สีหน้าทูร่าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หลังจากที่เห็นศีรษะของคอร์ต้าถูกโยนออกมาจากด้านในที่ซึ่งถูกล้อมด้วยเวทมนตร์เสาเพลิงวายุของเขา ศีรษะตกลงพื้นกลิ้งมาหยุดอยู่ตรงหน้า ทูร่านั้นเริ่มสติแตกเหมือนว่าจะยังไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
 "ไม่จริง... ไม่จริง... ไม่จริง! อ๊ากกกกกก!!!"
 ทางแฮงค์ที่เห็นดังนั้นก็พยายามที่จะเรียกสติทางทูร่ากลับมา "เฮ้ย! ตั้งสติหน่อย!"
 แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไงทางทูร่าก็ดูเหมือนว่าจะไม่ฟังเลย
 ซึ่งในขณะนั้นเองที่เวทมนตร์ของทางทูร่าได้คลายออก ปรากฏแมม่อนที่อยู่ด้านในพร้อมกับในมือถือร่างอันไร้หัวของคอร์ต้าอยู่ แถมบนร่างกายแทบไม่มีบาดแผลใดๆ แสดงถึงความต่างชั้นของพลังๆ ได้อย่างชัดเจน พวกเขานั้นไม่มีทางที่จะเอาชนะตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...
 "โกหกน่า...! โดนเวทมนตร์ไปตั้งขนาดนั้นแล้วแท้ๆ" แฮงค์ถึงกับทำอะไรไม่ถูกหลังจากที่ได้เห็นร่างอันไร้บาดแผล
 ทางแมม่อนนั้นโยนร่างศพของคอร์ต้าทิ้งและวิ่งไปทางทูร่าที่กำลังสติแตกอยู่ ซึ่งในระหว่างนั้นทางแฮงค์เองก็พยายามเรียกสติและปามีดหลายเล่มเพื่อช่วยให้ทางทูร่าหนีไป...
 "แม่งเอ๊ย! รีบหนีไปสิเว้ย....!" มีดที่ถูกปาไปแทบไม่เป็นผลเลยแม้สักนิดเดียว จนกระทั่งแมม่อนได้ไปหยุดอยู่ตรงหน้าของทูร่า
 ทางทูร่านั้นเงยมองแมม่อนที่มาหยุดอยู่ตรงหน้า เขาตกใจและล้มลงสติแตกร้องออกมาด้วยความกลัว... "อย่าเข้ามา...! อย่าเข้ามา...! อย่าเข้ามา...!!!"
 แล้วเขาก็เริ่มยิงเวทมนตร์ใส่ทางแมม่อนรัวๆ "บอลเพลิง! หอกเพลิง! บอลเพลิง!!! หอกเพลิง! เคียววายุ! เคียววายุ!!!"
 เวทมนตร์ถูกยิงอย่างต่อเนื่องนับไม่ถ้วน ซึ่งก็เป็นที่น่ารู้ดีว่าเวทมนตร์มันถูกทำให้ไร้ผลทันทีที่มันพุ่งเข้าใส่แมม่อน ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนร่างกายของแมม่อนเลย พอทูร่าเห็นแบบนั้นก็เริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับคนบ้าเสียสติ
 "ฮะ...! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! นี่มัน...ตัวบ้าอะไรนี่..."
 ก่อนทางแมม่อนก็ง้างมือออกกว้าง แล้วฟาดไปที่ศีรษะของทูร่าอย่างแรง เพียงแค่ชั่วพริบตาหัวของทูร่าก็ระเบิดแหลกเละไม่มีชิ้นดี
 หลังจากนั้นแมม่อนก็สะบัดมือไป-มาเพื่อเอาคราบเลือด กับเศษเนื้อที่ติดอยู่ที่มือออกราวกับเมื่อตะกี้เป็นเพียงแค่หนอนแมลงสำหรับเขาเท่านั้น....
 แมม่อนนิ่งสักพัก... ก่อนจะหันกลับไปที่แฮงค์พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉยว่า...
 "ผมมีข้อเสนอ...ผมจะปล่อยให้คุณรอดกลับไปอย่างปลอดภัย แต่ต่อจากนี้ห้ามมายุ่งกับพวกเราอีกจะได้ไหม?"
 แฮงค์ถึงกับประหลาดใจออกมาไม่คิดว่าทางนั้นจะพูด เขานึกว่าแมม่อนจะโกรธจัดจนไม่ฟังอะไรแล้วเสียอีก
 "ไม่คิดว่าจะปริปากออกมา แต่ถึงข้อเสนอจะดีอย่างไง ฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก!" หลังจากนั้นเขาก็ยืดดาบออกไปโจมตีทางของเซเลน่าที่กำลังนอนอยู่
 ....
 ดาบเข้าเป้าอย่างจัง! แต่ไม่ใช่ทางเซเลน่าแต่อย่างใด มันกลับเป็นทางของแฮงค์เองต่างหาก เขาโดนแทงด้วยอาวุธของตัวเองเข้าที่ท้อง
 "อึก...! ได้อย่างไง?"
 "ทำอะไรไม่เข้าเรื่อง..." แมม่อนพูดพร้อมกับขยับหน้ากากสวมเข้ากลับที่เดิม "ถ้าขืนยังดึงดันอยู่แบบนั้นจะตายเอานะ"
 "หึ...! ต่อให้ฉันจะตาย! ก็จะมีคนใหม่มาตามล่าแกอยู่ดี ชั่วชีวิตของปีศาจอย่างพวกแกอย่างหวังว่าจะได้อยู่แบบสงบสุขเลย! เพราะพวกแกฆ่าพ่อ,แม่และน้องสาวของฉัน พวกเขาต้องมาตายก็เพราะความเห็นแก่คำสัญญาโง่ๆ ของปีศาจบัดซบอย่างแก! ฉันและคนเหล่านี้จึงได้มาเป็นสเลเยอร์เพื่อจะได้แก้แค้นให้กับพวกคนเหล่านั้นที่ได้ตายไป!
 ถ้าไม่มีปีศาจแบบพวกแก! ป่านนี้ฉันและอีกหลายคน...คงจะมีชีวิตที่สงบสุขกับครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว!" แฮงค์ทำให้สภาพของดาบยาวกลับมาเป็นดาบสั้นแบบเดิมแล้ววิ่งเข้าใส่ทางแมม่อนทั้งอย่างนั้น แต่ทันใดนั้น.....
 โซ่เส้นหนึ่งซึ่งเป็นอันเดียวที่ใช้กับทางคอร์ต้า มันออกมาจากช่องมิติเล็กๆก็เข้ามารั้งแขนของแฮงค์เอาไว้อย่างแน่นหนา "แม่งเอ๊ย!"
 เมื่อทางแฮงค์เห็นแบบนี้ ก็เลยเลือกที่จะยืดอาวุธออกพุ่งโจมตีแทน แต่ดาบที่พุ่งไปทางแมม่อนนั้นก็ถูกจับเอาไว้ได้และทำลายทิ้งได้อย่างง่ายดาย
 "รู้ไหมครับว่ามันเปล่าประโยชน์?" หลังจากนั้นไม่นานนักก็มีโซ่อีกหลายเส้นพุ่งออกมารัดแขน,ขา และคอจนครบทุกส่วน
 "แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!!!" เสียงของแฮงค์ร้องออกมาอย่างเจ็บใจในความไร้พลังของตัวเอง "ปีศาจอย่างแก! ไม่มีทางเข้าใจถึงสิ่งที่เรียกว่าความสูญเสียหรอก เห็นใจ? จะปล่อยฉันไป? อย่ามาทำให้ขำหน่อยเลย ถ้าเกิดจะเป็นอย่างนั้นจริง ฉันขอตายซะยังดีกว่า!!!"
 แมม่อนฟังด้วยท่าทีที่นิ่งเฉยไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไป "คุณพูดถูกหนึ่งอย่าง ผมไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของคุณหรอก และก็ไม่คิดจะสนใจด้วย.... แต่ในเมื่อคุณขอร้องความตายผมก็สนองให้อย่างเต็มใจ... โซ่แห่งความโลภ...ผู้เหนี่ยวรั้งทุกสรรพสิ่ง... จงตอบรับคำขอของข้า!... นามของหนึ่งในบัญญัติต้องห้ามขอให้เจ้าโปรดจงมอบความตายอันไร้ความปราณีให้ชายผู้นี้ด้วยเถิด..."
 "...อย่างนี้นี่เอง...ก็ว่าอยู่ ทำไมอาวุธฉันถึง..." ไม่ทันได้พูดจบ ร่างกายของแฮงค์ก็ได้ถูกฉีกขาดออกจากกันเป็นห้าส่วน และถูกดึงเข้าไปในช่องว่างมิติเล็กๆ พร้อมกับโซ่จนหมด แล้วเช่นเดียวกันเหล่าซากศพที่อยู่ใน ณ ที่แห่งนั้นด้วย ต่างก็ถูกกลืนหายไปจนไม่เหลือร่องรอยเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่เพียงแค่นั้นพื้นที่ที่เคยมีร่องรอยต่อสู้ทั้งหมดก็ถูกทำให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมก่อนที่สเลเยอร์จะมาด้วย
 หลังจากที่เรื่องทุกอย่างจบลง แมม่อนได้เดินเข้าไปหาเซเลน่าอุ้มเธอเข้ามานอนตรงใกล้กองไฟ
 "บาดเจ็บหนักเลย แต่โชคดีที่ยังพอช่วยได้" เขาเอามีดจิ้มลงไปที่ปลายนิ้วและค่อยบรรจงหยอดเลือดลงในปากของเซเลน่า ไม่นานนักบาดแผลบนร่างกายของเธอทั้งหมดก็ได้หายไป
 "ทีนี้ก็เสื้อผ้า..." เขาจับไปที่เสื้อผ้าที่ขาดลุ่ยของเธอ หลังจากนั้นก็พยายามนึกคิดไปถึงรูปร่างเดิมของมันที่เคยเป็น เพียงพริบตาเท่านั้นเสื้อผ้าที่ขาดลุ่ยก็กลับไปเป็นเหมือนปกติ
 "ท่านแม่...ข้าคิดถึง...ท่านเหลือเกิน..." เซเลน่าละเมอออกมาพร้อมกับเอามือจับไปที่มือของแมม่อนอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะนึกว่าเป็นแม่ของเธอ
 แมม่อนกุมมือของเธอเอาไว้ "ทั้งหมดเป็นเพราะว่าข้าประมาทเกินไป ไม่คิดว่าทางนั้นจะสามารถตัดการรับรู้ได้ ข้าทำให้ท่านต้องเจ็บปวดถึงสองครั้ง...เพียงเพราะว่าความเห็นแก่ตัวของตัวเอง แต่ต่อจากนี้ข้าสัญญาเลย จะไม่ให้ท่านต้องเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว..." เขาค่อยๆวางมือของเซเลน่าลงอย่างช้าๆ ลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินเข้าไปในป่าเพราะว่าในตอนที่รีบวิ่งกลับมาดันทำอาหารตกเอาไว้กลางทาง... พลางคิดเรื่องในใจตอนนี้
 ...ข้าควรบอกเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง ให้ท่านฟังดีไหมนะ?...
 เช้าวันต่อมา....
 เซเลน่าและแมม่อนก็รีบออกเดินทางไปยังเมืองค็อกคาเทลต่ออย่างทันที... ในระหว่างเดินทางไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยกันออกมา ทำให้บรรยากาศโดยรอบค่อนข้างอึดอัด ทางเซเลน่าที่ทนไม่ไหวเลยเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน
 "นี่! นายจะทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริงใช่ไหม? แล้วส่วนมากเรื่องที่คนเขาขอกันมักจะเป็นเรื่องอะไรกันหรอ?" เซเลน่าพยายามหาเรื่องต่างมาคุยเพื่อหลีกเลี่ยงบรรยากาศอึมครึมที่เป็นอยู่ในขณะนี้
 แมม่อนนิ่งเงียบไปสักพักหนึ่ง ในขณะที่เท้าของเขาก็ไม่ได้หยุดเดินแต่อย่างใด เหมือนว่ากำลังตัดสินใจว่าควรจะบอกไปดีหรือไม่ "ท่าน...อยากรู้จริงๆอย่างนั้นหรอ?"
 เซเลน่าพยักหน้ากลับอย่างรัวๆ แววตาเป็นประกายดูเหมือนเด็กที่อยากจะรู้ทุกเรื่องไปเสียหมด ทางแมม่อนนั้นก็เลยเริ่มปริปากพูดออกมา
 "ส่วนมากก็จะเป็นเรื่องที่มีจุดประสงค์คืออย่างชัดเจน อย่างเช่น ขอเงินทองมากมายกองเท่าภูเขา ขอเป็นเจ้าเมืองบ้าง ขอให้มีสุขภาพแข็งแรงบ้าง ขอให้ได้รักแท้อันเป็นนิรันดร์" แมม่อนพูดเรื่องคำขอไปเรื่อยๆทางเซเลน่าเองก็ฟังอย่างตั้งใจพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม แต่ตอนนั้นทันทีที่ได้ยินคำพูดหนึ่งออกมาจากปากของเขาก็ทำให้เธอตกใจอึ้งไปชั่วครู่หนึ่ง...
 "บ้างก็ขอให้ชุบชีวิตคนที่ตาย..."
 ทางเซเลน่าถึงกับชะงักไปสักพักหนึ่งทันทีที่ได้ยินเรื่องนั้น "มันทำได้...จริงๆอย่างนั้นหรอ?..." ภายในใจของเธอในตอนนี้คิดเพียงแค่ว่าถ้ามันทำได้จริงๆละก็อย่างน้อย ก็อยากจะให้แม่ของตัวเองฟื้นคืนกลับมา
 "ได้! แต่ข้าไม่แนะนำ และก็ไม่รับประกันด้วยว่าจะสำเร็จ"
 "...ทำไมล่ะ?"
 "เพราะมันมีสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนอย่างไงล่ะ!"
 "ถ้าไม่ว่าอะไรฉันก็จะยอมแลก ไม่ว่าอะไรก็ตาม ถ้ามันทำได้จริงๆ อย่างน้อย...ฉันก็อยากจะ..." บนใบหน้าของเซเลน่าดูอมทุกข์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่เธอพูดออกมาทุกอย่างนั้นคือความจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ตัวเองจะยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าหากมันสามารถทำให้สิ่งที่เธอหวังเป็นจริง...
 แมม่อนเริ่มแสดงความเห็นใจออกมา เขามองไปที่เธอก็รู้ได้อย่างทันทีว่าถ้าหากยังปกปิดเรื่องนี้ และไม่ยอมบอกไปตรงๆเรื่องมันจะยิ่งเลวร้ายกว่านี้เป็นแน่...! เขาไม่อยากจะให้เธอผิดพลาดคล้ายกับใครหลายคนที่ได้พบเห็น
 "ท่านยังจำ...ชายที่เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมได้อยู่ไหม?"
 เซเลน่าพยักหน้าพลางกับนึกไปตอนที่ตัวเองพบเจอกับชายเจ้าของโรงเตี๊ยมครั้งนั้น และตอนที่สเลเยอร์เข้ามาหาเธอพร้อมกับหัวที่ถูกตัดของชายเจ้าของโรงเตี๊ยม...แค่คิดแบบนั้นเธอก็เริมรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอ้วก...
 "อย่าบอกนะว่า...เจ้าของโรงเตี๊ยมก็ปรารถนาที่อยากจะคืนชีพคนตายน่ะ?"
 "ถูกต้อง! เขาทำสัญญากับปีศาจตนหนึ่งเพื่อให้คืนชีพคนรักที่ตาย ถ้าอย่างนั้นแล้ว ข้าขอถามท่านอีกข้อหนึ่ง... ทำไมเหล่าสเลเยอร์ถึงเคลื่อนไหวมาที่เมืองนี้"
 "คดีคนหายตัวไปอย่างต่อเนื่อง...สินะ?"
 "ใช่! คราวนี้ไปยังข้อแรกกันต่อ...สิ่งแลกเปลี่ยนที่นั้นจำเป็นต้องมีค่ามากกว่าหรือเท่ากัน ท่านคิดว่าอะไรกันล่ะ? ที่จะต้องแลกเปลี่ยนกับการที่จะคืนชีพชีวิตคน ในเมื่อสิ่งแลกเปลี่ยนนั้นต้องเท่าเทียมหรือว่ามากกว่ากับสิ่งที่ขอ"
 วินาทีนั้นเซเลน่าก็รู้ได้อย่างทันทีเลยว่าสิ่งใด "ชีวิต..."
 "ฉลาดสมเป็นท่าน! ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิตเท่านั้น ไม่สามารถจะใช้สิ่งอื่นแลกเปลี่ยนได้ แต่ท่านรู้ไหมว่ามันจำเป็นต้องใช้เท่าไหร่กันล่ะ?"
 "ถ้าตามกฎที่นายบอกว่าสิ่งของต้องมากกว่าหรือเท่ากันจริงล่ะก็ น่าจะเป็นหนึ่งต่อหนึ่งหรือเปล่า?"
 แมม่อนส่ายหน้าปฏิเสธอย่างทันที "ผิดแล้ว! เป็นสิบ ไม่ก็เป็นร้อย หรือไม่ก็ทั่วทั้งอาณาจักรหนึ่ง"
 "เดี๋ยวสิ! ฉันว่ามันแปลกๆนะ ถึงแม้ว่านายจะบอกว่าจะต้องใช้สิ่งที่มีค่ามากกว่าก็จริง แต่นี่มันก็เกินไปหน่อยหรือเปล่า?" สีหน้าของเซเลน่าไม่ค่อยพอใจหลังจากทีได้ยินแบบนั้นเพราะมันไม่ยุติธรรมเหมือนกับถูกโก่งราคาสินค้า
 "เพราะคุณค่าของแต่ละคนมันไม่เท่ากันอย่างไงล่ะ!"
 ทางเซเลน่าที่ได้ยินถึงกับพูดไม่ออก "..."
 "ในตอนแรกที่พวกเราเจอกัน ข้าได้เสนอให้ท่านช่วยปลดปล่อยตัวข้า เพื่อแลกกับความปรารถนาหนึ่งอย่างที่จะทำให้เป็นจริง สำหรับท่านแล้วการแค่ดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมันก็อาจจะง่ายสำหรับท่าน แต่สำหรับข้าแล้วมันอาจจะเป็นเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายเลยก็เป็นได้ ชีวิตนับล้านแลกกับหนึ่งชีวิตก็เช่นเดียวกัน สละชีวิตคนแปลกหน้าหลายร้อยคนเพื่อหนึ่งชีวิตที่ตนรัก นั่นเองก็คุ้มค่าแล้วไม่ใช่หรอ?"
 "...ถ้าอย่างนั้น สมมุติถ้าเกิดนาย...เจอคนแบบนั้นขึ้นมา... นายจะทำอย่างไร?"
 "ถ้าข้าเตือนแล้วไม่ฟัง สิ่งที่ข้าทำได้ก็มีแค่เพียงให้เขาได้เห็นถึงปลายทางของความยึดติดอันไร้สาระเอง"
 "แล้วเรื่องที่นายบอกว่าไม่แนะนำให้ทำ แสดงว่ามันมีโอกาสที่จะไม่สำเร็จด้วยใช่ไหม?"
 "ถ้าท่านนำแอปเปิ้ลที่เน่าเข้าไปในกล่อง สิ่งที่จะเอาออกมาได้ก็มีเพียงแค่อย่างเดียว...เฉกเช่นเดียวกับชีวิตที่เสียไปแล้ว ต่อให้จะทำยังไงผลมันก็เหมือนเดิม...คนตายก็ยังเป็นคนตายอยู่วันยังค่ำ..."
 เซเลน่าคิดทบทวนเรื่องที่พูดก็บังเอิญไปสะดุดอยู่ที่จุดๆหนึ่ง เลยเอ่ยถามกับทางแมม่อนไปว่า... "แล้วถ้าในเมื่อเป็นอย่างนั้น แล้วทำไมชายเจ้าของโรงเตี๊ยมคนนั้นถึง...ยังมุ่งมั่นที่จะทำแบบนั้นอยู่อีกล่ะ?"
 แมม่อนตอบกลับทันทีด้วยนำเสียงที่นิ่งเฉย "ถูกหลอกล่อยังไงล่ะ! จากปีศาจตนที่ทำสัญญาด้วย! ข้าก็เคยบอกท่านไปแล้วนี่ว่าปีศาจทุกคนไม่ได้มีนิสัยที่เหมือนกัน บางตนใช้โอกาสนี้ในการยกระดับตัวเองขึ้น"
 "ยกระดับ...? แล้วมันคืออะไรละนั่น?"
 "...ท่านรู้อยู่แล้วใช่ไหม? ปีศาจอย่าข้านั้นทำไมถึงแทบไม่กินอาหารหรือว่าพักผ่อนก็สามารถที่จะดำรงอยู่ได้ แต่มีสิ่งหนึ่ง...ที่เผ่าปีศาจอย่างเราโปรดปรานมากที่สุดมันก็คือ มานา..."
 เซเลน่าเอียงคอถามอย่างสงสัย... "มานา? ฉันเคยได้ยินแค่ว่า...การใช้เวทมนตร์จำเป็นต้องดึงมานาจากภายในแสดงออกมาเป็นรูปร่าง ถึงใช้หมดก็แค่ร่างกายอ่อนล้าแค่นั้นเอง บ้างก็แค่หมดสติลง ถ้าแค่นั้นไม่จำเป็นต้องฆ่าผู้คนเลยนี่?"
 "ถูกและผิดในเวลาเดียวกัน ถ้างั้นข้าจะแสดงให้ท่านดูเอง...ยื่นมือออกมาสิ!"
 เซเลน่าทำตามแต่โดยดี "แล้วยังไงต่อ?"
 แล้วทางแมม่อนก็ทำการจับไปที่นิ้วของเซเลน่าอย่างเบาๆ "หลังจากนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นการจำลองก็ตาม แต่ท่านก็ห้ามดึงมือออกเด็ดขาด! ไม่เช่นนั้นท่านอาจจะตายได้เลย โปรดระวังด้วย!"
 "เรื่องแบบนั้นควรบอกก่อนสิ!" ทันใดนั้นทางเซเลน่าก็เริ่มรู้สึกได้ถึงอาการแปลกๆอย่างทันทีที่แมม่อนสัมผัส "ความรู้สึกนี้...มัน!" เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเธอก็เริ่มแสดงอาการเหมือนคนที่หายใจไม่ทั่วท้อง เหนื่อยหอบออกมาเสียงดังราวกับคนสูงอายุที่กำลังจะขาดใจตาย "พะ...พอ ก่อน!"
 แมม่อนที่เห็นสีหน้าไม่ดีของเซเลน่าเลยปล่อยมือออกอย่างทันที... "นั่นแหละคือมานาที่เผ่าปีศาจต้องการ มานาจากสิ่งมีชีวิต ถึงแม้ว่าท่านจะบอกว่ามนุษย์เมื่อใช้มานาหมดจะแค่อ่อนแรงหรือไม่ก็หมดสติไป หลังจากนั้นก็จะฟื้นคืนหลับมา แต่นั่นเป็นสิ่งที่เข้าใจผิด มันไม่ได้หมดไปไหน แค่ถูกทำให้เหมือนว่าหมดก็เท่านั้น คล้ายกับสภาวะป้องกันตัวเองของมนุษย์อย่างไงล่ะ!"
 "ถ้าอย่างนั้นพวกนายจะต้องการ... เอาไปทำ...อะไร...กันล่ะ?" เซเลน่าสีหน้ายังไม่ค่อยดีพูดด้วยเสียงที่ขาดห้วง
 "ยิ่งปีศาจกินมานาเข้าไปมากเท่าไหร่ ปีศาจตนนั้นก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น กลับกันยิ่งกินมากความต้องการในครั้งต่อไปก็ยิ่งมากตามไปด้วย เกิดเป็นอาการเสพติดมานาปีศาจที่เกิดอาการนี้จะบ้าคลั่งและเข้าทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า แย่งชิงมานา ฆ่าฟันทุกชีวิต แม้แต่กระทั่งพวกของตัวเอง ว่ากันว่ามีเพียงแค่ปีศาจตนเดียวเท่านั้นที่ทนอาการนั้นได้ ซึ่งสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนกลับมานั้นคือพลังที่เพียงแค่การสะบัดมือเบาๆ แค่ครั้งเดียวก็ทำให้เมืองหนึ่งล่มสลายได้เลย"
 สีหน้าของเซเลน่าเปลี่ยนไปกะทันหันทันทีที่ได้ยินเรื่องนั้นเข้า เธอเริ่มตระหนักและเข้าใจอะไรหลายๆอย่างว่าทำไม? ทางสเลเยอร์ถึงไล่ล่าเผ่าปีศาจ ทำไมทางศาสนจักรถึงต้องการจะปกปิดตัวตนของเผ่าปีศาจ?
 "แล้วที่นายแข็งแกร่งแบบนี้ได้...ก็แสดงว่านายเองก็กินไปมากเลยสิถ้า..."
 แมม่อนนิ่งเงียบไปพักครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่งเฉย "นั่นสินะ แม้แต่ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองนั้นกินมันเท่าไหร่?"


