ความเปียกชื้นที่แขนของก้าวหน้าเรียกเขาหันมอง เป็นบดินทร์ที่กำลังสะอึกสะอื้น เสียงสั่นเครือ "แต่นายยังสมบูรณ์ทุกอย่าง" ฟองน้ำลายเต็มปาก ฟังเกือบจะไม่ได้ศัพท์ "นายยังไม่ตาย"
"ฉันจะกลายเป็นศพ ถ้าแม่บัวไม่ช่วยฉัน"
ที่แปลกประหลาดที่สุดคือ ก้าวหน้าพกผ้าเช็ดหน้า เเละเขาส่งมันให้บดินทร์ "เช็ดน้ำมูกก่อนเถอะ อย่าลืมล้างมือ-ฟอกสบู่ คนอื่นๆ ยังต้องกินอาหาร"
"ไม่ล้างมือ-ฟอกสบู่ก่อนเตรียมอาหารให้เด็กๆ ได้ไหม"
"ฉันถามแม่ของนายให้ได้นะ"
"ใจร้าย ฉันยังอยากกลับบ้าน"
ที่นี่ต้อนรับเด็กๆ ทุกคนที่ถูกสละให้โรงพยาบาล มีเพียงข้อแม้เดียว เด็กทุกคนต้องเปลี่ยนชื่อและนามสกุล เพื่อตัดขาดความเป็นผู้ปกครองอย่างสมบูรณ์ สิ่งเดียวที่ใช้ยืนยันความสัมพันธ์กับครอบครัวเดิมคือ ตั๋ว
ซึ่งเป็นสิ่งของที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวเด็ก
ตั๋ว ของเด็กแต่ละคนจะเป็นอะไร ก็ขึ้นอยู่กับคนที่นำเด็กมาสละให้
นางราชพฤกษ์กับบัวช่วยกันยกกล่องพลาสติกเดินเข้ามาใกล้โต๊ะยาวพร้อมกับเด็กๆ ซึ่งช่วยยกสิ่งของจำนวนมาก
"ขนมไทยชนิดนี้เรียกว่า ขนมลืมกลืน" เด็กๆ หลายคนทำหน้างงเพราะไม่เคยได้ยิน พวกเขามองขนมชิ้นเล็กๆ ที่มีสีฟ้าใส หน้ากะทิเป็นรูปดอกไม้ 5 กลีบ โรยถั่วเขียวเลาะเปลือกซึ่งมีสีเหลือง ขนาดพอดีคำกินง่ายๆ
"ขนมสัมปันนี" รูปร่างคล้ายดอกไม้มีสีสันสวยงาม หอมกลิ่นควันเทียน เมื่อรับประทานเข้าไป เนื้อขนมจะละลายในปาก รสหวาน มีทั้งสูตรกรอบและนุ่มให้เลือกรับประทาน
เด็กๆ ต่อแถวรอเลือกไอศกรีมแอปเปิ้ล แครนเบอร์รี่ ซอร์เบ, ชาเขียว ถั่วแดง ซอร์เบ, ช็อกโกแลต กล้วย ลูกเกด ซอร์เบ, มะพร้าว สับปะรด ซอร์เบ, สตรอเบอร์รี่ กีวี ซอร์เบ, มะนาว ราสป์เบอร์รี่ ส้ม ซอร์เบ...
เสียงหัวเราะหยอกล้อจากบริเวณโรงอาหารสร้างความสุขแก่คนชอบทำอาหาร
บริเวณลานกิจกรรม นายยุทธนา บดินทร์ และก้าวหน้าทำฉลากจำนวนมากแขวนห้อยไว้ตามกิ่งไม้
มันปลิวไป-มาราวกับเต้นตามเสียงเพลงจังหวะสนุกๆ เด็กๆ ใช้ไม้สอยฉลากลงมา
ก่อนจะได้รับของขวัญตามหมายเลขที่ฉลาก...
เทวราชเล่านิทาน ส่วนเนื้อทองและเด็กๆ แสดงบทบาทสมมติหุ่นนิ้วมือทำเอง...


นับตั้งแต่วันที่บดินทร์พบตัวตนเหนือธรรมชาติเป็นครั้งแรก วันนี้เป็นวันที่โรงเรียนจะพาเขาไปทัศนศึกษา และอาจจะเป็นวันเดียวกับวันตายของเขา
นางราชพฤกษ์ยังงอนอยู่ เรื่องที่นายยุทธนาลงชื่อยินยอมให้โรงเรียนพานักเรียนไปนอกสถานศึกษา เสียงมีดที่เขียงอย่างรัวๆ บอกแบบนั้น
แต่กระนั้นเธอก็ยังหั่นสเต็กให้บดินทร์อย่างตั้งใจ ก่อนจะส่งปิ่นโตสีสันสดใส 5 ชั้นให้เขา
บดินทร์ที่เพิ่งจะรับประทานอาหารเช้าและล้าง-คว่ำภาชนะเสร็จ เขารับปิ่นโตมาอย่างอิดออด
"ตาย ไม่ตาย ตาย ไม่ตาย…" ขณะบดินทร์นั่งรอก้าวหน้ากับนายยุทธนาอยู่ที่ศาลาท่าน้ำเจ้าพระยา เขาหยิบหนังสือไม้ไผ่แข็งสีสว่างนวลออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลัง คลี่แผ่นซีกไม้ไผ่ที่ถูกเชือกร้อยออก จิ้มนับตัวอักษรเสี่ยงทายแล้วเสี่ยงทายอีกเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน
"จ๊ะเอ๋!" ก้าวหน้าโผล่หน้าขึ้นมาจากข้างหลังบดินทร์จนเขาอุทานว่า ผีหลอก!
"โอ๊ะ ผีอะไรล่ะ เพื่อน ฉันเรียกชื่อนายซ้ำสองหนสามหนกว่านายจะได้ยินและขานรับ ใจลอยไปไหนเนี่ย ตกใจอะไรจะขนาดนั้น"
ก้าวหน้านั่งตรงข้ามกับบดินทร์
"แล้วนั่นถืออะไรไว้ ก้าวหน้าเอื้อมมือพร้อมๆ โน้มตัวเข้ามา
ด้วยความตกใจ บดินทร์ถึงกับยืนขึ้น เอาหนังสือไม้ไผ่ซ่อนไว้ข้างหลัง "ไม่มีอะไร"
"ที่อยู่ข้างหลังนายคืออะไร"
ก้าวหน้ายื่นมือมาคว้าแต่ก็ต้องวืดได้แค่อากาศเพราะบดินทร์โยกแขนหลบ ก้าวหน้ายื่นมือขวา ก่อนจะใช้มือซ้ายหยิบไปอย่างคนนิสัยไม่ดี
"อย่าอ่านนะ!"
"อะไรน่ะ กระดาษเปล่า" ก้าวหน้าพลิกกระดาษกลับไปกลับมา สีหน้าฉงน
บดินทร์มองดู เขาเห็นตัวหนังสือเต็มหน้าหนังสือไม้ไผ่อย่างงงงัน "นายมองไม่เห็นเหรอ"
"เห็นสิ"
บดินทร์อึ้ง


นายยุทธนาจอดรถกระบะ นางราชพฤกษ์ บัว และก้าวหน้าช่วยกันยกสิ่งของจำนวนมากลงจากรถ
ขณะส่งกล่องที่ใส่กล่องของขวัญเล็กๆ จำนวนมากให้บดินทร์ ถึงเห็นว่าเขาหายไป
นู่น ที่ถนน บดินทร์เข็นรถที่มีคนสูงอายุข้ามถนนไปอีกฟาก ส่งสถานดูแลคนสูงอายุ ก่อนจะเดินไปที่สถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการ แล้วถึงข้ามถนนกลับมาช่วยขนย้ายสิ่งของ
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งอยู่ในโรงพยาบาล เด็กๆ ที่นี่ เข้ามาเพราะเหตุผลที่ต่างกัน แม่ตั้งครรภ์โดยไม่พร้อม พ่อ-แม่ไม่มีเงินหรือเวลาเลี้ยงลูก
ศาสตราจารย์โทมัส คอลัมน์ (ทอม) ศาสตราจารย์ใหญ่ เป็นเพื่อนนางราชพฤกษ์ เขาเปรียบเสมือนพ่อของเด็กๆ
"นายกำลังมองอะไร"
"มองตัวเอง"
บดินทร์มองตามสายตาของก้าวหน้าไปที่เด็กชายที่เกิดจากแม่อายุ 16 ปี เธอมีช่องเชิงกรานแคบจึงคลอดลูกพิการ เขาถูกผ้าขนหนูห่อหุ้ม มีกล่องลังแทนที่นอน วางไว้พร้อมจดหมายฉบับหนึ่ง
[พ่อของลูกควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เขาทำร้ายร่างกายแม่และพยายามทำร้ายลูกเพราะเครียดเรื่องค่าใช้จ่าย]
[แม่เองที่เมาหลับ เปิดโอกาสให้พ่อของลูกลักพาตัวไปข่มขืนกระทั่งตั้งครรภ์ แม่อายุ 16 ปี]
[คุณหมอบอกว่าแม่มีช่องเชิงกรานแคบจึงทำให้ลูกพิการ]
[แม่ขอโทษ]
[หวังว่าสักวันลูกจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ และอภัยให้แม่]
"เด็กคนนี้โชคดีกว่าฉัน พยาบาลที่โรงพยาบาลคุยกัน แล้วบังเอิญฉันพาตัวเองไปอยู่ตรงนั้นก็เลยได้ยินว่า..." ก้าวหน้าหยุดเล่าสักพัก
"แม่บัวกำลังจะไปมหาวิทยาลัย แต่ยังไม่ทันไปถึง ระหว่างทางเธอได้ยินเสียงร้องและพบฉันในถังขยะ สะดือยังไม่หลุด ตามลำตัวมีร่องรอยคราบน้ำคร่ำ รอยยุง และรอยมดกัดเป็นจุดแดงๆ ถึงรีบพาไปโรงพยาบาล เพื่อให้แพทย์ช่วยเหลือฉัน"
เล่าถึงตรงนี้น้ำตาลูกผู้ชายเสมอขอบตา
"แพทย์คาดว่าฉันโดนทำให้คลอดออกมาก่อนกำหนด"


"เห็นว่านายพยายามปิดบังอะไรสักอย่างอยู่นี่ไงล่ะ"
"เพชร ฉันไม่เคยโกหกนายสักครั้งใช่ไหม"
"ถ้าไม่ถือว่า การพูดไม่หมด เป็นการโกหกคำโตล่ะก็ ใช่ นายไม่เคยโกหกฉัน" ก้าวหน้าขำเบาๆ
บดินทร์ทำท่าลังเลครู่หนึ่ง "ฉันกำลังจะตาย" เขามีสีหน้าจริงจัง
ก้าวหน้าชะงักอย่างตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง "ฉันโดนดุแน่ ถ้าล้อเล่นแบบนี้ต่อหน้าแม่บัว"
"ฉันพูดความจริง ที่เล่าสู่กันฟังก็เพราะเราเป็นเพื่อน จะได้ช่วยกันหาทางแก้ไข"
"นายเป็นโรคร้ายแรงเหรอ ติดต่อหรือเปล่า" ก้าวหน้าแกล้งค่อยๆ ถอยห่าง "ฉันไม่ได้รังเกียจนายนะ เพื่อนเกลอ แต่แม่บัวของฉันจะอยู่กับใคร ถ้าหากฉันตาย"
"เพชร! ไม่ตลก!"
ก้าวหน้าตกใจนิดหน่อย เพราะไม่เคยได้ยินบดินทร์ทำเสียงดุ "เออๆ แล้วนายกำลังจะตาย เพราะอะไร" เขาถามออกไปอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
"ฉันไม่รู้"
"อ้าว!" นายล้อฉันเล่นเหรอ แต่สีหน้าของบดินทร์บ่งบอกว่าเขาไม่ควรพูดประโยคหลังออกไป
"มีสัญญาณอะไรที่บอกว่านายกำลังจะตาย"
"ฉันไม่รู้"
ก้าวหน้าพ่นลมออกจากจมูกอย่างคิดหนัก
"หลายคนเคยเขียนข้อความคล้ายบอกลา" บดินทร์มีท่าทางสับสน "นายไม่คิดบ้างสักนิดเหรอว่าพวกเขารู้ตัวล่วงหน้าว่าตัวเองกำลังจะตาย"
"อยู่ๆ ก็ปวดหัวจี๊ดเลย นายมียาแก้ปวดหัวไหม"


ประมาณเวลาเที่ยงก็บังเกิดท้องฟ้าดำทมิฬอย่างฉันพลัน
ณ ท้องทะเล แผ่นเปลือกโลกปรากฎรอยปริแยกออก มันเคลื่อนที่กระทบกันอย่างรุนแรงและโก่งตัวขึ้น เสียงฉีกผ้าดังถึงหูบดินทร์ เขาตั้งตัวตรง
"หืม นั่นอะไรน่ะ" ก้าวหน้าโผล่พ้นผิวน้ำมองดูฝูงนกนับหมื่นบินแตกฮือทั่วท้องฟ้า
"ฉันคิดว่ามีอะไรๆ แปลกๆ"
"ไม่ใช่แค่แปลกๆ แล้ว แต่นี่แปลกสุดๆ เลย" ก้าวหน้ามองดูฝูงปลากระโดดขึ้นมาเหมือนตกใจหนีอะไรบางอย่าง
"ไม่ปรกติแล้ว"
บนบกสุนัขมีอาการตื่นตะหนก วิ่งไปวิ่งมา บางตัวก้าวร้าวขึ้น บางตัวเห่าและหอนอย่างผิดสังเกต
"นี่เกิดอะไรขึ้น"
เสียงกรี๊ดดังสนั่น พร้อมๆ กับหลายคนกระโดดหนีฝูงหนูที่วิ่งพล่านจ้าละหวั่นไปทั่วๆ จนติดกับดัก
"คงไม่ใช่ว่ากำลังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ"
'พฤติการณ์ปรกติของสัตว์โดยปรกติแล้ว จะหลีกเลี่ยงให้ไกลจากมนุษย์ แต่ถ้าเมื่อไหร่พวกมันวิ่งเข้าหาแทนที่จะวิ่งหนี ก็ให้มนุษย์ระวังไว้เลยว่ากำลังมีอะไรบางอย่างสร้างอันตรายให้กับพวกมัน' นางราชพฤกษ์ คนเป็นแม่เคยอ่านหนังสือให้บดินทร์ฟัง
น้ำทะเลปั่นป่วน ไหลย้อนกลับไปถึงครึ่ง แต่ยังมีหลายคนลงไปวิ่งเล่นจับปลาอย่างสนุกสนาน
ช้างที่ตอนนี้มีเด็กหญิงต่างชาตินั่งเอาขาคร่อมอยู่บนหลัง มีท่าทางตื่นตระหนกตกใจ มันวิ่งหนีห่างจากชายฝั่ง มุ่งหน้าเข้าหาหาดทราย โดยไม่หยุดฟังเสียงของควาญช้างที่ตะโกนห้ามมาจากด้านหลัง
พ่อ-แม่ของเด็กหญิงขวัญเสีย พยายามฉุดลูกลงพื้นก็ไม่สำเร็จ เด็กหญิงก็เกาะหลังช้างแน่นเพราะกลัวตก พ่อ-แม่วิ่งตามช้างอย่างรีบเร่ง
แต่ช้างก็พยายามวิ่งหนีขึ้นไปบนภูเขาที่สูงที่สุดเท่าที่มันจะสามารถขึ้นไปได้
พอเห็นน้ำเริ่มขึ้น ยังมีหลายคนยืนถ่ายรูปกัน
"ไปที่บกกันเถอะ" ก้าวหน้าโพล่ง แต่สายเกินไป


"ปล่อยวางเถอะ แก้ไขอะไรไม่ได้หรอก" บดินทร์บอกอย่างหงุดหงิด เขาไม่ได้โกรธก้าวหน้า แต่โกรธตัวเองนี่แหละ ที่ไม่สามารถอธิบายความจริงบางเรื่องกับใครได้สักคน
จู่ๆ ก้าวหน้าเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือ
"เมื่อไม่นานมานี้ นายรู้สึกโกรธเกลียดใครบางคนหรือเปล่า หมู่นี้นายเคยรู้สึกอยากฆ่า หยิก หรือกัดใครบางคนบ้างไหม"
"ใช่ ฉันรู้สึกแบบนั้นเลย"
ก้าวหน้าตบหน้าขาตัวเองเสียงดัง "นี่แหละคือขั้นที่สอง" เขาลุกขึ้นยืนขณะพูดอย่างกระตือรือร้นและผายมือมาที่บดินทร์ "ภาวะซึมเศร้า"
"เพชร ฉันไม่ได้กำลังจะฆ่าตัวตาย แต่ถ้าฉันต้องการฆ่าใครสักคนตอนนี้ นายเป็นคนแรกที่ฉันนึกถึง"
"นึกถึงแบบนี้ฉันไม่ดีใจแฮะ"
"เพชร นายเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ฉันเชื่อใจ ถ้าวันหนึ่งฉันตาย นายดูแลพ่อแม่พี่น้องของฉัน โดยคิดว่าพวกเขาคือครอบครัวของนายได้หรือเปล่า"
"นายกำลังหาอะไรอีกล่ะ" บดินทร์ถาม เมื่อเห็นก้าวหน้าเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไป-มา
[ถามคำถามตามแบบประเมินสุขภาพจิต]
[พฤติกรรมเสี่ยงฆ่าตัวตาย]
[สาเหตุ]
[สิ่งแวดล้อม มีประวัติคนในครอบครัวฆ่าตัวตาย]
[ประสบปัญหาชีวิต ล้มละลาย สูญเสียคนรักกะทันหัน พิการจากอุบัติเหตุ พ่ายแพ้ ล้มเหลว อับอายขายหน้า กดดัน อับจนสิ้นทาง หมดหวังในชีวิต เป็นภาระของคนอื่น]
[แสดงออกเป็นพฤติกรรม หน้าตาเศร้าหมอง พูดจาด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล รู้สึกโดดเดี่ยวแปลกแยก รู้สึกว่าเป็นภาระต่อคนอื่น ด่วนฆ่าตัวตายโดยไม่คิดให้รอบคอบด้วยอารมณ์โกรธ]
[ชอบพูดว่าอยากตายหรือไม่อยากมีชีวิตอยู่ เคยพยายามฆ่าตัวตายมาก่อน มีการวางแผนการฆ่าตัวตายไว้ล่วงหน้า]
[ลงข้อความหรือรูปภาพบนกระดานข่าวทางอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับความตาย]
"นายกำลังจะไปแข่งขันถาม-ตอบเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าเหรอ" บดินทร์ถาม เขาทำหน้าซื่อๆ
"ฉันคิดว่านายอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วล่ะ และควรอยู่ห่างจากอุปกรณ์ที่นายเตรียมไว้จะทำร้ายตัวเอง นายมีฉันเสมอนะ เพื่อน"
"ขอบอกอีกครั้ง ฉันไม่ได้กำลังจะฆ่าตัวตาย แต่จู่ๆ ฉันก็อยากฆ่านายขึ้นมาจริงๆ แล้ว"
"งั้นนายควรอยู่ห่างจากอุปกรณ์ที่นายเตรียมไว้จะทำร้ายคนอื่น ฉันแนะนำช่องทางการขอรับคำปรึกษา สายด่วนสุขภาพจิต 1323 คนรับสายคือนักจิตวิทยา ฟรี ไม่เสียค่าใช้จ่าย"
"ค่ารอสายฟรีเหรอ"
ก้าวหน้ายักไหล่


บดินทร์ทำตาโตเมื่ออยู่ๆ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากขาของเขากางออก ก่อนจะมีมีดสั้นร่วงลงปักพื้นทันที
"ถ้านายยังใช้ชีวิตประมาทแบบนี้ ไม่รู้ว่าฉันหรือนายที่จะตายก่อนกันเเน่" บดินทร์พูดขณะนั่งยอง ดึงมีดสั้นออกจากพื้นหญ้า ก่อนจะจับด้านสันปลายมีดแล้วส่งถึงมือเจ้าของ
ก้าวหน้าเก็บมีดสั้นสวมเข้าปลอกปิดสนิท "ฟังดูเหมือนนายแช่งฉันเลยนะ"
"ฉันพูดตามที่เห็น ถ้านายยังต้องการมีชีวิตต่อไปก็เพิ่มความระวังขณะใช้สิ่งของมีคมมากกว่านี้"
เด็กสองคนขานรับเมื่อนายยุทธนาเรียก บดินทร์สะพายเป้ ขณะก้าวหน้าถือเป้แกว่งไป-มา
บดินทร์เดินนำหน้า แต่เขาชะงักเท้าจนก้าวหน้าเดินผ่านไป
บดินทร์หันกลับไปมองที่รอบๆ บ้าน ราวกับเป็นครั้งสุดท้าย เขาคงคิดถึงทุกคนมากแน่ๆ น่าใจหายเหลือเกิน
มือหนึ่งวางบนบ่าของบดินทร์
"ไปด้วยกันเถอะ"
"อืม"
เด็กทั้งสองคนเดินไปพร้อมกัน
นายยุทธนาขับรถมาส่งเด็กๆ ที่โรงเรียน
นายอนุรักษ์ หอมสุคนธ์ คนขับรถกำลังเช็กลมยาง เช็กเบรก...
"เห็นรถบัส 1 กับ 2 ให้ไวทุกคน เราไม่อยากเจอรถติดในชั่วโมงเร่งด่วนของวันระหว่างทางเข้าต่างจังหวัด"
"พ่อ"
กอดหมับ นายยุทธนาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ มือลูบศีรษะของบดินทร์เบาๆ
"ตั้งแต่โตเป็นหนุ่มน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกเป็นฝ่ายกอดพ่อ"
"ผมรักพ่อและทุกคน ฝากบอกแม่กับสองพี่-น้องด้วยนะครับ"
"รู้ตัวไหมว่าทำตัวแปลก แต่แปลกในทางที่ดีนะ"
"นักเรียนที่ครูเรียกชื่อแล้วให้มาเข้าแถว เสร็จแล้วก็ขึ้นรถบัสได้เลยนะ"
"บดินทร์ อัครบดินทรเดชา"
"มาครับ" บดินทร์ยกมือ ก่อนจะวิ่งไปที่รถบัส มีสายตาของนายยุทธนามองตามหลัง


วันพุธ ที่ 6 ตุลาคม พุทธศักราช 2542 (คริสต์ศักราช 1999) เวลา 09.00 นาฬิกา
ที่หน้าจอทีวี รีโมตอยู่ในมือข้างซ้ายของแขนข้างที่ยังเหลืออยู่ของผู้สูงอายุบนเก้าอี้โยก คุณตาเฮนรี่ กู๊ดวิน อายุ 113 ปี (พ่อของบัว)
บัวเลือกสนทนาต่อหน้า เพื่อให้คุณตาเฮนรี่มองเห็นหน้าเเละรูปปากชัดเจน ค่อนมาทางหูซ้ายที่เปอร์เซ็นต์การได้ยินคงเหลือมากที่สุด เธอใช้คำสั้นๆ ง่ายๆ พูดช้าๆ ชัดๆ แทนการตะโกน พร้อมๆ ทำท่าทางประกอบ
บัวเปลี่ยนช่อง ทันเวลารายงานช่วงแรกของข่าวภาคเที่ยงช่อง ไทยแลนด์ อัปเกรด พอดี
"ข่าวแรก เกิดปรากฎการณ์ธรรมชาติสุริยุปราคา พระอาทิตย์มืดมิดก่อนจะเกิดพระอาทิตย์ทรงกรด วงแหวนสีรุ้งล้อมรอบพระอาทิตย์เหนือท้องฟ้าตัวเมืองเชียงใหม่ จนสามารถมองเห็นได้ชัดเจน เป็นเวลานานกว่า 2 ชั่วโมง"
ฮานา โชคสันติสูตร (ฮานา) อ่านข่าว แล้วยิ้มน้อยๆ
"ผู้เชี่ยวชาญไม่สามารถอธิบายได้ว่าเพราะอะไรปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และโลก โคจรมาเรียงอยู่ในแนวเดียวกัน จึงได้เกิดเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเกิดเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อแสงหักเหเช่นนี้" ฮานาอ่านข่าวต่อไป
"ลึกลับและน่าค้นหาคำตอบมากนะครับ" ทีโอฟราตัส การ์เซีย (โอที) นักข่าวรายงานเรื่องสภาพอากาศพูด
"ไม่ใช่เฉพาะปรากฎการณ์ธรรมชาตินะครับที่แปลกประหลาด ในวันนี้"
"มีนักสังเกตการณ์เฝ้าดูท้องฟ้า และในสถานที่แตกต่างกันทั่วประเทศไทย"
ภาคเหนือ (เชียงใหม่...)
ภาคกลาง (กรุงเทพมหานคร พระนครศรีอยุธยา สมุทรปราการ...)
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (หนองคาย...)
ภาคตะวันออก (ชลบุรี...)
ภาคตะวันตก (ประจวบคีรีขันธ์...)
ภาคใต้ (ภูเก็ต กระบี่ พังงา สุราษฎร์ธานี สงขลา...)
"โทรศัพท์รายงานเข้ามาบอกผมว่า วันนี้สัตว์มีพฤติกรรมแปลกประหลาดมาก"
บัวระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเกือบควบคุมไม่ได้ขณะหั่นผัก เมื่อได้ยินเสียงลูกค้ากลุ่มหนึ่งซื้อลอตเตอรี่แล้วบอกว่าถูก ถูกกิน
"ยอดมาก" เทวราชร้อง ขณะนั่งอยู่บนบันไดขั้นบนสุด เวลาเดียวกับเปลี่ยนหลอดไฟเสร็จพอดีก็สบสายตากับหลายคนข้างล่าง ซึ่งมองมาราวกับเขาพูดอะไรผิดไป
นานหลายวินาทีเลยทีเดียว ก่อนที่ทุกคนจะหันไปสนใจเรื่องของตัวเอง เมื่อเนื้อทองพูดอย่างรู้สึกทึ่ง พลางยิ้มแป้น "มหัศจรรย์"
ทุกสายตามองตามสายตาของเด็กหญิงพลันปรากฏภาพสวยงามจับใจ พระอาทิตย์ทรงกรด วงแหวนสีรุ้งล้อมรอบพระอาทิตย์
ในขณะที่ทุกคนกำลังใช้ชีวิตประจำวัน เป็นเวลาเดียวกับนางราชพฤกษ์ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม "เพราะอะไร ฉันสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องร้าย"
"สิ่งที่ฝันมักจะเกิดจากก่อนหลับคิดมาก สูดลมหายใจเข้าท้องป่อง สูดลมหายใจออกท้องยุบ"
"กังวลก็กังวล แต่เงินก็สำคัญ บริการลูกค้าที่น่ารักของเธอด้วยกันเถอะ"
"สายัณห์สวัสดิ์ค่ะ คุณลูกค้า/รับอะไรดีคะ"
"หมู เห็ด เป็ด ไก่ มันบด อกไก่รมควัน มีทุกเมนูครับ"
"พุดดิ้งข้าวโพดสำหรับงานเลี้ยงฉลองได้ตามสั่งแล้วค่ะ ว่าแต่ว่าฉลองอะไรกันเหรอคะ"
ชายชรา หญิงกลางคน เด็กเล็ก วัยรุ่น เงยหน้ายิ้ม "คุณเองก็น่าจะฉลองนะคะ"


