[แรงค์ F] อย่างพวกเราถูกนำมาที่หน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] สาขาย่อย ตัวอาคารของกิลด์ใหญ่โตอลังการมาก มีรั้วสูงใหญ่ล้อมรอบ ประตูทางเข้าก็ดูหนักและทรงพลัง
ทุกคนต่างตื่นเต้น ว่าตนเองจะถูกเลือกไหม รวมถึงฉันด้วย
กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] เป็นกิลด์ที่ชอบล่ามอนสเตอร์ชนิดใหม่เสมอ ว่ากันว่าหัวหน้ากิลด์ชอบสะสมเขี้ยวของมอนสเตอร์หรืออสูรชนิดต่างๆ จึงมักประมูลดันเจี้ยนเกิดใหม่ที่มีมอนสเตอร์ไม่เคยเจอบ่อยๆ
กิลด์นี้เลยมีวัตถุดิบค่อนข้างหลากหลาย จึงมีชื่อเสียงในการหมู่พ่อค้าแม่ค้า
พูดได้เลยว่า ไม่มีพ่อค้าหรือแม่ค้าคนไหนไม่อยากทำการซื้อขายกับกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
แต่พวกเราถูกพาอ้อมไปด้านหลังกิลด์
ไม่ใช่ว่าพวกเราสำคัญหรอก แต่เพราะพวกเขาไม่อยากทำให้ลูกค้าหรือพวกพ่อค้าแม่ค้ารำคาญสายตาที่ได้เห็น [แรงค์ F] จำนวนมากเดินเข้ากิลด์
ที่ด้านหลังพวกเราถูกคนที่นำทางมาสั่งให้บอกชื่อนามสกุล มีคนจดชื่อพวกเราทุกคนใส่กระดาษก่อนขี่ม้าออกไป
พวกเรายืนรอจนชายคนนั้นขี่ม้ากลับมา เขาทำเพียงพยักหน้าแล้วจูงม้าเข้าไปเก็บ
จากนั้นพวกเราถึงค่อยถูกเรียกชื่อเข้าไปในอาคารทีละคน
แต่ละล้วนใช้เวลาไม่นานก็ออกมา
แต่ทุกคนที่ออกมากลับมีสีหน้าท่าทางหวาดกลัวและรีบเดินหนีออกจากกิลด์ไป
เนื่องจากพวกเราเห็นว่าคนที่ออกไปไม่ได้บาดเจ็บอะไร จึงทำใจกล้านั่งรอเรียกชื่อกันต่อ
ฉันเดาว่าเขาอาจทำกิริยาไม่สุภาพจนโดนต่อว่าไม่ก็ข่มขู่มาล่ะมั้ง
แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิด เพราะแม้แต่คนที่รู้ความและมีประสบการณ์มากมายกว่าฉันยังตกอยู่ในอาการหวาดกลัวเหมือนคนก่อนๆ
แม้แต่คนที่ได้รับเลือก ก็ยังออกมาด้วยอาการเดียวกัน แค่สีหน้าดูดีกว่าคนที่ไม่ได้รับเลือกนิดหน่อย
ถ้าจำไม่ผิด ผู้หญิงคนนี้คือคนที่บอกว่าตัวเองเลียนเสียงเหมือนหมูได้
เธอไม่ได้เดินออกจากกิลด์ แต่นั่งก้มหน้าตัวสั่นห่างจากกลุ่มของพวกเราไปหน่อย
ดูเธอจะหวาดกลัวสิ่งที่เธอพบเจอในกิลด์นั้น ฉันสังเกตลูกกิลด์คนอื่นที่มองเธอ แววตาพวกเขาบ่งบอกว่ามันคือเรื่องปกติ
ถึงทุกคนรวมถึงฉันจะอิจฉาที่เธอได้รับเลือก แต่ไม่มีใครที่ไม่เริ่มรู้สึกกังวลที่จะเข้าไปแล้วตอนนี้
จากนั้นก็ผิดหวังกันคนแล้วคนเล่า คนที่ดูใจแข็งและทำใจได้ ยังวิ่งหนีตายหายไปอย่างรวดเร็ว
คนที่ได้รับเลือกจนถึงตอนนี้มีแค่ 3 คน
คนนึงเป็นผู้หญิงร่างอ้วนที่บอกว่าใช้เธอเป็นโล่มนุษย์ได้ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่ากลัวเต็มไปหมด
อีกคนเป็นผู้ชาย คนนี้ฉันจำไม่ได้ว่าพูดอะไร
สุดท้ายก็ไม่มีใครผ่านอีกเลยจนมาถึงคิวของฉัน
ฉันเดินเข้าไปในอาคารอย่างประหม่า แม้แต่บันไดทางเข้าด้านหลังยังทำจากหินอ่อนอย่างดี มันทั้งสะอาดและหรูหรา แต่ละขั้นฉันต้องเดินถึงสองเก้าถึงจะเหยียบขึ้นอีกขั้นได้
มันดูสะอาดแม้คนจะออกตลอดเวลา นี่ต้องทำความสะอาดกันทุกวันแน่ๆ พวกเขารวยมากขนาดไหนกันนะ
คงมีอาหารกินครบสามมื้อ นอนในห้องอุ่นๆ เตียงนุ่มๆ และมีผ้าห่มผืนใหญ่ ไม่ใช่ผืนที่ทั้งบางและเล็กแถมยังต้องแบ่งกันใช้สามคนเหมือนครอบครัวฉัน
ที่ฉันคิดเรื่องนี้เพราะอยากกลบความกลัวในจิตใจ
ฉันถูกพาเข้าไปในห้อง ข้างในสว่างและสะอาดมาก ไฟมาจากอุปกรณ์เวทมนตร์ราคาแพงเพราะมันเพิ่มความอบอุ่นให้ด้วย
ร่างกายที่หนาวจนเย็นเฉียบค่อยๆ รู้สึกดีขึ้น
จะดีแค่ไหนถ้าพี่เทียร่ากับเอลด้าได้มาพักรักษาตัวในนี้กันนะ แล้วฉันก็รีบสะบัดความคิดนั้นทิ้ง ฉันมาหางาน ไม่มีเวลามามัวเพ้อฝัน
ด้านในสุดของห้องมีผู้หญิงร่างใหญ่ ผมยาวสีเหลือง แถมยังสูงเกือบสามเมตร เธอนั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ยักษ์ที่ดูหรูหราและนุ่มสบาย ฉันต้องแหงนหน้ามองถึงจะเห็นใบหน้า
แต่ทันทีที่สบตากับท่านไจเกีย ฉันก็เริ่มตัวหนาวสั่นอีกครั้งด้วยความหวาดกลัว
ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงดูหวาดกลัวหลังเข้ามาเจอท่านไจเกีย
ก็เพราะหัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] ท่านไจเกีย เป็นเผ่ามนุษย์เสือโคร่ง
ดวงตานักล่าจ้องมองฉันราวกับมองเหยื่อ รู้สึกได้เลยว่าถ้าขยับหรือถอยหนีแม้แต่นิดเดียว หัวคงฉันต้องกลิ้งเล่นอยู่บนพื้นแน่นอน
ไม่กล้าแม่แต่กะพริบหรือหลบสายตา ฉันอั้นฉี่ที่กำลังจะราดออกมาอย่างสุดความสามารถ
บอกตัวเองในใจเป็นพันๆ ครั้งว่าถ้าฉี่ราดออกมา เธอตายแน่คาลิก้า
"ถอดผ้าคลุมหัวออก"
คนที่สั่งคือผู้หญิงที่นำทางฉันเข้ามาในห้อง
ฉันอยากจะพูดปฏิเสธเพราะหน้าตาอัปลักษณ์ของฉันอาจทำให้ท่านไจเกียโมโหได้
แต่ฉันขัดคำสั่งนั้นไม่ได้
ฉันจึงแกะปมผ้าด้วยอาการมือสั่น แกะเสร็จก็ดึงผ้าที่คลุมใบหน้าออกมาช้าๆ
"อึก! อุ๊ป!"
นั่นไง ผู้หญิงที่ออกคำสั่งฉันทำสีหน้ารังเกียจในทันทีที่เธอเห็น เธอรีบเอามือปิดจมูกเพราะทนกลิ่นไม่ไหวและทรมานเหมือนอยากสำรอกออกมาแต่ฝืนกลั้นไว้ สุดท้ายเธอก็หันหน้าหนีไปเลย
"เอาออกให้หมด!!!"
เสียงทรงพลังออกคำสั่ง แน่นอนว่าเสียงนั้นมาจากท่านไจเกีย
ฉันเข่าทรุดในทันที รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก หัวใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง หวาดกลัวจนน้ำตาเริ่มคลอ แต่มือก็ยังไม่หยุดแกะผ้าที่พันปิดแผลตรงปากเอาไว้ พอแกะเสร็จ
"ทีมรอง หน่วย 5!!!"
ท่านไจเกียพูดจบก็เดินออกประตูอีกบานไป นี่คือเหตุผลที่ประตู บันไดแล้วก็อาคารมีขนาดใหญ่ เพราะมันสร้างขึ้นมาเพื่อท่านไจเกีย
ความกดดันจางลงในทันที แต่ก็แค่นิดเดียว
น้ำตาและฉี่ที่อั้นไว้จึงไหลออกมาพร้อมกัน
"สกปรก! ขยะแขยงเป็นบ้า! รีบพันผ้าปิดหน้าสิวะ! แล้วก็ใช้เสื้อของแกเช็ดให้สะอาดด้วย!"
ฉันโดนตะคอกจนสะดุ้ง
"ขะ ขอโทษด้วยค่ะ จะรีบทำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"
หลังก้มหัวขอโทษฉันก็รีบนำผ้ามาพันปิดเป็นอย่างเดิม ก่อนจะรวบรวมแรงกายฝืนลุกขึ้นมา หันหลังให้เธอแล้วถอดเสื้อออกมาซับฉี่ของตัวเองจนพื้นแห้ง ก่อนสวมกลับเข้าไปเหมือนเดิม
"ออกไปรวมกลุ่มกับคนข้างนอกซะ! ที่นี่จะได้ฆ่าเชื้อโสโครกของแกสักที! ไสหัวไป!"
"ค่ะ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ"
ฉันรีบก้มหัวยอมรับคำดุด่าอย่างนอบน้อมและรีบเดินออกจากอาคารไปรวมกลุ่มกับอีก 3 คน ที่ผ่านการคัดเลือก
ทั้งสี่คนที่รวมตัวฉันเข้าไปด้วยยังคงมีสีหน้าหวาดกลัวหลงเหลืออยู่
สักพักก็มีคนสามคนมาเรียกขานให้พวกเราไปรวมกลุ่ม
"หน่วย 1"
ผู้หญิงที่บอกว่าตัวเองเป็นโล่มนุษย์ เดินตามคนที่เรียกไป แต่ละคนในหน่วยนั้นใส่ชุดเกราะหนัก โล่ใหญ่หนาเตอะและอาวุธประเภทดาบกับหอก
"หน่วย 2"
ผู้หญิงอีกคนที่เลียนเสียงหมูได้เดินเข้าไปในกลุ่มนั้น คนในกลุ่มผสมผสานระหว่างสายโจมตีระยะไกลกับระยะประชิด เกราะดูเบากว่าหน่วยแรก
"หน่วย 5"
ที่เหลือคือฉันกับผู้ชายอีกคน เดินเข้าไปรวมตัวกับ หน่วย 5
หน่วย 5 ดูจะเป็นสายชำแหละเพราะบนรถม้ามีอุปกรณ์น่ากลัวๆ เต็มไปหมด
ฉันกับผู้ชายอีกคนถูกคนในหน่วยถามชื่อ ฉันจึงได้รู้ว่าเขาชื่อซาน
เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อม เสียงทรงอำนาจของท่านไจเกียก็ออกคำสั่งให้เคลื่อนพล
คงมีแค่พวกเรา [แรงค์ F] ที่สะดุ้งตกใจเพราะคนอื่นที่ได้ยินเสียงต่างฮึกเหิมและส่งเสียงเชียร์กันลั่นฟ้า
กำลังพลของกิลด์นี้แบ่งได้เป็นสองทีม คือ ทีมหลัก กับ ทีมรอง
ท่านไจเกียนำทีมหลักไปอีกดันเจี้ยน ส่วนพวกเรา [แรงค์ F] ไปกับทีมรอง
ลูกกิลด์ทุกคนได้ขึ้นขี่ม้าไม่ก็ได้นั่งรถม้า
ยกเว้นแค่พวกเรา [แรงค์ F] ที่ต้องวิ่งตามกันสุดฝีเท้า
ก่อนออกจากเมือง ทุกคนต้องถูกตรวจค้น ปกติคนแบบฉันไม่เคยผ่านได้ง่ายๆ เพราะยามเฝ้าจะคิดไว้ก่อนเลยว่าเราทำความผิดมา
ตอนออกว่ายากแล้ว จะกลับเข้าเมืองยิ่งยากกว่า เพราะถ้าไม่มีเงินจ่ายพวกนั้นจะหาสารพัดข้ออ้างไม่ให้เราเข้าไป เพื่อลดจำนวนพวกไร้ค่าแบบฉัน เวลาออกไปเก็บฟืนจึงต้องเก็บให้เยอะที่สุด จะได้ไม่โดนรีดไถบ่อยๆ
แต่คราวนี้มากับกิลด์และพวกเขาแจ้งกับยามไว้แล้ว พวกฉันเลยผ่านประตูออกไปได้โดยง่าย
งั้นขากลับก็ไม่น่ามีปัญหา
ปัญหาตอนนี้คือต้องวิ่งตามรถม้าให้ทัน
สองชั่วโมงต่อมา
เราก็มาถึงหน้าดันเจี้ยนเกิดใหม่
ฉันกับซานนอนหอบหมดแรงราบไปกับพื้น การวิ่งไม่หยุดทั้งที่ร่างกายอ่อนแอ ทำเอาแทบขาดอากาศหายใจตาย
ซานยังดีหน่อย แต่ฉันเนี่ยสิ ตอนนี้กำลังสำรอกน้ำย่อยออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้
ทั้งคอรู้สึกแสบเปรี้ยวไปหมด เส้นเอ็นกับกล้ามเนื้อปวดจนแทบอยากกรีดร้องออกมา
จริงๆ มีหลายครั้งที่ในระหว่างทางฉันกับซานล้มหมดแรงและลุกขึ้นไปต่อไม่ได้ แต่เพราะพวกเขาจับกรอกยารสชาติชวนพะอืดพะอมอะไรสักอย่าง เลยทำให้ฝืนวิ่งต่อกันไหว
และยาทุกขวดที่ใช้กับพวกเรา พวกเขาบอกว่าจะเอาไปหักกับเงินค่าจ้างอีกด้วย
ยาขวดนั้นดูเป็นของระดับต่ำก็จริง แต่ฉันใช้ไปเกินยี่สิบกว่าขวด ซานใช้น้อยกว่าฉันแค่ไม่กี่ขวด
ภาวนาให้เหลือแค่เศษเงินก็ยังดี ขอแค่ไม่ติดลบจนเป็นหนี้ก็พอ
พวกเราหน่วย 5 มีเวลาได้นั่งพัก เพราะคนเคลียร์ดันเป็นหน่วย 1 ส่วนหน่วย 2 มีหน้าที่เสริมทัพ เก็บกวาดและช่วยเหลือ
การต่อสู้เริ่มไป 30 นาที หน่วย 2 ที่เหลือคนไว้บางส่วน ก็เข้าไปเสริมกำลัง พวกเขามีหน้าที่เติมเต็มตำแหน่งที่หายไปกับให้การช่วยเหลือคนที่ได้รับบาดเจ็บออกมา
คนบาดเจ็บจะถูกส่งมาให้หน่วย 3 ที่เป็นหน่วยแพทย์ มีนักผจญภัยกับนักเวทสายรักษา และหมอธรรมดาอยู่ในหน่วย พวกเขาดูพร้อมจะรักษาได้ทุกอาการ แม้จะเป็นสถานะผิดปกติหรือคำสาป หน่วยนี้จะส่งคนบางส่วนเข้าไปรักษาเบื้องต้นกับหน่วย 1
ผ่านไปอีก 1 ชั่วโมง หน่วย 4 ถึงตามเข้าไป หน่วยนี้ทำหน้าที่ค้นหาสมบัติและขนย้าย พวกเขาขนซากมอนสเตอร์ หีบสมบัติและขุดแร่ทุกชนิดที่เจอออกมา
มอนสเตอร์ที่พวกเขาขนออกมาเป็นประเภทโกเลมกับค้างคาว
และสุดท้ายก็เป็นหน้าที่ของหน่วย 5 พวกเขามีหน้าที่ชำแหละซาก แยกส่วน ประเมินไอเทมสมบัติและแร่ต่างๆ ก่อนจะแยกเก็บขึ้นรถม้า
รถม้าที่จุของเต็มแล้วก็จะออกเดินทางกลับกิลด์ในทันที โดยมีคนคุ้มกันตามไปด้วย
ฉันรู้สึกเปิดโลกมาก ทึ่งกับสิ่งที่พวกเขาทำจนอดตื่นเต้นไปด้วยไม่ได้ แม้แต่ซานที่เคยเห็นมาบ้างก็ยังจ้องมองตาไม่กะพริบ
คนหลักร้อยตรงนี้ ไม่นับรวมกับที่ส่งไปเคลียร์ดันเจี้ยน ต่างเคลื่อนไหวไปตามหน้าที่ ไม่มีการชะงักหรืองานสะดุดแม้แต่น้อย
นี่แค่ทีมรองนะ ทีมหลักจะขนาดไหน
นี่สินะกิลด์ใหญ่ทรงอำนาจ
ตื่นเต้นจนขนลุกเลย ฉันกับซานต่างคิดเหมือนกัน ว่าอยากเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาบ้างจัง
แต่ในขณะที่ทุกคนทำงานอย่างขยันขันแข็ง พวกเรากลับถูกสั่งให้นั่งนิ่งๆ ห้ามขยับไปไหน จะได้ไม่เกะกะหรือทำอะไรเสียหาย


โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ที่เธอยังมีชีวิตรอดเพราะพวกเราให้ฮีลเลอร์ยื้อชีวิตเธอเอาไว้ เธอจะได้รู้สึกตายทั้งเป็นตลอดเวลา
ถึงจะพูดไม่ได้โดนตัดลิ้นไปแล้ว แต่ผมรู้ว่าเธอกำลังขอร้องให้ฆ่าเธอเพื่อจบความทรมานนี้สักที
แค่นี้คงมากพอแล้ว เพราะเธอดูใกล้จะเสียสติเต็มทน
งั้นก็จบงานและทำลายหลักฐานเลยละกัน
ผมหยิบมีดสั้นออกจากกล่องที่คุณมาจอก้าให้มา เธอฝากให้ใช้มีดเล่มนี้แทงเข้าที่หัวใจเพื่อปิดฉาก
มีดเล่มนี้ดูคุ้นๆ แต่ไม่ใช่กงการอะไรของผมอยู่แล้ว เมื่อรับงานมา ก็ต้องทำให้จบ
ผมง้างแล้วจ้วงเข้าไปในหัวใจของเธอ ก่อนจะบิดคว้านจนเละ เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย เพื่อให้เธอดิ้นทุรนทุรายเป็นครั้งสุดท้าย
"คิดซะว่ามีดเล่มนี้คือค่าจ้างนะ ตายไปก็จำชื่อ คุณมาจอก้า ไว้ให้ดีล่ะ ชาติหน้าจะได้ไม่ไปทำให้เธอโกรธอีก"
ผมปิดฉากด้วยการใช้ค้อนทุบให้มีดแทงทะลุไปอีกด้าน ร่างของเธอดิ้นกระแด่วๆ เหมือนปลาที่ถูกโยนขึ้นจากน้ำ
ความเสียหายนี้แม้แต่ฮีลเลอร์ก็ยื้อไม่ไหว ไม่นานเธอก็คอพับและหยุดหายใจ ตายทั้งที่ตาไม่หลับ
ผมพยักหน้าให้หยุดรักษาและคลายเวทเถาวัลย์ออก ร่างของเธอร่วงลงไปบนพื้นดังแผละ
อวัยวะต่างๆ แตกกระจัดกระจายไปทั่ว
การฆ่าคนนั้นผิด แม้แต่ [แรงค์ F] ก็มีกฎหมายคุ้มครอง
แต่ในความเป็นจริง มันเป็นเพียงข้อความบนกระดาษที่ทำให้ภาพลักษณ์ราชาดูมีจิตใจดีมีเมตตาต่อทุกชีวิตก็เท่านั้น
โลกที่มีมอนสเตอร์กับอสูรยั้วเยี้ย ต่างคนต่างเอาชีวิตรอด ใครมันจะไปสนว่าใครจะตายบ้าง ถ้าไม่ใช่พวกตัวเอง
ยิ่งกับคนไร้ค่า [แรงค์ F] ยิ่งแล้วใหญ่
การกำจัดศพที่ดีที่สุดคือการปล่อยให้แกนดันเจี้ยนดูดซับร่างของเธอไป
เวลาดูดซับไม่ค่อยแน่นอนขึ้นอยู่กับขนาดและสภาพของศพ
แต่วิธีนี้ทั้งหมดจดและสะอาด ไม่เหลือแม้แต่เสื้อผ้าหรือคราบเลือดใดๆ
แถมซานมันก็จะเป็นพยานให้ด้วยว่า เราแค่เอาเขี้ยวแล้วปล่อยตัวทันที ไม่ได้คิดจะฆ่าใคร ชื่อเสียงของกิลด์ก็จะไม่ด่างพร้อย
แค่นี้ก็ไร้หลักฐาน เสร็จงานของพวกเรา ที่เหลือเป็นหน้าที่เก็บกวาดในขั้นตอนสุดท้ายของทีมปิดฉากดันเจี้ยน
เมื่อแกนดันเจี้ยนได้ดูดซับศพเข้าไป มันจะเปลี่ยนศพนั้นเป็นพลังเพื่อสร้างมอนสเตอร์ออกมา
ซึ่งพวกเขารอให้มันผลิตตัวสุดท้ายจากศพของเธอแล้วค่อยทำลายแกนดันเจี้ยนทิ้ง
คุณมาจอก้าคงสะใจน่าดู ไร้ศพทำพิธี สถานที่ฝังศพยังเป็นดันเจี้ยนที่ถูกทำลายแล้ว ทั้งเงียบเหงา มืดมิดและวังเวง และอีกไม่นานดันเจี้ยนก็จะหายไป ไม่มีใครจดจำ ไม่มีใครล่วงรู้ ตายอย่างโดดเดี่ยวและน่าเวทนาไปตลอดกาล
*****
เอลด้า เนฮิว น้องสาวของ คาลิก้า
"พี่นอนไม่หลับเหรอคะ"
หนูเห็นพี่เทียร่าพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาแถมยังจ้องมองที่ประตูบ่อยๆ
"อืม พี่เป็นห่วงคาลิก้าน่ะ ไม่รู้จะได้งานอันตรายไหม จะโดนใครรังแกหรือเปล่า ว่าแต่เอลด้าไม่หลับเหรอ แบบนี้ไม่ได้นะ ร่างกายเธอยิ่งอ่อนแออยู่"
"หนูก็เป็นห่วงพี่คาลิก้าค่ะ วันนี้หนูเก็บเห็ดที่ขึ้นบนบ้านพวกเราได้ด้วยค่ะ พรุ่งนี้จะได้กินน้ำต้มเห็ดกัน"
"ไม่ต้องเผื่อส่วนของพี่นะ คาลิก้าทำงานมาเหนื่อยๆ ให้เธอกินส่วนของพี่ไปแทน"
"ได้ค่ะพี่"
งั้นหนูก็ไม่กินเหมือนกัน แต่ถ้าบอกไปเดี๋ยวพี่เทียร่าก็บังคับให้กินอีก หนูได้รับการดูแลจากพี่ๆ มาเยอะแล้ว แค่นี้หนูอดได้
อยากให้พี่คาลิก้ากลับมากินเห็ดที่เก็บได้เร็วๆ จัง
หนูมองไปที่พี่เทียร่าที่มองขึ้นไปบนฟ้าผ่านช่องบนหลังคา เธอหลับตาประสานมือแล้วอธิษฐานขอพรออกมา
"ท่านเทพธิดาคะ ขอให้พี่คาลิก้าของหนูปลอดภัย เจ้านายรักและเอ็นดูพี่เค้าด้วยนะคะ"
*****
มาจอก้า หัวหน้าดูแลความเรียบร้อยภายในของสาขาย่อย กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
หลังจากได้ฟังรายงานการทรมานและใช้มีดบิดขั้วหัวใจปิดฉากจากโรจา ฉันก็พึงพอใจมากจนจ่ายเงินเพิ่มให้เป็นพิเศษ
หลังโรจาออกจากห้องไปสักพัก เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ห้อง ฉันก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ สมควรตายแล้วอีเน่า ใครใช้ให้แกบังอาจส่งกลิ่นเหม็นเน่ากับทำห้องของท่านไจเกียสกปรกวะ อยากจะฆ่าแม่งสักหมื่นๆ ครั้ง ถ้าไม่ติดงานขายวัตถุดิบกับพ่อค้า ฉันนี่แหละจะเป็นคนกระหน่ำแทงแม่งให้พรุนเป็นรังผึ้งเลย"
ก๊อก ๆ ๆ
"ฮ่าๆๆๆๆ ตายโง่ๆ ไร้หลุมฝังศพไปซะเถอะ อีเน่า [แรงค์ F] อย่างแกมันไร้ค่าอยู่แล้ว ควรจะกราบขอบคุณฉันด้วยซ้ำที่ทำให้ได้ไปเกิดใหม่ ชีวิตหน้าอาจจะดีขึ้นกว่าเดิมนิดนึงก็ได้นะ อีเน่า ฮ่าๆๆๆๆๆ ...หืม?"
มีคนเคาะประตูใช่เปล่าวะ
ก๊อก ๆ ๆ
"ใครคะ"
ขัดอารมณ์ดีใจฉันซะจริง ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่เดี๋ยวจะเล่นให้
"นี่เรเชลเองค่ะ คุณมาจอก้า"
"อ้าว คุณเรเชลเองเหรอคะ เดี๋ยวจะรีบเปิดให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"
ฉันรีบวิ่งไปประตูให้ในทันที เพราะคุณเรเชลเป็นฮีลเลอร์ส่วนตัวของท่านไจเกีย
คุณเรเชลเป็นผู้หญิงค่อนข้างน่ารัก สูงประมาณ 150 เธอมีผมสีส้มอ่อนไว้ทรงทวินเทล ด้านทรวดทรงของเธอก็ทำผู้ชายอดมองตาค้างไม่ได้ โดยเฉพาะหน้าอกคัพ C ได้รูป
ถ้าเป็นคุณเรเชล ต่อให้ไม่มีเรื่องสำคัญ ฉันก็ยินดีต้อนรับ
ใครที่ท่านไจเกียให้ความสำคัญ ฉันก็จะให้ความเคารพและความสำคัญด้วยแน่นอน
แม้เธอจะเป็น...ก็ตาม
"เชิญนั่งข้างในก่อนค่ะคุณเรเชล"
"อ๋อ ไม่เป็นไรๆ คือ ท่านไจเกียให้มาแจ้งว่า มีดในกล่องที่มาจอก้าส่งให้ตอนท่านไจเกียกลับมาจากดันเจี้ยน มันไม่ใช่มีดของท่านค่ะ"
"เอ๊ะ!?"
