ตอนที่ 32 เพื่อไม่ให้เสียเวลา มาลุยกันเลยดีกว่า
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ถามว่าเธอจะเอาไปทำอะไร เขาแค่วางของของตัวเองลงและไปหยิบคอมพิวเตอร์มาให้เธอ
เมื่อฉินหร่านได้คอมพิวเตอร์ เขาจึงถามว่า “ใครกัน น้ำเสียงดูไม่ดีเลย”
ปลายนิ้วเย็นๆ ของฉินหร่านเลื่อนไปทั่วคอมพิวเตอร์ มุมปากเธอไม่ได้ยิ้มหรือเผยให้เห็นความเย็นชา
เรื่องนี้ไม่ยากเกินไปที่จะอธิบาย ฉินหร่านจึงอธิบายว่าทำไมเธอถึงมาที่อวิ๋นเฉิงอย่างสั้นๆ
มันสั้นกระชับ แต่เฉิงเจวี้ยนเข้าใจได้ตรงประเด็น
เขามองฉินหร่านสักพักและพูดว่า “แม่ของเธอไม่ใช่แม่แท้ๆ เหรอ”
เสียงฉินหร่านยังไม่ดีนัก เธอยังอ่อนแอและมีอาการไอ เฉิงเจวี้ยนหยุดดูเอกสารตัวเองแล้วมองดูอาการเธอ
เขาขมวดคิ้วและคิดว่าทำไมหนิงฉิงไม่ถามเรื่องเขาสักคำ
ประโยคนี้ทำให้ฉินหร่านยิ้มอย่างมีความสุข “ค่ะ แม่แท้ๆ”
แฟลชไดรฟ์ของฉินหร่านอยู่ที่เขา
เธอยืนขึ้นมองไปรอบๆ ห้อง จากนั้นก็เอาคอมพิวเตอร์ไปวางบนเสื่อใกล้กับหน้าต่าง
คอมพิวเตอร์ของเฉิงเจวี้ยนมีหน้าจอกันการแอบมองและตรงนี้ก็เป็นทางตัน หากเขาไม่มายืนอยู่ข้างหลังเธอ จะมองไม่เห็นว่าเธอทำอะไรอยู่ดี
เธอเสียบแฟลชไดรฟ์และทำงานอย่างสบายๆ เธอไม่ได้รับคำสั่งมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว
เฉิงเจวี้ยนกำลังเตรียมตัวเรื่องการผ่าตัดในวันอาทิตย์ แต่ยังสงบใจไม่ได้ เขาดูคำที่เขาเขียนลงบนกระดาษ เขารู้ว่ามันคืออะไรแต่ยังไม่เข้าใจเสียที
เขาเอียงคอมองไปที่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเสื่อ เธอใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาว สีหน้าเธอก็ดูไม่ผ่อนคลายเหมือนอย่างเคย เธอดูจริงจังกว่าที่เขาเคยเห็นขึ้นมานิดหน่อย เขาหรี่ตามองโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่านกำลังทำอะไร แต่ร่างกายเธอดูเหมือนมีแสงเจิดจรัส
เขาขยับมือตัวเอง
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หันไปหาแก้ว เพื่อเทน้ำอุ่นพร้อมกับวางยาไว้ข้างๆ สองสามเม็ด
ในขณะที่เขาทำง่วนอยู่นั้น สายตาฉินหร่านไม่ได้ว่อกแว่กแม้แต่น้อย
หลังเวลาเลิกงาน ลู่จ้าวอิ่งจะเดินไปที่ประตูสนามเพื่อไปรับอาหารที่โรงแรมเอินอวี๋มาส่ง
เดิมทีเขาจะโทรหาฉินหร่านก่อน แต่ก็ถูกสายตาเฉิงเจวี้ยนขัดจังหวะเสียก่อน
“ไว้ค่อยกินทีหลัง” ลู่จ้าวอิ่งวางกล่องไม้สองกล่องลงบนโต๊ะ “นายน้อยเจวี้ยน คุณมีนัดผ่าตัดวันอาทิตย์ใช่ไหมครับ”
เขาเดินมาดูสมุดบันทึกในมือของเฉิงเจวี้ยน
ให้ตายเถอะ เหมือนเมื่อตอนเที่ยงเลย
ลู่จ้าวอิ่งแปลกใจ “นายน้อยเจวี้ยน ทำไมยังไม่เสร็จอีกล่ะครับ”
เฉิงเจวี้ยนเหลือบมองเขา นิ้วมือที่เรียวสวยของเขาตีไปบนโต๊ะ เขาพูดสั้นๆ ว่า “ไม่มีเวลาน่ะ”
ลู่จ้าวอิ่ง “...”
ฉินหร่านทำงานเสร็จเรียบร้อย นี่ก็กินข้าวเย็นมาได้สิบนาทีแล้ว เธอกินข้าวและกินยา จากนั้นก็มองไปรอบๆ ห้องพยาบาล ก่อนจะจัดข้าวของให้เป็นระเบียบ
ขณะที่เธอกำลังจะออกไป เฉิงเจวี้ยนก็ดึงแขเสื้อเธอไว้
ถ้าเป็นที่อื่นหรือคนอื่นละก็ เธอจะชักสีหน้าใส่ ไม่ก็หักมือน่ารำคาญนั่นซะ
“มีอะไรเหรอคะ” ตอนนี้อารมณ์ของฉินหร่านดีขึ้นแล้ว
เธอหันไปด้านข้าง หรี่ตามองเฉิงเจวี้ยน
“เอาแก้วนี่ไป เป็นแก้วใหม่ยังไม่มีใครเคยใช้” เฉิงเจวี้ยนส่งแก้วเก็บความร้อนที่เธอเพิ่งดื่มไปให้กับเธอ เขาขี้เกียจนิดหน่อยทำให้ดวงตาเขาหม่นแสง เขาหยุดแป๊บนึงก่อนจะพูดว่า “เธอเป็นผู้หญิง อย่าดื่มน้ำเย็นบ่อยนักสิ”
ตอนที่ฉินหร่านมาที่ห้องพยาบาล เธอมักจะพกน้ำแร่หนึ่งขวดหรือไม่ก็โคล่าหนึ่งกระป๋อง
เฉิงเจวี้ยนสังเกตเห็นหลายหลายครั้งแล้ว เธอเป็นคนไข้ของเขาที่ยังป่วยอยู่ มันถูกแล้วที่เขาจะเป็นห่วงเธอ
ฉินหร่านหยิบแก้วขึ้นมามองดู แก้วสีขาวนี่น่ารักดีแฮะ
เฉิงเจวี้ยนแตะโดนปลายนิ้วของเธอ มือเธอเริ่มเย็นแสดงว่าอุณหภูมิลดลงแล้ว
เขาชักมือกลับอย่างแผ่วเบา
“ขอบคุณค่ะ” ฉินหร่านโบกมือให้เฉิงเจวี้ยน
เฉิงเจวี้ยนมองไปที่ร่างของเธอ จากนั้นก็ยกมือขึ้มามองอยู่เนิ่นนาน
“นายน้อยเจวี้ยน มองอะไรอยู่ครับ เราไปกันเถอะ” ลู่จ้าวอิ่งเข้ามา
เฉิงเจวี้ยนหดมือลงอย่างไม่ใส่ใจ “ไปเถอะ”
**
ฉินหร่านกลับเรียนคาบศึกษาด้วยตัวเอง
การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองในช่วงเย็นของเธอก็คือการอ่านหนังสือและการถ่ายเอกสาร
เธอเก็บโน้ตที่มู่หนานให้เธอและเริ่มจัดเรียงเอกสารของตัวเอง
เธอวางกระดาษข้อสอบทีละแผ่น ตามคะแนนจากน้อยไปหามากและวางลงไปอย่างพอใจ
เธอเริ่มมองหาหนังสือภาษาต่างประเทศที่ยังไม่ได้แปล
“ตายแล้ว ไอดอลฉันออกอัลบั้มใหม่แล้ว จะวางขายพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้า!” เสียงหลินซือหรานดังอยู่ข้างๆ เธอ แม้ว่าจะดูจงใจไปหน่อยก็เถอะ
โชคดีที่ใกล้จะหมดคาบแล้ว เสียงเธอจึงไม่เร่งเร้านัก
เธอเขย่าแขนของฉินหร่าน “หรานหรานดูเขาสิ หล่อมากเลย”
ฉินหร่านมองไปที่หน้าจอ เขาเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดพังก์สีดำ แต่งตาเข้มซึ่งก็ดูเข้ากับเขาดี
คิ้วเขาดูสวยได้รูปและเขายังโดดเด่นมากที่สุดในวงการบันเทิง
“รู้จักเขาไหม นี่น่ะ...” หลินซือหรานตื่นเต้นมากเวลาพูดถึงไอดอลของเธอให้ฉินหร่านฟัง
“เหยียนซี” ฉินหร่านยกขาขึ้นและพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“หร่านหร่าน เธอก็เป็นแฟนคลับเขาด้วยเหรอ” หลินซือหรานดูสดใสขึ้นทันที
ฉินหร่านไม่ใส่ใจ “เปล่า”
หลินซือหรานไม่รู้สึกอะไร ยังคงพร่ำบอกเรื่องความรักของเธอที่มีต่อเขาให้ฉินหร่านฟัง “สามปีมานี้เขาได้รับความนิยมไปทั่วประเทศ เพลงที่เขาร้องอย่างกับมีมนตร์สะกดแน่ะ…”
ฉินหร่านหยิบอมยิ้มออกมาปอกเปลือกแล้วเอาใส่เข้าไปในปาก
หลินซือหราน “....”
หลังจากจบคาบเรียนด้วยตนเอง ฉินหร่านกับหลินซือหรานก็กลับไปที่ห้องนอน
ห้องนอนของพวกเธออยู่สุดทางเดิน พวกเธอจึงผ่านห้องนอนของพานหมิงเย่ว์
พานหมิงเย่ว์กลับมาถึงก่อนแล้ว กำลังต้มน้ำอยู่ มีสาวสวยคนหนึ่งขวางทางเข้าห้องของเธอ
“พานหมิงเย่ว์ ทำไมเธอถึงได้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยยี่สิบคะแนนล่ะ น้อยไปหรือเปล่าเนี่ย” หญิงสาวผมประบ่าคนนั้นมองไปที่พานหมิงเย่ว์
พานหมิงเย่ว์ก้มหน้า ไม่แม้แต่พูดหรือมองหน้าเธอ
“ช่างเถอะ เจี่ยงหัน อย่าไปยุ่งเลย คนดูแลหอกำลังจะมา” ผู้หญิงอีกคนเกาะผู้หญิงที่กำลังพูดอยู่
เจี่ยงหันเอามือลงอย่างอวดดี “ทำไมจะพูดไม่ได้ เธอกับสวีเหยากวงห่างกันยี่สิบคะแนนตลอด ครูหลี่บอกว่าเธอได้คะแนนเพิ่มยี่สิบคะแนนก็มีโอกาสชนะ พานหมิงเย่ว์ บอกเราซิ เราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน เธอมันเหนือกว่ามนุษย์หรือไง”
หลายคนยืนขวางทางและปิดกั้นถนนด้านข้าง เด็กสาวที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครกล้าเงยหน้า ได้แต่เดินผ่านพวกเขาไป
ฉินหร่านไม่ได้เข้าไปใกล้พวกนั้น เธอก้มหน้าลงและพูดสั้นๆ ว่า “หลีก อย่าขวางทาง”
ดวงตาขาวซีดของเธอเริ่มแดงฉาน เธอชั่งน้ำหนักแก้วในมือ
เจี่ยงหันอึ้ง “เธอว่าไงนะ”
เจี่ยงหันคนนี้เป็นตัวปัญหาในโรงเรียนอีจง เมื่อเห็นอย่างนี้ สาวๆ ที่ตั้งใจจะไปเอาน้ำตรงทางเดินก็รีบกลับหอพักทันที ไม่มีใครกล้าเดินไปสักคน
เธอเป็นแฟนคลับสาวอันดับหนึ่งของสวีเหยากวง ก็เลยไม่กล้ายั่วโมโหฉินอวี่ เธอจึงต้องระบายความโกรธด้วยวิธีอื่น
ฉินหร่านเงยหน้าขึ้นมองและยิ้ม แต่น้ำเสียงเธอไม่ค่อยดีนัก วิญญาณร้ายในดวงตาเธอแทบจะพุ่งออกมา ดีที่หยุดไว้ได้ก่อน เธอก็หลับตาลง “บอกให้หลีกทางไง หมาแสนรู้มันไม่ขวางทางนะ”
เจี่ยงหันมองไปที่หญิงสาวที่กล้าพูดกับเธอแบบนี้ เธอไม่คุ้นกับใบหน้าที่ดูดีและผิวขาวนี่เลย อากาศร้อนจะตาย แต่เธอดันสวมแจ็กเก็ต แถมยังดึงเสื้อผ้าขึ้นสูงเหมือนนักเรียนที่อยู่ในระเบียบ
หลินซือหรานอยู่เฉยๆ มองฉินหร่านและไม่มีเวลาพูดอะไรเลย
มีกิจการขนาดเล็กมากมายในโรงเรียน เจี่ยงหันก็มาจากครอบครัวเช่นนี้เช่นกัน พ่อของเธอเป็นเศรษฐีใหม่ที่บริจาคเงินทำห้องสมุด ผลการเรียนของเธอก็ดี ดังนั้นเธอจึงอยู่ในห้องสามทับหนึ่ง
“เธออยู่ชั้นไหน ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร” ดวงตาเจี่ยงหันฉายแววขบขันและดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย เด็กสาวสองสามคนข้างหลังเธอเข้ามาล้อมรอบตัวเธอทันที จากนั้นเธอก็หัวเราะเยาะ “อยากตายนักหรือไง...”
ฉินหร่านให้หลินซือหรานถือแก้วชา
หลินซือหรานรู้สึกตัวอีกครั้ง “หรานหราน เธอจะทำอะไรน่ะ อย่าเพิ่ง...” ในโรงเรียนมีเด็กสาวไม่กี่คนที่กล้ายั่วโมโหเจี่ยงหัน
ฉินหร่านเอื้อมมือออกไปถอดแจ็กเกตนักเรียนออก ด้านในเป็นเสื้อยืดสีขาว เธอวางแจ็กเก็ตนักเรียนไว้ในมือของหลินซือหราน ปรายตามองและพูดอย่างใจเย็น “เพื่อไม่ให้เสียเวลา มาลุยกันเลยดีกว่า”


ตอนที่ 34 ผู้สืบทอดของผู้อาวุโสสวี
ข้างหลังเธอ ฉินอวี่กำลังสับสนอยู่ข้างๆ หลินหว่าน
ใบหน้าหลินหว่านดูประหลาดใจจึงถามขึ้นมาว่า “อวี่เอ๋อร์ นี่พี่สาวของหนูเหรอ”
“ใช่ค่ะ หนูไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่...” ฉินอวี่กะพริบตาแล้วถอนหายใจ
ภายในร้านชานมไข่มุก ฉินหร่านไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง เธอหยิบถ้วยชาใบใหม่ขึ้นมาแล้วพูดว่า “อย่ามารบกวนหนูที่ทำงาน”
หนิงฉิงได้ยินดังนั้น ก็กอดอกแน่น
“ทำงานเหรอ ทำไปทำไม นี่ฉันดูแลแกไม่ดีงั้นเหรอ” หนิงฉิงหน้าซีดลง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหลินหว่านยังอยู่ด้านนอก เธอจึงเงียบข่มอารมณ์โกรธไว้ “ฉันจ่ายค่าเรียนพิเศษให้แก แต่แกก็ไม่ยอมไปเรียน สุดท้ายแกก็มาทำงานพิเศษที่นี่ ฉินหร่านแกกำลังแสดงให้ใครดู ฉันไม่ดูแลแกหรือไง”
“ดูจากผลการเรียนของแก แม้แต่โรงเรียนจื๋อก็คงไม่รับ ตอนนี้ก็อยู่โรงเรียนอีจงแล้ว ทำไมแกถึงเรียนให้มันดีไม่ได้!”
“เก็บของของแกซะ แล้วไปที่เรียนพิเศษกับฉัน” เมื่อเห็นฉินหร่านไม่ได้สนใจที่เธอพูด หนิงฉิงก็หันไปคุยกับพนักงานอีกคนด้วยน้ำเสียงจิกๆ “หัวหน้าเธออยู่ไหน ไปเรียกมาพบฉันหน่อย”
เธอพูดเสียงสูงและเย่อหยิ่ง
พนักงานคนอื่นไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
เธอมองไปที่ข้าวของมียี่ห้อของหนิงฉิง แล้วมองมาที่ฉินหร่านที่สวมแจ็กเกตนักเรียน ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกได้ว่าไม่ควรขัดใจหนิงฉิง
“ฉินหร่าน กลับไปกับแม่ของเธอเถอะนะ” พนักงานอีกคนพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ “ยังไงนี่ก็แม่เธอนะ แม่หวังดีกับเธออยู่แล้ว…”
“คนเป็นแม่ไม่มีวันเกลียดลูกสาวตัวเองหรอก”
“ลูกชายคนเล็กของฉันยังเข้าโรงเรียนอีจงไม่ได้เลย แกได้เรียนที่นั่น แต่ยังทำตัวเนรคุณอีกเหรอ” บางคนถึงบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ
“เด็กสมัยเรียนผลการเรียนไม่เอาไหน แถมยังไม่ยอมเรียนพิเศษ แล้วก็มาทำงานแทน…”
“ขนาดเป็นเด็กยังทำตัวมีปัญหาได้ เฮ้อ คนเป็นแม่คงลำบากน่าดู…”
ผู้คนที่มุงดูเริ่มกระซิบกระซาบกัน
ในมุมมองแบบอนุรักษ์นิยม ยังไงคนเป็นพ่อแม่ก็ไม่มีวันผิด
ความคิดของคนรอบข้างเสริมความมั่นใจให้หนิงฉิง เธอเอื้อมมือไปดึงฉินหร่าน…
มือของเธอเอื้อมออกไป
“เผียะ”
มือผอมแห้งเรียวยาวทำให้เธอล้มลง
หนิงฉิงเงยหน้าขึ้นทันทีและเห็นใบหน้าสะอาดหล่อเหลา วัยรุ่นดูสดใสนั่นเคลื่อนไหวอย่างสุภาพ เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ถ้าคุณอยากจะควบคุมเธอ คุณก็ควรจะทำไปเมื่อสิบปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ”
ในหัวหนิงฉิงว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เว่ยจื่อหังไม่ได้วางแผนไว้ให้เป็นไปแบบนี้ เขาคาบบุหรี่แล้วหันมาชี้ที่หนิงฉิง “คนคนนี้หย่าตอนที่ลูกสาวของเธออายุเจ็ดขวบ และไปแต่งงานใหม่กับเศรษฐี เธอปฏิเสธที่จะพาลูกสาวเธอไปด้วย ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ไม่เคยกลับมาหาลูกสาวเธอเลยสักครั้ง พวกคุณคิดว่าเธอยังจะเป็นแม่ได้อยู่หรือเปล่า”
“แต่...ถ้าฉันไม่สนใจเธอ ทำไมฉันต้องช่วยเธอให้ได้เรียนที่โรงเรียนอีจง...”
“พูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็อยากจะถามอีกสักหน่อย” เว่ยจื่อหังมองมาที่หนิงฉิงแล้วก็ยิ้ม แต่สายตานั้นเย็นชา “ฉันจำได้ว่าอาจารย์ใหญ่สวีให้น้องสาวฉินเข้าโรงเรียนอีจงเมื่อหนึ่งปีก่อน ป้าหนิงขอถามหน่อยว่าทำไมคุณถึงได้ทำเหมือนกับว่าน้องฉินสามารถเข้าเรียนได้เพราะครอบครัวของคุณ”
ขณะนี้มีแต่ความเงียบ
ตอนนี้หนิงฉิงพูดไม่ออก ใบหน้าถอดสี ในหัวมีแต่ความว่างเปล่าไปตามสัญชาตญาณ
เว่ยจื่อหังหัวเราะเบาๆ “จะว่าไปแล้วน้องฉินนี่ก็โตแล้วนะ และคุณก็ไม่เคยมาดูแลเธอมาก่อนเลย ลืมไปว่าคุณใช้ประโยชน์จากเธอ ตอนนี้คุณจะยังโจมตีและวิจารณ์เธออีกเหรอ”
ตอนนี้ทุกคนไม่ได้มองไปที่ฉินหร่านอีกต่อไป แต่ทั้งหมดหันกลับไปมองที่หนิงฉิง
การมีพ่อเลี้ยงหมายถึงต้องมีแม่เลี้ยงด้วย แม่ผู้ให้กำเนิดคนไหนถึงไม่มาหาลูกสาวแท้ๆ ตั้งสิบสองปี
หนิงฉิงไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้
ในช่วงสิบสองปี เธอไม่เคยประสบกับสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้
ทุกคนมองมาที่เธอ เริ่มจับกลุ่มซุบซิบจึงทำให้เธอเริ่มรู้สึกอึดอัด
ในไม่ช้าก็มีคนจำกระเป๋าราคาสามหมื่นหยวนในมือของเธอได้ และคุยกันถึงเสื้อผ้าของฉินหร่าน หนิงฉิงเห็นใครบางคนถือโทรศัพท์แล้วก้มหัวลงออกจากร้านชาไปอย่างรวดเร็ว
ฉินหร่านยังคงนิ่งเฉยไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่ต้นจนจบ
เสมียนอีกคนจำเว่ยจื่อหังได้ เขาก้มหน้าด้วยความกลัวและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
มือที่เธอเงินของเธอกำลังสั่น
หนิงฉิงออกไปแล้ว
หลินหว่านยิ้มเยาะ
หนิงฉิงกำกระเป๋าของเธอไว้แน่นและไม่หันไปมองหลินหว่าน
“พี่รู้จักเขาได้ยังไง” ฉินอวี่กระซิบ
“ทำไมล่ะ” หลินหว่านเอียงคอเล็กน้อยพร้อมปล่อยให้ฉินอวี่เกาะแขนต่อไป
ฉินอวี่มองเว่ยจื่อหังด้วยความไม่เข้าใจนัก เว่ยจื่อหังเป็นที่รู้จักกันดีและทุกคนไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา ใครๆ ก็มักจะพูดถึงเขาลับหลังตลอดเวลา
“นั่นเด็กเกรเรที่สุดในโรงเรียนจื๋อที่อยู่ติดกันนี่นา พวกเขาไม่ได้ทำอะไรที่น่านับถือ ฉันได้ยินมาว่าเขาเกี่ยวข้องกับพวกใต้ดินเสียด้วยซ้ำ” ฉินอวี่กระซิบ
สีหน้าหนิงฉิงแย่ลงไปอีก
หลินหว่านชำเลืองมองหนิงฉิง เธอยิ้มเล็กน้อยพร้อมพยักหน้า เธอเลิกคิ้วแล้วถามขึ้นมาว่า “อวี่เอ๋อร์ คนคนนี้บอกว่าฉินหร่านเข้าโรงเรียนอีจงได้นั้น ไม่ได้เป็นเพราะพ่อของเธอเหรอ”
ฉินอวี่มองไปทางเดียวกับเว่ยจื่อหัง เธอหยุดมือของเธอ เมื่อเธอได้สติก็พูดมาว่า “ตอนนั้นที่โรงเรียนไม่ได้ยอมรับพี่สาว เรารู้ดีเรื่องผลการเรียนของพี่... แต่ก็ได้ยินมาว่าอาจารย์ใหญ่สวีไปที่หมู่บ้านหนิงไห่เพื่อช่วยเหลือคนยากจนมาก่อน เมื่อสามปีที่แล้วคงมีอะไรเกิดขึ้นที่นั่น เลยเดาว่าอาจารย์ใหญ่สวีคงสงสารพี่ค่ะ”
เมื่อหลินหว่านได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดสักพักและไม่ได้ถามอะไรอีก
ฉินหร่านไม่ได้ดูเหมือนกับคนที่จะเกี่ยวข้องอะไรกับอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนอีจงนั่นเลย
พวกเขาไปดูการแสดงของฉินอวี่ ความสามารถพิเศษของฉินอวี่นั้นดีมากจริงๆ เธอยังเด็กแต่ฝีมือการเล่นไวโอลินนั่นดีมากทีเดียว
หลินหว่านรู้จักดนตรีและเข้าใจได้โดยธรรมชาติ
เธอกำลังจะกลับปักกิ่งในอีกไม่กี่วัน
เธอกำลังคิดถึงเรื่องนั้นและจะพาฉินอวี่ไปด้วยหลังจากการแสดง
“ป้าคะ” ฉินอวี่พูดอย่างประหลาดใจ
หลินหว่านครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วพูดว่า “ฉันเจออาจารย์สอนไวโอลินสำหรับหนูแล้วนะ เป็นมืออาชีพระดับนานาชาติเลยเชียว ตอนนี้ยังบอกชื่อไม่ได้ แต่เขาเป็นผู้สอนที่ดีมาก เขาชอบนักเรียนที่มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง เป็นการดีที่หนูจะเอาเพลงต้นฉบับไปให้ฟัง ในอีกไม่กี่เดือนก็จะมีโอกาสได้แสดงต่อหน้าเขา เข้าใจไหม”
ฉินอวี่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
หัวใจเธอเต้นรัวเหมือนกลอง สถานะของหลินหว่านตอนนี้เป็นยังไง ครอบครัวที่เธอแต่งงานด้วยก็มีชื่อเสียงไม่น้อยในปักกิ่ง การเป็นครูสอนไวโอลินจะน่าทึ่งขนาดไหน ถึงแม้เธอจะได้รับคำชมมามากมาย
ฉินอวี่ตระหนักดีถึงพื้นฐานของเธอ ครูแบบนี้คงต้องมีมาตรฐานสูงแน่ๆ เธอเองก็คงเขียนเพลงของเธอเองได้ แต่ก็อาจจะไม่ใช่ที่เขาต้องการ
“อวี่เอ๋อร์” ฉินอวี่ไม่ได้พูดมาสักพัก และหลินหว่านก็เรียกหาเธออีกครั้ง
ฉินอวี่เหม่อลอยเล็กน้อย เธอจำได้ถึงโน้ตดนตรีที่เธอเก็บล็อกไว้ในลิ้นชัก จากนั้นไม่นานเธอก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเธอส่องประกายเหมือนดั่งคบเพลิงแล้วพูดขึ้นอย่างมั่นใจ “ป้าคะ ขอบคุณมาก หนูจะไม่ทำให้ป้าผิดหวัง”
เธอกำหมัดแน่น
**
ร้านชานมไข่มุกที่อยู่ไม่ไกล
เฉิงเจวี้ยนคาบบุหรี่ไว้ในปาก เขาไม่ได้จุดไฟ ใบหน้าเขาเรียบเฉย สายตาเฉยชาไม่เป็นมิตร “ลู่จ้าวอิ่ง มีเรื่องเร่งด่วนมาน่ะ”
ลู่จ้าวอิ่งมองไปที่เฉิงเจวี้ยนด้วยความไม่พอใจ นี่เขากังวลแค่ไหน!
