"อะไรกัน" กูณฑ์อุทานออกมาเมื่อฟังเรื่องทั้งหมดจบ "นายมีเมียเป็นยักษ์เหรอ"
มลกุมขมับ ทักษะจับใจความหมอนี่แย่จริง ๆ "นางเป็นอสูร เทวอสุรีไม่ใช่ยักษ์ เผ่าพันธุ์ของนางเคยอยู่บนสวรรค์ดาวดึงส์มาก่อน จนถูกท้าวมัฆวานปฏิวัติ พวกเทวอสูรรูปร่างหน้าตาไม่ต่างจากเทวดาหรอก"
"งั้นนายก็ได้เมียสวยน่ะสิ" กูณฑ์แซว
มลเบ้ปาก "ข้าไม่ได้อยากได้สักหน่อย อย่างไรข้าก็รักอุสาคนเดียว"
"ฉันคิดว่านายกับอุสาเป็นพี่น้องกันเสียอีก" เคียวขัด
"เหอะ แล้วเจ้ากับกูณฑ์เป็นอะไรกัน" มลย้อน
"ก็เพื่อนกัน" เคียวตอบ
กูณฑ์ถอนหายใจ เอาคางเกยที่ไหล่ของเคียว "ทำขนาดนี้แล้วเป็นได้แค่เพื่อนเหรอ"
มลหัวเราะ "ถ้าเจ้ากับกูณฑ์เป็นเพื่อนกัน ข้าก็เป็นพี่น้องกับอุสาเหมือนกัน"
"เรารีบเดินทางกันเถอะ" เคียวรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนจะเข้าตัวไปมากกว่านี้
มลยิ้มเยาะ แต่ก็ไม่ได้ไล่เบี้ยเพื่อนอีก เขายกมือไหว้เทพารักษ์ พลางอธิษฐานหรือเรียกให้ถูกคือข่มขู่ว่า
"ท่านทำให้พวกเราเสียเวลาไปกับการไปปราบอสุรา ขอท่านช่วยย่นระยะทางให้เราไปถึงภูเขาสรรพยาโดยเร็วด้วยเถิด"
ด้วยฤทธิ์ของเทพารักษ์ทำให้พวกเขาไปถึงภูเขาสรรพยาได้ภายในเย็นวันนั้นเลย
"เกือบตาย" กูณฑ์ว่าพลางเดินโซเซลงจากเรือ เรือนี่แล่นเร็วกว่าเรือด่วนเจ้าพระยาเสียอีก เล่นเอาเขามึนไปหมด
พวกเขามายืนอยู่บนยอดเขาที่เรียบมาก ทั้งยังนุ่มนิ่มไม่ต่างอะไรกับแทรมโพลีน กูณฑ์เองพอหายมึนแล้วก็อดกระโดดเล่นไม่ได้
"ยะฮู้!" แต่ก็สนุกอยู่ได้ไม่นานเพราะพื้นลื่น ๆ ทำให้เขาล้มก้นจ้ำเบ้า "โอ๊ย!"
"สมน้ำหน้า" มลพูดเรียบ ๆ
กูณฑ์ยันตัวลุกขึ้นยืน จ้องมลเขม็ง
"ไม่มีเวลาเล่นแล้ว" มลว่า "เดี๋ยวข้าจะทำพิธีเรียกต้นยามาอยู่แถวนี้ เสร็จแล้วกูณฑ์ก็ใช้พลังไฟละลายน้ำแข็ง หลังจากนั้นข้าจะยิงธนูให้เกิดหลุม เสร็จแล้วให้เคียวยื่นมือไปจับให้เร็วที่สุด เข้าใจหรือไม่"
กูณฑ์และเคียวพยักหน้ารับ มลลงไปนั่งขัดสมาธิ หลับตาและเริ่มสวดคาถาทันที
กูณฑ์สังเกตเห็นว่ามีการเคลื่อนไหวจากใต้น้ำแข็ง เขากำลังจะอุทาน แต่เคียวปิดปากเขาเอาไว้
"อย่ารบกวนสมาธิ" เคียวกระซิบ
เวลาผ่านไปสักพัก มลลืมตาขึ้น ก่อนจะพยักหน้าเป็นสัญญาณให้กูณฑ์ พอมลลืมตาขึ้น พวกที่เคลื่อนไหวอยู่ก็เหมือนจะหนีไป มลจึงรีบสวดคาถาต่อ
กูณฑ์รวบรวมพลังเวทละลายน้ำแข็ง เผยให้เห็นผืนดินและโสมคนที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่
มลหยิบธนูขึ้นมายิงไปที่พื้นดินทำให้เกิดหลุม ตอนนี้พวกโสมคนต่างพากันหนีตายกันจ้าละหวั่น
"จัดการมันเลย" มลสั่ง
เคียวใช้มือยาว ๆ ของเขา เอื้อมไปหยิบพวกโสมคน ส่วนมลก็นั่งลร่ายคาถากันไม่ให้พวกมันหนีไปไหน ในที่สุดเคียวก็เอาโสมคนทั้งสี่ออกมาจากใต้ดินได้
มลหยุดร่ายคาถา หันมาชื่นชมผลงานอย่างพึงพอใจ
"เราได้เกือบครบแล้ว" มลว่า ตั้งแต่ตอนที่เขาออกมาจากอาศรม เขาไม่เคยมั่นใจเลยว่าจะทำสำเร็จ แต่ตอนนี้พวกเขาเกินครึ่งทางแล้ว
"เราได้เสาบาดาล มะม่วงของเวมานิกเปรต แล้วตอนนี้ก็ได้โสมคน" กูณฑ์นับนิ้ว "แล้วอันสุดท้ายคืออะไรนะ เราจะไปเอามาจากไหน"
ทั้งมลและเคียวหันมามองหน้าเขา
"สิ่งสุดท้ายคือคบเพลิงของเทพอัคนี" เคียวว่า "นายไม่รู้เหรอว่ามันอยู่ไหน"
กูณฑ์ส่ายหัว "ถึงฉันจะเป็นร่างอวตารของเทพอัคนี แต่ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับท่านสักอย่าง ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าคบเพลิงนั่นอยู่ที่ไหน"
"ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร" มลปลอบ "เจ้ารีบบำเพ็ญตบะขออาวุธจากเทพเถิด"
"ฉันไม่ใช่ฤๅษีนะถึงจะบำเพ็ญตบะ" กูณฑ์ท้วง
"ไม่ใช่ฤๅษีก็บำเพ็ญตบะได้" มลว่า
"นายไม่อยากกลับบ้านแล้วเหรอ" เคียวถาม
"อยากสิ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะบำเพ็ญตบะยังไง"
"เดี๋ยวข้า/ฉันสอนเจ้า/นายเอง" มลและเคียวพูดพร้อมกัน
"ให้นายเป็นคนสอนก็แล้วกัน" เคียวว่า "ฉันเคยอ่านมาแต่ในหนังสือ คนมีประสบการณ์น่าจะสอนได้ดีกว่า"
มลยืดอก "แน่นอนอยู่แล้ว" เขาหันมาสอนวิธีบำเพ็ญตบะให้กับกูณฑ์
ตอนนี้กูณฑ์อยู่ในท่าขัดสมาธิ ท่าทางพร้อมบำเพ็ญตบะเต็มที่
"ฉันต้องบำเพ็ญนานแค่ไหน"
มลยักไหล่ "ไม่แน่ใจเหมือนกัน อย่างต่ำ ๆ ก็คงเป็นปี ๆ"
"อะไรนะ" กูณฑ์ร้อง ตั้งท่าจะผุดลุกขึ้นยืน "ฉันไม่เอาด้วยหรอก"
เคียวดันตัวให้กูณฑ์กลับไปนั่งเหมือนเดิม
"เรามาถึงขนาดนี้แล้วนะ กูณฑ์ นายจะยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้"
"บำเพ็ญตบะเป็นปี ๆ ใครจะไปทำได้" กูณฑ์หน้ามุ่ย
"เอาอย่างนี้" เคียวพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกับที่ผู้ใหญ่ใช้เวลาปลอบเด็กงอแง "ถ้านายบำเพ็ญตบะแล้วได้คบเพลิงมา นายจะขออะไรจากฉันก็ได้หนึ่งอย่าง"
แววตาของกูณฑ์สดใสขึ้นมาทันที
"ขออะไรก็ได้จริงนะ" เขาถามย้ำ
เคียวพยักหน้ารับคำ
ในที่สุดกูณฑ์ก็นั่งบำเพ็ญตบะ การบำเพ็ญตบะนี้จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย หลักการของมันก็คือต้องนั่งขัดสมาธิ หลับตา ทำจิตให้สงบ ระหว่างบำเพ็ญตบะจิตต้องนิ่งอยู่ตลอด ห้ามลืมตาขึ้นอย่างเด็ดขาด มลและเคียวตัดสินใจเฝ้ายามให้กูณฑ์ คอยกันให้ใครหรืออะไรมาทำร้ายกูณฑ์ได้ อีกทั้งพวกเขาจะคอยป้อนอาหารให้กูณฑ์อีกด้วย
สามสหายคาดว่าพวกเขาคงต้องอยู่บนยอดเขากันอีกนาน การบำเพ็ญตบะขอพรจากเทพเจ้าไม่ใช่เรื่องง่าย ขนาดคนมีบารมีมากกว่ากูณฑ์ยังต้องใช้เวลาเป็นปี ๆ แต่คราวนี้ดูเหมือนสวรรค์จะเริ่มเห็นใจพวกเขาแล้ว เพราะพอกูณฑ์นั่งบำเพ็ญตบะยังไม่ถึงครึ่งวัน พระอินทร์ก็มาปรากฏตัวขึ้น ส่องแสงจ้าไปหมด เด็กหนุ่มอยากลืมตาขึ้นเพื่อดูว่าเป็นแสงอะไร แต่คำเตือนของเพื่อนที่ไม่ให้ลืมตาก็ทำให้กูณฑ์ยังคงหลับตาแน่น พยายามตั้งจิตให้เป็นสมาธิ
"ลืมตาขึ้นเถิด สหายเรา" พระอินทร์ว่า ปกติแล้วเขาไม่ได้มาให้พรเร็วขนาดนี้หรอก แต่กูณฑ์เป็นร่างอวตารของเทพอัคนีซึ่งเป็นสหายของเขา ถึงเขาจะเป็นพระอินทร์ เป็นเทวดาที่ได้รับการกราบไหว้ เคารพนับถือ แต่ก็ยังไม่ใช่พระอรหันต์ที่ปราศจากกิเลส ความลำเอียงก็มีอยู่บ้างในกมลสันดาน
"ลืมตาเถอะ" เคียวว่า
กูณฑ์ค่อย ๆ เผยอเปลือกตาขึ้น แล้วก็ต้องหรี่ลงเมื่อแสงจ้ามากระทบตา
พระอินทร์ยิ้ม ก่อนจะลดรัศมีของตัวเองลง
"ท่านบำเพ็ญตบะ ต้องการอะไร"
"ผมต้องการคบเพลิงของเทพอัคนี" กูณฑ์พูด
พระอินทร์หยิบคบเพลิงขึ้นมาจากอากาศว่างเปล่า ก่อนจะส่งให้เด็กหนุ่ม
"ขอบคุณครับ" กูณฑ์พูดอย่างยินดี เขาหันไปหาเคียวด้วยรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย "สัญญาว่าอะไร จำได้ไหม"
"รู้แล้วน่า" เคียวตอบสะบัด ๆ "รอให้พระอินทร์ไปก่อนก็ได้ ใจร้อนจริง"
มลจ้องคบเพลิงด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย
"นายไม่ดีใจเหรอ" กูณฑ์ถามเมื่อเห็นสีหน้าเฉยชาของเพื่อน "เรารวมของได้ครบแล้วนะ"
"ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก" มลตอบไม่เต็มเสียง "แต่ของครบแล้วเราต้องทำอย่างไรต่อ"
กูณฑ์ยกมือขึ้นเกาหัว พยายามเค้นความทรงจำว่าเจ้าตาสั่งมาว่าอย่างไรบ้าง แต่ไม่ว่าจะคิดเท่าไรก็จำได้แค่ว่าเจ้าตาสั่งให้รวบรวมของทั้งสี่ แต่หลังจากนั้นต้องทำอะไรต่อ ก็ไม่รู้เหมือนกัน
"เราคงต้องกลับไปหาเจ้าตาอีกที" เด็กหนุ่มหัวไฟเสนอขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก
"เราขอเสนออะไรหน่อยได้ไหม" พระอินทร์ถาม
"เชิญเลยขอรับ" มลตอบอย่างพินอบพิเทา
"เราคิดว่าถ้าท่านกลับไปหาเจ้าตาของท่าน คงไม่ทันการณ์ จากนี่ไปอาศรม ค่อนข้างจะไกลอยู่" และเพื่อให้เด็กทั้งสามเห็นภาพว่าไกลแค่ไหน พระอินทร์ใช้ฤทธิ์สร้างแผนที่สามมิติกลางอากาศ "พวกท่านอยู่ตรงนี้ อาศรมอยู่ตรงนี้ ต่อให้ใช้เรือยนต์ก็ต้องเดินทางกันอีกเป็นเดือน ๆ"
"แล้วท่านจะแนะนำอะไรหรือขอรับ" มลถาม
"ท่านกลับไปเมืองมลิวัน และขอความช่วยเหลือจากฤๅษีที่อยู่ที่นั่นจะดีกว่า" ท้าวมัฆวานว่า พรางชี้เส้นทางที่ลัดที่สุดให้ "ไปตามเส้นทางนี้ รับรองไม่เกินสามวัน เราจะช่วยย่นระยะทางให้"
มลคุกเข่ากราบ "ขอบพระคุณมากขอรับ"
"เราจะกลับสวรรค์ชั้นดาวดึงส์แล้ว" พระอินทร์ว่า พลางเหาะกลับไป
กูณฑ์เงยหน้ามอง พอเห็นแน่ว่าอีกฝ่ายไปลับตาแล้ว ก็ถอนหายใจออกมา "ในที่สุดก็ไปสักที"
"นายพูดงี้ได้ไง" เคียวตำหนิเพื่อน "ท่านอุตส่าห์มาช่วยเรา"
"รู้แล้วน่า แต่ถ้าท่านไม่ไป ฉันก็ทวงรางวัลจากนายไม่ได้น่ะสิ"
"จะขออะไรก็ขอมา" เคียวว่า
กูณฑ์หอมแก้มเคียวเบา ๆ "หอม ชื่นใจชะมัด"
มลเบ้ปาก "หอมอะไร เคียวเป็นผี ไม่เคยแต่งหน้าทาแป้งสักหน่อย ดันบอกว่าหอม"
กูณฑ์แลบลิ้นใส่ "หอมความน่ารัก ไม่มีแฟนก็อย่าอิจฉานะ เด็กน้อย"
"ใครเป็นแฟนนาย/ แฟนคืออะไร" ทั้งวิทยาธรและภูตตะโกนขึ้นพร้อมกัน
"ก็นายไงแฟนฉัน" กูณฑ์ตอบเคียวก่อน เขาเป็นคนรู้จักจัดลำดับความสำคัญอยู่แล้ว และเคียวก็สำคัญกับหัวใจเขามากกว่ามล
"โมเมจริง ๆ" เคียวตำหนิอย่างไม่จริงจังนัก
"ก็นายจะให้ฉันขออะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ทำท่าไร้เดียงสาเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ
"นายก็หอมแก้มฉันไปแล้วไง" เคียวว่า คนอื่นอาจจะหลงท่าทางลูกแมวของกูณฑ์ แต่เคียวรู้ดี ทำท่าเหมือนลูกแมว แต่ความจริงเป็นเสือชัด ๆ
"อันนั้นไม่ใช่คำขอของฉันสักหน่อย ฉันจะขอนายเป็นแฟนต่างหาก"
"อย่างนี้มันขี้โกงกันนี่" เคียวว่า
"ฉันรอนายมาเป็นชาติ ๆ แล้วนะ ไม่คิดจะเห็นใจกันบ้างเหรอ"
"นายเป็นคน แต่ฉันเป็นภูต" เคียวว่า
"นายจะบอกว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้งั้นสิ"กูณฑ์พูดเสียงขึ้นจมูก "เราก็อยู่ด้วยกันได้มาตลอด แค่ขอเปลี่ยนสถานะเอง ทำไมจะไม่ได้"
"ตอนแรกเราอยู่กันแบบเพื่อน" เคียวพูดอย่างอิดโรย เขาจะทำยังไงถึงอธิบายให้เด็กหัวดื้อคนนี้เข้าใจได้นะ "แต่ถ้าเราเป็นแฟน มันจะต่างกันนะ ถ้านายเป็นแฟนฉัน นายจะไปเป็นแฟนคนอื่นไม่ได้"
กูณฑ์เลิกคิ้ว "ก็แหงอยู่แล้วสิ คนเราจะมีแฟนหลายคนได้ยังไง เออ อาจจะมีคนมีบ้าง แต่ฉันไม่มีแฟนหลายคนแน่นอน"
"แล้วนายจะทนได้เหรอ ฉันไปเดทกับนายแบบปกติไม่ได้นะ คนเขาจะมองนายเป็นคนบ้า พูดคนเดียว นายเอาฉันไปอวดใครก็ไม่ได้ คนจะคิดว่านายไม่มีใครเอา" เคียวพูดเตือนสติเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่า
"เรื่องคุยกับนาย เดี๋ยวฉันส่งกระแสจิตเอาก็ได้ หรือถ้าทำไม่ได้ฉันก็ใช้หูฟังบลูทูธ คนก็คิดว่าฉันคุยมือถือ ไม่เป็นไรหรอก ส่วนเรื่องที่จะเอาไปอวดใคร แฟนนะ ไม่ใช่สินค้าแฟชั่นโชว์ เรารู้ว่าเรารักกันก็พอแล้ว"
"นายแน่ใจนะ" เคียวถามย้ำอีกครั้ง
"แน่ใจสุด ๆ ไปเลยล่ะ"
เคียวพยักหน้า ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยเข้ามาหากูณฑ์ "เกี่ยวก้อยกันหน่อย"
กูณฑ์ทำตาม เคียวโยกนิ้วก้อยที่เกี่ยวกันขึ้น ๆ ลง ๆ "ฉันจะเป็นแฟนกับนาย รักและซื่อสัตย์กับนาย คอยอยู่เคียงข้างกันทั้งยามสุขยามทุกข์ จนกว่า…" เคียวหยุดพูด ปกติประโยคต่อไปต้องเป็นจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน แต่เคียวก็ตายไปแล้ว ดังนั้นไม่ต้องพูดก็ได้
"ฉันก็เหมือนกัน" กูณฑ์ว่าตามประสาคนขี้เกียจพูดเยอะ
มลได้แต่มองฉากหวานแหววตรงหน้า ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองว่า
"ไม่มีใครบอกข้าสักคน ว่าตกลงแฟนคืออะไร" แต่ถึงจะไม่มีใครบอกมลก็พอเดาได้จากบรรยากาศรอบข้าง เป็นเพื่อนกันยังขนาดนี้ ไม่รู้เลื่อนขั้นไปแล้วจะขนาดไหน ใครไม่มาเป็นมลไม่เข้าใจหรอก


