บทที่ 48 ชื่อ
หมิงเวยตื่นขึ้นจากฝันแล้วยกมือลูบคอที่รู้สึกปวดเบาๆ พอรู้สึกดีขึ้นนางจึงลืมตา ม่านเตียงที่แขวนอยู่ด้านบนมีสีเขียวอ่อนซึ่งไม่ใช่เตียงที่นางมักจะนอนเป็นประจำทุกวันเป็นแน่ หมายความว่านางยังถูกกักตัวอยู่ที่นี่งั้นหรือ
ในเวลานี้จะให้นางทำอันใดได้ล่ะ มันไม่มีประโยชน์เลยนางไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้ แล้วนางควรทำอย่างไรต่อไปดี
มาคิดดูแล้วปลอมเป็นฮูหยินสามจากตระกูลหมิงมาจัดการเรื่องนี้แล้วกลับไปก่อนรุ่งสางเช่นนี้ก็จะไม่มีผู้ใดเห็น แต่ตอนนี้นางถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่ แผนเดิมใช้ไม่ได้อีกต่อไป
เช่นนั้นก็เหลือหนทางเดียวสำหรับนาง ตามหาคุณชายหยาง ยืมพลังของเขาเพื่อหลบหนีออกจากตระกูลหมิง! แม้จะรู้สึกไม่ดีที่เมื่อคืนถูกเขาตลบหลัง แต่พอมาคิดพิจารณาดูแล้วคุณชายหยางเป็นเป้าหมายที่ดีไม่น้อย
เขามีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะทำให้ตระกูลหมิงไม่กล้าไล่ตาม อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เจ้าชู้หื่นกระหายจริงๆ เสียหน่อย ตัวนางเองก็จะยังบริสุทธิ์อยู่
มีอันใดให้ต้องลังเลอีก ตงหนิงเล็กเพียงนี้ เรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว
ส่วนชื่อเสียงที่ไม่ดีนั้นผู้ใดจะสนกัน
“โครก...” แล้วท้องของนางก็ส่งเสียงร้องขึ้น
หมิงเวยลูบท้องแล้วพึมพำกับตัวเอง “ทำให้หิวเพียงนี้ ขอโทษด้วยจริงๆ”
พอพูดจบก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นข้างหู หมิงเวยลุกขึ้นนั่งก็เห็นว่ามีสาวใช้นั่งเก้าอี้ข้างเตียง
เมื่อเห็นหมิงเวยตื่นขึ้นแล้ว นางจึงลุกขึ้นและวางเข็มกับด้ายลง ถามด้วยเสียงร่าเริง “แม่นางตื่นแล้ว บ่าวชื่อเสี่ยวถง คุณชายสั่งให้บ่าวมาคอยปรนนิบัติท่านชั่วคราวเจ้าค่ะ”
“อ้อ” หมิงเวยพยักหน้า “รบกวนเจ้าแล้ว”
“ไม่รบกวนเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยงถงยิ้ม “แม่นางหิวแล้ว ลุกไปล้างหน้าล้างตาก่อนดีไหมเจ้าคะแล้วค่อยทานมื้อเที่ยง”
หมิงเวยเห็นด้วยทันทีนางไม่ได้กินอะไรเลยมาทั้งคืน แถมยังนอนหลับจนถึงเที่ยง อีกทั้งมีเรื่องไม่สบายใจอีกมากมาย ทานเสร็จก่อนแล้วค่อยพูดดีกว่า
เมื่อเข้ามาในห้องชำระกาย หมิงเวยก็ตกใจเป็นอย่างมาก สระของที่นี่ใหญ่มากถึงขนาดสามารถว่ายน้ำได้ ที่เกินไปที่สุดก็คงเป็นน้ำที่ยังอุ่นอยู่ แน่นอนว่าไม่ได้ต้มน้ำไว้สำหรับนาง น้ำยังอุ่นอยู่แปดส่วน
“หรูหราอะไรเช่นนี้!” หมิงเวยทอดถอนใจแล้วเพลิดเพลินไปกับมันอย่างมีความสุข พอนางขึ้นจากสระในสภาพผมเปียก เสี่ยวถงก็ได้เตรียมเสื้อผ้าใหม่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
นางช่วยหมิงเวยเปลี่ยนเสื้อผ้า เกล้าผม จัดการให้อย่างสะดวกสบาย แล้วอาหารเที่ยงก็ถูกนำเข้ามา หลังจากคอยปรนนิบัตินางจนทานอาหารเสร็จ เสี่ยวถงก็ถอยออกไป
เมื่อเหลือหมิงเวยเพียงผู้เดียว นางจึงถอดรองเท้าเดินไปมาบนพรมขนสัตว์ เดินย่อยอาหารไปพลางคิดถึงความตั้งใจของคุณชายหยาง
ถึงแม้ไม่ยอมให้นางกลับไป แต่กลับดูแลปฏิบัติกับนางเป็นอย่างดี มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ อาหารยังเป็นอาหารชั้นยอด แล้วห้องนี้ดูไปดูมาเหมือนจะเป็นห้องนอนใหญ่ ภายในห้องมีของส่วนตัวจำนวนไม่น้อย…
นางเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือเห็นหนังสือเล่มหนึ่งถูกวางทิ้งไว้จึงหยิบขึ้นมาเปิดดู หนังสือเล่มนี้เป็นเพียงบันทึกธรรมดา ตัวอักษรบนหน้าหลังปกหนังสือทำให้นางต้องก้มดูอยู่หลายรอบ
สิ่งที่เขียนไว้ตรงกลางหน้ากระดาษคือ หักห้ามใจตน ทำตนให้เป็นมารยาท ลงชื่อด้วยคำสองคำ หยางชู
หมิงเวยชะงักยกมือขึ้นแตะตัวอักษรคำว่าชู
“ดูท่านหลงใหลเพียงนี้ ชื่อของข้าไพเราะเหนือความคาดหมายใช่หรือไม่”
หมิงเวยหันกลับไปแล้วก็เห็นคุณชายหยางเดินเข้ามาจากด้านนอก
“อันที่จริงท่านควรแสดงตนให้เป็นผู้ดีเสียหน่อย เขียนได้ดีเพียงนี้ดูไม่สมเป็นท่านเลย” คุณชายหยางรับชาจากสาวใช้แล้วจิบ จากนั้นค่อยพูดว่า “ผิดแล้ว! หากข้าเขียนไม่ดีต่างหากจะเป็นปัญหา”
เมื่อเห็นหมิงเวยเลิกคิ้ว เขาจึงกล่าวเสริม “อย่าลืมสิว่าท่านย่าของข้าเป็นผู้ใด”
อ้อ...องค์หญิงหมิงเฉิง
องค์หญิงผู้มีชื่อเสียงจนต้องจารึกลงในประวัติศาสตร์เป็นผู้ที่ควบคุมวินัยในตนเองดีมาก อีกทั้งยังรักทั้งหลงหลานชาย คงไม่มีทางยอมให้เขาเขียนลายมือเละเทะเป็นแน่ แต่อย่างไรชื่อก็เป็นภาพลักษณ์ของบุคคล แม้ว่าจะเป็นผู้ดี แต่ก็ต้องเป็นผู้ดีที่ดูดีด้วย แต่ความสนใจของหมิงเวยอยู่ที่เรื่องอื่น
“นี่เป็นชื่อของท่านหรือ”
คุณชายหยางเหลือบมองแล้วหัวเราะ “ทำไมหรือชื่อของข้าไม่ไพเราะหรืออย่างไร”
“หยางชู” หมิงเวยอ่านอีกครั้ง “ไพเราะมาก” ถึงนางพูดเช่นนั้น แต่คิ้วของนางก็ไม่คลายลง
คุณชายหยางจึงพูดออกไปว่า “เวลาท่านชื่นชมผู้อื่นรบกวนช่วยแสดงสีหน้าจริงใจสักหน่อยเถิด”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ นิ้วชี้ไปที่คำว่าชูอีกหน “แต่อภัยให้ข้าด้วยที่ต้องพูดตรงๆ ความหมายแฝงของคำนี้ไม่ค่อยดีเท่าใด”
“โอ้” รอยยิ้มของคุณชายหยางจางลงเล็กน้อย
“ชู (殊) หมายถึงความตาย ผู้ต้องโทษประหารชีวิตด้วยการแยกศีรษะออกจากร่าง จึงเรียกว่าต้องโทษด้วยการตัดหัว” หมิงเวยพูดเสียงเบา “คำคำนี้มีเจตนาสังหาร แฝงความหมายตายโหงไว้ ประกอบด้วยคำว่าไต่ (歹) และจู (朱) ไต่สื่อถึงกระดูก ส่วนจูสื่อถึงสีเลือด...”
นางเงยหน้าขึ้นมองคุณชายหยาง “ชื่อเป็นหลักฐานการมีตัวตนของมนุษย์ ถึงแม้ไม่สามารถแทนถึงโชคชะตา แต่ก็ส่งผลต่อโชคของคนผู้นั้นไม่มากก็น้อย ชื่อนี้ของคุณชาย ดูหดหู่เกินไปเกรงว่าจะไม่ตายอย่างสงบ”
“....” นิ้วของหมิงเวยเลื่อนไปชี้คำสี่คำที่อยู่ตรงกลางแล้วพูดช้าๆ “หักห้ามใจตน ทำตนให้เป็นมารยาท มีสัตว์ร้ายซ่อนอยู่ในตัวคุณชายเป็นแน่! แม้แต่ตนเองยังกลัวการมีอยู่ของมันทำได้แค่ยับยั้งตนเองเป็นครั้งคราวไม่ให้ทำร้ายผู้คน”
คุณชายหยางหัวเราะสั้นๆ “ตอนแรกที่ท่านพูดก็ดูมีเหตุผล แต่ตอนท้ายดูมั่วไปหน่อย บุรุษล้วนนำคำสอน เมตตานำ หักห้ามใจตน ทำตนให้เป็นมารยาทมาเป็นคติประจำใจ เช่นนี้ไม่เท่ากับว่าทุกคนล้วนมีสัตว์ร้ายอยู่ในใจเหมือนกันอย่างนั้นหรือ”
หมิงเวยหัวเราะ นางไม่เถียงเขา “ถ้าเป็นเช่นนั้นเหตุใดคุณชายถึงนำคำว่าชูเป็นชื่อเล่า ท่านเป็นลูกหลานในราชวงศ์ เป็นบุคคลที่มีความสำคัญ เป็นที่รักขององค์หญิงใหญ่ เหตุใดถึงใช้ชื่อนี้เล่า”
“ท่านพูดว่าเหตุใดเยอะเสียจริง ชู หมายถึงโทษประหาร แต่ก็มีความหมายอย่างอื่นมากมายเช่นกัน เหตุใดท่านถึงคิดว่าหมายถึงอย่างแรก ไม่ใช่อย่างหลังกัน”
ถึงจะพูดเช่นนั้น เขากลับนั่งลงหยิบพัดงาช้างออกมาคลี่ อาจเป็นเพราะรู้สึกว่าอากาศยังหนาวอยู่นางจึงรู้ว่าเขาแกล้งทำเป็นร้อน
หมิงเวยมองการเคลื่อนไหวของเขาก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้เขาจะปฏิเสธ แต่นางรู้ดีว่าตนเองนั้นพูดถูก ปรมาจารย์แห่งชีวิตถึงแม้ไม่ได้ทำนายชะตาชีวิตเป็นหลัก แต่ไม่ได้หมายความว่านางทำนายไม่ได้
ในแวดวงของผู้มีวิชา ตอนที่พวกเขาทำนาย พวกเขาชอบใช้คำพูดที่เหมือนจะใช่แต่ไม่ใช่เพื่อทำลายความคิดในใจเป็นที่สุด ถ้าเป็นเช่นนี้โกงเงินยังง่ายเสียกว่า…
ยิ่งไปกว่านั้นนางมีความสามารถจริงๆ ทำให้เขาประหลาดใจ ปล่อยใจ จากนั้นจึงพูดจูงใจเขาได้โดยง่าย ทางด้านคุณชายหยางจ้องมองนางครั้งแล้วครั้งเล่า
“ท่านมองข้าอย่างหลงใหลเช่นนี้ คิดว่าข้างดงามมากใช่หรือไม่” หมิงเวยยิ้มให้เขา คุณชายหยางหัวเราะ เขายันตัวขึ้นใช้พัดแตะเข้าที่คางของนางแล้วพูดอย่างไม่แยแส “ใช่! ข้าคิดว่าแม่นางเกิดมางดงามเพียงนี้ อีกทั้งยังมีความสามารถถึงเพียงนี้ เก็บไว้ให้อยู่ข้างกายนานๆ จะดีกว่า”
หมิงเวยเงียบไปเล็กน้อยก่อนเอ่ย “คุณชายหยาง..”
“หืม...”
“ตั้งแต่ท่านรู้ว่าข้าเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่เข้ายึดร่าง ท่านคงไม่เคยคิดว่าตัวข้าอาจเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ ว่างๆ เอามือแคะเท้าแล้วเอามือที่แคะเท้าหยิบสิ่งของ...”
คุณชายหยางหน้าเขียวเขารีบเก็บพัดอย่างรวดเร็ว หมิงเวยรู้สึกเหมือนนางแก้แค้นได้สำเร็จ กำลังจะได้ทีขี่แพะไล่ อาหว่านก็เดินเข้ามา
“คุณชายเจ้าคะ”
“มีเรื่องอันใด” ในหัวของคุณชายหยางยังมีคำว่าบุรุษแคะเท้าดังก้องอยู่ในหัว เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นที่ไม่สามารถบรรยายได้อวลอยู่ทั่วร่างกายของเขา
อาหว่านเดินเข้าไปใกล้แล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่างข้างหูเขา หมิงเวยเห็นสีหน้าของคุณชายหยางดูเคร่งเครียดขึ้นมา
“เจ้าแน่ใจหรือไม่”
อาหว่านพยักหน้า เขาโบกมือให้อาหว่านถอยไปแล้วหันมามองหมิงเวย เขาไม่พูดอะไรอยู่นานราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง หมิงเวยเห็นสีหน้าของเขาก็ใจกระตุกราวกับมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
แต่นางไม่ได้ถามออกไป นางรู้สึกกลัวเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก
ในที่สุดคุณชายหยางก็เปิดปากพูด “ตระกูลหมิงเกิดเรื่องขึ้น”
หมิงเวยรอคำพูดต่อไปของเขา คุณชายหยางครุ่นคิดสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ข้าจะให้อาหว่านส่งท่านกลับไป”
……………………………………………………..


บทที่ 46 เปิดเผย
“ท่านพูดผิดแล้ว!”
“อะไรนะ”
หมิงเวยตอบ “คนตายไม่สามารถเก็บความลับได้”
คุณชายหยาง “....”
หมิงเวยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วพูดว่า “ไม่ว่าจะเป็นคนตายแบบใด ข้าก็สามารถทำให้พวกเขาเปิดปากบอกได้”
รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายหยางค่อยๆ หายไป มือที่กดนางอยู่ขยับขึ้นไปที่คอระหงราวกับจะบีบคอนางทันทีที่นางพูดจาไม่เข้าหู
หมิงเวยหายใจเบาๆ หลังจากเผชิญหน้ากันไม่นานนางก็สัมผัสได้ถึงอุปนิสัยของคุณชายหยางผู้นี้ได้ ภายใต้หน้ากากเสเพลของเขาได้ซ่อนตัวตนที่โหดร้ายเอาไว้อยู่ เขาไม่ชอบให้ผู้อื่นโกหก ยิ่งหยอกกันมากเท่าใด เขายิ่งไม่ปรานี
พลังของนางในตอนนี้ต่ำมาก หากอยากออกไปจากที่นี่มีเพียงทางเดียวคือต้องจัดการเขาเท่านั้น คุณชายหยางหลุบสายตามองนางโดยปราศจากรอยยิ้มบนใบหน้า
ใบหน้าสำรวมตน สายตามองมายังนางราวกับตรวจสอบ แต่หมิงเวยมองว่าเป็นเรื่องที่ดี นั่นหมายความว่าเขาได้ถอดเปลือกนอกของเขาออกแล้ว
“ท่านเป็นใครกันแน่”
ไม่รอให้หมิงเวยตอบ คุณชายหยางก็พูดต่อว่า “อย่าสร้างเรื่องให้เสียเวลาเลย ข้าให้คนไปสอบถามก่อนหน้านี้แล้ว คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงเกิดมาโง่เขลา หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเจอภูติผีจนตกใจกลัว แล้วจู่ๆ ก็หายเป็นปกติ ตามคำบอกเล่าของคนในตระกูลหมิง เสวียนหนี่เหนียงเหนียงสัมผัสได้ถึงความจริงใจของฮูหยินสามจึงส่งวิญญาณที่ลอยหายไปกลับมา...”
พูดถึงเรื่องนี้เขาก็หัวเราะออกมา “แต่งเรื่องมาได้ดี แต่ข้าไม่เชื่อในเรื่องเทพเจ้า”
หมิงเวยกลืนความคิดของตนกลับเข้าไปอย่างเงียบๆ นางไม่ได้เจอคนดื้อรั้นเพียงนี้มานานมากแล้ว
ต้องบอกว่าความสามารถของนางก่อนหน้านี้ ไม่จำเป็นต้องโกหกอันใดทั้งนั้น!
ทำก็ทำ ไม่พอใจก็ลงมือเสีย!
ทว่าตอนนี้เขาไม่พอใจก็สามารถลงมือกับนางได้จริงๆ...
คุณชายหยางคว้าข้อมือของนาง ค่อยๆ คลึงฝ่ามือทีละนิ้ว สัมผัสมันอย่างระมัดระวัง นี่ไม่ใช่การคลึงที่อ่อนหวานคลุมเครือของชายหญิง แต่เพื่อต้องการแน่ใจบางสิ่งบางอย่าง
“เป็นมือที่บอบบางมาก” เขาพูดเบาๆ “เหมือนได้รับการดูแลเอาใจใส่อยู่ตลอดเวลา นิ้วถึงได้เรียวสวยเช่นนี้ ง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้บางมาก ขอบฝ่ามือบวมแดงเล็กน้อย กระดูกนิ้วไม่ผิดรูปดูเหมือนจะเพิ่งเริ่มฝึกวรยุทธ์...”
พูดถึงตรงนี้แววตาของเขาเฉียบคมขึ้น “แต่ว่าวิธีการรับมือของท่านเมื่อครู่ดูเชี่ยวชาญมาก ในช่วงเวลาที่เร่งรีบ แสงไม่เพียงพอ แต่กลับรับรู้จุดเลือดลมบนร่างกายได้อย่างแม่นยำ ใช้ขลุ่ยต่อกรกับฝ่ามือแล้วยังพบข้อต่อที่อ่อนที่สุด หากไม่มีทักษะมากกว่าสิบปีคงไม่ทำได้ถึงเพียงนี้แน่”
“เพราะฉะนั้นท่านไม่ใช่คุณหนูเจ็ด” เขาเดินเข้ามาหา และพูดย้ำทีละคำข้างหูนาง “ท่านเป็นวิญญาณจากที่ใดกัน”
หมิงเวยเงียบสักพักแล้วตอบกลับ “ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะโชคไม่ดีเสียแล้ว ไม่ระวังตัวจนหลงทางแล้วยังมาถูกเปิดเผยความลับอีก”
“ผิดแล้ว”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร”
เขาตอบว่า “ตอนที่ท่านเป่าขลุ่ย ความลับของท่านก็ได้รั่วไหลออกมาแล้ว”
“อ้อ...”
“บทเพลงนั่นแต่งขึ้นโดยเสวียนชื่อท่านหนึ่งเมื่อร้อยปีก่อน ชื่อเดิมของบทเพลงนี้คือถามสวรรค์ แต่เพราะเขากวาดล้างโลกมนุษย์ และมักใช้บทเพลงนี้เพื่อนำทางวิญญาณ เพราะฉะนั้นบทเพลงนี้จึงมีอีกชื่อหนึ่งคือ นำทางวิญญาณ”
คุณชายหยางยิ้ม “บทเพลงนี้แทบจะไม่เป็นที่แพร่หลายในหมู่ผู้คน ผู้ที่รู้จักบทเพลงนี้ส่วนใหญ่จะเป็นเสวียนชื่อ ท่านมาจากที่ใดกันถึงได้รู้จักบทเพลงนี้”
หมิงเวยพยายามรักษาระดับการหายใจแล้วยิ้มตอบกลับด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกัน “คุณชายเองก็รู้จักบทเพลงนำทางวิญญาณนี้ด้วยหรือ ดูเหมือนท่านเองก็ไม่ธรรมดาเช่นเดียวกัน!”
ฝ่ามือนั้นกดเข้าที่คอนางหนักขึ้นจนทำให้นางร้องครางออกมา “หากเมื่อครู่ท่านกลับไปอย่างว่าง่าย ข้าคงไม่มีเวลามาสนใจในตัวท่าน แต่ท่านดันบังเอิญหลงทางมาอยู่ที่นี่...”
“คุณชายไม่ได้มีเจตนาจะฆ่าข้าตั้งแต่แรกแล้วหรือ” หมิงเวยแปลกใจ “ในเมื่อรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงต้องมาพูดคุยโดยไม่เกรงกลัวผู้ใดเช่นนี้ด้วยเล่า”
“เปล่าหรอก” คุณชายหยางหัวเราะเบาๆ “ท่านซ่อนตัวได้ดีมาก ในตอนแรกข้าไม่รู้ตัว จนกระทั่งเมื่อสักครู่นี้ตอนที่ข้าเขียนจดหมาย การหายใจของท่านหนักขึ้นเล็กน้อย ท่านอยากรู้หรือว่าข้าเขียนสิ่งใดลงไป”
หมิงเวยเข้าใจขึ้นมาโดยฉับพลัน “เพราะเหตุนี้ท่านถึงได้เผามันสินะ”
“เอาล่ะ! ข้าตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของท่านแล้ว ท่านควรตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของข้าบ้างไม่ใช่หรือ” เขาถามเสียงนุ่ม “แม่นางหมิง ท่านเป็นใคร มาจากที่ใดกัน หากท่านสารภาพความจริงอย่างตรงไปตรงมาล่ะก็ ไม่แน่ข้าอาจมอบทางรอดแก่ท่านก็เป็นได้”
แสงสว่างวาบขึ้นในความคิดของหมิงเวย ฟังจากบทสนทนาเมื่อครู่ นางรู้ได้เลยว่าคุณชายหยางผู้นี้ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทเป็นอย่างมาก
อีกอย่างเขายังเป็นวรยุทธ์ ทั้งยังเจ้าแผนการเช่นนี้
เนื่องจากร่างกายของนางอ่อนแอจึงไม่สามารถแตกหักกับตระกูลหมิงได้ แต่เมื่อเทียบตระกูลหมิงกับเขาที่อยู่ตรงหน้านางแล้วละก็ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลย
หากรีบออกจากตระกูลหมิงให้เร็วที่สุดได้ ฮูหยินสามจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป หมิงเวยตัดสินใจตอบกลับเขา
“ในเมื่อคุณชายรู้จักบทเพลงนำทางวิญญาณ ท่านคงรู้ว่าเสวียนชื่อผู้แต่งบทเพลงนี้ขึ้นมาคือผู้ใด”
คุณชายหยางกะพริบตา
หมิงเวยพูดต่อว่า “เขาแซ่หนิง มีนามว่าจุน ในวัยเยาว์เขาเป็นคุณชายผู้ร่ำรวยผู้หนึ่ง แต่เมื่อเขาอยู่ในวัยหนุ่มครอบครัวตกอับจนต้องเร่ร่อนไปทั่ว จนเขาได้ค้นพบเคล็ดวิชาเข้าโดยบังเอิญ ยามเข้าสู่วัยกลางคนเขาเริ่มมีชื่อเสียง แต่เขากลับสูญเสียภรรยาและบุตรสาวไปเพราะศัตรูของเขา เพื่อที่จะล้างแค้นเขาใช้เวลาเกือบยี่สิบปี กราบไหว้อาจารย์ทั่วทิศจนกลายเป็นปรมาจารย์ หลังจากแก้แค้น ก็ได้พบกับผู้มีความสามารถชี้ทางให้ เขาจึงปลง ยามเขาแก่เฒ่าทั่วหล้าประสบกับความวุ่นวาย เขาตระเวนไปทั่ว คอยช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนและได้รับชื่อเสียงมากมาย ในท้ายที่สุดเขาใช้ร่างกายของเขาปราบปรามวิญญาณชั่วร้าย ช่วยชีวิตผู้สืบทอดเสวียนเหมิน เปลี่ยนกายให้กลายเป็นอากาศที่สะอาดแก่โลกมนุษย์”
“เขาเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชา เรียนรู้จุดแข็งของผู้อื่นเพื่อให้ตนแข็งแกร่งขึ้น อีกทั้งเขายังมีความเมตตากรุณา เสวียนชื่อทั่วหล้ายกให้เขาเป็นที่หนึ่ง แล้วยังมอบสมญานามเพียงหนึ่งเดียวให้กับเขา”
หมิงเวยมองเข้าไปในดวงตาของเขาและพูดคำสองคำเบาๆ “ปรมาจารย์แห่งชีวิต”
คุณชายหยางมองนางแต่ไม่พูดอันใดออกมา
“นี่เป็นเรื่องราวของปรมาจารย์แห่งชีวิตรุ่นแรก หลังจากนั้นปรมาจารย์แห่งชีวิตได้รับการสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ถือเอาใต้หล้าเป็นความรับผิดชอบของตนเอง หลังจากการสืบทอดไปประมาณหนึ่งร้อยปี ปรมาจารย์แห่งชีวิตในยุคสมัยนั้นก็หายตัวไปโดยไม่คาดคิด ตั้งแต่นั้นมาชื่อของปรมาจารย์แห่งชีวิตผู้นั้นได้หายไปจากโลก”
หมิงเวยหัวเราะ “แม้ว่าจะไม่ค่อยมีผู้ใดได้ยินบทเพลงนำทางวิญญาณ แต่ก็ยังมีผู้ที่สามารถเล่นเพลงนี้ได้ แต่นอกเหนือจากผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตแล้วก็ไม่มีผู้ใดสามารถบรรเลงบทเพลงนี้ได้”
คุณชายหยางมองนางด้วยสายตาที่ลึกล้ำ
หมิงเวยมองกลับไปเงียบๆ “ท่านต้องการอันใด” ในที่สุดเขาก็ถาม แรงที่คอผ่อนคลายลงเป็นครั้งแรก หมิงเวยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “คุณชายคงทราบว่าข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“ตระกูลหมิงส่งท่านมา” หมิงเวยรู้สึกประหลาดใจเมื่อเขาตอบอย่างไม่แยแส
คุณชายหัวเราะเยาะ “ท่านคงไม่คิดว่ามีแค่พวกท่านตระกูลหมิงเท่านั้นที่ทำเรื่องเช่นนี้ใช่หรือไม่”
“....” นางประเมินจริยธรรมของผู้ดีเหล่านี้มากเกินไปจริงๆ!
“ข้าอยากออกจากตระกูลหมิงแล้วไปเมืองหลวงกับท่านแม่” นางบอก
เขาตอบกลับ “ท่านต้องพิสูจน์ว่าท่านมีประโยชน์”
หมิงเวยหัวเราะ “ข้าไม่ได้บอกท่านหรือว่าไม่ว่าจะเป็นคนตายแบบใด ข้าก็สามารถทำให้เขาเปิดปากพูดได้ ท่านไม่ได้มองหาคนตายอยู่หรอกหรือ แต่ละคนมีด้านที่เก่งไม่เหมือนกัน เรื่องนี้ให้ผู้ที่ถนัดจัดการไม่ดีกว่าหรือ”
คุณชายหยางเหลือบตามองนาง “ท่านบอกว่าท่านเป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิต ข้าต้องเชื่อท่านอย่างนั้นหรือ ท่านพูดเองว่าผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตได้หายตัวไปแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าท่านเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม”
“ตัวจริงก็ดี ตัวปลอมก็ดี แต่มีความสามารถไม่ดีหรืออย่างไร” คุณชายหยางหรี่ตาคิดพิจารณา แล้วจู่ๆ เขาก็เคลื่อนไหว มือข้างที่กุมคอของนางเปลี่ยนไปจับคอเสื้อแล้วฉีกมันลง
“แคว้ก” เสียงเสื้อฉีกขาดเผยให้เห็นผิวขาวราวกับหิมะ เขาไม่ลังเลที่จะโน้มตัวลงและกดใบหน้าของเขาไปที่ซอกคอของนาง
หมิงเวยตกตะลึงไปชั่วขณะ การสัมผัสทางผิวหนังที่มากกว่าปกตินี้ทำให้นางรู้สึกอึดอัดมาก และต้องการที่จะหลุดพ้นโดยเร็ว
ในเวลานั้นเองประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา “คุณชายสาม ท่าน...”
……………………………………………………………


