"เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดงั้นรึ?"
มู่อิ้งเทียนทวนคำช้าๆเพราะตั้งแต่เกิดมามันก็ไม่เคยได้ยินเคล็ดวิชานี่มาก่อนในชีวิต
ดวงตาของชายชรายังคงสว่างวาบ กล่าวอธิบายอย่างชัดเจนว่า
"เคล็ดวิชานี่อาจจะเรียกได้ว่าวิชามารได้ไม่เต็มปาก ทว่าเพราะคนที่จะฝึกเคล็ดวิชานี่ได้ต้องมีโชคผูกกับธาตุน้ำอย่างแท้จริงเช่นเจ้าถึงจะฝึกได้อีกทั้งยังมีความเป็นมาที่ไม่ชัดเจน แต่ตามบันทึกที่ข้าได้ยินมากล่าวเอาไว้ว่านี่คือหนึ่งในสี่ยอดวิชาของเผ่ามารนับตั้งแต่โบราณ!"
ชายชราสูดลมหายใจเข้าลึกกล่าวว่า
"ข้าบังเอิญได้มีโชควาสนาได้รับวิชานี้มาโดยบังเอิญ แต่จนแล้วจนรอดข้าก็ไม่สามารถหาตัวผู้สืบทอดเคล็ดวิชาอภินิหารนี่ขึ้นมาได้ ทว่าเจ้ากลับตรงตามเงื่อนไขของมันอย่างยิ่ง"
มู่อิ้งเทียนได้ฟังก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ ดูจากที่ได้ยินเคล็ดวิชานี้คงจะต้องเป็นเคล็ดวิชาที่ยิ่งใหญ่แน่นอน
อีกอย่างหนึ่งคือตัวของมันไม่เคยฝึกเคล็ดวิชาสวรรค์มาก่อนในชีวิต การจะรับเอาเคล็ดวิชาอื่นถือว่าเป็นโชควาสนาตกหล่นจริงๆ
"เจ้าพร้อมหรือไม่"
ชายชราถามย้ำ มู่อิ้งเทียนยิ้มขมขืนเมื่อคิดว่าคงไม่มีทางออกอีกแล้วจึงพยักหน้าตกลง
ชายชราเห็นมันไม่แสดงทีท่าปฏิเวธอีกดูท่าคงจะสนใจเคล็ดวิชานี้ไม่มากก็น้อย จึงยิ้มเบาบางกล่าวเคล็ดวิชาที่ไร้ระดับนี่ออกมาอย่างช้าๆถัดถ้อยชัดคำ
เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดจะว่ายาวก็ไม่ยาวจะว่าสั้นก็ไม่สั้น แต่ทุกคำที่ถูกตีแผ่ลงในสมองของมู่อิ้งเทียนล้วนแต่เป็นความหมายที่ไม่ค่อยใจได้ในทีแรก
ชายชรากล่าวเคล็ดวิชานี้จบลงประมาณห้าพันคำก่อนจะถามไปที่มู่อิ่งเทียนว่า
"เจ้าจำได้หรือไม่"
มุ่อิ้งเทียนตกอยู่ในความคิดตนเอง แต่มันก็พยักหน้าตอบอย่างมั่นใจ
"จำได้หมดแล้ว"
ชายชราอึ้งไปกล่าวว่า
"เจ้าถึงกลับจำมันทั้งหมดได้ในรอบเดียว"
เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบอีกครั้ง แต่ชายชราไม่เชื่อแววตาฉาบไปด้วยความเคลือบแครงคิดที่จะทดสอบมันจึงกล่าวว่า
"เช่นนั้นลองท่องมันให้ข้าฟังอีกรอบ"
มู่อิ้งเทียนจึงกล่าวบทที่ชายชราเคยพูดออกมาเพียงใช้เวลาหนึ่งก้านธูปก็กล่าวจนจบ ถึงคำสุดท้ายเมื่อมู่อิ้งเทียนมองใบหน้าของชายชราตรงหน้าก็พบว่าใบหน้าของมันบัดนี้มีสีหน้าตกตะลึงชัดเจน จนมันอดไม่ได้ที่จะคิดว่าหรือว่าตนเองทำอะไรผิดไปอีกแล้ว
ชายชรายามนี้ต้องตกตะลึงอย่างแท้จริงเมื่อมองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า
เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดคือเคล็ดวิชาจักรวาลที่ตกทอดมาอย่างยาวนาน อีกทั้งยังไร้ระดับเพราะไม่มีใครสามารถฝึกได้หากร่างกายไม่ได้อยู่ในขั้นบริสุทธิ์สูงสุด กระทั้งตัวมันเมื่อยามที่ท่องจำเคล็ดวิชานี้ ยังต้องใช้เวลายาวนานถึงหนึ่งเดือนเต็มถึงจะท่องจำคำศัพท์โบราณได้อย่างขึ้นใจ
แต่เด็กหนุ่มผู้นี้กลับใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็สามารถจดจำเคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดเอาไว้ได้
ยามนี้ชายชรามีสีหน้าตื่นเต้นอย่างแท้จริง เพราะไม่คิดว่าตนเองจะจับอัฉริยะฟ้าประทานคนหึ่งมาได้อย่างบังเอิญ
ดูท่าสวรรค์จะมีตาแล้ว!
"เจ้าลองรีบขับเคลื่อนเคล็ดวิชาด้วยสิ่งที่ได้ฟังไปเมื่อครู่ ไม่ต้องห่วงการฝึกเคล็ดวิชาจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บในร่างของเจ้าไปด้วย"
มู้อิ้งเทียนได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าก่อนที่จะขยับมานั่งสมาธิอย่างช้าๆปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ในหัวตีอักษรนับพันคำเมื่อครู่ แยกออกมาเป็นส่วนๆ
ส่วนชายชราก็นั่งมองมันอย่างเงียบ รอดูผลของเคล็ดวิชานี้ แม้นว่าจะผิดพลาดแค่เปลี่ยนเป็นเคล็ดวิชามารอย่างอื่น
แต่ตอนนี้ในใจของเฒ่ามารคนนี้ถึงกลับมีความหวังอยู่หลายส่วนอย่างไร้สาเหตุ!
ทักษะวารีต้นกำเนิด ทักษะที่ไม่รู้ระดับ ไม่มีใครรู้ว่ามันถือกำเนิดมาตั้งแต่เมื่อใด แม้แต่ตัวมันเองเองก็ไม่ทราบแน่ชัด รู้เพียงแต่ว่ามันคือสิ่งที่สามารถพลิกฟ้า ผนึกสวรรค์ได้หากฝึกฝนจนสามารถคุมซะตาฟ้าดิน
 จะฝึกอภินิหารวิชานี้ได้ทั้งกายและใจต้องผสานเป็นหนึ่งเดียว ไม่เพียงแต่การคุมตบะ แต่รวมถึงจิตใจของผู้ฝึกเองต้องไร้ความคาดหวัง อีกทั้งกายยังต้องเปิดจุดแบบมารเดรัจฉาน โดยปกติคนทั่วไปจะมีจุดชีพจร108จุด แต่ถ้าเป็นแบบมารจะมี110จุด ทว่าลมปราณที่เข้าไปในร่างจะปนเปื้อนไม่บริสุทธิ์ เนื่องจากต้องชักนำลมปราณธรรมชาติ เข้าจุดตันเทียนโดยตรง โดยไม่ผ่านการกักเก็บของจุดตันเทียน โดยเฉพาะ จุดเทียนทู จุดเทียนฝู่ จื่อกง
สามจุดสำคัญนี่ส่งผลต่อการดูดพลังปราณเข้ามามาก หากควบคุมไม่ดีพอก็อาจจะกลายเป็นมารได้อย่างรวดเร็ว
เช่นนั้นเองเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน คัมภีร์พลิกโลกา จึงถูกผู้คนทั้งโลกเรียกขานว่า เดรัจฉานวิชา เพราะความสามารถของมัน คือการ สวนทางสวรรค์ พลิกโลกา!
กาลเวลาไหลไปข้างหน้าเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีแสงไฟส่องสว่างดวงเล็ก ฉาบผ่านใบหน้าครึ่งหนึ่งของมู่อิ่งที่กำลังนั่งขัดสมาธิอย่างสงบ ทำให้มันมีทีท่าเหมือนพระพุทธรูปในวัดวาอาราม ที่นิ่งเงียบไม่ไหวติง
 ในหัวของมู่อิ่งเทียนตีความเคล็ดวิชานี้ออกมาเป็นพันๆส่วน มันผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า นับหมื่นครั้ง ทุกครั้งต้องเจ็บปวดเกินทานทน คล้ายร่างจะแตกสลายลงได้ทุกเมื่อ หนึ่งวันร่างของมันสั่นสะท้านนับร้อยครั้ง หากไม่มีพลังอันเย็นสบายสายหนึ่งที่ส่งผ่านมาจากร่างของเฒ่ามารช่วยคอยช่วยประคองชีวิต มู่อิ่งเทียนคงต้องตกตายไปแล้วนับพันครั้งเห็นจะได้
แลเห็นว่าเนื้อตัวของเด็กหนุ่ท บัดนี้ ผิวกลายเป็นหยาบโลนตะปุ่มตะป่ำ คล้ายคางคกน่ารังเกียจ ผมเผ้ากลายเป็นสีดำดุจหมึก ความผันผวนสีดำแผ่ออกมารอบตัวกลืนกลืนแสงสีครามสิ้นไปหลายครั้ง แม้แต่ใบหน้าของมันก็ยังเกิดรอยแตกสีแดงเหมืแนดินโคลนที่แห้งแล้ง หากมีใครมาเห็นก็ต้องบอกว่ามันคือภูติผีปีศาจไม่ใช่คน ทารกเห็นยังต้องร่ำให้
สภาพกายนี่เรียกว่า ร่างกึ่งมาร หากผิดพลาดไปซักนิดเดียวจะกลายเป็นมารเดรัจฉานเต็มตัว เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดจึงอันตรายยิ่งยวด หากพลาดเพียงนิดเดียวจะถูกไอมารคุมสติ กลายเป็นเดรัจฉานในร่างมนุษย์ไม่เหลือสติสัมปชัญญะ ถึงใจอยากจะตายก็ทำไม่ได้ อยากจะอยู่ก็ไม่ได้
ทว่า อภินิหารวิชาวารีต้นกำเนิด แม้จะชักไอมารเข้าสู่กายผู้ฝึก แต่เคล็ดวิชาก็สามารถชำระไอมารนั้นออกไปได้เช่นกัน อธิบายอย่างง่าย คนปกติเหมือนกับภาชนะ ปราณธรรมชาติเหมือนสายน้ำ แต่สายน้ำนั้นหากไม่ผ่านการกรองก็ไม่สามารถนำมาใช้สอยได้ เพราะสิ่งปนเปื้อน เช่นนั้นจุดตันเทียนของมนุษย์ก็คือเครื่องกรองสิ่งสกปรกเหล่านั้น ชักพาสายน้ำมากักเก็บ
กลับกัน หากมีมนุษย์คนใดไม่กรองสิ่งสกปรกเหล่านั้น ร่างก็จะแปดเปื้อนมลทิน กลายเป็นมารไป แต่ทว่ามารเองก็แบ่งออกเป็นสองจำพวก หนึ่งคือมารบริสุทธิ์ สองคือมารเดรัจฉาน
มารเดรัจฉานคือ ผู้ฝึกตนที่พยายามคิดค้นวิชาดูดซับพลังธรรมชาติเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งแบบสวนทางสวรรค์ จนแตกดับถูกกลืนกินจนสิ้นสติสัมปชัญญะ จิตกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานไป พวกนี้จะแยกออกเป็นหลายจำพวก และกลายเป็นศัตรูต่อคนทั้งโลก
ส่วน มารบริสุทธิ์คือมนุษย์พวกหนึ่ง พวกมันมีร่างที่เสมือนสามารถทนทานสิ่งสกปรกจากปราณธรรมชาติปรับมาใช้สอยได้อย่างง่ายดาย อีกทั้ง พวกมันยังสามารถคุมสติความเป็นมนุษย์เอาไว้ได้ ร่างกายเองยังแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เพราะสามารถดูดซับพลังธรรมชาติได้โดยตรง ไม่ต้องอาศัยจุดตันเทียนกักเก็บ พวกเหล่านักพรตมากมายต่างรังเกียจมารชนิดนี้ อาจจะเป็นเพราะพรสวรรค์กำเนิดพวกมัน หรือว่าจะเพราะหวาดกลัวพวกมันอย่างลึกล้ำก็ตามแต่ ทั้งสองเผ่าพันธุ์ มนุษย์และมาร ต่างเป็นศัตรูกันตั้งแต่โบราณกาล
 มาตรว่า ผู้ใดก็ตามที่พบเห็นเหล่าหมู่มาร แม้จะเป็นมารกก็ต้องทำลายสิ้น ไม่อาจอยู่ร่วมโลกได้
เพราะเหตุนี้เคล็ดอภินิหารวิชา วารีต้นกำเนิด อย่างที่กล่าวไปตอนแรก จุดตันเทียนของมนุษย์คือสิ่งกรองไอมารรอบตัว ทำให้ปกติผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมมะไม่กลายเป็นมารไป
 ทว่า เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดนี้กลับเป็นวิชาที่ดูดปราณธรรมชาติโดยตรงเช่นเดียวกับวิชามาร หากแต่ วิชานี้สามารถสร้างวังวนอีกขั้นหนึ่งกรองสิ่งสกปรกจากภายใน หรือก็คือเป็นการนำเอาปราณร้ายเข้าร่างโดยตรงก่อนจะชำระล้างอวัยวะทั้งห้าภายในร่าง ก่อเกิดเป็นวังวนแปลกแยกและสวนทางสวรรค์ หากผิดพลาดไปซักเสี้ยว จิตจะถูกกลืนกินจนกลายเป็นมาร
 จึงเรียกได้ว่านี่คือวิชากึ่งมารที่แท้จริง แต่หากฝึกสำเร็จ จะสามารถรับรู้ได้ถึงพลังงานธรรมชาติมากกว่าผู้ใดและยังสามารถดูดซับพลังตบะรอบตัวได้อย่างรวดเร็ว เพราะเหตุผลนี้เมื่อหมื่นปีก่อน แม้จะเป็นวิชาที่ไม่สมบูรณ์ภายใต้ชื่อคัมภีร์ล้างโลกา ก็ต้องปลุกเอาความละโมบต่อคนทั้งโลก
แต่มีสิ่งหนึ่งที่จำเป็นคือคนที่ฝึกฝนวิชาแขนงนี้ต้องทำลายเส้นลมปราณฝึกใหม่แต่ต้น ไม่อย่างนั้นปราณที่เข้าไปจะผสมปนเปแปดเปื้อน ถึงขั้นทำลายเส้นลมปราณเก่าได้ อีกทั้งร่างต้องมีธาตุหลักคือวารี เพราะส่วนสำคัญคือการชำระล้าง หากเป็นเพลิง วายุ จะไม่มีคุณสมบัติเหล่านี้ ไม่อาจจะฝึกฝนได้ แสนปีก่อนผู้มากพรสวรรค์มากมายไม่รู้กฏของวิชาอันนี้ ต่างต้องตายเปล่า
ทว่าหากเป็นมู่อิ่งเทียนที่มีร่างบริสุทธิ์ของธาตุน้ำอย่างยิ่งนี้ กลับเป็นข้อยกเว้น!
มองลึกลงไป เส้นเลือดของมันบัดนี้ฉูบฉีดราวกระแสของสายน้ำ ภายในร่างพบว่าจุดตันเทียนที่หากเป็นของคนปกติจะมีรูปร่างเป็นวงกลมคล้ายห่อเลือดธรรมดา ทว่าจุดตันเทียนของมู่อิ่งเทียนกลับแตกต่างออกไปรูปร่างของมันคล้ายกับมัจฉาตัวหนึ่ง บัดนี้เริ่มส่องสว่างสีคราม มองเห็นว่าคล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตสองตัวกำลังก่อเกิดออกมา เป็นหัวสองหัวแย่งกันกินปราณธรรมชาติเข้าไป แม้แต่ไอมารก็ไม่เว้น ปากกู่ก้องคำราม มันคือรูปร่างของเต่าและมังกร! ขนาดยาวเพียงไส้เดือนแต่กลับงดงามดุร้ายอย่างยิ่ง
 กึก กึก กึก
เสียงกระดูกลั่นออกมาจากร่างของมู่อิ่งเทียน คล้ายกับร่างของมันจะระเบิดออกมาทันใดนั่น ดวงตาที่ปิดอยู่ของมู่อิ่งเทียนก็เปิดออก แววตาที่เคยดำสนิทมืดมิดยามนี้กลับเปล่งประกายเป็นสีความทมิฬราวห้วงมหาสมุทรลึกล้ำ
นี่คือเครื่องหมายที่ว่าเด็กตรงหน้าสามารถกำเคล็ดวิชานี้ได้จนสำเร็จแล้ว!
ชายชราก็พลันสั่นสะท้านออกมาจากใจจริง
เด็กคนนี้ถึงขั้นที่สามารถฝึกวิชานี้ได้สำเร็จโดยง่าย
นี่ไม่เรียกว่าอัจฉริยะ แต่นี่คือสัตว์ประหลาดโดยแท้
เด็กคนนี้ถึงกลับสามารถฝึกวิชาในตำนานนี่ได้เพียงไม่ถึงสามชั่วยาม!
ซ่าาาาา!
มู่อิ้งเทียนพ่นลมหายใจออกมายาวๆ สีหน้าของมันในตอนนี้เปล่งประกายอย่างน่าเหลือเชื่อดูไม่เหมือนร่างของคนที่พึ่งบาดเจ็บสาหัสมาไม่นานอย่างไรอย่างนั่น
สมกับเป็นเคล็ดวิชาโบราณ ถึงขั้นสามารถดึงพลังธรรมชาติมาใช้ได้โดยตรง พลังสายน้ำที่บริสุทธิ์ในร่างของมันตอนนี้มีพลังรักษาตัวเองอย่างน่าเหลือเชื่อ
มู่อิ่งเทียนยิ้มอย่างยินดียิ่ง นี่นับได้ว่าเป็นสุดยอดวิชาอย่างแท้จริง!


แดนพ้นโศก ชั้นที่สามของศิขรินห้าชั้นฟ้า หรือเรียกอีกชื่อนึงว่าแดนปทุมบาน
บนเหนือน่านฟ้ากว้างใหญ่ ท่ามกลางหมู่เมฆสีขาวมากมายพัดผ่าน แสงแดดเองก็ตกกระทบลงไปจนเกิดเป็นการเต้นรำบำของแสงทองอร่าม
ท่ามกลางความสงบสุขนั่น ปรากฏร่างหนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางเมฆและหมอกบนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยแสงสีขาวคล้ายอารามขนาดใหญ่ เขาแต่งกายด้วยชุดสีแดงเข้ม ทำให้ร่างนั้นทั้งดูขัดต่อกฏเกณฑ์ทั้งดูแปลกแยกอยู่บ้าง มันเป็นร่างของบุรุษหนุ่มคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวปีศาจ ดวงตาของมันคมดุจกระบี่แดงฉาน รูปร่างสูงใหญ่ราวภูเขาลูกหนึ่ง อีกทั้งชุดสีแดงที่มันสวมใส่ยังปรากฏรอยนกกระสาหมุนเวียนเป็นรูปร่างสีทองอร่ามตาแพรวพราว
บัดนี้ร่างนั้นกำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่ ทว่า ที่หน้าผากของมันกับปรากฏดวงตาที่สามกลอกกลิ้งไปมาราวกับปีศาจร้าย ดวงตานั้นส่องแสงสีแดงของเปลวไฟคล้ายกับกำลังมองหาบางสิ่งอยู่ สุดท้ายดวงตาที่สามก็ปิดลงแต่ดวงตาทั้งสองกลับเปิดอ้าออกแทน รอยยิ้มเบาบางปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น ในแววตาของมันแฝงแววความลึกลับน่าหวาดกลัว
ถัดมาเบื้องหลังปรากฏกลุ่มแสงสีรุ่งกลุ่มหนึ่ง บินทะยานผ่าอากาศขึ้นตามมา จนกระทั้งมาหยุดลงเบื้องหลังของชายชุดแดง ปรากฏเป็นร่างอีกสองร่าง คนหนึ่งเป็นชายชราชุดขาวรูปร่างผอมอีกคนเป็น หญิงสาวในชุดสีขาว ทั้งสองประสานมือเคารพพร้อมกับกล่าวเสียงแย้มยิ้มปกปิดความตื่นเต้นไม่มิดว่า
"ดูเหมือนข่าวที่ได้รับมาจะเป็นความจริง เฒ่ามารกระดาษ ได้ออกจากสำนักเป็นการลับโดยไม่บอกใครแม้แต่ผู้นำอารามมารก็ตาม" ชายชราชุดขาวกล่าวขึ้นด้วยเสียงแปลกแปร่ง ดูเหมือนในน้ำเสียงนั้นคล้ายกับไม่สามารถสะกดความดีใจที่มีลงไปได้ ในขณะนี้สองตาของมันมีแวววาวประหลาด
"แสดงว่าข่าวลือนั่นก็เป็นความจริง" ชายชุดแดงยืนยันด้วยรอยยิ้มเฉียบขาด
"จากที่สืบดู ตอนนี้มันอยู่ที่ชั้นที่ห้าทางทิศใต้ของทวีป ที่เมืองเยวี่ยฉิง ไม่มีความเกี่ยวของกับภารกิจในสำนัก อีกทั้งยังเดินทางไปด้วยตัวคนเดียว ไม่สามารถยืนยันจุดมุ่งหมายของมันได้" หญิงสาวในชุดเขียวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมื่อได้ฟังดังนั้นชายในชุดแดงก็หันหน้ากลับมา พร้อมกับแสยะยิ้มเย็นขัดกับใบหน้าหล่อเหลาของมัน
"ทางใต้งั้นหรือ ถ้าข้าจำไม่ผิดเส้นทางนั้นคือทางไปเขตของแม้น้ำต้าหวังหรือไม่ก็ทะเลซงเทียน เป้าหมายของมันคงไม่พ้นสองที่นี่หรอก" ชายในชุดแดงยืนขึ้น ร่างสูงโปร่งเมื่อยืนขึ้นก็มีบารมีราวกับว่าร่างของเขาคือเจดีย์สูงสง่าที่ไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด
"พวกเราไม่แน่ใจเป้าหมายของมัน ต้องการให้ข้าไปสืบดูมันก่อนดีหรือไม่?" ชายชราชุดขาวเป็นคนพูดคำนี้ขึ้น ในแววตาของมันมีความบ้าคลั่งขึ้นหลายส่วน ดูท่าจะมีความแค้นต่อกันไม่น้อย
ชายชุดแดงเพลิง โบกมือปฏิเสธด้วยสีหน้าราบเรียบ ครุ่นคิดชั่วครู่มันก็ตอบกลับ
"ไม่จำเป็น ข้ายังไม่แน่ใจว่ายังมีพวกที่รอกินของหวานเหมือนพวกเราอีกหรือไม่ ทางที่ดีเราอดทนรอให้จนถึงท้ายที่สุดจะดีกว่า"
"ทว่ากุญแจสำคัญคือ โม่กุ้ยจื่อ มันต้องเข้ามาขัดขวางแผนการของพวกเราแน่ หากจะต้องขัดขวางมันจริงๆคงต้องใช้ยอดฝีมือหลายคน" ผู้หญิงชุดเขียวพูดขึ้นพร้อมความหวาดกลัว คนอื่นๆก้เช่นกัน พวกเขารับรู้ถึงพรสวรรค์ของชายผู้นั้นดี การโจมตีหรือลอบฆ่าโดยไม่มีแผน เป็นเรื่องที่โง่ดง่ามากหากคิดจะทำกับชายผู้นั้น
"ทว่าโชคยังเข้าข้างเรา ดูท่าเรื่องที่มันกระทำไว้ยังไม่ได้ถึงหู สำนักอื่นๆไม่เช่นนั้นมันคงไม่เดินทางอย่างราบรื่นเช่นนั้นได้หรอก สิ่งที่เราต้องทำก็แค่รีบไปปิดปากพวกโง่เง่าจากสำนักใหญ่เหล่านั้น"
"ข้าอยากจะทราบว่าเราควรจะ แจ้งข่าวไปยังสำนักวาสารพงไพรดีหรือไม่" มันถามขึ้นแต่กับถูกดวงตาสีแดงเข้มจ้องกลับมาแทน
"สำนักนั้นคือสำนักอันดับสามในแผ่นดินและเป็นสำนักเกื้อหนุนกับสำนักพิรุรสวรรค์ไม่น้อย หากเราแจ้ง ข้อมูลให้กับมัน โอกาสที่เราจะฆ่ามันก็คงจะเป็นศูนย์ ข้าไม่คิดว่ามันจะเป็นทางออกที่ดีนัก ทางทีดีมันควรเป็นที่สุดท้ายที่ควรจะให้รับรุ้ข่าวสาร" " ชายชราผู้นั้นพูดขึ้นพร้อมหัวเราะอย่างสบายอารมณ์"
"แต่ว่าหากสำนักอื่นรู้ พวกมันก็ต้องรู้" มันฉีกยิ้มกว้างตอบกลับไปว่า
"รู้ก็จริง แต่ใช่ว่าจะต้องบอกข้อมูลจริงให้กับพวกมัน"
ทุกคนตาสว่างวาบเริ่มเข้าใจในสิ่งที่ชายชุดแดงกล่าวออกมา
"หากมีคนตั้งข้อขัดแย้งเราก็รีบบอกว่าข้อมูลที่ได้รับถูกโม่กุ้ยจื่อหลอกล่อจนทำให้สับสนก้พอ ทีนี้ข้อกล่าวหาทั้งหมดก็จะหาที่ลงไม่ได้ทั้งหลักฐานและที่มา มันจะทำอะไรเราไม่ได้ ใช่หรือไม่"
ชายชุดแดงแบมือออกปรากฏแสงสีแดงผันผวนไปมา ก่อนที่จะกลายมาเป็นหยกสื่อสารอันหนึ่ง "สิ่งที่ควรทำคือ ติดต่อไปยังสำนักกระบี่ฟ้า สำนักแก้วมรกต สำนักธารดารา ให้รีบตัดการสื่อสารจากสำนักใหญ่อื่นๆ ขอแค่ไม่กี่ชั่วยามก็ยังดี ที่ทำให้ข่าวสารไม่แพร่ไปที่อื่น เพราะโอกาสที่เจ้านั้นจะอยุ่ตัวคนเดียว แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ เราจะพลาดไม่ได้"
พูดจบสายตาของมันก็ปรากฏเงาประกายความสังหารขึ้นมาสายหนึ่ง เงียบให้บ่อยขึ้นพูดน้อยลงและความเงียบจะครอบงำจิตวิญญาณของคุณและจิตวิญญาณของข้าจะสงบเยือกเย็น...
