ผมกับละไมเดินเคียงกันมาถึงห้องพักในเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วหลังจากเข้าห้องปิดประตูลงกลอนแล้ว ผมก็นั่งลงบนแคร่ก่อนจะดึงมือละไมมานั่งด้วยกัน
"ท่านวีดูตื่นเต้นนะเจ้าคะ"
ละไมพูดด้วยรอยยิ้ม ส่วนผมที่ตื่นเต้นจนหัวใจจะทะลุมาด้านนอกอยู่แล้วก็พยายามเก็บอาการ เพราะไม่อยากทำตัวน่าสมเพชก่อนมีเซ็กส์ แถมยังเป็นครั้งแรกของผมด้วย ดังนั้นค่อยเป็นค่อยไปน่าจะดีที่สุด
"เพราะละไมน่ารักไง"
"แหม ขอบคุณเจ้าค่ะ"
ผมดึงละไมมาจูบอย่างดูดดื่ม ซึ่งละไมก็ไม่มีท่าทางรังเกียจหรือเขินอายอะไร แถมยังตอบรับการสอดลิ้นของผมอีกด้วย และเพียงแค่จูบก็ทำเอาเจ้าหนูของผมถึงกับแข็งตัวแล้ว
แล้วค่ำคืนอันเร้าร้อนของผมกับละไม ก็ได้บรรเลงเพลงรักจนสมใจอยากไปถึงสามรอบ และทุกครั้งช่างสุขสมอิ่มเอมจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ ซึ่งละไมเองก็ดูจะมีความสุขดีเช่นกัน
ซึ่งหลังจากนั้นผมก็นอนสลบไสลจนถึงเช้า และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้รู้ว่าเหตุการณ์นั้นไม่ใช่ความฝัน ด้วยร่างเปลือยเปล่าของละไมที่นอนอยู่เคียงข้าง แล้วในที่สุดผมก็ได้ก้าวข้ามมาเป็นชายหนุ่มเสียที
"อรุณสวัสดิ์ละไม"
"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านวีตื่นเช้านะเจ้าคะ"
ผมทักทายละไมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะออกจากห้องไปทานอาหารเช้าที่สาวใช้เตรียมไว้ให้ และหลังจากทานเสร็จผมก็ได้อาบน้ำที่เรือนเป็นครั้งแรก ซึ่งมันก็ไม่ค่อยสะดวกสบายเหมือนที่บ้าน แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อาบเลย
จากนั้นผมก็บอกลาคุณกริณากับละไมเพื่อกลับมาโลกแห่งความเป็นจริง ที่พบว่าพ่อกับแม่กลับมาบ้านได้สักพักแล้ว และตอนนี้เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี ซึ่งผมที่พึ่งกินมาจากมิติปิดกั้นก็ใช้ข้ออ้างว่าไม่หิว แล้วกินพอเป็นพิธีไม่ให้ใครสงสัยเท่านั้น
"วี อยู่แต่บ้านแบบนี้ก็ดีนะ ปลอดภัยดี แต่ถ้าอยากหางานจะให้พ่อฝากให้ไหม"
พ่อของผมที่เป็นพนักงานอาวุโสในบริษัทมักจะถามแบบนี้อยู่เสมอ เพราะผมที่อยู่บ้านอ่านหนังสือมันก็เหมือนคนว่างงานในสายตาเขา แถมในยุคนี้ที่พละกำลังสำคัญกว่าความรู้ การอ่านหนังสือสอบจึงดูไร้สาระไปโดยปริยาย
"ขอเวลาผมอีกปีครับพ่อ ถ้ายังสอบไม่ติดผมจะหางานทำ"
"ก็ตามใจแก"
พ่อไม่จู้จี้กับผมเหมือนอย่างเคย ส่วนแม่ที่เห็นว่าผมยังอยากลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง แม้ในยุคนี้จะดูไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่ ก็ยังยอมตามใจผมเหมือนทุกครั้ง ซึ่งมันช่วยให้ผมเข้ามิติปิดกั้นไปฝึกฝนได้อย่างสะดวก
แล้วเมื่อมื้อเย็นจบลงผมก็ขอตัวกลับห้อง โดยที่ไม่ลืมจะล้างจานชามให้เรียบร้อยก่อน จากนั้นผมก็ตั้งใจจะเข้ามิติปิดกั้นอีกครั้ง แต่แล้วผมก็รู้สึกงุ่นง่านอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าความต้องการทางเพศมันพร้อมระเบิดออกมาทุกเมื่อ
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 23
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12 ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15) พลังป้องกัน 100 (+10)
แต้มทักษะ 20
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
อาการผิดปกติ - ติดสถานะ "หลงเสน่ห์"
แล้วเมื่อเปิดหน้าต่างทักษะขึ้นมา ผมก็ได้เห็นว่าตัวเองติดสถานะผิดปกติ ที่ทำให้ลุ่มหลงในตัวผู้ที่ร่ายคำสาปใส่ผม และมันทำให้ผมมั่นใจว่า ตัวตนของอัปสรสีหะนั้น มีไว้สำหรับทดสอบผู้ถูกเลือกเช่นเดียวกับสัตว์มายาในมิติปิดกั้น
แต่ผมที่เตรียมตัวมาแล้วก็ไม่รู้สึกตกใจอะไร แถมยังอยู่ในระดับที่คาดเดาไว้แล้วด้วย เพียงแต่ผลของมันออกจะน้อยกว่าที่คาด เพราะตามตำนานแล้ว การล่อลวงของนางอัปสรสามารถทำให้สูญเสียพลังทั้งหมดได้เลย
ทว่ากับอัปสรสีหะแล้วมีผลแค่ทำให้หลงเสน่ห์ และมีความต้องการทางเพศกับพวกเธอเท่านั้น ทำให้ผมคิดจะใช้โอกาสนี้หาความสุขใส่ตัวสักเล็กน้อย ก่อนที่จะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับบททดสอบของพระเจ้า
"แต่ทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์มันใช้ได้วันละครั้ง ดังนั้นลองไปสู้กับสัตว์มายาโดยที่ติดสถานะผิดปกติอยู่น่าจะเป็นการทดลองที่ดี เพราะไม่แน่ว่าเมื่อเวลาผ่านไปมันอาจจะหายไปเองก็ได้"
จากนั้นเมื่อผมกลับเข้ามิติปิดกั้น ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะข่มใจตัวเองไม่ให้จับละไมเข้าห้อง แต่มันก็ยังอยู่ในระดับที่ผมรับมือกับมันได้ ดังนั้นการใช้ทักษะจึงเป็นตัวเลือกสุดท้ายตามแผนการที่วางไว้
แล้วเมื่อออกจากหมู่บ้านทิศอุดร ผมก็มุ่งหน้าไปทางทิศใต้ตามคำบอกของมณี ว่าห่างจากหมู่บ้านไปราวสามกิโลเมตร จะพบกับถิ่นของนกเทศ ที่จากคำอธิบายแล้วผมว่ามันน่าจะเป็นนกกระจอกเทศ
ส่วนสาเหตุที่มณีแนะนำให้ผมล่าสัตว์มายาชนิดนี้ ก็เป็นเพราะเนื้อของมันอร่อยมาก แถมขนกับกระดูกก็นำมาใช้สร้างอุปกรณ์ต่างๆได้ดี ซึ่งชาวบ้านก็นิยมใช้ขนของมันทำหมอนหรือผ้าห่ม ส่วนกระดูกมักจะเอาไปทำที่ยิงลูกดอก
ซึ่งงานฝีมือของหมู่บ้านนี้อยู่ในระดับทั่วไปตามที่คุณกริณาบอก แถมกระดูกปลากับหนังปลาที่ผมให้ไปก็ไม่มีใครสามารถเอาไปทำของใช้ได้สักคน เพราะไม่คุ้นเคยกับวัตถุดิบ แถมยังเป็นของที่ผมนำมาเลยยิ่งไม่มีใครกล้าเสี่ยง เพราะกลัวว่าจะทำเสียหายนั่นเอง
"แต่หนังปลาเสือลายเมฆมันก็น่าจะเอามาทำอุปกรณ์ป้องกันได้นา ขนาดโล่นี่ยังทำมาจากหนังแบบเดียวกันเลย"
ผมบ่นเพราะผิดหวังที่ไม่สามารถเรียนทักษะเกี่ยวกับการประดิษฐ์ได้ แต่ถ้านำวัตถุดิบที่ชาวบ้านคุ้นเคยไปให้ ก็น่าจะช่วยสอนผมทำข้าวของเครื่องใช้แบบง่ายๆได้บ้าง แล้วถ้าระบบให้ทักษะมาผมค่อยหาทางทำเอง
"แต่ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า เพราะเหมือนละไมจะมีท่าทางมั่นใจมากขึ้น แถมสายตาจากผู้หญิงคนอื่นๆที่มองเธอ ก็ยังรู้สึกได้ถึงความอิจฉา มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตอนผมกลับบ้านรึไงนะ"
แล้วหลังจากผมวิ่งเต็มฝีเท้ามาเกือบครึ่งชั่วโมง ผมก็มาถึงถิ่นของนกเทศ และเป็นไปตามคาด ที่หน้าตาของพวกมันเหมือนนกระจอกเทศแทบทุกอย่าง ยกเว้นแค่อย่างเดียวคือขนาดตัวที่สูงใหญ่กว่าสองเมตร และระบบที่หายไปนานก็ส่งเสียงเตือนขึ้น
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด นกเทศ จำนวนห้าสิบตัว-
จากภารกิจที่ได้รับ ดูเหมือนไอ้นกพวกนี้จะมีดีแค่ตัวใหญ่ เพราะจำนวนที่มากถึงห้าสิบตัว มักจะเป็นเป้าหมายในการกำจัดสัตว์มายาที่ถือว่าอ่อนแอสำหรับผู้ได้รับภารกิจ
ในทางตรงกันข้ามหากมีจำนวนที่น้อยละก็ นั่นหมายถึงสัตว์มายาที่เป็นเป้าหมายมีความอันตรายสูงมาก ยกเว้นจะเป็นภารกิจฉุกเฉินอย่างตอนที่ผมเจอละไมครั้งแรก เพราะตอนนั้นมีศัตรูแค่สองตัว
แล้วผมก็นึกถึงคำสอนของมณีเกี่ยวกับการล่านกเทศ ว่าพวกมันมีความเร็วสูงมาก แต่ก็ไม่ฉลาดเท่าไหร่ทำให้ติดกับดักง่ายๆเสมอ แต่ถ้าไม่ชำนาญเรื่องกับดัก การต่อสู้ซึ่งหน้าไม่ใช่สิ่งที่เธอแนะนำ
เนื่องจากแรงเตะของนกเทศสามารถสังหารคู่ต่อสู้ได้แทบจะทันที และถึงแม้ว่าผมจะใส่เสื้อเกราะปูแดงก็ยังอันตรายอยู่ดี ดังนั้นมณีจึงให้ผมยืมหอกมาใช้ เพื่อที่จะใช้การโจมตีทีเผลอได้ในระยะที่ปลอดภัย
"ว่าแต่หอกนี่ทำจากอะไรนะ เหมือนเหล็กเลยแฮะ แต่จะบอกว่าพวกนั้นหลอมเหล็กเองได้ก็ไม่น่าจะใช่"
ผมพิจารณาใบหอกสีเงินที่ผูกติดอยู่กับท่อนไม้อย่างแน่นหนา ด้วยหน้าตาของมันเหมือนกับหอกสมัยโบราณที่เคยเห็นในหนัง จนต่อมความสงสัยของผมทำงานอีกครั้ง เพราะการสร้างหอกเองได้ มันก็ควรจะมีทักษะสายผลิตไม่ใช่รึไง
"เอาเหอะ ไว้กลับไปค่อยถามก็ได้"
แล้วมหกรรมล้างบางนกเทศก็เริ่มต้นขึ้น ด้วยการใช้ทักษะซ่อนเร้น ทำให้ผมสามารถเข้าใกล้พวกนกเทศได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แม้ว่าบางตัวจะรู้ตัว แต่ด้วยพลังจิตของผมที่เสริมพลังโจมตี ก็ทำให้นกเทศทุกตัวถูกสังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
จากนั้นศพของนกเทศก็ถูกเก็บเข้าช่องเก็บของต่างมิติ ซึ่งหลังจากได้เรียนรู้แล้วว่าซากสัตว์มายาชนิดเดียวกันสามารถอยู่ช่องเดียวกันได้ การขนนกเทศห้าสิบตัวกลับไปที่หมู่บ้านก็ง่ายขึ้นมาก
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านทำภารกิจ กำจัดนกเทศ จำนวนห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับรองเท้านกเทศ-
รางวัลในรอบนี้เป็นรองเท้าที่มีหน้าตาเหมือนรองเท้าแตะส้นหนา ที่ดูแลเหมือนจะเลียนแบบเท้าของนกกระจอกเทศ แต่ในเมื่อมันเป็นอุปกรณ์สวมใส่ที่ได้เป็นรางวัล มันก็ควรจะดีกว่ารองเท้าผ้าใบซอมซ่อของผมละนะ
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 24
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12 ความอดทน 55
ความว่องไว 10 (+15) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15) พลังป้องกัน 110 (+10)
แต้มทักษะ 30
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
แล้วรองเท้าแตะหน้าตาประหลาดนี่ก็เพิ่มความว่องไวถึงสิบหน่วย ทำให้ผมตัดสินใจใส่มันวิ่งกลับหมู่บ้านทิศอุดร ส่วนการวิ่งเต็มฝีเท้าก็ทำให้ค่าความอดทนเพิ่มขึ้นอย่างที่คิด ทำให้ต่อไปนี้ผมต้องวิ่งแทนเดินแล้วสินะ
แถมอาการผิดปกติก็หายไปแล้วด้วย ทำให้ผมสามารถเก็บทักษะไว้ใช้ในยามจำเป็น และหาความสุขใส่ตัวในระหว่างที่อยู่หมู่บ้านนี้ได้อย่างสะดวกใจ คิดแล้วก็ชักงุ่นง่านซะแล้วสิ
ส่วนค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นก็ทำให้ความเร็วในการวิ่งเพิ่มขึ้นด้วย เพราะผมกลับมาถึงหมู่บ้านได้ในเวลาราวสิบนาที ซึ่งลดลงจากขาไปเกือบครึ่ง จากนั้นผมก็เอาซากนกเทศไปให้มณีดู ซึ่งแน่นอนว่าได้รับคำชมจากบรรดาคนที่มามุงดูด้วย
"โอ้ ท่านผู้ถูกเลือกช่างขยันจริงๆ"
"แบบนี้พวกเราก็ไม่ต้องกลัวเรื่องเสบียงหมดไปอีกนานเลยละ"
"แหม แบบนี้ข้าไปปรนนิบัติท่านบ้างดีไหมนะ"
หญิงสาวในร่างมนุษย์มากหน้าหลายตาพยายามเข้ามาคุยกับผม และดูเหมือนอัปสรสีหะในหมู่บ้านจะเริ่มจำแลงกายกันมากขึ้น ทำให้ตอนนี้เหมือนอยู่ในหมู่บ้านธรรมดา ที่มีแต่ผู้หญิงมากกว่าหมู่บ้านในจินตนาการเหมือนตอนมาถึง
"ท่านวีน่าจะเหน็ดเหนื่อยแล้ว เชิญพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ"
มณีเข้ามากันบรรดาผู้หญิงออกไป ก่อนจะเดินนำทางผมไปที่ห้องพัก แต่ความจริงผมอยากไปหาละไมมากกว่า ทว่าสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
"เออ มณี ถ้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผมออกไปก็ได้นะครับ"
สาวสวยผมแดงเริ่มถอดเสื้อผ้าออกหลังจากมาถึงห้องของผมในเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน ก่อนจะเข้ามากอดผมด้วยร่างเปลือยเปล่าพร้อมกับกระซิบข้างหู
"ให้เกียรติข้าได้ปรนนิบัติท่านเถอะเจ้าค่ะ แถมยังมีแค่ละไมคนเดียวมันขี้โกงไปนะเจ้าคะ"
แล้วสติของผมก็เหมือนหลุดออกจากร่าง พร้อมกับร่างของมณีที่ถูกผมจับกดลงบนที่นอน ก่อนที่เสียงครางจะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แถมมณียังเป็นฝ่ายรุกผมอีกหลายรอบด้วย แหม สาวผมแดงนี่มันร้อนแรงจังเลยแฮะ
และหลังจากเสร็จกิจผมก็ได้รู้ว่า เหล่าอัปสรสีหะนั้นรู้สึกอิจฉาละไมที่ได้ปรนนิบัติผม เพราะการได้รับใช้ผู้ถูกเลือกนั้นถือเป็นเกียรติสำหรับพวกเธอ ที่แม้แต่มณีเองก็รู้สึกอิจฉาเช่นกัน
มันเลยทำให้ผมเหมือนอยู่ในฮาเร็มสาวงาม ที่จะเลือกใครก็ได้มาหลับนอนด้วย แหม รู้สึกเหมือนเป็นพระเอกนิยายสายฮาเร็มเลยวุ้ย
แถมคราวนี้ผมยังทำกับมณีแบบสดๆอีกด้วย เพราะถุงยางใช้กับละไมหมดแล้ว ก็หวังว่าจะไม่มีอาการผิดปกติอะไรเพิ่มนะ
"แล้วเป็นยังบ้างเจ้าคะ ข้าพเจ้าดีกว่าละไมรึไม่"
"แหม มณีดีมากเลยครับ แต่ละไมก็ดีเหมือนกัน มันดีกันคนละแบบครับ แต่ผมชอบทั้งสองแบบเลยละครับ"
แล้วสาวผมแดงที่ร่างกายเหมือนนักกีฬาก็ขึ้นคร่อมผมอีกครั้ง จนคราวนี้ผมแทบจะเป็นฝ่ายส่งเสียงครางออกมาแข่งกับเธอเลยทีเดียว แถมการได้รู้ว่ายังมีสาวๆอีกหลายคนอยากมีอะไรกับผมด้วยแล้ว ก็ชักจะตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ


-ท่านได้รับ ปลอกแขนหนัง จำนวน 1 ชิ้น-
เมื่อสิ้นเสียงของระบบ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของผมก็คือ ปลอกแขนที่ทำผมขึ้นจากวัสดุที่หาได้ในหมู่บ้าน กับหนังปลาเสือลายเมฆเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งกว่าจะสำเร็จเป็นรูปร่างแบบนี้ ผมก็ทำเสียไปสามถึงสี่อันได้
แต่เมื่อเห็นความพยายามเป็นผลสำเร็จ ความหงุดหงิดกับความเหนื่อยล้าก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง ก่อนที่ผมจะลองใส่อุปกรณ์ชิ้นแรกที่ทำขึ้นด้วยฝีมือตัวเอง เพื่อดูว่ามันให้พลังป้องกันแค่ไหน
ผู้ถูกเลือก เลเวล 24
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12 ความอดทน 55
ความว่องไว 10 ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 พลังป้องกัน 110 (+1)
แต้มทักษะ 30
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
แหม่ ค่าพลังป้องกันหนึ่ง แต่เอาเหอะ ของชิ้นแรกมันก็แบบนี้แหละ ค่อยหาทางปรับปรุงให้ดีขึ้นทีหลัง เพราะยังเหลือหนังปลาอีกเยอะแยะ แถมยังมีหนังนกเทศที่ได้มาจากมะลิด้วย
ซึ่งหนังนกเทศพวกนี้เป็นส่วนแบ่งที่ผมได้รับหลังจากชำแหละเรียบร้อยแล้ว ที่ตอนแรกผมไม่คิดจะขอแบ่งมา เนื่องจากต้องการตอบแทนคนในหมู่บ้าน แต่คุณกิรณาก็บอกว่าให้รับไว้
เนื่องจากความต้องการเครื่องหนังในหมู่บ้านค่อนข้างน้อย เพราะเครื่องนุ่งห่มของอัปสรสีหะจะเป็นผ้าที่ทอขึ้นเอง มากกว่าจะใช้หนังสัตว์ แล้วส่วนมากของที่ใช้หนังสัตว์มายาก็จะเป็นอุปกรณ์ป้องกันสำหรับนักรบมากกว่า
แต่นักรบของหมู่บ้านก็มีไม่มาก เนื่องจากหมู่บ้านได้รับความคุ้มครองจากอาณาเขตของพระเจ้า ทำให้ไม่ต้องห่วงเรื่องการรุกราน จะมีเพียงการออกไปนอกหมู่บ้านเพื่อหาวัตถุดิบเท่านั้น
อย่างเหตุการณ์ที่ละไมแยกไปคนเดียวนั้นเป็นเพราะประมาท ด้วยเห็นว่าแหล่งน้ำที่เหล่าอัปสรสีหะใช้ประจำนั้นปลอดภัยจากสัตว์มายา ทั้งที่ตามปกติแล้วจะต้องไปเป็นคู่เป็นอย่างน้อย และนี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ละไมถือเป็นหนี้บุญคุณอย่างมาก
"ชิ้นแรกสำเร็จแล้ว ที่นี้ก็ง่ายละ"
"ท่านวีมีความสามารถหลายด้านนะเจ้าคะ"
"นั่นสิ ข้าพเจ้าก็พึ่งเคยเห็นคนที่สร้างอุปกรณ์ได้ในการทำไม่กี่ครั้ง จนระบบยอมรับก็คราวนี้เอง"
ทั้งละไมและรายาต่างชื่นชมผม ซึ่งมันก็รู้สึกดีอยู่หรอก เพียงแต่ไม่รู้ทำไมพอผมเห็นทั้งสองคนแล้วกลับเกิดอารมณ์ทางเพศขึ้นมาเสียอย่างนั้น จนต้องรีบหันมาตั้งใจกับการสร้างปลอกแขนเพื่อสงบสติอารมณ์
แล้วผมก็สามารถสร้างปลอกแขนชิ้นที่สองได้ในเวลาที่น้อย เพราะมีประสบการณ์มาก่อนแล้วส่วนหนึ่ง กับสิ่งที่น่าจะเป็นความช่วยเหลือจากระบบ เพราะร่างกายของผมสามารถรู้ได้เองความควรทำยังไง ให้ได้ปลอกแขนที่ทนทานมากขึ้น
แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะทำให้ออกมาดูดีขนาดไหน หรือเปลี่ยนวัสดุยังไง พลังป้องกันของปลอกแขนก็ไม่มากไปกว่าหนึ่งหน่วย ทำให้คิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับระดับของทักษะ
"ข้าพเจ้าคิดว่า พลังป้องกันที่ท่านวีกล่าวถึงนั้น น่าจะเกี่ยวข้องกับพลังเวทนะเจ้าคะ"
รายาออกความเห็นหลังจากได้ยินผมบ่นเรื่องพลังป้องกันของอุปกรณ์สวมใส่ เนื่องจากอัปสรสีหะไม่มีระบบค่อยช่วยเหลือ ทำให้ไม่สามารถเรียกหน้าต่างของระบบออกมาได้
แต่ความรู้ที่ได้รับมาจากพระเจ้าก็ทำให้พวกเธอรับรู้ได้ถึงความแตกต่าง ระหว่างอุปกรณ์สวมใส่ที่ผมทำขึ้นเอง กับอุปกรณ์ที่ได้จากระบบ ที่สิ่งที่ได้จากระบบนั้นสัมผัสได้ถึงพลังเวทนั่นเอง
"หมายความว่าผมต้องฝึกเวทมนตร์สินะครับ"
ผมพูดขึ้นอย่างเฉยชา เนื่องจากไม่ต้องการเสียเวลาไปกับเรื่องที่ตัวเองไม่สนใจ แถมยังมีพลังเวทน้อยมาก จนน่าจะต้องใช้เวลาหลายวันจนถึงหลายเดือน เพื่อที่จะให้ใช้เวทมนตร์ได้
แต่ดูเหมือนรายาจะไม่คิดแบบนั้น พร้อมกับนำปลอกแขนที่ผมทำขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะพนมมือร่ายคาถาเหมือนกำลังปลุกเสกวัตถุมงคล แล้วแสงสีทองก็เปล่งออกมาจากมือของรายาราวกับใช้เทคนิคพิเศษ
"ท่านวีลองสวมดูเถิด ข้าพเจ้าคิดว่าน่าจะมีพลังป้องกันเพิ่มขึ้นสักเล็กน้อย"
ผมทำตามที่รายาบอก ก่อนจะเรียกหน้าต่างค่าสถานะออกมาดูว่าเป็นตามนั้นรึเปล่า และดูเหมือนอัปสรสีหะจะไม่ได้มีดีแค่การฟ้อนรำซะแล้ว
"ค่าพลังป้องกันเพิ่มเป็นสามหน่วย แบบนี้ผมขอให้รายาปลุกเสกให้ดีกว่า"