"พวกเราอยู่ที่ไหนกันแล้วเนี่ย" กูณฑ์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าพ้นรัศมีเกาะสยองขวัญมาได้แล้ว
มลเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะส่ายหน้า
"อยู่ในสระอโนดาตแบบนี้ บอกทิศทางไม่ได้หรอก ภูเขาบังไม่ให้แสงอาทิตย์แสงจันทร์ส่องมาที่นี่"
"อ้าว แล้วจะทำยังไง" กูณฑ์ถาม
"ไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน" มลบอกอย่างไม่มีทางเลือก
"ชักหนาวแล้วสิ" กูณฑ์ว่า ลมหนาวที่พัดมาทำให้เด็กหนุ่มตัวสั่น ฟันกระทบกัน
เคียวยืดมือมากอดเพื่อนไว้ "ฉันอยู่นี่ เป็นไออุ่นให้นายได้นะ"
"ขอบใจ"
มลพ่นลมหายใจออกทางจมูก "ถ้าหนาวมากขนาดนั้น จุดไฟไม่ดีกว่าหรือ เราจะได้มองเห็นทางข้างหน้าด้วย"
กูณฑ์แลบลิ้นใส่ โชคดีที่มลมองไม่เห็น
เคียวคิดว่ามลน้อยใจจึงเอื้อมแขนมากอดเด็กชายด้วย "ฉันก็เป็นไออุ่นให้นายได้เหมือนกัน"
มลหน้าร้อนผ่าว นึกขอบคุณที่พวกเขาอยู่ในสระอโนดาตทำให้ไม่มีใครเห็นแก้มแดง ๆ ของเขา
"ไร้สาระ แต่ข้าคิดว่าอย่างไรเจ้าก็ควรจุดไฟนะ เราจะได้พอมองเห็นอะไรบ้าง ไม่รู้ว่าตอนนี้พ้นเขตสระอโนดาตหรือยัง"
เคียวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า "คงพ้นแล้วล่ะ"
มลเงยหน้าขึ้นมองตามแล้วก็ต้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแสงสีทองพาดผ่านท้องฟ้า เป็นสัญลักษณ์ว่าพระอาทิตย์กำลังเสด็จออกจากวิมาน
"แย่แล้ว พระอาทิตย์" มลนวดขมับตัวเอง
กูณฑ์เงยหน้าขึ้นมองตาม "จริง ๆ ด้วย นี่เราติดอยู่ในสระอโนดาตทั้งคืนเลยเหรอ ทำไมฉันไม่รู้สึกเหนื่อยเลย"
"มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ" มลว่า "เจ้าจำได้ไหมว่าเรามาขึ้นเรือกันอย่างไร"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "เราก็เดินขึ้นมาน่ะสิ"
"เรือมันจอดอยู่กลางน้ำ แล้วเจ้าเดินขึ้นมาได้อย่างไรล่ะ"
กูณฑ์พยายามเค้นสมองถึงเรื่องตอนนั้น แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ใครมันจะไปจำได้ล่ะ โดนผีเปรตไล่หลังมาขนาดนั้น
"ใช่" เคียวพูด "ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเราวิ่งกันตับแลบ แต่ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้เดี๋ยวนี้เองว่าทำไมเราถึงไม่เปียกน้ำเลย"
มลพยักหน้า
กูณฑ์มองหน้าเพื่อนทั้งสองสลับกันไปมา "ฉันไม่เข้าใจ"
มลถอนหายใจ "เจ้าคิดว่าตัวเองเดินบนน้ำได้หรือ เจ้าไม่เคยเรียนเวทมนตร์ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เจ้าเดิมบนน้ำได้ เพราะน้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้วต่างหาก เราเข้าสู่ฤดูหนาวกันแล้ว โชคดีนะที่เรือของท้าวไวยวิกแล่นได้ทั้งบนบกและในน้ำ ไม่อย่างนั้นจะแย่ยิ่งกว่านี้อีก"
"จะเป็นไปได้ยังไง ฝนเพิ่งตกมาไม่กี่วันนี้เอง ฤดูในหิมพานต์เปลี่ยนเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ" กูณฑ์ถามอย่างไม่อยากเชื่อ
"ฤดูในหิมพานต์ก็มีเท่าฤดูในโลกมนุษย์นั่นแหละ แต่ว่า.." มลหยุดพูดกลางคัน เขาไม่อยากพูดต่อไปเลย เพราะมันทำให้ดูจริงจังมากขึ้น
"เกิดอะไรขึ้น" กูณฑ์ถามอย่างระแวง
"เกาะของนางเวมานิกเปรตเป็นแดนสนธยาที่เวลาจะไหลไปต่างจากโลกข้างนอก" มลว่า
ความกลัวคืบคลานเข้ามาในใจของกูณฑ์ "ต่างแค่ไหน" เขาถาม ไม่แน่ใจว่าอยากได้คำตอบจริง ๆ หรือเปล่า
"ครั้งหนึ่งมีเวมานิกเปรตตนหนึ่งลักพาตัวผู้หญิงไปอยู่ด้วยเจ็ดวัน พอนางออกมา นางก็กลายเป็นคนแก่และตายไป เเพราะเวลาในโลกมนุษย์ผ่านไปถึงเจ็ดร้อยปี"
"ไม่จริงน่า" กูณฑ์อุทาน "งั้นตอนนี้โลกมนุษย์ก็อาจผ่านไปเป็นร้อย ๆ ปีแล้วสิ"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" เคียวปลอบ
"นายรู้ได้ยังไง" กูณฑ์ถามอย่างมีความหวัง
"ถึงตอนนั้นพวกนายจะไม่มีสติกัน แต่ฉันมีสติอยู่ตลอด เท่าที่ฉันรู้เวลาบนเกาะนั่นผ่านไปไม่กี่นาทีหรอก มากสุดก็แค่ห้าหกนาที"
"ห้าหกนาทีนี้มันเท่าไหร่" มลถาม เพราะเขาไม่เคยชินกับการวัดเวลาแบบสากล
"หนึ่งบาทเท่ากับหกนาที" เคียวอธิบาย
"อ๋อ" มลพยักหน้ารับรู้ "บอกว่าประมาณบาทหนึ่งก็จบแล้ว"
"ก็ทุกวันนี้เขาใช้นาทีกันนี่" เคียวว่า
"แล้วหกนาทีที่นั่น เทียบเวลากับโลกมนุษย์ได้เท่าไหร่ล่ะ" กูณฑ์ถาม
เคียวยักไหล่ "ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่คงไม่ถึงปีหรอก ไม่ต้องคิดมาก"
กูณฑ์ซุกตัวเข้าหาเพื่อน "ฉันกลัวว่าถ้ากลับไปบนโลก ฉันจะไม่เหลือใครแล้ว"
เคียวยกมือลูบหัวเด็กหนุ่ม "นายจะมีฉันอยู่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
"นายจะไม่ไปเกิดใหม่แล้วเหรอ" กูณฑ์ถาม
เคียวหัวเราะเบา ๆ "ฉันรอมาไม่รู้กี่ร้อยปีแล้ว จะรออีกหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร เดี๋ยวเราไปเกิดใหม่พร้อมกันก็ได้ เผื่อว่าชาติหน้าเราจะได้เกิดเป็นพี่น้องกัน"
กูณฑ์ส่ายหน้า "ฉันไม่อยากเป็นพี่น้องกับนาย"
"แล้วจะเป็นอะไรล่ะ หือ"
"นายก็รู้อยู่แล้วนี่"
มลกระแอมขึ้นเบา ๆ ชักรำคาญคู่ข้าวใหม่ปลามันนี่จริง ๆ ไม่รู้จักสงสารคนไม่มีคู่อย่างเขาบ้างเลย
สามวันผ่านไป เสบียงที่ท้าวไวยวิกให้มาเริ่มหมด มลจึงตัดสินใจขุดเจาะน้ำแข็งเพื่อเก็บปลามากิน รสชาติของมันอาจสู้ปลาสด ๆ ไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรกิน
"เป้าหมายต่อไปของเราคืออะไร" กูณฑ์ถาม
"โสมคน" มลตอบ
"มันอยู่ที่ไหนกันน่ะ"
"ภูเขาสรรพยา" มลว่า "เป็นภูเขาในแถบเทือกเขาจูฬกาฬ เป็นภูเขาที่มีสมุนไพรทำเป็นยามากติดอันดับเลย"
"จากชื่อก็น่าจะใช่อยู่หรอก" เคียวว่า
"อากาศหนาวขนาดนี้ พวกโสมคนยังจะอยู่อีกเหรอ" กูณฑ์ถาม
"โสมคนเป็นพืชวิเศษ มันอยู่ได้ทุกสภาพอากาศแหละ แต่จะเอาขึ้นมานี่สิ คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันเคลื่อนไหวได้" มลว่า
"นายมั่นใจไหมว่าจะเอามันมาได้" กูณฑ์ถาม
มลตบอกตัวเอง "ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่มีข้าอยู่ ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อเอาโสมคนพวกนั้นมาให้ได้"
"ทำไมต้องพูดว่าตราบใดที่มีนายอยู่ล่ะ" เคียวถาม "ฟังดูเป็นลางยังไงก็ไม่รู้"
มลหัวเราะ "เจ้าคิดมากไปแล้ว ถ้าไม่สบายใจ คืนนี้เราไหว้เทพารักษ์หน่อยก็ได้"
กูณฑ์หันไปมองรอบ ๆ ตัว "แถวนี้มีเทพารักษ์ด้วยหรือ"
มลชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่บัดนี้ไม่มีใบเหลืออยู่สักใบ มีแต่กิ่งก้านขาวโพลน
"ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นน่าจะมีอยู่ เราพายเรือไปใกล้.ๆ แล้วก็ขอพรกับท่านก็แล้วกัน"
เด็กทั้งสามเอาปลาที่ขุดได้ถวายแด่เทพารักษ์ประจำต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะอธิษฐานให้ตัวเองหลับสบาย
เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่าหลังจากมัฆวานได้ขึ้นเป็นพระอินทร์ เขาก็ทำการปฏิวัติยึดอำนาจและโยนเทพที่เคยอยู่บนสวรรค์ลงไปจากดาวดึงส์ พวกบุรพเทพเหล่านี้เปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นอสูร หมายถึงผู้ไม่ดื่มสุรา และสร้างบ้านเมืองใหม่ใต้เขาพระสุเมรุ พวกอสูรเหล่านี้ แม้ชื่อฟังดูน่ากลัวและคนก็มักสับสนกับพวกอสุรกาย แต่ความจริงเหล่าเทวดาตกสวรรค์หรือเรียกกันว่าเทวาสูรนั้นกลับมีรูปร่างงดงาม ไม่ต่างอะไรจากเทวดาเลย เพียงแต่รัศมีที่ผ่องใสน้อยกว่าเท่านั้น กระทั้งบ้านเมืองที่สร้างขึ้นใหม่ก็พอจะสูสีกับดาวดึงส์ได้ แต่ทว่าพวกเขาไม่เคยพอใจ พวกเขาต้องการบ้านเมืองที่เคยเป็นของตัวเองกลับมา
เทวาสูรแบ่งการปกครองออกเป็นสี่ทิศ แต่ละทิศก็มีหัวหน้าประจำทิศของตัวเอง พอถึงเวลาทำเทวาสุรสงครามก็จะมารวมตัวกันยกไปทำศึก แม้ว่าจะไม่เคยชนะเลยก็ตาม แต่ว่าช่วงนี้พวกเทวาสูรมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมีเทวาสูรมากำเนิดใหม่ เทวาสูรตนนี้มีฐานะเป็นบุตรของพญาพรหมทัตอสูรซึ่งเป็นหนึ่งในพญาอสูรผู้ครองทิศเหนือ เนื่องด้วยเกิดบนตักของพญาอสูรตนดังกล่าว เมื่อเกิดมาก็มีอายุสิบหกปี เก่งกาจเรื่องการรบจนพวกอสูรเห็นว่าเทวาสูรตนนี้จะช่วยนำชัยมาให้พวกตนได้ พญาพรหมทัตตั้งชื่อลูกชายว่าชยังกูร อีกทั้งประกาศสละราชบัลลังก์และยกให้ชยังกูรปกครองบ้านเมืองแทน ชยังกูรแต่งงานกับอสุรีตนหนึ่งและมีลูกสาวชื่อแก้วประไพ ชยังกูรหวงลูกคนนี้มาก ถึงขนาดสร้างปราสาทเจ็ดชั้น แต่ละชั้นมียามเฝ้าอย่างแน่นหนา บนปราสาทมีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมมูล สิ่งเดียวที่แก้วประไพขาดก็คืออิสระ เพราะตั้งแต่ลืมตาดูโลกเธอก็ไม่เคยย่างออกจากหอคอยที่เป็นเหมือนคุกอันแสนสุขนี้เลย
ชยังกูรวางแผนเอาไว้ว่าหากหมดหน้าหนาวเมื่อไหร่ เขาก็จะยกทัพขึ้นไปตีดาวดึงส์อีกครั้ง ครั้งที่แล้วเกือบจะยึดสวรรค์ดาวดึงส์ได้แล้วเชียว แต่กลับพลาดท่าช่วงวินาทีสุดท้ายเสียอย่างนั้น เขาได้กล่าวคำอาฆาตไว้ว่าครั้งต่อไปจะยึดดาวดึงส์ให้ได้ เรื่องนี้พวกเทวดาก็รู้และหวั่นใจอยู่ไม่ใช่น้อย เทวดาประจำต้นไม้ใหญ่ที่เด็กทั้งสามมาขอพักพิงก็เป็นหนึ่งในบริวารของท้าวสักกะ หากท้าวสักกะโดนยึดบัลลังก์ มีหวังวิมานต้นไม้อันแสนสุโขสโมสรก็คงล่มไปด้วย เขาจะยอมให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด ขณะที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้นสวรรค์ก็ส่งวีรบุรุษมาช่วย เทวดาปรากฏกายเมื่อแน่ใจว่าเด็กทั้งสามหลับสนิทแล้ว อีกทั้งยังร่ายมนตร์สำทับไม่ให้มีใครตื่นขึ้นมากลางคัน ก่อนจะช้อนตัวมลขึ้นและอุ้มไปที่หอคอยของแก้วประไพ แล้ววางมลให้นอนคู่กันกับนางแก้วประไพบนเตียง เทวดาประจำต้นไม้ใหญ่ถูมือไปมา
"ขอโทษจริง ๆ ที่ต้องทำอย่างนี้" เทพารักษ์กระซิบ "แต่เจ้าเป็นคนมีความสามารถ อย่างไรก็เอาตัวรอดได้ เจ้าช่วยกำจัดชยังกูรให้ข้าหน่อยเถิด ชาวดาวดึงส์จะได้เป็นสุขสักที"
พูดจบ เทพารักษ์ก็คลายมนตร์สะกดและเหาะหนีไป
มลรู้สึกเมื่อยจึงพลิกตัว แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเขาสัมผัสอะไรนิ่ม ๆ ยิ่งไปกว่านั้นอะไรนิ่ม ๆ นั่นยังส่งเสียงกรีดร้องด้วย เสียงกรีดร้องของผู้หญิง แสงจันทร์ที่พาดผ่านหน้าต่างทำให้แก้วประไพกับมลเห็นหน้ากันชัดเจน ยากจะบอกได้ว่าใครตกใจมากกว่ากัน
"กรี๊ดดด" ผู้หญิงที่มลไม่รู้จักชื่อยังกรีดร้องไม่เลิก มลรู้สึกแปลกใจอยู่หน่อย ๆ ที่ยังไม่มีใครเข้ามา เขาพยายามจุปากให้เธอเงียบ แต่ก็ไม่ได้ผล
'ต้องเป็นเพราะหน้าตาน่าเกลียดของเราแน่ ๆ" มลคิด ก่อนจะถอดหน้ากากออกเพื่อเผยให้เห็นหน้าตางดงาม เขาพยายามส่งยิ้มพิมพ์ใจไปให้เธอ แต่อีกฝ่ายกลับทุบเขาไม่หยุด
"ท่านเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ผู้หญิงปริศนาถามไปทุบไป
นั่นน่ะสิ มลก็สงสัยเหมือนกัน เขาจำได้ว่าเขานอนใต้ต้นไม้นี่นา ทำไมตื่นมากลับมาอยู่ที่ปราสาทไปเสียได้
แต่มาได้อย่างไรไม่เป็นปัญหาเท่ากับเขาจะออกไปได้อย่างไร


สามสหายเดินกันอย่างรีบเร่ง จะหยุดพักก็ต่อเมื่อกินอาหารเท่านั้น เมื่อเป้าหมายมาใกล้ขนาดนี้แล้ว ก็ทำให้พวกเขามีกำลังใจมากขึ้น
"อากาศเริ่มร้อนแล้วนะ" กูณฑ์ว่า ความจริงอากาศก็ไม่ได้ถือว่าร้อนหรอก แต่เพราะพวกเขาผ่านความหนาวหฤโหดมา อากาศที่อุ่นขึ้นนิดหน่อยเลยกลายเป็นร้อนไป
"งั้นเจ้าก็ถอดเสื้อออกได้เลย" มลว่า "คงจะใกล้ถึงเมืองข้าเต็มทีแล้ว"
กูณฑ์ถอดเสื้อออก ส่วนเคียงก็กลายร่างเป็นหนังสือ
"จะไปไหนกันต่อดีล่ะ ท่านมล" กูณฑ์เย้า
มลส่ายหน้า "ต่อไปนี้เรียกข้าว่าปทุม"
"อะไร นี่ต้องเปลี่ยนชื่อด้วยเหรอ"
"จุดประสงค์ของการปลอมตัวคือไม่ให้ผู้ใดจำได้" มลว่า
"โอเค" กูณฑ์เผลอพูดศัพท์จากภายนอกตามความเคยชิน
มลจ้องเขม็ง
"ตกลง ฉันเข้าใจแล้ว" กูณฑ์แก้
ตอนที่มลเล่าเรื่องเมืองวิทยาธรให้ฟัง กูณฑ์ก็คิดว่าจะเป็นเมืองใหญ่คึกคัก ไม่แพ้เมืองมลิวัน แต่เท่าที่เห็นเมืองนี้ราวกับเมืองร้าง
"คนน้อยจัง" กูณฑ์ว่า เมื่อพวกเขาเดินเข้าเมืองมาตั้งนานแล้ว ยังแทบไม่เห็นใครสักคน ไม่มีหนุ่มสาวออกมาทำงาน ไม่มีคนแก่ออกมาพูดคุยกัน ไม่มีเด็กเล็ก ๆ ออกมาวิ่งเล่น
มลขมวดคิ้ว "ปกติเมืองนี้มีชีวิตชีวาเสมอ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
"เขาคงไม่ได้ย้ายออกไปหมดเมืองหรอกนะ" กูณฑ์ว่า
"คงไม่" มลชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งที่มีควันไฟลอยออกมา "มีควัน ก็แสดงว่ามีคน"
"งั้นเราไปถามกันให้รู้เรื่องดีไหม" กูณฑ์ว่า
มลลังเล "แต่เราไม่ได้มาเที่ยวเล่น เราจะมาหา.."
กูณฑ์โบกนิ้วชี้ไปมาต่อหน้ามลด้วยท่าทางเหมือนกำลังจะพูดกับเด็กเล็ก ๆ "ไม่เอาน่า เราจะบุกไปแบบไม่มีแผนได้ยังไง ลองสืบดูก่อนดีกว่า"
มลเม้มปาก "ก็ได้"
พวกเขาเดินไปที่บ้านหลังนั้นและเคาะประตู
ไม่นานก็มีวิทยาธรหญิงตนหนึ่งเปิดประตูให้ ใบหน้าของเธอมีรอยเหี่ยวย่นซึ่งประหลาดมาก เพราะปกติวิทยาธรจะกินผลดรุณวัฒนาซึ่งเป็นผลไม้วิเศษช่วยให้อ่อนวัยอยู่เสมอ
"ข้าขอเข้าไปได้ไหมขอรับ" มลถามอย่างสุภาพ
วิทยาธรหญิงขมวดคิ้ว ก่อนจะพูดเสียงแหบพร่า "เจ้ามาจากไหนน่ะ"
"ข้าเป็นวิทยาธรพเนจรขอรับ ทราบว่าที่นี่เกิดโรคระบาด ข้าพอมีความรู้อยู่บ้าง ก็เลย.." มลยังไม่ทันพูดจบ อีกฝ่ายก็กระชากเขาเข้ามาในบ้าน ก่อนจะรีบปิดประตู ร้อนถึงกูณฑ์ที่ต้องรีบเบียดเข้ามาให้เร็วที่สุด
"เมืองนี้จะกลายเป็นเมืองผีไปแล้ว" เจ้าของบ้านบ่น
"เกิดอะไรขึ้นขอรับ" มลรีบถามเข้าเป้า "ข้าไม่เห็นใครสักคน"
วิทยาธรหญิงยิ้มเหยียด "อยู่ ๆ แมงสี่หูห้าตาของเราก็ล้มตายกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ"
"เรื่องนั้นข้าทราบดีขอรับ แต่ก็ไม่น่าทำให้เมืองนี้เป็นเมืองร้างเลย" มลยังคงสืบหาข้อมูลต่อไป
"ก็ตั้งแต่แมงสี่หูห้าตาผลิตทองให้ไม่ได้ พระราชาของเรา" เธอพูดคำว่าพระราชาของเราเหมือนคำสบถ "ก็ส่งวิทยาธรหนุ่ม ๆ ออกไปหาวิธีแก้ปัญหานี้ให้ได้ ส่งไปไม่รู้กี่ตนต่อกี่ตนก็ยังไม่มีใครได้กลับมา พักหลัง ๆ ก็เลยส่งผู้หญิงไปด้วย แต่ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ไปแล้วไปลับทั้งนั้น"
"แล้วทำไมท่านถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะขอรับ" มลถาม
"เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าเป็นคนแก่" เธอพูดพลางชี้ที่รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า "ข้าเลิกกินผลดรุณวัฒนานานแล้ว ข้าไม่อยากถูกส่งไปทำภารกิจที่ไม่มีวันสำเร็จหรอก"
"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้บ้านเมืองก็มีแต่คนแก่หรือขอรับ" มลถามย้ำ
"ก็คงใช่" เจ้าของบ้านตอบ "พวกเขาต้องเลือกระหว่างอยู่ในฐานะคนแก่หรือจะออกนอกเมืองไปผจญภัย ข้าขอเลือกอยู่บ้านสบาย ๆ ดีกว่า"
กูณฑ์กับมลมองสบตากัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดเหมือนกัน หากพวกหนุ่ม ๆ ออกนอกเมืองไปหมด โอกาสที่จะยึดเมืองคืนได้ก็มีมากขึ้น
"ขอบพระคุณท่านมาก" มลว่า พลางยกมือไหว้
"เจ้าบอกว่าเจ้ามีวิธีแก้โรคระบาดนี้หรือ"
"ขอรับ" มลตอบ
วิทยาธรหญิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "เจ้าแน่ใจหรือ เจ้ายังดูเด็กอยู่เลย จะมีปัญญาทำเรื่องที่คนโตกว่าเจ้าตั้งสองเท่าได้อย่างไร"
"อ้าว" กูณฑ์ขัดขึ้นอย่างทนไม่ได้ เขาไม่ชอบคนที่เอาอายุมาข่มกันเลย มลเองก็เห็นถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น หากปล่อยให้เพื่อนพูดอะไรน่าสงสัยจึงตวาดว่า
"เงียบ เจ้านายคุยกันอยู่ ควรจะให้บ่าวอย่างเจ้าเข้ามาขัดหรือ"
กูณฑ์อ้าปากจะเถียง แต่เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของมลก็นิ่งไป ได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง
"ต้องขอโทษท่านจริง ๆ บ่าวของข้าคนนี้ไม่ค่อยรู้มารยาทสักเท่าไร"
"ไม่เป็นไร แต่ข้าเตือนเจ้าด้วยความหวังดี พระราชาของเราองค์นี้เอาแน่เอานอนไม่ได้ หากเจ้าทำสำเร็จก็แค่เสมอตัว แต่หากทำผิดพลาดขึ้นมา" เธอยกมือปาดคอเป็นสัญลักษณ์
"ข้ามั่นใจว่าจะไม่ผิดพลาดแน่นอน" เจ้าชายวิทยาธรพูดอย่างกล้าหาญ
"ก็ตามใจเจ้า" คนแก่กว่าพูดอย่างปลงตก "ข้าเคยเห็นวิทยาธรทั้งหญิงและชายอาสาแก้โรคระบาดนี้ แต่ก็ไม่สำเร็จ ต้องสังเวยชีวิตให้แก่พระราชา หากเจ้ามั่นใจถึงขนาดนั้น ข้าก็จะไม่ขัด"
"ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องขอตัวก่อน" มลว่า
พวกเขาเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ก่อนจะมุ่งตรงเข้าสู่พระราชวัง
"พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่" นายประตูถาม
"ข้าเป็นวิทยาธรพเนจร ทราบว่าแมงสี่หูห้าตาที่นี่เกิดตายโดยไม่ทราบสาเหตุ ข้ามีวิชาสามารถขยายพันธุ์แมงสี่หูห้าตาได้"
"ตัวกระจ้อยร่อยอย่างเจ้านี่นะ" นายประตูพูดอย่างดูถูก ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงไล่ไปให้พ้น ๆ "พระราชวังไม่ใช่ที่ที่เด็กอย่างเจ้ามาเล่นนะ เจ้าหนู"
"ถึงข้าจะเป็นเด็กก็เป็นเหล็กเพชร" มลเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ข้าไม่ยักกะรู้ว่าพระราชาทรงกำหนดอายุคนทำภารกิจด้วย"
นายประตูหรี่ตามอง รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเด็กคนนี้ร้ายใช่เล่น
"ก็ได้ ข้าจะพาเจ้าไปเข้าเฝ้า"
ในที่สุดมลกับกูณฑ์ก็มายืนต่อหน้าอัครเดช มลต้องใช้ขันติทั้งหมดที่มีไม่ให้พุ่งไปทำร้ายคนตรงหน้า เขานั่งลงคุกเข่าถวายบังคม กูณฑ์ทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
อัครเดชมองพวกเขาอย่างเหยียดหยาม "พวกเจ้าน่ะหรือคือคนที่ขยายพันธุ์แมงสี่หูห้าตาได้"
"พระเจ้าค่ะ" มลตอบทั้ง ๆ ที่ก้มหน้าอยู่ สำหรับคนอื่นอาจคิดว่ามลประหม่าที่ได้เข้าเฝ้ากษัตริย์ แต่เด็กชายทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้อัครเดชจำหน้าเขาได้ต่างหาก ถึงจะเปลี่ยนสีผิวแล้ว แต่โครงหน้าเขาก็ยังเหมือนพ่อ ระวังตัวไว้ก่อนเป็นดีที่สุด
"ถ้าเจ้าทำได้ ข้าจะยกเมืองให้ปกครองกึ่งหนึ่ง" อัครเดชว่า "แต่หากเจ้าทำไม่ได้ ต้องโทษประหาร"
"พระเจ้าค่ะ" มลรับคำ
"ดี" อัครเดชว่า "ข้าจะให้ท่านอำมาตย์พาเจ้าไปดูแมงสี่หูห้าตาที่เหลืออยู่"
เด็กทั้งสองไปดูแมงสี่หูห้าตา กูณฑ์ตื่นเต้นและพยายามจะลองลูบขนดูจึงโดนมันกัดเข้า
"โอ๊ย!"
"เจ้านี่ไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ" อำมาตย์พูดอย่างดูถูก
"ต้องขออภัยแทนบ่าวของข้าด้วย" มลว่า
กูณฑ์เบ้หน้า ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ
"กูณฑ์" มลเรียกด้วยเสียงเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "เจ้าจงเอาขี้เถ้านี่ไปให้พวกมันกินเสีย"
"ขอรับ นายท่าน" กูณฑ์ว่า เขาเอาขี้เถ้าที่ไม่ใช่ขี้เถ้าธรรมดาป้อนให้แมงสี่หูห้าตากิน ทันทีที่พวกมันกินเสร็จ ก็วิ่งไปรอบ ๆ ส่งเสียงดังโหวกเหวก บางตัวก็เริ่มต่อสู้กัน
"เฮ้ย เฮ้ย" อำมาตย์ว่า พยายามห้ามการต่อสู้ ตอนนี้แมงสี่หูห้าตาก็แทบจะสูญพันธุ์อยู่แล้ว ขืนให้มันกัดกันอีก มีหวังแย่แน่
แต่ไม่มีแมงสี่หูห้าตาตัวไหนฟังเขา หลังจากที่ทั้งโดนกัดและโดนวิ่งชน เขาก็ต้องยอมแพ้
แมงสี่หูห้าตาตัวหนึ่งจัดการพรรคพวกของมันสำเร็จ มันส่งเสียงคำรามอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเข้าไปดมแมงสี่หูห้าตาอีกตัวหนึ่ง อีกฝ่ายก็รับไมตรีด้วยดี
"อุ๊ย ไม่อยากเห็น" กูณฑ์ว่า พลางยกมือปิดตาตัวเอง แต่ถ่างนิ้วไว้
"ถ้าเจ้าจะปิดตาอย่างนั้น ไม่ต้องปิดก็ได้" มลประชด
"ขี้เถ้านั่นคืออะไร" อำมาตย์ถามอย่างสนใจ แมงสี่หูห้าตาไม่เคยทำพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน หรืออาจจะเคย แต่เขาไม่เคยเห็นก็ได้
"ท่านไม่ต้องห่วง ไม่นานท่านจะได้ลูกแมงสี่หูห้าตาแน่นอน" มลว่า
"ถึงเจ้าจะทำให้มันผสมพันธุ์กันได้ ก็ไม่แน่ว่าจะมีลูก" อำมาตย์ว่า
"ดูถูกกันเข้าไป" กูณฑ์บ่นพึมพำ
"ข้ารับรองด้วยชีวิต" มลตบอกตัวเอง
"ก็ดี" อำมาตย์ว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็อยู่บ้านข้าจนกว่าจะมีแมงสี่หูห้าตาเกิดก็แล้วกัน"
มลโค้งคำนับ "ขอรับ ท่าน"
ทั้งกูณฑ์และมลได้อาศัยอยู่ในบ้านของอำมาตย์ พวกเขาได้นอนห้องเดียวกัน พวกเขาต้องช่วยงานอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างพวกงานบ้านหรือทำกับข้าวซึ่งพวกเขาก็ยอมทำด้วยดี
"เหนื่อยไหม" เคียวถามเมื่อกูณฑ์กลับมาห้องนอน
"แทบตาย" กูณฑ์ว่า นอนแผ่สองสลึงบนเตียง "กลายร่างมาหอมแก้มฉันหน่อยส้"
"ไม่ได้" มลเป็นคนตอบ เขายังไม่ได้หอมแก้มใครเลย กูณฑ์ก็ไม่ควรได้เหมือนกัน
"ขัดจริง" กูณฑ์บ่น
"เพื่อความปลอดภัย" มลว่า

ผ่านไปสามเดือน ข่าวลือเรื่องแมงสี่หูห้าตาตั้งท้องก็แพร่สะพัดไปทั่ว มลผู้กำลังช่วยผ่าฟืนอยู่ถูกเรียกตัวให้เข้าวังโดยด่วน
กูณฑ์กับมลไปเข้าเฝ้าอัครเดช ในห้องท้องพระโรงมีแค่พวกเขา อัครเดช แมงสี่หูห้าตาที่ท้องอ่อน ๆ และชายคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นหมอ
"พวกเจ้าสามารถทำให้มันตั้งท้องได้จริง ๆ ด้วย" อัครเดชว่า "ข้าไม่รู่จะขอบคุณเจ้าอย่างไร"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอกพระเจ้าค่ะ" มลตอบ "ขอเพียงพระองค์ทรงรักษาคำพูดก็พอแล้ว"
อัครเดชลูบคางตัวเอง ตอนที่เขาประกาศหาผู้มีฝีมือมาช่วย เขาได้ประกาศว่าจะยกเมืองให้กึ่งหนึ่งจริง ๆ ยิ่งให้รางวัลใหญ่ก็เป็นการเชิญชวนให้คนเข้ามาทำงานมากขึ้น เขามั่นใจว่าไม่มีใครจะเอาเมืองจริง ๆ หรอก แต่วิทยาธรเด็กน้อยตนนี้จะเอาให้ได้
"นี่แน่ะ เจ้าเด็กน้อย" อัครเดชพูดเหมือนผู้ใหญ่พูดกับเด็กโง่ ๆ "เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะปกครองบ้านเมือง ข้าจะมอบหีบทองให้เจ้าหีบหนึ่งก็แล้วกัน"
กูณฑ์อ้าปากจะค้าน อย่างนี้มันโกงกันชัด ๆ ไม่รู้จักรักษาคำพูดเลย แต่มลหยิกเขาและพูดว่า
"ขอบพระทัยที่ทรงพระเมตตา"
อัครเดชตบตักตัวเอง "ดี ดี"
ในที่สุดพวกเขาก็ออกมาจากวังพร้อมทองหีบหนึ่ง เด็กทั้งสองเดินทางออกจากเมืองเข้าสู่ป่า พอพ้นเขตเมืองวิทยาธรแล้ว กูณฑ์อยากให้เคียวกลับร่างเดิม แต่มลค้านไว้
"ฉันไม่เข้าใจ เราพ้นเขตแล้วนี่ มล" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจ เขาอยากกอดเคียวจะแย่อยู่แล้ว
มลจุปาก "ข้าเห็นคนในพุ่มไม้นั่น"
กูณฑ์มองตาม "ไม่เห็นจะมีใครเลยนี่ มล"
"อย่าเรียกข้าว่ามล ข้ากลัวว่า.."
คนในพุ่มไม้โผล่ออกมา เขามีแผลไฟไหม้ครึ่งหน้า และเดินมาหาเด็กทั้งสองช้า ๆ
"มล" เขาสำลัก