 "อีกอย่าง..." มันแสยะยิ้มเย็นพร้อมกับเลียริมฝีปากนุ่ม
"ข้าไม่คิดว่าเฒ่ามารกระดาษจะทำสิ่งใดโดยไร้แผนการหรอก เราก็แค่ขัดขวางสำนักใหญ่เหล่านั่นไม่ให้มุ่งหน้าไปหามันก็พอ" ชายชุดแดงกล่าวเสียงมั่นใจ "และพอ เฒ่ามารกระดาษอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ เราก็จะยื่นทางรอดให้แก่มันและของสิ่งนั่นมันจะต้องยอมมอบออกมาแน่"
"ไม่เช่นนั้น สงครามระหว่างฝ่ายธรรมะกับมารต้องปะทุขึ้นมาอีกครั้งแน่นอน!"
มันยิ้มออกมา ใบหน้าหล่อเหลานั้นเฉิดฉายขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ดวงตาของมันจะหม่นแสงลง เขาลุกขึ้นออกจาการนั่งสมาธิ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่ทางใต้ของอาราม สองมือไขว่หลัง สายตามองลอกออกไปบนหมุ่เมฆคล้ายกับกำลังครุ่นคิดตัดสินใจบางสิ่ง ชั่วครูเสียงเรียบนิ่งก็พุดออกคำสั่ง
"รีบส่งคนไปทางทิศใต้ ข้าจะตามไปทันทีหลังจากที่ได้รับการติดต่อจากสำนักอื่น"
ได้ยินเช่นนั้นพวกเขาก็พยักหน้ารับ คนเหล่านั้นก็คารวะชายชุดแดงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายรุ่งพุ่งทะยานหายไปในเมฆหมอกอย่างรวดเร็ว
ชายชุดแดงยืนพร้อมกับนำมือไขว่หลัง ใบหน้านั้นยังคงสงบนิ่ง แต่ในดวงตานั้นมีคลื่นความบ้าคลั่งปะปนอยู่จนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อีก และมันก็หายไปทิ้งไปเพียงกองเพลิงที่สลายไปตามอากาศช้าๆ
เขาเขียวไกลห่าง เมฆหมอกปกคลุม
น้ำค้างพร่างพราวระยิบระยับ ธารน้ำคดเคี้ยว สองข้างทางล้วนเป็นป่าใหญ่ ยิ่งต้นไม้สูงเพียงใดใบของมันก็ยิ่งเยอะมากขึ้นเท่านั้น เมื่อดวงตะวันสีทองอร่ามส่องรัศมีลำหนึ่งลงมาจากยอดเขา ทุกสิ่งเบื้องหน้าก็พร่ามัวไปจนหมด
ภายในป่าเขาที่แลดูสงบวังเวนผืนนี้ ปรากฏร่างหนึ่งที่กำลังยืนอยู่บนกิ่งไม้ และใช้สายตาสีดำสนิทกวาดตามองไปรอบๆบริเวณ
เขาผู้นี้ก็คือมู่อิ้งเทียนที่ออกมาสำรวจพื้นที่ด้วยตนเอง ที่ป่าเขาตรงนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองไปไม่มากนัก ปกติบริเวณนี้มู่อิ้งเทียนจะสั่งให้คนเดินออกมาตรวจตราเป็นระะะเพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉิน แต่ในตอนนี้มู่อิ้งเทึยนเองก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างได้
มู่อิ้งเทียนยืนอยู่บนต้นไม้ที่สูงทีาดพักหนึ่ง พยายามกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนที่จะกระโดดลงมายืนกับพื้นและหลับตาลงเพ่งสมาธิไปที่หูของตนเอง
อยู่พักใหญ่ที่เด็กหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทางที่แปลกใจ
"เงียบเกินไป"
ถึงแม้ว่าจะอยู่ห่างจากตัวเมืองไม่มาก ภายในป่าเขาก็ไม่ควรจะสดับเงียบเช่นนี้ หูของมู่อิ้งเทียนนั่นสามารถแยกแยะเสียงได้มากกว่าคนทั่วไปจึงรับรู้ได้ในทันทีว่าบริเวณรอบด้านตรงนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว
อีกอย่างสัญชาตญาณของเด็กหนุ่มก็กำลังบอกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ และสัญชาตญาณของเขาก็ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง
มู่อิ้งเทียนไม่รอข้า กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้และโหนกิ่งทีละต้นราวกับวานร ท่าทางที่ชำนาญของเขาทำให้รู้ได้ในทันทีว่าเด็กหนุ่มต้องคุ้นชินกับสถานที่ตรงนี้มากจึงสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างว่องไวชำนาญ
ไม่นานนักเมื่อลึกเข้าไปในป่าที่เงียบสงบนี้ขึ้นเรื่อยๆ มู่อิ้งเทียนก็หยุดร่างอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันสายตาไปรอบๆบริเวณ
"มีกลิ่นเน่าเหมือนศพ"
เมื่อมั่นใจเขาก็กระโดดลงมาอีกครั้งและใช้จมูกที่ดีเลิศของตนเอง นำทางไปจนถึงกองหินก้อนหนึ่งภายในป่าเขา และเด็กหนุ่มก็หยุดอยู่ที่ตรงนั่นด้วยสายตาที่เคร่งเครียด
บริเวณหินโสโครกมีร่องรอยสีดำที่เป็นวงขนาดใหญ่ เด็กหนุ่มย่อเข่าลง ก่อนที่จะใข้มือหยิบดินบริเวณที่มีคราบสีดำขึ้นมาถูช้าๆ
"เป็นรอยเลือด" เขาคิดและนำดินมาดม ด้วยประสาทสัมผัสที่ดียิ่งของเขาจึงสามารถแยกออกได้โดยง่าย
"เลือดยังไม่แห้งสนิท ทว่ากลับมีสีดำเข้มเกินไป แถมยังกลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นของเลือดสัตว์ป่าแน่ "
มู่อิ้งเทียนยืนขึ้นด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่า มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่แน่นอน ถ้าเป็นยามปกติเขาคงคิดว่า อาจจะเป็นโจรป่าหรือพ่อค้าเถื่อน แต่ถ้าเป็นเช่นนี้ต้องเป็นจำนวนกลุ่มที่ใหญ่และทำการรอบคอบแน่ถึงสามารถจัดการกับคนของพรรคมัจฉาทวนน้ำได้อย่างไร้ร่องรอยอย่างนี้
เมื่อคิดทบทวนไปมามู่อิ้งเทียนก็ตัดสินใจที่ตะถอยออกไป เขาไม่ใช่คนโง่ที่ตะบุกสุ่มสี่สุ่มห้าตามหาต้นตอ ด้วยตนเอง เพื่อความแน่นอนมู่อิ้งเทียนคิดที่จะยกให้สำนักคุมกฏเป็นคนจัดการด้วยตนเองจะดีกว่า คิดได้เช่นนั่นมู่อิ้งเทียนก็คิดที่จะหมุนตัวกลับ ทว่าทันใดนั่นเองก็มีเสียงดังจากพุ่มไม้ด้านหลังของเขา
"ใครกัน!?" เด็กหนุ่มหันกลับตั้งท่าอย่างรวดเร็วด้วยความเคร่งเครียด
พุ่มไม้ด้านหลังของเขาสั่นไหวอยู่เป็นระยะภายใต้การจ้องมองของมู่อิ้งเทียน พุ้มไม้ต้นนั่นก็สั่นอยู่สักพักก่อนที่มันจะหยุดลง
"สัตว์ป่า? ไม่ใช่แน่ ไม่ได้กลิ่นสาบเลย"
พริบตานั่นมู่อิ้งเทียนที่กำลังครุ่นคิด ก็รู้สึกหนาวสันหลังวาบ
เร็วกว่าความคิดร่างกายของเขาก็เคลื่อนไหวอัตโนมัติ ตีลังกากลับหลังหลบบางสิ่งที่พุ่งเข้ามาหาเขาในทันที!
พรึ๊บ!!
มู่อิ้งหลังคอเย็นวาบเมื่อเขากระโดดออกจากที่ยืนอยู่ ต้นไม้ด้านหลังของเขาก็ถูกตัดออกไปด้วยความเนียนกริบราวกับเต้าหู้ที่ถูกผ่าออก เหงื่อเย็นไหลออกเต็มแผ่นหลังของเด็กหนุ่มใตทัตทีที่คิดได้ว่าถ้าตนเองไหวตัวไม่ทันเมื่อครู่ ศีรษะของเขาคงหลุดออกจากบ่าไปเรียบร้อยแล้ว
หบังจากทรงตัวอยู่ เขาก็ไม่ชักข้ากวาดสายตามองสำรวจสิ่วที่เล่นงานเขา แต่เด็กหนุ่มก็ต้องตื่นตระหนกเมื่อเขามองไม่เห็นคนร้ายที่รอบสังหารเขาเลย
"หมายความว่ายังไงกัน?"
ยังไม่ทันได้คิดอะไรทั้งนั้นความรู้สึกอันตรายก็วาบผ่านเขาอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มู่อิงเทียนไม่ได้หลบกลับหลังแต่ยอตัวลงดีวยความรวดเร็ว ก่อนทึ่จะชักมีดพกตรงสนับเชือดไปเบื้องหน้าที่ไม่มีสิ่งใดด้วยความรวดเร็ว
เคร้ง!
เสียงใบมีดกระทบถูกอะไรบางอย่างเบื้องหน้าราวกับโลหะประทะกับโลหะ แต่สายตาของเขากลับมองไม่เห็นมัน สมองของมู่อิ้งเทียนประมวลผลอน่างรวดเร็วกัยสถานการณ์ตรงหน้า ก็พบว่าในตำราลับที่ตนเองเคยอ่านเคยมีเรื่องเกี่ยวกับวิชาที่สามารถทำให้ร่างของผู้ฝึกไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ซึ่งคนที่จะฝึกวิขานี้สำเร็จต้องอยู่ในขั้นที่หกและเจ็ดและมันเป็นวิชาขั้นสูงของสำนักในชั้นที่สี่อีกด้วย เพราะฉนั่นมู่อิ้งเทียนก็สามารถเดาได้ว่าคนที่มาทำร้ายตนเองต้องเป็นผู้ฝึกตนขั้นสูงจากชั้นที่สี่แน่ ไม่มีทางที่เขาในตอนนี้จะต่อกรได้อย่างแน่นอน และอีกอย่างเขาก็พอจะเดาได้ว่าศัตรูคงกำลังประมาทตนเองจึงไม่ใช่ฝีมือเต็มที่ไม่เช่นนั่นเขาคงตายไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว
แม้จะมองไม่เห็นแต่สัญขาตญาณของมู่อิ้งเทียนก็เป็นเลิศ เจาสัมผัสได้ถึงความผันผวนเบาบางอีกครั้ง ครั้งนี้เด็กหนุ่มจึงใช้ร่างกายที่อ่อนตัวหลยการโจมตีไปด้านหลังอีกครั้งด้วยความฉิวเฉียด ทำให้เสื้อคลุมของเขาขาดออกจากกัน มู่อิ้งเทียนไม่คิพจะสู้ตั้งแต่แรกเพราะไม่มั่นใจที่จะชนะและไม่คิดส่าศัตรูล่องหนจะมีแค่คนเดียว คิดได้เช่นนั่นมู่อิ้งเทียนก็หยิบบางสิ่งมาปาลงพื้นในทันทึ
ตึ้ม!
"แค่กๆ"
ระเบิดควันถูกปาลงพื้นทำให้มู่อิ้งเทึยนเห็นเงาร่างของควันที่มีเค้าลางเป็นตัวคน เขาไม่มีเวลาคิดอีกรีบโคจรลมปราณอันร้อยนิดของตนเองพุ่งทะยานหนีไปทันที
ถ้ารู้ว่าตะเกิดเริ่องแบบนี่เจาไม่น่าหาเรื่องมาตั้งแต่แรกเลยจริงๆ มู่อิ้งเทียนโอดครวญในใจก่อนที่จะหนีไม่คิดชีวิต!


ฟ้าดินหยินหยาง หมุนเวียนไม่จบสิ้น เหมือนกับทุกสิ่งที่เกิดมาล้วนหมุนมาบรรจบกันในสักทางหนึ่ง
คำกล่าวนี้โลดแล่นอยู่ในโลกใบนี้มานาวนานนับพันปีแล้ว ซึ่งยามนี้เจ้าของร่างหนึ่งก็คิดว่าคำกล่าวนี้ไม่มีผิด
"ส่งมอบกุญแจคัมภีร์สวรรค์ออกมา หวังเฟิงหวั่น"
ท่ามกลางเสียงลมกรรโซกร่างในชุดดำสนิทที่ใบหน้าถูกบดบังไปด้วยผ้าผืนหนึ่ง ร่างนี้ยืนอยู่บนอากาศอย่างมั่นคงราวกับพันภูผาหมื่นมหานทีก็ไม่อาจยังยืนได้เท่ากับเจ้าของร่างนี้อีกแล้ว
กลับกันยามนี้ร่างของชายขราที่ยืนประจัดหน้ากลับดูอนาถาราวกับสุนับไร้ทางหลบหนีอย่างไร้อย่างนั้น ยิ่งใบหน้าที่อ่อนโยนนั่นบัดนี้ขาวซีดเหมือนกระดาษไม่ผิดเพี้ยน
"กลับเจ้าที่แม้แต่ใบหน้าจริงของตนเองยังไม่ยอมเผยออกมามีหรือที่ข้าจะต้องรับฟัง!"
หวังเฟิ่งหวังตอบกลับเสียงกร้าวแม้จะมีสายลมกระโซกหรือสานฝนกระหน่ำ น้ำเสียงของมันก็ยังคงเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวดุจดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครทั้งนั้นอยู่ดี
ร่างในชุดขาวพอได้ยินคำตอบ แววความโกรธเกรี้ยวก็ปรากฏอยู่ในแววตา สองมือกุมกระบี่หยกเทาในมือเริ่มที่จะเปล่งประกายช้าๆ ท่ามกลางความมืดจากเมฆที่บดบังท้องฟ้า แสงสว่างจากกระบี่เล่มนี้ดูเด่นสะดุดตาแพรวพราว
"ดี เข่นนั้นวันนี้ฆ่าก็จะเป็นคนช่วยยุติอธรรมหนึ่งในแผ่นดิน โดยการสังหารมารร้ายอย่างเจ้า"
กล่าวเสียงสะท้านจบพลังผันผวนรอบกายของมันก็พลันทะลักออกมาจากร่าง จนแม้จะยืนอยู่ห่างไกลหวังเฟิงหวั่นก็ยังสัมผัสได้ว่าพลังญาณตบะของชายผู้นี้แกร่งกล้าต้องเป็นหนึ่งในผู้กล้าคนหนึ่งในขั้นที่สามแน่ ใบหน้าจึงยิ่งซีดเผือกยิ่งขึ้น
ที่ที่มันอยู่คือชั้นที่ห้าของศิขรินทร์ห้าชั้นฟ้า หรือก็คือชั้นที่อ่อนแอที่สุดและอาณาเขตใหญ่ที่สุดในบรรดาชั้นทั้งหมด ตอนแรกเพราะกลัวจะเป็นจุดเด่นพวกมันจึงลอบสังหารอย่างลับๆแต่ดูเหมือนว่าข่าวที่กระจายออกไปจะเรียกผู้แกร่งกล้าจากชั้นบนๆลงมาเยือนเพื่อชิงสิ่งของจากตัวมันเสียแล้ว ที่หน้าตระหนกก็คือพวกมันไม่เกรงกลัวต่อสำนักธรรมอย่างสำนักคุมกฏหรือวิหารไฟศักสิทธิ์เลยแม้แต่น้อย
ดูท่าศึกครั้งนี้มันคงจะรีบเผด็จศึกก่อนที่เหล่าผูเกบ้าจากสำนักธรรมะจะลงมาเยือนดป็นแน่แท้
หวังเฟิงหวั่นยามนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นที่สุด ตนเองไม่กลัวตายแต่ตอนนี้ยังจะตายไม่ได้ ในสมองพลันคิดหาทางเอาตัวรอดอยู่ลับๆ เพราะหาสู้ยื้อ ทั้งด้านร่างกายและเวลาหลบหนีเกรงว่าจะมีไม่พอ
ไม่มีเวลาขบคิดกระบี่ในมือของขายชุดขาวเปล่งแสงราวดวงดาราบัดนี้ได้หมุนวนเป็นงวงพายุขนาดสองสามจั้งสายหนึ่ง ดูก็รู้ว่าคนผู้นี้ฝึกวิชาวายุได้ถึงขั้นปาฏิหาริย์ไปแล้ว หากปะทะกันจริงๆเกรงว่าตนเองจะพ่ายแพ้ถึงหกส่วน
ไม่รอช้าหวังดฟิ่งหวังก็หยิบเอากำไลข้อมือวงหนึ่งขึ้นมา กำไลนี้มีสีสนิมแลดูโบราณครำครึแต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดยามที่มองเห็นตัวอักษรประหบาดที่สบักอยู่บนตัวกำไล
หวังเฟิงหวั่นท่องคาถา มหานทีหมื่นสาย กำไลโบราณก็พบันส่องสว่างสีทองออกมาแลดูลึกลับอย่างยิ่งจวบจนกระทั้งหวังเฟิ่งหวั่นท่องจบบท ตัวอักษรบนตัวกำไลก็พลันขยายใหญ่ขึ้นจนกระทั้งปรากฏบนอากาศที่มีขนาดใหญ่พอๆกับงวงวายุ
ชายขุดขาวได้เห็นก็อุทานออกมา
"กำไลยูไร ไฉนของของฝ่ายธรรมะถึงได้ไปอยู่กับมารเช่นเจ้าได้ "
เมื่อเห็นถึงอาวุธเวทโบราณ ชายชุดขาวก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงร้องเคียดแค้น
หวังเฟอ่งหวั่นร้องเฮอะ กล่าวเสียดสีไปว่า
"จะวิถีเต๋าธรรมะ หรือวิถีมารอธรรม หรือจะเป็นฝ่ายพุทธะ แล้วมันต่างกันตรงไหน ในเมื่อสิ่งนี้สุดท้ายก็อยู่บนมือข้าก็ใข้งานได้เช่นกัน"
สิ้นเสียงคำรามของมัน กำไลสีทองก็แผ่ขยายใหญ่ขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ตัวอักษรทางพุทธศาสนาสีทองอร่ามลอยออกมาตัวแล้วตัวเล่า ก่อนที่จะซ้อนกันเป็นสัญลักษณ์ของศาสนา พุ่งทะยานรับกับงวงวายุจนร่างในชุดขาวได้รับแรงกระแทกจนหน้าเปลี่ยนสีกระเด็นไปด้านหลังสองถึงสามจั้งก่อนจะคงตัวอยู่
ไม่จบแค่นั่น หวังเฟิงหวั่น มือหนึ่งใช้กำไลยูไรปะทะกับกระบี่ อีกมือหนึ่งพลันเกิดควาทผันผวนอันดับมืดลึกล้ำขึ้น ก่อนที่มันจะคลุมรอบกายไหลแพร่ซึมเข้าไปในกำไลยูไร ทำให้ตัวอักษรสีทองที่กำลังต้านรับงวงพายุแปรเปบี่ยนเป็นสีดำทมิฬ
ได้เห็นภาพตรงหน้าชายชุดขาวก็คำรามตวาดมันว่า
"ถึงกลับกล้าใช้เดรัจฉานวิชาควบคุมเวทอาวุธอันศักดิ์สิทธิ์ จนแปดเปื้อน เจ้ามารร้ายวันนี้อย่าหวังว่าจะรอดไปได้"
อาจจะเป็นเพราะแรงอาฆาต งวงพายุที่ปะทะกับตัวอักษรสีดำพลันมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีกเท่า ท่ามกลางใจกลางพายุกระบี่สีเทาพลันเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าพร้อมกับเสียง ซี่ๆ บ่งบอกว่า มันได้เร่งเร้าพลังญาณในร่างกายมากขึ้นไปอีกเท่าตัวแล้ว
พายุลมกระโซกจากฟากฟ้าสีดำ นำพาให้เสื้อคลุมสีขาวของหวังเฟิงหวั่นโป่งพองราวกับถูกสูบลม ดวงตาทั้งสองของมันตอนนี้ล้วนเปล่งประกายเจิดจ้า เอ่ยพึมพึมข่มขึ้นเบาๆว่า
"สมแล้วที่เป็นกระบี่เมฆาลั่น อาวุธฟ้าประทานชิ้นนี้ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบันล้วนแล้วแต่ทรงอานุภาพน่าหวาดหวั่นจริงๆ!"
ไม่รอช้า หวังเฟิงหวั่นทำท่าฝ่ามืออีกหนึ่งรูปแบบ ปรากฏว่าเกิดเป็นธงสีดำสนิทปรากฏขึ้นมากลางหลัง เมื่อธงสีดำนี่ปรากฏบรรยากาศรอบด้านก็คล้ายจะเย็นเฉียบเสียยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า
หวังเฟิ่งหวั่งจับธงยาวด้านนั่นก่อนที่จะควงมันอย่างรวดเร็วด้วยมือข้างเดียว ก่อนที่เมฆพายุรอบด้านจะดำสนิทมากขึ้น ชายในชุดขาวเห็นเข่นนั่นก็เหมือน พุ่งร่างราวกับลูกธนูที่ออกจากแล่ง พุ่งเข้าปะทะกับหวังเฟิ่งหวั่นด้วยความเร็วที่น่าหวาดวั่นตามมาด้วยเสียงลมกรรโฉก งวงพายุกระบี่ที่ปะทะกับตัวอักษรสีดำพบันเกิดเสียงระเบิดดังลั่นสั่นสะเทือนฟ้าสะเทือนดินไปทั่วสารทิศ
หากมองจากภายนอกจะเห็นว่ายามนี่ภายในพายุจะมีร่างของลำแสงสีดำและเขีนสกำบังพุ่งปะทะกันอย่างรวดเร็วราวกับดาวตกสองดวงกำลังห่ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง
หวังเฟิงหวั่นใช้มือข้างเดียวบังคับธงมารในมือปะทะเข้ากับกระบี่เมฆาลั่นที่กำลังส่งเสียงครืนๆราวกับฟ้าร้อง อีกมือกำไลยูไรก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้าเข้าปะทะกับสายลมกรรโฉกลดแรงปะทะไปได้ สองร่างนี้ราวกับเทพและมารเข้าห่ำหั่นกันอย่างรวดเร็วผ่านไปเพียงสามชั่วลมหายใจการปะทะไปมากกว่าห้าสิบกระบวนท่า อีกทั้งยังไม่ทีทีท่าที่จะหยุด
หากมองจากแรงปะทะทั้งสองอาจจะดูเหมือนกลับว่าฝีมือสูสีกันทว่า หวังเฟิงหวั่นกลับรู้ตัวดีว่าภายในของตนเองนี้เลือดลมกำลังปั่นป่วนมากเพียงใด เพราะบาดเจ็บจากการถูกตามล่าก่อนหน้า ส่งผลให้การปะทะกันไปเกินกระบวนท่าที่หนึ่งร้อยมือของทันก็เริ่มที่จะสั่นสะท้าน
ชายชุดขาวเห็นว่าฝ่ายตนเองได้เปรียบ สองตาก็สว่างเจิดจ้าคิดจะเผด็จศึกในทันที สองมือเรียกหากระบี่เมฆาลั่น ตัวกระบี่ส่องแสงสว่างเจิดจ้าพลันพลุบโผล่มาข้างกายในทันที
ลมวายุขรอบกระบี่ราวกำลังกำลังบ้าคลั่ง เสียงครืนครามสั่นสะเทือนออกมาเป็นระรอก
หวังเฟิงหวั่นที่มีรอยบาดแลเต็มตัวเงยหน้ามองบุรุษชุดขาวสัมผัสได้ถึง การรวมตัวของพลังฟ้าดินจำนวนมากกำลังเข้าสู่ร่างของศัตรู บ่งบอกว่าชายผู้นี้กำลังใช้วิชาอภินิหารออกมาสำแดงเดชแล้ว
ดังคาด กระบี่เมฆาลั่นพุ่งทะยานเป็นแสงสีรุ้งไปบนท้องฟ้าใหญ่ ก่อนที่ปสงสว่างเจิดจ้าจะแยกตัวออกมาเป็นกระบี่สิบสองเล่ม โดยที่ตัวกระบี่หบักอยู่ตรงกลางท่ามกลามเสียงอาคมวิชาของผู้ใช้
"ฟ้าดินดลบัลดาล สรรค์วิมารฟ้าสร้างกระบี่ ก่อเกิดอภินิหารแห่งเต๋า"
หวังเฟิ่งหวั่นหน้าซีด เมื่อเห็นวิชาที่ชายตรงหน้ากำลังจะแสดงออกมามันก็จำได้ในทันที
"เคล็ดวิชา สิบสองกระบี่ทรมาณ หนึ่งกระบี่สังหาร! เจ้าเป็นคนจากสำนักหมื่นเมฆางั่นรึ!"