ณ ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงเลือนรางลับขอบฟ้า อับราฮัมหยุดรถม้าลงที่เนินเขาลูกนึ่ง และนั่งคอยพวกของแมม่อนกลับมา พวกชาวบ้านสีหน้าก็เหมือนยังไม่หลุดอกจากฝันร้าย ภาพสัตว์อสูรขนาดยักษ์มันยังตามหลอกหลอนพวกเขาอยู่ เป็นอันระแวงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแปลกๆ
 เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ไม่มีวี่แววใดๆ พวกเขาก็เริ่มพากันถอดใจกัน คิดว่าสองคนนั้นคงไม่รอด ไม่ว่าจะเก่งอย่างไรก็ตามสิ่งมีชีวิตนั้นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะรับมือได้ อีกทั้งยังมีถึงสองตัว
 ในตอนนั้นเองที่สายตาของอับราฮัมนั้นได้สังเกตเห็นแมม่อนกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา
 "ทุกคน! เขากลับมาแล้ว!" เขาเรียกให้ชาวบ้านทุกคนมาดู
 ร่างกายสีดำกำลังเดินตรงมาหาพวกเขาพร้อมกับแบกส่วนหัวของสัตว์ประหลาดนั้นอยู่บนบ่า พวกชาวบ้านที่เห็นดังนั้นก็ต่างเริ่มร้องดีใจออกมาเสียงดัง บางคนก็ร้องไห้ออกมา และมีอีกหลายคนที่เข้ามาพร้อมกับขอบคุณที่แมม่อนนั้นเข้ามาช่วยกำจัดสัตว์อสูรยักษ์นั่นให้ สีหน้าที่เข้ามาต่างดูมีชีวิตชีวามากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
 "ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ"
 "พี่ชายนี่มันสุดยอดจริงๆเลย ขอบคุณนะที่ช่วย"
 "สุดยอดจริงเลยพี่ชาย ที่ปราบมันลงได้"
 อับราฮัมนั้นมองไปที่แมม่อนก็รู้สึกได้อย่างทันทีว่ามีบรรยากาศที่เปลี่ยนไป เขาเห็นว่าเซเลน่าสีหน้าไม่ค่อยดีและพยายามจะเดินออกห่างตัวของแมม่อน
 "เอาล่ะ! ดูท่าแล้วเรื่องนี้อาจจะจบไม่ค่อยสวยสักเท่าไหร่"
 หลังจากเหตุการณ์นั้นชาวบ้านก็เริ่มทำการฉลองที่พวกเขานั้นรอดชีวิตมาได้ ดื่มกินกันอย่างเต็มที่ พวกเขาฉลองกันอยู่ได้สักพักใหญ่ๆก่อนจะพากันหลับไปท่ามกลางแสงจันทร์ในยามค่ำคืน
....
 อับราฮัมที่นั่งเงียบๆอยู่หน้ากองไฟเพียงคนเดียว ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ยินเสียงเท้าเดินเข้ามา เขารู้ได้อย่างทันทีว่านั่นคือเซเลน่า เลยพูดขึ้นว่า...
 "ฉันไม่ขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นหรอกนะ ก็เพราะว่าฉันไม่ผิดตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"
 เซเลน่าเดินเข้ามาข้างๆของอับราฮัม ทันใดนั้นเธอชกเข้าที่หน้าอย่างแรงจนหน้าของเขานั้นสะบัดหันไปอีกทาง
 อับราฮัมลุกขึ้นนั่งที่เดิมอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเอามือนาบไปที่แก้มของตัวเองแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย
 "แค่หมัดเดียวพอใจแล้วหรือ?"
 ในตอนนั้นเซเลน่าก็โกรธจัดง้างหมัดออกกำลังจะชกอีกครั้ง ขณะนั้นเองที่มีเด็กสาวที่มีหูและหางเป็นหมาป่าเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางที่งัวเงียเหมือนว่าเธอจะตื่นจากเสียงทะเลาะตะกี้นี้
 "พวกพี่สาว...ทะเลาะกับคุณลุงอย่างนั้นหรอ? ไม่เอานะ! อย่าทะเลาะกันนะ พ่อหนูบอกว่าการทะเลาะกันเป็นสิ่งไม่ดี เพราะงั้น..." เธอทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมา
 ทางอับราฮัมรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเข้าปลอบเด็กสาวครึ่งคนครึ่งสัตว์นั่น... "เปล่านะพวกเราไม่ได้ทะเลาะกัน แค่มีแมลงมาเกาะที่หน้า แล้วพี่สาวใจดีเห็นก็เลยตบแมลงให้เท่านั้นเอง หนูรีบไปนอนเถอะนะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำนะ"
 "...เข้าใจแล้วค่ะ!" แล้วเด็กสาวนั่นก็เดินเข้าไปนอนบนรถม้า
 หลังจากนั้นอับราฮัมก็เดินกลับมานั่งที่กองไฟเช่นเดิม แล้วพูดชักชวนทางเซเลน่าว่า...
 "นั่งก่อนสิ!"
 ทางเซเลน่าก็ตอบรับคำเชิญนั้นนั่งลงที่ข้างกองไฟเช่นเดียวกัน ในท่ากอดเข่าเหมือนกับคนที่กำลังอมทุกข์
 "ถึงแม้ว่าสิ่งที่นายทำมันจะถูกต้อง แต่คนอย่างนายเคยเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นบ้างไหม?"
 "ทำไมฉันต้องเข้าใจด้วย? ในเมื่อมีอีกหลายคนเจ็บปวดกว่าเธออีกตั้งมากมาย เธอไม่ได้สูญเสียอะไรไปสักหน่อย"
 "ทำไมจะไม่ล่ะ! ฉันเองตอนนี้ก็ยังรู้สึกได้ ถ้าหากวันๆหนึ่งทุกอย่างเรียบร้อย และเขาเกิด...ไม่มีอะไร!"
 สิ่งที่อยู่ในใจของเซเลน่าในตอนนี้คือภาพสัตว์อสูรที่ระเบิดต่อหน้าต่อตา เธอกังวลว่าถ้าหากในวันที่ความปรารถนาของตนเองเป็นจริง แล้วตราพันธะแห่งเลือดนี้หายไป แมม่อนจะหันกลับมาทำร้ายเธอ แค่ความคิดแบบนั้นก็ทำเธอกลัวขึ้นมา...
 เซเลน่าเริ่มกอดเข่าแน่นขึ้น "มันแปลกดีนะ ทั้งๆ ที่เขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้แท้ๆ แต่ฉันกลับไม่สามารถที่จะพูดขอบคุณออกไปได้ กลับผลักไสไล่เขาให้ออกห่างจากตัวเอง เพราะแค่กลัว..."
 ....ฉันในตอนนี้คงไม่มีหน้าไปพบเขาอีกแล้ว การเดินทางของฉันคงต้องจบซะตรงนี้แหละ....
 ...
 ..
 "การที่กลัวมันไม่แปลกหรอก แต่การที่ให้ความกลัวนั้นเข้ามารั้งตัวเราเอาไว้นั่นแหละที่แปลก..."
 "!!!"
 แล้วอับราฮัมยังพูดต่ออีกว่า... "ทุกคนต่างก็เคยกลัวกันหมดแหละ ดูอย่างพวกชาวบ้านสิ! ในตอนแรกที่เจอสีหน้าพวกเขานั้นต่างก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความกลัว แล้วหันมาที่ตอนนี้ พวกเขากลับกินอิ่มนอนหลับกันอย่างสบายใจ เห็นไหม? ว่าไม่แปลกหรอกที่จะกลัว แต่การที่อยู่กับมันทั้งแบบนั้นนั่นแหละที่แปลก..."
 จากนั้นอับราฮัมหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันคือสมุดบันทึกและแผนที่ของรางวัลที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเขาก็ยื่นมันให้กับทางเซเลน่า
 "ฉันไม่เคยบอกใครนอกจากพ่อ ว่าฉันสามารถสร้างวัตถุเวทได้ ตั้งแต่ยังวัยรุ่นฉันได้เคยเดินทางไปอีกทวีปหนึ่งเพื่อศึกษาวิชาของเผ่าดวอร์ฟ สมุดเล่มนั้นเองก็เป็นวัตถุเวท มีแต่เจ้าของเท่านั้นที่เปิดมันออกได้และไม่สามารถทำลายมันได้ตราบใดที่เจ้าของไม่อนุญาต ...ซึ่งตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว เพียงแค่ประทับเลือดลงไปเท่านั้น"
 "ทำไมของพวกนี้จำเป็นต้องใช้เลือดด้วยล่ะ?"
 "เลือดเปรียบดั่งชีวิตและจิตวิญญาณ การที่เราเลือกประทับสิ่งใดด้วยเลือด แสดงว่าสิ่งๆ นั้นย่อมเป็นของเราไปจน ตราบชั่วชีวิต อาจารย์ข้าบอกเอาไว้น่ะ!" แล้วเขาก็ยื่นมีดเล่มเล็กๆให้กับเธอ
 หลังจากนั้นเซเลน่าก็ทำการเอามีดจิ้มไปที่นิ้วเป็นแผลเล็กที่พอจะมีเลือดไหลออกมา และแปะมันลงที่หน้าปกสมุดบันทึกนั้นอย่างทันที เกิดเป็นแสงสีแดงส่องสว่างออกมา แล้วหลังจากนั้นมันก็ดับลงไปเป็นอันเสร็จพิธี
 "เอาล่ะ...เท่านี้ธุระของฉันหมดลงเสียที!" อับราฮัมลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายและกำลังจะไปนอน "คราวนี้ก็ถึงเวลาที่ตัวเธอเองจะต้องเลือกคำตอบของคำถามแล้วนะ..."
 "คำตอบของคำถาม?"
 "ไม่ว่าผลลัพธ์ที่ตนเองเลือกจะเป็นอย่างไร จงยืดอกยอมรับมัน ไม่ว่าจุดจบจะดีหรือแย่ไม่เกี่ยวกับพระเจ้าหรือว่าโชคชะตาใดๆ ทั้งนั้น ทั้งหมดนี้อยู่ที่ตัวเองจะเลือกเดิน"
 หลังจากนั้นเซเลน่าก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากกองไฟไปหาแมม่อนเพื่อปรับความเข้าใจกัน ทิ้งให้ทางอับราฮัมนั้นก็ดับกองไฟก่อนที่จะเข้านอน...
...
...
 ในยามกลางคืนที่แสงจันทร์สาดส่อง เสียงแมลงขับร้องประสานกันดูน่ารำคาญ ที่ส่วนลึกด้านในป่า ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นมีร่างสีดำนั่งอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ เหมือนว่าเขากำลังนั่งอยู่เงียบๆ คิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน
 เซเลน่าที่เดินมาจนถึงที่แมม่อนอยู่และกำลังจะพูดขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันไป แต่ทางนั้นก็พูดขัดขึ้นมาก่อนว่า...
 "ข้าว่าท่านล้มเลิกที่จะไปทวีปอีเดนเถอะ! ท่านเป็นมนุษย์ส่วนทางนี้นั้นเป็นปีศาจ ไม่เพียงแค่ร่างกายเท่านั้นที่ต่างกัน แต่รวมไปถึงจิตใจด้วย ข้าเกรงว่าต่อจากนี้จะทำให้ท่านเจอแต่อันตราย เพราะฉะนั้นแล้วช่วยล้มเลิกไปทีได้ไหม? ทั้งหมดนี่ก็เพื่อตัวท่านเอง"
 เซเลน่าได้ยินถึงกับกำแผนที่อยู่ในมือจนแน่น "แล้วเรื่องพันธะแห่งเลือดล่ะ จะเอาอย่างไงมันไม่สามารถยกเลิกได้ไม่ใช่หรอ?"
 "เรื่องนั้นเดี๋ยวทางนี้จัดการหาทางเอง พอถึงพรุ่งนี้เช้าข้าจะพาท่านไปส่งที่ราชวังดั่งเดิม แล้วพวกเราก็จบกันแค่นั้น..."
 ...
 "ไม่เอาด้วยหรอก! ความปรารถนาของฉันยังไม่เป็นจริงเลยทั้งๆที่มันอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ๆ ฉันไม่ยอมให้มันจบแค่นี้!"
 "...สิ่งที่เกิดเมื่อตอนกลางวัน ข้ายังจำสีหน้าของท่านได้ดี มันแสดงออกมาอย่างชัดเจนเลยว่า...ท่านกลัวในตัวข้า"
 "ใช่! ฉันกลัว กลัวมากๆ เลยด้วย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกแบบนั้น แต่ว่า....! ต่อจากนี้ไป ไม่สิตั้งแต่นี้ไปฉันจะไม่กลัวนายอีกแล้ว ไม่ว่านายจะฉีกตัวฉันเป็นชิ้นๆหรือกินฉันทั้งเป็น ฉันก็จะไม่กลัว!" เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆเอามือเท้าเอวพร้อมกับชี้ไปที่แมม่อนแล้วตะโกนออกเสียงดัง
 "ฉันมีนามว่า "เซเลน่า" องค์หญิงอันดับที่หนึ่งของราชวงศ์เรนาเลีย นับแต่นี้จะเป็นเจ้านายของเจ้า ข้าได้มอบอิสระให้ไปแล้ว...นับแต่นี้ทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!!!"
 ....
 แมม่อนที่ได้ยินถึงกับอึ้งไปชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะหัวเราะออกมา... "ฮะ... ฮ่าฮ่าฮ่า...!"
 ซึ่งเสียงหัวเราะนั้นทำเอาทางเซเลน่านั้นมีท่าทีที่เขินออกมาอย่างเห็นได้ชัด เลยพยายามพูดกลบเกลื่อนไปว่า... "หยุดหัวเราะได้แล้วน่า! ทางนายเองก็รีบทำสิ! ขืนปล่อยให้ทางนี้ทำอยู่ฝ่ายเดียวมันน่าอายเป็นบ้า!"
 แมม่อนกระโดดลงจากหินมาหยุดลงตรงหน้าเซเลน่า ก่อนที่จะคุกเข่าลงพร้อมกับก้มศีรษะอย่างนอบน้อม
 "นามของข้าคือแมม่อน หนึ่งในเจ็ดบัญญัติต้องห้าม ปีศาจแห่งความโลภ เป็นข้ารับใช้ของท่าน มีหน้าที่เพียงหนึ่งเดียวคือการทำความปรารถนาของท่านให้เป็นจริง นายของข้า... "เซเลน่า"
 ...ต่อให้หนทางที่เลือกนี้จะเป็นทางที่ผิด แม้ว่าจุดจบมันจะไม่สวยเหมือนดั่งที่หวัง ถึงอย่างนั้นฉันได้ตัดสินใจแล้วว่าจะเชื่อใจเขาคนนี้ไปจนบทสุดท้ายของการเดินทาง และฉันก็จะไม่มีวันเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้เด็ดขาด! ไม่มีวัน ...
 ....
 .....
 รุ่งเช้าได้มาเยือน เซเลน่าลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองนอนอยู่ข้างกองไฟที่มอดพร้อมกับมีผ้าห่มคลุมร่างกายของเธอเอาไว้ มองไปรอบๆ เห็นว่ามีเด็กสาวเผ่าครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่มีหูและหางเป็นหมาป่าเฝ้าเธออยู่ ซึ่งเธอก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่พวกเธอเข้าช่วยในเมื่อวานนี้
 "อ๊ะ! พี่สาวตื่นแล้วหรอ?" เด็กสาวพูดพร้อมกับหูและหางที่ส่ายกระดิกไปมา
 "...แล้วคนที่เหลือล่ะ?" เซเลน่าตอบกลับด้วยสีหน้าที่งัวเงีย
 "พวกเขากำลังเตรียมทำพิธีไว้อาลัยให้กับผู้ที่ตายอยู่ในหมู่บ้านน่ะ"
 "ทางหนูไม่ไปเข้าร่วมกับพวกเขาอย่างนั้นหรอ?"
 "พี่ชายตัวใหญ่เขาบอกให้หนูเฝ้าพี่สาว จนกว่าพี่สาวจะตื่น ไม่ต้องห่วงหรอกนะเพราะว่าพิธีมันยังไม่เริ่ม"
 พอได้ยินแบบนั้นเซเลน่าก็ค่อยพยุงร่างกายตัวเองขึ้นอย่างช้าๆ "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ!?"
 "อื้ม!" เด็กสาวคนเผ่าครึ่งคนครึ่งสัตว์นั้นวิ่งนำทางเซเลน่าไปที่หมู่บ้านด้วยท่าทางที่ร่าเริงเร่งรีบ
 ...เด็กสาวที่เกิดจากที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นเผ่าบีสท์ ถึงให้กำเนิดมาเป็นลูกครึ่งร่างกายเป็นมนุษย์มีส่วนใดส่วนหนึ่งเป็นเผ่าบีสท์ ถือว่าค่อนข้างหายากเพราะว่าการแต่งงานในต่างเผ่าพันธุ์นั้นเป็นสิ่งที่สังคมโดยกว้างไม่ค่อยให้การยอมรับ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ผิดต่อกฎหมายของประเทศนี้อย่างไร มันก็ยังมีพวกที่ต่อต้านอยู่เหมือนกัน
 ...นอกจากนี้ ด้วยความที่เป็นสิ่งที่ค่อนข้างหายากแล้วเลยมีบ่อยครั้งที่มักจะถูกจับไปค้าขายเป็นแรงงานและทาสกามอยู่ในหลายๆ กรณี ความเป็นอยู่ก็ค่อนข้างลำบาก เลยมีเพียงไม่กี่ทางรอดที่เลือกไม่กลายเป็นยอดฝีมือที่สามารถปกป้องตัวเองได้ หรือไม่ก็อยู่แบบหลบๆ ช่อน
 แต่ดูจากที่เด็กคนนี้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านได้อย่างปกติแล้ว แสดงว่าชาวบ้านไม่ได้รังเกียจที่เด็กคนนี้เป็นลูกครึ่งแต่อย่างใด ถือว่าค่อนข้างโชคดีเลยล่ะ....
 ณ ภายในหมู่บ้าน....
 ชาวบ้านทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายกับการเก็บกวาดและเตรียมจัดพิธีไว้อาลัยให้กับผู้ที่เสียชีวิต ทางแมม่อนเองก็ถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าเด็กๆ ต่างเข้ามาหาด้วยความที่เคยช่วยชีวิต พวกเขาและเหล่าชาวบ้านรอดจากสัตว์อสูร ซึ่งในสายตาของเหล่าเด็กๆนั้นแมม่อนเปรียบได้ดั่งราวกับวีรบุรุษเลย
 "นี่ๆพี่ชายทำไมถึงได้ใส่หน้ากากปกปิดใบหน้าเอาไว้อย่างนั้นล่ะ?" เด็กชายคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย
 "นี่น่ะหรอ? ที่จริงแล้วถ้าหากพี่ชายเกิดเปิดใบหน้านี้ขึ้นมาล่ะก็ โลกใบนี้อาจจะถูกทำลายได้เลยนะ! อยากจะดูไหมล่ะ?"
 "น่ากลัว...! ไม่เอา...! อย่าเปิดมันนะพี่ชาย!" เด็กหลายคนพยายามห้ามและมีอีกหลายคนที่กลัวคำขู่ของแมม่อนจนแทบจะร้องไห้
 "พี่ชายล้อเล่นน่ะ พี่ชายไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก"
 ในระหว่างนั้นทางเด็กสาวลูกครึ่งก็วิ่งเข้ามาเกาะที่ขาอย่างรวดเร็วแล้วชี้นิ้วไปทางเซเลน่าที่กำลังเดินเข้ามา ก่อนจะพูดขึ้นว่า...
 "พี่ชาย...! หนูพาพี่สาวคนสวยมาแล้วนะ"
 "ขอบใจมากนะ" แมม่อนลูบไปที่หัวเบาๆ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอเองจะชอบด้วย ก่อนจะยื่นสิ่งหนึ่งออกไป มันเป็นแหวนวงหนึ่งที่ดูธรรมดาข้างบนประดับด้วยอัญมณีสีแดง แล้วเอาสวมเข้าที่นิ้วนางของเธอ "อะนี่...พี่ชายให้"
 "นี่มัน!?" เด็กสาวลูกครึ่งที่กำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
 "ของตอบแทนที่ช่วยพี่ชายยังไงล่ะ...ดูแลมันดีๆนะ"
 "อื้ม! ขอบคุณนะพี่ชาย หนูจะดูแลมันเป็นอย่างดีเลย" เด็กสาวลูกครึ่งนั่นตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้า พร้อมกับจ้องมองไปที่แหวนตาไม่กระพริบ
 จากนั้นสักพักเด็กคนอื่นก็อยากจะได้เหมือนกัน "พี่ชายให้แต่เฟนคนเดียวขี้โกง!" เด็กคนอื่นๆเริ่มเรียกร้องออกมาแบบเดียวกัน ว่าอยากจะได้ของขวัญที่เหมือนกับ "เฟน" ซึ่งนั่นเป็นชื่อของเด็กสาวลูกครึ่งหมาป่า
 "ใช่แล้ว! ให้แต่เฟนคนเดียว ไม่ยุติธรรมเลย!"
 "เออ...คือว่า เฟนช่วยงานของพี่ชาย ตัวพี่ชายเองก็เลยอยากจะมอบสิ่งขอบตอบแทนให้"
 หลังจากนั้นเด็กๆหลายคนเริ่มจะร้องไห้และเริ่มที่จะโวยวายออกมา เมื่อทางแมม่อนเห็นแบบนั้นเลยเอามือลูบไปที่หัวของเด็กเหล่านั้นจนครบทุกคน ทันทีเหล่าเด็กๆ นั้นก็เงียบลงอย่างทันที ก่อนที่แมม่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกลับมาว่า...
 "ถ้าพี่ชายมอบสิ่งของให้กับทุกคนแล้ว สิ่งที่เฟนทำลงไปก็จะไร้ความหมายสิ! ถ้าทุกคนได้เหมือนกัน โดยที่ไม่ทำอะไรเลย เพราะฉะนั้นนั่นเป็นสิ่งที่เฟนสมควรจะได้รับแล้วเพราะว่าเธอนั้นช่วยงานพี่ชาย การที่เธอต้องรอพี่สาวตื่นมันยากมากนะรู้ไหม? ทั้งชอบนอนดิ้น ไหนจะกรนเสียงดัง อีกทั้งเวลานอนยังชอบน้ำลายไหลอีก ดังนั้นเพื่อเป็นการเห็นแก่การพยายามของเฟนแล้วช่วยปล่อยเรื่องนี้ไปได้ไหม?"
 "ก็ได้ครับ! ถ้าพี่ชายพูดแบบนั้นล่ะก็...ขอโทษนะครับที่ชอบเอาแต่ใจ"
 "เข้าใจก็ดีแล้ว...พอดีพี่ชายมีเรื่องที่ต้องคุยกับพี่สาวนิดหน่อย ช่วยไปเล่นกันตรงที่อื่นจะได้ไหม?"
 "ครับ!"
 ...แล้วเหล่าเด็กๆรวมถึงเฟนก็วิ่งไปเล่นที่อื่นอย่างทันทีที่ทางแมม่อนได้ขอร้องไป หลังจากนั้นไม่นานเซเลน่าก็เดินเข้ามาต่อยที่แขนอันใหญ่โตของเขาหลายครั้ง...ต่อหลายครั้ง เพื่อเป็นการระบายอารมณ์ที่ทางแมม่อนได้พูดถึงนิสัยตอนที่เธอถูกนินทาก่อนหน้านี้...
 "รู้ไหม? ว่านายโดนแบบนี้เพราะอะไร?"
 "ข้าขอโทษด้วยนายของข้า แต่ที่ข้าพูดไปนั้นมันก็มีบางส่วนที่เป็นความจริงอยู่ด้วย"
 "นี่นายจะบอกว่าในตอนที่นอนฉันมีน้ำลายไหลออกมาอย่างนั้นหรอ?" เธอเริ่มต่อยไปที่แขนแรงขึ้นและถี่ขึ้นเรื่อยด้วยท่าทีที่เขินอาย
 "ข้ายังไม่ทันพูดอะไรเลยว่าจริงหรือเปล่า แต่ท่านก็ยอมรับเองเสียแล้ว ช่างหน้าชื่นชมจริงๆ"
 หลังจากที่รู้ว่าต่อให้เธอจะต่อยไปอย่างไร แมม่อนก็ไม่มีท่าทีที่แสดงความรู้สึกแต่อย่างใด เธอจึงหยุดการกระทำนั้น "ฉันเห็นทางนายสนิทกับพวกเด็กๆ ได้เร็วเหมือนกันนะนี่ เผ่าปีศาจเองก็มีแบบนี้เหมือนกันสินะ?"
 "ท่านเข้าใจผิดแล้ว! พวกเราเผ่าปีศาจไม่มีอะไรแบบนี้หรอก..."
 "หรอ?..."
 ...ทั้งที่เคยบอกว่าตัวเองนั้นก็มีพ่อและแม่เหมือนกันกับมนุษย์แท้ๆ แต่ทำไมถึงบอกว่าที่เผ่าปีศาจนั้นไม่มีเด็กน้อยวิ่งเล่นแบบนี้ มันยังไงกันนะ?...
 "เอาล่ะ! พอดีข้ามีเรื่องจะคุยด้วยช่วยตามมาทีจะได้ไหม?" พอพูดจบแล้วเขาก็เดินนำหน้าเซเลน่าไป
 "เดี๋ยวสิ! คุยกันตรงนี้ไม่ได้หรอ ว่าแต่...เรื่องที่จะคุยนี่มันเรื่องอะไรกันเล่า?"
 "เราคุยกันตรงนี้ไม่ได้! เอาเป็นว่า...แค่ท่านตามข้ามาก็พอแล้ว"
 ทางเซเลน่าก็เข้าใจและเดินตามไปแต่โดยดี เข้าลึกไปในป่าเริ่มห่างจากตัวหมู่บ้านขึ้นเรื่อยๆ ทางที่เดินเองก็รกขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน จนกระทั่งได้พบกับถ้ำขนาดใหญ่ ดูเหมือนว่ามันจะเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ แม้แต่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถวนั้นก็ไม่เคยมีใครพูดถึงว่ามีถ้ำอยู่ห่างจากตัวหมู่บ้านอยู่ด้วย
 "ถึงแล้ว..." แล้วแมม่อนก็เดินเข้าไปในนั้นอย่างทันที ทางเซเลน่าเองก็รีบเดินตามหลังเขาไปแต่ว่าภายข้างในของถ้ำที่ทั้งมืดและชื้นแฉะ...
