู้ได้ยังไง"
พอเห็นธาราที่เถียงแทนตัวเองด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ เบนก็ได้แต่อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู คนอะไรทำไมน่ารักได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ ตาโต ๆ แป๋ว ๆ ตอนมองกลับมานี่ยังกับลูกแมวเลย
"นั่นสินะครับ"
"คุณอาเธอร์เองนั่นแหละ เวลาพักแท้ ๆ ทำไมยังไปยืนขมวดคิ้วใส่คนอื่นเขาแบบนั้น"
"ผมเห็นด้วยกับคุณเลย"
"งั้นผมจะไปตามเขามาพักดีกว่า"
พูดจบโดยไม่รอความเห็นใด ๆ ทั้งสิ้นธาราก็ลุกขึ้นเดินลิ่ว ๆ ไปหาอาเธอร์ทันที ปล่อยให้เบนได้แต่นั่งอมยิ้มอย่างชอบใจอยู่ที่เดิม
ปกติเวลาทำงานมักจะไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปยุ่งกับหัวหน้าของเขาสักเท่าไร เบนเองก็เพิ่งจะเห็นคุณนักโบราณคดีคนนี้เป็นคนแรกนี่แหละ ที่กล้าบ่นออกมาตรง ๆ แถมยังกล้าเดินไปตามมาพักอีก น่าสนใจจริง ๆ ด้วย
"....."
พอเดินพ้นออกมาจากเบน ธาราก็ได้แต่ยืนด้อม ๆ มอง ๆ เพื่อให้อาเธอร์คุยกับทหารคนนั้นให้เสร็จเรียบร้อยก่อน เพราะถึงยังไงก็ไม่อยากจะเสียมารยาทเข้าไปแทรกกลางคัน ดวงตากลมโตจึงกวาดมองอะไรไปเรื่อยเพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอ แต่มองนั่นมองนี่อยู่ได้ไม่นานเท่าไร หันกลับมาอีกทีทหารคนนั้นก็เดินออกไปแล้ว ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่อาเธอร์เองก็หันมาสบตากันเข้าพอดี
"มีอะไรหรือเปล่าครับทาร่า"
"ผม..."
"หืม?"
"ผมแค่จะมาตามคุณไปพักน่ะครับ"
".....?"
"ตอนนี้เป็นเวลาพักแล้วแต่คุณยังทำงานอยู่เลย ผมก็เลยจะมาตามคุณไปพัก"
พอได้ยินสิ่งที่ธาราพูด อาเธอร์ก็มุ่นหัวคิ้วนิด ๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไร ปกติไม่ค่อยมีใครมาพูดกับเขาเรื่องนี้ยกเว้นเบนคนเดียว ตอนแรกที่แอบเห็นว่าเดินมาก็คิดว่าจะมีเรื่องงานซะอีก นึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าแปลก แต่ถึงในใจจะแปลกใจยังไงอาเธอร์ก็ยังคงตอบกลับไปอย่างสุภาพเหมือนเดิม
"ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่เหนื่อย"
"แต่ถ้าคุณไม่พักคุณก็จะหาว่าคนอื่นอู้นี่ครับ ไปพักเถอะ"
"คุณว่าอะไรนะ?"
จากที่แปลกใจอยู่เมื่อกี้ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสงสัยแทนแล้วว่านี่มันเรื่องอะไรกัน อาเธอร์ได้แต่ขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างจะขอคำตอบ ในขณะที่ธาราเองก็มองกลับไปตรง ๆ ทั้งยังขมวดคิ้วแน่นไม่ต่างกัน
"คุณเบนบอกว่าถ้าเขานั่งคุยกับผมนานคุณจะดุว่าเขาอู้ ทั้งที่เป็นเวลาพักแท้ ๆ ทำไมต้องดุเขาด้วยล่ะครับ อีกอย่างเวลาคุณเบนมาคุยกับผมเขาก็ไม่ได้กวนอะไรเลยนะ คุณอย่าไปดุเขาอีกนะครับ"
"เบนเอาอะไรไปบอกคุณครับ"
หลังถามออกไปอย่างไม่ต้องการคำตอบเสร็จ อาเธอร์ก็หันหน้าไปทางกระโจมที่พักที่ตอนนี้มีเบนกำลังนั่งกินน้ำสบายใจอยู่ในนั้น เห็นแล้วก็นึกอยากจะจับมาเขย่าคอถามเหลือเกินว่าเอาเรื่องอะไรมาบอกคุณนักโบราณคดีคนนี้กัน ถึงได้ทั้งทำหน้าตาและน้ำเสียงดุ ๆ ใส่กันเหมือนเขาเป็นคนผิดแบบนี้
คอยดูเถอะ เดี๋ยวจะสั่งงานให้หนักจนไม่มีเวลาไปพูดอะไรไร้สาระเลย
"สรุปคุณจะไปพักกับผมใช่ไหมครับ"
ประโยคคำถามถูกส่งมาจากธาราอีกรอบ เมื่อเห็นว่าคุณทหารสุดโหดยังคงเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบ ดวงตากลมโตกระพริบปริบรอคอยอย่างคาดหวังว่าการมาเจรจา(?)ในครั้งนี้ของตัวเองจะประสบผลสำเร็จ
ซึ่งทางฝั่งอาเธอร์พอโดนถามย้ำมาแบบนั้นอีกครั้ง ก็ละสายตาจากทางกระโจมมาสบตากับคนตรงหน้านิ่ง ๆ ส่วนสูงที่ต่างกันเกือบครึ่งหัว ทำให้เขาต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองสำรวจคนที่กำลังเงยหน้าช้อนตามองขึ้นมา...
จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเห็นภาพซ้อนทับ...
เหมือนตรงหน้าตอนนี้มีเจ้าแมวน้อยตัวหนึ่งกำลังมองมาตาแป๋ว
…
"อะแฮ่ม"
ลำคอที่แห้งผากเพราะความคิดที่ผุดขึ้นมากะทันหันเมื่อครู่ ทำให้อาเธอร์ต้องรีบกระแอมกลบเกลือนพร้อมทั้งเบือนสายตาไปทางอื่น จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนความสามารถในการต้านทานของตัวเองจะลดต่ำลงโดยไม่มีสาเหตุ จนต้องแอบผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อเรียกสติแล้วค่อยตอบรับกลับไป
"ครับ"
"จะไปพักกับผมจริง ๆ นะ?"
"ไปจริง ๆ ครับ"
ระหว่างที่พูดอาเธอร์ก็เริ่มออกเดินไปพร้อมกันด้วย เมื่อตอนนี้ความรู้สึกและความคิดแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นชั่ววูบสลายหายไปแล้ว จนเขาสามารถกลับมาควบคุมตัวเองได้ตามปกติเหมือนเดิม
"งั้นพอไปถึงกระโจมแล้ว ห้ามดุคุณเบนอีกนะครับ"
"ถ้าไม่ทำอะไรผิดผมจะไม่ว่าครับ"
"เรื่องผิดที่ว่าเนี่ย หมายถึงที่มาคุยกับพวกผมเหรอครับ"
ขณะที่ถามไปธาราก็ทำสีหน้าสงสัยไป โดยที่ระหว่างนั้นสองขาก็ก้าวตามคุณทหารข้าง ๆ เพื่อเดินกลับกระโจมที่พักไปด้วย ใบหน้าขาวใสเงยขึ้นมองพร้อมกับดวงตากลมโตที่กระพริบปริบเพื่อรอคำตอบ จนอาเธอร์ที่เห็นท่าทางแบบนั้นได้แต่นึกเอ็นดูอยู่ในใจแต่ไม่พูดออกมา
"ถ้าคุยเฉย ๆ ไม่กวนเวลาพวกคุณ ผมก็ไม่ว่าหรอกครับ"
"ไม่กวนครับ คุณเบนไม่ได้กวนเลย ดีซะอีกที่มาชวนคุยทำให้พวกผมหายเกร็งไปได้เยอะเลย"
"พวกคุณเกร็งมากเหรอครับเวลาอยู่กับพวกผม"
"ก็...กับคนอื่นไม่ค่อยเท่าไรหรอกครับ"
"....."
"แต่กับคุณน่ะใช่...คุณน่ากลัว"
ได้ยินแบบนั้นคุณทหารผู้น่ากลัวก็เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ อย่างแปลกใจ ไม่ใช่แปลกใจที่โดนบอกว่าตัวเองน่ากลัวเพราะปกติก็มักจะได้ยินอะไรทำนองนี้บ่อยอยู่แล้ว แต่เขาแปลกใจตรงที่...คนที่บอกว่าเขาน่ากลัวกลับกล้าเดินไปตามให้มาพัก แถมยังสั่งห้ามไม่ให้เขาว่าเบนอีกนี่แหละ
กลัวยังไงของเขากันนะ?
"หึ ๆ"
คิดไปคิดมาอาเธอร์ก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ จนเบนที่มองเห็นมาไกล ๆ จากกระโจมยังอดแปลกใจไม่ได้
คือไม่ใช่ว่าอาเธอร์ไม่เคยยิ้ม แต่เป็นเพราะเจ้าตัวไม่ค่อยจะมีรอยยิ้มแบบนี้ให้คนอื่นต่างหาก...มันเลยน่าแปลก
"ผมพูดอะไรผิดหรือเปล่าครับ"
"เปล่าหรอกครับ"
ดวงตาแป๋ว ๆ ที่กระพริบปริบมองกลับมาอย่างสงสัยทำให้อาเธอร์ยิ่งเผลอยิ้มกว้างขึ้น ก่อนที่หลังจากนั้นจะตั้งสติได้ กระแอมไอครั้งหนึ่งแล้วกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม ท่อนแขนที่แม้จะซ่อนรูปอยู่ภายใต้แขนเสื้อแต่ยังรับรู้ได้ถึงความแข็งแรงผายออกไปด้านหน้าข้างหนึ่ง เป็นเชิงว่าให้คุณนักโบราณคดีเดินนำไปก่อนได้เลยครับ
ถึงแม้จะยังสงสัยว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายหัวเราะอะไร แต่สุดท้ายธาราก็ยอมเดินนำกลับกระโจมที่พักอยู่ดี พอมาถึงก็ฉีกยิ้มกว้างให้เบนที่ส่งยิ้มต้อนรับมาให้ ก่อนร่างสูงโปร่งจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองแล้วหันไปกำชับคนที่เดินตามมาอีกที
"ห้ามว่าคุณเบนอู้นะครับ"
พอนั่งลงแล้วคุณนักโบราณคดีก็วางมาดโหดหันมาทำตาดุเสียงดุใส่อาเธอร์ที่ยังไม่ทันได้เปิดปากพูดอะไร จนเจ้าตัวได้แต่อมยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าตอบกลับมาด้วยความเอ็นดู เลยโดนเบนที่สังเกตุการณ์อยู่ตลอดแอบส่งสายตาล้อเลียนไปให้
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ เชิญหัวหน้ากับคุณทาร่าตามสบายเลย"
พูดจบเบนก็รีบลุกพรวดแล้วเดินหายออกจากกระโจมไปทันที ปล่อยให้หนึ่งคุณทหารและหนึ่งคุณนักโบราณคดีได้แต่มองตามหลังไปโดยที่เรียกไว้ไม่ทัน ดวงตากลม ๆ มองตามแผ่นหลังของเบนจนกระทั่งหายวับไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมามองทางอาเธอร์ที่ยังคงนั่งหลังเหยียดตรงอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ซึ่งท่าทางแบบนั้นก็ทำให้นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้พอดี
"อาเธอร์ครับ"
"ครับ"
"ตอนนี้หลังเป็นยังไงบ้างครับ"
คำถามที่ถูกส่งมาด้วยน้ำเสียงและสายตาเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง ทำให้อาเธอร์ยิ่งรู้สึกเอ็นดูอยู่ในใจ แม้ภายนอกจะยังคงมีสีหน้านิ่งสนิทเหมือนเดิม
ดวงตาเรียวคมกระพริบช้า ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มเข้มจะตอบกลับไปอย่างสุภาพเหมือนเคย
"ไม่เป็นไรแล้วครับ"
"ไม่ปวดแล้วเหรอครับ"
"ไม่แล้วครับ"
"แต่เพิ่งจะเป็นเมื่อคืนเองนะครับ จะหายไวขนาดนี้ได้ยังไง"
"เพราะได้คุณช่วยประคบให้ไงครับ"
"ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย"
"เกี่ยวสิครับ นี่ไง...ตื่นเช้ามาผมถึงได้ไม่เจ็บ ไม่ปวดเลย"
แม้สีหน้าจะยังคงนิ่งสนิทเหมือนไม่ได้พูดเล่น แต่ประกายตาขำ ๆ ที่ส่งมาก็ทำให้ธารารู้ได้ทันทีว่าคงโดนล้อเข้าแล้ว
อะไรกันเล่า คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงเลยไปช่วยประคบให้ แต่ดันทำเหมือนมันเป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่เขาตื่นตูมไปเองซะอย่างนั้นน่ะ
"คุณอะ!"
คนอะไรนิสัยไม่ดีเลย
เห็นอีกฝ่ายส่งค้อนมาให้อาเธอร์ก็ได้แต่อมยิ้มในใจ ดวงตาพราวระริกเป็นประกายขำขันขณะมองคุณนักโบราณคดีที่เหมือนตอนนี้จะหน้ามุ่ยลงเล็กน้อย เห็นแบบนั้นอาเธอร์เลยยิ่งหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะรีบปรับสายตาให้กลับมาจริงจังแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
"แต่ผมพูดจริงนะ เพราะได้คุณประคบหลังให้อาการของผมก็เลยดีขึ้นมากเลย"
ธาราเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ขณะที่ดวงตาก็มองไปยังไหล่ข้างที่ตัวเองเป็นคนประคบให้เองกับมือเมื่อคืนอย่างเป็นห่วง
"มันดีขึ้นจริง ๆ เหรอครับ ไม่ได้จะพูดให้ผมสบายใจเฉย ๆ ใช่ไหม"
"ดีขึ้นจริง ๆ ครับ"
"จริง ๆ นะครับ?"
"จริงครับ ต้องขอบคุณคุณมาก ๆ เลย"
"บอกแล้วไงครับว่าคนที่ต้องขอบคุณคือผมต่างหาก--"
"พี่น้ำ!!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นทำให้บทสนทนาของธาราและอาเธอร์ต้องหยุดลงชั่วคราว เมื่อต่างฝ่ายต่างก็หันไปทางคนต้นเสียงที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยท่าทีร้อนรน
"พี่น้ำ เกิดเรื่องแล้ว!"