= ภูเก็ต ประเทศไทย =
ถนนคดเคี้ยวราวกับงูยาวหลายกิโลเมตร สายลมเย็นๆ พัดมาเอื่อยๆ
เสียงเอะอะของเด็กๆ ที่นั่งเบาะข้างหน้าบดินทร์ปลุกเขา แต่ขณะที่เขาสะลึมสะลือ จู่ๆ อนุรักษ์เหยียบเบรกเสียงดังเอี๊ยด
มือของบดินทร์ประสานและวางมือไว้บนศีรษะด้านหลัง แล้วก้มลงเอาศีรษะแนบกับเบาะหน้า เก็บเข่าของเขาให้เป็นมุมเก้าสิบองศา เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ มือของเขาป้องกันตัวเขาเองอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกจับมือทำ
ทันทีที่ล้อรถหยุด บดินทร์ลุกขึ้นยืน เขามองเห็นฝูงสัตว์ต่างพากันแตกตื่นวิ่งตัดหน้ารถบัส
"เกือบตายโหงทั้ง 199 ชีวิตแล้วไหมล่ะ"
เด็กๆ ขอบคุณอนุรักษ์ ดีนะที่เขาตรวจเช็กความพร้อมใช้งานและซ่อมบำรุงรถ ก่อนจะเดินทางไกล
มีบางคนเท่านั้นที่บาดเจ็บ แต่แค่เล็กน้อย เช่น ปากข้างในฉีก!
"ถึงทะเลแล้ว เย้!"
คุณครูมองเห็นสติ๊กเกอร์ที่ติดไว้ทั้งในและนอกรถว่า อย่าลืมเด็กไว้ในรถ ดั่งความจำถูกกระตุ้นเตือน เธอเดินขึ้นบันไดตรวจสอบภายในรถทีละเบาะนั่ง และแล้วก็ตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นเด็กหญิงผิวระยิบระยับราวกับเพชร ผมสีขาวยาวสยาย มือ-เท้าเหมือนใส่อุ้งมือ-อุ้งเท้า หูและหางกระดิกไป-มา นอนหลับสนิทบนเบาะ
คุณครูเดินลงบันได ก่อนจะวูบหมดสติ
"ทะเลสวย น้ำใส ระดับ ททท. (เขาหมายถึงการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย) ให้โล่เลย" ก้าวหน้ายิ้มร่า
"ทะเลจริงๆ ด้วย ไม่ใช่ในภาพจำลอง ไม่ใช่ความฝันตอนหลับ" บดินทร์สูดกลิ่นทะเล
"ดิน ฉันไม่รู้ว่านายกำลังขอพรอะไรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ขอเผื่อฉันด้วย"
"ฉันขอให้มหาสมุทรเป็นแหล่งปลอดภัยเพียงพอสำหรับชาวประมง"
ทันใดนั้น มีชายสูงวัย ผมหยิก และหนวด โผล่ขึ้นมาจากทะเล
"ไม่ทราบว่าคุณได้เห็นคนที่กระทรวงศึกษาธิการคัดเลือกหรือยังครับ"
"เห็นแล้วครับ" ชายที่มัดผมยาวสีดำของเขาด้วยสายรัดที่เรียบง่ายตอบ ขณะยืนอยู่ข้างกัน


"เห็นแล้วก็ยังเห็นด้วยกับกระทรวงศึกษาธิการ ในการรับคนแบบนี้ไปเหรอครับ"
"คนแบบไหนครับ"
"คุณดูเขาสิครับ เขาก็เป็นเพียงเด็กที่เล่นอยู่ริมชายฝั่ง เพลิดเพลินกับการเสาะหาก้อนกรวดเรียบๆ และเปลือกหอยที่สวยเป็นพิเศษ ขณะที่มหาสมุทรแห่งความจริงอันยิ่งใหญ่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้าโดยยังไม่ถูกค้นพบ"
"ผมไม่..." ส่วนท้ายประโยคของชายมัดผมหายไป เพราะเสียงของคลื่น
ชายสูงวัยถืออาวุธสามง่ามทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า ทะเลแหวก เผยให้เห็นทรายขาวละเอียดทอดตัวเป็นแนวยาวเชื่อมต่อถึงกัน มีรถม้ามารับเขา และแนวสันทรายนี้ก็ค่อยๆ จมหายไปใต้ผืนทะเลเมื่อชายชราปิดประตู
ชายมัดผมหรี่ตามองไปที่บดินทร์อีกครั้ง "นั่นดูเหมือน เขื่อนจำลอง"
ชายมัดผมหายไป พร้อมๆ กับเรือลำใหญ่ที่ธงสีดำผืนใหญ่มีรูปกะโหลกและกระดูกไขว้สีขาว มีเพียงการ์ดภาพคลื่นยักษ์ มีอักษรเขียนว่า 26 ธันวาคม พ.ศ. 2004: สึนามิ ปลิวตามกระแสลม
ช้างประเทศไทยอายุ 4 ปี เข้ามาทำความเคารพบดินทร์ จากความงุนงงสงสัย กลับกลายเป็นความประทับใจ
ก้าวหน้าหยิบหมวกสวมหัว เขาส่งลูกมะพร้าวพร้อมดื่มถึงมือบดินทร์
"ไปเล่นน้ำกันเถอะ" บดินทร์ถอดรองเท้าออก แล้ววิ่งด้วยเท้าเปล่าไปตามเนินทราย
"ทำอะไร" ก้าวหน้าถาม เมื่อบดินทร์ขวักน้ำทะเลใส่ขวดโหลแก้วครึ่งหนึ่ง
"เอาน้ำทะเลไปฝากพี่-น้อง"
บดินทร์กับก้าวหน้ามุ่งหน้าลงสู่มหาสมุทรเพื่อแข่งขันกันหาไข่มุกให้ได้มากที่สุด และก้าวหน้าเป็นผู้ชนะของการแข่งขัน
พวกเขาว่ายน้ำไปเกาะที่อยู่ใกล้ๆ เล่นโต้คลื่น และวอลเลย์บอลชายหาด
เมื่อเหนื่อย บดินทร์ก็พาก้าวหน้าลอยตัวขนานกับผิวทะเล
ทุกอย่างดีมากซะจนบดินทร์ลืมว่ามีหนังสือเชิญเขาไปที่ดินแดนหลังความตายอยู่ในกระเป๋าเป้


ฉับพลันคลื่นน้ำทะเลสีดำสนิทก็ร้องคำราม คลื่นสูงประมาณตึก 3 ชั้นเคลื่อนที่เข้าหาชายฝั่งอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ม้วนทะลักพลิกตลบขึ้นท่วมตึกสูง 2 ชั้น แต่ปรากฏว่าแนวกำแพงช่วยต้านแรงดันจากน้ำทะเล ทำให้ช้างที่หลบอยู่หลังแนวกำแพงและเด็กหญิงต่างชาติที่นั่งเอาขาคร่อมอยู่บนหลังของช้าง ทั้งสองรอดชีวิตมาด้วยกัน
ทะเลไหลเชี่ยวกราก บดินทร์โดนคลื่นซัดม้วนเอาตัวเขาตกน้ำ และกระชากออกไปในทะเล ก้าวหน้าร้องเรียกเขา แต่บดินทร์ไม่ได้ตะโกนตอบกลับไป
ร่างของบดินทร์จมหาย ก่อนจะโผล่ขึ้นมาหายใจเฮือก เขารวบรวมสติ ลอยตัวโดยหันไปด้านข้างและเอียงศีรษะไปด้านหลัง รักษาระดับของจมูกกับปากให้อยู่เหนือผิวน้ำ
'หายใจเบาๆ แต่หายใจเข้าลึกๆ เพราะจะช่วยให้ตัวลอยอยู่ได้ พยายามว่ายเข้าหาต้นไม้ด้านหลัง แล้วยึดเกาะแน่นๆ ' เสียงของนายยุทธนา ผู้เป็นพ่อกำลังถาโถมเข้ามาในหัวของบดินทร์
สิ่งที่บดินทร์ต้องการคือ ขอเพียง โอกาส ว่ายน้ำกลับเข้าหาฝั่ง
บดินทร์กำลังมองหาก้าวหน้า ในตอนที่คลื่นลูกที่สองซึ่งสูงกว่าลูกแรกมากซัดม้วนเอาตัวเขาจมดิ่งลงตามแรงโน้มถ่วง
บดินทร์พยายามดันตัวเองขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
เมื่อคลื่นเริ่มกลับลงทะเล ระดับน้ำลดลง จู่ๆ น้ำวนขนาดใหญ่ก็เกิดขึ้น
เด็กข้างๆ ตะโกนช่วยด้วย ดิ้นตะเกียกตะกาย พยายามหายใจ ราวกับเจ็บปวดเมื่อน้ำเย็นๆ ทะลักเข้าสู่ลำคอของเขา ขณะค่อยๆ จมหายไป
'อย่าว่ายเข้าฝั่ง'
บดินทร์มองหาที่มาของเสียง
'เมื่อความเร็วและปริมาตรของน้ำไหลพุ่งสูงสุดจะเกิดแรงดันมหาศาล ถ้าถูกกระแสน้ำพัดจนสลบ ว่ายเก่งแค่ไหนก็หนีไม่รอด'
แสงเรืองแสงของปลาคาร์ปจักรพรรดิ เรียกสายตาของบดินทร์
เด็กชายจำปลาคาร์ปไม่ได้ แต่ปลาคาร์ปจักรพรรดิจำเด็กชายได้แม่นยำ มีอยู่หนหนึ่ง ฝนตกหนัก บดินทร์เห็นปลาตัวหนึ่งอยู่บนพื้นดิน หางสะบัดขึ้น-ลง ลำตัวตะแคง อ้าปากคล้ายขาดอากาศ เขาถึงจับไปปล่อยลงสู่น้ำตก
ขณะบดินทร์มองหาปลาคาร์ปจักรพรรดิ มันหายไป กลายเป็นนางเงือก เขาว่ายตามเธอ
น้ำในมหาสมุทรโดนย้อมเป็นสีเลือด
บดินทร์กำลังจะตาย นางเงือกไม่สังเกตเห็นเขาเลย


ไม่ถึง 48 ชั่วโมงหลังเกิดแผ่นดินไหวระดับ 9.0 ริกเตอร์ ได้ทำให้เมืองที่อยู่ห่างไป 130 กิโลเมตรสั่นสะท้าน ในเหตุการณ์ที่นักแผ่นดินไหววิทยาเรียกกันว่า 'ภัยธรรมชาติชนิดรุนแรงอย่างแทบไม่เคยมีมาก่อน'
= ถ่ายทอดสดสถานที่เกิดภัยพิบัติสึนามิ =
ณ จังหวัดภูเก็ต ภาคใต้ของประเทศไทย
"ข่าวด่วน" ปกป้อง สุทัศนะจินดา นักข่าวภาคสนาม
"เหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อเวลา 07:58:53 น. เวลาท้องถิ่นของวันที่ 26 ธันวาคม 2004 ตามรายงานของกรมธรณีวิทยาของสหรัฐอเมริกา มีขนาด 9.0 ริกเตอร์ ที่ระดับความลึกจากพื้นท้องทะเล 28.6 กิโลเมตร"
นายยุทธนากับนางราชพฤกษ์งุนงง วันนี้วันที่ 6 ตุลาคม 2000 ไม่ถูกเหรอ
"มีศูนย์กลางในทะเลนอกชายฝั่งด้านทิศตะวันตกของตอนเหนือเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย"
อักษรเลื่อนขึ้น อ่านว่า
[ส่งพลังงานมหาศาลเทียบเท่าระเบิดปรมาณูที่เมืองฮิโรชิมา 23,000 ลูก]
[ก่อให้เกิดการสั่นไหวที่รุนแรงของแผ่นดิน และเกิดสึนามิตามมาในมหาสมุทรอินเดีย]
[ถล่มชายฝั่งที่อยู่โดยรอบ ได้แก่ ประเทศอินโดนีเซีย ศรีลังกา อินเดีย ไทย โซมาเลีย มัลดีฟส์ พม่า แทนซาเนีย บังคลาเทศ และเคนยา]
[มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 230,000 คน และสูญหายอีกหลายหมื่นคน]
[เฉพาะในเมืองบันดาอาเจะห์ ของประเทศอินโดนีเซียมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 150,000 คน]
[ประเทศไทยมี 6 จังหวัดในฝั่งทะเลอันดามันได้รับผลกระทบ คือ จังหวัดระนอง พังงา กระบี่ ภูเก็ต ตรัง และสตูล]
[มีผู้เสียชีวิตทั้งคนไทย และต่างชาติมากกว่า 5,395 คน และสูญหายมากกว่า 2,000 คน บาดเจ็บประมาณ 8,000 คน]
[ส่วนอาคารบ้านเรือน โรงแรมที่พัก เสียหายอย่างยับเยิน และพื้นที่ชายฝั่งทะเลไทยได้รับผลกระทบมากกว่า 475,000 ไร่]
[ลำดับเหตุการณ์ของสึนามิที่มีผลกระทบกับประเทศไทยในวันที่ 26 ธันวาคม 2004 โดยมียอดคลื่นสูงสุด10 เมตร พัดเข้าสู่ชายฝั่งทะเลอันดามัน ดังนี้]
[เวลา 09.35 น. น้ำทะเลแห้งจากบริเวณชายหาดโดยถดถอยลงเป็นระยะทาง 100 เมตร เป็น เวลา 5 นาที]
[เวลา 09.38 น. คลื่นสูงประมาณ 2-3 เมตร เข้ากระทบฝั่ง]
[เวลา 09.43 น. คลื่นสูง 6-7 เมตร เข้ากระทบฝั่ง]
[เวลา 10.03 น. คลื่นสูงเกินกว่า 10 เมตร เข้ากระทบฝั่งเป็นเวลา 20 นาที]
[เวลา 10.20 น. คลื่นสูง 5 เมตร เข้ากระทบฝั่ง ทำให้เกิดน้ำท่วมอยู่ประมาณ 1 ชั่วโมง และน้ำทะเลกลับสู่ระดับปกติเวลาประมาณ 12.00 น.]
[ผลการสำรวจเบื้องต้นของพื้นท้องทะเลนอกชายฝั่งทิศตะวันตกของเกาะสุมาตราด้วยคลื่นโซนาร์ของสถาบัน South Thumtum Oceanic Center จากกองทัพเรือ ประเทศอังกฤษ พบว่าบริเวณศูนย์กลางแผ่นดินไหว เกิดมีดินถล่มของภูเขาใต้ทะเลหลายตำแหน่ง บางตำแหน่งดินถล่มมีขนาดความยาว 2 กิโลเมตร และความสูง 100 เมตร]
นายยุทธนาสบตากับนางราชพฤกษ์อย่างสงสัย
"เราโทรหาดินก็ได้นี่" นิ้วสั่นๆ ของนายยุทธนากดปุ่มเลขทีละตัวอย่างช้าๆ
นางราชพฤกษ์กำลังภาวนา ขอให้บดินทร์กับก้าวหน้าปลอดภัย ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วสากลโลกคุ้มครอง ขอให้เขาทั้งสองอย่าได้เป็นอะไรเลย
เสียงปลายสายเป็นก้าวหน้า นายยุทธนาใจหายวาบ ในขณะที่นางราชพฤกษ์น้ำตาคลอ
"บดินทร์ พ่อนายโทรหา"
"มีอะไรครับ พ่อ"
นายยุทธนาและนางราชพฤกษ์พ่นลมออกจมูกอย่างโล่งอกราวกับว่าทั้งสองคนกำลังอยากได้ยินว่าสองเพื่อนรักยังมีชีวิตอยู่ และโทรมาเพื่อฟังว่าเป็นเรื่องจริง
"เที่ยวกันสนุกไหม"
"สนุกที่สุดครับ น้ำทะเลเป็นสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ใสราวกับกระจก มองเห็นไปถึงพื้นทรายใต้ทะเลได้ลึกหลายเมตร มีแนวปะการังอุดมสมบูรณ์หลายหลากสีสัน หาดทรายที่ขาวสะอาดงามตาโอบล้อมไปด้วยภูเขาหินปูนสูงใหญ่ ผมจะอยู่ที่นี่ถาวรเลยครับ พ่อ"
"ตัวแสบ ถึงกำหนดกลับก็กลับมา"
"แม่จะทำอาหารโปรดรอ"
หลังจากวางสาย นายยุทธนากับนางราชพฤกษ์ก็ไม่พบที่มาของข่าวอีกเลย


ในที่สุด ราวกับค้นพบปาฏิหาริย์ วาฬเบรุก้าว่ายตรงดิ่งเข้ามา ก่อนจะดันบดินทร์ขึ้นเหนือผิวน้ำ ช่วยชีวิตเขาได้สำเร็จ
เมื่อถึงบก ซึ่งบดินทร์แน่ใจจากภูเขา เขาอ้วกน้ำออกมาจนสำลัก
นางเงือกเอ่ยคำว่า จนกว่าจะพบกันใหม่ ก่อนจะหายไป
หญิงสาวนับเป็นตัวตนเหนือธรรมชาติเเรกที่เเตกต่าง เพราะตัวตนเหนือธรรมชาติมักจะหายไปโดยไม่บอกลาราวกับพวกเขาคิดว่า ลาก่อน เป็นคำศักดิ์สิทธิ์ ที่เมื่อเอ่ยออกมาแล้วจะเป็นจริงตามนั้น
บดินทร์เดินกลับไปชายหาดที่เดินมาตอนเช้า ปรากฏว่าทุกอย่างราบเรียบหมดเลย
ตึกที่เคยเห็นก็หายไปเหลือโคลนที่ทับถมและเศษซากตึก
รถยนต์ขึ้นไปอยู่บนแผ่นไม้ที่เป็นโครงหลังคาบ้าน
ต้นไม้โค่น สิ่งของจากหลายหลากที่มาลอยเกลื่อนกลาดแบบหาเจ้าของไม่เจอ
เสาไฟล้มทับคนเสียชีวิต
ไฟฟ้าดับ
รั้วเหล็กแหลมที่ครั้งหนึ่งเคยป้องกันขโมยหักและแทงคนเสียชีวิต
รถมอเตอร์ไซค์ถูกจอดทิ้ง
เงินออมทั้งชีวิตของหลายๆ คนหายไปเพราะน้ำท่วม
ภาพสยองขนหัวลุกพบเห็นได้ยากในชีวิตประจำวันปรกติ แต่ไม่ใช่เวลานี้ ศพคนลอยราวกับปลาน็อคน้ำ
กระแสเลือดส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไหลนองถนน แทบทุกแห่งเต็มไปด้วยเลือดกลืนกินพื้นที่หลายกิโลเมตร


= นอกพื้นที่อุบัติภัยหมู่ =
"รับแจ้งเหตุถังออกซิเจนระเบิด มีผู้บาดเจ็บจำนวนหลายราย"
เจ้าหน้าที่ทุกหน่วยงานต้องทำงานแข่งกับเวลา เร่งให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง
ฝ่ายตำรวจ ทำการปิดกั้นถนน
ฝ่ายทหาร กองกำลังพิเศษ (ทหารที่มีประสบการณ์มากที่สุด) ช่วยค้นหาและกู้ภัยคนรอดชีวิต
ฝ่ายบุคลากรทางการแพทย์ ระดมกำลังความช่วยเหลือจากทุกแผนกทุกสถานพยาบาล ศัลยแพทย์ วิสัญญีแพทย์ ศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์ อายุรแพทย์ พยาบาล...
ทันทีที่พิทักษ์กาล: ทีมแพทย์อาสา เดินทางมาถึงโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้พื้นที่ประสบภัยมากที่สุด เขาเปลี่ยนเวรทำงานกับแพทย์ประจำที่อ่อนล้า จากการทำงานต่อเนื่องมาตลอดทั้งวันตั้งแต่เกิดเหตุ เขาประเมินและคัดแยกผู้ป่วยจำนวนมากที่ด้านนอกของโรงพยาบาลด้วยริบบิ้น
[ความหมายของริบบิ้น]
[สีแดง กู้ชีพ มีภาวะคุกคามที่จะทำให้เสียชีวิต ควรตรวจทันที]
[สีชมพู ฉุกเฉินวิกฤติ มีภาวะเสี่ยงต่อการเสียชีวิต ควรตรวจภายใน 5-15 นาที]
[สีเหลือง ฉุกเฉินเร่งด่วน ควรตรวจภายใน 30-60 นาที]
[สีเขียว เจ็บป่วยเล็กน้อย ควรตรวจภายใน 60-180 นาที]
[สีขาว ผู้ป่วยนอกทั่วไป ควรตรวจภายใน 2 ชั่วโมง]
[สีม่วง ติดต่อ แยกพื้นที่ตรวจรักษา-พยาบาล]
[สีดำ ไม่ต้องรักษา]
โดนอะไรไม่ทราบกระแทกมีแผลฉกรรจ์, หายใจเหนื่อยอย่างรุนแรง, ชักเกร็ง, ระดับความรู้สึกตัวน้อยกว่า 8, ระดับออกซิเจนในกระแสเลือดน้อยกว่า 90% สีแดง
ปวดท้อง 7 คะแนน, มีประวัติสลบ จำเหตุการณ์ไม่ได้, มีเลือดออกหู สีชมพู
หญิงตั้งครรภ์ที่มีภาวะเลือดออกทางช่องคลอด, ไฟไหม้มากกว่า 25% ของพื้นที่ผิว, กระดูกหักที่ยังไม่ได้ดาม, สูญเสียการมองเห็นฉับพลัน, ความดันโลหิตสูงมากกว่า 180/110 มิลลิเมตรปรอท สีเหลือง
อ่อนเพลีย, รับประทานอาหารได้น้อย, ต้องทำกิจกรรมทางการแพทย์น้อยกว่าหรือเท่ากับ 2 กิจกรรม สีเขียว
โรคทั่วไปในภาวะปรกติ สีขาว
วัณโรคปอด สีม่วง
เสียชีวิต สีดำ
บุคลากรทางการแพทย์จัดเวรผลัดเปลี่ยนกันทำงานในห้องผ่าตัดและห้องทำแผลของโรงพยาบาลอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 72 ชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก
เมื่อคนพ้นขีดอันตรายถึงประสานงานกับโรงพยาบาลอื่นๆ เพื่อจัดส่งออกไปรับการรักษาต่อ หรือจำหน่ายกลับบ้าน


