Episode 08 ใจอ่อน
หลังจากทานมื้อเช้าที่ห้องทำงานรามิลเสร็จแล้วอลิชาก็ขอตัวแยกมาทำงานที่แผนกตัวเองตามเวลางานเพื่อไม่ให้เกิดคำครหาเสียๆ หายๆ ไปถึงรามิลได้ เดิมทีการเข้ามาทำงานที่นี่เธอก็ใช้เส้นสายเข้ามาจริงๆ จึงไม่อยากทำตัวแปลกแยกไปมากกว่านี้เธอพยายามทำตามกฎของบริษัทอย่างเคร่งครัด
ที่สำคัญเธอเองก็ตั้งใตเรียนรู้หาประสบการณ์จากการทำงานในครั้งนี้มากๆ เพราะถึงแผนกของเธอจะมีคนน้อย และทีมของเธอก็มีเพียงแค่ห้าที่รวมตัวเธอ แต่ทุกคนกลับมีความสามรถและทุ่มเทในการทำงานกันทุกคนจึงทำให้เธอมีความ และสนุกที่จะได้เรียนรู้ไปในตัว
"นี้เมื่อวานเห็นหนีไปกินชาบูกับพี่ชินไม่ชวนเลย" ฟ้าใสที่เห็นอลิชาโพสต์รูปที่ไปเธอไปทานชาบูมาเมื่อวานเอ่ยขึ้นขณะกำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับวิจัยกลิ่นน้ำหอม
"อ๋อ ไปได้แอบนะบังเอิญเจอพี่ชินเมื่อวานเลยได้มีโอกาสไปด้วยกัน"
"งั้นวันนี้ไปกินกันอีกไหม"
"ชาบูเหรอ"
"อือ หรือลิชาอยากกินอะไรปิ้งย่างไหม" เพราะรุ่นราวไล่เลี่ยกันจึงสนิทสนมกันง่ายสรรพนามที่ใช้พูดคุยจึงเปลี่ยนไปอย่างเป็นธรรมชาติ
"ฉันกินอะไรก็ได้ แต่ว่ายังรับปากไม่ได้นะว่าจะไปได้ไหมต้องบอกพี่รามก่อน"
"พี่ราม อ๋อ…ท่านประธาน"
"อือ เมื่อวานแอบโดนดุนิดหน่อยที่ไปไม่ได้บอก"
"พวกเธออยู่บ้านเดียวกันเหรอ เมื่อเช้าก็เห็นนั่งรถมาด้วยกัน"
"ก็ไม่เชิงน่ะ" อลิชาตอบแบบขอไปทีเธอไม่อยากลงรายละเอียดเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่นัก
"โอเคๆ งั้นเดี๋ยวค่อยว่ากัน" ฟ้าใสพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะเริ่มทำงานกันต่อจนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง
"ลิชาไปกินข้าวเที่ยงกัน"
"ไปกันก่อนเลยว่าจะแวะไปหาพี่รามน่ะ ขอไปเที่ยวตอนเย็น" อลิชาบอกปัดคำชวนของฟ้าใสด้วยความเสียดาย
"โอเคๆ ไว้เจอกัน"
อลิชาแยกกับฟ้าใสและคนอื่นๆ ขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุด เธอมองหน้าพนักงานประชาสัมพันธ์ที่เคยเจอเมื่อวานก่อนพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ไปให้ก่อนจะเดินตามนาวาเข้าไปที่ห้องทำงานของรามิล เพราะระหว่างที่กำลังขึ้นลิฟต์มาเธอได้โทรบอกนาวาเอาไว้ก่อนแล้ว
อลิชามองอาหารที่เตรียมเอาไว้บนโต๊ะทำงานของรามิลโดยมีรามิลนั่งประจำตำแหน่งอยู่ด้วยความแปลกใจที่อาหารบนโต๊ะค่อนข้างเยอะ
"มีอะไรรึเปล่า"
"อ๋อ หนูมีเรื่องจะมาคุยกับพี่รามค่ะ" น้ำเสียงทักของรามิลทำให้อลิชารู้สึกตัวละสายตาจากอาหารไปตอบคำถามเขา
"นั่งกินข้าวก่อนสิแล้วค่อยพูด"
"ให้หนูกินด้วยเหรอคะ"
"อืม"
"ไม่ใช่ว่าพี่รามอยากกินคนเดียวเหรอ" อลิชาถามด้วยความสงสัย เพราะหลังๆ เขาไม่ชอบมีปฏิสัมพันธ์กับใครรวมถึงตัวเธอด้วย
"พี่สั่งอาหารมาเยอะเกินน่ะ รีบกินเถอะเดี๋ยวเย็นหมด"
"ขอบคุณค่ะ" อลิชานั่งลงฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับเปิดกล่องข้าวตรงหน้าเพื่อเริ่มทาน "อ๋อ ลืมเลยว่ามีเรื่องจะมาบอกพี่ราม" เธอตักข้าวทานไปได้สองสามคำก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องที่ตั้งใจมาคุยกับเขาเสียสนิท
"ค่อยๆ กิน มีเวลาพูดอีกตั้งเยอะ"
"ไม่ได้ค่ะเดี๋ยวหนูลืมอีก แค่กๆๆ!" รามิลเตือนไม่ทันขาดคำคนตัวเล็กก็สำลักน้ำตามในทันที
ด้วยความตกใจ และเป็นห่วงทำให้รามิลลุกขึ้นจากเก้าอี้ยื่นมือไปตรงหน้าด้วยความร้อนรนทำให้มือที่ยื่นไปโดยไม่รู้ทิศทางสัมผัสเข้ากับเรือนแก้มใส จากนั้นเขาจึงพยายามคล่ำต่อไปโดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของเขาทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา
"เป็นอะไรไหม"
"อะ…เออ ไม่เป็นแล้วค่ะสงสัยรีบกลืนน้ำไปหน่อยเลยสำลัก" อลิชาตอบกลับประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของรามิลด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
บางทีเธอก็แอบคิดว่าโชคดีเหมือนกันที่เขามองไม่เห็นจะได้ไม่เห็นสีหน้าของเธอตอนนี้คงจะแดงก่ำเป็นลูกตำลึงแล้ว
"พี่บอกว่าค่อยๆ กินไง"
"ขอโทษค่ะ จะไม่รีบกินแล้ว" อลิชาบอกพร้อมกับจับมือรามิลออกจากหน้าของตัวเอง ส่วนเธอก็ลุกขึ้นยืนเพื่อประคองมือเขากลับไปไว้ที่เดิมจะได้ไม่ชนอาหารบนโต๊ะ รามิลเองเพราะรีบลุกเกินไปในตอนแรกทำให้ตำแหน่งเก่าอี้ทำงานไหลไปทางด้านหลังจนควานหาเก้าอี้นั่งไม่เจอ "พี่รามอยู่นิ่งๆ ก่อนนะคะ เก้าอี้มันไหลไปเดี๋ยวหนูไปเอามาให้" อลิชาบอกให้เขายืนอยู่กับที่ก่อนจะรีบวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังไปดันเก้าอี้กลับมาให้เขาพร้อมกับประคองเขานั่งลงช้าๆ ก่อนไปก็ไม่ลืมจัดตำแหน่งช้อนส้อมเอาไว้ที่เดิม
"แล้วเรามีเรื่องอะไรจะบอกพี่สำคัญมากเลยเหรอ"
"ก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอกค่ะ พอดีว่าเย็นนี้หนูขอพี่รามไปกินปิ้งย่างกับเพื่อนที่แผนกได้ไหมคะ"
"กับคนที่มาส่งเมื่อวานเหรอ"
"ก็ใช่ค่ะ แต่ว่าไม่ได้ไปกับพี่ชินสองคนนะคะคนอื่นก็ไปด้วยอาจจะกลับดึกหน่อยเลยมาขอพี่รามก่อน"
"อืม เข้าใจแล้ว" รามิลตอบกลับสั้นๆ ทำให้อลิชาไม่แน่ใจว่าคำว่าเข้าใจแล้วของเขาหมายความว่าอนุญาตให้เธอไปหรือไม่
"หนูไปได้ใช่ไหมคะ" อลิชาเอ่ยถามอีกครั้ง แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาเต็มเสียงเท่าไหร่นัก
"อย่ากลับดึกมากนะ" รามิลตอบกลับเสียงเรียบ
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานเมื่อได้รับอนุญาตจากเขา เธอก้มหน้าทานข้าวต่อเงียบๆ พรางเหลือบมองรามิลที่ทานอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ
ใบหน้าเขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากนักถึงแม้อายุจะใกล้เลขสามเข้ามาทุกที แต่หน้าตาของเขาก็ยังดูมีเสน่ห์ไม่เปลี่ยนน่าเสียดายที่เธอไม่ได้มองเห็นแววตาที่มีเสน่ห์ของเขาด้วย
"เออพี่รามคะ" อลิชาที่จู่ๆ ก็อยากถามคำถามที่ไม่ควรถามทำให้เธอลังเลว่าจะพูดมันออกไปดีไหม
"มีอะไรเหรอ"
"เออ…เรื่องเปลี่นนกระจกตายังไม่มีคนบริจาคเข้ามาอีกเหรอคะ"
"…"
"ถะ…ถ้าไม่อยากตอบไม่ต้องตอบก็ได้นะคะ หนูถามไม่คิดเองพี่รามอย่าเก็บไปใส่ใจเลยค่ะ"
"ทำไมถึงถามละ"
"มะ…ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"
"เพราะว่าพี่ต้องแต่งงานกับเราเหรอเลยอยากให้พี่ผ่าตัดไว้ๆ"
"ทำไมพี่รามถึงคิดแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยคะ ทำไมไม่คิดว่าหนูเป็นห่วงพี่รามบ้าง"
"ไม่ต้องเป็นห่วงพี่ พี่ดูแลตัวเองได้"
…แต่ก็ได้แค่ดูแลตัวเอง
รามิลคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมาให้คนตัวเล็กได้ยินถึงถ้อยคำตัดพ้อที่เขาใช้เตือนตัวเองอยู่เสมอเวลาที่หวั่นไหวกับเธอ
"หนูผิดเองที่พูดถึงเรื่องนี้ จริงๆ แล้วหนูไม่ควรพูดถึง แต่หนูแค่อยากให้พี่รามกลับมามองเห็นอีกครั้งมองให้ชัดว่าตอนนี้หนูมองพี่รามด้วยสายตาแบบไหน หรือต่อให้พี่รามจะกลับมามองเห็นไม่ได้อีกหนูก็ขอแค่ให้พี่รามมองหนูด้วยใจดูสักครั้ง เรื่องงานแต่งงานของเราหนูเป็นคนเต็มใจที่จะแต่งเองไม่มีใครบังคับหนูทั้งนั้น" อลิชาพยายามอธิบายอย่างใจเย็น ก่อนจะตักอาหารให้กล่องข้าวตัวเองไปให้รามิล "กินข้าวต่อเถอะค่ะ"
เพราะไม่อยากให้จบลงด้วยการทะเลาะกันเหมือนที่ผ่านมาอลิชาจึงเลือกที่จะคลี่คลายบรรยากาศด้วยการทำตัวให้เป็นปกติราวกับไม่เคยคุยเรื่องดวงตาของเขามาก่อน
"จำได้ไหมว่าตอนเด็กๆ เราเคยบอกกับพี่ว่าอะไร"
"หนูบอกพี่รามเป็นร้อยประโยคได้มั้งคะ หนูจะไปรู้เหรอว่าพี่รามหมายถึงตอนไหน"
"เราเคยบอกกับพี่ว่าอยากใส่ชุดเจ้าสาวสวยๆ เหมือนกับเจ้าหญิงในนิทานที่พี่อ่านให้ฟัง อยากมีเจ้าบ่าวหล่อๆ เหมือนกับเจ้าชายที่แสนดี อยากเดินคล้องแขนขึ้นไปบนเวทีทะเลดอกไม้พร้อมกัน แต่ตอนนี้พี่พาเราเดินไปบนเวทีทะเลดอกไม้ไม่ได้แล้ว"
"พี่รามไม่ได้ขาพิการสักหน่อยทำไมจะเดินไม่ได้"
"พี่…"
"ถึงหนูจะจำเรื่องราวที่พี่รามเล่ามาไม่ได้ แต่เมื่อก่อนพี่รามเคยใช้ดวงตาคู่นี้มองดูอันตรายรอบๆ ตัวปกป้องหนูอยู่ตลอดเวลา ถ้าเกิดเราสองคนจะแต่งงานกันจริงๆ หนูก็ยินดี และเต็มใจมากๆ ที่วันนี้จะได้เป็นฝ่ายปกป้องพี่รามบ้าง พี่รามแค่เดินข้างๆ หนูขึ้นไปบนเวทีทะเลดอกไม้ก็พอ"
น้ำเสียงเล็กเงียบหายไปถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่เดินอ้อมมาทางเขาพร้อมกับไออุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ ที่ดึงมือเขามาจับเอาไว้
"หนูจะคอยเป็นตาคอยมองทิศทางให้พี่ราม ส่วนพี่รามก็ใช้มือทั้งสองข้างประคองหนูไว้ไม่ให้ล้มได้ไหมคะ"
ถ้าการเหตุผลที่เขาไม่ต้องการแต่งงานกับเธอเป็นเพราะเรื่องนี้ เธอก็จะแสดงให้เขาได้เห็นว่ามันไม่ใช่อุปสรรคใดๆ ระหว่างเขากับเธอเลย


ซู่ๆๆๆๆๆๆ !!! เปรี้ยง เปรี้ยง !!! เสียงฟ้าคำรามพร้อมกับสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างหนัก
ตามมาด้วยเสียงดังกึกก้องของฟ้าที่ผ่าลงมาอย่างรุนแรง ในค่ำคืนที่มืดมิดไร้แสงสาดส่อง ได้เกิดประกายแสงเจิดจ้าจากสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น
"ตู้มมมมมมมมมมม" เสียงดังสนั่นเลื่อนลั่น ปลุกหยุนเจินให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ด้วยความตกใจ "นี้มันเกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหวเหรอ"
หลังจากตื่นขึ้นมา ภาพตรงหน้าที่เห็นกลับยิ่งทำให้นางตกใจยิ่งกว่าเสียงดังสนั่นเมื่อครู่นี้เสียอีก
"ที่นี้คือที่ไหน ทำไมฉันถึงมานอนอยู่.... อยู่กลาง... กลางป่า!!!!!"
หยุนเจินพยายามขยับเขยื้อนร่างกาย แต่ขยับไม่ได้ นางรูสึกได้ถึงความผิดปกติของร่างกายตัวเอง
"นี้มันอะไรกัน มันเกิดอะไรขึ้น" นางร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก
แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเสียง " ออแอ้ ออแอ้ แอ้ๆๆ" เท่านั้น
"เดี๋ยวสินี้มันเรื่องอะไรกัน เสียงของเด็กทารกเหรอ ทำไมเสียงของฉันถึงเป็นเสียงเด็กทารกไปได้ล่ะ"
หยุนเจินพยายามรวบรวมสติ แล้วค่อยๆมองสำรวจดูรอบๆเท่าที่ทำได้ นางนอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ลำต้นตั้งตรงสูงตระหง่าน ใบไม้แตกออกเป็นพุ่มเหมือนดอกเห็ด กำลังปกคลุมร่างกายของนางเหมือนร่มคันใหญ่ยักษ์คันนึง
นางชูแขนขึ้น กลับเห็นเป็นอุ้งมือน้อยที่มีนิ้วมือจิ๋วๆ ห้านิ้วประดับอยู่
" นี้มันอะไรกัน ฉันโดนย่อส่วนเหรอ หรืออยู่ดีๆก็กลายเป็นเด็กทารก แล้วยังมาอยู่ในที่แปลกประหลาดแห่งนี้อีก"
"ครื้นนนนนนนนนนนน ตู้มมมมมม โคร้มมมมมม" หยุนเจินได้ยินเสียงพายุฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง นางอยากขยับลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายเจ้ากรรมไม่สามารถขยับได้ตามใจนึก
ทำได้แค่ขยับแขนขาชี้ไปมา เหมือนปูที่หงายท้องแล้วพยายามจะพลิกตัวแต่ก็พลิกไม่ได้ ได้แต่ชูแข้งชูขาชักดิ้นแด่วๆอยู่อย่างนั้น
นางกรีดร้องอย่างไร้สุ่มเสียงพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำของตัวเอง ในความทรงจำสุดท้ายก่อนที่จะมาอยู่ที่นี้ นางกำลังเดินทางไปพบลูกค้าที่ต่างเมือง แล้วก็เกิดอบุัติรถชนหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
"นี้ฉันตายแล้วเหรอ... แล้วทำไมฉันต้องมาอยู่ในร่างของเด็กทารกด้วยเล่า"
"แง แง๊ อุแว๊ อุแว้" นางเปล่งเสียงร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ แต่กลับเป็นเสียงเด็กร้อง อุ้แว้ อุแว้
"อุ้แว้....งั้นเหรอ...นี้มันเรื่องตลกแบบไหนกัน"
ยังไม่ทันให้นางได้ตัดพ้อกับชีวิตที่กลับตลาปัตรจากหน้ามือเป็นหลัง... ก็ได้ยินเสียงฟ้าคำรามขึ้นอีกระลอกและเสียงเห่าหอนของเหล่าหมาป่านับสิบประสานกันระงม ชั่วอึดใจ หมาป่าตัวใหญ่มหึมานับสิบตัว ก็พากันมายืนจังก้า ล้อมรอบร่างของทารกน้อย หมาป่าแต่ละตัว ดวงตาคมกริบฉายแววดุดัน ดวงตาที่เรียวยาวนั้นสะท้อนกับแสงของสายฟ้าฟาด มองเห็นดวงตาเป็นประกายสีแดงสด สวยงามและชวนน่ากลัว
ยังไม่ได้มีเวลาให้เสียใจมากนัก ทากรน้อยหยุนเจินก็ถูกหนึ่งในหมาป่าคาบขึ้นมา
"ทั้งพายุฝน และหมาป่า นี้ฉันต้องมาตายอีกครั้งในร่างของทารกน้อยอย่างนั้นเหรอ"


ยี่สิบเอ็ดปีก่อน ... ในคืนที่ไร้แสงจันทร์ ณ พระตำหนักเหม่ยฮวา ที่พำนักของพระชายาเอกแห่งแคว้นต้าเซี่ย ได้เกิดเรื่องดีและเรื่องร้ายขึ้นพร้อมกัน พระชายาเอกหลี่ฟางหรงได้อุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของอ๋องหลี่เฟยหมิงเจ้าผู้ครองแคว้นตาเซี่ย ในคืนที่องค์ชายน้อยประสูติ กลับเกิดเรื่องราวที่เป็นโศกนาฏกรรมที่ไม่อาจหวนคืน หลี่ฟางหรง นางรู้ตัวแล้วว่าถูกลอบวางยาพิษมาเป็นเวลานาน พิษนั้นค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ภายในร่างกายทีละน้อย กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไป ผู้คิดร้ายนั้นช่างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก หวังให้นางแม่ลูกต้องตกตายไปพร้อมกัน หลี่ฟางหรงทำได้เพียงฝืนกัดฟันทนใช้พลังเฮือกสุดท้าย รวบรวมพลังทั้งหมดมาอยู่ที่จุดๆ เดียว หวังเพียงสามารถคลอดลูกน้อยออกมาได้อย่างปลอดภัย
ภายในตำหนัก หลี่ฟางหรงสั่งการอย่างเฉียบขาดแก่มามาคนสนิทเพื่อถ่ายทอดสารให้องค์รักษ์ที่ไว้ใจได้นำความไปแจ้งต่อท่านพ่อของนาง "ข้าคงไม่สามารถอยู่ปกป้องลูกของข้าได้แล้ว คงได้แต่หวังพึ่งพวกท่านช่วยปกป้องลูกของข้าแทนข้าด้วย" นางกล่าวด้วยน้ำตาที่นองหน้า แต่น้ำเสียงยังคงหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ เสียใจ และ เสียดาย
"พระชายา ฮือๆๆๆๆ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะปกป้ององค์ชายน้อยด้วยชีวิตของข้าอย่างแน่นอน" มามาพูดไปร้องไห้ไป น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะอื้น เจ็บปวดจนสุดจะกลั้น ใบหน้าของหลี่ฟางหรงเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ดวงตาล้วนเป็นรอยยิ้มที่ซาบซึ้ง จ้องมองไปที่มามาด้วยความอ่อนโยน
"ท่านหมอ ท่านช่วยพระชายาของข้าไม่ได้จริงๆหรือ" น้ำเสียงของมามาเต็มไปด้วยความวิงวอน ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก หมอหลวงเฉาทำได้เพียงส่ายหน้า ไม่ใช่เขาไม่อยากช่วย
แต่เพราะช่วยไม่ได้ ร่ายกายของพระชายาเอกอ่อนแอมากเกินไป ฝืนทนมาได้ขนาดนี้ ก็นับว่าถึงขีดสุดแล้ว
ภายนอกตำหนัก อ๋องหลี่เฟยหมิงยืนแทบจะไม่ติดพื้น ฝีเท้าของเขาขยับไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในตำหนัก แต่กลับถูกขวางไว้โดยเหล่าพระสนมและข้าราชบริพาร
"ท่านอ๋องจะทรงเข้าไปไม่ได้นะ พะยะค่ะ" ฉินกงกง กล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความตื่นเต้น
"ท่านอ๋องได้โปรดอย่างทรงร้อนพระทัยไปเลยเพคะ พี่หญิงและลูกจะต้องปลอดภัยแน่เพคะ" พระสนมเต๋อหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม พลางเอื้อมมือไปกอบกุมมือของท่านอ๋องด้วยความอ่อนโยน
"ขอท่านอ๋องอย่าทรงร้อนพระทัย" เหล่าพระสนมและข้าราชบริพารต่างคุกเข่าและกล่าวอย่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
หลี่ฟางหรง สองมือกำผ้าแน่น นัยน์ตาแดงก่ำ ตัวนางสั่นสะท้าน พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้าย ฝืนทนคลอดลูกน้อยออกมา สิ้นเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ทารกน้อยก็ออกมาลืมตาดูโลก หมอตำแยรีบตัดสายรก ก่อนนำเด็กไปล้างทำความสะอาดและส่งให้แก่มามา "พระชายา เป็นองค์ชายน้อย เพคะ ดูสิเพคะ" มามาอุ้มเด็กเข้ามา วางไว้บนมือของหลี่ฟางหรง นางมองดูใบหน้าน้อยๆ ที่ยังไม่ลืมตานั้น ด้วยสายตาอาวรณ์และรักใคร่
พลันจิตใจของนางกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด รู้สึกถึงสายใยแห่งความผูกพันที่พันผูกมาตั้งแต่ชาติปางก่อน เป็นความรู้สึกอบอุ่นเต็มตื้นในหัวใจ "ลูกแม่ แม่... ชาตินี้แม่คงไม่สามารถอยู่กับเจ้าได้แล้ว" หลี่ฟางหรงเอ่ยอย่างหัวใจสะลาย ก่อนจะจูบลงที่หน้าผากน้อยนั้น ทารกน้อยกระพริบตาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแบบไม่เต็มที่
หมอตำแยและหมอหลวงช่วยกันอย่างพัลวันในการห้ามเลือดให้แก่พระชายาเอก ทั้งทำความสะอาดทั้งห้ามเลือด ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและวุ่นวายไปหมด ในชั่วพริบตาเดียว หลี่ฟางหรงรู้สึกเหมือนตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง พลันเส้นพระเกศาที่ดกดำและยาวสลวยได้แปรเปลี่ยนเป็นผมขาวเหลือบเงินทั่วทั้งศีรษะ
"อ๊าย พระชายา พระชายา ฮือๆๆๆๆๆๆ" มามากรี๊ดร้องออกมาอย่างสิ้นสติ ตกใจกับภาพตรงหน้าอย่างสุดขีด สิ้นเสียงร้องของมามา อ๋องหลี่เฟยหมิง ก็อดทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว พุ่งพรวดเข้าไปในตำหนักทันที
เมื่อพบเห็นภาพเบื้องหน้า เขาชะงักงันไปชั่วขณะ หัวใจของเขาบีบตัวแน่น เปลวไฟในดวงตาลุกโชน เปล่งน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและมีพลังออกไปอย่างเดือดดาล "เกิดอะไรขึ้นกับพระชายา ทำไมนางถึงเป็นแบบนี้"
"พระอาญามิพ้นเกล้าพะยะค่ะ พระชายาทรงเสียเลือดมาก พระวรกายอ่อนแอ จึง... จึง..." หมอหลวงเฉา คุกเข่าลงอย่างอ่อนแรง กล่างด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "รีบช่วยพระชายาของข้า ถ้านางเป็นอะไรไป หัวของพวกเจ้าก็ไม่ต้องเก็บไว้" "พระอาญามิพ้นเกล้าพะยะค่ะ หม่อมฉันไร้ความสามารถ หม่อนฉันสมควรตาย หม่อนฉันสมควรตาย" เหล่าหมอหลวง และหมอตำแย รวมถึงข้าราชบริพารในพระตำหนัก ต่างพากันคุกเข่าเอาหัวโขกพื้นซ้ำๆ ด้วยความหวาดกลัว
"อย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ" หลี่ฟางหรงนอนหายใจรวยริน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง นางรู้ว่าเวลาของนางใกล้มาถึงแล้ว นางยกมือที่ขาวซีดขึ้นมาอย่างไร้เรี่ยวแรง อ๋องหลี่เฟยหมิงรีบเข้าไปนั่งกอบกุมมือของนางทันที
หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ มือของนางเย็นเฉียบ ความเย็นยะเยือกนั้นส่งไปถึงภายในหัวใจของเขา นี้ยังเรียกว่ามือมนุษย์ได้อยู่หรือ หัวใจของเขาชาวูบ กระแสความเจ็บปวดไหลเวียนอยู่ภายในทรวงอก
"น้องหญิงเจ้าอย่าเพิ่งพูดเลย ข้าจะให้หมอหลวงรักษาใจให้ได้" เขากล่าวอย่างอ่อนโยน แววตาแฝงไปด้วยความกังวล ไม่แม้แต่จะชายตามองลูกชายของเขา ที่นอนอยู่ข้างๆ หลี่ฟางหรงด้วยซ้ำ
"รีบไปตามหมอหลวงทั้งหมดมา ยาในท้องพระคลังอันไหนดีที่สุดก็ให้ขนออกมาให้หมด จะใช้วิธีไหนก็ตาม ต้องรักษาพระชายาให้ได้"
"ท่านอ๋องได้โปรดสงบใจ พี่หญิงเป็นคนดีสวรรค์ต้องคุ้มครองพี่หญิงให้ปลอดภัยเป็นแน่เพคะ" สนมเต๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายน้ำ แต่แววตาแฝงไปด้วยความสะใจ
"อุ้ย พี่หญิงผม... ผมของท่าน" สนมหลิวอุทานออกมาด้วยความตกใจ สนมคนอื่นๆ รวมถึงข้ารับใช้ต่างก็ตกใจไปด้วย "ออกไปให้หมด ไม่มีคำสั่งข้า นอกจากหมอหลวงก็ห้ามใครเข้ามา" คำสั่งเด็ดขาดทรงพลัง ถือเป็นประกาศิต มิมีผู้ใดไม่กล้าทำตาม "ท่านอ๋องโปรดอย่างทรงกริ้ว ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ" องค์รักษ์พากันมาเชิญผู้คนออกไปนอกตำหนัก เหล่าหมอหลวงก็มาถึงพอดี
"รีบเข้าไปตรวจดูพระชายา" อ๋องหลี่เฟยหมิงกล่าวพลางลุกขึ้น หลบให้หมอหลวงเข้าไปที่เตียงบรรทม เลือดในกายของหลี่เฟยหรง ไหลออกมาเหมือนสายน้ำ ไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด นางเริ่มจะหมดลมเต็มทีแล้ว
"ท่านอ๋องเพคะ ได้โปรดอย่าทรงร้อนพระทัย ต้องระวังพระวร..." คำพูดยังไม่สิ้นสุด น้ำเสียงเย็นชาดุดันก็แทรกขึ้นมาก่อน "ใครใช้ให้เจ้าอยู่ที่นี้ ข้าสั่งให้ออกไปให้หมด"
"หม่อม... หม่อมฉัน น้อมรับพระบัญชา" สนมเต๋อกล่าวรับอย่างว่าง่าย แต่ภายในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง นางก้าวเดินออกจากตำหนักด้วยความไม่ยินดี
"พระอาญามิพ้นเกล้าพะยะค่ะ พระวรกายของพระชายาอ่อนแอเกินไป ทั้งยังเสียเลือดมาก ขอท่านอ๋องได้โปรดประหารพวกกระหม่อม พวกกระหม่อมทำอย่างสุดความสามารถแล้วพะยะค่ะ" เหล่าหมอหลวงต่างกล่าวออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ด้วยความสั่นเทา
"ท่านอ๋องเพคะ" เสียงเรียกอย่างโรยแรง ทำให้อารมณ์โกรธที่มีต่อหมอหลวงชะงักงันไป เขากลับไปนั่งกุมมือของหลี่ฟางหรงอีกครั้ง "อย่าทรงกล่าวโทษใครเลยเพคะ หม่อมฉันรู้ร่างกายของตัวเองดี ห่วงก็แต่ลูกของเรา แค่กๆๆ" นางแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว ฝืนพูดออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่จะกระอักเลือดออกมา
"เขาเป็นลูกของท่าน... ท่านต้องปก..." คำพูดยังไม่สิ้นสุด คนก็จากไปแล้ว ใบหน้าของหลี่ฟางหรงไม่เหลือสีเลือดแล้ว เนื้อตัวเย็นเฉียบ ดวงตาที่แดงก่ำแข็งค้างจนปิดไม่ลง
พลันใดนั้นองค์ชายน้อยก็แผดเสียงร้องไห้ดังจ้าออกมา อ๋องหลี่เฟยหมิง เหลือบมององค์ชายน้อยแวบนึง แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เจ้าลูกคนนี้เกิดมาก็ทำให้แม่ตัวเองต้องตาย ข้ายังจะยินดีได้ลงอีกหรือ
ท้องฟ้าที่เดิมสงบนิ่งทันใดนั้นก็ก่อเกิดเป็นพายุฝนโหมกระหน่ำ ท้องฟ้าคำราม ทั้งฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้าง
ภายในพระตำหนักมีแต่เสียงร่ำไห้ เหล่าข้าราชบริพาร ต่างก้มกราบหน้าผากโขกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าและกู่ร้องทั้งน้ำตา "พระชายา พระชายา ฮือๆๆๆๆๆๆ"
แสงเทียนสั่นไหว กลีบดอกเหมยร่วงหล่นจากต้นปลิวกระจายไปตามสายลม ภายในพระตำหนักเหม่ยฮวา เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน อ๋องหลี่เฟยหมิงยังคงกอดร่างของหลี่ฟางหรงอยู่
ในใจเต็มไปด้วยความโศกาอาดูร ก่อนที่จะค่อยๆ ปล่อยร่างไร้วิญญาณของนางให้นอนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา จัดมือของนางให้อยู่ตรงหน้าอก ใช้ฝ่ามือลูบปิดตาให้นางอย่างบางเบา จูบลงที่หน้าผากลึกล้ำอยู่เนิ่นนานกว่าจะถอนริมฝีปากออกมา ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างของนาง และลุกเดินจากไป
หลี่ฟางหรงนอนอย่างสงบนิ่ง เหล่าบ่าวไพร่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ทั้งเสียงร้องของเด็กทารก และเสียงสะอื้นร่ำไห้ดังประสานกับเสียงคำร้ามของฟ้าฝน ราวกับว่ามาร่วมไว้อาลัยให้กับการจากไปของนาง
ในตำหนักตำหนักเหม่ยฮวาแผ่รังสีแห่งความเยือกเย็น อ๋องหลี่เฟยหมิงยื่นอยู่หน้าพระตำหนัก มองดูดอกเหมยที่ปลิดปลิว ดอกเหมยที่นางชอบที่สุด ชายารักของเขาจากไปแล้ว เหลือไว้เพียงความเงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยว
องค์ชายน้อยยังคงแผดเสียงร้องไห้ไม่หยุด ประหนึ่งรู้ว่าแม่ของเขาได้จากเขาไปอย่างไม่ย้อนคืน
ในปีที่หลี่เฟยหลงถือกำเนิด ก็คือจุดเริ่มต้นโศกนาฏกรรมของเขา ท่านแม่ได้จากไปอย่างไม่หวนกลับ ท่านพ่อรังเกียจและชิงชังต่อเขา ต้องใช้ชีวิตอยู่ในวังวนแห่งความอำมหิต หลี่เฟยหลงนอนอยู่บนเตียงหยกอัคคี หวนคิดถึงเรื่องราวที่ท่านตาได้เล่าให้เขาฟัง เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความเคียดแค้นก็เอ่อท่วมท้นเข้ามาภายในจิตใจ หลี่เฟยหลงนอนจ้องมองไปยังด้านบน แววตาซับซ้อน ความรู้สึกโหวงเหวงอ้างว้างเกาะกุมหัวใจ นัยน์ตาสีฟ้าคู่งามค่อยๆ เคลื่อนตัวปิดลงอย่างช้า ๆ


"สวบ สวบ สวบ" หมาป่ายักษ์ขนฟูฟ่องสามตัวกำลังวิ่งไล่แม่นางน้อยชุดแดงผู้หนึ่งอย่างไม่ลดละ แม้ขนาดตัวของหมาป่าจะใหญ่มาก แต่ก็ยังคงคล่องแคล่วและปราดเปรียว เด็กน้อยชุดแดงก็ว่องไวไม่แพ้กัน
แม้ดูแล้วจะเป็นเพียงแม่นางน้อยที่อายุไม่น่าจะเกิน 10 ปี แต่ฝีเท้าในการวิ่งนั้นรวดเร็วเหมือนลมกรด นางวิ่งมาเกือบครึ่งทางของหุบเขา แต่ลมหายใจยังสม่ำเสมอ ไม่แสดงอาการเหนื่อยออกมาเลยแม้แต่น้อย
นางวิ่งมาสุดที่ทางตัน ด้านหน้าเป็นเหวลึก มีต้นไม้ใหญ่ขวางทางอยู่ตรงขอบเหว ด้านหลังก็มีสามหมาป่ายักษ์ยืนจ้องพร้อมตะครุบนางได้ทุกเมื่อ ใบหน้าแดงระเรื่อของนางปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตั้งท่าวิ่งไปทางต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว นางใช้เท้าทั้งคู่วิ่งขึ้นไปถึงกลางของต้นไม้ แล้วใช้แรงที่ฝ่าเท้าถีบต้นไม้เพื่อดันตัวเองให้ลอยกลับหลัง "ฟึ้บ ฟึ้บ ฟึ้บ" นางตีลังกาม้วนตัวกลับหลังกลางอากาศไปทางด้านหลังของหมาป่าทั้งสาม ก่อนจะกระโดดขึ้นขี่หนึ่งในสามหมาป่า เกิดเป็นภาพซ้อนทับจากแม่นางแน่งน้อยเติบโตเป็นสาวสวย งามสง่าประดุจหงส์เพลิง นางก็คือหยุนเจินนั้นเอง พรุ่งนี้นางจะอายุครบ 18 ปีแล้ว ตั้งแต่ที่เริ่มเดินได้ นางกับพี่หมาป่าก็เล่นวิ่งไล่กันแบบนี้ไปทั่วหุบเขาจันทรา แต่หาใช่การวิ่งเล่นธรรมดาไม่ หากคือการฝึกฝนอย่างหนึ่ง การฝึกไล่ล่า จู่โจม และเอาตัวรอดเยี่ยงหมาป่า
"พี่หมาป่า ข้าชนะแล้ว" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสแฝงไปด้วยความซุกซน ก่อนจะพลิกตัวลงจากหลังของหมาป่า ด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าขาวเนียนผุดผ่องของนาง เปล่งประกายสีเลือดออกมา
บนหน้าผากปรากฏหยดน้ำซึมออกมาเล็กน้อย ดวงตากระจ่างสดใส นัยน์ตาดำขลับเหมือนลูกแก้วแวววาวเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต ริมฝีปากฉ่ำน้ำสีแดงระเรื่อเหมือนกลีบกุหลาบ นางสวมชุดสีแดงทะมัดทะแมงพอดีตัว
ผมดำสลวยถูกรวบขึ้นอย่างเรียบง่ายผูกด้วยเถาวัลย์ที่ดูเหนียวเป็นพิเศษ แม้จะไร้เครื่องประดับใดๆ แต่ก็มิอาจกลบความงามที่ดูสูงส่งของนางได้เลย
"เจ้าสี่ เจ้าเก่งขึ้นมาก" เหล่าพี่หมาป่าต่างห้อมล้อมเข้ามาชื่นชมนางด้วยท่าทางที่รักใครและเอ็นดู ใช่แล้วตอนนี้นางก็คือเจ้าสี่ กลายเป็นน้องสาวของสามหม่าป่ายักษ์โดยสมบูรณ์
"เรากลับไปที่ถ้ำหมาป่ากันดีหรือไม่" สามหมาป่าพยักหน้า ต่างพากันมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของพวกเขา
ภายในหุบเขาจันทรางดงามราวภาพวาด เหมือนดินแดนแห่งสรวงสวรรค์แห่งหนึ่ง แวดล้อมไปด้วยทัศนียภาพที่งามงด เต็มไปด้วยพลังแห่งชี่ทิพย์ไม่แตกต่างจากภายในมิติแห่งแหวนหยกโลหิต โดยเฉพาะตรงถ้ำหมาป่า จะมีชี่ทิพย์ไหลเวียนอยู่เป็นปริมาณมาก หมาป่าทุกตัวจึงเติบโตอย่างแข็งแรงและมีอายุยืนยาว เจ้าหนึ่ง เจ้าสอง และ เจ้าสาม ก็โตเต็มวัยตั้งแต่นางอายุได้ 6 เดือน ตัวโตเหมือนหมี น้ำหนักน่าจะมากกว่า 100 ชั่ง เป็นหมาป่ายักษ์ที่มีขนพองฟูและหนานุ่ม นอนกอดก็อุ่น ขึ้นขี่ก็นุ่มสบาย
ก่อนถึงทางเข้าถ้ำหมาป่า จะได้กลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้มาแต่ไกล เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆจะพบต้นหอมหมื่นลี้อยู่เต็มไปหมด กลิ่นหอมฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่ว มีขบวนผีเสื้อบินมาดอมดมเพิ่มสีสันให้มีชีวิตชีวามากขึ้นไปอีกขั้น หลังจากเดินผ่านต้นหอมหมื่นลี้เข้ามา จะพบกับสวนดอกท้อที่ขึ้นเรียงรายอยู่มากมาย ดอกท้อกำลังบานสะพรั่ง มองแล้วให้ความรู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างมาก ภายในสวนดอกท้อ ยังมีบ่อน้ำแร่ร้อนบริสุทธิ์ อุดมไปด้วยแร่ธาตุที่ดีต่อร่ายกาย ซ้ำยังช่วยรักษาบาดแผลภายใน สามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บภายในให้ดีขึ้นได้หกถึงเจ็ดส่วน
เมื่อผ่านทุ่งดอกท้อเข้ามา จะพบกับปากทางเข้าถ้ำหมาป่า มีราชาต้นไม้ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้า แค่มองก็ให้ความรู้สึกสูงส่งเหนือต้นไม้ทั้งปวง ลำต้นขนาดสิบคนโอบ ใบไม้รูปดาวสีหยกเปล่งประกาย ตรงกลางของใบไม้ออกดอกรูปหยดน้ำ ใบไม้รูปดาวรวมตัวกันเป็นพุ่มทรงกลมกระจายอยู่ทั่วทุกกิ่งก้าน ยามค่ำคืนจะเปล่งแสงออกมา เหมือนแสงของหิ่งห้อย หนึ่งเขียว หนึ่งขาว สว่างเจิดจ้า งดงามเหนือจินตนการ
ราชาแห่งต้นไม้ หยั่งรากลึก เหยียดต้นสูงมั่นคง ทนทานต่อกาลเวลา อยู่คู่กับถ้ำหมาป่ามานับพันปี
ว่ากันว่าหยดน้ำก็คือดวงวิญญาณของบรรพบุรุษหมาป่า เมื่อตายจากก็มิได้ไปลับ แต่กลายเป็นดอกไม้หยดน้ำ อยู่เคียงคู่กับราชาแห่งต้นไม้ คอยปกปักษ์รักษาลูกหลานแห่งหมาป่าจันทราสืบต่อไปชั่วกาลนาน
พื้นที่รอบถ้ำหมาป่า ปกคลุมไปด้วยชีทิพย์ แผ่รัศมีแห่งดินแดนเซียน แค่สูดดมก็สบายกายสบายใจเป็นอย่างมาก
ด้านข้างทั้งสองของถ้ำหมาป่ามีแปลงสมุนไพรหลากหลายชนิดที่หยุนจุนได้ปลูกเอาไว้ ล้วนเป็นสมุนไพรล้ำค่า เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต ระยะเวลา 18 ปี นางสำรวจไปทั่วหุบเขาจันทรา เก็บสมุนไพรหายากมากมาย ทั้งนำมาปลูกในมิติแห่งแหวนหยกโลหิต และปลูกที่ถ้ำหมาป่า ตอนนี้นางมีสมุนไพรมากมายก่ายกอง ที่มองเห็นเป็นตัวเงินเต็มกระบุง นางได้ใช้เวลาไปอย่างคุ้มค่า ทุกวันล้วนเต็มไปด้วยความสุข ในแต่ละวันนอกจากหาสมุนไพรแล้ว นางก็เข้าไปเรียนรู้ฝึกวิชากับพี่ไป๋หลินในมิติแห่งแหวน และภายนอกมิตินางก็ฝึกวิชากับพวกพี่หมาป่า
ภายในถ้ำหมาป่านั้นกว้างขวาง มีรัศมีของความน่าเกรงขามเปล่งออกมา แต่ให้ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น อย่างน่าประหลาดใจ
"แม่หมาป่า ข้ากลับมาแล้ว" นางพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมกระโดดกอดแม่หมาป่า
"เจ้าเหนื่อยหรือไม่ หิวหรือเปล่า" แม่หมาป่า เอ่ยถามอย่างอ่อนโยน สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่
"แค่ได้กอดแม่หมาป่า ข้าก็หายเหนื่อย หายหิวเป็นปลิดทิ้งเลย"
"แค่กอดท่านแม่ พวกข้าก็หายเหนื่อย และไม่หิวเช่นกัน" หมาป่าสามพี่น้องกล่าวอย่างประจบประแจง พากันห้อมล้อมเข้ามาเบียดหยุนเจินจนนางหายใจแทบไม่ออก
หยุนเจินกลอกตามองบนจนมองไม่เห็นลูกตาดำสนิทของนาง "หมาป่ายักษ์ก็ปัญญาอ่อนได้สินะ"
หลังจากพูดคุยอยู่กับแม่หมาป่าสักพัก นางก็ปลีกตัวเข้าไปหาพี่ไป๋หลินในมิติแห่งแหวนหยกโลหิต พี่ไป๋หลินนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้โยกหน้าระเบียงของเรือนไม้ไผ่ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าศีรษะ นางสวมใส่อาภรณ์สีขาว ผมถูกรัดขึ้นไปครึ่งศรีษะ ผูกด้วยผ้าสีขาวไร้ลวดลาย ดูเรียบง่าย แต่สะอาดสะอ้าน ให้ความงดงามประหนึ่งนางฟ้าแดนสวรรค์
"เจ้ามาถึงแล้ว ทำไมไม่เรียกข้า" พี่ไป๋หลินกล่าวด้วยใบหน้าสง่างามสงบนิ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายลม
"ใบหน้าตอนพี่หลับ งดงามยิ่งหนัก ข้าอยากมองให้นานๆเสียหน่อย"
"เจ้าก็ยังคงปากหวาน เจ้าเล่ห์ เฉกเช่นวันวาน" พี่ไปหลินพูดด้วยรอยยิ้ม พร้อมใช้นิ้วมือเรียวยาวบีบจมูกของนางอย่างรักใครเอ็นดู
"พรุ่งนี้เจ้าก็จะอายุครบ 18 ปีแล้ว ก็สามารถออกจากหุบเขาจันทราได้ เจ้าเตรียมพร้อมดีแล้วใช่หรือไม่"
"อื้ม" นางตอบรับคำหนึ่งด้วยความกลัดกลุ้ม ก่อนกลับไปยังถ้ำหมาป่า
เดิมทีนางควรดีใจ นางอยากออกไป อยากเดินทาง อยากท่องเที่ยวและสำรวจโลกกว้างให้มากที่สุด แต่พอถึงวันที่ต้องจากไปแล้วจริงๆ กลับรู้สึกเหน็บหนาวในจิตใจ
พระอาทิตย์ลาลับขอบขอบฟ้าแล้ว นางกลับเข้ามาในถ้ำหมาป่า เดินเข้าไปกอดซุกแม่หมาป่า แม่หมาป่ายังเหมือนเช่นเคย ปล่อยกลิ่นอายอ่อนโยนออกมา สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ แสดงถึงความห่วงใย แม้ไม่เอ่ยคำใด ก็เหนือกว่าพันวาจาหมื่นถ้อยคำ ให้ความรู้สึกอบอุ่นไปถึงก้นบึ้งหัวใจ ความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ทำให้นางรู้สึกอาลัยอาวรณ์เป็นอย่างมาก


พระจันทร์ลูกกลมโตสุกสว่างเปล่งประกายแสงเรืองรองโดดเด่นท่ามกลางผืนนภาที่มืดมิด แสงจันทร์นวลผ่อง ให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก ในค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวงส่องสกาวงดงามเหมาะแก่การยลโฉมจันทร์และอาบแสงจันทร์อันอ่อนโยน แต่ในเมืองหานตงกลับเงียบสงัด ประหนึ่งเมืองร้างก็ไม่ปาน
