บทที่ 13 มั่นใจนะว่าไม่ชอบแตงหวาน?
นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยหวันหวั่นเข้าห้องซือเยี่ยหาน
เมื่อเหยียบเข้ามาก็รู้สึกถึงความกดดันรุนแรง
การตกแต่งสีภายในห้องอึมครึมผิดปกติ จุดที่โดดเด่นสะดุดตามีลำโพงคุณภาพสูงวางอยู่ กำลังส่งเสียงเพลงสะกดจิตให้นอนหลับอันเบาสบาย ม่านปิดสนิทอย่างแน่นหนา ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่น้อย ทั่วทั้งห้องปิดสนิทโดยสมบูรณ์
สิ่งที่มีเยอะที่สุดในห้องก็คือเหล้า ฝั่งตรงข้ามเป็นตู้เก็บเหล้าขนาดใหญ่ ทั้งแถวเป็นเหล้านำเข้าหลากหลายชนิดของแบรนด์ต่างๆ
นอกจากซือเยี่ยหานแล้ว ในห้องยังมีอีกคนหนึ่ง
โม่เสวียน นักสะกดจิตบำบัดของซือเยี่ยหาน
ดูท่าเมื่อครู่ซือเยี่ยหานคงจะกำลังเตรียมตัวเข้านอน
เอ่อ แค่จะนอน ยังยุ่งยากน่าดูทีเดียว...
เหตุที่เมื่อวานเขานอนหลับได้อย่างราบรื่นมาก คงเป็นเพราะไม่ได้นอนมาสามวันอย่างนั้นสินะ?
เมื่อนักสะกดจิตบำบัดโม่เสวียนเห็นเยี่ยหวันหวั่นในสภาพไร้เครื่องสำอาง ดวงตาเผยความแปลกใจอย่างชัดเจน ทว่าก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเธอมา เขาก็ขอตัวออกไปก่อนแล้ว
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลเหนือศีรษะ ซือเยี่ยหานเดินไปนั่งลงบนเคาน์เตอร์บาร์ เทเหล้าแก้วหนึ่ง “พูดมาสิ”
เยี่ยหวันหวั่นกลั่นกรองบทพูดไว้นานแล้ว เวลานี้จึงไม่ลังเล พูดออกไปตรงๆ “ฉันอยากคุยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน!”
“ความสัมพันธ์ระหว่างเรา?” ชายหนุ่มหรี่ตาขมวดคิ้ว
เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า เปิดปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใช่... ซือเยี่ยหาน คุณคิดว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเราคืออะไร?”
ซือเยี่ยหานเอ่ยตอบโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยว่า “เธอเป็นของฉัน”
เยี่ยหวันหวั่น “...”
คำตอบแบบนี้ เป็นคำตอบที่เยี่ยหวันหวั่นไม่อาจคุ้นเคยไปมากกว่านี้อีกแล้วจริงๆ
เหมือนกับที่เธอเคยถามเขาว่า ทำไมคนคนนั้นต้องเป็นเธอ แล้วเขาตอบว่า ‘เพราะมีแค่เธอเท่านั้น’
ทั้งหมดล้วนเป็นคำตอบที่เธอไม่อาจเข้าใจได้
เยี่ยหวันหวั่นฝืนตัวเองให้มองข้ามคำตอบของชายหนุ่ม พูดต่อไปว่า “ซือเยี่ยหาน ฉันไม่เข้าใจมาตลอดว่าทำไมคุณถึงชอบฉัน ด้วยฐานะของคุณ อยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น ต่อให้คุณชอบแบบอวบอ้วน หรือชอบผู้หญิงสุดโต่ง ก็มีคนนับไม่ถ้วนยินดีสนองรสนิยมของคุณ
ไม่ว่าเหตุผลคืออะไร ในเมื่อจุดนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาลองเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างกันสักหน่อยได้ไหม?
คุณเอาแต่โมโห และฉันก็เอาแต่ต่อต้าน นั่นเป็นเพราะไม่ว่าใครก็ทนให้คนอื่นมาบงการชีวิตไม่ได้ คุณยิ่งคิดจะควบคุมฉัน บีบบังคับฉัน มีแต่จะทำให้ฉันยิ่งอยากหนีไป คำโบราณว่าไว้ว่า ‘แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน’ เชื่อว่าคุณก็คงเข้าใจหลักการนี้เหมือนกัน!”
ซือเยี่ยหานฟังหญิงสาวพูดยาวเหยียดจนจบอย่างเงียบๆ จากนั้นเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่งด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ “ใครบอกว่าฉันชอบแตงหวาน?”
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกหมดคำพูด
หมดหนทางที่จะคุยกันดีๆ ได้แล้ว!
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว ความหมายของซือเยี่ยหานคือ ขอแค่เธอเป็น ‘ของ’ ของเขาก็พอ ส่วนเรื่องที่เธอจะสมยอมเป็น ‘ของ’ ชิ้นนั้นหรือไม่มันไม่สำคัญ
เมื่อคุยมาถึงตรงนี้ ก็ไม่อาจคุยต่อไปได้อีก
คนคนนี้ครู่เดียวก็ทำให้บทสนทนาไปต่อไม่ได้แล้ว!
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า...
ไม่รู้ว่าเงียบอยู่นานเท่าไร เยี่ยหวันหวั่นพลันลุกขึ้น เดินเข้าหาชายหนุ่มทีละก้าว
ซือเยี่ยหานไม่พูดสิ่งใด เพียงแต่มองเธอเข้ามาใกล้นิ่งๆ
ในที่สุด เยี่ยหวันหวั่นเดินไปหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม วินาทีถัดมาก็โค้งกายลงอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากอ่อนนุ่มแตะลงบนริมฝีปากเย็นเยียบของเขา
“คุณ...มั่นใจเหรอ?”
เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของหญิงสาวพร้อมด้วยเสน่ห์ที่ไม่ปรุงแต่ง แนบชิดกับริมฝีปากเขา “มั่นใจเหรอ...ว่าไม่ชอบแตงหวาน?”
.....................................................................................


บทที่ 16 มโนธรรมของนายไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ?
เช้าวันถัดมา
เยี่ยหวันหวั่นนอนหลับสนิทจนตื่นด้วยตนเอง
จากนั้น เริ่มพิจารณาว่าวันนี้จะแต่งตัวอย่างไร
อันที่จริง การแต่งตัวสุดโต่งของเธอก่อนหน้านี้ แม้ว่าจะทำให้เธอประสบกับความทุกข์ยากไม่น้อย แต่ก็เป็นการพรางตัวของเธอ ช่วยหลีกเลี่ยงความยุ่งยากไปได้มาก ไม่อย่างนั้นกลัวว่าแม้แต่โรงเรียนก็คงไม่ได้ไป ในเมื่อเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านของหนุ่มสาวมัธยมปลายวัยแรกแย้ม หากเผยโฉมหน้าที่แท้ทริงไป แล้วมีเพื่อนผู้ชายคนไหนมาสารภาพรักกับเธอ เธอคงจบเห่แน่
กว่าจะได้มาเกิดอีกครั้งไม่ใช่ง่ายๆ แม้ว่าอยากกลับไปเป็นตัวเองแทบตาย แต่หลังจากไตร่ตรองอย่างหนัก เธอก็รู้ว่าก่อนที่เธอจะแข็งแกร่งเพียงพอ เรื่องเหล่านี้จำเป็นต้องหักห้ามใจเอาไว้ก่อน
เยี่ยหวันหวั่นจึงยังเลืองแต่งตัวฉูดฉาดเหมือนเก่า แล้วฉวยเอาวิกผมสีเขียวที่สว่างแสบตามาใส่
ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นลงมาจากชั้นบน ไม่เห็นซือเยี่ยหาน กลับพบว่าหลินเชวียอยู่ที่นี่
คนคนนั้นกำลังคุยกับคนที่อยู่ตรงข้ามอย่างออกรสออกชาติ เมื่อเหลือบตามาเห็นเธอเข้าโดยบังเอิญ ก็พลันพ่นกาแฟในปากออกไปทั้งหมด…
“เฮ้ย! ตาฉัน!!”
เยี่ยหวันหวั่นกลอกตามองบนใส่เขา ทำท่าทางเหมือนเห็นสิ่งประหลาด
เธอกวาดตามองชั้นล่าง พบว่าวันนี้ไม่ได้มีเพียงหลินเชวีย เซี่ยเจ๋อจือเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของซือเยี่ยหานก็อยู่ที่นี่ด้วย
นัยน์ตาดอกท้อแวววาวของเซี่ยเจ๋อจือมองมาทางเยี่ยหวันหวั่น โดยเฉพาะเมื่อเห็นผมของเธอ ท่าทางตะลึงนั่นเห็นได้ชัดว่าเกิดขึ้นเพราะเธอ “หลินเอ้อร์ (คุณชายหลินสอง) นี่เหรอเรื่องเซอร์ไพรส์...ที่นายปลุกฉันตั้งแต่ตีห้าให้รีบมาดูที่สวนจิ่นหยวน? อื้ม เซอร์ไพรส์มากจริงๆ ทรงผมของเสี่ยวเยี่ยจื่อครีเอทขึ้นทุกวันเลย!”
“ไม่! ไม่ใช่ เมื่อวานเธอ...เมื่อวานเธอหน้าสด ไม่ได้แต่งหน้า สวยมากสวยกว่าเทพธิดาอีก ฉันยังตะลึงไปเลย...” หลินเชวียอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เซี่ยเจ๋อจือยิ้มจนคนใจสั่นไหว “ใช่ๆๆ สวยมากกว่าเทพธิดา นายก็ไปหาผู้หญิงสไตล์นี้กับพี่เก้าได้นี่”
หลินเชวียหมดหนทางอธิบาย ทำได้เพียงมองค้อนไปทางเยี่ยหวันหวั่น
เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้ว “มองฉันทำไม? การแต่งหน้าเป็นมารยาทขั้นพื้นฐานในการปฏิบัติต่อผู้อื่นไม่รู้หรือไง?”
มุมปากของหลินเชวียกระตุก “เธอมีมารยาทมากเกินไปแล้ว...”
เวลานี้เอง เสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นจากทางเหนือศีรษะ ซือเยี่ยหานตื่นแล้ว
ชายหนุ่มกวาดตามองชั้นล่างอย่างเฉยเมย ขณะที่สายตามองผ่านเยี่ยหวันหวั่น บนใบหน้าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
ถ้าจะให้พูด คงเป็นจิตใจของคนโรคจิตบางคนแข็งแกร่งเกินไป เห็นเธอในสภาพนี้แล้ว ตายังไม่กะพริบสักนิด
เยี่ยหวันหวั่นไม่ลืมว่าเวลานี้เรื่องสำคัญที่สุดก็คือการแสดงความรู้สึกดีและความภักดีที่มีต่อซือเยี่ยหาน ให้เขาเชื่อในตัวเธอ วางใจในตัวเธอ จึงวิ่งตึกตักไปตรงหน้าเขา “คุณชายเก้าๆ คุณว่าวันนี้ฉันสวยไหม?”
ในเมื่อซือเยี่ยหานชอบรสชาติถึงพริกถึงขิงแบบนี้มาก ถ้าอย่างนั้นตัวเธอในลักษณะนี้คงจะตรงใจเขาพอดีสินะ?
ซือเยี่ยหานมองดวงตาเป็นประกายตรงหน้าซึ่งกำลังรอคำชม และสีหน้าท่าทางตื่นเต้นมากของหญิงสาว อารมณ์ขุ่นมัวทั้งคืนเพราะเธอจะหนีไป มลายหายหลายส่วนอย่างประหลาด “อื้อ”
เยี่ยหวันหวั่นดีใจ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!
หลินเชวียทำหน้าเวทนาเกินจะทนดูได้ พี่เก้า มโนธรรมของพี่ไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ?
เห็นบรรยากาศการพูดคุยของซือเยี่ยหานกับเยี่ยหวันหวั่นในวันนี้ เซี่ยเจ๋อจือกลับเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเล็กน้อย นิ้วมือเคาะเบาๆ ที่คาง ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
................................................................


บทที่ 15 อุปสรรคต่อการนอนหลับ
เฉินเมิ่งฉีรีบถามหยั่งเชิง “หรือว่าคุณชายซือเข้าใจอะไรผิดเพราะเห็นเธอกับกู้เยว่เจ๋ออยู่ด้วยกัน ก็เลยพานโกรธไล่เธอออกมาเหรอ?”
เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน จึงเอ่ยตอบอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “เธอรู้ได้ยังไงว่าซือเยี่ยหานเห็นฉันกับกู้เยว่เจ๋อ? หลายวันนั้นเขาไม่อยู่บ้าน เธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?”
เฉินเมิ่งฉีพลันตอบอึกๆ อักๆ “ฉัน...ฉันเดาน่ะ...ฉันยังหลงคิดว่าเธอไม่ทันระวังตัวถูกจับได้ซะแล้ว! ยังไงรอเธอกลับมาที่โรงเรียนค่อยคุยกันก็แล้วกันนะ!”
“ได้สิ” เยี่ยหวันหวั่นแค่นหัวเราะ แล้ววางโทรศัพท์
ไม่ต้องรีบร้อน เฉินเมิ่งฉี บัญชีความแค้นระหว่างเรา ค่อยๆ คิดก็ได้!
ภายในห้องนอนหลักบนชั้นสูงสุด
หลังจากเยี่ยหวันหวั่นออกไปแล้ว นักสะกดจิตบำบัดกลับเข้ามาในห้องเพื่อเตรียมเริ่มสะกดจิตใหม่อีกครั้ง
“คุณชายเก้า เริ่มกันเลยไหมครับ?”
เหมือนว่าซือเยี่ยหานกำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่ และไม่รู้ว่าได้ฟังคำถามของเขาหรือไม่ เพียงยกมือขึ้นอย่างขอไปที
จากนั้น นักสะกดจิตบำบัดเปิดเพลง จุดกำยานที่สั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ และเริ่มทำการชักนำจิตใจ...
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
สองชั่วโมงผ่านไป...
การสะกดจิตล้มเหลว
โม่เสวียนเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ เขาเป็นถึงนักจิตวิทยาชั้นยอด รักษาโรคซับซ้อนที่รักษาไม่หายมานับไม่ถ้วน จนถูกจัดอันดับให้เป็นที่ปรึกษาอันดับหนึ่งของโลกด้านจิตวิทยาการปรึกษาให้กลุ่มทหารรับจ้าง
ทุกครั้งที่รักษาให้ซือเยี่ยหาน เขามักจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมอปลอม...
นับตั้งแต่สองปีก่อนที่ซือเยี่ยหานคบหากับเด็กผู้หญิงชื่อเยี่ยหวันหวั่น ทุกครั้งที่เด็กคนนั้นหนีหรือต่อต้านเขา ล้วนส่งผลให้อาการนอนไม่หลับหนักกว่าเดิม
แต่สวี่อี้บอกว่าเด็กคนนั้นเหมือนจะคิดได้แล้ว ช่วงนี้ราบรื่นดีไม่ใช่หรือ?
เมื่อครู่ตอนที่เขาได้พบกับอีกฝ่ายก็ยังตกใจ ไม่ใช่แค่การแต่งหน้าแต่งตัวของเด็กผู้หญิงคนนั้น แม้แต่บุคลิกรวมถึงความรู้สึกที่ให้ก็เปลี่ยนไป ไม่ได้มืดมนเหมือนแต่ก่อน
ในเมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้กระตุ้นซือเยี่ยหาน ทำไมการสะกดจิตครั้งนี้ถึงได้ล้มเหลวอีกแล้ว?
เวลานี้ ซือเยี่ยหานนอนอยู่บนเตียง เงามืดสีคล้ำใต้เปลือกตาค่อยๆ ปรากฏออกมาอีกครั้ง เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากปูดนูน ท่าทางดุร้าย ชัดเจนว่ากำลังอดทนกับความเจ็บปวดรุนแรงอยู่
ก็เหมือนกับในร่างกายเขามีอสูรร้ายน่ากลัวอาศัยอยู่ ควบคุมไม่ได้ บ้าคลั่ง มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรง คอยกัดกร่อนประสาทของเขาทุกขณะ
เมื่อพบว่าอาการของซือเยี่ยหานย่ำแย่ลงเรื่อยๆ สีหน้าของโม่เสวียนยิ่งเคร่งเครียด รีบเอ่ยถามว่า “คุณชายเก้า วันนี้คุณเจอเรื่องอะไรมาครับ? เมื่อครู่คุณหนูเยี่ยคนนั้นมาพูดอะไรกับคุณ?”
ดวงตาที่ปิดสนิทของซือเยี่ยหานลืมขึ้นทันที นัยน์ตาฉายความเย็นชา
ความกดดันรุนแรงทำให้โม่เสวียนยอมแพ้ไม่ซักถามต่ออย่างหมดหนทาง
ถ้าหากซือเยี่ยหานยินยอมพูดคุยกับคนอื่นบ้าง อาการป่วยของเขาก็คงจะไม่สาหัสขนาดนี้
การป้องกันทางจิตใจของเขาแข็งแกร่งเกินไป ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในอาณาเขตของตน
ต่อให้เป็นจิตแพทย์ที่ดีขนาดไหน หากผู้ป่วยไม่ให้ความร่วมมือ ก็หมดหนทางช่วย
เมื่อคิดถึงเยี่ยหวันหวั่น อารมณ์ของโม่เสวียนก็สับสนอยู่บ้าง
ร่างกายของซือเยี่ยหานไม่มีความผิดปกติ โดยพื้นฐานอุปสรรคการนอนหลับของเขายืนยันได้ว่าเป็นเพราะสภาพจิตใจ และเป็นไปได้มากว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับปมในใจของซือเยี่ยหานด้วย
ไม่อย่างนั้นแล้ว คงยากที่จะอธิบายว่าทำไมซือเยี่ยหาคนที่ปฏิเสธผู้หญิงมาโดยตลอด ถึงได้ยืนกรานรั้งผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งไว้ข้างกาย อีกทั้งจากการสังเกตของเขา เยี่ยหวันหวั่นส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของซือเยี่ยหานได้อย่างง่ายดาย
แต่ว่า เขาไม่อาจหาคำตอบได้จากซือเยี่ยหาน จากทางเยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรนัก
ธุรกิจของตระกูลเยี่ยคือธุรกิจในวงการบันเทิง องค์กรภายใต้การดูแลครอบครองอุตสาหกรรมบันเทิงเกินครึ่ง แต่ถ้าเทียบกับตระกูลที่มีประวัติมายืนยาว มีภูมิหลังอันแข็งแกร่งแล้ว ตระกูลเยี่ยก็เป็นเพียงเศรษฐีธรรมดา ยิ่งกว่านั้นปัจจุบันนี้ตระกูลเยี่ยเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว บิดาของเยี่ยหวันหวั่นถูกไล่ออกจากตระกูลไปนานแล้ว ตอนนี้ผู้ดูแลบริษัทคืออาคนรองเธอ
ตระกูลของเยี่ยหวันหวั่นไม่อาจร่วมกับตระกูลซือกดดันตระกูลใหญ่เก่าแก่ในประเทศ Z แน่นอน เยี่ยหวันหวั่นเองก็ไม่อาจมีความข้องเกี่ยวกับซือเยี่ยหานได้เลย การปฏิบัติต่อเยี่ยหวันหวั่นเป็นพิเศษของซือเยี่ยหาน จึงเข้าใจได้ยากจริงๆ
วันนี้หากยังหาหนทางรักษาโรคเรื้อรังอย่างการนอนไม่หลับของซือเยี่ยหานไม่ได้ เกรงว่าร่างกายของเขาจะทนได้อีกไม่กี่ปี
........................................................


บทที่ 19 อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่
 เยี่ยหวันหวั่นฟังคำซุบซิบนินทาตนเองอย่างสนอกสนใจ ได้ข้อมูลที่เธอเกือบจะลืมไปแล้วอยู่บ้าง พลางเดินทอดน่องสบายๆ ไปทางประตูห้อง F
 วินาทีที่เธอเดินมาถึงประตูห้อง บรรยากาศในห้องเรียนเงียบลงอย่างประหลาดไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุบโต๊ะและเสียงผิวปากอย่างบ้าคลั่ง
 ทุกคนต่างอยากสร้างความวุ่นวาย
 พูดให้ชัดเจน เธอก็คือยัยอัปลักษณ์ที่เพื่อนนักเรียนมักจะแกล้งแก้เบื่ออยู่เป็นประจำ
 และทุกครั้งเยี่ยหวันหวั่นก็ไม่เคยทำให้พวกเขาผิดหวัง
 “ฮะฮะฮ่า โอ้โห! เยี่ยหวันหวั่นทรงผมเธอนี่เจ๋งมากเลย!”
 “ใช่ๆ เท่ระเบิดกว่าทรงหัวระเบิดวันนั้นอีก!”
 พวกนักเรียนชายพากันหัวเราะขบขัน นักเรียนหญิงแสดงสีหน้ารังเกียจเหยียดหยาม
 “เอะอะเสียงดังอะไรกัน! เงียบกันให้หมด! ไม่ได้ยินเสียงออดเข้าเรียนกันใช่ไหม?” น้ำเสียงโมโหของอาจารย์ประจำชั้นดังมาจากหน้าประตู
 “เยี่ยหวันหวั่น เธออีกแล้วนะ! เธอ...เธอดูซิ นี่มันสภาพอะไรของเธอ? ยังไม่กลับไปนั่งที่ของตัวเองอีก!” อาจารย์ประจำชั้นเห็นทรงผมสีเขียวของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว ก็โมโหจนอกแทบแตก เดิมคิดอยากตำหนิต่อว่าอีก แต่กลับไล่ให้เธอไปนั่งที่อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
 ถึงอย่างไรนักเรียนคนนี้ก็จะโดนไล่ออกอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดกับเธอให้เสียเวลา
 เยี่ยหวันหวั่นมองไปในห้องเรียน ไม่จำเป็นต้องเรียกความจำ ก็รู้ได้ทันทีว่าที่นั่งของเธออยู่ที่ไหน
 เพราะทุกระดับชั้นจัดเรียงที่นั่งตามคะแนน และเธอก็ได้ที่โหล่มาตลอด แน่นอนว่าเธอต้องนั่งแถวหลังสุด
 ที่นั่งชิดหน้าต่างแถวหลังสุด มีนักเรียนชายคนหนึ่งฟุบอยู่
 ชายหนุ่มตัดผมซอยยุ่งไม่เป็นทรง เสียบหูฟังไว้ในหู ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเรียน แสงแดดลอดผ่านตามช่องว่างระหว่างกิ่งก้านใบไม้ กระโดดโลดแล่นอยู่บนเสี้ยวหน้าของคนที่นอนหลับอยู่ ขับให้เขาดูไปแล้วเหมือนออกมาจากภาพถ่ายแฟชั่น
 ซือเซี่ย หนุ่มหล่อประจำโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ
 สูบบุหรี่ ชกต่อย โดดเรียน ไม่มีเรื่องไหนที่เขาไม่เชี่ยวชาญ เรื่องคะแนนก็เหลวแหลกเป็นโคลนตม แต่เพราะหน้าตาดี ทางบ้านมีฐานะร่ำรวย จึงครองตำแหน่งเดือนโรงเรียนไว้ได้อย่างเหนียวแน่น
 ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างกาย ชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่ลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด “ออกไป!”
 นักเรียนในห้องคนอื่นๆ โดยเฉพาะนักเรียนหญิงเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ล้วนทำหน้ายินดีที่จะได้เห็นคนอื่นเดือดร้อน
 พวกเธอกำลังชื่นชมใบหน้าหล่อเหลาของคุณชาย ทว่ากลับโดนยัยอัปลักษณ์ขัดจังหวะเข้าให้
 ยัยอัปลักษณ์นี่ มีสิทธิ์อะไรมานั่งร่วมโต๊ะกับซือเซี่ย!
 แต่ว่า ท่าทางโกรธเกรี้ยวอยากด่าคนของเทพบุตรคนนี้ช่างหล่อเหลาซะเหลือเกิน!
 ก่อนได้เกิดใหม่ แม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นจะแต่งตัวเยอะเกินเหตุ แต่ความจริงแล้วเธอเป็นคนซื่อบื้อมาก ในใจรู้สึกตัวเองด้อยค่าอ่อนแอ นิสัยก็มืดหม่นมาก
 หากเป็นเมื่อก่อน โดนซือเซี่ยตะคอกใส่แบบนี้ เยี่ยหวันหวั่นคงไปนั่งหดตัวอยู่กับโต๊ะขาหักตรงขยะนานแล้ว
 แต่ครั้งนี้ เผชิญกับเสียงตวาดกร้าวของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นกลับยืนมองลงไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ทำท่าราวกับไม่ได้ยินอะไร ก่อนจะหย่อนก้นลงบนที่นั่งข้างเขา
 ชายหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา “อยากตายหรือไง? ออกไป!”
 เยี่ยหวันหวั่นค่อยๆ ยัดกระเป๋าหนังสือเก็บใต้โต๊ะ หยิบหนังสือเรียนและกล่องเครื่องเขียน จากนั้นหันไปมองเขาพลางกล่าวว่า “ฉันอาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ อาศัยความสามารถได้ตำแหน่งนี้มา แล้วนายมีสิทธิอะไรมาไล่ฉัน?”
 ซือเซี่ย “...”
 เพื่อนนักเรียกทุกคนในห้อง “...”
 แม้แต่สีหน้าของอาจารย์ประจำชั้นยังดำคล้ำไปแล้ว
 ................................................................