พระเอกได้ช่วยนางเอกไว้
ถ้านี่เป็นรายการทีวีคงไม่พ้นบทพระรอง!
เป็นคนโง่ที่มีแต่ให้!
เป็นคนที่ไม่รอดในสามตอนท้าย!
เขาอยากจะอาเจียน แต่ตอนนี้มีบางอย่างที่แปลกไปกว่านั้น ลู่จ้าวอิ่งหันกลับมาและบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉิงเจวี้ยน จากนั้นเขาก็ขัดว่า “เจวี้ยนเหยีย เป็นเวลาหลายปีแล้วที่คนมากมายอยู่ในมือผู้อาวุโสสวี แต่มีสักครั้งไหมที่เห็นว่าผู้อาวุโสสวีจะใจดีให้จดหมายรับรองบ้างไหม”
“ครั้งล่าสุดผู้อาวุโสสวีบอกว่าเขาได้เจอผู้สืบทอดแล้ว จำได้ไหม”


ตอนที่ 36 อับอายขายขี้หน้า
ผู้คนมักมีอคติจากประสบการณ์ครั้งแรกพบ
ความทรงจำล่าสุดของหลี่ไอ้หรงเกี่ยวกับฉินหร่าน คือตอนที่อาจารย์ใหญ่สวีมอบเอกสารส่วนตัวให้กับเธอ ในตอนนั้นเองภาพจำต่อฉินหร่านของเธอก็พังทลาย
เมื่อเธอได้ยินรายงานเกี่ยวกับการทะเลาะวิวาทของฉินหร่านกับเจี่ยงหัน เธอก็รุดไปที่ห้องเก้าด้วยความฉุนเฉียว “คุณเกา ฉันเคยบอกคุณไปนานแล้วนะว่าเราไม่ต้องการนักเรียนคนนี้ โรงเรียนนี้เป็นที่ที่เธอจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ เคยเห็นนักเรียนคนไหนทำแบบนี้หรือเปล่า”
นักเรียนทั้งชั้นหันมามองเธอ
ฉินหร่านพลิกหน้าหนังสืออย่างใจเย็นแล้วเอนตัวพิงผนัง เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย จึงดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใส่ใจอะไรเลย
“คุณหลี่ นี่อาจเป็นการเข้าใจผิด ฉินหร่านไม่ใช่นักเรียนที่ไม่มีเหตุผล ให้เราได้อธิบายก่อน...” เกาหยางไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนเดินไปที่ประตูแล้วจัดแว่นตาของเขา
“เข้าใจผิดเหรอ เข้าใจผิดแบบไหนได้บ้างล่ะ คุณเกา ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว ถ้าเธอไม่อยากให้ทั้งห้องเรียนได้ดี ฉันอยากให้ทั้งห้องทำได้ดีในระหว่างที่สอบ ฉันจะลองคุยกับอาจารย์ใหญ่เกี่ยวกับเรื่องนี้ดู แต่ฉันก็มีปัญหาอยู่ ให้คุณแจ้งพ่อแม่ฉินหร่านให้มาที่นี่” หลี่ไอ้หรงพูดขณะมองไปยังเด็กสาวที่กำลังอ่านหนังสือ
หลี่ไอ้หรงพูดอย่างเย้ยหยัน “คุณเกา ไม่ต้องพูดอะไรอีก บันทึกไว้ก่อนตอนได้คุยกับอาจารย์ใหญ่”
แล้วเธอก็เดินกลับไปพร้อมรองเท้าส้นสูง
บางคนเริ่มกระซิบกันเบาๆ
“เกิดอะไรขึ้น ฉินหร่านมีเรื่องกับเจี่ยงหันเหรอ เธอดูไม่น่าจะไปทะเลาะกับใครได้” ใครบางคนกระซิบ
"หมายความว่ายังไง เธอคิดว่ามีใครมาทะเลาะกันงั้นเหรอ”
“จริงๆ นี่เธอไม่รู้เหรอ ฉินหร่านเคยทำเรื่องผิดกฎหมายมาก่อน แม้แต่ตำรวจยังตกใจเลย”
“จริงเหรอ เธอทำอะไร”
ทั้งห้องเรียนก็วุ่นวายจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่
“เจี่ยงหันไม่ได้บอกเหรอว่าทำไมเราถึงทะเลาะกัน” ฉินหร่านวางหนังสือลง ลุกขึ้นยืนมองหลี่ไอ้หรงด้วยความโกรธ
หลี่ไอ้หรงตกใจไม่คิดว่าเธอจะลุกขึ้นพูดออกมา เธอยิ้มเยาะ “ทะเลาะก็คือทะเลาะ มีอะไรต้องอธิบาย”
“คุณพูดถูก ไม่มีอะไรต้องอธิบาย คุณหลี่ คุณเป็นห่วงนักเรียนของคุณไหม” ฉินหร่านหันไปมองเกาหยางโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดก่อน
“ฉันต้องเป็นห่วงนักเรียนของฉันอยู่แล้ว พวกเขาล้วนต้องการที่จะเรียนเก่งและสอบเข้าโรงเรียนดีๆ ให้ได้” หลี่ไอ้หรงไม่ค่อยพอใจ “คำแก้ตัวของเธอมันฟังไม่ขึ้น ฉินหร่าน วันนี้ฉันไม่มีทางเลือก...”
จู่ๆ ในมือของฉินหร่านก็มีโทรศัพท์ เธอโยนมันลงไปบนโต๊ะ “เธออยากจะคุยกับใคร อาจารย์ใหญ่สวีเหรอ ไม่ต้องตามหาหรอก เดี๋ยวเขาก็มาที่นี่”
จริงๆ แล้วหลี่ไอ้หรงไม่ได้กังวลกับการพบอาจารย์ใหญ่
ปกติแล้วอาจารย์ใหญ่สวีไม่ค่อยมีเวลาว่างมากนัก เขามักจะสาละวนกับการจัดการหลายอย่างในโรงเรียน การตามหาอาจารย์ใหญ่จึงไม่ใช่เรื่องง่าย
โดยเฉพาะผู้มาเยือนที่ไม่รู้เท่าไรที่มาพบอาจารย์ใหญ่สวี พวกเขาล้วนมาด้วยรถหรูป้ายแดงเป็นที่ตื่นตา
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ทั้งครูและนักเรียนของโรงเรียนรู้กันดีว่าการที่จะล่วงรู้ประวัติของอาจารย์ใหญ่สวีเป็นเรื่องยากมาก ยากเหมือนโทรสายด่วนไปหานายกเทศมนตรีตรงๆ เลยทีเดียว
ห้องเก้าเงียบลง นักเรียนในห้องมองไปที่ฉินหร่าน
หลี่ไอ้หรงงงไปชั่วขณะก่อนจะพูดด้วยความโกรธว่า “คิดว่าฉันเชื่อเรื่องโกหกที่พ่นออกมาหรือไง ฉันบอกได้เลยว่าตอนนี้อาจารย์ใหญ่สวีอยู่ที่บ้านของฉัน”
“โวยวายอะไรกัน” ก่อนที่หลี่ไอ้หรงจะพูดจบ เสียงทุ้มต่ำก็แทรกขึ้นมา
ชายชราคนหนึ่งค่อยๆ เดินเอามือไพล่หลังมา
เขาซ่อนดวงตาเฉียบคมคู่นั้นไว้หลังแว่นตา
อาจารย์ใหญ่สวีไม่ค่อยได้ปรากฏตัว นักเรียนส่วนใหญ่จึงจำเขาไม่ค่อยได้ อย่างไรก็ดีการปรากฏตัวของเขานี้ก็เป็นที่จับตา
“อาจารย์ใหญ่สวี?” หลี่ไอ้หรงและเกาหยางหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ
สวีเหยากวงอดมองฉินหร่านไม่ได้ หรือนี่คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเอาไว้ คนที่ทำให้ปู่ของเขาเรียกเขามาที่นี่ได้ ฉินหร่านเธอเป็นใคร
ห้องเก้าเงียบอีกครั้ง
หลี่ไอ้หรงหยุดชั่วครู่และมองไปที่ฉินหร่าน
เธอกัดฟันพูด “อาจารย์ใหญ่สวี ดีแล้วที่คุณมาที่นี่ นักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน มาถึงก็ก่อเรื่อง เมื่อคืนเธอทะเลาะกับเจี่ยงหัน นักเรียนของฉัน รบกวนการเรียนของนักเรียนของฉัน ฉันมั่นใจว่าคุณรู้ว่านักเรียนห้องฉันตั้งใจกับการสอบมากและไม่ยอมให้อะไรมารบกวนได้”
อาจารย์ใหญ่สวียังคงมองที่ฉินหร่านอย่างใจเย็น
ฉินหร่านหลบตาและดูเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งสีหน้าเธอนั้นคาดเดายาก
หลี่ไอ้หรงมองเธออย่างดูแคลนมากขึ้น ตอนนี้อาจารย์สวีก็อยู่ที่นี่แล้ว ทำไมเธอถึงยังเงียบอยู่
หลังจากการมาของอาจารย์สวี ห้องเรียนก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง
เสียงของเด็กสาวหลายคน
“พนันได้เลยที่เธอแสดงอยู่ต้องถูกเปิดโปง เธอแก้ตัวไม่ขึ้นหรอก เธอมีเรื่องลงไม้ลงมือกับเจี่ยงหัน แล้วก็อาจารย์สวีก็อยู่ที่นี่จริงๆ ผลการเรียนของเจี่ยงหันก็ไม่เลว พ่อของเธอที่เป็นเศรษฐีใหม่ก็เป็นผู้บริจาคหนังสือทั้งหมดที่อยู่ในห้องสมุดนี้”
“แสดงอะไร เธอเป็นคนเชิญเขามาที่นี่”
“เธอนามสกุลเดียวกันกับฉินหร่าน แล้วทำไมถึงได้แตกต่างกันขนาดนี้“ เสียงซุบซิบส่วนใหญ่มาจากพวกสาวๆ
เมื่อฉินหร่านเข้ามา เธอก็กลายเป็นคนดังของโรงเรียน ทุกๆ วันหลังเลิกเรียน หลายๆ คนต่างจ้องมองหาเธอ ถ้าเธอเป็นเหมือนฉินอวี่ที่มีภูมิหลังครอบครัวที่ดี ผลการเรียนดี หน้าตาดี ผู้คนก็คงจะยอมรับ แต่ว่าคนอย่างฉินหร่านก็ทำให้ใครหลายคนอิจฉา
ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง
“คุณหลี่ คุณบอกว่าคุณห่วงใยนักเรียนในชั้นเรียนของคุณ แล้วทำไมคุณถึงไม่รู้ว่าเจี่ยงหัน นักเรียนของคุณได้ปฏิบัติต่อพานหมิงเย่ว์ด้วยความรุนแรง” ฉินหร่านเงยหน้ายิ้มแล้วพูดอย่างเบาๆ
“เธอ...” หลี่ไอ้หรงตกใจ
“ไม่ต้องเถียงกัน คุณไปดูกล้องวงจรปิดที่ส่องตรงโถงทางเดินในหอพักหญิงได้เลย” ฉินหร่านหันไปมองหลี่ไอ้หรงและพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณห่วงใยสุขภาพและการเติบโตของนักเรียน ฉันสงสัยเหลือเกินว่าทำไมคุณถึงไม่สนใจที่เจี่ยงหันดูถูกและคุกคามพานหมิงเย่ว์”
ประโยคสุดท้ายทำให้นักเรียนทั้งห้องจ้องมองไปที่หลี่ไอ้หรง
หลี่ไอ้หรงสีหน้าเริ่มซีดเผือก
เนื่องจากมันเกี่ยวข้องกับพานหมิงเย่ว์ อาจารย์สวีจึงได้ขึงขังขึ้นมา
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ผมต้องตรวจสอบกล้องวงจรปิดและแจ้งตำรวจให้มาตรวจสอบเรื่องนี้ ถ้าเป็นอย่างที่ฉินหร่านพูดจริงๆ ความรุนแรงในโรงเรียนเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้”
นี่มันเปลี่ยนเป็นเรื่องความรุนแรงและเกี่ยวกับตำรวจได้ยังไง
จากที่ฉินหร่านพูดถึงกล้องวงจรปิด นั่นหมายความว่าเธอไมได้โกหก หลี่ไอ้หรงพยายามแก้สถานการณ์แล้วรีบพูดว่า “ขอโทษด้วยนะคะครูสวี ที่ฉันไม่ได้ชี้แจงเรื่องต่างๆ และก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพานหมิงเย่ว์...”
“พูดกับผมไปก็ไม่มีประโยชน์ คนที่คุณควรจะพูดด้วยคือฉินหร่าน” อาจารย์ใหญ่สวีเตือนเธออย่างใจเย็น
หลี่ไอ้หรงหน้าเปลี่ยนสีด้วยความโกรธ การขอโทษนักเรียน โดยเฉพาะนักเรียนที่เธอดูถูกเอาไว้ มันก็ช่างน่าอับอายอยู่นิดหน่อย ท้ายที่สุดเธอก็กล้ำกลืนฝืนทนขอโทษฉินหร่านต่อหน้านักเรียนห้องเก้าทั้งห้อง “ฉินหร่าน ฉันขอโทษที่เข้าใจเธอผิด”
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ นอกจากนี้ที่ฉันได้ยินมา คุณหลี่เป็นคนที่เที่ยงตรงและเป็นครูที่ดี ใส่ใจนักเรียน ฉันไม่คิดว่าคุณจะทุจริต ดูหมิ่นคนยากจน รวมถึงประจบสอพลอคนรวย” ฉินหร่านกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
เด็กหนุ่มสองสามคนอดที่จะระเบิดหัวเราะออกมาไม่ได้
หลี่ไอ้หรงไม่อยากจะอยู่ตรงนี้ต่อไป เธอจึงก้มหน้าซีดเซียวนั่นแล้วเดินจากไป วันนี้เธอขายหน้าเหลือเกิน
ในตอนที่เธอเดินผ่านเกาหยาง เธอจึงถ่ายเทความโกรธใส่เขาและพูดจาร้ายกาจว่า “คุณเกา อย่าทะนงตัวไปหน่อยเลย ดูพวกขยะในห้องของคุณไว้ ฉันอยากรู้นักว่าจะมีสักกี่คนกัน ที่จะสอบผ่านเข้าวิทยาลัยได้”
เสียงกระดิ่งเป็นสัญญาณบอกว่าหมดเวลาเรียนแล้ว
จากข้อพิพาทนี้ทำให้ชั้นเรียนเลิกช้าไปแปดนาที
หลายคนรวมตัวกันพร้อมอยู่นอกห้องเก้าแล้ว
เฉียวเชิงเตะเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นยืน เขายืนบนพื้นเต๊ะท่าพูดว่า “ฉินหร่าน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ อยากให้ฉันช่วยสั่งสอนบทเรียนให้เจี่ยงหันไหม”
นักเรียนห้องเก้าที่กำลังซุบซิบเกี่ยวกับฉินหร่านไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก
ฉินหร่านเก็บหนังสือของเธอแล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า “ไม่”
หลังจากมองฉินหร่าน สวีเหยากวงก็หยิบหนังสือของเขาแล้วพูดขึ้นเบาๆ “ไปกันเถอะ ฉินอวี่บอกว่าคืนนี้เธอจะซ้อมเพลงใหม่”
เร็วๆ นี้เขาหมกมุ่นอยู่กับเพลงใหม่ของฉินอวี่และเฉียวเชิงก็รู้เรื่องนี้ด้วย
เนื่องจากฉินอวี่ไม่เห็นสวีเหยากวงกับเขาอยู่ข้างล่าง เธอจึงขึ้นไปข้างบนเพื่อรอพวกเขา
เมื่อเห็นว่ามีคนมากมายนอกห้องเก้ากำลังพูดถึงฉินหร่านอยู่ โดยที่ไม่ได้สังเกตว่าเธอก็อยู่ที่นั่นด้วย ฉินอวี่ทำอะไรไม่ได้นอกจากหยิกตัวเอง
เธอเม้มริมฝีปาก เงยหน้าแล้วถอนหายใจด้วยความกังวล “ฉันได้ยินจากพวกนั้นว่าพี่สาวของฉันก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ”


ตอนที่ 37 ฉินหร่านเหมือนใครบางคนจริงๆ
สวีเหยากวงเป็นคนสงบปากสงบคำเช่นเคย เขาหยุดสักพักก่อนจะมองฉินอวี่
เงียบขรึมจริงๆ
 อยู่ดีๆ เฉียวเชิงก็เอียงคอมองฉินอวี่แปลกๆ
 ฉินอวี่กระชับหนังสือแน่นก่อนยิ้ม “ฉันพูดอะไรผิดเหรอ พี่สาวฉันก็มีเรื่องมีราวได้ตลอดแหละ ความจริงก็แบบนี้ ถ้าเธอไม่ก่อเรื่อง โรงเรียนคงไม่ตะเพิดเธอออกมา ถ้าอาจารย์ใหญ่สวีไม่สงสารเธอ ดูจากประวัติส่วนตัวแบบนั้นจะเข้าเรียนที่นี่ได้ยังไง”
“ทำไมเธอถึงได้มีอคติกับพี่สาวตัวเองนัก พี่สาวเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เธอพูด วันนี้เจี่ยงหันที่อยู่ห้องเธอเป็นคนก่อเรื่องต่างหาก” เฉียวเชิงเดาะลูกบาสเกตบอลในมือและตอกกลับเธออย่างไม่ยี่หระ
ฉินอวี่สะดุ้งตกใจ
เธอไม่คิดว่าเฉียวเชิงจะพูดกับเธออย่างนั้น
“วันนี้ฉันจะไปเล่นบาสที่สนาม ฉันไม่เข้าอาคารศิลปกรรมนะ” เฉียวเชิงพูดกับสวีเหยากวงก่อนจะเดาะลูกบาสออกไปที่สนามกับพวกผู้ชายสามสี่คน เขาไม่คิดจะขอโทษฉินอวี่เลย
สวีเหยากวงพยักหน้า เมื่อเฉียวเชิงเดินออกไปแล้ว เขาเห็นฉินอวี่ยังยืนอึ้งอยู่และพึมพำกับตัวเอง “อาจารย์ใหญ่สวีไม่ใช่คนขี้สงสาร”
“หืม?” ฉินอวี่นิ่งงัน
 สักพักเธอก็เม้มปากและคลี่ยิ้มออกมา “นายพูดเล่นอีกแล้วนะ รู้ได้ยังไงว่าอาจารย์ใหญ่สวีเป็นคนแบบไหน”
 จากนั้นเธอก็กอดหนังสือและเดินจากไปเงียบๆ พลางมองไปยังเด็กผู้ชายสามสี่คนที่เล่นบาสเกตบอลอยู่ ฉินอวี่รู้สึกเศร้ามาก
 เธอไม่รู้ว่าสวีเหยากวงเป็นคนยังไงกันแน่ ในตอนนั้นเขาปกป้องเธอจากเว่ยจื่อหังอยู่ครั้งนึง และเธอรู้สึกว่าคนที่กล้าต่อกรกับเว่ยจื่อหังไม่ธรรมดาแน่
ถึงจะเป็นแบบนั้น ในช่วงสองปีให้หลังสวีเหยากวงก็อยู่หอพัก แต่งตัวและกินอาหารบ้านๆ
ด้วยเหตุนี้แม้เขาจะแซ่สวี แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเขาเกี่ยวข้องกับอาจารย์ใหญ่สวีเลย
ตรงกันข้ามกับเฉียวเชิงที่ดูเป็นทายาทรุ่นสองที่ร่ำรวยอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งสองเดินเข้าไปในอาคารศิลปกรรม
ฉินอวี่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากฝึกซ้อมไวโอลินอย่างหนัก ทุกวันเธอมักจะทุ่มเทเวลาเกือบสิบชั่วโมงไปกับการฝึกซ้อมจนตอนนี้เธอเล่นได้ไหลลื่นและเพราะกว่าแต่ก่อนมาก
ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนบางสิ่งขาดหายไป
 แต่ว่าสมาชิกในคณะกรรมการนักเรียนสามสี่คนก็ยังทึ่งและตื่นเต้นสุดๆ “ฉินอวี่ เธออยากเล่นในวันก่อตั้งโรงเรียนไหม นี่เพราะมากเลยนะ”
“ฉันนึกว่าเพลงที่ใช้บรรเลงในวันก่อตั้งโรงเรียนเลือกเอาไว้แล้วซะอีก” ฉินอวี่เม้มปาก “ฉันพยายามหาครูฝึกให้ใช้เพลงนี้ ฉันแต่งเอง”
“จริงเหรอ” ทุกคนอึ้งและออกอาการอิจฉา
มีเพียงสวีเหยากวงที่ดูอึกอัก
ฉินอวี่เล่นไวโอลินได้ไพเราะมาก เพียงแต่มันดูขาดอะไรบางอย่างไป เขาขมวดคิ้วนิ่ง
“นายคิดว่าไง” ฉินอวี่ถามเขา
สวีเหยากวงเหมือนจะได้สติ “เพราะมากเลย”
เมื่อฉินอวี่ซ้อมไวโอลินเสร็จ เธอก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารกับสวีเหยากวง
**
วันนี้ชั้นเรียนเลิกช้าทำให้ฉินหร่านต้องนั่งอยู่ในห้องเรียนสักพัก
คืนนี้ฝนตกค่อนข้างหนัก ทั้งฝนและหมอกทำให้ทุกอย่างดูพร่าเลือน แม้แต่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงยังดูเลือนราง
หลินซือหรานคุยกับเนี่ยเฟยเรื่องโปสเตอร์ระหว่างที่เนี่ยเฟยถือร่ม ตอนแรกเธออยากจะเอาร่มจากหอพักมาด้วย แต่พอเห็นพานหมิงเย่ว์ถือร่มสีดำอยู่ที่หน้าประตูห้องเก้า หลินซือหรานก็ยิ้มและบอกฉินหร่าน
ในตอนนั้น ทั้งห้าคนแบ่งกันใช้ร่มสองคันเพื่อเดินไปโรงเรียน ทั้งหมดเดินไปอย่างเงียบๆ ไม่จอแจ
ที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน
เมื่อจู่ๆ ฝนตกจึงมีคนรวมกันอยู่ในนั้นประปราย
ลู่จ้าวอิ่งนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ ขาทั้งสองยกขึ้นพาดและเคาะนิ้วบนโต๊ะ เขาหันไปมองเฉิงเจวี้ยน “อาจารย์เจวี้ยน ท่านประธานเจี่ยงอยากพบคุณ”
 เฉิงเจวี้ยนกำลังวินิจฉัยโรคหายาก เขาพลิกหน้าหนังสือและตอบอย่างไม่แยแสโดยไม่เงยหน้ามอง “ผมจะไม่ไปพบเขา”
การผ่าตัดก็เสร็จสิ้นแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องไปพบเขาอีก
เมื่อรู้ว่าเฉิงเจวี้ยนไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ ลู่จ้าวอิ่งก็ไม่แปลกใจอะไร พอมองไปนอกประตู เขาก็พูดขึ้นด้วยความกังวล “ฝนตกหนักมากเลย ไม่รู้ว่าฉินหร่านจะเอาร่มมาไหม เธอยิ่งเพิ่งหายไข้อยู่"
เฉิงเจวี้ยนชะงักและเงยหน้าขึ้นอย่างเสียไม่ได้
ประตูห้องพยาบาลของโรงเรียนยังเปิดอยู่เพราะฉินหร่านยังไม่มา
ขณะที่เขาพูด พวกเขาเห็นคนสองคนกำลังเดินตรงมาทางพวกเขา หญิงสาวที่ถือร่มไว้ผมสั้นและสวมแว่นตาจึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน ที่จริงแล้วเธอเป็นคนสวย แต่ดูไม่น่าสนใจนักเมื่อเทียบกับผู้หญิงข้างๆ
 สายตาของเฉิงเจวี้ยนจับจ้องไปยังหญิงสาวคนข้างๆ โดยไม่รู้ตัว
 เธอดูไม่แยแสอะไรและเยือกเย็น ดวงตาที่โดดเด่นของเธอดูวาวสดใสในหมอกราวกับภาพวาดทิวทัศน์
ฉินหร่านไม่พูดกับพานหมิงเย่ว์แม้แต่คำเดียว
เมื่อฉินหร่านเดินเข้ามาในห้องพยาบาล พานหมิงเย่ว์ก็หมุนตัวเดินกลับไปทางโรงอาหาร
เมื่อมองจากด้านหลัง ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกว่าเธอค่อนข้างผอม เขาอดที่จะหันมาถามเธอไม่ได้ว่า "ฉินหร่าน นี่เพื่อนร่วมชั้นเธอเหรอ บอกให้เขานั่งลงก่อนดีไหม ดูสิ เสื้อผ้าเปียกหมดแล้ว”
“เธอไม่มีเวลาและต้องรีบออกไปเรียนน่ะ” ฉินหร่านถอดเสื้อคลุมเปียกๆ ออก
ลู่จ้าวอิ่งพูด “เด็กเรียนชะมัด”
เฉิงเจวี้ยนหยิบรีโมตแอร์ขึ้นมากดเพิ่มอุณหภูมิ
เขาอ่านเคสต่อไปโดยที่ไม่มีสมาธินัก เขามองเห็นฉินหร่านในแสงสลัวๆ ในครัว แม้เขาจะทำเฉยเมย แต่ที่จริงเขาหัวเสียมาก
เธอดูไม่มีความสุขสักนิดและท่าทางของเธอก็แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเศร้าสร้อย
เฉิงเจวี้ยนอ่านเคสของตนต่อ เขาเอนหลังพิงโซฟาและพลิกหน้ากระดาษอย่างไม่ใส่ใจนัก
ช่วงสองวันมานี้ ทั้งสามคนได้พัฒนาความสัมพันธ์อย่างยากลำบาก แม้จะละทิ้งเรื่องความต่างออกไป ลู่จ้าวอิ่งก็ไม่ได้คิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉินหร่าน
เมื่อเฉิงเจวี้ยนบอกว่าขาดคน ลู่จ้าวอิ่งก็ไม่ได้ห้ามเขา
ตอนนี้ลู่จ้าวอิ่งชวนฉินหร่านไปกินมื้อค่ำ และฉินหร่านเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเขา
ในโรงอาหารมีคนมากมายและเธอไม่ค่อยได้มาที่นี่นัก
ปกติแล้วเธอมักจะออกไปกินตามร้านที่คนน้อยๆ มันค่อนข้างเสียเวลาพอควร
ขณะที่กินอยู่ เฉิงเจวี้ยนค่อยๆ ยกเท้าขึ้น เขาเห็นเธอดูเศร้าสร้อยจึงอดเอ่ยปากถามไม่ได้ “เป็นอะไรไป”
"อ้อ" ฉินหร่านตอบรับ เด็กสาวที่ปกติแล้วจะเยือกเย็นดูสิ้นท่า เธอหรี่ตาลง “วันเสาร์นี้มีประชุมผู้ปกครอง แต่ยายของฉันยังอยู่โรงพยาบาลน่ะ”
ลู่จ้าวอิ่งอยากพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่จู่ๆ ก็นึกถึงหนิงฉิงขึ้นมา เธอก้มหัวและกินอาหารไปอย่างเงียบๆ
 เฉิงเจวี้ยนมองเธอสักพักและอดยิ้มออกมาไม่ได้ ปกติแล้วเขาดูเฉื่อยชา และแม้แต่รอยยิ้มของเขาบางครั้งยังทำให้คนอื่นรู้สึกเครียด แต่รอยยิ้มของเขาตอนนี้เป็นรอยยิ้มที่ตาดูเปล่งประกายราวหิมะละลาย
“ครูเธอรู้จักครอบครัวของเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เขาพูด
ลู่จ้าวอิ่งพูดเสนอตัว “ฉินหร่าน ฉันเป็นพ่อให้เธอได้นะ!”