ประตูเมืองสีดำสลักลวดลายพยัคฆ์ดูแข็งแรงดุจขุนเขาได้ถูกปิดลงตั้งแต่ยามเซิน ด้านบนของกำแพงเมืองมีรูปปั้นพยัคฆ์สีดำทมิฬตั้งตระหง่านอยู่มุมซ้ายและขวาของกำแพงเมืองแผ่รัศมีอันน่าเกรงขามออกมา
ทั่วทั้งตัวเมืองอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเย็นยะเยือก ให้ความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงส่วนลึกของกระดูก แม้แสงจันทร์จะสุกใสเพียงใด ก็มิอาจสาดส่องความอบอุ่นมาถึงเมืองหานตงได้เลย
ในทุกๆเดือนเมื่อคืนพระจันทร์เต็มดวงเวียนมาบรรจบ ทุกครอบครัวต่างพากันปิดประตูบ้านเรือนมิดชิด ไม่กล้าเยื้องกายออกมา ไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งสุ่มเสียง ทำได้เพียงซ่อนตัวในอยู่ในความมืดด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง รอคอยดวงตะวันให้ฉายแสงขึ้นมาอีกครั้งในรุ่งขึ้นอย่างเงียบเชียบ
ทางใต้สุดของเมืองหางตง มีจวนขนาดใหญ่ตั้งสง่าอยู่ท่ามกลางความเปล่าเปลี่ยว พื้นที่รอบข้างในรัศมีสามลี้ไร้บ้านเรือนของผู้คน ตอกทางเข้าไปสู่จวนทั้งสองข้างทางปลูกต้นสน สูงส่งสง่าให้ความรู้สึกหาญกล้า ยามกลางวันปกคลุมไปด้วยความร่มรื่น เขียวขจี แต่ยามกลางคืนดูเหมือนเงาของภูติผีที่ยืนเรียงราย ชวนให้หวั่นกลัว จนไม่อยากเยื้องย่างเข้ามาใกล้แม้เพียงครึ่งก้าว
ภายในจวนจุดไฟส่องสว่าง พื้นที่รอบจวนมีทหารองค์รักษ์คอยอารักขาอยู่เป็นจำนวนมาก ในที่ที่มองไม่เห็นยังมีหน่วยองค์รักษ์ลับหน่วยต่างๆ คอยแอบซุ่มคุ้มกันอยู่ในเงาของความมืดมิด สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม เส้นเลือดที่ขมับปูดนูนออกมา สายตาสอดส่ายด้วยความระแวดระวัง มือกุมอาวุธไว้มั่น เตรียมพร้อมรบอยู่ตลอดเวลา
หน้าประตูจวนแขวนป้ายที่ไร้ชื่อใดๆสลักอยู่ แต่แม้ป้ายไร้ชื่อ แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่านี้คือจวนขององค์ชายสามแห่งแค้วนต้าเซี่ย หลี่เฟยหลง ซึ่งถูกขนานนามว่า เป็นปีศาจกินคนแห่งเมืองหานตง ว่ากันว่าในคืนเดือนเพ็ญ หลี่เฟยหลงจะกลายร่างเป็นปีศาจร้ายกระหายเลือด ไล่ฉีกกินเนื้อผู้คน แม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือ
ตลอดทั้งคืนจะมีเสียงร้องคำรามอันน่ากลัวประดุจเสียงอสูรกายที่มาจากนรก เสียงร้องโหยหวนหวีดแหลมประหนึ่งกรงเล็บของปีศาจที่คมกริบ บาดลึกลงไปในหัวใจของผู้คน ชวนให้ประหวั่นพรั่นพรึง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ต่างกลัวว่าหากเผลอเปล่งเสียงหายใจออกมา ประตูนรกก็จะเปิดต้อนรับเสียแล้ว
แต่หากในความเป็นจริงที่ไม่มีใครได้ล่วงรู้นั้น สำหรับหลี่เฟยหลง เมื่อพบหน้ากับจันทร์เต็มดวง ก็เปรียบเสมือนประสบกับขุมนรก เขาต้องทนเจ็บปวดจากพิษหมื่นบุปผาน้ำแข็ง เมื่อพิษกำเริบจะสูญเสียกำลังภายในทั้งหมด ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่ายกายได้ ร่างกายจะถูกห่อหุ้มด้วยผลึกน้ำแข็ง ถูกความเย็นจู่โจมเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยโลหิตที่ไหลออกมาเหมือนสายน้ำ ใบหน้าที่หล่อเหลาปรากฏเส้นเลือดสีแดงปูดขึ้นมา เขาทำได้เพียงนอนรับความทรมานที่เหมือนมีมีดนับพันเล่มคอยเชือดเฉือนอวัยวะภายใน เจ็บปวดรวดร้าวราวกับมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแท่งเข้าไปในร่างกายจากภายนอกถึงภายใน และจากภายในถึงภายนอก วนเวียนไปตลอดทั้งคืน เป็นความเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกแล่เนื้อเถือกระดูก
หลี่เฟยหลง นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหยกอัคคี ภายในถ้ำลับที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องคุ้มกันในช่วงที่เขาอ่อนแอที่สุด ทางเดียวที่จะเข้าไปในถ้ำลับได้ ต้องผ่านสวนป่าไผ่ทางด้านหลังของจวน ในป่าไผ่มีค่ายกลลวงตา และมีทางลับใต้ดินที่คดเคี้ยวเชื่อมต่อไปถึงถ้ำลับที่อยู่ใต้ดิน ภายในถ้ำยังมีค่ายกลสังหารอีกชั้นนึง แม้ถ้ำลับจะอยู่ลึกลงไปในพื้นที่ใต้ดิน แต่ก็โล่งกว้าง โปร่งสบาย มีอากาศถ่ายเทไม่อับชื้น เนื่องจากมีอากาศบริสุทธิ์ไหลเวียนเข้ามาจากปากปล่องของภูเขาไฟที่ตายแล้ว ซึ่งตั้งอยู่ด้านบนของถ้ำลับ ปากปล่องมีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย มีความสูงประมาณห้าจั้ง มีค่ายกลพิฆาตคอยป้องกัน หากมีผู้ใดคิดร้ายหวังเข้ามาสังหารหลี่เฟยหลงจากทางปากปล่อง ก็จะถูกชี่พิฆาตพุ่งสังหารทันที
ในถ้ำโล่งกว้าง มีเพียงเตียงหยกสีแดงเพลิงตั้งอยู่อย่างโดดเด่น เตียงหยกอัคคีปล่อยไอเพลิงแห่งความร้อนที่เหมือนลาวาออกมาอย่างต่อเนื่อง ความร้อนนี้สามารถหลอมละลายคนธรรมดาให้เป็นเถ้าถ่านได้เพียงพริบตา บนเตียงนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างงดงาม สวมอาภรณ์สีขาวบางเบา ที่ไม่สามารถบดบังร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยผลึกน้ำแข็งทั่วทั้งร่าง หลี่เฟยหลงนอนอยู่บนเตียงหยกอัคคีด้วยความนิ่งสงบ ร่างกายยังคงเย็นยะเยือก เตียงหยกอัคคีช่วยควบคุมพิษเย็นในกายเขาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ใบหน้าน้ำแข็งของเขายังคงเรียบเฉยประหนึ่งว่าความทุกข์ทรมานที่กำลังกัดกินร่างกายของเขาเข้าไปถึงในส่วนลึกของกระดูก เป็นเพียงเรื่องธรรมดามิคู่ควรให้เขาแสดงความเจ็บปวดใดๆออกมา
เสียงเข่นฆ่าที่เต็มไปด้วยความอาฆาตและเสียงกรีดร้องของเหล่าศัตรูนับสิบประสานกันระงมไปทั่วทุกสารทิศ บ้างทุกจัดการโดยสุดยอดหน่วยองค์รักษ์ลับ บ้างก็ถูกค่ายกลสังหารฟันขาดเป็นสองท่อน นักฆ่าชุดดำเหมือนภูติผีที่ไร้วิญญาณ ต่างดาหน้ากันเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวความตาย หมายมั่นจะสังหารลี่เฟยหลงให้จงได้ การฆ่าฟันที่เป็นเหตุการณ์นองเลือดนี้ดำเนินไปตลอดทั้งคืน จนเมื่อรุ่งเช้าได้มาเยือน เสียงอสูรกายที่ผู้คนต่างหวาดกลัวก็จางหายไป เหลือไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง และซากศพเต็มไปหมด
หลี่เฟยหลง นอนเบิกตาโพลง ดวงตาแดงก่ำของเขา ฉายแววเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว ที่ไม่สามารถออกไปช่วยปกป้องและสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเหล่าองค์รักษ์ของเขาได้ ดวงตะวันมาทักทายขอบฟ้าแล้ว แต่หลี่เฟยหลงยังคงทำได้เพียงนอนนิ่งอยู่บนเตียงหยกอัคคี พลังพิษกัดกร่อนร่างกายได้สลายไปแล้ว แต่ผลึกน้ำแข็งค่อยๆระเหยเป็นไออย่างช้าๆ เขาต้องใช้เวลาอยู่อย่างน้อยสามวันผลึกน้ำแข็งจึงจะหายไปหมด แววตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยโลหิตถูกแทนที่ด้วยนัยน์ตาสีฟ้างดงามเหมือนผลึกอัญมณีสีฟ้าครามจากท้องทะลที่ซ้อนทับกันจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง เป็นความงามที่ผู้คนต่างเกรงกลัว จนถูกขนานนามว่าเป็นปีศาจร้ายกินคน แต่ตอนนี้ปีศาจร้ายอย่างเขาทำได้เพียงเป็นปีศาจจำศีล ที่รอฟื้นฟูให้กำลังภายในกลับมาดั่งเดิม


เช้ามืดก่อนตะวันจะขึ้น หยุนเจินน้อยได้ตื่นขึ้นมาอยู่ในที่แปลกประหลาดอีกครั้ง ในที่ที่แปลกประหลาดนี้ช่างสวยงามยิ่งนัก ภายใต้ท้องฟ้าที่แลดูมืดมิด ถูกประดับประดาไปด้วยดาวงดาวที่แขวนเรียงรายส่องประกายพรากพราวทั่วผืนฟ้า ตรงสุดขอบฟ้าปรากฏลำแสงสีเขียวเรืองรองส่องประกายระยิบระยับ สะท้อนกับพื้นน้ำของทะเลสาบ ช่างงดงามประหนึ่งไม่ใช่ดินแดงของโลกมนุษย์
"นี้คือแสงเหนื... นี้ฉันกำลังฝันอยู่งั้นเหรอ"
เพียงชั่วครู่ก็ได้ปรากฏความงามอีกระลอกนึงขึ้นมาแทนทีความงามตรงหน้า ท้องฟ้าที่พรากพรายไปด้วยดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นท้องฟ้าสีครามสดใส ขอบฟ้าถูกย้อมเป็นสีส้มแดงเคลือบทอง สาดส่องสีสันสวยงาม ลงบนท้องฟ้าสีคราม ปรากฏเป็นภาพที่ชวนให้ลุ่มหลงและรู้สึกอบอุ่น ก่อนที่ดวงอาทิตย์สีแดงเพลิงลูกกลมโตจะค่อยๆโผล่พ้นผิวน้ำ ลอยขึ้นไปแขวนอยู่บนท้องฟ้างดงามตระการตาจนหาที่เปรียบไม่ได้
พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า กระทบผิวน้ำ ก่อเกิดประกายแวววาว เหมือนผืนน้ำถูกปกคลุมไปด้วยอัญมณีที่กำลังเต้นระบำ ให้ความรู้สึกอบอุ่นเต็มตื้นในหัวใจ
"โอ้โห ไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นที่สวยงามขนาดนี้มาก่อนเลย"
หยุนเจินน้อย เอ่ยขึ้นพร้อมอ้าปากค้างที่หุบยังไงก็หุบไม่ลง พลันใดนางก็ขยับตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อดื่มด่ำกับความงดงามตรงหน้า นางอยากเก็บภาพงดงามนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ ความงามนั้นทำให้นางไม่ได้สังเกตว่านางนั้นขยับตัวได้แล้ว... จนได้ยินเสียงเรียกที่ไม่คุ้นเคยที่ข้างหู ปลุกหยุนเจินน้อยให้ตื่นขึ้นจากภวังค์
"เด็กน้อยเจ้าตื่นแล้วหรือ" งูขาวตัวเล็กท่าทางเป็นมิตรกำลังพูดกับนาง
"งะงะงู งู!!! เหรอ งูพูดได้ด้วย" หยุนเจินร้องออกมาด้วยความตื่นตะลึง นางกระเถิบถอยหลังอย่างไม่ระวังจนล้มก้นจ้ำเบ้า มือน้อยๆของนางสัมผัสได้ถึงสายน้ำที่เย็นเฉียบ
" น้ำเหรอ นี้มันบนผิวน้ำ ฉันยืนอยู่บนผิวน้ำ" นางตะโกนออกมาด้วยความตกใจอีกครั้ง หัวใจของนางสั่นระรัว
นางไม่รู้ว่าควรจะตกใจด้วยเรื่องไหนก่อนแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางตอนนี้ ล้วนแปลกประหลาดและรวดเร็ว จนนางไม่สามารถใช้สมองอันน้อยนี้ วิเคราะห์ออกมาได้ทัน
"นี้มันเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่นะ" นางเอ่ยมาด้วยแววตาสับสน
"เจ้าไม่ใช่ฝัน นี้คือมิติแห่งแหวนหยกโลหิต และข้าก็คือไป๋หลิน เป็นสัตว์เทพผู้พิทักษ์แห่งแหวน"
"อะไรคือมิติแห่งแหวน" นางจ้องมองเจ้างูขาวตัวน้อยนั้น งูขาวดูน่ารักมากจริงๆ ไม่น่ากลัวเลยสักนิด เกล็ดสีขาวทั่วทั้งตัว ดวงตากลมโตสีแดง ปากดูยิ้มละมุน ทำให้ลิ้นยาวสองแฉกที่แลบออกมาทุกครั้งที่พูด ดูดีอย่างแปลกประหลาด ก่อนที่ไป๋หลินจะได้อธิบาย จู่ๆทารกน้อยหยุนเจินก็ร้องขึ้นมาอย่างตกใจอีกครั้ง "ฉันพูดได้ พูดได้จริงๆ ไม่ใช่ภาษาทารก แขนขาก็ขยับได้ดั่งใจ ฉันยืนได้ เดินได้ นี้ฉันถึงวัยตั้งไข่แล้วรึ เร็วขนาดนั้นเชียว" นางพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พลางหมุนตัวเองไปมา
"ภายในมิติแห่งแหวน เจ้าสามารถทำได้ทุกอย่างตามที่เจ้าต้องการ"
พี่ไป๋หลินได้เริ่มต้นเล่าถึงการมีอยู่ของแหวนหยกโลหิต ระหว่างที่อธิบายนางได้แปลงร่างเป็นมนุษย์ กลายเป็นแม่นางที่งดงามผู้หนึง ผิวขาวนวลผองสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยิ่งดูเปล่งประกาย รับกับผมดำยาวสลวย
รูปหน้างดงาม คิ้วดั่งคันศร ดวงตาเรียวยาว นัยตาสีทับทิมสดใส และริมฝีปากสีกลีบกุหลาบแดงนั้น ขับให้ใบหน้าของนางที่งดงามอยู่แล้วก็ยิ่งงดงามขึ้นไปอีกขั้น
" พี่สาว พี่สวยมากเลย พี่แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ด้วยเหรอ" เจ้าทารกน้อยตื่นตะลึ่งจนตาค้าง ข้างหูแม้ไป๋หลินจะอธิบายอะไรไปบ้าง นางก็ฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไหลลงทะเลสาบไปทั้งหมด
"ข้าได้บำเพ็ญตะบะมาเป็นพันปี จนกลายเป็นทพเซียนงูขาว แน่นอนว่าข้าสามารถแปลงเป็นมุษย์ได้ และแน่นอนว่าข้ายังสามารถทำได้อีกหลายสิ่งนัก" ไป๋หลินเห็นนางเหม่อลอย จึงได้ดึงแก้มของทารกน้อยอย่างเอ็นดู และเริ่มต้นอธิบายอีกครั้ง และก็เหมือนเดิม หยุนเจินฟังจนปวดหัวไปหมด และก็แน่นอนว่านางฟังไม่เข้าหูโดยสิ้นเชิง
"นี้คือแหวนหยกโลหิต เราก็อยู่ภายในมิติแหวนแห่งนี้" ไป๋หลิน ชี้ไปที่แหวนหยกที่แขวนอยู่ที่คอของทารกน้อยแหวนหยกสีโลหิต เนื้อหยกเป็นมันวาวเรียบลื่นมองเห็นมีลวดลายกลีบกุหลาบสีแดงเป็นชั้นๆอย่างไม่สิ้นสุด งดงามเหมือนดอกไม้จริง
ไป๋หลิน ยังคงอธิบายต่อไปด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะกระจ่างใส นางอธิบายหลายอย่างมากมาย ที่ทำให้หยุนเจินน้อยยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ จนสุดท้ายก็เลือกที่จะไม่ฟัง
หยุนเจินเลิกสนใจที่ไป๋หลินกำลังสาธยาย และหันมาสนใจ สิ่งแวดล้อมภายในมิติแห่งแหวนแทน
"จ๋อมแจ๋มๆ" นางกระโดดเล่นบนผิวน้ำ ผิวน้ำของทะเลสาบสั่นกระเพื่อมแตกออกเป็นวงๆ กระจายอยู่รอบๆเท้าของนาง
"ข้าพาเจ้าไปพักผ่อนที่เรือนไม้ไผ่ ที่ริมทะเลสาบดีหรือไม่" ไป๋หลินกล่าวด้วยใบหน้าที่ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ พูดพลางเอื้อมมือมาจูงทารกน้อย
น้ำในทะเลสาบใสกระจ่าง มองเห็นชัดถึงก้นบึ้ง มีทั้งต้นพืชใต้น้ำ หมู่ครอบครัวปลาที่พากันแหวกว่ายอย่างร่าเริง เป็นภาพที่ชวนให้รื่นรมย์ใจยิ่งนัก
นางนั่งย่องย่องลงบนพื้นน้ำ เพื่อพิจารณาดูใบหน้าของเจ้าหนูน้อยนี้ ใบหน้ากลมมนแก้มป่อง ปากแดง ตากลมโต นัยตาดำสีดำขลับเหมือนลูกแก้วที่ส่องประกายเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
คิ้วดกดำที่โก่งโค้งมารับกลับรูปหน้าอย่างพอดี และขนตาที่เป็นแพงอนยาวนั้นให้ความรู้สึกเหมือนตุ๊กตาตัวนึง
"เจ้าเด็กน้อยนี้ ใบหน้าแดงเปล่งปลั่งหมือนก้อนมะเขือเทศ น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ"
จู่ๆดวงตาของนางก็เกิดประกายสีแดงอันงดงามแวบเข้ามาในลูกตาที่ดำขลับ
"เหวอ" นางตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปทันที "เจ้าเด็กน้อยนี้ไม่น่าเอ็นดูเลยสักนิด"
นางรับรู้ได้ว่า เจ้าหนูนี้ไม่ใช่เด็กน้อยธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน
" ไม่แน่เจ้าเด็กนี้อาจจะเป็นลูกหลานปีศาจตาแดงก็เป็นไปได้ " นางเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะลุกเดินต่อไป


เรือนไม้ไผ่ทำจากไม้ไผ่ทั้งหลัง สีเขียวเป็นมันวาวเหมือนเนื้อหยก ด้านหน้าทางเข้ามีระเบียงที่หันหน้าเข้าหาทะเลสาบ มีเก้าอี้โยกที่ทำด้วยหวายเนื้อดีวางอยู่ด้านหน้าตรงลานของระเบียง เป็นที่ที่เหมาะกับการนั่งเสพสุขชมวิวทิวทัศน์ยิ่งนัก ด้านข้างทั้งสองมีแปลงดอกโป้ยเซียนสีแดงสดใสเพิ่มสีสันให้กับเรือนไม้ไผ่แห่งนี้ ถัดออกไปยังถูกปกคลุมไปด้วยต้นไผ่สีเขียวเรียวยาวเรียงรายเป็นแถวจนมองไม่เห็นว่าต้นไผ่จะสุดที่ใด
เหนือประตูทางเข้ามีระฆังหยกขาว ที่ตกแต่งด้วยทับทิมเป็นรูปดวงดาวขนาดจิ๋วห้อยระย้าลงมาจากด้านในของระฆัง เวลาสายลมพัดมาจะส่งเสียงดังกังวาน เป็นเสียงที่ชวนให้เพลิศเพลินและเคลิบเคลิ้มเป็นอย่างมาก
ภายในเรือนไม้ไผ่กว้างขวาง แบ่งพื้นที่เป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเตียงที่ทำจากไม้ไผ่ด้านบนปูด้วยเตียงสีขาวดูนุ่มสบาย มีม่านที่ทำจากหยกสีเขียว แต่งเป็นลูกปัดเล็กๆรูปพระจันทร์เสี้ยวห้อยระย้าลงมาที่ด้านหน้าของเตียง ตรงกลางของเรือนไม้ไผ่เป็นเป็นห้องโถงโล่งกว้าง มีโต๊ะเล็กหนึ่งโต๊ะ พร้อมเก้าอี้น้อยอีกสามตัว โต๊ะและเก้าอี้ ทำจากหินอ่อนสีขาวอมเขียว ดูโดนเด่นชวนให้นั่งจิบชา
บนโต๊ะยังมีกาน้ำชาและถ้วยน้ำชาเล็กๆ ที่ทำทำจากหยกสีเขียวอ่อน เพิ่มความงดงามไปอีกขั้น ภายใต้การตกแต่งอย่างเรียบง่ายนี้ บ่งบอกถึงความใส่ใจ ให้ความรู้สึกอบอุ่นสบายตาเป็นอย่างมาก
ด้านข้างของเรือนยังมีหน้าต่างบานใหญ่ทั้งสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งมีตั่งสำหรับนั่งพักผ่อนหย่อนใจ อีกฝั่งประดับด้วยแจกันดอกไม้สีขาวเพิ่มความสดใสด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด
ถัดจากแจกันยังมีกระจกตั้งอยู่หนึ่งบาน ฐานและกรอบของกระจกทำจากหยกขาวเนื้อดี สลักลวยลายมังกรเหินทะยานฟ้า รูปสลักมังกรดูเหมือนจริงมากจนเหมือนภาพลวงตาที่ชวนให้ลุ่มหลงอย่างหนึง
หยุนเจินน้อย เดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านหน้าของกระจก พริบตานั้นกระจกก็ฉายภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนางเมื่อวาน ทั้งตอนอยู่ในป่า ตอนพบกับครอบครัวหมาป่า และตอนนี้ที่ตัวนางนอนขดตัวอยู่ในพุงของแม่หมาป่า พร้อมกับเจ้าหมาป่าน้อยทั้งสาม เป็นภาพที่ชวนให้เอ็นดูภาพหนึ่ง "นั้นข้าเหรอ"