"ดูสิคะ"
คุณเรเชลเปิดกล่องที่ฉันส่งให้ท่านไจเกียออก ข้างในมีมีดสั้นธรรมดาๆ เล่มนึง
"ท่านไจเกียบอกว่ามีดเล่มนี้มันทำมาจากเขี้ยวของกระต่ายดุน่ะค่ะ"
...เอ๊ะ แล้วที่ฉันให้โรจาไปแทงอีเน่านั่น มันมีดอะไรวะ
...ไม่หรอกมั้ง
"ขอบคุณมากนะคะคุณเรเชลที่รบกวนเอามาให้ เดี๋ยวทางนี้จัดการต่อเองค่ะ"
"ไม่เป็นไรจ้ะ"
หลังส่งคุณเรเชลกลับไปแล้ว ฉันก็รีบวิ่งหน้าตั้งไปที่แผนกอาวุธ
พอถึงหน้าประตูก็ตะโกนสุดเสียง
"ลาโบ้!"
ท่ามกลางคนจากแผนกช่างที่หันมามองฉันเป็นตาเดียว มีคนแคระเคราดกเฟิ้มเดินออกมาหาฉันอย่างงงๆ ทั่วตัวเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเพราะกำลังซ่อมอาวุธอยู่หน้าเตาหลอม
"มีอะไรเหรอครับคุณมาจอก้า"
ลาโบ้พูดพร้อมกับเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ฉันรีบเปิดกล่องให้มันดูแล้วบอกว่า
"มีดที่แกใส่ในกล่องให้ฉัน มันเป็นมีดที่ทำจากเขี้ยวกระต่ายดุกากๆ ต่างหากล่ะ"
มีดนี้ฉันขอจากลาโบ้มา เพื่อเอาไปใช้แทงอีเน่านั่น อีเน่านั่นสมควรได้รับความอัปยศแม้แต่ตอนตาย
"มีดของท่านไจเกียอยู่ไหน รีบเอาออกมาเร็ว!"
"ได้เลยครับ มีดของท่านไจเกียผมเก็บไว้ต่างหากในตู้เซฟเลย"
ฉันจึงค่อยถอนหายใจได้อย่างโล่งอก
โชคดีเหลือเกินนะนังเน่า ก็ไม่รู้ว่าโดนแทงด้วยมีดอะไรหรอก แต่ยังไงแกก็ตายอย่างเจ็บปวดทรมานอยู่ดี
คิดซะว่าเป็นความใจดีสุดท้ายที่ฉันให้แกก็แล้วกัน
ชาติหน้าเกิดมาก็อย่าลืมมารับใช้เป็นขี้ข้าฉันด้วยล่ะ อีเน่า
แต่พอลาโบ้ไปเปิดตู้เซฟ เขาก็รีบปิดแล้วค้นหารอบๆ ตู้เซฟอยู่พักใหญ่ๆ
พอไม่เจอก็เริ่มสั่งให้ลูกน้องทุกคนออกช่วยหาอีกแรง
ค้นกันอยู่พักใหญ่ๆ ลาโบ้ก็เดินออกมาด้วยท่าทางสำนึกผิด
"เอ่อ... คุณมาจอก้า... คือเมื่อคืน... หลังเสร็จงานแล้ว ผม..."
"ผมอะไร!"
ทำไมรู้สึกถึงลางร้ายแปลกๆ
"ผมแอบเอาเหล้าออกมากินจนเมาน่ะครับ ก็เลย..."
...ไม่นะ ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่มั้ย
"ก็เลยบ้าบออะไร! รีบพูดมาสักที!"
"ก็เลยเอามีดใส่กล่องสลับกัน มีดของท่านไจเกีย... เลยไปอยู่ในกล่องที่ส่งให้คุณมาจอก้าแทน... ครับ"
ฉันช็อกจนทำกล่องใส่มีดสุดหรูตกพื้นทันที
ไอ้ฉิบหายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!
อยากจะเอาค้อนฟาดหน้าแม่งให้ยุบแล้วกระทืบซ้ำให้เละเป็นขี้มันตรงนี้จริงๆ
"ยะ ยกโทษให้ผมเถอะครับคุณมาจอก้า! ผมจะไม่แอบดื่มเหล้าอีกแล้ว! อย่าตัดเงินเดือนผมเยอะเลยนะครับ!"
ลาโบ้คุกเข่าขอโทษสำนึกผิด
ไม่ล่ะ สิ่งที่น่ากลัวกว่าการตัดเงินเดือนกำลังรอฉันกับแกอยู่เลยล่ะ
ฉันรีบวิ่งไปโรงม้าด้านข้างกิลด์ โดยไม่สนใจลาโบ้อีก
ขอร้องล่ะค่ะ ท่านเทพธิดา ได้โปรดช่วยสาวน้อยใจดีคนนี้สักครั้งเถอะค่ะ ดิฉันขอให้แกนดันเจี้ยนมันกินแค่ร่างของอีเน่านั่นก็พอ ส่วนมีดเล่มนั้น ช่วยเหลือแบบครบถ้วนสมบูรณ์ดีด้วยเถอะค่ะ ท่านเทพธิดา
แต่พอฉันเห็นทีมปิดฉากดันเจี้ยนเอาม้าเข้ามาเก็บ
ฉันก็รู้ทันทีว่ามีดสั้นเล่มนั้น คงถูกแกนดันเจี้ยน
แดกเข้าไปแล้ว
ฉันเดินหน้าซีดเข้าไปถามทูเก้หัวหน้าทีมปิดฉากดันเจี้ยน รู้ทั้งรู้ว่าว่าไม่มีหวัง แต่ก็ขอหวังหน่อยเถอะ
"คุณมาจอก้าเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมหน้าซีดๆ"
"แกนดันเจี้ยนมันกิน [แรงค์ F] กับมีดเข้าไปหรือยัง! แล้วพวกนายทำลายแกนดันเจี้ยนไปหรือยัง!"
จะร้องแล้ว ฉันจะร้องแล้ว ขอเถอะ อย่าให้มันแดกเลย อีเน่านั่นจะแดกก็แดกไป แต่อย่าแดกมีดเล่มนั้นเชียวนะ ขอร้องล่ะ
"อ๋อ เรียบร้อยแล้วครับ หมดจดไม่มีเหลือ แกนก็ทำลายไปแล้วครับ"
จบสิ้นแล้ว ชีวิตฉัน


เอลด้า เนฮิว
ใกล้จะเช้ามืดแล้ว แต่พวกเราก็ไม่มีใครนอนหลับกันเลย เพราะพี่คาลิก้ายังไม่กลับมา
เป็นห่วงจัง แต่พี่คาลิก้าอาจจะกำลังกลับมาก็ได้
หลังทำงานกลับมาคงเหนื่อยและหิวมากแน่
การได้กินน้ำต้มเห็ดร้อนๆ ให้ท้องอิ่มสักหน่อยก่อนนอนในฤดูหนาวแบบนี้ ดีกว่านอนทั้งที่ท้องหิวเป็นไหนๆ
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หนูจึงลุกขึ้นไปหยิบถังไม้เก่าๆ ขึ้นมา เพราะตัวถังมีรูรั่วตรงกลาง เราจึงใช้ผ้าขี้ริ้วอุดเอาไว้แก้ขัด
"ระวังตัวด้วยนะ อย่าแบกหนักเกินไปล่ะ"
"ค่ะ หนูไม่ฝืนตัวเองแน่นอน พี่เทียร่านอนสักหน่อยเถอะค่ะ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวก็ได้เจอพี่คาลิก้าแล้ว"
"พี่ไม่เป็นไร ยังไงก็..." ทำได้แค่นอนอยู่แล้ว แต่เทียร่าไม่กล้าพูดออกมาเพื่อให้เอลด้ารู้สึกไม่ดีจึงกลืนคำพูดสุดท้ายลงคอไป
ก่อนออกจากบ้าน หนูต้องใช้โคลนริมคลองที่พี่คาลิก้าขุดมาเก็บไว้ให้ เอาไปละลายกับน้ำคลองให้มันเหลวอีกครั้ง
ละลายเสร็จก็เอามาทาใบหน้า เส้นผมแล้วก็ร่างกายให้ดูสกปรกและส่งกลิ่นเหม็น ถึงคนในสลัมบางคนจะชินกับกลิ่นพวกนี้ แต่ยังไงมันก็คือโคลนน้ำเน่า พวกเขาจึงไม่อยากแตะอยู่ดี
จากนั้นก็หยิบถังแล้วเดินออกไปท่ามกลางความมืดที่ไร้แสงไฟ มีแค่แสงจันทร์พอให้เห็นพวกบ้านหรือขยะชิ้นใหญ่ๆ
ช่วงเวลาใกล้สว่าง พวกคนเลวที่ออกล่าเหยื่อตอนกลางคืนจะทยอยกันหลับ
ในสลัมเวลานี้จึงปลอดภัยที่สุดก็ว่าได้
แต่ก็ไม่ควรลดการระวังตัว ระหว่างทางหนูจึงพยายามซ่อนและแอบทุกคนที่เห็นเท่าที่ทำได้
ในสลัมการไม่เจอใครดีที่สุด ไม่มีใครไว้ใจได้นอกจากครอบครัวตัวเอง ถึงแม้จะใช้ไม่ได้กับบางครอบครัวก็เถอะ
หนูได้เรียนรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เข้ามาอาศัยสลัมตั้งแต่ช่วงแรกๆ
วันนั้นพี่เทียร่าออกไปทำงานนักผจญภัยตามปกติ
ระหว่างที่พวกเราเดินกลับบ้าน พี่คาลิก้ากับหนูโดนกลุ่มเด็กอันธพาลหลอกว่ามีคนใจบุญมาแจกอาหาร
แต่พวกนั้นกลับพาพวกเราไปซ้อม พี่คาลิก้ารีบกอดตัวหนูไว้แน่นเพื่อไม่ให้โดนทำร้าย
ถึงจะโชคดีที่พี่เทียร่ากลับมาไล่ตะเพิดเด็กพวกนั้นไปได้ แต่พี่คาลิก้าก็บอบช้ำไปทั้งตัวจนลุกขึ้นไม่ได้ตั้ง 3 วัน
หลังจากนั้นพวกเราจึงไม่เชื่อใจใครอีกเลยในสลัม
พอถึงริมคลอง หนูก็ไปที่ตรงที่ตักน้ำประจำ มันเป็นเนินลาดไม่ชันมากขึ้นลงได้สะดวก เหมาะกับเด็กอย่างพวกหนู
หนูจุ่มถังลงไปตักน้ำขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่งั้นมันจะหนักจนเป็นภาระกับร่างกายเกินไป
ตอนที่หันตัวเพื่อจะกลับบ้าน จู่ๆ ก็มีเสียงอะไรสักอย่างพุ่งขึ้นฟ้า ก่อนสว่างจ้าจนมองเห็นทุกคนที่อยู่ริมคลอง
และพอเตรียมจะวิ่งหนีก็เจอกับกลุ่มคนที่แต่งตัวดูดีไม่เหมือนคนในสลัมยืนอยู่ไม่ไกล
ดูแล้วพวกเขาน่าจะเป็นกลุ่มนักผจญภัย คงมาทำภารกิจอะไรสักอย่างในสลัม
พวกเขาใช้ผ้าปิดปากและมองมาทางหนูด้วยสายตารังเกียจ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แต่เดินอ้อมมาล้อมไว้ทุกทาง
หรือจะดำหนีลงไปในคลองดี แต่ถ้าเผลอกลืนน้ำคลองเข้าไปแม้แต่คำเดียว ได้ตายจริงๆ แน่
แต่จังหวะนั้นผู้ชายที่ดูสุภาพคนนึง ดูจะหัวหน้าของกลุ่มเดินมาคุกเข่าตรงหน้าโดยเว้นระยะห่างประมาณเกือบสองช่วงแขน
"หนูรู้จักบ้านของพี่น้องตระกูลเนฮิวไหม"
เขายิ้มและพูดอย่างเป็นมิตร แตกต่างจากทุกคนที่เคยคุยด้วยกับหนูเลย
หนูจึงยิ้มและตอบกลับไป
"รู้จักดีเลยค่ะ"
*****
เทียร่า เนฮิว
เพราะทำได้แต่นอนรอให้คนอื่นช่วยเหลือ
งานอดิเรกอย่างนึงที่ฉันทำคือนับเวลาตั้งแต่เอลด้าหรือคาลิก้าออกไปทำอะไรสักอย่างจนกลับมาถึงบ้าน
ตามปกติเอลด้าควรกลับมาเติมน้ำใส่หม้อรอบที่ 2 แล้วด้วยซ้ำ
ต้องเกิดอะไรขึ้นกับเธอแน่
ไม่ได้ ฉันเหลือครอบครัวแค่พวกเธอสองคน จะเสียใครไปไม่ได้อีกแล้ว
ขอล่ะ ท่านเทพธิดา ขอให้พวกเธอทั้งสองคนปลอดภัย
ขอให้ภัยร้ายทั้งหมดมาลงที่ฉันแทน ขอร้องล่ะค่ะ
ฉันพลิกตัวแล้วใช้มือข้างเดียวที่เหลืออยู่ตะเกียกตะกายพาตัวเองออกจากบ้าน
ถึงจะกลัวคนแปลกหน้า แต่พวกเธอสองคนสำคัญสำหรับฉันมากกว่า
แต่ยังคลานไม่ได้ถึงไหน ก็มีกลุ่มวัยรุ่นบังเอิญผ่านมาพบเข้า พวกมันคนนึงชี้มาที่ฉันแล้วพูดกับเพื่อนของมัน
จากนั้นทั้งกลุ่มก็เดินเข้ามาพร้อมยิ้มอย่างน่ากลัว
ฉันจึงพยายามคลานหนีกลับบ้าน แต่ก็เร็วไม่พอ จนถูกพวกมันล้อมเอาไว้
"ขะ ขอโทษค่ะ ฉันเป็นแค่คนพิการ หน้าตาก็อุบาทว์ ฉันไม่มีประโยชน์อะไรเลย ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ"
ฉันพูดพร้อมกับเงยหน้าเพื่อให้พวกนั้นเห็นใบหน้าที่เละเทะเพราะถูกทำร้าย
"เสียงนี้ใช่เลยว่ะ เจอตัวสักทีนะอีนังบ้า!"
"เอ๊ะ!?"
"จำพวกข้าไม่ได้เหรอวะนังบ้า!"
พูดจบมันก็ยกเท้ากระทืบมือฉันแล้วขยี้บิดไปมา
"โอ๊ย! เจ็บบบบบบบบ!"
"ตอนนั้นทำไว้แสบนักนะ เดี๋ยวจะเอาคืนให้สาสมเลย"
จำได้แล้ว คนพวกนี้คือกลุ่มเด็กอันธพาลที่หลอกคาลิก้ากับเอลด้าไปรุมทำร้าย
"เสียดายว่ะ อยากจัดการมือที่ใช้ดาบฟาดข้าสักหน่อย"
มันพูดพร้อมกับจับมือฉันดึงขึ้นมา
"แต่ช่างเหอะ เอาเลยเพื่อน"
"อย่านะ!"
พรรคพวกของมันง้างท่อนไม้แล้วผลัดกันฟาดใส่แขนฉันเต็มแรง
กร๊อบ!
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!"
"กระทืบมัน!"
คนห้าคนต่างใช้ไม้ หมัด ไม่ก็เท้ารุมกระทืบใส่ฉันทุกส่วน
ความเจ็บปวดเกิดขึ้นทุกที่ ช้ำใน กระดูกหัก เลือดออก
ฉันส่งเสียงแหบพร่าอ้อนวอนขอความเมตตา
"ขอร้อง... หยุดที... หยุดเถอะค่ะ... โอ๊ย... เจ็บบบบ..."
และภาวนาอย่าให้เอลด้ากับคาลิก้ากลับมาตอนนี้
*****
บร๊อฟ หัวโจกกลุ่มวัยรุ่นอันธพาล
"เฮ้ย เสียงเงียบไปแล้วว่ะ"
เพื่อนคนนึงบอกหลังใช้ไม้ฟาดลงไปที่หลังหัวจนเลือดพุ่งออกมา
"ตายแล้วมั้ง"
"สมควรแล้วอีนังบ้า เสือกแส่ไม่เข้าเรื่อง ไป ไปค้นบ้านมัน"
ข้าถ่มน้ำลายใส่มัน ก่อนพาเพื่อนไปรื้อค้นบ้านโกโรโกโสของพวกมันทุกซอกทุกมุม
พวกข้าพังทุกอย่าง อะไรที่เป็นขยะก็โยนทิ้ง
ส่วนหญ้ากับเห็ดก็เก็บไว้แบ่งกันกิน
ประสบการณ์ของพวกเราทำให้รู้ที่ซ่อนของมีค่าของพวกคนในสลัม
ค้นไม่นานพวกเราก็เจอเศษเงินที่มันขุดหลุมฝังซ่อนไว้ใต้ที่นอน
"จนฉิบหาย มีไม่ถึง 10 เหรียญทองแดง"
หลังไม่เจอของมีค่าอื่นอีก ข้ากับเพื่อนเลยพังบ้านแล้วจุดไฟเผาทิ้ง
ยังไงก็กะเล่นพวกมันทุกตัวอยู่แล้ว จะมีบ้านอยู่ไปทำไม
บ้านที่สร้างจากไม้ติดไฟเร็วมาก ไม่นานเปลวไฟก็ลุกโชนท่วมบ้านทั้งหลัง
พวกข้านั่งล้อมพิงไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่นพร้อมกับปิ้งเห็ดแล้วแบ่งกันกินอย่างสบายใจ
รอการกลับมาของน้องสาวมัน
น้องสาวของมันเราจะไม่รีบฆ่า แต่จะจับพวกมันไป
น้องที่ทนมือทนตีนคอยปกป้องน้องเล็กของมัน จะเอามันไปมัดไว้ในฐานลับของพวกเรา แล้วใช้เป็นเป้าฝึกซ้อมอาวุธ
ขยะอย่างพวกมันอยู่ไปก็รกสลัม สู้เอามาใช้ประโยชน์ให้พวกเราเก่งจนแรงค์เลื่อนขั้นดีกว่าเยอะ
พอขึ้น [แรงค์ D] ได้ ค่อยไปลงดันเจี้ยน
ส่วนน้องเล็กของพวกมัน ถ้าจับล้างหน้าแล้วหน้าตาใช้ได้ ค่อยเอามันไปขายให้ซ่อง ไม่ก็กิลด์ [โซ่อัคคี] เป็นทุนซื้ออุปกรณ์
ระหว่างนั่งรอเบื่อๆ เพื่อนข้าก็หาเรื่องคุย
"แล้วเอาไงกับศพมันดี"
ข้าหันไปมองศพของนังบ้าแล้วหันไปมองเพื่อนคนอื่น
"ทิ้งไว้นั่นแหละ เดี๋ยวน้องมันก็มาเก็บ"
"ลืมแล้วเหรอวะว่าพวกเราจะจัดการน้องมันด้วย"
"เออว่ะ ลืม ฮ่าๆๆๆๆ"
"ลากไปทิ้งในคลองดีมั้ย"
"ไกลเกิน แล้วใครจะลากวะ"
"ข้าไม่ช่วยลากนะเว้ย ตัวมันเหม็นยังกับขี้"
ข้าจึงลุกขึ้นไปจิกหัวลากมันมาที่กองไฟ
"เผาทิ้งไปละกัน"
"เออก็ดี ไฟจะได้อยู่นานหน่อย"
"เห็นด้วยยยย"
"ก็ดีกว่าลากไปคลองแหละ"
มติเอกฉันท์ ซึ่งจังหวะที่กำลังลากผ่านกลุ่มเพื่อน เพื่อนคนนึงก็โพล่งขึ้นมา
"เฮ้ย!? มันยังไม่ตายนี่หว่า"
ข้าก้มลงมองหน้ามัน พอเห็นปากขมุบขมิบจึงได้รู้ว่ามันยังมีชีวิตอยู่
ข้าจึงเอานิ้วปิดจมูกตัวเองแล้วก้มลงไปฟัง
"ฮ่าๆๆๆ มันพูดขอโทษพวกเราด้วยว่ะ"
ทุกคนจึงหัวเราะกันยกใหญ่
ข้าตบหน้านังบ้าเรียกสติไปสองสามที
"ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่ให้อภัยว่ะ"
พูดจบข้าก็เตะมันเข้าไปในกองไฟ แล้วนั่งลงดูมันดิ้นทุรนทุรายส่งเสียงกรีดร้องในกองไฟกับพรรคพวก
โดยมีคนที่อาศัยใกล้เคียงบ้านของมัน มาขอร่วมวงพิงกองไฟดูมันตายด้วยกันอย่างเฉยเมย


ตอนแรกว่าจะขอความช่วยเหลืออยู่หรอก แต่พอรู้ว่าเป็นกิลด์ของไจเกีย ฉันก็ไม่อยากไปด้วยแล้ว
ฟันเขี้ยวฉันงอกกลับมาเหมือนเดิมแล้ว ถึงจะไม่รู้สาเหตุก็เถอะ
แต่ใครจะโง่ไปโดนซ้ำสองล่ะ
ส่วนเจ้าอิสทัฟก็เอาครอบครัวมาบีบให้ฉันแต่งงานด้วย
ถ้าคิดดีๆ ตอนนี้ เพราะคำพูดของอิสทัฟกับบีบีที่บอกว่าไม่อยากให้ฉันเห็นภาพน่ากลัว พวกนี้เลยยังดูเชิงกันอยู่
สาวใช้สองคนก็เอาตัวมากำบังและพยายามโน้มน้าวให้ฉันกลับขึ้นรถ
แล้วฉันจะปฏิเสธไปทำไมล่ะ
จะขึ้นไปนอนสบายๆ แล้วภาวนาให้ทุกคนลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงให้นะ
เชิญตีกันให้เละเทะไปเลย ฉันค่อยอาศัยช่วงชุลมุนแอบหนีไปอีกที
แต่พอฉันหันหลังเตรียมจะขึ้นรถ เสียงที่คุ้นเคยก็ตะโกนแทรกเข้ามา
"ผมคิดว่าท่านคาลิก้า ไม่น่าจะอยากไปกับพวกคุณทั้งสองกิลด์นะครับ"
ฉันรีบหันกลับไป และก็ใช่อย่างที่คิด เจ้านั่นมาพร้อมกับลูกกิลด์หลักร้อย แต่ละคนสวมชุดเกราะหนาเตอะและแบกโล่หนาใบใหญ่
"ไม่ทราบว่ากิลด์ [ปราการเหล็ก] แวะมาทำอะไรที่นี่คะ ในเมื่อล่าอสูรเสร็จแล้วก็ควรใช้ทางลัดกลับไปเหมือนทุกทีสิคะ"
สมาชิกกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] กับผู้คุ้มกันของอิสทัฟบางส่วนเริ่มหันทิศทางการโจมตีไปที่กลุ่มของเอโตสด้วยเช่นกัน
"หน้าใหม่อย่างนายจะได้ใจเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ ถึงจะดังอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ดับอย่างรวดเร็วได้เหมือนกันนะ"
แต่เอโตสหาได้สนใจคนพวกนั้นไม่แล้วหันมาพูดกับฉันโดยตรง
"ท่านคาลิก้าครับ ท่านสามารถว่าจ้างให้ผมคุ้มกันท่านไปส่งที่บ้านได้นะครับ เพียงเอ่ยออกมาแค่คำเดียว"
...เจ้าเอโตส มันจำฉันไม่ได้เหรอเนี่ย
แววตาในตอนนั้นกับตอนนี้ต่างกันคนละขั้วเลย
ตอนนั้นเจ้าเอโตสมองฉันอย่างเหยียดหยาม แต่ตอนนี้
มันเป็นแววตาของคนมีความรักชัดๆ
ไม่ฉุกใจคิดสักนิดเลยเหรอว่าเป็นคาลิก้าคนเดียวกับที่นายพึ่งด่าและตบหน้ามา
แต่ก็ไม่แปลกหรอก สีผมกับรูปร่างของฉันเล่นเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเลย
จะว่าไงดี เอโตสเอ๋ย
ฉันเกลียดแก
แต่ตอนพูดฉันใช้น้ำเสียงน่าสงสาร
"ฉันไม่มีเงินหรอกค่ะ"
"เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลครับ ขอแค่ท่านคาลิก้าไปเดทกับผมสักวัน แค่นั้นก็คุ้มเกินค่าจ้างผมแล้วครับ"
อี๋ ขนลุกเลยอะ
"อย่ามั่นหน้าให้มันมากเกินเจ้าเด็กใหม่ คาลิก้าต้องเป็นภรรยาของผมเท่านั้น"
"ท่านคาลิก้าไม่ใช่ของพวกตัวผู้อย่างพวกนาย อย่าได้บังอาจจีบแขกคนสำคัญของท่านไจเกีย"
"ท่านคาลิก้าครับ ให้ผมได้รับเกียรติปกป้องท่านเถอะครับ ขอแค่เอ่ยคำเดียว กิลด์ [ปราการเหล็ก] พร้อมเป็นศัตรูกับทุกกิลด์บนโลกเพื่อท่านครับ"
"อึก... อะ เอ่อ..."
ฉันแสร้งทำเป็นลำบากใจไปงั้นแหละ เอาเลย กัดกันให้เละมันทั้งสามฝ่ายนี่แหละ
เอโตส ฉันขอภาวนาให้มีดอกเน้นๆ ลงหน้าแก
"ท่านคาลิก้าไปกับเราเถอะค่ะ หากให้ท่านไจเกียคุ้มครอง จะไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องท่านอีกเลย"
"คาลิก้าเลือกผมแล้วเธอจะได้เป็นนายหญิงแห่งกราน๊อต สุขสบายกับกองเงินกองทองและคนรับใช้นับร้อยที่ฟังคำสั่งเธออย่างเด็ดขาด"
"กิลด์ [ปราการเหล็ก] พร้อมยืนหยัดปกป้องสาวสวยแบบท่านคาลิก้า จะไม่มีวันปล่อยให้ท่านคาลิก้าบาดเจ็บแม้แต่ปลายเส้นผม ได้โปรดเลือกผมเถอะครับ"
ยังไงกิลด์ของไจเกียกับของอิสทัฟมันก็จะตีกันอยู่แล้ว
เพราะงั้นฉันจึงจะเลือกเอโตส เพราะเดี๋ยวมันไม่มีเหตุผลให้สู้แล้วจะลอยตัวจากไป
โอกาสตบหน้ามันกลับมาทั้งที ไม่คว้าไว้ได้ไง
และถ้าฉันเลือกมัน สองกิลด์นี้น่าจะรุมยำมันหนักแน่ แต่ต้องแกล้งทำเป็นลำบากใจสักหน่อย
"คือ... ฉัน..."
