ณ อาณาจักรทะเลตงไห่ ภายใต้อำนาจการดูแลของเทพแห่งท้องทะเลก่วงซุนเต๋อ ใต้ผิวน้ำลึกลงไปเป็นตำหนักจินตงไห่อันโอ่อ่า ตลอดทางเดินภายในอาณาจักรดูงดงามราวกับภาพฝันด้วยแสงสว่างแวววาวจากไข่มุกราตรีบรรพกาล ตัดกับแสงสีแดงพริ้วไหวไปกับคลื่นใต้น้ำจากปะการังเพลิงสีชาด ทางเดินเป็นพื้นทรายขาวเหยียบนุ่มเท้าราวกับพรมขนแกะบนพื้นโลกเบื้องบน
 หวังจิ้นได้ส่งเวทสารมาถึงก่วงซุนเต๋อก่อนจะมาถึงล่วงหน้าแล้ว บัดนี้ก่วงซุนเต๋อจึงนั่งรอเวลาที่หวังจิ้นกำลังจะมาเยือนในเวลาอันใกล้นี้อยู่ที่โถงตำหนักพร้อมสุราชั้นดี
 "ท่านก่วงซุนเต๋อ ท่านหวังจิ้นมาถึงแล้วเจ้าค่ะ" เซียนสาวรับใช้คนหนึ่งเดินนำหน้าหวังจิ้นเข้ามาภายในโถงตำหนัก
 หวังจิ้นคารวะก่วงซุนเต่อตามลำดับอาวุโส ผู้อาวุโสกว่ายกมือเปรยให้อีกฝ่ายทำตัวตามสบายเถิด เพราะอย่างไรแล้วหวังจิ้นก็เป็นถึงจตุรเทพแดนสวรรค์ จะพิธีรีตองมากไปทำไมเล่า
"ท่านหวังจิ้น เชิญดื่ม" ก่วงซุนเต๋อชวนดื่มสุราตามวิสัย อันเป็นที่รู้กันทั้งแดนสวรรค์ว่าเทพที่คอแข็งที่สุดต้องยกให้ผู้อาวุโสท่านนี้แล้ว
เมื่อเซียนสาวรับใช้รินสุราใส่จอกส่งให้หวังจิ้น เขายกจอกขึ้นดมกลิ่นสุราแล้วเกิดความแปลกใจจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "กลิ่นสุราของท่านไม่คุ้นเลย มิรู้ว่าเป็นสุราหมักจากสิ่งใด"
"นี่คือสุราเฝินจิ่วที่ข้าได้มาจากโลกมนุษย์ มีกลิ่นหอมซับซ้อนจากสมุนไพร แม้รสชาติจะเข้มข้น แต่ก็นุ่มลิ้นละมุนในลำคอ เป็นสุราชั้นยอดที่ข้าโปรดปรานที่สุด หากมิใช่เป็นท่าน ข้ามินำออกมาต้อนรับแน่นอน" ก่วงซุนเต๋อพูดทีเล่นทีจริงในตอนท้ายพร้อมหัวเราะอารมณ์ดีที่นานๆ ทีทะเลตงไห่จะได้ต้อนรับแขกจากแดนสวรรค์เบื้องบน
"ถ้าเช่นนั้น ข้ามิเกรงใจแล้ว" หวังจิ้นเห็นถึงน้ำใจของผู้อาวุโสจึงดื่มหมดจอกในคำเดียว
"เอาล่ะ ข้าได้อ่านเวทสารของท่านแล้ว ที่ท่านมาหาข้าเพราะอยากถามข้าเรื่องสงครามเผ่ามารฮุยอิน ทั้งๆ ที่เรื่องจบไปแล้ว เหตุใดท่านจึงอยากรื้อฟื้นถึงอีกหรือ" เมื่อสุราเข้าปากแล้ว ก่อนจะดื่มให้หนำใจสมกับที่นานๆ ได้พบหน้ากันสักครา มิสู้รีบคุยธุระสำคัญให้จบเร็วๆ ก่อนที่จะดื่มหนักให้สำราญดีหรือไม่
"เรื่องนั้นเพราะข้ามีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ ข้าเป็นเทพอักษรมีหน้าที่บันทึกตำรา หากข้าบันทึกผิดไปเกรงว่าสร้างเรื่องเอาได้"
"ข้าเข้าใจ เช่นนั้นท่านต้องการถามข้าประเด็นใด"
"ข้าอยากรู้ว่าก่อนเกิดสงคราม ในวันนั้นที่ทะเลตงไห่เกิดเรื่องผิดปกติอันใดบ้างหรือไม่" หวังจิ้นเอ่ยถามเข้าประเด็นสำคัญทันที จากเรื่องเล่าของแดนสวรรค์และเผ่ามารที่ได้มีบันทึกไว้ไม่ตรงกัน นั่นคือประเด็นของปีศาจเต่าพันปีออกอาละวาดที่ทะเลตงไห่ แล้วเผ่ามารอ้างว่านั่นเป็นเพียงแค่กลอุบายของเทพสวรรค์ที่ใช้หลอกลวงพวกเขาเท่านั้น
"ที่แท้เป็นเรื่องนี้เอง จริงสิ วันนั้นกองทัพทหารเทพของท่านอวี๋หลี่จวินมาถึงล่าช้าจนข้าเองยังแปลกใจ จึงไม่แปลกแล้วหากท่านไม่แน่ใจในเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเวลาก่อนหน้านั้น"
"ถูกต้อง ที่ข้าสงสัยคือเหตุการณ์ตอนที่ปีศาจเต่าพันปีออกอาละวาด ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดมันจึงทำเช่นนั้น"
"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก เดิมทีเต่าพันปีจะจำศีลในถ้ำใต้ภูเขาในทะเลตงไห่ หากไม่มีผู้ใดไปก่อกวนให้เกิดโทสะ ก็ไม่น่าเกิดเรื่องขึ้นมาได้ แต่บัดนี้ข้าเองก็ตามสืบหาสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้เช่นกัน จึงคิดเอาไว้ทางหนึ่งว่าผู้ที่เข้าไปก่อกวนเต่าพันปีจนตื่นจากการจำศีลคงสิ้นแล้วกระมัง มิเช่นนั้นคงไม่มีเหตุผลใดที่ข้าจะตามหาตัวการไม่พบอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้"
หวังจิ้นนิ่งคิดแล้วเอ่ยถามต่อว่า "ถ้าผู้นั้นตั้งใจไปปลุกปั่นเต่าพันปี ท่านคิดว่าผู้นั้นหวังประโยชน์อันใด"
"นี่เป็นคำถามที่ข้าเองก็ยังคิดไม่ตกเช่นกัน เหตุการณ์ในวันนั้นช่างเลวร้ายยิ่งนัก เต่าพันปีแม้จะได้ชื่อว่าเป็นปีศาจ แต่ไม่เคยปรากฎเรื่องเล่าว่าปีศาจตนนี้จะออกทำร้ายผู้ใดก่อนหากมิได้โดนรังแก แต่ในวันนั้นเต่าพันปีอาละวาดอย่างดุร้ายจนผิดวิสัย แม้กระทั่งข้าเองแทบจะรับมือไม่ไหวจึงส่งทหารเทพตงไห่ไปแจ้งท่านเทพสงครามอวี๋หลี่จวินให้มาช่วยรับมือ"
"ท่านส่งทหารเทพตงไห่ไปแจ้งข่าวเช่นนั้นหรือ แต่ในวันนั้นผู้แจ้งข่าวให้อวี๋หลี่จวินและเทียนจวินรับรู้คือท่านจื่อหยวน เทพอัสนีแห่งแดนสวรรค์ วันนั้นข้าอยู่ด้วยไม่ผิดแน่" หวังจิ้นนึกย้อนไปถึงตอนที่เทพจื่อหยวนแจ้งข่าวนี้บนแดนสวรรค์ว่าเขาพบศพทหารเทพตงไห่มากมายเกรงว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นแล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้นอวี๋หลี่จวินจึงไม่รอช้า รีบพากองทัพทหารเทพสวรรค์มาที่ทะเลตงไห่แทบจะทันที