"ใช่แล้ว นั้นคือเจ้าตอนนี้ เป็นกายเนื้อที่อยู่นอกมิติของแหวน"
นางพอจับใจความเรื่องมิติแห่งแหวนได้เล็กน้อย นางรู้เพียงว่า ภายในแหวนหยกโลหิตมีโลกแห่งแหวนอยู่ และสามารถเข้ามาได้ด้วยดวงจิต มีงูขาวเป็นสัตว์เทพที่คอยปกปักษ์รักษามิติแห่งแหวนนี้
"นี้คือกระจกส่องใจ สามารถส่องเห็นอดีตที่ผ่านมาได้" พี่ไป๋หลินกล่าวพลางหยิบผ้าสีขาวขึ้นคลุมกระจกบานนั้น
ภายในโลกมิติแห่งแหวนเต็มไปด้วยชีทิพย์ และชีทิพย์นี้เองที่หล่อเลี้ยงสิ่งต่างๆในโลกแห่งนี้
พี่ไป๋หลินยังเล่าต่อไปอีกว่า เนื่องจากที่นี้เต็มไปด้วยชีทิพย์ ดังนั้นพืชพรรณดอกไม้ ผลไม้ และ สมุนไพรต่างๆ เมื่อนำเข้ามาปลูกในนี้จะโตเร็วกว่าข้างนอกหลายเท่า และ คุณภาพดีกว่าหลายเท่าเช่นกัน
ที่นี้จึงเต็มไปด้วยสมุนไพรหายาก และพลังปราณที่บริสุทธิ์สามารถใช้เป็นที่ฝึกตนได้อย่างดีเยี่ยม
วิธีการใช้งานของแหวนนั้นสะดวกมาก นางจะสามารถเข้ามาในแหวนด้วย พลังแห่งจิต จิตนึกคิดก็เปิดมิติแห่งแหวนได้ ยิ่งจิตแข็งแกร่งก็ยิ่งควบคุมการใช้งานของแหวนได้ดีมากขึ้น และยังสามารถเปิดความสามารถของแหวนได้อีกหลายขั้น พูดให้เข้าใจได้ง่ายขึ้นก็คือ เมื่อนางฝึกฝนจนอัพเลเวลแหวนก็จะอัพเลเวลตามความสามารถของนางไปด้วย และความสามารถของแหวนก็ยังยืดหยุ่น ยิ่งนางแข็งแกร่งก็จะสามารถเปิดฟังก์ชั่นการใช้งานของแหวนในรูปแบบต่างๆได้อีกมากมายนั้นเอง
หยุนเจินครุ่นคิดอย่างจริงจัง ถ้านางนำสมุนไพรภายนอกเข้ามาปลูกในที่มิติแห่งแหวนแล้วละก็.... "หึหึ" ทารกน้อยขยับท่าทางดูเคร่งขรึมใช้มือน้อยลูบไล้ปลายคาง
"ฉันสามารถปลูกสมุนไพรในนี้ แล้วนำออกไปขายในราคาที่สูงลิบลิ่ว งั้นฉันก็ไม่ใช่ว่าจะกลายเป็นเศรษฐีนีแห่งยุคนี้หรอกเหรอ" มุมปากของหยุนเจินน้อยขยับยกขึ้น เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ภายใต้ใบหน้าที่ไร้เดียงสา ฉายแววที่ดูเจ้าเล่ห์ออกมา ดวงตาขอหยุนเจินเปล่งประกายราวกับจิ้งจอกน้อย แววตาดูหนักแน่นมั่นคง ดูแล้วก็เห็นได้ชัดว่าหนักแน่นอยู่หลายตำลึงทอง


"บ๊อกๆๆๆๆ" เสียงลูกหมาน้อย ปลุกให้หยุนเจินตื่นขึ้นมา
นางลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตามีแววสงสัย มองเห็นหมาป่าน้อยสามตัวกำลังวิ่งเล่นหยอกล้อกันไปมา รอบๆยังมีหมาป่าตัวยักษ์อีกหลายตัวเรียงรายกันอยู่
"ตื่นแล้วเหรอ เจ้าหนูน้อย" เสียงใครบางคนกำลังพูดกับนาง นางมองหาต้นตอของเสียง และ สายตาก็มาหยุดอยู่ตรง แม่หมาป่าสีขาวตัวเขื่องที่นอนหมอบอยู่ข้างกายนาง มองมาทางนางด้วยสายตาที่รักใคร่ห่วงใย
"หิวหรือเปล่า ถ้าหิวก็ดูดนมจากเต้าของข้าได้"
" มะ มะ หมาป่า พูดได้ ไม่ใช่สิ เป็นเจ้าเด็กน้อยนี้ต่างหากที่ฟังภาษาหมาป่ารู้เรื่อง"
"ไม่ต้องกลัว พวกเราไม่มีทางทำร้ายเจ้า ต่อไปที่นี้ก็คือบ้านของเจ้า"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว บ๊อกๆๆ ต่อไปพวกข้าก็คือพี่ชายของเจ้า" เจ้าหมาป่าน้อยทั้งสาม วิ่งเข้ามาคลอเคลียที่หยุนเจิน ทั้งพูดทั้งกระโดดและใช้ลิ้นสากๆเลียที่แก้มของนาง
นางหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ระหว่างที่นางกำลังครุ่นคิด เศษเสี้ยวความทรงจำที่พร่ามัวได้ปรากฏขึ้นในหัวสมองน้อยๆของนางและแน่นอนว่าไม่ใช่ความทรงจำของนาง ในความทรงจำเป็นภาพเลือนลาง เหมือนจ้องมองไปยังกระจกที่ขุ่นมัวที่ซ้อนทับกันไปหลายชั้น ในภาพที่ดูวุ่นวายและสับสน มึหลายคนถูกฆ่า เต็มไปด้วยเลือด มีหญิงแต่งกายด้วยชุดโบราณสีขาว มองเห็นหน้าไม่ชัดเจน น้ำเสียงตื่นตระหนก แต่นุ่มละมุน พยายามปกป้องทารกน้อยอย่างสุดชีวิต ภายใต้ความทรงจำที่ไม่ชัดเจน ไม่เพียงแต่ทำให้เวียนหัวเท่านั้น ยังทำให้รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง จนทำให้นางเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา
"อุแว้ๆๆๆๆๆ แง๊ๆๆๆๆๆ" หยุนเจินน้อยแผดเสียงร้องดังจ้า เสียงดังจนทำให้หมาป่าหลายตัวที่อยู่ในถ้ำตกใจ
"ไม่ต้องกลัวเจ้าหนูน้อย พวกข้าไม่ทำร้ายเจ้า" แม่หมาป่าพูดปลอบใจ และใช้ลิ้นเลียน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน
"ปู้ดดดดดดด" "เจ้าหนูน้อยนี้ร้องไห้อยู่ดีๆก็.... ตอนนี้นางไม่รู้ว่าควรจะร้องไห้หรือหัวเราะดี
หลังจากแม่หมาป่าคาบนางไปล้างตัว ก็พานางกลับมานอนบนเตียงที่ทำจากหญ้าปูซ้อนทับกันหลายชั้น ให้สัมผัสที่นุ่มและอบอุ่น
หยุนเจินได้หวนคิดถึงความทรงจำของเจ้าทารกตัวน้อยนี้อีกครั้ง
"ชุดโบราณ ทำไมถึงใส่ชุดโบราณ อย่าบอกนะว่านางย้อนอดีตและมาอยู่ในร่างของเด็กน้อย"
"เจ้าเด็กน้อยนี้ได้ประสบพบเจอกับเรื่องราวแบบไหนมานะ ถึงได้มีความทรงจำที่โหดร้ายแบบนั้น และยังมีชีวิตระหกระเหินตั้งแต่ยังแบเบาะ ต้องมาอยู่กลางป่าแบบนี้... ช่างเถอะ ในเมื่อไม่ใช่ความทรงจำที่ดีนัก ก็อย่าได้นึกถึงมันอีกเลย"
นางหันกลับมาพูดคุยกับแม่หมาป่าอีกครั้ง นางหวังเพียงว่าได้รู้เรื่องราวของเจ้าทารกน้อยนี้สักเพียงเล็กน้อย
"แม่หมาป่า ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร"
แม่หมาป่า ส่ายหน้า " พวกข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าหนึ่งพบเจ้านอนอยู่กลางป่า วิ่งกลับมาตามให้ข้าไปดู จึงได้พบเจ้าและพากลับมาที่ถ้ำหมาป่าแห่งนี้"
"ใช่แล้วละ ข้าพบเจ้านอนอยู่ที่ใต้ต้นไม้นั้น บ๊อกๆๆๆ ข้าดีใจมาก ในที่สุดข้าก็จะมีน้องสาวแล้ว" เจ้าหนึ่งเจ้าหมาน้อยที่อ้วนป้อมปุกปิก ทั้งพูดทั้งกระโดดเริงร่าอย่างดีใจ
"อะไรคือดีใจจะมีน้องสาวแล้ว เห็นฉันมีหางงอกออกมาแล้วหรือไง"
"ว่าแต่ที่นี้คือที่ไหนเหรอ"
"ที่นี้ก็คือถ้ำหมาป่า" พ่อหมาป่าตัวมหึมา ที่เหมือนจะเป็นราชาแห่งที่นี้ เดินมานั่งข้างกายแม่หมาป่าพร้อมช่วยแม่หมาตอบคำถามแก่หยุนเจิน
"ถ้ำหมาป่าเหรอ แสดงว่าที่นี้ก็คือบ้านของพวกท่านหมาป่าทั้งหลายสินะ"
"ใช่แล้วละ ต่อไปที่นี้ก็คือบ้านของเจ้าด้วย พวกข้าจะดูแลและปกป้องเจ้าอย่างดีเอง" แม่หมาป่าพูดกับทารกน้อยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน
"จะอย่างไรก็แล้วแต่เถอะ ในเมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้ ก่อนอื่นก็ต้อง กินนมแล้วนอน เหอะ เป็นเมาคลีลูกหมาป่าจริงๆสินะ" ทารกน้อยกับหมาป่าน้อยทั้งสาม พากันดูดนมแม่หมาป่า
เป็นภาพที่น่ารักชวนให้อมยิ้ม หนึ่งทารก กับ สามหมาป่าน้อย หลังจากดูดนมจนอิ่มก็พากันหลับไป


ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว เดิมทีคิดว่าอากาศจะยังคงเหน็บหนาว แต่เช้าวันนี้อากาศกลับปลอดโปร่ง สดชื่นแฝงด้วยความอบอุ่นเล็กน้อย ท้องฟ้าสว่างสดใส ขอบเมฆามีประกายแสงของพระอาทิตย์ที่เกียจคร้านหลบซ่อนตัวอยู่หลังก้อนเมฆไม่ยอมออกมา ทว่ากลับทอแสงย้อมหมอกยามเช้าให้เป็นประกายสีทอง
ดอกไม้ทั่วทั้งภูเขาเบ่งบานสะพรั่ง ใบไม้ผลิใบอ่อนสีเขียวชอุ่มเขียวขจี มีความสวยงามอย่างสงบสุข
เมื่อคืนหลังจากเสร็จจากงานฉลองวันเกิดครบรอบ 18 ปี ของหยุนเจิน ก็ล่วงเข้าสู่ปลายยามจื่อแล้ว เหล่าหมาป่าต่างนอนก่ายกอดกันจนหลับไป หยุนเจินนอนไม่หลับจึงได้หยิบสุราหอมหมื่นลี้หนึ่งไหหิ้วไปที่ลานแช่น้ำแร่ร้อนกลางสวนดอกท้อ แช่น้ำแร่ร้อนไปพลางกระดกเหล้าดอกท้อไปพลาง ดื่มดำกับทัศนียภาพอันงดงามของแสงจันทร์และดอกท้อที่เบิกบานอย่างสบายใจ เพลิดเพลินเพียงครู่ พริบตาเดียวก็เช้าเสียแล้ว หยุนเจินเดินกลับเข้าถ้ำหมาป่า เก็บข้าวของสำหรับออกเดินทาง ในมิติแห่งแหวนมีของจำเป็นทุกอย่างพร้อมแล้ว นางแค่ต้องเตรียมของอีกเล็กน้อย
"เจ้าเตรียมของพร้อมแล้วใช่หรือไม่" พี่ไป๋หลินออกจากมิติแห่งแหวนหยกโลหิต มาช่วยหยุนเจินตรวจสอบอีกครั้งก่อนออกเดินทาง "อื้ม ข้าคิดว่าเตรียมทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว" นางตอบรับพลางไล่ถึงรายการสิ่งของที่จะนำไปด้วย
"มีดสั้นเขี้ยวพระจันทร์" หยุนเจินพูดพร้อมใช้มือตวัดควงมีดก่อนจะนำไปเหน็บที่ซองใส่มีดตรงเอวข้างซ้าย มีดสั้นเขี้ยวพระจันทร์นั้นทำจากเกล็ดของปลามังกรทอง ปลามังกรทองนอกจากจะมีเนื้อที่แน่นรสชาติที่ล้ำเลิศแล้ว ยังมีเกล็ดที่สวยงามเป็นแวววาว ทั้งยังคมมาก หยุนเจินนำเอาเกล็ดทั้งหมดหลอมรวมกัน และขึ้นรูปเป็นมีดสั้น ที่จับถนัดเหมาะกับมือของนาง ก่อนจะตั้งชื่อที่นางคิดว่าเจ๋งที่สุดให้กับอาวุธของตัวเอง มีดสั้นนั้นนอกจากจะใช้เป็นอาวุธคู่กายแล้ว ส่วนมากก็ใช้ตัดสมุนไพร หั่นผัก แล่ปลา ทำกับข้าว เรียกได้ว่าเป็นเขี้ยวพระจันทร์สารพัดประโยชน์
นอกจากทำมีดสั้นแล้ว เกล็ดปลาส่วนที่เหลือ หยุนเจินยังหลอมขึ้นรูปทำเป็นอาวุธลับอีกสองอย่างที่ถนัดมือเช่นกัน นั้นก็คือ ดาวกระจายและ มีดบินเล็กๆ แหลมเรียว นางฝึกปรือฝีมือปามีดบินและดาวกระจายอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ซึ่งส่วนมากก็ใช้ปาใส่ผลไม้ที่อยู่สูงๆ เพื่อนำลงมากินเท่านั้น นอกจากนี้ยังมี อาวุธลับอื่นอีก ทั้งผงสลบไสล ผงเหม็นสยองขวัญ ผงพิษต่างๆ และผงปรมาจารย์พริกไทย ที่รับรองได้เลยว่าถ้าโดนเข้าไป คงลืมตาไม่ได้ไปอีกสามวัน
และแน่นอนว่า เมื่อคิดจะเป็นจอมยุทธที่อยากออกไปท่องยุทธภพแล้วละก็ อาวุธแค่นี้คงไม่เพียงพอ หยุนเจินยังมีแส้คู่ใจอีกหนึ่งเส้น ที่ได้มาจากเถาวัลย์อสูรดำ เป็นเถาวัลย์สายพันธ์อสูรที่ดุร้ายอันดับต้นๆ ที่ขึ้นอยู่ในพื้นที่รกร้างอีกฝากของถ้ำหมาป่า ป่าอีกฝากนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่อันตราย มีสัตว์ร้ายและพรรณไม้แปลกๆ ที่ล้วนแล้วแต่มีพิษ เถาวัลย์อสูรดำมักจะสูบเลือดทุกหยดจากร่างกายของทุกสิ่งที่มีชีวิตที่หลงเข้าไปในดงของมันจนแห้งเหี่ยว กว่าหยุนเจินจะทำให้เถาวัลย์อสูรดำยอมสยบอย่างราบคาบ ก็ใช้เวลาอยู่เกือบหนึ่งเดือนและสิ้นเปลืองพลังชีวิตไปมาก หลังจากได้ทำพันธสัญญากับเจ้าเถาวัลย์ตัวร้ายจนได้กลายมาเป็นแส้คู่ใจแล้ว นางก็ตั้งชื่อให้กับอาวุธเส้นนี้ให้ดูน่าเกรงขามมากขึ้นว่า แส้แช่มช้อย ใช่แล้วพี่แช่มช้อยเป็นเถาวัลย์ที่มีชีวิต สีดำนิล ผิวเรียบด้านแต่ดูสวยมาก อีกทั้งยังเชื่องและน่ารัก นอกจากได้แส้แล้วบางส่วนของพี่แช่มช้อย นางก็นำมาทำเป็นยางมัดผม ที่ดูสวยงาม มีเอกลักษณ์ ทั้งยังดูแข็งแรงและเหนียวแน่นมาก
สาเหตุที่หยุนเจินต้องมีอาวุธมากมายขนาดนี้ เพราะนางไม่สามารถฝึกวิทยายุทธได้เลย นางพยายามเรียนรู้ที่จะเปิดวงโครจรของสายพลังในร่างกายแล้ว แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่สามารถทำได้ ฝึกฝนมา 18 ปี แต่นางมีความสามารถเพียงแค่ฝึกจิตสร้างซี่เปิดกระแสกำลังภายในได้เพียงแค่ขั้นต้น ที่ยังไม่ใกล้เคียงจะเข้าสู่ขั้นหนึ่งด้วยซ้ำ แน่นอนว่ากระบวนท่าเคล็ดวิชาต่างๆ นางนั้นล้วนเรียนเข้าใจ แต่นำมาปฏิบัติไม่ได้ เจ้าเด็กนี้มีความสามารถพิเศษมากมายทั้งพูดสื่อสารภาษาสัตว์ได้ แต่กับไร้พรสวรรค์ทางด้านฝึกตน และไม่ว่าพยายามจะพัฒนาอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะทะลวงเส้นลมปราณได้เลย แต่ก็ช่างเถอะ นางเป็นหญิงสาวที่ฉลาดจากยุคสมัยใหม่ นอกจากความสามารถพิเศษของเจ้าของร่างเดิมนี้แล้ว นางก็ยังมีวิชาเทคควันโด้สายดำและมีร่างกายที่แข็งแรง นางยังฝึกวิ่งพี่หมาป่าทุกวัน แม้จะไม่สามารถเรียกได้ว่ามีวิชาตัวเบาสูงส่ง แต่ก็สามารถกล่าวได้ว่า มีวิชากระโจนอย่างหมาป่าที่สูงส่ง
เมื่อตรวจเช็คของพร้อมแล้ว ทั้งสุราและสมุนไพรรวมทั้งยาและอาหารต่างรวมตัวกันอยู่ในมิติของแหวนเรียบร้อยแล้ว " ทั้งหมดก็เท่านี้ อ้อ ยังมีเขี้ยวหมาป่าจันทรา แม่หมาป่ามอบให้ข้าเมื่อคืน ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ขอเพียงมีเขี้ยวหมาป่านี้อยู่ เจ้าหนึ่ง เจ้าสอง และ เจ้าสาม ก็จะออกมาช่วยข้าทันที"
พี่ไป๋หลิน ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน นางและพี่ไป๋หลินพากันเดินออกจากถ้ำมาสมทบกับขบวนหมาป่า
ก่อนออกเดินทาง หยุนเจินไปกอดลา ท่านปู่ราชาต้นไม้ ราชาต้นไม้ต้นสูงใหญ่สง่างามเปรียบเสมือนท่านปู่ของนาง นางโอบกอดตรงโคนต้นที่มีรากของต้นไม้ผุดขึ้นมา รากของต้นไม้ใหญ่มาก แค่ส่วนที่โผล่ออกนอกพื้นดิน ก็เรียกได้ว่ามีขนาดมหึมาสูงท่วมหัวของนาง นางกอดและบอกลาอย่างแผ่วเบา "ข้าไปก่อนนะท่านปู่ต้นไม้ ท่านต้องแข็งแรงยั่งยืน อยู่ปกปักษ์ผืนป่าแห่งนี้ และ ครอบครัวหมาป่าตลอดไป รอข้ากลับมา"
เหล่าหมาป่าออกเดินเป็นขบวน แม่หมาป่าและพ่อหมาป่าเดินนำอยู่หน้าขบวน หยุนเจินขึ้นขี่อยู่บนเจ้าหนึ่ง โดยมีเจ้าสองและเจ้าสามเดินขนาบอยู่ข้างๆ พี่ไป๋หลินก็ไม่ได้กลับเข้าไปในมิติแห่งแหวน แต่เดินนำขบวนอยู่ด้านหน้าของนางอีกที ขบวนหมาป่านับร้อยยาวจนไม่เห็นหางแถว ต่างมุงหน้าไปที่ม่านกำแพงที่ปกป้องหุบเขาจันทรา
ตอนนี้ยามอู่แล้ว ต่างเดินมาถึงม่านกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างโลกภายนอกกับหุบเขาจันทราแล้ว ต้องรออีกประมาณ 1 ก้านธูป เพื่อให้พระอาทิตย์ขึ้นอยู่ตรงกลางของท้องฟ้าพอดีจึงจะเป็นเวลาที่ดีที่สุดในการปลดผนึกม่านพลังเพื่อที่จะออกไป
ทุกคนเตรียมพร้อมอยู่ในจุดของตนเอง หยุนเจิน พี่ไป๋หลิน และสามพี่หมาป่า อยู่จุดตรงกลางที่เป็นรูปพระจันทร์กลมโตที่พื้น ภายในรูปพระจันทร์มีรูปดาวห้าแฉก แต่ละแฉกปรากฎเป็นหัวมังกรที่จู่ๆ ก็โผล่พ้นผืนพสุธาขึ้นมา แต่ละหัวมังกรนั้นคาบลูกแก้วอยู่คนละลูก แต่ละลูกนั้นสีก็ต่างกันไป แดง ส้ม เหลือง ม่วง และ เขียว แม่หมาป่าและพ่อหมาป่ายืนคู่กันอยู่ที่แฉกที่หนึ่ง ที่มีหัวมังกรคาบลูกแก้วสีแดง และเหล่าหมาป่าอาวุโสทั้งสี่ยืนประจำอยู่จุดที่เหลือคนละแฉก
เมื่อยามตะวันเที่ยงตรง ก็ไม่รู้ว่าพวกผู้อาวุโสหมาป่านั้นทำอย่างไร จู่ๆ ก็เกิดลำแสงประหลาดต่างสีกัน พากันพวยพุ่งออกจากลูกแก้วไปที่ด้านบนตรงที่มีพระอาทิตย์อยู่ ก่อนลำแสงนั้นจะตกกระทบลงมาตรงจุดที่พวกหยุนเจินยืนอยู่ ลำแสงก่อตัวรวมกัน ไหลรวมกันไปตามขอบของรูปดวงจันทร์และดวงดาว ปรากฏเป็นลำแสง 5 ชั้น ก่อนม่านพลังของกำแพงค่อยๆ เปิดออก เป็นแสงเจิดจ้าพุ่งเข้ามา สามหมาป่ากล่าวลาครอบครัวก่อนจะเดินนำออกไป ตามด้วยหยุนเจิน และ พี่ไป๋หลิน หลังจากทะลุม่านกำแพงออกมา ก็มีบันไดหินสูงประมาณยี่สิบขั้นให้เดินขึ้นไปถึงจะพบกับพื้นดิน หยุนเจินมองกลับหลังอยู่เนินนาน จนออกมาถึงด้านนอกก็ยังไม่เก็บสายตากลับมา นางยืนมองครอบครัวหมาป่า แววตาเต็มไปด้วยความอาลัย "เขาเขียวคงไว้ สายน้ำรินไหล ยังไงที่นี้ก็คือบ้านของข้า ข้าต้องกลับมาแน่นอน" นางตะโกนออกไปสุดเสียง เหล่าหมาป่าต่างพยักหน้า ใบหน้าเหมือนกำลังยิ้ม สายตาล้วนเต็มไปด้วยความปรารถนาดี
นางเดินขึ้นมาจนถึงด้านบนแล้ว บันไดหินค่อยๆ จางหายไป ตามด้วยม่านกำแพงที่ค่อยๆ ปิดลง เหมือนไม่เคยมีอะไรอยู่ตรงนั้น ทุก ๆ อย่างดูว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง หุบเขาแห่งจันทราประหนึ่งเป็นอีกโลกที่ตัดขาดจากโลกมนุษย์อย่างสมบูรณ์ หยุนเจินเพ่งมองพิจารณาอย่างละเอียดอยู่สักพัก จางหายไปแล้วจริงๆ ถ้านางไม่ออกมาจากตรงนั้น นางคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่ากลางหุบเหวที่มีแค่เพียงอากาศและสายลมนั้นจะคือที่ตั้งของหุบเขาจันทรา หุบเหวนั้นลึกมาก สุดลูกหูลูกตามองยังไงก็ไม่เห็นก้นบึ้ง แต่ทิวทัศน์นั้นงดงามมาก เต็มไปด้วยภูเขาเขียวขจี พื้นที่ถัดออกไปก็ล้วนเต็มไปด้วยทะเลหมอก
หยุนเจินเก็บสายตากลับคืนมา เมื่อหันหลังมา ก็เห็นเจ้าหนึ่ง เจ้าสอง และเจ้าสาม กำลังย่อส่วนตัวเองลงอย่างฉับพลัน กลายเป็นลูกหมาน้อยสามตัว เหมือนกับเด็กน้อยไซบีเรียนฮัสกี้ที่กำลังอ้วนกลมดุ๊กดิ๊ก น่ารักน่ากอดเป็นอย่างมาก นางเบิกตามองดูอย่างตะลึงพรึงเพริด "เจ้า...พวกเจ้าทำไมตัวหดลงไปแบบนั้นละ หรือเป็นเพราะพลังชี่ทิพย์ของโลกมนุษย์นั้นน้อยเกินไป ก็เลยกลายเป็นหมาแคระไปแล้วหรือ?"