 "เดี๋ยวก่อนสิ! ฉันมองทางข้างหน้าไม่เห็นเลย ถ้ายังไงก็น่าจะบอกกันก่อนจะได้ขอคบเพลิงจากหมู่บ้านมาสักอันก็ยังดี"
 ในตอนนั้นเองที่แมม่อนก็ได้แสดงเวทมนตร์ขึ้นมาให้กับทางเซเลน่าดู เขาจุดดวงไฟขนาดเล็กขึ้นในมือ แล้วเดินนำทางเธอไป ถึงแม้ว่าแสงไฟนั้นจะไม่สว่างมากแต่มันก็เพียงพอที่จะใช้ให้ตนเองมองเห็นทางข้างหน้า
 "เห....! ฉันก็พึ่งจะรู้นะเนี่ยว่านายใช้เวทมนตร์แบบนี้ได้ด้วย เพราะเห็นจากการต่อสู้เมื่อวานก็ทำเอาคิดไปว่า น่าจะเป็นพวกที่ชอบใช้แต่กำลังเสียอีก..."
 "ชู่~! เงียบๆหน่อย" แมม่อนบอกให้ทางเซเลน่าเงียบ เหมือนว่าเขาจะเจอกับอะไรบางอย่าง เขาเอาไฟที่อยู่ในมือส่องไปทางข้างหน้า ในจังหวะนั้นเองที่เซเลน่าก็ได้เผอิญพบเห็นกับซากกองกระดูกมหาศาลกองทับถมกองพะเนินระเกะระกะเต็มเรี่ยราดพื้นไปหมด
 "นี่มัน...! คงจะ ไม่ใช่กระดูกของมนุษย์สินะ?" เธอพยายามไม่ตื่นตระหนกและมองโลกในแง่ดี
 "โทษที แต่นี่มันกระดูกของมนุษย์ ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ส่วนมากก็เป็นมนุษย์"
 "ถ้างั้นแสดงว่านี่คือ..."
 "รังของสัตว์อสูรที่พวกเราเจอเมื่อวันก่อนยังไงล่ะ?"
 ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าของสัตว์เร่งเข้ามาหาพวกเซเลน่าอย่างรวดเร็ว มันคือสัตว์อสูรในแบบที่เหมือนกับเมื่อวานแต่ในขนาดที่เล็กกว่าเดิมมาก มันพุ่งเข้าจะโจมตีเซเลน่า แต่ทางแมม่อนก็จับตัวมันไว้ได้ทันและทุบมันลงกับพื้นอย่างแรง ตามด้วยกระทืบเข้าที่หัวจนมันเละแทบไม่มีชิ้นดี
 "พวกเรายังมาทันเวลาสินะ?"
 "หมายความว่ายังไง?"
 "ท่านยังจำในตอนแรกที่พวกเราเจอมันได้ไหม?"
 "....สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่สมควรจะอยู่ที่นี่ อย่างนั้นสินะ?"
 "ใช่! พวกมันคือสลาแมนเดอร์ยักษ์ ตอนที่ข้าเจอในตอนแรกค่อนข้างตกใจอยู่เหมือนกัน โดยที่แต่เดิมแล้วพวกมันไม่น่าจะตัวใหญ่ขนาดนั้น ขนาดปกติน่าจะเท่าๆ กับผู้ใหญ่ที่โตเต็มวัยละมั้ง"
 "ถ้านายพูดอย่างนั้นจริงๆล่ะก็ ทำไม? ที่พวกเราเจอมันถึงได้มีขนาดใหญ่โตถึงขนาดนั้นได้"
 "อาหารอุดมสมบูรณ์ยังไงล่ะ! ตามทางที่พวกเราเดินทางก่อนจะถึงเมืองแพริออทได้ไหม? ทำไมทั้งๆที่เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องการค้าขายแท้ๆ แต่ทำไม? กลับไม่มีรถม้าสินค้าวิ่งผ่านไป-มาเลยแม้แต่คันเดียว ถึงแม้ว่าในส่วนกระดูกพวกนี้จะมีมนุษย์ซะเป็นส่วนใหญ่ แต่มันก็มีพวก สัตว์อสูรและพวกสัตว์อื่นๆ ปนอยู่ด้วย โดยถ้าคิดตามเวลาที่ขนสินค้าลงจากท่าเรือขนส่งตามทางมาเรื่อยๆ จากระยะทางแล้วก็น่าจะต้องพักแรมแถวนั้นอย่างน้อยสักหนึ่งคืน"
 "ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมทางอัศวินที่ประจำการอยู่ที่เมืองแพริออทถึงไม่เข้ามาจัดการล่ะ ทั้งที่มันมีผลกระทบตั้งมากมายขนาดนั้น"
 "ไม่ใช่ไม่จัดการ แต่จัดการไม่ได้ต่างหาก ถ้ามันขนาดปกติที่ข้าเคยเจอละก็อัศวินสักสองสามคนก็น่าจะพอสู้ไหว แต่ด้วยขนาดนั้นแล้วต่อให้รวบรวมอัศวินทั้งหมดเข้าสู้...ไม่สิถ้าหากมันบุกรุกเข้าเมืองแพริออทล่ะก็ ทั้งเมืองได้ล่มสลายเป็นแน่" พอหลังจากที่พูดจบแมม่อนก็เดินเข้าไปลึกขึ้นอีก
 ท่ามกลางกองซากกระดูกที่กระจัดกระจายเต็มทั่วทั้งพื้นที่ มันระเกะระกะทางจนดูน่าสยดสยอง ทันใดนั้นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของทั้งสองเป็นไข่จำนวนนับสิบที่เรียงรายอยู่บนรังที่ทำจากกระดูกของทั้งมนุษย์ สัตว์ และมีกิ่งไม้ประปราย ซึ่งไข่แต่ละใบมีขนาดเทียบเท่ากับเด็กน้อยหนึ่งคนมันเรียงรายนับสิบ กำลังรอวันที่มันจะฝักออกมาอย่างพร้อมเพรียง
 "บ้าน่า! เยอะขนาดนี้เลย...!" ทางเซเลน่าที่เห็นถึงกับสิ้นหวัง เพราะถ้าไข่หลายฟองที่อยู่ตรงนี้มันเกิดฝักออกมาไม่รู้ว่าต่อจากนั้นจะเกิดอะไร? ภาพความวุ่นวายและการล่มสลายของเมืองต่างเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว "ถ้าเกิด...ปล่อยแบบนี้มีหวัง"
 "ท่านไม่ต้องกังวลไป เพราะที่พวกเรามาก็เพื่อเรื่องนั้นอยู่แล้ว" จากนั้นแมม่อนสัมผัสไปที่ไข่ฟองหนึ่งทันใดนั้นมันก็ระเบิดออกอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นตัวอ่อนของสลาแมนเดอร์ที่ห่อหุ้มได้ด้วยเมือกเหนียวปนเลือดดูน่าสะอิดสะเอียนไหลออกมา พอหลังจากก็มีเสียงฝีเท้าพุ่งเข้ามาหาทางแมม่อนอย่างรวดเร็ว
 สลาแมนเดอร์ที่ตัวเล็กพุ่งเข้ามาโจมตีทางแมม่อนที่กำลังจะทำลายไข่ แต่มันก็ไร้ความหมายพวกมันถูกทางแมม่อนจับเข้าที่ตัวได้อย่างง่ายดายและบีบจนเละคามือ ถึงพวกมันจะเห็นว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่พวกมันจะต่อกรได้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังพุ่งเข้ากัดแมม่อนอยู่ดี
 "น่ารำคาญ" แมม่อนจับที่ตัวที่กัดที่ไหล่แล้วฟาดกับตัวที่กำลังกัดที่ขาอยู่อย่างแรงจนพวกมันทั้งคู่นั้นเละไม่มีชิ้นดี "หมดแล้วสินะ?"
 หลังจากนั้นแมม่อนก็กลับไปทำลายไข่ต่อ ใบแล้ว ใบเล่า ทุกใบที่แตกออกมามีตัวอ่อนอยู่ในนั้นด้วยพวกมันที่ออกมาสัมผัสกับอากาศก็จะตายอย่างทันที ซึ่งมันมีอยู่ตัวหนึ่งที่เป็นตัวอ่อนพยายามคลานอย่างน่าอดสูมาที่รองเท้าของเซเลน่า เหมือนท่าทางจะขอร้องชีวิตไม่ให้ฆ่าพวกพี่น้องของตนไปมากกว่านี้ จนกระทั่งมันก็ได้ตายลงเหมือนอย่างตัวอื่นๆ
 ทางแมม่อนเองก็กำลังจะทำลายไข่ใบสุดท้าย ในตอนนั้นทางเซเลน่าก็พูดขึ้นมาก่อนว่า... "นี่...ไม่มีทางอื่นเลยอย่างนั้นหรอ? ที่จะไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกมัน"
 "ท่านเกิดสงสารมันขึ้นมาอย่างนั้นหรอ?"
 "ถึงแม้พ่อแม่ของพวกมันจะเคยกินมนุษย์ก็ตาม แต่มันไม่มีวิธีที่นอกจากการฆ่าพวกมันเลยหรอ? อย่างเช่นเลี้ยงพวกมันให้เชื่องอะไรอย่างนี้"
 "ข้าขอถามท่านอีกครั้ง พวกชาวบ้านที่ถูกพวกมันโจมตีในครั้งนี้ ถูกพรากคนที่รัก ถูกไล่ล่า อยู่อย่างหวาดกลัว พวกเขาจะคิดยังไง? ยังจะรับได้อยู่ไหม? เพราะฉะนั้นแล้วในตอนนี้มีเพียงแค่ทางเลือกเดียว" พอพูดจบเขาไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวทำลายไข่ใบสุดท้ายอย่างทันที
 พอแน่ใจแล้วว่าทำลายไข่ทุกใบและพวกตัวที่เหลือรอดจนหมด พวกเขาก็เดินออกมาจากข้างในถ้ำ ซึ่งสีหน้าของเซเลน่าดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกขัดแย้งขึ้นในจิตใจทั้งที่ตัวเองก็รู้ดีว่าพวกมันเคยพยายามจะฆ่าเธอ แต่อีกใจหนึ่งมันก็รู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก
 หลังจากนั้นแมม่อนก็ทำลายเพดานถ้ำเพื่อไม่ให้มีใครก็ตามเข้าไปข้างในถ้ำ และทั้งสองก็เร่งฝีเท้าไปยังที่หมู่บ้านอย่างทันที....


บรรยากาศที่เป็นใจแสงแดดส่องสดใส มีลมพัดเย็นเป็นระยะๆช่างเหมาะสมในการเดินทางครั้งใหม่ยิ่งนัก ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นแบบนั้น...
 "นี่อีกไกลไหมกว่าจะถึงเมืองถัดไปน่ะ?" เซเลน่าถามขึ้นมาด้วยท่าทีที่เหนื่อยหอบจากการเดินมาเป็นเวลานานกว่า 3 ชั่วโมงแล้วโดยที่ไม่หยุด
 "ถ้าให้เดินไม่หยุดอย่างต่อเนื่องก็น่าจะถึงที่โน่นในเวลาเย็น"
 "อะไรนะ! เย็นเลยงั้นหรอ?" หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นเซเลน่าก็เริ่มหมดกำลังใจทีจะเดินต่อ "อย่างน้อย...ตอนนี้ ขอพักสักเดี๋ยวจะได้ไหม?" เธอนั่งลงกับพื้นเหยียดขาออกด้วยท่าทีสบายๆ
 "ข้าไม่แนะนำให้ท่านค้างแรมแถวนี้หรอกนะ เพราะว่าข้ารู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ตั้งแต่ที่พวกเราเดินกันมา ข้าไม่ยักกะเห็นว่าจะมีรถม้าขนสินค้าผ่านไปเลย"
 "นั่นสินะ! จริงอย่างที่นายพูดนั่นแหละ...ทั้งๆ ที่เมืองข้างหน้านี้มันแหล่งค้าขายชั้นยอดที่ใกล้เมืองหลวงแท้ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็แทบไม่เห็นรถม้าวิ่งผ่านเลย ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดจริง ก็คงต้องรีบ..."
 เซเลน่าพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่เหมือนว่าขาของเธอจะไม่เป็นใจเลยทำให้เธอนั้นล้มลงกระแทกก้นจ้ำเบ้า "ไม่ไหวๆ เหมือนว่าขาฉัน...จะไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเลยนี่สิ!"
 แมม่อนที่เห็นว่าทางเซเลน่านั้นไม่สามารถที่จะเดินต่อไปไหว จึงเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมา ทางเซเลน่านั้นตกใจถึงกับร้องออกมาเสียงหลง
 "ว๊าย!!! นี่นายจะทำอะไร?" เธอพยายามดิ้นขัดขืนอย่างสุดแรง แต่ก็ไม่สามารถที่จะขัดขืนได้
 แมม่อนยกร่างของเซเลน่าขึ้นวางไว้บนไหลของตนเอง แล้วก้าวเดินต่อไปโดยที่ไม่พูดอะไร ดูเหมือนว่าการกระทำทั้งหมดของเขาจะเป้นการช่วยให้สามารถเดินทางต่อได้
 "ขอบคุณนะ" เธอพูดขอบคุณด้วยสีหน้าที่เขินอาย
 "นั่นเองก็เป็นหน้าที่ของข้า ไม่จำเป็นต้องขอบคุณแต่อย่างใด"
 ใช้เวลาสักพักทั้งสองก็เดินกันมาจนถึงที่หน้าเมืองแพริออท เมืองที่ถูกล้อมด้วยกำแพงหินขนาดใหญ่ตั้งกั้นจากภายนอก ด้านหน้ามีทหารยามคอยรักษาความปลอดภัยและดูแลตรวจคนเข้าภายในเมืองอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อไม่ให้คนแปลกหน้าหรือว่าอาชญากรเข้าไปก่อความวุ่นวายภายในเมือง ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องเข้าแถวเพื่อตรวจสอบและซักประวัติ
 ซึ่งทางของแมม่อนและเซเลน่าเองก็เข้าแถวเพื่อรับการตรวจสอบแต่โดยดี ในระหว่างนั้นเองที่ทางเซเลน่านั้นได้สังเกตเห็นว่าประชากรที่เข้าแถวนั้นมีน้อยกว่าปกติ และในตอนนั้นเธอก็ได้เห็นภาพใบประกาศหน้าของตัวเอง
 "เร็วขนาดนี้เลยหรอเนี่ย!?"
 "ไม่แปลกหรอกนะ! ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนหายตัวไปทั้งคน จะทำแบบนี้ก็ไม่แปลก แต่ดูเหมือนว่าจะมีรางวัลสำหรับคนที่หาตัวพบและนำไปส่งที่ราชวังด้วย น่าสนใจจริงๆ ถ้าข้าเป็นคนนำท่านไปส่งจะได้รางวัลไหมนะ?"
 "เดี๋ยวเถอะ...!" เซเลน่าแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาจนทางแมม่อนพูดแก้ตัวกลับไปว่า
 "ใจเย็นสิ! ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ อีกอย่างข้าก็พูดไปแล้วนิว่าถ้าเกิดกลับไปอีกก็ไม่รู้ว่าจะหนีออกมาได้อีกหรือเปล่า ฉะนั้น...วางใจได้นายท่านของข้า"
 ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง ทางทหารที่กำลังเฝ้ายามอยู่ก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาดูท่าทีที่มีพิรุธ
 "เฮ้ยพวกแกสองคน!! ออกมาข้างนอกแถวเดี๋ยวนี้!!" แล้วก็ชี้หอกมาที่ทั้งสอง
 ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกดังนั้นพวกเขาทั้งสองก็ออกไปแต่โดยดี พร้อมกับยกมือขึ้นเหนือหัวเพื่อแสดงว่าตนเองไม่คิดจะต่อสู้ หรือว่าต่อต้าน
 ทางแมมม่อนั้นก็ได้เอนตัวลงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของเซเลน่า พูดจาเหน็บแนมไปว่า...
 "รู้สึกอย่างไรบ้าง? ทั้งที่เป็นองค์หญิงของประเทศนี้แท้ๆ แต่กลับมาโดนทหารของตัวเองเอาหอกชี้หน้า แบบนี้ต้องลงโทษ ตัดหัวเสียบประจานแล้ว"
 "หนวกหูน่า!"
 "พวกแกซุบซิบอะไรกัน? ฉันบอกให้ยืนอยู่เฉยๆ เข้าใจไหม!?" ทหารยามคนนั้นตะคอกใหลังจากที่เห็นทั้งสองพูดคุยซุบซิบกัน
 ต่อมาก็มีทหารอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับใบประกาศหาคนหายที่อยู่ในมือ
 "มีอะไรกัน?"
 "พอดีผมเห็นสองคนนี้ดูท่าทางมีพิรุธบางทีอาจจะเป็นพวกอาชญากรที่กำลังหลบหนีก็ได้ เลยเรียกพวกเขาออกมา..."
 ทหารยามคนนั้นจ้องมองไปที่หน้าพวกของเซเลน่ากับแมม่อน พร้อมกับดูในใบประกาศที่หนาเป็นปึกเพื่อเปรียบเทียบ ใช้เวลาสักพักก็ไม่พบว่ามีประวัติทางอาชญากรรมแต่อย่างใด
 "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ลูกน้องของผมปฏิบัติเสียมารยาทแบบนี้ ว่าแต่ท่านพี่ชายที่รูปร่างใหญ่โตคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมถึงได้ปกปิดใบหน้าล่ะ? ข้าเองก็ไม่อยากจะเสี่ยงเหมือนกัน เป็นไปได้ได้โปรดถอดหน้ากากนั่นออกจะได้ไหม?"
 "ต้องขอโทษด้วยจริงๆท่านหัวหน้าอัศวิน พอดีระหว่างที่ข้าเดินทางกับนายท่านของข้าเกิดเหตุสุดวิสัยโดนคำสาปที่ไม่สามารถถอดหน้ากากออกได้ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหากถอดมันออกจะเกิดอะไร แต่ในจิตใต้สำนึกของข้าพูดในใจว่าไม่ควรถอดมันจะดีกว่า..."
 ในขณะที่แมม่อนกำลังพูด เซเลน่านั้นก็ได้มองมาด้วยสายตาที่นิ่งเฉยไร้อารมณ์ สื่อเป็นนัยน์ทางสีหน้าว่า สิ่งที่เขาได้พูดออกไปนั้นมันมีตัวอักษรที่เขียนว่าโกหกและหลอกลวงลอยอยู่รอบๆตัว
 "(ใครมันจะไปเชื่อเรื่องราวพรรณนั้นกันเล่า ถ้าจะหาข้อแก้ตัวก็หาอะไรที่มันดีๆหน่อยสิ แบบนี้เดี๋ยวความก็แตกหรอก)" เธอได้แต่คิดในใจ...
 "อย่างนั้นเอง...หรอ? ท่านเองก็คงลำบากมากสินะ? พวกเราทำการตรวจสอบดูแล้วว่าพวกท่านไม่เป็นผู้ต้องสงสัยแต่อย่างใด เชิญพวกท่านทั้งสองเข้าเมืองได้"
 "ห๊ะ!" ทางเซเลน่าได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจ ว่าจะคนเชื่อเรื่องแต่งที่แมม่อนด้นสดสร้างขึ้นมาจริงๆด้วย
 ในขณะทั้งสองเดินผ่านเข้าประตูมาแล้ว เซเลน่าได้ถามกับทางแมม่อนไปด้วยท่าทีที่สงสัยเรื่องราวตะกี้นี้
 "นี่นายทำอะไรลงอย่างนั้นหรอ?"
 "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งนั้น..."
 ถึงแม้ว่าทางแมม่อนจะตอบมาอย่างนั้น ทางเซเลน่านั้นก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังพูดโกหกอยู่ แต่ก็ไม่อยากจะซักไซ้มากเลยปล่อยมันไป...
 "ช่างเถอะ! อย่างไงพวกเราก็ผ่านด่านตรวจมาจนได้ แต่ว่ามันก็แทบจะค่ำแล้วนี่สิ...ที่นายมาที่นี่ต้องการหาอะไรอย่างนั้นหรอ?"
 "แผนที่น่ะ พวกเราต้องเดินทางอีกไกล ฉะนั้นแล้วแผนที่จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมาก"
 "หาอะไรกินก่อนไม่ได้หรอ? ฉันหิวจนไส้กิ่วแทบจะไม่มีแรงเดินแล้วนี่"
 "ทั้งที่แทบไม่ได้เดินเลยแท้ๆ นี่นะ... แต่ก็ช่วยไม่ได้ถ้าเป็นของกินรองท้องที่สามารถเดินไปกินไปจะช่วยได้มากเลย"
 "ไชโย!"
 พอแมม่อนอนุญาตแล้วเซเลน่าจึงวิ่งออกไปด้วยท่าทีที่ดีใจ เธอเดินไปตามร้านอาหารข้างทางต่างๆ นาๆ หลายร้านด้วยกัน จนอาหารนั้นเต็มมือเธอไปหมด ซึ่งทั้งหมดนั่นแมม่อนเป็นคนจ่าย...
 "นายท่านของข้าจะกินข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ช่วยใช้เงินข้าอย่างระมัดระวังได้ไหม? ค่าเดินทางมันจะไม่พอเอานะ"
 เซเลน่านั้นไม่ได้สนใจสิ่งที่แมม่อนพูดแต่อย่างเธอกินอาหารที่ซื้อมาอย่างเอร็ดอร่อย....
 "อูดอ่าอะไออะ? (พูดว่าอะไรนะ?)"
 "ช่วยกินให้หมดก่อนพูดจะได้ไหมนายของข้า มารยาทแบบผู้ดีหายไปไหนเสียล่ะ?"
 "เอาหน่อยไหม?" เซเลน่ายื่นอาหารมาให้กับทางแมม่อนเป็นเนื้อเสียบไม้ย่างไฟ
 "ไม่เป็นไรนายท่านพวกข้านั้นไม่จำเป็นต้องกินอาหาร" พอได้ยินแบบนั้นเธอจึงรีบดึงอาหารที่ยื่นให้เข้าปากตัวเองเกินอย่างเอร็ดอร่อย
 "จะว่าไปแล้ว...ฉันแทบจะไม่เห็นเผ่าอื่นนอกจากมนุษย์กับบีสท์เลย เผ่าเอลฟ์ และดวอร์ฟ ไม่มีให้เห็นเลย ฉันล่ะอยากจะเห็นพวกนั้นตัวเป็นๆสักครั้งจังเลย..."
 "นั่นเองอาจจะยากสักหน่อย เพราะเมื่อเทียบจำนวนทุกเผ่าบนโลกแล้ว มนุษย์นั้นมากที่สุด และอีกอย่างที่นี่เป็นเมืองของมนุษย์ บีสท์พอจะเห็นอยู่บ้างก็จริง ดวอร์ฟนั้นมักจะอยู่ในเมืองที่ใหญ่ๆ และมีอุตสาหกรรมเหมืองเยอะๆ แต่ถ้าเป็นเอลฟ์นี่อาจจะยากหน่อย เพราะพวกเขานั้นมันจะปลีกวิเวกอยู่ในที่ยากจะเข้าถึงเละลึกลับ บางทีในอนาคตนี้ ท่านอาจจะได้ห็นเอลฟ์ตัวเป็นๆ ในระหว่างเดินทางนี่ก็ได้..."
 "ถ้าอย่างนั้นก็จะมาอยู่หยุดอยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้วสิ รีบไปหาซื้อของที่จำเป็นแล้วออกเดินทางกันต่อเถอะ"
 "น้อมรับบัญชา นายท่านของข้า..."
 ...และในที่สุดพวกเขาก็เดินกันมาจนถึงที่ร้านขายแผนที่แมม่อนเปิดประตูเข้าไปอย่างทันที เจ้าของร้านถึงกับตกใจกับรูปร่างอันมหึมาของแมม่อนจนถึงกับพูดอย่างตระกุกตะกักออกมา
 "มะ...ไม่ทราบว่าต้องการให้พวกเราช่วยอะไรครับ?"
 "ข้ามาเพื่อขอซื้อแผนที่สักอัน มีอยู่หรือเปล่า?"
 "ระ...รับทราบแล้วครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปนำ-"
 ในขณะนั้นเองก็มีเสียงชายผมสีน้ำตาลผิวกายสีแทนเข้มพูดขึ้นมาจากด้านหลังของเคาน์เตอร์
 "ต้องขอโทษด้วยจริงๆคุณลูกค้า แผนที่ทางร้านเราหมดแล้ว!"
 "...หมดแล้วอย่างนั้นหรอ?" แมม่อนแสดงท่าทีเหมือนใม่เชื่อในสิ่งที่ชายผิวสีน้ำตาลนั้นพูด
 "อับราฮัมลูกพูดอะไรน่ะ? แผนที่ยังมีอยู่..." ชายแก่เรียกชายอีกคนว่าอับราฮัมดูเหมือนว่าสองคนนั้นจะเป็นพ่อลูกกัน
 "เมื่อกี้ผมไปดูมาแล้วน่ะ ดูเหมือนว่าหนูมันจะเข้ามาแทะจนขาดเป็นรูเบ้อเริ่มเลย"
 "ในเมื่อแผนที่ไม่มีพวกเราก็คงต้องขอตัวไปซื้อที่ร้านอื่นแล้วล่ะ"
 ในขณะที่แมม่อนกำลังก้าวขาออกไปนั้นทางอับราฮัมนั้นก็ได้พูดขึ้นมาว่า...