บทที่ 47 เห็นด้วย
เมื่อเห็นสถานการณ์ภายในห้องผู้มาใหม่ก็เบิกตากว้าง
เป็นฉากที่ล่อแหลมเสียจริงๆ แต่เมื่อเห็นคุณชายหยางผู้นี้กดสตรีนางหนึ่งเข้ากับกำแพง ปิ่นและต่างหูยุ่งเหยิงพะรุงพะรัง ผมสีดำเงางามกระจัดกระจาย กระโปรงขาดไปครึ่งหนึ่ง
แสงไฟสลัวส่องให้เห็นไหล่ที่โผล่พ้นมาครึ่งหนึ่งใบหน้างามฉายแววตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกแล้วยังมีเสื้อตัวนอกที่เขาเปิดออก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ขโมยความสนใจได้เป็นอย่างดี
พอได้ยินเสียงคุณชายหยางจึงยืดตัวขึ้นดึงสาวงามให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเพื่อปิดกั้นสายตาจากผู้มาใหม่ จากนั้นเขาก็มองไปที่ประตูอย่างเฉื่อยชา “มีอันใด”
ผู้มาใหม่คือหัวหน้าพ่อบ้านของสวนซิ่น พอได้ยินเสียงของคุณชายหยางเขาก็รีบก้มหน้าลงไม่กล้ามองภาพตรงหน้า “ใต้เท้าเหลยบอกว่า คุณชายพักผ่อนอยู่ที่นี่ ข้าน้อยเลยกังวลกลัวว่าไม่มีใครมาปรนนิบัติท่าน...”
คุณชายหยางส่งเสียงอืมเบาๆ “วิญญาณเร่ร่อนพวกนั้นไปแล้วหรือ”
“ขอรับ ใต้เท้าเหลยให้ข้าน้อยนำไฟมาขับไล่พวกมัน ตอนนี้จัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ”
“น้องข้าล่ะ เมื่อครู่เหมือนเขาจะตกใจมาก” สีหน้าของหัวหน้าพ่อบ้านดูลำบากใจ เขาตอบอย่างคลุมเครือ “ซื่อจื่อสบายดีขอรับ ท่านกลับจวนจวิ้นอ๋องแล้ว”
“เขาไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว เดี๋ยวข้าจะกลับไปเจ้าส่งคนไปบอกด้วย” คุณชายหยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ขอรับ...” คุณชายหยางไม่เป็นอันใด หัวหน้าพ่อบ้านถอนหายใจอย่างโล่งอก ซื่อจื่อตกใจกลัวมาก เมื่อสักครู่จางสื่อ[footnoteRef:1]เดินทางมาถึงแล้วได้ตำหนิเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หากคุณชายหยางเป็นอันใดไปอีก เขาคงไม่สามารถดำรงตำแหน่งหัวหน้าพ่อบ้านต่อไปได้อีกเป็นแน่ แต่คุณชายหยางผู้นี้ดูไม่สนใจคำวิจารณ์ผู้อื่นจริงๆ ขนาดคืนนี้เกิดเรื่องขึ้น เขายังไม่ลืมที่จะลัก… [1: จางสื่อ : หัวหน้าที่ปรึกษา]
ภายในห้อง
“อึก!” คุณชายหยางรู้สึกเจ็บที่ท้องจนร้องออกมา หมิงเวยอาศัยโอกาสนี้พาตนเองออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วดึงเสื้อขึ้น
“คุณชาย ท่านทำอย่างนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ! หากเมื่อครู่ข้าเอามีดแทงท่านแทนที่จะเตะล่ะก็ ป่านนี้ท่านอยู่ในอาการปางตายได้เลยนะเจ้าคะ”
หมิงเวยรวบผมที่กระเซอะกระเซิงของตน ดูเป็นการเตือนที่ปรารถนาดีคุณชายหยางกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด “เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าควรขอบคุณเจ้าใช่หรือไม่”
“ข้าน้อยไม่กล้าให้ท่านมาขอบคุณหรอกเจ้าค่ะ หากท่านและข้าบรรลุข้อตกลงกัน การช่วยเหลือกันและกันเป็นเรื่องที่สมควรมิใช่หรือเจ้าคะ”
“หึๆ” คุณชายหยางยิ้มเยาะ
ช่างน่าอับอายอะไรเช่นนี้! เขาเสียสมาธิชั่วขณะจึงถูกนางเตะไปที่จุดสำคัญ ต่อไปจะมีหน้าไปพบใครได้อย่างไร หากเหลยหงรู้เข้าเกรงว่าเขาคงหัวเราะแทบตายเป็นแน่
“แม่นางหมิง ข้ายังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ”
“ข้ายังคิดไม่ออกว่าท่านมีเหตุผลอันใดที่ต้องปฏิเสธข้อเสนอนี้กัน” หมิงเวยตอบ “คดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน คนที่อาจเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อนหาง่ายจะตายไป ข้าไม่จำเป็นต้องใช้วิธีพิเศษอันใด แต่เกรงว่าท่านจะไม่สามารถหาเบาะแสได้จนต้องเสียเวลาไปมากก็เท่านั้น”
คุณชายหยางรู้สึกไม่พอใจ ลึกๆ แล้วเขาไม่ต้องการให้นางเป็นต่อ “ใต้หล้าไม่ได้มีแค่ท่านที่เข้าใจเคล็ดวิชานี้ เพียงข้าส่งจดหมายกลับไป ข้าก็สามารถเชิญเสวียนชื่อที่เก่งที่สุดมาได้”
“ผิดแล้ว!”
หมิงเวยตอบ “ท่านไม่สามารถเชิญเสวียนชื่อที่เก่งที่สุดมาได้หรอก เพราะว่าข้าอยู่ที่นี่” รอยยิ้มของคุณชายหยางหายไป ความไม่พอใจเมื่อครู่กระจายหายไปทันที
นางหมายถึงไม่มีใครเก่งกาจไปกว่านางแล้วสินะ เขาคิดว่าตนหลงตัวเองพอสมควรแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าหญิงสาวนางนี้จะหลงตัวเองยิ่งกว่าเขาเสียอีก
“แม่นางหมิง การคุยโวโอ้อวดก่อนลงมือทำไม่ใช่นิสัยที่ดีหรอกนะ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ท่านแน่ใจหรือว่าท่านเป็นเสวียนชื่อที่เก่งที่สุด”
“ใช่ ข้าแน่ใจเจ้าค่ะ”
คุณชายหยางแบมืออย่างไม่แยแส “แล้วอย่างไร”
“ปรมาจารย์แห่งชีวิต” หมิงเวยย้ำอย่างจริงจัง “ข้าคือปรมาจารย์แห่งชีวิต”
“...” เขาตอบ “ก็แค่คำเรียกจำเป็นต้องจริงจังเพียงนั้นเลยหรือ”
“แน่นอนว่าต้องจริงจังเจ้าค่ะ เพราะเป็นสิ่งที่ตกทอดมาจากท่านอาจารย์ และข้าจะต้องรักษาชื่อนี้เอาไว้” คุณชายหยางเดิมทีมีความสงสัยเกี่ยวกับคำพูดของนาง แต่เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ เขาก็เชื่อเกินครึ่งแล้ว
คนที่มีความเชื่อจะไม่ล้อเล่นกับสิ่งที่ได้รับสืบทอดมา เขาคิดอยู่พักหนึ่ง “หากข้าเชื่อท่าน นับว่าเสี่ยงมาก! หากท่านกลับไปแล้วนำเรื่องนี้ไปพูด ข้าคงแก้ไขอันใดไม่ทัน”
หมิงเวยถอนหายใจ “ที่จริงแล้วข้าไม่ต้องการอยู่ที่นั่น แต่ที่ตระกูลหมิงยังต้องใช้ท่านแม่ของข้าอยู่ นางอยู่ในตระกูลหมิงในสถานการณ์ที่เลวร้าย ข้าไม่อยากให้นางอยู่คนเดียว”
คุณชายหยางรู้สึกประหลาดใจ “ท่านเป็นวิญญาณเข้าร่าง ท่านแม่ของคุณหนูเจ็ดเกี่ยวอันใดกับท่านกัน”
หมิงเวยหัวเราะแววตาอ่อนโยนปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง “ข้ามาที่โลกนี้ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ได้รับความรักความเอ็นดูจากนาง นี่คือเหตุผลเหมือนดั่งว่ามีความรักความผูกพัน พวกเราถูกลิขิตให้เป็นแม่ลูกกันชาตินี้ ถึงนางไม่ได้ให้กำเนิดข้า แต่นางก็ไม่ต่างจากแม่ของข้า”
คุณชายหยางปรบมือ “ฟังที่ท่านพูดมาแม่นางเป็นผู้ที่น่าคบหาผู้หนึ่ง เช่นนี้ข้าก็โล่งใจไม่น้อย”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าน้อยคือปรมาจารย์แห่งชีวิต ใต้หล้าคือความรับผิดชอบของข้า แต่ก็ต้องเริ่มจากผู้ที่อยู่ข้างกายก่อน”
“ทำความสะอาดเรือน แล้วค่อยทำความสะอาดใต้หล้าอย่างนั้นหรือ” คุณชายหยางรู้สึกสนใจ “นั่นเป็นประโยคที่เหลยหงมักพูดประจำ ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเขาถึงปกป้องท่าน”
เมื่อเห็นว่าเลยยามสี่เข้าไปแล้วหมิงเวยรู้สึกเป็นกังวล แต่นางจำเป็นต้องพูดกับเขาตามลักษณะนิสัยของตน ใจจึงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเล็กน้อย “ในเมื่อพวกเรามีความเชื่อเดียวกัน แม้ไม่ใช่เพื่อสิ่งนี้ แต่เราควรร่วมใจร่วมคุณธรรมกันมิใช่หรือเจ้าคะ”
“ที่แม่นางพูดมาก็ถูก” คุณชายหยางยืนขึ้น “เย็นมากแล้ว...”
ในที่สุดก็ได้ยินประโยคที่รอคอย หมิงเวยยิ้ม “ใช่...”
นางเพิ่งพูดออกไปแค่คำเดียวก็รู้สึกเจ็บที่ต้นคอ ดวงตาของนางเบิกกว้างแล้วค่อยๆ สูญเสียการมองเห็นแล้วตัวนางก็ล้มลง
คุณชายหยางโอบกอดนางไว้ เขามองสาวงามในอ้อมแขนอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วพูดประโยคหลังต่อให้ “ท่านพูดแล้วคิดว่าข้าจะเชื่องั้นหรือ คิดว่าข้าเลอะเลือนเพราะความงามจริงหรืออย่างไรกัน! ปล่อยให้ท่านกลับไปงั้นหรือ อย่าโง่ไปหน่อยเลย...”
…………..
ยามสี่ผ่านไป อาหว่านรออย่างใจจดใจจ่อ
ในครั้งนี้คุณชายไม่ได้เรียกนางไป นี่คือการปกป้องนาง อาหว่านเข้าใจดี นางจึงทำได้เพียงขอบคุณ และไม่รู้สึกว่าตนไม่ได้รับความไว้วางใจอันใด
แต่เพราะเหตุนี้นางจึงไม่สามารถรับข่าวสารจากคุณชายโดยตรงได้ หัวหน้าพ่อบ้านส่งคนมาบอกข่าวว่าคุณชายสบายดี แต่หากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง อาหว่านคงไม่สามารถวางใจได้
“คุณชาย!” เสี่ยวถง สาวใช้ที่มายืนรอเป็นเพื่อนนางจู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา และวิ่งออกไปข้างนอก อาหว่านเงยหน้าขึ้นแล้วนางก็เห็นร่างของคนที่คุ้นเคย
เพียงแต่…อาหว่านรีบก้าวไปข้างหน้า และเสี่ยวถงก็ได้ถามทุกอย่างที่นางต้องการจะถามหมดแล้ว
“คุณชาย! ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เจ้าคะ ได้ยินมาว่าซื่อจื่อตกใจกลัว ท่านตกใจกลัวหรือไม่ เอ๋...นี่ผู้ใดหรือเจ้าคะ”
“ข้าไม่เป็นอันใด เจ้าคิดว่าคุณชายของเจ้าเป็นคนเยี่ยงไรกัน เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้จะทำให้ข้าตกใจกลัวได้อย่างไร” เขาตอบก่อนเดินเข้าห้องไป
เขาเพิกเฉยต่อสาวใช้ที่ออกมาต้อนรับเขาแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องด้านใน จากนั้นก็โยนคนในอ้อมแขนลงบนเตียงแล้วพูดว่า “อาหว่าน น้ำแกงสร่างเมา”
อาหว่านส่งสายตาแล้วก็มีคนนำน้ำแกงสร่างเมามาให้
“คุณชาย แม่นางท่านนี้คือ...”
“ไม่ต้องสนใจนาง” คุณชายหยางรับน้ำแกงสร่างเมาแล้วกรอกเข้าปาก “เตรียมน้ำสำหรับชำระกายแล้วไปเรียกอาสวนมาด้วย”
“เจ้าค่ะ” คุณชายกล่าวจบไม่อธิบายอันใดต่อ อาหว่านจึงต้องกลืนความสงสัยในใจแล้วรับฟังคำสั่ง ก่อนออกไปนางเหลือบมองไปที่เตียงที่อยู่ในห้องแล้วก็ต้องสะดุ้ง
เอ๊ะ แม่นางผู้นั้นดูคุ้นๆ คงไม่ใช่...
…………………………………………………


บทที่ 45 ถูกควบคุม
หมิงเวยรู้สึกแปลกใจ แม่นางตระกูลหมิง หมายถึงนางหรือเปล่า
นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากเจอกันที่โรงน้ำชา ทำไมจู่ๆ เหลยหงถึงพูดถึงตนกัน
หรือว่า… “ท่านต้องถามตัวท่านเองแล้วล่ะขอรับ” เหลยหงตอบอย่างเฉยชา
คุณชายหยางทำสีหน้าเคร่งขรึม “หากข้าบอกว่าถูกผู้อื่นใส่ร้ายท่านจะเชื่อหรือไม่”
เหลยหงมองเขาแต่ไม่พูดอะไร คุณชายหยางรู้ความหมายที่เขาต้องการสื่อจึงโบกพัดไล่อย่างโกรธๆ “เจ้าออกไปเถอะ”
เหลยหงอยากจะถามอีกคำถาม “เรื่องแม่นางตระกูลหมิง...”
“หากนางไม่สมัครใจ ข้าจะไม่ยุ่งกับนาง เจ้าพอใจหรือยัง”
เหลยหงพอใจในที่สุด เขาประสานมืออีกครั้ง “ข้าน้อยขอตัวก่อน”
เมื่อเหลยหงเดินจากไป ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง คุณชายหยางจิบชาอย่างช้าๆ จากนั้นก็นั่งตัวตรงแล้วหยิบพู่กันและหมึกออกมา
หมิงเวยเห็นเขาเขียนตัวอักษรกลุ่มหนึ่งลงบนกระดาษ คิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เปิดเตาป๋อซาน และเผากระดาษใบนั้น แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นและเอนตัวพิงเก้าอี้ สีหน้าของเขาว่างเปล่า นิ้วเคาะกับพนักแขนดัง ‘ตึกๆ’ ราวกับใช้ความคิด
หมิงเวยรู้สึกกังวลเล็กน้อย นางมาที่นี่ตอนยามสอง เล่นสนุกอยู่นานขนาดนั้น จนตอนนี้ใกล้ยามสี่แล้ว คุณชายหยางไม่ไปพักผ่อนหรืออย่างไร
นางอดทนรอสักพักและในที่สุดก็เห็นเขาลุกขึ้นแต่แทนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไป เขากลับเป่าตะเกียงบนโต๊ะ ถอดเสื้อคลุมแล้วเดินไปที่เตียง
หมิงเวยตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออก เห็นได้ชัดว่าห้องนี้ใช้สำหรับพักผ่อนชั่วคราว ไม่นึกเลยว่าคุณชายหยางจะนอนที่นี่ จบกัน หากเขานอนที่นี่แล้วนางจะออกไปได้อย่างไร
ในตอนนั้นเอง คุณชายหยางเดินผ่านตู้เสื้อผ้า หมิงเวยรู้สึกว่าแสงที่อยู่ตรงหน้าตนหรี่ลง ทันใดนั้นตู้ก็ถูกเปิดออกและมีลมพัดแรง
แม้ว่าร่างกายนี้จะเพิ่งเริ่มฝึกวรยุทธ์ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของนางยังคงอยู่
ปลายนิ้วคีบยันต์ออกมาเปลี่ยนเป็นพลัง แล้วติดไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายเพื่อกดจุดเลือดลมบนร่างกาย
ส่วนมืออีกข้างที่ยังถือขลุ่ยอยู่ก็หมุนข้อมือเพื่อสกัดลมฝ่ามือ หากเป็นนางเมื่อชาติก่อน การโจมตีกลับเช่นนี้ เพียงพอแล้วที่จะให้นางหนีออกไป
แต่ร่างกายของนางในชาตินี้เพิ่งฝึกฝนมาได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น…มือที่ยื่นออกไปสกัดจุดถูกอีกฝ่ายคว้าเอาไว้ได้ ส่วนมืออีกข้างชาจนไม่สามารถถือขลุ่ยต่อได้จนมันหล่นลงพื้นดัง ‘ตุบ’
จากนั้นนางก็ถูกแรงอันแข็งแกร่งลากออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างไม่ถนอมแม้แต่น้อย และจับนางกระแทกเข้ากับกำแพง มือที่ทรงพลังจนน่าตกใจนั้นกดคอนางไว้อย่างมั่นคง หมิงเวยไม่สงสัยเลยว่าหากอีกฝ่ายออกแรงบิดล่ะก็คอของนางคงหักเป็นแน่
“ท่านมาจากที่ใด” น้ำเสียงเย็นชานั้นแสดงออกถึงเจตนาสังหาร ฟังดูไม่เหมือนคุณชายหยางผู้มีชื่อเสียงกะฉ่อนไปในทางที่ไม่ดีผู้นั้นเลย
หมิงเวยต้องเงยหน้าขึ้นอย่างช่วยไม่ได้เพื่อให้ไม่เจ็บคอมากจนเกินไปและมันทำให้นางได้สบตากับเขา
ตะเกียงได้ดับลงไปแล้ว ภายในห้องมีเพียงไฟที่ถูกจุดตรงมุมห้อง แสงสลัวๆ ไม่สามารถทำให้นางเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาที่ยืนหันหลังให้กับแสง ส่วนนางที่หันหน้าเข้าหาแสงได้ตกอยู่ในสายตาของคุณชายหยางเป็นที่เรียบร้อย
การแต่งกายที่คุ้นเคยทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “ที่แท้ก็แม่นางหมิงนี่เอง ข้าเพิ่งพูดถึงท่านไป ท่านก็รีบมาปรากฏตัวต่อหน้าข้าเลยหรือ เช่นนี้เรียกว่าสายป่านบุพเพสันนิวาสพันลี้หรือไม่”
เขาพูดพลางปลดผ้าคลุมหน้าของนางออก
หมิงเวยก่นด่าในใจ ปากพูดอย่างไพเราะ แต่แรงที่กดนางไม่ได้ผ่อนลงแต่อย่างใด
พวกผู้ลากมากดีที่ชอบเกี้ยวสตรีนี่มีจิตสำนึกของความเป็นบุรุษบ้างหรือไม่
อ่อนโยนกับสตรีสักนิดก็ไม่มี เขาดูไม่เหมือนพวกที่หมกมุ่นเรื่องสตรีเสียด้วยซ้ำไป!
แต่เดี๋ยวนะ…
“ท่าน...รู้ว่าเป็นข้าตั้งแต่เมื่อใด”
คุณชายหยางหัวเราะ “ตั้งแต่ที่เราเจอกันในวันนั้น ข้าก็ไม่เคยลืมท่านเลย แม้ว่าจะเห็นแค่เพียงดวงตาคู่นี้ ข้าจะดูไม่ออกได้อย่างไร”
“....” หมิงเวยเข้าใจแล้ว ที่เหลยหงพูดเมื่อสักครู่นี้ก็เพราะว่าเขาจำนางได้จริงๆ
นี่เป็นความผิดพลาด หากคนที่มาในวันนี้เป็นฮูหยินสาม พวกเขาสองคนก็คงจำผิดคนเป็นแน่ แต่บังเอิญว่านางมาแทนฮูหยินสาม
“พวกท่าน เหตุใดถึงได้สายตาดีเพียงนี้...”
ทำไมนางถึงจดจำผู้คนได้ยากนัก
“ผู้ใดใช้ให้ท่านเกิดมาโดดเด่นเช่นนี้เล่า” เขาพูดเหน็บแนม “ท่านงดงามเพียงนี้ ผู้ใดเห็นล้วนต่างจดจำตรึงใจกันทั้งนั้น”
หมิงเวยยิ้มเยาะในใจ ยามเขาเอ่ยประโยคนี้ก็ผ่อนแรงกดเล็กน้อยพอดี ยิ่งเพิ่มความน่าเชื่อถือใช่หรือไม่
เป็นวิญญูชนก็มิควรขายผ้าเอาหน้ารอดเช่นนี้สิ!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นางก็รู้สึกได้ถึงแรงกดที่คอที่เพิ่มขึ้น คุณชายหยางผู้นี้เกิดมามีรูปร่างสูงใหญ่ กดนางแรงขนาดนี้จนเกือบจะลากนางลอยขึ้นไปบนอากาศ หมิงเวยจำเป็นต้องยืนเขย่งเพื่อให้ตนเองสบายขึ้น
“แม่นางหมิงยังไม่ตอบคำถามเลยว่าตกลงท่านมาทำอะไรที่นี่กันแน่” มือของเขาไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย แต่น้ำเสียงกลับแสดงออกถึงความสนิทสนมราวกับพูดคำบอกรักแสนหวาน ไม่เหมือนผู้ที่จ้องจะเอาชีวิตอีกฝ่าย
หมิงเวยที่ตกอยู่ในการควบคุมของเขาคลี่ยิ้มออกมา และพูดอธิบายอย่างยากลำบาก “วันที่เราพบกันที่โรงน้ำชา ข้าน้อยตกตะลึงกับความงามของคุณชาย พอข้าน้อยรู้ข่าวของคุณหนูจากตระกูลหลีจึงรู้สึกเป็นทุกข์ที่ไม่สามารถเข้าใกล้คุณชายได้ พอข้าน้อยได้ยินว่าคุณชายจะมีงานเลี้ยงที่สวนซิ่น ข้าน้อยจึงได้ติดสินบนเด็กรับใช้ ปลอมตัวเป็นนางขับร้องเพื่อมาพบหน้าคุณชาย...”
“โอ้” ใบหน้าหล่อเหลาที่สมบูรณ์แบบนั้นเผยรอยยิ้มที่ยากจะอธิบายได้ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ชิดกันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “ที่แท้แม่นางหมิงประทับใจในตัวข้าจนลืมไม่ลงนี่เอง งั้นก็ดีเลยคืนนี้ช่างเงียบสงบ เราสองคนได้มาเจอกัน หากไม่คว้าโอกาสนี้ทำอันใดสักอย่าง วันเวลาที่ดีงามนี้คงผ่านไปอย่างน่าผิดหวัง ทำไมพวกเราไม่...”
มือข้างที่ว่างเลื่อนลงมาจับสายรัดเอวของนาง
หมิงเวยกะพริบตาและไม่พูดอันใด คุณชายหยางยิ้มแล้วขยับข้อมือค่อยๆ ปลดมันออกอย่างช้าๆ เขาปลดออกช้ามากราวกับว่าจงใจทำให้นางรู้สึกชัดเจนยิ่งขึ้น ปมสายรัดคลายออกแล้วร่วงหล่นลงพื้นแล้วกระโปรงก็คลายออกในทันที...
“คุณชายหยาง!”
“หืม” สายตาของเขาหยุดลงที่ใบหน้าของนาง จุดเล็กสีชาดตรงหว่างคิ้วราวกับหยดเลือด ดูเข้ากับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ยิ่งทำให้เขาดูงดงามราวกับเทพเซียน
เพื่อที่จะให้ตนหายใจได้คล่องขึ้น หมิงเวยลดเสียงให้ดูอ่อนโยนผิดจากปกติ “จะทำเรื่องเช่นนี้ เราสองคนควรมีความปรารถนาร่วมกัน หากบังคับฝืนใจเกรงว่าคงไม่สนุก เช่นนั้น ท่านปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่”
คุณชายหยางพูดเสียงนุ่ม “เป็นเพราะข้ากลัวแม่นางหมิงจะหนีไป เฝ้าถวิลหามาแสนนาน ข้าเองก็ไม่อยากเสี่ยง!”
“หีๆ...” หมิงเวยหัวเราะเมื่อถูกกดจนทนไม่ไหว นางจึงไอออกมา
แม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่สามารถทำให้เขาผ่อนแรงมือได้ คุณชายผู้ลากมากดีผู้นั้นอยู่ที่ใดกัน นี่มันพญามารใจดำอำมหิตชัดๆ!
หมิงเวยถอนหายใจในใจและเปลี่ยนกลยุทธ์ “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงแค่หลงทางกลัวว่าจะพบกับเหล่าคุณชายเข้า จะหลบออกไปก็ไม่ได้ข้าจึงซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ไม่คิดว่าคุณชายจะเข้ามา...”
เมื่อได้ฟังประโยคนี้ สีหน้าของคุณชายหยางก็เผยอารมณ์ที่แท้จริงออกมา
“หลังจากนั้นล่ะ”
“ข้าสาบานได้สิ่งที่ข้าเห็น และได้ยินมา ตลอดชีวิตนี้ข้าจะไม่พูดออกไปแน่นอน”
คุณชายหยางหัวเราะ “หากจะให้ข้าเชื่อ มีเพียงคนตายเท่านั้นที่รักษาความลับเอาไว้ได้ ข้าควรทำอย่างไรดี”
โดยไม่รอให้นางโต้ตอบ เขาก็โน้มตัวไปกระซิบข้างหูนาง “หรือทำให้ท่านกลายเป็นคนของข้าดี หากเป็นเช่นนั้นข้าอาจจะเชื่อท่านก็ได้”
………………………………………………………..