ทั้งกูณฑ์และมลมองหน้ากันรับรู้โดยไม่ต้องมีคำพูดว่า ได้เวลาเผ่นอีกแล้ว


วันอาทิตย์ ที่ 6 มิถุนายน พุทธศักราช 2542 (คริสต์ศักราช 1999) เวลา 09.00 นาฬิกา
Sunday, June 6, 1999 ( 2542 ) at 9:00 a.m.
ณ บ้านเลขที่ 9 ด้านขวาของวัดพระศรีรัตนศาสดาราม จังหวัดกรุงเทพมหานคร เมืองหลวง ประเทศไทย
at house number 9 on the right side of the Temple of the Emerald Buddha Bangkok, the capital of Thailand.
ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ก้อนเมฆสีขาวบริสุทธิ์สวยงามจับใจ มีแสงสว่างเจิดจ้าขัดกับเขตก่อสร้างใต้ท้องฟ้า
bright blue sky The pure white clouds are mesmerizingly beautiful. There was a bright light against the construction site under the sky.
ซึ่งพื้นดินมีหญ้าขึ้นรกทึบ ถึงขนาดที่ว่าทีมคนงานก่อสร้างที่มาวันแรกสุดอึ้ง ก่อนที่ต่างคนก็ต่างตื่นตระหนก พยายามวิ่งฝ่าพงหญ้าออกจากที่ดินเพื่อหนีงูเห่าดำพ่นพิษที่กำลังชูคอแผ่แม่เบี้ยและขู่ฝ่อๆ
where the ground is overgrown with thick grass to the extent that the construction workers who arrived on the first day were stunned, then they all were panicked and tried to run through the dense grass out of the area to escape the venomous black spitting cobras who were raising their necks and spreading their hoods to scare them away.
หลังจากเจ้าหน้าที่กู้ภัยเข้าจับงู แล้วบอกว่าจะส่งต่อไปที่สวนงู สถานเสาวภา สภากาชาดไทย รถยนต์หลายคันก็แล่นเข้ามาเป็นขบวนยาวเหยียด ทั้งรถดั๊มพ์ รถขุดร่องลึก รถปั้นจั่น รถแบคโฮ รถขุดดิน รถโฟล์คลิฟต์ รถผสมปูน รถแทรกเตอร์ตีนตะขาบ และรถกระเช้า มองดูเหมือนกำลังจะไปจัดแสดง ณ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี จังหวัดนนทบุรี
after rescuers caught a snake Then said that it would be forwarded to the Snake Farm, Queen Saovabha Memorial Institute, Thai Red Cross Society Many cars came in a long procession, including dump trucks, trenchers, cranes, backhoes, excavators, and forklifts. Cement mixers, crawler tractors and aerial platforms look like they're about to go on display at Impact Arena, Muang Thong Thani, Nonthaburi.
"ทรายเกรดเอที่ผ่านมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมไทย ม อ ก มาถึงที่แล้วครับ"
"A-grade sand approved by the Thai Industrial Standards Institute, TIS has arrived."
"เด็กใหม่เหรอ"
"New kid?"
"ใช่ครับ"
"yes"
"ดูปุ๊บรู้ปั๊บ นายตายเพราะจมน้ำ ปีนี้โลกสูญเสียประชากรจากการจมน้ำ 3 แสน 7 หมื่น 2 พันคนนี่นะ"
"Obviously, the man died from drowning. This year, the world lost 372,000 people from drowning."
ที่ดินแดนหลังความตายบริษัทรับเหมาส่วนมาก รับสมัครพนักงานจากคนที่มีประวัติตายจากการทำงานเท่านั้น
In the afterlife, most contractors Recruit employees from people with a history of death from work only.
ช่างหลังคา อดีตเคยนั่งอยู่บนนั่งร้านชั้น 3 ตึกสูง 10 ชั้น จากนั้นก็พลัดตกลงโดนเหล็กเสียบทะลุตายคาที่
A former roofer was sitting on the 3rd floor on scaffolding of a 10-storey building then accidentally fell down and was impaled by the iron stick on the spot.
 ปัจจุบันมีแผลเย็บที่ศีรษะส่วนหน้าไปถึงส่วนข้างด้านซ้ายโค้งคล้ายเกือกม้า
At present, there is a stitched wound on the front of the head to the left side, curved like a horseshoe.
ส่วนอีกคนผิวหนังลักษณะคล้ายจระเข้มีถุงน้ำผุดแตกออก แล้วเผยให้เห็นเนื้อสีแดงสลับขาวซ้ำๆ
twin electrician One person's entire body was charred black. Clouds of smoke continued to rise.
The other person has a crocodile-like skin with a cyst that bursts out. and repeatedly revealing red and white flesh.
ช่างปูพื้น มีรอยเขี้ยว 2 จุดที่เส้นเลือดตำแหน่งคอเพราะงูฉก บอกไม่ถูกว่าเขากับช่างวางท่อชักโครก ซึ่งขาดอากาศตายเพราะดินถล่ม มีเส้นเลือดใหม่งอกเข้าสู่กระจกตาจนกระจกตาขุ่น เล็บมือและเล็บเท้ามีเศษดิน
ใครมีใบหน้าเขียวคล้ำกว่า
The floor technician had 2 snake fang marks on the neck veins. It is hard to say between him and the plumber who was suffocated from the landslide, having opaque cornea from the blood vessels growing into the cornea and dirt in fingernails and toenails, which one looks worse or has darker green face.
"ผมขอย้ำว่า ถ้าคุณต้องการสนุกกับประสบการณ์ในพื้นที่ก่อสร้าง คุณต้องสวมใส่อุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยที่ผมจัดให้"
"I repeat, if you want to enjoy the construction site experience. You must wear the safety equipment that I provide."
ทันทีที่เสียงไม่ทราบที่มาดังกังวาน มีมือที่ส่งหมวกป้องกันศีรษะโดนกระแทกหรือสิ่งของร่วงกระทบ มือที่ส่งแว่นป้องกันนัยน์ตาจากสารเคมี เศษโลหะ และเศษฝุ่น มือที่ส่งที่ครอบหูป้องกันหูดับจากเสียง
มากกว่า 120 เดซิเบล มือที่ส่งถุงมือเพื่อป้องกันความร้อน ความเย็น และสารเคมี...
 As soon as an unknown voice resounded There is a hand that sends the helmet to protect the head from hitting or falling objects. A hand with goggles protects eyes from chemicals, metal shards and dust. A hand with ear muffs protects ears from noise over 120 decibels. A hand with gloves protects against heat, cold and chemicals...
มือที่ส่งเข็มขัดเพื่อป้องกันการตกจากที่สูง มือที่ส่งหน้ากากกรองฝุ่นละอองป้องกันปอด
มือที่ส่งรองเท้าป้องกันลื่น ไฟฟ้าสถิต และการเจาะทะลุของวัตถุมีคมหรือสิ่งของตกใส่เท้า
ต่างพร้อมใจกันล้อมรอบ
The hand that sends the belt to prevent falling from a height. Hands sending dust masks to protect the lungs. Hand delivered shoes prevent slipping, static electricity, and puncturing of sharp objects or objects falling on the feet. They are all united around each other.
 "ผมคิดว่า ผมไม่จำเป็นต้องใช้นะครับ"
"I think I don't need them."
"ใช้เถอะค่ะ พวกเราใส่ชุดสะท้อนแสงทุกคนเวลาทำงาน เพราะมีฉันที่เคยตายเพราะสีมองไม่เห็นแต่ไกลของชุดมาก่อนเป็นกรณีศึกษา" มือที่ส่งชุดหมีสะท้อนแสงยังคงยืนยัน "พอดีฉันเคยตายเพราะรถชนมาก่อนน่ะค่ะ"
"Let's use it. We all wear reflective suits when working. Because there was me who had died from the color of the suit before as a case study." The hand that sent the reflective jumpsuit continued to confirm. "I've also died in a car crash before."


'บ้านที่น่าอยู่ที่สุด'
เป็นมุมมองจากบ้านฟากตรงข้าม ที่จริงอยู่ห่างแค่เพียงถนนสองเลนของ 'เพชร' ก้าวหน้า ทวีแสงสุขสกุล
เด็กผู้ชายอายุ 11 ปี สามสัญชาติ เขามีโครงหน้ายาว ผิวขาวอมชมพูละเอียด คิ้วเป็นรูปสามเหลี่ยม
ดวงตาสีดำคมกริบมองดูมีมนต์ขลัง ปล้องจมูกโด่ง ริมฝีปากล่างหนารับกับริมฝีปากบนซึ่งบางเฉียบ ผมสีทองด้านบนศีรษะยาวไม่เกิน 1 นิ้ว และด้านข้างเกือบเกรียน
เจ้าของบ้านตรงหน้าของก้าวหน้า มี 5 ราย
นายยุทธนา อัครบดินทรเดชา หรือ ยุทธ์ มีรูปร่างสูง ผิวสีแทน กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนของร่างกายงามเด่นชัด
หน้าท้องที่แบนราบเรียบนั้นแข็งแกร่งจนมองเห็นกล้ามเนื้อ 6 มัด อายุ 44 ปี ประกอบอาชีพทหารอากาศ
ออกกำลังกายเหมาะสมกับอายุและสภาพร่างกายอย่างสม่ำเสมอ
นางราชพฤกษ์ เอลิซาเบธ บริบูรณ์นาคม หรือ กลองตุ๊ก อายุ 40 ปี มีรูปร่างเพรียวระหง ผิวพรรณขาวผุดผ่องประดุจงาช้าง มีเลือดฝาดขึ้นใบหน้าอิ่มเอิบ จนแก้มเป็นสีชมพู กริยาเรียบร้อย วาจาไพเราะ ประกอบอาชีพแพทย์
นายยุทธนาและนางราชพฤกษ์จดทะเบียนสมรส เป็นสามีและภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งสองคนให้เกียรติและเข้าใจกันและกัน
โดยฝ่ายสามีเคารพการตัดสินใจตามเหตุผลของภรรยา ยินยอมให้เธอใช้ชื่อสกุลเดิม ถึงแม้ว่าตนเองจะ
สวมแหวนแต่งงานไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย ทุกครั้งก่อนออกจากบ้าน
ฝ่ายภรรยา ถึงแม้ว่าเลือกใช้ชื่อสกุลเดิมของตนเอง แต่เธอก็ยินยอมใช้คำนำหน้าว่านาง และตกลงใจร่วมกับคู่ชีวิตว่า ลูกคนแรกจะให้ใช้ชื่อสกุลของพ่อ ส่วนลูกคนรองจะให้ใช้ชื่อสกุลของแม่ สลับกันไป
แล้วเมื่อบุตรบรรลุนิติภาวะแล้ว ก็จะยินยอมให้เขาหรือเธอสามารถใช้ชื่อสกุลของบิดาหรือมารดา หรือจะตั้งชื่อสกุลใหม่ได้เช่นเดียวกัน
มีบุตรด้วยกัน 3 คน คือ เด็กชายเทวราช วงศ์สวัสดิ์ หรือเทวา อายุ 14 ปี, เด็กชายบดินทร์ อัครบดินทรเดชา หรือดิน อายุ 11 ปี และเด็กหญิงเนื้อทอง บริบูรณ์นาคม หรือเนื้อทอง อายุ 8 ปีตามลำดับ
เทวราชและเนื้อทองมีสถานะทางกฎหมายเป็นบุตรบุญธรรม
แต่ใครๆ ก็เกือบจะลืมกันทั่ว เพราะทั้งครอบครัวรักใคร่กลมเกลียว เหมือนเทวราชและเนื้อทองเป็นสายเลือดเดียวกันแท้ๆ คนหนึ่ง
ครอบครัวนี้มีความลับ
นางราชพฤกษ์และนายยุทธนาไม่เคยเล่าให้ใครฟังเรื่อง 'ลูกคนกลาง' ว่า ...
ลูกคนกลางของทั้งสองคนถือกำเนิดจากท่าทางในการมีเพศสัมพันธ์เพื่อเลือกเพศของทารก
"ทำกันท่าไหนดีล่ะ คุณ" นายยุทธนาถาม
นางราชพฤกษ์เป็นหญิงประเภทที่คิดว่าเรื่องกิจกรรมใต้ร่มผ้านั้นควรอยู่ในกฎหมายการรักษาความลับ
ซึ่งกันและกันระหว่างสามี-ภรรยา
แต่เรื่องข้างต้นไม่ใช่ความลับเดียว...


"ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความร่วมมือครับ"
เด็กใหม่แหงนหน้ามองโดรน
"ทักษาปกรณ์ สันติสหพันธุ์พิทักษ์ วิศวกรควบคุมงาน" ช่างทาสีบ้านบอก ใบหน้าของเขาบวมเหมือนลูกองุ่น เลือดพุ่งออกจากจมูกไม่หยุดแต่ตกไม่ถึงพื้น ตายเพราะแพ้สีทาบ้านผสมสารปรอท
"คนนี้ดีกรีไม่ธรรมดา วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยส่งเขามาเพื่อควบคุมงานก่อสร้างที่นี่โดยเฉพาะ"
ชายหนุ่มที่ถูกพูดถึง ทรงผมของเขาใส่เจลแบบคนที่ดูแลตัวเอง รูปร่างดีเยี่ยมจากการออกกำลังกาย
ใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาว ขายาวสวมกางเกงสีดำ ผิวที่โผล่พ้นเสื้อดูสะอาด ผ้าพันคอผูกปมสีแดง
ข้อมือสวมนาฬิกา เท้าสวมรองเท้าผ้าใบ เขากำลังมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพสถานที่ก่อสร้างหลายช่องอย่างสนใจ งานก่อสร้างก็สนใจ เรื่องซุบซิบนินทายิ่งสนใจ
"นี่ก็ชัดแล้วว่า คนที่กำลังเดินทางมาอยู่ที่นี่ต้องพิเศษมากแน่"
"ฉันได้ยินคนอื่นพูดถึงครอบครัวของคนที่กำลังเดินทางมาว่า มีคนหนึ่งรับมือยากมาก เพราะเขาต่างจากคนอื่น เขาเป็นคนที่ได้รับอุบัติเหตุบ่อยอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่ก็น่าแปลก..."
"อะไรที่น่าแปลกเหรอครับ"
"เด็กคนนี้โตขึ้นมาในความดูแลของทุกดินแดน"
"เป็นไปไม่ได้หรอก ดินแดนมีมากจนไม่มีที่สิ้นสุดเลยนี่ครับ"
"แต่ก็เป็นไปแล้ว บรรดาตัวตนเหนือธรรมชาติมากกว่าครึ่งแวะเวียนไปที่บ้านเขา บางตนแค่ช่วยไล่ภูตเงา (เขาหมายถึง เผ่าพันธุ์เงา สาเหตุการตายเกิดจากศพที่ยังไม่ทราบว่าคนตายเป็นใคร) ก็ยิ้มไป 3 วัน 7 วัน"
"ดูอย่างพวกเรานี่ สิ่งที่กำลังสร้างไม่ใช่แค่บ้าน แต่เป็นเกราะ สงสัยจังว่าเกราะที่แข็งแรงขนาดนี้ มีไว้เพื่อป้องกันคนข้างนอก หรือกักขังคนข้างในกันแน่"
เรือนไทยไม้ชิงชันถูกก่อสร้างจนเสร็จ จำนวน 9 หลังคา ที่พื้นเรือนติดต่อถึงกัน ประตูยาวจากเพดานจรดพื้นทั้งฟากซ้ายและขวามีรั้วกั้น บันไดแข็งแรงและมั่นคงยาวลงมาข้างล่าง ภายในใต้ถุนสูงมีชานเรือนล้อมรั้วอยู่มุมขวา
เมื่อถึงเวลาเลิกงาน ทันทีที่ทีมคนงานก่อสร้างก้าวพ้นเสาฉนวนกันเสียงสูง 2 เมตร บรรยากาศโดยรอบกลายเป็นกลางคืนที่เงียบสงบ ทว่าดวงไฟสีส้มเปิดสว่างชัดวนรอบแผ่นป้ายทองเหลืองขนาดใหญ่
ห้ามเข้า เขตก่อสร้าง
อันตราย!
เบอร์โทรศัพท์ฉุกเฉิน ใกล้เขตก่อสร้างที่สุด
โรงพยาบาลกลาง 02-220-8000
สถานีดับเพลิงและกู้ภัยถนนจันทน์ 02-286-0832
สำนักป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย 02-354-6858
ภูตทราย ขับรถบรรทุกแล้วยกดั๊มพ์ที่ข้างหลังเพื่อเททรายลงมากองบนลานชิงช้า
ภายในบ้านมีนักตกแต่งออกเเบบภายในถือแบบร่างเป็นกระดาษ ซึ่งสิ่งของตกแต่งภายในถูกถอดแบบออกมาอย่างเหมือน ทั้งพื้น ผนัง เพดาน เฟอร์นิเจอร์ และของประดับ จนถึงรายละเอียดยิบย่อยอย่างเฉดสี ลวดลาย เนื้อสัมผัส เเละวัสดุ
เธอเป็นหญิงสาวที่มีรอยสีแดงรอบคอซึ่งไม่ใช่สายรัดคอแบบที่นิยม
แต่เป็นรอยเลือดจากครั้งหนึ่งเคยโดนใบพัดที่ร้าวจนแตกกระเด็นบั่นคอขาด จึงเป็นเหตุผลสำคัญที่เธอคิดว่า บ้านควรเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคนที่อยู่อาศัย


นางตานี หญิงสาวสวย ผมยาวสลวย นุ่งผ้าจีบ ห่มผ้าสไบเฉียง สวมรองเท้า
ตามตำนานตอนที่ต้นกล้วยอุดมสมบูรณ์ถึงจะปรากฏออกมา เธอทำงานที่กรมควบคุมมลพิษ
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
"ต้นไม้ควรอยู่ห่างไกลจากบ้าน ป้องกันรากทำลายโครงสร้างของบ้าน"
"บ้านไม่ควรที่จะมีดีแค่ดูสวย แต่พื้นที่ก็ควรถูกใช้สอยอย่างเต็มประสิทธิภาพ"
ทิศเหนือ ปลูกต้นพุทราป้องกันกระดูกพรุน, ต้นองุ่นป้องกันขาบวมในคนที่ต้องนั่งอยู่กับที่เป็นเวลานาน
ต้นชมพู่มีน้ำมากช่วยระบบขับถ่ายคล่อง เเละต้นสับปะรดป้องกันปัสสาวะไม่ออก
"ฉันควรจะบอกเทพารักษ์ประจำต้นโพธิ์ที่ผันตัวเองไปเป็นคนขายต้นไม้ว่า เขาน่าจะจัดหาพันธุ์ไม้อะไรมาเพิ่มอีกดีนะ"
"มากกว่านี้ เธอก็บอกคนขายต้นไม้ว่า พาเจ้าของบ้านขึ้นไปอยู่บนต้นโพธิ์ของเขาด้วยกันเถอะ ข้างล่างนี่ไม่มีพื้นที่ให้คนอยู่แล้ว"
นางตะเคียนกระเซ้า เธอเป็นหญิงสาวหน้าตางาม ผมยาว แต่งกายเสื้อคอกลมแขนยาว กระดุมหน้า กระโปรงป้ายยาวเดินสะดวก
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ปลูกดอกมะลิ ดอกอัญชัน และมีบ่อน้ำเพาะพันธุ์ปลานิลที่ข้างต้นทุเรียน
ทิศตะวันออก ปลูกต้นไผ่ ต้นมะพร้าวน้ำหอม ต้นมะเฟือง ต้นสน
ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ปลูกต้นอ้อย
ทิศใต้ ปลูกต้นมะม่วง ต้นเงาะ ต้นแตงโม ต้นแคนตาลูป ต้นมังคุด ต้นละมุด ต้นกระท้อน ต้นโตนด
ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ต้นขนุน ต้นสะเดา ต้นสละ
ทิศตะวันตก ปลูกต้นมะขาม ต้นมะยม ต้นมะเฟือง ต้นลำไย ต้นน้อยหน่า ต้นลองกอง ต้นสาเก ต้นมันแกว
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ต้นมะนาว ต้นมะกรูด ต้นส้มเขียวหวาน
ต้นไม้เยอะน่าจะทึบ ที่จริงแล้วดูโล่ง โปร่ง อย่างไม่น่าจะเป็นไปได้
ลมสามารถพัดผ่านต้นไม้เข้าสู่บ้านได้
บนเรือนไทยมีกรงที่มีหลังคาสองชั้น มี 4 จั่ว ซี่ทำจากไม้ไผ่ มีประตูเลื่อนขึ้นลง สำหรับนกขุนทอง
"ฉันคิดว่าของต้อนรับผู้อยู่อาศัยใหม่ของฉัน มีประโยชน์ที่สุด" ตัวแทนจากดินแดนต่างๆ แวะเวียนมาวางของขวัญขึ้นบ้านใหม่
เครื่องกระตุ้นไฟฟ้าหัวใจ กล่องปฐมพยาบาล ยาสามัญประจำบ้าน...
"ของฉันต่างหาก มีอำนาจปกป้องคุ้มภัยศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ตะแล๊นแต๊นแต๊น อ้าว"
ทันทีที่ตัวแทนจากดินแดนท้องฟ้าชั้นที่ใกล้ชิดกับดินแดนมนุษย์ที่สุดหลีกทาง เผยให้เห็นชายชราท่าทางสุขุม ทุกคนจากนานาดินแดนต่างหนีกันไปคนละทิศคนละทาง บางคนวิ่งลงบันไดหน้าอย่างรีบเร่ง หลายคนวิ่งลงบันไดหลังราวกับเเข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนก่อนจะหายไป...
ศาลามีดอกกล้วยไม้แขวน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มีสระดอกบัวหลวง ซึ่งเม็ดบัวรักษาท้องเสีย
ผักตบชวาถูกหางพญานาคีของหญิงสาวโยนขึ้นมาจากแม่น้ำเจ้าพระยาไปที่พนักงานเก็บขยะซึ่งตายเพราะบาดแผลจากโรคอีสุกอีใสติดเชื้อแบคทีเรียกินเนื้อ
แม่ค้าพายเรือแจวขายข้าวราดแกงที่เพิ่งได้รับเส้นทางสัญจรกล่าวขอบคุณหนึ่งหญิงหนึ่งชายพร้อมรอยยิ้ม เป็นอาหารเสริมจิตใจและร่างกายชั้นเลิศสำหรับใครก็ตามที่พบเห็น


"ประจำเดือนมาช้ากว่าปกติ 14 วันแล้ว" เครื่องมือตรวจการตั้งครรภ์ที่อยู่ในมือของนางราชพฤกษ์
แสดงผล 2 ขีด "พบ HCG ในปัสสาวะ"
นายยุทธนาทำหน้างง
"Human chorionic gonadotropin"
นายยุทธนายังคงงง นางราชพฤกษ์เองก็ทำหน้างงว่าตัวเธอพูดให้งงตรงไหน ก่อนที่นายยุทธนาจะเป็นฝ่าย
มองแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์ขึ้น 2 ขีด แล้วกระโดดกอดนางราชพฤกษ์จนถูกเอ็ด เพราะหญิงตั้งครรภ์
ไม่ควรได้รับการกระแทก
นางราชพฤกษ์จับมือของเทวราชวางบนครรภ์ของเธอ "ลูกกำลังจะมีน้อง"
เทวราชยิ้มค้าง
= โรงพยาบาล =
แผนก : สูติ-นรีเวช
นายยุทธนาพานางราชพฤกษ์มาฝากครรภ์ เธอได้รับสมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็ก 1 เล่ม
นางราชพฤกษ์ถึงกับบ่นอุบ ค่าฝากครรภ์ ค่าอัลตร้าซาวด์ ค่าทำคลอด ค่ารถใหม่ใหญ่กว่าเดิม ค่าผ้าอ้อม
ค่าเครื่องปั๊มนม ค่าน้ำยาสระผม ค่าวัตถุดิบอาหารคุณภาพดี ค่าผ้ายางรองปัสสาวะ
ค่าความรู้เพิ่มเติม... พลางทำท่าทางเครียดเล็กน้อยเมื่ออ่านคู่มือมีลูกเมื่อพร้อม ที่ไม่รู้ว่าบนท้องฟ้ามีนกตัวไหนทำหลุดออกจากปาก
นายยุทธนาหัวเราะ "เราสองคนไม่ใช่มนุษย์คู่แรกของโลกที่มีลูกนะ" เขาบอก ขณะคนทั้งสองนั่งที่เก้าอี้
หน้าห้องตรวจเพื่อรอเรียกเข้าไปฟังผลตรวจปัสสาวะเพื่อยืนยันการตั้งครรภ์ คัดกรองการติดเชื้อ
แบคทีเรียในช่องคลอด หรือกระเพาะปัสสาวะ
"ฉันตื่นเต้นมาก ไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่าการรอโดยที่ฉันแทบไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคอะไรบ้างด้วยซ้ำ
ถ้าเกิดฉันต้องยุติการตั้งครรภ์เพราะมีเนื้องอกในสมอง หรือตั้งครรภ์นอกมดลูกล่ะ คุณจะเป็นอย่างไร"
"ผมขอแค่คุณปลอดภัย อีกอย่างเราสองคนยังไม่ได้ทำร้ายลูก ตราบเท่าที่ปลายประสาทรับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดยังไม่ถูกสร้าง เขาจะยังไม่รู้สึกเจ็บปวด คุณเองเคยบอกผม"
"เลือดเย็น"
นายยุทธนาหัวเราะเบาๆ
ทันทีที่แพทย์หญิงวาเลนตินา วาซีเลียฟแจ้งผลตรวจเลือด นายยุทธนาถึงกับปล่อยโฮออกมาเลยทีเดียว
"ฉันไม่เคยเห็นสามีแบบคุณมาก่อนเลย คุณพาภรรยามาปรึกษาแพทย์ก่อนการมีเพศสัมพันธ์ซะอีก
เตรียมความพร้อมก่อนจะตั้งครรภ์แล้ว ยังมีอะไรต้องกังวลอีกเหรอคะ" วาเลนตินากระเซ้า
เธอจำนายยุทธนา สามีที่น้ำตาปริ่มเมื่อถูกเจาะเลือดตรวจหาพาหะธาลัสซีเมียก่อนนางราชพฤกษ์ตั้งครรภ์ได้อย่างแม่นยำ


