       ตอน กรรมบันดาล1
...ปีเก่าผ่านพ้นไปล่วงเข้าสู่ปีศกใหม่ ชายหนุ่มผู้กำลังมีความหวังกับการสร้างตัวใหม่อีกครั้ง กับการงานใหม่ที่ได้ทำ การงานค่อนข้างดูดีแม้จะวุ่นวายอยู่ซักหน่อยกับระบบงาน ชีวิตหน้าที่การงานที่เขามุ่งหวัง  ถึงการเจริญก้าวหน้าในงาน
แต่เขาหารู้ไม่ว่างานที่เขากำลังทำอยู่นี้จะทำให้เขาเสียใจเสียความรู้สึกในวันข้างหน้า...
เทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ได้ผ่านพ้นไป ชีวิตเขาดำเนินเดินไปตามปกติ เช้าทำงานเลิกงานก็กลับห้องเช่า วันไหนที่เลิกงานใกล้เคียงกับคนรัก เขาก็จะไปรอรับคนรักของเขาที่ทำงานประจำ..
... วันหนึ่งในช่วงราวกลางเดือนมกราคมได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น ชายหนุ่มได้เลิกงานไวและเขาตัดสินใจไปรอรับคนรักที่หน้าบริษัทที่เธอนั้นทำงาน เขาได้ไปนั่งรอคนรักอยู่ตรงซอยข้างที่ทำงานของเธอ เวลาราวๆ ห้าโมงครึ่งจะเข้าหกโมงเย็น เขาเห็นชายคนนึงแต่งตัวภูมิฐานเดินออกมาจากตึกที่คนรักทำงานอยู่ ชายคนนั้นเดินมาในซอยที่เขานั่งรอคนรัก ซักครู่ก็มีชายฉกรรจ์สองสามคนเดินตามชายคนนั้นมา เขาได้นั่งมองดูก็เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นวิ่งเข้าไปฉุกฉุดกระชากชายที่แต่งตัวภูมิฐานคนนั้น เหมือนการแย่งชิงอะไรซักอย่างจากชายคนนั้น
ชายหนุ่มเห็นเหตุการณ์จึงลุกวิ่งเข้าไปหา เพื่อหวังช่วยเหลือผู้ชายคนนั้นให้พ้นจากการถูกทำร้ายของกลุ่มชายฉกรรจ์ เขาได้เข้าช่วยเหลือแต่ในขณะที่ชุลมุนนั่นเอง
หนึ่งในสามชายฉกรรจ์ได้ใช้มีดปลายแหลมแทงมาที่ตรงท้องของชายหนุ่ม  ชายหนุ่มได้ถีบชายที่แทงมีดมากระเด็นไป และในหูได้ยินเสียงร้องของคนที่ปากซอยร้องว่า "ช่วยด้วยมีการปล้น"
เมื่อเสียงนั้นจบลงชายหนุ่มก็ล้มลง ด้วยอาการเจ็บจุกจากบาดแผลที่โดนแทง เขาเสียเลือดมากจนหมดสติไป
มารู้สึกตัวอีกทีก็ที่โรงพยาบาล เขานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลราวๆ สิบวัน และเหตุการณ์นี้ทำให้เขาต้องออกจากงานที่เดิม กลายเป็นคนตกงาน ผลของการคิดดี ทำดี ช่วยคน "มันทำให้เขาถึงกับต้องตกงาน มันใช่หรือ?? ทำไมชะตาถึงแกล้งเขาแบบนี้!!??"
" ...มันคือ คำถามที่เขาถามตัวเองเสมอ..!!
และเขาจะทำอะไรต่อไปในวันหน้า.."
คอยติดตามได้ใน " ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด" ' ตอน..กรรมบันดาล'
ผู้แต่ง...ทัพ เทวภัทร


   ตอน กรรมบันดาล3
..หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมา ทิวาเองก็ได้หยุดงานพักรักษาตนเองอยู่ที่ห้องสองวัน พอวันที่สามอาการดีขึ้น  พอที่จะกลับไปทำงาน จึงตัดสินใจกลับเข้าไปทำงานในเช้าวันที่สาม   วันนั้นที่ทำงานก็ไม่มีงานอะไรมาก ถือว่าสบายๆได้ออกแรงไม่มาก แต่ทิวาเองก็ยังคงเจ็บระบมที่ข้อเท้าอยู่ หลังจากอาการที่ข้อเท้าดีขึ้นผ่านมาได้ห้าวัน วันนั้นเป็นวันหยุดพักของทิวา
แต่เหตุกับไม่ใช่วันที่ได้พักสะงั้นมันกลับเป็นวันที่ต้องสะสางเรื่องต่างๆให้มันจบลง เช้าวันนั้นทิวาตื่นขึ้นมาก็เดินเข้าห้องน้ำ ไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมา ทิวาเห็นแฟนของตนค้นดูโทรศัพท์จึงได้ถามเธอว่า"ทำอะไร?" แต่ว่าคำตอบกลับของเธอหาใช่ไม่ กับมีการด่าทอจนเกิดมีปากเสียงกันขึ้นขั้นรุนแรงและเธอก็ได้ไล่ทิวาให้ออกไปจากห้อง ทิวาได้ตอบกลับไปว่า "คับ..ผมไปแน่ไม่ต้องไล่"
..ทิวาจัดการจัดเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า "เพื่อจะได้ไปจากเธอให้มันสมใจเธอที่ไล่ตน"
.. ทิวาวางกระเป๋าเสื้อผ้าเอาไว้แล้วเดินออกจากห้อง พร้อมบอกกับแฟนว่า "กระเป๋าเดี๋ยวผมกลับขึ้นมาเอาฝากไว้เอาก่อน" จากนั้นทิวาจึงลงมาจากห้องตรงไปที่รถ เพื่อไปวิ่งหาห้องเช่าใหม่ ในความคิดของทิวา "ทิวาคิดว่ามันคงถึงจุดของมันแล้วสินะ"
จากนั้นจึงออกตระเวนหาห้องพักไปเรื่อย จนได้ที่พักใหม่ทำการเซ็นสัญญาการเช่าเรียบร้อย ทิวาก็กลับมาที่ห้องเเฟนเพื่อจะเอาเสื้อผ้าตนไปยังห้องพักใหม่ แต่พอกลับมาถึงห้องเหตุการณ์กลับเปลี่ยนแฟนไม่ยอมเปิดประตูให้ทิวา แถมเธอขู่จะฆ่าตัวตาย
ภาพที่เคยเห็นได้ย้อนกลับมาในหัวของทิวา ทิวายืนอยู่หน้าห้อง เพื่อกล่อมให้แฟนนั้นมีสติยอมเปิดประตูออกมาคุยกัน แต่เธอกลับเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมเปิดประตู ทิวามองผ่านหน้าต่างห้องเข้าไปเห็นแฟนกำลังใช้สายเคเบิ้ลทำเป็นบ่วง เพื่อจะผูกคอตนเอง
ทิวาก็ตะโกนบอกให้เธอใจเย็นๆ แต่เธอกลับไม่ยอมรับฟัง เธอเอาบ่วงคล้องที่คอแล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ โชคดีที่สายเคเบิ้ลหมุดที่ยึดไว้หลุดขาดเธอจึงตกลงมาที่พื้นห้องไม่เป็นอะไร พอการผูกคอไม่เป็นผล เธอก็ร้องไห้เดินไปทั่วห้อง และแล้วเธอก็หยิบเอามีด เดินไปที่ระเบียงห้อง ทิวามองเห็นเธอใช้มีดกรีดแขนตัวเองแต่ดีที่มีดไม่คมจึงไม่เข้าเนื้อ
ทิวาพยายามร้องกล่อมให้เธอหยุดให้มีสติ แต่เธอกลับเอาแต่ร้องไห้และเดินไปมา เธอเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาใบมีดโกนติดมือมาและมายืนตรงระเบียง
ทิวาพยายามร้องบอกให้เธอหยุดทำ หยุดคิดสั้นแต่เธอก็ไม่ยอมรับฟัง เธอใช้ใบมีดโกนกรีดลงที่แขนแล้วเอานิ้วแตะเลือดที่แขนตรงบาดแผลมาเขียนที่พื้น ทิวาเห็นอย่างนั้นก็ทนดูไม่ได้จึงคิดพังประตูเข้าไป เพื่อจะได้หยุดการกระทำของเธอ...
********************************
" #กรรมคือการกระทำเมื่อรู้เห็นจะคิดแก้เช่นไร..."


      ตอน กรรมบันดาล6
หลังจากที่ทิวาได้เลิกลากับนิดมาได้สองอาทิตย์  ทิวาก็ยังทำตัวเป็นปกติ  เช้าออกไปทำงานตกเย็น เลิกงานกลับห้องพักไม่สนใจใคร..อะไร..ยังไง..!
แต่นิดเองกลับยังตามด่าว่าทิวาอยู่เสมอๆ แถมพวกญาติๆของเธอ ก็ยัมีทักข้อความมาต่อว่าทิวาไม่ขาด
ทิวาบอกกลับนิดไปว่า "ต่อให้คุณและใครๆ จะมองว่าผมไม่ดี ผมก็ไม่สนใจหรอก เพราะผมไม่ได้ขอเงินพวกเขาเหล่านั้นมาใช้จ่าย" "จะดีจะร้าย มันก็ตัวของผมเอง"
นิดเองก็ยังตามตอแยไม่เลิก หาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาว่าทิวาตลอดเวลา
แต่ก็แค่นั้น จนมาถึงเรื่องรถที่ทิวาใช้ แต่รถนั้นออกในนามของนิด นิดเร่งให้ทิวาเปลี่ยนชื่อคนซื้อรถ
"วันหนึ่งนิดโทรเข้าไปที่บริษัทรถ บอกทางนั้นว่าจะคืนรถ แล้วทางร้านรถก็ได้โทรมาหาทิวา เพื่อสอบถามว่าจะยังใช้รถต่อหรือไม่ และหากจะใช้รถต่อก็ให้นำเงินมาจ่ายค่าทวงถาม  ค่าติดตาม เป็นเงินสี่พันบาทกับยอดที่ค้าง"
ทิวาจัดการเคลียชดใช้ค่าเสียหาย ตามที่ทางร้านรถทวงมาทั้งหมด
"เหตุผลเพราะทิวายังหารถคันใหม่ไม่ได้ และนี่คือเหตุผลเดียว ที่ทิวายังต้องจำทนกับการที่ถูกนิดคอยกดดัน"
หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มาได้เดือนหนึ่งกับการใช้ชีวิตลำพัง ในวันที่ทิวาหยุดงานวันหนึ่ง
วันนั้นทิวาได้ไปทำบุญที่วัดใกล้ๆ ที่พัก แล้วกลับมาที่ห้อง หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะอาการร้อนแล้ว ทิวาก็คิดว่าวันนี้จะรองทำสมาธิดูเพื่อให้จิตใจได้สงบไม่คิดฟุ้งซ่านกับปัญหาต่างๆ ที่รุมเร้าเข้ามาในช่วงนี้
ทิวานั่งทำสมาธิได้ประมาณห้านาทีจิตก็เริ่มสงบ เมื่อจิตสงบก็เกิดภาพในนิมิตสมาธิ "ภาพนั้นเป็นภาพที่ทิวาได้ไปส่งคนรัก กับแม่ของคนรักกลับต่างจังหวัด โดยการนั่งรถทัวร์โดยสารกลับ หลังจากที่ส่งคนรักกับแม่ขึ้นรถแล้ว ทิวาก็ออกจากสถานีขนส่งกลับมาที่ห้องพัก"
"ภาพสลับมาอีกภาพเป็นภาพของคนรักที่กลับไปต่างจังหวัด มีชายคนนึงนั่งรอเธอ เพื่อรอพูดคุยตกลงกัน" ภาพที่ทิวาเห็นเปลี่ยนมาอีกมุมนึงของบ้าน "ชายคนนั้นเดินเข้ามากอดเอวของเธอ แล้วขยับมือมาจับที่ไหล่ทั้งสองของเธอเอาไว้"
ทิวาได้แต่มองภาพนั้น ทิวามองด้วยใบหน้าที่เศร้าๆ "จิรปรียาเองก็เหมือนไม่ได้ขัดขืนอะไรชายคนนั้นมากนัก"
"ทิวาไม่ได้ยินเสียงที่ชายคนนั้นพูดกับจิรปรียาว่าพูดอะไรกัน ได้แต่มองดูภาพตรงหน้า"
"ภาพสลับไปมาอีกครั้ง เป็นภาพในห้องนอน จิรปรียานอนหลับอยู่บนเตียง ชายคนนั้นเดินเข้าไปหอมแก้มของจิรปรียา แล้วถอยออกมานั่งที่เก้าอี้ ชายคนนั้นนั่งมองเธอเป็นนานสองนาน"  ทิวาเองก็ได้แต่มองดูอยู่ห่างๆ
สักพักภาพก็เปลี่ยนไป "เป็นภาพของทิวาเดินเข้าในออฟฟิศ" ในมือมีถุงสีดำใส่รองเท้าหนังเอาไว้ ทิวาวางถุงนั้นเอาไว้ที่ข้างตู้ ตรงชั้นวางของแล้วเปลี่ยนชุดทำงาน  หลังจากที่เปลี่ยนชุดทำงานเสร็จ ทิวาก็ขึ้นไปประจำจุดทำงานที่ชั้นสี่"
สายๆราวสิบโมงเช้า ทิวาได้รับโทรศัพท์จากจิรปรียา เธอนัดให้ทิวาออกไปหา ทิวาบอกกับจิรปรียาว่าขอเป็นช่วงเที่ยงนะจะออกไปพบ..
จิรปรียาก็ตอบตกลง และยังบอกทิวาว่านัดพบกันใกล้ๆ ที่ทำงานของทิวานั่นหล่ะ เพื่อจะได้สะดวกต่อทิวาเอง เพราะทิวานั้นทำงาน
ทิวาจึงบอกไปว่า"ถ้างั้นตอนเที่ยงเจอกันที่สะพานลอยแถวแยกอโศก"
เมื่อได้เวลา11:30นาฬิกา ทิวากลับลงมาออฟฟิศ ถอดเสื้อกั๊กกับเนคไททำงานเอาไว้ แล้วออกไปพบกับจิรปรียา
ทิวาเดินมาถึงสะพานลอยที่นัดกับจิรปรียาไว้ แต่ยังไม่เห็นเธอมา จึงยืนรออยู่ตรงนั้น ตรงกลางสะพานลอย ทิวามองผู้คนที่เดินไปมา และรถราที่วิ่งไปบนถนน จนมองเห็นจิรปรียาเดินมา
"เมื่อเจอกันทั้งทิวาและจิรปรียาก็ต่างเข้าไปกอดกัน โดยไม่อายใครที่เดินผ่านไปมา ยืนกอดกันอยู่ครู่นึง แล้วก็คลายจากกอด เปลี่ยนมายืนคุยกัน"
จิรปรีพูดขึ้นมาก่อนว่า "วันนี้ที่น้องนัดพี่ออกมาพบ ก็เพื่อน้องจะบอกกับพี่ว่า 'น้องขอโทษ' น้องขอให้พี่ลืมน้องเสีย น้องสงสารคนเก่า น้องจึงให้โอกาสเค้า เพื่อให้เขาได้แก้ไขตัวเอง พี่คงไม่ว่าไม่เคืองโกรธน้องนะ"
ทิวาได้ฟังก็อึ้ง กล้ำกลืนความผิดหวังเสียใจเอาไว้ พร้อมกลับตอบจิรปรียาไปเพียงสั้นๆ ว่า
" คับ พี่ไม่โกรธ พี่มาในเวลาที่ไม่ใช่ พี่ขอให้น้องมีความสุข กับสิ่งที่น้องได้เลือก "  ทิวาบอกกล่าวด้วยใบหน้าที่เศร้า
จิรปรียาบอกกับทิวาว่า "เรายังพูดคุยกันเหมือนเดิมได้นะคะ ในฐานะพี่น้องหรือเพื่อน?"
ทิวาก็ตอบไปเพียง "คับ "
"ภาพสลับมาที่จิรปรียาเดินหันหลังลงบันได ไปด้วยน้ำตาที่ไหลคลอตา เธอกลั้นสะอื้นเอาไว้"
ทิวายืนมองเธอเดินลงบันไดไปจนขั้นสุดท้าย จึงหันหลังกลับ "ขณะที่ทิวากำลังจะก้าวเท้าเดินไปนั้น!! ภาพตรงหน้ามีชายสองคนแต่งตัวแฮ๊ปวี่ ใส่หมวกเดินเข้ามาใกล้ อยู่ๆ ชายคนหนึ่ง ที่เดินเข้ามาใกล้ๆทิวา ก็ใช้มีดสปริงแทงสวนตรงมาที่ท้องของทิวาสองที..!
ทิวาทำได้แต่เอามือกุมท้องเอาไว้ แล้วค่อยๆย่อตัวลง พยายามไม่ให้ล้ม ส่วนชายสองคนที่แทง ก็กลับหลังหันพากันวิ่งหนีไป...
ทิวาพยายามหันกลับไปมอง ทางเชิงบันไดหูแว่วได้ยินเสียงคนร้องว่า "ช่วยด้วย..!!! มีคนโดนแทง "
ก่อนที่สติของทิวาจะดับ ทิวาได้มองเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง วิ่งเข้ามาประคองร่างตน พร้อมกับร้องไห้ หยดน้ำตาของเธอหยดลงที่ใบหน้าของทิวา...
"ทิวาพยายามเพ่งมอง มือหนึ่งกุมท้องเอาไว้ อีกมือที่ว่างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบแหวนเงินมาวงนึง สวมให้กับหญิงสาวตรงหน้า" แล้วสติของทิวาก็ดับวูบไป....
*****************************
" ชีวิตมีดีแค่ไหนสุขทุกข์ปะปนเคล้าคลอกันไป สิ่งไหนที่มีความสุขจงทำมันเสีย..! "
******************************


    ตอน กรรมบันดาล 7
...สติของทิวาได้มืดดับลง.....
 สักพักก็ทิวาค่อยๆลืมตาขึ้นมาและมีอาการเจ็บที่ช่วงท้อง จึงเอามือมาเปิดชายเสื้อและแตะดู แล้วความคิด ก็เหมือนการตีวนเข้ามาในหัว
ภาพที่ทิวามองเห็นร่างตนเอง โดนแทง ความคิดสับสนวนเวียน "มันเกิดขึ้นจริงๆ หรอเรื่องนี้..!!"
หลังจากที่ออกจากกานนั่งสมาธิ ทิวาก็ได้เปิดดูที่ช่วงท้องตนเอง ข้างขวาที่มีรอยแผลเป็น "ตรงนั้นมีสีแดงช้ำเกิดขึ้น"
"ทิวานั่งคิดทวนรอยแผลนี้ของเรา มันก็มีมานานแล้วนี่นะ แต่วันนี้ทำไม? มันกลับมีสีออกแดงช้ำขึ้นมาได้สะงั้น?"
นั่งคิดไปอยู่อย่างนั้นครู่นึง ทิวาจึงเลิกสนใจ
"อะไรจะเกิดถึงเวลามันก็คงต้องเกิด"  เมื่อคิดได้อย่างนั้น ทิวาจึงไม่นำกลับมาคิดอีก
จากนั้นจึงไปทำธุระส่วนตัวต่างๆ แล้วก็ดูเวลา "นี่เรา..นั่งสมาธิไปแค่1ชั่วโมงเองหรอ ทำไมมันถึงได้ดูนานซะเหลือเกิน กับภาพและเรื่องราวที่ได้เห็นเหล่านั้น"
พร้อมกับคิดในใจ "เรานี่..มันก็แปลกดีนะ ที่มาเห็นว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า เหมือนกับเหตุการณ์ตอนที่จะเลิกกับนิด สิ่งที่เคยเห็นมันก็เกิดขึ้นจริงๆ"
"แล้วเรื่องราวเหล่านี้ล่ะ มันจะเกิดขึ้นมั้ยนะ? หรือว่ามันได้เคยเกิดมาแล้วกันนะ?"  นั่นคือสิ่งที่ทิวา นั่งครุ่นคิดจวบจนเย็น จึงออกไปเดินตลาดเพื่อหาอะไรกิน
ทิวายังใช้ชีวิตเรียบง่าย ทำงานกลับห้องพัก เวลาช่วงนั้นดูเหมือนจะผ่านไปช้ามากสำหรับทิวา ยามว่างจากงานวันหยุด ทิวาก็ไม่ออกไปไหนเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่ค่อยสนใจที่จะสุงสิงกับใคร เพื่อนมิตรสหายเหมือนการตัดขาดออกไปเลย
จวบจนเข้าเดือนที่สามสิ่งต่างๆ ที่เคยเห็นในสมาธิ ก็เริ่มได้ย้อนกลับเข้ามาในหัวของทิวาอีกครั้ง....
25สิงหาคม ซึ่งเป็นวันที่จิรปรียาได้ติดต่อกลับมา หลังจากห่างหายกันไปพักหนึ่ง
จิรปรียาทักข้อความมาบอกว่า  "ขอให้ตรวจดวงชะตาพี่เขยให้หน่อย ว่าเป็นเพราะอะไร? ถึงได้มีอาการปวดท้องอย่างหนัก จนเข้าโรงพยาบาล หลังจากกลับจากไปเที่ยวที่เมืองกาญฯพร้อมครอบครัวมา"
ทิวาได้ขอวันเดือนปีเกิด ของพี่เขยเธอ และทำการตรวจดูชะตาให้
หลังจากได้ตรวจดูแล้ว ทิวาจึงบอกกับจิรปรียาว่า "เหตุที่ปวดท้องนั้น เป็นเพราะสิ่งที่มองไม่เห็น แต่ทางการแพทย์นั้น ไม่สามารถที่จะยืนยันได้ ทำให้เกิดการเจ็บป่วยขึ้นซึ่งมันจะไม่ใช่แค่เพียงกับพี่เขย ของจิรปรียาคนเดียวเท่านั้น แต่จะเกิดกับหลานของจิรปรียาอีกด้วย"
หลังจากที่บอกเธอไปได้สามวัน จิรปรียาก็ทักมาบอกอีกครั้งว่า "หลานทั้งสองคนก็ปวดท้องเช่นกัน"
ทิวาได้บอกแนะวิธีแก้ ให้ช่วยหลานทั้งสองไปแก่จิรปรียา ให้จิรปรียาทำตามที่บอก แล้วหลานจะดีขึ้น"
ช่วงเวลานี้เอง ที่ทั้งทิวาและจิรปรียาได้กลับมา พูดคุยกันบ่อยขึ้น จนทิวาตัดสินใจบอกความจริงว่ารู้สึกยังไงต่อจิรปรียา "และขอคบกับจิรปรียาแบบเป็นแฟน"
โดยในความคิดตอนนั้น ทิวาเองก็ไม่มีใครและก็ได้เลิกลากับนิดแฟนคนเก่ามาแล้วก็นานพอควร หากจะขอคบกับจิรปรียา ก็คงไม่แปลกหรือว่าผิดอะไร และช่วงเวลานี้ก็เหมือนเป็นการดูใจ พิสูจน์ความรักว่าจริงจังต่อกันขนาดไหน.....
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
"คุณค่าของชีวิต คุณความดีของคนเรา จะวัดกันได้ที่ไหน เวลาช่วงเวลา หรือว่าเงินทองกันแน่เทียว"
"...ใจวัดใจอาจใช้ได้สำหรับบางคน มนุษย์ในทุกวันนี้ วัดความดีกัน ที่ฐานะเงินทองหาใช่ความจริงใจที่แสดงออกไม่.."
*****************************
"...ค่าของคน อย่าตัดสินในสิ่งที่คนอื่นพูด หากว่าเราไม่ได้เห็นและคลุกคลี..."