ไม่มีคำตอบจากชายตรงหน้าบัดนี้ภายใต้ ภายใต้ผ้าคลุมหน้าแววอิดโรยก็ปรากฏชัดออกมา แต่มันก็ยังคงท่องคาถาอาคมกล่าวเสียงดังว่า
"1 กระบี่ทรมาณ กระบี่ที่ห้า กระบี่พันธนาการสวรรค์!"
ลำแสงจากกระบี่ทั้งสิบสองบัดนี้ได้หล่อรวมกัน กลายเป็นกระบี่ห้าเล่มที่เจิดจ้าสะดุดตา ราวกับฟ้าดินกำลังร่ำรอง ปฐพีพลิกคว่ำ นี่คือเคล็ดวิชาอันดับต้นๆของสำนักหมื่นเมฆาที่มีแค่คนในสำนักเท่านั่นถึงจะฝึกปรือได้ ที่แม้แต่ยอดผู้กล้าในดินแดนก็มีจำนวนน้อยที่จะฝึกปรือสำเร็จผล
หวังเฟิ่งหวั่นมั่นใจว่าชายผู้นี่ที่คิดจะมาครอบครองคัมภีร์สวรรค์ต้องมีตำแหน่งสูงมากในสำนักเป็นแน่ ถึงได้ฝึกเคล็ดกระบี่จนสามารถพลิกฟ้าผ่าปฐพีได้จนถึงเพียงนี้
ถ้าเคล็ดวิชาอภินิหารชนิดนี้เผยออกคนจากขั้นบนต้องสังเกตเห็นแน่ เพราะอย่างนั่นชายผู้นี้ถึงคิดที่จะรีบเผด็จศึกโดยไว หวังเฟิงหวั่นคิดได้เช่นนั่นก็เก็บธงในมือ ก่อนที่จะนำเอาตำราสีดำสนิทที่มีปกราวกับถ่านออกมา โดยที่หน้าปกถูกเขียนไว้ด้วยอักษรสองคำเท่านั่นก็คือ "เกิดและตาย"
ก่อนที่12กระบี่ทรมาณหนึ่งกระบี่สังหารจะบังเกิดผลสำเร็จ หวังเฟิ่งหวังก็เริ่มต้นที่จะตอบโต้ โดยฉีกดึงกระดาษออกมาจากสมุดดำนั่นหลายแผ่น ปากท่องบทคาถามาร ปรากฏว่ากระดาษที่ถูกฉีกไปร้อยกว่าหน้านั่นจากสีน้ำตาลกลับกลายเป็นสีดำจนสิ้น ก่อนที่พวกมันจะประกอบรวมร่างกันกลายเป็นโล่สีดำสนิทที่มีดวงตาขนาดใหญ่กบิ้งกลอกอยู่ตรงกลางทำให้แลดูชั่วร้ายอย่างยิ่ง
โล่ยักษ์สีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าเป็นจังหวะเดียวกับที่ วิชาอภินิหารของอีกฝ่ายก็สำเร็จ ชายขุดขาวจ้องไปที่โล่ดำนั่นสองสาวตาปะทุด้วยความบ้าคลั่งนิ้วที่ชี้ขึ้นฟ้าหาตัวกระบี่พลันตวัดลงไปที่โล่ดำนั่นทันใด
"ผ่าสวรรค์!"
กรีดดดดดดด-
เสียงจองกระบี่ญาณผ่าอากาศลงมาจนแม้แต่ท้องฟ้าก็แยกออกจากกัน สายในที่ตกพลันหยุดนิ้งเบื้องหน้าของหวังเฟิงหวั่นเห็นเพียงแสงสว่างสีขาวของพลังธรรมมะกำลังพุ่งตรงเข้ามาโดยที่มีโล่สีดำขวางกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง
หวังเฟิ่งหวังกู่ก้อง กระบี่และโล่พลันปะทะกันในจังหวะนั่น
ตึ้ม!
ที่ห่างไกลบนยอดของภูเขาที่ตั้งของตระกูลมู่ สมาชิกในตระกูลหลายคนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจาก ทางทิศเหนือของตระกูล สมาชิกหลายคนออกมาดูไม่เว้นแม้แต่พวกที่กำลังทดสอบเข้าสำนักใหญ่ขั้นที่สี่ก็ต้องหยุดขะงักกับแรงสะเทือนนี้ พวกมันล้วนมองไปในทิศทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย พบว่าแม้มองจากที่ห่างไกลหลายร้อยลี้ก็ยังปรากฏให้เห็นถึงเมฆดำขนาดย่อมๆที่ยามนี้เกิดแสงสว่างปะทุออกมาราวกับภัยพิบัติธรรมชาติกำลังเกิดขึ้น
"เกิดอะไรขึ้น" หลายคนเกิดเสียงวิพากษ์สงสัย โดยเฉพาะหญิงรับใช้นางหนึ่งที่กำลังถือถาดอาหารว่างและดูเหตุการณ์นั่น ถาดอาหารในมือตกในทันทีเมื่อเห็นว่าทิศทางตรงนั่นเป็นจุดสถานที่ที่ มู่อิ้งเทียนออกไปได้ไม่กี่ขั่วยาม
ร่างหญิงสาวพลันวิ่งออกไปในทันทีไม่สนว่าจะชนกับผู้คนมากน้อยเพียงใด
ในตอนนี้ในใจของนางกำลังรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์เลวร้าย!
กลับมาที่จุดปะทะยามนี้เหลือไว้เพียง หมอกฝุ่นและละอองจากการระเบิดพลังของเคล็ดวิชาสวรรค์ นิ่งอยู่นาน ร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากในหมอกหนานั่นราวกับมัจฉาหลุดแห ร่างนั่นก็คือหวังเฟิงหวั่นที่ยามนี้ร่างทั้งร่างโฉกไปด้วยเลือด ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ บ่งบอกได้ในทันทีว่าแรงปะทะเมื่อครู่ส่งผลอันใดบ้างต่อมัน
ร่างที่พิการไปเกินครึ่งบัดนี้ กำลังฝืนพุ่งทะยานหนีไปออย่างทุลักทุเล ไม่นานอีกร่างก็ปรากฏขึ้นตามมาติดๆร่างในขุดขาวที่ดูสกปรกมอมแม่ม แม้สีหน้าจะซีดขาวเพราะฝืนใข้พลังญาณเกินตัว ไปบ้างแต่ยังมีสภาพดีกว่าอีกฝ่ายหลายเท่า มันเมื่อรู้ว่ากระบี่เมื่อครู่ไม่สามารถปลิดขีพเฒ่ามารตนนี้ไปได้ก็รีบเร่งโคจรออกตามล่าอย่างร้อนรน
การโจมตีเมื่อครู่คงจะสะกิดให้ผู้คนจำนวนมากสนใจเข้าแล้ว
แล้วนั่นไม่ใช่ข่าวที่ดีต่อมันเลยสักนิด!
สายตาของมันกวาดไปรอบด้าน เพราะแรงปะทะเมื่อครู่ผืนป่าครึ่งนึงพลันถูกทำลายสิ้น ไปส่วนหนึ่งเมฆฝนที่โดยพัดผ่านก่อตัวกันอีกครั้งนำพาหยาดน้ำเหน็บหนาวกระทบลงมาอน่างหนักหน่วงพาให้มองหาร่างอีกฝ่ายยากขึ้น
เส้นเลือดเขียวเด่นชัดขึ้นบนหัวของมัน พลันตวาดเสียงกราดเกรี้ยวเพราะความร้อนรนไปว่า
"เฒ่ากระดาษ ดูสิว่าเจ้าจะรอดไปได้อีกสักกี่น้ำ!"
พูดจนก็ทะยานร่างพุ่งเป็นแสงสีตามไปล่า ถัดไปไม่กี่ลี้ร่างของหวังเฟิงหวั่นก็กำลังเค้นพลังญาณในร่างทั้งหมดหนีตายอย่างกระสับกระสน โดนที่สองมือมันกำลังแอบน้ำมุกโลหิตลูกเท่านิ้วโป้งออกมาสวดคลายคาถาผนึกอย่างช้าๆ
เสียววินาทีเป็นตายนั่นมันสังผัสได้ถึงลำแสงกระบี่ที่กำลังพุ่งทะยานตรงมา
ทันใดนั่นในกรอบตาที่เปื้อนสายในตรงหน้ามันก็เห็นว่าตรงหน้ามีหุบเหวลึกอยู่ที่หนึ่งสองตามันก็พลันส่องประกายเข้มข้น
หุบเหวกระบี่จงหยวน!
ในที่สุดมันก็มาถึง สีหน้าของมันพลันแสดงออกถึงความตื่นเต้นเป็นล้นพ้น ลืมความเจ็บปวดไปสิ้น ทว่ายังกลับไม่ลืมร่างที่ตามติดตนเอง มันพลิกตัวหันกลับมามองเบื้องหลังเห็นร่างในขุดขาวกำลังทะยานพุ่งมาอย่างบ้าคลั่งกระบี่เมฆาสวรรค์ในมือก็เปล่งประกายเจิดจ้าตามตัว
มันพลันนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง สองตาสาดประกายแดงอำมหิติดกับหน้าตาอ่อนโยนของมัน
"ดี! เจ้าลูกเต่าจากสำนักธรรมะที่โลภสมจนแสวงหาแต่ยศอำนาจ หากเจ้าอยากได้นักก็เข้ามาเอาไป"
กล่าวเสียงดังราวอัสนีลั่นหวังเฟิงหวั่นก็หยุดอยู่กับที่ พลิกมือโยนของสิ่งหนึ่งออกไปบนอากาศ
ขายในขุดขาวเห็นสิ่งนั่นก็ต้องสมองดังลั่นเมื่อเห็นว่านั่นเป็นป้ายสีขาวที่มีกลิ่นอายความเก่าแก่อยู่บ้อมรอบ
"กุญแจคัมภีร์สวรรค์!"
มันพุ่งทะยานเข้าหา อาจจะบางทีเพราะแววร้อนรนของมันเองหรืออาจตะเพราะความโลภที่ครอบงำสติมันตนละทิ้งการคิดไปชั่วครู่ มันจึงไม่เอะใจว่าในสถานการณ์เช่นนี้เฒ่ามารที่มกล้ตายตนหนึ่งจะยังเล่นลูกไม้อันใดได้ จึงรับพุ่งทะยานเข้าไปหาป้ายสีขาวกลิ่นอายโบราณแผ่นนั่น
ห่างเพียงไม่กี่ชุน มือของมันก็จะคว้าป้ายสีขาวนั่นเอาไง้ได้ ทว่าทันใดนั่นชายในขุดขาวก็พลันหน้าถอดสีใจสั่นสะท้านเมื่อพบว่าสิ่งที่ชายชราโยนมาไม่ได้มีเพียง ป้ายสีขาวนั่นอย่างเดียวเพราะท่ามกลางอากาศ ตัวป้ายพลันพลิกไปอีกด้านเผยให้เห็นมุกสีดำแดงโลหิตเล็กๆลูกหนึ่งผูกติดกลับมาด้วย แล้วในตอนนี้มุกนั่นก็ดำลังส่องแสงสว่างขั่วร้ายอย่างยิ่ง
มุกดูดวิญญาณ!
ชายชุดขาวได้เห็นจิตใจที่ถูกความโลภกลืนกินก็พลันได้สติอีกครั้ง ทว่ามันก็สายไปแล้ว
"ไอเฒ่าบัดซบเฮงซวย!"
ตึ้ม!
แรงระเบิดดังสนั่นอีกครั้งแต่คราวนี้มันกลับรุนแรงน้อยกว่าเมื่อครู่ทว่ากลิ่นอายโลหิตกลับฟุ่งกระจายไปทั่วทั้งป่าในทันที
หวังเฟิงหวั่นเห็นภาพตรงหน้าก็รีบพุ่งทะยานไปหมายจะเอาป้ายนั่นกลับคืนเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงโดนพลังมารที่ถูกกักเก็บอยู่ในมุกดูดวิญญาณระเบิดสบายหายไปทั้งกายและจิตไปแล้ว
ทว่าเมื่อคว้าเอาป้ายได้สำเร็จนังไม่ทันได้คิดความรู้สึกเย็นยะเยือกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งจากม่านหมอกโลหิตของระเบิดมุกดูดวิญญาณ
แสงสีขาวพลันสว่างวาบในตาของมันไม่ทันคิดมันพลิกตัว แต่สายไป แขนข้างหนึ่งถูกกระบี่เมฆาลั่นฟันฉับ ร่างของมันราวกับถุงเลือดลอยกระแทกไปบนพื้นที่อยู่ห่างจาก หุบเหวกระบี่จงหยวนไปไม่ไกล ในมือของมันยังคงกอยกุมป้ายสีขาวเอาไว้แน่นแม้แขนอีกข้างจะขาดไปแล้วก็ตาม
มันสะกดโลหิตในร่างหมายจะพุ่งลงไปในหุบเหว แต่ร่างที่ควรสลายไปเพราะระเบิดโลหิตบัดนี้ก็พุ่งทะยานออกมาด้วยสารรูปที่น่าหวาดกบัวอย่างยิ่งเพราะทั่วร่างของมันคบ้ายกับถูกวิขามารกลัดกร่อนจนกลายเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง
"หวังเฟิงหวั่น หากวันนี้จ้าไม่ได้ฆ่าเจ้า ข้าไม่จะขอใช้ชื่อสำนักหมื่นเมฆาอีกตลอดขีวิต"
ผ้าคลุมหน้าถูกสลายไปครึ่งเผยใบหน้าครึ่งซีกที่เห็นแต่กระดูก ยิ่งดวงตาสีแดงสดก่ำโลหิตนั่นยิ่งทำให้มันดูเป็นภูติผียิ่งขึ้นไปอีก ร่างรั่นพุ่งลงมาพร้อมกระบี่เมฆาลั่นในมือที่ฉายแววคลุมคลั่งตามจิตใจของเจ้านาย
หวังเฟิงหวั่นเพราะเสียเลือดและญาณไปมากอีกทั้งยังเสียแขนขวายามนี้จึงเคลื่อนไหวได้ช้ายิ่งขึ้นแต่มันก็ใข้ปธินิธานทั้งชีวิตบังคับร่างไปที่ขอบเหวหน้าผากระบี่จงหยวนสำเร็จ
ตามมาด้วยเสียงกระบี่ลั่น เพียงเสี้ยววิที่ร่างของมันจะหล่นลงไปในหุบเหวมืดลึกล้ำราวกับไร้ก้น สาวตาของมันก็พลันไปประสานกับร่างที่ไม่ได้รับเชิญผู้หนึ่ง
ตาสองคู่ประสานกันบนขอบเหวแห่งความตายและห่างกันไปไม่กี่จั้ง หนึ่งแก่ชรา หนึ่งเด็กหนุ่ม ราวกับมีสายใยเชื่อมต่อกันอย่างไร้สาเหตุ
ราวกับว่าพวกมันนั่นล้วนอยู่ในโลกเดียวกันเพียงสองคนก็ไม่ปาน!
เสียงกระบี่ดังขึ้นในเวลานี้ กระบี่เมฆาลั่นพุ่งทะยานเข้ามาทางหวั่นเฟิงหวั่น แต่เพราะอะไรไม่ทราบ ทั้งชายชราทั้งเด็กหนุ่มกลับไม่เคลื่อนไหวมองไปที่กระบี่นั่นใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองราวกับกำลังตกตายใต้คมกระบี่นี้!
ทันใดนั่น ฟ้าดังลั่นภูผาพลันถล่ม หวังเฟิงหวั่นที่ที่ยืนอยู่ขอบปากเหวของทั้งสองได้พังทลายลงเพราะแรงฝน ทำให้กระบี่วิเศษพุ่งผ่านไป ร่างของชายขราและเด็กหนุ่มถูกผืนดินนำพาลงไปในก้นเหวลึก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังของมู่อิ้งเทียน เสียงนั่นค่อยๆจมหายไปจากเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ค่อยๆเบาลง จนท้ายที่สุดก็ปราศจากเสียงใดๆอีก
ชายในชุดขาวหวั่นประพึง รีบมุ่งหน้าไปดูที่ขอบหุบเหวทว่าในตอนนั่นเองมันก็สำผัสได้ถึงญาณตบะกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
มันกัดฟันกรอดเหมือนกับจะทำให้ฟันทั้งปากแตกสบายก็ไม่สามารถระบายความแค้นนี้ไปได้ แต่สุดท้ายมันก็ต้องจากไป เพราะว่ามันไม่สามารถให้ใครพบเห็นตัวมันได้ และไม่สามารถฝืนใจลงไปใต้หุบเหวนั่นได้เหมือนกัน
แผนการที่วางเอาไว้พังยับเยิน! มันคำรามบั่นในคอก่อนจะพุ่งทะยานไปอีกทาง
จุดที่ห่างไกล ร่างของคนกลุ่มหนึ่งกำลังพุ่งทะยานมาเป็นสายรุ่ง นำหน้าด้วยอิสตรีที่แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่บรรยากาศรอบตัวก็สามารถบอกได้ว่านางคงเป็นนางงามในหมู่มนุษย์ เป็นยอดสตรีที่หาได้ยาก ตามหลังมาด้วย กองกำลังที่บนเสื้อผ้าปักไว้เพียงไม่กี่คำ
"สำนักคุมกฏ!"
คนผู้หนึ่งแยกออกมากล่าวกลับสตรีในขุดขาวเบื้องหน้าที่แม้แต่สายในก็ถูกพัดออก บ่งบอกถึงตบะญาณที่เข้มแข็งของอิสตรีนางนี้
"คุณหนูเฟิง ดูเหมือนเราจะมาข้าไปก้าวหนึ่ง ที่แห่งนี้เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงดูจากสภาพต้องเป็นคนจากขั้นสี่หรือสี่หรือขั้นสามแน่ จะให้แจ้งข่าวไปที่สำนักหลักหรือไม่"
คุณหนูเฟิง หรือเฟิงไป๋หลี่ กวาดสายตาที่งามดุจดั่งหยก ไปรอบด้านก็กล่าวเสียงเย็นชาออกคำสั่งมาว่า
"แจ้งไปสำนักใหญ่ ดูจากสภาพที่แห่งนี้คงเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแน่ เราแบ่งออกเป็นสามกลุ่มไปตรวจดูว่ามีผู้บาดเจ็บ ค่อยส่งตัวไปรักษาแล้วมารายงานสถานการณ์กับข้าอีกที"
"จำไว้อย่าให้สำนักชั้นที่สี่ที่ลงมาคัดเลือกศิษย์รู้เรื่องเด็ดขาด!"
กล่าวจบก็มีเสียงรับคำสั่งมาจากทุกคนก่อนที่ทุกร่างจะแยกย้ายออกไป คนละทาง เฟิงไป๋ลี่ขมวดคิ้ว ความรู้สึกแปลกประหลาดปรากฏขึ้นใจโดยไร้สาเหตุ เมื่อเห็นสภาพรอบด้าน
"มู่อิ้งเทียน หวังว่าเจ้าจะปลอดภัย"
นางพึมพัมในใจก่อนที่จะพริ้วร่างสีขาวหายไปราวกับภูติผี
ถัดไปไม่ไกลจากที่นั่น ร่างอีกหลายร่างกำลังจ้องมองมาที่สถานที่ตรงนี้ราวกลับกำลังเฝ้าดูอะไรบางสิ่ง ไม่ทีใครทราบเลยว่าการปะทะเมื่อครู่จะสะกิดให้เหบ่าผู้ที่อยู่ในขั้นสูงสนใจมากมายถึงเพียงนั่น
และท่ามกลางหินใต้น้ำที่เริ่มกระเพื่อม ตัวต้นเหตุ และอีกหนึ่งเด็กหนุ่มที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคนหนึ่ง ถูกฝังอยู่ภายใต้หุบเหวลึก
ไม่มีใครทราบเลยว่าเหตุการณ์ประหลาดพลันแล่นนี้จะเกิดเป็นปรากฏการณ์พลิกหน้าประวัติศาสตร์ของมหาภิภพทั้งแผ่นดิน!


หุบเหวกระบี่จงหยวน ชื่อนี่ถูกขนานนามเอาไว้เช่นนี้เพราะมีตำนานสืบทอดเล่าขานเอาไว้ว่า ผืนที่ตรงนี้เดิมที่ไม่ได้เป็นหุบเหว แต่เกิดจากการต่อสู้กันของสองยอดฝีมือระหว่างธรรมะและอธรรมกันในอดีตจากยุคโบราณ และผลของการห่ำหั่นกันจนท้องฟ้าเปลี่ยนสีนั่น ฝ่ายธรรมมะได้ใช้สุดยอดกระบี่ในใต้หล้าเล่มหนึ่งแสดงสวิชาอภินิหารขึ้นมาจากสวรรค์ลงลงทัณฑ์จอมมารร้ายลงในกระบี่เดียว ผลของพลังกระบี่ที่มีพลังมหาศาลนั่นได้ทิ้งรอยราวกับเป็นมีดแกะสลักไว้บนแผ่นดิน ลากยาวไปหลายร้อยลี้
นับแต่นั้นหุบเหวนี่จึงได้ชื่อว่าหุบเหวกระบี่จงหยวน เพราะรอยแยกของหุบเหวเกิดจากรอบฟันของกระบี่เล่มหนึ่ง จินตนาการได้เลยว่าถ้าหากเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง คนผู้นั้นจะต้องมีพลังอำนาจถึงเพียงใดถึงจะสามารถทำเช่นนั่นได้
เวลานี้ภายใต้หุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น มีเพียงความมืดครอบคลุมไปทั่วบริเวณราวกับว่าสถานที่นี่ไม่ได้รับแสงจากพระอาทิตย์เบื้องบนมายาวนานนับพันนับหมื่นปีแล้ว
ความเงียบสงบวังเวงยากที่จะไม่รู้สึกตื่นกลัวนี้ เวลานี่กลับมาอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
แสงสว่างสายหนึ่งส่องไสวอยู่เป็นจุดเล็กภายใต้ความมืดราวโคมไฟในมหาสมุทร
ร่างของชายชราผู้หนึ่งถูกความมืดกลืนกินไปจนมิด ยามนี้กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆๆ"
หากใครได้เห็นภาพในล่องลึกหุบเขาที่มืดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่างเข้าถึงมานานนับทศวรรษ แล้วดันมีตาเฒ่าวิปลาสกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะนั่นเจือไปด้วยแววอ้างว้าง อีกทั้งยังเจือความเย้ยยั่นโลกนี้เอาไว้จนปิดไม่มิด
"ไม่มีสิ่งใดเลย...ทุกสิ่งที่ข้าทำมาทั้งหมดจนถึงตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรอยู่เลย!"
ชายชราผู้นี้สภาพทั่วร่างหากจะให้พูดคงไม่นับได้ว่าเป็นมนุษย์อีกแล้ว ทั่วทั้งร่างของมันด้วยเต็มไปด้วยร่องบาดแผลสาหัส แม้แต่แขนขวาที่พึ่งถูกตัดสะบั้นบัดนี้ก็ยังคงมีสายโลหิตไหลออกมา
แต่ที่สำคัญคือ สายน้ำที่ไหลมากกว่าโลหิตของมันยามนี้กลับเป็นน้ำตา!