บทที่ 17 ถ้ายังหยอดอีก ฉันจะไม่ทนแล้วนะ
ไม่นาน คนรับใช้ยกอาหารเช้าขึ้นมา ทั้งสี่คนนั่งลงเริ่มรับประทานอาหาร
เยี่ยหวันหวั่นมองซือเยี่ยหานที่อยู่ข้างกาย แล้วมองหลินเชวีย เซี่ยเจ๋อจือ
ได้นั่งทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันกับคนใหญ่คนโตที่เจิดจ้าทั้งสาม ทำให้เธอรู้สึกเหนือจินตนาการมาก
เพราะในอนาคต ทั้งสามคนนี้เป็นถึงผู้ทรงอำนาจในแต่ละวงการ
แต่ว่าตระกูลเยี่ยทำธุรกิจบันเทิง ทำให้คนที่เยี่ยหวันหวั่นสนใจที่สุดจึงยังเป็นราชาภาพยนต์เซี่ยเจ๋อจือ
คงเป็นเพราะรู้สึกถึงสายตาที่ลอบมองไปบ่อยๆ ของเยี่ยหวันหวั่น เซี่ยเจ๋อจือเอียงศีรษะ กะพริบดวงตาดอกท้อดูดวิญญาณมาทางเธอ “เสี่ยวเยี่ยจื่อ อยากได้ลายเซ็นเหรอ?”
บ้าเอ๊ย! สายตานั้นเฉียบสุดๆ!
หมอนี่เป็นจิ้งจอกหนุ่มจริงๆ มิน่าล่ะถึงได้ขโมยหัวใจของสาวน้อยทั้งประเทศ Z ไปได้
ลายเซ็น! เธอต้องอยากได้อยู่แล้ว!
เซี่ยเจ๋อจือเป็นถึงนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมที่จะเข้าชิงออสการ์ในอนาคต! เป็นดาราชายคนแรกของประเทศ Z ที่จะได้รางวัลออสการ์! ถ้าต่อไปเธอเอาลายเซ็นนี้ไปขายก็เป็นเงินจำนวนมากทีเดียว!
แม้กระทั่งตอนนี้ เซี่ยเจ๋อจือก็ได้รางวัลมากมาย เป็นบุคคลที่ฮอตที่สุดในวงการบันเทิงตอนนี้ และเป็นดาราชายที่สาวๆ ทั้งประเทศ Z คลั่งไคล้ที่สุด
ไม่ต้องพูดถึงลายเซ็นที่เขาเซ็นกับมือ ต่อให้เป็นตู้โทรศัพท์ที่มีรูปประชาสัมพันธ์ของเขา ก็กลายเป็นสถานที่ฮอตฮิตให้การเที่ยวชมได้ มีแฟนคลับสาวจำนวนนับไม่ถ้วนต่อแถวเพื่อถ่ายรูปคู่กับตู้โทรศัพท์ทุกวัน
แต่ว่า เมื่อนึกถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของของโรคจิตบางคน เยี่ยหวันหวั่นตัดใจส่ายศีรษะ
ใครจะกล้ารับลายเซ็นของชายอื่น? นอกเสียจากว่าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!
เห็นเยี่ยหวันหวั่นท่าทางอยากได้มากๆ แต่พอเหลือบมองซือเยี่ยหานแล้วก็กลั้นใจส่ายศีรษะทันที เซี่ยเจ๋อจือจึงหัวเราะเบาๆ ออกมา “เสี่ยวเยี่ยจื่อน่ารักจริงๆ”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไป
ราชาภาพยนตร์นายพอได้แล้ว! ถ้าหยอดอีก ฉันจะไม่ทนแล้วนะ! นายไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนของนายคนนั้นมีเมฆดำลอยอยู่บนหัวแล้ว?
หลินเชวียที่อยู่ด้านข้างปรายตามองเซี่ยเจ๋อจือ เบะปากรังเกียจ “เซี่ยซาน (คุณชายเซี่ยสาม) ศีลธรรมของนายล่ะ? คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เยี่ยหวันหวั่นก็อ่อยลง...”
เซี่ยเจ๋อจือแตะนิ้วลงเบาๆ ที่น้ำค้างบนกลีบกุหลาบในแจกัน เอ่ยเนิบๆ ว่า “ผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้ล้วนเป็นดอกไม้ ควรจะถูกรักและทะนุถนอม”
คำพูดนี้พูดได้ตรงใจของเยี่ยหวันหวั่น เธอรีบค้อนใส่หลินเชวีย “ได้ยินหรือยัง? เรียนรู้ไว้ซะบ้างนะพ่อหนุ่มโสด!”
หลินเชวียพลันฉุนเฉียว “เฮ้ย! พูดว่าใครโสดน่ะหา! เธอน่ะสิโสด!”
เยี่ยหวันหวั่นหันมองไปทางซือเยี่ยหานข้างๆ “ที่รัก หลินเอ้อร์ว่าฉันโสด! คุณว่าเขาหมายความว่ายังไง นี่มันแช่งให้เราเลิกกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?”
ซือเยี่ยหานได้ยินคำเรียก ‘ที่รัก’ ของเยี่ยหวันหวั่น สายตาพลันชะงัก เมื่อได้ฟังจนจบ สายตาเย็นชาก็ยิงไปทางหลินเชวีย
หลินเชวียตกใจจนขดตัวกลมทันใด “พี่เก้า ฉันผิดไปแล้ว ฮือๆๆ...”
เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวดี!
เซี่ยเจ๋อจือหันไปทางซือเยี่ยหาน เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาลุ่มลึกมองผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดผมเขียว “ฮึๆ น้องเก้า ไม่เจอกันไม่กี่วัน เด็กในบ้านนายเปลี่ยนไปอย่างกับเป็นคนละคนเชียว?”
ซือเยี่ยหานเหลือบมองสาวน้อยที่ว่า
เปลี่ยนเป็นคนละคน?
การเปลี่ยนแปลงเดียวของเธอ ก็เพียงแค่ฉลาดขึ้นมาหน่อย เปลี่ยนวิธีหนีไปจากเขาก็เท่านั้น
เห็นสายตาของซือเยี่ยหานหม่นลง เซี่ยเจ๋อจือเลิกคิ้ว ทำท่าทางเหมือนกลัวโลกจะไม่วุ่นวาย “เฮ้อ ในเมื่อรู้เป้าหมายของเธออยู่แล้ว ทำไมยังยอมตามใจเธออีก? นี่ไม่เหมือนนายเลยนะ”
“กินอิ่มแล้ว ฉันไปเรียนแล้วนะ!”
เวลานี้เอง เยี่ยหวันหวั่นทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอหยิบกระเป๋าหนังสือและสัมภาระด้านข้าง แล้วบอกลาซือเยี่ยหาน
ขณะกำลังออกไป เมื่อเดินไปถึงครึ่งทางก็หันกลับมา วิ่งตึกตักๆ มาข้างหน้าซือเยี่ยหาน หลังสะพายกระเป๋าหนังสือ แขนนุ่มนิ่มทั้งสองข้างกอดคอเขาไว้ ก่อนจูบที่มุมปากหนึ่งที “อย่าลืมคิดถึงฉันล่ะ!”
พูดจบก็กระโดดโลดเต้นจากไป เหลือคนสามคนกับอาการตาโตอ้าปากค้างทิ้งไว้
ครู่หนึ่ง ซือเยี่ยหานพิงพนักเก้าอี้ สายตาไม่แยแสปรายไปทางเพื่อนสนิท “ตอนนี้รู้หรือยัง?”
นี่ก็คือเหตุผล
เหตุผลที่เขาไม่อาจต่อต้านได้
.............................................................


บทที่ 18 ใครก็อย่าคิดมาขวางการตั้งใจเรียนของฉัน
โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ
โรงเรียนเอกชนที่มีคุณภาพการศึกษาสูงที่สุด และมีอัตราการเข้าศึกษาต่อสูงที่สุดในเมืองหลวง
นักเรียนที่สามารถเข้าเรียนที่แห่งนี้ได้ ถ้าไม่ใช่คนที่ครอบครัวมีฐานะมีภูมิหลังดี ก็เป็นนักเรียนที่มีคะแนนโดดเด่นซึ่งเข้าศึกษาด้วยทุนการศึกษาเต็มจำนวน
เยี่ยหวันหวั่นเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ได้เพราะเวลานั้นพ่อของเธอยังเป็นประธานของเยี่ยกรุ๊ป
คะแนนต่ำเรี่ยดินของเยี่ยหวันหวั่นเป็นเพราะเธอมีความรักในวัยเรียน หัวใจสาวน้อยทั้งดวงอยู่ที่กู้เยว่เจ๋อคู่หมั้นที่สูงสง่าหล่อเหลา ทั้งวันเอาแต่เปลี่ยนลูกไม้ไปเรื่อยเพื่อเอาใจเขา แค่จดหมายรักเธอก็เขียนไปหลายร้อยฉบับ พับนกกระเรียนกระดาษไปหลายพันตัว
ต่อมาซือเยี่ยหานมาชอบพอเข้า วันๆ ก็ทำตัวต่อต้านเขา ไหนเลยจะมีเวลาศึกษาเล่าเรียน
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องกระทบผมสีเขียวเด่นสะดุดตาของเธอ เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่หน้าประตูใหญ่โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ มองดูคำว่า ‘โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ’ ที่ส่องประกายอยู่เหนือศีรษะ ในใจลอบตัดสินใจว่า
ช่างมัน ครั้งนี้ใครก็อย่าคิดขวางการตั้งใจเรียนของฉัน!
เดินอยู่ในโรงเรียนที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย ริมทางเดินสองฝั่งเรียงรายด้วยต้นไม้โบราณที่มีอายุมายืนยาว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้า ตึกเรียนหลังคาสีแดงเก่าแก่ตั้งอยู่ไกลๆ เสียงประกาศกำลังเปิดเพลงทำนองเนิบช้า กลุ่มนักเรียนสะพายกระเป๋ารีบกรูไปที่ห้องเรียนกันอย่างจอแจ...
ตั้งแต่เกิดใหม่หลายวันมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าตัวเองได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งจริงๆ
พอมองท้องฟ้าสีครามเหนือศีรษะ จู่ๆ ก็พลันรู้สึกอยากร้องไห้
เธอไม่สนใจสายตาประหลาดรอบกายและเสียงซุบซิบนินทาแม้แต่น้อย
เทียบกับสิ่งที่เธอต้องประสบพบเจอในชาติก่อน สำหรับเธอแล้วคำซุบซิบนินทาในโรงเรียนเหล่านี้ไม่เจ็บไม่คันสักนิด
“โอ้โห! นั่นใครน่ะ! ทำเอาฉันตกใจจนเกือบชนต้นไม้!” หนุ่มคนหนึ่งหลบต้นไม้ใหญ่ไปได้อย่างหวุดหวิด ใบหน้าตกใจราวกับเห็นผี
ผู้หญิงข้างกายเอ่ยเสียงแหลม “นายก็ไม่รู้จักแม้แต่เธอเหรอ? เยี่ยหวันหวั่นห้อง F ไง!”
“เชี่ย! เธอก็คือเยี่ยหวันหวั่นเองเหรอ? สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริงๆ!” เขาถอนหายใจอย่างชื่นชม
ผู้หญิงอีกคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้ารังเกียจ “วันๆ เอาแต่แต่งหน้าหนาเตอะ แต่งตัวประหลาดพิลึกก็ช่างเถอะ แต่คะแนนยังแย่มากอีก สี่ปีแล้วก็ยังเรียนไม่จบ ได้ยินว่าชีวิตส่วนตัวก็ไม่ได้ทำตัวดีนัก วันๆ เอาแต่โดดเรียน ก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรข้างนอก คนแบบนี้ทำไมถึงยังไม่โดนไล่ออกไปอีก? น่าขายหน้าพวกเราชาวชิงเหอจริงๆ”
นักเรียนหนึ่งในนั้นแทรกขึ้นประโยคหนึ่งว่า “คิดว่าไล่ออกไม่ได้น่ะสิ! ว่ากันว่าบ้านเธอมีอำนาจมากเลยนะ?”
ใบหน้าของหญิงสาวพลันเปลี่ยนเป็นเหยียดหยัน “น้อยๆ หน่อย! ได้ยินเฉินเมิ่งฉีบอกว่า พ่อของเยี่ยหวันหวั่นใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตัว ถูกบริษัทไล่ออกไปตั้งนานแล้ว ยังติดหนี้พวกเงินกู้นอกระบบอีกเป็นหางว่าว ไม่รู้ว่ายังมีอะไรน่าภูมิใจอยู่อีก วันๆ ไม่สนใจกฎระเบียบโรงเรียน ไม่เห็นหัวคนอื่น!
ทว่าคืนวันดีๆ ของเธอคงอยู่อีกไม่นานแล้ว ฉันได้ยินมาว่าโรงเรียนเตรียมไล่เธอออกแล้ว อีกสักพักพวกหัวหน้าข้างบนจะมาตรวจสอบ ถ้าหัวหน้ารู้เข้าว่าโรงเรียนของเรามีนักเรียนแบบนี้อยู่ ชื่อเสียงกว่าร้อยปีของชิงเหอจะพินาศเอา!”
ทุกคนที่ล้อมดูอยู่ล้วนมีสีหน้ายินดี “ในที่สุดก็ไม่ต้องอยู่โรงเรียนเดียวกับคนประเภทนี้แล้ว!”
.............................................................


บทที่ 14 โตมาน่าเกลียดแล้ว
พริบตาที่ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของหญิงสาวแตะลงมา รูม่านตาของซือเยี่ยหานหดตัวฉับพลัน
นัยน์ตาคู่นั้นมืดมิดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับสามารถดูดวิญญาณของคนเข้าไปได้
ขณะจดจ้องสายตาเร่าร้อนของเขา เยี่ยหวันหวั่นถอยไปอยู่ในระยะห่างที่ปลอดภัย ฝืนพูดต่อไปว่า “ที่... ที่จริง... ฉันแค่หวังว่าจะเป็นเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป ใช้ชีวิต เรียนหนังสือ มีความรัก...
ฉันรับรองว่าฉันจะไม่ทะเลาะกับคุณอีก คุณก็อย่าบังคับฉันให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ อย่าเอาแต่โมโหหรือน่ากลัวขนาดนั้นได้ไหม?
กู้เยว่เจ๋อนั่น ก่อนหน้านี้สมองฉันคงโดนประตูหนีบเข้าให้ ถึงได้เอาแต่คิดถึงผู้ชายไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว
ฉันคิดว่า ด้วยฐานะหน้าตาของคุณชายเก้าอย่างคุณ ขอแค่พวกเรากลับไปพูดคุยกันปกติ พอเวลานานไป ฉันจะต้องเติบโตเป็นแตงหวานได้แน่นอน!
อันที่จริง...แตงหวานมันอร่อยจริงๆ นะ ฉันคิดว่าคุณน่าจะลองดูสักหน่อย ไม่เคยลองจะรู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ ใช่ไหมล่ะ?
แหะๆ เพราะฉะนั้น จะให้โอกาสฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ? ครั้งนี้ฉันรับรองว่าจะพยายามเติบโตอย่างดี จะต้องรากตรงต้นกล้าแดง! ดีไหม?”
เยี่ยหวันหวั่นพูดจนคอแหบคอแห้ง จากนั้นก็รอคอยคำตอบของเขาอย่างตื่นเต้น
สายตาซือเยี่ยหานหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของหญิงสาว หยุดอยู่ที่สายตาซึ่งหวาดกลัวอย่างชัดเจน ทว่ายังฝืนสบตาตรงๆ เขามองอยู่เนิ่นนาน
สายตานั้นราวกับสามารถทะลวงผ่านจิตวิญญาณได้ ทำให้คนสั่นเทาด้วยความกลัว
เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรกันแน่ ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานราวหลายศตวรรษ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มแว่วเข้าหูมา “ได้”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งจนนิ่งอยู่กับที่ น่าเหลือเชื่อจริงๆ
ซือเยี่ยหานตกลงแล้ว คาดไม่ถึงว่าเขาจะตกลง!?
“คุณ...คุณตกลงแล้วนะ!” ดวงตาของเยี่ยหวันหวั่นเป็นประกายสดใส ลองเชิงถามอย่างระแวดระวัง “ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้นฉันกลับไปเรียนที่โรงเรียนได้ไหม?”
ซือเยี่ยหานมองดวงตาสดใสของเธอ ใบหน้าเย่อหยิ่งเย็นชาพลันอ่อนโยนลงหลายส่วน “ได้”
เยี่ยหวันหวั่นพลันโผเข้าไปหอมแก้มซือเยี่ยหานด้วยความดีใจ “ขอบคุณค่ะ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอลองพูดคุยกับซือเยี่ยหาน เธอถึงขั้นเตรียมใจที่จะล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วนเอาไว้แล้ว อย่างไรซะโรงเรียนของเธอก็เป็นโรงเรียนประจำ อนุญาตให้เธอไปโรงเรียน หมายความว่ายอมปล่อยเธอออกจากกรงนั่นเอง
แต่เธอกลับทำสำเร็จแล้ว
ทำไมชาติก่อนเธอถึงไม่เคยคิดจะพูดกับซือเยี่ยหานดีๆ นะ?
หากตอนนั้นเธอลองปรับเปลี่ยน ผลลัพธ์จะต่างออกไปหรือเปล่า...
“ถ้าอย่างนั้นฉันไปเก็บของก่อนนะ! ถ้าว่างฉันจะกลับสวนจิ่นหยวนมาดูแลสวนผัก!” เยี่ยหวันหวั่นกระโดดโลดเต้นกลับห้องไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ทางด้านหลัง สายตาของซือเยี่ยหานมองตามทิศทางที่หญิงสาวเดินออกไป พลางยกมือขึ้นสัมผัสบริเวณที่ถูกหอมเมื่อครู่...
หลังจากกลับถึงห้อง
เยี่ยหวันหวั่นรีบเก็บหนังสือเรียนและสัมภาระของตัวเอง
ไม่นึกเลยว่าจะสำเร็จแล้ว อย่างกับฝันไปเลย!
เวลานี้เอง มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อผู้โทรเข้ามาคือเฉินเมิ่งฉี
มุมปากของเยี่ยหวันหวั่นหยักโค้งยิ้มหยัน ยกมือขึ้นรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล?”
ทันทีที่รับโทรศัพท์ เสียงร้อนใจของเฉินเมิ่งฉีก็ดังออกมา “หวันหวั่น ฉันโทรหาเธอทำไมไม่มีใครรับเลย? เธอเป็นอะไรไป? ทำไมไม่หนีไปกับคุณชายกู้? เธอรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องกล่อมคุณชายกู้ขนาดไหนเขาถึงจะยอมช่วย!”
เยี่ยหวันหวั่นตอบด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “คุยในโทรศัพท์มันไม่ชัดเจน รอพรุ่งนี้ฉันกลับโรงเรียนแล้วค่อยว่ากันนะ”
เฉินเมิ่งฉีได้ยินแล้วสีหน้าพลันเปลี่ยนไป “กลับโรงเรียน? คุณซือเขา...ไม่ได้ทำอะไรเธอเหรอ? อีกทั้งยังปล่อยเธอกลับโรงเรียนด้วย?”
เห็นกับตาตัวเองว่าเยี่ยหวันหวั่นจะหนีไปกับกู้เยว่เจ๋อแล้ว ทำไมซือเยี่ยหานถึงปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้?
.........................................................................