บทที่ 44 ประชุมลับ
ทันทีที่คุณชายหยางและเหลยหงเดินออกไป คนอื่นๆ ต่างก็รีบหนีออกไปทีละคน พวกเขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่ารองเท้าตนจะหลุดหรือเสื้อจะขาด ไม่ว่าจะเป็นนางขับร้องหรือเหล่าคุณชาย ต่างก็รีบหนีออกไปโดยเร็วที่สุด
ใช้เวลาเพียงไม่นานผู้คนก็เดินหนีออกไปจนหมดเหลือเพียงเงาที่ลอยอยู่ภายในห้อง หมิงเวยมองขลุ่ยในมือแล้วพูดกับตัวเอง “ช่างแปลกใหม่เสียจริง สิ่งนี้น่าสนใจไม่น้อย...”
พูดจบนางก็เตรียมตัวเดินออกไป วิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้จะสลายไปเมื่อดวงอาทิตย์ยามเช้ามาถึงจึงไม่ต้องกังวลอันใดมาก หมิงเวยผลักประตูแต่พบว่านางไม่สามารถผลักออกไปได้จึงกลับไปตามทางเดียวกันกับตอนที่นางมา
ห้องนี้มีขนาดใหญ่เกินเหตุรอบๆ ห้องถูกม่านหนาปิดทึบเอาไว้ นางเลิกม่านชั้นหนึ่งขึ้น พอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เจออีกชั้นหนึ่ง เดินแบบนี้ไปสักพัก หมิงเวยก็พบปัญหาใหญ่เข้า
นางหลงทางแล้ว…
ทุกคนต่างก็มีจุดแข็งและจุดอ่อน นางเป็นคนที่เรียนรู้เร็วตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด เพียงครู่เดียวนางก็เข้าใจแล้ว แต่นางเข้าใจเกี่ยวกับโลกภายนอกได้ช้ามาก จำคนไม่ค่อยได้นับเป็นเรื่องหนึ่ง จำทางไม่ได้ก็นับเป็นอีกเรื่องหนึ่งเช่นกัน
หากอยู่ด้านนอกยังสามารถใช้เข็มทิศและการพยากรณ์ดวงดาวช่วยบอกตำแหน่งได้ แต่ภายในห้องนี้เหมือนกันหมดทุกอย่าง ไม่มีการอ้างอิงได้เลย นางจึงหมดปัญญา
นางจึงทำได้แค่ถามงูขาว “เจ้าจำทางออกได้หรือไม่”
งูขาวตัวน้อยสับสน “ข้า...ข้าอยู่ในแขนเสื้อของท่านจึงมองทางไม่ค่อยชัด...”
จบกัน ความหวังของนางหายไปแล้ว ตอนนี้พลังนางเหลือน้อยเต็มที คิดจะจับจิตอสูรมาถามยังทำไม่ได้เลย นางทำได้แค่เดินไปมั่วๆ เพียงเท่านั้น
หมิงเวยเดินไปฟังเสียงเคลื่อนไหวไป ทั่วทั้งห้องนี้มีแต่วิญญาณเร่ร่อนลอยอยู่รอบๆ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าวิญญาณพวกนั้นไปที่ใดกัน ต้องโทษฉีตงจวิ้นอ๋องที่สร้างห้องได้ใหญ่ถึงเพียงนี้ ความเพลิดเพลินเช่นนี้ก็เป็นแค่ความโลภมากไม่รู้จักพอของเขา ไม่น่าแปลกใจที่เขาจะถูกจับในไม่กี่ปีต่อมา
หลังจากเดินไปสักพักหมิงเวยก็ยกม่านหนาขึ้นอีกครั้ง และในที่สุดก็เห็นเครื่องเรือนที่แตกต่างออกไป นางผลักประตูเข้าไปก็พบว่าที่นี่เป็นห้องนอนชั่วคราว
ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้ แต่ไฟกลับส่องสว่าง และเตาป๋อซานบนโต๊ะยังมีไฟติดอยู่ ในขณะที่หมิงเวยกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น งูขาวตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในแขนเสื้อของนางก็ร้องเตือนขึ้นว่า “มีคนมาเจ้าค่ะ!”
นางครุ่นคิดอยู่เพียงครู่หนึ่ง หากพบใครสักคนในเวลานี้ และคนผู้นั้นสามารถพานางออกไปจากที่แห่งนี้ได้คงจะดีไม่น้อย เพียงแต่นางไม่แน่ใจว่าพวกชนชั้นสูงมีเรื่องสกปรกอยู่มากน้อยเพียงใด หากดันไปพบผู้ที่ไม่ควรเห็นเข้า...ซ่อนตัวก่อนดีกว่า นางเหลือบมองหาที่ซ่อนแล้วเข้าไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้า
ทันทีที่นางปิดบานตู้ก็มีคนเข้ามาพอดี “ข้างนอกวุ่นวายเช่นนี้ ท่านจะไม่สนหน่อยหรือขอรับ”
เสียงนี้ทำเอาหมิงเวยชะงัก นางมองลอดผ่านฉลุลายดอกไม้แล้วก็เห็นว่าเป็นเหลยหง มีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเหลยหง ทันทีที่เข้ามาเขาก็นั่งลงเท้าแขนกับพนักเก้าอี้ ยกขาขึ้นบนโต๊ะอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์
“วุ่นวายแล้วไม่ดีหรือ สายตาที่จ้องมายังพวกเรา เหมือนโดนผีพวกนั้นหลอกจนตกใจวิ่งหนีไปเลย” พูดถึงเรื่องนี้เขาก็ยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง “น่าสนใจมาก! ช่างน่าสนใจจริงๆ! ทำไมข้าถึงคิดวิธีเช่นนี้ไม่ออกนะ”
น้ำเสียงของเหลยหงดูจนปัญญาเป็นอย่างมาก “คุณชาย...”
เขาหันไปด้านข้างแล้วในที่สุดหมิงเวยก็เห็นหน้าของชายผู้นั้นอย่างชัดเจนที่แท้ก็เป็นคุณชายหยาง
เหลยหงพูดต่อ “เรื่องวิญญาณเร่ร่อนปรากฏตัวต้องมีสาเหตุเป็นแน่ พวกเราควรตรวจสอบดีหรือไม่ขอรับ”
“ไม่จำเป็นหรอก” เขาโบกมือพร้อมรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าเกิดอันใดขึ้น”
“คุณชาย”
“เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้” เขาพูด “กว่าจะได้พูดคุยกันอย่างสบายใจเช่นนี้ไม่ง่ายเลย พูดเรื่องของท่านมาก่อนเถอะ”
เพราะเป็นเรื่องสำคัญเหลยหงจึงต้องพักหัวข้อก่อนหน้านี้ไปแล้วรายงานแก่เขา “ใต้เท้าได้เปิดอ่านเอกสารของเมืองตงหนิงในหลายๆ ปีที่ผ่านมาแล้วขอรับ แต่ไม่พบเบาะแสใดๆ”
“ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจอันใดเลย มันเป็นเรื่องเมื่อสิบปีก่อนซึ่งนานมาแล้ว อีกทั้งหากเป็นการฆ่าฝังศพ เจ้าหน้าที่ย่อมไม่มีทางหาพบอยู่แล้ว” หมิงเวยฟังบทสนทนาของทั้งสองคนแล้วรู้สึกแปลกใจ พวกเขามาเพื่อสืบคดีเมื่อสิบปีก่อนงั้นหรือ เหมือนว่าพวกเขากำลังตามหาคนที่ถูกฆ่าอยู่
“แล้วทางนี้ล่ะขอรับคุณชาย มีอันใดคืบหน้าหรือไม่” คุณชายหยางหยิบพัดงาช้างที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากที่ใดออกมาควงเล่น “ตั้งแต่ข้าอาศัยอยู่ในสวนซิ่นก็มีผู้คนมากมายเข้ามาหาข่าว ท่านน้าจวิ้นอ๋องผู้นั้นแม้แต่อนุภรรยาของตนก็ยังสละมาให้...เหอะ คิดว่าข้าไม่เลือกกินหรืออย่างไร!”
“ผู้ใดใช้ให้คุณชายชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วเช่นนี้ล่ะขอรับ” คุณชายหยางเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ไม่ง่ายเลย ในที่สุดท่านก็เรียนรู้ที่จะถากถางข้าแล้ว”
เหลยหงพูดคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยสัจธรรม “แต่ถึงอย่างนั้น ท่านก็ไม่ควรสร้างปัญหาทำให้แม่นางเสื่อมเสียชื่อเสียง” คุณชายหยางเอนหลังแล้วยกมืออย่างช่วยไม่ได้ “เห็นได้ชัดว่าทางนั้นคิดไม่ดีกับข้าก่อน ข้าก็แค่ผลักเรือไปตามน้ำ[footnoteRef:1]” [1: ผลักเรือไปตามน้ำ : ทำตามสถานการณ์]
เหลยหงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ที่ตงหนิงมีสายตาหลายคู่จ้องมองอยู่ ท่านได้ก่อเรื่องไปแล้ว เกรงว่าผู้อื่นคงไม่เชื่อ”
คุณชายหยางส่ายหัวแล้วยิ้ม “เหลยหง ท่านติดตามใต้เท้าเจี่ยงมานานเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่เรียนรู้เล่า หากเปลี่ยนเป็นเขา เขาก็คงเข้าใจความหมายของข้าในทันที”
เหลยหงมองอย่างเฉยเมย “ข้าน้อยไม่ฉลาดเท่าใต้เท้านี่ขอรับ ได้โปรดคุณชายลดเกียรติบอกข้าน้อยทีว่าเรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่”
“พวกข้าราชการสกปรกล้วนฉลาดทันคน!” คุณชายหยางชี้บอกให้เหลยหงรินชาให้เขา จากนั้นก็พูดต่อ “แค่พูดชื่อตำแหน่งขุนนางในหวงเฉิงซือ ข้าก็มีปัญหาแล้ว อีกอย่างคงไม่มีผู้ใดเชื่อหรอก ไม่แน่ว่าหากข้าถือโอกาสนี้สร้างเรื่องใหญ่มากมายขึ้นมาไม่ดีกว่าหรือ ยิ่งมีเรื่องมากเท่าใดพวกเขายิ่งไม่เชื่อมากเท่านั้น พวกเขาจะได้ยิ่งรู้สึกว่าข้าไม่มีจุดประสงค์ใดแอบแฝง”
เหลยหงครุ่นคิด “เพราะอย่างนั้นตอนที่ท่านยังเดินทางไม่ถึงตงหนิง ถึงได้ปล่อยข่าวว่าได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทออกไปเงียบๆ งั้นหรือขอรับ”
คุณชายหยางจิบชา “แค่เป็นคำสั่งจากฝ่าบาท พวกเขาก็นั่งไม่ติดแล้วยิ่งข้ามาทำเรื่องเช่นนี้อีก พวกเขายิ่งใจร้อนไปก่อนแล้ว”
“โอ้...” เหลยหงเข้าใจแล้ว “เพราะเหตุนั้นท่านเลยจงใจทำให้พวกเขาคิดว่าท่านกำลังแสร้งทำเพื่อให้พวกเขาเคลื่อนไหว!”
คุณชายหยางประคองถ้วยชาแล้วยิ้ม “คนแรกที่จะนั่งไม่ติดไม่ใช่ท่านน้าของข้าหรือ พี่ใหญ่ของฝ่าบาทไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว สิบปีก่อนแม้แต่จิ้นอ๋องที่ไม่มีลูกหลาน เขายังกลัวเลย!”
“คุณชาย...” เหลยหงเตือนเขา “พวกเราไม่ควรกล่าวหาฉีตงจวิ้นอ๋องที่สำคัญคือการติดตามคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน หากฉีตงจวิ้นอ๋องไม่เกี่ยวข้อง เราก็ไม่ควรไปแตะต้องเขา”
“หากเขาไม่ผิด ข้าเองก็ไม่แตะต้องเขา” คุณชายหยางพูดอย่างเกียจคร้าน “เอาล่ะ หากฝั่งพวกท่านตรวจสอบไม่เจอ งั้นข้าจะจัดการเอง ร่องรอยของคนที่หายตัวในตงหนิงข้าไม่เชื่อว่าเจียงคุนไม่รู้เรื่องนี้!”
“ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน” เหลยหงยกมือประสานกัน “ท่านระวังตัวด้วยขอรับ”
“ไปเถอะๆ!” คุณชายหยางโบกพัดในมือ “ท่านอยู่ที่นี่นานแล้ว เดี๋ยวผู้อื่นจะสงสัยเอาได้”
“ขอรับ” เหลยหงเดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คุณชาย ข้าน้อยมีอีกเรื่อง...”
“มีอะไรก็พูดมา!” เหลยหงลังเล “แม่นางตระกูลหมิงผู้นั้น…ท่านช่วย...”
คุณชายหยางมองเขาแล้วยิ้มออกมา “ท่านชอบนางหรือ”
“ไม่ใช่ขอรับ!” เหลยหงรีบปฏิเสธ “แค่หวังว่าท่านคงไม่ต้องการ…ชื่อเสียงตระกูลนางสำคัญมาก”
คุณชายหยางกุมขมับท่าทางเขาดูจนปัญญา “ชื่อเสียงของข้ามันแย่ขนาดนั้นเลยหรือไร”
………………………………………………………