"เรื่องนั้นข้าเองเพิ่งมารับรู้ภายหลังเช่นกัน เพราะทหารเทพตงไห่ผู้นั้นถูกพบเป็นศพไปก่อนที่ท่านเทพสงครามจะเดินทางมาถึงเสียอีก"
"แต่ถึงอย่างนั้น หลี่จวินก็นับว่ามาถึงช้าเกินไปแล้วใช่หรือไม่ ข้าจำได้ว่าหลังสงครามหลี่จวินเศร้าใจอยู่ไม่น้อยที่สูญเสียพี่น้องทหารเทพไปมากมายถึงเพียงนั้น"
"จะว่ามาช้าก็ไม่ถูกต้องนัก..." ผู้อาวุโสขมวดคิ้วอย่างพยายามเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ในความทรงจำให้ถ้วนถี่แล้วกล่าวต่อว่า "ท่านอวี๋หลี่จวินมาถึงทะเลตงไห่ ตอนนั้นเต่าพันปีได้อาละวาดไล่ต้อนทหารเทพตงไห่ไปอีกฝั่งหนึ่งแล้ว จึงเป็นไปได้ว่าท่านอวี๋หลี่จวินมาจึงไม่พบ จังหวะเดียวกันข้ากับเหล่าทหารที่ถูกต้อนไปก็พยายามร่วมแรงต่อสู้ พวกเราใช้เวลาถึงยี่สิบวันในการสร้างตาข่ายค่ายกลในที่สุดก็สามารถกักขังปีศาจเต่าพันปีไว้ได้"
หวังจิ้นนั่งฟังนิ่งพลางคำนวณระยะเวลาตามคำบอกเล่าของก่วงซุนเต๋ออยู่ในใจ หากเขาคำนวณไม่ผิดพลาด ภายในยี่สิบวันนั้นคงเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่อวี๋หลี่จวินได้เริ่มรบกับกองทัพของเผ่ามารเข้าพอดีแล้วกระมัง
และหากเรื่องราวเป็นเช่นนั้นอวี๋หลี่จวินจะสงสัยว่าศพทหารเทพที่พบนั้นจะเป็นฝีมือของเผ่ามารก็ไม่ผิดแล้ว เพราะเบื้องหน้าของเขามีเพียงกองทัพเผ่ามารที่พร้อมรบ อีกทั้งปีศาจเต่าพันปีก็มิได้อยู่ตรงนั้นเป็นหลักฐานให้เผ่ามารได้แก้ตัว
"แล้วหลังจากที่ท่านกลับมา เกิดเรื่องอันใดขึ้นต่อจากนั้น"
"เมื่อข้ากลับมาแล้วจึงพบว่าสงครามระหว่างแดนสวรรค์และเผ่ามารจบลงไปเสียแล้ว"
เป็นจริงอย่างที่หวังจิ้นคาดไว้ ที่แท้แล้วก่วงซุนเต๋อไม่ได้พบกับอวี๋หลี่จวินในเวลานั้น จึงเป็นเหตุของความเข้าใจผิดในทั้งสองฝ่าย ฝ่ายเผ่ามารเข้าใจผิดว่าแดนสวรรค์ออกอุบายเรื่องเต่าพันปีเป็นกลลวง ส่วนแดนสวรรค์เข้าใจผิดว่าเผ่ามารก่อกบฏ เหตุนี้เองที่ทำให้เรื่องเล่าของทั้งสองดินแดนกลับตาลปัตรไปได้มากถึงเพียงนี้
หวังจิ้นขมวดคิ้วเป็นปมแน่นเมื่อมั่นใจได้แล้วส่วนหนึ่งว่ากองทัพเผ่ามารของจอมมารฮุยอินไม่ได้เป็นผู้ลงมือสังหารทหารเทพตงไห่นับพัน หากแต่เป็นฝีมือของปีศาจเต่าพันปี ดังนั้นเรื่องเล่าที่เผ่ามารถูกแดนสวรรค์ใส่ร้าย เกรงว่าจะเป็นคำกล่าวหาที่ถูกต้องไปหนึ่งส่วนแล้ว
แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นแท้จริงแล้วใครเป็นต้นเหตุของความเข้าใจผิดทั้งหมดนี้กันแน่เล่า ใครเป็นคนออกอุบายให้เผ่ามารตั้งกองทัพมารับผิดแทนปีศาจเต่าพันปี และใครเป็นคนปลุกปั่นปีศาจเต่าพันปีให้มาอาละวาดที่ทะเลตงไห่ ใครกันที่จะมีความสามารถสร้างเรื่องเลวร้ายได้มากถึงเพียงนี้
"ขอบคุณท่านก่วงซุนเต๋อที่ช่วยเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียด เพื่อเป็นการตอบแทนท่านที่ช่วยคลายความสงสัย ข้าจะอยู่ดื่มเป็นเพื่อนท่านสักหนึ่งมื้อดีหรือไม่" หวังจิ้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มพลางรินสุรารสนุ่มกลิ่นสมุนไพรซับซ้อนลงจอกให้ผู้อาวุโสแทนคำขอบคุณจอกหนึ่ง
หวังจิ้นนั่งร่ำสุราเป็นเพื่อนผู้อาวุโสเพื่อหวังจะช่วยปลอบประโลมให้แก่เขาได้สักมื้อหนึ่ง ที่แท้แล้วเทพก่วงซุนเต๋อคงมิได้ชื่นชอบในรสสุรา หากแต่คงชอบฤทธิ์ร้อนของสุราที่อาจช่วยให้เขาหลงลืมเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อครั้งต้องสู้รบกับปีศาจเต่าพันปีเสียมากกว่า เพราะการสูญเสียพี่น้องชาวทะเลตงไห่จำนวนมากเช่นนั้น ในฐานะเทพผู้ปกครองทะเลตงไห่อย่างก่วงซุนเต๋อคงเป็นเรื่องที่น่าเศร้าและรู้สึกผิดอยู่ภายในใจไม่น้อยเลย
ที่ตั้งกระโจมหลวงใจกลางป่าเฉียวซาน บรรดาข้ารับใช้ เหล่าข้าราชบริพารและทหารได้เก็บสัมภาระและเครื่องมือต่างๆ เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองเฉียวเซียนเรียบร้อยแล้ว ขบวนรถม้า ม้าขนของ และม้าล่าสัตว์เข้าแถวเรียงขบวนอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่ตั้งกระโจมได้ถูกทำเก็บกวาดเรียบร้อยสะอาดสะอ้านอย่างมิให้ผืนป่าที่มีทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ด่างพร้อย
"เยว่ซิน" ไท่จื่อเดินมาพร้อมเอ่ยเรียก เยว่ซินที่กำลังยืนรออาลิ่วยกบันไดมาให้เพื่อก้าวขึ้นรถม้าของเฉิงอี้จึงชะงักไป
"เพคะ" เยว่ซินหันมาตอบรับ อาลิ่วที่ถือบันไดอยู่ด้านหลังรถม้าเพื่อเตรียมนำมาวางให้เยว่ซิน จึงหยุดรออยู่ตรงนั้น
"เจ้าคือว่าที่หวงไท่จื่อเฟยของข้าแล้ว เจ้าควรไปขึ้นรถม้าของข้าจึงจะถูกต้องใช่หรือไม่" ไท่จื่อเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมเจือยิ้มบาง เยว่ซินลอบปรายตามองเฉิงอี้ที่เพิ่งกระโดดขึ้นหลังม้าล่าสัตว์ตัวเดิมไปเมื่อครู่ ตั้งแต่นางตอบรับคำยินดีจะแต่งงานกับไท่จื่อ เฉิงอี้กับนางก็มิได้พูดคุยกันอีกเลยแม้แต่คำเดียว ตอนนางกำลังจะขึ้นรถม้าก็ไม่มาอุ้มนางเหมือนเคย นางต้องรออาลิ่วไปยกบันไดมาให้ แม้กระทั่งตอนนี้ไท่จื่อจะพานางไปขึ้นรถม้าของตัวเองแล้ว เขายังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไม่มีท่าทีสนใจใดๆ ถ้าเช่นนั้นเหตุใดนางจะต้องสนใจเขาด้วยเล่า นางคงมิต้องขออนุญาตจากซือฝุผู้นี้แล้วกระมัง