บทที่ 24 เลี่ยนจนน่าพะอืดพะอม
 หลังจากส่งข้อความแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่สนใจเรื่องจดหมายรักอีก ตั้งใจอ่านหนังสือต่อแข่งกับทุกนาที
 แต่ที่สวนจิ่นหยวนในเวลานี้ บรรยากาศเหมือนโลกกลับตาลปัตร ผู้คนโกลาหลวุ่นวาย...
 ชายหนุ่มบนโซฟามีดวงตาสีน้ำหมึกดั่งค่ำคืนในฤดูหนาว ความรู้สึกกดดันรุนแรงโจมตีอย่างบ้าคลั่งในพื้นที่กว้างใหญ่
 เหล่าคนใช้ในบ้านต่างหลบมุมตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้จะหายใจเสียงดัง
 สวี่อี้แผ่นหลังเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเย็น ยืนกระดูกสันหลังแข็งทื่ออยู่ข้างชายหนุ่ม แววตาสั่นไหวเหลือบมองโทรศัพท์หน้าจอแตกยับที่กองอยู่กับพื้นเครื่องนั้น สีหน้ามีแต่ความสิ้นหวัง
 โทรศัพท์คุณภาพดีมาก หน้าจอถูกปาแตกแล้วก็ยังทนทาน ยังคงแสดงภาพจดหมายรักที่ถูกซูมใกล้ได้อย่างชัดเจน
 น่าตายนัก เขาคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
 ผู้หญิงคนนั้นรักเจ้าคนสกุลกู้นั่นหมดหัวใจจริงๆ แม้โดนทิ้งโดนถอนหมั้นก็ไม่สนใจ ยังคงตามติดอยู่เช่นเดิม แล้วจะมาเปลี่ยนนิสัยปุบปับ คิดจะใช้ชีวิตดีๆ กับนายท่านได้อย่างไร?
 แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเท้าหน้าเพิ่งหลอกนายท่าน เท้าหลังก็รีบวิ่งตามกู้เยว่เจ๋อไปอีกหรอกเหรอ
 ทั้งยังเขียนจดหมายรักเลี่ยนจนน่าพะอืดพะอมแบบนี้!
 ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!
 ข้อความในจดหมายรักเป็นกลอนบทหนึ่ง เมื่อถอดความหมายออกมาแล้วมีเนื้อหาประมาณว่ายินดีเป็นปกคอเสื้อ เพื่อรับรู้กลิ่นหอมของคุณ ยินดีเป็นเข็มขัดบนเสื้อคลุม จะได้โอบกอดเอวคุณไว้ ยินดีเป็นน้ำมันชโลมบนเส้นผม ให้ความชุ่มชื้นกับเส้นผมดกดำของคุณ...
 เป็นบทกลอนที่อนาจารเหลือเกิน!
 ถึงว่านายท่านถึงได้โกรธได้ขนาดนี้!
 แต่ว่าก็แค่ผู้หญิงคนเดียว ในเมื่อไม่เชื่อฟัง ก็คิดซะว่าเป็นสิ่งของเลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ก็พอแล้ว ทำไมต้องตามใจเธอขนาดนี้ด้วย
 นายท่านก็เลอะเลือนไปแล้ว ผู้หญิงคนนั้นพูดดีด้วยไม่กี่คำก็หลงเชื่อ
 เวลานี้ สีหน้าของชายหนุ่มลึกล้ำราวกับน้ำ อสูรร้ายที่ซ่อนอยู่ในตัวกระโจนออกมาจากกรง กำลังเลียกรงเล็บแหลมคม รัศมีกระหายเลือดแผ่ซ่าน
 หวันหวั่น...
 ฉันเคยบอกเธอแล้ว...
 นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะให้เธอ...
 ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเชื่อเธอ...
 “จับตัวกลับมา” เสียงทุ้มต่ำแหบแห้งของชายหนุ่มบนโซฟาดังขึ้น
 สวี่อี้ตกใจตัวสั่นกับสีหน้าเย็นเยียบของเขา รีบเอ่ยว่า “ครับ! ผมจะส่งคนไปเดี๋ยวนี้!”
 ทันใดนั้น รถสีดำเป็นแถวก็แล่นออกจากสวนจิ่นหยวนหายไปในราตรีกาลอย่างเงียบๆ
 ในห้องรับแขก คนใช้ทุกคนต่างเงียบเป็นจักจั่นหน้าหนาว ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
 ตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในสวนจิ่นหยวน พวกเขาก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักวัน ทั้งสวนจิ่นหยวนถูกเธอสร้างความวุ่นวายจนบรรยากาศอึมครึม
 สวี่อี้ทอดมองไปนอกหน้าต่าง เห็นสีท้องฟ้าราตรีเข้มจนแยกกันไม่ออก ในใจก็รู้สึกหดหู่อึมครึม ถัดไปรอพวกเขากลับมาแล้ว เกรงว่าต้องมีพายุฝนโหมกระหน่ำอีก...
 หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นถูกจับตัวมา ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
 ถึงตอนนั้นคนที่ต้องน่าเวทนาที่สุด และโชคร้ายที่สุด คงไม่พ้นลูกน้องอย่างพวกเขา...
 “กริ๊ง...”
 เวลานี้เอง โทรศัพท์ที่แตกยับอยู่บนพื้นพลันมีเสียงดังขึ้น ไฟหน้าจอสว่างขึ้นมา
 จิตใต้สำนึกสวี่อี้สั่งให้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หัวคิ้วพลันขมวด
 ทำไมถึงได้เป็นจดหมายรักฉบับนั้นอีก?
 อีกทั้งครั้งนี้ยังเป็นรูปจดหมายรักเพียงอย่างเดียวอีกด้วย
 สวี่อี้กำลังหาพิรุธ สายตาพลันเหลือบไปเห็นช่องผู้ส่ง ทันทีที่เห็นก็ตะลึงไปเลย ผู้ส่งข้อความนี้มาไม่ใช่เฉินเมิ่งฉี แต่เป็น...แต่เป็นเยี่ยหวันหวั่น!
 นี่...นี่มันหมายความว่ายังไง?
 หรือว่าจดหมายรักที่เลี่ยนจนสะอิดสะเอียนฉบับนั้นไม่ได้เขียนให้กับกู้เยว่เจ๋อ แต่เยี่ยหวันหวั่นเขียนให้...เขียนให้นายท่าน!?
 พระเจ้าช่วย!
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 20 โดนทางโรงเรียนไล่ออก
 เพียงครู่เดียว ในห้องเรียนมีเสียงกระซิบประหลาดใจดังขึ้นเป็นระลอก
 “เฮ้ย! เยี่ยหวันหวั่นเสียสติไปแล้วหรือไง? ถึงได้กล้าเถียงซือเซี่ย”
 “คิดจะหาโอกาสเข้าใกล้ซือเซี่ยล่ะสิไม่ว่า นี่เป็นโอกาสดีซะด้วย”
 “เฮอะ! ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเลยว่ามีดีอะไร ขยะแบบนี้ยังกล้าหมายตาเทพบุตรของพวกเราอีกเหรอ?”
 อาจารย์ประจำชั้นสาวโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี “เยี่ยหวันหวั่น เธอกำลังจะโดนโรงเรียนไล่ออกอยู่แล้ว ยังจะมาภาคภูมิใจอะไรที่นี่อีก ได้ที่โหล่มันมีหน้ามีตามากเลยหรือไง? ทำไมฉันถึงได้มีนักเรียนไร้ยางอายแบบเธอได้!”
 ได้ยินคำพูดของอาจารย์ นักเรียนหญิงพลันตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด
 “ฮ่าๆ เกือบลืมไปเลย เยี่ยหวันหวั่นจะโดนไล่ออกแล้ว”
 “ที่แท้ข่าวลือก็เป็นเรื่องจริงสินะ!”
 “ดีเลย ดูสิว่าจะยังอวดดีได้อย่างไรอีก”
 เดิมทีอาจารย์ประจำชั้นเก็บเรื่องนี้ไว้ เตรียมจะประกาศหลังจากทางโรงเรียนมีหนังสือออกมาอย่างเป็นทางการ แต่เมื่อครู่เธออดไม่ได้จริงๆ จึงด่าสวนออกไปต่อหน้านักเรียนทุกคน “เธอไม่ไปส่องกระจกดูตัวเองบ้าง จะได้เห็นว่าตัวเองมีสภาพเหมือนศพแค่ไหน วันๆ แต่งตัวเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง สร้างความตกใจไปทั่ว คะแนนก็แย่มาก สอบได้ที่โหล่ของชั้นเรียนทุกครั้ง ชื่อเสียงของห้อง F ต้องพังพินาศเพราะขยะแบบเธอ ปัสสาวะหยดเดียวจากหนูสกปรกอย่างเธอถ่วงอันดับของเพื่อนทั้งห้อง แล้วยังไม่ละอายใจสักนิด เธอรีบไสหัวออกไปจากโรงเรียนเดี๋ยวนี้เลย!”
 เมื่อเห็นเยี่ยหวันหวั่นกำลังจะถูกไล่ออกจริงๆ พวกนักเรียนหญิงต่างก็ชอบใจ
 ยัยตัวประหลาดยังคิดจะครอบครองเทพบุตรซือเซี่ยของพวกเธออีก!
 นี่คงเป็นผลกรรมสินะ!
 “ออกไป ออกไป!”
 “เธอรีบไสหัวไปสิ!”
 เผชิญหน้ากับเสียงตะโกนขับไล่ของเพื่อนนักเรียน สีหน้าเยี่ยหวันหวั่นไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดวงตาเย็นชามองไปยังแท่นโพเดียมหน้าชั้นเรียน “ไล่ออกจากโรงเรียน? ไม่ทราบว่าอาจารย์เหลียงไปเอาอำนาจจากไหนมาไล่หนูเหรอคะ?”
 ได้เห็นเยี่ยหวันหวั่นกล้าซักถามตัวเอง สีหน้าเหลียงลี่หวายิ่งโมโหขึ้นอีก แผดเสียงตวาดว่า “เรื่องผ่านมติของผู้บริหารโรงเรียนเป็นเอกฉันท์เมื่อไร เธอจะถูกไล่ออกทันที!”
 เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน ก็มีสีหน้าเย้ยหยันปรากฏทันที
 เฮอะ! มติเอกฉันท์ของผู้บริหารโรงเรียนอะไรกัน ถึงแม้เธอจะทำผิดกฎระเบียบโรงเรียนมาไม่น้อย แต่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ตามกฎของโรงเรียนแล้ว ต้องได้ใบแดงสามครั้งถึงจะถูกไล่ออก
 การที่เธอจะถูกไล่ออก เป็นเพราะเหลียงลี่หวาไปใส่ร้ายเธอต่อหน้าผู้บริหารมากกว่า
 ตามหลักการแล้ว ในฐานะอาจารย์ ไม่จำเป็นต้องอยากเอาชนะนักเรียนเสียให้ได้ แต่ใครใช้ให้เธอ ‘โชคดีเกินไป’ บังเอิญไปเห็นเหลียงลี่หวากำลังเล่นชู้กับผู้บริหารโรงเรียนที่มีครอบครัวแล้วคนหนึ่ง
 เหลียงลี่หวาย่อมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเธอที่เป็นหนามยอกอกออกจากโรงเรียนไปให้ได้!
 ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้ การกลั่นแกล้งเธอให้เดือดร้อนดูจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา ยังไม่ทันทำสิ่งใดก็มักจะฉีกหน้าเธอให้อับอายต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งชั้น และทุกครั้งที่ได้เห็นเธออับอาย ก็จะกลายเป็นรายการบันเทิงของเพื่อนนักเรียนพวกนี้
 “ยืนบื้ออยู่อีกทำไม ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!” เหลียงลี่หวาตวาดพร้อมกับชี้นิ้วไปนอกห้องเรียน ท่าทางอดทนรออีกไม่ได้แล้ว
 เยี่ยหวันหวั่นแค่นเสียงเย้ยหยัน “ฮึ แม้แต่หนังสือที่มีลายเซ็นพร้อมประทับตราสักฉบับก็ยังไม่มี มีแค่คำพูดประโยคเดียวของอาจารย์เหลียง หนูก็ถูกไล่ออกได้แล้วเหรอคะ? ทั้งโรงเรียนมีอาจารย์ออกสิทธิออกเสียงได้คนเดียวเหรอ?”
 เหลียงลี่หวาสีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา ตบแท่นพูดอย่างแรงพร้อมพูดว่า “เยี่ยหวันหวั่น! กล้านักนะ เธอพูดแบบนี้กับอาจารย์ได้ด้วยเหรอ? พ่อแม่เธออบรมสั่งสอนมายังไง!”
 เหลียงลี่หวาพูดพลางใช้สายตาเหยียดหยามมองประเมิน “แต่ว่าก็ไม่น่าแปลก พ่อแม่เป็นแบบไหน คงจะสั่งสอนลูกออกมาให้เป็นแบบนั้น พ่อทั้งฟอกเงิน ยักยอกเงินหลวง กู้เงินดอกสูงติดหนี้ยาวเป็นหางว่าว พี่ชายก็เป็นผีพนัน ครอบครัวแบบนี้จะอบรมลูกให้ออกมาแบบไหนได้?”
 สีหน้าเหลียงลี่หวามีแต่ความรังเกียจและเหยียดหยาม ไม่นึกว่าจะเอาเรื่องส่วนตัวในครอบครัวของเยี่ยหวันหวั่นมาเปิดเผยต่อหน้านักเรียนทั้งหมด
 นักเรียนที่อยู่ด้านล่างต่างแอบกระซิบกระซาบ ทุกสายตามองเยี่ยหวันหวั่นราวกับมองอะไรที่น่าขยะแขยง
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 23 จดหมายรักของซือเยี่ยหาน
 เฉินเมิ่งฉีพลันยิ้มเย็นชาในใจ
 ยังหลงคิดจริงๆ ว่าครั้งนี้เยี่ยหวันหวั่นจะหยิ่งในศักดิ์ศรีหน่อย!
 ที่แท้ก็ยังเป็นกระดูกราคาถูกอยู่ดี!
 แสร้งทำเป็นจริงจังอะไรกัน?
 เฉินเมิ่งฉีแววตาเป็นประกาย เธอเดินไปข้างหลังเยี่ยหวันหวั่น แอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอีกฝ่ายไปรูปหนึ่ง จากนั้นถอยออกไปเงียบๆ
 เมื่อกลับมาถึงหอพักแล้ว แน่นอนว่าเฉินเมิ่งฉีไม่ได้ทบทวนบทเรียน แต่รีบส่งข่าวให้ซือเยี่ยหานทันที
 ซือเยี่ยหานเป็นใคร เขาคือทายาทตระกูลซืออันดับหนึ่งของประเทศ Z เป็นอะไรที่ไกลเกินเอื้อมสำหรับคนธรรมดา อย่างพวกเขา
 แต่กับเธอ ไม่เพียงมีเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของซือเยี่ยหาน แต่ยังเข้าออกสวนจิ่นหยวนที่รู้จักกันในนามวังแห่งเมืองหลวงได้ทุกเมื่ออีก
 เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จินตนาการว่าสักวันหนึ่งจะได้เป็นนายหญิงของสวนจิ่นหยวน จินตนาการว่าทุกคนต่างรับรู้ความสัมพันธ์ของตนเองกับซือเยี่ยหาน เธอก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น
 แม้แต่คนซื่อบื้ออย่างเยี่ยหวันหวั่นยังครองใจซือเยี่ยหานได้ แล้วทำไมเธอจะทำไม่ได้
 ถึงอย่างไรผู้ชายคนนั้นก็ปฏิบัติต่อเธอไม่เหมือนคนอื่น ไม่เพียงให้เข้านอกออกในสวนจิ่นหยวนได้ตลอดเวลา ยังให้เบอร์ส่วนตัวกับเธออีก อีกทั้งเวลาที่เธอเจอปัญหาก็ให้ความช่วยเหลือ
 เฉินเมิ่งฉีแก้มแดงระเรื่อ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความหวานและความมั่นใจ ขอเพียงเธอพยายามมากกว่านี้อีกสักหน่อย ไม่ช้าไม่เร็วผู้ชายคนนั้นก็ต้องเป็นของเธอ
 [คุณซือคะ ได้ยินว่าคุณทะเลาะกับหวันหวั่น คุณโอเคใช่ไหม? คุณไม่ต้องเป็นห่วงหวันหวั่นนะ เมื่อครู่ฉันไปเยี่ยมเธอมาแล้ว หวันหวั่นเธอสบายดี]
 ข้อความนี้ประกอบรูปถ่ายอีกหนึ่งรูป ซึ่งก็คือรูปที่เธอแอบถ่ายมาเมื่อครู่ ในรูปเห็นจดหมายรักอย่างชัดเจน
 ดูจากความช่างสังเกตของซือเยี่ยหานแล้ว จะต้องเห็นแน่ว่าเป็นจดหมายรักของกู้เยว่เจ๋อ!
 ต้องรู้ว่า เยี่ยหวันหวั่นกำลังตามติดต่อกู้เยว่เจ๋อไม่เลิก
 ตอนนี้เธอต้องทำให้ซือเยี่ยหานเกลียดชังเยี่ยหวันหวั่นให้ถึงที่สุด จนไม่มีโอกาสเปลี่ยนใจใหม่ได้
 เวลานี้ ในหอพักของเยี่ยหวันหวั่น
 หลังจากเฉินเมิ่งฉีจากไปแล้ว เดิมทีเยี่ยหวันหวั่นกำลังจะอ่านหนังสือต่อ ทว่าเธอรู้สึกเหมือนตัวเองตกหล่นอะไรไป
 สัญชาตญาณของเธอสั่งให้หันมองที่มุมโต๊ะหนังสือตัวเอง
 เป็นอย่างที่คิด เห็นเพียงจดหมายรักฉบับหนึ่งอยู่ที่มุมโต๊ะ เป็นจดหมายรักที่ก่อนหน้านี้เธอเขียนให้กู้เยว่เจ๋อ แต่ว่ายังเขียนไม่ทันเสร็จ จึงยังไม่ทันได้ส่งไป
 ฮู่! เกือบลืมของสิ่งนี้ไปเลย
 เธอจำได้ว่าชาติก่อนเฉินเมิ่งฉีเอาจดหมายรักฉบับนี้ไปเป็นผลงาน ตอนนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับซือเยี่ยหานกำลังเป็นช่วงที่แย่ที่สุด จดหมายรักนี่เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย
 ชาติก่อนเธอดื้อดึงยอมตายกว่าจะได้กลับมาโรงเรียน ผลคือเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ซือเยี่ยหานก็ใช้อำนาจน่าเกรงขามสั่งคนมาจับตัวเธอกลับไป ตอนนั้นเกิดความโกลาหลใหญ่โตในโรงเรียน ผู้คนพูดว่าเธอถูกพวกปล่อยเงินกู้จับตัวไป บ้างก็ลือกันว่าเธอถูกจับตัวไปขายบริการ...
 ในชาตินี้แม้ว่าสถานการณ์ไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไร แต่ผลลัพธ์คงไม่ได้ดีไปกว่าชาติที่แล้วแน่นอน อย่างไรเธอก็เพิ่งสาบานกับซือเยี่ยหานว่าจะซื่อสัตย์กับเขา
 หากเขาคิดว่าตนเองหลอกลวงแล้วละก็ ผลที่ตามมาเธอไม่กล้าจะคิดเลย
 เมื่อคิดเช่นนี้ เยี่ยหวันหวั่นจึงหยิบจดหมายรักฉบับนั้นมา ขยับปากกาขีดเขียน มุมปากค่อยๆ หยักยิ้ม
 โชคดีที่จดหมายฉบับนี้เป็นเพียงร่างจดหมาย ยังไม่ได้ระบุว่าเขียนให้ใคร
 ดังนั้น ทำไมมันจะเป็นจดหมายรักที่เขียนให้ซือเยี่ยหานไม่ได้ล่ะ?
 เยี่ยหวันหวั่นหยิบโทรศัพท์ออกมา ถ่ายจดหมายรักฉบับนั้น แล้วกดส่งให้ซือเยี่ยหานพร้อมกับอีโมจิรูปหัวใจ
 ................................................................