มือที่เหี่ยวย่นในความมืด กำลังกอบกุมแผ่นป้ายสีขาวเอาไว้แม้ว่าภายใต้หุบเหวกระบี่จงหยวนที่ลึกสุดหยั่งนี้จะมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้กระทั้งมือตัวเองก็ตาม ทว่าแผ่นป้ายสีขาวแผ่นนี้กลับเรืองรองแสงสว่างพร้อมกับไอเย็นออกมาจางๆ
ไอเย็นแผ่วเบานี่กลับแทรกซึมเข้าไปถึงจิตวิญญาณของหวังเฟิงหวั่น!
เพื่อแผ่นป้ายแผ่นนี้มันถึงกลับต้องแลกไปกับทุกสิ่งสำคัญของตนเอง บัดนี้เพียงเพราะสิ่งสุดท้ายที่เจ้าสำนักมารบูรพาถ่ายทอดคำสั่งให้แก่มันก่อนที่สำนักจะถูกเหล่าฝ่ายธรรม ฝ่ายพุทธ ฝ่ายเต๋าเข้าทำลาย ก็มีเพียงการนำแผ่นป้ายหนีติดตัวมาไกลถึงชั้นที่ห้า ของศิขรินทร์ห้าชั้นฟ้า
และจุดทุ่งหมายของมันก็คือหุบเหวกระบี่จงหยวนหนึ่งในสถานที่ที่ลี้ลับที่สุดในแผ่นดินจงหยวน!
ทว่าบัดนี้มันมาถึงแล้ว พยายามฝ่าฟันอุปสรรคเข้ามาแม้ร่างกายจะไม่ครบองค์ประกอบก็ตาม ไม่ว่าจะผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านพันหุบเขาหมื่นมหานที ไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใดมันก็ดั้นด้นจนมาถึงที่หมายนี้จนได้
แต่สิ่งที่รอมันอยู่คือความมืดมิดราวอันธการไร้จุดสิ้นสุด
แล้วจะไม่ให้มันบ้าคลั่งได้เช่นไร จะไม่ให้มันโกรธแค้นได้เช่นไร!
มันหัวเราะเย้ยหยันอย่างบ้าคลั่งภายในหุบเหวลึกนนี้แม้แต่สายฝนก็ไม่อาจลงมาถึง น้ำเสียงเย้ยหยันของมันดังสะท้อนไปมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่ต้องการที่จะหัวเราะจนตาย
บัดนี้มันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ไม่มีหนทางไปต่อ ความหวังสุดท้ายขาดสะบั้นเหมือนกับฟางเส้นสุดท้ายในใจของมัน
ร่างที่สะบัดสะบอมราวกับคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงของมัน แลดูน่าผวาจนหากเด็กน้อยเข้ามาเห็นร้อยทั้งร้อยคงต้องตกใจจนขวัญกระเจิงเป็นแน่
หวังเฟิงหวั่นรู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายของตนเองเป็นเช่นนี้ แม้จะเป็นผู้ที่มีพลังฝึกตนมากมายหมาศาลเพียงใด อีกไม่นานก็คงต้องตายกลับสู่ความว่างเปล่า
แต่ที่มันกลัวกลับไม่ใช่ความตาย สิ่งที่มันกลัวที่สุดคือมันจะต้องตายโดยที่ไม่มีสิ่งใดที่ทำได้สำเร็จเลย
อาจจะบางทีสวรรค์คงกำหนดโชคชะตาของมันเอาไว้แล้ว
ทว่าตัวมันกลับไม่เชื่อในสวรรค์!
ดวงตาที่แดงกล่ำดุจโลหิตของมันยามนี้ลึกลงไปฉายแววไปด้วยความบ้าคลั่งรุนแรงไม่ยินยอม
อาจจะเป็นเพราะฝนตกหนัก แม้อยู่ในความมืดมันก็สัมผัสได้ว่าผืนดินที่มันนอนอยู่ตรงนี้เป็นโคลนอยู่เล็กน้อย ทว่าทันใดนั้นมันก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่อยู่ข้างกายของมันเอง
มันหยุดหัวเสียงหัวเราะลง เพราะว่าในนี้มีเพียงความมืดมิด มันจึงมองไม่เห็นเช่นกันว่าสิ่งที่อยู่ข้างกายของตนคือสิ่งใดกันแน่
ร่างที่จะเรียกคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงของมันขยับไปน้อยๆ เข้าสัมผัสที่สิ่งแปลกปลอมข้างกายของตนเอง
หืม?
หวังเฟิงหวั่นตกใจ เมื่อรับรู้ได้ถึงกระแสเย็นเฉียบและความรู้สึกถึงพลังชีวิตอันเบาบาง ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น
ถึงกับเป็นร่างของมนุษย์คนอื่นที่ไม่ใช่มัน
ทันใดนั้นในหัวของมันก็ผุดภาพหนึ่งขึ้นมาในทันที เป็นภาพสุดท้ายที่มันเห็นก่อนที่กระบี่จะพุ่งเข้ามา ยามนั่นดวงตาของมันทั้งสองประสบเข้าหากันราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งเหมือนกับว่าโชควาสนาของมันทั้งสองถูกดึงดูดเข้าหากันอย่างไร้สาเหตุ
มันอึ้งไปในทันทีที่รับรู้ได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ถึงกลับยังไม่ตายหลังจากตกลงมาในหุบเหวกระบี่จงหยวน
หากเป็นในนิยายปรัมปราของตำนานเมือง เหล่าผู้กล้าที่อายุพอๆกับมันบางทีคงจะมีเรื่องราวที่ตกลงไปในเหวลึกลับก่อนที่จะพบปรมาจารย์ผู้เก็บตนก่อนที่จะถ่ายทอดวิชาอันดับหนึ่งในใต้หล้าให้กับมันกระมั้ง
เด็กหนุ่มคนนี้บางทีอาจจะมีโชควาสนาทว่า หวังเฟิงหวั่นกลับไม่ใช่ปรมาจารย์ที่ละทางโลกอันยิ่งใหญ่หากแต่เป็นมารร้าย! ไม่มีทั้งวิชาสุดยอดในโลกหล้าสิ่งที่มันมีเพียงคือของที่ไร้ประโยชนืที่สุดในตอนนี้ในมือของมัน
"ฮ่าๆ ช่างเป็นวาสนาเสียจริงๆ มันถึงกลับรอดตายมาได้ แต่อีกไม่นานก็คงจะไม่รอดอยู่ดี เฮ้อ เราทั้งคู่ต่างกันตรงไหนถูกดึงเข้าไปสู่ในวังวนโชคร้าย และตอนนี้ก็จะสิ้นชีพไปโดยไม่มีใครพบเห็น"
แล้วมันทั้งสองต่างอะไรกันตรงไหน นี่หรือโชควาสนานที่นำพาพวกมันทั้งสองมาพบกันในสถานที่ที่มืดมิดที่สุดในแผ่นดิน
ฝ่ามือที่เหลือข้างเดียวของมันกำแผ่นป้ายสีขาวในมือแน่น ยามนี่มันก็ยังคงส่องแสงสีขาวเรืองรอง อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกที่มากล้นเกินไปในยามนี้ของตัวมันเองทำให้ญาณตบะชั่วร้ายถึงกลับแผ่ซ่านออกมาช้าๆ
หากจะกล่าวว่าโชควาสนาไม่มีจริงบางทีอาจจะไม่ผิดนัก เพราะว่ายามนี้ทั้งหวังเฟิงหวังและมู่อิ้งเทียนกำลังอยู่ในจุดที่เรียกได้ว่าเส้นแบ่งเขตของความตาย ในความหมายของเต๋าและศาสนานั่นคือยามนี้พวกมันกำลังกลับลงไปสู่ธรรมชาติ
และเพราะเช่นนี้อีกพลังชีวิตที่รั่วไหลออกมาของมันมันนั่น กำลังถูกดูดเข้าไปในแผ่นป้ายสีขาวช้าๆ
หนึ่งมาร หนึ่งบริสุทธิ์ พลังชีวิตสุดท้ายของพวกมันกำลังหลอมรวมกัน เหมือนกับที่ลัทธิเต๋าเคยกล่าวว่าจักรวาลล้วนเกิดจากเอกภพเดียวกัน สภานะปาฏิหารย์นี่เรียกได้ว่าเป็นสภาวะที่แทรกสถิตอยู่ในสรรพสิ่ง และหล่อเลี้ยงให้สรรพสิ่งดำรงอยู่ได้
ยามนี้พลังอันชั่วร้ายของหวังเฟิงหวั่นและฟลังอันบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของมู่อิ่งเทียนถึงกลับกำลังหลอมรวมกันในป้ายสีขาวนี่ช้าๆ
หวังเฟิงหวั่นยามนี้ถึงกลับตกตะลึงจนค้างไปเสียแล้ว เมื่อแผ่นป้านในมือของตนเองกำลังส่องแสงสว่างจนแทบจะทำให้มันตาบอดลงได้ ทว่าตัวมันเองกลับไม่คิดที่จะหลับตาลงแต่กลับจ้องลงไปที่แผ่นป้านสีขชาวนั่นราวกับกำลังมองดูสิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต
"แผ่นป้ายกุญแจคัมภีร์สวรรค์ถึงกลับกำลังตอบสนองต่อพวกมันในรอบร้อยปี"
ในตอนนั้นในสองของหวังเฟิงหวั่นถึงกลับนึกย้อนไปถึงในอดีตที่ถูกกล่าวขานมาว่าต้นกำเนิดของแผ่นป้ายชิ้นนี้อาจจะบางทีเกิดมาจาดสองปรมาจารย์ผู้สร้างทั้งสองในอดีต หนึ่งคือธรรมะหนึ่งคือเต๋า ขาวและดำรวมกันเป็นหยินกลับหยาง ทุกสิ่งล้วนเกื้อหนุนกันไม่ว่าจะเป็นมารหรือเทพ!
เพราะอย่างงี้นี่เองสำนักของมันพยายามาหลายร้อยปีถึงกลับไม่สามารถที่จะทำให้แผ่นป้ายสู่คัมภีร์สวรรค์ตอบสนองได้ เพราะสิ่งที่มันใช้ยังขาดความบริสุทธิ์ไปนี่เอง นี่หรือคือโชควาสนา พลังที่อ่อนแอใกล้ตายของทั้งชายแก่และเด็กหนุ่มถึงกลับปล่อยออกมาพร้อมกันในปริมาณที่เท่ากันพอดี
หรือว่านี่จะเป็นคำทำนายที่แท้จริงที่ปรมาจารย์ผู้สร้างให้ไว้แก่พวกมัน
แผ่นป้ายที่ส่องสว่างเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์นั่น ทำให้ความมืดมิดที่คงอยู่นับพันปีนี่ถูกทดแทนไปด้วยแสงขาวนวลบริสุทธิ์ ภาพนี้เหมือนกับเป็นอาญาสวรรค์ลงมาจุติจนหวังเฟิงหวังถึงกลับแทบจะก้มลงกราบพื้น ทว่าทั้งใดนั้นแสงขาวนวลที่มีกลิ่นอาบโบราณจากแผ่นป้ายก็พลันสลายหายไป
ตึง!
ราวกับมังกรกำลังถูกปลุกแต่จนถึงสุดท้ายมันก็สงบลง หวังเฟิงหวั่นชะงักค้างเมื่อสัมผัสได้ว่าเมื่อครู่ ภายในหุบเขากระบี่จงหยวนนี่ถึงกำลังกำลังจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่จนร้ายจนรอดอาจจะบางทีเพราะพลังของทั้งสองคนอาจจะไม่พอหรืออย่างไรก็ตามแต่
สุดท้ายพลังอ่อนโยนที่โอบอ้อมโลกที่มืดมิดใบนี้ถึงกลับฝันสลายลง กลายมาเป็นความืดลึกล้ำอีกครั้ง แต่สิ่งนี้ก็ไม่สามารถทำให้หวังเฟิงหวังอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นจนแทบจะบ้าคลั่งไม่ได้
ไขออกแล้ว ในที่สุดก็ไขความลับนี่ออก!
ที่แท้หนทางที่จะสามารถ ดึงให้แผ่นป้ายทำงานก็คือการใช้พลังของฝ่ายมารและธรรมมะพร้อมๆกัน
อาจจะเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไป ทำให้เลือดลมของมันไหลย้อนมันถึงกลับสำลักโลหิตออกมาคำหนึ่งแต่มันก็ยังคงยิ้ม
ยิ้มอย่างยินดียิ่ง!
มันคลานไปเก็บแผ่นป้ายสีขาวที่ตอนนี้แสงสว่างหายไปอีกครั้ง แม้จะเป็นเช่นนั้นมันก็ยังคงยิ้มไม่หุบแต่สุดท้ายดวงตาของมันก็เศร้าหมองเมื่อพบกับความจริงที่โหดร้าย
ด้วยสังขารที่ใกล้ตายของมัน จะยังทำอะไรได้อีก ดีไม่ดีคนจากโลกเบื้องบนคงรู้ว่ามันลงมาอยู่ใต้กระบี่จงหยวนนี่และตามมาตรวจสอบอีกครั้งถึงตอนนั้นฝันของมันก็คงแตกสลาย ปรินิธานและความหวังทั้งหมดต้องสูญสิ้น
คิดถึงตรงนี้มันก็แทบจะหลังน้ำตาออกมา!
ในสถานการณ์นี่มันต้องทำเช่นไรดีถึงจะสามารถสานความฝันนี้ของตนเองต่อไปได้
บางทีสวรรค์อาจจะให้คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้วก็ได้
เสียงสำลักที่ใกล้ตายของเด็กหนุ่มเรียกให้มันได้สติ และเมื่อนั่นสายตาของมันก็พลันสว่างวาบไปด้วยความตื่นเต้นรุนแรง เมื่อมองเห็นหนทางที่สวรรค์ส่งมาให้ตนเอง
ถ้าหากเด็กหนุ่มคนนี้กับมันสามารถหลอมรวมกันได้ ถ้าเช่นนั้น...
ก็บังคับให้มันฝึกวิชามารพร้อมกับวิชาของฝ่ายธรรมมะไปสิ!
แค่ทำให้มันฝึกควบคู่กันไป จนถึงในระดับหนึ่งที่วิชาทั้งสองต่างตกอยู่ในสเถียรภาพก็ให้มันลองที่จะกลับมาที่หุบเขากระบี่จงหยวนแห่งนี่และใช้แผ่นป้ายนี่ซะ
มันไม่รู้ว่าหนทางจุดจบของเรื่องราวนี้เป็นเช่นไร ทว่าในเมื่อสังขารตนเองไปไม่รอดถ้าเช่นนั่นก็สานต่อให้ผู้อื่นเถอะ!
ร่างกึ่งผีกึ่งมนุษย์ของหวังเฟิ่งหวั่นสั่นสะท้านไปด้วยแรงปรินิธานเฮือกสุดท้าย ทว่าในดวงตาสีแดงนั่นกลับกำลังบ้าคลั่งรุนแรงเพราะยามนี้มันคิดที่จะให้เด็กผู้หนึ่งถึงกลับฝึกวิชาทั้งสองสายคู่กัน
ทั้งมาร ทั้งเทพอยู่ในร่างเดียวกันจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีใครรู้ทว่ามันก็จะยังคงต้องลอง!
นี่คือการสวนสวรรค์และพลิกโลกาที่แท้จริง!


มู่อิ่งเทียนลืมตาขึ้นมาอีกทีรอบกายก็พบแต่เพียงความมืดมิดและความหนาวสั่นจับขั่วหัวใจ
สมองของมันรับรู้ได้เพียงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง ยามนี่แม้แต่การขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อยก็ไม่สามารถกระทำได้ทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาของมันยามนี้ถึงกลับสั่นราวรัวกลอง
"ข้าตายไปแล้วหรือ?..หรือว่านี่จะใช่สถานที่ที่คนเรียกกันว่านรก..มืดถึงเพียงนี้"
ยังไม่ทันคิดได้มากความ สุรเสียงแก่ชราก็ดังขึ้นเบื้องหน้าในความมืดมิดราวกับกำลังกลืนกินเจ้าของร่างนั่นเข้าไป และความมืดเป็นคนพูดกับมันแทน
"ตื่นแล้วรึ?"
"นั่นใคร!?"
มู่อิ่งเทียนนั่นสะดุ้งโหยง แม้จะแตกตื่นจนเสียขวัญแต่สุดท้ายมันก็ยังคงเป็นตัวมันแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่คาดเดาอะไรไม่ได้ มันก็ยังคงที่จะสามารถสงบสติลงได้อย่างรวดเร็ว
ไม่มีการตอบรับอยู่สามชั่วลมหายใจ จนมู่อิ่งเทียนที่กำลังสติมึนงงถึงกลับคิดไปว่าหรือเมื่อครู่ตนเองจะหูฝาดไปเอง
ทว่าข้อสันนิฐานนี่ก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วเมื่อ เสียงที่แก่ชรานั้นดังขึ้นมาอีก
"สมาธิไม่เลว หน่วยก้านดีใช้ได้ สวรรค์ทรงโปรดงั้นรึ ฮึๆ" เสียงแก่ชรานี่ดังขึ้นเบื้องหน้าของมู่อิ่งเทียนก็จริง ทว่ามันกลับไม่สามารถจับจุดได้เลยว่าตำแหน่งของเจ้าของเสียงอยู่ที่ใด มู่อิ้งเทียนเป็นคนที่ประสาทสัมผัสไวมาตั้งแต่เกิด สุดท้ายมันก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเจ้าของเสียงแก่ชรานี่อยู่ที่ใดราวกับเสียงพูดนี้สะท้อนกันไปมารอบด้านทุกทิศทาง
มู่อิ่งเทียนนั่งครึ่งตัว กลืนน้ำลายลงไปหลายอึกพยายามข่มขวัญของตัวเองให้สงบ แม้ว่าจะตื่นกลัวแต่มันไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา เจ้าของเสียงนี่จะต้องมีตัวตนแน่
และมันก็คาดเดาถูกต้องเมื่อ สุดท้ายก็มีแสงสว่างส่องขึ้นตรงหน้าของมัน เป็นลูกไฟเล็กๆที่ถูกจุด ทำให้มันสามารถมองเห็นสภาพรอบตัวได้โดยทันที ที่แท้เสียงสะท้อนเกิดจากสถานที่ที่มันอยู่ถึงกลับเป็นถ้ำๆหนึ่ง เมื่อมองไปยังเพดานจะพบว่ามีหยดน้ำหยดลงมาทุกระยะๆบ่งบอกได้ว่าถ้ำนี้อยู่ใต้ดินลึกมากจนถึงชั้นบาดาล
แต่ที่ทำให้มู่อิ่งเทียน ตกตะลึงกลับเป็นร่างๆหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกับตนเองไปเพียงไม่กี่จั้ง สภาพร่างนี้หากมันจะเรียกได้ว่าเป็นคนผู้หนึ่งก็ไม่สามารถเรียกได้เต็มปาก
เพราะสภาพร่างของตนตรงหน้ามองตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีสิ่งใดที่นับได้ว่าสมประกอบเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับก้อนเนื้อหนึ่งที่ถูกปยกส่วนให้เละและนำมาประกอบใหม่อีกทีหนึ่ง จะมีก็เพียงแขนข้างหนึ่งของคนผู้นี้ที่ขาดหายไป
มู่อิ้งเทียนขวัญผวากับชายตรงหน้า แต่จนแล้วจนรอดชายชราก็ไม่ได้พูดอะไรกับมันอีกเพียงแต่มช้สายตาสีดำมืดสนิทคู่นั่นจองมองมาที่มันราวกับกำลังค้นหาอะไรบางสิ่ง
มู่อิ่งเทียนถูกชายชราที่มีลักษณะประหลาดจ้องมองยาวนานขนาดนั้นไม่ว่าใครก็ต้องขนหัวลุก แต่เมื่อตั้งสติได้ก็เริ่มที่จะคุมกริยาน้ำเสียงลองเทียบอย่างนอบน้อมไปเป็นอย่างแรก
"ผู้อาวุโส ไม่ทราบว่าท่านเป็นใคร? เหตุใดจึงนำพาข้ามาที่นี่"
ชายชราตรงหน้าขมวดคิ้วแน่น มู่อิ้งเทียนรอคำตอบอยู่นานจนบรรยากาศรอบตัวเกิดความรู้สึกอึดอัดขึ้น จนกระทั้งมู่อิ้งเทียนคิดว่าชายชราตรงหน้าคงไม่อยากจะตอบคำถามของตนเอง แต่ไม่นานเสียงแก่ชราผนแหบแห้งก็ดังออกมาจากร่างที่เหมือนซากศพนั่น
"เจ้าตกลงมาในหุบเหวหระบี่จงหยวนจำได้หรือไม่"
เมื่อได้ยิน สมองของมู่อิ่งเทียนก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ในทันที มันจำได้ว่ามีคนผู้หนึ่งพยายามตามล่าตัวของมันมันจึงหลบหนีมาทิศทางของหุบเหวกระบี่จงหยวนอย่างไม่คิดชีวิต ในความทรงจำของมันนั้นจำได้เพียงคลื่นลมและพายุที่โหมกระหน่ำ แต่ในภาพสุดท้ายนั้นมันจำได้ลางๆว่าสบตากับคนผู้หนึ่งที่มีสภาพราวกับพญามารที่กำลังถูกกระบี่สีเทาพิฆาต สุดท้ายทั้งมันและชายคนนั้นก็ตกลงมาในหุบเหวกระบี่จงหยวนพร้อมกัน
ดวงตาของมันสว่างวาบลืมความเจ็บปวดไปชั่วครู่ เมื่อมองไปยังสภาพของชายชราตรงหน้าและแขนที่ขาดหายของมันก็พลันแน่ใจถึงเรื่องงราวและสถานที่ที่มันกำลังอยู่
"เรากำลังอยู่ใต้หุบเหวกระบี่จงหยวนใช้หรือไม่"
ชายชราพยักหน้าช้าๆเป็นคำตอบ การเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของมันราวกับจะต้องใช้พลังชีวิตไปจนหมด มู่อิ่งเทียนเห็นสภาพเช่นนั้นก็สงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดชายชราตรงหน้าถึงตกอยู่ในสภาพเอนจอนาจเช่นนี้ได้เพียงไม่นาน
หรือว่าเป็นผลมาจากการใช้พลังฝีมืออันใด มันไม่สามารถหาคำตอบได้ แต่เมื่อตรวจสอบร่างกายของตนเองก็พบว่ามีพลังประหลาดสายหนึ่งคอยเจือจุนอวัยวะภายในร่างของมันให้เข้าที่อาการบาดเจ็บทั้งร่างของมันถึงกลับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด ถึงตรงนั้นมันก็อดที่จะสงสัยไม่ได้
"หรือว่าท่านจะช่วยชีวิตข้าเอาไว้"
คำถามนี่ถูกกล่าวออกมาอย่างมั่นใจอย่างยิ่ง แต่คราวนี้ชายชราตรงหน้าไม่ตอบ มันเพียงใช้สายตาจ้องมองดูมันราวกับจะเข้าไปข้างในหัวใจลึกลงไปอย่างช้าๆ
"ข้าเป็นมาร เจ้าไม่กลัวรึ?" อยุ่ดีๆชายชราก็โพล่งคำถามนี้ขึ้นมา ราวกับกำลังทดสอบจิตใจขิงเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น เพราะมันสัมผัสได้ถึงความกังวลความตื่นเต้นในดวงตาของเด็กหนุ่ม
แต่มันกลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวในดวงตาของเด็กหนุ่มได้เลย!
ไม่แม้แต่จะครุ่นคิดมุ่อิ้งเทียนแสดงสีหน้าจริงจังอย่างยิ่งกล่าวออกมาอย่างชัดเจน
" สิ่งดีงามทั้งหลายใช่ต้องใสสุกสว่าง คนเดินเตร่เหงาใช่ว่าจะหลงทาง ข้าไม่รู้จักท่านท่านไม่รู้จักข้า เพียงแค่ท่านเป็นชนมาร ข้าที่พึ่งพบท่านจึงไม่สาทารถตัดสินได้ท่านได้ว่าท่านดีหรือชั่ว เรื่องแบบนั้นข้าไม่เคยทำ " เด็กหนุ่มกล่าวออกมาหน้าตาเฉย คำพูดเช่นนี้ท่านเป็นคนทั่วไปกล่าวสิบส่วนเขาคงไม่เชื่อทว่าเมื่อ ชายชรามองแววตาของเด็กหนุ่มที่แวววับดั่งม่านวารีแล้วจึงพบว่าภายในนั่นล้วนสุกสว่างไร้สิ่งปิดบัง ไม่ทราบเพราะเหตุใดตนจึงรู้สึกว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านี่ไม่ได้โกหก
"อีกอย่างท่านช่วยชีวิตของข้าไว้ ไม่ว่าจะกล่าวเช่นไรข้าก็ติดหนีบุญคุณท่านชาตินี้ไร้ซึ่งข้อแก้ตัว" น้ำเสียงหนักแน่นดังไปทั่วบริเวณ พูดจบก็ก้มหัวลงคำนับผู้มีพระคุณของตนเองอย่างไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะเป็นมารร้ายหรือไม่
สิ่งที่มันให้ความสนใจที่สุดก็คือการกระทำ!