"มีอะไรรุต ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ พูด"
อารามตกใจตามท่าทีร้อนรนที่เห็นทำให้ธาราหลุดเรียกชื่อจริงของศรุตออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าเวลาอยู่ที่นี่จะใช้ชื่อที่เป็นสากลเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสนใจกับเรื่องเล็กน้อยนั่น เพราะความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปอยู่ในเนื้อประโยคที่ศรุตกำลังจะพูดขึ้น
"ลูซี่..."
"ลูซี่ทำไม"
"เมื่อกี้ผม จอห์น กับลูซี่ เดินเข้าไปเอาของกันในปราสาท แต่อยู่ดี ๆ ทรายมันก็ถล่มลงมา โชคดีที่เราวิ่งหลบกันทันแต่ลูซี่ดันล้ม ไม่รู้ว่าขาเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้คุณเบนกำลังดูให้อยู่ครับ"
ทันทีที่ฟังจบธาราก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปในปราสาทอย่างรีบร้อนโดยมีศรุตและอาเธอร์เดินตามไปด้วย แต่ยังเข้าไปไม่ทันถึงด้านในก็เห็นเบนที่กำลังอุ้มลูกทีมของตัวเองเดินสวนออกมาพอดี ธาราเลยรีบเดินเข้าไปถามอาการด้วยความเป็นห่วง
"ลูซี่เป็นยังไงบ้างครับคุณเบน"
"ขาแพลงน่ะครับ แต่ไม่เป็นอะไรมาก ให้พักสัก 2-3 วันก็น่าจะดีขึ้น"
ได้ยินแบบนั้นคนเป็นห่วงก็ค่อยคลายกังวลลงบ้าง สติที่เกือบหายไปเพราะความตกใจก่อนหน้านี้ก็เริ่มกลับคืนมาเพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากดูอาการจนแน่ใจว่าลูกทีมของตัวเองไม่มีใครเป็นอะไรหรือได้รับอันตรายอะไรอีก ธาราก็บอกให้สามคนที่เข้าไปเจอเหตุการณ์ทรายถล่มนั่งพักอยู่ข้างนอก ส่วนคนอื่นก็ให้ไปทำงานของตัวเองต่อ
ทันทีที่จัดการกับด้านนอกเรียบร้อยธาราก็ค่อยตามคนอื่น ๆ เข้าไปในปราสาท ดวงตากลมโตกวาดมองห้องโถงใหญ่ที่ยังคงเรียบร้อยเหมือนตอนก่อนออกไปพัก ส่วนทรายที่ถล่มลงมาอยู่ตรงทางเชื่อมทางเดินฝั่งซ้าย ซึ่งตอนนี้มีอาเธอร์และนายทหารอีกสองคนกำลังยืนดูอยู่
ก่อนหน้านี้ก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องลูกทีมจนไม่ทันสังเกตว่าอาเธอร์เดินเข้ามาในนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ทางด้านอาเธอร์ที่เหลือบเห็นธาราเดินเข้ามาด้านในพอดีแถมเจ้าตัวก็ยังมองมาทางนี้ด้วย เขาจึงสั่งให้ทหารทั้งสองนายถอยออกไปก่อนเพื่อเป็นการเปิดทางให้เจ้าตัวได้เดินเข้ามาหา
"เป็นยังไงบ้างครับอาเธอร์"
"ทรายถล่มลงมาปิดทางเดินหมดเลยครับ"
"แบบนี้ก็แย่เลยสิครับ"
"ใช่ครับ กว่าจะเอาออกจนหมดได้ก็คงต้องใช้เวลาพอสมควรเลย"
หัวคิ้วคนฟังขมวดเข้าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ดวงตากลมโตหันไปมองกองทรายที่ตอนนี้ปิดทางเดินที่เชื่อมไปยังปราสาทฝั่งซ้ายจนไม่สามารถเข้าไปได้
"ต้องมากขนาดไหนถึงปิดได้สนิทขนาดนี้นะ"
"นั่นสิครับ ไม่รู้ว่ามีปริมาณมากขนาดไหน และไม่รู้ด้วยว่ามาจากไหนเพราะเมื่อเช้าเราก็มาสำรวจกันไปแล้วรอบหนึ่ง"
"....."
"แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะให้คนรีบมาเอาออกให้เร็วที่สุด ระหว่างนี้คงต้องให้คุณเปลี่ยนแผนไปสำรวจตรงกลางหรือทางฝั่งขวาก่อน"
"ได้ครับ ยังไงก็ฝากจัดการด้วยนะครับ"
พอเห็นอาเธอร์พยักหน้ากลับมาธาราก็ส่งยิ้มกลับไปอย่างให้กำลังใจ ระหว่างที่ต่างคนต่างมองหน้ากัน จู่ ๆ ธาราก็รู้สึกเหมือนมีเงาดำเคลื่อนผ่านหางตาจนต้องหันไปมอง
".....!"
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากธาราเพราะถูกความตกใจพุ่งเข้าจู่โจมอย่างฉับพลัน
เมื่อทันทีที่หันมองตามเงาดำไปกลับพบเข้ากับใครบางคน ที่มีรูปร่าง หน้าตาเหมือนกับอาเธอร์ทุกประการยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าโถงทางเดินฝั่งขวา...
แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่ออาเธอร์ยังยืนอยู่ตรงนี้
"อ๊ะ!"
เสียงร้องอย่างตกใจดังขึ้นทันทีเมื่อหันกลับมาแล้วเห็น...
อาเธอร์ในชุดเครื่องทรงเต็มยศของกษัตริย์แห่งอาณาจักรที่สาบสูญ
".....!"
ร่างสูงโปร่งรีบถอยหนีอย่างตกใจ แต่เพราะรีบร้อนเกินไปแถมไม่ได้หันมองด้านหลังว่ามีเศษทรายกองเล็ก ๆ ที่กระเด็นมาอยู่ตรงนี้ด้วยจึงสะดุดเข้าเต็ม ๆ จนเกือบล้ม แต่โชคดีที่อาเธอร์รีบตามมาช่วยไว้ทัน มือข้างหนึ่งคว้าแขนในขณะที่อีกข้างโอบเอวแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัว ก่อนจะเรียกขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจไม่แพ้กัน
"ทาร่า"
เสียงเรียกของอาเธอร์ทำให้ธาราเผลอสะดุ้งจนสุดตัว จังหวะการหายใจขาดห้วงไปช่วงหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการหอบอย่างหนักพร้อมกับสติที่ค่อย ๆ เริ่มคืนมา หลังจากได้เห็นว่าตอนนี้อาเธอร์ก็ยังคงใส่ชุดเดิมที่ได้เห็นในทุก ๆ วัน ไม่ใช่ชุดที่เขาหลอนไปเองเมื่อกี้
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
อาเธอร์ได้แต่ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ก่อนจะปล่อยมือให้อีกฝ่ายได้ถอยกลับไปยืนดี ๆ เพราะท่าทางที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดูใกล้ชิดจนกลายเป็นคลุมเครือเกินไปหน่อย แต่พอเห็นสีหน้าซีดเผือดของเจ้าตัว ความเป็นห่วงก็พุ่งแซงขึ้นมาจนต้องเอื้อมมือไปจับแขนที่เพิ่งปล่อยเมื่อกี้เพื่อช่วยประคองไว้โดยไม่คิดจะสนใจสายตาคนอื่นอีก
"เมื่อกี้...ผมเห็นภาพหลอนน่ะครับ"
"....."
"สงสัยคงจะเครียดมากไป"
พูดเสร็จธาราก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่โดยไม่ทันสนใจท่าทางที่เป็นอยู่ ทั้งยังเผลอเอนตัวพิงแผ่นอกของคนข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเพื่อหาหลักในการประคองตัว
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ขณะมองไปยังโถงทางเดินฝั่งขวาที่ตัวเองเห็นภาพหลอนไปเมื่อกี้ด้วยความสงสัย
ครั้งแรกยังไม่เท่าไร แต่นี่มันครั้งที่สองแล้วนะ
ทำไมถึงต้องเห็นอาเธอร์เป็นแบบนั้นด้วยนะ?
tbc…


#พี่รักหนูนะ
•-^-•
"สวัสดีครับ"
"อ๊ะ! ครับ สวัสดีครับ"
ผมรีบเอ่ยปากทักทายกลับทันทีด้วยรอยยิ้มแห้งๆ หลังจากที่ยืนอยู่ริมกระจกใสของห้องจัดงานมองหาคนที่นัดเอาไว้มานาน สีหน้าคงจะแปลกน่าดูในยามนี้เพราะเกิดอาการทำตัวไม่ค่อยถูก ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตัวแบบไหนกับการมารวมงานหาคู่เป็นครั้งแรกในชีวิต แถมคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาทักทายยังเป็นคนที่นัดเอาไว้ และเป็นชายแท้ที่โคตรจะดูดีอีกด้วย
"ซอโซ่หรือเปล่าครับ?"
"ครับ คุณโฬมใช่มั้ยครับ"
"ใช่ครับ ยินดีที่ได้เจอนะครับ"
"ครับ เช่นกัน"
ผมอยู่ในชุดสูทสีชมพูอ่อน ทรงผมทูบล็อคพยักหน้ารับแล้วยิ้มตอบ แต่เพราะไม่กล้าที่จะสบตากับคนตรงหน้าตรงๆ เลยกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อสำรวจงานแทน ซึ่งทั่วทั้งงานก็มีแต่ผู้ชายทั้งหมด
 ก็แหงล่ะ มันงานหาคู่สำหรับชาวเกย์ หรือกลุ่ม Gay pride ที่มีความหมายว่า การสนับสนุนและยอมรับตัวเอง ซึ่งผมเองก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่ยอมรับตนอย่างเปิดเผยว่าตนนั้นเป็นเกย์ เป็นเพศที่ชอบเพศเดียวกัน
"จริงๆ ผมว่าเรานัดเจอกันข้างนอกก็ได้นะครับ...ไม่เห็นต้องมาในที่ๆ มีแต่เพศสภาพเหมือนผมเยอะแบบเลย"
ผมหันมามองหน้าคนตัวโตที่ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าตรงหน้าหลังจากแอบลอบมองดูอยู่สักพัก แล้วพูดบอกด้วยสีหน้าเป็นกังวล เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะหันไปทางไหนผมก็เห็นแต่สายตาโลมเลีย จ้องจะงาบเขามาจากทุกทิศทุกทางเลย
หล่อขนาดนี้ก็ไม่แปลกหรอกที่จะถูกจับตามอง และจ้องจะเขมือบ ผมเองยังแปลกใจไม่หายเลยที่อยู่ๆ ผู้ชายแท้ที่ไม่เคยคบเพศที่สามมาก่อนคนนี้ ทักแชทมาหากันหลังจากที่ผมโพสต์สเตตัสหาคู่เดทลงในเพจหาคู่เกย์เมื่อเดือนก่อน
"ผมไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นครับ...อีกอย่างผมแค่อยากจะลองเปลี่ยนแนวดู"
"หืม...งั้นผมคงเป็นตัวทดลองแรกสินะครับ"
ผมครางงึมงำในลำคอพึมพำกับตัวเองเสียงหงอย รู้สึกผิดหวังขึ้นมาดื้อๆ เพราะตัวเองนั้นตั้งใจจะมาหาคนรักแบบจริงจัง แล้วก็คาดหวังกับการมาเจอกันในครั้งนี้มาก ที่ผ่านๆ มาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยคบหรือคุยกับใคร แต่สุดท้ายคนที่เคยคุยเคยคบมันก็ไปกันไม่รอด บ้างก็บอกว่าเราอยู่ไกลกัน บ้างก็ไม่กล้าที่จะเปิดเผย บ้างก็บอกว่าผมไม่ใส่ใจสนใจแต่งานทั้งๆ ที่ผมก็พยายามที่จะปรับตัวเข้าหาสุดความสามารถ ท้ายที่สุดก็กลายเป็นผมที่พยายามปรับตัวเข้าหาคนเหล่านั้นอยู่ฝ่ายเดียว
"แต่จากที่เราได้คุยกันทางแชทมาเป็นเดือนแล้วผมว่า...คุณก็โอเคนะ"
คนตัวสูงพูดขึ้นเสียงทุ้มนุ่มบนใบหน้ามีรอยยิ้มบางอย่างคนเอ็นดูประดับอยู่ แต่ทว่ามันไม่ได้ช่วยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด คงเป็นเพราะผมคาดหวังมากเกินไปพอได้ยินอะไรที่มันไม่ตรงใจไม่เป็นดั่งที่หวังก็เลยใจเสียไปทันทีแบบกู้คืนไม่ได้
"ไม่ต้องปลอบกันหรอกครับ ผมรับได้แค่รู้สึกผิดหวังนิดหน่อยแค่นั้นเอง"
"ยังพูดจาเถตรงเหมือนเดิมเลยนะครับ"
"หืม? อ่อ...ขอโทษครับผมมันปากพล่อยเอง"
ผมรีบเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตัวสูงที่อยู่ในชุดสูทสีฟ้าอ่อน เสื้อเชิ้ตด้านในเป็นสีฟ้าแต่อ่อนกว่าเสื้อสูท ผูกเนกไทสีขาวสะอาดกางเกงเข้ากับชุด และรองเท้าขัดมันสีขาวเงาวับ ทรงผมปอมปาดัวร์ที่เซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นโครงหน้าสุดเพอร์เฟ็ค คิ้วดกดำ ตาเฉี่ยวคมเข้ม จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักหนา แล้วเอ่ยปากขอโทษทันที เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น
มันคงจะเป็นคำพูดที่ไม่รักษาน้ำใจเขาสินะ
"ไม่ใช่แบบนั้นครับ ผมแค่จะหมายถึงผมชอบที่ซอโซ่เป็นคนพูดตรงแบบนี้น่ะ"
"///"
ผมถึงกับชะงักมองหน้าคนตัวสูงนิ่ง ก่อนที่แก้มทั้งสองข้างจะร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องหันหน้าหนีสายตาคมเข้ม แต่อ่อนโยนของเขาไปมองทางอื่น
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ทำไมหน้าแดง?"
"ผม...แค่เขินน่ะ คุณไม่ต้องสนใจก็ได้ครับ"
ผมพูดตอบปัดพลางจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาเห็น ทว่ากลับโดนมือใหญ่ของคนตรงหน้ามาจับตรึงเอาไว้เสียก่อน
"ไม่สนใจไม่ได้หรอกครับ...น่ารักขนาดนี้"
ไอ้บ้าเอ๊ย!
