เลเวลจอมเวทของยูกิโตะมีแค่สิบห้า มอนสเตอร์ที่เขาสามารถจัดการได้โดยใช้เพียงแค่เวทมนตร์ระดับนี้มีอยู่ไม่มาก แต่เขาไม่มีความจำเป็นต้องไปสู้กับศัตรูที่มีระดับเหมาะสม นั่นก็เพราะเขามีพลังในแบบที่จอมเวทคนอื่นไม่มี
ยูกิโตะเลือกมอนสเตอร์สุดแกร่งอย่างมังกรวายุเป็นเป้าหมายแรก เขาหลบการโจมตีทั้งหมดของอีกฝ่ายได้ด้วยความเร็วของนินจา ในขณะที่สร้างความเสียหายให้จนอีกฝ่ายอ่อนแรงและปิดฉากด้วยเวทมนตร์
มันไม่ค่อยได้ผลนัก ระบบของโลกนี้ให้ค่าประสบการณ์ตามสัดส่วนของผลงาน การที่เขาเหลือพลังชีวิตศัตรูไว้ปริ่ม ๆ และปิดเกมด้วยเวทจึงไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก
แต่ต่อให้เป็นค่าประสบการณ์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ของมอนเสตอร์ระดับสูง มันก็ยังมากกว่าการไปเสียเวลาสู้กับมอนสเตอร์อ่อนแอ เลเวลในฐานะจอมเวทจึงขยับขึ้นอย่างรวดเร็วแม้จะต่างจากแผนในตอนแรกนัก
เมื่อมีเลเวลมากขึ้น จำนวนครั้งที่สามารถร่ายเวทก็เพิ่มขึ้นด้วย เมื่อมาผสมกับยาฟื้นพลังมานาจำนวนมากที่ยูกิโตะตุนเอาไว้ เขาก็สามารถใช้แผนใหม่ที่คิดขึ้นมาได้ เขาศึกษามอนสเตอร์ชนิดต่าง ๆ และค้นหาศัตรูเลเวลสูงที่อ่อนแอต่อการโจมตีด้วยเวทหรือแพ้ทางธาตุใดธาตุหนึ่งที่เขามี จากนั้นก็ฆ่ามันด้วยการระดมยิงเวทที่ว่าจนกว่าจะตาย
ฟังดูเหมือนง่าย แต่ความจริงแล้วเป็นเรื่องที่จอมเวทคนอื่นทำได้ยากหากปราศจากการประสานงานที่ยอดเยี่ยม แต่ยูกิมีทักษะที่ผสมผสานกันได้ดี ไม่จำเป็นต้องพึ่งใครอีก เขาหลบการโจมตีทุกรูปแบบได้อย่างไม่ยากเย็น มีวิชาที่ช่วยตรึงศัตรูเอาไว้ จากนั้นก็ระดมสาดเวทที่ชนะธาตุใส่อีกฝ่าย
โดยไม่ต้องสนใจว่า MP จะร่อยหรอแค่ไหนด้วย เพราะแค่มังกรวายุที่เขาเพิ่งขายซากไปมันก็ทำให้เขามีเงินมากพอที่จะซื้อยาฟื้นมานาดื่มได้ทั้งปีแล้ว
มานึกดูตอนนี้ ที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตโดยประมาทเหลือเกิน ยูกิโตะจัดการกับมอนสเตอร์ของจอมมารมากมายแต่เขาไม่ได้สนใจนำซากของพวกมันไปขึ้นค่าหัว เรื่องเก็บซากไปขายเองก็นาน ๆ จะทำสักครั้งยามที่รู้สึกว่าเงินขาดมือ ทำไมเขาถึงใช้ชีวิตประมาทได้ขนาดนั้นนะ ก็คงเพราะมาจากความหลงตัวเองนี่แหละ มองว่าระดับนินจาในตำนานอย่างตนจะล่ามอนสเตอร์ตัวไหนแล้วเปลี่ยนเป็นเงินก็ทำได้ทุกเมื่อ โง่งมเสียจริง
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ยูกิโตะออกล่าโดยคำนึงถึงทั้งค่าประสบการณ์และเงินรางวัล เงินอาจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดที่เขาอยากได้แต่มันช่วยทำให้การใช้ชีวิตง่ายขึ้น โดยเฉพาะมันทำให้เขามีเงินมากพอที่จะซื้ออุปกรณ์ใหม่ยกชุด
เขาเคยลองเปลี่ยนมาใส่ชุดจอมเวทอยู่พักหนึ่ง ข้อดีของชุดพวกนี้คือมักจะมาพร้อมกับโบนัสพิเศษทางด้านเวทมนตร์ ชุดราคาแพงบางอย่างถึงกับทำให้ผู้ใช้สามารถใช้เวทมนตร์ที่เดิมทีไม่สามารถใช้ได้ด้วย ข้อเสียของชุดจอมเวทคือพวกมันไม่ค่อยคล่องตัวและพลังป้องกันไม่สูง
ทางออกของยูกิโตะคือชุดสั่งทำ เขาได้ยินมาว่าที่ประเทศเกาะแห่งหนึ่งมีช่างตัดเย็บฝีมือดี เขาเสนอเงินก้อนโตให้กับช่างในการสร้างชุดที่มีลักษณะเหมือนชุดนินจา เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่แต่เขาถูกบังคับให้ต้องช่วยงานอื่นด้วย เริ่มจากไปช่วยลูกสาวของช่างที่ถูกขุนนางโฉดลักพาตัวไป ค้นหาผ้าที่ทำขึ้นจากใยของมอนสเตอร์แมงมุมที่มีความแข็งแกร่งระดับมังกร ตามหานักเวทผู้เชี่ยวชาญในการร่ายเวทเสริมให้สิ่งของ
ยูกิโตะรู้สึกว่ายิ่งรับภารกิจ มันก็ยิ่งชักนำไปสู่อีกภารกิจที่ยุ่งยากกว่าเดิม แต่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ ทุกงานที่เข้ามาทำให้เขาได้ทั้งประสบการณ์ เงิน ข้าวของมากขึ้น รวมถึงสิ่งที่เขาไม่เคยสนใจอย่างชื่อเสียง
ชื่อเสียงไม่ได้เป็นของที่เขาอยากได้นักหนา แต่สิ่งนี้ทำให้ยูกิโตะเข้าถึงข้อมูลและการช่วยเหลือต่าง ๆ
"ทางเราอยากจะตั้งให้เป็นนักผจญภัยระดับ S" เมื่อประเทศโซเชสตั้งใจให้เขากลายเป็น ยูกิโตะก็รับข้อเสนอไว้
เขารู้ว่ามันมีเกมการเมืองอยู่เบื้องหลังการตัดสินใจของโซเชส อาณาจักรที่เป็นบ้านเกิดของเขาไม่ได้มีปัญหาเฉพาะกับเผ่าปีศาจเท่านั้น ยูกิโตะกลายเป็นนักผจญภัยแถวหน้าของโลกขึ้นตรงกับประเทศจะเป็นผลดีในการปะทะกับมนุษย์ด้วยกันด้วย
อย่างไรก็ตาม เป้าหมายหนึ่งเดียวของยูกิโตะมีเพียงหัวของโชกุนปีศาจ และเพื่อให้ไปถึงจุดนั้นเขายินดีรับความช่วยเหลือโดยไม่เลือกวิธีการ
เลเวลอาชีพจอมเวทก้าวหน้าขึ้นในทุกวัน
เขาพบกับมังกรวายุอีกตัวในภารกิจหนึ่ง มันมีเลเวลสูงกว่าตัวแรกที่เขาเคยจัดการไปด้วยซ้ำ แต่คาเนชิโระ ยูกิโตะที่กลายเป็นจอมเวทอันดับหนึ่งของประเทศสามารถหยุดมันได้โดยไม่ต้องพึ่งทักษะนินจาเลย
ช่องทางข่าวสารที่แตกต่างจากเดิมลิบลับทำให้ยูกิโตะรู้ความเคลื่อนไหวของจอมมารดีกว่าสมัยที่เขาเคลื่อนไหวตามลำพัง เขารู้ทุกอย่างว่าจอมมารไปที่ไหน สู้กับใคร ดึงปีศาจกลุ่มไหนมาเข้าพวก ยูกิโตะไม่ได้ผลีผลามเหมือนเคย เขาเฝ้ารออย่างใจเย็นเพื่อให้แน่ใจว่าเลเวลสูงยิ่งกว่านี้
แต่แล้วความตั้งใจของเขาก็ถูกขัด ข่าวการรวมตัวของผู้กล้าและการตัดสินครั้งสุดท้ายทำให้เขาร้อนรน
ณ ใจกลางภูเขาไฟแห่งความตาย สถานที่ที่ผู้กล้าได้นัดประลองกับจอมมาร ด้านหนึ่งคือโชกุนปีศาจกับขุนพลเอกทั้งสี่คนที่เขาเพ้นหามากับมือ ส่วนอีกด้านคือหนึ่งผู้กล้า หนึ่งนักบวช สามนักปราชญ์และห้าอัศวิน พวกเขาต่างก็เป็นตัวแทนจากประเทศต่าง ๆ ที่ได้รับความเดือดร้อนจากจอมมาร
ด้านจำนวน ฝ่ายปีศาจเสียเปรียบอย่างชัดเจนด้วยสัดส่วนที่แตกต่างกันครึ่งต่อครึ่ง แต่ด้านกำลังรบแล้วพวกมันมั่นใจว่าตนเองเหนือกว่าจึงยอมรับข้อเสนอการประลองที่ดูไม่ยุติธรรมนี้
ฝ่ายมนุษย์ ผู้กล้าคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด เขามีเลเวลสูงถึงสองร้อยยี่สิบห้าซึ่งสูงที่สุดในหมู่มวลมนุษย์ แต่สำหรับเผ่าปีศาจแล้วเลเวลขนาดนี้เป็นสิ่งที่พอเห็นได้ในระดับของขุนพลปีศาจ
เมื่อต่อสู้ ผู้กล้า ทำหน้าที่สำคัญในการแบกทุกคนเอาไว้ แต่ก็ใช่ว่ามีแค่เขาเท่านั้นที่กำลังเป็นที่พึ่งให้ผู้อื่น ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็เป็นมืออาชีพ พวกเขาอาจจะเป็นตัวแทนจากคนละอาณาจักร บางคนก็เคยมองกันในฐานะศัตรู แต่ในตอนนี้พวกเขากำลังมองหาทุกจังหวะจะสนับสนุนกันอย่างเต็มที่
นักบวช แม้ชราแต่ไม่ใช่ชายสามัญทั่วไป เขาคือสังฆราชจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ผู้กล้ารู้จักเขาดีและเคยออกปากห้ามปรามไม่ให้เขาเข้าร่วมศึกนี้ แต่เขาดื้อมา การที่มีเขาอยู่ตรงนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกอุ่นใจราวกับว่าพระเจ้ากำลังอวยชัยให้กับฝ่ายตน
ห้าอัศวิน พวกเขาไม่ได้มาจากอาณาจักรเดียวกัน แต่ละคนคืออันดับหนึ่งในดินแดนพวกเขา
หนึ่งในนั้นคือจอมดาบผู้เป็นอาจารย์ของผู้กล้า แม้เลเวลจะเทียบไม่ได้แต่เขาก็มีประสบการณ์สูง อีกสี่รายแม้จะไม่โดดเด่นเท่าแต่พวกเขาก็เก่งกาจเหนือคนทั่วไป คนหนึ่งยังเชี่ยวชาญโล่ใหญ่ด้วยและถูกยกย่องว่าเป็นชายผู้มีพลังป้องกันสูงที่สุดในโลก คนหนึ่งคือเจ้าหญิงนักดาบจากอาณาจักรทะเลทราย และอัศวินหนุ่มผู้เป็นทั้งผู้พิทักษ์ คู่หมั้น และอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร
สามนักปราชญ์ พวกเขารู้จักและสนิทสนมกันเป็นอย่างดี ปราชญ์สีชาด ปราชญ์ฟ้าคราม และ ปราชญ์สีหมอก ทั้งสามแม้จะมีวิหารอยู่กันคนละทวีปแต่ก็พวกเขาก็ทำหน้าที่คอยสืบทอดหน้าที่ในการดูแลความเป็นไปของโลกร่วมกัน ทั้งสามแข็งแกร่งจนเข้าใกล้กับคำว่าปีศาจ แต่มนุษย์ที่ได้รับการยกย่องว่าร้ายกาจเหมือนปีศาจจะพยายามเอาชนะปีศาจตัวจริงได้หรือ
สี่ปีศาจ เป็นปีศาจตัวจริงที่มีตัวตนราวกับหลุดมาจากนิยาย ในการปะทะกับยูกิโตะครั้งก่อน หากจอมมารมีคนใดคนหนึ่งในสี่คนนี้อยู่เคียงข้าง ยูกิโตะอาจจะหนีรอดไปไม่พ้น
รายแรกคือนักบวชปีศาจ เขี้ยวสีขาวที่ยาวเผยอออกจากริมผีปาก ใบหน้าไร้สีเลือดที่ดูเหมือนชายหนุ่มแม้ว่าอายุจริงจะล่วงเลยมาหกร้อยปี ต่อให้ไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน พวกเขาก็เดาได้ว่าชายผู้นี้คือแวมไพร์
รายที่สองคืออัศวินไร้ศีรษะ เคยเชื่อกันว่าเขาเคยเป็นอัศวินผู้กล้าหาญของประเทศหนึ่ง เขาตระเวนไปทั่วสนามรบเพื่อทวงคืนหัวที่ถูกขโมยไป แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้สนใจค้นหาหัวกะโหลกของตนเองสักนิด สิ่งเดียวที่เขาชื่นชอบก็มีแค่หัวกะโหลกของมนุษย์ผู้อื่น
รายที่สามคือครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกร หนึ่งในเผ่าพันธุ์โบราณที่สูญพันธุ์ไปจนเกือบหมดแล้ว ร่างกายของเขารวมเอาข้อดีของสองเผ่าพันธุ์เข้าด้วยกัน ความแข็งแกร่งในทุกด้านของมังกรและทักษะกับความสามารถในการใช้อาวุธของมนุษย์ ถ้าจะมองว่าเขาคือคนที่แกร่งที่สุดในสี่คนก็ไม่น่าแปลกใจ
รายสุดท้ายคือเหมือนลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่ มันคือดวงไฟมีชีวิตจากโลกปีศาจ เป็นสิ่งมีชีวิตที่บอกไม่ได้ชัดเจนว่าคือสิ่งใดกันแน่ และยิ่งเพิ่มความแปลกเข้าไปอีกเมื่อไฟที่กำลังชุกโชนมีสีเขียวอมเหลือง
ในการประจันหน้า ผู้กล้าคือคนแรกที่ขยับ เขาวิ่งเข้าไปกลางวงศัตรูโดยไม่ได้สนใจแรงกดดัน ดูผิวเผินคล้ายกับการลงมืออย่างไร้สติ แต่เขาคำนวณไว้แล้ว ดาบของเขาปักลงบนพื้นอย่างตั้งใจจากนั้นก็เกิดการระเบิดที่ผสมกันของธาตุน้ำ ไฟ และไฟฟ้าจนขุนพลทั้งสี่ถูกผลักกระเด็นออกไปคนละทาง
ราวกับนัดแนะกันไว้ อัศวินเฒ่าผู้เป็นปรมาจารย์ด้านวิถีดาบพุ่งเข้าปะทะกับอัศวินไร้หัวผู้เคยเป็นอดีตนักดาบเลื่องชื่อเช่นกัน เพียงแค่เริ่มต้นดาบของทั้งสองฝ่ายฟาดฟันใส่กันราวกับเป็นการปะทะกันของพายุสองลูก ไม่มีใครยอมให้กันแม้แต่คนเดียว
นักดาบหญิง ผู้เป็นทั้งเจ้าหญิง อัศวิน และสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ที่นี่ เธอจับจองนักบวชแวมไพร์ที่เป็นศัตรูสำคัญของประเทศเธอ นักบวชปีศาจตนนี้อยู่เบื้องหลังความขัดแย้งมากมายรวมไปถึงยุยงให้มนุษย์กับลิซาร์ดแมนที่เคยอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขต้องลุกขึ้นมาทำสงครามจนเกือบจะสิ้นชาติไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย
และเมื่อเธอเลือกสู้กับแวมไพร์ตนนี้ แน่นอนว่าอัศวินผู้เป็นทั้งคู่หมั้นและผู้พิทักษ์ของเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากช่วยเธอประกบเจ้าวายร้ายตนนี้ด้วย
"โอ้ ยอดเลย ถ้าตายเป็นคู่ก็คงจะไม่เหงาสินะครับ" นักบวชผู้ชั่วร้ายหัวเราะเพราะอดขำสีหน้าเคียดแค้นของเจ้าหญิงไม่ได้
"ฉันจะล้างแค้นให้กับประเทศ และเผื่อไปถึงพวกลิซาร์ดแมนที่โดนแกหลอกด้วย"
"ถ้าทำอะไรกระผมได้ พวกคุณก็คงทำไปนานแล้วล่ะครับ"
นอกจากสองขุนพลที่ถูกหมายหัว ที่เหลือกลายเป็นการต่อสู้ที่อลหม่าน อัศวินโล่ต้องวิ่งไปทั่วเพื่อคอยใช้โล่ยักษ์ของเขาปัดป้องทุกการโจมตีของจอมมาร มนุษย์มังกร และเจ้าลูกไฟประหลาดที่สาดเวทใส่ทุกคนแบบไม่มียั้ง
ผู้กล้าอยากได้โอกาสดวลเดี่ยวกับจอมมาร แต่ขุนพลอีกสองตนไม่ยอมให้เป็นไปโดยง่าย โดยเฉพาะครึ่งมังกรที่ไม่ยอมออกห่างจากจอมมารไปไกลเหมือนกับขุนพลตนอื่น
จอมมารไม่ได้มีแผนการอะไรเป็นพิเศษ เขามั่นใจในพลังของตนเองอย่างเหลือล้น ต่อให้ไม่มีขุนพลทั้งสี่เขาก็พร้อมกับข้อเสนอในการประลองทุกเมื่อ เพราะสำหรับเขาแล้วผู้กล้าหรือใครอื่น มนุษย์ล้วนไม่ได้แตกต่างกันนัก
ยกเว้นเจ้ามนุษย์คนนั้น คนที่เคยสร้างความอัปยศให้กับเขา นินจาเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้
ฝ่ายมนุษย์อ่อนแรงลงทุกขณะ เวทมนตร์เสริมการป้องกันและต้านสถานะผิดปกติที่ท่านสังฆราชร่ายไว้ก่อนเริ่มการต่อสู้หมดลง เขาร่ายมันซ้ำอีกครั้ง ลำพังแค่ร่ายเวทบทนี้อย่างเดียวคงไม่ทำให้เขาหนักใจ แต่เขาต้องคอยร่ายเวทฟื้นฟูระดับสูง หรือแม้แต่เวทชุบชีวิตไปด้วย ซึ่งทั้งหมดมันทำให้เขาสูญเสียกำลังไปในระยะเวลาอันสั้น
ขณะที่นักบวชฝ่ายมนุษย์กำลังหอบตัวโยน แต่นักบวชฝ่ายปีศาจกลับยิ่งมีเรี่ยวแรงมากขึ้น จังหวะที่เจ้าหญิงพลาดเพราะมัวแต่ห่วงคู่หมั้นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส นักบวชใจทรามตนนี้ก็ฝังเขี้ยวลงบนคอของหญิงสาวได้สำเร็จ ไม่เพียงแค่ตัดกำลังรบสำคัญไปได้อีกหนึ่ง แต่ยังทำให้เขาบังคับเธอได้อีกด้วย
ครึ่งมังกรเองก็น่ากลัวกว่าที่ทุกคนคิด รูปร่างใหญ่โต ผิวหนังที่แข็งแกร่งปานเหล็กกล้า มีทั้งเขี้ยวและเล็บที่คมกริบ ไม่ว่าใครที่เห็นสิ่งเหล่านี้ต่างก็เชื่อว่าเขาคือนักรบที่ใช้พละกำลังบดขยี้ศัตรู แต่มันตรงกันข้าม ครึ่งมังกรตนนี้มีอาวุธคือคันธนูและลูกศรขนาดยักษ์ เขาไม่ได้ซี้ซั้วยิงไปทั่ว แต่จะเลือกเล็งยิงเฉพาะเป้าที่เขามั่นใจว่าไม่มีทางหลบได้ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง เหยื่อรายแรกของเขาคือปรมาจารย์ดาบ
มันเป็นจังหวะที่ชายชราเกือบจัดการกับอัศวินไร้ศีรษะได้ เขาใช้ท่าไม้ตายที่สามารถตัดทุกอย่างให้ขาดได้ แต่ท่านี้มีจุดอ่อนคือจำเป็นต้องใช้สมาธิและเวลาในการเตรียมการ ชายชราตั้งรับและสะสมพลังจนมากพอ แต่จังหวะที่เขาจะเผด็จศึกลูกศรของครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกรที่นอกจากไร้เสียงแล้วยังปราศจากจิตสังหารก็พุ่งเข้าปักคอของเขาพอดี
ชายชรารอดมาได้เพราะคาถาชุบชีวิต แต่เขาเสียโอกาสที่ดีที่สุดไปแล้ว อัศวินไร้หัวไม่เพียงแค่จับจังหวะวิชาของเขาได้ มันยังเรียนรู้และขโมยไปใช้อย่างสมบูรณ์แบบ
เจ้าลูกไฟปริศนาเผยพลังที่แท้จริงออกมาเช่นกัน นอกจากมีพลังเวทมากมายระดับที่ยิงเวทชุดใหญ่มาตั้งแต่เริ่มแล้วก็ไม่มีที่ท่าจะหมด มันยังมีไม้เด็ดที่สามารถรวมร่างกับใครเพื่อเพิ่มพลังให้อีกฝ่ายได้ เมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตลึกลับนี้รวมเข้ากับร่างของจอมมาร โชกุนปีศาจผู้มีปีกเป็นเพลิงสีเขียวก็ถือกำเนิดขึ้น
"พวกแกมาได้แค่นี้แหละ" โชกุนปีศาจชูมือขึ้นบนฟ้า
สูงขึ้นไป ใกล้กับปากปล่องภูเขาไฟ ลูกเพลิงสีเขียวปรากฏขึ้น ดูผิวเผินคล้ายกับทรงกลมซึ่งเป็นร่างเดิมของเจ้าลูกไฟประหลาด แต่ขนาดของมันแตกต่างกันลิบลับ จอมมารตั้งใจจะยิงมันลงมาตรง ๆ เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าทั้งตนเองและลูกน้องอีกสามก็อยู่ในวิถีการโจมตีนั้นด้วย
"ตายซะ" โชกุนปีศาจตะโกน
ในเสี้ยวพริบตาที่เขาคิดว่าการต่อสู้ที่น่าเบื่อนี้กำลังจะจบลง เงาของแขกไม่ได้รับเชิญก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังและเงานั้นคว้าข้อมือของโชกุนปีศาจเอาไว้
"คาเนชิโระ ยูกิโตะ" จอมมารสะบัดมือที่ถูกจับไว้ออก แต่ช้าไปแล้วยูกิโตะได้ร่ายเวทบางอย่างในขณะที่สัมผัส
มือซ้ายของยูกิโตะคือไอเท็มหายากแต่ไม่ค่อยมีใครสนใจ มันคือถุงมือแลกเปลี่ยนสกิล ฟังชื่อแล้วเหมือนเป็นไอเท็มที่มีประโยชน์ แต่มันเต็มไปด้วยข้อเสีย ข้อแรกคือมันไม่สามารถแลกเปลี่ยนกับสกิลระดับสูงของเป้าหมายได้ และข้อสองคือมันเป็นไอเท็มที่ใช้ได้ครั้งเดียวก็เสื่อมสภาพ
จอมมารหยุดมือจากการโจมตีและหันไปตรวจสอบสกิลของตนเอง เขาไม่ได้สนใจสกิลอื่นนัก สายตาจับจ้องไปยังสกิลเดียวเท่านั้น "อาภรณ์แห่งนางฟ้า"
นี่คือสกิลที่เขาได้มาตั้งแต่อดีตชาติ สกิลที่มารดาของเขามอบไว้ให้ก่อนจากไป ด้วยสกิลนี้เขาจึงอยู่ยงคงกระพัน ความเสียหายทั้งหมดจากการโจมตีปกติจะไร้ผล และแม้แต่การโจมตีด้วยธาตุต่าง ๆ ก็เหลือแค่ครึ่ง สกิลนี้คือสาเหตุของความไร้เทียมทานในชาติก่อน
จุดอ่อนเดียวที่เคยมีก็ถูกเขาขจัดไปแล้ว ตราบใดที่ยังเหลือสกิลนี้อยู่เขาก็ไม่มีทางแพ้ ไม่ว่ายูกิโตะจะแลกสกิลอะไรไปมันก็ไม่ได้เป็นปัญหา
"แกมัวแต่มองอะไรอยู่" ยูกิโต๊ะทัก ระดมยิงเวทใส่