 "ข้าเกรงว่าท่านคงจะหาไม่ได้หรอก เพราะว่าร้านเราเป็นร้านเดียวที่ขายแผนที่ในเมืองนี้"
 "แล้วข้าต้องทำอย่างไรถึงจะมีแผนที่"
 "ก็น่าจะใช้เวลาทำใหม่สักวันหรือสองวันนั่นแหละ ถ้าพวกท่านรอได้อะนะ แต่ว่าข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น ถ้าหากว่าท่านอยากจะได้มันแบบฟรีๆ ในเวลาเพียงแค่ 1 วัน เพียงแค่รับคำขอของข้าในการกำจัดสัตว์อสูร ณ หมู่บ้านทางใต้"
 แมม่อนครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่ทางเซเลน่านั้นจะเข้ามาขัดระหว่างแมม่อนกับอับราฮัมว่า...
 "สัตว์อสูรอย่างนั้นหรอ? คงจะเป็นพวกก็อปลิน หรือไม่ก็พวกออร์คละมั้ง เพราะเขตแถวที่ชาวบ้านอยู่อาศัยก็มักจะเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆอยู่เหมือนกัน แต่ว่าทำไมถึงไม่ปล่อยให้ทางอัศวินจัดการล่ะ"
 "ถ้าเรื่องนั้นฉันเองก็เข้าไปพูดแล้วเหมือนกัน แต่เหมือนว่าทางนั้นจะยุ่งๆ กับการตามหาองค์หญิงที่หายไปอยู่น่ะ พวกท่านเองก็น่าจะสังเกตเห็นจากใบประกาศได้นิ?"
 "ยะ...อย่างนี้นี่เอง" เซเลน่าพยายามหลบสายตาหลังจากที่อับราฮัมพูดเรื่องเกี่ยวกับตน เลยหันไปทางแมม่อนที่กำลังครุ่นคิดอยู่
 "นี่ๆเรารับงานนี้เถอะนะ ได้แผนที่ฟรีประหยัดเงินตั้งเยอะ นายเองก็เป็นคนบอกด้วยนิว่าการเดินทางยังอีกไกลน่ะ"
 "...ก็ได้! แต่ว่านะข้ามีสิ่งที่ต้องการอย่างอื่นเพิ่มนอกจากแผนที่"
 "ว่าแต่...ท่านอยากจะได้อะไรเพิ่มอย่างนั้นหรอ?" อับราฮัมถามกลับมา...
 "สมุดบันทึก...สำหรับนายของข้า พอจะทำได้ไหม?"
 "อะไรกัน! ถ้าเรื่องนั้นไม่มีปัญหาแต่อย่างใด"
 "ในเมื่อทางนั้นพูดว่าได้...ข้าเองขอรับงานนี้"
 "ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าเจอกันที่หน้าประตู ข้าจะรออยู่ที่รถม้า" อับราฮัมที่ได้ยินดังนั้นก็เผลอยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
 "เข้าใจแล้ว!" พอพูดจบทางแมม่อนและเซเลน่าก็เดินออกจากร้านไป
 พ่อของอับราฉัมได้เข้ามาคุยอย่างทันทีหลังจากที่เห็นทั้งสองเดินออกจาร้านแล้ว
 "นี่ลูกแน่ใจแล้วหรอ? ว่าจะทำอย่างนี้จริงๆ บางทีพวกเขาอาจจะตายได้เลยนะ" พ่อเขาพูดมาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
 "...ถ้าไม่ทำอย่างนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วครับ อีกอย่างในใจผมรู้สึกว่าชายคนนั้นเขาไม่ใช่คนธรรมดา น่าจะพอใช้ประโยชน์จากเขาได้"
 ณ ทางด้านของแมม่อนและเซเลน่าที่กำลังเดินอยู่ภายในเมืองเวลาใกล้พลบค่ำ
 "ขอบใจนะ" เซเลน่าพูดขอบคุณเรื่องที่ช่วยเรื่องสมุดบันทึก
 "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถ้าสมุดบันทึกสำหรับเขาแล้วน่าจะเป็นเรื่องกล้วยๆ แล้วอีกอย่างที่ข้าทำทั้งหมดนี่มันก็เป็นหน้าที่ในฐานะข้ารับใช้ของท่าน"
 "แล้วทีนี้พวกเราจะเอายังไงต่อ?"
 "ข้าว่าจะหาโรงเตี๊ยมพักอยู่ที่นี่สักหนึ่งคืน พรุ่งนี้ทันทีที่ได้แผนที่พวกเราจะเดินทางกันต่อ"
 ....
 ทั้งสองเดินมากันได้สักพักก็มาหยุดอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ซึ่งภายดูจากภายนอกแล้วไม่ได้หรูหราอะไรมากนักเป็นแค่โรงเตี๊ยมธรรมดาๆ แมม่อนเดินเปิดประตูเข้าไปอย่างทันทีแล้วเข้าไปสอบถามกับทางพนักงานชายวัยกลางคนท่านหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะเป็นเจ้าของ
 "ไม่ทราบว่ามีห้องว่างไหมเถ้าแก่?"
 ทันทีที่เจ้าของโรงเตี๊ยมหันมาเห็นต้นตอของเสียงก็ถึงกับตกใจกับร่างกายที่ใหญ่โตของแมม่อน เขาพูดตอบกลับอย่างตระกุกตระกัก
 "มะ...มีอยู่แล้วครับ ไม่ทราบว่าต้องการจะพักกี่คืน"
 "หนึ่งห้องสำหรับสองคน ราคาเท่าไหร่?"
 "สะ...สองเหรียญเงินครับ"
 ชายเจ้าของโรงเตี๊ยมยื่นมือมารับเงินด้วยอาการที่ยังสั่นกลัว ในวินาทีนั้นมือของเขาก็ถูกคว้าอย่างรวดเร็วโดยแมม่อนและยื่นหน้ามาใกล้ๆเขา ก่อนกระซิบมาว่า...
 "...เก็บสัตว์เลี้ยงของเจ้าให้ดี ถ้าเกิดนางคนนี้เห็นเข้า ฉันจะฉีกพวกแกทั้งสองเป็นชิ้นๆแน่!"
 "ขะ เข้าใจแล้วครับ! นะ...นี่คือกุญแจสำหรับห้องของท่านทั้งสอง เป็นห้องที่ดูชั้นด้านบนชั้นในสุด ขะ...ขอให้พักผ่อนให้สบาย"
 แมม่อนรับกุญแจมาและกำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบน ในขณะนั้นเองที่จู่ๆเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาพร้อมกับชายใส่ชุดคลุมสีดำสามคนเดินเข้ามาข้างใน
 "ยะ ยินดี ตะ ต้อนรับ คะ ครับ"
 ทันใดนั้นบรรยากาศก็เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นคาวราวกับสัตว์ป่าโชยออกมาจากคนเหล่านั้น ทำเอาเจ้าของโรงเตี๊ยมนั้นขาสั่นแทบจะยืนไม่อยู่ ใบหน้าบ่งบอกถึงความกลัวอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อตกออกมาเป็นเม็ดๆจนท่วมทั้งใบหน้า แต่ดูเหมือนอาการนั้นจะไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ทางเซเลน่านั้นก็มีอาการแบบเดียวกัน ขาสั่นพับๆจนแทบจะยืนไม่อยู่ มีอาการผวาออกมาเช่นเดียวกัน ทางแมม่อนนั้นเห็นท่าไม่ดีเลยเอาตัวเข้าบังเธอพร้อมกับค่อยๆพยุงขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ
 "มะ...มะ...ไม่...ทราบวะ...ว่ามีอะไรให้ช่วยไหมครับ?" เจ้าของโรงเตี๊ยมถามด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดี
หนึ่งในกลุ่มชายเดินเข้ามาหยุดที่เคาน์เตอร์ก่อนจะพูดขึ้นว่า... "พอดีพวกเรา อยากจะถามอะไรสักหน่อย พอจะตอบพวกเราได้ไหมครับ?"
 เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบพยักหน้าตกลงอย่างรวดเร็ว ด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกเหงื่อไหลเต็มใบหน้า
 "คะ ครับ!!!"
 "ช่วงนี้มีอะไรที่มันผิดปกติไหมครับ? อย่างเช่นพวกคนที่จู่ๆก็หายตัวไปอะไรอย่างนี้"
 เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบส่ายหน้าปฏิเสธว่าเขาไม่รู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "ไม่รู้ครับ ไม่ทราบเลยว่าแถวนี้เรื่องแบบนั้นด้วย ไม่รู้ๆ"
....
....
 "อย่างนั้นหรอครับ ขอบคุณที่ให้ความช่วยเหลือนี่เป็นค่าตอบแทนครับ" ชายคนนั้นยื่นเงินเหรียญทองมาให้กับเจ้าของโรงเตี๊ยมเพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยเหลือเขา และกำลังจะเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป จังหวะนั้นเองที่ชายคนนั้นสังเกตเห็นแมม่อนกับเซเลน่าที่กำลังขึ้นบันไดเลยเดินเข้าไปทักเช่นเดียวกัน
 "กระผมขอรบกวนเวลาพี่ชายร่างบึกบึนสักเดี๋ยวจะได้ไหมครับ?"
 "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พอดีพวกข้าก็เป็นเพียงแค่นักเดินทางที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น ไม่รู้เรื่องที่ท่านอยากรู้หรอก" ซึ่งในวินาทีที่เขาหันกลับมาตอบนั้นเหมือนว่าทางกลุ่มชายจะมีอาการตกใจขึ้นมาเล็กน้อย
 "ยะ...อย่างนั้นหรอครับ ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทไม่ทราบว่าใบหน้าของท่านเป็นอะไรทำไมถึงได้ปกปิดด้วยละครับ"
 "เรื่องมันค่อนข้างยาว ถ้าจะให้พูดสั้นก็คือคำสาปน่ะ"
 "ลำบากเอาเรื่องเลยนะครับ" ในตอนนั้นเองที่เขาได้สังเกตเห็นว่าเซเลน่าที่อยู่ข้างหน้ามีอาการสั่นกลัว เลยถามไปว่า... "ไม่ทราบว่าท่านหญิงคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่าครับดูอาการไม่ค่อยดีเลย"
 "เธอก็แค่เหนื่อยจากการเดินทางก็เท่านั้นไม่ได้มีอะไรมากมายหรอก พวกเรากำลังจะไปพักแล้วน่ะ...ขอตัวก่อน"
 "ต้องขอโทษที่รั้งท่านเอาไว้" ชายคนนั้นก้มหัวขอโทษทางแมม่อนก่อนที่จะเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป...
 หลังจากที่ทางแมม่อนพยุงเซเลน่ามาถึงยังห้องพัก จนอาการของเธอค่อยดีขึ้นเป็นไปตามลำดับ เหมือนว่าถ้ายิ่งห่างจากกลุ่มคนนั้นจะยิ่งทำให้อาการดีขึ้นจนแทบเกือบกลับมาปกติ
 เซเลน่าพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่สะอิดสะเอียนเหมือนกับคนที่กำลังจะอ้วกได้ทุกเมื่อ
 "บรรยากาศแบบนั้น ความรู้สึกนี้ เมื่อตะกี้นี้มันคืออะไร แล้วกลุ่มคนเมื่อตะกี้นี้เป็นใครกัน?"
 "นั่นสินะ...! พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่คอยทำให้เส้นกั้นระหว่างสองสิ่ง เพื่อไม่ให้ก้าวข้ามผ่านหากัน เรียกว่า "สเลเยอร์"
 "สเลเยอร์?" เหมือนว่าทางเซเลน่านั้นยังหายใจไม่ทั่วท้องยังมีอาการคลื่นไส้หลงเหลืออยู่
 "พวกเขาเป็นหน่วยองค์กรที่ขึ้นตรงกับทางศาสนจักร คอยกำจัดเหล่าปีศาจที่แฝงกายอยู่ในเหล่ามนุษย์ พวกเขาทุกคนจะสัญลักษณ์สามขีดสีดำขึ้นอยู่บนฝ่ามือเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าตัวเองนั้นผ่านการทดสอบ นอกจากนั้นขีดสามขีดยังหมายถึง การเสียสะ การสูญเสีย และก็การล้างแค้นอีกด้วย และทุกคนที่มีฝีมือระดับหนึ่งจะได้รับมอบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวที่แตกหักของหอกลองกินุส ซึ่งอาวุธนั้นเองที่จะสามารถทำให้ฆ่าปีศาจได้ สิ่งนั้นสำหรับข้าแล้วมันค่อนข้างอันตรายถ้าหากโดนแทงเข้าที่หัวใจเต็มๆก็คงไม่รอด เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะไปมีเรื่องกับพวกนั้นหรอก"
เซเลน่ายังถามต่ออีกว่า... "ว่าแต่ทำไมพวกเขาถึงต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ? เท่าที่ฉันอยู่กับนายมาก็ไม่เห็นจะเป็นอันตรายตรงไหนเลย"
 "ทุกเผ่านั้นก็ล้วนมีทั้งคนดีและคนชั่วปะปนกันไป แน่นอนพวกเราเผ่าปีศาจก็เช่นกัน"
 "แล้วอาการที่เกิดกับฉันและเจ้าของโรงเตี๊ยมเมื่อตะกี้นี้ล่ะมันคืออะไร?"
 "ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตะกี้นี้มันคืออะไร แต่ถ้าจะให้เดาก็คงจะเป็นพลังอำนาจของอาวุธที่เขาถือละมั้ง?"
 "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆแล้วทางนายไม่เห็นเป็นอะไรเลยล่ะ? ทั้งที่เป็นปีศาจแท้ๆ"
 "ข้าเองก็ไม่ใช่เผ่าปีศาจชั้นต่ำ แรงกดดันแค่นั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก" เหมือนว่าทางแมม่อนจะภูมิใจเป็นอย่างมากขนาดที่ปกปิดใบหน้าเอาไว้เซเลน่ายังรับรู้ได้
 "นี่ฉันได้ทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?" ตัวเธอเองก็ดูเหมือนว่าตัวเองรู้สึกผิดขึ้นมาเพราะได้เผลอไปปลดปล่อยตัวอะไรที่อันตรายออกมาเสียแล้ว
 "เอาล่ะ! ได้เวลาพักผ่อนแล้วนายท่านของข้า พรุ่งนี้พวกเราจะต้องไปทำตามคำขอที่ชายหนุ่มคนนั้นได้ขอร้องเอาไว้"
 "นั่นสินะ!" แล้วเธอก็เอนตัวลงนอนและหลับลงไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่วินาที
 ....วันนี้ทั้งวันเองก็เหนื่อยจากการเดินทางและไหนจะอีกทั้งเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันแบบที่ไม่ทันตั้งตัว เรื่องเผ่าปีศาจเอย เรื่องของสเลเยอร์อีก และเรื่องที่จะต้องทำในพรุ่งนี้ คิดถูกจริงๆแล้วสินะที่ตัดสินใจออกเดินทางมา ถึงแม้ว่าจะลำบากไปบ้างก็เถอะ...
...
 ณ เวลาเที่ยงคืน เซเลน่าตื่นขึ้นมาเพราะว่าเธอยังไม่ชินกับการนอนในสถานที่ต่างถิ่นมากนัก เธอพยายามมองไปรอบๆห้องก็เห็นแมม่อนนอนอยู่อีกเตียงถัดข้างๆกัน ในสภาพที่ใส่หน้ากากอยู่
 "ขนาดนอนอยู่ยังจะใส่หน้ากากอยู่อีกหรอ?"
 ในตอนนั้นใจเธอคิดอยากจะแกล้งแมม่อนเสียหน่อย เลยย่องเบาๆเข้าไปใกล้เตียงที่เขานอนเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆจับไปที่หน้ากากและค่อยๆขยับมันออกทีละนิด...ทีละนิด...
 "ข้าขอเตือนอะไรไว้หน่อย!"
 เสียงแมม่อนดังขึ้นมาอย่างกะทันหันจนทำเอาทางเซเลน่านั้นตกใจร้องเสียงหลงปล่อยมือออกจากหน้ากาก
 "ถ้าหากท่านยังอยากที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเชยชมโลกใบนี้ต่อละก็...อย่าได้เปิดหน้ากากข้าเด็ดขาด!"


พอออกจากที่ไปทำลายรังเสร็จทั้งสองก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อมาให้ทันพิธีไว้อาลัยที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า ในขณะที่เดินนั้นทางแมม่อนสังเกตว่าสีหน้าของเซเลน่าดูไม่สู้ดี บางทีเธอคงอาจจะคิดมากเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ แมม่อนเลยพยายามพูดปลอบใจออกไป
 "ท่านอย่าคิดมากเลย ถ้าเกิดพวกเราไม่ทำแบบนั้น ในอนาคตจะมีชาวบ้านอีกหลายคนต้องตายเพราะพวกมันอีกนะ"
 "...ฉันรู้ดีว่าถ้าไม่ทำแบบนั้นพวกชาวบ้านจะเดือดร้อน ทั้งที่ควรจะแค้น เกลียด หรือระเบิดอารมณ์ออกมาทำลายพวกมันให้สิ้นซากแท้ๆ แต่ว่าภายในใจตอนนี้มันกลับรู้สึก...สับสน"
 "นั่นเป็นหลักฐานว่าท่านยังเป็นมนุษย์อยู่ มีความเห็นอกเห็นใจ ถึงแม้ว่าสิ่งๆนั้นจะเคยทำร้ายตัวเองก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดแต่อย่างใด ท่านควรจะยินดีกับมันด้วยซ้ำ การที่ท่านยังมีจิตใจแบบนั้นมันจะช่วยประคองสติให้ท่านในยามที่หลงทางได้ การใช้ความแค้นมาเป็นแรงผลักดันมันก็ดี แต่ถ้าปล่อยให้มันกลืนกินมากเกินไปตัวเองก็จะไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป เพราะฉะนั้น...เงยหน้าขึ้นเถอะ! มองไปที่ทางเดินข้างหน้า ถ้าเกิดยังก้มหน้าเดินอยู่แบบนี้ จะชนต้นไม้เอาได้นะ"
 *ปลั๊ก!!!*
 ไม่ทันได้ขาดคำเซเลน่าก็เดินชนเข้ากับต้นไม้อย่างจัง จนหน้าผากนั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำอย่างเห็นได้ชัด เธอทรุดตัวลงเอามือกุมที่หน้าผากภายใต้ต้นไม้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
 "โอ๊ย...! ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้..."
 "ข้าต้องขอโทษด้วย แต่ท่านเองก็ผิดเหมือนกันที่ไม่ยอมดูทางให้ดี" แมม่อนพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปเพื่อให้เซเลน่าจับพยุงตัวขึ้นมา
 ทางเซเลน่านั้นปัดมือของแมม่อนออกและใช้แรงของตัวเองรีบพยุงตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "ไม่จำเป็น! แค่นี้เองฉันลุกเองได้"
 "ต้องอย่างนี้สิ! สมกับที่เป็นนายท่านของข้า ช่างแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวจริงๆ"
 ทั้งสองใช้เวลาเดินสักพักก็มาจนถึงภายในตัวของหมู่บ้าน ในขณะนั้นเองดูเหมือนว่าพิธีไว้อาลัยก็กำลังจะเริ่มขึ้นเช่นเดียวกัน....
 พิธีการไว้อาลัยเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวายออกมาเสียงดัง เพียงแค่ชาวบ้านทุกคนนั้นอยู่ในท่าที่ไว้อาลัยอย่างสงบก็เท่านั้น โดยในพิธีปกติจะจำเป็นต้องนำร่างของผู้ตายมาฝังลงในหลุมก่อนที่จะทำพิธี แต่เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้นั้นไม่สามารถแม้แต่จะเก็บกูร่างศพมาได้ ทำได้แต่เพียงเอาสิ่งของเครื่องใช้ที่เคยเป็นของผู้ตายมาฝังแทน
 พอทุกคนยืนไว้อาลัยได้สักพักหลังจากนั้นก็เริ่มที่จะกลบหลุมกันทีละหลุม ทีละหลุม จนครบทุกหลุม แล้วนำแผ่นไม้รูปกางเขนปักลงบนที่กลางหลุมศพจนครบ พอทำพิธีเสร็จชาวบ้านทุกคนก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตามปกติ
 "พวกเขาดูปรับตัวได้เร็วกว่าที่ฉันคาดไว้เยอะเลย" เซเลน่าพูดขึ้นด้วยความน่าประหลาดใจ
 "ถึงแม้ว่าจะสูญเสียคนสำคัญไปก็ตาม แต่ยังไงชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไปนั่นเองก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี"
 "ก็ใช่อยู่หรอก...แต่สำหรับฉันแล้วการที่สูญเสียคนที่รักไปนั้น มันค่อนข้างทำใจยากมากนะที่ก้าวต่อไปน่ะ"
 "ท่านเองก็เคยสูญเสียคนที่เป็นที่รักไปอย่างนั้นหรอ?"
 "ท่านแม่น่ะ...! ตอนที่ข้ายังเด็กท่านชอบอ่านนิทานให้ข้าฟังอยู่บ่อยๆ ที่ได้นิสัยชอบอ่านหนังสือ ก็เพราะว่าท่านแม่ด้วยส่วนหนึ่ง"
 "ข้าพอจะเข้าใจบ้างแล้ว...นั่นเองก็น่าจะเป็นสาเหตุ ทำให้ตัวท่านเองมีนิสัยแบบนี้"
 ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่อับราฮัมก็เดินเข้ามา พร้อมกับพูดขึ้นว่า... "ไม่ทราบว่านอนหลับฝันดีไหมครับ?"
 ทางเซเลน่าตอบกลับ "ที่นอนแข็งไปหน่อย อีกทั้งตอนกลางคืนแมลงก็เยอะ แบบนี้เรียกว่าฝันดีได้ไหม?"
 "ฮ่าฮ่าฮ่า...!!!" อับราฮัมหัวเราะออกมาแห้งๆด้วยสีหน้าที่ดูชอบใจ "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องขออภัยด้วย"
 "นายต้องการอะไร?" แมม่อนถามขึ้นมาอย่างกะทันหันจนทางอัมราฮัมและเซเลน่าต่างก็ตกใจ
 ทางอับราฮัมนั้นนิ่งไปสักพักหนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดูเศร้าๆ "นั่นสินะครับ ถ้าถามอย่างนี้ผมก็ลำบากใจอยู่เหมือนกัน"
 ดูเหมือนว่าในวงสนทนาครั้งนี้จะมีเพียงแค่เซเลน่าคนเดียวที่ไม่รู้ว่าทั้งสองพูดอะไรกันอยู่ เธอได้แต่ทำหน้างงอย่างสงสัย "พวกนายพูดอะไรกัน? อย่างน้อยก็ช่วยบอกฉันด้วยคนสิ!"
 "ช่วยตามผมมาหน่อยจะได้ไหมครับ พอดีมีที่ที่หนึ่งที่อยากจะพาไปดู" แล้วอับราฮัมก็เดินนำทั้งสองเข้าไปในป่าที่อยู่ไม่ไกลจากตัวหมู่บ้านมากนัก มันไม่ไกลเหมือนครั้นที่ทั้งสองเคยเข้าไปครั้งก่อน ทางที่เดินดูไม่รกตาแทบจะไม่มีหญ้าขึ้นตามทางเลย เหมือนมันได้ถูกถอนและถางเป็นทางเดินด้วยฝีมือของคน
 จนกระทั่งทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่ตรงบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่ล้อมรอบ บ้านไม้ร้างหลังเก่าที่ไม่น่าจะมีใครอาศัยอยู่ได้ คานและกำแพงบ้านพังเหมือนโดนลูกหลงจากการต่อสู้ อีกทั้งยังมีข้าวของเครื่องใช้กระจัดกระจายเต็มไปหมด
 เซเลน่าพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่ทั้งสองพูดกันหน้านี้เรื่องที่อับราฮัมต้องการ เธอเลยตีความเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ไปว่า... "อย่าบอกนะว่าสิ่งที่นายต้องการคือการให้พวกเราช่วยซ่อมบ้านหลังนี้น่ะ?"
 "ไม่ใช่หรอกนายท่านของข้า...นั่นไม่ใช่อย่างที่ท่านเห็น"
 อับราฮัมเดินเข้าไปเอามือแตะที่ตัวบ้านก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่แสนยาวนาน... "ในอดีตมีชายคนหนึ่งได้ตกหลุมรักกับหญิงสาวนายพรานของหมู่บ้านแห่งนี้ พวกเขาตัดสินใจว่าสักวันจะแต่งานกัน แต่ด้วยความฝันของฝั่งชายจึงจำเป็นต้องออกเดินทางไกล เป็นเวลานับหลายปีพวกเขาทั้งสองแทบไม่ได้เจอกันเลย แต่ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นของชายคนนั้นว่าสักวันพอเขากลับไป ครั้งนี้แหละ! ที่จะขอเธอแต่งงาน"
 "...นี่พวกลุงอับราฮัมมาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นหรอ?" เสียงเล็กๆของเด็กดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปอย่างทันควันยกเว้นแมม่อน พบเห็นว่าเป็นเฟนที่ในมือถือดอกไม้สองดอก
 "เฟนอย่างนั้นหรอ? เออ...! พอดีลุงมีอะไรที่ยังต้องจัดการให้เรียบร้อยอยู่น่ะ ว่าแต่หนูมาทำอะไรที่นี่ มันอันตรายนะรู้ไหม?"