ตอนคุยแชทก็คุยกันธรรมดาแท้ๆ ทำไมต่อหน้าเขารุกเก่งจังอ่ะ ไหนบอกว่าไม่เคยคบผู้ชายไงทำไมทำให้หวั่นไหวเก่งจริง หรือเป็นเพราะผมมันใจง่ายเกินไปกันเนี่ย
"ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าแอบบ่นผมในใจแน่ๆ...ใช่มั้ยครับซอโซ่"
ตายยยยย~~
ผมหลับตาแน่นแล้วสบถในใจคนเดียวรอบสอง เมื่อคนตัวสูงตรงหน้าขยับตัวแล้วก้มหน้าเข้ามาใกล้กัน รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูกเพราะไม่บ่อยนักที่จะรู้สึกเขินจนตัวแทบแตกขนาดนี้ ไม่ก็คงเป็นเพราะไม่มีใครเคยทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ได้มากกว่า
"ครับ...ผมแอบบ่นพี่อยู่— อื้อ~"
ผมถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นใบหน้าหล่ออยู่ห่างแค่ปลายจมูกชนกัน ทำให้ผมต้องหลับตาลงอีกครั้งแล้วค่อยๆ เปิดเปลือกตาทีละนิดมามองหน้าเขา
 คนอายุเยอะกว่ามองตาผมนิ่งก่อนจะแนบปากมาแตะปากของผมเบาๆ แล้วถอนหน้ากลับไปพูดพึมพำคนเดียว
"น่ารักชะมัด..."
"คุณว่าอะไรนะ?"
"ไม่เรียกว่าพี่แล้วหรอคะ...น้องซอ"
ได้ยินคำถามนั้นก็ทำให้ผมต้องเม้มปากตัวเองแน่นอีกหน หน้าร้อนแล้วร้อนอีกกับสิ่งที่เขาทำแม้จะตกใจที่เขาแตะปากจูบกันแบบไม่ทันให้ตั้งตัว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีที่เขากล้าแสดงออกต่อหน้าคนเยอะๆ โดยที่ผมไม่ต้องเรียกร้อง
"แล้ว...อยากให้น้องเรียกแบบไหนกันเล่า"
ผมถามเสียงเบาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก แอบเขินเอามากๆ ที่ใช้สรรพนามแทนตัวเองตามที่เคยใช้พูดคุยกันในแชท ตอนคุยกันแรกๆ ก็คุณกับผม พอวันต่อไปก็เป็นชื่อตัวเอง แต่หลังจากที่เราเริ่มคุยกันมาได้อาทิตย์นึงเขาดันพูดแทนตัวเองว่าพี่ ผมเลยตอบกับไปเป็นคำว่าน้องตั้งแต่นั้นมา เช่น
'วันนี้ตอนเที่ยงน้องมีประชุมด่วนนะครับ ไม่ได้อยู่คุยด้วย'
เขาก็จะตอบกลับมาประมาณว่า
'ครับ สู้ๆ นะคะคนเก่ง เดี๋ยวเย็นๆ พี่จะโทรไปหา'
อะไรประมาณนี้ ซึ่งบอกตามตรงว่าไม่เคยคุยกับใครแล้วยิ้มได้แบบนี้มาก่อนเลย ต้องยอมรับตามความรู้สึกจริงๆ ว่าผมชอบเขามากๆ มันก็เลยทำให้ผมคาดหวังเอาไว้เยอะอย่างที่บอก
"ก็เรียก...แบบที่เราเคยใช้เรียกกันไงคะ"
"พอเถอะครับ อย่าทำให้ผมคาดหวังนักเลยตกมาจากที่สูงๆ มันเจ็บเจียนตายเลยนะ"
ผมหันหน้าหนีแล้วบอกเสียงหงอยปนเศร้าสร้อย ไม่อยากจะรู้สึกเสียใจจากการคาดหวังอีกแล้ว ถ้าเขาแค่อยากจะลองเปลี่ยนแนวตัวเองเฉยๆ ผมก็จะช่วยเป็นตัวทดลองให้ แต่ได้โปรดอย่าให้ความหวังผมเลย เพราะผมคิดเล่นๆ กับใครไม่เป็นหรอก รักทุกครั้งผมก็ทุ่มสุดตัวมาตลอดแต่สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมารักษาแผลให้ตัวเองอยู่คนเดียว
"อ๊ะ! พี่โฬมปล่อยน้องลงนะ จะพาน้องไปไหน?"
ผมที่กำลังเพ้อพกรำพึงกับตัวเองร้องเสียงหลง เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกคนตัวสูงอุ้มขึ้นมาพาดบ่า ทำราวกับว่าผมตัวเบานักหนาพาเดินตรงไปยังประตูทางออกของห้องจัดงาน ท่ามกลางสายตาของเหล่าชาวคณะมากมายที่หันมามองอย่างสนใจ
"พาเด็กขี้ใจน้อยไปลงโทษไงคะ"
"ห๊า? น้องเปล่าใจน้อยนะปล่อยน้องลงเลย"
"ไม่ปล่อยค่ะ"
"ไอ้พี่โฬม!"
"แปะ!"
"โอ๊ย! น้องเจ็บนะ ตีก้นน้องทำไมเนี่ย"
ผมร้องครวญที่โดนคนพี่เอามือฟาดก้นกันดังแปะจนรู้สึกแสบๆ คันๆ ก่อนจะเอี่ยวตัวไปมองด้วยใบหน้ายุ่งติดจะไม่พอใจ แต่ก็เห็นแค่ด้านหลังของเขาเท่านั้น
"ก็หนูพูดไม่เพราะไง"
"ก็น้องบอกให้ปล่อยแล้วพี่ไม่ยอมปล่อยนิ"
"แปะ!"
"อื้อ~ มันเจ็บนะ"
"เถียงเก่งจริงๆ"
"ฮึ่ย!"
ผมขมวดคิ้วทำหน้าบึ้งทันที ยอมหยุดโวยวายแล้วอยู่นิ่งๆ ไม่เอ่ยปากเถียงใดๆ ปล่อยให้เขาได้แบกผมเดินต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่คิดจะถามเซ้าซี้อีก แต่คาดไม่ถึงว่าที่ๆ เขาพามามันจะเป็นชั้นบนสุดของโรงแรมที่จัดงานแบบนี้
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09


"อะไรทำให้หนูมันเขี้ยวพี่ขนาดนั้นคะ หื้ม?"
"พี่โฬมรักน้องจริงๆ หรอ?"
ผมไม่ตอบแต่ถามกลับแทนพลางทิ้งตัวนั่งทับตัก แล้วจ้องตารอเอาคำตอบจากเขานิ่ง ผมเคยบอกหรือยังว่านี้เป็นการเจอกันครั้งแรกของเราสองคนตั้งแต่ที่เริ่มคุยกันมา ซึ่งสำหรับผมมันไม่แปลกหรอกที่การเจอกันครั้งแรกก็จะมีซัมติงกันแล้ว คนเรามันมีหลายประเภทหลายมุมมองก็ไม่แปลกที่แต่ละคนจะทำตัวไม่เหมือนกัน
"รักจริงๆ ค่ะ ที่พี่แสดงออกมันไม่ชัดเจนพออีกหรอคะ?"
"ไม่รู้สิครับ"
ผมส่ายหน้าตอบเพราะผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ จะบอกว่าขี้ขลาดตาขาวก็ได้ที่ไม่กล้าพอที่จะเชื่อใจเขา
"จุ๊บ พี่รักหนูค่ะ ต่อให้ต้องพูดย้ำอีกสักกี่พันครั้งพี่ก็จะพูด...แล้วพี่ก็จะไม่เกรงใจแล้วนะคะ พรึ่บ!"
"ฮึก! อื้อ~"
ผมร้องประท้วงในลำคอเมื่อคนพี่จับผมกดลงกับโซฟาแล้วจูบปิดปากกันอีกแล้ว โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวเลยเพราะมัวแต่ใจเต้นกับคำพูดของเขา
"อืม...พี่รักหนูนะคะน้องซอ"
"อ่ะ อืม~"
ฮื่อ~ จูบเก่งเกินไปแล้ววว
"อึก...ไหน ไหนบอกอืม ให้น้องออรัลให้ไงครับ"
ผมอ้าปากถามเสียงติดขัด เมื่อเขาผละริมฝีปากออกไปไล่จูบใบหน้าก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปที่คอ ลงไปยังหน้าอกครอบครองตุ่มไตของผมด้วยปากพลางตวัดลิ้นละเลงใส่ สองมือก็ปลดกระดุมเสื้อที่เหลือแล้วยกตัวผมขึ้นเพื่อถอดเสื้อออกให้ ก่อนที่จะปลดตะขอแล้วรูดซิปกางเกงของผมลงในเวลาต่อมา
"พี่เปลี่ยนใจแล้วค่ะ...พี่จะทำให้หนูเอง"
"อื้อ! ฮะอ๊า~"
ผมครางเสียงลั่นเมื่อความเสียวซานเกิดจากลิ้นร้อนที่แตะลงบนส่วนหัวของแกนกายแข็งขืน ที่เดี๋ยวนี้ผมแทบจะไม่ได้ให้ใครแตะต้องมันเลยนอกจากตัวเอง
"พี่รักน้องซอนะคะ"
เสียงพร่าพร่ำบอกกระเส่าราวกับต้องการให้ผมจดจำมันจนขึ้นใจ แต่ในเวลาเดียวกันคำพูดนั้นก็ปลุกปั่นเลือดในกายของผมให้มันร้อนระอุกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะกดปากลงกลืนเอาแกนกายของผมเข้าปากจนมิด ห่อปากแน่นแล้วเริ่มรูดรั้งเนิบนาบแต่หนักหน่วง พร้อมกับใช้ลิ้นโลมเลียแกนกายภายในปากไปด้วย มือข้างหนึ่งถูกเจ้าของร่างหนาส่งมันกดวนอยู่รอบช่องทางด้านหลังของผมซ้ำๆ พร้อมกับเริ่มสอดนิ้วเข้ามาทีละนิด ทำผมปั่นป่วนท้องไปหมด
"อืม...ไปเรียน อ่ะ มาจากไหนกันเนี่ย...อึกอืม ทั้งๆ ที่บอกน้อง หงึกว่าไม่เคยคบผู้ชายแท้ๆ อ๊า~"
"อุกอืม...ดูคลิปสิคะ คลิปออกจะเยอะแยะ นี่พี่ลงทุนสั่งให้เพื่อนมันไปโหลดมาให้เลยนะ"
คนที่ใช้ปากปรนเปรอให้ผมอยู่ถอนปากออก มายกยิ้มกรุ่มกริ่มให้แล้วกดนิ้วสอดใส่ช่องทางด้านหลังเข้ามาเรื่อยๆ จนสุดความยาวของนิ้ว ทำเอาเสียวแทบขาดใจ
"อื้ม~ พี่โฬมฮะ อึก"
"หนูโอเคหรือเปล่าคะ...อืม"
ได้ยินคำถามตามด้วยเสียงคำรามเบาๆผมก็พยักหน้ารับแทนคำตอบ เพราะไม่อาจสั่งกายให้ปากมันพูดบอกได้อีกแล้วหลังจากที่คนพี่เริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ แต่กลับโดนจุดกระสันซ่านเข้าอย่างจังราวกับคนชำนาญ
"ฮึกตะ...ตรงนั้น"
"ตรงนี้นะคะ"
"ฮ่ะอ่าส์ พี่โฬมอึก ลึกอะ...ลึกเกินไปแล้วครับ"
ผมร้องครางพร่ำเรียกชื่อคนพี่เสียงกระท่อนกระแท่นไม่ได้ศัพท์ ขอให้เขาปราณีกันบ้างแต่กลับกลายเป็นว่าโดนเพิ่มจำนวนนิ้วที่สอดใส่เสียอย่างนั้น จากเดิมที่แค่รู้สึกเจ็บแสบเพราะไม่ได้ทำมานานนิดหน่อย ตอนนี้กลับต้องซูดปากหลับตาแน่นเพราะความเจ็บจี๊ด
"พี่ครับอึก...น้องเจ็บ มันเจ็บครับ"
"ผ่อนคลายนะคะน้องซอ...อุก"
เขาพูดบอกเสียงแผ่วพลางก้มหน้ากลืนแกนกายของผมเข้าปากอีกครั้ง รูดรั้งปลุกเร้าอารมณ์จนผมเคลิ้มตามจากความเจ็บเลยแปลเปลี่ยนเป็นเสียวซ่านแทบขาดใจ นิ้วเรียวยาวของเขาดันเข้ามาลึกจนเจ็บจุกไปหมด
"อื้ม อื้อ พี่ครับ อึกน้อง...น้องไม่ไหวจะเสร็จ อ่ะอ่าส์ จะเสร็จแล้วครับ"
จบคำผมคนพี่ก็ส่วนนิ้วกระแทกใส่เน้นๆ ถี่ระรัวจนตัวผมสั่นคลอนไปตามแรง ปากก็รูดรั้งกระชั้นชิดติดกันไม่นานผมก็หวีดร้องสุดเสียงแล้วปล่อยสิ่งกำหนัดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ฮะอ๊า~~ อึกอืม"
"อึก อึก...อืม ก็ไม่ได้แย่นะ รู้สึกว่าจะติดหวานหน่อยๆ ด้วยซ้ำแหะ"
คนพี่พูดพึมพำกับตัวเองในขณะที่ผมได้แต่หายใจหอบจนอกกระเพื่อม กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอก่อนจะเอ่ยปากถามคนตัวโตที่ขยับตัวลงไปนั่งชันเข่ากับพื้นพรมเสียงแหบแห้ง
"อึก...กลืนมันหรอครับ?"
"ค่ะ พี่อยากรู้ว่ารสชาติมันเป็นยังไงน่ะ"
"แล้ว...มันเป็นยังไงครับ?"
ผมถามต่อเมื่อคนพี่หันมามองหน้ากันพูดตอบด้วยสีหน้าตื่นเต้นชอบใจ หากแต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
จะได้นอนมั้ยนะคืนนี้น่ะ
"อืม พี่ว่ามัน...หวานๆด้วยนะ"
เขาทำหน้าครุ่นคิดพลางแลบลิ้นไล่เลียปากของตัวเองราวกับกำลังรับรสชาติซ้ำ ก่อนจะพูดตอบผมด้วยท่าทีพึงพอใจ ผมที่ได้รับคำตอบแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองบ้าง พยักหน้ารับรู้แล้วลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาตบพื้นที่ข้างๆ เป็นการเรียกคนพี่ให้มานั่ง
คนตัวโตเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมลุกขึ้นมานั่งตามคำเชิญของผม เมื่อเห็นว่าเขานั่งลงบนโซฟาแล้วผมก็ไถลตัวลงไปกับพื้นพรม แล้วใช้สองแขนจับแยกขาแกร่งออกห่างจากกัน ขยับกายพาตัวเองไปนั่งแปะอยู่ระหว่างของเขาแล้วเริ่มจัดการกับกางเกงของคนพี่
"หนูจะทำหรอคะ?"