มู่อิ้งเทียนแม้จะมีนิสัยแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ก็ตรงไปตรงมายิ่ง หากมันติดบุญคุณก็จะตอบแทนหากมีความแค้นก็ต้องชำระ วิถีในการใช้ชีวิตของมันก็เป็นเช่นนี้
ไม่ได้ตัดสินคนจากลมปาก เชื่อเพียงแค่สิ่งที่ตาเห็นและตนได้พิสูจน์
นี่คือคุณสมบัติของวีรบุรุษและคนโง่เขลา
มู่อิ่งเทียนก็มีคุณสมบัติทั้งสองเช่นกัน
เป็นครั้งแรกที่ชายชราเผยแววตาชื่นชมออกมาอย่างไม่ปิดบัง มันถอนหายใจก่อนที่จะยิ้มมุมปากทั้งขมขื่นทั้งดูผ่อนคลาย
"สวรรค์ช่างมีตาจริงๆ ถึงกลับส่งเจ้ามาในวาระสุดท้ายในชีวิตของข้า!"
มู่อิ่งเทียนมึนงงเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นจากการคำนับ ก็พบว่าชายชราตรงหน้าพลันปรากฏตัวมายืนตรงหน้าของมันแล้ว
ในใจของมู่อิ้งเทียนสะดุ้งโหยง อดกลืนน้ำลายลงไปหลายอึกไม่ได้ ดูจากพลังญาณที่มันใช้ออกย่างเท้าไม่เกิดเสียงเคลื่อนไหวดุจภูมิพราย น่ากลัวว่ามันจะไม่ใช่ชนชั้นสามัญแน่ บางทีอาจจะเป็นยอดฝีมือแห่งยุค
แต่มุ่อิ้งเทียนก็สัมผัสได้ว่ายอดฝีมือนี้กำลังถึงวาระที่จะต้องตาย แม้แต่ดวงตาของมันก็คล้ายกลับกำลังสูญเสียพลังชีวิตไปช้าๆ
บัดนนี้ห่างกันเป็นเอื้อมชายชรายืนเด็กหนุ่มนั่ง สองสายตาดำบริสุทธิ์และมืดสนิทของทั้งสองจ้องมองกันเงียบๆ ผ่านกาลเวลาที่ไหลประดุจสายน้ำที่ไม่มีวันหวนกลับ
ชายชราก็ใช้สังขารผุพังของตนเองนั่งลงช้าๆเบื้องหน้าของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าผู้มีจิตใจบริสุทธิ์ห้าวหาญคนนี้
ดวงตาที่อ่นล้าฉายแววคมกล้า จนมู่อิ่งเทียนรู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนสายตาที่มีความกระหายบางอย่างในนั้นฉุกกระฉากมันเข้าไป
"ข้าไม่รู้จักเจ้า เจ้าไม่รู้จักข้า สรรพสิ่งบนโลกล้วนมีความสัมพันธ์กันตั้งแต่ชาติปางก่อน การที่เราได้พบกันย่อมเป็นวาสนา ทว่ากลับตาแก่ที่ใกล้ลงโลงอย่างข้าเจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องนำพาไปใส่ใจ แม้กระทั้งชื่อเสียงเรียงนามก็ตามก็ไม่จำเป็นต้องรู้"
ชายชราตรงหน้าพูดอย่างรวดเร็ว ราวกับมันปลงให้กับชีวิตของตนเองไปแล้ว แต่ยังมีสิ่งหนึ่งค้างคาอยู่ มุ่อิ้งเทียนฟังไม่นานชายชราก็พูดในสิ่งที่ไม่น่าเชื่อขึ้นมา
"ที่เจ้ารอดตายมาได้เพราะข้าได้ใช้พลังชีวิตของตนเองเกือบทั้งหมดที่เหลืออยุ่ช่วยเหลือเจ้าเอาไว้ ไม่เช่นนั้นเจ้าคงตายไปแล้ว"
มุ่อิ้งเทียนอึ้งไปในทันที เพราะไม่คาดคิดว่าชายชราจะยอมทำถึงเพียงนั้นเพื่อช่วยเหลือคนแปลกหน้า แต่เพราะว่ามู่อิ่งเทียนแต่ไหนแต่ไรก็ฉลาดเฉลียวเมื่อมันมองเห็นถึงแววตาที่กระหายในบางสิ่งของชายตรงหน้ามันก็เข้าใจได้ในทันทีใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งครึม กล่าวอย่างไม่คิดว่า
"ท่านคงอยากจะฝากฝังอะไรให้กับข้าใช่หรือไม่ ถึงได้ยอมช่วยเหลือข้าถึงเพียงนั้น"
ได้ฟังชายชราก็ใช้มือ ข้างหนึ่งที่เหลืออยู่ตบฉาดเข้าไปที่ต้นขา ก่อนจะพูดว่า "ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม" ถึงสองครั้งเพราะไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะเข้าใจอะไรได้ง่ายถึงเพียงนี้
"บอกมาเถอะท่านผุ้อาวุโส หากข้าทำได้ข้ารับปากท่านว่าจะกระทำให้สำเร็จ"
ชายชรามองมันอย่างลึกซึ่งคราหนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวเสียงสั่นก่อนที่จะดังขึ้นราวกับตัดสินใจเด็ดขาดไปว่า
"ข้าอยากให้เจ้าสืบทอดวิชามารของสำนักข้า"
ได้ฟังเช่นนั้นมู่อิ่งเทียนแม้จะเตรียมใจมาแล้วก็ต้องหน้าซีดเขียว เพราะคิดไม่ถึงว่าชายชราตรงหน้าถึงกลับคิดที่จะให้ตนเองฝึกวิถีมาร!
พึงทราบไว้ว่าในมหาภิภพเหมือนกับเรื่องราวในนิทาน ในสมัยก่อนลัทธิมารทั้งห้าชั้นต่างทำสงครามกับเหล่าธรรมะ แต่เมื่อสามพันปีก่อนพวกมันก็ได้พ่ายแพ้ให้กับพหุอาวุธวิเศษพร้อมผู้นำหรือก็คือปรมาจารย์ผู้สร้างลงไปพร้อมกับการตายของพญามาร
นับแต่นั้นแม้จะหลงเหลือมารอยู่ไม่น้อยทว่าพวกมันก็ทำได้แต่หลบซ่อนอยู่ในที่ลับ มีเพียงฝ่ายธรรมะในโลกนี่เท่านั้นที่โลกแล่นอยู่ในฉากหน้าของมหาภิภพนี่จริงๆ
นี่เท่ากับว่าหากมันฝึกวิชามาร มันจะกลายเป็นศัตรูของคนทั้งโลก!
ได้เห็นสีหน้าซีดขาวกำลังครุ่นคิดของมู่อิ้งเทียน ใบหน้าของชายชราก็พลันเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวกล่าวเสียงกระโซกโฮกฮากดังๆว่า
"ว่าอย่างไร หรือว่าเจ้าจะผิดคำพูด!"
มุ่อิ้งเทียนสะดุ้งจากภวังค์ความคิดในทันทีเมื่อเห็นสีหน้าโกณะแค้นของชายชราตรงหน้ามันก็รีบก้มคำนับกล่าวว่า
"ผุ้อาวุโวโปรดระงับโทสะ ข้าแค่กำลังคิดถึงผลข้างหน้าเพียงเท่านั้น"
ชายชราแค่นเสียงเฮอะ
"ว่าอย่างไรจะฝึกหรือไม่ฝึก"
มู่อิ่งเทียนรู้สึกกดดันจนเหงื่อตก แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ว่าอย่างไรก็คงกล่าวปฏิเสธไปไม่ได้ อีกทั้งคนตรงหน้ายังเป็นผู้มีพระคุณของตนเอง จนแล้วจนรอดคงจะปฏิเสธไม่ได้อีกแล้ว
เพราะมู่อิ้งเทียนตลอดทั้งชีวิตไม่เคยผิดคำพุดของตนเองเลยสักครั้ง!
"ข้าจะฝึกขอรับ"
คำตอบของมันหนักแน่น จนชายชราที่เมื่อครู่แสดงสีหน้าโกรธแค้นขึ้นมาถึงกลับผ่อนคลายลงแต่ก็ยังคงกล่าวเสียงกระด้างว่า
"ยื่นแขนของเจ้าออกมา"
มู่อิ้งเทียนรู้ได้ในทันทีว่าชายชราตรงหน้า คิดที่จะตรวจสอบพลังภายในของตนเอง แต่ถึงอย่างไรมันก็ยังคงต้องยอมอยู่ดีจึงยื่นแขนออกไป
ชายชราใช้สองนิ้วของแขนข้างที่เหลืออยู่สัมผัวที่ข้อมือของเด็กหนุ่มเบาๆก่อนสั่งมันเสียงแข็งว่า
"ลองเดินพลังตบะดู"
มู่อิ่งเทียนทำตาม แม้ร่างกายจะเจ็บปวดระบมแต่พลังเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็พลันเข้ามาในร่างทำให้มันรู้สึกสบายตัวขึ้นช้าๆ ชายชราบัดนี้ขมวดคิ้วอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะปล่อยมือของมันออก
"พลังฝึกปรือพึ่งถึงขั้นรากเง้าที่ 3 พลังวิณญาณขั้นเสวียน โชคชะตายังผูกกับธาตุน้ำตั้งแต่เกิด เหอะ ในวัยเท่ากับเจ้าถือว่ายังอยู่ในเกณฑ์ไม่ดีไม่แย่ "
ชายชรากล่าวพลังฝึกปรือของชายหนุ่มได้อย่างแม่นยำ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันติดใจคือธาตุน้ำในร่างของเด็กหนุ่มคนนี้
ในมหาพิภพแห่งนี้ ธาตุวารีจัดได้ว่าเป็นธาตุที่อ่อนแอที่สุดในด้านพลังโจมตี หากจะให้พูดคือเด็กหนุ่มตรงหน้านั่นมีดวงที่ไม่ดีอยู่บ้างหากได้ใช้พลังของธาตุนี้
กล่าวกันว่าปกติ ตามหลักธรรมชาติจะถูกกำหนดให้ธาตุที่หนักหน่วงคือเปลวเพลิง แผ่วเบาราวสายลม แข็งแกร่งดั่งหินผา อ่อนนุ่มเหมือนสายน้ำ
จะเห็นได้ว่าแม้ธาตุน้ำจะควบคุมได้ง่ายที่สุด ทว่าพลังทำลายและโจมตีนั่นอ่อนแอที่สุด สิ่งเดียวที่ดีคือพลังในด้านรักษาหรือโชคชะตาเช่นการทำนายดวงดาวและการผนึก
ขบคิดไปมาสุดท้ายในสมองของมันก็สว่างวาบไปด้วยเคล็ดวิชาหนึ่งของเผ่ามาร ที่มีตั้งแต่มีการก่อตั้งเผ่ามารขึ้นมามันยังไม่เคยเห็นใครที่ฝึกวิชานี่จนสำเร็จมาก่อน
ทว่าวิชานี่กลับเหมาะกับเด็กหนุ่มคนนี้ยิ่ง เพราะว่ามันสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนที่ไม่ธรรมดาของสายน้ำในร่าวของเด็กหนุ่มผู้นี้!
ชายชราใช้สายตาอันเจิดจ้ามองไปยังมู่อิ้งเทียนในทันที ก่อนจะกล่าวว่า
"ข้าตัดสินใจแล้ว..เจ้าหนู..วิชาที่เจ้าจะต้องฝึกคือเคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิด!"


"เจ้าถึงกลับจับเคล็ดลับวิชาได้โดยไม่กี่ชั่วยาม นับว่าเกินความคาดหมายของข้าจริงๆ"
ชายชรายิ้มในรอยยิ้มนั่นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ และแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าหลายส่วน
มู่อิ่งเทียนยามนี้มีสีหน้าดีขึ้นมาก ตอนนี้มันหันกลับไปมองชายชราและเคารพอีกครั้ง
"ขอบคุณผู้อาวุโส หากไม่มีท่านข้าคงไม่สามารถได้รับสุดยอดเคล็ดวิชานี้ได้"
ได้ยินน้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจเช่นนั่นของเด็กหนุ่ม ชายชราก็ส่งเสียงดังเฮอะกล่าวเตือนไปว่า
"อย่าได้ลำพองใจไปเจ้าหนู สิ่งที่เจ้าทำสำเร็จเป็นแค่การเข้าใจในเนื้อความของเคล็ดวิชานี้ เจ้ายังต้องฝึกฝนอีกนานถึงจะเข้าถึงแก่นของมันได้"
มู่อิ่งเทียนฝืนหัวเราะ แต่ในเสียงหัวเราะนั่นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง
ชายชราไม่ติดใจกับท่าทีของมัน แต่กลับเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังไปว่า
"รับปากข้าว่าเคล็ดวิชานี่เจ้าจะไม่นำไปบอกบุลคลอื่น และหากไม่มีเหตุจำเป็นจริงๆเจ้าควรจะเลี่ยงใช้วิชานี้ต้อหน้าผู้คน จงรับปากข้า"
เห็นสีหน้าที่จริงจังของชายชรามู่อิ่งเทียนก็ไม่รอช้ากล่าวเสียงหนักแน่นไปว่า
"ข้ารับปาก หากข้าผิดคำสัญาขอให้ฟ้าผ่าเจ็ดครั้งดับสิ้นในทันที"
ชายชราแสดงสีหน้าพอใจออกมาอีกครั้ง ก่อนที่จะผ่อนเสียงที่เคร่งเครียดลงหลายส่วยแต่ก็ยังคงความกดดันเอาไว้
ภายใต้แสงไฟเล็กๆชายชราดูอ่อนล้าถึงเพียงนั้น ราวกับแค่ลมพัดผ่านเบาๆก็สามารถทำให้มันสลายหายไปได้ ทันใดนั้นดวงตาที่ดำสนิทเหมือนน้ำหมึกของชายชราก็พลันประกายวาบถามสิ่งหนึ่งที่ทำให้สมองอันเฉลียวฉลาดของมู่อิ้งเทียนต้องชบคิดอยู่นาน
"บอกแก่ข้า ความปรารถนาสุดท้ายของเจ้าในชีวิตนี้คืออะไร?"
ได้ยินคำถามนี่แม้แต่มู่อิ่งเทียนก็ยังต้องชะงักไปกับมัน มันคาดเดาไม่ออกว่าชายชราจะนำคำถามนี่มาถามแก่มันแต่เมื่อเห็นแววจริงจังในดวงตาของชายชราเขาก็รู้ในทันทีว่าชายตรงหน้าไม่ได้พูดเล่น
คำถามนี้ฟังดูเหมือนง่ายแต่มันแสดงออกถึงจุดยืนของตนอย่างชัดเจน
เป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้างั้นหรือ ไม่ใช่ อยากจะปกครองแผ่นดินก็ไม่น่าใช่ ความรู้สึกที่แผ่นดินใต้ฝ่าเท้ากลายมาเป็นของตนที่ละชุ่นคงน่ายินดีอย่างยิ่ง แต่มันกลับรู้สึกคร้านอยู่บ้างทีจะต้องตรำศึกแย่งมันมา
อีกอย่าง การยึดครองใต้หล้านั่นเป็นทาสของสวรรค์ ตัวมันยังรักในอิสรเสนรีมากกว่า
แล้วถ้าเช่นนั้นมันต้องการอะไรกันแน่ มันคิดแล้วคิดอีกคิดลงไป ถามเข้าไปในจิตใจของตนเองจนสุดท้ายคำตอบก็อยู่ตรงหน้า
มู่อิ่งเทียนสองตาสว่างวาบ ระบายยิ้มที่แลดูไร้เดียงสาแตกต่างจากปกติออกมา
นี่คือรอยยิ้มจากใจจริงของเขา
"สิ่งที่จ้าต้องการในชีวิต คือการใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานในทุกวันนี้เท่านั่นเอง!"
ชายชราที่เฝ้ารอคำตอบเห็นว่ามู่อิ่งเทียนเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาเปล่งประกายดุจม่านวารี และเมื่อได้ฟังคำตอบมีหรือที่มันจะไม่ตกตะลึง แต่เมื่อมองไปยังดวงตาที่สดใสคู่นั่น ชายชราก็เผลอระบายยิ้มออกมาไม่ได้
มีหลายครั้งที่มันเคยเห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแบบนี่ทว่าพอดข้าสู่เส้นทางฝึกตนบ้างก็ตายจากบ้างก็แปรเปลี่ยนนิสัยไปจากเดิม
แต่รอยยิ้มที่สดใสของเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ทำให้มันรู้สึกสบายใตอน่างไร้สาเหตุ
ที่แท้จามคนเราใกล้ตายก็มักจะสะเทือนอารมณ์ไปกับสิ่งที่มองข้ามไปในขีวิตของตนเองนี่เอง
ใข้ชีวิตโดยที่มีความสนุกสนานในทถกวันงั้นรึ นั่นมันช่างเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่โดยแท้จริง
"เป็นคำตอบที่ดี!"
ทั้งไร้ความทะเยอทะยานและความฝัน แต่มันช่างเป็นคำตอบที่ถูกใจมันเสียเหลือเกิน!
ในที่สุดขายขราก็ยิ้มออกมาจากใจจริง แม้ใบหน้าจะยับยู่นี่แต่มู่อิ่งเทียนก็มองออกถึงความสุขในดวงตาของมันได้อย่างชัดเจนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม
ราวกับรอยยิ้มนั่นคือดอกไม้ที่จะบานเฉพาะยามที่แสงแดดแบอุ่น เมื่อเลือนหายไปใบหน้าของชายชราก็กลับมาเคร่งครึมเข่นเดอมแต่ดวงตายังคงอ่อนโยนลงบ้าง
มือข้างหนึ่งที่เหี่ยวย่นยามนี้ ล้วงเข้าไปในเสือของตน แต่คลับคล้ายมันจะลังเลในใจอยู่นาน ผ่านไปหลายเสี้ยววิมันก็สูดลมหายใจเข้าลึก หยิบของบางสิ่งขึ้นมาให้กับมู่อิ่งเทียน
มู่อิ้วเทียนมองไปตรงหน้าก็พบว่าของสิ่งนั่งไม่ได้อยู่ในจินตนาการที่มันคิดไว้เลยสังนิด
"แผ่นป้าย?"
ชายชราไม่สนใจท่าทีมึนงงของเด็กหนุ่มตรงหน้า ยามนี่สิ่งที่อยู่ในมือมันคือของที่คนในใต้หล้าให้ความสำคัญมากที่สุดในแผ่นดิน ยามนี่ผ่านมาหลายวันแล้วคนจากเบื้องบนคงจะสามารถตรวจสอบได้แล้วว่าตนเองลงมาที่ชั้นที่ห้า และเมื่อถึงตอนนั้นก็คงไม่พ้นที่จะถูกล่าสังหารอีกครั้ง
ยามนี้หนทางเดียวของมันก็คือการฝากฝังของสิ่งนี่ไว้ให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้าที่มันไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ
"จำไว้ให้ดี ของสิ่งนี้คือสิ่งที่สำคัญยิ่ง เจ้าห้ามให้ใครเห็นป้ายนี่เด็ดขาด จงจำเอาไว้จงเก็บป้ายนี่เอาไว้ให้ไม่ห่างจากตัวและทุกๆวันเจ้าต้องนำพลังมารและพลังบริสุทธิ์ชักนำเข้าแผ่นป้าย ทีละเท่าๆกัน ให้หาที่ลับตาคนและทำสิ่งนี้ทุกวันอย่าได้ขาด จวบจนข่วงเวลาที่เหมาะสมในวันที่เจ้าคิดว่าพร้อมแล้ว ให้เจ้ากลับมาที่หุบเขากระบี่จงหยวนนี่อีกครั้งและนำแผ่นป้ายนี่กลับมาด้วย"
ชายชราสูดหายใจลึกมันร่ายยามด้วยความตื่นเต้น ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความขมขืนและความหวังเสี้ยวหนึ่ง
"เจ้าจำได้หรือไม่ ทั้งเรื่องการฝึกวิชาและโดยเฉพาะแผ่นป้ายนี่ ไม่ว่าอย่างไหนเจ้าก็ห้ามลืมเด็ดขาด!"
ชายชราจ้องมองมาที่มัน ถามย้ำอีกครั้ง มู่อิ้งเทียนรับแผ่นป้ายสีขาวนั้นมาอย่างงงๆ เมื่อพลิกดูก็ไม่พบความปกติในแผ่นป้ายนี่แต่ดูทีท่าที่ชายชราให้ความสำคัญกับมันแสดงว่ามันต้องมีค่าอย่างยิ่งแน่นอน
"ขอรับ ฟ้าดินเป็นพยานหากผิดสัญญาทั้งหมดขอให้สวรรค์ลงโทษข้า"
ชายชราหรือก็คือหวังเฟิ่งหวั่นตื่นตัน มองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า มันแม้ตายก็ไม่เสียดายแล้วเพราะในใจมันกลับมีความคาดหวังแปลกประหลาดต่อขายหนุ่มผู้นี้อยู่อย่างน่าประหลาด
"ดี เวลาข้าเหลือไม่มากแล้ว ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคนถ่ายทอดวิขาให้เจ้า เจ้าคำนับข้าสามทีแล้วเรียกข้าว่าอาจารย์เถอะ"
มู่อิ่งเทียนตกตะลึง ทว่าในใจกลับยอมรับได้อยู่หลายส่วน ไม่ว่าอย่างไรตนก็ถูกเฒ่ามารนี่มอบเคล็ดวิชาให้หากนับกันจริงมันก็นับเป็นศิษย์ของชายชราผู้นี้ไปแล้ว แม้ชายชราจะเป็นมารแต่หากไม่บอกใครแล้วใครจะมาเอาผิดมันได้
อีกอย่างเฒ่ามารนี่ถึงแม้จะแปลกประหลาดไปบ้าง แต่มันก็เป็นคนช่วยชีวิตตนเอาไว้ เรื่องการตอบแทนนี่มู่อิ้งเทียนทั้งชีวิตไม่เคยบิดเบือนมาก่อน
คิดได้ดังนั่น มู่อิ่งเทียนก็ยันร่างกายลุกขึ้นนั่งด้วยหัวเข่า ก่อนจะโค้งคำนับดินพื้นสามทีอย่างหนักแน่น
"คำนับอาจารย์!"
เห็นท่าทีเด็กหนุ่มตรงหน้า ในแววตาของชายชราก็ตื่นตันจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา ดีแล้วจริงๆที่มันพบกับเด็กหนุ่มน้อยคนนี้ ในสถานที่ห่างไกลภายใต้หุบเหวใครจะคาดคติดว่ามันจะหาคนสืบทอดปรินิธานได้
นี่นับเป็นวาสนาของมันจริงๆ!
"ศิษย์เอ่น จำคำของอาจารย์ให้ดี แม้ว่าในอนาคตเราอาจจะไม่ได้มีวาสนาพบกับอีกแล้ว แต่ก็ขอให้เจ้าอย่าผิดคำสัญญา!"
มู่อิ่งเทียนที่คุกเข่าคำนับ ได้ยินแต่เสียงแหบกร้านพบศีรษะตนเองมันตอนนั้นยกหัวขึ้นก่อนที่จะพบว่ามือเหี่ยวย่นของชายชราได้ยื่นมาหามันแล้ว
ชายชรายื่นมือไปที่หน้าผากของมู่อิ่งเทียนข้าๆ พลังสายหนึ่งแล่นเข้าสู่มู่อิ่งทียนทำให้สติของมันพลันดับวูบไปในทันที
มองดูร่างเด็กน้อยตรงหน้าแล้วหวังเฟิงหวั่นก็ยิ้มขื่น ทั้งมันและเด็กหนุ่มผู้นี้ทั้งสองต่างไม่รู้จักกันแม้แต่ชื่อแส่ ทว่าความหวังทั้งหมดในชีวิตของหวังเฟิงหวั่นถูกถ่ายทอดสู่เด็กหนุ่มผู้นี้หมดแล้ว
มันดันตัวขึ้น ก่อนที่จะไอเป็นโลหิตออกมา เห็นเช่นนั้นมันก็รู้ตัวดีว่าตนเองคงเหลือเวลาไม่มากแล้ว
"ข้าคงจะใช้ร่างของมารทมิฬ พาเด็กหนุมผู้นี้ขึ้นไปได้อีกรอบ และคงจะยื้อเวลาออกไปได้เพียงสามวันที่จะหลบหนีไปให้ไกล"
สายตาของมันจดจ่ออยู่บุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าอีกครั้ง ในแววตานั่นไม่มีใครอ่านออกเลยว่ามันกำลังคิดสิ่งใดอยู่
"ศิษย์เอ๋ย ในอนาคตที่เจ้าจะสามารถสวนทางสวรรค์และพลิกโลกามาได้ อยู่ที่เจ้าแล้ว!"