เวทมนตร์เป็นสิ่งเดียวที่สร้างความเสียดายให้โชกุนปีศาจได้ แต่ด้วยแรงต้านทานระดับสูงมันก็เป็นความเสียหายแค่เล็กน้อยเท่านั้น
"แกไปทำอะไรมา…"
...ระดับอย่างยูกิโตะถ้าใช้คาถานินจาก็ว่าไปอย่างแต่เวทมนตร์ เขาไม่น่าจะทำได้ขนาดนี้…
"คนเราก็ต้องเปลี่ยนกันบ้าง"
เหตุผลที่พลังเวทของยูกิโตะพอจะได้ผลอยู่บ้างก็คือเลเวลในฐานะจอมเวทที่ต่างจากเดิมราวฟ้ากับดิน อาชีพก็ไม่ใช่จอมเวทฝึกหัดแล้วด้วย แต่กลายเป็นจอมเวทระดับสูงที่มีเลเวลมากถึงสองร้อยเก้าสิบ
มากกว่าผู้กล้าด้วยซ้ำ แต่เทียบกับเลเวลของนินจามันก็ยังห่างไกล
"พลังของจอมเวท แกใช้พลังนั้นเป็นแล้วเรอะ"
ยูกิโตะยังระดมยิงเวทใส่จอมมารไม่หยุด ความเสียหายอาจไม่มากมายแต่เพราะจังหวะการยิงที่ต่อเนื่องจนน่ากลัว โชกุนปีศาจถูกดันจนถอยไปและในที่สุดก็อยู่ในสภาพที่ถูกบีบให้ตอบโต้กลับไม่ได้
ผู้กล้าเป็นคนแรกที่ตั้้งสติได้ก่อน แม้จะไม่รู้เจตนาทั้งหมดของชายปริศนาในชุดดำ แต่ผลลัพธ์มันเห็นชัดอยู่ จอมมารที่รวมร่างกับหนึ่งในสี่ขุนพลถูกกักเอาไว้ นั่นหมายความว่าพวกเขาเหลืองานที่ต้องจัดการก่อนหน้านั้น คือการโค่นพวกขุนพลอีกสามตนให้ได้ก่อนที่จอมมารจะหลุดออกมา
ฝ่ายหนึ่งฮึกเหิมขึ้นจากทั้งจำนวนและสถานการณ์ที่พลิกกลับมาได้เปรียบ ส่วนอีกฝ่ายก็เริ่มหวั่นใจว่าพวกตนอาจจะพลาดท่าก็ได้ ความรู้สึกที่แตกต่างกันตรงนี้ทำให้การต่อสู้ที่ควรจะสูสีเริ่มเห็นผลต่าง


เปโดรไม่ได้ตามเรื่องของโคเรลมาสักพัก หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้นเขาก็วิ่งวุ่นกับเรื่องธุรกิจ งานรักษา และงานผจญภัยจนมือเป็นระวิง ตอนที่ม้วนสกิลทั้งแปดเล่มถูกส่งมาให้เขาจึงทำให้เปโดรประหลาดใจมาก
"ม้วนสกิลพวกนี้… สกิลของเด็กคนนั้นนี่" เปโดรหันไปดุใส่แบลร์ "บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องไปยึดเขามา"
"เราบอกแล้วนะคะ แต่เขายืนกรานว่าจะมอบให้ได้" แจนนิสแก้ตัวให้แทนแบลร์
"อะไรกัน… เสียสกิลทั้งหมดแบบนี้ เขาจะเป็นนักผจญภัยต่อได้ยังไงเนี่ย"
"แต่เขาเลือกเองนะคะ เราไม่ได้บังคับ เสียทั้งเพื่อนเสียทั้งสกิล ก็คงต้องเลิกอาชีพนี้ไปแหละค่ะ" แบลร์ตอบหน้านิ่ง เธอแอบดูสะใจเพราะยังโกรธที่โคเรลมาดูถูกผู้มีพระคุณของเธอ
"เดี๋ยวนะ เสียเพื่อน..." เปโดรแทบสะอึกเมื่อพบว่าหนึ่งในคนที่มายืนต้อนรับเขามีสมาชิกใหม่แต่เขาคุ้นหน้าดี
"เธอ… ทำไม"
เฟรดรินายิ้มแหย ๆ เธอเล่าเรื่องราวต่อจากที่เขารู้ หลังจากที่โคเรลสละสกิลทั้งหมดและเปลี่ยนมันเป็นม้วนสกิลแล้วเขาก็ทะเลาะใหญ่โตกันในกลุ่ม เบรุสโกรธที่เขาถือทิฐิมากกว่าเหตุผล เขาตัดขาดจากโคเรลและหันไปเริ่มรับงานเดี่ยวเหมือนสมัยก่อน
"เบรุสกับโคเรลก็เลยแตกกันเพราะฉันสินะ" เปโดรถอนหายใจ เขาอาจจะเห็นแก่ตัวบ้าง โลภบ้าง และเป็นพวกที่ใช้สารพัดวิธีขี้โกงเพื่อเอาตัวรอดได้ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ทำร้ายใครโดยไม่รู้สึกผิด
"แล้วเธอล่ะ"
เฟรดรินาหน้าแดงเมื่อนึกถึงเรื่องตัวเอง เธอกำลังเรียบเรียงคำพูดว่าจะพูดออกมายังไงดี แต่แบลร์กับแทรกขึ้นมาก่อน "เธออยากมาเป็นนายหญิงของพวกเราค่ะ พูดง่าย ๆ คือเธออยากมาเป็นเมียของนายท่าน"
"เฮ้ย เดี๋ยวก่อน ทำไมมันเป็นแบบนั้นไปได้ล่ะ" เฟรดรินาร้องโวยวาย เห็นได้ชัดว่าแบลร์ตั้งใจพูดให้มันดูน่าเกลียด เธอก็แค่รู้สึกปลื้มเปโดรและอยากทำงานใกล้ชิดกับเขาเท่านั้น
เรื่องที่เธอประทับใจในความเก่งกาจหรือน้ำใจที่เขามอบให้กับผู้แพ้อาจจะเป็นเหตุผลสำคัญที่เธอมาอยู่ตรงนี้ แต่มันยังมีเหตุผลเล็ก ๆ อีกส่วนหนึ่งที่เธอไม่ได้บอกใคร เฟรดรินาแกล้งทำเป็นจำเรื่องราวในวันนั้นไม่ได้ละเอียด แต่แท้จริงแล้วเธอรู้สึกผิดมาตลอด
วันที่โคเรลปฏิเสธเปโดรแถมยังพูดจาเหน็บแนบเขาต่อหน้า เธอก็อยู่ตรงนั้นด้วย เฟรดรินาอ้างกับตัวเองว่าตอนนั้นเธอเพิ่งเป็นสมาชิกใหม่ของกลุ่ม มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่เธอช่วยอะไรเขาไม่ได้ แต่ความจริงก็คือเธอกลัวโคเรลและเบรุสจะไม่ยอมรับเธอไปด้วย
นั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้เธออยากแก้ตัว
"สรุปว่าแค่อยากทำงานด้วยสินะ" เปโดรพยักหน้านิ่ง ๆ
"ใช่แล้วค่ะ ไม่ได้มีเรื่องอื่นแอบแฝงเลย"
"น่าเสียดายนะ ตอนนั้นฉันอยากเข้ากลุ่มโคเรลเพราะคิดว่ากลุ่มนี้มีจอมเวทน่ารักอย่างเธออยู่ด้วย" เปโดรแค่หยอกเล่น แต่มันทำให้เฟรดรินาเขินจนเกือบเป็นลมล้มพับไป
"นายท่าน" จิตสังหารมากมายถูกส่งออกมาบรรดาลูกน้องสาว ๆ โดยเฉพาะแบลร์
ขณะที่เฟรดรินากำลังหวนนึกถึงความหลังกับเปโดร ชายอีกคนหนึ่งกำลังนึกถึงเปโดรอยู่เช่นกัน เพียงแค่เป็นการนึกถึงในความรู้สึกที่ตรงกันข้าม ไม่ใช่ความรู้สึกผิด ความรู้สึกเศร้า แต่เป็นความโกรธแค้น
เมื่อเสียสกิลทั้งหมดไป โคเรลก็ถูกบีบให้ต้องกลับไปฝึกฝนใหม่ตั้งแต่เริ่ม เขายังมีสเตตัสสูงเหนือมนุษย์อยู่แต่การที่ไร้สกิลสำหรับนักผจญภัยมันก็ไม่ต่างจากพิการไปส่วนหนึ่ง
ระหว่างที่โหมฝึกอย่างหนัก โคเรลเริ่มนึกออก เขาเคยเจอเปโดรมาก่อนหน้านั้น ไม่ใช่แค่ในฐานะของนักผจญภัยรุ่นพี่ แต่เป็นในสถานที่อื่นที่ห่างไกล บนรถโดยสารคันนั้น โคเรลที่เป็นเด็กมัธยมต้นกับชายที่นั่งอยู่ข้างกัน เขาคือเปโดรในชุดนักศึกษา
[การระลึกชาติสำเร็จ คุณได้รับสกิลระบบเลเวล]
"อะไรกัน ชาติที่แล้ว… เกิดใหม่ ต่างโลก แล้วก็เสียงเมื่อกี้มันอะไรเนี่ย ระบบที่เหมือนกับในนิยายต่างโลกงั้นเหรอ แล้วสกิลที่ว่านั่นล่ะ" สารพัดคำถามผุดขึ้นมาพร้อมกัน แน่นอนว่าไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้นอกจากตัวของเขาเอง
"แบบนี้นี่เอง มันเป็นชะตากรรมสินะ เพราะเจอหมอนั่น ฉันก็เลยจำได้ และเพราะเสียสกิลทั้งหมดไปก็เลยได้ไอ้สุดยอดสกิลนี้มาแล้ว"
โลกที่ไม่มีระบบเลเวลและโลกที่มีนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ผู้คนในโลกนี้ต้องใช้ความพยายามแสนสาหัสเพื่อให้สเตตัสเพิ่มขึ้น และถ้าขาดการฝึกฝนหรือแก่ตัวลงสเตตัสเหนื่อยยากเพิ่มขึ้นมาก็อาจลดลงแทนได้ สกิลก็เป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝนอย่างลำบาก แม้จะมีเทคนิคพิเศษอย่างม้วนสกิล มันก็ยังไม่ได้ง่ายดาย ไม่มีใครยอมเสียสกิลที่อุตส่าห์ยากลำบากฝึกฝนมาและส่งต่อให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่ทายาทของตน
ระบบเลเวลไม่เป็นเช่นนั้น สเตตัสจะเพิ่มขึ้นเองทุกครั้งที่ค่าประสบการณ์ถึงจุดที่กำหนด สกิลเองก็สามารถเรียนรู้เพิ่มได้โดยสุ่มจากเลเวลอัพ แม้จะบาดเจ็บหนักแค่ไหน หากเลเวลอัพก็สามารถกลับมาแข็งแรงเหมือนคนใหม่ และแม้จะมีทั้งหมดที่ว่ามาก็ไม่ได้หมายความว่าการฝึกฝนเพื่อเพิ่มสเตตัสหรือสกิลเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้
สกิลระบบเลเวลจึงทำให้โคเรลไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขากลายเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่ครอบครองระบบนี้ คนเดียวในโลกที่สามารถเลเวลอัพได้
ราวครึ่งปีต่อมา ในงานเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งขวบปีของหมู่บ้านเซอราโนควบไปการฉลองให้กับลูกคนแรกของเปโดร แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างโคเรลก็ปรากฏตัวขึ้น
"โคเรล" เฟรดรินาเรียกชื่อเพื่อนเก่าด้วยเสียงสั่นเครือ
"เฟรดรินา" โคเรลแสยะยิ้ม "ดูสบายดีนี่นา"
โคเรลไม่ได้สนใจผู้คนมากมายที่เข้าร่วมในงาน ในนั้นมีหลายคนที่เป็นนักผจญภัยระดับ S ด้วยซ้ำ แต่เขาไม่เห็นคนเหล่านั้นอยู่ในสายตา สิ่งเดียวที่เขาจับจ้องอยู่ในตอนนี้คือใบหน้ากระอักกระอ่วนของเปโดร
"ทำไมนายถึงมีเลเวลด้วย"
"อ้ออ จริงสิ นายมองเห็นมันด้วยสินะ"
"นายก็เป็นพวกเกิดใหม่เหรอ"
"จะตกใจก็ไม่แปลกหรอก ฉันเองก็เพิ่งรู้ตัวไม่กี่เดือนก่อนนี่เอง"
"นี่นาย ถ้าคิดจะมาป่วนล่ะก็ มันไม่จบง่าย ๆ เหมือนคราวก่อนหรอกนะ" แบลร์จะเข้าไปแทรกแต่ฮันโจกับแจนนิสคว้าเธอเอาไว้
"อย่าเข้าไปแบลร์ เจ้านั่นไม่เหมือนเดิม"
เปโดรให้สัญญาณเพื่อให้ทุกคนถอยออกไป เขาไม่รู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือโคเรลสักนิด ในสายตาของเขามันคือกลุ่มก้อนของพลังที่ชั่วร้าย เป็นตัวตนที่ไม่น่าจะมีอยู่ในโลกนี้
"นั่นแหละ สีหน้าแบบนั้นแหละ ฮีลเลอร์กระจอกควรจะมองผู้ถูกเลือกด้วยสีหน้าแบบนั้น"
"ฉันยังเก็บม้วนสกิลของนายเอาไว้..."
"ไม่เอาน่า คิดว่าคืนมาแล้วจะจบเหรอ"
"งั้นจะเอายังไง"
"ก็ไม่ยังไงหรอก แค่อยากจะฆ่าทุกคนที่นี่ทิ้งให้หมดเท่านั้นเอง"
"ทำแบบนั้น นายจะกลายเป็นอาชญากรนะ"
"แล้วยังไง คิดว่าโลกนี้มีใครจัดการกับฉันได้ ฉันคือคนเดียวในโลกนี้ที่มีเลเวลนะ เลิกถ่วงเวลาได้แล้วมาฆ่ากันเถอะ"
เปโดรเห็นสายตาของผู้คนมากมายที่เป็นห่วงเขา โดยเฉพาะสายตากังวลของเฟรดรินาที่กำลังอุ้มลูกของเขาอยู่ เปโดรรู้ว่าทุกคนอยากช่วย แต่มันไร้ประโยชน์ไม่ว่าจะมีคนแค่ไหนมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เขาต้องเป็นคนจบเรื่องนี้เอง
ม้วนสกิลจำนวนนับไม่ถ้วนถูกนำออกมา โคเรลไม่คิดว่าเขาจะแพ้จึงปล่อยให้เปโดรเตรียมตัวอย่างเต็มที่ เขาเปิดใช้ม้วนสกิลเหล่านั้นซึ่งส่วนหนึ่งคือม้วนสกิลที่เคยเป็นของโคเรลเอง
"เรียบร้อยแล้วหรือยัง"
"ขอบคุณที่รอ มาเริ่มกันเถอะ" เปโดรฝืนยิ้ม
โคเรลเป็นฝ่ายกระโจนเข้าก่อน ยังไม่ทันถึงตัวเปโดรก็สัมผัสได้สเตตัสที่สูงเกินธรรมดา เขาพูดได้เต็มปากว่ามันเป็นระดับเดียวสัตว์ประหลาดไปแล้ว โคเรลฟันฉับในทันทีที่ถึงระยาส่วนเปโดรก้มหลบคมได้อย่างฉิวเฉียด
คมดาบมีอานุภาพพอที่จะเฉือนภูเขาแยกเป็นสองส่วน สกิลต้านทานคมดาบไม่สามารถช่วยอะไรได้ถ้าการฟันนั้นรุนแรงพอที่จะตัดร่างของเขาจนขาด
โคเรลไม่ได้ทำร้ายตัวเองเหมือนครั้งก่อน เขาไม่จำเป็นต้องใช้เวทเสริมกำลังซ้อนทับกันจนเป็นภาระให้กับร่างกาย ตรงกันข้ามเพื่อที่จะสามารถต้านทานความเร็วของโคเรลได้ทันเปโดรกลายเป็นฝ่ายที่ต้องใช้เสียเอง
"เพิ่มขีดจำกัดการโจมตี x 3"
"เพิ่มขีดจำกัดความเร็ว x 3"
เปโดรใช้สกิลที่เคยเป็นของโคเรล จากที่ห่างชั้นอยู่ความห่างของฝีมือทั้งคู่ก็แคบลงอย่างเห็นได้ชัด โคเรลใจเย็นกว่าที่เคย เขามองว่าเปโดรกำลังทำเรื่องผิดพลาดแบบเดียวกับที่เขาทำ เขากำลังฆ่าตัวตายจากการฝืนใช้ร่างกายอย่างรุนแรง
แต่เปโดรมีสิ่งที่โคเรลไม่มี สกิลร่างกายอ่อนนุ่มทำให้ความเสียหายจากแรงสะท้อนของการฝืนลดลง และเขาก็ยังมีเพอร์เฟคฮีลช่วยหากว่าร่างกำลังจะพัง
และแม้ว่าจะแค่เล็กน้อยจนเกือบไม่ทันสังเกตเห็น สเตตัสดั้งเดิมของเปโดรกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจากผลของการโหมทะลุขีดจำกัด
...แปลกมาก เราเหนือกว่าอย่างชัดเจน ทำไมมันยังไม่ล้มลงอีก...
ฉัวะ
แขนซ้ายของเปโดรกระเด็นไปคนละทางกับร่างของเขา โคเรลแสยะยิ้มอย่างสะใจได้แค่ไม่กี่อึดใจเขาก็ต้องทึ่งเพราะแขนที่ที่ลอยหวือไปดันบินกลับมาหาเปโดรอย่างประหลาด จากนั้นมันก็เชื่อมต่อกับร่างของเขาอีกครั้ง
"เวทฮีลของแกมันประหลาดเกินไปแล้ว"
"แต่สกิลระบบเลเวลอัพของนายก็ยอดเยี่ยมนะ ดูเหมือนว่าจะทำให้นายได้สกิลฟื้นฟูตัวเองมาด้วยนี่"
โคเรลยกมุมปากเหยียดยิ้มขึ้น อย่างที่เปโดรพูด เขาได้สกิลอื่น ๆ มาเพิ่มตอนที่เลเวลอัพ ซึ่งรวมถึงสกิลฟื้นฟูร่างกายอัตโนมัติ และฟื้นฟูพลังเวทอัตโนมัติด้วย
"แกไม่เหลือทางชนะแล้ว ฉันแทบไม่บาดเจ็บ พลังเวทที่ใช้ไปก็กำลังจะกลับมาเต็มเปี่ยมในไม่ช้า ส่วนแกกำลังหมดแรงจากสารพัดสกิลที่กระหน่ำใช้"
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก" เปโดรว่าพลางยกโพชันฟื้นพลังเวทขึ้นมากระดกให้ดูต่อหน้า
โคเรลรู้สึกร้อนรนขึ้น ตรงไหนสักแห่งที่เขารู้สึกผิดปกติ เปโดรดูช้าและอ่อนแรงลงแต่เขากลับรู้สึกถึงอันตรายมากกว่าเดิม
...ทำไมกันนะ ฉันมองข้ามอะไรไป หรือว่ามันก็แค่ความกังวลไร้สาระ เจ้านั่นมันอ่อนแอลงแท้ ๆ…
เหตุผลที่เปโดรอ่อนแอลงมันก็แค่เรื่องง่าย ๆ เวลาของเวทเสริมพลังและความเร็วมันหมดลงแล้ว และแทนที่จะร่ายเวทโดยเสริมพลังสามเท่า เปโดรใช้ร่วมกับสกิลใหม่ "ปรับปรุงการใช้สกิล"
ปรับปรุงการใช้สกิลเป็นสกิลหายากที่ช่วยควบคุมการใช้สกิล มันทำให้เปโดรสามารถใช้สกิลทุกชนิดโดยเลือกระดับความสมบูรณ์ของสกิลได้ เปโดรสามารถใช้เพอร์เฟคฮีลที่ระดับ 10% สำหรับบาดแผลแค่เล็กน้อยเพื่อประหยัดพลังเวทหรือเพิ่มไปถึง 200% ในกรณีที่ต้องการรักษาบาดแผลที่เพอร์เฟคฮีลเพียงหนเดียวไม่สามารถรักษาได้ทั้งหมด
เปโดรใช้ปรับปรุงการใช้สกิลกับเวทเสริมกำลังและความเร็ว จากที่เคยใช้พวกมันอย่างละสามครั้ง สองครั้งแรกเขาใช้แบบปกติแต่ครั้งสุดท้ายเขาใช้มันแค่ 80% เท่านั้น เหตุผลก็เพราะว่าสเตตัสของเขากำลังเพิ่มขึ้นผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายกับโคเรล
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สองชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดขวดยาของเปโดรก็หมดลง ตอนนี้เขาใช้เวทเสริมกำลังและความเร็วแค่อย่างละสองครั้งก็มีสเตตัสสูงพอที่จะรับมือกับโคเรลได้แล้ว
"ยาหมดแล้วสินะ" โคเรลแสยะยิ้ม
"อ้อเหรอ" เปโดรหายวับไปด้วยสกิลเทเลพอร์ต พริบตาเดียวเขาก็กลับมาพร้อมกับโพชันขวดใหม่แถมยังเพิ่งดื่มขวดใหม่มาจนฟื้นฟูเต็มที่
เหล่าผู้ชมมองดูการต่อสู้ด้วยความรู้สึกกังวล ไม่เพียงแค่สองคนที่ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ความตึงเครียดถูกส่งต่อมาให้กับคนทั้งหมู่บ้าน แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้มากนอกเสียจากเชื่อมั่นว่าเปโดรจะทำได้สำเร็จ
พลั่กก
หมัดแรกของเปโดรที่เข้าเป้าอย่างจัง โคเรลไม่ได้เจ็บปวดอะไรนัก แต่เขางงที่ทำไมถึงมองไม่ทันหมัดธรรมดาแบบนั้น เมื่อพยายามเพ่งมองสเตตัสของอีกฝ่าย เขาก็ต้องตกใจ สเตตัสของเปโดรสูงขึ้นกว่าตอนแรกอย่างก้าวกระโดด และมันเป็นสเตตัสดั้งเดิมที่ยังไม่ได้นับรวมผลของเวทอีกด้วย
เป็นที่รู้กันในโลกนี้ว่าการฝืนทำอะไรสักอย่างจะช่วยเพิ่มสเตตัสได้ เปโดรที่ไม่มีเลเวลกำลังสู้กับคนที่มีเลเวลมากกว่าเขาหลายร้อย ซ้ำเขายังฝืนใช้เวทเสริมพลังที่เคยทำให้โคเรลเกือบตายมาตลอดเวลาหลายชั่วโมง มันคือเหตุผลที่สเตตัสของเขาเพิ่มขึ้นในเวลาสั้น ๆ
โคเรลไม่ได้รู้สึกเรื่องนั้นเพราะเปโดรใช้ปรับปรุงสกิลหลอกตาเขามาตลอด โคเรลที่ฟื้นฟูตัวเองอัตโนมัติมั่นใจว่าเวลาคือพันธมิตรของเขาจึงสู้อย่างใจเย็นไม่ได้เร่งรัดจบการต่อสู้ เขามารู้สึกตัวตอนนี้ก็ช้าไปแล้วด้วยสเตตัสของเปโดรตอนนี้หากเขากลับมาใช้เสริมพลังสามเท่าเหมือนตอนแรก เขาจะเหนือกว่าโคเรลอยู่เล็กน้อย
...ช้าไม่ได้แล้ว ต้องรีบฆ่ามัน…
โคเรลกระโดดเข้าไปพร้อมกับท่าไม้ตายใหม่ มันคือสกิลมหาวินาศที่เขาเองก็ไม่เคยทดลองใช้มาก่อน คำอธิบายสกิลระบุไว้ว่าเวทมนตร์นี้มีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อโลกและมิติเวลา มันอาจจะไม่จบเพียงแค่ลบเปโดรหรือหมู่บ้านเซอราโนให้หายไปจนแผนที่โลก แต่ทั้งอาณาจักรโดเชสก็อาจจะหายไปด้วย
"ประตูสู่จุดจบ" โคเรลตะโกนขณะใช้สกิล
มันคือภัยพิบัติที่แท้จริง เป็นสิ่งเลวร้ายที่เกินกว่าโคเรลจะจินตนาการถึง วัตถุสีดำที่เกิดขึ้นตรงหน้ากำลังดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปในตัวมัน และรวมไปถึงแขนขวาของโคเรลที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วย
"อ๊ากกกกก ม่ายยยย"
"เวทมนตร์อะไรเนี่ย"
เปโดรถอยออกห่างออกมาแค่แรงดูดของมันกำลังดึงเขากลับเข้าไป หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านกำลังถูกฉีกผู้คนจำนวนมากลอยหวือขึ้นฟ้าและถูกบดขยี้ที่ใจกลางของสิ่งนั้น เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าไม่ใช่แค่แขนขวาของโคเรล แต่ร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกกลืนหายไปในพลังที่ตนเองก็ควบคุมไม่อยู่