"ให้ช่วยมั้ย?"
"...เอ๊ะ! ใครคะเนี่ย!?"
อยู่ๆ ก็มีผู้หญิงรุ่นยาย ผมสีฟ้าอ่อนแซมขาว ผิวสีขาวซีด ในชุดไปรเวทสบายๆ มายืนข้างฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แม้แต่สองสาวใช้ยังไม่รู้ตัว
"อึก! ทุ่งน้ำแข็ง เลร่า!"
บีบีเป็นคนแรกที่อุทานฉายากับชื่อของผู้หญิงคนนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ
"ไม่ทราบว่าคุณเลร่ามีธุระอะไรกับคู่หมั้นผมหรือเปล่าครับ หากมีอะไรที่ไม่พอใจกรุณาลงกับผมแทนนะครับ"
อิสทัฟพูดพร้อมกับเล็งโซ่มาที่เลร่าด้วยท่าทางจริงจัง
"คุณเลร่า หากท่านทำอะไรท่านคาลิก้า ผมคงต้องเสียมารยาทโจมตีคุณนะครับ"
เอโตสพูดพร้อมกับตั้งโล่อย่างจริงจัง สีหน้าดูเครียดอย่างเห็นได้ชัด
เลร่าคนนี้ถึงกับทำให้ทุกคนเครียดได้ขนาดนี้เลยเหรอ
สาวใช้สองคนพยายามขวางตัวฉันกับคุณเลร่าเอาไว้ก็จริง แต่พวกเธอก็ตัวสั่นไม่หยุดเช่นกัน
"ก็ลำบากใจอยู่ไม่ใช่เหรอว่าจะเลือกฝั่งไหน"
"ค.. ค่ะ ใช่ค่ะ"
"งั้นก็ไม่ต้องเลือกใคร แล้วไปกับฉันแทนไหม"
"คุณเลร่าคะ ท่านคาลิก้าเป็นแขกของท่านไจเกียค่ะ ได้โปรดช่วยปล่อยผ่านสิ่งที่คิดจะทำด้วยค่ะ"
"คงไม่ดีมั้งครับคุณเลร่าที่จะพรากคู่หมั้นของผมไป ช่วยทบทวนอีกครั้งด้วยครับ"
"ท่านคาลิก้า! อย่าตกลงไปกับเธอนะครับ"
น้ำเสียงแต่ละคนดูจริงจังมาก แถมทั้งสามกิลด์เลือกที่จะหันอาวุธเข้าหาคุณเลร่ากันหมด
ราวกับความบาดหมางก่อนหน้ามันเป็นแค่เรื่องเล็ก
"ว่าแต่... คุณเลร่าเป็นใครเหรอคะ"
จะให้ไปกับใครก็ไม่รู้ ฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก
"" "ทุ่งน้ำแข็ง" ""
บีบี อิสทัฟและเอโตส ต่างพูดออกมาพร้อมกัน แต่ก็ไม่ช่วยให้ฉันรู้จักมากขึ้นเลยสักนิด
"เคยได้ยินชื่อกิลด์ [เวทกังวาน] ไหม"
"!!? คุณเลร่าอยู่กิลด์ [เวทกังวาน] เหรอคะ"
คุณเลร่าพยักหน้าแทนคำตอบ
"ฉันจะไปกับคุณเลร่าค่ะ"
กิลด์ที่เคยช่วยพี่สาวไว้ ซ้ำยังรักษาเบื้องต้นแล้วพามาส่งถึงบ้าน แถมไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทนเลย
ฉันจึงตกลงอย่างไม่ลังเล
"ไม่ได้นะคะท่านคาลิก้า! ท่านไจเกียรอต้อนรับท่านอยู่ ได้โปรดไปกับพวกเราเถอะค่ะ!"
"คาลิก้าผมรักษาครอบครัวเธอได้นะครับ! ได้โปรดมากับผม!"
"ท่านคาลิก้าให้ผมปกป้องดีกว่าปีศาจน้ำแข็งแบบนั้นนะครับ!"
ฉันไม่สนใจคำพูดของทั้งสามและสาวใช้ที่เกลี้ยกล่อมฉันอยู่แม้แต่น้อย
เพียงแค่ฉันเดินเข้าหาคุณเลร่าได้ก้าวเดียว ทุกคนต่างพุ่งเข้าโจมตีคุณเลร่าในทันทีแม้แต่สาวใช้
"ฟู่~"
เพียงเธอถอนหายใจ ทุกสิ่งรอบตัวก็ถูกแช่แข็งในพริบตา ยกเว้นแค่ฉันกับคุณเลร่า
คนกับสัตว์พาหนะรวมกันเกือบครึ่งพัน ล้วนกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งในท่วงท่าต่างๆ มีเพียงแค่ลูกตาที่ขยับไปมาแสดงให้รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่
"สุดยอด..."
ฉันอุทานด้วยความทึ่ง แต่ไม่นาน
เปรียะ!
ก็มีคนพังออกมาได้ในทันที
คนแรกคืออิสทัฟเขาเปลี่ยนจากโซ่ดำเป็นโซ่สีส้ม มันสามารถละลายน้ำแข็งได้ทันทีที่สัมผัส
ไล่เลี่ยกันคือหัวหน้าทีมจากกิลด์ไจเกียและช้ากว่าหน่อยแต่ใช้กำลังล้วนๆ พังออกมาคือเอโตส
"คาลิก้า! รีบออกห่างจากยัยแก่นั่นซะ ผมไม่อยากให้เธอโดนลูกหลง!"
อิสทัฟบังคับโซ่ให้พุ่งโจมตีเกือบทุกทิศทาง เขาจงใจเหลือช่องว่างให้ฉันวิ่งหนีได้สะดวก
"ผมจัดการนายแน่ ถ้านายโจมตีโดนท่านคาลิก้า"
ส่วนเอโตสหันดาบเข้าหาอิสทัฟและเตรียมฟันทันทีถ้ามีสักเส้นโดนฉันแม้แต่นิดเดียว
จากนั้นคนที่แข็งแกร่งพอจะพังน้ำแข็งได้ก็ค่อยๆ ทยอยกันออกมา ส่วนใหญ่จะเป็นนักเวทธาตุไฟ
ฉันหมายจะก้าวขึ้นไปขวางการโจมตีนั้นเพื่อไม่ให้โดนคุณเลร่า
แต่คุณเลร่ายกมือขึ้นขวางฉันไว้ ก่อนจะสะบัดมือขึ้น
เพียงทีเดียว เสาน้ำแข็งขนาดใหญ่ก็พุ่งจากพื้นเข้าใส่ทุกคนที่หลุดออกจากการแช่แข็งของเธอ
ตูมมมมมมม!
ทุกคนถูกดีดลอยกระจัดกระจายไปบนอากาศสูงเท่ากับตึก 3 ชั้นในพริบตา
พวกนักเวทไฟใช้ไฟเพื่อดีดตัวพุ่งกลับมา
แต่ก็โดนคุณเลร่าสะบัดมือเรียกเสาน้ำแข็งอีกครั้ง มันงอกเพิ่มมาจากเสาน้ำแข็งเก่า เข้ากระแทกใส่ จนพวกนั้นสลบกันกลางอากาศ
จากนั้นเธอก็กางมือยิงก้อนน้ำแข็งใส่คนที่สลบ
เมื่อก้อนน้ำแข็งถูกตัวมันก็แช่แข็งพวกเขาอีกครั้ง จึงไม่มีใครหล่นลงมาตาย
พวกที่ไม่สลบคุณเลร่าไม่ได้ยิงใส่ และปล่อยให้หล่นลงมาเอง บางคนถึงจึงเจ็บหนักจนสลบไป
อิสทัฟใช้โซ่ช่วยลดแรงกระแทก แต่ก็ยังปวดไปทั้งตัว
หัวหน้าทีมหลักจากกิลด์ไจเกียกระแทกพื้นแล้วกระเด้งต่อไปอีกหลายตลบ ใช้เวลาสักพักกว่าจะทรงตัวได้
ส่วนเอโตสลงพื้นได้อย่างมั่นคงและไร้รอยขีดข่วน ทั่วทั้งตัวคลุมด้วยออร่าสีน้ำตาลทอง
เมื่อตั้งสติได้ ทุกคนก็พยายามพุ่งเข้ามาหาพวกเราอีกครั้ง
คุณเลร่าจึงกวาดมือจากซ้ายไปขวา
ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!
แล้วคลื่นน้ำแข็งขนาดยักษ์ก็พุ่งตามทิศทางที่คุณเลร่ากวาดมือ มันแช่แข็งทุกสิ่งอย่างก่อนจะกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่สูงถึง 5 ชั้น
"เราไปกันเถอะ"
พูดจบคุณเลร่าก็ยื่นมือออกไปสร้างรถม้าน้ำแข็งขึ้นมาตรงหน้า
สร้างแม้แต่ม้าที่ใช้ลากรถ แถมพวกมันยังขยับได้เหมือนม้าตัวจริงอีกต่างหาก
คุณเลร่าขึ้นไปบนรถก่อนจะยื่นมือมาให้ฉันจับแล้วช่วยดึงฉันขึ้นไป
ฉันถึงกับทำตาโตเพราะตอนอยู่ข้างนอกมันมองไม่เห็นข้างในรถม้าเลย แต่พอเข้ามาข้างในกลับมองเห็นข้างนอกได้แม้แต่พื้น
และเพราะสร้างจากน้ำแข็งเบาะมันเลยแข็งมาก แถมยังปล่อยไอเย็นออกมาตลอดเวลา
แต่คนที่ชินกับความลำบากในสลัมแบบฉัน เบาะแบบนี้นั่งได้ไม่มีปัญหา
"อาจจะเย็นสักหน่อยนะ แล้วจะให้ไปส่งที่ไหนดี"
"สลัมค่ะ พี่กับน้องสาวของหนูรออยู่ที่บ้าน"
"ได้สิ แต่ขอฉันเอนนอนหน่อยนะ อายุเยอะแล้วมักง่วงบ่อยน่ะ"
หลังฉันพยักหน้า คุณเลร่าก็เอนหัวลงมานอนหนุนตักฉันแล้วหลับไปเลย
ส่วนม้าก็ออกวิ่งเองราวกับรู้ทาง ตอนที่รถม้าเคลื่อนมันเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมาจางๆ ทำให้มองเห็นรอบด้านตลอดเวลา
ฉันนั่งเกร็งเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของคุณเลร่าและทิ้งเสียงตะโกนขอร้องให้ฉันไม่ไปกับคุณเลร่าไว้ด้านหลัง
พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่แล้ว คนคนนี้
โคตรเก่งเลย


ไจเกีย หัวหน้า กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
มือที่เงื้อใกล้จะถึงศีรษะหยุดชะงักในทันที
เมื่อได้เห็นใบหน้าของเธอใกล้ๆ
สาวน้อยคนนี้มีใบหน้าสวยจนน่าหลงใหล ร่างกายสมส่วน ผิวเนียนไร้ที่ติ สิ่งที่แสดงถึงเพศหญิงก็มีขนาดและรูปทรงที่ไม่มากและน้อยเกินไป
ถ้าบอกว่าเป็นลูกสาวของขุนนางหรือเจ้าหญิงในราชวงศ์ ข้าก็เชื่อ
ข้าถือคติว่าถ้ายังไม่รู้จักอีกฝ่ายดี ก็จะไม่แตะต้องเด็ดขาด เพราะมันอาจนำปัญหาตามมาในภายหลังได้
ข้าจึงรีบผละออกจากตัวเธอ
ยังไงเธอก็แค่หลับไป ค่อยจัดการทีหลัง ตอนนี้เรื่องมีดจึงสำคัญกว่า
ข้าควานหาทั่วทั้งชั้น แทบจะพลิกก้อนหินทุกก้อน
วนหาซ้ำไปก็หลายรอบ แต่กลับไม่เจอแม้แต่ร่องรอย
งั้นก็ต้องมีคนเอาไป
"โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!"
ข้าคำรามเสียงดังลั่นไปทั้งชั้น แขนขาเปลี่ยนไปเป็นของเสือ เขี้ยวที่ปากงอกยาวและแหลมคมขึ้น
ไอ้ตัวไหนที่มันกล้าเอาไป ข้าจะฉีกร่างและกัดคอมันให้จมเขี้ยว
ข้ายกผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาอุ้มแล้วพุ่งขึ้นไปชั้นบนด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมหลายเท่าตัว
ตั้งแต่ชั้น 9 ถึง ชั้นที่ 5 ไม่พบร่องรอยของสิ่งมีชีวิตแต่อย่างใด
ข้ามั่นใจในประสาทสัมผัสแม้ว่าพวกมันจะมีสกิลหายตัวก็ตาม
และข้าก็รับรู้ได้ว่าพวกมันยังอยู่กันแค่ที่ชั้น 4
ข้าวางเธอนอนลงบนพื้นที่ชั้น 5 อย่างแผ่วเบา
ก่อนจะกลับขึ้นไปตวาดเสียงดังลั่นที่ชั้น 4
"ใครเอามีดของข้าไป!!!"
ไม่มีใครตอบ มีแต่เสียงกรีดร้องกับการวิ่งหนี
"งั้นก็ตายๆ ไปซะ!!!"
ข้ากระโดดก้าวเดียวก็ข้ามหัวพวกมันไปถึงทางขึ้นลงระหว่างชั้น
จังหวะลงข้าเหยียบจนร่างพวกมันเละคาตีน
"กรร!!!"
ข้าเหวี่ยงกรงเล็บใส่ทุกคนที่อยู่ในระยะ
กรงเล็บฉีดตัดร่างกายพวกมันราวกับเต้าหู้
ตัวไหนที่ข้าสงสัยก็จิกหัวมันขึ้นมาถาม
และเมื่อไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจ ข้าก็ฉีกร่างมันเป็นชิ้นๆ
พวกที่ชั้นสามรับรู้ถึงเสียงกรีดร้องจึงรีบหนีขึ้นไปชั้นบน
ข้าไจเกีย ขอสาบานว่าพวกแกจะไม่มีวันได้ออกไปจากดันเจี้ยนแบบเป็นๆ
ข้าตามไปไล่ฆ่าขยะทุกตัว
ยิ่งไม่เจอมีดข้าก็ยิ่งบ้าคลั่งและลงมือหนักขึ้น
มีหลายตัวที่โดนข้าจับฟาดเข้ากับกำแพง
บางตัวก็เตะจนศพมันเละติดคาเพดาน
บางครั้งก็เขวี้ยงหรือถีบหินก้อนยักษ์บดขยี้ร่างพวกมัน
หลายตัวถูกจับฉีกอวัยวะทีละชิ้นเพื่อระบายความโกรธ
ไม่ก็ขย้ำคอจนหัวมันหลุดกลิ้งลงไปบนพื้น แล้วกระทืบซ้ำจนเละเพื่อคลายโทสะ
กลิ่นคาวเลือดทำให้ข้าปิติยินดีและยิ่งกระหายเลือดมากกว่าเดิม
จากความโกรธจึงเปลี่ยนเป็นความสนุกที่ได้ไล่ฆ่าและเล่นกับเหยื่ออ่อนแอไร้ทางสู้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่จวบจนไม่มีเหยื่อให้เล่น
ข้าถึงค่อยพึงพอใจจนระงับความกระหายเลือดนี้ลงได้ แต่มันก็แค่นิดเดียว
มีดของข้า ต้องโดนขโมยไปแล้วแน่ๆ
และข้าไจเกีย ขอสาบาน
ไม่ว่าจะมันตัวไหนจะขโมยไป ข้าจะฉีกร่างมันทีละชิ้นเล็กๆ ทีละชิ้นๆ เอาให้ทรมานจนไม่อยากเกิดมาบนโลกใบนี้
แล้วจากนั้นข้าจะปิดฉากด้วยการฝังเขี้ยวบดกะโหลกให้แหลกละเอียด เอามันให้จดจำนามของข้าลงไปยันชาติหน้า
ข้าสงบสติอารมณ์แล้วกลับร่างส่วนที่เป็นเสือให้เป็นมนุษย์ดังเดิม แล้วจึงควานหาอุปกรณ์ที่ยังใช้ได้กับเสื้อผ้าที่ยังอยู่ดีไปกองไว้ข้างเธอที่ชั้น 5
ถึงแม้ตอนนั้นจะกระหายเลือดอยู่ แต่คนที่ใส่เสื้อไซซ์ขนาดเท่ากับเธอคนนั้น ข้าเลือกที่จะบี้หัวมันให้เละแทนการฉีกร่าง
เมื่อได้เห็นเธออีกครั้ง ข้าก็แทบควบคุมสัญชาตญาณไว้ไม่อยู่ จึงเลือกที่จะไม่พาเธอกลับกิลด์แล้วพุ่งออกจากดันเจี้ยนไป
เมื่อถึงกิลด์ ข้าสั่งการบางอย่างกับลูกน้อง ก่อนออกจากกิลด์ไปอีกครั้ง
*****
เรเชล ฮีลเลอร์ส่วนตัวของ ไจเกีย หัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
"ให้ฆ่ามันทิ้งเลยดีไหมคะ"
ผู้คุ้มกันส่วนตัวของฉันชักดาบแล้วชี้ไปที่คอมาจอก้า รอเพียงคำสั่งลงมือ แต่ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ
"ทิ้งเธอไว้อย่างนี้แหละค่ะ"
"ฮ่าๆๆๆ อีโลกสวยเอ๊ย! ทำเป็นกระแดะสั่งฆ่าคนไม่ได้"
ฉันไม่สนใจแล้วหันหลังเดินกลับ แต่ประโยคต่อมาทำฉันหนาวสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
"เรเชลเอ๋ย โรจามันเล่าเรื่องพี่น้องของยัยเน่า [แรงค์ F] นั่นด้วยนะ ตอนนี้ท่านไจเกียคงสั่งให้โรจาไปพาตัวมาแล้ว อยากรู้จังนักบุญโสเภณีอย่างแกจะช่วยพวกมันได้ไหม ฮ่าๆๆๆๆๆ"
"ไป! รีบไปสำนักงานสาขาย่อยที่ใกล้ที่สุด!"
ฉันกับผู้คุ้มกันรีบวิ่งออกจากดันเต็มฝีเท้า โดยทิ้งเสียงหัวเราะเยาะที่ดูบ้าคลั่งของมาจอก้าไว้ด้านหลัง
ต้องรีบไป ขอล่ะ อย่าให้โรจาเจอตัวพวกเธอได้ก่อนฉันเลย
ขณะที่เราผ่านชั้นที่ทิ้งทูเก้ไว้ไป ทูเก้ก็ลืมตาขึ้นมา แววตาฉายความโกรธเกรี้ยว เขากำชับดาบในมือแน่นแล้วเดินลงไปชั้นล่าง โดยที่พวกเราไม่รู้
ที่หน้าดันเจี้ยนฉันกับผู้คุ้มกันรีบขึ้นรถม้า ฉันสั่งให้เดินรถความเร็วเต็มฝีเท้า
ต้องแข่งกับเวลาแล้ว ยิ่งผ่านนานเท่าไหร่ใจฉันก็ยิ่งร้อนรนขึ้นเท่านั้น
แต่จู่ๆ ก็เกิดเสียงกระแทกพื้นดังสนั่นด้านหน้ารถม้า สารถีรีบกระตุกเชือกหยุดม้าจนฉันเกือบล้มหน้าคว่ำ ถ้าไม่ได้คนคุ้มกันช่วยจับไว้ได้ทัน
เมื่อเห็นว่าฉันปลอดภัย ผู้คุ้มกันทุกคนต่างรีบชักอาวุธแล้วพุ่งออกจากรถม้า
ทำไมต้องมาเกิดเหตุอะไรตอนนี้ด้วย ยิ่งไม่มีมีเวลาแล้ว
ฉันรีบออกไปสมทบเพื่อช่วยบัฟให้พวกเขา จะได้จัดการให้มันจบไวๆ
แต่พอลงจากรถม้า ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับเป็นผู้คุ้มกันกำลังคุกเข่าตัวสั่น เพราะหวาดกลัวไจเกียที่ร่างชุ่มไปด้วยเลือดกับอวัยวะของมนุษย์
ไจเกียสั่งให้นักเวทน้ำใช้เวทชะล้างตัวเธอ ก่อนจะเดินตรงมาหาฉัน
"ขึ้นรถ!!! แล้วแก้ผ้าออกซะ!!!"
"ค่ะ"
ฉันก้มหัวเดินขึ้นรถม้าอย่างว่าง่าย แม้จะหวาดกลัวและรู้ดีว่าจะโดนทำอะไร
ไจเกียที่เป็นแบบนี้ ฉันรู้ได้ทันทีว่าพึ่งฆ่าคนจำนวนมากมา เพราะหลังจากกระหายเลือดแล้ว
เธอจะติดสัดอย่างรุนแรง
ผู้คุ้มกันได้แต่ปิดหูและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะไม่มีใครอยากให้ไจเกียเปลี่ยนมาเล่นพวกเธอแทน
กลางป่ามีเสียงกรีดร้องของฉันผสมกับเสียงคำรามอย่างเพลิดเพลินของไจเกีย
ไม่นานรถม้าก็แบกรับความรุนแรงไม่ไหวจนล้อหัก
และฉันก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย นอกจากสวดภาวนาขอให้พวกเธอปลอดภัย ระหว่างที่โดนไจเกียขืนใจเหมือนของเล่น
*****
ทูเก้ อดีตหัวหน้าหน่วยทีมปิดฉากดันเจี้ยน สังกัดทีมรอง
ข้าแกล้งทำเป็นสลบหลังถูกอาวุธทุบเข้าที่หัว
แต่ดูเหมือนขากลับพวกนั้นจะรีบร้อนออกจากดันเจี้ยนไป ซึ่งมันก็ดีสำหรับข้าที่ไม่ต้องแสดงว่าสลบให้มันเนียนมากนัก
ข้าลูบหัวที่ถูกทุบก่อนจะหยิบดาบขึ้นมา
ต้นเหตุที่ทำให้ถูกไล่ออก คือ มาจอก้า
ส่วนสาเหตุที่ทำให้เกิดขึ้น คือ ลาโบ้
ข้าควรไปขอบคุณสินะ
ข้ากำชับดาบแน่นแล้วเดินลงไปชั้นล่างสุดของดันเจี้ยน
ที่ชั้นสุดท้าย มาจอก้าดิ้นรนด้วยการกลิ้งหนี แต่เพราะกระดูกขากับแขนหัก ทำให้เธอเจ็บปวดจนต้องทำๆ หยุดๆ
และเมื่อมาจอก้าเห็นข้ากำลังเดินเข้าไปหา เธอก็หยุดดิ้นรนและยิ้มเยาะตัวเอง
"ขอแบบทีเดียวจบ ไม่เจ็บได้มั้ยเนี่ย"
ข้าไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เดินไปหยุดตรงหน้าเธอ
"แต่ถ้าจะทรมานก็เร่งมือเข้าล่ะ หรือนายอยากรอบอสเกิดแล้วคิดจะโยนฉันให้บอสแดกเหรอ"
"ดูเธอไม่กลัวเลยนะ"
"จะไปกลัวทำไม๊ ถ้ายังไงก็ต้องตาย"
"แล้วกับไจเกียทำไมตอนนั้นถึงกลัวล่ะ"
"โอ๊ะโอ เปลี่ยนสีเร็วนะเนี่ย ไม่เรียกท่านแล้วเหรออออ"
ข้าเงียบเพื่อรอคำตอบ
"เฮ้ออ... กับไจเกียมันต่างกันอะดิ รายนั้นน่ะมีแต่ต้องยอมศิโรราบอย่างเดียวหรือแกคิดว่างัดกับมันไหวล่ะ"
ข้าส่ายหน้าเป็นเชิงเห็นพ้อง ต่อให้มีข้าสักร้อยคนก็ยังเป็นแค่ขยะสำหรับมัน แต่ว่า
"มันก็พอมีทางงัดอยู่"
มาจอก้าเลิกคิ้วใส่กับคำพูดข้าอย่างกวนๆ
"มาจอก้า มาร่วมมือกับข้าไหม ข้าจะตั้งกิลด์แล้วยกอำนาจให้เจ้าควบคุมได้ทุกอย่างในกิลด์"
"เห... ฉันทำได้ทุกอย่างจริงเร๊อออ..."
"อยากจะทรมานแล้วฆ่าคนที่ขัดหูขัดตาเจ้าสักกี่ตัว ข้ายินดีสมรู้ร่วมคิดและช่วยปกปิดให้"
"งั้นถ้าฉันอยากเป็นหัวกิลด์ล่ะ"
"งั้นข้าก็จะเป็นรองกิลด์ แล้วทำให้พวกที่ครหาว่าเจ้าไม่เหมาะสมหุบปากให้หมด"
"ต้องการอะไรแลกเปลี่ยนจ๊ะ"
"กิลด์วอ"
มาจอก้าถึงกับอึ้ง ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"อะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ เอาจริงดิ แกนี่มันโคตรบ้าเลยว่ะ ที่กล้างัดกับไจเกียด้วยกิลด์วอ ฮ่าๆๆๆๆๆ"
"ข้าจะบดขยี้ทั้งร่างกายและศักดิ์ศรีของมันในกิลด์วอ"
"หืม? ไจเกียแค่ส่งแกมาตาย เรเชลก็ให้โอกาสรอดแล้วหนิ ทำไมถึงแค้นมันนัก"
"ผู้คุมบนรถที่เคยอยู่ในเหตุการณ์ ได้เล่าความจริงให้ข้าฟัง คงเพราะคิดว่าข้าไม่รอดหรือถ้ารอดก็ต้องหลบหนีไม่ให้ไจเกียเจออีกเลยตลอดชีวิต"
"โอ้ว เรื่องนี้มีดราม่า"
"ข้าทนลำบากทุกอย่างเพื่อเข้ากิลด์นี้ ทนมานานแสนนาน เพื่อไต่เต้าขึ้นไปในตำแหน่งที่ไจเกียไม่อาจขาดข้าได้"
มาจอก้าทำสีหน้าเบื่อหน่ายกับเหตุผลที่พวกผู้ชายชอบกัน
"ข้าทำไปเพราะอยากได้อำนาจคุ้มกะลาหัวของไจเกีย ในการสอบสวนหาคนที่ข่มขืนภรรยาข้าจนเสียชีวิต"
"โอ้ ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่มั้ย"
มาจอก้าตาเป็นประกายอย่างคาดหวัง ตรงกันข้ามกับของข้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง
"ใช่ คนที่ทำก็มันนั่นแหละ ไอสารเลวไจเกีย!"