 "หนูอยากมาบอกลาพวกพ่อและแม่เป็นครั้งสุดท้ายน่ะ ในตอนที่อยู่ในหมู่บ้านหนูไม่ได้ขุดหลุมฝังสิ่งของพวกท่านเหมือนคนอื่นๆ เพราะว่าสิ่งของเพียงหนึ่งเดียวที่ท่านทั้งสองชอบมีเพียงแค่ดอกไม้นี้เท่านั้น" พอพูดจบเธอก็เดินตรงไปยังที่หน้าบ้านและวางดอกไม้ที่อยู่ในมือลงอย่างเบาๆ หลังจากนั้นก็นั่งอธิฐานอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมเช็ดกับคราบน้ำตาที่อยู่ติดบริเวณขอบตา ก่อนจะหันหลังกลับมายิ้มให้กับทางอับราฮัมแล้วพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม... "ถ้างั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"
 อับราฮัมพยักหน้าตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวล "อื้ม...!" แล้วเอื้อมมือออกไปลูบที่หัวของเฟนอย่างเบาๆ
 หลังจากที่เฟนวิ่งกลับไปที่หมู่บ้านทางอับราฮัมก็พูดขึ้นพร้อมกับคุกเข่าก้มหัวลงแนบชิดกับพื้นด้วยท่าทางที่จริงจังว่า... "นี่เป็นคำขอครั้งสุดท้าย...ช่วยพาเฟนออกเดินทางไปกับพวกคุณ ด้วยจะได้ไหมครับ!?"
 "ทำไม!?" แมม่อนตอบกลับมาอย่างทันที
 "คุณน่าจะรู้ดีในตอนที่เดินทางออกมาจากเมืองแพริออท ว่านี่...ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมพยายามที่จะช่วยชาวบ้าน"
 เซเลน่านึกออกได้อย่างทันทีว่า ในตอนที่กำลังเดินออกจากเมืองแพริออทนั้นบังเอิญได้ยินพวกทหารยามซุบซิบนินทาเรื่องเกี่ยวกับตัวของอับราฮัม "ในตอนนั้นเองสินะ..."
 "ครั้งก่อนตอนที่ผมจ้างพวกทหารรับจ้างให้มาคุ้มกันในตอนที่กำลังขนย้ายพวกชาวบ้าน พอพวกมันเห็นว่าไม่สามารถรับมือกับสัตว์อสูรได้เลยรีบชิ่งหนีไป ซึ่งในตอนนั้นเองพวกมันได้เห็นเฟนเข้า พวกคุณก็น่าจะรู้ดีใช่ไหมครับ ว่าพวกลูกครึ่งเป็นสิ่งที่หายากมากอีกทั้งราคาในตลาดทาสนั้นก็ค่อนข้างสูง ถ้าขืนให้อยู่ที่นี่ต่อไปมีหวังเธอได้ถูกจับแน่ ผมไม่มีพลังพอที่จะต่อกรกับพวกมันหรือว่าจะปกป้องเฟน แต่ถ้า...ให้ออกเดินทางไปกับพวกคุณละก็ อย่างน้อยเธอก็จะปลอดภัย ขอร้องแหละ!!! ช่วยพาเธอไปด้วยที!"
 เซเลน่าเหลือบสายตาไปทางแมม่อนเพราะตัวเธอเองก็ไม่กล้าจะตัดสินใจ ขนาดตัวเธอเองไม่สามารถแม้แต่จะปกป้องตัวเองได้เลย ถ้าไม่มีแมม่อนอยู่ด้วยป่านนี้เธอเองก็คงได้ตายไปแล้ว...
 "นายมั่นใจได้อย่างไงว่าฉันจะช่วยปกป้องเด็กคนนั้น ...บางทีฉันอาจจะเอาเด็กนั่นไปขายก็ได้ ใครจะรู้! หรือถ้ามันเกิดเหตุการณ์ที่ตัวฉันจำเป็นต้องเลือก ระหว่างเด็กสาวคนนั้นกับเจ้านาย ตัวฉันไม่ลังเลเลยที่จะเลือกช่วยเจ้านาย ถึงแม้ว่าจะปล่อยให้เด็กตาย ไม่สิ! ใครจะตายมันก็เรื่องของพวกเขา ขอแค่เจ้านายของฉันรอดก็เพียงพอแล้ว"
 อับราฮัมที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มมีท่าทีที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวของแมม่อน เขาเลยพูดตอบกลับไปอย่างกล้า ๆกลัว ๆ "คุณน่ะ...ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก!"
 "นายรู้ได้อย่างไง? ชายที่อยู่ตรงหน้าของนายตอนนี้นั้นไว้ใจได้ สำหรับข้าแล้วเงินต่างหากที่จะไว้ใจได้..."
 ด้วยท่าทีที่รนราน อับราฮัมล้วงเศษเงินทุกเหรียญเท่าที่มี "เงินสินะ! เงินของฉัน เอาไปให้หมดเลย เอาไปเลย เพราะว่าฉันไม่ต้องการ แต่ช่วยสัญญาได้ไหม?ว่าต่อจากนี้จะดูแลเธอให้ดี..." แล้วเขาก็ยื่นให้กับทางแมม่อน
 แมม่อนเองก็หยิบเศษเงินเหล่านี้ขึ้นไป หลังจากนั้นก็ทำการโปรยใส่บนหัวของอับราฮัม "เศษเงินแค่นี้ มันไม่พอหรอก...!"
 "เดี๋ยวผมจะหาให้อย่างแน่นอน! ไม่ว่าเท่าไหร่ผมก็จะหาให้!" เขาพูดพร้อมกับจ้องไปที่เหรียญที่หล่นกองอยู่บนพื้น
 แมม่อนก้มตัวลงก่อนจะพูดขึ้นมาว่า... "นายไม่มีทางหามันได้... แม้แต่สิ่งสำคัญอย่างสุดท้ายที่นางฝากเอาไว้ นายเองก็กลับทิ้งมันไป..."
 "แล้วจะให้ผมทำอย่างไง!? ผมไม่ได้มีพลังมากมายขนาดคุณ ผมมันก็แค่คนอ่อนแอ...แม้ว่าจะพยายามจนเลือดตาแทบกระเด็นแล้วก็ตาม พยายามอย่างหนัก พยายามมาโดยตลอด! แต่ท้ายที่สุดแล้ว... ทุกอย่างมันก็สูญเปล่า ผมที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้ เลยฝากฝังไว้ที่คุณอย่างไงล่ะ!" อับราฮัมพูดระบายทุกอย่างออกมาด้วยอารมณ์ที่รู้สึกทั้งหมด
 "สำรับนายแล้วเฟนสำคัญมากขนาดไหน?" แมม่อนถามกับอับราฮัมกลับไปด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย
 "สำคัญมากสิ! ฉันรักเฟนเปรียบเสมือนดั่งลูกแท้ๆ ของตัวเอง ฉันอยากจะให้เฟนมีชีวิตที่สงบสุข ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกไล่ล่า ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกใครทำร้าย อยากจะให้ใช้ชีวิตแบบนั้น"
 "ถ้าอย่างนั้น เวลาที่นายมีความฝัน นายเคยฝากฝังให้คนอื่นทำแทนหรือเปล่า?" พอพูดจบแล้วแมม่อนก็ลุกขึ้นไปเดินไปหาทางเซเลน่าที่รออยู่ก่อนแล้ว "พวกเราเองก็ไปกันเถอะนายท่าน...ข้าอดลนทนเห็นคนน่าสมเพชไม่ไหว"
 "ฉันสงสัยมาก่อนหน้านี้แล้ว...ว่าเรื่องทั้งหมดนี่ นายรู้อยู่แล้วงั้นหรอ?" เซเลน่าพูดขึ้นในขณะที่กำลังเดินห่างกับทางอับราฮัมไปเรื่อยๆ
 "นั่นสินะ..."
 "อะไรกัน! ทำไมนายชอบพูดอะไรที่มันดูเป้นปริศนาจังน้า!" แล้วทั้งสองก็เดินจนลับตาของอับราฮัมและออกนอกหมู่บ้านไปในที่สุด.....
...
...
 "ช่างแปลกคนจังนะ! ดูแลเด็กอย่างนั้นหรอ?" อับราฮัมเดินไปที่ดอกไม้ที่เฟนได้วางไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเขาก็เริ่มขุดหลุมเล็กๆ ขึ้นมาสองหลุม ก่อนจะทำการฝังแหวนคู่ที่ลงไป "คุณกาโร่! ผมจะทำให้ดีที่สุด....ในฐานะพ่อของเฟนเอง..."
 ในขณะที่อับราฮัมกำลังจะเดินเข้าไปในหมู่บ้าน จังหวะนั้นเองที่พื้นก็มีเพชรพลอยมากมายกองอยู่บนพื้น เขาตกใจจนพูดไม่ออก เพราะของพวกนี้แค่มองจากภายนอกก็รู้ได้ทันทีว่ามีราคาสูง ทั้งที่ตรงๆ นั้นมันเป็นตรงที่แมม่อนเอาเหรียญของเขาโปรยลงพื้น "ช่างเป็นคนที่ชอบทำอะไรที่เหนือความคาดหมายจริงๆ"
 ณ ทางพวกของเซเลน่า ที่กำลังเดินทางกันอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่อง จู่ๆเธอก็เกิดสงสัยเรื่องต่อจากนี้ของพวกอับราฮัมเลยถามกับทางแมม่อนไป
 "นายคิดว่าต่อจากนี้พวกเขาจะเป็นอะไรไหม?"
 "ข้าไม่รู้..."
 "ไม่คิดจะบอกกันสักหน่อยเลยหรือไง? แต่ก็นะ...ใจจริงแล้วฉันก็อยากจะให้เฟนเดินทางมากับพวกเราด้วยก็คงจะดีไม่น้อยเลย"
 "ตอนแรกข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เผ่าหมาป่าค่อนข้างประสาทสัมผัสไวกว่ามนุษย์มาก แต่ข้าเองก็ไม่อยากจะเพิ่มภาระให้ตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว"
 "ขอโทษด้วยล่ะกันที่เป็นภาระน่ะ! นายนี่ชอบพูดอะไรที่มันทำร้ายจิตใจคนอื่นจังนะ"
 "ข้าก็แค่พูดความจริงออกไปแค่นั้นเอง"
 "แล้วเรื่องของแหวนวงนั้นล่ะ? ขนาดฉันมองแค่แวปเดียวก็รู้เลยว่ามันไม่ใช่แหวนธรรมดา..."
 "สมกับที่เป็นนายของข้า ช่างฉลาดหลักแหลมเสียจริง อย่างที่ท่านว่ามา...นั่นไม่ใช่แหวนธรรมดาแต่มันเป็นของต้องคำสาป"
 "นี่นาย!...เอาของแบบนั้นให้เด็กใส่อย่างนั้นหรอ? เอาสมองที่ไหนคิดถึงทำเรื่องที่อันตรายแบบนั้นได้"
 "ใจเย็นก่อนสินายท่าน! ถึงแม้ว่าจะบอกว่าต้องคำสาป แต่มันก็ไม่ใช่คำสาปที่แย่เสียทีเดียว"
 "ขึ้นชื่อว่าคำสาปมันก็ไม่น่าจะใช่เรื่องดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?"
 "คำสาปก็มีอยู่หลากหลาย จะพูดว่ายังไงดีล่ะ....ท่านรู้จักเรื่องสมดุลของโชคไหม?"
 "สมดุลของโชค...แล้วมันคืออะไรล่ะนั่น"
 "บนโลกนี้มักจะมีคำพูดที่ว่า หากวันนี้ดชคดี แล้ววันพรุ่งนี้โชคร้ายจะตามมา ท่านเคยได้ยินอะไรแบบนี้ไหม?" แมม่อนเริ่มพูดและยกตัวอย่าง
 "เคยสิ! เคย พวกทหารยามกับพวกอัศวินที่ไปรบมาก็มักจะพดอะไรอย่างนี้กัน ว่าโชคดีจริงที่ไปรบรอบนี้ไม่ตาย ประมาณนี้หรือเปล่า?" เซเลน่าตอบกลับไปตามที่ตนเองเข้าใจ "แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแหวนวงนั้นล่ะ?"
 "นั่นแหละคือคุณสมบัติที่แท้จริงของแหวนวงนั้น.. หากผู้ที่สวมกำลังจะพบเจอกับอันตราย โชคก็จะเข้าข้างทำให้รอดออกมาได้ แต่ก็ต้องแลกกับโชคร้ายที่จะตามมาทีหลัง เพื่อปรับตาชั่งของโชคให้สมดุล"
 "แบบนั้นก็ดูเหมือนจะพึ่งไม่ค่อยได้เลยนะ"
 "ก็จริงอย่างที่ท่านพูดเลย มันดูพึ่งไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ แต่อย่างน้อยจนรกว่านางจะเติบโตพอที่สามารถเอาชีวิตรอดได้ด้วยตนเอง แหวนวงนั้นมันก็จำเป็น"
 "ดูท่านายจะเป็นห่วงเฟนมากเลยนะ ไม่ใช่ว่าตอนที่มอบแหวนให้ คิดหวังอย่างอื่นไว้มั่งหรือเปล่า?" เซเลน่ามองแมม่อนมาด้วยสายตาที่ดูสงสัย
 "ฮ่าฮ่าฮ่า...! ท่านนี่ตลกใช้ได้เลยนี่ แต้ข้าไม่ใช่คนประเภทนั้นหรอก ข้าแค่อยากมอบให้ มันก็แค่นั้นเอง"
 "หืม...! มันจะเป็นอย่างนั้นแน่หรอสำหรับนายมันก็แค่ของไร้ค่า แต่สำหรับเฟนแล้วมันอาจจะมีอะไรที่มากกว่านั้นก็ได้" เซเลน่าพูดด้วยสัญชาตญาณผู้หญิง
 "ท่านพูดถึงเรื่องอะไรน่ะ?"
 "ไม่มีอะไร..."
 เวลาผ่านไปสักพักเซเลน่าล้วงไปที่กระเป๋าสะพายหยิบแผนที่ออกมาดู แล้วก็เกิดสงสัยทางที่พวกเขากำลังเดินไปมันเป็นทิศทางตรงกันข้ามกับทางที่จะเดินทางไปยังท่าเรือ เลยถามกับทางแมม่อนไปว่า... "นี่พวกเรามาผิดทางแล้วไม่ใช่หรือไง? ในแผนที่มันบอกว่าการที่จะไปที่ท่าเรือจำเป็นต้องเดินไปอีกทางหนึ่งนิ..."
 "ท่านยังจำสัตว์อสูรที่พวกเราปราบมันไปได้ไหม?"
 "สลาแมนเดอร์ยักษ์สินะ? แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่พวกเราต้องขึ้นเหนือด้วยล่ะ?"
 "แล้วท่านรู้จะป่าสามส่วนไหม? นั่นแหละที่พวกเรากำลังจะไป"
 "ป่าสามส่วน....เดี๋ยวนะ! นั่นมันที่ที่ไม่ควรจะเข้าไปไม่ใช่หรือไง?"
 ...ป่าสามส่วน เท่าที่อ่านเจอในหนังสือเล่มหนึ่งสมัยที่ยังเป็นเด็ก ในนั้นบอกแค่เพียงว่าเป็นที่ที่อันตรายที่สุดในประเทศนี้ เมื่อเข้าไปข้างในมีโอกาสที่จะรอดกลับมานั้นน้อยมาก การสำรวจในครั้งแรกทำการส่งกลุ่มคนเข้าไปข้างในจำนวน 13 คน มีเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้นที่รอดกลับมาได้ แถมยังไม่ครบสามสิบสองอีก จากการสอบถามชายที่รอดชีวิตมานั้นก็ทำให้ได้รู้ว่าในนั้นมีสัตว์อสูรที่ไม่รู้จักป้วนเปี้ยนอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่ใช่เพียงแค่นั้นชายคนที่รอดชีวิตกลับมาได้นำสิ่งของบางอย่างติดไม้ติดมือออกมา มันคือก้อนผลึกแข็งสีแดงเข้มราวกับเลือด ซึ่งสิ่งนั้นในภายหลังถูกนำมาสกัดสร้างยาที่สามารถรักษาทุกโรคได้ ที่ชื่อป่าสามส่วนนั้นได้มาจากผู้เหลือสุดท้ายที่รอดออกมานั้นได้รับรู้ถึงสิ่งสามสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดไม่หยุดทันทีที่ได้ก้าวขาเข้าไปในนั้น... ความรู้สึกสามสิ่งนั้นคือ ความกลัว,ความสิ้นหวัง และก็ความตาย...
 ไม่นานจากนั้นเขาก็ได้ทำการบันทึกเรื่องราวทั้งหมด สัตว์อสูรบางประเภท และการตัวรอดเบื้องต้น ก่อนที่ตัวเองจะตายไปอย่างปริศนา
 "ท่านเองก็รู้ดีนิว่าที่นั่นมันอันตราย"
 "แล้วเราจะไปที่นั่นทำไม!? ในเมื่อรู้ว่ามันอันตรายน่ะ..."
 "ก็เพราะว่าสลาแมนเดอร์ยักษ์นั้น เป็นสิ่งมีชีวิตในระบบนิเวศนั้นอย่างไงล่ะ? ข้าสงสัยว่ามันน่าจะมีคนแอบนำไข่ของสลาแมนเดอร์ออกจากป่ามาไว้ในที่ถ้ำใกล้หมู่บ้าน คนที่ลงมือนั้นต้องการอะไร? ตัวข้าที่สงสัยในจุดๆนั้นเลยว่าจะเข้าไปดูข้างในสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"
 "ก็บอกว่าที่นั่นมันอันตราย! นายฟังฉันบ้างสิ! แต่เดิมทีพวกเราก็แค่ปล่อยเรื่องนี้ไปแล้วเดินทางไปที่ท่าเรือกันเถอะ!?"
 "ถึงท่านจะพูดอย่างนั้นก็ตาม...แต่ในป่านั้นมันมีของที่ข้าเผอิญทำหล่นเอาไว้น่ะ"
 "เพื่อของชิ้นนั้นแล้ว ถึงขนาดจำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายเข้าไปเอาเลยหรอ?"
 แมม่อนพยักหน้าตอบกลับมา... "ใช่!"
 ทางเซเลน่านั้นสีหน้าดูสิ้นหวังเป็นอย่างมากเพราะหลังจากที่ได้ยินว่าไอ้ตัวที่เจอในหมู่บ้านนั้นเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตของป่าสามส่วน อีกทั้งในนั้นยังมีพวกที่อันตรายกว่านั้นอยู่อีกมากเป็นแน่ เซเลน่าเลยพยายามคิดหาวิธีที่จะเลี่ยงไม่เข้าไป "ถ้าอย่างนั้น...นายก็เข้าไปในป่านั้นคนเดียว ส่วนฉันนั้นจะรออยู่ด้านนอก ตกลงตามนี้นะ!"
 "คงจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ เพราะว่าที่ป่าแห่งนั้นมันมีทางลับที่เชื่อมต่อไปยังท่าเรืออยู่ด้วย ฉะนั้นแล้วท่านก็จำเป็นต้องมาด้วย"
 "....ไม่อาววว!!!!"
 เวลาก็ผ่านไปสักพัก....
 พวกเซเลน่านั้นเดินทางกันมาเรื่อยๆ จนกระทั่งตอนนี้ดวงตะวันก็กำลังจะลับขอบฟ้า ทางแมม่อนสังเกตเห็นว่าเซเลน่านั้นเริ่มที่จะเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด สำหรับตัวเขาที่เป็นปีศาจแทบไม่จำเป็นต้องพักผ่อนและสามารถที่จะอดอาหารเป็นเวลานานได้ แต่ทางเธอนั้นเป็นมนุษย์ เมื่อได้ข้อสรุปแล้วเขาเลยพูดไปว่า...
 "ตอนนี้ตะวันก็กำลังลับขอบฟ้าไปแล้วสิ พวกเราพักกันแถวนี้ก่อนสักคืนแล้วค่อยเดินทางต่อในวันพรุ่งนี้จะดีกว่า"
 "งั้นก็ดีเลย...ฉันเองก็แทบจะไม่มีแรงเดินแล้วเหมือนกัน" เธอนั่งลงที่พื้นอย่างทันที พยายามเอื้อมแขนลงไปถอดรองเท้าด้วยท่าทางที่ยากลำบาก เนื่องจากที่ตนเองก็เดินมาเป็นเวลานานแล้วที่เท้าก็คงเจ็บน่าดู
 "เดี๋ยวข้าจัดการเอง" แมม่อนก้มตัวลงพร้อมกับค่อยๆถอดรองเท้าของเซเลน่าออกอย่างช้าๆ
 "ขอบใจนะ!" เธอพูดขอบคุณด้วยใบหน้าที่แดงขึ้นเล็กน้อย สำหรับตัวเธอนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายทำอะไรแบบนี้ให้
 "พักสักหน่อยเดี๋ยวก็หาย.."
 "อืม...."
 พอหลังจากดูอาการเสร็จแล้วทางแมม่อนก็ทำการรวบรวมไม้ที่แห้งนำมาทำเป็นฝืน ที่จะเพียงพอใช้ให้ความอบอุ่นในคืนนี้ จากนั้นก็ทำการจุดไฟซึ่งเป็นเวลาที่พระอาทิตย์นั้นได้ลับขอบฟ้าไปอย่างพอดิบพอดี ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่รอบๆ กองไฟ จังหวะนั้นเองที่ท้องของเซเลน่าก็ได้ร้องขึ้นมาเสียดัง จนทำเอาทางแมม่อนนั้นหันไปมองอย่างทันควัน
 "ต้องขอโทษท่านด้วย พอดีข้าไม่ได้จำเป็นที่จะต้องกินอาหารน่ะ เลยไม่ได้ตุนเสบียงก่อนที่จะออกมา" แมม่อนพยายามค้นของดูก็มีขนมปังแข็งๆเล็กๆก้อนหนึ่งที่ได้รับมาจากคนในหมู่บ้าน แล้วทำการยื่นให้กับทางเซเลน่าไป
 "น่าอิจฉาจังนะที่เผ่าปีศาจไม่ต้องกินอาหารก็สามารอยู่ได้ แข็งจัง! แถมความเหนียวนี่...กัดแทบจะไม่ขาดเลย!"
 "ทนไปก่อนเถอะนายท่านของข้า เดี๋ยวอีกวันสองวันก็น่าจะเมืองแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะไปตุนเสบียงที่นั่นได้"
 แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นพอเซเลน่ากินขนมปังก้อนนั้นหมดแล้วดูเหมือนว่าท้องของเธอก็จะยังไม่หยุดร้องอยู่ดี "ต้องทนอยู่ไปแบบนี้จริงๆอย่างนั้นหรอ?"
 "ช่วยไม่ได้! ถ้าอย่างนั้นท่านรออยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะออกไปหาอาหารมาให้ อย่างน้อยก็น่าจะพอหาพวกผลไม้ได้แหละ!"
 "เดี๋ยวก่อน! ถ้านายไป แล้วถ้าเกิดมีสัตว์อสูรเข้ามาโจมตีฉันล่ะ จะทำอย่างไง?"
 "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เพราะว่าทางแถวนี้นั้นมีเพียงแค่สัตว์ป่าตัวเล็กอย่างพวกกระรอกกับกระต่ายอยู่เท่านั้นแหละ ฉะนั้นแล้วสบายใจได้"
 "...อย่างไงก็รีบกลับมานะ อย่างน้อยก็ขอของที่กินได้แบบคนปกติหน่อยล่ะ!"
 แมม่อนเดินเข้าไปในป่าจนลับสายตาไป ทางเซเลน่าเองที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรรอดีเลยหยิบสมุดบันทึกของตัวเองออกมาจากกระเป๋า
 "จะว่ามีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่างเลย ต้องรีบบันทึกไว้ก่อนที่ตัวเองจะลืม"
 เธอเริ่มเขียนเรื่องราวการเริ่มต้นการเดินทางของเธอ ความเศร้าเสียใจ ความประหลาดใจ ความดีใจ ความรู้สึกต่างๆลงไปในสมุดนั้นทั้งหมด จนเวลานั้นเองก็ได้ผ่านไปโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัว
 "หมอนั่นไปนานจังน้า...!" เธอเริ่มเบื่อและนอนกลิ้งเกลือกไป-มา
 ในขณะนั้นเองก็มีเสียงเท้าเดินเข้ามาหาเซเลน่า เธอที่นึกว่าเป็นแมม่อนเลยออกปากทักไปว่า... "กลับมาแล้วหรอ? ฉันหิวจนจะตาย..."
 "คุณผู้หญิงพอดีพวกเรามีเรื่องที่อยากจะถามน่ะ ช่วยตอบมาตามตรงจะได้ไหม?"
 เสียงพูดที่ดูคุ้นเคยแต่นั่นไม่ใช่เสียงของแมม่อนแต่อย่างใด เซเลน่ารีบหันไปดูตามต้นทางของเสียงนั่นปรากฏเป็นกลุ่มชายสามคน สวมเสื้อคลุมสีดำ หลังมือมีรอยสักสามขีด และกำลังเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ เธอจำได้ดีความรู้สึกหนาวเย็นจนเสียวสันหลัง ขาที่สั่นกลัวจนแทบจะยืนไม่ไหว อากาศกลิ่นคาวเลือดฟุ้งโชยตามอากาศ นั่นก็คือ...