เปโดรคิดออกแค่วิธีรับมือชั่วคราว เขาพาคนที่ยังเหลือรอดเทเลพอร์ตหนีไปในอาณาจักรที่อยู่อีกซีกโลก เฟรดรินา แบลร์ และคนส่วนหนึ่งไม่ยอมหนีไปก่อนแต่จะรอให้แน่ใจว่าเขาจะไปด้วย แต่เปโดรไม่ให้ทางเลือกกับพวกเขา
เขาใช้เวลาไม่นานนักช่วยคนที่เหลือ มันกินเวลาไม่มากเพราะคนส่วนใหญ่ตายไปในช่วงแค่ไม่กี่วินาทีแรก อาจจะดูเห็นแก่ตัวแต่เขาก็โล่งใจที่อย่างน้อยคนสนิทของเขาก็รอดไปได้ทุกคน รวมถึงเฟรดรินาและลูกของเขาด้วย
เปโดรควรจะหนีให้ห่างจากหมู่บ้านที่แทบไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แต่เขาย้อนกลับมาหลังจากแน่ใจว่าส่งทุกคนถึงที่หมายแล้ว เหตุผลก็คือเขากลัวว่าเจ้าสิ่งนั้นจะยังทำงานต่อไปเรื่อย ๆ แม้ว่าทวีปนี้หายไปมันก็อาจจะไม่จบสิ้น
...ต้องหยุดมัน…
...แต่จะทำยังไงล่ะ…
 เปโดรไม่เข้าใจการกระทำของตัวเอง เขาใช้เพอร์เฟคฮีลจากระยะไกลโดยเล็งเป้าไปที่เวทมนตร์ทรงกลมสีดำ และชั่วพริบตาหนึ่ง เขาแน่ใจว่ามันอ่อนกำลังลง
บางทีอาจจะเพราะมันเป็นเวทมนตร์ธาตุมืดที่แพ้ทางเวทแสง บางทีมันอาจจะเป็นผลของการย้อนสภาพวัตถุ เปโดรสุดจะคาดเดา เขารู้เพียงว่ามันได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อ และเขาทำได้แค่กระหน่ำยิงเพอร์เฟคฮีลใส่มันอย่างต่อเนื่อง
...ไม่ไหว เพอร์เฟคฮีลระยะไกล มีผลน้อยไป ถ้าไม่เข้าใกล้กว่านี้ก็ไม่มีทางหยุดได้แน่…
...แต่ถ้าใกล้กว่านี้ก็ต้องถูกดูดเข้าไปด้วย…
เขาหัวเราะ กับความคิดของตัวเอง
...ให้ตายสิ ฉันไม่ใช่ฮีโรสักหน่อย เรื่องให้เสี่ยงตายช่วยคนอื่นนี่มันไม่ใช่ฉันเลย อะไรที่แก้ปัญหาด้วยเงินไม่ได้นี่ไม่ใช่ทางของฉันสักนิด…
เปโดรภาวนาให้ผู้กล้าตัวจริงโผล่ออกมา ใครสักคนที่พร้อมช่วยโลกไว้โดยไม่เสียดายชีวิต บางทีคนแบบนั้นอาจจะมีอยู่ในโลก แต่เขาเหล่านั้นไม่ได้อยู่ตรงนี้และอาจจะไม่มีพลังพอที่จะหยุดเจ้าสิ่งนี้ได้
แล้วเขาก็ก้าวออกไป เพียงไม่กี่ก้าวที่ใกล้เกินไป ร่างของเขาก็ไม่สามารถต้านทานได้ มันกำลังถูกดูดเข้าไปในศูนย์กลางของความมืด
เปโดรกระหน่ำร่ายเพอร์เฟคฮีล กระดกยาชุดสุดท้ายจนหมดขวดและร่ายอีกซ้ำ ๆ เจ้าก้อนสีดำที่ใหญ่กว่าตอนกำเนิดมีขนาดเล็กลงไปเรื่อย ๆ จนมีขนาดเกือบเท่ากับตอนถือกำเนิดขึ้น แต่เปโดรก็เข้ามาอยู่ในระยะที่เขาไม่สามารถถอยหลังกลับไปอีกแล้ว
ร่างของเขาถูกทำลายจากแรงดึงดูดมหาศาล แต่เขาก็ไม่ตาย
ความยืดหยุ่นและเพอร์เฟคฮีลคืนสภาพให้เขาพร้อมกับตัดกำลังของวัตถุสีดำไปด้วย
เปโดรไม่รู้ตัวว่าเขาร่ายเวทออกไปกี่สิบกี่ร้อยครั้ง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำลายมันได้สำเร็จหรือตัวตนของเขาสูญสลายไปก่อน แต่ทั้งหมดคือสิ่งที่เขาทำได้และได้ทำไปอย่างเต็มที่จนสติสุดท้ายขาดหายไป
เขาสะดุ้งตื่นอีกครั้งในสภาพเหงื่อกาฬท่วมร่าง พลังเวทและพลังกายแทบหมดสิ้น แต่เมื่อสำรวจตนเองแล้ว เขาพบว่าอวัยวะยังอยู่ครบถ้วนดี เขายังไม่ตาย
แทนที่จะยินดีที่รอดมาได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด เปโดรนิ่งงันไปเมื่อพบว่าเขาไม่ได้อยู่ที่เดิม ไม่ใช่หมู่บ้านเซอราโนที่ถูกทำลายจนไม่เหลือซาก แต่มันคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ห่างออกไปไม่ไกล เด็กชายในชุดสไลม์สีม่วงกำลังหันมาจ้องเขาด้วยความสนใจ ข้างกายเขามีหญิงสาวชุดแม่มดสีชมพูที่ดูคล้ายกับชุดแต่งงานผสมกันจ้องมาเช่นกัน
"พวกเธอเป็นใคร"


คาเนชิโระ ยูกิโตะ
ที่ราบสูงแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของอาณาจักรโซเชส กองทัพก็อบลินกว่าหนึ่งแสนตนที่มีทั้งก็อบลินคิงและก็อบลินลอร์ดร่วมอยู่ด้วยกำลังเผชิญหน้ากับมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่มีกำลังเพียงแค่สามร้อยกว่าชีวิต
ฝ่ายมนุษย์ไม่ใช่ทหารปลายแถวทั่วไป พวกเขาคือกลุ่มนักผจญภัยฝีมือดีที่ไม่ว่าคนไหนต่างก็เคยมีประสบการณ์ในการล่าก็อบลินมาไม่มากก็น้อย แต่พวกเขากำลังหวาดหวั่นจนสติกระเจิดกระเจิง เหตุก็เพราะว่าฝ่ายของพวกเขามีกำลังน้อยกว่าถึงหนึ่งต่อสามร้อย
พวกเขาเข้าใจดีว่ามันคือภารกิจพลีชีพ แต่แม้จะรู้อยู่แก่ใจ พวกเขาก็ไม่สามารถถอยได้แม้แต่ก้าวเดียว หน้าที่ของพวกตนไม่ใช่การเอาชนะสงครามที่เป็นไปไม่ได้ แต่เป็นการซื้อเวลาให้ผู้คนที่อยู่แนวหลังได้มีเวลาอพยพหนีไป
"ข้าภูมิใจที่ได้สู้ศึกสุดท้ายในชีวิตพร้อมกับท่าน" ชายที่หนุ่มกว่าพูดกับชายสูงอายุผู้เป็นทั้งหัวหน้าในการรบครั้งนี้และเป็นชายผู้ที่ตนเคารพไม่ต่างจากบิดาคนที่สอง
"อย่าเพิ่งพูดเป็นลางสิ หน้าที่ของพวกเราคือซื้อเวลาให้นานที่สุด ใช่ว่าต้องสู้จนตัวตาย" ชายสูงอายุตอบ เขาพูดให้กำลังใจลูกน้อง แต่ความจริงตนได้ทำใจเผื่อไว้แล้วว่าคงไม่มีโอกาสเห็นดวงอาทิตย์ในวันรุ่งขึ้น
ก่อนที่ทัพของฝ่ายมนุษย์จะเคลื่อนไหว ใครคนหนึ่งเดินรุดหน้าออกไปโดยไม่สนใจคำสั่ง พวกเขาวางกับดักหลายแบบเอาไว้ด้านหน้าเพื่อลดทอนจำนวนของพวกก็อบลิน แต่ชายแปลกหน้าผู้นั้นไม่ได้สนใจแผนการอะไรทั้งนั้น เขาเดินผ่านหลุมพรางไปหน้าตาเฉยราวกับว่ามันไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น
"เฮ้ย เจ้าเด็กใหม่นั่นทำอะไรน่ะ ทำไมถึงเดินนำหน้าออกไปคนเดียว"
"มันบ้าหรือเปล่าฟระ" ใครบางคนตะโกนขึ้น อีกฝ่ายหูดีผิดปกติจึงได้ยินชัดเต็มสองหู แต่เขาก็ยังเดินตรงไปข้างหน้าราวกับแกล้งไม่ได้ยิน
อีกครั้งที่เขาเดินผ่านหลุมพรางที่ข้างล่างมีไม้แหลมรอเอาไว้ มันถูกปกคลุมด้วยหญ้าสานบาง ๆ ที่แม้แต่น้ำหนักที่เบากว่ามนุษย์อย่างก็อบลินก็สามารถร่วงลงไปได้ แต่เจ้าเด็กใหม่คนนั้นกลับเดินผ่านมันไปหน้าตาเฉย ราวกับว่าร่างของเขาไม่มีน้ำหนัก แม้แต่หญ้าเส้นเดียวยังไม่ขยับยามเมื่อเขาเหยียบย่ำลงไป
ทุกคนยังไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาแค่คิดว่าเจ้าหนุ่มนี่โชคดีที่เดินลอดผ่านกับดักมากมายไปได้โดยบังเอิญ
หัวหน้ากองกำลังเพ่งมองสเตตัสของเด็กใหม่ เขาคาดหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าบางทีเด็กใหม่คนนี้อาจจะมีฝีมือไม่ธรรมดา เขาอาจจะเป็นชายผู้สามารถกลายเป็นแสงแห่งความหวังให้กับศึกนี้ แต่ครู่เดียวชายสูงอายุก็ส่ายหน้า
"ไม่ไหว นี่ข้าหวังอะไรอยู่เนี่ย"
[คาเนชิโระ ยูกิโตะ]
[อาชีพ: จอมเวท (ฝึกหัด) เลเวล: 15] [HP: 65/65 MP: 101/101 Body: 20/20]
[ความแข็งแรง: 13 ความรวดเร็ว: 8: สติปัญญา: 28 ความทนทาน: 15 โชค: 9]
[เวทธาตุไฟ Lv. 5, เวทธาตุดิน Lv. 3, เวทธาตุน้ำ Lv. 1, เวทธาตุลม Lv. 2, คลังเก็บของมิติ]
ถึงจะมีเวทมนตร์อยู่ถึงสี่ธาตุซึ่งค่อนข้างหายากระดับพันคนถึงจะมีสักคน แต่เลเวลของเขานั้นต่ำเกินไป จะบอกว่ามั่นใจเกินเหตุเพราะครอบครองอุปกรณ์ระดับสูงก็ไม่น่าใช่ พลังเวทที่แผ่ออกมาจากเด็กใหม่นั้นเบาบางมาก ชุดอุปกรณ์ก็ไม่เหมือนชุดของจอมเวทสักนิด แม้แต่ไม้เท้าเขาก็ไม่ได้พกไว้ อาวุธเดียวของเด็กใหม่ผู้นี้คือดาบที่รูปร่างแบบที่คนในโลกนี้ไม่คุ้นเคย
คาเนชิโระ ยูกิโตะเริ่มออกวิ่งตามลำพัง เขาขยับมือไปมาด้วยความเร็วสูง เส้นการเคลื่อนไหวของมือที่ประสานกันเป็นท่าทางสัญลักษณ์ แต่ละท่าที่ใช้มีความหมายทางจิตวิญญาณที่แตกต่างกัน เมื่อนำมาประสานกับการหายใจที่เขาฝึกฝนมาอย่างช่ำชอง พลังที่คนในโลกนี้ไม่รู้จักก็เกิดขึ้น
"วิชานินจา… หมื่นร่างเงาอสูร"
พูดจบเงาของยูกิโตะกระจายออกไป ร่างสีดำผุดขึ้นมามากมายรอบตัวเขา พวกมันทุกตัวกลายเป็นร่างที่เหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน ผมสีขาว ชุดสีดำที่มีผ้าปิดครึ่งหน้า บ้างก็ถือดาบยาวที่คมกริบ บ้างก็ถืออาวุธเคียวติดโซ่ บ้างก็ใช้กรงเล็บเหล็ก เป็นการแต่งกายและการใช้อาวุธที่ไม่เหมือนจอมเวทคนไหนในโลกนี้
แล้วฝูงนักรบชุดดำหนึ่งหมื่นตนก็เข้าปะทะกับฝูงก็อบลินอย่างดุเดือด แต่ละรายเคลื่อนไหวรวดเร็วจนราวกับสายลม ทุกคนพุ่งเข้าปะทะ ตัดศัตรูเป็นชิ้น ๆ และพุ่งต่อไปข้างหน้า เพียงแค่ไม่กี่วินาทีหลังการปะทะ ก็อบลินจำนวนที่มากกว่าร่างเงาพากันล้มตายราวกับใบไม้ร่วง
"..." หัวหน้ากองกำลังยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก เช่นเดียวกับนักผจญภัยอีกราวสามร้อยชีวิตที่มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ บางคนถึงกับคิดว่าพวกเขากำลังฝันกลางวันอยู่หรือไม่
"ตะ ตามไปช่วยเขากันเถอะ" ใครคนหนึ่งพูด
"ไม่ได้หรอก ข้างหน้ากับดักเต็มไปหมด พวกเราไม่ได้เดินผ่านกับดักได้เหมือนเจ้านั่นนะ" สาวรายหนึ่งชี้ไปที่ก็อบลินที่วิ่งทะเล่อทะล่าตกลงไปในหลุม พวกเขาจินตนาการออกว่าตนเองก็อาจจะเป็นแบบเดียวกัน
สงครามดำเนินต่อไปโดยที่กองทัพข้างหลังทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการโจมตีด้วยอาวุธระยะไกลและเวทมนตร์ ก็อบลินปลายแถวส่วนใหญ่ถูกกำจัดจนหมดภายในไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแรก ส่วนพวกก็อบลินพิเศษอย่างก็อบลินไรเดอร์ ฮอบก็อบลินและก็อบลินแชมเปียนก็มีจำนวนลดลงจนเหลือไม่ถึงครึ่ง
"แปลกมาก"
"นั่นสิครับ แปลกจริง ๆ ทำไมเก่งขนาดนั้น สกิลก็ไม่เคยเห็น แถมสเตตัสก็น้อยนิดเดียว"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ" หัวหน้ากองกำลังชี้ให้พวกลูกน้องดู "ลองดูที่ MP ของเจ้าเด็กใหม่สิ"
"ไม่จริงน่า! มีเท่าเดิมไม่ลดลงเลยสักนิด ทั้งที่ใช้สกิลสารพัดอย่างเนี่ยนะ"
"มันเป็นไปได้ด้วยเหรอครับ"
"เท่าที่ฉันอยู่จนอายุปูนนี้ก็ไม่เคยเห็นมาก่อน" ชายกลางคนหยุดคิดครู่หนึ่ง "อย่างกับว่าสเตตัสของเขา มันไม่ใช่ของจริง"
ฟังดูประหลาด แต่คนพูดไม่มีคำอธิบายอื่น มีหลายกรณีที่คนเราไม่สามารถมองเห็นสเตตัสของผู้อื่นได้ แต่แม้จะมีวิธีซ่อนเอาไว้ เขาก็ไม่เคยเจอใครที่สามารถปลอมแปลงมันได้มาก่อน
คาเนชิโระ ยูกิโตะที่กำลังสู้อยู่ด้านหน้า อยู่ห่างออกไปไกล แต่เขากลับได้ยินบทสนทนาทั้งหมดผ่านวิชาตรวจจับ มันให้เขาหวนคิดถึงที่มาของตนเอง
ถ้าจะให้เล่าเรื่องราวของเขา มันควรจะเริ่มจากตรงไหนนะ...
สิบแปดปีก่อนตอนที่เขาเกิดมาในโลกนี้ หรือสี่สิบสามปีก่อนที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในอีกโลก หรือก่อนหน้านั้นที่เขาเคยเป็นชายหนุ่มธรรมดา ๆ ที่ทำงานในร้านขายโทรศัพท์มือถือ อะไรคือจุดเริ่มของเขากันแน่นะ
เช่นเดียวกับเรื่องราวอื่น ๆ ที่คนชอบอ่านหนังสือหรือรับชมภาพยนตร์คุ้นเคยกัน เขาในตอนนั้นที่ยังไม่ได้ใช้ชื่อคาเนชิโระ ยูกิโตะได้ประสบอุบัติเหตุ รถโดยสารที่เขานั่งมาพลิกคว่ำ เขาเชื่อว่าไม่น่าจะมีใครรอดชีวิต
เขาได้เกิดใหม่ในโลกที่คล้ายกับญี่ปุ่นโบราณ นั่นคือครั้งแรกที่เขาได้ชื่อนี้มา…
ในชาติแรกสุดที่เขายังมีความทรงจำ เขาคือชายหนุ่มอายุยี่สิบสาม เป็นพนักงานในร้านขายโทรศัพท์สมาร์ตโฟนแห่งหนึ่ง เขาเป็นคนธรรมดา ๆ ที่ไม่มีอะไรโดดเด่น งานอดิเรกซึ่งมีไม่กี่อย่างในชีวิต หลัก ๆ คือดูหนังผ่านทางสตรีมมิงไม่ก็แผ่นหนังที่ตอนนี้โลกนั้นยังมีอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้
กินข้าวคนเดียว เดินห้างคนเดียว ไม่มีเพื่อนฝูงแต่ก็ไม่เคยมีปัญหากับใครเช่นกัน ยกเว้นครั้งเดียวในชีวิตคือตอนที่แฟนเก่าที่เพิ่งคบกันได้ไม่กี่เดือนก่อหนี้เอาไว้และหนีไปพร้อมกับชายอื่น
เป็นชีวิตที่ห่างไกลจากคำว่ามีความสุข แต่เขาก็โทษใครไม่ได้ มันเป็นสิ่งที่เขาเลือกจะเป็นเอง
ตอนที่ได้เกิดใหม่ในโลกที่มีทั้งนินจาและสารพัดสิ่งเหนือธรรมชาติ เขาจึงคิดว่านี่คือโอกาสที่คนธรรมดาแบบเขาจะได้แก้ไขชีวิตของตนเอง แต่มันไม่ง่ายเหมือนที่คิด เพราะเขาไม่ได้มีทักษะพิเศษแอบซ่อนอยู่ในร่างใหม่ แต่เดิมในชาติแรกก็ไม่ใช่คนที่มีความรู้รอบตัวมากพอที่จะเอามาประยุกต์ใช้งานได้อยู่แล้ว
ทักษะที่พอจะเรียกว่าเป็นจุดเด่นของเขามีแค่ความรู้เรื่องสมาร์ตโฟน การแครกโปรแกรม หรืองานซ่อมเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดที่ว่ามาใช้อะไรไม่ได้กับโลกนินจาเลยสักนิด
แย่หนักกว่านั้นคือ ตระกูลคาเนชิโระที่เขาเกิดมาเป็นส่วนหนึ่ง ดันเป็นเพียงตระกูลนินจาระดับล่างของแคว้นเล็ก ๆ ไม่เคยมีคนในตระกูลสามารถไต่เต้าขึ้นไปจนกลายเป็นนินจาระดับสูง ในโลกที่วิชานินจาลับจะถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ตระกูลของเขากลับมีแค่วิชานินจาขั้นพื้นฐาน
แม้จะฝึกหนักจนเลือดตาแทบกระเด็น แต่ก็เป็นเพียงการฝึกเพื่อที่เขาจะกลายเป็นนินจาธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น
อาจเพราะเคยรู้สึกว่าตนเองถูกกดมาตลอด เขาจึงฮึดสู้เป็นครั้งแรกในโลกนินจานั้น อย่างไรเสียโลกแห่งนั้นก็เหมือนกับหนังที่เขาชอบ เขาออกแรงและใช้เวลาไปกับการฝึกหนักยิ่งกว่าใคร
 เขาเคยชินกับชีวิตที่ไม่เคยมีอะไรมาก่อน อย่างน้อย ในชีวิตนินจา เขาก็ยังมีวิชานินจาให้เริ่มตั้งต้นได้
เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เขาเริ่มกลายเป็นที่ยอมรับ จากนินจาปลายแถวสู่นินจาระดับกลาง ยูกิโตะทำงานหนักให้กับแคว้นที่เขาสังกัด เสี่ยงชีวิตนับครั้งไม่ถ้วน บาดเจ็บหนักจนเกือบพิการก็หลายครั้ง แต่มันไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นเขาลดลง
ในวัยสามสิบปี เขาขึ้นมาอยู่ในระดับหัวแถวของแคว้นตนเอง
ในวัยสามสิบห้าปี เขาขึ้นมาเป็นมือขวาของผู้นำแคว้น
และในวัยสี่สิบเอ็ดปี เขาก็ถูกยอมรับเป็นหนึ่งในห้านินจาในตำนาน ตำแหน่งอย่างไม่เป็นทางการที่มอบให้กับนินจาที่เชื่อกันว่าแข็งแกร่งที่สุดห้าคนในโลก
แม้แต่ยูกิโตะเองก็ไม่อยากเชื่อที่เขาสามารถไปถึงจุดนั้นได้ นินจาที่ไม่มีวิชานินจูตสึเฉพาะประจำตระกูล ไม่ได้มีพลังชี่มากมายตั้งแต่กำเนิด ไม่ได้มีพรสวรรค์ในการต่อสู้ระดับอัจฉริยะ เขาได้ทุกอย่างมาจากการฝึกฝนอย่างหนัก ทำซ้ำ เขาสร้างตัวตนขึ้นมาจากประสบการณ์ และทุ่มเทที่จะเอาชนะความคิดว่าตนเองไม่เคยเอาดีอะไรได้
ในมหาสงครามระหว่างกองทัพนินจาและโชกุนปีศาจผู้ชั่วร้าย ยูกิโตะมีบทบาทสำคัญทั้งในแง่การวางแผนและเป็นผู้ลงมือ เขาสามารถลอบสังหารขุนพลคนสำคัญของศัตรูและทำให้ฝ่ายพันธมิตรนินจาที่เสียเปรียบในด้านจำนวนกลับมาได้เปรียบในช่วงท้ายของสงคราม
และในศึกของห้านินจาในตำนาน เขาก็เป็นผู้ที่หยุดลมหายใจของทรราชได้สำเร็จ
แม้ว่ามันจะแลกด้วยชีวิตของเขาก็ตาม
คาเนชิโระ ยูกิโตะในวัยสี่สิบสามเสียชีวิตลงเยี่ยงวีรชน แม้ทั้งชีวิตจะเกี่ยวพันกับการต่อสู้จนไม่เคยมีโอกาสได้แสวงหาความสุขให้กับตนเอง แต่มันก็แตกต่างจากชาติก่อนอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้ตายเปล่า แต่หลงเหลือบางสิ่งเอาไว้ให้ทั้งโลกได้จดจำ
มันควรจะจบแบบนั้น ทว่า ยูกิโตะแทบหัวใจหยุดเต้นเมื่อรู้ว่าจุดจบหนึ่งเพียงแค่พาไปสู่อีกจุดเริ่มต้น เขาเกิดใหม่อีกครั้ง และไม่ใช่โลกที่คล้ายญี่ปุ่นโบราณแบบเดิม มันคือโลกยุคของดาบและเวทมนตร์ที่คล้ายกับยุโรปยุคกลาง และยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อพบว่าตนเองถูกนำมาทิ้งไว้ที่หน้าโบสถ์แห่งหนึ่ง
[(ยังไม่มีชื่อ)]
[อาชีพ: จอมเวท (ฝึกหัด) เลเวล: 1] [HP: 3/3 MP: 2/2 Body: 3/3]
[ความแข็งแรง: 1 ความรวดเร็ว: 1: สติปัญญา: 1 ความทนทาน: 1 โชค: 2]
[คลังเก็บของมิติ]
สเตตัสร่วงกราวลงมาจนน่าสยอง มันก็ไม่น่าแปลกใจนัก ก็ตอนนี้เขากลายเป็นเด็กทารกที่แค่ช่วยเหลือตัวเองยังทำไม่ได้ เลเวลเองก็กลับมาเป็น 1 สกิลมากมายที่เคยฝึกฝนชาติก่อนก็หายเกลี้ยง
ไม่นานนักก็มีคนมาพบเข้า เธอคือซิสเตอร์ของโบสถ์แห่งนั้นเอง ช่วงแรกเธอวิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อหาแม่ของเด็กที่ถูกนำมาทิ้ง แน่นอนว่าอีกฝ่ายหายไปไกลแล้ว เธอทิ้งลูกเอาไว้โดยไม่ได้แม้แต่จะตั้งชื่อให้
...บ้าจริง ชาตินี้แย่กว่าเดิมอีก กลายเป็นเด็กถูกทิ้งซะแล้ว...
"หาแม่เด็กไม่เจอหรอก เธอตั้งใจเอามาทิ้ง" ชายแก่คนหนึ่งพูดกับซิสเตอร์วัยสาวที่กำลังตกใจเพราะเจอเหตุการณ์แบบนี้ครั้งแรก
"ข้าจะลองหาแม่ของเด็กคนนี้ดูอีกทีค่ะ"
"ไม่มีประโยชน์หรอก โบสถ์คงต้องรับไว้นั่นแหละ จะตั้งชื่อไว้เลยก็ได้นะ"
"ชื่อเหรอคะ..."