= เรือนไทย =
นายยุทธนาสร้างบรรยากาศให้เหมาะสมกับการนอนหลับของนางราชพฤกษ์
"ไฟสลัวๆ นี่ เพื่อไม่ให้ภรรยาของผมกลัวเกินไป"
เขาเปิดเสียงเพลงที่นางราชพฤกษ์ชอบคลอๆ และห่มผ้าให้เธอ
เขาล้างจานที่นางราชพฤกษ์ยังล้างไม่เสร็จ เขาทำแม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยอย่างชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์
ของเธอ
นายยุทธนาเก็บกวาดบ้านให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่วางของเล่น วางหนังสือ หรือวางของอะไรก็ตามระเกะระกะบ้าน เพื่อป้องกันนางราชพฤกษ์จำเป็นต้องสิ้นสุดการตั้งครรภ์ก่อนที่ทารกจะมีชีวิตรอด
= โรงพยาบาล =
แผนก : ฉุกเฉิน-อุบัติเหตุ
แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อนายยุทธนาลื่นล้มในห้องน้ำซะเอง
"คุณนี่นะ ฉันละสายตาหน่อยเดียว ได้เลือดเลย"
แผนก : สูติ-นรีเวช
อัลตราซาวด์ตรวจดูทารกในครรภ์ค่อนข้างบ่อย...
อายุครรภ์ 6 สัปดาห์ ทำให้แน่ใจว่าจะไม่เสี่ยงต่อการคลอดก่อนหรือเกินกำหนด เธอไม่มีภาวะน้ำคร่ำมากหรือน้อยผิดปกติ รกเกาะต่ำหรือรกฝังตัวผิดปกติ
อายุครรภ์ 18 สัปดาห์ ทารกไม่มีเนื้อสมองผิดปกติ ไม่พบโรคไขสันหลังเปิด หัวใจพิการแต่กำเนิด
ไม่มีก้อนหรือน้ำในช่องอกหรือช่องท้อง ทางเดินอาหารหรือทางเดินปัสสาวะผิดปกติ ความผิดปกติของใบหน้าอย่างปากแหว่งเพดานโหว่ ความผิดปกติของแขนขาอย่างคนแคระ ความผิดปกติของนิ้วมือนิ้วเท้า ทารกบวมน้ำ
อายุครรภ์ 20 สัปดาห์ ไม่พบภาวะทารกไม่มีกะโหลกศีรษะ
อายุครรภ์ 28 สัปดาห์ ดูเพศทารก ทารกยังไม่หยุดเจริญเติบโตก็ไม่จำเป็นต้องให้คลอดทันที
ตรวจชิ้นเนื้อรก...
อายุครรภ์ 9 สัปดาห์ ทารกไม่มีโรคที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมอย่างธาลัสซีเมีย กลุ่มอาการดาวน์
กล้ามเนื้อเสื่อมดูเซนน์หรือความผิดปกติทางโครโมโซมอื่นๆ
"ถ้ากล้ามเนื้อแขนขาลีบเพราะติดเชื้อไวรัส หากพบแพทย์ช้าเกินไป ถึงเป็นแพทย์ก็รักษาไม่ได้หรอกค่ะ"
วาเลนตินายิ้มบางๆ
ตรวจเลือด...
เริ่มตั้งครรภ์ ไม่มีโรคเอดส์ ตับอักเสบบีและซี กามโรค หัดเยอรมัน โรคติดเชื้อทอกโซพลาสโมซิสจากอุจจาระแมวและเนื้อสัตว์ดิบ หมู่เลือดนางราชพฤกษ์ไม่ต่อต้านเซลล์เม็ดเลือดแดงของบดินทร์
อายุครรภ์ 24 สัปดาห์ คัดกรองโรคเบาหวาน


คืนวันเสาร์ที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1987 ตรงกับขึ้น 15 ค่ำ เดือน 1 ปีเถาะ เธอและเขาได้ฝันเห็นตนเองวิ่งฝ่าสายฝนตกหนักอย่างรีบเร่งราวกับหนีอะไรบางอย่างที่น่าหวาดกลัว เสียงฟ้าร้องครั้งสุดท้ายดังสนั่นขณะหยุดอยู่ที่ริมหน้าผา
จู่ๆ เกิดฟ้าแล่บ สายฟ้าราวกับรากฝอยหลายสายฟาดส่งเสียงดังเปรี้ยงสนั่นหวั่นไหวจนทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน! พร้อมๆ กับเหนือหน้าผาปรากฏเทพบุตรกับนางฟ้า 8 ปีกปรากฏ มีกายเรืองแสงเป็นสีขาวสว่างโดยรอบ
เสียงเทพบุตรดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วว่า "สามี-ภรรยาคู่นี้เป็นมนุษย์ที่มีคุณงามความดี เมตตาต่อสรรพชีวิตทั้งปวง ประกอบการงานอาชีพด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ทั้งยังสร้างคุณงามความดีมาตลอดชีวิต"
นางฟ้าส่งรอยยิ้มราวกับเอ็นดูทั้งสามี-ภรรยา คนทั้งสองเห็นแสงสว่างจุดหนึ่งเหนือศีรษะ ก่อนจะขยายกว้างเป็นเนบิวลาเรืองแสง (ดูคล้ายสายไหมหลายหลากสี) และแล้วมังกรที่มีขนาดใหญ่พลันเคลื่อนที่ออกมาจากเนบิวลานั้น
มังกรขาวที่มีลำตัวคล้ายงูใหญ่นั้นสะท้อนแสงดวงจันทร์ มีเขาเหมือนเขากวาง มีโหนกที่หัวที่ทำให้สามารถ
บินได้ กรงเล็บของนกอินทรี อุ้งเท้าเสือ หนวดแมว หูเหมือนกระทิง ท้อง-สันหลังสีทอง
ก่อนจะขนาดหดเล็กเท่าหนอนเคลื่อนเข้าไปยังประทีปที่เรืองแสงรัศมีสีรุ้ง (ม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด และแดง) สวยจับใจ
"บัดนี้ มังกรผู้คุมประตูแห่งจักรวาลถึงกำหนดจุติ เขาในอนาคตจะกลายเป็นมนุษย์ผู้อยู่เหนือมนุษย์และทุกสรรพสิ่ง เขาจะรอบรู้โดยไม่จำกัดขอบเขต มีความสามารถในการบันดาลทุกสรรพสิ่ง และคงอยู่อย่าง
ไม่มีจุดจบ"
เทพบุตรลดระดับลงมาเรื่อยๆ ดูเหมือนเขาจะมุ่งหน้าตรงมาที่นางราชพฤกษ์กับนายยุทธนาข้างล่างนี่
เทพบุตรกล่าวอย่างไม่แสดงอารมณ์ ที่จริงเขาสวมหน้ากากสีขาวสลักอักษรรูนเป็นลวดลายแปลกตาปิดบังใบหน้า
ในขณะที่คนทั้งสองต่างตะลึงงันอยู่นั้น
"แต่ทว่า ต่อไปภายหน้าจะได้สิ่งมีชีวิตนี้เป็นผู้นำแสงสว่างมาสู่โลกสืบรุ่นสู่รุ่น หรือเป็นผู้นำความมืดมาสู่โลกเป็นวาระสุดท้าย ขึ้นอยู่กับคุณทั้งสองผู้ให้การเลี้ยงดู"
นางฟ้าส่งมอบประทีปให้แก่นางราชพฤกษ์กับนายยุทธนา "คุณทั้งสองโปรดรับไว้ และโปรดรักษาให้ดี"
เมื่อสิ้นเสียงสุดท้าย เทพบุตรกลายร่างเป็นมังกรทองที่มีลำตัวคล้ายงูใหญ่นั้นบดบังดวงจันทร์
มีเขาเหมือนเขากวาง มีโหนกที่หัวที่ทำให้สามารถบินได้ กรงเล็บของนกอินทรี อุ้งเท้าเสือ หนวดแมว
หูเหมือนกระทิง ท้อง-สันหลังสีขาว
เวลาเดียวกับเทพธิดากลายร่างเป็นหงส์ หัวมาจากไก่ฟ้า ปากมาจากนกแก้ว ตัวมาจากเป็ดแมนดาริน
ขามาจากนกกระสา หางมาจากนกยูง สวยงามมาก รัศมีเปล่งออกจากร่างกายยี่สิบแปดสายส่องสว่างรอบทั่ว
ทั้งคู่ค่อยๆ เลือนหายไปในทันที พร้อมๆ กับนางราชพฤกษ์และนายยุทธนาสะดุ้ง ลืมตาตื่น
และลุกขึ้นนั่ง เหงื่อผุด เสียงหัวใจเต้นราวกับกลองรัว
"ฉันฝันเห็นเทพบุตร"
"ผมฝันเห็นเทพธิดา" นายยุทธนาพูดพร้อมนางราชพฤกษ์
"เทพธิดาส่งประทีปให้ผม"
"เทพธิดาส่งประทีปให้ฉัน" นางราชพฤกษ์พูดพร้อมนายยุทธนา
"ผมคิดว่าคนสองคนอยู่ในความฝันเดียวกันพร้อมๆ กันนั้นเป็นไปไม่ได้ คนสองคนจะฝันเหมือนกันเป๊ะได้ยังไง อยู่ในฝันเดียวกันพร้อมๆ กันนั้นยากมาก ยังไงก็เป็นไปไม่ได้หรอก"
"หลักการวิทยาศาสตร์ บอกฉันว่าภาพความฝันที่เราเห็นขณะหลับเกิดขึ้นจากความทรงจำบางชุดถูกสุ่มจับได้เป็นกรณีพิเศษ โดยจะถูกผสมผสานและปรุงแต่งเรื่องราวตามประสบการณ์ที่แต่ละคนนึกคิดและพบเจอ
ฉันกับคุณก่อนหลับอาจจะดูภาพยนตร์หรือซีรีย์สักเรื่อง..."
"...อ่านหนังสือสักเล่ม"
นายยุทธนากระตือรือร้นอย่างยิ่งที่จะเห็นด้วย "นั่นสินะ"
"สารคดี..."
"...เรื่องเล่า"
ทั้งสองคนนึกอยู่นาน แต่แล้วพวกเขาก็ค้นพบความจริงที่ว่า พวกเขาคงเป็นมนุษย์คู่สุดท้ายที่จะมีเวลาเหลือมากพอทำกิจกรรมยามว่างเหล่านั้น
"จริง คุณพูดหลักการที่เถียงไม่ได้" นายยุทธนาเหงื่อแตกพลั่ก ทั้งที่เครื่องปรับอากาศแผ่ไอเย็นฉ่ำ "แต่เราทั้งคู่จะอธิบายถึงสิ่งที่อยู่ในมือของแต่ละคนว่าอย่างไรล่ะ" เขาแบบมือเผยให้เห็นสร้อยเส้นหนึ่ง
นางราชพฤกษ์แบมือเผยให้เห็นเปลือกเฮเซลนัต
และสุดแสนจะแปลกประหลาด เมื่อทั้งสองคนเห็นตัวอักษรที่ขนาดเล็กจิ๋วเกินกว่าที่คนธรรมดาจะมองเห็น 'บดินทร์ อัครบดินทรเดชา'


= เรือนไทย =
"ถ้าระดับของธาตุเหล็กในเลือดต่ำ หญิงตั้งครรภ์จะรู้สึกเหนื่อยง่าย ผมทำส่วนผสมของผักใบเขียวและเนื้อแดงมา เมนูง่ายๆ น่ะ" นายยุทธนาถือถาดที่มีแกงจืดตำลึง
"มีกรดโฟลิค (วิตามินบี 9) ป้องกันบดินทร์มีหัวใจพิการ หลอดประสาทไม่ปิด ไม่มีสมองส่วนซีรีบรัม โพรงสมองคั่งน้ำ กระดูกสันหลังโหว่" เขาผายมือแนะนำข้าวกล้อง
"ฉันไม่ใช่เหรอที่เป็นหมอ"
"บอกตามตรง เหมือนมีคนเปิดประตูซึ่งเป็นสมองของผม แล้ววางหนังสือไว้ นี่กรดแอสคอร์บิก (วิตามินซี)" นายยุทธนาผายมือไปที่บัวลอยไข่หวาน
นางราชพฤกษ์มองดูสีสันธรรมชาติของลูกกลมๆ หลายหลากสี สีขาว สีฟ้า สีเหลือง สีม่วง สีส้ม และสีเขียว
เขาผายมือไปที่นมแก้วหนึ่ง "แคลเซียมของคุณจะถูกบดินทร์น้อยของเราสองคนดึงไปสร้างเนื้อเยื่อ เส้นใยประสาท กล้ามเนื้อ โดยเฉพาะกระดูกและฟัน แถมช่วยลดอาการเป็นตะคริวที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง และลดอาการปวดหลังที่จะค่อยๆ ตามมาเรื่อยๆ เสิร์ฟพร้อมน้ำสะอาดครับ"
นางราชพฤกษ์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี แววตาเป็นประกายสบตานายยุทธนาอย่างขอบคุณ เธอรับประทาน
ครั้งละไม่มาก แต่เพิ่มจำนวนมื้ออาหาร
อายุครรภ์ 5 เดือน เมื่ออยู่ว่างๆ เช้า กลางวัน เย็น นางราชพฤกษ์รู้สึกลูกขยับเคลื่อนที่ไปมาในท้อง 3 ครั้ง
ในเวลา 1 ชั่วโมง จึงบันทึก (สมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็ก) ป้องกันลูกตายในครรภ์
นายยุทธนาขำหน้านิ่งอย่างจริงจังกับท่าทางแข็งเป็นไม้กระดานของนางราชพฤกษ์เมื่อทำท่าสามเหลี่ยมกับนักรบของโยคะ และเต้นแอโรบิกท่าที่ไม่เร็วจนเกินไปแต่ขัดกับเพลงที่เร่งเร้า
สามีพาภรรยาเดินระยะเวลาอย่างน้อย 30 นาทีต่อครั้ง อย่างน้อยสัปดาห์ละ 3 ครั้ง นายยุทธนาบอกนางราชพฤกษ์ว่านี่ถือเป็นวิธีที่เรียบง่ายและเหมาะที่สุดสำหรับคุณแม่ทุกช่วงอายุครรภ์ เริ่มจากระยะทางสั้นๆ แล้วค่อยเพิ่มระยะทางไปเรื่อยๆ
"คุณควรก้าวเท้ายาวๆ หลังตรง และเงยหน้าตลอดเวลารับวิตามินดีจากแสงแดดยามเช้า 15 นาที"
"เกิดอะไรขึ้นกับบ้านของเรา" นางราชพฤกษ์ถามคุณพ่อมือใหม่ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า
"ผมขอสาบานว่าผมแค่พูดว่าคุณต้องออกกำลังแขน ต้องว่ายน้ำ จะได้สุขภาพดีทั้งคุณและบดินทร์น้อย
ในครรภ์"
นายยุทธนากับนางราชพฤกษ์มองดัมเบลขนาดเล็ก แพ-ห่วงยางสอดขามีที่บังแดดแฟนซีเต็มสนามหญ้าหน้าเรือนไทย มีทั้งแพยางก้อนเมฆ-สายรุ้ง แพยางหอยมุก แพยางยูนิคอร์น ห่วงยางสอดขามีร่ม ห่วงยางสอดขาที่มีหางปลาแทนร่ม...
"ผมคิดว่าคุณควรจะกำจัดทุกสาเหตุของตะคริว เริ่มจากนอนหลับ 8-10 ชั่วโมง อบอุ่นร่างกายเตรียมความพร้อมของระบบร่างกาย ผมจะไปว่ายน้ำกับคุณ ไม่อยากให้คนให้เสียน้ำใจ หวังว่าจะเป็นคนนะ คนให้น่ะ"


เรื่องแปลกๆ มักเกิดขึ้นเสมอ และไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่นายยุทธนาหรือนางราชพฤกษ์จะโต้แย้งกันว่าพวกเขาไม่ได้เป็นคนทำ
[เด็กถูกขาของโต๊ะพับหนีบเข้าที่ลำคอจนเสียชีวิต]
[เด็กตกน้ำ จมหาย ก่อนจะเสียชีวิต]
[เด็กตกไปในกรงสัตว์ในสวนสัตว์กระทั่งเสียชีวิต]
บันทึกสะสมข่าวถูกวางไว้หน้าเรือนไทยเหมือนสิ่งของต่างๆ ที่ถูกวางไว้ก่อนหน้า ซึ่งนายยุทธนาและนางราชพฤกษ์ก็อธิบายไม่ได้ว่าใครให้ และเพราะอะไรถึงให้
บดินทร์เป็นเด็กซน นายยุทธนาและนางราชพฤกษ์ละสายตาไม่ได้เลย และแล้วเสียงกรุ๋งกริ๋งของลูกกระพรวนข้อเท้าก็บอกนางราชพฤกษ์ได้ว่าตอนนี้บดินทร์หายไปอยู่ที่ไหน
ไม่ง่ายเลย สำหรับใครก็ตามที่จะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งให้เติบโตขึ้นมา ตั้งแต่วันแรกที่ดูแลบดินทร์ เขาร้องไห้เวลาที่เขาหิว นอนๆ อยู่พลันตื่นขึ้นมาร้องไห้เพราะไม่สบาย ต้องการอะไรๆ ก็ลงนั่งร้องไห้แผดเสียง กระทืบเท้าไป-มาอย่างอาละวาด เขาร้องไห้เป็นเพราะเขาคับข้องใจ โกรธ หรือผิดหวัง ที่ตัวเขายังสื่อสารให้คนอื่นๆ เข้าใจเขาไม่เป็น
เหมือนในตอนนี้ นายยุทธนาปิดปากตัวเองด้วยหน้ากากอนามัย เหตุผลเพราะเขาชื่นชอบเล่นหยอกคิกคักกับบดินทร์ก่อนหลับ ทำให้บดินทร์ละเมอร้องไห้ตอนดึก
"ถ้าจําเป็นต้องพูดกับลูกก่อนหลับก็ใช้น้ำเสียงเรียบๆ หรือเสียงโทนต่ำซะนะคะ" นางราชพฤกษ์บอกแบบนั้น
6-7 โมงเช้า เป็นคราวเคราะห์ของทารกบดินทร์ผู้ต้องตื่นนอนแล้ว นางราชพฤกษ์เริ่มจากเปิดหน้าต่าง เปิดเพลงจังหวะเร็วๆ แต่โชคยังดี บดินทร์ยังได้นอนกลางวัน วันละครั้ง เขาไม่รู้หรอกว่าถ้าเขานอนหลับอย่างเต็มที่ ฮอร์โมนการเจริญเติบโตจะหลั่งออกมา ทำให้สมองและร่างกายพัฒนาอย่างเต็มที่ แล้วก็มีพัฒนาการที่ดี
นายยุทธนามีความสุขเล็กๆ น้อยๆ เมื่อมองดูลูกของเขากำลังหลับสนิท ขณะหันมองนางราชพฤกษ์ที่อยู่ด้านข้าง ซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเธอกับลูก ใครหลับก่อน...
'ออมแรงไว้รับมือกับลูกในเวลาต่อไป' นางราชพฤกษ์บอกแบบนั้น หลังจากตื่น
= เรือนไทย =
เสื้อผ้าเด็กอ่อน อุปกรณ์เลี้ยงลูกต่างๆ นานา ของขวัญที่มีซองใส่เงินถูกวางไว้ที่สนามหญ้าหน้าเรือนไทย กิ่งก้านของต้นไม้ถูกประดับตกแต่งและให้แสงสว่างจากโคมแขวนทุกวันสำคัญ


วันจันทร์ ที่ 29 สิงหาคม พุทธศักราช 2531 (คริสต์ศักราช 1988) เวลา 08.45น. นาฬิกา
ผู้ชายผมขาวโพลนแหงนหน้ามองพระอาทิตย์ทรงกรด ปรากฏการณ์ที่ดวงอาทิตย์สว่างสดใสมีรัศมีรุ้งล้อมรอบ เขารำพึงรำพันว่า "แสดงว่ามีคนดีมาเกิด และคนดีคนนี้จะสร้างความสงบสุขให้แก่บ้านเมือง เป็นที่พึ่งพิงของชนทั้งปวงได้ในภายหน้า"
= โรงพยาบาล =
แผนก: ห้องคลอด
เสียงร้องไห้ของทารกแรกเกิดหมายความถึงสายสะดือของลูกที่เชื่อมกับมดลูกของแม่ถูกตัด และเขาเริ่มใช้ปอดของตัวเองในการหายใจเป็นครั้งแรก
'เจ็บ' น้ำตาของนางราชพฤกษ์ไหลเป็นทาง 'แต่สุขใจที่ลูกเกิดรอด'
"ลูกของฉัน บดินทร์ของเราเป็นอะไรไหม"
"ลูกไม่เป็นไร ส่วนคุณก็ปลอดภัย ไม่มีอะไรทำให้หัวใจของผมพองโตได้มากกว่านี้อีกแล้ว"
นางราชพฤกษ์เชื่อแล้วว่ารักแรกพบมีอยู่จริง เธอหลงรักคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน ขณะจ้องมองทารกน้อยไม่วางตา
แผนก: หลังคลอด
นายยุทธนาช่วยเลี้ยงดูลูก ขณะนางราชพฤกษ์พักผ่อน
ระหว่างที่นางราชพฤกษ์อยู่ที่โรงพยาบาลนับตั้งแต่คลอด เทวราชไม่สามารถมาด้วยได้
บัว (แม่บุญธรรมของเพชรโดยพฤตินัย) เป็นคนดูแลเขา เธอเป็นคนทำให้พี่ได้เห็นหน้าน้องผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์
= เรือนไทย =
ขณะนางราชพฤกษ์อยู่ที่โรงพยาบาล เทวราชไม่ได้ไปรับเธอคนเป็นแม่กับบดินทร์ผู้เป็นน้องกลับบ้าน
เมื่อนางราชพฤกษ์จะเข้าบ้าน เธอถึงให้บัวอุ้มบดินทร์ก่อน
หลังจากนั้น เวลามีแขกมาที่บ้าน พวกเขาจะทักเทวราชก่อน แล้วให้เทวราชพาไปหาบดินทร์
ส่วนคนที่มีของเยี่ยม พวกเขาส่งให้เทวราชเพื่อแสดงความยินดีกับพี่ที่มีน้องใหม่ก่อน แล้วถึงให้พี่เป็นคนพาไปหาน้อง
เทวราชมีส่วนร่วมในการเลี้ยงดูบดินทร์...
"พี่น่ารักมากเลย ให้ขนมน้องด้วย" พ่อ-แม่มีท่าทางชื่นชมพอใจในพฤติกรรมเทวราช นางราชพฤกษ์โอบกอด ขณะนายยุทธนาลูบศีรษะ
นายยุทธนากับนางราชพฤกษ์ยังคงทำกิจกรรมกับเทวราชใกล้เคียงกับก่อนหน้าที่จะมีบดินทร์
"รักให้พอดี" เป็นคำจำกัดความที่นางราชพฤกษ์มอบให้นายยุทธนาเมื่อเขานอนทับลูกน้อยวัยไม่ถึงเดือนเกือบจะเสียชีวิต
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่ว่านายยุทธนาเพลียมาจากการทำงานมากขนาดไหน เขาก็ไม่เคยจับบดินทร์วางใกล้ตนเองขณะนอนหลับอีกเลย
บดินทร์ถูกวางลงบนเตียงสำหรับทารกในท่านอนหงาย แต่อยู่ภายในห้องนอนเดียวกัน
เตียงเฉพาะสำหรับเขานั้น นางราชพฤกษ์วางเบาะไม่นิ่มเกินไป เธอเลือกใช้หมอนบางใบเล็กที่ค่อนข้างแน่ใจ
ว่าจะไม่กดทับปากและจมูกของบดินทร์ รอบกายเขามีซี่ของราวกันตกห่างกันไม่เกิน 6 เซนติเมตร


= โรงพยาบาล =
แผนก: เด็ก
"เสี่ยงชักเพราะไข้สูง" พยาบาลบอกนายยุทธนา เมื่อนางราชพฤกษ์ไปต่างจังหวัด
"ไข้สูงกว่าปกติถึง 6 องศาเชียวนะ"
"ใช้น้ำอุณหภูมิเท่าไหร่นั้น ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของผู้ป่วย"
"ไข้สูงมากต้องอาบให้เปียกทั้งตัวเลย สระผมด้วย เพราะความร้อนสะสมอยู่ที่หัว"
"ใช้ผ้าถูย้อนขนขึ้นเพื่อเป็นการเปิดรูขุมขน"
"รีบลดความร้อนและรีบเช็ดตัวจนแห้ง ถ้ากังวลว่าลูกจะหนาว"
ทันทีที่กลับถึงบ้านกลางดึก นายยุทธนาเฝ้าดูแลบดินทร์ด้วยความห่วงใยไม่เคยห่าง เช็ดตัว ป้อนยาอยู่ข้างกายลูกทั้งคืนทั้งวัน
แผนก: ศัลยกรรมกระดูก
ใช่แล้ว คนเป็นพ่ออย่างนายยุทธนาปีนหน้าต่างอยู่สูงจากพื้นประมาณ 1 เมตรเพื่อติดตั้งเหล็กดัดที่หน้าต่างก็เพื่อป้องกันลูกน้อยของเขาปีนป่ายแล้วพลัดตก แต่นึกไม่ถึงว่าคนที่พลัดตกกลับกลายเป็นเขาเสียเอง
"เจอสัตว์มีภัยมาทำรังหรือเปล่าคะ ผึ้ง ต่อ แตน ตะขาบ มดแดง ยุง เจอสักตัวไหมคะ"
"มัวแต่สอดส่อง ไม่ระวังตัวเองบ้างเลย"
นายยุทธนาไม่ได้รำคาญอะไร แม่คนที่สองของเขา
นายยุทธนาที่สวมเฝือก กำลังติดตั้งประตูกั้นสูงที่บันได ซึ่งเปิดเข้าหาตัวได้ทิศทางเดียว และปิดกลอนไว้เสมอ, ซี่ราวบันไดและซี่ลูกกรงระเบียงถูกเขาทำให้มีช่องห่างไม่เกิน 9 เซนติเมตร ลำตัวและศีรษะบดินทร์ลอดไม่ได้
เเต่เขาเผลอวางปากกาจากงานเอกสารแวบเดียวเพื่อเข้าห้องน้ำ ฉับพลันเสียงเยียบเย็นชวนขนลุกชันกระซิบดังใกล้หู "ไปดูลูก" ทำให้เขาต้องรีบวิ่งหน้าตั้ง
บดินทร์กัดปลอกปากกา แล้วเผลอกลืนลงหลอดลม กระตุ้นสำลักและอาเจียน นายยุทธนาถึงกับรีบนำเขาส่งโรงพยาบาลทันที
แผนก: ฉุกเฉิน-อุบัติเหตุ
"โชคดีที่ปลายปลอกปากกามีรู อากาศลอดผ่านให้มีออกซิเจนเพียงพอต่อการช่วยชีวิตทันนะครับ"
"สิ่งของที่เด็กถือต้องมีปลายทั้งสองด้านใหญ่ ป้องกันเด็กนำใส่ปาก จมูก ซึ่งจะเกิดการอุดตันทางเดินหายใจนะคะ"
"กลับบ้านไปแล้ว อย่าให้อาหารชิ้นแข็ง อย่าให้อาหารขนาดใหญ่ที่เคี้ยวได้ยาก เก็บถุงพลาสติกทั้งบ้านให้พ้นมือ ป้องกันน้องดินใช้สวมศีรษะหรือกลืนกินดีกว่านะครับ"
"ขอบคุณคุณหมอสิลูก"
บดินทร์ทำตามอย่างว่าง่าย ใครเห็นใครก็หลงรัก