ฉินหร่านเอามือจับคางแล้วมองพิจารณาลู่จ้าวอิ่ง “คุณเด็กเกินจะเป็นพ่อฉัน”
“ฉันเป็นพี่ชายเธอได้ เอาตามนั้นแล้วกัน” ลู่จ้าวอิ่งกระชับเสื้อผ้าและดูพอใจในตัวเองสุดๆ จากนั้นเขาก็เอ่ยปากถาม “เด็กนักเรียนคนที่เธอเดินมาด้วยอยู่ห้องเดียวกับเธอเหรอ”
เฉิงเจวี้ยนมองเขานิ่งๆ
ทั้งสองคนเถียงกันอยู่นานจนกินอาหารเสร็จ ลู่จ้าวอิ่งยังหมกมุ่นอยู่กับบทสนทนาจนจู่ๆ ก็รู้สึกถึงสายตาของเฉิงเจวี้ยนที่จับจ้องอยู่
ใบหน้าของเฉิงเจวี้ยนดูงดงามและอ่อนโยน “ทำไมฉันไม่เคยเห็นคนเด็ดเดี่ยวอย่างลู่จ้าวอิ่งกระตือรือร้นแบบนี้เลยนะ”
 ตอนนั้นเองที่แข้งขาของลู่จ้าวอิ่งอ่อนแรง เขาเกาหัวแกรกๆ อีกครั้ง “โธ่ อาจารย์เจวี้ยน ฉินหร่านก็ออกจะมีเสน่ห์ ผมสนใจเธอตั้งแต่แรกเห็น แต่ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเธอหรอกนะ”
เขาไม่กล้าพอ
ฉินหร่านพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีใครพาเธอไปงานประชุมผู้ปกครองในวันเสาร์
แต่ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกถึงความเศร้าเกินบรรยาย
เขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นมาก่อน แต่ช่วงสามสี่วันที่ฉินหร่านมาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยพูดถึงครอบครัวเลยสักครั้ง
แม้ว่าเธอจะเตรียมอาหารให้พวกเขาทั้งสอง แต่เขาก็ไม่เคยถามไถ่เรื่องนี้กับเธอ
ใครก็รู้ว่าถ้าอยากเป็นเชฟให้พวกเขาทั้งสอง เธอต้องผ่านการสัมภาษณ์หลายต่อหลายครั้ง
ในตอนแรกเฉิงเจวี้ยนก็พูดแบบสบายๆ แต่หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ครุ่ดคิดและพูดอย่างระมัดระวัง “พูดต่อสิ”
ลู่จ้าวอิ่งเกาหัวก่อนเอามือจับหูและทอดสายตาออกไป “ฉันแค่… คิดว่าฉันรู้สึกคุ้นเคยกับเธอแบบบอกไม่ถูก เราไปขู่แม่ของเธอด้วยกันไหม ไหนๆ หลังกินข้าวเสร็จก็พอมีเวลา”
"คุ้นๆ เหรอ" สีหน้าของเฉิงเจวี้ยนดูเหี้ยมเกรี้ยวและหัวเราะ
"อ๊ะ ไม่สิ" ลู่จ้าวอิ่งร้องแย้งเหมือนเพิ่งตั้งสติได้ “ฉันว่าเธอเหมือน…”


ตอนที่ 33 จะเด่นอวดใคร
ฉินหร่านพับแขนเสื้อ หรี่ตามองไปที่เจี่ยงหันพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
ทันใดนั้นเจี่ยงหันก็เกิดอาการขนลุกไปทั้งตัวและรับรู้ได้ถึงอันตราย ม่านตาเธอหดตัว เตรียมถอยหลังหาทางหนี!
ก่อนที่เจี่ยงหันจะถอยหลังไป คนของเธอก็โดนบีบคออย่างแรง และคอของเธอก็โดนเหวี่ยงกระแทกกับกำแพงอย่างแรง
ร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรง
ฉินหร่านจับเจี่ยงหันไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง พลางเอาเท้าถีบเด็กสาวอีกสองคนลงกับพื้น เธอมองไปที่เด็กสาวคนสุดท้ายที่ยักคิ้วแล้วยิ้มให้ “อยากลองมั่งไหมล่ะ”
เด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายยุคนี้ไม่ละอายใจต่อการกระทำของตัวเองมั่งเลย ในสายตาของฉินหร่านพวกเขาเป็นเพียงไก่อ่อนเท่านั้น
“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว” มีคนดึงแขนเสื้อเธอจากด้านหลัง
นั่นก็คือพานหมิงเย่ว์
ฉินหร่านไม่พูดอะไร เธอมองไปที่เจี่ยงหันด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
คิ้วของเจี่ยงหันเย็นและชุ่มเหงื่อ หญิงสาวตรงหน้ามัดผมไว้ มีผมสองสามเส้นตกลงมาที่ใบหน้าและติดอยู่ที่ปากของเธอ
ดวงตาเธอชวนมอง แต่รูม่านตาแดงฉาน เธอถลึงตาใส่อย่างน่ากลัว ทำให้คนอื่นรู้สึกขนลุกกันไปทั่ว
ทุกคนที่อยู่ในห้องนอนอื่นๆ รู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงนี้
อู๋เหยียนรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ แต่เธอเหลือบมองเจี่ยงหันกับคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ตรงประตูและพูดว่า “ฉินหร่าน อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ฉันจะไปพบคนดูแลหอ...”
ฉินหร่านเปิดประตูถัดไป
ปั้ง!
ประตูกระแทกกับกำแพงแล้วเด้งกลับด้วยเสียงดังสนั่น
ไม่ใช่แค่อู๋เหยียนที่ไม่กล้าพูด แต่ทั้งชั้นเงียบสนิท
ฉินหร่านสูงกว่าเจี่ยงหันนิดหน่อย เธอปล่อยมือที่จับคออยู่ออก ก้มหัวลงและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
หลังจากนั้นไม่นานภายใต้สายตาที่น่ากลัวและแปลกประหลาดของเจี่ยงหัน เธอปล่อยมือและค่อยๆ พับแขนเสื้อขึ้น
ฉินหร่านไปหยิบแก้วคืนจากหลินซือหราน
ก่อนจะจากไป เธอหันมองด้วยสายตาแดงก่ำและยิ้มสยองให้เจี่ยงหัน “อย่าแส่เรื่องคนอื่นนัก แล้วก็กินให้เยอะๆ หน่อย”
เธอหยิบแก้วและเดินกลับห้องนอนของเธอไปอย่างช้าๆ
เด็กสาวที่เหลือยืนอยู่ตรงทางเดินเหมือนกระต่ายขี้ตกใจ รีบกระโดดหนีด้วยความกลัวเพื่อหลีกทางให้เธอ
เด็กผู้หญิงเกือบทั้งหมดในห้องโถงหดตัวเข้าไปในประตูห้องนอน สายตามองฉินหร่านเดินเข้ามาในห้อง เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้ายุ่งกับเจี่ยงหัน
ไม่มีใครรู้สึกตัว และก็เงียบมาเป็นเวลาหลายนาที
หลังจากหลินซือหรานอาบน้ำเสร็จ เธอก็ไม่เห็นฉินหร่านอยู่ในหอพัก เธอขมวดคิ้วเพราะมองไม่เห็นจนกระทั่งมาตรงระเบียง
เธอเห็นฉินหร่านนั่งหันหลังอยู่ที่ระเบียง เห็นขาของเธอห้อยลงมา
หลินซือหรานกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้น “หร่านหร่าน!”
ฉินหร่านได้ยินเสียงเอะอะ ก็หรี่ลงจนตาหยี "ตกใจอะไรเนี่ย"
บุหรี่ยังคาอยู่ในปากของเธอ เธอแกว่งขาอย่างไม่ใส่ใจ ภาพตอนกลางคืนแวบเข้ามาทำให้เธอนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมา
หลินซือหรานไม่ตอบโต้
ฉินหร่านหัวเราะเสียงเบาๆ เธอยื่นมือออกไปและกระโดดลงมาโยนบุหรี่ลงถังขยะ “ไปนอนกันเถอะ”
หลินซือหรานถอนหายใจและเอามือทาบอก “หร่านหร่าน เธอนี่น่าทึ่งจริงๆ เลย”
อีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้
เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนทำให้เจี่ยงหันกลัวได้ขนาดนี้
ฉินหร่านเข้าไปในห้องนอนเอามือไพล่ท้ายทอยและไม่ได้พูดอะไรอีก
นานมากที่จะได้ยินหลินซือหรานพูดสี่คำนี้ออกมา ทั้งสั้นและเยือกเย็น “ฉันไม่ใช่พระเจ้า”
**
บ้านพักต่างอากาศแห่งหนึ่งในอวิ๋นเฉิง
เฉิงเจวี้ยนถือมีดเรียนเกี่ยวกับหุ่นอยู่
เขาได้ยินลู่จ้าวอิ่งเปิดประตูก็ตกใจ “เจวี้ยนเหยีย เจวี้ยนเหยียครับ มี... มี...”
เฉิงเจวี้ยนใช้มีดผ่าตัดบางๆ ของเขาชี้ไปที่ลู่จ้าวอิ่งและส่ายหัว “ถ้าฉันทำพัง นายจะหาซื้อหุ่นมาให้ฉันได้ไหม”
ลู่จ้าวอิ่งเงียบสนิท
นายน้อยเฉิงใช้เงินห้าล้านในการปรับแต่งหุ่นจำลองร่างกายมนุษย์ แม้แต่หลอดเลือดก็ยังทำออกมาได้เหมือนมาก เขาหาเงินมาจ่ายได้แต่จะหาคนมาช่วยปรับแต่งหุ่นจำลองร่างกายมนุษย์ได้หรือไม่นั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง...
เขาอึ้งและพูดว่า “คำสั่งถูกตีกลับครับ...”
เฉิงเจวี้ยนดึงมีดของเขาออกมา ลมแรงพัดชายเสื้อของเขาถลกขึ้น “ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ”
ลู่จ้าวอิ่ง “...”
**
แม้ว่าจะเป็นปีสุดท้าย แต่โรงเรียนอีจงก็ไม่มีคาบเรียนเสริมในช่วงวันหยุด ก่อนหน้านี้ยังมีอยู่ แต่หลังจากที่ผู้ปกครองนักเรียนบางคนรายงานเรื่องนี้ไปยังสำนักการศึกษา พวกเขาหยุดให้มีคาบเรียนเสริมทันที
สองวันถัดมาฉินหร่านงดไปทำงานพิเศษที่ร้านชานมไข่มุก
ช่วงเช้าวันเสาร์หนิงฉิงโทรหาเธอหลายครั้งแต่เธอไม่รับสาย
ฉินหร่านสะพายกระเป๋าเป้ไปเยี่ยมเฉินซูหลานที่โรงพยาบาล
เฉินซูหลานอยู่ในห้องวีไอพีของโรงพยาบาลและได้รับการดูแลเป็นพิเศษ เมื่อฉินหร่านมาถึง คุณป้าก็กำลังป้อนซุปให้เฉินซูหลานอยู่
มู่หยิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง กำลังเล่นกับโทรศัพท์มือถืออยู่
มู่หนานนั่งหั่นแอปเปิลอยู่อีกด้านหนึ่ง
ฉินหร่านเดินเข้าไปยืนมองเฉินซูหลานอยู่ด้านนอกหน้าต่างกระจกสักพัก
เฉินซูหลานแต่งงานกับตาของเธอไวนะแต่กลับมีลูกช้า เพิ่งมีลูกคนแรกตอนอายุสามสิบ
ตอนนี้ก็จะแปดสิบแล้ว
เมื่อคนเราอายุมากขึ้นอวัยวะต่างๆ ก็เริ่มถดถอย โรคมากมายก็รุมเร้า
ฉินหร่านมีวิธีช่วยเรื่องขาของหนิงเวย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย การเจ็บป่วยและอาการอวัยวะต่างๆ ล้มเหลว เป็นฉินหร่านก็คงทำอะไรไม่ถูก
ฉินหร่านเปิดประตูเดินเข้าไป เฉินซูหลานก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที
“หร่านหร่าน ยายให้แม่ของหลานเอาของพวกนี้มาให้ หลานเก็บเอาไว้สิ” มือเฉินซูหลานสั่นเทาขณะหยิบกองกระดาษออกมาจากใต้หมอน แล้วส่งให้กับฉินหร่าน
ฉินหร่านก้มดู นี่มันกองกระดาษบันทึกที่เธอเคยขยำทิ้งลงถังขยะนี่นา
เป็นการเขียนแบบลวกๆ
เธอไม่คิดว่ายายจะเก็บมันไว้เป็นอยางดี
เมื่อเห็นว่าเธอนิ่งเฉย เฉินซูหลานก็เอากระดาษยัดใส่ไว้ในมือฉินหร่านอย่างถือวิสาสะ เฉินซูหลาน อายุมากแล้ว ความจำก็ไม่ดี แต่เธอยังจำได้ว่าอาจารย์ของเมืองหลวงจักรวรรดิได้ดูบันทึกเหล่านี้อย่างไร
เสมือนว่าเป็นอัญมณี
ถ้าเป็นพ่อแม่คนอื่น คงบังคับให้ลูกเรียนแน่นอน
แต่เฉินซูหลานไม่เหมือนกัน เธอมีความสุขต่อให้ฉินหร่านจะไม่ได้แต่งงาน เพราะมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
“ลูกพี่ลูกน้อง นั่นอะไรน่ะ” เมื่อมู่หยิงเห็นฉินหร่านเข้ามา ก็วางโทรศัพท์และเดินเข้าไปหา
เธอเอาแต่จ้องกระดาษ
แต่มองไม่ออกว่าเขียนว่าอะไร
ฉินหร่านม้วนกระดาษยัดใส่กระเป๋าเสื้อนักเรียน “ไม่มีอะไร”
เธอพูดอย่างแผ่วเบา
ถึงมู่หยิงจะอยากรู้ แต่เธอก็ไม่ถามให้มากความเพราะรู้สึกแปลกๆ
พวกเขาอยู่กับเฉินซูหลานที่โรงพยาบาลจนถึงเที่ยง และเมื่อฉินหร่านออกไปทำงานที่ร้านชานมไข่มุก เธอก็ออกไปด้วยเช่นกัน
**
ฉินอวี่ยังคงมาที่โรงเรียนในวันเสาร์เพื่อฝึกซ้อมไวโอลิน
ฉินอวี่ต้องขึ้นแสดงในวันครบรอบโรงเรียน
ในวันธรรมดาคนขับจะมาส่งเธอ ตอนนี้หลินหว่านอยากเจอฉินอวี่เป็นการส่วนตัวจึงตามมาด้วย ส่วนหนิงฉิงแค่ไปเป็นเพื่อนพวกเขา
วันเสาร์สามารถขับรถเข้าไปในโรงเรียนได้
แต่พอเข้าประตูไป ฉินอวี่พลันอยากกินชานม
ทั้งสามคนจึงลงจากรถ
คนขับลงมาเข้าคิวเพื่อซื้อชานมให้ฉินอวี่
ฉินอวี่จับแขนหลินหว่าน ส่งยิ้มพร้อมแนะนำให้รู้สถารการณ์ภายในโรงเรียนอีจง
เธอเห็นร่างที่คุ้นตาอยู่ที่ร้านชานมไข่มุก ฉินอวี่อึ้งไปพักนึง
หลินหว่านเห็นว่าฉินอวี่ทำท่าทางแปลกๆ “มีอะไรเหรอ”
เธอถามและมองตาม
“แม่คะ ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” ฉินอวี่จ้องหนิงฉิง
หนิงฉิงเห็นอยู่ก่อนแล้ว เธอหน้าซีดและเม้มริมฝีปากก่อนจะเดินไปที่ร้านชานมไข่มุกด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ฉินหร่านเดินมาตรงเคาน์เตอร์ ก้มหน้าลงก่อนวางแก้วชานมไข่มุกลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น
หนิงฉิงกำมือแน่น เธอถือกระเป๋าใบละสามหมื่นหยวนพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ฉินหร่าน ทำอะไรของแก ฉันไม่ได้ให้เงินแกหรือไง”


ตอนที่ 41 คุณเจวี้ยน เด็กดี
ทั้งฉินอวี่และเฉียวเซิงแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างห้ามไม่ได้
เฉียวเซิงเกาหัวและหัวเราะเบาๆ เว้นแต่เสียงของเขาดูแผ่วเล็กน้อย “เอ่อ อย่าล้อเล่นสิ”
ฉินอวี่กำมือแน่น ส่วนตัวแล้วเธอไม่เชื่อเลยสักนิด แต่นี่มาจากปากของสวีเหยากวง คนอื่นอาจพูดเล่น แต่เขาจริงจังเสมอ
ดวงตาของสวีเหยากวงแน่วแน่และท่าทางสงบ เขาเม้มปากและไม่ได้พูดอะไรออกมา
ตอนนี้เฉียวเซิงเองก็พูดไม่ออก
แม้แต่ฉินอวี่ยังรู้ว่าสวีเหยากวงไม่ใช่คนพูดเล่น ทำไมเขาจะไม่รู้
เขาซื้อนมถั่วเหลืองกล่องหนึ่งที่โรงอาหาร พอปักหลอดลงไปเสร็จก็พูดขึ้นว่า “เป็นเธอจริงๆ เหรอ”
“จริงสิ” สวีเหยากวงถือชามโจ๊กด้วยท่าทางเย็นชา
ณ ขณะนั้นเฉียวเซิงพูดอะไรไม่ออก ฉินอวี่ที่นั่งอยู่ข้างพวกเขาถูกเมินเป็นครั้งแรก ในหัวใจของเธอ เต็มไปด้วยความสับสนเป็นเท่าทวี
จะเป็นฉินหร่านได้ยังไง
จะเป็นเธอไปได้ยังไง!
ตะเกียบใช้แล้วทิ้งในมือของฉินอวี่แทบจะหักงอ ฉินหร่านเป็นใครกันแน่ เรียนก็ไม่ได้เรื่อง แถมเธอยัง ไม่มีดีอะไรนอกจากการต่อสู้
เมื่อก่อนนอกจากไวโอลินแล้ว เธอแทบไม่เคยเข้าชมรมอื่น เธอมีบุคลิกแปลกๆ และไม่ค่อยมีใครอยากจะเล่นกับเธอด้วยซ้ำ
เธอวาดรูปได้ยังไง แถมยังวาดรูปสวยอีก!