"คุณๆ ตื่น"
"ไม่พบชีพจร"
"โทร 1669" พวกเขาหมายถึงสายด่วนที่ให้บริการเฉพาะผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤตินอกสถานพยาบาล
บดินทร์อยากบอกพวกเขาเหลือเกินว่าไม่ต้อง โทรเรียกมูลนิธิเก็บศพ หรือตำรวจรับแจ้งตายเลยก็แล้วกัน
"ผมก็คือ หนึ่งในเหล่าผู้พิทักษ์ทั้งสี่ที่คอยปกป้องจิตวิญญาณคุณ นำคุณผ่านทางไปสู่โลกหลังความตาย เพื่อปรับตัวให้เข้ากับที่นั่นครับ"
เสียงของชายอารมณ์สุนทรีย์เรียกบดินทร์หันมา
"ถ้าไม่มีพวกผม คุณจะต้องเดินทางถึง 49 วัน ถือเป็นเกียรติของคุณมากเลยครับ" ชายหนุ่มยิ้มแฉ่ง
"ไม่เอาเกียรติแบบนี้"
"เวลาเสียชีวิตของคุณ ตามเวลาท้องถิ่น 15 นาฬิกา 52 นาที นะครับ" ชายหนุ่มอ่านข้อมูลในแท็บเล็ต "หมายเรียกดวงวิญญาณ 891 คุณชื่อและนามสกุลอะไรครับ"
บดินทร์ไม่ตอบ
"อ๊ะ อ๋อ ประทักษิณ สันติสหพันธุ์พิทักษ์ คือชื่อ-นามสกุลของผมครับ"
บดินทร์พ่นลมออกจมูกอย่างแผ่วเบา ก่อนเขาจะพึมพำกับตัวเองมากกว่าพูดกับประทักษิณ ราวกับตัดพ้อโชคชะตา "ผมยังมีอีกตั้งร้อยกว่าเรื่องที่อยากทำ ผมยังไม่พร้อมจะตาย"
"ไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่พร้อมจะตายหรอกครับ แต่สักเวลาหนึ่งทุกคนก็ต้องตาย ของคุณแค่มาถึงเร็วหน่อยเท่านั้นครับ คุณชื่อและนามสกุลอะไรนะครับ" ประทักษิณตอบกลับทันควัน แล้วถามต่อทันที
บดินทร์นิ่งอย่างใช้ความคิด "เด็กชาย บดินทร์ อัครบดินทรเดชา ครับ"
"โลกนี้มีคนตายทุกวัน นอนอยู่ที่บ้านของตัวเอง ลูกกระสุนไม่ทราบแหล่งที่มายังตกลงทะลุสมองตายคาที่เลยครับ"
บดินทร์ทำหน้าสยอง
"หมายเลขเลขบัตรประชาชน 13 หลักครับ"
"X-XXXX-XXXXX-XX-X"
"เสร็จสิ้นขั้นตอนยืนยันดวงวิญญาณครับ สั้นยิ่งกว่าข้อสอบหลังบทเรียนซะอีกใช่ไหมครับ"
ประทักษิณเดินนำบดินทร์ออกมาข้างนอกพื้นที่ประสบภัยเพื่อไปพื้นที่ปลอดภัย
บดินทร์เบี่ยงตัวหลบทีมเจ้าหน้าที่ทหาร และทีมเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่วิ่งสวนทาง เวลาเดียวกับมือของประทักษิณจับบ่าของเขาหยุดอยู่กับที่
บดินทร์แทบไม่กล้าเชื่อตัวเอง แต่กระนั้นร่างกายของเขาก็รู้สึกเบาโหวงอย่างประหลาดเมื่อคนกลุ่มนั้นวิ่งทะลุผ่าน!
"สำหรับ บดินทร์ อัครบดินทรเดชา" ประทักษิณกระซิบข้างหู "นาฬิกาของดินแดนก่อนความตายหยุดเวลาแล้วครับ"


= พื้นที่อุบัติภัยหมู่ =
แม่รายหนึ่งเดินลุยน้ำผ่านบดินทร์ เธอร้องไห้เรียกหาลูกแต่ก็ไม่พบ
"มีผู้รอดชีวิตอยู่ตรงนี้ช่วยด้วยครับ"
บดินทร์วิ่งตามเสียงตะโกนไปที่ซากอาคาร อยู่ๆ หูของเขาได้ยินเสียงดังมากคล้ายกับเสียงระเบิด และเสียงเหล็กกระทบกัน วินาทีต่อจากนั้น เพดานพลันยุบถล่มลงมา
เมื่อบดินทร์คิดว่าเขาต้องตายแน่แล้ว ภาพความทรงจำในอดีตพาเขาย้อนกลับไปถึงวันที่มีความสุข
"ไม่ ไม่นะ" บดินทร์พึมพำคล้ายละเมอ "ผมยังตายไม่ได้"
เมื่อลืมตาและเงยหน้าสบนัยน์ตาสีแดง บดินทร์รู้สึกราวกับอากาศรอบๆ ค่อยๆ เย็นลงและเมื่อเสียงเย็นเยียบเอ่ย ขนแขนของเขาถึงกับตั้งชัน
"ฮึ ส่องกระจกดูตัวเองซะก่อนสิ สั่นเป็นลูกนกตกรัง แบบนี้ยังจะกล้าเข้าไปช่วยคนอื่น จะไปช่วยคนหรือจะพาตัวเองไปหาที่ตาย"
บดินทร์หรี่ตามองชายหนุ่มนัยน์ตาสีเเดงผู้มาช่วยอย่างโกรธๆ
ทั้งสองคนถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น
เศษหินตกลงมาใส่ม่านในอาคารก็ขาดตรงกลาง โครงสร้างน่าจะเสียหายจนไม่แข็งแรงเพราะแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหว และแล้วตอนนี้อาคารก็กำลังถล่มอย่างต่อเนื่องจากแผ่นดินไหวขนาดเล็กกว่าแผ่นดินไหวหลัก
"เจ้าหนู ที่นี่อันตราย รีบออกไปนอกพื้นที่ซะ ก่อนส่วนอื่นๆ ของอาคารจะพังถล่มลงมาอีก" บดินทร์หลีกทางให้เจ้าหน้าที่ทางทหารวิ่งผ่าน
ทหารนายหนึ่งคลำพบชีพจร เขาประคองศีรษะและคอของชายวัยรุ่นที่นอนราบบนพื้น หมดสติ ป้องกันอัมพาตจากการสงสัยว่ากระดูกสันหลังมีการบาดเจ็บ, แพทย์ทหารใช้เฝือกดามคอ ป้องกันคนบาดเจ็บขยับคอหันมองตามเสียง
พวกเขาเคลื่อนย้ายเปลนอนอย่างรีบเร่ง
[บัตรประจำตัวนักเรียน]
"บดินทร์ อัครบดินทรเดชา"
ทันทีที่อ่านชื่อ-นามสกุลของเด็กแปลกหน้า ชายหนุ่มนัยน์ตาสีแดง ริมฝีปากยกยิ้ม
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ ใครคนหนึ่งพลันถลาเข้ามาระหว่างทั้งสองคน
บดินทร์มองอย่างงุนงง
ชายหนุ่มผู้มาใหม่ลุกขึ้นยืน เขาเซถอยหลังสองสามก้าวคล้ายทรงตัวลำบากเพราะน้ำหนักเป้สะพายหลัง เขาแต่งตัวเรียบ ๆ ด้วยเสื้อยืดคอกลม แต่คลุมด้วยเสื้อเชิ้ตพิมพ์ลาย สีสันสดใส กางเกงสามส่วน รองเท้าผ้าใบ
"คุณเสียชีวิตวันที่ 6 ตุลาคม 1999 ตามกำหนดเป๊ะเลยครับ" ชายหนุ่มผายมือไปที่กลุ่มไทยมุง เขายิ้มกว้าง ใบหน้าเปล่งปลั่ง ในขณะที่บดินทร์อ้าปากค้าง เมื่อมองเห็นกลุ่มคนที่ล้อมรอบ 'ร่างกาย' ของเขา


= ค่ายบำบัดทุกข์ บำรุงสุข =
หน่วยงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
ภารกิจช่วยชีวิตนับพันท่ามกลางฝนที่เทกระหน่ำลงมายังคงดำเนินต่อไป
บันไดปูนแตกร้าว ชำรุดทรุดโทรม ราวที่จับหลุดห้อยร่องแร่ง
บานหน้าต่างกระจกแตกเกือบหมด
ทางเดินระเกะระกะไปด้วยซากสิ่งของและขยะ
บางพื้นที่มีแผ่นดินให้เดินก็เห็นทหารบก
บางพื้นที่มีหลังคาแทนแผ่นดินก็เห็นทหารเรือ
บนท้องฟ้าก็เห็นทหารอากาศ
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งร้องโอดโอยเพราะมีปลายแหลมของไม้แทงทะลุขา แพทย์ทหารให้เขาอยู่นิ่งๆ
ก่อนจะตัดไม้ให้สั้นลงถึงเคลื่อนย้ายคนบาดเจ็บ
บดินทร์คิดว่าเมื่อคนเจ็บอยู่ในรถพยาบาล
พวกเขาจะรีบนำส่งโรงพยาบาล แต่ไม่ใช่เลย
[โรงพยาบาลเคลื่อนที่]
[สถาบันบรรเทาสาธารณภัย กระทรวงสาธารณสุข]
มีเจ้าหน้าที่กู้ชีพขั้นพื้นฐานกำลังให้เลือด
มีเจ้าหน้าที่ผดุงครรภ์กำลังทำคลอด
คนที่มีแนวโน้มจะไปไม่ถึงโรงพยาบาลทุกคน แพทย์ทหารก็รักษาพยาบาลราวกับอยู่ในสนามรบซะเลย
ประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่ขนาดนี้ จะเป็นใครก็ล้วนทุกข์ใจทั้งนั้น บดินทร์คิดว่าไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ดูนั่นสิ
เด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งไปที่โต๊ะรับสิ่งของบรรเทาทุกข์อย่างกระตือรือร้น เธอวิ่งไปต่อแถวรับผ้าห่มกับผ้าปู เสื้อผ้ากับของเล่น...
"โอ้โห แบ่งประเภทมีระเบียบมาก" เธอชื่นชม!


ที่นี่… คือโลกที่ผมไม่รู้จัก หากใครสักคนพลัดหลงมาจากที่เดียวกันกับผม ย่อมสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าโลกที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่โลกเดิม
ไม่มีทางเป็นที่เดียวกัน นั่นคือข้อสรุป ไม่ต้องทำการตรวจสอบด้วยซ้ำ
ตึกรามบ้านช่องทุกแห่งหนถูกปล่อยทิ้งร้างจนทรุดโทรม ถนนหนทางที่ควรมีรถยนต์คับคั่งกลายเป็นถนนโล่ง ๆ หรือหากพบเจอรถยนต์ ก็ล้วนแต่เป็นรถพัง ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ให้เกะกะขวางบนถนน
 ผู้คนที่ควรจะเดินสัญจรไปมาถูกแทนที่ด้วยซากศพ
คุณสามารถพบเจอซากศพปกติที่นอนนิ่งไม่ไหวติงได้ทั่วไป นอกจากนี้คุณยังสามารถพบซากศพในแบบที่คงไม่อยากจินตนาการถึงด้วย
พวกมันคือซอมบี…
ไอ้ซากศพขยับได้และกระหายเลือดพวกนี้ เห็นชัด ๆ ว่าพวกมันคือสาเหตุที่ทำให้อารยธรรมมนุษย์จบสิ้น
โลกที่ผมยืนอยู่ตอนนี้ ไม่มีรัฐบาลดูแล ไม่มีเส้นแบ่งเขตประเทศ ไม่มีกฎหมายหรือการควบคุมใด ๆ ดังนั้นแม้ผู้คนพบความเดือดร้อนและรอคอยนานแค่ไหนก็จะไม่มีความช่วยเหลือมาถึง
โลกนี้กลายเป็นสถานที่ที่แม้แต่ขนมปังจืด ๆ สักก้อนยังเป็นสิ่งมีค่า
ในโลกนี้ คุณพร้อมจะแลกชีวิตเพื่อปืนเก่า ๆ สักกระบอกหรือกระสุนที่ไม่รู้ว่าด้านไปแล้วหรือยัง
ใช่แล้วครับ โลกนี้เงินทองไม่มีค่า และทุกวันกลายเป็นเรื่องของการเอาชีวิตรอด โลกกลายเป็นดั่งขุมนรกสำหรับคนทั่วไป…
แต่สำหรับผม ผมไม่ใช่คนทั่วไปครับ
ผมหัวเราะร่าในหลาย ๆ ครั้งเวลาที่หวนคิดว่าตัวเองช่างโชคดีที่มาอยู่ในโลกแห่งนี้ โลกนี้คือดินแดนที่เหมือนกับสรวงสวรรค์สำหรับผม
ผม… ผู้ที่ครอบครองพลังอันแสนวิเศษนี้
วันนี้ เป็นอีกวันของผม
ผมมักใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันไปกับ 'การล่า' ไม่ว่าจะเป็นการล่าหาข้าวของจำเป็นในการดำรงชีพ หรือการล่าซอมบีซึ่งมีผลทำให้การใช้ชีวิตของผมง่ายขึ้นด้วยผลที่ตามมานานัปการ
แต่วันนี้พิเศษกว่าวันอื่นเล็กน้อย เพราะผมถูกเหตุผลบางอย่างบังคับให้ต้องติดต่อกับผู้คน
ซอมบีอันตราย เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย พวกมันจู่โจมสิ่งมีชีวิตทุกชนิดโดยไม่จำเป็นต้องมีสิ่งเร้า และการถูกมันกัดก็อาจทำให้ติดเชื้อกลายเป็นแบบเดียวกับพวกมันได้ แต่สำหรับผมแล้ว มนุษย์อันตรายยิ่งกว่าเป็นสิบเท่า
ทั้งที่ควรจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยเหตุผล แต่มนุษย์บางคนก็ไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยสิ่งนั้น คุณสามารถถูกจู่โจมได้แม้ว่าการฆ่าคุณไม่ได้ทำให้ผู้กระทำได้ผลประโยชน์อันใด
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงหลีกเลี่ยงการพบปะกับคนด้วยกันเองมาตลอด
กลุ่มที่ผมกำลังเผชิญหน้าอยู่มีสี่คน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมพบพวกเขา และในเมื่อพวกเขาอาจเป็นหนึ่งในผู้ไม่มีเหตุผล หรือสูญเสียเหตุผลได้ทุกเมื่อ ผมจึงไม่ได้ใส่ใจไต่ถามชื่อแต่ละคนเอาไว้
… ชายกล้ามใหญ่ผู้ชอบอวดกล้าม เบ่งอวดสาว
… หญิงสาวหน้าสวย หุ่นดี ที่ดูคล้ายนักร้องชื่อดังในโลกที่ผมจากมา
… ชายสวมแว่นร่างผอมผมยาว และ
… หญิงวัยกลางคนนิสัยขี้โวยวาย
นี่คือลักษณะเด่นที่ผมใช้จำแนกคู่ค้าสี่คนนี้
"ไม่พอหรอก" ชายกล้ามใหญ่พูดเสียงแข็งใส่ "อาหารแห้งสิบถุงแลกกับปืนสองกระบอกเนี่ยนะ ที่พวกเราตกลงกันไว้มันไม่ใช่แบบนี้นี่"
ผมถอนหายใจเบา ๆ "นั่นมันเงื่อนไขของชั่วโมงที่แล้ว พวกคุณมาถึงช้า เงื่อนไขมันก็ต้องเปลี่ยนไปแล้วสิ"
"พวกเราเสี่ยงแค่ไหนรู้ไหม เราต้องทิ้งคนเจ็บไว้ระหว่างทางด้วยซ้ำ" หญิงวัยกลางคนฮึดฮัดใส่
[ช่างประปาร่างใหญ่กลุ้มใจกับความงกของคุณ]
มีสิ่งกวนใจโผล่ขึ้นมาขวางสายตา มันคือหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใสพร้อมข้อความไม่ยาวนัก ผมแกล้งไม่สนใจมัน ผมกำลังมีสมาธิกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้
ผมกลับไปสนใจคู่สนทนา มันไม่น่าประหลาดใจที่คนกลุ่มนี้จะโมโห เพราะผมดันเพิ่มเงื่อนไขจากปืนหนึ่งกระบอกเป็นสองกระบอกโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า แต่ผมมีเหตุผลที่ไม่สามารถอธิบายอีกฝ่ายได้
"ทุกคนต้องเสี่ยงกันทั้งนั้นแหละ" ผมเตือนสติพวกเขาว่าอย่ามาเรียกร้องความเห็นใจ "พวกคุณมาช้าทำให้ผมเสียเวลา ที่ผมขอไปถือเป็นค่าปรับ"
บางคนอาจคิดว่าเวลาเป็นสิ่งที่ได้มาฟรี ๆ แต่หลายคนก็รู้ว่าเวลาในชีวิตของพวกเรามีอยู่อย่างจำกัด และนั่นทำให้ในแต่ละวันเราเลือกทำกิจกรรมได้จำกัด และยิ่งในยุคนี้ที่ซอมบีเต็มบ้านเต็มเมือง จำนวนชั่วโมงที่เหลืออยู่ของแต่ละคนในแต่ละวันก็ยิ่งสั้นลง พอมาคิดว่าหนึ่งชั่วโมงอันมีค่าที่ผมสามารถล่าได้อย่างเต็มที่ถูกขโมยไปเพราะคนไม่รักษาเวลา ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่ยุติธรรมแล้ว
แม้ผมจะเข้าใจแหละว่าอีกฝ่ายไม่ได้มัวแต่ไปเอ้อระเหยลอยชาย สาเหตุที่มาช้าคงเพราะพวกเขาถูกซอมบีโจมตีระหว่างเดินทางมายังที่นัดหมาย
"อย่าเสียเวลาต่อรองอีกเลยค่ะ คุณก็บอกเองนี่คะว่าแถวนี้ไม่ปลอดภัย" หญิงสาวที่ดูเด็กที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น
ผมเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่แค่หน้าตาของเธอที่เหมือนนักร้องวัยรุ่นชื่อดังในโลกของผม แม้แต่น้ำเสียงของเธอก็ยังเหมือนด้วย พอมานึกดูดี ๆ ก่อนหน้านี้เพื่อนของเธอก็เรียกเธอว่า แอน… อืมม ชื่อก็เหมือนอีก แต่อาจจะแค่บังเอิญก็ได้
"ปืนกระบอกเดียวก็ได้ แต่ผมอยากได้กระสุนเพิ่ม อย่างน้อยก็…"
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรขำกับการต่อรองของคุณ]
"ปืนกระบอกเดียว ไม่เพิ่มอะไรให้อีก" ชายร่างใหญ่ไม่ยอมอ่อนข้อให้
พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเพิ่มจำนวนปืนให้เป็นสองกระบอก หรือแม้แต่เพิ่มเติมกระสุนให้ ผมก็ใช้วิธีการเจรจาว่าจะลดจำนวนอาหารแห้งที่จะส่งมอบให้บ้าง
…ถ้าไม่ใช่เพราะถูกมิชชันบังคับมา อย่างผมคงไม่ต้องมาเสียเวลากับอะไรไร้สาระแบบนี้หรอก…
[มิชชัน: แลกเปลี่ยนของ (0/1)]
[รายละเอียด: ทำการแลกเปลี่ยนสิ่งของกับผู้อื่น สิ่งของนั้นจะเป็นของที่ได้มาจากระบบหรือเป็นทรัพย์สินอื่นก็ได้ แต่คอลเลคเตอร์ต้องมั่นใจว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ฝ่ายตนได้กำไร]
[รางวัล: +1 ไหวพริบ, มิสเซลเลเนียสแพ็ค วัน x 5]
…ค่าสถานะไหวพริบฟรี แถมยังได้แพ็คฟรีห้าแพ็คด้วย ยังไงงานนี้ก็ถอยไม่ได้…
ครั้งนี้ผมเหลือบมองหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงที่ผมตั้งใจเปิดมันเอง หน้าต่างมิชชันยังคงขึ้นมาแบบเดิม ตัวอักษรสีแดงย้ำตรงที่บอกว่า 'ต้องมั่นใจว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ฝ่ายตนได้กำไร'
…ประโยคนี้แหละทำให้ผมอ่อนข้อไม่ได้…
หลังจากยื้ออยู่พักหนึ่ง ความดื้อดึงของผมก็ชนะ ในที่สุดคนทั้งสี่ก็ประชุมกัน พวกเขาจำเป็นต้องได้อาหารติดมือกลับไปในจำนวนที่วางแผนไว้ ดังนั้นการแลกเปลี่ยนจึงจบลงที่ผมได้ปืนหนึ่งกระบอกกับกระสุนเพิ่มอีกเล็กน้อย
…อันที่จริง ผมไม่ได้อยากได้กระสุนแค่จำนวนที่พวกเขายอมให้มาหรอก แต่ที่ได้มาก็พอให้ความรู้สึกที่ว่าได้กำไร แค่นี้แหละจะทำให้เจ้าหน้าต่างสีน้ำเงินหายไปได้ พร้อมกับผมได้รับรางวัลที่ควรจะเป็นของผม…
[มิชชัน: แลกเปลี่ยนของ (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสถานะไหวพริบเพิ่ม 1 หน่วย]
[คุณได้รับมิสเซลเลเนียสแพ็ค วัน 5 แพ็ค]
[ลุงยามวัยดึกภูมิใจกับความสำเร็จของคุณ]
ผมคิดว่ามันจะจบลงด้วยดี จนกระทั่งวินาทีที่รู้ตัวว่าอาคารร้างที่พวกเราใช้เป็นสถานที่นัดแลกเปลี่ยนของได้ถูกล้อมไว้หมดแล้วทุกทาง


ศัตรูบุกจู่โจมมาจากทุกทางเข้าออก แม้แต่หน้าต่างทุกบานก็ถูกจับตามองจากภายนอก หากคนด้านในเคลื่อนไหวโดยปราศจากความระมัดระวังคงไม่แคล้วต้องถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง
ฝ่ายศัตรูมีจำนวนมากกว่าสิบคน แต่ละคนมีอาวุธครบมือและหากมองวิธีการบุกที่เกือบจะเหมือนมืออาชีพ มันบ่งบอกว่าพวกเขาผ่านการฝึกมาจากคนที่มีประสบการณ์หรือไม่ก็มีใครในนี้ที่เคยเป็นเจ้าหน้าที่มาก่อน
ผมไม่ได้พยายามขัดขืน เช่นเดียวกับคู่ค้าทั้งสี่ราย พวกเขาเข้าใจสถานการณ์ได้ทันทีตอนที่เห็นว่ามีปืนหลายกระบอกส่องมาทางพวกเรา
กลุ่มที่โจมตีไม่ได้ลงมือรุนแรงนักเพราะฝ่ายเราก็ยอมให้จับกุมแต่โดยดี แต่ทุกคนต่างรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันไม่มีทางจบลงแค่ฝ่ายนั้นบอกว่า "อ๋อ เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันน่ะ เดี๋ยวพวกเราจะปล่อยคุณเอง"
พวกเราถูกถุงคลุมหัว ถูกจับโยนเข้าไปในรถ จากนั้นก็ถูกพาตัวไปที่อื่น
แล้วสุดท้ายทุกคนก็มาลงเอยในกรงขังที่เหม็นอับ
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรหัวเราะดังลั่น]
[แฝดสาม #2: สาวคาราเต้รู้สึกกังวล]
[ลุงยามวัยดึกไม่อยากให้คุณทำเรื่องสุ่มเสี่ยง]
"บ้าจริง ปล่อยพวกเราออกไปนะโว้ย" ชายร่างใหญ่ตะโกนแบบนี้มาตั้งแต่ครู่ก่อน แต่พวกคนที่จับเรามาไม่ได้ยินอย่างแน่นอน พวกเราถูกปล่อยทิ้งไว้ในห้องที่ไม่มีผู้คุมเฝ้า
"เลิกโวยวายสักทีน่า" ผมทนไม่ไหวก็เลยบ่นไปบ้าง
"เพราะแกนั่นแหละ พวกเราถึงถูกจับมาแบบนี้"
ผมไม่เข้าใจตรรกะเขาเลยสักนิด คนที่นัดเจอในอาคารร้างนั่นไม่ใช่ผมด้วยซ้ำ แล้วไอ้กลุ่มที่จับทุกคนมาอยู่ที่นี่ พวกนั้นไม่ได้ตามผมจนเจอตัว แต่ตามพวกเขามาจนเจอผมที่ต้องติดร่างแหมาด้วยต่างหาก
"ใจเย็น ๆ นะคะ บางทีพวกเขาอาจจะเข้าใจผิดอะไรก็ได้ หรือถ้าพวกเขาอยากยึดเสบียงกับอาวุธ พวกเราก็ให้ไปซะ ไม่มีความจำเป็นต้องฆ่าแกงกันเลย"
"มันไม่ปล่อยเราหรอก" หญิงวัยกลางคนแทรก "ถ้าจะเอาแค่ของ มันก็ไม่ลำบากจับตัวมาแบบนี้"
"ตะ แต่ อย่างน้อยก็คงไม่คิดจะฆ่าใช่ไหม" ชายผอมผมยาวพยายามมองในแง่ดี "ถ้าอยากได้แค่ผู้หญิง ก็ไม่ต้องจับตัวผู้ชายมาก็ได้"
"พูดอะไรออกมาน่ะ"
"ขะ ขอโทษ ไม่ได้อยากพูดให้กลัวกว่าเดิมหรอก"
ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังถกเถียงกันไปมาบ้าง พูดปลอบใจให้กันบ้าง ผมกำลังเดินสำรวจรอบ ๆ กรงขังพร้อมกับมองหาลู่ทางไปด้วย
"เฮ้ย ทำไมแกไม่ถูกมัดวะ" ชายร่างใหญ่เพิ่งสังเกตเห็นว่าผมเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ถูกมัดมือไพล่หลัง
"ถูกมัดแล้วมันขยับตัวยาก"
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูพยักหน้าเห็นด้วย]
ผมขี้เกียจอธิบายว่าทักษะพิเศษของผมช่วยให้หลุดจากพันธนาการได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายคงไม่รู้ด้วยซ้ำถึงสิ่งที่เรียกว่า 'สกิล' หรือ 'ระบบ' ว่ามีอยู่ด้วย
ผมใช้สกิล [เอสเคปอาร์ตติส Lv. 7] อย่าว่าแต่เชือกแบบนี้เลย ต่อให้เอาผมไปขังในตู้เหล็ก รัดโซ่ล็อกกุญแจไว้ ทิ้งถ่วงทะเลซ้ำ สกิลนี้ก็คงช่วยให้ผมหนีรอดฉิวเฉียด
ทุกคนตกใจตอนที่เห็นว่าผมเดินไปมาอย่างเป็นอิสระและยิ่งตื่นเต้นเข้าไปอีกตอนที่ผมใช้เวลาแค่อึดใจเดียว สะเดาะกุญแจของห้องขัง แต่ความตื่นเต้นก็อยู่ได้ไม่นานนักเพราะทุกคนต่างตระหนักดีว่าพวกตนอยู่กลางฐานทัพของศัตรู แค่ออกจากห้องขังที่ไม่มีคนเฝ้าได้ ไม่ได้หมายความว่าจะหนีไปจากที่นี่ได้
"เฮ้ย" หนุ่มร่างใหญ่ชี้ไปที่มือของผม
เขาตกใจอ้าปากค้างที่เห็นผมกำลังกินเครปอัลมอนด์ช็อกโกบานานาอยู่ ไม่เคยเห็นคนยืนกินขนมหรือยังไงนะ อ๊ะ พอมองดูดี ๆ แล้วคนอื่นก็ตกใจเหมือนกันแฮะ
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรหยุดหัวเราะไม่ได้]
"กะ แก ไปเอาไอ้นั่นมาจากไหน"
"เอามาจากไหนก็ช่างเถอะน่า ควรจะสนใจเรื่องที่ว่าจะหนีจากที่นี่ยังไงดีกว่าไหม"
สิ่งที่ผมพูดมีเหตุผล แต่คงเพราะครีมจากเครปญี่ปุ่นที่ยังติดแก้มอยู่ ความน่าเชื่อถือจึงลดลงเหลือไม่ถึงครึ่ง ทุกคนมัวแต่สนใจขนมที่ผมกินรองท้องมากกว่าที่จะสนใจเรื่องที่ผมอยากบอก
"รออยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมไปดูลาดเลาให้" ผมพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินออกมา
[มิชชัน: กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (0/24)]
[รายละเอียด: เรดสคาร์ฟคือชื่อของกลุ่มผู้รอดชีวิตที่มีหลักแหล่งอยู่บริเวณทางตอนใต้ของเมืองเดิร์กลิน ไม่เพียงแค่มีชื่อเสียงไม่ดีจากการปล้นและฆ่าคนต่างถิ่นที่เฉียดเข้ามาใกล้อาณาเขต พวกเขายังมีชื่อเสียงไม่ดีจากการกินมนุษย์ด้วยกันเอง]
[รางวัล: 300 คะแนน]
"แค่เฉพาะรางวัลก็สามร้อยคะแนนเชียวเรอะ นั่นมันเท่ากับฆ่าซอมบีร้อยตัวเลยนะ"
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่แน่ใจว่าต่อให้รางวัลน้อยกว่านี้คุณก็ไม่ยอมพลาด]
ผมเริ่มออกเดินสำรวจค่ายของเรดสคาร์ฟพร้อมกับทำแผนที่ในหัวไปด้วย ค่ายแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลเก่าที่ถูกนำมาดัดแปลงเป็นป้อมปราการ มันจึงมีห้องหับจำนวนมาก ทั้งส่วนที่พวกเรดสคาร์ฟเก็บไว้ใช้สอยและส่วนที่ถูกปิดตายเอาไว้เพื่อไม่ให้ผู้บุกรุกหรือซอมบีเข้ามากวนได้
ความคิดแรกสุดของผมคือการยืมมือซอมบีกวาดล้างที่นี่ซะ สถานที่ใหญ่โตขนาดนี้หากทำลายแนวกั้นจนซอมบีหลุดเข้ามาได้สักทางมันต้องกลายเป็นหายนะอย่างแน่นอน
แต่ความคิดนี้ต้องพับไป เงื่อนไขมิชชันคือผมจะต้องจัดการกับพวกนี้เอง ดังนั้นก่อนอื่นก็ต้องพยายามลดจำนวนพวกมัน โดยเริ่มจาก…
"ฮะ!"
เวรยามรายหนึ่งกำลังจะร้องตอนที่เห็นผมกระโจนเข้าใส่ แต่เขาช้าเกินไปหรือไม่ผมก็เร็วเกินไป ก่อนที่เสียงจะดังเตือนคนอื่น ผมก็พุ่งเข้าไปปักมีดลงบนอกของอีกฝ่ายจนมิดด้าม
[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (1/24)]
…ทีแบบนี้เจ้าพวกคาแรคเตอร์ดันเงียบกริบ สงสัยจะลุ้นไปด้วยจนไม่กล้าส่งเสียงล่ะมั้ง…
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรประทับใจในทักษะการเดาของคุณ]
…นั่นไง…