"แลกกันครับ"
ผมพูดตอบไปแบบนั้นคนตัวโตเลยยิ้มพอใจส่งให้ แล้วเขยื้อนตัวเข้ามาหาผมเพื่อให้ผมทำมันได้ถนัดมากขึ้น ผมปลดตะขอกางเกงออกก้มหน้าลงไปกับกลางกายของเขา งับเอาซิปกางเกงสีเงินก่อนจะรูดมันลงจนสุดทางเผยให้เห็นความเป็นชายที่พองใหญ่จนนูนเด่นออกมา
ผมไล่เลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองอย่างคนประหม่า หัวใจพลันเต้นกระหน่ำกับสิ่งที่ได้เห็นช้อนสายตาขึ้นไปมองหน้าคนอายุเยอะกว่า ก็เห็นเขากัดปากของตัวเองไปทีราวกับคนอดกลั้นก่อนจะก้มลงมาจูบกับผมอย่างเร่าร้อนแต่ไม่ได้รุนแรงสักนิด ผมเลยจูบตอบดูดดึงลิ้นของเขากลับบ้างก่อนจะผละออกมามองตากัน
"หนูไหวมั้ยคะ?"
"น้องไหวครับ"
ผมพูดตอบเสียงแหบพร่าไม่ต่างจากคนถาม ส่งลิ้นไปเลียริมฝีปากหนักหนาที่ยกยิ้มให้ก่อนจะผละหน้าออกจากเขามามองแกนกายขนาดใหญ่ ที่ผมเองก็เพิ่งจะเคยพบพานเป็นครั้งแรกในช่วงอายุยี่สิบเจ็ดปี ใช้มือเล็กบางของตัวเองไปรูดรั้งชันในสีขาวลงช้าๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างไปสัมผัสกับความแข็งขืนอลังการจนดูน่ากลัว
"อา...มือนุ่มจังเลยค่ะ อืม"
กลางกายของเขากระตุกอย่างแรงเพียงแค่ถูกผมสัมผัสเบาๆ จนผมตกใจได้ยินเสียงคำรามในลำของของคนตัวโตที่กัดฟันแน่นจนกรามนูนจ้องมองผมด้วยสายตาหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เห็นท่าทีทรมานนั่นผมก็ตัดสินใจใช้มือทั้งสองข้างช่วยชักรูดมันให้สองสามที ก่อนจะก้มหน้าอ้าปากครอบครองส่วนแข็งขืนอันใหญ่โตของเขา และผมแทบจะไม่ต้องห่อปากเลยเพราะแค่อ้าปากรับส่วนนั้นเข้ามามันก็แน่นคับในปากไปหมดแล้ว ที่ทำได้ตอนนี้แค่พยายามไม่ทำให้แกนกายของเขามันโดนฟันของผมแค่นั้นเอง
ผมค่อยๆ ขยับปากช้าๆ พลางใช้มือช่วยปรนเปรอในส่วนที่เหลือให้เขาไปด้วย เพราะไม่สามารถที่จะใช้ปากปรนเปรอจนสุดความยาวได้ เลยได้ยินเสียงคำรามงึมงำในลำคอดังมาเป็นระยะๆ พร้อมกับมือใหญ่ของเขาที่วางแนบลงมาบนหัวของผมข้างหนึ่ง แล้วจับขยับบังคับหัวผมให้ปรนเปรอแกนกายของเขาเร็วขึ้น แต่ก็ไม่ได้รุนแรง ส่วนอีกข้างก็ใช้มันบีบคลึงก้นผมไปด้วยจนผมต้องร้องอื้ออึงออกมา
"อุกอื้ม ฮัก"
"อืม...เสียวเป็นบ้าเลยค่ะ"
"ฮ๊ะอ๊า!"
ผมสะดุ้งตัวโหย่งคลายท่อนเอ็นร้อนออกจากปากร้องครางออกมาเสียงลั่น เมื่อนิ้วเรียวยาวของคนพี่สอดใส่เข้ามาอย่างกะทันหันไม่บอกกล่าว ทั้งเจ็บและจุกท้องไปหมดเพราะจำนวนนิ้วที่สอดเข้ามามันมากกว่าครั้งแรก
"อืม ทำต่อสิคะ"
"อ่ะ อืม อย่ารังแกน้องฮึก"
ผมพูดบอกเสียงกระสั่นเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าอ้อนวอน เลียริมฝีปากของตัวเองเบาๆ อย่างซาบซ่านปนความเจ็บแปลบบางจังหวะที่สอดกระแทกเข้าใส่
"อ่าส์...หนูอย่ามองหน้าพี่แบบนั้นสิคะ อึก พี่จะอดใจไม่ไหวเอานะ"
"ฮึก...อืม พี่ขี้โกง อ๊ะ"
ผมบ่นเขาเสียงติดขัดหันหน้าหลบสายตาร้อนแรงมาจดจ้องท่อนเอ็นตรงหน้า แล้วอ้าปากกลืนกินมันอีกครั้ง แต่ก็ต้องร้องอื้ออึงครวญครางในลำคอไปด้วย เพราะคนพี่ส่งนิ้วเข้าออกในช่องทางของผมเร็วขึ้น แม้จะรู้สึกเจ็บแสบแต่ก็กระสันเสียวเมื่อนิ้วเรียวกระแทกโดนจุดอ่อนไหวในรูสวาท
"ฮึก หนู...ซนจริงๆ"
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09


"อุก อื้ม"
ผมทำเพียงแค่ครางรับในลำคอช้อนตามองเจ้าของร่างสูงด้วยสายตายั่วยวน ดูดส่วนหัวแกนกายใหญ่แรงๆ จนคนพี่ต้องสูดปากร้องคำรามออกมา
"อื้ม...เสียวมากเลยค่ะ"
ได้ยินดังนั้นผมก็ขยับปากให้เร็วมากขึ้น พลางส่งมือขึ้นไปลูบไล้ที่หน้าอกผ่านเสื้อเชิ้ตของคนพี่เบาๆ เป็นการเร่งเร้ารีดสิ่งกำหนัดให้พ้นออกมาจากแกนกาย และดูเหมือนว่าจะได้ผลเมื่อยิ่งกดปากรูดรั้งเร่งเร้าลูบอกแกร่ง กลางกายก็เกิดอาการกระตุกเกร็งพองตัวใหญ่จนคับปากหนักกว่าเก่า
"อืม...หนูคะ พี่จะเสร็จแล้วค่ะ ฮ่า เร็วอีกหน่อยนะ"
เสียงครางต่ำพลางเอ่ยปากร้องขอเสียงกระเส่า ผมจึงละมือออกจากกล้ามเนื้อแน่นของเขา มาวางทาบทับมือหนาที่วางอยู่บนหัวแล้วออกแรงกดมันเป็นการบอกนัยๆ ว่าอยากได้เร็วแค่ไหนให้เขาคุมเอง ซึ่งคนพี่ก็ดูเหมือนจะเข้าใจได้ในทันทีหลังจากก้มลงมาสบตากับผม
"อืม...พี่ขอโทษนะคะ พี่ขอ...อ่าส์"
พูดยังไม่ทันจบประโยคมือใหญ่ก็กดหัวผมอย่างแรง จนเอ็นแข็งขืนมันลึกเข้าไปในคอทำผมแทบหายใจไม่ออก หลับตาแน่นน้ำตาไหลรินออกที่หางตาแต่ก็ยังยอมขยับปากตามแรงของเขาที่ชักนำ คนตัวโตกดหัวผมเข้าออกอยู่สามสี่ครั้งก่อนจะแช่ค้างเอาไว้แล้วคำรามออกมา
"อื้ม..."
"อุก ฮึก อื้ม~ ฮึก"
ผมสำลักน้ำกามทีพุ่งกระฉูดเข้าคอแบบที่ไม่จำเป็นต้องกลืน ก่อนจะใช้มือยันที่หน้าขาแกร่งเพื่อดันตัวเองออกจากแกนกายแข็งขืน มานั่งไอโคลกจนหน้าแดงน้ำตาไหลไปหมดพร้อมกับกอบโกยอากาสเข้าปอดไปด้วย เนื่องจากช่วงที่ท่อนเอ็นร้อนทะลวงเข้าไปในลำคอมันแทบจะปิดทางเดินหายใจของผมไว้หมดเลย
"อา...พี่ขอโทษนะคะ หนูเป็นอะไรมั้ย"
"แค่กๆ อึก อื้ม"
ได้ยินคำถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยระคนเป็นห่วงผมก็ส่ายหน้าส่งให้แทนคำตอบ แล้วไอออกมาไม่หยุดก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอแต่กลับรู้สึกแสบจนต้องปล่อยให้น้ำลายไหลออกมาจากปากแทนการกลืน
"ฮืม ทำหนูน้ำตาไหลซะแล้ว...มาคะพี่ช่วย"
เขาถอดเสื้อเชิ้ตออกจากตัว เผยให้เห็นหุ่นล่ำสมสวนกล้ามเนื้อเป็นล่อนสวย หันมามองผมแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนพลางยื่นสองแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมายกตัวผมขึ้นจากพื้นพรม แต่แทนที่จะให้ผมได้นั่งลงบนตักแล้วพักสักนิด กลับกลายเป็นว่าเขาจับแกนกายอันใหญ่ขึ้นมาจอที่ก้นผมเสียอย่างนั้น
"อ๊ะ อื้อ~ อย่ารังแก...กึดน้อง~"
ผมร้องครวญพูดบอกเสียงแหบแห้งกัดฟันแน่นเมื่อมือหนาจับสะโพกผมเอาไว้แล้วค่อยๆ กดลงไปบนท่อนเอ็นที่จับจ่ออยู่ที่ทางเข้า ทว่ายังไม่ทันที่ส่วนหัวจะเข้าไปความเจ็บก็แล่นฉิวเข้ามาในความรู้สึกแล้ว
"หนูอย่าเกร็งสิคะ กึด"
"น้องไม่ อื้อ ไม่ได้เกร็งแต่...อึกอืม มันใหญ่เกินไปต่างหากเล่า อ๊า~"
ผมตอบเสียงติดขัดวางมือจิกบ่าคนตัวใหญ่เอาไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บที่คืบคลานเข้ามา เชิดหน้าขึ้นแล้วหลับตาปี๋ร้องครวญครางอย่างคนเจ็บปวด
"กึด...พี่จะทำเบาๆ อย่าเกร็งนะคะเด็กดี"
พูดบอกเสียงแหบพร่าสอดไรฟันแล้วโน้มหน้ามากดปากจูบที่บ่าผมแรงๆ จนผมต้องนิ่วหน้าก่อนจะเงยขึ้นมาขบที่ติ่งหูผมเบาๆ แลบลิ้นเลียใบหูก่อนจะตวัดลิ้นเลียหลังหู ทำขนอ่อนผมลุกไปทั่วทั้งตัวลืมเลือนความเจ็บไปชั่วขณะ ร้องครางเสียงกระเส่ายกแขนกอดรอบลำคอหนาเอาไว้ พลางลูบไล้หลังคอคนพี่ไปด้วย
เล้าโลมเก่งสมกับอายุสามสิบที่ผ่านผู้หญิงมาเยอะจริงๆ
"อ่าส์~ อะ"
"กึดอืม แน่นชะมัด"
เสียงกัดฟันกรอดกับเสียงพึมพำดังที่ข้างหู สองมือหนาก็บีบคลึงทั้งก้นและสะโพกของผมเต็มแรง พร้อมกับกดเอวของผมลงไปด้วยทำให้ความเจ็บเกิดขึ้นเป็นระยะ แต่แกนกายแข็งขืนก็ยังเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งได้ยินเสียงคนอายุเยอะกว่ากัดฟันกรอดจนกรามนูนอยู่หลายครั้ง สีหน้าตอนนี้ดูทรมานไม่ต่างจากผมเลยเพียงแต่มันเป็นความทรมานคนละแบบ
ผมที่ทรมานเพราะความเจ็บ กับเขาที่ทรมานเพราะความคับแน่น
"หนูขา...อืม พี่จะไม่ไหวแล้วนะคะ"
"ฮะอืม แต่น้อง...อึก เจ็บครับ"
ผมพูดบอกก่อนจะกัดปากตัวเองแน่นเพื่อข่มความเจ็บเสียดที่ช่องทางด้านหลัง ก้มลงมองหน้าหล่อที่เหงื่อผุดโทรมกายทั้งๆ ที่ห้องก็เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ คนพี่ช้อนตาขึ้นมามองผมอย่างออดอ้อนราวกับจะอ้อนวอนขอให้ผมทำอะไรสักอย่าง เพื่อทำให้ท่อนเอ็นที่เหลือเกินกว่าครึ่งของเขามันได้เข้ามาสำรวจภายในกายของผม
เห็นท่าทีเหมือนน้องหมากำลงอ้อนเจ้าของผมก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ ไอ้ผมมันคนชอบหมาซะด้วยสิ
"จูบน้องหน่อยครับ..."
ผมพูดบอกเสียงแหบยังแสบคอไม่หายจากการออรัลเซ็กซ์ให้เขา คนตัวโตเลยยืดตัวขึ้นมาแล้วป้อนจูบให้ผมตามคำขอเราจึงจูบแลกลิ้นกันอีกครั้ง และเป็นผมที่ค่อยๆ บดสะโพกกลืนกินแกนกายของเขาเพื่อให้มันง่ายต่อการสอดใส่ เพราะต่อให้ศึกษามาดีแค่ไหนคนที่ไม่มีประสบการณ์ก็ไม่สามารถทำมันได้ดีเท่าคนมีประสบการณ์อยู่แล้ว มาถึงตรงนี้ผมถึงได้เชื่อว่าเขาไม่เคยคบกับเพศเดียวกันมาก่อนจริงๆ
"ฮึก หนูอืม...แน่นเกินไปแล้วค่ะ"
"อ๊ะอื้อ พี่ช่วย...สัมผัสน้องให้มากว่านี้ได้มั้ยครับ...มันจะได้หายเกร็ง"
ผมพูดบอกเมื่อคนพี่ผละปากออกมาคำรามในลำคอเสียงสั่นพร่า พอได้รับคำแนะนำจากผมไปเขาก็เริ่มไล่มือลูบไล้ร่างกายของผม ก่อนที่จะส่งมือหนาข้างหนึ่งมากอบกุมแกนกายของผมเอาไว้ แล้วเริ่มออกแรงชักรูดให้มืออีกข้างลูบไล้แผ่นหลังจนผมต้องแอ่นอกเพราะความสยิว เผลอตัวกดสะโพกลงไปอย่างแรงจนคนพี่หลุดเสียงครางออกมา
"อ่าส์..."