...ถ้าได้ชื่อยูกิโตะเหมือนเดิมก็ดีสิ เบื่อที่จะต้องเปลี่ยนแล้ว… เด็กทารกในอ้อมอกซิสเตอร์คิด
"ยูกิโตะ… ข้าจะเรียกเขาว่ายูกิโตะค่ะ อย่างน้อยก็จนกว่าจะเจอแม่ของเด็กคนนี้"
เด็กน้อยรู้สึกประหลาดใจ ในชาติก่อนเขามีสกิลที่สามารถสื่อสารทางจิตได้ มันเหมือนกับว่าเขาใช้สกิลนั้นโดยไม่รู้ตัว แต่มันเป็นไปได้เหรอ ในเมื่อชาตินี้เขาไม่มีสกิลอะไรติดตัวเลย
ซิสเตอร์ไม่เคยหาแม่ของยูกิโตะพบ เป็นเหมือนที่ตาแก่คนนั้นว่าไว้ ยูกิโตะไม่ใช่เด็กพลัดหลง แม่ของเขาตั้งใจนำเขามาทิ้ง เธอหนีไปไกลแล้ว
ยูกิโตะจึงกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของโบสถ์ตั้งแต่นั้น
ยูกิโตะมีความลับที่เขาไม่เคยบอกใครหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคือเรื่องที่เขามีความทรงจำของชาติก่อน และอีกเรื่องคือเรื่องที่เขาค้นพบตั้งแต่วันแรก ๆ ที่ได้มองเห็นหน้าต่างสเตตัส ดูเหมือนเขามีหน้าต่างสเตตัสมากกว่าหนึ่งอัน มันถูกซ้อนกันไว้
หน้าต่างที่บอกว่าชาตินี้เขามีชะตากรรมที่จะต้องมาเป็นจอมเวทไม่ใช่หน้าต่างสเตตัสเดียวที่ยูกิโตะมี ด้านหลังนั้นมีอีกหน้าต่างซ้อนอยู่ มันคือหน้าต่างสเตตัสจากโลกนินจานั่นเอง
[คาเนชิโระ ยูกิโตะ]
[อาชีพ: นินจา มาสเตอร์ เลเวล: 243] [HP: 2370/2370 KI: 1949/1950]
[พละกำลัง: 352 ความคล่องแคล่ว: 532: การควบคุมปราณ: 195 ความทนทาน: 237 ความแม่นยำ: 294]
[นินจูตสึ Lv. 59, เกนจูตสึ Lv. 34, ไทจูตสึ Lv. 154, คลังเก็บของนินจา]
อาชีพและสเตตัสจากโลกเดิมไม่ได้หายไปไหน แต่แม้ว่ายูกิโตะจะสามารถมองเห็นมันทั้งคู่ได้แต่ดูเหมือนผู้คนในโลกนี้จะไม่เป็นแบบนั้น พวกเขามองเห็นสเตตัสที่ควรจะเป็นของโลกนี้เท่านั้น
ยูกิโตะในตอนนี้ยังเป็นแค่เด็กทารก เขาปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรเป็น ใช้ชีวิตกลมกลืนในฐานะของเด็กคนหนึ่ง เริ่มหัดพูด หัดเดิน พยายามทุกอย่างตั้งแต่หนึ่งใหม่อีกครั้ง
ยูกิโตะเคยคิดว่าหากเขาเริ่มดูแลตัวเองได้ เขาก็จะแยกตัวออกไป เขารออย่างอดทนจนอายุสิบสามปีซึ่งถือว่าเป็นวัยผู้ใหญ่แล้วสำหรับในโลกนี้ แต่เมื่อเวลามาถึงเขาก็ไม่สามารถหักใจจากโบสถ์แห่งนั้นไปได้อย่างไร้เยื่อใย กว่าจะรู้ตัวเขาก็ผูกพันกับโบสถ์ กับผู้คนทั้งหลายที่ช่วยประคับประคองเขามาตลอดสิบสามปี
เขาตัดสินใจอยู่ต่ออีกสักพัก อย่างน้อยก็เพื่อทดแทนบุญคุณที่ชุบเลี้ยงตนมา จนถึงวันที่ซิสเตอร์คนที่ใกล้เคียงกับคำว่าแม่ที่สุดในชาตินี้จากไปด้วยโรคปัจจุบันทันด่วน ยูกิโตะจึงหมดห่วงจากที่แห่งนั้น
แม้จะมีอายุยี่สิบปีแล้วแต่เลเวลในฐานะจอมเวทของเขานั้นต่ำจนน่าใจหาย สาเหตุมาจากการที่ยูกิโตะไม่เคยมีเวลาสำหรับการฝึกฝน ที่ผ่านมาเขาได้เลเวลเพิ่มบ้างนาน ๆ ครั้งจากเศษของค่าประสบการณ์ที่ได้มาจากการดำเนินชีวิตประจำวัน เขาไม่เคยมีโอกาสได้ต่อสู้จริงเลยสักครั้ง


นักผจญภัยหนุ่มแทบจะสำลักเหล้า เขารู้จักชื่อนั้น เมื่อราวครึ่งปีก่อนเคยมีฮีลเลอร์กระจอกมาขอเข้ากลุ่มของเขา ทั้งที่เป็นนักผจญภัยก่อนเขามานาน แต่คน ๆ นั้นกลับไม่มีอะไรเลยทั้งทักษะและความมุ่งมั่น
...ชื่อเหมือนเจ้านั่นเลยแฮะ แต่เป็นไปไม่ได้หรอก เจ้านั่นระดับ D ยังสอบเลื่อนระดับไม่ผ่านเลย…
"อย่าบอกนะว่า คนอย่างโคเรลกำลังกังวลเรื่องของฮีลเลอร์คนนั้นนะ" เบรุสจอมเวทหนุ่มในกลุ่มเดียวกันทักเมื่อเห็นเพื่อนดูนิ่งไป
"จะบ้าเหรอ ทำไมฉันจะต้องไปสนใจมันด้วย ด้วยสกิลพิเศษของฉันยังจะต้องมีใครให้กลัวอีกเหรอ"
"ถึงตอนนี้จะยังเพิ่งขึ้นมาถึงแรงค์ A แต่อย่างนายเนี่ยอีกไม่นานก็ไปถึง S ได้แน่นอน" เฟรดรินานักรบสาวจากกลุ่มของเขาเช่นกันเตือนเบรุสไม่ให้ประเมินหัวหน้ากลุ่มต่ำจนเกินไป
เบรุสหัวเราะกลบเกลื่อนและชวนเปลี่ยนเรื่อง "ได้ยินข่าวเรื่องของหมู่บ้านใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่เร็ว ๆ นี้ไหม มีข่าวว่าที่นั่นมีช่างระดับสุดยอดคอยรับตีอาวุธให้ด้วย พวกเราลองแวะไปดูบ้างดีไหม"
"หมู่บ้านที่อยู่ทางตะวันออกจากเมืองหลวงของโดเชสน่ะเหรอ ได้ยินมาว่ามีคนมีฝีมือไปรวมตัวกันที่นั่นมาก เห็นว่าแม้แต่กิลด์ผจญภัยก็กำลังจะไปเปิดสาขาที่นั่นด้วย" เฟรดรินาเลี่ยงพูดถึงร้านอื่น ๆ แต่ในหัวของเธอพุ่งไปที่ร้านเสื้อของเชียนาแล้ว นักผจญภัยหญิงทุกคนต่างก็พูดถึงร้านนี้กันทั้งนั้น
โคเรลไม่ได้สนใจหมู่บ้านใหม่ที่เพิ่งเกิดหรือข่าวลือพิสดารมากมายของมัน แต่เมื่อโดนเพื่อนในกลุ่มตื้อหลายครั้ง เขาก็ตัดสินใจเดินทางไปดูให้เห็นกับตาสักครั้ง
"ได้ยินว่ามันมีแค่สามสี่ร้านกับโรงแรมไม่ใช่เหรอ นี่มันผิดกับที่ลือลิบลับเลยนี่" เบรุสมองทิวทัศน์รอบ ๆ ด้วยความสนใจ พื้นที่ส่วนใหญ่ของหมู่บ้านคือสวนผลไม้อย่างที่ได้ยินมาแต่ใจกลางของหมู่บ้าน นั้นต่างข้อมูลที่ได้ยินมาก่อนหน้านี้ นอกจากโรงแรมแอดเวนเจอร์อินน์ ร้านอาวุธและชุดเกราะบิบินา ร้านอาหารของโมซา ร้านเสื้อเชียนา ยังมีร้านอื่นอีกถึงเจ็ดร้าน แถมด้วยอาคารอีกมากกว่าสิบแห่งที่อยู่ในระหว่างก่อสร้าง
"ไอมุเวิร์กช็อป" เฟรดรินาพึมพำชื่อร้าน เธอคุ้นชื่อไอมุ ถ้าเธอจำไม่ผิดเขาคือนักวิจัยอิสระที่มีชื่อเสียงจากผลงานมากมายที่เกี่ยวกับวิทยาการโบราณของจักรวรรดิออส
"ร้านสะดวกซื้อคืออะไร" เบรุสกำลังสนใจกับอีกร้านที่อยู่ติดกัน ร้านนี้ดูสว่างไสวกว่าร้านอื่นด้วยอุปกรณ์เวทที่ให้ความสว่าง เบรุสเห็นคนหกเจ็ดคนกำลังต่อแถวเพื่อรอชำระเงิน "หา... มีขายทุกอย่าง ทั้งของสดและของแห้ง แถมยังเปิดทั้งวันทั้งคืนด้วย แบบนี้ก็ซื้อกับแกล้มได้ตลอดเวลาเลยสิเนี่ย"
"ร้านเสื้อผ้า ร้านขายขนม ร้านขายเครื่องประดับ" เฟรดรินาดวงตาเป็นประกาย แต่ละร้านช่างดึงดูดความสนใจ เธอลังเลว่าจะเลือกที่ไหนก่อน เพราะไม่ว่าจะร้านไหนเธอก็อยากพุ่งเข้าไปดูจนทนแทบไม่ไหว
แม้แต่โคเรลเองก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาไปสะดุดตากับชุดเกราะชุดหนึ่งที่ถูกวางแสดงไว้หลังกระจกของร้านบิบินา หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เกราะชุดนี้คือเกราะระดับตำนานอย่างแน่นอน
"เกราะระดับนี้ ทำไมมาอยู่ในที่แบบนี้ได้" โคเรลพูดอยู่คนเดียวโดยไม่รู้ตัว เพื่อน ๆ ของเขาหายเข้าไปในร้านอื่นแล้ว
"ที่แบบนี้มันแบบไหนเหรอ" หญิงสาวผมสีน้ำตาลทัก
โคเรลถึงกับสะดุ้งเฮือก นานแล้วที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาจากข้างหลังของเขาโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว เขาพิจารณาการแต่งตัวของอีกฝ่ายแล้วก็แทบจะหัวใจวายอีกรอบ อุปกรณ์ข้าวของของเธอนั้นไม่ใช่ธรรมดาสักชิ้น ชุดเกราะของเธออาจจะไม่ถึงขั้นเกราะที่ถูกวางแสดงไว้แต่มันต้องเป็นของล้ำค่าที่ทำจากเกล็ดมังกรอย่างแน่นอน
อาวุธของหญิงสาวก็น่าสนใจไม่แพ้กัน เขาเคยเห็นรูปร่างของดาบเล่มนี้ในหนังสือสุดยอดแห่งดาบ มันคือดาบที่ได้อันดับที่เก้าของโลก ดาบสายฟ้าไรจิน
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามไถ่ชื่อ อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอคนนั้น "แบลร์ นายท่านเรียกหาน่ะ"
"นายท่านนี่จริง ๆ เลยนะ ข้าอยู่ห่างนิดเดียวก็ทนคิดถึงไม่ได้เลย เป็นข้านี่ก็ลำบากจริง ๆ นะเนี่ย"
"เดี๋ยวข้าไปบอกนายท่านให้นะ"
"ตอนนายเงียบ ๆ นายดูน่ารักกว่านี้นะฮันโจ"
เจ้าของชื่อเพิ่งเห็นว่าโคเรลอยู่ตรงนั้นด้วย เขานึกว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนของแบลร์จึงทักทายด้วยการยกมือขึ้นโบก โคเรลรู้สึกไม่แตกต่างจากผู้หญิงที่มีดาบสายฟ้าคนนั้น ผู้ชายร่างใหญ่คนนี้พกพาข้าวของที่ไม่ธรรมดาติดตัว โคเรลแน่ใจว่าชายผู้นี้ไม่มีทางเป็นนักผจญภัยระดับต่ำกว่าแรงค์ A อย่างแน่นอน
โคเรล เฟรดรินาและเบรุสมารวมตัวกันที่ร้านคาเฟ่ อีกหนึ่งร้านดังที่เพิ่งจะเปิดบริการไม่กี่วันก่อน ในประเทศโดเรสมีวัฒนธรรมเกี่ยวกับการดื่มชาอยู่ สำหรับพวกเขา กาแฟและโกโก้ที่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศเท่านั้นจัดเป็นของแพงเกินกว่าที่คนทั่วไปจะหากินได้ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านนี้จะมีช่องทางบางอย่างที่สามารถนำมันมาได้ในราคาที่ถูกผิดปกติ และมันทำให้ร้านนี้สามารถขายของหายากได้ในราคาที่ทุกคนจับต้องได้
โคเรลไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับรสชาติของโกโก้ร้อน ทั้งที่มันคือครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มลองเครื่องดื่มชนิดนี้ แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแบบเดียวกับเพื่อนทั้งสอง ราวกับว่าเขารู้จักรสชาติแบบนี้มาก่อน
"เค้กที่นี่อร่อยสุดยอดเลย บ้าจริง ขนมที่ซื้อจากร้านขนมก็ยอดเยี่ยม แต่เค้กที่ขายในร้านคาเฟ่นี่อร่อยจนเหมือนฝันไปเลย"
"กาแฟนี่ก็สุดยอด เขาเรียกว่าอะไรนะ เอสเปรสโซงั้นเหรอ" เบรุสอ่านชื่อจากในเมนูอย่างยากลำบาก มันไม่ใช่ชื่อเรียกที่เขาเคยผ่านตามาก่อน
...แปลกมาก ทำไมเราถึงคุ้นชื่อพวกนี้กัน มอคคา คาปุชิโน ลาเต แม้แต่ชื่อพวกขนมเองก็คุ้นตา...
พวกเขาตัดสินใจพักหนึ่งคืนที่แอดเวนเจอร์อินน์ก่อนที่จะไปสำรวจดันเจียนประจำเมืองที่อยู่ไม่ห่างออกไปในตอนรุ่งสาง แต่แผนที่ว่าไม่เกิดขึ้นจริง เพราะเกือบจะทันทีที่เหยียบเข้าไปในโรงแรมโคเรลก็ก่อเรื่องขึ้น
"ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เสียงดังจนเกือบจะเป็นการตะโกน โคเรลเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเปโดรที่ต่างก็ถูกรุมล้อมด้วยนักผจญภัยระดับสูง
"อ้าว นายคือ..." เปโดรจำเขาได้อย่างเลือนลาง เขาคือนักผจญภัยรุ่นน้องที่เปโดรเคยบากหน้าไปขอร่วมกลุ่มแต่กลับถูกปฏิเสธแบบไม่ไยดี
เปโดรเป็นคนจำหน้าและชื่อคนเก่ง แต่เขาจำรุ่นน้องคนนี้ไม่ได้มาก เหตุเพราะว่าตอนที่พบกันเป็นช่วงที่ความทรงจำของชาติก่อนยังไม่ตื่นขึ้น
"ทำไมฮีลเลอร์แบบนายถึงได้รู้จักกับนักผจญภัยระดับนี้ได้" น้ำเสียงโคเรลดูหาเรื่อง เขาเพิ่งสังเกตว่าชุดและอุปกรณ์ของเปโดรก็ไม่ได้แตกต่างจากคนที่ยืนอยู่รอบตัวเขา แต่ละชิ้นเรียกได้เต็มปากว่าเป็นของที่โคเรลเองไม่เคยได้สัมผัสด้วยซ้ำ
"มีธุระอะไรกับนายท่านหรือคะ" รารามีสเข้ามายืนแทรก คำพูดของเธอฟังดูสุภาพแต่มันแฝงด้วยจิตสังหารเต็มเปี่ยม เธอรู้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาเพื่อหาเรื่อง
"นายมันฮีลเลอร์กระจอกที่สอบใบอนุญาตแรงค์ E ยังผ่านแบบฉิวเฉียด นี่ใช้กลโกงแบบไหนถึงทำให้มาอยู่ในกลุ่มระดับสูงแบบนี้ได้"
เฟรดรินาและเบรุสเห็นท่าไม่ดีจึงคิดจะมาดึงตัวเพื่อนของเขากลับ ทั้งคู่เองก็จำเปโดรได้และสงสัยเรื่องเดียวกัน แต่ที่ต่างออกไปคือพวกเขาไม่ได้กล่าวหาเปโดรลอย ๆ เหมือนโคเรล
"ไม่เอาน่า อย่าหาเรื่องสิ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราสักหน่อย" เบรุสห้ามเสียงเครียด ตอนนี้เขารู้สึกไม่ดีเลยสักนิดเพราะนอกจากกลุ่มนักผจญภัยที่น่าจะมีระดับเหนือกว่ากำลังจ้องเขม็งมา เขารู้สึกถึงสายตาไม่เป็นมิตรอีกหลายสิบคู่จากรอบ ๆ ด้วย
"โคเรล" เฟรดรินาเรียกชื่อเพื่อน เธอรู้ตัวแล้วเช่นกัน เจ้าหน้าที่ของโรงแรมจับตาดูทุกอย่างอยู่ พวกเขาควรจะเข้ามาระงับเหตุการณ์ แต่กลับนิ่งเฉยเหมือนกำลังรอคำสั่งของผู้เป็นนาย
"โคเรลสินะครับ" เปโดรนึกชื่ออีกฝ่ายออกแล้ว "ผมว่าคุณกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่สินะครับ"
"ไม่ผิดหรอก แกมันแค่ฮีลเลอร์ที่ทำตัวเหมือนปลิงเกาะกลุ่มนั้นกลุ่มนี้ไปทั่ว เหตุผลเดียวที่ฉันนึกออกก็คือต้องใช้วิธีสักอย่างหลอกคนพวกนี้สินะ"
"ผมว่าคุณหยุดเถอะครับ คุณกำลังรบกวนแขกท่านอื่นอยู่" ฟิลเลย์ที่รอดูท่าทีอยู่นานตัดสินใจเข้ามาแทรก
"แขกงั้นเหรอ" โคเรลแสยะยิ้ม "เมื่อครึ่งปีก่อนมันยังต้องขายของจนหมดตัว แน่ใจแล้วเหรอว่ามันมีเงินน่ะ"
"แขกที่ว่าผมไม่ได้หมายถึงนายท่านหรอกนะครับ" ฟิลเลย์ตอบ ตอนนั้นโคเรลเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะสะใจดังมาจากรอบ ๆ ข้าง
"นายท่านเปโดร ท่านคือเจ้าของที่นี่ครับ รวมถึงกิจการทุกอย่างในหมู่บ้านนี้ด้วย"
"หาาา"
แบลร์ช่วยอธิบายทุกอย่างให้พวกโคเรลเข้าใจอีกรอบโดยละเรื่องเกี่ยวกับเวทมนตร์เพอร์เฟคฮีลเอาไว้ เธอเพียงแค่บอกว่าเปโดรสร้างธุรกิจขึ้นมาโดยเริ่มจากการไถ่ตัวพวกเธอมาจากร้านค้าทาส จากนั้นด้วยความร่วมแรงร่วมใจและโชคเข้าข้าง มันก็ทำให้พวกเขามาถึงจุดนี้ในเวลาสั้น ๆ
โคเรลไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าเรื่องเล่าของแบลร์ขาดน้ำหนักไป มันยังไม่ได้ตอบว่าทำไมเปโดรถึงมีทักษะการซ่อมแซมแบบนั้น เขารู้ว่าเธอไม่ได้เล่าครบถ้วน
"มาประลองกัน ฉันอยากเห็นฝีมือของนาย" เป็นบทสรุปที่ดื้อดึงของโคเรล เขาเชื่อว่าหากได้ประลองกับเปโดรเขาจึงจะยอมรับทุกอย่างได้
"ไม่เอาน่า" เฟรดรินาและเบรุสช่วยกันห้ามแต่ก็ไม่สำเร็จ โคเรลตัดสินใจไปแล้ว
บิบินาที่ฟังเรื่องราวอยู่เงียบ ๆ มาตั้งแต่ต้นได้ยื่นข้อเสนอ เธอคิดว่าการประลองโดยไม่มีเดิมพันนั้นน่าเบื่อ เธอถือวิสาสะเสนอโรงแรมแอดเวนเจอร์อินน์ให้เป็นของรางวัลถ้าหากโคเรลเอาชนะเจ้านายของเธอได้
"โรงแรมนี้เพิ่งตกแต่งใหม่ไป ถ้าขายมันก็น่าจะได้ไม่ต่ำกว่า 50 ล้านดาวอนอย่างแน่นอน"
"และเพื่อแลกเปลี่ยนกันนายก็ต้องมอบของที่สมน้ำสมเนื้อกันมาด้วย" แบลร์ลูกสาวของเธอก็บ้าจี้ตาม
"เดี๋ยวสิ นี่พวกเธอไม่ถามความสมัครใจของคนสู้กับเจ้าของทรัพย์ก่อนเหรอ" เปโดรพยายามจะห้ามปรามแต่ดูไม่มีทางหยุดได้แล้ว
เปโดรไม่ได้เต็มใจรับการประลองแต่เขาก็ไม่รู้จะจบเรื่องนี้อย่างไร เขาถูกบังคับให้ใช้โรงแรมในการเดิมพันแลกกับทุกอย่างที่โคเรลมี แน่นอนว่าทรัพย์สินของโคเรลมีไม่เพียงพอ แต่สองแม่ลูกบิบินาและแบลร์ก็คิดวิธีรีดทุกอย่างจากเขาเอาไว้แล้ว
"นี่ไม่คิดเผื่อกรณีนายท่านแพ้เลยเหรอ อีกฝ่ายคือนักผจญภัยดาวรุ่งระดับ A เลยนะ" เบรเกอร์กระซิบ ถึงเขาจะจินตนาการภาพที่นายท่านของตนแพ้ไม่ออกก็เถอะ
"ต่อให้เป็นระดับ S นายท่านก็ไม่แพ้หรอก" รารามิสชิงพูดแทนความคิดของแบลร์
ทั้งสองออกไปประลองกันในบริเวณโล่งกว้างข้างนอก โคเรลมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มที่ ทันทีที่สัญญาณการประลองเริ่มเขาก็บุกใส่โดยปราศจากความลังเล
ความรวดเร็วของเขาเหนือกว่านักผจญภัยทุกคนและมอนสเตอร์ทุกตัวที่เปโดรเคยเผชิญหน้า โคเรลไม่ได้ยั้งมือแม้แต่นิด ดาบของเขาเฉียดคอของเปโดรไปในระยะเพียงครึ่งของข้อนิ้วมือ
เปโดรยังดูท่าทีอีกฝ่าย เขาหลบทุกการโจมตีได้ในระยะน่าหวาดเสียว ทุกคนต่างดูแล้วลุ้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง
"โคเรลออมมืออยู่เหรอไงเนี่ย" เฟรดรินาประหลาดใดเพราะไม่เคยเห็นเพื่อนโจมตีพลาดติดกันขนาดนี้มาก่อน
"เจ้าโคเรลน่ะเหรอออมมือให้ใคร" เบรุสส่ายหน้า "อีกฝ่ายเร็วกว่าพอสมควรเลย"
"ต้องบอกว่าสมกับที่เป็นแรงค์ A นั่นแหละ" เบรเกอร์ก็เข้ามาร่วมวงวิจารณ์ด้วย "ความเร็วขนาดนั้น น้ำหนักดาบก็ทรงพลัง แรงขนาดนี้ถึงเป็นเมไจไรซ์แมชชีนก็คงถูกทำลายง่าย ๆ เลย"
"พลังเวทมนตร์ก็ใช่เล่นเลยนะ ใช้เวทโจมตีได้คล่องแคล่วไม่ต่างจากดาบ" รารามิสพูดชมโคเรล แต่สีหน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด เธอยังมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าเปโดรจะชนะ
ต่างคนต่างก็วิจารณ์ไปตามที่ตนเห็น แต่ไม่มีใครเลยที่จะรับรู้ความกดดันได้ดีเท่ากับโคเรล ตั้งแต่เมื่อครู่เขาใช้เวทมนตร์เสริมพลังทุกรูปแบบกับตัวเอง เร็วขึ้น แรงขึ้น ทั่วร่างปะทุไปด้วยกำลังเวทที่เร่งเพิ่มจนถึงขีดสุด
ร่างของเขาราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่โคเรลไม่สามารถหยุดการใช้พลังได้ เหตุผลก็คือแม้เขาจะทำขนาดนี้ก็ยังไม่สามารถล้มเปโดรสำเร็จ
เปโดรไม่ได้นั่งนอนเฉย ๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาเสี่ยงชีวิตต่อสู้พร้อมกับแบลร์ แจนนิส เบรเกอร์ รารามิส และฮันโจ พวกเขารับมือกับศัตรูระดับเดียวกับเมไจไรซ์แมชชีนมานับไม่ถ้วน มันหล่อหลอมให้เขาแข็งแกร่งขึ้นในทุกวัน เฉพาะแค่สเตตัสของเปโดรเขาก็ด้อยกว่าโคเรลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
จุดแตกต่างใหญ่หลวงที่ทำให้เปโดรเหนือชั้นกว่าคือบรรดาสกิลระดับสูงที่เขาใช้เงินทุ่มเงินซื้อมา ผิวหนังของเขาต้านทานความเสียหายจากการโจมตีจากอาวุธมีคมที่ทำให้ดาบของโคเรลสร้างบาดแผลให้เขาได้ยากขึ้น เขามีสกิลเพิ่มโอกาสหลบหลีกอัตโนมัติที่ช่วยให้หลบการโจมตีส่วนใหญ่ได้โดยที่ไม่ต้องคิด สกิลชำระล้างเวทมนตร์ที่ทำให้ผลเสริมพลังทุกรุปแบบของโคเรลเสริมลง
"สกิลพิลึกเต็มไปหมด อะไรกันวะ"
ดาบของโคเรลพลาดเป้าเพราะร่างของเปโดรยืดออกไปราวกับของเหลว โคเรลฝืนเร่งพลังจนกล้ามเนื้อทั่วร่างแทบฉีกขาด ในที่สุดเขาก็ฟันถูกเปโดรเป็นครั้งแรก
แผลของเปโดรหายไปในพริบตาด้วยเพอร์เฟคฮีล ส่วนดาบของโคเรลก็กำลังผุกร่อนจากสกิลเลือดกรดของเปโดร โคเรลเสียอาวุธที่สำคัญที่สุดไปแล้ว
สิ่งเดียวที่ทำให้โคเรลขยับได้ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นจิตใจที่ไม่ยอมแพ้ ทั้งร่างชุมโชกไปด้วยเลือดที่เกิดจากฝีมือของตัวเองเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ เปโดรไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากหลบไปมาและหลอกทำลายอาวุธหลักของอีกฝ่าย
"นี่ฉันแพ้ให้เจ้าฮีลเลอร์กระจอกเนี่ยนะ" เป็นคำพูดสุดท้ายก่อนที่โคเรลจะล้มลง
ผลการต่อสู้ออกมาอย่างชัดเจนไร้ข้อกังขา เฟรโดนาและเบรุสพุ่งเข้ามาเพื่อช่วยเพื่อน ทั้งคู่ประคองร่างโชกเลือดและพยายามกรอกโพชันรักษาเข้าไป แต่มันแทบไม่เป็นผล ร่างของเขาบอบช้ำจนไม่สามารถรักษาด้วยตัวยาทั่วไป
เปโดรตัดสินใจช่วย เพอร์เฟคฮีลทำให้แผลทั้งหมดหายไปราวกับโกหก
แม้แผลทางกายจะหายไป แต่โคเรลก็สลบไปหลายวันหลายคืน เขาตื่นมาแล้วพบว่าตนเองอยู่กำลังพักฟื้นที่ที่สถานพยาบาลของหมู่บ้านโดยมีเฟรดรินาและเบรุสผลัดกันมาเฝ้าดูอาการอยู่ตลอด
"พวกนาย..."