บทที่ 43 เต้นรำ
ทางด้านคนที่กำลังสนุกสนานอยู่ในห้องนั้นยังไม่รู้ตัว เจียงจ้านผู้มากรักชื่นชมเอวขาวๆ บางๆ ของนางระบำ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากด้านนอก แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยและได้ยินไม่ชัดเจน แต่เขาก็รู้สึกไม่ชอบใจที่ถูกรบกวน
เขากวักมือเรียกหัวหน้าพ่อบ้านของสวนซิ่นมาถามเสียงดุ “ข้างนอกเกิดอันใดขึ้น เสียงดังเอะอะโวยวาย ไม่รู้กฎของที่นี่หรืออย่างไร”
หัวหน้าพ่อบ้านรีบตอบ “ซื่อจื่อได้โปรดอย่าเพิ่งโกรธ ข้าน้อยจะออกไปดูเดี๋ยวนี้ขอรับ”
ซื่อจื่อไม่พอใจหัวหน้าพ่อบ้านเองก็ไม่พอใจเช่นกัน เขาเป็นผู้ดูแลสวนซิ่นแห่งนี้ เป็นเรื่องยากที่เจ้านายจะโผล่หน้ามาที่นี่ในวันปกติ
คุณชายหยางพักอาศัยอยู่ที่สวนซิ่นถือเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเขาในการสร้างความดีความชอบ สองสามวันที่ผ่านมานี้การจัดเตรียมที่พักดำเนินไปได้ด้วยดี คุณชายหยางและซื่อจื่อต่างมีช่วงเวลาที่ดี เหตุใดวันนี้ถึงได้มีเรื่องเกิดขึ้น
อยากรู้จริงว่าสตรียั่วยวนนางไหนเป็นคนก่อเรื่อง และเขาจะต้องแก้ไขมัน!
หัวหน้าพ่อบ้านพาคนออกไปยังด้านนอกด้วย “พวกเจ้าทำอะไรกัน” เมื่อเห็นสาวใช้วิ่งไปมาในสนาม ความโกรธของหัวหน้าพ่อบ้านก็เพิ่มขึ้น “พวกเจ้าคิดว่าสวนซิ่นคือที่ใดกัน หากไม่รู้ก็ไม่ต้องมา! ที่ตรงนี้ใครเป็นผู้ดูแลกัน”
“อา!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นขัดจังหวะหัวหน้าพ่อบ้าน
หัวหน้าพ่อบ้านโกรธมาก “ยังสนุกกันอยู่อีกหรือ! พวกเจ้า! ผู้ใดร้องตะโกนให้ลากออกไปซะ!”
แต่กลับไม่มีใครขยับ “พวกเจ้าตายกันแล้วหรืออย่างไร” หัวหน้าพ่อบ้านโกรธมากขึ้น และหันไปรอบๆ กลับเห็นเด็กรับใช้สองคน คนหนึ่งเบิกตากว้าง อีกคนตัวสั่นราวกับเห็นผี
หัวหน้าพ่อบ้านใจกระตุก เขาเป็นคนเข้มงวดมากจนผู้อื่นยังต้องเกรงกลัว คนสนิทของเขาไม่น่าเป็นไปด้วยเช่นนี้
เขาจึงถามตามนิสัย “เกิดอันใดขึ้น”
“มี มีผีเจ้าค่ะ!” สาวใช้กรีดร้องตอบเขา
“อะไรนะ...” หัวหน้าพ่อบ้านยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นข้างหู
เสียงหัวเราะนั้นดูอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว แค่ได้ยินเขาก็รู้สึกขนลุก ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ก็ไม่มีเงาผู้ใดอยู่รอบกายเขา
“ผู้ใดกัน! ผู้ใดแกล้งทำตัวเป็นผี” หัวหน้าพ่อบ้านกัดฟันแน่น เด็กรับใช้ชี้ไปที่ด้านหลังของเขาด้วยสีหน้าหวาดผวา หัวหน้าพ่อบ้านก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบอะไร
ในขณะที่กำลังสงสัย จู่ๆ ม่านก็ถูกยกขึ้นแล้วมีเสียงหัวเราะดังขึ้นตามมา “ฮิๆๆๆ มาเล่นกัน...”
“อาา...” คราวนี้เสียงกรีดร้องเป็นของเด็กรับใช้ที่เขาเป็นคนพามา ผู้ใดบอกกันว่าบุรุษกรีดร้องไม่ได้ กรีดร้องเสียงแหลมไม่น้อยหน้าสตรีเชียว!
“หัวหน้าพ่อบ้าน ที่หลังท่าน...”
เด็กรับใช้ทั้งสองกลัวมากจนขยับเข้ากอดกันเอง พวกเขาต่างมองไปยังด้านหลังของอีกฝ่าย แล้วก็ต้องกระโดดร้อง ‘หวา’ แล้วชี้หาอีกฝ่ายกัน “เจ้าๆๆ...ที่หลังของเจ้าก็มี!”
“ฮิๆๆ สนุกจัง...” ม่านหนาที่แม้จะถูกลมพัดก็ไม่ขยับ แต่ตอนนี้กลับแกว่งขึ้นสูง
เทียนขนาดใหญ่ เห็นชัดว่าไม่มีลม แต่แสงเทียนยังคงพลิ้วไหวไม่หยุด
หัวหน้าพ่อบ้านมองไม่เห็น ความกลัวในใจของเขาจึงกลายเป็นความโกรธ “เจ้าเป็นใคร! ออกมานะ!”
พอเดินไปได้สองก้าวก็เกิดความปั่นป่วนที่ใต้เท้าของเขา จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้นเสียงดัง ‘ตุบ’
มี ‘คน’ หายใจข้างหูเขา เขารู้สึกหนาวเหน็บที่หัวใจ “ฮิๆๆ...”
……..
ภายในห้อง เจียงจ้านมีอาการเมาจนตาพร่ามัว ข้างกายมีร่างบอบบางของสตรี ด้านหน้ามีสาวงามกำลังเต้นรำอยู่มันช่างวิเศษจริงๆ
เขาดื่มสุราแล้วหยอกล้อกับนางขับร้องหญิงข้างกายเขา “เสียงขลุ่ยนี้ไพเราะยิ่งนัก ทำให้รู้สึกคันที่หัวใจ สาวน้อยเจ้าเป่าได้หรือไม่”
นางขับร้องหญิงเข้าใจความหมายอย่างชัดเจนจึงยิ้มแล้วตอบไปว่า “ไม่เพียงแค่เป่าได้ แต่ยังเป่าได้ดีกว่านางด้วยเจ้าค่ะ”
มืออ่อนนุ่มล้วงเข้าไปใต้โต๊ะแล้วบีบราวกับบอกเป็นนัย เจียงจ้านหัวเราะออกมา เอนตัวไปคลอเคลียใบหน้างามแล้วหัวเราะเบาๆ “คืนนี้เจ้าอย่าเพิ่งไปไหนเลย รอเป่าให้ซื่อจื่อก่อน”
ทั้งสองคนคุยกันแล้วหัวเราะ แต่แล้วก็มีมือข้างหนึ่งยื่นเข้าไปลูบที่หว่างขาของเขา เขารู้ว่านางขับร้องหญิงอีกคนไม่อยากทนเหงาจึงรั้งมือเอาไว้แล้วบอกนางว่า “ไม่ต้องรีบร้อนมีส่วนของเจ้าด้วย!”
พูดจบทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกจึงไม่พอใจหัวหน้าพ่อบ้านคนนั้นปกติดูมีความสามารถ แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังจัดการไม่ได้!
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นก็มีเด็กรับใช้คนหนึ่งคลานเข้ามาจากด้านนอกแล้วตะโกนร้องออกมาโดยไม่สนว่ามีการแสดงร้องเต้นรำกันอยู่ “ผี! ซื่อจื่อ มีผีขอรับ!”
เจียงจ้านโกรธมาก ความวุ่นวายด้านนอกยังจัดการไม่ได้แล้วยังมาร้องโวยวายต่อหน้าเขาอีก ลืมกฎระเบียบกันไปหมดแล้วหรือ
แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจ เขาเห็นผ้าม่านยกสูงขึ้นแล้วมีเงาไม่ชัดเจนลอยเข้ามาจากข้างนอก...
“ฮิๆ!” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู “ข้าก็อยากเป่าด้วย...” เลือดในกายของเจียงจ้านแข็งตัวแล้วเขาก็พบว่ามือที่ตนทาบทับอยู่นั้นเย็นเยียบจนน่ากลัว
เขาค่อยๆ ก้มลงมองมีกลุ่มเงาสีเทานอนอยู่บนตักเงยหน้าดำ และยิ้มให้เขาด้วยสีหน้าเขินอายเช่นเดียวกับนางขับร้องหญิงเมื่อครู่นี้
“อาาา” แล้วเสียงกรีดร้องราวกับหมูโดนเชือดก็ดังขึ้น
………..
หมิงเวยวางขลุ่ยในมือลงแล้วมองดูเหล่าภูติผีที่เต้นรำอยู่ภายในห้องเครื่องดนตรีเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครมาขยับมัน แต่เสียงกลับดังขึ้นเอง
เงาที่ดูเหมือนจะไม่มีอยู่จริงลอยเข้ามาในห้องโถงแล้วทำท่าเต้นรำยังมี ‘คน’ ที่ร้องไปเต้นไปอยู่ คนที่ตายแล้วจิตวิญญาณออกจากร่าง จะพูดจาอ้อๆ แอ้ๆ ใครทำอะไรก็ทำตามซึ่งยิ่งทำให้คนตกใจกลัวมากยิ่งขึ้น
นางขับร้องหญิงตกใจมากจนหยุดร้องเต้นไปโดยปริยาย เหล่าคุณชายหน้าถอดสี บางคนกระโดดเข้ากอดนางขับร้องหญิงแล้วกรีดร้อง วิญญาณเหล่านั้นเอนตัวลงบนตัวของพวกเขาแล้วหัวเราะ บางคนวิ่งหนีไปรอบๆ แต่วิญญาณเร่ร่อนก็วิ่งตามมาข้างหลัง บางคนมีสีหน้างงงวยเพราะไม่เห็นอะไร แต่ก็กลัวจนไม่รู้จะทำอย่างไร
ชี่ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนมองเห็น บางคนมองไม่เห็น คนที่มองเห็นแน่นอนว่าตกใจกลัวเป็นอย่างมาก ส่วนคนที่มองไม่เห็นก็ดีไป ชัดเจนว่าต้องมีบางสิ่งบางอย่างเพียงแต่มองไม่เห็นจึงทำให้รู้สึกน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
ท่ามกลางความจราจลเหลยหงชักกระบี่ของเขาออกมาและตั้งท่าป้องกัน
แต่ในไม่ช้าเขาก็พบว่าวิญญาณเร่รอนเหล่านี้ไม่มีความสามารถทำร้ายคนได้ พวกมันไม่สนใจสิ่งใด ทั้งหมดที่ทำไปนั้นล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น
เห็นว่าที่นี่สนุกสนานจึงร้องเต้นเลียนแบบพวกเขาทั้งที่จริงแล้วไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่
เขาจึงตะโกนขึ้นเพื่อปลอบใจทุกคน “ทุกท่านอย่าไปกลัว พวกมันไม่ทำร้ายพวกเรา!”
“อย่าวิ่งหนี หากท่านวิ่งพวกมันจะวิ่งตาม”
“หากยืนดีๆ พวกมันก็ไม่อยู่แล้ว พวกมันจะจากไปทันที” แต่น่าเสียดาย เหล่าคุณชายกลัวอย่างหนัก ผู้ใดจะมีใจฟังเขากัน
บางคนเอาม่านคลุมหัว บางคนตกใจกลัวจนกอดกันกลม แล้วยังมีคนหนีออกไปด้านนอก หมิงเวยมองเหลยหงแล้วยิ้ม
คนผู้นี้เป็นคนดีจริงๆ นางมองไปยังคุณชายหยาง
ภายในห้องตกอยู่ในความวุ่นวายอีรุงตุงนัง แต่คุณชายหยางกลับไม่มีท่าทีอะไร ซ้ำยังหาวอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “องครักษ์เหลย ที่นี่น่ากลัวจริงๆ รีบมาปกป้องข้าเร็วเข้า”
“....” เหลยหงตอบ “คุณชายโปรดวางใจ พวกมันไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ไม่มีทางทำร้ายคนได้”
เขายื่นหน้าไปดู “ไม่ทำอันตรายก็ไม่ทำอันตราย หากข้าเกิดเหตุร้าย ท่านต้องรับผิดชอบ”
เหลยหงทำได้แค่ตอบว่า “ข้าน้อยจะปกป้องท่านอยู่ที่นี่”
“ไม่ดีๆ ท่านต้องพาข้าไปยังที่ปลอดภัย” น้ำเสียงหาเรื่องเช่นนี้ เหลยหงทำอะไรไม่ได้นอกจากพาเขาออกไป เมื่อแน่ใจว่าวิญญาณพวกนี้ไม่ทำอันตรายจริงๆ จึงตอบไปว่า “คุณชายตามข้าน้อยมาขอรับ”
…………………………………………………….


บทที่ 49 ไร้วาสนา
รถม้าจอดที่หน้าประตูอาหว่านลุกออกจากรถม้าก่อน
หมิงเวยนั่งอยู่ในรถม้าดึงแขนเสื้อตนเองโดยไม่รู้ตัว
“คุณหนูเจ้าคะ” ซู่เจี๋ยตื่นตระหนก
หมิงเวยเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยให้นางสบายใจขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อตัวนางเองก็รู้สึกใจหนักอึ้งไม่กล้าคิดแล้วก็ไม่อยากคิดด้วย
เมื่อวานหยางชูไม่ยอมเสี่ยงที่จะปล่อยตัวนาง แต่เมื่อรู้ว่าตระกูลหมิงเกิดเรื่องขึ้นถึงได้ยอมปล่อย มันแสดงให้เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลหมิงนั้นทำให้เขาไม่กังวลว่านางจะพูดเรื่องอันใดออกไป
เป็นเรื่องแบบไหนกันถึงได้สามารถรับประกันแก่เขาได้
หลังจากนั้นไม่นานอาหว่านก็มาเรียกนาง “แม่นางหมิง ข้าน้อยจัดการให้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยลงจากรถแล้วเปลี่ยนไปนั่งเกี้ยวกับซู่เจี๋ย หลบเลี่ยงผู้อื่นแล้วเข้าสวนอวี๋ฟางอย่างเงียบๆ
สวนอวี๋ฟางในวันนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ สาวใช้ที่แต่ก่อนเห็นมาๆ ไปๆ กลับไม่เห็นแม้แต่เงา หมิงเวยลงจากเกี้ยวสิ่งแรกที่นางเห็นคือตัวฝูที่ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา
“คุณหนู!” พอเห็นหมิงเวย ตัวฝูก็รีบวิ่งเข้ามาหา และร้องไห้สะอึกสะอื้น
หัวใจของหมิงเวยจมดิ่งลงเบื้องล่าง ได้ยินซู่เจี๋ยถามซ้ำๆ ไปว่า “เกิดอันใดขึ้น เจ้าร้องไห้ทำไมกัน”
หมิงเวยไม่รอคำตอบจากตัวฝู นางก้าวเท้าไปหาฮูหยินสาม ก้าวหนึ่งลึก ก้าวหนึ่งตื้น ระยะทางไม่ไกลแต่รู้สึกเหมือนว่าเดินมานานแล้ว ห้องของฮูหยินสามเต็มไปด้วยผู้คน เหล่าฮูหยินพูดคุยกันเสียงเบา ส่วนเหล่าสาวใช้กำลังเช็ดน้ำตา
เมื่อเห็นหมิงเวยเดินเหม่อลอยเข้ามา ปิงซินที่ร้องไห้น้ำตานองก็ร้องขึ้นมา
“คุณหนู!” แล้วนางก็ปล่อยโฮออกมา
นางร้องไห้ราวกับน้ำมันราดรดกองไฟแล้วทุกคนในห้องก็ร้องไห้ออกมาด้วยความโศกเศร้า
“เสี่ยวชี!” ฮูหยินสอง ฮูหยินสี่ และฮูหยินหก ทั้งสามคนต่างพากันยืนขึ้นเมื่อเห็นนาง ฮูหยินสองเดินเข้ามากอดนาง “เด็กดี เจ้าอย่าดูเลย กลับห้องไปก่อนดีกว่านะ”
ฮูหยินสี่พูดว่า “ตัวฝู รีบพาคุณหนูของเจ้ากลับห้องไปเร็ว”
หมิงเวยยืนนิ่ง ฮูหยินสองพยายามพานางออกไป “ที่นี่เกิดเรื่องวุ่นวาย เจ้ากลับไปก่อน เชื่อฟังป้านะ”
อย่างไรก็ตามเท้าของนางดูเหมือนจะมีรากหยั่งลึกจนฮูหยินสองไม่สามารถดันนางออกไปได้เลย
“หลีกไปเจ้าค่ะ” หมิงเวยบอกเบาๆ
ฮูหยินสองถูกหมิงเวยจับข้อมือแล้วผลักออกไปอย่างนุ่มนวล และชำนาญทั้งๆ ที่ไม่เห็นว่านางใช้กำลังแต่อย่างใด
“เสี่ยวชี!” ฮูหยินสี่เข้ามาขวาง แต่หมิงเวยก็เดินผ่านนางไป
“คุณหนู!” แม่นมถงยืนอยู่ข้างเตียงใบหน้าแก่ชรามีน้ำตาไหลพราก หมิงเวยยืนนิ่งอยู่หน้าเตียงนอนแล้วก้มลงมอง ฮูหยินสามนอนอยู่ตรงนั้น นางนอนหลับตาพริ้มราวกับกำลังหลับใหล
แต่ใบหน้างามนั้นเป็นสีม่วงดูบิดเบี้ยวไร้ความมีชีวิตชีวาราวกับรูปปั้นประติมากรรม หมิงเวยค่อยๆ คุกเข่าลงจับมือที่เย็นเฉียบของฮูหยินสามขึ้นแนบกับใบหน้าของนางเบาๆ
นางนึกถึงคำพูดที่ตนพูดไปเมื่อคืน ชาตินี้ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ได้รับความรักความเอ็นดูจากนาง พวกเราถูกลิขิตให้เป็นแม่ลูกกัน
ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนี้แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงแค่เดือนกว่าเท่านั้น นางยังจำได้หลังจากที่ตนพอรู้ความแล้ว นางเคยถามท่านอาจารย์ว่าทำไมนางถึงไม่มีมารดา
ท่านอาจารย์บอกว่าการอยู่ร่วมกันของมนุษย์เป็นเรื่องของโชคชะตา บางคนอยู่เคียงข้างกันเป็นเวลานานเพราะวาสนาของพวกเขาลึกซึ้ง แต่บางคนอยู่เคียงข้างกันในเวลาสั้นๆ เพราะวาสนาของพวกเขาตื้นเขิน
ไม่ว่าจะเป็นบิดามารดา บุตรชายหญิง สามีภรรยา สหายรู้ใจ เมื่อเปรียบเทียบกับผู้อื่น นางมีความผูกพันกับบุคคลในสายเลือดเดียวกันน้อยมาก
นางมาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดนางยังคิดเลยว่าในที่สุดชาตินี้ก็มีความผูกพันทางสายเลือดที่ลึกซึ้งมากขึ้น
แต่สุดท้าย…
“ฮูหยินเจ้าคะ” แม่นมถงคร่ำครวญเสียงดัง “ฮูหยินลืมตาขึ้นมาดูสิเจ้าคะ! เหตุใดถึงทิ้งคุณหนูไป ปล่อยให้นางเดินไปคนเดียวเช่นนี้!”
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นแล้วนางก็พบรอยแผลลึกที่คอของฮูหยินสาม
“แม่นม” เสียงของนางนิ่งสงบอย่างไม่มีเหตุผล “เมื่อคืนวาน ท่านแม่ยังดีอยู่เลย เหตุใดจู่ๆ ถึงได้แขวนคอได้”
ก่อนที่นางจะจากไปฮูหยินสามยังคิดอยู่เลยว่าหลังจากจบเรื่องนี้จะพานางไปยังเมืองหลวง แล้วพวกนางสองแม่ลูกก็จะมีชีวิตที่ดี เห็นได้ชัดว่านางเปี่ยมไปด้วยความหวัง เห็นได้ชัดว่ายังคงดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด แล้วเหตุใดจู่ๆ นางถึงได้ฆ่าตัวตายกัน
แม่นมถงได้ยินคำถามนี้จึงหันไปมองฮูหยินหกอย่างแค้นๆ ฮูหยินหกหันหน้าไปทางอื่นอย่างอึดอัด ฮูหยินสองเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกไม่ดีจึงเอ่ยห้ามปราม “แม่นมถง! ต่อหน้าวิญญาณน้องสะใภ้สาม เจ้าอย่าพูดจาไร้สาระ!”
แม่นมถงยิ้มเยาะ “บ่าวยังไม่ได้พูดอันใดเลย ฮูหยินสองจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะว่าเป็นเรื่องไร้สาระ สวรรค์เป็นพยาน มิได้กระทำเรื่องผิดมโนธรรม มีอะไรที่พูดออกมาไม่ได้กันเจ้าคะ”
ฮูหยินสี่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเรียกแม่นมคนสนิทของนางทันที “แม่นมหยู พี่สะใภ้สามเพิ่งจากไป ภายในห้องกำลังสับสนวุ่นวาย ท่านช่วยบอกพวกนางว่ามีเรื่องใดที่ต้องทำบ้าง งานศพมีเรื่องมากมายต้องจัดการ!”
พริบตาเดียวภายในห้องก็เหลือเพียงเหล่าฮูหยิน หมิงเวย และแม่นมถง แม้กระทั่งปิงซิน ซู่เจี๋ย และตัวฝูยังถูกกันให้ออกไปด้านนอก
ฮูหยินสองเข้ามาชักชวน “เสี่ยวชี ป้ารู้ว่าเจ้าสูญเสียคนสำคัญไปกะทันหัน คงจะเสียใจมาก แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องผิดพลาดโดยบังเอิญจริงๆ ไม่แปลกใจ...”
“ฮูหยินสองจะพูดแก้ต่างให้ผู้ใดกันเจ้าคะ” เสียงแหลมๆ ของแม่นมถงดังขัดจังหวะนาง “ดูกระตือรือร้นทำเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!”
แม่นมถงเป็นแม่นมของฮูหยินสามซึ่งแตกต่างจากคนรับใช้ทั่วไป เดิมทีฮูหยินสองไม่อยากโต้เถียงกับนาง เมื่อถูกพูดจาดูถูกอยู่หลายครั้งเข้านางจึงรู้สึกรำคาญเช่นกัน
“แม่นมถง อาจจะฟังดูไม่ดี แต่น้องสะใภ้สามก็จากไปแล้ว เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ที่จะทำร้ายชื่อเสียง และเกียรติยศของนาง นอกจากนี้เสี่ยวชีก็ยังอยู่ที่นี่ นางตัวคนเดียวเรื่องเช่นนี้สมควรพูดต่อหน้านางงั้นหรือ”
แม่นมถงยังคงยิ้มเยาะนางไม่ยอมถอย “คุณหนูเป็นบุตรสาวของฮูหยิน ฮูหยินเสียไปอย่างไม่ชัดเจนเช่นนี้ จะไม่เรียนให้นางทราบได้อย่างไรเจ้าคะ หากยังสับสนอยู่เช่นนี้ แล้วภายภาคหน้าผู้อื่นได้ยินข่าวลือ คุณหนูจะแก้ต่างแทนมารดาได้อย่างไร”
ฮูหยินสองขมวดคิ้ว “จะไม่ชัดเจนได้อย่างไรกัน แม่นมถง ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจมาก แต่คำพูดเช่นนี้...”
“ท่านป้าสอง...” เสียงของหมิงเวยดังขึ้นขัดจังหวะนาง นางจับมืออันเย็นเฉียบของฮูหยินสามไปไว้ใต้ผ้าห่มอย่างระมัดระวังจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปยังผู้อาวุโสทั้งสามท่าน
“ท่านแม่ของหลานตายได้อย่างไร ความจริงอยู่ที่ตรงนี้ ไม่ใช่เปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้เพราะคำพูดไม่กี่คำจากผู้อื่น นางให้กำเนิดหลาน เลี้ยงดูหลาน รักหลานเท่าชีวิต เช่นนี้แล้วยังไม่ควรบอกให้หลานรู้อีกหรือ แม้กระทั่งการตายของท่านแม่ก็ยังคิดปิดบัง งั้นหลานคงไม่สมควรเป็นคนแล้ว แม้การตายของนางจะเป็นเรื่องเสื่อมเสีย แต่หลานก็ควรยอมรับ นางเป็นท่านแม่ของหลาน ไม่ว่าจะดีหรือร้ายหลานก็ต้องรับรู้!”
ฮูหยินสองตกใจ “เสี่ยวชี...”
คุณหนูเจ็ดในภาพจำของนางยังคงเป็นเด็กสาวโง่ๆ ผู้หนึ่ง ถึงภายหลังจะบอกว่าหายดีแล้วก็แค่รู้สึกว่านางพูดมีระเบียบมากขึ้น ท้ายที่สุดนางเป็นคนแบบใดก็ยังไม่ชัดเจน เมื่อเห็นท่าทีอันทรงพลังของนางในตอนนี้การพูดที่มีเหตุมีผล นางก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เรื่องงานศพถึงแม้นางจะเป็นคนออกหน้า แต่เจ้าภาพที่แท้จริงของงานนี้ก็ไม่ใช่นาง!
ขณะที่กำลังรู้สึกลำบากใจเสียงของสาวใช้ด้านนอกก็ดังลอดเข้ามา “ฮูหยินผู้เฒ่า!”
ทุกคนในห้องมองไปที่ประตูแล้วก็เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเดินเข้ามา
คนที่ตามหลังนางมาคือนายท่านสอง และนายท่านสี่ และคนที่อยู่ตรงกลางนั้น
พอมองดูชัดๆ เขาคือนายท่านหก!
……………………………………………….