 '...สเลเยอร์'


ความรู้สึกน่าขนลุกขนพองเกิดขึ้นอย่างทันที ทั้งร่างกาย แขนขาขยับไม่ได้ดั่งใจนึก ความรู้สึกเสียวเย็นที่สันหลังเป็นสัญชาตญาณทำให้รู้สึกถึงความอันตราย ฉันที่พยายามประคับประคองสติหายใจเข้า-ออกอย่างช้าๆ เพื่อที่จะไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นถึงสิ่งผิดปกติ
 ...แย่แน่! แบบนี้แย่แน่! หมอนั่นไปทำอะไรที่ไหนอยู่นะ? รีบกลับมาสักที!...
 ชายหนึ่งคนในนั้นเดินเข้ามานั่งที่กองไฟร่วมกับทางเซเลน่า พร้อมกับยิ้มมาอย่างเป็นมิตร "ถ้าไม่เป็นการรบกวนพวกกระผมขอนั่งพักด้วยนะครับ อากาศตอนกลางคืนค่อนข้างหนาว ว่าไหม? ทั้งที่ตอนกลางวันออกจะร้อนแท้ ๆ เนอะ! แต่จะว่าไป...พวกเราเคยเจอหน้ากันมาก่อนใช่ไหมครับ?"
 " ..." เซเลน่าไม่ได้พูดตอบโต้กลับไป เพียงแต่ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเดียว...
 "ก็ตอนนั้นไงที่เจอกันในโรงเตี๊ยมน่ะ จริงสิ! ตอนนั้นคุณดูเหมือนจะเป็นลมเดินโซซัดโซเซจากอาการเหนื่อยล้าด้วยสินะครับ แต่ว่า...คนที่มาด้วยเขาหายไปไหนกัน?" สีหน้าของชายคนนั้นเริ่มเปลี่ยนไป พร้อมกับมีจิตสังหารพุ่งตรงมาที่เซเลน่า
 เซเลน่าที่รับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นพุ่งตรงมา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามนิ่งเงียบอย่างมากที่สุดเท่าที่จะทำได้...
 "...."
 "ไม่ใช่ว่าคุณ...ฆ่าเขาไปแล้วหรือครับ? ไม่สิ! คงจะใช้เขาเป็นอาหารให้กับสิ่งที่คุณเลี้ยงอยู่แล้วใช่ไหม?" เขาเปลี่ยนโทนเสียงให้ทุ้มต่ำลงและมองด้วยสายตาขวางจ้องเอาชีวิตมาที่เซเลน่า
 แรงกดดันนั้นทำเอาเซเลน่าพูดออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว "มะ...มะ...ไม่เห็น...จะเข้าใจ...เลย"
 "ผมล้อเล่น!" เขากลับมาใช้เสียงที่ดูเป็นมิตรอีกครั้ง "ผู้หญิงที่ร่างกายอ้อนแอ้นอย่างคุณจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปชนะกับชายร่างยักษ์แบบนั้นได้กันล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!! จริงไหมพวกเรา?"
 "ฮ่าฮ่าฮ่า!!!"
 เขาและคนที่ติดตามต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แล้วทันใดนั้นเขาก็หยุดอย่างกะทันหันพร้อมกับหยิบอาวุธที่อยู่ด้านหลังออกมามันมีรูปร่างคล้ายกับกริช ทั้งตัวดาบมีสีเงินดูสวยงาม ตัวดาบคดโค้งไป-มา ปักลงพื้นต่อหน้าต่อตาของเซเลน่า
 "ยกเว้นแต่...ถ้าคุณไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วๆ ไปอะนะ"
 เซเลน่าแสดงอาการผวาทันทีที่เห็นดาบเล่มนั้น ตัวเริ่มสั่นหนักขึ้นกว่าเดิม ลมหายใจเองก็หอบถี่ ๆ เสียงหัวใจเต้นตุบ ๆ รัว ๆ ไม่เป็นจังหวะ แต่เธอก็พยายามทำใจดีสู้เสือไม่วิ่งหนีไป ค่อยๆ รวบรวมสติของตัวเองให้คงอยู่ไม่กระโตกกระตาก.
 "ตะ...ต้องการอะไร? ขะ...ขอ...พูดไว้ก่อนทางนี้ ไม่มีของมีค่า...อะไรอยู่หรอกนะ"
 "เปล่าครับ! เปล่าเลย! พวกเราไม่ได้ต้องการของแบบนั้น เพียงแค่...ช่วยตอบคำถามพวกผมสักข้อ จะได้ไหมครับ?" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนความโหดร้ายเอาไว้
 "ฉะ...ฉันจะตอบ...เท่าที่รู้ แต่...หลังจากนี้ ...ช่วยออกไป...จากที่ตรงนี้ด้วย...เข้าใจไหม?" เซเลน่าพยายามต่อรองกับพวกสเลเยอร์
 "ก็ได้ครับ! กระผมชื่อแฮงค์จะยอมทำตามคำขอนั้น และจะออกจากที่นี่อย่างทันที หลังจากที่คุณให้ความร่วมมือ"
 เซเลน่าหันไปทางคนอีกสองที่อยู่ข้างตัวของชายที่เรียกตนเองว่า "แฮงค์" ก่อนจะพูดขึ้นอีกว่า "ละ...แล้ว สะ...สองคนนั้น...ล่ะ?"
 "อ๋อ! พวกเขาเป็นผู้ช่วยผม ชื่อคอร์ต้าส่วนอีกคนชื่อทูล่า ถ้าผมไม่ได้สั่งพวกเขาทั้งสองจะไม่ลงมือเด็ดขาด! ฉะนั้นแล้ววางใจได้! ถ้าอย่างนั้น..." แล้วแฮงค์ก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งกางขึ้นต่อหน้าของทางเซเลน่า ก่อนที่จะถามเธอไปว่า... "คุณเคยเห็นสิ่งนี้ไหมครับ?"
 บนกระดาษแผ่นเป็นภาพของแผ่นศิลาแผ่นหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าจะมีขนาดเก่าแก่มาก บนศิลามีตัวอักษรสลักอยู่เต็มทั้งแผ่น แต่ถึงอย่างนั้นทางเซเลน่าก็ยังดูไม่ออกอยู่ดีว่าตัวอักษรพวกนั้นมันคืออะไร? มันหมายความว่าอะไร?
 "มะ...ไม่เลย....ฉัน...ไม่เคย... หะ...เห็น" เธอส่ายหน้าอย่างทันทีที่เห็นภาพนั้น
 "อย่างนั้นหรอครับ น่าเสียดายจริงๆ" สีหน้าของแฮงค์แสดงความเสียดายออกมา และเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับผู้ช่วยทั้งสองคน แล้วกำลังจะก้าวเดินจากไปจากกองไฟ แต่ในขณะนั้นเองที่ทางแฮงค์ได้พูดขึ้นมาอย่างยิ้มแย้มด้วยน้ำเสียงที่ดีใจว่า...
 "เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยให้ความร่วมมือ ผมเลย ...มีของขวัญมาให้ด้วยล่ะ!" แล้วเขาก็โยนถุงผ้าใบหนึ่งมาให้ทางเซเลน่า
 ทางเซเลน่าไม่ได้ตั้งตัวเลยทำให้รับพลาด ถุงผ้าตกลงพื้นดังตุบ!...ในจังหวะนั้นเองที่ปากถุงก็ได้เปิดออก เผยให้เห็นหัวของคนที่บรรจุอยู่ในนั้น
 "...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"
 เซเลน่าลุกขึ้นอย่างพรวดพลาด ตกใจเผลอกรีดร้องออกไปเสียงดังลั่น สิ่งที่อยู่ในนั้นมันคือหัวของเจ้าของโรงเตี๊ยมที่พวกเธอได้ไปพักเมืองแพริออท ซึ่งในจังหวะนั้นเองที่ทางแฮงค์ได้สั่งให้ผู้ช่วยที่ชื่อคอร์ต้าเข้าทำการกดตัวของเซเลน่าไว้ โดยการเข้าข้างหลังอย่างรวดเร็วพร้อมกับกดศีรษะของเธอลงกับพื้นอย่างแรงจนแทบสลบ...
 "นะ...ไหนบอกว่า..."
 "ก็จริงผมบอกว่าจะออกจากที่นี่ หลังจากที่คุณให้ความร่วมมือกับผมแต่โดยดี"
 "ละ...แล้ว..ไหน...!"
 "ตัวคุณนะเป็นพวกนอกรีตใช่ไหมครับ? ผมรู้ตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรกที่โรงแรมแล้ว!"
 "พะ...พูดเรื่อง...อะไร อ๊ากกกกกก!!!" ในขณะที่เซเลน่ากำลังตอบกลับไปดูเหมือนว่าทางคอร์ต้าจะกดหัวของเธอแรงขึ้นด้วยเช่นกัน จนทางแฮงค์ต้องเตือนไปว่า...
 "ช่วยเบาๆ มือหน่อยสิ! เราจะเป็นต้องใช้หล่อนเพื่อเป็นหลักฐานยืนยันกับทางโบสถ์นะ!"
 "แต่ว่านะลูกพี่ ทำไมเราไม่รีบทำให้มันจบๆไปเลยไม่ดีกว่าหรอ? ยังไงตอนนี้ที่แน่ๆพวกมันก็คงยังไม่สังเกตถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงหรอก..."
 "เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง เพราะอย่างไงพวกมันก็ไม่มีทางรู้ตัว ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายของมัน ข้ามั่นใจได้ดีเลย...!"
 "เข้าใจแล้วครับ!" คอร์ต้าเลียริมฝีปากของตัวเองให้ความรู้สึกโรคจิต
 แล้วแฮงค์ก็หันกลับมาคุยกับทางเซเลน่าที่ถูกจับกดกับพื้นด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มและเป็นมิตรแบบเดิม
 "ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มเรื่องของเรากันดีกว่า ที่ผมรู้ได้ก็เพราะว่าในตอนครั้งแรกที่เข้าไปในโรงเตี๊ยมครั้งแรกนั่น ...มันมีเพียงแค่คุณกับเจ้าของเท่านั้นที่มีอาการแสดงออกมาอย่างชัดเจน อาวุธที่ผมได้รับมามันมีความสามารถในการแยกแยะระหว่างคนธรรมดากับพวกนอกรีตอยู่ แต่ก็ได้แค่แยกแยะเท่านั้นแหละ..." ในขณะที่เซเลน่าก็กำลังหาวิธีในการหลบหนีทางนั้นเองก็ยังคงพูดพล่ามไปเรื่อย เหมือนไม่ได้กังวลอะไร
 "แต่ที่ตัวผมกังวลนั้นคือชายที่อาศัยอยู่กับคุณ ถ้าเขาเป็นพวกนอกรีตจริงๆ ถ้างั้นทำไมตัวเขานั้นถึงไม่มีอาการใดๆ อออกมา...
 ....ช่างเถอะ! ตัวผมนั้นไม่สามารถใช้อาวุธชิ้นนี้ในการสังหารคุณได้ เพราะไม่ค่อยอยากจะให้เลอะเลือดพวกนอกรีตสักเท่าไหร่ เดี๋ยว...ความศักดิ์สิทธิ์ที่สั่งสมมามันจะหายไปเสียเปล่า เฮ้ย! ทูล่าเอาดาบเล่มอื่นมา!" เขาหันหลังกลับไปสั่งทางผู้ช่วยอีกคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง
 "ครับ!" ทูล่าวิ่งมาพร้อมกับยื่นดาบให้กับทางแฮงค์
 "ใจจริงผมค่อนข้างถูกใจคุณด้วยซ้ำ แต่ว่าไม่อยากจะเสี่ยงไม่มากกว่านี้แล้ว ไม่ต้องห่วง...ผมจะตัดให้มันออกมาอย่างบรรจงและสวยที่สุดเลย"
 ในจังหวะที่กำลังจะโดนตัดหัวนั้น...เซเลน่าใช้แรงเฮือก! สุดท้ายทำการปาเศษดินทรายใส่ทางแฮงค์
 "แม่งเอ๊ย!!!" เศษฝุ่นผงเข้าตาจนทำให้เขาสูญเสียวิสัยทัศน์ในการมองเห็นชั่วคราว และในขณะที่ทุกคนกำลังตกใจอยู่นั้นเอง เธอรีบใช้โอกาสนั้นคว้าแท่งไม้ที่กำลังติดไฟจี้ไปที่ใบหน้าของทางคอร์ต้า
 "อ๊ากกกกกกกก! อี...นี่!"
 เซเลน่ารีบใช้โอกาสนั้นวิ่งหลบหนีเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว ในใจตอนนี้เธอคิดได้เพียงแค่อย่างเดียว หาแมม่อนให้เจอพร้อมกับหนีพวกสเลเยอร์ให้ไกลที่สุด ซึ่งทางที่เธอวิ่งไปนั้นก็เป็นทางเดียวกับที่แมม่อนได้เดินเข้าไปหาอาหารก่อนหน้านี้ด้วยเช่นกัน เธอวิ่งโดยที่ไม่คิดชีวิตถึงแม้ว่าจะอยู่ในสภาพที่เท้าของตนเองเปลือยเปล่า วิ่งผ่านเข้าลึกลงไปเรื่อยๆจนกระทั่ง เท้าของเธอเหมือนจะมีอะไรบางอย่างรัดที่ข้อเท้า
 "ออกสักทีสิ!" เธอเองก็พยายามที่จะแกะมันออกแต่ว่ามือของเธอกลับได้รับบาดแผลเกิดเลือดไหลออกมาเสียเอง
 ใยจังหวะนั้นไม่นานนักตัวของเซเลน่าก็เริ่มถูกแรงอันมหาศาลดึงตัวเธอกลับไป ด้วยแรงดึงนั้นทำให้ตัวเธอนั้นถูกลากไปกับพื้นดินราวกับเป็นหมูหมา ทำให้ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและเสื้อผ้าขาดลุ่ย
 จากนั้นเซเลน่าก็มาถึงจุดที่ทางสเลเยอร์อยู่กันสามคนก่อนหน้านี้ในสภาพที่เธอถูกแขวนให้ห้อยหัวลงพาดอยู่กับต้นไม้
 "สวัสดี...ไม่ได้เจอกันชั่วครู่เดียวดูสภาพโทรมไปเยอะเลยนะครับ" เสียงพูดทักทายของแฮงค์พูดกับเซเลน่าอย่างเป็นมิตร
 ในตอนนั้นเองเซเลน่าก็ได้รู้ว่าสิ่งที่รัดข้อขาของเธอและดึงตัวเธอกลับมานั่นคือกริชที่ยืดยาวราวกับเชือกนั่นเอง...
 "ตกใจหรือเปล่าครับ? นี่แหละเป็นอาวุธเฉพาะของผม นอกจากจะหาตัวคนนอกรีตได้แล้ว ยังสามารถใช้สู้ได้ทั้งระยะใกล้และไกลอีก ผมนี่ช่างไร้เทียมทานจริงๆ ว่าไหม!" แฮงค์เดินเข้าไปใกล้ทางเซเลน่า เขาสังเกตเห็นทั่วทั้งตัวของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลถลอก เขาเห็นว่าตรงข้างขาที่ถูกรัดเอาไว้นั้นก็เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาเปื้อนอาวุธ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะพูดอย่างยิ้มแย้มไปอีกว่า...
 "เฮ้อ~! ให้ตายสิ! อาวุธผมเลอะเลือดคุณหมดเลยแต่ก็ช่างเถอะ! ผมจะไม่โทษคุณที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ ผมให้อภัยทั้งหมดเลยเพราะว่าผมใจดีอย่างไงล่ะ! แต่ว่า...ทางเขานั้นไม่รู้จะว่ายังไง?" แล้วแฮงค์เดินหลีกออกไป...
 ทันใดนั้นคอร์ต้าก็เข้ามาด้วยท่าทางที่โกรธจัด เขากระหน่ำต่อยที่ท้องของเซเลน่านับครั้งไม่ถ้วน "อีเวรนี่! แกกล้า...! ทำแบบนี้กับฉันได้นะ....!" เขากระหน่ำหมัดไปเรื่อยๆจนทางเซเลน่านั้นกระอักเลือดออกมา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่หยุดที่จะสาวหมัดอยู่ดี "อย่าคิดว่าฉันจะหยุดอยู่แค่นี้นะ! ฉันจะชัดไปเรื่อยจนกว่าแกจะตายเลย!"
 ทางเซเลน่าที่ได้รับบาดเจ็บจนแม้แต่แรงจะต่อต้านก็แทบจะไม่มี สติเองก็เริ่มค่อยๆเลือนรางออกไปทีละนิด...ทีละนิด...แล้วเธอนั้นก็ได้หมดสติลงไป......
...
...
 ...นึกถึงสมัยที่เป็นเด็ก ในคืนที่นอนฝันร้ายจนร้องไห้ ท่านแม่มักจะให้ฉันนอนหนุนตักและอ่านหนังสือให้ฟังจนกว่าจะหลับ ในระหว่างนั้นท่านก็จะลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนไปพลางๆ มันช่างมีความสุขเหลือเกิน สัมผัสอันอบอุ่นที่ได้รับผ่านมือท่านแม่ ความรู้สึกที่ได้หนุนตัก ช่างน่าคิดถึงเหลือเกิน... อยากสักครั้ง...อยากจะทำแบบนั้น อีกสักครั้งจัง....
 ...
 ...
 เซเลน่าลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเธอเองนั้นได้นอนห่มผ้าใกล้ๆ กับกองไฟเสียแล้ว เธอพยุงร่างกายลุกขึ้นแล้วค่อยมองไปรอบๆอย่างช้าๆ ก็เห็นว่าแมม่อนกำลังย่างปลาอยู่ข้างเธอแล้ว...
 "ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?" แมม่อนถามทางเซเลน่าด้วยความเป็นห่วง
 "เอ๊ะ....! ไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย! ได้ยังไงกัน?" เซเลน่าลูบๆคลำทั่วทั้งตัวไม่พบร่องรอยบาดแผลแม้นิดเดียวหลงเหลืออยู่เลย "เสื้อผ้า! ทำไมล่ะ!?" เธอพยายามตรวจสอบเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ แต่ว่าก็ไม่พบร่องรอยอะไรเหลืออยู่เลย "นายทำอะไรลงไป?"
 "ข้าแค่เข้ามาช่วยท่านมันก็แค่นั้น!" แล้วแมม่อนก็ยื่นปลาที่ย่างสุกแล้วมากับทางเซเลน่า "ท่านกำลังหิวไม่ใช่หรอ? เชิญทานได้อย่างเต็มที่เลย"
 "เดี๋ยวสิ! มันมีเรื่องอื่น...." ในขณะนั้นเองเสียงท้องร้องของเซเลน่าก็ดังขึ้นขัดจังหวะก่อนที่เธอจะพูดอะไรต่อ
 ***โครก~~~!!!***
 ด้วยความเขินอายเธอจึงรับปลาย่างมากินอย่างทันที "...ขอบใจ"
 "ไม่เป็นไร! ตอนกินก็ระวังก้างด้วย..."
 "อย่ามาทำกับฉันเหมือนเป็นเด็กสิ!" ทันทีที่เธอได้กินปลาเข้าไป... "จืด...เนื้อสาก แถมหลังจากที่กลืนก็มีแต่กลิ่นคาว ไม่ได้ปรุงรส นายก็แค่เอาปลาผ่านไฟเฉยๆเอง นี่มันเรียกว่าอาหารได้หรอ?"
 "น่าเสียดายที่ข้าทำให้ได้ก็มีแค่นี้ คราวหน้าที่เข้าเมืองได้ข้าจะคำนึงถึงอาหารที่จะทำให้ท่านเป็นอย่างแรกเลย"
 "หวังว่าคราวต่อไปจะกินได้นะ?" ถึงแม้ว่าเธอจะบ่นอย่างนั้นออกมาแต่ก็กินมันจนหมดอยู่ดี...
 หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ เซเลน่าก็ถามกับทางแมม่อนว่า "นี่ๆนายทำอะไรกับคนพวกนั้นอย่างนั้นหรอ?"
 "...แล้วท่านคิดว่าข้าควรทำอะไรกับคนแบบนั้นกันล่ะ?"
 พอทางเซเลน่าเห็นท่าทีของแมม่อนเธอเองก็รู้ได้อย่างทันทีว่าคงจะไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ เธอเลยพยายามเบี่ยงไปถามเรื่องอื่นแทน "ว่าแต่ทำไม...นายถึงมาช่วยฉันช้าจังล่ะ? เกือบจะตายแล้วรู้ไหม?"
 "ข้าประมาทไปหน่อย ไม่ทันได้สังเกตว่าทางนั้นมีอาวุธที่สามารถขัดการรับรู้ของทางฝั่งนี้ได้ ต้องขออภัยด้วยอย่างยิ่ง..."
 "อ๋อ! อาวุธชิ้นนั้นน่ะหรอ? ตอนแรกฉันก็นึกว่านายจะทิ้งฉันไปแล้วเสียอีก ที่แท้ก็แบบนี้เองสินะ!" สีหน้าของเซเลน่าแสดงออกอย่างโล่งใจ
 "ข้าไม่มีทางทิ้งท่านหรอก! ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทาง! ข้าขอพูดให้ท่านสบายใจตรงนี้เลยนะ!" แมม่อนพูดกลับมาด้วยนำเสียงที่จริงจัง จนทางเซเลน่าแสดงท่าทีเขินอายออกมาเล็กน้อย แถมแมม่อนก็ยังพูดต่ออีกว่า... "ก็เพราะว่า...ถ้าท่านตาย ข้าก็จะตายด้วยอย่างไงล่ะ?"
 "ห๊ะ!"
 "ก็ตามอย่างที่บอกเลย ถ้าเกิดข้าปล่อยให้ท่านตายตัวข้านั้นก็จะตายด้วย" แมม่อนพูดย้ำครั้งที่สอง
 "ทำไมล่ะ!"
 "ท่านยังจำตอนที่สเลเยอร์ไล่ล่าท่านได้อยู่ไหม? ตอนนั้นพวกมันได้พูดอะไรแปลกๆมาหรือเปล่า?"
 "แปลกๆอย่างนั้นหรอ? ...จริงสิเห็นบอกรู้เรื่องที่ฉันเป็นพวกนอกรีต อีกทั้งยังถามว่าเคยเห็น...อะไรนะ? แผ่นหินแปลกๆ"
 "ไม่จำเป็นต้องนึกมันก็ได้ พวกสเลเยอร์เรียกคนอย่างพวกท่านว่าพวกนอกรีต คือพวกที่ทำสัญญากับปีศาจเพื่อให้ความปรารถนาให้เป็นจริง ซึ่งการที่พวกเขาถูกส่งมาที่นี่และมาเจอพวกเราก็น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า... เพราะเป้าหมายที่แท้จริงที่พวกเขามายังที่นี่นั้นคือชายที่เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมนั่นต่างหาก..."
 "อย่างนี้เองหรอ? แต่...จะว่าไปทำไมพวกเขาต้อง...ตัดหัวด้วยล่ะ?"
 "การกำจัดปีศาจนั้นมีอยู่สองวิธี วิธีที่หนึ่งคือการกำจัดที่ตัวปีศาจโดยตรง ด้วยอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างจากเศษเสี้ยวของหอกลองกินุส ...ส่วนอีกวิธีหนึ่งคือในกรณีที่มีผู้ทำสัญญา ซึ่งการฆ่าผู้ที่ทำสัญญา น่าจะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด ส่วนการที่ทำไมจะต้องตัดหัวด้วยนั้น น่าจะเกี่ยวกับทางศาสนจักร หลังจากที่นำหัวที่ตัดไปยืนยันแล้วว่าคนคนนั้นคือคนนอกรีต ทางศาสนจักรก็จะเริ่มประกาศถึงการหายสาบสูญของคนผู้นั้นอย่างทันที"
 "ถ้าทำแบบนั้นแล้วผู้คนจะเชื่อหรอ?"
 "ท่านรู้ไหม? ว่าตอนนี้ทางศาสนจักรมีอำนาจมากมายแค่ไหน แค่ลบตัวตนคนแค่หนึ่งคนหายออกไปจากโลก ไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด..."
 "แล้วพวกเขาจะกลัวอะไร? ในเมื่อเผ่าปีศาจนั้นก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทุกคนซะหน่อย ทำไม? ถึงต้องกลัวกันขนาดนั้นด้วย!?"
 "มันก็เป็นปกติที่พวกเขาจะกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก เหมือนอย่างที่ท่านกลัวข้าในตอนนั้นยังไงล่ะ!"
 "เรื่องนั้นก็ตอนนั้น! ในตอนนี้ฉันไม่กลัวนายแล้ว และก็จะไม่มีทางกลัวเด็ดขาด!" เซเลน่าลุกขึ้นยืดอกมั่นใจเป็นอย่างมาก...
 "ถ้าอย่างนั้น..." แมม่อนลุกขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปที่คอของเธอ พร้อมกับขู่ว่า "แล้วถ้าเกิดข้าจะทะลวงคอของท่าน ถึงอย่างนั้นท่านก็จะยังพูดคำนั้นอยู่ไหมนะ?"
 ถึงแม้ว่าแมม่อนจะพูดขู่มาอย่างนั้นก็ตาม เซเลน่าก็ยังยืนยันคำเดิม "ไม่กลัว! และฉันยัง..." แล้วเธอก็กัดไปที่นิ้วของแมม่อนเหมือนกับสุนัข พร้อมกับมีเสียงขู่แง่งๆออกมาด้วย...