"หมอนั่นไม่ได้มาเยี่ยมก็จริง แต่เขาฝากข้อความถึงนายด้วย เขาบอกว่าเรื่องการเดิมพันถือซะว่าไม่เกิดขึ้น นายไม่จำเป็นต้องสละสกิลที่มีเพราะว่าคนของเขาตั้งเงื่อนไขเดิมพันโดยพลการ ส่วนค่ารักษาและที่พักก็ไม่ต้องกังวลเขาจะจัดการทุกอย่างให้"
แทนที่ฟังแล้วจะโล่งใจ โคเรลกลับกัดฟันแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว "ว่าไงนะ มันพูดแบบนั้นเหรอ"
"โคเรล..." เบรุสรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะระเบิดลง เขาสะกิดให้เฟรดรินาถอยออกมา
"ไอ้บัดซบนั่น ดูถูกฉันอยู่สินะ ทั้งที่เคยเป็นแค่ฮีลเลอร์สวะที่ไม่มีใครเอา แต่ตอนนี้มันกำลังบอกว่าสกิลทั้งหมดที่ฉันมีมันไร้ค่างั้นเหรอ"
"ใจเย็นก่อน โคเรล ฉันว่าหมอนั่นไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ ว้ายยย" เฟรดรินากระเด็นไปถอยออกมาเพราะแรงกดดันกำลังก่อตัวขึ้นรอบกายโคเรล เตียงที่นอนสั่นอยู่ ห้องทั้งห้องกำลังสะเทือนด้วยความโกรธที่ผิดปกติ


โลกนี้ทุกคนต่างมองเห็นสเตตัสและเลเวลของคนอื่น การที่มีเลเวลต่ำหรือไม่ได้ครอบครองสกิลดี ๆ เลยสักอย่างเป็นเรื่องที่ทำให้ถูกคนอื่นเหยียดหยามเอาได้ แต่ยูกิโตะหาได้สนใจเรื่องนั้น ใครจะมองอย่างไรก็ช่าง เขาคิดว่าจะไม่ต่อสู้อีก ที่ผ่านมาเขาก็สู้มาจนเกินพอแล้ว
เขาเคยสละชีวิตเพื่อหยุดทรราชในโลกเดิม ต่อให้เขาไม่คิดจะทำอะไรกับวายร้ายของโลกนี้ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาว่าเขาได้ ยูกิโตะแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบ้าง
"อะไรกัน สู้กลับไปบ้างสิ เพราะนายมันทำตัวแหยแบบนี้ถึงได้โดนเด็กมันดูถูกให้" หญิงสาวผู้เป็นเพื่อนสนิทของยูกิโตะโวยวายเมื่อเห็นเขาเนื้อตัวมอมแมม เธอเดาได้ทันทีว่ามันคือเรื่องเดิม ๆ เขาคงจะถูกพวกเด็กเกเรในหมู่บ้านหาเรื่อง
"สู้ไปก็ไม่ได้อะไรนี่นา" ยูกิโตะหัวเราะเบา ๆ
"คำพูดแบบนั้น ถ้าออกจากปากคนที่เก่งจริงมันก็เท่อยู่หรอก" หญิงสาวผู้มีนามว่ารินถอนหายใจยาว
เธอไม่เคยเป็นห่วงใครเท่านี้มาก่อน ในสายตาของริน ยูกิโตะอ่อนแอและเปราะบางจนดึงดูดสิ่งไม่ดีเข้ามาในชีวิตเสมอ และเขาไม่มีทางเอาตัวรอดได้ถ้าไม่มีเธอคอยช่วยเหลือ
เขาไม่ได้รังเกียจที่ถูกมองแบบนั้น สำหรับคนที่โดดเดี่ยวมานานนับสิบ ๆ ปี การที่มีใครสักคนคอยห่วงใยบ้างก็เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวนัก
แต่ชีวิตสงบสุขของยูกิโตะก็ไม่ราบรื่นอย่างที่หวัง ในปีนั้นมีข่าวลือที่น่าหวาดหวั่นแพร่สะพัดไปทั่ว…
จอมมารถูกโค่นล้ม
หากเป็นโลกอื่นข่าวลือเช่นนี้คงนับว่าเป็นข่าวดี แต่ไม่ใช่สำหรับเรนิเซียนแห่งนี้ จอมมารที่เพิ่งถูกโค่นล้มไปแตกต่างจากจอมมารรุ่นก่อน ๆ เขาอยู่ในตำแหน่งราชาของเผ่าปีศาจมากกว่าตำแหน่งทรราชผู้ชั่วร้าย กว่าสองร้อยปีที่จอมมารตนนี้ครองตำแหน่ง มันทำให้ความตึงเครียดระหว่างเผ่าปีศาจและมนุษย์เบาบางลง ถ้าจะเรียกว่ามันคือยุคที่สงบสุขที่สุดของเรนิเซียนก็คงจะไม่เกินเลยไป
สิ่งที่ยูกิโตะรู้มาทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น ผู้ที่โค่นล้มจอมมารและกลายมาเป็นจอมมารคนใหม่เรียกตนเองว่า "โชกุนปีศาจ"
ยูกิโตะหวังว่ามันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่เขารู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ เรนิเซียนไม่มีวัฒนธรรมแบบญี่ปุ่น โชกุนปีศาจที่ว่านี้ไม่มีทางเป็นใครอื่นไปได้นอกจากศัตรูคู่แค้นที่เขาเคยล้มในโลกแห่งนินจา
เป็นปีที่เหมือนกับฝันร้าย สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ขยายวงกว้างขึ้นในทุกวัน เผ่าปีศาจแตกต่างจากมนุษย์ที่แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มหลายเชื้อชาติ แม้พวกมันจะดูเหมือนมีกลุ่มย่อย ๆ ที่ภายนอกแตกต่างกัน แต่ทุกฝ่ายต่างก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพขนาดยักษ์ที่นำโดยจอมมาร เมื่อจอมมารหันคบดาบเข้าหามนุษย์ความโกลาหลจึงเกิดขึ้นในทุกหย่อมหญ้า
อาณาจักรโซเชียที่ยูกิโตะใช้ชีวิตอยู่ก็ประสบปัญหาไม่ต่างจากมุมอื่นของโลก ประเทศนี้มีพื้นที่ทางตอนใต้ติดกับอาณาเขตของพวกก็อบลิน เดิมทีก็อบลินพวกนี้ก็ไม่ได้สร้างความเดือนร้อนให้มากมายนัก พวกมันมีหลายกลุ่มและคอยต่อสู้แย่งชิงอาณาเขตกันเองจนไม่เหลือกำลังพอที่จะมารุกรานโซเชีย
ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าอะไรคือสาเหตุที่แท้จริง แต่หลายคนเชื่อว่ามันเกี่ยวกับการที่โชกุนปีศาจมีความปรารถนากันแรงกล้าที่จะรวบรวมแผ่นดินทั้งหมดให้เป็นหนึ่ง เขาใช้พลังบางอย่างกับก็อบลินและทำให้ก็อบลินคิงที่ไม่เคยมีมานานถือกำเนิดขึ้น
...ต้องฝากความหวังของโลกนี้ไว้กับคนของที่นี่ ส่วนหน้าที่ของฉันน่ะหมดสิ้นไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว…
ยูกิโตะเคยคิดแบบนั้น แต่เมื่อรู้ตัวอีกครั้งเขาก็เดินทางออกจากเมืองเกิดและมุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้โดยไม่ได้แม้แต่ร่ำลาริน
หมู่บ้านพิลูท หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านส่วนใหญ่มีอาชีพทำเกษตรกรรม
หมู่บ้านแห่งนี้ก็มีกิลด์ของนักผจญภัยอยู่เช่นเดียวกับเมืองใหญ่ แต่ที่นี้กลับมีนักผจญภัยอยู่ไม่มากนัก เหตุเพราะงานส่วนใหญ่ของสาขานี้ไม่ค่อยล่อตาล่อใจนัก ภารกิจของที่นี่เต็มไปด้วยงานยุ่งยากที่มักจะเกี่ยวกับพวกก็อบลินในขณะที่ค่าตอบแทนก็จำกัดเนื่องจากฐานะของผู้จ้าง
ถึงจะไม่ร่ำรวย แต่ยูกิโตะก็สามารถบอกได้ว่าที่นี่คือหมู่บ้านที่ดี ผู้คนรักใคร่สามัคคีและช่วยเหลือกันดีแม้จะเป็นยามหน้าสิ่วหน้าขวาน พวกเขาต้อนรับคนแปลกหน้าอย่างยูกิโตะราวกับญาติมิตรก่อนที่จะรู้ด้วยซ้ำว่าเขามาที่หมู่บ้านนี้ด้วยจุดประสงค์ใด
คนในพื้นที่ไม่ใช่ปัญหาของเขา พวกที่ทำให้เขาปวดหัวกลายเป็นคนในกิลด์นักผจญภัย เพราะข่าวลือเรื่องของก็อบลินคิงกำลังรวบรวมก็อบลินเผ่าต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ทางการจึงออกงบพิเศษให้กับนักผจญภัยที่สมัครใจมารับงานปราบก็อบลินที่นี่ นั่นทำให้นักผจญภัยไร้ฝีมือแต่หวังรวยทางลัดมารวมตัวกันที่นี่ และยูกิโตะก็ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในนั้น
ไม่ใช่เรื่องที่เกินความคาดหมายนัก จอมเวทที่เลเวลเท่ากับเขามีมากมายดาษดื่น แม้แต่เด็กในหมู่บ้านบางคนก็ยังมีเลเวลสูงกว่ายูกิโตะเลยด้วยซ้ำ เขาถูกตัดสินจากสเตตัสด้านเดียวว่าเป็นหนึ่งในปลิงที่คิดจะมาหาประโยชน์กับกิลด์
"เอ่อ… ไม่ทราบว่ามีประสบการณ์ในการปราบปรามมอนสเตอร์มาก่อนหรือเปล่าคะ"
"ไม่มี" ยูกิโตะตอบไปตามสัตย์จริง เขาไม่เคยฆ่ามอนสเตอร์ตัวใดมาก่อน ในโลกนินจาที่ผ่านมาก็ไม่มีศัตรูแบบอื่นนอกจากมนุษย์ด้วยกัน
...ไม่สิ ทัพของโชกุนปีศาจจะเรียกว่ามอนสเตอร์ได้ไหมนะ พวกนั้นก็ไม่ใช่คนนี่ เออ ช่างมันเถอะ ตอบไปแล้วนี่ว่าไม่เคยสู้...
พนักงานมีสีหน้าหนักใจ "อย่าประมาทก็อบลินนะคะ ถึงอยู่ตามลำพังจะอ่อนแอ แต่ถ้ารวมกลุ่มแล้วจะอันตรายมาก ถ้าจะล่าพวกมันอย่างน้อยก็รวมกลุ่มกับคนที่เคยมีประสบการณ์นะคะ"
"เห็นเลเวลหมอนั่นหรือเปล่า" นักผจญภัยรายหนึ่งวิจารณ์แบบตั้งใจให้ยูกิโตะได้ยิน "พวกที่เห็นว่าทางการให้งบเพิ่มสำหรับงานกำจัดก็อบลิน ก็เลยมาลองเสี่ยงดวงสินะ"
"ต๊าย น่ารักจริง เลเวลน้อยอย่างกับเด็กเลย" หญิงสาวในกลุ่มเดียวกันหัวเราะ
"นี่อย่าไปหัวเราะเค้าสิ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ เดี๋ยวก็ได้ตายเข้าจริง ๆ หรอก" หนุ่มคนสุดท้ายเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ดูพูดไปขำไป ยูกิโตะดูไม่ออกว่าเขาเล่นละครหรือจริงใจแต่อย่างน้อยก็ฟังดูระคายหูน้อยกว่าสองคนแรก
เขาพยายามไม่ใส่ใจ หลังลงทะเบียนเสร็จก็มีนักผจญภัยหลายคนที่เข้ามาทัก ซึ่งส่วนใหญ่คนที่เป็นนักผจญภัยดั้งเดิมของสาขานี้ดูเหมือนจะเป็นห่วงเขาจริง
"ข้าดีใจนะที่มีคนมาช่วยหมู่บ้านเยอะ ๆ แต่ถ้าเจ้ามาแล้วตายขึ้นมามันก็ทำให้ลำบากใจนะ ยังไงอย่างน้อยก็น่าจะมารวมกลุ่มกับพวกเรา" ชายร่างใหญ่พูดใส่แบบตรงไปตรงมา เขาฟันธงไปแล้วว่าถ้าไม่มีกลุ่ม ยูกิโตะคงไม่มีทางรอด
"ข้าดูแลตัวเองได้ ขอบคุณท่านทั้งสองที่เป็นห่วง" ยูกิโตะขอบคุณชายคนนั้นและหญิงสาวชุดสีม่วงที่มาพร้อมกัน
"ไม่ได้เป็นห่วงอะไรสักหน่อย อุตส่าห์มีน้ำใจมาชวน ถ้าอยากไปเสี่ยงตายคนเดียวก็เอาเถอะ" ฝ่ายผู้หญิงตอกกลับด้วยเสียงเหวี่ยง ๆ ยูกิโตะไม่เข้าใจว่าเธอโกรธอะไร เขาว่าเขาก็ปฏิเสธอย่างสุภาพแล้ว
ยูกิโตะพับเรื่องทุกอย่างทิ้ง สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้มีแค่สองเรื่องคือการรักษาสมดุลระหว่างการเอาชีวิตรอดและการช่วยเหลือไม่ให้หมู่บ้านนี้ถูกทำลายจากก็อบลิน
ทั้งสองเรื่องกลายเป็นเรื่องเดียวกัน เพราะค่าตอบแทนที่เพิ่มขึ้น เขาก็จะรอดพ้นจากการอดตายไปได้ ยูกิโตะเริ่มจากการรับงานปราบปรามก็อบลินกลุ่มเล็ก ๆ ก่อน
ก็อบลินไม่กี่ตัวไม่ใช่ปัญญาสำหรับเขางานทั้งหมดที่รับมาจึงจบลงอย่างรวดเร็ว เร็วไปจนบ่อยครั้งเขาถูกตั้งคำถามว่าเขาทำภารกิจสำเร็จจริงหรือไม่ แต่ทุกคนก็ไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะยูกิโตะมีหลักฐานคือศพของก็อบลินจำนวนมากที่ถูกเขาจัดการ
เรื่องที่ทำให้ทุกคนยิ่งสงสัยก็คงเป็นเลเวลที่ต่ำจนน่าใจหายของเขาไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้จะล่าก็อบลินไปขนาดนั้น ข่าวลือไม่ดีของเขาจึงถูกพูดถึงกันมากขึ้น
"หมอนั่นทำยังไงถึงล่าก็อบลินเยอะแยะแบบนั้น แต่เลเวลไม่ขึ้นเลย"
"หรือว่าเป็นพวกวางกับดัก ถ้าวางกับดักทิ้งไว้แล้วเจ้าตัวอยู่ไกลเกินไปก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์ใช่ไหม"
สำหรับนักผจญภัยทั่วไปมันไม่มีคำตอบสำหรับเรื่องนั้น แต่ยูกิโตะรู้เหตุผลเป็นอย่างดี มันเป็นเพราะเขาใช้วิชานินจาในการสังหารหมู่พวกก็อบลิน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ค่าประสบการณ์ แต่ค่าประสบการณ์ทั้งหมดดันไปขึ้นที่หน้าต่างสเตตัสในโลกเดิม ในขณะที่หน้าต่างในฐานะจอมเวทของเขานั้นเกือบจะนิ่งสนิท
ยูกิโตะยังไม่ได้ทดสอบอย่างจริงจัง แต่ข้อสันนิษฐานของเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เขาเอาชนะศัตรูเป็นผลลัพธ์มาจากวิชานินจาทั้งนั้น มันจึงทำให้อาชีพในฐานะจอมเวทของเขาไม่กระเตื้อง
ถ้าต้องการให้คนยอมรับมากขึ้น ยูกิโตะจำเป็นต้องเพิ่มเลเวลของจอมเวทด้วย แต่เขาไม่ได้สนใจเลย
ยิ่งนานวันสถานการณ์ก็ยิ่งตึงเครียด กองทัพของโซเชียที่เคยมีกำหนดการจะเคลื่อนพลลงมาเสริมกำลังป้องกันก็ถูกยกเลิกกะทันหันเนื่องจากเกิดศึกสำคัญทางทิศตรงกันข้าม งบสำหรับภารกิจจัดการกับก็อบลินเองก็ถูกตัดลงจนน่าใจหาย ไม่ว่าใครต่างก็คิดเหมือนกันว่าหมู่บ้านพิลูทถูกทิ้งเสียแล้ว
"ต้องอพยพขึ้นเหนือ พวกเราทุกคนจะปลอดภัยหากไปถึงป้อมปราการโบลอมได้" หัวหน้าหมู่บ้านคุยปรึกษากับบรรดาผู้อาวุโส หัวหน้ากิลด์นักผจญภัย และข้าหลวงที่ถูกส่งมาแจ้งข่าว
"แต่ถ้าทิ้งที่ทำกินไป เราไม่ต้องอดตายกันหมดเหรอ"
"ถ้าพวกก็อบลินบุกมา ก็ตายกันหมดก่อน ไม่ต้องรอจนถึงอดตายหรอก"
นักผจญภัยไร้อันดับแบบยูกิโตะไม่ได้อยู่ถูกเชิญให้ร่วมประชุมด้วย แต่เขาได้ยินการสนทนาทุกอย่างโดยไม่ตกหล่นผ่านวิชานินจาเสริมทักษะการได้ยิน ข้อสรุปของการประชุมไม่แตกต่างจากที่เขาคาดไว้ พวกเขาแน่ใจว่ากองทัพใหญ่ของก็อบลินกำลังจะผ่านหมู่บ้านนี้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
"ฝากท่านผู้ใหญ่บ้านดูแลเรื่องการอพยพไป ส่วนข้าจะลองหาวิธีดูว่าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ได้ไหม"
"ตอนนี้นักผจญภัยมีเหลือเท่าไหร่ขอรับ"
"รวมข้า นักผจญภัยท้องถิ่น และพวกที่ยังทำภารกิจค้างอยู่ก็น่าจะร่วมร้อยคน แต่ข้าติดต่อไปยังสาขาอื่นเพื่อขอกำลังคนเพิ่มแล้ว ถ้าโชคดีเราอาจจะได้มามากถึงสามร้อยคน"
"ถ้าโชคดี…" หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ
"แล้วพวกก็อบลินล่ะ พวกมันอาจจะไม่ได้เอาทัพใหญ่มาก็ได้ใช่ไหม" อีกคนถามอย่างยังมีหวัง
"สายข่าวรายงานว่าน่าจะมีอย่างน้อยหนึ่งแสนตน" รองหัวหน้ากิลด์ตอบตามจริง ไม่มีประโยชน์ที่จะให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ โอกาสรอดเดียวของคนในหมู่บ้านคือหนีไปให้ไกลขณะที่ยังทำได้
แล้ววันที่ทุกคนหวาดกลัวก็มาถึง บริเวณที่ราบสูงทางตอนใต้ของหมู่บ้านพิลูท กองทัพก็อบลินจำนวนหนึ่งแสนตนก็ปรากฏตัวขึ้น แตกต่างจากการโจมตีของก็อบลินทั่วไปที่เหมือนกับกองโจร ก็อบลินที่มีราชานั้นมีการจัดทัพกันมาเป็นอย่างดี ก็อบลินไรเดอร์ที่ขี่ไดร์วูล์ฟทำหน้าที่เป็นกองหน้า ก็อบลินชูตเตอร์ที่อยู่แนวหลังมีทั้งหนังสติ๊ก หอก หรืออุปกรณ์ที่เหมือนกับหน้าไม้ พวกมันมีแม้แต่ก็อบลินที่สามารถใช้เวทมนตร์ร่วมทัพมาด้วย
ยูกิโตะในวันนี้อยู่ในชุดที่แปลกตา ไม่ใช่ชุดของชาวบ้านแบบที่เขาใช้อยู่ตลอดและก็ไม่ใช่ชุดจอมเวทอย่างอาชีพที่เขาถูกยัดเยียดให้ตั้งแต่เกิด มันเป็นชุดสีดำทั้งตัวใบหน้าครึ่งล่างถูกซ่อนไว้แต่ทุกคนที่เคยเห็นเขาต่างพากันจำได้ว่าเขาคือใคร
ยูกิโตะไม่ได้สนใจคำสั่งที่ให้รอ เขารู้ดีว่าเบื้องหน้าของกองกำลังมีหลุมพรางกับดักจำนวนนับไม่ถ้วน แต่สิ่งเหล่านี้ยังไม่เพียงพอที่จะหยุดก็อบลินนับแสนได้ ถ้าเขาไม่ลงมือก่อนจะมีผู้คนมากมายต้องสละชีวิต
คาเนชิโระ ยูกิโตะใช้วิชานินจาเดินผ่านหลุมพรางทั้งหมดไปอย่างหน้าตาเฉย ในขณะที่ทุกคนกำลังตกใจที่เห็นเขาล้ำหน้าออกไปเพียงลำพัง ยูกิโตะก็ใช้วิชานินจาต่อมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้วิชานินจาต่อหน้าผู้คนในโลกนี้
"วิชานินจา… หมื่นร่างเงาอสูร" เขาพึมพำ ในพริบตาต่อมาเงาของเขาก็แยกออกมาและกลายตัวไปจนทั่ว มันคือตัวเขาเองอีกเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าตน
สงครามระหว่างมนุษย์เพียงคนเดียวที่แยกร่างนับหมื่นกับก็อบลินเริ่มขึ้น ยูกิโตะเปิดใช้สกิลคลังเก็บของนินจา สกิลที่การทำงานเหมือนกับคลังเก็บของมิติที่เขามีในโลกนี้ ต่างกันเพียงแค่มันเป็นสกิลที่เขาได้มาจากโลกเดิมและข้าวของที่อยู่ในนั้นก็มาจากโลกนินจาด้วยเช่นกัน
ชุดที่ยูกิโตะใช้ ดาบแบบยูเมะคุอิ ดาวกระจาย และอีกสารพัดอุปกรณ์นินจาเป็นสิ่งที่ตกค้างมาจากโลกเดิม แม้พวกมันจะไม่ใช่ข้าวของที่ดีที่สุดที่ยูกิโตะเคยใช้เพราะทุกอย่างที่เขาสวมใส่ก่อนตายไม่ได้ตามมาด้วย แต่อย่างน้อยมันก็คือข้าวของชั้นรองลงมา
ยูกิโตะเคยคิดว่าเขาเสียทุกอย่างไปแล้วในตอนที่ตายลงในโลกก่อน แต่มันไม่ใช่เลย เขาอาจจะเสียตัวตนเดิม ฐานะชื่อเสียง เกียรติประวัติที่สั่งสมมาตลอดสี่สิบกว่าปี แต่นั่นไม่ใช่ทุกอย่างของเขา อย่างน้อยที่สุดเขายังมีสกิล สเตตัสและข้าวของส่วนหนึ่งที่ยังเหลืออยู่ในสกิลคลังเก็บของนินจา
ชูริเคนถูกขว้างออกไป บางส่วนขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดใหญ่พอที่จะตัดร่างก็อบลินออกเป็นสองส่วน บางส่วนเมื่อสัมผัสกับเป้าหมายก็ระเบิดและเปลี่ยนบริเวณนั้นให้กลายเป็นทะเลเพลิง มีกระทั่งชูริเคนที่ถูกสลับที่กับร่างแยกและจบลงที่การตัดศัตรูเป็นชิ้น ๆ
ก็อบลินไม่ได้เอาแต่ตั้งรับ พวกมันพยายามค้นหาจุดอ่อน ก็อลลินชาแมนตัวหนึ่งร่ายเวทเพื่อตรวจสอบหาร่างจริง มันใช้เวลาไม่นานก็รู้ว่ายูกิโตะอยู่ที่ไหน แต่การจับเขาให้อยู่หมัดเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้เลย ยูกิโตะมีวิชามากมายที่ทำให้เขาสามารถสลับที่กับท่อนไม้ ใช้ควันอำพราง หรือแม้แต่คาถาลวงตา
ไม่นานนักหนึ่งในร่างแยกของยูกิโตะก็เข้าประชิดตัวก็อบลินคิงได้ อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้รออยู่เฉยมันร่ายเวทเพื่อเสริมพลังตนเองเอาไว้แล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าปะทะกันด้วยความเร็วสูง
ก็อบลินคิงต่างจากก็อบลินตัวอื่น ไม่เพียงแค่เรี่ยวแรง สติปัญหา มันยังเร็วจนสามารถหยุดดาบของร่างแยกยูกิโตะได้
ในชาติที่แล้วยูกิโตะถูกพร่ำสอนมาว่านินจาคือมือสังหาร หน้าที่ของเขาไม่ใช่การดวลและเอาชนะ แต่มันคือการทำทุกทางเพื่อให้แน่ใจว่าเป้าหมายจะถูกกำจัด ยูกิโตะจึงไม่ได้ใช้แค่ดาบในการรับมือกับก๊อบลินคิง เขาใช้อาวุธลับที่เรียกว่าคุไนซัดใส่อีกฝ่ายโดยหวังว่าพิษร้ายแรงถึงสี่ชนิดจะทำให้ศัตรูถึงฆาต
มันไม่เคยไม่ได้ผล แม้แต่นินจาที่มีต้านทานพิษสูงก็ยากที่จะรับมือกับพิษชนิดพิเศษที่ยูกิโตะเตรียมไว้ สิ่งที่ยูกิโตะคิดไม่ถึงคือก็อบลินคิงไม่ได้แค่มีสกิลต้านพิษ แต่มันมีสกิลพิษไร้ผล
"ยุ่งยากเข้าไปอีก" เขาถอนหายใจ
เมื่อเห็นยูกิโตะสู้อย่างดุเดือดตามลำพัง หลายคนก็ไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้อีก พวกเขาเลิกหวังพึ่งกับดักที่อาจจะไม่มีวันได้ใช้และพยายามฝ่าออกไป หัวหน้ากองกำลังเห็นแบบนั้นก็ไม่อดทนเช่นกัน เขาสั่งให้นักรบทุกคนเปิดฉากโจมตีบ้าง