บทที่ 1 แมงมุมปล้องลายเทา
เด็กหนุ่มคนหนึ่งนามว่า เกาเผิง กำลังเดินทางกลับจากโรงเรียนในช่วงโพล้เพล้ เขาควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าสีแดงของตนเมื่อถึงที่หมาย
กริ๊ง!
เกาเผิงผลักประตูเหล็กบานใหญ่จนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเพื่อเข้าไปในตึกที่มีสภาพค่อนข้างเก่า บนพื้นมีเศษขยะประปราย แต่ยังดีที่พวกมันไม่ได้ส่งกลิ่นรบกวนแต่อย่างใด
เกาเผิงยืนบนโถงทางเดินมืดสลัว เขามองไปที่บริเวณเพดานและเห็นเงาสีดำกำลังทำท่าทางแปลกประหลาดอยู่
เกาเผิงขมวดคิ้วมอง แมงมุมยักษ์ตัวหนึ่ง ขนาดของมันใหญ่พอๆ หินขนาดใหญ่เกาะอยู่ตรงโคมไฟบนเพดาน มันกำลังพ่นใยเพื่อสร้างรังคลุมทั่วทั้งเพดานไปถึงบันไดของทางขึ้น นัยน์ตาสีเลือดของมันเปล่งประกายเมื่อสะท้อนกับแสงจากหลอดไฟ
เกาเผิงถอนหายใจ “เฮ้อ แมงมุมน้อยที่คุณยายเฉินเลี้ยงไว้หลุดออกมาอีกแล้วสินะ ขอเดาว่านี่เป็นครั้งที่เจ็ดของเดือน”
เกาเผิงทำเป็นไม่สนใจมันก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป เมื่อผู้หลบหนีตัวน้อยเห็นอย่างนั้นมันจึงส่งเสียงร้องออกมา
“ชี่...ชี่”
เกาเผิงตกใจแล้วหยุดเดินพร้อมหันกลับไปมอง แมงมุมยักษ์กำลังไต่ไปรอบๆ เพดาน
“มันเป็นแมงมุมปล้องลายเทาไม่ใช่เหรอ อาจารย์เคยบอกไว้ว่ามันเป็นสัตว์อสูรที่รักสงบไม่มีพิษภัยนี่นา”
ขณะเดียวกัน เกาเผิงนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาวางกระเป๋าลงกับพื้นก่อนจะหยิบเศษกระดาษมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วล้วงไฟแช็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง
เกาเผิงเกิดฉุกคิดได้ว่า 'คงไม่จำเป็นต้องลงมือกับเจ้าแมงมุมปล้องลายเทาแบบรุนแรงก็ได้มั้ง มันเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณยายฉินที่อยู่ชั้นสอง ไม่สิ นี่ไม่ใช่ประเด็น! ไม่จำเป็นต้องออมมือกับมันหรอกเพราะมันเป็นสัตว์อสูร!'
ภายหลังมหาภัยพิบัติ พวกสัตว์อสูรชนชั้นสามัญต่างมีความแข็งแกร่งพอๆ กับสิงโตหรือเสือที่เป็นนักล่าบนยอดสุดของห่วงโซ่อาหาร ถ้าเกิดเกาเผิงไปทำให้มันโกรธเข้าเขาคงไม่ต่างกับลูกแกะที่กำลังรอการเชือดเพราะทางเดินในโถงตรงนี้ไม่มีทางหนีเลย
'เฮ้อ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด' เกาเผิงส่ายหัวเบาๆ สลัดความคิด ก่อนจะเดินมุ่งตรงไปที่บันได
ในตอนนั้นเอง เกาเผิงจุดไฟใส่บอลกระดาษ โยนขึ้นไปบนเพดานข้างหลังแล้ววิ่งหนีไปยังบันไดอย่างสุดชีวิต
‘ชี่...ชี่’ เจ้าแมงส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ เสียงของมันดังตามหลังมาเรื่อยๆ เกาเผิงหันกลับไปมอง และเห็นเจ้าแมงมุมกำลังตามไล่ล่าเขาอย่างโกรธเกรี้ยว
แมงมุมริ้วโลหะร่วงตกลงพื้นโถงทางเดิน มันพยายามตะเกียกตะกายปีนหนีบอลกระดาษติดไฟกลับขึ้นไปบนเพดาน แววตาของเกาเผิงเปล่งประกายความตื่นเต้น แมงมุมริ้วโลหะมันกลัวไฟเป็นเรื่องจริง
'แม่เจ้า! มันเป็นแบบที่เขาคิดจริงด้วย'
เกาเผิงรีบวิ่งหนีขึ้นไปทางบันไดอย่างรวดเร็วดั่งสายลมขณะที่แมงมุมริ้วโลหะส่งเสียงคำรามด้วยความโมโหตามหลังเขามา
“ไหนอาจารย์จางบอกว่ามันเป็นสัตว์อสูรที่รักสงบไง”
เขายังคงวิ่งต่อโดยไม่ลดความเร็ว การที่เขาไปยั่วยุสัตว์อสูรไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ ถ้าเขาถูกจับได้ คงถูกเจาะกะโหลกดูดสมองหรือฉีกช่องท้องควักเครื่องในของเขาออกมากิน เรื่องนี้มันจะเกิดขึ้นแน่ๆ ถ้าเขาไม่ระวังตัว
พวกสัตว์อสูรเหล่านี้มันมาจากมิติอื่น ในช่วงเกิดมหาภัยพิติ ผู้คนล้มตายจำนวนมากด้วยน้ำมือของสัตว์อสูร ถึงพวกมันจะดูไร้พิษสงเพียงใด อย่างไรเสียก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าพวกมันเป็นสัตว์ประหลาดได้อยู่ดี
 เสียงฝีเท้าของแมงมุมปล้องลายเทาไล่ตามหลังเขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เกาเผิงได้ยินมันชัดเจน ฟังดูคล้ายกับแท่งเหล็กหล่นกระทบกับพื้นอย่างไรอย่างนั้น
‘อีกแค่ชั้นเดียวจะถึงห้องเขาแล้ว!’
‘จะถึงแล้ว!’
แมงมุมปล้องลายเทาเจ้าของดวงตาสีเลือดและเขี้ยวพร้อมใช้บดร่างเหยื่อเพิ่มความเร็วในการไล่ล่าขึ้น
มันเริ่มใกล้ และใกล้เกาเผิงมากขึ้นเรื่อยๆ
“ซี่!”
เสียงขู่คำรามเสียงหนึ่งลอดกำแพงหนาดังก้องไปทั่วบริเวณ แมงมุมปล้องลายเทาทำท่าเตรียมกระโดดตะครุบเหยื่อพร้อมกับส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ
หลังจากหยุดนิ่งอยู่พักหนึ่ง มันกลับมาไล่เกาเผิงต่ออีกครั้ง
“ซี่!” เสียงขู่อีกเสียงดังขึ้นอีกครั้ง แต่ฟังดูเกรี้ยวกราดมากกว่าเดิม
“ชี่…ชี่…” เจ้าแมงมุมค่อยๆ ล่าถอยหลังแล้วกระโดดหนีออกไป
เกาเผิงหายใจเหนื่อยหอบพลางปาดเหงื่อบนหน้าผากของตน ‘ทำไมมันหนีกลับไปง่ายดายอย่างนั้นล่ะ มันแค่ต้องการแกล้งให้ตกใจเล่นหรือเปล่า เหมือนเล่นวิ่งไล่จับอย่างสนุกสนานจนพอใจแล้วก็กลับเท่านั้นหรือ?’
เกาเผิงลูบคาง อืม...แม้จะเชื่อได้ยากไปสักหน่อยแต่คงหาเหตุผลอื่นมาอธิบายการกระทำของมันไม่ได้อีกแล้ว หลังจากนั้นเกาเผิงจึงหยิบกุญแจมาไขประตู
“พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว” เขาเอ่ยทักทายอย่างสดใส
เกาเผิงได้ความว่างเปล่าเป็นคำตอบ ทุกอย่างเงียบสนิทราวกับเขาอยู่คนเดียวบนโลกนี้
ในห้องนั่งเล่นมีโซฟาสีน้ำตาลหม่นวางอยู่ตรงข้ามทีวีรุ่นเก่า ภายในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ไม่มากนัก เน้นการตกแต่งแบบเรียบง่ายสบายตา ส่วนเรื่องความสะอาด ต้องบอกว่าเจ้าของห้องนี้ดูแลมันเป็นอย่างดีเลยล่ะ
เกาเผิงสูดหายใจลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ของตนก่อนจะเปิดเข้าไปในห้องหนึ่ง ผ้าม่านช่วยบังแสงอาทิตย์ไว้ ทำให้ห้องนี้ดูสลัวจนมองไม่ถนัดนัก เตียงนอนในห้องยังคงอยู่ในเรียบร้อยเป็นระเบียบ
“พ่อครับ แม่ครับ ผมสอบได้ที่หนึ่งของห้องได้แล้วนะครับ พ่อแม่ต้องดีใจมากแน่ๆ เลย” เกาเผิงพูดกับภาพถ่ายขาวดำตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มมีความสุข
ในรูปนั้นเผยให้เห็นคู่รักคู่หนึ่ง ชายหนุ่มหล่อเหลาและดูอ่อนโยนยืนขนาบข้างกับหญิงสาวเรียวหน้าสวยสง่าท่าทางใจดี ทั้งสองยิ้มอย่างมีความสุข เกาเผิงสบตากับคู่รักที่มองมายังเขาอยู่เช่นกันผ่านกระดาษแผ่นบางๆ นี้
แต่ท่านทั้งสองไม่อาจโต้ตอบกับเกาเผิงได้อีกต่อไป พวกเขาเพียงยิ้มให้เกาเผิงเท่านั้น และเขาเองก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มตอบกลับไป
“เมื่อก่อนผลการเรียนของผมแย่ตลอด พ่อกับแม่เอาแต่บ่นผมเรื่องนี้อยู่บ่อยๆ แต่ดูตอนนี้สิครับ ผมได้ที่หนึ่งของห้อง ที่สี่ของระดับชั้นเลยนะ พ่อแม่ภูมิใจในตัวลูกคนนี้หรือเปล่าครับ? จากนี้ไปพ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงเรื่องการเรียนของผมอีกแล้วนะครับ” เกาเผิงพูดพร้อมตาเริ่มร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้
เด็กหนุ่มร่างผอมบางยืนเหม่ออยู่ตรงกลางห้อง ปล่อยให้ความเงียบไหลเวียนในห้วงความคิด เมื่อพลบค่ำมาเยือน เขาปรับอารมณ์ตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ เกาเผิงพูดกับกรอบรูปตรงหน้าอีกครั้ง
“พ่อครับ แม่ครับ พรุ่งนี้โรงเรียนจะจัดทัศนศึกษา ผมคงไม่อยู่บ้านสักสองสามวันนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ เพราะโรงเรียนจัดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมืออาชีพไว้แล้ว ผมกลับมาปลอดภัยแน่นอน!”
“ผมได้ยินมาว่าโรงเรียนจ้างทีมรักษาความปลอดภัยจากบริษัทบลูชิลด์ด้วยนะครับ แถมบริษัทนี้มีครูฝึกสัตว์อสูรเก่งๆ เยอะมาก…”
ท่ามกลางห้องมืดสลัว เด็กหนุ่มร่างผอมบางคุยคนเดียวอยู่เบื้องหน้ารูปขาวดำของคู่รักพร้อมใช้มือลูบใบหน้าของพวกท่านด้วยความคิดถึงสุดจับใจ ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องเข้มแข็งให้มากขึ้นกว่านี้เพื่อไม่ให้พ่อแม่ของเขาต้องผิดหวัง
แม้ไม่มีใครตอบเขากลับมา แต่เขาหวังว่าตอนนี้คงมีใครบางคนกำลังยกนิ้ว ส่งเสียงให้กำลังใจเขาอยู่เป็นแน่ หรือแม้อาจมีเสียงคัดค้านดังออกมาจากคนในรูปบ้างถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เขาเองหวังให้เกิดขึ้นอยู่ร่ำไป แต่มันคงไม่มีทางเกิดขึ้นเป็นแน่แท้ ความจริงคือมีเพียงรอยยิ้มอันอบอุ่นจากคู่รักส่งมาให้เขาเท่านั้น
ในห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจจากอกเล็กของเด็กหนุ่ม
จู่ๆ เกาเผิงรู้สึกเย็นวูบขึ้นมาเสียดื้อๆ ร่างผอมลูบข้อศอกด้วยความหดหู่ในใจ เพียงไม่นานนัก บรรยากาศสีเทาเมื่อครู่หายไปทันควัน เกาเผิงกลับมาเป็นเด็กหนุ่มที่สดใสอีกครั้ง เขาเดินออกจากห้องไปก่อนจะค่อยๆ ปิดประตูราวกับกลัวว่าจะส่งเสียงดังรบกวนคู่รักในรูป
ไม่แน่ใจว่าเขาตาฝาดหรืออาจเป็นเพราะการหักเหของแสงที่ลอดเข้ามากันแน่ ในวูบหนึ่งเขาเหมือนจะเห็นใบหน้าของคู่รักทั้งสองในรูปยิ้มกว้างขึ้นและดูมีความสุขมากกว่าเดิมเสียอีก
…………………………………………….


บทที่ 6 จุดอ่อนของวานรนิลทมิฬ
เกาเผิงหันหน้าไปมองด้านหลังของรถบัส ตรงเบาะหลังมีเด็กหนุ่มตัดผมเปิดข้างใส่ยีนรัดรูป สวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ เด็กคนนี้เจาะหูด้วย เขานั่งเต๊ะท่าวางแขนลงตรงที่ว่างบนเบาะของเขา ด้านข้างมีลิงขนาดใหญ่สีดำนั่งอยู่ แม้ว่ามันจะนั่งอยู่แต่มันก็ดูสูงกว่าเด็กหนุ่มคนนั้น
เขามีชื่อว่า ไห่หลานหยู
เขากับเกาเผิงนั้นเรียกได้ว่าเป็นขั้วตรงข้ามกันเลย ไห่หลานหยูเป็นเด็กที่มีแต่ชื่อเสีย
ผลการเรียนก็แย่ที่สุดในห้อง ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ชอบเกาเผิงที่ผลการเรียนดีเด่น
ไห่หลานหยูหัวเราะเยาะเย้ยขณะเอามือไปวางบนไหล่ของวานรนิลทมิฬที่นั่งข้างกันด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
สัตว์อสูรตัวนี้เป็นของขวัญวันเกิดจากพ่อของเขาและยังเป็นสัตว์อสูรตัวแรกของเขาด้วย
ในยุคนี้ การที่ใครคนใดคนหนึ่งจะทำพันธสัญญาเลือดนั้น จำเป็นต้องมีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ นี่เป็นกฎที่บัญญัติไว้โดยสหพันธ์รัฐบาลโลก จากงานวิจัยของรัฐบาลว่าด้วยเรื่องการทำพันธสัญญาเลือดนั้น ผู้ทำจำเป็นต้องมีอายุครบสิบแปดปี มิฉะนั้นอาจเป็นอันตรายต่อร่างกาย นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เด็กๆ ถูกห้ามทำพันธสัญญาหากอายุยังไม่ถึงสิบแปดปี
ในวันเกิดของไห่หลานหยู พ่อของเขาได้พาไปที่ศูนย์ซื้อขายสัตว์อสูรย่านใจกลางเมืองเพื่อซื้อเจ้าวานรนิลทมิฬ
แม้ว่าวานรนิลทมิฬจะอยู่ในระดับปกติ แต่มันก็แข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรในระดับเดียวกัน ถ้าได้เลี้ยงดูและฝึกฝนอย่างดีจะสามารถเลื่อนขั้นกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นขุนนางได้เลย
โดยสัตว์อสูรจะมีชนชั้นดังนี้
สามัญ เลเวลหนึ่งถึงสิบ
ขุนนาง เลเวลสิบเอ็ดถึงยี่สิบ
นักรบ เลเวลยี่สิบเอ็ดถึงสี่สิบ
และอื่นๆ
ในแต่ละชนชั้นจะมีระดับแบ่งย่อยอีกดังนี้ ปกติ สูง สมบูรณ์และอื่นๆ
ทั้งระดับและชนชั้นเป็นตัวบ่งบอกความสามารถการต่อสู้ของสัตว์อสูร
‘ชนชั้น’ ของสัตว์อสูรเป็นตัวบ่งบอกการบ่มเพาะฝึกฝนของสัตว์ แต่ ‘ระดับ’ เป็นตัวบ่งบอกความสามารถในการต่อสู้ของสัตว์อสูรในชนชั้นเดียวกัน ยกตัวอย่างเช่น สัตว์อสูรระดับตำนานสามารถต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับปกติเป็นพันๆ ตัวพร้อมกันได้อย่างสบายๆ
เกาเผิงมองไปยังไห่หลานหยูแวบหนึ่งก่อนจะมองหาที่นั่งของตัวเอง
ไห่หลานหยูคิดว่าเกาเผิงต้องกลัวเขาแน่ๆ จึงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
เกาเผิงได้ปลอบต้าซื่อที่กำลังหงุดหงิด โดยการลูบหนวดของมัน ต้าซื่อนั่งอยู่ตรงหว่างขาของเกาเผิง
เมื่อต้าซื่อสงบลงแล้ว มันจึงค่อยๆ หลับตรงตักของเกาเผิง
ระหว่างที่ต้าซื่อหลับอยู่นั้น เกาเผิงกำลังดูข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อกี้
ชื่อสัตว์อสูร วานรนิลทมิฬ
เลเวล แปด
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุดิน ต่อสู้
สถานะ สุขภาพดีและหงุดหงิด
จุดอ่อน ธาตุพิษ พิษจากต้นปาล์มเข็ม มันจะทำให้วานรนิลทมิฬชาไปทั่วร่างกาย
ความต้องการในการเลื่อนระดับ…
เกาเผิงจดจำ ‘ต้นปาล์มเข็ม’ ไว้ขึ้นใจและเริ่มคิดว่าจะมองหามันได้ที่ไหน
ต้นปาล์มเข็มเป็นต้นปาล์มปกติที่กลายพันธุ์หลังจากเกิดมหาภัยพิบัติ ด้วยความที่มันเคยเป็นต้นปาล์มธรรมดาทั่วไปมาก่อนจึงหาได้ไม่ยากนัก
แต่ต้นปาล์มกลายพันธุ์มันมีพิษ ทำให้ตัวชาหากเอามือไปสัมผัสมัน ด้วยเหตุนี้มันจึงถูกขุดรากถอนโคนออกจากตัวเมืองทั้งหมด
การทัศนศึกษานี้ได้พาพวกนักเรียนไปยังถิ่นทุรกันดาร ไม่แน่อาจจะเจอต้นปาล์มเข็มก็เป็นได้ เกาเผิงจึงค้นหาว่าต้นปาล์มเข็มมันอยู่แถวไหนและยังหาวิธีเก็บมันอีกด้วย
ตรงเบาะหลัง จู่ๆ เจ้าวานรนิลทมิฬจามออกมาและเอามือที่เปื้อนน้ำมูกไปเช็ดบนแขนของไห่หลานหยู
“เจ้าบ้า! แกทำอะไรน่ะ?” ไห่หลานหยูเริ่มโวยวาย แต่เห็นมัดกล้ามแข็งแรงของมัน เขาได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะลูบไหล่ของวานรนิลทมิฬแล้วพูดว่า “ทีหลัง อย่าทำแบบนี้อีกเข้าใจไหม?”
เจ้าวานรนิลทมิฬจามออกมาอีกครั้ง มันมองไห่หลานหยูอย่างดูถูก
ไห่หลานหยูรู้สึกเศร้าเล็กน้อยก่อนจะหันมองที่หน้ารถ เห็นใครบางคนเดินกำลังเดินขึ้นมา
“เฮ้ เจ้าอ้วน” เสียงตะโกนของไห่หลานหยูต้อนรับนักเรียนรูปร่างอ้วนคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึง
“หวัดดี นี่เป็นสัตว์อสูรที่พ่อซื้อมาให้ฉัน” เขากับไห่หลานหยูเป็นพื่อนซี้กัน ของชื่อว่าเฉินฮั่วเฉียว
ทั้งสองรู้จักกันมานานแล้ว
ตรงไหล่ของเฉินฮั่วเฉียว มีสัตว์อสูรตัวเล็กๆ เท่าฝ่ามือ มันมีสีชมพูนั่งอยู่เงียบๆ ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ด ตาของมันสีดำ และคอยส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเป็นครั้งคราว
นอกจากนี้ ยังมีสายฟ้าเปรี๊ยะๆ ออกมาจากรอบตัวมันด้วย มันเป็นสัตว์อสูรธาตุสายฟ้า ที่เมื่อโตขึ้นสามารถกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบได้เลย
สัตว์อสูรชนชั้นนักรบ ไห่หลานหยูแทบหยุดหายใจ แม้ครอบครัวของเขาจะร่ำรวย แต่ก็ซื้อได้เพียงวานรนิลทมิฬที่เป็นแค่สัตว์อสูรชนชั้นสามัญเท่านั้น
ถึงครูฝึกสัตว์อสูรจะสรรหาวิธียกระดับได้ แต่ความเป็นจริงแล้ว ยังไม่เคยมีผู้ใดยกระดับจากชนชั้นสามัญเป็นชนชั้นนักรบได้
การทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรชนชั้นนักรบได้ มีเงินอย่างเดียวไม่เพียงพอ เพราะต้องมีเส้นสายใหญ่คอยสนับสนุนด้วย
เกาเผิงมองสัตว์อสูรตัวชมพูที่นั่งบนไหล่ของเฉินฮั่นเฉียว จากนั้นข้อมูลก็โผล่มาให้เขาเห็น
ชื่อสัตว์อสูร หมีประกายสายฟ้าวัยเยาว์
เลเวล ห้า
ระดับ สูง แต่หากโตขึ้นเป็นชนชั้นนักรบ ระดับจะลดลงเป็นปกติ
คุณสมบัติ ธาตุไฟฟ้า
สถานะ สุขภาพดีและงุนงงเล็กน้อย
จุดอ่อน การดื่มมากเกินไปอาจทำให้ล้มเหลวในการเลื่อนขั้นเป็นชนชั้นนักรบ ช่วงวัยเด็กมันจะ...
ความต้องการในการเลื่อนระดับ...
เกาเผิงรีบถอนสายตาด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะได้รู้ว่าหมีประกายสายฟ้าโตขึ้นไปจะเก่งกาจแค่ไหน แต่เขาตระหนักได้ว่าความสามารถของมันนั้นน่ากลัวมากกว่าที่คิดไว้มาก
ตอนนี้ต้าซื่อยังเป็นเพียงตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง หากเขาได้ยกระดับมันไปเรื่อยๆ มันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหนกันนะ
เกาเผิงก้มมองต้าซื่อแล้วลูบหัวของมัน เหตุผลที่หลายๆ คนมักจะพิถีพิถันในการเลือกสัตว์อสูรมาทำพันธสัญญาเลือดนั้นก็เพราะพวกเขาต้องการให้มันได้พัฒนาไปเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งในอนาคต
…………………………………………….