"ใครว่าพวกข้าเป็นหมาแคระ นี้ก็คือพลังพลางตัวอย่างนึง นอกจากไม่ทำให้มนุษย์หวาดกลัวแล้ว ถึงจะกลายเป็นแค่หมาน้อยก็ปกป้องเจ้าได้อย่างแน่นอน" เจ้าสองกล่าวอย่างลำพองใจ พร้อมยืดตัวที่อ้วนทุ้ยและขาที่สั้นป้อมขึ้นมา หยุนเจินไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี นางอุ้มเจ้าสองขึ้นมา ก่อนจะออกเดินทางต่อไป เกิดเป็นภาพสองสาวงามกับสามลูกหมาน้อย หยอกล้อเล่นกันไปอย่างสนุกสนาน


ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า พวกหยุนเจินก็เดินลงจากภูเขาจนถึงตีนเขาแล้ว หยุนเจินสวมใส่อาภรณ์ของบุรุษสีขาวปักลายเมฆา ผมสีดำสลวยของนางทำเป็นมวยมัดด้วยเถาวัลย์อย่างเรียบง่ายและสวมทับด้วยที่ครอบมวยผมแบบบุรุษอีกชั้นหนึ่ง กลายเป็นบุรุษหน้าหวานที่งดงามดั่งหยก ส่วนพี่ไป๋หลินนั้นสวมใส่ภูษาสีเขียวปักลวดลายวิหกโบยบิน ชุดกระโปรงพลิ้วไหวไปกับสายลม ทั้งอ่อนโยนทั้งสง่างาม เส้นผมสีดำยาวที่อ่อนช้อยนั้นทิ้งชายห้อยสลวยลงมา ผมด้านข้างทั้งสองถักเป็นเปีย หางเปียถูกมัดรวมกันอยู่ที่ด้านหลังของศีรษะ ผูกด้วยผ้าสีเขียวเข้ากับชุด แลดูงดงามดุจดั่งฤดูใบไม้ผลิ
แสงอาทิตย์สาดส่องย้อมสีของท้องนภาให้กลายเป็นสีแดง บุรุษชุดขาวกับสตรีชุดเขียวยืนเคียงคู่กัน มองดูพระอาทิตย์ตกดิน แสงสุดท้ายของวันที่สาดส่องนั้นสวยงามมาก ก่อนพระอาทิตย์ลูกกลมโตจะจมหายไป ก็ได้ฝากเปลวเพลิงงดงามไว้ที่ดวงตาของนางทั้งสอง ดวงตะวันกล่าวลาแล้ว พี่ไป๋หลินก็กล่าวลาเช่นกัน
"จากตรงนี้ไปข้าคงไม่สามารถร่วมเดินทางไปกับเจ้าได้แล้ว ข้ามีเรื่องสำคัญจำต้องไปจัดการก่อน นั้นคือประตูเข้าเมืองหานตง เมื่อข้าจัดการธุระเสร็จแล้วจะรีบไปหาเจ้า" พี่ไป๋หลินกล่าวพลางผายมือไปที่ประตูเมือง
"จำไว้ว่าอย่าทำตัวฉลาดนัก ให้แกล้งโง่บ้างภัยจะได้ไม่ถึงตัว" พี่ไป๋หลินกล่าวกำชับอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแววตาอ่อนโยน ก่อนจากไปด้วยฝีเท้าแผ่วเบาดุจกิ่งหลิวที่พลิ้วไหว
พี่ไป๋หลินก็จากไปแล้วตรงนี้จึงเหลือเพียงแค่หยุนเจินกับสามลูกหมาน้อย ทั้งสี่พากันมุ่งหน้าไปยังจุดมุ่งหมายคือเมืองหานตง "เจ้าสี่ พวกข้าล่วงหน้าไปสำรวจในเมืองให้เจ้าก่อนรอบหนึ่งละกัน" คำพูดเพิ่งสิ้นสุด หมาป่าน้อยทั้งสามก็จากไปแล้ว รวดเร็วดุจสายฟ้า เพียงพริบตาเดียวก็มองไม่เห็นตัวแล้ว
"อะไรคือบอกจะคุ้มครองข้า ตดไม่ทันหายเหม็นก็ทิ้งข้าไปเที่ยวเล่นซะแล้ว" หยุนเจินตะโกนไล่หลัง ที่มีเพียงอากาศที่ว่างเปล่าอยู่เบื้องหน้า
แม้ดวงดาวจะสกาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า แต่ก็ไม่อาจส่องแสงสว่างมากพอมาถึงพื้นโลก หยุนเจินค้นหากำไลข้อมือที่มีไข่มุกทะเลตงไห่ประดับเป็นจี้อยู่ตรงกลางขึ้นมาสวมใส่ ไข่มุกตงไห่เป็นอีกหนึ่งของล้ำค่าที่อยู่ในมิติแห่งแหวนหยกโลหิต แม้จี้ไข่มุกจะลูกเล็กมาก แต่ก็ให้แสงสว่างที่เพียงพอ หยุนเจินเดินมุ่งหน้าไปทางเมืองหานตง สภาพแวดล้อมที่นี้ค่อนข้างแปลกประหลาดมากพระอาทิตย์เพิ่งตกดินก็มืดมิดลงอย่างรวดเร็วเหมือนคืนเดือนดับ กลิ่นอายเย็นยะเยือกน่าสะพรึงกลัว พื้นที่รอบภูเขาพลันเงียบสงัดลงทันที ทางเดินไปประตูเมืองเป็นพื้นดินโล่งกว้างเหมือนสนามฟุตบาลขนาดใหญ่สนามหนึ่ง ระยะทางประมาณสามลี้ หยุนเจินวิ่งรอบหุบเขาจันทรามาตั้งแต่เด็กจนโต ระยะทางแค่นี้ไม่นับว่าเป็นอะไรสำหรับนาง ฝีเท้าบางเบาดุจหมาป่าที่ขี่ปุยเมฆของนาง ใช้เวลาเดินไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็ถึงแล้ว
ระหว่างทางที่หยุนเจินเดินใกล้จะถึงประตูเมืองนั้น จู่ๆ ก็เกิดลำแสงประหลาดสว่างวาบออกมากจากหน้าอกของนาง นางก้มลงมองพลางล้วงเอาแผ่นหินหนึ่งแผ่นออกมาจากสาบเสื้อในหน้าอก แผ่นหินนี้คือเศษเสี้ยวของหินศิลานักษัตรที่พี่ไป๋หลินได้ให้กับนางไว้ หยุนเจินนึกถึงสิ่งที่ไป๋หลินเคยบอกกับนาง หินศิลานักษัตรได้ถูกทำลายเมื่อสิบแปดปีก่อน เศษเสี้ยวแตกกระจายออกไปคนละทิศละทาง หินศิลานักษัตรจะเปล่งแสงออกมาเมื่อพบเศษชิ้นส่วนอื่นของหินศิลา "แปลว่าพื้นที่ทางนั้นอาจจะมีชิ้นส่วนของหินศิลาอยู่เป็นแน่" หยุนเจินพึมพำ ก่อนเปลี่ยนจุดมุ่งหมายไปอีกทาง นางเดินตามแสงของหินศิลามาเรื่อยๆ ก่อนมาหยุดอยู่ที่ภูเขาลูกหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านหลังของเมืองหานตง "อยู่บนภูเขานี้สินะ" นางพูดกับตัวเองในความมืดมิด ก่อนก้าวเท้าขึ้นภูเขาไปอย่างไม่ลังเล พื้นที่ด้านบนภูเขานั้นมืดมาก แต่แสงสว่างจากไข่มุกตงไห่และหินศิลานักษัตร ต่างก็ร่วมด้วยช่วยกันส่องสว่างเป็นทางเดินให้กับนาง
ยิ่งเข้าใกล้ยอดเขา แสงสว่างจากหินศิลานักษัตรก็ยิ่งเปล่งแสงรุนแรงมากขึ้น หยุนเจินเดินขึ้นไปจนถึงยอดของภูเขา บนยอดของภูเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากปากปล่องอยู่อันหนึ่ง เหมือนปากปล่องของภูเขาไฟ "เขาลูกนี้คงเป็นภูเขาไฟที่ดับแล้วสินะ" นางพูดไปด้วย เข้าไปสำรวจปากปล่องไปด้วย พื้นที่ด้านนอกของปากปล่องนั้นไม่มีเศษชิ้นส่วนของหินศิลานักษัตรอยู่ นางเริ่มไปสำรวจด้านในปากปล่อง ปากปล่องนั้นสูงมากค่อนข้างลึก มองลงไปไม่เห็นว่าพื้นด้านล่างนั้นมีอะไร เห็นเพียงแค่แสงสีแดงเท่านั้น
"ลาวา? ไม่ใช่ภูเขาไฟที่ดับแล้วหรอกหรือ" หยุนเจินพยายามใช้แสงจากไข่มุกส่องลงไป แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย นางลองเอามือยื่นลงไป "ก็ไม่ร้อนนะ ไม่ร้อนเลยสักนิด แสงสีแดงนั้นอาจจะไม่ใช่ลาวาก็ได้" "ถ้าเศษชิ้นส่วนของหินศิลานักษัตรไม่อยู่ด้านนอก ก็ต้องอยู่ด้านในผนังภายในปากปล่อง หรืออยู่ด้านล่างเป็นแน่" หยุนเจินพยายามหาทางที่จะปีนลงไปดู นางคว้านหาสิ่งที่พอจะใช้ได้สำหรับไต่ลงไปข้างล่าง
"พี่แช่มช้อยไงละ" หยุนเจินนึกขึ้นได้ก็หยิบเอาแส้เถาวัลย์อสูรดำออกมาจากเอวทันที "พี่แช่มช้อย ตื่นได้แล้ว ตื่นๆ" เถาวัลย์อสูรดำดิ้นไปมา เหมือนงูตัวหนึ่ง บิดตัวไปมาก่อนจะตอบรับอย่างไม่ยินดี "เลื้อยไปพันกับต้นไม้ไว้ให้แน่น ข้าจะห้อยตัวลงไปดูด้านล่าง" หยุนเจินใช้มือข้างที่ถนัดจับด้ามของแส้ไว้มั่น ค่อยๆ โหนตัวลงไป โดยใช้มือที่ว่างอีกข้างซึ่งสวมกำไลไข่มุกตงไห่อยู่ คล้ำไปตามผนังเพื่อหาร่องรอยของเศษชิ้นส่วนของหินศิลา เมื่อพบว่าด้านบนของปากปล่องไม่มี นางจึงตะโกนบอกให้เถาวัลย์อสูรยืดตัวส่งนางลงไปด้านล่างอีก โดยที่หยุนเจินไม่รู้ตัวเลยว่า ที่ด้านล่างนั้น มีดวงตาที่เย็นชาเต็มไปด้วยแรงพิฆาตจ้องมองนางอยู่
ทันใดนั้นมีพลังสังหารสายหนึ่ง พุ่งจู่โจมไปที่เถาวัลย์อสูรดำ เถาวัลย์อสูรดำบิดตัวหลบพ้นอย่างหวุดหวิด และรีบตั้งรับทันที การเคลื่อนไหวอย่างไม่คาดคิดนี้ ทำให้หยุนเจินเสียการควบคุม มือหลุดออกจากแส้ ตกลงไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว "อ๊าย" "ปึ๊ก!!" ยังไม่สิ้นสุดเสียงร้อง คนก็ตกถึงพื้นทันที หยุนเจินรู้สึกเพียงร่างกระแทกอย่างแรงกับบางสิ่ง ยังไม่ทันเห็นว่าเป็นอะไรนางก็สลบไปเสียแล้ว
หลี่เฟยหลง ที่บาดเจ็บจากอาการพิษหมื่นบุปผาน้ำแข็งกำเริบยังไม่หายดี เขายังไม่สามารถขยับตัวได้ นอนนิ่งอยู่บนเตียงหยกอัคคีอยู่ดีๆ ก็ถูกคนหล่นกระแทกซ้ำเพิ่มความช้ำในให้เขาอีกหนึ่งขั้น ดวงตาของเขาเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว สายตาลึกล้ำยากหยั่งถึงเพ่งมองไปที่ใบหน้าของคนที่ร่วงหล่นมา เขากวาดตามองไปทั่วดวงหน้าของหยุนเจินทุกกระเบียดนิ้ว แววตาดุดันเต็มไปด้วยความสงสัย


จู้เฟิงกับมู่เฉิง ล้วนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งอยู่เนิ่นนาน เงยหน้ามองสองคนเบื้องหน้าที เหลือบมองหลี่เฟยหลงที ก่อนจะลอบมองหน้ากันและกัน อย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์เยี่ยงนี้
"นายท่าน ถ้าอย่างไรให้ข้าน้อยเข้าไปแจ้งคุณชายจิ้น..." มู่เฉิงเอ่ยยังไม่จบ หลี่เฟยหลงก็ยกมือขึ้นเป็นการห้ามปราม ตอนนี้ภายในใจหลี่เฟยหลงนั้นล้วนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เขามุ่งมาดเป็นอย่างมากที่จะได้เห็นท่าทางขลาดกลัวของสตรีนางนี้ แต่นี้กระไรกัน ใบหน้าของนางล้วนเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ทั้งยังหัวเราะต่อกระซิกกับเจ้าเพื่อนตัวดีอย่างสนุกสนาน
เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงหนึ่งวัน ก็สนิทสนมกันขนาดนั้นแล้ว
หยุนเจินและลี่เค่อจิ้น ต่างกับรับรู้ได้ถึงพลังงานที่น่ากลัวกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ เมื่อหันไปก็พบกับก้อนพลังงานที่ลุกโชนดุจดั่งเปลวไฟในฤดูร้อน แผดเผาจนแสบตา
"ที่แท้ก็พี่ชายรูปหล่อนี้เอง ท่านทนคิดถึงข้าไม่ไหว ก็เลยรีบมารับข้าออกไปใช่ไหม" เสียงสดใสกังวานของหยุนเจิน เอ่ยออกไปอย่างอย่างอารมณ์ดี
ใบหน้าขาวเนียนของนางปรากฏสีเลือดแดงระเรื่อจากฤทธิ์ของสุรา พวงแก้มสีเลือด แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสดใส นางยิ้มกว้างมากจนเห็นฟันขาวเรียงตัวกันอย่างสวยงาม
"คิดถึง ? ใครจะคิดถึงคนอย่างนางกัน" หลี่เฟยหลงคิดพลางก้าวเดินเข้าไป ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาทั้งสองคน "อาหลง มาแล้วรึ มามานั่งลงก่อน" ลี่เค่อจิ้นลุกขึ้นทักทายอย่างอารมณ์ดี
ก่อนดึงแขนของหลี่เฟยหลงให้นั่งลง จู้เฟิงกับมู่เฉิง เดินตามหลังของหลี่เฟยหลงเข้ามา หยุดยืนอยู่ด้านหลังในระยะห่างพอสมควร
ตอนนี้หลี่เฟยหลงนั่งอยู่เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉย แต่แววตานั้นคมกริบราวกับดาบทิ่มแทง ลี่เค่อจิ้นเข้าใจความคิดของหลี่เฟยหลง
ได้แต่ทำสีหน้าอย่างช่วยไม่ได้ออกไป จะให้เขาทำอย่างไรได้ ในเมื่อสตรีน้อยนางนี้ไม่กลัวอะไรเลย
"เจ้าเป็นใคร" หลี่เฟยหลงเอ่ยถามทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงดุดัน "พี่ชายท่านความจำเสื่อมแล้วหรือ ถึงไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร ทั้งที่ข้ากับท่านต่างก็นอนร่วมเตียงเดียวกันทั้งคืน
เราจากกันแค่ไม่กี่ชั่วยาม ท่านก็ลืมหมดแล้ว?"หยุนเจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสร้งทำเป็นตกใจ พลางยกฝ่ามือขึ้นจับหน้าผากของหลี่เฟยหลง
หลี่เฟยหลงจ้องมองดวงหน้าของนาง เขาอยากจะผ่ากะโหลกควักสมองของนางออกมาดูยิ่งนัก เขารู้ว่านางไร้ยางอาย แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะไร้ยางอายอย่างไม่มีขอบเขตขนาดนี้
ถึงกลับกล้าเอ่ยเรื่องนี้ ต่อหน้าบุรุษมากมาย "ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร มาจากที่ไหน" หลี่เฟยหลงปัดมือนางออก ก่อนเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงดุดันยิ่งกว่าเดิม
"พวกเจ้านอนร่วมเตียงเดียวกัน หมายความว่ายังไง" ลี่เค่อจิ้น ถามโพล่งออกมาด้วยความสงสัย
"อะไรคือ นอนร่วมเตียงเดียวกัน นางผู้นี้เคยนอนร่วมเตียงเดียวกับนายท่านรึ" จู้เฟิงกับมู่เฉิงหันมองหน้ากัน ต่างพึมพำเบาๆ ด้วยความตกตะลึง
"ก็หมายความว่า ข้ากับพี่ชายหน้าน้ำแข็ง นอนอยู่บนเตียงเดียวกันไงละ"
"ข้า...ข้ารู้... แต่ข้าหมายถึงมันเกิดอะไรขึ้นทำไมพวกเจ้าถึงนอนร่วมเตียงกันได้"
"นางแค่หล่นลงมาบนเตียงหยกอัคคีของข้า" หลี่เฟยหลงตอบอย่างเรียบเฉย
"อะไรคือหล่นลงมา หล่นลงมายังไง" ลี่เค่อจิ้นยังไม่คลายความสงสัย "หล่นลงบนเตียงหยกอัคคี แล้วทำไม... ทำไมนางถึง...ไม่หลอมละลาย"
"หลอมละลายรึ ทำไมข้าต้องหลอมละลายด้วย" คราวนี้เป็นหยุนเจินที่ถามอย่างสงสัยออกมาบ้าง
ทางด้านจู้เฟิงและมู่เฉิงต่างก็คิดถึงตอนที่นางเดินออกมาจากถ้ำลับพร้อมกับหลี่เฟยหลง ที่แท้นางก็หล่นลงมาบนเตียงหยกอัคคีของนายท่าน แต่เหตุใดนางถึงหล่นลงมา
แล้วเหตุใดนางถึงทนความร้อนของเตียงหยกอักคีได้ พวกเขาต่างก็สงสัยไม่ต่างจากลี่เค่อจิ้น เพียงแต่ไม่กล้าที่จะถามออกมา
"ไม่มีอะไรทั้งนั้น" หลี่เฟยหลงที่เริ่มรำคาญใจ ตบโต๊ะเสียงดังปัง ทำให้ทุกคนต่างเก็บความสงสัยไว้ภายในใจไม่กล้าที่จะถามต่อ หยุนเจินมองหน้าบุรุษผู้นี้ นอกจากจะขี้โมแล้วก็คือขี้โมโห
"ข้าจะถามอีกครั้ง คิดให้ดีก่อนตอบออกมา เจ้าชื่ออะไร มาจากที่ไหน" หยุนเจินมองดูชายหนุ่มผู้นี้ ตั้งแต่เจอกันจนถึงตอนนี้ มีครั้งไหนบ้างที่เขาไม่บ้าอำนาจ
หลังจากจ้องมองอยู่นาน พลันสายตาของนางก็เหลือบไปเห็นแสงสีแดงวาดผ่านอยู่ที่เอวของหลี่เฟยหลง แสงสว่างนั้นมาจากป้ายหยกที่แขวนไว้กับเข็มขัดผ้าไหมตรงเอวของเขา
ป้ายนั้นเปล่งรังสีสีแดงวูบวาบอยู่สามครั้งก่อนจะจางวับไป เมื่อเพ่งมองรายละเอียดบนป้ายนั้นให้ดี หยุนจนก็พบว่าป้ายหยกของหลี่เฟยหลงเหมือนกับเศษชิ้นส่วนหินศิลานักษัตริย์ของนาง
หยุนเจินก้มลงมองสร้อยหินศิลานักษัตริย์ที่สวมอยู่ก็กำลังเปล่งแสงอยู่เช่นกัน แสงนั้นเปล่งประกายอยู่ภายในเสื้อของนาง หลี่เฟยหลงกับลี่เค่อจิ้นจึงไม่สังเกตเห็น
หยุนเจินหวนนึกถึงตอนที่นางอยู่ในถ้ำลับกับหลี่เฟยหลง "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ที่หาไม่เจอก็เพราะแบบนี้เอง" ป้ายหยกนี้อยู่ด้านนอกประตูถ้ำกับเสื้อคลุมของหลี่เฟยหลง นางพลาดการสังเกตในตอนนั้นไป
"มิน่าละ สร้อยหินศิลานักษัตริย์ของนางเปล่งประกายแสงอยู่ตลอด แต่นางกลับหาเศษชิ้นส่วนไม่พบ" ตอนนี้นางต้องหาวิธีช่วงชิงเอาป้ายหยกนั้นมาให้ได้
"แม่นางน้อย แม่นางน้อยอาสี่" ลี่เค่อจิ้นเรียกนางให้ตื่นจากภวังค์ความคิด
"เจ้าจะบอกได้หรือยัง ว่าเจ้าเป็นใครมาจากที่ไหน" หลี่เฟยหลงน้ำเสียงเคร่งขรึม เขาเริ่มหมดความอดทน ดวงตาดั่งกระบี่เย็นของเขาจ้องมองใบหน้าของนางจนแทบจะแทงทะลุ
"ได้ข้าบอก" หยุนเจิมเริ่มเล่าเรื่องราวของเจ้าของร่างนี้ตั้งแต่เด็กจนเติบโต บอกเล่าให้กับพวกฟังอย่างไม่ละเอียดมากนัก นางไม่ได้บอกที่ไปที่มาของหุบเขาจันทรา
แค่บอกว่านางอาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างห่างไกลจากที่นี้ นางเล่าอย่างสมจริงมาก ใบหน้าแววตาล้วนไม่ได้โกหก ลักษณะท่าทางก็ไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย
หยุนเจินเล่าเรื่องราวอยู่นานพอสมควร เสียงใสกังวานของนางก็หยุดลง
หลี่เฟยหลงฟังอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด เหมือนเชื่อและเหมือนไม่เชื่อ ลี่เค่อจิ้นนั้นฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าผ่อนคลายแลดูสบาย แต่เก็บข้อมูลทุกอย่าง อย่างละเอียด
ส่วนจู้เฟิงและมู่เฉิงนั้นฟังอย่างตกตะลึงตาค้าง พวกเขาทั้งคู่ล้วนถูกคำพูดของหยุนเจินทำให้สับสนมึนงงไปหมด "มันจะเป็นไปได้อย่างไร หมาป่าเลี้ยงดูเด็กทารกคนหนึ่งจนเติบใหญ่"
"แม่นางน้อยอาสี่ เจ้าเติบโตมากับหมาป่าจริงๆ รึ" ลี่เค่อจิ้นสอบถามด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ใบหน้าแววตาก็ยังวิเคราะห์ข้อมูลไปด้วย
"จริงแท้แน่นอน" น้ำเสียงของนางหนักแน่น แววตาสีดำนิลเปล่งประกายมั่นคง
"พวกเราจะเชื่อเจ้าได้อย่างไรว่าไม่ได้แต่งเรื่องโกหก" หลี่เฟยหลงพูดขึ้นมา น้ำเสียงทรงพลังแฝงไปด้วยความแคลงใจ
"อันนี้... ก็สุดแล้วแต่พวกท่านจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ข้าก็ไม่สามารถบังคับให้พวกท่านมาเชื่อข้าได้ แต่ทุกคำที่ข้าพูดออกมาล้วนคือความจริง"
นางพูดความจริงทุกอย่างจริงๆ แต่แค่พูดไม่หมดทุกอย่างเท่านั้นเอง
"เจ้าบอกสถานที่อยู่ของหุบเขาแห่งนั้นมา ข้าจะส่งคนไปพิสูจน์"
"พิสูจน์ จะพิสูจน์อย่างไร" หยุนเจินคิดพลางจ้องมองบุรุษชุดดำตรงหน้าไปพลาง ภายในใจรู้สึกยุ่งยากใจยิ่งนัก เหตุใดเขาจึงขี้สงสัยเยี่ยงนี้ แล้วเหตุใดต้องสงสัยใคร่รู้เรื่องราวของนางมากขนาดนั้นด้วย
จะให้นางบอกสถานที่ตั้งของหุบเขาจันทราได้อย่างไร บอกไปพวกเขาก็ไม่มีทางหาเจอ หยุนเจินเริ่มเบื่อและรำคาญใจแล้ว นางไม่ใช่นักโทษเสียหน่อย ทำไมต้องมานั่งตอบคำถามพวกเขาเยี่ยงนี้ด้วยเล่า