"หลินหลิน ข้าจะไปขึ้นรถม้าของไท่จื่อ เจ้านั่งรถม้าไปคนเดียวได้ใช่หรือไม่" เยว่ซินหันไปเอ่ยกับหลินหลินที่ยืนรออยู่ด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้คนบนหลังม้านั้นได้ยิน ถือเสียว่าได้แจ้งให้รับรู้แล้วก็แล้วกัน
"ข้านั่งได้"
"อาลิ่วยกบันไดมาให้หลินหลินเถิด ไท่จื่อเพคะ พาข้าไปรถม้าของท่านเถิดเพคะ" เยว่ซินเอ่ยบอกอาลิ่ว แล้วจึงหันมาหาไท่จื่อในประโยคท้าย
อาลิ่วยกมาบันไดมาวางให้หลินหลินพลางแอบขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งแต่ที่สององครักษ์ฝาแฝดได้พบกับเยว่ซิน ทั้งสองต่างชื่นชอบนางยิ่งนัก และคาดหวังอยู่ภายในใจว่าหากนางได้ลงเอยแต่งงานกับเฉิงอี้คงจะดีไม่น้อย บัดนี้เมื่อได้เห็นว่าไท่จื่อกลับได้เป็นผู้ครอบครองนางไปเสียแล้ว จึงรู้สึกขัดใจส่วนหนึ่งและเห็นใจเฉิงอี้อีกส่วนหนึ่ง เพราะทั้งจวนแม่ทัพใหญ่ใครบ้างเล่าจะดูไม่ออกว่าหัวใจของท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่คนนี้แท้จริงแล้วตกอยู่ที่ใคร
เฉิงอี้กำสายบังเหียนม้าแน่นเต็มหมัด เมื่อเยว่ซินเดินเคียงข้างไท่จื่อไปที่รถม้าเบื้องหน้าขบวน เห็นองครักษ์หยวนยกบันไดมาให้นางก้าวขึ้นรถม้า ภาพเยว่ซินระบายยิ้มอย่างน่ารักอยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนอุ้มนางขึ้นรถม้าจึงปรากฎมาในห้วงความทรงจำอย่างชัดเจน...
'ข้าอุ้มเสี่ยวเข่ออ้ายเองเจ้าค่ะ เพราะข้าตัวเปียกแล้ว ส่วนซือฝุเก็บแรงไว้อุ้มข้าคนเดียวก็พอเจ้าค่ะ'
 น้ำเสียงหวานของนางยังคงดังชัดแจ้งมิจางหาย เฉิงอี้หลับตาลงพลันสูดหายใจเข้าไปลึกๆ อย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะปรากฎสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อนึกถึงเรื่องที่น่าเป็นกังวลขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง หากในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเขามิอาจช่วยปลดผนึกจิตเทพให้นางได้ทันเวลา นางจะต้องเป็นหวงไท่จื่อเฟยไปตลอดชีวิตแล้วใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นเขาจะทนได้อย่างไร
แม้การเผชิญด่านเคราะห์รักแห่งเทพบรรพกาลในครั้งนี้จะยากนัก เขามิได้สนใจว่าด่านเคราะห์ด่านสุดท้ายนี้จะทำให้เขาต้องเจ็บปวดมากเพียงใด เขาสนใจเพียงแค่ว่าใครจะอยู่เคียงข้างเยว่ซินต่อจากนี้ไปมากกว่า และภายในใจของเฉิงอี้ยังคงยืนยันคำเดิม ต่อให้หนทางต่อจากนี้จะยาวไกลนับหมื่นลี้ เขาจะไม่ยอมให้มีแม้แต่เหตุผลเดียวที่จะเสียนางไปเช่นนั้นแล้ว
ภายในรถม้ากว้างขวาง ประดับม่านผ้าไหมสีทอง ไท่จื่อนั่งที่นั่งตรงกลางและเยว่ซินนั่งริมหน้าต่างที่ด้านซ้ายตามลำดับบรรดาศักดิ์ที่ควรจะเป็น แม้ว่าเบาะนั่งจะทั้งหนาและนุ่มอุ่น แต่ทว่าเยว่ซินกับมิรู้สึกสบายเมื่อได้นั่งอยู่ที่นี่เลย นางกลับหวนคิดถึงรถม้าคันใหญ่ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยม่านสีขาวคันนั้นเสียมากกว่า แม้จะเดี๋ยวมีบันได เดี๋ยวไม่มีบันได แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่นั่งในนั้น นั่งข้างๆ เฉิงอี้ผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจนาง
"เยว่ซิน เจ้ารู้สึกไม่สบายหรือไม่ เหตุใดจึงเงียบไป"
"ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่นั่งชมรถม้าของท่านที่ตกแต่งหรูหราเช่นนี้"
"เอาไว้เจ้ากลับไปวังหลวงกับข้าแล้ว ข้าจะสั่งให้คนสร้างรถม้าให้เจ้า ตกแต่งตามที่เจ้าชอบ พร้อมคนขับรถม้าและยอดอาชาฝีเท้าดีที่สุดในวังหลวงเป็นของขวัญให้แก่เจ้า" ไท่จื่อเอื้อนเอ่ยเอาใจ หากเป็นสตรีนางอื่นป่านนี้ไหนเลยจะไม่ประทับใจกับความใส่ใจของไท่จื่อที่แสนสง่างามผู้นี้
"ขอบพระทัยเพคะ" เยว่ซินตอบรับเป็นมารยาท แม้นางจะมิเคยคิดอยากได้สิ่งใด แต่นางก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะปฏิเสธไท่จื่อได้เลย หากนางทำให้ไท่จื่อขุ่นเคืองใจ เกรงว่าเฉิงอี้คงจะไม่พอใจนางไปด้วยเป็นแน่ เพราะไท่จื่อคือสหายสนิทของเขา แม้แต่หัวใจของนาง เขายังมอบให้ไท่จื่อได้อย่างง่ายดาย เช่นนั้นแล้วถือเป็นการตอบแทนบุญคุณของซือฝุ มิสู้นางแสดงเป็นหญิงที่สั่งสอนว่าง่ายคงจะดีที่สุดแล้วกระมัง
"จริงสิ กลับไปเจ้าต้องย้ายห้องมาอยู่จวนฝั่งในข้างห้องข้าด้วย อันที่จริงข้าบอกกับเฉิงอี้แล้ว" ไท่จื่อเน้นเสียงเล็กน้อย เพื่อให้เยว่ซินรู้ว่านางไม่มีทางปฏิเสธ ในเมื่อใต้หล้านี้ยังเป็นของเขา เหตุใดสตรีเพียงนางเดียว เขาจะครอบครองมิได้เล่า!