บทที่ 2 ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง
“ต้าซื่อ! นายอยู่ไหน? ออกมาเร็ว!” เกาเผิงส่งเสียงเรียกเมื่อกลับมาถึงห้องของตน
 เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเจ้าของ ‘ต้าซื่อ’ ยังคงนอนแผ่สบายใจอยู่ตรงพื้น หลังจากถูกเรียกซ้ำๆ จึงยอมคลานออกมาจากใต้โซฟา
เผยให้เห็นบางสิ่งที่มีลำตัวสีม่วงเข้ม แต่หากเมื่อใดกระทบกับแสงโคมไฟ สีของมันยิ่งเข้มมากขึ้นไปอีก เสียงดังกุกกักจากแขนขาที่มีกรงเล็บสีเหลืองซีดกระทบพื้นราวกับเสียงเคาะนิ้วบนโต๊ะ
ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง เป็นสัตว์อสูรชนิดหนึ่งซึ่งเกาเผิงเรียกชื่อมันด้วยความเอ็นดูว่า ‘ต้าซื่อ’ เพราะมันตัวใหญ่แถมรูปร่างยังคล้ายกับตะขาบสีม่วงอีก… ไม่สิ มันคือตะขาบยักษ์กลายพันธุ์ต่างหากล่ะ
ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงถือเป็นสัตว์เลี้ยงตัวเดียวและเป็นสิ่งที่สุดท้ายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้เขาด้วย
เกาเผิงยังจำได้ดีในวันที่พ่อแม่นำต้าซื่อมาให้ เป็นวันที่สามหลังจากโลกปฏิวัติ ตอนแรกขนาดของต้าซื่อตัวเล็กเท่าตะเกียบ กระดองมันสีม่วงอ่อนคล้ายสีชมพูดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก
เกาเผิงส่ายหัวสลัดความคิดออกไป เขาหันมามองต้าซื่อในตอนนี้ ขนาดของมันยาวถึงสองเมตร ความกว้างเท่าหนึ่งฝ่ามือและขากรรไกรแหลมคม ตอนนี้มันห่างไกลจากคำว่าน่ารักมาก กลายเป็นต้าซื่อที่เมื่อพาออกไปข้างนอกผู้คนที่พบเห็นต่างหวาดกลัวจนหัวใจจะวาย
ประสาทการมองเห็นของต้าซื่อไม่ค่อยดีนัก มันจึงใช้หนวดสีม่วงบนหัวตรวจจับสภาพแวดล้อมโดยรอบ รวมไปถึงใช้ตรวจจับกลิ่น แรงสั่นสะเทือน หรือแม้กระทั่งแยกแยะเสียงได้
เกาเผิงไม่เคยหวาดกลัวรูปลักษณ์ภายนอกของต้าซื่อ เขาเลี้ยงดูมันเป็นอย่างดีตลอดสามปีที่ผ่านมา และที่สำคัญมันยังเป็นสัตว์เลี้ยงที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าก่อนพวกท่านจากไปด้วย
“ต้าซื่อ เสียงขู่เจ้าแมงมุมเมื่อกี้เป็นเสียงแกใช่ไหม?” เกาเผิงถามด้วยความสงสัยพลางเขาลูบหัวสัตว์เลี้ยง
ผิวของมันเย็นเฉียบราวกับจับต้องแผ่นเหล็กเย็นๆ
ต้าซื่อไม่ตอบแต่กลับส่ายหนวดของมันเบาๆ เกาเผิงไม่ได้ใส่ใจกับการตอบสนองนั้น ระดับสติปัญญาของต้าซื่ออาจไม่สูงนัก สมองมันเทียบเท่ากับเด็กอายุสามขวบเท่านั้น
ต้าซื่อไม่สามารถเข้าใจคำสั่งที่ซับซ้อนได้ มันเข้าใจเพียงแค่คำสั่งพื้นฐานง่ายๆ เช่น กัด แกล้งตาย หรือหมุนตัวสามรอบ เป็นต้น
ต่อให้มันไม่ตอบอะไร แต่เกาเผิงรู้ดีว่าเสียงขู่นั้นมันเป็นเสียงของต้าซื่อ เขาเลี้ยงมันมานาน เขาจำเสียงมันได้
สัตว์อสูรเป็นสิ่งมีชีวิตน่าพิศวง ไม่เว้นแม้แต่ต้าซื่อด้วย เขาจำจากที่อาจารย์สอนได้ว่า ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงเป็นสัตว์อสูรดุร้ายตัวหนึ่ง
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เขาสงสัยว่าอาจารย์จางจะโกหกเขาอะไรเขาอีกหรือเปล่า เพราะต้าซื่อมันออกจะสงบเสงี่ยม เรียบร้อย ดูไร้พิษสงจะตาย
เกาเผิงเอามือไปลูบหนวดของต้าซื่อ มันทั้งนุ่มและยืดหยุ่นได้ด้วย
ต้าซื่อจ้องมองเกาเผิงราวกับจะพูดว่า ‘เจ้านายไม่มีอะไรทำหรืออย่างไร’
เมื่อเห็นต้าซื่อนอนเกลือกกลิ้งไปมา เกาเผิงจึงอดคิดไม่ได้ว่ามันใช่สัตว์อสูรดุร้ายจริงหรือ
เกาเผิงมองมันอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง จู่ๆ หน้าต่างข้อมูลบางอย่างโผล่ขึ้นมา และมีเพียงเขาเท่านั้นมองเห็นมัน
ชื่อสัตว์อสูร: ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง
เลเวล: 5
ระดับ: ปกติ
คุณสมบัติ: ธาตุหยินและพิษ
สถานะ: สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน: ธาตุไฟฟ้า
ความต้องการในการเลื่อนระดับ: แก่นสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าเลเวลสิบขึ้นไป เปลือกไม้สายฟ้าอายุหนึ่งร้อยปีจำนวนหกร้อยกรัม หญ้าเงาจำนวนสิบใบ
เกาเผิงทึ่งอยู่พักหนึ่ง ตั้งแต่วันเกิดอายุครบสิบแปดปี เขาค้นพบว่าตัวเองมีความสามารถพิเศษมองเห็นค่าสถานะของเหล่าสัตว์อสูรได้ทุกตัว แต่ละตัวมีค่าสถานะแตกต่างกัน อย่างเช่น แมงมุมตัวน้อยของคุณยายเฉิน
ชื่อสัตว์อสูร: แมงมุมริ้วโลหะ
เลเวล: 3
ระดับ: ปกติ
คุณสมบัติ: ธาตุไม้
สถานะ: สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน: ธาตุไฟ
ความต้องการในการเลื่อนระดับ…
เกาเผิงเฉียดตายเมื่อครู่นี้ เพราะเขาต้องการทดสอบความสามารถของตนว่าได้ผลจริงหรือไม่ และนั่นเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น
'เดี๋ยวนะ สถานะมีความสุข เจ้าแมงมุมแค่เล่นกับเขาเหรอเนี่ย และดูเหมือนมันจะสนุกมากเสียจริง' เกาเผิงทำสีหน้าปั้นยาก
สาเหตุที่เขาไม่กล้าทดลองกับต้าซื่อนั้น ประการแรก ถ้าข้อมูลพวกนั้นถูกต้อง เขาทนเห็นต้าซื่อได้รับบาดเจ็บไม่ไหว ประการที่สอง เขาไม่รู้จะหาสายไฟจากที่ไหน ครั้นจะเลาะสายไฟมาช็อตต้าซื่อก็เสี่ยงเกิดไฟฟ้าลัดวงจรอีก
“อืม...ความต้องการในการเลื่อนระดับหรือ” เกาเผิงพึมพำพร้อมแววตาเปล่งประกาย
สัตว์อสูรระดับสูงนั้นหายากมาก แม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์อสูรนับร้อยตัวยังถือว่ายากจะหาสัตว์อสูรระดับสูงเพียงตัวเดียวได้ สัตว์อสูรระดับสูงสามารถรับมือสัตว์อสูรระดับปกติสองตัวพร้อมกันได้สบายๆ
ถัดจากระดับสูงเป็นระดับสมบูรณ์ เมื่อกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสมบูรณ์แล้วจะสามารถข้ามขีดจำกัดและกลายเป็นสัตว์ชนชั้นนักรบได้
เกาเผิงเคยเห็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบตามเว็บไซต์และโทรทัศน์เท่านั้น พลังอันน่าพิศวงของสัตว์อสูรชนชั้นนักรบนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเขา
เกาเผิงเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ เขาลูบหัวต้าซื่อพลางพูดว่า “ต้าซื่อ ฉันจะทำให้นายเป็นสัตว์อสูรระดับสูงให้ได้เลย”
สำหรับเกาเผิงแล้ว ต้าซื่อนั้นเป็นมากกว่าเพื่อน มันเป็นเหมือนพี่น้องอยู่เคียงข้างเขาตลอดสามปีแห่งความโดดเดี่ยวเช่นนี้ และเป็นเหมือนของดูต่างหน้าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ เกาเผิงกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว
จากนั้นเกาเผิงเดินไปยังห้องครัว เปิดช่องฟรีซนำเนื้อแช่แข็งออกมา เขาหยิบขวานจากในตู้เก็บเครื่องครัวก่อนจะสับเนื้อแช่แข็งบนเขียงไม้
ฉับ ฉับ
เศษน้ำแข็งกระเด็นไปทั่วบริเวณด้วยแรงสับ
เมื่อจัดการเนื้อแช่แข็งเสร็จ เกาเผิงนำเนื้อใส่ลงในชามสเตนเลส จากนั้นหยิบแครอทออกมาล้างต่อด้วยหั่นเป็นชิ้นอย่างไม่พิถีพิถันนัก และใส่ลงภาชนะเดียวกันในที่สุด
 นี่คือมือเย็นของต้าซื่อวันนี้ เจ้าตะขาบจะกินสองมื้อต่อวันคือ มื้อเช้ากับมื้อเย็น
อาหารของต้าซื่อนั้นเป็นเมนูง่ายๆ เพียงเนื้อดิบกับแครอทหรือเนื้อกับมันฝรั่งเท่านั้น
แต่ถึงจะดูเรียบง่ายอย่างไรก็ตาม แต่เกาเผิงยังคงคิดแล้วคิดอีกว่าจะให้ต้าซื่อกินอะไร เพราะแถวนี้ไม่มีใครมีประสบการณ์การเลี้ยงสัตว์อสูรประเภทตะขาบเลย
หลังจากค้นคว้าจากอินเทอร์เน็ตแล้วพบว่า ตะขาบเป็นสัตว์ที่สามารถกินได้หลากหลายมาก แต่ชอบที่สุดเห็นจะเป็นจำพวกแมลง เช่น หนอนนก จิ้งหรีด ตัวด้วง ปลวก จักจั่น แมลงปอ แมงมุม แมลงวัน และผึ้ง รวมไปถึงไข่และตัวอ่อนของแมลงดังที่กล่าวมา นอกจากนี้พวกมันยังกินหนอน  ไส้เดือน หอยทาก ตลอดจนพวกเนื้อเครื่องใน เลือด กระดูกอ่อนของพวกปลา พวกสัตว์ปีก หรือพวกสัตว์ที่อาศัยในคอกในเล้าทั้งหมด อีกทั้งพวกพืชมันก็สามารถกินได้ เช่น เปลือกผลไม้ มันฝรั่ง แครอท ผักต่างๆ แม้แต่นมกับขนมปังมันก็ด้วย
แต่เกาเผิงเอง ไม่ค่อยอยากให้ต้าซื่อกินพวกเนื้อกับเครื่องในมากนักเพราะต้องวุ่นวายในการทำอาหาร แถมมันมักส่งกลิ่นที่ไม่ค่อยสู้ดีและทำความสะอาดยากอีกต่างหาก
เกาเผิงเคยออกไปจับพวกแมลงแถวๆ นี้มาให้ต้าซื่อกิน แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องหยุด เพราะต้าซื่อยิ่งโตขึ้นยิ่งต้องการอาหารมากขึ้นตามขนาดตัวของมัน เขาลงทุนไปจับแมลงทั้งวันแต่ไม่พอต่อความต้องการของมัน สุดท้ายจึงลงเอยที่เนื้อแช่แข็ง เพราะเขาหาซื้อได้ง่ายตามร้านสะดวกซื้อ
เกาเผิงเคยคิดจะซื้อพวกแมลงมาให้ต้าซื่อกินเช่นเดียวกัน แต่ต้องหยุดความคิดนั้นไปเพราะแมลงราคาค่อนข้างสูง
เงินใช้จ่ายของเกาเผิงในแต่ละวันได้มาจากรัฐบาลส่วนหนึ่ง และเป็นเงินเก็บของพ่อแม่ของตน ทำให้เขาไม่ขัดสนเรื่องค่าใช้จ่ายสักเท่าไร
แต่ถึงกระนั้น มันยังคงไม่มากพอสำหรับใช้ไปทั้งชีวิตในโลกที่แสนจะอันตรายนี้
หากวันหนึ่งเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น เกาเผิงคงอยู่เฉยไม่ได้เป็นแน่
…………………………………………….


บทที่ 4 สหพันธ์รัฐบาลโลก
เกาเผิงอยากยกระดับให้ต้าซื่อ แต่เมื่อเห็นของที่ต้องใช้เขาถึงกับต้องยอมแพ้ เพราะเขาเพิ่งควักเงินก้อนโตจ่ายค่าอาหารของต้าซื่อจนกระเป๋าแบนจึงมีไม่มากพอซื้อสิ่งของเหล่านั้น
เพราะสิ่งที่ใช้ยกระดับ อย่างคริสทัลของสัตว์อสูรธาตุสายฟ้า เลเวลสิบขึ้นไปต้องจ่ายถึงสิบเครดิตพันธมิตรซึ่งเป็นเงินที่เยอะมากสำหรับเขา
‘เครดิตพันธมิตร’ คือสกุลเงินชนิดใหม่ถูกนำมาใช้เมื่อสองปีก่อน ภายหลังการก่อตั้งของสหพันธ์รัฐบาลโลก นอกจากนี้ยังมี ‘ดอลลาร์พันธมิตร’ โดยหนึ่งหมื่นดอลลาร์พันธมิตรมีค่าเท่ากับหนึ่งเครดิตพันธมิตร
ทุกประเทศเปลี่ยนมาใช้เงินสกุลนี้ โดยปกติทั่วไปดอลลาร์พันธมิตรใช้จ่ายซื้อของในชีวิตประจำวัน แต่พวกผู้ฝึกสัตว์อสูร นายทุนบริษัทขนาดใหญ่ และข้าราชการระดับสูงจะใช้เครดิตพันธมิตร ในสายตาของผู้มีอำนาจเครดิตพันธมิตรเป็นเพียงตัวเลขหนึ่งเพื่อใช้แลกสิ่งของที่พวกเขาต้องการ
เมื่อก้าวเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ พวกสัตว์อสูรเกิดมาพร้อมกับสิ่งมหัศจรรย์มากมาย โดยเฉพาะชิ้นส่วนของมัน เพราะมีความแข็งแรงทนทานมากกว่าพวกโลหะที่พวกมนุษย์ประกอบขึ้นมาเสียอีก
แต่การจะได้ชิ้นส่วนจากพวกสัตว์อสูรมานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พวกมนุษย์ต้องจำเป็นต้องเสี่ยงชีวิต ฝ่าฟันอันตรายในถิ่นทุรกันดารหรือแม้กระทั่งโลกมิติอื่น ต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรด้วย หากพวกเขาประมาทแม้แต่นิดเดียว พวกเขาอาจตายได้ทุกเมื่อ
ส่วนแหล่งที่อยู่ของพวกมันนั้นไม่แน่นอน บางทีเมืองแสนธรรมดาๆ แต่แท้จริงอาจเป็นรังของสัตว์อสูรก็เป็นได้ แม้โอกาสเกิดขึ้นจะมีน้อยแต่ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นการติดตามข่าวสารจึงเป็นเรื่องที่ดีและเพื่อความปลอดภัยต่อพวกเขาเอง
เกาเผิงยังจำได้ดีเกี่ยวกับเหตุการณ์ช็อกโลกเมื่อหนึ่งปีก่อน บริษัทชั้นนำของโลกได้ว่าจ้างผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับสูงมาสองท่านเพื่อค้นหาวัตถุดิบจากสัตว์อสูรชนชั้นนักรบ
ในสองวันถัดมา ผู้ฝึกสัตว์อสูรทั้งสองเดินทางเข้าป่าลึกจนได้ยินเสียงคำรามน่ากลัวดังกังวาน ในภาพถ่ายทางอากาศเผยให้เห็นสัตว์อสูรน่าสะพรึงกลัวขนาดใหญ่กำลังขู่คำราม ณ ใจกลางป่านั้น ซึ่งสัตว์อสูรที่ว่านี้มันคือมังกร!
มันมีเขาสีดำขนาดใหญ่งอกอยู่กลางหัว ถึงแม้ว่าแท้จริงแล้วมันจะเป็นบีฮีมอท ไม่ใช่มังกรจริงๆ แต่ตามตำราจีนโบราณได้กล่าวไว้ว่ามันคือมังกรเขาเดียว
ถึงกระนั้น ภาพถ่ายนี้ยังคงสร้างความตกตะลึงไปทั่วโลกกับการปรากฏตัวของสัตว์ในตำนาน
และเหตุการณ์นี้เป็นที่กล่าวขานไปทั่วโลก บางคนรู้สึกหวาดกลัว แต่บางคนกลับตื่นเต้น และบางคนคิดทะเยอทะยานอยากครอบครองมัน ถึงอย่างไร สองผู้ฝึกสัตว์อสูรที่เข้าป่าไปในวันนั้น ไม่มีใครได้พบเจอพวกเขาอีกเลยจนถึงวันนี้
ด้วยเหตุฉะนี้ ป่านั่นจึงได้รับการสมญานามเป็นเขตหวงห้ามทันที และไม่มีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้าไปนับแต่นั้นมา หรือแม้แต่เดินเฉียดเพียงรอบนอกของป่ายังรู้สึกผวาได้เลย
คริสทัลสัตว์อสูรหรือพวกชิ้นส่วนของพวกมันจึงเป็นการยากมากกว่าจะได้มา และคงไขข้อสงสัยแล้วว่าทำไมราคาถึงได้สูงนัก
ส่วนเรื่องพวกสัตว์อสูรกินคริสทัลสัตว์อสูรเพื่อยกระดับตัวเองเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันเมื่อนานมาแล้ว และสินค้าจำพวกนี้มักขาดตลาดอยู่เสมอ
ในช่วงแรกของโลกปฏิวัตินั้น เคยมีการใช้กำลังพลทหารโจมตีพวกสัตว์อสูรเช่นกัน แต่มันได้ผลกับพวกสัตว์อสูรระดับต่ำเท่านั้น ส่วนพวกสัตว์อสูรระดับสูงน่ะหรือ ของพวกนี้ทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอก
หากแต่การใช้อาวุธยุทโธปกรณ์โจมตี ทำให้ผิวหนังของสัตว์อสูรเสียหายสาหัสจึงไม่ได้รับความนิยมในการใช้ล่าวัตถุดิบหลังจากนั้น
อย่างไรเสียยังมีข้อดีของการใช้อาวุธยุทโธปกรณ์อย่างหนึ่งคือ ทำให้พวกทหารได้รับคริสทัลเป็นจำนวนมาก พวกเขาจึงนำมาใช้ยกระดับสัตว์อสูรของตน จนพวกมันแข็งแกร่งอย่างน่าพิศวงเพื่อใช้พวกมันปกป้องบ้านเกิดของพวกเขา
การปฏิวัติที่เกิดขึ้น ทำให้ดาวเทียมถูกทำลายทั้งหมด มนุษย์จึงไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกได้เลย
เวลาผ่านไปสองปี โลกกลับมาสงบมากขึ้น มนุษย์ได้ส่งดาวเทียมขึ้นไปสำรวจและพบว่าโลกเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
เปลือกโลกขยายกว้างขึ้นหลายเท่า และยังคงค่อยๆ เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม
ทำให้พวกต้นไม้ แม่น้ำ หุบเขา และพื้นที่รกร้างได้รับผลกระทบ ยกเว้นพื้นที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่
ณ เวลานี้ โลกที่เคยถูกขนานนามว่า 'ดาวเคราะห์สีฟ้า' ได้กลับกลายเป็น 'ดาวเคราะห์สีเขียว' ไปสิ้นแล้ว
ภูมิประเทศเปลี่ยนไปจนแปลกตา ผู้คนต่างคิดว่าเหมือนพวกเขากำลังอาศัยอยู่บนดาวดวงอื่นอย่างไรอย่างนั้น
ทั้งนี้สิ่งที่มนุษย์ต้องพึงระวังไว้เป็นดีที่สุดคือรอยแยกที่เชื่อมต่อกับโลกมิติอื่นเสียมากกว่า นี่เป็นข้อมูลความลับขั้นสุดยอด น้อยคนนักจะรู้เรื่องนี้
ผู้คนต่างใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงว่าจะมีสัตว์ประหลาดโผล่มาจากรอยแยกนั้นอีกหรือไม่ ยากนักหากจะใช้ชีวิตให้เป็นปกติสุข
เกาเผิงคิดเรื่องพวกนี้ไปเรื่อยๆ จนผล็อยหลับบนโซฟา ในขณะเดียวกัน หนวดของต้าซื่อส่ายไปมาก่อนจะรีบคลานไปห้องนอนเพื่อคาบผ้าห่มผืนใหญ่มาสะบัดเหวี่ยงผ้าให้คลุมร่างของเกาเผิงพอดี
จากนั้นต้าซื่อจึงคลานกลับไปนอนต่อตรงใต้โซฟา
…………………………………………….


บทที่ 7 หญ้าลิงสีเลือด
ทักษะการต่อสู้ของผู้ฝึกสัตว์อสูรนั้นไม่ใช่จุดเด่นของพวกเขา แม้จะมีทักษะมากมาย แต่มันเป็นเพียงทักษะการเอาตัวรอดเท่านั้น ในท้ายที่สุดพวกเขาต้องพึ่งพาสัตว์อสูรในการต่อสู้อยู่ดี
จำนวนสัตว์อสูรที่สามารถทำพันธสัญญาได้ขึ้นอยู่กับจิตวิญญาณของผู้ฝึก หากตัวอสูรแข็งแกร่งขึ้น จิตวิญญาณของผู้ฝึกจะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน จึงเป็นเหตุให้สามารถทำพันธสัญญาสัตว์อสูรตัวใหม่ได้หลังจากนั้น
กล่าวคือ พันธสัญญาเลือดต้องมีพลังงานวิญญาณโดยใช้เลือดเป็นสื่อกลางในการเชื่อมต่อกันระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูร
แต่หากผู้ฝึกใช้ความรุนแรงกับสัตว์อสูรจนไม่สามารถทนได้อีกต่อไปอาจเป็นเหตุให้เกิดโศกนาฏกรรมได้
‘บางทีฉันอาจทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรระดับต่ำหลายๆ ตัว แล้วค่อยยกระดับพวกมัน’ เกาเผิงคิดในใจ
‘ไม่ๆ ฉันทำไม่ได้แน่ๆ’ เกาเผิงทิ้งความคิดนั้นทันที เพราะต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลในการเลี้ยงดูพวกมัน ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายในการยกระดับพวกมันอีก
และเกาเผิงไม่กล้าเปิดเผยความสามารถของเขาด้วยเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงโดนจับเข้าห้องขังและถูกใช้งานเป็นเครื่องจักรยกระดับสัตว์อสูรทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่
“มาครบกันทุกคนแล้วใช่ไหมคะ?” อาจารย์มู่หลาน ชิงอี้ ถามตันเฉียนจินผู้เป็นหัวหน้าห้อง
ตันเฉียนจิน เด็กหนุ่มร่างท่วมเตี้ย เขามีลักยิ้มและเข้ากับเพื่อนๆ ในห้องได้เป็นอย่างดี ด้วยผลการเรียนดีเยี่ยมเขาจึงได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้อง
“ทุกคนขึ้นรถครบแล้วครับอาจารย์มู่หลาน นี่ครับรายชื่อนักเรียน ผมทำเครื่องหมายไว้ให้ตรงหน้าชื่อทุกคนแล้วครับ” ตันเฉียนจินส่งรายชื่อให้กับอาจารย์
 อาจารย์มู่หลานพยักหน้ารับก่อนจะยื่นศีรษะออกนอกหน้าต่างและตะโกนออกไป “ผู้อำนวยการคะ นักเรียนมากันครบแล้ว พร้อมออกเดินทางค่ะ”
เธอพยักหน้าอีกครั้งและทิ้งตัวลงบนที่นั่งคนขับ
ตันเฉียนจินที่นั่งอยู่ข้างหน้าได้อ้าปากค้างกับภาพที่เห็น อาจารย์มู่หลานเข้าเกียร์เหยียบคันเร่งขับรถบัสออกไปอย่างช่ำชอง
เสียงท่อของรถบัสดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของสัตว์ดุร้าย
ด้านหลังมีรถบัสสีฟ้าสองคันขับตามมา พวกเขามาจากบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์
ขบวนรถเดินทางอย่างรวดเร็วเพียงไม่นานก็พ้นจากประตูเมืองแล้ว
“เอาล่ะ พวกเรามาถึงแล้ว ลงรถเป็นระเบียบนะจ๊ะ”
เสียงหวืดของประตูรถทั้งด้านหน้าและด้านหลังถูกเปิดออก แสงแดดสาดส่องลอดผ่านช่องประตู
“ว้าว! นี่เป็นชานเมืองใช่ไหม? น่าตื่นเต้นชะมัด” เด็กอ้วนคนหนึ่งของห้องส่งเสียงออกมา ดูเหมือนการแสดงออกของเขาไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก เขาถูกดึงมืออย่างตื่นเต้น "จะมีอะไรรออยู่บ้างนะ ชักอยากรู้แล้วสิ!" ทันใดนั้นเอง เด็กสาวสวมแว่นตามัดผมหางม้าตบศีรษะของเด็กอ้วนเต็มๆ “หลี่ซื่อกงหยุดเล่นได้แล้ว!”
เด็กอ้วนหลี่ซื่อกงโวยวายกลับ “ให้มันน้อยๆ หน่อยนะ พี่หลี่หงตู ถ้าพี่ไม่หยุดฉันจะ...” ก่อนหลี่ซื่อกงจะพูดอะไรออกมากลับถูกสายตาอันเย็นชาหยุดไว้ “ไม่มีอะไร ฉันผิดเองที่ขึ้นเสียงใส่พี่”
ทางด้านเกาเผิงพยายามลากต้าซื่อลงจากรถบัส หนวดบนหัวมันส่ายไปมาด้วยความตื่นตระหนกกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และสุดท้ายจบด้วยการที่เกาเผิงโยนเจ้าต้าซื่อลงจากรถแทน
ด้วยความตื่นตระหนกมันคลานไปรอบๆ เกาเผิงก่อนจะปืนป่ายขึ้นเกาะบนตัวเกาเผิง ทว่าเขากลับดันมันลงไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นต้าซื่อเป็นแบบนี้จึงอดขำไม่ได้
“กรร!” จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามของสัตว์อสูรตัวหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ กับเกาเผิง ต้าซื่อยกตัวสูงขึ้นอยู่ข้างเกาเผิง มันเหมือนกับคันธนูขนาดยักษ์เลย
ซู่ววว
ต้าซื่อพุ่งไปกัดเข้าที่ต้นขาของวานรนิลทมิฬในทันที
ใบหน้าเจ้าวานรบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
รอยยิ้มของไห่หลานหยูหายไปทันที เมื่อสัตว์อสูรของตนถูกทำร้ายโดยไม่คาดคิด
ก่อนเขาจะได้โต้ตอบอะไร เสียงของอาจารย์มู่หลานได้ดังแทรกขึ้นมาว่า “ทั้งสองคนหยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ไห่หลานหยู ตอนนี้เธอมีสัตว์อสูรแล้ว เธอต้องควบคุมมันให้ดี ไม่ให้สร้างความเดือดร้อนกับคนอื่นเข้าใจไหม ส่วนเธอเกาเผิง เธอต้องระวังเจ้าตะขาบน้อยของเธอ ไม่ให้เที่ยวกัดใครไปทั่วนะ ทั้งคู่เข้าใจที่อาจารย์บอกไหม?”
แม้ทั้งสองจะถูกดุ แต่ดูเหมือนอาจารย์จะเข้าข้างเกาเผิงมากกว่า และเป็นเพราะผลการเรียนดีของเขานั่นเอง
สุดท้ายวานรนิลทมิฬก็กลับไปด้วยความหงุดหงิด มันมองไห่หลานหยูด้วยสายตาไม่พอใจราวกับจะพูดว่า ‘ฉันจะไปจัดการเจ้านั่นแต่นายเรียกฉันกลับมา นายเป็นเจ้านายภาษาอะไร’ มันกระโดดกลับไปพร้อมทำเสียงฟึดฟัด
วานรนิลทมิฬค่อนข้างฉลาด สติปัญญาของมันเทียบเท่าเด็กเจ็ดหรือแปดขวบ ทำให้คนทั่วไปรับรู้อารมณ์ของมันได้ผ่านสีหน้าของมัน ซึ่งตอนนี้มันกำลังไม่พอใจแบบสุดๆ
เกาเผิงมองมันและพบว่าข้อมูลตรงส่วนของสถานะได้เปลี่ยนจาก ‘สุขภาพดี’ เป็น ‘บาดเจ็บเล็กน้อย…ติดพิษ’
ตัวอักษรสีแดงคำว่าพิษ มันกะพริบอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไปจาก ‘บาดเจ็บเล็กน้อย’ กลายเป็น ‘บาดเจ็บ’ ในที่สุด
...
ว้าว นี่คือทุ่งหญ้าลิงสีเลือดเหรอเนี่ย แต่ความจริงแล้วมันคือหญ้าลิงแคระทั่วๆ ไปที่กลายพันธุ์หลังเกิดมหาภัยพิบัติ แต่เดิมหญ้าลิงแคระมีสรรพคุณทางยา สามารถบำรุงปอดและรักษาอาการไอได้ แต่หลังจากกลายพันธุ์แล้วมันสามารถเยียวยาอาการเลือดออกในร่างกายได้ ส่วนรากของมันสามารถเติมเลือดที่เสียไปได้ แถมยังเร่งฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอีกด้วย เกาเผิงก้มมองสำรวจหญ้าสีแดงที่อยู่ตามพื้น
หญ้าลิงแคระหรือต้นลิไรโอพี มันเป็นพืชหาได้ทั่วไปตามท้องถนนก่อนเกิดมหาภัยพิบัติ
ข้อมูลของหญ้าลิงแคระหาอ่านได้จาก ‘ตำราพฤกษาศาสตร์ฉบับพืชกลายพันธุ์’ ที่นักเรียนมัธยมจำเป็นต้องอ่าน
ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไร หรือแม้โลกจะเปลี่ยนไปสักเพียงไหนความรู้ยังคงเป็นอำนาจที่แสนทรงพลังเสมอ
วิทยาศาสตร์ไม่ใช่เทคโนโลยี หากแต่เทคโนโลยีนั้นเกิดจากผลลัพธ์ทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งผ่านกระบวนการคิด วิจัย และทดลองมามากมาย เพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติ
…………………………………………….