"แบบนั้นแหละครับอื้ม~"
ผมร้องครางเมื่อโดนลูบไล้แผ่นหลังไปมาจนต้องแอ่นอกเข้าหาเขา เลยโดนเจ้าของสัมผัสงับยอดอกเข้าให้พลางใช้ลิ้นโลมเลียทำผมเสียวจนลืมความเจ็บ กดสะโพกวนไปกับเอ็นร้อนที่กระตุกเบาๆ ก่อนจะโดนมือที่ชักรูดแกนกายกดสะโพกผมลงอย่างรวดเร็ว จนส่วนแข็งขืนสอดใส่เข้ามาสุดความยาว เล่นเอาผมน้ำตาคลอเบ้าเพราะความเจ็บแปลบแสบไปหมด
"ฮึกฮื่อ...น้องเจ็บ หงึกเจ็บครับเจ็บ..."
"หนู...กึดรัดพี่แน่นเกินไปแล้วค่ะ"
"ฮื่อ อึก"
"จุ๊บ อย่าร้องไห้สิคะ...ยิ่งหนูร้องไห้พี่ยิ่งอยากรังแกนะ"
งื้อ~ โดนเขาทำดาเมจใส่เต็มๆ เลยอ่ะไม่ไหวๆ ใจผมไม่ไหวแล้ว
"อ่ะ ฮา...ช้า ช้าๆ ครับ"
ผมเอ่ยปากบอกเสียงสั่นเมื่อเขาใช้สองมือประคองสะโพกของผมให้ขยับ หยาดน้ำตายังคงไหลรินเพราะความเจ็บแสบที่ได้รับปะปนมากับความเสียวที่เริ่มจะมาแทนที แต่ก็ยังเจ็บมากอยู่ดี จังหวะเข้าออกเนิบนาบตามคำขอพร้อมกับการบดจูบดูดเม้มปากของกันและกัน จนตอนนี้ผมรู้ชาไปทั้งปากแม้ว่าเขาจะเปลี่ยนไปดูดดึงที่ตุ่มไตผมแทนแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนปากยังโดนเข้าขบเม้มอยู่เลย
เมื่อความเจ็บในคราแรกบรรเทาลงแทนที่ด้วยความกระสันเสียว ผมก็ร้องครางออกมาอย่างไม่คิดจะกักเก็บเสียงพร้อมกับร้องขอให้คนพี่ทำรุนแรงมากกว่าเก่า
"อึกอื้ม พี่ครับเร็วหน่อย...อื้อ"
"อืม...โอเคแล้วใช่มั้ยคะ อ่าส์ หนูไม่เจ็บแล้วนะ"
คำถามอย่างห่วงใยและอ่อนโยน ทำให้ผมพยักหน้ารับจิกมือลงกับบ่าหนาเมื่อเขาเริ่มเด้งสวนสะโพกขึ้นมาพร้อมกับใช้มือกดสะโพกผมลงไป ทำให้ผมรู้สึกจุกจนน้ำตาไหลแต่ก็เสียวแทบขาดใจในเวลาเดียวกัน
"อะอืม หนูรัดพี่แน่นอีกแล้ว"
"อื้อ~ น้อง น้องจะไม่ไหวแล้วครับ อ๊า"
"เหมือนกันคะ...กึดพี่ก็แทบจะแตกอยู่แล้ว"
เขาพูดตอบใช้สองมือหนาจับขย่มสะโพกผมกับแกนกายตัวเองเร็วระรัว จนตัวผมเอนไหวไปตามแรงยิ่งเร่งความเร็วเท่าไหร่ผมก็ยิ่งร้องครางสุดเสียง เพราะแต่ละครั้งที่สะโพกผมกลืนกินความเป็นชายของเขาเข้าไป เขาก็จะสวนสะโพกใส่เต็มแรงเข้าที่จุดอ่อนไหวไวต่อความรู้สึกด้านในของผม
"ฮะอื้อ น้องเสียว...จะฮ๊า จะเสร็จแล้วครับ จะอื้ม~"
ผมพูดบอกพลางเม้มปากตัวเองแน่นเพราะความเสียว เสียวจนขาสั่นตัวสั่นไปหมด ยิ่งเอ็นอุ่นร้อนกระตุกอยู่ภายในก็ยิ่งอยากจะปลดปล่อยออกมา
"อืม น้องซอกึด น้องซอคะ...อ่าส์"
"อ๊ะอา พี่ครับ น้องไม่อื้อไม่ไหวแล้วครับ จะเสร็จ...เสร็จฮ๊ะ เสร็จแล้วครับอ๊า~~"
ผมหวีดร้องสุดเสียงอีกครั้งหลังจากพูดจบประโยคที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ปลดปล่อยน้ำรักออกมาเป็นรอบที่สองจนเลอะเปรอะเปื้อนหน้าท้องกำยำ ทว่าคนพี่ยังไม่ยอมหยุด โถมกายใส่ผมถี่ๆ อีกสามสี่ครั้งถึงคำรามในลำคอ เกร็งกระตุกแกนกายร้อนระอุภายในตัวผมระรัวจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ไหลทะลักอยู่ภายในช่องทาง
"อื้ม...รู้สึกดีสุดๆ เลยค่ะ จุ๊บ"
พูดจบก็กดปากจูบแก้มผมจนเกิดเสียง และเพราะรู้สึกอ่อนแรงราวกับโดนสูบพลังชีวิตไปผมจึงได้ทิ้งหัวซบลงบนบ่าหนา หอบหายใจแรงๆ จนอกกระเพื่อมจากความเหนื่อย
"ไปอาบน้ำกันค่ะ"
"มันจะไม่ใช่...แฮก แค่อาบน้ำแน่ๆ"
ผมว่าปนเสียงหอบอย่างรู้ทัน คนพี่เลยหัวเราะขำในลำคอแล้วกดปากจูบหน้าผากผมหนักๆ อย่างคนมันเขี้ยว
"จุ๊บ รู้ทันเก่ง แต่ว่า...พรุ่งนี้หนูไม่ได้ไปทำงานเพราะงั้น...ถึงเช้าคงไม่ว่ากันนะคะ"
"ปึก มันใช่ประโยคคำถามที่ไหนล่ะครับนั่นน่ะ"
ผมใช้มือทุบลงบนอกของเขาเบาๆ ตอบกลับเสียงเกรี้ยว
ประโยคบอกเล่าชัดๆ
"หึๆ พี่รักหนูนะคะน้องซอ พี่รักหนูสุดใจเลย"
"...น้องก็รักพี่โฬมครับ รักมากๆเลยด้วย"
"พี่รู้ค่ะ เพราะถ้าไม่รักมากหนูคงไม่ทำหน้าผิดหวังเสียใจขนาดนั้นตอนที่พี่พูดว่าแค่อยากลองเปลี่ยนแนวดู...แล้วหนูก็คงไม่มาร้องไห้เสียใจตอนที่ขอให้พี่หยุดให้ความหวังด้วย"
เขาหันมามองผมด้วยสีหน้าอ่อนโยนแววตาที่ใช้มองผมเต็มไปด้วยความรักใคร่ และห่วงหาจริงจังเสียจนผมเกิดอาการใจสั่นขึ้นมาฉับพลัน
ตึกตักๆๆๆ
"ใจเต้นแรงจังเลย"
"เพราะพี่นั้นแหละ...ขยันทำให้หวั่นไหวจริงๆ"
"ฟอด~ พี่พูดความจริงนิคะ"
"รู้แล้วครับน้องรู้แล้ว อ๊ะฮื่อ~"
ผมที่กำลังตอบรับอย่างคนหมั่นไส้ร้องงึมงำเมื่อคนพี่ขยับตัว ทำให้แกนกายที่ยังฝังอยู่ในกายผมเสียดสีกับจุดกระสั่น
"มีอารมณ์ขึ้นมาอีกแล้วสิ...ไม่ได้นอนแน่ๆล่ะคืนนี้"
"อ่ะ ฮ่า ไหนบอกจะอาบอ๊า...น้ำไง"
"จุ๊บ เปลี่ยนใจแล้วค่ะ เข้าห้องนอนกันดีกว่า"
จบประโยคก็สอดแขนเข้าใต้ข้อพับขาแล้วยกตัวผมขึ้นทั้งอย่างนั้น ยิ่งทำให้ท่อนเอ็นขนาดใหญ่กระทุ้งเข้าลึกจนรู้สึกจุกท้องไปหมด พอคนพี่เริ่มก้าวเดินก็เกิดเป็นจังหวะให้แกนกายแข็งขืนกระแทกเข้าออกภายในช่องทาง กระสันซ่านเสียจนต้องร้องครางเสียงหลง
"ฮึกอื้ม อ๊ะ อื้อ"
"พี่จะทำให้หนูรู้เองว่า...พี่รักหนูมากแค่ไหน"
"ฮึกอื้อ อะอ๊า"
"พี่รักหนูนะ อืม...พี่รักหนูนะคะน้องซอ"
จะเปลี่ยนใจเก่งเกินไปแล้ว เฮ้ย!
The end
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09


คนที่แบกผมมาตลอดทางแตะคีย์การ์ดเปิดเข้ามาในห้องเรือนกระจกที่มองเห็นรอบทิศทางทั้งร้อยแปดสิบองศา ด้านข้างมองเห็นเป็นสระน้ำที่ทำยื่นออกไปจากตัวตึกที่สูงเสียดฟ้า แต่ก็ทำเป็นระเบียงกันให้ดูปลอดภัย ห้องทั้งห้องตกแต่งสไตล์โมเดิร์นแบบที่เครื่องใช้ต่างๆ สามารถนำไปแปลงใช้งานเป็นอย่างอื่นได้ อย่างเช่นโซฟาตัวใหญ่สีขาวที่คนพี่กำลังวางผมลงนี่ก็ดูเหมือนจะปรับให้กลายเป็นเตียงขนาดยักได้
"ฮึก อื้อ!"
ผมถึงกับตาเบิกกว้างเพราะความตกใจเมื่อถูกคนตัวสูงดันให้ล้มตัวลงนอนราบไปกับโซฟา ไม่ทันให้ผมได้ตั้งตัวก็ทาบทับริมฝีปากลงมาประกบกันทันที ผมจึงรีบยกมือขึ้นมายันอกเขาไว้แล้วออกแรงดันเต็มที่ เพื่อหวังจะให้เขาหยุดแล้วมาพูดคุยกันก่อน
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อคนพี่ก็ยังเอาแต่ไล่ลิ้นร้อนที่มีกลิ่นไวน์จางๆ เกี่ยวกับลิ้นของผมไม่เลิก ดูดดึงลิ้นผมเข้าไปในปากร้อนของตัวเองพลางหยอกเย้ากันจนแรงที่ผมเคยมีนั้นเริ่มหดหายไป สองแขนที่เคยยันอกเขาเอาไว้เริ่มอ่อนหยวบราวกับขนนกที่ทำได้แค่วางทาบอกเขาเอาไว้เท่านั้น
"อึก อืม พี่ครับ...อ๊ะ"
ผมร้องอื้ออึงในลำคอ พร่ำเรียกคนพี่เสียงเบาหลังจากที่เขาปล่อยลิ้นของผมให้เป็นอิสระ แล้วเปลี่ยนมาขบเม้มปากล่างของผมแทน
"ว่าไงคะ?"
เสียงแหบพร่าขานรับชิดริมฝีปากของผม แล้วกลับมาดูดเม้มมันใหม่ทำเอาร่างกายผมร้อนผ่าวแทบละลายไปรวมกับโซฟา มือใหญ่ที่เคยใช้ตีก้นกันเริ่มขยับมาถอดเสื้อสูทของผมออก ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในที่ผมสวมอยู่ทีละเม็ด ไล่ตั้งแต่เม็ดบนลงมาจนถึงหน้าอกแล้วแหวกเสื้อของผมออก
"จะล้ออื้อ...น้องแรงเกินไปอึก...แล้วนะครับ"
"พี่เคยพูดหรอคะว่าพี่ล้อหนูเล่นน่ะ ฮืม?"
เขาผละจูบออกปล่อยให้ปากของผมเป็นอิสระ แล้วพร่ำถามผมด้วยใบหน้าซื่อๆ ที่ดูยังไงก็เจ้าเล่ห์เจ้ากลเป็นร้อยเท่าพันเท่าในยามนี้ ผมหอบหายใจแรงมองสบตากับคมเขานิ่งก่อนจะส่ายหน้าส่งให้แทนคำตอบ เพราะเขาไม่เคยพูดคำว่าล้อเล่นกับผมเลยสักครั้งตั้งแต่เราคุยกันมา
"แล้วมีประโยคไหนบ้างที่พี่ไม่จริงใจกับหนู"
เขาเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม สายตาอ่อนโยนแต่ก็แฝงแรงปรารถนาส่งมาให้กัน และเป็นอีกครั้งที่ผมต้องส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะมันไม่มีประโยคคำพูดไหนเลยที่เขาไม่ใส่ใจผม คำพูดของเขาทุกคำที่ได้ยินและรับรู้มันอบอวลไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงหากันเสมอ
"แล้วทำไมน้องซอถึงทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นล่ะคะ หื้ม?"
คนอายุเยอะกว่าทำหน้าเป็นห่วงระคนไม่สบายใจถามผมต่อเสียงอ่อน พลางใช้มือลูบแก้มของผมเบาๆ อย่างปลอบประโลม ผมกัดริมฝีปากของตัวเองที่เริ่มบวมเจ่อจากการถูกคนพี่ดูดเม้มแน่น ก่อนจะคลายมันออกมาแล้วพูดตอบ
"น้องแค่ไม่อยากเสียใจเพราะความคาดหวังอีกแล้วครับ...ไม่อยาก...เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทุ่มเททำมาตลอดอีกแล้ว แค่นี้มันก็ช้ำมามากพอ...จนน้องแทบจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เพราะงั้น..."
ผมหยุดพูดไปแล้วไล่สายตามองคนตรงหน้านิ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาทั้งที่ในใจรู้สึกปวดหนึบไปหมด ถึงมันจะเป็นแค่เวลาเดือนครึ่งที่เราได้ทำความรู้จักกัน แต่ช่วงเวลาเหล่านั้นมันทำให้ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว และผมจะขอเก็บมันเอาไว้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตของผม
"เลิกให้ความหวังน้องนะ...ฮึกได้โปรด"
พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเสียงก็สั่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้าจนผมต้องกัดปากตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อข่มความรู้สึกเสียใจของตัวเอง อยากจะเบือนหน้าหนีก็กลัวว่าน้ำตาตัวเองจะไหลออกมาให้เขาเห็นแล้วเกอดความสงสาร แต่เพราะทนไม่ไหวเลยหันหน้าไปด้านข้างแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดช่วงตาของตัวเองเอาไว้ ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาแล้วกัดปากตัวเองไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
"เด็กโง่..."