"หุบเขาที่ข้าจากมานั้นอยู่ห่างไกล อีกทั้งยังซ้อนเร้นเป็นอย่างมาก ข้าไม่สามารถอธิบายออกมาได้ แต่ข้าสามารถพิสูจน์เรื่องที่ข้าเล่าได้ว่าเป็นความจริง ตอนข้าออกจากหุบเขา
ไม่ได้เดินทางมาตามลำพัง ข้าเดินทางมากับพี่หมาป่าทั้งสาม ตอนนี้เพียงผลัดหลงกัน พี่หมาป่าน่าจะอยู่ในเมืองหานตงแล้ว ตัวข้าอยู่ที่นี้ ยังไงพี่หมาป่าก็ต้องมาหาข้าแน่
แค่เจอพี่หมาป่าก็พิสูจน์ได้แล้วว่าข้าไม่ได้แต่งเรื่องโกหก ไม่จำเป็นต้องไปที่หุบเขา" หยุนเจินไม่คิดว่านางจะต้องมาอธิบายอย่างยืดยาวแบบนี้ น้ำเสียงของนางยังคงหนักแน่น แต่ใบหน้านั้นฉายแววเหนื่อยหน่ายใจ
เมื่อพวกเขาฟังจบ ใบหน้าของพวกล้วนเต็มไปด้วยคำถาม เหมือนอยากจะเชื่อในสิ่งที่นางพูด แต่ก็เหมือนทำใจให้เชื่อไม่ลง หมาป่าอยู่ในเมืองจริงๆ นะหรือ ถ้าหมาป่าเข้าเมืองมาจริงๆ ชาวบ้านไม่แตกตื่นกันหมดแล้วรึ
หลี่เฟยหลงใบหน้าเรียบเฉยจนมองอารมณ์ไม่ออก แต่คิ้วสีหมึกที่งดงามเหมือนดั่งขุนเขาของเขาขมวดแน่น ตรงกลางระหว่างคิ้วปรากฏริ้วรอยสามขีดขึ้นมา บ่งบอกว่ากำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง
ส่วนลี่เค่อจิ้น แม้ว่าจะสงสัยแต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มอยู่ตลอด เขาลุกขึ้นยืน พลางเคาะพัดที่ถือไว้ในมือขวาลงไปที่ฝ่ามือซ้ายอย่างแผ่วเบา ทุกครั้งที่เคาะพัดก็ใช้ความคิดไปด้วย
ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเป็นไปตามธรรมชาติ ท่าทีนั้นอ่อนโยนราวกับสายลม
จู้เฟิงกับมู่เฉิงนั้นไม่ต้องพูดถึง นอกจากสับสนแล้วก็ยังคงสับสนอยู่ สีหน้าและแววตาล้วนเปิดเผยอารมณ์ออกมาทั้งหมด
ตัดมาที่ด้านของเหล่าหมาป่าทั้งสาม หลังจากวิ่งเข้ามาในเมืองหานตงก็วิ่งเล่นซุกซนไปทั่วทั้งเมือง สำรวจทุกซอกทุกมุม เล่นจนลืมวันลืมคืน ลืมกระทั่งน้องสาวอย่างหยุนเจิน
จนเวลาผ่านไปแล้วหนึ่งคืนกับหนึ่งวัน จนใกล้จะผ่านไปอีกหนึ่งราตรี หมาป่าทั้งสามถึงเริ่มสังเกตว่าเจ้าสี่ยังไม่ตามพวกเขามา หมาป่าสามตัว นั่งล้อมวงคุยกัน เกิดเป็นภาพลูกหมาน้อยสามตัวทั้งอ้วนทั้งกลมหันหน้าเข้าหากันเป็นวงกลม เหมือนก้อนเมฆสีขาวฟูฟ่องท่าทางนุ่มนิ่มขยุกขยิกไปมา ปรึกษาหารือกันอย่างจริงจัง
"ทำไมเจ้าสี่ยังมาไม่ถึง ระยะทางแค่นี้น่าจะถึงตั้งนานแล้ว" เจ้าหนึ่งพูดขึ้นอย่างแปลกใจ
"หรือว่าเจ้าสี่จะหลงทาง" เจ้าสองแสดงความเห็นออกมา
"เจ้าสี่ฉลาด จะหลงทางได้อย่างไร" เจ้าหนึ่งพูดขึ้นอีกพลางส่ายหน้าไปมา
เจ้าสามลุกขึ้นพรวด "เจ้าสี่ต้องเจอของอร่อย แล้วแอบไปกินคนเดียวไม่ยอมแบ่งพวกเราแน่ๆ" เจ้าสามพูดอย่างมั่นใจ เจ้าหนึ่งและเจ้าสองต่างก็คล้อยตาม "ไปหาเจ้าสี่กันเถอะ กลิ่นนางอยู่ทางนั้น"
สิ้นเสียงเจ้าหนึ่ง สามหมาป่าน้อยต่างก็พากันวิ่งออกไปทันที
ทางด้านของหยุนเจิน นางยังคงอยู่ในแดนอัสดง โดยเบื้องหน้าของนางยังคงเป็นบุรุษรูปงามทั้งสอง หนึ่งขาวหนี่งดำ งดงามจนยากอธิบาย ผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีขาว บริสุทธิ์ สง่างาม ไร้ราคิน
ประหนึ่งไม่ใช่ผู้คนจากโลกมนุษย์ สูงส่งจนไม่อาจล่วงเกิน อีกผู้หนึ่งสามอาภรณ์สีดำ ลึกลับ ทรงพลัง เย็นชาไปเสียทุกสิ่ง แค่นั่งอยู่เฉยๆ ก็ให้ความรู้สึกสูงส่งเหนือกว่าผู้คนทั้งปวง เปล่งประกายรัศมีของความสูงศักดิ์
ร่างกายเสมือนห่อหุ้มไปด้วยแสงแห่งบารมีอันน่าเกรงขาม บ่งบอกถึงความสูงสุ่งที่สลักไว้ในส่วนลึกของกระดูก ใครก็ไม่อาจเทียบเคียง
บรรยากาศอยู่ดีๆ ก็เงียบขึ้น อีกทั้งรอบๆ ข้างยังอบอวลไปด้วยความอึมครึม จนทำใหรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ระหว่างที่คิดว่าจะทำลายความเงียบนี้อย่างไรดี จู่ๆ ก็มีองครักษ์ชุดดำผู้หนึ่งวิ่งเข้ามา
"คารวะนายท่าน ขะ...ข้าน้อยมีเรื่องรายงาน" องครักษ์ผู้นี้มีสีหน้าและน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก สองมือยกขึ้นประสาน ทำความเคารพต่อหลี่เฟยหลง
"เกิดอะไรขึ้น" มู่เฉิงรีบเข้าไปถาม องครักษ์ผู้นี้มีท่าทางลำบากใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนอย่างไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เขาลังเลใจอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกไป
ทุกคำที่เอ่ยล้วนเต็มไปด้วยความประหม่า "คือว่า...มีลูกหมาน้อยสามตัวเข้ามาก่อความวุ่นวายในจวนขอรับ"
"แค่ลูกหมาน้อยสามตัวถึงกับต้องมารายงานนายท่านเลยรึ ก่อความวุ่นวายอย่างไรกัน" เมื่อมู่เฉิงเอ่ยเช่นนี้ องครักษ์ ผู้นี้กลับมีท่าทางลำบากใจยิ่งกว่าเดิม รีบเอ่ยเล่าทุกอย่างออกมาอย่างละอายใจ สิ้นสุดคำเล่าขององครักษ์ ลี่เค่อจิ้นก็หัวเราะออกมาอย่างสำราญใจ "มีเรื่องสนุกเยี่ยงนี้จริงรึ ต้องออกไปดูซะหน่อยแล้ว"
ส่วนหลี่เฟยหลงนั้น นอกจากใบหน้าเย็นชาดุจธารน้ำเย็นแล้ว น้ำเสียงก็ยังคงนิ่งเฉย เอ่ยสั้นๆ ง่ายๆ เพียงคำเดียว "ไป" สิ้นเสียงของเขา ทุกคนต่างลุกเดินออกไปอย่างไม่รีรอ มุ่งหน้าไปที่จวน หยุนเจินก็ตามออกมาด้วยพวกเขาเดินผ่านทางเดิมที่เข้ามา ระหว่างทางได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเสียดแทงจมูกอยู่ตลอด เป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกไม่สงบและไม่สบายใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังมีพลังของชี่พิฆาตคอยกดข่มอยู่ตลอดทางเดิน
เหล่าบุรุษรูปงามทั้งเบื้องหน้า เบื้องหลัง ต่างลอบมองนาง แม้พวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่าพลังพิฆาตนี้ไม่ทำอันตรายต่อหยุนเจิน แต่ก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ ที่ตกใจที่สุดก็เห็นจะเป็นองครักษ์ผู้ที่เพิ่งมาใหม่นั้น
เขาเอ่ยอย่างตะกุกตะกักสอบถามมู่เฉิงกับจู้เฟิง แต่ทั้งสองคนกลับไม่สนใจเขาเลย มุ่งหน้าเดินต่อไป ปล่อยให้องครักษ์ผู้นั้นตกใจแล้วตกใจอีก อยู่เพียงผู้เดียว
พวกเขาเดินออกมาจนถึงหน้าปากทางเข้าคุกแล้ว หยุนเจินหันย้อนมองกลับไป มองเห็นหัวกระโหลกอสูรสีแดงเพลิง ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่แสงสีแดงยังคงแผดเผาอย่างร้อนแรงเกิดเป็นเปลวเพลิงส่องสว่าง ราวกับว่าอสรูกำลังโกรธเกรี้ยวโกรธา ส่งเสริมให้ให้คุกแห่งนี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าตอนกลางวันเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว นางนึกย้อนถึงตอนดื่มเหล้าพูดคุยกับลี่เค่อจิ้น พวกเขาดื่มไปคุยไป ลี่เค่อจิ้นเล่าเรื่องราวหลายอย่างให้นางฟัง หนึ่งในนั้นก็คือสถานที่แห่งนี้ แท้จริงแล้วคุกนรกสิบแปดขุม
นั้นเป็นสถานที่ของสำนักกะโหลกโลหิต เป็นสำนักนักฆ่าอันดับหนึ่งของยุทธภพ ชื่อเสียงเรียงนามนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงก็รู้ถึงความโหดเหี้ยมที่เกรียงไกร
หยุนเจินเก็บสายตากลับมา นึกถึงลูกหมาน้อยสามตัวนั้น ต้องเป็นพี่หมาป่าของนางอย่างแน่นอน ใบหน้างดงามของนางนั้นปรากฏรอยยิ้มออกมา
นัยน์ตาสีดำเปล่งประกายระยิบระยับแฝงเล่ห์กล คิดหาแผนการในการขโมยป้ายหยกจากหลี่เฟยหลง


ตำแหน่งคุกนรกสิบแปดขุมซ่อนเร้นยิ่งนัก ใช้เวลาเดินวนอยู่นาน จึงพบประตูขนาดใหญ่ทำจากเหล็กกล้าสีดำทะมึน ด้านหลังของประตูปล่อยกลิ่นอายอันน่าขนลุกออกมา เมื่อประตูเปิดออกก็พบกับทางเดินแคบๆ สายหนึ่ง เป็นทางเดินที่มุ่งหน้าไปสู่คุกนรกสิบแปดขุม สองขางทางเต็มไปด้วยดอกไม้สีฉูดฉาดหลากสีสัน แลดูงดงามอย่างลึกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่อันตราย ณ จุดไกลๆ มีเปลวเพลิงสีแดงพวยพุ่งออกมาจากภูเขาหินรูปหัวกะโหลก มองดูแล้วเหมือนอสูรที่ตาแดงก่ำพร้อมจะกลืนกินผู้คน ยิ่งเดินเข้าใกล้คุกนรกสิบแปดขุมเท่าไร่ก็ได้กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นพุ่งเข้ามาขาดสาย ตลอดทางที่เดินมา หยุนเจินพยายามชวนเหล่าองครักษ์พูดคุยเพื่อหวังตีสนิทและสืบข่าวหาข้อมูล แต่พวกชายชุดดำนั้น นอกจากจะไม่ตอบแล้วก็ยังเมินเฉย คล้ายกับว่านางไร้ตัวตนอย่างสิ้นเชิง เจ้านายกับลูกน้องช่างเหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ไร้ซึ่งอารมณ์ขันและความเป็นมิตร
คุกนรกสิบแปดคุมนั้นเป็นภูเขาหินทั้งลูกที่มีลักษณะเหมือนหัวกะโหลก คล้ายกับหัวอสูรขนาดยักษ์ มีดวงตา กลวงโบ๋ซึ่งมีไฟสีแดงลุกโชนอยู่ตลอดเวลา ปากทางเข้าถ้ำถูกแกะสลักเป็นรูปปากของอสูรที่กำลังอ้าปากแสยะยิ้มโชว์เขี้ยวที่แหลมคม ชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก หน้าทางเข้ามีผู้คุมรูปร่างสูงใหญ่กำยำ แต่งกายด้วยชุดผ้าหนังสีดำทั้งชุด ยืนคู่กันอยู่คนละฝั่ง ในมือถือทวนท่าทางเคร่งขรึม ยืนอย่างสงบนิ่งไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
เมื่อหยุนเจินมาถึงแล้วก็มีบุรุษชุดขาวออกมาต้อนรับทันที เมื่อแรกเห็นก็รู้สึกได้ว่าเขาแตกต่างจากผู้คนที่นี้อย่างสิ้นเชิง ชายผู้นี้โครงหน้างดงามมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหล ดวงตาสีน้ำตาลอำพันกระจ่างใส รับกับคิ้วที่โก่งโค้งได้รูป และยังปากสีแดงดั่งโลหิต รับกับใบหน้าที่ขาวดั่งหิมะ ผมสีดำขลับของเขาถูกมัดขึ้นไปครึ่งศีรษะปักปิ่นหยกสีเดียวกันกับชุด นอกจากนี้อาภรณ์สีขาวที่สวมใส่นั้นยิ่งขับให้เขาดูสะอ้าดสะอ้านไร้ราคิน
ให้ความรู้สึกเหมือนกับสายลมอันอ่อนโยน ที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิแห่งความชั่วร้าย
"คารวะ คุณชายจิ้น" เหล่าองครักษ์ต่างยกมือประสานขึ้นทำความเคารพ เขาก็คือคุณชายจิ้นหรือลี่เค่อจิ้น หัวหน้าผู้คุมคุกแห่งนี้และยังเป็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของหลี่เฟยหลง
ลี่เค่อจิ้นพยักหน้ารับอย่างสบายๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่กังวานใสรื่นหู "แม่นางผู้นี้รึ ที่จะมาพักผ่อนที่คุกของข้า?" "พักผ่อนกับผีนะสิ" หยุนเจินคิดพลางลอบมองชายหนุ่มชุดขาวผู้นี้
"ขอรับ" องครักษ์ตอบกลับอย่างสั้นๆ ลี่เค่อจิ้นยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะบอกให้องครักษ์กลับไป
"ข้าน้อยลี่เค่อจิ้น ไม่ทราบว่าแม่นางน้อย...?" ลี่เค่อจิ้นเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร "ข้างั้นรึ? ตัวข้านั้นเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไร้ชื่อแซ่ มีผู้บุญคุณเก็บข้าได้ตั้งแต่ยังเล็ก ตั้งชื่อให้ข้าสั้นๆ คำเดียวว่าสี่ ท่านเรียกข้าว่าเจ้าสี่ก็ได้"
หยุนเจินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงไว้ด้วยความสดใส พลางพูดไปเดินรอบลี่เค่อจิ้นไป และใช้ฝ่ามือตบที่หน้าอกตัวเองอย่างแผ่วเบา "แม่นางน้อยสี่รึ ชื่อของเจ้าช่างเรียบง่ายยิ่งนัก" "แน่นอน" หยุนเจินตอบกลับอย่างเรียบง่ายยิ่งกว่า
"เมื่อแม่นางน้อยมาถึงที่นี้แล้ว ก็นับว่าคือแขกของข้า ข้าจะพาเจ้าเที่ยมชมด้านในสักหน่อย" ลี่เค่อจิ้นพูดพลางผายมือให้อย่างอ่อนโยน หยุนเจินเดินเข้าไปด้านใน
เมื่อก้าวขาเข้ามาก็รู้สึกราวกับว่ากำลังเดินเข้าไปสู่สระมังกรถ้ำพยัคฆ์ บรรยากาศล้วนเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและพลังอำนาจที่กดข่ม
ลี่เค่อจิ้นพาหยุนเจินมาถึงกรงเหล็กสี่เหลี่ยมสีดำขนาดใหญ่ ที่ใช้สำหรับเป็นพาหนะในการขนส่งคนและสิ่งของลงไปสู่ด้านล่าง ที่ด้านบนของกรงเชื่อมต่อกับโซ่เส้นใหญ่สีเดียวกันกับกรง มีรางชักรอกสำหรับเคลื่อนกรงให้ขึ้นและลง กรงเหล็กเคลื่อนตัวลงไปสู่ชั้นใต้ดินอย่างช้าๆ เสียงโซ่ที่กระทบกับกรงเหล็กดังครึ้นๆ อยู่ตลอดเวลา เสียงนั้นดังมากประหนึ่งพื้นพสุธากำลังแยกตัวออกจากกันก็ไม่ปาน
คุกใต้ดินนั้นอยู่ค่อนข้างลึก รอบๆ ข้างล้วนเป็นกำแพงหินสูงชันไร้ทางให้หลบหนี ต่อให้มีปีกก็ไม่ง่ายที่จะออกไปได้ หยุนเจินใช้เวลาสักพักก็ลงมาถึงคุกเบื้องล่างแล้ว สัมผัสแรกที่พุ่งเข้ามาคือกลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่รังสีกระจายออกมาให้ความรู้สึกที่ไม่สงบและไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ลี่เค่อจิ้นนั้นยังคงยิ้มแย้ม ดวงตาของเขาเปล่งประกายระยิบระยับ เหมือนเฝ้ารอคอยดูเรื่องสนุกอย่างใจจดใจจ่อ
"แม่นางน้อยสี่ ที่นี้คือคุกด่านแรก ใช้สำหรับลงทัณฑ์ทรมาน" ใบหน้าและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ประหนึ่งกำลังเล่านิทานพื้นบ้านเรื่องหนึ่ง หยุนเจินมองภาพเบื้องหน้าที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน
นักโทษล้วนถูกล่ามโซ่ตรวนที่แขนและขา ถูกลงโทษด้วยนานาวิธี ทั้งหอกแหลมคมทิ่มแทง ทั้งแส้ที่ฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่าเนื้อหนังนั้นแตกยับเยินไม่มีชิ้นดี ทั้งแล่เนื้อเถือหนัง เลาะกระดูก
ภาพตรงหน้านางนั้นเหมือนหนังสยดสยองเรื่องหนึ่ง เลือดสดๆ ไหลมารวมกันราวกับสายน้ำ กลิ่นคาวเลือดนั้นเสียดแทงจมูกลอยคละคลุ้งอยู่เต็มไปหมด หยุนเจินรู้สึกเลือดในกายเริ่มเปลี่ยนอุณหภูมิจนรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วร่าง แม้แต่จะหายใจก็ยังลำบาก "พี่ชาย ถึงแม้คนพวกนี้จะทำความผิดอย่างมหันต์ ก็ควรต้องมีมนุษย์ธรรมบ้างหรือไม่ อย่างน้อยก็ควรให้ใส่เสื้อผ้าปกปิดของสงวนซักหน่อยก็ได้กระมัง นี้เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
ถึงพวกท่านชอบดูก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะชอบดูด้วยหรอกนะ" หยุนเจินพูดพลางยกนิ้วมือทั้งห้าขึ้นปิดที่ลูกตาของตัวเอง มืออีกข้างชี้ไปทางนักโทษที่มีร่างเปลือยเปล่า อาบไปด้วยเลือดสดๆ ทั้งร่าง
เพียงแต่นิ้วมือทั้งห้านั้นกลับถ่างออกจากกันอย่างไม่สามารถปิดดวงตาของนางได้อย่างมิดชิดแม้แต่น้อย อีกทั้งนางยังส่วยหน้าไปมาด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายใจ ลี่เค่อจิ้นไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขามองสำรวจดรุณีน้อยท่าทางบอบบางผู้นี้ ในใจพลางคิดว่า นางนับเป็นคนหาญกล้าใช้ได้เลยทีเดียว สตรีทั่วไปพบเหตุการณ์เช่นนี้หากไม่เป็นลมหมดสติ ก็คงตกใจจนขวัญกระเจิง แต่นี้นางกลับพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย เสียงกรีดร้องสักนิดก็ไม่มี แถมสีหน้ายังคงเรียบเฉย "นับเป็นสตรีที่น่าสนใจอย่างที่อาหลงบอกจริงๆ"
ลี่เค่อจิ้นมุมปากยกยิ้มขึ้น พลางนึกถึงเรื่องเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน มู่เฉิงองครักษ์คู่กายของหลี่เฟยหลง ใช้วิชาตัวเบาเหาะมาบอกเขาล่วงหน้าล่วงหน้าเกี่ยวกับสตรีผู้นี้ ก่อนจะจากไปอย่างไร้ร่องรอยดั่งสายลม
"เสียมารายาทแล้ว ข้าจะให้คนรีบมาจัดการ แม่นางน้อยเชิญทางนี้" ลี่เค่อจิ้นพูดพลางทำสัญลักษณ์มือเรียกให้ทหารในคุกมาจัดการ ก่อนพาหยุนเจินไปเยี่ยมชมพื้นที่ต่อไป
ทางด้านหลี่เฟยหลงหลังจากออกจากถ้ำลับมาแล้ว ก็ตรงเข้าเรือนลู่หลิ่งซึ่งเป็นเรือนนอนของเขาเอง เรือนลู่หลิ่งนั้นห่างจากถ้ำลับไม่มาก ใช้เวลาเดินแค่หนึ่งถ้วยน้ำชาก็ถึงแล้ว หลี่เฟยหลงจัดการอาบน้ำผลัดเสื้อผ้า
ก่อนจะเข้าไปนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องทำงาน มู่เฉิงหลังกลับจากแจ้งให้ลี่เค่อจิ้นทราบแล้ว ก็ตรงไปหาหมอต้วนซึ่งเป็นหมอประจำจวน เพื่อสอบถามถึงสัมภาระของแม่นางน้อยที่หลี่เฟยหลงสั่งให้นำไปตรวจสอบที่โรงยา
หมอต้วนนั้นเมื่อตรวจดูสิ่งแรกก็ตกตะลึง เมื่อตรวจสิ่งที่สองกลับตกตะลึงยิ่งกว่า มู่เฉิงจึงรีบนำพาหมอต้วนไปพบกับหลี่เฟยหลง "นายท่าน หมอต้วนมีเรื่องกล่าวรายงานขอรับ"
"เข้ามา" หลี่เฟยหลงเอ่ยสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจแฝงไปด้วยพลังอันน่าเกรงขาม เมื่อมู่เฉิงและหมอต้วนเปิดประตูเข้ามาก็พบกับบรุษรูปงามดั่งหยกปั้น นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใช้มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าศีรษะ มืออีกข้างก็ยกหนังสือขึ้นอ่าน ด้วยท่าทางสบายๆ แต่กลับดูสูงส่งและสง่างามยิ่งนัก