บทที่ 21 แค่ผ่านตาก็จำได้ไม่ลืม
 เยี่ยหวันหวั่นยืนนิ่งอยู่กับที่ ดูไปแล้วใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ
 มีเพียงซือเซี่ยที่อยู่ใกล้เธอที่สุดสังเกตได้ พริบตาที่เหลียงลี่หวากล่าวถึงพ่อแม่ของเยี่ยหวันหวั่น นัยน์ตาที่ขลาดกลัวมึนงงมาตลอดคู่นั้นเหมือนกับน้ำแข็งถูกทลาย แผ่รังสีเยียบเย็นที่น่ากลัวออกมา
 ชายหนุ่มขมวดคิ้ว สายตาฉายประกายสงสัย ภาพลวงตาเหรอ? ยัยตัวประหลาดจะมีสายตาแบบนี้ได้อย่างไร...
 หลังจากเงียบอยู่ชั่วครู่ เยี่ยหวันหวั่นก็พูดอย่างไม่รีบร้อน “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง พ่อแม่เป็นแบบไหนก็จะสั่งสอนลูกออกมาให้เป็นแบบนั้น...ถ้าอย่างนั้นหนูพูดได้เหมือนกันไหมคะ อาจารย์เป็นแบบไหนก็จะสั่งสอนลูกศิษย์ให้เป็นแบบนั้น? ห้อง F เป็นห้องที่คะแนนแย่ที่สุดของทั้งโรงเรียน ไม่ทราบว่าอาจารย์เหลียงมีความคิดเห็นยังไงคะ?”
 “เธอ...เธอกล้านักนะ!” เหลียงลี่หวาโกรธจนน้ำเสียงแตกพร่า
 ยัยเด็กสมควรตายนี่ กล้าพูดกระทบกระเทียบระดับการสอนของเธอ!
 เรื่องที่ห้อง F ทำคะแนนได้แย่ที่สุดท่ามกลางหลายๆ ชั้นเรียน เป็นเรื่องที่ทิ่มแทงใจเธอมาตลอด
 ในห้องเรียน นักเรียนทุกคนต่างตะลึงไปตามๆ กัน
 แม่เจ้า...
 เยี่ยหวันหวั่นคนนี้ กล้าเถียงกับอาจารย์ประจำชั้นครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้เลย...
 นี่ยังใช่เยี่ยหวันหวั่นคนที่ไม่ว่าโดนด่าอย่างไร ก็ไม่โต้ตอบสักคำคนนั้นอยู่หรือเปล่า?
 เหลียงลี่หวาแค่นหัวเราะ “เยี่ยหวันหวั่น เธอคิดว่าฉันทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ? ฉันทำให้เธอออกไปจากประตูโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอตอนนี้ได้เลย!”
 เยี่ยหวันหวั่นมองเหลียงลี่หวาด้วยท่าทางเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “จะได้ยังไงล่ะคะ อาจารย์เหลียงเก่งกาจขนาดนี้ จะทำอะไรนักเรียนอย่างหนูไม่ได้ได้ยังไงกัน?”
 เยี่ยหวันหวั่นตั้งใจเน้นเสียงที่คำว่า ‘เก่งกาจขนาดนี้’ เพื่อย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาระหว่างเหลียงลี่หวากับผู้บริหารโรงเรียน
 เป็นไปตามคาด สีหน้าเหลียงลี่หวาเปลี่ยนไปโดยพลัน
 แม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นจะไม่มีหลักฐาน และก็ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอ แต่หากปล่อยให้พูดจาเหลวไหลต่อหน้าสาธารณชน ถ้ามีคนสนใจไปสืบหาความจริงคงเป็นเรื่องเลี่ยงได้ยาก โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของคนคนนั้นก็เป็นอาจารย์ที่โรงเรียนด้วย...
 ยัยเด็กสมควรตายนี่ กล้าขู่เธออย่างนั้นเหรอ!
 “กริ๊ง~!”
 เวลานี้เอง เสียงออดเข้าเรียนอย่างเป็นทางการดังขึ้นมา ทำลายสถานการณ์ที่ไม่มีใครยอมใครลง
 เหลียงลี่หวาทำหน้านิ่งพลางกล่าวอย่างโมโห “อีกหนึ่งอาทิตย์จะมีการสอบแล้ว เพราะเธอคนเดียว เกือบทำให้เพื่อนทั้งห้องต้องเข้าเรียนช้า! เยี่ยหวันหวั่น แล้วฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับเธอ”
 ช่างเถอะ อย่างไรอีกไม่กี่วันยัยเด็กสมควรตายนี่ก็จะไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องเถียงกับเธอให้เรื่องราวใหญ่โต
 “ทุกคนเปิดหนังสือเรียนไปที่หน้าเจ็ดสิบสอง”
 เมื่อไม่มีละครสนุกๆ ให้ดูแล้ว บรรดานักเรียนด้านล่างต่างถอนหายใจผิดหวัง
 วันเวลาของชั้นมัธยมปีที่หกถูกใช้ไปในการสอบย่อยการสอบใหญ่อย่างไม่รู้จบ การสอบเสมือนจริงครั้งนี้ถือเป็นการสอบที่สำคัญครั้งหนึ่ง และจะมีการจัดอันดับที่นั่งใหม่ตามอันดับรายชื่อของคะแนนด้วย
 เยี่ยหวันหวั่นกวาดตาอ่านเนื้อหาของหนังสือเรียนคร่าวๆ จากนั้นก็หลับตาลง
 วินาทีต่อมา เหมือนกับว่าเนื้อหาที่เธออ่านผ่านประทับอยู่หัวอย่างชัดเจน
 ความจริงแล้ว เธอมีความจำที่ดีมาก
 ความรู้ในตำราเรียน ขอแค่เธออ่านเพียงรอบเดียว แม้จะไม่ได้ผ่านสมองทั้งหมด เธอก็จดจำได้ไม่ตกหล่นแม้เพียงตัวเดียว
 น่าเสียดาย ชาติที่แล้วเรื่องคะแนนและอันดับไม่ได้มีความหมายใดๆ กับเยี่ยหวันหวั่นเลย ความสนใจของเธอไม่เคยอยู่กับการเรียน
 หากอยากให้ทางโรงเรียนยกเลิกการตัดสินใจเรื่องไล่ออก การสอบครั้งนี้คือเรื่องสำคัญ
 เวลาทบทวนบทเรียนหนึ่งสัปดาห์ แม้ว่าเร่งรีบไปหน่อย แต่ก็เพียงพอจะรับมือกับการทดสอบครั้งนี้แล้ว
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 22 เรียนกากไม่มีสิทธิ์แสดงความเห็น
 คิดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่คิดฟุ้งซ่านอะไรอีก เริ่มพลิกหนังสือเรียนอ่านทบทวน
 ชายหนุ่มด้านข้างที่ฟุบตัวหลับบนโต๊ะได้ยินเสียงรบกวนจากการพลิกหน้ากระดาษ จึงคิ้วขมวดพลางหันมองข้างกาย
 ผลคือเมื่อเงยหน้าขึ้นมา กลับเห็นเยี่ยหวันหวั่นอ่านหนังสืออยู่จริงๆ
 ผู้หญิงคนนี้...ถูกกระตุ้นจนนิสัยเปลี่ยนเหรอ?
 เขากำลังคิดอยู่เช่นนี้ แต่เมื่อได้เห็นท่าทางของเยี่ยหวันหวั่นอย่างชัดเจนแล้ว ชายหนุ่มมีสีหน้าโมโหทันที
 เพราะเยี่ยหวันหวั่นพลิกหน้ากระดาษได้ไวกว่าความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของวันนี้อีก
 นี่มันอ่านหนังสือที่ไหนกันล่ะ?
 หากไม่ใช่กำลังอ่านหนังสือ แล้วเธอกำลังทำอะไร? ว่างมากก็เลยพลิกหน้ากระดาษเล่นอย่างนั้นเหรอ?
 “หนวกหูจะตายอยู่แล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
 เยี่ยหวันหวั่นทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย หมอนี่ คิดจะหาเรื่องกันใช่ไหม!
 เชื่อหรือเปล่าว่าฉันใช้สถานะบดขยี้นายให้ตายได้!
 หากไล่ตามลำดับศักดิ์แล้ว เขาต้องเรียกเธอว่า ‘สะใภ้เก้า’ อย่างเคารพนอบน้อมด้วยซ้ำ
 ชาติก่อนเธอเพิ่งมารู้ทีหลัง ซือเซี่ยหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอแท้จริงแล้วเป็นหลานชายของซือเยี่ยหาน
 เยี่ยหวันหวั่นหัวคิ้วกระตุก “เฮอะ รำคาญว่าหนวกหู? เก่งนักก็สอบไปนั่งข้างหน้าให้ได้สิ ผู้แข็งแกร่งที่สุดคือผู้อยู่รอด ผู้แข็งแกร่งถึงจะได้รับความเคารพ เรียนกากไม่มีสิทธิ์แสดงความเห็น!”
 ชายหนุ่มสำลักจนพูดอะไรไม่ออก แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
 เมื่อครู่นี้เขาโดนคนได้ที่โหล่ของโรงเรียนพูดเสียดสีอย่างนั้นเหรอ?
 หึ ดีมาก
 การสอบในครั้งนี้ เขาจะทำให้เธอรู้ว่าผู้แข็งแกร่งที่สุดคือผู้อยู่รอด ผู้แข็งแกร่งถึงจะได้รับความเคารพมันคืออะไรกันแน่!
 เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น เวลาหนึ่งวันได้ผ่านไปเร็วเหลือเกิน
 โดดเรียนเป็นเวลาที่แสนสบาย แต่ทบทวนบทเรียนร้อนทรมานเหมือนเมรุเผาศพ
 ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา เยี่ยหวันหวั่นเห็นคนเป็นภาพซ้อนหมดแล้ว บนภาพซ้อนยังมีตัวหนังสือเบียดกันแน่น
 เจ็ดวันข้างหน้า โรงเรียนจะหยุดให้ทุกคนตั้งใจทบทวนบทเรียนเพื่อการสอบที่จะมาถึง
 โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอเป็นโรงเรียนแบบปิด จึงกำหนดให้นักเรียนทุกคนต้องพักที่โรงเรียน นอกเสียจากจะมีเรื่องด่วนเป็นกรณีพิเศษ
 ช่วงหลายวันแห่งการทบทวนบทเรียนนี้ ทุกคนสามารถทบทวนอยู่ในหอพักตัวเอง หรือจะไปห้องเรียนก็ได้
 หลังจากเลิกเรียน พวกนักเรียนทยอยกลับหอพัก เยี่ยหวันหวั่นเองก็ลากกระเป๋าสัมภาระเดินไปที่ตึกหอพักเหมือนกัน
 หอพักของโรงเรียนเป็นห้องพักรวมสี่คน แต่เธอถูกเพื่อนร่วมห้องปฏิเสธไม่อยู่ร่วมกัน จึงถูกจัดให้พักห้องเดี่ยว
 อีกทั้งเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือเยี่ยหานที่ไม่อาจให้คนรู้ได้ การพักห้องเดี่ยวกลับเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ
 นิ้วมือขาวเรียวยาวค่อยๆ ผลักประตูห้องพักเปิดออก บรรยากาศอันคุ้นเคยปะทะเข้ามา
 ห้องพักเดี่ยวห้องนี้แม้จะมีพื้นที่ไม่กว้าง แต่ก็เพียงพอสำหรับเธอที่พักคนเดียว เทียบกับสวนจิ่นหยวนอันกว้างใหญ่จนน่ากลัวแล้ว ที่นี่ให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเธอมากกว่า
 อีกทั้ง ชิงเหอมีนักธุรกิจร่ำรวยและศิษย์เก่านับจำนวนไม่ถ้วนมาลงทุน สภาพของหอพักจึงดีมาก ไม่เพียงมีเครื่องปรับอากาศ ยังมีห้องอาบน้ำและห้องสุขาในตัว
 เยี่ยหวันหวั่นวางสัมภาระลง นำสิ่งของจัดวางไปยังที่เดิม
 หลังจากจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กำลังเตรียมจะนั่งทบทวนบทเรียนต่อ เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้น
 พอเปิดประตูออกไป เห็นเฉินเมิ่งฉีในชุดกระโปรงลูกไม้สีชมพูอ่อนยืนน่ารักอยู่หน้าห้อง
 เมื่อหญิงสาวเห็นเยี่ยหวันหวั่นสีหน้าก็ตื่นเต้น นัยน์ตาเปล่งประกาย “หวันหวั่น ในที่สุดก็ได้พบเธอสักที ฉันเป็นห่วงแทบแย่ เห็นเธอไม่เป็นอะไร ดีจังเลย!”
 เห็นท่าทางเป็นห่วงเป็นใยที่สุดของเฉินเมิ่งฉี เยี่ยหวันหวั่นอดถอนใจข้างในไม่ได้ ไม่แปลกเลยที่ในอนาคตเฉินเมิ่งฉีจะโด่งดังในวงการบันเทิงขนาดนั้น การแสดงนี่ไม่ต้องพูดถึงจริงๆ
 เยี่ยหวันหวั่นนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ เนื่องจากถูกรบกวน สีหน้าจึงเผยอาการหงุดหงิดอยู่บ้าง “มีอะไรเหรอ? ไม่ว่าเธอจะมีเรื่องอะไร อีกเจ็ดวันค่อยมาหาฉันเถอะ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลา”
 เฉินเมิ่งฉีคิดว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะทะเลาะกับกู้เยว่เจ๋อ จึงเอ่ยโน้มน้าวเสียงอ่อนโยน “คุณชายกู้คงจะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือเยี่ยหาน แต่เป็นเพราะเขารักมากเลยโมโหมาก ในใจของเขายังมีเธออยู่นะ ไม่เช่นนั้นครั้งนี้เขาคงไม่ไปช่วยเธอหรอก ขอแค่เธอไปหาเขา แล้วอธิบายเรื่องเข้าใจผิดให้ชัดเจนก็พอแล้ว”
 เยี่ยหวันหวั่นไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเพื่อนสนิทที่แสดงได้ดีเยี่ยมคนนี้ เวลานี้เธอพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่หนังสือ
 เห็นเยี่ยหวันหวั่นหงุดหงิดจนพลิกหน้ากระดาษไม่หยุด คาดว่าอารมณ์ยังไม่ดีขึ้น เฉินเมิ่งฉีจึงไม่พูดโน้มน้าวอีก
 “งั้นหวันหวั่น ฉันไปก่อนนะ ใกล้สอบแล้ว ฉันก็ต้องรีบทบทวนบทเรียน พ่อฉันบอกว่าถ้าครั้งนี้รักษาสามอันดับแรกของชั้นเรียนได้จะซื้อมือถือใหม่ให้ ถ้าเธอมีเรื่องอะไร จำไว้ว่าต้องมาหาฉันนะ!”
 “ฉันรู้แล้ว” เยี่ยหวันหวั่นตอบโดยไม่เงยหน้า
 เฉินเมิ่งฉีขมวดคิ้วเบาๆ ไม่ค่อยชินกับท่าทางเย็นชาของเยี่ยหวันหวั่นเท่าไร
 ตอนกำลังจะจากไป หางตาเธอเหลือบเห็นมุมหนึ่งบนโต๊ะเรียนของเยี่ยหวันหวั่นมีอะไรโดดเด่นสะดุดตา นั่นคือจดหมายรักฉบับหนึ่ง
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 25 น้ำตาลที่โปรยวันนี้ ทุกคนต่างกินอย่างมีความสุข
 นะ...นี่เป็นไปได้อย่างไร!
 สวี่อี้จ้องข้อความนั้น สีหน้าท่าทางตกใจราวกับเห็นผี
 ในสมองของเขามีกลอนรักเลี่ยนจนอยากอ้วกพวกนั้นย้อนซ้ำไปซ้ำมา
 “นี่มัน...” สวี่อี้ตกใจจนพูดไม่ออก
 อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ทำให้คนเชื่อได้ยากจริงๆ!
 จดหมายรักของเยี่ยหวันหวั่นฉบับนี้ ไม่ได้เขียนให้คนอื่น แต่เขียนให้กับเจ้านายของเขา?
 ความผิดปกติของสวี่อี้ดึงความสนใจของซือเยี่ยหาน น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบแห้งเอ่ยสั่ง “หยิบมา”
 สายตาเย็นเยือกของซือเยี่ยหานมองมา สวี่อี้ไม่กล้าชักช้า สองมือประคองโทรศัพท์รีบยื่นส่งให้
 นิ้วมือชายหนุ่มที่จับโทรศัพท์กระชับขึ้น หยุดชะงักครู่หนึ่ง ก่อนที่ในที่สุดจะอ่านข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอแตกยับ
 ในข้อความมีภาพถ่ายรูปหนึ่ง ภาพที่ถ่ายมาคือจดหมายรักฉบับเมื่อครู่ที่เผาทำลายอวัยวะภายในของเขาจนเป็นเถ้าถ่าน
 ดวงตาของชายหนุ่มหรี่เล็กลงอย่างอันตราย และเวลานี้เอง หางตาของเขาบังเอิญกวาดไปเห็นชื่อด้านบนเข้า...หวันหวั่น!
 หวัน...หวั่น...
 นี่เป็นข้อความของเยี่ยหวันหวั่น?
 จิตใต้สำนึกสั่งให้เลื่อนนิ้วไถหน้าจอลงอีก พบว่าไม่ใช่เพียงจดหมายรักเท่านั้น ด้านล่างของจดหมายรักยังมีอีโมจิหัวใจหวานซึ้งอีกหนึ่งดวง
 หลักฐานฉบับนั้นที่ประกาศว่าเธอทรยศหักหลังตนอีกครั้ง จดหมายรักที่เขียนให้กับกู้เยว่เจ๋อ...
 คือ...จดหมายที่เขียนให้เขา!
 ยอมเป็นคอเสื้อของคุณ จะได้ห้อมล้อมอยู่กับกลิ่นหอมที่คอ ยอมเป็นเข็มขัดประดับบนเสื้อ จะได้โอบรัดเอวไว้แน่น ยอมเป็นน้ำมันชุ่มชื้นบนเส้นผม แปรงเส้นผมสลวยสยายลงปลายไหล่...
 ในขณะที่สีหน้าของชายหนุ่มว่างเปล่า ก็มีข้อความอีกฉบับส่งต่อมา [คุณชายเก้าคะ~ ทำไมไม่ตอบฉันเลย? ฉันเขียนได้ดีไหม~ ให้รางวัลหน่อย ชมหน่อย ส่งจุ๊บหน่อย~]
 เหล่าคนใช้เดิมทีพากันแอบหลบมุมตัวสั่นเทา เวลานี้ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจว่าทำไมวินาทีก่อนหน้านี้นายท่านของพวกเขายังมีท่าทีโกรธเหมือนอยากทำลายโลกให้สิ้น แต่วินาทีถัดมากลับสงบนิ่งลงได้ หนำซ้ำยังจ้องมองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ราวกับว่ามันจะออกดอกผลิใบได้
 สวี่อี้ก็เดาไม่ถูกว่าท่าทางแบบนี้ของซือเยี่ยหานคืออะไรกันแน่ จึงถามหยั่งเชิงไปอย่างระแวดระวัง “คุณชายเก้าครับ คุณ...”
 ซือเยี่ยหาน “เงียบ”
 สวี่อี้พลันไม่กล้าพูดอะไรอีก
 แต่หลังจากซือเยี่ยหานพูดจบ ก็จ้องโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าจริงจัง นิ้วมือเรียวยาวจิ้มไปบนหน้าจอ
 คงเป็นเพราะหน้าจอแตก การรับรู้สัมผัสจึงไม่ไวเท่าไร ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย
 สวี่อี้อยากรู้เหลือเกิน จึงอดไม่ได้แอบชำเลืองมองไป
 จากนั้น ดวงตาสุนับรับใช้ของเขาแทบบอด...
 เยี่ยหวันหวั่นส่งข้อความหวานหยาดเยิ้มจนไม่อาจทนอ่านต่อได้มาอีก และนายท่านของเขากลับใช้หน้าจอแตกยับพิมพ์ตอบไปว่า [ดี]
 สวี่อี้จ้องคำว่า ‘ดี’ นั่นอย่างตกตะลึง
 ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า นายท่านรู้สึกว่ากลอนบทนั้นของเยี่ยหวันหวั่นเขียนได้ดีจริงเหรอ?
 ขณะกำลังอึ้ง ข้างหูมีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่กลับมาชัดเจนและเย็นชาเช่นเดิม “ให้พวกเขากลับมา”
 สีหน้าของเขาอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนในพริบตา สายตาจดจ้องกลอนบทนั้น มองทุกตัวอักษรซ้ำไปมา อารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
 “อ่า..ครับ!” สวี่อี้รีบรับคำ โทรศัพท์เรียกคนที่ส่งไปจับตัวเยี่ยหวันหวั่นที่โรงเรียนเมื่อครู่กลับมาให้หมด
 พายุโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง สลายหายไปแบบนี้จริงๆ เหรอ!?
……….…………………………………………………………..


บทที่ 26 จุ๊บๆ รักคุณที่สุดเลย
 ที่หอพัก
 [คุณชายเก้า~ ทำไมไม่ตอบฉันเลย? ฉันเขียนได้ดีไหม~ ให้รางวัลหน่อย ชมหน่อย ส่งจุ๊บหน่อย~]
 เยี่ยหวันหวั่นส่งข้อความไปแล้ว เห็นทางนั้นเงียบไม่มีการตอบกลับ เพื่อความปลอดภัย จึงส่งข้อความนี้ตามไปอีก
 ความจริงแล้วในใจเธอกระวนกระวายอยู่ไม่น้อย เพราะไม่มั่นใจว่าซือเยี่ยหานจะหลงกลลูกไม้นี้หรือไม่
 อีกอย่างกลอนบทนั้น ความจริงเป็นบทกลอนที่ฝ่ายชายต้องเขียนให้สาวงามที่ตนชอบ
 โดนผู้หญิงสารภาพรักได้เลี่ยนแบบนี้ ไม่รู้ว่าคนบ้าบางคนจะโกรธไหม?
 ชาติก่อน เธอถูกคนที่ซือเยี่ยหานส่งมาจับตัวจากโรงเรียนไปกลางดึก สร้างความวุ่นวายไปทั้งโรงเรียน มีข่าวลือเรื่องของเธอต่างๆ นานากระจายไปทั่ว บ้างก็บอกว่าเธอมีนักธุรกิจร่ำรวยเลี้ยงดู เป็นเพราะหนีออกมาจึงถูกจับตัวกลับไป บ้างก็ลือกันว่าครอบครัวเธอไปกู้เงินดอกสูง อีกฝ่ายต้องการจับตัวเธอไปขายยังสถานที่แบบนั้น...
 แม้ว่าข่าวลือจะไม่มีมูลความจริง แต่เสียงปากของคนจำนวนมาก ย่อมทำให้ผิดกลายเป็นถูกได้
 นึกย้อนถึงทุกสิ่งที่ผ่านมา เยี่ยหวันหวั่นหนาวสะท้านไปทั้งตัว...
 เวลานี้ โทรศัพท์ในมือพลันสั่นครืดๆ...
 เยี่ยหวันหวั่นสะดุ้งเล็กน้อย ค่อยๆ มองไปที่กล่องรับข้อความใหม่...
 ซือเยี่ยหานตอบกลับเธอมาคำเดียวว่า “ดี”
 เยี่ยหวันหวั่นจ้องไปที่คำว่า “ดี” นั้น ตะลึงค้างไปทันที พูดง่ายแบบนี้เลยเหรอ?
 ซือเยี่ยหาน...กับคนที่เธอรู้จักในชาติก่อน...ดูจะไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไรนะ...
 เยี่ยหวันหวั่นเอามือเท้าคาง พลางเคาะแก้มเบาๆ จากนั้นก็แก้ไขข้อความบรรทัดหนึ่งก่อนจะกดส่งออกไป [จุ๊บๆ รักคุณที่สุดเลย~ อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะสอบแล้ว เค้ากำลังตั้งใจทบทวนบทเรียน ช่วงนี้ก็เลยส่งข้อความหาคุณไม่ได้ จำไว้ว่าต้องคิดถึงฉันทุกวันนะ~]
 เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งจะส่งข้อความนั้นได้ไม่ถึงวินาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันที [อืม]
 จ้องมองคำว่า ‘อืม’ ที่ตรงไปตรงมายิ่งกว่าสิ่งใด เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตาอย่างอึ้งทึ่งอีกครั้ง
 นี่...แบบนี้ก็ได้เหรอ?
 เมื่อครู่เธอบอกว่าจะไม่ได้ติดต่อเขาหนึ่งสัปดาห์นะ! แบบนี้ก็ตกลงแล้ว?
 ตีเธอให้ตายก็คิดไม่ถึง...แค่ออดอ้อนเล็กน้อย ก็ได้ผลแบบนี้จริงเหรอ...
 เยี่ยหวันหวั่นนิ่งอึ้งไปสามวินาที แล้วเอาหน้าผากโขกกับโต๊ะ แทบอยากจะโขกตัวเองให้ตายไปเลย หากรู้แต่แรกว่าซือเยี่ยหานกล่อมง่ายขนาดนี้ ทำไมชาติก่อนเธอต้องทนทุกข์ทรมานมากมายขนาดนั้นด้วย
 ดี เมื่อค้นพบอาวุธลับที่จะใช้ต่อกรกับอสูรร้ายแล้ว ก็นับว่าเป็นเรื่องดี
 ต่อมา เมื่อจัดการกับซือเยี่ยหานได้แล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่มีสิ่งรบกวบใจอีก มุ่งความสนใจเข้าไปในทะเลหนังสือ เริ่มต้นการทบทวนหนังสืออย่างจริงจัง
 เพียงพริบตาวันเวลาก็ผ่านไปแล้วเจ็ดวัน
 เจ็ดวันนี้ แต่ละวันเยี่ยหวันหวั่นได้นอนเพียงสามถึงสี่ชั่วโมงเท่านั้น เพราะต้องอ่านทบทวนเนื้อหาทั้งหมดตั้งแต่มอสี่ถึงมอหก
 ตอนนี้เธอสัมผัสได้แล้วว่าการนอนไม่พอมันทรมานมากเพียงใด รอให้สอบเสร็จก่อนเถอะ เธอจะนอนให้ลืมวันลืมคืนไปเลย
 วิชาที่ต้องสอบในวันแรกคือสังคมและภาษาจีน เยี่ยหวันหวั่นเดินล่องลอยเข้าห้องเรียนมาราวกับวิญญาณ
 ในห้องเรียนเดิมทีมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่บ้าง แต่วินาทีที่เยี่ยหวันหวั่นปรากฏตัว บรรยากาศในห้องพลันเงียบลงคล้ายกับถูกกลืนเสียง
 วันนี้เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ใส่วิกผมสีเขียว แต่งหน้าลวกๆ พอเป็นพิธี แต่เพราะตลอดเจ็ดคืนที่เธอนอนดึกเพื่อทบทวนหนังสือ รอยคล้ำใต้ตาวงใหญ่จึงดูน่ากลัวยิ่งกว่าการแต่งหน้าสไตล์สโมกกี้อายอีก ผมยุ่งเหยิงยาวถึงเอวมีระดับความน่าสยองขวัญไม่น้อยไปกว่าวิกสีเขียวนั้นเลย...
 ชายหนุ่มที่นอนฟุบหลับอยู่กับโต๊ะเหมือนเคย เมื่อได้ยินเสียงเลื่อนโต๊ะเก้าอี้ข้างกาย จึงลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด
 วินาทีต่อมา เขาตกใจจนผงะถอยไปก้าวหนึ่ง เสียงเก้าอี้เสียดสีกับพื้นดังเอี๊ยดบาดแก้วหู
 ชายหนุ่มจ้องมอง ‘ซาดาโกะ’ ข้างกาย มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาบนหน้าผาก ก่อนสบถเสียงเบาด้วยใบหน้าผวา “Shit!”
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 31 ดูสิว่าเธอจะจัดการยังไง
“ฉันจะเป็นอะไรได้! นักเรียนคนนี้ชักเหลวไหลเกินไปแล้ว!” เหลียงลี่หวาพูดด้วยความโมโหพลางจ้องเยี่ยหวันหวั่น
“เฮ้อ เยี่ยหวันหวั่น เป็นเธออีกแล้วเหรอ...” จ้าวซิงโจวมองเด็กผู้หญิงในมุมหนึ่งอย่างจนปัญญาเช่นเดียวกัน เขาอยากให้เรื่องจบลงด้วยดี จึงเอ่ยว่า “อาจารย์เหลียง คุณก็อย่าโมโหมากไปเลย เด็กคนนี้มีส่วนผิดก็จริง แต่เด็กในวัยนี้แต่งตัวแหวกแนวไปบ้างก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”
เหลียงลี่หวาพูดด้วยสีหน้าจริงจังผิดปกติ “อาจารย์จ้าว! นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องการแต่งตัวของเธอ! เกรงว่าตอนนี้จะเป็นปัญหาใหญ่! ข้อสอบครั้งนี้ของพวกเราหลุดออกไป! เด็กคนนี้ช่างกล้าจริงๆ ไม่รู้ว่าไปเอาหัวข้อการสอบครั้งนี้มาจากที่ไหน!”
จ้าวซิงโจวตกใจ เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อาจารย์เหลียง! คำแบบนี้จะพูดมั่วซั่วไม่ได้นะ ข้อสอบของพวกเราทุกครั้งล้วนเป็นความลับ จะหลุดออกไปได้ยังไง? อีกอย่าง ถ้าข้อสอบหลุดออกไปแล้ว วิชาคณิตศาสตร์เธอจะสอบได้ 0 คะแนนเหรอ? ตรรกะนี้ไม่ถูกต้องละมั้ง?”
เหลียงลี่หวาแค่นเสียงหัวเราะทีหนึ่ง แล้วส่งกระดาษคำตอบทั้งหมดของเยี่ยหวันหวั่นกับอันดับรายชื่อให้จ้าวซิงโจว “อาจารย์จ้าว คุณดูสิ่งนี้ก็จะรู้เอง!”
จ้าวซิงโจวรับไปแล้วพลิกดูอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “โอ้โห! นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น เรื่องนี้เธอทำไม่ถูกนะ! สอบได้คะแนนสูงทุกวิชา มีแต่วิชาเลขของฉันที่ได้ 0 หมายความว่ายังไง?”
เดิมทีเขาคิดว่าสอบได้ 0 คะแนนทุกวิชา ใครจะรู้ว่านอกจากวิชาเลขที่ได้ 0 คาดไม่ถึงว่าวิชาอื่นเยี่ยหวันหวั่นล้วนสอบได้คะแนนสูงลิบลิ่ว ทั้งยังเป็นที่หนึ่งในอันดับรายชื่อระดับชั้น!
ขณะสอบเลขได้ 0 คะแนนยังเป็นที่หนึ่งของระดับชั้นได้ ความหมายที่แฝงอยู่ก็คือ เก่งมากแล้ว
ได้ยินน้ำเสียงของจ้าวซิงโจว สีหน้าเหลียงลี่หวายิ่งเครียดคล้ำ “อาจารย์จ้าว ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม!”
จ้าวซิงโจวลูบคาง ไม่พูดอะไร
คะแนนอย่างนี้สำหรับเยี่ยหวันหวั่นที่ได้ที่โหล่ในการสอบทุกครั้ง ทำให้คนอื่นเชื่อได้ยากจริงๆ
“หนังสือแจ้งไล่ออกก็ออกมาแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังกล้าก่อเรื่องนี้ขึ้นอีก ขืนนักเรียนแบบนี้ยังอยู่ที่ชิงเหอต่อไป มีแต่จะทำให้ชิงเหอเสื่อมทราม!” สายตาเหลียงลี่หวาพุ่งไปทางเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่แถวท้ายสุดอย่างดุดัน “เยี่ยหวันหวั่น! ยังไม่รีบออกมาอีก! ไปฝ่ายปกครองกับฉันเดี๋ยวนี้! ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาที่แค่ไล่ออกก็จบอีกแล้ว!”
ข้อสอบหลุด เรื่องแบบนี้คนที่เกี่ยวข้องด้วยเป็นเรื่องใหญ่แล้ว!
“แม่เจ้า! ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย! ยัยตัวประหลาดนี่มีความสามารถเหมือนกันนะเนี่ย! คิดไม่ถึงว่าจะหาข้อสอบมาได้!”
“ได้ข้อสอบมากลับเก็บไว้คนเดียว! สมน้ำหน้า!”
“ยัยโง่ ไม่รู้จักทำผิดให้มันเยอะๆ หน่อย ทำซะชัดเจนขนาดนี้ กลัวว่าคนเขาจะไม่รู้หรือไง?”
“ครั้งนี้ยัยตัวประหลาดแย่แน่!”
......
ณ มุมติดหน้าต่างแถวสุดท้ายหลังห้อง ชายหนุ่มเอาหนังสือที่ปิดอยู่บนหน้าออก ขมวดคิ้วมองไปทางหญิงสาวข้างกาย
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ใบหน้าของเธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด สีหน้ากลับนิ่งเรียบราวกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนที่บ้าน กระทั่งในสายตาที่มองเหลียงลี่หวายังแฝงความเย้ยหยันอยู่บางเบา
ทุกคนกำลังพูดว่าเยี่ยหวันหวั่นเป็นคนโง่ เขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โง่จริงๆ
หากได้ข้อสอบมาจริง ทำให้แนบเนียนสักหน่อย ก็จะไม่ถูกจับได้อย่างแน่นอน
“ยัยโง่ ดูซิว่าครั้งนี้เธอจะจัดการยังไง!”
เยี่ยหวันหวั่นได้ยินถ้อยคำดูถูกจากผู้ชายข้างๆ นัยน์ตาแพรวพราวเหมือนดวงดาวปรายมองอย่างเหนื่อยหน่ายไปทางเขา “ไม่ต้องรบกวนให้นายเป็นห่วงหรอก ครั้งนี้คะแนนของฉันเล่นงานนายกระจุย!”
ซือเซี่ยใจลอยเพราะดวงตาพร่างพราวราวดวงดาวคู่นั้นไปแวบหนึ่ง หลังจากที่รู้สึกตัวว่าเธอพูดอะไร ก็พลันไร้คำจะพูด
...................................................................