"ข้าพเจ้าก็ไม่ขัดข้องหรอกเจ้าค่ะ แต่ถ้าหากเป็นพวกผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ ก็น่าจะทำให้พลังป้องกันสูงกว่าข้าพเจ้านะเจ้าคะ"
ด้วยเหตุนี้ผมก็ได้เหตุผลที่จะไปหาเหล่าผู้ฝึกสอนทักษะเกี่ยวกับเวทมนตร์ แต่จะให้ไปตอนนี้ก็คงไม่เหมาะ เพราะเป็นเวลาค่อนข้างดึกแล้ว แถมในหมู่บ้านก็ไม่มีไฟฟ้าหรือตะเกียงให้ใช้ ทำให้การเดินทางตอนกลางคืนไม่สะดวกนัก
ซึ่งรายาที่เป็นเจ้าของเรือนก็ออกปากชวนให้ผมค้างที่นี่ แถมไม่ต้องนอนพื้นด้วย เพราะมีห้องว่างเหลือให้ใช้ เพราะที่เรือนแห่งนี้เป็นที่ทำงานของพวกช่างฝีมือ ซึ่งบ้างครั้งก็ทำงานจนลืมเวลา เลยทำให้มีเครื่องนอนเตรียมไว้เสมอ
"เชิญท่านวีพักผ่อนตามสบายนะเจ้าคะ"
รายาพูดขึ้นหลังจากนำทางผมมาถึงห้องพัก แต่เมื่อสองสาวเข้ามาในห้องพร้อมกับผมแล้ว ก็เริ่มปลดผ้าแถบกับผ้าถุงจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า ซึ่งดูเหมือนรายาเองก็อยากได้รับเกียรติตามความเชื่อของอัปสรสีหะเหมือนกัน
แถมผมที่มีเพศสัมพันธ์กับละไมและมณีแล้ว จะออกปากปฏิเสธสาวสวยผมสีส้มอย่างรายาก็จะเป็นการทำร้ายจิตใจกันเกินไป และผมเองก็ต้องยอมรับความจริงว่า รายานั้นสวยมีเสน่ห์ไม่แพ้ใคร จนการได้มีเซ็กส์กับเธอมันเป็นเหมือนฝันที่เป็นจริง
หรือจะพูดให้ถูก ตั้งแต่ได้เข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้ ผมก็เหมือนกับอยู่ในความฝัน ที่มีสาวงามมากหน้าหลายตาต้องการจะหลับนอนด้วย จนแทบจะมาขออาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ถาวรเลยทีเดียว
แต่ผมก็รู้ตัวดีว่าสิ่งเหล่านี้น่าจะเป็นบททดสอบของพระเจ้าด้วย เพราะจากคำอธิบายของระบบ ได้บอกแต่แรกแล้วว่าทุกสิ่งในมิติปิดกั้นแห่งนี้ มีไว้เพื่อฝึกฝนและทดสอบความสามารถของผู้ถูกเลือก
"ท่านวี ได้โปรดให้เกียรติข้าพเจ้าได้ปรนนิบัติท่านเหมือนดั่งเช่นละไมและมณีด้วยเถอะเจ้าค่ะ"
รายาในร่างเปลือยที่ดูมีกล้ามเนื้อมากกว่าละไม แต่ก็ไม่บึกบึนเท่ามณีที่เป็นผู้ฝึกสอนการต่อสู้ ส่วนละไมเองที่เปลือยกายเช่นกันก็พยักหน้าเห็นด้วยกับรายา ทำให้ผมที่ความต้องการทางเพศพุ่งสูงปล่อยตัวเองไปตามสันดานดิบ แล้วในคืนนี้ผมก็ได้เล่นเซ็กส์หมู่เป็นครั้งแรก
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
เมริสากำลังนั่งเล่นสมาร์ทโฟนอยู่ในห้องส่วนตัว โดยที่ยังหวังว่าชายหนุ่มที่เจอกันในมิติปิดกั้นจะติดต่อมาในเร็ววัน เพราะเธอรู้ดีว่าการอยู่ตัวคนเดียวนั้นมันน่าหวาดกลัวแค่ไหน
โดยเฉพาะในสถานที่อย่างมิติปิดกั้นที่มีอันตรายรอบด้าน การมีคนคอยช่วยเหลือในด้านต่างๆย่อมดีกว่าอยู่แล้ว เพียงแต่มันก็ต้องมีราคาที่ต้องจ่ายเพื่อแลกเปลี่ยน ซึ่งสำหรับเมริสาแล้ว อิสระภาพนั้นไม่สำคัญเท่าการมีที่อยู่อย่างปลอดภัยพร้อมอาหารสามมื้อ
"เห็นอีตาผู้พันบอกว่าจะมีผู้ถูกเลือกคนอื่นมาร่วมฝึกกับเราวันนี้สินะ"
แล้วในเวลาไม่นาน ชายวัยกลางคนไว้หนวดแลดูเข้มงวดก็ก้าวเข้ามาในห้องของเมริสา พร้อมกับเด็กชายคนหนึ่ง ที่มีท่าทางประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเมริสาคิดว่าเด็กคนนี้น่าจะเป็นผู้ถูกเลือกที่ว่า
"เมริสา ฝากดูแลเด็กคนนี้ในมิติปิดกั้นหน่อยนะ"
"นี่หนูกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปแล้วงั้นเหรอคะ"
"ก็ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ฉันให้เธอมีที่ซุกหัวนอนกับข้าวสามมื้อแล้วกัน"
ชายคนดังกล่าวพูดเสร็จก็ออกจากห้องไป เหลือไว้เพียงเด็กสาววัยรุ่นกับเด็กชายที่น่าจะยังไม่ครบสิบขวบดี โดยทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยแววตาหลากหลายอารมณ์ ซึ่งสำหรับเมริสาแล้ว นี่เป็นการโยนภาระมาให้อย่างชัดเจน
"นี่เธอ มานั่งคุยกันหน่อยสิ ไหนๆก็ต้องฝึกด้วยกันอีกนานนะ"
"ครับ"
เด็กชายตอบห้วนๆก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้รับแขก หรือถ้าพูดให้ถูกมันคือม้านั่งไม้ที่ทำหน้าที่แทนเก้าอี้ในห้อง ซึ่งภายในห้องก็ไม่ได้มีเครื่องอำนวยความสะดวกอะไรมากมาย มีแค่กาต้มน้ำร้อนกับโทรทัศน์ติดฝาผนัง แล้วก็โน๊ตบุ๊คกับสมาร์ทโฟนของเมริสาเท่านั้น
"ฉันชื่อ เมริสา จะเรียกพี่เมก็ได้นะ แล้วนายล่ะ"
"ผมชื่อ อภิรักษ์ ชื่อเล่น อาร์ท ครับ"
"แล้วอาร์ทอายุเท่าไหร่เหรอ"
"สิบสองครับ"
เมริสาแสดงสีหน้าแปลกใจอย่างไม่ปิดบัง เพราะคิดว่าเด็กชายน่าจะไม่ถึงสิบขวบ ด้วยรูปร่างที่ถือว่าเตี้ยสำหรับเด็กอายุสิบสอง และถ้าพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เมริสาก็สรุปได้ว่าเด็กคนนี้คงเหมือนกับตน
ซึ่งนั้นไม่ผิด เพราะอาร์ทถูกพ่อกับแม่เลี้ยงนำมาขาย หรือถ้าเรียกอย่างเป็นทางการคือ การให้เป็นอาสาสมัครกับกองทัพ แลกกับเงินจำนวนมากที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างไม่ขัดสนอีกต่อไป
และความสุขสบายของพ่อกับแม่เลี้ยงก็แลกมากับอิสระภาพของเด็กอายุสิบสอง ที่ไม่เป็นที่ต้องการมาตั้งแต่แรกแล้ว และเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในยุคนี้ ที่วันพิพากษากำลังใกล้เข้ามาทุกที
"แล้วอาร์ทเคยเข้ามิติปิดกั้นรึยัง"
"ไม่เคยครับ"
เมริสาถอนหายใจ เพราะแบบนี้หน้าที่ของเธอไม่ใช่การฝึกร่วม แต่เป็นพี่เลี้ยงเด็กโดยสมบูรณ์ แถมเด็กแบบอาร์ทไม่น่าจะมีความกล้าพอจะกำจัดสัตว์มายาในมิติปิดกั้น ทำให้เมริสาต้องคิดหาทางให้อาร์ทเตรียมใจให้พร้อม
"แล้วรู้ไหมว่าต้องเข้าไปทำอะไร"
"ไปฝึกครับ"
"ดูท่าทาง อีตาผู้พันนั่นจะไม่ได้อธิบายอะไรให้ฟังเลยสินะ งั้นเดี๋ยวพี่สาวจะอธิบายให้ฟังก็แล้วกัน"
แล้วคู่หูต่างวัยก็ถือกำเนิดขึ้นด้วยเหตุนี้ แม้ว่าทั้งสองจะยังอ่อนแอและขี้ขลาด แต่เพื่อเอาชีวิตรอดมันก็ไม่มีทางเลือกมากนัก และอย่างน้อยในตอนนี้ ทั้งสองก็มีที่อยู่อาศัยพร้อมอาหารอย่างดีให้กินตลอดเวลา


หลังจากออกกำลังยามเช้ากับละไมและรายาอีกคนละรอบ ผมก็กลับไปที่โลกแห่งความเป็นจริงเพื่ออาบน้ำและทานอาหารเช้ากับครอบครัว ซึ่งตอนนี้ผมเริ่มกะระยะเวลาระหว่างสองที่ได้แล้ว ทำให้โอกาสที่ความจะแตกว่าผมเป็นผู้ถูกเลือกน้อยลง
เพราะผมไม่มีทางรู้ได้เลยว่าหากพ่อกับแม่รู้เรื่องนี้แล้วจะทำยังไง ที่หากถามผมว่าเชื่อใจพ่อกับแม่ไหม ก็คงตอบได้ว่าเชื่อใจระดับหนึ่ง แต่ในยุคที่ความปลอดภัยในชีวิตต่ำ สวนทางกับค่าครองชีพที่สูงลิบ
การได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลเพื่อแลกกับการพาตัวผมไปให้นั้น เป็นตัวเลือกที่ถือว่าดีเลิศปานถูกรางวัลที่หนึ่งของสลากกินแบ่งเลยทีเดียว และผมก็ยังไม่อยากเสี่ยงที่จะให้ตัวเองถูกริดรอนอิสรภาพในตอนนี้
"เอาละ วันนี้ต้องไปหาพวกผู้ฝึกสอนเวทมนตร์นี่นะ ก็หวังว่าจะยอมช่วยปลุกเสกอุปกรณ์ให้ง่ายๆอ่ะนะ"
เมื่อเข้าสู่มิติปิดกั้น ผมก็ตรงไปหาคุณกิรณาเพื่อขอร้องให้ช่วยนัดพบผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ แต่ปัญหาก็คือทุกคนอยากสอนผม ทำให้ผมต้องเลือกที่จะไปหาคนใดคนหนึ่ง และคนที่ผมนึกออกก็คือ ภัสสร ที่เป็นผู้ใช้เวทมนตร์รักษา
แล้วเมื่อตกลงจะไปขอพบภัสสร ผมก็ได้เตรียมอุปกรณ์ที่จะนำไปปลุกเสกไว้แล้วตั้งแต่เมื่อคืน โดยหวังว่าการปลุกเสกของผู้ใช้เวทมนตร์ระดับสูงของหมู่บ้าน จะช่วยเพิ่มพลังป้องกันให้สักห้าหน่วยเป็นอย่างน้อย
"ยินดีต้อนรับสู่เรือนของข้าพเจ้านะเจ้าคะ"
"ขอรบกวนด้วยนะครับ"
ภัสสรออกมาต้อนรับผมด้วยชุดที่ดูสวยกว่าครั้งแรกเจอ เพราะคราวนี้เธอใส่เครื่องประดับมาด้วย แต่จากคำบอกของกิรณา ทำให้รู้ว่าเครื่องประดับพวกนี้มีประโยชน์มากกว่าสวยงาม เพราะมันช่วยเพิ่มพลังเวทนั่นเอง
"ข้าพเจ้าได้ยินว่าท่านวีต้องการเสริมพลังอุปกรณ์ที่สร้างเอง ไม่ทราบว่ามีความต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าเจ้าคะ"
ผมขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่เคยได้ยินว่าการปลุกเสกของอัปสรสีหะจะเลือกความสามารถได้ด้วย หรือมันจะเป็นความสามารถเฉพาะตัวของภัสสรกันนะ
"พอดีผมไม่มีความรู้เรื่องเวทมนตร์ คงต้องขอรบกวนคุณภัสสร ให้ช่วยสอนแล้วล่ะครับ"
"ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ"
จากนั้นชั่วโมงเรียนเวทมนตร์ของผมก็เริ่มขึ้น ซึ่งการสอนของภัสสรนั้นไม่ได้ยากอะไร เริ่มจากเวทมนตร์มีวิธีใช้อยู่สองแบบ คือใช้ออกไปโดยตรง กับผสานเข้ากับวัตถุ
และแน่นอนว่าสิ่งที่ผมสนใจคืออย่างหลัง เพียงแต่การจะใช้เวทมนตร์ได้นั้น จำเป็นจะต้องเรียนรู้การปลดปล่อยพลังเวทในร่างกายออกมาก่อน ซึ่งเรื่องนี้ตามปกติต้องใช้เวลาฝึกฝนกันเป็นเดือนๆ
ส่วนเรื่องอื่นนอกจากนี้ ก็เป็นพื้นฐานอย่างเรื่องการผสมธาตุเข้าไปในเวทมนตร์ และทำให้รู้ว่าตามปกติแล้วจะมีแค่สี่ธาตุ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ เท่านั้น และนี่น่าจะเป็นสาเหตุที่พลังจิตของผมมีพลังเกินคาด
แล้วจากนั้นการสอนก็เป็นเรื่องการปลดปล่อยพลังเวท ที่นอกจากจะใช้พลังเวทอย่างเดียวแล้ว ยังมีการผสมธาตุเข้าไปได้ด้วย และนี่คือสิ่งที่ภัสสรถามถึงความต้องการของ ว่าต้องการให้ใส่ธาตุอะไรลงไปในอุปกรณ์รึเปล่า
และแน่นอนว่าถ้าหากผมใช้เวทมนตร์ได้ การปลุกเสกอาวุธด้วยตัวเองก็จะช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้มากขึ้น ติดแค่ว่าผมไม่มีเวลาเรียนหลายเดือนขนาดนั้น ถึงเวลาในมิติปิดกั้นจะเร็วกว่าประมาณสี่เท่าก็ตาม
แต่ภัสสรก็มีข้อเสนอที่จะช่วยให้ผมปลดปล่อยพลังเวทออกมาได้ในทันที โดยแลกกับการทำภารกิจให้กับเธอ อืม ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมเลยแฮะ
"แล้วคุณภัสสรจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ"
"ข้าพเจ้าจะปรุงยาปลุกพลังให้เจ้าค่ะ แต่วัตถุดิบนั้นค่อนข้างหายาก แถมยังอยู่ในพื้นที่อันตราย ดังนั้นถ้าท่านวีไม่อยากเสี่ยง จะปฏิเสธก็ได้นะเจ้าคะ"
และจากคำบอกของภัสสรเกี่ยวกับยาปลุกพลัง ก็ทำให้รู้ว่าผมจะต้องเข้าไปในป่าหิมพานต์ในพื้นที่ส่วนใน ซึ่งพื้นที่นี้มีสัตว์มายาที่ทรงพลังมากมาย แถมยังดุร้ายเป็นอย่างมาก ทำให้การเข้าพื้นที่ส่วนนี้มีความเสี่ยงสูง
แต่เพื่อทักษะด้านเวทมนตร์ ที่จะช่วยให้ผมได้อุปกรณ์ชั้นดีไว้ใช้มันก็น่าลองเสี่ยงดู แถมยังเป็นการเพิ่มเลเวลไปในตัวด้วย เพราะพลังจิตของผมมันค่อนข้างจะขี้โกงพอตัว ทำให้น่าจะเอาตัวรอดได้
"เข้าใจแล้วครับ ผมจะทำ"
-ท่านได้รับภารกิจจากอัปสรสีหะ ภัสสร ทำการรวบรวมวัตถุดิบสำหรับปรุงยาปลุกพลังเวท-
แล้วเสียงของระบบก็ดังขึ้นว่าผมได้รับภารกิจจากภัสสร ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้รับภารกิจนอกเหนือจากระบบ แต่ในเมื่อผมรับทำแล้ว ก็มีแต่ต้องลองดูกันสักตั้ง
"นี่เป็นรายละเอียดของวัตถุดิบเจ้าค่ะ"
ภัสสรมอบม้วนคัมภีร์ที่ทำจากหนังมาให้ ซึ่งรายละเอียดมีอยู่แค่ห้าอย่าง เพียงแต่อย่างสุดท้ายค่อนข้างจะเป็นปัญหาสักหน่อย เพราะมันคือดีหมี และแน่นอนว่าการจะได้มาย่อมต้องฆ่าหมีให้ได้นั่นเอง
จากนั้นผมก็ใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาที่เป็นส่วนหนึ่งของวัตถุดิบ ที่นอกเหนือจากพวกสมุนไพรที่หาได้ตามป่าชั้นนอกแล้ว ยังมีเขากวาง ที่หาได้จากสัตว์มายาประเภทกวางทั้งหลาย ซึ่งพวกนี้ก็อยู่ที่ป่าชั้นนอกเช่นกัน
ดังนั้นการล่าหมีในป่าชั้นในจึงเป็นงานสุดท้ายในภารกิจนี้ และภัสสรยังเตือนผมด้วยว่า อย่าเข้าไปลึกจนเกินไป เพราะใจกลางป่าหิมพานต์นั้น เป็นที่อาศัยของสัตว์มายาที่ทรงพลังที่สุดอย่าง พญานาค และครุฑ
แหม ถ้าเลเวลมากกว่านี้ก็อยากลองบวกกับตัวตนในตำนานอยู่หรอก แต่ตอนนี้รีบทำภารกิจให้ใช้เวทมนตร์ได้ก่อนดีกว่า
"ระวังตัวนะเจ้าคะ"
ละไมออกมาส่งผมที่หน้าหมู่บ้านพร้อมกับคุณภัสสร ซึ่งผมก็ได้รับการสนับสนุนจากหมู่บ้านนี้ในหลายๆด้าน ทั้งอาหารและยาสมุนไพรที่จำเป็น รวมถึงอาวุธอย่างหอกไม้สำหรับฆ่าหมีด้วย
เพียงแต่ผมก็ยังสงสัยอยู่ว่าหมีในป่าหิมพานต์มันจะแทงด้วยหอกไม้เข้าเหรอ หรือว่ามันจะเหมือนหมีธรรมดากัน แต่จะไปขอหอกที่เหมือนเหล็กอันที่เคยใช้ก็ไม่ได้ เพราะมณีออกไปล่าสัตว์กับคนในหมู่บ้านแล้ว ทำให้ไม่เหลืออาวุธอื่นให้ใช้ เฮ้อ ดวงไม่ดีเลยน้า
*****
"ไอ้พวกรากไม้นี่หาไม่ยากเท่าไหร่แฮะ ตอนนี้ก็เหลือแค่เขากวางกับดีหมี"
ผมตรวจสอบพืชสมุนไพรที่ขุดตามคำบอกของภัสสร แถมยังมีระบบค่อยช่วยเรื่องความถูกต้องอีก ทำให้ตอนนี้ผมเหรอวัตถุดิบอีกแค่สองอย่าง ก็จะได้ยาปลุกพลังมากินเพื่อให้ใช้เวทมนตร์ได้สักที
เพียงแต่ไอ้สองอย่างนี้ค่อนข้างจะเป็นปัญหาพอตัว ด้วยไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นสัตว์มายาตัวไหน ทำให้ไม่รู้ว่าวัตถุดิบที่หามาจากสัตว์มายาที่อ่อนแอมันจะเหมือนของที่ได้จากตัวที่แข็งแกร่งรึเปล่า
แต่จะให้ไปเสี่ยงตายเพื่อหาวัตถุดิบผมก็ไม่คิดจะทำ เพราะถึงผมจะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ก็ยังสามารถขอร้องภัสสรเพื่อปลุกเสกให้ได้ หรือถ้าเอาง่ายเข้าว่า แถมไม่ต้องเกรงใจกัน ผมขอให้รายาช่วยก็ยังได้
ดังนั้นการใช้เวทมนตร์ได้สำหรับผม มันก็เหมือนผลพลอยได้มากกว่าสิ่งจำเป็น ที่มีไว้ก็ดี แต่ถ้าไม่มีมันก็ไม่มีปัญหาอะไร
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด กวางหิมพานต์ จำนวนสิบตัว-
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้วางแผนการล่า ภารกิจจากระบบก็ถูกโยนมาให้อย่างไม่ทันตั้งตัว เพียงเพราะกวางตัวหนึ่งเดินเข้ามาอยู่ด้านหน้าในระยะสิบเมตร ที่ถือเป็นระยะที่ระบบนับเป็นการเผชิญหน้าและต้องเกิดการต่อสู้
แต่กวางตัวดังกล่าวเพียงมองผมเหมือนสิ่งมีชีวิตข้างทาง ก่อนจะเดินหายเข้าป่าไปทั้งแบบนั้น จนผมต้องรีบตามไปเพราะไม่ว่าจะอยากทำรึไม่ ภารกิจก็ต้องทำให้สำเร็จ หาไม่แล้วก็อย่าหวังจะได้ภารกิจใหม่
ที่ทำให้นึกถึงบทความที่ผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนเคยให้สัมภาษณ์ไว้ เกี่ยวกับภารกิจที่ทำค้างไว้นานหลายเดือน แล้วระหว่างนั้นก็ไม่ได้รับภารกิจอะไรจากระบบอีกเลย ทำให้ต้องเสียเวลาไปทำภารกิจให้สำเร็จ เพื่อจะได้รับภารกิจใหม่
"อโหสินะพวก แต่ฉันก็ต้องเอาชีวิตรอดในบททดสอบนี้ให้ได้เหมือนกัน"
ผมแทงหอกไม้ใส่กวางหิมพานต์ที่ยืนนิ่งเหมือนไม่รับรู้ถึงอันตราย ก่อนจะถูกหอกไม้แทงทะลุลำคอ เพราะผมไม่เก่งพอจะแทงลำตัวให้โดนหัวใจ ดังนั้นบริเวณลำคอที่บอบบางจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
จากนั้นการล่ากวางของผมก็เป็นไปด้วยดี และในเวลาไม่นานกวางสิบตัวก็ถูกผมกำจัดพร้อมกับเก็บซากเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วเมื่อทำภารกิจสำเร็จ ของรางวัลที่ได้ก็น่าสนใจไม่เลวเลย
-ท่านทำภารกิจ กำจัดกวางหิมพานต์ จำนวนสิบตัวสำเร็จ ได้รับหมวกหนังกวาง-
หมวกที่ได้เป็นเหมือนหมวกนักบินสมัยโบราณ ที่มีลักษณะเป็นถุงครอบลงบนหัวแล้วมีที่รัดคาง และขอบอกว่าหน้าตามันเห่ยมาก แต่ในเมื่อเป็นอุปกรณ์ป้องกันที่ได้จากระบบ ก็น่าจะเป็นของดีพอสมควร
ผู้ถูกเลือก เลเวล 24
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12 ความอดทน 52
ความว่องไว 10 (+15) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15) พลังป้องกัน 104 (+18)
แต้มทักษะ 30
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
แล้วเมื่อสังเกตดูที่ค่าพลังป้องกัน ก็ดูเหมือนหมวกเชยๆนี่จะให้พลังป้องกันห้าหน่วย ที่ดีกว่าปลอกแขนปลุกเสกที่รายาทำให้ผมเสียอีก สมแล้วที่เป็นของที่ได้จากระบบ
แต่จากค่าสถานะนี้ มันยังมีเรื่องให้ผมแปลกใจอีกอย่าง นั่นคือค่าความอดทนของผมเพิ่มขึ้นสองหน่วย ทั้งๆที่เมื่อวานยังไม่เพิ่มขึ้นเลย ทำให้ผมสงสัยว่า การมีเพศสัมพันธ์กับอัปสรสีหะหลายคน แถมหลายครั้งต่อวันมันจะช่วยเพิ่มความอดทนรีเปล่า
เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็จะได้ข้ออ้างให้ตัวเองรู้สึกดีมากขึ้น เพราะตอนนี้เหมือนผมเอาเปรียบพวกเธอชอบกล แต่ถ้ามันทำให้ค่าสถานะเพิ่มขึ้น มันก็ถือเป็นการฝึกฝนทางหนึ่งนั่นเอง
"เอาละ เหลือแค่ดีหมี แต่จะให้ทำภารกิจกำจัดหมีอีกก็ไม่อยากแฮะ"
ผมเดินทางตามที่ระบบบอกว่าเป็นถิ่นที่อยู่ของหมีหิมพานต์ พลางคิดหาทางฆ่าหมีโดยไม่ต้องได้รับภารกิจ เพราะจากข้อมูลของระบบ หมีหิมพานต์มีความแข็งแกร่งมากกว่าลิงครึ่งนกที่ชื่อกบิลปักษาซะอีก
ที่ถึงผมในตอนนี้จะมีเลเวลมากขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงชีวิตกับการหาวัตถุดิบแค่นี้ ทำให้ตัดสินใจว่าถ้าไม่สามารถกำจัดหมีหิมพานต์ได้จากระยะไกลละก็ วันนี้ผมจะกลับไปพักที่หมู่บ้านก่อน แล้วค่อยเตรียมตัวมาล่าหมีในวันรุ่งขึ้น
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ป่าหิมพานต์ ชั้นใน-