"อะ ฮ่าๆๆๆๆๆ ดราม่าถูกใจเจ๊เลยว่ะ งั้นจะยอมเป็นหมารับใช้ฉันมั้ยล่ะ"
ข้าพยักหน้าอย่างไม่ลังเล ความสามารถในการดูแลและจัดการกิลด์ของมาจอก้าแทบไม่มีอะไรให้สงสัย
หากไม่มีอำนาจกดหัวเธออยู่ กิลด์ที่เธอปกครองจะต้องยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน
"งั้นก็เอาสิ ฉันอยากได้อำนาจชี้เป็นชี้ตายมานานแล้ว แต่เพราะหาหมารับใช้ผู้ภักดีแบบแกไม่ได้สักที"
"จะให้ข้าก้มกราบเลียตีนสาบานตอนนี้เลย ข้าก็ยินดีทำให้ทันที"
"เออ มันต้องยังงี้สิวะ ฉันก็ขอให้สัตย์สัญญากับหมาผู้ภักดี เมื่อกิลด์เราพร้อมรบเมื่อไหร่ฉันจะเปิดกิลด์วอให้นาย กระทืบมันเอง!"
"ขอบคุณครับ ท่านหัวหน้ากิลด์มาจอก้า"
มาจอก้าฉีกยิ้มกว้างก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ข้าตัดเชือกแล้วอุ้มท่านออกจากดันเจี้ยนไป
ไจเกีย ข้าขอสาบาน สักวัน ข้าจะกลับมาถลกหนังแกเอาไปทำพรหมเช็ดตีนหน้าสุสานภรรยาข้า!


บีบี ฝ่ายดูแลและรับรองแขก กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ท่านไจเกียกลับมาในสภาพเลือดท่วมตัว จิตสังหารที่ปล่อยออกมารุนแรงจนทุกคนที่หลับถึงกับสะดุ้งตื่นกันขึ้นมา
ท่านไจเกียออกคำสั่งให้ทีมหลักไปเก็บกวาดดันเจี้ยนเกิดใหม่
แสดงว่ามีดหายไปแล้วแน่ๆ ท่านถึงได้คลั่งขนาดนี้
ตอนแรกฉันก็คิดว่าจบเพียงแค่สั่งทีมหลัก แต่ท่านไจเกียเดินมาหาฉันและออกคำสั่งให้ไปรับตัวหญิงสาวคนนึงที่ดันเจี้ยนนั้นมา
ท่านไจเกียยังย้ำอีกว่าจงปฏิบัติกับเธอในฐานะแขกคนสำคัญ ไม่ว่าแขกคนนั้นจะร้องขออะไรต้องจัดการให้แขกคนนั้นได้ทุกอย่าง
หลังบอกลักษณะหน้าตาและรูปร่างเสร็จ ท่านไจเกียก็เร่งรีบออกจากกิลด์ไป
สงสารเรเชลเลยแฮะ
ทีมหลักของท่านไจเกียเตรียมตัวกันอย่างรวดเร็ว ไม่นานทุกคนก็ขึ้นรถม้าพร้อมออกตัวในทัน
กลายเป็นฉันที่ช้ากว่าใครเพื่อนทั้งที่ยังไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ ฉันรีบแต่งตัวแล้วขึ้นรถม้าสำหรับรับรองแขก โดยมีทีมหลักคอยคุ้มกันหน้าหลังอีกที
ความเร็วในการไปถึงของทีมหลักกับทีมรองต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งม้าพันธ์ดีกว่า ตัวรถเบาและคล่องตัวกว่า ล้อก็แข็งแรงทนทานทำให้ใช้ความเร็วได้เต็มที่แม้จะเจอถนนชำรุด
เมื่อเห็นดันเจี้ยนจากที่ไกลลิบ ทุกคนในทีมหลักต่างเตรียมตัวพร้อมกระโดดลงกันแล้ว
แต่ตอนที่ใกล้ถึงทางเข้า ฉันได้ยินสมาชิกในทีมหลักคุยกันเรื่องรถม้าที่ขับสวนเราไม่ไกลจากทางเข้าดันเจี้ยน
ฉันจึงเปิดหน้าต่างรถม้าออกดู เมื่อเห็นตราบนรถม้าถึงได้รู้ว่าเป็นของกิลด์ [โซ่อัคคี]
ก็ไม่แปลกหรอกที่จะเจอพวกนี้ เพราะเส้นทางนี้เป็นทางผ่านไปล่าทาสในเขตชายแดนของพวกมันเป็นประจำ
ที่แปลกคือพวกมันหันหัวกลับเข้าเมืองทั้งที่กำลังจะเดินทางไปล่าทาส
หรือพวกนั้นอาจเห็นสิ่งท่านไจเกียทำในดันเจี้ยนแล้วคิดจะเล่นงานกิลด์เราด้วยสาเหตุนั้น
หัวหน้าของทีมหลักจึงสั่งการให้รถม้าเข้าไปขวางเส้นทางไว้และส่งบางส่วนมุ่งไปเก็บกวาดที่ดันเจี้ยนก่อน
ถ้าเป็นกิลด์ที่ระดับต่ำกว่านี้ ฝ่ายเราคงเข้าโจมตีแล้วจับมาสอบสวนไปแล้ว
แต่กับกิลด์ที่มีราชาหนุนหลัง ทีมหลักเลยทำได้แค่กระจายตัวปิดล้อมและให้ฉันเข้าไปคุยเพื่อสืบความจริงเสียก่อน
หากอีกฝ่ายคิดจะเล่นงานกิลด์ของท่านไจเกีย ทางเราก็พร้อมปะทะทันที
เมื่อรถม้าถูกหยุด ผู้คุ้มกันของอีกฝ่ายก็ชักอาวุธเตรียมพร้อม
บรรยากาศพร้อมฆ่าฟันกันได้ทุกเมื่อ รอเพียงสัญญาณของหัวหน้าฝ่ายตัวเองเท่านั้น
และจากนี้ก็คือหน้าที่ฉัน ฉันเดินยกมือแสดงให้เห็นว่าไม่มีอาวุธและเดินเข้าไปคนเดียวเพื่อให้พวกนั้นรับรู้ว่าฉันมาเพื่อเจรจา
"สวัสดีตอนกลางคืนนะคะ ดิฉันบีบีจากกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] ค่ะ พอดีทางเรามีข้อสงสัยเกี่ยวกับการที่พวกท่านอยู่ใกล้กับดันเจี้ยนที่กิลด์เราเป็นเจ้าของแล้ว เลยอยากสอบถามสักเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เกิดความบาดหมางระหว่างพวกเราน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าท่านสามารถแจ้งให้ผู้นำของท่านสละเวลาอันมีค่ามาคุยกับดิฉันสักเล็กน้อยได้ไหมคะ"
หัวหน้าคนคุ้มกันของฝ่ายนั้นที่มีท่าทีคุกคามในตอนแรก จึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"รอสักครู่ เดี๋ยวผมจะไปแจ้งให้"
"ขอบคุณมากเลยค่ะ"
ชายคนนั้นเดินไปหยุดตรงหน้ารถม้าที่หรูหราที่สุดแล้วพูดอะไรบางอย่าง
จากนั้นหัวหน้ากิลด์หรืออิสทัฟก็เดินลงมาหาฉัน ด้วยท่าทางอารมณ์เสียสุดๆ
"ไม่ทราบว่ามีข้อสงสัยอะไรเหรอครับคุณบีบี"
"เกรงใจกันไปแล้วค่ะท่านอิสทัฟ เรียกชื่อฉันเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ดิฉันไม่คู่ควรให้ท่านสุภาพขนาดนั้น"
"เข้าเรื่องเถอะครับ"
"..."
ดูท่าจะมีอะไรสักอย่าง ก็ขอให้ไม่เกี่ยวข้องกับเราก็แล้วกัน
"ไม่ทราบว่ามาทำอะไรแถวดันเจี้ยนของเราเหรอคะ"
"ก็แค่ทางผ่าน พวกคุณก็ทราบดีว่ากิลด์ของพวกเราไม่สนใจลงดันเจี้ยนกันอยู่แล้ว งานเสี่ยงตายอย่างไร้ค่าแบบนั้นกิลด์เราไม่ทำกันอยู่แล้ว"
จบคำพูดนั้น บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้น ก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงอารมณ์เสียได้ขนาดนี้ แต่มันแปลกมากเลยแฮะ
จากที่ได้ยินชื่อเสียงมา เจ้าอิสทัฟมันเก็บซ่อนอารมณ์เก่งไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคราวนี้ถึงหลุดออกมาล่ะ
ถ้าให้เดา คงเป็นเรื่องสำคัญไม่ก็ใหญ่มากของมันแน่ๆ แบบที่ไม่อยากให้พวกเรารับรู้
"เข้าใจดีเลยค่ะท่านอิสทัฟ การลงดันเจี้ยนคงไม่เหมาะกับกิลด์ที่ไร้ประสบการณ์ของท่านจริงๆ ทางเราเลยคิดว่าท่านแอบเข้าไปดูมาน่ะค่ะ ว่านักผจญภัยของจริงเขาสู้กันยังไง"
"พูดเหมือนอยากให้ทางเราเข้าไปดูจังเลยนะครับ จะนำทางไปตอนนี้เลยไหมล่ะ"
"อุ๊ย หามิได้หรอกค่ะ ดิฉันคิดว่าท่านมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ แล้วเผอิญทางเรามาขัดจังหวะเข้าพอดี"
"ก็รู้ตัวดีนี่ครับ ว่าเข้ามา...เรื่องของคนอื่น"
"แหม คนกันเองค่ะ ช่วยได้ก็ช่วย เพราะงั้นช่วยแสดงเรื่องสำคัญให้เราทราบหน่อยสิคะ เผื่อเราจะช่วยท่านได้"
"ไปจัดการธุระของตัวเองดีกว่านะครับ ผมไม่มีรสนิยมชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเหมือนพวกคุณ"
และในจังหวะที่ฉันจะตอกคำพูดเหน็บแนมกลับไป รถม้าหรูหราอีกคันก็เกิดเรื่องขึ้น
ปึง!
มีสาวงามแต่งตัวดูดีลงมาจากรถม้าแล้วมองมาทางพวกเราด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
จากนั้นก็มีสองสาวใช้วิ่งลงจากรถม้าอย่างรีบร้อนมาอยู่ข้างกายสาวงามคนนั้นพร้อมกับช่วยห่มเสื้อคลุมขนสัตว์อย่างดีให้
"นายหญิงรีบกลับเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ อยู่ตรงนี้ท่านอาจไม่ปลอดภัย"
"ใช่ค่ะนายหญิง อากาศหนาวแบบนี้เดี๋ยวท่านจะไม่สบายเอานะคะ ที่นี่ปล่อยให้นายท่านจัดการเองเถอะค่ะ"
พวกเรายังคงตะลึงในความงามของเธอ แม้แต่ผู้คุ้มกันของอิสทัฟยังมองกันตาค้าง
แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้นั่งมากับขบวนนี้ตั้งแต่แรก
และเป็นอิสทัฟที่ขยับก่อนใคร มันรีบเดินเข้าไปบังตัวเธอจากสายตาของพวกเรา
"คาลิก้ากลับไปข้างในรถม้าเถอะครับ ในนั้นทั้งอบอุ่นทั้งยังสบาย ผมทนไม่ได้ที่เห็นผิวสวยๆ ของเธอจะถูกหิมะกัดจนแดง"
อิสทัพที่ไม่มีวี่แววเรื่องการดูตัวหรือแต่งงานเพราะชื่อเสียงความโหดร้ายของมัน กำลังดูแลผู้หญิงอย่าทะนุถนอมเนี่ยนะ
แล้วฉันก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้
ถึงสภาพจะต่างกับที่ท่านไจเกียบอกเพราะตอนนี้เธอดูสะอาดตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดที่ใส่ก็ระดับคนมีเงินเขาใส่กัน
แต่รูปร่างหน้าตาและเรือนผมสีทอง ตรงกับที่ท่านไจเกียบอกทุกอย่างไม่มีผิด
ไอ้เจ้าอิสทัฟ มันตั้งใจซ่อนเธอจากท่านไจเกีย
ฉันส่งสัญญาณมือให้นักเวทในทีมดึงตัวฉันกลับด้วยเวทลม
จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เตรียมต่อสู้ในทันที ทีมหลักกระจายตัวเข้าล้อม อาวุธของแต่ละฝ่ายหันหน้าเข้าหากัน
"เธอคนนั้นคือแขกคนสำคัญของท่านไจเกีย เดี๋ยวทางเราจะดูแลต่อเอง กรุณาปล่อยตัวเธอมาด้วยค่ะ"
จบคำพูดของฉัน ทุกคนในทีมจึงให้ความสำคัญกับการชิงตัวท่านคาลิก้ามากกว่าการฆ่าอีกฝ่ายในทันที
"พูดให้มันดีๆ หน่อย ฝ่ายที่จะลักพาตัวน่าจะเป็นฝ่ายเธอมากกว่านะ เพราะคาลิก้าเป็นคู่หมั้นของผม"
"ขอหลักฐานยืนยันด้วยค่ะ แต่คงไม่มีสินะคะ"
"เดี๋ยวเธอก็เป็นแล้ว ใช่มั้ยครับคาลิก้า"
ก่อนที่คาลิก้าจะพูด ฉันก็ชิงพูดตัดหน้าซะก่อน
"ท่านคาลิก้า ไม่ว่าท่านจะโดนข่มขู่ด้วยเรื่องอะไร เพียงแค่เอ่ยออกมา เราจะทำให้คำขู่นั้นไร้ผลทันที"
"หัดใช้สมองประเมินผลที่ตามมาจากการเป็นศัตรูกับกิลด์ [โซ่อัคคี] ซะบ้างนะครับ"
"ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่คะ กิลด์กระจอกแบบนั้นเทียบ กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] ได้ด้วยเหรอคะ"
"คาลิก้ารีบขึ้นรถเถอะครับ ผมไม่อยากให้เธอเห็นภาพน่ากลัว"
"อุ๊ย น่ากลัวจังเลยเนอะ"
ฉันพูดกวนประสาทมัน ก่อนหันไปนอบน้อมกับท่านคาลิก้า
"ท่านคาลิก้าคะ หลบขึ้นไปบนรถก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวจบแล้วดิฉันจะไปรับท่านเองค่ะ"
เท่านี้การเจรจาก็ล้มเหลว
ฉันกางมือออกแล้วใช้สกิลเรียกเส้นด้ายออกมาจากปลายนิ้วทั้งห้า
ส่วนเจ้าอิสทัฟมันเรียกโซ่สีดำออกมาจากทั่วร่างกาย
คนที่เหลือต่างฝ่ายต่างเรียกใช้อาวุธ สกิลหรือเวทมนตร์ที่ตนถนัดออกมาในทันที และเล็งว่าจะโจมตีใคร
รอเพียงสัญญาณสุดท้าย คือ ท่านคาลิก้าขึ้นไปหลบบนรถ นั่นจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวที่ทั้งสองฝ่ายจะไม่เข้าไปแตะต้อง
*****
คาลิก้า เนฮิว
ทั้งที่รอดตายจากกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] แล้ว
แต่ยังมาเจอพ่อค้าทาสที่อยากได้ฉันไปเป็นภรรยาซะงั้น
ข้อเสนอฟังดูดีมาก เพราะมันสามารถเปลี่ยนชีวิตครอบครัวฉันได้เลย ไม่ต้องเสี่ยงตาย ไม่ต้องทำงาน ก็มีข้าวกินพร้อมที่ซุกหัวนอน แถมยังมีคนมาปรนนิบัติรับใช้อีก
แต่ตอนที่มันเอาพี่กับน้องฉันมาขู่ ในใจฉันก็รังเกียจเจ้าอิสทัฟคนนี้ไปแล้ว
ใครจะรับประกันว่าหลังมันได้สิ่งที่ต้องการแล้ว พี่กับน้องฉันจะอยู่อย่างปลอดภัย
แล้วถ้าวันนึงฉันขัดขืนหรือทำอะไรให้มันไม่พอใจ มันก็คงเอาพี่กับน้องฉันมาขู่อีก
ฉันไม่รู้ว่ามันวางแผนอะไรไว้ แต่ถ้าจะรักใครสักคน คุณก็ควรรักครอบครัวของเค้าด้วยไม่ใช่เหรอ
ทำแบบนี้ใครจะไปอยากแต่งด้วย เพราะงั้นยังไงก็ไม่เอา
ฟังดูดีนะ แต่ดันทำจริงไม่ได้
ฉันมันไร้พลังเกินไป จึงยอมตามสาวใช้ขึ้นรถอย่างว่าง่ายอีกแล้ว
เหมือนวัวที่ถูกจูงจมูก เหมือนหมาที่โดนล่ามปลอกคอ ไม่มีอิสระในการตัดสินใจ
ข้างในรถม้าทำให้ฉันแปลกใจไม่หยุด เพราะมันกว้างเท่ากับห้องใหญ่ๆ ห้องนึงเลย นี่คือเวทมนตร์มิติที่เคยได้ยินสินะ
ตอนที่ฉันยังเหม่อลอยมองไปรอบตัว สาวใช้ทั้งสองคนก็เข้ามาถอดเสื้อฉันไปทิ้ง จากนั้นก็ใช้ไอเทมกำจัดคราบสกปรกตามตัว
ก่อนจะใช้ผ้าที่ทั้งนุ่มและสะอาดชุบน้ำอุ่นผสมกลิ่นหอมที่สองคนนั้นคะยั้นคะยอให้ฉันเลือก ฉันเลยเลือกกลิ่นที่ชวนผ่อนคลาย ถึงจะทำใจเลือกอยู่นานเพราะขวดมันดูแพงมาก
ถึงจะบอกกับพวกเธอไปแล้วว่าฉันเช็ดเองได้ แต่พวกเธอยืนกรานว่าจะทำ ฉันเลยต้องปล่อยให้ทั้งสองคนเช็ดล้างทำความสะอาดทุกซอกทุกมุม
ตอนที่โดนผ้านุ่มๆ ชุ่มน้ำอุ่นหมาดๆ ถูตัวนั้น ฉันรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันชะล้างทั้งคราบสกปรกและจิตใจจนรู้สึกผ่อนคลายราวกับได้ขึ้นสวรรค์
หลังจากเตรียมน้ำอุ่นกลิ่นหอมในอ่างจนเต็ม ทั้งคู่ก็พาฉันลงไปแช่ตัว คนนึงขัดถูอีกคนนวดตามจุดต่างๆ
ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าจะได้อาบน้ำอุ่นในฤดูหนาวแบบนี้เลย อุปกรณ์เวทที่ปล่อยน้ำอุ่นคงแพงมากแน่ๆ
ระหว่างปรนนิบัติ ทั้งสองคนเอ่ยชมรูปร่างกับผิวของฉันไม่ขาดปาก
ฉันก็แปลกใจในร่างกายของตัวเองเหมือนกัน มันราวกับฉันอยู่ในร่างของคนอื่นยังไงยังงั้นแหละ สีผมก็ไม่ใช่ ความสูงยาวของลำตัวแขนขาก็ไม่เหมือน
แต่แปลกตรงที่ฉันเคยชินกับมัน ไม่มีเคลื่อนไหวสะดุดตรงไหนเลย
ยิ่งตกใจหนักเข้าไปอีก ตอนที่ได้เห็นใบหน้ากับสีตาตัวเองบนผิวน้ำ มันดูสวยซะจนฉันเองยังหลงใหลเลย
ระหว่างอาบ ทั้งสองคนพูดกับฉันว่าถ้าพอใจกับการปรนนิบัติของพวกเธอ ก็ให้ฉันพิจารณารับพวกเธอเป็นสาวใช้ส่วนตัว
เพราะอยู่ในสลัมมานาน ฉันจึงมองออกจากแววตา ท่าทางและน้ำเสียงประจบของพวกเธอ
ทั้งสองคนไม่ได้อยากดูแลฉันจากใจจริง แต่แค่อยากเกาะฉันเพื่อให้ตัวเองสบายไปด้วย
ตำแหน่งสาวใช้ส่วนตัวของนายหญิงแห่งตระกูลพ่อค้าทาส คงมีอำนาจพอตัวเลย
ฉันจึงทำเพียงพยักหน้าง่ายๆ
หลังอาบเสร็จ ฉันก็ต้องจำใจปล่อยให้พวกเธอเช็ดตัวจนแห้ง เพราะพวกเธอไม่ยอมให้ฉันทำเองอีกแล้ว
จะว่าไปคงมีแค่ฉันที่เห็นหน้าต่างโปร่งแสงนี่สินะ เพราะไม่มีใครมองหรือเอ่ยถึงมันเลย แม้แต่เจ้าอิสทัฟ
หลังเช็ดตัวเสร็จ ทั้งสองก็พาฉันไปแต่งตัว
ทั้งคู่บอกว่าท่านอิสทัฟเตรียมเสื้อผ้ากับชุดชั้นในของผู้หญิงไว้ทุกไซซ์เวลาออกไปข้างนอก
เผื่อเจอหญิงสาวที่ถูกใจอยากได้เป็นภรรยา แต่ฐานะต่างกันอย่างเป็นทาสหรือคนจน จะได้จับเปลี่ยนเป็นชุดสวยๆ พวกนี้
เกือบเข้าใจผิดว่าเจ้าอิสทัฟมีงานอดิเรกแปลกๆ ไปซะแล้ว
สาวใช้ไม่ปล่อยให้ฉันทำอะไรแล้วคอยสวมทุกชิ้นให้ฉันอย่างชำนาญ
ครั้งแรกอีกแล้วที่ได้สวมใส่ชุดชั้นใน มันทั้งนุ่มกระชับและอุ่นสบาย ต่างกับความโล่งโจ้งตลอดเวลาที่ผ่านมาที่สวมแค่เสื้อยาวถึงเข่าแค่ตัวเดียว
แถมลายยังน่ารักด้วย อยากเอาไปทำผ้าเช็ดหน้าแทนเลย
ส่วนชุดเดรสที่สวมก็เป็นผ้าเนื้อนุ่มอย่างดี การตกแต่งกับลวดลายก็สวยจนไม่กล้าขยับตัวแรงๆ เพราะกลัวทำพัง
ไม่มีฤดูหนาวไหน อบอุ่นขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต
อยากให้พี่เทียร่ากับเอลด้าได้ใส่บ้างจัง น่าจะหลับสบายทั้งคืนแน่
...
โอกาสพลิกชีวิตความเป็นอยู่แบบง่ายๆ ไม่ต้องไปเสี่ยงตายด้วยมาอยู่ตรงหน้าแล้วนี่ไง
แม้จะไม่อยาก แต่คงต้องยอมแต่งสินะ อย่างน้อยความเป็นอยู่พี่เทียร่ากับเอลด้าจะได้ดีขึ้น
ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร ยารักษาหรือระแวงผู้คนรอบตัว ไม่ต้องทนเห็นแววตาทุกข์ใจของพี่เทียร่ากับเอลด้าทุกครั้งที่ฉันต้องออกไปหางานทำ
หลังแต่งงานแล้ว ตำแหน่งนายหญิงคงสั่งการอะไรได้บ้างแหละมั้ง ฉันค่อยวางแผนให้พวกเธอสองคนหลบหนีไปก็ได้นี่เนอะ
ถ้าไม่สำเร็จก็จะใช้ตัวเองขู่จะฆ่าตัวตาย ถ้าอิสทัฟหลงฉันจริง คงยอมปล่อยพวกเธอไป
ฉันคงเกิดมาเพื่อถูกคนอื่นใช้งานอยู่แล้วมั้ง
งั้นก็ยอมถูกใช้แล้วใช้ประโยชน์กลับบ้างแล้วกัน
ถึงจะเสียดายสิ่งที่เจ้าหน้าต่างตรงหน้านี้บอกก็เถอะ แต่ให้คนไร้พลังอย่างฉันไปเอาแกนดันเจี้ยนนี่ เป็นไปไม่ได้หรอก
ขนาดแค่กระต่ายดุสมัยที่ยังมีแรงมากกว่านี้ฉันยังไม่มีปัญญาจัดการเลย
"นายหญิงคะ เตียงพร้อมใช้งานแล้ว เชิญขึ้นไปพักผ่อนได้เลยค่ะ"
"หลับได้อย่างสบายใจเลยนะคะนายหญิง พวกเราจะคอยดูแลอยู่ข้างๆ ท่านเอง"
ฉันเดินไปหยุดตรงปลายเตียง เอื้อมมือไปสัมผัสกับฟูกที่ปูด้วยผ้านวมอย่างดี
มือจมลงไปอย่างง่ายดาย ให้ความรู้สึกนุ่มละมุนเหมือนก้อนเมฆเลย
ฉันถูกมันดึงดูดจนคลานขึ้นไปอย่างเชื่องๆ เหมือนลูกแมว
อาห์ ~ นุ่มสบายมากเลย ~
ฉันค่อยๆ วางหัวลงบนหมอนอย่างมีความสุข
แต่ทันใดนั้นเอง
"ไม่ทราบว่ามีข้อสงสัยอะไรเหรอครับคุณบีบี"
ประโยคที่แฝงความกังวล ฉันจึงรีบลุกขึ้นมานั่ง ไม่นึกเลยว่าพวกเธอสองคนจะรีบเอาหมอนมาวางเพิ่มเพื่อให้ฉันเอนกายนั่งพิงได้อย่างสบาย
เรื่องนั้นช่างมันก่อน ฉันพยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาของอิสทัฟกับอีกคนที่เป็นผู้หญิง
โชคดีที่สาวใช้ทั้งสองก็เงียบตามเพราะรู้ว่าฉันกำลังแอบฟังอยู่ แถมยังทำเป็นหันไปจัดอย่างอื่นอย่างรู้งาน
สุดยอดสาวใช้เลย
ฉันจึงได้ยินทุกอย่างที่สองคนนั้นพูด และสรุปได้ว่าพวกนั้นอาจจะช่วยฉันจากเจ้าอิสทัฟได้
ฉันแกล้งลงจากเตียงอย่างเนิบช้า แต่พอเท้าแตะพื้นครบทั้งสองข้าง
ฉันก็ออกวิ่ง ผลักประตูแล้วก้าวลงไป
แล้วหันไปมองอีกฝ่ายด้วยแววตาขอความช่วยเหลือ


คาลิก้า เนฮิว
"ถอดผ้าคลุมหน้าออกซะ!"
คนที่สั่งเป็นสาวใช้ที่เดินลงมาจากลงม้า
ฉันวางสัมภาระทุกอย่างลงแล้วเปิดผ้าคลุมออกอย่างว่าง่าย พร้อมกับยกมือขึ้นแสดงถึงการยอมจำนน
แค่สาวใช้คนนี้คนเดียวก็ฆ่าฉันด้วยการตบได้แล้ว ร่างกายฉันอ่อนแอระดับนั้นเลยล่ะ จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะขัดขืน
เมื่อได้เห็นใบหน้าฉัน ทุกคนที่ล้อมตัวฉันต่างก็มองกันตาค้าง ก่อนจะกระซิบกระซาบกันไปมา ส่วนสาวใช้คนนั้นรีบกลับเข้าไปในรถทันที
จากนั้นก็มีสาวใช้สองคนรีบลงมายืนต้อนรับชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมลงจากรถ
ชายคนนั้นดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูเป็นสุภาพบุรุษฐานะดี เครื่องประดับทั้งแหวนและสร้อยล้วนหรูหราและสวยงาม
เมื่อเขามองมาที่ฉัน ก็ถึงกับเบิกตาโพลงในทันที
"ลดอาวุธแล้วถอยออกไปซะ!"