 "คราวที่แล้วซนเหมือนลิง คราวนี้ดุเหมือนสุนัข ตกลงท่านเป็นเจ้าหญิงได้อย่างไงเนี่ย? ข้าชักเริ่มสับสนแล้ว"
 เซเลน่าปล่อยฟันออกจากนิ้วของแมม่อนอย่างทันทีที่ได้ยินที่เขาพูด "นี่คือบทลงโทษที่นายพยายามจะขู่ฉัน จำใส่สมองไว้ด้วยว่าฉันเป็นเจ้านาย"
 "ครับ...ครับ... ข้าผิดไปแล้วที่ไปท้าทายท่าน" แมม่อนพูดจาแบบขอไปที "เอาล่ะ! พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางกันแต่เช้า ท่านเองก็รีบไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวทางนี้จะเป็นคนเฝ้ายามแทนเอง... เชิญท่านอนหลับให้สบายเถอะ"
 "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เกรงใจกันล่ะนะ..."เซเลน่าเดินตรงยังที่นอนก่อนหน้านี้ เอนตัวลงพร้อมกับดึงผ้าคลุมทั้งตัว แล้วเธอก่อนที่จะนอนก็ได้เอ่ยกับทางแมม่อนไปว่า... "ราตรีสวัสดิ์...แล้วก็... ขอบคุณนะที่เข้ามาช่วย"
 "ด้วยความยินดี..."
 ....แล้วไม่กี่วินาทีต่อมาเซเลน่าก็ได้หลับไป เหลือแค่เพียงแมม่อนเท่านั้นที่ยังนั่งเฝ้ายามอยู่คนเดียว...
เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้...
 คอร์ต้าที่กำลังชัดเซเลน่าด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธที่ทำลายใบหน้าของเขา และถึงแม้ว่าเธอจะสลบไปแล้ว เขาก็ยังไม่หยุด จนทางแฮงค์ได้เอ่ยขึ้นมาว่า...
 "เฮ้ย! พอได้แล้วมั้ง? ถ้าเดี๋ยวใบหน้าเสียหายก็ยืนยันกับทางนั้นไม่ได้กันพอดี"
 "นังเวรนี่...! บังอาจกล้ามาทำลาย...! ใบหน้าของฉันเสียได้...! เป็นแค่ไอ้พวกนอกรีตแท้ๆ...!" น้ำเสียงของคอร์ต้านั้นเต็มไปด้วยความแค้น พูดไปพร้อมกับอัดเซเลน่าไปด้วย แล้วเขาก็หันกลับไปทางแฮงค์ก่อนจะพูดขอร้องว่า... "ลูกพี่! ผมขอจัดการนังเวรนี่แทนได้ไหม?"
 "นี่มันเหยื่อของฉันนะ! ...แต่ถ้านายอยากจะทำก็เอาเลย" แล้วแฮงค์ก็โยนดาบไปให้ทางคอร์ต้า
 "ขอบคุณครับลูกพี่" คอร์ต้าทำการเดินไปรอบเพื่อหามุมที่ถนัดๆอยู่สักพัก
 "รีบหน่อยก็ดีนะ!" ทูล่าพูดขึ้น
 "หนวกหูเว้ย! ของแบบนี้มันต้องใช้อารมณ์ศิลปินเป็นส่วนร่วมสิ! เหมือนกับผลงานศิลปะอย่างไงล่ะ?" เขาเดินไปรอบๆอีกครั้ง ตอนนั้นเองที่เขาก็ได้สังเกตเห็นว่าตราสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่บนฝ่ามือของเซเลน่า และมันก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ มันสะกดสายตาของเขาไปชั่วขณะหนึ่ง จนกระทั่ง...
 "มัวทำอะไรอยู่? รีบลงมือได้แล้ว!" แฮงค์พูดตะคอกขึ้นมา
 "อา... ครับ! " แล้วคอร์ต้าก็ง้างดาบขึ้นและกำลังจะฟันลงที่คอของเซเลน่า...แต่ว่า
 ...ในจังหวะนั้นพวกเขาทั้งสามก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่หนักอึ้ง แรงกดดันโพยพุ่งออกมาจากข้างหลังที่คอร์ต้ายืนอยู่ แฮงค์ตะโกนออกเสียงดังเตือนคอร์ต้าถึงสิ่งที่อยู่ด้านหลัง...
 "ระวัง! ข้างหลังนาย!"
 ทันทีเมื่อคอร์ต้าหันไปก็ได้พบกับร่างสีดำ ใหญ่โตราวกับยักษ์ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากรูปร่างประหลาดตา ยืนจ้องมาทางเขาอยู่ ทั้งที่แค่สิ่งนั้นยืนอยู่เฉยๆแท้แต่กลับมีแรงกดดันอันมหาศาลโพยพุ่งออกมาจากร่างๆนั้น
 ทางคอร์ต้ารีบฟันสวนไปที่ร่างสีดำอย่างทันทีด้วยความตกใจ ทันใดนั้น...เพียงแค่ชั่วพริบตาแขนของเขาก็ได้ขาดลงอย่างทันที ไม่มีใครมองเห็นว่าสิ่งนั้นเคลื่อนไหวหรือทำอะไรลงไป
 "อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!" คอร์ต้าร้องออกมาด้วยเจ็บปวด
 "ทูร่าฝากคุ้มกันหมอนั่นด้วย!" แฮงค์เป็นคนเดียวที่สามารถตั้งสติได้แล้วสั่งการทางทูร่าอย่างทันที
 "ครับ!" ทูร่ารีบทำการโจมตีด้วยเวทมนตร์สวนกลับไป "...บอลเพลิง!" เขาระดมยิงบอลเพลิงนับหลายนัดไปที่แมม่อน เพื่อถ่วงเวลาให้คอร์ต้ารีบหนีออกมา...
 "ช่วยได้มากเลย...แฮ่กก! แฮ่กก!" อาการของทางคอร์ต้านั้นไม่สู้ดีนักเพราะว่าเสียเลือดไปมาก
 ทูร่าที่เห็นดังนั้นเลยเข้าช่วย เขาร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟูบนบาดแผลของคอร์ต้าอย่างทันที "ถึงแม้จะรักษาให้หายไม่ได้อย่างทันที แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ช่วยฟื้นฟูบาดแผลไม่ให้เลือดไหลได้"
 "ขอบใจ...แค่นี้ก็เหลือเฝือแล้ว..."
 ซึ่งในจังหวะเดียวกันนั้นเองทางแฮงค์นั้นก็พยายามจะดึงอาวุธกลับไปพร้อมกับเซเลน่าเพื่อใช้เธอให้เป็นข้อได้เปรียบในการต่อสู้ แต่ในขณะที่ดึงอาวุธกลับไปนั้น ทางแมม่อนก็จับไว้ได้ทัน และใช้สันมือฟาดลงอย่างแรงจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ
 "ไม่ตลกนะเว้ย!" แฮงค์พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างกังวล "ไม่คิดว่า... ทางนั้นจะเป็นปีศาจเสียเอง ตอนแรกก็เห็นว่าไม่มีอาการอะไรออกมาก็เลยนึกว่าจะเป็นแค่พวกสาวกเฉยๆ เสียอีก แต่ดูจากสภาพของอาวุธฉันในตอนนี้ก็รู้ได้เลยว่า ทำไมถึงไม่มีอาการ..."
 "ลูกพี่! เป็นอย่างไงบ้างครับ?" คอร์ต้าพูดขึ้นถามกับทางแฮงค์
 "พวกนาย! ยังไหวกันหรือเปล่า?"
 ทูร่ากับคอร์ต้าต่างพากันพยักหน้าตอบกลับมา...
 "ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย...!อาวุธศักดิ์สิทธิ์ของทางนี้พังแล้ว! ช่วยถ่วงเวลาจนกว่ามันจะฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิมได้ไหม? แต่ถ้าช่วยจัดการมันจนไม่สามารถสู้ได้เลยจะดีมาก..."
 "รับทราบ!" ทั้งสองพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
 ...ถึงแม้ว่าตอนแรกจะตกใจที่คาดไม่ถึงว่า ชายคนนี้จะเป็นปีศาจที่สามารถทำลายอาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ แต่นั่นก็น่าจะเนื่องจากที่ว่าดาบเล่มนี้นั้นจะอ่อนแอขึ้นเมื่อยืดออกไปด้วยแหละ! ครั้งต่อทันทีที่ดาบนี้ฟื้นคืนกลับมาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ แกไม่มีทางชนะพวกเราทั้งสามได้แน่...
 พอแฮงค์คิดได้ดังนั้นเลยหยิบมีดขว้างที่เก็บไว้รอบๆตัว เว้นระยะห่างดูสถานการณ์ภายนอกด้วยความระมัดระวัง อีกทั้งเขายังสามารถสั่งการพวกที่เหลือได้อย่างแม่นยำ
 วินาทีที่เปิดฉากเริ่มต่อสู้...ทางทูร่าทำการยิงเวทมนตร์ใส่ทางแมม่อน "หอกเพลิง!" เกลียวไฟหมุนพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่
 แมม่อนที่เห็นโอกาสนั้นรีบวิ่งพุ่งเข้าจัดการทางทูร่าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกขัดจังหวะโดยแฮงค์ที่ปามีดเข้า ทำให้ทางทูร่ารอดไปได้
 "เว้นระยะห่าง! แล้วโจมตีต่อไปเรื่อยๆ...!" แฮงค์พูดสั่งการทางทูร่า
 "รับทราบ!" แล้วหลังจากนั้นทูร่าก็ระดมยิงเวทมนตร์ต่อมาเรื่อยๆ "กระสุนไฟ! กระสุนลม! เคียววายุ!" แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมอย่างทุกทีบนร่างกายของแมม่อนนั้นไม่มีแม้แต่บาดแผลเกิดขึ้นเลย
 ส่วนคอร์ต้าก็รีบวิ่งกลับไปเอาดาบที่อยู่กับแขนที่ขาดมาได้ และพุ่งเข้าโจมตีตามอย่างทันที เขาฟาดดาบลงที่กลางลำตัวของแมม่อนอย่างแรง
 "ตายซะ!" เกิดแรงกระแทกมหาศาลเข้าที่ท้องอย่างแรงจนทำให้กระเด็นออกไปเล็กน้อย "แม่งเอ๊ย! ตัวบ้าอะไร! หนังเหนียวชิบหาย!"
 "ไม่ใช่ว่านายยังไม่ใส่แรงเต็มที่หรอกหรอ?"
 "ก็อยากจะพูดอย่างนั้นอยู่...แต่เท่าที่ฉันคิดแล้วต่อให้มีสองมือ ผลลัพธ์ก็คงเหมือนเดิมอยู่ดี..."
 "โกหกน่า! ขนาดนายใส่แรงลงไปเต็มที่แล้วแท้ๆ นี่นะ!"
 "สงสัยคงมีแค่ทางเดียวเท่านั้นแหละที่จะจัดการมันได้" คอร์ต้ามองไปที่ด้านหลังของแมม่อนเห็นว่ามีเซเลน่านอนสลบอยู่ เพื่อที่จะจัดการกับปีศาจที่แข็งแกร่งกว่า เขาจึงเล็งเล่นงานไปที่เซเลน่า "ทูร่า..ถ่วงเวลาให้ที!"
 "เข้าใจแล้ว!" ทูร่าทำการร่ายเวทมนตร์เพื่อทำการถ่วงเวลาแมม่อนให้ได้มากที่สุด "ม่านเพลิง!" ไฟล้อมรอบตัวของแมม่อนจนให้มองไม่เห็นวิสัยทัศน์จากภายนอก "ตอนนี้แหละ! ลงมือเลย!" แล้วเขาส่งสัญญาณให้กับทางคอร์ต้าอย่างทันที
 จากนั้นทางของคอร์ต้าก็รวบรวมแรงทั้งหมดไปที่เท้าทั้งสอง กำดาบในมือจนแน่น แล้วหลังจากนั้นเขาก็พุ่งตัวอย่างรวดเร็วเข้าโจมตีทางเซเลน่า "จบกันแค่นี้แหละ!"
 ...ถึงแม้จะเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งสักเท่าไหน แต่ถ้าหากผู้ทำสัญญาตายพวกมันก็จะสูญสลายหายไปอยู่ดี ตอนแรกก็นึกว่าจะต้องลำบากมากกว่านี้แล้วเสียอีก แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว คงไม่เป็นไรแล้วมั้ง?...
 ทั้งที่แฮงค์คิดแบบนั้น แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย...
 ในวินาทีที่คอร์ต้าพุ่งเข้าไปโจมตีที่เซเลน่านั้น เขาก็หยุดลงอย่างกะทันหันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างมารั้งที่ขาเขาไว้ เมื่อหันกลับไปดูก็พบว่ามันมีโซ่เส้นหนึ่งโผล่ขึ้นจากใต้ดินสีดำ ดูเก่าโทรมๆ แถมยังมีสนิมขึ้น เข้ารัดขาไว้อย่างแน่นหนา... "อะไรวะเนี่ย!?"
 ทุกคนต่างตกใจพูดไม่ออก ทางแฮงค์ที่ตั้งสติได้ก่อนจึงรีบสั่งให้ทางทูร่าใช้เวทมนตร์ตัดโซ่เส้นนั้นทิ้ง "ทูร่า! รีบใช้เวทมนตร์ตัดโซ่นั้นทิ้งเร็ว!"
 "เคียววายุ!" คมดาบลมพุ่งเข้าไปที่ทางโซ่เส้นนั้นอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ดูเหมือนจะไร้ผล เขาจึงพยายามลองใหม่อีกครั้ง "เคียววายุ! เคียววายุ! เคียววายุ!!!" ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็เหมือนเดิม ซึ่งทางของคอร์ต้าเองก็ไม่อยู่เฉยรีบใช้ดาบกระหน่ำฟันลงที่โซ่นั่นเช่นกันแต่ก็ไม่เป็นผลแต่อย่างใด บนโซนั้นก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลย
 ทันใดนั้นก็มีมือโผล่ออกมาจากม่านไฟของทูร่า มือขนาดใหญ่เข้าจับที่ศีรษะของคอร์ต้าและยกลอยขึ้นเหนือพื้น
 "ปล่อยนะเว้ย!" ทางคอร์ต้านั้นพยายามขัดขืนอย่างสุดชีวิตทั้งถีบ เตะ และใช้ดาบฟาดลงที่แขนของแมม่อน แต่ทันทีที่ดาบฟันลงมันก็ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ
 หลังจากนั้นทางแมม่อนก็เริ่มออกแรงบีบที่หัวของทางคอร์ต้า จนทางนั้นเริ่มร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด "อ๊ากกกกกกกกกกก!!!"
 ทางแฮงค์เองก็ไม่รอช้ารีบปามีดไปอย่างทันที มีดทุกเล่มนั้นถูกปัดกระเด็นออกร่างกายของแมม่อน เหมือนว่ารอบๆตัวของแมม่อนนั้นจะมีสิ่งที่เป็นกำแพงที่มองไม่เห็น จากนั้นไม่นาน...แมม่อนก็เริ่มออกแรงบีบศีรษะของคอร์ต้า...
 "อ๊ากกกกกกกกกก!!"
 "รีบใช้เวทมนตร์ช่วยหมอนั่นเร็ว!" แฮงค์สั่งการไปทางทูร่าที่ยืนตื่นตระหนกอยู่
 "ตะ...แต่ว่ามันจะโดนหมอนั่นด้วยนะครับ!"
 "ถ้าไม่รีบทำตอนนี้ทั้งหมอนั่นและพวกเราได้ตายแน่!"
 มือของทูร่าสั่น เขาวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด และที่มือก็เริ่มมีเหงื่อไหลซึมออกมา ในจังหวะนั้นทางคอร์ต้าก็ได้ตะโกนเรียกสติทางทูร่าว่า...
 "ลงมือ..เลย! ไม่ต้อง....ห่วงฉัน! อ๊ากกกกกกกกก!!!"
 "เข้าใจแล้ว! ถ้าตายก็อย่ามาหลอกกันนะ?"
 ทันใดนั้นก็เริ่มมีลมหมุนรอบๆตัวของแมม่อนเกิดขึ้น หลังจากนั้นไม่นานพวกลมเหล่านั้นก็เริ่มกลายเป็นไฟ "...เสาเพลิงวายุ! ไหม้เป็นตอตะโกไปซะ!"
 ทูร่าเขาใช้เวทมนตร์ไฟกับลมผสานกันเกิดเป็นเสาไฟขนาดใหญ่หมุนรอบๆเข้าโจมตีตัวศัตรูที่อยู่ด้านในให้ไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน
 ขณะที่ทางทูร่าและแฮงค์กำลังสบายใจที่สามารถตัดกำลังปีศาจได้...เพราะการที่โดนเวทมนตร์ไปตั้งขนาดนั้น บางทีอาจจัดการได้ง่ายขึ้น
 แต่ว่า...ในตอนนั้นเอง ก็มีอะไรบางอย่างพุ่งตรงออกมาจากเวทมนตร์ของทูร่า สิ่งกลมๆพุ่งตรงออกมาหล่นกระทบดังตุบ! กลิ้งมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของทูร่าที่กำลังสบายใจ.... สิ่งนั้นคือหัวพรรคพวกที่คุ้นเคยของพวกเขา คอร์ต้า...


...เกิดมาเป็นลูกของขุนนาง หน้าตาสวยงามไม่ว่าใครๆต่างก็อิจฉา ทำให้ตั้งแค่เด็กก็ถูกเลี้ยงดูและบ่มเพาะมาให้เป็นกุลสตรี ถูกสั่งสอนอะไรว่าสิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรทำ ถูกชี้นิ้วสั่งแบบนั้นมาโดยตลอด ไม่จำเป็นต้องมีความคิดเป็นของตนเอง เพียงแค่ทำตามที่สั่งก็พอ พอโตหน่อยก็ต้องหมั้นหมายกับชายที่อายุมากกว่าถึง 12 ปี ทำทุกอย่างก็เพื่อตระกูล ทั้งหมดก็เป็นแค่เครื่องมือที่เอาไว้ใช้เพื่อตระกูล...
 ตัวฉันที่นั่งคิดสิ้นหวังมองลงไปริมหน้าต่าง มองบนถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนต่างๆมากมาย ที่เดินกันอย่างพลุกพล่าน พอได้มองแล้วก็รู้สึกอิจฉาพวกเขา ถึงแม้ว่าตนเองจะมีเสื้อผ้าที่สวยงาม มีบ้าน มีอาหารให้กินอิ่มทุกมื้อ ทั้งที่ควรจะคิดแค่ว่าตัวเองโชคดีแล้วแท้ๆ ทั้งที่พวกเขาควรจะอิจฉาชั้นสิ! ไม่ใช่ฉันที่อิจฉา...
 ท้ายที่สุดแล้วตัวฉันต้องการอะไร อยากที่จะเป็นอะไร จนถึงตอนนี้นั้นก็ยังไม่เข้าใจ...
 เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ? นี่ก็อายุได้เกือบครบ 14 ปีแล้ว อีกไม่นานก็คงต้องย้ายไปอยู่กับคู่หมั้นแล้วสินะ? ให้กำเนิดทายาทสืบสกุล เป็นได้แค่เครื่องมือ เป็นเพียงแค่ดอกไม้ที่มีไว้ประดับอยู่ก็เพื่อให้ใครหลายคนชมเชยก็เท่านั้น...
 ...
 ...
 *เสียงสาดน้ำ!!!*
 ทาเนียร์ลืมตาขึ้นมาด้วยสภาพที่งัวเงีย มองดูท้องฟ้าก็เห็นว่ามันกำลังจะค่ำ กวาดสายตาไปรอบๆก็เห็นว่าตรงหน้าของเธอก็เห็นเป็นเรย์ที่ยืนอยู่พร้อมกับถังน้ำที่ถืออยู่ในมือ
 "ไง? สายัญสวัสดิ์"
 ทันใดนั้นทางทาเนียร์ก็พยายามที่จะขยับตัวโจมตีเรย์ แต่เธอก็แทบไม่สามารถขยับแขนได้เลยดูเหมือนว่าในตอนที่สลบไปนั้นตัวเธอจะถูกจับมัดกับตอไม้อย่างแน่นหนา
 "ลงมือเลยสิ! เจ้าคนถ่อย!!! ได้คนอย่างแกมาเห็นใจ...ฉันยอมตายเสียดีกว่า!!!"
 "ตื่นมาปุ๊บก็บอกให้ฆ่าตัวเองหรือเลยนี่... ที่ฉันอุส่าห์พยายามแทบตายเพื่อไม่ให้พวกเธอและเหล่าลูกน้องตาย แบบนี้ก็ไร้ความหมายสิ!" แล้วเรย์ก็เข้าไปนั่งบนตอไม้จากด้านหลังของทาเนียร์ "นี่เธอ...อยากจะตายจริงๆอย่างนั้นหรอ?"
 "ใช่แล้ว! ในเมื่อมาเป็นอัศวินแล้วตายในหน้าที่ก็ถือว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!"
 "ถ้าอย่างนั้น...." เรย์กระโดดออกจากตอไม้แล้วเดินไปหยิบดาบที่เป็นของอัศวิน ที่ได้ถูกปลดออกแล้วนำไปกองเอาไว้รวมกัน แล้วเขาก็เดินตรงมาที่ทางทาเนียร์ด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง พร้อมกับจ่อดาบมาที่ปลายคอของทาเนียร์
 "อย่างนั้นแหละ! อย่างนั้นเลย! ฆ่าฉันซะ!" ทาเนียร์พูดยุยงทางเรย์ด้วยใบหน้าที่เหมือนคนกำลังจะร้องไห้แต่พยายามอดกลั้นเอาไว้ "ลงมือฆ่าฉัน! เดี๋ยวนี้! เพราะว่า...ถึงแม้ว่าจะมีชีวิตรอดออกไป แต่ยังไงก็เหมือนตายอยู่ดี..." เธอหลับตายอมรับการลงทัณฑ์
 ...ภาพในอดีตมันย้อนกลับมา ท่านพ่อไม่เห็นด้วยที่ตัวฉันจะไปเป็นอัศวิน นั่นไม่ใช่เพราะว่ากลัวว่าฉันจะตาย แต่เพียงแค่กลัวว่าจะหมดเครื่องมือในการขยายอำนาจของตนเองก็เท่านั้น! พวกเขาเพียงแค่เลี้ยงให้ฉันเติบโตเพื่อที่จะไปแต่งงานกับขุนนางที่ยศสูงกว่าตนเอง สำหรับฉันแล้วพวกเขาแทบไม่มองว่าตัวฉันนั้นเป็นคนเลยสักนิดเดียว
 ฉะนั้นแล้วฉันจึงได้ยื่นข้อเสนอไป ถ้าหากว่าฉันนั้นแพ้ให้กับผู้ชายที่มียศต่ำกว่าตนเอง หรือว่าทำภารกิจผิดพลาด ในตอนนั้นฉันจะลาออกจากการเป็นอัศวินและกลับไปเป็นเครื่องมือของพวกเขาดั่งเดิม...
 เรย์ทำการฟันดาบลงตามที่ทางทาเนียร์ได้ร้องขอ แต่ไม่ใช่ที่คอ.. สิ่งที่เรย์ได้ทำการตัดลงไปนั้นคือเชือกที่ทำการพันธนาการตัวของเธอเอาไว้ต่างหาก
 ทาเนียร์แสดงสีหน้าที่แปลกใจออกมา..ทั้งที่ตัวเธอนั้นเตรียมใจมาแล้วว่าจะต้องตายด้วยความสงสัยเลยถามกับทางเรย์ที่กำลังเก็บดาบเข้าฝักไป
 "ทำไม!? ทำไม...ถึงไม่ฆ่าฉันล่ะ?"
 "คนอยากตายเขาไม่ทำหน้าตาแบบนั้นหรอก...สิ่งที่เธอทำมันคือการหนีต่างหาก จากอะไรบางอย่างภายในจิตใจ"
 ทาเนียร์ลุกขึ้นแล้วกระซากคอเสื้อทางเรย์ "หึ! อย่ามาพูดเหมือนรู้ดีหน่อยเลย...ที่แท้แกก็แค่ใจอ่อนที่ฉันเป็นผู้หญิงสินะ?"
 "นั่นเองก็ใช่!" เรย์นั้นไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด เขาพูดมาด้วยสีหน้าดูนิ่งเฉย แววตาที่น่ามองสงสารมาที่ทาเนียร์ "ฉันอะนะ...ฆ่าคนมามากมาย แต่ทุกคนที่ฉันฆ่าลงไปนั้นไม่มีใครทำสีหน้าเหมือนกับเธอเลยสักนิด"
 พอทาเนียร์ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับผลักทางเรย์ออกไป "เออ...ใช่! ฉันกำลังหนี! หนีจากสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเป็น! ฉันไม่อยากจะเป็นเครื่องมือของไว้พวกเวรนั่น! อดทนทำภารกิจมามากมาย! ผ่านการดูถูกมานับไม่ถ้วน! อุส่าห์พยายามแทบตายจนได้รับการยอมรับให้มาเป็นหัวหน้าอัศวินตั้งแต่ยังน้อย ท้ายที่สุดแล้วที่ฉันทำก็คือการถ่วงเวลาเท่านั้นเอง...! ฉันรู้ดีว่าต่อให้ทำอย่างไง...ก็หนีไม่พ้น
 "......."
 "เพราะฉะนั้นแล้ว...ได้โปรด...ฆ่าฉันที" สีหน้าของทาเนียร์ดูเศร้าสร้อย คอและไหล่ตกลงแสดงถึงการยอมแพ้และสิ้นไร้หนทาง
 "ฉันถามมาจากลูกน้องบางส่วนแล้วล่ะ? ทำไมพวกเธอถึงทำการดักปล้นเสบียงและรถม้าของพวกเรา พอได้ฟังแล้วก็ทำเอาฆ่าเธอไม่ลงเลย...แต่ถ้าฉันไม่เข้ามาขัดขวางไว้ก่อน ป่านนี้เธอได้ตายแล้วนะรู้ไหม?"