บทที่ 5 มู่หลาน ชิงอี้
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกเรียกเกาเผิงที่หลับอยู่บนโซฟาตั้งแต่เมื่อคืนให้ตื่นจากนิทรา
‘เอ๋ นี่เราห่มผ้าตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย’ เขาสับสนเล็กน้อย แต่ถึงแม้เกาเผิงจะรู้สึกงงแต่ก็ไม่คิดอะไรมาก เขารีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว
หลังจากเสร็จธุระส่วนตัว เกาเผิงนั่งกินแซนด์วิชที่ตัวเองเตรียมไว้อย่างรีบเร่ง ต่อด้วยเดินไปลากต้าซื่อออกมาจากใต้โซฟา กรงเล็บสีเหลืองของเจ้าต้าซื่อครูดไปตามพื้นจนเกิดเสียง
เกาเผิงวางต้าซื่อลงก่อนหอบเล็กน้อย ‘บ้าจริง ทำไมมันหนักอย่างนี้’ เขาตบหลังต้าซื่อเบาๆ “ต้าซื่อ นายต้องเดินเองแล้วนะ เข้าใจไหม?”
ต้าซื่อเงยหน้าขึ้นมา มันส่ายหนวดของมันเบาๆ ก่อนจะฟุบหลับไปอีกครั้ง แถมยังนอนนิ่งไม่ขยับตัวเสียด้วย
เกาเผิงเริ่มจนปัญญา ไม่รู้ต้องทำอย่างไรต่อ แต่หากปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป มันจะขี้เกียจมากขึ้นกว่านี้เป็นแน่ เขาขมวดคิ้วก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้ว่า อาจารย์จางเคยสอนเรื่องการควบคุมดูแลสัตว์อสูรนั้น ต้องหมั่นฝึกพวกมันอย่างสม่ำเสมอจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันจนกลายเป็นนิสัยไปในที่สุด
พวกมันมีนิสัยและบุคลิกเป็นของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นสัตว์อสูรชนิดเดียวกันแต่นิสัยล้วนแตกต่างกันเช่นเดียวกับมนุษย์
หากมนุษย์ผู้หนึ่งมีนิสัยขี้ขลาด แต่เมื่อได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มข้นสักสองหรือสามปี บุคลิกของเขาจะเปลี่ยนไป ทั้งมีความกล้ามากขึ้น แข็งแกร่งมากขึ้น และแนวคิดนี้นั้นสามารถใช้กับสัตว์อสูรได้เช่นกัน
ที่เจ้าต้าซื่อมันขี้เกียจมากอย่างนี้อาจเป็นเพราะนอนอยู่ในบ้านทั้งวันจนติดเตียงแล้ว
เกาเผิงก้มลงไปกระซิบข้างหูต้าซื่อ “นี่นายหิวมั้ย ออกไปข้างนอกกันเถอะ มีพวกแมลงน่าอร่อยอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดเลยนะ”
หนวดของต้าซื่อตั้งตรงขึ้นมา มันหันมามองเกาเผิงและยิ้มกว้าง
เกาเผิงใส่ปลอกคอที่ผูกติดกับโซ่จูงสีเงินอยู่ในมือของตัวเองให้ต้าซื่อ เขาสะพายกระเป๋านักเรียนสีแดง จูงต้าซื่อเดินออกไปบนท้องถนน
แม้ว่าจะมีคนเลี้ยงตะขาบไม่มากนักแต่เกาเผิงไม่คิดว่าจะได้รับความสนใจมากขนาดนี้ ทุกครัวเรือนเลี้ยงสัตว์อสูรเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ต่างจากพวกสุนัขหรือแมวในอดีตเลย
นอกจากนี้สัตว์อสูรยังมีขนาดแตกต่างกันด้วย คนส่วนใหญ่จะเลือกเลี้ยงตัวที่ดูน่ารักหรือสง่างาม แต่บางคนก็เลือกเลี้ยงตัวที่แปลกๆ ขึ้นอยู่กับรสนิยมของแต่ละบุคคล
อย่างเช่น คุณป้าแต่งตัวแฟชั่นทันสมัยแต่ซ้ายของเธอจูงสุนัขราชสีห์เหมันต์ขนาดกลางๆ สูงสามเมตร ยาวหกเมตร
แม้จะเรียกว่าราชสีห์ทว่ามันเป็นแค่สุนัขเท่านั้น สุนัขสายพันธุ์หนึ่งที่มีขนาดกลาง
ส่วนคุณผู้ชายใส่สูท เดินอย่างเร่งรีบตรงข้างหน้าเกาเผิง เขามีนกแก้วสีแดงดำเกาะอยู่บนไหล่ของเขา
ชายชุดสูทกำลังเดินผ่านสุนัขราชสีห์เหมันต์ เจ้านกแก้วลืมตาและหันมาด่าเจ้าหมาว่า “เจ้าโง่”
สุนัขราชสีห์หยุดเดิน เงยหน้าไปมองนกแก้วอย่างสงสัย
“เจ้าโง่! มองหาพ่อแกเหรอ?” เจ้านกแก้วส่งเสียงด่าออกไป
“โฮ่ง!” สุนัขราชสีห์เหมันต์เห่าใส่นกแก้วอย่างมีความสุขราวกับอยากเลียเจ้านกแก้ว
นกแก้วบินหนีไป ทิ้งให้ชายชุดสูทต้องรับมือสุนัขราชสีห์เหมันต์เพียงลำพัง แถมชุดของเขาต้องเปื้อนน้ำลายมันด้วย
คุณป้ารีบไปขอโทษทันควัน ชายชุดสูทยิ้มตอบแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ เป็นความผิดของเจ้านกแก้วปากเสียของผมเอง ผมเจอแบบนี้ประจำเลยครับ เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนชุดเมื่อถึงที่ทำงานครับ” เขาเปิดกระเป๋าให้ดูชุดสำรองที่เตรียมไว้
นี่เป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของการใช้ชีวิตประจำวันของคนยุคนี้ พวกเขาได้ปรับตัวอย่างหนักกับการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับสัตว์เลี้ยงที่เป็นสัตว์อสูรของพวกเขา
ด้านหลังของคุณป้ากับชายชุดสูทเป็นชายชราวัยเจ็ดสิบปีเดินกับคางคกยักษ์สีสันสดใสขนาดเท่าหินโม่ คางคกตัวนี้มีตุ่มขนาดเท่าลูกปิงปองเต็มหลัง มันคือคางคกห้าสี โดยสายพันธุ์นี้ไม่มีพิษ มีบางคนบอกว่ามันดูน่ารักจึงทำให้มันเป็นสัตว์อสูรที่นิยมเลี้ยงในปัจจุบัน
เมื่อเทียบกับต้าซื่อแล้วดูธรรมดาไปเลย แต่เมื่อมองดูต้าซื่อดีๆ แล้วมันก็น่ารักนะ น่ารักไปทางน่าเกลียดเสียมากกว่า
บางคนเลือกเดินคนเดียว ไม่มีสัตว์อสูรเหมือนกับคนอื่นๆ แต่น้อยมาก
เมื่อออกมาข้างนอก ทุกตัวจะมีสายจูงหมดทุกตัว แม้ว่าสัตว์อสูรจะสามารถทำลายสายจูงได้ง่ายๆ แต่พวกมันไม่ทำอย่างนั้น เพราะเป็นการแสดงถึงความเคารพต่อเจ้านายของมัน
เกาเผิงใกล้ถึงโรงเรียนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนักแล้ว แค่ครึ่งชั่วโมงก็เดินมาถึง
ในทุกวันนี้ทุกโรงเรียนอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาลทั้งหมด จึงไม่มีโรงเรียนเอกชนอีกต่อไป
การศึกษายังคงเป็นเรื่องสำคัญแม้จะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ก็ตาม เพื่ออบรมเหล่าเด็กๆ ไม่ให้หลงผิดจนนำไปสู่ทางที่ถูกต้อง เพราะวัยเด็กเป็นช่วงเวลาสำคัญในการเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่
ในอดีต เด็กมีปัญหามักจะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ชอบสร้างปัญหาให้กับสังคม แต่ในปัจจุบันไม่อาจใช้เรื่องนั้นมาบอกได้ว่าเด็กคนนั้นจะสร้างปัญหาได้ในอนาคต สิ่งที่ควรทำจริงๆ ก็คือการดูแลการทำพันธสัญญาเลือด หากทำสัญญากับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเกินไปและไม่สามารถควบคุมมันได้ สิ่งนั้นจะก่อให้เกิดปัญหาใหญ่โต
 เกาเผิงเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายฉางอาน ตั้งอยู่ในแถบชานเมืองและอยู่ใกล้กับสนามฝึกซ้อมของสถานีตำรวจ ขับรถไปอีกหน่อยก็ออกจากเมืองได้แล้ว
แต่ใครจะอยากออกจากเมืองกันล่ะ
ด้านนอกเป็นป่าดงดิบขนาดใหญ่ที่มีอันตรายรออยู่ทุกตารางนิ้ว
แม้ทางรัฐบาลได้ทำการสำรวจแล้วว่าไม่มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอาศัยอยู่ แต่หากพบเจอขึ้นมาพวกเขาจะรีบทำการกำจัดให้โดยไว
รอบนอกเมืองมีกองกำลังป้องกันประจำการอยู่ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรบุกมาทำลายเมือง ทำให้บริเวณชายแดนมีแต่สัตว์อสูรระดับต่ำ ดังนั้นจึงมีนักเรียนบางคนหรือครูฝึกอสูรออกมาศึกษาเกี่ยวกับพวกมัน
ด้านหน้าประตูโรงเรียน มีรถบัสสีดำแดงจอดเต็มหน้าโรงเรียน รถแต่ละคันประกอบขึ้นจากโลหะชนิดพิเศษถึงสามชั้นและยังมีหนามแหลมออกมาจากตัวรถ ส่วนล้อรถทำมาจากยางไม้ของต้นไม้กลายพันธุ์ ทั้งหนาและยืดหยุ่น แม้แต่กระสุนยังเจาะไม่เข้า
เกาเผิงอดไม่ได้ที่จะมองรถบัสอย่างตกตะลึง ‘แม้แต่สัตว์อสูรระดับสูงก็ไม่อาจพังรถบัสพวกนี้ได้แน่ๆ’
“นักเรียนปีสองห้องสามมารวมกันที่นี่” เสียงตะโกนตรงประตูโรงเรียน
ตรงหน้ารถบัส มีหญิงสาวผมแดงสูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร สวมแจ็คเก็ตหนังสีดำ ใส่กางเกงยีนขาม้าถือป้ายไม้ที่เขียนว่า “ปีสองห้องสาม”
“อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์มู่หลาน” เกาเผิงวิ่งไปทักทายอาจารย์ด้วยสุภาพ
มู่หลาย ชิงอี้ สาวร่างใหญ่ น้ำหนักไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยสิบกิโลกรัม เธอยิ้มแล้วทักทายเกาเผิง “อ้าว สวัสดีเกาเผิง หนูขึ้นรถไปเลือกที่นั่งก่อนได้เลยนะ”
มีนักเรียนสองประเภทที่อาจารย์มักจะจำได้ดี หนึ่ง เด็กเรียนดีทำคะแนนสูง และสอง เด็กเกเร
เกาเผิงเป็นเด็กเรียนดี เขาค่อนข้างเงียบและไม่ค่อยสร้างปัญหา
เมื่อขึ้นรถบัสไปพบว่ามีเพื่อนร่วมชั้นมาถึงก่อนแล้ว เพื่อนร่วมชั้นกับเขามีความสัมพันธ์ปกติดี ไม่เคยมีปัญหาระหว่างกัน อย่างน้อยก็ในความคิดเขา แต่ในความเป็นจริง ด้วยความที่เขาตั้งใจเรียนจนคะแนนพุ่งเป็นที่สี่ของชั้นจึงทำให้เขาเป็นที่นิยมของเพื่อนๆ
ด้านขวาของเขาเป็นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงคลานตามเกาเผิงมา มันดึงดูดความสนใจเพื่อนร่วมของเขา
“อ๊าย! น่ารักจังเลย”
“เจ้าตะขาบตัวน้อย”
“หืม นั่นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงไม่ใช่เหรอ? มันเป็นสัตว์อสูรระดับแถวหน้าของกลุ่มสัตว์อสูรระดับสามัญนี่ ใครจะคิดว่าครอบครัวของเกาเผิงจะเลี้ยงสัตว์อสูรทรงพลังอย่างนี้ไว้”
“แต่เขาเป็นเด็กกำพร้าไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาไปได้ตะขาบมาจากไหน? คงไม่ใช่ว่าไปขอยืมคนอื่นมาหรอกนะ”
 ด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนี้ ทำให้บรรยากาศในรถบัสเงียบสงัดทันที
…………………………………………….


บทที่ 3 ผู้ฝึกสัตว์อสูร
หายนะครั้งใหญ่มาเยือน ทำให้โลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ดาวโลกเกิดมหาภัยพิบัติครั้งยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะคาดการณ์ได้ ท้องฟ้ามืดครึ้มเต็มไปด้วยรอยแยกสีดำคล้ายรอยกรงเล็บน่าพิศวงนับไม่ถ้วน
เผยให้ทุกสายตาเห็นโลกที่อยู่อีกฝั่งของรอยแยก
แต่ยังไม่เคยมีผู้ใดย่างกรายเข้าใกล้โลกนั้นได้เลยสักคน
บางประเทศหวังข้ามไปยังโลกอีกฝั่ง แต่ด้วยความแปรปรวนของมิติทำให้พื้นที่โดยรอบปล่อยคลื่นหรือสัญญาณรบกวนบางอย่างออกมา หากเข้าปะทะเมื่อใดแม้แต่โลหะแข็งแรงทนทานสักเพียงไหน ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากเศษกระดาษแสนเปราะบางและสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ไม่มีมนุษย์หน้าไหนหรืออาณาจักรใดเข้าใกล้มันอีกเลย รอยแยกเหล่านั้นปรากฏอยู่ครึ่งวันและจางหายไป
อย่างไรเสีย นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้ายเท่านั้น
และรอยแยกเหล่านั้นปรากฏไปทั่วทุกมุมโลก บางรอยหายไปแล้วแต่ยังทิ้งรอยดั่งแผลเป็นไว้จนถึงทุกวันนี้ พวกมันทำหน้าที่คล้ายกับประตูเชื่อมต่อระหว่างโลกอีกมิติหนึ่ง
ดาวเคราะห์อื่นนับล้านเชื่อมต่อกับโลกใบนี้ผ่านรอยแยก ทำให้สัตว์อสูรสามารถบุกรุกโลกได้ หากแต่ด้วยเหตุผลใดนั้นไม่มีทางรู้ พวกมันอาจเป็นสสารจากนอกโลก อสูรกายจากโลกอื่น หรือการลงทัณฑ์ของพระเจ้า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เหล่าสรรพสัตว์ แมกไม้นานาพันธุ์ต่างกลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว
แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงไม่กลายพันธุ์ นั่นคือ ‘มนุษย์’
ในโลกที่แม้แต่พระเจ้ายังทอดทิ้งนี้ มนุษย์บางคนได้ค้นพบความลับน่าอัศจรรย์ที่ซุกซ่อนอยู่ในสายเลือดและจิตวิญญาณของพวกเขา นั่นคือ
‘พันธสัญญาเลือด’
พันธสัญญานี้ก่อให้เกิดคู่หูที่ไว้ใจซึ่งกันและกันขึ้น  ผู้คนต่างเรียกขานบุคคลเหล่านี้ว่า ‘ผู้ฝึกสัตว์อสูร’
หลังการค้นพบทำให้โลกเปลี่ยนไป แม้ผู้ฝึกจะไม่ได้มีพลังดั่งสัตว์อสูรแต่พวกเขาสามารถควบคุมมันได้!
เมื่อมีผู้ฝึกสัตว์อสูรจึงมีการสร้างเทคโนโลยีและสภาพแวดล้อมอันเหมาะสมขึ้นมาใหม่เพื่อให้ดีต่อการอยู่ร่วมกันระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูร
มนุษย์ทุกคนล้วนมีสัตว์อสูรไว้ในครอบครอง ดังนั้นไม่ว่าใครก็สามารถเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรได้
ทุกๆ ครัวเรือนจะมีสัตว์อสูรไว้ในครอบครองอย่างน้อยหนึ่งถึงสองตัว
‘สัตว์อสูร’ คือชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตจากต่างโลกหรือพวกสรรพสัตว์บนโลกที่กลายพันธุ์
พวกสัตว์อสูรมีอุปนิสัยแตกต่างกัน บางตัวดุร้าย บางตัวรักสงบ สัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กจะเชื่อฟังเจ้านายของพวกมันดั่งสุนัขหรือแมวในอดีต พวกมันจะไม่มีนิสัยก้าวร้าวฉุนเฉียวกับผู้ครอบครองเลย
นี่เป็นจุดเริ่มต้นของยุคใหม่ที่จะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติไปตลอดกาล ซึ่งแน่นอนว่าเกาเผิงไม่คิดจะใช้ชีวิตเป็นเพียงคนธรรมดาหรือใช้ชีวิตไปวันๆ โดยไม่สนใจอะไร
สิ่งมหัศจรรย์มากมายรอเขาอยู่ข้างนอก เขาอยากสัมผัสมันด้วยตัวเอง
วลีที่ว่า ‘โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล’ คงใช้ไม่ได้อีกต่อไป เพราะนอกจากโลกมนุษย์แล้วยังมีโลกใบอื่นอีก เกาเผิงต้องไปสำรวจมันให้ได้
“ไม่แน่บางทีฉันอาจพบวิธีชุบชีวิตพ่อแม่ในโลกใบอื่นก็เป็นได้” เกาเผิงพึมพำกับตัวเอง
ความเชื่อแรงกล้านี้เริ่มเพิ่มพูนมากขึ้นทุกครา เขาเชื่อว่าในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ต้องมีสิ่งที่เขาเฝ้าตามหาอยู่เป็นแน่
เกาเผิงนั่งตรงโซฟาสายตาจดจ่ออยู่กับโทรทัศน์ ข่าวสารส่วนใหญ่มักเป็นข่าวสำรวจตามบริเวณต่างๆ ข่าวพบเจอสัตว์อสูรอันตราย และประกาศแจ้งเตือนเฝ้าระวังภัย
และการรายงานข่าวของวันนี้ยังคงเดิมเหมือนที่ได้ยินในทุกๆ วัน
ทันใดนั้นเองข่าวหัวข้อหนึ่งสามารถดึงความสนใจของเขาได้เป็นอย่างดี
ตามรายงานข่าว พบกรงเล็บมหึมาของสัตว์อสูรลึกลับปรากฏบริเวณรอบนอกของรอยแยก สัตว์อสูรดังกล่าวไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า อาจเป็นสัตว์อสูรในตำนานที่ทรงพลังราวกับเทพพระเจ้าและอยู่ในชนชั้นจักรพรรดิมีพลังเหนือจินตนาการ
 ในช่วงท้ายของรายงานข่าว ปรากฏภาพหญิงสาวผมบลอนด์ในชุดขาว เธอถือกระบอกฉีดยาขนาดใหญ่พร้อมบรรจุของเหลวสีฟ้าสว่างอยู่ภายใน
 “นี่คือเซรุ่มสัตว์อสูรตัวใหม่ของเครือบริษัทดราก้อน อัตราความสำเร็จในการยกระดับสัตว์อสูรเป็นระดับสูงมากถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ และอัตราความสำเร็จในการยกระดับสัตว์อสูรเป็นชนชั้นขุนนางเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ผลิตภัณฑ์นี้ได้รับการวิจัยจากผู้เชี่ยวชาญเพื่อสัตว์อสูรแสนรักของคุณ และนี่คือผลิตภัณฑ์ที่คุณคู่ควร”
เกาเผิงกดปิดทีวี ความรู้สึกสับสนวุ่นวายปะทะเข้ามาในความคิด เซรุ่มนี้อาจสร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ให้กับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเป็นแน่ แต่อีกนัยหนึ่งก็ทำให้ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรได้มีบทบาทในสังคมมากขึ้นไปด้วย
หากมนุษย์ทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรแล้ว พวกมันจะไม่ต่างจากคนในครอบครัวเลย ฉะนั้นสัตว์อสูรจึงควรได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด
ความหวังของเขาพลุ่งพล่านมากขึ้นอีกครั้ง ด้วยเทคโนโลยีก้าวหน้าอย่างรวดเร็วจึงมีความเป็นไปได้ว่าในสักวันหนึ่งจะสามารถนำผู้ล่วงลับกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง
เกาเผิงกำหมัดแน่น เขาจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ถ้าเขายังใช้ชีวิตเป็นอย่างทุกวันนี้ คงไม่อาจพบวิธีชุบชีวิตอย่างแน่นอน
หลังจากเตรียมอาหารให้ต้าซื่อเสร็จ เขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่นก่อนจะเคาะเรียกต้าซื่อให้มากินมื้อเย็น
ต้าซื่อรับกลิ่นอาหารผ่านหนวดที่กำลังส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาบนหัวของมัน มันรีบคลานมาทันที ต้าซื่อใช้เขี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย
จากการค้นคว้ามาแล้ว ต้าซื่อเป็นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงที่พิษร้ายแรงมาก หากแต่เขาไม่เคยเห็นมันใช้พิษมาก่อนเลย เพราะมันอยู่แต่ในบ้านคงไม่มีโอกาสได้ใช้
ต่อมพิษของมันมีอยู่สองจุด มันจะปล่อยพิษออกมาจากขากรรไกรบนและล่าง
เกาเผิงไม่เคยโดนพิษของต้าซื่อเลย แต่ไม่ใช่กับพวกแมลงในบ้าน
ตั้งแต่ต้าซื่อมาอยู่ในบ้าน พวกแมลงแทบจะสูญพันธุ์ไปเลย พวกมันต่างต้องหนีตายออกไป เพราะไม่อย่างนั้นจะถูกต้าซื่อจับกิน
เมื่อนั่งมองต้าซื่อที่กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เขาจึงอดยิ้มไม่ได้ ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าข้อมูลที่เขาเห็นนั้นเป็นความจริง บางทีเขาอาจใช้ความสามารถนี้ในการเป็นผู้เพาะพันธุ์อสูร
ผู้เพาะพันธุ์อสูรนั้นมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์อสูรเป็นอย่างดี พวกเขาสามารถยกระดับสายพันธุ์สัตว์อสูรได้
พวกเขาไม่เพียงแค่รู้เกี่ยวกับชนิดของสัตว์อสูรเท่านั้น แต่ต้องรู้ถึงขนาด รูปร่าง อุปนิสัยของสัตว์อสูรด้วย ด้วยเหตุนี้ผู้เพาะพันธุ์อสูรจึงมีน้อยมาก
หากต้องการเป็นผู้เพาะพันธุ์อสูร ประการแรก ต้องรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับสัตว์อสูรอย่างกว้างขวาง  ประการที่สอง ต้องใช้ความรู้เหล่านั้นยกระดับสัตว์อสูร และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เพาะพันธุ์อสูรถึงได้รับการยกย่องมากกว่าผู้ฝึกสัตว์อสูร
 ชีวิตของพวกเขาขึ้นอยู่กับสัตว์อสูรที่ตนเลี้ยง การยกระดับจะช่วยให้ตัวมันแข็งแกร่งมากขึ้น และผู้ที่สามารถทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นได้นั้นคือ ผู้เพาะพันธุ์อสูร จึงไม่แปลกเลยหากอาชีพนี้จะมีหน้ามีตามากขนาดนี้
นับตั้งแต่สามปีหลังจากปฏิวัติดาวโลก สัตว์อสูรจำนวนมากยังคงไม่ถูกค้นพบ ทำให้มีการค้นหาอสูรสายพันธุ์ใหม่อย่างต่อเนื่อง ไม่มีตำราใดกล่าวถึงพวกมันได้ทั้งหมด เกาเผิงจึงอดทึ่งไม่ได้กับความสามารถมองเห็นข้อมูลของสัตว์อสูรรวมไปถึงวิธียกระดับพวกมันของตัวเอง
…………………………………………….