คาแรคเตอร์ทุกใบเป็นทั้งเพื่อนและครอบครัว ผมเคยคิดว่าแค่พวกเขาอยู่ด้วยผมก็ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับใคร แต่ตอนที่มีแอนผู้ที่มองเห็นหน้าต่างระบบโผล่มา ความรู้สึกแปลกใหม่ก่อตัวขึ้นในใจของผม
แอนสนใจระบบมากแม้ว่าเธอจะทำได้แค่ดูกับทำความเข้าใจกับมัน ผมสอนแอนเกี่ยวกับวิธีการหาคะแนนเพิ่ม ซึ่งมีตั้งแต่การทำมิชชันที่ปรากฏขึ้นตามสถานการณ์ การกำจัดซอมบีหรือมนุษย์
"ซอมบีที่เคลื่อนไหวได้น้อยกว่าปกติ เด็ก หรือคนที่อ่อนแอจะให้คะแนน 1 คะแนน คนหรือซอมบีทั่วไป 3 คะแนน พวกที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ 5 คะแนน"
"มิสเซลเลเนียสใช้ 10 คะแนน เซอร์ไววัลแพ็ควันใช้ 50 คะแนน แพงขึ้นห้าเท่าแต่การันตีว่าจะได้การ์ดระดับแรร์ขึ้นไปใช่ไหมคะ"
ผมพยักหน้า "แล้วก็ไม่ต้องถามนะว่าทำไมไม่เปิดเซอร์ไววัลแพ็ควัน ซองนั้นมีการ์ดแค่ 100 แบบ เปิดไม่นานก็เก็บได้ครบทุกใบแล้ว ไม่เหมือนมิสเซลเลเนียสที่มีตั้ง 10000 แบบ"
"น่าเสียดายนะคะ"
"น่าเสียดายยังไง"
"ในเมื่อมีเซอร์ไววัลแพ็ควัน ก็อาจจะมีเซอร์ไววัลทู ทรี โฟร์ก็ได้"
เรื่องแบบนั้นผมเองก็คิดออก ในโลกก่อน ผมเคยเล่นเกมมาไม่น้อย มันเดาได้ไม่ยากว่าหากเปิดซองใดซองหนึ่งจนครบ มันก็อาจจะมีซองใหม่ที่ไม่เคยเห็นโผล่ขึ้นมาได้
วิธีที่ดีที่สุด ควรจะเป็นการเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันที่ทั้งการันตีแรร์และมีโอกาสเก็บครบได้ง่ายก่อน แต่เพราะนิสัยที่เห็นว่าเก็บอะไรไม่ครบแล้วจะหงุดหงิด ทำให้ผมติดกับดักอยู่กับซองแรกที่มีมากถึงหนึ่งหมื่นแบบ
…รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดักที่จิตใจของตัวเองสร้างขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าก้มตาเดินลงไปในหลุมพรางแห่งจิตใจนั้นเอง…
"แต่การเปิดเฉพาะมิสเซลเลเนียสก็ไม่ได้มีแต่ข้อเสียนะ ผมได้การ์ดที่มีประโยชน์มาเยอะแยะเลย"
"อ๊ะ เพิ่งสังเกตว่าตัวเลขเปอเซ็นต์ของเซอร์ไววัลแพ็ควันไม่ใช่ 0% นี่คุณก็ทดลองเปิดไปบ้างแล้วเหรอคะ"
"ไม่ใช่หรอก การ์ดบางใบของมิสเซลเลเนียสซ้ำกับในแพ็คเซอร์ไววัลวันน่ะ คงเพราะมันมีจำนวนการ์ดเยอะมาก บางทีถ้ามีแพ็คมากกว่านี้ก็อาจจะเจอว่ามีซ้ำกับแพ็คอื่นด้วย"
"ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกนะคะว่าเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันครบก่อนคุ้มค่ากว่า"
"เออ ไม่ต้องย้ำผมหรอก"
"เอ๋!"
"หืม อะไรเหรอ"
"นั่นน่ะค่ะ คะแนนของคุณ เมื่อครู่ยังมีอยู่แค่หลักสิบ ทำไมอยู่ ๆ ก็เพิ่มขึ้นกลายเป็นหลักร้อยแล้วล่ะ"
"อืมมม"
"อย่าอืมเฉย ๆ สิคะ อธิบายด้วยสิ คะแนนจะได้มาจากการจัดการกับซอมบี คน แล้วก็มิชชันไม่ใช่เหรอ คุณนั่งอยู่เฉย ๆ แล้วทำไมมันขึ้นเอา ๆ"
"มันก็มีวิธีอ้อม ๆ แบบอื่นด้วย เช่นขายการ์ดคืนให้ระบบ แต่วิธีนี้ไม่ค่อยคุ้มหรอก เพราะไม่ว่าจะการ์ดอะไร หายากแค่ไหนระบบก็รับซื้อคืนในราคาแค่ 10 ซิลเวอร์"
"ซิลเวอร์? หมายความว่ามีสกุลเงินแบบอื่นในระบบด้วยเหรอคะ"
"อ้อ เอออ คุณไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก" ผมกดเรียกหน้าต่างที่ซ่อนไว้ออกมา มันเป็นหน้าต่างที่แสดงสกุลเงินที่เรียกว่าซิลเวอร์ซึ่งผมมีอยู่เกือบสองหมื่น
"มิสเซลเลเนียสใช้ 200 ซิลเวอร์ ส่วนเซอร์ไววัลใช้ 1000 ซิลเวอร์"
"มันไม่อธิบายเรื่องที่คะแนนกำลังเพิ่มนี่คะ ที่สำคัญซิลเวอร์เองก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเหมือนกัน"
"ผมมีคาแรคเตอร์หลายคน นอกจากกลุ่มที่พาไปไหนมาไหนด้วย ก็มีกลุ่มหกคนที่ผมมอบหน้าที่พิเศษให้"
"ขอเดาว่าหน้าที่ที่ว่าก็คือกวาดล้างซอมบีเพื่อเก็บคะแนนเพิ่มสินะคะ"
"นั่นเป็นส่วนหนึ่ง หน้าที่อีกอย่างของพวกเขาคือคอยเก็บของเพื่อนำไปขายคืนให้ระบบด้วย"
"ไม่ได้มีแค่การ์ดเหรอคะที่ขายคืนได้"
"เคยอธิบายเรื่องสกิลไปแล้วใช่ไหม บางครั้งที่เราทำมิชชันก็จะได้รางวัลเป็นสกิล ผมและคาแรคเตอร์คนหนึ่งมีสกิลที่ชื่อสคาเวนเจอร์ สกิลนี้ทำให้เราสองคนสามารถขายของมีค่ากลับเข้าระบบได้ แน่นอนว่ามันขายไม่ได้ราคานักหรอก แต่เก็บอะไรขึ้นมาก็ขายได้เลย มันก็สะดวกดีใช่ไหมล่ะ"
"เดาว่าคาแรคเตอร์ที่มีสกิลที่ว่าคือหนึ่งในหกคนที่คุณทิ้งไว้อีกที่ใช่ไหมคะ"
"ใช่ พวกนั้นก็เลยมีหน้าที่อื่นเพิ่มนอกจากฆ่าซอมบี ก็คือการขายของทุกอย่างที่ไม่คิดจะใช้"
แอนพยักหน้าแรง ๆ เพื่อบอกว่าเธอเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง
ความจริงแล้วผมยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกเธอ มันมีเหตุผลสำคัญอีกอย่างที่ผมทิ้งพรรคพวกเอาไว้ที่อื่น ถ้าแอนยังติดตามผมต่อไป วันหนึ่งเธอก็คงจะรู้


"ขะ ขอลองลูบหัวหน่อยได้ไหมคะ"
"ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะเฟ้ย เดี๋ยวก็งับมือให้ซะหรอก"
ผมเรียกการ์ดออกมาอีกหลายใบเพื่อให้แอนเห็นภาพชัดมากขึ้น เริ่มจากการ์ดไอเท็ม การ์ดที่หลังจากใช้แล้วครั้งหนึ่งจะอยู่ในสภาพของวัตถุนั้น ๆ อย่างถาวรไม่สามารถกลับเป็นการ์ดได้อีก มันคือเหตุผลที่ผมสามารถหยิบเอาอาหารหรือเครื่องไม้เครื่องมือบางอย่างมาใช้ทั้งที่ไม่ได้พกไว้ตั้งแต่แรก
"มิน่าล่ะ ตอนถูกขังถึงได้เอาเครปออกมากินเล่นได้ เดี๋ยวสิ มันไม่ได้มีแค่เครื่องมือแต่มีของกินด้วยเหรอ"
"มีสารพัดแบบ ฉันเปิดมิสเซลเลเนียสแพ็คไปเยอะมาก ก็เลยมีการ์ดพวกนี้เหลืออยู่พอสมควร"
ก่อนที่จะไปอธิบายเรื่องของมิสเซลเลเนียสแพ็ค ผมแสดงสิ่งที่แอนอยากเห็นมากที่สุดให้ดูก่อน มันคือการเปิดหน้าต่างสเตตัสของคาแรคเตอร์ขึ้นมา เพื่อให้เธอดูแล้วเข้าใจว่าคาแรคเตอร์คืออะไร
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: มายา วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #1: สาวซามูไร]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: เด็กสาวมัธยมต้น เป็นแชมป์ระดับประเทศในการแข่งขันเกมบูชิโดเบลดมาสเตอร์เกมแบบวีอาร์ที่ผู้เล่นต้องสวมบทเป็นนักดาบฟาดฟัดเอาชนะนักดาบคนอื่น แม้จะฝึกดาบจากเกมแต่ก็สามารถใช้ดาบจริงได้เป็นอย่างดี เธอคือพี่สาวคนโตของแฝดตระกูลวอร์ฟิลด์]
[สกิล: ฟรีคาตานะ, บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์]
"เหมือนกับเกมเลยค่ะ"
"พี่สาว อย่ามามองกันด้วยสายตาแปลก ๆ สิ" มายาโวยวายแก้เขินที่ถูกจ้อง
ผมเรียกคาแรคเตอร์ออกมาเพิ่มอีกหลายคน ไม่ว่าจะลุงยามวัยดึก นักกายกรรมหนุ่ม ช่างประปาร่างใหญ่ และบอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ ตอนนั้นเองที่หน้าต่างมิชชันบอกว่าผมทำมิชชันลุล่วงแล้ว
"แล้วไม่… เอ่อ ให้ดูพลังของพวกเขาเหรอคะ"
"เอาไว้ทีหลังเถอะ" ผมปฏิเสธไป เพราะหน้าต่างแสดงผลของมิชชันเสริมบอกว่ามิชชันในการอธิบายจบแล้ว ในเมื่อได้รางวัลมาแล้วผมก็ไม่อยากเสียเวลาเพิ่มอีก "พวกเรามาดูกันดีกว่าว่าเจ้าพวกเรดสคาร์ฟอีกสี่คนไปมุดหัวอยู่ที่ไหน"
[มิชชันเสริม: อธิบายเกี่ยวกับระบบให้แอนนาเบลลา โฮปส์ (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับ 100 คะแนน]
ผมไม่ได้เจตนาแสดงพลังมากไปกว่านี้ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้คิดจะปิดบังด้วยเช่นกัน ขณะที่ผม แอน และคาแรคเตอร์ทั้งห้ากำลังออกสำรวจ ผมก็เปิดระบบร้านค้าไปด้วย
"ใช้ 100 คะแนน เปิดมิสเซลเลเนียส…" ผมบอกกับระบบ
"หวาาา เอาแต่เปิดมิสเซลเลเนียสอีกแล้ว เปิดเซอร์ไววัลบ้างเซ่" มายาบ่นแทรกขึ้นมา
"อย่ามายุ่งน่า ฉันจะไม่เปิดซองอื่นจนกว่ามิสเซลเลเนียสจะขึ้นว่าครบ 100%"
"พี่ชายนี่หัวดื้อชะมัด"
[แฝดสาม #2: สาวคาราเต้พยักหน้าเห็นด้วยกับพี่สาวของเธอ]
พอเห็นข้อความและชื่อที่ไม่คุ้นปรากฏขึ้นมาเพิ่ม แอนจึงแน่ใจว่าคาแรคเตอร์ห้าคนที่ผมเรียกออกมาไม่ใช่ทั้งหมดที่มีอยู่ มันจริงอย่างที่เธอสงสัย ผมมีคาแรคเตอร์เก็บไว้ยามฉุกเฉินอีกหลายคน
"ใช้ 100 คะแนน เปิดมิสเซลเลเนียส 10 แพ็ค"
หน้าต่างเด้งขึ้นมารัว ๆ มีทั้งหน้าต่างที่บอกว่าคะแนนถูกใช้ไปและหน้าต่างบอกผลลัพธ์ของการสุ่ม
[100 คะแนนถูกใช้แลกมิสเซลเลเนียส แพ็ค x 10]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มน้ำเกลือแร่ ระดับ C (คอมมอน) x 2]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มเครื่องดื่มโคล่า ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มไม้เบสบอล ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มไอศกรีมวาฟเฟิล ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มกระเป๋าสะพายขนาดเล็ก ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มลวดหนาม 100 เมตร ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มผ้าพันแผล ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มกระเป๋าชุดเครื่องมือช่าง 100 เมตร ระดับ U (อันคอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดคาแรคเตอร์แฝดสาม #1: สาวซามูไร ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์)]
"ว้าวว นอกจากคาแรคเตอร์แล้ว ก็มีทั้งอาวุธ เสบียง ผัาพันแผล อุปกรณ์ช่าง ของดี ๆ ทั้งนั้นเลย" แอนตาเป็นประกาย
อย่างที่คามิลเคยคิดไว้ เธอเข้าใจสถานการณ์ได้รวดเร็ว
"ของก็มีประโยชน์อยู่หรอก แต่… ซ้ำทุกใบเลย"
"บ่นอะไรของนาย ได้ซุปเปอร์แร์ใบหนึ่งไม่ใช่เรอะ และที่สำคัญกว่า นั่นมันการ์ดของฉันเลยนะ อีกนิดเดียวก็มีครบพอจะอัพเกรดฉันได้แล้ว"
"อัพเกรดไปก็…"
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูกลั้นขำ]
พื้นดินบริเวณทางออกด้านหลังนั้นเต็มไปด้วยดินโคลน ตอนที่ผมกับแอนไปถึงที่นั่น สมมติฐานทั้งหลายก็ได้รับการยืนยัน ไม่มีรอยเท้าเปื้อนโคลนเข้ามาภายในอาคาร ในทางตรงกันข้าม มีรอยเท้าเพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อครั้งที่เพื่อน ๆ ของแอนหนีไป
"ไม่ผิดแล้วล่ะ เจ้าพวกนั้นเข้าใจว่าพวกเราหนีไปหมดเลยรีบตามไป ถ้าจะช่วยเพื่อนเธอให้ทันก็ต้องรีบแล้ว"
"งั้นก็รีบไปกันเถอะค่ะ"
การตามล่าเรดสคาร์ฟที่เหลือไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่แอนเป็นกังวล
ความบังเอิญถือเป็นโชคดีของพวกเราและเป็นคราวเคราะห์ของอีกฝ่าย กลุ่มเพื่อนแอนไม่ว่าจะผ่านไปที่ไหนพวกเขาก็มักจะเผลอไปกระตุ้นซอมบีโดยไม่ตั้งใจ แน่นอนว่าพวกเขาเองไม่ได้อยู่รอรับผล พวกที่ดวงซวยจึงกลายเป็นเรดสคาร์ฟที่ติดตามไปแทน
ตอนที่ผม แอน และพวกพ้องคาแรคเตอร์เจอพวกนั้น แต่ละคนก็อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ มีสองคนที่น่าจะถูกกัดมา คนหนึ่งที่สลบไปแล้ว และเจ้าคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าที่กำลังเหนื่อยหอบ
"กำลังกังวลอยู่เลยว่าถ้าถูกซอมบีฆ่า มิชชันจะล้มรึเปล่า โชคดีจริงที่พวกนายยังอยู่กันครบเลย"
"แฮ่ก พะ พวกแกเป็นพวกเดียวกับพวกที่หนีไปสินะ" หัวหน้ากลุ่มชี้หน้าช่างประปาร่างใหญ่ ดูจากรูปร่างและท่าทาง เขาจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหัวหน้าก็ไม่แปลก"
ยังไม่ทันได้เจรจาใด ๆ สองฝ่ายก็เปิดฉากปะทะกัน กระสุนนัดแรกมาจากเจ้าตัวหัวหน้า มันพุ่งเข้าทะลวงไหล่ของช่างประปาผู้น่าสงสาร
มายาใช้ร่างเล็กแต่ปราดเปรียวของเธอให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด เธอใช้จังหวะที่ศัตรูรายหนึ่งกำลังเลือกเป้า วิ่งเข้าไปในระยะจู่โจม และโดยปราศจากความลังเลเธอฟันมือที่ถือปืนซะหลุดกระเด็น
"แกโชคร้ายแล้ว วันนี้พลังแห่งความมืดของข้ารุนแรงเป็นพิเศษ"
มายายังเป็นแค่เด็กมัธยมต้น แต่สาเหตุที่ผมชอบใช้งานเธอก็เพราะตรงนี้ ความจูนิเบียวทำให้มายากล้าทำเรื่องที่เด็กทั่ว ๆ ไปที่อายุเท่ากับเธอไม่กล้าทำ ตัวอย่างเช่นการตัดมืออีกฝ่ายจนขาดแบบนี้
ลุงยามเคยเป็นอดีตตำรวจที่หันมาทำอาชีพรักษาความปลอดภัยหลังจากที่เกษียณจากงานราชการ แม้ว่าเขาจะเชื่องช้าลงตามอายุที่เพิ่มขึ้น แต่ความแม่นยำของเขาเป็นสิ่งที่ผมไว้ใจ กระสุนของลุงยามพุ่งเข้ากลางระหว่างคิ้วของเจ้าตัวหัวหน้าอย่างแม่นยำ
กระสุนอีกนัดที่เด็ดชีพฝ่ายศัตรูคือกระสุนของบอดีการ์ดสาว แม้ว่าเธอจะไม่ได้แม่นยำเท่ากับลุงยาม แถมปืนและกระสุนที่เธอใช้ก็เป็นของจริงที่ผมส่งให้ ต่างจากของลุงยามที่เป็นส่วนหนึ่งของการ์ดคาแรคเตอร์ แต่ผลงานของเธอโดดเด่นไม่น้อยกว่ากัน
การยิงสกัดกั้นของบอดีการ์ดสาวหยุดความเสียหายไว้เพียงแค่ไหล่ของช่างประปา
[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
ข้อความแบบเดียวกันขึ้นต่อเนื่องสี่ครั้งก่อนที่รายงานเกี่ยวกับมิชชันจะขึ้นมา
[มิชชัน: กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (24/24)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับ 300 คะแนน]
"เฮ้อ… จบไปอีกงาน"
"เดี๋ยวก่อนค่ะ มาช่วยทางนี้ก่อน"
แอนพยายามห้ามเลือดให้ช่างประปา เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าผมมีผ้าพันแผล แอนถึงกับฉีกชายเสื้อของตัวเองมาใช้เพื่ออุดเลือดที่ไหลทะลัก
แล้วเธอก็เพิ่งสังเกตว่าไม่มีใครตื่นตระหนกเลย แม้แต่มายาก็ยังมองดูเธอปฐมพยาบาลโดยไม่ได้ดูทุกข์ร้อน
ผมแสดงให้เธอดูแทนคำอธิบาย หน้าต่างสีฟ้าถูกเรียกออกมา จากนั้นคาแรคเตอร์ทั้งหมดก็หายไป พวกเขาถูกเปลี่ยนกลับเป็นการ์ดเหมือนเดิม
"หมายความว่ายังไงคะ"
"คาแรคเตอร์ที่บาดเจ็บ ถ้ากลับเป็นการ์ดแล้วจะหายดี แต่จะมีดีเลย์สำหรับการเรียกใช้ครั้งต่อไปเล็กน้อย แต่ถ้าตายขึ้นมา ดีเลย์ก็จะนานหน่อย" ผมตอบ
แอนได้ยินแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก


[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[มิชชัน: กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (20/24)]
[ช่างประปาร่างใหญ่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่คุณลงมือกับผู้สูงอายุ]
[ลุงยามวัยดึกยอมรับในการตัดสินใจของคุณ]
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่อยากให้รางวัลกับคุณ]
หน้าต่างแสดงผลโผล่ขึ้นมารัว ๆ มีทั้งการแจ้งความคืบหน้าของมิชชัน และไอ้ที่ไม่มีประโยชน์เท่าไรนักอย่างพวกความรู้สึกของคาแรคเตอร์ที่กำลังจับตามองอยู่
อย่างหลังผมชินแล้วที่จะทำเป็นมองไม่เห็นพวกมัน ความคิดของเจ้าพวกนั้นเล่นปรากฏขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ช่างน่ารำคาญ
พูดถึงเรื่องน่ารำคาญแล้วก็ต้องพูดถึงผู้หญิงคนนั้น ผมช่วยเธอกับเพื่อน ๆ เอาไว้ด้วยความใจดี เธอดันไม่เห็นค่าสิ่งที่ทำให้ ไม่รีบใช้โอกาสที่ได้รับเพื่อหนีไปหาที่ปลอดภัย
ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่ ดันย้อนกลับมา แล้วมาโวยวายตอนที่ผมเริ่มลงมือเก็บคะแนน
ขอนอกเรื่องอีกนิด ผมเคยคิดว่าเธอหน้าตาคล้ายกับไอดอลชื่อดัง พอได้ไต่ถามดูกับเจ้าตัวถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่แค่เหมือน เธอคือแอนนาเบลลา โฮปส์คนดังคนนั้น
"พวกนั้นยังเหลืออีกสี่คน"
เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าผมไปรู้จำนวนอีกฝ่ายได้อย่างไร แต่ป่วยการจะอธิบาย ผมแกล้งตีมึนไม่พูดต่อและไม่ตอบกลับเมื่อเธอถามมา
แผนของผมคือดักรอเจ้าตัวหัวหน้ากับลูกน้องอีกสามรายให้กลับมาจากข้างนอก ผมจัดการซ่อนศพของเรดสคาร์ฟไว้หมดแล้ว แต่เมื่อพวกที่เหลือกลับมา พวกเขาอาจสังเกตเห็นว่าที่นี่เงียบผิดปกติ ผมจึงคิดเผื่อไว้แล้วว่าอีกฝ่ายอาจรู้ตัว
แต่ถึงรู้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อรู้ว่ามีสิ่งผิดปกติ พวกเขาจะต้องเข้ามาตรวจสอบแน่นอน โดยเฉพาะห้องที่ญาติของหัวหน้าอยู่ ต่อให้สงสัยว่ามีกับดักพวกเขาก็ต้องเดินเข้ามาหาราวกับแมลงที่ถูกแสงไฟดึงดูด
หลังจากลากศพไปซ่อนจนหมด ผมตัดสินใจซ่อนตัวที่ห้องนี้ แอนไม่ชอบเมื่อรู้ว่าผมจะฆ่าคนเพิ่ม แต่เธอรู้ว่าห้ามผมไม่ได้และก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วยว่าพวกเรดสคาร์ฟอันตรายกับคนทั่วไป
แผนการ… ต่อให้วางไว้ดีขนาดไหนก็สามารถผิดพลาดได้ด้วยเรื่องไม่คาดฝัน
อย่างแรกเลย คือแทนที่กลุ่มหัวหน้าจะเข้ามาโดยใช้ทางเข้าด้านหน้า พวกนั้นกลับเข้ามาในอาคารจากอีกด้าน
"พวกนั้น ทำไมถึงไม่เข้ามา" แอนถามเพราะเธอได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากที่ไกล ๆ เธอแน่ใจว่าเรดสคาร์ฟที่เหลือกลับมาแล้ว แต่ไม่ว่าจะรอนานขนาดไหน พวกเขาก็ไม่เข้ามาใกล้จุดที่ผมซุ่มรอ
"เสียงมาจากทางด้านหลัง พวกมันอาจจะเห็นแล้วว่าประตูด้านหลังถูกงัดก็เลยระวังตัวไม่ได้เข้ามา หรือไม่ก็…"
"หรือไม่ก็"
"บางทีอาจจะเห็นร่องรอยของเพื่อนคุณ ก็เลยเปลี่ยนไปล่าพวกนั้นแทน"
แอนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม "มะ ไม่สมเหตุสมผลเลย พวกนั้นจะไล่ตามคนที่หนีไปโดยไม่ได้เข้ามาตรวจสอบพรรคพวกตัวเองก่อนเหรอคะ"
"ถ้าพวกนั้นมีเหตุผลก็คงไม่มาตั้งลัทธิมนุษย์กินคนแบบนี้ตั้งแต่แรก"
"อย่าประมาทดีกว่านะคะ ใครจะรู้ พวกเขาอาจจะกำลังทำแบบเราก็ได้ ที่นี่มีห้องตั้งเยอะแยะ ถ้าพวกเขาซุ่มรอพวกเราออกไป พวกเราจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบแทน"
ผมพยักหน้าหงึกหงัก ปากก็ขมุบขมิบเป็นประโยคว่า 'เปิดหน้าต่างสเตตัส' จากนั้นก็เป็น 'เปิดระบบร้านค้า'
"อะไรกันคะเนี่ย"
"หืม"
"ไอ้หน้าจอสีน้ำเงินที่โผล่ขึ้นมากลางอากาศเนี่ยค่ะ อาา ที่เขาเรียกว่าโฮโลแกรมเหรอ"
"คุณมองเห็นมันเหรอ!"
แอนมองตาผมปริบ ๆ "หะ เห็นสิคะ ตอนแรกก็เห็นไม่ชัด แต่ตอนนี้มันชัดขึ้น ตกลงมันคืออะไรเหรอคะ"
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรตะลึงตาค้าง]
"อ๊ะ แฝดสาม? สาวซามูไร?"
ผมไม่สนใจคำถาม "คุณลองพูดว่า 'สเตตัส' ดู"
[นักกายกรรมหนุ่มตื่นเต้นจนอยากกระโดดตีลังกา]
แอนดูสับสนแต่เธอก็ยอมทำอย่างว่าง่าย "สะ สเตตัส"
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ผมลองให้เธอพูดประโยคอื่นดูอีกสองสามอย่าง ไม่ว่าจะ เปิดระบบร้านค้า ดูรายชื่อสกิล แต่ผลออกมาไม่แตกต่าง แอนแค่มองเห็นหน้าต่างที่ผมเปิดขึ้น แต่เธอไม่มีของตัวเอง
[คาแรคเตอร์เกือบทุกคนต่างรู้สึกผิดหวัง]
"อย่างกับว่าพวกเรากำลังถ่ายทอดสด แล้วก็มีคนคอมเมนต์อยู่เลยค่ะ"
"ก็… ทำนองนั้นแหละ"
ผมถอนหายใจยาว ติดอยู่ในโลกนี้มาหลายปีก็ไม่เคยเจอใครที่มองเห็นระบบนี้ เคยคิดว่าน่าเสียดายที่ไม่สามารถแบ่งปันประสบการณ์นี้กับใครได้ แต่เมื่อมาเจอคนที่มองเห็นได้ก็กลับรู้สึกขี้เกียจอธิบาย
[มิชชันเสริม: อธิบายเกี่ยวกับระบบให้แอนนาเบลลา โฮปส์ (0/1)]
[รายละเอียด: คุณอาจคิดว่ายิ่งมีคนรู้จักพลังของระบบ ก็ยิ่งทำให้คุณไม่ปลอดภัย แต่บางครั้งมันอาจให้ผลตรงกันข้าม คุณอาจได้พันธมิตรที่คาดไม่ถึงก็เป็นไปได้]
[รางวัล: 100 คะแนน]
"จุ้นไม่เข้าเรื่อง"
"เอ่อ… ไม่ได้หมายถึงฉันใช่ไหมคะ" แอนมองไปที่หน้าต่างมิชชันเสริมของผมด้วยความสนใจ
ยังไงก็มองเห็นแล้ว อธิบายให้ฟังต้องเอาชนะความขี้เกียจของตัวเองซึ่งไม่ใช่เรื่องยากอะไรนักหรอก และที่สำคัญ 100 คะแนนฟรี ๆ ก็ล่อตาล่อใจเหลือเกิน ผมจึงตัดสินใจว่าคงรับมิชชัน
ผมคิดเรียบเรียงอยู่ครู่หนึ่งว่าจะแสดงให้แอนดูว่าระบบทำงานยังไง
เช่นเดียวกับหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใส การ์ดใบหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไม่มีที่มาที่ไป
"สวยจัง…" แอนจ้องการ์ดนั้นตาเป็นมันแม้จะดูตกใจอยู่บ้าง นอกจากภาพของอาร์ตเวิร์กในลักษณะเด็กสาว เธอพยายามอ่านชื่อที่เขียนกำกับไว้ "แฝดสาม #1: สาวซามูไร"
จากนั้นก็เกิดแสงสว่างวาบ การ์ดใบนั้นหายไป แล้วปรากฏร่าง ๆ หนึ่งขึ้นมาแทนที่ แอนจำได้ว่ามันคือเด็กสาวที่อยู่ในรูปอาร์ตเวิร์กของการ์ด เธอคือแฝดสาม #1: สาวซามูไร
"เจ้าบ้าเอ้ย กว่าจะเรียกออกมาได้นะ" ประโยคแรกก็โวยวายใส่ทันที
"ออกมาจากการ์ด!" แอนสรุปจากสิ่งที่เห็น เธอเข้าใจอะไรได้รวดเร็วมาก
ผมหลงคิดไปก่อนเองว่าเธอจะงงกว่านี้
"ยายเด็กนี่คือการ์ดที่ฉันได้มาจากระบบสุ่ม… เขาเรียกว่ากาชาปองใช่ไหม"
"ไม่แนะนำตัวกันก่อนเหรอ ชื่อจริงฉัน ไม่ใช่สาวซามูไรอะไรนั่นสักหน่อย"
"แอน เธอเป็นนักร้องและนางแบบชื่อดัง" ผมผายมือไปที่แอน แนะนำตัวแบบประหยัดถ้อยคำ จากนั้นก็ผายมือไปทางเด็กผู้หญิงอีกคนบ้าง "ส่วนทางนี้คือมายา เป็นเด็กเกรดเก้าของโรงเรียนแห่งหนึ่ง อย่างที่เห็นว่าเธอมาพร้อมกับดาบคาตานะ เธอเป็นจูนิเบียวน่ะ"
"จูนิเบียวบ้าอะไร ทำไมแนะนำตัวแบบนั้นฟะ"
"เธอเป็นการ์ด… ที่ฉันสุ่มได้มาจากระบบ แต่ก็อย่างที่เห็น คนทั่วไปแยกไม่ออกหรอก"


ชื่อของฉันคือแอนนาเบลลา โฮปส์หรือคุณจะเรียกฉันว่าแอนก็ได้ค่ะ
ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่มีโอกาสดีกว่าคนอื่นเพราะได้ทำงานในสายอาชีพที่ตนเองรัก ฉันเคยเป็นสมาชิกของวงเกิร์ลกรุ๊ปวงหนึ่งก่อนที่จะได้กลายเป็นศิลปินเดี่ยวในเวลาต่อมา แต่แล้วช่วงเวลาที่คิดว่าทุกอย่างกำลังจะไปได้สวย โลกที่รู้จักก็ไม่ใช่โลกเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ
ที่ว่าไม่ใช่โลกเดิม ฉันไม่ได้แค่เปรียบเปรย… ที่นี่ไม่ใช่โลกที่ฉันเกิดและเติบโตขึ้นมา
ระหว่างที่ฉันกำลังร้องเพลงสุดท้ายในงานคอนเสิร์ต สติของฉันดับวูบลงกลางเวที เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โลกที่ฉันอยู่ก็ไม่ใช่ที่เดิมอีกแล้ว
จากที่ฉันสอบถามมา มีผู้คนมากมายที่มีประสบการณ์แบบเดียวกัน พวกเขาทำอะไรบางอย่างอยู่แล้วก็ถูกส่งตัวมาที่โลกนี้แบบไม่ตั้งตัว คล้ายกับในนิยายแนวเกิดใหม่ในต่างโลกที่เคยได้ยินมา แต่ฉันและอีกหลาย ๆ คนมั่นใจว่าพวกเราไม่ได้ตายแล้วเกิดใหม่… แต่ถูกส่งตัวมาที่นี่แบบทั้งที่ยังมีชีวิต
ไม่มีเงื่อนงำอื่นใด ไม่มีพระเจ้ามาบอกว่าคุณถูกเลือกมา ไม่มีเจ้าหญิงมาบอกว่าได้อัญเชิญคุณมาสู่โลกนี้เพื่อปราบจอมมาร ไม่มีอะไรแบบนั้นเลยสักนิด ไร้เงื่อนงำจนอดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่อุบัติเหตุหรือปรากฏการณ์ธรรมชาติมากกว่าที่จะเป็นฝีมือของใคร
เคยคิดว่าฉันก็แค่ใช้ดวงที่มีทั้งหมดไปแล้ว
แต่ความเป็นจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น แม้ว่าชีวิตในโลกใหม่จะหนักหนาแต่ฉันก็ได้อะไรจากที่นี่ไม่น้อย ที่เห็นชัดที่สุดก็คือฉันได้เพื่อนดี ๆ ได้พบเจอคนดี ๆ ที่คอยช่วยเหลือแม้โลกที่อยู่จะเป็นโลกแบบนี้ก็ตาม
เบนจามิน สตรอง ชายกล้ามโตชอบใส่เสื้อยืดคับเกินตัว ใจร้อน พูดจาขวานผ่าซาก แม้จะเป็นพวกทำอะไรไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังให้ดีแต่เขาก็เป็นเพื่อนที่ฉันเชื่อใจ
เจนนา รีชเชอร์ เพื่อนสาวที่รู้จักกันมาตั้งแต่โลกเก่า เจนนาเคยทำงานอยู่ฝ่ายบริหารของค่ายเพลงที่ฉันสังกัดอยู่ แต่เดิมในโลกเก่าฉันและพี่เจนนารู้จักกันแค่เฉพาะส่วนของงานเท่านั้น แต่การที่ได้มาเจอเธออีกครั้งและผ่านการร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปี ทำให้เราสองคนผูกพันกันราวกับพี่น้อง
จิมมี บาวเดอร์ คุณจิมมีเป็นอีกคนที่ฉันเคยเจอมาตั้งแต่โลกเดิม เขาเป็นชายร่างผอม แก้มตอบ สายตาสั้นจนต้องใส่แว่นหนาเตอะ ไว้ผมยาวจนบางครั้งก็ทำให้ถูกเข้าใจผิดบ่อย ๆ ว่าเป็นผู้หญิง คุณจิมมีเป็นแฟนคลับตัวยงของฉันก่อนที่เราจะกลายมาเป็นเพื่อนกันในโลกนี้
ความจริงแล้วกลุ่มของเราเคยใหญ่โตกว่านี้ แต่สมาชิกส่วนใหญ่มักจะเป็นขาจรหรือไม่ก็คนที่โชคไม่ดี ทั้งสามคนที่เหลืออยู่ตอนนี้จึงเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับฉัน
ทั้งที่เป็นแบบนั้น…
"อย่าตามหมอนั่นไปเลย มันไม่คุ้มหรอก" คุณเจนนาพยายามห้าม
"แต่… เขากลับเข้าไปคนเดียวนะคะ"
[บางอย่างพยายามสื่อสารกับคุณ]
ฉันขยี้ตา เมื่อครู่มีของแปลก ๆ ที่เหมือนกับกรอบสีน้ำเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศ แต่มันหายไปก่อนที่ฉันจะได้มองดูมันให้ดี
"ต่อให้เข้าไปแล้วอาจจะไม่ได้กลับออกมา ก็ยังยืนกรานว่าจะเข้าไปให้ได้เหรอครับ" คุณจิมมีถามเสียงสั่น
ฉันไม่โทษเขาและคนอื่น ๆ เลย ฉันเองก็ยังขวัญเสียกับเรื่องที่เกิดขึ้น ถ้าพวกเราหนีออกมาช้ากว่านี้แค่ไม่กี่ชั่วโมง ก็คงมีคนใดคนหนึ่งหรือทั้งหมดที่ต้องกลายเป็นอาหาร
ฉันกลั้นใจพูดต่อ "ฉันจะกลับเข้าไปค่ะ"
"แอน เธอรู้ใช่ไหมว่าพวกเราจะไม่รอ" คุณเจนนาพูดเตือนอีกครั้ง
"ค่ะ" ฉันตอบด้วยเสียงสั่น ฉันเลือกแล้วแม้จะไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเลือก
ฉันไม่อยากเสียใจตอนที่เห็นเพื่อน ๆ เดินจากไป เลยเป็นฝ่ายหันหลังกลับและไม่เหลียวไปดูพวกเขาอีกเป็นครั้งที่สอง
โรงพยาบาลร้างที่ถูกพวกกินคนเอามาใช้เป็นฐานทัพ สถานที่ที่แม้แต่ตอนกลางวันแสก ๆ ฉันก็ไม่อยากเฉียดเข้าใกล้ ตอนนี้ฉันกำลังสำรวจที่แบบนั้นด้วยความระแวงว่าจะมีอะไรโผล่มาหรือไม่
พอนึกถึงซอมบีกับพวกเรดสคาร์ฟ ฉันก็เกือบก้าวขาไม่ออกแล้ว ฉันยังดันเผลอไปนึกถึงสิ่งที่กลัวมากยิ่งกว่านั้นเพิ่มเข้ามาอีก ในโรงพยาบาลร้างแบบนี้… แถมยังเป็นสถานที่ที่คนจำนวนมากถูกจับมาฆ่า…
มันจะมี… ไหมนะ
ฉันพยายามนึกถึงเรื่องอื่นเพื่อข่มความกลัว แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันแทบไม่รู้จักเขาเลย ผู้ชายคนนั้น
เขาเคยบอกชื่อเอาไว้… คามิล
ฉันเดาว่าเขาน่าจะอายุไล่เลี่ยกับฉัน กลุ่มของเราเจอคามิลอยู่หลายครั้งระหว่างที่สำรวจเดิร์กลิน เขาดูแตกต่างจากพวกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ คามิลดูไม่ไว้ใจใครแต่ขณะเดียวกันเขาก็ดูมีความมั่นใจจนล้นเหลือ อย่างชุดที่เขาใส่เองก็แปลกประหลาด คนแบบไหนกันที่จะสวมชุดสูทแบบจัดเต็มแบบนั้นในโลกที่ล่มสลาย
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: ชุดสูทเจ้าชายสีขาวดำ]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: หนึ่งในไอเท็มล้ำค่าที่สุดในมิสเซลเลเนียสแพ็ค พลังป้องกันสูงเหนือชุดทั่วไป เพิ่มเสน่ห์ที่เหลือล้น ชุดนี้ไม่สามารถถูกทำลายและดูเหมือนใหม่เสมอ]
จะว่าไป ตอนที่จ้องมองชุดนั้นก็เห็นบางอย่างแปลก ๆ โผล่ขึ้นมาด้วย แต่อาจจะแค่ตาฝาดล่ะมั้ง
คิดนอกเรื่องอยู่ได้ไม่นาน ขาทั้งสองก็พาไปถึงห้อง ๆ หนึ่ง แสงไฟที่ลอดออกมาจากประตูและเสียงดังโหวกเหวกโวยวายทำให้รู้ว่าข้างในห้องกำลังเกิดเรื่อง ฉันแน่ใจว่าคามิลต้องกำลังสู้กับพวกเรดสคาร์ฟอยู่แน่นอน
เรื่องจริงแตกต่างจากที่คิดไว้ มันไม่ใช่การต่อสู้แต่เป็นการเข่นฆ่าของฝ่ายเดียว รอบ ๆ ห้องเต็มไปด้วยศพของพวกเรดสคาร์ฟหลายคน ทุกคนต่างแน่นิ่งไปแล้ว ยกเว้นเพียงชายชราที่กำลังถูกคามิลยกลอยขึ้นด้วยแขนข้างเดียว
"หยุดนะคะ" ฉันตะโกนห้ามด้วยความลืมตัว
"หืมมม กลับมาทำไมเนี่ย ผมบอกให้หนีไปแล้วไง"
"มะ แม่หนู ช่วยลุงด้วย" ชายชราเห็นฉันเข้าก็ร้องขอความช่วยเหลือ
คามิลทุ่มชายแก่ลงกับพื้นด้วยความแรงที่หากอีกฝ่ายจะกระดูกหักสักท่อนสองท่อนก็ไม่น่าแปลกใจ เขาเขม่นจ้องมาทางฉันเหมือนจะเอาเรื่อง ทั้งที่ฉันต่างหากที่อยากโวยวายเรื่องเขาทำร้ายคนไม่มีทางสู้
เมื่อสังเกตดูรอบ ๆ ด้วยการกวาดตาอย่างรวดเร็ว ฉันก็ยิ่งตกใจ พวกที่ล้มระเนระนาดอยู่ทั่วห้องต่างก็เป็นคนแก่ทั้งนั้น พวกเขาดูไม่เหมือนสมาชิกของเรดสคาร์ฟ
"ฉันเข้าใจว่าคุณโกรธ แต่พวกเขาเป็นแค่คนแก่นะคะ คุณทำอะไรลงไป"
"รู้ไหมว่าพวกมันเป็นใคร พวกนี้คือพ่อ แม่ แล้วก็ญาติ ๆ ของหัวหน้ากลุ่ม"
"ถึงจะเป็นแบบนั้น คุณก็ไม่น่าทำร้ายคนไม่มีอาวุธนะคะ" ฉันเผลอลดระดับเสียงลง
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ "เจ้าพวกนี้รู้ว่าเนื้อที่ลูกหลานตัวเองเอามาให้ทำจากอะไร"
ชายแก่ไม่ได้แก้ตัว เขาพยายามคลานหนีสุดชีวิต คามิลมองเห็นว่าทิศทางที่ฝ่ายนั้นกำลังตรงไปมีปืนตกอยู่ นี่ราวกับเขาพยายามพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเขาคิดถูก ทันทีที่ชายแก่คว้าปืนไว้ได้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป
"ตายซะเถอะไอ้พวกเวร"
คามิลเบี่ยงตัวพร้อมกับพุ่งสวนวิถีกระสุน ไม่รู้ว่าเขามองทันหรือเป็นแค่ความโชคดี กระสุนสองนัดที่ชายแก่ยิงไม่ได้เฉี่ยวโดนเขาด้วยซ้ำ
คามิลประชิดตัวและทำการปลดอาวุธอีกฝ่าย ง่ายดายและรวดเร็วราวกับแย่งปืนจากเด็ก
สีหน้ายิ้มกระหยิ่มของชายแก่กลับมาเป็นสีหน้าหวาดวิตกอีกครั้ง คามิลปักมีดลงบนอกของศัตรูโดยปราศจากความลังเล
เลือดสาดกระจายหลังจากมีดถูกดึงออก เลือดส่วนหนึ่งควรชโลมไปทั่วร่างของคามิล แต่ก็ไม่เป็นแบบนั้น มันน่าอัศจรรย์ที่ฉันมองไม่เห็นเลือดแม้แต่หยดเดียวบนชุดสูทระยับของเขา
แม้จะเข้าใจเหตุผลที่เขาลงมือ แต่ใจหนึ่งฉันก็รู้สึกระแวงในตัวชายคนนี้ นี่ฉันคิดถูกจริงหรือไม่ ที่เสี่ยงชีวิตกลับมาดูเขา