บทที่ 28 ถ้าเกิดฉันสอบได้ที่หนึ่ง
 หลังจากการสอบเสร็จสิ้นลง เหล่าอาจารย์ตรวจข้อสอบตลอดทั้งคืน
 เนื่องจากเป็นการทดสอบก่อนสอบจริง ดังนั้นกระบวนการตรวจจึงยึดการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นพื้นฐาน เวลาตรวจข้อสอบชื่อของนักเรียนจะถูกปิดผนึกไว้ ข้อสอบที่อาจารย์ได้ตรวจก็ไม่ใช่ข้อสอบของนักเรียนห้องตนเอง ต้องรอจนกว่าการตรวจข้อสอบจะแล้วเสร็จ จึงจะแกะเส้นปิดผนึกเพื่อรวมคะแนนและจัดอันดับ
 คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่นอนไม่หลับ ทุกคนต่างกำลังเครียดกับคำตอบ และการคำนวณคะแนน
 ส่วนเยี่ยหวันหวั่น เมื่อส่งกระดาษคำตอบแล้วก็เดินกระง่อนกระแง่นกลับหอพักไปหลับชดเชย
 เช้าวันถัดมา
 เหลียงลี่หวาเดินยิ้มแย้มแจ่มใสเข้าห้องเรียนมา
 เมื่อเช้าเธอยังไม่ทันดูผลคะแนนของนักเรียน ก็รีบไปที่ฝ่ายปกครองทันที หนังสือเชิญออกของเยี่ยหวันหวั่นในที่สุดก็ออกมาแล้ว
 “ทุกคนเงียบหน่อย! ตอนนี้คะแนนสอบและอันดับรายชื่อออกมาแล้ว แต่ว่าก่อนจะประกาศผลคะแนน อาจารย์ต้องจัดการเรื่องหนึ่งก่อน”
 พอได้ยินคำพูดนี้ สายตาของนักเรียนทั้งห้องต่างหันมองไปทางแถวหลังสุดด้วยความตื่นเต้น
 เป็นอย่างที่คิด เหลียงลี่หวาพูดพลางหยิบหนังสือแจ้งฉบับหนึ่งออกมากางบนแท่นโพเดียม “อาจารย์คิดว่าหลายคนคงจะทราบเรื่องนี้แล้ว เยี่ยหวันหวั่นนักเรียนของห้องเรา เนื่องจากทำผิดกฎระเบียบของโรงเรียนหลายครั้ง ความประพฤติไม่ดี ถูกอบรมหลายครั้งก็ยังไม่ปรับปรุงแก้ไข สร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของโรงเรียนมัธยมชิงเหออย่างร้ายแรง จากการพิจารณาของโรงเรียน จึงจัดการโดยขอเชิญให้ออก”
 นักเรียนด้านล่างแท่นส่งเสียงร้องยินดีขึ้นมาทันที โดยเฉพาะพวกนักเรียนหญิง
 “ฮ่าๆๆ ฉันบอกแล้ว! ไม่ต้องรอให้คะแนนออกมา ยัยตัวประหลาดนั่นจะต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนแน่”
 “ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นใบหน้าน่ากลัวนั่นอีกแล้ว!”
 เหลียงลี่หวาเหล่มองไปยังเยี่ยหวันหวั่นด้วยความหงุดหงิด “มีผลบังคับใช้วันนี้ ตอนนี้เชิญเธอเก็บข้าวของออกไปได้แล้ว”
 ภายใต้สายตามีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นของทุกคน เยี่ยหวันหวั่นยังคงนิ่งไม่ขยับ ไม่มีทีท่าจะออกไปแต่อย่างใด เพียงหยักมุมปากขึ้นเบาๆ เหลือบมองคนตรงแท่นพูดด้วยสีหน้าเกียจคร้าน
 สายตาเย้ยหยันและสีหน้านิ่งจนแทบจะเป็นการยั่วยุของเธอ ทำให้เหลียงลี่หวาโมโหมาก “เยี่ยหวันหวั่น! ตอนนี้เธอยังมีปัญหาอะไร? ไม่ได้ต้องการเห็นหนังสือแจ้งพร้อมประทับตราจากทางโรงเรียนเหรอ? มีหนังสือแจ้งมาให้เธอแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามกฎระเบียบของทางโรงเรียน เดี๋ยวเธอจะมาหาว่าทั้งโรงเรียนมีฉันออกความเห็นได้คนเดียว”
 นัยน์ตาเย็นชาของเยี่ยหวันหวั่นกระตุกเล็กน้อย ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วพูด “ค่ะ ในเมื่ออาจารย์พูดเรื่องกฎระเบียบกับหนู ถ้างั้นหนูก็ขอพูดเรื่องกฎระเบียบกับอาจารย์เหมือนกัน เหมือนหนูจะจำได้ว่า ในกฎระเบียบมีหมายเหตุอยู่ข้อหนึ่ง หากมีการสำนึกผิดอย่างมีนัยสำคัญ สามารถได้รับการยกเว้นจากการลงโทษอย่างเหมาะสม ให้โอกาสนักเรียนแก้ตัวใหม่อีกครั้ง”
 เหลียงลี่หวาหัวเราะเสียงเย็นชา “มีหมายเหตุข้อนี้แล้วยังไงเหรอ? ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเธอเลย เธอดูสภาพตัวเองเหมือนคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงก่อนเถอะ ดูเหมือนคนที่มีท่าทีสำนึกผิดสักครึ่งหนึ่งไหม?”
 เยี่ยหวันหวั่นคิ้วกระตุก กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ค่ะ หนูหน้าตาอัปลักษณ์แล้วทำไม? หรือว่าการที่มีหน้าตาอัปลักษณ์เป็นความผิดของหนู? การตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกเป็นสิ่งที่คนเป็นอาจารย์ควรทำอย่างนั้นเหรอคะ? ดังนั้นหนูคิดว่า ขอให้อาจารย์ดูคะแนนของหนูก่อนแล้วค่อยพูดจะดีกว่า ถ้าเกิดครั้งนี้หนูสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนขึ้นมาล่ะ?”
 เหลียงลี่หวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห นักเรียนคนอื่นๆ ก็หัวเราะอย่างครื้นเครง
 “ฮ่ะๆๆ สุดยอด! เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาดนั่น เมื่อกี้นี้พูดว่าอะไรนะ? เธอสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนเหรอ? ใครเอาความกล้าให้เธอถึงพูดแบบนี้ออกมาได้”
 “เธออย่าโง่ไปหน่อยเลย! หากเธอสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนจริง ฉันจะไปกินขี้ให้ดู!”
 “ฮ่าๆ ถ้างั้นเกรงว่านายคงต้องไปกินขี้แล้วละ เพราะอันดับสุดท้ายก็คือที่หนึ่งของที่โหล่ไง!”
 ……….………………………………………………


บทที่ 29 คุยโม้จนตัวแตก
 ท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครง สีหน้าของเหลียงลี่หวากลับยิ่งตึงเครียด “เยี่ยหวันหวั่น เธอเลิกพูดจาเล่นลิ้นกับฉันที่นี่สักที ตอนนี้กลัวแล้วสินะ เสียใจขึ้นมาแล้วสิ มันสายเกินไปแล้ว! ชิงเหอเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมาร้อยปี มีลูกศิษย์ของชิงเหอคนไหนบ้างที่จบไปแล้วไม่ได้โดดเด่นในกลุ่มคนหรือเป็นเสาหลักของสังคม ส่วนเศษขยะมดปลวกของสังคมอย่างเธอ มีแต่จะสร้างความอัปยศให้กับชิงเหอ
 หากว่าเธอยังมีความละอายใจเหลืออยู่บ้าง ก็รีบเก็บข้าวของออกไปซะ อย่ามาก่อกวนปั่นป่วนอีกเลย หรือว่าเธออยากให้ฉันโทรเรียกพ่อแม่ที่ตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอโดยสิ้นเชิงมาพาตัวออกไปจากโรงเรียน?”
 ตอนที่พูดถึงพ่อแม่ของเยี่ยหวันหวั่น เหลียงลี่หวาตั้งใจลากเสียงยาว ใบหน้าเปี่ยมด้วยการเย้ยหยันและความรังเกียจ
 เมื่อได้ยินว่า ‘ตัดขาดความสัมพันธ์โดยสิ้นเชิง’ รูม่านตาของเยี่ยหวันหวั่นหดลงทันที
 นี่เป็นเรื่องที่เธอหลบเลี่ยงไม่กล้าเผชิญหน้าที่สุดตั้งแต่ได้เกิดใหม่มา
 ชาติก่อน เธอโยนความผิดเรื่องที่ตนเองไม่อาจใช้ชีวิตกับกู้เยว่เจ๋อให้พ่อกับแม่ทั้งหมด ทะเลาะกับพวกเขาไม่ว่างเว้น พูดวาจาล่วงเกินไปนับครั้งไม่ถ้วน ทำเรื่องร้ายแรงทำร้ายจิตใจพวกเขาสารพัด สุดท้ายประกาศตัดขาดความสัมพันธ์อย่างสิ้นเชิงกับพวกเขา ไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้ามายุ่งวุ่นวายกับตนไม่ว่าจะเรื่องใดก็ตาม ทำเช่นนี้เพราะเธออยากจะกำจัด ‘จุดด่าง’ ทั้งหมดบนตัว เพื่อที่จะให้กู้เยว่เจ๋อมองเธอสักครั้ง...
 โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า พ่อแม่ที่ช่วยปกปิดความจริงให้กับเธอไม่น้อย ต้องแบกรับภัยพิบัติไปมากมายเท่าไร...
 หลังจากได้เกิดใหม่ คนที่เธออยากไปพบหน้าให้เร็วที่สุด ก็คือพ่อแม่และพี่ชาย
 แต่ว่าเธอไม่กล้า และเธอทำไม่ได้ด้วย
 เธอในตอนนี้ไม่มีคุณสมบัตินั้น และก็ไม่มีหน้าไปพบพวกเขา
 เห็นเยี่ยหวันหวั่นยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ยังคงนิ่งไม่ขยับตัว เหลียงลี่หวาตบโต๊ะด้วยความโมโหสุดขีด “เยี่ยหวันหวั่น! เธอเลิกท้าทายขีดความอดทนของฉันสักที!”
 เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ เอ่ยยืนกรานโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “อาจารย์คะ หนูก็แค่เสนอคำขอที่ชอบธรรมเท่านั้น”
 เหลียงลี่หวาสูดลมหายใจลึก พยายามข่มเพลิงโกรธเอาไว้ เอ่ยไปว่า “ได้! จะดูคะแนนของเธอใช่ไหม ฉันจะหากระดาษคำตอบของเธอตอนนี้เลย ฉันว่าเธอคงเป็นพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา”
 นักเรียนด้านล่างเห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็หมดคำจะพูด...
 “ยัยตัวประหลาดนี่มีปัญหาที่สมองหรือเปล่า ตัวเองสอบได้กี่คะแนนไม่ใช่ว่ารู้อยู่แก่ใจดีหรอกเหรอ?”
 “อยากจะสร้างความอัปยศให้ตัวเองอีก”
 “เรียกร้องความสนใจล่ะมั้ง! ตัวประหลาดมักจะทำเรื่องประหลาดไง”
 ……
 เมื่อเช้าเหลียงลี่หวาเตรียมจะแจกกระดาษคำตอบทุกวิชาให้กับนักเรียนทุกคน ดังนั้นตอนนี้กระดาษคำตอบทั้งหมดจึงถูกยกมาหมดแล้ว
 กระดาษคำตอบแรกที่เธอหยิบมาคือวิชาคณิตศาสตร์
 หลังจากพลิกหากระดาษคำตอบวิชาคณิตศาสตร์ของเยี่ยหวันหวั่นเจอ เหลียงลี่หวาพลันมีใบหน้ายิ้มเย็น หยิบกระดาษคำตอบขึ้นมาเปิดต่อหน้านักเรียนทุกคน “คณิตศาสตร์ 0 คะแนน เยี่ยหวันหวั่น นี่เป็นคะแนนสอบที่เธออยากให้ฉันดูมากอย่างนั้นเหรอ? ยังจะได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนอีกไหม?”
 กระดาษคำตอบวิชาคณิตศาสตร์ของเยี่ยหวันหวั่นว่างเปล่า นอกจากเขียนชื่อแล้ว ก็ไม่มีคำตอบเลยสักข้อ บนช่องใส่คะแนนมีเลขศูนย์ตัวโตเขียนไว้บาดตาเป็นพิเศษ
 “ฮ่ะฮ่าฮ่า ยัยประหลาดนั่นได้ 0 คะแนนจริงๆ ด้วย”
 “ตบหน้าได้เสียงดังมาก วิชาเลขยังได้ 0 คะแนนแล้วจะสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนยังไงกัน? คุยโม้จนตัวแตกเลยสิท่า!”
 “ที่หนึ่ง สอบได้ที่หนึ่งจากอันดับสุดท้ายล่ะสิไม่ว่า”
 เยี่ยหวันหวั่นยังคงเอ่ยหน้าตาเฉย เหมือนกับไม่ได้ยินถ้อยคำเสียดสีจากคนโดยรอบ “ยังมีวิชาภาษาจีน สังคม และภาษาอังกฤษ”
 เธอจำได้ว่าข้อสอบวิชาเลขครั้งนี้ยากถึงระดับพิสดาร คะแนนของทุกคนต่ำหมด โดยทั่วไปไม่สามารถฉุดคะแนนได้มากขนาดนั้น ดังนั้นหากว่าวิชาอื่นๆ เธอสอบได้คะแนนสูงมาก ต่อให้จะได้ศูนย์วิชาเลข ถึงจะคว้าที่หนึ่งของโรงเรียนไม่ได้ แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่จะสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียน
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 30 ที่หนึ่งของระดับชั้น
 เสียเวลามากมายกับนักเรียนที่สมองมีปัญหาคนเดียว ความอดทนของเหลียงลี่หวาใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
 เธอหากระดาษคำตอบวิชาภาษาจีนของเยี่ยหวันหวั่นออกมา
 จากนั้น หลังจากเธอเห็นคะแนนภาษาจีนของเยี่ยหวันหวั่นชัดเจนแล้ว ถึงกับชะงักอึ้งไปเลย “ภาษาจีน...142 คะแนน...”
 เมื่อนักเรียนที่อยู่ด้านล่างได้ยินคำพูดของเหลียงลี่หวาต่างก็มองหน้ากันไปมา
 “เมื่อกี้อาจารย์พูดอะไรนะ? 142 คะแนนมันเรื่องบ้าอะไรกัน?”
 “ดูผิดหรือเปล่า?”
 “เอ๋ 0 คะแนนกับ 142 คะแนน จะดูผิดได้เหรอ?”
 เหลียงลี่หวานึกว่าตนเองหยิบกระดาษคำตอบผิดไป จึงไปดูที่ช่องเขียนชื่ออีกครั้ง แต่ว่าไม่ผิดอัน ช่องเขียนชื่อด้านบนเป็นชื่อของเยี่ยหวันหวั่นจริงๆ
 สอบภาษาจีนได้ 142 คะแนนหมายความว่าอะไร? คะแนนเต็มของวิชาภาษาจีนคือ 150 คะแนน ต่อให้เป็นตัวท็อปที่มีคะแนนวิชาภาษาจีนดีมากมาตลอด ก็มีน้อยคนที่จะสอบได้เกิน 140 คะแนนขึ้นไป
 เหลียงลี่หวาอดสงสัยไม่ได้ เปิดดูคะแนนวิชาสังคมของเยี่ยหวันหวั่นเป็นลำดับถัดมา
 วิชาสังคมก็ยิ่งเกินความจริงไปแล้ว คะแนนเต็ม 300 เยี่ยหวันหวั่นสอบได้ 296 คะแนน!
 เหลือวิชาสุดท้ายคือภาษาอังกฤษ
 หลังจากได้เห็นคะแนนวิชาภาษาอังกฤษของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว เหลียงลี่หวาถึงกลับยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
 “ภาษาอังกฤษ 150 คะแนน...เป็นไปได้อย่างไร!”
 เธอสอนวิชาภาษาอังกฤษ และครั้งนี้เธอเป็นคนตรวจข้อสอบภาษาอังกฤษของห้อง A เธอยังไม่เห็นใครได้คะแนนเต็มเลยสักคน คะแนนสูงสุดอยู่ที่ 148 คะแนน ใบคะแนนของเยี่ยหวันหวั่นเขียนไว้ชัดเจนว่าได้คะแนนเต็มจริงหรือ?
 เหลียงลี่หวาวุ่นวายอยู่อีกครู่หนึ่ง เพื่อหาตารางอันดับรายชื่อที่แนบไว้แผ่นท้ายสุดออกมา เห็นเพียงบรรทัดแรกของตารางจัดอันดับ เป็นชื่อของเยี่ยหวันหวั่นจริงๆ
 อันดับระดับชั้นของเยี่ยหวันหวั่นได้ที่หนึ่งจริงๆ!
 “อาจารย์เหลียงคะ ขอถามว่าหนูได้อันดับที่เท่าไร?” สาวน้อยที่อยู่แถวสุดท้ายเอ่ยถามด้วยสายตาเย็นชา
 เหลียงลี่หวากำตารางอันดับรายชื่อแผ่นบางนั้นไว้แน่น หน้าเครียดลงไปทุกที สุดท้ายก็ระเบิดความโมโหออกมา “เหอะ เยี่ยหวันหวั่น! เธอมีความสามารถจริงๆ เลยนะ ถึงได้กล้าทุจริตการสอบ”
 เหมือนกับคาดเดาปฏิกิริยาของเหลียงลี่หวาได้แต่แรก เยี่ยหวันหวั่นถามไปอย่างไม่รีบร้อน “อาจารย์มีหลักฐานอะไรมาบอกว่าหนูทุจริตการสอบคะ?”
 เหลียงลี่หวามีสีหน้าไม่พอใจอย่างที่สุด แผดเสียงดัง “ฮึ เธอไม่ได้ทุจริตการสอบ? เธอไม่ได้ทุจริตแล้วจะสอบภาษาจีนได้ 142 คะแนน สอบสังคมได้ 296 คะแนน สอบอังกฤษได้ 150 คะแนน ได้อันดับหนึ่งของระดับชั้นเรียนอย่างนั้นเหรอ!?”
 ได้ยินคำพูดของเหลียงลี่หวาแล้ว ทั่วทั้งห้องต่างเสียงดังอลหม่านทันที
 “หา! อะไรนะ? คะแนนสูงขนาดนี้เลย?”
 “ได้ที่หนึ่งของระดับชั้นเลยเหรอ? เยี่ยหวันหวั่นเนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไง!”
 “ต้องทุจริตการสอบแน่นอน!”
 “อาจารย์บอกว่าหนูทุจริตการสอบ มีหลักฐานไหมคะ?” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถาม
 เหลียงลี่หวาใบหน้ามีรอยยิ้มเย็นชา “ขนาดนี้แล้วยังต้องใช้หลักฐาน! เยี่ยหวันหวั่น เธอคิดว่าคนอื่นโง่หรือไง?”
 “งั้นขอถามหน่อยค่ะ นอกจากคะแนนคณิตศาตร์แล้ว วิชาที่เหลือยังมีนักเรียนคนอื่นสอบได้คะแนนสูงแบบนี้ไหม? หากว่ามีหนูที่คะแนนสูงอยู่คนเดียว ขอถามว่าหนูทุจริตการสอบอย่างไร?” เยี่ยหวันหวั่นถามกลับไป
 ในขณะที่ในห้องเรียนมีเสียงถกเถียงดังอลหม่าน จ้าวซิงโจวอาจารย์วิชาคณิตศาสตร์ก็บังเอิญเดินผ่านมาพอดี
 เห็นเพียงจ้าวซิงโจวลากรองเท้าแตะ หาวหวอดอย่างเกียจคร้าน เมื่อได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายจากในห้องเรียน จึงเดินโซเซเข้ามา “อาจารย์เหลียง เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกเหรอครับ? ถึงได้โมโหใหญ่โตตั้งแต่เช้าแบบนี้?”
 เหลียงลี่หวาเห็นสภาพสกปรกไม่เป็นระเบียบของอีกฝ่าย ก็พลันขมวดคิ้ว “อาจารย์จ้าว ที่นี่คือโรงเรียน คุณช่วยระวังภาพลักษณ์สักหน่อยเถอะค่ะ”
 จ้าวซิงโจวหาวนอนหวอดใหญ่ “ตอนเช้าไม่มีคาบสอนของผม...”
 แม้ว่าจะเหลียงลี่หวาทนดูสภาพของเขาไม่ไหว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก จ้าวซิงโจวคนนี้ถึงจะไม่สนใจเรื่องแต่งเนื้อแต่งตัว แต่คะแนนวิชาคณิตศาสตร์ของห้อง F กลับโดดเด่นที่สุดของโรงเรียน แม้แต่อาจารย์ใหญ่ยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับการแต่งตัวของเขาเลย
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 27 ฉันขอยอมแพ้
 ยัยผู้หญิงสมควรตายคนนี้ ใบหน้าแบบนั้นเดิมทีก็น่ากลัวมากพออยู่แล้ว วันนี้ยังจะแต่งชุดขาวทั้งตัวอีก กลางวันแสกๆ ยังทำให้คนตกใจแทบตายได้แบบนี้
 สำหรับคนหน้าตาดีอย่างเขา ใบหน้าแบบนี้ของเยี่ยหวันหวั่นเรียกว่าถึงขั้นเอาชีวิตได้เลย
 เพราะความทรงจำช่วงหนึ่งในวัยเด็ก เขามีปมรุนแรงเรื่องหน้าตาดี มักจะมีความรู้สึกใกล้ชิดอย่างเป็นธรรมชาติกับคนที่หน้าตาดี
 ตั้งแต่เล็กจนโตเขาจะพูดคุยกับคนหน้าตาดี ฟังแต่คนหน้าตาดี เวลาสาวใช้ที่หน้าตาดีป้อนข้าวให้ เขาจะกินได้หลายคำ
 มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทางบ้านเปลี่ยนมารับสาวใช้หน้าตาไม่ค่อยดีคนหนึ่ง เขาไม่ยอมกินข้าวสักคำ เกือบทำให้ตัวเองอดอาหารจนตายแล้ว
 ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าการได้เห็นหน้าของเยี่ยหวันหวั่นแบบนั้นทุกวัน สำหรับเขาแล้วเป็นความทุกข์มากแค่ไหน
 แต่เวลาที่เยี่ยหวันหวั่นเห็นซือเซี่ย กลับรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
 เธออุดอู้อยู่ในหอพักเพื่ออ่านหนังสือมาเจ็ดวันเจ็ดคืน ตาล้าแทบจะบอดอยู่แล้ว
 เวลาที่เด็กคนนี้ไม่พูดจา ใบหน้าที่ถ่ายทอดพันธุกรรมดีจากตระกูลซือมาช่างเจริญตามาก
 เยี่ยหวันหวั่นยกมุมปากให้เขา “ไม่คิดเลยว่าคุณชายแห่งชิงเหอของพวกเรากลัวผีด้วย?”
 ท่าทางที่ยิ้มขึ้นมายิ่งดูน่ากลัว...
 ซือเซี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก เบนสายตาไปทางอื่นเพราะเกินกว่าจะทนดูได้ ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “ก็รู้ตัวเองดีนี่ เธอรู้ด้วยเหรอว่าเธอเหมือนผี?”
 ครั้งนี้ไม่ว่าจะอย่างไรเขาต้องสอบให้ได้อันดับที่ห่างจากเธอไกลๆ!
 สถานที่ผีๆ แบบนี้ ต่อให้อีกแค่วันเดียวเขาก็ทนอยู่ไม่ไหวแล้ว!
 เสียงออดดังขึ้น อาจารย์คุมสอบเริ่มแจกข้อสอบ
 ช่วงเช้าของวันแรกเป็นการสอบวิชาสังคม เยี่ยหวันหวั่นมองดูข้อสอบตั้งแต่ช่วงหัวกระดาษไปถึงท้ายกระดาษ จากนั้นเริ่มตอบคำถาม
 หางตาของซือเซี่ยเหลือบไปเห็นว่าเยี่ยหวันหวั่นหยิบปากกาขึ้นมาทำข้อสอบจริงๆ นัยน์ตาก็ฉายแววประหลาดใจ
 ทุกคนต่างรู้กันว่าทุกครั้งเยี่ยหวันหวั่นจะส่งกระดาษเปล่า
 ขณะที่กำลังตกตะลึงอยู่นั้น เมื่อเห็นชัดเจนว่าเยี่ยหวันหวั่นทำข้อสอบอย่างไร ชายหนุ่มมุมปากกระตุกโดยพลัน
 เธอกำลังตอบคำถามที่ไหนกัน เธอกำลังตอบมั่วต่างหาก
 เขียนตอบ ABCD เร็วอย่างกับเหาะ คาดว่าคงไม่ได้อ่านโจทย์ด้วยซ้ำ เป็นการพึ่งดวงชัดๆ
 ชายหนุ่มแอบแขวะไปคำหนึ่ง ‘ยัยโง่’
 หากคิดอยากจะพึ่งดวง สู้ตอบ B ไปทั้งหมดยังจะมีโอกาสตอบถูกมากกว่า หากโชคไม่ดี การมั่วคำตอบแบบนี้จะยิ่งเป็นการเลี่ยงคำตอบที่ถูกต้องทั้งหมดเสียอีก
 ซือเซี่ยไม่สนใจยัยโง่ไม่น่ามองที่อยู่ข้างๆ อีก เขาเริ่มมาตั้งใจทำข้อสอบของตัวเอง
 เวลาในการสอบวิชาสังคมคือหนึ่งร้อยห้าสิบนาที เป็นการสอบตลอดทั้งช่วงเช้า ตามมาด้วยช่วงบ่ายที่เป็นการสอบวิชาภาษาอังกฤษ
 ช่วงเช้าของวันที่สองเป็นการสอบวิชาภาษาจีน ช่วงบ่ายเป็นการสอบวิชาสุดท้ายคือคณิตศาสตร์
 เยี่ยหวันหวั่นจ้องข้อสอบคณิตศาสตร์ มองแล้วมองอีก โจทย์ฟังก์ชัน พีชคณิต เรขาคณิตเหล่านั้น เป็นเหมือนไวรัสที่กวนสมองของเธอจนเกือบกลายเป็นควันอยู่แล้ว
 เยี่ยหวันหวั่นเวียนหัว ตาลายเห็นดวงดาว เธอพยายามฝืนตัวเองอยู่สามวินาที ก็ตัดสินใจฟุบศีรษะลงกับข้อสอบและผล็อยหลับไป
 ทำไมโลกใบนี้ต้องมีวิชาคณิตศาสตร์ที่น่ากลัวแบบนี้อยู่ด้วย!
 แม้ว่าเธอจะเป็นคนความจำดี แต่ช่วงเวลาเจ็ดวัน การอ่านหนังสือเรียนตลอดสามปีจนจบเล่มได้ก็เป็นเวลาที่กระชั้นพอควรแล้ว คิดจะทบทวนวิชาคณิตศาสตร์ในช่วงเวลาสั้นๆ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเธอจึงเลือกทิ้งวิชานี้ไปเลย
 เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น การสอบวิชาสุดท้ายผ่านพ้นไปแล้ว
 ซือเซี่ยเหลือบมองด้านข้างทีหนึ่ง พบว่าคนบางคนใช้กระดาษคำตอบวิชาคณิตศาสตร์ที่ว่างเปล่ามาหนุนแทนหมอน นอนหลับไม่สนใจฟ้าดินไปนานแล้ว
 เขายังคิดไปว่าเธอเริ่มทำข้อสอบมากน้อยก็เพราะอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง สันดอนขุดได้ สันดานขุดไม่ได้จริงๆ!
 หลังจากส่งกระดาษคำตอบ นักเรียนทุกคนต่างรู้สึกโล่งตัวเบา
 “ในที่สุดก็สอบเสร็จสักที ปลดปล่อยได้แล้ว!”
 “ที่สำคัญคือในที่สุดเทพบุตรจะกลับไปนั่งตำแหน่งเดิมได้แล้ว เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาดนับวันยิ่งอัปลักษณ์จนน่าตกใจ ซือเยี่ยโชคร้ายสุดๆ เมื่อเช้าตกใจจนหน้าซีดไปหมดเลย!”
 “อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ไม่ใช่เหรอ? ดูสิว่ารอบนี้ยังจะตามติดซือเซี่ยไม่ยอมปล่อยได้อีกไหม!”
 “พวกเธอคิดมากเกินไปแล้ว ไม่ต้องรอให้คะแนนออกเธอก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว ก่อนหน้านี้เป็นเพราะพวกอาจารย์มัวแต่ยุ่งอยู่กับการสอบ ไม่มีเวลามาสนใจ ตอนนี้การสอบจบลงแล้ว จะไม่มาจัดการเธอได้เหรอ?”
 “น่าเสียดายที่กำจัดเธอไปก่อนการสอบไม่ได้ ครั้งนี้คะแนนเฉลี่ยของห้องเราต้องถูกนางฉุดให้ต่ำลงอีกแน่เลย”
 ................................................................