ผู้คุ้มกันทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็วหลังได้ยินชายคนนั้นพูด
จากนั้นเขาก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน
"ไม่ทราบว่าสาวน้อยอย่างคุณมีนามว่าอะไรครับ"
"ดาเนียค่ะ ไม่มีตระกูล"
ฉันไม่มีเหตุผลให้เชื่อใจคนอื่นอีกแล้ว
"อย่าโกหกสิครับ ผมไม่อยากใช้สกิลจับโกหกนะครับ เพราะงั้นช่วยบอกชื่อกับตระกูลจริงของเธอทีสิครับ"
"..."
เคยได้ยินมาก่อนว่านักผจญภัยบางอาชีพมีสกิลในการจับโกหกอีกฝ่าย ฉันจึงยอมตอบตามจริงออกไป
"คาลิก้า... เนฮิวค่ะ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคาลิก้า นามของเธอช่างไพเราะมาก ไม่ทราบว่าครอบครัวของเธอตอนนี้สบายดีไหม"
"ฉันอยู่ตัวคนเดียวค่ะ"
ไม่รู้หรอกว่าเขาต้องการอะไร แต่ฉันไม่มีวันให้ไปยุ่งกับครอบครัวของฉันแน่
"ส่วนผม อิสทัฟ กราน๊อตนะครับ หัวหน้ากิลด์ [โซ่อัคคี] "
ฉันลอบกลืนน้ำลายและพยายามเกร็งไม่ให้ตัวสั่นจนเขาจับได้ว่าฉันหวาดกลัว
เพราะกิลด์นี้ มันเป็นกิลด์ค้าทาสรายใหญ่ของอาณาจักรแห่งนี้
หากไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงหรือขายตัวเองเป็นทาส ก็ไม่สามารถบังคับให้เป็นทาสได้ นั่นคือกฎหมายของอาณาจักรนี้
แต่คนในสลัมอย่างฉัน ที่เป็นแค่ [แรงค์ F] แถมยังมีความผิดติดตัวทั้งที่ไม่ได้ทำ ถูกจับไปเป็นทาสได้ง่ายๆ เพียงแค่โยนความผิดหนักๆ มาให้สักข้อก็พอ
และต่อให้ไปฟ้องร้อง พวกนั้นก็ไม่เอากฎหมายมาคุ้มครองฉันอยู่ดี
ระหว่างที่คิด ก็มีคนควบม้ามาหยุดห่างจากพวกเราไม่กี่เมตร ชายคนนั้นลงจากม้าแล้วยื่นเอกสารแผ่นนึงให้อิสทัฟ
อิสทัฟเปิดอ่าน ก่อนจะเงยหน้ามองฉันด้วยรอยยิ้ม
"ตระกูลเนฮิวตอนนี้เหลืออยู่แค่ 3 คน เป็นผู้หญิงทั้งหมด อาศัยในสลัม และมีความผิดติดตัวเหมือนกัน 1 ข้อ มีอะไรจะแย้งไหมครับ คาลิก้า"
นี่มันหมายความว่าทันทีที่ฉันบอกชื่อ ลูกน้องก็ไปสืบทันทีโดยไม่ต้องรอเขาสั่งเลยไม่ใช่เหรอ
"แต่ในเมื่อคนสวยอย่างคาลิก้าบอกว่าไม่มีครอบครัว งั้นผมก็จะเชื่อตามนั้นครับ ข้อมูลที่ได้มาอาจจะผิดก็ได้เนอะ"
อิสทัฟยื่นกระดาษให้สาวใช้เผาทิ้งด้วยคบเพลิง ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉันอย่างจริงใจและพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"เพราะงั้นเนฮิวอีกสองคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ ผมคิดว่าจะไปจับมาเป็นทาสล่ะ"
กิลด์ [โซ่อัคคี] ขึ้นชื่อเรื่องทารุณทาสเป็นที่สุด ปลอกคอและโซ่ของพวกเขาทำจากชิ้นส่วนมอนสเตอร์ที่กักเก็บความร้อนได้ดี
และถ้าความร้อนมากพอมันก็จะติดไฟและดับไม่ได้ง่ายๆ ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์จัดการ
แต่นั่นยังไม่น่ากลัวเท่าสกิลของหัวหน้ากิลด์
เคยได้ยินคนในสลัมพูดว่ายอมจำนนดีกว่าโดนทารุณด้วยสกิลของหัวหน้ากิลด์ [โซ่อัคคี]
"ตะ ต้องการอะไรคะ"
"ผมชอบคนเข้าใจอะไรง่ายๆ แบบนี้มากเลยครับ จะยอมทำตามคำขอร้องของผมจริงเหรอครับ"
แล้วฉันเลือกไม่ทำตามได้ไหมล่ะ
"ถ้าไม่แตะต้องครอบครัว... จะยอมค่ะ"
"อย่าพูดเรื่องน่ากลัวอย่างงั้นสิครับ คาลิก้า คุณเข้าใจผมผิดอยู่นะครับ ผมไม่ได้เอาครอบครัวเธอมาขู่ให้ทำตามเลยนะ จริงไหมครับ"
ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะฝืนตอบออกไปอย่างขมขื่น
"...จริงค่ะ"
"งั้นคาลิก้า ช่วยเปลี่ยนมาใช้นามสกุลกราน๊อตของผมทีสิ"
...ห๊ะ! อะไรของมันเนี่ย!?
*****
อิสทัฟ กราน๊อต หัวหน้ากิลด์ [โซ่อัคคี]
ผมเกิดมาในตระกูลค้าทาสเก่าแก่ของพ่อผม
ธุรกิจรายได้ดีที่เริ่มซบเซาลงหลังจบสงครามและมีการกฎการเป็นทาสออกมาใหม่
โตมาไม่ทันรู้ความก็ถูกบังคับให้เรียนรู้ทุกอย่างตั้งแต่ดูสินค้า รับซื้อ ฝึกสอน ลงโทษ ขายไป
ความฝันของผมก็เหมือนเด็กทั่วไปที่อยากเป็นนักผจญภัย แต่มันก็ถูกดับฝันในทันที
พออายุ 15 พ่อก็ยกกิจการมาให้ผมจัดการดูแลทั้งหมด โดยพ่อจะคอยทำให้คำปรึกษาเท่านั้น
เจอปัญหาอะไรก็ต้องแก้ด้วยตัวเอง โดนหลอกโดนโกงก็ต้องรับผิดชอบเองทั้งหมด
ปัญหาตัวเองว่าหนักแล้ว ปัญหาเรื่องทาสไม่ยอมเชื่อฟังยิ่งหนักกว่า ไหนจะปัญหาของลูกน้องอีกสารพัด
การเฆี่ยนตีใช้กับพวกถึกทนไม่ได้ผล ทำรุนแรงไปสินค้าก็ราคาตกหรือขายไม่ได้
เครียดจนตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้วหนีไปประเมินแรงค์ ขอแค่ไม่ใช่ [แรงค์ F] ก็จะหนีไปอาณาจักรอื่นแล้วเริ่มต้นชีวิตอิสระได้สักที
แต่เหมือนถูกลิขิตมาแล้ว ผลประเมินที่ได้คือ [แรงค์ A] พร้อมอาชีพนักกำราบ สกิลติดตัวเฉพาะก็ยังมี
พ่อกับแม่ตอนแรกก็โกรธจัด แต่พอรู้เรื่องอาชีพกับสกิล ก็จัดงานเลี้ยงฉลองเสียใหญ่โต แถมไปร้องไห้ดีใจหน้าหลุมศพบรรพบุรุษว่าตระกูลค้าทาสกราน๊อต จะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง
พอรู้แบบนั้นเข้าเลยหนีไม่ลง ได้แต่ตัดสินใจทำต่อ
เพราะไม่เข้าใจเรื่องสกิลเลยเอาทาสที่ขายไม่ออกกับใกล้ตายมาทดลอง ต่อหน้าทาสทุกตัว
ปรากฏว่าได้ผลดีเชียวล่ะ ทาสเก่ายอมเชื่อฟังดีกว่าถูกลงโทษด้วยสกิลของผม
ส่วนทาสใหม่ที่ไม่เชื่อฟังก็ใช้สกิลจัดการจนไม่กล้าขัดอีกเลย
ชื่อเสียงของผมดังขึ้นจนไปถึงหูของราชา
ราชาตัดสินใจทดสอบผมให้กำราบมอนสเตอร์ไปจนถึงหัวหน้าอัศวิน
และเมื่อผมกำราบได้หมด ราชาจึงทำข้อตกลงให้ผมเป็นเจ้าหน้าที่สอบปากคำส่วนตัวของพระองค์ พร้อมกับอำนวยความสะดวกในการค้าทาสให้อย่างเต็มที่
ขอแค่เป็นพวกในสลัมและไม่ใช่ประชาชนของอาณาจักร ราชาจะทำเป็นหลับตาข้างนึงให้เสมอ
กิจการค้าทาสตระกูลกราน๊อต จึงกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง
โดยผมไปจดทะเบียนในรูปแบบของกิลด์ค้าทาส เพื่อสิทธิประโยชน์ต่างๆ เช่น ลดภาษีทาส เพิ่มพื้นที่ล่าสินค้า เป็นต้น
จนอายุครบ 18 ปี ปัญหาชวนปวดหัวที่แก้ไม่ตกก็เข้ามา
เรื่องทายาทสืบสกุล เพราะพ่อแม่ไม่อนุญาตให้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าแต่งกับผมเด็ดขาด
ส่วนครอบครัวที่ได้ยินชื่อเสียงความโหดร้ายทารุณของผมก็ยิ่งหลีกเลี่ยงไม่ยอมให้ลูกสาวถูกพบเจอโดยเด็ดขาด
พ่อแม่ที่ได้ยินเรื่องนี้แทนที่จะลดความต้องการลง กลับยิ่งโมโหและกล่าวหาว่าพวกมันไม่คู่ควรกับผม
จากนั้นก็ตั้งกฎให้ผมแต่งกับขุนนางยศสูงศักดิ์หรือนักผจญภัย [แรงค์ S] เท่านั้น
จนถึงตอนนี้เลยรอพวกท่านหมดอายุขัย ค่อยหาทาสสาวสวยมาแต่งงานแล้วค่อยเอาไปเย้ยหน้าหลุมศพ
แต่ในวันที่กำลังเดินทางออกไปล่าสินค้ามาขาย ผู้คุ้มกันเข้ามารายงานว่าเจอคนในสลัมที่รูปร่างดีเดินสวนกับรถม้าเรา
ผมจึงสั่งให้หยุดรถม้าและคุมตัวไว้
ตอนแรกคิดจะปล่อยให้สาวใช้จัดการเหมือนอย่างทุกที
แต่ตอนที่สาวใช้รีบเข้ามาบอกเรื่องหน้าตาสะสวยของเธอคนนั้น ผมยังรู้สึกเฉยชา
คิดว่าผมล่าสินค้าสวยๆ มาขายเท่าไหร่แล้ว บอกตามตรงจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีสักคนที่เข้าตา
แต่พอผมเดินลงไปสบตากับเธอเข้า
ก็ได้พบกับสาวน้อยที่ไม่ควรอยู่บนพื้นโลกใบนี้
ถึงใบหน้าจะเลอะ ชุดจะสกปรกเหมือนพวกคนในสลัม ตามตัวก็มีแต่คราบเลือด แต่ความงามของเธอมันเปล่งประกายเจิดจรัสออกมา ราวกับสิ่งสกปรกพวกนั้นไม่อาจทำให้เธอด้วยค่าลงได้เลยแม้แต่น้อย
สาวงามในหมู่สาวงาม
ผมรีบออกคำสั่งให้ลดอาวุธและถอยออกไปห่างจากสาวน้อยผู้งดงามคนนี้ เพื่อไม่ให้เธอกลัว
ต้องตรวจสอบเสียก่อนจะได้จัดการได้ถูก หากเป็นเจ้าหญิงจากอาณาจักรไหนสักแห่งปลอมตัวมา ผมจะรีบก้มหัวขอโทษและประเคนทุกสิ่งอย่างเพื่อให้เธอยอมลดตัวมาแต่งงานกับผม
ซึ่งถ้าเป็นขุนนางเรื่องก็จะง่ายขึ้นเยอะ
ผมมีสกิลจับโกหกก็จริง แต่มันไม่ได้แม่นยำเท่าไหร่
ผมเลยลองใช้จิตวิทยาขู่ดู กลับได้ชื่อจริงมาอย่างง่ายๆ
งั้นเธอก็ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์หรือขุนนาง เพราะไม่มีความเย่อหยิ่ง ทะนงตนและยอมคนง่ายๆ แต่ยังมีความจำเป็นต้องตรวจสอบเผื่อไว้ก่อน
คนคุ้มกันที่รู้งานรีบควบม้าไปตรวจสอบให้ รอไม่นานก็ได้ข้อมูลทั้งหมด
โชคดีที่สาวน้อยคนนี้เป็นแค่ [แรงค์ F] อาศัยในสลัม ไม่มีใครหนุนหลัง
งั้นเรื่องมันก็ง่าย
ผมแค่พาเธอไปชุบเลี้ยงซะใหม่ ฝึกฝนมารยาทเสียหน่อย
จากนั้นก็หาขุนนางระดับล่างที่ใช้งานง่ายมาเป็นพ่อแม่บุญธรรมให้เธอ แลกกับการฟื้นตระกูลพวกมันให้ยิ่งใหญ่
การดองตระกูลกับผมจะทำให้มันสบายไปตลอดชีวิต ยังไงพวกมันก็ยอม
พออายุเธอครบกำหนดก็ค่อยไปสู่ขอตามแผน
ส่วนพี่กับน้องของคาลิก้าถ้าหน้าตาดีเหมือนเธอ ก็ค่อยหาตระกูลมีอำนาจมารับไปเพื่อเกี่ยวดองกัน
ถ้ามีอำนาจหลายฝ่ายหนุนหลัง ต่อให้ราชาเปลี่ยนคน ตระกูลของผมก็จะไม่มีวันถูกโค่นล้ม
เรื่องพิการของพี่กับอาการป่วยของน้องเธอก็ไม่ใช่ปัญหา แค่ไปขอความช่วยเหลือจากราชาให้ติดต่อ [แรงค์ S] สายรักษาให้ก็จบ
จะเรียกราคาเท่าไหร่ก็ยอมจ่าย เพื่อซื้อใจคาลิก้า
เผลอๆ หลังรักษาเสร็จ ราชาอาจถูกใจจนให้เจ้าชายมาเป็นพี่เขยหรือน้องเขยเลยก็ได้
"งั้นคาลิก้า ช่วยเปลี่ยนมาใช้นามสกุลกราน๊อตของผมทีสิ"
หลังขอให้เธอมาเป็นภรรยา ทุกคนในที่นี้ก็จะรับรู้ทันทีว่า คาลิก้า จะได้เป็น นายหญิงของตระกูลกราน๊อตแล้ว
ไม่ต้องรอคำตอบ ยังไงคาลิก้าก็ต้องตกลง
"พาภรรยาในอนาคตของผมไปอาบน้ำแต่งตัว ทำให้แน่ใจว่าน้ำที่เธออาบเป็นกลิ่นที่เธอชอบและชุดที่เธอใส่เป็นชุดที่เธอหลงรัก"
"รับทราบค่ะนายท่าน"
เมดรับใช้สองคนที่ฝึกมาอย่างดีตอบรับเสียงหนักแน่นก่อนจะเข้าไปประกบคาลิก้าและคอยดูแลอย่างใกล้ชิด
"เชิญขึ้นรถม้าเลยค่ะนายหญิงคาลิก้า"
"ไม่ต้องกลัวนะคาลิก้า จนกว่าเธอจะ 18 ผมจะไม่แตะต้องเธอแน่นอน"
การได้เปลี่ยนสถานะจากคนในสลัมมาเป็นนายหญิงที่มีคนรับใช้นับร้อยคอยปรนนิบัติ แถมคนในครอบครัวก็ยังพลอยสบายไปด้วย คงทำให้คาลิก้าตื่นเต้นจนตัวสั่น
"แล้วก็ไม่ต้องกังวลนะคาลิก้า ผมเป็นคนรักเดียวใจเดียว หลังจัดการเรื่องพ่อแม่บุญธรรมให้เธอเสร็จ ผมจะรีบหมั้นกับเธอทันที และขอให้สัญญาเลยว่า เธอจะเป็นภรรยาของผมคนเดียวตลอดชีวิต"
ผมหันไปสั่งยกเลิกการล่าสินค้าแล้วเดินทางกลับกิลด์แทน
ถือซะว่าเป็นการทำทานให้พวกมัน เนื่องในโอกาสที่ผมได้พบกับภรรยาแสนสวย
ไม่เคยนึกเลยว่าการเจอนางในฝันจะทำให้มีความสุขได้ถึงขนาดนี้
ตื่นเต้นจนอยากให้เธออายุ 18 มันซะเดี๋ยวนี้เลย จะได้ตีตราแสดงความเป็นเจ้าของเข้าไปในตัวเธอ
จากนั้นลูกในท้องจะผูกมัดเธอกับผมเอาไว้ตลอดไป


คาลิก้า เนฮิว
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"
ฉันรีบจับบริเวณหัวใจที่โดนมีดแทงจนทะลุ
"เจ็บบบบบบบบบบ... อ๊ะ!? ไม่เจ็บแล้ว?"
ฉันรีบสำรวจร่างกายตัวเอง ก่อนจะพบว่า
ไม่มีทั้งเลือด บาดแผล ไม่โดนมัด แล้วก็ไม่มีใครอยู่เลย เงียบจนวังเวง
ฉันจำทิวทัศน์รอบตัวได้ แสดงว่าฉันยังอยู่ในดันเจี้ยน แตกต่างกันตรงที่มันมืดสนิท ถ้าไม่มีแสงจากตะเกียงที่วางอยู่รอบตัวฉันคงคิดว่าตัวเองตาบอดไปแล้ว
ที่สงสัยที่สุดคือรอบตัวฉัน มีข้าวของสกปรกแถมยังเปื้อนเลือดสดใหม่วางเต็มไปหมด
พอได้กลิ่นคาวเลือดฉันก็นึกถึงความทรงจำแย่ๆ ตอนที่โดนโรจากับทีมของมันทรมานจนเลือดไหลลงคอตลอดเวลา
ข้าวของพวกนั้นมีอาวุธ เสื้อผ้า กระเป๋า แต่ที่มากสุดคือคบเพลิงกับตะเกียง
มันน่าแปลกตรงที่เหมือนมีคนเอาของพวกนี้มาวางไว้ให้ฉันหยิบไปได้เลยงั้นแหละ
แล้วยังจุดตะเกียงให้แสงสว่างรอฉันด้วย
ฉันจึงลองนึกย้อนความทรงจำว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง
แต่ไม่ว่านึกยังไงก็นึกไม่ออก สิ่งสุดท้ายที่นึกออกคือโรจามันฆ่าฉัน
จริงสิ! ฉันตายไปแล้วนี่นา แล้วทำไมยังรอดอยู่อีกล่ะ
"หืม!"
ไม่ใช่แค่รอดแล้ว ฉันรีบจับใบหน้าของตัวเอง
"มะ ไม่เจ็บแล้ว แผลก็ไม่มี"
ความเจ็บปวดที่เหมือนมีหนอนกัดกินตลอดเวลาได้หายไปแล้ว
แทนที่ด้วยผิวที่เนียนนุ่มและเกลี้ยงเกลาราวกับเด็กทารก
ฉันร้องไห้อีกครั้ง
รอยแผลที่ถูกคนทำร้าย ทั้งชกต่อย เอาไม้ไล่ทุบ เขวี้ยงของใส่ ฟันดาบใส่ เพราะเห็นว่าเราสกปรก เพราะเห็นว่าพวกเราเคยทำผิดทั้งที่พวกเราไม่เคยทำ
ร่องรอยพวกนั้น... มันหายไปหมดแล้ว
"ฮึก ๆ ๆ"
อยากให้สิ่งดีๆ แบบนี้
เกิดขึ้นกับพี่เทียร่าแล้วก็เอลด้าแทนฉันจัง
เมื่อคิดถึงครอบครัว ฉันก็รีบเช็ดน้ำตา ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวร้องไห้แล้ว
ฉันต้องรีบกลับแล้วเพื่อไม่ให้พี่เทียร่ากับเอลด้าเป็นห่วง
ฉันควานหาเสื้อผ้าที่ดูไซซ์พอดีตัวมาใส่ ถึงมันจะสกปรกและมีเลือดติดอยู่ ฉันก็ไม่รู้สึกอะไร การอยู่ในสลัมมันทำให้ฉันเคยชินกับเรื่องพวกนี้ไปแล้ว
สวมเสร็จก็เอาผ้าสกปรกขาดๆ มาพันปกปิดใบหน้าจนเหลือแค่ส่วนตา
การกลับสลัมโดยที่หน้าตาปกติสมบูรณ์ดี อาจทำให้ฉันตกเป็นเป้าหมายของพวกโจรหรือพ่อค้าทาส
สวมใส่เสร็จก็หากระเป๋าที่ยังพอใช้ได้ เพื่อขนผ้ากลับไป
ถ้าเอาพวกเศษผ้ามาเย็บต่อกัน พวกเราก็จะได้มีผ้าห่มกันคนละผืน ถ้าเหลือก็เอาไปอุดช่องกันลมหนาวได้อีกด้วย
ฉันเอามีดสั้นไปอีกหลายเล่มเท่าที่พอแบกไหว เอาไปใช้ป้องกันตัวกับขายเอาเงินไปซื้ออาหารกับยา
ดาบดูราคาแพงกว่า แต่มันหนักและเด่นเกินไป
อยู่ในสลัมโลภมากจะตกเป็นเป้าง่ายและตายเร็ว ฉันจึงไม่ลังเลที่จะทิ้งดาบในทันที
สุดท้ายก็เก็บตะเกียงดีๆ ไว้ใช้ในบ้านสักอันและถืออีกอันเดินขึ้นไปชั้นบน
ระหว่างที่เดินพร้อมหอบสัมภาระขึ้นไป ฉันก็ตกใจจนเกือบทำตะเกียงหล่น
ก็อยู่ๆ มันมีหน้าต่างสี่เหลี่ยมโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้าและขึ้นข้อความว่า
[ต้องการแกนดันเจี้ยน 0 / 1 เพื่ออัพเลเวลและเปิดใช้งาน]
"...อะไรเนี่ย!"
ฉันพยายามปัดมือใส่มัน แต่ก็ทะลุผ่านและไม่มีทีท่าว่าจะหายไป
"ต้องการแกนดันเจี้ยน... จะบ้าเรอะ [แรงค์ F] อย่างฉันจะไปมีปัญญาล้มบอสได้ยังไง"
อย่าว่าแต่บอสเลย มอนสเตอร์หน้าดันฉันยังไม่รอดเลยมั้ง
ราวกับจะปฏิเสธฉัน ข้อความเก่าหายไป แทนที่ด้วยข้อความใหม่
[คาลิก้า เนฮิว - สถานะ : พึ่งเกิด]
"...งงกว่าเดิมอีก"
แล้วทำไมฉันต้องมาเถียงกับมันด้วยเนี่ย พอจะเดินต่อ ข้อความเก่าก็ถูกแทนที่อีกครั้ง
[มนุษย์ถูกจำกัดด้วยแรงค์ หากอยากพัฒนาไปแรงค์ถัดไป ต้องฝึกฝนและเรียนรู้ตลอดเวลา แต่ละคนมีความสามารถไม่เท่ากัน จึงใช้เวลาแตกต่างกัน]
เรื่องนั้นใครๆ ก็รู้
เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าที่เจ้าหน้าต่างนี่บอกเป็นความจริง แปลว่า [แรงค์ F] ก็พัฒนาได้อีกน่ะสิ
เพียงแต่มันต้องใช้เวลานานกว่าชาวบ้านเขามากกว่ามากๆๆ แค่นั้นเอง
ดูมีความหวังขึ้นมานิดนึง แต่ว่านะ ประวัติศาสตร์มันพิสูจน์มาแล้วอะ ว่าไม่เคยมีใครพัฒนาไป [แรงค์ E] กันได้เลย
ไม่ตายก็พิการกัน ต่อให้ทำได้ ตอนนั้นฉันอาจกลายเป็นรุ่นย่าแล้วก็ได้มั้งแล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไรถ้าได้ [แรงค์ E] ตอนแก่
แต่เจ้าหน้าต่างดันข้ามไปอธิบายอีกเรื่องเฉยเลย
[มอนสเตอร์ ถูกจำกัดไม่ให้วิวัฒนาการเมื่ออยู่ในดันเจี้ยน หากอยากวิวัฒนาการ ต้องออกจากดันเจี้ยนและกินจนกว่าจะวิวัฒนาการเป็นอสูร]
[อสูร ถูกจำกัดให้พัฒนาได้ด้วยการกินเท่านั้น ยิ่งกินมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น]
แล้วจะมาบอกฉันทำไมเนี่ย
[คาลิก้า เนฮิว ถูกจำกัดและไม่อาจถูกจำกัดได้ด้วยกฎเดิม]
...??? ฉันมึนตึ้บกับคำอธิบายอะไรของมันก็ไม่รู้
[คาลิก้า เนฮิว – เผ่าพันธุ์ : มนุษย์อสูร]
[เนื่องจากเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์อสูร คาลิก้า เนฮิว สามารถพัฒนาไปในรูปแบบผสมกันจากทั้งสองเผ่าพันธุ์]
"แล้วจะพัฒนาไงอะ"
[ต้องการแกนดันเจี้ยน 0 / 1 เพื่อเปิดใช้งาน]
มันก็ยังยากอยู่ดีอะ นั่นแกนดันเลยนะ
อาวุธฉันยังไม่มีปัญญาซื้อเลย จะเอาอะไรฆ่ามอนสเตอร์ตามทางก่อนไปล้มบอสล่ะ
[ต้องการแกนดันเจี้ยน 0 / 1 เพื่อเปิดใช้งาน]
"..."
เอาเป็นช่างมันละกัน ฉันเมินเจ้าหน้าต่างนี้แล้วหาทางขึ้นไปชั้นบน
แต่การเดินแบกของข้ามชั้นที่โคตรกว้าง เป็นอะไรที่สาหัสสำหรับฉันมาก
ระหว่างทางฉันทิ้งข้าวของไปเยอะเพื่อให้เดินไหว จนสัมภาระแทบไม่เหลือแล้ว
ทำไมรู้สึกว่าแรงกายมันน้อยกว่าเมื่อก่อนจัง เหมือนกับเด็กเล็กยังไงยังงั้นแหละ
ใช้เวลานานพอตัวฉันถึงข้ามชั้นได้สำเร็จ แต่ภาพตรงหน้าฉัน ดันเป็นภาพที่น่าหวาดกลัวมากๆ
ไม่ว่าจะส่องไฟจากตะเกียงไปทางไหน ก็มีแต่อวัยวะกับเลือดสีแดงสดสาดกระจายไปทั่ว
มะ มีมอนสเตอร์เกิดเหรอ!?