ก็อบลินทั่วไปถ้าไม่หวาดกลัวจนหนีทัพไปก็ล้วนถูกยูกิโตะและผู้คนที่ทยอยตามมาสังหารจนเกือบหมดสิ้น พวกระดับสูงรับมือได้ยากกว่าแต่ก็ถูกยูกิโตะกันออกห่างจากราชาของพวกมัน เวลานี้จึงมีเพียงร่างแยกสี่ตนเท่านั้นที่กำลังเผชิญหน้ากับก็อบลินคิง
ยูกิโตะล้อมหน้าล้อมหลัง ร่างแยกที่อยู่หน้าสุดของก็อบลินคิงเผชิญหน้าตรง ๆ ด้วยดาบยูเมะคุอิที่มีความยาวแค่ราวสองฟุต ด้านข้างคนหนึ่งใช้เคียวโซ่พยายามยึดร่างของราชาเอาไว้ ส่วนอีกคนก็ใช้อาวุธลูกตุ้มติดโซ่ก่อกวนในลักษณะเดียวกัน คนสุดท้ายที่อยู่ข้างหลังมีกรงเล็บเหล็กอาบยาที่มีผลทำให้เป็นอัมพาตแต่เขาไม่ได้หวังแค่การสร้างบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกการโจมตีคือการโจมตีหวังผลที่ต้องการให้ถึงชีวิต


ก็อบลินคิงมีร่างกายใหญ่โตกว่าก็อบลินปกติหลายเท่าแต่เมื่อเทียบกับมนุษย์มันก็ใหญ่กว่าเพียงเล็กน้อย ภาพจึงเหมือนกับมนุษย์สี่คนกำลังรุมกินโต๊ะคนเพียงคนเดียว อาวุธของร่างแยกทั้งสี่ต่างผลัดกันเรียกเลือดจากศัตรูโดยไม่เปิดโอกาสให้ตอบโต้ หลบหนี หรือแม้แต่ปัดป้อง
ยูกิโตะประหลาดใจที่ราชายังไม่ล้มลง เขาแน่ใจว่ายูเมะคุอิแทงทะลุหัวใจผ่านหัวใจของมัน ก็อบลินคิงในตอนนี้ไม่ต่างจากร่างที่ตายไปแล้วแต่ยังคงอะละวาดด้วยแรงฮึดเฮือกสุดท้าย
ก่อนที่ดวงตะวันจะคล้อยต่ำ การนองเลือดข้างเดียวก็สิ้นสุดลง สนามรบถูกแปรสภาพไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะมองไปทางไหนสิ่งที่เห็นถ้าไม่ใช่ซากศพก็อบลินก็จะมีเพียงทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไปจากสารพัดการโจมตีของทั้งสองฝ่าย
ราวกับภาพของฝันร้ายที่หลุดมาจากขุมนรก
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่มีคนพบเห็นยูกิโตะในโซเชีย ภาพของชายหนุ่มชุดดำอันตรธานไปเมื่อสงครามสิ้นสุดลง แม้จะเห็นกับตาแต่ประจักษ์พยานเหล่านั้นก็ยังสงสัยว่าสิ่งที่พบเห็นคือเรื่องจริงหรือแค่จินตนาการของพวกเขาเอง มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่กองทัพก็อบลินนับแสนถูกชายเพียงแค่คนเดียวเล่นงาน แถมคน ๆ นั้นยังเป็นเพียงแค่จอมเวทฝึกหัดที่มีเลเวลไม่ต่างจากเด็กน้อย
ข่าวลือเกี่ยวกับชายลึกลับปรากฏให้เห็นอยู่เนือง ๆ ทั่วทุกมุมโลก ชายที่ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไป โผล่มาและจากไปราวกับภูติผี สิ่งเดียวที่เขาหลงเหลือไว้คือเศษซากศพนับร้อยนับพันของเผ่าพันธุ์ปีศาจ
สงครามในทะเลทรายระหว่างสาธารณรัฐเอมแบดกับกองทัพของลิซาร์ดแมน
สงครามในทะเลน้ำวนระหว่างกองเรือพันธมิตรฝ่ายเหนือกับกลุ่มโจรสลัดปีศาจ
สงครามความขัดแย้งภายในประเทศเบย์กาดาที่มีพวกดาร์คเอลฟ์อยู่เบื้องหลัง
และการต่อสู้น้อยใหญ่อีกหลายครั้งทั้งที่ถูกบันทึกและคนภายนอกไม่ได้ล่วงรู้ ทุกการต่อสู้เหล่านั้นจะมีชายผู้หนึ่งปรากฏตัวอยู่เสมอ และเขาก็กลายเป็นตาของพายุแห่งความวุ่นวาย
ผมสีขาวยุ่งเหยิง ชุดสีดำทั้งร่างและปิดหน้าปิดตา ดวงตาที่เศร้าหมอง ชายลึกลับผู้มาพร้อมกับวิชาแปลกประหลาด เขากลายเป็นมัจจุราชสำหรับใครหรืออะไรก็ตามที่ถูกปกครองโดยจอมมาร
เช่นเดียวกับคาเนชิโระ ยูกิโตะ โชกุนปีศาจคนนั้นก็ไม่เคยอยู่ที่เดิม เขาผลัดเปลี่ยนไปยังสนามรบต่าง ๆ และยัดเยียดความปราชัยให้กับมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงคลาดกันอยู่เสมอ
ในที่สุดยูกิโตะก็พบเป้าหมายที่เขารอคอย เขาเชื่อว่าหากผ่านพ้นวันนี้ไปการเดินทางของเขาจะจบลง
"แกนี่เอง… " โชกุนปีศาจระลึกได้ว่ากำลังเจอคู่ปรับเก่า
ยูกิโตะไม่ได้แปลกใจเมื่อพบกับศัตรูเก่าตั้งแต่ชาติก่อน ถ้าเขาสามารถมาเกิดใหม่ในโลกนี้ได้ โชกุนปีศาจเองก็น่าจะทำได้เช่นเดียวกัน ที่เขาแปลกใจก็คืออีกฝ่ายไม่ได้กังวลเลยสักนิดเมื่อต้องกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง
เขาอ่านสเตตัสของอีกฝ่าย
[มินาโมโตะ ริวซากิ (อะคุมะโชกุน)]
[อาชีพ: เดมอนลอร์ด เลเวล: 439]
[ไม่สามารถตรวจสอบสเตตัส]
[ไม่สามารถตรวจสอบสกิล]
"เลเวลสูงขึ้นอีกนิดสินะ" เขาพึมพำ ตัวเลขบอกเลเวลทำให้ยูกิโตะไม่ต้องคาดเดาถึงความร้ายกาจ เขาจำได้ไม่มีวันลืมถึงความแข็งแกร่งจากการปะทะครั้งก่อน ในตอนนั้นเลเวลของโชกุนปีศาจน้อยกว่านี้เล็กน้อยด้วยซ้ำ
"จำอะไรแบบนั้นได้ด้วยเหรอ เวลาก็ผ่านมาหลายปีแล้ว" โชกุนปีศาจไม่ได้ตรงเข้ามาโจมตี แต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาให้สัมผัสได้ ถ้ายูกิโตะไม่มีประสบการณ์ต่อสู้อย่างโชกโชน เขาคงจะต้องฝืนต้านรังสีอำมหิตไม่ได้และต้องคุกเข่าลงต่อหน้ามัน
"ครั้งนี้เจ้ามาคนเดียวสินะ คนที่เหลือไม่ได้มาเกิดใหม่ด้วย"
ชาติที่แล้วยูกิโตะมีส่วนสำคัญในการล้มโชกุนปีศาจผู้นี้ เขาสละชีพต่อสู้และสามารถค้นหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้สำเร็จ มันทำให้นินจาในตำนานอีกสี่คนสามารถกำราบวายร้ายตนนี้ลงได้
"เท้าของเจ้ายังอยู่ดี แต่คงอีกไม่นาน" ยูกิโตะยืนนิ่ง เล่นสงครามประสาทบ้าง เลเวลอาจต่างกันมากมาย แต่ยูกิโตะมั่นใจว่าเขาล้มศัตรูได้
มารดาของโชกุนปีศาจผู้มีศักดิ์เป็นครึ่งเทพ สมัยที่เขายังเด็ก ได้ทำพิธีมอบความเป็นอมตะให้กับลูกชายโดยการนำร่างของเขาจุ่มลงในน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อว่ามันจะทำให้ได้ร่างกายที่ไร้เทียมทาน เรื่องเล่านี้ฟังดูคลับคล้ายคลับคลาเมื่อครั้งฟังจากซิสเตอร์ในวัยเด็ก กระทั่งวันที่เขาล้มลงแทบเท้าของโชกุนปีศาจ ความทรงจำหนึ่งก็หวนคืนมา
ใช่แล้ว! เขานึกได้ในนาทีคับขัน เรื่องเล่าที่เคยได้ฟังมา เป็นเรื่องที่ช่างเหมือนกับเทพปกรณัมกรีกที่เขาเคยดูจากหนังเรื่องหนึ่ง เขาจำรายละเอียดของเรื่องที่ดูไม่ได้แล้ว สิ่งที่จำได้คร่าว ๆ ก็คือหญิงผู้หนึ่งนำลูกชายของตนไปจุ่มลงในแม่น้ำสติกซ์ มันทำให้อาวุธใดจะทำร้ายร่ายกายของลูกเธอได้ แต่ตอนนั้นนางลืมจุ่มข้อเท้าของลูกนางลงไป
ข้อเท้าจึงน่าจะเป็นจุดอ่อนเพียงจุดเดียว
ยูกิโตะจำได้อย่างแม่นยำว่าวันนั้น เขาที่ไม่รู้ว่าความเชื่อของตัวเองจะได้ผลไหม ได้ลงมือกับข้อเท้าของโชกุนปีศาจจนขาดกระเด็นจากวิชานินจาระเบิดพลีชีพ
ทุกอย่างลางเลือนหลังจากนั้น คาถาระเบิดพลีชีพทำให้เขาบาดเจ็บร้ายแรง แต่ก็ยังไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้เขาตาย ยูกิโตะฝืนสู้พร้อมกับสี่นินจาในตำนานที่เหลือ แม้ความอมตะของคู่ต่อสู้จะไม่มีแล้วแต่พวกเขาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหยุดลมหายใจของโชกุนปีศาจได้…
ครั้งนี้ต่างออกไป ยูกิโตะทำในสิ่งที่ต่างออกไป เขาไม่ระเบิดตัวเองซี้ซั้ว แต่จู่โจมมันด้วยกับดักและคาถานินจามากมายที่เตรียมไว้ ระเบิดจำนวนมากถูกซ่อนไว้ในคลังเก็บของมิติและคลังเก็บของนินจา เขาจงใจส่งมันออกไปโดยเล็งไปที่จุดตายของโชกุนปีศาจ
บรึ้ม...
เสียงระเบิดที่ดังราวท้องฟ้าถล่มถูกจุดอย่างต่อเนื่อง โชกุนปีศาจเป็นศูนย์กลางการทำลายล้าง หน้าที่หลักของระเบิดไม่ใช่การเล่นงานโชกุนปีศาจเท่านั้น เผ่าปีศาจมากมายที่ห้อมล้อมถูกลูกหลงไปด้วย มันช่วยเปิดโอกาสให้ยูกิโตะดำเนินแผนขั้นต่อไปได้ง่ายขึ้น
"พ่ายแพ้ไปอีกครั้งซะ"
ยูกิโตะพุ่งเข้าประชิด มือของเขากำดาบยูเมะคุอิที่ประจุพลังชี่มหาศาลของตนเอาไว้
"มันไม่ได้ง่ายนักหรอก อย่าดูถูกข้าเกินไป" โชกุนปีศาจที่ใส่เกราะเทอะทะกลับว่องไวกว่า เขาสวนกลับด้วยการฟันยูกิโตะจนขาดครึ่งตามแนวยาว
แน่นอนว่านั่นเป็นแค่ภาพลวง ยูกิโตะอีกคนอยู่ด้านหลัง แต่ก็เช่นเดิมโชกุนปีศาจสัมผัสได้ก่อนที่ยูกิโตะจะเคลื่อนไหวโจมตี ดาบตวัดและแทงสวนมาที่ยูกิโตะโดยโชกุนปีศาจไม่ต้องมอง
ยูกิโตะหน้านิ่ง
โชกุนเบิกตากว้าง
"นี่มันอะไร…" ดาบแทงทะลุหัวใจด้วยซ้ำ
ขณะที่กำลังจะสะบัดดาบเพื่อขยี้หัวใจทั้งดวงให้แหลกเหลวแม้จะไม่คลายใจถึงท่าทีตอบกลับของผู้ถูกทำร้าย ชูริเคนจำนวนมากก็พุ่งมาจากอีกด้าน ยูกิโตะเขวี้ยงมันออกมาก่อนหน้านั้นและบังคับให้มันวกกลับมา
โชกุนปีศาจรู้สึกว่าชูริเคนเหล่านั้นมีจิตของยูกิโตะอยู่
"แกเล่นลูกไม้เดิมอย่างนั้นเหรอ" เขามั่นใจว่ามันคือวิชาแปลงร่างที่เปลี่ยนตนเองเป็นชูริเคน โชกุนปีศาจชักดาบกลับมาจากร่างที่อยู่ข้างหลังซึ่งสลายเป็นควันไปในทันที จากนั้นก็ปล่อยคลื่นดาบขนาดใหญ่ที่สามารถกลืนภูเขาทั้งลูกหายไปได้ใส่ชูริเคนเหล่านั้น
ชูริเคนสลายไปแบบเดียวกัน ทุกร่างต่างเป็นร่างแยก ขณะที่กำลังมองหาร่างจริงของศัตรู โชกุนปีศาจก็ถูกคว้าข้อเท้าไว้ได้ คนที่คว้าไว้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหนึ่งในศพของลูกน้องของตนที่ถูกระเบิดของยูกิโตะตั้งแต่ตอนแรก
"จับได้แล้ว…"
เขาแปลงร่างเป็นศพของปีศาจมาตลอด และที่มองเห็นเป็นแขนที่คว้าข้อเท้าไว้ก็ไม่ใช่แขนจริง มันคือแขนกลไกที่ยัดวัตถุระเบิดเอาไว้ซ้ำยังมีลมปราณที่ยูกิโตะสะสมเอาไว้จนแทบล้นทะลัก มากเสียจนน่าแปลกใจที่เขาซ่อนของแบบนี้เอาไว้ตลอดโดยที่ไม่มีใครรู้ตัวได้อย่างไร
"อ๊าก"
ปีศาจในร่างมนุษย์ที่ควรจะไร้ความรู้สึกกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ข้อเท้าของโชกุนปีศาจขาดกระเด็น ยูกิโตะตามเข้าไปซ้ำและตัดคออีกฝ่ายสำเร็จ…
ทว่า…
"อะไรกัน" ยูกิโตะสะดุ้งสุดตัว หัวของโชกุนปีศาจที่อยู่ในมือหายไป เขาถูกวิชาภาพลวงเล่นงานในขณะที่กำลังย่ามใจว่าตนได้รับชัยชนะแล้ว แต่มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรกัน อย่างน้อยที่สุดระเบิดที่ข้อเท้าของโชกุนปีศาจก็เกิดขึ้นจริง สภาพแวดล้อมที่กลายเป็นทะเลเพลิงยืนยันสิ่งนั้นได้ แต่ทว่า…
"ทำไมถึงไม่บาดเจ็บสักนิด แกคิดอยู่สินะ" โชกุนปีศาจพูดในสิ่งที่นินจาผมขาวกำลังคิด ร่างกายของมันครบสามสิบสอง
ชุดเกราะที่หุ้มทั้งร่างรวมทั้งปกปิดใบหน้าจนเหลือแค่ดวงตา น้ำเสียงที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกเหมือนถูกราดด้วยน้ำแข็ง ทำให้ยากจะอ่านอารมณ์ของจอมมารคนนี้ แต่ยูกิโตะแน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังเย้ยหยันตน
"ข้อเท้า… ไม่ใช่จุดอ่อนแล้วเรอะ"
"คิดเหรอว่าข้าจะปล่อยให้ตนมีจุดอ่อนเหมือนเดิม" น้ำเสียงนิ่งแต่รู้สึกได้ว่ากำลังหัวเราะอย่างพอใจที่เห็นศัตรูจากอดีตชาติงงเป็นไก่ตาแตก
"จริงสิ เลเวลของแกเพิ่มขึ้นด้วยนี่ เพราะแบบนั้นเลยกำจัดจุดอ่อนได้งั้นเรอะ"
"ทั้งเลเวล ทั้งสกิล ทั้งฝึกเพื่อกำจัดจุดอ่อน… ข้าในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เคยแพ้ให้กับพวกกระจอกแบบแก"
"..." ยูกิโตะได้ฟังแล้วนิ่งไป
...โง่จริงเรา คิดเองเออเองแต่แรกว่าอีกฝ่ายจะทะนงในพลังเกินไป ปีศาจในร่างมนุษย์ที่เกือบจะไร้เทียมทานคงไม่คิดเรื่องการฝึกฝนพัฒนาตัวเอง แต่ความจริงมันกลับกัน คนที่อวดดีมันคือตัวเราเองต่างหาก ทั้งที่เดิมทีก็อ่อนแอกว่า แต่กลับรีบมาดื้อดึงสู้โดยไม่ได้เตรียมใจเลย…
ยูกิโตะลองหาวิธีการโจมตีอีกหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์ไม่ต่างไปจากเดิม ไม่ว่าจะดาบที่อัดพลังชี่ลงไป ระเบิดนินจาที่เตรียมไว้ คาถานินจาที่มีคุณสมบัติของธาตุต่าง ๆ ไม่ว่าจะแบบไหน เขาก็ไม่สามารถทำอันตรายให้กับโชกุนปีศาจได้ แม้ว่าทั้งหมดนั้นจะเล็งไปที่ข้อเท้าขวาซึ่งเคยเป็นจุดอ่อนของศัตรูก็ตาม
เป็นความรู้สึกสิ้นหวังแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม้แต่ตอนที่เกือบพ่ายแพ้เพราะยังไม่รู้จุดอ่อนก็ยังไม่ทำให้เขาหวั่นใจเท่านี้ ความรู้สึกที่หาทางออกไม่ได้บางครั้งยังไม่น่ากลัวเท่ากับการที่เคยเห็นทางออกแต่ตัวเองกลับทำมันหลุดมือไปเสียเอง
เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะดิ้นรน เขาก็ตัดสินใจหนีไปตั้งหลัก
"หยุดซะ แกตายชาติที่แล้วยังไง ข้าไม่สน แต่ชาตินี้แกต้องตายด้วยน้ำมือของข้าบ้าง" โชกุนปีศาจพยายามหยุดลมหายใจยูกิโตะ
แต่อีกฝ่ายก็ไม่สามารถทำอย่างใจคิด อาจฟังดูน่าอายแต่ก่อนที่ยูกิโตะจะได้ชื่อว่าเป็นนินจาในตำนานสิ่งที่เขาไม่เคยเป็นรองใครเลยคือทักษะในการหลบหนี ระเบิดควันกระจายออกโดยรอบ วิชาแยกร่างและวิชาแปลงร่างถูกใช้พร้อมกัน ฝูงตั๊กแตนจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายออกไปโดยรอบ
แม้ว่าจะยังอยู่ในวงล้อมของกองทัพปีศาจ แต่ก็ไม่มีใครหยุดการหนีของเขาได้
หลายวันผ่านไป จากวันที่เขาต้องหนีตายอย่างน่าทุเรศ เมื่อมีเวลาได้ตรองดู ยูกิโตะก็ยิ่งสมเพชตัวเอง ด้วยอุปกรณ์ที่มีในตอนนี้เขาอ่อนแอกว่าตัวตนในชาติก่อนด้วยซ้ำ แต่เขากลับย่ามใจว่าเอาชนะศึกนี้ได้
ยูกิโตะยอมรับว่าเขาชื่นชมโชกุนปีศาจยิ่งกว่าที่เคย ไม่ใช่ในแง่ความแข็งแกร่งภายนอก แต่เป็นจิตใจที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ฝ่ายนั้นยอมรับในส่วนที่อ่อนแอของตนและพัฒนาตัวเองขึ้น ตรงกันข้ามกับยูกิโตะ เขาปล่อยเวลาให้ผ่านไป ใช้แต่ทักษะเดิมที่มี ไม่ได้ตระหนักความจริงว่าที่นี่ไม่ใช่โลกเดิมแล้ว
...เราจำเป็นต้องเก่งขึ้นกว่านี้ ต้องพัฒนาให้เร็วกว่าโชกุนปีศาจด้วย…
...แต่จะทำอย่างไรล่ะ คิดค้นวิชานินจาชนิดใหม่งั้นเหรอ…
แล้วเขาก็พยายามนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา มีจุดไหนที่เขามองข้ามไปบ้าง หนังมากมายหลายร้อยหลายพันเรื่องที่เคยดูในอดีตจะมีคำตอบซ่อนอยู่ไหม หรือช่วงชีวิตที่ผ่านมามีสิ่งใดที่เขาละเลยไปบ้างหรือเปล่า
...ละเลย งั้นเหรอ…
ถ้าจะมีสิ่งหนึ่งที่ยูกิโตะรู้สึกติดค้าง ก็คงเป็นเรื่องของริน เพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด ยูกิโตะไม่ได้เจอกับรินอีกเลย ตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจตระเวนไปทั่วโลกเพื่อตัดกำลังทัพจอมมาร เขาจากมาโดยไม่ได้แม้แต่บอกลาอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
ไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วง เหตุผลนั้น ครึ่งหนึ่งอาจจะจริงแต่มันมีเหตุผลซับซ้อนกว่านั้น
อีกครึ่งเกิดจากการที่เขารู้สึกยินดีที่ตนเองมีความลับ คล้ายกับหนังซุปเปอร์ฮีโรหลายเรื่องที่เคยดู ยูกิโตะปิดบังตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ในคราบของคนอ่อนแอ เอาใช้สเตตัสในฐานะจอมเวทหลอกลวงเพื่อให้ทุกคนคิดว่าเขาอ่อนแอ ทั้งที่ความจริงนั้นไม่ใช่เลย
ใช่แล้ว เขารู้สึกดีกับการได้ดูแคลนคนที่มาดูถูกตน แม้แต่รินผู้วางท่าเหมือนพี่สาวและมองเขาอย่างเอ็นดู เขาอดคิดไม่ได้ว่าวันหนึ่งเมื่อเธอได้รู้ความจริง เธอจะรู้สึกอย่างไรนะ ยูกิโตะที่อ่อนแอที่เธอต้องดูแลมาตลอด แท้จริงแล้วเขามีพลังขนาดที่สามารถกอบกู้โลกได้
...นี่ตัวเราเคยคิดอะไรน่าสมเพช เป็นคนน่ารังเกียจยกตัวเองในความคิดตัวเองแบบนั้นเลยเหรอ…
...ก่อนอื่นก็ต้องยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็นให้ได้ แล้วก็ก้าวต่อไป ต่อไป มันคือสิ่งเดียวที่เราทำเป็น…
คำว่ายอมรับในสิ่งที่เป็น ทำให้ยูกิโตะตะขิดตะขวงใจขึ้นมาอีกครั้งถึงสิ่งที่เขามองข้ามและเคยคิดว่ามันไม่สำคัญมาตลอด อีกอาขีพหนึ่งที่เป็นตัวตนของเขา แต่ยูกิโตะไม่เคยใส่ใจ เขาไม่ใช่แค่นินจาแต่ยังเป็นจอมเวทด้วย ถ้าการเป็นนินจากลายเป็นทางตันของการพัฒนาแล้ว เขาก็ควรฝึกฝนในฐานะจอมเวทเสีย
แล้วการฝึกในฐานะจอมเวทก็เริ่มตั้งแต่วันนั้น


"ช่วยด้วยยยย ม่ายยยยยย หยุดดดด กรี้ดดด"
"จะตะโกนทำไมเนี่ย"
"นายก็หยุดลากฉันไปมาสิย้าาา"
"ฉันไม่ได้อยากลากไปมาซะหน่อย แล้วเธอตามมาทำไมเนี่ย"
"ก็แขนของฉันมันอยู่ติดกับตัวนายไม่ใช่เรอะ"
บทสนทนาประหลาดนี้เกิดขึ้นได้เพราะเจ้าของเสียงรายหนึ่งคือร่างขนาดเล็กที่มองไปก็ใกล้เคียงกับร่างของเด็ก ส่วนอีกรายคือหญิงสาวที่มือซ้ายจมหายลงไปในแผ่นหลังของคนแรก
หญิงสาวกำลังกรีดร้องเพราะความหวาดกลัว ส่วนเจ้าสิ่งที่ติดอยู่ที่มือของเธอเชื่อมต่ออยู่คือตุ๊กตาหุ่นมือที่รูปร่างเหมือนหุ่นกระบอกตัวเท่าเด็กคนหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ตุ๊กตาธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไป เจ้าสิ่งนี้คืออาวุธเพียงหนึ่งเดียวของหญิงสาว
"เลิกพิรี้พิไรได้แล้ว อยู่ในโลกแบบนี้ถ้าไม่สู้แล้วจะเอาตัวรอดได้ยังไง" หุ่นมือไม่ใช่แค่เพียงพูดได้ มันยกโล่ถังไม้ขึ้นกันมอนสเตอร์หมาป่าที่พุ่งเข้ามาหาทั้งคู่ ส่วนอีกมือก็กระหน่ำตีด้วยดาบไม้ที่สภาพไม่ได้ดีไปกว่ากัน
"ไม่เคยเห็นเรื่องแนวสโลว์ไลฟ์เหรอยะ ไม่ใช่ทุกคนที่มาต่างโลกจะต้องมาสู้เสี่ยงชีวิตซะหน่อย" หญิงสาวพูดด้วยความรู้สึกทั้งโกรธทั้งกลัวในเวลาเดียวกัน
ไม่นานนักหลังจากนั้น หญิงสาวรู้สึกสงบใจลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเจ้าหุ่นในมือสามารถรับมือกับมอนสเตอร์ตัวนั้นได้ดีกว่าที่คาด มันใช้โล่ดันพร้อมกับฟาดอีกฝ่ายจนต้องผละถอยไป