บทที่ 32 เธอฝันไปสิ
ฝ่ายปกครอง
อาจารย์ทุกคนที่รับหน้าที่สอนหนังสือห้อง F กำลังตกตะลึง และเวลานี้กำลังล้อมวิเคราะห์กระดาษคำตอบของเยี่ยหวันหวั่นด้วยกัน ด้านนอกมีนักเรียนที่มามุงดูเรื่องสนุก
หนึ่งในกลุ่มอาจารย์เอ่ยขึ้นว่า “แม้ว่าครั้งนี้วิชาสังคมศาสตร์จะออกข้อสอบแบบสับขาหลอกเยอะมาก แต่ว่าก็ไม่ได้หลุดไปจากขอบเขตของเนื้อหา ล้วนเป็นหัวข้อที่พวกเราเคยทบทวนทั้งหมด นักเรียนหัวกะทิของชิงเหอเรามีตั้งมากมาย คนที่สอบได้เกิน 290 คะแนนไม่ได้มีแค่เยี่ยหวันหวั่นคนเดียว แต่ประเด็นสำคัญคือ...คะแนนแบบนี้ เป็นเยี่ยหวันหวั่นที่สอบได้อย่างนั้นเหรอ?”
“แล้วก็ คะแนนวิชาภาษาจีนสูงขนาดนี้ ยังไงก็อธิบายไม่ได้ใช่ไหม? ต่อให้การเขียนจะบังเอิญเข้าตาอาจารย์ เรื่องการอ่านทำความเข้าใจมีที่ไหนที่ไม่หักสักคะแนนเดียว?” อาจารย์อีกคนหนึ่งก็เอ่ยตั้งข้อสงสัยออกมา
น้ำเสียงของอาจารย์เฝิงรุ่ยอันในเวลานี้ก็เคลือบแคลงความสงสัยบ้างแล้ว “เยี่ยหวันหวั่น เมื่อกี้ฉันดูกระดาษคำตอบของเธออย่างละเอียดแล้ว พบว่าคำตอบของคำถามหัวข้อการอ่านทำความเข้าใจข้อแรกตรงกับคำตอบที่ถูกต้อง ไม่ตกไปสักคำอย่างคาดไม่ถึง จุดนี้เธออธิบายสักหน่อยได้ไหม?”
“ข้อนี้หนูเคยอ่านมาก่อนค่ะ ท่องจำได้ก็แค่นั้น ข้อนี้มาจากคำถามข้อสองของหัวข้อการอ่านทำความเข้าใจในข้อสอบมัธยมปลายปีสามที่หกโรงเรียนพันธมิตร เมือง A ออกร่วมกันในปี XX ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว
คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินเยี่ยหวันหวั่นบอกที่มาของคำถามข้อนั้น ดวงตาของเฝิงรุ่ยอันเป็นประกาย “ถูกต้อง คำถามข้อนี้มาจากที่นี่จริงๆ เพราะคำถามข้อนี้ยากเกินไป ตอนนั้นฉันและอาจารย์คนอื่นๆ ไม่ได้คาดหวังว่าทุกคนจะทำได้ แต่ว่าคำถามการอ่านทำความเข้าใจออกได้ดีมากจริงๆ ครั้งนี้ก็เลยเลือกคำถามข้อนี้ออกมา คาดไม่ถึงว่าเด็กอย่างเธอจะเคยทำข้อสอบชุดนี้ด้วย?”
เรื่องการอ่านทำความใจนี้ สิ่งที่พวกเขาสอนคือวิธีการแก้โจทย์ ไม่มีทางให้นักเรียนไปท่องหัวข้อ ในเมื่อถึงเวลาสอบเข้ามหาวิยาลัยไม่มีทางที่จะออกคำถามเดิมอย่างแน่นอน
ผลลัพธ์คือเยี่ยหวันหวั่นดันท่องจำคำตอบของการอ่านทำความเข้าใจ
จ้าวซิงโจวหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน ยกมือพูดแทรกขึ้นมา “ฉันยังมีคำถาม ในเมื่อข้อสอบหลุดออกไปแล้ว ทำไมมีแต่วิชาคณิตศาสตร์ของฉันที่ได้ศูนย์คะแนน?”
เหลียงลี่หวาเอ่ยอย่างรำคาญใจ “คิดว่าไม่ได้ข้อสอบของวิชาคณิตศาสตร์ไปน่ะสิ ไม่อย่างนั้นคนธรรมดาที่ไหนจะท่องคำตอบของการอ่านทำความเข้าใจ อีกทั้งยังเป็นข้อสอบที่อาจารย์ไม่ได้คาดหวังให้นักเรียนทำได้ด้วยซ้ำ สรุปปัญหาตอนนี้ก็คือเธอทุจริตการสอบ เรื่องนี้จะดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด!”
หลิวเหวินป๋อ อาจารย์ฝ่ายปกครองที่อยู่ด้านข้างมองเด็กสาวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถามเสียงเครียด “เยี่ยหวันหวั่น เธอได้ข้อสอบมาจากที่ไหน?”
ใบหน้าเยี่ยหวันหวั่นเรียบเฉย “ได้มาตอนแจกข้อสอบค่ะ”
เหลียงลี่หวาพลันเอ่ยด้วยความโมโห “พวกคุณดูสิ จนตอนนี้แล้วยังไม่ยอมพูดความจริง!”
สายตาเย็นชาของเยี่ยหวันหวั่นมองไปทางเหลียงลี่หวา “อาจารย์เหลียง อาจารย์เอาแต่พูดว่าหนูทุจริตการสอบ รบกวนอาจารย์แสดงหลักฐานที่หนูทุจริตออกมา ถ้าหากมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าหนูได้ข้อสอบก่อนการสอบ หนูจะออกจากชิงเหอทันที ถ้าหากว่าไม่มีหลักฐาน หวังว่าทางโรงเรียนจะยกเลิกมติที่จะไล่หนูออกจากโรงเรียน และขอเชิญอาจารย์ขอโทษหนูต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งห้องด้วยค่ะ”
เหลียงลี่หวาพลันยิ้มเย็น “เธอฝันไปสิ!”
จ้าวซิงโจวมองหาเก้าอี้ตัวหนึ่ง หยอดก้นนั่งลง โบกมือพลางกล่าวว่า “พูดมาเยอะแยะขนาดนี้ อยากรู้ว่าคะแนนของเด็กคนนี้เป็นความจริงหรือเปล่า ให้เธอสอบอีกครั้งก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอครับ? มีข้อสอบชุดที่สองไว้สำรองอีกชุดไม่ใช่เหรอครับ? นำมาให้เธอสอบใหม่ที่นี่ตอนนี้เลยสิครับ!”
สอบใหม่?
เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวซิงโจว อาจารย์ทุกคนพลันเงียบเสียงลง
ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมรับ หากอยากจะรู้ความจริงใช้ชัดเจน ก็มีแค่วิธีนี้แล้ว
“ผมไม่คัดค้าน” อาจารย์ภาษาจีนพยักหน้า เขาเองก็สงสัยมากว่าเยี่ยหวันหวั่นพูดจริงหรือโกหกกันแน่
อาจารย์คนอื่นๆ เห็นสถานการณ์เช่นนี้ มองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็แสดงออกว่าเห็นด้วยกันทุกคน
......................................................................


บทที่ 36 คนเขามีแฟนนะ
ทันทีที่ผลการจับฉลากออกมา ในห้องเรียนพลันโกลาหล
“เยี่ยหวันหวั่นเหรอ? เจ้าหญิงสโนว์ไวท์น่ะนะ? นายกำลังหลอกฉันเล่นใช่ไหม?”
“หัวหน้าห้องนายทำอะไรน่ะ! จับผีอะไรขึ้นมา?”
ใบหน้าของหัวหน้าห้องเต็มไปด้วยความหมดคำพูดเมื่อเผชิญกับการกล่าวโทษของนักเรียนหญิงทุกคน “นี่...นี่ฉันไม่ได้เป็นคนจับนะ!”
เกี่ยวอะไรกับเขาด้วยเล่า ซือเซี่ยเป็นคนจับขึ้นมาด้วยตัวเองชัดๆ
“ไม่ได้! ซือเซี่ยจะคู่กับคนประเภทนี้ไม่ได้เป็นอันขาด! นี่มันเนื้อเข้าปากเสือชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?”
“งานแสดงที่สำคัญขนาดนี้ ให้เยี่ยหวันหวั่นไปแสดง คืออยากจะให้ทุกระดับชั้นมองพวกเราห้อง F เป็นตัวตลกหรือไง?”
บนแท่นพูด ใบหน้าของเหลียงลี่หวาก็เครียดมากเช่นกัน
เยี่ยหวันหวั่น!
ทำไมถึงเป็นเยี่ยหวันหวั่นอีกแล้ว?
แต่ว่าเมื่อครู่เธอได้พูดต่อหน้านักเรียนทั้งห้องไปแล้วว่า ไม่อนุญาตให้ใครคัดค้านผลการจับฉลากเป็นอันขาด ตอนนี้คิดจะเปลี่ยนคนก็หมดหนทางเปลี่ยนแล้ว
เหลียงลี่หวาไร้ซึ่งหนทาง มองไปทางซือเซี่ยแล้วเอ่ยถาม “ซือเซี่ย นายคิดอย่างไร? ในเมื่อเป็นคู่ของนาย”
เวลานี้ ในมือของชายหนุ่มยังคงคีบกระดาษแผ่นนั้นอยู่ ยังคงเชื่อไม่ได้ว่ากระดาษแผ่นนี้เป็นเขาที่จับขึ้นมาด้วยตัวเอง
ชีวิตนี้ของเขาแทบจะไม่เคยประสบกับตัวเลือกที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน คำสองคำเบียดออกจากคมเขี้ยวทั้งสองของชายหนุ่ม “แล้วแต่”
ฉลากที่เขาจับขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง หรือว่าจะกลับคำตรงนี้อย่างนั้นหรือ?
ได้ยินซือเซี่ยพูดเช่นนี้ ผู้หญิงทุกคนพากันร้อนใจแล้ว ทั้งหมดกำลังให้เหลียงลี่หวาจัดการจับฉลากใหม่อีกครั้ง
สายตาเหลียงลี่หวาเป็นประกายเล็กน้อยมองไปที่สภาพยุ่งเหยิงไร้ระเบียบของเยี่ยหวันหวั่น ทอดถอนใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยขึ้นว่า “นักเรียนทั้งหลายเงียบกันหน่อย เมื่อครู่อาจารย์ได้พูดแล้วว่า เพื่อความยุติธรรมจึงต้องยึดผลการจับฉลากครั้งนี้ ตอนนี้ซือเซี่ยก็ไม่ได้มีความคิดเห็นเป็นอย่างอื่น ดังนั้นผลการคัดเลือกตัวนางเอกให้เป็นไปตามนี้ ใครก็ห้ามพูดอะไรอีก!”
ตอนนี้ไม่กลัวเยี่ยหวันหวั่นจะก่อเรื่อง กลับกลัวว่าเยี่ยหวันหวั่นจะไม่ก่อเรื่อง
คิดถึงตรงนี้ เหลียงลี่หวามองไปทางเยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ยเตือน “งานแสดงศิลปะวัฒนธรรมครั้งนี้สำคัญมาก ถ้าเธอทำพังละก็ แม้แต่ฉันก็ปกป้องเธอไม่ได้!”
จนตอนนี้เอง เยี่ยหวันหวั่นถึงได้สติ
ทำไมแค่เธอสัปหงกไปเดี๋ยวเดียว ก็ถูกเลือกให้แสดงเป็นเจ้าหญิงสโนว์ไวท์อะไรนั่น ซ้ำยังกลายเป็นหนามแทงตาของผู้หญิงทุกคนอีก?
ชาติก่อนเธอถูกซือเยี่ยหานจับกลับไปเพราะจดหมายรักฉบับนั้น จึงไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น ทำให้เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย
ถ้าหากรู้แต่แรก ตีเธอให้ตายเธอก็จะยับยั้งไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้น!
ด้วยความขี้หึงและความรู้สึกเป็นเจ้าเข้าเจ้าของหวงแหนของตาซือเยี่ยหาน ถ้าหากรู้ว่าเธอแสดงเป็นคู่รักกับชายอื่นที่โรงเรียน อีกทั้งตอนสุดท้ายยังมีฉากจุมพิต...
นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ !
“โอ้โห! ฉันนอนอยู่เฉยๆ ดันโดนยิงซะได้” เยี่ยหวันหวั่นขยำผมตัวเองจนยุ่งเหยิง จนแทบจะหลุดออกจากหัว
ส่วนซือเซี่ยที่อยู่ข้างกายเห็นปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ของเยี่ยหวันหวั่น ใบหน้าได้เปลี่ยนเป็นมืดคล้ำจนฝนแทบตกแล้ว
คนที่นอนอยู่เฉยๆ แล้วดันโดนยิงคือใครกันแน่?
คาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะทำท่าเหมือนเจอความซวยครั้งใหญ่
“เดี๋ยวก่อนค่ะ...อาจารย์! หนูขอสละสิทธิ์์ได้ไหมคะ?” เยี่ยหวันหวั่นรีบยกมือขึ้น
เมื่อได้ยินคำนี้ เหล่าสาวๆ ที่กำลังเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรมพลันโกรธถึงขีดสุด
โอ้โห! เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาด ! พ่อเทพบุตรไม่รังเกียจเธอ เธอกลับกล้าสละสิทธิ์!
ใบหน้าเหลียงลี่หวาเปี่ยมไปด้วยความโมโหทันที “เยี่ยหวันหวั่น เธอคิดว่าโรงเรียนเป็นที่บ้านของเธอหรือไง? ถึงได้คิดอยากจะทำอะไรก็ทำ! ไม่มีกฏระเบียบสักนิด อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงคุมความประพฤติ!”
ฟังคำข่มขู่ของเหลียงลี่หวาจบแล้ว เยี่ยหวันหวั่นลอบก่นด่าเสียงเบา “ยัยผี!”
เวลานี้เอง ผู้ชายข้างกายทนไม่ไหวอีกต่อไป “เยี่ยหวันหวั่น! ใครกันแน่ที่เป็นยัยผี?”
เยี่ยหวันหวั่นหรี่ตามองเดือนโรงเรียนบางคนข้างกายที่เกือบถูกเธอยั่วโมโหจนทะลุฟ้า พลางเท้าคางบ่นพึมพำโอดครวญ “คนเขามีแฟนนะ ถ้าเกิดถูกแฟนฉันรู้เข้าแล้วหึงขึ้นมาจะทำยังไง? ฉันรู้สึกแย่มากเลยนะ!”
ซือเซี่ยมองใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นที่หากมองนานสักหน่อยคงถูกทำลายจิตวิญญาณไปแน่แล้ว พลันนิ่งเงียบ
ผู้หญิงคนนี้มีแฟน...
แฟนของเธอ...คงจะตาบอดสินะ...
.............................................................


บทที่ 35 ตัดมือ!
ตอนนี้เวลานี้ ชายหนุ่มข้างกายเยี่ยหวันหวั่นกำลังปรายตามองใบหน้าที่ทำให้เขาฝันร้ายติดต่อกันมาหลายวัน แววในนัยน์ตาแทบเหมือนกับชีวิตนี้หมดสิ้นแล้ว
ถ้ารู้แต่แรก ให้เขาสอบได้ที่โหล่ก็ยังดีกว่าได้ที่สองนี่
เยี่ยหวันหวั่นมองหลานชายตัวเองที่อยู่ข้างกายด้วยความเห็นใจ “หนุ่มน้อย หักจิตหักใจบ้างนะ หนทางของชีวิตยังอีกยาว ความพ่ายแพ้เล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
ซือเซี่ยสูดหายใจเข้าลึก พยายามฝืนข่มอารมณ์ที่ใกล้ระเบิดเต็มที “หุบปาก!”
ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็หยุดโจมตีบางคน ฟุบตัวบนโต๊ะเริ่มนอนชดเชยต่อ ก่อนหน้านี้ใช้พลังงานมากเกินไป เธอยังชดเชยการนอนไม่ครบ
รอหลังจากทุกคนปรับเปลี่ยนที่นั่งกันเรียบร้อยแล้ว เหลียงลี่หวาพูดขึ้นว่า “การสอบจบลงแล้ว ต่อไปยังมีเรื่องที่สำคัญมากอีกเรื่องหนึ่ง เชื่อว่าทุกคนคงรู้ โรงเรียนได้จัดงานแสดงศิลปะวัฒนธรรมขึ้น เพื่อต้อนรับการตรวจสอบจากฝ่ายบริหารโรงเรียนครั้งนี้ และให้ทุกห้องจัดการแสดงคนละหนึ่งรายการ”
จากการประชุมห้องครั้งก่อน ทุกคนตัดสินว่าการแสดงของห้องเราจะเป็นละครเวทีเรื่อง “เจ้าหญิงสโนว์ไวท์” เจ้าชายกำหนดให้เป็นซือเซี่ยแล้ว แต่ว่า สโนว์ไวท์บทนางเอกยังไม่ได้กำหนดเสียที”
ได้ยินเหลียงลี่หวาพูดถึงงานแสดงศิลปะวัฒนธรรมขึ้นมา ดวงตาของทุกคนพลันเป็นประกาย โดยเฉพาะบรรดาผู้หญิงในห้อง
พูดได้ว่าเพื่องานแสดงศิลปะวัฒนธรรมครั้งนี้ เป็นเหตุให้เด็กสาวในห้องตบตีกันอยู่พักหนึ่งเลยทีเดียว
เหตุผลที่บทนางเอกยังไม่กำหนดตัวเสียทีก็เพราะเด็กสาวหลายคนตบตีกันรุนแรงเกินไป
ครอบครัวของนักเรียนในห้องจำนวนไม่น้อยล้วนมีแบคกราวน์ คดโกงกันอย่างมืดฟ้ามัวดิน[footnoteRef:2] ลักลอบขายเสียง ข่มขู่เพื่อนนักเรียนให้โหวตให้ตัวเอง ถึงกระทั่งเกือบจะยกพวกตบกันในโรงเรียน ทำเอาเหลียงลี่หวาปวดหัวอย่างที่สุด เพราะเหตุนี้ถึงได้เลื่อนการคัดเลือกตัวนางเอกมาจนถึงหลังการสอบ [2: อุปมา ถึงการทุจริตทางการเมือง และความมืดในสังคม]
เธอคิดไปคิดมา ไม่สู้จับฉลากไปเลยให้จบๆ ไป ใครก็ไม่ต้องแย่งกันอีกแล้ว
ด้วยเหตุนี้ เหลียงลี่หวาจึงเอ่ยปากพูดต่อไปว่า “เพื่อความยุติธรรม และเพื่อให้นักเรียนทุกคนมีโอกาสเข้าร่วม อาจารย์ขอตัดสินว่า บทนางเอกนี้ ให้ตัดสินโดยการจับฉลาก! สำหรับผลการจับฉลาก ไม่อนุญาตให้ใครมีข้อขัดแย้งทั้งนั้น!”
“อาจารย์คะ หนูไม่ขัดข้องค่ะ”
“หนูก็ไม่ขัดข้อง จับฉลากเถอะค่ะ”
สำหรับการตัดสินใจของเหลียงลี่หวา นักเรียนทั้งหลายกลับเห็นด้วยเป็นเสียงเดียวกัน
เดิมทีโอกาสทั้งหมดอยู่ในมือของผู้หญิงไม่กี่คนนั้น ตอนนี้มีโอกาสเท่ากัน ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกันแล้ว คนส่วนใหญ่ย่อมเห็นด้วย
มีเพียงเด็กสาวไม่กี่คนที่เดิมทีมีโอกาสค่อนข้างสูงถลึงตาอย่างไม่ยินยอม โดยเฉพาะ เฉิงเสวี่ย ดาวห้องที่มักจะถูกนักเรียนทั้งหลายเย้าแหย่จับคู่กับซือเซี่ย
เหลียงลี่หวาเห็นเช่นนี้จึงโล่งอก ให้หัวหน้าห้องเขียนชื่อนักเรียนหญิงทุกคนในห้องบนกระดาษเล็กๆ จากนั้นใส่ลงไปในกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่ง
“สิทธินี้ ก็ให้นักเรียนซือเซี่ยมาจับละกัน!” เหลียงลี่หวาพูดขึ้น
ไม่อย่างนั้นหากเป็นคนอื่นจับขึ้นมา ถึงเวลาคงยากที่จะเลี่ยงการไม่ยอมรับต่างๆ นาๆ ของเด็กสาวเหล่านั้น
เด็กสาวทุกคนได้ฟังต่างก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว
โอ้โห! เทพบุตรจับฉลากเองเลยนะ!
นี่ถ้าถูกจับชื่อขึ้นมา...ชาติก่อนคงจะทำบุญขนานใหญ่ไว้อย่างแน่นอน!
หัวหน้าห้องอุ้มกล่องเดินไป “ซือเซี่ย”
ตอนนี้ซือเซี่ยกำลังอารมณ์ไม่ดี ไหนเลยจะมีอารมณ์ร่วม ภายใต้สายตารอคอยจำนวนไม่ถ้วน เขายื่นมือออกไปจับกระดาษแผ่นหนึ่งในกล่องอย่างขอไปทีด้วยความรำคาญ แล้วโยนไปให้หัวหน้าห้องโดยไม่แม้แต่จะมอง
หัวหน้าห้องรับกระดาษแผ่นนั้น เกือบจะถูกสายตาของสาวๆ ทั้งหลายทิ่มแทงจนทะลุ
“อะแฮ่ม ผู้ที่ซือเซี่ยจับได้คือ...” หัวหน้าห้องพูดพลางกางกระดาษแผ่นน้อยนั้นออกอย่างระมัดระวัง
กำลังที่จะอ่านชื่อ จากนั้นวินาทีถัดมา...
ทั้งตัวของหัวหน้าห้องกลับเหมือนถูกฟ่าผ่า ตาโตอ้าปากค้างจ้องกระดาษอยู่ตรงนั้น
ซือเซี่ยสังเกตได้ถึงอาการผิดปกติของหัวหน้าห้อง จึงขมวดคิ้วมองไปทางเขา
ท่าทางของหัวหน้าห้อง ทำให้เขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง...
ตอนนี้เวลานี้ หัวหน้าห้องแทบไม่กล้าสบตากับซือเซี่ยตรงๆ และยิ่งไม่กล้าไปมองท่าทางของเด็กสาวพวกนั้น จนกระทั่งถูกทุกคนเร่งเร้า ถึงได้กลืนน้ำลาย อ่านอย่างติดๆ ขัดๆ “ผู้...ผู้ที่ถูกจับได้คือ...เยี่ย...เยี่ยหวันหวั่น...”
“นายพูดว่าอะไรนะ?” ชายหนุ่มคว้ากระดาษในมือของหัวหน้าห้องมาดู
เห็นตัวอักษรสามคำบนกระดาษเขียนว่า “เยี่ยหวันหวั่น” อย่างชัดเจน!
เยี่ยหวันหวั่นถูกเสียงหนวกหูข้างกายรบกวนจนตื่นขึ้น เช็ดน้ำลายที่มุมปาก ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง มองไปที่เพื่อนร่วมโต๊ะ “เป็นอะไรไป...”
ซือเซี่ยมองใบหน้าที่น่าตกใจของหญิงสาว ผมเผ้าราวกับผีซาดาโกะ ท่าทางสะลึมสะลือนอนน้ำลายไหลย้อย “...”
อยาก จะ ตัด มือ ข้าง เมื่อ กี้ นี้ ทิ้ง จริง ๆ !
....................................