หมอต้วนคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนหลี่เฟยหลงจะสั่งให้ลุกขึ้นพูด "เรียนนายท่าน ทุกอย่างในถุงผ้านี้ละ...ล้วนแต่เป็นของล้ำค่า" หมอต้วนเอ่ยเสียงสั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ
ค่อยๆหยิบสิ่งของออกวางบนโต๊ะทีละชิ้น "นี้คือเม็ดบัวทินกรจริงๆ ขอรับ เม็ดบัวทินกรนั้นหายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีปรากฏมาหลายร้อยปีแล้ว ขอรับ แต่นี้...นี้มัน..มีอยู่หลายเม็ดขนาดนี้ ตามตำราแพทย์ที่ตกทอดมาจากอาจารย์ปู่ของข้าน้อย เม็ดบัวนี้มีสรรพคุณช่วยยับยั้งพิษเย็นได้อย่างดีเยี่ยม เพียงแต่พิษหมื่นบุปผาน้ำแข็งนั้นค่อนข้างพิเศษ ต้องใช้คู่กับหยกบุหลัน และน้ำแร่จากธารน้ำเย็นบริสุทธิ์ ช่วยสลายพิษได้บางส่วนและช่วยยับยั้งความทรมานในเวลาที่พิษกำเริบได้ ขอรับ ซึ่งนี้มัน...มีครบทั้งสามอย่าง ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว"
หมอต้วนตื่นเต้นอย่างมาก อีกทั้งยังปิติยินดี ที่ช่วงกลางชีวิตได้พบกับสมุนไพรล้ำค่าเยี่ยงนี้ แม้แต่มู่เฉิงก็ดีใจไปด้วยแล้ว หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างลิงโลด ขอเพียงช่วยนายท่านของเขาได้
เขาจะปกป้องดูแลแม่นางน้อยผู้นั้นอย่างกับสมบัติล้ำค่า หลี่เฟยหลงเลิกคิ้วสีหมึกที่งดงามดั่งขุนเขาของเขาขั้น พลางนึกถึงสตรีที่ไร้อินังขังขอบผู้นั้น ยิ่งสงสัยในตัวตนของนางมากขึ้น
"ท่านหมอ แล้วขวดนี้เล่า คืออะไรอย่างนั้นรึ" มู่เฉิงเอ่ยอย่างอดทนไม่ได้ อยากรู้ว่าสิ่งของที่เหลือนั้นคืออะไร
"นะ...นี้คือเหล้าดอกท้อ ตะ..แต่ไม่ใช่เหล้าธรรมดาทั่วๆ ไป เหล้านี้พิเศษเป็นอย่างมาก ในนี้อัดแน่นไปด้วยพลังของชี่ทิพย์บริสุทธิ์ แค่สูดดมกลิ่นก็รู้สึดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว
ดูแล้วน่าจะผ่านกระบวนการคัดสรรและหมักมาเป็นอย่างดี และเก็บรักษาอยู่ในที่ที่อุดมไปด้วยชี่ทิพย์บริสุทธิ์เป็นแน่" หมอต้วนตอบพลางเปิดจุกเหล้าออก กลิ่นเหล้าดอกท้อที่หอมหวลพร้อมพลังของชีทิพย์สายหนึ่งก็กระจายออกมาทันที "เยี่ยมยอดจริงๆ" มู่เฉิงเดิมที่จะเคร่งขรึม ก็ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่แล้ว มู่เฉิงหันหน้าไปอีกทางแอบลอบกลืนน้ำลายอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะหันมาลอบมองสีหน้าของหลี่เฟยหลงซึ่งนอกจากนิ่งเฉยแล้วก็ยังคงนิ่งเฉย
หมอต้วนยังคงกล่าวต่อไป "ส่วนนี้ก็คือเนื้อของปลามังกรทองขอรับ ปลาชนิดนี้หายากเป็นยากมากจะอยู่ในแหล่งน้ำที่บริสุทธิ์อุดมไปด้วยแร่ธาตุและวิตามิน เนื้อของปลาจะสดหวานและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ
แค่กินเพียงชิ้นเล็กๆ ก็สามารถเพิ่มพลังให้แก่ร่างกายได้เป็นอย่างมาก เป็นอาหารบำรุงร่างกายชั้นเลิศเลยขอรับ" หลี่เฟยหลง จดจำรสชาติของเนื้อปลานั้นได้ดี รสชาตินั้นเลิศล้ำจริงๆ แน่นอนว่าแม้แต่เขาก็ไม่เคยกินมาก่อน
แต่เมื่อคิดถึงเจ้าของปลาแล้วกลับรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างทันที
"ส่วนอาภรณ์เหล่านี้นั้น... ละ...ล้วนทำจากไหมฟ้าเพลิงพิศุทธ์" หมอต้วนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในใจยังคงไม่คลายความตื่นเต้น ในถุงผ้ามีเสื้อผ้าของหยุนเจินสองชุด ชุดเหล่านั้นปักลวดลายงดงาม ถักทออย่างปราณีต "จริงรึ ทั้งหมดทำมาจากไหมฟ้าเพลิงพิศุทธ์ ทะ...ทั้งหมดนี้เลยงั้นหรือ?" มู่เฉิงเอ่ยถามหมอต้วนอย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบหยิบอาภรณ์เหล่านั้นขึ้นมาดู "จริงแท้แน่นอนขอรับ" หมอต้วนกล่าวอย่างหนักแน่นพลางยกมือประสานค้อมหัวไปทางหลี่เฟยหลง "นายท่าน แม่นางผู้นั้น หรือว่า ให้ข้าไปนำนางออกมาจากคุกดีหรือไม่ขอรับ" มู่เฉิงกล่าวถามอย่างตื่นเต้น"ไม่ต้อง เตรียมเดินทางไปที่คุกพร้อมกับข้า" "ขอรับ" มู่เฉิงรับคำสั่ง พลางเก็บข้าวของเข้าถุงสัมภาระ นำไปวางเก็บไว้อย่างดี ก่อนจะออกเดินทางไปคุกพร้อมกับหลี่เฟยหลง
ภายในคุกหลี่เค่อจิ้นล้วนถูกทำให้ตกใจแล้วก็ตกใจอีก ใบหน้างดงามของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกถูกชะตากับแม่นางน้อยผู้นี้จริงๆ นางช่างโดดเด่นไม่เหมือนกับสตรีทั่วไป
พูดจาตรงไปตรงมา ทุกคำพูดล้วนมีแต่ความจริงใจ อีกทั้งยังสนุกสนาน แม้จะอยู่ในสถานที่เยี่ยงนี้ กลับยังสามารถทำตัวสบายๆ เหมือนกำลังพักผ่อนอยู่ที่โรงเตี๊ยมชมวิวภูเขาเสียนี้กระไร
แล้วยังคำพูดที่ฟังดูไร้ยางอาย ที่นางสามารถพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย โดยไม่มีท่าทางเขินอายแม้แต่น้อยนั้น แต่เมื่ออกจากปากนางแล้วกลับฟังรื่นหู ไม่ทำให้เขารู้สึกกระดากเลยแม้แต่น้อย
ดรุณีโฉมงามผู้มีใบหน้างามงดดั่งแสงจันทรา ดูก็รู้ว่าอายุยังน้อย อีกทั้งยังไร้ซึ่งวรยุทธ์แต่ร่างกายล้วนเต็มไปด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณ เปล่งรัศมีแห่งผู้กล้า ที่ไม่หวั่นเกรงกลัวต่ออันตรายเลยแม้แต่น้อย
ในใจของเขาพลันเกิดความรู้สึกทั้งชื่นชม ทั้งนับถือ
หยุนเจินนั้นถูกพาเที่ยวชมคุกไปเกือบเก้าในสิบส่วน แท้จริงแล้วชื่อคุกนรกสิบแปดขุมนั้น เป็นชื่อที่ตั้งมาให้สอดคล้องกับความน่ากลัว หาได้มีจำนวนสิบแปดขุมอย่างที่นางเข้าใจไม่
คุกส่วนต่างๆ นั้นล้วนเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิตดุจดั่งนรกบนผืนดิน ภายในคุกเต็มไปด้วยชี่พิฆาต มีค่ายกลลงทัณฑ์ ค่ายกลสังหาร ค่ายกลแมลงพิษ แดนอสรพิษที่เต็มไปด้วยสัตว์มีพิษมากมาย และยังมีสัตว์อสูรนับร้อยตัว ตอนที่ลี่เค่อจิ้นพานางเข้าไปในแดนอสรพิษนั้นงูพิษนับพันนับหมื่นต่างก็เลื้อยคลานอยู่เต็มไปหมด
แม้ในใจนางจะรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่ก็สามารถเก็บกดอารมณ์ไม่แสดงออกมา ฝืนบังคับให้ตัวเองสงบนิ่ง นางเคยเจอสัตว์อสูรในป่ารกร้างของหุบเขาจันทรามามากมาย งูพิษแค่นี้จึงไม่นับว่าน่ากลัวอะไร
"แม่นางน้อย เชิญดื่ม" ลี่เค่อจิ้นพาหยุนเจินมาที่แดนอัสดง ในแดนนี้สงบเงียบไร้คลื่นลม แต่กลับเต็มไปด้วยชี่พิฆาตที่ทรงพลังกดข่มให้ไร้เรี่ยวแรง แต่สำหรับหยุนเจินแล้วพลังแค่นี้ไม่นับว่าเป็นอะไร
นางนั่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนสีขาว วิวด้านหน้าคือสวนหินน้ำตกที่ถูกจัดขึ้นอย่างสวยงาม มีต้นเฟรินสีเขียวขึ้นแสมอยู่บนกองหินที่มีสายน้ำไหลลงมา เสียงน้ำที่กระทบกับหินแต่ละชั้นก่อนไหลลงกระทบกับน้ำในบ่อเล็กๆ
ฟังแล้วสบายหูเป็นอย่างมาก ลี่เค่อจิ้น ยกกาสุรามาหนึ่งกา พร้อมวางเนื้อแห้งอีกหนึ่งจานลงบนโต๊ะ "เหล้านี้ รสชาติไม่เลว" หยุนเจินเอ่ยชมพลางยกจอกสุราขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด ก่อนหยิบเนื้อแห้งขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ
"ฮือ เนื้อดี" นางพูดพลางยกนิ้วโป้งให้ลี่เค่อจิ้นหนึ่งที่ ลี่เค่อจิ้นยกนิ้วโป้งขึ้นบ้างพยายามเลียบแบบท่าทางเมื่อครู่ของนางก่อนพูดว่า "เนื้อนี้ทำมาจากงู ในแดนอสรพิษ ดีใจที่เจ้าชอบ"
"ปิ๊ก...จริงรึ?" หยุนเจินตาเบิกกว้าง ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะลุกขึ้นยื่นอย่างพรวดพราด "เนื้อนี้ทำมาจากงูเหล่านั้นจริงๆ หรือ น่ารักขนาดนั้นยังถูกกินได้ลงคอ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกมันอร่อยขนาดนี้"
หยุนเจินพูดพลางหยิบเนื้อขึ้นกินอีกชิ้น ก่อนจะพลุบตัวลงนั่งอย่างพราดพราดอีกครั้ง ลี่เค่อจิ้นนั้นได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆ อ้าปากค้างอย่างไม่รู้จะเอ่ยถ้อยคำใดออกมาดีและไม่รู้ว่าจะตกใจกับเรื่องไหนก่อนดี
สตรีน้อยตรงหน้าทั้งตบโต๊ะ ลุกพรวดพรวด พูดจาอย่างประหลาดยิ่งนัก งูเหล่านั้นเรียกน่ารักหรือ? ทุกอย่างตรงหน้าเขาเกิดขึ้นภายในไม่ถึงหนึ่งนาที ทำให้เขาถึงกับตั้งรับไม่ทัน
ทางด้านจู้เฟิง หลังจากได้รับคำสั่งให้คอยดูแลไม่ให้หยุนเจินเป็นอันตราย ก็รีบมุ่งหน้าตรงไปที่คุก ระหว่างทางได้สวนทางกับเหล่าองครักษ์ที่พาหยุนเจินไปส่งที่คุก จู้เฟิงเอ่ยถามอย่างร้อนใจ "แม่นางน้อยเล่า" "คารวะ ใต้เท้าจู้เฟิง พวกข้าส่งมอบนางให้กับคุณชายจิ้นแล้ว ป่านนี้นางคงโดยสั่งสอนอยู่ในคุกจนตกใจตายแล้วก็เป็นได้"
เหล่าองครักษ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเจือความสะใจ นางกล้ามาพูดจาสามหาวกับนายท่านของพวกเขาสมควรแล้วที่ต้องโดนสั่งสอนเยี่ยงนั้น จู้เฟิงเมื่อได้ยินดั่งนั้น ใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าแห่งความยุ่งยากใจขึ้นมาทันที ก่อนจะจากไปด้วยความเร็วแสง ไม่สนใจฟังที่เหล่าองครักษ์พูดต่อ
ทางด้านหยุนเจิน ก็ยังคงดื่มเหล้าผลไม้ไปพลาง สนทนากับลี่เค่อจิ้นไปพลาง บรรยากาศนั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นดังไปถึงด้านนอก
เมื่อจู้เฟิงเดินเข้ามาถึงแดนอัสดง ก็ถึงกับตื่นตะลึงตาค้าง เขายกนิ้วชี้ขึ้นขยี้ตาด้วยเอง พลางคิดอย่างไม่เชื่อสายตากับภาพที่เห็นเบื้องหน้า "เหตุใดแม่นางน้อยผู้นั้น ถึงได้อยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังสังหารอันน่าเกรงขามอย่าง ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด แล้วนางยะ...ยัง แสดงสีหน้าและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตเช่นนั้น ทะ...ทำไมกัน"
"พี่ชายจิ้น ข้าไม่เคยเห็นใคร งดงามเท่าท่านมาก่อน เหตุใดบุรุษที่งดงามดั่งดอกบัวขาวเช่นท่าน ถึงได้มาอยู่ท่ามกลางดอกหน้าวัวสีแดงกันเล่า ช่างไม่เหมาะกับท่านจริงๆ"
หยุนเจินพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงสดใส ใช้นิ้วมือชี้ไปที่ดวงหน้างดงามของชายหนุ่ม
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่นางน้อยปากหวานเกินไปแล้วกระมัง" ลี่เค่อจิ้นหัวเราะเสียงด้วยเสียงกังวานดั่งระฆังพลันโบกสะบัดพัดในมือขึ้นมา พร้อมพัดที่ใบหน้าอย่างแผ่วเบา
ในเวลานี้หลี่เฟยหลงกับมู่เฉิงก็มาถึงแล้ว เข้ามายืนอยู่ด้านข้างของจู้เฟิง ทั้งสามต่างมองภาพเบื้องหน้า ลี่เค่อจิ้นกับหยุนเจิน ทั้งคู่สามใส่อาภรณ์ขาว ใบหน้าเบิกบานเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม ทั้งยังสนุกสนาน พลางในใจของทั้งสามก็เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันไป จู้เฟิงกับมู้เฉิงนั้นตกตะลึงตาค้าง ส่วนหลี่เฟยหลงนั้นแน่นอนว่าอารมณ์ไม่ดียิ่งนัก ใบหน้าหล่อเหลานั้นล้วนเต็มไปด้วยหมอกและควัน มองดูภาพเบื้องหน้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยลูกไฟ ทั้งยังเป็นลูกไฟที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างร้อนแรง


หยุนเจินเลิกสนใจหลี่เฟยหลงชั่วคราว หันมาจัดการกับเสื้อผ้าและเส้นผมของตนเอง ตอนนี้ผมของนางกระเซอะกระเซิงหมดแล้วที่ครอบผมแบบบุรุษที่ทำขึ้นจากแร่เงินธรรมดาก็ถูกเตียงหยกอัคคีหลอมละลายไปเรียบร้อย
แต่เถาวัลย์มัดผมของนางยังคงสภาพดีอยู่ เสื้อผ้าแม้จะมีหลุดรุ่ยบ้างเล็กน้อยและสกปรกอีกนิดหน่อยแต่ก็ยังถือว่าพอถูพอไถไปได้อีกวัน หยุนเจินจัดการรวมผมขึ้นสูงปล่อยปลายหางม้าลงมาแล้วมัดไว้อย่างเรียบง่าย
นางยกแขนขึ้นพลางดมไปใต้วงแขนทั้งซ้ายและขวา "กลิ่นก็ยังพอใช้ได้" หยุนเจินพูดพลางปัดเสื้อผ้าและจัดแจงให้ดูเรียบร้อย ก่อนจะเดินสำรวจภายในถ้ำเพื่อหาชิ้นส่วนของหินศิลานักษัตรและก็หาทางออกจากถ้ำแห่งนี้ไปด้วย
หลี่เฟยหลงเหลือบตามองสตรีน้อยที่สวมใส่อาภรณ์ของบุรุษ ดวงหน้างดงาม มีกลิ่นอายของความสูงส่งสง่า แต่กริยานั้นช่าง... เขาไม่เคยพบเจอสตรีนางไหนที่ไร้มารยาทอย่างไม่อายฟ้าไม่อายดินแบบนี้มาก่อนเลย
หยุนเจินลูบคลำไปตามผนัง ภายในถ้ำถือว่าค่อนข้างกว้างขวาง อากาศก็หมุนเวียนถ่ายเทสะดวก แถมวิวทิศทัศน์ก็งดงามประหนึ่งเทพพระบุตรจากสรวงสรรค์
นางสำรวจไปพลางปรายตามองชายหนุ่มชุดขาวที่นอนอยู่บนเตียงหยกสีแดงไปพลาง หนึ่งขาวหนึ่งแดง สง่างามดั่งอัญมณีที่ล้ำค่า พื้นผิวของผนังถ้ำนั้นค่อนข้างขรุขระ
นางสำรวจอย่างถี่ถ้วนก็ไม่พบเจอชิ้นส่วนของหินศิลานักษัตร "ควรจะอยู่ในนี้สิ ทำไมถึงไม่มีละ" นางคิดไปพลาง ลูบคลำผนังถ้ำไปพลาง แต่ก็ยังไม่พบเจอสิ่งใด "ทั้งที่หินศิลายังคงเปล่งแสงอยู่ เหตุใดถึงไม่เจอนะ"
"หรือว่าถ้ำนี้จะมีห้องลับอื่นอีก" หยุนเจินคิดพลางหยิบถุงสัมภาระที่นางทำเป็นกระเป๋าสะพายหลังขึ้นมา
ตอนนี้ก็เข้าสู่กลางยามอู่แล้ว หยุนเจินหิวจนท้องของนางเริ่มส่งเสียงร้องจ๊อกจ๊อกออกมา นางควานหาของกิน หยิบเอาผลไม้อบแห้งและเนื้อปลามังกรตากแห้งที่เตรียมไว้ออกมา
เนื้อปลามังกรรสชาติล้ำเลิศเป็นอย่างมาก หยุนเจินได้หมักและปรุงรสอย่างดี ก่อนจะผ่านกรรมวิธีตากแห้งอย่างพิเศษ สามารถคงความอร่อยไว้อย่างเลิศล้ำ นางกินอย่างรวดเร็วแต่ไม่ตะกละตะกลาม
อีกทั้งท่าทางการกินชวนให้ดูเอร็ดอร่อยเป็นอย่างยิ่ง หลังกินเสร็จก็ยกน้ำจากถุงหนังแกะขึ้นมาดื่ม ถุงหนังแกะนี้คุณภาพดีมาก ทำจากหนังของแกะอสูรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ป่ารกร้างในหุบเขาจันทรา
ทำให้น้ำแร่ยังคงความเย็นและบริสุทธิ์สดชื่น ดื่มแล้วชื่นใจเป็นอย่างมาก
"พี่ชายหิวหรือไม่" นางพูดพลางนำชิ้นเนื้อปลาแห้งไปแกว่งอยู่ตรงหน้าของบุรุษชุดขาว หลี่เฟยหลงแววตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าของนางตลอดเวลา ดวงตาที่เย็นชาเต็มไปด้วยความสงสัยและแรงพิฆาต
มองดูผู้หญิงคนนี้ รู้สึกว่านางไม่ธรรมดาอย่างมาก นางแต่งตัวอย่างค่อนข้างธรรมดา กริยาหยาบกร้านไร้ซึ่งความเป็นผู้ดี แต่ในความเรียบง่ายและไร้กฎเกณฑ์นั้น นางกลับยังดูสูงส่ง เหนือสิ่งอื่นใดนางผู้ไร้ซึ่งกำลังภายในและไม่มีวิทยายุทธกลับสามารถรอดพ้นจากค่ายกลชี่พิฆาต ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไม่ถูกเพลิงร้อนจากเตียงอัคคีเผาผลาญ คนธรรมดาไหนเลยจะรอดพ้นไปได้ แม้แต่คนที่มีกำลังภายในขั้นสูงเมื่อเจอกับพลังความร้อนของเตียงหยกอัคคีอย่างน้อยก็ยังต้องบาดเจ็บสองถึงสามส่วน แต่ลมหายใจของนางกลับยังคงเป็นปกติ พลังชีวิตก็ยิ่งดูเต็มเปี่ยมไม่ได้รู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย แล้วยังเสื้อผ้าและถุงใส่สัมภาระของนางนั้น ดูก็รู้ว่าทำมาจากเส้นไหมฟ้าเพลิงพิศุทธ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่หายากมาก ในใต้หล้านี้นอกจากตัวเขาแล้วก็ไม่มีใครมีชุดที่ถักทอจากเส้นไหมฟ้าเพลิงพิศุทธ์ มิหนำซ้ำเขายังมีแค่ชุดบางเบานี้เพียงชุดเดียว แต่สตรีนางนี้ทั้งชุดและรองเท้าที่นางสวมใส่ทั้งหมดล้วนทำมาจากเส้นไหมฟ้าเพลิงพิศุทธ์ ฐานะของนางต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่แท้
"เนื้อนี้อร่อยมากเลยนะ ถ้าท่านยอมขอร้องข้าดีๆ ข้าอาจจะใจดียอมให้ท่านได้ชิมดูสักหนึ่งคำก็ได้" นางเอ่ยถามอย่างหยอกเย้าใบหน้าและดวงตาแฝงไปด้วยความขี้เล่น หลี่เฟยหลงใบหน้าสง่างามนั้นสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างหงุดหงิด ไม่อยากจะเสวนากับสตรีที่ไร้กฏเกณฑ์เยี่ยงนาง