= คลินิกนมแม่ =
คุณนึกไม่ถึงหรอกว่าหญิงตั้งครรภ์มีปัญหาทั่วไปในการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่สารพัน
[ตามปกติหัวนมเจ็บ แตก หรือมีเลือดไหลเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าลูกดูดนมไม่ถูกวิธีหรือท่าทาง]
[ท่อน้ำนมตัน]
[ฝ้าขาวเป็นการติดเชื้อราในทารกที่มักเกิดในบริเวณอวัยวะเพศและในปาก และสามารถแพร่ไปยังเต้านมของแม่ด้วยขณะที่ลูกดูดนม]
[เต้านมคัด มีน้ำนมมากกว่าลูกดูด]
[น้ำนมไหลซึม]
[น้ำนมน้อยเกินไป]
[น้ำนมมากเกินไป]
[น้ำนมไหลพุ่ง]
[ปัญหาเกี่ยวกับนิสัยการกินของลูก]
[ลูกไม่ยอมกินนมแม่]
[ลูกกินนมเเม่เพียงข้างเดียว]
[ลูกกัดหัวนมเเม่]
= คลินิกวัคซีน =
นายยุทธนากับนางราชพฤกษ์พาบดินทร์มารับวัคซีนสร้างภูมิคุ้มกันโรคตามอายุที่ระบุในสมุดบันทึก 'สุขภาพแม่และเด็ก'
[คู่มือมีลูกเมื่อพร้อม]
[6 เดือนแรก นมแม่เป็นสารอาหารที่ดีที่สุด เหมาะสมต่อการเจริญเติบโต พัฒนาการ และมีภูมิต้านทานโรค เลี้ยงลูกด้วยนมแม่อย่างเดียว โดยไม่ต้องให้อาหารอื่นแม้แต่น้ำ ในนมแม่มีคุณสมบัติที่ช่วยต่อต้านการอักเสบอยู่ในตัว]
[12 เดือน อาหาร 3 มื้อ ตับ ขนมปังปิ้ง ผลไม้ เนยแข็ง ก้านผัก อาหารแคลเซียมสูงอย่างน้อย 2 ส่วนต่อวัน เช่น โยเกิร์ต นมถั่วเหลือง เสริมแคลเซียม นมข้าว หรือซอสเนย]
[24 เดือนต่อมา นมแม่ + อาหารตามวัย ซุปผัก-ผลไม้ข้น เสริมเหล็ก วิตามินซี โจ๊กจากธัญพืช อาหารที่ให้พลังงานสูงแต่ปริมาณน้อย ตรวจสอบน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นและสุขภาพที่ดีอย่างสม่ำเสมอ]
[วัยเตาะแตะ อาหาร 3 มื้อเหมือนผู้ใหญ่ร่วมกับอาหารว่าง]
นางราชพฤกษ์ปวดหัวกับเรื่องอาหารของบดินทร์พักหนึ่ง...
"ลูกของเราไม่ชอบกินผัก"
"คุณก็เลยไม่ใส่ผัก"
"ฉันจ่ายเงินซื้อวัตถุดิบไม่ใข่เพื่อโยนทิ้งโดยที่ลูกยังไม่ได้กินเเน่นอน ดูนี่ค่ะ"
นายยุทธนาถึงกับทึ่งเมื่อเห็นอาหารที่คล้ายขนมหลายหลากสีสัน แต่บดินทร์ต้องได้รับสารอาหารครบ 5 หมู่
อาหารหลักหมู่ที่ 1 โปรตีน [เนื้อสัตว์ ไข่ นม ถั่ว]
อาหารหลักหมู่ที่ 2 คาร์โบไฮเดรต [ข้าว แป้ง น้ำตาล เผือก มัน]
อาหารหลักหมู่ที่ 3 เกลือแร่ และแร่ธาตุต่าง ๆ [พืชผัก]
อาหารหลักหมู่ที่ 4 วิตามิน [ผลไม้]
อาหารหลักหมู่ที่ 5 ไขมัน [ไขมันจากพืชและสัตว์]
กระนั้นเมื่อนางราชพฤกษ์ป้อนข้าว บดินทร์กลับพ่นอาหารกระเด็นออกมาแปะหน้าเธอจนคนเป็นแม่ลมออกหู นายยุทธนาผู้เป็นพ่อถึงกับต้องรีบอุ้มลูกน้อย
เมื่อเจ้าตัวน้อยอายุ 3-4 เดือน นางราชพฤกษ์เปิดม่านให้แดดส่องถึง เปิดไฟให้สว่าง สร้างบรรยากาศครึกครื้นอย่างเปิดเสียงดนตรีจังหวะเร็วๆ ในเวลากลางวัน
ซึ่งแตกต่างกับกลางคืนอย่างเห็นได้ชัด ลดไฟให้สลัวๆ บรรยากาศเงียบสงบ อุณภูมิห้องไม่ร้อนไม่หนาว 25-26 องศาเซลเซียสกำลังดี เสียงดนตรีกล่อมเบาๆ
เมื่อบดินทร์น้อยได้ยินเพลงคุ้นเคยทุกคืน เขาก็ดูคล้ายจะหาวหลับได้ง่าย ไม่เคยตื่นกลางดึก
แรกๆ นายยุทธนาโดนภรรยาเอ็ดเรื่องทำอะไรเสียงดัง เธอบอกว่าแม้แต่กลุ่มคนขี่บิ๊กไบค์ยังเกรงใจเพื่อนบ้านที่มีลูกอ่อน พวกเขาเข็นมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านเพื่อนไปสตาร์ทรถไกลๆ
แต่แล้วเมื่อโอกาสของนายยุทธนาเดินทางมาถึง เขาเองยังไม่ลืมที่จะบอกนางราชพฤกษ์ถึงเพื่อนบ้านที่งดงานเลี้ยงตอนกลางคืน พวกเขาให้ความร่วมมืออย่างน่ารัก พวกเราเองก็อย่า 'เผลอ' ทำเสียงดัง


นางราชพฤกษ์คอยสังเกตบดินทร์ว่าพัฒนาการด้านกล้ามเนื้อมัดใหญ่และมัดเล็กล่าช้า ผิดปรกติ
หรือไวเกินไปหรือไม่
[คู่มือมีลูกเมื่อพร้อม]
ทั้งสองคนพยายามทำตามคู่มือมีลูกเมื่อพร้อม
[1 เดือน จ้องมองวัตถุที่ห่างจากใบหน้าประมาณ 8 นิ้วได้]
นายยุทธนาเล่านิทานมีภาพสีสันสดใสขนาดใหญ่ (อ่านหนังสือที่มีโคลง กลอน คำสัมผัสเป็นจังหวะ) บดินทร์มองสบตาผู้เป็นพ่อ
[2 เดือน แขวนโมบายของเล่นสีสดกรุ๋งกริ๋ง]
มีประโยชน์มากสำหรับบดินทร์ ผู้ชอบใช้เท้าเตะขอบเตียงเพื่อให้โมบายที่แขวนอยู่เกิดเสียงเมื่อต้องการให้คนเข้ามาสนใจ แต่ก็มองตามวัตถุในแนวราบ 180 องศา ก่อนจะค่อยๆ มองตามวัตถุผ่านแนวกึ่งกลางตัว
[3 เดือน ฝึกฝนส่งเสียง]
บดินทร์มีน้ำลายไหลออกมานอกปากบ้างคล้ายพ่นน้ำลาย และมองตามสิ่งของใหญ่ๆ ที่ไม่มีเสียงอย่างนายยุทธนาเดินไป-มา
[4 เดือน พลิกคว่ำ-หงาย, นำของเล่น เช่น ตุ๊กตา บอล มาให้สัมผัส]
เมื่อนางราชพฤกษ์เห็นบดินทร์ตื่นนอน เธอจับเขานอนคว่ำหน้าท้องราบติดกับพื้น เปิดโอกาสให้บดินทร์ได้ใช้ข้อศอกดันตัวเองขึ้น เขาชูคอแล้วหันหน้ามองหาเสียงกระเดาะลิ้นของแม่, บดินทร์คว้าจับกรุ๋งกริ๋งและถือของได้
[5 เดือน นั่งได้]
นางราชพฤกษ์จัดพื้นที่โล่ง ไม่ลื่น และกว้างพอให้บดินทร์พลิกคว่ำพลิกหงายและคืบได้อย่างอิสระ
[6 เดือน พยายามเขี่ยของชิ้นเล็กๆ เข้ามาอยู่ในฝ่ามือ]
นายยุทธนาอุ้มบดินทร์มองภาพสะท้อนของตัวเองจากกระจก พร้อมบอกชื่ออวัยวะส่วนต่างๆ , ฟันซี่แรกของบดินทร์เริ่มขึ้นแล้ว นางราชพฤกษ์จับผ้าอ้อมสะอาดชุบน้ำต้มสุกอุ่นๆ เช็ดทำความสะอาดฟัน เหงือก ลิ้น เเละเพดาน ก่อนผ้าอ้อมสะอาดแตะยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ 500 ppm (ความเข้มข้นหนึ่งส่วนในล้านส่วน) แตะเป็นชั้นบางๆ แล้วถูฟัน ก่อนจะเช็ดฟองออก
[7 เดือน นั่งทรงตัวได้เอง โดยไม่ต้องใช้มือยัน, ชูมือให้อุ้ม, เริ่มเกาะยืนได้ และคลานได้คล่องแคล่ว]
นายยุทธนาทำคอกกั้นให้บดินทร์ได้เกาะยืน จัดพื้นที่ให้เขาได้คลานอย่างเหมาะสม
[8 เดือน ถือก้อนไม้มือละก้อน หยิบเม็ดยาด้วยปลายนิ้ว, ฟันทยอยขึ้นมาเรื่อยๆ ประมาณ 8 ซี่]
นางราชพฤกษ์เตรียมแปรงที่เหมาะสมกับวัยของลูกมาแปรงให้ลูก
[9 เดือน ฟังรู้ภาษา เกาะยืนและเหนี่ยวตัวลุกขึ้นยืนจากท่านั่ง]
นายยุทธนาและนางราชพฤกษ์เริ่มจับมือบดินทร์จูงเดินอย่างช้าๆ เพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์
และเป็นกำลังใจให้เขาหัดยืน หัดเดิน
[10 เดือน เกาะเดิน ถือก้อนไม้ 2 ก้อนเคาะกัน]
นางราชพฤกษ์ใช้รถหัดเดินที่เพื่อนบ้านให้บดินทร์ทำเป็นเครื่องเล่น เพราะเมื่อเขาอยู่ในรถหัดเดิน เวลาเคลื่อนที่เขามักจะเอาหัวพุ่งไปข้างหน้าก่อนถึงทรงตัวไม่ได้ และใช้ปลายเท้าจิกลงก่อนจะไถไปข้างหน้า ซึ่งอาจจะเกิดอาการผิดปรกติของเอ็นร้อยหวาย ทำให้การยืน การเดินไม่ปรกติ
เมื่อบดินทร์เริ่มเดิน เขาใช้ส้นเท้าลงก่อน ไม่มีเดินช้ากว่าพัฒนาการปรกติถึง 4-6 สัปดาห์
[11 เดือน สอนเก็บของเล่นให้เป็นที่. เกาะเดินเองได้ชั่วครู่, เลียนแบบท่าทางและเสียงพูด, ดื่มน้ำจากถ้วยโดยต้องช่วยเหลือ]
นายยุทธนาคอยประคองให้บดินทร์เริ่มหัดเดิน เขาพยามยามลุกทุกครั้งที่ล้มลงจนกลิ้งตีลังกา นายยุทธนาแทบไม่อยากเชื่อสายตาของตนเลย เขาคิดว่าบดินทร์ต้องร้องไห้แน่ แต่เสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากนั่นบอกว่านายยุทธนาคิดผิด
[12 เดือน ยืนเอง หยิบก้อนไม้ใส่ถ้วย, เดินได้เอง]
นางราชพฤกษ์ต้องดูแลสวมรองเท้าให้บดินทร์แทบทุกครั้ง เพราะเขามักเดินด้วยเท้าเปลือยเปล่า เสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ เช่น เศษแก้วที่ตำฝ่าเท้า พยาธิ และตาย
[13 เดือน พูดคำที่มีความหมายได้ 3 คำ]
[14 เดือน ลูกสามารถเดินได้โดยไม่ต้องยึดจับ]
บดินทร์สามารถเดินได้อย่างคล่องแคล่วในที่สุด
[16 เดือน ทำตามคำสั่งง่ายๆ ได้ เช่น นั่งลง เดินมาหา หวีผม, รู้จักปฏิเสธ, พูดคำที่มีความหมายได้ 5 คำ]
นางราชพฤกษ์จูงมือเดียวเดินขึ้นบันได, บดินทร์รู้จักรับและให้ของ เขาถือช้อนและพยายามป้อนอาหารเข้าปาก


บดินทร์ อัครบดินทรเดชา อายุ 11 ขวบแล้ว ผมที่มีรูปมังกรบนศีรษะของเขาสร้างความแปลกใจให้ทุกคน
เริ่มตั้งแต่ฟรานเชสก้า ทอร์ช่างตัดผมที่สาบานว่าปัตตาเลี่ยนของเขาไม่ได้ทำ
"เล่าให้แม่ฟังหน่อย วันนี้ที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง"
"เหมือนเดิม"
"อะไรที่เหมือนเดิม"
"ลูกของเพื่อนสนิทแม่ คนหัวเกรียนนั่น" บดินทร์ตบปากตัวเองเมื่อปะทะสายตาดุ ก่อนจะเล่าต่อว่า
"โดดเรียน แล้วจ้างพี่วินรับจ้างไปเป็นผู้ปกครอง แต่ความแตกตรงที่ว่าบ้านเขาเปิดร้านขายอาหาร
อยู่ฟากตรงกันข้ามกับเรา ครูเคยมากินก็เลยรู้จักแม่เขา งานเข้าโดนจับได้เลย"
เพื่อนสนิทของแม่ชื่อบัว กู๊ด วินอายุประมาณ 29 ปี รูปร่างอวบอิ่ม ผิวพรรณขาวอมชมพูเนียนละเอียด
ผมสีดำมัดรวบเป็นมวยตึงอยู่ด้านหลังศีรษะ บ้านของเธออยู่ฟากตรงข้าม ที่จริงอยู่ห่างแค่เพียงถนนสองเลน
บัวมีรอยยิ้มสดใส ไม่ว่าใครได้เห็นเป็นต้องหลง
แตกต่างกับลูกชายที่เป็นหัวโจก เขาอยู่โรงเรียนใกล้บ้านที่เดียวกับบดินทร์ ชั้นปีเดียวกับบดินทร์ แต่คนละห้อง
วีรกรรมของก้าวหน้ามีเยอะมาก เช่น แกล้งครูฝ่ายปกครอง เขาเอาน้ำตาลทรายใส่หม้อน้ำรถ มอเตอร์ไซค์ของครู เมื่อครูสตาร์ทจนเกิดความร้อน น้ำตาลก็ละลายทำให้เกิดความหนืด พอหนืดเครื่องก็ดับ
สุดท้ายครูก็ต้องเอาเครื่องไปล้าง โดยที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแกล้ง


[คู่มือมีลูกเมื่อพร้อม]
[18 เดือน วิ่ง ต่อก้อนไม้ 2 ก้อนในแนวตั้ง และขีดเส้นยุ่งๆ ]
[19 เดือน มีฟันน้ำนมครบ 20 ซี่, พูดคำต่อกัน 2 คำอย่างมีความหมายหรือพูดคำที่มีความหมาย 100 คำ, เกาะราวขึ้นบันได, เตะบอล]
[24 เดือน เดินลงบันไดพร้อมเกาะราวหรือขว้างลูกบอล, ต่อก้อนไม้ 6 ก้อนในแนวตั้ง หรือ 4 ก้อนในแนวนอนเป็นรถไฟได้]
นายยุทธนาพาบดินทร์โดยสารรถจักรยานยนต์และสวมหมวกนิรภัยครั้งแรก บดินทร์แสดงอารมณ์ต่างๆ, เปิดหนังสือได้ทีละหน้า ขีดเขียนเส้นยุ่งๆ, เตะบอล, ยืนก้มเก็บของได้ไม่ล้ม
นายยุทธนากับนางราชพฤกษ์สลับกันพาบดินทร์มาเลี้ยงที่ทำงาน เพื่อนร่วมงานและหัวหน้างานเอ็นดูเด็กน้อยที่ไม่เคยส่งเสียงดังหรือรบกวนคนอื่น โดยหารู้ไม่ว่าไม่ใช่แค่สองสามี-ภรรยาเลือกพาลูกมาในวันที่ไม่มีประชุม หรือเป็นช่วงกำหนดส่งงาน แต่บดินทร์ถูกสอนราวกับร่ายคาถามาก่อนจนเขาถึงกับหมอบไม่อยากรับรู้อะไร
นายยุทธนาเปิดประเด็น "ลูกไม่ควรทำเสียงดังรบกวนผู้อื่น"
"หากลูกรบกวนการทำงานของคนอื่น คนคนนั้นสามารถอบรมสั่งสอนลูกได้"
"ไปลามาไหว้ รู้จักพูดขอโทษ ขอบคุณ" นางราชพฤกษ์จับมือบดินทร์ไหว้หล่อๆ นิ่งๆ พร้อมๆ พูดเเทนเขาเสียงเรียบว่า "ขอบคุณครับ"
"ที่ทำงานพ่อ-แม่ไม่ใช่สถานที่วิ่งเล่น อย่าเล่นอะไรที่เป็นอันตราย ห้ามเล่นอุปกรณ์สำนักงาน ทำสิ่งของเสียหาย จะโดนหักค่าขนม…"
วันที่นายยุทธนากับนางราชพฤกษ์พาไปที่ทำงานไม่ได้ ทั้งสองคนจะสลับวันลาหยุดกันเพื่อแบ่งเวลาในการดูแลบดินทร์
หากลาหยุดไม่ได้ทั้งสองคนถึงฝากเพื่อนบ้านที่ไว้ใจได้แบบบัวช่วยดูแลลูกให้ก่อน ระหว่างวันที่พวกเขาเร่งจัดการงานให้เสร็จ เมื่อถึงเวลาเลิกงานก็รีบกลับมาดูแลลูก
นางราชพฤกษ์ขายของออนไลน์ นายยุทธนาทำงานพิเศษ เพราะค่าใช้จ่ายของใช้ประจำวันที่เพิ่มเติม ผ้าอ้อม โลชั่น แชมพู ครีมอาบน้ำ ขวดนม นมผง ผ้ายาง ทิชชู่ สำลี...
นางราชพฤกษ์เขยิบเข้าไปใกล้แล้วเอามือค่อยๆ นวดไหล่ให้นายยุทธนา หลังจากคนรักบอกว่าบ่าของเขาแข็งแรงพอที่จะแบกลูกไว้ แต่ลืมไปว่าลูกนับว่าเป็นของหนัก ไม่ดีต่อกล้ามเนื้อเอ็น กระดูก และหมอนรองกระดูกสันหลัง
ผีเสื้อสีขาวบินมาเกาะบนกิ่งไม้ใหญ่ ก่อนจะหายไป กลายเป็นหญิงชราที่หน้าตาดูเบิกบานและเกลี้ยงเกลาเหมือนผีเสื้อไม่มีผิด เธอสวมชุดย้อนยุคเป็นสีขาว เข็มกลัดสีทอง ผมสีขาวรวบเป็นมวยแน่น ดูท่าทางอารมณ์ดีมาก
"เลี้ยงลูกได้ดีพอสมควร บันดาลให้ถูกรางวัลลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งดีไหมนะ"
"เก็บพรของคุณไว้ก่อนเถอะ มีลูกดีนับเป็นโชคยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง" ชายชราหัวเราะร่า เขาสวมแว่นดำ แต่งกายชุดสีสันสดใสเว่อร์ๆ กางเกงขาบาน
"ใครบอก"
"ผมนี่ไง"
"นี่คุณไม่คิดบ้างเหรอว่ามีพ่อ-แม่ดีก็นับเป็นโชคยิ่งกว่าถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งเหมือนกัน"
"ใครบอก"
"ก็ฉันนี่แหละ"
"ว่าแต่ว่าเราสองคนจะไม่ขึ้นไปบนเรือนไทยจริงเหรอ มาทีไรก็ได้อยู่แค่บริเวณบ้าน"
"ไม่เคยมีตัวตนเหนือธรรมชาติได้รับอนุญาตเข้าบริเวณที่อยู่อาศัยจากเจ้าบ้านเจ้าเรือน แค่ได้อยู่บริเวณบ้านที่เจ้าที่เจ้าทางอนุญาตแค่พอดูแลตู้ขนภัยได้ก็มากพอแล้ว เรื่องบนเรือนไทยก็วางใจยกให้เป็นหน้าที่ของคนบนเรือนไทย"


[คู่มือมีลูกเมื่อพร้อม]
[เป็นคนทำพังเอง ต้องซ่อมเอง]
[เป็นคนทำเกลื่อนกลาดเอง ต้องเก็บกวาดเอง]
[ได้รับเงินค่าขนมเป็นรายสัปดาห์ เพื่อเป็นการสอนให้รู้จักจัดสรรเงินไว้ใช้]
[เมื่ออยากได้อะไรก็ให้เก็บเงินซื้อด้วยตัวเอง]
[ผู้ปกครองซื้อของขวัญให้เพียงปีละ 2 ครั้งเท่านั้น เฉพาะในวันปีใหม่และวันเกิด]
บดินทร์เกลียดคู่มือเล่มนี้ชะมัด
แผนก: ฉุกเฉิน-อุบัติเหตุ
"ถูกน้ำร้อนลวกบาดเจ็บในชั้นหนังแท้ส่วนที่อยู่ตื้นๆ ครับ" นายแพทย์ลีเซียส ซาโลมอน แซมแจ้งให้นายยุทธนาทราบ
เทวราชวางแก้วโกโก้ร้อนที่เขาชอบไว้บนผ้าปูโต๊ะห้อยชาย แล้วบดินทร์ดึงผ้าเพื่อให้แก้วนั้นเข้ามาใกล้ตัว ผลก็อย่างที่เห็น น้ำร้อนลวกแขนบดินทร์
นายยุทธนารีบใช้น้ำเย็นแช่แผลที่แขนของดินเพื่อลดความร้อน แล้วใช้ผ้าสะอาดปิดแผล ก่อนจะนำส่งโรงพยาบาล
= โรงเรียน =
ก่อนเลิกเรียน นายยุทธนามารับบดินทร์ที่โรงเรียนเพื่อกลับบ้านไปพบญาติซึ่งเดินทางมาจากต่างจังหวัด
จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ดัง ปลายสายเป็นคุณครูประจำชั้นบอกว่า บดินทร์ยกขาขึ้นไปนอนขดตัวงอแขนงอเข่าหลับอยู่บนเบาะ ร่วมกับคุณครูไม่ได้เช็กชื่อนักเรียนลงจากรถตู้ครบหรือไม่ และรถถูกจอดไว้หลังจากรับ-ส่งนักเรียนเสร็จกลางแดดจัด โดยไม่ได้เปิดประตูท้ายไว้
ทำเอาหัวใจนายยุทธนาตกไปอยู่ตาตุ่มเลยทีเดียว
นายแพทย์แซม (แผนกฉุกเฉิน-อุบัติเหตุ) วินิจฉัยฮีทสโตรก เขาบอกว่าบดินทร์เป็นเด็กฉลาดเอาตัวรอด ถ้าไม่ได้เขาบีบแตร นายยุทธนาอาจจะกลายเป็นพ่อหม้ายป้ายแดงเพราะภรรยาหย่าขาด ฟังแล้วถึงกับกุมขมับ
'ถ้าบดินทร์อยู่ในรถที่แตรไม่ทำงานเมื่อดับเครื่องล่ะ เขาจะต้องไปตามลูกที่ปลายอุโมงค์เหรอ แล้วทั้งเขาและลูกจะกลับมาได้ไหม'
และแล้วนายยุทธนาก็คิดว่าตัวเขาเองเพิ่งตื่นจากความตาย เพราะคุณครูอยู่เวรขับรถที่ถือกระเช้ามาเยี่ยมบอกว่าขออภัยที่เผลอล็อกประตูรถตู้ ตอนที่เขาพบบดินทร์นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น เขาคิดว่าเด็กตายแน่แล้ว
บดินทร์ไม่ใช่คนบีบเเตร!
[คู่มือมีลูกเมื่อพร้อม]
[25 เดือน ตัดสินใจและทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง]
เทวราชชวนบดินทร์ทำตามขณะแม่ทำงานบ้านง่ายๆ , บดินทร์ถอดเสื้อผ้าได้เอง, นางราชพฤกษ์ฝึกให้
บดินทร์เดินขึ้นบันไดโดยจับราวเองและมีเธอดูแลอย่างใกล้ชิด
[31 เดือน อาบน้ำและแต่งตัวเอง]
บดินทร์บอกเมื่อจะถ่ายอุจจาระ, เทวราชโยนบอลเบาๆ เล่นกับน้อง
[36 เดือน การแปรงฟันในวัยนี้สำคัญมาก เพราะเด็กจะรับประทานอาหารและขนมขบเคี้ยว เป็นสิ่งที่ทำให้ฟันผุได้ง่าย]
เช้าและก่อนนอน หรือบางวันทุกมื้อหลังอาหาร นางราชพฤกษ์สอนบดินทร์แปรงฟันเอง เธอบีบยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ 500 หรือ 1000 ppm ขนาด 5 มิลลิเมตร
"จับแปรงสีฟันแบบนี้ แล้วขยับแปรงให้สั่นเบาๆ ค่อยๆ แปรง"
ใครได้ยินก็น่าจะเข้าใจว่านางราชพฤกษ์จับมือลูกทำ แต่เปล่าเลย เธอจับแปรงของตัวเอง
ส่วนบดินทร์นั้นจับแปรงของเขาเอง
"ยาสีฟันเท่าเม็ดถั่ว" บดินทร์คล้ายบ่น
"แปรงลิ้นด้วย"
แต่บดินทร์ยังแปรงฟันไม่สะอาด เธอถึงช่วยแปรง แต่ก็แค่ในระยะแรกๆ เท่านั้น เเถมยังบอกว่างดน้ำงดอาหารครึ่งชั่วโมง ให้ฟลูออไรด์หลงเหลืออยู่ในช่องปาก ป้องกันฟันผุ
"กินช็อกโกแลตและลูกอมได้ไหมครับ..."
"ฟันผุเกิดขึ้นเพราะแบคทีเรียที่อาศัยอยู่ในปากของเราย่อยสลายน้ำตาลและแป้ง จึงเกิดเป็นกรดขึ้นมา ทำให้ไปกัดกร่อนฟัน" นายยุทธนาพูด ขณะอ่านหนังสือพิมพ์
นางราชพฤกษ์มองบดินทร์ที่มีสีหน้าเสียใจเเวบหนึ่ง "เอาเศษอาหารออกก่อนแปรงฟันและหลังแปรงฟัน 30 นาทีค่อยบ้วนน้ำ เมื่อฟลูออไรด์ทำหน้าที่เคลือบฟันอย่างเต็มที่ จะกินอะไรก็ดูตารางปริมาณสารอาหารที่ควรได้รับในเเต่วันตามดัชนีมวลกายของตัวเองบนผนัง"
เด็กชายดีใจเหมือนได้รับของเล่นถูกใจ