   ตอน กรรมบันดาล 10
   หลังจากที่ออกจากห้องน้ำมา ทิวาได้เจอจิรปรียาเดินมาตาม จึงทำทีเป็นแข็งแรง ไม่ให้ออกอาการใดๆ
ทั้งสองยืนคุยกันอยู่ครู่นึง จึงพากันเดินขึ้นไปที่ห้องไอซียู ขณะเดินขึ้นมาที่ชั้นสามนั่นเอง จิรปรียาได้เกิดอาการหน้ามืด ปวดหัวจนทิวาต้องประครองเอาไว้ กันไม่ให้เธอล้ม และค่อยๆ พากันเดินขึ้นบันไดมาจนถึงหน้าห้องไอซียู
พอมาถึงก็เจอกับแม่ของจิรปรียานั่งอยู่ที่หน้าห้อง จิรปรียาได้แนะนำให้ทิวารู้จักกับแม่เธอ "พี่ทิวา นี่แม่ของน้องค่ะ"
ทิวาได้ยกมือไหว้แม่ของจิรปรียา และได้พูดคุยทักทายกับแม่ครู่นึง แม่ก็บอกให้ทิวา และจิรปรียาเข้าไปดูพี่เขยของเธอ ทิวาได้เดินเข้าไปก่อน และได้จับที่ร่างของพี่เขยเธอ เพื่อทำการถอนให้สมบูรณ์
ทิวาได้ยืนกำหนดจิต ถอนการผูกจิตกับร่างอยู่พักนึง หลังจากที่ทำการถอนเสร็จ ร่างและชีพจรของพี่เขยจิรปรียา ก็ค่อยๆ นิ่งสงบลง ทิวายืนฟังญาติๆ ของจิรปรียาคุยกันครู่นึง ก็เดินออกมา ไม่ได้เอ่ยอะไรกับคนเหล่านั้น
จนมาถึงจิรปรียา ทิวาก็บอกกับเธอว่า "พี่ถอนโดยสมบูรณ์แล้วนะ"
เธอก็ได้แค่พยักหน้ารับรู้ ซักครู่พี่สาวของจิรปรียาก็เดินออกมา และเข้าไปในห้องใหม่พร้อมกับแม่ของจิรปรียา
แม่ได้เดินออกมาและบอกกับจิรปรียาว่า "ให้ไปหาซื้อธูป เพื่อมาจุดตามธรรมเนียมหน่อย"
จิรปรียาก็ได้ไปหาซื้อของกับทิวา หลังจากได้ของตามที่แม่บอก ทิวาและจิรปรียาก็กลับเข้าโรงพยาบาลไป
ก็พอดีเจอกับแม่ที่ลงมาจะเข้าห้องน้ำพอดี ทิวาจึงบอกจิรปรียาพาแม่ไปห้องน้ำ ส่วนทิวาก็นั่งรอที่ม้านั่ง
หลังจากนั้นแม่ก็มานั่งที่ม้านั่ง เพื่อพักเหนื่อย ทิวาจึงเดินออกมาที่เซเว่น เพื่อหาซื้อน้ำไปให้แม่กิน
หลังจากนั้นแม่ของจิรปรียา ก็บ่นกับจิรปรียาว่า "ทางญาติๆ จะไม่เอาศพไปคืนนี้ แต่จะฝากเอาไว้ที่โรงพยาบาลก่อน"
หลังจากทำเรื่องฝากศพเอาไว้แล้ว ทุกคนก็พากันแยกย้ายกลับบ้านกัน มาถึงบ้าน ทิวาก็พาจิรปรียาไปหาซื้ออะไรมาให้แม่ทาน
จากนั้นก็นั่งคุยกันเรื่อยๆ จนได้เวลา4ทุ่ม ทิวาได้บอกกับจิรปรียาว่า
"พี่จะกลับนะ พรุ่งนี้พี่มีงานเช้า"
แม่และจิรปรียาบอกไม่ให้กลับ ให้ค้างที่นั่น สรุปก็เป็นอันตกลงทิวาค้างที่บ้านจิรปรียาในคืนนั้น
รุ่งเช้าทิวาตื่นมาตี4  เพื่อมาเตรียมตัวไปทำงาน เพราะคำนวนเวลาไว้แล้วว่า การเดินทางจากที่นั่นมาที่ทำงาน ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง หลังจากอาบน้ำแต่งตัว ทิวาก็มานั่งหน้าบ้าน ส่วนจิรปรียาก็ได้ชงกาแฟมาให้ทิวากินก่อนไปทำงาน
ในความรู้สึกลึกๆ ของทิวานั้นรู้สึกมีความสุขกับการต้อนรับของแม่และจิรปรียาที่มีต่อตน เหมือนตนเป็นคนๆนึงในครอบครัว หลังจากได้เวลาและเสร็จจากกินกาแฟแล้ว ทิวาก็บอกจิรปรียาว่า "พี่จะไปทำงานแล้วนะ"
หลังจากนั้นทิวาจึงเปิดประตูจูงรถออกมา และขับไปทำงาน เช้าๆในที่ชนบทแบบนั้น บรรยากาศก็ดูเปลี่ยวๆ ทิวาขับรถออกม่จากหมู่บ้านได้สักครู่หนึ่ง มาถึงตรงทางแยก อยู่ๆก็มีหมาดำตัวใหญ่ ตัวเท่าลูกวัววิ่งออกมาตัดหน้ารถของทิวา ทิวาจะเบรคหักหลบก็กะไร ทิวาจึงตัดสินใจขับชนร่างนั้น แล้วรถก็เสียหลักล้มลง
ยังดีหน่อยที่ทิวาไม่เป็นอะไรมากลุกมายกรถขึ้นและขับไปทำงานต่อ
สายของวันนั้นเป็นวันที่ไปรับศพมาตั้งที่วัด จิรปรียาได้โทรมาบอกและถามว่า
"พี่ทิวา พี่จะมาฟังสวดไหมคืนนี้?"
ทิวาก็ได้ตอบไปว่า "วันนี้เลิกงานค่ำไปคงไม่ทันฟังสวดคับ คงไม่ได้ไป"
 แต่จิรปรียาได้บอกกับทิวาว่า
"แม่อยากให้มาค่ะ แม้ไม่ทันฟังสวดก็ช่าง ขอแค่ให้มา"
ทิวาจึงตอบจิรปรียาว่า
"ได้คับ เลิกงานจะไป"
และได้บอกเธอต่อว่า "เมื่อตอนเช้าที่ออกมาจากบ้าน พี่ถูกหมาดำวิ่งตัดหน้ารถจนล้ม ดีไม่เป็นอะไรมาก"
งานฟังสวดศพคืนแรกผ่านไป จนวันสุดท้ายที่จะเผา ทิวาได้บอกกับจิรปรียาว่า  "วันเผาพี่คงไม่ได้มานะ เพราะพี่ติดงาน"
เธอก็บอกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ น้องและแม่เข้าใจในตัวพี่ทิวา"
หลังจากเลิกงาน ทิวาก็ขับรถมุ่งตรงไปที่บ้านของจิรปรียา เพราะได้ตกลงกันกับเธอแล้ว ว่าจะไปตอนเลิกงาน และมีเรื่องจะคุยกับแม่และพี่สาวของเธอ
มาถึงบ้านก็ดึก จึงไม่ได้คุยอะไรกับแม่ และทิวาก็ค้างที่นั่น จนเช้าวันใหม่หลังจากตื่นนอน ซึ่งวันนี้วันหยุดของทิวาด้วย ทิวาตื่นมาอาบน้ำและเเต่งตัวออกมานั่งที่หน้าบ้าน จิรปรียาก็ชงกาแฟออกมาให้ทาน
เธอดูแลเขาอย่างดี เหมือนกับว่าทิวานั้นเป็นสามีเธอ ทั้งสองก็นั่งกินกาแฟและคุยกันที่หน้าบ้าน จนช่วงสายแม่กินข้าวเสร็จและนั่งพัก ทิวาก็ตัดสินใจเข้าไปบอก ขอขมาต่อแม่ของจิรปรียา ถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น
และทิวาได้บอกกับแม่ว่า "เขานั้นรักจิรปรียาด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรแอบแฝง แม่จะว่าอะไรก็ได้"
หลังจากที่ทิวาคุยกับแม่แล้ว ทิวาได้บอกกับแม่อีกว่า "ช่วงปีใหม่นี้ ผมจะลงไปที่ใต้ เพื่อขอจิรปรียาอย่างเป็นทางการคับ"
เป็นการให้คำมั่นสัจจะของทิวาต่อแม่ของเธอ และช่วงบ่ายวันนั้น ทิวาได้บอกกับแม่ และพี่สาวของจิรปรียาอีกว่า "พี่คับ..แม่คับ ตัวของพี่กับแม่จะโกรธ จะเกลียดผมก็ตามใจ แต่สิ่งที่ผมจะบอกต่อไปนี้ คือสิ่งที่ผมเองได้เห็นมา"
ทิวาบอกกับแม่และพี่สาวของจิรปรียาว่า "พี่สาวจะโดนโกง จากญาติทางฝ่ายสามี เงินทุกบาทที่ได้จากงานศพที่ผ่านไปเมื่อวานนี้ พี่สาวนั้นจะไม่ได้ซักแดงเดียว และอาจจะถูกบีบให้ทนอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่ได้อีก จนต้องย้ายไปจากบ้านหลังนี้"
แม่ได้ฟังก็เพียงอึ้งนิดๆ ส่วนพี่สาวของจิรปรียา ทำหน้าเหมือนจะเกลียดในตัวทิวา  แต่ทิวาก็หาได้สนใจไม่ เพราะเขาถือว่า นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เค้าเห็นในทางสมาธิ ส่วนใครจะเชื่อ ไม่เชื่อก็ตามนั้น
ใครจะเกลียดหรือไม่เกลียดก็ตามใจ เพราะทิวาถือว่าตนทำดีที่สุดแล้ว กับชะตากรรมในครั้งนี้
หลังจากงานศพผ่านไปได้ไม่นานเรื่องราวต่างๆ ที่ทิวาเคยบอกกับพี่สาวของจิรปรียา ก็ค่อยๆเกิดขึ้นตามที่ทิวาได้เคยบอกกล่าวไว้
ทิวาได้รับทราบจากจิรปรียา ก็ได้แต่ทำใจ แม้จะสงสารในตัวพี่สาวของจิรปรียาก็ตาม จึงได้แต่บอกจิรปรียาไปเพียงว่า " ทุกคนล้วนมีชะตากรรมเป็นของตนเอง อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด และนี่หล่ะคือ "ชะตากรรม "
............
   "ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด"
*****************************


     ตอน กรรมบันดาล 9
นับตั้งแต่วันนั้นมา ทิวาก็ได้เทียวมาเทียวไป ระหว่างบ้านพี่สาวของจิรปรียา กับที่ทำงานตนเองและโรงพยาบาลเรื่อยมา ทำให้ความสนิทสนมเพิ่มขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง
ในวันที่8ของการรักษาตัว วันนั้นทิวามาทำงานปกติ ในช่วงเช้างานยุ่งๆจนมาถึงในช่วงบ่ายที่ว่างงาน
ทิวาได้จับเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นมีข้อความทักมา  ทิวาจึงเปิดดู เป็นข้อความ ขอความช่วยเหลือของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ทักมาขอคำแนะนำกับการแก้ไขต่างๆ
แรกๆทิวาคิดเพียงว่า แค่จะอ่านแล้วผ่านไป แต่ก็คงเพราะด้วยสำนึกในจิตตนว่า "ผู้คนที่เดือดร้อนหรือร้อนอกร้อนใจมาหาที่พึ่ง แล้วตนจะไม่ช่วยมันก็ไม่ใช่ ด้วยในฐานะที่ตนก็เป็นหมอดูผู้ทำนายชะตาคนนึง"
ทิวาจึงตัดสินใจทักกลับไปถึงผู้หญิงคนนั้น หลังจากที่เธอได้ตอบกลับมา ทิวาก็ได้เห็นภาพในหัวของตนเอง "ในภาพผู้หญิงคนนั้น มีความทุกข์ใจในเรื่องงาน ที่กำลังจะถูกยกเลิกชิ้นงานจากผู้จ้างวาน"
"ทิวายังได้เห็นภาพต่อไปอีกว่างานของเธอนั้น จะได้รับการตอบรับจากผู้จ้างวาน เพราะว่าเจ้านายของเธอนั้น ลงมาติดตามเรื่องงานเอง"
"หลังจากที่ภาพเหล่านั้น หายไปจากในหัวของทิวา"
เธอ..หญิงคนนั้นก็ได้ทักมาคุยสอบถาม และบอกเหตุผลต่างๆ ให้ทิวารับฟัง "ทิวาคิดในใจหากว่าตนบอกเธอไปแล้ว การที่จะฝืนชะตาโดยที่ตนเองจะรับแทนก็คงไม่ดี"
ทิวาจึงบอกกับเธอว่า "การที่จะให้ผมช่วยแบบนี้ มันเป็นการฝืนชะตา หากว่าจะให้ผมช่วย มันต้องมีค่าครูคับ"
เธอหญิงธิดา..ได้ตอบกลับมาว่า "ฉันยอมจ่ายในเรื่องค่าครูค่ะ ขอแค่เพียงงานชิ้นนี้ ผ่านไปได้ด้วยดีก็พอ"
"และตัวเธอกับแฟนจะได้ไปบวชแก้บนแบบสบายใจ"
"ทิวาจึงตัดสินใจช่วย และแนะนำเธอไปก่อน แม้ว่าจะยังไม่ได้ค่าครู ในการช่วยเหลือในครั้งนี้ เพราะเวลาของเธอนั้น มันเร่งด่วนจริงๆ เหลือเวลาในการตัดสินใจ เพียงแค่ชั่วโมงครึ่งเท่านั้นเอง"
ทิวาได้บอก"ให้หญิงสาวไปจุดธูป16ดอกกลางแจ้ง แล้วสวดชุมนุมเทวดา อธิฐานขอให้งานชิ้นนี้ผ่านไปได้ด้วยดี"  และทิวายังบอกเธอต่อไปอีกว่า "ในขณะที่ตั้งจิตอธิฐานนั้น ให้ระลึกนึกถึงองค์เจ้าปู่ศรีสุทโธ และตัวของทิวาให้แน่วแน่..!"
"ธิดาเองเธอก็ได้รีบบอกให้แฟนของเธอ ไปทำตามที่ทิวาบอกไป"
หลังจากนั้น ทิวาก็ขอตัวไปทำงานต่อ จนเวลาได้ล่วงมาถึงห้าโมงครึ่ง ธิดาเธอได้ทักมาบอกว่า
"ตอนนี้กำลังรอคำตอบของการเจรจา ว่างานจะผ่านไหม"
ทิวาได้บอกแกเธอว่า "งานนั้นผ่านคับ..!! แต่พวกคุณ ก็จะถูกตำหนิจากเจ้านายบ้าง เพราะเจ้านายพวกคุณนั้น ลงมาติดตามงานเอง"
และทิวายังได้บอกเธอไปอีกว่า "ไม่ต้องห่วงนะคับ งานครั้งนี้นั้น ผ่านชัวร์..!!"
"คนที่บวชจะได้สบายใจ ให้รอคำตอบไปนะคับ"  เมื่อตอบและบอกเธอไปแล้ว ทิวาก็ขอตัวไปทำงานต่อ
เพราะวันนี้มีงานรอบดึกด้วย  จนเวลาได้ล่วงมาเกือบสองทุ่ม หญิงสาวเธอก็ได้ทักมาบอกว่า "งานผ่านจริงๆตามที่คุณทิวาบอกเลยค่ะ"
และเธอก็ได้เอ่ยขอบคุณที่ทิวาช่วย "ธิดาขอบคุณที่ช่วยในครั้งนี้มากๆนะคะ"
ทิวาก็ได้แต่บอกว่า "มันเป็นหน้าที่คับ ที่ผมต้องทำและช่วย ในฐานะหมอดูคนนึง"
"และอีกอย่างคุณกับแฟนจะได้บวชชีพราห์มโดยสบายใจ"
หลังจากที่พูดคุยกันจบ ซักพัก ธิดาก็ทักข้อความมา "พร้อมส่งสลิปการโอนเงินค่าครูในครั้งนี้มาด้วย"
ทิวาก็ได้แต่ขอบคุณและโมทนาบุญในการบวชพราห์มของทั้งสองไป
(ใครกันเล่าจะรู้ ว่าเหตุใดถึงต้องรับช่วยเธอ นอกจากตัวของทิวาเอง และเค้าก็ไม่ได้บอกเธอว่าเพราะอะไร)
ทิวาคิดและนึกไปตามภาพ ที่เคยเห็นในหัว และพูดกับตนเองนี้หรือคือ "ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด!!" "กับภาพในหัวในอดีตที่เกี่ยวพันธ์กัน"
"แล้วทิวาจะพูดมันออกไปได้เชียวหรือ หากพูดไปแล้วใครกันจะเชื่อตน..."
"...หลังจากวันนั้น ทิวาก็ไม่ได้เอ่ยบอกอะไรไปมากกว่านั้น แม้บางสิ่งบางอย่าง ที่เธอถามทิวาก็เลี่ยงที่จะตอบเธอ"
ทิวาได้แค่บอกกับเธอว่า "พวกเธอรวมทั้งแฟนเธอ จะต้องขออภัยขออโหสิกรรมกับใครคนนึง" "เมื่อวันนั้นมาถึง พวกคุณจะได้รู้เองว่าคือใคร"
หลังจากวันนั้นมาธิดาก็ได้ไปบวชเพื่อแก้บน ในช่วงที่เธอบวชนั่นเอง ที่ได้ห่างกัน
"ส่วนทิวาก็ยังเทียวมาเทียวไประหว่างที่ทำงาน กับบ้านจิรปรียาประจำ"
จนวันเวลาผ่านมาได้10วัน กับการรักษาตัวของพี่เขยจิรปรียา วันนี้เป็นวันหยุดว่างจากงาน ทิวาจึงตัดสินใจไปหาจิรปรียาคนรักตน "ที่เริ่มคบกันแบบเป็นทางการ"
ไปถึงบ้าน จิรปรียาได้บอกกับทิวาว่า "วันนี้แม่จะขึ้นมาจากใต้ค่ะ"
ทิวาได้ยินก็อึ้งไปนิดนึง คิดในหัว"แม่เธอจะขึ้นมา นั่น.!! ก็คือวันสุดท้ายของพี่เขยเธอนะสิ จะทำไงดี"
ทิวาได้อยู่บ้านพูดคุยกันกับจิรปรียา เพื่อรอเวลาที่จะไปเยี่ยมพี่เขยเธอในตอนเย็น จนเวลาได้บ่ายโมงครึ่ง "ทิวามีอาการเพลียๆ จึงขอนอนหนุนตักของจิรปรียา ตรงแคร่หน้าบ้าน อาการแน่นหน้าอก ได้เกิดขึ้นจนทิวาแทบทนไม่ไหว เหมือนคนที่กำลังจะหมดลมหายใจ ไปซะตรงนั้น"
จิรปรียาเอง ก็ได้เห็นอาการที่ทิวาเป็น เธอก็เป็นห่วงในตัวทิวา สักพักพี่สาวของจิรปรียาก็โทรมาจากโรงพยาบาล "แจ้งว่าหมอบอกว่า พี่เขยเธอคงไม่รอดให้ทางญาติทำใจ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น จิรปรียาก็รู้ว่าอาการที่ทิวาเป็นนั้นเพราะอะไร
เพราะเธอนั้นคะยั้นคะยอถามจากทิวามาก่อนหน้านั้น เธอจึงบอกและขอให้ทิวานั้น "ถอนการผูกจิตตรึงร่างพี่เขยเธอเสีย" เธอพูดทั้งน้ำตาคลอ
ทิวาเองก็เพลียร่างมาก เพราะมันก็เกินกำลังตน ที่จะฝืนเอาไว้ได้
"ทิวาได้ทำการตั้งจิตถอดถอน ในเวลาขณะนั้น ก็ใกล้จะบ่ายสองโมงแล้ว"
หลังจากที่ทิวาได้ถอดถอนจิต ที่ผูกกับร่างของพี่เขยเธอได้เพียงไม่นาน ประมาณสิบห้านาที พี่สาวของจิรปรียาก็ได้โทรมาบอกว่า "พี่เขยเธอได้เสียแล้ว"
เธอฟังโทรศัพท์ไป พร้อมร้องไห้ไป ส่วนตัวทิวาเองก็นอนหนุนตักเธออยู่อย่างนั้น เพื่อทำสมาธิเรียกคืนกำลังตนให้ดีขึ้น
บ่ายสองครึ่งทั้งทิวา จิรปรียาและหลานก็ได้เดินทางไปที่โรงพยาบาลเพื่อให้เด็กๆได้เห็นหน้าพ่อครั้งสุดท้าย
"ชะตาหรือว่าเวรกรรม ที่ก่อสร้างกันมา"
ทิวาคิดไปตลอดทาง และร่างของทิวาเองก็ยังไม่ได้ฟื้นคืนเต็มที่ เพราะการถอนจิตนั้น ยังไม่สมบูรณ์
ส่วนร่างของพี่เขยจิรปรียา ก็ยังหายใจรวยริน เพราะอ๊อกซิเจนอยู่
พอมาถึงโรงพยาบาล ทิวาก็ให้จิรปรียาพาหลานๆขึ้นไปก่อน ส่วนตัวเองขอตัวไปห้องน้ำก่อน พอจิรปรียาแยกห่างไป "ทิวาได้ก้าวเดินมาที่โต๊ะนั่งแถวๆนั้น นั่งลงพร้อมเอามือกุมกดท้อง ที่ยังปวดอยู่โดยจิรปรียาเธอไม่รู้"
"พอเธอแยกไปเท่านั้นล่ะ อาการของทิวาก็เริ่มทรุดลง ปวดท้องอย่างแรงแถมอาการหายใจขัดๆ  ทิวาค่อยๆปรับจิตสมาธิของตน เพื่อปรับธาตุในกาย เร่งไฟธาตุให้ธาตุในกายนั้นสมดุลขึ้น"
พออาการดีขึ้นมานิดนึง ทิวาจึงลุกขึ้นเดิน ค่อยๆเกาะกำแพงผนังโรงพยาบาลไปเข้าห้องน้ำ เสร็จจากทำธุระแล้ว ก็ค่อยๆขยับพิงอิงผนังมาเรื่อยๆ
จนมาเจอกับจิรปรียา ที่เธอลงมาเพื่อตามหา เพราะเห็นว่าทิวานั้นหายไปนาน....
............
"อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดชะตาทุกคนล้วนมีกรรมเป็นตัวกำหนด"


    ตอน กรรมบันดาล 8
หลังจากที่ทิวาแนะนำให้จิรปรียาทำตาม อาการของหลานสองคนก็อาการดีขึ้น หายปวดท้องและไปโรงเรียนได้ตามปกติ
แต่ด้วยดวงจิตที่จิรปรียานั้น ยังห่วงใยในหลานและพี่เขย เธอก็ได้นั่งสมาธิกำหนดถอดดวงจิตตนเอง เพื่อไปยังที่ๆทำให้เกิดเหตุการณ์นี้
ดวงจิตของจิรปรียาได้ไปถึงทิวเขากลางเขื่อนในเมืองกาญฯ และได้พูดคุยตกลงกับนางไม้ที่นั่น ทั้งสองฝ่ายยินยอมตกลงกันด้วยดี แต่ก็หาได้รู้ไม่ว่า ยังมีบริวาลที่ยังไม่ยอมถอยยอมลาด้วยแรงอาฆาต..
ตอนนี้เด็กๆปลอดภัยดี ก็ถือว่าสำเร็จไปขั้นหนึ่ง จะเหลือก็เพียงพี่เขยของเธอที่อาการยังทรงตัวไม่ดีขึ้น พี่เขยของจิรปรียาได้เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลแถวบ้าน จากนั้นทางโรงพยาบาลได้จัดส่งไปรักษาตัวอีกแห่งหนึ่ง ที่เป็นโรงพยาบาลของรัฐ
แต่ได้หารู้กันไม่ว่าที่โรงพยาบาลแห่งนี้ จะเป็นที่สิ้นสุดของพี่เขยตน หลังจากย้ายที่มารักษาที่นี่ ได้เพียงสองวันอาการของพี่เขยจิรปรียาก็ทรุดตัวลง จิรปรียาได้ทักมาปรึกษากับทิวาอีกครั้ง
ทิวาเองก็ได้บอกกับจิรปรียาไปว่า "ให้ทำการย้ายคนป่วยอีกครั้ง ไม่อย่างงั้นคนป่วยจะแย่"
เธอก็ได้แจ้งต่อพี่สาวและญาติๆ ทางพี่เขย แต่ทุกคนก็หาได้สนใจไม่
จนมาถึงวันที่2ตุลาคม  ทิวาทำธุระของตนเองเสร็จก็ตัดสินใจไปพบจิรปรียาที่บ้านพี่สาวเธอ ในตอนบ่าย และก็มาเยี่ยมคนป่วยพร้อมกัน ในตอนเย็น
หลังจากถึงเวลาได้เข้าเยี่ยม ทิวาได้เข้าไปเยี่ยมพี่เขยพร้อมจิรปรียา ทิวาได้เห็นใบหน้าของพี่เขยจิรปรียาชัด ก็ได้เกิดภาพขึ้นมาในหัว มันเป็นภาพที่เค้าเคยเห็นและครั้งนี้มันเด่นชัดมาก
ในขณะที่เข้าเยี่ยมกันอยู่นั้น จิรปรียาก็ทำการนวดที่ท้องข้อมือข้อเท้าของพี่เขยเธอ ทิวาได้แต่ยืนมองและนึกคิดตามภาพที่ตนเห็น เมื่อคิดได้และตัดสินใจ ทิวาจึงได้จับมือของพี่เขยจิรปรียาขึ้นมา โดยกำหนดจิตให้เป็นสมาธิแล้วใช้ดวงจิตตนผูกกับร่างของพี่เขยจิรปรียาเอาไว้
โดยทิวานั้นได้เขียนตัวยันต์ผูกดวงจิตของตนและร่างของพี่เขยจิรปรียาเอาไว้ เพื่อคอยช่วยพะยุงอาการของพี่เขยเธอ หลังจากที่ได้ทำเช่นนั้นเสร็จ ทิวาก็เดินออกมาข้างนอกห้องผู้ป่วย และมานั่งรอจิรปรียาที่ม้านั้งตรงระเบียง
สักพักจิรปรียาก็ตามออกมานั่งลงข้างๆทิวา และพี่สาวของจิรปรียากับญาติๆก็เดินมานั่งใกล้ๆกัน
ทิวาตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตนรู้ แม้ว่ามันจะเป็นการฝืนชะตาของเค้าก็ตาม ทิวาได้บอกกับจิรปรียาโดยพูดเสียงดังพอประมาณ เพื่อให้ทุกคนได้ยินและได้คิดตัดสินใจกันเอา
ทิวาได้บอกว่า "ให้ทำการย้ายคนป่วยเสียซะตอนนี้ หากอยากให้คนป่วยรอดและมีชีวิตต่อไป" ทิวาบอกไปเพียงแค่นั้น
แต่ทางญาติๆของพี่เขยจิรปรียากลับไม่สนใจฟังกัน
เมื่อทิวาเห็นอย่างนั้น ก็เลยเงียบไม่พูดอะไรอีก ซักพักพี่สาวของจิรปรียาก็หันมาถามทิวาว่า..
"ทิวา..แฟนพี่ที่ป่วยจะหายไหม??"
ทิวาสองจิตสองใจ ว่าจะตอบดีหรือไม่ตอบดี แต่ก็ตัดสินใจพูดไปว่า "อีกไม่เกิน10วัน..คับ.! คนป่วยได้ออกจากโรงพยาบาลนี้แน่...!!"
"แต่....!!" ทิวาพูดไม่ออกได้แต่กล้ำกลืนเอาไว้
"จะให้ดี..ให้พากันทำเรื่องย้ายคนป่วยเสียนะคับ เพราะที่นี่ทางโรงพยาบาลเหมือนเค้าจะรองยาคนป่วย"
ทิวาพูดได้แค่นั้น ก็เหมือนมีอะไรมาจุกที่คอทำให้พูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้
วันนี้คือวันแรกที่ทิวาและจิรปรียาได้พบหน้ากัน หลังจากที่รู้จักกันมาเป็นปี  พอหลังจากหมดเวลาเยี่ยมทั้งหมดก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน
ทิวากลับมาที่บ้านพี่สาวของจิรปรียา ก็ได้นั่งพูดคุยกันต่อจนได้เวลาสี่ทุ่ม ทิวาจึงตัดสินใจขอตัวกลับที่พัก เพราะว่าตอนเช้ามีงานที่โรงแรม ตัวทิวาเองต้องเข้างานเช้า เพื่อไปเตรียมงานต่างๆ
ก่อนที่จะกลับ ทิวายังย้ำกับจิรปรียาว่า"ให้ย้ายคนป่วยโดยเร็ว"
จิรปรียาเองก็รับคำ "ค่ะ..ฉันจะพยายามพูดให้พี่สาวนั้น ทำเรื่องย้าย"
จากนั้นทิวาจึงขี่รถเครื่องกลับที่พักตนเอง....
******************************
"ชะตาแม้นเราจักรู้และ แนะวิธีแก้ไข แต่หากเมื่อคนที่ฟังไม่เชื่อ..!คนเราก็ไม่สมควร อย่าฝืนในชะตาคนอื่น"
"ศรัทธาก่อเกิดปาฏิหาริ หากไร้ซึ่งศรัทธาที่แท้จริง ปาฏิหาริก็หาได้เกิดไม่"


เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ1
"...หลังจากที่ว่างทิวานั่งคิดอะไรต่างๆนานา ทั้งการเมืองการปกครองบริหารประเทศ จนมาถึงเรื่องศาสนาและศีลธรรมของผู้คนในปัจจุบัน "
ในมุมมองความคิดของทิวาเองนั้น "เขาคิดว่าการที่ศาสนานั้นเสื่อมถอย มันไม่ได้เสื่อมเพราะตัวของศาสนาคำสอนเลย"
"ความคิดของเขามาถึงจุดหนึ่ง ที่มันจุกในอก กับชีวิตของผู้คนและศาสนา"
"ผู้คนที่หลงผิด และผู้นำศาสนาที่ต่ำทราม การเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งศีลธรรม"
"นำเอาคำสอนมาเผยแพร่ ในแบบที่ผิด และยังเป็นมนุษย์อีกนั่นแหล่ะ ที่ทำให้ความเสื่อมต่ำของพระธรรม มันโจ่งแจ้งออกมาให้เห็น"
"ร่างทรงที่เกิดแตกตอ แตกกอออกมายังกับดอกเห็ด นำคำสอนมาเผยแพร่แบบผิดๆ จนผู้คนหลงลืมคำสอนของพระพุทธเจ้า"
"ศีลธรรมถูกบิดเบือน เผยแผ่กันในรูปแบบพิธีกรรม การชักจูงชักชวน ผู้คนที่หลงตามให้กระทำตามตนผู้ตั้งตนเป็นอาจารย์ เป็นร่างทรง โดยพากันไม่ใช้สติ คิดตรองจึงหลงตามเขาไป"
"บางคนหลงงมจนหมดตัว ทำให้ชีวิตที่เคยดีนั้นต่ำลง นี่แหล่ะนะชีวิตของผู้คนในยุคศรีวิไลย์"
"ยุคของความต่ำทราม แกร่งแยกชิงดี เหมือนคำทำนายของบุพพาจารย์ ในยุคก่อนที่ได้ทำนายเอาไว้ว่า...
" อันผู้คนในยุคศรีวิไลย์
จักเกลือกกลั้วมัวหมองให้ส่องเห็น
จักเห็นกาขาวเป็นกาดำ
จักเห็นสิ่งต่ำเป็นสิ่งสูง
นายจะกลายข้า ข้าจะกลายเป็นนาย "
คิดๆไปกับคำทำนายที่มีนั้น มันไม่ได้ต่างจากคำทำนายของบุพพาจารย์ท่านเลย....
.....
"...คิดอะไรเพลินๆในความนึกคิด อยู่ๆก็วกมาที่ชีวิตของตนเอง  กับเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามามีทั้งความสุข และความทุกข์ ที่ผ่านเข้ามาให้พบเจอ ในวันข้างหน้าอะไรจะเกิดขึ้นกับตนอีก..."
...
"หนึ่งปีล่วงผ่านมา ชีวิตในช่วงนั้น เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น มันไม่ได้แตกต่างไปจากที่ตนเองได้เคยเห็นในสมาธิเลย"
"ตัวเองก็หาใช่ว่าคนที่ดีอะไร แต่ทำไมถึงได้มองเห็น ซึ่งเรื่องราวในอดีต และอนาคตที่จะเกิดของตนเองได้กันนะ!!"
"แม้แต่เรื่องราวของตนเอง กับคนรักที่พบเจอ และต่อสู้มาด้วยกัน จนผูกใจรักกันมั่นและได้มาใช้ชีวิตร่วมกัน"
"จนเข้าสู่ปี2562 รวมระยะเวลาได้5เดือน ที่ทิวาและคนรักได้ลองใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมา ก็ต่างมีเรื่องราวเข้ามาให้ได้แก้ไขเรื่อยๆ"
"พบเจอทั้งความสุขและความทุกข์ ที่บางครั้งก็เกิดขึ้น เพราะเหตุแห่งความไม่เข้าใจกัน อันเป็นเรื่องปกติของชีวิตคู่ ที่ต้องมีปากเสียกันบ้าง เพราะคนเรานั้นความนึกคิด ไม่อาจจะตรงกันได้เสมอไป!!"
"มันทำให้ทิวาได้มองเห็นถึงสัจจะธรรมของชีวิต ขึ้นมาอีกมากมาย กับสิ่งที่พบเจอมาในแต่ละวัน เห็นเพื่อนบางคนที่มีคู่ ก็เกิดเลิกลากันไป มันมาจากความไม่เข้าใจกันทั้งนั้น!!"
"ชีวิตของคนเรามันนั้นแสนสั้นนัก อันความสุขของเราเองนั้นก็แสนสั้น เราจะทำยังไงให้ชีวิตเรานั้นมีสุขได้นานๆ ความสุขของชีวิตคืออะไร?"
"อันเป็นความถามที่เกิดขึ้นในความนึกคิด!!.."
"ความรวยหรอ?!! ถึงจะก่อให้เกิดความสุข..!!  ลาภยศเงินทอง สมบัติ กระนั้นหรอ..!!"
"ความมีหน้ามีตาในสังคมนั้นหรือ!!?"
"ผู้คนที่วิ่งหาวิ่งตามลาภยศ หรือเงินทอง เขามีความสุขจริงหรอ?!"
"คำถามต่างๆ เกิดขึ้นมาในหัวในความนึกคิด!"
"แล้วคำตอบมันจะออกมาแนวไหน กับคำว่า ความสุขคืออะไร?!!"
"มันหาความสุขได้จริงหรอ กับชีวิตในยุคสังคมสมัยนี้!!  ยุคศรีวิไลย์!!  ยุคแห่งเทคโนโลยี!  ยุคของสังคมก้มหน้า!!  ยุคของผู้คนที่ไม่คุยกัน!!????"
"ยุคของผู้คนที่ต้องต่อสู้กัน ทางเทคโนโลยี!! แล้วความสุขมันจะมาจากไหน????"
 ทิวาเอาแต่เฝ้าคิดเฝ้าถามตนเอง แต่ก็ไม่สามารถที่จะตอบ คำถามต่างๆได้....
*****************************


เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ1
....ในยุคอันศรีวิไลย์ ที่ผู้คนต่างพากันเรียกร้องหา..
"อันว่าความศิวิไลย์นั้น คืออันใดกันหรือ? ทำไมมันช่างเป็นเหมือนสิ่งที่ไร้ประโยชน์ ไร้ค่าเสียนี่กระไร ในความนึกคิด โลกที่ไร้พรหมแดน ชีวิตในสังคมก้มหน้า กับผู้คนที่ไร้ซึ่งศีลธรรม...!! "
โลกที่ผู้คนเรียกขานว่า "มันเป็นโลกแห่งโลกาภิวัฒิน์    โลกแห่งเทคโนโลยี"
"อันเป็นการสร้างชักจูง ให้ผู้คนไร้ซึ่งศีลธรรมจรรยา โลกแห่งความเสื่อมเสีย เช่นนี้หน่ะหรอที่เรียกกันว่าโลกแห่งวิวัฒนาการ โลกแห่งความอันศรีวิไลย์ มันใช่จริงหรือ? ..."
"มนุษย์ผู้สร้างแต่ความแตกแยกจนก่อให้เกิดเป็นยุคที่ข้นเเค้น ยุคแห่งการชิงดีชิงเด่น นี่หรือยุคอันศรีวิไลย์"
"มันไม่น่าจะใช่ซะมากกว่า น่าจะเรียกมันว่า ' ยุคแดงโลกแห่งโลกาอันวิบัติ ' อันเป็นโลกภาวะของความเสื่อมต่ำทราม ทั้งจิตใจและสันดานของคนทั้งโลกเสียซะมากกว่า!!...''
ทิวา ' นั่งเหม่อมองวิวของตึกรามที่สูงตระหง่าน ที่ถยอยๆผุดขึ้นยังกับดอกเห็ด' และเหม่อคิดไปต่างๆนานา กับเรื่องราวของผู้คนและโลก ที่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย...
จนไม่อาจจะฉุดดึงคืนมาได้!! ชีวิตของการต่อสู้ เพื่อให้ตนเองอยู่รอดในเมืองใหญ่ ที่ผู้คนต่างนิยม และเรียกขานว่า "เมืองฟ้าอมร เมืองหลวงแห่งแดนดินอันศรีวิไลย์...."
........
"กรุงเทพมหานครในปี2561 ซึ่งเป็นปีที่มีการปกครองของระบบปฏิวัติ การยึดครองอำนาจมาจากประชาชน ข้าราชการที่มาบริหารประเทศในระบบประชาธิปไตย"
"สาเหตุในการปฏิวัติในครั้งนั้น มาจากความแตกแยกของผู้คน ที่ต่างพากัน สร้างความสูญเสียให้ต่อประเทศชาติ อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขปกครองประเทศ"
"การแบ่งพักแบ่งฝ่ายของผู้บริหาร จนก่อให้เกิดเป็นสงครามภายในประเทศ การเดินขบวนประท้วง และยังก่อให้เกิดการล้มตายมากมาย สถานที่ราชการในทุกส่วนภาคถูกเผาวอดวาย ผู้คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง"
"ก็ต่างพากันคล้อยตามข่าวสารที่ทางรัฐบาลในม.21ออกข่าว ว่าเป็นเพราะเหตุของชนเสื้อแดงและเสื้อเหลืองที่ปะทะกัน!!"
"แล้วในความจริงนั้นเล่าใครจะรู้ ว่าเหตุการณ์ต่างๆนั้น ผู้ใดผิดผู้ใดถูก ต่างพากันโทษฝ่ายตรงข้ามยัดเยียดความผิดให้ประชาชน โดยไม่มองในอีกมุมหนึ่งประเด็นหนึ่ง ว่าอาจจะมีมือที่สามกระทำการบ้างเชียวหรือ!!..."
"....หลังจากเหตุการณ์ประท้วงได้สงบลง เพราะฝ่ายทหารทั้งม.21 และม.11 ได้ทำการปฏิวัติ เข้ายึดครองอำนาจ จากผู้บริหารประเทศ และทำการปกครองในระบอบฝ่ายปฏิวัติ"
"ปกครองอำนาจบริหารในระบบของทหาร เพื่อเป็นการป้องกันและสร้างความสงบให้แก่ประเทศชาติ"
"ประชาชนในส่วนภูมิภาคต่างๆ จึงพากันสงบ อยู่ภายใต้กฏหมายและภายใต้รัฐธรรมนูญ'ฉบับปี2560' อันเป็นรัฐธรรมนูญที่เขียนขึ้นใหม่เพื่อมาบังคับใช้ในยุคนั้น...."
........
"....ทิวา นั่งคิดทบทวนวกวนไปเรื่อยๆ ในช่วงเวลาที่ว่างจากการงาน คิดมองย้อนไปถึงสิ่งต่างๆ ถึงวิถีชีวิตถึงการปกครองของผู้นำ และยังคิดวกวนเวียนมาจนถึงอำนาจทางศาสนา"
"ที่ผู้คนนั้นกำลังทำให้มันเสื่อม เหล่าผู้นำในศาสนาต่างๆ ที่มีทั้งคริสต์ กรีกโรมัน พุทธ พราห์มฮินดู และรวมทั้งอิสลามมุสลิมและศาสนาเต๋า อันเป็นลัทธิใหม่ที่มาในนามลัทธิบัวขาว (อนุตตรธรรม)" ซึ่งเป็นทุกศาสนาที่มีในประเทศไทย
"ทิวานั่งมองผู้คน ที่ตระเวณชักจูงชาวบ้าน ให้เข้าร่วมในศาสนาที่ตนนับถือ โดยมีศาสนะจักรขององค์เยซูคริสต์ ที่มีการเคลื่อนไหวมากที่สุดกับการชักจูงผู้คนให้เข้าร่วมในคริสตจักร"
"โดยการส่งออกผู้นำผู้สอนศาสนาเข้ามามากมายในประเทศไทย..."
"ศาสนาที่2 ที่มีการเคลื่อนไหวมาก รองจากคริสตจักรก็คือ ศาสนาเซียนเต๋า โดยมาในนามอนุตตรธรรม อันเป็นลัทธิใหม่ ที่มีการก่อตั้งมาในยุคราชวงศ์ชิง ในประเทศจีน"
"แรกเริ่มเดิมทีลัทธิอนุตตรธรรมนี้ ครั้งที่ก่อตั้งในยุคราชวงศ์ชิง ก่อตั้งในนามของ 'ลัทธิบัวขาว' ซึ่งในยุคนั้น'ลัทธิบัวขาว'ได้ถูกเพ่งเลงจากราชวงศ์ กลัวว่าจะเป็นลัทธิที่ปลูกฝังให้ชาวเมืองแข็งข้อก่อการกบฏ"
"ทางราชสำนักราชวงศ์ชิง จึงทำการกวาดล้าง ขับไล่ชาวบ้านที่เข้าในลัทธิและผู้นำ ด้วยการอ้างว่าผู้นำในลัทธิบัวขาวนั้น คิดคดทรยศก่อการกบฏ จึงให้ทหารออกขับไล่กวาดล้างให้สิ้นซาก.."
..เป็นเวลาหลายสิบปีกับการกวาดล้างลัทธิบัวขาวในยุคราชวงศ์ชิง...ฯ
(เอาไว้ติดตามอ่านกันต่อนะครับ กับตอน "เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ)
******************************


ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ3
"...ทิวาได้ถอนจิตของความระลึกออกจากความนึกคิด และนั่งคิดทวนไปว่า 'ไอ้สิ่งที่มันมาในหัวให้รู้ให้เห็นเหล่านี้เพื่ออะไร?' "
" แล้วทำไมเราจึงต้องรับรู้มัน "
" เราเอง มันก็แค่คนธรรมดา แล้วไอ้สิ่งที่รู้เห็นนี่ มันจะเกิดขึ้นจริงงั้นหรือ? "  คิดวกไปวนมา..
" แต่ถ้าหากจะว่า มันไม่ใช่เรื่องจริง แล้วเรื่องราวที่เราเห็น และผ่านมันมานั่นล่ะ คืออะไร? "
" ทุกเรื่องราวมันเกิดขึ้นมาจริงๆ นี่!!  เรื่องราวที่เราเห็นรอบนี้มันจะเกิดอีกรึป่าวนะ!? ..."
ทิวาดึงความคิดมาในปัจจุบัน เมื่อหูแว่วได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา และหันไปมอง ก็เห็นจิรปรียาคนรักเดินเข้าห้องมา ทิวายิ้มให้เธอ และเอ่ยถาม "กลับมาแล้วหรอครับ "
"จิรปรียายิ้มมาให้ แค่ได้มองเห็นรอยยิ้มของเธอ ทิวาก็มีความสุขในใจมากล้น นี่ซินะความสุขที่หลายๆ คนมักมองข้ามมัน ความสุขเล็กที่มีให้แก่กันในทุกๆ วัน แล้วคนอื่นๆ ล่ะ 'ความสุขเค้าคืออะไร?' ..."
ทั้งสองตั้งแต่คบกันมา ก็มีบ้างที่มีอารมณ์ที่ไม่เข้าใจกัน  แต่ก็ต้องยอมรับ เพราะการงานที่ทำและเรื่องราวต่างๆ ที่เข้าให้เผชิญในทุกวันนี้
"ซึ่งบ้างครั้งความคิดอาจต่างกันบ้าง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของคนสองคน...."
..............
เวลาย่างเข้าเดือนมีนาคมปี2562 ซึ่งเป็นเดือนที่5 ของทั้งคู่ในการใช้ชีวิตร่วมกัน ในเดือนมีนาคมนี่เอง  ที่เป็นเดือนแห่งวาระผลักดัน กับการโอนถ่ายอำนาจของรัฐบาล กลับคืนสู่ประชาชน..
รัฐบาลได้จัดให้มีการเลือกตั้งขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อให้ประชาชนได้ใช้สิทธิของตน ในการเลือกเฟ้นผู้ที่จะเข้ามาบริหารประเทศ ภายใต้การปกครองในรัชสมัยแห่งพระมหากษัตริย์รัชกาลที่10 ของเมืองสยามประเทศ อันเป็นยุคศรีวิไลย์ตามคำทำนายไว้ ขององค์ครูบาศรีวิชัยเจ้า..
"การคัดสรรเลือกตั้งในครั้งนี้ ใช้งบประมาณในการจัดการเลือกตั้ง ไปร่วมห้าพันล้านบาท ซึ่งเป็นงบประมาณที่มากเป็นประวัติการ ในการเลือกตั้ง การบริหารงานของประเทศ และรัฐบาลชุดใหม่ จะเป็นเช่นใด"
"ประเทศไทยจะเกิดความวุ่นวายอีกหรือไม่? มันยากที่จะคาดเดาได้"
ทิวาในฐานะประชาชนคนนึง  ก็ไม่อยากจะเห็นประเทศชาติ ต้องเกิดความวุ่นวายเหมือนที่ผ่านมา
"ประชาชนตาสียายสา จะได้พากันตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินกันต่อไป เพื่อปากท้องของตนเองและครอบครัว..."
  ในเดือนมีนาคมนี่เอง  ที่เหตุการณ์มันได้หวนวนมาในหัว ในความนึกคิดของทิวาอีกครั้ง
กับเรื่องราวของคณะครูอาจารย์ที่ทิวาเคยเห็นและรับรู้มา..
"ในช่วงปลายเดือนวันที่26มีนา เหล่าคณะครูอาจารย์ ได้มาจัดการอบรมที่โรงแรมที่ทิวาทำงาน อยู่ในย่านสุขุมวิท ซึ่งเป็นโรงแรมในระดับสามดาว"
หลังจากที่ทิวาและเพื่อนๆ ในแผนกได้จัดเตรียมห้องอบรมสัมมนาเรียบร้อย และจัดการวางตัวพนักงานเฝ้าประจำจุดต่างๆ
" ทิวาถูกคัดเลือกให้มาประจำจุดคอยบริการคณะครูอาจารย์และเด็กๆ ที่มารับอบรม..."
"ในเช้าวันนั้นคณะครูและเด็กๆ ที่ทยอยมาเพื่อเข้าอบรม ทิวาถึงกลับตะลึง กับคณะครูอาจารย์ชุดนี้ นั่นคือ " คณะของครูอาจารย์และเด็กๆ ที่ทิวาเคยเห็นนั่นเอง "
"เอาแล้วสิ.! เหตุการณ์ต่างๆ ทำไมมันถึงเป็นจริงมาได้ มันใช่จริงๆ หรือ!!.."
"ทิวาในวันแรกทั้งวัน เอาแต่คิดทวน กับสิ่งที่ตนเคยเห็นวกไปวนมา จนใจลอยไปกับสิ่งที่ได้เผชิญ"
การคอยบริการคณะครูวันแรกผ่านพ้นไปเรียบร้อยด้วยดี พอเลิกงานในเวลาสามทุ่ม..
" ทิวาได้จัดเก็บห้องและจัดวางอุปกรณ์อะไรต่างๆ จน เรียบร้อย"  ก็เลิกงานกลับห้องพัก เพื่อจะได้พักผ่อนเอาแรง ไว้เผชิญกับงานในวันรุ่งขึ้น
ทิวามาถึงห้องพักก็จัดการอาบน้ำเตรียมตัวจะนอนพักผ่อน แต่พอล้มนอนลงบนที่นอน "ทิวากลับนอนไม่หลับเอาซะงั้น ความนึกคิดตีทวนวนหวนมาในหัวอีกรอบ"
พร้อมกับภาพต่างๆ ของเรื่องราวในจุดนี้มันเด่นชัดขึ้นมา...
ราวๆเที่ยงคืนครึ่งเห็นจะได้ ทิวาก็สลัดความคิดทั้งหมดทิ้งไป และคิดตัดสินใจว่า "อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เราจะมากังวลกับมันทำไมกัน"
เมื่อคิดได้ดังนั้น ทิวาก็หลับตานอน พร้อมกับแขนที่กอดประคองคนรักเอาไว้จนหลับไป...
******************************


ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ4
...ในเช้าวันใหม่ ทิวาตื่นขึ้นมาในเวลาตี5ครึ่ง  ก็นั่งทำหน้ามุ่ยคิดทวนถึงเรื่องราวที่ได้ฝันเห็นเมื่อคืนนี้
"มันอะไรกันอีกนี่!!? ทำไมเราต้องฝันแบบนี้ด้วย.! "
ความสดชื่นในเช้าวันนี้ ดูจะจางหายไป ทิวานั่งนิ่งคิดไปต่างๆ จนจิรปรียาออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินผ่านหน้าทิวาตรงไปที่โต๊ะกาน้ำร้อน และทำการชงกาแฟ มาส่งให้แก่ทิวา
"กาแฟค่ะ" จิรปรียาว่าพลางวางแก้วกาแฟเอาไว้ "จะอาบน้ำก่อนหรือทานกาแฟก่อนดีคะ!?"
ทิวาตอบ.. " ขอทานกาแฟก่อนละกันคับ จะได้สดชื่นแล้วค่อยอาบน้ำ "  กล่าวต่อคนรักพร้อมรอยยิ้ม
จิรปรียาหันกลับไปชงของเธออีกแก้วหนึ่ง แล้วยกมาวางข้างๆ แก้วของทิวา จากนั้นเธอจึงเดินไปที่ตู้กระจกแต่งหน้า เพื่อทาครีมและโลชั่นต่างๆ ตามสไตล์ของเธอ
ทิวาก็ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม เมื่อกาแฟหมด จึงวางแก้วเอาไว้ จิรปรียาก็เดินมาเอาแก้วไปกดน้ำร้อน มาวางให้แก่ทิวา
ทิวายิ้มให้คนรักจะมีอะไรมากไปกว่านี้ กับชีวิตของชายคนนึง
"ที่ฐานะถือว่ายากจน แต่คนที่เขารักและรักเขาไม่คิดรังเกียจ"
หลังจากยกแก้วน้ำอุ่นขึ้นมาจิบ แล้ววางเอาไว้ที่เดิม ทิวาก็ลุกเดินมาที่หัวเตียง หยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ จากนั้นจึงเดินออกจากห้อง มาที่ระเบียง ทิวานั่งสูบบุหรี่พร้อมกับคิดถึงเรื่องราวในฝันอีกครั้ง...
"...ในฝันมันเป็นเรื่องราวของคณะครูอาจารย์ กับเหตุการณ์เดิมๆ ที่เคยเห็น แต่เรื่องราวที่เข้ามาเสริมเพิ่มเติมต่อนี่สิ ที่ทำให้ทิวาเองเกิดความกังวล กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ"
" เหตุการณ์ในฝันมีว่า หลังจากที่ทิวา จบจากงานการบริการคณะครูอาจารย์เเล้ว ทิวาเองมาทำงานต่อส่วนตัวคนรักนั้นหยุด และในวันที่คนรักหยุดนั่นเอง ภาพในฝัน ทิวาเห็นคนรักออกจากที่พักไป"
"เธอไปตระเวนหาห้องพักใหม่ พอได้เธอก็กลับมาที่ห้องพร้อมเก็บของ แยกออกไปอยู่ส่วนตัวเธอในที่พักอื่น"
ภาพมาถึงตรงนี้ทำให้ทิวากลัดกลุ้มกังวลในใจ หลังจากสูบบุหรี่หมด ทิวาจึงตัดสินใจหยิบผ้าขนหนู และเดินก็เข้าห้องน้ำไป
เสร็จจากอาบน้ำ ทิวาเดินเข้าห้องมา ก็เห็นจิรปรียานั่งทานกาแฟอยู่ เขาส่งยิ้มให้เธอ เธอยิ้มตอบพร้อมกับเร่งให้ทิวาแต่งตัว เพื่อไปทำงาน
ทิวาก็รีบแต่งตัว และเมื่อมองดูนาฬิกาข้างผนัง ก็เป็นเวลา06:00 น. ทิวาแต่งตัวเสร็จ ก็ชวนจิรปรียาออกไปทำงานทิวาเป็นคนขับ ส่วนจิรปรียานั้นนั่งซ้อนท้ายรถออกไป
ทิวาขับรถไปเรื่อยๆ โดยใช้เร็วรถที่40-60กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทั้งสองก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ ตลอดทางเย้าแหย่กันไปเป็นปกติเหมือนทุกวัน โดยไม่คิดอะไร
ทิวาขับรถมาเรื่อยจนถึงที่ทำงานนำรถเข้าจอดและเดินคู่กันไปตอกบัตร ลงเวลาทำงานพร้อมคนรักเป็นปกติ หลังจากตอกบัตรเสร็จ ทิวาและจิรปรียาก็เดินไปที่ห้องพักพนักงาน ในส่วนเฉพาะของแต่ละแผนก
เมื่อถึงจิรปรียาก็แยกไปที่ห้องแต่งตัวในส่วนของเธอ ทิวาเองก็เดินมาเข้าห้องพัก ออฟฟิตในส่วนของเขา
หลังจากวางกระเป๋าแล้ว ทิวาก็เดินออกจากห้อง เพื่อไปตระเตรียมงาน เตรียมสถานที่ในรอบเช้าก่อนที่คณะอบรมจะมาใช้ห้อง ที่จัดทำการอบรมต่อไป
เมื่อจัดเตรียมแก้วน้ำถังน้ำอะไรต่างๆ เรียบร้อย ทิวาก็กลับเข้าห้องพักพนักงานอีกครั้ง เพื่อทำการเปลี่ยนชุดพนักงานบริการ เตรียมตัวประจำจุดที่ได้รับมอบหมาย
08:00 ทิวาได้ออกจากออฟฟิศ มาเฝ้าประจำจุดบริการ ที่หน้าห้องอบรม ซึ่งเหล่าคณะครูอาจารย์กำลังพาเด็กๆขึ้นมาพอดี
วันนี้เป็นวันสบายๆหนึ่งวัน กับการทำหน้าที่ของทิวา
จนเวลา17:00 เหล่าคณะครูที่มาอบรมได้เลิกประชุมสัมมนา ทิวาก็เข้าจัดเก็บห้องและจัดวางอุปกรณ์ต่างๆเสร็จเรียบร้อย ทิวาก็ลงมายังออฟฟิศและผลัดเปลี่ยนชุด เพื่อจะเลิกงานกลับห้องพัก
****************************


เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ2
"...ทิวาได้แต่ทอดถอนหายใจ กับเรื่องราวต่างๆ ที่มันวิ่งเข้ามาในหัว กับความนึกคิด ชีวิตนี้คนเราดิ้นรนแสวงหาอะไรกัน!!.."
แล้วความนึกคิดหนึ่ง ก็ได้วิ่งเข้ามาในหัวอีกรอบ กับชะตาชีวิตและเรื่องราวของตนเอง
"สิ่งที่ผ่านมาในปีที่แล้ว มันช่างเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่า เรื่องราวที่เขานั้นรู้มาจากฝัน และในขณะที่นั่งฝึกสมาธินั้น"
"มันคือเรื่องจริงและได้เกิดขึ้นมาแล้วในปลายปีที่แล้ว" เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น มันตรงกับที่เขารับรู้และเคยพูดกับแฟนคนรักบ่อยๆ"
"ในเรื่องราวต่างๆ แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นแบบไม่รุนแรงในบางเหตุการณ์"
"แต่มันก็เป็นเรื่องที่ใช้ยืนยันได้ว่าเขานั้นไม่ได้มโนไปเอง และเขาไม่ได้บ้า!! แล้วอะไรจะเกิดขึ้นกับเขาอีกเนี้ยในปี2562...!! "
............
ทิวา นั่งนึกทบทวนกับเรื่องราวที่เขาได้พบเห็นทั้งในฝัน และในขณะฝึกนั่งสมาธิ อยู่ๆความคิดคำนึง ก็ได้แว๊ปเข้ามาในหัว
"มันเป็นเรื่องราวของการทำงานในชีวิตประจำวันของเขา ซึ่งเขาเห็นเป็นภาพในหัว ในขณะที่กำลังทำงานในโรงแรมฝ่ายบริการงานจัดเลี้ยง ได้มีคณะครูอาจารย์คณะหนึ่ง มาใช้บริการที่โรงแรมเพื่อจัดงานสัมมนาอบรมเด็ก ใน 'โครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมนานาชาติ' มาใช้บริการ
โดยตัวของทิวาเองนั้น เป็นผู้คอยบริการดูแล ในเรื่องอาหารเครื่องดื่มในเวลาพักเบรคของคณะครูแลพเด็กๆที่มาสัมมนานั้น ตลอดเวลาสามวัน ที่ทิวาประจำงานในจุดบริการนี้ ถือว่าดีและได้รับคำชมจากคณะอาจารย์ที่มาอบรมในชุดนี้
ตัวทิวาเองได้รับรู้ในชะตาของอาจารย์ท่านหนึ่งในคณะ "รับรู้ว่าอาจารย์ผู้หญิงท่านนี้ จะมีเคราะห์กรรมหนัก จะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้น หลังจากจบงานสัมมนาไปแล้วราวๆเดือนนึง"
"ทำให้อาจารย์'เอ๋' นั้น พลาดโอกาสจากการไปร่วมงานที่ต่างประเทศ และทิวายังเห็นไปอีกว่า อาจารย์เอ๋นั้น "จะถูกรถชนประสานงา" "จนบาดเจ็บหนักอาจถึงขั้นพิการหรือกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไป ในวันสุดท้ายของงานอบรมสัมมนา"
"ขณะที่ทิวานำบิลเอกสาร แจ้งบัญชีรายจ่ายค่าอบรมไปให้ อาจารย์เอ๋เซ็นรับทราบกับรายจ่ายทั้งหมด"
"พร้อมกับแนบใบติชมของการบริการไปด้วย พร้อมใบกระดาษเล็กๆ ที่ทิวาเขียนชื่อตัวเองเอาไว้ เพื่อให้คณะอบรมระบุชื่อพนักงานบริการลงในใบตริตรองติชมพิจารณาการบริการ ของทางโรงแรม"
ในใบกระดาษแผ่นเล็กๆนั้น ทิวาได้เขียนโน๊ตด้านหลังกระดาษเอาไว้ว่า
" อาจารย์คับ อาจารย์พี่เอ๋ขอให้ใจเย็นๆ อย่าขับรถไวนะคับ ผมไม่อยากให้พี่เอ๋เกิดอุบัติเหตุจนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา "  และลงชื่อแนบท้ายในวงเล็บเอาไว้อีกขึ้นว่า (ทิวา)
หลังจากที่อาจารย์เอ๋ ได้เซ็นเอกสารการเงิน และเขียนใบติชมเรียบร้อย อาจารย์พี่เอ๋ก็ส่งเอกสารที่เซ็นให้กับทิวา หลังจากรับเอกสารบัญชีเรียบร้อย ทิวาก็เดินเอาเอกสารไปส่งคืนออฟฟิต เพื่อส่งต่อไปให้กับฝ่ายบัญชีได้ลงบัญชีเอาไว้
จากนั้นทิวาจึงกลับมาทำหน้าที่จัดเก็บของช่วยคณะอาจารย์ต่อไป จนเก็บของเสร็จเรียบร้อย อาจารย์พี่เอ๋ก็เรียกทิวาเอาไว้ก่อน พร้อมกับทักสอบถามทิวาว่า
" เธอเป็นหมอดูหรอ ถึงได้รู้ว่าพี่ขับรถไวและเร็ว "
" ป่าวคับ ผมไม่ได้เป็นหมอดู มันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกและมีภาพเข้าให้เห็นในหัวคับ "  ทิวาตอบอาจารย์เอ๋ไปแค่นั้น
แล้วทิวายังได้บอกไปอีกว่า "พี่คับ...ให้ระวังอีกเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับอุปกรณ์การแสดง ที่ทางช่างทำส่งให้นั้น ช้าจนอาจจะมีปัญหาในการไปแสดงที่ต่างประเทศ และการแสดงครั้งนี้จะมีเด็กคนหนึ่งไม่สบายที่นู้นด้วย!! จนอาจจะอดร่วมงานแสดง...!"
"ส่วนงานในครั้งหน้ารอบหน้าตัวอาจารย์พี่เอ๋จะไม่ได้รับผิดชอบ แต่จะเป็นพี่อาจารย์ผู้หญิงอีกท่านนึง ที่ได้รับมอบให้รับผิดชอบงานนี้ต่อ...."
พูดจบ ทิวาทำทีจะปลีกตัวหนี แต่คณะอาจารย์ได้เรียกเอาไว้ พี่เอ๋และอาจารย์ที่อยู่ด้วย ได้สอบถามถึงทางแก้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุต่อตนเอง
ทิวาจึงบอกให้อาจารย์พี่เอ๋ "ไปปล่อยปลาหน้าเขียง5-9ตัว และถวายสังฆทาน พร้อมจัดชุดดอกไม้ธูปเทียนไปไหว้พ่อพญายมราช"
บอกเสร็จทิวาก็เดินไปที่รถเข็นอุปกรณ์ เพื่อเตรียมนำไปส่งคณะอาจารย์ที่รถ...
ภาพในหัวก็ตัดมาเป็นอีกช่วงวาระหนึ่ง...
"เหล่าคณะครูอาจารย์คณะนี้ ได้กลับมาเปิดใช้บริการที่โรงแรมอีกครั้ง เป็นงานจัดเลี้ยงสังสรรค์ โดยมีคณะอาจารย์และเด็กๆ มาร่วมกันหมดทุกคน ยกเว้นอาจารย์พี่เอ๋คนเดียว ที่ไม่ได้มาร่วมในงานครั้งนี้"
และภาพก็เปลี่ยนมาที่อาจารย์ผู้หญิงคนนึง อายุราว43-45ปี แกเดินตรงเข้ามาหาทิวา พร้อมกับทักทายทิวาว่า
" น้องคะ จำพี่ได้ไหมคะ?  พี่มาร่วมงานอบรมครั้งก่อนไง และน้องก็ทักพี่ว่า พี่จะได้รับช่วงงานต่อ.."
"และครั้งนี้ที่พี่พาคณะอาจารย์ และเด็กๆมาจัดเลี้ยงสังสรรค์ที่นี่ นั่นเพราะพี่คิดถึงน้องคำพูดของน้อง"
"และจะมาขอบคุณกับคำเตือน ที่น้องได้บอกกับพวกพี่ในครั้งก่อน และจะทำการขอบคุณน้องอย่างเป็นทางการ ต่อแขกที่มาร่วมงาน และท่านประทานในพิธี มีของจะมอบให้เธอด้วยนะ..."
" ทิวา ได้แต่ฟังที่อาจารย์ผู้หญิงคนนั้นพูด เพราะไม่เข้าใจที่แกพูดถึงเรื่องราวเหล่านั้น จึงได้แค่รับฟัง "
จนมีเพื่อนที่ร่วมงานได้เข้ามาคุยกับพี่ผู้หญิงคนนั้น แล้วบอกแกว่า "ตัวทิวานั้นจำอะไรไม่ได้ครับ เพราะพึ่งจะออกมาจากโรงพยาบาล เหตุเพราะว่าเกิดเหตุรถเก๋งมาชนมอเตอร์ไซค์ของทิวา จนความจำเสื่อม!!...."
คำๆนี้มันดังก้องอยู่ในหัวของทิวา
         " ความจำเสื่อม "
******************************


เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ6
นับตั้งแต่ที่คณะครูอาจารย์ ที่มาจองห้องใช้จัดอบรมสัมมนา จนเวลาล่วงเข้าวันที่สาม อันเป็นวันสิ้นสุดของการสัมมนาอบรม
เด็กๆ ที่จะส่งไปเป็นตัวแทนแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่ประเทศญี่ปุ่น เหตุการณ์ต่างๆ ในแต่ละวันนั้น  มันไม่ได้แตกต่างไปจากเหตุการณ์ที่ทิวาเคยเห็นในนิมิตเลย
มันยิ่งเหมือนเป็นการตอกย้ำว่า ทุกสิ่งทุกอย่างนั้น มันจะเกิดขึ้นจริงๆ และทิวาเอง ก็ตัดสินใจกระทำตามที่เคยได้เห็นมา
"ในช่วงเที่ยง ของวันสุดท้าย วันที่29มีนาคม หลังจากที่คณะครูเสร็จสิ้นจากการอบรม โดยมีพิธีปิดการอบรมเสร็จลงแล้ว ก็แยกย้ายลงไปรับประทานอาหาร ที่ห้องอาหารชั้นล่างของโรงแรม ทิวากลับลงมาที่ชั้นสอง ซึ่งเป็นออฟฟิศของแผนกและเข้าไปจัดเตรียมเอกสาร ใบบิลแจ้งยอดรายจ่ายของคณะอบรม เพื่อนำขึ้นไปให้อาจารย์ เจ้าหน้าที่จัดงาน ได้เซ็นรับทราบ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการอบรมสัมมนาครั้งนี้
หลังจากจัดเตรียมเอกสารเสร็จ ทิวาก็กลับขึ้นมาที่ห้องสัมมนา เพื่อรอให้คณะอาจารย์ ขึ้นมาจากห้องอาหาร และจะได้เซ็นรับทราบรายจ่ายในครั้งนี้ ทิวานั่งรอและชั่งใจตนว่าจะทำอย่างที่เห็นหรือไม่ คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจ เขียนโน๊ตแนบไปกับเอกสารการเงิน และใบตริตรองการบริการของแผนก
โดยด้านหน้าทิวาได้เขียนชื่อสกุลตน ส่วนด้านหลังทิวาได้เขียนเอาไว้ว่า " อาจารย์พี่เอ๋คับ ขับรถช้าๆ หน่อยนะคับ น้องเป็นห่วงกลัวพี่จะเกิดอุบัติเหตุ จนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา (ทิวา) "
เขียนเสร็จทิวาก็แป๊ะเทปติดเอาไว้กับเอกสาร เพื่อรอคณะอาจารย์กลับขึ้นมาเก็บของ บ่ายโมงคณะอาจารย์กลับขึ้นมาจากห้องอาหารเพื่อจะเก็บสัมภาระและอุปกรณ์ในการอบรม ทิวาหยิบแฟ้มเอกสารมายื่นส่งให้อาจารย์พี่เอ๋ เพื่อให้แกได้เซ็นรับทราบ
หลังจากที่แกเซ็นเอกสารแล้ว แกก็ขอให้ทิวามาช่วยยกสัมภาระ เพื่อเอาลงไปส่งที่รถ
ทิวาขอตัวเอาเอกสารลงไปเก็บก่อน แล้วจะนำรถเบลขึ้นมาใส่ของให้ ทิวาเปิดดูแฟ้มเอกสารเพื่อตรวจดูว่าเรียบร้อยหรือป่าว หลังจากตรวจดูว่าเรียบร้อยดี ทิวาก็แลเห็นกระดาษโน๊ตที่ตนเขียนเอาไว้
อาจารย์พี่เอ๋แกคงไม่ได้ดู พอจะเดินออกมา อาจารย์พี่เอ๋ก็เรียกให้รอ
พอแกเดินเข้ามาใกล้ แกก็บอก "ขอให้ช่วยตามเบลมาขนของลงไปให้หน่อย? "
ทิวาตอบกลับไปว่า " เดี๋ยวอาจารย์รอสักครู่นะคับ เดี๋ยวผมมาขนของลงไปส่งให้ ผมขอเอาเอกสารลงไปเก็บแป๊บนึง "
ว่าพร้อมกับยื่นโน๊ตแผ่นนั้นให้แกพร้อมกับพูดว่า "อันนี้ของพี่คับ ชอบขับรถเร็วเกิน "  พูดจบทิวาก็เดินห่างไป
อาจารย์พี่เอ๋อ่านจบก็ตะโกนเรียกตามหลัง พร้อมถามว่า
" น้อง..ทิวานี่ คือใครหรอคะ? "
ทิวาหันกลับไป แล้วชี้นิ้วมาที่หน้าอกตัวเอง จากนั้นจึงหันหลังเดินไปที่ออฟฟิศด้านล่าง  เพื่อเก็บเอกสารและลงไปที่ล๊อบบี้ เพื่อเอารถเบลขึ้นมาขนของ
ราวสามนาทีทิวาก็กลับขึ้นมาที่ห้องสัมมะนาพร้อมรถเบลขนของหนึ่งคัน ทิวาก็ถามคณะอาจารย์ว่า "จะเอาสิ่งไหนบ้างคับ"
คณะอาจารย์ก็บอกว่า "เอาพวกเครื่องปริ้นและกล่องเอกสารค่ะ ส่วนกระเป๋าพวกพี่จะพากันถือเอง"
"ทิวาก็ยกเครื่องปริ้นเอกสาร และกล่องต่างๆใส่รถเบลจนเรียบร้อย"
พอเสร็จก่อนจะนำลงไปส่งอาจารย์พี่เอ๋ก็เรียกเอาไว้อีกครั้ง พร้อมกับถามทิวาว่า ' เธอเป็นหมอดูหรอ ทำไมถึงรู้ว่าพี่ขับรถไว? '
ทิวาตอบกลับไปว่า "ป่าวคับ ผมไม่ได้เป็นหมอดู ผมแค่รู้สึกหน่ะคับ"
และทิวาก็บอกต่อไปอีกว่า "ในวันเดินทาง หรือก่อนวันเดินทางไปงานนั้น ทางทีมช่างงาน ร้านที่รับทำอุปกรณ์การแสดง อาจจะทำส่งให้ไม่ทันหรืออาจมีปัญหาให้ล่าช้า และเมื่อไปถึงที่นั่น จะมีเด็กคนนึงไม่สบายจนอาจร่วมแสดงไม่ได้.."
อาจารย์พี่เอ๋กับเพื่อนๆ ก็ถามอีกว่า "เด็กคนนั้นเป็นใครผู้หญิงหรือผู้ชายค่ะ"
ทิวาอึกอักว่า จะตอบไปตามที่เห็นดีหรือไม่ หากไม่บอกก็กลัวพวกอาจารย์จะเข้าใจผิด หาว่าตนนั้นพูดเกินจริง ทิวาจึงตอบว่า
"เป็นเด็กผู้หญิงคับ น้องเค้าจะมีปัญหาไม่สบาย เพราะอาการป่วยที่ถุงลมช่องคอ"
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ พี่อาจารย์ผู้ชายก็ถามว่าบอกได้ไหมว่า "น้องคนนั้นเป็นใคร "
ทิวาช่างใจนิดนึงจึงตอบไปว่า
" น้องแพรวคับ! "
อาจารย์ผู้หญิงอีกท่านนึง ที่ดูอาวุโสกว่าใคร ก็พูดขึ้นเมื่อได้ยินชื่อที่ทิวาว่ามา..
"อืม...น้องแพรวมีปัญหาที่ช่องลมที่คอจริงๆ ครั้งก่อนที่เคยไปแสดงก็มีปัญหาที่ปากบวม เพราะก่อนมาร่วมอบรมแม่น้องแพรวเล่าให้ฟัง อาจารย์แม่ว่า.. "
จากนั้นทิวาก็บอกไปตามที่เคยเห็นทั้งหมดว่า..
"คณะอบรมจะกลับมาจัดงานเลี้ยงอีกครั้งที่นี่ และจะมีพี่อาจารย์อีกคน ทำหน้าที่รับผิดชอบในครั้งหน้า "
คณะอาจารย์ก็พากันถามว่า..
"ใครหรอคะ? "
ทิวาบอกว่า " พี่อาจารย์คนที่ติดต่อช่าง เรื่องการสั่งทำอุปกรณ์การแสดงคนนั้นคับ แต่ในงานวันนั้นผมไม่เห็นอาจารย์พี่เอ๋คนเดียว คับ "
ทิวาว่าไปตามที่ตนคยได้เห็น...
อาจารย์พี่เอ๋และอาจารย์แม่ก็ถามทิวาว่า..
"จะทำอย่างไรเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นกลับตน"
ทิวาก็บอกอาจารย์พี่เอ๋ไปว่า
"สิ่งที่ผมเห็นนั้น วันนั้นพี่เอ๋ขับรถเร่งรีบ เหมือนจะรีบไปทำอะไร ที่ไหนสักแห่งนึง พอขับรถไปได้ราวครึ่งทาง ข้างหน้าจะเป็นสี่แยกหรือสามแยกนี่ล่ะคับ รถของพี่เอ๋จะเกิดอุบัติเหตุตรงนั้น โดนรถพุ่งมาชน"
เล่าจบทิวาก็บอกไปตามที่มาในหัวเวลานั้นว่า..
"พี่เอ๋คับ ให้พี่ไปถวายสังฆทานและเติมน้ำมันตะเกียง ปล่อยปลาหน้าเขียง5-9ตัว และหาดอกไม้ธูปเทียนชุดนึงเอาไปไหว้องค์ยมราช..."
พี่เอ๋และอาจารย์แม่ ก็ถามกลับมาว่า "ทำแล้วเหตุการณ์นั้นจะไม่เกิดใช่ไหม? "
ทิวาก็ตอบกลับไปว่า "เหตุนั้นยังไงก็ต้องเกิดคับ แต่ว่ามันอาจจะเป็นเพียงเล็กน้อย การเจ็บตัวของพี่เอ๋จากเจ็บหนักก็อาจจะเจ็บน้อยได้...! "
และทิวาก็พูดต่อไปว่า
"กรรม..มันแก้ไม่ได้คับ เราทำได้ก็เพียงแค่บรรเทาให้หนักนั้น เป็นเบาได้แค่นั้น สิ่งที่จะแก้ได้ดี คือตัวเราเมื่อรู้ว่าเราขับเร็วขับไว ก็ให้ลดความเร็วลงไม่ประมาทคับ"
...หลังจากพูดคุยกันจบลง ทุกคนก็เตรียมตัวกลับบ้าน ทิวาก็เดินไปที่รถเบลขนของ ก่อนแยกย้ายอาจารย์พี่เอ๋ก็ได้เอ่ยขอเบอร์โทรของทิวาเอาไว้
" น้องทิวา พี่เอ๋ขอเบอร์ติดต่อน้องได้มั้ยคะ? "
ทิวาก็จดเบอร์โทรของตน ส่งให้อาจารย์พี่เอ๋ไป จากนั้นทิวาก็เข็ญรถเบลมาที่ลิฟ และลงไปยังชั้นล่าง เพื่อส่งคณะอาจารย์ขึ้นรถ
เมื่อพี่เอ๋เอารถมาจอด ที่หน้าโรงแรม ทิวาก็ช่วยยกสัมภาระขึ้นบนรถ เสร็จแล้วคณะอาจารย์ก็เอ่ยขอบคุณ และยื่นซองสีขาวมาให้ทิวา
พี่เอ๋บอกว่าให้รับไว้ "รับไว้นะคะ"
ทิวายกมือไหว้พร้อมรับซองนั้นมา คณะอาจารย์ขึ้นรถเรียบร้อย ก็ขับออกไป
ส่วนตัวทิวาก็นำรถเบลไปเก็บและกลับเข้าออฟฟิศแผนกไป...
..............
ทิวาเปลี่ยนชุดเครื่องแต่งตัวออก แล้วผลัดมาใส่ชุดธรรมดา เสร็จแล้ว ทิวาก็เปิดซองดู..
ในนั้นมีเงินจำนวน500บาท ทิวาก็เก็บเอาไว้ พอหัวหน้าแผนกเข้ามาในออฟฟิศ ทิวาก็ส่งซองนั้นให้หัวหน้าเก็บเอาไว้ เพื่อแบ่งให้กับทุกคนในแผนก
หลังจากทำการจัดเก็บโต๊ะและจัดตรียมห้องใหม่ เพื่องานในวันพรุ่งนี้ กับคณะใหม่ที่จะมาใช้ห้องอบรมสัมมนาเสร็จ
ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ออฟฟิศ พี่หัวหน้าแผนก ก็ได้นำเงินค่าบริการงานอบรมที่ได้รับมาจากจุดต่างๆ มารวมกัน และจัดสรรแบ่งให้แก่ทุกคน
เพื่อนร่วมงานในแผนกทั้งหมดแปดคน หัวหน้าก็จัดการแบ่งบันให้ทุกคน ตกแล้วก็ได้รับเงินกันไปคนละ350บาท
จากนั้นก็พากันแยกย้ายพักผ่อนตามสบาย เพื่อรอเวลาเลิกงานกลับบ้านกันต่อไป.....
******************************
"สินน้ำใจหาได้ จากตรงไหน
ค่าของคนวัดกันที่สิ่งใด
อันเพื่อนดีเพื่อนแท้แม้นห่างไกล
ก็ไม่เท่าเพื่อนที่ร่วมสามัคคี..."
*****************************
 ขอขอบพระคุณมิตรรักนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาติดตามอ่านนะครับ กับนิยายกับนิยายที่ผู้เขียนได้นำมาเผยแผ่ ทุกท่านสามารถแนะนำติเตียนกันเข้ามาได้นะครับ เพื่อตัวนักเขียนจะได้นำไปพัฒนาในงานเขียนต่อไป
 ...ขอบคุณครับผู้แต่ง.. ทัพ เทวภัทร...