เขาหายใจไม่ออก
ร่างกายเหมือนถูกโรลเลอร์เหล็กยักษ์รีดจนตัวบี้แบน อากาศถูกบีบออกหมดปอด ตอนนี้เขาต้องการออกซิเจนโดยด่วน
สัมผัสจากรอบกายมีแต่ความเย็นเยือก บ่งบอกว่าตอนนี้อยู่ในน้ำ มือพยายามตะเกียกตะกายดิ้นรนตามสัญชาตญาณ แต่กลับขยับมือกับขาไม่ได้ แถมมีน้ำหนักมหาศาลกดทับไว้ ไม่ให้ใบหน้ายกชูเหนือผิวน้ำเพื่อสูดหายใจ
ทนไม่ไหวแล้ว เขาต้องการอากาศ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยสูดหายใจเข้าไป ซึ่งพอทำแบบนั้นกลับกลายเป็นสร้างความเสียดแทง เกิดความปวดแสบปวดร้อนในปอดจนแทบระเบิด ทุกอย่างที่โอบล้อมรอบตัวมีแต่ของเหลว และสภาพของมันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความบางเบาของอากาศ
เขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ปลาสักหน่อย
และในวินาทีที่ความอึดอัดทรมานมาถึงขีดสุด เขารู้สึกราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง ราวกับหัวจะระเบิดออก เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว
จากนั้นทุกอย่างก็พลันมืดมิด
+++++
ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว เหงื่อแตกเต็มใบหน้าและลำตัว สีหน้าของเขาดูงุนงงสับสน ตากลมโตสุกใสสั่นระริกอยู่ในความมืด
อีกสักครู่ต่อมาเขาคงรู้ตัวว่าสิ่งที่เห็นเมื่อกี้คือความฝัน ชายหนุ่มเลยยกมือเสยเส้นผมที่หยักศกเล็กน้อย เหงื่อทำให้ปลายผมเปียกลู่ติดผิว
จริง ๆ เขาไม่ได้ฝันว่าตัวเองจมน้ำมาสักพักแล้ว ที่กลับมาฝันอาจเพราะตอนบ่ายบังเอิญมีเหตุให้หวนคิดเรื่องโศกนาฏกรรมกับครอบครัวของเขาที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว
ชายหนุ่มถอนหายใจ ตอนแรกตั้งใจจะนอนต่อ แต่ก็เปลี่ยนใจ เอื้อมมือไปเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง เห็นตัวเลขดิจิทัลของนาฬิกาตั้งโต๊ะบอกเวลา 04:37 ทำให้รู้ว่าได้พักผ่อนไปนานพอสมควร มิน่าตาสว่างเลยตอนนี้ ชายหนุ่มจึงเกิดความคิดบางอย่าง
เขาหันไปมองด้านข้างเตียง เห็นเค้าโครงของรถเข็นจอดอยู่ไม่ไกลนักจากเตียงที่เขานอน แล้วพอมองไปอีกทางก็เห็นไม้ค้ำยันสองอัน เขาชั่งใจก่อนขยับตัวบนที่นอน พยายามวางเท้าลงช้า ๆ บนพื้น รู้สึกเย็นเฉียบที่มือที่เกร็งจนสั่นระริกเกาะราวโลหะกันตกของเตียง
เขาต้องค่อย ๆ ขยับตัวไปหาไม้ค้ำ กล้ามเนื้อมัดใหญ่โดยเฉพาะที่ต้นขาของร่างกายนี้มีสภาพอ่อนแรง
สุดท้ายก็ไปถึงไม้ค้ำและคว้ามายันที่รักแร้จนได้
ชายหนุ่มลุกไปทำธุระส่วนตัวโดยใช้ไม้ค้ำช่วย พอเสร็จเขาก็รู้สึกหัวใจพองโต ตลอดหลายวันมานี้เขาไปไหนมาไหนโดยไม่ต้องใช้รถเข็นเลย
อีกสักพักเขาก็กะโผลกกะเผลกมาแถวหน้าต่างของห้องพักคนป่วย ไม้ค้ำอันหนึ่งไว้ถูกหนีบไว้ที่รักแร้ก่อนชายหนุ่มจะรูดม่านหนาหนักเปิดออก ต่อมาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมมีที่เท้าแขนตัวหนึ่งที่วางอยู่แถวนั้น สายตาของเขาทอดออกไปข้างหน้า
ข้างนอกคือพื้นผิวของท้องทะเลกว้างใหญ่ ซึ่งตัดกับสีตะกั่วเข้มข้นของท้องฟ้ายามราตรี แต่สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตาคือสิ่งก่อสร้างสลับซับซ้อนที่ส่วนใหญ่เป็นเหล็ก มีหอคอยสูง กับโมไบล์เครนสีเหลืองเคลื่อนไหวไปมา บันไดเหล็กเปลือยที่แปะอยู่นอกอาคาร ไกล ๆ นั่นคือแคปซูลแท็งก์สูงใหญ่สีมอ ๆ
ข้างในสิ่งก่อสร้างเต็มไปด้วยความสว่าง ราวกับโครงสร้างเหล็กแต่ละชิ้นเปล่งแสงสีเหลืองส้มออกมาท่ามกลางพื้นหลังอันมืดสนิท ที่เลยไปอีกเป็นปล่องสูงที่ตรงปลายมีเปลวไฟสีส้มลุกโชติช่วงตลอดเวลา เห็นเป็นประกายสีส้มงดงามสะท้อนอยู่บนพื้นน้ำ
ใช่แล้ว สิ่งก่อสร้างที่เขาเห็นและห้องที่เขาอยู่ก็คือส่วนหนึ่งของแท่นขุดเจาะน้ำมันดิบกลางอ่าวไทย ซึ่งมีชื่อว่าแท่นอัญชัน
และนี่คือส่วนหนึ่งของอาณาจักรลาโฮมกรุปผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพ ที่เริ่มต้นจากธุรกิจผลิตน้ำหอม
และแท่นขุดเจาะนี่เองคือที่ทำงานของเขา หมายถึงตัวเขาในชีวิตก่อนหน้านี้น่ะ
ชายหนุ่มคิดอะไรต่อไปเรื่อยเปื่อย เหม่อมองทิวทัศน์ยามราตรีอีกสักพักจึงเอี้ยวตัวมามองตัวเลขเรืองแสงบนโต๊ะแล้วก็ถอนใจอีกรอบ เกือบตีห้าแล้ว น่าจะกลับไปนอนต่อเสียที
แต่อยู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเสียงดังผลัวะ มีใครบางคนผลักมันเข้ามา
แสงโคมสลัวที่หัวเตียงส่องให้เห็นว่าคือเขาคนนั้นนั่นเอง คุณชายหนุ่มทายาทเพียงคนเดียวของลาโฮมกรุป
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกปั้นมา ร่างเพรียวสูงที่ตอนนี้ท่อนบนเปลือยเปล่า ผิวกายสีแทนของเขาเป็นมันวับในความมืด ทั้งตัวสวมแค่กางเกงนอนผ้าฝ้ายสีเทามีเชือกผูก ที่ตอนนี้เอวกางเกงถูกรั้งต่ำแทบเห็นแนวเส้นขนสีดำแข็งที่ปกคลุมพื้นที่ที่อยู่ต่ำลงไปอีก เขาคงลุกออกจากเตียงตัวเองแล้ววิ่งมาที่ห้องพักผู้ป่วยนี้ในชุดนอนเลยทีเดียว แถมคงรีบมาด้วยเพราะดูหอบหายใจเหน็ดเหนื่อย
แม้แสงจะไม่มาก แต่ชายหนุ่มที่นั่งบนเก้าอี้นวมก็ยังเห็นร่องเฉียงของส่วนต้นขาที่เชื่อมต่อกับลำตัว ที่เรียกกันว่าวีไลน์ของคนมาใหม่ และภาพนั้นช่างดูเร้าอารมณ์ยิ่ง ช่วงเอวของหนุ่มถอดเสื้อคนนั้นค่อนข้างเล็ก ด้านข้างลำตัวแทบไม่มีไขมัน
ผิวกายของหนุ่มหุ่นดีนั้นปกคลุมไปด้วยเหงื่อบาง ๆ ลำคอค่อนข้างยาวของเขาเปียกเหงื่อ ใบหน้าหล่อเหลาสั่นระริกและหวั่นไหว ราวกับมีความทรมานบางอย่างที่เขาไม่อาจกักเก็บไว้อีกต่อไป และตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องระเบิดออกมาสู่ใครสักคน
หนุ่มคนนั้นเอามือทาบที่หน้าอกของตัวเอง เหงื่อซึมตามหน้าผาก ไรผม ตอนเขาเดินมาตรงจุดที่มีแสง ก็เห็นใต้ผิวแก้มซับด้วยสีระเรื่อเหมือนมีเลือดมาสูบฉีดมาก ในแสงน้อย ๆ นั้นเห็นเงาเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ริมฝีปากได้รูปมีขอบชัดของเขาชุ่มชื้นจนเป็นมันวาว
ชายหนุ่มคนที่นั่งอยู่คิดว่าอาการของคนที่มาใหม่เหมือนคนแพ้แอลกอฮอล์แต่ดันทุรังดื่มเหล้าปริมาณมากเข้าไป
แต่ที่น่าตระหนกคือชายคนนั้นเร่งรุดมายังเก้าอี้นวมที่เจ้าของห้องนั่งอยู่
"ฮึก อา...ช่วยด้วย ช่วย มันปวด..ทรมาน"
นั่นคือเสียงต่ำแหบเครือของคนมาใหม่ หนุ่มน้อยบนเก้าอี้เห็นคนมาใหม่กุมที่เป้ากางเกงนอน ใต้ผ้านุ่มนั้นมีส่วนนูนเป็นก้อน แถมยังเต้นตุบ ๆ ทำให้รู้ว่าเขามีอารมณ์อันร้อนแรงโหมกระหน่ำอยู่ หนุ่มน้อยบนเก้าอี้สงสัยว่าเหตุใดความต้องการของเขาจึงมากมายจนเปิดเผยให้เห็นเด่นชัดขนาดนี้
"แข็งจนเจ็บไปหมดแล้ว ช่วยหน่อย"
"เฮ้ย อะไร คุณจะทำอะไรผม" อีกแป๊บเดียวต่อมาหนุ่มบนเก้าอี้ก็ร้องเสียงหลง
นั่นเพราะผู้มาใหม่กรากมายังเก้าอี้นวมตัวที่อีกคนนั่งอยู่ มือแข็งแรงของเขาช้อนตัวหนุ่มคนที่นั่งซึ่งมีร่างกายผอมบอบบาง ขึ้นมาจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ราวกับยกของไร้น้ำหนัก จากนั้นร่างกำยำก็โยนคนในอ้อมแขนลงไปบนเตียงคนป่วยอย่างไม่นุ่มนวลนักทันที
แล้วร่างของหนุ่มผู้มาใหม่ก็โถมทับร่างผอมบางตัวเล็กกว่าที่อยู่ข้างใต้ มือคนข้างล่างพยายามผลักดันการรุกรานจากคนข้างบน แต่ก็ไม่อาจต้านทาน กล้ามเนื้อหน้าอกแข็งแกร่งของคนอยู่บนขยับเคลื่อน อกนูนสวยเป็นมันวาวเพราะเหงื่อบาง ๆ บดเบียดลงมา
"อุ๊บส์ แม่งยิ่งปวดโว้ย" เขายังกุมมือไว้ตรงเป้ากางเกง
แล้วคนข้างบนก็ใช้ต้นขาแข็งแรงแทรกต้นขาของคนข้างล่าง ทำให้ฝ่ายนั้นจำยอมแยกขาตัวเองออก เสื้อคลุมอาบน้ำที่ใส่อยู่แบะออกกว้าง คนข้างบนกระตุกแรง ๆ ที่เชือกรัดเสื้อคลุม แล้วกระชากผ้าชิ้นโตนั้นออกทันที จากนั้นร่างเปลือยเปล่าของคนข้างล่างก็ถูกเปิดเผยทุกส่วนสัดให้คนข้างบนเห็น และนั่นอาจเป็นเหตุให้คนที่แข็งแรงกว่าทำเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอ กับเสียงกลืนน้ำลายอย่างได้อารมณ์
"อึก ฮึ่ม อา อูย มันน่า..."
คนข้างบนวางมือใหญ่ข้างหนึ่งแนบลำคอบอบบางของอีกฝ่าย นิ้วโป้งเตรียมกดลงตรงจุดที่หากลงน้ำหนักมากไปแค่นิดเดียว คนข้างล่างก็อาจหมดสติได้
ร่างใหญ่กว่าเบียดคนร่างเล็กกว่าข้างใต้ แล้วมือใหญ่อีกข้างก็รูดกางเกงตัวเองลงไปกองที่หัวเข่า จากนั้นแค่ขยับขาไปมาสองสามที กางเกงตัวนั้นก็ร่วงลงไปกองบนพื้น
แสงในห้องเผยให้เห็นแผ่นหลังที่มีมัดกล้ามสวยงามเป็นเงาวับเพราะเหงื่อ เห็นเขาคร่อมคนตัวเล็กไว้ข้างบน กล้ามเนื้อก้นแน่น ๆ บดเบียดเข้ามาตรงหว่างขาคนข้างล่าง
แล้วมือคนข้างบนก็จับที่ข้อเท้าคนข้างล่างให้สองขาถ่างกว้างจากกัน คนตัวเล็กกว่ามีร่างกายอ่อนแรงไม่มีทางสู้เขาได้
"อย่า อย่าทำผม..อื้อ อือ"
เสียงร้องขาดหายไป เพราะคนข้างบนใช้มือใหญ่กดทับริมฝีปาก ก่อนเขาจะดันริมฝีปากของตัวเองลงมาอย่างรุนแรง บดเบียดจนแทบไร้อากาศช่องว่าง คนข้างล่างไม่มีสิทธิ์เอื้อนเอ่ยคำใด จะขยับตัวหนีไปไหนก็ไม่ได้
พอคนข้างบนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ขัดขืน ก็เริ่มจูบหนักหน่วงขึ้น ใช้ทั้งปากและลิ้นรุกรานเลยทีนี้ ตอนนี้มีแต่เสียงเนื้อสัมผัสกัน เสียงดูด เสียงกลืนน้ำลาย คนข้างบนเริ่มจับได้แล้วว่าคนข้างล่างต้องยอมจำนน ไม่อาจขัดขืนไม่ว่าจะด้วยหนทางใด
แต่อีกเหตุผลคือคนข้างล่างเริ่มเผลอไผลปล่อยใจให้คนข้างบน เริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบที่ประเคนให้ สองแขนเล็ก ๆ ที่ตอนแรกต่อต้าน พยายามผลักดันหน้าอกคนข้างบนให้ห่างออก มาตอนนี้กลับเลื้อยไปลูบคลำเส้นผมหนากับโอบตรงแผ่นหลังของอีกคนไว้แทน
แสงไฟเผยให้เห็นว่าหน้าของคนข้างบนแดงจัด ศีรษะที่มีเส้นผมดกหนาบดเบียดกับแผ่นอกและซอกคอของอีกฝ่าย จมูกปากซุกไซ้ไปทั่ว ที่แก้ม หน้าอก แม้แต่ในจุดที่ค่อนข้างส่วนตัวก็ไม่ละเว้น ลิ้นอุ่น ๆ ของเขาลากตั้งแต่ข้างลำตัวไปจนถึงใต้วงแขน แล้วจมูกโด่งก็ซุกซบอยู่ตรงนั้น
"ฮึก โอ๊ย อย่าทำอย่างนั้น มัน…" คนข้างล่างเสียวซ่านแทบขาดใจที่โดนทำแบบนั้น
"กลิ่น กลิ่นดีเหลือเกิน หอมมาก…น่ากิน"
สองมือของคนตัวใหญ่ข้างบนคลุกเคล้าตะโบมไปทั่วที่กราม คาง หน้าอก หน้าท้อง รวมถึงท่อนเนื้อของคนข้างล่างที่แข็งตัวสู้มืออีกฝ่าย หน้าท้องของคนข้างล่างสัมผัสรู้ได้ถึงความแข็งตัวของผู้รุกราน ตากลมโตของคนข้างล่างเห็นท่อนเนื้อใหญ่โตของคนข้างบนเต้นตุบราวกับมีหัวใจเป็นของตัวเอง ส่วนหัวของท่อนเนื้อนั้นเปลี่ยนเป็นสีเข้ม แถมตอนนี้ยังมันเลื่อมไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่มีปริมาณมากผิดปกติ ของเหลวบางส่วนไหลเยิ้มลงมาเป็นสายหนา ๆ จนเปียกผ้าปูเตียง แต่ของเหลวส่วนใหญ่เปียกนองเคลือบท่อนเนื้อที่ตอนนี้กำลังสัมผัสถูไถไปมาบนเรือนกายของคนข้างล่าง
"หอม กลิ่นหอมหวานเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว" เสียงคนตัวใหญ่หายใจลึกและรุนแรง จมูกสูดดมคนข้างล่างไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นที่เส้นผมตรงกลางกระหม่อม ที่ซอกคอ หรือที่ใต้วงแขนทั้งสองข้าง
จากนั้นคนข้างบนก็โน้มตัวลงมาที่ซอกคออีกรอบ
"ไม่ไหวแล้วขอกินหน่อยเถอะ"
คนแข็งแรงทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาฝังฟันลงตรงหัวไหล่ที่ค่อนไปทางหลังคอของคนข้างล่าง ผิวอ่อนสีซีดถูกขย้ำเป็นรอยฟัน หยดของเหลวสีแดงราวกับเม็ดทับทิมซึมออกมาตามรอยแผลทันที อีกฝ่ายไม่ได้ทำแค่กัด แต่คงดูดของเหลวที่ซึมจากแผลเข้าปากไปเล็กน้อยด้วย
"โอ๊ยยยยย" คนข้างล่างร้องเสียงโหยหวน นั่นอาจทำให้คนข้างบนตกใจ เลยถอนปากออกจากไหล่
แล้วคนข้างบนก็ยกตัวขึ้น ใช้หลังมือปาดริมฝีปากแดงที่เปรอะเลือด แสงจากนัยน์ตาที่เปล่งออกมาราวกับเรืองแสงได้ในความมืด แววของเขามีความซับซ้อน มีความรู้สึกข้างในมากมายหลายอย่าง ทั้งสาแก่ใจ ทั้งสาสมอารมณ์หมาย รวมถึงความปรารถนาอยากได้อะไรที่มากกว่านี้ขึ้นไปอีก
คนข้างบนเลยก้มหน้าลงมาอีก เป้าหมายคือริมฝีปากของคนข้างล่าง สองมือจับที่ข้อมือของคนที่อยู่ข้างล่างไว้อย่างแน่นหนาจนอีกฝ่ายไม่มีทางหนีไปไหนพ้น
ด้วยความหน้ามืดตามัวของคนที่อยู่ข้างบน เขาไม่ได้ยินเสียงร้องขอความเห็นใจ...แม้แต่นิดเดียว
เสียงร้องที่สั่นราวกับเสียงสะอื้นว่า "นี่อาเอง เดวี่" มันเล็ดลอดออกมาจากปากสวยได้รูปเพียงแผ่วเบา
แล้วน้ำตาหยดแรกก็ร่วงจากดวงตาฝ่ายที่ถูกรุกรานลงมาเปียกหมอน


ความทรงจำแรกที่มีในร่างของหนุ่มน้อยย้อนกลับไปเกือบหนึ่งเดือนที่แล้ว
ก่อนการลืมตาขึ้นนั้นมีแต่ความฝัน ความฝันอันทุกข์ทรมานไร้จุดสิ้นสุด—เหมือนพยายามแค่ไหน ก็ไม่อาจดึงอากาศเข้าปอด มีแต่ความอึดอัดหายใจไม่ออก ตามมาด้วยมวลของเหลวไหลทะลักเข้าปาก สุดท้ายก็เข้าไปถึงปอด จากนั้นคือความรู้สึกที่ราวกับทุกอย่างในตัวแตกสลายระเบิดออก น้ำที่กลายเป็นสารมรณะฉีกกระชากทุกอย่างจากข้างใน ไม่มีคำใดบอกได้เว้นแต่เจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ
เมื่อทุกอย่างสิ้นสุด บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนเป็นมืดสนิท มีแต่ความเวิ้งว้างว่างเปล่า
ตอนแรกเขานึกว่าจะต้องล่องลอยอยู่ในฝันร้ายนี้ไปเรื่อย ๆ นานตราบนิรันดร แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ปลุกสัมปชัญญะให้คลายจากสภาวะเคลิ้มลอย
ที่ได้ยินคือเสียงปี๊บ ๆ
เสียงปี๊บที่ว่าน่าจะเป็นเสียงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อะไรสักอย่าง ตอนแรกได้ยินเพียงแผ่ว ๆ ก่อนค่อย ๆ ดังขึ้นทุกที
และนั่นทำให้เขากะพริบตา
ภาพสีดำที่หมุนวนในห้วงความคิดมาเนิ่นนานพลันสลายไปทันทีที่ลืมตา กระนั้นทัศนวิสัยที่ปรากฏตรงหน้าก็พร่ามัวอย่างยิ่ง เขารู้สึกถึงสัมผัสที่ต้นแขน
หรือนี่คือภาพของโลกหลังความตาย เขาตายไปแล้ว
ชายหนุ่มกะพริบตาซ้ำ ๆ จึงเห็นภาพโครงร่างลักษณะคล้ายคน เป็นสีเขียวบนพื้นขาว เขาหยีตา ที่แท้คือพยาบาลคนหนึ่งในชุดสครับสีเขียวนั่นเอง ส่วนโลกที่เขามองเห็นตอนนี้ส่วนใหญ่มีสีขาว
ในชีวิตหลังความตายพยาบาลยังแต่งชุดสีเขียวน่าเกลียดแบบนี้อีกหรือ
"คุณคะ ๆ" หญิงสาวจับแขนคนป่วยไว้ "ฟื้นแล้วเหรอคะ" เธอวนไฟฉายปากกาไปมาที่ดวงตาของหนุ่มน้อยตรงหน้า เมื่อพบว่ารูม่านตาของเขาหดตัวทันทีที่ได้รับแสงเธอจึงแน่ใจ
หญิงสาวที่เอามือจับแขนของคนป่วยไว้ คือพยาบาลชุดสครับสีเขียวที่ถูกจ้างพิเศษต่างหาก นอกจากพยาบาลชายอีกคนที่เป็นพนักงานของบริษัทที่คอยประจำอยู่ที่แท่นขุดเจาะนี้ เหตุผลที่พยาบาลสาวถูกจ้างมา ก็เพื่อดูแลผู้ป่วยโคม่าคนนี้โดยเฉพาะ และเมื่อได้ยินเสียงเตือนจากเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ว่า เธอจึงรีบถลันเข้ามาในห้องคนป่วย
พยาบาลสาวคนนั้นรีบร้องบอกพยาบาลชายประจำแท่นขุดเจาะว่า
"บอกคุณเดวิสด้วยว่า ผู้ป่วยโคม่าฟื้นแล้ว"
เดวิส ชื่อนี้ก้องในหัวไปมา ชายหนุ่มคนที่เพิ่งฟื้นจำได้ว่า ชื่อนี้มีความหมายอย่างยิ่งสำหรับเขา ถ้าโลกที่เขาตื่นขึ้นมามีเดวิส นั่นแปลว่านี่คือโลกใบเดิมใช่หรือไม่
เขาเลยพยายามเปล่งเสียงถามไป มันยากลำบากมากในตอนแรก ราวกับร่างกายนี้ลืมวิธีการออกเสียงไปแล้ว เขากระแอมสองสามที จนสุดท้ายก็ไอแคก ๆ ออกมาเพื่อเรียกเสียง แต่เสียงที่ออกมาก็แหบพร่าอย่างยิ่ง
"เดวิส-คือ-ใคร"
พยาบาลสาวเป็นคนตอบ "คุณชนรพ เดวิส หงษทัศน์พิพัฒน์ เจ้าของลาโฮมกรุปไงคะ แล้วก็เป็นเจ้าของแท่นขุดเจาะนี่ด้วย"
"แล้ว-ที่นี่-ที่ไหน"
"แท่นขุดเจาะน้ำมัน ชื่อว่าแท่นอัญชัน อยู่กลางอ่าวไทย เป็นของลาโฮมกรุปอย่างที่บอกไปเมื่อตะกี้ค่ะ"
โอ้โห ไม่อยากเชื่อเลย ข้อมูลของเดวิสกับลาโฮมกรุปถูกต้องตรงกับที่เขารู้ นั่นแปลว่าเขายังไม่ตายใช่ไหม แค่หลับยาวหลังจากจมน้ำไปก็แค่นั้น เฮ้อ คุณพระช่วย เขาดีใจที่สุดเลย
แต่ความดีใจก็คงอยู่ไม่นานหลังจากคนที่เพิ่งตื่นสังเกตหลังมือที่มีสายน้ำเกลือและสายยาเสียบห้อย ต่อมาก็พลิกดูที่ท้องแขน จากนั้นก็ลองเอามือข้างหนึ่งลูบหัวไหล่ด้านหน้าและด้านหลัง ก่อนเลื่อนลงไปที่หน้าท้อง
แขนเรียวยาวผอมบาง ท้องแขนขาวซีดมาก ตรงข้อมือด้านในเห็นเส้นเลือดดำเป็นสีน้ำเงินอยู่ใต้ผิวบาง ๆ ด้วย นี่ตัวเขาขาวแล้วก็ผอมขนาดนี้เลยเหรอ
ชายหนุ่มเอะใจ เลยลูบคลำไปตามขา ลำตัว จากนั้นใจก็หายวาบเลยทีเดียว
เฮ้ นี่มันไม่ใช่ตัวเขาเลยนี่หว่า แล้วคนนี้คือใคร เขามาอยู่ในร่างคนอื่นงั้นเหรอ
ชายหนุ่มร้อนใจอยากเห็นหน้า ติดตรงที่ว่ารอบตัวเขาไม่มีกระจกเลย บังเอิญว่ามีถ้วยสเตนเลสเล็ก ๆ สำหรับใส่ยาหรืออะไรบางอย่างวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงพอดี เขาเลยพยายามเอื้อมมือที่แทบไม่มีเรี่ยวแรงขยับถ้วยใบนั้นให้เข้าใกล้องศาที่ตาจะเห็น แล้วเหลือบดูเงาที่สะท้อนบนถ้วยนั้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
เฮ้ยยยยย อะไรกันวะเนี่ย
วินาทีที่เห็นเงาสะท้อน ชายหนุ่มแทบหมดสติไปอีกรอบ นี่มันมหัศจรรย์คาดไม่ถึงเกินไปแล้วล่ะ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบนโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกิดขึ้นกับเขา
เขาผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องวิญญาณ ชาติภพ แต่ดันต้องมาเจอกับตัวเรื่องตายแล้วเกิดใหม่ในอีกร่างเนี่ยนะ เป็นอะไรที่เกินจะรับจริง ๆ!