-ท่านเข้าสู่พื้นที่อันตราย เนื่องจากสัตว์มายามีความสามารถสูงกว่าความสามารถของท่าน ระบบขอแนะนำให้ท่านออกจากพื้นที่ทันที-
โอ้โห ขนาดระบบยังเตือนไม่ให้เข้าเลยวุ้ย แต่ในเมื่อเข้ามาแล้วก็ขอลองดูสักหน่อย ถ้าไม่ไหวค่อยเผ่นแล้วกัน
จากนั้นผมก็ค่อยๆเดินอย่างระมัดระวังไม่ให้สัตว์มายาพบเห็น โดยอาศัยต้นไม้ใหญ่เป็นที่กำบัง พลางดูแผนที่จากระบบไปด้วย เพื่อให้ไปถึงถิ่นของหมีหิมพานต์ได้อย่างถูกต้อง และสามารถหาทางหนีได้หากจำเป็น
"โอ๊ะ"
ผมอุทานออกมาหลังจากสังเกตเห็นหมีตัวหนึ่งไกลออกไปหลายสิบเมตร ก่อนจะหลบหลังต้นไม้ในทันที เพื่อไม่ให้มันสังเกตเห็น จากนั้นผมก็แอบมองมันอยู่นาน จนแน่ใจว่ามันมีอยู่ตัวเดียวจริง
และเพื่อความไม่ประมาท ผมก็ปีนขึ้นต้นไม้เพื่อให้แน่ในว่ารอบด้านนี้ไม่มีสัตว์มายาตัวอื่นอยู่ แต่เพราะต้นไม้ในป่านี้สูงมาก กว่าจะปีนก็เสียเวลาไปไม่น้อย ยังดีที่หมีที่ผมหมายตาไม่ได้เดินหนีหายไปไหน
จากนั้นเมื่อมองในมุมสูงก็เห็นว่าหมีตัวนั้นกำลังขุดหาอะไรบางอย่าง ซึ่งน่าจะเป็นอาหารของมัน หรือไม่ก็อาจจะเป็นเหยื่อของมันก็ได้ แต่ในเมื่อมันกำลังตั้งหน้าตั้งตาขุดจนไม่สนใจรอบข้าง ผมก็ขอใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์กับตัวเองเลยแล้วกัน
"หอกไม้ถ้าเสริมพลังจิตเข้าไป มันก็น่าจะฆ่าหมีได้ในทีเดียวอะนะ"
ผมถือหอกไม้ด้วยท่าเหมือนนักกีฬากำลังจะขว้างจักร พร้อมกับใช้พลังจิตเสริมพลังให้กับหอกไม้ธรรมดา จนการเตรียมพร้อมของผมเสร็จสิ้น หอกไม้เรืองแสงสีฟ้าก็ถูกขว้างออกไปเต็มแรง ก่อนจะเข้าเป้าอย่างจัง
เฟี้ยว ฉึก
แล้วดูเหมือนผมจะยังมีโชคอยู่ เพราะหอกไม้พุ่งเข้าใส่บริเวณลำคอใกล้กับส่วนหัวของมัน จนทำให้มันล้มลงดิ้นทุรนทุรายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขาดใจตาย และเมื่อกำจัดหมีตัวนี้ลงได้ ระบบก็แจ้งการเพิ่มเลเวลที่น่าตกใจให้ผม
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
ด้วยการฆ่าหมีหิมพานต์เพียงตัวเดียว กลับทำให้ผมมีเลเวลเพิ่มขึ้นถึงสองเลเวล ซึ่งหากผมไปเผชิญหน้ากับมันตัวคนเดียวละก็ อาจจะศพไม่สวยแล้วกลายเป็นผู้ถูกเลือกคนแรกของรุ่นตายอนาถก็ได้
"อู้ย เกือบไปแล้ว ดีนะที่เล่นมันทีเผลอ"
จากนั้นผมก็ค่อยเดินเข้าไปเก็บซากหมีเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วรีบวิ่งกลับหมู่บ้านในทันที เพราะหากอยู่นานก็อาจจะมีสัตว์มายาตัวอื่นโผล่มาก็ได้
และเพียงเท่านี้ ผมก็ได้วัตถุดิบสำหรับทำยาปลุกพลังเวทครบแล้ว ที่เหลือก็แค่เอาไปให้ภัสสรเท่านั้น


ผมนั่งฟังมณีอธิบายถึงทักษะสายต่อสู้ที่เผ่าอัปสรสีหะสามารถสอนให้ได้ว่ามีอะไรบ้าง ซึ่งบางทักษะฟังดูน่าสนใจ แต่บางทักษะก็ไม่รู้ว่าจะเรียนไปทำไม ทว่าการเรียนการสอนก็ไม่ได้ง่ายดายเหมือนใช้แต้มแลกเอา
เพราะผู้เรียนต้องฝึกฝนอย่างจริงจังจนระบบยอมมอบทักษะให้ ดังนั้นมันก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเสียเวลาเปล่าเหมือนกัน แต่ก่อนที่ผมจะได้เลือกเรียนทักษะ คุณกิรณาก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงอีกห้าคน และทุกคนล้วนจำแลงกายเป็นมนุษย์
"ท่านวี ข้าพเจ้าของแนะนำให้ท่านรู้จักผู้ฝึกสอนทั้งห้าเจ้าค่ะ"
ผู้ฝึกสอนทั้งห้าล้วนเป็นผู้หญิงที่สวยระดับเดียวกับคุณกิรณา แต่ปัญหาคือสิ่งที่พวกเธอสอนนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจเท่าไหร่ เพราะมันเกี่ยวกับเวทมนตร์ และค่าพลังเวทของผมมีแค่สิบหน่วยเท่านั้นเอง
"เริ่มต้นจะมีพลังเวทน้อยก็ไม่แปลกเจ้าค่ะ ยิ่งฝึกฝนก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเอง"
ผู้ฝึกสอนคนหนึ่งอธิบายเรื่องค่าพลังเวทที่สามารถเพิ่มขึ้นได้ แต่ผมที่มีพลังจิตอยู่แล้วก็คิดว่ามันไม่จำเป็นอยู่ดี และที่สำคัญเวลาของมนุษย์ชาติก็เหลือแค่หกเดือน ดังนั้นผมคงไม่มีเวลามากพอมาฝึกเวทมนตร์
"ข้าพเจ้าเข้าใจเจ้าค่ะ เพราะอย่างไรเสีย พวกเราก็มีหน้าที่สอนทักษะให้ตามที่ผู้ถูกเลือกต้องการ ดังนั้นเชิญท่านวีเลือกได้ตามสะดวก"
จากนั้นผู้ฝึกสอนแต่ละคนก็เข้ามาอธิบายถึงทักษะที่ตนสามารถสอนได้ และในจำนวนนี้ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกสนใจ
"ข้าพเจ้ามีนามว่า ภัสสร เชี่ยวชาญการใช้เวทมนตร์รักษา หากท่านวีสนใจ ก็มาเล่าเรียนกับข้าพเจ้าได้ทุกเมื่อนะเจ้าคะ"
"แล้วพลังเวทแค่สิบอย่างผมนี่ ควรจะเริ่มต้นยังไงเหรอครับ"
"สำหรับเวทมนตร์รักษาแล้ว จิตใจที่ดีงามจะช่วยให้ฤทธิ์มากขึ้นเจ้าค่ะ ดังนั้นหากท่านใช้เวทมนตร์รักษาด้วยประสงค์ดี ย่อมได้ผลแม้พลังเวทจะน้อยเจ้าค่ะ"
แล้วคำอธิบายส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องการควบคุมอารมณ์ความรู้สึก และขั้นตอนการร่ายคาถา แต่สิ่งที่ผมอยากรู้อย่างเรื่องอาการบาดเจ็บที่รักษาได้ หรือใช้รักษาโรคภัยได้หรือไม่นั้น ไม่มีบอกเลยแม้แต่น้อย
"งั้นไว้ผมมีเวลาจะไปรบกวนนะครับ ส่วนตอนนี้ผมอยากฝึกทักษะต่อสู้จากคุณมณีก่อน"
การปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาทำให้ผู้ฝึกสอนทั้งห้ามีสีหน้าไม่ดีนัก แต่ในเมื่อฝ่ายนั้นบอกเองว่าผมมีสิทธิ์เลือก ดังนั้นผมก็จะเลือกในสิ่งที่มีประโยชน์กับผมในตอนนี้มากที่สุด
จากนั้นคุณกิรณาก็อนุญาตให้ผมใช้ลานฝึกซ้อมได้ตามต้องการ และในระหว่างที่คุยกัน ละไมที่นุ่งผ้าถุงอย่างมิดชิดก็กลับมาพร้อมกับน้ำในขัน ก่อนจะนำมาให้ผม แล้วเพื่อรักษามารยาทผมก็ดื่มน้ำจากขันไปเล็กน้อย ซึ่งน้ำนี่ก็เย็นชื่นใจดี
"เช่นนั้น ท่านวีสนใจทักษะใดเป็นพิเศษไหมเจ้าคะ"
มณีถามผมที่กำลังยืนอยู่ในลานฝึกซ้อมของหมู่บ้าน ที่มีบรรดาหญิงสาวครึ่งกวางมามุงดูอยู่ไม่น้อย โดยที่มีละไมทำหน้าที่อธิบายเกี่ยวกับตัวผมให้คนในหมู่บ้านรับรู้ เพราะรู้สึกคุณกิรณาจะยังไม่ว่าง
"ก่อนอื่นเลย ทักษะที่อัปสรสีหะใช้นั้น มนุษย์สามารถใช้ได้เหมือนกันรึเปล่าครับ"
"เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนเจ้าค่ะ เพียงแต่ความถนัดของแต่ละคนก็มีส่วนเจ้าค่ะ"
อาหะ เหมือนพวกนักกีฬาที่ถนัดกันคนละอย่างสินะ แต่เหมือนคุณมณีจะตอบไม่ตรงคำถามเท่าไหร่ แถมจะถามซ้ำก็กระไรอยู่ ดังนั้นถ้าฝึกแล้วรู้สึกว่าไปไม่รอดก็เลิกดีกว่านะ
"งั้นผมอยากลองฝึกทักษะรำดาบครับ"
ทักษะนี้แม้จะฟังดูไร้สาระ แต่มันก็เป็นหนึ่งในทักษะไม่กี่อย่างที่ฟังดูมีประโยชน์ ซึ่งตามความเข้าใจของผม ทักษะนี้น่าจะคล้ายกับวิชากระบี่กระบองที่เคยเห็นในโทรทัศน์สมัยก่อนละมั้ง
"เช่นนั้นข้าพเจ้าจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อนนะเจ้าคะ"
มณีหยิบดาบมาถือสองมือแล้วเริ่มกระโดดโลดเต้นไปมา โดยที่ดาบในมือก็กวัดแกว่งในท่วงท่าต่างๆ ที่หากไม่รู้ว่านี่เป็นทักษะต่อสู้ ผมก็คงคิดว่ากำลังดูการแสดงนาฏศิลป์อยู่
แล้วเมื่อการร่ายรำจบลง มณีก็ให้ผมลองทำตาม โดยเธอจะให้เลียนแบบท่วงท่าไปช้าๆ แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้น ส่วนการขยับเท้าก็ต้องสัมพันธ์กันด้วย ทำให้การรำดาบนี้ยากกว่าที่คิดมาก
และมณีก็จับผมฝึกอยู่เกือบสามชั่วโมงได้ ที่ทำเอาเข่าอ่อนเลยทีเดียว ยังดีที่ละไมคอยหาน้ำกับผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อมาให้ แถมยังชอบถึงเนื้อถึงตัวมาเช็ดเหงื่อให้อีก จนผมแทบจะอยากอุ้มเธอไปที่ห้องนอนซะเดียวนี้เลย
"คุณละไม ผมเช็ดเองได้ครับ"
ละไมพยายามเช็ดเหงื่อในร่มผ้าให้ผม ที่ทำเอาเขินจนหน้าแดงเพราะไม่เคยโดนรุกขนาดนี้มาก่อน และอาการเขินอายของผมจะยิ่งทำให้ละไมรุกหนักขึ้นด้วย อะไรมันจะดุดันขนาดนี้ อัปสรสีหะนี่เป็นสาวกินเนื้อกันรึไงนะ
"แหม ท่านวีละก็ ไม่ต้องอายหรอกเจ้าคะ"
"ละไม ให้ท่านวีได้พักหน่อย แล้วการฝึกยังไม่จบนะ เจ้าอย่าวุ่นวายจนเกินงามล่ะ"
"รู้แล้วน่า เจ้านี่ก็ไม่รู้จักผ่อนคลายเสียบ้างเลยนะ"
จากนั้นมณีก็จับผมฝึกกล้ามเนื้อเพิ่มเติม เพราะพลังกายของผมค่อนข้างต่ำหากเทียบกับมาตรฐานของเธอ ซึ่งความจริงผมก็เป็นประเภทอยู่บ้านดูโทรทัศน์ มากกว่าจะออกไปเตะบอลกับเพื่อนอยู่แล้ว ดังนั้นแรงกายจะน้อยก็คงไม่แปลก
แต่ค่าความอดทนของผมมีถึงห้าสิบหน่วย ก็ยังเหนื่อยหอบจากการฝึกของมณี ทำให้ต้องยอมรับว่าผมในตอนนี้ถือได้อ่อนแอมาก หากเทียบกับคนที่เป็นนักรบแบบมณี
และสิ่งนี้เป็นอันตรายถึงชีวิต เพราะในอนาคตผมจะต้องเดินทางลึกเข้าไปในป่าหิมพานต์ เพื่อหาสัตว์มายาที่มีระดับสูงกว่า ให้ได้รับค่าประสบการณ์มากพอจะเพิ่มเลเวล ดังนั้นผมจึงต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้
"เอาละเจ้าค่ะ วันนี้พอเพียงเท่านี้"
"งั้นเดี๋ยวข้าพเจ้าจะพาไปเรือนรับนองนะเจ้าคะ"
เมื่อมณีออกปากจบการฝึกสอน ละไมก็รีบอาสาตัวเพื่อพาผมไปพักผ่อนในเรือนที่ทางหมู่บ้านจัดหาไว้ให้ ซึ่งความจริงมันก็คือเรือนของคุณกิรณาหัวหน้าหมู่บ้าน โดยผมได้รับห้องหนึ่งในเรือนของเธอให้เป็นที่พักอาศัย
แต่ความจริงการพักของผมคือการออกจากมิติปิดกั้น ดังนั้นจะถือว่าห้องนี้เป็นเหมือนจุดปลอดภัยให้ใช้ออกจากเกมก็ได้ละมั้ง
"แล้วเดี๋ยวช่วงเย็น ข้าพเจ้าจะนำสำรับอาหารมาให้นะเจ้าคะ
"ถ้าอย่างนั้น ผมมีวัตถุดิบเหลืออยู่นะครับ ช่วยแจกจ่ายให้คนในหมู่บ้านด้วยนะครับ"
ผมนำเนื้อปลากับปูที่เก็บไว้ในช่องเก็บของต่างมิติออกมากองไว้ที่ชานบ้าน ซึ่งจำนวนที่นำออกมาสร้างความยินดีให้กับละไมเป็นอย่างมาก
"โอ้โห ท่านวีช่างเอื้อเฟื้อนัก จะให้เนื้อเหล่านี้กับพวกข้าพเจ้าจริงๆเหรอเจ้าคะ"
"เชิญเลยครับ ถึงผมเก็บไว้ก็กินไม่หมดอยู่แล้ว"
ละไมยิ้มรับคำของผมด้วยความยินดี ก่อนจะเรียกคนให้มาช่วยขนย้ายไปไว้ที่โรงครัว และในระหว่างนั้นผมก็ถามในสิ่งที่สงสัย
"ว่าแต่ไม่เห็นผู้ชายหรือเด็กเลยนะครับ"
"อ้อ พวกเราอัปสรสีหะมีแต่เพศหญิงเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกนั้น พวกเราไม่มีวัยเยาว์หรือชรา จะมีแต่วัยสาวเท่านั้นเจ้าค่ะ"
ผมที่ได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าคนพวกนี้เป็นเหมือนปัญญาประดิษฐ์มากกว่าสิ่งมีชีวิต แต่ในเมื่อพระเจ้าสร้างพวกเธอมาแบบนี้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะไปออกความเห็นอยู่แล้ว เพียงแต่ความสงสัยเป็นของคู่กันสำหรับมนุษย์ โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ความสนใจในเผ่าอัปสรสีหะมีค่อนข้างมาก จึงอยากรู้เรื่องราวของพวกเธอให้มากกว่านี้
"แล้วอัปสรสีหะเกิดมาได้ยังไงเหรอครับ"
"พวกเราจะใช้นารีผลเป็นวัตถุดิบในการสร้างพวกพ้องขึ้นมาเจ้าค่ะ"
โอ้โห โคตรไซไฟ นี่ถึงขั้นใช้เทคโนโลยีโคลนนิ่งสร้างขึ้นมาเลยเรอะ
"เอ นารีผลนี่ ใช้ผลไม้ที่มีรูปร่างเหมือนผู้หญิงรึเปล่าครับ"
"ใช่เจ้าค่ะ พวกเราจะใช้นารีผลเป็นเหมือนตัวอ่อน เพื่อให้กำเนิดอีปสรสีหะขึ้นมาเจ้าค่ะ"
ฟังแล้วชักอยากรู้ขึ้นมาเลยว่าทำกันยังไง แต่ลางสังหรณ์ของผมบอกว่าไม่ควรจะสนใจไปมากกว่านี้ เพราะอาจจะได้เห็นอะไรที่สยองขวัญก็ได้
"แล้วสาเหตุที่อัปสรสีหะแตกต่างจากสัตว์มายาเป็นเพราะแบบนี้ด้วยรึเปล่าครับ"
"ใช่เจ้าค่ะ เพราะสัตว์มายาทั้งหลายจะถูกสร้างขึ้นจากป่าหิมพานต์ ที่แม้นารีผลจะเหมือนกัน แต่พวกเราที่ถูกสร้างขึ้นจากนารีผลอีกทอดหนึ่งจึงแตกต่างเจ้าค่ะ"
ได้ข้อมูลที่น่าสนใจมาแล้วสิ แต่ก่อนอื่นควรจะยืนยันสมมติฐานที่ผมสงสัยก่อน เพราะมันจะช่วยให้การเพิ่มเลเวลและทักษะทำได้ง่ายขึ้นหากเป็นจริง
"แล้วหมู่บ้านอื่นๆ ก็เป็นแบบเดียวกันเหรอครับ"
"ใช่แล้วเจ้าค่ะ หมู่บ้านอื่นนอกจากหมู่บ้านนี้ พวกเราอัปสรสีหะยังมีอีกเจ็ดหมู่บ้านตามทิศเลยเจ้าค่ะ"
คือตั้งตามทิศทั้งแปดสินะ แบบนี้ถ้าผมไปให้ครบทุกหมู่บ้าน โอกาสจะได้แต้มทักษะเพิ่มก็ไม่ไกลเกินเอื่อมแล้ว
"อยู่ไกลกันมากไหมครับ"
"ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่าหากเปรียบเทียบกับโลกมนุษย์จะถือว่าไกลไหม แต่ป่าหิมพานต์นี้มีพื้นที่สามพันโยชน์ และหากเดินทางไปทุกหมู่บ้าน จะต้องเดินทางเป็นระยะถึงเก้าพันโยชน์เป็นอย่างน้อยเลยเจ้าค่ะ"
โอเค เดี๋ยวออกไปค่อยหาข้อมูลเพิ่มแล้วกัน ว่าไอ้หน่วยนับ โยชน์ นี่มันเป็นเท่าไหร่
"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณที่บอกนะครับ แล้วจากนี้ผมจะออกจากมิติสักพัก แต่จะกลับมาให้ทันช่วงมื้อเย็นครับ"
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เชิญท่านวีพักผ่อนตามสบายนะเจ้าคะ"
จากนั้นผมก็อยู่ในห้องเพียงลำพังก็ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น แต่ระบบกลับส่งเสียงเตือนขึ้นซะก่อน
-ท่านอยู่ในพื้นที่อาณาเขตของอัปสรสีหะ หากออกจากมิติปิดกั้น การกลับเข้ามาใหม่จะอยู่ด้านนอกอาณาเขต ยืนยันออกจากมิติปิดกั้นหรือไม่-
"เวรเอ๊ย แบบนี้จะทำไงดีนะ"
ผมสบถอย่างหัวเสีย เพราะอุตส่าห์ดีใจที่ได้พื้นที่ปลอดภัยให้ออกจากมิติได้อย่างไร้กังวล กลับมีเงื่อนไขงี่เง่าแบบนี้มาอีก แต่ในระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะไปหาคุณกิรณาเพื่อขอคำปรึกษา เธอก็เป็นฝ่ายมาหาผมซะก่อน
"ขออภัยเจ้าค่ะท่านวี ข้าพเจ้านำสิ่งจำเป็นมาให้ท่านเจ้าคะ"
"ครับ อะไรเหรอครับ"
สิ่งที่ผมได้รับมาคือแผ่นหนังสัตว์ที่มีลวดลายแปลกตา โดยมันถูกร้อยด้วยเชือกเหมือนเป็นสายคล้องข้อมือ ส่วนตัวแผ่นหนังก็ดูทนทาน ทำให้ผมสงสัยว่ามันคืออะไร
"สิ่งนี้จะช่วยให้ท่านเข้าออกหมู่บ้านของเราได้ตามใจเจ้าค่ะ"
"ขอคุณมากครับ"
-ท่านได้รับ แผ่นหนังเปิดทางของอัปสรสีหะ-
แล้วหลังจากการสอบถามก็ได้รู้ว่าแผ่นหนังนี่สามารถใช้ได้กับหมู่บ้านนี้เท่านั้น แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้ เพราะถึงจะถูกส่งออกไปนอกหมู่บ้าน แต่ผมก็สามารถเข้ามาใหม่ได้แล้ว
"เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านแล้ว เชิญพักผ่อนตามสบายเจ้าค่ะ"
คุณกิรณากล่าวลาก่อนจะเหลือผมเพียงลำพังในห้องอีกครั้ง และครั้งนี้หลังจากใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น เสียงเตือนจากระบบก็ต่างออกไป
-ท่านอยู่ในพื้นที่อาณาเขตของอัปสรสีหะ และยังไม่ได้บันทึกสิทธิ์เข้าออก จะทำการบันทึกก่อนออกจากมิติปิดกั้นหรือไม่-
"บันทึก"
-ระบุพื้นที่เพื่อทำการบันทึก-
"ห้องนี้"
-ท่านระบุห้องรับรองภายในเรือนของหัวหน้าหมู่บ้านทิศอุดรสำเร็จ ทำการส่งผู้ถูกเลือกออกจากมิติปิดกั้น-
แล้วผมก็กลับมาอยู่ในห้องของตัวเองอีกครั้ง และเวลาในตอนนี้ก็คือบ่ายสามกว่า ดังนั้นผมก็จะสามารถเข้ามิติปิดกันได้อีกหนึ่งรอบก่อนที่พ่อกับแม่จะกลับมาบ้าน
"เอาละ หาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตดีกว่า"


หลังจากรอข้อความจากยัยเตี้ยเมริสาอยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดเธอก็ตกลงซื้อปลอกแขนจากผม และนัดเจอกันพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าที่บึงใกล้กับป่าหิมพานต์ และแน่นอนว่าเธอไม่น่าจะมาคนเดียว
เพราะการเป็นผู้ถูกเลือกในความดูแลของกองทัพและรัฐบาล ย่อมต้องมีผู้ถูกเลือกอยู่ด้วยอีกหลายคน และผมไม่คิดว่าพวกนั้นจะปล่อยให้เธอมาพบผมตามลำพัง แล้วถึงจะมาคนเดียว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครแอบดู
ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยผมจึงเลือกที่จะปลอมตัวสักเล็กน้อย อย่างการสวมหมวกกับใส่หน้ากากอนามัย เพราะมันจะทำให้พวกนั้นตามหาผมไม่เจอได้ง่ายๆ และหวังว่าเงินที่ได้จะคุ้มค่ากับการเสี่ยงของผม
"เท่าที่ดู ไม่มีคนซ่อนตัวอยู่ ยัยเตี้ยนี่น่าจะมาคนเดียวจริงๆ"
เมื่อเข้าสู่มิติปิดกั้น ผมก็ออกจากหมู่บ้านของอัปสรสีหะแล้วมุ่งหน้ามาที่จุดนัดพบก่อนเวลาราวครึ่งชั่วโมง เพื่อดักรอดูว่าจะมีคนตามยัยเตี้ยเมริสามารึเปล่า และหลังจากรอดูจนเธอเดินทางมาถึงก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ
แต่เพื่อความมั่นใจว่าจะไม่ถูกจับตาดูจากระยะไกล ผมจึงสวมหมวกกับหน้ากากอนามัยก่อนจะเข้าไปหาเธอ และแน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามก็ดูจะไม่แปลกใจเท่าไหร่ ที่เห็นผมแต่งตัวซะมิดชิดขนาดนี้
"นายนี่ระวังตัวจังนะ"
"แล้วทางราชการไม่ได้สั่งให้เธอชวนผมไปเข้าร่วมรึไงละ"
"ก็สั่งแหละ แต่นายก็คงปฏิเสธอยู่ดีใช่ไหมละ"
ยัยเตี้ยยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจกับคำสั่งของทางราชการ แต่ในเมื่อไม่คิดจะใช้กำลังบังคับกัน ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะค้าขายด้วย ก่อนจะหยิบปลอกแขนออกมาจากกระเป๋าสะพายเพื่อให้ยัยนี่ลองใส่
"ให้ลองใส่เหรอ แล้วไม่กลัวฉันขโมยรึไง"
"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ถือว่าผมโง่เองที่ไว้ใจเธอ"
"แหม นายนี่มันไม่สนุกเลยนะ"