 "ชิ! ไอ้เจ้าพวกนั้นทำอะไรไม่เข้าท่าเสียได้...แต่ถึงอย่างนั้นที่ฉันทำมันก็ผิดอยู่ดี ต่อให้ทางนายจะไม่ทำอะไร แต่เหล่าผู้คนที่เสียหาย พวกเขาคงไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ!"
 "ใช่! พวกเขาดูโกรธมากเลยล่ะ ที่ฉันไว้ชีวิตของพวกเธอไว้น่ะ แต่สำหรับฉันแล้วเธอก็ยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่..." พอพูดจบเรย์ก็ทำการผลักตัวของทาเนียร์อย่างแรง จนล้มกับพื้น หลังจากนั้นเขาก็ดึงเข้าที่ขอบเกราะของทาเนียร์และลากไปราวกับเป็นแค่สิ่งของ จนไปหยุดอยู่ที่หนึ่งตรงหน้าของชาวบ้านที่เธอได้เข้ามาทำร้ายเมื่อตะกี้นี้
 หลังจากนั้นเรย์ก็โยนตัวของทาเนียร์ให้กลิ้งไปหยุดอยู่ที่ตรงหน้าพวกชาวบ้าน ทางทาเนียร์นั้นรับรู้ได้อย่างทันทีว่าสายตาที่มองมาที่เธอ นั้นเครียดแค้นจดจ้องราวกับจะเอาชีวิต เห็นในมือของพวกเขานั้นจับไม้และขวานไว้จนแน่น
 ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เรย์ก็ได้เดินเมาที่ตรงหน้าของทาเนียร์ก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า...
 "คราวนี้แหละเธอจะได้ชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป..."
 แล้วเขาก็ชักดาบของทาเนียร์ออกมาก่อนจะฟันไปที่หน้าผากของเธออย่างช้าๆ ใบดาบปาดลงผ่านแก้มขึ้นไปยังหน้าผากและตัดผ่านจมูกเป็นแนวเฉียง จนทั่วทั้งใบหน้าของทาเนียร์นั้นโชกไปด้วยเลือด
 หลังจากนั้นเรย์ก็หันกลับไปหาพวกชาวบ้าน พร้อมกับกางมือออกก่อนจะพูดว่า...
 "เอาล่ะ! พวกท่านทุกคนเห็นหรือยัง การชดใช้ที่อัศวินสาวนี้ควรได้รับ! ใบหน้าของนางได้ถูกทำลายลงแล้วเรียบร้อย ต่อจากนี้นางจะไม่มีวันลืมความอับอายที่ถูกสลักอยู่บนหน้าเป็นอันเด็ดขาด!
 ...แต่ยังไม่จบแค่นั้น...หลังจากนี้ชีวิตของนางจะน่าสมเพชมากกว่าเดิมอีก! เพราะอะไรหรอ? นั่นก็เพราะว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่มีใครเอานางมาเป็นภรรยาเด็ดขาด! ใบหน้าอัปลักษณ์อย่างนั้นให้ตายก็ไม่มีวันได้แต่งงานหรอก! ท่านว่านี่เป็นการลงโทษที่ยิ่งกว่าตายเสียอีก จริงไหม!?"
 ในวินาทีนั้นทาเนียร์ได้เอามือจับไปที่ใบหน้าของตัวเอง มองดูเลือดที่เปื้อนอยู่บนฝ่ามือ แล้วจู่ๆ น้ำตาเธอก็เริ่มหยดลงมา ถึงแม้ว่ามองจากภายนอกเหมือนว่าเธอจะเสียใจที่ใบหน้าอันสวยงามของตัวเองถูกทำลาย แต่ใจจริงแล้วเธอแค่รู้สึกดีใจที่ท้ายที่สุดแล้วตัวเองก็จะได้หลุดพ้นจากสิ่งที่ตามไล่ล่าเธอมาทั้งชีวิต เธอที่รู้สึกดังนั้นจึงเผลอร้องไห้ออกมา...
 เรย์เลยพูดเสริมไปอีกด้วยว่า "เห็นไหม? ทุกท่าน! ว่าอัศวินนางนี้นั้นร้องไห้ที่ได้สูญเสียใบหน้าอันเป็นที่รักของตัวเองไปแล้ว! ทีนี้พวกเรายังจำเป็นต้องฆ่านางอีกงั้นหรอ!?"
 ชาวบ้านหลายคนก็เริ่มลังเลมองหน้ากันไป-มา ก่อนจะมีคนพูดขึ้นมาว่า...
 "ถ้าในเมื่อนางได้รับบทลงโทษที่สมควรแก่การกระทำแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเอาชีวิตกันหรอก..."
 หลังจากนั้นก็เริ่มมีชาวบ้านหลายคนพูดขึ้นเห็นด้วยกับการลงโทษในครั้งนี้ "พวกผมเชื่อใจการตัดสินใจของคุณเรย์อยู่แล้ว..."
 "ใช่ๆ! ให้นางได้รับความอัปยศที่นางก่อขึ้นดีกว่า!"
 "ดิฉันเองก็เห็นด้วย!"
 ทาเนียร์ที่กำลังร้องไห้อยู่นั้นก็ก้มหัวลงหน้าแนบกับพื้นดิน ก่อนที่จะกล่าวคำขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงที่กำลังสะอึกสะอื้น...
 "ข้าทาเนียร์ผู้นี้....ขอโทษ...พวกท่านจากใจ ที่พวกท่านอุส่าห์ให้ข้าได้ไว้ชีวิต บุญคุณครั้งนี้ข้านั้นจะไม่มีวันลืมเป็นเด็ดขาด!!!"
 ซึ่งในขณะที่ทาเนียร์กำลังเงยหน้าขึ้นมาก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเอาผ้าเช็ดที่ใบหน้าที่โชกไปด้วยเลือดของเธอ
 "เป็นอะไรหรือเปล่า?" หญิงสาวนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหนึ่งในคนที่เธอจะตัดหัวในตอนนั้น
 "ทำไม!? ท่านถึงได้เป็นห่วงข้าถึงขนาดนี้ ทั้งที่ข้านั้นเกือบจะฆ่าท่านแล้วแท้ๆนะ" ทาเนียร์ถามกับเอวาที่กำลังเช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าอย่างขะมักเขม้น
 "จะโกรธมันก็โกรธอยู่หรอก แต่พอเห็นเธอในสภาพนี้แล้วมันโกรธไม่ลงจริงๆ ให้ตายสิ! ทำใบหน้าที่สวยงามเสียหายหมดเลย..."
 ทาเนียร์จับไปที่มือของเอวาก่อนจะบอกว่า "ไม่เป็นไรแล้ว... สำหรับข้าแล้วบาดแผลแค่นี้มันไม่ได้มากมายเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกท่านต้องเจอ" ในตอนนั้นสายตาของเธอเองก็ได้เหลือบไปเห็นลูกของเอวาที่แอบอยู่ข้างหลัง ก่อนจะพูดกับเธอไปด้วยเสียงที่สำนึกผิดว่า...
 "ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยสาวน้อย... ที่ข้าเกือบจะพรากแม่ที่แสนใจดีของเจ้าไปเสียแล้ว" แต่ทันทีที่เธอพูดไปดูเหมือนว่าทางเอเรนจะกลัวเลยแอบอยู่ข้างหลังแม่ของเธอตลอด
 เอวาเลยพูดกับทางลูกสาวของเธอไปว่า "มานี่สิ...!" เธอพยายามที่จะให้เอเรนออกไปพูดกับทางทาเนียร์ แต่ดูเหมือนว่าเอเรนกอดแขนของเธอเอาไว้อย่างแน่นจนไม่ยอมทำตามที่พูด "เอเรนพูดอะไรกับพี่สาวหน่อยสิ!"
 "ไม่เป็นไรคุณหญิง" ทางทาเนียร์พูดขึ้นพร้อมกับถอดสร้อยคอที่เป็นผลึกอำพันสีเหลืองทองยื่นให้กับทางเอเรน "นี่ถือเป็นคำขอโทษจากข้า...สิ่งนี้เป็นของสำคัญ คนที่ข้านับถือมอบให้แก่ข้า แต่ว่าต่อจากนี้มันเป็นของเจ้าแล้ว...สาวน้อย"
 เอเรนรับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ ถึงแม้ตัวของเธอจะยังกลัวในตัวทาเนียร์แต่ดูเหมือนว่าเธอจะชอบในสิ่งที่ทางทาเนียร์มอบให้เป็นอย่างมาก...
แล้วหลังจากนั้นทาเนียร์ก็หันไปพูดขอบคุณกับทางเรย์ที่ยืนอยู่ "ฉันขอขอบคุณนายจริงๆนะ สำหรับเรื่องในครั้งนี้"
 "ยังมีหน้ามาพูดอีก ทั้งๆที่ใบหน้าที่แสนสวยนั่นพังไม่เป็นท่าแล้วแท้ๆ"
 ทาเนียร์ยิ้มและหัวเราะออกมาเล็กน้อย "หรือว่านายจะรับผิดชอบที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ล่ะ?"
 เรย์นั้นยิ้มด้วยสีหน้าที่ดูหัวเราะเยาะเย้ยก่อนจะพูดกลับไปว่า... "ไม่เอาด้วยหรอก! เพราะว่าฉันชอบผู้หญิงที่หน้าตา,อกและก็สะโพกใหญ่ๆ แบบเธอในตอนนี้ที่เสียหน้าตาไปแล้ว ฉันไม่มีทางสน..."
 "ช่างเป็นผู้ชายที่ปากร้ายจังนะ แต่นะ...ฉันก็ไม่ได้เกลียด" ทาเนียร์แหงนหน้ามองขึ้นบนท้องฟ้าไปสักพักก่อนที่จะนึกอะไรออกมาได้ "เออ...! จะว่าไป...ลูกน้องของฉันไปไหนกันหมด?"
 "กำลังช่วยกันซ่อมรถม้ากับชายร่างใหญ่อยู่ตรงนั้นน่ะ"
 "อย่างงั้นหรอ...พวกเขาก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วยสินะ? ถ้าอย่างนั้น...ฉันเองก็ต้องไปขอโทษเรื่องที่ทำ กับขอบคุณสำหรับที่ช่วยซ่อมรถม้าแล้ว"
 ในจังหวะที่ทาเนียร์กำลังลุกขึ้นเรย์นั้นเข้าไปใกล้ๆเธอ ก่อนที่จะกระซิบเบาๆข้างหูด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดว่า...
 "ระวังชายคนนั้นเอาไว้ให้ดี!"


เรย์ชายหนุ่มปริศนาที่อ้างตัวเป็นทหารรับจ้างเข้าแนะนำตัวกับพวกเซเลน่าที่ขึ้นมาบนรถม้า จากคำเชื้อเชิญของพ่อค้าที่อาสาจะพาพวกเขาเดินทางไปยังเมืองค็อกคาเทลโดยอาศัยขึ้นรถม้าของเขาไป
 นั่นเองทำให้เซเลน่าแสดงสีหน้าร้อนรนขึ้นมาเพราะนึกว่าความแตกเสียแล้ว ท่าทีของเธอลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่สุขอย่างเห็นได้ชัด ในตอนนั้นทางเรย์ที่สังเกตเห็นพิรุธเลยถามไปด้วยความสงสัย
 "เธอคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่า? เห็นท่าทางอยู่ไม่สุขเลย" แล้วเขาก็เขยิบเข้าใกล้เรื่อยๆ จนทางเซเลน่านั้นต้องไปกอดที่แขนของแมม่อนแน่น สั่นด้วยความกลัว
 "ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นๆนะ ไหนขอข้าดูชัดๆหน่อยได้ไหม?" เรย์เอื้อมมือพยายามจับเข้าที่ใบหน้าของเซเลน่า
 ในขณะนั้น...แมม่อนก็รีบปัดมือของทางเรย์ออกอย่างทันที "พอดีนายข้าไม่ค่อยถูกกลับคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่ แต่ว่าท่านเองก็เสียมารยาทนะ ที่จะมาจับใบหน้าของสตรีที่ไม่รู้จักมักจี่นี่..."
 "ถ้าอย่างนั้นคงต้องขออภัยให้ข้าด้วยพี่ชาย พอดีแค่สงสัยในสัญชาตญาณของตัวเองเฉยๆ แต่คงจะคิดผิดไปสินะ? จะเชื่อแค่สัญชาตญาณอย่างเดียวไม่ได้จริงๆ" แล้วเรย์ก็ค่อยๆถอยกลับไปที่เดิม
 แมม่อนที่เห็นว่าเซเลน่ายังกอดแขนของเขาเอาไว้แน่นด้วยท่าทีที่ตื่นตระหนกอยู่ เลยกระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติ "ไม่ต้องห่วงนายของข้า มนต์ของจี้ท่านยังอยู่ดี"
 เซเลน่าเองเลยเข้ากระซิบที่ข้างหูของแมม่อนเบาๆกลับไปเช่นกัน "...ถ้าอย่างนั้น แล้วทำไม?"
 "ถึงแม้ว่าจะหลอกสายตาคนอื่นได้ก็ตาม แต่สำหรับบางคนที่ฝึกฝนมาอย่างหนักจะมีสัญชาตญาณที่เฉียบแหลมพอจะรับรู้ตัวได้ แสดงว่าชายหนุ่มที่ชื่อเรย์คนนี้ฝีมือน่าจะเก่งกว่าพวกที่เข้ามาทำร้ายท่านเมื่อตอนนั้นเสียอีก ฉะนั้นแล้ว...อย่าแสดงอะไรที่มันดูมีพิรุธออกมาเด็ดขาด!" แมม่อนกระซิบกลับไป...
 "เข้าใจแล้ว!"
 ในขณะนั้นเองทางพ่อค้าก็ขึ้นมาบังคับที่บังเหียนรถม้าและเดินทางออกต่อย่างทันที
...
 เวลาผ่านไปสักพัก...แมม่อนเกิดสงสัยในตัวตนของทางชายหนุ่มที่ชื่อเรย์เลยถามถึงจุดประสงค์ที่ตามหาองค์หญิงที่หายตัวไป
 "ที่ว่าท่านเดินทางมาที่นี่เพราะว่ามาตามหาองค์หญิงที่หายตัวไป จริงอย่างนั้นหรอ?"
 "ข้าดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยหรือไง? ถึงแม้ว่าภายนอกของข้าจะดูยังเป็นเด็กหนุ่มก็ตาม แต่มั่นใจเลยว่าฝีมือในตอนนี้นั้นมีเพียงไม่กี่คนบนโลกใบนี้ที่จะชนะข้าได้" เรย์พูดออกมาอย่างมั่นใจ
 "เปล่าหรอก! ข้าไม่เคยสงสัยในฝีมือของเจ้าเลยแม้แต่น้อย แค่มองไปที่ดาบเล่มนั้นข้าก็รู้แล้ว"
 "โห... ตาถึงดีนี่" แล้วเรย์ก็หันไปมองที่พ่อค้าที่กำลังคุมบังเหียนอยู่ "ท่านพี่ชายยังดูจะมีความรู้การศึกษามากกว่าคนหลายคนที่ข้าพบเจอมาอีกนะ เขาพวกนั้นมักจะดูถูกด้วยสายตามองมาที่ข้าเหมือนเด็ก ไม่มั่นใจในฝีมือของข้าบ้าง จนขนาดหลอกเอาคนที่ดูแข็งแกร่งอย่างพี่ชายขึ้นรถม้ามาด้วยเลย..."
 พ่อค้าที่โดนพูดแซะอย่างนั้นเลยยิ้มและหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงแห้งๆ บนใบหน้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่าความแตกเสียแล้ว "แฮะ... แฮะ"
 กลับกันทางแมม่อนกลับไม่ได้คิดอะไรมากเลยตอบไป... "ไม่เป็นไร! ข้าไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว อีกทั้งข้าเองก็อาศัยรถของท่านมาด้วย จะให้ความช่วยเหลือเท่าที่ทำได้"
 "แต่คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ..." เรย์พูดขึ้น...
 หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที ม้าก็เริ่มร้องเสียงดังยกขาหน้าทั้งสองขึ้นสูง พ่อค้ารีบดึงบังเหียงลงอย่างทันทีเพื่อให้ม้าสงบ
 ภายภาคหน้าของพ่อค้าปรากฏกลุ่มชายหลายสิบคนยืนล้อมรถม้าเอาไว้พร้อมกับอาวุธที่อยู่ในมือ ดูเหมือนว่ากลุ่มคนเหล่านั้นจะเป็นโจรที่เข้ามาเพื่อปล้นสินค้า
 "โจร!!!" เสียงร้องอันตกใจของพ่อค้าดังขึ้นอย่างทันควัน เขาหันหลังอย่างรวดเร็วและพยายามมุดหัวเข้าไปข้างในอย่างหวาดกลัว "ช่วยด้วยครับ!!!" เขาร้องขอทั้งสองคนที่พอจะช่วยเหลือได้ด้วยสีหน้าอย่างกับคนสิ้นไร้ไม้ตอก
 ทันใดนั้นก็มีโจรคนหนึ่งกระโดดขึ้นมาบนรถม้าและกำลังจะฟันลงที่หลังของพ่อค้า ในขณะที่เขากำลังพยายามมุดตัวเข้าไปในนั้น แต่ทางเรย์ก็เข้ามารับแทน เขาใช้ฝักดาบที่ยังไม่ได้ชักออกมาจากฝักดาบรับการโจมตีนั้น
 "เดี๋ยวข้าจัดการเอง ส่วนพี่ชาย...ฝากดูแลพวกคนที่อยู่บนรถม้าทีนะ!" แล้วเขาดันดาบของโจรออก จนทางนั้นเสียสมดุลและตามด้วยใช้ฝักดาบของเขาฟาดเข้าที่กลางท้องอย่างแรงจนกระเด็นตกรถม้าไป...
 เรย์กระโดดลงรถม้าตามไปอย่างทันทีด้วยท่าทางสบายใจ เหมือนพวกคนเหล่านี้นั้นไม่ได้เป็นปัญหากับเขาสักเท่าไหร่
 "เอาล่ะพวกเศษเดนสวะ! จะเข้ามาจากทางไหนก็เชิญ..." เขากางแขนออกรับเย้ยหยันพูดจาดูถูกพวกโจรที่เข้ามาปล้น
 ซึ่งในขณะที่เขากำลังพูดจาดูถูกฝั่งโจรอยู่นั้น ก็มีลูกธนูพุ่งออกมาจากกลุ่มอย่างรวดเร็ว แต่ทางของเรย์นั้นสามารถรับได้ด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย เหมือนเป็นเรื่องปกติ
 "ที่นี่เขาทักทายกันแบบนี้หรอ?" พูดไม่ทันขาดคำ ก็มีโจรคนหนึ่งพุ่งเข้ามาโจมตีเขา ซึ่งเป็นที่แน่นอนเรย์สามารถหลบได้อย่างง่ายดาย แล้วสวนกลับอย่างทันที เข้าถีบที่กลางลำตัวของโจรคนนั้นจนกระเด็นไถลไปไกล "คนประเทศนี้ไม่ค่อยจะมีมารยาทเลยนะ อย่างน้อยก็น่าจะฟังที่ฉันพูดให้จบเสียก่อนสิ!"
 ดูเหมือนว่าในจังหวะที่โจรผู้นั้นโดนถีบ ซึ่งเป็นขณะกันที่เขาได้โดนฝั่งเรย์แย่งดาบไปโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัว
 "สวะอย่างพวกแกไม่มีค่าพอให้ฉันใช้ดาบเล่มนั้นหรอก...ไม่สิ! ฝีมือโจรกระจอกแบบพวกแก ไม่จำเป็นที่ฉันจะเอาจริงเลยด้วยซ้ำ!" เรย์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เหยียดหยามดูถูก พร้อมกับโยนดาบของตัวเองเข้าไปในรถม้า
 "กะอีแค่เด็กเวร! อย่ามาทำเป็นได้ใจไปหน่อยเลย! เดี๋ยวฉันจะสอนมารยาทที่แท้จริงให้แกเอง ...เฮ้ย!!! พวกแกออกมาได้แล้ว!!!" ชายที่ดูเป็นหัวหน้าเหล่ากลุ่มโจรนั้นตะโกนออกมาเสียงดังเรียกเหล่าลูกน้องที่ทำการดักซุ่มซ่อนตัวออกมาอีกเกือบเท่าหนึ่ง เข้าล้อมรอบรถม้า "ยังหรอก...ยัง" แล้วเขาก็คำรามออกมาเสียงดังราวกับสัตว์ป่า หลังจากนั้นไม่นานนักเหล่าลูกน้องของเขาทุกคนก็เริ่มแสดงอาการผิดปกติออกมา หลายคนเริ่มมีอาการคลั่งออกมาเอามือทุบตามหัวและอก บางคนมีน้ำลายฟูมปาก
 ทางของเรย์นั้นแสดงท่าทีที่น่าประหลาดใจหลังจากที่ได้เห็นแบบนั้น "โห~ คำรามสงครามคลั่งอย่างนั้นหรอ? เพิ่มพลังการต่อสู้ให้กับพวกของตัวเองชั่วคราว โดยแลกกับสติสัมปชัญญะที่ลดลงสินะ?" ถึงแม้จะรู้แบบนั้นเขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ดูเดือดร้อนออกมาอย่างใด
 "ฉลาดดีนี่... แต่รู้ไปก็เท่านั้น เพราะไม่ว่าตัวแกจะร้องขอให้ไว้ชีวิตอย่างไร ฉันก็..." ไม่ทันที่เขาได้พูดจบ หัวของเขาก็หลุดออกจากบ่าไปอย่าทันที ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
 "ฉันดูเหมือนคนที่จะร้องขอชีวิตกับสวะอย่างแกขนาดนั้นเลยหรอ?"
 หัวของชายที่เป็นหัวหน้าของเหล่าโจรถูกฟันกระเด็นตกลงพื้นต่อหน้าต่อตาเหล่าโจรทุกๆคน..หลังจากนั้น...พวกโจรก็เริ่มตื่นตระหนก เกิดความวุ่นวายทุกคนเริ่มสูญเสียสติและควบคุมตัวตน
 หลังจากที่เห็นหัวหน้าของตัวเองตาย ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดชีวิต แต่ไม่ว่าจะพยายามหนีอย่างไร ไม่ว่าจะวิ่งเร็วเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่า...จะไม่มีใครสามารถหนีพ้นได้เลย...
 "ดูเหมือนว่า...ผลของเสียงคำราวีรชนคลั่งจะคลายแล้วสินะ!" เรย์เริ่มยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ในขณะที่มือเองก็จับดาบร่ายรำท่ามกลางเสียงกรีดร้อง และเสียงร้องขอชีวิตของเหล่าโจร เขาร่ายรำท่ามกลางกองซากศพและกองเลือดอย่างสนุกสนานไปเรื่อย... ไปเรื่อย... ไปเรื่อย... จนเสียงเหล่านั้นได้เงียบลง...
 เวลาผ่านไปสักพัก...
 พ่อค้าที่เห็นว่าเสียงจากภายนอกดูเงียบลงไป เขาเลยจะออกไปดูสถานการณ์ข้างนอกเสียหน่อย แต่ในตอนที่โผล่หน้าออกไปก็พบกับเรย์ที่ยืนอยู่หน้ารถม้าเสียแล้ว ด้วยสภาพที่ทั่วทั้งตัวและใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดของพวกโจร
 "จะ...จัดการหมดแล้วหรอครับ" พ่อค้าถามแล้วหันมองไปซ้าย-ขวาอย่างกล้าๆกลัวๆ
 "เอ่อ!" เรย์ทำการทิ้งดาบที่เต็มไปด้วยคราบเลือดสดๆ แล้วหลังจากนั้นก็หันไปขึ้นเสียงสั่งกับทางพ่อค้า "ช่วยเอาผ้าที่ชุ่มน้ำมาให้ที!"
 "ครับ!" พ่อค้าตอบรับอย่างลุกลี้ลุกลน เอาผ้าหนึ่งผืนที่ดูเหมือนจะเป็นสินค้าแล้วเทน้ำดื่มที่อยู่ในถุงหนังสัตว์ และยื่นให้กับทางเรย์ไป "นะ...นี่ครับ!"
 "ชักช้าเป็นบ้า!"เรย์รับมาด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิด เช็ดเข้าที่ตามเนื้อตัวอย่างทันที "เอ่อ...จะว่าไป ฉันขอเตือนอะไรไว้หน่อย...หลังจากนี้รีบขับรถม้าตรงออกไปอย่างทันที ห้ามหันมองหลังหรือมองข้างทางโดยเด็ดขาด! จนกว่าจะถึงเมือง...เข้าใจไหม?"
 "คะ...ครับ เข้าใจครับ!"
 หลังจากที่ทำการเช็ดตัวแล้วเรียบร้อย เรย์ก็ขึ้นมาบนรถม้าอย่างปกติโดยที่ไม่ปริปากต่อสิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอกเลยแม้แต่นิดเดียวว่าเกิดอะไรขึ้น? เขาทำอะไรกับพวกโจรเหล่านั้น? เขาเพียงแค่นั่งเอนตัวลง พร้อมกับกอดดาบของเขาไว้อย่างแน่นหนา ก่อนที่จะหลับลงไป...
 ทางเซเลน่าที่เกิดสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกโจรเหล่านั้นเลยพยายามที่จะแหงนหน้าออกไปมอง แต่ในตอนนั้นที่ทางแมม่อนก็ได้เข้ามาดึงที่คอเสื้อเอาไว้ก่อน
 "อะไรเล่า?"
 "...ข้าว่าท่านอย่ารู้เลยดีกว่า เพราะว่าชิ้นส่วนอวัยวะของมนุษย์ มันคงไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่"