แต่จะเป็นไปได้ยังไง ก็แกนดันเจี้ยนมันตายไปแล้ว หลักฐานคือดันเจี้ยนมันมืดสนิท
ฉันรีบเอาผ้าคลุมตะเกียงแล้วถอยกลับมาซ่อนตัวที่หลังก้อนหินในชั้นเดิม
ฉันเพ่งสมาธิไปที่การฟังเสียง เงี่ยหูฟังว่าตัวที่ฆ่าคนพวกนั้นมันยังอยู่แถวนี้ไหม
คำตอบคือความเงียบ
เงียบจนขนลุก
เพราะไม่รู้เวลา ฉันจึงไม่รู้ว่ามันผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว
ท้องก็เริ่มหิวจนส่งเสียงประท้วง
ไม่ได้การ ฉันทิ้งพี่เทียร่ากับเอลด้านานไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ฉันรวบรวมความกล้าอีกครั้ง แล้วออกจากที่ซ่อน
ฉันยืนหยุดนิ่งตรงระหว่างทางขึ้นไปชั้นต่อไปอยู่นาน จนแน่ใจว่าไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว
ฉันจึงค่อยก้าวขาออกไปอย่างช้าๆ
ใช้เวลานานมาก เพราะต้องหลบชิ้นส่วนอวัยวะไปตลอดทาง
แต่พอผ่านขึ้นไปอีกชั้น กลับไม่เจอภาพน่ากลัวแบบนั้นเลย แต่มีรอยเท้าเปื้อนเลือดที่ไม่ใช่ของมนุษย์ที่เห็นได้ชัด
ฉันเดินไม่ใกล้ไม่ไกลจากรอยเท้านั้น เพราะมันนำฉันขึ้นไปชั้นบน
ถ้าให้เดา สิ่งที่ฆ่าคนพวกนั้น คงขึ้นไปชั้นบนแล้ว
ฉันจึงเดินได้อย่างสบายใจขึ้นนิดนึง
และพอขึ้นมาอีกชั้นได้ ฉันก็เจอภาพน่าสยดสยองแบบชั้นที่แล้ว
แต่จำนวนศพดูเหมือนจะมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเลย
ฉันเดินอย่างระแวดระวัง เพราะรอยเท้าเปื้อนเลือดมันผสมปนเปกันไปหมด
ที่เหมือนกันคือ รอยเท้าเปื้อนเลือดพวกนี้วิ่งไปในทิศทางเดียวกัน
ทางขึ้นไปชั้นบน
และพอขึ้นไปถึง ฉันก็หยุดอ้วกตัวเองไม่ได้อีกแล้ว
ภาพตรงหน้ามันยิ่งกว่าโรงฆ่าสัตว์ไปแล้ว ไม่มีพื้นตรงไหนไม่มีคราบเลือด แม้แต่บนเพดานหรือกำแพงยังมีศพเละๆ ฝังติดไปทั่ว
กลิ่นคาวเลือดรุนแรงมาก ขนาดเอาผ้าปิดจมูกแล้วยังทนไม่ไหว
แต่ที่ทำให้ฝืนไม่วิ่งกลับไปชั้นเดิม เพราะฉันเห็นทางออกจากดันเจี้ยน
ฉันฝืนอดทนเดินตรงไปที่ทางออกอย่างทุลักทุเล
ระหว่างทางฉันลื่นล้มเพราะเผลอเหยียบชิ้นส่วนศพ ทั้งตัวจึงเลอะเลือดจนดูไม่ได้
พอถึงทางออกฉันก็ส่องตะเกียงมองหารอยเท้าของเจ้าสิ่งที่ฆ่าคนพวกนั้น
เมื่อเห็นว่ารอยเท้ามันไม่ได้วกกลับเข้ามา ฉันถึงค่อยโล่งอกและรีบเดินหนีมาให้ไกลจากดันเจี้ยน เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์
จนฉันใจเย็น ฉันถึงพึ่งนึกได้
ตอนนั้นฉันถูกพาไปที่ชั้น 10 ไม่ใช่เหรอ แต่เท่าที่ขึ้นมา มันแค่ 5 ชั้นเองนะ
คิดยังไงก็คิดไม่ออก ฉันเลยเลิกคิดแล้วตัดสินใจรีบกลับบ้าน
แต่มีอีกอย่างที่ชวนให้อดคิดไม่ได้ เพราะไม่ว่าจะนานขนาดไหน เจ้าหน้าต่างบ้านี่ก็ยังแสดงข้อความแบบเดิมและไม่ยอมหายไปไหนเลย
แต่ก็ต้องขอบคุณมัน เพราะเห็นเจ้าสิ่งแปลกปลอมนี้ตลอดเวลา ฉันถึงยังไม่สติแตกตอนเห็นภาพน่ากลัวพวกนั้น
แต่สุดท้ายก็เกือบสติแตกอยู่ดี
ตามปกติ ถ้าไม่ใช่พวกโจร ไม่ว่าใครก็จะปล่อยผ่านคนแบบฉันไปทันที เพราะเอาไปขายก็ไม่มีใครซื้อ ทาสแรงงานยังเป็นไม่ได้
แต่คราวนี้ขบวนรถม้าถึง 50 คันพร้อมคนคุ้มกันอีกนับไม่ถ้วน ต่างพร้อมใจกันหยุดตรงหน้าฉัน
จากนั้นคนคุ้มกันบางส่วนก็พุ่งเข้าล้อมตัวฉัน พร้อมกับชักอาวุธออกมา


คาลิก้า เนฮิว
ในสลัมเด็กสาวแบบฉันต้องจดจำข้อมูลและหลีกเลี่ยงบ้านหรือพื้นที่ที่คนอันตรายอยู่เสมอ
ถ้าไม่มีทหารน้ำแข็ง แค่เด็กวัยรุ่นอันธพาลคนเดียว ฉันก็ต้องพยายามซ่อนและเดินอ้อมให้ไกลที่สุด
เคยเห็นมากับตา เด็กที่เผลอเข้าเขตพื้นที่อันตรายโดยไม่ทันระวัง แล้วไม่ได้กลับออกมาอีกเลย
ไม่กี่วันหรือกี่เดือนต่อมา เราอาจได้เห็นเด็กคนนั้นลอยขึ้นอืดอยู่ในน้ำคลอง ในสภาพน่าเวทนา
ฉันจึงรู้จักบ้านของเจ้ายวซและไปถึงได้โดยไม่มีต้องมีใครนำทาง
เป็นบ้านโครงสร้างจากไม้เหมือนกัน แต่มีไม้แปะอยู่หลายฉันจึงไม่มีรูรั่ว
ฉันให้พลทหารเดินเข้าไปในบ้านแล้วลงค้นหาเองทุกซอกทุกมุม
ไม่เจออะไรเลย งั้นเอลด้าอาจจะโยนถังเข้ามา ตะโกนอะไรบางอย่างแล้ววิ่งหนีไป
หายไปไหนกันนะ ฉันขึ้นขี่หลังแล้วตามหาเอลด้าอีกครั้ง
ความเครียดเริ่มก่อตัวจนสมองตื้อ
เอลด้า ในสลัมพี่ไม่รู้จะไปตามหาเธอที่ไหน
ขอร้อง กลับมาหาพี่เถอะนะ เอลด้า
แค่สิ่งที่เกิดกับพี่เทียร่า พี่ก็รับไม่ไหวแล้ว
ท่านเทพธิดา ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอเลย
ฉันไม่สนใจเสียงโครมครามข้างหลังแล้วไล่หาต่อไป
*****
ยวซ อันธพาลกระจอกที่รังแกคนอ่อนแอไม่กี่ซอย แต่ชอบโอ้อวดว่าใหญ่สุดในสลัม
หลังเสียถังไป ข้าก็ไปข่มขู่แย่งจากคนแก่ไร้ทางสู้มา
ตักน้ำจนเต็มก็เดินกะเผลกกลับบ้าน
เมื่อคืนหลังอีเด็กนั่นตะโกน ข้าก็คิดว่ามีคนมาหาเรื่อง เลยหยิบท่อนเหล็กออกไปสู้
ถ้ามาเยอะก็ว่าจะหนีอยู่ แต่มากันแค่ 2 คน แถมอีกคนก็วิ่งผ่านไปแล้ว งานนี้ก็หวานหมู ชุดกับอุปกรณ์ก็ดูสวยดี เดี๋ยวกระทืบให้น่วมแล้วเอาไปขายให้หมด
แต่ใครจะไปคิดวะว่ามันเป็นนักผจญภัยจากนอกสลัม มันซ้อมข้าซะน่วม แถมยังใช้มีดฟันมาอีกตั้งหลายแผล
ถ้าไม่แกล้งตายประกอบกับมันรีบไป ข้าคงไม่รอด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ข้าก็สาบานในใจ
อีพวกเด็กนรก อย่าให้เจอตัวนะ จะจับทำเมียทั้งพี่ทั้งน้องเลย
พอข้าถึงบ้านก็ทำถังน้ำร่วงหลุดมือทันที เพราะว่าบ้านของข้า กลายเป็นซากไม้กองอยู่บนพื้นเสียแล้ว
"บ้านนนนนนนนน!"
*****
โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
"เอาไงดีครับ คุณโรจา"
ผมล้วงกระเป๋าเสื้อแล้วโยนถุงใส่เงิน 2 ถุงไปข้างหน้า ถุงแรกมีเงินใส่ 300 เหรียญเงิน อีกถุงมี 500 เหรียญเงิน
"ถุงแรกช่วยคิดว่าเป็นค่ารักษาที่ผมเผลอทำร้ายไป ส่วนอีกถุงว่าจะขอเลือกสินค้าหน่อย ไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้ จะไม่ขอเงินนั่นคืนแน่นอน"
คนที่ถูกผมถีบล้ม รีบคลานเข้ามาเปิดถุงดูทั้งสองถุง พอเห็นเหรียญเงินจำนวนมากมันก็รีบเก็บแล้วยกมือส่งสัญญาณให้พวกตัวเองหยุดโจมตี
จะจัดการพวกมันไม่ใช่เรื่องยาก แล้วผมก็ไม่ได้ถ่วงเวลาให้ทีมเสริมมารวมตัวด้วย
แต่เพราะพวกมันเป็นกลุ่มหนูผี กลุ่มที่ผูกใจเจ็บและชอบเอาคืน
ถึงจะอ่อนแอจนไม่จำเป็นต้องกลัว แต่พวกมันมีจำนวนมาก ชอบสู้แบบกองโจร คอยตอดเล็กตอดน้อยไม่หยุด
รับรองได้เลยว่าพวกระดับล่างๆ ของกิลด์เราอยู่กันไม่สุขแน่
พองานพลาดมากๆ เข้าท่านไจเกียก็จะเริ่มหาสาเหตุ สุดท้ายมันก็จะย้อนกลับมาที่ต้นเหตุอย่างผม
โดนความผิดเรื่องที่ไม่ยอมกวาดล้างพวกมันให้หมดแล้วปล่อยให้พวกมันมาหยามกิลด์ของท่านไจเกีย
ผมรู้ตัวว่าไม่ได้เก่งกาจแบบท่านไจเกีย จึงเลือกวิธีประนีประนอมแบบนี้แทน
"เมื่อกี้ถามหาใครนะครับ"
พอได้เงิน มันก็เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว
"ตระกูลเนฮิว"
"ไม่ค่อยแน่ใจครับ แต่ถ้าหน้าตาดีเราจับหมดแหละ ยังไงก็เชิญไปดูสินค้าทางนี้เลยครับ"
พวกหนูผีเก็บดาบแล้วเดินกลับเข้าที่ของตัวเองแสร้งเป็นขอทานกันต่อไป
ส่วนพวกผมก็เดินตามมันไป แต่มันก็หันมายกมือหยุดพวกผม
"อ๊ะๆๆ แค่ลูกค้าที่จ่ายเงินถึงจะเข้าไปได้ครับ"
ผมจึงพยักหน้าให้ทุกคนรออยู่ที่นี่แล้วเดินตามมันเข้าไปคนเดียว
มันพาผมเข้าไปในท่อน้ำเก่า ข้างในทั้งมืด อับและเหม็นกลิ่นของเสียที่พวกมันขับถ่ายกัน ต้องจุดคบเพลิงถึงจะมองเห็นทาง
ถึงจะได้กลิ่นแปลกๆอีกอย่างคล้ายกับเกลือ แต่ผมเลือกที่จะไม่สนใจมัน
มันพาผมเดินมาสักพัก ก่อนจะหยุดแล้วส่องไฟให้เห็นพวกเด็กที่มันจับมา
เด็กทุกคนถูกล่ามตรวนทั้งแขนขาและคอยืนเรียงแถวหน้ากระดานกว่า 40 คน ข้างในนั้นมีทาสชายฉกรรจ์ตัวใหญ่สองคนถือแส้คอยคุมพวกเด็กอยู่ สังเกตจากปลอกคอเหล็กบนคอ
"เชิญเลือกได้เลยครับ ถ้ายังไม่พอใจ ก็รอจนแสงอาทิตย์หมด จะมีสินค้ามาเติมครับ แต่ชุดแรกถ้าไม่ซื้อก่อนเช้า ก็จะหมดโอกาสแล้วนะครับ"
แสดงว่าพวกมันส่งสินค้าไปอาณาจักรอื่นทุกคืน
ผมมองแค่คร่าวๆ ยังไงก็ไม่รู้จักหน้าของพวกเนฮิวอยู่ดีและผมเดาว่านังเด็กที่อ้างว่าเป็นเอลด้านั่นโกหกผม
"ใครนามสกุลเนฮิว ก้าวออกมา"
เจ้าคนขายที่นำทางผมมาปิดปากกลั้นหัวเราะทันที
ส่วนสาเหตุนั้นคือ เด็กทุกคนก้าวออกมาเพื่ออ้างว่าตัวเองคือเนฮิว
ผมเข้าใจแล้ว ถ้าให้เลือกระหว่างถูกขายไปในที่ที่ไม่รู้จักกลับถูกคนในเมืองนี้ซื้อ สู้เลือกอย่างหลังดีกว่า
เพราะถ้าหนีจากคนซื้อได้ ก็ยังรู้ว่าจะหนีไปไหนและหนียังไง
ช่วยไม่ได้
"ผมจะถามอีกครั้ง ใครที่รู้จักให้ออกมา ถ้ามีมากกว่า 1 ผมจะสุ่มเลือกและถามคำถามเกี่ยวกับเนฮิว หากตอบไม่ตรงผมก็จะเชือดทิ้งซะตรงนี้ จนกว่าจะเจอคนที่รู้จริง"
"เลือกได้แค่ห้าคนนะครับ แต่บางคนก็แพงกว่า 100 เหรียญเงิน เพราะงั้น..."
ผมหยิบเหรียญทองออกมาให้มันดู
"โอ้ เลือกได้ตามสบายเลยครับท่าน แต่บางคนจะแพงกว่า 1 เหรียญทองนะครับ"
"หุบปากซะ"
"ได้ครับท่าน"
มันก้มหัวแล้วถอยหลังไปอย่างนอบน้อม แต่สายตายังจ้องเหรียญทองผมไม่หยุด
ผมหันกลับไปที่พวกเด็กอีกครั้ง คราวนี้มีสามคนก้าวออกมา
ผมชักมีดออกมาควงเล่นแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาสามคนนั้น
ทีละก้าว ทีละก้าว
แล้วเด็กคนนึงก็ถอยหลังกลับไปด้วยความกลัว เหลือแค่สองคนเป็นชายกับหญิง
ผมเดินเข้าหาเด็กชายเพราะอยู่ใกล้กว่า จ่อมีดไปที่คอพร้อมกดฝังมันเข้าไป
"เนฮิวมีใครบ้าง มี่กี่คน"
"สะ สามคนครับ มีเทียร่า คาลิก้าแล้วก็... เอ่อ... เอ่อ... เอลด้าครับ คนสุดท้ายคือเอลด้า"
"ลักษณะของแต่ละคน"
"ไม่ทราบของเทียร่าครับ คาลิก้าเอาผ้าคลุมหัวตลอดเวลาเลยไม่ทราบเหมือนกัน ส่วนเอลด้าตัวสกปรกมาก หน้าตาดูไม่ออกเพราะผมเผ้ารกรุงรัง"
"รู้จักบ้านพวกมันไหม"
"...ไม่รู้ ...ครับ"
"แต่หนูรู้ค่ะ หนูเคยเห็นตอนคาลิก้าตักน้ำไปที่บ้าน ต้องใช่บ้านพวกมันแน่ๆ"
"งั้นก็เอาสองคนนี้"
ผมถอนมีดออกจากคอมาเก็บไว้
"ไม่เลือกอีกสักหน่อยเหรอครับ ฮิฮิฮิ"
"ไม่ต้องทอน"
มันจึงหยุดซักไซ้แล้วหันไปสั่งทาสแทน
"ได้ครับ เฮ้ย มาปล่อยพวกมันสักทีสิวะ ชักช้าจริงๆ ไอพวกไร้สมอง เดี๋ยวก็ให้แดกน้ำคลองแทนฉี่ซะหรอก"
ทาสชายฉกรรจ์ที่ถือกุญแจรีบวิ่งมาปลดโซ่ออกจากผนังให้ แล้วยื่นส่งให้ผม
"ปลดให้หมดเหลือไว้แค่คอก็พอ"
"รีบทำสิวะ ไม่ได้ยินที่ลูกค้าสั่งเหรอไงวะ"
เจ้าตัวหัวหน้าทั้งถีบทั้งเตะ ดูเหมือนมันสนุกกับการระบายอารมณ์มากกว่าจะลงโทษเพราะทำชักช้า
ตอนที่ผมจูงเด็กออกมา มันก็ยังฟาดแส้ใส่ทาสคนนั้นไม่หยุด
หลังจากไปรวมตัวกับทีม ผมก็ส่งสายโซ่ให้คนอื่นจูงแล้วสั่งให้พวกมันนำทาง
คนนึงนำทางไปบ้าน อีกคนไว้ชี้ตัว
*****
คาลิก้า เนฮิว
ฉันเดินหน้าค้นหาทั่วทุกหลัง ไปจนถึงบ้านที่เด็กสลัมที่อยู่มานานจะรู้กันดีว่าไม่ควรเฉียดเข้าใกล้
บ้านของพวกโจรลักเด็ก
ฉันเจอร่องรอยการต่อสู้บริเวณหน้าบ้านหลังนั้น
ฉันสั่งให้ทหารทุกนายเข้าปิดล้อมแล้วส่งพลดาบเข้าไปดูลาดเลา
"นั่นใครอีกวะ!"
ทันทีที่เหยียบเข้าไปในบ้านพวกโจรก็แห่กันออกมา เมื่อเห็นเป็นทหารน้ำแข็ง พวกโจรทั้งหกก็รุมฟันดาบใส่ทันที
ทหารน้ำแข็งยกโล่ขึ้น ดาบที่ฟันลงมากระเด้งออกในทันที
"แข็งฉิบหาย!"
ขณะที่พวกมันสับสนทหารน้ำแข็งก็ฟันดาบวาดไปที่ขา จนเป็นแผลเหวอะ พวกโจรสามคนล้มลงไปกรีดร้องในทันที
สามคนที่เหลือ กระจายตัวแล้วโจมตีจากรอบด้าน แต่ถูกพลธนูยิงใส่ขาจนไม่สามารถสู้ต่อได้อีก 2
"ตายซะเถอะแก!"
อีกคนที่อ้อมมาด้านหลัง ฟาดดาบใส่หลังคอ ถ้าเป็นคนธรรมดาอาจบาดเจ็บสาหัสไม่ก็เสียชีวิตได้เลย
แต่กับพวกเขาที่มีร่างกายเป็นน้ำแข็ง ตัวดาบจึงสะท้อนกลับจนดาบหลุดออกจากมือ
หลังรับการโจมตี พลดาบน้ำแข็งก็หมุนตัวกระแทกศอกใส่ลิ้นปี่จนโจรคนสุดท้ายลงไปนอนจุกบนพื้น
จากนั้นโจรทั้งหมดก็ถูกทหารน้ำแข็งเหยียบหลังและจ่ออาวุธที่คอไม่ให้ทำอะไรได้อีก
"พวกนายจับเอลด้าไปหรือเปล่า เด็กผู้หญิงตัวเล็กกว่าฉัน ผมสั้นยุ่งเหยิงสีดำ ตาสีเดียวกัน ตามตัวมีแต่คราบสกปรก สวมผ้าเก่าๆ ขาดๆ ชิ้นเดียว"
"มะ ไม่รู้"
"ไม่เคยเห็นเลย"
"ข้าก็ไม่เคยเห็น"
"พวกที่จับมาก็ไม่ตรงกับที่ท่านหญิงบอก"
"ที่ชั้นใต้ดินอาจจะมี ลองเข้าไปหาดูสิครับ"
ฉันจึงสั่งให้ทหารน้ำแข็งเข้าไปค้นด้านใน หากเจอเด็กก็ให้พาออกมา
ไม่นานพวกทหารน้ำแข็งก็เดินออกมาพร้อมกับขบวนเด็กที่ถูกโซ่ล่ามยาวเรียงกันเป็นแถวเกือบ 10 คน
ไม่เกิดการต่อสู้อะไรขึ้น แสดงว่าไม่มีคนอื่นเฝ้าแล้ว
แปลกมาก ที่เคยได้ยินตอนแอบฟังคนอื่นเพื่อหาข้อมูลว่าในสลัมมีจุดไหนอันตราย คนไหนน่ากลัว จุดไหนหาของกินได้
ฉันเคยได้ยินว่าสถานที่พวกโจรลักเด็ก ขังเด็กไว้มักมีคนไม่ต่ำกว่าสิบถึงยี่สิบคนเฝ้าอยู่
แต่เรื่องนั้นช่างมันละกัน ฉันมองหาเอลด้าจากเด็กทั้งหมด แต่ก็ต้องผิดหวัง
ฉันจึงสั่งให้ทหารน้ำแข็งเอากุญแจมาปล่อยเด็กทุกคนไป
เด็กหลายคนวิ่งหายไปในทันที คาดว่าเป็นเด็กในสลัม
มีบางส่วนที่ไม่กล้าขยับไปไหนประมาณ 4 คนได้ พวกเขาและเธอต่างมองรอบตัวด้วยความหวาดกลัว
แต่มีคนนึงเดินมาหยุดตรงหน้าทหารน้ำแข็งที่ฉันขี่หลังอยู่แล้วชี้นิ้วใส่
"เจ้าชื่ออะไร"
เป็นเด็กผู้ชายผมสีทอง ดวงตาสีเดียวกับสีผม อายุไล่เลี่ยกับฉัน แต่ท่าทางดูยโสโอหัง คงเป็นลูกของขุนนางเพราะผิวขาวและร่างกายอ้วนจ้ำม่ำ
"ดาเนีย"
"ไม่มีมารยาทรึไง บอกชื่อตระกูลด้วยสิ"
ไม่มีเวลาให้เสียแท้ๆ
"ไม่มี"
"พวกไร้ตระกูลงั้นรึ สมกับเป็นคนสลัมจริงๆ แต่เอาเถอะ เจ้าจงพาข้าไปส่งที่ตระกูลเซลาเลียสแล้วทำงานเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของข้าซะ นี่เป็นคำสั่ง"
ฉันที่ไม่มีเวลามาเอาใจเจ้าเด็กเปรตตรงหน้า จึงไม่ได้สนใจจะทำตามแล้วสั่งให้ทหารเคลื่อนพลหาเอลด้าต่อ
"ดาเนีย! ทำไมถึงไม่ฟังคำสั่งข้า! โง่หรือเปล่า! ถ้าเอาข้าไปส่งถึงบ้าน! พ่อของข้าจะจะให้เงินรางวัลเจ้าก้อนโต! แถมข้ายังยอมใจดีคิดจ้างเจ้ามาเป็นคนใช้ส่วนตัวด้วย! กล้าดียังไงถึงหันหน้าหนี!"
เจ้าเด็กนั่นเดินตามตอแยและตะโกนแว้ดๆ ใส่ฉันไม่เลิกจนฉันรำคาญ
"หุบปากสักที! ฉันตามหาน้องสาวอยู่นะ! ต่อให้เอาเงินหรือตำแหน่งบ้าบออะไรมาแลกฉันก็ไม่เอา! ฉันจะเอาน้องสาวฉัน! ถ้าให้ไม่ได้ก็ไสหัวไป!"
"จะ เจ้า... อี... อีนังสวยเสียของ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
จะด่าอะไรก็เชิญ ฉันไม่สน ฉันเลยสั่งให้ทหารน้ำแข็งอุ้มเจ้าเด็กเปรตปากเสียกับอีก 4 คนที่ไม่กล้าขยับไปไหน ไปส่งนอกสลัม
ที่เหลือก็จัดการชีวิตกันเอาเอง กลับบ้านไม่ได้ก็เรื่องของพวกมันแล้ว
"หนอยแน่! ไม่เคยมีใครดูหมิ่นข้าขนาดนี้มาก่อน! จำไว้เลยนะ! ยัยดาเนียยยยยยยยยย! แอ้ก!"
ทหารน้ำแข็งตบหัวเจ้าเด็กเปรตจนสลบ แล้วหันมายกนิ้วโป้งให้ฉัน
ยะ ยังไม่ได้สั่งเลยอะ ฉันเลยพยักหน้าให้ทหารน้ำแข็งคนนั้นแล้วกลับไปค้นหาเอลด้าต่อ
*****
โดยที่คาลิก้าไม่รู้ เพราะสนใจแต่การค้นหาเอลด้าตามบ้านต่างๆ
พวกโจรที่ฉันปล่อยทิ้งไว้ ต่างพยายามคลานหนีไปอีกทางเพื่อไปรายงานเรื่องของฉัน
แต่ตอนนั้นเองที่มีทหารน้ำแข็งอีกกลุ่ม พุ่งออกมาจากจุดลับตาคน แล้วเข้าสังหารโจรทั้งหมดก่อนลากศพไปซ่อนพร้อมกับแอบตามคาลิก้าอย่างห่างๆ
*****
หลังทหารน้ำแข็งค้นหาบ้านทุกหลัง ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของโจรลักเด็ก
พวกเราเจอศพที่คาดว่าเป็นกลุ่มเดียวกับพวกโจร ซ่อนอยู่ตามบ้านหลังต่างๆ
ดูเหมือนพวกโจรจะรีบร้อนจนเอาศพมาซ่อนแล้วไปที่ไหนสักแห่ง
รอบบริเวณนี้ก็ไม่เจอเอลด้าเลย
ฉันจึงตัดสินใจตรงไปแหล่งกบดานของพวกโจรลักเด็กจุดต่อไป แทนที่ค้นหาอย่างไร้จุดหมาย


ไจเกีย หัวหน้า กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ถึงจะระบายอารมณ์กับเรเชลไปแล้ว แต่ก็ยังไม่หายหงุดหงิดอยู่ดี
มีดเล่มนั้น ต้องเอาคืนมาให้ได้
ข้าสั่งการให้หน่วยค้นหาในกิลด์สาขาหลักออกล่าแล้ว แต่จนถึงตอนนี้เรื่องก็ยังเงียบ ไม่มีแม้แต่ร่องรอย
ขณะที่ข้าตัดสินใจจะไประบายอารมณ์ในดันเจี้ยน
บีบีก็ส่งคนมาแจ้งข่าวเรื่องคาลิก้า
พี่สาวบาดเจ็บสาหัส น้องสาวหายตัวไปในสลัม คาลิก้าจึงยังค้นหาอยู่
ส่วนไอโรคจิต [โซ่อัคคี] กับ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน [ปราการเหล็ก] ยังคิดจะแย่งคาลิก้าของข้าไปอีก
ดี ดีเหลือเกิน แล้วพวกแกจะได้รู้กันว่าอำนาจของกิลด์ข้าเป็นยังไง
"ส่งฮีลเลอร์มือดีที่สุดไปที่กิลด์ [เวทกังวาน] แล้วส่งคนไปแจ้งคำสั่งข้าที่กิลด์สาขาหลัก ระดมพลทุกคนเข้าสลัม!!!"