บทที่ 34 เจอกันใหม่กับผีน่ะสิ!
กว่าจะจับยัยเด็กนี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ คาดไม่ถึงว่าจะพังลงเช่นนี้?
เหลียงลี่หวาจะยอมได้อย่างไรแต่ว่าตอนนี้อาจาร์ยทุกคนได้เห็นและพิสูจน์แล้วว่าคะแนนสอบของเยี่ยหวันหวั่นเป็นของจริง เธอเองก็เข้าใจความสำคัญของคะแนนที่มีต่อโรงเรียน
สมควรตายนัก! ครั้งนี้ แปดสิบเปอร์เซ็นต์ไม่มีทางไล่เด็กคนนี้ไปได้แล้ว!
“ถ้าอย่างนั้นหนูอยากให้อาจารย์เหลียงขอโทษหนูไม่ใช่สิ่งที่ทำเกินไปใช่ไหมคะ?” เยี่ยหวันหวั่นไม่คิดจะยอมให้เรื่องจบง่ายๆ หรอก
“ฉันไม่มีทางขอโทษเป็นอันขาด!” เหลียงลี่หวาถลึงตาใส่เยี่ยหวันหวั่นอย่างดุดัน โมโหเสียจนทรวงอกขยับขึ้นลงอย่างแรง
หลิวเหวินป๋อกระแอมครั้งหนึ่ง เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น อาจาร์ยเหลียงเขาก็ทำเพื่อความถูกต้องยุติธรรมและระเบียบข้อบังคับของการสอบ ถึงได้ตั้งข้อสงสัยขึ้นมาอย่างสมเหตุสมผล เธอจะให้อาจารย์ดูไม่ดีได้อย่างไร?”
“อาจารย์เหลียงใส่ร้ายหนูต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งหมดโดยไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัด เหยียดหยามความเป็นมนุษย์ของหนู หรือว่าคนที่ดูไม่ดีควรจะเป็นหนูอย่างนั้นเหรอคะ?”
“เดี๋ยวให้อาจารย์เหลียงพูดกับทุกคนในห้องให้ชัดเจน คืนความบริสุทธิ์ให้เธอก็พอแล้ว เรื่องนี้เอาตามนี้แหละ!” คาดไม่ถึงว่าหลิวเหวินป๋อจะปัดคำขอการขอโทษของเยี่ยหวันหวั่นแบบนี้
เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเย็นมองผู้ชายที่อยู่ตรงข้าม และมองไปที่เหลียงลี่หวา พลันเอ่ยขึ้นช้าๆ “เมื่อหลายเดือนก่อน ในค่ำคืนที่มืดมิดลมพัดโกรก หนูเดินผ่านสวนต้นไม้เล็กๆ ของโรงเรียน เหมือนว่าจะเห็นอาจารย์เหลียง อ้อ ใช่แล้ว นอกจากอาจารย์เหลียงแล้วยังมีหลิว...”
ฟังมาถึงตรงนี้ สีหน้าเหลียงลี่หวาเปลี่ยนไปทันที รีบตัดบทเธอ “พอได้แล้ว ฉันรับปากว่าจะขอโทษ! เธอยังมีเรื่องอะไรอีกก็มาหาฉันเป็นการส่วนตัวเถอะ อย่าเสียเวลาอาจารย์คนอื่นๆ อีกเลย”
เหลียงลี่หวาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า เยี่ยหวันหวั่นที่ไม่เคยปริปากบ่นขี้ขลาดตาขาวจะกล้ามากขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าจะเอาเรื่องนี้มาขู่เธอ!
เยี่ยหวันหวั่นย่อมรู้ดีว่าเหลียงลี่หวากำลังคิดอะไรอยู่ เธอไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้รังแกเธอตามใจชอบเหมือนเมื่อก่อนหรอกนะ
เชื่อว่ามีเรื่องนี้เป็นจุดอ่อน อย่างไรเหลียงลี่หวาก็ต้องยั้งมือไว้บ้าง
หลิวเหวินป๋อก็ปาดเหงื่อ ท่าทีเปลี่ยนไปทันตาเห็น เอ่ยอย่างอ่อนโยน “นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น อาจารย์เหลียงรับปากว่าจะขอโทษแล้ว ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่หรือไม่ เพียงแต่เรื่องมติการไล่ออก ตามกฏแล้วให้โอกาสเธอได้ก็จริง แต่การสังเกตการณ์ก็เป็นเรื่องจำเป็น หากเธอก่อเรื่องขึ้นในช่วงสังเกตการณ์นี้ กลัวว่าแม้แต่ฉันกับอาจารย์เหลียงก็ช่วยเธอไม่ได้ หวังว่าเธอจะเข้าใจในจุดนี้นะ”
“ทราบแล้วค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นเห็นคนดีด้วยเธอก็รับไว้
...
ไม่นาน เหลียงลี่หวาทำหน้าบึ้งกลับมาถึงชั้นเรียน เยี่ยหวันหวั่นก็เดินตามกลับมาอยู่ข้างหลัง
ในห้องเรียนพลัดเงียบสงัด สายตาทั้งหมดจับจ้องมาที่ตัวของเยี่ยหวันหวั่นอย่างอยากรู้อยากเห็น
เหลียงลี่หวาโมโหเสียจนเล็บจะจิกมือของเธอจนทะลุแล้ว แต่กลับทำได้แค่พูดขึ้นทีละคำว่า “นักเรียนทุกคน เมื่อครู่อาจารย์ทั้งหลายได้ทำการรวบรวมข้อสอบให้เยี่ยหวันหวั่นสอบใหม่อีกครั้งต่อหน้าเพื่อพิสูจน์แล้ว คะแนนสอบของเยี่ยหวันหวั่นเป็นของจริง เธอได้ที่หนึ่งของห้องจริง ก่อนหน้านี้อาจารย์ไม่ได้ตรวจสอบให้ดี เรื่องนี้ อาจารย์ขอกล่าวขอโทษนักเรียนเยี่ยหวันหวั่นตรงนี้ด้วย”
เยี่ยหวันหวั่นทำท่าทางไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรค่ะ หวังว่าครั้งหน้าอาจารย์เหลียงอย่าได้ตัดสินคนจากภายนอกแบบนี้อีกนะคะ”
พริบตาที่กล่าวจบห้อง F ก็เกิดความวุ่นวายขึ้น
ในเมื่อบ๊วยของห้องกลับกลายเป็นที่หนึ่งของทั้งห้องอย่างกะทันหัน ไม่ว่าอย่างไรก็น่าตกใจเกินไป
“เยี่ยหวันหวั่นเป็นที่หนึ่งของห้องจริงๆ อย่างกับเห็นผีแหนะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า เมื่อกี้ใครพูดว่าถ้าเยี่ยหวันหวั่นสอบได้ที่หนึ่งของห้องจะไปกินขี้นะ? เมื่อกี้เธอพูดใช่ไหม?”
“ไอ้บ้า! เธอสิกินขี้!”
“ก็แค่คะแนนดีนิดหน่อยเอง มีอะไรยอดเยี่ยมนักหนา น่าเกลียดขนาดนี้ ถ้าคะแนนไม่ดีสักหน่อยเขาก็อย่ามีชีวิตอยู่อีกเลย”
“ยังคิดว่าในที่สุดก็ไม่ต้องเจอยัยตัวประหลาดนี่แล้ว คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ยังต้องทนต่อไปอีก”
...
เหลียงลี่หวาพยายามกลั้นความโกรธนี้ลงไปอย่างมาก แล้วเอ่ยต่อไปว่า “อันดับรายชื่อได้แจกให้พวกเธอทุกคนแล้ว ตอนนี้ทุกคนเปลี่ยนที่นั่งของตัวเองตามอันดับรายชื่อครั้งนี้ได้แล้ว”
ทันทีที่ได้ยินว่าต้องเปลี่ยนที่นั่ง ในห้องเรียนพลันเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ มีคนชอบก็มีคนเกลียด
ในที่สุดเธอก็แก้ไขด่านที่ยากด่านหนึ่งได้แล้ว อารมณ์ของเยี่ยหวันหวั่นดีไม่น้อย เก็บข้าวของตัวเองช้าๆ พลางโบกมือให้เพื่อนร่วมโต๊ะ “ไว้เจอกันใหม่นะ ซือเซี่ย ยินดีด้วย ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นใบหน้านี้ของฉันแล้ว”
มือของหนุ่มน้อยกำอันดับรายชื่อ เส้นเลือดสีเขียวใต้ผิวหนังเต้นอย่างรุนแรง เจอกันใหม่กับผีน่ะสิ!
หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ทุกคนก็ได้ขมักเขม่นปรับเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งกันใหม่เสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว
จากนั้น สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่สองตำแหน่งของกลุ่มที่หนึ่งแถวแรกแปลกประหลาด
ตำแหน่งด้านซ้ายของแถวแรก เยี่ยหวันหวั่น
ตำแหน่งด้านขวาของแถวแรก ซือเซี่ย...
............................................................................


บทที่ 33 เพราะว่าหนูเป็นอัจฉริยะ
“เยี่ยหวันหวั่น เป็นเพราะเธอคนเดียว ทำให้อาจารย์ตั้งกี่คนต้องเสียแรงเสียเวลาอันมีค่า เธอยอมรับออกมาตอนนี้ยังทันนะ อย่าคอยจนถึงเวลาแล้วทำให้ตัวเองขายหน้า เธอกำลังทำให้ห้อง F ของเราขายขี้หน้าหมดแล้ว” เหลียงลี่หวาเอ่ยเสียงกร้าว
เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเล็กน้อย “อาจารย์เหลียง คนที่สงสัยหนูคืออาจารย์ คนที่ทำให้เรื่องวุ่นวายจนต้องเรียกคนมามากมายก็คืออาจารย์ ต่อให้เสียเวลา ก็เป็นอาจารย์ที่กำลังทำให้ทุกคนเสียเวลาล่ะมั้งคะ?”
“เธอ...”
ไม่ทันที่เหลียงลี่หวาจะเอ่ยปากตอบโต้ เยี่ยหวันหวั่นมองไปทางอาจารย์คนอื่นๆ แล้วพูดขึ้นว่า “อาจารย์ทุกท่าน ไม่ต้องยุ่งยากไปเอาข้อสอบสำรองหรอกค่ะ เดี๋ยวอาจารย์เหลียงจะพูดได้ว่าหนูเก่งกาจจนได้ข้อสอบมาอีก หนูกลัวว่าให้กระโดดแม่น้ำฮวงโหไปแล้วก็ยังล้างมลทินให้ตัวเองไม่ได้ สู้ให้อาจารย์ทุกคนคิดคำถามที่นี่คนละห้าคำถาม รวมกันทั้งหมดยี่สิบห้าข้อ หากผิดไปแม้แต่ข้อเดียว อย่างนั้นก็ถือว่าหนูทุจริต!”
ถ้าหากเธอสอบใหม่ละก็ เรื่องการจัดอันดับก็จะไม่ชัดเจนไปด้วย ไม่สู้เธอพิสูจน์ว่าคะแนนของเธอเป็นของจริงไปเลยซะดีกว่า
จ้าวซิงโจวที่อยู่ด้านข้างลูบคางเล็กน้อย “นี่ นักเรียนเยี่ย วิชาคำนวณของเธอน่ากังวลนะ...วิชาภาษาจีน วิชาคณิต วิชาสังคม การเมือง ประวัติศาสตร์ น่าจะเป็นสามสิบข้อไม่ใช่เหรอ?”
สีหน้าเยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ไม่นับวิชาคณิตศาสตร์ค่ะ”
จ้าวซิงโจวเลิกคิ้ว “ทำไมไม่นับวิชาคณิตศาสตร์ล่ะ”
เยี่ยหวันหวั่นตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เพราะว่าหนูไม่ชอบวิชาคณิตศาสตร์”
จ้าวซิงโจวพลันกุมหัวใจ ทำท่าเหมือนมีลูกธนูปักลงกลางใจ เอ่ยด้วยสีหน้าน้อยใจ “ไม่ควรจะเป็นอย่างนั้นสิ คณิตศาสตร์มันทำไมเหรอ วิชาคณิตศาสตร์ของฉันสนุกที่สุดแท้ๆ...”
เยี่ยหวันหวั่น “...” เป็นวิชาที่ทรมานใจที่สุดละสิไม่ว่า
อาจารย์ทั้งหลายปรึกษากันนิดหน่อย สุดท้ายแล้วคิดเห็นตรงกันว่าข้อเสนอของเยี่ยหวันหวั่นยุติธรรมที่สุด และประหยัดเวลา
อาจารย์หลายๆ คนที่อยู่ตรงนั้นออกข้อสอบมาคนละห้าข้อ
ข้อสอบยี่สิบห้าข้อก็ถูกพิมพ์ออกมาอย่างรวดเร็ว แบ่งเป็นข้อสอบเล็กๆ ห้าแผ่น
จ้าวซิงโจวไม่ยอมตัดใจ ออกข้อสอบมาห้าข้อด้วยเหมือนกัน มองเยี่ยหวันหวั่นอย่างคาดหวัง
หัวหน้าหลิวมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญใจ “เริ่มกันเถอะ ให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมงพอไหม?”
“พอค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นไม่ขัดข้อง นั่งลงและเริ่มทำข้อสอบ
อาจารย์ทั้งหลายล้วนนั่งบนโซฟาที่อยู่ไม่ไกล จิบชาไปพลางๆ ระหว่างรอ
เหลียงลี่หวามองเยี่ยหวันหวั่นที่เริ่มทำข้อสอบอย่างตั้งใจ ใบหน้าเผยความเย้ยหยัน เธออยากจะเห็นนักว่ายัยเด็กสมควรตายนี่จะโกหกไปได้สักกี่น้ำ
เยี่ยหวันหวั่นเริ่มจากกวาดสายตามองคำถามทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ จากนั้นจึงเริ่มลงมือเขียน
เพื่อหลีกเลี่ยงคะแนนจากความดวงดี จึงไม่มีข้อสอบปรนัย โดยมากล้วนเป็นข้อสอบอัตนัย ทั้งสิ้น
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็ทำข้อสอบทั้งหมดเสร็จสิ้น
อาจารย์ทั้งหลายรีบมามุงดู ตรวจทานอย่างรวดเร็ว ผลสุดท้ายคือ...ถูกต้องทั้งหมด!
นอกจากวิชาคณิตศาสตร์ ที่ไม่ได้ทำสักข้อเหมือนเดิม
เพื่อที่จะสามารถทดสอบคะแนนที่แท้จริงของเยี่ยหวันหวั่น ความยากของคำถามห้าข้อจึงไม่น้อยไปกว่าข้อสอบเสมือนจริงในครั้งนี้ คาดไม่ถึงว่าผลสุดท้ายเด็กคนนี้จะตอบถูกทั้งหมดโดยไม่ตกหล่นสักข้อ
หลังจากเหลียงลี่หวาตรวจทานคำตอบข้อสอบภาษาอังกฤษข้อสุดท้ายเสร็จ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “นี่มันเป็นไปไม่ได้! เยี่ยหวันหวั่นเป็นที่โหล่มาตลอด! คะแนนจะดีขึ้นขนาดนี้ในชั่วข้ามคืนได้ยังไง!”
เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “จะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะหนูเป็นอัจฉริยะ?”
“พรืด...” จ้าวซิงโจวที่เดิมทีกำลังรู้สึกหงุดหงิดใจได้ยินคำพูดของเยี่ยหวันหวั่นพลันหลุดหัวเราะออกมา “คิดว่าเด็กคนนี้ทำได้มาตั้งนานแล้ว ตั้งใจส่งกระดาษคำตอบเปล่าล่ะสิ? เด็กวัยต่อต้าน เข้าใจได้น่า! สรุปตอนนี้ความจริงกระจ่างแล้ว ชิงเหอของเรามีนักเรียนที่คะแนนดีโดดเด่นเพิ่มขึ้นอีกคน นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ?”
จ้าวซิงโจวพูดถึงตรงนี้ ทำสีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจมองไปทางเยี่ยหวันหวั่น “แต่ว่า นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น เธอไม่ชอบวิชาคณิตศาสตร์ขนาดนี้ ทำให้อาจารย์เสียใจจริงๆ ! พวกเรามาคุยกันหน่อยได้ไหม ต่อไปฝนตกให้ทั่วฟ้าได้ไหม?”
“ขอโทษค่ะอาจารย์ วิชาคณิตศาสตร์ทำไม่ได้”
“...”
เยี่ยหวันหวั่นมองหลิวเหวินป๋อแล้วพูดสิ่งที่เธอกังวลที่สุดออกมา “ถ้าอย่างนั้น อาจารย์ใหญ่หลิวคะ เรื่องหนังสือแจ้งการไล่ออกของหนู?”
หลิวเหวินป๋อได้รับสายตาเตือนอย่างโกรธเกรี้ยวของเหลียงลี่หวา ใบหน้าดูไม่ได้อย่างมาก แต่ขณะนี้มีอาจารย์หลายคนอยู่ที่นี่ เขาก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน
ท้ายที่สุด หลิวเหวินป๋อทำได้แค่เอ่ยอย่างเป็นกลางด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ตามกฎของโรงเรียน คะแนนในการสอบครั้งนี้ของเธอโดดเด่น มติการไล่ออกสามารถหยุดไปก่อนชั่วคราว คอยดูอีกสักระยะก่อน ถ้าหากพิสูจน์ได้ว่าเธอกลับตัวแล้วจริง ย่อมเพิกถอนมติการไล่ออก!”
............................


บทที่ 37 ปีศาจร้ายเสด็จ!
หลังเลิกเรียน
เยี่ยหวันหวั่นทอดถอนใจด้วยความกลัดกลุ้มกลับถึงหอพัก
ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงคุมความประพฤติ ไม่สามารถที่จะปฏิเสธไม่ร่วมแสดงตามอำเภอใจได้ ถ้าอย่างนั้นคงได้แต่บีบให้ซือเซี่ยขอเปลี่ยนคนด้วยตัวเองแล้ว
ฮึ พรุ่งนี้มี ‘เซอร์ไพร์ส’ ให้หลานชายสักหน่อยแล้วกัน วิธีการแต่งหน้าก้นหีบยังไม่เคยได้เอาออกมาใช้เลยนะ!
เยี่ยหวันหวั่นลอบวางแผนว่าจะจัดการคนอย่างไร พลางถือเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนอาบน้ำเข้าห้องอาบน้ำ
ล้างเครื่องสำอาง อาบน้ำร้อน รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
“ว้าว~สาวน้อยแสนสวยที่ฉันเห็นตรงนั้นคือใครกัน~ ที่แท้ก็เป็นตัวฉันเองที่ยืนอยู่หน้ากระจก~ มีอะไรเย็นๆ ห้อยอยู่ที่คอฉันนะ~ สร้อยทองของฉันมีราคาสองพันกว่าหยวนเชียวนะ~ ฉันขอบคุณสวรรค์ทุกวัน~ ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความซาบซึ้งในบุญคุณทุกวัน~ จากนั้นก็รักตัวเองอย่างบ้าคลั่ง~ ใช่แล้วฉันไม่ต้องการใครอีก~~~”
เยี่ยหวันหวั่นฮัมเพลง เป่าผมให้แห้ง ยื่นมือผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก
“สาวน้อยที่น่าหลงใหลแบบนี้อย่างฉัน~ สาวน้อยที่น่ารักแบบนี้อย่างฉัน~ มีคนตามจีบต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือก... โอ้เย...”
วินาทีที่ผลักประตูเปิดออก สีหน้าของเยี่นหวันหวั่นพลันแข็งทื่อ
เห็นเพียงบนเก้าอี้ราคาถูกสีถลอกข้างโต๊ะหนังสือของเธอ ตอนนี้กลับมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่
ชายหนุ่มกำลังนั่งอย่างเรียบร้อย นิ้วมือขาวเรียวยาวถือกระดาษคำตอบของเธอที่เพิ่งจะแจกคืนให้ในวันนี้ ชุดสูทสีดำสนิทเข้มยิ่งกว่าสีของท้องนภายามค่ำคืนด้านนอกหน้าต่างยามปกติเสียอีก ลายสีเงินของปกเสื้อเป็นประกายเยียบเย็น นัยน์ตาลุ่มลึกราวกับน้ำแข็งหนาวเหน็บที่จมลึกอยู่ในขุมนรกนับหมื่นปี ไม่มีความน่าหลงใหลเลยแม้แต่น้อย
หอพักหญิงธรรมดาๆ ของเธอนี้ เพียงช่วงครู่กลับกลายเป็นนรกขุมสิบแปดที่มีเสียงเรียกของภูตผีนับร้อย และสิ่งที่อยู่ด้านล่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่ราวกับไม่ใช่เก้าอี้ไม้สีถลอกตัวนั้น แต่เป็นบัลลังก์ที่มีงูยักษ์และมังกรทมิฬเลื้อยพันอยู่...
ซือ...ซือเยี่ยหาน!
“ปัง...” เสียงหนึ่งดังขึ้น เยี่ยหวันหวั่นสะบัดประตูห้องน้ำปิดอย่างแรง
เธอจะต้องเปิดประตูผิดวิธีแน่นอน!
ทำไมจู่ๆ ก็ถึงนรกซะแล้ว!
หนึ่งวินาทีผ่านไป...
สองวินาทีผ่านไป...
สามวินาทีผ่านไป...
เยี่ยหวันหวั่นใจเต้นราวกับกลอง เลือดลมหมุนเวียน สมองขาวว่างเปล่า
รอผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เธอถึงได้สงบสติอารมณ์ลงได้ แง้มเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้งอย่างระแวดระวัง
เป็นอย่างที่คิด เพียงแค่แวบเดียวก็เกือบจะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ!
ซือเยี่ยหานไม่เพียงยังอยู่ตรงนั้น อีกทั้งหลังจากเห็นเธอตกใจปิดประตูใส่ก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นอีก หอพักได้ถูกดวงตาเย็นชาหนาวเหน็บคู่นั้นแช่แข็งจนกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว เธอถึงขั้นที่คล้ายกับเห็นเปลวไฟสีน้ำเงินลุกห้อมล้อมร่างกายของปีศาจร้าย
ช่วยด้วย...
สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและความกลัวเข้ากระดูก ปฏิกิริยาตอบรับแรกของเยี่ยหวันหวั่นคือเผ่นหนีไปทางประตู!
จากนั้น ขณะที่นิ้วมือของเธอจับอยู่บนกลอนประตู เตรียมพร้อมที่จะบิดมัน สมองที่ยุ่งเหยิงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของเธอได้สติอย่างฉับพลัน หนีไม่ได้!
แย่แล้ว! ตอนนี้จะทำยังไงดี!
เหงื่อผุดบนหน้าผากเยี่ยหวันหวั่นราวกับน้ำหยด ในขณะเดียวกันสมองก็กำลังทำงานอย่างรวดเร็ว
จากนั้น มือที่เตรียมจะเปิดประตูเปลี่ยนท่าทาง ไม่ได้เปิดประตู แต่กลับล็อคประตู
หลังจากลอบสูดหายใจเข้าลึกแล้ว นัยน์ตาหวาดกลัวของเยี่ยหวันหวั่นถูกเธอข่มเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ตามด้วยหันกาย ก้าวเท้าไปทางซือเยี่ยหานทีละก้าวๆ...
ภายใต้สายตาเย็นเยียบที่แทบจะแช่เย็นกระดูกจนกลายเป็นน้ำแข็งของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นเดินตรงเข้าไปหาถึงด้านหน้าชายหนุ่ม นั่งลงบนตักของเขา แล้วคล้องคอชายหนุ่มพลางจุมพิตลงบนริมฝีปากเย็นเยียบนั้น...
........................................................