"เหตุใดไท่จื่อจึงไม่ไปส่งข้ากลับบ้านเล่าเพคะ" นางจำได้ว่าเมื่อมาออกขบวนล่าสัตว์จบแล้ว นางจะได้กลับบ้านไปหาท่านแม่มิใช่หรือ
"ข้าลืมบอกเจ้าใช่หรือไม่ ข้าให้องครักษ์ไป๋กับองครักษ์จินนำรถม้าอีกคันไปรับท่านแม่ของเจ้าเดินทางไปที่จวนแม่ทัพใหญ่แล้ว และได้ส่งม้าเร็วไปทูลเชิญฮองเฮาให้เสด็จมาที่เมืองเฉียวเซียนด้วยเช่นกัน เพื่อมาดูตัวและสู่ขอเจ้าต่อหน้าท่านแม่ของเจ้าดีหรือไม่"
ไท่จื่อจัดการทุกอย่างได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงแม้นางยินยอมที่จะแต่งงานเป็นแน่แล้ว แต่มิได้คาดคิดเลยว่าทุกอย่างจะรวบรัดหมดจดเร็วถึงเพียงนี้ เยว่ซินพยักหน้าเจือยิ้มบางโดยมิเอ่ยคำใด อันที่จริงเป็นเพราะนางรู้สึกจุกล้นอยู่ในคอเสียมากกว่า หากพูดอะไรออกมาในตอนนี้ เกรงว่าจะพาให้ร้องไห้ไปด้วย สตรีนางอื่นยามเมื่อต้องแต่งงานควรจะดีใจใช่หรือไม่ แล้วเหตุใดเมื่อนางกำลังจะแต่งงานถึงได้เป็นทุกข์ราวกับจะเอาชีวิตถึงเพียงนี้
เสี่ยวเข่ออ้ายนั่งกระดิกหางรออยู่เบื้องหลังประตูห้อง เมื่อเยว่ซินเปิดประตูเข้ามามันจึงกระโดดโถมตัวนางด้วยความคิดถึง นางไม่อยู่จวนถึงสามวัน จึงฝากเสี่ยวเข่ออ้ายไว้กับแม่ครัวใหญ่ให้ช่วยดูแลมันแทน เกรงว่าจะเลือกคนเลี้ยงได้ถูกต้องแล้ว เจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายดูจะอ้วนขึ้นถึงหนึ่งส่วนทีเดียว
"เสี่ยวเข่ออ้าย ข้าก็คิดถึงเจ้า แต่เราต้องรีบเก็บของก่อน เราจะไปนอนห้องใหม่กัน เจ้าอย่าเพิ่งชวนข้าเล่นเลย" เยว่ซินเอ่ยกับเสี่ยวเข่ออ้ายราวกับว่ามันฟังรู้ความ แต่ถึงอย่างนั้นเสี่ยวเข่ออ้ายก็นั่งรออย่างเรียบร้อยจริงๆ
เฉิงอี้ที่เมื่อกลับมาถึงได้ตรงเข้าห้องตัวเองเพื่อพักผ่อนเอนกายให้หายเมื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่ระหว่างนั้นเมื่อได้ยินเสียงของเยว่ซินและสาวรับใช้กำลังขนของย้ายออกจากห้องจึงอดใจหายไม่ได้ ทั้งๆ ที่นางอยู่ใกล้เขาถึงเพียงนี้ แต่เหตุใดนางจึงเหมือนยิ่งอยู่ห่างไกลออกไปทุกทีแล้ว
เพียงพริบตาเดียวที่นึกถึงว่าเยว่ซินกำลังจะจากไป ทันใดนั้นเอง! เฉิงอี้ต้องยกมือกุมแน่นเข้าที่หน้าอกด้านซ้าย เหตุใดจู่ๆ อาการปวดราวกับถูกบีบเค้นจึงเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ เฉิงอี้รีบดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหมอน ก่อนจะตัวขดงอตามแรงบีบหนักข้างในอกอย่างทรมาน เฉิงอี้พยายามหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ พลางนึกไตร่ตรองความเจ็บปวดในกายว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดอาการเช่นนี้ขึ้นได้ และเมื่อสังเกตอย่างถี่ถ้วนเขาก็ได้รู้แน่ชัดแล้วว่าจิตเทพภายในกายมนุษย์ของเขามันกำลังผิดปกติไปเสียแล้ว...จิตเทพของไท่เซียนอี้ตี้จวินที่มิเคยเจ็บปวดต่อสิ่งใด แต่บัดนี้มันกำลังเจ็บปวดเพราะกำลังรู้สึกถึงความสูญเสียแล้วกระมัง


"ไชโย! ข้าจำเส้นอักษรได้แล้ว เส้นอักษรมีสามสิบเอ็ดตัว ข้าจำได้ทั้งหมดแล้ว เย้ๆ!" เยว่ซินกำพู่กันในมือแน่น พร้อมกระโดดโลดเต้นวิ่งไปรอบๆ โต๊ะม้าหินในสนามหญ้าภายในจวนแม่ทัพ ทั้งกู่ร้องดีใจที่เขียนลำดับเส้นอักษรได้เสียที
"เก่งมากเยว่ซิน เจ้าอยากได้รางวัลอะไรจากซือฝุของเจ้าหรือไม่" เฉิงอี้เอ่ยถามพลางยิ้มขำเมื่อมองเยว่ซินที่กำลังกระโดดโลดเต้น ตั้งแต่สอนนางเรียนอย่างจริงจัง เยว่ซินก็ไม่เรียกเขาว่าท่านแม่ทัพอีกแล้ว เขาจึงต้องแทนตัวเองว่าซือฝุเช่นเดียวกัน
ผ่านมาสามวันแล้วที่เยว่ซินเรียนเขียนอ่านกับเฉิงอี้ตามที่เขาได้ให้สัญญาไว้ว่าจะเป็นซือฝุของนาง นางเป็นเด็กหัวดีและเรียนรู้ไวมากทีเดียว เฉิงอี้ปล่อยให้นางกระโดดร้องเต้นดีใจอยู่สักครู่ รอยยิ้มและดวงตากลมโตเป็นประกายนั้นทำให้เขาหวนคิดถึงเมื่อครั้งที่เยว่ซินยังเด็ก นางก็เป็นเด็กช่างพูดและฉลาดมีไหวพริบเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร
"ซือฝุ ข้าขอรางวัลท่านได้จริงๆ หรือเจ้าคะ" เยว่ซินได้ยินคำว่ารางวัลก็รีบวิ่งกลับมาคุกเข่าลงตรงหน้าเฉิงอี้
เฉิงอี้ก้มมองใบหน้ารอยยิ้มกว้างจนตาหยีของนางแล้วเกิดรู้สึกมันเขี้ยวยิ่งนัก จึงยกมือดีดหน้าผากนางเบาๆ หนึ่งทีก่อนพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า "เจ้าเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของข้า ข้าให้เจ้าได้อยู่แล้ว"
"เช่นนั้น..." เยว่ซินทำท่าครุ่นคิด "เช่นนั้นซือฝุพาข้าไปเดินเล่นตลาดโคมไฟคืนนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ"