"อึก"
"พี่ไม่เคยพูดสักคำเลยนะว่าพี่ไม่ชอบหนู"
"พอฮึก...แล้ว"
ผมบอกเสียงสั่นปนสะอื้น เพราะตอนนี้ตัวเองใจเสียไปหมดแล้ว ใจเสียแบบที่ว่ามันกู้กลับคืนมาไม่ได้เลย มันเจ็บมันจุกไปหมดทั้งอกจนหายใจแทบไม่ออก แค่ได้รู้ว่าจะเป็นตัวทดลองผมก็รู้สึกแย่ไปหมดแล้ว
คนตัวโตที่ยังคร่อมทับตัวผมอยู่เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา
"...พูดแบบนี้คือจะทิ้งพี่หรอคะ?"
น้ำเสียงของเขาฟังดูสั่นเทาไร้เรี่ยวแรงจนน่าตกใจ และสิ่งที่มันทำให้ผมตกใจยิ่งกว่าคือน้ำที่หยุดแหมะลงมาโดนมือของผมที่ยกขึ้นมาปิดตาตัวเองเอาไว้เมื่อก่อนหน้า ด้วยความตกใจผมจึงยกมือออกทันที แล้วกลับกลายเป็นว่าหยดน้ำเหล่านั้นตกกระทบลงมาบนใบหน้าเต็มไปหมด
และสิ่งที่ทำให้เกิดหยดน้ำพวกนี้ก็คือคนที่คร่อมทับตัวของผมเอาไว้ น้ำสีใสไหลออกมาจากตาคมที่ยังจ้องมองผมอยู่หยดกระทบหน้าถี่รัวราวกับฝนตก แต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นมีเพียงใบหน้าที่โศกเศร้าเสียใจ และแววตาที่ฉายความเจ็บปวดออกมาเท่านั้น
"หนู...จะทิ้งพี่ไปใช่มั้ยคะ?"
เขาถามทวนคำเดิมซ้ำอีกครั้งน้ำตายังหยดใส่หน้าผมไม่ยอมหยุด ในวินาทีนีผมได้แต่นอนนิ่งชะงัดไม่ขยับตัวไปเป็นนาทีเพราะตกตลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าจนสติหลุด แต่ได้หยาดน้ำตาที่ไหลลงจนเปียกชื้นต้นคอเป็นทางช่วยเรียกสติเอาไว้ ผมถึงได้ยกแขนขึ้นไปคล้องคอหนาแล้วโอบกอดร่างกายกำยำเอาไว้แน่น
"ไม่ครับ น้องไม่ได้จะทิ้งพี่ไปไหน...ขอโทษครับ อึก...ขอโทษนะ น้องมันขี้กลัวคิดมากเกินไปเอง ฮึก"
"พี่รักหนูนะคะ...พี่รักหนูจริงๆ นะ...พี่ไม่ได้โกหก"
คนตัวโตกอดตอบผมกลับแน่นซุกหน้าลงกับคอของผม พูดบอกเสียงอู้อี้ขึ้นจมูกผมเลยกดปากจูบที่หัวเขาเบาๆ พลางยกมือมาลูบแก้มขาวของคนอายุเยอะกว่า
"รู้แล้วครับ น้องรู้แล้ว"
"รู้แล้วยัง...จะทิ้งกันไปอีกมั้ยคะ? รู้ว่าพี่รักแล้ว...หนูยังอยาก...จะไปจากพี่หรือเปล่า?"
"น้องไม่ไปไหนแล้วครับ จะอยู่ตรงนี้กับพี่ตลอดไป...ต่อให้พี่จะไม่ต้องการแล้วก็ตาม"
ผมละมือออกจากแก้มขาวมาเช็ดหยาดน้ำบนใบหน้าของตัวเองออก พลางสูดน้ำมูกเบาๆ แล้วกลับไปโอบกอดคนตัวใหญ่ที่นอนทับตัวผมเอาไว้แน่น เพื่อยืนยันให้เขารู้ว่าผมจะไม่ไปไหนจริงๆ
"พี่ต้องการหนู...ไม่ว่าจะตอนนี้หรือหลังจากนี้...พี่ก็ต้องการหนูแค่คนเดียว"
เขาผงกหัวเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา สีหน้ายังคงเจ็บปวดเสียใจไม่คลาย ผมยิ้มบางใช้มือของตัวเองช่วยเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าหล่อ ก่อนจะดันหลังคอคนพี่เข้ามาหาตัวเองแล้วเป็นฝ่ายป้อนจูบให้
"ฮึก อืม"
"จุ๊บ แฮก"
เสียงอื้ออึงปะปนกับเสียงจูบและหอบหายใจดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้โพลงจมูกจะยังไม่สามารถหายใจได้เป็นปกติ แต่คนตัวโตก็ไม่ด้อยไปกว่าเดิมเลยเขายังจูบเก่งไร้ที่ติ ปลุกเร้าอารมณ์ของผมให้ลุกโชนจนแทบไหม้ ละริมฝีปากหนาออกจากปากของผมลากชิ้นเลียพร้อมกับกดปากจูบขบเม้มตามลำคอ ขบกัดหยอกล้อที่ติ่งหูจนได้ยินเสียงลมหายดังสนั่น ลมร้อนจากปากปะทะกับใบหูชวนให้รู้สึกวูบวาบในช่องท้อง
มือใหญ่ทั้งสองข้างถูกเจ้าของร่างกำยำสั่งการให้มาบดขยี้ยอดอกของผมจนมันแข็งชูชัน ซุกไซร้ไล่ดอมดมที่คอผมสักพักก็กดจูบไล่ต่ำลงไปยังหน้าอก ก่อนที่เขาจะแหวกเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมออกแล้วแตะลิ้นลงบนยอดอกผะแผ่ว แต่ทำตัวผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"อ๊ะ พี่ครับ...อื้ม~"
ผมร้องเรียกคนบนตัวที่เริ่มจะทำรุนแรงอย่างการขบกัดตุ่มไตของผมเสียงพร่า แอ่นอกเข้าหาสัมผัสหวาบวามนั้นอย่างลืมตัว สองมือยกขึ้นมาวางไว้เหนือหัวตัวเองเพราะไม่รู้ว่าควรจะวางไว้ตรงไหนดี มันดูเกะกะเป็นส่วนเกินไปหมดในยามนี้
"อื้อ ฮึก อ่าส์"
"หนูคะ..."
"คะ อื้อ ครับ"
ผมขานรับเสียงกระเส่า ผงกหัวขึ้นมาสบตากับคนเรียกที่แววตาฉายแต่ความปรารถนา แรงอารมณ์อันร้อนแรงออกมาอย่างชัดเจนจนตัวผมแทบมอดไหม้ แต่เขาก็ยังคงมองผมด้วยสายตาอ่อนโยนไม่ต่างจากเดิมเลย แม้ว่าตัวเองจะอยากทำมากแค่ไหนก็ตาม
"ออรัลเซ็กซ์ให้พี่หน่อยได้มั้ยคะ"
ผมชะงักนิ่งไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะดันตัวเขาออก ซึ่งเขาก็ยอมขยับตัวลุกอย่างง่ายดายไม่มีต่อต้านแล้วลุกขึ้นนั่ง ผมหันไปมองเขานิ่งก่อนจะถามขึ้นเสียงเรียบ
"หิวน้ำมั๊ยครับ?"
"ไม่ค่ะ"
เขาตอบพร้อมกับส่ายหน้ามองหน้าผมด้วยท่าทีฉงน ผมเลยยิ้มบางแล้วพูดบอก
"แต่น้องหิว...ไปเอาน้ำให้น้องดื่มหน่อยได้มั้ยครับ?"
"ได้ค่ะ งั้นหนูรอพี่แป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้"
เขาพูดบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม แม้ว่าตาจะแดงก่ำจากการร้องไห้มาแต่การแสดงออกก็ยังใส่ใจและเอาใจผมอย่างเดิม ผมมองตามแผนหลังหนาที่เดินเข้าไปยืนหน้าตู้เย็นที่อยู่ไม่ไกลนิ่ง รอยยิ้มที่เคยมีประดับบนใบหน้าหายไป พลั้นในหัวก็เริ่มขบคิดตีกันวุ่นวายเพราะความสับสนและไม่เข้าใจของตัวเอง
"เขาชัดเจนขนาดนี้แล้วมึงยังกลัวอะไรอีกวะซอ..."
ผมพึมพำกับตัวเองเสียงเบาพลางยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง และเป็นเวลาเดียวกันกับที่คนพี่เดินกลับมาพอดี
"น้ำค่ะ...หนูอยากได้อะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ?"
เขายื่นแก้วน้ำเย็นมาให้ผม จัดการถอดสูทตัวนอกของตัวเองออกไปพาดไว้กับโซฟา แล้วพับแขนเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่สวมขึ้นทิ้งตัวพิงไปกับพนักพิงของโซฟา ผมมองตามท้วงท่าของเขาเงียบๆ ยกน้ำในแก้วขึ้นมาดื่มไปหลายอึก ก่อนจะอมน้ำอีกคำเอาไว้ในปากว่างแก้วน้ำลงบนโต๊ะหน้าโซฟา หันกลับมาหาคนอายุเยอะกว่าอีกครั้งส่งมือไปจับบังคับหน้าของคนตัวโตให้หันมามองกัน แล้วประกบปากจูบทันที
ผมยืดตัวขึ้นนั่งชันเข่าคร่อมตักเขาให้ตัวเองอยู่สูงกว่าแล้วค่อยๆ ปล่อยน้ำที่อมไว้เข้าไปในปากคนพี่ เขาก็ยอมรับแล้วกลืนมันลงคอทันทีอย่างไม่นึกรังเกียจ ผมผละหน้าออกเพียงนิดมามองใบหน้าหล่อ สายตาคมเข้มที่มีความออดอ้อนกันเพียงเสี้ยววินาที ก็กดปากจูบปากหยักแล้วบดขยี้แรงๆ อย่างมันเขี้ยวจนคนถูกกระทำหัวเราะขำในลำคอ
เอาวะ! ลองดูสักตั้งมันจะเป็นอะไร
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09


เสียงร่ำไห้ของคนในครอบครัวดังมาไม่ขาดสาย เมื่อคุณปู่ที่น่ารักและแสนใจดีของหลาน คุณพ่อที่แสนจะเข้มงวดของลูกๆ และ CEOวิสัยทัศน์กว้างไกลของบริษัทผลิตแป้งเย็นชื่อดังวัย 80 จากไปอย่างไม่มีวันกลับ สมถวิลยืนมองร่างเหี่ยวแห้งของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงพยาบาล กะอีกแค่สะดุดไม้เท้าตัวเองล้มดันมาตายเสียได้ อนาถจิตแท้พอได้มายืนดูแบบนี้ก็พึ่งจะรู้ว่าตัวเองอยู่ในร่างนั้นมานานมากจนสำควรแก่เวลาที่จะต้องจากลาเสียที ตอนมีชีวิตอยู่เคยอ่านหนังสือธรรมะ เรื่องราวของสวรรค์กับนรกเคยคิดว่าไม่มีจริงหรอกเพราะยังไม่มีใครเคยบอกสักคนว่าเคยไปมาแล้ว มาตอนนี้จะได้พิสูจน์เสียทีว่ามีหรือไม่มี ว่าแต่มันไปทางไหนกันไอ้นรกหรือสวรรค์เนี่ย ยืนลังเลจะไปซ้ายหรือขวาดีก็มีแสงสว่างจ้าราวสปอร์ตไลท์ส่องมาจากข้างบน ค่อยๆ ลอยลงมาเรื่อยๆ จนหยุดที่พื้นดิน
"เจ้า สมถวิลใช่หรือไม่" เสียงดังก้องกังวานฟังแล้วสบายหู
"ไม่ใช่ ทองธาวิน ตะหาก" สวนกลับทันใด ใครจะไปใช้ชื่อนั้นอีกกัน
"สมถวิล ชื่อมันบอกอยู่บนหัวเจ้า" ตัวอักษรที่โผล่มาบนหัวบ่งบอกชื่อเจ้าของร่าง
"เรียกเราว่า ทองธาวิน" ย้ำอีกครั้ง
"ก็ได้ๆ ลุงทอง ลุงตอนเป็นมนุษย์ทำความดีเอาไว้มาก ดังนั้นจึงได้สิทธิ์ขึ้นสวรรค์อยู่ลำดับเทวดาชั้นฉกามาพจร (ผู้ที่ยังเกี่ยวข้องกับกาม) อยู่บนสวรรค์ชั้นฉกามาพจร เราเป็นเทวดาผู้ดูเจ้า ไปกันได้แล้ว" เทวดาหนุ่มกล้าใหญ่หน้าตาหล่อเหลามาอยู่ตรงหน้า ใช่สิหน้าตาหล่อๆ แบบนี้เทวดาแน่นอนแถมยังนุ่งโจงกระเบนใส่หมวกสูงอย่างกับชฎาอีก
"เดี๋ยวผมยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้า เงินอีก ของใช้อีก"
"เจ้าไม่เคยได้ยินหรือไง ตายแล้วไปแต่ตัว เอาอะไรไปไม่ได้" พูดจบก็ฉุดแขนลอยละลิ่วขึ้นฟ้าไป
ไปได้แต่ตัวจริงๆ ตอนนี้ไม่ได้ใส่อะไรสักอย่าง แถมยังมายืนอยู่ต่อหน้าเทวดา (หล่อๆ แบบนี้เทวดาแน่นอนความมั่นใจไม่เคยพลาด) อีกหลายคน แต่ละคนอย่างกับนายแบบปารีสแฟชั่นวีค ตอนเป็นมนุษย์โดนปลูกฝังว่าเรื่องข้ามเพศเป็นเรื่องน่ารังเกียจสุดท้ายโดนมัดจับแต่งโยนเข้าหอมอมเหล้าจนได้ลูกแฝดมาคู่หนึ่ง เลี้ยงดูภรรยาและลูกอย่างดีด้วยเงินก้อนใหญ่ไม่ขาดตกบกพร่องสักบาทแล้วเริ่มถือศิลกินเจสะสมบารมีจนตาย คราวนี้จะได้เปิดตัวเสียที
"ลุงทอง"
"ทองธาวิน" สวนกลับทันใด
"เออนั่นแหละ ต่อไปเราจะบอกถึงกฎเทวดาให้ฟัง" เอาหนังสือเล่มใหญ่มาวางตรงหน้า แม่เจ้าต้องฟังจนหมดนี่เชียวหรือ