ฉินอวี่มักจะรู้สึกว่าเธอถือไพ่เหนือกว่าฉินหร่านเพราะรู้เรื่องฉินหร่านทุกอย่าง แต่วันนี้ฉินอวี่ก็ได้รู้แล้วว่าหลังจากไม่ได้เจอฉินหร่านมาหลายปี เธอก็ไม่รู้เรื่องราวอะไรของฉินหร่านเลย
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว เธอก็ยิ่งกำตะเกียบในมือแน่นขึ้น
เธอเงยหน้าขึ้นและยิ้มแบบขอไปที “ฉันจะไปซ้อมไวโอลิน”
“นายน้อยสวี ฉันจะไปหาฉินหร่าน” เฉียวเซิงผุดลุกขึ้นมาทันที
สวีเหยากวงพยักหน้า ดวงตาของเขาเย็นชา “ได้สิ”
**
ฝูงชนเข้ามาออกันเนืองแน่นห้อง สามทับเก้าและหลินซือหรานก็ออกไปซื้ออาหารเช้า
เฉียวเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ของหลินซือหราน ฉินหร่านยังนอนหลับอยู่ เขาเอื้อมมือไปสะกิดแขนเธอและค่อยๆ หันไปพูดว่า “เธอเป็นคนวาดหรือเปล่า”
“เฉียวเซิง” ฉินหร่านยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ น้ำเสียงของเธอแหบต่ำเล็กน้อย “อย่าเสียงดังสิ”
เธอดูไม่อยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ และเฉียวเซิงก็จำได้ว่าปกติเวลาคนในห้องเสียงดัง เธอมักจะขมวดคิ้ว ดังนั้นเขาจึงรูดซิปปากทันที
ทันทีที่เขาหันไปก็มีคนเข้ามาในห้องมากขึ้น มันเสียงดังจอแจน่าปวดหัวไม่ต่างจากตลาดสดเลย
เขาเตะโต๊ะตรงข้ามทางเดิน
“เอี๊ยด—”
เสียงดังและแรงมาก
คนที่ออกันอยู่เงียบเสียงและเฉียวเซิงก็วางมือลงบนโต๊ะก่อนหันไปมองพวกนั้นด้วยหางตา “เงียบๆ หน่อย”
เสียงของคนพวกนั้นจึงค่อยๆ เบาลง
นี่เป็นเรื่องที่พวกนักเรียนรู้กันดีอยู่แล้วว่าอย่าไปกวนใจฉินหร่าน
ฉินหร่านนอนลงสักพักและเสียงในหูก็เงียบหายไป เธอจึงเอาชุดนักเรียนคลุมหัวและสูดลมหายใจลึกๆ เธอนั่งบนเก้าอี้แล้วเอาเท้าพาดโต๊ะยันกำแพงไว้
“ภาพวาดพวกนั้น…” เฉียวเซิงมองเธอ
เมื่อมองจากมุมนี้ เขาก็เห็นขนตายาวเป็นแพหนาของเธออย่างชัดเจน และเฉียวเซิงคิดในใจว่าสมแล้วที่นักเรียนพากันตั้งฉายาเธอว่า “สาวขนตางอน”
“ฉันวาดเอง แต่อย่าพูดออกไปนะ” ฉินหร่านครุ่นคิดแล้วขมวดคิ้วอีกครั้ง เธอเดาได้เลยว่าถ้าพวกนักเรียนรู้ เธอต้องถูกจ้องมองเหมือนลิงทุกวันไปอีกนานแน่
“… บ้าเอ๊ย” เฉียวเซิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดเสียงแข็ง “ทำไมเธอถึงวาดเหยียนซีล่ะ เธอชอบหมอนั่นเหรอ”
“ใครจะชอบคนพรรค์นั้นกัน หลินซือหรานต่างหาก” ฉินหร่านกอดอกพิงกำแพง เธอดูรำคาญเสียงจอแจและดูหมดเรี่ยวแรง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็ยังดูสวย
“ฉันเข้าใจแล้ว” เฉียวเซิงหัวเราะ
นักเรียนในโรงเรียนอีจงเจ็ดในสิบเป็นแฟนคลับเหยียนซี
นั่นเป็นครั้งแรกเหยียนซีถูกพูดถึงในฐานะ “คนพรรค์นั้น”
**
ยังไม่มีใครรู้ตัวคนวาดรูป ตามเว็บบอร์ดในเว่ยป๋อได้พูดคุยถึงเรื่องนี้อยู่สองวันติดโดยไม่มีใครรู้อะไร
ไม่มีใครออกมาแสดงตัวว่าเป็นคนวาดและไม่มีใครรู้ว่าใครวาด
แต่ชื่อเสียงของฉินหร่านก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย หลินซือหรานเป็นผู้รับผิดชอบกระดานข่าวและคนในห้องสามทับเก้าก็เห็นว่าช่วงสองวันมานี้หลินซือหรานดูเอาใจฉินหร่านเป็นพิเศษ
ด้วยเหตุนี้เองความนิยมของฉินหร่านในห้องสามทับเก้าและในโรงเรียนก็พุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัว
นอกจากทุกคนในชั้นม.สามจะรู้จักเธอ แม้แต่น้องใหม่ยังรู้จักดาวโรงเรียนในตำนานที่ชื่อฉินหร่าน พวกนั้นอยากเห็นเธอ แต่ไม่กล้ามาที่ตึกของชั้นม.สาม
ฉินหร่านออกจากโรงเรียนตอนกลางวันพร้อมกับถือกระติกน้ำร้อนตรงไปยังห้องพยาบาลของโรงเรียน
“เด็กสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ ถ้าเด็กผู้หญิงสนใจเรื่องแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอก แต่พวกเด็กผู้ชายก็เป็นไปด้วยเนี่ยนะ” ต่างหูของลู่จ้าวอิ่งสะท้อนแสง “คุณเจวี้ยน เดี๋ยวนี้คุณมีเสน่ห์กับเด็กผู้ชายแล้วเหรอ”
ลู่จ้าวอิ่งเงียบ
ร่างของหญิงสาวดูเพรียวระหงภายใต้แสงอาทิตย์ และเด็กพวกชายเรียกเธอให้หยุดเพื่อยื่นซองจดหมายสีชมพูให้
หญิงสาวรับมันมาอย่างสุภาพ เด็กผู้ชายไม่ได้เดินออกไป แต่ยืนมองตามหลังฉินหร่านอยู่หน้าห้องพยาบาล
ลู่จ้าวอิ่งระเบิดหัวเราะและพูดว่า “อ๋อ จดหมายของฉินหร่านนี่เอง ในที่สุดผมก็เจอคนที่สู้คุณได้แล้ว”
ลู่จ้าวอิ่งสีหน้าเรียบเฉย
เขาสวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงลำลองที่รับกับขายาวๆ ของเขา มันเป็นรูปทรงที่เซ็กซี่มาก เขามีดวงตาสีดำและขาวคู่หนึ่งและมุมปากของเขาก็เหยียดอย่างเย็นชา
ฉินหร่านวางข้าวของก่อนตรงเข้าไปในครัว
เธอเห็นลู่จ้าวอิ่งจ้องอยู่เลยชะงัก “มีอะไร”
คุณเจวี้ยนถอนสายตาและดูกระสับกระส่าย “ปีสุดท้ายสำคัญมากนะ ฉันว่าการเรียนเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ควรเสียสมาธิไปกับเรื่องอื่น”
ลู่จ้าวอิ่ง: “…?”
ฉินหร่านพยักหน้านิ่งๆ “ขอบคุณ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
คุณเจวี้ยนรู้สึกประหลาดใจที่เธอเชื่อฟัง
ฉินหร่านกลับเข้ามา
ยังมีผู้คนอยู่ด้านนอกและคุณเจวี้ยนก็เอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายๆ “ลู่จ้าวอิ่ง ปิดประตูซิ”
**
ตระกูลหลิน
ฉินอวี่นั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็น
หนิงฉิงดูดีใจอย่างออกนอกหน้าเมื่อเธอกระซิบว่า “ได้ข่าวว่าคุณนายเฟิงชอบลูกมากเลยใช่ไหม”
“ค่ะ” ในตอนนั้นอารมณ์ของฉินอวี่ดูดีและสดใสขึ้น
ตาของหนิงฉิงเป็นประกายสดใสและเธอดูมีความสุขขึ้นมาก เธอตักเนื้อให้ฉินอวี่ “ดีกับคุณนายเฟิงไว้นะ เฟิงฉือน่ะ…”
ตระกูลเฟิงมีอำนาจในอวิ๋นเฉิงและการทำความรู้จักกับพวกเขานั้นยากมาก
หลังจากนานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหว่านปฏิบัติกับเธอดี
หนิงฉิงมองฉินอวี่ด้วยดวงตาอ่อนโยน
เธอพูดเสียงเบาให้ฉินอวี่ได้ยินเพียงคนเดียว
“มีอะไรเหรอ” หลินหว่านที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็เห็นว่าฉินอวี่อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน
“วันเสาร์นี้มีประชุมผู้ปกครอง” ฉินอวี่หันไปและยิ้ม เธอไม่มีทางพูดเรื่องฉินหร่านวาดรูปสวยแน่ แต่มันทำให้เธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอพูดอย่างอึกอัก “เด็กชั้นม. 3 มีประชุมหมด พี่เองก็อยู่ม. 3 แม่คะ แม่ไปงานประชุมผู้ปกครองของพี่และให้พี่ชายหรือพ่อมาเป็นผู้ปกครองหนูได้ไหม”


ตอนที่ 43 ฉินหร่านเป็นที่นิยมจริงๆ
มีรุ่นพี่มัธยมปลายและผู้ปกครองมากมาย พวกเขาเร่งรีบมาในเวลาเดียวกัน
เสียงของพวกเขาไม่ได้เป็นอย่างที่หนิงฉิงคิด นักเรียนในโรงเรียนมัธยมต้นถ้าไม่มีผลการเรียนดี ก็มาจากตระกูลที่ดี หรือไม่ก็มีสังคมที่ดี
ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะโดดเด่นท่ามกลางคนเหล่านี้ หนิงฉิงเป็นแม่ที่เปรียบเทียบลูกตัวเองกับลูกคนอื่นมานานแล้ว
เมื่อก่อนตอนที่เธอมาที่โรงเรียนอีจง เธอกับฉินอวี่เป็นที่สนใจของคนอื่นๆ แต่ตอนนี้ฉินหร่านกลับถูกพูดถึงมากกว่า
หนิงฉิงค่อนข้างอึดอัด
“คุณนายเฉียว” เธอเห็นรูปร่างที่คุ้นตาตรงหน้า จึงเผลอเรียกโดยไม่รู้ตัว
“คุณนายหลิน” ผู้พูดสวมชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงิน เธอดูสุภาพ พูดจานุ่มนวลและดูคล่องแคล่วต่างจากชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาและดูไร้เดียงสาที่อยู่ข้างๆ เธอ
เฉียวเซิงชำเลืองมองเธอแต่สายของเขาล่อกแล่ก “รีบหน่อยครับ แม่”
คุณนายเฉียวกล่าวขอโทษหนิงฉิง และเดินไปด้านข้างกับเฉียวเซิง
เธอยังได้ยินเสียงกระซิบของเธอกับเฉียวเซิง “เธอกังวลที่ฉินหร่านกับพี่ชายของเธอจะหนีไม่พ้นใช่ไหม”
ธุรกิจครอบครัวของเฉียวเซิงประสบความสำเร็จทั้งในปักกิ่งและต่างประเทศ แม้ว่าคุณพ่อเฉียวจะทำธุรกิจเปิดใหม่แต่เขาเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจจริงๆ ในอวิ๋นเฉิงลือกันว่าคุณนายเฉียวเป็นสุภาพสตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดในปักกิ่ง
หนิงฉิงไม่รู้เรื่องของสังคมชั้นสูงเหล่านี้มากนัก แต่เธอรู้ว่าทุกคนในอวิ๋นเฉิงต่างเกรงกลัว ตระกูลเฉียว
เมื่อก่อนเพราะฉินอวี่ หนิงฉิงจึงได้คุยกับคุณนายเฉียวแค่ไม่กี่คำ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนิทกัน เฉียวเซิงซุกซนและเข้าใกล้ได้ยาก
แต่ตอนนี้หนิงฉิงฟังพวกเขาสองคนพูดถึงฉินหร่านประหนึ่งเป็นเพื่อนเก่ากัน
“อวี่เอ๋อร์...” หนิงฉิงไม่ค่อยโดนดูถูกเหยียดหยามเท่าไรนักในโรงเรียนของฉินอวี่ จึงรู้สึกแปลกใจมากกว่าที่จะไม่พอใจ เธอไม่รู้จึงถามฉินอวี่ “ในโรงเรียนของเธอมีคนชื่อฉินหร่านอีกหรือเปล่า”
ฉินอวี่ก้มหน้าลงและไม่ยังตอบคำถามในทันที
เธอยังรู้สึกหดหู่ เมื่อเร็วๆ นี้ฉินหร่านโด่งดังมาก เธอเป็นคนเย็นชาและอวดดี ไม่ใช่แค่เด็กผู้ชายเท่านั้นที่ชอบเธอ แต่เด็กผู้หญิงก็ยังเป็นแฟนคลับของเธอด้วย
“ใกล้ถึงเวลาแล้วค่ะแม่ เราเข้าไปในห้องเรียนกันก่อนเถอะค่ะ” ฉินอวี่เลี่ยงคำถามของหนิงฉิง
“อ่าฮะ ฉันเห็นเขา พี่ชายของฉินหร่านหล่อมากเลย!”
“ให้ตายเถอะ พวกเขาอย่างกับเทวดานางฟ้า ฉันล่ะชอบจริงๆ!”
“…” เสียงรอบข้างดังขึ้นทำให้หนิงฉิงรู้สึกไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าฉินอวี่ ตอบเธอ
ฉินหร่านไม่มีความรู้และทักษะใดจึงไม่สามารถทำสิ่งใดในกลุ่มอันทรงเกียรตินี้ได้ ครอบครัวที่มีเกียรติในอวิ๋นเฉิงมีนักเรียนรุ่นพี่หลายคน หนิงฉิงก็รู้จักรุ่นพี่สองสามคนนั้น
นี่คือสาเหตุที่หนิงฉิงไม่อยากมาร่วมการประชุมผู้ปกครองของฉินหร่าน
ตอนแรกผู้อำนวยการฝ่ายการสอนไม่เต็มใจยอมรับฉินหร่าน หนิงฉิงอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อาจจะเป็นคนที่มีชื่อเหมือนกันก็ได้ เธอไม่เชื่อว่าฉินหร่านจะโด่งดังในกลุ่มนักเรียนขนาดนี้
**
การประชุมผู้ปกครองไม่มีอะไรมากไปกว่าการเน้นย้ำถึงรุ่นพี่ในโรงเรียน
“แม่ ที่นั่งของผมอยู่นี่ครับ” เฉียวเซิงยืนอยู่บนหน้าต่างและชี้ไปที่ที่นั่งของเขาในห้องเรียนที่มีเด็กผู้หญิงมากมายล้อมรอบอยู่
“นั่นพี่ชายของฉินหร่านนี่นา” เฉียวเซิงชี้ไปที่ที่นั่งของฉินหร่าน แต่กลับไม่พบฉินหร่าน
เขาพยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาเธอ
คุณนายเฉียวยิ้มอย่างใจเย็นแล้วเดินไปยังที่นั่งของเฉียวเซิง ขณะที่เขากำลังมองไปยังที่นั่งของเด็กสาวคนนั้น
เด็กสาวคนนี้ปรากฏตัวบ่อยครั้งที่บ้านของเฉียวเซิงเมื่อเร็วๆ นี้ เฉียวเซิงก็มักจะพูดถึงเธออยู่บ่อยๆ
เธอเห็นชายหนุ่มรูปงามจอมขี้เกียจนั่งอยู่บนเบาะ
ฝีเท้าของคุณนายเฉียวสั่นและผิวของเธอก็เปลี่ยนไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้จนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
มีคนมากมายมองมาที่เขาแต่เฉิงเจวี้ยนยังสามารถแยกแยะสายตาของคุณนายเฉียวได้ เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อยและเห็นคุณนายเฉียว
ไม่ใช่คนที่เขารู้จัก
เฉิงเจวี้ยนถอนสายตากลับ เอนหลังและควงปากกาในมือ ภายใต้แสงที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระดูกของเขาได้รูป ใบหน้าเรียบเนียน ผิวพรรณเปล่งประกาย
ขายาวของเขาวางลงใต้โต๊ะอย่างช้าๆ
หญิงวัยกลางคนที่โต๊ะด้านหน้าดึงเก้าอี้เร็วเกินไปจึงเผลอไปชนโต๊ะ
มีของมากมายบนโต๊ะของหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่เธอไม่อาจห้ามใจได้
“เป็นไง!”
เฉิงเจวี้ยนก้มหัวลง บนพื้นมีซองจดหมายมากมายทั้งสีชมพู สีฟ้าอ่อน และสีขาวกับรูปหัวใจสีแดง… มีหลายสิบฉบับ
“เพื่อนที่นั่งข้างๆ ซือหรานนี่ฮอตไม่เบา” นี่คือพ่อของหลินซือหราน
เขาเห็นว่าเฉิงเจวี้ยนยังเด็กอยู่จึงลูบหัวและพูดว่า “คุณเป็นพี่ชายหรือลุงของเพื่อนที่นั่งข้างๆ ซือหราน...”
เฉิงเจวี้ยนหยิบสิ่งของบนพื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาเงยหน้าขึ้นดูเหมือนไม่พอใจ แต่ก็สุภาพ “ไม่ใช่ครับ”
“แล้ว…”
เฉิงเจวี้ยนตอบอย่างใจเย็นและสุขุม “ผมไม่ใช่ญาติของเธอครับ”
น้ำเสียงของเขาดูเป็นมิตร แต่คุณเจวี้ยนดูมีความแข็งแกร่งในตัว มันปรากฏชัดตั้งแต่แรกเห็เลยว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาจนแม้แต่คนในห้องยังไม่กล้าสบตาเขา
ผู้ปกครองในชั้นเรียนกำลังคุยกันเรื่องคุณเจวี้ยน ส่วนผู้ปกครองที่นั่งข้างๆ เขาดูเงียบมาก
เฉิงเจวี้ยนค่อยๆ ใช้ความคิดในขณะที่จัดระเบียบจดหมาย
เยี่ยมมาก มีจดหมายสามสิบสองฉบับ ดูเหมือนว่าเธอจะเก็บจดหมายพวกนี้แค่ของเมื่อคืนเท่านั้น
เขายึดจดหมายพวกนั้นไว้หมดแล้ว
คุณเจวี้ยนสุดยอดจริงๆ
เกาหยางไม่ได้วิจารณ์นักเรียน ส่วนมากเป็นการให้กำลังใจเสียมากว่า เขาเขียนคู่มือสังเกตการณ์ ของนักเรียนแต่ละคนเพื่อแจกให้ผู้ปกครองคนละเล่ม
พัฒนาการด้านนี้ของเขาช้า แต่การประชุมผู้ปกครองห้องแรกนั้นเร็วมาก หลี่ไอ้หรงชมเชย สองสามคำและเลือกนักเรียนที่เกรดตกสองสามคนขึ้นมาวิจารณ์ การประชุมผู้ปกครองเสร็จก่อนกำหนด
การเรียนของฉินอวี่ก็ดี แถมเธอยังง่วนอยู่กับงานวันครบรอบของโรงเรียนด้วย หลี่ไอ้หรงยกประเด็นเหล่านี้ขึ้นมาชมเชย
หลายปีมานี้ผู้คนมารวมตัวกันเพื่อสามีหรือลูกๆ หนิงฉิงคุ้นเคยกับมันและหยุดความลังเลลง
“ฉันได้ยินว่าอวี่เออร์กำลังจะไปเรียนที่ปักกิ่งกับอาจารย์ชื่อดัง คุณนายหลินดูมีความสุขนะคะ” น้องสาวคนเล็กที่สนิทสนมพูดยกย่อง
หนิงฉิงหัวเราะ ฉินอวี่เป็นความภาคภูมิใจของเธอมาโดยตลอด แน่นอนว่าเธอมีความสุขที่ได้ยินคนพูดถึงฉินอวี่ เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
เธอเห็นความวุ่นวายที่ทางเดิน
“พวกเขากำลังมองอะไรน่ะ” หนิงฉิงเหลือบดู
น้องสาวตัวน้อยที่อยู่รอบๆ ก็รวมตัวกันและหัวเราะ “ดูสิ นั่นฉินหร่าน ฉันได้ยินมาจากลูกสาวว่าเธอเพิ่งย้ายมาเรียนเทอมนี้ แถมยังมีนามสกุลเดียวกับลูกสาวของคุณด้วย แต่เด็กคนนี้สวยมาก ไม่แปลกใจเลยที่เธอเป็นที่ชื่นชอบขนาดนี้…เอ๊ะ? เธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเฉียวใช่ไหม”
หนิงฉิงเบือนหน้าหนีจากฝูงชนและมองลงไปชั้นล่าง
ด้านหลังของเด็กสาวดูเย็นชา เธอหรี่ตาลงและดูเฉยเมย
เด็กชายที่อยู่ข้างๆ เธอถือขวดน้ำสองสามขวดให้เธอ
เป็นใบหน้าคุ้นเคยดี หนิงฉิงถอนหายใจอย่างแรง ในหัวเธอขาวโพลน


ตอนที่ 38 หลินจิ่นเซวียนทำให้คณะบริหารตกตะลึง
“อ๊ะ ไม่สิ” ลู่จ้าวอิ่งร้องแย้งเหมือนเพิ่งตั้งสติได้ “ฉันว่าเธอเหมือน…”
เขาครุ่นคิดและจู่ๆ ก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้ “เหมือนแม่ของฉัน นายน้อยเจวี้ยน!”
ลู่จ้าวอิ่งคิดเช่นนั้นและไม่ได้อธิบายอะไรให้นายน้อยเจวี้ยนฟังอีก เขาอาจบินไปทำเหมืองที่แอฟริกาเย็นนี้ก็ได้
ถึงเขาจะพูดว่าเธอเหมือนแม่ของเขาออกมาแบบนั้น แต่ลู่จ้าวอิ่งก็นึกไม่ออกว่ารู้สึกคุ้นๆ ตรงไหน
เฉิงเจวี้ยนมองเขาเงียบๆ สายตาของเขาเฉียบแหลม แต่สมองของลู่จ้าวอิ่งเหมือนจะระเบิดให้ได้
เขาล้างชามอาหารที่ทั้งสามกิน “งั้น…นายน้อยเจวี้ยน ฉันต้องล้างจานไหม?”