+++++
สองสามชั่วโมงผ่านไป เขาเริ่มตั้งสติได้
แม้ตอนแรกที่ลืมตาตื่นเขาจำอะไรไม่ได้เลย แต่ผ่านไปสักพัก ความทรงจำก็ค่อย ๆ กลับมา
พอความคิดเริ่มเข้าที่เข้าทาง ชายหนุ่มก็หันไปมองด้านหลังเตียงนอน ตรงนั้นเต็มไปด้วยเครื่องมือทางการแพทย์ หน้าจอที่มีตัวเลขดิจิทัลต่าง ๆ อุปกรณ์ต่าง ๆ ส่งเสียงครืดคราดแผ่วเบา
เขาเผลอกัดเล็บ แต่พอนึกได้ก็เลิกทำ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นมีเป้าหมายบางอย่าง
เอาละ ถึงเวลารวบรวมสติ ขั้นแรกต้องนึกให้ได้ว่า ก่อนมาติดอยู่ในร่างนี้ เขาจำเรื่องอะไรในชีวิตที่แล้วได้บ้าง
เขาชื่ออะไร—การิน นันทพจน์ ชื่อเล่นชื่อเดี่ยว
เขาทำงานอะไร ที่ไหน—เป็นนักวิทยาศาสตร์ เป็นหัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาของลาโฮมกรุป ดูแลห้องแล็บผลิตฟีโรโมน อยู่ที่แท่นอัญชันกลางทะเลอ่าวไทยอันกว้างใหญ่แห่งนี้ แท่นขุดเจาะแห่งนี้คือที่ทำงานของเขา
ทำงานที่นี่มานานเท่าไร—เกือบสามสิบปีแล้ว
แล้วอยู่ที่แท่นขุดเจาะนี่มากี่ปี—ห้าปี
โอเค เขาเริ่มใจชื้น ดีใจที่จำข้อมูลส่วนตัวได้ละเอียดกระทั่งจำนวนปีที่ทำงานได้ ซึ่งพอได้ทบทวน เขาก็รู้สึกว่าทำไมถึงทำงานที่นี่มานานหลายปีดีดักเหลือเกิน อยู่มานานขนาดนี้ได้ยังไง
ชายหนุ่มใช้กำปั้นข้างหนึ่งฟาดลงบนฝ่ามือตัวเอง มั่นใจว่าความทรงจำนี้พวกนี้ถูกต้อง ไม่มีทางผิดแน่นอน
ยังไงตอนนี้เขาก็ดีใจที่อย่างน้อยยังจำชีวิตก่อนหน้าได้ ความจำเขาไม่ได้เสื่อม
แต่แล้วคิ้วของเขาก็ขมวดแน่น ปัญหาคือ ตัวเขาคนก่อนตายยังไง ความทรงจำสุดท้ายของชีวิตที่แล้ว แทบไม่มีอะไรที่แตกต่างพิสดารจากชีวิตลูกจ้างคนหนึ่ง คลับคล้ายคลับคลาว่าเขาตื่นนอนไปทำงานตามปกติ อ้อ ที่เหลือจากงานคือการดื่ม จำได้ว่าตัวเองคนก่อนดื่มหนักและทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว
และก็จำได้ด้วยว่าสาเหตุที่เขากลายเป็นขี้เมาคืออะไร
นั่นเพราะความทุกข์ทรมานใจของเรื่องเมื่อสามปีก่อน ซึ่งเกี่ยวกับ...
แต่เขาสลัดความคิดนี้ทิ้งไป ไม่อยากคิดถึงตอนนี้ เขามีเรื่องอื่นสำคัญกว่าให้กลุ้ม
นั่นเพราะร่างที่เขาฟื้นขึ้นมาช่างอ่อนระโหยโรยแรง ไม่มีแรงกระทั่งจะยันตัวเองลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มรู้เรื่องนี้ทันทีตั้งแต่หลังตื่นขึ้นมา ในตอนนั้นเขารู้สึกกระหายน้ำอย่างยิ่ง แค่อยากยันตัวเองลุกจากที่นอน เพื่อเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่มีหลอดดูดมาเท่านั้น แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ ต้องกดปุ่มเรียกพยาบาล เพราะลุกขึ้นมานั่งเองไม่ได้
ยังดีที่เขาดื่มน้ำได้เหมือนคนปกติ แต่พยาบาลบอกว่าอย่าเพิ่งดื่มเยอะ ให้จิบทีละนิดเท่านั้น
ชายหนุ่มล้มตัวลงไปนอนต่ออีกประเดี๋ยว ก็เกิดความต้องการอยากลุกจากเตียงไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อย เขากัดฟัน พยายามขยับตัวท่อนล่าง แต่ราวกับร่างกายส่วนนั้นเป็นอัมพาต ราวกับกล้ามเนื้อเพื่อใช้ในการขยับแข้งขยับขาลืมการทำงานไปแล้ว
การินขวัญเสีย แต่ไม่ยอมแพ้ เขาลองค่อย ๆ ขยับ ในที่สุดด้วยความพยายามจนเหงื่อซึมที่ขมับเขาก็ขยับขาได้ แต่ยังยกมันออกไปวางนอกเตียงไม่ไหวอยู่ดี
คนป่วยเลยยอมแพ้ เขากดออดเรียกพยาบาลอีกรอบ
คราวนี้คนที่เข้ามาคือพยาบาลหนุ่มที่ประจำอยู่ที่แท่น ยังดีที่เป็นคนนี้ เพราะเขาเป็นชายหนุ่มที่มีกำลังวังชาดี พยาบาลหนุ่มแทบต้องอุ้มการินขึ้นจากเตียงเพื่อมานั่งบนเก้าอี้มีที่เท้าแขนที่พยาบาลสาวไปหามาให้
การินวางมือบนที่วางแขนของเก้าอี้ แล้วจับตรงนั้นให้มั่น
แล้วคนป่วยที่เพิ่งฟื้นก็พยายามยันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ
"เฮ้ย อะไร-วะเนี่ย" การินหลุดครางเสียงแหบออกมาเลย
เขาลุกขึ้นยืนไม่ได้ ความตระหนกแผ่ขยายจนเหงื่อแตกซิกที่ขมับ ที่แผ่นหลังและหน้าอก
"คุณพยาบาลครับ-ช่วยพยุงผม-ให้ลุกขึ้นได้ไหม"
พยาบาลหนุ่มทำหน้าไม่เห็นด้วย เขาร้องเตือนว่า "คุณเพิ่งฟื้นจากอาการโคม่า ผมว่าคุณไม่ควรลุกเดินไปไหนมาไหนนะครับ"
"ผม-อยากลองดูครับ ผมไม่แน่ใจว่า-ขาผมเป็นยังไงบ้าง"
อีกฝ่ายยอมทำตาม โดยพยาบาลหนุ่มส่งแขนให้อีกฝ่ายจับอย่างมั่นคง
การินกัดฟันทีเดียวตอนที่มือข้างหนึ่งของเขาจับที่ต้นแขนของพยาบาลหนุ่ม เขายันตัวเองขึ้นมาได้นิดหน่อย แค่นิดเดียวเท่านั้น อีกฝ่ายเห็นท่าจะไม่ไหว เลยลองใช้สองแขนโอบรอบตัวคนป่วยด้านหลังแล้วยกเขาขึ้นจากตรงนั้น
แต่นั่นกลายเป็นการลากคนป่วยมากกว่า ขาทั้งสองของคนเพิ่งตื่นอ่อนเปลี้ยลากเรี่ยไปตามพื้น
ผ่านไปสักพักหนึ่ง ภายใต้การประคับประคองจากพยาบาลหนุ่ม สองเท้าคนป่วยพยายามเต็มที่จะก้าวไปข้างหน้าทีละข้าง การออกแรงอย่างหนักหน่วงทำให้คนป่วยเหงื่อแตก เม็ดเหงื่อซึมจนเปียกแผ่นหลังเป็นจุด ๆ
ไม่อยากเชื่อ เหมือนเขาลืมวิธีการเดินไปแล้วยังไงยังงั้น เหมือนกลับไปเป็นเด็กเพิ่งหัดเดิน
"โอ๊ะ ระวัง" เป็นเสียงของพยาบาลนั่นเอง เพราะขาข้างหนึ่งของคนป่วยเกิดอ่อนแรงจนล้มฮวบลงไป ตอนนี้ขาทั้งสองคงแข็งแรงประมาณหนังยางเท่านั้น
ถ้าไม่ได้พยาบาลหนุ่มประจำที่แท่นช่วยพยุงตัวเขาไว้ เขาอาจล้มคว่ำหน้าฟาดพื้นเจ็บหนักไปอีกก็ได้
การินใจหายวาบ ทำไมกล้ามเนื้อขาของร่างนี้อ่อนแรงเหลือเกิน กระทั่งจะยืนอย่างมั่นคงแค่แป๊บเดียวยังไม่ได้ อย่าว่าแต่เดินเลย!


ชายหนุ่มผู้มาใหม่คือคุณเดวิส นายชนรพ หงษทัศน์พิพัฒน์ หรือคุณหนูเดวี่ตามที่เขาเคยเรียก เดวิสคือทายาทเพียงคนเดียวของคุณชนะกับคุณรัมภาผู้ล่วงลับ
และตอนนี้เขาคือท่านประธานบริษัทที่ยังหนุ่มแน่นของลาโฮมกรุป
ครั้งแรกที่ได้รู้จักเดวิส การินอายุสามสิบห้า ส่วนคุณหนูเดวี่ของเขาอายุแค่สิบขวบ เดวิสเป็นเด็กชายหน้าตาหมดจดที่กำพร้าแม่ตั้งแต่แบเบาะ แม้จะอยู่ในวัยแค่สิบขวบ แต่การินก็มองออกว่าเด็กชายเดวิสดูมีออร่าบางอย่าง เหมือนฟ้าส่งเขามาเพื่อเป็นอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่แค่คนธรรมดา ราวกับถูกส่งมาเพื่อเป็นผู้นำ เกิดมาเพื่อมายิ่งใหญ่ มาเพื่อรวยล้นฟ้า อะไรแบบนั้น
อีกสิบปีต่อมาเดวิสอายุยี่สิบ เขากลายเป็นหนุ่มน้อยรูปงามที่มีบุคลิกลักษณะโดดเด่นไม่ธรรมดา แต่ปีแห่งการบรรลุนิติภาวะของเขาก็เป็นปีแห่งความสูญเสียครั้งใหญ่ของเขาเช่นกัน ทายาทของลาโฮมกรุปต้องบินจากต่างประเทศกลับบ้านเกิด เพื่อมาร่วมงานศพของบิดาบังเกิดเกล้า และหลังงานศพผ่านไป เขาก็ต้องบินกลับไปศึกษาต่อ จากปริญญาตรีแล้วก็ปริญญาโท หลายปีแห่งการศึกษาเล่าเรียนในต่างแดน ดูเหมือนเดวิสแทบไม่ได้อยู่เมืองไทยเลยด้วยซ้ำ
ในงานศพของคุณชนะ พ่อของเดวิส เมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว การินกับเดวิสแทบไม่ได้คุยอะไรกัน และพอการินต้องย้ายถิ่นพำนักมาอยู่และทำงานที่แท่นขุดเจาะกลางทะเลกว้างใหญ่ ทำให้ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาทั้งสองไม่มีโอกาสเจอกันเลย
หากการินจะรู้ว่าในงานศพนั่นคือครั้งสุดท้ายที่จะมีโอกาสได้เจอเดวิส หรือคุณหนูเดวี่ของเขา เขาคงใช้เวลากับอีกฝ่ายให้มากเท่าที่จะทำได้ ก็เขารักและเอ็นดูคุณหนูของเขามาแต่ไหนแต่ไร
นับตั้งแต่คุณชนะจากไป ลาโฮมกรุปถูกดูแลโดยคุณชินผู้เป็นลุง จนกระทั่งวันที่เดวิสสำเร็จกลับการศึกษากลับมาเมืองไทย
การินจำได้จากภาพข่าวสังคมและเศรษฐกิจที่มีให้เห็นตามแหล่งต่าง ๆ ว่า เมื่อสามปีที่แล้ว เดวิสเสร็จสิ้นภารกิจการศึกษาและกลับมารับตำแหน่งประธานบริษัท โดยลุงชินของเขาถอยห่างออกมาเป็นแค่ผู้ช่วยของท่านประธานแทน
บังเอิญเหลือเกินว่าเมื่อสามปีที่แล้ว การินเองก็ประสบกับมรสุมชีวิต ลูกคนเดียวกับเมียของเขาจากไปเพราะอุบัติเหตุ นับตั้งแต่นั้นสติสตังของการินเองก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าใดนัก
ทันทีที่เดวิส หงษทัศน์พิพัฒน์ กลับมารับตำแหน่งประธานบริษัทของลาโฮมกรุป นับแต่นั้นบรรดาสื่อและนักข่าวสำนักต่าง ๆ ก็โปรดปรานการทำข่าวและเอารูปของเดวิสมาลง เพราะเขาคือซีอีโอเจ้าของบริษัทที่ทั้งหล่อดูดีแถมร่ำรวย พ่วงด้วยลักษณะบางอย่างที่ฉายชัดออกมาจากตัวของชายคนนี้ ต่อให้เทียบเขากับประธานบริษัทคนอื่นที่อาจร่ำรวยกว่า แต่เดวิสก็ยังโดดเด่นมีสง่าราศีกว่าใครอยู่ดี
ดังนั้นที่ผ่านมาการินจึงเคยแต่เห็นภาพของเดวิสผ่านสื่อต่าง ๆ วันนี้จึงถึงกับอึ้งไปเมื่อได้สัมผัสท่านประธานตัวจริงแบบชัดเต็มตา เขาทึ่งเหลือเกินกับภาพของเดวิสในวัยผู้ใหญ่เต็มตัว เขาน่าจะอายุสามสิบปีนี้ ความรู้สึกแรกตอนการินเห็นเดวิส นั่นคือชายคนนี้ราวกับจะเปล่งแสงเจิดจ้าออกมาได้ เหมือนเขาคือดวงอาทิตย์ ประธานสำคัญแห่งระบบสุริยะอันยิ่งใหญ่ที่มีดาวเคราะห์มากมายโคจรล้อมรอบ
หัวใจของการินเต้นตึกตัก หลังได้เห็นคุณหนูเดวี่อีกครั้งหลังผ่านมาเป็นสิบปี แม้ขนาดสายตาของคนนอก ท่านประธานของลาโฮมกรุปยังโดดเด่นกว่าใคร ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงพนักงานของลาโฮมกรุป ทุกคนต่างยอมสยบแทบเท้า ให้ความชื่นชมบูชาท่านประธานอย่างเต็มเปี่ยม ภาพลักษณ์ของเดวิสในสายตาพนักงานคงแทบไม่ต่างอะไรจากพระเจ้า
ดังนั้นการินเองเลยนิยมชมชอบท่านประธานเหมือนกันในฐานะพนักงานคนหนึ่งของลาโฮมกรุป
วันนี้เดวิสมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัว ที่ขนาดดูจากภายนอกยังรู้ว่ารูปร่างภายใต้เสื้อคงแข็งแกร่งน่ามองไม่ใช่น้อย สูทผ้าขนสัตว์สีเทาอ่อน ผิวสีแทนของเขาเปล่งปลั่ง ส่งเสริมภาพลักษณ์ชายชาตรีที่เหมาะสมเป็นผู้นำองค์กรขนาดใหญ่โต
ผมดำสนิทถูกจัดทรงเปิดหน้าผาก นั่นทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวัย หน้าผากของเขาได้สัดส่วนกำลังดี ผิวหนังตรงนั้นเรียบเนียนเปล่งประกาย ใบหน้าของเขาค่อนข้างออกรูปไข่ แต่มีโหนกแก้มเล็กน้อยทำให้ดูขึงขังขึ้น จมูกโด่งเป็นสันที่ส่วนปลายค่อนข้างกลม คิ้วเรียวเข้มที่ค่อนข้างเฉียงขึ้นบ่งบอกว่าน่าจะเป็นคนทันคน ไม่เชื่อใครง่าย ๆ ซึ่งก็น่าจะดีแล้วสำหรับการเป็นนักธุรกิจ
แววตาของเขาดำสนิทล้ำลึก เดวิสเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วเท่าที่การินจำได้ เวลาคุณหนูเดวี่มองอะไร แววตาของเขาจะสงบนิ่ง ราวกับอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้ แต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ ทำให้เวลาเขาจับจ้องสิ่งใดสิ่งหนึ่งนาน ๆ จึงดูน่าเกรงขามนิด ๆ คนที่ถูกเขามองอาจมีอาการขนหัวลุกได้
ส่วนหนึ่งบนใบหน้าที่ช่วยลดความแข็งลง ทำให้ท่านประธานดูหล่อละมุนขึ้น คือริมฝีปากที่ค่อนข้างเล็กหากเทียบกับเครื่องหน้าส่วนอื่น แต่ก็เป็นริมฝีปากที่โค้งหยักน่ามอง ดูจิ้มลิ้มราวกับปากของสตรี เนื้อปากเป็นสีระเรื่อแบบคนสุขภาพดี
แต่ตอนนี้มันกลับบิดเบ้ แถมเจ้าของของมันยังกัดริมฝีปากล่างแน่น ราวกับไม่พอใจอะไรบางอย่าง
และเสียงตะคอกจากหนุ่มหล่อผู้มาใหม่ดึงการินให้หลุดจากความคิดกลับมาสู่เหตุการณ์ตรงหน้า อันที่จริงเขาสะดุ้งสุดตัวเลยตอนได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่ายพูดถึงการินโดยตรง
"นั่นไง มันเพิ่งออกจากห้องน้ำพอดีเลย"
คนที่มาใหม่ ถลามาที่รถเข็นที่ออกมาจากห้องน้ำพอดี
"แกจำฉันได้ไหม" ท่านประธานยืนจังก้า ชี้นิ้วเรียวยาวทรงอำนาจมาทางเขา เสียงนั้นห้วนสั้นหยาบกระด้างอย่างยิ่ง
ทำไมเดวิสถึงต้องใช้น้ำเสียงอาฆาตมาดร้ายใส่หนุ่มน้อยคนนี้ขนาดนี้
"แกจำฉันได้ใช่ไหม ไอ้คำมร" ประธานหนุ่มเอ่ยซ้ำ
คำมร?
ในที่สุดการินก็นึกออก คำตอบเหมือนอยู่ใต้จมูก ใกล้เหลือเกินแต่กลับมองไม่เห็น เรื่องนี้ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ
เขากลับมาเกิดใหม่ในร่างของคำมร พรอิทธิวาร์!
"จะเงียบทำไม ฮะ!"
"เอ่อ-คือผม" การินตะกุกตะกักเลยทีเดียว
"ยังจำได้รึเปล่าเปล่าว่าแกขับรถมาชนรถพ่อฉันตกทางด่วนตาย"
หนุ่มหน้าสวยบนรถเข็นเบิกตากว้าง การินในร่างนี้จดจำเรื่องราวอันน่าสลดที่เกิดขึ้นกับคุณชินโดยฝีมือของหนุ่มน้อยคำมรได้ดี
"แล้วฉันก็รอวันนี้มาตลอด วันที่แกจะฟื้นแล้วฉันจะได้จัดการกับแกสักที"
เดวิสย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เขาอยู่ห่างจากการินแค่ไม่กี่ก้าวแล้วตอนนี้ เรือนร่างในชุดดำของเขาช่างใหญ่โตดูข่มขวัญและน่าเกรงขามเหลือเกิน ไหนจะแววตาดุดันแข็งกร้าวนั่นอีก ไหนจะนิ้วชี้ทรงอำนาจที่พุ่งออกมาด้วยท่าทีโกรธเคือง
"ตอนเกิดเรื่อง ฉันอยากฆ่าแกให้ตายแต่ก็ทำไม่ได้ ฉันยังเด็กเกินไป แต่ฉันก็รอโอกาสมาตลอด ใครจะรู้ว่าปีที่แล้วโชคจะเข้าข้าง ไอ้ลูกคนรวยแต่นิสัยชั้นต่ำอย่างแกสุดท้ายก็แพ้ภัยตัวเอง"
ประธานหนุ่มเว้นช่วงก่อนจะพูดต่อ สีหน้ากับแววตาของเขาขึงขังน่ากลัว
"ฉันโคตรสะใจเลยที่แกเสพยาเกินขนาดจนโคม่าไม่รู้เรื่องรู้ราว ฮ่า ฮ่า มึงแม่งโคตรบ้า ใช้ชีวิตแบบนี้แล้วรอดมาถึงอายุขนาดนี้ได้ก็บุญฉิบหายแล้ว"
ตอนนี้นิ้วชี้ของเดวิสแทบจะจิ้มโดนหน้าผากคนที่นั่งบนรถเข็น พลังแห่งการคุกคามของประธานตัวใหญ่ทำให้หนุ่มน้อยร่างผอมบางถึงกับตัวสั่นงันงกเลยทีเดียว
"ที่จริงมึงน่าจะเสพยาแล้วก็ตายห่าไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด ไม่ต้องอยู่ต่อให้รกโลกหรอก เพราะคนอย่างมึงต่อให้มีชีวิตอยู่ ก็คงทำแต่เรื่องเลวระยำ ไม่ทำให้ตัวเองฉิบหายก็ทำให้คนอื่นตกระกำลำบาก เหมือนอย่างที่มึงทำกับพ่อกูไง ไอ้เหี้ย"
ลุงชินเดินตามหลังประธานหนุ่มเข้ามาในห้อง ชายสูงวัยเห็นแบบนั้นเลยกรากเข้ามาจับต้นแขนของท่านประธานจากด้านหลัง
"พอเถอะเดวิส ทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เอาไว้ให้เขาดีขึ้นกว่านี้แล้วค่อยคุยกันก็ได้"
"ลุงอย่าห้าม ผมโคตรเกลียดมัน มันเป็นศัตรูเบอร์หนึ่งของผม ผมจะไม่มีวันให้อภัยมัน" เขาหันไปส่งเสียงเกรี้ยวกราดและเด็ดขาดใส่คนเป็นลุง
และสำหรับประโยคต่อมา การินฟังแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อหู เขาไม่คิดเลยว่าคุณเดวิส คุณหนูเดวี่ของเขาจะทำเรื่องร้ายกาจได้ขนาดนี้
"พอผมรู้ว่ามันโคม่าเพราะเสือกอัปยามากไป ผมงี้โคตรสะใจเลย ถึงได้ลงทุนให้คนไปลักพาตัวมันมาเก็บไว้ที่นี่ คนที่บ้านมันไม่มีทางตามหามันเจอแน่นอน ที่ผมต้องลงทุนถึงขนาดนี้ก็เพื่อวันนี้นั่นแหละ" ประโยคต่อมาเขาหันหน้ากลับมาหาคำมร การินเลยสะดุ้งอีกรอบ แววตาและภาษากายของท่านประธานทำให้คนถูกมองถึงกับเหงื่อซึมที่หน้าผากและใต้วงแขนด้วยความหวาดผวาเลยทีเดียว
"มึงไอ้คำมร มึงได้ชำระหนี้แค้นให้กูแน่!"