"รับทราบครับท่านไจเกีย"
*****
เขตเมืองชั้นใน
บ้านเมืองในเขตนี้มีความเจริญและสะดวกสบายที่สุดสำหรับประชากรที่ไม่ใช่ขุนนาง
เป็นที่ตั้งของสำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก มีข้อมูลและภารกิจคำร้องทุกอย่างที่หาไม่ได้จากในสาขาย่อย
สาขาย่อยจะได้รับคำร้องง่ายๆ หรืองานจิปาถะที่ไม่มีความสำคัญจากสาขาหลักมาประกาศให้นักผจญภัยระดับล่างๆ มารับงานอีกที
ตัวเมืองจึงมีร้านค้าเยอะ ถนนสะอาด สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน กิลด์ใหญ่จึงมักตั้งสาขาหลักกันที่นี่ ความปลอดภัยจึงสูงตามไปด้วย
และอาณาจักรนี้มีกฎว่าดันเจี้ยนทุกแห่งที่เกิดภายในเขตอยู่อาศัยจะต้องถูกกวาดล้างทันที
กิลด์หรือประชาชนที่ปกปิดเพื่อเก็บไว้ฟาร์มหรือเลี้ยงดูมัน จะมีความผิดโทษสูงสุดคือประหารชีวิต
เพราะแบบนี้มอนสเตอร์ก็จะมีอยู่แค่ที่ภายนอกกำแพงเท่านั้น
ประชาชนที่อาศัยในกำแพงจึงยิ่งมั่นใจในความปลอดภัยและยอมจ่ายภาษีอย่างเต็มใจ
มันจึงเป็นวันปกติแสนธรรมดาของทุกคน
จนกระทั่ง
สองกิลด์ใหญ่เคลื่อนไหว
กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ลูกกิลด์ทุกคนพร้อมสรรพาวุธครบมือราวกับจะไปทำสงครามกับอสูร เดินทางออกจากเมืองเป็นขบวนขนาดใหญ่
กิลด์ [โซ่อัคคี]
ระดมทาสเฉพาะพวกที่ยังแข็งแรงจากร้านทุกสาขาเกือบสามพันคน
เนื่องจากมีคนจำนวนมากแห่ออกจากเมืองไปในทิศทางเดียวกัน
สำนักงานจึงส่งคนไปสอบถามสาเหตุจากทั้งสองกิลด์ หลังได้รับคำอธิบาย พวกเขาก็ติดประกาศ
แต่กลับไม่ได้บอกความจริง ว่าทั้งสองกิลด์ไปเพื่อช่วยตามหาคน
แต่ติดประกาศไปว่า สองกิลด์ใหญ่ กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] และ กิลด์ [โซ่อัคคี] กำลังสร้างผลงานด้วยการทำภารกิจกวาดล้างพวกกลุ่มอาชญากรในสลัม
ปั่นกระแสโดยไม่บอกว่าพวกเขากวาดล้างอาชญากรกลุ่มไหน
กิลด์พันธมิตรของทั้งสองกิลด์เมื่อได้ยินข่าวจึงส่งลูกกิลด์บางส่วนไปช่วยเพื่อคงสัมพันธ์อันดีไว้
เมื่อกิลด์ใหญ่หลายกิลด์ลงร่วมมือกันลงพื้นที่ในสลัม พวกกิลด์เล็กๆ จึงหวังอยากได้ส่วนแบ่งจากการจับกุมหรือกำจัดพวกที่ถูกสำนักงานหมายหัวมาขึ้นรางวัลบ้าง
กิลด์ที่เข้าร่วมจึงมีมากกว่า 30 กิลด์
จากนั้นกิลด์อริที่ไม่ถูกกัน กับสองกิลด์ใหญ่ รวมถึงกิลด์พันธมิตร จึงออกโรงเพื่อหวังชิงตัดหน้าเอาความดีความชอบ
ข่าวจึงถูกใส่สีตีไข่จนกลายเป็น การร่วมมือครั้งใหญ่ของกิลด์ต่างๆ เพื่อกวาดล้างอาชญากรทุกรูปแบบในสลัม
พวกขุนนางได้ยินข่าวและอยากได้หน้า จึงสั่งให้กิลด์ที่หนุนหลังหรือกิลด์ในสังกัดของตนเองเข้าไปในสลัมด้วย
*****
คาลิก้า เนฮิว
ฉันบุกไปหาเอลด้าในแหล่งของพวกโจรลักเด็กเท่าที่พอจำได้
บ้านหลังที่สองที่ฉันบุกเข้าไปค้น มีคนเฝ้าตามจำนวนปกติ
ก่อนที่พวกนั้นจะปะทะกับทหารน้ำแข็งดาบโล่ พลธนูของฝ่ายเราก็เปิดฉากยิงใส่ขาจนพวกมันล้มลง จากนั้นพลหอกก็แทงใส่แขนข้างที่จับอาวุธ
จังหวะที่ฉันกำลังจะถาม คนนึงในกลุ่มก็ตะโกนกลับไปในบ้าน
"ออกมาฆ่าพวกมันสักทีสิวะ จัดการนังเด็กนั่น"
แล้วชายฉกรรจ์ 2 คนก็พุ่งออกมา พวกเขาสวมแค่กางเกงที่ทั้งเก่าทั้งขาด ปลอกเหล็กบนคอแสดงถึงความเป็นทาส
ถึงจะไม่อยากตาย แต่ทาสอย่างพวกเขาขัดคำสั่งไม่ได้
พลดาบโล่สองนายเข้ามาขวางไว้ทันที
ทั้งสองดูจะสู้เก่งกว่าพวกคนเฝ้าเด็กเสียอีก แต่อาวุธกลับเป็นดาบเก่าที่ใบมีดบิ่นหมดแล้ว ต่างกับพวกคนเฝ้าที่อุปกรณ์ดูดีกว่า
ฉึก!
"อ้ากกกกกกก!"
ฉันหันไปมองต้นเสียง คนกรีดร้องคือคนที่สั่งทาส เขาโดนพลหอกแทงเข้าที่หัวใจ
พลดาบโล่ที่รับมืออยู่จึงปัดการโจมตีทั้งสองคนด้วยโล่ จากนั้นก็เตะตัดขาจนล้มลงไป ส่วนอีกคนโดนถีบใส่ท้องจนล้มกลิ้ง
พลหอกหันมายกนิ้วโป้งให้ฉัน
ถึงจะไม่ได้สั่งให้ทำ แต่นี่มันทหารน้ำแข็งของคุณเลร่านี่เนอะ คงใส่คำสั่งอะไรลงไปมั้ง
ฉันจึงได้แต่พยักหน้ากลับไปให้เขา
ทาสทั้งสองคนหลังลุกขึ้นมาได้ก็ทิ้งดาบแล้วก้มกราบฉันในทันที
"ขออภัยด้วยครับนายหญิง เราขัดคำสั่งเจ้านายคนก่อนไม่ได้ อภัยให้พวกเราด้วยเถอะครับ"
"...หือ!?"
ฉันจึงหันไปถามพวกคนเฝ้าเด็กและได้รับคำตอบมาว่า ถ้าเจ้านายของทาสถูกใครฆ่า สิทธิการเป็นเจ้านายจะถูกส่งต่อไปยังคนนั้นทันที
ส่วนทาสทั้งสองก็ตอบเสริมว่า หลังเจ้านายเก่าตายจะมีเสียงส่งเข้ามาในหัวว่าใครคือเจ้านายคนใหม่
ทาสจึงไม่มีวันได้เป็นอิสระ แต่ก็มีวิธีหลุดพ้นหลายวิธี หนึ่งในวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือให้เจ้านายไปทำเรื่องเปลี่ยนสถานะกับพ่อค้าทาส
ประเด็นนี้เข้าใจแล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจ คือ คนที่ฆ่าเป็นพวกทหารน้ำแข็ง แต่ทำไมเจ้านายถึงเป็นฉัน ไม่ใช่คุณเลร่า
"รีบลุกขึ้นเถอะ แล้วไปพาเด็กที่ถูกจับไว้ออกมาที"
"ทันทีเลยครับ นายหญิง"
ทาสทั้งสองรีบไปเอาตัวเด็กมาให้ฉันดู ในกลุ่มนี้ก็ไม่มีเอลด้าอีกแล้วฉันจึงสั่งให้ปล่อยพวกเด็กไป
แล้วหันไปถามพวกเฝ้าเด็กด้วยคำถามเดียวกันว่าเคยเห็นเอลด้าไหม
และก็เหมือนเดิมพวกมันไม่รู้
"งั้นบ้านพักเด็กหลังอื่นอยู่ที่ไหนบ้าง"
คำถามนี้พวกมันก็ไม่รู้อีก พวกมันบอกว่ามีหน้าที่แค่เฝ้าที่นี่ ส่วนเด็กจะมีคนสนิทของเจ้านายมารับไปทุกคืน พวกเขาจึงไม่รู้อะไรเลย
งั้นก็ไปถามเอาตามทางละกัน
ฉันสั่งเดินหน้าค้นหารอบบริเวณแล้วมุ่งตรงไปข้างหน้าต่อ โดยมีทาสชายสองคนยึดอุปกรณ์กับเสื้อผ้าของคนเฝ้าเด็กแล้วตามฉันไปหาเอลด้าด้วย
ส่วนพวกเฝ้าเด็กก็ถูกพลลอบสังหารแอบฆ่าโดยที่ฉันไม่รู้เหมือนเดิม
ระหว่างทางฉันถามทุกคนที่เจอเรื่องเอลด้า
ทุกคนไม่รู้เรื่องเอลด้าเลย แต่มีบางคนพอจะรู้สถานที่จับเด็ก
ฉันไล่บุกค้น หาเอลด้า ไม่เจอก็ปล่อยเด็ก แล้วก็ได้ทาสเพิ่มขึ้น ทำซ้ำไปเรื่อยๆ จนเลยหลังที่ 10 ก็ยังไม่เจอเอลด้า
แต่เพราะมีทาสเข้าร่วม จึงขยายขอบเขตการค้นหาได้กว้างขึ้น
ฉันที่ร้อนรนจึงเริ่มจงใจไม่เลี่ยงเส้นทางอันตราย
ตอนที่เข้าเขตของพวกกลุ่มอันธพาล [หมาบ้า] ก็เกิดการปะทะขึ้นครั้งใหญ่
พวกนั้นจำนวนคนเยอะกว่าเราหลายเท่าและไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น
ตัวหัวหน้าก็เอาแต่ประกาศว่าจะเอาฉันไปทำเมียให้ได้
พลทหารน้ำแข็งก็ดูคลั่งขึ้นมา
แล้วก็เปิดฉากสู้กัน
พวกหมาบ้าวิ่งกรูกันเข้ามา พวกหน้าสุดโดนพลธนูยิงล้มตายไปหลายคน
แต่พวกมันก็ไม่กลัวกันเลยสักนิด หลังฝ่าธนูมาได้ก็เจอกับพลหอกและโล่หยุดเอาไว้
ต่างฝ่ายต่างปะทะกันชุลมุน หิมะถูกราดด้วยเลือดสีแดงสด เพราะจำนวนคนเยอะกว่ามันจึงตีวงล้อมพวกเรา
ส่วนทาสในกลุ่มตอนนี้ทาสมีทั้งชายหญิงแล้ว ทุกคนรีบกลับมาล้อมรอบตัวฉันแล้วคอยจัดการกับพวกที่หลุดมาได้
หลังจากถูกโจมตีอย่างหนักและซ้ำๆ กัน โล่ของพลดาบโล่ก็เริ่มมีรอยร้าว ส่วนลูกธนูก็หมดจนต้องเข้าสู้ระยะประชิดด้วยหมัด
สถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี แต่ไม่นานพวกเราก็ได้เปรียบ จำนวนของฝั่งนั้นลดลงไปเร็วมาก สุดท้ายก็โดนเก็บกวาดจนหมด
ส่วนสาเหตุคือแนวหลังของพวกมันถูกใครก็ไม่รู้ลอบโจมตี
พวกมันที่ต้องรับศึกสองด้านจึงแพ้ในที่สุด หลังหัวหน้ากลุ่มถูกสังหาร ทาสที่ยังรอดชีวิตก็รวมเข้ากับกลุ่มฉัน
กลายเป็นว่าฉันมีทาสมากกว่า 50 คน ไปแล้ว
พลธนูเก็บลูกธนูคืนจากศพ ส่วนทาสทุกคนฉันก็ให้ยึดเสื้อผ้ากับอุปกรณ์จากศพมาใช้ได้ตามใจชอบ
เสื้อผ้าจะใส่หนากี่ชั้น ฉันก็อนุญาตเพราะฉันรู้ดีว่าอากาศหนาวๆ แบบนี้ เสื้อแบบที่พวกเขาใส่อยู่ไม่ช่วยอะไรเลย
ส่วนชุดของฉันทั้งอุ่นและนุ่มสบายดีอยู่แล้ว
ฉันให้ทาสผู้หญิงที่สู้ไม่ได้ถือพวกเสื้อผ้าเอาไว้ ตอนเจอเอลด้าจะได้ให้เธอสวม
ส่วนยารักษาแผลทั่วไปที่เจอจากการค้นศพของพวกกลุ่ม [หมาบ้า] ฉันก็ให้ทาสที่ได้รับบาดเจ็บใช้ไปเลย
พวกเขาจึงกราบฉันทั้งน้ำตาและบอกว่าไม่เคยมีใจดีกับทาสเท่านายหญิงแบบฉันมาก่อน
ฉันรีบบอกปัดและให้ลุกขึ้นเพราะไม่ชินกับเรื่องพวกนี้
"คุณหนูครับ! ได้ข่าวว่าท่านตามหาเด็กผู้หญิงผมดำใช่มั้ยครับ"
ตอนนั้นเองที่มีขอทานรุ่นลุงตะโกนพร้อมกับโบกมือให้ฉัน
ฉันจึงสั่งให้ปล่อยเขาเข้ามา
"ใช่ค่ะ คุณลุงเห็นเอลด้าเหรอคะ"
ตูม!
"ฮ่าๆๆๆ ปลิวแล้ว! ปลิวไปแล้ว!"
เสียงตะโกนบ้าคลั่ง เกิดขึ้นด้านหน้าพร้อมกับทหารน้ำแข็งที่ปลิวกระเด็นขึ้นไปบนอากาศ
"กลายเป็นน้ำแข็งบดไปซะ ฮ่าๆๆๆๆๆ"
เจ้าของเสียงตะโกนและทำร้ายพลทหารน้ำแข็งด้วยค้อนยักษ์ คือ ผู้หญิงวัยกลางคนหน้าตามอมแมม ผมเผ้ารุงรัง
แม้ทหารน้ำแข็งจะเข้ารุมก็ยังโดนค้อนเธอเหวี่ยงทุบจนกระเด็น
"นั่นมันหญิงบ้าจอมทุบ"
ลุงขอทานอุทานด้วยความตกใจและระหว่างที่ทุกคนสนใจหญิงบ้าจอมทุบ
ลุงขอทานก็ชักมีดฟันใส่ฉันทันที แต่กลับโดนมีดปริศนาพุ่งเข้าปักหลังหัว ก่อนจะได้ปาดคอฉัน
จากนั้นพวกทาสก็เข้ามารุมยำลุงคนนั้นจนเละ
"นายหญิง ไอเจ้านี่คงจะเป็นขอทานจอมเชือดแน่ๆ"
ฉันก็เคยได้ยินชื่อเสียงมาเหมือนกัน เป็นคนที่ปลอมตัวเป็นขอทานเพื่อให้เหยื่อตายใจ พอสบโอกาสก็ใช้มีดฆ่าอีกฝ่าย
เป็นฆาตกรโรคจิตที่สนุกกับการเฉือนร่างกายอีกฝ่าย จนกลายเป็นอาชญากรมีชื่อ ว่า ขอทานจอมเชือด
ส่วนหญิงบ้าจอมทุบ รู้แค่ว่าเป็นคนสติไม่ดีที่มีกำลังมหาศาล
ตั้งแต่อยู่ในสลัม ฉันไม่เคยมีความคิดเข้าถิ่นอันตรายมาก่อน เพราะรู้ว่าโอกาสตายสูงมาก แต่ไม่นึกเลยว่าจะอันตรายขนาดนี้
ที่เชื่อใจคนในสลัมไม่ได้อยู่แล้ว ก็ยิ่งหนักขึ้นไปอีก
พลทหารน้ำแข็งสู้แรงหญิงบ้าจอมทุบไม่ไหว แต่สุดท้ายก็โดนพลธนูรุมยิงจนร่างพรุนเหมือนเม่นเพราะเธอไวไม่พอปัดลูกธนู
ด้านทหารน้ำแข็งตอนนี้เริ่มเกิดความเสียหาย มีรอยร้าวตามตัว บางตัวก็แขนหัก หัวหลุด
ฉันค่อยไปก้มหัวขอโทษคุณเลร่าทีหลัง ตอนนี้ต้องรีบหาเอลด้าต่อแล้ว
ตอนนั้นเองที่มีทาสชายหนุ่มคนนึงเดินก้มหัวเข้ามา
"นะ นายหญิงครับ คือ..."


เลร่า กราเซียส นักผจญภัยเจ้าของฉายา ทุ่งน้ำแข็ง
ฉันฝืนทนกับอาการง่วงที่พร้อมจะดึงสติไปทุกเมื่ออย่างยากลำบาก
เพราะใช้เวทใหญ่ไปถึงสองบท คือ ศูนย์สัมบูรณ์ที่หยุดการทำงานทุกอย่างของสิ่งนั้นๆ ราวกับหยุดเวลาไม่ให้เดินหน้าต่อ
กับโลงศพน้ำแข็ง ที่จะปกป้องคุ้มครองผู้ที่อยู่ข้างในไปอีก 100 ปี หรือจนกว่าฉันหรือคนที่ฉันอนุญาตจะเป็นคนยกเลิก
ซึ่งฉันอนุญาตให้คาลิก้ายกเลิกได้ทุกเมื่อ
เมื่อมองโลงศพ ฉันก็ถอนหายใจเรื่องพี่สาวของคาลิก้า
สำหรับสิ่งมีชีวิตหากอยากปลดเวทศูนย์สัมบูรณ์ให้ฟื้นขึ้นมา จำเป็นต้องมีร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์เพื่อให้ทนความหนาวจัดของเวทน้ำแข็งได้
ถ้าร่างกายอ่อนแอ ปลดไปเธอก็ตื่นไม่ไหวและจะเสียชีวิตจากการแข็งตายในทันที
ทางรักษาจึงมีสองทางอย่างที่เคยบอกคาลิก้า คือ อีลิกเซอร์ กับ ฮีลเลอร์ [แรงค์ S]
อีลิกเซอร์นั้นหายาก เนื่องจากดันเจี้ยน 100 ชั้น ไม่ได้ปราบกันง่ายๆ มันจึงมีราคาแพงมหาศาล
ด้วยเหตุนี้ราชาส่วนใหญ่เลยเหมาตุนไว้ใช้กันเอง ส่วนนักผจญภัย [แรงค์ S] ที่เป็นคนได้มาก็มักเก็บไว้หรือขายให้แต่ราชาที่ทำสัญญาด้วยเท่านั้น ข้อนี้จึงตัดไปได้เลย
ส่วนฮีลเลอร์ [แรงค์ S] อาณาจักรนี้ไม่มี อาณาจักรที่มี ใกล้สุดก็ต้องเดินทางอย่างน้อยเป็นเดือน
แถมมีเงินก็ใช่ว่าจะไปขอให้ช่วยได้ง่ายๆ
ได้ยินข่าวมาว่าเป็นคนที่มีนิสัยเลวร้าย รักษาตามอารมณ์ ชอบเรียกร้องอย่างไม่สมเหตุสมผลและสนุกกับการได้เหยียบย่ำจิตใจคนที่มาขอร้องให้ช่วย
ราชาก็ปกป้องคุ้มครองอย่างดี คนที่ต้องการรักษาก็มีมาจากทั่วสารทิศ แต่ถ้าไม่มีเส้นสายก็อย่าหวังได้เฉียดเข้าใกล้ประตูราชวัง
อาณาจักรจึงร่ำรวยมาก มีเงินสะพัดจากคนที่แห่กันไปต่อคิวรอความช่วยเหลือ ทั้งค่าที่พัก อาหาร ภาษี แล้วยังพวกต้มตุ๋นหลอกกินเงินว่ามีเส้นสายพอช่วยได้
มีคนเอาเงินไปประเคนให้ถึงที่ รวยจนติดอันดับต้นๆ ของอาณาจักรที่รุ่งเรืองที่สุด
ราชาจึงรักและหวงแหนฮีลเลอร์ [แรงค์ S] คนนั้นมาก ไม่ว่ามันจะทำผิดแค่ไหนก็ไม่เคยโดนลงโทษ
สุดท้ายก็ทำได้แค่ยื้อจนกว่าคาลิก้าจะทำใจปล่อยพี่สาวเธอไปได้เท่านั้น
หลังเดินทางอย่างเร่งรีบฉันก็มาถึงกิลด์สาขาย่อย แต่กลับเข้าไปไม่ได้ เพราะมีกลุ่มคนจาก 3 กิลด์ยืนขวางประตูเข้าออกกิลด์
ส่วนเด็กในกิลด์ก็ยืนประจำตำแหน่งคุมเชิงกันอยู่
ถ้าตอนช่วยคาลิก้า เผลอฆ่าใครไปสักคน ป่านนี้คงตีกันเละแล้ว ฝ่ายนั้นจึงทำได้แค่กดดันหน้าประตูแล้วตะโกนเรียกให้ฉันออกมา
คงคิดว่าฉันเข้ากิลด์แล้วสินะและพอมีคนเห็นรถม้าของฉัน
บีบี อิสทัฟและเอโตส ก็รีบเข้ามาขวางทางฉัน
ฉันจึงเปิดประตูแล้วตะโกนบอกพวกมัน เพราะเวลาของฉันใกล้จะหมดแล้ว
"ฉันยื้อชีวิตพี่สาวของคาลิก้าด้วยเวทศูนย์สัมบูรณ์อยู่ ถ้าพวกแกยังยื้อไม่ให้ฉันได้พักฟื้นพลังเวท ก็เตรียมไปอธิบายกับคาลิก้าเองแล้วกัน"
พวกมันรีบมองเข้ามาในรถ เมื่อไม่เห็นคาลิก้า เห็นแค่ฉันกับโลงศพน้ำแข็ง ถึงจะไม่รู้ว่าข้างในเป็นใคร แต่พวกมันก็รีบสั่งให้คนของตัวเองเปิดเส้นทางและถอยห่างออกจากประตูอย่างเร่งด่วน
รถม้าจึงเดินหน้าต่อได้ แต่พวกมันก็ยังไม่หยุดถาม
"ช่วยบอกทีค่ะคุณเลร่า ใครกัน ที่บังอาจทำร้ายพี่สาวของท่านคาลิก้า"
"มันเป็นใครเลร่า ข้าจะลากมันมากราบขอโทษคาลิก้า แล้วจะทรมานอย่างโหดเหี้ยมที่สุด"
"ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด ท่านคาลิก้าจะใจเสียขนาดไหนกัน เลร่าบอกลักษณะของมันมา"
บีบี อิสทัฟและเอโตสแหกปากแทบจะพร้อมกันจนฉันหนวกหู
"จัดการไปแล้ว"
ฉันที่กำลังจะตัดบทไม่ตอบอะไรอีก ก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าถึงจะมีทหารของฉัน แต่ในสลัมมันมีอันตรายที่คาดไม่ถึงอีกเยอะ
งั้นก็ต้องหาเรื่องป่วน ไม่ให้คาลิก้าเป็นจุดสนใจมากเกินไป
"คาลิก้ายังหาน้องสาวไม่พบในสลัม ฉันให้ทหารน้ำแข็งคุ้มครองเธออยู่ เพราะต้องรีบกลับมาฟื้นพลังเวทเพื่อไม่ให้ศูนย์สัมบูรณ์หยุดทำงาน"
เท่านั้นแหละ
"ส่งคนไปรายงานท่านไจเกียเดี๋ยวนี้ ว่าต้องการความช่วยเหลือจากฮีลเลอร์ระดับสูงมาที่กิลด์นี้ ที่เหลือรีบไปช่วยท่านคาลิก้าที่สลัม"
"ไปจ้างฮีลเลอร์ที่ดีที่สุดมาที่นี่ ส่วนเจ้าเอาคำสั่งข้าไป ระดมทาสมาให้หมดแล้วทำการค้นหาแบบปูพรมในสลัม จับเด็กสาวทุกคนที่เจอ จำไว้ว่าห้ามทำรุนแรงเด็ดขาดจนกว่าจะแน่ใจว่าคนไหนคือน้องสาวของภรรยาข้า"
"เราจะเน้นไปที่การคุ้มครองท่านคาลิก้า เพื่อให้ท่านหาน้องสาวได้ทุกจุดในสลัม"
พวกมันสั่งการอย่างฉับไวแล้วจากไปทันที
ทั้งที่รู้ว่าเทียร่าไม่สามารถรักษาได้ด้วยฮีลเลอร์ของพวกมัน แต่คงทำเพื่อให้คาลิก้ารู้สึกซึ้งใจมากกว่า
จะทำอะไรก็เรื่องของพวกมัน แต่เท่านี้คาลิก้าก็ปลอดภัย
เมื่อรถม้าเข้าไปในกิลด์ เด็กในกิลด์ต่างเข้ามาคุ้มครองปกป้องรถม้าฉันอย่างหนาแน่น ต่างคนต่างถามสารทุกข์สุกดิบ แต่ฉันบอกปัดไปว่าเรื่องเร่งด่วน ทุกคนก็รีบเคลียร์เส้นทางให้ในทันที
รถม้ารีบตรงดิ่งไปที่อาคารหลัก ฉันลงจากรถม้าพร้อมกับใช้เวทบังคับให้โลงศพลอยตามมา
เมื่อทุกคนเห็นโลงศพน้ำแข็ง เด็กใหม่อาจจะรู้สึกตื่นเต้นและชื่นชมในพลังของฉัน
แต่กับเด็กเก่าที่ฉันคอยช่วยฝึกฝนต่างทำหน้าเครียด ไม่ก็เศร้าโศกกันออกมา
ฉันเดินไปยังอาคารด้านหลัง ตรงเข้าประตูห้องในสุด
ภายในห้องทำงาน มีแค่ผู้ช่วยสองคน
ทันทีที่เห็นว่าเป็นฉันที่เปิดเข้ามา พวกเขาก็โค้งคำนับอย่างให้เกียรติ
"สวัสดีค่ะท่านเลร่า"
"หัวกิลด์กับรองกิลด์ไม่อยู่เหรอ"
"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะท่านเลร่า หนูพึ่งเข้ามาได้ไม่นาน ฟีน่าล่ะรู้ไหม"
คนที่ตอบคือลาสวิน หญิงสาวผิวสีแทน ผมสีดำยาว เธอแต่งตัวมิดชิดเรียบร้อย แต่ทรวดทรงที่อวบอิ่มก็ยังทำให้เธอดูเซ็กซี่ตลอดเวลา