บทที่ 10 ตั๊กแตนปีศาจ
"วานรนิลทมิฬของเธอหายไปหรือ?" อาจารย์มู่หลางชิงอี้ขมวดคิ้วถาม เธอรู้สึกไม่ดีที่มีเรื่องเกิดขึ้นในขณะที่อยู่ภายใต้ความดูแลของเธอ แต่เมื่อเห็นไห่หลานหยูร้องไห้ราวกับเด็กน้อย เธอจึงเข้าไปปลอบเขาทันควัน
"มันอยู่ทางนู้น" เจ้าหน้าที่บลูชิลด์ปรากฏตัวขึ้นพลางชี้นิ้วไปทางด้านหลังของพวกเขา
ไห่หลานหยูหันหน้ามาทางเจ้าหน้าที่พร้อมน้ำตาที่ยังไหลอยู่ "คุณรู้ได้อย่างไร?" "เพราะผมอยู่ห่างจากคุณเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรอย่างไรล่ะ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยกยิ้มอย่างขบขัน "ทำไมคุณไม่ช่วยสัตว์อสูรผมของผมล่ะ!" ไห่หลานหยูตะโกนเสียงดังด้วยความเกรี้ยวกราด
พึ่บ
บางอย่างพุ่งออกมา
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยกนิ้วชี้ขึ้นมาทาบปากพร้อมส่งเสียง "ชู่ว"
ไห่หลานหยูก้มหัวลงพร้อมกับร่างกายสั่นเทา เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ขณะที่นักเรียนคนอื่นเริ่มส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งนั้น
ไห่หลานหยูค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองข้างบน สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาเกือบหัวใจวายตาย
มันเป็นคมเขี้ยวแสนดุร้ายประกอบกับสายตาจ้องมองเหยื่ออันโอชะ ถ้าสังเกตให้ดี จะเห็นได้ว่าเส้นผมของไห่หลานหยูอยู่ในปากของมันเรียบร้อยแล้ว
"ลูกของฉันคงจะหงุดหงิด ถ้ามันเห็นใครตะโกนใส่หน้าฉัน" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเผยรอยยิ้มให้ไห่หลานหยู แต่เขากลับรู้สึกว่านั่นเป็นรอยยิ้มของปีศาจ
"คุณคะ อย่าทำนักเรียนของฉันกลัวเลยค่ะ!" มู่หลางชิงอี้ตวาดเสียงดังราวกับแม่เสือปกป้องลูกน้อยของมัน อาจารย์มู่หลางชิงอี้ดึงไห่หลานหยูหลบไปด้านหลัง
"ขอโทษด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้หนุ่มน้อยผู้นี้ต้องหวาดกลัว แต่เขาขึ้นเสียงใส่ผมก่อนนี่ นั่นเป็นเหตุผลทำให้สัตว์อสูรของผมไม่พอใจ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวและโบกมือออกคำสั่งให้กับตั๊กแตนปีศาจ มันมองไปที่อาจารย์มู่หลางสักพัก ก่อนจะหายตัวไป
"นี่คงเพียงพอแล้วสำหรับการพิสูจน์ว่าผมไม่ได้มีเจตนาร้าย" เขาหันหน้าไปทางไห่หลานหยูที่หลบข้างหลังอาจารย์มู่หลางก่อนจะกล่าวอย่างไม่แยแส
"ฉันแค่จะบอกว่า งานของเราคือ การดูแลปกป้องพวกเด็กนักเรียนเท่านั้น ส่วนสัตว์อสูรของพวกนักเรียน ไม่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของพวกเรา ตามกฎหมายพวกนายถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว และผู้ใหญ่ต้องรับผิดชอบต่อผลของการกระทำของตนเอง ไม่ใช่ทุกคนจะปฏิบัติกับนายเหมือนพ่อแม่นายหรอกนะ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันให้เด็กหนุ่ม ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ไห่หลานหยูกําหมัดแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่กล้าทําอะไร
อาจารย์มู่หลางชิงอี้ลอบถอนหายใจ เธอต้องการปลอบโยนเด็กน้อย แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เธอรู้ว่าการรับมือกับอารมณ์แปรปรวนของเด็กที่ยังไม่โตมันยากเท่าไร เธอเองก็เป็นครูมานานหลายปีตั้งแต่ก่อนจะเกิดมหาภัยพิบัติเสียอีก แม้กฎหมายในปัจจุบันจะระบุว่า เด็กที่มีอายุครบสิบหกปีถือเป็นผู้ใหญ่ก็ตาม แต่ในสายตาของเธอ นักเรียนเหล่านี้ยังคงเป็นเพียงแค่เด็กน้อยเท่านั้น
"เอาล่ะ ไปตามหาเจ้าลิงกันเถอะ" อาจารย์มู่หลางชิงอี้เรียกสัตว์อสูรของเธอมา ก่อนจะเดินทางไปยังที่ที่วานรนิลทมิฬหายตัวไป นักเรียนหลายคนลังเล แต่สุท้ายแล้ว พวกเขาก็เลือกตามไปอยู่ดี พวกเขาเดินไปพร้อมกับสัตว์อสูรของตน
ไห่หลานหยูถอนหายใจ พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองเอาไว้ ไม่ต้องกังวลอะไร เพราะพวกเขาไปกันหลายคน
ความจริงแล้ว สัตว์อสูรเหล่านี้อาศัยอยู่ในเมืองตลอดเวลา พวกมันไม่เคยเห็นแม้แต่เลือดเสียด้วยซ้ำ ถึงแม้หมูจะดูใหญ่โตกว่าหมูป่า หากได้เผชิญหน้ากัน คงไม่แคล้วที่หมูป่าจะชนะอย่างง่ายดาย
สิ่งเดียวที่ปลอบโยนจิตใจของทุกคนได้จริงๆ คือ เจ้าตั๊กแตนปีศาจที่ตามอารักขาพวกเขาอยู่ห่างๆ แม้ว่าวิหคปีกสีเงินจะแข็งแกร่ง แต่ยังห่างไกลนักจากตั๊กแตนปีศาจ
เกาเผิงมองตั๊กแตนปีศาจพร้อมข้อมูลสถานะที่โผล่มาจากมุมมองสายตาของตนทันที
ชื่อสัตว์อสูร ตั๊กแตนปีศาจ
เลเวล สิบห้า [footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุไม้
สถานะ สุขภาพดีและสงบ
จุดอ่อน ไฟ
มันเป็นสัตว์อสูรพลังแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เกาเผิงเคยพบเจอมา ทั้งระดับสูงแถมยังเป็นชนชั้นขุนนางอีกต่างหาก จึงมั่นใจได้ว่าหากได้รับการดูแลจากบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์ เด็กนักเรียนทุกคนจะปลอดภัย ไร้อันตรายใดๆ อย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเขาค้นหาตรงบริเวณที่วานรนิลทมิฬหายตัวไป นั่นคือบริเวณภูเขาด้านหลังทะเลสาบคันฉ่อง แม้จะไม่ใหญ่มาก แต่ก็เต็มไปด้วยป่าทึบ
เพียงไม่นานนัก พวกเขาพบร่องรอยของวานรนิลทมิฬ เป็นกองเลือดทว่ากลับมีของเหลวสีเหลืองลอยอยู่รอบๆ ด้วย "เจ้าลิงควรจะอยู่บริเวณนี้" อาจารย์มู่หลางชิงอี้พูดเสียงเบา และเตือนศิษย์ของเธออย่างใจเย็น "ทุกคนระวังตัวด้วย เกาะกลุ่มกันไว้นะ"
ขณะเดียวกัน กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ออกคําสั่งตั๊กแตนปีศาจของพวกเขาคอยคุ้มครองเหล่านักเรียนอยู่ไม่ไกล
หนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่แต่งตัวเหมือนหัวหน้าแสดงท่าทีผ่อนคลาย ในเมืองเล็กแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดอยู่นอกเหนือการควบคุมของเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ขณะเขากำลังคิดว่าพวกเด็กนักเรียนอาจจะต้องฝันร้ายไปหลายคืนเป็นแน่ หากได้เห็นการนองเลือดที่อาจจะเกิดขึ้น มู่หลางชิงอี้ก้มลงตรวจสอบรอยเลือดที่กระจัดกระจายไปทั่ว โดยมันสิ้นสุดอยู่ตรงก้อนหินก้อนใหญ่ห่างออกไป
"หลินซู ตรวจสอบหินก้อนนั้นทีสิว่ามีอันตรายไหม?" อาจารย์มู่หลางชิงอี้ ออกคําสั่งวิหคปีกสีเงิน
เมื่อได้รับคําสั่งดังนั้น วิหคปีกสีเงินทะยานร่างลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง
มันร่อนลงเกาะบนหินก้อนใหญ่ ตรวจสอบของที่อยู่เบื้องล่าง
ทันใดนั้นเอง สิ่งมีชีวิตข้างใต้ก้อนหินได้ส่งเสียงกรีดร้องออกมา เสียงมันราวกับเสียงร้องไห้ของเด็กทารก
......….


บทที่ 11 ตะขาบหน้ามนุษย์
กลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งในอากาศ
"แหวะ!" นักเรียนบางคนถึงกับอาเจียนออกมาเมื่อได้กลิ่นเหม็นเน่า
สัตว์ร้ายขนาดใหญ่ค่อยๆ คลานออกมาจากด้านหลัง
ก้อนหิน ลำตัวของมันยาวประมาณสี่หรือห้าเมตร
ขายุบยับจำนวนมากของมันเหยียบบนใบไม้จนเกิดเสียงทุกย่างก้าว ขาบิดเบี้ยวของมันมีขนสีขาวปกคลุมและกระดองสีเขียวเข้มราวกับก้อนหินที่ปกคลุมด้วยสาหร่าย
แต่สิ่งที่ทำให้มันดูน่าขนลุกคือ มันมีหลายหัว ระหว่างช่องว่างกระดองมีของเหลวสีเหลืองไหลออกมาด้วย
ในบรรดาหัวของมัน บางศีรษะมีสภาพแห้งกรัง เนื้อเปื่อยยุ่ยราวกับอยู่มานาน ขณะที่บางศีรษะดูสดใหม่ ตาเบิกโพลง จ้องลงมาที่เขา
ไห่หลานหยูแทบกรีดร้องด้วยความเสียใจ เพราะเขาจำได้ว่าศีรษะสดใหม่นั้นเป็นของวานรนิลทมิฬ!
นั่นทําให้ไห่หลานหยูรู้สึกโศกเศร้าและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
เขาเพิ่งได้มันมาเมื่อสองวันก่อน ราคาของมันสามารถซื้อรถหนึ่งคันได้เลย พ่อต้องฆ่าเขาเมื่อกลับถึงบ้านเป็นแน่
"อุแว้ อุแว้!" ตะขาบตัวโตน่าสะพรึงกลัวส่งเสียงร้องราวกับเด็กทารกกำลังร้องไห้
'นี่คือตะขาบหน้ามนุษย์เหรอ?' เกาเผิงนึกถึงคำสอนของอาจารย์จางในชั้นเรียน มันมักถูกหยิบยกมาเป็นตัวอย่างของสัตว์อสูรหายากและน่าสะพรึงชนิดหนึ่งและสามารถระบุตัวตนของมันได้อย่างง่ายดายอีกด้วย
จากที่เขารู้ มันคือตะขาบที่กลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว ในระหว่างเกิดมหาภัยพิบัติ ซากศพมากมายถูกทิ้งไว้เป็นจำนวนมาก ทำให้สัตว์อสูรชนิดนี้เจริญเติบโตขึ้นด้วยการกินซากศพ จนสุดท้ายมันได้วิวัฒนาการที่น่าสยดสยอง ใบหน้าของพวกมันเปลี่ยนเป็นใบหน้ามนุษย์ และสามารถเปลี่ยนได้เฉพาะมนุษย์ที่มันกินเข้าไปเท่านั้น เพราะวานรนิลทมิฬมีสปีชีส์เดียวกับมนุษย์ จึงทำให้ใบหน้าของมันอยู่บนตะขาบหน้ามนุษย์
จากการสำรวจพบว่า การที่มันสวมใบหน้าเหล่านี้สามารถสร้างความหวาดกลัวให้แก่พวกนักล่าจนหนีตายหากเจอมัน ตะขาบหน้ามนุษย์มีขนาดยาวได้ถึงห้าหรือหกเมตร เมื่อมันโตเต็มวัยและเทียบเท่ากับสัตว์อสูรขนาดกลางเลย
"ทุกคนระวังตัวด้วย อย่าเข้าใกล้ตะขาบหน้ามนุษย์นะ มันสามารถพ่นพิษได้ไกลถึงสิบเมตร พิษของมันมีคุณสมบัติกัดกร่อนรุนแรงมาก" อาจารย์มู่หลางชิงอี้ ขมวดคิ้วแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรดุร้ายเช่นนี้
"ตะขาบหน้ามนุษย์มีวิธีต่อสู้รูปแบบเดียวคือ การพ่นพิษเท่านั้น มันสามารถสังหารสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กว่าตัวมันได้ โดยมันจะหลบซ่อนอยู่ในที่มืดและรอให้เหยื่อเข้าไปในระยะการโจมตีของมัน ตราบเท่าที่เราไม่เข้าใกล้มันมากเกินไป พวกเราจะปลอดภัย ทุกคนอยู่ห่างๆ มันไว้นะ" เกาเผิงกล่าวอย่างใจเย็นก่อนจะถอยหลังกลับไปสองก้าวอย่างช้าๆ
อาจารย์จางเคยบอกจุดอ่อนของตะขาบหน้ามนุษย์ในชั้นเรียนและในตำราก็เช่นกัน แต่ใครจะรู้ว่าตะขาบหน้ามนุษย์สามารถพัฒนาวิธีการต่อสู้รูปแบบใหม่ขึ้น เกาเผิงจึงไม่กล้าเอาชีวิตมาเสี่ยงกับข้อมูลในตำราที่ไม่สมบูรณ์เหล่านั้น
เมื่อเห็นกลุ่มนักเรียนล่าถอยออกไป ทำให้ตะขาบหน้ามนุษย์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่อย่างไรก็ตาม เนื้อมนุษย์ก็ยังถือเป็นของโปรดของพวกมันอยู่ดี
มันจึงไม่อาจปล่อยให้เหยื่ออันโอชะหนีไปได้
ดวงตาของตะขาบหน้ามนุษย์ฉายแววประกายขึ้นพร้อมกับหนวดบนศีรษะที่สะบัดไปมาอย่างระมัดระวัง
พวกนักเรียนถอยหลังกลับไปอีกสองก้าว ทำให้มันจึงไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป
ทันใดนั้น มันเริ่มออกคลานเข้าหาอย่างบ้าคลั่งพร้อมส่งเสียงร้อง
มันเหยียบย่ำใบไม้แห้งบนพื้นอย่างต่อเนื่อง ยามเคลื่อนไหวร่างกาย ดวงตาของมนุษย์รวมถึงวานรนิลทมิฬเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังกลุ่มนักเรียน ทำให้มันดูน่าสยดสยองมากขึ้นไปอีก
ตะขาบหน้ามนุษย์พุ่งออกจากก้อนหินเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วสูงพร้อมส่งเสียงกรีดร้องราวกับเด็กทารก
ชื่อสัตว์อสูร ตะขาบหน้ามนุษย์
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุพิษและอันเดท
สถานะ ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยและหยิ่งยโส
จุดอ่อน แสงและไฟ
'แสงและไฟ...' เกาเผิงเพ่งนึกสองคำนี้ในใจระหว่างคิดหาทางรอด ข้อมูลบรรทัดถัดไปได้ปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเขา
กลยุทธ์ตอบโต้
หนึ่ง การโจมตีประเภทแสงจะเพิ่มความเสียหายให้กับตะขาบหน้ามนุษย์
สอง แสงสว่างจ้าทำให้ตะขาบหน้ามนุษย์มึนงง
สาม ต้นเมนดเรคเจิดจรัสชนิดผงทำให้มันได้รับบาดเจ็บร้ายแรง
ข้อมูลจํานวนมากไม่สามารถพบเห็นในตำราเล่มใดกลับปรากฏขึ้นต่อหน้าเกาเผิงอย่างน่าอัศจรรย์
ขณะไม่มีผู้ใดสังเกต ตั๊กแตนปีศาจปรากฏตัวขึ้นบนกิ่งไม้อย่างเงียบเชียบ พวกมันไม่ใช่ใครที่ไหน เพราะพวกมันคือพวกสัตว์อสูรของกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบลูชิลด์นั่นเอง ตอนนี้ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ยิ่งทำให้ตั๊กแตนเหล่านี้สามารถกลมกลืนในความมืดได้อย่างสมบูรณ์
"หลินซู!" มู่หลางชิงอี้ตะโกนเรียกสัตว์อสูรของเธอ วิหคปีกสีเงินที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้อย่างเงียบเชียบพุ่งใส่แผ่นหลังของตะขาบหน้ามนุษย์ด้วยความเร็วสูงก่อนศีรษะอันหนึ่งของตะขาบหน้ามนุษย์จะหลุดออกมาจากร่างในพริบตา
เมื่อศีรษะถูกตัดขาด ของเหลวสีเหลืองจำนวนมากจึงไหลทะลักออกมา
ตะขาบหน้ามนุษย์หวีดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนพ่นของเหลวสีดำขึ้นในอากาศ แม้พลาดเป้าแต่เมื่อของเหลวสีดำลงสู่พื้น ดินบริเวณนั้นถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นหลุมพร้อมมีควันพวยพุ่งออกมาอย่างสยดสยอง
......….


บทที่ 8 อสรพิษศิลา
เกาเผิงตั้งใจเรียนอย่างหนักมาตลอด เพื่อหวังว่าเขาจะเจอหนทางชุบชีวิตพ่อแม่ได้
และนี่เป็นแรงผลักดันให้เขาเป็นนักเรียนดีเด่นที่สุดคนหนึ่งของโรงเรียน
เพราะถ้าเป็นเพียงคนธรรมดาคงไม่อาจเดิมตามความปรารถนาของตัวเองได้
เกาเผิงขุดลงไปใต้หญ้าลิงสีเลือด ปรากฏแง่งคล้ายแครอทขนาดเล็กสีขาวราวหิมะของหญ้าลิงสีเลือดจำนวนมาก
เกาเผิงเคยแต่อ่านเรื่องของมันจากในหนังสือ เพิ่งได้สัมผัสของจริงครั้งนี้เป็นครั้งแรก
ต้าซื่อคลานวนเวียนรอบเกาเผิงพร้อมส่ายหนวดไปมา มันจ้องรากของหญ้าลิงสีเลือดในมือเกาเผิงก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกหมาน่าสงสาร
เกาเผิงขำให้ภาพเบื้องหน้า เขาตั้งใจจะสำรวจเฉยๆ ไม่ได้อยากเก็บมันไปด้วย แต่เหมือนต้าซื่ออยากกินมันเสียเหลือเกิน เขาจึงป้อนรากของหญ้าลิงสีเลือดให้ต้าซื่อ
ต้าซื่อเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
ตะขาบเป็นสัตว์ที่กินทุกอย่างแม้กระทั่งตะไคร่น้ำ ดังนั้นรากของหญ้าลิงสีเลือดคงไม่เป็นปัญหาสักเท่าไร
สถานที่แห่งนี้ช่างเหมือนสรวงสวรรค์ ล้อมรอบด้วยทะเลสาบคันฉ่อง เต็มไปด้วยพืชพันธุ์นานาชนิดให้สำรวจ และเกาเผิงเองก็เจอพืชที่เขาเคยอ่านจากตำราด้วยล่ะ
ตอนนี้เกาเผิงรู้สึกเหมือนอยู่ในขุมสมบัติ
ต้าซื่อคลานตามเขาต้อยๆ แต่จู่ๆ หนวดของมันได้ตั้งตรง มันรีบพุ่งมาเป็นโล่คุ้มกันให้แก่เกาเผิง
เสียงสั่นไหวของพุ่มไม้ทำให้เกาเผิงตกใจ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นตัวอะไรกันแน่
การที่ต้าซื่อรู้ตัวก่อน ทำให้มันไม่กล้าโผล่ออกมาแล้วถอยกลับไป
ต้าซื่อจะไปดูว่ามันคือตัวอะไร แต่เกาเผิงห้ามไว้เพราะนี่อาจเป็นกับดัก
ไม่ควรประมาทพวกมันจะดีกว่า ถึงพวกมันส่วนใหญ่จะมีสติปัญญาไม่มากนัก แต่ใช่ว่าจะไม่มีเลย
ความฉลาดนั้นติดตัวมาแต่กำเนิด แต่ภูมิปัญญานั้นเป็นสิ่งที่สามารถสั่งสมได้ผ่านประสบการณ์
เกาเผิงโยนหินไปทางพุ่มไม้เพื่อตรวจสอบว่ามีกับดักหรือไม่
ซ่า ซ่า
พุ่มไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง เงาสีเทาพุ่งออกเข้ามาหาเกาเผิง
เกาเผิงผงะถอยหนีด้วยความตกใจ ในจังหวะเดียวกันต้าซื่อพุ่งไปหามันเช่นกัน
เงาสีม่วงกับเงาสีเทาเข้าปะทะกันกลางอากาศด้วยความเร็วเหนือแสง
ภาพตรงหน้าเกาเผิงเห็นเป็นตะขาบขนาดใหญ่พันรอบตัวงูหลามสีน้ำตาลอมเทา
ก่อนจะเกิดมหาภัยพิบัติมันเป็นงูหลามปกติ หลังจากเหตุการณ์นั้นมันกลับตัวหดลงคล้ายงูทั่วไป
ด้วยขนาดที่ยาวกว่าของต้าซื่อจึงทำให้มันได้เปรียบเจ้างูหลามตัวนั้น
เมื่อเกาเผิงมองงูหลาม ข้อมูลสถานะจึงปรากฏขึ้น
ชื่อสัตว์อสูร อสรพิษศิลา
เลเวล หก
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุดิน
สถานะ สุขภาพดีและตื่นตระหนก
จุดอ่อน ธาตุไม้ หญ้าเสมหะนาคามีฤทธิ์ทำให้มันตัวชาและเคลื่อนที่ได้ช้าลง
ความต้องการในการยกระดับชั้น…
โดยปกติ หญ้าเสมหะนาคามักอยู่บริเวณที่อสรพิษศิลาทำรังอยู่ เกาเผิงไม่รู้จะหามันได้จากที่ไหน และต้าซื่อยังติดพันกับเจ้างูนั่น หากเขาวิ่งไปที่อื่น เขาอาจถูกสัตว์ตัวอื่นจู่โจมเขาก็เป็นได้
และที่เขายังไม่ไปไหน เพราะดูเหมือนต้าซื่อจะรับมือกับอสรพิษศิลาได้
เกาเผิงเห็นต้าซื่อกัดเข้าที่หลังของอสรพิษศิลา ส่วนเจ้างูก็ถอดกรามกัดหลังของต้าซื่อเช่นกัน แต่มันไม่สามารถเจาะทะลุกระดองเข้าไปได้
อสรพิษศิลาที่เสียเปรียบไร้ทางหนีกำลังพยายามหาทางรอด แต่ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการของกรงเล็บต้าซื่อได้
หน้าต่างสถานะที่เกาเผิงเห็น ปรากฏตัวอักษรสีแดงขึ้นว่า ‘พิษ’ ก่อนจะเปลี่ยนเป็น ‘บาดเจ็บเล็กน้อย’ กลายเป็น ‘บาดเจ็บร้ายแรง’
หลังจากนั้น อสรพิษศิลาถึงกับดิ้นทุรนทุรายก่อนจะแน่นิ่งไปและสถานะได้เปลี่ยนเป็นคำว่า ‘ตาย!’
แม้มันจะตายไปแล้ว แต่เกาเผิงก็ประมาทไม่ได้ เขาใช้ไม้เขี่ยมันซ้ำอีกครั้ง
ทันใดนั้นเอง มันพุ่งเข้าพันกิ่งไม้ที่เขากำลังจับอยู่ ด้วยความตกใจเกาเผิงรีบโยนกิ่งไม้ทิ้งทันที
หลังจากนั่งรอประมาณหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้แน่ใจว่ามันตายจริงๆ เกาเผิงเดินไปเก็บซากของงูตัวนั้น เผื่อจะนำไปขายแลกเงิน
แต่ต้าซื่อกลับกระโดดมาทับร่างกายเขาก่อนจะจ้องมองซากของอสรพิษศิลาพร้อมกับน้ำลายสอ
…………………………………………….