นางราชพฤกษ์มักจะพาบดินทร์มารับประทานอาหารกลางวันกับพี่บัวเสมอ
อย่างวันนี้ ขณะนางราชพฤกษ์กับบัวรับประทานอาหารอยู่ชั้นล่าง บดินทร์เดินมาชั้นบนเพื่อดูกระต่าย
"ปล่อยมือฉัน!" ก้าวหน้าตะคอกเสียงดัง เมื่อบดินทร์จับข้อมือของเขา ขณะมือของก้าวหน้า
กำถุงพลาสติกที่ใส่กระต่ายเอาไว้แน่น แล้วเหวี่ยงไปฟาดกับกำแพงปูน
"ไม่ปล่อย!"
"ส่งมานี่!" บดินทร์ร้อง "ไม่อย่างนั้นฉันจะชกนายให้ร่วงลงไปเลย"
"อ๋อ งั้นเหรอ" ก้าวหน้าตอบโต้อย่างยิ้มเยาะ
บดินทร์มองดูกระต่ายโชกเลือด เขาคิดออกวิธีเดียวที่ทำให้ก้าวหน้าต้องหยุด
"เกิดอะไรขึ้น!" นางราชพฤกษ์หน้าตาตื่น เธอตั้งใจจะมาตามบดินทร์ลงไปข้างล่าง
แต่กลับเจอเรื่องที่ไม่คาดคิด
ก้าวหน้านอนที่พื้น หายใจแบบภาวะหัวใจหยุดเต้น นางราชพฤกษ์ตบไหล่พร้อมปลุกเรียกแล้วเขาไม่รู้สึกตัว เธอบอกให้บดินทร์เปิดโทรศัพท์มือถือ เข้าแอพพลิเคชั่น บริการการแพทย์ฉุกเฉิน 1669 สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ
ตำแหน่งที่ตั้งและเบอร์โทรศัพท์ถูกเชื่อมโยงอัตโนมัติ
เมื่อกี้บดินทร์คงต่อยกระแทกเข้าหัวใจพอดี!
นางราชพฤกษ์เช็กดูว่าก้าวหน้าหัวใจหยุดเต้นแน่แล้ว เธอคลำชีพจรที่คอเขาไม่พบ
สายตาของนางราชพฤกษ์ลากเส้นบนอากาศกลางคอถึงสะดือและหัวนมสองข้าง วางส้นมือที่กลางตำแหน่ง แขนตึงตั้งฉากกับทรวงอก 90 องศา โน้มตัวไปข้างหน้า กด 1/3 ของความลึกทรวงอก อัตราเร็ว 100-120 ครั้งต่อนาที เริ่มทำการปั๊มหัวใจเพื่อกระตุ้นอัตราการไหลเวียนของเลือดทันที ขณะบัวอยู่ในอาการตกใจ
แต่รีบเร่งประคองคอให้อยู่กับที่
นางราชพฤกษ์บอกบดินทร์ไปหยิบเครื่องกระตุกไฟฟ้าหัวใจมาที่นี่ หลังจากปั๊มหัวใจครบ 2 นาทีแล้วก็สลับคนปั๊ม เธอเปลี่ยนไปประคองคอให้อยู่กับที่ ส่วนบัวถึงกับสะดุ้งเมื่อต้องเป็นคนปั๊มหัวใจ แต่ร่างนอนนิ่งของคนตรงหน้าเรียกสติเธอ
เพื่อกู้ชีวิตลูก ฮอร์โมนอะดรีนาลีนแม่ถึงหลั่ง หัวใจเต้นเร็ว เลือดสูบฉีดไปเลี้ยงเนื้อเยื่อตามส่วนต่างๆ ส่งผลให้ร่างกายมีแรงมากขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ อย่างน่าอัศจรรย์
เมื่อเครื่องกระตุกไฟฟ้าหัวใจมาถึง นางราชพฤกษ์กดปุ่มเปิดเครื่อง เธอแปะแผ่นนำไฟฟ้าในตำแหน่งที่ภาพแนะนำ เครื่องแนะนำให้กระตุกไฟฟ้าหัวใจ
"ทุกคนถอย อย่าสัมผัสผู้บาดเจ็บ" (นางราชพฤกษ์ข้ามขั้นตอน ฉันถอย คุณถอย ทุกคนถอย)
จากนั้นนางราชพฤกษ์กดปุ่มที่เครื่องสั่งการ กระทั่งปล่อยกระแสไฟฟ้าไปกระตุกหัวใจของก้าวหน้า
"ผู้ป่วยได้รับการช็อก กรุณาเริ่มปั๊มหัวใจ"
ทีมกู้ชีพมาถึงในตอนที่บัวเป็นคนปั๊มหัวใจตามจังหวะเครื่องอย่างต่อเนื่องและทำตามคำแนะนำของเครื่องให้หัวใจของก้าวหน้ากลับมาเต้นอีกครั้ง
รถพยาบาลนำคนส่งโรงพยาบาลโดยมีนางราชพฤกษ์กับบดินทร์ไปด้วยกัน ส่วนบัวขับรถนำกระต่ายส่งโรงพยาบาลสัตว์
ระหว่างการเดินทาง นางราชพฤกษ์ดึงบดินทร์เข้ามากอดเพื่อให้เขาสงบ


= โรงพยาบาล =
[นอกเวลาทำการ]
"ไม่มีอะไรอันตรายกว่าการคิดว่าไม่อันตราย"
ณ สวนสาธารณะ บดินทร์เล่นปืนอัดลมกับเทวราช ทำพิสดารอย่างไรก็ไม่รู้กระสุนถึงกระแทกตา
มองเห็นพร่ามัว กุมารแพทย์ประสานกับจักษุแพทย์ส่งตรวจความดันตา
ณ เรือนไทย เทวราชดูรายการมวยปล้ำ เขาเอาหัวน้องชายปักแล้วบิด อีกนิดเดียวน้องชายจะคอหัก บดินทร์เส้นเลือดฝอยแตกในโพรงจมูกถึงกับเลือดกำเดาไหล เขาหัวเราะแหะๆ พร้อมๆ กับเลือดกำเดาหยดแหมะๆ
ณ ชายทะเล บดินทร์กระโดดหน้าผา แขนหัก เข้าเฝือกอ่อนบริเวณแขนชั่วคราว เขาบอกว่าสะดุดบนอากาศ สร้างความงุนงงให้กับคนฟัง
'ไม่สลบไป ไม่ซึม ไม่อาเจียนแบบพุ่ง ไม่งอแงมากจนผิดปกติ ไม่มีข้อบ่งชี้ถึงอาการบาดเจ็บทางสมอง'
นางราชพฤกษ์ได้รับแผ่นพับสังเกตอาการทางสมองในช่วง 24 ชั่วโมงแรก บดินทร์ถูกปลุกทุก 2-4 ชั่วโมง เพื่อประเมินความรู้สึกตัวของเขาว่าลดลงหรือไม่
[ขอให้รีบมาพบแพทย์โดยทันที ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงดังต่อไปนี้]
[ซึมลงกว่าเดิม ปลุกไม่ตื่น หรือ หมดสติ]
[กระสับกระส่าย การพูดหรือพฤติกรรมผิดปกติ]
[ชักกระตุก]
[แขนขาอ่อนแรงลง]
[มีไข้]
[อาเจียน]
[อาการปวดศีรษะที่รับประทานยาแก้ปวดแล้วไม่ทุเลา]
[มีน้ำใสหรือน้ำใสปนเลือด ออกจากหู จมูก หรือลงคอ [ไม่ควรสั่งน้ำมูก]]
[ปวดท้ายทอย]
[เวียนศีรษะ ตาพร่า หรือเห็นภาพซ้อน]
[อาการผิดปกติอื่นๆ ที่น่าสงสัย]
ณ ห้างสรรพสินค้า นางราชพฤกษ์กำลังคุยกับคนที่เข้ามาทัก บดินทร์เอามือไปจับระเบียง เขารู้สึกเหมือนมีแรงสั่นที่แรงมากๆ เข้ามาในตัวเขาจนชาไปครึ่งซีก ใจเต้นรัวๆ หน้ามืด
บดินทร์ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย ตาเหลือก รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่ออยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล
ช่างประจำห้างสรรพสินค้าบอกว่า มีคนลืมสับเบรกเกอร์ลง ทำให้มีไฟรั่วออกมา แม่เห็นแล้วใช้ผ้าคว้าตัวบดินทร์ออกมาอย่างรีบเร่ง
ณ สถานที่ท่องเที่ยว บดินทร์ล้มหมดสติในห้องน้ำ ศีรษะกระแทกพื้น เย็บไป 4 เข็ม
ณ สนามฟุตบอล ก้าวหน้าเตะฟุตบอลกระเด็นไปกระแทกเสาประตูจนกระเด้งย้อนกลับมาปะทะร่างกายของบดินทร์หลายแห่งจนปรากฏร่องรอยฟกช้ำ
สองพ่อ-แม่พยายามปกป้องลูกจากทุกภัยอย่างสุดความสามารถ...
[ตำราคุ้มภัย]
[ต่อสายดินและเครื่องตัดไฟอัตโนมัติ]
[ใช้อุปกรณ์ครอบปลั๊กไฟ ป้องกันไฟดูด]
[เก็บของมีคมไว้ที่สูง]
[โต๊ะ เก้าอี้ ตู้ ชั้นวางของ ยึดติดกับกำแพง ป้องกันล้มคว่ำทับลูก]
[ขอบเฟอร์นิเจอร์ถูกทำให้ไม่มีคม]
[เก็บพัดลมให้พ้นมือเด็ก]
[สอนจุดอันตรายต่างๆ ให้เด็กทราบ]
[ใช้อุปกรณ์ป้องกันประตู-ลิ้นชักหนีบมือ]
แต่เล็กจนโต ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนำภัยมาเยือน หรือพาบดินทร์ไปเยือนภัยอยู่เรื่อยไป
ตลอดชีวิตมีโรงพยาบาลเป็นบ้านหลังที่สองของเขา
"คุณควรติดป้ายบอกว่าใส่อะไรไว้!" นางราชพฤกษ์ใช้นิ้วจิ้มหน้าอกนายยุทธนา "ลูกเราอาจจะตาย!"
เธอว่ากล่าวซ้ำๆ อย่างเกรี้ยวกราด เมื่อนายยุทธนาเอาสารพิษใส่ภาชนะที่มีลักษณะคล้ายกับภาชนะที่บรรจุเครื่องดื่ม และวางอยู่ที่เดียวกับเครื่องดื่ม
"ที่รัก ผมอาจจะตายเพราะแรงกระแทกจากปลายนิ้วของคุณ"
"ฉันถึงได้ทิ่มเบาๆ เผื่อคุณไม่ทันสังเกต" นางราชพฤกษ์บอก ขณะนายยุทธนาลูบอกวนไป-มา ปากพึมพำ
"เบาขณะโกรธก็จะเจ็บหน่อยๆ "
นั่นเเหละ นายยุทธนาถึงติดป้าย เขียนว่า สารฆ่าหญ้า ตัวอักษรขนาดใหญ่ ก่อนจะย้ายไปเก็บที่โรงสวน
ทุกอย่างที่ทำเพียงปรารถนาให้บดินทร์อยู่รอดปลอดภัย
แต่ทว่าสำหรับบดินทร์ อัครบดินทรเดชานั้น อุบัติเหตุเหมือนเจาะจงเลือกเขา


[61-72 เดือน เริ่มมีฟันแท้ดันฟันน้ำนมหลุด [อายุประมาณ 17-21 ปี นู่น ฟันแท้จะครบ 32 ซี่]]
บดินทร์อายุ 6 ขวบแล้ว นางราชพฤกษ์บีบยาสีฟันผสมฟลูออไรด์ 1000 ppm ขึ้นไป ขนาด 1-2 เซนติเมตร ให้บดินทร์แปรงฟันเอง แต่ถึงกระนั้น คนเป็นแม่ก็ยังคงต้องตรวจซ้ำและช่วยแปรงซ้ำบริเวณที่ผู้เป็นลูกยังแปรงไม่สะอาด
บดินทร์ช่วยทำงานบ้านตามกำลัง นายยุทธนาชื่นชมเมื่อบดินทร์มีน้ำใจ, บดินทร์ช่วยจัดโต๊ะอาหาร
นางราชพฤกษ์ชื่นชมเมื่อบดินทร์ให้ความร่วมมือ, เทวราชสอนให้บดินทร์รู้จักซ้าย-ขวา หน้า-หลัง
บน-ล่าง
สิ่งหนึ่งที่นางราชพฤกษ์ทำมาตลอด เธออุ้มบดินทร์อย่างนุ่มนวล ไม่เขย่าและโยนตัวลูกเพราะอาจจะเกิดเลือดออกในสมองและประสาทตา เธอโอบกอดเขาแนบอก สบตา ป้อนนม ยิ้ม พูดคุย หัวเราะ และร้องเพลงเห่กล่อม
ไม่ทาแป้งที่อวัยวะเพศ ป้องกันโรคมะเร็ง
= สวนสนุก =
"ดินต้องการเล่นเครื่องเล่นอะไร" นางราชพฤกษ์เอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี
"หอคอยทิ้งดิ่งสูงที่สุดในสวนสนุกครับ" บดินทร์หัวใจพองโต
"หลุดจากอุปกรณ์รัดตัวตกลงมากระแทกกับพื้นด้านล่าง เสียชีวิต ไม่อนุญาตค่ะ"
"มีรถพยาบาลเตรียมพร้อมสำหรับกรณีฉุกเฉินอยู่ในบริเวณสวนสนุก ลูกตุ้มยักษ์ก็ได้" บดินทร์เสนออย่างมีความหวัง
"แกนหักกลางอากาศอย่างกะทันหัน เหวี่ยงคนเล่นกระเด็นหลุดจากที่นั่งตกลงมาที่พื้น เสียชีวิต ไม่อนุญาต"
"ล่องแก่ง" บดินทร์เสียงอ่อย
"พุ่งออกนอกราง คนเล่นกระเด็นออกจากตัวเรือกระแทกพื้น เสียชีวิต"
"ปราสาทลม"
"ถูกลมกรรโชกพัดอย่างรุนแรงกระทันหัน จนทำให้เครื่องเล่นลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าสูง ส่งผลให้คนที่กำลังเล่นอยู่นั้นตกลงมาสู่พื้นดิน เสียชีวิต"
"แม่!"
นายยุทธนาหัวเราะ "คุณบอกเลยว่าเครื่องเล่นไหนปลอดภัย หรือพวกเราจะไปอ่านป้าย
มาตรการควบคุมความปลอดภัยและกฎระเบียบที่แนะนำเครื่องเล่นอยู่นั่นล่ะ"
แล้วบดินทร์ก็รีบวิ่งออกไปก่อนที่นางราชพฤกษ์จะทันพูดว่าอะไร
[พ่อกับแม่ สองคำ ฟังยิ่งใหญ่]
[ทรัพย์คลังใน เวลา ต้องจัดสรร]
[ลูกอิดเอื้อน ไม่ทำ น่าดุดัน]
[เล่นไม่กิน ชมคน ที่อยู่เป็น]
[ลูกรับจ่าย เพียงพอ ตามแบบอย่าง]
[พูดไม่จำ เท่าต่าง ทำให้เห็น]
[เวลาห้าม หาสิ่ง ทำแทนเป็น]
[ฝาผนัง ละเว้น กระดาษดล]
[ทำโทษใช่ โกรธเกลียด ด้วยอารมณ์]
[พฤติกรรม เหมาะสม ติดตามตน]
[ขาดสติ พังของ กระปุกตน]
[โมโหหนัก ตีคน อย่าหาทำ]
นกพิราบป่าตัวใหญ่เกาะอยู่ที่ต้นไม้ ข้างๆ มีนกแก้วขนาดเล็ก สีสันสดใส กำลังร้องเพลง
"เด็กคนนี้อย่างไรก็ไม่ผ่านการประเมินคุณสมบัติผู้สมัครเข้าศึกษาโรงเรียนไกลกังวล ทักษะการเอาตัวรอดเต็ม 100 ผมให้ 0.000000001 คะแนน"
นกพิราบป่าตัวใหญ่หายไปแล้ว กลายเป็นชายพิการท่าทางหงุดหงิด
"กระทรวงศึกษาธิการอนุมัติจดหมายเชิญของบดินทร์ อัครบดินทรเดชาแล้วครับ"
นกแก้วสีสันสดใสหายไป ก่อนจะกลายเป็นชายหนุ่มตาชั้นเดียว หัวโล้น และมาพร้อมกับท่าทางสนุกสนานเฮฮา แต่คำพูดชวนอึ้ง


ย้อนกลับไปเมื่อกลางดึก ชายหนุ่มคนหนึ่งถือถุงขยะเดินเลียบริมถนน เขาเห็นถังขยะอยู่ไกลไม่ถึง 10 ก้าว
จู่ๆ มีกระแสลมแรงพัดมาวูบหนึ่งจนเข่าของเขาทรุด เซไปหลายก้าว ก่อนจะพลัดตกท่อระบายน้ำ
เมื่อตั้งสติได้แล้วชายหนุ่มก็พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนพร้อมกับมือกุมหน้าอก มีเหล็กเสียบอยู่ที่หน้าอก!
บดินทร์โทรศัพท์เปิดแอพพลิเคชั่น บริการการแพทย์ฉุกเฉิน 1669 สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ
"มีผู้ป่วยชายไทย 1 คนตกท่อ มีเหล็กเสียบอยู่ที่หน้าอก..."
"ตำแหน่งที่ตั้งตามที่ระบุในแอพพลิเคชั่น ถนนเฉลิมพระเกียรติ รัชกาลที่ 9 แขวงหนองบอน เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร ถูกต้องหรือไม่คะ" เสียงปลายสายตอบรับ
"ถูกต้องครับ"
"ผู้ป่วย E3ลืมตาเมื่อเรียก V4ออกเสียงเป็นประโยคแต่สับสน M6ทำตามคำสั่งได้ครับ"
"คุณทราบการประเมินระดับความรู้สึกตัวเหรอคะ"
"แม่ของผมสอนไว้ครับ"
"ขอทราบชื่อผู้แจ้งค่ะ"
"บดินทร์ อัครบดินทรเดชาครับ"
"เบอร์โทรศัพท์ตามที่ระบุในแอพพลิเคชั่น XXX-XXX-XXXX ใช่หรือไม่คะ"
"ใช่ครับ"
"รอทีมกู้ชีพไปรับผู้บาดเจ็บเพื่อนำส่งโรงพยาบาลนะคะ"
"ครับ"
ป้าย เขียนว่า ห้ามรถและคนน้ำหนักเกินกฎหมายกำหนดเหยียบฝาท่อระบายน้ำ ถูกกรมทางหลวงนำมาติดตั้ง
เมื่อผู้เสียหายจะยื่นฟ้องร้องค่าเสียหายจากเจ้าของก้อนปูนที่มีเหล็กเส้น (บดินทร์คิดว่า
มันน่าจะถูกลืมโดยบริษัททุบตึก-รื้อถอนสิ่งปลูกสร้าง ไม่ขนย้าย-ทำลายเศษวัสดุออกนอกพื้นที่)
ปัญหาเดียวก็คือบริเวณนี้ไม่มีตึกที่เพิ่งจะสร้างหรือต่อเติม เขาน่าจะทำได้เพียง
ยื่นฟ้องร้องค่าเสียหายจากกรมทางหลวง หน่วยงานที่ทำหน้าที่ในการบำรุงรักษาทางหลวง


"รอดปาฏิหาริย์เลยนะ เหล็กเสียบทะลุปักอกขนาดนั้น แต่ยังรอด" ก้าวหน้าตบหน้าตัวเองซ้ำๆ อย่างตื่นๆ
บดินทร์ได้ยิน แต่ไม่ทันฟังบางคำ เพราะสุนัขที่กระโดดไปมารอบตัว ก่อนจะนั่งลงยกขาหน้าขึ้น
พลางกระดิกหางรัวๆ
"อย่าตามฉันมานะ อยากจะไปไหนก็ไปเถอะ"
"ถ้ามันพูดได้ มันน่าจะพูดว่า อยากไปกับนาย"
"แม่ฆ่าฉันแน่"
ก้าวหน้าพ่นลมออกทางจมูกอย่างเซ็งๆ "นายดูนะ" เขากางแขนคล้ายจะโอบกอดสุนัข แต่ต้องกระโดดหนีพร้อมๆ หดมือ-แขนกลับมากอดตัวเองอย่างทันที เมื่อมันขนพอง แผงคอและหูตั้ง หางตรงเฉียงลงพื้น
แกว่งหางไป-มาช้าๆ ส่งเสียงคำรามพร้อมจะกัด
"หยุดนะ!" บดินทร์โพล่ง สุนัขหางตกทันที พร้อมแกว่งไป-มา
"เห็นไหม ต้องเป็นนายเท่านั้น" ก้าวหน้ายักไหล่
= เรือนไทย =
นางราชพฤกษ์กำลังทำความเคารพแท่นบูชารูปบรรพชนประจำตระกูล ผู้ล่วงลับไปแล้วทุกคน
กระทั่งมีแรงโอบรัดจากข้างหลัง
"ผมเจอลูกหมาหลงทางอยู่ข้างถนน ขอเลี้ยงเธอไว้ได้ไหมครับ" บดินทร์ออดอ้อน
"ตั้งชื่อให้ เธอ ของนายหน่อยสิ" เทวราชกระเซ้า
"อ๋อ ไม่ต้องก็ได้มั้งคะ ปลอกคอก็เขียนชื่อบอกอยู่ค่ะ" เนื้อทองยิ้มบาง ขณะจับปลอกคอ
ก่อนจะลูบฐานคออย่างเอ็นดู ซึ่งดูเหมือนสุนัขจะพออกพอใจ หรี่ตา เคลิ้มเชียว
ก้าวหน้าตาโตสบตากับบดินทร์ สายตาอ่านได้ว่า 'เมื่อกี้ นายเห็นมันจะงับหัวฉันใช่ไหม'
ชื่อ หูหลาง
"แต่ไม่ระบุที่อยู่ ไม่ระบุเบอร์โทรศัพท์ ก็น่าจะติดต่อเจ้าของไม่ได้ค่ะ" เนื้อทองบอก
"สุนัขตัวนี้พิกล เมื่อกี้ปลอกคอนั่นไม่มีจริงๆ นะ" ก้าวหน้าพูด ขณะที่มองดูหูหลางทำพฤติกรรมแปลกๆ
มันหางยกขึ้นสูงและสะบัดไปมาอย่างรวดเร็ว ลิ้นยื่นออกมาคล้ายกับกำลังยิ้มให้เทวราช
"นายกับฉันอาจจะกังวลเรื่องอื่นจนไม่ทันสังเกต จู่ๆ ปลอกคอคงไม่ปรากฏออกมาเองหรอก" บดินทร์เกาศีรษะแกรกๆ
นายยุทธนาโพสต์โซเชียล "พ่อประกาศตามหาเจ้าของช่องทางเครือข่ายที่เชื่อมต่อกันทั่วโลกแล้ว อีกไม่นานน่าจะมีคนติดต่อมาหาเรา"
เทวราชพยักหน้ารับทราบ "แต่ระหว่างประกาศตามหาเจ้าของ แม้เกิดมาเป็นสุนัขก็ต้องการอาหารและที่นอน เห็นด้วยกับผมไหมครับ"
นางราชพฤกษ์เปิดแท็บเล็ต สายพันธุ์สุนัขที่เหมาะกับบ้านที่มีเด็กเล็ก
สุนัขพันธุ์บีเกิ้ล, โกลเด้น รีทรีฟเวอร์, พุดเดิ้ล และ ลาบาดอล
"คุณรู้หรือยังว่า มนุษย์เรามีวิธีฝึกสุนัขให้เชื่อฟังแล้วนะ" นายยุทธนาทำท่าหดคอ เมื่อนางราชพฤกษ์ส่งสายตาดุ
ท่ามกลางความแปลกใจของทั้งห้า ลูกสุนัขอ้อนไม่ต่างกับแมว ตากลมโตส่องประกายวิบวับ หู่ลู่ไปข้างหลังราวกับอ้อนวอน
"หยุดส่งสายตาออดอ้อนแบบนั้นเดี๋ยวนี้ แม่หมายถึงลูกน่ะ ดิน"
"เอาล่ะ สัตว์เป็นสิ่งมีชีวิต ลูกก็เป็นสิ่งมีชีวิต ลูกต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากพ่อแม่
สัตว์เลี้ยงก็ต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากเจ้าของอย่างลูกเหมือนกัน"
บดินทร์หน้าจ๋อย
"ขอเหตุผลดีๆ สักข้อที่พ่อกับแม่ควรยอมให้ลูกเลี้ยงดูสัตว์"
บดินทร์ตาลุกวาวเป็นประกาย
"เพราะสาวๆ ชอบผู้ชายเลี้ยงสุนัขครับ"
"แยกย้าย"
"เพราะผมมั่นใจว่าผมเลี้ยงดูสุนัขตัวนี้ได้ดี ดีกว่าปล่อยไปอยู่กับคนอื่น ซึ่งผมไม่เห็นว่าใครคนนั้นจะเลี้ยงดูสุนัขตัวนี้แบบไหนครับ"
นางราชพฤกษ์ถอนหายใจ ขณะที่นายยุทธนายิ้มอ่อน ยืดอกทำท่าภูมิใจ ประมาณว่า นี่ซิลูกผม
เด็กๆ สามพี่น้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ ขณะมองไปที่อักษรยืดยาวต่อเนื่องบนบอร์ดพลาสติกแข็งสีสันสดใสที่มีกระดาษ เขียนว่า
[ตารางหน้าที่ดูแลเจ้าสัตว์เลี้ยงแสนรักของบดินทร์]