"ตอนนี้แหละรีบเผ่นเถอะ เอ๊ะ ไม่นะ อย่าดึงสิ ม่ายยย กรี้ดดดดด"
[ลูกหมาป่าบอมบอม Lv. 1 ถูกกำจัด]
"หา นั่นลูกเหรอ"
[แมรีได้รับค่าประสบการณ์ 5 หน่วย]
[บานิชิโล (ชิโล)ได้รับค่าประสบการณ์ 5 หน่วย]
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโลเลเวลอัพ!] (ดูรายละเอียดเพิ่มเติม)
"เดี๋ยวสิยะ ทำไมนายถึงได้ค่าประสบการณ์ด้วย แถมยังเลเวลอัพก่อนฉันอีก"
เรื่องราวของ 'แมรี' หรือในชื่อเต็มคือ 'แมรี ลิตเติลฟิลด์' เริ่มขึ้นก่อนที่เธอจะเดินทางสู่ต่างโลก
แมรีเกิดและเติบโตขึ้นในเมืองชนบทของประเทศแห่งหนึ่ง ไม่ได้สุขสบายราวกับลูกคุณหนูแต่ก็ห่างไกลจากความยากลำบาก ญาติใกล้ชิดของเธอมีเพียงแค่คุณยายแต่แมรีไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตของตนเองขาดอะไรไป ในช่วงวัยเด็กแมรีไม่เคยเอ่ยปากถามด้วยซ้ำว่าพ่อและแม่ของเธอไปไหน สำหรับเธอแค่ยังมีคุณยายอยู่มันก็เกินพอ
จนเมื่ออายุถึงช่วงวัยรุ่น คุณยายของเธอเริ่มล้มป่วย แมรีต้องขาดเรียนบ่อยครั้งเพื่อคอยดูแลคุณยายของเธอ เธอเชื่อมาเสมอว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี แมรีภาวนาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าอาการของคุณยายจะดีขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว แต่เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
ในวันจบการศึกษาของเธอ ไม่มีงานเฉลิมฉลองใด ๆ งานเดียวที่แมรีมีคืองานศพของคุณยายผู้เป็นที่รัก หญิงสาวหัวใจสลาย เธอรู้สึกสิ้นหวังราวกับถูกผลักลงสู่ก้นเหว คนที่เธอรักและผูกพันเพียงหนึ่งเดียวในโลกจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เตรียมใจเสียด้วยซ้ำ
สิ่งที่แมรีตกใจกว่านั้นคือเธอมีญาติเหลืออยู่… แต่ไม่ใช่พ่อแม่ที่เสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ผู้ใหญ่สองคนที่เข้ามาในชีวิตเธอในตอนนั้นคือคุณน้า… ลูกชายของคุณยายหรือน้องชายของแม่ และภรรยาของเขา
ลูกชายกับสะใภ้ที่ไม่เคยมาเยี่ยมเยือนแม้แต่ครั้งเดียวตลอดเวลาที่คุณยายป่วยได้เข้ามาเจ้ากี้เจ้าการในงานศพ สำหรับแมรีทั้งคู่ไม่ได้ช่วยให้งานผ่านไปง่ายขึ้น แต่ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
"โลงศพไม่ต้องเอาแบบแพงที่สุดก็ได้" น้าชายบอกกับแมรี
"แค่คุณยายท่านเคยบอกเอาไว้ว่า…"
"คนก็ตายไปแล้ว โลงจะสวยแค่ไหนก็ไม่รู้หรอก" สะใภ้เองก็เห็นดีเห็นงามกับสามี เธอขอให้แมรีเปลี่ยนแปลงหลายต่อหลายเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานโดยเห็นชัดว่าทำไปเพื่อความประหยัด
แมรีไม่ได้เถียงอะไรมาก เพราะคำสั่งเสียบางเรื่องเป็นสิ่งที่คุณยายบอกกับเธอด้วยปากเปล่า เธอเองคงไม่คิดเหมือนกันว่าลูกชายที่หายตัวไปนานจะกลับมาพร้อมกับเข้ามาแทรกแซง
แมรีอดทนไม่ปริปากใด ๆ เธอเชื่อว่าหลังจากงานศพ ญาติที่เธอไม่ได้มีความผูกพันธ์สักนิดจะหมดธุระกับตัวเธอ แมรีเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ปีนี้เธอเพิ่งเรียนจบการศึกษาภาคบังคับและถ้าไม่เลือกงานนักเธอน่าจะหาเลี้ยงตัวเองได้
เธอไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่รออยู่คือความสิ้นหวัง แมรีเพิ่งรู้ว่าคุณยายได้ทิ้งพินัยกรรมเอาไว้กับทนาย
เธอร้องไห้ไม่หยุดเมื่อได้รู้ว่าพินัยกรรมเขียนอะไรเอาไว้ แมรีเข้าใจว่าตนเองเป็นแค่หลาน บางทีคุณยายอาจจะเหลือสมบัติไว้ให้เธอไม่มาก แต่อย่างน้อย… บ้านเก่า ๆ หลังนี้ที่ ๆ เธอเกิดและเติบโตขึ้นมา
มันไม่ได้ใหญ่โตและมีราคาค่างวดอะไรนัก แต่สำหรับแมรีบ้านหลังนี้คือทุกอย่างของเธอ และคุณยายผู้เลี้ยงดูเธอมาย่อมต้องรู้ว่าเธอรักมันมากแค่ไหน
"อ้าววว ยายแก่… เอ้ย คุณแม่ยกบ้านให้ผมด้วยเหรอครับ" ลูกชายถามย้ำกับทนาย เขาเองก็ไม่คิดว่าจะได้บ้านด้วย
"ก็ดีนะ แต่บ้านแบบนี้จะขายได้แค่ไหนกันเชียว" อาสะใภ้ไม่ได้สนใจว่าหลานสาวนั่งน้ำตาซึมอยู่ข้าง ๆ
"หนูจะขอซื้อคืนได้ไหมนะ" แมรีถามด้วยเสียงเครือ
"ฉันไม่ได้จะใจร้ายหรอกนะ แต่เธอไม่ได้อะไรเลยนอกจากตุ๊กตานั่นไม่เหรอ จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อคืน"
"หนู…" แมรีพูดไม่ออก มันเป็นจริงตามนั้น คุณยายเธอไม่เหลืออะไรไว้ให้เลยนอกจากกล่องไม้เก่า ๆ ที่เก็บตุ๊กตาหุ่นมือเอาไว้
"มันเป็นของมีราคาเหรอ" สะใภ้กระซิบถามกับทนาย
"ผมไม่มีความรู้เรื่องของเก่าครับ แต่คุณนายบอกว่ามันเป็นแค่ของที่เธอรักและมีความหลัง ไม่ใช่งานศิลปะมีชื่อหรือของมีราคาค่างวดอะไร" ทนายตอบตามที่เขารับรู้มา
"แย่หน่อยนะ คุณแม่คงไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอเท่าไหร่ ขนาดเลี้ยงมากับมือแท้ ๆ ยังทิ้งไว้ให้แค่ตุ๊กตาสับปะรังเค"
คำพูดนั้นทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก
แมรีจำไม่ได้ว่าเธอร้องไห้แค่ไหน แต่มันคือการร้องไห้นานที่สุดเท่าที่เธอจำได้ เรื่องอนาคตที่มืดมนไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนในวันพรุ่งนี้ ยังไม่ใช่เรื่องที่แมรีกังวลใจมากที่สุด สิ่งที่เธอเสียใจกว่านั้นคือคุณยาย คนเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่สำคัญกับเธออาจจะไม่ได้รักเธอเหมือนที่เชื่อมาตลอด
"ยายแก่คงโกรธ ที่พี่ฉันกับพี่สามีมาด่วนตายไปแล้วดันเหลือภาระทิ้งไว้ให้นั่นแหละ เธอเองก็อย่าว่าฉันใจร้ายเลยนะ ฉันให้เธอเวลาเก็บข้าวของ ยังไงก็รีบย้ายไปก่อนที่ฉันจะขายบ้านได้ก็แล้วกัน" เขาพูดทิ้งท้ายไว้พร้อมกับเสียงหัวเราะ
แมรีหลับฝันไปในคืนนั้น มันเกี่ยวกับนิทานที่คุณยายเคยเล่าให้ฟังในสมัยเด็ก เรื่องราวกับเด็กสาวที่เดินทางไปต่างโลกและได้เป็นเพื่อนกับตุ๊กตา ทั้งผจญภัยไปทั่วดินแดน จากเหนือจรดใต้ จากตะวันออกสู่ตะวันตก เผชิญหน้ากับอุปสรรคนานัปการ ช่วยเหลือผู้คน แก้ปริศนา จนในที่สุดก็หาทางกลับบ้านได้สำเร็จ
มันคือตุ๊กตาตัวนั้นนั่นเองบานิชิโล หรือที่คุณยายตั้งชื่อเล่นให้ว่าชิโล…
เป็นความฝันที่ทั้งชวนคิดถึงทั้งน่าเศร้า ความอบอุ่นของเรื่องราวในอดีตยิ่งทำให้แมรีรู้สึกสับสน เธอจำได้ว่าคุณยายมีความสุขแค่ไหนตอนที่ได้เล่านิทานเรื่องนี้ให้เธอ และตุ๊กตาตัวนี้ก็น่าจะเป็นของที่เธอรักมาก
แต่ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงเหรอ… แมรีเริ่มตั้งคำถามกับความทรงจำวัยเด็กของตนเอง
แมรีไม่มีจุดมุ่งหมายอย่างชัดเจน เธอเดินใจลอยไปบนถนนราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ เธอไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำตอนที่แสงจากรถบัสสาดเข้าใส่ใบหน้า
โครม
รสบัสคันสีเหลืองพยายามหักหลบอย่างเต็มที่ แต่แม้จะพลิกคว่ำไปแล้วความแรงของมันยังไม่หมดลง รถไถลมาตามพื้นถนนที่มีแมรียืนอยู่
ไม่มีความเจ็บปวดสักนิด หรือไม่เธอก็อาจลืมช่วงเวลานั้นไปแล้ว แมรีรู้สึกตัวอีกครั้งในโลกที่ทิวทัศน์ไม่เหมือนเดิม รูปร่างและสีสันของต้นไม้ เหล่ามนุษย์และอมนุษย์ที่เดินขวักไขว้อยู่ในเมืองที่เหมือนโลกแฟนตาซี แมรีรู้ได้ในทันทีว่าเธอไม่ได้อยู่ในโลกเดิมแล้ว
...เหมือนเรื่องเล่าของคุณยายเลย…
แมรียังคงตื่นตกใจกับสถานการณ์ เธอคิดว่ามันคือความฝันและพยายามจะฝืนบังคับให้ตื่นขึ้น แต่มันไม่สำเร็จ
"ทำอะไรของเจ้าน่ะ"
แมรีเพิ่งสังเกตว่าข้าง ๆ เธอมีใครคนหนึ่งอยู่ด้วย แต่เอ๊ะ นั่นไม่ใช่คนนี่นา เขาคือบานิชิโลที่กำลังหันหลังให้เธออยู่
"ฝันไปสินะ ฝันไป" แมรีหลับตาปี๋พยายามไม่สนใจเสียงของอีกฝ่าย รวมถึงความจริงที่ว่ามือข้างซ้ายของเธอกำลังอยู่ในตัวหุ่น
"ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ" หุ่นเชิดมือไม่เพียงแค่พูดเอง มันยังพยายามเขย่าแมรีที่กำลังหนีความจริงอยู่
"ไม่มี ไม่มี ไม่มี ฉันกำลังฝันไป"
"เปิดหน้าต่างสเตตัส"
"ทำอะไรน่ะ"
"โห… สเตตัสแค่นี้เองเหรอ อ่อนชะมัดเลย
"หืมมม" คำพูดของชิโลทำให้แมรีสะกิดใจ เธอแอบชำเลืองมองและพบว่าเจ้าตุ๊กตากำลังสนใจกับบางสิ่งที่ลอยอยู่กลางอากาศ
[ชื่อ: แมรี ลิตเติลฟิลด์]
[เผ่าพันธ์: มนุษย์] [อาชีพ: พัพเพ็ตเทียร์ Lv. 1]
[สกิล: กำลัง Lv. 2, ความเร็ว Lv. 2, ทนทาน Lv. 3, สติปัญญา Lv. 2, งานฝีมือ Lv.1]
"นี่มันเหมือนเกมเลยนี่ ว่าแต่นี่มันสเตตัสของฉันเหรอ"
"ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลยเนอะ ใช้ชีวิตมายังไงถึงตอนนี้ถึงได้มีสกิลแค่นี้เนี่ย"
"ไม่ต้องมาวิจารณ์เลย ว่าแต่ทำไมนายถึงได้ซี้ซั้วมาเปิดดูสเตตัสคนอื่นได้เนี่ย"
"โดยทฤษฏีแล้ว ข้าขยับได้เพราะเจ้ายังไง เราคือคน ๆ เดียวกันนั่นแหละ"
"ชักจะรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาแล้วสิ" แมรีกุมขมับ
"อย่าใช้สมองเยอะจะดีกว่า เจ้ามีสติปัญญาแค่ Lv. 2 เองนะ"
แมรีทำเป็นไม่ได้ยิน เธอสำรวจหน้าต่างสเตตัสอย่างละเอียด เธอไม่ใช่คนที่เล่นเกม อ่านการ์ตูน หรือนิยาย แต่ก็เคยอ่านผ่านตาเรื่องแบบนี้มาบ้าง อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าสกิลคืออะไร
"ไม่มีค่าสเตตัส" เธอพูดกับตัวเอง
แมรีพยายามไม่ใส่ใจตุ๊กตาหุ่นมือที่คอยพูดกวนสมาธิ เธอพยายามสนใจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวเธอแทน เมืองประหลาดแห่งนี้ผู้คนมากมายหลากหลายสายพันธุ์ พวกที่ดูเป็นมนุษย์ไม่แตกต่างจากเธอก็มีอยู่ไม่น้อย ในขณะที่พวกที่มีรูปร่างหลุดโลกก็มีให้เห็นได้อย่างเนือง ๆ
มนุษย์กิ้งก่ากำลังเปิดร้านขายเนื้ออะไรก็ไม่รู้ย่างเสียบไม้อยู่ข้างทาง เอลฟ์กำลังยืนต่อราคาเครื่องประดับในร้าน ออร์คสองคนกำลังแข่งดวลเหล้าโดยมีกองเชียร์ทั้งครึ่งคนครึ่งม้า มนุษย์นก และมนุษย์ที่มีหัวเป็นปลา
...ไม่ต้องสงสัยเลย ที่นี่ไม่มีทางเป็นโลกมนุษย์…
...นี่เราตายแล้วถูกส่งมาโลกอื่น… แม้จะอยากปฏิเสธที่ภาพที่กำลังตำตาทำให้แมรีต้องยอมรับ
แมรีพบว่าเธอเข้าใจภาษาของโลกนี้ อาจจะไม่ใช่ทุกภาษาที่พวกเขาพูดกัน แต่ภาษาที่คนในโลกนี้เรียกว่าภาษาเผ่ามนุษย์ เธอสามารถเข้าใจมันได้เป็นส่วนใหญ่ แมรีไม่รู้ว่ามันมีเหตุผลมาจากอะไร ตัวสกิลของเธอก็ไม่มีส่วนนี้ บางทีมันอาจจะเป็นแค่กฎของโลกนี้ก็ได้
"เอาล่ะ พอจะเข้าใจทุกอย่างคร่าว ๆ แล้ว ก่อนอื่นก็ต้องทำอะไรสักอย่างกับชุดที่สะดุดตานี่" แมรีเหลือบมองชุดตัวเอง มันคือชุดตัวเก่งที่เธอใส่ในวันก่อนที่จะมาโลกนี้
"ไม่ใช่แล้ว สิ่งแรกที่ควรทำคือหาทางเอาชีวิตรอดในโลกนี้ต่างหาก" ชิโลแย้ง
"นั่นก็ใช่ แล้วก็ต้องหาทางเปลี่ยนอาชีพด้วย"
"อะไรนะ เปลี่ยนอาชีพ?"
"ฉันไม่ได้โง่นะ ต่างโลกแบบนี้อาชีพต้องสำคัญแน่นอน ก่อนอื่นก็ต้องหาทางเปลี่ยนจากพัพเพ็ตเทียร์อะไรนี่เป็นอาชีพที่มีประโยชน์ก่อนสิ"
"อย่าทำอะไรไม่เข้าท่าน่า ถึงเปลี่ยนอาชีพได้จริงข้าคงกลายเป็นตุ๊กตาธรรมดา ๆ ที่เคลื่อนไหวไม่ได้ ถ้าไม่มีข้าแล้วเจ้าจะเอาตัวรอดยังไง"
"แล้วนายทำอะไรได้บ้าง"
"ข้าน่ะสู้ได้… คิดว่านะ ดูสิข้ามีดาบกับโล่ด้วย"
"ดาบไม้โง่ ๆ กับโล่ที่เหมือนกับฝาถังสักอย่างเนี่ยนะ" แมรีถอนหายใจยาว
"เอาน่า… อย่าไปกลัวสิ"
แมรีอยากเชื่อแบบนั้น เธอเคยได้ยินเพื่อนที่ชอบอ่านเรื่องแนวต่างโลกเล่าให้ฟังมาเล็กน้อย เรื่องทำนองนี้ตัวเอกมักจะมาพร้อมกับสกิลโกงสุดยอด ไม่ต้องพยายามอะไรมากมายก็สามารถเก่งได้ บางทีตัวเธอเองก็อาจจะเป็นเหมือนกัน หรือว่าจริง ๆ แล้วไอ้อาชีพที่เธอเป็นอยู่มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้
การมาติดอยู่ต่างโลกเป็นเรื่องน่ากังวลใจแต่แมรีไม่ได้รู้สึกสิ้นหวังอย่างที่ควรเป็น เธอเดาว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเพราะเธอเคยรู้สึกสิ้นหวังยิ่งกว่านี้มาก่อน บางทีโลกใหม่นี้อาจจะกลายเป็นบ้านใหม่ที่ดีกว่าเดิมก็ได้


เบื้องหน้าของแมรีคือนายทหารของเคลมเดีย แต่แตกต่างจากครั้งก่อน ๆ คนเหล่านี้ไม่ใช่ทหารปลายแถวที่ถูกส่งมาแต่คือหน่วยพิเศษที่มีระดับฝีมือขั้นสูง พวกเขามีเพียงแค่แปดคนแต่ถูกยกย่องว่าเป็นมือสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดที่เคลมเดียมีมา
"แมรี ลิตเติลฟิลด์" หัวหน้ากลุ่มหน่วยพิเศษเรียกชื่อแมรี ถ้าเป็นหลายเดือนก่อนแมรีคงรู้สึกขนลุกที่ถูกชายท่าทางน่ากลัวแบบเขาเรียก แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกชินชา
"พวกเรามาหยุดอาชญกรรมของเธอแล้ว" หนึ่งในนั้นชี้มาที่แมรี
"อย่ามากล่าวหากันสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" แมรีขมวดคิ้ว
"ไม่ต้องมาแก้ตัว คดีระเบิดเขื่อน ทำลายป้อมปราการเจ็ดแห่ง สังหารหมู่ทหารเคลมเดียรวมแล้วนับหมื่น และที่ร้ายแรงที่สุดการเลียนแบบเทพธิดาของเรา ถ้ามีความสำนึกผิดอยู่บ้างก็จงรับการประหารนี้แต่โดยดีเถอะ"
แมรีถอนหายใจ "ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเลย"
มือสังหารทั้งแปดคิดว่าเจรจาต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ พวกเขาชิงเคลื่อนไหวก่อน รายหนึ่งในนั้นคือผู้เชี่ยวชาญในการจัดการกับจอมเวท พวกเขารู้ว่าชิโลมีเวทมนตร์ทำลายล้างหลายชนิดถึงเปิดฉากด้วยการผนึกเวทของชิโลก่อน
เป็นการตัดสินใจที่ฉลาด วงเวทถูกร่ายใส่พื้นในตำแหน่งที่มีแมรีเป็นศูนย์กลาง แต่แล้วทุกคนก็ต้องตกใจเพราะคนที่ถูกผนึกมีแค่แมรีเท่านั้น ชิโลไม่ได้อยู่ในมือซ้ายของเธอ
พวกเคลมเดียตกข่าวไป พวกเขาไม่รู้ว่าชิโลสามารถแยกตัวออกมาจากแมรีได้ ด้วยสกิลเชิดหุ่นระยะไกล เธอสามารถควบคุมชิโลที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรโดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวทด้วยซ้ำ
ชิโลเปิดฉากด้วยเวททำลายล้าง เวทมนตร์พายุระดับภัยพิบัติก่อตัวขึ้นและแทบจะหอบเอาป่าทั้งป่าปลิวขึ้นไปบนฟ้า ศัตรูราวครึ่งหนึ่งถูกพัดขึ้นไปด้วยแต่ว่ามันกลับยังจบชีวิตพวกเขาไม่ได้ ชิโลจึงร่ายเวทซ้ำ คราวนี้เปลวเพลิงที่ร้อนแรงราวกับขุมนรกผสานเข้ากับพายุและกลายเป็นพายุเพลิงที่มีอานุภาพพอ ๆ กับภูเขาไฟระเบิด
แมรีไม่ได้โกหก เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เธอแต่นั่งอยู่ตรงนั้นและดูศัตรูทั้งแปดต่อสู้กับชิโลอย่างดุเดือด
"อย่าไปสู้กับหุ่น ฆ่ายายนั่นซะ"
"จะฆ่ายังไงล่ะ ไอ้หุ่นนี่มันขวางอยู่"
"ทำอะไรสักอย่างสิ"
หนึ่งในแปดคนมีอยู่คนหนึ่งที่เป็นผู้ใช้แมลง ต่างจากคนอื่นที่โจมตีอย่างโฉ่งฉ่างเปิดเผย เขาเชี่ยวชาญการลอบสังหารเป็นที่สุด ในช่วงที่ทุกคนกำลังหาทางรับมือกับชิโล เขาแอบส่งกองทัพแมลงของตนเข้าหาแมรีจากอีกด้าน
แมลงของเขาคือแมลงระเบิด แมลงสายพันธุ์พิเศษที่เขาเพาะพันธุ์ขึ้นเอง แมลงชนิดมีคุณสมบัติพิเศษสองอย่างนอกจากมันสามารถดูดกลืนพลังเวทเพื่อเจาะเข้าไปในสนามพลังเวทได้แล้ว หากรวมกลุ่มกันมากพอมันจะทำให้เกิดปฏิกิริยาเวทและระเบิดขึ้นมาได้ ด้วยจำนวนแมลงระเบิดที่เขาเตรียมไว้อย่าว่าแต่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ อย่างแมรี ต่อให้ภูเขาทั้งลูกก็สามารถถูกเป่าให้กระจุยไปได้
"มีตัวอันตรายเข้ามาใกล้" เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูของแมรี แต่มันไม่ใช่เสียงของชิโล
ร่าง ๆ หนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ คล้ายกับบานิชิโลแต่ดูเหมือนกับหุ่นเพศหญิง ร่างนั้นพ่นหมอกออกมาจนปกคลุมไปทั่วบริเวณรอบ ๆ ตัวของแมรีและกองทัพแมลงที่คืบคลานเกือบจะถึงตัวเธอแล้ว
ไม่มีการระเบิดเกิดขึ้น ไม่มีเสียงกรีดร้อง หรือเสียงกระพือปีกของกองทัพแมลง ทุกอย่างที่ตกอยู่ในม่านหมอกสีเทาเงียบสงบจนน่าสงสัย
นักฆ่าผู้ใช้แมลงคือคนที่ตกใจถึงขีดสุด เขาสามารถสัมผัสถึงแมลงที่ตนเองสร้างขึ้นมาผ่านกลิ่นพิเศษที่มีเพียงตนเท่านั้นที่จับได้ แต่กลิ่นเหล่านั้นหายไปแล้ว ราวกับว่าแมลงทั้งหมดไม่เคยมีอยู่ตรงนั้น พวกมันแค่หายไปเฉย ๆ อย่างไร้ที่มาที่ไป
"วิชาหมอกลักซ่อนน่ะ" ชิโลตอบ "วิชาถนัดของยายนั่นเลย"
หมอกค่อย ๆ คลายตัว แมรียังนั่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่ทุกข์ร้อน 'ยายนั่น' ที่ชิโลพูดถึงไม่ได้หมายถึงแมรีแต่เป็นหุ่นอีกตัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แมรี
[ชื่อ: กัล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: ผู้ใช้มายา Lv. 50]
[สกิล: กำลัง Lv. 112, ความเร็ว Lv. 121, ทนทาน Lv. 101, สติปัญญา Lv. 251, หมอกลักซ่อน Lv.10, หมอกตัวแทน Lv. 10, หมอกพิษ Lv. 10, หมอกเยียวยา Lv. 10, โจมตีทางจิต Lv. 8, ภาพลวงตา Lv. 10, ภาพมายาขั้นสูง Lv. 3, ย้อนคืนการโจมตี Lv. 3, …. (อ่านเพิ่มเติม)]
"ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีหุ่นตัวเดียว"
"ระวังนะ อาจไม่ได้มีแค่สองก็ได้"
"เป็นไปไม่ได้หรอก คนที่จะมีแบบนั้นได้ในโลกนี้คงมีแค่ท่านผู้นั้น… เดี๋ยวสิ รึว่า..."