"ตลาดโคมไฟ" เฉิงอี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"พาข้าไปหน่อยนะเจ้าคะ ข้าได้มาในเมืองเฉียวเซียนทั้งที ข้าอยากเห็นบรรยากาศตอนกลางคืนบ้าง" เยว่ซินกะพริบตาออดอ้อน ใบหน้าทะเล้นแต่ก็น่ารักอยู่ในทีเช่นนี้ ใครได้เห็นเข้าไหนเลยจะไม่ยอมใจอ่อนให้แก่นางกันเล่า
"ได้ ข้าจะพาเจ้าไป"
"ขอบคุณซือฝุ"
คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงมีสีเหลืองทองระบายเป็นแสงอ่อนๆ บนท้องฟ้าจนกลบแสงดาว รถม้าของเฉิงอี้ที่บังคับยอดอาชาสีดำสนิทคู่กันมาโดยอาอู๋กับอาลิ่วค่อยๆ วิ่งช้าลงแล้วจอดสนิทที่ปากทางเข้าตลาดโคมไฟ
ที่นี่เป็นตลาดยามค่ำคืนบนถนนสายหนึ่งในเมืองเฉียวเซียน พ่อค้าแม่ค้าจะเริ่มตั้งร้านกันตั้งแต่ช่วงเย็นใกล้ค่ำ ทุกร้านจะประดับโคมไฟสีแดงเขียนชื่อร้านของตนประดับไว้ เมื่อทำเช่นนี้เหมือนกันหลายๆ ร้านจึงเกิดเป็นเอกลักษณ์ของตลาดกลางคืนแห่งนี้ แล้วถูกเรียกขานอันเป็นที่รู้กันว่า 'ตลาดโคมไฟ'
เช่นเคยเมื่อรถม้าจอดสนิทอาลิ่วกับอาอู๋ก็ยืนหันหลังอย่างรู้ความ เยว่ซินเองก็รู้ดีว่านางต้องลงจากรถม้าเช่นไร เมื่อเห็นเฉิงอี้ยืนรออยู่ด้านล่างแล้ว นางก็จับไหล่เขาทั้งสองข้าง เพื่อยอมให้เขาอุ้มลงมาแต่โดยดี ตามหลังด้วยเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายที่กระโดดลงมา เพราะเยว่ซินพามันออกมาเดินเที่ยวเล่นด้วยกัน
"เมื่อไหร่อาลิ่วจะนำบันไดรถม้ามาเสียที ทั้งๆ ที่วันนั้นยังมีอยู่เลยแท้ๆ" เยว่ซินหันไปมองอาลิ่ว อาลิ่วทำสีหน้าไม่ถูกเมื่อเยว่ซินเอ่ยถามกะทันหัน เขาปรายตามองเฉิงอี้กะพริบตาปริบๆ เฉิงอี้หลุดขำเบาๆ แล้วตอบกลับนางแทนอาลิ่วเสียเอง
"ข้าเป็นคนสั่งให้อาลิ่วนำออกไปเอง ปกติรถม้าของข้ามีเพียงข้าเท่านั้นที่ขึ้น ข้าไม่จำเป็นต้องใช้บันได เหตุใดต้องแบกไว้ให้ม้าทั้งสองตัวต้องรับน้ำหนักเพิ่มขึ้นกันเล่า ส่วนเจ้าก็ไม่ได้ขึ้นรถม้าของข้าบ่อยๆ เสียเมื่อไหร่ ตัวเจ้าเล็กนิดเดียวข้าอุ้มเจ้าได้สบายมาก" พูดจบเฉิงอี้ก็ดีดหน้าผากนางอีกที เยว่ซินลูบหน้าผากป้อยๆ แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"เช่นนั้น ที่วันนั้นมีบันได ก็เพราะต้องไปรับข้ามาคนเดียว ข้าเข้าใจถูกต้องหรือไม่เจ้าคะ" จบคำถามของเยว่ซิน เฉิ้งอี้ไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงพยักหน้าตอบกลับไปเท่านั้น
เมื่อเดินเข้ามาภายในตลาดแล้ว ร้านรวงต่างๆ เต็มไปด้วยของกินและข้าวของเครื่องใช้มากมายละลานตา เยว่ซินเดินเล่นพร้อมรอยยิ้มร่า บรรยากาศช่างรื่นเริงต่างจากเขตชนบทที่หมู่บ้านของนางมากนัก
"พุทราเคลือบน้ำตาล เจ้าอยากกินหรือไม่" เฉิงอี้เห็นว่ามีคนขายพุทราเคลือบน้ำตาลเสียบไม้กำลังเดินเข้ามาใกล้ จึงหันไปถามเยว่ซิน เพราะเขาจำได้ว่าเป็นของโปรดนาง
"กินเจ้าค่ะ นั่นของโปรดข้า" เยว่ซินชะเง้อมองหาคนขาย เมื่อเจอแล้วนางก็รีบวิ่งไปหาพ่อค้า เฉิงอี้รีบก้าวเท้าตามไป ส่วนอาอู๋กับอาลิ่วนอกจากจะต้องคอยอารักขาเจ้านายแล้ว ยังต้องทำหน้าที่ดูแลคอยจูงสายคล้องคอเสี่ยวเข่ออ้ายไปด้วย
"ไม้เดียวเจ้าอิ่มแน่นะ" เฉิงอี้ถามเพื่อความแน่ใจก่อนจะจ่ายเบี้ยเงินให้พ่อค้า เยว่ซินกัดพุทราไปแล้วเต็มคำจึงทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น
"เหมือนข้างหน้านั่นจะมีร้านขายขนมดอกกุ้ยฮวา" เฉิงอี้อ่านป้ายชื่อร้านบนโคมแดงเบื้องหน้า จึงเห็นได้ว่ามีร้านขนมดอกกุ้ยฮวาอยู่แถวๆ นั้น
"ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าชอบกินอะไร ทำไมท่านถึงพาข้าไปซื้อแต่ของที่ข้าชอบกินทั้งนั้น" คำถามตอบยากมาอีกแล้ว เฉิงอี้จะตอบนางเช่นไรดี ความจริงแล้วเขาจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบนาง ในวันที่เขาแปลงกายเป็นลูกสุนัขบาดเจ็บ วันนั้นเขาเห็นได้ว่าลี่จิ่นเตรียมอาหารใดไว้ให้นางบ้าง มีทั้งต้มปลาที่เยว่ซินยังตักแบ่งมาให้เขาได้กินด้วย มีขนมดอกกุ้ยฮวาและพุทราเคลือบน้ำตาล หากนั่นมิใช่ของโปรดนาง ลี่จิ่นคงไม่เตรียมไว้ให้เพื่อปลอบใจที่ต้องทิ้งให้นางอยู่บ้านเพียงลำพังกระมัง
แต่จะให้ตอบความจริงที่น่าเหลือเชื่อเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า อีกทั้งตอนนั้นเป็นไท่เซียนอี้ตี้จวินต่างหากที่ได้เจอนาง ไม่ใช่มนุษย์นามเฉิงอี้ผู้นี้
"ข้าแค่เดาใจเจ้า" ตอบแบบนี้เยว่ซินถึงกลับหันมามองหน้า ซือฝุของนางจะเดาใจเก่งเกินไปแล้วกระมัง
เมื่อเดินมาถึงร้านขนมกุ้ยฮวา เยว่ซินรีบตรงเข้าไปเลือกไส้ขนมรสที่ชอบ ครั้งนี้นางหยิบมาถึงห้าชิ้น เฉิงอี้เข้าใจว่าเพราะเป็นขนมโปรดของนางจึงไม่ขัดใจ แต่เมื่อจ่ายเบี้ยเงินให้แม่ค้าเรียบร้อยแล้ว เยว่ซินก็ส่งห่อขนมยื่นให้เขา อาอู๋ อาลิ่วและเสี่ยวเข่ออ้ายตามลำดับ