ผมไม่ลังเลสักนิด คนพวกนี้เข่นฆ่าผู้ที่รุกล้ำมาในเขตของตนเองอย่างไม่ลังเลเช่นกัน ผมรู้ว่าถ้าผมใจดีกับพวกเขา ฝ่ายที่ต้องลงไปนอนจมกองเลือดก็คือตัวเอง โดยเฉพาะพวกที่ทำหน้าที่เป็นเวรยามแบบนี้ผมจะปล่อยให้เขาเตือนคนอื่นไม่ได้
คนพวกนี้หละหลวมมาก พวกเขาคงย่ามใจว่าแถบนี้ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องกับตน แม้จะมีเวรยามอยู่เจ็ดคนแต่ไม่มีคนไหนเลยที่รู้สึกผิดปกติทั้งที่เพื่อนที่ทำหน้าที่เดียวกันหายตัวไป มันทำให้ผมสามารถเก็บคนทั้งเจ็ดได้แบบที่ไม่มีใครรู้ตัวก่อน
ในห้องที่ถูกใช้เป็น 'โรงเชือด' ผมได้เห็นสิ่งที่ยิ่งทำให้ความเห็นใจเล็กน้อยของผมหมดสิ้นลง ผมเห็นภาพพฤติกรรมเลวร้ายที่มนุษย์ไม่ควรทำกับมนุษย์ด้วยกัน
…น่าเสียดาย หากผมไปถึงเร็วขึ้นอีกสักก้าว บางทีอาจมีคนรอดสักคนก็เป็นได้…
"เฮ้ย แกเข้ามาจากทางไหนวะ อ๊ะ หรือว่าคือเสบียงใหม่ที่หัวหน้าเพิ่งเจอวันนี้" นักชำแหละพูดพร้อมกับชี้นิ้วใส่หน้าผม
"ที่เขาลือกันว่าพวกแกกินคนนี่จริงสินะ"
"เฮ้ย พวกเราถูกบุก" นักชำแหละตะโกนเรียกพวก โชคไม่ดีที่ห้องชำแหละนี้อยู่ห่างจากส่วนอื่นของอาคารและพวกลาดตระเวนก็ถูกผมเก็บกวาดไปแล้ว
ต่อให้มีคนได้ยิน กว่าจะมาถึงที่นี่ เจ้าหมอนี่ก็คงกลายเป็นเนื้อสับไปแล้ว
…แบบเดียวกับที่มันทำกับคนอื่น…
ศัตรูเป็นช่างร่างใหญ่กับมีดเล่มโต แม้ร่างจะไม่ใหญ่โตถึงขั้นผิดปกติแบบในหนังสยองขวัญ แต่เขาก็ถือว่าตัวใหญ่กว่าคนทั่วไปพอสมควร แรงของหมอนี่น่าจะมากกว่า 'เจ้าบ้ากล้ามชอบอวดสาว' ด้วยซ้ำ
ผมปลดมีดศัตรูด้วยการสับสันมือไปที่ข้อมืออีกฝ่าย
เสียงกระดูกนักชำแหละหักดังเปาะชัดเจนเต็มสองหู การโจมตีครั้งเดียวนี้แทบจะเป็นข้อสรุปของการต่อสู้แต่ผมจะไม่ประมาทปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสแก้มือ กำปั้นที่ผมปล่อยตามมารุนแรงจนเกือบจมหายไปในร่างของเจ้านักชำแหละ
มันไม่ใช่เทคนิคการต่อสู้ ผมเอาชนะได้ด้วยความเร็วและพละกำลังที่เหนือกว่าลิบลับ นี่คือความแตกต่างระหว่างมนุษย์ธรรมดา ๆ ที่มีเพียงข้อได้เปรียบด้านรูปร่าง กับผมซึ่งมีค่าสเตตัสและสกิลเกื้อหนุนจากระบบ
ก็ไม่ได้คิดว่าตนเองจะแข็งแกร่งขนาดถูกกระสุนปืนแล้วจะไม่เป็นอะไรหรอก แต่อย่างน้อยก็ไม่มีทางแพ้ให้กับคู่ต่อสู้ที่คิดจะใช้แค่มีดแน่นอน
[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (8/24)]
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ยกนิ้วโป้งให้กับคุณ]
ผมจัดการกับพวกเรดสคาร์ฟไปได้แล้วถึงหนึ่งในสาม นอกจากนั้นผมยังเก็บอาวุธของพวกมันมาได้อีกไม่น้อยเพราะพวกเวรยามต่างก็ถือปืนกันทุกคน ยังไม่นับที่แอบย่องกลับไปเก็บข้าวของอีกส่วนหนึ่งจากคลังอาวุธของกลุ่มด้วย
ความจริงแล้วจะหนีไปทั้งแบบนี้ก็ได้ แต่ผมก็ใจดีย้อนกลับไปหาพวกกลุ่มสี่คนนั้นอีกครั้ง
"นี่อาวุธ แล้วก็เสบียงที่เจ้าพวกนั้นชิงไป" ผมส่งต่อสิ่งที่ได้มาให้กับทุกคน แน่นอนว่าส่วนที่คิดจะเก็บไว้เองผมก็เก็บไว้แล้วเรียบร้อย
"นี่นาย… กลับมาช่วยพวกเราจริง ๆ ด้วย" เสียงของชายกล้ามโตอ่อนโยนกว่าเดิม ผมเดาว่าไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ เขายังเชื่อว่าผมจะไม่ย้อนกลับมาตามที่สัญญาไว้
"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ" หญิงสาวสวยยิ้มให้
ผมพยายามจะไม่จ้องหน้าเธอจนเกินไปโดยที่ไม่รู้เหตุผล
[ลุงยามวัยดึกรู้สึกหัวใจพองโต]
[นักกายกรรมหนุ่มยิ้มบางอย่างมีเลศนัย]
"ผมจัดการกับพวกที่เดินลาดตระเวนหมด แต่พวกมันรู้ตัวแล้วละ รีบเข้าเถอะ" ผมเร่งพวกเขา
พูดไม่ได้ว่าเส้นทางสะดวก พวกเราถูกดักโจมตีสองสามครั้งระหว่างทาง ผมไม่อยากแสดงพลังให้ใครเห็นแต่มันเลี่ยงได้ยาก สุดท้ายผมก็พาทุกคนไปถึงทางออกหลังจากจัดการซัดพวกที่มาขวางจนสลบ
"สุดยอด นายทำได้ยังไงเนี่ย" ชายร่างผอมมองผมแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"นั่นสิ เป็นพวกหน่วยพิเศษอะไรแบบนั้นรึเปล่า" ชายกล้ามโตเดาไปเรื่อย
"ไม่ใช่หรอกค่ะ ระดับนี้เกินมนุษย์ไปแล้ว คุณต้องเป็นซุปเปอร์ฮีโรแน่ ๆ เลย"
"ผมจะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ จากนี้ไปน่าจะปลอดภัยแล้ว"
"เดี๋ยวสิคะ ทำไมพูดเหมือนจะไม่ไปด้วยกัน"
ผมไม่ได้ให้คำตอบ เพราะเชื่อว่าจากนี้ไปพวกเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
[นักสืบตาเดียวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย]
ผมไม่ได้ใส่ใจกับพฤติกรรมของพวกคาแรคเตอร์ที่กำลังจับตาดูอยู่ จึงไม่รู้ตัวว่าในพวกเขามีคนที่มองออกว่าผู้หญิงคนนั้นจะดื้อด้านกว่าที่ผมคิดไว้ แทนที่เธอจะหนีไปพร้อมกับเพื่อนทั้งสามคน ผู้หญิงคนนั้นตัดสินใจย้อนกลับเข้ามาในฐานอีกครั้ง
อะไรของเธอกันนะ


ระหว่างที่กำลังคิดเพ้อเจ้อ รู้ตัวอีกทีพวกผมก็มาจนถึงฐานทัพใหญ่ของฟิงเกอร์ฮันเตอร์สซะแล้ว ไม่สิ ควรจะพูดว่าการบุกเริ่มไปแล้วมากกว่า ยามกลุ่มใหญ่ถูกพวกผมเล่นงานแบบเปิดเผย จากนั้นประตูด้านหน้าห้างสรรพสินค้าที่พวกมันใช้เป็นฐานถูกยิงถล่มจนไม่เหลือเค้าเดิม
"อย่าทำอะไรคนแก่และเด็กนะคะ" แอนตะโกนสั่งคาแรคเตอร์ทั้งหลายก่อนที่พวกนั้นจะมุ่งหน้าเข้าไปด้านใน น่าตลกที่พวกนั้นดันเชื่อฟังเธอด้วย
"นี่อย่ามาสั่งคนของผมสิ"
"ถ้าไม่กำชับไว้ก่อน พวกนั้นฆ่าไม่เหลือแน่ค่ะ เป้าหมายของมิชชันคือทำลายกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส ไม่ใช่การฆ่าล้างบางใช่ไหมคะ"
ผมเปิดดูหน้าต่างรายละเอียดของมิชชันอีกครั้ง มันไม่ได้เขียนอย่างชัดเจนว่าการกวาดล้างคือการฆ่าทุกคนในกลุ่ม แต่ขณะเดียวกันมันก็ไม่ได้เขียนว่าจุดไหนที่ถือว่าทั้งกลุ่มถูกทำลาย
"คงไม่ได้คิดจะฆ่าทุกคนจริง ๆ ใช่ไหมคะ" แอนหันมาถามย้ำด้วยความไม่มั่นใจ
"ไม่ต้องพูดย้ำก็ได้"
"แล้วใช่ไหมล่ะคะ"
"เด็กกับคนแก่ก็ต้องปล่อยไปแหละ"
[หมอทหารติดบุหรี่เห็นด้วยกับความคิดนี้]
ผมคิดว่าคนพวกนี้แตกต่างจากเรดสคาร์ฟที่ไม่ว่าหน้าไหนก็รู้แก่ใจว่าตนเป็นพวกกินมนุษย์ เด็กหรือคนแก่เราก็คงพอมองว่าไม่ได้มีส่วนต้องรับผิดชอบต่อการกระทำเลยเถิดของกลุ่ม
แต่ผมพบว่ากลุ่มนี้ไม่มีคนแก่หรือเด็ก เจ้าคนที่เด็กที่สุดก็น่าจะเพิ่งเลยอายุสิบแปดไปได้ไม่เท่าไหร่ ส่วนที่แก่สุดก็น่าจะอยู่ราว ๆ สี่สิบถึงห้าสิบปี
ผมเคยเห็นผู้มาจากต่างโลก บางรายมาพร้อมกับพี่น้องหรือเพื่อน ทำให้ผมเผลอคิดไปว่านั่นเป็นเรื่องปกติในหลาย ๆ ครั้ง แต่ในความเป็นจริงแล้วกรณีแบบนั้นมีอยู่น้อยมากจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่กลุ่มนี้เองจะไม่มีใครสักคนที่เป็นพ่อ เป็นแม่ หรือลูกของใครสักคนอยู่ในกลุ่ม
มันทำให้งานของผมง่ายขึ้นมาก
กลุ่มของผมบุกทะลวงเข้าไปทีละห้อง ๆ อีกฝ่ายตอบโต้ด้วยจำนวนคนและชัยภูมิที่เหนือกว่า พวกเขาดัดแปลงห้างสรรพสินค้าให้กลายเป็นป้อมปราการ มีทั้งตำแหน่งที่ใช้ดักซุ่มโจมตี มีทั้งพื้นที่ ๆ ถูกกั้นให้สลับซับซ้อนจนเหมือนเขาวงกตแบบย่อม ๆ
แต่ทั้งหมดที่พวกนั้นทำได้ ก็เพียงแค่ถ่วงเวลาเท่านั้น ฝ่ายผมมีทั้งอาวุธ กำลังที่เกือบ ๆ จะเหนือมนุษย์และจำนวนคนที่ผมเรียกออกมาแบบทุ่มสุดตัว
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: คริสโตเฟอร์ บัน]
[ฉายา: ลุงยามวัยดึก]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ลุงยามอายุ 79 ปี อดีตเคยเป็นตำรวจชั้นผู้น้อยที่ไม่ค่อยก้าวหน้าในอาชีพการงานนัก เขาใช้เงินบำเหน็จหมดไปกับการลงทุนธุรกิจที่ผิดพลาด จึงต้องหันมาทำงานอีกครั้งหลังวัยเกษียณ มักจะแอบพกปืนจริงสมัยยังเป็นตำรวจไว้กับตัวแม้จะเคยถูกหัวหน้าตักเตือนมาแล้วหลายครั้ง ด้วยความที่อายุมาก จึงเคลื่อนไหวช้า แต่กลับยิงปืนได้แม่นอย่างไม่น่าเชื่อ]
[สกิล: ฟรีพิสทอล, ฟรีบุลเล็ต, ไดร์ฟวิง, บูลอาย]
คริสโตเฟอร์ บัน ลุงยามวัยดึก หรือ ลุงบัน คือคาแรคเตอร์อีกรายหนึ่งที่ผมเก็บไว้ใกล้ตัวเสมอ นอกจากทักษะการยิงปืนที่เชื่อถือได้ ปืนฟรีและสกิลพิเศษที่ทำให้ลุงแกจะได้กระสุนฟรีทุก ๆ ยี่สิบสี่ชั่วโมง ลุงบันยังเป็นหนึ่งในคนที่ผมรู้สึกได้ว่ามองผมเป็นเหมือนลูกเหมือนหลานของแก
คาแรคเตอร์ทุกรายล้วนมีประวัติของตัวเอง ลุงบันเคยเป็นตำรวจผู้ตั้งใจทำงานแต่ชีวิตล้มเหลว พลาดพลั้งไปมีเรื่องกับผู้มีอิทธิพลจนไม่ก้าวหน้า ชีวิตครอบครัวก็ล้มเหลวจนเมียทิ้งไป แถมพอเกษียณแล้วก็ยังถูกหลอกให้ไปลงทุนจนเกือบหมดเนื้อหมดตัว
ด้วยความไร้ญาติขาดมิตรนี่แหละ ลุงแกเลยมองผมเป็นเหมือนหลานที่แกไม่เคยมีมาก่อน
อย่างที่เคยบอกไป คาแรคเตอร์แต่ละคนล้วนมีเรื่องราวความเป็นมา และบุคลิกนิสัยที่แตกต่างกันไป แม้พวกเขาจะไม่สามารถขัดคำสั่งผมในฐานะที่ผมเป็น 'เจ้านาย' แต่มันก็มีหลายกรณีที่คาแรคเตอร์มีแนวโน้มว่าจะทำสิ่งที่ไม่ได้ออกคำสั่งไว้
กรณีของลุงบันจะแตกต่างออกไปเล็กน้อย แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับคำสั่ง ลุงแกก็เต็มใจช่วยผมอย่างเต็มที่ ผมเชื่อว่าถ้าผมอยู่ในอันตราย ลุงแกจะทำทุกอย่างเพื่อให้ผมปลอดภัยแม้แต่เอาตัวเป็นโล่ก็ตาม
ฟังดูมีประสิทธิภาพในแง่ของการใช้งาน แต่ก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีหากทำให้ลุงต้องเจ็บตัว
"นะ น่าจะเหลืออีกไม่ถึงสิบคนแล้วละครับ" บิลลีพูดขึ้นมาหลังจากที่พวกเราเพิ่งจัดการกับกลุ่มใหญ่ไปได้
"พวกมันอาจมีมากกว่าที่รู้มาก็ได้" จอนเตือนน้องชายไม่ให้คลายความระวังลง
"อย่างน้อยก็ยังไม่เจอเจ้าตัวหัวหน้ากลุ่มเลย" มายาเสริม
"แยกกันหาเถอะ"


กลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สมีหน่วยย่อย ๆ อยู่ภายในหลายกลุ่ม มีทั้งพวกที่ปกป้องพื้นที่เพาะปลูกที่พวกนี้ยึดมาจากกลุ่มอื่นอีกที มีทั้งพวกที่คอยเฝ้าคุ้มกันฐานทัพใหญ่ที่เคยเป็นห้างสรรพสินค้า พวกที่ตระเวนออกปล้นคนโชคร้ายที่หลงเข้าไปในถิ่นของมัน
ผมเล็งกลุ่มสุดท้ายเป็นกลุ่มแรก แม้ว่าการหาตัวพวกที่ตระเวนไปทั่วเดิร์กลินตะวันตกจะเป็นงานยาก แต่การเรียกร้องความสนใจเป็นเรื่องที่ผมถนัดอยู่แล้ว
บริเวณสี่แยกแห่งหนึ่ง ย่านเดิร์กลินตะวันตก
"แถวนี้แหละ"
"ทำไมถึงเลือกแถวนี้เหรอคะ" แอนกระซิบกระซาบ ผมและเธอกำลังยืนมองกลุ่มซอมบีกลุ่มใหญ่ผ่านอีกด้านของรถยนต์ที่เป็นเหมือนกำแพงกั้น
"บริเวณนี้เป็นเขตของพวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส ดูพวกมันสิ" ผมชี้ไปที่กลุ่มซอมบี
"ซอมบีพวกนี้… ไม่มีนิ้ว"
"เจ้าพวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส มันโรคจิต บ่อยครั้งที่พวกมันไม่ฆ่าเหยื่อแต่ตัดนิ้วแล้วปล่อยไป โลกแบบนี้แค่นิ้วชี้ข้างที่ถนัดหายไปนิ้วเดียวก็อยู่ยากแล้ว ไม่แปลกเลยที่เกือบทุกคนที่ถูกปล่อยจะถูกซอมบีเล่นงาน"
"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย" แอนพูดเสียงเศร้า
"ก็บอกแล้วว่าพวกมันโรคจิต ถึงจะดีกว่าเรดสคาร์ฟที่ไม่ได้กินคนด้วยกันก็เถอะ"
แอนดูซึมไปเล็กน้อยจากเรื่องที่ผมเล่า เธอสังเกตว่าในบรรดาซอมบีนิ้วด้วนมีแม้แต่ซอมบีเด็ก เธอไม่อยากจินตนาการเลยว่าคนพวกนี้ต้องเจออะไรมาบ้าง
"จะรออยู่ตรงนี้ หรือว่า…"
"ฉันจะช่วยด้วยค่ะ" แอนปรับอารมณ์ได้เร็วกว่าที่ผมคาดไว้
ตอนถล่มฐานของเรดสคาร์ฟก่อนหน้านี้ พวกเรายังได้อาวุธมาเพิ่มด้วย แอนเลือกปืนช็อตกันมาถือติดตัวไว้ เธอเคยบอกว่าสมัยอยู่กับกลุ่มเก่า เธอก็คุ้นเคยกับการใช้มันยิ่งกว่าปืนพก
ซอมบีเกือบยี่สิบตัวไม่ได้น่ากลัวเมื่อมีอาวุธพร้อม เทียบกับความใหญ่โตของถนนและเมือง ผมคิดว่ามันมีซอมบีอยู่ค่อนข้างน้อย ผมจงใจไม่เรียกคาแรคเตอร์ออกมาช่วยเพราะอยากเห็นฝีมือของแอน
เธอในตอนที่ถือปืนช็อตกันดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แม้จะต้องเผชิญหน้ากับผีดิบที่พุ่งเข้าใส่กระหายเลือด เธอก็ใจเย็นพอจะที่ยิงใส่พวกมันในระยะที่หวังผลเท่านั้น
หนึ่งนัดหนึ่งตัว ไม่มีการต้องยิงซ้ำให้เปลืองกระสุน ส่วนผมก็ใช้ปืนลูกโม่ยิงช่วยในจังหวะที่เธอต้องบรรจุกระสุน ทุกอย่างดูราบรื่นราวกับเราสองคนกำลังยืนยิงปืนในสนามซ้อม
"ไม่เลวเลย"
"เพราะรู้ว่าคุณคอยระวังให้แหละค่ะ เลยมีสมาธิได้เต็มที่"
"แสดงว่าก่อนหน้านี้…"
"ฉะ ฉันไม่ได้จะบอกว่าเพื่อน ๆ ของฉันพึ่งพาไม่ได้นะคะ"
กระสุนทำให้หัวซอมบีตัวสุดท้ายระเบิดแหว่งไป แอนยังคาใจเรื่องที่คุยค้างไว้ เธอหันมาย้ำอีกครั้ง ว่าเพื่อนของเธอดูแลเธออย่างดีแล้วเธอก็อุ่นใจที่อยู่กับพวกเขามากเท่า ๆ กับที่มีผมระวังหลังให้
งานหนักของจริงมาถึงหลังจากที่กวาดล้างซอมบีบริเวณนี้จนหมด ผม แอนและคาแรคเตอร์ที่เรียกออกมาเพิ่มช่วยกันนำร่างของพวกมันมากองสุมกัน ก่อนที่ผมจะใช้การ์ด 'ถังน้ำมัน'
พวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์สที่ออกล่าอยู่ในเขตนี้จะต้องเห็นควันไฟแน่นอน แล้วต่อให้พวกมันระแวงว่าอาจเป็นกับดัก เจ้าพวกที่ล่ามนุษย์จนเคยชินอย่างพวกมันก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้ พวกมันจะต้องเข้ามาตรวจสอบดูว่าเป็นฝีมือของกลุ่มไหน
ผมและแอนซุ่มรออยู่ที่ตึกแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากกองเพลิงไม่มากนัก
"ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวก็ต้องโผล่ออกมา"
แอนส่ายหน้า "ฉันห่วงหลังจากนั้นมากกว่าค่ะ หวังว่าคงไม่ยกพวกมามากกว่าฝ่ายเรานะคะ"
"จำนวนจะเป็นยังไงก็ไม่รู้สิ แต่ฝ่ายเรามีมือดีอยู่นะ" ผมยิ้มที่มุมปาก
คาแรคเตอร์ที่ผมจะให้ช่วยในศึกนี้ล้วนแต่เป็นคนที่แอนเคยพบแล้วแต่ผมยังไม่เคยได้มีโอกาสแนะนำให้รู้จัก ผมตัดสินใจแสดงสถานะของคนแรกให้แอนเห็นเพื่อให้เธออุ่นใจมากขึ้น
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: อลิซาเบธ สเตรน]
[ฉายา: บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: บอดีการ์ดสาวสวยมืออาชีพ ผมสีดำยาวตรงทรงรวบสูง ตาสีน้ำตาลมีแววสดใสมุ่งมั่น ผ่านงานคุ้มกันบุคคลสำคัญมาแล้วมากมาย มีความสามารถด้านการต่อสู้ด้วยมือเปล่าและอาวุธอยู่ในระดับสูง จุดอ่อนคือเป็นคนขี้ระแวง]
[สกิล: แอดวานซ์ชูตติง, แอดวานซ์คอมแบต]


แอนเคยเห็นฝีมือของอลิซาเบธมาหลายครั้งแล้ว ในบรรดาคาแรคเตอร์ที่ผมชอบใช้งาน อลิซาเบธเป็นคนที่ผมเรียกตัวบ่อยที่สุด เหตุเพราะว่าเธอแข็งแกร่งราวกับตัวเอกที่หลุดออกมาจากหนังบู๊
ถ้าให้เวลาอลิซาเบธวางแผนสักหน่อย หรือถ้าผมให้เวลาเธอมาก ความระแวงของอลิซาเบธจะทำให้เธอวางแผนรัดกุมซับซ้อนมากขึ้นและมากขึ้น เพียงอลิซาเบธคนเดียวก็สามารถย่องเข้าไปในฐานศัตรู เล่นงานคนทั้งกลุ่ม และเดินจากมาโดยแทบไม่ต้องเสี่ยงอะไรเลย
ผลลัพธ์ออกมาเป็นแบบนั้นร้อยเปอร์เซ็นสำหรับการเผชิญหน้ากับมือสมัครเล่นที่ผ่านมา แต่ถ้าคู่ต่อสู้เก่งฉกาจ ผมเน้นให้เธอสู้เป็นทีมมากกว่า
"ไม่ได้เตรียมแผนสำรองไว้เลยเหรอคะ" เธอถามผมด้วยน้ำเสียงที่ผมชักไม่แน่ใจว่าใครเป็นเจ้านายใครเป็นลูกน้อง
"ขอโทษนะ ไม่มีเวลาเตรียมกับดักอะไรด้วย"
"ไม่มีเวลา" อลิซาเบธขมวดคิ้ว "ถ้าไม่รีบจุดไฟ คุณมีเวลาถมเถเลยนะคะที่จะวางกับดัก"
ผมยักไหล่ "บอกตามตรงกับเธอเลยนะ ไม่อยากเสียเวลากับคนพวกนี้"
บอดีการ์ดสาวถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอนะ คนแบบเธอ พอได้วางแผน ผมรู้ว่าเธอต้องอยากคิดแผนเผื่อไว้สามสี่ตลบเป็นอย่างน้อย ซึ่งผมไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น
นอกจากอลิซาเบธแล้ว ก็ยังมีอีกสองคนที่ผมเรียกมาก่อนหน้านี้ ผมตัดสินใจแสดงข้อมูลให้แอนดูเพราะการรู้จักพวกเดียวกันก็สำคัญไม่แพ้การทำความรู้จักศัตรู
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: บิลลี แฮมเมอร์]
[ฉายา: ช่างประปาร่างใหญ่]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ช่างประปาร่างใหญ่ใจปลาซิว แม้จะเป็นช่างประปาแต่มีทักษะงานช่างประเภทอื่นด้วย ไม่ว่าจะงานไม้ เดินสายไฟ ทั้งงานที่ต้องออกแรงหรือใช้ความประณีตก็ทำได้ดี เพราะมีเรี่ยวแรงเยอะจึงสามารถนับเป็นกำลังรบได้ แต่ติดว่าเป็นคนใจเสาะ กลัวความมืด ถ้าอยู่คนเดียวจะกังวลจนทำอะไรไม่ได้เลย]
[สกิล: ฟรีทูลบ็อกซ์, เอนแฮนซ์พาวเวอร์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: จอน แฮมเมอร์]
[ฉายา: นักสืบตาเดียว]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หนุ่มใหญ่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงลำลอง มีความช่างสังเกตและมีสัญชาตญาณดิบที่ยอดเยี่ยม ในอดีตเคยเป็นอัยการแต่มีเหตุบางอย่างทำให้ต้องเปลี่ยนอาชีพมาเป็นนักสืบเอกชนซึ่งลือกันว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง มีทักษะต่อสู้ดีในระดับหนึ่ง]
[สกิล: อินเวสทิเกท, ยิงปืนระดับกลาง, ต่อสู้มือเปล่าระดับกลาง]
"แกไม่ต้องอยู่ก็ได้นะ" จอนบอกกับบิลลี
"ครับ คุณคามิลอยากให้ผมคอยระวังหลังให้พี่"
"ไม่จำเป็น ขอแค่มีกระสุนพอ มีแค่ฉัน คุณสเตรน แล้วก็คุณคามิลก็พอแล้ว"
"ถึงพี่จะพูดแบบนั้นก็เถอะ ผมกลับด้วยความตั้งใจของตัวเองไม่ได้นะครับ"
แม้ว่าคาแรคเตอร์แต่ละคนจะมีรายละเอียดที่มาที่ไปคร่าว ๆ แต่ผมได้เรียนรู้ว่าการได้คุยกับพวกเขานั้นทำให้ได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่ได้บอกเอาไว้ อย่างเช่นเรื่องที่จอนและบิลลีคือพี่น้องที่อายุห่างกันหลายปี ขณะที่บิลลีเป็นคนซื่อ ๆ ไม่ทันคน และไม่สู้คน จอนที่ค่อนข้างดูตัวเล็กกว่ากลับตรงกันข้าม เขาเป็นพวกกล้าได้กล้าเสียและดูหัวรุนแรงเมื่อวัดจากที่ในประวัติบอกว่าเคยทำอาชีพเป็นอัยการมาก่อน
พวกเราคุยกันต่อได้ไม่นาน เป้าหมายที่รอก็มาถึง กลุ่มชายหญิงหกคนถูกกองไฟล่อเข้ามา จากลักษณะการแต่งกาย สัญลักษณ์รูปนิ้วมือที่วาดไว้บนเสื้อคลุม พวกเขาคือฟิงเกอร์ฮันเตอร์สอย่างแน่นอน
ฝ่ายเราทุกคนซ่อนตัวไม่ให้อีกฝ่ายเห็น มีเพียงจอนเท่านั้นที่แอบมองพวกเขาจากหน้าต่าง จอนมีทักษะในการอ่านปาก ทำให้พวกเรารู้ว่าพวกนั้นกำลังคุยอะไรกัน
"ไม่เห็นใครเลย"
"ซอมบีมันไม่จุดไฟเผากันเองหรอกน่า ต้องมีใครสักคนทำแน่"
"อาจจะจุดทิ้งไว้ก่อนหนีไป"
"แล้วจะเผาทำไมวะ"
"จะไปรู้เหรอ"
จอนพยายามอ่านริมฝีปากด้วยความระมัดระวัง จากมุมที่จำกัดเขาไม่สามารถมองอ่านปากเพื่อเข้าใจคำพูดของทุกคนได้ แต่จากที่ลอบสังเกตการณ์เขาก็พอจะปะติดปะต่อได้ในระดับหนึ่ง
"พวกมันไม่มีกำลังเสริม กลุ่มตรงนี้มีแค่สิบคนนี่แหละ"
"ปืนสั้นสี่กระบอก ไรเฟิลสาม ขวาน หน้าไม้ และดาบอย่างละหนึ่ง" แอนรายงาน "...นี่เฉพาะที่มองออกนะคะ อาจมีอาวุธอื่นซ่อนไว้อีก เดี๋ยวสิ นั่นนายจะรีบไปไหน"
โดยไม่รอคนอื่น ไม่ว่าจะพวกเดียวกันหรือศัตรู จอนจู่โจมโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายมีสิบคน เขาบีบให้ทุกคนต้องเคลื่อนไหวตามกัน