"หัวกิลด์ออกไปทำคำร้องส่วนตัวนอกเมืองค่ะ ส่วนรองกิลด์คงไปฝึกเด็กใหม่ในดันเจี้ยน"
อีกคนที่ตอบคือฟีน่า เธอเป็นหญิงสาวผิวขาว ผมสีครีม ตัวผอมบาง มักแต่งชุดรุ่มร่ามและสวมใส่เครื่องประดับโบราณเต็มไปหมด
"ให้รีบแจ้งรองกิลด์เลยไหมคะ"
ลาสวินเตรียมจะพุ่งออกไป แต่หลังจากเห็นโลงศพน้ำแข็งเธอก็ทำหน้าเครียด
ฟีน่าที่พึ่งสังเกตก็ไม่ต่างกัน
"ฉันคิดดีแล้วล่ะ ไม่ต้องกังวลนะ ฟีน่า ลาสวินช่วยฉันทีสิ ไม่มีเวลาแล้ว"
"ได้แน่นอนค่ะ"
ฟีน่าขานรับแล้วช่วยกันกับลาสวินประคองฉันมานั่งบนโซฟา
จากนั้นฉันก็หลับตาแล้วปล่อยให้ฟีน่าใช้มือแตะหน้าผากพร้อมกับถามคำถาม
"ขอดูค่ะ"
"ยินยอม"
สกิลของเธอสามารถดูภาพความคิดของคนที่ยินยอมได้ ไม่ว่าคนที่ยินยอมนึกถึงสิ่งใด ฟีน่าก็จะเห็นสิ่งนั้นด้วย
ฉันนึกถึงภาพคาลิก้า หน้าตา ลักษณะ ท่าทางและเสียงพูด ก่อนจะหยุดความนึกคิดแล้วลืมตาขึ้นพร้อมกับฟีน่า
ฟีน่าถอนมือออกแล้วมองฉันด้วยความเห็นใจ
"คล้ายกับน้องสาวบุญธรรมของท่านเมื่อก่อน... ใช่มั้ยคะ"
ฉันพยักหน้า ถ้าเธอได้โตมาก็คงจะสวยแบบคาลิก้านี่แหละ
"เพราะงั้นตอนที่ผ่านทางแล้วเห็นแววตาขอความช่วยเหลือของคาลิก้า ฉันจึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วยน่ะ"
ฟีน่าเริ่มน้ำตาไหล แล้วส่งมือให้ลาสวินจับ
"ให้ดู"
"ยินยอม"
หลังลาสวินได้รับข้อมูลของคาลิก้า ก็หันมามองฉันอย่างเศร้าหมอง
"อย่าเศร้าสิเด็กโง่"
"ไม่ได้เศร้า... ค่ะ"
"ถ้าคาลิก้ายังหาน้องเธอไม่เจอ ฝากช่วยตามหาแล้วคุ้มครองทั้งคู่กลับมาที่นี่ทีนะ"
"ค่ะ"
ลาสวินตอบด้วยเสียงเศร้าๆ ก่อนพุ่งออกจากบ้านพักไปเพื่อไม่ให้ใครเห็นน้ำตา
"ฮึกๆ ท่านเลร่า"
ส่วนฟีน่าก็ลงมาคุกเข่ากอดฉันแน่นพร้อมกับร้องไห้ไม่หยุด ตามมาด้วยเด็กคนอื่นที่ทนไม่ไหวพุ่งเข้าห้องมาล้อมรอบตัวฉัน
"ไม่ร้องกันสิเด็กโง่"
ฉันลูบหัวปลอบฟีน่าและบอกกับเด็กทุกคนในกิลด์อย่างเอ็นดู
ฉันโกหกเรื่องพักฟื้นพลังเวทกับคาลิก้าไป เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกผิดที่ว่าเป็นต้นเหตุทำให้ฉันจากไป
ยังแปลกใจกับตัวเองที่ใช้เวทกับคนที่ไม่รอดแน่นอนอย่างไม่เสียดายชีวิต
ถ้าฉันยังสาวการใช้เวทศูนย์สัมบูรณ์ก็ไม่มีปัญหาอะไร แค่พลังเวทหมดจนสลบไปหลายเดือน
แต่พอวัยใกล้ฝั่ง หลังพลังเวทหมดและเพื่อให้เวทสมบูรณ์ มันเลยดึงพลังชีวิตฉันไปใช้แทน
ไหนๆ ก็ทำแล้วเลยใช้พลังชีวิตที่ใกล้หมดสร้างโลงศพน้ำแข็งให้ด้วยเลย อยู่ได้เป็นร้อยปี พอให้คาลิก้าทำใจแล้วเดินหน้าต่อได้สบายๆ
แล้วพอสร้างทหารคุ้มครองคาลิก้าอีก 50 ตัว มันก็เกินขีดจำกัดที่คนแก่อย่างฉันจะทำได้แล้ว
ที่ฝืนมาถึงนี่ได้ก็เรียกว่าปาฏิหาริย์แล้ว รู้สึกได้เลยว่าอวัยต่างๆ ในร่างกายค่อยๆ หยุดทำงานลง
การที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะตายมันน่ากลัว แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
คงเพราะ ฉันทนเห็นคาลิก้าเศร้าไม่ได้ล่ะมั้ง
แบบนี้เขาเรียกว่าแก่แล้วเลอะเลือนได้ไหมนะ ฮ่าๆๆๆ
"ฉันก็อยู่มานานแล้ว ถึงจะเสียดายที่แก้แค้นไม่สำเร็จ"
ฉันมองมือที่ควรกำแน่นด้วยความโกรธเมื่อนึกถึงคนที่ฆ่านารินน้องสาวฉัน
"แต่ตอนนี้ รู้สึกว่าฉันสามารถปล่อยวางได้แล้วล่ะ"
พึ่งคิดได้ว่านารินก็คงเศร้าที่เห็นฉันเป็นแบบนี้แน่
ตลอดมาฉันเอาแต่ฝึก ฝึก แล้วก็ฝึก ฝึกจนไม่สนใจร่างกาย ไม่สนใจการใช้ชีวิต
เพื่อให้ตัวเองเก่งจนกว่าจะฆ่ามันได้ จึงไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร ด้านชายันจิตใจ
จนวันนึงก็ได้รับฉายาจากสำนักงานว่า ทุ่งน้ำแข็ง พิจารณาจากสกิลของฉันกับนิสัยใจคอ
แต่พอเจอความจริงว่ามันอยู่สูงส่งเกินกว่าจะลงมือทำร้ายมันได้ ก็ทำเอาเสียศูนย์แทบเป็นบ้า
ต่อให้พลีชีพก็ทำไม่ได้แม้แต่การเข้าถึงตัว
อยู่อย่างคนเสียสติมาหลายปีจนหัวกิลด์ [เวทกังวาน] มาเจอฉัน
หลังทำให้ฉันแพ้ราบคาบ ก็ชักชวนให้ฉันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกิลด์
บอกกับฉันว่า สักวันเธออาจจะค้นพบวิธีปล่อยวางก็ได้นะ
ฉันที่ไม่มีที่ไปและคิดว่าไม่มีวันนั้นเลยตกลงเข้ากิลด์เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้านั่นพูดผิด
ไม่นานจิตใจที่ด้านชาเป็นน้ำแข็งก็ค่อยๆ เปิดใจให้กับการสอนเด็กรุ่นใหม่ เพราะได้เรียนรู้วิธีการต่อสู้แบบใหม่ๆ
มีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย ว่าสักวันจะเก่งขึ้นจนสามารถแก้แค้นได้
[แรงค์ A] ที่ค้างอยู่มานานอาจได้เลื่อนเป็น [แรงค์ S]
แต่ยิ่งแก่ก็ยิ่งรู้ตัวว่าหมดโอกาสลงทุกขณะ มันเลยวัยแข็งแกร่งสูงสุดของฉันไปนานแล้ว
ทุกวันนี้เลยได้แต่เอาความโกรธไปลงกับมอนสเตอร์ในดันเจี้ยน คิดภาพในหัวว่าพวกมอนสเตอร์คือเจ้านั่น
แต่ยิ่งทำก็ยิ่งว่างเปล่า ไม่รู้สึกเลยว่าได้รับการเติมเต็ม
คิดมาตลอดว่ามีทางเดียวคือต้องฆ่าเจ้านั่น ฉันถึงจะปล่อยวางและพร้อมไปอยู่กับนารินได้
แต่หลังจากได้ช่วยเด็กสาวที่คล้ายกับนารินคนนั้น มันกลับรู้สึกเติมเต็มช่องว่างในจิตใจ
ลางสังหรณ์มันบอกฉันว่าจะปล่อยเด็กคนนั้นไปกับคนพวกนั้นไม่ได้
ไม่ว่าฝ่ายไหนจะได้ตัวไป คาลิก้าก็คงเป็นแค่เครื่องประดับไว้ข้างกายให้พวกมันได้เสพสุขก็เท่านั้น
คาลิก้าต้องเดินในเส้นทางของตัวเอง ไม่ใช่ถูกใครล่ามโซ่ควบคุม
นี่คือสิ่งที่ฉันอยากให้เกิดกับนารินเมื่อเธอโตขึ้นสินะ
แล้วอยู่ๆ ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างฉับพลัน
ฉันเห็นนารินในรูปลักษณ์กึ่งโปร่งแสงยืนอยู่ข้างกาย เธอกุมมือและยิ้มกว้างให้ฉัน มือที่เย็นเฉียบตั้งแต่วันที่เธอจากไป มันรู้สึกอบอุ่นขึ้น
ฉันยื่นมืออีกข้างที่สั่นเทาไปลูบหัวของเธอพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความสุข
พี่คิดถึงเธอมาก มากที่สุดในชีวิตเลย นาริน
"ไม่ต้องบอกคาลิก้าเรื่องน้องสาวของฉันนะ ให้เธอเติบโตอย่างที่เธออยากเป็น ทำในสิ่งที่อยากทำ บอกรองกิลด์ด้วยว่าอย่าได้ไปผูกมัดเธอไว้ ค่าชดเชยทั้งหมดจ่ายด้วยทรัพย์สินของฉันแทน"
"ค่ะ หนูรับปากค่ะ ฮือออออออ..."
ฟีน่าและคนอื่นๆ ต่างหลั่งน้ำตากันไม่หยุด
"พวกเด็กโง่ เลิกร้องแล้วส่งฉันด้วยเสียงหัวเราะดีกว่าน่า"
แต่ทุกคนก็ฝืนหัวเราะทั้งน้ำตา
"ดูแลตัวเองกันดีๆ ล่ะ แล้วก็ฝากบอกหัวกิลด์ บอกเขาให้ทีนะว่ากิลด์นี้ เป็นกิลด์ที่ดีจริงๆ แล้วก็ขอบคุณที่ยื่นมือมาช่วยเหลือคนอย่างฉัน"
"ค่ะ... ได้ค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"
ฉันขำกับการฝืนหัวเราะของเจ้าเด็กโง่พวกนี้จริงๆ ฮ่าๆๆๆ
"ฉันง่วงแล้วล่ะ"
แล้วทุกคนก็ก้มหัวพร้อมกับพูดประสานเสียงส่งฉัน
""""""""""ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างค่ะ ท่านเลร่า""""""""""
พี่ไปอยู่ด้วยแล้วนะ นาริน
ในวันนั้น เลร่า กราเซียส นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา ทุ่งน้ำแข็ง สังกัดกิลด์ [เวทกังวาน] หนึ่งในกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของกิลด์
ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
เธอหลับอย่างสงบและแย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุข


เลร่า กราเซียส นักผจญภัยเจ้าของฉายา : ทุ่งน้ำแข็ง
ฉันละลายน้ำแข็งแค่ที่ส่วนใบหน้าเพื่อให้พวกมันพูดได้
"ไม่ใช่ข้านะ ไม่ใช่ข้า"
"ข้าพึ่งมาถึง ข้าไม่รู้"
"ข้าแค่มาร่วมผิงไฟ ไม่ได้ทำอะไรเลย"
"พวกเด็กเปรตพวกนั้นมันทำ ข้าไม่เกี่ยวนะ"
"ปล่อยผมไปเถอะครับ ฮือออออ"
"พวกเอ็งนั่นแหละ ยอมรับดิวะ"
"บร๊อฟมันสั่งให้พวกเราทำครับ"
"เฮ้ย ไอ้เวร พวกแกก็อยากแก้แค้นด้วยไม่ใช่เหรอวะ"
สิ่งที่ออกจากปากของพวกเด็กวัยรุ่นมีแต่การพูดเอาตัวรอดและโยนความผิดกันไปมา จนคาลิก้าตะคอกใส่อีกครั้ง
"หุบปาก! ตอนนี้เอลด้าอยู่ที่ไหน!"
แต่พวกมันทุกคนกลับส่ายหน้าและตอบเหมือนกันว่าไม่รู้
คาลิก้าจึงดูมีความหวังขึ้นมา เธออาจจะออกจากบ้านก่อนพวกนั้นจะมาเจอ ตอนนี้อาจซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง
คาลิก้าคิดจะออกวิ่งไปตามหา ฉันจึงรีบจับไหล่หยุดเธอไว้
สลัมไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิง โดยเฉพาะคาลิก้าที่ดูราวกับลูกขุนนางหรือราชวงศ์ เสื้อผ้ากับหน้าตาตอนนี้ก็ยิ่งโดดเด่น
ฉันรวบรวมพลังแล้วสร้างทหารน้ำแข็งขึ้นมา 30 ตัว
เป็นพลดาบโล่ 10 นาย พลหอก 10 นาย และพลธนู 10 นาย
"พวกมันจะเชื่อฟังคำสั่งเธอ ส่วนฉันจะพาพี่สาวเธอกลับกิลด์ไปก่อน ศูนย์สัมบูรณ์กินพลังเวทฉันตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เวทนี้ถูกยกเลิก ฉันต้องกลับไปนอนพักฟื้นพลังเวทในที่ปลอดภัย"
"ขอบคุณมากค่ะ! ขอบคุณจริงๆ! บุญคุณครั้งนี้จะไม่มีวันลืมเลยค่ะ! ถ้าหาเอลด้าพบแล้วจะรีบตามไปทันทีเลยค่ะ!"
"รีบไปเถอะ ระวังตัวด้วยนะคาลิก้า"
"ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณเลร่า"
คาลิก้าจึงรีบวิ่งไปโดยมีทหารน้ำแข็ง 30 ตนปกป้องคุ้มครองเธออยู่ตรงกลาง
แต่เพื่อความชัวร์ ฉันฝืนสร้างทหารน้ำแข็งรูปแบบนักฆ่าขึ้นมาอีก 20 ตัว แล้วสั่งให้แอบตามไปช่วยเหลือเธอ
ทหารพวกนี้มีพลังเวทในตัว ไม่ต้องจ่ายให้ตลอดเวลาและจะหายไปเองเมื่อพลังในตัวของพวกมันหมด
ฤดูหนาวแบบนี้ยิ่งแข็งแกร่งและอยู่ได้นาน
จากนั้นจึงหันกลับไปหาพวกมัน
"พวกแกทำไปทำไม"
พวกมันหลบสายตา บางคนก็เริ่มร้องไห้
จากที่มันพูดกัน กลุ่มคนที่ทำคือเด็กวัยรุ่นห้าคน
ฉันจึงสร้างหนามน้ำแข็งขึ้นมาตามจำนวนคน
เมื่อฉันชี้ไปที่ใคร หนามน้ำแข็งจะพุ่งเข้าเสียบใบหน้าจนทะลุไปถึงหลังหัวในทันที หน้ายุบ เลือดพุ่งกระฉูด อาบย้อมจนกลายเป็นตุ๊กตาน้ำแข็งสีแดงสด
ฉันเริ่มฆ่าจากพวกที่ไม่ได้ทำ แต่นั่งดูคนถูกเผาได้อย่างหน้าตาเฉย
ทีละคน ทีละคน
จนพวกมันยอมเปิดปากพูดและขอร้องไม่ให้ฉันฆ่า
แต่ฉันก็ยังฆ่าพวกที่เอาแต่ดูต่อไป จนมันยอมพูดในที่สุด
พอได้ฟังจบ กลายเป็นเรื่องโคตรงี่เง่าที่เกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของพวกมัน
ไปรังแกน้องสาวเขา พอพี่สาวกลับมาเจอเลยถูกไล่ตะเพิดไป
ตรงนี้พอถามเจาะลึก พี่สาวก็ใช้แค่ต่อยเตะ ไม่คิดจะฆ่าหรือใช้ดาบเลยด้วยซ้ำ
พวกมันที่สู้แพ้ผู้หญิง กลับรู้สึกยอมไม่ได้ เลยหาทางแก้แค้นมาตลอด
แต่เพราะสามสาวซ่อนตัวและหลีกเลี่ยงพวกมันมาตลอด เลยทำให้หาไม่เจอสักที
จนมาวันนี้คงเพราะคาลิก้ากับเอลด้าไม่กลับมาสักที เธอจึงคลานออกไปหา
แล้วก็ดันโชคร้ายที่พวกมันดันบังเอิญผ่านมาเจอเข้าพอดี ถ้าเป็นอีก 2 คนคงหนีพ้น แต่ไม่ใช่กับเทียร่าที่ร่างกายพิการ
"สลัมเป็นที่โหดร้าย ต้องกล้าฆ่าคนอื่นถึงจะอยู่รอด เรื่องนั้นฉันรู้ดีเพราะฉันก็โตมาจากสลัมเหมือนพวกแก"
ฉันสะบัดมือสั่งหนามน้ำแข็งฆ่าทุกคนแล้วเหลือพวกเด็กห้าตัวนี้เอาไว้
ก่อนที่มันจะพูดคำว่า ยกโทษให้ด้วย ผิดไปแล้ว จะไม่ทำอีกแล้ว สำนึกแล้ว ฉันก็แช่แข็งปากมันเสียก่อน
ก็เพราะโตมาจากสลัม ฉันจึงรู้ดีว่าถ้าพวกมันโตขึ้นแล้วจะเป็นคนยังไง คำพูดพวกนี้เชื่ออะไรไม่ได้สักอย่าง
"ตอนเด็กยังกล้าฆ่าคนเพราะเสียศักดิ์ศรี โตขึ้นพวกแกก็กล้าทำได้ทุกอย่างแล้ว"
พวกมันร้องไห้และดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง
สมัยก่อนตอนที่ยังเด็กกว่าพวกมัน ฉันเคยปล่อยคนที่คิดจะฆ่าฉันเพียงเพราะสู้แพ้แล้วอ้างว่าเสียศักดิ์ศรีเหมือนกับเด็กพวกนี้ไป
เพราะคิดว่ามันคงได้บทเรียนและกลับตัว แต่กลายเป็นฉันที่ได้บทเรียนกลับมาแทน
ตอนที่ฉันไปลงดันเจี้ยน มันแอบมาฆ่าน้องสาวฉันถึงในบ้าน ทุกวันนี้เลยยังเสียใจทุกครั้งที่ไม่ฆ่ามันทิ้งซะตั้งแต่ตอนนั้น
"เกิดใหม่แล้วค่อยกลับตัวนะ เพราะชาตินี้ฉันไม่เชื่อว่าพวกแกจะทำกันได้"
ฉันค่อยๆ บีบมือเข้าหากัน น้ำแข็งด้านในที่แช่ร่างของพวกมันเปลี่ยนสภาพเป็นหนามแหลมจำนวนนับไม่ถ้วนก่อนบีบตัวเล็กลงตามมือที่ฉันบีบ
มันเจาะทะลุทุกส่วนของร่างกายพร้อมกับบดเนื้อและกระดูกจนเละบิดเบี้ยว
น้ำตากับเลือดผสมกันแล้วไหลทะลักออกมาทางช่องใบหน้า ที่เป็นช่องเดียวที่เปิดทิ้งไว้
ฉันบีบจนเละและเล็กถึงที่สุด ถึงค่อยกางมือออก
น้ำแข็งสลายหายไป ทิ้งเนื้อบดกับละอองเลือดย้อมเกล็ดหิมะบนพื้นจนเป็นสีแดงฉาน ต้อนรับแสงของวันใหม่ที่ส่องลงมาพอดี
"แค่ก! แค่ก!"
ฉันไออย่างรุนแรง สายตาเริ่มเบลอ รู้สึกว่าร่างกายดูชราและอ่อนแรงยิ่งกว่าเดิม
ตอนที่ยกมือเช็ดปากก็พึ่งรู้ว่ามันเป็นเลือดไม่ใช่คราบน้ำลาย
ฉันรีบกลับไปที่รถม้าแล้วฝืนใช้เวทอีกครั้งเพื่อขยายให้มันใหญ่ขึ้น จะได้ใส่โลงของเทียร่าเข้าไปได้
จัดการเสร็จก็รีบเดินทางกลับกิลด์
*****
คาลิก้า เนฮิว
"เอลด้า! อยู่ที่ไหน! นี่พี่คาลิก้าเองนะ!"
เพราะกลัวว่าเอลด้าจะไม่กล้าออกมาเพราะรูปลักษณ์ฉันเปลี่ยนไป เลยต้องพยายามอธิบายว่าเป็นตัวฉันเอง
ฉันมุ่งหน้าไปที่คลองก่อน แต่วิ่งไปได้ไม่นานก็เหนื่อยหอบ
แปลก ทำไมแรงกายมันดูน้อยลง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังพอวิ่งหนีพวกคนไม่ดีได้อยู่เลย
ทหารน้ำแข็งพลธนูนายหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน เขาส่งธนูให้อีกคนถือไว้แล้วก้มลงทำท่าให้ฉันขี่หลัง
"ขอบคุณนะ"
ฉันขึ้นขี่หลังอย่างไม่ลังเลแล้วชี้ทางให้เขาพาไป
เพราะมีทหารน้ำแข็งของคุณเลร่า ฉันจึงไม่กลัวที่จะตะโกนและสั่งให้ค้นบ้านทุกหลัง
ทหารน้ำแข็งพวกนี้ไม่รู้จักเอลด้า ฉันจึงสั่งให้จับเด็กผู้หญิงทุกคนมาให้ฉันดู
แต่ห้ามทำรุนแรงและถ้าไม่ใช่ก็รีบปล่อยคืนกลับบ้านไป
เด็กหลายคนถึงกับร้องออกมาว่า
"ทำไมข้าถึงถูกจับอีกแล้วเนี่ย"
เกือบเกิดการปะทะกันหลายครั้งกับคนในครอบครัวของพวกเธอ แต่เพราะทหารน้ำแข็งมีจำนวนมากกว่า แถมยังปล่อยตัวทันที เลยไม่เกิดการต่อสู้ขึ้น
จนพวกเรามาถึงคลอง ฟ้าก็เริ่มสว่าง
ฉันกวาดสายตามองหาเอลด้าพร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น
ทุกคนที่กำลังตักน้ำในคลองไปใช้หันมามองด้วยสีหน้าตกใจเพราะทหารน้ำแข็ง
แต่ก็ไม่มี ไม่ใช่เลยสักคน
แล้วจะไปที่ไหนได้อีก
คิดสิ คิดเร็วสิ
...ถ้าไม่ใช่เส้นทางกลับบ้าน ก็เป็นไปได้ว่าถูกตามจับ จนวิ่งเตลิดไปที่อื่น
กระจายกำลังดีไหม
ระหว่างตัดสินใจฉันก็เห็นชายที่เดินกะเผลกเพราะถูกทำร้ายจนมีบาดแผลเลือดอาบไปทั่วร่างคนนึงเดินถือของที่คุ้นตา
มันคือถังน้ำเก่ากับผ้าสกปรกที่อุดรูรั่วอยู่ ฉันรีบลงจากหลังทหารน้ำแข็งแล้ววิ่งไปหาชายคนนั้นทันที
"ขอดูถังใบนั้นหน่อยค่ะ"
"อยากได้ถังของข้างั้นเรอะ เอาเงิน... โอ๊ะ! สวยแท้"
"ได้ถังใบนี้มาจากไหนคะ"
"อยากรู้เหรอ ไปบ้านพี่สิจ๊ะ"
ฉันไม่อยากเสียเวลากับอันธพาลกระจอกที่เที่ยวหาเรื่องคนไม่กี่ซอย
"เอาถังมาจากไหน!"
ทหารน้ำแข็งที่ยืนล้อมอยู่ห่างๆ พุ่งเข้ามาล้อมรอบยวซ ทั้งดาบ หอกและธนูต่างเล็งไปที่เขาทั้งหมด
ยวซคุกเข่าแล้วรีบสารภาพอย่างกลัวตาย
"บะ บะ บะ บ้านผมครับคุณหนู อยู่ๆ มันก็ร่วงลงมาจากฟ้ากระแทกใส่หน้าผมครับ"
"นายแย่งมาจากเด็กสาวคนนึงใช่มั้ย!"
ปลายคมมีดและหอกจ่อเข้าไปใกล้ยิ่งกว่าเดิม
"ไม่ใช่นะครับคุณหนู! มันตกลงมาจริงจริ๊งงงงง! อ๊ะ! ตอนตกลงมามีเสียงเด็กผู้หญิงตะโกนมาด้วยนี่นา!"
"ไม่ได้จับเธอไว้ใช่มั้ย!"
"ไม่เคยเห็นหน้าเลยคร้าบบบบ"
ฉันจึงรีบกลับขึ้นหลัง แล้วให้พลทหารน้ำแข็งมุ่งหน้าไปที่บ้านเจ้ายวซ
*****
ยวซ อันธพาลกระจอกที่รังแกคนอ่อนแอไม่กี่ซอย แต่ชอบโอ้อวดว่าใหญ่สุดในสลัม
หลังนังคุณหนูนั่นวิ่งหายไปจนไม่เห็นเงา
"เหอะ! อีคุณหนูปากดี! สักวันจะจับทำเมียให้ได้เลยคอยดู!"
ฟิ้ววว!
ตูม!
แล้วถังไม้ที่ข้าถืออยู่ก็แตกกระจายด้วยลูกธนูน้ำแข็งดอกเดียว ข้ามองถังที่เหลือแค่ด้ามจับในมือตาค้าง
ทำไมช่วงล่างถึงอุ่นๆ แฉะๆ ได้วะ ฮือๆๆ