"ซือฝุ ข้าเลือกไส้ขนมดอกท้อป่าผสมเม็ดบัวให้ท่าน เป็นรสที่ข้าชอบมากที่สุด ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ" เยว่ซินไม่เพียงพูดเจื้อยแจ้วเท่านั้น นางแกะห่อขนมที่เฉิงอี้ถืออยู่ในมือให้เรียบร้อยพร้อมทั้งจับมือของเขาป้อนขนมเข้าปากตัวเอง เฉิงอี้จึงต้องกัดขนมหนึ่งคำ
"อร่อยหรือไม่เจ้าคะ" เยว่ซินเงยหน้าเอ่ยถาม สายตาเลื่อนผ่านจากริมฝีปากที่กัดขนมไปแล้วเมื่อครู่ ขึ้นมาจรดที่ดวงตาของคนตัวสูงกว่า เยว่ซินนิ่งไปทันใดเมื่อพบว่าเฉิงอี้เองก็กำลังจดจ้องใบหน้าของนางอยู่เช่นกัน
ทั้งสองยืนสบตากันนิ่งคล้ายกับกำลังรอฟังอีกฝ่ายพูดสักหนึ่งประโยค ทว่าความจริงกลับไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมาทั้งนั้น แต่ถึงแม้ต่างฝ่ายต่างเงียบไป ใช่ว่าภายในใจจะนิ่งเงียบไปด้วยเสียเมื่อไหร่ แม้จะพยายามฝืนความรู้สึกอยู่ในที แต่เฉิงอี้ก็รับรู้ได้แน่ชัดว่าจิตเทพของเขากำลังสั่นไหวอย่างยากจะควบคุมเสียแล้ว ด้านเยว่ซิน แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่อยู่ใกล้ชิดกับเฉิงอี้ แต่เมื่อได้สบตากันตรงๆ เช่นนี้ นางกลับรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา จู่ๆ ก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ คล้ายไข้จะขึ้นเสียอย่างนั้น
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีเด็กจมน้ำ ช่วยลูกชายของข้าด้วย" เสียงตะโกนดังขึ้นกะทันหัน เสี่ยวเข่ออ้ายที่นั่งรอผู้เป็นนายนิ่งๆ อยู่เมื่อครู่ก็ลุกขึ้นเห่าเสียงดัง แล้วออกแรงวิ่งไปตามทิศทางของเสียงร้องนั้นทันที แรงวิ่งของเสี่ยวเข่ออ้ายนั้นแรงจนกระชากให้อาลิ่วที่จับสายจูงอยู่ต้องวิ่งตามไป
เยว่ซินกับเฉิงอี้เองพลันรู้สึกตัวจึงถอยห่างกันคนละก้าวด้วยสีหน้าที่ยังปรับไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเยว่ซินที่เป็นห่วงเสี่ยวเข่ออ้ายจึงไม่รอช้า นางรีบวิ่งตามเสี่ยวเข่ออ้ายและอาลิ่วไปทันที ตามมาด้วยเฉิงอี้กับอาอู๋ที่คอยอารักขาอยู่เบื้องหลัง
เมื่อเสี่ยวเข่ออ้ายวิ่งมาถึง มันทำท่าจะกระโจนลงน้ำแต่ติดสายจูงที่ปอกคอ อาลิ่วเห็นท่าทางของเสี่ยวเข่ออ้ายจึงปลดสายจูงให้ ทันใดนั้นเสี่ยวเข่ออ้ายก็กระโจนลงไปในคูน้ำทันที ไม่นานนักเสี่ยวเข่ออ้ายก็งับคอเสื้อด้านหลังของเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งให้ลอยคอขึ้นมาเหนือน้ำได้ ชาวบ้านที่มายืนดูต่างโห่ร้องอย่างโล่งใจที่เห็นเด็กน้อยปลอดภัย
เมื่อทั้งสองว่ายมาถึงริมฝั่ง อาอู๋กับอาลิ่วที่ยืนรอรับอยู่ก็รีบอุ้มเด็กชายกับเสี่ยวเข่ออ้ายขึ้นมา แม่ของเด็กชายร้องไห้ด้วยความดีใจโผเข้ากอดลูกชายที่กำลังขวัญเสียไว้แน่น ด้านเสี่ยวเข่ออ้ายเมื่อขึ้นจากน้ำก็ยืนสะบัดขนที่เปียกจนน้ำกระเด็นโดนผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆ แต่นาทีนี้ใครเล่าจะถือสาเจ้าหมาแสนฉลาดตัวนี้ ทุกคนต่างปรบมือและเอ่ยชมเสี่ยวเข่ออ้ายจนเสียงดังก้อง
"เสี่ยวเข่ออ้าย เจ้าเก่งมากจริงๆ" เยว่ซินภูมิใจในตัวเสี่ยวเข่ออ้ายมาก นางโผกอดมันแน่นทั้งๆ ที่ตัวมันยังเปียกชุ่มเช่นนั้น แต่เยว่ซินก็ไม่ได้สนใจ เสี่ยวเข่ออ้ายเองคงรับรู้ได้ว่าเยว่ซินกำลังชื่นชมจึงเลียใบหน้านางอย่างเอาอกเอาใจ
"เจ้าหมาน้อย ข้าขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยชีวิตลูกชายของข้าไว้ แม่นางน้อย ข้าขอตอบแทนพวกท่านได้หรือไม่ หากไม่ได้หมาของพวกท่าน ลูกชายของข้าคงเกิดอันตรายไปแล้ว" มารดาของเด็กชายจับมือลูกของตนไว้แน่น แล้วเดินมาหาเสี่ยวเข่ออ้าย ส่วนชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างทยอยแยกย้ายกันออกไปแล้วเมื่อเห็นว่าตรงนี้ไม่มีปัญหาใดอีก
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะอาอี๋ แค่เด็กปลอดภัยก็พอแล้วเจ้าค่ะ" เยว่ซินตอบอย่างเกรงใจ เพียงเห็นชีวิตเด็กที่ปลอดภัยดีแล้ว เรื่องตอบแทนเสี่ยวเข่ออ้ายกับพวกนางจึงไม่เห็นความจำเป็น
"ข้าเข้าใจ วันนี้ดึกมากแล้ว ข้าไม่รั้งพวกท่าน แต่ข้าขอถามชื่อแม่นางน้อยไว้ได้หรือไม่ ครั้งหน้ามีโอกาสข้าจะตอบแทนแม่นางน้อยกับเจ้าหมาน้อยแน่นอน"
"ข้าชื่อเยว่ซิน ส่วนหมาของข้าชื่อเสี่ยวเข่ออ้าย" เพื่อความสบายของอาอี๋ท่านนี้ เยว่ซินจึงเอ่ยตอบไป
"เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าอีกประโยคได้หรือไม่ หากข้าต้องการพบแม่นางน้อย ข้าต้องไปหาที่ใด"
"นางอยู่จวนแม่ทัพของข้า อาอี๋" เฉิงอี้เอ่ยตอบแทน
"เช่นนั้นข้าไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ข้าเองต้องขอตัวพาลูกชายไปเช็ดตัวเช่นกัน ข้าขอบคุณแม่นาง ขอบคุณท่านแม่ทัพด้วยเจ้าค่ะ"