[มิชชันเสริม: ทางเลือกในเมืองเดิร์กลิน]
[รายละเอียด: เดิร์กลิน หนึ่งในเมืองขนาดใหญ่ที่เคยเจริญรุ่งเรืองก่อนโลกล่มสลาย มีผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่งพยายามเอาตัวรอดอยู่ในเมืองนี้ แต่โอกาสรอดของพวกเขาริบหรี่ลงเพราะสามแก๊งใหญ่ คุณมีสามทางเลือกสำหรับมิชชันนี้คือ
เข้าร่วมกับแก๊งใดแก๊งหนึ่งและช่วยจนกว่าจะกวาดล้างอีกสองแก๊งที่เหลือจนหมด
ไม่เข้าร่วมกับแก๊งใดเลยและกวาดล้างทุกฝ่าย
หนีออกจากเมือง ]
[รางวัล: ไม่มี]
"มีมิชชันใหม่มาค่ะ อ๊ะ ไม่มีรางวัลแฮะ"
"เป็นแค่มิชชันให้เลือกว่าจะไปทางไหนน่ะ มิชชันของจริงจะมาหลังจากที่เลือกไปแล้ว เช่นเลือกหนีออกจากเมืองก็อาจมีเวลานับถอยหลังให้และรางวัลจะมีหลังจากนั้นอีกที"
"งั้นคุณจะเลือกทางไหนเหรอคะ"
"ไม่เห็นต้องคิดเลย ข้อ 3 นี่ได้รางวัลต่ำสุดแน่นอน ส่วนข้อแรกก็จะไม่ได้คะแนนของกลุ่มที่เราเข้าร่วม วิธีที่จะได้คะแนนครบถ้วนก็ต้องเป็นเชือดทิ้งทั้งสามกลุ่มสิ"
"จะ… ต้องฆ่าคนอีกแล้วเหรอคะ"
"ชินเข้าไว้เถอะ ในโลกแบบนี้ ไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า แล้วเราก็ไม่ได้ฆ่าซี้ซั้วด้วย ทั้งสามแก๊งนี้ต่างหากที่เป็นพวกล่ามนุษย์ กำจัดพวกมันก็เท่ากับช่วยคนที่พยายามเอาตัวรอดโดยไม่เบียดเบียนใคร"
"ฉันไม่ได้อ่อนโลกจนไม่เข้าใจเรื่องนั้นหรอกค่ะ แต่… ถ้าเลือกได้ก็อยากพูดคุยดูก่อน"
"คนที่พยายามคุยกับพวกนั้นตายไปหมดแล้วน่ะ" ผมพูดขณะที่ใช้นิ้วกดเลือกตัวเลือกที่สอง
เมื่อกดยืนยันซ้ำอีกครั้ง มิชชันของจริงก็ปรากฏขึ้น
[มิชชัน: กวาดล้างสามแก๊งใหญ่ในเดิร์กลิน (1/3)]
[รายละเอียด: คุณตัดสินใจกวาดล้างทุกแก๊งในเมืองนี้ ไม่ว่าจะเพื่อขึ้นเป็นใหญ่แทนหรือเพียงแค่ในเมืองนี้สงบสุขขึ้นก็ตาม เรดสคาร์ฟ โบนไรเดอร์ส และ ฟิงเกอร์ฮันเตอร์สต้องถูกกำจัด"
[รางวัล (เลือก 1 อย่าง): ดาบราชาจากต่างโลก (SSR สเปเชียลซุปเปอร์แรร์), สุ่มการ์ดระดับซุปเปอร์แรร์ขึ้นไปจากแพ็คที่ยังไม่มี, ชุดโซลาร์เซลพร้อมแบตเตอร์รีคุณภาพสูง (R แรร์)]
แอนไปสะดุดตากับรางวัลเข้า "ชุดโซลาร์เซล… แบบนี้ก็จะมีไฟฟ้าใช้สบายเลยนะคะ"
"ใช่… แต่ในเมืองใหญ่แบบนี้มันพอหาได้ สุ่มการ์ดระดับซุปเปอร์แรร์จากแพ็คที่ยังไม่เคยมี สักวันก็ต้องมีอยู่ดี ที่น่าสนที่สุดมันคือไอ้ชิ้นนี้แหละ"
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: ดาบราชาจากต่างโลก]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: นอกจากความแข็งแกร่ง ยังมีทั้งความคมและความสวยงาม ดาบเล่มนี้แฝงด้วยพลังลึกลับที่ไม่ควรมีอยู่ในยุคสมัยใหม่ เป็นไอเท็มพิเศษที่สามารถคืนสภาพกลับไปเป็นการ์ดได้ และระดับดาบยังอาจเติบโตขึ้นเป็นดาบระดับตำนานจากเงื่อนไขพิเศษ]
"พลังลึกลับและเติบโตได้"
"น่าสนใจใช่ไหม แล้วถึงสองอย่างนั้นจะไม่ชัดเจนว่าคืออะไร แต่อย่างน้อยการที่กลับเป็นการ์ดได้นี่สุดยอดเลยแหละ"
"พกพาไปไหนก็สะดวกดีนะคะ"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก… การกลับเป็นการ์ดได้แสดงว่าไม่ต้องบำรุงรักษามาก ตราบใดที่ไม่ถึงกับพังคามือ แค่เปลี่ยนกลับเป็นการ์ด ดาบก็จะกลับมาอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมเมื่อเรียกใช้ครั้งต่อไป"
แอนพยักหน้าหงึกหงัก เธอเกือบจะคิดว่าไม่มีประเด็นอะไรน่าสนใจอีกแล้วจนมองเห็นว่าเลขบอกมิชชันคราวนี้เสร็จไปแล้วหนึ่ง พวกเราโชคดีที่มิชชันก่อนหน้านี้ผมจัดการกับกลุ่มเรดสคาร์ฟไปแล้ว
"เห็นประโยชน์ของการเก็บกวาดให้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"
"แต่ว่าถ้ามิชชันใหม่ดันบอกให้ช่วยเรดสคาร์ฟก็เท่ากับว่ามิชชันเฟลไปแล้วนะคะ"
"ก็ไม่ผิด แต่ผมไม่อยากรับมิชชันช่วยพวกมนุษย์กินคน ต่อให้รางวัลมันล่อตาล่อใจแค่ไหน คิดว่านะ"
แอนจ้องผมแบบไม่ค่อยเชื่อ ถึงเราจะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เธอรู้ดีว่าผมถูก 'รางวัล' ล่อลวงได้ง่าย ถ้าผลประโยชน์หวานหอมพอแม้แต่พวกสารเลวแบบเรดสคาร์ฟผมก็อาจจะช่วยเหลือ
โชคดีที่ไม่เคยมีมิชชันอะไรแบบนั้น มันเหมือนกับว่าคนออกแบบมิชชันพวกนี้เข้าใจแนวทางของผมพอสมควร ตั้งแต่ได้พลังนี้มายังไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมถูกบีบบังคับให้ทำเรื่องที่ไม่อยากทำแบบไม่มีทางหลบเลี่ยง
"เอาล่ะ ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็มาเริ่มตามแผนกันเถอะ ก่อนอื่นเลยพวกเรารู้อะไรเกี่ยวกับโบนไรเดอร์สและฟิงเกอร์ฮันเตอร์สบ้าง"
"ฉันไม่เคยเจอกับสองแก๊งนี้โดยตรง เคยได้ยินว่าโบนไรเดอร์สเป็นแก๊งใหญ่ที่อยู่ทางทิศเหนือ มีทั้งคนที่มาจากต่างโลกแบบพวกเราและคนที่เป็นคนท้องถิ่นเดิมของโลกนี้ สิ่งที่พวกเขามีเหมือนกันคือทุกคนเป็นนักซิ่ง พวกนี้จะเล็งเล่นงานพวกที่มีรถเป็นพิเศษ ส่วนฟิงเกอร์ฮันเตอร์สมีฐานอยู่ทางทิศตะวันตก ขึ้นชื่อเรื่องการล่ามนุษย์เพื่อความบันเทิง ลือกันว่าบางครั้งพวกเขาจะตัดนิ้วคนที่ล่าได้และปล่อยไป"
"กลุ่มไหนใหญ่กว่ากัน"
"ฉันไม่มั่นใจนะคะ ได้ยินมาว่าโบนไรเดอร์สมีไม่ต่ำกว่าร้อยคน กลุ่มนี้น่าจะเป็นกลุ่มใหญ่สุดที่เหลืออยู่ในเมืองแล้วค่ะ"
"เข้าใจแล้วล่ะ"
"คุณมีแผนยังไงเหรอคะ"
"แผน? ไม่มีหรอก ก็แค่กวาดล้างทั้งสองกลุ่มให้เกลี้ยง แค่นั้นแหละ"
"เอ๋ ไม่ใช่ว่าจะยืมมือซอมบีช่วย หรือไม่ก็หลอกให้สองฝ่ายตีกันเพื่อตัดกำลังเหรอคะ"
"เป็นแผนที่ดี แต่คิดเผื่อไว้เลยว่าทางนั้นเองก็คงจะระวังตัวแจอยู่ เรื่องเสี้ยมให้ตีกันนี่ไม่ง่ายหรอก ที่พอจะเป็นไปได้ก็คงมีแค่ยืมมือซอมบี"
"แต่ก็ไม่อยากทำใช่ไหมคะ"
"อย่าพูดเหมือนรู้ดีสิ แต่ก็ใช่แหละ ให้ซอมบีฆ่าก็อดได้คะแนนสิ"
"นั่นไงล่ะ"
"เอาเป็นตามนี้แหละ เริ่มจากฟิงเกอร์ฮันเตอร์สที่อยู่ใกล้กว่าก่อน"
"อ๊ะ จะเรียกทุกคนออกมาแล้วใช่ไหมคะ"
"ยัง… เอาไว้ใกล้ ๆ ก่อนค่อยเรียกออกมา เอาออกมาเยอะเกินไปก็เตะตาเปล่า ๆ"
[นักสืบตาเดียวและบอดีการ์ดสุดเซ็กซี่พยักหน้าเห็นด้วย]


เสียงกระสุนยิงแลกใส่กันดังสนั่น ทั้งสองฝ่ายพยายามใช้รถและสิ่งกีดขวางอื่นในบริเวณนั้นเป็นที่กำบัง ฝ่ายเราได้เปรียบเพราะจู่โจมแบบสายฟ้าแลบทำให้ศัตรูล้มลงสามคนตั้งแต่เริ่ม แต่ศัตรูเองก็ตั้งหลักได้เร็วสมกับที่มีประสบการณ์มาไม่น้อย
"พวกไหนวะ โบนไรเดอร์สรึเปล่า"
"จะไปรู้เรอะ เอ็งก็โผล่หัวออกไปถามมันเองสิ"
ผม อลิซาเบธ และจอนจัดการกับศัตรูไปได้คนละสอง ในขณะที่แอนและบิลลียังคงได้กันคนละศูนย์แต้ม
บิลลี… ผมไม่แปลกใจนัก ผมเรียกเขามาเผื่อในกรณีที่ต้องมีการต่อสู้ระยะประชิด หากมีเหตุการแบบนั้นเรี่ยวแรงของเขาจะต้องเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน
ส่วนแอน ผมยอมรับฝีมือของเธอแต่ไม่ได้คาดหวังกับงานนี้ เธอใจดีจนเกินไป ต่อให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์น่ารังเกียจอย่างพวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอสามารถหักใจฆ่าพวกเขาได้ นี่คือสาเหตุที่ความเฉียบคมในการยิงของเธอลดลงโดยที่เจ้าตัวก็อาจไม่รู้ตัว
"เหลือแค่สี่" จอนตะโกนบอก
"สาม" อลิซาเบธสอยอีกหนึ่งเข้าที่กลางหว่างคิ้ว
"สองแล้ว" ผมไม่ได้ตั้งใจแข่งกับจอนและอลิซาเบธ ความตั้งใจเดียวคือการทำให้คะแนนเพิ่มอีกสามแต้ม
กว่าที่พวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์สจะคิดได้ว่าควรหนี มันก็สายไปแล้ว ความได้เปรียบด้านจำนวนหายไปจนหมดสิ้นหลังจากเวลาผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่นาที ซ้ำร้ายที่สุดคือหนึ่งในสองคนได้รับบาดเจ็บที่ขา
"มะ ไม่ไหวแล้ว" ชายที่ไม่มีบาดแผลหวีดร้อง
"อย่าทิ้งกันนะเฟ้ย" เพื่อนของเขาคว้าชายเสื้อเอาไว้
"เฮ้ย อย่าจับเสื้อเซ่ เดี๋ยวก็ตายกันหมดหรอก"
"ไม่จับไว้ แกก็หนีไปคนเดียวสิวะ"
ช่วงขณะที่มัวแต่ทะเลาะกัน อลิซาเบธอาศัยความเร็วและกำแพงสายตาอ้อมไปโผล่ข้างหลังคนทั้งคู่ แต่ศัตรูก็ไม่ใช่เหยื่อให้เคี้ยวได้ง่าย ๆ พวกเขาพยายามยิงตอบโต้และหาที่กำบังใหม่
[สมาชิกกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[สมาชิกกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
ข้อความเด้งขึ้นต่อหน้าผม ทำให้มั่นใจได้ว่าการต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว
"สิบเอ็ดคน ได้มาอีก 33 คะแนน ก็ไม่เลว"
"จะเอาไปเปิดมิสเซลเลเนียสแพ็คอีกแล้วสินะ"
"แน่นอน" ผมไม่ใส่ใจคำพูดของแอน "เปิดมิสเซลเลเนียส 3 แพ็ค"
[30 คะแนนถูกใช้แลกมิสเซลเลเนียส แพ็ค x 3]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มน้ำเกลือแร่ ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มน้ำส้มคั้น ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มมีดพับ ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรขำจนปวดท้อง]
ผมไม่ยอมแพ้ ยังมีซิลเวอร์เหลือให้ล้างผลาญอีกเยอะ ผมตัดสินใจใช้อีก 2000 ซิลเวอร์เพื่อเปิดมิสเซลเลเนียสอีกสิบแพ็คต่อกัน
ผลลัพธ์ออกมาทุเรศทุรังจนไม่อยากดู ผมได้น้ำยาบ้วนปาก อาหารสองสามอย่าง และอาวุธอีกหลายชิ้น มันไม่มีกระทั่งการ์ดคาแรคเตอร์สักใบด้วยซ้ำ
"..." ผมนิ่งไปเพราะเห็นผลการสุ่มที่พูดได้เต็มปากว่าเกลือชัด ๆ
ขนาดว่าผมมีสกิลที่ช่วยให้ดวงดีขึ้นในการเสี่ยงโชคแล้วนะ ถ้าไม่มี มันจะออกมาแย่ยิ่งกว่านี้อีกเหรอ
"ไม่ใช่ของที่อยากได้สินะคะ"
"ไม่มีปัญหาหรอก คุ้มที่สู้แล้ว เพราะได้เลเวลมาด้วย" อลิซาเบธพยายามพูดเพื่อให้ผมสบายใจขึ้น
"เลเวล…" แอนทวนคำ
"คุณคามิลยังไม่ได้อธิบายเรื่องนั้นนี่นะ" จอนหันมามองผมเพื่อขออนุญาตอธิบายแทน มาขนาดนี้แล้วผมก็คงไม่ห้ามอยู่แล้ว จึงพยักหน้ากลับ
เกมเล่นตามบทบาทหรือที่ย่อว่า 'อาร์พีจี' หลาย ๆ เกมจะมีระบบที่ทำให้ตัวละครสามารถพัฒนาได้ อย่างที่ผมเคยอธิบายให้แอนฟังไปแล้วว่าหากสามารถเก็บการ์ดคาแรคเตอร์ซ้ำได้ถึงจำนวนหนึ่ง ก็จะสามารถนำการ์ดเหล่านั้นมาใช้เป็นวัตถุดิบในการยกระดับการ์ดได้
แต่มันมีเงื่อนไขอีกเล็กน้อยที่ผมยังไม่ได้บอกเธอ 'ระบบ' ของผมมีสิ่งที่เรียกว่าเลเวลอยู่ด้วย คาแรคเตอร์ทุกคนจะเริ่มต้นที่เลเวล 1 และยิ่งผ่านการทำเควส สังหารซอมบี หรือมนุษย์มากพอ พวกเขาก็จะยกระดับเป็นเลเวลถัดไป
คาแรคเตอร์ระดับ R (แรร์) จะมีเลเวลเต็มที่ 30
คาแรคเตอร์ระดับ SR ซุปเปอร์แรร์ จะมีเลเวลเต็มที่ 50
คาแรคเตอร์ระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) จะมีเลเวลเต็มที่ 70
คาแรคเตอร์ระดับ MR (มิทธิคอลแรร์) จะมีเลเวลเต็มที่ 100
นอกเรื่องเล็กน้อย ผมไม่เคยมีแรร์ระดับมิทธิคอลหรอก แต่ที่รู้ว่ามีมันอยู่ก็เพราะระบบเคยแจ้งเรื่องนี้เอาไว้
เลเวลในระบบนี้เกี่ยวพันกับค่าสถานะโดยตรง สมมติว่ามีสถานะสี่ค่าอยู่ที่ห้าแต้มทุกค่า นั่นก็หมายความว่าคน ๆ นั้นมีเลเวลสี่คูณห้า เท่ากับยี่สิบนั่นเอง
นั่นก็หมายความว่าต่อให้เป็นเด็กตัวกะเปี๊ยกแบบมายา ในเลเวลสามสิบ เธอจะแข็งแกร่งกว่าผู้ใหญ่ทั่ว ๆ ไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอย่างแน่นอน
ที่ผมมั่นใจเรื่องนั้นก็เพราะว่าทดสอบมากับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า


ผมเหลือบมองค่าสถานะของตนเองโดยไม่ให้แอนเห็น ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจเธอ แต่เพราะคิดว่ามันน่าอายเล็กน้อย เนื่องจากทุกค่ายังไม่บรรลุค่าสูงสุด
[ค่าสถานะ: พละกำลัง 20 ความทนทาน 20 ความว่องไว 22 ไหวพริบ 24]
พละกำลังมากกว่าคนทั่วไปห้าเท่า ความทนทานก็เหมือนกับใส่เกราะหนังติดตัวตลอดเวลา ความเร็วอยู่ในระดับที่น่าจะคว้าเหรียญทองในงานแข่งระดับโลกมาได้สบาย ๆ ทั้งหมดคือค่าสถานะของผมในตอนนี้
หลังจากจัดการกับฟิงเกอร์ฮันเตอร์สกลุ่มแรกไป พวกเราเลยตกลงกันว่าใช้วิธีการเดียวกันนี้กับกลุ่มออกล่าอีกกลุ่มที่มีลักษณะโครงสร้างคล้ายกัน
ซอมบีถูกฆ่าแล้วลากมารวมกัน ไฟถูกจุด จากนั้นฟิงเกอร์ฮันเตอร์อีกราว ๆ สิบคนที่ยังไม่มีโอกาสรู้ว่าเพื่อนของพวกมันโดนอะไรเข้าไปก็ทำตัวราวกับปลาพุ่งมางับเหยื่อ
แอนคิดว่ารอบก่อนเธอแทบไม่ได้ช่วย คราวนี้เธอจึงพยายามมากขึ้น แม้จะไม่ถึงกับเป็นคนลงมือโดยตรงแต่เธอก็ช่วยทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บกันถ้วนหน้า การยิงสกัดของเธอทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถโต้กลับได้
[สมาชิกกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
สิ่งเดียวที่พวกเราพลาดคือพวกเรากำจัดซอมบีในบริเวณนี้ไม่หมด พอเริ่มมีเสียงปืนดังขึ้นพวกซอมบีที่หลบซ่อนตัวอยู่ในอาคารก็กรูกันออกมาเพิ่ม มันทำให้ผมคิดว่าแค่ ผม แอน อลิซาเบธ จอน และบิลลีไม่สามารถรับมือไหว
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเธอจะถูกเรียกตัว]
มายาเดาได้แม่นยำ ผมเรียกเธอออกมาพร้อมกับน้องสาวฝาแฝดของเธอ
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เมย์ วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #2: สาวคาราเต้]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: น้องสาวคนรองของแฝดสามตระกูลวอร์ฟิลด์ เป็นสมาชิกชมรมคาราเต้ของโรงเรียนและเคยได้เหรียญทองจากงานแข่งขันภูมิภาคในระดับชั้นมัธยมต้น ด้วยนิสัยที่โตกว่าวัย สุขุมและมีความรับผิดชอบสูง จึงมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพี่สาวคนโต]
[สกิล: คาราเต้, คุกกิง, บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ไมรา วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสู]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: น้องคนเล็กสุดของแฝดสามตระกูลวอร์ฟิลด์ เรียนวิชายิวยิตสูจากเว็บไซต์ แต่ด้วยทักษะที่ไม่ธรรมดาและความขยันทำให้เธอมีฝีมือเทียบเท่ากับคนที่ผ่านการฝึกมาจากสำนัก เธอเป็นคนรักความสะอาดจนเกือบจะเป็นโรคกลัวเชื้อโรค]
[สกิล: ยิวยิตสู, คลีนนิง, บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์]
ด้วยสกิล 'บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์' ที่เพิ่มค่าสถานะขึ้นในขณะที่มีญาติพี่น้องอยู่ใกล้ ๆ ผมจึงไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงพวกเธอมากจนเกินไป
บางทีอาจเพราะรูปร่างเป็นเด็กมัธยมต้นด้วยที่ทำให้ศัตรูประมาทไป เด็กทั้งสามสามารถเข้าประชิดกลุ่มหนึ่งที่กำลังลังเลว่าจะสู้หรือหนี แค่อึดใจเดียวเท่านั้นศัตรูก็ล้มคว่ำไปทีเดียวสามคน
กองหน้าคือผม จอนและอลิซาเบธ ส่วนแอนและบิลลีทำหน้าที่เป็นกองหนุน ด้านแฝดสามคอยไล่เก็บศัตรูที่ทำท่าจะหนี เพียงแค่นี้ก็ควรจะไม่มีอะไรหยุดพวกเราได้แล้ว
หน่วยย่อยของฟิงเกอร์ฮันเตอร์สหายไปสองกลุ่มใหญ่ แม้จะเป็นกลุ่มที่มีจำนวนรวมครึ่งร้อยก็ต้องสะเทือนอย่างแน่นอน
ถ้าเป็นผม สถานการณ์แบบนี้คงจะเก็บข้อมูลเพิ่มเพื่อให้รู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร แต่เจ้าพวกบ้านี่กลับทำตรงกันข้าม พวกเขาแบ่งคนออกมาเพื่อสืบและตามล่าใครก็ตามที่ต้องรับผิดชอบ
ใครกันล่ะ อ้อ ผม แอนแล้วก็พวกคาแรคเตอร์ทั้งหลายนั่นเอง แน่นอนว่าพวกนั้นไม่รู้หรอกว่านอกจากผมและแอน คนที่เหลือไม่ได้มีตัวตนตั้งแต่แรก
มนุษย์บางประเภทไม่เคยเรียนรู้จากข้อผิดพลาด แม้พวกเขาระวังตัวมากขึ้น พาคนมามากขึ้นและมีอาวุธครบครันกว่าเดิม แต่ผลลัพธ์ก็แทบไม่เปลี่ยน พอเห็นตัวล่อเข้าสักหน่อยก็ห้ามใจไว้ไม่อยู่
"ศัตรูมีมากขึ้น พวกเราจะวางกับดักอย่างอื่นด้วยไหมคะ"
"เช่น?"
"ฉันถามบิลลีแล้ว เขาสามารถทำอุปกรณ์สร้างเสียงแบบตั้งเวลาได้ ถ้าล่อพวกนั้นมาแล้วเปิดเสียง ซอมบีจะแห่มาเล่นงานพวกนั้นแน่นอน"
"ก็ดีนะ แต่เสียดายคะแนน"
"มนุษย์กับซอมบีก็คะแนนพอ ๆ กันแหละค่ะ เดี๋ยวค่อยเก็บคะแนนจากซอมบีมาทดแทนทีหลังก็ได้ ตอนนี้คุณอยากรีบจบมิชชันไม่ใช่เหรอ"
"ถ้ามองแค่ความเร็ว วิธีที่คุณว่ามามีประสิทธิภาพดี แต่คุณลืมเรื่องระบบมิชชันไปสินะ ถ้าเราทำอะไรบางอย่างซ้ำ ๆ จนถึงจุดหนึ่ง บางทีมิชชันใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาให้ทำ ผมน่ะฆ่าซอมบีมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว แต่โอกาสเจอพวกสารเลวที่ฆ่าไปก็ไม่รู้สึกผิดเหมือนสามแก๊งนี้ มันไม่ได้มีบ่อย"
"ฉันนึกว่าแก๊งแบบนี้มีเยอะแยะซะอีก"
"โลกมันกลายเป็นเหมือนนรก ทุกคนต้องเอาชีวิตรอด มันคงยากที่จะหาคนที่ไม่เคยทำเรื่องที่ไม่ควรทำ แต่ผมเชื่อนะว่ามันมีเส้นบาง ๆ ที่แบ่งแยกระหว่างแก๊งทั่วไปกับเจ้าพวกที่ถูกมิชชันหมายหัว"
"เรดสคาร์ฟที่จับคนมากินทั้งที่ยังมีอาหารแบบอื่น ฟิงเกอร์ฮันเตอร์สที่หวงถิ่นจนฆ่าทุกคนที่หลงเข้ามาใกล้ด้วยวิธีการที่โหดร้ายอย่างการตัดนิ้วและปล่อยให้อดตาย"
ผมพยักหน้า "สุดท้ายคือโบนไรเดอร์ส ผมไม่ค่อยรู้ข้อมูลพวกเขามาก รู้แค่ว่าเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ ถ้าสืบให้ดีก็คงจะเจอเรื่องราวแบบเดียวกับสองกลุ่มแรกนี่แหละ"
แอนทำหน้าเหมือนอยากสวนกลับมาว่าผมไม่ด่วนสรุปเกินไปเหรอ แต่ผมมั่นใจว่าตอนมิชชันทางเลือกปรากฏขึ้นมา มันมีระบุชัดเจนว่าสามกลุ่มนี้เป็นอันตรายต่อผู้รอดชีวิตคนอื่น
ได้กำจัดพวกเศษเดน แถมยังได้รางวัลก้อนโต ทำไมจะไม่ทำล่ะ