เมริสาทำหน้าเบื่อหน่ายกับการที่ผมไม่รับมุกเธอ แต่สิ่งที่พูดก็เป็นสิ่งที่ผมคิดจริงๆ เพราะหากยัยนี่เอาของหนีไปทั้งแบบนี้ ผมก็คงไม่มีปัญญาไปตามหา และได้แต่โทษตัวเองที่โง่เท่านั้น
"อืม เพิ่มพลังป้องกันสามหน่วยจริงๆ แต่ถ้ามีอุปกรณ์ป้องกันอื่นอยู่ มันจะเป็นยังไงเหรอ"
"ก็อาจจะลดพลังป้องกันลงนิดหน่อย แต่ถ้าอยากรู้ก็ต้องลองใส่ดูนั่นแหละ"
"อานะ ไว้ฉันจะลองแล้วกัน ว่าแต่นายเรียกราคาเท่าไหร่"
"แล้วแต่เธอเลย"
ผมพูดออกไปแบบนั้น แต่ความจริงผมอยากได้สักแสนเป็นอย่างน้อย เพราะจะได้มีทุนเอาไว้ซื้อจักรยานไฟฟ้ากับอุปกรณ์เดินป่า เพื่อจะได้เดินทางไปหมู่บ้านอัปสรสีหะที่เหลือ
"งั้นสักสองแสนเป็นไง"
"ก็ดี"
ผมแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความยินดี เพราะได้มากกว่าที่คาดถึงเท่าตัว แต่การที่ทางราชการให้งบมาเยอะขนาดนี้ อาจจะต้องการซื้อตัวผมก็ได้ หรืออาจจะเป็นการลงทุนสำหรับอนาคต เพื่อให้ผมหาของมาขายอีกก็เป็นได้
และหลังจากผมรับเงินสดจากยัยเตี้ยแล้ว พวกเราก็แยกย้ายกันทันที ซึ่งเมริสาก็ดูจะรู้ถึงความคิดของผม ที่ไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับทางราชการมากนัก จึงไม่ออกปากชักชวนอะไร เพียงแค่บอกว่าถ้ามีของจะขายก็ติดต่อมาได้เลย
"จริงสิ แล้วถ้านายอยากได้คนช่วยฝึก ฉันก็ยินดีช่วยนะ แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องกองทัพ เพราะฉันก็ไม่ค่อยชอบพวกนั้นเท่าไหร่ ที่ยอมอยู่ก็เพราะเงินมันดีเท่านั้นแหละ"
"แล้วผมจะคิดดู"
จากนั้นผมก็ออกจากมิติปิดกั้นแล้วลงมือค้นหาข้อมูลจักรยานไฟฟ้าที่สามารถใช้ในป่าได้ ซึ่งราคาของมันถือว่าแพงเอาการ แต่ก็ยังอยู่ในงบประมาณที่พึ่งได้มา และเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ผมก็มุ่งหน้ายังสำนักงานทันที
"ต้องการรุ่นที่ทนทานใช้งานได้ทุกสภาพแวดล้อมสินะคะ งั้นลองรุ่นนี้ไหมคะ…"
ผมฟังคำอธิบายของพนักงานขายที่บรรยายสรรพคุณสินค้าอย่างคล่องแล้ว และดูเหมือนผมจะพ่ายแพ้ให้กับเทคนิคการขาย เพราะตกลงซื้อรุ่นที่แพงกว่ารุ่นที่ตั้งใจจะซื้อแต่แรก
แต่ในเมื่อมันสามารถวิ่งลุยน้ำได้ ก็น่าจะเหมาะกับการลุยป่าหิมพานต์ ที่มีแอ่งน้ำและทะเลสาบอยู่เป็นจำนวนมาก และเมื่อซื้อมาแล้วผมก็ลองปั่นกลับบ้าน ซึ่งมันก็สามารถใช้พลังงานไฟฟ้าแทนการปั่นได้ในเวลาไม่นาน
และนี่เป็นสาเหตุที่ผมเลือกจักรยานไฟฟ้า เพราะสามารถใช้การปั่นเพื่อสะสมพลังงานไฟฟ้าแทนการชาร์จได้ แม้ว่าจะต้องเอากลับมาชาร์จหลังจากใช้งานเป็นเวลานานก็ตาม แต่มันก็ยังประหยัดกว่าน้ำมันละนะ
"เอาละ ที่เหลือก็อุปกรณ์เดินป่า แต่ความจริงก็ไม่ได้จะค้างคืนอยู่แล้ว ดังนั้นมันคงไม่มีอะไรมากหรอก"
ด้วยเงินที่เหลือแสนกว่า ผมจึงเลือกซื้อของได้อย่างเต็มที่ แม้ของที่มีความทนทานสูงจะแพงเอาเรื่อง แต่เพื่อรักษาชีวิตมันก็จำเป็นต้องลงทุนกันหน่อย ทำให้ผมเลือกซื้ออุปกรณ์ป้องกันสำหรับขี่จักรยานวิบากมาด้วย
ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ช่วยเรื่องพลังป้องกันเวลาอยู่ในมิติปิดกั้น แต่เวลาล้มหัวทิ่มมันก็น่าจะช่วยผ่อนหนักเป็นเบาได้บ้าง และการซื้อของในครั้งนี้ก็ทำให้ผมหมดเงินไปเกือบแสน ส่งผลให้เงินเหลืออยู่แค่สามหมื่นกว่าเกือบสี่หมื่นเท่านั้น
"คราวหน้าทำของได้เองแล้ว เอาไปขายให้ยัยเตี้ยน่าจะดี"
ผมวาดฝันถึงเงินที่จะได้หากสามารถปลุกเสกอุปกรณ์ได้เอง แต่การจะจำแบบนั้นได้ผมก็จำเป็นจะต้องใช้เวทมนตร์ให้ได้เสียก่อน และหวังว่ามันจะไม่ใช้เวลานานนัก เพราะผมยังมีแผนการเดินทางไปหมู่บ้านอัปสรสีหะอื่นอยู่อีก
จากนั้นเมื่อเสร็จธุระ ผมก็ขี่จักรยานไฟฟ้ากลับมาที่บ้านในช่วงสาย แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เตรียมข้าวเที่ยง จึงเลือกที่จะสั่งพิซซ่ามากินเพื่อเป็นการฉลองและให้รางวัลตัวเอง และพิซซ่าที่ไม่ได้กินมานานมันช่างอร่อยเหลือเกิน
เพราะตั้งแต่โลกเปลี่ยนไป ข้าวของต่างมีราคาแพงขึ้นมาก โดยเฉพาะอาหารที่เริ่มขาดแคลนจนราคาพุ่งสูงขึ้นหลายเท่า ทำให้ครอบครัวผมที่มีฐานะปานกลางไม่มีปัญญาจะไปกินฟาสต์ฟู้ดด้วยซ้ำ อย่างดีก็ได้แค่หมูกระทะเท่านั้น
"อร่อยจนน้ำตาแทบไหลเลยแฮะ แบบนี้ยิ่งมีไฟจะหาของไปขายอีกเยอะๆเลย"
เมื่อกินเสร็จผมก็เข้าสู่มิติปิดกั้น เพื่อกลับไปฝึกเวทมนตร์ให้สำเร็จก่อนเดินทาง แต่สถานที่ที่ผมกลับเข้ามามันคือชายป่าที่เป็นจุดเดิมตอนกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง
และมันทำให้ผมรู้ว่าการจะกลับไปที่ห้องในเรือนของกิรณาได้นั้น ต้องใช้คำสั่งตอนอยู่ในหมู่บ้านเพียงอย่างเดียว แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ถือโอกาสทดลองขี่จักรยานไฟฟ้าดู และดูเหมือนผมจะคิดถูกเรื่องนี้
"เออ เร็วกว่าเดินเองเยอะเลยวุ้ย ค่อยคุ้มค่าที่ซื้อมาหน่อย"
ด้วยทักษะช่องเก็บของต่างมิติ ทำให้ผมสามารถนำรถจักรยานไฟฟ้าเข้ามาในมิติปิดกั้นได้อย่างง่ายดาย แถมไม่ต้องเหนื่อยแรงแบกไปไหนมาไหนอีกด้วย เสียแค่ว่าถ้าเป็นของสดมันก็ยังเน่าได้อยู่ดี
และเรื่องนี้ทำให้ผมต้องคิดให้ดีว่าเวลาเดินทางจะเตรียมอาหารไปแค่ไหนถึงจะพอดีและไม่เน่าเสียซะก่อน เพราะหมู่บ้านอัปสรสีหะที่ใกล้ที่สุดจะมีอยู่สองหมู่บ้าน คือ ตะวันออกเฉียงเหนือ กับตะวันตกเฉียงเหนือ
แต่สภาพภูมิประเทศของทั้งสองหมู่บ้านรู้สึกจะต่างกันพอสมควร ดังนั้นก่อนจะเลือกเป้าหมาย การหาข้อมูลจึงจำเป็น ทว่าการถามถึงเรื่องของหมู่บ้านอื่นจากชาวบ้านรู้สึกจะไม่เหมาะเท่าไหร่
เพราะจากที่กิรณาบอกมา ชาวอัปสรสีหะแต่ล่ะหมู่บ้านจะเห็นหมู่บ้านอื่นเป็นเหมือนคู่แข่ง ดังนั้นถ้าไปถามเรื่องหมู่บ้านอื่นละก็ มีหวังโดนโกรธหรือไม่ก็อาจจะถึงขั้นโดนไล่ออกจากหมู่บ้านเลยก็ได้
"ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะ"
"กลับมาแล้วครับ"
เมื่อมาถึงหมู่บ้านทิศอุดร ละไมก็ออกมาต้อนรับผมแทบจะทันที ราวกับว่ากำลังรอผมอยู่ ซึ่งมันก็ทำให้รู้สึกดีที่รู้ว่ามีคนรออยู่ แต่ในทางตรงกันข้าม มันก็ทำให้ผมรู้สึกลำบากใจมากขึ้นหากถึงเวลาที่จะต้องไป
และสิ่งนี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่า ตัวตนของอัปสรสีหะนั้นถือเป็นบททดสอบอย่างหนึ่งของพระเจ้า ที่จะคอยฉุดรั้งไว้ไม่ให้ผ่านการทดสอบของพระเจ้า ดังนั้นเพื่อไม่ให้รู้สึกผูกพันธ์ไปมากกว่านี้ ผมก็ตั้งใจจะออกเดินทางเมื่อฝึกเวทมนตร์สำเร็จ
"ยินดีต้อนรับกลับนะเจ้าคะ แล้วธุระเสร็จแล้วเหรอเจ้าคะ"
ภัสสรถามขึ้นหลังจากผมกลับมาที่เรือนของเธอ และแน่นอนว่าผมไม่ได้บอกเรื่องเอาปลอกแขนไปขาย เพียงบอกแค่ออกไปทำธุระเท่านั้น ที่แม้วัตถุดิบจะเป็นของผมทั้งหมด แต่การเอาของที่รายาทำให้ไปขาย มันก็ทำให้ไม่กล้าบอกอยู่ดี
"ครับ แล้ววันนี้ก็ขอรบกวนสอนเวทมนตร์ให้อีกนะครับ"
ผมเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้ภัสสรถามอีก และเธอก็ตอบรับคำขอของผมอย่างว่าง่าย และจากความพยายามหลายชั่วโมง ผมก็เริ่มรับรู้ถึงพลังเวทที่ผนึกลงในวัตถุได้สำเร็จ
และเมื่อสามารถกักเก็บพลังเวทไว้ในอุปกรณ์ได้ การปลุกเสกก็สัมฤทธิ์ผล และเพียงเท่านี้ผมก็สามารถสร้างอุปกรณ์เองได้แล้ว แต่มันก็ยังเป็นเพียงขั้นต้น ที่ยังไม่สามารถเลือกได้ว่าจะเพิ่มคุณสมบัติอะไร หรือค่าสถานะไหน
ดังนั้นการปลุกเสกอุปกรณ์ของผมมันจึงไม่ต่างจากการเสี่ยงดวงกาชา ที่หากดวงดีก็จะได้ของที่ต้องการ แต่ถ้าดวงซวยก็อาจจะได้ขยะมาแทนที่ และแน่นอนว่าต่อให้เป็นอุปกรณ์ที่สร้างขึ้นภายในมิติปิดกั้น ขยะก็คงไม่มีใครคิดจะซื้อ
อุปกรณ์ประเภทเครื่องป้องกันแขน
ชื่อ ปลอกแขนหนัง
พลังป้องกัน 2
และหลังจากภัสสรใช้ทักษะวิเคราะห์ตรวจสอบให้ ปลอกแขนที่ผมปลุกเสกก็มีพลังป้องกันเพิ่มขึ้นจากหนึ่งเป็นสอง ที่แม้จะเล้กน้อย แต่มันเป็นการปลุกเสกครั้งแรกของผม ทำให้รู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อย
"ยินดีด้วยที่ปลุกเสกสำเร็จนะเจ้าคะ แล้วไหนๆท่านวีก็น่าจะเหนื่อยแล้ว เรามาพักกันดีกว่า"
ว่าแล้วภัสสรก็ดึงมือผมเข้าห้องนอน และแน่นอนว่าละไมไม่ยอมปล่อยผมไปคนเดียวอยู่แล้ว ทำให้ผมได้เล่นเซ็กส์หมู่แบบสามคนอีกครั้ง และในครั้งนี้เหมือนละไมจะอยากให้ผมเปรียบเทียบเธอกับภัสสร ลีลาเลยออกจะดุเดือดรุนแรง
แต่ผมก็ไม่คิดจะย้อมแพ้สาวๆอยู่แล้ว จนในที่สุดเราสามคนก็ออกกำลังกายบนเตียงกันจนเหงื่อโทรมกาย แล้วผมก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับสองสาวในอ้อมแขนอย่างสุขสม


ผมใช้เวลาประมาณสองวันในมิติปิดกั้นเพื่อฝึกใช้เวทมนตร์ให้คล่อง และถึงจะพัฒนาขึ้นแค่ไหน ระยะเวลาแค่นี้ก็ไม่ทำให้ผมกลายเป็นจอมเวทย์ได้เหมือนในนิยายหรือการ์ตูนทั้งหลาย
แล้วความสามารถด้านเวทมนตร์ของผมก็อยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางอ่อน ซึ่จะเรียกว่าไร้พรสวรรค์ก็คงได้ แต่เป้าหมายหลักอย่างการปลุกเสกอุปกรณ์สวมใส่นั้นสำเร็จตามความตั้งใจแล้ว ผมจึงเลือกที่จะออกเดินทางเสียที
"ท่านวีระวังตัวนะเจ้าคะ แล้วอย่าลืมแวะมาหาพวกเรานะเจ้าคะ"
ละไมออกมาส่งผมที่หน้าหมู่บ้าน โดยมีสาวๆที่ผมมีสัมพันธ์ด้วยตามมาส่ง และแต่ละคนก็บอกให้ผมกลับมาหมู่บ้านนี้บ้างหากเป็นไปได้ ซึ่งแน่นอนว่าผมรับปาก แต่จะทำได้ไหมคงต้องให้เป็นเรื่องของอนาคต
เพราะมิติปิดกั้นเป็นสถานที่ฝึกฝนผู้ถูกเลือก ดังนั้นหากเข้าสู่หุบเหวลึกอันเป็นบททดสอบที่แท้จริงแล้ว ก็คงกลับมาที่หมู่บ้านนี้ไม่ได้อีก แถมถ้าผมสามารถผ่านบททดสอบไปได้ มิติปิดกั้นก็จะหายไปเช่นกัน
และความจริงนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกใจหายเหมือนกัน แต่ในเมื่อมีชะตากรรมของประเทศและคนชาติเดียวกันอยู่บนบ่า แล้วถึงแม้จะไม่ได้เลือกที่จะรับภาระหน้าที่นี้ ผมก็คงทำใจทอดทิ้งทุกอย่างแล้วรอวันตายไม่ได้เหมือนกัน
"ไปก่อนนะครับ"
ผมมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก เพราะจากการสำรวจพื้นที่แล้ว ป่าในบริเวณนี้ค่อนข้างง่ายในการใช้จักรยานไฟฟ้า ต่างจากทิศอื่นที่เป็นทั้งโคลนตมและหญ้าสูงกว่าหนึ่งเมตร
ทำให้เป้าหมายแรกของผมเป็นหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศพายัพ (ตะวันตกเฉียงเหนือ) ที่จากการคำนวณระยะทางแล้ว อย่างน้อยต้องเดินทางถึงหมื่นกว่ากิโลเมตร แล้วถึงจะมีจักรยานไฟฟ้าก็ต้องใช้เวลาหลายวัน
เพียงแต่การรู้ว่าเวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าโลกแห่งความเป็นจริงราวสี่เท่า ทำให้มีความหวังว่าอย่างน้อยจะได้พบหมู่บ้านอัปสรสีหะอีกสักแห่ง เพราะผมต้องการแต้มทักษะที่เป็นรางวัลของการเจอพื้นที่ใหม่
แล้วการชาร์จไฟฟ้าหนึ่งครั้งจะทำให้ใช้งานได้ราวห้าสิบกิโลเมตร ที่หากจะเดินทางให้ได้ระยะทางหมื่นกิโลเมตร ก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองร้อยวัน ที่หากคิดเป็นเวลาในโลกแห่งความเป็นจริงจะเท่ากับห้าสิบวัน
ซึ่งมันยังอยู่ในระยะเวลาที่ผมยอมรับได้ แถมยังเป็นการฝึกฝนอย่างจริงจังอีกด้วย เพราะการอยู่อย่างสุขสบายในหมู่บ้านอัปสรสีหะมันทำให้เพิ่มเลเวลลำบาก แถมยังมีสิ่งล่อลวงมากมายอีกด้วย
การเดินทางครั้งนี้จึงเป็นเหมือนการฝึกฝนที่แท้จริงของผม หลังจากได้รับการสอนทักษะต่างๆจากมณีและภัสสร และผมยังต้องการทดสอบความสามารถของทักษะที่ได้มาด้วย ว่าใช้ในการต่อสู้จริงได้แค่ไหน
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 26
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 15 ความอดทน 52
ความว่องไว 11 (+15) ความแม่นยำ 12
พลังโจมตี 7 (+20) พลังป้องกัน 104 (+35)
แต้มทักษะ 50
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
- ควบคุมพลังเวทขั้นต้น
- รำดาบขั้นต้น
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
เมื่อผมดูค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นจากอุปกรณ์ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยดาบหนอนชาเขียวติดไฟที่ภัสสรปลุกเสกให้มีธาตุไฟติดมาด้วย ทำให้การโจมตีของผมน่าจะรุนแรงขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งพลังจิต
ส่วนความว่องไวที่เพิ่มขึ้นจากรองเท้าแตะก็ช่วยเรื่องการหลบหลีก และที่สำคัญผมยังได้ปลอกแขนและขาที่ปลุกเสกโดยภัสสร ทำให้มีพลังป้องกันถึงชิ้นละห้าหน่วย ส่งผลให้พลังป้องกันเพิ่มขึ้นมาก
ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้ผมล่าสัตว์มายาได้ง่ายขึ้น แถมยังลดความเสี่ยงที่จะบาดเจ็บได้อีกด้วย เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว แต่ปัญหาคือตั้งแต่ขี่จักรยานไฟฟ้ามาเป็นชั่วโมง ผมก็ยังไม่เห็นสัตว์มายาสักตัว
"แปลกแฮะ หรือมันจะกลัวของแปลกปลอมอย่างจักรยาน"
ผมเคยดูจากรายการโทรทัศน์ว่าสัตว์ป่าจะไม่กล้าเข้าใกล้สิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งเป็นสัญชาตญาณระวังภัยของสิ่งมีชีวิต แต่สัตว์มายามันถูกสร้างมาเพื่อฝึกฝนผู้ถูกเลือก ที่ถึงจะคล้ายสัตว์ป่าแต่มันก็ไม่ใช่สัตว์ป่าอยู่ดี
ทำให้การที่สัตว์มายาไม่โผล่มาให้เห็นเลยแบบนี้มันผิดปกติจนน่าสงสัย ว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นในบริเวณนี้ เพราะหากเป็นหนังหรือนิยายละก็ ความเงียบจนผิดปกติแบบนี้มักจะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น
และถ้าฉากหลังเป็นป่าแบบนี้ด้วยแล้ว สิ่งที่จะโผล่มาคงไม่พ้นสัตว์ร้ายระดับเจ้าป่าหรือไม่ก็สิ่งมีชีวิตระดับบอส ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยในชีวิตขึ้นมาทันที แต่จะให้ออกจากมิติปิดกั้นทั้งแบบนี้ก็ไม่ไหว เพราะเวลากลับเข้ามาจะกลับมาจุดเดิม
ดังนั้นในคำแนะนำของระบบจะให้ออกจากมิติปิดกั้นในจุดที่มั่นใจว่าปลอดภัย และแน่นอนว่าการอยู่กลางป่าแบบนี้มันจะไปหาจุดปลอดภัยได้ที่ไหนกัน ทั้งที่ความจริงแล้วผมตั้งใจจะออกไปพักที่ชายป่าก่อนกลับบ้าน
แต่ในเมื่อมันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็ขี่จักรยานไฟฟ้าต่อไปโดยเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น ด้วยการสอดส่องรอบด้านและมองกระจกหลังเป็นระยะ เพราะหากโดนเล่นงานทีเผลอมีหวังจบไม่สวย
"อืม หรือจะคิดไปเองวะ"
แล้วหลังจากเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนผมชักจะไม่แน่ใจว่าคิดมากไปเองหรือแค่โชคดีเฉยๆ ที่ยังไม่เจอเหตุการณ์อะไรร้ายแรง แถมเวลาที่จักรยานไฟฟ้าจะใช้งานได้ก็ใกล้หมดแล้วด้วย
ทำให้ผมตัดสินใจเก็บจักรยานไฟฟ้าเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วออกวิ่งไปตามทิศทางที่น่าจะเป็นชายป่า พร้อมกับดูแผนที่ของระบบไปด้วย และจากแผนที่ก็ยังไม่พบสัตว์มายาในระยะร้อยเมตร
แต่แผนที่ของระบบก็ใช่ว่าจะแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะสัตว์มายาบางชนิดสามารถซ่อนตัวจากแผนที่ของระบบได้ แถมยังพลางตัวได้ยอดเยี่ยมจนสายตามนุษย์หาเจอได้ยากด้วย
ที่แม้ในพื้นที่เริ่มต้นจะไม่มีสัตว์มายาแบบนั้น แต่ในพื้นที่ป่าหิมพานต์มันเป็นอีกเรื่อง และหากไม่ระวังละก็ อาจจะตายไม่รู้ตัวก็ได้
"โอ้ เริ่มเห็นชายป่าแล้วแฮะ"
ผมวิ่งตรงไปยังชายป่าด้วยความยินดี แต่ก่อนที่จะออกจากเขตป่าหิมพานต์ เรื่องที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจริงๆ เพียงแต่มันไม่ได้ร้ายแรงตามคาด เพราะสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นนั้นเป็นศัตรูที่ผมเคยจัดการมาแล้ว
เจี๊ยก
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัว-
สิ่งที่กระโจนจากต้นไม้ลงมาล้อมผมเอาไว้เป็นลิงที่มีท่อนล่างเป็นกวาง และมันมีจำนวนถึงห้าตัว
"ไอ้ลิงครึ่งกวางนี่เหรอที่เป็นต้นเหตุความผิดปกติ"
ผมชักดาบหนอนชาเขียวติดไฟออกมาถือพร้อมกับโล่หนังปลาลายเมฆ และรู้สึกดีใจที่เก็บจักรยานไฟฟ้าเข้าช่องเก็บของต่างมิติแล้ว เพราะหากจักรยานไฟฟ้าเสียหายจากการต่อสู้มันคงทำให้แผนการเดินทางต้องล่าช้าอย่างแน่นอน
แล้วหลังจากพวกมันล้อมผมเอาไว้ก็ยังไม่มีท่าทางจะเข้ามาโจมตี ดังนั้นผมจึงเป็นฝ่ายเข้าไปโจมตีพวกมันเอง และดูเหมือนอุปกรณ์สวมใส่พวกนี้จะช่วยให้การเคลื่อนไหวของผมดีขึ้นด้วย
เพราะสามารถเข้าประชิดตัวลิงครึ่งกวางตรงหน้าได้อย่าวรวดเร็วผิดคาด ซึ่งคงต้องบอกว่าสมเป็นรองเท้าที่ได้จากนกเทศ ที่ช่วยให้ความว่องไวเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนดาบหนอนชาเขียวติดไฟก็ถือว่าดีกว่าที่คาดเช่นกัน เพราะสามารถทะลวงคอของมันได้อย่างง่ายดายแล้ว ยังส่งความร้อนเผาไหม้จากภายในอีกด้วย โดยที่ผมไม่ต้องเสริมพลังจิตเข้าไปเหมือนแต่ก่อน
และหลังจากกำจัดไปได้หนึ่งตัว พวกมันที่เหลือก็เลือกที่จะรุมผมพร้อมกัน แต่ช่องว่างที่เกิดขึ้นก็ทำให้ผมวกกลับมาตั้งรับได้ไม่ยาก แถมยังปิดจุดบอดที่ด้านหลังได้อีกด้วย จึงทำให้ลิงครึ่งกวางอีกสี่ตัวต้องเผชิญหน้ากับผมโดยไม่สามารถลอบกัดได้
"แน่จริงเข้ามาสิวะ"
ผมพูดเพื่อใช้ทักษะยั่วยุ และผลของมันก็ทำงานได้อย่างไม่มีปัญหา เมื่อลิงครึ่งกวางเริ่มวิ่งเข้ามาโดยไม่มีการป้องกันตัว ซึ่งมันทำให้การโจมตีสวนกลับทำได้ง่าย และพวกมันอีกหนึ่งตัวก็สิ้นชีพลง
แต่ดูเหมือนพวกมันจะมีการเรียนรู้ เพราะหลังจากพรรคพวกตายไปสองตัวก็เหมือนจะไม่กล้าเข้ามาโจมตีอีก แต่การจะปล่อยให้พวกมันหนีจนภารกิจล้มเหลวไม่ใช่ตัวเลือกที่ผมต้องการ ดังนั้นผมจึงต้องเป็นฝ่ายบุกเข้าไปหาพวกมัน
"ย๊าก"
ผมร้องตะโกนเพื่อดึงพลังจากภายในเหมือนที่นักเทนนิสเคยบอกไว้ ซึ่งมันก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะการตวัดดาบของผมทำให้ลิงครึ่งกวางตัวหนึ่งไร้หัวได้ในทันที และเมื่อเหลือกันแค่สองตัว พวกมันก็เลือกที่จะหนี
แต่ผมที่เตรียมตัวไว้แล้วก็ไม่ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ ด้วยการดึงกระดูกปลาที่เหลาจนแหลมออกมาจากช่องเก็บของ ก่อนจะเสริมพลังจิตเข้าไปเพื่อให้มีพลังทำลายสูงขึ้น และขว้างออกไปเต็มแรง
ฉึก กี๊ซ
ลิงครึ่งกวางสองตัวที่เหลือร้องอย่างเจ็บปวดหลังจากถูกกระดูกปลาแทงเข้าที่หลังและก้น ซึ่งความจริงผมอยากขว้างให้มันตายในทีเดียว แต่ด้วยฝีมือในตอนนี้แค่เข้าเป้าผมก็พอใจแล้ว
จากนั้นเมื่อพวกมันขยับไม่ได้เพราะผลจากพลังงานไฟฟ้าที่ผมใส่เข้าไปในกระดูกปลา ผมก็เข้าไปปิดบัญชีพวกมันและทำภารกิจให้สำเร็จในเวลาเดียวกัน และดูเหมือนครั้งนี้ระบบจะใจดีกับผมบ้างแล้ว
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะยี่สิบห้าหน่วย-
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉินสำเร็จในเวลาน้อยกว่าสิบนาที ได้รับแต้มทักษะสิบหน่วย"
*แต้มทักษะ 85
ด้วยแต้มทักษที่ได้มานี้ หากผมเพิ่มเลเวลอีกสองครั้งก็จะได้แต้มทักษะครบร้อย ที่จะสามารถนำไปแลกทักษะขั้นต้นใหม่ๆได้ แต่เป้าหมายอย่างทักษะฟื้นฟูขั้นสูงคงต้องรออีกสักพัก
แถมผมยังรู้สึกว่าการฟันดาบของตัวเองมีความเฉียบคมและตัดสิ่งต่างๆได้ง่ายขึ้น ซึ่งอาจจะเป็นผลของทักษะรำดาบขั้นต้นก็ได้ และหากเป็นจริงละก็ การฝึกฝนในหมู่บ้านอัปสรสีหะก็ให้ประโยชน์มากกว่าที่คิด
"เอาละ ไปพักที่ชายป่าแล้วกลับบ้านดีกว่า"
ผมไม่ลืมที่จะเก็บซากของลิงครึ่งกวางไปด้วย เพราะซากของพวกมันยังคงอยู่แม้ภารกิจจะสำเร็จไปแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลกที่ปกติมันควรจะสลายไป แต่ในเมื่อผมสามารถหาประโยชน์จากซากของมันได้ มันก็ไม่เสียหายอะไรที่จะเก็บไว้
แล้วถ้าหากมันถูกทิ้งไว้ในช่องเก็บของต่างมิตินานเกินไปจนเน่าเสีย เมื่อถึงเวลานั้นผมค่อยเอาออกมาทิ้งก็ได้ เพราะต้องยอมรับว่าผมไม่มีความสามารถในการแล่ซากสัตว์มายาเพื่อเอาวัตถุดิบ
แม้จะเคยลองทำที่หมู่บ้านมาแล้ว ความสะอิดสะเอียดตอนแล่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดมันก็เกินรับไหวสำหรับผม ทำให้ต้องยอมแพ้อย่างช่วยไม่ได้ และในอนาคตหากมีซากสัตว์มายาให้เก็บอีก ผมก็อาจจะต้องคิดเรื่องเพิ่มระดับช่องของเก็บของต่างมิติ
หรือไม่ก็อาจจะเอาไปขายให้ยัยเตี้ย แต่ก็ไม่รู้ว่ายัยเตี้ยเมริสาจะแล่เอาวัตถุได้รึเปล่า เพราะการแล่ปลากับสัตว์ชนิดอื่นมันค่อนข้างจะต่างกันพอสมควร แต่ไม่ว่าจะทางไหน ผมก็ไม่เสียอะไรอยู่แล้ว เพราะถึงจะได้วัตถุดิบมา ผมก็ยังไม่เก่งพอจะสร้างอุปกรณ์ที่มีประโยชน์อยู่ดี
รายการอาวุธและอุปกรณ์สวมใส่
ดาบหนอนชาเขียวติดไฟ
พลังโจมตี +15
คุณสมบัติพิเศษ - แฝงธาตุไฟในการโจมตี
สนับมือเขี้ยวสุนัขช็อกโกแลต
พลังโจมตี +10
*ใส่อาวุธซ้ำซ้อนเกินกว่าหนึ่งชิ้น ลดพลังโจมตีของอาวุธหนึ่งชิ้นลง 50 เปอร์เซ็นต์
โล่หนังปลาลายเมฆ
ลดความเสียหายจากการโจมตีที่ได้รับ 50 ถึง 100 เปอร์เซ็นต์ ขึ้นอยู่กับค่าสถานะความอดทน
สร้อยคอขนหางกบิลปักษา
ความว่องไว +5
เสื้อเกราะปูแดง
พลังป้องกัน +10
รองเท้านกเทศ
ความว่องไว +10
หมวกหนังกวาง
พลังป้องกัน +5
ปลอกแขนหนังปลุกเสก (ขวา)
พลังป้องกัน +5
ปลอกแขนหนังปลุกเสก (ซ้าย)
พลังป้องกัน +5
เกราะขาหนังปลุกเสก (ขวา)
พลังป้องกัน +5
เกราะขาหนังปลุกเสก (ซ้าย)
พลังป้องกัน +5


หลังจากผมล่าสัตว์มายาในป่ามาหลายวัน เลเวลและค่าสถานะของผมก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนในตอนนี้เลเวลก็มาถึงครึ่งทางแล้ว โดยเป้าหมายของผมคือเลเวลร้อย ที่เป็นเลเวลสูงสุดที่ระบบของพระเจ้ามอบให้ได้
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 50
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 305 พลังเวท 30
ความแข็งแกร่ง 20 (+10) ความอดทน 89 (+25)
ความว่องไว 21 (+15) ความแม่นยำ 52 (+10)
พลังโจมตี 15 (+20) พลังป้องกัน 228 (+35)
แต้มทักษะ 90
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นสูง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นกลาง
- ซ่อนเร้นขั้นกลาง
- ยั่วยุขั้นกลาง
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
- ควบคุมพลังเวทขั้นต้น
- รำดาบขั้นกลาง
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
ผมมองดูค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นด้วยความพอใจ แถมยังได้อุปกรณ์ดีๆอีกหลายอย่างจากการทำภารกิจของระบบมาเสริมค่าสถานะ ทำให้ในตอนนี้ผมสามารถเข้ามาเดินในป่าหิมพานต์ชั้นในได้แล้ว
แต่กว่าจะมาได้ถึงขั้นนี้ ก็ต้องเสียเวลาในมิติปิดกั้นเป็นเดือน หรือหากนับเวลาในโลกแห่งความเป็นจริงก็ราวหนึ่งอาทิตย์ และด้วยแต้มทักษะที่ได้มา ผมก็เพิ่มระดับทักษะฟื้นฟูเป็นขั้นสูงได้สำเร็จ แถมยังเพิ่มระดับของช่องเก็บของต่างมิติด้วย
เพราะหลังจากค้นหาทักษะที่มีให้แลก ผมก็รู้สึกว่าไม่มีทักษะไหนน่าใช้อีก แถมการได้รู้ว่าทักษะสามารถเรียนรู้ได้เอง ทำให้การใช้แต้มทักษะแลกเอากลายเป็นสิ่งไม่คุ้มค่า ยกเว้นจะเป็นทักษะที่จะขาดไม่ได้เท่านั้น
แล้วทักษะจำเป็นผมก็แลกมาหมดแล้ว ตัวเลือกที่เหลือจึงเป็นการเพิ่มระดับทักษะที่มีอยู่ และทักษะช่องเก็บของต่างมิติก็มีประโยชน์มาก เนื่องจากสามารถเก็บซากสัตว์มายาทั้งหลายได้นั่นเอง
ส่วนสาเหตุที่ซากสัตว์มายาไม่หายไปเหมือนในตอนแรก น่าจะเป็นเพราะผมมีทักษะสายประดิษฐ์อย่างทักษะหัตถกรรมขั้นต้น ที่ทำให้ซากสัตว์มายากลายเป็นวัตถุดิบสำหรับสร้างอุปกรณ์ไป
แต่ถึงจะมีซากสัตว์มายาเหลือเฟือ ผมก็ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรอยู่ดี แต่จะให้ทิ้งทั้งหมดก็น่าเสียดาย แถมซากสัตว์มายาที่เก็บไว้ก็ยังอยู่ในสภาพดีแม้จะผ่านมาเป็นเดือนแล้ว ทำให้ผมเก็บซากของพวกมันไว้ได้อย่างสะดวกใจ
"แต่กว่าจะถึงหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศพายัพน่าจะอีกนาน มันไม่มีเผ่าอื่นแล้วรึไงนะ"
และนี่ก็เป็นข้อเสียอีกอย่างของระบบค้นหา เพราะมันไม่สามารถค้นหาอัปสรสีหะได้ ซึ่งผมเดาว่ามันน่าจะมีสาเหตุมาจากการที่ตัวตนของอัปสรสีหะมีเพื่อช่วยเหลือผู้ถูกเลือก
ดังนั้นหากค้นหาผู้ช่วยได้ มันก็คงไม่ใช่การฝึกฝน และแน่นอนว่าพระเจ้าคงไม่ใจดีขนาดนั้นแน่นอน ทำให้การค้นหาเผ่าอื่นที่เป็นมิตรกับผู้ถูกเลือกต้องทำด้วยตัวเอง และผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีซ้ำสอง
"แต่จะว่าไป ที่ครุฑกับนาคยังค้นเจอ ทั้งๆที่ตามตำนวนพวกนี้ก็มีสติปัญญาสื่อสารกับมนุษย์ได้แท้ๆนะ หรือว่ามันจะมีเผ่าที่เป็นศัตรูกับมนุษย์อยู่ด้วย"
ซึ่งความเป็นไปได้นี้ทำให้ผมรู้สึกหนาวยะเยือกไปถึงสันหลัง เพราะศัตรูที่มีสติปัญญามันอันตรายกว่าศัตรูที่ใช้แค่สัญชาตญาณอยู่แล้ว แถมพวกนั้นน่าจะใช้เวทมนตร์โหดๆได้ หรือไม่ก็มีความสามารถโกงๆติดตัว
ทำให้แค่นึกก็สยองแล้ว และหากคิดถึงเวทมนตร์ ผมเองก็ยังไม่มีทักษะอะไรที่ใช้ป้องกันตัวเองจากเวทมนตร์สักอย่าง ทำให้ตอนนี้ผมได้เป้าหมายใหม่ คือการแลกทักษะที่ใช้ป้องกันตัวเองจากเวทมนตร์
"แบบนี้ออกไปพักที่บ้านก่อนน่าจะดี"
แต่ก่อนที่ผมจะได้ออกจากมิติปิดกั้น เสียงกระพือปีกของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ก็ดังให้ได้ยิน ทำให้ผมหยิบผ้าคลุมหัวนกเทศมาสวมทันที พร้อมกับวิ่งเข้าไปหลบใต้ต้นไม้ เพื่อป้องกันการโจมตีจากบนฟ้า
แล้วเมื่อมองขึ้นไปผมก็ได้เห็นฝูงสัตว์ปีกจำนวนมากกำลังบินผ่านไป และในจำนวนนั้นก็มีสัตว์มายาที่รูปร่างเหมือนมนุษย์อยู่ด้วย ซึ่งมันมีทั้งเพศชายและหญิง และบินโดยอาศัยปีกที่อยู่ตรงสะโพก แถมมีหางเหมือนนกอีก
แล้วถึงผมจะไม่ค่อยสนใจวรรณคดีเท่าไหร่ก็ยังรู้จักตัวตนอันโด่งดังอย่างกินรี และกินนร เพียงแต่สิ่งสำคัญก็คือ ผมไม่รู้ว่าพวกนี้เป็นมิตรหรือศัตรู แต่ก็ยังมีวิธีง่ายๆที่ใช้แยกแยะได้อยู่
ผมลองใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาชื่อกินรีแต่ก็ไม่พบ และเพื่อความแน่ใจจึงลองค้นหาชื่อกินนรอีกครั้ง ทว่าผลก็ยังเหมือนเดิม ทำให้มั่นใจได้ว่าพวกนี้น่าจะไม่ใช่ศัตรู เพียงแต่ผมก็ไม่ไร้เดียงสาขนาดที่เชื่อทันทีว่าพวกนี้เป็นมิตร
จึงทำการสะกดรอยตามไปในทิศทางเดียวกัน และจากแผนที่ก็ทำให้รู้ว่าพวกนี้มุ่งหน้าไปทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทิศทางเดียวกับผมพอดี ทำให้แผนการค้นหาหมู่บ้านอัปสรสีหะไม่ต้องหยุดชะงักกลางคัน
"บินเร็วฉิบ แบบนี้มีหวังตามไม่ทันชัวร์"
แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเหล่ากินรีนั้นเร็วมาก จนแม้แต่ผมที่เอาจักรยานไฟฟ้ามาขี่ก็ยังตามไม่ทัน และต้องล้มเลิกการติดตามไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่การได้รู้ว่ามีเผ่าอื่นอยู่ก็นับเป็นเรื่องดี และมันทำให้ผมตัดสินใจไปหาข้อมูลเพิ่มเติม
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
"เมริสา เด็กหนุ่มที่ชื่อวียังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ"
ผู้พันร้องถามเมริสาเกี่ยวกับผู้ถูกเลือกที่เคยเจอและทำการซื้อขายอุปกรณ์กันมาก่อน และจากการตรวจสอบของกองทัพ ทำให้ค่อนข้างมั่นใจว่าปลอกแขนที่เมริสาซื้อมานั้น เด็กหนุ่มเป็นผู้สร้างขึ้นมาเอง
และผู้ถูกเลือกที่มีความสามารถสายสร้างนั้นหายากและเป็นที่ต้องการตัวเสมอ และในแต่ละรุ่นนั้นมีไม่ถึงสิบคนต่อรุ่น กองทัพจึงต้องการให้เมริสาสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเด็กหนุ่ม
เพียงแต่ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่มีการตอบสนองจากแอปสื่อสารเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเมริสาจะส่งข้อความติดต่อไปตลอดก็ตาม ทำให้ทางกองทัพรู้สึกร้อนใจขึ้นมา และพยายามกดดันเมริสาให้ติดต่ออยู่เรื่อยๆ
"ผู้พันก็เห็นนี่คะ ว่าหมอนั้นอ่านแต่ไม่ตอบ แล้วจะให้หนูทำยังไงละ"
"ก็ส่งไปเรื่อยๆแล้วกัน ทางเบื้องบนอยากสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเขานะ"
"ส่งมากไปแล้วเกิดหมอนั้นรำคาญ มันจะส่งผลตรงข้ามเอาได้นะคะ ใจเย็นๆรอให้ตอบมาเองดีกว่าค่ะ"
ส่วนตัวแล้วผู้พันก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ เพียงแต่การถูกกดันจากเบื้องบนมันไม่ใช่เรื่องดีนัก โดยเฉพาะกับตนเองที่ผู้ถูกเลือกในความดูแลมีพัฒนาการช้ากว่าคนอื่นๆ ส่งผลให้ผู้พันวัยกลางคนร้อนใจขึ้นมา
"พยายามหน่อยแล้วกัน เพราะถ้าไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไปแสดงให้เบื้องบนเห็น เธอกับฉันจะตกที่นั่งลำบากกันทั้งคู่"
"ค่าๆ หนูจะพยายามค่า"
"เฮ้อ เธอสองคนกับอาร์ทช่วยจริงจังให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ ถึงกองทัพจะลงโทษอะไรรุนแรงไม่ได้ แต่ก็ตัดงบของพวกเธอได้นะ แล้วถึงเวลานั้นก็อย่าหวังว่าจะได้กินของดีๆอีกละ"
"เข้าใจแล้วค่า"
ผู้พันยอมแพ้กับเมริสา ก่อนจะออกจากห้องไปด้วยท่าทางท้อแท้ แต่เมริสากับอาร์ทนั้นต่างออกไป เพราะทั้งสองคนไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรกับการถูกตัดงบ เพราะเคยลำบากมามากจนถึงขั้นต้องคุ้ยขยะมาแล้ว
"พี่เมติดต่อคนชื่อวีไม่ได้จริงเหรอครับ"
อาร์ทถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะเมริสามักจะปกปิดพัฒนาการของตัวเองและอาร์ทไม่ให้กองทัพรู้ เพราะไม่ต้องการเป็นเครื่องมือในตอนนี้ แม้จะรู้ดีว่าจะปิดบังได้ไม่นานก็ตาม
"จริงสิ อีตานั้นไม่ยอมตอบ หรือไม่ก็ตอบไม่ได้มากกว่า"
"แต่ถ้าขึ้นว่าอ่านแล้ว มันก็หมายความว่าไม่ได้อยู่ในมิติปิดกั้นไม่ใช่เหรอครับ"
อาร์ทยังคงสงสัย แต่เมริสารู้ดีว่าการตอบกลับของวีนั้น ต้องอาศัยความพยายามมากกว่าปกติเล็กน้อย และเมริสาเองก็เห็นด้วยกับการกระทำนั้น
"หมอนี่ไม่อยากให้ที่อยู่ของตัวเองถูกเปิดเผยไง เลยยังไม่ตอบจนกว่าจะหาทางปิดบังให้ได้ก่อน"
"แต่เขาก็ส่งข้อความหาพี่ได้ไม่ใช่เหรอครับ"
"ก็นะ สงสัยตอนนี้ยังมีชั่วโมงเหลือละมั้ง หรือไม่ก็แค่ขี้เกียจตอบนั่นแหละ"
เมริสาพูดอย่างไม่ใส่ใจ เพราะการติดต่อไปตลอดอาทิตย์นั้นไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนอะไร เพียงแค่ทำตามคำสั่งของผู้พันเท่านั้น และแน่นอนว่าวีเองก็น่าจะรู้ตัวอยู่เหมือนกัน
เพราะในข้อความเหล่านั้นไม่ได้แสดงเจตนาอยากจะเจอกันจริงๆ แต่เป็นเพียงการทักทายและชวนฝึกด้วยกันเท่านั้น ทำให้เมริสามั่นใจว่านายวีคนนี้จะต้องรู้ตัว ถึงเจนตาที่แท้จริงของข้อความ
ว่ากองทัพกำลังจับตามองอยู่ เลยไม่คิดจะตอบจนกว่าจะจำเป็นจริงๆ เพียงแต่ส่วนตัวแล้วเมริสาก็รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่โดนเมิน ประกอบกับระยะเวลาในมิติปิดกั้นที่เร็วกว่า เลยทำให้รู้สึกว่าขาดการติดต่อไปเป็นเดือน ทั้งที่ความจริงแล้วพึ่งอาทิตย์เดียว
"เรื่องหมอนั่นช่างมันก่อนเถอะ ว่าแต่ตอนนี้พัฒนาตัวเองไปถึงไหนแล้ว"
เมริสาเปลี่ยนเรื่องเป็นการถามถึงเลเวลและค่าสถานะของอาร์ท ที่ตอนแรกนั้นเรียกได้ว่าอ่อนแออย่างยิ่ง แต่ในระยะเวลาหนึ่งเดือนในมิติปิดกั้น เมริสากับอาร์ทก็เพิ่มเลเวลได้จนถึงสามสิบแล้ว เพียงแต่ค่าสถานะนั้นต้องอาศัยการฝึกฝน ซึ่งทั้งสองต่างมุ่งเน้นในแนวทางที่ต่างกัน
"ก็พอไหวครับ ตอนนี้ผมจัดการหมาช็อกโกแลตห้าตัวพร้อมกันได้แล้ว"
อาร์ทตอบด้วยความภูมิใจ เนื่องจากมุ่งเน้นการเพิ่มค่าสถานะความแข็งแกร่ง ซึ่งเป็นความคิดแบบเด็กๆที่มองว่าการโจมตีเป็นสิ่งสำคัญ และสามารถใช้จัดการกับศัตรูทุกตัวได้
"ดีแล้ว พี่เองก็กำลังพยายามเพิ่มความว่องไวให้ได้สักหกสิบ แค่นี้ก็น่าจะเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์แล้ว"
ส่วนเมริสาเลือกที่จะหนีโดยไม่ต้องคิด เพราะความว่องไวที่สูงจะช่วยให้หลบหนีจากสัตว์มายาได้ง่ายขึ้น แถมยังช่วยเรื่องหลบหลีกเวลาต่อสู้อีกด้วย มันจึงเป็นตัวเลือกที่คนไม่ชอบเจ็บอย่างเมริสาคิดว่าเหมาะกับตัวเอง
"เราสองคนต้องพึ่งตัวเองนะอาร์ท ดังนั้นอย่าไปหวังให้มีพระเอกมาช่วยเหมือนในหนังจะดีกว่า"
"ผมรู้ครับ"
แล้วคู่หูต่างวัยก็จับมือกันเข้ามิติปิดกั้นเพื่อฝึกฝนตามแนวทางของตัวเอง และหวังว่าจะเอาชีวิตรอดในบททดสอบของพระเจ้าได้


หลังจากเรียนเวทมนตร์กับภัสสรหลายชั่วโมงติดต่อกัน ก็ถึงเวลาอาหารเย็นที่ถือเป็นเวลาพักเสียที และตอนนี้ผมอยู่ในมิติปิดกั้นมากว่าสิบชั่วโมงแล้ว ซึ่งถือเป็นเวลาที่นานที่สุดเท่าที่เคยอยู่มาเลย
แต่ถ้าเทียบกับโลกภายนอกแล้ว ก็น่าจะผ่านไปแค่สองชั่วโมงนิดๆ ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะทานอาหารร่วมกับภัสสร โดยมีละไมร่วมทานด้วย แล้วตั้งใจว่าจะออกไปพักที่บ้านหลังจากนี้
ทว่าก่อนที่ผมจะออกจากมิติปิดกั้น ละไมก็เข้ามากระซิบข้างหูว่า มะลิอยากจะปรนนิบัติผมในคืนนี้ด้วย ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ขอให้กลับมามิติปิดกั้นก่อนรุ่งเช้า และแน่นอนว่าผมไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว
"ผมไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับ"
"ข้าพเจ้าจะรอนะเจ้าคะ"
เมื่อกลับมาที่โลกแห่งความเป็นจริง เวลาก็ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ทำให้ตอนนี้อยู่ในช่วงใกล้เที่ยง ดังนั้นเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ผมจึงเดินออกจากบ้านไปซื้อกับข้าวที่ร้านเจ้าประจำ
จากนั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านผมก็นำเอาอุปกรณ์ที่สร้างขึ้นเองมาวางกองรวมกัน เพื่อดูว่ามีของชิ้นไหนที่พอจะเอาไปขายได้บ้าง เนื่องจากสิ่งของบนโลกแห่งความเป็นจริงนั้น ไม่ว่าจะเป็นของดีเลิศขนาดไหน หากนำเข้ามิติปิดกั้นก็จะมีพลังแค่หนึ่ง
ซึ่งเรื่องนี้ได้รับการยืนยันจากพวกรุ่นก่อนๆแล้ว และผมเองก็ทดลองด้วยมีดทำครัวแล้วเหมือนกัน ดังนั้นหากเป็นอุปกรณ์ที่ให้พลังมากกว่าหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นพลังโจมตีหรือป้องกัน ย่อมขายได้ราคาหลายแสน
และการขายของพวกนี้นั้น เป้าหมายของผมก็คือผู้ถูกเลือกที่อยู่ในความดูแลของกองทัพ หรือก็คือยัยเตี้ยเมริสานั่นเอง แล้วในเมื่อฝ่ายนั้นต้องการแลกช่องทางติดต่อกับผม ก็ขอใช้หาเงินหน่อยก็แล้วกัน
"แต่จะติดต่อไปแบบนี้มีหวังหาที่อยู่เจอแน่ ดังนั้นต้องใช้วิธีมุดกันหน่อย"
ผมเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตด้วยระบบวีพีเอ็น (VPN - virtual private network) ที่จะช่วยปิดบังสถานที่เชื่อมต่อได้ระดับหนึ่ง ก่อนจะกดยืนยันในแอปพลิเคชันสำหรับติดต่อสื่อสาร และเท่านี้ผมก็ส่งข้อความหายัยเตี้ยได้แล้ว
"ก่อนอื่นลองถามดูก่อนว่าอยากได้อุปกรณ์ป้องกันไหม"
ผมถ่ายรูปปลอกแขนที่ทำเองส่งไปให้เมริสา โดยบอกว่าเป็นของที่ได้จากระบบ แต่ได้ซ้ำกันเลยอยากจะขาย แล้วถ้าสนใจให้มาเจอกันที่หนองน้ำครั้งก่อน และแน่นอนว่าผมให้ฝ่ายนั้นเป็นคนระบุเวลาที่สะดวกมา
"จะว่าไป ตั้งราคายังไงดีนะ"
ด้วยอุปกรณ์สำหรับผู้ถูกเลือกเป็นของเฉพาะกลุ่ม ที่ไม่สามารถใช้ได้ทุกคน ทำให้ราคาไม่แน่นอน ซึ่งส่วนใหญ่จะจ่ายตามความพอใจของทั้งสองฝ่าย แต่ไม่ว่าจะขายถูกยังไงก็น่าจะเป็นหลักแสน สำหรับปลอกแขนที่ให้พลังป้องกันสามหน่วย
แล้วถึงจะรู้สึกไม่ดีที่ตัดสินใจขายของที่รายาปลุกเสกให้ แต่ในเมื่อตอนนี้ผมมีภัสสรที่สามารถปลุกเสกให้เหนือกว่าได้อย่างเทียบไม่ติด การเก็บไว้ก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไร
ดังนั้นขายเอาเงินมาเป็นทุนในการฝึกฝนย่อมเป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง และผมก็คิดว่ารายาน่าจะเข้าใจเหตุผลนี้ เพราะเธอเป็นคนบอกเองว่าควรจะให้ผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ปลุกเสกให้ เพื่อให้ได้ของที่ดีกว่า
"คิดเองเออเองก็คงไม่ได้อะไร รอยัยนั่นตอบมาแล้วกัน"
แต่ถึงจะอยากขายให้เร็วที่สุด ผมก็ไม่คิดจะอยู่รอคำตอบเป็นชั่วโมงโดยไม่ทำอะไร แถมในเมื่อรู้แล้วว่าเวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าราวสี่เท่า ผมที่ยังมีนัดกับละไมและมะลิ ก็อยากไปลองลิ้มรสสาวแนวโลลิถูกกฎหมายจะแย่อยู่แล้ว
"แต่จะว่าไป มีเซ็กส์โดยไม่ใส่ถุงยางกับอัปสรสีหะก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรแฮะ แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย เพราะเวลาไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อนี่ยังอายไม่หายเลย"
ผมนึกถึงเหตุการณ์ตอนไปซื้อถุงยางที่ร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน ที่พนักงานคนขายเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง จนโดนแซวว่าจะนอนกับสาวที่ไหน ยังดีที่พ่อกับแม่ไม่ค่อยจะไปร้านนี้ แถมไม่ค่อยได้เจอกันด้วย เลยไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
แต่หลังจากนี้ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ควรจะระวังคนรู้จักให้มากขึ้น เพราะหากความแตกขึ้นมาว่าผมเป็นผู้ถูกเลือก ก็อาจจะโดนขอให้ช่วยเรื่องเงินทองเหมือนคนถูกหวยก็ได้
"เช้าไปรึไงนะ หรือยัยนั่นอยู่ในมิติปิดกั้น"
ผมที่นั่งรออยู่ราวสิบนาทีก็รู้สึกว่า ยัยเตี้ยเมริสาน่าจะไม่อยู่ในสถานการณ์ที่จะตอบข้อความของผมได้ จึงตัดสินใจกลับเข้ามิติปิดกั้นเพื่อไปหาละไมกับมะลิตามสัญญา เพราะตอนนี้น่าจะราวสามทุ่มกว่าแล้วที่ฝั่งนู้น
"ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะ แล้วมะลิก็พร้อมปรนนิบัติท่านวีในคืนนี้เช่นกันนะเจ้าคะ"
เมื่อผมกลับมาที่ห้องในเรือนของกิรณา ละไมกับมะลิก็รออยู่แล้ว และโดยไม่รอช้าสองสาวก็เริ่มเปลื้องผ้าตัวเอง แล้วหลังจากนั้นผมก็ปล่อยให้ตัวเองขยับไปตามสัญชาตญาณด้วยความสุขสม
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
เมริสาพาอาร์ทเข้ามาฝึกฝนในมิติปิดกั้นได้หลายชั่วโมงแล้ว แต่ถ้าคำนวณเวลาในโลกแห่งความเป็นจริง ก็น่าจะผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ดังนั้นถึงจะรู้สึกสงสารเด็ก แต่เพื่อไม่ให้พวกทหารตำหนิเอาได้ ก็จำเป็นจะต้องอยู่ในนี้ให้นานขึ้น
"อาร์ท เริ่มจับจังหวะการตีได้รึยัง"
"พอได้ครับ"
เด็กชายตอบสั้นห้วนแต่ก็ยังมีหางเสียง ที่ฟังดูแล้วก้ทำให้รู้สึกเข้าหายาก ซึ่งมันก็คงไม่แปลกสำหรับเด็กที่รู้สึกว่าตัวเองถูกพ่อแม่ขายแลกเงิน ทำให้เมริสาที่อยู่ในสถานการณ์ไม่ต่างกันเกิดความรู้สึกอย่างช่วยเหลือขึ้นมา
แต่ด้วยขาดประสบการณ์ในการใช้ชีวิตเหมือนเด็กทั่วไป ทำให้เมริสาไม่รู้ว่าเด็กในวัยนี้ต้องการอะไร หรือชอบเล่นสนุกแบบไหน ดังนั้นสิ่งเดียวที่เมริสาจะทำให้ได้ก็คือ การสอนวิธีเอาตัวรอด
"อาร์ท การหนีไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนะ ถ้าหากอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เห็นทางชนะ ก็วิ่งหนีซะ ต่อให้ต้องทิ้งใครไว้ก็ช่าง"
"แม้แต่พี่เมริสาเหรอครับ"
"ใช่ เพราะพี่เองถ้าเห็นว่าไม่มีทางชนะ ก็จะไม่ลังเลเลยที่จะวิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว เพราะถ้าตายไปทุกอย่างมันก็จบกันพอดี แล้วอาร์ทก็ยังไม่อยากตายใช่ไหมล่ะ"
"ครับ เข้าใจแล้วครับ"
สาววัยรุ่นที่มีชีวิตปากกัดตืนถีบตั้งแต่จำความได้อย่างเมริสา ที่สอนเรื่องเช่นนี้ให้นั้นไม่ได้ผิดอะไร และถือว่าเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว สำหรับคนที่ถูกโยนภาระอันหนักอึ้งอย่างการกู้โลกใส่ โดยที่ไม่มีการถามความสมัครใจแม้แต่น้อย
ส่วนเด็กชายที่รู้สึกว่าถูกพ่อแม่หักหลัง ก็ยอมรับคำสอนนี้เหมือนเป็นเรื่องปกติ เพราะใจจริงก็ไม่ได้อยากมาทำเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว เพียงแต่ถูกพ่อแม่ใช้ประโยชน์เท่านั้น ทำให้ความคิดรับผิดชอบต่อหน้าที่ผู้ถูกเลือกไม่มีอยู่แต่แรก
"งั้นก็ทำภารกิจให้เสร็จ ของอาร์ทคือกำจัดผีเสื้ออมยิ้มห้าสิบตัวสินะ"
"ใช่ครับ แล้วของพี่เมริสาละครับ"
"ของพี่เป็นแมววานิลลาห้าสิบตัว กว่าจะเสร็จก็คงสักสองชั่วโมง แล้วอาร์ทจะให้พี่อยู่ดู หรือจะลองทำคนเดียว"
"ผมลองคนเดียวได้ครับ"
และด้วยคำตอบนี้ เมริสาก็แยกกับอาร์ท โดยตกลงกันว่าหากรอที่จุดนัดพบเกินครึ่งชั่วโมง ให้ออกจากมิติปิดกั้นได้เลย ซึ่งจุดนัดพบก็คือบริเวณทุ่งหญ้ารอยต่อระหว่างถิ่นของผีเสื้ออมยิ้มกับแมววานิลลา
ซึ่งทั้งสองใช้อาวุธที่ทางกองทัพจัดหามาให้ โดยเมริสาได้ดาบไทยที่หาได้ตามสถานที่ท่องเที่ยว ส่วนอาร์ทได้ไม้เบสบอลเหล็ก และแน่นอนว่าทั้งสองชิ้นมีพลังโจมตีแค่หนึ่งหน่วย เพราะเป็นสิ่งของจากโลกภายนอก
แต่ด้วยภารกิจที่ทั้งสองได้เป็นระดับเริ่มต้น ทำให้ไม่เหนื่อยแรงมากนักในการกำจัดเป้าหมายตามจำนวนที่กำหนด เพียงแต่เมริสานั้นรู้ดีว่าถ้าประมาทแล้วจะเป็นยังไง ด้วยประสบมาเองแล้วจากครั้งก่อน
ทำให้เมริสากำชับกับอาร์ทไม่ให้ล่าสัตว์มายาที่อยู่รวมกัน แม้จะยุ่งยากแต่ให้เลือกตัวที่อยู่เพียงลำพัง หรืออยู่กันเป็นกลุ่มไม่เกินสองถึงสามตัวเท่านั้น เพราะเมริสาเองก็ยังไม่เก่งพอจะช่วยเหลือใครได้
ส่วนอาร์ทนั้นไม่มีเหตุผลที่จะต่อต้านคำสอนนี้ ด้วยยังไร้ประสบการณ์แถมยังเป็นเด็ก จึงทำตามที่สอนอย่างเคร่งครัด ทำให้แม้จะใช้เวลานานนับชั่วโมง แต่ภารกิจกำจัดผีเสื้ออมยิ้มก็สำเร็จในเวลาเกือบสองชั่วโมง
"เสร็จแล้ว ไปรอพี่เมริสาดีกว่า"
เด็กชายไปนั่งรอที่ทุ่งหญ้าตามจุดนัดผม และมิติปิดกั้นแห่งนี้แม้จะเหมือนโลกแห่งความเป็นจริง ทั้งท้องฟ้าทุ่งหญ้าและสายลม แต่แสงแดดนั้นเป็นมิตรกว่าแดดของเมืองไทยมาก
ทำให้อาร์ทสามารถนั่งตากแดดได้โดยไม่รู้สึกร้อนแต่อย่างใด และในระหว่างนั่งรอเกือบครบครึ่งชั่วโมง เมริสาก็เดินมาถึงจุดนัดพบพอดี
"รอนานไหม พี่นึกว่าอาร์ทจะออกไปก่อนแล้วซะอีก"
"ก็เกือบแล้วครับ นี่ผมรอมายี่สิบแปดนาทีพอดี"
อาร์ทยื่นสมาร์ทโฟนที่หน้าจอเป็นแอปจับเวลาให้เมริสาดู โดยตัวเลขยี่สิบแปดนาทีสามสิบเจ็ดวินาทีบนหน้าจอก็เป็นเครื่องยืนยันคำพูดของอาร์ท ส่วนเมริสาที่ได้ยินก็ทำได้เพียงยิ้มแห้งเท่านั้น
"อานะ พี่เสียเวลากับแมววานิลลามากไปหน่อย เพราะกว่าจะทำใจแทงดาบใส่ได้ก็หลายนาทีแล้ว"
"พี่เมริสาเป็นทาสแมวเหรอครับ"
"ก็ไม่เชิงนะ พอดีพี่ไม่เคยเลี้ยง แต่ก็อยากแหละ"
จากนั้นทั้งสองก็แลกเปลี่ยนข้อมูลของที่ได้จากภารกิจ ซึ่งอาร์ทได้ตุ้มหูเหมือนที่เมริสาเคยได้ ส่วนของที่ได้จากภารกิจกำจัดแมววานิลลาก็คือถุงมือกรงเล็บแมว ที่แม้จะมีชื่อฟังดูน่ารัก แต่หน้าตาของมันเหมือนถุงมือยางติดเล็บปลอมไม่มีผิด
"ของแบบนี้มันดีกว่าของที่พี่ทหารหามาให้จริงเหรอครับ"
"ก็นะ หน้าตาอาจจะไม่น่าดู แต่มันก็ดีกว่าแน่นอน อาร์ทเคยอ่านคำอธิบายของระบบแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ครับ งั้นผมใส่เลยดีไหมครับ"
"ไว้ไปใส่ข้างนอกดีกว่า อาร์ทยังไม่ได้เจาะหูเลยนี่นา"
แล้วทั้งสองก็ออกจากมิติปิดกั้นก่อนจะปรากฏตัวในห้องกระจกที่มีคนสังเกตการณ์ และในครั้งนี้ทั้งสองก็ได้รับคำชมที่ได้อุปกรณ์กลับมาอีกสองชิ้น พร้อมกับได้รับอนุญาตให้ไปพักผ่อนตามใจ
ซึ่งหลังจากเมริสาแยกกับอาร์ทแล้ว ก็พบว่าแอปสื่อสารมีการแจ้งเตือนใหม่ และคนที่ติดต่อมาก็เป็นชายหนุ่มที่เมริสาลืมไปเสียสนิท เพราะต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กทำให้ไม่มีเวลาสนใจนั่นเอง
"อีตาคนที่ชื่อวียอมติดต่อมาแล้วแฮะ"
เมริสาเปิดแอปขึ้นมาบนหน้าจอ ก่อนจะได้เห็นข้อความพร้อมรูปภาพปลอกแขนที่ดูเหมือนมือสมัครเล่นเป็นคนทำ แต่จากข้อความบอกว่าเป็นอุปกรณ์ที่ได้จากมิติปิดกั้น และนายคนนี้ต้องการขายให้เธอ เพราะได้มาซ้ำ
"น่าแปลก ปกติไอเทมมันได้ซ้ำกันด้วยเหรอ"
เมริสาขมวดคิ้วกับสิ่งที่นายคนนี้บอก เพราะจากข้อมูลของกองทัพ ไอเทมที่ผู้ถูกเลือกแต่ละคนจะได้รับจากระบบนั้น ไม่มีทางซ้ำกันอย่างแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้ทางกองทัพรวบรวมข้อมูลจากผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนๆมา ทำให้น่าเชื่อถือ
และการที่จะได้ของซ้ำกันนั้น มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว คือต้องแย้งมาจากผู้ถูกเลือกคนอื่น เหมือนที่อาร์ทได้ตุ้มหูเหมือนกับเมริสานั่นเอง
"อย่าบอกนะว่าอีตานี่ฆ่าคนชิงทรัพย์ แต่เดี๋ยวนะ ถ้าผู้ถูกเลือกตาย ระบบจะแจ้งมานี่นา"
แต่ก่อนที่เมริสาจะตื่นตูมไปเองก็นึกขึ้นได้ถึงการแจ้งเตือนของระบบ ถ้าหากมีผู้ถูกเลือกเสียชีวิตลง ระบบจะทำการแจ้งเตือนให้กับประชาชนที่เป็นคนชาติเดียวกัน โดยที่การแจ้งเตือนจะรับรู้ได้แม้อยู่ในมิติปิดกั้น
ดังนั้นการที่ไม่มีการแจ้งเตือนแต่นายคนที่ชื่อวีกลับได้ของซ้ำกันมันจึงค่อนข้างแปลก ซึ่งหากคิดถึงความเป็นได้แล้ว อาจจะเป็นว่าหมอนี่ไม่อยากได้ปลอกแขนนี่ เลยเอามาขายมากกว่า
แต่การที่บอกว่าได้ซ้ำน่าจะเป็นเพราะไม่ต้องการให้เมริสาคิดมากที่จะซื้ออุปกรณ์ของคนอื่น หรือไม่ก็อยากหาข้ออ้างที่ฟังดูดีแทนความจริงที่ว่ากำลังร้อนเงินก็ได้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไหนเมริสาก็คิดว่านี่เป็นโอกาสดี
"เอาไปบอกอีตาผู้พันดีกว่า น่าจะได้งบมาไม่มากก็น้อยละนะ"
จากนั้นเมริสาก็ไปคุยกับผู้พันที่รับผิดชอบเธอ และแน่นอนว่าเมริสาได้รับอนุญาตให้ซื้อปลอกแขนชิ้นนี้ได้ในราคาไม่เกินห้าแสน พร้อมกับกำชับให้หาทางดึงตัวชายหนุ่มที่ชื่อวีมาเข้ากับกองทัพให้ได้
"ก็รู้อยู่ว่าต้องโดนสั่งแบบนี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ละนะ ใช่ว่าจะขอเงินได้ตามใจซะหน่อย"
แล้วเมริสาก็ตอบข้อความของวี เกี่ยวกับการตกลงซื้อขาย ว่าจะนัดเจอกันที่หนองน้ำชายป่าตามที่วีเสนอ ส่วนวันเวลาให้ใช้เวลาของโลกจริง โดยเป็นวันพรุ่งนี้เวลาเก้าโมงเช้า ให้ทำการเข้ามิติปิดกั้น แล้วไปที่จุดนัดพบ และหากไม่มาเกินหนึ่งชั่วโมงจะถือว่ายกเลิกการซื้อขาย
"เอาละ หวังว่าหมอนี่จะอ่านภายในวันนี้นะ"
เมริสาส่งข้อความตอบกลับตามที่ผู้พันสั่ง จากนั้นก็เดินไปอาบน้ำเพื่อพักผ่อนก่อนการเข้ามิติปิดกั้นในอีกหนึ่งชั่วโมง


หลังออกจากมิติปิดกั้น ผมก็ทำการชาร์จไฟจักรยานไฟฟ้า ที่ตามคู่มือแล้วต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าชั่วโมง ทำให้ระหว่างรอผมจะกลับเข้าไปในมิติปิดกั้นเพื่อเก็บเลเวลอย่างจริงจัง
และนี่เป็นแผนการเดินทางของผม ที่เริ่มต้นด้วยการขี่จักรยานไฟฟ้าให้ได้ระยะทางมากที่สุด แล้วกลับออกมาชาร์จไว้ที่บ้าน ก่อนจะกลับเข้าไปเก็บเลเวลพร้อมกับเดินทางไปด้วย
แม้ว่าการเดินทางด้วยเท้าจะไม่ได้ระยะทางมากนัก มันก็ดีกว่าอยู่เสียเวลาอยู่ที่โลกนี้ถึงห้าชั่วโมง ซึ่งการเอาเวลาห้าชั่วโมงในโลกแห่งความเป็นจริงมาเทียบกับเวลาในมิติปิดกั้น มักจะเป็นเวลามากถึงยี่สิบชั่วโมง
แล้วการปล่อยเวลายี่สิบชั่วโมงให้สูญเปล่ามันก็ออกจะงี่เง่าไปสักหน่อย แต่แน่นอนว่าผมจะเลี่ยงการเก็บเลเวลตอนกลางคืน เพราะต่อให้มีเลเวลหรือค่าสถานะสูงยังไง การออกล่าตอนกลางคืนก็อันตรายเกินกว่าจะเอาชีวิตไปเสี่ยง
"ก่อนอื่นเช็คอุปกรณ์เดินป่าก่อนว่าพร้อมไหม"
ผมเอาอุปกรณ์ที่จำเป็นในการเดินป่าออกมาจากช่างเก็บของต่างมิติ เพื่อตรวจดูว่าไม่ได้ลืมอะไร ถึงความจริงมันจะมีแค่ไฟฉาย ไฟแช็ค เชือก อุปกรณ์ปฐมพยาบาล แล้วก็อาหารกับน้ำแค่นั้น
ซึ่งทั้งหมดผมยอมเสียช่องเก็บของอย่างละช่อง เพราะหากเก็บไว้ในกระเป๋าทั้งหมดย่อมประหยัดช่องได้มาก แต่เวลาจะใช้ก็ต้องเอากระเป๋าออกมาแล้วหาเอง ที่เทียบกับการดึงออกจากช่องเก็บของได้ทันที ผมยอมเสียช่องเก็บของดีกว่า
แต่ก็ยังดีที่อาหารและน้ำดื่มสามารถเก็บรวมในช่องเดียวกันได้ ทำให้เสียช่องเก็บของไปห้าช่อง แล้วถ้านับซากลิงครึ่งกวางออกไป มันก็จะเหลือช่องเก็บของอีกสี่ช่อง ที่น่าจะพอเก็บอะไรก็ตามที่ได้มาก่อนกลับ
"เอาละ ไปลุยกันเลย"
จุดที่ผมกลับมาในมิติปิดกั้นคือชายป่าที่ออกมาเมื่อครู่ แล้วถ้าดูจากเครื่องหมายที่ผมทำเอาไว้ การออกเดินทางไปยังหมูบ้านอัปสรสีหะทิศพายัพก็ดำเนินต่อไปได้อย่างไร้ปัญหา
"จะว่าไป กล้องส่องทางไกลกับเข็มทิศมันควรจะเอามาด้วยรึเปล่านะ"
เพราะแผนที่ของระบบมีการบอกทิศทางอยู่แล้ว ทำให้เข็มทิศไม่จำเป็น แม้จะมีบางครั้งที่ผมรู้สึกหลงทิศก็ตาม แต่กล้องส่องทางไกลนั้นน่าจะมีความจำเป็น เพราะสัตว์มายาไม่สามารถใช้แผนที่ช่วยค้นหาเพียงอย่างเดียวได้
อย่างตอนที่ไอ้ฝูงลิงครึ่งกวางมาล้อมเอาไว้ แผนที่ก็ไม่แสดงจุดแดงที่หมายถึงสัตว์มายาแม้แต่น้อย ซึ่งผมเดาว่ามันน่าจะเกี่ยวกับระยะเผชิญหน้าสิบเมตร ที่หากสัตว์มายาหลบซ่อนตัวอยู่ ระบบก็จะไม่แสดงผลบนแผนที่
ต่างจากสัตว์มายาที่ใช้ระบบค้นหา เนื่องจากมันจะแสดงเป้าหมายให้หากอยู่ในระยะร้อยเมตร ซึ่งสิ่งนี้เป็นข้อเสียของระบบแผนที่กับระบบค้นหา ที่มันทำงานไม่สัมพันธ์กันเท่าไหร่ เหมือนเกมที่ยังไม่ได้แก้บัคไม่มีผิด
"เฮ้อ แต่จะรอให้พระเจ้าแก้บัคก็คงเป็นไปไม่ได้อ่ะนะ"
ผมใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาในบริเวณนี้ ซึ่งผลที่ได้ก็ไม่ต่างจากที่คาดเท่าไหร่ เนื่องจากสัตว์มายที่สามารถค้นหาได้จะต้องเคยเจอมาก่อน หรือรู้จักชื่อ ดังนั้นหากทำการค้นหาโดยไม่เจาะจง ระบบก็จะแสดงแค่สัตว์มายาที่เคยเจอเท่านั้น
ซึ่งในบริเวณนี้มีสัตว์มายาที่แสดงผลแค่สองสามชนิด ผมจึงลองค้นหาจากคำง่ายๆ เพื่อดูว่าจะมีสัตว์มายาที่เป็นอันตรายอยู่รึไม่ อย่างเช่น ครุฑ หรือนาคเป็นต้น แต่ดูเหมือนสัตว์มายาพวกนั้นจะอยู่ในพื้นที่ส่วนลึกของป่า
ทำให้ผมค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง ที่ไม่ต้องเจอสัตว์มายาที่เหมือนกับบอสตั้งแต่เริ่มฝึก แต่อีกใจก็อยากไปลองของหลังจากเลเวลกับค่าสถานะสูงพออยู่เหมือนกัน เพียงแต่มันน่าจะใช้เวลาอย่างน้อยอีกเป็นเดือน
"ก่อนอื่น สัตว์มายาที่เหมาะจะฟาร์มเก็บเลเวลควรจะเป็นตัวที่อ่อนแอกว่าแต่ไม่มากนัก จะได้เพิ่มค่าสถานะกับเลเวลเร็วๆ"
ผมเลือกรายชื่อสัตว์มายาในบริเวณนี้ที่เคยเจอมาแล้ว ที่มีตั้งแต่ปลาต่างๆ กับสัตว์ทั่วไปที่เหมือนในโลกแห่งความเป็นจริง กับสัตว์ตามตำนานของป่าหิมพานต์ ซึ่งผมคิดว่าจะเริ่มจากสัตว์ทั่วไปก่อน
"เท่าที่เจอตอนนี้ก็มีแค่นกเทศ กับกวางหิมพานต์ ไอ้ตัวพวกนี้น่าจะเหมาะเอามาฝึกแล่เอาเนื้อหนัง แต่น่าจะต้องไปหาข้อมูลการแล่จากอินเทอร์เน็ตก่อน"
เมื่อตัดสินใจได้ผมก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่แผนที่บอกว่าเป็นถิ่นของพวกมัน และเมื่อเจอนกเทศตัวแรก ระบบก็มอบภารกิจมาให้เหมือนเคย เพียงแต่คราวนี้รู้สึกจำนวนมันจะมากกว่าทุกครั้ง
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด นกเทศ จำนวนร้อยห้าสิบตัว-
แต่ด้วยปริมาณนกเทศในถิ่นของมันมีมากถึงหลักพัน การกำจัดสักร้อยสองร้อยตัวจึงไม่เป็นปัญหา เพียงแต่ต้องคอยระวังไม่ให้โดนรุมเท่านั้น ซึ่งผมจะเลือกนกเทศที่อยู่โดดเดี่ยว หรือรวมกันไม่เกินสามตัว
และจากการล่าราวสองชั่วโมง ซากนกเทศร้อยห้าสิบสองตัวก็ถูกบรรจุอยู่ในช่องเก็บของต่างมิติของผม และอุปกรณ์ที่ได้เป็นรางวัลนั้นก็ถือได้ว่าคุ้มค่าเหนื่อย เพียงแต่หน้าตามันออกจะน่าเกลียดไปสักหน่อย
-ท่านทำภารกิจ กำจัดนกเทศ จำนวนร้อยห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับผ้าคลุมหัวนกเทศ-
ด้วยมันเป็นผ้าคลุมที่มีหัวของนกเทศติดมาด้วย ซึ่งผมเดาว่ามันน่าจะใช้พรางตัวเป็นนกเทศได้ และเหมาะจะใช้ล่านกเทศ เพียงแต่ส่วนตัวแล้วผมเริ่มเบื่อกับนกเทศพวกนี้แล้ว จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กวางหิมพานต์
แถมการฆ่านกเทศร้อยห้าสิบกว่าตัวก็ไม่ทำให้เลเวลเพิ่มขึ้นแม้แต่เลเวลเดียว ที่น่าจะเป็นเพราะเลเวลของผมห่างกับนกเทศมาก และหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป แผนการเก็บเลเวลก็จะล่าช้า
ดังนั้นหากกวางหิมพานต์ยังไม่ช่วยให้เลเวลเพิ่มขึ้นอีกละก็ ผมคงจะต้องหาสัตว์มายาตัวใหม่ที่แข็งแกร่งกว่านี้ แม้จะเสี่ยงอันตรายมากขึ้นก็ตาม
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด กวางหิมพานต์ จำนวนสามสิบตัว-
และจำนวนที่เพิ่มขึ้นก็ทำให้ผมมั่นใจว่าควรจะต้องเปลี่ยนเป้าหมายเป็นสัตว์มายาที่แข็งแกร่งกว่านี้จริงๆ เพราะถ้าจำไม่ผิดในภารกิจครั้งก่อน จำนวนยังเป็นแค่สิบตัวอยู่เลย
แล้วหลังจากผมกำจัดกวางหิมพานต์ได้ตามเป้าหมาย เลเวลก็ยังไม่เพิ่มอยู่ดี แม้ว่าอุปกรณ์ที่ได้จากภารกิจจะเป็นของดีก็ตาม
-ท่านทำภารกิจ กำจัดกวางหิมพานต์ จำนวนสามสิบตัวสำเร็จ ได้รับเกราะไหล่หนังกวาง-
ผมสวมเกราะไหล่ที่เหมือนอุปกรณ์ในหนัง หรือเกมแนวแฟนตาซีทั้งหลาย ที่แม้จะดูเกะกะแต่กลับให้ความรู้สึกสบายเวลาใส่ แถมยังขยับร่างกายได้อย่างไม่ติดขัด ทำให้ผมตัดสินใส่มันไว้ที่ไหล่ขวา เพราะผมถือโล่มือซ้าย
แล้วหลังจากครุ่นคิดว่าควรจะล่าสัตว์มายาตัวไหนดี ผมก็ตัดสินใจกลับไปหาโจทย์เก่าอย่างไอ้พวกลิงครึ่งนกกับลิงครึ่งกวาง เพราะสัตว์มายาที่เหมือนสัตว์ทั่วไปคงใช้เพิ่มเลเวลได้ยากแล้ว
"รู้สึกมันจะชื่อ กบิลปักษา กับพานรมฤค สินะ"
แล้วจากการค้นหาก็พบว่าถิ่นของกบิลปักษาอยู่ไกลออกไปเกือบสองกิโลเมตร ส่วนพานรมฤคนั้นอยู่ลึกเข้าไปในป่าราวสามร้อยเมตร ซึ่งก็คือผมอยู่ใกล้กับถิ่นมันมากจนแทบจะเรียกได้ว่าอยู่หน้าประตูเลยทีเดียว
"ถึงว่าไอ้ลิงครึ่งกวางถึงโผล่มา"
ดังนั้นเมื่อได้เป้าหมายแล้ว ผมก็มุ่งหน้าไปถิ่นของพวกมันทันที และโดยไม่ต้องหาให้เสียเวลา ผมก็โดนต้อนรับจากพวกมันแทบจะทันทีหลังจากเดินลึกเข้ามาในป่าได้ราวร้อยเมตร
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัว-
แล้วดูเหมือนพวกมันจะชอบอยู่กันเป็นกลุ่ม เพราะครั้งก่อนผมก็โดนโจมตีด้วยกลุ่มห้าตัวเหมือนกัน แต่ในเมื่อตัดสินใจจะเก็บเลเวลแบบจริงจังแล้ว ก็คงหลีกเลี่ยงการปะทะไม่ได้
"เข้ามาเลยไอ้ลิงโง่"
ทักษะยั่วยุถูกใช้เพื่อให้พวกมันโมโหจนใช้จำนวนที่มากกว่าให้เป็นประโยชน์ไม่ได้ แล้วพอมันพุ่งเข้ามาหาเรียงตัวแบบนี้ การกำจัดทีละตัวก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แถมดาบหนอนชาเขียวติดไฟยังทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี จนผมไม่ต้องทนปวดหัวกับการใช้พลังจิต
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะยี่สิบห้าหน่วย-
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉินสำเร็จในเวลาน้อยกว่าสิบนาที ได้รับแต้มทักษะสิบหน่วย"
*แต้มทักษะ 120
และพวกมันก็กลายเป็นแต้มทักษะให้ผม ซึ่งในคราวนี้ผมตั้งใจจะสะสมให้พอสำหรับแลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูงเสียที เพราะมัวแต่เอาไปแลกทักษะจำเป็นอย่างอื่นจนแต้มแทบจะไม่เหลือในตอนแรก การได้แต้มมาแบบนี้ทำเอาอยากขอบคุณให้ลิงครึ่งกวางพวกนี้ขึ้นมาทีเดียว
"หรือจะเดินวนเวียนอยู่แถวนี้ให้ได้ภารกิจฉุกเฉินบ่อยๆดีนะ"
แต่ในระหว่างที่ผมกำลังหลงระเริงไปกับแต้มทักษะที่ได้จากภารกิจฉุกเฉิน ฝูงลิงครึ่งกวางก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปราวห้าสิบเมตร จนผมต้องรีบหลบหลังต้นไม้ ก่อนที่เสียงของระบบจะทำให้หัวใจแทบหลุดออกมาจากปาก
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าสิบตัว-
เฮ้ยๆ คราวนี้ทำไมจำนวนมันเพิ่มเหมือนติดจรวจแบบนี้ฟระ
แต่ผมก็ประท้วงในใจได้ไม่นาน เมื่อลิงครึ่งกวางกลุ่มหนึ่งเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติ แล้วพากันมุ่งตรงมาทางที่ผมหลบซ่อนตัวอยู่ แต่ก่อนที่ผมจะตัดสินใจวิ่งหนี ก็นึกถึงอุปกรณ์ที่พึ่งได้มา เลยทดลองอะไรที่ดูงี่เง่าสักหน่อย
ด้วยการใช้ทักษะซ่อนเร้น พร้อมกับสวมผ้าคลุมหัวนกเทศให้เหมือนกับตัวเองเป็นสัตว์มายา แล้วค่อยๆเดินช้าไปตามพุ่มไม้ เพื่อออกห่างจากฝูงลิงครึ่งกวาง ซึ่งเมื่อกลุ่มที่ออกมาสำรวจเห็นผมในสภาพนี้ พวกมันก็ไม่ได้สนใจก่อนจะเดินกลับไปรวมฝูง
และแล้วผมก็ถอยมาตั้งหลักได้สำเร็จด้วยอุปกรณ์ที่หน้าตาออกจะประหลาดไปบ้าง แต่กลับใช้งานได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ปัญหาก็ยังไม่หมดไป เพราะการล่าพานรอะไรสักอย่างห้าสิบตัวท่ามกลางฝูงของพวกมันนั้นเป็นไปไม่ได้
ดังนั้นผมจึงตัดสินใจออกจากมิติปิดกั้น เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้ เพราะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนตอนสู้กับไอ้ลิงครึ่งนกอีกแล้ว
"วิธีจับลิงมันจะใช้ได้ผลไหมนะ"
หลังจากผมออกจากมิติปิดกั้นก็ลงมือหาข้อมูลทันที ก่อนจะได้คำแนะนำเกี่ยวกับการจับลิงและสัตว์ทั้งหลาย ว่าการใช้กับดักและเหยื่อล่อเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพียงแต่ผมก็ไม่รู้ว่าเหยื่อของสัตว์ทั่วไปมันจะใช้ได้กับสัตว์มายารึเปล่า
"แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ละนะ"
เมื่อตัดสินใจแล้วผมก็เดินไปซื้อกล้วยจากร้านแถวบ้าน ที่ดูเหมือนจะยังมีโชคที่เหลืออยู่สามหวีพอดี จากนั้นผมก็ผูกกล้วยด้วยเชือกที่เตรียมไว้ ก่อนจะกลับเข้ามิติปิดกั้น เพื่อทดลองล่อให้ลิงครึ่งกวางแยกออกมาตัวเดียว
แล้วเมื่อผมทดลองโยนกล้วยลูกหนึ่งไปในระยะที่ลิงครึ่งกวางตัวหนึ่งเห็น มันก็ค่อยเดินเข้ามาเพื่อจะหยิบกล้วย แต่ก่อนที่มันจะได้หยิบอาหาร ผมก็กระตุกเชือกให้กล้วยลอยเข้าไปในพุ่มไม้
และดูเหมือนสติปัญญาของมันจะไม่ต่างจากลิงทั่วไป เพราะมันเดินตามกล้วยเข้ามาในพุ่มไม้อย่างง่ายดาย และตอนนี้ก็เป็นจังหวะดีที่ผมจะลงมือ
ฉึก
ดาบหนอนชาเขียวแทงเข้าไปในลำคอของมันเพื่อป้องกันการส่งเสียงร้องเรียกพรรคพวก และเมื่อแน่ใจว่ามันตายแล้ว ผมก็เก็บซากเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วการล่าลิงครึ่งกวางของผมก็ดำเนินไปด้วยดีอย่างไม่น่าเชื่อ


หลังจากวิ่งหน้าตั้งกลับมาถึงหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศอุดร ผมก็ตรงไปที่ลานชำแหละซากสัตว์ เพื่อขอให้ช่วยจัดการกับซากกวางกับหมีที่ได้มา ซึ่งทุกคนต่างยินดีที่ได้วัตถุดิบชั้นดี โดยเฉพาะหมีที่นานๆครั้งถึงจะได้มา
"ท่านผู้ถูกเลือกเก่งจังเลยนะเจ้าคะ"
มะลิสาวร่างเล็กจนเหมือนเด็กสาวเข้ามาคุยกับผม ซึ่งจากการพูดคุยก็ได้รู้ว่าเนื้อสัตว์มายาที่ผมหามาได้ ทำให้ทุกคนมีอาหารการกินที่ดีขึ้น ทำให้ผมรู้สึกดีที่ได้ช่วยเหลือหมู่บ้านนี้ เพราะอย่างน้อยก็เป็นการตอบแทนที่ดูแลผมอย่างดีมาตลอด
"ไม่หรอก แค่โชคดีน่ะ"
"แล้วท่านผู้ถูกเลือกอยากได้ส่วนไหนเป็นพิเศษไหมเจ้าคะ"
ผมจึงแจ้งความต้องการให้มะลิทราบ ว่าเขากวางกับดีหมีจะเป็นส่วนประกอบในการทำยาปลุกพลังเวท ที่ผมต้องนำไปให้ภัสสรปรุงยาให้ ซึ่งมะลิก็รับคำด้วยดี แต่ผมรู้สึกว่ามะลิยังเรียกว่าผู้ถูกเลือกอยู่ จึงออกปากขอให้เธอเรียกผมด้วยชื่อ
"จะดีเหรอเจ้าคะ"
"ดีสิ เรียกผมด้วยชื่อเถอะ"
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านวี"
มะลิยิ้มให้ผม ส่วนละไมที่ตัวติดกับผมทันทีที่เข้าหมู่บ้านก็ดูเหมือนจะวางแผนอะไรสักอย่างกับมะลิ ซึ่งหากผมคาดไม่ผิด คืนนี้ผมน่าจะต้องเหนื่อยอีกแน่ๆ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วสิ
แต่เรื่องความต้องการทางเพศคงต้องเก็บไว้ก่อน เพราะตอนนี้เป้าหมายหลักของผมคือการเรียนเวทมนตร์ ซึ่งกว่าได้จะวัตถุดิบมาก็ใช้เวลาชั่วโมงกว่า เพราะการชำแหละซากหมีต้องใช้ความชำนาญสูง
เพราะต้องคอยระวังไม่ให้วัตถุดิบส่วนอื่นเสียหาย ทั้งเนื้อหนังและเครื่องใน ด้วยทุกอย่างของหมีหิมพานต์สามารถนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ เรียกว่าสมกับเป็นสัตว์มายาในพื้นที่ชั้นในของป่าละมั้ง
แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าเลเวลเพิ่มขึ้นสองเลเวล จึงเปิดหน้าต่างค่าสถานะออกมาดูเพื่อวางแผนการฝึกฝนต่อจากนี้
ผู้ถูกเลือก เลเวล 26
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 15 ความอดทน 52
ความว่องไว 11 (+15) ความแม่นยำ 12
พลังโจมตี 7 (+15) พลังป้องกัน 104 (+18)
แต้มทักษะ 50
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
และถ้าจำไม่ผิด ค่าสถานะของผมจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ซึ่งการต่อสู้กับสัตว์มายาที่แข็งแกร่งกว่ามากอาจจะมีส่วน แต่การไปเสี่ยงแบบนั้นอีกคงต้องขอผ่าน เพราะผมยังไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งก่อนจะเข้ารับการทดสอบจากพระเจ้า
แต่การที่ค่าความอดทนของผมเพิ่มขึ้นนั้น ส่วนตัวผมคิดว่าการมีเพศสัมพันธ์กับสามสาว ละไม มณี แล้วก็รายาน่าจะมีส่วน เพราะแต่ละคนทำเอาผมแทบไม่ได้นอน แถมยังมีลีลาเด็ดกันคนละแบบด้วย
โอ๊ะ แย่ละสิ ดันนึกเรื่องที่กระตุ้นอารมณ์ทางเพศซะได้ จนชักกลัวใจตัวเองจะเสพติดเซ็กส์เอานะเนี่ย
"ท่านวีโปรดรอสักครู่นะเจ้าคะ ข้าพเจ้าจะทำการปรุงยาให้บัดเดี๋ยวนี้"
ภัสสรที่รับวัตถุดิบไปก็เดินเข้าไปในเรือน ส่วนผมกับละไมก็นั่งรอกันอยู่ที่ห้องรับแขก โดยระหว่างนั้นละไมก็ชวนผมคุยเรื่องภายในหมู่บ้าน รวมถึงเรื่องที่ผมกับมณีมีเซ็กส์กันด้วย
แถมละไมยังอยากจะลองเล่นเซ็กส์หมู่กับมณีดูด้วย แหม อัปสรสีหะนี่ใจกล้ากันดีจัง แต่ถ้าคิดว่าพวกเธอเป็นตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทดสอบผู้ถูกเลือกแล้ว มันก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที
และแน่นอนว่าผมไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับกามารมณ์ แต่ในเมื่อผมมีทางแก้ด้วยทักษะที่ใช้แต้มแลกมา การหาความสุขใส่ตัวสักเล็กน้อยก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะจากที่ดูหน้าต่างค่าสถานะ อาการผิดปกติก็ยังไม่มีให้เห็นด้วย
"ขออภัยที่ให้รอเจ้าค่ะ ยาปลุกพลังเวทเสร็จเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านวีทานได้เลยเจ้าค่ะ"
ระหว่างที่ผมกำลังคุยกับละไม ภัสสรก็เดินออกมาพร้อมถือถ้วยขนาดกลางเหมือนถ้วยซุปไว้ในมือ ซึ่งภายในนั้นมีของเหลวสีน้ำตาลแดงดูไม่น่าไว้ใจอยู่เกือบเต็ม และผมแน่ใจว่ามันต้องเป็นยาปลุกพลังเวท แต่ทำไมหน้าตามันชวนสยองพิลึก
"ขอบคุณครับ"
-ท่านทำภารกิจจากอัปสรสีหะภัสสร ทำการรวบรวมวัตถุดิบสำหรับปรุงยาปลุกพลังเวทสำเร็จ ได้รับยาปลุกพลังเวทหนึ่งถ้วย-
เมื่อผมรับถ้วยยามา เสียงของระบบก็ดังขึ้นให้แน่ใจว่าของเหลวน่าสงสัยนี่คือยาปลุกพลังเวท ก่อนที่ผมจะยกถ้วยขึ้นดื่มจนหมดโดยกลั้นหายใจไว้ด้วย เพราะสัญชาตญาณมันบอกว่าอย่าประมาทจะดีกว่า
และดูเหมือนผมจะคิดถูก เพราะยานี่มีรสชาติขมจนบอระเพ็ดยังชิดซ้าย แถมยังมีกลิ่นคาวจนแทบอ้วก แต่เพื่อทักษะด้านเวทมนตร์แล้ว ผมก็ฝืนตัวเองให้กลืนยาลงไปจนหมด ก่อนจะรีบปิดปากตัวเองไม่ให้อ้วกออกมา จนในที่สุดยาก็ลงไปอยู่ในท้องจนหมด
"ไหวไหมเจ้าคะ"
ละไมเข้ามาถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่ภัสสรกลับอมยิ้มเหมือนกำลังกลั้นขำ ที่ดูแล้วก็รู้ได้เลยว่าเธอจะต้องรู้ถึงรสชาติของยาอย่างแน่นอน ทว่าผมจะบ่นก็คงไม่ได้ ในเมื่อยังต้องขอร้องให้เธอช่วยสอนเวทมนตร์
หลังจากนั้นผมก็มีอาการเหมือนไข้ขึ้น แต่ภัสสรบอกว่ามันคือผลข้างเคียงจากการปลุกพลังเวท ที่ไม่เป็นอันตรายอะไร ซึ่งก็เป็นจริงตามที่เธอว่า ด้วยอาการไข้และปวดเมื่อยตามตัวหายไปเองเมื่อเวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง
แล้วเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็ถึงเวลาเรียนเวทมนตร์สักที
"ก่อนอื่น ขอให้ท่านวีลองปล่อยพลังเวทออกมานะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าพเจ้าจะคอยช่วย"
ภัสสรอธิบายว่าการปล่อยพลังเวทออกจากร่างนั้นให้นึกถึงการควบคุมลมหายใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ไหลเวียนไปตามร่างกาย ก็จะสามารถรับรู้ถึงพลังเวทในร่างกายได้เช่นกัน
ที่แม้จะฟังดูเหมือนง่าย แต่ความจริงแล้วมันยากเอาการ เพราะผมนั่งสมาธิกำหนดลมหายใจอยู่นานก็ยังไม่รู้สึกถึงพลังเวท จนภัสสรเข้ามากอดที่ด้านหลังจนผมสมาธิแตกกระเจิงนั่นแหละ พลังงานบางอย่างถึงถูกปลดปล่อยออกมา
"แหม ท่านวีนี่เป็นประเภทตกใจง่ายนะเจ้าคะ แต่ก็ช่วยให้พลังเวทไหลเวียนได้ดีทีเดียว แบบนี้สนใจเรียนตัวต่อตัวกับข้าพเจ้าไหมเจ้าคะ"
ภัสสรยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์ ซึ่งผมรู้ดีว่าเธอต้องการอะไร และแน่นอนว่าผมเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธสาวงามผมสีเงินนัยตาสีเขียวหรอก จะติดก็แค่ว่าถ้าทำแบบนั้นผมคงไม่ได้เรียนเวทมนตร์แน่ๆ
ดังนั้นเพื่อทำตามเป้าหมายให้ลุล่วง ผมจึงยื่นเงื่อนไขให้ภัสสร ทั้งที่ใจจริงผมอยากพาเธอเข้าห้องเสียเดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ
"ผมขอเรียนให้ใช้เวทมนตร์ได้ก่อนดีกว่าครับ แล้วหลังจากนั้นถ้าภัสสรอยากสอนผมในห้องส่วนตัว ผมก็ยินดีร่วมด้วยอยู่แล้ว"
"แหมๆ ท่านวีนี่เล่นตัวจังนะเจ้าคะ แต่แบบนี้ก็น่าสนใจดี ฉะนั้นข้าพเจ้าก็จะไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ แล้วหลังจากนี้ก็ขอให้รักษาสัญญาด้วยนะเจ้าคะ"
แล้วภัสสรก็ลงมือกระตุ้นพลังเวทของผมเหมือนในหนังกำลังภายใน ด้วยการส่งพลังเวทของตัวเองเข้ามาในร่างผม เพื่อให้สามารถใช้พลังเวทได้ง่ายยิ่งขึ้น เหมือนกับการทำเส้นทางให้พลังเวทไหลเวียนได้ง่ายนั่นเอง
แต่ความทรมานนี้ก็ทำเอาแทบจะหมดหวังเหมือนกัน เพราะมันรู้สึกเหมือนร่างกายถูกเผาจากภายใน แล้วถ้าผมไม่หลอนไปเอง ตอนนี้ผมกำลังมีควันลอยออกมาจากหัวด้วย หรือพลังเวทที่ว่ามันจะเป็นเหมือนกำลังภายในของพวกจอมยุทธกันนะ
"ฟู่ เสร็จเรียบร้อยเจ้าค่ะ เท่านี้ท่านวีก็น่าจะใช้เวทมนตร์ได้แล้ว"
-ท่านได้รับการปลดปล่อยพลังเวท ได้รับทักษะควบคุมพลังเวทขั้นต้น-
และเหมือนเป็นการยืนยันคำพูดของภัสสร ระบบก็แจ้งเตือนว่าผมได้ทักษะเกี่ยวกับเวทมนตร์ ทำให้ตอนนี้ผมสามารถเรียนรู้การใช้เวทมนตร์ได้เสียที เพียงแต่ภัสสรดูเหมือนจะอยากได้ชั่วโมงเรียนตัวต่อตัว
ทำให้ผมต้องตามใจเธอ ด้วยการตามเข้าไปที่ห้องนอนของภัสสร ก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงสวาทกันอย่างดุเดือด และขอยอมรับเลยว่าภัสสรให้ความรู้สึกแตกต่างจากอัปสรสีหะคนอื่นๆอย่างสิ้นเชิง
ซึ่งถ้าจะให้เปรียบเทียบแล้ว ละไมเหมือนสายลมเย็นสบายที่ไม่รีบร้อนและทำให้ผ่อนคลาย ส่วนมณีเหมือนเปลวไฟที่ร้อนแรงและทำให้ตื่นเต้นทุกการเคลื่อนไหว แล้วรายาก็เหมือนกับพื้นหญ้าที่ให้ความรู้สึกนุ่มนวล
แต่ภัสสรนั้นเหมือนกับแสงแดดที่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลา เมื่อแรกเริ่มจะอ่อนโยนและอบอุ่น แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็จะร้อนแรงแผดเผาให้เหนื่อยล้า สุดท้ายก็ค่อยๆเย็นลงให้รู้สึกผ่อนคลายสบายตัว
"เป็นอย่างไรเจ้าคะ ข้าพเจ้านั้นไม่ด้อยไปกว่าใครใช่ไหมละเจ้าคะ"
"ครับ ยอดเยี่ยมมากเลยครับ"
จากนั้นผมก็นอนพักกับภัสสรอยู่ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะออกมาเรียนรู้การใช้เวทมนตร์อย่างจริงจัง แต่สิ่งที่ผมมุ่งเน้นให้ความสำคัญก็คือ การใส่พลังเวทเข้าไปในวัตถุ เพื่อใช้ในสร้างอุปกรณ์ เพราะสิ่งนี้จะช่วยให้ผมหารายได้มาใช้จ่ายในโลกแห่งความเป็นจริง
"ท่านวีรู้สึกจะสนใจการปลุกเสกเป็นพิเศษ ถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าจะให้ท่านเห็นการเพิ่มคุณสมบัติธาตุในอาวุธนะเจ้าคะ"
ภัสสรนำอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่ผมทำขึ้นมาปลุกเสก ซึ่งหลังจากผมได้รับทักษะควบคุมพลังเวทมา ก็ทำให้รับรู้ได้ว่าระดับพลังเวทของภัสสรนั้นสูงมาก จนรายาเทียบไม่ติดแม้แต่น้อย และนั่นทำให้ผมคาดหวังว่าอุปกรณ์ที่เธอปลุกเสกจะเป็นของดี
"ท่านวีอยากให้ข้าพเจ้าผสานธาตุเข้ากับดาบเล่มนี้สินะเจ้าคะ อยากได้ธาตุอะไรเหรอเจ้าคะ"
"ธาตุไฟก็แล้วกันครับ"
แล้วในพริบตาต่อมา ดาบหนอนชาเขียวของผมก็เปล่งแสงสีแดงก่อนจะปรากฏลวดลายบนใบดาบ ที่ให้ความรู้สึกเหมือนเปลวไฟ และกระบวนการทั้งหมดนี้ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที สมแล้วที่เป็นผู้ฝึกสอนด้านเวทมนตร์
"ท่านวีน่าจะยังไม่ทราบ ว่าสามารถตรวจสอบคุณสมบัติของสิ่งของต่างๆได้ หากมีทักษะวิเคราะห์นะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าพเจ้าจะทำให้ดูก่อน แล้วหากฝึกฝนมากๆเข้า เดี๋ยวก็ได้ทักษะเองเจ้าค่ะ"
ภัสสรพูดขึ้นก่อนที่หน้าต่างสีฟ้าใสจะลอยขึ้นมา แล้วเมื่อเธอปัดหน้าต่างมาทางผม รายละเอียดของดาบหนอนชาเขียวก็ปรากฏในหน้าต่างนั้น
อุปกรณ์ประเภทดาบ
ชื่อ ดาบหนอนชาเขียวติดไฟ
พลังโจมตี 15
คุณสมบัติพิเศษ - แฝงธาตุไฟในการโจมตี
และถ้าผมจำไม่ผิด ดาบหนอนชาเขียวที่ได้มาตอนแรกจะมีพลังโจมตีสิบหน่วย แต่พอภัสสรปลุกเสกให้แล้วก็เพิ่มเป็นสิบห้าหน่วย แถมด้วยธาตุไฟที่เสริมเข้ามา จนชื่อดาบเปลี่ยนไปด้วย
แล้วถึงชื่อมันจะฟังดูตลก แต่อาวุธธาตุนั้นมีประโยชน์อย่างไม่ต้องสงสัย และน่าจะช่วยเบาแรงผมไปได้ไม่มากก็น้อย เพราะการใช้พลังจิตจะทำให้ปวดหัวตลอด แม้ว่าจะมีทักษะฟื้นฟูค่อยช่วย ผมก็ไม่ชอบความเจ็บปวดอยู่ดี
"เอาล่ะเจ้าค่ะ ท่านวีลองทำดูบ้างนะเจ้าคะ"
แล้วโดยที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว ภัสสรก็บอกให้ผมลองปลุกเสกดูบ้าง พร้อมกับอธิบายว่าการปลุกเสกนั้นไม่ได้ยากอะไร ถ้าเป็นแค่การใส่พลังเวทเข้าไปในวัตถุเท่านั้น และถือเป็นขั้นเริ่มต้นสำหรับการปลุกเสกด้วย
ทำให้ผมที่ยังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ หยิบปลอกแขนที่ทำขึ้นเป็นชิ้นแรกๆมาเป็นหนูทดลอง เพราะหากเสียหายก็ยังไม่เสียดายเท่าไหร่ และเมื่อตัดสินใจแล้วก็ได้เวลาลงมือทำ
"ตั้งสมาธิ แล้วใส่พลังเวทเข้าไปช้าๆเจ้าค่ะ ดีเจ้าค่ะ"
ภัสสรคอยชี้แนะอยู่ข้างๆ ผมที่กำลังถือปลอกแขนไว้ในท่าพนมมือ ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าพลังเวทกำลังไหลไปที่ปลอกแขน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงมันก็ผสานเข้าเป็นเนื้อเดียว จนพลังเวทของผมหมดก็ไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จ
"ก็ถือว่าท่านวีเรียนรู้การไหลของพลังเวทได้แล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่การผนึกพลังเวทในวัตถุเจ้าค่ะ มาเริ่มกันเลยดีกว่าเจ้าค่ะ"
แล้วการฝึกนรกของผมก็เริ่มต้น และนี่เป็นสิ่งที่ผมได้รับรู้ในภายหลังว่าภัสสร เป็นผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ที่เข้มงวดที่สุดในบรรดาผู้ฝึกสอนทั้งหมด แต่จะมานึกเสียใจทีหลังก็สายไปซะแล้ว
แถมถ้ามองในแง่ดี ภัสสรก็ถือว่าสวยที่สุดในบรรดาผู้ฝึกสอนทั้งหมด ดังนั้นการที่ผมได้มีเพศสัมพันธ์กับเธอก็ถือว่าไม่เสียเปล่าที่เลือกเรียนกับเธอ ที่เหลือก็แค่ทนการฝึกให้ได้เท่านั้นเอง


"กินรีนี่ถอดปีกได้ด้วยแฮะ ถ้าตัวในมิติปิดกั้นทำได้เหมือนกันก็ดีหรอก"
ผมอุทานออกมาหลังจากหาข้อมูลของกินรีแล้วพบว่าเผ่านี้สามารถถอดปีกกับหางได้ เพียงแต่เรื่องในวรรณคดีกับความเป็นจริงไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าพระเจ้าจะสร้างกินรีให้เหมือนกับตำนานและวรรณคดีแค่ไหน
แล้วถ้าผมมองไม่ผิด ฝูงนกกับกินรีที่บินผ่านหัวไปนั้นมีกินนรอยู่ด้วย ซึ่งมันหมายความว่าเผ่านี้มีทั้งหญิงและชาย ต่างจากพวกอัปสรสีหะที่มีแต่เพศหญิง แล้วประเด็นมันก็อยู่ตรงนี้แหละ
เพราะตามวรรณคดีที่ผมหาข้อมูลได้ มีแค่เรื่องของกินรีเป็นหลัก ส่วนเรื่องของกินนรไม่ได้บอกอะไรมากนัก รู้แค่ว่าเป็นคู่ของกินรีและมีความสามารถด้านดนตรีและการเต้นรำ
แถมในบางเรื่องยังเป็นเหมือนเหยื่อให้มนุษย์ขมเห็งรังแกอีกต่างหาก ตั้งแต่มีคนมาขโมยปีกตอนอาบน้ำ แล้วบังคับให้เป็นเมียแถมใช้แรงงาน หรือที่ร้ายแรงที่สุดก็คงเป็นฆ่าผัวชิงเมีย ที่อ่านแล้วนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าพระเจ้าสร้างเผ่านี้ตามวรรณคดีจริง เวลาเผ่านี้เจอมนุษย์จะเป็นยังไง
"ถ้าอิงตามวรรณคดี กรณีเลวร้ายที่สุดก็คงไม่พ้นเห็นมนุษย์เป็นศัตรู แต่การค้นหาด้วยระบบไม่เจอก็มีสิทธิ์ที่จะไม่เป็นภัยมากนัก กรณีที่ดีที่สุดก็แค่อาจจะหนีทันทีที่เจอมนุษย์ก็ได้"
แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือผมสนใจเรื่องปีกของกินรี ที่สามารถถอดและเปลี่ยนเจ้าของได้ ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่คิดจะขโมยของใคร แต่ถ้าการเจรจาไม่เป็นไปด้วยดี ก็อาจจะจำเป็นต้องใช้กำลัง หรือไม่ฝ่ายนั้นอาจจะโจมตีมาเองตั้งแต่เจอหน้าก็ได้
"ก่อนอื่นต้องหาพวกกินรีให้เจอ แล้วตามวรรณคดีกินรีชอบเล่นน้ำ ดังนั้นคงต้องลองตามหาแถวแหล่งน้ำดู"
เมื่อตัดสินใจได้ผมก็กลับเข้ามิติปิดกั้น จากนั้นก็ใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาประเภทปลา จนพบกับแหล่งน้ำสองสามแห่งใกล้จากจุดที่กลับเข้ามา แล้วถ้าดูจากชื่อแล้ว สัตว์มายาที่ดูแข็งแกร่งน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี
ซึ่งทะเลสาบที่ผมเดินทางมาถึงนั้นค่อนข้างกว้างมาก แถมยังมีสัตว์มายาหลากหลายชนิดมาดื่มน้ำที่นี่ แต่เป้าหมายอย่างกินรีนั้นไม่มีให้เห็นแม้แต่เงา ทำให้ผมต้องทำนั่งร้านเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์
และดูเหมือนการทำนั่งร้านง่ายๆของผมจะถือเป็นทักษะ แล้วเสียงแจ้งเตือนจากระบบทำให้ผมรู้ว่าการลงมือสร้างสิ่งของจำเป็นต้องมีความหลากหลาย เพื่อให้เข้าเงื่อนไขการได้ทักษะ
-ท่านทำตามเงื่อนไขครบถ้วน ได้ทักษะก่อสร้างขั้นต้น-
ซึ่งในครั้งนี้ระบบแจ้งเตือนด้วยข้อความที่แปลกออกไป เพราะตามปกติแค่ทำตามเงื่อนไขก็น่าจะได้ทักษะแล้ว แต่คราวนี้กลับบอกว่าทำตามเงื่อนไขครบถ้วน มันหมายความว่าก่อนหน้านี้ผมทำเงื่อนไขไม่ครบเลยไม่ได้ทักษะ
ทั้งๆที่ตอนอยู่หมู่บ้านอัปสรสีหะทิศอุดร ผมช่วยงานหลายอย่างมาก แต่ถ้าลองคิดดูก็ได้รู้ว่ายังไม่เคยทำงานสร้างเฟอร์นิเจอร์มาก่อน ทำให้หลังจากนี้ผมจะต้องลองทำหลายๆอย่าง เผื่อว่าจะได้ทักษะมาอีก
"จะว่าไป ทักษะวิเคราะห์ ที่ภัสสรเคยใช้ให้ดูก็น่าสนใจ แต่ไม่รู้ว่ามันต้องฝึกยังไงเนี่ยสิ"
ระหว่างที่นั่งรอกินรีอยู่บนนั่งร้าน ผมก็คิดเรื่อยเปื่อยถึงทักษะที่เคยเห็นในหมู่บ้านอัปสรสีหะ เพราะยังไงตอนนี้ก็มีแต้มทักษะไม่พอจะแลกทักษะใหม่จากระบบ การคิดหาทางเรียนรู้ทักษะด้วยตัวเองจึงใช้ฆ่าเวลาได้ดี
แต่ระหว่างที่ันั่งรอให้กินรีปรากฏตัวอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ช่วยชีวิตผมเอาไว้
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดงูเหลือมหิมพานต์ลายไฟ จำนวนหนึ่งตัว-
และด้วยความตกใจ ทำให้ผมใช้พลังจิตปกคลุมตัวเองตามสัญชาตญาณ จนงูเหลือมสีแดงที่มีขนาดใหญ่และน่าจะยาวกว่าห้าเมตร ถูกไฟฟ้าช็อตจนสิ้นชีพในเวลาไม่นาน และหากผมไม่ได้เสียงแจ้งเตือนของระบบละก็ มีหวังกลายเป็นอาหารของมันไปแล้ว
"รอดหวุดหวิดเลยแฮะ"
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดงูเหลือมหิมพานต์ลายไฟ จำนวนหนึ่งตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะห้าหน่วย-
*แต้มทักษะ 95
จากนั้นผมก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น ด้วยการฉีดน้ำยาไล่งูที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน เพราะจากประสบการณ์มันทำให้รู้ว่าสัตว์มายาที่มีรูปร่างเหมือนสัตว์ทั่วไปนั้น จะมีพฤติกรรมเหมือนกันด้วย
ด้วยเหตุนี้ผมจึงใช้ช่องเก็บของต่างมิติหนึ่งช่องสำหรับเก็บกระเป๋าที่ใส่ของจำพวกยากันยุง ยาฆ่าแมลง ยาไล่สัตว์นานาชนิดที่ซื้อมา เพราะของพวกนี้ไม่จำเป็นต้องแยกเก็บ
และหลังจากนั่งรออยู่หลายชั่วโมงจนตะวันใกล้จะลับขอบฟ้า ผมก็ตัดสินใจกลับบ้าน พร้อมกับคำนวณเวลาว่าควรจะอยู่รอนานแค่ไหน เพราะไม่อยากเสียเวลาโดยไร้ประโยชน์
"รออีกสักวันละกัน ถ้าไม่เจอก็ช่างมันแล้ว"
จากนั้นผมก็ใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ด้วยระยะเวลาสองชั่วโมงในโลกแห่งความเป็นจริงจะทำให้เวลาผ่านไปในมิติปิดกั้นราวแปดชั่วโมง และเมื่อกลับเข้าไปก็เป็นเช้าวันใหม่พอดี
แล้วยามเช้าที่ดวงตะวันกำลังทอแสงสีทองจากขอบฟ้า โดยมีแสงสีทองสะท้อนบนผืนน้ำของทะเลสาบนั้นงดงามอย่างเหลือเชื่อ แต่ผมก็ไม่มีโอกาสได้ดื่มด่ำกับความงดงามมากนัก เพราะเป้าหมายที่ผมต้องการกำลังบินมาที่ทะเลสาบ
และจากจำนวนที่นับได้นั้นมีถึงสิบชีวิต ที่ทั้งหมดล้วนเป็นกินรี หรือก็คือเพศหญิงทั้งหมด ทำให้ฉากเบื้องหน้านั้นชวนให้ตื่นเต้นและร้อนรุ่มด้วยกามตัณหา เพราะสาวงามสิบชีวิตกำลังเปลื้องผ้าอาบน้ำนั่นเอง
แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตดูพฤติกรรมของเหล่ากินรี ที่ตอนนี้ถอดหางและปีกออกจนเหมือนกับมนุษย์เพศหญิงธรรมดา ที่กำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน จนผมรู้สึกผิดที่ทำตัวเหมือนคนโรคจิตแอบถ้ำมองเลยทีเดียว
"แบบนี้ควรจะเข้าไปทักทายตอนไหนดีนะ จะรอให้อาบน้ำเสร็จก็กลัวจะบินหนีไปซะก่อน แต่ออกไปตอนนี้มันก็ออกจะเสียมารยาทไปหน่อย"
ในระหว่างที่ผมกำลังคิดหาทางเข้าไปหายังไงดีนั้น จระเข้ตัวใหญ่ก็ว่ายเข้าไปหาพวกกินรี ก่อนที่ฉากเหมือนในวรรณคดีจะเกิดขึ้นต่อหน้าผม ด้วยการที่จระเข้ตัวนั้นแปลงร่างกลายเป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เข้าไปโอบกอดกินรีนางหนึ่ง
แต่จากท่าทางแล้วดูเหมือนกินรีจะไม่ชอบนายจระเข้เท่าไหร่ แถมเพื่อนๆของกินรีตนนั้นก็พยายามช่วยเหลือด้วย ทำให้ผมตัดสินว่าไอ้จระเข้ตัวนี้น่าจะเป็นพวกบ้ากาม และควรกำจัดในทันที
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดจระเข้หิมพานต์จำแลง จำนวนหนึ่งตัว-
และดูเหมือนระบบจะเห็นด้วยกับผม เพราะทันทีที่ผมเข้าสู้ระยะสิบเมตร ภารกิจฉุกเฉินก็ถูกมอบให้ทันที และเพียงเท่านี้ผมก็สามารถจัดการจระเข้บ้ากามได้อย่างสบายใจ แถมได้รางวัลอีกด้วย
"เฮ้ย ไอ้ตัวเหี้ยบ้ากาม ปล่อยผู้หญิงซะ"
ผมตะโกนด่าพร้อมกับใช้ทักษะยั่วยุที่ตอนนี้กลายเป็นขั้นกลางเรียบร้อยแล้ว และด้วยผลของทักษะทำให้ชายหนุ่มกล้ามโตที่กำลังพยายามฉุดกินรีในร่างเปลือยเปล่าปล่อยมือแล้วว่ายน้ำตรงมาหาทันที
และแน่นอนว่าการสู้กับจระเข้ในน้ำมันก็เหมือนฆ่าตัวตาย เพียงแต่มันไม่ได้มีกฎตายตัวว่าสัตว์น้ำจะได้เปรียบในน้ำเสมอไป โดยเฉพาะกับผมที่สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าได้
และด้วยระยะที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร แถมกินรีทั้งหมดที่เห็นผมลุยน้ำมาก็รีบวิ่งไปที่ริมน้ำ ทำให้ผมมั่นใจว่าพวกเธอจะปลอดภัยจากพลังจิตของผม
เปรี๊ยะ
"อ๊าก"
แล้วเมื่อสิ้นเสียงร้องของจระเข้บ้ากาม ร่างของมันก็ลอยอืดในทันที เพราะผมใช้พลังจิตเต็มกำลังเพื่อความปลอดภัย และมันก็เป็นตัวเลือกที่ถูกต้องแล้ว
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดจระเข้หิมพานต์จำแลง จำนวนหนึ่งตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะยี่สิบหน่วย-
*แต้มทักษะ 115
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
เมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ ผมก็ได้เลเวลเพิ่มขึ้นถึงสองเลเวลจากการกำจัดจระเข้ตัวเดียว ซึ่งมันหมายความว่าศัตรูนั้นแข็งแกร่งมาก ที่ขนาดเลเวลห้าสิบยังได้ค่าประสบการณ์มากขนาดนี้
และหากต่อสู้กันซึ่งหน้าละก็ ผมเองต่างหากที่จะกลายเป็นศพ แถมน่าจะศพไม่สวยซะด้วย ดังนั้นการที่ผมรอดมาได้จึงถือว่าโชคดีมาก
"เออ ขอบคุณที่ช่วยนะเจ้าคะ"
แล้วในระหว่างทีผมกำลังเก็บซากจระเข้เข้าช่องเก็บของต่างมิติ กินรีตนที่ถูกฉุดก็เข้ามาขอบคุณผม ส่วนพรรคพวกที่เหลือก็บินอยู่เหนือหัว เหมือนกับกำลังรอดูว่าควรจะพาเพื่อนหนีรึเปล่า
ก็นะ ถ้าตามวรรณคดีแล้ว มนุษย์มันไม่น่าไว้ใจสำหรับกินรีนี่นา
"ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่พอจะคุยกันได้ไหมครับ"
และในการเจรจาผมก็นำเอาซากสัตว์มายาที่เก็บรวบรวมไว้ออกมาให้ดู เพื่อเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจ พร้อมกับออกปากขอแลกเปลี่ยนกับเผ่ากินรี
"หมายความว่าท่านอยากแลกซากสัตว์มายาเหล่านี้กับปีกของเผ่าเราสินะเจ้าคะ"
"ก็ถ้าเป็นไปได้นะครับ เพราะผมเห็นว่าพวกคุณถอดปีกได้ เลยอยากได้ปีกไว้สำหรับเดินทางน่ะครับ"
แล้วท่าทางของกินรีแต่ละตนก็ต่างกันออกไป แต่ส่วนใหญ่จะระแวงมากกว่า ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติในความคิดผม และถ้าจะเปรียบเทียบกับอัปสรสีหะ ผมก็ว่าพวกนั้นเป็นมิตรมากไปด้วยซ้ำ
"เรื่องนี้น่าจะต้องคุยกันนาน ไม่ทราบว่าท่านสะดวกเดินทางไปที่หมู่บ้านของพวกเราไหมเจ้าคะ"
"ยินดีครับ"
แน่นอนว่าเป้าหมายของผมคือแต้มทักษะที่เป็นรางวัลจากการเข้าพื้นที่ใหม่ แม้ว่าการไปหมู่บ้านของกินรีจะให้ความรู้สึกอันตราย แต่ในทางเลวร้ายที่สุดผมก็แค่หนีออกจากมิติปิดกั้น เพราะระบบเคยยืนยันแล้วว่าไม่มีทางกักขังผู้ถูกเลือกในมิติปิดกั้นได้
จากนั้นกินรีสองตนก็เข้ามาหิ้วปีกผม แล้วพาบินไปในส่วนลึกของป่าหิมพานต์ แต่การที่ระบบไม่เตือนเหมือนครั้งก่อนน่าจะเป็นเพราะเลเวลของผมเพิ่มขึ้นมาก และสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าผมนั้นมันก็เหมือนหมู่บ้านของนกไม่มีผิด
"ขอให้รอตรงนี้สักครู่นะเจ้าคะ"
ผมถูกทิ้งไว้ด้านล่างของหมู่บ้าน ที่น่าจะสร้างสูงจากพื้นดินราวสิบเมตรได้ และในเวลาไม่นานกินนรกับกินรีที่ไม่เคยเห็นหน้าก็บินลงมาหาผม
"ขอขอบคุณที่ช่วยเพื่อนพ้องของพวกเรา ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ข้า ทิวา ขอต้อนรับท่านสู่หมู่บ้านของพวกเรา"
แล้วเหตุการณ์ทำนองเดียวกับตอนที่ผมช่วยละไมก็เหมือนเล่นซ้ำอีกครั้ง เพียงแต่พวกกินนรกับกินรีไม่เป็นมิตรเท่าอัปสรสีหะ และดูเหมือนจะไม่พอใจจะต้อนรับผมเท่าไหร่
แต่ผมก็ไม่มีปัญหากับเรื่องนี้ เพราะเป้าหมายที่ต้องการก็คือปีกของเผ่านี้ ที่สามารถถอดและให้คนต่างเผ่าใช้ได้ ซึ่งส่วนตัวผมคิดว่าน่าจะมีภารกิจให้ทำเหมือนตอนทำยาปลุกพลังเวท
"เช่นนี้เอง ท่านต้องการปีกเพื่อเดินทางไปเยี่ยมเหล่าอัปสรสีหะสินะครับ"
"ใช่ครับ"
ทิวาดูจะเชื่อในเรื่องที่ผมเล่า ว่าต้องการไปพบกับอัปสรสีหะในหมู่บ้านอื่นๆ เพื่อบอกให้รู้ว่าผู้ถูกเลือกไม่ได้เห็นพวกเธอเป็นศัตรูทั้งหมด โดยอาศัยเรื่องที่ผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนๆมักจะโจมตีก่อนนั่นเอง
"ถ้าแบบนั้น พวกเราก็ไม่ต้องการซากสัตว์มายาของท่านหรอกครับ แต่จะมอบปีกให้เพื่อตอบแทนที่ช่วยคนของหมู่บ้านก็ออกจะเกินสักหน่อย"
ทิวาทำหน้าครุ่นคิด แต่ส่วนตัวผมอยากยกซากสัตว์มายาให้ เพราะอยากจะอาศัยฝีมือชำแหละของพวกกินนรด้วย เนื่องจากเท่าที่ดูพวกนี้ก็ล่าสัตว์เป็นอาหารเหมือนกัน
"เรื่องซากสัตว์ถือเป็นของขวัญจากผมก็ได้ครับ เพราะถึงเก็บไว้ผมก็ชำแหละเองไม่เป็นอยู่ดี"
"จะดีเหรอครับ"
ผมยืนยันความต้องการอย่างหนักแน่น จนทิวายอมรับซากสัตว์มายาไปจากผม ซึ่งมันมีจำนวนมากจนแทบจะกองไว้ที่ลานชำแหละไม่หมดด้วยซ้ำ ตั้งแต่ซากนกเทศร้อยห้าสิบกว่าตัว กวางหิมพานต์สามสิบตัว และสัตว์ที่มีรูปร่างเหมือนสัตว์ทั่วไปอีกหลายสิบ ยังไม่รวมถึงสัตว์หิมพานต์ทั้งหลายด้วย
"เรื่องชำแหละวัตถุดิบ ถ้าท่านมอบเนื้อทั้งหมดให้ พวกเราจะจัดการเรื่องหนังกับกระดูกให้ คิดเห็นเช่นไรครับ"
กินนรที่รับผิดชอบเรื่องชำแหละซากสัตว์พูดขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าผมตกลง เพราะยังไงมันก็ดีกว่าเก็บไว้แต่ใช้ประโยชน์ไม่ได้ ส่วนทิวาที่พาผมมาก็มีสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะเจ้าของอย่างผมตอบตกลงไปแล้ว
"ระหว่างนี้ เชิญท่านพักผ่อนในหมู่บ้านตามอัธยาศัย แล้วหากการประชุมหมู่บ้านได้ข้อสรุปเรื่องปีกที่ท่านขอแล้วจะแจ้งให้ทราบนะครับ"
ทิวาพูดอย่างเป็นมิตร แต่การไม่ถามชื่อผมตั้งแต่เข้ามาที่หมู่บ้านมันก็แสดงให้เห็นว่ายังไม่เชื่อใจกันเท่าไหร่ ซึ่งส่วนตัวผมก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แถมถ้าพวกนั้นไม่ตกลงเรื่องปีกที่ผมขอ ผมก็แค่กลับไปเดินทางแบบเดิมเท่านั้นเอง
แล้วผมยังได้ประโยชน์เรื่องชำแหละซากสัตว์อีกด้วย ซึ่งมันจะทำให้ผมได้วัตถุดิบในการสร้างอุปกรณ์เพิ่มขึ้น และใช้ฝึกฝนการปลุกเสกได้อีกด้วย ดังนั้นไม่ว่าจะยังไงผมก็ได้ประโยชน์