เมื่อสองแม่ลูกเดินจากไปแล้ว เยว่ซินหันมาใส่สายจูงให้เสี่ยวเข่ออ้ายเช่นเดิม นางลูบหัวมันอย่างชื่นชมอีกครั้ง แล้วพากันเดินกลับไปที่รถม้า เมื่อมาถึงเยว่ซินหันมาสบตาเป็นเชิงคำถามกับเฉิงอี้ เพราะเสี่ยวเข่ออ้ายตัวเปียกชุ่มเช่นนี้ เขายังจะให้มันเข้าไปในรถม้าได้หรือไม่
"เจ้าอุ้มมันไหวหรือไม่ เช่นนั้นข้าจะอุ้มมันขึ้นไปเอง" เมื่อเฉิงอี้รู้ทันและเอ่ยเช่นนี้ เยว่ซินจึงยิ้มกว้างก่อนจะตอบว่า
"ข้าอุ้มเสี่ยวเข่ออ้ายเองเจ้าค่ะ เพราะข้าตัวเปียกแล้ว ส่วนซือฝุเก็บแรงไว้อุ้มข้าคนเดียวก็พอเจ้าค่ะ" พูดจบเยว่ซินก็หันไปอุ้มเสี่ยวเข่ออ้ายขึ้นรถม้าทันที
จังหวะที่เยว่ซินจะหันกลับมาหาเฉิงอี้ เขาก็เดินเข้ามาประชิดข้างหลังนางแล้วหนึ่งก้าว เมื่อนางหันมาปลายจมูกได้ชนเข้ากับแผ่นอกกว้างของร่างสูงอย่างพอดี เยว่ซินตกใจจึงจะถอยตัวออกมา แต่อ้อมแขนของเฉิงอี้ตวัดเอวนางเข้าไว้เสียก่อน
"ไหนบอกจะให้ข้าอุ้มเจ้าขึ้นรถม้า แล้วเจ้าจะถอยหนีข้าทำไมเล่า" ว่าแล้วเฉิงอี้ก็อุ้มนางขึ้นรถม้า ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ตรงที่อ้อมแขนของเขากอดนางแนบแน่นกว่าเดิม
เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออก เฉิงอี้หยิบผ้าเช็ดหน้าในเสื้อคลุมออกมาผืนหนึ่ง แล้วใช้เช็ดใบหน้าให้เยว่ซินที่เปื้อนดินโคลนเปียกจากตัวของเสี่ยวเข่ออ้ายเมื่อตอนที่กอดกันริมคูน้ำ เยว่ซินรู้สึกตัวเองอีกครั้งว่าอาการหนาวๆ ร้อนๆ คล้ายจะเป็นไข้นั้นเกิดขึ้นทุกครั้งที่อยู่ใกล้เฉิงอี้แบบนี้ เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าความรู้สึกเช่นนี้มีชื่อเรียกอย่างชัดเจนหรือไม่
โชคดีที่เมื่อเฉิงอี้เช็ดให้เรียบร้อยแล้วได้ถอยกลับไปนั่งที่เดิม เยว่ซินแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติตัวเอง ก่อนที่ความรู้สึกประหลาดจะทำให้นางปรับสีหน้าไม่ถูกเมื่ออยู่ตรงหน้าเฉิงอี้ใกล้ๆ เช่นนั้น
ด้านเฉิงอี้ เขามีอายุมากว่าหกแสนปีเช่นนี้แล้วไหนเลยจะดูไม่ออกว่าเยว่ซินกำลังรู้สึกเช่นใด นางคงกำลังรู้สึกเช่นเดียวกับที่ภายในใจของเขารู้สึกแล้วกระมัง เพราะนางคือด่านเคราะห์รักของเขามิใช่หรือ


แสงธรรมชาติจากพระอาทิตย์ที่เพิ่งลับขอบฟ้าในยามเย็นได้พัดผ่านไปแล้ว วีรภัทรามองข้างทางผ่านกระจกรถแท็กซี่ ได้แต่ลอบถอนหายใจเบา ๆ แล้วนึกถึงอดีตในงานปาร์ตี้ ที่ตอนแรกป้าอ้างว่าเป็นแค่งานของเพื่อน ๆ ป้า แต่พอมาถึงกลับไม่ใช่ เป็นการพามาดูตัว ซึ่งตอนนั้นก็แสนจะอึดอัด และวันนี้ก็คงเป็นแบบเดิมอีกเช่นเคย ซึ่งตอนนี้แสงไฟสลัวจากห้องบอลรูมที่มีกระจกมองทะลุผ่านเข้าไปในห้องได้ที่ชั้น 2 ได้เปิดขึ้นแล้ว วีรภัทราโดนป้านุชที่เป็นป้าแท้ ๆ ของเธอ ลากขึ้นไป และยังคงพูดเหมือนเดิมว่า ให้มาแต่งตัวในงานเป็นเพื่อนป้า เพราะวันนี้เป็นงานแต่งของลูกศิษย์ เธอผู้ซึ่งอยู่ในกรอบที่ป้าสร้างมาแต่เด็ก จึงไม่มีปากไม่มีเสียง ได้แต่ทำตามที่ป้าบอก และเธอเองก็แคร์ความรู้สึกของคนที่เธอรักมากด้วย ได้แต่ก้มหน้าก้มตาจับมือป้าตั้งแต่เดินลงจากรถจนทะลุไปยังสนามหญ้าด้านหลังของงาน ทำให้ไม่ทันได้สังเกตป้ายชื่อบ่าว-สาว รวมถึงรูปที่ตั้งเต็มทั่วงาน
 ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นบันได เธอก็เริ่มตั้งสติได้ มองไปรอบ ๆ เห็นบรรยากาศโทนสีขาวบริสุทธิ์ ตั้งแต่บันไดที่ก้าวเดิน ไปจนถึงห้องกระจกด้านบน มีโต๊ะไม้ยาวสีน้ำตาลช็อกโกแลตอ่อน ๆ โคมไฟด้านบนทำมาจากไม้จักสานวางสลับกับใบไม้เขียวขจี ยังไม่ทันที่เธอจะสำรวจหมด ป้านุชก็ลากเธอไปหาช่างแต่งหน้าทำผมที่รออยู่มุมหนึ่งของห้อง แล้วดันให้นั่งบนเก้าอี้เหล็กสีดำที่มีพนักพิงพร้อมเบาะนุ่มวางให้เป็นพิเศษ ยังไม่ทันที่จะแต่งหน้าให้ วีรภัทราก็เบรกและพูดด้วยความสงสัยปนแปลกใจออกมา เกี่ยวกับสถานการณ์ตรงหน้า ป้านุชจึงแถออกไปว่า
 "ป้าเห็นว่า ช่างเขาทำงานเนี้ยบดี ป้าชอบ และอยากให้หลานดูสวยเพอร์เฟกต์ที่สุดด้วยวันนี้" ป้าพยายามปรับระดับเสียงพูดให้ดูปกติที่สุด เธอพยักหน้าเข้าใจ แต่ในใจก็ยังคงคิดวนไปวนมาถึงหลักเหตุผลที่ฟังแล้วออกจะแปลกไปสักหน่อย เธอไม่ได้เชื่อสนิทใจหรอก แค่ตอนนี้ถึงงานแล้ว ได้แต่ปล่อยไหลตามน้ำไปก่อน เดี๋ยวค่อยหาจังหวะชิ่งกลับเหมือนอย่างเคยแทน
 จากนั้นช่างแต่งหน้าก็จัดเต็มให้เธอในลุคสาวหวานโทนชมพูส้ม ขับผิวขาวของเธอให้สดใสขึ้น ส่วนทรงผมเป็นดัดลอนแสกกลาง ทำให้ดูเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวานมากขึ้นไปอีก แรกเริ่มเดิมทีเธอก็รับรู้แค่ว่าต้องมาร่วมงาน แต่พอเห็นชุดเท่านั้นแหละ ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นชุดเจ้าสาว ทั้งความเป็นเกาะอก กระโปรงบานยาว ประดับด้วยลายลูกไม้และมีโบว์ผูกเล็ก ๆ ที่เอว สีขาวทั้งชุด ยังมีรองเท้าส้นสูงที่ประดับมุกและคริสตัลล้อมรอบอีก เธอจึงบ่ายเบี่ยงไม่ยอมใส่ ป้านุชเห็นอย่างงั้นจึงพูดแกมบังคับไปในตัวว่า