เฉิงเจวี้ยนหลบสายตาและพยักหน้า
อารมณ์ของเขาบรรยายออกมาไม่ได้และลู่จ้าวอิ่งต้องถอนหายใจไล่ความเครียดอยู่ในครัว เขายังไม่เลิกคิดหาความคล้ายคลึงกัน
**
ตระกูลหลิน
ฉินอวี่ฝึกซ้อมไวโอลินในช่วงสองวันนี้เพื่อทำความคุ้นเคยกับทำนองเพลง
หลินหว่านอาศัยอยู่ที่ปักกิ่ง ฉินอวี่รู้สถานะบ้านแม่สามีในปักกิ่งของป้าเธอดี แถมตระกูลหลินยังนับว่าเป็นตระกูลเศรษฐีในยุนเฉิง พวกเขาไม่ควรพูดถึงเรื่องในปักกิ่ง
เมื่อเธอได้รับโอกาสนี้ ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องฉวยมันไว้ หลังกลับจากโรงเรียน ฉินอวี่รีบกินอาหารและขลุกอยู่ในห้องไวโอลินทั้งวัน
ที่ชั้นล่าง วันนี้หลินจิ่นเซวียนกลับมาดึกและไม่เห็นฉินอวี่กินข้าวอยู่
หนิงฉิงยิ้มอย่างเริงร่า “อวี่เอ๋อร์ซ้อมไวโอลินอยู่ เดี๋ยวฉันค่อยเอาอาหารไปให้ ช่วงนี้เธอเก่งขึ้นเยอะเลย”
หลินจิ่นเซวียนไม่ได้คาดหวังจะให้เธอซ้อมหนักขนาดนี้ แต่เขาได้ยินหลินหว่านพูดถึงครูในปักกิ่ง ดังนั้นก็ไม่น่าแปลกใจ
หลังกินอาหารเสร็จ เขาขึ้นไปที่ห้องอ่านหนังสือที่ชั้นสอง ประตูห้องเปียโนเปิดอยู่ เมื่อเขาเดินผ่านห้องไวโอลินก็ได้ยินเสียงต่ำๆ ดังมาจากด้านใน
เขาเคยได้ยินเสียงไวโอลินของฉินอวี่ แต่เขาไม่เคยได้ยินทำนองแบบนี้มาก่อน
เขาหยุดชะงัก
ฉินอวี่วางไวโอลินลงก่อนเงยหน้ามาเห็นหลินจิ่นเซวียนยืนอยู่นอกประตู เธอดูประหลาดใจนิดๆ “พี่? ทำไมถึงกลับมาแล้วล่ะ”
หลินจิ่นเซวียนกดโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋า คลี่ยิ้มนิดๆ แล้วพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “อวี่เอ๋อร์ เล่นไวโอลินเก่งขึ้นเยอะเลยนะ แค่…อย่าใช้อารมณ์เยอะนักและซ้อมเยอะๆ ล่ะ”
หลินจิ่นเซวียนเล่นไวโอลินมาตั้งแต่เด็กๆ
เพราะหลินจิ่นเซวียนเก่งดนตรี เขาจึงไม่ค่อยชมเธอนัก หากเธอถาม อย่างมากเขาก็แค่พยักหน้าแล้วพูดว่า “ก็ใช้ได้”
นี่จึงเป็นครั้งแรกที่หลินจิ่นเซวียนชมเธอ
ฉินอวี่เม้มปากก่อนคลี่ย้ม “ขอบคุณค่ะพี่ เพลงนี้ฉันแต่งเอง แต่ก็ยังต้องแก้ไขอีก ถ้าพี่มีเวลาฉันขอถามได้ไหม”
“เธอแต่งเองเหรอ” หลินจิ่นเซวียนแปลกใจเล็กๆ เพลงนี้ดูทั้งเย็นชาและมืดมน แถมโครงสร้างของเพลงก็ดูอลังการไปหน่อย ไม่เหมาะกับฉินอวี่เลย
ฉินอวี่พยักหน้า “ต้องแก้อีกหน่อยน่ะ”
“เธอต้องเปลี่ยนเพลง รูปแบบเพลงนี้ไม่เหมาะกับเธอ เอาโน้ตเพลงมานี่ เดี๋ยวฉันดูให้” หลินจิ่นเซวียนมองฉินอวี่ด้วยความประหลาดใจ “แต่มันน่าประทับใจนะ”
สุดท้ายเขาก็อดชมเธอไม่ได้
ฉินอวี่เอียงคอแล้วยิ้ม
**
วันรุ่งขึ้น
ในห้องที่สองตอนเช้าฉินหร่านมาเป็นเพื่อนหลินซือหรานและเนี่ยเฟยไปเอาชอล์กสี
ไม่ค่อยมีเด็กมัธยมปลายที่อาสาอยากจัดบอร์ดนัก แต่วันอังคารถึงวันพุธเป็นเวลาที่คนแน่นมาก หลินซือหรานจึงให้เนี่ยเฟยมาเป็นเพื่อน
เนี่ยเฟยรับหน้าที่วาดภาพและเวลาก็กระชั้นเข้ามาทุกที
หลินซือหรานพาฉินหร่านไปด้วย
ขณะที่ไปเอาชอล์กสี หลินซือหรานอยากให้ฉินหร่านไปด้วย
อู๋เหยียนเองก็ไปที่ห้องพักครูเพื่อเอารายงานวิชาภาษาอังกฤษ
จึงกลายเป็นว่าฉินอวี่ถือรายงานวิชาเคมี เพราะงั้นอู๋เหยียนจึงรอฉินอวี่เพื่อจะเดินไปพร้อมกัน
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงทางเดินก็เจอกับฉินหร่านและหลินซือหรานที่ชั้นล่างกำลังเดินจากตึกเรียนไปยังตึกห้องพักครู ระหว่างนั้นก็มีนักเรียนชายปีสองส่งจดหมายรักให้เธอ
เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้และการที่เฉียวเชิงมาหาเธอ ฉินหวี่ก็เม้มปากแน่นและถามออกไปเหมือนไม่สนใจไยดีนัก “เฉียวเชิงกับเด็กใหม่ห้องเธอเป็นอะไรกัน”
“ฉินหร่าน?” สีหน้าก็อู๋เหยียนดูสับสนเมื่อเอ่ยถึงชื่อนั้น “เฉียวเชิงปกป้องเธอเอามากๆ ไมมีใครในชั้นกล้าแหย็มกับฉินหร่าน”
จากเรื่องโหลลูกอมยักษ์ล่าสุดไปจนเรื่องเฉียวเชิงพยายามทำให้เจี่ยงหันและคนอื่นๆ ในห้องสามทับเก้าไม่กล้าแม้แต่จะพูดถึงฉินหร่าน
“โอ๊ะ” ฉินอวี่คาดเดาได้และไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมามากนัก
เธอไม่สนิทกับเฉียวเชิงและรู้จักเขาผ่านสวีเหยากวงเท่านั้น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเฉียวเชิงยังคงตามสวีเหยากวงต้อยๆ แม้ว่าเขาจะเป็นทายาทเศรษฐรีรุ่นที่สอง
ฉินอวี่รู้จักเฉียวเชิงผ่านสวีเหยากวง
ในตอนนั้นเธอไม่รู้จะทำอะไรนอกจากเงียบเฉย
อู๋เหยียนเห็นว่าฉินอวี่ยังมองฉินหร่านและคนอื่นๆ จึงก้มหน้ามุ่ยๆ ลง เสียงของเธอประชดประชันพอๆ กับคำพูด “นั่นบอร์ดที่ไม่มีใครอยากทำของชั้นเรา ครูเกาเห็นว่าหลินซือหรานกับเนี่ยเฟยวาดรูปเป็น ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉินหร่านถึงมาด้วย ยายนั่นทำอะไรเป็นด้วยเหรอ คำพูดคำจาก็ไม่ได้เรื่อง หวังว่ายายนั่นจะไม่ทำบอร์ดของเราพังนะ”
ฉินอวี่ฟังเงียบๆ ขณะครุ่นคิดไปด้วย
มีเวลาสองวันในการทำบอร์ดและธีมแรกนั้นเกี่ยวกับ “การสอบเข้ามัธยมปลาย”
หลินซือหรานเขียนบทความได้ดี เธอมักจะใช้เวลาว่างเขียนบทความ
เนี่ยเฟยเองก็วาดรูปเช่นกัน
ในวันอังคารหลินซือหรานใช้เวลาพักกลางวันอ่านหนังสือและมีคาบที่ต้องศึกษาเองในชั้นด้วยเช่นกัน เธอรับหน้าที่เขียนแทบทุกอย่างและเว้นที่ว่างไว้ให้เนี่ยเฟยวาดรูป
วันพุธเวลาเที่ยง เนี่ยเฟยวาดรูปเพิ่มเติมและรอเวลาอ่านหนังสือตอนกลางคืนเพื่อทำส่วนที่เหลือ
พวกเธออ่านหนังสือกันตั้งแต่หกโมงเย็นถึงสี่ทุ่ม สี่ชั่วโมงก็มากพอแล้ว
เมื่อจบคืน บอร์ดเกินกว่าครึ่งยังคงว่างเปล่า
ฉินหร่านนั่งพลิกหน้าหนังสือบนม้านั่ง เธอนั่งพิงกำแพงและเอามือเท้าคางอย่างเฉื่อยชาอยู่ตรงนั้นเพื่อรอหลินซือหรานกลับออกมา
ก่อนที่ทั้งสองจะกลับออกไปก็เห็นเนี่ยเฟยเดินผ่านมา
หลินซือหรานวางรายงานวิชาคณิตศาสตร์ลงและดูเริงร่ามาก “เนี่ยเฟย รอฉันด้วย ฉันจำเสร็จแล้วเนี่ย”
สองวันถัดมา เธอกินมื้อค่ำกับเนี่ยเฟย
ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอเห็นเนี่ยเฟยก้มตัวลงด้วยความรู้สึกผิด “ซือหราน ฉินหร่าน ฉันขอโทษนะ ฉันคงช่วยทำกระดานข่าวไม่ได้แล้ว มีคนแจ้งฉันว่ากรรมการนักเรียนต้องทำบอร์ดแจ้งข่าว ฉันเลยต้องไปทำตรงนั้นแทน”
เนี่ยเฟยเป็นคณะกรรมการนักเรียนฝ่ายศิลปะกรรมซึ่งต้องไปทำงานสำคัญ
หลินซือหรานรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว เธอจึงฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไร”
เมื่อเนี่ยเฟยผละไป เธอนั่งเศร้าสร้อยบนเก้าอี้พลางจ้องมองโปสเตอร์ว่างๆ “อ๊ากกก หร่านหร่าน เราจะทำยังไงกันดี”
ถ้าเนี่ยเฟยบอกเธอตั้งแต่เมื่อวาน หลินซือหรานคงหาคนมาทำแทนไปแล้ว
แต่นี่ก็ดึกแล้ว บางคนก็ไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนและไม่ได้เรียนคาบศึกษาด้วยตัวเอง หลินซือหรานจึงหาคนมาแทนไม่ได้
หลินซือหรานหงุดหงิดใจ มีเด็กผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้าเดินเข้ามาหาแล้วพูดเสียงเบา
“ซือหราน เธอไปทำอะไรให้ฉินอวี่ไม่พอใจหรือเปล่า” เด็กผู้หญิงคนนั้นกระซิบ
หลินซือหรานส่ายหัวอย่างแรง เธอเตือนฉินหร่านก่อนหน้านี้แล้วว่าฉินอวี่เป็นคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย แล้วเธอจะไปทำผิดพลาดอย่างนั้นได้ไง “จะไปทำอะไรล่ะ”
“งั้นฉันก็ไม่รู้แล้ว” เด็กผู้หญิงคนนั้นจ้องหลินซือหราน “ตอนกลางวันที่ฉันเดินไปตึกเรียน ฉันเห็นฉินอวี่ขอร้องเนี่ยเฟยให้ช่วยวาดโปสเตอร์ติดบอร์ดคณะกรรมการนักเรียน”
ฉินอวี่มาจากตระกูลดีและมีผลการเรียนที่ดี เมื่อเทียบกับหลินซือหรานแล้วก็ไม่แปลกที่เนี่ยเฟยจะไปช่วยฉินอวี่แทน
ถึงแม้เธอจะรู้อยู่แก่ใจ แต่หลินซือหรานก็ไม่พอใจ ในเมื่อเธอหาคนมาช่วยจัดบอร์ดไม่ได้ เธอก็ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง
ฉินหร่านเก็บกระเป๋ามือถือไว้ในกระเป๋ากระโปรง เธอลุกขึ้น ยืนเคาะโต๊ะด้วยใบหน้าบึ้งตึง เงาทาบทับใบหน้าของเธอจนมองไม่เห็นสีหน้า “ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ”
เสียงของเธอแผ่วเบา
วันนี้หลินซือหรานไม่อยู่ในอารมณ์สนุกสนาน เธอจึงเดินไปยังโรงอาหารอย่างเศร้าสร้อย
โรงอาหารอยู่ไกลจากตึกเรียน
มันต้องใช้เวลาเดินถึงสิบนาที
สวีเหยากวงกินมื้อค่ำกับอาจารย์ใหญ่สวีในตอนกลางคืน เขาไม่ได้ไปโรงอาหารและกลับมาที่ชั้นเรียนเพื่อเอาแจ็กเกต
วันนี้ประตูชั้นเรียนไม่ได้ล็อก เขาดึงกุญแจออกมาและเดินไปที่ประตูหน้า ประตูหน้าเปิดอยู่ ทันทีที่เขาเอื้อมมือไปที่ประตูก็เห็นคนยืนวาดอะไรขยุกขยิกอยู่ที่หน้ากระดาน
สวีเหยากวงหยุดชะงักไม่ไกลจากประตูอย่างไม่รู้ตัว พลางหรี่ตามองอย่างเยือกเย็น


ตอนที่ 40 เธอคือฉินหร่าน
ฉินหร่านได้รับความนิยมมากในโรงเรียน
เธอเป็นตัวของตัวเองและมาแทนที่ฉินอวี่ในฐานะดาวโรงเรียนตั้งแต่แรกที่มาถึงโรงเรียนอีจง
ฉินหร่านหน้าตาสวยและข่าวคราวเรื่องความสวยของเธอไม่ได้โด่งดังแค่ในโรงเรียนอีจง แม้แต่นักเรียนจากโรงเรียนรอบๆ โรงเรียนมัธยมสือเยี่ยน โรงเรียนลิ่วจงและโรงเรียนจื๋อยังโดดเรียนเพื่อมาชมโฉมเธอ
ภาพชัดระดับเอชดีของฉินหร่านถูกโพสต์ขึ้นอย่างลับๆ ทั่วโรงเรียน ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนชื่นชม ความสวยโดดเด่นของเธอไม่หยุด
ฉินอวี่เคยพูดว่าเธอไม่ชอบให้ใครมาสนใจตัวเองมากนัก แต่เมื่อตอนนี้ทุกคนพากันพูดถึงแต่ฉินหร่าน แม้กระทั่งสถานะดาวโรงเรียนของเธอก็โดนแย่งไป เธอจึงอารมณ์เสีย
ฉินหร่านทำอะไรที่คู่ควรกับสิ่งนี้เหรอ
ยายนั่นเรียนก็ไม่เก่ง แถมยังชอบทะเลาะเบาะแว้ง เธอนิสัยไม่ดีและมีคุณสมบัติของพวกนักเรียนเกเรครบออกแบบนั้น
ฉินอวี่รู้ข่าวความคืบหน้าของโปสเตอร์ชั้นสามทับเก้าดี เธอไปหาเนี่ยเฟยเมื่อคืนวานเพื่อที่เนี่ยเฟยจะได้ ไม่มีเวลาวาดอะไร
เกือบทุกคนในห้องสามทับเก้าจะนั่งเอาหัวพิงพนักเก้าอี้ ไม่ก็เอียงตัวพิงเก้าอี้มองเหม่อ
รอยยิ้มบนริมฝีปากของฉินอวี่ปรากฏอยู่ได้ไม่นานนัก เธอมองเห็นเนื้อหาบนกระดานด้านหลัง และตกใจ
คนข้างหลังหัวเราะและอยากถามเธอว่าทำไมเธอไม่เดินต่อ แต่เมื่อพวกเขาเห็นกระดานข่าว ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างเช่นกัน
สวีเหยากวงไปที่สภานักเรียนแต่เช้าตรู่และเรียกประชุมตัวแทนของฝ่ายต่างๆ จากนั้นก็ตรวจสอบ แต่ละชั้นเรียน
เมื่อวานนี้เขารีบออกไปโดยไม่ทันเห็นรูปที่วาดเสร็จสมบูรณ์ ฉินหร่านวาดตัวการ์ตูนที่ดูมีชีวิตชีวา สองตัว ตัวนึงได้ลงสีแล้ว
เขาไม่ได้เห็นภาพที่เสร็จสมบูรณ์จนกระทั่งตอนนี้เอง
หลินซือหรานแบ่งโปสเตอร์ออกเป็นสี่ส่วน เธอคัดลอกบทกวีสองบทและเขียนคำคมสร้างแรงบันดาลใจสำหรับรุ่นพี่มัธยมปลายสามสี่ประโยค โดยเว้นที่ว่างตรงกลางไว้ซึ่งเป็นการนับถอยหลังเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ช่องว่างที่เหลืออีกสี่ช่องมีตัวการ์ตูน
ตัวการ์ตูนมีทั้งหมดสี่ตัวจากขวาไปซ้าย
ตัวแรกใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสีดำหลวมๆ ผมของเธอสั้น หน้าของเธอแดงก่ำและมีดวงตาที่งดงามเฉิดฉาย
ตัวที่สองใส่เสื้อยืดถือไมโครโฟนและมองทอดสายตายาวไกล
ตัวที่สามใส่เสื้อแจ็กเกตผ้าฝ้ายและมีผ้าพันแผลพันแขนของเขาอยู่
ตัวที่สี่ใส่ชุดแนวพังก์พร้อมมีแสงสปอตไลต์ฉายอยู่เบื้องบน
มันเป็นเหมือนประวัติศาสตร์ของการเติบโต
สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือทั้งกระดานดำถูกทาสีเหมือนเอฟเฟกต์บนเวที ชอล์กหลากสีขับเน้นสปอตไลต์และบทกวีชื่อดังได้เป็นอย่างดี ส่วนตัวการ์ตูนก็ผสมกลมกลืนลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ
ตรงแถวล่างมีร่างเล็กๆ สีขาวนับไม่ถ้วน มีเพียงนิ้วหนึ่งที่ถือไลต์บอร์ดอยู่
แม้เขาจะได้เห็นมาบ้างแล้วเมื่อวานนี้ แต่สวีเหยากวงก็ยังตกตะลึงกับความอลังการของฉากตรงหน้า
คณะกรรมการนักเรียนเงียบเชียบและไม่มีใครเปิดปากพูดอะไร
“อ๊าาา! เหยียนซีนี่! นี่เป็นขั้นตอนการเดบิวต์ของเขา และตัวล่าสุดคือชุดที่เขาใส่ในคอนเสิร์ตล่าสุด!”
“เหยียนซีของฉัน! เขาหล่อจังเลย!”
 “ให้ตายสิ! ฉันอยากย้ายมาอยู่ห้องสามทับเก้าแล้ว!”
เหยียนซีกำลังเป็นกระแสในตอนนี้และติดสามอันดับดาราชื่อดังในวงการบันเทิง
เสียงข้างนอกยังจอแจไม่หยุด
เกือบทุกคนหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่าย ทวีตภาพและโพสต์กันในโรงเรียน
 “เนี่ยเฟย เธอนี่แอบเป็นแฟนคลับลับๆ สินะ! ประทับใจนะเนี่ย! นึกไม่ถึงเลย แต่ตั้งแต่วันนี้ไปเธอคือนางฟ้าของฉันนะ!” เนี่ยเฟยจากห้องสามทับเก้าถูกรุมล้อม
เมื่อคืนนี้เนี่ยเฟยทำโปสเตอร์ให้คณะกรรมการนักเรียนและเธอเพิ่งเดินเข้าชั้นเรียนมา เธอถึงกับ ตกตะลึง “ไม่ใช่ๆ ไม่… เมื่อคืนนี้ฉันอยู่ที่คณะกรรมการนักเรียน เธอ… เธอต้องถามซือหรานกับฉินหร่าน…”
คนพวกนั้นจึงกรูเข้าไปหาฉินหร่านกับหลินซือหรานแทน
ฉินหร่านกำลังนอนหมอบอยู่บนโต๊ะอย่างเกียจคร้านพลางพลิกหน้าหนังสือ เธอมักจะอารมณ์บูดเมื่อต้องตื่นแต่เช้า
ใบหน้าที่สวยงามของเธอดูเย็นชา
คนในห้องสามทับเก้ารู้อารมณ์ของเธอดีจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปถามอะไร แต่นั่นไม่ได้ห้ามไม่ให้พวกเขาพูดถึงฉินหร่าน
ฉินอวี่เห็นเฉียวเซิงลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตัวเองแล้วนั่งลงบนโต๊ะตัวหน้าฉินหร่าน เขาเอียงหัวเหมือนอยากถามเธอบางอย่าง
“ไร้ที่ติ ไร้ที่ติจริงๆ” หัวหน้าฝ่ายโบกมือโบกมือและพูดออกมาเป็นประโยคแรก
ฉินอวี่มองไปที่สวีเหยากวงอีกครั้งและเห็นว่าเขาก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่าง เธอกำปากกาแน่นขึ้น
“ฉินอวี่ เธอน่าประทับใจจริงๆ” หัวหน้าฝ่ายยกนิ้วให้ฉินอวี่ “เธอรู้ได้ไงว่าบอร์ดของห้องสามทับเก้าจะสวยขนาดนี้ แล้วเธอก็อยากมาดูห้องนี้ก่อนซะด้วย”
ฉินอวี่: “…” หน้าของเธอถอดสี
**
ห้องสามทับเก้าเสียงดังมาก
ฉินหร่านสวมหูฟังเงียบๆ แล้วย่นคิ้ว
นักเรียนกลุ่มนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ
เธอสวมชุดนักเรียนและใบหน้าขาวกระจ่างของเธอเงยขึ้นเล็กน้อยราวกับมองออกไปนอกหน้าต่าง ความเกรี้ยวกราดที่หางตาแสดงออกมาชัดเจนจนเหมือนมันอยากทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
“หร่านหร่าน” หลินซือหรานดีใจออกนอกหน้าและจำใจต้องละสายตาออกจากโปสเตอร์ด้านหลังเมื่อครูเข้ามาควบคุมความสงบในห้อง
เธอมองไปยังฉินหร่าน “ใครกันเนี่ย ใครเป็นคนวาด ใครกันนะ!”
หลินซือหรานพยายามตั้งสติและมองไปที่ฉินหร่านทั้งที่ข่มความตื่นเต้นไว้แทบไม่ได้
“ฉันไม่รู้” ฉินหร่านนอนหมอบลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด
หลินซือหรานกระซิบ “โอ๊ะ” จากนั้นก็พูดขึ้นอีก “หร่านหร่าน เมื่อคืนนี้เธอไม่ทำรายงานเลยนี่”
เธอเป็นห่วงเป็นใยมากและเอารายงานของเธอให้ฉินหร่านลอก
ฉินหร่านยืดตัวขึ้นอีกครั้งและใช้มือซ้ายจับปากกา เธอคัดลอกรายงานขณะที่ดวงตาของเธอหรี่ลงและเย็นชา ท่าทางดูหงุดหงิด
ห้องสามทับเก้าเริ่มโด่งดังจากเหตุการณ์นี้
บางคนจ้องมองภาพอย่างเอาเป็นเอาตายและหันไปทางหลินซือหรานกับฉินหร่านพร้อมกับกระซิบกระซาบ
สวีเหยากวงพลิกหนังสือภาษาอังกฤษและทุกคนรอบๆ ก็คุยกันว่าใครเป็นคนวาดภาพ เขาอดมองฉินหร่านไม่ได้ เธอนิ่งเงียบ เขาใช้มือซ้ายจับปากกาเขียนช้าๆ
แต่ว่า…
มือของสวีเหยากวงหยุดชะงัก เขาจำได้อย่างแจ่มชัดว่าเมื่อคืนนี้เธอใช้มือขวา
คาบเรียนตอนเช้าใช้เวลาไม่นาน
มีคนมากมายอยู่ในห้องสามทับเก้าสวีเหยากวงออกไปซื้อมื้อเช้า เฉียวเซิงมองฉินหร่านหมอบอยู่บนโต๊ะ ดูเธอจะรำคาญเสียงดังและใช้เครื่องแบบโรงเรียนคลุมหัวเอาไว้
เขาจับจมูกตัวเองและออกไปกับสวีเหยากวง
หลังจากคาบเรียนตอนเช้าก็มีคนแห่กันมาที่ห้องสามทับเก้ามากขึ้นจนบริเวณทางเดินแทบไม่มีคน
พวกเขาเอาแต่พูดกันเรื่องกระดานข่าวและคนที่วาดภาพ
ฉินอวี่รอพวกเขาอยู่ที่ชั้นล่าง เธอมองเฉียวเซิงเดินมาข้างๆ สวีเหยากวง แต่เฉียวเซิงไม่ได้มองเธอและคุยกับสวีเหยากวงต่อ
“ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร” เฉียวเซิงกระซิบ เขาเอามือล้วงกระเป๋าและยิ้มหยัน “ฉินหร่านเอาแต่นอนกับเมินฉัน ให้ลูกอมไปก็เท่านั้น”
สวีเหยากวงเงียบ เขามักจะนิ่งเฉยอยู่แล้ว น้อยคนจะรู้จักนิสัยที่แท้จริงของเขาและดูจะไม่มีอะไรทำให้เขาสนใจได้เลย
แต่เมื่อพูดถึงฉินหร่าน เขากลับเลิกคิ้วขึ้น
ฉินอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เม้มปาก ท่าทางของทั้งสองคนกวนใจเธอ
เธอพยายามทำตัวผ่อนคลาย “คนคนนี้น่าประทับใจมากและคงไม่ได้เป็นเด็กโรงเรียนเรา ไม่งั้นคงมีคนออกมาแสดงตัวแล้ว”
ยังไม่มีคนออกมาแสดงตัวว่าวาดโปสเตอร์นั่น และฉินอวี่ก็ไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่เห็นว่าไม่สวยได้
“คนที่วาดภาพเป็นเด็กโรงเรียนเรา” สวีเหยากวงโพล่งขึ้นมา
ทั้งเฉียวเซิงและฉินอวี่ดูประหลาดใจ ทั้งสองจ้องมองเขา “…”
สายตาของสวีเหยากวงดูสับสน “เธอคือฉินหร่าน”


39 ดูสิ! ดูข้างหลังสิ!
 สวีเหยากวงรู้ว่าบอร์ดนี้ต้องจัดองค์ประกอบใหม่ เขายังอยู่ในคณะกรรมการและจะส่งมอบตำแหน่งของเขาในเทอมหน้า วันพรุ่งนี้เช้าเขาจะต้องให้คะแนนสมาชิกหลายคนในคณะกรรมการนักเรียน
สวีเหยากวงมองไปที่ตัวอักษรเข้มๆ บนกระดานดำ ลายเส้นเรียบง่าย ไหลลื่นและมีตัวการ์ตูนอยู่ พวกมันดูสดใสราวกับมีชีวิตอยู่บนกระดาน
สวีเหยากวงรู้สึกว่าตัวการ์ตูนดูคุ้นตา แต่นึกว่าออกว่าเป็นใคร
ตัวการ์ตูนอื่นดูเหมือนจะวาดแบบเร็วๆ และดูคุ้นตาเช่นกัน ตัวการ์ตูนพวกนี้ถูกวาดออกมาไวๆ
สีสันก็ดูจัดจ้านด้วย
คนวาดต้องมีฝีมือในการวาด
สวีเหยากวงไม่คิดว่าจะเห็นทักษะการวาดภาพเช่นนี้ในโปสเตอร์
คนที่กำลังวาดหันหลังให้เขา เธอเอนตัวไปด้านข้าง สวมหูฟังสีดำและสายหูฟังก็แกว่งไกลเล็กน้อยยามเธอขยับ
เธอถอยหลังออกมาและดูเหมือนกำลังพิจารณาตัวการ์ตูนที่ตนวาด
สวีเหยากวงยืนอยู่หน้าห้องเป็นเวลานาน เมื่อเขาถอยหลัง เขาก็เห็นเธอหันหน้ามาพอดี
 อีกอย่างเหม่อลอยและใช้มืออีกข้างเล่นสายหูฟัง ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งก็ถือชอล์กไว้ เธอดูชอบใจในภาพวาดของตัวเอง
เธอค่อยๆ ทอดสายตาอย่างช้าๆ
หัวใจของสวีเหยากวงเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย
ต้องเป็นฉินหร่านแน่
เท่าที่เขารู้เกี่ยวกับฉินหร่านคือเธอเกรดไม่ดีและไม่ชอบเรียนหนังสือ คำพูดของเธอเหมือนเด็กประถม และระหว่างเรียนก็ชอบนอนบนโต๊ะเรียน ไม่ก็ถือหนังสือนอกหลักสูตร
เธออ่านทุกอย่าง นิยาย หนังสือแปลและนิตยสาร
ทุกคนในห้องสามทับเก้าต่างก็รู้กันดี
สวีเหยากวงถอยหลัง เขาเม้มปากและมองไปที่ฉินหร่านขณะที่เธอหันมาหาชอล์ก แทนที่เขาจะเข้าไปหยิบเสื้อคลุม เขาแอบมองฉินหร่านและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร
"ทำไมถึงได้นานนัก" สวีเหยากวงเห็นรถสีดำจอดอยู่ริมถนนข้างโรงเรียน เขาจึงเดินขึ้นรถไป ทั้งสองไปยังโรงแรมเอ็นหยู และอาจารย์ใหญ่สวีก็ลอบมองเขา
สวีเหยากวงหันหลังไปกระซิบ “ผมกลับไปเอาของที่ลืมไว้ในห้อง”
อาจารย์ใหญ่สวีพยักหน้าโดยที่ไม่พูดอะไร
ในตอนแรกเขาไม่ได้นั่งลงแต่มองเฉิงเจวี้ยนและลู่จ้าวอิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ประธานสวี เขาอึ้งไปสักพักก่อนค่อยๆ เอ่ยปาก “นายน้อยเจวี้ยน? นายน้อยลู่?”