"ไม่ได้ชื่อสมถวิลหรือ" เทวดาหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ชี้ตรงชื่อบนหัว
"ชื่อนั่นแหละ แต่เจ้าตัวบอกชื่อนี้คงเบื่อมั้งใช้มาตั้งแปดสิบปี" เทวดาก็ขี้นินทาแฮะ ที่สำคัญได้ยินเต็มสองรูหูเฟ้ย
เทวดาก็นินทาเหมือนกันแฮะ
"วัชเรนทร์ เจ้าไม่รู้สึกอุจาดตาบ้างหรือ ปล่อยให้เทวดาใหม่ยืนแก้ผ้าอยู่แบบนั้น" ตอนแรกไม่มีคนสนใจพอมีคนเอ่ยสายตาทุกคู่มองมาที่ลุงทองหมด
"ชิบแล้ว" ยกมือขึ้นมาปิดส่วนหว่างขาแทบไม่ทัน
"โอ๊ะ ลืมไป" ยกมือขึ้นชี้ๆ ก็มีควันสีเทาๆ มาล้อมรอบเหมือนสวมอะไรอยู่ มันเย็นสบายมากเลยขอบอก
"ลุงทอง" เอ่ยเรียกชื่อ
"ทองธาวิน จำใส่หัวเอาไว้" ชักฉุนลุงทอง ลุงทองอยู่ได้
"ตามใจเขาหน่อย พึ่งมาใหม่" เทวดาอีกองค์สะกิด
"ธาวิน" เรียกเสียงราบเรียบ เอาวะก็ยังดีกว่าลุงทอง
"มาฟังกฎเทวดากัน" เปิดตำรา เทวดาที่อยู่ใกล้ๆ ต่างพากันลุกหายไปหมดเหลือแค่เขากับเทวดาหนุ่มที่พาเขามา ท่าทางจะอีกยาวขอนอนฟังก็แล้วกัน
"ที่นี้ก็ได้ฟังจน...จบ" ปิดหนังสืออย่างแรงจนเทวดาใหม่ที่นอนน้ำลายยืดอยู่นั่นสะดุ้งเฮือก
"ให้มานั่งฟังกฎ ยังจะหลับอีก ตาแก่นี่" เส้นเลือดผุดบนหน้าผาก
"จบแล้วเหรอ" บิดขี้เกียจอยู่สองสามที
"ว่าแต่เจ้าหนุ่มเอ้ยคุณเทวดา คุณอายุเท่าไหร่ ลุงเอย ตาแก่เอย ปากเสียชะมัด" ยืนเท้าสะเอวมองหน้าเคืองๆ
"ก็ลุงอายุขัยแปดสิบ ถึงตอนนี้จะกลายเป็นหนุ่มก็เหอะ อายุยังแปดสิบอยู่ดี" ยิ้มเยาะ
"แล้วคุณอายุเท่าไหร่" ย้อนถามเสียงดัง
"เราอายุห้าร้อยปีทิพย์" ยิ้มอย่างภูมิใจ
"ไอ้ห้าร้อยปีทิพย์นี่มันกี่ปี" เกิดมาพึ่งเคยได้ยิน
"ประมาณเก้าล้านปีมนุษย์เห็นจะได้"
"โธ่ ไอ้คุณทวดเทวดา" ทองทาวินแว๊ดให้
"ตัวเองอายุกมากกว่าตั้งกี่ล้านเท่า ไม่แก่เหรอไง" ตอนแรกก็เห็นว่าหล่อเหลาเอาการเลยไม่อยากทำตัวมีปัญหาตอนนี้ทนไม่ไหวจัดเสียหน่อย
"ถ้าเทียบกับมนุษย์ก็ประมาณ ยี่สิบเอ็ด" บอกในตอนท้าย
"ห๋า" ตกใจอีกเป็นครั้งที่สอง
"บอกว่าถ้าเป็นอายุขัยของมนุษย์ก็ประมาณยี่สิบเอ็ด" ทองธาวินอยากหายาดมมาดมให้หายมึน มันคำนวณอายุยังไงกันเนี่ย
"เรียกลุงก็ไม่แปลก" ยังยืนยันคำเดิม
"พ่อเทวดารูปหล่อ พ่อใจดี พ่อเป็นเหมือนเทวดาไม่สิเป็นเทวดาอยู่แล้ว พ่อดีเลิศ ขอร้องล่ะไหนๆ ตายมาเป็นเทวดาแล้วอย่าเรียกให้แสดงใจเลยไหว้ล่ะ" จนปัญญาเลยมาไม้นี้
"ก็ได้ๆ ต่อไปเราเรียกว่าธาวินก็แล้วกัน" ตัดปัญหา ก่อนจะโยนหนังสือเล่มโตเอาไว้ตรงหน้า พลางว่า
"อ่านให้ฟังไม่ฟัง เอาไปอ่านเองก็แล้วกัน แบกหนังสือตามมา จะพาไปดูที่พัก" ลอยนำไปแล้ว ธาวินต้องแบกหนังสือเล่มใหญ่วิ่งตามไปให้ทัน จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่ที่อาคารหลังหนึ่ง
"วัชเรนทร์ เทวดาพี่เลี้ยงพาเทวดาใหม่มารับชุดขอรับ" ประตูไม้ค่อยๆ เปิดออก หันมากวักเรียกให้เขาไปด้านใน หออาภรณ์มีเสื้อผ้าอาภรณ์ของเทวดาทุกระดับชั้นมากมาย อย่างกับโกดังขายเสื้อผ้าเมืองจีน
"เทวดาใหม่นามว่าอะไร" เอ่ยถามธาวินที่ยืนยิ้มกับชุดหลากสีที่แขวนอยู่เต็มไปหมด
"ทองทาวินครับ" รีบบอกทันที
"โอ๊ะ "พลิกหาอยู่หลายหน้าแต่ไม่ยักเจอจนวัชเรนทร์ ชี้ไปที่ชื่อ
"แน่ใจเหรอ" ย้อนถามอีกครั้ง
"ชื่อนี้แหละ" เทวดาห้องอาภรณ์จึงเดินไปหยิบชุดมาให้ พร้อมกับให้ลงชื่อกำกับว่ารับชุดไปแล้ว
"ทำไมเป็นสีขาว ไม่ใช่สีๆ เหรอ"
"เทวดาใหม่ก็สีขาวทั้งนั้นแหละ ไปได้แล้วเกะกะการทำงาน" ยื่นชุดให้โบกมือไล่ วัชเรนทร์เลยลากออกมาก่อนที่จะไปทำเรื่องวุ่นวาย พาไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้เลิกอุจาดตาเสียที
ธาวินในชุดเทวดาสีขาวเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด หมุนตัวให้วัชเรนทร์ดูโจงกระเบนทำด้วยผ้าไหมนุ่มใส่แล้วสบายตัวมาก เสื้อคลุมแพรโปร่งนี่ก็โออยู่แต่ไอ้หมวกแหลมๆ ที่มันเกะกะพิกลเลยไม่ใส่ดีกว่า
"อันนี้ไม่เอา ใส่ยาก" ยื่นคืนให้
"ต้องใส่" ดันกลับมา
"ไม่" ทำเสียงแข็ง
"โอ้ยอะไรกัน ป่านนี้ยังไม่ไปอีก" เทวดาห้องอาภรณ์เดินมาจะเปิดประตูทำการ เพราะเย็นมากแล้ว
"หมวกนี่ไม่อยากได้" หันมาบอกพร้อมส่งหมวกให้
"ไม่ใส่ก็ไม่ใส่ เอาไอ้นี่ไปใส่แทน ถ้าไม่ใส่อีกเขาก็ไม่รู้พอดีว่าเป็นเทวดา" หยิบรัดเกล้าอันเล็กให้
"แบบนี้ใส่ได้" รีบเอามาสวมหัว รู้สึกเหมือนใส่มงเลยแฮะ
"ไปได้แล้ว "ดันทั้งสองออกมาจากอาคารพร้อมปิดประตูไม้ดังปัง วัชเรนทร์พาธาวินไปยังวิมานที่ตัวเองพัก เป็นที่พักโล่งๆ มีหลังคา ไม่มิดชิดเอาเสียเลยแบบนี้ทำอะไรก็ลำบากน่ะสิ
"ไม่มีกำแพงเหรอ"
"เจ้านี่เรื่องมากสุดๆ เทวดาเขาก็พักกันแบบนี้ทั้งนั้น เรือนนี้ของเรา ของเจ้าหลังโน้น" ชี้ไปที่หลังเล็กกว่าที่อยู่ใกล้ๆ เหมือนศาลาท่าน้ำไม่มีผิด
"ทำไมเล็กขนาดนั้น"
"ก็เจ้าเพิ่งเป็นเทวดา งานการยังไม่ได้ทำ ตำแหน่งก็ยังไม่มี ได้แค่นั้นก็บุญแล้ว" ทำเสียงจิ๊ปากไม่สบอารมณ์ ไม่ชอบพวกที่เป็นเทวดาใหม่ก็เพราะอย่างนี้ ตัวเองเกิดมาเป็นเทวดาเลยจึงคุ้นเคยกับเทวดาตั้งแต่กำเนิดมากกว่าเทวดาที่มาจากโลกมนุษย์ อุตส่าห์หลบเลี่ยงมาหลายครั้งจนครั้งนี้เลี่ยงไม่ได้ต้องมารับเทวดาใหม่มาเทรนให้เป็นเทวดาที่ดี ถึงจะได้เลื่อนตำแหน่งหน้าที่
"อ้าวต้องทำงานด้วยเหรอ นึกว่าอยู่เฉยๆ" ตอนอ่านหนังสือไม่เห็นจะบอกเลยว่าเทวดาต้องทำงาน
"ไม่ทำงานแล้วจะเอาอะไรกิน ไม่สิจะเลื่อนตำแหน่งได้ยังไง ว่าแต่เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง" เอ่ยถามจะได้จัดหน้าที่หรือพาไปฝากฝึกงานได้ถูก
"ทำแป้งเย็นไง เราเป็นเจ้าของบริษัทแป้งเย็นชื่อดังเชียวนะ คิดสูตรเองจนเป็นที่ยอมรับ นอกจากเย็นแล้วยังแก้ผดผื่นได้ดีอีกด้วย "ยิ้มอย่างภูมิใจ
"แล้วเทวดาต้องใช้แป้งเย็นไหม" ย้อนถามหน่าย ๆ
"ไม่แน่นะ" ยิ้มหวานจ๋อย
"อย่าแม้แต่จะคิด" รีบบอกอย่างไว
"ก็ดูท่าจะร้อน ต้นไม้ไม่เห็นมีสักต้นแม้แต่ไอ้ปุยเมฆขาวๆ นี่แสงอาทิตย์จ้าอยู่ทั้งวันแบบนี้ร้อนตายชัก" ความคิดดีๆ ผุดขึ้นในสมอง เมื่อเขาบอกว่าต้องทำงานเพื่อนได้เลื่อนตำแหน่ง ก็เปิดโรงงานผลิตแป้งเย็นบนสวรรค์ซะเลยน่าจะดี แดดเปรี้ยงแบบนี้มีลูกค้าแน่นอน
"คิดอะไรไม่เข้าท่า เอาตำราไปท่องกฎให้ขึ้นใจ แล้วก็กลับวิมานของเจ้าไปได้แล้ว เราจะนอน" ชี้ไปที่ศาลาท่าน้ำนั่น จะเรียกว่าวิมานก็ไม่เต็มปากมันเหมือนจริงๆ เดินถือตำรากฎเล่มใหญ่เดินไปตามที่บอก เอาน่ามันต้องมีสักวิธีที่จะทำมาหากินได้สิน่า


พระพิรุณโปรยปรายเมื่อยามสาย
เราเปลือยกายอาบแดดอุ่น
ยามเช้าแสงแดดละมุน
ให้ผิวกายกรุ่นไปด้วยวิตามินดี
"เจ้าทำอะไร" เสียงดังยิ่งกว่าพระสุธาฟ้าฟาดที่ดังอยู่เบื้องล่างวิมานทำเอาธาวินสะดุ้งโหยงจนปุยเมฆาสีขาวกระจายฟุ้งเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นเมฆ รีบโดยปุยเมฆอันเย็นเยือกมาปิดเอาไว้
"อาบแดดไง ร่างกายได้รับวิตามินเยอะ ๆ " ธาวินยิ้มกว้าง
"เจ้าทำเรื่องบัดสี" วัชเรนทร์เทวาส่งเสียงกร้าว
"เราเปล่าเสียหน่อย แถวนี้เป็นวิมานเรา เราจะทำอะไรก็ได้ ท่านต่างหากมาแหกปากด่าในวิมานเรา ถ้าเราแจ้งความข้อหาบุกรุกท่านจะโดนหักแต้มมิใช่น้อย" เดินเข้ามาหามีเพียงเมฆาคาดตรงนั้น
"เจ้า เจ้า" วัชเรนทร์ตัวสั่นนี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ลุงที่เพิ่งมาเป็นเทวดาไม่กี่วันกลับปากดีเถียงกลับราวรู้ดีเรื่องกฎเทวาห้าหมื่นข้อ
"ท่านอย่าเครียดไปเลย ดูสิเส้นเลือดผุดขนาดนี้ เดี๋ยวหน้าหล่อ ๆ ของท่านก็เฉาหมด อ้ออีกอย่างนาน ๆ เข้าท่านจะเป็นไมเกรนนะเชื่อเรา เราผ่านมาหมดแล้ว" ธาวินยิ้มหวาน ทุกวันระหว่างรอต้นไม้ดอกไม้โตเพื่อเก็บไปทำกลิ่นหอมให้แป้งเย็นธาวินแทบไม่มีอะไรทำรดน้ำถอนหญ้า รู้สึกว่าเทวดานี่ว่างเสียจริงนี่ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างได้อกแตกตายแน่ วัชเรนทร์เทวาผู้เป็นเทวดาพี่เลี้ยงก็เห็นแต่ลอยมาลอยไปหรือไม่ก็นอนอยู่ที่วิมานเห็นแล้วเบื่อหน่ายแทน เช้านี้เห็นแดดดีจึงออกมาอาบแดดเสียหน่อยให้ผิวได้รับวิตามินดีมันผิดด้วยเหรอ
พอเห็นกล้ามเทวดาพี่เลี้ยงแล้วแม่เจ้าโว้ย อย่าให้มีมั่งก็แล้วไปไอ้ลอนขนมปังบนหน้าท้องนั่นอีกอย่างกับขนมปังเลี้ยงปลาตามวัดหันมามองตัวเองที่ผิวขาวอย่างกับศพไร้ขนไร้กล้ามเนื้อแล้วอิหน้าเด็กเหมือนกุมารในละครผีนี่อีกมองด้วยสายตาแค้นเคืองขนาดเทวดายังไม่เท่าเทียมกับเลย
"แล้วทำไมท่านถึงได้มาหาเรา" ถอนหายใจหนักหน่วงเดินไปหยิบชุดผ้าไหมที่มีอยู่ชุดเดียวมาสวมใส่หลังจากตากแดดจนมันหอม ทำไมถึงมีชุดเดียวก็ไม่มีปัญญาหาแต้มบุญไปแลกน่ะสิจะกู้วัชเรนทร์ก็กลัวจะถูกว่าเห็นแบบนี้ธาวินก็มีศักดิ์ศรีอยู่เหมือนกัน
"มีคนเชิญไปรับบุญเจ้าจะไปรับบุญกับเราหรือไม่"
"ไปสิ" ทำไมจะไม่ไปได้เห็นโลกได้ของกลับมาวิมานแถมได้บุญอีกด้วย ธาวินพึ่งรู้ถึงความสำคัญของการไปรับบุญเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง
"งั้นก็เตรียมตัวไปได้แล้ว" ถึงจะขี้โมโหแต่ก็ไม่นาน พอดูๆ แล้วเป็นเทวดาที่ดีเหมือนกัน
"วันนี้ไปที่ใด" ยิ้มแป้นเหาะตามเทวดาพี่เลี้ยง
"เดี๋ยวไปก็รู้เอง"
ไม่กี่นาทีต่อมา...