หยุนเจินอ้อมตามไปอีกทาง มือยังคงแกว่งเนื้อปลาตากแห้ง เอาไปยั่วยวนใกล้ๆ กับจมูกที่โด่งเหมือนสันเขาของหลี่เฟยหลง "พี่ชาย อย่าเขินอายนักเลย ข้ายอมแบ่งให้ท่านกินดีๆ ก็ได้" สิ้นเสียงพูด นางก็บีบปากของเขาพร้อมยัดเนื้อปลาลงไปทันที ปิดปากและบังคับให้เขากลินลงไป "อร่อยมากใช่หรือไม่" นางยักคิ้วถามแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลี่เฟยหลงดวงตาสีฟ้าครามดุจน้ำทะเลลึกสุดหยั่งถึง พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธเอาไว้ บนใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกับมีความคิดอะไรบางอย่าง "เนื้อปลานี้อร่อยจริงๆ เขาไม่เคยกินอะไรที่รสเลิศล้ำขนาดนี้มาก่อน แถมยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต กินแล้วรับรู้ได้ถึงพลังที่กำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกาย" "นี้มันอาหารแบบไหนกัน" แม้ว่าเขาจะรู้สึกแปลกใจแต่ใบหน้าก็ยังคงสงบนิ่ง "ถ้าเจ้ายังกล้าทำเยี่ยงนี้อีก ข้าจะทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย" หลี่เฟลงหลงเค้นเสียงน่าเกรงขามออกมา แต่คนฟังกลับไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังคงยิ้มออกมาอย่างหน้าระรื่น ใช่ว่านางจะอยากทำเยี่ยงนี้ แต่บุรุษเบื้องหน้ามองดูก็รู้ว่าอ่อนแอเป็นอย่างมาก ถ้าไม่กินอะไรเลย อาจจะตายก็ได้ "ไม่ต้องเกรงใจ ก็แค่เนื้อปลามังกรชิ้นเล็กๆ ไม่น่าเสียดาย แต่ถ้าคนหล่ออย่างพี่ชายตายไปถือว่าเป็นความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง"
หยุนเจินจ้องมองหลี่เฟยหลง ทั่วร่างของเขามีรังสีเข่นฆ่าอันเยียบเย็นแผ่กระจายออกมา แต่ในความดุร้ายเหี้ยมโหด นางยังสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอีกอย่างหนึ่ง เป็นกลิ่นอายที่อบอุ่นที่ซ่อนไว้ในส่วนที่ลึกจนยากจะหยั่งถึง นอกจากนี้นางได้กลิ่นของความอ้างว้างโดดเดียวของเขาที่เก็บอยู่ภายใน เขาแสดงออกมาเพียงแค่รังสีอำมหิตร้อนแรง ปกปิดความอบอุ่นไว้อย่างมิดชิด นี้เป็นความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่งของเจ้าของร่างนี้ นอกจากจะสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ ยังสามารถสัมผัสอารมณ์และกลิ่นความรู้สึกของผู้คนได้อีกด้วย
เมื่อพบเจอกับสิ่งที่เป็นอันตรายนางจะรับรู้ได้อย่างทันท่วงที นั้นหมายความว่าบุรุษหล่อเหลาผู้นี้นั้นเป็นที่ลึกๆ แล้วก็คือมีความดีและอ่อนโยน เพียงแต่ว่าอยู่ลึกมากจนชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่อาจจะได้เห็น
"พี่ชาย ท่านถูกพิษเย็นใช่หรือไม่ เรามาตกลงเงื่อนไขกันดีไหม" หลี่เฟยหลงมองสตรีตรงหน้าอย่างเย็นชา ไม่รู้ว่านางจะเล่นลูกไม้อะไรอีก "ถ้าข้าเดาไม่ผิด ท่านถูกพิษหมื่นบุปผาน้ำแข็ง" หลี่เฟยหลงยังคงนิ่งเฉย แต่แววตาคู่งามนั้นเปล่งประกายแสงขึ้นมาแวบหนึ่ง เขาหรี่ตามองผู้หญิงคนนี้ด้วยความสงสัย "ข้าไม่อาจรับปากว่าสามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ข้าสามารถสลายพิษในร่างกายของท่านได้สามถึงสี่ส่วน และยังสามารถช่วยยับยั้งความทรมานเวลาพิษกำเริบได้ห้าถึงหกส่วน แลกกับที่ท่านต้องบอกทางออกจากถ้ำนี้ให้กับข้า สนใจหรือไม่เล่า" หยุนเจินน้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงใจ ดวงตากระจ่างใสมองสบตาเขาตรงๆ โดยไม่เบนหลบแม้แต่น้อย
หลี่เฟยหลงยังคงนิ่งเฉย ใช้นัยน์ตาลึกล้ำกวาดมองไปทั่วดวงหน้าของนางทุกกระเบียดนิ้ว หยุนเจินนึกถึงตำราที่เคยอ่านในมิติแห่งแหวนหยกโลหิต ในนั้นมีตำรามากมายทั้งคัมภีร์ฝึกวรยุทธ
ตำราแพทย์ ตำราสมุนไพร และตำราพิษต่างๆ นางที่ฝึกวิทยายุทธไม่ได้แต่ก็มีความจำเป็นเลิศ นางเป็นถึงสุดยอดอัจฉริยะอันดับสองในยุคศตวรรษที่ 21 เลยนะ ให้จำแค่นี้ไม่นับว่าเป็นอะไรสำหรับนาง
หยุนเจินจดจำได้ว่าเคยอ่านถึงเรื่องราวของพิษหมื่นบุปผาน้ำแข็ง ดูจากอาการของเขาต้องถูกพิษนี้เป็นแน่ ทั้งที่นอนอยู่บนเตียงหยกอัคคี แต่ร่างกายกับเย็นเฉียบอย่างกับตุ๊กตาหิมะ
แม้ว่าในตำราจะไม่มีบันทึกเกี่ยวกับวิธีแก้พิษให้หายขาด แต่วิธียับยั้งและสลายพิษบางส่วนนั้นมีอยู่ในตำรา
"พี่ชาย ท่านไม่เชื่อข้าใช่หรือไม่ งั้นคงทำได้เพียงต้องพิสูจน์ให้ท่านเห็นกับตาแล้วละ" หยุนเจินพูดพลาง ขยับลุกขึ้นไปที่ด้านหลังศรีษะของเขา ก่อนจะถอดจิตเข้าไปในมิติแห่งแหวนหยกโลหิต มุ่งหน้าตรงไปยังบ่อบัวทินกร ที่เติบโตอยู่ในบ่อน้ำเดือด ใบบัวเป็นสีแดงดั่งพระอาทิตย์ แต่ดอกบัวกลับเป็นสีเหลืองดั่งดวงจันทร์ ฝักบัวนั้นมีสีแดงอมเหลืองที่มีเมล็ดบัวเป็นยาบำรุงชั้นยอดสำหรับคนที่ถูกพิษเย็น นางถอนฝักบัวขึ้นมาหนึ่งฝัก เก็บเอามาแค่เมล็ดบัว เพียงชั่วอึดใจก็ออกจากมิติแห่งแหวนหยกโลหิต
หยุนเจินนำเมล็ดบัวที่มีสีแดงครึ่งหนึ่งสีเหลืองครึ่งหนึ่ง ถือมาชูตรงหน้าของหลี่เฟยหลง "นี้คือเม็ดบัวทินกร เพียงแค่หนึ่งเมล็ดก็ช่วยสลายพิษเย็นและฟื้นฟูกำลังภายในของท่านตอนนี้ได้เลย อยากลองดูหรือไม่"
หลี่เฟยหลงยังคงนิ่งเฉย เขาไม่เคยได้ยินชื่อของเม็ดบัวทินกรมาก่อน จะให้เชื่อสตรีเหลวไหลเยี่ยงนาง ให้เขายอมตายเสียยังดีกว่า
หยุนเจินไม่สนใจท่าทีเมินเฉยเช่นนั้น ยื่นมือเข้าไปหมายมั่นจะง้างปากของเขา "ถ้าเจ้ายังกล้าแตะต้องข้า รับรองเลยว่าข้าจะไม่ให้เจ้าได้ตายดี" หลี่เฟยหลงคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล สายตาดุดันเต็มไปไอสังหาร
หยุนเจินไม่สนใจแม้แต่น้อย บีบปากของเขาก่อนจะป้อนเม็ดบัวทินกรลงไปอย่างรวดเร็ว หลี่เฟยลงจำใจกลืนเม็ดมัวนั้นอย่างไม่เต็มใจ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าอวัยวะภายในร้อนผ่าวเจ็บแสบปวดร้อนไปหมด! คิ้วของเขาขมวดแน่น มีเหงื่อซึมออกมาที่หน้าผากและฝ่ามือ แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง ฝืนทนต่อความเจ็บปวด "เจ้า!!!"
หลี่เฟยหลงกัดฟันกรอด แววตาดุร้ายจ้องมองมาที่นางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความแสบร้อนนั้นขยายเป็นวงกว้างไล่ขึ้นมาถึงทรวงอก ก่อนจะกระจายไปถึงภายในศีรษะ จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงไฟแผดเผาอยู่ภายในร่างกายของเขา หลี่เฟยหลงไม่เคยรับรู้ถึงความร้อนแบบนี้มาก่อนเลย ร่างกายที่ร้อนจนเหมือนจะระเบิดออกมา
ตอนนี้ร่างกายของรู้สึกเหมือนความเย็นและความร้อนกำลังต่อสู้กัน ทรมานสุดคณานับ
หยุนเจินนำหินหยกบุหลันวางบนหน้าอกของหลี่เฟยหลง หินหยกบุหลันทำจากชิ้นส่วนของหินอุกกาบาตที่เติบโตอยู่ในหุบเขาจันทรา มีพลังงานแห่งฟ้าดิน ช่วยดูดเอาพลังไม่ดีออกมาได้
หินหยกบุหลันกับเมล็ดบัวทินกรร่วมมือกันเป็นอย่างดี ความรู้สึกเจ็บปวดและแสบร้อนในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง สีหน้าของเขาดีขึ้นเป็นอย่างมาก
"ดื่มน้ำสักหน่อยเถิด" หยุนเจินนำน้ำแร่ที่นางเก็บมาจากธารน้ำเย็นจากหุบเขาจันทรา มาป้อนให้กับหลี่เฟยหลงหนึ่งอึก น้ำแร่นั้นทั้งหวานทั้งเย็นชื่นใจเป็นอย่างมาก หลังจากดื่มเข้าไปเขารับรู้ได้ถึงความรู้สึกสดชื่นเต็มไปด้วยชีวิตชีวา หลี่เฟยหลงไอมาออกมาหนึ่งที ร่างกายของเขารู้สึกดีขึ้นแล้ว ทั้งยังสามารถขยับตัวได้ พิษเย็นในร่างกายได้สลายไปหมดแล้ว กำลังภายในของเขาก็ฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็ว เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แววตาดุจดั่งดาบจ้องมองที่ดวงหน้าของสตรีที่หาญกล้าผู้นี้ แม้นางจะไม่ได้โกหก แต่ความรู้สึกอยากสังหารก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย
"พี่ชาย ข้าเพิ่งช่วยท่านไว้นะ เหตุใดจึงจ้องมองเหมือนยากจะฆ่าข้าเยี่ยงนี้เล่า" หยุนเจินพูดอย่างใจดีสู้เสือ ขยับลุกไปยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของถ้ำ เหอะ ช่วยข้างั้นเหรอ ช่วยทำให้ข้าโมโหจนจะกระอักเลือดตายละสิไม่ว่า
หลี่เฟยหลงลุกขึ้นจากเตียงหยกอัคคี เดินย่างสามขุมพริบตาเดียวก็ถึงตัวหยุนเจิน "พี่ชาย ท่านควรจะระวังกริยาบ้างสิ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดท่านไม่รู้หรอกหรือ" หึ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ แต่อย่างนางนี้เรียกว่าสตรีได้อยู่หรือ คำพูดแบบนี้ออกจากปากคนอื่นยังพอรับฟังได้ แต่พออกจากปากของนาง ฟังดูแล้วช่างน่าขันยิ่งนัก "พี่ชาย ท่านควรจะมียางอายบ้างหรือไม่ ถึงท่านจะชอบโชว์ แต่ถามข้าบ้างหรือไม่ว่าอยากดูหรือเปล่า" หยุนเจินพูดพล่าง บุ้ยปากลงไปตรงจุดเสือที่ซ่อนมังกรไว้นั้น หลี่เฟยหลงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมาที่นางเขม็ง นิ้วมือแข็งเกร็งดุจกรงเล็บอินทรีทั้งห้านิ้วคว้าหมับเข้าที่คอเรียวหงส์ของนาง พลางออกแรงบีบ
หยุนเจินโดนเขาบีบคอจนหายใจแทบไม่ออก ขาของนางเหยียบไม่ถึงพื้น ถูกเขายกร่างกายขึ้นด้วยมือเดียวใบหน้าของนางแดงก่ำ ใกล้จะขาดใจ ดวงตาเย็นชาของเขามีประกายความโกรธเต็มเปี่ยม สายตาราวกับสามารถฟันร่างคนให้ขาดเป็นสองท่อน แต่เขาโกรธอะไรกันล่ะ? นางพูดอะไรไม่จริงอย่างนั้นหรือ? แค่หยอกเล่นนิดเดียวเท่านั้น ไร้อารมณ์ขันสิ้นดี แล้วนี้นางก็เพิ่งช่วยเขาไม่ใช่หรอกหรือ? รู้อย่างงี้ไม่น่าช่วยเลยจริงๆ ทำคุณบูชาโทษโดยแท้
"พี่ชาย ข้า...ข้าขอโทษ ปล่อยข้าลงเถอะ" นางฝืนพูดออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง กำปั้นเล็กๆนั้นทุบลงไปที่มือแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า
ทันใดนั้นก็มีลำแสงสีแดงรูปปีกวิหกเพลิงปรากฏขึ้นที่กลางคิ้วของงนาง ก่อนจะจางหายไปในพริบตา หลี่เฟยหลงชะงักข้าง คลายมือออกจากคอเรียวเล็กของนาง ก่อนปล่อยร่างหยุนเจินลงพื้นอย่างไร้ปราณี
หยุนเจินนัยน์ตาแดงก่ำ ไอแค่กๆ ออกมาอยู่หลายที ลำคอเต็มไปด้วยรอยนิ้วมือสีแดงทั้งห้านิ้ว
นางนั่งหอบอยู่กับพื้น ในมือกำสร้อยคอเขี้ยวหมาป่าจันทราไว้แน่น "พี่แช่มช้อยไม่มาช่วยข้าก็ช่างปะไร แล้วเหล่าพี่หมาป่าเล่า ไหนบอกว่าถ้าข้าเกิดอันตรายจะรับรู้ได้ทันทีไง แล้วนี้คืออะไร
นางเกือบตายเพราะปีศาจซิกแพคตนนี้แล้ว กลับไม่เห็นแม้แต่เงา" นางตัดพ้ออยู่คนเดียว สมองนึกถึงสามก้อนกลมที่พลิ้วไหว พลันรู้สึกโมโหขึ้นมาภายในใจ
หลี่เฟยหลง หรี่ตามองหยุนเจินอย่างไม่วางตา เขามั่นใจว่านางไม่ใช่สตรีธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน "ต่อไปนี้เจ้าก็เป็นสาวใช้ ติดตามอยู่ข้างกายของข้า" เขาพูดเสียงเย็น ดูทรงอำนาจ อย่างไม่อาจต้านทาน
"ข้า..." หยุดเจินกำลังจะขยับปากเถียงกลับไป "หรือไม่ก็อยู่ที่นี้ไปตลอดกาล" สิ้นเสียงประกาศิต หยุนเจินก็เก็บคำพูดกลับไปทันที เหอะ บ้าอำนาจสิ้นดี อะไรคือสาวใช้ประจำตัว คิดว่านางจะยอมง่ายๆ รึ
นางกรอกตามองบน ก่อนจะยิ้มหวานอย่างไม่จริงใจให้กับหลี่เฟยหลง "แน่นอนต่อไปนี้ข้าก็เป็นสาวใช้ของท่านแล้ว พี่ชายสุดหล่อ" นางพูดอย่างประจบเอาใจ แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "
สาวใช้ก็สาวใช้สิ ออกไปได้ก่อนค่อยว่ากัน ใช่ว่าข้าจะหนีไม่ได้ซะหน่อย"
หลี่เฟยหลงมองนางอย่างรังเกียจ ก่อนจะเปิดประตูห้องลับออกไป ภายนอกห้องลับมองเห็นเป็นทางเดินคดเคี้ยวที่ค่อนข้างมืด หลี่เฟยหลงเดินไปหยิบเสื้อคุลมสีดำปักลายพยัคฆ์สีทองขึ้นมาสวมใส่
ก่อนจะเดินออกไปด้วยท่วงท่าสูงส่งสง่างาม แม้ทางเดินจะมืดมากแต่ก็มีแสงสว่างจากกำไลไข่มุกตงไห่ของหยุนเจินของส่องแสง หลี่เฟยหลงปราดตามองกำไลที่ข้อมือเรียวเล็กของนางแวบหนึ่ง
ก่อนจะเดินนำไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ไร้เงาขององค์รักษ์คนสนิทที่จะมาคอยต้อนรับเขาที่หน้าประตูถ้ำ นั้นก็เพราะว่าเขาออกมาก่อนกำหนดที่จะครบสามวัน หยุนเจินและหลี่เฟยหลงเดินอยู่ประมาณหนึ่งถ้วยน้ำชาก็ออกมาสู่ภายนอก ระหว่างทางหยุนเจินสอดส่ายสายตามองหาเศษชิ้นส่วนของหินศิลานักษัตรแต่กลับไปพบเลย นางไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี พี่หินศิลาเปล่งแสงหลอกนางให้กลายมาเป็นสาวใช้หรอกหรือ
หยุนเจินและหลี่เฟยหลงเดินเคียงคู่กันมาจนถึงป่าไผ่ หนึ่งสตรีหนึ่งบุรุษ หนึ่งขาวหนึ่งดำ งดงามเหมือนหยกคู่ ป่าไผ่ค่อนข้างรกครึ้ม แต่ลำต้นเรียงตัวอย่างสวยงาม ต้นไผ่สูงเรียวยาวพลิ้วไหวไปตามสายลม
กิ่งไผ่ผัวพันกันส่งเสียงออกมาประหนึ่งเสียงมีดกรีดบิน ทั้งแหลมทั้งคม ฟังดูหน้าขนลุกเป็นอย่างมาก ลมพัดใบไผ่ให้ร่วงหล่นเต็มพื้นย้อมพื้นทางเดินให้เป็นสีเขียวชอุ่ม สวยงามสบายตาจนไม่อยากย่างเท้าเยียบลงไป
พ้นป่าไผ่ออกมา ก็พบเจอกับองค์รักษ์ชุดดำ "นายท่าน นายท่าน" องครักษ์ชุดดำต่างคุกเข่าลงคำนับบุรุษผมเงินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสูงส่ง ใบหน้าของพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยความฉงน
หนึ่งในคนชุดดำที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของเหล่าองครักษ์ ลุกขึ้นสอบถาม "นายท่านนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมท่าน... แล้วนี้ใครกัน" เขาถามออกมาด้วยความแปลกใจ
จ้องมองมาที่หยุนเจิน เหตุใดบุรุษชุดขาว ไม่สิสตรีต่างหาก สตรีที่สวมใส่ชุดบุรุษ ถึงออกมาพร้อมกับนายท่านของเขาได้ แล้วเหตุใดนายท่านของเขาถึงได้ลุกขึ้นมาได้แล้ว ใบหน้าแววตาของเขาล้วนเต็มไปด้วยคำถาม
หลี่เฟยหลงไม่ได้ตอบคำถามใด เพียงเอ่ยคำสั่งออกมาเพียงหนึ่งประโยค "จู้เฟิง สั่งให้คนนำนางผู้นี้ไปพักผ่อนที่คุกนรกสิบแปดขุม" คำสั่งเด็ดขาดของเขาแฝงไว้ด้วยบารมีที่น่าเกรงขาม
"ขอรับ" จู้เฟิงยกสองมือขึ้นประสานกันไว้รับคำสั่ง ก่อนจะหันไปพยักหน้า ส่งสายตาเป็นคำบอกใบ้ให้เหล่าองครักษ์ที่เหลือมานำตัวหยุนเจินไป
"อะไรคือคุกนรกสิบแปดขุม ไหนท่านบอกให้ข้าเป็นสาวใช้ประจำกาย ท่านอาศัยอยู่ในคุกหรืออย่างไรกันเล่า" หยุนเจินตะโกนออกไปเสียงดังประท้วงคำพูดของเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"บังอาจ" เหล่าองครักษ์ตวาดใส่หยุนเจินด้วยน้ำเสียงดุดัน นางผู้นี้ช่างโอหังนัก กล้าขึ้นเสียงใส่นายท่านของพวกเขา หลี่เฟยหลงไม่สนใจคำพูดของหยุนเจินกลับยังเดินมุ่งหน้าต่อไป
"นี้ท่านอย่าหนีนะ" นางวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว "นี้ท่านคิดจะตอบแทนบุญคุณด้วยการชำระแค้นอย่างนั้นหรือ?" เหล่าองครักษ์มองตามหลังของทั้งคู่ด้วยความงงงวย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้นกันแน่
และไม่รู้ว่าสตรีนางนี้เอาความกล้าเยี่ยงนี้มาจากไหน กล้าพูดจาสามห้าวกับนายท่าน คิดหรือว่านายท่านของพวกเขาจะลดตัวพูดคุยกับนาง ไม่มีทางอย่างแน่นอน "บุญคุณนั้นต้องตอบแทนแน่ แต่ความแค้นนั้นต้องชำระเสียก่อน" เขาพูดเสียงทุ้มต่ำเน้นเสียงคำว่าความแค้นอย่างมีนัยลึกซึ้ง ขณะที่สายตายิ่งลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง
ความคิดเพิ่งจบน้ำเสียงทรงอำนาจก็เปล่งออกมาทันที เหล่าองครักษ์ได้แต่อ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างเหมือนไข่ห่าน "นี่นายท่านตอบคำถามนางผู้นี้อย่างนั้นรึ"
"มองอะไร ยังไม่มีรีบนำตัวนางไปอีก" จู้เฟิงกล่าวคำสั่งเรียกสติเหล่าองครักษ์ทั้งหลาย พวกเขาต่างก็พากันมาลากตัวนางไปที่คุก หยุนเจินก่นด่าอยู่ภายในใจอย่างจนปัญญา "ไอ้คนบ้า ไอ้คนรูปหล่ออำมหิต ไอ้คนหุ่นดีอย่างหน้าไม่อาย" หลังจากฉุกคิดได้ว่าคำด่าของนางนั้นเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ หยุนเจินก็ตะโกนไล่หลังของหลี่เฟยหลงออกไป "พี่ชายข้าจะไม่ถือสาหาความที่ท่านไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ใครใช้ให้ท่านรูปหล่อถูกใจข้าเล่า ข้าจะถือซะว่าไปเที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาเดินชมคุกแก้เบื่อก็แล้วกัน" หลี่เฟยหลงมุมปากกระตุกยกขึ้น ดูเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม เหล่าองครักษ์ต่างมองนางด้วยความสมเพช พากันเยอะเย้ยหยุนเจินอยู่ภายในใจ "นางผู้นี้ช่างโง่งมโดยแท้ คิดว่าคุกนรกสิบแปดขุมเป็นที่สำหรับเที่ยวเล่น อย่าว่าแต่เดินชม ชีวิตน้อยๆ ของนางจะสามารถรักษาไว้ได้หรือไม่ก็ไม่รู้"
"ข้าจะคอยดูสิว่า อยู่ในคุกนรกสิบแปดหลุม สตรีเหลวไหลอย่างเจ้าจะมีพิษสงอะไรอีก" หลี่เฟยหลงคิดพลางหันไปสั่งกำชับจู้เฟิง "คอยดูแลนางอย่าให้เป็นอะไร แค่สั่งสอนให้กลัวเล็กน้อยก็พอ"
ใบหน้าของจู้เฟิงนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหนักใจ อะไรคือสั่งสอนเพียงเล็กน้อย นั้นคุกนรกสิบแปดขุมนะ อย่าว่าแต่สตรีบอบบางเลย แม้บุรุษกำยำก็ไม่อาจทนความทรมานในนั้นได้