แต่เสียงตะโกนโหวกเหวกกลับถอยห่างออกไป เพราะชายหนุ่มรูปงามผิวแทนร่างสูงถูกลากตัวถูลู่ถูกังออกจากห้องด้วยน้ำมือของชายฉกรรจ์คนอื่นที่คุณชินไปขอความช่วยเหลือ ก่อนที่หลานชายจะคลุ้มคลั่งไปกว่านี้
การินเอามือกุมหน้าอกที่เต้นรัวราวกับตีกลอง เขายกตัวขึ้นจากพนักเก้าอี้รถเข็นที่เมื่อครู่เขาแทบจะฝังตัวเองลงไปในนั้น อันเนื่องจากความหวาดกลัวจนบอกไม่ถูก พลังแห่งความแค้นที่อีกฝ่ายส่งมาช่างทรงพลัง ขนาดเขาไม่ใช่คำมรตัวจริง ยังกลัวขนหัวลุก
แต่แล้วการินก็นึกอะไรได้ จะไม่ใช่คำมรได้ยังไง ก็นี่มันร่างของคำมร!
แล้วหนุ่มน้อยหน้าสวยก็เริ่มก่นด่าโชคชะตา
นี่อะไรกัน ไหน ๆ จะให้โอกาสครั้งที่สองกับเขา แต่ดันให้มาติดอยู่ในร่างของคำมร ไฮโซชื่อดัง ที่เป็นถึงทายาทตระกูลเจ้าของธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้าน แต่ดันมีพฤติกรรมไม่ต่างจากเศษมนุษย์ เป็นคนขับรถโดยประมาทจนชนรถที่คุณชนะพ่อของเดวิสขับจนถึงแก่ความตาย
แถมดันฟื้นขึ้นมาในเงื้อมมือของคนที่ลักพาตัวเขามา เท่านั้นไม่พอ อีกฝ่ายยังแค้นเขาสุดขีดอีก
ทำไมเขาถึงซวยขนาดนี้วะเนี่ย!


ผ่านไปแล้วสามวันแล้วสำหรับชีวิตใหม่ในร่างอันปวกเปียกนี้
แม้เขาจะช็อกในวันแรกที่ฟื้น แต่พอผ่านไปวันสองวันก็เริ่มทำใจรับสภาพได้กับความอ่อนแอของร่างกาย อย่างน้อยแค่เอาสายขับปัสสาวะอันเจ็บปวดทรมานเป็นบ้าออกหลังจบวันแรก นั่นก็ทำให้ชีวิตใหม่ในร่างนี้ดีขึ้นเล็กน้อยแล้ว
พยาบาลสาวบอกเขาว่า เขาต้องลองขับถ่ายเองเพื่อให้ระบบของร่างกายกลับมาเป็นปกติ
พอได้ยินชายหนุ่มคนป่วยก็กัดริมฝีปากล่าง ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะทำให้ได้อย่างที่พยาบาลสาวแนะนำ เพราะคงกระอักกระอ่วนเหลือเกินหากต้องทำกิจวัตรพวกนี้บนเตียง ด้วยเหตุนี้เขาจึงขอให้ช่วยหารถเข็นมาไว้ที่นี่ เผื่อต่อไปถ้าขยับตัวได้มากขึ้น อย่างน้อยเขาจะได้เข้าไปทำธุระในห้องน้ำโดยลำพังได้
พยาบาลสาวที่ชื่อนิดย้ำเตือนว่า
"คุณต้องระวังเวลาเคลื่อนไหวนะคะ ถึงคุณจะยังหนุ่มแต่ก็นอนโคม่าไปนานมาก ร่างกายต้องการเวลาในการฟื้นตัว ถ้าคุณลุกไม่ไหวให้รีบเรียกพี่นิดนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ"
ชายหนุ่มที่เพิ่งฟื้นได้แต่พยักหน้า
"ต่อไปถ้าพี่นิดไม่อยู่ นิวจะคอยดูแลคุณแทน" เธอหมายถึงพยาบาลหนุ่มที่เป็นพนักงานของลาโฮม ที่อยู่ประจำที่แท่นนี้ "เขาจะดูแลคุณต่อ แต่พี่คิดว่าอีกไม่นาน คุณก็คงแข็งแรงแล้ว คงไม่ต้องให้ใครดูแลก็ได้"
ชายหนุ่มคิดว่ามันแปลกดีที่พยาบาลสาววัยสามสิบเรียกตัวเองว่าพี่กับเขา แต่ก็นึกได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในร่างอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง เลยถามกลับไปว่า
"พี่นิดจะไม่อยู่นี่แล้วเหรอ-จะไปไหนครับ" เขาตามน้ำเรียกเธอว่าพี่ไปด้วย
"กลับไปทำงานบนฝั่งเหมือนเดิมค่ะ ลาโฮมจ้างพี่มาเป็นพยาบาลพิเศษคอยดูแลคุณช่วงโคม่าเท่านั้น แล้วนี่คุณก็ฟื้นแล้ว"
"อ้อครับ" เขารับคำแต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้
"วันนี้-วันที่เท่าไรครับ"
"30 มี.ค. ค่ะ"
"แล้วปีพ.ศ.ไหนครับ"
"2565 ค่ะ" พยาบาลนิดทำหน้าสงสัยนิดหน่อยกับคำถามของเขา
"แล้วพี่นิดดูแลผม-มาตั้งแต่แรกเลย-รึเปล่า"
พี่นิดพยาบาลตอบว่าใช่
"แล้วดูแลมา-นานแค่ไหน"
เธอทำท่านึกครู่หนึ่ง "อืม เกือบปีแล้วนะคะ"
ที่ชายหนุ่มถาม เพราะความทรงจำของเขาเริ่มกลับมาช้า ๆ ทีละอย่างสองอย่าง หนึ่งในความจำนั้นเกี่ยวข้องกับร่างใหม่ที่เขามาพักพิง
เขารู้สึกคุ้นว่า ในชีวิตเดิม ครั้งแรกที่เห็นร่างนี้นอนโคม่าอยู่บนเตียง มันตั้งแต่เดือน...
แต่พอพยายามนึกมาก ๆ เขากลับนึกไม่ออก แถมปวดหัวตุบ ๆ ด้วย ถ้าได้ล้างหน้าล้างตัวสักหน่อยอาจทำให้รู้สึกดีขึ้น อีกอย่างเหตุผลหนึ่งก็คือเขาอยากเห็นรูปร่างหน้าตาของร่างใหม่นี้ชัด ๆ เลยอ้าปากเพื่อจะร้องขอพยาบาลสาวผู้อารี แต่เธอกลับถามแซงขึ้นมาว่า
"ว่าแต่พี่เห็นคุณเกาตรงแขนมาสักพักแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า"
"เอ้อ-เปล่าครับ ขอบแขนเสื้อ-มันลุ่ยออกมา ถูกตัวเลยคัน" เขาใช้นิ้วเกี่ยวเล่นไปมาตรงนั้น
"อ๋อค่ะ"
แล้วชายหนุ่มก็ร้องขออย่างที่คิดไว้
"พี่นิดครับ ผมอยากใช้ห้องน้ำ ช่วยพยุงผมหน่อย"
+++++
ตอนนี้ชายหนุ่มนั่งรถเข็นอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เขาบอกพี่นิดไปเมื่อกี้ว่า ถ้าให้ยืนแค่ไม่นานอยู่ไม่ห่างรถเข็น เขาทำได้ไม่มีปัญหา พี่นิดเลยขอให้เขาเปิดประตูห้องน้ำทิ้งไว้เผื่อมีเหตุไม่คาดฝัน ชายหนุ่มตอบตกลง แล้วพยาบาลนิดก็ออกจากห้องไป
ขณะอยู่บนรถเขาเอื้อมมือไปอุดสะดืออ่าง จากนั้นก็เปิดน้ำให้แรงสุดจนกระทั่งน้ำท่วมขึ้นมาถึงระดับที่พอใจ ลำดับต่อมาคือเขากลั้นใจลุกขึ้น มือยันที่ผนังห้องน้ำแล้วขยับสองก้าวออกจากรถเข็นมายังอ่างล้างหน้า รู้สึกว่าแข้งขาอ่อนปวกเปียกราวกับยางยืดทีเดียว ต้องอาศัยกำลังแขนจับราวสเตนเลสที่ติดไว้ที่ผนัง เป็นการรับประกันว่าจู่ ๆ หากเขาเกิดหมดแรงล้ม ก็คงไม่ลงไปหัวฟาดพื้น
พอยืนสำเร็จ คนป่วยก็ใช้ข้างลำตัวพิงกำแพงไว้ มือข้างหนึ่งยังจับที่ราวจับสเตนเลส ส่วนอีกข้างวักน้ำเย็นรดใบหน้า นั่นเลยทำให้เสื้อคนป่วยบาง ๆ ที่ใส่อยู่เปียกโชกไปเกือบถึงหน้าท้อง แต่เขาไม่ใส่ใจ
เฮ้อ ค่อยสดชื่นขึ้นหน่อย
ชายหนุ่มถอยตัวแล้วทรุดลงไปนั่งบนรถเข็นอีกรอบ เพราะแข้งขาเริ่มทรงตัวไม่ไหวแล้ว เขาดึงสะดืออ่างให้น้ำระบายออก
เขาหยิบผ้าขนหนูที่วางบนรถซับหยดน้ำบนใบหน้า แล้วมองเข้าไปในกระจก ดวงตาที่มองกลับมาที่ตาขาวมีเส้นเลือดฝอย ที่ดูเหมือนกิ่งก้านหงิกงอของต้นไม้สีแดงวิ่งพาดผ่าน ให้ตายเถอะ เขาไม่คุ้นกับใบหน้านี้เลย
แสงไฟสีขาวในห้องน้ำส่องให้เห็นเงาในกระจกชัดเจน คือภาพหนุ่มน้อยหน้าตาหมดจดคนหนึ่ง เงาในกระจกเอามือขยี้เส้นผมซอยสั้นแนบติดกะโหลกศีรษะทุยสวย ทรงผมออกจะดูแหว่งวิ่นเล็กน้อยเพราะการินเห็นว่าเส้นผมของร่างนี้ค่อนข้างยาว เลยขอให้คนที่แท่นนี้ช่วยตัดออกไปเมื่อวานนี้เอง
ชายหนุ่มคนป่วยเอาวางมือลงกับขอบอ่าง มองกรอบใบหน้าค่อนข้างเล็ก ดวงตากลมโตกับริมฝีปากอิ่มหยักโค้งมองตอบมาจากกระจก ผิวหน้าและผิวที่ลำคอของคนในกระจกขาวซีดจนแทบเรืองแสงได้ในความสว่างของห้องน้ำ
พูดตรง ๆ ก็คือรูปลักษณ์ของร่างกายจัดว่าค่อนข้างดูดีทีเดียว ใบหน้ารูปไข่ ตากลมโต คิ้วเรียวเข้ม ริมฝีปากอิ่ม ดูแล้วหน้าออกจะอ่อนหวานเกินบุรุษเพศไปด้วยซ้ำ ขนตาหนาและค่อนข้างงอนกะพริบช้า ๆ เปลือกตาดูอ่อนล้านิดหน่อย แต่โดยรวมใบหน้านี้ก็ยังมีเสน่ห์น่ามองอยู่ดี
แต่ที่ไม่น่ามองคือความหมองคล้ำใต้ดวงตา กับแก้มตอบดูซูบซีดอิดโรย ชายหนุ่มลูบไปตามหน้าท้องกับแขนของตัวเอง หนุ่มน้อยคนนี้ผอมเหลือเกิน อาจเพราะรับแต่อาหารเหลวมาเป็นปีได้ก็ได้
+++++
ความสดชื่นจากสายน้ำคงช่วยได้จริง ตอนออกจากห้องน้ำ กลับมานอนพักต่อที่เตียง เขารู้สึกสบายตัวขึ้น
ก่อนออกจากห้องน้ำ เขาถอดเสื้อผ้าตัวเดิมที่เปียกโชกทั้งเสื้อและกางเกงโดยที่ยังนั่งอยู่ในรถ จากนั้นก็โยนมันลงในตะกร้าผ้าใช้แล้ว เขาเข็นตัวเองในสภาพเปลือยเปล่ามาหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่พยาบาลวางเตรียมไว้ที่ปลายเตียง
การินมากึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง ขณะมัดเชือกที่ใช้ต่างกระดุมบนเสื้อทีละจุดอย่างช้า ๆ และเงอะงะ เพราะยังใช้นิ้วได้ไม่คล่องเท่าใดนัก ในตอนนั้นเองอยู่ ๆ เขาก็นึกออกว่า เหตุการณ์ในวันที่เขาได้เห็นร่างนี้เป็นครั้งแรกเกิดขึ้นอย่างไร
ความทรงจำเก่าเริ่มผุดออกมา ก่อนหน้านี้ในชีวิตที่แล้ว เขายังเป็นการิน หัวหน้าห้องแล็บฟีโรโมน เขาคือหนุ่มใหญ่วัยห้าสิบห้าปีที่ชีวิตนี้ไม่เหลือเป้าหมายอะไรอีก ได้แต่ตื่นไปทำงานแล้วก็ดื่มเหล้าเมามายหลังเลิกงานไปวัน ๆ จนเริ่มส่งผลเสียต่อสุขภาพและการงานอยู่บ้างในบางคราวเหมือนกัน
แต่แม้ในสภาพซังกะตายแบบนั้น ในวันที่เขาเห็นร่างของหนุ่มน้อยที่นอนโคม่าที่แท่นแห่งนี้ นั่นคือเมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว เขากลับรู้สึกประหลาดบางอย่างและจำเหตุการณ์ได้แม่นยำ
การินมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าแล็บฟีโรโมน นับว่าค่อนข้างอาวุโสสำหรับพนักงานคนอื่นของแท่นอัญชันแห่งนี้ ทำให้เขารู้มาว่า คนที่กรุงเทพฯ ขอฝากผู้ป่วยโคม่ามานอนพักรักษาตัวที่นี่คนหนึ่ง
ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจอยากรู้เหตุผลว่า ทำไมถึงส่งคนป่วยมาพักในสถานที่อันห่างไกลอย่างแท่นขุดเจาะแห่งนี้ ที่การเดินทางมาถึงมีแค่วิธีเดียวคือนั่งเฮลิคอปเตอร์จากแผ่นดินใหญ่มาประมาณยี่สิบนาที
นั่นเพราะเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องของคนอื่นเท่าใดนัก เขาเป็นคนแบบนี้มานานแล้ว ใครจะทำอะไรก็ทำไป เขาแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ
พนักงานที่แท่นอัญชันเกือบทุกคนรวมถึงเขา ไม่มีใครรู้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่ไหน แต่ด้วยความบังเอิญ วันนั้นคุณชิน พี่ชายต่างมารดาของคุณชนะผู้ก่อตั้งบริษัทลาโฮมที่ล่วงลับไปนานแล้ว แวะมาที่แท่นอัญชัน ตอนคุณชินลงจากเฮลิคอปเตอร์บังเอิญพบกับการินที่เป็นพนักงานเก่าแก่ พอหัวหน้าห้องแล็บเห็นคุณชินเข้าเลยเข้าไปทักทายตามมารยาท อีกฝ่ายเลยชวนเขาคุย
ขณะทบทวนความจำเขาก็นึกถึงหน้าคุณชินไปด้วย คุณชินเป็นชายวัยประมาณหกสิบกว่า ๆ ที่ดูภูมิฐาน รูปร่างของคนนั้นค่อนข้างสูงเพรียว เส้นผมหงอกขาวที่ยังดกหนามักจัดทรงไว้เรียบแปล้ ในความทรงจำของเขา คุณชินคือชายสูงวัยสวมแว่นกรอบสีเงินดูหรูหรา หน้าตาใจดี
คุณชินอยู่ที่ลาโฮมกรุปในฐานะผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่ง การินจำได้ดีว่า เมื่อประมาณสิบปีที่แล้วตอนที่คุณชนะเสียชีวิต คุณชินในฐานะลุงต่างมารดาของคุณเดวิส เป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่พอจะดำเนินธุรกิจต่อจากน้องชายต่างมารดาได้ เพราะคุณเดวิสที่เป็นผู้สืบทอดลาโฮมกรุปโดยตรง เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ และนับแต่นั้นเป็นต้นมา คุณชินก็กลายเป็นกลไกหนึ่งที่ทำให้ลาโฮมกรุปเจริญรุดหน้ามาได้ถึงทุกวันนี้
ในความทรงจำของการิน เขาจำได้ว่าชายสูงวัยพูดเปรย ๆ ถึงเหตุผลที่ต้องบินมาถึงที่นี่
"เดี๋ยวฉันต้องไปดูคนป่วยสักหน่อย" คนสูงวัยกว่าขยับแว่นที่เลนส์เคลือบสารป้องกันยูวีที่เปลี่ยนเป็นสีเข้มเนื่องจากตรงที่ทั้งคู่ยืนอยู่มีแสงค่อนข้างจ้า
"หมายถึงคนป่วยโคม่าที่ถูกนำมาพักที่นี่หรือครับ" สิ่งที่การินรู้มีแค่นั้น
ฝ่ายนั้นพยักหน้า
"ฉันไม่เคยเห็นคนป่วยมาก่อนเลยนะ วันนี้แวะมาธุระที่นี่เลยขอดูสักหน่อย"
"ผมเองก็ไม่เคยเห็นคนป่วยที่ว่าเลยเหมือนกันครับ"
"อยากเห็นไหมล่ะ ไปดูด้วยกันสิ"
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเขา แถมลุงของเจ้าของบริษัทก็พูดเสียขนาดนี้ การินก็ไม่รู้จะหาเหตุผลใดมาปฏิเสธ
ที่หมายของพวกเขาคือเลเวลทรีของแท่นขุดเจาะ ซึ่งเรียกง่าย ๆ ก็คือชั้นสามนั่นเอง ทั้งคู่เดินข้ามวอล์กเวย์จากตรงจุดที่ฮ.ลง มายังแท่นหลัก ขึ้นไปชั้นสาม เดินไปตามโถงทางเดินอีกไม่นานก็ถึงประตูบานเลื่อน หลังประตูบานเลื่อนคือบรรดาห้องพักพิเศษต่าง ๆ สำหรับแขกวีไอพี ซึ่งหมายถึงแขกที่เป็นคนในตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์ หรือบรรดาคนรู้จักของเจ้าของถึงมีสิทธิ์มาพักที่นี่
คุณชินแตะบัตรที่เซนเซอร์แล้วประตูก็เลื่อนเปิดออกทันที
พอเดินไปตามโถงในส่วนวีไอพีอีกแค่นิดเดียว หนึ่งในประตูบานสีครีมก็ปรากฏตรงหน้า คุณชินที่เดินนำมาหยุดลงตรงนี้
การินก้าวตามไป ห้องนี้คือหนึ่งในห้องพักรับรองวีไอพีที่มีขนาดใหญ่พอสมควร พื้นที่ห้องอาจถึงห้าสิบตารางเมตรเห็นจะได้
ทั้งคู่เดินผ่านห้องน้ำ แพนทรีครัว ส่วนรับแขก จากนั้นก็มาถึงห้องนอนที่ตอนนี้ถูกดัดแปลงมาเป็นห้องพักผู้ป่วย เขาเห็นแผงมอนิเตอร์เครื่องวัดสัญญาณชีพ เห็นสายระโยงระยางอยู่ข้างตัวคนที่นอนสงบนิ่งบนเตียง
เสียงของคนข้าง ๆ เอ่ยขึ้นในทำนองบ่นประธานบริษัทหนุ่ม "คนที่ยืนกรานจะเอาคนป่วยนี้มาอยู่นี่คือเดวิส คนอื่นทัดทานก็ไม่ยอมฟัง"
แวบแรกการินรู้สึกเหมือนเคยเห็นคนป่วยคนนี้ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นจากที่ไหน แต่ก็ไม่กล้าถามตรง ๆ กับคุณชิน เลยเลือกถามคำถามอ้อม ๆ แทน
"แล้วคนนี้สำคัญยังไงกับคุณเดวิสหรือครับ"
คุณชินหันหน้ามามองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง แล้วค่อยหันกลับไป การินมองไม่เห็นหน้าของชายสูงวัย แต่คิดว่าเขายิ้มบาง ๆ
อาจเป็นรอยยิ้มอันเศร้าหมองให้กับหนุ่มน้อยคนที่นอนป่วยอยู่ก็ได้
"ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่คงเป็นคนสำคัญคนหนึ่งของเขาล่ะ ถึงอยากเอามาดูแลเป็นพิเศษที่นี่"
คงเป็นเพื่อนรักหรือเพื่อนรุ่นน้องของเขากระมัง การินคิดในใจ แต่เขาก็ยังเดาไม่ออกอยู่ดีว่า เหตุใดจึงต้องพาคนสำคัญมาเก็บไว้ในที่ที่การดูแลทางแพทย์ค่อนข้างยากจะมาถึง เหตุผลเข้าท่าที่นึกได้ประการเดียวคือคุณเดวิส อาจอยากซ่อนคนคนนี้ไว้จากโลกภายนอก
ถ้างั้นท่านประธานของลาโฮมจะทำแบบนั้นทำไม
การินลองเลียบเคียงถามคุณชินต่อ
"แล้วคุณเดวิสจะทำยังไงกับหนุ่มคนนี้ต่อไปเหรอครับ"
"คงรอให้ฟื้นแล้วค่อยว่ากันอีกทีละมั้ง" เป็นคำตอบปัดให้พ้นตัวของอีกฝ่าย ดูเหมือนผู้สูงวัยก็ไม่อาจหยั่งรู้แน่ชัดถึงเจตนาของหลานที่เป็นประธานบริษัท
การินนึก แต่ไม่ได้เอ่ยถามออกไปว่า 'แล้วถ้าเขาไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกเลยล่ะ' แต่ก็สลัดความคิดนั้นทิ้งจากหัว มันโหดร้ายเกินไปที่จะคิดแบบนั้น
เพราะสิ่งที่เขารู้สึกในตอนนี้ คือหนุ่มน้อยคนที่นอนอยู่ช่างน่าสงสารจับใจ ร่างกายผอมซูบซีดราวกับกลีบดอกไม้บอบบาง ผิวขาวซีดจนเกือบโปร่งแสง
คนนอนบนเตียงน่าจะอายุสักยี่สิบนิด ๆ ไม่มีทางเกินยี่สิบห้าแน่
พอเห็นคนอายุน้อยที่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วทำให้การินสะท้อนใจ คนวัยขนาดนี้ควรได้ใช้ชีวิตอย่างที่ใจอยาก ได้โลดแล่นไปไหนก็ได้ที่อยากไป ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ เพราะความเยาว์นั้นเปรียบเหมือนช่วงเวลาสดใสแห่งรุ่งอรุโณทัย ที่เผลอแป๊บเดียว มันก็จากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับน้ำค้างที่ถูกแดดเผาแล้วสลายตัวไปในพริบตาทันทีเมื่อแสงแดดเริ่มสาดส่อง
หนุ่มน้อยที่นอนอยู่คนนี้ทำให้การินนึกถึงลูกของตัวเอง ลูกที่จากไปพร้อมแม่ ภรรยาของเขาเมื่อสามปีที่แล้ว
เกมส์ลูกพ่อ ถ้าลูกยังอยู่ ก็คงเด็กกว่าคนที่นอนตรงนี้ไม่กี่ปี
การินบีบมือแน่นกับราวโลหะเย็นเฉียบ เป็นราวกันตกของเตียงที่ยกสูง เผื่อหนุ่มน้อยผู้นอนไม่ได้สติคนนั้นจะตื่นขึ้นมา ในตอนนั้นเขาเวทนาหนุ่มน้อยคนนี้จับใจ เขาจำได้ด้วยว่า เขาอธิษฐานบางอย่างอยู่ในหัว
สิ่งที่ขอคือให้หนุ่มน้อยคนนี้ได้มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง และได้ใช้ชีวิตต่อไป อย่าให้มีจุดจบเหมือนอย่างลูกชายของเขา คนที่เสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุไม่คาดฝันในตอนที่อายุแค่สิบสองขวบเท่านั้น ช่างน่าเสียดายและน่าเศร้าเหลือเกิน
พอขอพรในใจเสร็จ การินก็รู้สึกกระตุกวูบที่ปลายนิ้ว เขาเลยถอนมือจากราวทันที รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟอ่อน ๆ ดูด อาจเพราะอากาศในห้องนี้แห้งเกินไปก็ได้
การินจดจำเหตุการณ์นี้ได้แม่นยำ นั่นคงเพราะนี่คือความทรงจำที่แตกต่างไปจากความจำเกี่ยวกับวงจรชีวิตของแต่ละวันของเขา ที่หมุนวนไปอย่างน่าเบื่อหน่าย ราวกับเหตุการณ์ที่เขาได้พบกับหนุ่มน้อยผู้นอนหลับใหล คือสีสันจุดเล็ก ๆ ที่เห็นเด่นชัดท่ามกลางผืนความทรงจำสีหม่นของชีวิตประจำวันที่น่าเบื่อไร้สีสันของตัวเอง
กลับมาสู่ปัจจุบัน การินในร่างใหม่นอนลืมตาอยู่บนเตียง สักพักต่อมาก็หลับตาแล้วเข้าสู่ภวังค์ ในตอนนั้นเขายังคิดไม่ออก ว่าจะอยู่ต่ออย่างไรในร่างใหม่นี้
เขาไม่ตระหนักแม้แต่น้อยว่าจะมีเรื่องราวไม่คาดฝันรออยู่ในวันต่อมา