ฉันเคยเชื่อว่าหลังจากจบมิชชันครั้งนั้นแล้ว อะไรต่อมิอะไรจะลงตัวขึ้น น่าจะเหนื่อยน้อยลงเพราะไม่ต้องตามล่าตามล้างกลุ่มใหญ่ที่อาละวาดอยู่ในเดิร์กลินอีก ไม่ต้องสู้กับซอมบี รวมถึงฉันคงไม่ต้องออกไปลาดตระเวนอีกพักใหญ่หลังจากคุณคามิลเสียคาแรคเตอร์ไปหลายคนจากศึกครั้งก่อน
ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังไว้ แม้ว่าจะอยู่ในช่วงระหว่างการรอ 'คูลดาวน์' เขาคนนั้นก็ไม่เคยหยุดหรือแม้แต่ชะลอลง คุณคามิลใช้คาแรคเตอร์เท่าที่มีอย่างคุ้มค่า เขาย้อนกลับไปที่ฐานทัพของโบนไรเดอร์แล้วค่อย ๆ ไล่เก็บกวาดซอมบีทีละตัว ๆ จนหมดเกลี้ยง
"ถ้าไม่กำจัดให้หมดมันจะไม่สบายใจ" เขาพูดแบบนี้มาหลายรอบแล้ว
"ไม่ต้องเก็บของมาขายทั้งหมดก็ได้นี่คะ" รู้ทั้งรู้ว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์ แต่ฉันก็ขอพูดสักนิดเถอะ
"เอาน่า คะแนนทั้งนั้น" ประโยคนี้ก็ได้ยินมาแล้วหลายรอบเช่นกัน
"เปิดระบบร้านค้า"
"ฮะ เฮ้ย"
หน้าต่างแสดงร้านค้าของระบบโผล่ขึ้นมาตามที่ฉันร้องขอ คุณคามิลถึงกับอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่านอกจากฉันจะมองเห็นระบบแล้ว ยังถึงขั้นสั่งให้ระบบเปิดขึ้นมาได้ด้วย
แน่นอนว่ามันไม่ใช่พลังของฉัน ไม่ใช่ระบบของตัวฉัน ฉันไม่ได้มีหน้าต่างข้อมูลตัวละครแบบคุณคามิล ฉันก็อธิบายไม่ได้ว่าเพราะอะไร แต่ถ้าแค่เปิดระบบของคุณคามิลขึ้นมาดู ดูเหมือนฉันจะทำได้เฉยเลย
"ยะ อย่าซี้ซั้วเปิดเอาเองสิ" คุณคามิลพูดด้วยน้ำเสียงเขินอาย ไม่นึกว่าคนชอบวางมาดตลอดเวลาอย่างเขาจะมีสีหน้าแบบนี้ด้วย ดูเหมือนคนทั่วไปอยู่นะ
"หืมม มิสเซลเลเนียสแพ็ควัน ได้มาแล้ว 99.99%" ฉันเปลี่ยนเรื่อง
"ใช่ 99.99% มาสักพักแล้ว และถ้าผมนับไม่พลาด แล้วก็ไม่น่าผิดด้วย เหลืออีกแค่แบบเดียวก็จะคอมพลีทแล้ว"
ฉันสังเกตว่าเขาดูภาคภูมิใจเหลือเกินกับการเก็บการ์ดในแพ็คนี้ ถ้าในแง่ความยาก มันก็น่าภูมิใจอยู่ แพ็คนี้จำนวนการ์ดตั้งหนึ่งหมื่นแบบ ไม่มีคนสติดีที่ไหนจะพยายามเปิดแต่มันหรอก
ทำไมฉันถึงพูดเหมือนกับว่ามีคนอื่นที่สามารถใช้ระบบได้น่ะเหรอ ก็เพราะว่าก่อนหน้านี้พวกเราเคยเจอมาแล้วไงล่ะ ตอนที่เราปราบกลุ่มโบนไรเดอร์สและฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส พวกเราเคยพบกับคาแรคเตอร์แบบเดียวกับพรรคพวกของคุณคามิล น่าเสียดายที่คราวนั้นพวกเราไม่เจอกับคอลเลคเตอร์ที่เป็นเจ้าของการ์ดพวกนั้น
"เอาล่ะ ผมจะเปิดต่อแล้วนะ" คุณคามิลยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ แถมยังอยากให้ฉันอยู่เป็นพยานตอนเปิดแพ็คอีกด้วย
"ขอให้โชคดีค่ะ"
"ทำไมทำเสียงเนือยแบบนั้นล่ะ"
เขายังไม่รู้ตัวสินะว่าคนต้องคอยดูอย่างฉันรู้สึกอย่างไรบ้าง
"ใช้ 100 คะแนน เปิดมิสเซลเลเนียส 10 แพ็ค"
หน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใสกระเด้งขึ้นมาติด ๆ กัน ฉันไม่จำเป็นต้องอ่านมันก็คาดเดาได้จากสีหน้าของคุณคามิล
เขายังไม่ได้ของที่เขาอยากได้หรอก
[สกิลอันเบรคเอเบิล Lv. 8 -> สกิลอันเบรคเอเบิล Lv. 9]
"สกิลอันเบรคเอเบิล"
"ที่ผมเคยเล่าให้ฟังไง สกิลที่ช่วยเพิ่มโชคเล็กน้อย"
"คงจะแค่เล็กน้อยจริง ๆ ถึงได้ไม่ค่อยมีผล"
"ถึงจะพูดยังไงผมก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก วันนี้ต่อให้ต้องใช้คะแนนให้หมดก็จะเปิดให้ได้"
ฉันห้ามเขาไม่ได้ คุณคามิลดื้อดึงกับเรื่องแบบนี้ และอาจเพราะว่ามันเหลืออีกแค่ 0.01% แม้แต่ฉันเองก็อยากเห็นว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
เมื่อคะแนนถูกใช้ไปจนหมด คุณคามิลก็เริ่มใช้สกุลเงินซิลเวอร์ที่สะสมเอาไว้แทน เขาเปิดอีกทีละสิบแพ็คราวกับไม่สนใจว่าแต่ละหน่วยที่ต้องใช้ไปมันแลกมากับหยาดเหงื่อและเลือด
สิบแพ็คถูกเปิด แล้วก็ตามมาอีกสิบแพ็ค ฉันสังเกตว่ามีหลายใบในนั้นเป็นของมีประโยชน์ ไม่ว่าจะอาวุธ อุปกรณ์ เสบียงและการ์ดคาแรคเตอร์ซ้ำ แต่ไม่มีการ์ดใบไหนที่ทำให้คุณคามิลพอใจ
การ์ดที่คุณคามิลอยากได้เป็นแค่การ์ดระดับแรร์ธรรมดา ๆ แต่เพราะต้องสุ่มจากการ์ดถึงหนึ่งหมื่นแบบ เรื่องที่ควรจะง่ายดายจึงกลายเป็นงานโหดหิน
หลังจากเปิดต่อไปอีกพักใหญ่…
[ค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ อันเบรคเอเบิล Lv. 9 -> อันเบรคเอเบิล Lv. Max]
สกิลที่ขึ้นจนถึงจุดสูงสุดดังกล่าว คือหลักฐานแห่งความพยายามอย่างไม่ย่อท้อ แม้ว่าการเก็บคอมพลีทมิเซลเลเนียสจะยากแค่ไหน คามิลก็ยังดิ้นรนต่อไป
แล้วในที่สุดความพยายามตลอดห้าปีของคุณคามิลก็ออกดอกผล
[คุณได้รับการ์ดรองเท้าหนังเทพอวยพร ระดับ R (แรร์)]
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: รองเท้าหนังเทพอวยพร]
[ระดับ: R (แรร์)]
[รายละเอียด: รองเท้าหนัง สวมใส่นุ่มสบายผิดจากรูปลักษณ์ภายนอก เป็นไอเท็มพิเศษที่สามารถคืนสภาพกลับไปเป็นการ์ดได้]


ข้อเสนอของอลิซาเบธ ทำให้แอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในถิ่นของศัตรูแบบที่นี่ยิ่งแยกกันโอกาสรอดก็จะยิ่งลดลง แต่เธอรู้ว่าผมห่วงเรื่องเวลาที่เสียไป ยิ่งกว่าเรื่องของความปลอดภัย
"แอน คุณอยู่ที่นี่แหละ อลิซาเบธ คุณจอน ลุงบัน ฝากดูแลเธอด้วยได้ไหม"
"เดี๋ยวสิคะ อย่าทำเหมือนฉันเป็นภาระสิ"
"หลังจากนี้พวกเราจะแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อย ๆ อีก มันจะอันตรายกว่าเดิมเยอะ ผมไม่อยากให้คุณเสี่ยง"
"ทุกคนก็เสี่ยงกันหมดแหละ"
แม้แอนรู้แล้วว่าคาแรคเตอร์ที่เสียชีวิตสามารถคืนชีพได้ในภายหลัง แต่เธอก็รู้อีกเช่นกันว่าผมไม่ชอบเห็นพวกเขาเจ็บปวด
เราตกลงกันว่าจะแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มของผม มีผม แอนและลุงบัน กลุ่มของจอน มีเขา อลิซาเบธและบิลลี กลุ่มสุดท้ายคือกลุ่มมายา เมย์และไมรา
"ให้เด็ก ๆ อยู่ด้วยกันจะดีเหรอคะ" แอนกระซิบ
"พี่สาวไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราไปกันเองได้" เมย์ตอบ
"มีเมย์กับหนูอยู่ทั้งคน แค่มายาคนเดียว เราดูแลไหว" ไมราผู้น้องคนสุดท้องช่วยยืนยัน
"เฮ้ย ฉันเป็นพี่คนโตนะเฟ้ย ฉันต่างหากที่ต้องดูแลพวกเธอ แล้วอีกอย่างฉันเป็นคนเดียวนะที่มีดาบ"
"พูดเรื่องอะไรน่ะ ตั้งแต่เริ่ม พี่คามิลก็แจกปืนให้ทุกคนแล้วนะ"
"อ้าว แล้วทำไมมีแต่ฉันคนเดียวที่ไม่ได้ล่ะ"
"เพราะพี่มายาชอบยิงมั่วน่ะสิ เดี๋ยวจะถูกพวกเดียวกันเอง ใช้ดาบไปน่ะดีแล้ว"
[คาแรคเตอร์หลาย ๆ คนพยักหน้าอย่างเข้าใจ]
แล้วปฏิบัติการตามล้างบางพวกที่เหลือก็เริ่มขึ้น เริ่มจากกลุ่มของมายา พวกเธอบุกเข้าไป แต่ถูกโจมตีกลับเป็นกลุ่มแรก
ถ้าฝ่ายตรงข้ามกราดยิงใส่ตั้งแต่วินาทีที่เจอหน้า แฝดสามก็คงไม่แคล้วต้องกลับไปอยู่ในสภาพการ์ดหลายสัปดาห์ แต่อีกฝ่ายคงเห็นว่าฝ่ายเราที่บุกเข้าใกล้เป็นคนส่วนน้อยหรืออาจประมาทเมื่อเห็นว่าพวกมายาอยู่ในวัยมัธยมต้น พวกเขาจึงคิดแต่จะจับพวกเธอเป็นตัวประกันแทนที่จะฆ่า
ผลคือพวกนั้นถูกเก็บเรียบ โดยที่มายา เมย์และไมราแทบจะไม่มีรอยขีดข่วน
ได้ยินมาว่ากลุ่มของจอนเจอศึกหนักพอสมควร ฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส่วนที่เหลือเข้าขนาบโจมตีพวกจอนจากทั้งสองด้าน แม้ว่าสุดท้ายพวกเขาจะปิดงานได้เรียบร้อย แต่ก็เหลือรอดกลับมาได้แค่บิลลี
เคยคิดว่าศึกครั้งนี้จะจบโดยไม่มีเรื่องให้ต้องประหลาดใจแล้ว จนกระทั่งผมพบกับกลุ่มที่น่าจะเป็นกลุ่มสุดท้าย
"ไอ้บัดซบ มึงเป็นใครวะ ทำไมถึงจ้องเล่นงานพวกเรา" หัวหน้ากลุ่มใช้ปืนชี้หน้าผม
"กลุ่มที่ฆ่าคนเพื่อความสนุกแบบพวกแก มีหน้ามาสงสัยด้วยเหรอ"
ปะทะคารมกันแค่พอหอมปากหอมคอ จากนั้นแต่ละฝ่ายก็สาดกระสุนเข้าหากันในขณะที่วิ่งหาที่กำบังหลังเสาบ้าง หลังชั้นวางของที่วางระเกะระกะบ้าง
ผมไม่ได้ห่วงแอนมากนัก เธอเป็นคนแรกที่วิ่งหาที่กำบังด้วยซ้ำ นอกจากทักษะการใช้ปืนลูกซองที่ไม่อายใครแล้ว เธอยังมีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดที่ดี
ที่ผมเป็นห่วงกลับเป็นลุงบัน ลุงแกประเดิมด้วยการยิงเข้ากลางหัวฟิงเกอร์ฮันเตอร์สไปรายหนึ่งตั้งแต่เริ่ม แต่เพราะแกหลบช้าเกินไป ตัวแกเองก็เลยโดนเข้าไปนัดหนึ่งที่ไหล่เช่นกัน
ผมห่วงทั้งสองคน แต่ไม่มีเวลาแม้แต่จะถามไถ่ ในหัวคิดแค่ว่ายิ่งเก็บศัตรูได้หมดเร็วเท่าไร ทุกคนก็ยิ่งปลอดภัย
แล้วกระสุนนัดหนึ่งก็เข้าเป้า ชั้นวางของที่หัวหน้ากลุ่มใช้หลบมีข้าวของอยู่บนนั้นน้อยเกินไปจนมองลอดผ่านไปได้ นัดแรกทำให้เขาล้มลง และนัดต่อมาก็ทำให้แน่นิ่งไป
ชั่วขณะที่ผมทุ่มความสนใจไปที่ร่างที่หยุดนิ่งไปแล้ว ร่างเพรียวก็กระโดดข้ามชั้นวางของตรงมาที่ผม
ผมปัดปืนในมือของผู้จู่โจมจนกระเด็น แต่ก็ถูกอีกฝ่ายทำแบบเดียวกัน เธอคนนั้นพยายามจับผมบิดข้อต่อจนปืนหลุดจากมือ
ยอมรับเต็มปากว่าประมาทไป ไม่เคยคิดว่าผู้ที่เล่นงานตนเองจะเป็นอลิซาเบธ
"คุณอลิซาเบธ" แอนร้องเรียกชื่ออีกฝ่าย เธอเล็งปืนลูกซองไปที่ผู้หญิงที่เธอยังสงสัยว่าใช่อลิซาเบธตัวจริงหรือไม่
"ยิงเลย ยายนี่ไม่ใช่อลิซาเบธ"
ผมเชื่อแบบนั้น ถึงผู้หญิงที่กำลังแลกหมัดอยู่ในตอนนี้จะเหมือนอลิซาเบธอย่างกับแกะ แต่อลิซาเบธไม่มีทางจู่โจมผมอย่างแน่นอน แต่บางอย่างกลับทำให้ผมเชื่อว่าเธอไม่ใช่แค่คนหน้าเหมือน
แอนลังเลอยู่ครู่ใหญ่ แต่ตอนที่เธอเห็นว่า 'อลิซาเบธอีกคน' กำลังจะคว้าปืนที่ผมทำหลุดมือ เธอก็ตัดสินใจเข้ามาแทรก
แอนไม่ควรสู้กับอลิซาเบธที่มีค่าสถานะได้ แต่ดูเหมือนว่าอลิซาเบธคนนี้มีเลเวลไม่สูงเท่ากับอลิซาเบธที่ผมรู้จัก ตอนที่แอนใช้พานท้ายปืนกระแทกท้ายทอยของเธอ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไป
เราควรจับตัวเธอไว้เพื่อสอบสวน แต่ลุงบันดันมือไวไปหน่อย ในเสี้ยววินาทีกระสุนของลุงยิงตัดขั้วหัวใจของอลิซาเบธอีกคน การสังหารเกิดขึ้นแค่ในชั่วอึดใจก่อนที่ผมจะลงมือปิดท้าย
ร่างนั้นค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองแสง มันยิ่งตอกย้ำให้ผมมั่นใจว่าที่สงสัยเอาไว้ไม่ผิดพลาด
[คาแรคเตอร์ไม่ระบุฝ่ายถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
"คาแรคเตอร์ไม่ระบุฝ่าย" ก่อนที่ผมจะพูด แอนอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาตัดหน้า
รู้สึกเสียวสันหลังวูบขึ้นมา ทำไมผมถึงไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ ถ้าผมมีพลังของระบบได้ มันก็อาจจะมีผู้อื่นที่มีพลังแบบเดียวกัน อลิซาเบธที่เล่นงานผมไม่ใช่อลิซาเบธที่เกิดคลุ้มคลั่งหรือแปรพักตร์ เธอคือการ์ดของใครบางคน
 ในระหว่างที่กำลังสับสน ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาเตือนสติ
[มิชชัน: กวาดล้างสามแก๊งใหญ่ในเดิร์กลิน (2/3)]
"จบแล้วสินะ"
มีเรื่องต้องคิดอีกมากหลังจากนี้ แต่สำหรับเวลานี้ สิ่งเดียวที่ผมสนใจคือการเก็บเกี่ยวผลตอบแทน อาวุธ เสบียง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เก็บได้ หากไม่เก็บไว้ใช้เอง ผมก็จะขายพวกมันคืนสู่ระบบ
"จำเป็นต้องเก็บทุกอย่างด้วยเหรอ"
แอนจ้องตอนที่ผมกำลังวิเคราะห์ว่าชั้นวางของสามารถขายเข้าระบบได้ไหม เธอผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าชั้นวางของตรงหน้าหายไปราวกับล่องหน
"ทุกอย่างมีราคาของมัน แต่บางอย่างก็ไม่คุ้มที่จะขาย ไม่งั้นผมคงทุบอาคารแถวนี้เป็นเศษซาก หรือขุดดินขึ้นมาขายจนเกลี้ยง"
"ยะ อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลยนะคะ"
"ถ้าเหลือไว้แล้วมันรู้สึกไม่สงบใจน่ะ คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอ"
"ไม่ค่ะ อะไรไม่ควรเก็บ ก็ไม่ต้องเก็บหรอก"


รองเท้าไม่ได้มีอะไรพิเศษนอกจากการกลับเป็นการ์ด ไม่ต่างกับดาบราชาต่างโลกอันเป็นรางวัลซึ่งคุณคามิลได้มาก่อนหน้านี้ แต่เขาน่าจะชอบ เพราะรองเท้าที่กลับเป็นการ์ดได้สามารถกลับมาใหม่เอี่ยมได้ทุกครั้งที่เรียกออกมา
"100%"
คุณคามิลพึมพำ คงกำลังตื้นตันจนไม่ได้สนใจไอเท็มที่เพิ่งได้มา เขาทำหน้าเหมือนพร้อมจะร้องไห้ออกมา ฉันเคยได้ยินว่าเขาต้องไล่กวาดล้างซอมบีในเมืองใหญ่ทั้งเมืองเพื่อให้ได้แค่ 80% เข้าใจอยู่หรอกว่ามันหนักหนาสาหัสกว่าเขาจะมาถึงวันนี้ได้ แต่มันถึงขนาดต้องทำหน้าซาบซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ
[มิชชันพิเศษ: ครอบครองการ์ดมากกว่าหนึ่งหมื่นแบบ (10012/10000), ครอบครองสกิลอันเบรคเอเบิล (1/1)]
[รายละเอียด: เพื่อให้เข้าใกล้การเป็นอันดับหนึ่งของโลก ความแน่วแน่เป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้ สะสมการ์ดจากระบบให้ได้ขั้นต่ำหนึ่งหมื่นแบบเพื่อปูทางสู่ผู้ถูกเลือก]
[รางวัล: สกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว]
"อะไรกันคะ มิชชันพิเศษ แถมเงื่อนไขยังครบทันทีที่ได้มิชชันอีก"
คุณคามิลขมวดคิ้วโดยไม่ได้ตอบ เขาก็คงไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
ระบบยังมีความลับอีกมากมายที่พวกเราไม่รู้ ฉันเดาเอาเองว่าคุณคามิลคงเผลอไปปลดเงื่อนไขที่ซ่อนอยู่โดยไม่รู้ตัวและกลายเป็นว่าเขาสามารถผ่านมิชชันไปได้โดยไม่ต้องออกแรงเพิ่ม
ฉันอดคิดไม่ได้ว่าการทำทุกอย่างให้พร้อมไว้ก่อนแบบที่คุณคามิลติดเป็นนิสัย ผลลัพธ์ที่ได้หลาย ๆ ครั้งก็ไม่เลวร้ายหรอกนะ
พวกเราตั้งใจว่าจะพักก่อน เพื่อให้เวลาอีกนิดกับการศึกษาสกิลใหม่ รวมทั้งจัดการกับซอมบีเพิ่มเพื่อชดเชยคะแนนและซิลเวอร์จำนวนมหาศาลที่เพิ่งถูกผลาญไป
แต่แล้ว… ระบบกลับมอบงานใหม่ให้ทันที
"มาอีกแล้วค่ะ" ฉันมองหน้าต่างมิชชันที่กระเด้งขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ผสมกันระหว่างความตื่นเต้นและความเหนื่อยใจเพราะแทบไม่มีโอกาสพัก
[มิชชัน: ตามหาคน (1/4)]
[รายละเอียด: คุณเชื่อเรื่องโชคชะตาไหม บางครั้งการได้รู้จักใครสักคนเพิ่มก็อาจนำไปสู่เรื่องราวใหม่ ๆ ที่ไม่คาดฝัน ตามหาคนสี่คนจากข้อมูลที่มอบให้ พวกเขาอาจมีข้อมูลที่คุณกำลังหาอยู่หรือไม่ก็อาจเป็นแค่ใครอีกสักคนที่ไม่มีประโยชน์กับคุณเลยก็ได้ (ดูแผนที่ตำแหน่งเป้าหมาย)]
[รางวัล: 3000 คะแนน]
[มิชชัน: ประกอบอาวุธ (0/1)]
[รายละเอียด: โลกที่เต็มไปด้วยซอมบีและมนุษย์ที่พร้อมทำร้ายผู้อื่น ไม่ว่าจะมีอาวุธมากมายขนาดไหนก็ไม่เคยเพียงพอ (ดูรายละเอียดวัตถุดิบและขั้นตอน)]
[รางวัล: ปลดล็อกเวพอนแพ็ค วัน]
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (0/4)]
[รายละเอียด: ใช้สกิล 'เฟิร์สเพอร์เซินวิว' ควบคุมคาแรคเตอร์ที่คุณมี หากเงื่อนไขครบถ้วนคุณจะได้รับมิชชันพิเศษที่เกี่ยวข้องกับคาแรคเตอร์คนนั้น คำเตือน อ่านรายละเอียดก่อน (ดูรายละเอียดสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว)]
[รางวัล: 500 คะแนน]
ฉันไม่ได้จ้องหน้าคุณคามิลหรือสนใจหน้าต่างความรู้สึกของคาแรคเตอร์ แต่มันเดาไม่ยากว่าแต่ละคนรู้สึกแบบไหน พวกเขาต้องกำลังตกใจที่จู่ ๆ ก็มีมิชชันโผล่ขึ้นมาติด ๆ กันแบบนี้
"สามมิชชันแน่ะ อย่างคุณคามิลคงจะเหมาหมดสินะคะ"
"อย่าพูดเหมือนผมเป็นพวกโลภมากสิ"
"แล้วจะรับอันไหนเหรอคะ"
"ก่อนอื่นก็ต้องดูเงื่อนไขก่อน อันไหนมีจำกัดเวลา อันไหนมีเงื่อนไข ข้อดีข้อเสียยังไง ถ้าเลือกอันหนึ่งแล้วดันไปขัดกับอีกอันก็ต้องตัดสินใจให้ดีใช่ไหมล่ะ"
"สรุปคือ ถ้าไม่มีข้อเสียอะไรก็จะรับทั้งสามมิชชันใช่ไหมล่ะคะ"
"อันนั้นแน่นอน"
คุณคามิลไม่รอช้า เขาเริ่มจากการเปิดดูรายละเอียดเพิ่มเติมของแต่ละมิชชัน ทั้งฉันและเขาสังเกตว่ามิชชันแรกมันสำเร็จไปแล้วหนึ่งในสี่ นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เป้าหมายในแผนที่ระบุว่าเหลืออยู่แค่สามตำแหน่งเท่านั้น