ธาวินนั่งตัวสั่นมือข้างหนึ่งจับชายเสื้อคลุมของวัชเรนทร์เอาไว้สายตาหวาดหวั่นที่มองไปรอบ ๆ นี่มันยิ่งกว่าหนังผีไทยบวกซอมบี้เสียอีก ขนอันน้อยนิดที่มีตามตัวลุกชันไปทุกเส้น ทำไมเขาต้องมานั่งในดงผีเช่นนี้กัน
"อีกนานไหม" กระซิบถามเสียงสั่น
"วันนี้วันพระใหญ่ บุญใหญ่ต้องรอจะให้จบได้อย่างไร เจ้าก็จงนั่งฟังเงียบ ๆ " ทำเสียงดุใส่ จะให้เงียบได้ยังไงเมื่อที่รายรอบกายมีแต่ปี๋ทั้งนั้น วันพระใหญ่บุญใหญ่เทวดาถูกเชิญมารับบุญที่วัดแถมยังมีพวกเตรียมรับบุญกุศลอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นผีสางนางไม้หรือไม้แต่สังภเวสีโถ ๆ ธาวินเทวดาหน้าใหม่ใจปลาซิวผู้ยังไม่เคยมารับบุญแบบนี้ถึงกับนั่งขยับไปมาเพื่อให้ใจสงบ
"เร็วไปรับบุญ" ดึงแขนเทวดาใหม่ฝ่าวงล้อมเข้าไปชั้นในสุดบุญสำหรับเทวดาที่พระท่านสวดอวยพรให้
"โอ๊ะวันนี้มีเทวดามาด้วยหรือ" รุกขเทวดาที่มารับบุญเอ่ยทักวัชเรนทร์
"อึ่ม แล้วท่าวารินทร์ทำไมถึงได้มาผู้เดียว" ปกติรุกขเทวดาองค์นี้มักมีเพื่อนพ้องมาด้วยเสมอ
"มีรับบุญกันหลายที่เลยแยกย้ายกันไป" ปากพูดมือหยิบของที่วางไว้สำหรับเทวดา ธาวินเห็นวารินทร์เทวะหยิบก็รีบทำตามกลัวช้าหมดอดได้ของดี
"อึ่ม" ครางกลับไปแบบนั้น หันมาหยิบของใส่ห่อผ้าต่อ
"เอาละกลับได้แล้ว" หันไปบอกธาวินที่ได้ของสองห่อใหญ่
"ขอรับ" ยิ้มแป้นอิ่มบุญได้ของที่อยากได้หลายอย่าง
"เราขอตัวกลับวิมานก่อน" หันไปบอกรุกขเทวดาวารินทร์
"ตามสบายขอรับ" ยังคงเก็บของต่อไป
แบกของยังไม่ทันจะพ้นประตูอุโบสถเสียงเอะอะอื้ออึงดังสนั่น มองไปเบื้องล่างเห็นบรรดาผี เปรต สังภเวสีทั้งหลายที่อยู่รายล้อมกายเมื่อครู่กรูกันเขาไปหาของที่วางอยู่ราวกับฝูงซอมบี้ในหนังไซไฟก็ไม่ปาน
"น่ากลัว" ธาวินยกมือทาบอก
"เจ้าโชคดีแล้วที่ได้เป็นเทวดา ถึงจะชั้นผู้น้อยแต่ไม่ต้องไปแย่งใคร" วัชเรนทร์เทวาเอ่ย จากนั้นจึงพาธาวินเหาะกลับวิมาน
ข้าวของที่ได้รับมาครานี้อย่างน้อยก็กินใช้ได้เป็นสิบปีทิพย์ ไม่ต้องไปรับบุญก็อยู่ได้อีกพักใหญ่ เพียงแต่ว่าถ้ามัวเล่นตัวไม่ไปรับ อาจจะต้องไปเข้าคิวเพื่อลงไปรับบุญไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ดังนั้นต่อให้มีก็ต้องสะสมแต้มบุญต่อไป เมื่อพวกเขายังเป็นเทวดาที่ยังไม่ตัดขาดจากกิเลสกามทั้งหลายทุกสิ่งจึงเป็นไปตามวัฏจักร
"บุญคราวนี้ทำให้เรารู้สึกดีกว่าครั้งก่อน" ธาวินเอ่ย
"เพราะเป็นบุญใหญ่ ถึงได้รู้สึกเช่นนั้น" วัชเรนทร์อธิบายพรางว่า
"เจ้าดูที่มือ แต้มบุญคงเจ้าคงเพิ่มบ้างแล้ว"
"จริงดิ่" หงายฝ่ามือดูเห็นแต้มบุญที่เพิ่มขึ้นมาตั้งสามแต้ม
"แต้มบุญเรา แต้มบุญเรา" ส่งเสียงด้วยความดีใจ ถึงจะน้อยนิดแต่มันเป็นสิ่งที่เขาได้รับมาด้วยตัวเอง
"เก็บรักษาเอาไว้ดี ๆ อย่าใช้สุรุ่ยสุร่าย การเกิดเทวดาไม่ใช่เรื่องง่ายแต่การรักษาชีวิตเทวดานั้นยากกว่า เราว่าเจ้าคงไม่อยากไปเป็นพวกที่เห็นข้างล่างใช่หรือไม่" อบรมอย่างกับเป็นพ่อเลย
"รู้แล้ว ๆ สักวันแต้มบุญเราต้องมีเป็นพัน ๆ ล้าน" ประกาศกร้าวให้วัชเรนทร์ฟัง
"เราจะรอดู" ยิ้มมุมมากแล้วแยกกลับวิมานตน
บุญเหมือนนี่เหมือนคอลาเจนพอได้รับแล้วผิวกายเด้งดึ๋งเปล่งปลั่งไม่แปลกใจว่าเหตุใดเทวดาถึงได้หน้าตาอ่อนวัยขนาดนั้นแถมยังเหมือนมีประกายวิบวับอย่างกับเคลือบด้วยกริดเตอร์ เอาของมาเก็บเสร็จแล้วก็ไปดูแลแปลงดอกไม้ต่อ นึกขอบคุณวัชเรนทร์เทวดาพี่เลี้ยงที่คอยสอนอะไร ๆ ให้ ถึงดูจะไม่ค่อยเต็มใจแต่จริงๆ ก็ใจดีเสมอ
"ท่านธาวิน เรามาเยี่ยมท่าน" บุปผานารีลอยมาแต่ไกล ในมือมีดอกไม้หอบใหญ่มาด้วย
"โอ๊ะท่านได้บุปผาพวกนี้มาจากไหนมากมายขนาดนี้" บุปผานารีเป็นเทพอัปสรที่รับเพียงดอกไม้ใบไม้เท่านั้นนั้น
"เราไปรับบุญที่โลกมนุษย์มา" ส่งหอบดอกไม้ให้
"เราแบ่งมาให้ท่าน เผื่อท่านจะเอาไปปลูก"
"กลิ่นหอมและงดงามมาก ที่เราปลูกไว้ก็เริ่มโตแล้วจะเอาไปด้วยหรือไม่" ให้มาให้กลับจะได้ไม่ติดค้างบุญกัน
"มีดอกไม้ใดบ้างหรือ" เอ่ยถามด้วยความดีใจ
"มาสิ เราจะพาไปชม" เอาหอบดอกไม้ไปปักไว้ในกระถางบัว จากนั้นจึงเดินนำไปยังแปลงดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้
"โอโห้ กลิ่นหอมและงดงามมาก" รอยยิ้มพรายทั้งใบหน้า เหล่าเทวดาตัวน้อยกำลังบินวนอยู่รอบๆ ดอกไม้
"ท่านอยากได้ต้นไหนเอาไปได้เลย" ธาวินยิ้ม แค่มีคนชื่นชมผลงานก็ทำให้เขายิ้มแก้มปริแล้ว
"งั้นเราไม่เกรงใจ จะขอไปสักกำ" บุปผานารีเอ่ย ธาวินพยักหน้า รีบคว้าเสียมที่อยู่ใกล้ ค่อยบรรจงขุดลงไป
งัดดอกไม้ขึ้นมา ยื่นให้บุปผานารี
"ท่านเอาไปเถิด ปลูกให้มันเติบใหญ่ ออกดอกผลเมื่อใด เราจักไปเชยชม"
"ขอบคุณท่านมาก เราจักปลูกดังใจสม "บุปผานารีแย้มยิ้ม เหล่าเทวาน้อยที่อยู่รอบๆ ต่างเข้ามาใกล้ๆ
"หากท่านอยากได้อีก ก็จงปลีกตัวแวะมาหา" ธาวินเก็บเสียมไว้ที่เดิม
"ได้สิท่านเทวา ถ้าเรามีดอกไม้สวยมาจะแบ่งให้" บุปผานารีหอบดอกไม้ที่รับมาเหาะขึ้นท้องฟ้าเพื่อกลับไปยังวิมาน
ฝ่ายวัชเรนทร์เทวา ตัวเราอยู่มาจนบัดนี้ ไม่เคยมีเทพบุปผาหรือเทพนารีแวะเวียนมาเยี่ยมวิมานนี้สักครา เป็นแล้วก็ปวดจิต นึกตงิด ๆ อยากแกล้งเทวาใหม่หยิบเสื้อคลุมสวมหมวกชฎาคว้ารองเท้ามาใส่ก้าวเดินไปยังวิมานธาวิน
"อ้าวท่านวัชเรนทร์มีธุระอันใดหรือ บุปผานารีเพิ่งเอาดอกไม้มาให้เรา" ชี้ไปที่ดอกไม้ในกระถางบัว
"อ้อรึ" เหลือบมองแบบไม่ใส่ใจ
"หรือกลิ่นดอกไม้รบกวนท่านอีก" คราวก่อนโดนว่ายังจำได้อย่างแม่นยำกลัวจะโดนว่าซ้ำคงช้ำใจแน่นอน
"ไม่ใช่ เราแค่เดินเล่นเฉย ๆ "รีบบอกทันใดกลัวจะหาว่าสนใจ
"อ้อ อึ่ม งั้นเชิญท่านตามสบาย เราจะไปอาบน้ำชำระกายเสียหน่อย" เพราะหอบดอกไม้ขุดต้นไม้จนรู้สึกคันยุบยับไปทั้งกาย
"จะไปอาบที่ไหน" วัชเรนทร์เทวาตาโต คิดว่าเจ้าหมอนี่คงได้ข่าวอะไรดี ๆ แน่ เพราะตนไม่คบไม่เสวนาไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวรใช้ชีวิตโดดเดี่ยวมาหลายสิบปีทิพย์ พอได้ยินก็สนใจอยู่นิดหน่อยนิดหน่อยจริง ๆ นะ
"ไปกับเราหรือไม่ ตอนไปรับบุญรุกขเทวาเคยกระซิบบอกเราไว้" ธาวินยิ้มกว้าง
แค่ไม่กี่อึดใจได้เพื่อนใหม่เป็นรุกขเทวานี่มันจะข้ามหน้าข้ามตาเทวดาอย่างวัชเรนทร์เกินไป ขยับมาใกล้ ๆ กระซิบถามอย่างไว
"ถ้าเราไปด้วย อย่าบอกใครนะ" ธาวินพยักหน้า จะให้ไปบอกใครได้ไม่ได้อยากหาเรื่องใส่ตัวเพราะวัชเรนทร์เทวาเป็นถึงเทวดาพี่เลี้ยง หลีกเลี่ยงเรื่องให้ปวดหัวเอาตัวรอดไว้จะดีกว่า
"งั้นไปกัน" ยิ้มอย่างดีใจ เหาะไปในนภาจุดหมายก็คือป่าที่รุกขเทวาบอกเอาไว้
เสียงซู่ ๆ ดังกระหึ่มทำเอาใจสั่น เสียงดังร้าวฟ้าฟาดตรงไหนกัน รีบพลันมุ่งไปตามทาง สายน้ำสาดกระเซ็น เห็นสีรุ้งยามต้องแสง สายน้ำตกจากผาอย่างรุนแรง แผงอยู่ในพงไพรไกลผู้คน
"โอ๊ะท่านธาวินเทวา" รุกขเทวดาที่เจอก่อนหน้า
"เราแวะมาเล่นน้ำตามท่านชวน" ธาวินยิ้มกว้าง
"เหตุใดวัชเรนทร์ผู้เย็นชาถึงได้มากับท่านด้วย" กระซิบกระซาบอย่างแปลกใจ ทำไมถึงมาได้
"เรื่องมันยาว จะกล่าวไปคงไม่จบ" ธาวินเอ่ย
"งั้นเชิญท่านเถอะ ส่วนเราจะไปพักผ่อน ได้เวลาเทวานอน" พูดจบก็หายวับ กลับไปยังต้นไม้ใหญ่
วัชเรนทร์เทวาตกตะลึงน้ำตกใหญ่ ท่ามกลางหมู่ไม้เขียวชอุ่มทอดตัวไกล สัมผัสได้ถึงชีวิตอันร่มเย็นค่อย ๆ เอาเท้าแตะน้ำเย็นสายน้ำกระเซ็นมาโดนหน้าธรรมชาติงดงามรอบกายา ทำเอาเทวดาเปรมปรีดิ์