เฉิงเจวี้ยนถือถ้วยชาในมือและนิ้วยาวๆ ของเขาดันฝาถ้วยเพื่อเปิดออกอย่างสบายๆ และเฉื่อยชา
ลู่จ้าวอิ่งไม่ชอบดื่มชาและออกจะประหลาดใจที่เจอเขา เขาเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ยักรู้ว่านายน้อยสวีก็อยู่ในยุนเฉิงด้วย”
เฉิงเจวี้ยนยังไม่แก่ แต่เขาก็เป็นลูกชายคนโตของนายท่านเฉิงและถือว่าอาวุโสมากที่สุดในปักกิ่ง เพราะงั้นทุกคนที่รู้จักเขาจึงเรียกเขาว่านายท่านเจวี้ยน
"ผมเป็นคนบอกให้เขาย้ายมาที่นี่เอง" อาจารย์ใหญ่สวีให้พนักงานเสิร์ฟทำงานและยิ้มนิดๆ
 ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ เฉิงเจวี้ยนจึงแค่พยักหน้าและไม่ได้ขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวของพวกเขา
หลังจากกินอาหารหมดไปครึ่ง เฉิงเจวี้ยนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้และวางมือบนโต๊ะ “ผู้อาวุโสสวี ผมได้ยินข่าวลือจากโรงเรียนว่าคุณให้การรับรองสาวน้อยคนนึง”
"ใช่แล้ว" อาจารย์ใหญ่สวีหัวเราะและทอดสายตาออกไป "ไม่ใช่แค่คนเดียว"
"ไม่ใช่แค่คนเดียวเหรอ" เฉิงเจวี้ยนเขี่ยถ้วยและเลิกคิ้วขึ้น
"มาคุยเรื่องนี้กันเถอะ" อาจารย์ใหญ่สวีส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดมากกว่านี้อีกแล้ว
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ลู่จ้าวอิ่งอดใจไม่ไหว เขาจิบไวน์และเอ่ยปากถาม “ผู้อาวุโสสวี ใครคือผู้สืบทอดที่เหมาะสมที่คุณพูดถึงคราวก่อน”
ผู้อาวุโสสวีส่ายหัวแทนคำตอบ
 ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกคันยุบยิบในใจเหมือนโดนลูกแมวข่วนและสงสัยอย่างมาก แต่เมื่อผู้อาวุโสสวีไม่อยากบอก เขาก็จะไม่บังคับเช่นกัน
สวีเหยากวงเอาแต่กินและไม่ได้มีส่วนร่วมในบทสนทนา
เมื่อลู่จ้าวอิ่งพูดถึงผู้สืบทอดของตน เขามองไปที่ผู้อาวุโสสวีทันที เขาเม้มปากอย่างไม่เชื่อใจ กำหมัดที่ซีดเซียวของตนเอาไว้
หลังกินเสร็จ ผู้อาวุโสสวีและนายน้อยสวีกลับออกไปก่อน
ลู่จ้าวอิ่งอยู่กับเฉิงเจวี้ยนสักพัก
ผู้จัดการหวังหยิบกล่องข้าวมาและลู่จ้าวอิ่งหยิบไป ชายทั้งสองคนลงลิฟต์มาด้วยกัน
หลินจิ่นเซวียนเดินเข้าประตูมาพร้อมกับเฟิงฉือ ทั้งสองอยากคุยกัน ดูเหมือนว่าหลินหว่านและหลินฉีเองก็อยากเชิญเฟิงฉือมากินมื้อค่ำ
ในฐานะที่เป็นนักลงทุนของหลินจิ่นเซวียนและลูกชายของนายกเทศมนตรีเฟิง นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หลินหว่านและหลินฉีเกรงใจและให้เกียรติ
นายกเทศมนตรีเฟิงทำงานอย่างใสสะอาด เขาไม่ค่อยไปกินอาหารกับคนอื่นและสมาชิกในตระกูลเฟิงก็ไม่สนิทสนมกับใครเช่นกัน เมื่อได้รับโอกาสนี้ทั้งหลินหว่านกับหลินฉีจึงให้ความสำคัญมาก
เฟิงฉือเห็นทั้งสองคนแล้วก็อึ้งไปนิดๆ เขาหยุดทักทาย “คุณลู่”
น่านับถือ
แม้ทั้งสองจะมีชื่อเรียกว่า “นายน้อยลู่” และ “นายท่านเจวี้ยน” แต่เขาไม่ได้อยู่ในแวดวงปักกิ่ง เขาจึงไม่กล้าจะเรียกทั้งสองเช่นนั้น
เฉิงเจวี้ยนเป็นที่รู้จักในปักกิ่งและเขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร มีเพียงลู่จ้าวอิ่งที่ตอบรับเขาด้วยรอยยิ้ม
เขาก็ไม่สนิทสนมกับอีกฝ่ายเช่นกัน พวกเขาจึงเพียงพูดทักทายแล้วผละไป
เมื่อพวกเขาไปแล้ว หลินจิ่นเซวียนก็พูดขึ้นว่า “สองคนเมื่อกี้…”
“ตระกูลเฉิงกับตระกูลลู่ที่ปักกิ่งน่ะ” เฟิงฉือพูดเสียงทุ้ม
หลินจิ่นเซวียนสูดหายใจลึกก่อนจะสงบใจและตั้งสติได้
เขาเคยไปปักกิ่งมาก่อนและรู้ดีว่าเมืองนี้เต็มไปด้วยเสือที่หมอบรอโอกาส คนที่เดินสวนไปมาบนถนนธรรมดาๆ อาจเป็นคนที่ไม่ควรไปมีเรื่องด้วย ตระกูลหลินไม่ได้มีชื่อในเมืองนั้น
นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่หลินจิ่นเซวียนยืนกรานจะทำธุรกิจ
"พี่ พี่เฟิง" เสียงบอกความดีใจดังขึ้น ฉินอวี่ที่รออยู่ด้านบนลงมาด้านล่างเพื่อเกาะแขนหลินจิ่นเซวียนและมองไปที่ประตูอย่างสงสัย "เมื่อกี้คุยกับใครเหรอคะ"
เธอเพิ่งออกมาจากลิฟต์จึงเห็นเพียงแผ่นหลังของทั้งสองคน
เฟิงฉือดูนบนอบและเงียบขรึม
นั่นคือเฟิงฉือ ลูกชายของนายกเทศมนตรี บุคคลที่แม้แต่หลินจิ่นเซวียนเองก็ควรระวังไว้
"ก็แค่คนทั่วไปสองคนน่ะ" เฟิงฉือไม่ได้พูดอะไรกับฉินอวี่มากและยิ้มให้
ฉินอวี่ตามทั้งสองขึ้นลิฟต์ไปและอดหันหลังมามองไมได้
ที่ชั้นบน เมื่อเขาเห็นคุณนายเฟิงนั่งข้างๆ หลินหว่าน เฟิงฉือก็อึ้งไป “แม่?”
คุณนายเฟิงกลอกตาใส่เขาก่อนจะยิ้มให้ฉินอวี่ "อวี่เอ๋อร์ มานี่สิจ๊ะ มานั่งใกล้ๆ ฉัน"
เธอดูชอบฉินอวี่อย่างออกนอกหน้า
หลินหว่านและหลินฉีมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
 **
เช้าวันรุ่งขึ้นที่โรงเรียนอีจง
ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในห้องสามทับเก้าเสียงข้างในก็แทบดังสนั่นออกมา นี่เป็นเวลาอ่านหนังสือตอนเช้า แต่ทั้งหน้าต่างและประตูชั้นเรียนเต็มไปด้วยคนมากมาย ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง
เฉียวเชิงขมวดคิ้ว เขาเตะประตูออกอย่างรำคาญใจ “เสียงดังชะมัด”
"อ้าว คุณ คุณเฉียว ในที่สุดก็มาแล้ว!” เพื่อนร่วมโต๊ะของเขาผุดลุกขึ้นมาอย่างลิงโลด
"มีอะไร?" เฉียวเชิงมองแล้วจับผมของตัวเอง
ระหว่างการสนทนานั้นยิ่งมีคนพากันมามุงดูไม่ขาดสาย
เด็กผู้ชายเงยหน้าไปด้านหลัง หน้าของเขาแดงแปร๊ด "ดูสิ ดูข้างหลังสิ!"
ในตอนนั้น สมาชิกของคณะกรรมการนักเรียนกำลังถือหนังสือเพื่อตรวจสอบโปสเตอร์ทีละแผ่น
เริ่มจากชั้นของรุ่นพี่ก่อน
"ประธาน ชั้นเรียนเป็นไงบ้าง" ใครบางคนกระซิบถามสวีเหยากวง
ฉินอวี่ดูจะอารมณ์ดี เธอยิ้มและเดินตามสวีเหยากวง เธอเห็นคนในห้องสามทับเก้าแล้วก็ยิ้ม “โปสเตอร์นี่ก็วาดสวยดี”
เธอถือหนังสือและเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปในห้องสามทับเก้า


ตอนที่ 42 พี่ชายของฉินหร่าน
หนิงฉิงยังยิ้มอยู่ตอนที่พูดประโยคก่อนหน้า แต่ประโยคเมื่อครู่ทำให้เธอหุบยิ้มทันที เธอพูดรับรอง “เดี๋ยวแม่จัดการเอง ไม่ต้องห่วงนะ”
หลังได้ยินคำพูดของหนิงฉิง ฉินอวี่ก็ยิ้มเยือกเย็น
เธอก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป
เมื่อเห็นท่าทางของหนิงฉิงแล้วก็เห็นได้ชัดว่าเธอคงไม่อยากพูดเรื่องนี้บนโต๊ะอาหารเย็น
หลังมื้อเย็น ฉินอวี่จับตามองความเคลื่อนไหวของหนิงฉิงและเห็นเธอผละออกไปโทรหาใครบางคนข้างนอก หลังจากครุ่นคิดสักพัก ฉินอวี่ก็ตามเธอไป
หนิงฉิงโทรหาฉินหร่านสองครั้ง แต่เธอไม่รับ เธอขมวดคิ้วและโทรไปเป็นครั้งที่สาม
ในที่สุดฉินหร่านก็รับสาย เสียงเธอจริงจังและสั้นห้วน “มีอะไร”
“แกมีประชุมผู้ปกครองวันเสาร์นี้ใช่ไหม” หนิงฉิงพูดพลางนวดขมับของตัวเอง “ฉันจะไปเป็นผู้ปกครองอวี่เอ๋อร์ โทรเรียกป้าแกให้มาเป็นผู้ปกครองของแกก็แล้วกัน”
การประชุมของผู้ปกครองและครูนั้นเกี่ยวกับผลการเรียนและความประพฤติของนักเรียน หนิงฉิงไปเป็นผู้ปกครองของฉินอวี่หลายครั้ง ในการประชุมทุกคนจะอยู่ในชั้นเดียวกัน หลี่ไอ้หรงถึงขั้นพูดชื่อพ่อแม่ที่ลูกมีผลการเรียนแย่
เธอไม่ได้พูดแบบจริงจังอะไรและตำหนิเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ในโลกของผู้ใหญ่แล้วมันถือเป็นเรื่องน่าอับอาย
เมื่อคิดถึงความประพฤติและผลการเรียนของฉินหร่านแล้ว หนิงฉิงไม่อยากไปร่วมประชุมผู้ปกครองของเธอแน่
เธอก็เป็นแม่ของฉินอวี่เหมือนกัน ฉินอวี่วางตัวดีที่โรงเรียนและเป็นคนดัง เมื่อเธอเดินกับฉินอวี่ เธอมักจะได้ยินผู้คนพากันพูดว่าเธอเป็นแม่ของฉินอวี่หรือเปล่า
ทุกครั้งที่เธอเข้าร่วมประชุมผู้ปกครองของฉินอวี่ เธอมักได้รับความสนใจจากพ่อแม่ของเด็กคนอื่นๆ
ดังนั้นจากสองตัวเลือกนี้ หนิงฉิงก็ต้องเลือกฉินอวี่อยู่แล้ว
ฉินอวี่ยืนอยู่ที่ประตู เมื่อได้ยินคำพูดทั้งหมด เธอก็กำมือแน่น ที่จริงแล้วเธออยากให้หลินฉีหรือหลินจิ่นเซวียนเข้าร่วมประชุมแทนหนิงฉิง
แต่กลับกลายเป็นว่าหนิงฉิงไม่สนใจฉินหร่านเลยด้วยซ้ำ
ฉินอวี่เศร้าใจ ในตอนนั้นเธอถึงขั้นคิดว่าฉินหร่านก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไร
**
ฉินหร่านวางสายจากหนิงฉิงอย่างสุดทน เธอได้ยินคำพูดและเสียงหัวเราะของแม่
ลูกๆ ทั้งสองของป้าก็อยู่ในโรงเรียนเดียวกันและลุงของเธอก็เข้าโรงพยาบาล ปกติป้ามักจะหาเวลาไปเยี่ยมยาย ฉินหร่านไม่คิดจะขอให้เธอมาเข้าร่วมงานประชุมผู้ปกครองแน่
เธอเดินไปที่ห้องเรียนพร้อมกระติกน้ำร้อนที่มีน้ำอยู่เต็ม ดวงตาของเธอหม่นหมองและใบหน้าดูเย็นชาราวกับมีไอเย็นแผ่อยู่รอบตัวเธอ
สิ่งเหล่านี้ไม่มีผลกับผู้ที่มองและกระซิบกระซาบกันในเรื่องของเธอเลย
ภายในไม่กี่วันที่มาโรงเรียน มู่หยิงก็รู้ถึงกิตติศัพท์ความโด่งดังของฉินหร่าน ไม่ว่าจะจากโพสต์บน เว็บบอร์ดของโรงเรียนหรือตามท้องถนนก็มีแต่คนพูดเรื่องฉินหร่าน ต่างจากฉินอวี่ที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึงมากนัก
ช่วงนี้ผู้คนต่างพากันพูดถึงเรื่องกระดานข่าวปริศนาเป็นพิเศษ
ถึงยังไงฉินหร่านก็เป็นนักเรียนใหม่และหน้าตาก็สะสวยกว่าฉินอวี่ แม้ฉินอวี่จะหน้าตาดีมาก แต่ทุกคนก็เห็นเธอมาสองปีจนเบื่อ โดยเฉพาะเมื่อตอนนี้พวกเขามีหน้าตาของฉินหร่านมาให้เปรียบเทียบได้
มู่หยิงเป็นรุ่นน้องและอยู่ในระหว่างการฝึกทหาร หลังกินมื้อเย็นเสร็จ เธอก็เข้าฝึกต่อ งานในชั้นเรียนวันนี้คือทำความสะอาดสนามเด็กเล่น
คนกลุ่มหนึ่งเดินอยู่บนถนนและบังเอิญมองเห็นฉินหร่าน
"มู่หยิง ดูสิ ญาติที่เป็นดาวโรงเรียนของเธอนี่” หลี่อวี้หานดึงแขนมู่หยิงและกระซิบด้วยความตื่นเต้น
เมื่อมู่หยิงเงยหน้าขึ้น เธอก็มองเห็นฉินหร่านจริงๆ เธอจึงโบกมือและตะโกนเรียกทันที “พี่คะ!”
หลังจากคุยโทรศัพท์กับหนิงฉิง ฉินหร่านก็อารมณ์ไม่ดี มู่หยิงตะโกนเรียกเธออยู่ไม่ไกลนัก เธอเงยหน้าขึ้นมองและสีหน้าดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
เธอค่อยๆ พยักหน้าและมองไป "เรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ"
"เพื่อนร่วมชั้นของฉันดีมากเลย” มู่หยิงยิ้มไปพูดไป เธอมองกระติกในมือของฉินหร่าน ฝากระติกนั้นประดับเพชรแวววาวอยู่รอบๆ อย่างประณีตและงดงาม
เธออดใจมองมันอีกครั้งไม่ได้
ฉินหร่านพยักหน้า เพราะเธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สิ่งที่เธอเห็นนั้นจึงแจ่มชัดขึ้น
"ฉินหร่าน รอด้วยสิ” ไม่ไกลจากจุดนั้น เฉียวเซิงถือลูกบาสเกตบอลวิ่งเข้ามา เขาตรงมาหาฉินหร่านพร้อมดึงชายเสื้อมาเช็ดเหงื่อ
กล้ามหน้าท้องของเขาชัดเจนเพราะเขาชอบเล่นบาสเกตบอล
เขาหล่อและทุกคนในโรงเรียนรู้ดีว่าเขาเป็นทายาทรุ่นที่สองของตระกูลเศรษฐี ผู้คนเริ่มจับจ้องกันมากขึ้น และมู่หยิงยังได้ยินคนพูดว่า “ฉินหร่าน" และ “เฉียวเซิง” อยู่ด้วยกัน
มู่หยิงรู้ดีว่าเฉียวเซิงเป็นใคร เธอจึงอดจ้องเขาไม่ได้ เขาเป็นผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดีจริงๆ
"เอาโค้กมาให้ฉันแก้วนึงสิ" เฉียวเซิงสั่งรุ่นน้องและหันมาถามฉินหร่าน "เธอจะเอาอะไร"
ฉินหร่านส่ายหน้า
"โอเค" เฉียวเซิงถือลูกบาสเกตบอลและถามมู่หยิง "พวกเธอรู้จักกันเหรอ"
"ใช่ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องฉันเอง" ฉินหร่านล้วงกระเป๋าและมองไปที่มู่หยิง เธอพูดอย่างเฉื่อยชาและวางท่านิดๆ “ฉันต้องไปแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาฉันที่ห้องสามทับเก้านะ”
"ใช่ น้อง มาหาพี่ด้วยก็ได้นะ” เฉียวเซิงถือลูกบาสเกตบอลเดินตามฉินหร่านไป เขายิ้มให้มู่หยิงก่อนจะรีบตามฉินหร่านไปอย่างรวดเร็ว
เขาไม่รำคาญเลยสักนิดที่ฉินหร่านเมินเขา
เฉียวเซิงกับฉินหร่านสนิทกันอย่างคาดไม่ถึง เขาดูสนิทสนมกับเธอมากกว่าฉินอวี่เสียอีก
"มู่หยิง ญาติเธอเป็นดาวโรงเรียนเหรอ” ผู้ชายในชั้นเดียวกันกับมู่หยิงมองเธอด้วยความประหลาดใจ
เด็กผู้หญิงในชั้นเดียวกันกับมู่หยิงก็มองเธอด้วยความอิจฉาและเธอก็ถูกผู้คนรายล้อมอย่างรวดเร็ว
มู่หยิงจำโลโก้บนกระติกน้ำของฉินหร่านได้ เมื่อเธอเก็บขยะที่สนามเด็กเล่นเสร็จ เธอก็รีบหยิบมือถือออกมาค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ต กระติกน้ำที่สวยมากนี้เป็นของแบรนด์ราคาแพง
เธอหาแบบที่ฉินหร่านมีไม่เจอ แต่เธอเห็นว่าราคาอย่างต่ำของกระติกน้ำยี่ห้อนี้อยู่ที่สี่หยวน
มันเกือบเท่าเงินเดือนของหนิงเวยทั้งเดือน
ได้ยินมาว่าตระกูลหลินไม่ชอบพี่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมพวกนั้นถึงซื้อกระติกน้ำราคาแพงให้เธอล่ะ
**
ในซอยเงียบๆ ข้างโรงเรียน
เฟิงฉือมองหญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามและย่นคิ้ว “ทำไมเธอไม่ย้ายออกมาจากตระกูลเฟิงล่ะ”
พานหมิงเย่ว์ก้มหัวลงแล้วพูดเสียงเบา “ฉันอยากตั้งใจเรียนในปีสุดท้าย”
"ตั้งใจเรียนเหรอ" เฟิงฉือเลิกคิ้ว “ไม่ต้องมาพูดเอาใจฉัน เข้าใจไหม”
พานหมิงเย่ว์เงยหน้ามองเขาก่อนเดินออกไป
เขากระชากข้อมือเธอก่อนโอบกอดไว้ ชายคนนั้นพิงไหล่ของเธอพักไว้อย่างนั้น “เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน แต่เธอก็ยังเย็นชากับฉันมาก”
"ปีสุดท้าย…" พานหมิงเย่ว์อ้าปากพูด
เฟิงฉือขัดเธอ “เธออยากตั้งใจเรียนใช่ไหม ผลการเรียนเธอก็ดีพอจะเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้แล้วนี่”
พานหมิงเย่ว์ถอนหายใจ “พี่เฟิง ฉันไม่ได้ฉลาดขนาดนั้นหรอกนะ”
ไม่ไกลจากตรงนั้นมีเสียงของนักเรียนกำลังพูดคุยกัน พานหมิงเย่ว์เป็นนักเรียนชั้นแนวหน้าและค่อนข้างมีชื่อเสียง เฟิงฉือปล่อยเธออย่างไม่เต็มใจนัก
“เธอเป็นอะไรกับพ่อของฉัน” เฟิงฉือจ้องเธอและหยิกแก้มเธอ “อย่าบอกนะว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสของพ่อฉันจริงๆ”
พานหมิงเย่ว์แทบไม่เคยพูดถึงพ่อแม่ของตัวเองเลย เฟิงฉือเคยสืบเรื่องนี้มาก่อน แต่ก็ไม่ได้อะไรราวกับว่ามีใครบางคนจงใจปกปิดเรื่องนี้เอาไว้
พานหมิงเย่ว์อยากพูดเรื่องการประชุมผู้ปกครองและครู แต่พอถูกถามเช่นนี้ เธอก็กลืนคำพูดลงคอ ก้มหน้าและดวงตาฉายแววเศร้า
**
การประชุมผู้ปกครองในวันเสาร์
นักเรียนก็ต้องเข้าร่วมการประชุมด้วยเช่นกัน แต่พวกเขาก็ยังยืนอยู่กันตรงทางเดิน ไม่ก็หลังห้องเรียน ผู้ปกครองนั่งบนโต๊ะที่นักเรียนนั่งเรียนในห้อง
วันนี้หนิงฉิงใส่ชุดเข้ากันที่เพิ่งออกใหม่ล่าสุดและจูงฉินอวี่ลงจากรถ
รถบีเอ็มดับเบิลยูดูไม่ค่อยโดดเด่นนักเมื่อจอดอยู่หลังรถคาเยนน์
นักเรียนปีสุดท้ายกับผู้ปกครองอยู่กันเต็มโรงเรียน
หนิงฉิงรักษากิริยาของตนเอง
เธอเคยเข้าร่วมการประชุมผู้ปกครองของฉินอวี่เช่นนี้ปีละครั้ง และทุกครั้งที่เธอพาฉินอวี่มาที่โรงเรียน เธอจะได้รับความสนใจมากมาย
เธอเดินเข้าประตูโรงเรียนพร้อมฉินอวี่ ทันทีที่เธอยิ้ม เธอก็ได้ยินเสียงดังขึ้นไม่ไกลจากด้านหลัง “โธ่ พ่อแม่ของฉินหร่านไม่มา แม่ครับ ผมอยากพาแม่ไปดูพ่อภรรยาหรือแม่ภรรยาในอนาคตจริงๆ!”
"พ่อคะ ฉินหร่านเป็นดาวโรงเรียนที่หนูเคยเล่าให้ฟังไง แล้วเดี๋ยวพ่อไปดูกระดานข่าวห้องสามทับเก้านะคะ เขาเจอคนวาดแล้วด้วยนะ!”