บดินทร์เป็นคนที่มีเพื่อนเยอะ เขาไม่ใช่ดารา แต่มักจะมีคนอื่นคอยห้อมล้อมอยู่เสมอ และวันหนึ่งบดินทร์
ก็ได้พบเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขที่ไม่น่าจะโคจรมาพบกันได้
บดินทร์หน้าตาเปื้อนยิ้ม มือเปื้อนน้ำมันเครื่องจากการพยายามใส่โซ่จักรยาน หลังจากเขากับก้าวหน้าปั่นจักรยานเล่นที่สวนสาธารณะ
จู่ๆ มีเสียงสุนัขเห่าเสียงดัง มันแยกเขี้ยว พองขนจนฟูฟ่อง
"ฉันคิดว่ามันดูน่ากลัว นายคิดว่ายังไง" บดินทร์ถาม ขณะถอยห่าง
"โทรศัพท์ตามหน่วยควบคุมสัตว์มาจับมัน"
"มันจะถูกการุณยฆาตในฐานะหมาจรจัดน่ะสิ"
"อย่างมากก็ยิงยาสลบ อาบน้ำ ให้อาหาร ประกาศตามหาคนรับเลี้ยง"
สุนัขเปลี่ยนเป็นร้องครางหงิงๆ หางซุกอยู่ระหว่างขา พร้อมยกอุ้งเท้าหน้าขึ้น
"เดี๋ยวก่อนนะ นายเห็นไหมว่าหูมันลู่ลงแนบไปกับศีรษะ แล้วมันก็นอนหมอบคุดคู้ ท่าทางอาการเหมือนหอบ
นี่ไม่ใช่กริยาของสุนัขที่น่ากลัว แต่เป็นสุนัขที่กำลังกลัว"
สุนัขราวกับฟังภาษามนุษย์เข้าใจ มันลุกขึ้น สี่เท้าวิ่งอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ลืมเหลียวหลังมองกลับมาดูขาสั้น ๆ ว่าตามมาหรือยัง
"นั่นนายกำลังจะไปที่ไหน"
"ไม่รู้สิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะพาเราไปที่ไหน"
"เราในพจนานุกรมของนาย หมายถึงนายกับใคร"
"ก็นายน่ะสิ เพื่อนหนึ่งเดียว ไม่มีสอง"
เด็กสองคนวิ่งตามสุนัขมาถึงพื้นที่บนทางเท้าคอนกรีต ข้างหน้าเป็นถนน
"เงียบก่อน นายได้ยินเสียงอะไรไหม" บดินทร์พักการพูดคุยของก้าวหน้า พร้อมๆ กับเอียงหูฟังเพื่อให้ได้ยินชัดเจน
"โถ เสียงรถผ่านไป-มาไงล่ะ ดังขนาดนี้จะได้ยินเสียงอื่นได้ยังไง นั่นนายจะทำอะไร อันตราย รถอาจจะชนนายตายคาที่"
บดินทร์เดินไปที่ท่อระบายน้ำที่กลางถนน เขาพยายามเปิดฝาท่อ
สร้างความสงสัยให้กับผู้พบเห็นจนถึงกับต้องจอดยานพาหนะ
หลายคนมุงดู
หลายคนช่วยยก
หลายคนไม่เห็นด้วยกับการเสียแรงเปล่า
หลายคนคิดว่าเจออะไรก็ดี-ไม่เจอก็คิดซะว่าออกกำลังกาย
เมื่อฝาถูกเปิดออกนั่นแหละ พวกเขาถึงได้รู้ว่า เมื่อก่อนท่อระบายน้ำนี้อยู่บนทางเท้า เเต่ต่อมาเมื่อมีคนใช้งานรถจำนวนมากถึงมีการขยายถนน รถแล่นผ่านไปผ่านมาบนฝาท่อระบายน้ำ นานวันเข้าก็แตกอย่างที่เห็น
ฝาท่อระบายน้ำแตกที่พลิกกลับมาปิด มีโอกาสแค่ไหนที่จะมีใครสักคนมาเจอ
เมื่อคนที่เห็นความสำคัญของชีวิตอยู่ถูกที่ถูกเวลา ถึงเป็นโชคดีของคนที่รอดชีวิต
"ตอนนี้ ฉันคิดว่าสุนัขกำลังขอความช่วยเหลือจากพวกเรา" บดินทร์บอกก้าวหน้า ขณะพลเมืองต่างเสียงดังอื้ออึงจนฟังไม่ได้ศัพท์


= โรงพยาบาล =
แผนก: ฉุกเฉิน-อุบัติเหตุ
บริเวณเก้าอี้นั่งรอหน้าห้อง นายยุทธนาวางมือบนบ่าของบดินทร์ เมื่อเห็นเด็กชายมีน้ำตา
"เป็นมายังไง"
หลังจากฟังคำถามน้ำตาที่หยุดพลันเริ่มไหลอีกครั้ง เสียงสะอึกเกิดหลังจากพยายามกลั้นสะอื้น สักพักหนึ่งถึงเล่าให้ฟัง
"ลูกมีข้อดีตรงที่รู้ว่าอะไรผิดและยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำ" นายยุทธนาเอ่ยเสียงเรียบ "แต่ดินก็ต้องยอม
รับผิดชอบในสิ่งที่ลูกได้ทำไป"
บดินทร์หน้าหดหู่
"วิธีหยุดเพชรน่ะ ง่ายนิดเดียว" นายยุทธนามองตาบดินทร์แบบตรงๆ "บดินทร์ทำแค่ขู่เขาว่าจะโทรศัพท์
บอกน้าบัว อาศัยจังหวะที่ก้าวหน้าเผลอ แย่งถุงพลาสติกก็ช่วยชีวิตกระต่ายไว้ได้แล้ว"
บดินทร์พยักหน้า เขารับรู้ได้ในทันทีว่าตัวเองยังด้อยประสบการณ์ชีวิตอีกมาก
บัวตามมาถึงโรงพยาบาล บดินทร์ลุกขึ้นยืนทันที
"ขอโทษครับ" ไม่ใช่เสียงบดินทร์ แต่เป็นเสียงนายยุทธนา เขาโค้งคำนับ บัวร้องไห้ตาบวมไปทั่วแล้ว
'พ่อจะเป็นป้อมปราการแรกของลูกเสมอ'
'แต่แม่เป็นคุณครูคนแรกของลูกนะ'
ภาพของพ่อ-แม่ในวันวานย้อนคืนกลับมา
ในเมื่อบดินทร์ได้รับการปกป้องไม่ให้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างรุนแรง ถ้าอย่างงั้นเขาจะปกป้องพ่อกับแม่แบบเดียวกัน
= ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ =
นางราชพฤกษ์ทำข้าวกล้องต้มปลากะพงมาป้อนก้าวหน้า
"ป้าทำข้าวกล้องต้มปลากะพงมาฝากจ๊ะ" เธอจัดวางปิ่นโตบนโต๊ะติดล้อ
"ข้าวกล้องช่วยเสริมโปรตีน ซ่อมแซมส่วนสึกหรอ -- ปลากะพงมีวิตามินดีจากโอเมก้า 3 ช่วยเลือดพาออกซิเจนไหลเวียนไปเลี้ยงหัวใจ ใช้พลังงานน้อยเมื่อเผาผลาญในกระบวนการย่อย อาการหายเร็ว -- แถมมีน้ำใบเตย ช่วยบำรุงหัวใจและหลอดเลือด" นางราชพฤกษ์พูดทั้งหมดนั่นอย่างรวดเร็ว
นายยุทธนาพาบดินทร์เข้ามา เขามีสีหน้าสลด ผู้เป็นพ่อสะกิดทีหนึ่ง บดินทร์ถึงเอ่ยบางประโยคเสียงเบาหวิว
ผู้เป็นพ่อสะกิดอีกทีหนึ่ง เขาถึงโพล่งเสียงดังออกมาว่า "ขอโทษ ฉันไม่คิดว่าหัวใจนายจะหยุดเต้น
แต่นายทำร้ายสัตว์แบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ อย่าทำแบบนั้นอีกล่ะ" เสียงไม่พอใจแบบทันทีทันใดท้ายๆ ประโยค ถูกกลืนหายลงลำคอ เพราะสายตาพิฆาตถึง 2 คู่จากพ่อ-แม่
"ขอโทษ"
ก้าวหน้าพูดเมื่ออยู่กันสองคน บดินทร์เบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาทำท่าแคะหูไป-มา
ก้าวหน้าทำหน้าเฉย อาจจะมีสีหน้าสลดนิดหน่อยมากจนบดินทร์มองไม่เห็น
"ฉันผ่านความตายมาแล้ว ถึงเข้าใจว่าชีวิตแสนสั้น ฉันจะโกรธนายให้เสียเวลาชีวิตที่เหลือของฉัน
มีประโยชน์อะไร"
เป็นครั้งแรกที่บดินทร์เริ่มคิดว่าก้าวหน้าเป็นคนดีมากกว่าที่คิดไว้ และก้าวหน้ามองบดินทร์ไม่ได้เลวร้ายมากเท่ากับความคิดของเขา
"นายไม่กลัวเหรอ"
"หา"
"ที่โรงเรียนชื่อเสียงฉันไม่ค่อยดี นายน่าจะรู้ไม่มากก็น้อย ตั้งแต่ฉันถูกทัณฑ์บน ทุกคนก็หนีฉันกันหมด"
"ฉันยังรู้อีกว่า ครูที่นายเอาน้ำตาลทรายใส่หม้อน้ำรถมอเตอร์ไซค์ เขาไม่ใช่แค่ตัดผมนาย
หลังจากเตือนแล้วนายยังปล่อยยาว แต่เขายังเดินเข้าไปประชิดตัวและใช้มือล้วงเข้าไปในกระโปรง
จับอวัยวะเพศของรุ่นพี่ปี 5 คนหนึ่ง"
ก้าวหน้าส่งเสียงหึในลำคอ "ไม่มีใครสนใจถามที่มาของการกระทำจากฉัน"
"ฉันเองก็รู้มาจากแม่ แม่ของนายเล่าให้แม่ของฉันฟัง" บดินทร์ปอกแอปเปิ้ล "แต่การทำลายสิ่งของแบบนี้
ก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ ภรรยากับลูกของครูไม่ใช่คนกระทำไม่ดี อย่าทำแบบนี้อีกล่ะ นายแค่แจ้งความพร้อมหลักฐาน รอตำรวจดำเนินการต่อไป"
"แม่ก็บอกฉันแบบนี้"
ตอนนี้ บดินทร์ไม่รู้เลยว่าชีวิตประจำวันที่ธรรมดาๆ ของเขานี่แหละคือสิ่งที่วิเศษที่สุด
นายยุทธนาจ่ายค่ารักษาพยาบาลของก้าวหน้า ขณะที่บัวจ่ายค่ารักษาพยาบาลของกระต่าย ทั้งสองครอบครัวเเวะเวียนไปมาหาสู่กันบ่อยกว่าปรกตินานหลายสัปดาห์


วันจันทร์ ที่ 29 สิงหาคม พุทธศักราช 2542 (คริสต์ศักราช 1999) เวลา 04.00 นาฬิกา
= ดินแดนท้องฟ้า =
"ใครจะหมดหวังในชีวิต ถึงขั้นรับอาสาไปทำธุระรนหาที่ตาย"
"มีบางเรื่องที่มีบางคนทำได้เท่านั้น"
= เรือนไทย =
เท้าปริศนาเดินเข้ามาภายในอาณาเขตบ้าน แต่ไม่คิดบุกรุกขึ้นบันไดเรือนไทย มุ่งตรงไปที่ ศาลพระภูมิ
(บ้านหลังเล็ก พื้นสูงขึ้นจากพื้นดินประมาณ 1 คืบ ความสูงอยู่เหนือระดับสายตา)
เป็นที่อยู่ของเทวดาอารักษ์ผู้คอยปกปักรักษาคนในบ้านให้อยู่เย็นเป็นสุข มีความเจริญรุ่งเรือง
ปลอดภัยจากภยันตรายทั้งปวง
มองแวบเดียวก็รู้ว่าคนอยู่อาศัยรักความสะอาด สิ่งของจัดวางเป็นระเบียบ ไม่มีมุมที่สายตามองไม่เห็นถ้ามี
สัตว์มีพิษจ้องโจมตี
มีกระดาษปรากฏข้อความ เจ้าของที่ดินไม่อยู่นอกเวลาทำการ หากมีธุระด่วนโปรดติดต่อ
เบอร์ XXX-XXX-XXXX อารักษ์ โยธินเกรียงไกร
= ไนต์คลับ =
แสง สี เสียงครบ บนเวทีมีนักเต้นเปลื้องผ้า สลับนักแสดงตลก และนักเต้น
"กรี๊ดกร๊าดอะไรกัน" หญิงวัยกลางคน แต่งหน้าจัด เธอดันสาวๆ ซึ่งรุมล้อมจนบังผู้มาเยือนออกไป
"ขอดูหน่อยสิว่าผู้มาเป็นใคร" เมื่อหลุดออกมาจากกลุ่มคน สีหน้ารำคาญหายไป กลายเป็นยิ้มกว้าง
"ยินดีต้อนรับค่ะ ปู่ทวดเจ้าบ้านเจ้าเรือน"
ชายชรา แต่กระนั้นก็ยังดูหล่อเหลามาก ร่างสูงผอมแต่งกายสีฉูดฉาด สวมเสื้อคอปกเปิดเห็นแผงอก กางเกงขาบาน สร้อยทอง นาฬิกาทอง เข็มขัดเส้นโต รองเท้าบูทขัดเงา แว่นตาดำคาดผม
"ปู่ท่งปู่ปวดอะไรกัน เรียกพี่ก็พอ"
"ถ้าดื่มแก้วนี้ลงคอ ก็นับว่าพี่ชายให้อภัยน้องสาวแล้ว"
"วันนี้ตับของพี่ขับแอลกอฮอล์ออกไม่ทันแล้ว"
"ฉันเห็นนะ พี่ดื่มไป 1 ดื่มมาตรฐานแค่นั้น"
"บอกก่อนนะ พี่รู้มาว่าคนที่ตายตอนพักร้อน ส่วนมากตายเพราะโดนแดดมากเกินไป ใช้กำลังมากเกินไป
กินอาหาร และดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป"
ชายชราคว้าเอวหญิงสาวข้างละคนเข้ามาใกล้
"หรือที่กล่าวมาทั้งหมดรวมกัน 99.4% ของคนตายตอนพักร้อนทั้งหมด"
"พี่รู้ได้ยังไงคะ" หญิงสาวข้างซ้ายหัวเราะคิกคัก
"พี่เป็นนักทำสถิติประกันภัยน่ะ งานพี่คือคำนวณเบี้ยประกัน โดยอ้างอิงจากความเสี่ยงของแต่ละบุคคล"
สำหรับคนทั่วไป เมื่อมีแขกมากดกริ่ง เสียงที่ได้ยินก็คือเสียงกระดิ่งดังกังวานใส
แต่สำหรับเผ่าพันธุ์จิตวิญญาณอารักษ์ที่ได้ยินก็คือเสียงเตือนภัยดังสนั่น พื้นร้อนดั่งไฟสุม ถ้านั่งต้องลุกขึ้นยืน ถ้ายืนต้องวิ่ง ไวเท่ากับการได้ยิน ก่อนที่แก้วหูของเขาจะแตก ชายชราแวบมาถึงศาลพระภูมิแล้ว
เขาหายมาก่อนที่หญิงสาวจะหันมาพบกับความว่างเปล่าซะอีก


[ห่างบ้านไปนานๆ ไม่ได้ เพราะต้องให้อาหาร เครื่องดื่ม อาบน้ำ กำจัดเห็บ]
[เล่นกับหูหลาง พูดคุยกับหูหลาง]
[เช้าพาวิ่งเล่นสนามหญ้าที่บ้าน เย็นพาวิ่งไปรอบๆ สวนสาธารณะ]
[ไม่รังแกสัตว์ เช่น ดึงหู ดึงหาง แย่งจานอาหาร แย่งของเล่น]
[พาไปฉีดวัคซีนตามกำหนดในตารางนัดทุกครั้ง]
[ตักอุจจาระใส่ถุงปิดสนิททิ้งถังขยะมีฝาปิดสนิท]
[ไม่อยู่บ้าน ต้องฝากไว้กับเพื่อนบ้าน]
[แขกมา ต้องขังไว้ในกรง]
[ทำความสะอาดภาชนะ กรง ของเล่น ของใช้]
[หักค่าขนม 2% ทุกวันเป็นค่าอาหาร เครื่องดื่ม อุปกรณ์ทำความสะอาด ของเล่น]
อ่านถึงบรรทัดสุดท้าย (แต่ยังไม่ท้ายสุด) หัวใจของบดินทร์หดตัวราวกับเป็นดอกไม้เหี่ยวเฉา ถึงอย่างนั้น
ก็ยังต้องอ่านต่อ
[โปรแกรม ฉีดวัคซีนลูกสุนัข]
[อายุ 2 เดือน : วัคซีนเข็มแรก ป้องกันโรคไข้หัดสุนัขและโรคลำไส้อักเสบ...]
"หากลูกมั่นใจว่าสามารถบริหารจัดการแบ่งเวลาได้ชัดเจนตามตารางแล้วละก็ พ่อกับแม่จะไม่ขัดข้อง" นายยุทธนายกยิ้ม
"ตกลงครับ" บดินทร์บอกเสียงอ่อย ทำเอานางราชพฤกษ์หัวเราะ
"เชื่อแม่เถอะ เลี้ยงหูหลางสิบตัวยังไม่ยากเท่ากับการเลี้ยงดินคนหนึ่งหรอก"
หูหลางเห่าราวกับตอบรับ แต่หยุดทันทีที่นายยุทธนาเริ่มพูด
"พ่อจะอยู่ด้วยตลอดเวลาที่ดินฝึกให้หูหลางเชื่องและฟังคำสั่ง ก่อนจะให้อยู่สองต่อสอง
พ่อจำเป็นต้องทำให้แน่ใจว่าดินจะไม่โดนหูหลางทำร้าย"
เสียงหลุดหัวเราะพรืดดังลั่น นางราชพฤกษ์ เทวราช และเนื้อทองต่างขอโทษที่เสียมารยาทขัดจังหวะ
บดินทร์หรี่ตามองเทวราชเมื่อเขาเย้าแหย่ "ขออภัยครับ พ่อ แต่ผมไม่แน่ใจว่าหูหลางจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้
ที่เจ้าของหรือเปล่าครับ"
หูหลางหางลดต่ำลง หูแบนลู่ไปทางด้านหลัง มันนอนหมอบคุดคู้ และแสดงอาการเหมือนหอบอย่างเครียดๆ
แต่หลังจากวันนั้น หูหลางเป็นสุนัขที่น่ารักน่ากอด แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นตัวยุ่งตัวป่วน ส่วนบดินทร์
ยังคงเป็นบดินทร์ที่คนอื่นๆ ต้องรีบเร่งช่วยชีวิต
ครั้งแรกเทวราชวิ่งไปแกะสายจูงสุนัขที่รัดรอบคอบดินทร์จนหน้าเขียวออกก่อนเขาขาดอากาศ
ก่อนจะแกะออกจากส่วนอื่นๆของร่างกาย
กลางดึกคืนหนึ่งเทวราชเกือบหัวใจวายตาย เมื่อแสงไฟสาดส่องใบหน้าของบดินทร์ที่มีแป้งขาวโพลน เขามีผ้าขนหนูคลุมศีรษะถึงข้อเท้า
"นายตื่นมาทำอะไร"
"มาดูว่าหูหลางเห่าเพราะอะไร"
กลางวันอีกหนหนึ่งเนื้อทองเห็นหูหลางกินอาหารน้อยลง จู่ๆ อาหารที่เคยชอบก็ไม่กิน
"เนื้อทองคิดว่าหูหลางป่วย"
สองพี่น้องบอกพ่อ-แม่พาไปหาสัตวแพทย์
และอีกครั้งหนึ่ง ณ สวนสาธารณะ ลูกเทนนิสในมือบดินทร์กำลังจะถูกโยนไปไกลทางทิศหนึ่ง แต่หูหลางกระโจนปะทะเขาจนลูกเทนนิสเปลี่ยนทิศไปทำกระจกแตก ค่าขนมของบดินทร์ลดลงอีกแล้ว


โดยไม่ทันตั้งตัว
เสียงดินทรุดพร้อมๆ กันหลายแห่ง มีมือนับร้อยนับพันโผล่พ้นพื้นจับขาของพิทักษ์กาลยึดอยู่กับที่
ก่อนจะมีมีดสั้นนับหมื่นนับพันเล่มจ่อใกล้ศีรษะ ดวงตา ขากรรไกร ดั้งจมูก คอหอย ไหปลาร้า ลิ้นปี่
ชายโครง เข่า ท้ายทอย หัวไหล่ หัวใจ และตลอดแนวกระดูกสันหลังของเขา
พิทักษ์กาลเรียกดาบอสนีบาต สายฟ้าผ่าราวกับรากต้นไม้หลายสายทั่วบริเวณ มีดสั้นนับหมื่นนับพันเล่มร่วงหล่นลงมาโดยพร้อมเพรียง
ดวงวิญญาณหลายลูกไฟโผล่ออกมาจากสถานที่ต่างๆ ที่มีการเสียชีวิต ไม่ใช่แค่ลูกไฟหายไป ก่อนจะกลายเป็นวิญญาณมนุษย์ แต่ยังมีสัตว์ต่างๆ ที่ขานรับเสียงเรียกของเจ้าบ้านเจ้าเรือนมาเป็นกองทัพ
"คนและสัตว์เหล่านี้ ต่างเป็นชีวิตที่เด็กคนนั้น เคยต่างพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน"
"ทุกชีวิตรู้ว่าถ้า ปีกเทวทูตลงทัณฑ์ ดวงวิญญาณจะแตกสลาย ดับสูญไม่มีเกิดใหม่ การให้หนึ่งคนอยู่สำคัญถึงขนาดชีวิตและอนาคตตัวเองก็ยินดีแลกเลยเหรอครับ"
กองทัพวิญญาณยังคงนิ่งอยู่กับที่
"ทุกชีวิตเลือกเองนะครับ"
ปีกทั้งสิบของเทวทูตกลายเป็นกรงจักรนับไม่ถ้วน มุ่งตรงไปหมายบั่นวิญญาณทุกดวงที่ขวางทาง จนควันสีขาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณนั้น
เมื่อควันสีขาวค่อยๆ สลายจางๆ จนมองเห็นเลือนราง ปรากฏใบมะกอกโปรยปราย สร้างความตื่นตะลึง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้บดินทร์ ซึ่งยังคงนอนหลับสนิทอยู่ หัวเราะคิกคักเพราะกำลังฝันดี
"ฉันยังคงสงสัย กระทรวงศึกษาธิการคัดเลือกคนแบบเขาโดยใช้เกณฑ์ตัดสินอะไร"
"ดิ...ดิน..." จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายกระซิบ บดินทร์กระพริบตาถี่ๆ ยกศีรษะขึ้น ก่อนศีรษะหล่นที่หมอนพร้อมๆ หลับตาอีกครั้ง
"ดิน!" เสียงตะโกนดังลั่นจนบดินทร์สะดุ้งตกใจตื่น เขาลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วมองไปรอบๆ ตัว เมื่อไม่เห็นอะไรผิดปกติ เขาจึงล้มตัวนอนลงบนเสื่ออีกครั้งอย่างไม่แน่ใจว่าใช่สิ่งที่สมควรกระทำ
พลิกตะแคงไปมา ไม่ง่วงเลยไม่หลับก็ว่าแย่แล้ว แต่ง่วงนอนแทบตายแล้วนอนไม่หลับเนี่ย สุดจะทนจริงๆ !
จู่ๆ ไฟติดๆ ดับๆ ทันทีที่ไฟหยุดกะพริบและสว่างจ้าขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมๆ บดินทร์ค่อยๆ ลืมตา หัวใจเขา
แทบหยุดเต้น คราวนี้แหละตื่นเต็มตา บดินทร์ลุกพรวดขึ้นนั่ง
เป็นภาพชวนสยดสยอง บดินทร์ตาค้าง หัวใจเต้นเร็ว มีเหงื่อในมือมาก
ชายสองคนตรงหน้าไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เขาเคยเห็น ไม่ใช่สิ เรียกว่าไม่เหมือนมนุษย์คนไหนเลยมากกว่า
ทั้งสองคนเป็นชายร่างสูงผอม ร่างบิดเบี้ยวไป-มา เล็บยาวแหลมคม
บดินทร์กรี๊ดอย่างไร้เสียง สติกระเจิงกันเลยทีเดียว เขาวิ่งออกมาจากห้องนอนอย่างไม่คิดชีวิต