ภาพที่พวกเขาเห็น ไม่ได้มีเพียงแค่ 'บานิชิโล' กับ 'กัล' แต่มันคือหุ่นกลุ่มของหุ่นนับสิบตัว แต่ละตัวมีลักษณะรูปร่างและอาชีพแตกต่างกันออกไป
"มีแค่สองตัวเท่านั้นแหละที่เก่งกว่าตัวอื่น จำกัดสองตัวนี้ได้ที่เหลือก็ไม่ยากแล้ว"
"ที่พูดก็ไม่ผิดหรอก มีแต่ข้ากับกัลเท่านั้นที่ได้เก็บอาชีพระดับสูงแล้ว พวกน้อง ๆ น่ะยังอยู่ระหว่างการเก็บอาชีพระดับกลางอยู่เลย แต่ที่คิดจะจัดการกับข้าและกัลเนี่ยไม่ประเมินพวกเราต่ำไปหน่อยเหรอ"
หุ่นสิบเอ็ดตนทำหน้าที่เป็นกำแพงคุ้มกันแมรีอย่างแข็งขัน ส่วนกัลที่ไม่จำเป็นต้องคุ้มกันแมรีแล้วกระโดดเข้าร่วมวงกับชิโล
ขนาดแปดต่อหนึ่งการจัดการกับชิโลยังยากเย็น เมื่อกลายเป็นแปดต่อสองสถานการณ์ของหน่วยพิเศษจึงยิ่งย่ำแย่ หมอกของกัลสร้างปัญหาหนักขึ้นในทุกขณะโดยเฉพาะหมอกพิษผสมภาพลวงตาที่ถึงกับทำให้ 'เจ้าลมกรด' หนึ่งในแปดล้มลงไปได้
"จะตายกันหมดตรงนี้ไม่ได้" หัวหน้าหน่วยพิเศษบอกกับลูกน้อง ในหัวของเขาตอนนี้ไม่ได้คิดเรื่องเอาชนะแล้วด้วยซ้ำ แต่คือการที่อย่างน้อยต้องมีใครคนใดคนหนึ่งกลับไปรายงานเคลมเดียเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้
"ไม่ให้หนีไปได้ง่าย ๆ หรอก" กัลบอกกับพวกเขา ต่างกับแมรีและชิโล กัลเต็มไปด้วยจิตสังหารเต็มเปี่ยม
"หัวหน้า พวกเราจะช่วยเปิดทางให้เอง" ผู้ควบคุมแมลงใช้แมลงอีกชนิดมารวมตัวกันเป็นเกราะ แต่ยังไม่ทันที่จะทำได้สำเร็จ ไม้เท้าของกัลก็แทงทะลุร่างของเขา หุ่นรูปร่างเด็กผู้หญิงตรงหน้าเป็นแค่ร่างตัวแทน กัลตัวจริงมาโผล่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
หน่วยพิเศษล้มลงไปสอง ส่วนตัวหัวหน้าก็วิ่งหนีไปโดยมีลูกน้องอีกห้าคนพร้อมสละชีพเพื่อช่วยเปิดทาง หากเป็นนักฆ่าที่เคลมเดียส่งมาก่อนหน้านี้ การแลกชีวิตของพวกเขาคงไม่สามารถถ่วงเวลาใด ๆ ได้ แต่เพราะแต่ละคนคือยอดฝีมือในวงการ พวกเขาจึงหยุดไม่ให้ชิโลและกัลตามไปได้
"เจ้าพวกนี้เก่งกว่าพวกที่ผ่านมาเยอะเลย"
"เทียบกับพวกเราที่เก็บอาชีพเต็มมาแล้วหลายสิบอาชีพ ก็ไม่เท่าไหร่หรอก"
"เก็บอาชีพของหุ่น?" หนึ่งในนั้นถามกลับ
"อ๊ะ เจ้าพูดมากไปอีกแล้วนะ" ชิโลหันไปโวยวายกับกัล แต่เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
แมรีไม่ได้เบือนหน้าหนีจากการต่อสู้ แต่ก็พูดไม่ได้เต็มปากเช่นกันว่าเธอยินดีกับการฆ่าฟันระหว่างมนุษย์และมนุษย์ ถึงจะปล่อยให้ชิโลกับกัลเป็นคนสังหารแต่เธอรู้ดีว่าบาปทั้งหมดนั้นต้องตกเป็นของเธอที่เป็นผู้บงการโดยไม่มีทางเลี่ยง
แต่แมรีไม่สามารถหยุดได้ ตลอดเส้นทางที่เธอหลบหนี มีหลายต่อหลายครั้งที่เธอพบเห็นเรื่องราวเลวร้ายที่เคลมเดียทำกับผู้บริสุทธิ์ ใส่ร้าย กดขี่ข่มเหง ทำร้ายทุกคนที่ไม่ใช่พวกตนเอง แม้แต่เรื่องเล็กน้อยทหารของเคลมเดียก็นำมาเป็นข้ออ้างในการรังแกผู้อื่น มันคือเรื่องที่แมรีไม่อาจยกโทษให้ได้
คนเหล่านี้อ้างความชอบธรรมในเรื่องไม่ถูกต้อง กฎหมายมันจะไปศักดิ์สิทธิ์อะไรอีก ถ้ามันไม่ได้มีอยู่เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอ
แมรีไม่ได้คิดว่าสิ่งที่เธอทำจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ต่อให้เธอแข็งแกร่งขึ้นจนจัดการกับมือดีของเคลมเดียได้ง่ายดาย แต่มันก็เป็นแค่การเอาคืนแบบเด็กน้อยเท่านั้น เธอไม่อาจเอาชนะทั้งกองทัพได้ ในท้ายที่สุดแมรีเข้าใจว่าเธอจะพ่ายแพ้ให้กับเคลมเดียผู้เป็นกฏของโลกนี้
เหมือนที่เธอเคยพ่ายแพ้มาก่อนในโลกเดิม เธอบอกตัวเองแบบนั้น
แมรีไม่เคยรู้ว่าการลุกขึ้นสู้ของเธอได้จุดกระแสขึ้น ขณะที่ค่าหัวของเธอสูงขึ้นด้วยความเร็วน่าขนลุก หลายกลุ่มหลายประเทศที่เคยถูกเคลมเดียกดหัวมาตลอดก็เริ่มแข็งขืน เริ่มจากโคโคที่เกิดกลุ่มขบวนการใต้ดินที่ชื่อ 'โล่แห่งความเที่ยงธรรม' ที่มีจุดยืดชัดเจนในการผลักดันอำนาจของเคลมเดียที่กำลังขยายอิทธิพลอยู่ในประเทศ และองค์กรในลักษณะเดียวกันนี้ก็ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดในช่วงไม่ถึงครึ่งปี
ยิ่งเกิดการต่อต้าน เคลมเดียยิ่งโทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของแมรี และยิ่งพวกเขาพยายามใช้กำลังกับเธอแต่กลับทำไม่สำเร็จ ความน่าเกรงขามที่เคยมีก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องน่าตลก


"เอาสักหน่อย เห็นฝีมือข้าบ้าง" จอมดาบผู้เป็นอาจารย์ของผู้กล้าใช้ท่าลับ
แม้จะพลาดฟันได้แค่แขนของอัศวินไร้หัว แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของการพังทลายอย่างต่อเนื่อง ราวกับโดมิโนตัวแรกที่ล้มลงและพาโดมิโนตัวอื่นล้มตามกันไปจนหมด
"ขอบคุณที่ช่วยข้า" เจ้าหญิงดาบถูกสังฆราชช่วยให้คืนสติกลับมา
"เอาคืนไป" อัศวินโล่สะท้อนเวทใหญ่ของนักบวชแวมไพร์
"ท่าไม้ตายสุดยอด" ผู้กล้าเข้าประชิดครึ่งมังกร ใช้ท่าดาบเทพอัสนี วิชาที่เขาสามารถใช้ได้แค่เพียงวันละสองครั้ง
นักปราญช์แห่งสีทั้งสามที่ไม่ได้มีบทบาทมากมายในการต่อสู้รอเวลานี้อยู่ คนหนึ่งใช้เวทมนตร์น้ำกักขังไว้ คนที่สองใช้เวทน้ำแข็งหยุดการเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์ และจบด้วยสายฟ้าของคนที่สาม ทุกเวทเป็นเวทระดับสูงที่โลกนี้หาคนใช้ได้ยาก ใช้ได้ผลกับครึ่งมังกรที่มีความต้านทานสูง
ครึ่งมังกรเดิมก็เจ็บสาหัสจากท่าของผู้กล้า ถูกซ้ำด้วยเวทระดับสูงที่มีผลของธาตุเกื้อหนุน ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดระดับมังกรก็ยากที่จะผ่านไปได้ มันเสียชีวิตเป็นรายแรก
"เห็นฤทธิ์พวกเราแล้วสินะ"
นี่คือสาเหตุที่ปราชญ์ทั้งสามอยู่วงนอกมาตลอด เขาสงวนพลังทั้งหมดเอาไว้สำหรับการโจมตีที่ทำให้ถึงฆาต
ดูขี้ขลาด แต่ก็ได้ผลชะงัด
ทั้งสามมองดูอีกสองขุนพลที่กำลังถูกไล่ต้อนและพิจารณาว่าจะเลือกเป้าใดเป็นเป้าต่อไป
ยูกิโตะทำเช่นกัน เขาเฝ้ารอดูการต่อสู้นี้จากมุมมืดด้วยทักษะแฝงกายของนินจา เขาตั้งใจว่าถ้าพวกผู้กล้าไม่สามารถทำให้โชกุนปีศาจเปิดช่องได้เขาก็จะเพียงแค่เฝ้าดูเท่านั้น เขาตั้งใจจะลอบสังหารแทนที่จะโผล่เข้าไปสร้างโอกาสให้ผู้กล้า
โชกุนปีศาจกำลังหลงผิด คิดไม่ลึกพอ เขาไม่มองว่าคาเนชิโระ ยูกิโตะจะทำเรื่องขี้ขลาด ขณะที่ขุนพลทั้งสี่ไม่ได้มีความหมาย จอมมารหลงเข้าใจว่าพวกเขาไม่อาจทำให้การคงอยู่ของจอมมารสั่นสะเทือน หากยังมีสกิลไร้เทียมทานก็จะไม่มีใครล้มเข้าได้ ทุกคนที่ต่อต้านจะถูกฆ่าตายจนหมดในวันนี้
"ฮะๆๆ นี่มันไม่เจ็บอีกแล้ว เวทมนตร์ของแกอ่อนแรงลงหรือไง" โชกุนปีศาจพูดเย้ย
เขาสังเกตเวทมนตร์ที่ยูกิโตะยิงออกมา มันยังคงพุ่งมาต่อเนื่อง เขาไม่สามารถสลัดให้หลุดออกไปได้ แต่ทั้งที่ยูกิโตะไม่ได้ดูอ่อนแรงลงไปเมื่อดูจากภายนอก เขากลับรู้สึกว่ามีความเสียหายเกิดขึ้นน้อยลงเรื่อยๆ
...หรือว่าจะเป็นพลังต้านทานของข้าเพิ่มขึ้น…
เขาไม่ได้ใส่ใจนัก เวทมนตร์ของยูกิโตะรุนแรงกว่าเวทมนตร์แบบเดียวกันที่มนุษย์หรือแม้แต่เผ่าปีศาจใช้ แต่มันคงยังห่างไกลจากจุดที่จะฆ่าเขาได้
จอมมารเริ่มดันกระแสพลังกลับ เขาย่ามใจเมื่อยิ่งเห็นความเสียหายเบาลงในทุกขณะ
"บ้าจริง…"
ยูกิโตะได้เห็นความพยายามของเขาสูญเปล่า การเสียเวลาไปฝึกฝนอาชีพจอมเวทอาจจะทำให้เขาเก่งขึ้นอีกหลายขั้น แต่มันก็เท่านั้น เวทมนตร์เดียวที่แรงพอจะทำความเสียหายกับคู่ต่อสู้ได้อาจจะมีเพียงท่าไม้ตายของผู้กล้า ส่วนการโจมตีทางกายภาพ ก็อย่างที่เห็น มันไร้ผล
จอมมารตัดสินใจพุ่งสวนใส่ยูกิโตะ ในใจคิดว่ายูกิโตะอาจจะมีเวทมนตร์ที่แรงกว่านี้เป็นไม้ตายก้นหีบ แต่ก็แน่ใจว่าอย่างเก่งพลังของมันก็คงเท่ากับของสามนักปราชญ์หรือของผู้กล้า
ยูกิโตะหยุดยิงเวทและพุ่งสวนมาเช่นกัน มือหันไปชักดาบยูเมะคุอิทแทน
"ลืมไปแล้วหรือไงว่าดาบทำอะไรข้าไม่ได้" จอมมารยอมรับว่าเขาประหลาดใจ
ภาพของยูกิโตะหมุนคว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหายไปจากคลองแห่งตา โชกุนได้เห็นภาพของท้องฟ้าและปลายปล่องภูเขาไฟที่อยู่ด้านบนแทน สาเหตุที่เห็นแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากร่างของยูกิโตะที่ถูกเขาโจมตีจนปลิวกระเด็น แต่มันเป็นภาพที่เขามองเห็นยามที่หัวตัวเองหลุดกระเด็นจากบ่า
"เมื่อครู่นี้ มันอะไรกัน"
โชกุนปีศาจยังไม่ตาย หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือเขาตายไปครั้งหนึ่งแล้ว
สาเหตุที่คอกลับมาอยู่ที่เดิมก็มาจากเจ้าลูกไฟสีเขียวที่เข้ามาหลอมรวมเข้ากับร่างเขาตั้งแต่ช่วงต้นของการต่อสู้ ระหว่างที่มันรวมร่างกับใครหากเจ้าของร่างเสียชีวิต เจ้าลูกไฟประหลาดจะเป็นฝ่ายตายแทน
ปัญหาก็คือ เมื่อกี้เขาถูกสังหารได้อย่างไร
"บ้าจริง มีคืนชีพได้ครั้งนึงเพราะเจ้าลูกไฟนั่นสินะ" ยูกิโตะบ่นด้วยความเสียดาย เขาเกือบจะจบการต่อสู้ได้แล้ว
เป็นครั้งแรกที่โชกุนปีศาจรู้สึกว่าตกใจและเริ่มกังวล เขาไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ดาบของยูกิโตะไม่น่าจะทำอะไรตนได้ เขาพยายามมองหาความช่วยเหลือเพิ่ม แต่เมื่อหันไปดูขุนพลปีศาจที่เหลือก็พบว่าพวกนั้นพ่ายแพ้จนหมดแล้ว
ถ้าว่ากันตามผลลัพธ์ ขุนพลทั้งสี่ถือว่าทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม เจ้าลูกไฟสละชีพเพื่อต่ออายุให้กับจอมมาร ส่วนอีกสามแม้จะกำจัดศัตรูไม่สำเร็จ แต่ทั้งสิบชีวิตที่นอนหมดสภาพอยู่ตรงนั้นก็ควรนับเป็นผลงานที่เยี่ยมยอดแล้ว
โดยเฉพาะผู้กล้าที่นอนจมกองเลือด เขามีสภาพที่ดีกว่าซากศพเพียงนิดเดียว ไม่ห่างออกไปนักบวชที่ควรจะรักษาเขาได้ก็มีสภาพดีกว่าเขาไม่มากนัก
"เหลือแค่แกกับฉัน" ยูกิโตะมีใบหน้าที่มุ่งมั่น
โชกุนปีศาจเพิ่งเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เขาตรวจสอบสกิลตนอีกครั้ง อาภรณ์เทพธิดา ยังอยู่ดี แต่มันมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาเพิ่ม
สกิลเกราะเวทสัมบูรณ์ (สกิลอัตโนมัติ)
สกิลที่จะเพิ่มผลการป้องกันเวทมนตร์โจมตีทุกชนิด ทุกครั้งที่ถูกเวทมนตร์โจมตีจะเพิ่มความต้านทานธาตุนั้น 0.2% แต่จะลดความต้านทานทางกายภาพลง 0.1% ผลที่เกิดจากสกิลนี้สามารถทับซ้อนได้ไร้จำกัด แต่ผลที่เกิดขึ้นจะคงอยู่ราว 48 ชั่วโมง
มีแต่เจ้านี่แหละที่เพิ่มเข้ามา เขามั่นใจว่ามันคือสกิลที่ถูกสลับมาจากผลของถุงมือแลกเปลี่ยน เมื่อกวาดตาอ่านคำอธิบายเขาก็เข้าใจทุกอย่าง
ที่พลังต้านทานเวทเพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติก็เพราะได้สกิลนี้นั่นเอง และก็เจ้าสกิลนี้อีกนั่นแหละที่ทำให้ผลของการโจมตีทางกายภาพไร้ผลหายไป
ถ้าไร้ผล คือการป้องกัน 100% ที่ว่าจะลดลงจนอาจจะถึง 0 ก็เป็นได้
...ไม่สิ ดูจากที่โดนทีเดียวก็คอขาดกระเด็น บางทีอาจจะต่ำกว่า 0 แล้วด้วยซ้ำ…
"เข้าใจใช้ลูกเล่นนักนะ"
"สกิลอาภรณ์เทพธิดา ไม่ว่าจะใช้วิชานินจาผนึกแบบไหนก็ไม่สามารถเอาชนะมัน ตอนที่คิดขึ้นได้ว่าทั้งข้าและเจ้าถูกส่งมาที่โลกเวทมนตร์ มันก็ทำให้คิดว่าบางทีคำตอบของการหยุดสกิลไร้เทียมทานนั่นอาจจะอยู่ในโลกนี้ก็ได้ แล้วข้าก็เจอมัน สกิลระดับสูงที่ตามมาด้วยผลเสียร้ายแรง"
"เพราะมันกลายเป็นสกิลของข้า แถมยังทำงานได้เอง ข้าจึงหยุดมันไม่ได้… ทำได้เจ็บแสบมาก แต่มันมีผลอยู่แค่สองวัน ถ้าแกจัดการข้าไม่ได้ในวันนี้ คราวหน้าก็ไม่มีโอกาสแล้ว"
"ก็คงงั้นแหละ คราวหน้าแกคงไม่ยืนรับการโจมตีด้วยเวทจนเสียค่าความต้านทานไปขนาดนี้ แต่ก็ต้องหนีให้รอดก่อนนะ"
"หนี" โชกุนปีศาจถลึงตาใส่แม้จะหวั่นใจอยู่บ้าง "ทำไมต้องหนี ในเมื่อคนที่จะถูกฆ่าก็คือแก คาเนชิโระ ยูกิโตะ"
"ลาก่อนโชกุนปีศาจ ไม่สิ… มินาโมโตะ ริวซากิ"
แล้วทั้งสองฝ่ายก็วิ่งสวนใส่กัน ไม่มีลูกเล่นใด ๆ ทั้งนั้น เป็นแค่การประลองดาบและความเร็ว
ราวกับพายุก่อตัวขึ้นเพราะทั้งสอง เมฆฝนเริ่มตั้งเค้า และไม่นานนักฝนก็เทกระหน่ำลงมา ทั้งคู่ไม่ได้เสียสมาธิกับฝนที่ราวกับฟ้ารั่ว สองสิ่งที่พวกเขาจดจ่ออยู่คือดาบของตนและคอของอีกฝ่าย
เสียงของเหล็กกระทบกันและคมดาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟ เกิดสลับกับเสียงฟ้าร้องและแสงวาบของฟ้าผ่า แม้ว่าลานประลองของพวกเขาจะอยู่ในปากปล่องภูเขาไฟ ไม่เห็นทิวทัศน์โดยรอบ แต่ก็ไม่ได้ช่วยป้องกันพายุฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมาชนิดไม่ลืมหูลืมตา
เลือดของทั้งสองฝ่ายไหลปะปนไปกับน้ำฝน
ทั้งที่ตั้งใจเล็งไปที่คอของอีกฝ่าย แต่แผลส่วนใหญ่ก็เกิดขึ้นระหว่างการแลกดาบ ยูกิโตะมีแผลเหวอะหวะที่ไหล่และต้นขาซ้าย ส่วนโชกุนปีศาจได้แผลใหญ่ไปที่ท้อง เกราะซามูไรสีเลือดของเขาไม่สามารถต้านความแข็งและคบกริบของยูเมะคุอิได้
ฝนไม่มีทีท่าจะหยุด ยิ่งนานมันก็ยิ่งหนักข้อ เช่นเดียวกับการประลองของคนทั้งคู่ พวกเขาเร็วขึ้น บ้าระห่ำขึ้นราวกับไม่เกรงกลัวความตาย ยูกิโตะเสียนิ้วมือซ้ายไปครึ่งหนึ่งแต่จังหวะนั้นเขาได้แลกมันกับตาข้างหนึ่งของโชกุนปีศาจ
ทั้งคู่พุ่งเข้าหากัน สัมผัสนั้นยูกิโตะมั่นใจว่าดาบของเขาถึงก่อน หัวของอีกฝ่ายหลุดกระเด็น แต่ร่างนั้นยังเคลื่อนไหวได้ และราวกับต้องการพาอีกฝ่ายลงนรกไปเป็นเพื่อน ดาบของโชกุนปีศาจแทงทะลุร่างของยูกิโตะเช่นกัน
ความรู้สึกหนาวยะเยือกและโดดเดี่ยวแบบนี้ ยูกิโตะรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เขาเคยสัมผัสมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง บนรถบัสที่พลิกคว่ำเพราะถูกตัดหน้ากะทันหัน เมื่อถูกปลิดชีวิตโดยโชกุนปีศาจในชาติก่อน
และชาตินี้กับศัตรูรายเดิม...
ก่อนสติจะหายไปอย่างสมบูรณ์ ยูกิโตะได้ถามตนเองว่าเขาได้พยายามเพียงพอแล้วหรือยัง ภาพของซิสเตอร์ผู้เหมือนแม่ในชาตินี้ ภาพของริน หญิงสาวที่เขาจากมาโดยไม่ยอมบอกลา และภาพของเพื่อนเก่าในอดีตชาติย้อนกลับมาในทีเดียว
"..."
ยูกิโตะพบว่านิ้วของเขากลับมาขยับได้
เขาลืมตาขึ้นอย่างสงบ ใจอยากหัวเราะออกมา บอกตัวเองว่าเมื่อมีครั้งที่สองได้จะมีครั้งที่สามก็ไม่น่าแปลกใจ เขาว่าเขาตายไปแล้ว เรื่องนี้เขาไม่น่าเข้าใจผิด แต่ความรู้สึกถึงแสงสว่าง กลิ่นของหญ้าและดินที่มากระทบจมูกก็มีความหมายเดียว
"เกิดใหม่อีกแล้วเรอะ" ไม่ใช่เสียงของยูกิโตะ แต่เป็นเสียงของผู้ชายอีกคนที่อยู่ในบริเวณเดียวกันผู้ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ในชุดสีขาว
"ดูเหมือนว่าที่นี่ก็มีระบบด้วย ไม่สิเหมือนยกมาจากโลกเดิมทั้งชุดเลย" เด็กชายฮูดสีม่วงพูดระหว่างกำลังสำรวจหน้าต่างสเตตัส
"หน้าต่างของเราไม่เหมือนกัน… โลกก่อนของเธอเป็นแบบไหนเนี่ย" คราวนี้เป็นผู้หญิงในชุดที่คล้ายแม่มดแต่กลับมีสีชมพูสว่างและลูกไม้ประดับจนคล้ายกับชุดแต่งงาน
"สรุปว่าภารกิจยังไม่จบสินะ" ยูกิโตะหัวเราะอย่างประชดประชัน