จากนั้นฝูงชนก็ออกันเนืองแน่นและนักเรียนอีกคนก็ผลักหนิงฉิงให้หลบไปด้านข้างพร้อมกับถือโทรศัพท์และตะโกนอย่างตื่นเต้น "นี่พี่ชายของฉินหร่านจริงๆ เหรอ พี่ชายของเธอหน้าตาแบบนั้นเหรอ"


ตอนที่ 48 นี่มันไม่ใช่รถอาจารย์ใหญ่สวีนี่
ฉินหร่านก้มตัวลงเก็บแก้วขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์ “ฉันไม่เป็นไร”
เฉิงเจวี้ยนเข้ามาช่วยเธอเก็บกวาดเศษแก้วที่อยู่บนพื้น
ฉินหร่านรอให้เขาเดินออกไปคุยกับลู่จ้าวอิ่งและผู้ชายอีกคนหนึ่งก่อนที่จะหยุดนิ่ง
เธอยืนอยู่ตรงนั้น สายตาลดต่ำลงพร้อมคิดอะไรบางอย่างที่น่าตกใจนิดหน่อย
โทรศัพท์มือถือสีดำวางอยู่ข้างๆ เธอ เมื่อเฉิงเจวี้ยนออกไปมันก็สว่างขึ้นมา
สองนาทีต่อมามันก็สว่างขึ้นมาอีก
ฉินหร่านได้สติกลับมาก็เห็นว่าแสงสว่างค่อยๆ หรี่ลง เธอหันไปอีกทางโดยไม่ใส่ใจ
และไม่หันไปมองมันอีก
“เฉิงมู่” ด้านนอกประตูลู่จ้าวอิ่งวางขาลงบนโต๊ะและเอนเก้าอี้ของเขาไปด้านหลังร้อยแปดสิบองศา
เขาหมุนปากกาในมือ “ครั้งสุดท้ายฉันส่งอีเมลหาเจียงตงเยี่ย แต่ฉันเปิดเผยรายละเอียดอะไรไม่ได้”
เฉิงมู่ตกตะลึง
สักครู่ใหญ่เขาก็กระแอมแล้วพูดว่า “นายน้อยเจวี้ยน คุณทำได้ยังไง”
หมาป่าเดียวดายเป็นอันดับหนึ่งของหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า
เนื่องจากมีการติดต่อกับนานาชาติ คนภายนอกจึงให้ฉายานี้มา
ถึงแม้ว่าเฉิงมู่จะเป็นหัวหน้าของหน่วยสวาทในปีนั้น แต่เขาก็สอบไม่ผ่านถึงสามครั้ง
แถมยังไม่ได้เป็นแม้แต่สมาชิกทั่วไปเลยด้วยซ้ำ
ตั้งแต่การสืบสวนคดีอาชญากรรมไปจนถึงอาชญาวิทยา ทุกคนต่างเคยได้ยินเรื่องราวของอัจฉริยะในหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า
เฉิงมู่มองไปทางห้องครัวอีกครั้งโดยลดเสียงลงแล้วพูดสั้นๆ ว่า “ผมได้ยินมาว่าเขาไม่ได้รับคำสั่ง
ให้เคลื่อนไหวมาเกินหนึ่งปีแล้ว ทำไมคุณถึงให้เขา…”
ขณะที่เขาพูด ฉินหร่านก็เข้ามาพร้อมชามสองสามใบ
เฉิงมู่เงียบและจบบทสนทนาทันที
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉิงมู่ก็รู้ว่าตัวเองโง่ขึ้นมาอีกครั้ง ไม่เห็นต้องระวังอะไรเลยนี่ เด็กที่ใส่ชุดนักเรียนก็ต้องเป็นนักเรียนอยู่แล้ว ต่อให้เธอได้ยินก็คงไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไรอยู่ดี
ขณะรับประทานอาหารเฉิงเจวี้ยนก็แนะนำชายชุดดำกับฉินหร่านเป็นคนแรก “นี่คือเฉิงมู่
คราวหน้าถ้าผมไม่อยู่แถวนี้ คุณมาหาเขาได้”
ฉินหร่านมองมาที่เฉิงมู่แล้วพยักหน้า
จากนั้นเขาก็เริ่มถามเรื่องแบบฝึกหัดสองสามข้อที่ให้เธอไป “เธอเริ่มทำบ้างหรือยัง”
“...ค่ะ” ฉินหร่านอารมณ์เสีย
“โอเค…” ลู่จ้าวอิ่งยิ้มโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า “ฉินหร่าน อย่าบอกนะว่าเธอบันทึกปัญหานั่นไปแล้ว
แค่ลอกคำตอบลงไปแค่นั้นเหรอ เธอรู้ไหมว่านายน้อยเจวี้ยนทำมันขึ้นมาเพื่อ...”
ยังไม่ทันที่ลู่จ้าวอิ่งจะพูดจบ เฉิงเจวี้ยนก็วางมือลงบนโต๊ะแล้วมองเขา
ลู่จ้าวอิ่งยกมือขึ้นปิดปากเป็นสัญญาณว่าหยุดพูดแล้วทันที
เขามองที่เฉิงเจวี้ยนแล้วถอนหายใจ
ครึ่งเดือนที่แล้วเฉิงเจวี้ยนถูกเรียกมาทำงานยากๆ ลู่จ้าวอิ่งไม่เคยนึกเลยว่าเขาจะต้องมาเจอ
กับเรื่องยุ่งยากแบบนี้
นายน้อยเจวี้ยนสร้างความลำบากให้กับเอกสารทบทวนบทเรียน...
บางทีผู้คนในปักกิ่งกำลังใจร้อนเรื่องเอกสารสำคัญนั่น
เฉิงมู่ไม่กล้าคุยด้วยตั้งแต่ต้นจนจบ และไม่ได้อยู่รับประทานอาหารเย็นกับคนทั้งสอง
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เฉิงมู่ก็มองฉินหร่านกับเฉิงเจวี้ยนออกไปด้วยกัน
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายน้อยลู่ เด็กสาวคนนั้น…”
“อย่ายุ่งกับเธอ” ลู่จ้าวอิ่งเอนตัวพิงเก้าอี้ เขาต้องไปล้างจาน แต่ตั้งแต่ที่เฉิงมู่อยู่ที่นี่
เขาก็ยกหน้าที่ล้างจานให้แล้ว
เขายิ้มอีกครั้ง “นายน้อยเจวี้ยนของเราเป็นห่วงเธอมาก”
เฉิงมู่มองเขาแล้วเริ่มคิดว่าเด็กสาวคนนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล
ในปักกิ่งมีผู้หญิงมากมายคอยไล่ตามนายน้อยเจวี้ยน ต่อให้เป็นเทพธิดาก็คอยมาตามติดอาจารย์
เจวี้ยน พวกเขาจะเอามาเทียบกับรุ่นพี่ได้อย่างไร ดูเหมือนว่าที่เธอทำจะไม่ได้ค่อยได้ผลนัก
อ้อ แต่เธอก็สวยนะ เธอสวยกว่าใครในปักกิ่งเลย
**
การฝึกทหารสำหรับนักเรียนมัธยมปลายเสร็จสิ้นลงแล้ว วันนี้ไม่มีนักศึกษาปีหนึ่งแต่งชุดลายพรางเข้ามากินอาหารในโรงอาหารแล้ว
ฉินหร่านนั่งตอบคำถามแบบฝึกหัดของเธออยู่บนเก้าอี้
เธอสวมหูฟังสีดำของเธอซึ่งปรับระดับเสียงไว้ดังมากแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงห้องเรียนนี้ก็ยังคงมีเสียงดังรบกวนเธอ
 ฉินหร่านรู้สึกแค่ว่าสมองของเธอถูกบีบและกำส่งเสียงอื้ออึง ดวงตาเธอค่อยๆ แดงขึ้นเล็กน้อย
ผมที่ปรกหน้าผากเธอพลิ้วไหวและเธอก็เขวี้ยงปากกาลง เธอเอามือข้างหนึ่งเท้าคางเอาไว้
ส่วนมืออีกข้างก็ใช้นิ้วเคาะโต๊ะ
หลายวันผ่านไป หลินซือหรานก็รู้บุคลิกและนิสัยเกือบทั้งหมดของฉินหร่าน เธอเอนตัวไปกระซิบ
“ฉันได้ยินมาว่าเด็กเกเรในโรงเรียนนี้...รังแกเว่ยจือหางที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่”
หลินซือหรานยังพูดไม่จบก็นึกขึ้นได้ว่าฉินหร่านสนิทกับเว่ยจือหัง “เขามาเป็นนักกีฬาของโรงเรียน”
เว่ยจือหางไม่ได้มาจากโรงเรียนอีจง แต่ชื่อเสียงของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่า
สวีเหยากวงเลย แน่นอนว่าดีกว่าด้วยซ้ำ
เขาเคยอยู่ที่โรงเรียนจือ แม้ว่านักเรียนที่โรงเรียนอีจงจะกลัวเขาก็ตาม
นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย
แต่ตอนนี้นักเรียนที่เกเรก็ย้ายมาที่โรงเรียนอีจง ในสายตาของเขามันเหมือนกับ
วางหมาป่าไว้ท่ามกลางฝูงแกะ
“อ้อ” ฉินหร่านพยักหน้าแล้วหยิบปากกามาแก้โจทย์ต่อไป เธอปรับเสียงหูฟังเพิ่มขึ้นอีกนิด
โชคดีที่เสียงกริ่งดังขึ้นมาทำให้เสียงการถกเถียงนั้นหายไป
หลังจากเลิกเรียนในคืนนั้น ฉินหร่านรอให้นักเรียนคนอื่นออกไปก่อนแล้วค่อยเก็บของ
“หร่านหร่าน ไปซื้อแบบฝึกหัดกันก่อนไหม” หลินซือหรานปิดหนังสือของเธอแล้วรอฉินหร่าน
หลี่ไอ้หรงกำลังเขียนหนังสือข้อมูลบทวิจารณ์ใหม่จึงให้พวกเขาไปซื้อแบบฝึกหัดที่ร้านหนังสือ
ข้างโรงเรียนเพื่อใช้ในชั้นเรียนภายหลัง
ขณะเดียวกันนั้น
ด้านนอกประตูโรงเรียน
ผู้คนมีอยู่ไม่มากนักบนท้องถนนเส้นนี้ คงเพราะว่าโรงเรียนเพิ่งเลิกก็เลยมีคนเดินไปด้วยกันไม่กี่คน
“ป้ามาพบอาจารย์ใหญ่สวีเหรอคะ” ฉินอวี่ทักทายสวีเหยากวงและเดินไปหาพวกเขาพร้อมกับ
ถือหนังสือในมือ
มีคนไม่มากที่สังเกตเห็น สวีเหยากวงชะงักเมื่อได้ยินคำว่า “อาจารย์ใหญ่สวี”
สวีเหยากวงนั้นเย่อหยิ่งและไม่เคยคิดที่จะทักทายใครก่อน
หลินหว่านไม่ได้ให้ความสนใจสวีเหยากวง เธอส่ายหัวเล็กน้อย “ฉันเห็นผู้ช่วยของเขา”
มีคนในปักกิ่งตั้งเท่าไรที่ต้องการพบผู้เฒ่าสวี เธออาจจะต้องรับบัตรคิวด้วยซ้ำ
“อาจารย์ใหญ่สวีก็ยุ่งๆ อยู่ตลอดเวลา” ฉินอวี่ไม่แปลกใจนักแล้วก้มหน้าลง
กลุ่มนี้เป็นที่สะดุดตามาก โดยเฉพาะหลินหว่านที่ดูเป็นผู้ดีมีตระกูล
เธอกำลังจะขึ้นรถ
“ป้าคะ ลูกของลูกพี่ลูกน้อง ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ” หลังจากทำความสะอาดเสร็จจึงออกมาช้า
มู่หยิงเห็นพวกเขาคลายมือออกจากหลี่อวี้หานแล้วค่อยๆ วิ่งไป
วันนี้มู่หยิงไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน แต่กระโปรงตัวใหม่ของหนิงเวยที่เธอเพิ่งซื้อมาจากห้าง
มันสั้นเกินไปหน่อย
หนิงเวยต้องหาเลี้ยงครอบครัว สมาชิกในครอบครัวบางคนก็อยู่ในสภาพป่วยออดแอด เธอจะไปมีเงินมากมายได้อย่างไร เธอเพิ่งซื้อเสื้อผ้าไหมให้มู่หยิง แต่ลวดลายและสีสันก็เป็นของลดราคาจากปีที่แล้ว มันถูกก็จริงแต่เชย
หลินหว่านอยู่ที่ปักกิ่งมานาน เธอชินกับการตัดสินคนอื่น
มู่หยิงไม่ค่อยสบายใจ
เธอจับกระโปรงของตัวเองและเห็นร่างคนกำลังเดินอยู่ไม่ไกล เธอคนนั้นกวักมือเรียกอย่างเร็ว
“หลาน ป้าอยู่นี่!”
ฉินหร่านขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา เธอกลอกตาแล้วเพิ่มระดับเสียงหูฟังของเธอ
รถจีปคันหนึ่งมาจอดอยู่ข้างเธออย่างช้าๆ บีบแตรและค่อยๆ ลดกระจกลง
หลินหว่านสังเกตเห็นป้ายทะเบียนปักกิ่ง ทันใดนั้นเธอก็พูดด้วยความตกใจ
“นี่มันไม่ใช่รถอาจารย์ใหญ่สวีนี่”


ตอนที่ 44 ความสงสัยของหนิงฉิง อาจารย์เว่ยจากปักกิ่ง
เฉียวเซิงต้องถามนักเรียนหลายคนกว่าจะรู้ว่าฉินหร่านมากับพี่ชายของเธอ จากนั้นเขาก็เข้าไปในร้านค้า
เขาเห็นว่าเกาหยางยังพูดไม่จบง่ายๆ เขาจึงเข้าไปหาฉินหร่าน
“พี่ชายของเธอ…” เฉียวเซิงเคยคิดว่าพี่ชายของฉินหร่านคือหลินจิ่นเซวียน แต่ที่เขาเห็นมันไม่ใช่
เขาไม่เคยได้ยินฉินหร่านพูดว่ามีพี่ชาย
“นี่น้ำของคุณ” ฉินหร่านมองไปที่ชั้นสองและเหลือบเห็นหนิงฉิงท่ามกลางผู้คน เธอกลอกตาไปมา เลิกคิ้วและน้ำเสียงของเธอก็เฉยเมย
เฉียวเซิงเกาหัวตัวเองและจำได้ว่าเมื่อเช้าหนิงฉิงมากับฉินอวี่ เขาคิดว่าทั้งคู่มีแม่คนเดียวกันและเขาก็ก้มหน้าลงเงียบๆ
เขาเดินตามเธอไปทีละก้าว
“นั่นเฉียวเซิงใช่ไหม” เพื่อนของหนิงฉิงกระซิบ
เฉียวเซิงดูเอาแต่ใจแต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นนายน้อยตระกูลเฉียว นอกจากสวีเหยากวงแล้วก็ยากนักที่จะเห็นเขาอารมณ์ดีกับใคร
หนิงฉิงก็เห็นเขาเช่นกัน เด็กชายที่ชั้นล่างเดินตามหลังฉินหร่านไปเรื่อยๆ เขาถือน้ำไว้ในมือและมักเอียงคอคุยกับหญิงสาว หญิงสาวขี้เกียจและไม่อยากคุย แต่ชายหนุ่มก็ไม่ใส่ใจ
เขายังคงยิ้มให้
“ฉันจะไปเข้าห้องน้ำนะ” อารมณ์ของหนิงฉิงค่อนข้างสับสน เธอจึงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เธอไม่อยากมาร่วมการประชุมผู้ปกครองของฉินหร่านเพราะกลัวว่าจะได้รับความอับอาย เธอกลัวว่าคนอื่นจะมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ และวิพากษ์วิจารณ์เธอ “ดูสิ นั่นไงแม่ของฉินหร่าน”
แต่ตอนนี้…
หนิงฉิงเปิดก๊อกแล้วเอาน้ำตบเบาๆ ที่ใบหน้าของตัวเอง
**
การประชุมผู้ปกครองของห้องสามทับเก้าใกล้จะจบลงแล้ว
เกาหยางให้เฉิงเจวี้ยนพูดอยู่คนเดียวในห้องทำงาน เขาส่งบันทึกข้อมูลขนาดเล็กให้เฉิงเจวี้ยน และพูดว่า “ฉินหร่านไม่ได้โง่ ถ้าเธอพยายามเธอก็จะเข้ามหาวิทยาลัยได้ เธอต้องการให้พ่อแม่ช่วยกันชี้แนะเธอ หากคุณพอมีเวลาก็ใส่ใจชีวิตของเธอให้มากหน่อย ไม่ใช่ปล่อยให้เด็กไปตามมีตามเกิด…”
การเผชิญหน้ากับเฉิงเจวี้ยนทำให้เกาหยางรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งเขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ปกครองของเฉียวเซิง
เขาดูอบอุ่นมากๆ แต่ก็ดูสง่ามากเช่นกัน
เฉิงเจวี้ยนพลิกดูบันทึกข้อมูลขนาดเล็ก มันมีไม่กี่หน้าแต่ว่าละเอียดมาก เขาเขียนแม้แต่หนังสือที่ฉินหร่านอ่าน
“ขอบคุณครับ อาจารย์” เฉิงเจวี้ยนปิดบันทึกข้อมูลลง ปกติแล้วคุณเจวี้ยนจะไม่ฟังคนอื่นเลยแต่วันนี้เขาตั้งใจฟังคำสอน “ผมจะแนะนำเธออย่างดีครับ”
หลังจากพูดจบเขาก็ออกไปที่ที่ฉินหร่านกับเฉียวเซิงอยู่ เขาออกตามคุณนายเฉียวมา
“คุณเป็นอะไรกับฉินหร่าน…” เฉียวเซิงคิดว่าเฉิงเจวี้ยนเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉินหร่านหรืออะไรสักอย่างและคิดในใจว่ายีนของพวกเขาดีจริงๆ
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยัดคู่มือลงในกระเป๋าของเขาและมองไปที่เฉียวเซิงอย่างใจเย็น
เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลา แต่น้ำเสียงของเฉียวเซิงน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“ผมไม่ใช่พี่ชายของเธอหรอก” เฉิงเจวี้ยนลดสายตาลง ดวงตาของเขาหม่นแสงและเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในดวงตาเขามีฉินหร่าน น้ำเสียงของเขาราบเรียบและแหบพร่า
“งั้น…” เฉียวเซิงกำลังจะพูดต่อแต่โดนแม่เตะเข้าเสียก่อน
ทั้งวิตกทั้งโหดเลย
เฉียวเซิงกลืนคำพูดของเขาลงไป
ฉินหร่านยังคงไปเยี่ยมยาย เมื่อทั้งสี่คนมาถึงประตูโรงเรียนพวกเขาก็แยกทางกัน
หลังจากฉินหร่านออกไปกับเฉิงเจวี้ยน เฉียวเซิงก็นวดขาตัวเอง “แม่เตะผมทำไม”
“อย่าเป็นคนสอดรู้สอดเห็นสิ” คุณนายเฉียวมองไปที่รถฟ็อลคส์วาเกินที่มีป้ายปักกิ่งอยู่ด้านหลังขับออกไป ในที่สุดเธอก็มั่นใจ “คราวหน้าถ้าเจอฉินหร่าน…”
“ช่างเถอะ” เธออยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ยังเก็บงำไว้ เธอเหลือบมองไปยังทิศทางที่รถเพิ่งออกไป “กลับกันเถอะ”
**
รถสีดำติดป้ายทะเบียนปักกิ่งหยุดที่ประตูโรงพยาบาล
“ถ้าคุณลงมาช่วยโทรหาผมก่อน ผมจะอยู่ที่ตึกตรงข้ามแผนกผู้ป่วยใน” เฉิงเจวี้ยนวางมือบนพวงมาลัย
เขามองไปด้านข้างและเปิดประตูให้ฉินหร่าน
พื้นที่ในรถก็ไม่เล็กแต่ฉินหร่านยังจมดิ่งกับความคิดของตัวเอง เมื่อเธอรู้สึกตัว เฉิงเจวี้ยนก็เปิดประตูให้แล้ว
ใบหน้าของเขาใกล้เธอมาก
เธอเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ทั้งละเอียด งดงามและกลิ่นน้ำหอมมินต์เย็นๆ จากตัวเขาอยู่รอบตัวเธอ
มันเป็นเพียงเวลาไม่กี่วินาทีก่อนที่ประตูจะเปิดออก
ฉินหร่านลงจากรถ เฉิงเจวี้ยนมองตามหลังของเธอที่อยู่ภายใต้แสงตะวัน ช่างบอบบางและอวดดี
เขายิ้มน้อยๆ
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ลงจากรถ ที่จริงวันนี้เขาไม่มีอะไรทำ เขาค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกข้อมูลที่เกาหยางเพิ่งให้เขาและดูคำแนะนำที่เขียนไว้ในนั้น
สักพักใหญ่ๆ เขาลดกระจกรถลงครึ่งหนึ่งแล้วหยิบบุหรี่ออกมาสูบ
สายตาของเขาดูแน่วแน่ขึ้น
ฉินหร่านไม่ได้บอกยายเรื่องประชุมผู้ปกครอง วันนี้เธอมาสายเธอจึงแก้ตัวไปตามน้ำและยายของเธอก็ไม่เคยสงสัยเธอเลย
หนิงเวยกับมู่หนานก็อยู่ที่นี่
มู่หยิงกับมู่หนานฝึกทหารเสร็จสิ้นแล้วเมื่อวานนี้ ทั้งสองคนดำขึ้น มู่หนานยังสบายดีแต่มู่หยิงดำลงไปหนึ่งเฉด
การไปเยี่ยมยายด้วยกันในเช้าวันเสาร์จึงกลายเป็นการชุมนุม
จากนั้นไม่นานหนิงฉิงก็มาถึง
ดูเหมือนเธอคิดอะไรซับซ้อนอยู่ในหัว
“วันนี้อวี่เอ๋อร์ไม่มาเหรอ” เฉินซูหลานสภาพจิตใจไม่สู้ดีนัก เธอป่วยและผมของเธอเป็นสีเทา
หนิงฉิงมองฉินหร่าน เธอปล่อยวางความคิดที่ยุ่งยากของตัวเองก่อนยิ้ม “อวี่เอ๋อร์กลับไปซ้อมไวโอลิน ป้าของเธอพบอาจารย์ชื่อดังที่ปักกิ่งเป็นปรมาจารย์ในวังดังระดับโลก ช่วงนี้อวี่เอ๋อร์เลยฝึกอย่างหนักเพื่อให้เขารับเธอเป็นศิษย์”
เมื่อพูดถึงฉินอวี่ ใบหน้าของหนิงฉิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม การมีฉินอวี่อยู่ถือเป็นความภาคภูมิใจของเธอ
“ลูกพี่ลูกน้องคนนี้น่าทึ่งมาก” มู่หยิงประหลาดใจ
เธอไม่รู้เรื่องพวกนี้เท่าไร แต่การได้ยินเรื่องปรมาจารย์ก็ทำให้เธอประหลาดใจ
“ใช่ ครูของเธอได้เดินทางไปทั่วโลกเมื่อเร็วๆ นี้เอง พอเขากลับมาที่ปักกิ่งอวี่เอ๋อร์ก็จะไปพบเขา”
มู่หยิงพาหนิงฉิงนั่งเก้าอี้และหนิงฉิงนั่งลง
เธอพูดคุยราวกับว่าเขาเป็นครูของฉินอวี่อยู่แล้ว
“เก่งมาก” เฉินซูหลานอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ฉินหร่านที่กำลังหั่นแอปเปิลอย่างช้าๆ และจริงจัง
มีดปอกผลไม้แหลมคมกลายเป็นของเล่นสำหรับเธอ
เฉินซูหลานถอนหายใจและหันหัวไป “ครูคนไหนที่อวี่เอ๋อร์นับถือเหรอ”
“ปรมาจารย์เว่ยหลิน” หนิงฉิงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ “แม่คงไม่เคยได้ยินชื่อเขาหรอก”
เว่ยหลินเป็นปรมาจารย์ผู้เก่งกาจในวัง ชื่อเสียงของเขาได้ดังมากในชนชั้นสูง และหนิงฉิงเพิ่งรู้จักเขาเมื่อไม่นานมานี้
หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็เห็นเฉินซูหลานนิ่งไป
“แม่เป็นอะไรไปเหรอคะ”


ตอนที่ 49 ไม่เชื่อฟัง
ด้วยระยะทางที่ห่างไกลกันของปักกิ่งและอวิ๋นเฉิงจึงพบป้ายทะเบียนปักกิ่งได้ค่อนข้างยาก
คนทั้งโรงเรียนรู้กันดีว่ามีเพียงอาจารย์ใหญ่สวีเท่านั้นที่มาจากปักกิ่ง
นั่นแหละที่ทำให้หลินหว่านอุทานออกมา
การพบเห็นอาจารย์ใหญ่สวีเป็นเรื่องยากและไม่มีใครรู้ว่าเขาขับรถอะไร
หนิงฉิงและฉินอวี่ทั้งคู่ส่ายหัวเล็กน้อย
ฉินอวี่เม้มปากและไม่ได้พูดอะไร แต่หนิงฉิงมองฉินหร่านแล้วย่นคิ้ว “ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร”
“ฉินหร่าน” กระจกรถเลื่อนลง และอาจารย์ใหญ่สวีก็นั่งอยู่ที่เบาะหลัง
ฉินหร่านไม่คิดอะไรแล้วมองในแง่ดี เธอเรียก "อาจารย์ใหญ่สวีคะ"