บทที่ 41 หน้าตาสวยเป็นความผิดของฉันด้วยเหรอ?
 เยี่ยหวันหวั่นชื่นชมใบหน้าเรียวเล็กของตัวเองในกระจก ต่อให้ดูอย่างไรก็ดูดี จึงเหล่สายตามองเธอทีหนึ่ง “หน้าตาสวยเป็นความผิดของฉันเหรอ?”
 เฉินเมิ่งฉีพลันสะอึกไป “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น เพียงแต่อยากเตือนให้เธอระวังหน่อย อดทนมาได้ตั้งนานขนาดนี้ อย่ามาตกม้าตายตอนสุดท้าย ไม่ง่ายเลยกว่าที่ปีศาจร้ายคนนั้นจะหมดความสนใจในตัวเธอ ยอมปล่อยให้เธอออกมาจากสวนจิ่นหยวนได้ หากได้เห็นว่าเธอสวยขนาดนี้ แล้วเกิดสนใจเธอขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?”
 เฮอะๆ นังปีศาจร้าย...
 เยี่ยหวันหวั่นได้ยินคำพูดของเฉินเมิ่งฉี มือเท้าคางบ่นพึมพำ “ซือเยี่ยหานไม่สนใจแม้ว่าฉันจะมีสภาพน่าเกลียดขนาดนั้น บางทีเขาอาจจะรักฉันจริงๆ ก็ได้?”
 เฉินเมิ่งฉีรีบพูดโพล่งออกมา “จะเป็นไปได้อย่างไร นั่นมันปีศาจร้ายที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ทั้งยังชอบทรมานผู้หญิงโดยเฉพาะ เรียกว่าเป็นพวกโรคจิตเลยก็ว่าได้ เธอแค่โชคร้ายถูกเขาเลือกก็เท่านั้น สองปีมานี้เขาทำอะไรกับเธอบ้าง หรือว่าเธอลืมไปหมดแล้ว?”
 เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “อ้อ แบบนี้ก็...”
 ไม่รู้ว่าซือเยี่ยหานได้ยินเฉินเมิ่งฉีวิจารณ์เขาขนาดนี้จะรู้สึกอย่างไรบ้าง?
 หึ เธอในชาติก่อนโง่เขลาให้เฉินเมิ่งฉีหลอกใช้ ไม่เพียงสร้างโอกาสให้เธอได้ใกล้ชิดซือเยี่ยหานไม่รู้กี่ครั้ง ชมเธอต่อหน้าซือเยี่ยหาน และเพื่อเฉินเมิ่งฉีแล้ว เธอได้แสวงหาผลประโยชน์ต่อหน้าซือเยี่ยหานให้กับเฉินเมิ่งฉี และตระกูลเฉินไปไม่น้อยเลย
 อย่างไรตระกูลซือก็ยิ่งใหญ่เหมือนสัตว์ใหญ่มหึมา เพียงแค่ช่วยเหลือเพียงเศษผง ก็ทำให้ตระกูลเฉินเลื่อนตำแหน่งก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ด
 เป็นเพราะเยี่ยหวันหวั่นช่วยพูดกับซือเยี่ยหานให้ช่วยเหลือตระกูลเฉิน ต่อมาทั้งตระกูลเฉินก็ได้เฉิดฉาย จากบริษัทขนาดเล็กมากได้เข้ามาอยู่ในกลุ่มบริษัททุนจดทะเบียน ผงาดขึ้นมาเป็นบริษัทชื่อดังของเมืองหลวง
 ชาตินี้ยังคิดจะเหยียบหัวเธอเพื่อผงาดขึ้นไปอีก ถึงขั้นอยากจะครอบครองตำแหน่งนายหญิงซือ? ฝันหวานเกินไปแล้ว!
 เฉินเมิ่งฉีไม่รู้ความคิดในเวลานี้ของเยี่ยหวันหวั่นเลยสักนิด จึงเกิดความกลัวว่าเยี่ยหวันหวั่นจะมีใจให้กับซือเยี่ยหาน รีบดึงไม้ตายกู้เยว่เจ๋อออกมาใช้ “หวันหวั่น เธอกำลังโกรธคุณชายกู้อยู่ใชไหม? ความจริงถ้าให้ฉันพูดนะ ครั้งก่อนไม่ใช่ความผิดของคุณชายกู้ แต่เป็นเพราะเธอที่ใจร้อนเกินไป หากว่าตอนนั้นเธอหนีไปกับคุณชายกู้ หลังจากนั้นค่อยอธิบายให้เขาเข้าใจว่าเธอโดนบังคับ ไม่แน่พวกเธออาจจะได้อยู่ด้วยกันไปแล้วก็ได้
 แต่ผลสุดท้ายเธอกลับเล่นตัวไม่ยอมหนีไปกับเขา ทำให้ความพยายามของฉันต้องสูญเปล่า ทั้งต้องช่วยเธอติดต่อกับคุณชายกู้ ทั้งยังช่วยเธอดึงความสนใจจากพวกลูกน้องที่สวนจิ่นหยวนอีก”
 เยี่ยหวันหวั่นได้ฟังแล้วก็ทอดถอนใจ แสร้งทำเป็นเสียดายเอ่ยไปว่า “เมิ่งฉี ฉันรู้ว่าเธอก็เป็นห่วงฉัน เป็นเธอที่เสนอความคิดให้ฉันแต่งตัวอัปลักษณ์เพื่อหลบหลีกจากซือเยี่ยหาน เป็นเธอที่คอยช่วยฉันคิดหาวิธีหลบหนี และก็เป็นเธอที่คอยช่วยฉันติดต่อกับกู้เยว่เจ๋อ...”
 เฉินเมิ่งฉีเห็นว่าเยี่ยหวันหวั่นยังคงโง่เขลาเช่นนั้นตามที่คิด นัยน์ตาฉายแววเย้ยหยัน ทว่าบนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ “หวันหวั่น เธอเป็นเพื่อนรักของฉันนะ ไม่ให้ฉันช่วยเธอแล้วจะให้ฉันช่วยใคร ดังนั้นเธอต้องฟังที่ฉันพูด เธอเลิกงอนคุณชายกู้ได้แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เธอจะห่างจากสวนจิ่นหยวนมาได้ ควรจะคว้าโอกาสนี้ไปหาคุณชายกู้ซะนะ ไม่อย่างนั้นหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป แล้วเมื่อไรเธอจะตามคุณชายกู้ให้กลับมาได้!”
 เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองไปทางห้องน้ำเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยพูดอย่างเนิบช้า “ใครบอกว่าฉันจะตามเขากลับมาเหรอ?”
 เฉินเมิ่งฉีได้ยินก็ตกตะลึง คิ้วขมวดย่นพูดไปว่า “คุณชายกู้เป็นคู่หมั้นของเธอแท้ๆ แต่กลับถูกพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอแย่งไป เธอต้องแย่งกลับมาอยู่แล้วสิ หรือว่าเธออยากยอมแพ้แล้ว? เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร ไม่เท่ากับยอมให้เยี่ยอีอีผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นเอาเปรียบเหรอ!”
 เยี่ยหวันหวั่นมองท่าทางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟของเฉินเมิ่งฉีด้วยรอยยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ลูบเบาๆ ไปที่คิ้วของตัวเองในกระจก เอ่ยอย่างใจเย็น “รองเท้าเก่าที่ฉันทิ้งไปแล้ว จะเก็บกลับมาทำไม? มันจำเป็นด้วยเหรอ? หากเยี่ยอีอีรู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบฉัน เช่นนั้นก็ปล่อยให้เธอคิดแบบนั้นไปเถอะ”
 ................................................................


บทที่ 43 หมายความตามตัวหนังสือ
 หัวใจดวงน้อยของเยี่ยหวันหวั่นรู้สึกตกใจจนตัวสั่นขึ้นมาทันที “นี่...นี่หมายความว่าอะไร? หมายความตามตัวหนังสือ...หรือว่า...”
 ชายหนุ่มมองเธอทีหนึ่ง “เธออยากให้หมายความเป็นอย่างอื่นก็ได้”
 เยี่ยหวันหวั่นพลันส่ายหน้าราวกับเกลียวคลื่น “ไม่ต้องหรอกไม่ต้อง! หมายความตามตัวหนังสือนั่นแหละ”
 เพียงแต่ ต่อให้เป็นเพียงการ “นอน” เฉยๆ ก็ทำให้เธอปวดหัวพอแล้ว
 เวลาแค่สองชั่วโมงก็ทำให้เธออกสั่นขวัญแขวนแล้ว นับประสาอะไรกับหกชั่วโมง
 ใครบอกให้เธอทำผิดก่อนล่ะ
 สุดท้าย ทำได้เพียงกัดฟันรับปากก็เท่านั้น
 รอกระทั่งมานอนบนเตียงเป็นเพื่อนเขาอีกครั้ง เยี่ยหวันหวั่นก็คิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อครู่นี้ซือเยี่ยหานตั้งใจขุดหลุมให้เธอกระโดดลงไปหรือเปล่า? จะได้ทำให้เธอที่เป็นเพราะทำผิดต้องยอมตกลงกับเงื่อนไขที่ไม่ยุติธรรมแบบนี้อย่างว่าง่าย...
 อีกอย่างเมื่อครู่บทสนทนากับเฉินเมิ่งฉีเหล่านั้น ก็ไม่รู้ว่าซือเยี่ยหานได้ยินหรือเปล่า
 เธอที่กำลังแอบกระซิบกับตัวเอง ได้หันหน้าไปก็พบว่าคนบางคนนอนหลับไม่รู้เรื่องไปแล้ว
 เอ๋ หรือว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอทำอะไรผิดไป?
 การนอนหลับของซือเยี่ยหานออกจะเป็นปกติดี! มีท่าทีเหมือนคนป่วยเกินเยียวยาที่ไหนกัน...
 เยี่ยหวันหวั่นในตอนแรกยังคิดฟุ้งซ่านนอนไม่หลับ สุดท้ายน่าจะเพราะติดเชื้อง่วงนอนมาจากซือเยี่ยหาน จึงผล็อยหลับไปไม่รู้ตัว
 กลางดึก
 ชายหนุ่มบนเตียงนอนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเหมือนกับอสูรที่กินอิ่มแล้ว
 เพียงแต่ ต่อให้เป็นการตื่นขึ้นมาจากความฝัน ดวงตาของชายหนุ่มยังคงมีประกายความดุร้ายและเย็นชาเช่นเดิม
 กระทั่ง...สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มที่แตกต่างไปจากเดิมกลางหน้าอก ความดุร้ายของชายหนุ่มพลันคลายลง ลดระดับศีรษะลงช้าๆ มองไปทางหน้าอกของตัวเอง
 ภายใต้แสงสว่างอันอ่อนโยน เห็นเพียงสาวน้อยนอนขดตัวซบอยู่ในอ้อมอกของเขาราวกับลูกแมว กำลังหลับสบาย
 ทันใดนั้น หน้าอกที่เป็นโพรงมีลมหนาวพัดโหมกระหน่ำพลันถูกเติมเต็ม มีหัวใจลอยกลับเข้ามาอยู่ในร่างกายอีกครั้ง
 ชายหนุ่มสายตาวาบไหวจดจ้องอยู่ที่คนในอ้อมอก ใบหน้าพลันปรากฏความสับสนซับซ้อน
 คล้ายกับเริ่มตั้งแต่คืนนั้น เธอก็เปลี่ยนไปทีละเล็กทีละน้อยทำให้เขาอยากจะคาดเดา...
 แม้ว่าเขาจะชอบการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ของเธอมาก แต่ความหวานที่มีเสน่ห์เหล่านี้เหมือนภาพลวงตาเกินไป
 เหมือนกับเขาเป็นนักเดินทางที่ออกท่องไปตามทะเลทรายอย่างยาวนาน ทันใดนั้นก็ได้พบกับโอเอซิส แต่ว่าวินาทีถัดมาก็หาไม่เจอ มันก็แค่ปรากฎการณ์ของภาพลวงตา เพียงพริบตาก็หายวับไป
 เวลานี้ โทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านข้างมีแสงกระพริบ แสดงถึงมีข้อความมาใหม่
 ซือเยี่ยหานดวงตาหม่นลงไปบ้าง ก่อนจะเปิดข้อความอ่าน
 ผู้ส่งข้อความคือเฉินเมิ่งฉี [คุณซือคะ เมื่อคืนฉันไปเยี่ยมหวันหวั่นแล้ว ฉันพยายามโน้มน้าวเธออยู่นาน เพียงแต่เหมือนว่าเธอจะยังโกรธคุณอยู่ อย่างไรแล้วคุณชายกู้ก็เคยเป็นคู่หมั้นของเธอ จะให้เธอลืมเขาไปในเวลาสั้นๆ นั้นเป็นเรื่องยากมาก เชื่อว่าสักวัน เธอจะต้องเห็นความดีของคุณแน่]
 ซือเยี่ยหานเพียงแค่เหลือบอ่านเท่านั้น สีหน้าเฉยเมยโยนโทรศัพท์ไปไว้ด้านข้าง ใบหน้าราบเรียบไร้ความเปลี่ยนแปลง
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 39 พูดต่อสิ
เตียงน้อยของเธอปูผ้าปูเตียงลายเชยๆ สีฟ้าขาวของโรงเรียน เธอไม่ชอบผ้าห่มของโรงเรียนเพราะห่มไม่สบาย ต่อมาเลยไปซื้อจากตลาดเล็กๆ หน้าประตูโรงเรียนเองมาหนึ่งผืนซึ่งอุ่นกว่ามาก และลายดอกโบตั๋นสีแดงสดขนาดใหญ่แต่ละดอกนั้นช่างแทงตาเหลือเกิน
และตอนนี้ซือเยี่ยหานกำลังนอนอยู่บนเตียงที่ไม่เข้ากับเขาอย่างสุดโต่งและห่มผ้าห่มลายดอกโบตั๋นผืนนั้น
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าผ้าห่มลายดอกโบตั๋นแสนเชยผืนนั้นในเวลานี้ดูมีราคาขึ้นมาอย่างประหลาด
“คือว่า...คุณจะนอนที่หอพักของฉันเหรอคะ?”
“มานี่” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ ไม่อนุญาตให้เอ่ยปากถามสงสัย
“อื้อ” เยี่ยหวันหวั่นกลืนน้ำลาย เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย
จากนั้น ก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของเขา นอนด้วยกัน
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งอึ้ง
ตัวเองนอนก็ช่างเถอะ ยังจะต้องลากเธอมานอนด้วยกันคืออะไร!
นอกประตูมีเสียงหัวเราะพูดคุยและเสียงเดินไปมาของเหล่าเด็กสาวอยู่ตลอด ใจของเยี่ยหวันหวั่นตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว รีบลองเอ่ยโน้มน้าว “คือว่า เตียงของฉันที่นี่แข็งมาก นอนไม่สบายจริงๆ! ถ้าหากคุณง่วงแล้วละก็ กลับไปนอนดีไหมคะ?”
ชายหนุ่มกอดเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับกำลังกอดหมอนข้าง “สบาย”
ใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนเป็นมืดคล้ำ เขากำลังพูดถึงเตียง หรือพูดถึงเธอกันแน่?
“คุณชายเก้า คุณไม่กลับไปนอนจริงเหรอ? คุณฟังดูสิที่นี่เสียงดังหนวกหู เตียงก็เล็ก ไม่พอขาคุณด้วยซ้ำ อีกทั้งคุณหมอโม่ไม่อยู่คุณก็นอนไม่หลับ แล้วก็...”
เยี่ยหวันหวั่นพูดคนเดียวอยู่นานสองนาน สุดท้ายคนบางคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับไป
ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็หยุดพูดอย่างจนใจ
แต่ว่าพอเธอไม่พูด คนบางคนก็ลืมตาขึ้นมา ส่งเสียงแหบต่ำร้องขอ “พูดมาสิ”
เยี่ยหวันหวั่นไม่ทันเข้าใจความหมาย “ฮะ?”
ซือเยี่ยหาน “พูดต่อไปสิ”
เยี่ยหวันหวั่นทำตัวไม่ถูก
อย่าได้ปรนนิบัติยากนักจะได้ไหม จะนอนยังต้องให้เธอกล่อมอยู่ข้างกายด้วยเหรอ?
เยี่ยหวันหวั่นคิดอยากจะถีบผ้าห่มออกไปที่พื้น แน่นอนว่า เธอไม่มีความกล้าแบบนั้นจึงพยักหน้าอู้อี้ “อ้อ...”
แต่ว่า พูด เธอจะพูดอะไรล่ะ?
“เอ่อ ฉันท่องค่าพายให้คุณฟังได้ไหม?” เยี่ยหวันหวั่นลองเอ่ยปากถาม
“อื้อ” คนบางคนพยักหน้า แสดงความไม่เรื่องมาก
ทำให้เยี่ยหวันหวั่นทำได้เพียงเริ่มท่อง “3.1415926535789…”
ค่าพายเป็นตัวเลขจำนวนนับไม่ถ้วน ว่ากันว่ามนุษย์สามารถท่องติดต่อกันยาวนานสิบกว่าชั่วโมงจนถึงตำแหน่งที่หนึ่งแสน
เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่เคยจดบันทึกมาก่อนว่าตัวเองท่องได้ถึงตำแหน่งที่เท่าไรกันแน่ อย่างไรซะซือเยี่ยหานไม่พูดว่าหยุด ก็ทำได้แค่ท่องต่อไป
ผู้ชายที่นอนอยู่ข้างกายเธอช่างหล่อเสียจนสามารถทำให้ท้องฟ้าของชิงเหอสว่างราวกับตอนกลางวัน ผมสีดำราวกับถูกย้อมด้วยสีของราตรี อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างเห็นได้ชัด ผิวที่สมบูรณ์แบบไม่มีรอยตำหนิแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางที่ดูเฉยชาทว่าดูดีอย่างที่สุด แม้แต่เส้นผมเส้นเดียวยังเห็นได้ชัดถึงความลำเอียงของผู้สร้าง โดยเฉพาะในเวลานี้เขาปลดกระดุมปกเสื้อให้ปล่อยออก เผยให้เห็นไหปราร้าวับๆ แวมๆ...
หลังจากที่ไม่น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว เยี่ยหวันหวั่นพบว่า การนอนอยู่ข้างสินค้าชั้นยอดแบบนี้ เป็นการโดนลงโทษรูปแบบหนึ่ง
เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่าตัวเองท่องอยู่นานเท่าไร ท่องจนสุดท้าย ก็ท่องจนตัวเองง่วง สะลึมสะลือไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่ตอนไหน
สุดท้าย เธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเคาะประตู
“ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูเป็นเสียงที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันมากในห้องที่เงียบสงบ
ว่าแล้วไง! กลัวอะไรก็เจออะไรจริงๆ!
ผู้ชายข้างกายเหมือนว่ากำลังหลับลึก หลังจากที่ถูกเสียงเคาะประตูรบกวน คิ้วน่ามองนั้นพลันขมวดมุ่น มีเมฆดำทมึนลอยอยู่
เยี่ยหวันหวั่นประหลาดใจเล็กน้อย ซือเยี่ยหานหลับอีกแล้วเหรอ?
ไม่ได้บอกว่าเขานอนยาก จะนอนทุกครั้งต้องมีคุณหมอโม่สะกดให้นอนหลับไม่ใช่เหรอ?
แต่ว่าตอนนี้เธอไม่มีเวลามาคิดอะไรมากมายขนาดนั้นแล้ว จึงรีบผลักคนข้างๆ เบาๆ “ซือเยี่ยหาน! ตื่นสิ!”
.................................................................................


บทที่ 40 จุ๊บสองที
 แน่นอนเธอรู้ว่าอารมณ์ตื่นนอนของซือเยี่ยหานน่ากลัวแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอสนใจอะไรมากไม่ได้แล้ว
 “ซือเยี่ยหาน มีคนมา คุณหลบไปก่อนดีไหม?”
 เป็นอย่างที่คิด เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ การแสดงออกของปีศาจร้ายบางตัวก็น่ากลัวขนาดที่ว่าทำลายโลกทั้งใบให้พินาศลงได้
 เยี่ยหวันหวั่นสิบนิ้วพนมมือ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความอ้อนวอน “ขอร้องล่ะนะ!”
 สีหน้าของคนบางคนยังคงมีอารมณ์เหมือนพายุโหมกระหน่ำ มีเมฆดำแผ่เต็มท้องฟ้า
 เยี่ยหวันหวั่นเอนกายเข้าไปจุมพิตบนริมฝีปากของชายหนุ่มอีกครั้ง “ได้ไหมคะ?”
 สาวน้อยน้ำตาซึมเปียก น้ำเสียงทั้งออดอ้อนและอ่อนหวาน ทำให้หัวใจละลายไปได้เลย
 ความโมโหของซือเยี่ยหานเหมือนว่าจะมลายหายไปอย่างหมดจดในชั่วพริบตา เพียงแต่ใบหน้าของเขายังคงมีน้ำแข็งหมื่นลี้เกาะกุมอยู่เช่นเคย
 เหอะ สาวน้อยคนนี้ เธอคิดว่าเขากล่อมง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?
 เห็นซือเยี่ยหานยังคงทำหน้าเย็นชาไม่เดือดร้อนแต่อย่างใด เยี่ยหวันหวั่นก็ร้อนใจอย่างที่สุด เอนกายเข้าไปจุมพิตอีกครั้ง “ขอร้องคุณล่ะนะ”
 ซือเยี่ยหานบอก “ได้”
 เยี่ยหวันหวั่นใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี “ขอบคุณนะ คุณไปหลบในห้องน้ำก่อนเถอะ ฉันจัดการทางนี้ครู่เดียว”
 อืม...หากว่าใช้จุ๊บเดียวแก้ปัญหาไม่ได้ เช่นนั้นก็สองจุ๊บ
 รอให้ซือเยี่ยหานไปซ่อนตัวแล้ว เยี่ยหวันหวั่นถึงไปเปิดประตู
 ทำเธอตกใจแทบแย่ นึกว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจหอเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเฉินเมิ่งฉี...
 ได้เห็นสภาพของเยี่ยหวันหวั่นในเวลานี้ เฉินเมิ่งฉีที่อยู่หน้าประตูก็ชะงักไปชั่วขณะ
 เห็นเพียงสาวน้อยไร้การแต่งหน้า สวมชุดนอนธรรมดา ทว่ากลับดูอ่อนโยนดั่งดอกบัวที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ สวยงามจนไม่อาจละสายตาได้
 แม้เธอจะรู้อยู่แต่แรกแล้วว่ารูปร่างของเยี่ยหวันหวั่นเมื่อผอมลงหน่อยจะดูดีมาก แต่เพราะนานมากแล้วที่เธอไม่ได้เห็นรูปร่างหน้าตาดั่งเดิมของเยี่ยหวันหวั่น เวลานี้ได้มาเห็นกระทันหัน จึงตกตะลึงไปเลย
 เธอเองก็เป็นที่รู้จักไปทั่วในนามของสาวสวย ทั้งยังเป็นดาวของห้อง A แต่เวลานี้เมื่อเธอมายืนอยู่ตรงหน้าของเยี่ยหวันหวั่น ต่อให้เธอจะตั้งใจแต่งหน้าเต็มที่ ก็ยังสวยได้เพียงหนึ่งในสิบของเยี่ยหวันหวั่นที่ใบหน้าไร้การแต่งแต้ม สวมชุดนอนธรรมดาก็เท่านั้น
 สีหน้าของเฉินเมิ่งฉีเปลี่ยนไม่หยุด การแสดงออกทางสีหน้าแทบจะอดกลั้นไว้ไม่ไหว พยายามทำน้ำเสียงให้ดูใกล้ชิดอ่อนหวานเหมือนปกติ “หวันหวั่น ทำไมตั้งนานกว่าจะมาเปิดประตู?”
 “ฉันหลับอยู่” เยี่ยหวันหวั่นตอบไปส่งๆ
 “แต่ว่าตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มกว่า เธอนอนเร็วขนาดนี้เลยเหรอ” เฉินเมิ่งฉีเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
 “ดึกป่านนี้ มาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถาม
 “มาหาเธอแน่นอนว่าต้องมาคุยเล่นน่ะสิ อย่ามัวยืนเกาะประตูเลย พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” เฉินเมิ่งฉีไม่ถือว่าตัวเองเป็นคนนอก จึงเดินตรงเข้าไปข้างในทันที
 เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้ว เธอในชาติก่อนปรารถนาเป็นอย่างยิ่งที่จะให้เฉินเมิ่งฉีมาคุยกับเธอ ทุกครั้งเธอจะลากเฉินเมิ่งฉีมาคุยด้วยจนถึงดึกดื่นค่อนคืน แต่ว่าบัดนี้เธอไม่มีความสนใจนั้นเลย
 เพียงแต่ เธอชำเลืองมองไปทางห้องน้ำ สุดท้ายก็ไม่ได้ห้ามให้เฉินเมิ่งฉีเข้ามา
 หลังจากเข้ามาแล้ว เฉินเมิ่งฉีก็รีบจ้องเธอด้วยสีหน้าจริงจังแล้วเอ่ยพูด “หวันหวั่น เธอไม่ระวังเลยนะ ทำไมถึงไปเปิดประตูด้วยหน้าสดไร้เครื่องสำอางแบบนี้ล่ะ หากว่าคนนอกประตูไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนอื่นล่ะ? หากให้คนอื่นเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเธอก็จะแย่เอานะ หูตาของซือเยี่ยหานมีอยู่ทุกที่ แม้จะอยู่ในโรงเรียนก็ไม่ควรชะล่าใจ”
 ……….…………………………………………………………..