"ไปที่นั่นคุณจะได้ความสนุก ซึ่งจะมาพร้อมกับการรับรู้ที่ขยายขอบเขต ทักษะใหม่ๆ ในการเอาตัวรอด
เยอะมากเลยครับ"...
"มีคำถามอะไรหรือเปล่าครับ"
บดินทร์ถึงกับอึ้งไป
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ" พิทักษ์กาลทำความเคารพชายชราผู้สูงวัยกว่า
ชายชรายิ้ม พร้อมๆ ผายมือ "เชิญ"
ในช่วงบดินทร์กะพริบตา ความว่างเปล่าปรากฏแก่สายตาในฉับพลัน ถึงตรงนี้มีหลายคำถามผุดขึ้นมาในสมอง
"ผะ ผมไม่ใช่โรคจิตประสาทหลอนใช่ไหมครับ"
"ไม่ใช่แน่นอน"
"ที่นั่น เป็นที่แบบไหนเหรอครับ"
เจ้าบ้านเจ้าเรือนมองนิ่งอย่างใช้ความคิดครู่หนึ่ง
"การมีอายุที่ยาวนานขึ้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเผชิญทั้งโรค ภัยต่างๆ และเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง หลายครั้งหลายเหตุการณ์ก็เข้ามาพร้อมๆ กัน"
บดินทร์ตั้งใจฟัง
"การเสียชีวิตจากการก่อการร้าย สงคราม ภัยธรรมชาติ โรคติดต่อ โรคเรื้อรังและไม่ใช่โรคติดต่อ"
เจ้าบ้านเจ้าเรือนดื่มน้ำในแก้วของตัวเองแก้คอแห้ง "มีคนจำนวนมากทั่วโลกที่เสียชีวิตทั้งที่อายุยังน้อย
และเกิดจากสาเหตุที่ป้องกันได้ ไกลกังวลถูกก่อตั้งเพราะการมีชีวิตเป็นเรื่องยาก"
"ฟังดูไม่ค่อยน่าไปโรงเรียนนะครับ"
"การเข้าไปว่ายากแล้ว การกลับออกมาครบสามสิบสองยากยิ่งกว่า"
บดินทร์อึ้งไปอีกรอบ


= เรือนไทย =
ศาลพระภูมิ
"ท่านปู่ทวดเจ้าบ้านเจ้าเรือนดูแจ่มใสนัก" เสียงชายหนุ่มทักทาย ทันทีที่ร่างหนึ่งปรากฏ
ชายชราซึ่งยืนหันหลัง เหงื่อที่ผุดบนหน้าผากค่อยๆ หายไป พร้อมๆ อากาศเริ่มเย็นสบาย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนท้องป่อง ก่อนจะหายใจออกจนท้องยุบ แล้วถึงหันมาพร้อมเครื่องแต่งกายประจำหน้าที่ ผมและเคราสีเทาเงินยาวจรดพื้น ริมฝีปากประดับรอยยิ้มรับแขก
แขกผู้มาเยือนทำความเคารพผู้สูงวัยกว่า เขาเป็นชายหนุ่ม หล่อเหลาราวกับปูนปั้น 'พิทักษ์กาล สันติสหพันธุ์พิทักษ์'
ชายชราเอ่ยเนิบช้าว่า "ส่งเทวทูตสิบปีกมาเลยเหรอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เราเจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ"
"งานเลี้ยงกระชับมิตร ดินแดนท้องฟ้า อาณาเขตสวรรค์ครับ"
"วันนี้ คุณมาที่นี่ด้วยเหตุอะไร"
"ผมมาในนามของกระทรวงศึกษาธิการ"
ชายชราชะงักกึก สีหน้าเหมือนกลืนพริกเต็มกำมือ
"แน่ใจแล้วเหรอ เขาดูเด็กเกินกว่าจะไปเรียนที่นั่นนะ"
"เรื่องนี้มีอนาคตของเด็กๆ และประชาชนหลายพันล้านคนเป็นเดิมพันครับ"
"หัวใจของเด็กคนนี้ราวกับดึงดูดสรรพอันตราย จะเกิดเมื่อไหร่ จะเกิดที่ไหน จะเกิดอย่างไร ไม่มีใครล่วงรู้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เศษวิญญาณส่วนหนึ่งของอำนาจมืดตามโจมตีเขาตลอดมา ในรูปแบบสรรพภัย เกรงว่าเมื่อเขาข้ามไปดินแดนหน้าแล้ว เขาอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย"
"แต่ท่านเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ไกลกังวล เป็นโรงเรียนที่เต็มไปด้วยคนมีความสามารถเมื่อจบการศึกษา เป็นสถาบันที่มีคุณภาพสูงที่สุดในดินแดนหลังความตายครับ"
ใช่ว่าปู่ทวดเจ้าบ้านเจ้าเรือนแบบชายชราจะไม่รู้ว่า สิ่งมีชีวิตเกิดได้ทั้งในยุคที่วุ่นวาย และยุคที่สงบสุขรุ่งเรือง เพียงแต่มีความเป็นห่วงและผูกพันกับบดินทร์อยู่มาก เขาใส่ใจดูแลเด็กคนนี้ตลอดมาหลายปี ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่า วันหนึ่งต้องจากกัน
ไม่ว่าจะจากเป็น หรือจากตาย ก็ย่อมทำใจยอมรับความจริงได้ยาก
"แต่ท่านเองก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่า ไกลกังวล เป็นโรงเรียนที่อัตราคนรอดชีวิตน้อยมากนะ ไม่ใช่เฉพาะคนเป็น แม้แต่คนตายก็ยังรอดยาก"
ชายชราเริ่มเดินออกนอกศาลพระภูมิ ชายหนุ่มเดินตามท่าทางนิ่งสงบ
"เด็กคนนี้มักจะเจออุบัติเหตุบ่อยอย่างน่าเหลือเชื่อ ถึงขนาดที่ว่าแผลเก่ายังไม่ทันหาย ก็ได้แผลใหม่เพิ่มขึ้นมาแล้ว ถ้ามีความประสงค์จะพาคนไป ก็ออกไปกับฉัน บ้านไม่ใช่สถานที่สร้างเสร็จเพียงแค่ดีดนิ้ว"
ที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครส่งจดหมายเชิญสำเร็จ
เหตุผลเพราะ...


"อย่าวิ่งลงบันไดสิ"
"เดี๋ยวเจ็บตัว อันตรายออก"
"อ๊ะ" บดินทร์ร้องขึ้นเมื่อมือตนเองถลาไปกระแทกพระพุทธรูปจนกลิ้งหลุนๆ เป็นลูกบอล แจกันหล่นลงไปแตกที่พื้นบันได น้ำสีใสเอ่อนองเต็มพื้น
บดินทร์ร้องไห้ในใจ แจกันไม่ได้ราคาแพง แต่หน้าของเขากำลังจะจิ้มคมแหลมของเศษกระเบื้อง
และแล้วบดินทร์เองก็ลมหายใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะทันทีที่ลืมตา บรรยากาศรอบข้างเหมือนหยุดนิ่ง ปลายแหลมของเศษกระเบื้องอยู่ห่างจากนัยน์ตาของเขาไม่ถึงคืบ
เศษแจกันที่แตกกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดบนพื้นเวลานี้ค่อยๆ ลอยขึ้น ก่อนจะประกอบกลับเป็นแจกันตั้งที่เดิมข้างๆ พระพุทธรูป พร้อมๆ บดินทร์พลิกตัวกลางอากาศ เขาทรงตัวยืนที่พื้นได้อย่างน่าประหลาดใจ
หลังจากฟื้นคืนสติเต็มที่ บดินทร์แทบไม่อยากเชื่อสายตา
ชายชรามีผมสีขาวโพลน ท่าทางแสบซ่าคนหนึ่ง เขาสวมชุดราชปะแตน คือ เครื่องแต่งกายชายไทย ประกอบด้วยเสื้อสูทสีขาว คอตั้งสูง และมีกระดุมห้าเม็ด โจงกระเบน สวมถุงเท้ายาวถึงเข่า และรองเท้าหุ้มส้น
ข้างหลังเขามีชายหนุ่มอีกคน อายุประมาณ 24 ปี
ผมและคิ้วสีขาวสว่าง จมูกเป็นสันเด่น ริมฝีปากสุขภาพดียิ้มน้อยๆ เขาสวมชุดสูทอย่างพิธีการ อย่างเครื่องแบบข้าราชการขาว แขนยาวทรงกระบอก รองเท้าหนังสีดำแบบผูกเชือก
ทั้งสองคนใบหน้าดูใจดี และดู...หล่อคนละแบบ
"ผมชื่อ พิทักษ์กาล สันติสหพันธุ์พิทักษ์ เทวทูต 1 ใน 4 ทูตปกครองประจำจิตวิญญาณสีขาว
บดินทร์ อัครบดินทรเดชา ครับ"
เขาหัวเราะหน้าตาอย่างคนงงๆยังไม่รู้เรื่องของบดินทร์ ก่อนจะคลี่ม้วนกระดาษใบลาน แล้วอ่าน
อัตชีวประวัติ [บดินทร์ อัครบดินทรเดชา]
 [ลื่นล้มในห้องน้ำ]
 [มอเตอร์ไซค์ล้ม]...
"ก็รู้อยู่หรอกนะว่า เขาผ่านอะไรมาบ้าง แต่ก็จำได้ไม่หมด นี่เขาผ่านเรื่องทั้งหมดนั่น โดยที่ยังคงมีชีวิตอยู่ได้ยังไงเนี่ย"
ทั้งหมดนั่น เป็นเหตุการณ์ที่บดินทร์นึกย้อนไปถึงเวลาที่เขาได้รับอันตราย และเขาก็อธิบายไม่ได้ว่าเพราะอะไรเขาถึงยังมีอวัยวะครบแบบนี้
บดินทร์เริ่มหัวหมุนเมื่อพิทักษ์กาลอ่านผ่านมา 15 นาทีแล้ว
แต่แค่หยุดคิด เขาก็คิดได้ว่า อย่างน้อยๆ พิทักษ์กาลก็เพิ่งจะช่วยให้เขาไม่ต้องกระดูกคอหักตายในวันเกิดของตัวเอง คำว่า คนดี ที่แม่หมายถึงน่าจะจำกัดความเป็นเขาได้กระมัง
"ทั่วจักรวาลตอนนี้ คนที่สะสมประสบการณ์เฉียดตายมากถึงขั้นนี้ เกรงว่าจะนับคนได้เลยนะครับ"
"ฟังดูไม่น่าสะสมเท่าไหร่"
สองตัวตนเหนือธรรมชาติคุยเหมือนรู้จักกันมานานมาก


"คุณรู้ไหมว่าเพราะอะไรคุณถึงได้รับเลือกครับ"
บดินทร์อยากจะตอบออกไปเหลือเกินว่า ผมอยากรู้มากกว่าว่าคุณสองคนมาหาผมเพราะอะไร แต่เขา
เลือกตอบแค่เพียง "ผมไม่รู้ครับ"
"เชิญมองไปที่แม่น้ำเจ้าพระยาครับ"
หยดน้ำลอย ก่อนจะกลายเป็นหน้าจอขนาดยักษ์ ภาพต่างๆ ปรากฏออกมาชัดเจนเหมือนฉายหนัง มีตัวหนังสือ เขียนว่า
[เกณฑ์คัดเลือกบุคคลเข้าเรียนไกลกังวล]
[กระทรวงศึกษาธิการคัดสรรจากเจ้าหน้าที่เฝ้าติดตามบันทึกบัญชีความไม่ดีและบัญชีความดี ต่อให้ใคร หรือ แม้แต่มดสักตัว ก็ไม่สามารถเล็ดลอดสายตาของทั้ง 4 คน]
เมื่อพิทักษ์กาลดีดนิ้วเสียงดังเปาะ! ชาย 3 คนปรากฏกาย วัยเด็กดูร่าเริงแจ่มใส วัยหนุ่มดูท่าทางเหนื่อยล้า วัยชราดูท่าทางป่วยหนัก
"คนที่ 4 ยังไม่เคยมีใครเห็น"
[คนทุกคนมีเจ้าหน้าที่จดบันทึกความดีและความไม่ดีอยู่ด้วยตลอดเวลา]
"เขาทั้งสามอยู่เวรคนละ 8 ชั่วโมงเพื่อเฝ้าดู ติดตาม และจดบันทึกรายละเอียดการดำเนินชีวิตของเจ้าร่าง
ทุกวินาที ทุกสถานที่ครับ"
"หมายความว่า..."
"ไม่มีข้อยกเว้น ทั้งห้องน้ำ ทั้งห้องนอน พวกเขาเห็นเจ้าร่างมาตั้งแต่อายุครรภ์ 3 เดือน
ฤดูร้อนที่เจ้าร่างแก้ผ้านอน ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเพศเดียวกันอย่างทูตปกครองครับ"
บดินทร์อุทาน "เห็นทั้งหมดเลยเหรอครับ! "
[หน้าที่ของ 4 บันทึก เป็นข้อยกเว้นการละเมิดสิทธิความเป็นส่วนตัว]
"เท่าที่เห็น พวกเขาไม่ได้ตาบอดนะ" ชายชรายิ้มกริ่ม ขณะมองอวัยวะพึงสงวนของเพศชาย แต่คนที่เสียมารยาทกลับกลายเป็นบดินทร์ เพราะชายชรามองของตนเอง
พิทักษ์กาลกระแอมกระไอ เขาแบมือออกมา ก่อนจะปรากฏม้วนหนังสือไม้ไผ่ "ผมนั้นมาในนามของกระทรวงศึกษาธิการ เพื่อส่งมอบจดหมายเชิญ"
"แล้ว..." บดินทร์เอ่ยขึ้นยังไม่ทันจบ
เสียงดังปับดึงสายตาของทุกคนเทบจะทันที
บนอากาศปรากฏหน้าต่าง มีเงาสีทองยื่นหน้าออกมา ที่จริงเขาสวมหน้ากากสลักอักษรรูน
"สถานการณ์เป็นอย่างไร"
"ผมส่งหนังสือเชิญให้เจ้าบ้านเจ้าเรือนและแจ้งให้บดินทร์รับทราบแล้ว ผมจะพาเขาเดินทางไป
ที่บ้านสุขกระจาย ในอีก 49 วันครับท่าน"
บดินทร์เพิ่งรู้ตัวว่าอ้าปากค้างอยู่จึงรีบหุบปาก
"อากาศที่นั่นแจ่มใสดีจังนะ หวังว่าคุณทั้ง 2 จะสบายดี"
บดินทร์คิดว่าเขาน่าจะหมายถึงพิทักษ์กาลกับเจ้าบ้านเจ้าเรือน
เมื่อชายหน้ากากสีทองหันหลังให้ชายทั้งสาม บดินทร์ถึงสังเกตเห็นว่าในหน้าต่างเป็นดาราจักร
ชายหน้ากากสีทองรับเครื่องดื่มออกมาจากตู้แบบสัมผัสหน้าจอ (เขาเลือกเครื่องดื่มจาก 127 รส) ก่อนจะส่ง
ให้บดินทร์แก้วหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนยังหาสติตัวเองไม่เจอ
"ตั้งสติหน่อย" เมื่อเจ้าบ้านเจ้าเรือนเตือนเสียงอ่อน บดินทร์ถึงรับแก้ว


ทั้ง 3 คนราวกับว่าที่ทำไปทั้งหมดเป็นเรื่องปกติ เหมือนวิดิโอคอลทางโทรศัพท์ ก่อนหน้าต่างจะหายไป
เหมือนไม่เคยปรากฏ
"6 ตุลาคม ค.ศ. 1999 ตามระเบียบกระทรวงศึกษาธิการกำหนดบททดสอบจิตวิญญาณความเป็นมนุษย์ของนักเรียนใหม่ ปีการศึกษา 1999" พิทักษ์กาลบอก "คุณยังเป็นผู้เยาว์อยู่ ผมจึงต้องแจ้งให้ผู้ปกครองของคุณรับทราบ ก่อนจะพาตัวคุณไป"
"พ่อกับแม่ของผมน่ะเหรอครับ"
"ผมไม่ได้หมายถึงผู้ปกครองตามกฎหมาย พ่อ-แม่ของคุณคงช็อกตายทันทีที่ได้ยินผมบอกว่าจะพาคุณไปที่ดินแดนหลังความตาย"
"นี่คือหนังสือเชิญครับ"
หนังสือไม้ไผ่ เขียนข้างหน้าว่า
คุณ บ. อัครบดินทรเดชา
ห้องใต้หลังคา
9 ถนนหน้าพระลาน
แขวงพระบรมมหาราชวัง
เขตพระนคร
กรุงเทพมหานคร
หนังสือไม้ไผ่ทั้งหนาและหนัก ทำจากซีกไม้ไผ่สีออกเหลือง เขียนหน้าหนังสือด้วยหมึกสีแดงเพลิง
ตราประทับขี้ผึ้งสีทองเป็นตราอาร์มปรากฏรูปต้นไม้ โครงกระดูกมนุษย์ บ้าน และยาเรียงกันอยู่รอบตัวอักษร ก. ขนาดใหญ่
บดินทร์พลิกหนังสือดูอีกด้านด้วยมือสั่นเทา เขาเห็นอักษรเขียนว่า
ถึง คุณบดินทร์ อัครบดินทรเดชา
เราขอแจ้งให้ทราบว่า คุณได้เข้าเรียนที่โรงเรียนตัวตนเหนือธรรมชาติและชีวิตศาสตร์ไกลกังวล
 โรงเรียนไกลกังวล ชลบุรี
 999/999 หมู่ 9 ตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง
 จังหวัดชลบุรี 20260
 9 กันยายน ค.ศ. 1999
เรื่อง การเปิดภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 1999
เรียน ผู้ปกครอง ด.ช. บดินทร์ อัครบดินทรเดชา
สิ่งที่ส่งมาด้วย 1.แนวทางการเปิดภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 1999 จำนวน 1 ฉบับ
 ด้วยโรงเรียนไกลกังวล ชลบุรี ได้กำหนดให้นักเรียนประจำรายงานตัวเข้าเรือนพักนอน
ในวันที่ 27 ตุลาคม 1999 และเปิดภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 1999 ในวันที่ 29 ตุลาคม 1999 นั้น
ในการนี้ทางโรงเรียนจึงขอแจ้งรายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับนักเรียนและผู้ปกครองได้ทราบและขอความร่วมมือ
ในการปฏิบัติ ตามรายละเอียดที่ส่งมาพร้อมนี้
 จึงเรียนมาเพื่อโปรดทราบ
 ขอแสดงความนับถือ
 🛶 (นางรุจี สุขสวัสดิ์)
 ตำแหน่ง ศาสตราจารย์ใหญ่โรงเรียนไกลกังวล ชลบุรี
งานกิจการนักเรียน
โทร. X-XXXX-XXXX ต่อ XXX
โทรสาร X-XXXX-XXXX
www.abcdefg.ac.th


"แต่หลายคนก็ผ่านได้ครบสามสิบสอง หวังว่าคุณจะโชคดีนะ" สายตาของเจ้าบ้านเจ้าเรือนเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าจะพูดออกไปอย่างไรดี
บดินทร์พึมพำ "หลายคนไม่ใช่หมายถึงทุกคน" พามุมปากของเจ้าบ้านเจ้าเรือนยกยิ้ม
ทันใดนั้น จมูกของบดินทร์ได้กลิ่นอาหารดั้งเดิม ขั้นสุดของสมุนไพร แถมยังมีวิตามินเอและธาตุเหล็กอีก
ขณะเขากำลังทำจมูกฟุดฟิดอยู่นั้น เจ้าบ้านเจ้าเรือนหายไปแล้ว
เสียงตำน้ำพริกในครกดังถี่สม่ำเสมอ และยิ่งดังจนทุ่งสะเทือนเมื่อบดินทร์เดินเข้ามาใกล้โรงครัว
แวบแรก บดินทร์หลับตาอย่างพยายามนึก แต่พอนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร เขาก็ก้าวพรวดพราดวิ่งไปที่ประตูซึ่งเปิดกว้าง ก่อนจะค่อยๆ เดินอย่างช้าๆ
"นายลืมวันเกิดตัวเองอีกแล้วใช่ไหม"
บดินทร์หัวเราะแห้ง ทุกปีที่เขาไม่เคยจำ แต่คนที่คอยเตือนและทำให้ดูสำคัญก็คือครอบครัวของเขาและ
คนตรงหน้า บดินทร์มองการกระทำของทุกคนอย่างพิจารณา ทุกคนทำให้เขารู้สึกว่าวันเกิดเป็นวันที่ดี
อย่างไม่น่าเชื่อ
"ก็ไม่ใช่วันใหญ่โตอะไรซะหน่อย"
"อย่างน้อยนายก็ไม่ได้อายุครบ 11 ปีทุกวันนี่นา ใช่ไหม" ก้าวหน้าพยักเพยิด "ดูๆ ฉันมาช่วยทำเองกับมือเลยนะ"
บดินทร์มองไปที่ขนมลูกชุบที่ก้าวหน้ากำลังปั้น ดูเหมือนโคนไอศกรีมหักๆ ซึ่งเขาบอกว่าไม่ใช่ มันคือปลาทู
"ขนมเค้ก แม่ทำเองกับมือเลยนะ"
บดินทร์มองดูเค้กชิ้นเล็กๆ หลายถาด หลายสีสัน หลายลาย แต่ชิ้นตรงหน้าเขามีเนื้อพีชอัดแน่น แล้วก็มี
กลิ่นหอมของดอกซากุระ ก่อนจะมองใบหน้า มือ-แขน และเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนของคนเป็นแม่
"พี่แค่คอยบอกอยู่ข้างๆ " บัวกำลังทำขนมไทย หน้าตาน่ารับประทาน แถมประโยชน์มีไม่น้อย
"ดีใจที่ใช่ไหมล่ะ" นายยุทธนาถาม เมื่อเห็นมุมปากของบดินทร์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มไม่หุบ ขณะเขากำลังเทน้ำพริกใส่ปิ่นโต
"ไม่ใช่ซะหน่อย"
"บอกความจริงออกมานะ" ก้าวหน้าคาดคั้น
"นิดหน่อย"
สายตาดุๆ ของนางราชพฤกษ์ส่งถึงบดินทร์ "ต้องเสร็จในอีก 30 นาทีนะ"
"ครับๆ" บดินทร์ก้มหน้างุดๆ รีบจัดเรียงชั้นปิ่นโตตามชั้นของมันที่ประกอบไว้ก่อนจะใส่อาหารคาว-หวานอย่างรีบเร่ง


"เผ่าพันธุ์ของเจ้าพรากโลกของข้า ข้าก็จะพรากโลกของเจ้า"
"ขอเพียงมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิด ข้าพเจ้าจะช่วยชีวิตอย่างสุดกำลัง"
แผ่นดินทรุดและแยก ตึกถล่มจนควันและฝุ่นคละคลุ้ง คลื่นทะเลขนาดยักษ์ น้ำท่วมทำลายบ้านเมือง สวน ไร่ นา จมหายไป
ได้ยินเสียงชีวิตจำนวนมากกรีดร้องอยู่ข้างหู หันไปทุกทิศทางมองเห็นกระแสน้ำหลากพัดพาทุกอย่าง
บดินทร์ลื่นล้มลง มือเปื้อนเลือด คนล้มตายเกลื่อนท่ามกลางทะเลเลือด
พญาแร้งบินลงมากินศพ
"ไม่!" บดินทร์สะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่ง หายใจไม่ทัน เขาแตะหยาดน้ำตาที่แก้มของตัวเอง ก่อนจะปาดเหงื่อที่หน้าผากทิ้งไป
เขาไม่เข้าใจ เพราะอะไรฝันร้ายถึงเหมือนกับอาวุธขับเคลื่อนนำวิถี กำหนดเป้าติดตามเขามาตลอด 11 ปี หลายครั้งกลางดึกเขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตา
ใช่แล้ว เขาฝันเห็นเหตุการณ์ ก่อนที่ตัวเองจะเดินได้ซะอีก พ่อ แม่ พี่ชาย และใครก็ตามที่มาบ้านมักจะเข้ามาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เขาเสมอ เขาผู้ที่ทุกข์ทรมานจากฝันร้ายมาหลายปี
มือของบดินทร์เอื้อมหยิบนาฬิกาปลุก และเกือบจะเขวี้ยงมันพังไปอย่างไม่ใยดี แต่เสียงจากจิตใต้สำนึกเตือนว่าอย่าทำ เงินเก็บของเขามีไม่มากพอจะซื้อของใหม่ซ้ำแล้วซ้ำอีก อาหารเสริมของหูหลางยังไม่ได้ซื้อ
เสียงดังของพัดลมชวนมอง ขนาดพัดลมยังส่ายหน้าไป-มากับความคิดของเขา (ที่จริงไม่สามารถล็อกเพราะจุกหายไป)
บดินทร์มองนาฬิกาปลุกในมือที่ผ่านการซ่อมมาแล้วหลายครั้ง ก่อนจะวางกลับคืนที่เดิม
ตอนนี้เมื่อบดินทร์รู้ล่วงหน้าว่าตัวเองกำลังจะตาย เขาเองก็ต้องประหลาดใจพอๆ กับคนอื่นที่พบว่าตัวเองเปลี่ยนไปมาก
เขาผู้ที่ชื่นชอบใช้เวลาส่วนมากอยู่นอกบ้าน เลือกใช้เวลาที่เหลือทำให้ครอบครัวมีความสุขที่สุด
เขาทำอาหารให้คนที่บ้านกินทุกวัน
ทำความสะอาดบ้านสะอาดเอี่ยม
สารภาพความผิด แม้บางความผิดเขาจะเสียใจภายหลัง ได้แต่นึกอยากให้เรื่องเป็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย