ตอนที่ 36 ของขวัญตอบแทน
ครึ่งชั่วโมงได้ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอได้ยินเสียงของกงซุนซี
กงซุนซีกล่าว “ทันทีที่พวกเรากลับออกมาจากโลกที่ถูกทำลายล้าง พวกเราก็ส่งยันต์สื่อสารออกไปขอความช่วยเหลือทันที”
กู่ฉิงซานกล่าว “น่าแปลกจริงๆ ฉันอยู่ในค่ายทหารมาหลายวัน แต่กลับไม่พบเจอกับกองทัพของมนุษยชาติผ่านมาเลย”
กงซุนซีถอนหายใจ “มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรหรอก ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะว่าในช่วงเวลาที่พวกเราออกมา ดันบังเอิญไปเจอกับสายลับคนทรยศที่เป็นคนระดับสูงของมนุษยชาติเข้าน่ะสิ”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างฉับพลัน
มิน่าเล่า สองตัวตนระดับตำนานจึงถูกพวกกองทัพมารรุมล้อมโจมตี แต่กลับไม่มีกองกำลังมนุษยชาติเข้ามาช่วยเหลือเลย
น่ากลัวว่ายันต์สื่อสารของพวกเขาจะถูกขัดขวางไว้โดยสายลับคนทรยศ ดังนั้นจึงไม่มีใครล่วงรู้ถึงสถานการณ์ของทั้งสอง
อาจเป็นไปได้ว่ากองทัพมนุษยชาติกำลังถูกชักใยตามคำสั่งของคนทรยศเพื่อนอำนวยความสะดวกให้แก่กองทัพมาร
ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ ก็กล่าวได้ว่าพวกเขาทั้งสามคนได้ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ เสียแล้ว
กงซุนซีมองไปยังกู่ฉิงซาน ก่อนที่จู่ๆ ก็กล่าวออกมา “สหายน้อยผู้นี้ ไม่ทราบว่าได้เข้าร่วมกับนิกายใดแล้วหรือยัง?”
กู่ฉิงซาน “ยังหรอก แต่ถ้าสามารถมีชีวิตรอดกลับไปได้ ก็คงจะไปเข้าร่วมกับนิกายซานฉิว ดูเหมือนว่าจะมีการจัดให้เข้าร่วมการทดสอบประจำปีในช่วงต้นปีหน้า”
กงซุนซี “เมื่อถึงเวลาทดสอบประจำปี ขอให้คุณไปยังนิกายเฉิงเต๋าโดยตรง แล้วเอ่ยชื่อของฉัน”
หนิงเยว่ฉานหันขวับไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่ตั้งใจ
เด็กคนนี้พอจะมีฝีมือและความสามารถอยู่ก็จริง แต่ไม่คาดคิดเลยว่ากงซุนซีจะออกปากเชิญชวนด้วยตนเอง
และในเวลานั้น ทั้งสองก็สังเกตเห็นว่าหนิงเยว่ฉานฟื้นจากห้วงภวังค์แล้ว จึงหันไปมองเธอด้วยใบหน้าเชิงคำถาม
เพียงแค่เห็นสีหน้าของทั้งสอง หนิงเยว่ฉานก็เอ่ยตอบทันที “พิษได้ถูกลบออกไปแล้ว ส่วนอาการบาดเจ็บกำลังฟื้นตัว”
กงซุนซีเอ่ยด้วยความยินดี “ยอดเยี่ยม!”
ตราบใดที่ไม่มีปัญหาเรื่องพิษตกค้าง ด้วยพื้นฐานวรยุทธของหนิงเยว่ฉาน หนุนเสริมด้วยประสิทธิภาพของถุงน้ำดีงู เธอก็จะสามารถฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์ได้อย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานยืนขึ้นอย่างสงบ ตรงไปยังกู่ฉิงซานและกล่าวด้วยความนอบน้อม “ขอบพระคุณผู้ช่วยชีวิต!”
ในสถานการณ์ที่วิกฤติเช่นนี้ การที่สามารถขับสารพิษและฟื้นฟูอาการบาดเจ็บทางกายภาพได้แม้จะอย่างช้าๆ มันก็ไม่แตกต่างจากการได้ชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง
กู่ฉิงซานโบกมือและกล่าว “เรื่องขอบคุณเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้พวกเราต้องรีบออกไปทันที”
“พวกเราควรพิจารณาเรื่องการใช้เรือเหาะดีหรือไม่?” กงซุนซีแนะนำ
“ไม่” หนิงเยว่ฉานกล่าว “หากเรือเหาะทะยานขึ้น กองทัพมารทั้งหมดจะสามารถมองเห็นพวกเราได้อย่างชัดเจนและมันจะสามารถคาดเดาทิศทางที่พวกเรามุ่งหน้าไปได้ ถึงตอนนั้นการเดินทางของพวกเราจะลำบากมากขึ้น”
กู่ฉิงซานเอ่ยแทรก “อาวุโสกงซุน คุณไม่เพียงเป็นหัวหน้านายพล แต่ยังเป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกลของมนุษยชาติอีกด้วย โปรดช่วยลองคิดดูดีๆ หน่อยจะได้ไหม ว่าทำไมยันต์สื่อสารถึงใช้งานไม่ได้ผล มันอาจจะเกี่ยวข้องกับสถานที่ก็ได้ หากเราเจอต้นตอของปัญหาก็อาจจะสามารถแก้ไขและใช้งานยันต์สื่อสารได้ก็ได้”
กงซุนซีหันไปมองหนิงเยว่ฉาน ก่อนจะกล่าวอย่างลังเลว่า “พวกเรายังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น แต่แน่นอนว่าพวกเรายังพอมียันต์สื่อสารหลงเหลืออยู่ ทว่าไม่อาจใช้มันอย่างพร่ำเพรื่อได้ ท่านนักบุญหญิงเล่าคิดเห็นเช่นไร?
หนิงเยว่ฉานกำลังจะเอ่ยแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว ทว่าในตอนนั้นเอง ทุกสิ่งอย่างก็พลันสั่นไหว
กงซุนซีเหวี่ยงแขนอย่างแรงจนแขนเสื้อคลุมหลวมโครกโบกสะบัด และฉากภายนอกก็ปรากฏสู่สายตาของทั้งสาม
สองเท้ายักษ์กำลังก้าวมาจากจุดที่ห่างไกลอย่างช้าๆ ในมุมมองสายตาของพวกเขา มันดูราวกับเชื่อมสวรรค์และโลกเข้าไว้ด้วยกัน สองเท้ากำลังก้าวตรงมาไม่หยุด ช่วงลำตัวเหนือขึ้นไปจมลึกอยู่ในชั้นเมฆโดยสมบูรณ์ ไม่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงของมันได้
รามสูรไร้พักตร์!
กลับกลายเป็นว่ามันดันปรากฏตัวขึ้นตอนนี้!
และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง แสงสว่างวาบพลันปรากฏขึ้นในจิตใจของกู่ฉิงซาน
บัดซบ! ทำไมฉันถึงโง่อย่างนี้ ทั้งๆ ที่ตอนนี้เรื่องราวทั้งหมดมันก็ชัดเจนอยู่แล้วแท้ๆ
ณ จุดนี้ ในที่สุดกู่ฉิงซานก็สามารถไขปริศนาทั้งหมด สลายหมอกที่บดบัง และค้นพบความจริงอันกระจ่างแจ้ง เขารู้แล้วว่าเหตุใด ที่ไม่ว่ากงซุนซีและหนิงเยว่ฉานจะไปที่ไหน และใช้ยันต์สื่อสารไปมากมายเท่าไหร่ แต่กลับไม่สามารถเรียกกำลังเสริมมาได้เสียที
สีหน้าของกู่ฉิงซานแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน เขาตะโกน “อาวุโสกงซุน รีบส่งยันต์สื่อสารขอกำลังเสริมเร็วเข้า ถ้ารามสูรไร้พักตร์มาถึง ยันต์สื่อสารจะไม่สามารถใช้ได้แล้วนะ!”
กงซุนซีกล่าว “ทำไมยันต์สื่อสารถึงจะใช้ไม่ได้ล่ะ?”
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน เท้ายักษ์ก็ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
กู่ฉิงซาน “ได้โปรดเชื่อฉันสักครั้งเถอะ รีบส่งยันต์สื่อสารออกไปเร็ว”
ขณะที่กงซุนซียังคงลังเลใจ ในตอนนั้นเองหนิงเยว่ฉานก็ดึงถุงสัมภาระขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะควานหาจนเจอยันต์สื่อสาร จากนั้นก็หยิบมันขึ้นมาพร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่าง
“ข้าหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจี ได้รับรายชื่อของสายลับคนทรยศในกองทัพพันธมิตรมนุษยชาติแล้ว และนอกจากนี้ยังประสบความสำเร็จในการหาตำแหน่งของ ‘โลกเทวะ’ อีกด้วย ถ้าได้รับข้อความนี้ หวังว่าท่านนักปราชญ์จะกรุณามาช่วยเหลือพวกเรา”
จากนั้นมือที่กำแน่นพลันคลายออก ยันต์สื่อสารทะยานขึ้นจากมือของเธอ
กงซุนซีเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ถึงกับบุ่มบามไปร้องขอให้ท่านนักปราชญ์มาช่วยเหลือ เกรงว่านิกายของฉันและคุณคงจะบ่นกันระนาวล่ะทีนี้”
นักปราชญ์ เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกของผู้ฝึกยุทธ
มันจำเป็นที่จะต้องรู้นะว่าในขอบเขตของผู้ฝึกยุทธจะถูกแบ่งออกเป็น ระดับปราณปรับแต่ง ระดับก่อตั้ง ระดับแก่นทองคำ ระดับก่อกำเนิด ระดับก้าวสู่เทพ ระดับประทับเทพ ฯลฯ หลังจากที่สามารถทะลวงผ่านขอบเขตทั้งหมดนี้ลงได้ จนมาถึงขั้นสุดท้ายขอบเขตประทับเทพ พวกเขาจะได้รับการยกย่องว่าเป็นนักปราชญ์
ในบรรดาผู้ฝึกยุทธ ทั่วทั้งมนุษยชาติมีเพียงแค่สามคนเท่านั้นที่ไปถึงขอบเขตดังกล่าว และทุกคนต่างก็ขนานนามพวกเขาว่า ‘ไตรภาคี’
ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าโดยทั่วไปแล้ว มีแค่เพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่มีสิทธิ์ติดต่อกับนักปราชญ์
แน่นอนว่ากงซุนซีและหนิงเยว่ฉานมียันต์สื่อสารที่จะใช้ติดต่อกับนักปราชญ์ ทว่าการจะได้มันมา สองนิกายที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขา ถึงกับต้องจ่ายออกด้วยเงินเก็บถึงสามร้อยปี!
ประมุขของทั้งสองฝ่ายคร่ำครวญร้องเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่สมควรจะใช้มัน หากไม่เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ถึงขั้นโลกต้องสั่นสะเทือน
หนิงเยว่ฉานจ้องมองไปยังกู่ฉิงซานและกล่าว “ฉันไม่มีทางเลือก เพราะแม้ฉันจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่ไม่อาจทำได้”
กู่ฉิงซานยังไม่ทันได้สูดหายใจทั่วปอด สายตาของเขาก็มองไปยังยันต์สื่อสารที่กำลังทะยานสูงขึ้นไปบนอากาศ และบินตรงไปในระยะไกลออกไป
ทว่าเมื่อเห็นว่ายันต์สื่อสารลอยลึกขึ้นไปจนเหนือชั้นเมฆ จู่ๆ ก็ปรากฏเงาที่ปกคลุมทั่วทั้งผืนนภา บดบังแม้กระทั่งแสงตะวันขึ้น
วินาทีถัดมา เงาก็ร่วงตกลงมาพร้อมกับฝ่ามือตบฉาดลงบนยันต์สื่อสารที่ลอยอยู่กลางอากาศ
มันคือมือของรามสูรไร้พักตร์!
กู่ฉิงซานวิ่งไปข้างหน้าด้วยความสิ้นหวัง เขาพยายามกระโจนขึ้นคว้าจับยันต์สื่อสารกลางอากาศ
แต่กลับเห็นแค่เพียงประกายแสงสีขาวดำกะพริบวิบวับ ก่อนที่ยันต์สื่อสารจะแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
มันจบแล้ว สมองของกู่ฉิงซานว่างเปล่า
เบื้องหลังเขา สีหน้าของหนิงเยว่ฉานและกงซุนซีก็เปลี่ยนไป
“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร นั่นเป็นถึงยันต์สื่อสารนักปราชญ์…”กงซุนซีกล่าว
กู่ฉิงซาน “รามสูรไร้พักตร์กลืนกินทุกอย่างที่มีพลังวิญญาณ ทันทีที่ยันต์สื่อสารลอยสูงขึ้น มันก็ได้ถูกดูดกลืนพลังวิญญาณจนแห้ง จากนั้นก็กลายเป็นเพียงแค่เศษกระดาษ”
เขาสูดหายใจลึก “บางทีเกรงว่าคราวนี้พวกเราอาจจะไม่สามารถหนีรอดไปได้จริงๆ เสียแล้ว”
มิใช่แค่เพียงเรื่องที่มีมนุษยชาติระดับสูงเป็นคนทรยศ แต่ยังมีรามสูรไร้พักตร์เป็นตัวขัดขวางไม่ให้ทั้งสองร้องขอกำลังเสริมอีก ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมในชีวิตก่อนหน้า พวกเขาทั้งสองถึงไม่สามารถหลบหนีไปได้
ยิ่งพวกเขาต่อสู้ดิ้นรนมากเท่าไหร่ แหที่หว่านออกไปล่าสังหารพวกเขาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น
สถานการณ์เลวร้ายลงถึงขีดสุด ชนิดที่ว่าอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นความตาย
ประวัติศาสตร์ที่เขาอุตส่าห์เปลี่ยนแปลงมันไปได้เล็กน้อย สุดท้ายก็ต้องกลับมาสู่เส้นทางเดิมอย่างงั้นหรือ?
ไม่! แบบนี้ไม่ดีแน่ ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง ฉันพึ่งจะได้รับชีวิตใหม่กลับมา แม้ความแข็งแกร่งจะตกต่ำลง แต่มันต้องมีบางสิ่งที่ฉันยังพอทำได้สิ?
กู่ฉิงซานเค้นสมองอย่างหนัก
กงซุนซีตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้ฉันได้ใช้ค่ายกลธาตุทั้งห้าโจมตีมัน แต่กลับไม่ส่งผลอะไรเลย”
หนิงเยว่ฉานค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ และยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับชายทั้งสองคน “คิดจะหนีตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว แต่โอกาสโจมตียังมี พวกเรามาร่วมมือกันเล่นงานมันอีกครั้งเถอะ”
จู่ๆ หนิงเยว่ฉานก็ล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระ ก่อนจะหยิบคันธนูยาวขึ้นมา จากนั้นก็ยื่นไปเบื้องหน้ากู่ฉิงซาน
เธอกล่าว “ธนูกองทัพของคุณมันเลวร้ายเกินไป ธนูคันนี้จะช่วยคุณได้มากกว่า”
กู่ฉิงซานเอ่ยพึมพำ “ทำไมถึงส่งมันให้ฉัน?”
หนิงเยว่ฉานกล่าวดุดัน “คุณไม่เพียงช่วยฆ่าพลส่งสารของกองทัพมาร แต่ยังมอบถุงน้ำดีงูให้ฉันใช้รักษาตัวอีก ธนูอันนี้ถือเป็นของขวัญตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันอยากมอบให้สำหรับน้ำใจของคุณ”
กู่ฉิงซานก้มหัวลงมอง ก่อนจะเห็นว่าอาวุธธนูคันนี้ยาวยิ่งกว่าธนูกองทัพของเขากว่าครึ่งช่วงแขน ทั่วทั้งคันธนูดูเรียบง่ายไม่มีการตกแต่งใดๆ ราวกับว่ามันไม่ต้องการที่จะโอ้อวดตนเอง
กู่ฉิงซานมองดูมันด้วยสีหน้าหนักอึ้ง
ธนูยาวคันนี้ แม้ไม่ได้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง ทว่ามันกลับมีความสามารถในการกักเก็บจิตสังหารทั้งหมดเอาไว้ภายในได้ ทำให้มันดูราวกับเป็นน้ำนิ่งสงบที่ไร้ซึ่งหยาดน้ำตกกระทบ
เพียงมองแค่แว่บแรก ก็ไม่อาจรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของธนูยาวคันนี้ ประหนึ่งมันไม่มีตัวตนอยู่จริง
หากเขาใช้ธนูคันนี้ในการลอบจู่โจม อีกฝ่ายก็จะไม่อาจรู้ตัวได้เลย เนื่องเพราะไม่อาจสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของมัน
ธนูคันนี้ราวกับได้รับการปกปักษ์จากดินแดนแห่งความมืด หากเทียบกับธนูกองทัพของเขาที่นำมาจากค่ายทหารแล้ว เปรียบได้ดั่งเมฆบนชั้นฟ้ากับโคลนตมบนพื้นดิน
ในช่วงสถานการณ์วิกฤติเช่นนี้ กลับมีธนูอันยอดเยี่ยมยื่นมาถึงมือ กู่ฉิงซานย่อมไม่มีทางปฏิเสธ
หนิงเยว่ฉานเป็นคนที่รู้ว่าสมควรจะตอบแทนผู้อื่นเช่นไรจริงๆ และสิ่งที่นำออกมาตอบแทน นอกจากจะเป็นสิ่งที่ผู้รับสามารถใช้ได้แล้ว มันยังแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจและมีน้ำใจของเธออีกด้วย
หญิงสาวคนนี้ บางทีอาจจะเป็นคนดีคนหนึ่งก็ได้
กู่ฉิงซานไม่เสียเวลาคิด เขารับธนูยาวมาพร้อมกล่าวอย่างจริงจัง “ขอบคุณ”
หนิงเยว่ฉานลอบสังเกตเขาอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้แกล้งทำเป็นปฏิเสธ แต่ก็ไม่เผยให้เห็นถึงความสุขสมใดๆ เช่นกัน แต่กลับดูสงบ ใจเย็น และเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพจริงใจ
หนิงเยว่ฉานแอบพยักหน้า ผลคะแนนการประเมินสำหรับตัวตนของเขาในหัวใจของเธอได้เพิ่มไปอีกหนึ่งแต้ม
เสียงของเธอกลับกลายเป็นนุ่มนวล “ธนูนี้มีชื่อว่าเย่หยู พิรุณยามค่ำ เป็นของที่ฉันได้รับมาจากท่านพ่อ หวังว่าคุณคงจะใช้มันได้ดีนะ”
.......................................


ตอนที่ 35 รักษาบาดแผล
หนิงเยว่ฉานยืนนิ่งราวกับหุ่นกระบอก ไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย
กงซุนซีคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาหันไปมองรอบๆ อย่างกระวนกระวาย ก่อนจะกระซิบกล่าวเสียงแผ่ว “สติหลุดลอยไปแล้วหรือ? หากยังชักช้ามารสวรรค์จะ…”
เขาหยิบดิสก์ค่ายกลสีแดงเข้มขึ้นมา ก่อนจะจิ้มนิ้วลงไป
ดิสก์ค่ายกลไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง
เมื่อเห็นดังนั้น จิตใจของกงซุนซีจึงค่อยผ่อนคลายลง เขามองไปยังหนิงเยว่ฉาน ก่อนจะสลับไปมองกู่ฉิงซานที่ยังคงปิดปากเงียบ
หากไม่ใช่เรื่องของมารสวรรค์ที่คอยรบกวนจิตใจ หนิงเยว่ฉานก็คงจะไม่เก็บมาคิดให้เป็นปัญหาใดๆ นี่เป็นเรื่องระหว่างหนิงเยว่ฉานและกู่ฉิงซาน กงซุนซีจึงไม่คิดเข้าแทรกแซง
ทุกสิ่งอย่างย่อมเป็นไปตามกฎแห่งกรรม และผลของการกระทำในครั้งนี้ก็จะส่งผลลัพธ์ไปในทางที่ดี มันอาจถึงขั้นช่วยชีวิตเธอไว้ได้เลย ทว่าหนิงเยว่ฉานต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง ไม่มีใครสามารถคิดแทนได้
กู่ฉิงซานมองหนิงเยว่ฉาน ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกกังวลนิดๆ แล้ว
กองทัพมารจะยกพลมาในไม่ช้า แต่ผู้หญิงคนนี้ยังลังเล และไม่ยอมรับมันไปรักษาบาดแผล
ทันทีที่กองทัพมารมาถึง ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงกองกำลังย่อยอื่นๆ ที่ถูกส่งมา เพียงแค่รามสูรไร้พักตร์เจอตัวพวกเรา ก็นับว่าเป็นปัญหาใหญ่แล้ว
กู่ฉิงซานคิดถึงจุดนี้ เขาก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เขาเอื้อมคว้ามือหยกของหนิงเยว่ฉานละวางถุงน้ำดีงูลงในมือ
เขาตะโกน “มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ถ้ายังไม่อยากตาย ก็รีบใช้มันรักษาบาดแผลของคุณเร็วเข้า!”
ใบหน้าของกงซุนซีกระตุก เขามองหนิงเยว่ฉานอย่างเคร่งเครียด และเตรียมที่จะเอ่ยห้ามปรามทั้งสอง
เด็กหนุ่มคนนี้กล้าจับมือของหนิงเยว่ฉานจริงๆ เขาไม่รู้หรือว่าคนที่ทำเช่นนั้นจะพบจุดจบอย่างไร?
ในช่วงปีที่ผ่านมา มีผู้กล้าที่ได้กระทำเหมือนดั่งเช่นเขา แต่สุดท้ายผู้กล้าคนนั้นก็ถูกหนิงเยว่ฉานทุบตีจนกลายเป็นคนพิการไม่อาจฝึกฝนวรยุทธได้อีกเลยตลอดชีวิต
สายตาของกงซุนซีจับจ้องทั้งสอง และในที่สุดหนิงเยว่ฉานก็เริ่มเคลื่อนไหว
เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของกู่ฉิงซานและกล่าว “ขอเวลาฉันหนึ่งส่วนสี่ชั่วยาม ฉันจำเป็นต้องใช้เวลารักษา”
คิ้วของกงซุนซียกสูงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
ครั้งสุดท้ายมันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่นักบุญหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจี ไม่ได้พูดจากับผู้ชายด้วยน้ำเสียงเย็นชา
อนิจจา การกระทำของหญิงสาวนั้นไม่แน่นอน เปลี่ยนแปรกะทันหันยากจะทำความเข้าใจเสียยิ่งกว่าการฝึกฝนเทคนิคลับใดๆ กงซุนซีแอบส่ายหัวอย่างเงียบๆ
กู่ฉิงซานเผยท่าทีพอใจและเอ่ย “ต้องอย่างนั้นสิ”
ต้องแบบนี้สิถึงจะเป็นเรื่องปกติ หากร่างกายได้รับการฟื้นฟูรักษา ความแข็งแกร่งที่ใช้ในการต่อสู้ก็จะฟื้นกลับคืนมา
แม้ว่าเขาจะยังไม่ทราบถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหนิงเยว่ฉาน แต่ในชีวิตก่อนหน้าของเขา หนิงเยว่ฉานสามารถต่อสู้อย่างดุเดือดกับห้ามารผู้ยิ่งใหญ่ทั้งวันทั้งคืน พลังต่อสู้ที่แท้จริงของเธอจะต้องไม่เลวร้ายอย่างแน่นอน
หนิงเยว่ฉานก้มหัวลง กล่าวเสียงแผ่ว “ขอบคุณมากกู่…”
หนิงเยว่ฉานยังเอ่ยไม่ทันจบ กู่ฉิงซานก็ไม่ได้ยืนรอฟังอยู่เบื้องหน้าเธออีกต่อไป เขาเดินไปดึงกงซุนซีออกไปด้านข้างและกล่าว
“เวลาไม่ค่อยท่า อาวุโสกงซุน ฉันก็พอจะมีฝีมือในด้านการวางกลยุทธ์ของกองทัพอยู่บ้างเล็กน้อย ดังนั้นถึงมีบางคำถามที่ต้องขอคำแนะนำ”
นี่คือปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่ เป็นถึงหัวหน้านายพลแห่งพันธมิตรมนุษยชาติ และเป็นที่ตัวตนที่รู้จักกันดีในประวัติศาสตร์
มีการประเมินทางประวัติศาสตร์เพิ่มเติมว่า ชายชราคนนี้เสียชีวิตเร็วเกินไป หากเขายังอยู่ทิศทางของสงครามจะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน
ในอดีตกู่ฉิงซานก็เคยเป็นถึงผู้บัญชาการกลยุทธ์ ดังนั้นตอนนี้เมื่อได้พบเจอกับกงซุนซี ก็รู้สึกราวกับอีกฝ่ายเป็นคู่แข่งในเชิงหมากรุก จึงอย่างที่จะขอคำแนะนำจากเขาสักหนึ่งหรือสองกระดาน
กงซุนซีสบสายตาอันร้อนแรงของอีกฝ่าย ก่อนจะกล่าวสั้นๆ “ตกลง”
กู่ฉิงซานเอ่ยถามทันทีว่า “จุดเริ่มต้นของสงครามอยู่ตรงบริเวณราบสูงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่ทำไมคุณถึงต้องจัดวางสองกำลังพลผู้ใช้มนตราธาตุทั้งห้าไปไว้ที่จุดนั้น?”
กงซุนซี “สำหรับคำถามนี้ ฉันคิดว่าการจัดวางรูปแบบนี้จะช่วยให้ทางฝั่งเรามีข้อได้เปรียบถึงสามข้อ… ”
ทั้งสองเอ่ยหารือกันอย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานเดินไปที่เบาะรองนั่ง เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะถอดหน้ากากเงินที่ปิดบังใบหน้าออก
ด้วยจิตสัมผัสเทวะ ทำให้เธอสามารถเฝ้าจับตาดูชายทั้งสองได้อย่างใกล้ชิด แต่เมื่อเธอเห็นว่าทั้งสองไม่ได้หันกลับมาหรือใช้จิตสัมผัสเทวะจับตาดูเธอ หนิงเยว่ฉานก็ผ่อนคลายลง
กงซุนซีเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องของความบ้าคลั่ง ชีวิตหมกมุ่นอยู่แต่กับค่ายศึกษาค่ายกล จนแม้กระทั่งไม่คิดคบหาสหายเต๋าคนอื่นๆ เนื่องจากคิดว่ามันทำให้เสียเวลามากเกินไป
มันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยที่กงซุนซีจะไม่สนใจเธอ…ว่าแต่แล้วทำไมเจ้าเด็กตัวเหม็นนั่นถึงไม่สนใจเธอเลยเล่า?
หนิงเยว่ฉานเบ้ปาก ก่อนจะอ้ามันเล็กน้อยแล้วกลืนถุงน้ำดีงูลงไป และบางครั้งก็แอบเหลือบสายตาไปมองกู่ฉิงซานที่กำลังหารือเรื่องกลยุทธ์กับกงซุนซีอย่างจริงจัง
หนิงเยว่ฉานเน้นประสาทสัมผัสไปที่หู แล้วตั้งใจฟังอยู่สักพัก
ก่อนจะค้นะบว่ากู่ฉิงซานไม่ได้แกล้งทำทีเป็นเอ่ยถามไปเรื่อย แต่ละคำถามมันค่อนข้างลึกซึ้งมากทีเดียว จนบางทีกงซุนซีต้องขบคิดเป็นเวลานานก่อนจึงจะตอบกลับไปได้
อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยก็นับว่ากู่ฉิงซานประสบความสำเร็จในการกระตุ้นความสนใจของกงซุนซี ในการกล่าวหารือเกี่ยวกับกลยุทธ์บางอย่างร่วมกัน
กงซุนซีเป็นคนที่ยึดถือความภาคภูมิในพรสวรรค์ ในแต่ละวันสายตาของเขามักจะมองผู้อื่นอย่างคนที่เหนือกว่า แม้กระทั่งผู้นำกองทัพบางคนเขาก็ยังไม่ไว้หน้า ทว่าตอนนี้เขากลับสามารถหารือกลยุทธ์กับเด็กหนุ่มคนหนึ่งได้อย่างจริงจัง และแถมในแต่ละประโยคที่ทั้งสองเอ่ยกันไปมาก็ยังแฝงไว้ซึ่งความตื่นเต้น
นี่มันหายากจริงๆ
แม้หนิงเยว่ฉานจะประหลาดใจ แต่อีกด้านหนึ่งเธอก็หดหู่เล็กน้อย
แต่จะอย่างไรก็เถอะ ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องสวมหน้ากากแล้ว
เนื่องเพราะใบหน้าของเธอมันดึงดูดสายตาของผู้ฝึกยุทธ ทำให้ในระหว่างต่อสู้แทนที่พวกเขาจะทุ่มทั้งหัวใจให้กับศัตรูตรงหน้า พวกเขากลับแบ่งใจมาครึ่งหนึ่งเพื่อเฝ้ามองเธอ ทำให้พวกเขาพลาดพลั้งในการต่อสู้ หรือบางทีอาจถึงขั้นเสียชีวิต
การสวมหน้ากาก คือการป้องกันเพื่อไม่คนอื่นเอาแต่เฝ้ามองใบหน้าของเธอ ตอนนี้ฉันถอดมันออกแล้ว นี่เป็นโอกาสดีที่แสนหายาก แล้วทำไมเขาถึงยังไม่หันมามองอีก?
หนิงเยว่ฉานกลืนถุงน้ำดีงูเสร็จ เธอก็ค่อยๆ ยกหน้ากากเงินขึ้นมาสวมอย่างเงียบๆ
หนิงเยว่ฉานเกิดความรู้สึกสับสนเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นในหัวใจของเธอ
อย่างไรก็ตาม ไม่ช้าหนิงเยว่ฉานก็หลับตาลงและเริ่มที่จะทำการรักษาบาดแผล ความคิดอันยุ่งเหยิงก็ค่อยๆ จางหายไปตามธรรมชาติ
ณ ภายในค่ายทหาร
จ้าวหลิวรื้อที่พักหลังเล็กๆ ของเขา ข้างๆ เรียงรายไปด้วยแผ่นไม้ที่วางอยู่อย่างเรียบร้อย
ฤดูหนาวกำลังมาถึงในไม่ช้า ดังนั้นจึงต้องตระเตรียมไม้ไว้ให้พร้อมสำหรับทำความร้อน
ถึงแม้ว่าภายในค่ายจะไม่มีอุปกรณ์ใดๆ แต่น้ำและเครื่องปรุงอาหารนับว่ามีเพียงพอ
มารอสูรหลายตัวที่กู่ฉิงซานไปต่อสู้หามายังยังถูกเก็บไว้ ในตอนที่เขาจากไปเขาหยิบเนื้อตากแห้งของพวกมันไปบางส่วนเท่านั้น ส่วนที่เหลือถูกเก็บรักษาอย่างดีโดยจ้าวหลิว
วันนี้ข่ายอาคมก็ยังทำงานได้ดี จ้าวหลิวลองนับคำนวณวัน เพื่อจะใช้ผลัดเปลี่ยนศิลาวิญญาณให้ตรงเวลา
จ้าวหลิวรู้สึกได้ถึงการกระทำอันรอบคอบสมบูรณ์แบบ และดูเขาจะมั่นใจมาก
ตราบใดที่ในอนาคต มนุษยชาติทำการตอบโต้กลับ เขาก็จะต้องได้รับการช่วยเหลืออย่างแน่นอน
ทหารกุ๊ก เอาชีวิตรอดในพื้นที่แนวหน้าที่กำลังจะล่มสลายอยู่เพียงลำพัง เมื่อคิดถึงจุดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น
การกระทำอันกล้าหาญเช่นนี้ เมื่อกลับบ้านเกิด เขาจะต้องได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวบ้านอย่างแน่นอน
เมื่อถึงตอนนั้น ด้วยชื่อเสียงและความกล้าหาญ เขาก็จะได้ครอบครองสาวงาม และแต่งงานอยู่กินกับเธออย่างมีความสุข…นี่คือช่วงชีวิตที่จ้าวหลิววาดฝันไว้
เมื่อคิดถึงจุดนี้ จู่ๆ จ้าวหลิวก็ได้ยินเสียงดังอะไรบางอย่างจากด้านนอกค่าย
เท้าข้างหนึ่งผุดลงมาจากหมู่เมฆ และเมื่อมันย่ำถึงพื้น โลกก็เกิดการสั่นสะเทือน
จากนั้นเท้าอีกข้างก็ตามลงมา
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงดังสนั่นก็จางหายไป
จ้าวหลิวมองมอนสเตอร์ยักษ์เดินจากไปไกล หลังจากเฝ้ามอง จู่ๆ ความฮึกเหิมของเขาก็เพิ่มสูงขึ้น
เจ้าเด็กนั่นบอกว่ามอนสเตอร์ตัวเมื่อครู่คือ เผ่ามาร รามสูรไร้พักตร์ ปฐมบทแห่งความโกลาหล
ก็แล้วอย่างไร! เห็นหรือเปล่า!? ไม่ว่าเจ้ามารตนนั้นจะน่าหวาดหวั่นขนาดไหน แต่หากอยู่ในข่ายอาคมอำพรางฉันก็จะปลอดภัย
หลังจากมองอยู่นานจ้าวหลิวก็คิดว่าแท้จริงแล้วเผ่ามารก็ไม่ได้ดีเด่นอะไร
ทว่าสิ่งที่น่าแปลกก็คือ ความถี่ในการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ดูเหมือนว่าจะสูงขึ้น
ดูเหมือนพวกมันกำลังพยายามมองหาอะไรบางอย่าง แต่ก็ยังไม่ค้นพบ
ขณะที่จ้าวหลิวกำลังคิด ทันใดนั้นก็ปรากฏเสียงคำรามของพื้นโลกขึ้นอีกครั้งในจุดที่ห่างไกลออกไป
มันเป็นเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา
จ้าวหลิวถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด เขากำลังเฝ้ารอให้เสียงฝีเท้านี้จางหายไป จะได้กลับไปนอนพักผ่อนต่อเสียที
หลังจากที่รออยู่ครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าก็หายไปอีกครั้ง
จ้าวหลิวหาวและตรง และตรงกลับเข้าไปยังที่พัก
แต่ในตอนนั้นเอง เขาบังเอิญหันไปมองทางประตูค่ายทหาร และจู่ๆ ก็ชะงักไป
คู่ฝ่าเท้ายักษ์อันน่าสยองขวัญยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าทางเข้าค่ายทหาร
ทันใดนั้นทุกอย่างก็พลันทะมึน ทั่วทั้งค่ายทหารจมลงสู่ความมืด
จ้าวหลิวเงยหน้าขึ้น และเห็นแค่เพียงมือยักษ์อันน่าสยดสยองกำลังทิ้งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า ขนาดของมันบดบังได้แม้กระทั่งท้องนภาและแสงอาทิตย์
ข่ายอาคมรอบค่ายทหารปรากฏประกายแสงจางๆ เล็กน้อย ก่อนที่มันจะสลายไปราวกับฟองสบู่เมื่ออยู่ต่อหน้ามือยักษ์
มันจบแล้ว
จ้าวหลิวจ้องมองมือยักษ์สยองขวัญที่กำลังใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ และทันใดนั้นเขาก็พลันนึกถึงคำชักชวนของกู่ฉิงซาน
ความสำนึกเสียใจอันไร้ที่สิ้นสุดหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของจ้าวหลิว เขาคร่ำครวญออกมาเสียงดัง
“ไม่! อย่ากินฉัน!”
และนั่นคือเสียงคร่ำครวญครั้งสุดท้ายของจ้าวหลิวในโลกใบนี้…
........................................


ตอนที่ 34 ถ้าไม่กินก็โยนทิ้งไป
“ฝีมือการยิงธนูระดับนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณได้อยู่กองพันทหารม้าแนวหน้า”กงซุนซีกล่าวยกย่อง
หนิงเยว่ฉานพยักหน้าอย่างเงียบๆ
เทคนิคการต่อสู้ไม่เพียงแต่จะต้องฝึกฝน แต่ยังจำเป็นต้องมีพรสวรรค์อีกด้วย บางคนแม้มีพื้นฐานวรยุทธที่โดดเด่น แต่หากพวกเขาไม่เรียนรู้เทคนิคระดับสูง จะตายเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
ชายหนุ่มเบื้องหน้าผู้นี้ มีพรสวรรค์ที่ดีจริงๆ
ทั้งสองสบตากัน ดูเหมือนจะเชื่อคำกล่าวของกู่ฉิงซานไปแล้วอย่างน้อยก็เจ็ดถึงแปดส่วน
กู่ฉิงซานเชื่อว่า ภายในจิตใจของทั้งสองคงกำลังคิดว่าตนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าพื้นฐานวรยุทธของพวกเขานั้นสูงส่ง หรือแม้กระทั่งมีส่วนร่วมในการสร้างผลงานอันโดดเด่นมากมาย แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าทั้งสองได้รับการช่วยชีวิตจากเด็กชายที่ยังไม่แม้แต่จะทะลวงผ่านระดับปราณปรับแต่ง
ในปัจจุบัน รามสูรไร้พักตร์ได้นำทางมารกระหายเลือดวนไปมาอย่างไร้จุดหมายดั่งแมลงวันไร้หัว ส่วนกองทัพมารเคลื่อนพิภพก็ถูกหลอกจนถอนกำลังกลับไปยังฐานหลักของกองทัพมาร
สำหรับทั้งสอง อาจกล่าวได้ว่าไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว และในที่สุดพวกเขาก็จะสามารถหายใจได้อย่างทั่วท้องเสียที
กงซุนซีปรบมือดังฉาดแล้วกล่าวทันที “ยอดเยี่ยมมาก สหายน้อยกู่ ถ้าพวกเรารีบหลบหนีไปทันที บางทีอาจจะยังมีโอกาสรอดชีวิตกลับไปยังที่ราบสูงในอาณาเขตของมนุษยชาติก็เป็นได้”
เขาถามอีกครั้ง “นักบุญหญิง คุณสามารถยังพอเดินไหวไหม?”
หนิงเยว่ฉานส่ายหัวและกล่าว “ยังไม่ค่อยไหว ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ”
กงซุนซีชี้ไปยังกู่ฉิงซานและกล่าว “สหายน้อยกู่ คุณช่วยพยุงหนิงเยว่ฉานหน่อยจะได้ไหม พวกเราจะได้ออกเดินทางกันเสียที”
ค่ายกลของเขาจำเป็นจะต้องใช้สองมือในการผนึกสัญลักษณ์ การที่มีเด็กคนนี้คอยช่วยพยุงหนิงเยว่ฉานนับว่ามีประโยชน์ยิ่ง หากในกรณีที่เกิดเหตุวิกฤติขึ้นอย่างกะทันหัน กงซุนซีจะได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้อย่างเต็มกำลัง
หนิงเยว่ฉานรับรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ดี ดังนั้นเธอจึงไม่เอ่ยปฏิเสธ และยื่นมือออกไปให้อีกฝ่ายอย่างเงียบๆ
กู่ฉิงซานมองอีกฝ่าย เท่าที่เห็นเรียวแขนบอบบางดั่งกิ่งต้นหลิวของเธอถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดเกราะทองโดยสมบูรณ์ ข้อมือของเธอถูกห่อไปด้วยผ้าสีแดงเข้ม บดบังฝ่ามือที่ขาวเนียนราวหยกสลัก
ภายใต้ท้องฟ้าสรวงสวรรค์เบื้องบน ไม่รู้เลยว่ามีผู้ฝึกยุทธชายกี่ล้านคนใฝ่ฝันว่าตนจะได้จับมือกับหล่อน สำหรับพวกเขา ต่อให้จะต้องจ่ายออกไปมากสักเพียงใดพวกเขาก็ไม่คิดจะลังเล
แต่นั่นมันก็เป็นเพียงแค่ความคิด
หนิงเยว่ฉานที่แสนบริสุทธิ์ และวิสัยทัศน์สูงส่ง แน่นอนว่าย่อมไม่มีความสุขกับเพียงแค่คำสรรเสริญเยินยอเหล่านี้ มีน้อยครั้งนักที่เธอจะใกล้ชิดกับผู้อื่น
ถ้ามันไม่ใช่ช่วงเวลาเป็นตายถึงชีวิต ต่อให้เธอไม่อาจฝืนยืนขึ้นไหว เธอก็จะไม่ยอมให้ผู้ชายยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม กู่ฉิงซานกลับไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
เอ๋?
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเด็กนี่?
สองตัวตนที่มีพื้นฐานวรยุทธอยู่ในขอบเขตระดับสูงส่งหันมามองหน้ากันและกัน ก่อนที่จะหันไปมองกู่ฉิงซาน
พวกเขาเห็นแค่เพียงคิ้วของกู่ฉิงซานที่ขมวดมุ่นบนใบหน้า และสีหน้ายังคมจมอยู่กับความคิด ไม่ได้เผยให้เห็นถึงความสุขและความกระตือรือร้นที่จะได้ใกล้ชิดกับหญิงงาม
“มีอะไรงั้นเหรอ?” กงซุนซีกล่าวถาม
“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ทำไมฉันถึงต้องช่วยพยุงเธอด้วย?” กู่ฉิงซานชี้ไปยังหนิงเยว่ฉาน
หนิงเยว่ฉานที่ถูกชี้นิ้วใส่บังเกิดความไม่มั่นใจในตัวเองขึ้น
เจ้าหมอนี่ ช่วยพยุงฉันสักหน่อยมันจะตายไหม?
อย่าบอกนะว่าฉันไม่มีเสน่ห์เลย?
ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในจิตใจของหนิงเยว่ฉาน เธออดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปาก และกล่าวอธิบายด้วยตัวเอง “ฉันต่อสู้อย่างหนักเป็นเวลาหลายวัน และถูกโจมตีด้วยพิษที่มีฤทธิ์แตกต่างกันถึงสี่ชนิด นอกจากนี้บนร่างกายฉันยังได้รับบาดเจ็บกว่ายี่สิบเจ็ดแห่ง”
“ไม่สมควรจะเป็นเช่นนั้น”กู่ฉิงซานมองเธอด้วยความสงสัย “คุณไม่ได้นำเสบียงอะไรมาเลยหรือ? แล้วในถุงสัมภาระเล่า มันควรที่จะมีเม็ดยารักษาและยาแก้พิษไว้ไม่ใช่เหรอ”
หนิงเยว่ฉานเบนสายตาไปอีกทางและกล่าว “มันถูกใช้ไปหมดแล้ว”
กงซุนซียิ้มอย่างขมขื่นและกล่าว “พวกเรามุ่งลึกเข้าไปในกองทัพมารเพื่อค้นหาความลับ แต่ผลที่ได้คือกลับถูกพบตัวโดยเก้าราชันมารโลกันตร์ หลังจากนั้นพวกมันก็ไล่ล่าเรามานานกว่ายี่สิบวัน สิ่งต่างๆที่พกติดตัวมาได้ถูกใช้ออกไปจนหมด จนไม่เหลือแม้กระทั่งเม็ดยารักษา”
กู่ฉิงซานตกตะลึง
ปรากฏว่าเดิมทีสถานการณ์ของนักบุญหนิงเยว่ฉานก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้วแม้กระทั่งเสบียงขั้นพื้นฐานที่สุดอย่างเม็ดยารักษาก็ยังถูกใช้ไปจนหมด
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการที่ถูกจับตัวได้โดยห้ามารผู้ยิ่งใหญ่และถูกลากออกไปต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนจนตัวตาย เธอจะรู้สึกแค้นใจขนาดไหน
เธอคงจะเป็นคนที่รู้สึกคับแค้นใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์
กู่ฉิงซานใช้มือคลำตามร่างกายของเขา ดูเหมือนว่าเขาพยายามที่จะหาเสบียงอะไรบางอย่าง
กงซุนซีและหนิงเยว่ฉานจ้องมองการกระทำของเขา ก่อนที่ดวงตาของทั้งสองจะเปล่งประกายสดใส
ใช่แล้ว! บางทีเจ้าเด็กคนนี้อาจจะมีเสบียงอย่างเม็ดยารักษาพกติดตัวมาก็เป็นได้
เมื่อทั้งสองคิดถึงจุดนี้ จู่ๆกู่ฉิงซานผละมือออกและกล่าว “ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเม็ดยาหรืออะไรที่จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของคุณได้เลย”
และทั้งสองก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
หนิงเยว่ฉานเริ่มหงุดหงิด ก็ถ้านายไม่มีเม็ดยารักษา แล้วจะแสดงท่าทางเหมือนคลำหาอะไรบางอย่างทำไม!
“ไปกันเถอะ พวกเราจะต้องทำเวลาให้ดีที่สุด” กงซุนซีหันหลังกลับและกล่าว
“เดี๋ยวก่อน”
จู่ๆกู่ฉิงซานก็นึกได้ถึงสิ่งหนึ่ง
เขาหยิบกระเป๋าหนังขึ้นมา จากนั้นก็เทถุงน้ำดีงูที่เปล่งแสงระยิบระยับออกมา
“นี่คือถุงน้ำดีจากมอนสเตอร์งู มันเป็นของหายากมาก บางทีมันอาจจะพอมีประโยชน์ ในการรักษาพิษและอาการบาดเจ็บของคุณได้”
กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ถือถุงน้ำดีงูไว้ในมือของเขา
กงซุนซีจ้องมองมัน ด้วยท่าทีที่ดูมีความสุขมาก
“ไม่เพียงแต่มีประโยชน์ แต่มันยังมาได้ถูกจังหวะ! ถุงน้ำดีงูไม่เพียงช่วยละลายพิษร้าย แต่มันยังช่วยเสริมสร้างกล้ามเนื้อและฟื้นฟูบาดแผลอีกด้วย! ยอดเยี่ยม นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ!”
กงซุนจีร้องเรียก “นักบุญหญิง ดูเหมือนว่าคุณจะรอดแล้ว รีบกินเจ้าสิ่งนี้ไปเร็ว”
หนิงเยว่ฉานจ้องมองถุงน้ำดีงูในมือของอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ
ทว่าจากประสบการณ์ของเธอ เธอจึงรู้ว่าถุงน้ำดีงูอันนี้มีค่าและสำคัญสำหรับเธอขนาดไหนในช่วงเวลานี้
อย่างไรก็ตาม ฉากนี้กลับย้อนเอาความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเธอออกมา
จู่ๆหนิงเยว่ฉานก็เอ่ยถามอย่างฉับพลัน “หากมอบถุงน้ำดีงูอันนี้ให้ฉัน แล้วคุณล่ะ?”
“ฉัน?” กู่ฉิงซานตบลงบนหน้าอกและกล่าว “ฉันสบายดี”
หนิงเยว่ฉานเงียบไปดั่งน้ำนิ่ง ก่อนจะกล่าวเสียงอ่อน “คุณยังมีพื้นฐานวรยุทธต่ำ บางทีมันอาจจะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับตัวคุณเองก็ได้ ทำไมคุณไม่เก็บมันไว้ใช้ช่วยชีวิตตัวเองล่ะ?”
กู่ฉิงซานคิ้วกระตุก
พื้นฐานวรยุทธต่ำ?
อาจเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้น?
ดูแต่ละอย่างที่ผู้หญิงคนนี้แพล่มออกมาสิ!
กู่ฉิงซาน จ้องไปยังหน้ากากเงินของอีกฝ่ายและกล่าวอย่างหงุดหงิด “คุณจะไม่กินมันใช่ไหม ถ้าไม่กินมันงั้นฉันจะโยนมันทิ้งไปเสีย”
หนิงเยว่ฉานดูจะอารมณ์ดีมากในตอนนี้ เธอจึงไม่โต้เถียงใดๆ แต่ดวงตาของเธอที่กำลังจดจ้องไปยังเด็กหนุ่มผ่านหน้ากากดันกระตุกไม่หยุด
นี่มันทัศนคติบ้าบออะไรกัน ถ้าไม่กินก็โยนทิ้งไปงั้นเหรอ ดูสิ่งที่ชายคนแพล่มออกมาสิ!
เธอกัดริมฝีปากแน่น มันเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจว่าจะยอมรับหรือปฏิเสธดี
ถุงน้ำดีของมอนสเตอร์งูมีค่ามากยิ่งกว่าเม็ดยาถอนพิษนับร้อยเท่า หากกินมันจะสามารถแก้ปัญหาเรื่องพิษตกค้างในร่างกาย และยังเสริมสร้างปราณและเลือดลมขึ้นใหม่อีกด้วย
แม้ว่ามอนสเตอร์งูจะไม่ได้แข็งแกร่ง ทว่าหนึ่งปีมันจึงจะออกล่าหาอาหารสักครั้ง เมื่อมันยัดอาหารลงเต็มกระเพาะ มันจะจะหลบลี้เข้าไปในภูเขาลึก และจำศีลตลอดทั้งปี
และเมื่อมันทำเช่นนี้วนเวียนไปเรื่อยๆ ถึงสามร้อยหกสิบปี มอนสเตอร์งูก็จะออกห่างจากสถานที่จำศีลของพวกมัน และไล่ค้นหาอาหารที่ครอบครองธาตุทั้งห้าเพื่อนำมาบำรุงจิตวิญญาณ และเตรียมพร้อมสำหรับการกลายร่างเป็นมังกร
มันจึงเป็นเรื่องยากที่มอนสเตอร์งูจะปรากฏตัว และยากยิ่งกว่าที่ค้นหามันจนพบ
ถุงน้ำดีงูชิ้นนี้ ดูเหมือนว่าจะมีอายุเกือบๆ สามร้อยปี การได้พบเจอและได้มันมาคงจะเหมาะสมกับคำกล่าวที่ว่า ‘บางสิ่งอาจได้มาด้วยโชค ไม่ใช่แค่ต้องออกไปค้นหา’
อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายกลับหยิบมันออกมาด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่คิดอะไร
หากพลิกผันเหตุการณ์ เปลี่ยนเป็นช่วงที่หนิงเยว่ฉานไม่ได้อยู่ในสภาวะอ่อนล้าราวกับตะเกียงไฟที่น้ำมันแห้งเหือด และต้องพิษร้ายแรง ยามเมื่อพบเห็นอีกฝ่ายนำถุงน้ำดีที่สามารถละลายพิษออกมา ตัวเธอคงไม่มีอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้
แต่สถานการณ์มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว และจู่ๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดก็ย้อนเตือนเธอ
ในอดีต ช่วงเวลาที่เธอได้เข้าสู่นิกายเทียนจีเป็นครั้งแรก หนิงเยว่ฉานได้ใช้พรสวรรค์ในการฝึกยุทธของของเธอดึงดูดความสนใจจากทุกผู้คน
ขณะที่เธอค่อยๆ เติบโตขึ้น ใบหน้าอันงดงามของเธอก็ค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาของทุกผู้คนเช่นกัน
เกือบทุกวันศิษย์พี่ศิษย์น้องของเธอ ต่างก็คอยอุทิศตัวปรนนิบัติทุกอย่างให้เธอ ทว่าดูเธอจะไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
จนในที่สุดเธอก็ได้พบกับชายหนุ่มที่เป็นศิษย์พี่และโดดเด่นไม่น้อยไปกว่าเธอ จากนั้นเธอก็เริ่มพยายามติดต่อกับอีกฝ่าย
ใครจะรู้ว่าในช่วงระหว่างการทดสอบออกไปฝึกฝนเบื้องนอก ทั้งสองจะถูกขังอยู่ในซากปรักหักพังโบราณที่เต็มไปด้วยพิษร้าย และติดอยู่ภายในเป็นเวลาหลายเดือน
ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุด ศิษย์พี่ที่เธอไว้ใจกลับลอบวางกับดักเธออย่างลับๆ และพยายามที่จะฆ่าเธอเพื่อชิงเม็ดยาสลายพิษที่มีเพียงหนึ่งเดียวในถุงสัมภาระของเธอ
หนิงเยว่ฉานยังคงจดจำได้ถึงใบหน้าอันบ้าคลั่งและเสียงคำรามอันชั่วร้ายของเขาได้อย่างขึ้นใจ
“นังแพศยา! นังคนชั้นต่ำ ส่งเม็ดยาสลายพิษที่อยู่ในมือแกมาซะ!”
วันนั้นเป็นวันเดียวกันกับวันเกิดของหนิงเยว่ฉาน และยังเป็นวันเดียวกันกับที่เธอได้สังหารคนเป็นครั้งแรกในชีวิตอีกด้วย
นับตั้งแต่นั้นมา หนิงเยว่ฉานก็ปิดตายหัวใจของเธอ และแสวงหาเพียงเส้นทางแห่งเต๋า
แต่ในตอนนี้ เมื่อเธออยู่ในสภาวะที่สิ้นหวังเฉกเช่นในคราก่อน ร่างกายต้องพิษร้ายเหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับยื่นถุงน้ำดีงูออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แถมยังกล่าวอย่างป่วยๆ หว่า “ถ้าไม่กินมัน งั้นฉันจะโยนทิ้งไปเสีย!”
......................................


ตอนที่ 33 หนิงเยว่ฉาน
“ฉันยังไม่รู้เลยว่าควรจะเรียกคุณว่าอย่างไร”
ในหัวใจของกู่ฉิงซานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงเอ่ยถามหญิงสาวเกราะทองที่อยู่ตรงหน้า
หญิงสาวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันเรียกว่า หนิงเยว่ฉาน”
ที่แท้ก็คือเธอ!
หนิงเยว่ฉานคือผู้มีชื่อเสียงก้องกระฉ่อนไปทั่วทั้งโลก ในฐานะนักบุญแห่งนิกายเทียนจีผู้งดงามและน่าหลงไหล
สาวงามที่ผู้ฝึกยุทธชายได้แต่เก็บไปฝันหวานหนิงเยว่ฉาน!
หนิงเยว่ฉานเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังเฝ้ารอเสียงกรีดร้องแสนอันคุ้นเคยเช่นเดียวกับสายตาอันร้อนแรงที่จับจ้องมายังเธอ และคำกล่าวสาบานอันน่าสะอิดสะเอียนออกมา
ทุกครั้งที่เธอพบกับชายหนุ่มผู้ฝึกยุทธ ไม่ว่าจะใคร เกือบทั้งหมดก็หนีไม่พ้นออกมาในรูปแบบนี้
พวกผู้ชายเหล่านี้ดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าหนิงเยว่ฉานแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธทั่วไปเกือบทั้งหมด เธอไม่จำเป็นต้องได้รับการปกป้องจากพวกเขาเลย
แต่มันก็ตำหนิพวกเขาไม่ได้ เนื่องเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือหนิงเยว่ฉาน!
กงซุนซีก็ยังคงเฝ้ารอเช่นกัน รอดูปฏิกิริยาที่กู่ฉิงซานจะแสดงออกมา
หลังจากที่อีกฝ่ายสามารถทำให้กองทัพมารเคลื่อนพิภพทั้งหมดที่ทำการปิดล้อมอยู่จากไปได้ อย่างน้อยทั้งสองคนก็ควรจะแสดงท่าทีโปรดปรานให้เขาได้รู้สึกชื่นใจสักเล็กน้อย
ทว่ายืนรออยู่ครู่หนึ่ง กู่ฉิงซานก็ยังคงนิ่ง ไม่ขยับ ไม่ส่งเสียง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
เอ๋?
ทั้งสองหันมาสบตากันด้วยความประหลาดใจ เนื่องเพราะกู่ฉิงซานกลับยืนสงบราวกับน้ำนิ่ง แถมคิ้วทั้งสองยังขมวดมุ่นจนแทบจะชิดกันแทน
เจ้าหมอนี่พิลึกคน หนิงเยว่ฉานคิดในใจ
แต่จะตำหนิกู่ฉิงซานก็คงจะไม่ได้ เนื่องเพราะฉากตรงหน้าที่บังเอิญพบเจออย่างไม่คาดคิดนี้ มันดันไม่ตรงตามประวัติศาสตร์ แตกต่างออกไปโดยสมบูรณ์
เขาจมลงสู่ห้วงความคิด
สองคนที่สมควรจะต้องตาย ทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันได้?
สิ่งที่ทำให้ประวัติศาสตร์ในปัจจุบันผิดเพี้ยนไปคืออะไร?
ผู้เล่นทุกคนรวมไปถึงกู่ฉิงซาน ไม่เคยมีใครทราบมาก่อนว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันก่อนที่จะตกตาย
ในบันทึกประวัติศาสตร์พวกเขาร่วงหล่นลงในจุดที่อยู่ห่างไกลกันออกไป
แต่ตอนนี้มันกลับผิดแผกไปโดยสมบูรณ์
ทั้งร่างของกู่ฉิงซานสั่นด้วยความกังวล
ประวัติศาสตร์ที่บิดเบี้ยว และเต็มไปด้วยความลึกลับที่ไม่อาจจินตนาการได้ ขณะเดียวกันเงาแห่งความตายก็กำลังก้าวใกล้เข้ามาทีละก้าว
การที่กองทัพมารเคลื่อนพิภพปิดล้อมกรอบคนทั้งสอง แสดงให้เห็นว่ากองทัพมารได้ค้นพบพวกเขาอีกครั้งแล้ว
สำหรับกู่ฉิงซานผู้กระตือรือร้นที่จะหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด คิดแม้กระทั่งการไม่ยอมช่วยเหลือกงซุนซีและหนิงเยว่ฉาน กะจะทิ้งทั้งสองไว้เป็นตัวล่อ แต่ฝีเท้าของเขายังไม่ทันจะก้าวไปได้ไกล ก็ดันมาเจอกับทั้งสองเสียนี่
นับจากนี้ เมื่อกองทัพปีศาจเริ่มบุกลอบสังหาร ตราบใดที่เกิดความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยกู่ฉิงซานที่เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งก็จะต้องตกตายลงอย่างแน่นอน
ฉันควรจะทำอย่างไรดี ถึงจะสามารถรอดชีวิตไปได้ในสถานการณ์เช่นนี้?
กู่ฉิงซานฝืนบังคับตนให้สงบลง
นิกายเฉิงเต๋าและนิกายเทียนจี อยู่ห่างจากกันหลายพันลี้ สองนิกายใหญ่ไม่สมควรจะมาพบเจอกันโดยง่าย
กงซุนซีเป็นถึงผู้อาวุโส ส่วนหนิงเยว่ฉานเป็นรุ่นเยาว์ดาวรุ่งพุ่งแรง จากบันทึกประวัติศาสตร์ ชีวิตของทั้งสองคนนี้ไม่สมควรมาบรรจบกัน และพวกเขาควรไม่แม้แต่จะเคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ
ทว่าในกรณีนี้ การที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน เป็นไปได้สูงว่าพวกเขากำลังปฏิบัติภารกิจทางทหารร่วมกันอยู่!
ใช่ ต้องใช่แน่ๆ พวกเขาต้องทำภารกิจร่วมกันแน่ๆ ไม่อย่างนั้นก็ต้องกำลังทำอะไรสักอย่างที่สำคัญมากๆ อยู่
มันจะต้องเป็นสิ่งสำคัญ ที่ถึงกับทำให้กองทัพมารต้องส่งตัวตนอันทรงพลังออกมา เพื่อค้นหาร่องรอยของพวกเขาไปทั่วทุกที่
ในวันพรุ่งนี้ กงซุนซีจะจบชีวิตลงภายในค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ของเขา
ในกรณีนี้ เขาจะสามารถดึงดูดความสนใจจากกองทัพมารได้ และสามารถยื้อเวลาให้หนิงเยว่ฉานหลบหนีไป
ส่วนหนิงเยว่ฉานก็จะตายลงในวันถัดมา ในที่ราบสูงใกล้กับที่ตั้งของมนุษยชาติ!
เธอเกือบจะหลบหนีเข้าสู่อาณาจักรของมนุษยชาติได้แล้ว ทว่ากลับถูกห้ามารผู้ยิ่งใหญ่จับได้เสียก่อน สุดท้ายจึงสู้กันทั้งวันทั้งคืนและจบชีวิตลง
ต่อสู้กันทั้งวันทั้งคืน แต่เธอกลับไม่ได้ใช้ยันต์สื่อสาร ดังนั้นจึงไม่มีใครมาช่วยชีวิตเธอ
กงซุนซียอมตายเพื่อต้องการให้หนิงเยว่ฉานหลบหนีไป แต่หนิงเยว่ฉานก็ยังคงถูกลอบสังหารอยู่ จนกระทั่งสิ้นชีวิตลงก็ยังไม่มีใครรับรู้หรือมาช่วยเหลือเธอ
เรื่องดังกล่าวช่างแปลกประหลาด หากกู่ฉิงซานไม่ได้รู้เรื่องนี้มาก่อนล่วงหน้า เขาก็คงจะไม่เชื่อเหมือนกัน
ไม่ต้องกล่าวถึงความลับอีกอย่างหนึ่งนั่นคือสิ่งที่พวกเขากำลังกระทำ ที่ถึงกับทำให้กองทัพมารต้องออกไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง
ในโลกก่อนหน้า ความลับอันแสนจะน่าสนใจสิ่งนี้ ได้กลายเป็นปริศนาในประวัติศาสตร์ไปพร้อมกับการตกตายลงของพวกเขา
ทว่า!
ทว่า!
สถานที่มันกลับไม่ถูกต้อง!
เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้มันอยู่ห่างไกลจากจุดที่พวกเขาจบชีวิตลง ต่อให้กงซุนซีผู้แข็งแกร่งเร่งรีบอย่างเต็มกำลัง วิ่งตรงมาจากจุดที่ตกตายจนมาถึงที่นี่ มันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้
ประเด็นนี้มันไร้สาระเกินไปแถมยังไม่สมเหตุสมผล
แต่เดี๋ยวก่อน!
ในหัวใจของกู่ฉิงซานปรากฏแสงสว่างวาบขึ้นอย่างฉับพลัน
“ในที่สุดฉันก็ได้พบกับนักบุญหญิง” กู่ฉิงซานกล่าวพร้อมกับเกร็งกำปั้นเล็กน้อย เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะเอ่ยถามออกไป “ในตอนที่ฉันยังอยู่ในค่ายทหาร ฉันได้พบเห็นรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดเคลื่อนพลผ่านไป ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังตามล่าคุณสินะ?”
หนิงเยว่ฉาน เฝ้ารอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอยู่นาน ทว่าพอเจอคำถามนี้เข้าไป เธอก็ถึงกับพูดไม่ออก
ไม่ใช่ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ พวกผู้ชายทั้งหลายจะพากันพูดจาอวดโอ้ตนเองหรอกหรือ เหตุใดเขากลับถามแบบนั้นออกมา?
เธอไม่ทันตั้งตัวจึงไม่มีเวลาคิด เลยกล่าวออกไปอย่างไม่ปิดบังว่า “พวกมันไล่ล่าเราอย่างกระชั้นชิดในตอนแรก แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน จู่ๆ พวกมันก็เปลี่ยนทิศทางและเคลื่อนพลไกลห่างออกไป ดังนั้นพวกเราจึงเปลี่ยนเส้นทางและมาจบลงที่นี่”
กู่ฉิงซานนิ่งคิดเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็นึกอะไรบางอย่างออก ก่อนจะหยิบแผ่นหยกสีเลือดขึ้นมา
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
มอนสเตอร์นกที่เขาฆ่า กลับกลายเป็นว่ามันกำลังไปจะรายงานข้อมูลล่าสุดของบุคคลทั้งสอง
นกมารถูกเขาฆ่าตาย แถมยังถูกเผาจนไม่เหลือซาก ดังนั้นรามสูรไร้ลักษ์จึงยังไม่ได้รับข้อมูลเส้นทางล่าสุดที่ควรมุ่งตรงไป
ภายใต้สถานการณ์คับขัน กงซุนซีกับหนิงเยว่ฉานจึงสามารถหลบหนีจากการไล่ล่ามาได้
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมทั้งสองจึงสามารถเบี่ยงเบนโชคชะตาให้แตกต่างไปจากเดิม และมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่
ที่แท้ตัวแปรที่ทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยวก็คือตัวของเขาเอง
เหมือนดั่งในทฤษฎีผีเสื้อกระพือปีก บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์ เป็นแค่สิ่งเล็กๆ แต่กลับสามารถทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงลุกลามใหญ่โตขึ้นได้ทำให้ประวัติศาสตร์ที่ถูกลิขิตไว้เบี่ยงเบนออกไป!
กู่ฉิงซานส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น
ตัวฉันที่มีเพียงพื้นฐานวรยุทธขั้นต่ำ เดิมทีเตรียมที่จะหลีกเลี่ยงจากพวกเขา กลับกลายเป็นว่าสร้างทางหนีให้พวกเขาเสียนี่
โชคชะตาช่างเล่นตลกเสียจริง ไม่คาดคิดเลยว่าด้วยการแผลงศรเพียงครั้งเดียวของตนจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
ต้องการที่จะหลบเลี่ยง แต่ตอนนี้กลับต้องมีพบเจอกับสองตัวตนระดับตำนานโดยบังเอิญ
ตอนนี้หากคิดจะหลบหนีไปอีกครั้ง เกรงว่าจะสายไปแล้วที่จะคิดเกี่ยวกับมัน
เขาได้กระโจนเข้ามาร่วมชะตากรรมกับทั้งสองที่เกือบจะถึงวาระ หากพวกเขาตาย กู่ฉิงซานที่บังเอิญอยู่ในเหตุการณ์ด้วยก็จะถูกกองทัพมารปิดล้อมโดยสมบูรณ์ จำต้องตกตายตามทั้งสองไปอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง
และนั่นคือสถานการณ์สิ้นหวัง เป็นหนทางสู่ความตาย
ทันทีที่กู่ฉิงซานหยิบแผ่นหยกสีเลือดขึ้นมา สีหน้าของกงซุนซีก็เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน
เขาเอื้อมมือออกไปคว้าแผ่นหยกสีเลือด จากนั้นก็ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไป
น้ำเสียงของมอนสเตอร์ที่ฟังดูแปลกประหลาดจนยากจะจินตนาการก็พลันดังขึ้นจากแผ่นหยก
“เป้าหมายยังคงเคลื่อนที่ไปทางทิศใต้ พิกัดเก้าสิบสี่ ใต้, เจ็ดร้อยยี่สิบหก ตะวันออก คำสั่ง : ไล่ตามรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดอย่างเต็มกำลัง”
กงซุนซีเดิมเป็นคนที่หลักแหลมอยู่แล้ว เขาคิดเพียงครู่หนึ่งก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “รามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดกำลังไล่ล่าพวกเรา กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเป็นคุณนั่นเองที่ช่วยพวกเราเอาไว้โดยการฆ่าพลส่งสารของพวกมัน?”
“ก็แค่บังเอิญไปเจอกับพลส่งสาร และที่สำคัญร่างของมันก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้วด้วย” กู่ฉิงซานตอบตามความจริง
กงซุนซีตรวจสอบแผ่นหยกอย่างระมัดระวังก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกอย่างช้าๆ “แผ่นหยกนี่เป็นของจริง”
เขาหันไปมองหนิงเยว่ฉาน
หนิงเยว่ฉานพยักหน้าและกล่าว “เขาไม่ได้โกหก อสูรวิญญาณของฉันทำร้ายพลส่งสารจนได้รับบาดเจ็บจริงๆ แต่ยังไม่ถึงขั้นสังหารมันลงได้”
เธอถามอีกครั้ง “แต่จากที่สังเกตดู ฉันเห็นว่าพื้นฐานวรยุทธคุณยังไม่ถึงระดับก่อตั้ง ดังนั้นคุณไม่น่าจะสามารถจับตัวพลส่งสารของกองทัพมารได้ แล้วคุณไปได้รับเจ้าสิ่งนี้มาได้อย่างไร”
กู่ฉิงซานตบลงบนธนูกองทัพขึ้นและกล่าว “ก็เป็นแค่กำไรเล็กๆ น้อยจากธนูคันนี้ ดังนั้นฉันเลยได้รับแผ่นหยกนั้นมา”
มองไปยังสายตาสองคู่ที่ยังคงสงสัย หัวใจของกู่ฉิงซานก็รับรู้ว่าจะต้องทำให้ทั้งสองเชื่อใจ
ระบำผันผวน!
ยิงต่อเนื่อง!
เงาสีเทากลายเป็นเส้นแสง เลื้อยไปมาผ่านอากาศราวกับงู
ฟึบ!
เสียงสะท้อนของศรหลายดอกดังขึ้นพร้อมๆ กัน ทั้งหมดปักลงบนภาพแกะสลักหยินหยางบนเพดานวิหารเต๋าอย่างพร้อมเพรียง
......................................


ตอนที่ 37 เปิดม่าน
“ฉันจะใช้มัน”
กู่ฉิงซานกล่าว เขาจับจ้องธนูยาวในมืออย่างระมัดระวัง แน่นอนว่าหลังจากลองลูบไล้ไปตามคันธนูเขาก็พบกับคำสองตัวอักษรเล็กๆ ซึ่งเป็นชื่อของมัน ‘เย่หยู…พิรุณยามค่ำ’
กู่ฉิงซายรวบรวมพลังวิญญาณในตันเถียนและถ่ายเทมันลงไปยังเย่หยู
คันธนูจู่ๆ ก็พร่ามัวและหายไปจากสายตาของกู่ฉิงซาน
ทว่ากู่ฉิงซานก็ยังสามารถรู้สึกได้ว่ามือของเขายังคงถือธนูยาวอยู่ เพียงแต่ไม่อาจมองเห็นมันได้ด้วยตาเปล่า แม้กระทั่งจิตสัมผัสเทวะก็ยังไม่อาจตรวจจับ
แต่กระบวนการของมันยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ ไม่นาน กลิ่นอายรอบตัวของกู่ฉิงซานก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่ต้น แต่ดูเหมือนกับว่าทั้งร่างของเขาจะถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ และหากไม่ได้เห็นตัวเขากับตาก็จะไม่อาจรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของเขาได้เลย
“ธนูที่ดี!” กู่ฉิงซานกล่าวสรรเสริญ
ในเวลานี้รามสูรไร้พักตร์ใกล้เข้ามาแล้ว แถมในป่าที่ห่างไกลออกไปก็ปรากฏปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน และมารกระหายเลือดที่นั่งอยู่บนหลังของมันกำลังเลื้อยตรงมาอย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานชักกระบี่ยาวที่เปล่งประกายราวหิมะออกมา สายตาจับจ้องไปยังรามสูรไร้พักตร์ “ในเมื่อค่ายกลธาตุทั้งห้าไม่อาจมีผลต่อมัน ถ้าอย่างนั้นก็ให้ฉันจัดการเอง”
กงซุนซีพยักหน้าและกล่าว “ฉันจะไม่โจมตีมัน แต่เผ่ามารตัวอื่นๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง”
“อ้อใช่สิ ฝากคุณช่วยปกป้องเขาด้วยล่ะ” หนิงเยว่ฉานวาดกระบี่ยาวลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะพุ่งออกไปและไม่หันกลับมาอีกเลย
กงซุนซีจ้องมองกู่ฉิงซานด้วยรอยยิ้ม เขาเชิดหน้าขึ้นพลางกล่าว “นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว”
หนิงเยว่ฉานใช้กระบี่? จิตใต้สำนึกทำให้กู่ฉิงซานหันมองไปยังกระบี่ยาวโดยไม่รู้ตัว
จากที่มองเห็น มันเป็นกระบี่ที่มีความยาวมากกว่ากระบี่ธรรมดาเพียงสองชุ่น ใบมีดแคบและยาวเป็นเส้นตรงตั้งแต่ด้ามจับไปจนถึงปลายแหลม
นี่เป็นกระบี่สำหรับผู้ฝึกยุทธหญิง มันเรียวบางกว่า และดูคล่องแคล่วกว่า หากเทียบกับดาบที่ผู้ฝึกยุทธชายใช้
“เฟิงหมังฉานหยิง! วาตะพร่างพราว”
“เฟิงหมิงฉีเก่อ! สะบั้นครวญ”
หนิงเยว่ฉานตะโกนเสียงแผ่ว
กระบี่ในมือเธอพลันปะทุออกด้วยชั้นหมอกสีฟ้า ก่อนที่มันจะห่อหุ้มทั่วทั้งตัวกระบี่
บริเวณโดยรอบเปล่งประกายแสงสีฟ้า เส้นแสงสีทองบางเบาปรากฏขึ้นในอากาศก่อนจะสลายหายไปและสลับไปมาเช่นนี้เรื่อยๆ
พร้อมกับส่งเสียงหึ่งๆ ออกมาเป็นครั้งคราว
ขณะนี้ ทั่วทั้งร่างของเธอฟุ้งไปด้วยจิตสังหาร กระบี่ยาวสะท้อนประกายเย็นเยียบ
กู่ฉิงซานมองฉากนี้ด้วยความตกใจ
ทวิธาตุจากธาตุทั้งห้า! ใช้ได้สองธาตุ
แถมยังเป็นธาตุอันแสนหายากอย่างลมและทอง!
ธาตจำเพาะพลังวิญญาณลม ในขอบเขตระดับสูงจะถูกแบ่งออกจากต่ำไปสูง ดังนี้ “รวดเร็วต่อเนื่อง” “ผสานว่องไว” “วาตะพร่างพราว” “ไต้ฝุ่นปั่นปวน” “วาโยล้างโลก” ฯลฯ
หนิงเยว่ฉานกลับสามารถปลดผนึกธาตุลมและพัฒนาจนไปถึงขั้นสาม หากดูตามอายุของเธอแล้ว นี่นับว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก
มีเพียงผู้ฝึกยุทธขั้นสูงระดับก่อกำเนิดไม่กี่คนเท่านั้นที่ปลดผนึกพลังวิญญาณลมได้ และบางทีนั่นอาจจำเป็นที่ต้องใช้เวลาถึงชั่วชีวิตของพวกเขา
นี่ยังไม่นับธาตุทองของหนิงเยว่ฉานที่ยังสามารถปลดผนึกไปจนถึงขั้นสาม “สะบั้นครวญ” ได้อีกด้วย
น้อยคนนักที่จะสามารถปลดผนึกแบบทวิธาตุในเวลาเดียวกันได้ และถึงแม้ว่าพวกเขาจะสามารถปลดผนึกมันได้ก็ตาม แต่ก็คงทำได้เพียงมุ่งพัฒนาไปในทางธาตุใดธาตุหนึ่งเท่านั้น เนื่องเพราะมันเป็นเรื่องยากเย็นยิ่งที่จะบรรลุแจ้งในทั้งสองธาตุอย่างสมบูรณ์แบบ นอกจากนี้เวลาใช้มันออกมาพร้อมกันยังกลืนกินพละกำลังเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอีกด้วย
หนิงเยว่ฉานทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน จากที่มองดูปราณของเธอยังคงสงบ และดูเหมือนพลังงานจะไม่สูญเสียออกไปมากเกินไป
กู่ฉิงซานลอบถอนหายใจอย่างลับๆ
ผู้หญิงคนนี้มันปีศาจชัดๆ เธอครอบครองสุดยอดพรสวรรค์อันไม่ธรรมดา ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนทั่วโลกต่างกล่าวยกย่องว่าหากเธอยังคงมีชีวิตอยู่ ขอแค่เพียงไม่กี่ปี ก็จะมีฝีมือพอฟัดพอเหวี่ยงกับราชันมารได้
ทว่าสิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวในโลกนี้ก็คือ เทคนิคลับของอาวุธกระบี่ในโลกใบนี้มีไม่ค่อยมากนัก นั่นจึงทำให้ความสำเร็จของผู้ฝึกกระบี่ไม่ค่อยดีเท่าที่ควร
แทนที่จะใช้กระบี่ มันควรจะดีกว่าถ้าเธอไปใช้อาวุธชนิดอื่น อย่างเช่นดาบ
หนิงเยว่ฉานยกกระบี่ยาวขึ้น สายตาจับจ้องไปยังรามสูรไร้พักตร์ที่กำลังใกล้เข้ามา แรงกดดันที่แผ่ออกจากร่างเธอยังคงเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
สายตาของกู่ฉิงซานตกลงบนกระบี่ยาว เขาอดไม่ได้จริงๆ ที่จะถามออกไป “ทำไมคุณถึงเลือกกระบี่เป็นอาวุธประจำตัว”
“อาวุธพวกหอกหรือทวนน่ะมันยาวเกินไปเวลาใช้ก็ดูงุ่มง่าม ส่วนดาบรูปทรงมันก็โค้งงอเป็นเสี้ยวดูเจ้าเล่ห์จะตาย กระบี่นี่สิถึงจะเหมาะสมที่จะใช้ตัดสินเป็นตาย รูปทรงของมันเที่ยงตรงเสมอต้นเสมอปลาย” หนิงเยว่ฉานตอบกลับอย่างจริงจัง
“เรื่องหอกและทวนมันดูงุ่มง่ามน่ะฉันเข้าใจ แต่ดาบเล่า ทำไมมันถึงดูเจ้าเล่ห์?” กู่ฉิงซานสงสัย
หนิงเยว่ฉานหันไปมองเขาและกล่าว “ จากนี้ไปคุณไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ดาบต่อหน้าฉัน”
กล่าวจบ เธอก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมทั้งประกายแสงสีฟ้าสาดลึกไปทั่วทั้งบริเวณ
ตามมาด้วยเสียงคำรามที่สามารถสั่นสะเทือนได้ทั้งโลกของรามสูรไร้พักตร์ดังออกมาจากชั้นเมฆ
“ไม่ต้องเก็บมาคิดมากหรอก” กงซุนซีตบบ่ากู่ฉิงซาน “ครั้งหนึ่งเธอเคยใช้ดาบมาก่อนน่ะ”
“แล้วทำไมเธอถึงเปลี่ยนมาใช้กระบี่ล่ะ?”
“มีศิษย์พี่คนหนึ่งใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอมาก เขาเป็นผู้ฝึกดาบ ทุกๆ วันเขาจะมาฝึกฝนดาบกับเธอ และแนะนำเทคนิคดาบต่างๆ ทว่าวันหนึ่งเขากลับทรยศเธอ ตั้งแต่นั้นมาเธอก็เกลียดดาบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ฝึกดาบจะยิ่งเกลียดเป็นพิเศษ ถึงขั้นที่ว่าเห็นแล้วจะต้องออกไปทุบตีเลยทีเดียว”
กู่ฉิงซานกล่าว “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมไม่มีถึงไม่มีใครออกมาจัดการเธอ?”
กงซุนซีฝืนยิ้ม “พวกเราไม่เพียงเป็นผู้อาวุโส แต่ยังต้องตัดสินอย่างเป็นธรรมอีกด้วย แต่เธอคนนั้นคือใคร? เธอคือหนิงเยว่ฉาน เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ พวกผู้ฝึกดาบน่ะมักจะชอบทำตัวสะดุดตา อยู่ไม่นิ่ง อยากขยับไม้ขยับมือ มันเลยช่วยไม่ได้ที่พวกเขาจะถูกทุบตีจนพ่ายแพ้”
“แค่เห็นก็ออกไปทุบตี…แล้วมีกี่คนกันนี่ที่ตายลงด้วยน้ำมือของเธอ?” กู่ฉิงซานเอ่ยพึมพำ
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เมื่อเกิดการปะทะ และอีกฝ่ายคุกเข่าร้องขอความเมตตา เธอก็จะหยุดไปเอง”
กู่ฉิงซานนึกภาพว่าเขาต้องคุกเข่าขอความเมตตาต่อหน้าหนิงเยว่ฉาน และรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
มองไปยังท่าทีสยองขวัญของกู่ฉิงซาน กงซุนซีก็กล่าวปลอบใจ “ไม่ต้องหวาดกลัวไป คุณไม่ใช่ผู้ฝึกดาบนี่นา เรื่องแบบนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นหรอก”
ไม่…ฉันนี่แหละผู้ฝึกดาบ ตัวพ่อเลยด้วย กู่ฉิงซานคร่ำครวญอยู่ในจิตใจ
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาถูกส่งมาจุติใหม่ และยังไม่อาจสัมผัสได้แม้กระทั่งร่องรอยของดาบ ทำให้อย่างน้อยในเวลานี้ เขาก็ไม่ควรจะทำอะไรให้หญิงสาวผู้น่าหวาดหวั่นคนนี้รู้สึกผิดใจเด็ดขาด
ฉันเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้นะเฮ้ย ฉันจะไม่ยอมคุกเข่าร้องขอความเมตตาแน่ๆ
อันที่จริงแบบนี้ก็ไม่แย่สักเท่าไหร่ ฉันก็แค่ไปซ่อนตัวให้ไกล รอให้ฟื้นฟูความแข็งแกร่งของวิถีดาบกลับมาให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยมาว่าเรื่องนี้กันอีกครั้ง
กู่ฉิงซานคิดถึงจุดนี้ ฉับพลันนั้นก็เกิดเสียงคำรามลั่นจากบนท้องฟ้า
ปัง!
เงาดำร่วงตกลงมาจากชั้นเมฆ และกระแทกกับพื้นอย่างแรง
“เฮ้ เป็นอะไรรึเปล่า” กู่ฉิงซานรีบวิ่งไปถามอย่างกังวล
หนิงเยว่ฉานลุกขึ้น และกล่าวอย่างสงบ “ฉันไม่เป็นไร อย่ามาขวางทาง ห่วงตัวเองเถอะ รีบไปซ่อนตัวซะ”
วินาทีต่อมา
ประกายกระบี่ก็ห่อหุ้มรอบตัวหนิงเยว่ฉาน เสื้อคลุมสีหิมะของเธอสะบัดไปตามสายลม
เกราะทองที่เธอสวมใส่ส่งเสียงคำรามลั่น ก่อนที่เจ้าของร่างจะทะยานขึ้นจากพื้นดิน พยายามที่จะพุ่งตรงขึ้นไปต่อสู้เหนือชั้นเมฆ
“เจ้าปีศาจ จงตายอย่างทุกข์ทรมานเสีย!”
ท่ามกลางชั้นเมฆ ปรากฏเสียงของเธอดังก้องลงมาจากฟากฟ้า
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอันแสนเจ็บ สะท้านออกมาจากส่วนลึกของชั้นเมฆ
มันคือเสียงครวญด้วยความทรมานของรามสูรไร้พักตร์!
เพียงแค่ฟื้นฟูความแข็งแกร่งกลับมาได้ไม่นาน หนิงเยว่ฉานกลับสามารถเผชิญหน้ากับรามสูรไร้พักตร์ได้!
นี่มันจะเกินไปหน่อยแล้วนะ
สักพัก เสียงครวญก็เงียบลง และการต่อสู้อันน่าตื่นตะลึงบนท้องฟ้าก็ยังคงดำเนินต่อไป
กู่ฉิงซานถอนหายใจ เขาบ่นงึมงำ “ดูเหมือนว่ามันจะสงบลงแล้ว ก็นั่นแหละนะ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับผู้ใช้กระบี่แต่กลับคิดจะเอาชนะรามสูรไร้พักตร์ หมดหวังแล้ว”
“หมดหวังปู่แกสิ!”
เสียงที่ฟังดูโกรธขึงดังสะท้อนเข้ามาถึงในจิตใจของเขา
นั่นคือเสียงของหนิงเยว่ฉาน
กู่ฉิงซานสะดุ้ง และเหลือบมองด้วยความสำนึกเสียใจเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้นไป แม้ชั้นเมฆหนาจะบดบังวิสัยทัศน์ของเขา แต่เขากลับสามารถรู้สึกได้ว่าหนิงเยว่ฉานกำลังสาดสายตามองมาที่เขาจากในส่วนลึก
บ้าจริง ฉันลืมไปเสียสนิทเลย ว่าเธอสามารถต้านทานรามสูรไร้พักตร์ได้โดยตรง พื้นฐานวรยุทธของเธอต้องอยู่ในระดับก่อกำเนิดขั้นกลางเป็นอย่างน้อย หรือไม่ก็สูงยิ่งกว่า
ด้วยพื้นฐานวรยุทธอันลึกซึ้งถึงขั้นนั้น แน่นอนว่าขอบเขตของจิตสัมผัสเทวะจะต้องกว้างขวางมาก เธอจึงได้ยินสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาได้อย่างชัดเจน
กู่ฉิงซานเลือกที่จะหุบปากลงอย่างชาญฉลาด
เวลานี้ หนิงเยว่ฉานไม่ได้ทนทุกข์ทรมานจากพิษร้ายอีกต่อไป ร่างกายของเธอกำลังค่อยๆ ฟื้นฟู สันนิษฐานว่าชะตากรรมของเธอ คงต้องแตกต่างไปจากประวัติศาสตร์เดิมเสียแล้ว
ระหว่างที่คิด จู่ๆ บริเวณป่าเบื้องหน้าเขา ก็ปรากฏร่างของจ่าฝูงมารกระหายเลือดขึ้น
เบื้องล่างของมัน คือมอนสเตอร์สามารถปลดผนึกธาตุไฟได้ตั้งแต่แรกเกิด ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน!
กองทัพเผ่ามารไล่ตามมาทันแล้ว!
พวกมันปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สรรพเสียง เลื่อยครืดๆ อย่างรวดเร็ว มุ่งตรงมายังกู่ฉิงซานและกงซุนซีเพื่อหมายจะโจมตี
การปิดล้อมที่ผู้คนมักจะกล่าวขานกันในประวัติศาสตร์ ได้เปิดม่านขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วในเวลานี้
กงซุนซีสวมใส่หน้ากากน้ำแข็ง มือล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระ ก่อนจะหยิบดิสก์ค่ายกลขึ้นมา
“ถึงตาแก่ผู้นี้จะฆ่ารามสูรไร้พักตร์ไม่ได้ แต่การจะทำให้พวกแกกลายเป็นศพน่ะไม่นับว่าเป็นปัญหา”
กู่ฉิงซานก็เริ่มลงมือเช่นกัน ทว่าขณะที่กำลังจะยกคันธนูขึ้น จู่ๆ ร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อ ทั้งร่างหยุดนิ่ง ไม่อาจขยับเขยื้อนใดๆ ได้
กระแสข้อมูลนับไม่ถ้วนราวธารน้ำ หลั่งไหลข้ามสู่สายตาของเขา พร้อมกับน้ำเสียงของระบบอันแสนเย็นชาประกาศออกมา
“ตรวจพบว่าผู้เล่นได้สร้างเรื่องราวประวัติศาสตร์ขึ้นใหม่เป็นพิเศษ”
“สถานการณ์ในปัจจุบัน สอดคล้องกับเงื่อนไขในการเริ่มภารกิจ”
“เริ่มภารกิจ : สงครามแห่งโชคชะตา”
........................................


ตอนที่ 32 จุดเริ่มต้นสู่ความตาย
กู่ฉิงซานวิ่งวนอยู่ในป่าจนกระทั่งเขาได้พบกันพื้นที่เปิดโล่ง จึงค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะข้ามผ่านมันอย่างระมัดระวัง
แต่เมื่อวิ่งออกไปอีกเพียงไม่กี่สิบจั่ง เขาก็พบกับพื้นที่เปิดโล่งอยู่เบื้องหน้าอีกครั้ง
คราวนี้กู่ฉิงซานเลือกที่จะเดินอ้อม
พออ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่ง ขณะที่ตัดกิ่งไม้หนาทึบไประหว่างทาง พื้นที่เปิดโล่งก็ปรากฏสู่สายตาของเขาอีกครั้ง
ไกลออกไปจนสุดสายตา จะพบกับพื้นที่เปิดโล่งเต็มไปหมด
กู่ฉิงซานถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะกัดฟันแล้วกระโดดขึ้นไปบนที่สูง
เขายกธนูกองทัพขึ้นแล้วยิงลูกศรลงไปยังพื้นดิน
ศรเจาะลึกลงไป จนเหลือเพียงแค่ส่วนปลายขนนก
และไม่ปล่อยให้เขาต้องรอนาน จู่ๆ ใบหน้าขนาดใหญ่ราวๆ สนามเด็กเล่นก็ผุดขึ้นมาจากพื้นที่เปิดโล่ง
ใบหน้านั้นถุยลูกศรออกมา และจ้องมองไปยังกู่ฉิงซานพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกอย่างช้าๆ “เจ้า…ทำไม…ถึงรู้…ว่าข้า…อยู่ที่นี่…”
กู่ฉิงซานมองสวนกลับไปและกล่าว “ดินบริเวณนี้มันดูใหม่เกินไป”
“ใหม่…หมายความว่าอะไร?” ใบหน้าที่ผุดขึ้นมาเผยให้เห็นถึงความสับสน
มันคือมารที่ ‘ซ่อนเร้น’ อยู่ในที่แห่งนี้ มีชื่อเรียกว่า ‘มารเคลื่อนพิภพ’
ตั้งแต่เกิดมามันก็สามารถต้านทาน เทคนิคมนตราและธาตุทั้งห้าได้ในระดับหนึ่ง หากเป็นผู้ฝึกดาบที่มาพบเจอกับมัน ป่านนี้คงถูกลากลงไปใต้ดินแล้ว
‘ซ่อนเร้น’ นับว่าเป็นหนึ่งในพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มีประสิทธิภาพยิ่ง นอกจากนี้พวกมันบางตัวยังมีความเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางวิญญาณอันบริสุทธิ์ได้อย่างลึกซึ้งอีกด้วย
มารเคลื่อนพิภพเรียกได้เลยว่าแทบจะอยู่ยงคงกระพัน ในการสู้รบระหว่างมนุษยชาติมันทำให้ผู้ฝึกยุทธมากมายต่างพากันปวดหัวไปตามๆ กัน
กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ผู้เล่นพึ่งจะค้นพบว่ามันมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่อย่างหนึ่ง และนั่นก็คือสมองของมันไม่ค่อยจะดีนัก
ไม่ว่าจะเป็นคำกล่าวของใครก็ตาม หากคำกล่าวนั้นสามารถกระตุ้นความสนใจของมารเคลื่อนพิภพได้ มันก็จะเชื่อคำพูดของเขา
กู่ฉิงซานกล่าว “แกควรจะเอาดินจากที่ๆ แกจากมาด้วย และกลบๆ เอาไว้ข้างบน สีบนร่างกายแกจะได้สอดคล้องกับสีดินบนพื้น”
เขากล่าวต่อ “ถ้าหากเป็นในกรณีนั้น ฉันก็จะหาแกไม่พบ ไม่ใช่แค่เพียงฉัน แต่ไม่ว่าใครก็จะไม่มีทางหาแกพบ”
“จริงๆ หรือ…?”
“จริงๆ หรือ…?”
“จริงๆ หรือ…?”
“จริงๆ หรือ…?”
เสียงเดียวกันนับไม่ถ้วนได้ดังขึ้น
กู่ฉิงซานยังคงใจเย็น เขายืนนิ่งอยู่บนกิ่งไม้และหันไปมองรอบๆ
ใบหน้าขนาดใหญ่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน สีหน้าของพวกมันดูตื่นเต้นเล็กน้อย ทุกสายตาจับจ้องมายังกู่ฉิงซาน
ใบหน้านับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาจนเรียกได้ว่าแทบจะครอบคลุมทั้งภูเขา
นี่คือกองทัพมารเคลื่อนพิภพ กองกำลังหลักของเผ่ามาร!
แม้ว่ารามสูรไร้พักตร์จะทรงพลัง แต่ด้วยจำนวนที่น้อยจนเรียกได้ว่าขาดแคลน ทำให้การจะเรียกใช้มันจะต้องเป็นช่วงเวลาจำเป็นที่จะใช้สังหารศัตรูเท่านั้น แต่นี่อีกฝ่ายถึงขั้นส่งแม้กระทั่งกองทัพเดนตายอย่างมารเคลื่อนพิภพมาด้วยนี่มัน…
“แน่นอนว่ามันเป็นความจริง จะไม่มีใครสามารถหาแกพบ” กู่ฉิงซานมองไปรอบๆ ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะไปนำดินมาได้ แน่จริงก็ลองดูสิ แล้วฉันจะรอดูอยู่ที่นี่”
ใบหน้าของมารตนหนึ่งก็เผยให้เห็นถึงกระตือรือร้นและกล่าว “งั้นก็ดี…เจ้า…รออยู่ที่นี่นะ…”
สิ้นคำกล่าว ใบหน้าที่พึ่งเอ่ยออกมาก็จมลงไปใต้ดิน และหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
“ฉันก็จะไป...เหมือนกัน…”
“ฉันก็จะไป…เหมือนกัน…”
“ฉันก็จะไป…เหมือนกัน…”
“ฉันก็จะไป…เหมือนกัน…”
ใบหน้าคนขนาดใหญ่หายไปจากพื้นดิน พวกมันต่างพากันใช้ ‘ซ่อนเร้น’ อย่างไม่ลังเล
สถานที่ๆ มารพวกนี้จากมา น่าจะเป็นฐานทัพหลักของกองทัพมารที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ ด้วยความเร็วของมารเคลื่อนพิภพ สมควรจะใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งจึงจะกลับมา
มารเคลื่อนพิภพได้จากไปแล้ว กู่ฉิงซานก็เริ่มเคลื่อนไหว เขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เพียงแค่คำกล่าวไร้สาระ กองทัพมารเคลื่อนพิภพทั้งหมดก็ถึงกับเคลื่อนไหว การเคลื่อนทัพขนาดใหญ่เช่นนี้ เกรงว่าเพียงแค่ครึ่งทางพวกกองทัพมารก็คงจะรู้ตัว และมีโอกาสเป็นไปได้สูงที่พวกมันจะถูกสั่งให้กลับมาประจำการที่แนวหน้าอีกครั้ง
ถ้าพวกมันกลับมาก่อนที่เขาจะจากไป ทุกอย่างก็เป็นอันจบ
กู่ฉิงซานกำลังเตรียมที่จะหลบหนีไป แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากจุดที่ไกลออกไป
“สหายตัวน้อย ขอบคุณสำหรับการขับไล่การปิดล้อม แต่ขออนุญาตถามหน่อยจะได้ไหม สหายตัวน้อยต้องการให้ฉันเรียกว่าอะไร?”
กู่ฉิงซานหันกลับมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะพบชายชราที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มกำลังจับจ้องมายังเขา
กู่ฉิงซานยกธนูกองทัพขึ้นและกล่าว “ฉันเรียกว่ากู่ฉิงซาน ทหารแนวหน้าจากกองพันทหารม้า แล้วคุณล่ะ? ไม่ทราบว่าเป็นใคร มีบัตรยืนยันตัวตนไหม?”
ชายชราโยนบัตรยืนยันตัวตนออกไป กู่ฉิงซานคว้ารับมัน ก่อนจะถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปบนบัตรยืนยันตัวตนในมือ
ทันใดนั้นบัตรยืนยันตัวตนก็สว่างวาบ เปลวไฟลุกโชนขึ้นจากบัตร ก่อนจะร้อยเรียงออกมาเป็นทิวแถว ภายในประกอบด้วยคำไม่กี่คำ
“หัวหน้านายพลกงซุนซี”
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม
หัวหน้านายพล พันธมิตรผู้ฝึกยุทธแห่งมนุษยชาติ อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายเฉิงเต๋า ปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่ กงซุนซี!
เป็นเขาไปได้อย่างไร!
เห็นได้ชัดว่ากู่ฉิงซานพึ่งออกมาจากค่ายทหารได้ไม่นาน และอยู่ห่างไกลจากสถานที่ๆ ชายคนนี้ถูกรุมล้อม แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
กงซุนซีน่าจะกำลังจะตายในเร็วๆ นี้ แล้วจะบังเอิญมาพบกับฉันในเวลานี้ได้อย่างไร เขาไม่ได้ถูกพวกมารรุมล้อมหรอกหรือ?
หัวใจของกู่ฉิงซานปรากฏแสงสว่างวาบ ลางสังหรณ์ร้ายค่อยๆ ปกคลุมข้างในจิตใจ
เขาโยนบัตรยืนยันตัวตนออกตัวเองออกไป และปล่อยให้อีกฝ่ายตรวจสอบ
หลังแลกกันยืนยันตัวตน ทั้งสองฝ่ายรู้สึกโล่งใจลงเล็กน้อย
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะถามออกไป “ที่แท้ก็นายพลกงซุน ไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว?”
กงซุนซีถอนหายใจ ก่อนจะหยิบดิสก์ค่ายกลแผ่นเล็กๆ ขึ้นมา และกดสองมือลงพร้อมตะโกน “ค่ายกลซ่อนเร้น จงเปิด!”
กู่ฉิงซานสัมผัสได้ว่าเบื้องหน้าของเขาแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน ทิวทัศน์ทั้งหมดจางหายไปในพริบตา เมื่อวิสัยทัศน์กลับมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ด้านหน้าวิหารเต๋า
ภายนอกวิหารเต๋า สี่ทิศทาง ออก ใต้ ตก และเหนือ ล้วนว่างเปล่า ไม่อาจมองเห็นได้ทั้งในทางตรงและระยะไกล
ที่แท้ในภูเขาลูกนี้ ก็เป็นที่ซ่อนของวิหารเต๋า!
สามารถจัดตั้งค่ายกลที่ไกลไปจนถึงเส้นขอบฟ้าได้ ค่ายกลน่าหวาดหวั่นขนาดนี้ เป็นที่ชัดแจ้งแล้วว่าคนๆ นี้คือกงซุนซี!
กู่ฉิงซานเดินเข้าไปในวิหารเต๋ากับกงซุนซี แต่กลับพบเพียงคนๆ หนึ่งในชุดคลุมสีขาวราวหิมะ สวมใส่เกราะทองคำ กำลังนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งอย่างเงียบๆ
เกราะที่คนๆ นี้สวมใส่ไม่ได้ใหญ่โตจนดูเทอะทะ แต่มันบางเบาแลดูละเอียดอ่อนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอันงดงามของเธอสะท้อนออกมา
เธอโค้งศีรษะลงเล็กน้อยเมื่อกงซุนซีเดินเข้ามา และเมื่อเธอพบว่าอีกคนที่เข้ามาด้วยมีระดับวรยุทธไม่ถึงขอบเขตก่อตั้ง เธอก็ก้มหัวลงอีกครั้ง
ในตอนที่เธอเงยหน้าขึ้น กู่ฉิงซานเห็นว่าบนใบหน้าของเธอสวมหน้ากากเงิน บดบังใบหน้าของเธออย่างสมบูรณ์
“สหายตัวน้อยฉิงซาน ต้องขอบใจคุณจริงๆ ที่ขับไล่กองทัพมารเคลื่อนพิภพไป มิฉะนั้นพวกเราก็คงจะติดแหง่กอยู่ที่นี่เป็นแน่”
“เขาน่ะเหรอ? เป็นคนขับไล่กองทัพมารเคลื่อนพิภพ?”เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูเป็นผู้ดีดังตอบโต้ออกมา
น้ำเสียงของหญิงสาวในชุดเกราะทองคำดูจะประหลาดใจ ทว่าภายใต้หน้ากากเงินจึงไม่อาจเห็นสีหน้าของเธอได้
“มันเป็นเรื่องจริง” กงซุนซีกล่าว “มารเคลื่อนพิภพเป็นมารที่สามารถปลดผนึกธาตุดินจากธาตุทั้งห้าได้ ดังนั้นมันจึงมีความสามารถในการควบคุมดิน และมีอิทธิพลอย่างมากต่อค่ายกลของฉัน แต่ตอนนี้พวกมันถูกเขาหลอกจนเคลื่อนทัพออกไปหมดแล้ว”
“หลอก?”
หญิงสาวเกราะทองดูจะสับสนยิ่งกว่าเดิม
กงซุนซีจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แก่เธอ
หญิงสาวเกราะทองมองกู่ฉิงซานและเอ่ยถาม “คุณรู้จุดอ่อนของเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ได้อย่างไร?”
กู่ฉิงซานคิดคำตอบไว้ในใจอยู่ก่อนแล้ว เขาจึงตอบกลับอย่างเยือกเย็น “ในกองพันทหารม้าแนวหน้า ทุกๆ วันต้องต่อสู้กับเผ่ามารทุกชนิด ฉันชอบที่จะศึกษาลักษณะของพวกมัน ดังนั้นเลยพอจะรู้เรื่องพวกนี้มาบ้างเล็กๆ น้อยๆ ”
“กองพันทหารม้า? นั่นไม่น่าเป็นไปได้ แต่ถ้าที่พูดมาเป็นความจริง…” หญิงสาวเกราะทองงึมงำ “เท่าที่ฉันรู้มา กองพันทหารม้าแนวหน้าถูกทำลายลงแล้วโดยกองทัพหลักของเผ่ามาร มันเกือบที่จะถูกกวาดออกไปโดยสมบูรณ์ และคุณอาจจะเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต”
วินาทีนั้นกู่ฉิงซานก็แสร้งเผยให้เห็นถึงความโกรธและความโศกเศร้าออกมา…ในเวลาเหมาะเจาะ!
ประกายแสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาของกงซุนซี เขาเอ่ยถาม “แล้วคุณรู้อะไรเกี่ยวกับพวกมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ บ้างไหม?”
ในปัจจุบันนี้ นี่เป็นช่วงต้นของการเผชิญหน้าระหว่างเผ่ามารและมนุษยชาติ เป็นช่วงเวลาที่ยังไม่สามารถเข้าใจลักษณะของเผ่ามารได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นจึงเกิดการสูญเสียไปเป็นจำนวนมาก
ทหารหลายกองทัพถูกกวาดทำลายลง แม้กระทั่งร่องรอยของข่าวสารก็ยังไม่ถูกส่งกลับมา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจควานหาลักษณะ นิสัย และจุดอ่อนลึกล้ำของเผ่ามารได้
มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากในสงคราม หากมีทหารจากกองพันทหารม้าที่ยังรอดชีวิตจากค่ายแนวหน้า ที่สามารถบ่งชี้ลักษณะต่างๆ ของเผ่ามารได้
“ก็พอจะรู้อยู่บ้าง” กู่ฉิงซานกล่าวอย่างมั่นใจ
พวกเขาทั้งสองคนนี้ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังวิญญาณที่ท่วมท้นราวกับทะเลอันมืดมิด กู่ฉิงซานไม่อาจแน่ใจได้ว่าพวกเขาจะปฏิบัติดีต่อตนหรือไม่ ดังนั้นจึงแสดงให้เห็นถึงประโยชน์ในการดำรงอยู่ของเขา
แน่นอน พอได้ยินดังนั้น กงซุนซีและหญิงสาวเกราะทองก็หันมามองหน้ากันและกัน ก่อนจะพยักหน้าออกมาในเชิงพึงพอใจ
.....................................


ตอนที่ 41 ถูกส่งกลับโดยไม่คาดคิด
กู่ฉิงซานกำลังหันไปมองสภาพแวดล้อมโดยรอบ แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เส้นแสงหิ่งห้อยของระบบก็ปรากฏขึ้นมา
“คุณได้อยู่ในต่างโลกเป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ถึงเวลาที่ต้องหวนคืนกลับสู่โลกจริง”
กู่ฉิงซานตะลึง
จากช่วงเวลาที่ได้เข้าสู่ต่างโลก ฉันจำมันได้ดี นี่มันพึ่งผ่านไปได้แค่ครึ่งวันชัดๆ แล้วทำไมถึงบอกว่าฉันอยู่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงล่ะ?
กู่ฉิงซานเกิดคำถามขึ้นในจิตใจ
และระบบก็ให้คำตอบแก่เขาอย่างรวดเร็ว
การที่สูญเสียเวลามากเป็นพิเศษในต่างโลก เกิดจากมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกราก ที่ไม่อาจคาดเดาและไม่สามารถควบคุมได้
“การหวนคืนจะเริ่มต้นขึ้นในเร็วๆ นี้”
ด้วยคำอธิบายนี้ กู่ฉิงซานจึงเข้าใจ
สำหรับเพียงไม่กี่นาทีสั้นๆ ของเขาในมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกราก ทำให้เขาสูญเสียเวลาที่สมควรจะได้ใช้ไปกว่าครึ่งวัน
เขาเบนสายตาจากหน้าต่างสถานะ มองไปยังโลกที่ถูกทำลายอย่างลึกซึ้ง
แสงสว่างวาบเปล่งประกายขึ้น และร่างของกู่ฉิงซานก็หายวับไปจากโลกเทวะ
ณ เมืองหลวงรัฐบาลกลาง
โรงแรมฟรีฮอลิเดย์
ร่างของกู่ฉิงซานปรากฏขึ้นบนหลังคาของโรงแรมอย่างช้าๆ
มันพึ่งผ่านพ้นไปเพียงหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่เขาออกจากห้องประธานาธิบดี และถูกนำมาทิ้งไว้ที่โรงแรมอันมีชื่อเสียงแห่งนี้
กู่ฉิงซานยืนอยู่บนชั้นสูงสุดของโรงแรม สายตาสาดส่องไปยังแสงไฟอันมีชีวิตชีวาในเมืองหลวง
สายลมยามค่ำคืนช่างเงียบสงบ และสถานการณ์ในโลกก็ยังคงมีเสถียรภาพ
เมื่อกลับมาจากโลกที่ถูกทำลาย เขาก็ได้พบกับความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ผู้คนที่นี่ยังคงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และมีความรักต่อโลกใบนี้อย่างสุดหัวใจ
ทว่าช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่ในไม่ช้าก็เร็วโลกใบนี้ก็จะถูกทำลายลงในที่สุด
ครู่หนึ่ง กู่ฉิงซานก็หยิบธนูเย่หยูที่พึ่งได้รับมา ก่อนจะนั่งลงริมขอบด้านบนของหลังคา
เบียร์ขวดหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา มันเป็นสิ่งที่เขาพึ่งซื้อมาเมื่อตอนเย็นนี้ และยังไม่ทันจะได้ดื่มมัน กู่ฉิงซานก็ถูกส่งไปยังโลกของผู้ฝึกยุทธเสียก่อน
กู่ฉิงซานกัดกระชากฝาเบียร์ออกและพ่นมันออกไปอย่างไม่ไยดี
ขวดเบียร์ยังคงเย็น เปอร์เซ็นต์แอลกอฮอล์ของมันต่ำมาก จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้เขาเมา แต่อย่างน้อยมันก็สามารถช่วยให้เขาสดชื่นและผ่อนคลายได้
กู่ฉิงซานจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนจริงๆ หลังจากที่ออกแบบเพลิงนางฟ้า เขาก็ได้ทำการต่อสู้อย่างต่อเนื่องและไม่ได้หยุดพักมาเป็นเวลานาน
กงซุนซี...หนิงเยว่ฉาน...
ในชีวิตก่อนหน้าที่ผ่านมา ทั้งสองถูกพวกเผ่ามารทุ่มอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะสังหารและปกปิดความลับที่พวกเขาค้นพบ
มาตอนนี้พวกเขาก็ยังถูกไล่ล่าเช่นเดิม แต่เนื่องเพราะตัวตนเล็กๆ อย่างกู่ฉิงซานทำให้โชคชะตาของทั้งสองถึงจุดเปลี่ยนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
อย่างไรก็ตาม จุดเปลี่ยนดังกล่าวนี้ สำหรับกู่ฉิงซานแล้วมันมาพร้อมกับอันตรายที่ประมาทเพียงชั่วครู่ตัวเขาคงพินาศ
กู่ฉิงซานจำเป็นจะต้องระมัดระวังอย่างมากในทุกๆ ขั้นตอน
“รางวัลสำหรับภารกิจคือ พลังศักดิ์สิทธิ์ของระบบเทพสงคราม...”
กู่ฉิงซานพึมพำขณะที่ดวงตาของเขาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ
เขายกขวดเบียร์ขึ้นและกระดกลงคอหมดในรวดเดียว
หมดเวลาพักผ่อนแล้ว
สองขาของกู่ฉิงซานที่ห้อยลงมาจากตึกสูงถูกหุบกลับเข้าไป ก่อนที่จะเปลี่ยนมาอยู่ในท่วงท่านั่งสมาธิและเริ่มขับเคลื่อนพลังวิญญาณอย่างเงียบๆ
ปัจจุบันเป็นช่วงเวลา เที่ยงคืน และกู่ฉิงซานจำเป็นต้องใช้เวลาราวสามชั่วยามในการขับเคลื่อนพลังวิญญาณเพื่อขจัดความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย
กู่ฉิงซานจมลงสู่ห้วงสมาธิอย่างรวดเร็ว
ไม่มีแม้แต่คนเดียวสังเกตเห็นว่า ด้านบนสุดของโรงแรมฟรีฮอลิเดย์ มีชายหนุ่มที่โหมฝึกวรยุทธอย่างหนัก เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดอยู่
หลังจากที่ใช้เวลาไปกว่าสามชั่วยาม หรือที่เรียกกันว่าหกชั่วโมง ในที่สุดพละกำลังของกู่ฉิงซานก็กลับมาฟื้นตัวโดยสมบูรณ์
เขาเปิดเปลือกตาขึ้นและผ่อนลมหายใจที่คล้ายเมฆสีขาวออกมา
เมฆสีขาวลอยขึ้นไปบนฟ้ากว่าหกถึงเจ็ดจั่ง ก่อนที่จะค่อยๆ สลายไปอย่างช้าๆ
“นี่มันยอดเยี่ยมมาก พลังวิญญาณกลับมาอยู่ในสภาพดีขึ้นแล้ว ตอนนี้ฉันก็จะได้ลองทะลวงด่านต่อไปเสียที”
ระหว่างกล่าว กู่ฉิงซานก็หยิบหนังสือเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารขึ้นมา พร้อมกับเรียกหน้าต่างระบบเทพสงคราม ก่อนจะทำการเลือกอย่างรวดเร็ว
“เรียนรู้เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารขั้นหก...หลิงชู ต้องการสามแต้มพลังวิญญาณ ต้องการเรียนรู้หรือไม่”
“ต้องการ”
“เริ่มกระบวนการเรียนรู้ ใช้งานสามแต้มพลังวิญญาณ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน : ยี่สิบเจ็บส่วนเจ็ด”
กระแสอันอบอุ่นถูกส่งผ่านหนังสือเล่มเล็กๆไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของกู่ฉิงซาน ไล่ไปตามกระดูกและแขนขา จนในที่สุดก็ไปรวมตัวเข้ากับทะเลแห่งความรู้ของเขา
เกิดความกระจ่างแจ้งขึ้นในจิตใจของกู่ฉิงซาน
โดยสัญชาตญาณ เขาสามารถรับรู้ถึงวิธีที่จะทะลวงด่านต่อไป
“พลังวิญญาณทั้งหมดยังขาดไปอีกเล็กน้อย...”
กู่ฉิงซานสัมผัสถึงตันเถียนที่อยู่ภายใน และพิจารณาพลังวิญญาณของเขา
หากพลังวิญญาณไม่เพียงพอ การทะลวงด่านก็อาจจะเกิดความล้มเหลวได้โดยง่าย
หากคุณต้องการเพิ่มจำนวนพลังวิญญาณ คุณสามารถรวบรวมมันได้จากการเสียเหงื่อ และการฝึกฝนวรยุทธอย่างต่อเนื่อง
กู่ฉิงซานขบกรามของเขา
ไม่ดีแน่ เขาไม่สามารถทนรอได้อีก ครั้งต่อไปที่เข้าสู่ต่างโลก ร่างของเขาจะปรากฏตัวขึ้นในโลกเทวะที่ถูกทำลาย หากเขายังไม่แข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด ก็อาจจะตายโดยไม่ทันจะได้รู้ตัวเลยก็เป็นได้
กู่ฉิงซานล้วงลงในถุงสัมภาระ ก่อนจะคว้าถุงใบใหญ่ที่บรรจุเลือดงูขึ้นมาสองถุง จากนั้นก็อ้าปากและเจาะรูถุงหนึ่ง กระดกกลืนเลือดมันลงไปโดยตรง
เลือดงูจะช่วยเสริมสร้างจิตสัมผัสเทวะ และช่วยให้เขาสามารถรวบรวมพลังวิญญาณของเขาได้ในระยะเวลาอันสั้น
กู่ฉิงซานเช็ดมุมปากของเขาสองมือประกอบขวาทับซ้ายและก่อนจะไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
ทั้งร่างของเขาดูราวกับเป็นรูปปั้นหินก็มิปาน จิตใจจมลงสู่ห้วงอันลึกล้ำ
หลังจากนั้นไม่นาน กู่ฉิงซานก็กระอักหมอกเลือดออกมาอย่างฉับพลัน
“ล้มเหลว! อีกแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น น่าเสียดาย...”
กู่ฉิงซานพึมพำออกมาคำสองคำ ก่อนจะรีบสงบสติอารมณ์จะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วและเริ่มการทะลวงด่านอีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กระอักเลือดออกมาอีก
“ฉันไม่เชื่อหรอก...ขออีกครั้ง! นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย”
กู่ฉิงซานกัดฟัน ก่อนจะอ้าปากและเทเลือดงูลงไปอีกถุง
สภาพร่างกายของเขาได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว และในช่วงเวลาอันสั้น ทำให้เขาสามารถทะลวงมันได้อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
สูดหายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า หายใจออก
มีสมาธิเข้าไว้
เริ่มทะลวงอีกครั้ง
ครั้งนี้ ใช้เวลาค่อนข้างนาน
กู่ฉิงซานนั่งอยู่ในท่วงท่าเดิมตลอดทั้งคืน จนกระทั่งแสงของวันใหม่เริ่มทอประกาย น้ำค้างยามรุ่งที่ปกคลุมเสื้อผ้าของเขาเปล่งประกายสะท้อนกับแสงอันสดใส
ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้น
สัมผัสแห่งความสุขปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
กู่ฉิงซานค่อยๆ ประกบมืออย่างนุ่มนวลและตะโกนเสียงแผ่ว “โล่พลังวิญญาณ!”
ทันใดนั้นก็ปรากฏชั้นแสงจางๆ เข้าปกคลุมทั่วทั้งร่างของเขา
นี่คือเทคนิคเต๋าที่กินพลังวิญญาณค่อนข้างมาก และความสามารถในการป้องกันของมันก็อ่อนแอ ไม่ค่อยจะดีนัก อ่อนแอชนิดที่เรียกได้ว่าผิดปกติ
...
ในการต่อสู้จริง ผู้ฝึกยุทธมักไม่เต็มใจที่จะใช้โล่พลังวิญญาณ พวกเขาชอบที่จะสวมใส่เกราะรบแทนมากกว่า หรือไม่ก็ใส่ ‘สมบัติมนตรา’ ที่ช่วยส่งเสริมพลังป้องกัน
อย่างไรก็ตาม ก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่า เทคนิคมนตรานั้นไม่ใช่สิ่งที่ปราณปรับแต่งขั้นหกจะสามารถใช้งานได้
ใช่แล้ว ปราณปรับแต่งขั้นหก...กู่ฉิงซานในที่สุดก็สามารถทะลวงด่านได้สำเร็จแล้ว
เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะบิดขี้เกียจจนได้ยินเสียงกล้ามเนื้อของเขากรีดร้อง
หลังจากฝึกยุทธมาทั้งคืน ในที่สุดก็ทะลวงด่านได้เสียที เรื่องนี้ทำให้กู่ฉิงซานรู้สึกพอใจมาก
เมื่อก้าวขึ้นสู่ปราณปรับแต่งขั้นเจ็ด และทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งได้ ในขณะเดียวกันเขาก็จะสามารถทดลองปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ได้
กู่ฉิงซานกลับลงมาในห้อง และพักผ่อนเล็กน้อย
ในช่วงเวลาเก้านาฬิกาสิบสองนาที
กู่ฉิงซานก็ตื่นขึ้น
เขาเดินไปเปิดม่าน ปล่อยให้แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาภายในตัวห้อง
การจราจรหนาแน่น และเต็มไปด้วยเสียงจอแจของผู้คน
กู่ฉิงซานคิดเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
สิบเก้าวันต่อจากนี้ จะเป็นงานเฉลิมฉลองครบรอบสามร้อยปีของรัฐบาลกลาง ประกอบกับเป็นช่วงเวลาที่มหาวิทยาลัยมีการลงทะเบียนนักศึกษาใหม่
ผู้คนทั่วทั้งเมืองจึงดูคล้ายเร่งรีบ งานแทบล้นมือ
แต่งานล้นมือน่ะมันเรื่องของคนอื่น ไม่เกี่ยวกับเขา แล้วตอนนี้เขาควรจะทำอะไรดี?
ตลอดทั้งเช้ายังเป็นเวลาว่าง มันคงจะไม่มีอะไรดีไปกว่าการหาสถานที่ฝึกยิงธนู
ส่วนช่วงเที่ยงฉันจะต้องไปยังทำเนียบประธานาธิบดี และทานอาหารกลางวันกับเขา
สำหรับช่วงเย็น ฉันก็จะไปมอบของขวัญให้แก่ซูเซี่ยเอ๋อ
พอคิดถึงเรื่องของซูเซี่ยเอ๋อ กู่ฉิงซานก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันขาวๆ
เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาและพิมพ์ข้อความไม่กี่คำลงไป
“ฉันอยู่ในเมืองหลวง”
เมื่อส่งไปปุ๊บ ก็มีดังสวนกลับมาทันที
กู่ฉิงซานยกอุปกรณ์สื่อสารขึ้น กดลงบนปุ่ม และทันใดนั้นเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของซูเซี่ยเอ๋อก็ดังลอดออกมาทันที
“พี่ใหญ่ตัวเหม็น ฉันเห็นนายอยู่ในทีวี แถมยังยืนอยู่ข้างประธานาธิบดีซะด้วย ทำไมถึงไม่ได้บอกอะไรกับฉันเลย?”
“ก็ฉันไม่รู้มาก่อนว่ามันจะลงเอยแบบนั้น”
“ท่านประธานาธิบดีบอกว่าจะให้การสนับสนุนนายจนกว่าจะเรียนจบมหาลัยใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ฉันจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยกั่วฟาง และได้ทุนสนับสนุนจากท่านประธานาธิบดี”
“นี่มันเยี่ยมไปเลย! อันที่จริงฉันแอบเก็บแต้มเครดิต เอาไว้ส่วนหนึ่งกะจะช่วย...”
ซูเซี่ยเอ๋อรู้สึกตัวว่าเธอกำลังพูดเรื่องที่ไม่สมควรออกไป จึงหุบปากลงอย่างรวดเร็ว ทว่าน่าเสียดายที่คำพูดที่หลุดออกมานั้นพอจะจับใจความได้แล้ว
ในหัวใจของกู่ฉิงซานเข้าใจถึงความนัยของคำกล่าวนั้น มุมปากของเขาค่อยๆยกสูงขึ้นจนโค้ง
นี่แหละคือซูเซี่ยเอ๋อ เธอแอบเตรียมการให้เขาอย่างลับๆ แถมยังคำนึงถึงศักดิ์ศรีในฐานะลูกผู้ชายของเขา จึงไม่เอ่ยมันออกมา
เวลานี้ บางทีในหัวใจของเธอคงจะมีความสุขมากเกินไปจนเผลอพลั้งปากออกมา
………………..………………..


ตอนที่ 40 กระแสมิติและห้วงเวลาที่ไหลเชี่ยว
“ตอนนี้มีเพียงวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเรารอดชีวิตไปได้”
กงซุนซีล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระก่อนจะหยิบลูกบอลเหล็กสีดำมืดขึ้น
“คุณยังไม่ได้ถูกราชันมารพบตัว ฉะนั้นรีบไปยังอีกโลกโดยรวดเร็ว หลังจากที่หาค่ายกลขนาดใหญ่ที่ฉันจัดตั้งไว้เจอแล้ว ก็ขอให้วาง ‘ตราแห่งศรัทธา’อันนี้ลงไป”
กู่ฉิงซานลังเล “นายพลกงซุน พลังอำนาจของคุณแข็งแกร่งอย่างที่ฉันเทียบไม่ติด ทำไมคุณถึงไม่ไป…”
พูดยังไม่ทันจบประโยค เสียงของกู่ฉิงซานค่อยๆ จางหายไป
เนื่องเพราะเบื้องหน้าเขา กงซุนซีได้ปลดกระดุมเสื้อออก เผยให้เห็นบาดแผลอันน่าสยดสยอง
เปลวเพลิงสีเขียวเข้มลุกไหม้จากไหล่ลามลงมาถึงหน้าอก และจากเอวลามไปถึงหลัง
มันเป็นแผลลึก ลึกเข้าไปจนถึงขั้วหัวใจ ชนิดที่ว่าหัวใจถูกสะบั้นจนแยกจากกันเป็นสองส่วน
เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้อย่างสงบ บริเวณโดยรอบของมันถูกวางไว้ด้วยรูนเพื่อไม่ให้เปลวไฟลุกลามสร้างความเสียหายเพิ่มเติมได้อีก
เพลิงผลาญเก้าพิภพ ในบรรดาเพลิงมาร นี่นับว่าเป็นเพลิงที่รุนแรงที่สุด
กู่ฉิงซานเหลือบมองไปที่มัน แล้วบังเกิดแค่เพียงความเงียบงันขึ้นในจิตใจ
มันคือไฟที่เป็นต้นเหตุของความแห้งแล้ง ขอแค่เพียงกลุ่มก้อนเล็กๆ ของเปลวไฟนี้ไปตกลงที่ใด มันจะสามารถเปลี่ยนแม่น้ำและลำธารในรัศมีพันลี้ให้กลายเป็นสีชาด!
ทว่าภายในตัวของกงซุนซีที่โดนกระบวนท่านี้เข้าไป กลับยังคงสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ นี่มันนับว่าเป็นปาฏิหาริย์โดยแท้
กงซุนซี “ฉันได้ใช้สิบค่ายกลจองจำเก็บกักพลังชีวิตของตนเองเอาไว้ ดังนั้นฉันจึงยังไม่ตาย แต่บาดแผลที่ราชันมารฝากเอาไว้ด้วยตัวเองนี้ จะทำให้มันสามารถรับรู้ถึงตัวตนของฉันได้ในทุกที่ๆ ฉันจะไป ”
กู่ฉิงซาน “แล้วคุณจะทนได้อีกนานแค่ไหน?”
กงซุนซี “ครึ่งวัน หลังจากผ่านพ้นไปอีกแค่ครึ่งวัน สิบค่ายกลจองจำของฉันก็จะสูญสลาย แล้วฉันก็จะตายลงในที่สุด”
กู่ฉิงซานมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายและกล่าว “แล้วมีใครบ้างที่จะสามารถช่วยคุณรักษาอาการบาดเจ็บนี้ได้”
กงซุนซียิ้มและกล่าว “บางทีมันอาจจะเป็นไม่ได้ที่จะรักษา เว้นเสียแต่ว่าจะกลับไปยังที่ราบสูงของมนุษยชาติ จากนั้นก็เชิญผู้ที่มีสกิลรักษาอันโดดเด่นในระดับก้าวสู่เทพมาช่วยเหลือ”
กู่ฉิงซานถอนหายใจโล่งอก เขาหันไปมองหนิงเยว่ฉานที่ยังต่อสู้อยู่บนท้องฟ้า ก่อนจะขบฟันแน่นและกล่าว “ตกลง ฉันจะไป”
กงซุนซีดูจะสุขใจยิ่ง เขาวางลูกเหล็กลงบนมือของกู่ฉิงซานและกล่าว “ยังมีพวกเราบางคนอยู่ในโลกเทวะ แต่ราชันมารน่าจะพบตัวพวกเขาแล้ว สันนิษฐานว่าพวกเขาคงเหมือนกับตายไปแล้ว ฉะนั้นคุณไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องนี้ให้มากเกินไปนัก”
ดิสก์ค่ายกลถูกนำออกมา และวางลงบนมือของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานมองมันและเห็นว่าดิสก์ค่ายกลนี้ถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วน แต่ละส่วนมีรูนค่ายกลที่ดูสลับซับซ้อน
กงซุนซีหยิบดิสก์ค่ายกลขึ้นมาแล้วอธิบายการทำงานของแต่ละชิ้นจนครบ “นี่เป็นดิสก์ค่ายกลสารพัดประโยชน์ มันบรรจุไว้ซึ่งค่ายกลทั่วไปหลายชนิดอยู่ภายใน นอกจากนี้ยังสามารถปลดปล่อยเปลวเพลิงได้อีกด้วย .. แต่ก็ปล่อยได้อย่างจำกัดน่ะนะ”
“และนี่คือแผนภาพตำแหน่งที่ตั้ง”
หลังจากอธิบายทุกอย่างแล้ว กงซุนซีก็หยิบกระจกหกเหลี่ยมขึ้นมาปล่อยให้เขาขึ้นไปยืนบนมัน
“ท่ามกลางกระแสของห้วงเวลาและมิติ จงอย่าสนใจสิ่งใด ขอให้เพิกเฉยต่อทุกสิ่ง อย่าทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด หากมีอุบัติเหตุใดเกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นแล้วล่ะก็…แม้กระทั่ง ‘ไตรภาคี’ ก็ไม่อาจช่วยคุณได้”
“ฉันเข้าใจแล้ว” กู่ฉิงซานพยักหน้า
“ถ้างั้นก็…ไป!” กงซุนซีกระแทกฝ่ามือไปทางกู่ฉิงซาน
และพริบตาเดียว ร่างของกู่ฉิงซานก็หายวับไป
ปัง! ปรากฏเสียงหนักทึบ พร้อมกับร่างของหนิงเยว่ฉานที่ถูกรามสูรไร้พักตร์โจมตีจนร่วงลงจากกลางอากาศ ตกกระแทกกับพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมลึก
“ชิ”
หนิงเยว่ฉานส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนจะกระโจนขึ้นมาจากหลุม
“คุณส่งเขาไปยังโลกเทวะอย่างงั้นเหรอ?” เธอเอ่ยถาม
กงซุนซี “ใช่แล้ว ฉันและเธอถูกกักขังไว้ด้วยจิตสัมผัสเทวะของราชันมาร หากพวกเราไปกับเขาด้วย ราชันมารจะต้องไม่ปล่อยให้พวกเราเข้าใกล้ค่ายกลเคลื่อนย้ายอย่างแน่นอน”
“หรือว่า…คุณจะต้องการให้เขาหนีไป?”
กงซุนซีถอนหายใจและกล่าว “ฉันได้บอกความลับแก่เขาไปแล้ว ถ้าหากเขาสามารถมีชีวิตรอดออกไปได้ เขาก็จะเป็นคนถ่ายทอดข้อความของพวกเราออกไปเอง”
หนิงเยว่ฉานยืนอยู่ท่ามกลางสายลม ดวงตาที่เย็นชาของเธอค่อยๆ กลับมาอ่อนโยนลงอย่างช้าๆ
เธอเช็ดเลือดตรงมุมปาก กล่าวเสียงแผ่ว “ดูเหมือนคุณจะเตรียมใจเอาไว้แล้วสินะ…”
มือของเธอวูบไหว พร้อมกับกระบี่ยาวที่ปรากฏขึ้นจากอากาศที่ว่างเปล่า
“ส่วนฉันก็เตรียมใจเอาไว้แล้วเหมือนกัน ถ้าหากสามารถฆ่าเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ได้ ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะไม่เสียใจ!”
กล่าวจบ กระบี่ยาวในมือก็ถูกกุมแน่น ก่อนที่ทั้งคนทั้งกระบี่จะทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง
กู่ฉิงซานรู้สึกราวกับว่าตนได้กลายเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่ ลอยคว้างอยู่ในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
กระแสของเวลาแปรเปลี่ยนจนไม่อาจคาดเดาได้ สัมผัสการรับรู้ถูกยืดขยายออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด และบางครั้งก็รู้สึกว่ามันเหมือนกับหลายวันผ่านพ้นไปแต่จริงๆ แล้วทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น
รอบทิศทางที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดค่อยๆ จางหายไป และถูกแทนที่ด้วยหลุมลึกสีทะมึนอันไร้ก้นบึ้ง
นี่คือชั้นนอกสุดของห้วงมิติ ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยได้ตัดผ่าน มันคือกระแสอันเชี่ยวกรากของมิติและห้วงเวลา
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม
ในตอนที่เขาได้จุติใหม่อีกครั้ง เขาก็ได้สัมผัสกับฉากนี้เช่นกัน ดังนั้นจึงรับรู้ได้ว่ามันน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน
แม้ว่าเขาจะมีประสบการณ์การต่อสู้มามากมาย และเผชิญกับอันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ยังอดหวังไม่ได้ที่จะขอให้การเดินทางในครั้งนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี
“มันคงจะเป็นการที่ที่สุด ถ้าไม่พบเจอสิ่งใดเลย”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างลับๆ
วินาทีต่อมา ทั่วทั้งโลกก็สลายหายไปอย่างฉับพลัน กู่ฉิงซานทะลวงเข้าไปในห้วงมิติและเวลาอันเชี่ยวกราก
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ปัจจุบันกู่ฉิงซานรู้สึกราวกับว่ามีกระแสธารเชี่ยวกรากม้วนอยู่รอบตัวเขา วิสัยทัศน์มืดบอด ร่างของเขาถูกส่งข้ามห้วงอดีต ปัจจุบัน และอนาคตด้วยความเร็วที่ไม่อาจจินตนาการได้ดูเหมือนเขาจะได้เข้ามาสู่ชั้นกลางแล้ว
เบื้องหน้าของกู่ฉิงซานปรากฏดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ก่อนที่เขาจะถูกผลักดันให้เข้าสู่ฉากนี้อย่างแรง
และภาพต่อมาที่พบก็คือ เสายักษ์สีบรอนซ์ที่ยาวเสียดฟ้า ราวกับว่ามันได้เชื่อมต่อสวรรค์และโลก ถูกตั้งทิ้งไว้อยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง
ตรงกลางเสายักษ์ ปรากฏร่างที่ถูกตอกยึดไว้อย่างแน่นหนาด้วยตะปูห้าดอก
ร่างดังกล่าวอยู่ในสภาพห้อยหัว ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยชุดเกราะสีหมึกกว่าสิบชั้น
ถึงกระนั้น เมื่อเทียบกับเสายักษ์สีบรอนซ์แล้ว ร่างของเขาก็เป็นแค่เพียงมดตัวน้อยๆ
ใต้เสายักษ์สีบรอนซ์ เต็มไปด้วยโครงกระดูกสีดำนับไม่ถ้วน พวกมันเดินวนไปมา ดูเหมือนว่าจะพยายามที่จะปีนป่ายขึ้นไป
โครงกระดูกกองรวมกันและเริ่มซ้อนทับกันเป็นชั้นกองพะเนินสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะสัมผัสกับร่างที่ถูกตรึงเอาไว้อยู่แล้ว
กู่ฉิงซานปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า แต่ยังคงบินผ่านมิติและห้วงเวลาอันแปลกประหลาดนี้ต่อไป ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“ช่วยฉันด้วย”
ทันใดนั้นเอง เสียงๆ หนึ่งก็ดังก้องขึ้นในจิตใจของเขา
กู่ฉิงซานกัดฟันแน่นและยังคงบินไปเบื้องหน้าโดยไม่คิดเหลียวหลัง
เวลานี้เขาจะหยุดไม่ได้ การเคลื่อนไหวแค่เพียงเล็กน้อย อาจจะส่งผลกระทบต่อชั้นพลังแปลกๆ ที่กำลังห่อหุ้มรอบตัวเขาอยู่ในตอนนี้
ชั้นพลังนี้กำลังชักนำกู่ฉิงซานเข้าไปสู่โลกเทวะ หากเกิดความผิดปกติขึ้น ผลที่ตามมาก็ไม่อาจคาดเดาได้
มีความเป็นไปได้ว่าเข้าจะหลุดไปอยู่ในโลกที่ไม่รู้จัก หรืออาจจะถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ในพริบตาเดียว แต่สิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือ เขาจะติดอยู่ในโลกใบนี้ และไม่อาจหนีออกไปได้อีกเลย
“ถ้าคุณช่วยฉัน ฉันจะมอบชีวิตนิรันดร์ไม่มีวันดับสูญให้แก่คุณ”
เสียงนั้นยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ทว่าแม้จะตกอยู่ในสภาพดังกล่าว แต่น้ำเสียงก็ยังเจือไว้ซึ่งความภาคภูมิเล็กน้อย
กู่ฉิงซานเพิกเฉยต่อมันโดยสิ้นเชิง และในที่สุดมันก็จางหายไปพร้อมกับเขาที่ทะลวงเข้าสู่มิติและห้วงเวลาอันมืดมิดอีกชั้นหนึ่ง
ไม่นานนัก
ร่างบนเสายักษ์สีบรอนซ์ก็เริ่มขยับตัว อ้าปากปล่อยลมหายไปเฮือกหนึ่ง
ลมหายใจนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีเขียวเข้ม และพริบตาเดียวโครงกระดูกสีดำที่อยู่เบื้องล่างทั้งหมดก็พลันถูกเผาจนเกลี้ยง
“บ้าจริง อุส่าห์มีชีวิตอยู่ได้ตั้งสองร้อยล้านปี แต่ดันปล่อยให้เขาหนีไปซะได้”
ร่างนั้นพยายามดิ้นรนต่อสู้อย่างหนัก แต่ตะปูทั้งห้าที่ตอกตรึงร่างกายของเขาไว้กลับไม่แม้แต่จะสั่นไหว
หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายที่ดิ้นรนก็เริ่มเหนื่อยล้า ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
ภายใต้พื้นดินเหนียวเบื้องล่างเสายักษ์สีบรอนซ์ โครงกระดูกสีดำค่อยๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่นาน ฝูงโครงกระดูกก็กลับมาเต็มพื้นที่ พวกมันเงยหน้าขึ้นมองร่างที่ถูกตอกตรึงกับเสาและเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ
กู่ฉิงซานยังคงมุ่งหน้าบินต่อไปท่ามกลางมิติและห้วงเวลาอันปั่นป่วน และไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน แต่แล้วจู่ๆ วิสัยทัศน์เบื้องหน้าเขาก็เปิดออกอย่างกะทันหัน
กู่ฉิงซานกระโจนเข้าไป วินาทีนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงสายลมเย็นที่พัดผ่าน ชั้นพลังอันท่วมท้นที่ห่อหุ้มร่างกายค่อยๆ เบาบางลงเรื่อยๆ เผยให้เห็นถึงรูปทรงของมันในอากาศ
มันคือบอลสีขาวน้ำนม กู่ฉิงซานอยู่ภายในนั้น ตัวเขาดูราวกับถูกห่อหุ้มด้วยชั้นฟองสบู่ก้อนโต กำลังล่องลอยอยู่รอบๆ
ด้านนอกบอล เต็มไปด้วยชั้นหมอกปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นดินและท้องฟ้า
หมอกพวกนี้มันแปลกประหลาดมาก เห็นได้ชัดว่ามันอัดแน่นไปด้วยสีดำทะมึน แต่กลับโปร่งใส ทำให้เขาสามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบที่อยู่ห่างไกลได้อย่างชัดเจน
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ มองไปไกลจนสุดสายตาจะมองเห็น
สุดสายตาของเขาเต็มไปด้วยพื้นที่อันไร้ที่สิ้นสุดที่เผ่ามารครอบครอง ส่งผลให้ฉากนี้แลดูคล้ายจุดสิ้นสุดของโลก
ในระยะที่ไกลออกไป กู่ฉิงซานเห็น เท้าของรามสูรไร้พักตร์ที่ร่างของมันอยู่ลึกขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือเมฆ กำลังต่อสู้อยู่กับเผ่ามารอีกตัวหนึ่งที่ปลดปล่อยกลิ่นอายเย็นเยียบออกมาจากทั่วร่าง
เขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลกที่ถูกทำลายเรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนพวกมารก็ได้เข้ายึดครองสถานที่แห่งนี้แล้วเช่นกัน!
........................................


ตอนที่ 43 ความโลภ
กู่ฉิงซานมองไปรอบๆ ดูโครงสร้างของหอธนู
มียี่สิบช่องเป็นทางยาวถูกจัดแบ่งเรียงรายเอาไว้อย่างสมบูรณ์ และบางช่องก็มีคนยืนอยู่ ดูเหมือนพวกเขากำลังฝึกเล็งธนู
ขณะที่บางคนยืนอยู่ข้างๆ โค้ช คอยรับฟังคำแนะนำ และทำท่วงท่าให้ถูกต้อง
พนักงานสังเกตเห็นสายตาของเขาที่จ้องมองไปโดยรอบ จึงเอ่ยถามว่า “ท่านต้องการรับคำปรึกษาหรือไม่ ทางเรามีโค้ชที่เป็นมืออาชีพมากมาย...”
“ไม่ล่ะ”
“ถ้าเช่นนั้นท่านจะใช้ธนูของท่าน หรือของพวกเราดี?”
“ฉันจะใช้ธนูของตัวเอง”
กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าธนูที่สะพายไว้ข้างหลังและหยิบธนูเย่หยูออกมา
“ขอฉันลองดูหน่อย”
“เชิญครับ”
เขาไม่กล้าถึงขั้นใช้พลังวิญญาณแม้เพียงเล็กน้อย เพียงแค่แนบลูกศรลงกับคันธนูและยิงมันออกไป
‘ตูม!’
เป้าธนูทรงกลมที่อยู่ห่างออกไปกว่าห้าสิบเมตรถูกยิงทะลุจนแยกออกจากกัน พร้อมกับรูเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนผนังเบื้องหลังของเป้า
ทั้งหอธนูพลันตกอยู่ในความเงียบ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ระเบิดเหรอ?”
“ไม่หรอก มันดูเหมือนว่าจะเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นกับเป้าธนูมากกว่า”
เกือบทุกสายตาจ้องมองไปยังผู้มาใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักและกระซิบกระซาบ
ทว่าพวกเขาทุกคนล้วนเป็นชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียง นั่นทำให้แม้ว่าจะเกิดการอุบัติเหตุขึ้นอย่างฉับพลัน ทั้งหมดก็ไม่ได้เกิดความหวาดกลัวขึ้น
สองพนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆ กู่ฉิงซานเผยสีหน้าโง่งม
“ฮ่าฮ่า ขอโทษที ฉันว่า ฉันใช้ธนูของทางคลับจะดีกว่า” กู่ฉิงซานรีบกล่าว
นี่เป็นถึงใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ แน่นอนว่าย่อมแตกต่างจากคนปกติทั่วไป พนักงานคนหนึ่งโน้มตัวลงและกล่าวชักชวนเขา “ฝีมือธนูสมบูรณ์แบบมากครับท่าน ถ้าเช่นนั้นโปรดบอกความต้องการของท่านมาว่าจะใช้ธนูแบบเดียวกันกับผู้ใช้คนอื่นๆ หรือแบบพิเศษดี? ตัวผมขออนุญาตแนะนำว่าธนูแบบพิเศษก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ดีทีเดียว”
“ธนูแบบพิเศษก็แล้วกัน” กู่ฉิงซานคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ย
พนักงานกล่าว “เช่นนั้น ค่าเช่าแรกเข้า ธนูสาธารณะมีค่าใช้จ่ายแปดร้อยแต้มเครดิต ส่วนธนูแบบพิเศษจะมีค่าใช้จ่ายเป็นรายชั่วโมง ชั่วโมงละหนึ่งพันแต้มเครดิต”
“...ตกลง”
พอพนักงานสองคนถอยฉากออกไป กู่ฉิงซานก็ผ่อนคลายลง
ธนูเย่หยูนั้นทรงพลังเกินไป แล้วด้วยพลังวิญญาณของมันทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้โดยอัตโนมัติ นอกจากนี้ยังช่วยลบล้างกลิ่นอายทั้งหมดของผู้ใช้อีกด้วย
ในกรณีนี้ กู่ฉิงซานได้ทดลองใช้มันเพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจ อันที่จริงเขาใช้ออกด้วยพลังไม่ถึงสามส่วนด้วยซ้ำ
ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นยิงทะลุเป้าธนู และตกเป็นเป้าสายตาซะนี่
หลังจากเก็บธนูเย่หยู กู่ฉิงซานก็เลือกช่องยิงฝึกยิงธนูที่อยู่ไกลออกไป และเฝ้ารอให้พนักงานจัดเตรียมของ
ไม่นานนัก พนักงานก็กลับมาพร้อมกับคันธนูสามอัน
“โปรดทดสอบดู”
กู่ฉิงซานใช้มือคว้าลงบนธนู ก่อนที่จะลูบไล้ไปทีละอัน และเลือกอันที่หนักที่สุดขึ้นมา
“ฉันเอาอันนี้แหละ” เขาชี้นิ้วลง
“ทราบแล้ว หวังว่าท่านจะใช้งานมันอย่างมีความสุข” พนักงานกล่าวอย่างสุภาพ ขณะเดียวกันก็ค่อยๆถอยฉากออกไป
ดีล่ะ ทีนี้ก็จะได้เริ่มฝึกฝนเสียที
สิ่งเดียวที่ต้องให้ความสนใจในเวลานี้คือความแข็งแกร่ง!
กู่ฉิงซานหยิบลูกศรที่ใช้ฝึกฝนขึ้นมา การที่จะดึงสายด้วยพลังเพียง หนึ่งในสิบส่วนและผละมือออกจากมัน
เสร็จกัน!
ทันทีที่ศรบินออกไป กู่ฉิงซานก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
ระหว่างที่แผลงศร เขาเผลอใช้ออกด้วยระบำผันผวนโดยไม่รู้ตัว ลูกศรเลื้อยไปในอากาศ ก่อนจะโค้งไปทางประตู
ทว่ามันกลับไม่ได้พุ่งออกไป
ลูกศรบิดเป็นเกลียวกลางอากาศ ก่อนจะโค้งเป็นคลื่นที่ดูประหลาดตา และปักลงบนเป้าธนูอย่างแม่นยำ
เสียงกรีดร้องดังขึ้น
“ดูศรของชายคนนั้นสิ! มันสามารถโค้งเปลี่ยนทิศทางได้!” นักศึกษาสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างสนามตะโกนเสียงดัง
“นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก”
“ตาเธอฝาดแล้ว เธอคงจะมองผิดไป”
สีหน้าของหลายคนเต็มไปด้วยคำถาม
ช่วงเวลานั้น เป็นช่วงที่ทุกคนกำลังมุ่งความสนใจไปกับการฝึกฝน เลยไม่มีใครพบเห็นฉากนี้
กู่ฉิงซานเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก
ถ้าหากคุณไม่ต้องการดึงดูดความสนใจ คุณก็ไม่สมควรเผยฝีมือออกมาให้มากเกินความจำเป็น
เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และหยิบลูกศรขึ้นมา ก่อนจะเล็งมันอย่างจริงจัง และแผลงออกไป
คราวนี้ทุกคนในช่องยิงธนูช่องอื่นๆ ต่างพากันหยุดเคลื่อนไหว และหันหน้ามามองเขา
มือของกู่ฉิงซานผละจากสาย และลูกศรก็บินออกไป
ศรดอกนี้ดูธรรมดายิ่ง ทำให้ผู้คนในฉากที่กำลังเฝ้ามองรู้สึกผิดหวัง
กู่ฉิงซานรู้สึกโล่งใจลงเล็กน้อย และยังคงดึงสายธนูและยิงมันต่อไป
ในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา กู่ฉิงซานยิงศรจนหมดไปสองตะกร้า ก็ยังไม่เกิดความผิดปกติใดๆ
และเป็นไปตามธรรมชาติ ผู้คนค่อยๆ ถอนสายตากลับ
นักศึกษาสาวคนนั้นกล่าวเสียงอ่อน “หรือว่าฉันจะตาฝาดไป?”
เธอยังคงจับตามองกู่ฉิงซานอยู่อีกครู่หนึ่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับยังคงรักษาท่วงท่าเดิมอยู่ตลอดเวลา และศรทุกดอกที่ยิงออกไปก็เป็นเพียงศรธรรมดา เธอจึงหมดความสนใจไป แต่ก็ยังไม่วายก่นด่ากู่ฉิงซานอีกเล็กน้อย
กู่ฉิงซานถอนหายใจโล่งอก แอบงึมงำว่าโชคดีจริงๆ อย่างลับๆ
เขาวางธนูฝึกซ้อมลง การจะลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงหยิบธนูเย่หยูขึ้นมา
ธนูสาธารณะที่ใช้ในการฝึกซ้อมมันธรรมดาเกินไป กู่ฉิงซานจึงไม่สนใจที่จะใช้มันฝึกฝนมากนัก
มันคงจะดีกว่าหากเขาใช้ธนูเย่หยู ดังนั้นไม่เพียงแต่มันจะช่วยฝึกฝนเทคนิค แต่มันยังทำให้ตัวเขาสามารถเข้าใจถึงตัวธนูเย่หยูได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นอีกด้วย
สิ่งสำคัญในตอนนี้คือห้ามใช้ออกด้วยพลังวิญญาณ และต้องประคับประคองพลังเข้าไว้
ภาพในอดีตเมื่อครู่ปรากฏสู่สายตาของทุกคนแล้ว ดังนั้นการฝึกฝนของเขาจึงไม่ดึงดูดสายตาผู้ใดอีก
กู่ฉิงซานหยิบธนูเย่หยูขึ้นมา เขายืนอยู่ตรงกลางเส้นบนช่องยิงธนู ก่อนจะยกธนูขึ้นและยิงออกไป
ฝึกฝนอยู่เช่นนี้ทั้งชั่วโมง
ร่างของกู่ฉิงซานชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทว่าเขาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับธนูเย่หยูขึ้นไปอีกหนึ่งส่วน
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใช้สกิลใดๆ แต่การฝึกฝนนี้ช่วยให้เขาสามารถสะสมเทคนิคการยิงธนูเพิ่มขึ้น และช่วยให้เขาเรียกเหงื่อออกมาได้มากเป็นพิเศษ
กู่ฉิงซานฝึกซ้อมจนลืมสังเกตรอบตัว เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังมีใครบางคนจ้องมองเขาอยู่ จากนั้นสายตาของอีกฝ่ายก็ค่อยๆเพ่งความสนใจไปยังธนูเย่หยู
“สวัสดี”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหลัง
กู่ฉิงซานเหลียวกลับไปมอง เขาก็พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ในช่องยิงธนูข้างๆ สายตาของอีกฝ่ายจ้องมองเขาอย่างจริงจัง
“มีอะไรเหรอ” กู่ฉิงซานลดธนูลงและเอ่ยปากถาม
“ธนูของคุณ ขายรึเปล่า?”
“ขอโทษนะ มันไม่ได้มีไว้ขาย” กู่ฉิงซานกล่าว
ชายคนนั้นมองลงไปยังธนูเย่หยู และตะโกน “เสนอราคามา สำหรับฮุ่ยเฉาของพวกเรา เรื่องเงินน่ะไม่ใช่ปัญหา”
“ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะขายมัน” กู่ฉิงซานเอ่ยซ้ำ
ผู้ชายคนนั้นส่ายหัว และหันไปทางช่องยิงธนูช่องอื่น
เขาเดินเข้าไปในกลุ่มวัยรุ่นและกระซิบกล่าวคำพูดของกู่ฉิงซานกับคนคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า
คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าได้ยิน จึงเอ่ยพูดบางอย่างด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นไม่นาน ฝูงชนทั้งหมดก็เดินมาถึงช่องยิงธนูของกู่ฉิงซาน
ทว่ากู่ฉิงซานก็ยังทำเป็นไม่สนใจและหยิบลูกศรขึ้นแนบกับคันธนูและยิงมันออกไป
“ธนูของนายดูดีมาก”
คนที่ดูเป็นหัวหน้าจับจ้องไปยังธนูเย่หยู ประกายความโลภวาบผ่านเข้ามาในดวงตาของเขา
“ก็มันเป็นของดี” กู่ฉิงซานกล่าว
“ฉันต้องการซื้อธนูของนาย” ชายคนนั้นเอ่ยต่อ
“ไม่ขาย” กู่ฉิงซานกล่าว
“ไม่เอาหน่า ขายมันให้ฉัน แล้วฉันจะยอมให้นายมาอยู่กับกลุ่มของฉัน”
“ไม่ขายโว้ย”
ชายคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “ถ้าอย่างนั้นเรามาเดิมพันกันไหม เอาเป็นซักหนึ่งแสนแต้มเครดิตเป็นอย่างไร?”
กีฬายิงธนูเหมาะสมเป็นอย่างยิ่งสำหรับการเล่นเกมและการเก็งกำไร มันไม่ใช่เพียงแต่ชนชั้นสูงที่สนใจ แต่พลเมืองที่ร่ำรวยก็ยังสนใจมันอีกด้วย พวกเขามักจะใช้มันในการเดิมพันเพื่อความสนุกสนาน
กู่ฉิงซานที่เดิมกระเป๋าแห้งอยู่แล้ว และกำลังหาวิธีทำเงินก็พลันชะงักไป ก่อนจะกล่าว “ก็ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข”
“โอ้ว นายนี่มันใจถึงไม่เลวเลย ถึงกับกล้าที่จะยื่นเงื่อนไขกับฮุ่ยเฉา!” ชายหนุ่มคนที่เข้ามาคุยกับกู่ฉิงซานก่อนหน้านี้ตะโกนออกมา
“อย่าเอ็ดไป ปล่อยให้เขาว่าเงื่อนไขออกมาเสียก่อน”
มือซ้ายของฮุ่ยเฉายกขึ้นมาขวางคนที่ตะโกน และบิดคอจนเกิดเสียง ‘แกร่ก’ ขึ้นเบาๆ
เมื่อใดก็ตามที่ปลากำลังจะกินเบ็ด เขามักจะเผลอบิดคอโดยไม่รู้ตัว เพื่อปกปิดอารมณ์และความรู้สึกของเขา
นอกจากนี้ ฮุ่ยเฉานั้นยังมีอีกความลับซ่อนอยู่ นั่นคือตัวเขาเป็นเทียนซวน ซึ่งมันจะทำให้เขาสามารถมองเห็นถึงปรากฏการณ์แปลกๆ จากสิ่งของได้ และไม่มีใครรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้
ในธนูนั่น เขาได้พบเจอกับผู้คนหนึ่งที่สวมชุดคลุมโบราณ กำลังใช้มันฝึกยิงธนูอยู่
เป็นผู้หญิงที่งดงามจนเกินบรรยาย
และนอกจากนี้เขายังได้รู้มาอีกว่าธนูคันนี้เป็นธนูที่มีชื่อเสียง!
ไม่เพียงเท่านั้น ฮุ่ยเฉายังคลั่งไคล้ในธนูเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สิบปีที่ผ่านมาเขาประสบความสำเร็จมากมายบนถนนสายนี้ และเขาก็สามารถมองเห็นความลับของธนูคันนี้ได้อีกด้วย!
มันเป็นธนูที่มีเอกลักษณ์และทรงพลังเช่นเดียวกันกับเจ้าของ
สำหรับเรื่องนี้ ตราบใดที่อีกฝ่ายให้คำมั่นว่าจะเดิมพันกับเขา ฮุ่ยเฉาก็มั่นใจว่าตนเองจะชนะ
มันไม่มีอะไรมาก ก็แค่การยั่วยุเล็กๆ น้อยๆ แต่ผลลัพธ์คืออีกฝ่ายกลับตกลงอย่างไม่คาดคิด
“เชิญระบุเงื่อนไขของนายมา” ฮุ่ยเฉากล่าว
“เงื่อนไขมันก็ง่ายๆ” กู่ฉิงซานกล่าว “หนึ่งแสนแต้มเครดิตวางเอาไว้ที่นี่ หากฉันชนะ เงินนั่นเป็นของฉัน ถ้านายชนะ เอาธนูเล่มนี้ไป”
………………..………………..


ตอนที่ 38 การต่อสู้แห่งโชคชะตา
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ ส่งผลให้สีหน้าของกู่ฉิงซานแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เขารีบเรียกหน้าต่างระบบเทพสงครามออกมากทันที
ลำแสงสว่างวาบไปทั่วหน้าต่างระบบเทพสงคราม ก่อนที่เส้นแสงหลายบรรทัดพร้อมตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตามมา
“คุณได้ทำลายโซ่ตรวนแห่งโชคชะตาและเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ผู้เล่นกู่ฉิงซาน เข้าสู่ภารกิจแห่งโชคชะตา”
“คำอธิบายภารกิจ : กงซุนซีและหนิงเยว่ฉานเป็นตัวตนที่ร่วงหล่นลงสู่ความตาย เป็นตำนานที่ฝังรากลึกอยู่ในประวัติศาสตร์ หากสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของพวกเขาได้ ทิศทางของประวัติศาสตร์ก็ย่อมจะเปลี่ยนแปลงไป”
“เป้าหมายภารกิจ : ช่วยชีวิตกงซุนซีและหนิงเยว่ฉาน”
“เมื่อบรรลุภารกิจเนื้อเรื่องพิเศษนี้ รางวัลที่คุณจะได้รับก็คือ : พลังศักดิ์สิทธิ์จากระบบเทพสงคราม เอกลักษณ์”
“หากภารกิจล้มเหลว ผู้เล่นจะถูกลบหายออกไป”
อ่านถึงจุดนี้ กู่ฉิงซานก็สูดหายใจเฮือก ทั้งร่างของสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง
“ช่วยชีวิตพวกเขา?” กู่ฉิงซานยิ้มอย่างขมขื่น
“หากภารกิจล้มเหลวจะถูกลบออกไป? นี่มันน่าสนใจดีนี่นา พูดอย่างกับว่าถ้าภารกิจล้มเหลว พวกเผ่ามารจะปูพรมปล่อยให้ฉันเดินจากไปอย่างนั้นแหละ”
กู่ฉิงซานมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
การต่อสู้ระดับรามสูรไร้พักตร์ ด้วยความแข็งแกร่งของกู่ฉิงซานคงไม่อาจสอดมือได้
แม้จะหลบหนีออกไปด้วยตัวคนเดียวมันก็ยังเป็นไปไม่ได้ เมื่อเผ่ามารปรากฏตัวมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆโดยรอบ มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหนีไปคนเดียว
ย้อนกลับไปในช่วงก่อนที่ระบบภารกิจจะทำการประกาศ ต่อให้เขาหลบหนีออกไปตอนนั้น เขาก็ไม่สามารถรักษาชีวิตโดยตัวคนเดียวลำพังได้อยู่ดี
หากกงซุนซีและหนิงเยว่ฉานตาย เขาก็จะถูกลบหายไป
กู่ฉิงซานเหลือบมองไปยังเบื้องหน้าอีกครั้ง
กองทัพมารกำลังพุ่งเข้าปะทะอย่างบ้าคลั่ง พริบตาเดียวพวกมันก็เข้าถึงระยะต่อสู้แล้ว
สถานการณ์ได้มาถึงจุดวิกฤติ
กงซุนซีประกบมือของเขาจนดูราวกับเป็นผีเสื้อ ขณะที่ดิสก์ค่ายกลลอยขึ้นไปในอากาศอย่างฉับพลัน ในปากของเขาตะโกนก้อง “ซานซาง! ภูผากลบฝัง!”
พื้นโลกสั่นไหว ห้ายอดภูผาทะยานขึ้นจากพื้นดิน โถมเข้าล้อมกรอบปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนและมารกระหายเลือดมากมาย และบีบให้พวกมันถอยร่นไปกองรวมกัน
ยอดภูผายังคงสูงขึ้น สูงขึ้นเรื่อยๆ และระหว่างนั้นแรงบีบของมันก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนมากมายกระอักหมอกเลือดออกมาและถูกบดรวมกันกลายเป็นลูกชิ้นฉ่ำเลือด
ทันใดนั้นเอง นาคาเพลิงตัวหนึ่งก็ตกลงมาจากยอดภูผาสูง ร่วงลงกระแทกพื้นและกำลังจะสิ้นใจ
กู่ฉิงซานที่เห็นฉากนี้ก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที
เขาดึงลูกศรออกมาและวางมันแนบคันธนูยาวที่ถูกเรียกว่าเย่หยู ก่อนจะง้างมันขึ้นและยิงออกไป
นี่เป็นลูกศรที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ เป็นลูกศรที่กู่ฉิงซานสร้างมาจากเขี้ยวของมอนสเตอร์งู พลังอำนาจของมันไม่อาจนำมาเปรียบเทียบได้กับลูกศรทั่วไป
ได้ยินเพียงแค่เสียง ‘บรัช’
ลูกศรเจาะเข้าไปในร่างนาคาเพลิง จมลึกเข้าไปในอวัยวะภายในทั้งห้า
พิษของมอนสเตอร์งูแพร่กระจายไปทั่วทันที และเจ้านาคาเพลิงผูเคราะห์ร้ายก็ถูกสังหารลงอย่างรวดเร็ว
ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนเป็นมารอสูรระดับสูง ความสามารถของมันยามเมื่อเผชิญกับวิกฤตินั้นแข็งแกร่งยิ่ง แต่ทว่าเมื่อตกอยู่เบื้องหน้าธนูเย่หยู มันกลับต้องตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของความตายโดยที่ยังไม่ทันแม้กระทั่งจะรู้ตัวด้วยซ้ำ
กู่ฉิงซานกำธนูยาวแน่น ความประทับใจในหัวใจของเขาที่มีต่อหนิงเยว่ฉานเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน
กงซุนซีหันไปพยักหน้าให้ พร้อมกล่าวยกย่อง “ยอดเยี่ยมมาก ดูเหมือนคุณจะเตรียมตัวมาดีไม่น้อยเลยสินะ แต่มันจะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่ปล่อยให้พวกมันได้มีโอกาสโจมตี”
“จัดให้!”
กู่ฉิงซานดึงลูกศรออกมา ขณะที่ความคิดของเขาย้ายเข้าไปอยู่ในจิตใจ
ปรากฏคำแจ้งเตือนขึ้นภายในทะเลแห่งความรอบรู้ของเขา
“สังหารมอนสเตอร์ระดับสูง : ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน ได้รับพลังวิญญาณยี่สิบแต้ม พลังวิญญาณปัจจุบัน ยี่สิบเอ็ดส่วนเจ็ด”
มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?
กู่ฉิงซานเกิดความรู้สึกประหลาดใจบางอย่างขึ้น
แต้มพลังวิญญาณที่เขาครอบครองกลับล้นเลยไปไกลยิ่งกว่าขีดจำกัดแต้มพลังวิญญาณของเขา
ในช่วงเวลาที่ทำการล่าสังหารมอนสเตอร์ระดับต่ำ เมื่อแต้มพลังวิญญาณสูงถึงขีดจำกัด มันก็ไม่สามารถสะสมเพิ่มได้อีกต่อไป
สิ่งนี้ทำให้กู่ฉิงซานปวดหัวหนักมากทีเดียว
นาคาเพลิงเป็นมารอสูรระดับสูง เทียบเท่าได้กับผู้ฝึกยุทธในขอบเขตก่อตั้งของมนุษยชาติ นับว่าห่างไกลเกินกว่าขอบเขตพื้นฐานวรยุทธของกู่ฉิงซาน
การสังหารนาคาเพลิงลงได้ ทำให้เขาสามารถสะสมแต้มพลังวิญญาณมาถึงยี่สิบเอ็ดแต้ม ซึ่งนั่นทำให้เขาสามารถทำการเรียนรู้สกิลมากมายได้ในครั้งเดียว
ในกรณีนี้ น่าจะเป็นเพราะระบบเทพสงครามต้องการกระตุ้นให้ผู้เล่นท้าทายศัตรูที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าตัวเองเป็นแน่
เมื่อคุณมีชัยเหนือฝ่ายตรงข้ามที่แข็งแกร่งกว่าตัวคุณเองได้ คุณจะสามารถสะสมแต้มพลังวิญญาณได้เกินกว่าขีดจำกัด และสามารถเรียนรู้สกิลได้เร็วขึ้น
เมื่อสรุปได้ กู่ฉิงซานก็คิดว่าควรที่จะเรียนรู้สกิลไปทีละส่วน เขาเก็บธนูเย่หยูเปลี่ยนกลับมาถือธนูกองทัพแทน พร้อมกับทำการเรียนรู้สกิล “แม่นยำ”
“ฉันเลือกเรียนรู้สกิลแม่นยำ”
“ต้องการสี่แต้มพลังวิญญาณในการเรียนรู้สกิลแม่นยำ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน 17/7”
กระแสความร้อนอันอบอุ่นไหลผ่านจากธนูกองทัพเข้ามาในจิตใจของกู่ฉิงซาน หลังจากไม่กี่ลมหายใจต่อมา กู่ฉิงซานก็เข้าใจวิธีการใช้งานสกิลแม่นยำ
เขาหยิบลูกศรธรรมดาออกมา จากนั้นก็เล็งไปยังนาคาเพลิงตัวอื่นที่ตกลงมาจากยอดภูผาและกำลังจะตาย
บรัช!
นาคาเพลิงรับรู้ได้ถึงวิกฤติ สัญชาตญาณของมันสั่งให้หลบเลี่ยง แต่ช่วยไม่ได้ที่บาดแผลของมันร้ายแรงเกินไป จึงไม่อาจเคลื่อนไหวได้
ลูกศรจมลึกเข้าไปในดวงตาของนาคาเพลิง เจาะลงไปถึงหัวกะโหลกอย่างรุนแรง และพรากเอาชีวิตน้อยๆไปจากมันทันที
ในความเป็นจริง สกิลแม่นยำนี้ช่วยให้อัตราถูกเป้าหมายเพิ่มสูงขึ้น กู่ฉิงซานรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว
“สังหารมอนสเตอร์ระดับสูง : ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน ได้รับพลังวิญญาณยี่สิบแต้ม พลังวิญญาณปัจจุบัน : สามสิบเจ็ดส่วนเจ็ด”
กู่ฉิงซานเก็บธนูกองทัพและเปลี่ยนกลับมาใช้ธนูเย่หยู
เขาเปิดหน้าต่างระบบเทพสงครามก่อนที่จะทำการเรียนรู้สกิลของธนูเย่หยูอย่างฉับพลัน
“สกิลของธนูเย่หยู แสดงผลดังต่อไปนี้”
“สกิลแรก ยิงระเบิด แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณสิบแต้ม”
“สกิลสอง เพิ่มอัตราแม่นยำ แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณหกแต้ม”
“สกิลสาม ร้อยก้าวผ่านหยาง แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณสิบห้าแต้ม”
“สกิลสี่ กังหันลม สกิลติดตัว แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณห้าแต้ม”
หนิงอันหนาน ดูเหมือนว่าจะเป็นชื่อพ่อของหนิงเยว่ฉาน ดูเหมือนว่าธนูยาวคันนี้ จะเป็นดั่งที่หนิงเยว่ฉานได้กล่าวไว้ว่ามันเป็นธนูที่ได้รับตกทอดมาจากตระกูลหนิง
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอย่างสงบ สายตาสาดส่องไปยังสกิลเหล่านั้นอีกรอบ
“เพิ่มอัตราแม่นยำ” เป็นตัวช่วยยกระดับพื้นฐานของสกิล “แม่นยำ” ช่วยเพิ่มอัตราการถูกเป้าหมายให้สูงยิ่งขึ้น ส่วน ‘ร้อยก้าวผ่านหยาง’ จะมีเปอร์เซ็นต์ถูกเป้าหมายที่สูงกว่า ‘เพิ่มอัตราแม่นยำ’
‘กังหันลม’ เป็นสกิลติดตัว มันช่วยเพิ่มความเร็วในการพุ่งปะทะเป้าหมายของลูกศร โดยที่ผู้ใช้ไม่ต้องออกแรงมาก
สุดท้าย ‘ยิงระเบิด’ เป็นสกิลที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก มันช่วยเสริมพลังทำลายให้แก่ลูกศร
นี่คือของขวัญจากหนิงเยว่ฉาน แทนคำขอบคุณเขาสำหรับการช่วยชีวิตเธอไว้
ปัจจุบัน เผ่ามารกำลังเริ่มทำการรุมล้อมโจมตี ตามประวัติศาสตร์ นักบุญหญิงหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจีจะตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง และทำการต่อสู้อย่างหนักหน่วงตลอดทั้งวันคืนจึงตกตายลง
ทว่าคราวนี้ประวัติศาสตร์ได้ถูกเบี่ยงเบนออกไป ด้วยความช่วยเหลือของกู่ฉิงซาน พิษร้ายในตัวเธอได้รับการชำระล้าง ร่างกายสามารถกลับมาฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็วได้อย่างสมบูรณ์
ในโลกนี้ ชีวิตที่ตกต่ำของหนิงเยว่ฉาน ในที่สุดก็ปรากฏให้เห็นถึงแสงสว่างอันริบหรี่ท่ามกลางความสิ้นหวัง
วัฏจักรแห่งกรรม ทุกการกระทำย่อมมีผลตามมาเสมอ การที่กู่ฉิงซานช่วยเหลือเธอ ทำให้หนิงเย่วฉานมอบธนูอันทรงพลังตอบแทนแก่เขา
ด้วยธนูคันนี้ ด้วยสกิลอันทรงพลังของธนู กู่ฉิงซานก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!
กู่ฉิงซานมองลงไปยังธนูเย่หยู เลือดลมสูบฉีดผ่านหัวใจของเขาจนแทบพุล่งพล่าน
สกิลของนักธนูประสิทธิภาพสูงเช่นนี้ ในอดีตที่ผ่านมา แทบจะไม่มีผู้ฝึกยุทธคนไหนยอมสอนมันให้ผู้อื่นโดยง่าย
แต่ตอนนี้ฉันกลับได้รับโอกาสให้เรียนรู้สกิลธนูระดับสูงเหล่านี้ด้วยตัวเอง แถมยังสามารถเข้าใจมันได้ในทันที
กู่ฉิงซานตัดสินใจโดยไม่จำเป็นต้องคิด
“ใช้แต้มพลังวิญญาณสามสิบหกแต้ม ในการเรียนรู้สกิลทั้งหมด!”
ด้วยตัวเลือกนี้ของเขา เสียงเย็นยะเยียบของระบบก็ดังขึ้น :
“เรียนรู้ทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ ใช้พลังวิญญาณสามสิบหกแต้ม พลังวิญญาณปัจจุบัน หนึ่งส่วนเจ็ดห”
“สกิลแม่นยำถูกยกระดับขึ้นเป็นเพิ่มอัตราแม่นยำ และเพิ่มอัตราแม่นยำได้ถูกยกระดับขึ้นเป็นร้อยก้าวผ่านหยาง”
“ผู้เล่นทำการเรียนรู้กังหันลม”
“ผู้เล่นทำการเรียนรู้ยิงระเบิด”
ปรากฏกระแสไฟลุกโชนขึ้นจากธนูเย่หยู และวิ่งผ่านแขนของกู่ฉิงซานตรงเข้าสู่ห้วงจิตสำนึก
หนึ่งลมหายใจ สอง และสาม ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองก็เปิดออก กลิ่นอายสังหารอันแหลมคมราวกับใบมีดท่วมท้นออกมาจากทั่วร่างกาย!
…………………………………


ตอนที่ 39 ความลับที่สามารถสั่นสะเทือนสวรรค์
ในขณะนี้ สกิลที่กู่ฉิงซานครอบครองทั้งหมดได้แก่ กังหันลม ติดตัว ร้อยก้าวผ่านหยาง ยิงระเบิด ยิงต่อเนื่อง และระบำผันผวน ขั้นต้น ทั้งหมดห้าสกิล
ในส่วนของร้อยก้าวผ่านหยางกล่าวได้ว่าเป็นสกิลแม่นยำระดับสูง สกิลกังหันลมเป็นสกิลติดตัวมีส่วนช่วยให้เพิ่มความเร็วของลูกศรระหว่างที่ยิงออกไป ส่วนยิงต่อเนื่องและยิงระเบิดเป็นสกิลที่เหมาะแก่การใช้งานเป็นอย่างยิ่ง
สำหรับระบำผันผวน มันเป็นสกิลวิวัฒที่ไม่เหมือนสกิลอื่น ในอนาคตหวังว่ามันจะยกระดับขึ้นจนก้าวสู่ ‘สกิลเทวะ’
สกิลเหล่านี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นสกิลที่ ‘บางสิ่งอาจได้มาด้วยโชค ไม่ใช่การออกไปค้นหา’
แม้กระทั่งเหล่าผู้ฝึกยุทธระดับนายพล บางทีก็ยังไม่อาจครอบครองสกิลระดับสูงเหล่านี้ได้เลย
ทว่าหลังจากทั้งหมดนี้ กู่ฉิงซานพึ่งเข้ามาในเกมได้เพียงไม่นาน พื้นฐานวรยุทธก็ต่ำต้อย แต่เขากลับสามารถได้เรียนรู้และครอบครองพวกมันทั้งหมด!
มารกระหายเลือดตัวหนึ่งหลุดออกมาจากยอดภูผาทั้งห้า มันม้วนลงไปตามทางลาด จนลงมาถึงพื้นได้ในที่สุด ทว่าเมื่อมันเงยหน้าขึ้น มันกลับพบว่าบริเวณนี้ยังอยู่ในอาณาเขตของค่ายกล จึงเร่งวิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง
นับว่าโชคยังดีที่มันไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง และยังหลงเหลือกำลังรบอยู่กว่าเจ็ดถึงแปดส่วน ซึ่งสำหรับการต่อสู้รอบต่อไปที่กำลังจะมาถึง นี่นับว่าอยู่ในจุดที่ดีเยี่ยม
กู่ฉิงซานยกธนูเย่หยูขึ้นพร้อมสูดหายใจลึก
กังหันลม!
ยิงระเบิด!
ร้อยก้าวผ่านหยาง!
ลูกศรพลันเปล่งประกายราวกับกระแสน้ำที่สะท้อนแสง มันผละออกจากคันธนู และก่อนที่มารกระหายเลือดจะทันได้รู้สึกตัว สกิลยิงระเบิดก็ปักลงบนตัวมันเสียแล้ว
พริบตานั้นเลือดก็สาดกระจาย มารกระหายเลือดถูกระเบิดกระเด็นไกลออกไปกว่าหลายสิบเมตร ก่อนจะปะทะเข้ากับต้นไม้สูงตระหง่านและกระอักหมอกโลหิตออกมา
กู่งฉิงซานถึงกับตกตะลึงจนลืมเตรียมยิงศรดอกต่อไป
มารกระหายเลือดมีความทนทานเปรียบได้กับผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในขอบเขตแก่นทองคำ
ทว่าพลังโจมตีจากลูกศรของเขากลับสามารถก้าวกระโดดข้ามสองขอบเขตใหญ่และสร้างความเสียหายต่อมารกระหายเลือดได้!
ฝีมือยิงธนูระดับนี้ กล่าวได้ว่าทรงพลังมากชนิดฝืนลิขิตสวรรค์
กู่ฉิงซานฝืนบังคับตัวเองให้สงบลง และเริ่มคำนวณพลังวิญญาณที่ใช้ออกไปอย่างเงียบๆ
ศรดอกนี้ ใช้พลังวิญญาณของเขาไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
แบบนี้ไม่ดีแน่ พลังวิญญาณที่ต้องจ่ายออกมันมากเกินไป
ด้วยพลังวิญญาณทั้งหมดที่กู่ฉิงซานมีในตอนนี้ การที่จะทำการโจมตีอย่างรุนแรงแบบเมื่อครู่ เกรงว่าคงสามารถนำออกมาใช้ได้มากที่สุดแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
หลังจากนั้น เขาก็ทำได้เพียงเฝ้ารอการถูกสังหาร
ในความเป็นจริง ‘ยิงระเบิด’ นั้นเป็นสกิลที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้ฝึกยุทธระดับแก่นทองคำ และมีเพียงผู้ฝึกยุทธระดับก่อกำเนิดเท่านั้นที่จะสามารถแสดงพลังของ ‘ยิงระเบิด’ ออกมาได้อย่างเต็มที่
แม้เขาจะสามารถเรียนรู้สกิลระดับสูงของนักธนูได้ล่วงหน้า ทว่าพลังวิญญาณระดับปราณปรับแต่งก็ยังไม่อาจสนับสนุนมันได้อยู่ดี นั่นทำให้กู่ฉิงซานไม่อาจต่อสู้อย่างยาวนานได้
แม้กระทั่งกงซุนซีก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกู่ฉิงซานด้วยความประหลาดใจ
“เอ๋? พรสวรรค์ในฝีมือธนูของเจ้าหนูนี่ร้ายกาจขนาดนี้เชียว? น่าสนใจดีนี่”
ในหัวใจของกงซุนซีแอบลอบประเมินเขาอย่างลับๆ
มารกระหายเลือดทั้งร่างท้วมไปด้วยโลหิต มันคำรามลั่น ก่อนจะฝืนลุกขึ้นยืน และพุ่งปราดไปยังมนุษย์ผู้น่ารังเกียจ! ผู้ที่ทำให้มันต้องตกอยู่ในสภาพนี้! เจ้ามนุษย์ต้องถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
ลูกศรหลายดอกถูกยิงตามออกมาอย่างต่อเนื่อง ปะทะเข้ากับร่างของมารกระหายเลือดอย่างไม่รู้จบ จนฝีเท้าของมันค่อยๆชะลอลง หรืออาจเรียกได้ว่าแทบหยุดจะนิ่ง
ทว่าในครั้งนี้ กู่ฉิงซานไม่ได้ใช้ ‘ยิงระเบิด’
ฝีมือการยิงธนูของเขาได้มาถึงระดับสูงขึ้น ทำให้แม้กระทั่งการแผลงศรธรรมดาก็ยังมีพลังอำนาจมาก
โดยทั่วไปแล้วกู่ฉิงซานที่เป็นเพียงระดับปราณปรับแต่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของมารกระหายเลือด
อย่างไรก็ตามมารกระหายเลือดได้รับบาดเจ็บจากค่ายกลในตอนแรก แถมยังอยู่ห่างไกลจากกู่ฉิงซาน และถูกลอบโจมตีด้วยสกิลธนูอันทรงอำนาจของเขา แม้มันจะยังไม่ตายและพุ่งตรงเข้ามาหวังจะทำร้ายเขา แต่ก็ยังถูกขัดขวางไว้ด้วยห่าลูกศรจนไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้อยู่ดี
ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดของมารกระหายเลือดนั้นน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง ทว่าจุดอ่อนของมันคือไม่ได้ครอบครองธาตุทั้งห้าและไม่มีความสามารถในการโจมตีระยะไกล
ในสายตาของมารกระหายเลือด เหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าวมันก็จะหลุดพ้นจากค่ายกลป้องกันของกงซุนซีแล้ว ตัวมันจึงอดไม่ได้ที่จะกระตือรือร้นหมายที่จะพุ่งปราดออกไป
ทว่าแรงกระแทกจากลูกศรที่เจาะเข้ามาในร่างดอกแล้วดอกเล่าโดยไม่ทีท่าว่าจะพลาดเป้า ทำให้อาการบาดเจ็บของมารกระหายเลือดค่อยๆทวีความเจ็บปวดมากขึ้นจนแม้กระทั่งตัวมันเองก็ยังเริ่มรู้สึกหวาดกลัว
แบบนี้ไม่ดีแน่ ฝีมือธนูของเจ้ามนุษย์ผู้นี้ร้ายกาจเกินไป จำเป็นที่จะต้องต่อสู้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี!
มารกระหายเลือดม้วนร่างจนกลม ชั่วพริบตาต่อมา บรรยากาศชั่วร้ายก็แผ่นออกมาจากร่างของมัน
เมื่อเห็นฉากนี้ หางตาของกู่ฉิงซานก็กระตุกเล็กน้อย
สีหน้าของกงซุนซีแปรเปลี่ยนไป สองมือของเขากดลองบนดิส์ค่ายกลและจัดวางค่ายกลป้องกันอย่างรวดเร็ว
กงซุนซีกล่าวเสียงดัง “ระวังตัวให้ดี มันกำลังจะใช้ ‘พายุไฟหยิน’ ”
พายุไฟหยิน คือเทคนิคมนตราที่ดึงพลังหยินจากธาตุทั้งห้าขึ้นมาจากใต้พิภพ อานุภาพของมันรุนแรงมาก เพียงระเบิดเดียวก็เพียงพอที่จะสร้างช่องโหว่ให้กับค่ายกลได้
มารกระหายเลือดนั้นถือกำเนิดขึ้นมาจากใต้พิภพ ดังนั้นมันจึงมีพลังหยินสะสมเอาไว้อยู่ในร่างกาย จนกระทั่งเมื่อวันหนึ่งที่มันต้องการต่อสู้ชนิดที่ว่ายอมแลกชีวิต มันจึงจะใช้ออกด้วยเทคนิคมนตรานี้
หากพลังหยินจากใต้พิภพจะถูกจุดชนวนโดยเทคนิคมนตรา หลังจากนั้นก็...ตู้ม!
มารกระหายเลือดจะใช้ออกด้วยเทคนิคดังกล่าว เมื่อพวกมันกำลังจะตายเท่านั้น!
ซึ่งในการต่อสู้ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา การกระทำนี้ของพวกมันทำให้กงซุนซีปวดหัวเป็นอย่างมาก
กู่ฉิงซานหยิบศรเขี้ยวงูขึ้นมา แนบลงบนคันธนูเย่หยูและแผลงมันออกไป
ร้อยก้าวผ่านหยาง!
ระบำผันผวน!
ศรห้าดอกแปรเปลี่ยนเป็นเงาสีเทา ตัดข้ามผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว เลื้อยลดคดเคี้ยวอย่างไม่อาจคาดเดาทิศทางได้ ก่อนจะโค้งไปด้านข้าง และม้วนกลับเข้ามาเจาะทะลุหลังหัวของมารกระหายเลือด
ปุ
ลูกศรโฉบเข้าเป้าหมายในเวลาเดียวกัน ทำให้เสียงกระทบเป้าหมายดังขึ้นเพียงแค่หนึ่งเท่านั้น
เลือดสีเขียวเข้มไหลเยิ้มออกมาจากรูหูของมารกระหายเลือด
ตามมาด้วยเสียงครวญเล็กน้อย พร้อมกับร่างของมารกระหายเลือดร่วงลงกระแทกพื้น พลังหยินจากใต้พิภพก็ค่อยๆสลายหายไป
“สังหารมอนสเตอร์ระดับสูง มารกระหายเลือด ได้รับพลังวิญญาณสามสิบแต้ม แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน : สามสิบส่วนเจ็ด”
หลังจากที่ได้รับมาอีกสามสิบแต้ม กู่ฉิงซานก็คิดเกี่ยวกับมันและพบว่าตัวเองไม่มีสกิลอะไรที่จะใช้เรียนรู้ได้อีกแล้ว
กงซุนซีมองเขาด้วยความประหลาดใจ ก่อนกล่าวยกย่อง “ฝีมือธนูอันยอดเยี่ยม! การที่คุณสามารถเรียนรู้กระบวนท่าสังหารเหล่านี้ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ยามเมื่อพื้นฐานวรยุธสูงส่งขึ้น ก็เพียงพอแล้วที่จะคว้าตำแหน่งนายพล”
กู่ฉิงซานยกธนูเย่หยูและศรเขี้ยวงูขึ้น ก่อนจะกล่าว “สิ่งพวกนี้มันง่ายที่จะใช้งาน ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะค่ายกลป้องกันของผู้อาวุโสต่างหาก”
เขี้ยวงูนั้นมีอยู่จำกัด หนึ่งดอกสมควรนำกลับมาใช้ซ้ำใหม่หลายๆครั้ง แต่ทว่าช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญเช่นนี้ กู่ฉิงซานไม่อาจเดินไปเก็บมันได้ตลอดเวลา
กงซุนซีส่ายหัว “คุณคู่ควรสำหรับคำชมนี้ ในตอนที่ฉันยังอายุเท่าคุณ ฉันสามารถใช้ได้เพียงค่ายกลขั้นต้นเท่านั้น ซึ่งมันเทียบไม่ได้เลยกับฝีมือธนูของคุณในเวลานี้”
ปัง!
เหนือชั้นเมฆขึ้นไปปรากฏฟ้าคะนองดังกึกก้อง
กงซุนซีและกู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นหนิงเยว่ฉานล่าถอยลงมาจากบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว เกราะทองบางเบาสะท้อนแสงระยิบ ชุดคลุมหิมะโบกสะบัดราวกำลังร่ายรำไปตามสายลม
กู่ฉิงซานครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถาม “นายพลกงซุน คุณมีวิธีอื่นที่ใช้ติดต่อกับโลกภายนอกได้บ้างไหม?”
เมื่อกงซุนซีถูกถาม เขาก็รู้สึกอับอายเล็กน้อยข้างในหัวใจ
หากตอนแรกเขาไม่ลังเล บางทียันต์สื่อสารอาจจะถูกส่งออกไปแล้วก็ได้
และทันทีที่นักปราชญ์มาถึง ก็กล่าวได้ว่าไม่มีอะไรสามารถคุกคามชีวิตของพวกเขาทั้งสามได้อีกต่อไป
ตอนนี้รามสูรไร้พักตร์ปรากฏตัวขึ้นแล้ว และมันมีความสามารถในการดูดซับพลังวิญญาณ เกรงว่าจะไม่สามารถส่งสารออกไปได้
กงซุนซีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจและกล่าว “เหลือเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นคือการไปยังโลกเทวะ ที่ซึ่งพวกเราได้ทำการติดตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายเอาไว้ที่นั่น”
โลกเทวะ?
มันคืออะไรกัน?
กู่ฉิงซานมองไปยังอีกฝ่ายอย่างฉับพลัน
ทันใดนั้นชั้นเหงื่อเย็นก็เริ่มปกคลุมบนร่างกายของเขา
ช่วงเวลานี้ดูเหมือนว่าเขากำลังถูกกงซุนซีนำพาไปยังเรื่องราวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังประวัติศาสตร์ ความลับที่อาจสั่นสะเทือนได้แม้กระทั่งสวรรค์!
กงซุนซี “ถึงมันจะชื่อว่าโลกเทวะ แต่บางทีคุณอาจจะยังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมันเป็นโลกที่ถูกทำลายล้าง”
กู่ฉิงซานสูญสิ้นเสียงจนไม่อาจเอ่ยออกไปทำได้แค่เพียงคิด “นอกเหนือจากโลกใบนี้ ยังมีอีกโลกหนึ่ง?”
ในช่วงชีวิตก่อนหน้า จวบจนกระทั่งวันสิ้นโลก เขาก็ไม่เคยได้ยินได้ฟังถึงเรื่องของโลกอื่นมาก่อนเลย
เมื่อเกมเปิดตัวขึ้นในโลกจริง มันก็ถูกเรียกว่า “หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา ออนไลน์” แล้ว
ในตอนแรกชื่อนี้ก่อให้เกิดความกังวลและข้อโต้เถียงขึ้นเป็นวงกว้าง
ทว่าสิ่งที่ผู้คนรู้กลับมีเพียงแค่ว่าโลกในเกมที่กู่ฉิงซานกำลังอยู่นี้มีชื่อว่า ‘โลกของผู้ฝึกยุทธ’ และมันเชื่อมต่อแค่กับโลกจริงเท่านั้น
มีเพียงสองโลก แต่ทำไมถึงถูกเรียกว่า ‘หมื่นสวรรค์?’
ในเวลาต่อมาผู้คนก็เริ่มคุ้นเคยกับการเดินทางข้ามไปมาระหว่างสองโลก แต่ก็ยังไม่พบคำตอบของคำถามเกี่ยวกับเรื่อง ‘หมื่นสวรรค์’ ประกอบกับในทุกคืนวันหลายหมื่นคนตกตายลงด้วยน้ำมือเผ่ามาร สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ
ดังนั้นจึงไม่มีใครที่จะมาสนใจศึกษาปัญหาอันน่ารำคาญนี้อีก
กงซุนซีกล่าว “ถูกต้อง มันมีเสี้ยวกระแสความว่างเปล่าอยู่เบื้องหลังตำหนักราชันมาร ที่จะนำไปสู่โลกที่ถูกทำลายล้าง”
กู่ฉิงซาน “แล้วคุณได้เข้าไปในนั้นรึเปล่า?”
กงซุนซี “แน่นอน พวกเราเข้าไปอีกโลกหนึ่ง ก่อนจะพบกับซากร่างของตัวตนอันทรงอำนาจนับหลายสิบร่างในโลกใบนั้น จากการณ์ตรวจสอบเบื้องต้น ทำให้สามารถตัดสินได้ว่าซากร่างเหล่านั้นเป็นหวูเต๋าที่อยู่ในขอบเขตระดับสูงสุด”
หวูเต๋าระดับสูงสุด นั่นมันระดับ ‘เทพยุทธ!’
เทพยุทธนับว่าเป็นตัวตนระดับโคตรตำนาน แม้กระทั่งในโลกของผู้ฝึกยุทธ ตัวตนระดับนี้ก็ยังเป็นการดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งที่สุดและหาได้ยากยิ่ง
ในบรรดาสามนักปราชญ์ ก็มีคนหนึ่งอยู่ในระดับเทพยุทธ
แม้กระทั่งกู่ฉิงซานที่เคยพบเห็นความน่าสะพรึงกลัวของวันสิ้นโลกมาแล้วด้วยตาตัวเอง ในตอนนี้เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกราวกับสูญเสียตัวตนไป
เขาเอ่ยกับตัวเองว่า “ซากศพหลายสิบร่างของเทพยุทธ…ตัวตนที่แข็งแกร่งขนาดนั้น กลับอยู่ในโลกที่ถูกทำลาย…”
กงซุนซีถอนหายใจ “ใช่ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมราชามารถึงปิดบังเรื่องนี้กับพวกเรามานาน และไม่ยินยอมให้พวกเราพบเจอกับผู้ใดเพื่อเปิดเผยความลับนี้”
เขาจ้องมองมายังกู่ฉิงซานและกล่าวด้วยเสียงทุ้มลึก “แต่ราชามารคงต้องผิดหวัง นั่นเพราะพวกเราได้พบกับคุณแล้วนั่นเอง”
........................................