"โอเซอกูร์! โอเซอกูร์!" ร่างโปร่งเพรียวที่อยู่ในชุดกางเกงยีนขายาวกับเสื้อโค้ทหนังสัตว์สีน้ำตาลเข้มกับรองเท้าบูทคู่เก่า กำลังวิ่งตะโกนร้องเรียกให้คนช่วยเธอ ด้วยภาษาฝรั่งเศสเสียงดังลั่น สาวน้อยร้องเรียกให้คนช่วยไปเรื่อยๆ ตลอดทาง เท้าเล็กวิ่งไล่ตามเจ้าหัวขโมยที่บังอาจฉกชิงวิ่งราวเอากระเป๋าสะพายของเธอไปอย่างรวดเร็ว
อลิชชาวิ่งตามหัวขโมย ไปตามถนนชองป์เอลิเซ่ (Champs Elysees) ที่มีนักท่องเที่ยวเดินกันขวักไขว่ไปมาหลายเชื้อชาติ ร่างบางหอบแฮ่กๆ และรู้สึกเข่าอ่อนทันทีที่รู้ว่าหมดหนทางที่จะตามไอ้หัวขโมยคนนั้นได้ หญิงสาวได้แต่นั่งมองเหม่อดูถนนเขตที่ 8 ของกรุงปารีส ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นถนนสายที่สวยที่สุดในโลกด้วยหัวใจที่อ่อนล้า
ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปยังต้นเชสต์นัท ที่เขาปลูกอยู่สองข้างทางของถนนด้วยสายตาที่ว่างเปล่าระคนห่อเหี่ยวใจ ไร้อารมณ์ที่จะมาชื่นชมความงามของต้นไม้สีเขียวขจีนี้ได้ เพราะตอนนี้เธอไม่เหลือเงินติดตัวแม้แต่เซ็นต์เดียว
ที่นี่ไม่มีใครสักคนที่เธอรู้จัก จะร้องขอให้ใครช่วยก็ไม่ได้ มือเล็กจึงถอดหมวกออก แล้วสวมบทเป็นคนขอทานอยู่ข้างถนน โชคดีที่สภาพของเธอตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากพวกขอทานเท่าไหร่นัก เพราะก่อนออกจากที่พัก เธอมักจะเอาเครื่องสำอางสีเข้มมาป้ายหน้า ป้ายคอ เพื่อปกปิดผิวพรรณและรูปหน้าที่แท้จริงของเธอเสมอ เพราะก่อนที่จะมาปารีส ก่อนที่แม่ของเธอจะสิ้นใจ ได้บอกกับเธอไว้ว่า
"ถ้าไปถึงปารีส อย่าแต่งตัวให้เป็นที่สนใจคนมากนัก แต่งหน้าให้ขี้เหร่เข้าไว้ จะได้ปลอดภัยจากพวกหื่นกาม" เพราะในสายตาของคนเป็นแม่มักจะคิดว่าลูกสาวของตนเองสวยและน่ารักมากเสมอ และอลิชชา ก็ทำตามที่แม่ของเธอบอกไว้ทุกอย่าง
สาวน้อยใส่วิกผมเป็นลอนหยิกหยอย ดูไม่ค่อยสะอาดมากนัก สวมแว่นตาธรรมดาที่ล้าสมัยอันใหญ่ราวกับคนสายตาสั้น ดูแล้วไม่ต่างกับนางแก้วหน้าม้าในวรรณคดีของไทยสักเท่าไหร่ ใครที่มองเธอผ่านไปผ่านมาก็มักจะมองด้วยสายตาว่างเปล่าจนถึงขั้นรังเกียจ แต่มันก็ทำให้เธอปลอดภัยจากพวกผู้ชายจริงๆ เพราะไม่เห็นมีสายตาของผู้ชายคนไหนมองเธอด้วยสายตาเสน่หาเลยสักคน
ตอนนี้เธอรู้สึกหิวข้าวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว พอก้มมองดูหมวกไหมพรมที่วางบนพื้นก็มีเหรียญยูโรอยู่ 3 เหรียญ รวมกันได้สี่ยูโรเพราะอีกเหรียญหนึ่งเป็นเหรียญ 2 ยูโร หลังจากที่นั่งขอทานมานับชั่วโมง อยากจะร้องเพลงโชว์ความสามารถแลกเงินบ้างเหมือนกัน แต่มันติดปัญหาอยู่ตรงที่ว่าเธอร้องเพลงไม่ค่อยเก่งนี่แหละ ก็เลยนั่งขอทานเฉยๆ อย่างหน้าด้านหน้าทน
แต่เงินแค่สี่ยูโรที่ได้มา จะซื้อก๋วยเตี๋ยวสักชามก็ยังไม่ได้เลย สงสัยกับข้าวมื้อนี้คงหนีไม่พ้นแซนวิชแน่นอน สาวน้อยหน้าตาแสนขี้เหร่เดินไปที่ร้านสะดวกซื้อ ได้ขนมปังแซนวิชมาห่อหนึ่ง พร้อมกับน้ำเปล่าอีกหนึ่งขวด
แต่พอเดินออกมาที่ริมฟุตบาทก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเดินเข้ามาหา และพูดภาษาไทยชัดแจ๋ว
"คุณน้า คุณน้าเป็นคนไทยหรือเปล่าคะ" เด็กหญิงหน้าตามอมแมมถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ไม่มั่นใจนัก
"ใช่จ้าฉันเป็นคนไทยครึ่งหนึ่ง ฝรั่งเศสครึ่งหนึ่ง หนูมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ"
"หนูหิวข้าว หนูกับแม่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หนูขอแซนวิชของน้าได้มั้ยคะ หนูจะเอาไปแบ่งกับแม่กินกันคนละครึ่ง นะน้านะ หนูขอนะ"
เด็กน้อยตาดำๆ มาพูดจาอ้อนวอนอย่างน่าสงสารแบบนี้ แล้วเธอจะยังใจแข็งอยู่ได้ยังไง หญิงสาวจึงยื่นขนมปังแซนวิชห่อนั้นให้กับเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผอมกะหร่องคนนั้นไป ทั้งๆ ที่ตนเองก็หิวมากจนตาลายแล้ว
อลิชชามองตามหลังเด็กน้อยไป ถึงแม้ท้องจะหิว แต่เธอก็รู้สึกอิ่มใจ ที่ได้มอบขนมปังแซนวิชห่อนั้นให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ นั่น แล้วใบหน้าเรียวก็ก้มมองขวดน้ำเปล่าในมือ
"กินน้ำนี่รองท้องไปก่อนก็ยังดี" แต่แค่น้ำมันไม่ทำให้เธออิ่มท้องได้หรอก และตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วด้วย หญิงสาวอุตส่าห์เดินไปตามร้านอาหารต่างๆ เพื่อขอสมัครงานกับเขา แต่กลับได้รับการปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
ร่างบางในชุดเสื้อโค้ทหนังสัตว์มือสองที่สวมร้องเท้าบูทเบอร์เบอร์รี่เก่าๆ เดินหาสมัครงานไปเรื่อยๆ จนถึงดิสนี่ย์ช็อป หล่อนก็เริ่มตาลายมากขึ้น จึงเดินไปเกาะต้นเชสต์นัท ตรงริมฟุตบาทเพื่อเป็นหลักยึดไม่ให้ร่างของตนเองล้มพับลงไปกองกับพื้น
"พ่อจ๋า หนูไม่มีเงินเหลือติดตัวเลยสักบาท แล้วหนูจะไปตามหาพ่อต่อได้ยังไง" ฉับพลันสายตาของอลิชชาก็เริ่มพร่าลายเห็นทุกอย่างเป็นสีขาวโพลนไปหมด แล้วสติสัมปชัญญะของเธอก็ดับวูบลง ร่างเพรียวบางก็เลยเสียหลักเซถลาลงไปบนถนนที่กำลังมีรถแอสตัน มาร์ติน สีบรอนซ์คันหรูกำลังวิ่งมาพอดี
เอี๊ยด!
เสียงแตะเบรกดังลั่นไปทั่วท้องถนน โชคดีที่ตอนนั้นรถค่อนข้างติด รถคันหรูที่พุ่งมาชนเข้ากับร่างบอบบางของอลิชชาจึงไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่ก็ทำให้สาวน้อยถึงกับกระเด็นลงไปกองกับพื้นถนน และหมดสติไป


ไม่รู้ว่าเขามีเรื่องอะไรจะคุยกับเธอ แต่พอนึกได้ว่า ตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในชุดสกปรกมอมแมมที่อำพรางตนเองนั่นแล้ว อลิชชาก็พอจะเดาออกมาได้ว่า เขาคงอยากจะถามว่าเธอปลอมตัวมาทำไม หรือไม่เขาอาจจะทวงค่าอาหารที่เธอเพิ่งกินเข้าไปเมื่อสักครู่นี้ก็ได้
ถ้าหากลองคำนวณค่าอาหารที่เธอเพิ่งทานเข้าไปเมื่อกี้ดู ก็คงจะหลายพันยูโรแน่ๆ เลย แล้วเธอจะต้องทำงานชดใช้เขากี่เดือนเนี่ยถึงจะหมดหนี้
เพราะคิดว่าถ้าทำงานเป็นแม่บ้าน เขาก็คงจะให้เงินเดือนเธอไม่เกินเดือนละสามร้อยถึงห้าสิบยูโรแน่นอน เพราะเธอเรียนจบแค่ระดับปริญญาตรีเท่านั้น อีกทั้งหลักฐานสำคัญต่างๆ ตอนนี้ก็หายไปหมดแล้ว เขาต้องคิดว่าเธอเป็นคนเถื่อนลักลอบเข้าเมืองมาแน่นอน
สิบนาทีต่อมา อลิชชาก็เดินเข้ามาหาคนที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ให้รอดตายจากความหิวโหย ก่อนมาพบหน้าเขาเธอได้คุยกับแม่บ้านลัวโซเล็กน้อยแล้ว เพื่อถามว่าใครที่เป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ พอรู้ว่าไม่ใช่เขาหญิงสาวจึงได้โล่งใจ และหญิงชรายังบอกกับเธอว่า เขาชื่อเอริคเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้
เจ้าของร่างบางเดินมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง
ก๊อกๆ !
เสียงเคาะประตูห้องสองที ก่อนที่มือบางจะผลักประตูเข้าไป ก็เห็นสายตาคมจ้องมองมาทางเธอไม่กะพริบ หญิงสาวออกจะประหม่าเล็กน้อยในนาทีแรก และเพิ่มมากขึ้นทุกทีเมื่อร่างสูงใหญ่งามสง่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากเรือนกายของเขาช่างดึงดูดให้เธอเผลอสูดดมความหอมเย้ายวนใจนั้นเข้าไปจนชุ่มปอด
"อันดับแรกบอกชื่อของคุณมาก่อน" เสียงห้าวทุ้มเริ่มสัมภาษณ์
"อลิชชาค่ะ" สาวน้อยก้มหน้างุดตอบคำถามเขา ไม่กล้าสบตาคมนั่น เพราะมันทำให้เธอรู้สึกประหม่า ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
"เอาแบบสั้นๆ มีหรือเปล่า"
"อริสค่ะ"
"เวลาคุยกับผมกรุณาเงยหน้ามองผมด้วย" เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม
"ค่ะ" หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ประสานสายตาสวยซึ้งที่เต็มไปด้วยความประหม่านั้นเข้ากับสายตาคมกล้าของเขา
"อริส ต่อไปนี้ให้คุณเรียกผมว่า เอริคนะ" ชายหนุ่มบอกแต่ดูเหมือนเป็นการบังคับให้เธอเรียกเขาเสียมากกว่า แววตาของเขาดูดุดัน แต่กลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นหวานซึ้งในบางครั้ง จนอลิชชาอดที่จะหวั่นไหวไม่ได้
"ค่ะ"
เกิดมาก็เพิ่งเคยพบเคยเห็นผู้ชายที่รูปร่างสูงใหญ่หุ่นเอ็กซ์ และมีใบหน้าหล่อเข้มกระชากใจตัวเป็นๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก และที่สำคัญต้องมาอยู่ในห้องนอนกับเขาสองต่อสองแบบนี้เธอยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นเข้าไปใหญ่ อุปกรณ์พรางกายก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้อีกแล้ว หญิงสาวจึงได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น เพื่อฟังเขาพูดประโยคต่อไป
"คุณรู้มั้ยว่าวันนี้ คุณทำให้ผมเกือบเป็นฆาตกรฆ่าคนตาย เพราะคุณ" ร่างบางก้มหน้างุดอีกรอบ รีบกล่าวขอโทษชายหนุ่มเป็นการใหญ่
"เอ่อ ฉัน...ฉันต้องขอโทษคุณจริงๆ นะคะ คือว่าตอนนั้นฉันหิวข้าวจนตาลาย ก็เลยเป็นลมน่ะค่ะ" เธอละล่ำละลักบอกกับชายหนุ่มด้วยเสียงตะกุกตะกัก
"ผมนึกว่าคุณคิดจะฆ่าตัวตายซะอีก"
"เปล่าค่ะ พอดีว่าฉันถูกวิ่งราวกระเป๋า เงินของฉันและเอกสารต่างๆ ของฉันอยู่ในนั้นทั้งหมด ฉันก็เลยต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้น"
"แล้วคุณปลอมตัวเองเป็นผู้หญิงอัปลักษณ์น่าเกลียดทำไม"


บุพเพเสน่หา
พอเช็ดตัวเสร็จ นางก็จัดการใส่เสื้อผ้าที่เอริคเตรียมไว้ให้ เป็นผ้าลูกไม้สีขาวตรงแขนมีระบายเล็กๆ น่ารักๆ เข้าชุดกับกระโปรงทรงย้วยผ้าไหมชีฟองสีเดียวกันกับเสื้อแขนสั้น พอดูตอนนี้แล้ว ลูกแมวขี้เหร่เมื่อครู่นี้ ก็กลายมาเป็นตุ๊กตานางฟ้าน่ารักน่ามองยิ่งนัก
เสียงท้องร้องดังโครกคราก ทำให้แม่บ้านชรารู้แล้วว่าสาวน้อยคนนี้ สลบไปเพราะอะไร หล่อนคงจะหิวข้าวจัดจนตาลาย และอาจจะบังเอิญมาเจอเข้ากับเจ้านายที่แสนใจดีของนางเข้าพอดีล่ะมั้ง เขาถึงได้ช่วยอุ้มเธอกลับมาบ้าน เพราะปกตินางก็ไม่เคยเห็นเอริคพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในบ้านหลังนี้เลยสักครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งแรก
"เธอคงหิวมากจนเป็นลมสินะสาวน้อย เดี๋ยวฉันจะไปทำซุปเห็ดร้อนๆ มาให้กินนะ" เจ้าของร่างอวบใหญ่รูปร่างคล้ายหญิงมีครรภ์ห้าหกเดือน เก็บเอาเสื้อผ้าของหญิงสาวไปซัก และเก็บอุปกรณ์แปลงโฉมของอลิชชาไปเก็บซ่อนไว้ เพราะไม่ต้องการให้หล่อนใส่มันเพื่อปิดบังคนอื่นอีก
พอคล้อยหลังแม่บ้านไปประมาณห้านาที เอริคก็มาปรากฏตัวตรงปลายเตียงของคนนอนหลับที่ยังไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มตะลึงมองสาวน้อยหน้าใส ผิวขาวผ่องละมุนละไมด้วยสีหน้าประหลาดใจ หล่อนเป็นใคร ใช่ยัยแมวขี้เหร่ที่เขาอุ้มมาเมื่อกี้หรือเปล่า ถ้าไม่ใช่ แล้วหล่อนจะเป็นใครล่ะที่มานอนอยู่ตรงนี้
เปลือกตาบางๆ ของคนที่นอนหลับเริ่มดิ้นดุ้กดิ้ก และพยายามกระพือขนตางอนให้ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ภาพแรกที่เธอเห็นมันเบลอๆ ชอบกล นาทีต่อมาภาพทุกอย่างรอบตัวก็เริ่มชัดเจนขึ้น ดวงตากลมโตสวยซึ้งกวาดมองไปยังบนเพดาน หน้าต่าง ผ้าม่านสีหวาน แล้วก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของเทพบุตรหนุ่มรูปงามที่ยืนอยู่ตรงปลายเตียง
นี่เธอกำลังฝันอยู่ใช่หรือเปล่า ต้องใช่แน่ๆ เพราะในโลกของความเป็นจริงเธอไม่ได้พักอยู่ในห้องนอนที่สวยงาม และส่งกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้นานาพรรณแบบนี้ ที่สำคัญผู้ชายตรงหน้าเธอก็ไม่เคยเห็น แต่เขาช่างหล่อเหลาคมคายมากจริงๆ มันช่างเป็นความฝันที่แสนวิเศษเหลือเกิน
ร่างบอบบางค่อยๆ ลุกลงจากเตียงช้าๆ เดินเข้าไปหาเทพบุตรในฝัน เอื้อมมือเรียวไปจับต้องใบหน้าสากๆ ของเขาเบาๆ สัมผัสลูบไล้ไปตามโครงหน้าคมสันนั้น
"ทำไมความฝันถึงได้เหมือนจริงแบบนี้นะ" อลิชชารำพึงรำพันออกมาเป็นภาษาไทย ดวงตาหวานซึ้งจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมเข้มแสนเสน่ห์ของเขา รู้สึกหัวใจจะเริ่มเต้นแรงผิดปกติ นี่ขนาดในฝันแท้ๆ เธอยังรู้สึกได้เหมือนจริงมากขนาดนี้เชียวหรือ
เอริคมองใบหน้าสาวน้อย ที่ทำท่าราวกับว่าเธอกำลังอยู่ในโลกแห่งความฝันอยู่อย่างนั้นแหละ สงสัยหล่อนคงกำลังคิดว่าตนเองฝันไปสินะ แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่าสิ่งที่เขากำลังมองเห็นอยู่ในตัวเธอ
ผู้หญิงหน้าตาสวยงามผุดผ่องขนาดนี้ ผิวสวยแบบนี้ และหุ่นดีแบบนี้ มันใช่เลย เธอมีทุกอย่างตรงกับสเปคที่เขาวาดเอาไว้ทุกอย่าง ผู้หญิงรูปร่างหน้าตาแบบนี้แหละที่เขาพยายามออกค้นหามาหลายวัน
"สุดท้ายฉันก็เจอเธอจนได้นะเบบี๋"
ขณะที่อลิชชาเหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงของความฝัน เอริคก็ฉวยโอกาสรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดทันที ศีรษะดกดำโน้มต่ำลงมาช้าๆ ริมฝีปากอุ่นๆ กำลังจะสัมผัสกับกลีบกุหลาบบางสีชมพูระเรื่อนั้น แต่...
"อะแฮ่ม ขอโทษค่ะคุณเอริค ดิฉันกำลังจะเอาอาหารมาให้เธอรับประทานค่ะ" แม่บ้านชราพูดเสียงเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความเกรงใจเจ้านายหนุ่มมากเช่นกัน ที่เข้ามาผิดจังหวะ
ร่างหนารีบผละออกจากร่างนุ่มนิ่มทันที ไม่รู้ว่าเขาลืมไปได้ยังไง ว่าได้สั่งให้แม่บ้านลัวโซดูแลสาวน้อยคนนี้อยู่ นึกแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้เหมือนกันที่รู้สึกเสน่หาสาวน้อยคนนี้ขึ้นมา ก็ใครจะไปรู้ว่านางแมวขี้เหร่ข้างถนน จะกลายมาเป็นนางซินสาวผู้เลอโฉมที่แสนจะงดงามแบบนี้


"เข้ามาสิ ลัวโซ" ลัวโซนำอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะ ซุปเห็ดทรุฟเฟิลส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนท้องไส้ของอลิชชาปั่นป่วนร้องประท้วงเสียงดังโครกคราก
"ฟื้นแล้วเหรอคะคุณ" เสียงถามเรียบๆ จากแม่บ้าน ทำให้อลิชชาที่สามารถพูดและฟังภาษาฝรั่งเศสได้ รีบถามหญิงชราทันทีด้วยแววตาสงสัย
"เอ่อ เมื่อกี้มาดามถามฉันว่า ฟื้นแล้วเหรอ แสดงว่าตอนนี้ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยคะ" แม่บ้านลัวโซแม้จะอายุมากแล้ว แต่ภายนอกนางยังดูไม่แก่มากนัก
"ใช่ค่ะ" แม่บ้านลัวโซตอบด้วยสีหน้างงๆ เช่นกัน แต่พอนึกภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา ก็ทำให้แม่บ้านผู้แสนฉลาดอย่างลัวโซเข้าใจที่สาวน้อยพูดทันที
"งั้น งั้นก็แสดงว่า เขามีตัวตนอยู่จริง แล้ว...แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" ขณะที่ถาม ร่างบางก็เหมือนจะโคลงเคลงไปมาเพราะไม่มีแรง แต่ก็ถูกคนตัวสูงเข้าไปพยุงเอาไว้ได้ทัน และประคองร่างบอบบางแต่ได้สัดส่วน ไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กหน้าโต๊ะกับข้าว
แม่บ้านผู้สูงวัย ที่มีใบหน้าแสนจะเย็นชาไม่ตอบคำถามของสาวน้อย แต่กลับพูดอีกอย่างแทน
"ข้าวสวยร้อนๆ กับซุปเห็ดทรุฟเฟิล กับผัดเห็ดปารีสใส่ลูกชิ้นเนื้อวัวโกเบค่ะ คุณชายเอริคสั่งให้ดิฉันทำให้คุณทาน เชิญตามสบายเลยนะคะ ดิฉันขอตัวค่ะ"
เพราะเห็นว่าเจ้านายหนุ่มอยู่ในห้อง แม่บ้านผู้สูงวัยจึงไม่อยากอยู่ให้เกะกะสายตาชายหนุ่ม เพราะพอจะเดาออกว่า เอริคคงมีเรื่องอยากจะพูดคุยซักถามสาวน้อยคนนี้เป็นการส่วนตัว
เมื่อกามเทพแผงศร
อลิชชามองอาหารตรงหน้าราวกับว่ามันคืออาหารทิพย์ จะหยิ่งไม่กินก็ไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้เธอหิวชนิดที่เรียกว่า 'โคตรของความหิว' เลยละ มือเล็กจึงรีบตักข้าวสวยใส่ปากทันที กินมันทั้งๆ ที่ร้อนๆ แบบนี้แหละ พร้อมกับซดน้ำซุปอย่างโหยหิว ผัดเห็ดปารีสถูกตักมาราดข้าวจนหมดจาน มือเล็กที่ถือช้อนข้าวสั่นๆ เพราะความหิวที่ไม่ได้กินข้าวมาตั้งสองมื้อ และนี่มันก็คงจะเลยมื้อเที่ยงไปนานแล้ว
เอริคมองคนตัวเล็กที่นั่งกินข้าวอย่างสวาปามด้วยความเอ็นดู นี่หล่อนคงหิวจนลืมเจ็บไปเลยสินะ เพราะชายหนุ่มจำได้ว่ารถของเขาพุ่งชนที่ขาของเธอ ถึงจะไม่แรงมาก แต่ก็คงจะมีรอยฟกช้ำดำเขียวและปวดระบมอยู่บ้าง แต่คงเพราะความหิวที่มีมากกว่า จึงทำให้เธอไม่ได้สนใจความเจ็บระบมที่ขาของตนเอง
ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที กับข้าวทุกอย่างในจานก็เกลี้ยงจนไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียว แม้แต่น้ำซุปเห็ด เธอก็ยกซดจนเกลี้ยงและลืมนึกไปว่าเจ้าของบ้านกำลังยืนมองเธออยู่ ดวงตากลมโตปรายตาไปมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน หล่อนยิ้มแหยๆ ตาหยีออกมาอย่างเอียงอาย ใบหน้าเริ่มมีริ้วสีแดงเรื่อพาดผ่านทั้งสองข้างแก้มนวล
แต่เอริคดูเหมือนจะชอบใจในกิริยาท่าทางไร้เดียงสาของหญิงสาวไม่น้อย ชายหนุ่มอมยิ้มนิดๆ ก่อนจะบอกเธอว่า
"เอากับข้าวเพิ่มอีกมั้ย จะได้ให้ลัวโซตักมาให้"
อลิชชาหันไปมองเจ้าของบ้านรูปหล่อด้วยความเกรงใจ และเริ่มรู้สึกอายเล็กน้อยเมื่อถูกชายหนุ่มมองด้วยรอยยิ้มขัน
คงเพราะอาหารแต่ละอย่าง ผู้หญิงจนๆ อย่างเธอ คงจะหาโอกาสทานได้ยากมาก มันจึงทำให้หญิงสาวกินจนไม่มีเหลือติดจาน อย่างเห็ดทริฟเฟิลหรือทรุฟเฟิลดอกหนึ่งราคาตั้งหลายร้อยยูโร เผลอๆ อาจจะหลายพันยูโรเลยด้วยซ้ำ แล้วเนื้อวัวโกเบที่ราคาแพงลิบลิ่วซึ่งคนจนๆ อย่างเธอจะหาโอกาสกินง่ายๆ ได้ที่ไหน
"ขอบคุณมากค่ะ ฉันอิ่มแล้วค่ะ เอ่อ...ฉันขอตัวเอาถ้วยชามไปเก็บนะคะ" ร่างบางรีบลุกขึ้นแล้ววางถ้วยชามเรียงซ้อนกันก่อนที่จะเอาไปเก็บข้างนอก
"เดี๋ยว" สองเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปนอกประตูต้องชะงักทันที แล้วค่อยๆ หันหลังมามองตามเสียงเรียกช้าๆ
"เอาจานไปเก็บแล้ว เข้ามาหาผมในห้องนี้ด้วยนะ ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ"
"ค่ะ"


อลิชชายืนคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า "คือว่าฉัน กลัวว่า...กลัวว่าตนเองอาจจะเป็นอันตรายจาก...จากพวกผู้ชายเอ่อ...ที่คิดไม่ดีน่ะค่ะ ฉันก็เลยต้องแต่งตัวแบบนั้น" หญิงสาวบอกเสียงกระท่อนกระแท่น เพราะเริ่มรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองเหมือนไม่ค่อยจะปลอดภัยแล้วเหมือนกัน
"แล้วคุณคิดว่า การที่คุณอำพรางตัวเองแบบนั้น จะมีใครอยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคุณหรือเปล่า ท่าทางอย่างกับคนจรจัด สารรูปดูไม่ได้ บางคนอาจจะคิดว่าคุณนั่นแหละที่เป็นโจรเป็นคนเถื่อนลอบเข้าเมืองเสียเอง"
ที่เขาพูดมามันก็ถูก แต่เธอก็รอดจากภัยผู้ชายที่ไม่ดีมาได้จนถึงตอนนี้ไม่ใช่เหรอ และอาจจะไม่รอดก็เพราะว่าเขาเห็นตัวจริงของเธอตอนนี้แหละ
หญิงสาวไม่กล้าเถียงอะไรเขาอีก ได้แต่เงียบและเงยมองใบหน้าคมเข้มนั้นเป็นบางครั้ง แต่สุดท้ายก็ก้มหน้างุดเหมือนเดิม
"คุณรู้มั้ยว่า อาหารที่คุณทานเข้าไปเมื่อครู่ คิดเป็นราคาประมาณเท่าไหร่" จู่ๆ เอริคก็นึกอยากจะทวงบุญคุณหล่อนขึ้นมา เพราะเขากำลังจะเจรจาให้เธอไปเป็นนางแบบโฆษณาให้กับน้ำหอมสูตรใหม่ให้กับเขา
"ฉันพอจะทราบค่ะ"
เอริคหัวเราะในลำคอเบาๆ แสดงว่าอลิชชาคงพอจะมีความรู้รอบตัวบ้างสินะ แต่ว่าภาษาที่เธอใช้มันฟังเปล่งๆ พิกล แม้ว่าใบหน้าของเธอจะออกมาทางฝรั่งเศสเล็กน้อยก็ตาม
"คุณเป็นลูกครึ่งอะไรกับอะไร" เพราะเอริคพอจะมองออกว่า สาวน้อยคนนี้ไม่ใช่ชาวฝรั่งเศสร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนเขาแน่นอน ชายหนุ่มจึงได้ถามแบบนั้น
"เป็นลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศสค่ะ"
"เยี่ยมมาก ผมมีงานให้คุณทำ เพื่อแลกกับค่าอาหารและที่ค่าพักสำหรับคุณหนึ่งเดือน"
อลิชชาทำหน้าสงสัยระคนดีใจ คิ้วเรียววิ่งมาชนกันแทบจะทันที ทำงานอย่างนั้นหรือ งานอะไร เขามีงานอะไรให้เธอทำ
"เอ่อ ไม่ทราบว่ามีงานอะไรให้ฉันทำเหรอคะ" เสียงถามที่ไม่ค่อยจะมั่นคงนัก บ่งบอกว่าเธอกำลังกลัวว่างานที่เขาจะให้ทำ อาจจะเป็นงานที่เธอทำไม่ได้
"งานง่ายๆ ได้เงินเยอะ คุณทำได้สบายๆ อยู่แล้ว" เขาตอบยิ้มๆ พลางมองร่างเพรียวระหงตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าด้วยความพึงพอใจ
อลิชชารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาทันที เพราะไม่รู้ว่างานที่เขาจะให้เธอทำมันคืองานอะไร สาวใช้ แม่บ้าน หรือว่างานอื่นที่เธอไม่อยากจะคิดถึง
"เดี๋ยวออกไปข้างนอกกับผมก่อน ผมจะเปลี่ยนประวัติของคุณให้หมด ก่อนที่เราจะร่วมงานกัน" พูดจบ มือหนาก็ฉุดข้อมือเล็กให้ออกเดินตามเขาไปขึ้นรถยนต์คันหรูทันที
"เดี๋ยวๆ เดี๋ยวสิคุณ ฉันยังไม่ได้ตกลงทำงานให้กับคุณเลยนะ"
"คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะตอนนี้คุณเป็นหนี้บุญคุณผมอยู่" เขาหันมาบอกก่อนจะยัดร่างของเธอเข้าไปในรถ และตามมาด้วยร่างหนาของเขาในฝั่งคนขับ ก่อนที่จะสตาร์ตรถขับออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
"นี่ คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้นะ ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณจะให้ฉันทำงานอะไร แล้วคุณจะพาฉันไปเปลี่ยนประวัติไม่ได้นะ ถ้าเปลี่ยนประวัติแล้ว ถ้าพ่อมาเจอฉันแล้วพ่อจะจำฉันได้ยังไง แล้วพ่อจะเชื่อเหรอว่าฉันเป็นลูกสาวของเขา" อลิชชาเริ่มโวยวายเสียงดัง แต่มันก็ทำให้คิ้วเข้มดั่งปีกกาขมวดเข้าหากัน แล้วหันหน้ามามองทางหญิงสาวแวบหนึ่ง
"เดี๋ยว ที่คุณพูดมาเมื่อกี้ ผมไม่เข้าใจ ลองเรียบเรียงประโยคพูดให้ผมฟังใหม่อีกทีซิ"
อลิชชาคิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว บอกความจริงให้เขารู้เรื่องไปเลยดีกว่า เผื่อว่าเขาจะได้ไม่ต้องพาเธอไปเปลี่ยนประวัติให้มันมีเรื่องยุ่งยากตามมาในภายหลัง อีกอย่างเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาจะต้องไปเปลี่ยนประวัติของเธอด้วย หรือว่างานที่เขาจะให้เธอทำมันผิดกฎหมายหรืออย่างไร


อลิชชาคิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว บอกความจริงให้เขารู้เรื่องไปเลยดีกว่า เผื่อว่าเขาจะได้ไม่ต้องพาเธอไปเปลี่ยนประวัติให้มันมีเรื่องยุ่งยากตามมาในภายหลัง อีกอย่างเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาจะต้องไปเปลี่ยนประวัติของเธอด้วย หรือว่างานที่เขาจะให้เธอทำมันผิดกฎหมายหรืออย่างไร
"ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อออกมาตามหาพ่อ"
เอริคอึ้งไปเมื่อได้ฟังคำตอบจากปากจิ้มลิ้มนั่น
"คุณตามพ่อมานานหรือยัง"
"ก็เป็นเดือนแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววค่ะ" น้ำเสียงนั้น ดูเศร้าลงจนคนข้างๆ รู้สึกใจอ่อนยวบและเห็นใจหล่อนขึ้นมาทันที
"แล้วคุณมีหลักฐานอะไรเกี่ยวกับพ่อของคุณบ้างล่ะ เผื่อว่าถ้าคุณมาทำงานให้กับผม แล้วผมอาจจะช่วยคุณออกตามหาพ่อของคุณให้อีกแรง"
แววตาของสาวน้อยมีประกายแห่งความหวังขึ้นมาทันทีเมื่อชายหนุ่มพูดจบ มีความรู้สึกอยากจะทำงานขึ้นมาทันที แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่างานนั้นคืออะไร ขอเพียงได้ตามหาพ่อของเธอจนเจอ ในชีวิตนี้ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
"ฉันมีรูปของคุณพ่อ" แต่น้ำเสียงที่ตื่นเต้นก็ต้องมีอันเงียบลง เมื่อนึกได้ว่าเอกสารทุกอย่างทั้งของเธอและของพ่อเธอ อยู่ในกระเป๋าที่ถูกไอ้โจรห้าร้อยนั่นมันฉกชิงไป คิดแล้วก็เจ็บใจนัก เอริคมองสีหน้าที่เปลี่ยนสีไปของหญิงสาวก็พอจะเข้าใจ
"รูปของพ่อคุณอยู่ในกระเป๋าใบนั้นใช่มั้ย ไม่เป็นไรนะ เอางี้เดี๋ยวผมจะพาคุณไปแจ้งความก่อน ว่ากระเป๋าสตางค์หาย คุณไม่ต้องกลัวหรอกถนนเกือบทุกเส้นมีกล้องวงจรปิด เราต้องหาตัวไอ้โจรชั่วนั่นได้แน่นอน แต่คุณต้องทำงานกับผมรอไปก่อนนะ รอจนกว่าทางตำรวจจะตามหากระเป๋าของคุณเจอ แล้วผมจะช่วยคุณตามหาพ่อของคุณเอง"
"จริงๆ นะคะ คุณจะช่วยฉันตามหาพ่อจริงๆ นะ" ร่างบางเขย่าแขนของชายหนุ่มอย่างลืมตัว
"จริงสิ ผมจะโกหกคุณทำไมล่ะ"
"ขอบคุณมากค่ะ แต่ว่างานอะไรเหรอที่คุณจะให้ฉันทำ แม่บ้านหรือว่าสาวใช้"
"เดี๋ยวพอแจ้งความเสร็จ ผมจะพาคุณไปที่ทำงานของผม คุณเป็นคนที่มีความรู้รอบตัวอยู่บ้างแล้วนี่ ไม่อย่างนั้นคุณคงจะไม่ออกตามหาพ่อมาจนถึงที่ฝรั่งเศสคนเดียวนี่ได้หรอก และผมมั่นใจว่าถ้าคุณได้ไปเห็นบริษัทที่ทำงานของผม คุณจะต้องร้องอ๋อแน่นอน"
"คุณคิดว่าฉันจะรู้จักบริษัทของคุณเหรอคะ"
"ใช่" ชายหนุ่มตอบอย่างมั่นใจ เพราะไม่มีใครที่ไม่รู้จักมาร์ติเนซกรุ๊ป บริษัทผลิตเครื่องสำอางใหญ่ยักษ์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในปารีสหรือในฝรั่งเศส
"แต่ว่าฉันไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับปารีสสักเท่าไหร่หรอก"
"เดี๋ยวคุณก็จะรู้ แต่ว่าวันนี้ผมคงต้องพาคุณไปทำธุระหลายอย่างนะ ว่าแต่คุณอยากจะไปทำธุระอะไรที่ไหนก่อนหรือเปล่าล่ะ"
"ฉันอยากไปเอาเสื้อผ้าที่อพาร์ทเม้นท์ที่ฉันไปเช่า ได้หรือเปล่า"
"ถ้าจะไปเอาเสื้อผ้าไม่ต้องหรอก ผมจะพาคุณไปเลือกซื้อที่ห้างเอง"
"แต่ว่ามันจะทำให้ฉันเป็นหนี้คุณเพิ่มขึ้นนะคะ ฉันคงไม่มีปัญญามาใช้หนี้คุณได้ทั้งหมดหรอกค่ะ แค่กับข้าวที่ฉันกินที่บ้านคุณมื้อเดียว ฉันยังคิดเลยว่าจะทำงานชดใช้ให้คุณกี่เดือนถึงจะหมด"
ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ รู้สึกว่าหล่อนจะดูเป็นกังวลไปเสียหมดทุกเรื่องเลย นี่ถ้าหล่อนรู้ว่าเขาจะพาเธอไปเป็นนางแบบโฆษณา อลิชชาคงจะโวยวายบ้านแตกแน่ เพราะท่าทางของหล่อนดูไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยสักนิด
สงสัยเขาคงต้องฝึกว่าที่นางแบบโฆษณาคนนี้ด้วยตนเองเป็นพิเศษเสียแล้วล่ะมั้ง ว่าแต่เขาจะหาวิธีปั้นดินก้อนนี้ให้เป็นดาวได้ยังไงนะ จึงจะทำให้หล่อนกลายเป็นดวงดาวที่เจิดจรัสในช่วงเวลาเพียงไม่กี่คืนต่อจากนี้ไป คงต้องฝึกภาคปฏิบัติเยอะๆ สินะ ดาวดวงนี้ถึงจะเปล่งแสงออกมาได้ แล้วเอริคก็นึกไปถึงอเล็กซานดร้าขึ้นมา และกำลังนึกไปถึงผู้ใหญ่ที่แสนใจดีอีกคน ดวงตามันวับของเขาก็เต็มไปด้วยความหวังเรืองรองขึ้นมา
"คราวนี้เธอได้เกิดแน่ อริส"


เจ้าของรถจึงจอดรถและรีบเดินลงมาดูผู้หญิงบ้า ที่ชายหนุ่มคิดว่าหล่อนคงคิดอยากจะฆ่าตัวเองตายเป็นแน่ แต่มันแย่ตรงที่เจ้าหล่อนดันมาเลือกที่จะให้รถของเขาพุ่งชนนี่สิ มันซวยจริงๆ
"บ้าฉิบ! ผู้หญิงจรจัดที่ไหนเนี่ย" แม้ว่าในใจจะไม่อยากแตะต้องสัมผัสร่างมอมมอมของแมวสาวแสนขี้เหร่คนนี้มากแค่ไหน แต่เอริคก็มีน้ำใจมากพอที่จะอุ้มหล่อนขึ้นมาและเอาติดรถกลับบ้านไปด้วย
เพราะชายหนุ่มแน่ใจว่าตนเองไม่ได้ขับรถชนเธอแรงมากนัก แต่สาเหตุที่หล่อนเป็นลมน่าจะมาจากหน้ามืดจนเป็นลม หรือไม่ก็คิดอยากจะฆ่าตัวตายจริงๆ มากกว่า เพราะเขาเจอคนประเภทนี้มาเยอะแล้ว พวกคนจรจัด คนตกงาน จนไม่มีข้าวจะกิน ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเดิน และบางคนก็ยากจนข้นแค้นทุกข์แสนสาหัสถึงขนาดกับคิดสั้นเลยก็มี
และเอริคก็หวังว่าผู้หญิงคนนี้คงจะไม่คิดสั้นอย่างที่เขาสังหรณ์ใจจริงๆ หรอกนะ บางทีหล่อนอาจจะกำลังเดินหางานอยู่ หรืออาจแค่หิวข้าวจนเป็นลมเป็นแล้งไปเท่านั้น หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่แบบนี้ ท่าทางเหมือนคนจรจัดแบบนี้ ใครเขาจะรับเข้าทำงานกัน สายตาคมกวาดมองไปทั่วดวงหน้าของคนที่สลบไสลไม่ได้สติ ร่างหนาถึงกับพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ
หลายวันมาแล้วที่เอริคอุตส่าห์ลงทุนไปเป็นแมวมอง เพื่อมองหาสาวสวยหุ่นดีมาเป็นนางแบบโฆษณาให้กับน้ำหอมกลิ่นใหม่ของเขา เพราะนางแบบเก่าๆ เขาเริ่มจะเบื่อหน้าแล้ว อยากได้นางแบบที่หน้าตาคล้ายคนเอเชียหน่อย ไม่จำเป็นต้องสวยมาก แค่หุ่นดี ผิวสวยก็ใช้ได้แล้ว และที่สำคัญต้องโสดด้วย
วันนี้ผ่านมาครึ่งวัน นอกจากจะไม่ได้นางแบบแล้ว เขายังต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ นี่อีก
"เธอเป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย ยัยลูกแมวขี้เหร่ คิดอยากจะฆ่าตัวตายทั้งทีทำไมไม่ไปเดินตัดหน้ารถคนอื่น เธอมาเดินตัดหน้ารถของฉันทำไม" เอริคบ่นด้วยอารมณ์หงุดหงิดฉุนเฉียว
ไม่นานนักรถแอสตัน มาร์ตินคันหรู ก็ขับเข้ามาภายในบ้านสีขาวรูปทรงเรขาคณิตแปลกตาหลังใหญ่ บ้านหลังนี้เป็นบ้านพักส่วนตัวของเขาเอง ที่อยากจะเอาไว้มานอนพักผ่อนเงียบๆ เวลาต้องการอยู่คนเดียว เพราะชีวิตประจำวันของเขา ต้องอยู่ร่วมกับผู้คนมากมายในบริษัท มันรู้สึกวุ่นวายจนเบื่อ บางครั้งชายหนุ่มจึงต้องการความเป็นส่วนตัวบ้าง เพราะฉะนั้นบ้านพักหลังนี้จึงมีแม่บ้านดูแลเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น
แม่บ้านวัยห้าต้นๆ เดินออกมารับเจ้านายหนุ่มด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนสงสัย ว่าเอริคอุ้มใครออกมาจากรถยนต์ของเขา ท่าทางจะเป็นผู้หญิงเสียด้วยสิ
"คุณเอริคคะ ใครเหรอคะนั่น" แม่บ้านสูงวัยถามเสียงเรียบ ขณะที่เพ่งพิศใบหน้าของสาวน้อยไปพลาง
ร่างสูงใหญ่ที่กำลังอุ้มร่างไร้สติอยู่ในวงแขนยังไม่ตอบอะไร เพราะเขากำลังรีบอุ้มร่างสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปในบ้าน และเขาก็กำลังรู้สึกอยากจะอาบน้ำพักผ่อนสักที ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกเหนื่อยมาก จนอยากจะนอนหลับพักผ่อนสักงีบ เพราะพรุ่งนี้ยังมีงานยุ่งๆ ที่บริษัทอีกตั้งมากตั้งมายที่ต้องไปจัดการ
พออุ้มร่างนางแมวขี้เหร่วางลงบนที่นอนในห้องนอนเล็ก ใบหน้าคมสันก็หันมาสั่งแม่บ้านที่เดินตามเข้ามาทันที
"ลัวโซ ช่วยจัดการเช็ดหน้าเช็ดตา เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอทีนะ นี่ชุดของเธอ หวังว่าคงจะใส่ได้ ผมขอตัวไปพักผ่อนสักหน่อย ถ้ามีปัญหาอะไรก็ค่อยมาเรียกแล้วกัน"
ระหว่างทางเอริคได้แวะซื้อเสื้อผ้าที่ร้านขายเสื้อผ้าสตรีด้วยความรีบเร่ง ไม่ได้เลือกมากมาย ก็กะเอาว่าผู้หญิงตัวผอมบางอย่างยัยแมวขี้เหร่คนนี้ คงพอจะสวมใส่เสื้อผ้าที่เขาซื้อให้ได้ เพราะเขาคงไม่อยากจะเห็นหล่อนอยู่ในสภาพมอมแมมเหมือนแมวคลุกฝุ่นอย่างที่เห็นนี่หรอก
"ได้ค่ะ" แม่บ้านชราไม่คิดที่จะถามเซ้าซี้ชายหนุ่มอีก เพราะหน้าที่ของเธอคือทำตามคำสั่งของเจ้านายเท่านั้น
พอร่างสูงเดินออกไปจากห้อง ร่างสูงอวบก็รีบเดินเข้ามาจัดการกับผู้หญิงแปลกหน้าที่นอนสลบอยู่บนเตียงอย่างเร่งด่วน และทันทีที่ถอดถุงเท้าถุงมือของร่างมอมแมมออกมา แม่บ้านลัวโซก็ต้องอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ ว่าทำไมผิวบนเท้าและมือของสาวน้อยคนนี้ถึงได้ขาวเนียนราวกับผิวพรรณของลูกผู้ดีมีตระกูล ซึ่งมันต่างกับผิวบนใบหน้าที่ยังคงสวมทับด้วยแว่นตาอันใหญ่นั้นนัก
และแม่บ้านชราก็ไม่ปล่อยให้ความสงสัยมาทำให้นางรำคาญใจได้ มืออวบอิ่มที่เริ่มมีริ้วรอยเหี่ยวย่นตามวัย ก็ยื่นไปแตะที่ผิวหน้าของคนที่กำลังหลับตาพริ้มเบาๆ อยากจะรู้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้มีใบหน้าที่อัปลักษณ์นัก แต่พอเอื้อมมือไปแตะนิดเดียวเท่านั้น จึงได้รู้ว่า สีคล้ำๆ ที่เห็นอยู่บนแก้มนวลนั้น เป็นเพียงสีของเครื่องสำอางที่สาวน้อยคนนี้จงใจปกปิดเพื่ออำพรางใบหน้าของตนเองเอาไว้เท่านั้นเอง
ต่อมาหญิงชราก็ค้นพบว่า เส้นผมหยิกหยอยสกปรกที่นางเห็นก็เป็นเพียงวิกผมนี่เอง ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้แต่งตัวปกปิดโฉมหน้าที่สวยสดงดงามของตนเองเอาไว้ทำไม แต่อีกเดี๋ยวนางก็คงจะได้คำตอบ นิ้วอวบจึงถอดแว่นตาล้าสมัยของหญิงสาวออก จากนั้นก็จัดการเอาผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัวตามร่างที่งดงามผุดผ่องนี้ไปเรื่อยๆ ด้วยน้ำยาสมุนไพรที่ช่วยผ่อนคลายและให้กลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณ
'คุณผู้ชายรู้หรือยังนะ ว่าเธอน่ะ ขาวสวยน่ารักมากขนาดนี้' แม่บ้านสูงวัยพึมพำในใจ สายตาจดจ้องอยู่บนใบหน้าเรียวสวย ที่มีจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากจิ้มลิ้มรับกันอย่างเหมาะเจาะนั่นอย่างชื่นชม


มันก็จริงอย่างที่เขาพูด เธอเถียงเขาไม่ได้สักอย่างเลยพอเจอไม้นี้ของเขาเข้า ผู้ชายคนนี้ฉลาดมาก เขารู้ทันเธอทุกอย่าง อลิชชาจึงตัดสินใจเดินไปเปิดกระเป๋าที่เขานั่นแหละเป็นคนซื้อให้ หยิบปากออกมาเพื่อเซ็นชื่อด้านล่างทั้งสองฉบับ และยื่นฉบับหนึ่งให้เขา เอริคยื่นมือออกมารับเอกสารไปดูลายเซ็นของเธออย่างพอใจ ในที่สุดทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เขาต้องการ แต่คืนนี้มันยังไม่จบแค่นี้
ร่างสูงใหญ่วางเอกสารสัญญาในมือลงบนหัวเตียง เอานาฬิกาปลุกทับเอาไว้ ก่อนที่จะมองหน้าสวยหวานนั้นอีกครั้ง เขายิ้มหวานให้หล่อน เดินเข้ามาหาหล่อนช้าๆ อลิชชาค่อยๆ ถอยหลังร่นไปจนชิดขอบเตียงและสะดุดล้มนั่งลงบนที่นอนเพราะเสียหลัก
"นี่คุณ ฉันเซ็นสัญญาให้คุณแล้ว คุณก็ออกไปจากห้องของฉันสิ ฉันอยากจะนอนพักผ่อนแล้ว" ร่างบางก้มหน้าก้มตาพูด และหลบหลีกใบหน้าคมสากระคายนั้นไปมาอย่างหวาดหวั่นมากขึ้น เมื่อเขาเข้าประชิดตัว จนแทบจะหายใจรินรดพวงแก้มของเธออยู่แล้ว
"แต่นี่มันเป็นบ้านของผมนะครับ" เขาตอบยียวน จนอลิชชาเริ่มหน้าแดงก่ำมากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะว่าประหม่าขัดเขินกันแน่ แต่ที่แน่ๆ เธอกำลังไม่พอใจเขาที่เขาทำเหมือนคนใจแคบ หาทางต้อนเธอให้จนมุม จนเธอแทบไม่มีหนทางสู้
"ถึงที่นี่จะเป็นบ้านของคุณ คุณก็ควรจะให้เกียรติฉันบ้างนะคะ ฉันมีเลือดไทยครึ่งหนึ่ง ที่ยังคงรักนวลสงวนตัว ไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่าที่คุณคิดอยากจะทำอะไรก็ทำได้ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณเชิงชู้สาว ฉันเป็นเพียงแค่ลูกจ้างจนๆ คนหนึ่ง ที่พลัดถิ่นมาพึ่งคุณ คุณจะไม่คิดสงสารฉันเลยหรือคะ คุณชายเอริค"
จากสาวน้อยที่ไม่ค่อยพูด เธอกลับพูดออกมาเสียยืดยาวอย่างน่าสงสาร เพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากอุ้งมือมาร จนเสือร้ายอย่างเอริคถึงกับใจอ่อนยวบลง เมื่อได้ฟังคำที่หญิงสาวผู้น่าสงสารพูดจนจบประโยค
'ตัวเล็กๆ แค่นี้รู้จักพูดเอาตัวรอดเป็นเสียด้วย เขาประเมินค่าหล่อนผิดไปจริงๆ' กายแกร่งยืนขึ้นเต็มความสูง จ้องมองร่างบอบบางที่รีบลุกขึ้นไปยังประตูและเปิดมันออก คล้ายกับจะพยายามไล่เขาออกไปจากห้องอย่างกรายๆ แม้ว่าปากของเธอจะไม่พูด แต่สายตาคู่สวยกับการกระทำของหล่อนกำลังขับไล่เขาอย่างชัดเจน ให้เขารีบออกจากห้องไปไวๆ
เจ้าของร่างสูงกำยำถอนหายใจหนักๆ ออกมา ส่ายหน้าเล็กน้อยเพราะเสียอารมณ์ ทั้งๆ ที่เขาสามารถเขมือบหรือสามารถที่จะทำอะไรหล่อนก็ได้ แต่เขากลับทำไม่ลง ชายหนุ่มเริ่มจะไม่เข้าใจตนเองเหมือนกัน ว่าเขากลายเป็นสุภาพบุรุษไปตั้งแต่เมื่อไหร่
'บ้าชะมัด!'
อลิชชารีบปิดประตูและกดล็อก หัวใจของเธอยังเต้นตึกตักอยู่เลย ทั้งกลัวทั้งหวาดหวั่น กลัวว่าตนเองจะไม่รอด กลัวว่าเขาจะไม่ยอมฟังที่เธออ้อนวอน แต่พอเอริคใจอ่อนยอมปล่อยเธอออกจากกรงแขนของเขา หญิงสาวถึงกับหอบหายใจเหมือนคนที่เพิ่งจะรอดตายมาหมาดๆ หวังว่าพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไป คงจะไม่เกิดเหตุการณ์น่าหวาดเสียวแบบนี้อีกนะ
"คุณเอริค ฉันหวังว่าคุณคงจะไม่ทำกับฉันแบบนี้อีกนะคะ" หญิงสาวพูดกับตัวเองเบาๆ พิงหลังกับประตูบานใหญ่ พยายามสูดเอาอากาศเข้าปอดลึกๆ ก่อนที่จะเดินขึ้นไปนอนบนเตียงกว้าง ดวงตากลมโตจับจ้องอยู่ที่ประตูห้องตลอดเวลา