อาจารย์ใหญ่สวีมองฉินหร่านแล้วนึกถึงตอนที่เฉิงเจวี้ยนมาหาเขา เขาเคาะที่เข่าตัวเอง มันดูแปลกประหลาด “นี่เธอจะออกไปกินข้าวเหรอ ไปด้วยกันไหม”
สายตาของเขาอ่อนโยนและบริสุทธิ์เหมือนคนแก่ที่ใจดี
น้ำเสียงของเขาไม่ได้บังคับและเป็นคำถามที่สุภาพเสียมากกว่า
ฉินหร่านส่ายหัว “หนูออกมาซื้อหนังสือกับเพื่อนค่ะ”
ทั้งสองคนพูดคุยกันอีกสองสามคำแล้วรถจี๊ปก็ขับออกไป ก่อนที่จะไปได้ไกล หลินซือหรานก็มาอยู่ข้างๆฉินหร่านแล้วก็เริ่มจ้องมองเธอ
เมื่อรถขับออกไปไกล เธอก็ยังเหมือนมองดูต่อไปจนฉินหร่านต้องมาลากเธอไป
ฉินหร่านลากหลินหว่านด้วยมือข้างหนึ่ง สวมหูฟังด้วยมืออีกข้างแล้วปรับระดับเสียง ดวงตาเธอยังคงแดงเล็กน้อย เธอดูรีบร้อนและเย็นชา
เธอเดินผ่านหนิงฉิงและหลินหว่าน
ราวกับว่าเธอไม่รู้จักพวกหล่อนเลย
หนิงฉิงและฉินอวี่ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ ไม่แม้แต่จะเรียกเธอ
หลินหว่านมองดูกระจกรถที่ผ่านไป กระจกนั้นติดฟิล์มกันมอง เธอจึงไม่เห็นว่าใครอยู่ข้างใน
เธอรู้ว่าอาจารย์ใหญ่สวีเป็นผู้เขียนจดหมายแนะนำตัวของฉินหร่าน นี่เป็นสิ่งที่เธอยังคิดไม่ตก
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหว่านพบฉินหร่าน เธอยอมรับเลยว่าหล่อนสวยจริงๆ ไม่แปลกใจที่หลินฉีจะมีท่าทีที่ดีต่อฉินหร่านมากกว่าที่เธอคิดไว้
หลินหว่านกวาดตามองฉินหร่านอีกครั้งและมองสำรวจเธอ
เมื่อเธอตัดสินผู้คน เธอมักจะวางตัวเสมอ
ฉินอวี่สังเกตท่าทางของหลินหว่านและยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่าเดิมทีพี่สาวของฉันอยู่ในห้องนี้ แต่ครูประจำชั้นเกรงว่ามันจะส่งผลกระทบต่อการเรียนในห้อง ฉะนั้นครูเลยไม่ต้องการเธอ”
หลินหว่านหยุดมอง เธอไม่เคยดูประวัติของฉินหร่านแต่ก็เคยได้ยินมา ตอนที่เธออยู่ที่บ้านตระกูลหลิน ป้าจางเล่าให้เธอฟังหลายเรื่อง
เธอครุ่นคิดแล้วทอดสายตามองออกไป
เธอชำเลืองมองผ่านฉินหร่านไป จากนั้นก็เดินออกมาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”
ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เธอไม่ได้พูดกับมู่หยิงเลย
หลินหว่านดูน่าเกรงขามมากและมู่หยิงอยากเรียกฉินหร่าน แต่เมื่อเห็นว่าหนิงฉิงกับคนอื่นๆ ไม่เรียกฉินหร่านเลยสักนิด เธอจึงนิ่งงันและไม่ได้พูดอะไรออกไป
หนิงฉิงพูดอะไรบางอย่างกับมู่หยิง จากนั้นก็คุยกับหลินหว่าน
มู่หยิงยืนอยู่ด้านหลังพวกเธอ มองดูหลินหว่านขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำไป
ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังมือของคนขับ คนขับหยิบกระเป๋าเป้ของฉินอวี่ขึ้นมาและสังเกตเห็นกระติกน้ำสีชมพูงดงามห้อยอยู่ด้านข้างของกระเป๋าเป้
กระติกน้ำสีชมพูนี่ไม่ใช่เหมือนใบที่ฉินหร่านใช้
แม้ว่ามันจะดูดีแต่ก็ไม่ได้มีโลโก้หรืออะไรที่ดูหรูหรา มันเหมือนกระติกน้ำที่มู่หยิงเคยเห็นตามร้านบูติกซึ่งมีราคาไม่แพง
มู่หยิงรู้สึกอัดอึดและสับสนนิดๆ
ตระกูลหลินซื้อกระติกน้ำราคาแพงให้ฉินหร่านแต่ทำไมพวกเขาถึงไม่ซื้อให้ฉินอวี่
**
“โรงเรียนส่งข้อมูลมาเพียบเลย ครูวิชาภาษาอังกฤษบอกให้เราซื้อหนังสือนอกหลักสูตรด้วย” ในที่สุดหลินซือหรานก็ตั้งสติได้และออกไปหาซื้อหนังสือกับฉินหร่าน
อาจารย์หลี่ไอ๋หรงสอนวิชาภาษาอังกฤษหลายห้อง
หนังสือเรียนวิชาภาษาอังกฤษขายหมดแล้ว
ผู้จัดการร้านบอกให้พวกเธอมาซื้อใหม่พรุ่งนี้เช้า
ร้านหนังสือค่อนข้างเงียบ หูฟังของฉินหร่านห้อยอยู่ที่คอของเธอโดยที่ยังไม่ได้สวมที่หู เธอยืนพิงชั้นหนังสือแล้วเจอหนังสือภาษาต่างประเทศอีกเล่ม เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วพูดอย่างเป็นกันเอง “กลับกันเถอะ”
หลินซือหรานกลัวว่าเธอจะมาไม่ทันซื้อหนังสือในวันพรุ่งนี้ เธอจึงขอให้เจ้าของร้านเก็บหนังสือไว้ให้สองชุดพร้อมจ่ายเงินมัดจำไว้ก่อนจะออกไป
ร้านหนังสือนี้ใหญ่กว่าร้านอื่นๆ บนถนนนี้ มีผู้คนมากมายที่อ่านหนังสือในร้านหนังสือ
ดูเหมือนเสียงที่มาจากสุดถนนั้นชัดเจนขึ้นมาทีละนิด
มันเป็นเสียงของเด็กวัยรุ่นสามสี่คน ฉินหร่านเห็นเครื่องแบบที่พวกเขาใส่ มันมีสีดำกับแดง ไม่ใช่ทั้งเครื่องแบบของโรงเรียนอีจงหรือของโรงเรียนจื๋อ
พวกเขาเสียงดังน่ารำคาญ
ฉินหร่านดึงหูฟังจากคอขึ้นไปสวมที่หูของเธอ
หลินซือหรานรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อยจึงดึงแขนเสื้อฉินหร่าน “หร่านหร่าน กลับไปที่โรงเรียนก่อนเถอะนะ”
กลุ่มวัยรุ่นในตรอกดูเหมือนจะหยุด และจู่ๆ หนึ่งในนั้นก็หัวเราะขึ้นมา “อ้าว นี่ใช่เพื่อนร่วมห้องของพานหรือเปล่าน่ะ ไง เธอยังสวมชุดนักเรียนอยู่เลย นี่เธอยังอยู่โรงเรียนอีจงอีกเหรอ”
น้ำเสียงของเขาชวนอึดอัด
หลินซือหรานขมวดคิ้ว เธอลากฉินหร่านไปและกะจะแจ้งเรื่องนี้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเมื่อกลับไปถึงโรงเรียน
แต่ไม่ทันไรเสียงพูดน่ารำคาญก็ดังขึ้นอีก “พานหมิงเย่ว์ ที่เธอทำร้ายฉันเมื่อคราวก่อน แล้วยังเข้าโรงเรียนอีจงได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอคิดว่าตัวเองเก่งนักสิ หือ”
นักเรียนของโรงเรียนอีจงหลายคนเดินออกไปจากซอยด้วยความตระหนก
หลินซือหรานตัวแข็งทื่อ เธอดึงมือของฉินหร่านแล้วพูดด้วยเสียงเครียด “หร่านหร่าน นั่นพานหมิงเย่ว์เหรอ”
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจก่อนจะไปหายาม
“ฮ่าๆ พี่สวี เล่นแรงไปแล้วนะ ระวังหน่อยสิ ถ้าเกิดมีดเฉือนโดนหน้าแม่นี่เข้าจะแย่ หน้ายิ่งขาวๆ อยู่ด้วย” ทั้งกลุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ถือให้ฉันหน่อย” ฉินหร่านส่งหนังสือให้หลินซือหราน จากนั้นเคาะหัวของเธอแล้วคลายคอเสื้อเครื่องแบบของเธอ “ฉันจะไปดูหน่อย”
หลินซือหรานมองใบหน้าสงบนิ่งของเธอแล้วบอกเธอว่าอย่าเข้าไปยุ่งเลย จากนั้นก็รีบวิ่งกลับไปตามหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่โรงเรียน
อีกสักพักกว่าที่ตำรวจจะมา
ฉินหร่านระลึกเสมอว่าอยากให้ย่าของเธอใช้ชีวิตในวัยชราอย่าสุขสบายโดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องของเธอ เธอจึงเลี่ยงที่จะสร้างปัญหาต่างๆ ในอวิ๋นเฉิง
จนถึงตอนนี้เธอมองพานหมิงเย่ว์ยืนพึงกำแพง แว่นตาของเธอถูกถอดออกแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ดวงตาเธอเบิกกว้างราวกับหุ่นกระบอก
เมื่อมองใกล้ๆ มีความตระหนกในดวงตาคู่นั้น
วัยรุ่นผมสีเงินที่เรียกกันว่า ‘พี่สวี’ จับใบหน้าของพานหมิงเย่ว์ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ถือมีดโบกไปมาต่อหน้าเธอ
“ปัง” นับจากตอนที่เธอมาถึงอวิ๋นเฉิง เส้นประสาทที่ตึงของฉินหรานในที่สุดก็พังลง
มีคนสังเกตเห็นฉินหร่าน
ชายผมสีม่วงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นฉินหร่านเข้า “เธอมองหาอะไร...”
“ฉันสัญญากับคุณย่าไว้แล้วว่าจะตั้งใจเรียนและเป็นคนดี...” ฉินหร่านพึมพำ
ดูเหมือนเธอจะทำตามที่ตกลงกับคุณย่าไม่ได้และไม่สามารถเชื่อฟังได้


ตอนที่ 46 หมาป่าเดียวดาย หร่านหร่านกำลังเรียน
“อ๊า” ฉินหร่านพูดไปอย่างลวกๆ เธอมองไปที่ชื่อเรื่องของหนังสือให้ความรู้อย่างระมัดระวัง “คำสั่ง ครั้งล่าสุดเป็นอุบัติเหตุ แต่สถานะของฉันตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”
"เหรอ?" ฉังหนิงถามอย่างหยอกล้อ แต่เมื่อได้ยินคำตอบจากฉินหร่าน เขาก็ตกตะลึงจนต้องลุกขึ้นจากโซฟา
“เริ่มได้เลยเดือนหน้า” ฉินหร่านวางหนังสือลง หยิบหนังสืออีกเล่มแล้วพูดช้าๆ “ฉันก็ไม่ได้รีบ”
“คุณพระช่วย ถ้าเธอจะเริ่มเดือนหน้าเลย ฉันก็ไม่มีความเห็นอะไรนะ” ฉังหนิงก้าวเดินไปมาในห้อง ของเขา แต่ก็ปกปิดความตื่นเต้นไว้ไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา “ตราบใดที่เธอยังกลับมา เธอรู้ไหมว่าฉันกลัวแค่ไหนที่เธอจะไม่รับคำสั่งหลังจากที่หายตัวไปเป็นปี”
ตราบใดที่ฉินหร่านยังไม่ออก ฉังหนิงก็สบายใจได้
ฉินหร่านไม่แปลกใจกับท่าทีของฉังหนิง มีเจ้าหน้าที่มากมายในหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า แม้ดูจากภายนอกเจ้าหน้าที่อาชญากรรมจิตวิทยาจะดูเป็นเจ้าหน้าที่ธรรมดา แต่เมื่ออยู่ในโลกภายนอกการทำงานและการประมวลผลข้อมูลของเขามันมีประโยชน์แ ละให้ประสบการณ์มากกว่าการอยู่กับทีมสอบสวนทั้งปีเสียอีก
การเข้าร่วมหน่วยหนึ่งสองเก้าเป็นเรื่องยากมาก
ฉินหร่านเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสเพียงคนเดียวในหน่วยหนึ่งสองเก้าเมื่อใดที่เธอรับคำสั่งก็ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้
เธอเป็นผู้มากประสบการณ์ของหน่วยหนึ่งสองเก้าเนื่องจากสำนักงานใหญ่อยู่ที่ปักกิ่ง ฉินหร่านไม่เคยพบกับสมาชิกของหน่วยหนึ่งสองเก้าเลย ฉังหนิงรู้ชื่อจริงของฉินหร่านแต่ก็ไม่รู้อายุของเธอ
ฉินหร่านเข้าร่วมเมื่อสี่ปีก่อน ในตอนนั้นเสียงของเธอยังไม่เป็นผู้ใหญ่ เธอจึงใช้เครื่องแปลงเสียงเพื่อความสะดวกในการทำงาน
เธอใช้มาจนถึงตอนนี้
“พวกคุณคิดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีเงิน” ฉินหร่านเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายๆ
“ก็ดีแล้วนี่ที่ไม่มีเงิน” ถ้าเธอขาดเงิน เธอก็จะไม่ลาออก ฉังหนิงยิ้ม หากผู้คนในปักกิ่งเห็นผู้อำนวยการที่ไม่เห็นแก่ตัวเข้าข้างเขาล่ะก็ คงจะอ้าปากค้างไปตามๆ กัน “เธอบอกว่าปีนี้จะมาที่ปักกิ่ง แล้วจะมาตอนไหนเหรอ”
ก่อนที่หน่วยอื่นๆ จะหาตัวสายลับคนนี้เจอ ฉังหนิงอยากจะให้เธออยู่กับหน่วยหนึ่งสองเก้าก่อน
“มีบางอย่างผิดพลาด” ฉินหร่านมองไปที่หนังสือแล้วก็มองออกไป “ฉันไปได้ปีหน้า”
ฉังหนิงชะงัก “อะไรนะ”
ฉินหร่านทำท่าทางใจเย็น "มีสอบเข้ามหาวิทยาลัยน่ะ”
“...” ฉังหนิงนิ่งไปสักพักแล้วพูดต่อว่า “ถ้าเธอไม่อยากจะพูดมันออกมา ฉันจะกระจายข่าวการกลับมาของเธอก่อน”
ฉินหร่านวางสาย เธอสาบานได้เลยตั้งแต่ต้นว่าเธอไม่ได้โกหก
หน้าจอโทรศัพท์สีดำหนักอึ้งที่เธอวางไว้สว่างขึ้นอีกครั้ง
“ฉันหาไม่เจอจริงๆ คราวหน้าเดี๋ยวพาไปสแกน” ฉินหร่านเขวี้ยงโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
โทรศัพท์ส่งเสียง “ครืดๆ” และสั่นอีกสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าฉินหร่านไม่สนใจอะไรอีก มันไม่ค่อยมีความสุขนักแล้วก็เงียบลงอีกครั้ง
**
“พานหมิงเย่ว์ ทำไมผู้ปกครองถึงไม่มาอีกแล้ว” หลี่ไอ้หรงจ้องนักเรียนที่อยู่ตรงหน้า เธอขมวดคิ้ว “ช่างเถอะ เอาเบอร์โทรศัพท์ของผู้ปกครองมาให้ฉันละกัน”
พานหมิงเย่ว์เม้มปากและก้มหน้าหลบสายตาครู “คุณครูคะ ตอนนี้คุณลุงของหนูยุ่งมาก ไม่มีเวลาเลยค่ะ”
“ยังไงก็เถอะ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องสำคัญมาก อย่าเสียเวลาในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเธอไปกับอะไรแบบนี้” หลี่ไอ้หรงเป็นครูประจำชั้นของพานหมิงเย่ว์ เป็นที่รู้กันดีว่าพ่อแม่ของเธอตายและตอนนี้เธอก็อาศัยอยู่กับญาติ “ผลการเรียนล่าสุดของเธอขึ้นๆ ลงๆ หอพักมีเสียงดังรบกวนมากเกินไป มันส่งผลต่อการเรียนของเธอ หวังว่าฉันจะได้คุยกับผู้ปกครองและเธอจะเรียนดีขึ้น”
“ครูคะ หนูสัญญาว่าสอบครั้งหน้าจะทำให้ดีขึ้น” พานหมิงเย่ว์พูดเรียบๆ
สุดท้ายหลี่ไอ้หรงก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ
เธอหาเบอร์โทรศัพท์ผู้ปกครองของพานหมิงเย่ว์ในเอกสารไม่เจอ และเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียน จะรวบรวมเอกสารกระจัดกระจายนี่ได้ยังไง
พานหมิงเย่ว์ถูกชายวัยกลางคนเรียกให้หยุดระหว่างกลับเข้าชั้นเรียน “คุณนายให้มาตามหาคุณครับ”
เธอเดินตามเขาไปเงียบๆ
ไม่ไกลจากทางเข้าโรงเรียน รถปอร์เช่จอดอยู่
เธอเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ แล้วหญิงที่ดูสง่างามตรงเบาะหลังก็ผงกหัวขึ้นมา “พานหม่งเย่ว์ เธอกำลังอวดใครเหรอ”
พามหมิงเย่ว์ตัวแข็ง “ป้า...”
คุณนายเฟิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ลุงเฟิงไม่อยู่ที่นี่ เธอไม่ต้องโกหกแกล้งทำเป็นเรียกฉัน วันนี้มีประชุมผู้ปกครองใช่ไหม พานหมิงเย่ว์ ฉันรู้จักเธอดี อย่าคิดว่าเธอจะหลอกทุกคนได้ด้วยการทำแบบนี้ ฉันจะบอกความจริงกับเฟิงโหลวเฉิงวันนี้”
พานหมิงเย่ว์ลงจากรถแล้วมองรถปอร์เช่ค่อยๆ ไกลออกไปจนลับตา
ดวงอาทิตย์ส่องอยู่เหนือหัว แต่เธอกลับหนาวสะท้าน
ลู่จ้าวอิ่งเดินเล่นอยู่รอบๆ ก่อนจะกลับเข้าโรงเรียนมาตอนเที่ยง
ที่โรงเรียนไม่ค่อยมีคนมากนัก ตอนที่เขาเดินถือโทรศัพท์ไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน เขาเห็นใครบางคนที่ดูคุ้นตานั่งกอดเข่าอยู่ริมทางเดิน
เธอกอดเข่าแล้วฟุบหน้าลง
เขามองอยู่พักใหญ่แต่อีกฝ่ายก็ไม่เงยหน้า
จากผมสั้นทรงนั้นของเธอทำให้เขารู้ว่าเป็นใคร
“เธอใช่เพื่อนร่วมห้องของฉินหร่านหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น” มือของลู่จ้าวอิ่งนิ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขานั่งลงตรงหน้าเธอ
พานหมิงเย่ว์เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเธอซีดเซียวและดวงตาแดงก่ำ
ลู่จ้าวอิ่งมองเธอแล้วครุ่นคิดสักพักก่อนเดินไปซื้อชานมร้อนที่ร้านชานมไข่มุกข้างๆ เขายื่นมันให้เธอ “ของชอบฉินหร่าน”
พานหมิงเย่ว์ชำเลืองมองลู่จ้าวอิ่งอยู่นานโดยไม่ได้คิดอะไร เธอยื่นมือรับแล้วหัวเราะออกมา เพียงชั่วครู่เธอก็กลับมาหน้าบูดอีกครั้ง
เธอกระซิบ “ขอบคุณค่ะ” แล้วเดินไปมาข้างๆ เขา
เธอขี้อาย
ลู่จ้าวอิ่งมองดูเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอสวมกางเกงขายาวแต่มันสั้นไปหน่อยก็เลยเห็นข้อเท้า
เธอกับฉินหร่านเป็นเพื่อนกันจริงๆ
ทั้งคู่ยากจนมาก
อาจารย์ลู่มักจะไม่สนใจใคร แค่เขาโบกมือในปักกิ่ง สาวๆ ก็อยากมาเกาะติดกับเขาเหมือนกับกระดาษโน้ต เขามองพานหมิงเย่ว์อยู่ข้างๆ ในตอนที่เธอจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมา ผ่านไปสักครู่เขาก็เงยหน้าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
**
เฉียวเชิงล้มตัวลงบนโต๊ะหันไปมองฉินหร่าน วันนี้เธอไม่ได้อ่านหนังสือนอกเวลาและมีเอกสารทบทวนอยู่ตรงหน้าของเธอ เขาไม่เคยเห็นหนังสือนั่นมาก่อน
ฉินหร่านสวมหูฟังนั่งตะแคงข้างบนเก้าอี้ยกขาอย่างสบายใจ จากมุมนี้มองเห็นใบหน้าของเธอที่บึ้งตึงและขมวดคิ้วอย่างรำคาญได้อย่างชัดเจนจากการอ่านแบบทดสอบในหนังสือ
“นายน้อยสวี เมื่อวานนี้คุณไม่ได้มา คุณคงไม่รู้” เขาได้ยินว่าวันนี้ฉินหร่านเพิ่งเริ่มเรียนกับเริ่มอ่านหนังสือและอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก เฉียวเชิงเลยไม่กล้าที่จะแกล้งเธอในตอนนี้ เขาสะกิดไหล่สวีเหยากวง “พี่ชายของฉินหร่านอยู่ที่นี่" เขาหยุดแป๊บนึง “ฉันไม่รู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์แบบไหน แต่ยังไงก็เถอะ ยีนของครอบครัวเขาก็ดีจริงๆ”
ครอบครัวของสวีเหยากวงไม่เคยมาประชุมผู้ปกครอง กระนั้นเขาก็เป็นที่หนึ่งในโรงเรียน ดังนั้นที่โรงเรียนจึงไมได้ว่าอะไร
สวีเหยากวงได้ยินชื่อฉินหร่านก็ขยับคิ้วแต่ก็ไมได้เลิกคิ้วขึ้น
“นายน้อยสวีมาเอาข้อสอบฟิสิกส์ครับ” เพราะเฉียวเชิงทำให้หลายคนเรียกสวีเหยากวงว่านายน้อยสวี
สวีเหยากวงวางปากกาลงแล้วไปสำนักงานเพื่อเอาข้อสอบ
ฉินอวี่อยู่ที่นั่น เธอทำช้าและเมื่อเธอเห็นสวีเหยากวงเดินมา เธอก็หยุดทำแล้วออกมากับเขา “คราวนี้ข้อสอบมันยากมาก ได้ยินมาว่ามีคนผ่านแค่ครึ่งเดียวเอง”
“ทำข้อสุดท้ายเสร็จหรือยัง” สวีเหยากวงหยิบข้อสอบขึ้นมา เคมีเป็นวิชาที่เขาไม่ถนัด
เขาตอบคำถามได้หมดทุกข้อ แต่ข้อสุดท้ายเขาทำไมได้
“ยัง” ฉินอวี่ส่ายหัวแล้วบอกกับเขาอีกครั้ง “ฉันตรวจดูข้อสอบแล้ว พานหมิงเย่ว์ก็ทำข้อสอบไม่ได้เหมือนกัน”
สวีเหยากวงพยักหน้า เขาเร่งฝีเท้าเพื่อมุ่งหน้าไปศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง
ฉินอวี่กำหมัดแน่น
เมื่อสวีเหยากวงกำลังแจกเอกสาร เขาก็สะดุดที่กระดาษของหลินซือหรานและพูดว่า "หลินซือหราน ข้อนี้เธอทำยังไง”
เขาชี้ไปที่คำถามเติมคำในช่องว่างวิชาฟิสิกส์ข้อสุดท้ายของหลินซือหราน สายตาของเขาเฉียบคม
หลินซือหรานกำลังคำนวณกับกระดาษทด เมื่อเธอได้ยินเขาถาม เธอก็ตะลึง จากนั้นเธอก็ตีฉินหร่านเบาๆ "ใช่ หร่านหร่านเธอทำได้ยังไง"