ร่างบางเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกยามค่ำคืน ข้างนอกตอนนี้อากาศคงจะหนาวมาก หญิงสาวไม่รู้ว่าตนเองโชคดีหรือโชคร้ายที่มาเจอผู้ชายอย่างเอริค นั่นคงเพราะเธอไม่รู้ว่าเขาคือคาสโนวาหมายเลขหนึ่งของปารีสนั่นเอง ถ้าเธอรู้คงรู้สึกหวาดผวามากกว่านี้แน่
ก๊อกๆ !
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวลังเลใจว่าควรจะเปิดประตูดีมั้ย แต่ห้องนอนของเธอใช่ว่าจะมีกลอนประตูมือด้านในเสียเมื่อไหร่ หากเจ้าของบ้านหรือคนใช้จะไขกุญแจเข้ามาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ ดังนั้นจึงเปล่าประโยชน์ถ้าเธอคิดจะขังตัวเองเอาไว้ในห้องเพื่อให้ปลอดภัยจากเจ้าของบ้านหนุ่ม
ร่างบางกระชับเสื้อคลุมแนบอก แล้วค่อยๆ ก้าวไปยังประตูห้องนอนช้าๆ มือเล็กบิดลูกบิดประตูเบาๆ คล้ายกลัวว่ามันจะพัง พลางมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู อลิชชาเผลอสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และกลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตเข้าไปเต็ม เธอรู้สึกว่ากลิ่นหอมจากร่างกายของเขามันช่างยั่วยวนความรู้สึกของเธอเหลือเกิน
สายตาคมปลาบมองร่างโปร่งอรชรในชุดนอนซาตินสีหวานเนื้อบาง ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น เอริคไม่คิดเลยว่านางแมวสาวขี้เหร่ข้างถนน จะกลายมาเป็นนางแมวแสนสวาทในค่ำคืนนี้ ผิวของหล่อนช่างขาวนวลผ่องไร้ที่ติ ใบหน้าแม้จะไม่สวยคมบาดตา แต่ทว่าดวงตาสวยซึ้งคู่นั้นกับหวานบาดใจ ริมฝีปากจิ้มลิ้มอิ่มเล็ก ช่างน่าลิ้มลอง แก้มสีขาวอมชมพูทั้งสองข้างก็น่าสัมผัสลูบไล้ยิ่งนัก
บางอย่างที่เติบโตในร่างกายส่วนกลางของชายหนุ่มกำลังบอกเขาให้รู้ว่า สาวน้อยรูปร่างเย้ายวนตรงหน้า มีเสน่ห์เหลือร้ายจริงๆ สายตาแสนประหม่าคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเขาอย่างหวาดหวั่น มันยิ่งกระตุ้นให้ชายหนุ่มอยากเดินเข้าไปใกล้ อยากรวบร่างบอบบางแต่ได้สัดส่วนนั้นเข้ามากอดแนบอก แต่พรานหนุ่มก็กลัวว่าแมวน้อยของเขาจะตื่นกลัวเสียก่อน จึงได้แค่เดินเข้ามาในห้อง โดยมีเอกสารฉบับหนึ่งติดมือเข้ามาด้วย
"อริส"
"คะ" อลิชชามองเอกสารในมือของเขาก็พอจะรู้ว่ามันคงเป็นสัญญาจ้างแน่นอน เพราะเมื่อตอนกลางวันเอริคบอกเธอว่า เธอจะต้องเซ็นสัญญาจ้างกับเขาเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม
"นี่คือสัญญาจ้างระหว่างเราสองคน เอาไปอ่านดูสิ"
มือเรียวเอื้อมไปหยิบสัญญาสองฉบับนั้นมาไว้ในมือ และเปิดออกอ่านประมาณสามนาทีก็จบ ในสัญญาระบุแค่ว่า เธอจะต้องทำงานให้เขาในตำแหน่งพรีเซ็นเตอร์พ่วงกับตำแหน่งเลขาส่วนตัวให้กับเขาเป็นเวลาหนึ่งปี หากผิดสัญญา เธอจะต้องหาเงินมาใช้หนี้เขาเป็นจำนวนเงินห้าหมื่นยูโร หรือประมาณสองล้านหนึ่งแสนห้าหมื่นบาทไทย
"ทำไมฉันถึงได้เป็นหนี้คุณเยอะแยะขนาดนี้ล่ะคะ" หญิงสาวสงสัย มองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"ที่จริงคุณเป็นหนี้ผมแค่ห้าพันยูโรเท่านั้นแหละ แต่ถ้าคุณผิดสัญญา คุณต้องใช้หนี้ผมเป็นสิบเท่าของหนี้เดิม แต่ผมว่าเวลาแค่หนึ่งปี คุณคงไม่คิดจะผิดสัญญากับผมหรอกนะ"
"แล้วถ้าหากฉันสามารถหาเงินมาใช้หนี้คุณ ห้าพันยูโรตอนนี้ล่ะ ฉันยังจะต้องทำงานให้กับคุณอยู่หรือเปล่า"
เอริคหัวเราะเสียงดัง มองหน้าผู้หญิงตรงหน้าด้วยประกายตาเย้ยหยันเล็กน้อย หน้าอย่างหล่อนน่ะเหรอ จะมีปัญญาไปสมัครงานที่ไหนได้ง่ายๆ เอกสารที่แสดงความเป็นตัวตนของตนเองสักใบก็ไม่มี ทุกคนก็ต้องคิดว่าหล่อนเป็นคนเถื่อนแอบลอบเข้าเมืองมาน่ะสิไม่ว่า
"คุณคิดเหรอว่าคุณจะมีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ผมได้ภายในหนึ่งปี ที่จริงวันนี้ผมหมดเงินกับคุณไปตั้งเยอะเลยนะ คุณไม่คิดมั่งเหรอว่าวันนี้ผมหมดกับคุณไปตั้งเท่าไหร่แล้ว ฮึ...สาวน้อย"
"แต่ว่าฉันไม่ได้ร้องขอให้คุณทำอะไรให้ฉันเลยนะ"
"แน่ใจเหรอว่าคุณไม่เรียกร้องอะไร ไหนลองพูดใหม่อีกทีซิ แล้วลองคิดดูให้ดี ว่าคุณไม่ได้ร้องขออะไรผมเลยแม้แต่อย่างเดียวจริงหรือเปล่า แล้วคิดดูอีกทีว่า ตอนนี้คุณมีที่ไปเหรอ เอกสารสำคัญของคุณอยู่ที่ไหนล่ะ ออกไปไหนใครๆ ก็ต้องคิดว่าคุณเป็นคนเถื่อนแอบลอบเข้าเมืองมา คิดดูให้ดีนะอริส"


ชนวนพิศวาส
วันนี้ทั้งวันเอริค พาอลิชชาไปทำธุระมากมาย จากนั้นก็พาเธอไปเลือกซื้อเสื้อผ้าสวยๆ รวมถึงพาเธอไปเข้าสปาผมและผิว เพื่อเตรียมตัวเป็นนางแบบน้ำหอมสูตรใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวประมาณไม่ถึงสองอาทิตย์นี้
หนำซ้ำชายหนุ่มยังไปติดต่อให้เพื่อนหญิงที่สนิทมากที่สุดของเขา อดีตซูเปอร์โมเดลชื่อดัง อเล็กซานดร้า ที่ผันตัวเองมาเป็นเจ้าของโมเดลลิ่งชื่อดังของปารีสให้มาเทรนอลิชชา นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปจนกว่าจะถึงวันถ่ายทำโฆษณาอีกด้วย
ตอนแรกอลิชชาก็ไม่อยากจะรับงานนี้ แต่พอเอริคพาเธอไปแวะชมบริษัทผลิตเครื่องสำอางที่ใหญ่ที่สุดในปารีส ที่เธอคุ้นชื่อเป็นอย่างดี ซึ่งก็คือบริษัทผลิตเครื่องสำอางมาร์ติเนซกรุ๊ป นั่นเอง
เอริคบอกว่าเขาเป็นเพียงลูกจ้างของบริษัทเท่านั้น และกำลังถูกรับเลือกให้มาเป็นนายแบบให้กับน้ำหอมสูตรใหม่ของบริษัทเช่นเดียวกัน ซึ่งอลิชชาคงจะรู้ความจริงเร็วๆ นี้ ว่าเขาเป็นถึงบุตรชายเพียงคนเดียวที่สืบทอดอาณาจักรความงามแห่งมาร์ติเนซกรุ๊ป
"คุณเอริคคะ ฉันกลัวว่าจะทำงานให้คุณไม่ได้ค่ะ ฉันไม่เคยสัมผัสงานด้านนี้มาก่อนเลย"
"ไม่มีใครเป็นทุกอย่างมาตั้งแต่เกิดหรอกคุณ ของแบบนี้มันหัดกันได้ พรุ่งนี้ซานดร้าเขาจะมาเทรนให้คุณเอง ไม่ต้องห่วงหรอกว่าคุณจะทำไม่ได้ ถ้าซานดร้าเขาลงมือเทรนเองแบบนี้ รับรองว่าคุณจะกลายเป็นนางแบบมืออาชีพได้ไม่ยากเลย"
อลิชชารู้สึกหวั่นใจเหลือเกินว่า เธอจะไม่สามารถทำงานนี้ได้ และเธอก็อยากจะหางานอย่างอื่นทำมากกว่า เพราะหญิงสาวกลัวว่าถ้าหากเธอต้องทำงานนี้จริงๆ แล้วเกิดเอริคไม่ยอมปล่อยเธอให้ไปตามหาพ่อเพราะกลัวจะเสียประวัติ มันก็ไม่มีความหมายอะไร เธอไม่อยากเด่นไม่อยากดัง เธอแค่อยากมีเงินเพียงพอที่จะออกไปตามหาพ่อ ที่พลัดพรากจากกันตั้งแต่เธอยังอยู่ในครรภ์ของแม่ก็เท่านั้น
"แต่ว่าฉันอยากทำงานอย่างอื่นเพื่อชดใช้เงินให้คุณมากกว่าค่ะ จะให้ฉันเป็นแม่บ้าน หรือว่าเป็นสาวใช้ก็ได้ ฉันยอมทั้งนั้น ฉันอยากจะบอกตรงๆ ว่าฉันไม่อยากรับงานนี้เลย"
"มันสายไปแล้วล่ะอริส ผมตัดสินใจแล้ว และวันนี้คุณจะต้องเซ็นสัญญาเป็นนางแบบให้กับมาร์ติเนซกรุ๊ป พ่วงด้วยตำแหน่งเลขาส่วนตัวให้กับผมเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่คุณถึงจะเป็นอิสระ"
"แล้วเรื่องพ่อของฉันล่ะคะ"
"เรื่องพ่อของคุณไม่ต้องห่วง ผมรับปากว่าจะส่งคนออกตามหาพ่อของคุณให้พบ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ทางตำรวจจะต้องได้รูปที่ถูกโจรขโมยไปให้ได้เสียก่อน แต่ตอนนี้กลับบ้านเราเถอะนะ ผมเหนื่อยกับเรื่องของคุณมาทั้งวันแล้ว"
'เฮอะ เหนื่อยกับเรื่องของคุณมาทั้งวัน เหนื่อยกับเรื่องของเขาต่างหากละไม่ว่า' อลิชชาแอบค่อนขอดคนข้างๆ ในใจ แต่ก็ไม่กล้าถกเถียงอะไรกับเขาตอนนี้ ร่างบางแอบมองซีกหน้าคมสันนั้นอยู่บ่อยๆ
ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะเอาเธอไปเป็นนางแบบโฆษณาให้กับมาร์ติเนซกรุ๊ป บริษัทที่มีชื่อเสียงมากขนาดนั้น น่าจะเอานางแบบชื่อดังมาเป็นนางแบบโฆษณาให้จะไม่ดีกว่าเหรอ ทำไมเขาจะต้องเลือกเธอด้วยนะ
ทั้งๆ ที่หน้าตาของเธอก็แสนจะธรรมดา ไม่ได้สวยโดดเด่นอะไรมากมาย อย่างมากเธอก็แค่สูงเกินพิกัดมาตรฐานหญิงไทยไปหน่อยแค่นั้นเอง แต่เมื่อเทียบกับร่างสูงสง่าแกร่งกำยำของเขาแล้ว เธอก็กลายเป็นผู้หญิงที่รูปร่างบอบบางและเตี้ยลงไปถนัดตา
"แอบมองผมบ่อยๆ คิดอะไรกับผมอยู่หรือเปล่าเนี่ย ถ้าชอบก็บอกได้นะ" โชเฟอร์หนุ่มอารมณ์ดีเปรยออกมายิ้มๆ เมื่อเห็นอลิชชาหันมามองเขาอยู่บ่อยๆ โดยไม่พูดไม่จา แต่พอเขาหันไปสบตา เธอก็มักจะเมินหน้าหนีไปอีกทาง
สาวน้อยยังคงเงียบไปตลอดทาง เพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี เพราะปกติเธอก็เป็นคนไม่ค่อยจะพูดมากอยู่แล้ว ออกจะเป็นคนเก็บกดเสียด้วยซ้ำ
"ว่าไงล่ะ ทำไมถึงไม่ตอบ" คนถามก็เหมือนจะไม่ได้อยากรู้คำตอบมากนักหรอก


เจ้าของร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปในห้องนอนกว้างของเขา แล้วจึงปลดเสื้อโค้ทตัวหนาออก มือหนาปลดอาภรณ์ท่อนบนออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนลูกสวยงามแบบซิกแพค จากนั้นก็ถอดท่อนล่างออก จนเหลือแต่อันเดอร์แวร์สีขาวผืนเล็กตัวเดียวที่ปกปิดมังกรตัวใหญ่ที่กำลังขดตัวนอนสงบอยู่ในนั้น
เมื่ออาภรณ์ผืนเล็กชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากร่างแกร่งกำยำ ผ้าขนหนูสีขาวก็ถูกนำมาพันหมิ่นเหม่เอาไว้รอบเอวหนาที่ไร้ไขมันส่วนเกิน เขาค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำ ปลดผ้าขนหนูออกแล้วก้าวลงไปในอ่างน้ำ เปิดฝักบัวน้ำอุ่นให้สาดลงมากระทบผิวกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อนั้นด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย
ตอนนี้อลิชชาก็คงจะกำลังอาบน้ำอยู่เหมือนกันสินะ พลันสมองที่ไม่เคยหยุดคิดเรื่องผู้หญิงของชายหนุ่มก็จินตนาการไปว่า ร่างขาวผุดผ่องอมชมพู ที่มีส่วนโค้งส่วนเว้าราวกับนาฬิกาทรายของอลิชชา คงกำลังอาบน้ำอยู่ใต้ฝักบัวเหมือนกันกับเขา รูปร่างเปลือยเปล่าของหล่อนจะสวยงามและเย้ายวนมากแค่ไหนนะ แค่คิดสิ่งที่แสดงความเป็นชายของเขาก็เด่นผงาดขึ้นมา
ทั้งๆ ที่อยู่กันคนละห้อง เขายังรุ่มร้อนได้ถึงเพียงนี้ เอริคไม่อยากจะเชื่อเลยว่า การจินตนาการไปถึงอลิชชาจะให้ความรู้สึกรุนแรงถึงเพียงนี้ สงสัยคืนนี้เขาคงจะไม่ให้หล่อนแค่เซ็นสัญญาเฉยๆ เสียแล้วล่ะมั้ง ลองหว่านเสน่ห์ดูก็ได้ ถ้าหล่อนให้ก็เอา แต่สถิติที่ผ่านมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ต้านทานเสน่ห์ของเขาได้สักราย
อีกห้องหนึ่งซึ่งมีผนังกั้น ร่างหอมกรุ่นที่ยังอยู่ในผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่ กำลังค้นหาชุดนอนที่เอริคเป็นคนเลือกซื้อให้กับเธอขึ้นมาดู แต่ละชุดดูพลิ้วบางเซ็กซี่จนเธอไม่ค่อยกล้าที่จะสวมใส่ แต่เพราะคิดว่าอย่างน้อยมันก็มีเสื้อคลุมสวมทับ หญิงสาวจึงได้หยิบชุดนอนผ้าซาตินเรียบลื่นสีโอรสอ่อนๆ สายเดี่ยวมาสวมใส่ แล้วคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีเดียวกันอีกชั้นหนึ่งเพื่อให้ดูมั่นใจมากขึ้น หากมีใครพรวดพราดเข้ามาในห้อง
เจ้าของร่างบางเดินไปอยู่หน้าตู้กระจกบานใหญ่ของตู้เสื้อผ้า เธอลูบไล้โลชั่นไปตามเรียวขาขาวผ่อง เรียวแขนกลมกลึงไปมาจนทั่วผิวกาย หลังจากที่ทาไนท์ครีมบางๆ ที่ใบหน้านวลเนียนเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะพรมน้ำหอมอ่อนๆ ที่เอริคบอกว่ามันคือน้ำหอมสูตรใหม่ของเขา ที่เขาเป็นคนทดลองผลิตขึ้นมาจากอำพันทอง หรือ Ambergris ที่ผสมผสานกับส่วนผสมสำคัญบางอย่างที่จะทำให้ผู้หญิงดูมีเสน่ห์น่าค้นหามากยิ่งขึ้น
"ก็หอมดีนะ" หญิงสาวเอ่ยออกมากับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะเอาน้ำหอมขวดนั้นวางไว้ที่เดิม
ภาพผู้หญิงที่ดูเหมือนจะแปลกตามากขึ้นที่อยู่ในกระจกเงาที่สะท้อนออกมา ทำให้อลิชชาเผลอมองตัวเองด้วยสายตาแปลกๆ รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นักกับสีผมที่ดูเปลี่ยนไป แต่เอริคบอกว่าผมสีนี้แหละที่เหมาะกับเธอมากที่สุด
"ทำไมคุณถึงเลือกฉันคะเอริค ฉันไม่เข้าใจคุณเลย ทำไมคุณถึงไม่เลือกนางแบบดังๆ มาเป็นนางแบบโฆษณาน้ำหอมให้กับคุณ คุณไม่กลัวน้ำหอมของคุณจะขายไม่ออกหรือยังไง ถ้าฉันเป็นนางแบบโฆษณาให้ แล้วถ้าฉันทำไม่ได้อย่างที่คุณคาดหวังล่ะ คุณจะทำยังไง" อลิชชาเฝ้าถามวนเวียนไปมาอยู่ในหัวของตนเองคนเดียวอยู่หน้ากระจก
"เฮ้อ! ช่างเถอะ เราจะไปคิดแทนเขาทำไมล่ะเนี่ย" ท่าทางของเขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินสักนิด หากเขาจะต้องขาดทุนเขาก็คงจะไม่ไส้แห้งเหมือนกับเธอหรอก


ใบหน้าคมคายอมยิ้มไปตลอดทาง วันนี้เป็นวันแรกในรอบสัปดาห์นี้จริงๆ ที่เขาสามารถยิ้มออกมาได้ หลังจากที่พยายามออกค้นหานางแบบมานาน แต่ก็ไม่เคยได้คนที่เขาถูกใจเลยสักที
แต่วันนี้ภารกิจการเฟ้นหานางแบบโฆษณาของเขาก็เสร็จสิ้นลงแล้วเมื่อมาเจอเธอ แม้ว่าท่าทางของสาวน้อยดูจะฝึกยากอยู่สักหน่อย แต่ถ้าได้ครูดีๆ อย่างอดีตซูเปอร์โมเดลชื่อดังอย่างอเล็กซานดร้ามาเทรนให้ ชายหนุ่มก็สบายใจไปได้อีกเปราะหนึ่ง
ที่จริงอลิชชาก็อยากจะคัดค้านอะไรเขาตั้งหลายอย่าง แต่ดูท่าทางเอริคคงไม่มีทางยอมให้หล่อนได้ปฏิเสธเขาเป็นแน่ ในเมื่อชายหนุ่มว่าเขาได้ตัดสินไปแล้ว แล้วผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีที่พึ่งอย่างเธอจะเรียกร้องสิทธิ์อะไรได้บ้าง ในเมื่อตอนนี้ชีวิตของเธอก็เหมือนกับลูกไก่ที่ตกมาอยู่ในกำมือใหญ่ๆ ของเขา หากเขาจะบีบเธอก็ตาย หากเขาคลายเธอก็รอด สู้ทำงานหนึ่งปีให้มันจบๆ ไปดีกว่า บางทีภายในหนึ่งปีนี้ เธออาจจะตามพ่อจนพบก็ได้
'หนูจะอดทนนะคะพ่อ หนูจะต้องออกตามหาพ่อจนเจอให้ได้ค่ะ'
แอสตันมาร์ตินคันหรูเลี้ยวเข้ามาในบ้านรูปทรงเรขาคณิตสีขาวหลังใหญ่ช้าๆ ประตูรั้วบานใหญ่ก็ปิดลงด้วยรีโมทคอนโทรลโดยอัตโนมัติ อลิชชาไม่รอให้เจ้าของรถเดินมาเปิดประตูให้ หล่อนรีบเดินลงจากรถทันที แล้วรีบเดินเข้าไปหาแม่บ้านที่เดินออกมาต้อนรับ ด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับของนาง
"กลับมากันแล้วหรือคะ ทานข้าวกันมาหรือยังคะ" แม่บ้านสูงวัยถามเสียงเรียบ
"เรียบร้อยแล้วครับลัวโซ" เอริคตอบ
แม่บ้านชรารู้สึกว่าสาวน้อยตรงหน้าดูเปลี่ยนไป ผิวดูผุดผ่องขาวใสมากขึ้น ใบหน้าก็ได้รับการแต่งแต้มบางๆ ดูสวยมากขึ้น ผมตรงที่ดูเป็นสีดำธรรมชาติแต่แรก ถูกเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลช็อกโกแลต ดูเป็นสาวลูกครึ่งมากยิ่งขึ้น แต่ลัวโซก็ไม่ได้เอ่ยวิพากษ์วิจารณ์หรือส่งสายตาชื่นชมแต่อย่างใด เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนาง
"เอ่อ อริสขอตัวไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนนะคะ" จบประโยค ร่างโปร่งอรชรก็เดินเลี่ยงเข้าไปในบ้าน เพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวเข้านอน
ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกอยากจะอยู่คนเดียวเงียบๆ สักพัก ยังไม่อยากคุยกับใคร เพราะตอนนี้เธอแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้ว ก็เอริคนั่นแหละที่หอบหิ้วเธอไปโน่นไปนี่เกือบจะครึ่งวัน จัดการเรื่องทุกอย่างให้กับเธอ ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ เขาก็พยายามที่จะยัดเยียดในสิ่งที่เขาเห็นว่าสมควรให้กับเธอทุกอย่าง โดยที่ไม่ถามความเห็นของเธอสักคำ
เอริคมองตามแผ่นหลังบางไปจนหล่อนเดินหายเข้าไปในบ้าน ร่างสูงใหญ่จึงหันมาพูดกับแม่บ้านเก่าแก่ของเขา เกี่ยวกับอลิชชา
"ลัวโซ อีกประมาณอาทิตย์หนึ่ง อริสจะต้องไปเป็นนางแบบให้กับผม ถ้าหากใครมาถามว่าอริสเป็นใคร ให้ลัวโซตอบเขาไปว่าอริสเป็นลูกสาวของคุณฟรังค์เดย์ เพื่อนรักของคุณพ่อผมนะ แต่กว่าจะถึงวันนั้น ช่วงเวลาที่อริสอยู่ที่นี่ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปซานดร้าจะมาเทรนการเป็นนางแบบให้กับเธอ แล้วเมื่อถึงวันเปิดตัวสินค้า อริสถึงจะย้ายไปอยู่กับคุณลุงพรังค์เดย์ในฐานะลูกสาวบุญธรรม"
"ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะ"
"โอเค ถ้างั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ นี่อาหารสด เอาไปเก็บเข้าตู้ให้ผมทีนะครับ"
"ค่ะ" พูดจบ ร่างอวบสูงใหญ่ของแม่บ้านลัวโซ ก็รีบเอาพวกเนื้อ หมูและผักผลไม้เดินเข้าไปเก็บในห้องครัวทันที
เอริคเดินขึ้นไปบนบ้าน เขาก็อยากจะรีบอาบน้ำพักผ่อนเช่นกัน แต่ว่าคืนนี้ เขาคงต้องให้อลิชชาร่างสัญญาการเป็นลูกจ้างของเขาก่อน และคงจะมีข้อตกลงอะไรกับหล่อนอีกเล็กน้อย


เอริคพาอลิชชาไปพบญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ชื่อ ฟรังค์เดย์ ฌาร์เรวูร์ เจ้าของห้างสรรพสินค้าดังที่ใหญ่ที่สุดในปารีส
"สวัสดีครับคุณลุง"
"สวัสดีเอริค แล้วสาวน้อยคนนี้เป็นใครหรือ" สายตาของผู้สูงวัยทอดมองไปยังใบหน้าอ่อนเยาว์น่าเอ็นดูนั้นอย่างพิศวง ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนเป็นอะไรกับเอริคลูกชายของเพื่อนรักของเขา
"เธอกำลังจะมาเป็นนางแบบโฆษณาให้กับผมครับ ชื่อ อริส ครับ อริสนี่คุณลุงฟรังค์เดย์ เป็นเพื่อนรักของพ่อผม"
อลิชชาค้อมศีรษะให้ผู้อาวุโสยิ้มๆ และยื่นมือออกไปสัมผัสตามธรรมเนียมตะวันตก ทั้งที่ในใจยังอึ้งกับการกล่าวแนะนำสถานะของเธอต่อชายสูงวัยคนนี้จากปากของเอริค โดยที่เธอยังไม่ได้ตกลงอะไรกับเขาเลยสักคำ แต่เพื่อไม่ให้เสียมารยาท อลิชชาจึงต้องปล่อยเลยตามเลย
"ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะหนูอริส เรียกฉันว่าคุณลุงเหมือนที่เอริคเรียกฉันก็ได้นะ" น้ำเสียงของชราดูอ่อนโยนจนอลิชชารู้สึกได้
"ยินดีเช่นกันค่ะ คุณลุง"
"เอ่อ คุณลุงครับ ผมมีเรื่องอยากจะรบกวน ขอเราสองคนเข้าไปคุยกันข้างในบ้านหน่อยนะครับ"
"โอ๊ะ ได้สิ เชิญๆ เลยไอ้เสือ"
สาเหตุที่ต้องเรียกเอริคว่าไอ้เสือ เพราะฟรังค์เดย์รู้ดีว่า เอริคเป็นเสือผู้หญิง ที่ใครๆ ก็ต่างขนานนามเขาว่า 'เสือร้ายคาสโนวาแห่งปารีส' เพราะชายหนุ่มควงสาวสวยไม่เคยซ้ำหน้าในแต่ละเดือน และคบผู้หญิงก็ไม่เคยเกินสามเดือนก็เปลี่ยนคู่ควงคนใหม่ไปเรื่อย และสำหรับแม่หนูน้อยคนนี้ฟรังค์เดย์ก็คิดว่า เอริคคงจะคบได้ไม่เกินสามเดือนเช่นกัน
"คือผม อยากให้คุณลุงรับอริสเป็นลูกสาวบุญธรรมได้มั้ยครับ ให้เธอได้ใช้นามสกุลร่วมด้วย จนกว่างานของผมจะเสร็จสิ้นลง ได้มั้ยครับคุณลุง"
ผู้มากวัยกว่าอมยิ้มอ่อนโยน ก่อนตอบว่า "ถ้ามันเป็นความต้องการของหลานชาย ฉันก็ยินดีนะ เพราะฉันไม่มีลูกสาว มีแต่ลูกชายซึ่งไม่ค่อยจะกลับมาอยู่บ้านเท่าไหร่เลย หากได้แม่หนูคนนี้มาอยู่ร่วมบ้านด้วย ฉันก็คงคลายเหงาไปได้เยอะ"
"เอ่อ แล้วปีเตอร์ไปเที่ยวยังไม่กลับเหรอครับ"
ปีเตอร์ หรือชื่อเต็มๆ คือจูปีเตอร์ เคยเป็นเพื่อนเล่นกับเขามาก่อน แต่เพราะจูปีเตอร์เพิ่งจะอกหักจากคนรัก เขาก็เลยไม่ค่อยจะอยู่ติดบ้านเหมือนอย่างเคย หลายเดือนที่ผ่านมาชายหนุ่มเอาแต่ท่องเที่ยวไปทั่วเพื่อให้ลืมคนรัก และนี่ก็ห้าเดือนแล้วที่จูปีเตอร์ก็ยังไม่ยอมกลับมาที่ปารีส
"ยังเลยเอริค ฉันโทรไปหาเขาทีไรเขาก็บอกว่าเดี๋ยวจะกลับๆ อยู่นั่นแหละ จนถึงวันนี้ฉันก็ยังไม่เห็นเขาโผล่หน้ากลับมาเลย" น้ำเสียงของชายชราฟังดูเหงาๆ เล็กน้อย จนคนฟังรู้สึกได้
"เขาคงยังทำใจเรื่องที่เขาอกหักไม่ได้มั้งครับ เอาเป็นว่าเรื่องของอริส ผมขอบคุณคุณลุงมากเลยนะครับ ผมจำเป็นจริงๆ" เอริคกล่าวอย่างเกรงใจ
"ไม่เป็นไรหรอกไอ้หลานชาย เธอเป็นลูกชายของเพื่อนรักของฉันก็เหมือนกับเป็นลูกชายของฉันด้วย ถ้าช่วยเหลืออะไรกันได้ฉันก็ยินดีช่วยเหลือเต็มที่" สายตาของผู้อาวุโสเต็มไปด้วยความเมตตา จนอลิชชาพลอยรู้สึกอบอุ่นหัวใจไปด้วย
"ขอบคุณมากครับ ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมขอตัวพาอริสไปแจ้งความกระเป๋าสตางค์หาย เพราะถูกพวกอันธพาลมันฉกชิงไปก่อนนะครับ"
"อ้าว กระเป๋าสตางค์หายเหรอหนูอริส" ฟรังค์เดย์หันมาสาวน้อยด้วยความเห็นใจ
"ใช่ค่ะ เอกสารสำคัญของหนูก็หายไปด้วย ตอนนี้หนูเลยเหมือนคนเถื่อนเลยค่ะ" อลิชชากล่าวเศร้าๆ
"ไม่เป็นไร ถ้าให้หลานชายของฉันจัดการ อีกไม่นานก็คงหาเจอ เขาเส้นสายเยอะ ไม่ต้องกังวลไปหรอก"
"ค่ะ" สาวน้อยก้มหน้า แต่เธอก็ยังไม่เชื่อมั่นหหรอกว่าเอริคจะยอมช่วยเธอจริงๆ หรือเปล่า แล้วถ้าช่วยได้จริง เขาจะขออะไรเป็นสิ่งตอบแทน เพราะขนาดค่าอาหารที่เขาให้เธอรับประทานมื้อที่ผ่านมา เขายังคิดทวงบุญคุณแบบปัจจุบันทันด่วนเลย
"ผมไปก่อนนะครับ"
"ตามสบายนะ ว่างๆ ก็พาแม่หนูอริสมาเที่ยวที่บ้านหลังนี้บ้างละ ฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอนะ แม่เทพธิดาตัวน้อย" เพราะเห็นว่าอลิชชาตัวเล็กบอบบางมาก เมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายทั้งสองคน จึงทำให้ฟรังค์เดย์เรียกเธอว่า เทพธิดาตัวน้อย เพราะเธอดูน่ารักสมชื่อจริงๆ อลิชชายิ้มบางๆ ไปให้ผู้สูงวัยที่ดูท่าทางใจดี เมื่อเขากล่าวมาถึงเธอ
"ขอบคุณมากค่ะท่าน" ร่างบางค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนที่จะหมุนตัวเดินตามเอริคไปขึ้นรถ
ตอนนี้อลิชชายังมองไม่ออกเลยว่าเอริคเป็นคนดีหรือว่าคนไม่ดี แต่ ณ เวลานี้เธอคงต้องเสี่ยงไว้ใจเขาไปสักพัก เพราะยังไม่มีทางไปหรือทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้


ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ห้องข้างๆ จะเข้าห้องนอนไปหรือยัง ร่างเล็กนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงหลายนาที จึงได้ลุกขึ้นมายืนอยู่ริมหน้าต่าง พลันสายตาก็ก้มลงไปเห็นรถสีบรอนซ์มันปลาบแล่นออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว
'เขาไปไหน หรือว่าพอเขาไม่ได้เธอเขาก็เลย ออกไปหาที่ระบายกับผู้หญิงคนอื่นอย่างงั้นหรือ' พอคิดเดาส่งเดชแบบนี้ หัวใจของเธอก็ชักจะไม่เป็นสุข มันร้อนรนวูบวาบในหัวใจแปลกๆ
ร่างบางที่ยืนพิงอยู่ริมหน้าต่าง รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก มือเย็นขึ้นมาเล็กน้อย นี่เธอกำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ ความรู้สึกเหมือนแฟนกำลังจะนอกใจเลย แต่ว่าเอริคไม่ใช่แฟนของเธอนี่ แล้วทำไมเธอจะต้องรู้สึกแบบนั้นด้วย เขาจะไปไหนก็เรื่องของเขาสิ เธอจะต้องไปแคร์ทำไม
ไม่ใช่ว่าอลิชชาจะไม่เคยชอบใครมาก่อน สมัยที่เธอยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย เธอก็เคยคบกับเพื่อนชายคนหนึ่ง เขาดูดี ใจดี และเรียนเก่ง เป็นรุ่นพี่ที่คอยติววิชาเรียนให้ตลอด แต่เมื่อเธอกับเขาตกลงคบกันเป็นแฟนเพียงแค่ไม่ถึงเดือน และวันนั้นก็เป็นวันวาเลนไทน์พอดี เขาขอมีอะไรกับเธอ แต่เธอไม่ยอม เขาก็เลยเปลี่ยนใจไปคบกับเพื่อนของเธอแทน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หญิงสาวก็ยังไม่คิดที่จะเปิดใจมีใครอีกเลยมาจนถึงวันนี้
เธอเดินทางจากเมืองไทยมาที่ปารีส ก็เพื่อออกมาตามหาพ่อผู้ให้กำเนิด เธอเซ็นสัญญาเป็นลูกจ้างเขาก็เพราะความจำเป็น เธอกับเอริคเพิ่งรู้จักกันได้สองวันเท่านั้น มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่เธอจะมีจิตพิศวาสต่อเขาในเวลาอันรวดเร็วปุบปับแบบนี้ พอคิดได้ดังนั้นร่างบางก็เดินมานอนบนเตียงนุ่มอีกครั้ง แล้วก็หลับไปในที่สุด
เวลาประมาณเที่ยงคืน อลิชชาก็ตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แต่แสงไฟจากตารถสองข้างสาดส่องมากระทบทางหน้าต่าง ทำให้หญิงสาวต้องเดินเข้าไปแหวกผ้าม่านดู ก็เห็นแอสตันมาตินคันหรูกำลังขับเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านอย่างรวดเร็ว และจอดกึกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินโงนเงนไปมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
แม่บ้านผู้สูงวัยเดินออกไปรับเจ้านายหนุ่ม ลัวโซต้องคอยประคองร่างหนาไม่ให้ล้มตรงทางขึ้นบันไดตรงหน้าบ้าน อลิชชาเห็นเข้าจึงรีบเดินลงไปดู เผื่อว่าจะช่วยอะไรแม่บ้านลัวโซได้บ้าง เพราะท่าทางของเอริคคงจะเมาจัด
"คุณแม่บ้านคะ ให้อริสช่วยมั้ยคะ" อลิชชาถามหลังจากที่เห็นแม่บ้านลัวโซพาคุณชายของเธอมานอนแผ่อยู่บนโซฟา โดยดวงตาของชายหนุ่มแทบจะไม่ลืมเลยด้วยซ้ำ แต่ร่างหนาก็พยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง
"ลัว...โซ พาผมขึ้นปายนอน...ในห้องนอน...หน่อยสิ" เสียงห้าวฟังดูอ้อแอ้เต็มที
"ได้ค่ะ อริสช่วยฉันพาคุณชายไปนอนที่ห้องของเขาหน่อยนะ" หญิงชราหันมาขอความช่วยเหลือเด็กสาว เพราะไม่อยากปฏิเสธน้ำใจของสาวน้อย
"ได้ค่ะคุณแม่บ้าน" แล้วอลิชชาก็เดินมาหิ้วปีกอีกข้างของคนตัวโตที่เมาไม่ค่อยจะรู้เรื่องขึ้นไปยังชั้นสอง และตรงไปยังห้องนอนของเขา
อลิชชากับแม่บ้านลัวโซค่อยๆ วางร่างที่แสนหนักอึ้งนั้นลงบนที่นอนไม่ค่อยจะเบานัก เพราะเขาตัวโตมาก ขนาดแรงผู้หญิงสองคนช่วยกันหามก็ยังหิ้วมาลำบากขนาดนี้ อลิชชาไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าปล่อยให้คนแก่ๆ อย่างแม่บ้านลัวโซหิ้วปีกเขาขึ้นมาบนห้องคนเดียว จะทุลักทุเลมากแค่ไหน
"เอ่อคุณแม่บ้านคะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว คุณแม่บ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวที่เหลือให้อริสจัดการให้เอง" สาวน้อยรับอาสา เพราะสงสารคนแก่ที่ต้องมาดูแลคนเมาดึกๆ ดื่นๆ แต่เธอยังวัยอ่อนกว่า หนำซ้ำในสัญญาเธอก็คือลูกจ้างของเอริคคนหนึ่ง ก็เลยคิดอยากจะทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง
"เธอแน่ใจนะ ว่าทำคนเดียวได้" อลิชชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตอบแม่บ้านว่า
"แน่ใจค่ะ"
"ตกลง ฉันยกหน้าที่ดูแลคุณเอริคให้เธอก็แล้วกัน เพราะพรุ่งนี้ฉันต้องตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารและทำงานบ้านแต่เช้า ส่วนเธอก็คงต้องเตรียมตัวรับการเทรนจากคุณซานดร้าที่จะมาถึงในตอนเช้าเหมือนกัน แต่คงสายๆ หน่อย ฉันขอตัวนะ"
"ค่ะ" อลิชชาขานรับเสียงเบาหวิว รู้สึกหนักใจกับหน้าที่ที่เธออาสารับทำเองเหมือนกัน


เจ้าของร่างบางที่ตอนนี้หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง มองไปยังร่างที่นอนกรนอยู่บนที่นอนด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เวลาที่เขาเมาและหลับแบบนี้ก็ดูเหมือนไม่มีพิษสงอะไร แต่เธอคงต้องเปลี่ยนชุดนอนให้เขานี่สิที่ทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจมากพอสมควร
"ลูซี่" ชายหนุ่มเพ้อออกมาเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แน่ๆ อลิชชาคิด และพยายามเงี่ยหูฟังว่าเขากำลังเรียกชื่อของใครอยู่
"ลูซี่" คนเมาละเมอพูดออกมาอีกครั้ง
'ลูซี่นี่ใครนะ ใช่คู่ควงของเขาหรือเปล่า สงสัยเขาคงจะพิศวาสผู้หญิงที่ชื่อลูซี่นี่มาก จนถึงขนาดเพ้อเรียกหาแต่หล่อน' อลิชชาแอบเดาเอาเองในใจ ก่อนที่จะลงมือถอดถุงเท้า และถอดเข็มขัดของเขาออก
มือเรียวกำลังพยายามปลดกระดุมเสื้อของเขาตรงแผงอกของชายหนุ่มออก หญิงสาวพยายามที่จะไม่มองแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อท้องที่เป็นลอนลูกสวยงามนั่น มือเล็กเริ่มสั่นเมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออก
"อื้อ ลูซี่ มือเธอนิ่มจังเลยนะ"
"นี่คุณ ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ใช่ยัยลูซี่อะไรของคุณนะ ปล่อยซี่!" หญิงสาวพยายามแกะมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของคนเมาที่นอนละเมอจนสำเร็จ
อลิชชารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่เขาคิดว่าเธอเป็นยัยลูซี่อะไรนั่น แต่พอคิดได้ว่าไม่ควรถือสาคนเมา หล่อนจึงหันไปปลดตะขอกางเกงของเขาออกอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เร็วเท่ากับมือหนาที่คว้าเอาร่างนุ่มลื่นของเธอลงไปคลุกอยู่บนที่นอนใต้ร่างของเขา เมื่อมือเล็กดึงกางเกงขายาวออกให้เขาได้ไม่ถึงวินาที
"ลูซี่ ทำไมวันนี้ตัวคุณหอมจังเลย" ร่างหนาละเมอเพ้อเรียกชื่อของผู้หญิงคนอื่นออกมาอีกแล้ว จนอลิชชาชักโมโห
"นี่คุณ! ปล่อยฉันนะ! ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ใช่ยัยลูซี่อะไรนั่นของคุณยังไงล่ะ ได้ยินหรือเปล่า อื้อ อึ๊ย ปล่อยฉันนะ!" อลิชชาร้องเสียงหลง เมื่อเอริคไม่ยอมฟังเสียงของเธอเลย
เอริคใช้จมูกซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างเมามัน ใช้ริมฝีปากร้อนระอุจุมพิตพร่างพรมไปทั่วไปหน้าที่เริ่มแดงก่ำของอลิชชาไปตามอารมณ์ปรารถนาที่เขาไม่รู้ตัว แต่มันก็เต็มไปด้วยสัญชาตญาณแห่งบุรุษเพศที่ต้องการการปลดปล่อย
"อริส" ร่างบางนิ่งไป เมื่อชายหนุ่มเรียกชื่อของเธอออกมาเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ
"อริส คุณรู้ตัวมั้ย...ว่าผมต้องการคุณมาก...เป็นของผมเถอะนะสาวน้อย อย่าปฏิเสธผมเลยนะ ผมต้องการ...คุณมากเหลือเกิน"
สายตาที่เยิ้มหวานที่ส่วนหนึ่งมาจากฤทธิ์ของน้ำเมา มองสาวน้อยใต้ร่างด้วยอารมณ์พิศวาสอย่างเต็มเปี่ยม ขณะที่อลิชชาพยายามผลักไสร่างหนาเต็มแรง จนคนเมาเสียหลักกลิ้งออกไปจากร่างบางจนเกือบตกเตียง
ร่างบางหอบแฮ่กๆ มองร่างเกือบเปลือยนั้นด้วยหัวใจที่แทบจะกระเด็นกระดอนออกมาข้างนอก ก่อนที่จะยกขาของเขาขึ้นไปอยู่กลางที่นอน และรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างให้ชายหนุ่ม เพราะตอนนี้เขาเหมือนจะหลับไปอีกแล้ว
"หลับฝันดีนะคะ คนบ้าจอมหื่น เชิญคุณนอนหลับฝันถึงยัยลูซี่ได้ตามสบายเลย" แล้วใบหน้าที่เหมือนจะงอนๆ นั้น ก็สะบัดเชิดคางออกไปจากห้อง แต่ถ้าหากหญิงสาวจะหันกลับมามองอีกครั้ง ก็คงจะเห็นรอยยิ้มขี้เล่นนั้นคลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับสายตาคมซึ้งที่ทอดมองไปยังประตู
"พยศเหมือนกันนะเนี่ยตัวแค่นี้ ถ้าผมเมามากกว่านี้ คุณเสร็จผมแน่สาวน้อย" เอริคหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่จะหลับไปอย่างอารมณ์ดี โดยที่ไม่มีโอกาสได้ล่วงรู้เลยว่า ร่างบอบบางที่ยืนพิงอยู่นอกบานประตูนั้น หล่อนมีอาการอกสั่นขวัญแขวนเพราะเขามากขนาดไหน


ลัวโซเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เอง ว่าสาวน้อยที่ฟ้านำพามาพบเจอคนนี้ ที่แท้ก็เป็นหลานสาวแท้ๆ ของนางเอง แต่นางจะบอกความจริงกับหลานสาวตอนนี้ยังไม่ได้ เพราะประวัติที่ต่ำต้อยของเธอจะทำให้สินค้าของเอริค เจ้านายผู้มีพระคุณจะต้องมัวหมอง อลิชชากำลังจะไปเป็นนางแบบดัง กำลังจะมีชื่อเสียง มันยังไม่ถึงเวลาที่อลิชชาจะต้องมารู้ความจริงทุกอย่างในวันนี้
"คุยอะไรกันอยู่ครับสาวๆ" ร่างสูงที่ยืนพิงอยู่ตรงขอบประตูห้องครัว ส่งเสียงเข้ามาทักทายสองสาวต่างวัยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"อ้าวคุณเอริค ตื่นแล้วหรือคะ เมื่อคืนดิฉันเห็นคุณเมามาก คิดว่าคุณจะนอนตื่นสายเสียอีกค่ะ" แม่บ้านผู้สูงวัยเอ่ยทักทายเจ้านายหนุ่มออกมาเสียงเรียบเช่นเคย
"เมื่อคืน ผมนอนหลับสบายน่ะครับ ก็เลยตื่นเช้าได้ ว่าแต่เช้านี้มีแม่ครัวถึงสองคนช่วยกันทำอาหารเช้า กับข้าวมื้อนี้คงจะพิเศษกว่าทุกวันแน่เลยใช่มั้ยครับ" ขณะที่พูดสายตาคมก็กวาดมองไปยังแม่ครัวสาวคนใหม่ด้วยรอยยิ้มเป็นนัยๆ
กุหลาบในมือมาร
อลิชชาไม่รู้ว่าเขาอารมณ์ดีอะไรนักหนา แต่ก็ไม่ได้สนใจนัก เพราะหล่อนกำลังสนใจแตงกวาลูกใหญ่ที่อยู่ในมือมากกว่า
"ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากหรอกค่ะ คงมีอีกหนึ่งเมนูที่เพิ่มขึ้นมา" แม่บ้านลัวโซบอก หันไปมองอลิชชาทำนองว่าให้แม่ครัวสาวเป็นคนบอกชื่ออาหารที่ทำมาจากฝีมือของเธอเองจะดีกว่า
"เอ่อ มีต้มจืดแตงกวาค่ะ น่าจะทำให้หายจากอาการเมาค้างได้" ร่างบางก้มหน้าตอบเหมือนเคย เพราะไม่อยากสบตาที่เป็นประกายเจ้าชู้ของเขาสักเท่าไหร่นัก ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หว่านเสน่ห์ได้ตลอดเวลา
"ถ้างั้นผมรีบไปอาบน้ำก่อนนะครับ จะได้มาชิมฝีมือการทำอาหารของแม่ครัวคนใหม่ว่าจะอร่อยกินได้หรือเปล่า" จบประโยคร่างหนาก็ผลุบหายไปจากตรงประตู
"เอ่อ ป้าลัวโซคะ อริสกลัวจังเลยค่ะว่า คุณเอริคเขาจะทานอาหารด้วยฝีมือของอริสไม่ลง" ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัยส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย เมื่อได้ฟังในสิ่งที่สาวน้อยพูดออกมา
"การที่ใครสักคนจะทานอาหารที่เราทำลงหรือไม่ลง มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับรสชาติของอาหารเพียงอย่างเดียวหรอกนะ หากเธอทำให้เขากินด้วยใจ มันก็คงจะอร่อยเหมือนกันนั่นแหละ"
คำอธิบายเรียบๆ ของแม่บ้านผู้สูงวัย ทำให้อลิชชามีกำลังใจขึ้นมาบ้าง และยิ้มออกมาได้ เพราะกับข้าวมื้อนี้ เธอตั้งใจจะทำให้เอริคทานเพื่อขอบคุณเขาในบางเรื่อง และตั้งใจจะให้ป้าลัวโซได้ชิมฝีมือการทำอาหารไทยของเธอด้วย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารหน้าตาน่าทานก็ถูกนำมาเสิร์ฟอยู่ที่โต๊ะอาหารกว้างสุดหรู ตรงหน้าเจ้าของบ้านหนุ่มรูปหล่อ ที่ลงมานั่งตรงเก้าอี้ประจำตำแหน่งทันทีเมื่อเห็นสองสาวต่างวัยยกอาหารมาวางเรียงกันอย่างน่าทาน โดยมีอลิชชาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเสิร์ฟ
"อริส นั่งทานอาหารเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ ผมมีธุระจะคุยกับคุณด้วย" พอชายหนุ่มเอาเรื่องงานมาอ้างก็ทำให้สาวน้อยรู้สึกลังเลใจ เธอหันมามองลัวโซอย่างขอความเห็น ว่าเธอสมควรหรือเปล่าที่จะไปนั่งทานข้าวร่วมกันกับเขา ผู้มากวัยกว่าพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงว่า อลิชชาควรจะไปนั่งทานข้าวกับเอริคตามที่เขาสั่งจะดีกว่า
"เอ่อ คุณเอริคมีธุระอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ"


"ลงมือทานข้าวสักหน่อยก่อนสิแล้วค่อยคุย ไม่ต้องใจร้อนหรอกน่า"
"ค่ะ" หญิงสาวรับคำสั้นๆ ก่อนที่จะนั่งลง และตักอาหารเข้าปากช้าๆ อย่างผะอืดผะอม และเงยหน้ามองชายหนุ่มในบางครั้ง แต่เขากลับมีท่าทางใจเย็นไม่ยอมพูดธุระออกมาสักที
"กับข้าวอร่อยหมดทุกอย่างเลยนะ โดยเฉพาะต้มจืดแตงกวานี่ ทานแล้วรู้สึกโล่งคอดี ไม่คิดว่าคุณจะทำกับข้าวเป็นด้วย" เขาเอ่ยชมเสียงนุ่ม มันทำให้แววตาคู่สวยเต้นระริกด้วยความดีใจ แต่หล่อนก็พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกดีใจเอาไว้ พยายามไม่แสดงออกมามาก เพราะไม่รู้ว่าเขาพูดจากใจจริงหรือเปล่า
"มันเป็นเมนูง่ายๆ ค่ะ ใครก็ทำได้" อลิชชาอธิบายเสียงเรียบ
"แล้วทำกับข้าวอย่างอื่นเป็นด้วยมั้ย เช่นต้มยำกุ้ง ผัดไทย ผัดซีอิ๊ว อาหารไทยสามอย่างนี้ ชนชาติไหนก็พอจะรู้จัก คุณพอจะทำให้ผมทานได้มั้ย ในมื้อต่อๆ ไป" ชายหนุ่มพูดขณะที่สายตาก็แอบมองสำรวจใบหน้าที่เป็นสีชมพูระเรื่อนั้นไปมาอย่างเพลิดเพลินใจ
"ฉันพอทำเป็นนิดหน่อยค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอร่อยถูกปากคุณเอริคหรือเปล่า" เธอตอบแบบถ่อมตัวเอง เพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองทำกับข้าวอร่อย อย่างมากเธอก็ทำกับข้าวแต่ละอย่างที่พอจะกินได้ไม่ถึงกับท้องเสียเท่านั้น
"ก็แค่ลดความเผ็ดลงมาหน่อย ผมกินง่ายอยู่แล้วละ แต่ก็อยากทานอาหารไทยจากฝีมือของคนไทยตัวเป็นๆ ดูบ้าง น่าจะรู้สึกอยากกินอาหารมากขึ้น ตกลงพรุ่งนี้เช้าเริ่มทำผัดไทยให้ผมกินเลยนะ เดี๋ยวเย็นนี้จะพาไปตลาดสดบนห้าง"
"ค่ะ"
อลิชชาไม่อยากจะขัดใจเขาหรอก อีกอย่างตอนนี้เธอก็มาอาศัยเขาอยู่ ทั้งอยู่ฟรีกินฟรี มีแต่อาหารดีๆ ราคาแพงๆ ทั้งนั้น หากอะไรที่เขาขอแล้วเธอพอจะทำให้เขาได้ก็อยากทำ แต่เธอก็เจียมตัวเองอยู่เสมอ เพราะจำที่ป้าลัวโซบอกกับเธอเมื่อตอนที่ทำอาหารช่วยกันได้
'เอริคเขาอยู่สูงเกินกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก ที่จริงคู่หมายของเขาก็มี...' เธอจะไม่ยอมเผลอใจไปชอบเขาเด็ดขาด
"ซานดร้าโทรมาหาผมแล้ว เขาบอกว่าอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงจะมาถึงที่นี่ เตรียมตัวไว้ให้พร้อมละ แค่คุณตั้งใจฟังและตั้งใจปฏิบัติตามที่เขาเทรน ก็โอเคแล้ว" เอริคเปรยให้ว่าที่นางแบบสาวคนใหม่ฟัง ขณะที่นั่งทานข้าวไปด้วย
อเล็กซานดร้าคือเพื่อนหญิงที่สนิทของเขาคนหนึ่ง ทำงานร่วมกันมานานหลังจากที่อดีตซูเปอร์โมเดลสาวถอนตัวออกจากการเป็นนางแบบมาทำหน้าที่ภรรยาให้กับสามีชาวสวีเดน แต่หลังจากแต่งงานอยู่กินกับสามีมาได้แค่สามปีก็หย่าเพราะไม่ค่อยมีเวลาให้กัน แล้วอเล็กซานดร้าก็หันมาทำงานอยู่เบื้องหลังงานบันเทิงเต็มตัวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
"ค่ะ" คำตอบรับสั้นๆ ของอลิชชาทำให้ คนที่พูดยาวๆ อย่างเอริค ต้องจ้องมองหญิงสาวด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย รู้สึกว่าหล่อนจะสงบปากสงบคำมากเหลือเกิน
"คุณพูดอย่างอื่นเป็นมั้ย นอกจากคำว่า...ค่ะ" ชายหนุ่มชักจะมีอารมณ์
"ค่ะ" หญิงสาวตอบพร้อมกับพยักหน้าอีกครั้ง
นั่นไงล่ะ มันน่าตีจริงๆ ขนาดพูดยังไม่ทันขาดคำแท้ๆ