 "หลานวี ป้าเลือกคนที่ดีที่สุดให้แล้วนะ โอกาสที่จะได้เจอคนที่เพียบพร้อมแบบนี้ไม่มีที่ไหนแล้ว ทั้งหน้าตา ฐานะ การศึกษา ความสามารถ คิดซะว่าตอบแทนป้านะ ถ้าหลานวีปฏิเสธตอนนี้ก็เท่ากับบอกให้คนอื่นรู้เลยว่าไม่มีหัวคิด ทั้ง ๆ ที่มีป้าเป็นครู แล้วป้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คิดให้ดี ๆ ก่อนจะทำอะไรลงไป ป้าอยากเห็นหลานมีความสุขจริง ๆ" ป้าเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบา ๆ
 แล้วก็จับมือเธอแน่น ๆ อีกครั้ง พูดต่อว่า "แล้วเพื่อนสนิทผู้หญิงคนนั้นก็ลืมไปซะ หลานอาจจะเข้าใจผิดว่านั่นคือความรัก แต่บอกเลย ป้าผ่านอะไรมาเยอะ เห็นอะไรมาก็มาก ไม่ใช่หรอก เชื่อป้าสิ ไม่ใช่ว่าป้าไม่ยอมรับ แต่หลานคิดดี ๆ นะว่า เพื่อนคนนั้นทำให้หลานมีความสุขได้จริง ๆ เหรอ หรือแค่เป็นเพื่อนที่เผอิญเข้ามาอยู่ในเวลาที่หลานอ่อนแอแค่นั้น เขาฉวยโอกาสนั้นหรือเปล่า" หลังพูดจบก็เดินออกจากห้องไป และปล่อยให้เธอได้คิดเอง
 เธอกำลังวนเวียนคิดตามคำพูดป้า นั่งเหม่อลอยจนไม่รู้ว่าใครเดินเข้าออกห้องนี้บ้าง ใครพูดคุยอะไรกันบ้าง จนกระทั่งทีมงานที่จัดงานแต่งเดินมาตามถึงในห้อง เพื่อเตือนเวลาเริ่มงานว่าอีก 10 นาทีจะเริ่มแล้ว ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงสติให้กลับเข้ามาอยู่ในงานอีกครั้ง และเป็นจังหวะเดียวกับที่ป้าเดินกลับมาหาเธอ
 "ได้คำตอบยังหลานรัก" ลูบหัวเธอเบา ๆ และมองเธอด้วยสายตาที่เอ็นดู
 เธอลุกขึ้นพูด "ป้าคะ วีคิดว่า วีจะไม่แต่งค่ะ วีไม่เห็นด้วยกับการคลุมถุงชนแบบนี้ แม้เหตุผลของป้าจะดีมากก็ตามค่ะ" พูดจบ กำลังจะก้าวขาเดินไปยังประตู เพื่อเดินออกจากห้อง แต่ไม่ทันที่จะได้ผลักประตู อยู่ดี ๆ ก็มีบอดี้การ์ดจากไหนไม่รู้ประมาณ 10 คนมาล้อมพื้นที่ทุกทางไม่ให้ออก
 เธอแสดงสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ หันขวับไปหาป้าเธอทันที "ป้าคะ นี่มันอะไรกันคะ" เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
 "ไม่มีอะไรหรอก ป้าก็แค่บอกทางแม่ฝ่ายชายให้เตรียมบอดี้การ์ดไว้ เผื่อกรณีฉุกเฉินน่ะ" ป้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรที่มาทำกันแบบนี้
 "ป้ากำลังจะบอกว่า วีต้องแต่งงานอย่างเดียว ไม่สนว่าวีจะคิด จะรู้สึกยังไง ใช่ไหมคะ" เธอพยายามทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนโดนมีดปักลงกลางใจ ทั้งยังกลั้นน้ำตาคลอที่กำลังจะเอ่อล้นออกมาในทุกขณะที่เธอพูด
 "ใช่ ป้าสัญญาเลยนะว่า ผู้ชายคนนี้ดีที่สุดแล้ว และเขาจะเป็นคนที่ทำให้หลานมีความสุขที่สุด" ป้าใช้น้ำเสียงเฉียบขาด ทำให้เธอรู้สึกถึงการไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมรับชะตากรรม
 "ค่ะป้า" ถึงเธอจะตอบตกลง แต่ในใจเธอก็ค้านอยู่ตลอดเวลา เธอไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งงานแบบคลุมถุงชน คนเราไม่ได้รักกัน จะมีความสุขได้ยังไง ดีพร้อมให้ตายยังไง แต่ถ้าไม่ได้มาจากความรัก จะอยู่กันยังไง เธอได้แต่ลอบถอนหายใจอยู่คนเดียว
 ป้าที่กำลังฉีกยิ้มอย่างโล่งใจกับตัวเองคิดว่า หลานวีตกลงปลงใจแล้ว แต่ก็รู้สึกได้ไม่นาน หันมาอีกทีเห็นเธอใช้มือขวาหยิบปากกาหัวแหลมจ่อไปที่คอเธอ ป้าตกใจสุดขีด และพยายามพูดโน้มน้าวเธอให้วางลง แต่เธอก็ยังคงดื้อและพูดด้วยถ้อยคำที่รุนแรงกับป้า กล่าวหาป้าว่า ไม่มีหัวใจ ไม่สมกับที่เธอรักป้า เธอแสดงสีหน้ารังเกียจจนป้าเริ่มหวั่นใจมากขึ้น ป้ายกมือคู่ขึ้นปรามอย่างช้า ๆ หวังให้เธอสงบลง แต่กลับเป็นการเพิ่มเชื้อไฟ ทำให้เธอเริ่มหวาดกลัว และกำลังถอยหลังช้า ๆ พลางระแวดระวังรอบด้านซ้ายขวา แต่ถอยหลังไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ชนเข้ากับบอดี้การ์ดที่รอจังหวะอยู่ด้านหลัง เธอเผลอสบตาแค่วิเดียว ก็โดนดึงปากกาออกจากมือ ทำให้เธอตกใจอย่างมาก พยายามแย่งคืน แต่ก็ไม่ได้มันมา เพราะบอดี้การ์ดตัวใหญ่กว่าเยอะ ทำให้เธอหงุดหงิดมาก เดินวนไปวนมา คิดว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายนั่งลง เพราะเหนื่อย พอป้าเห็นท่าทีสงบลง ป้าเลยเข้าไปกอดพร่ำบอกถึงความหวังดีที่มีให้เธอ และจะไม่ผิดหวังที่ป้าเลือกให้ เธอได้แต่นั่งอยู่นิ่ง ๆ ไม่ปริปากพูด ปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นทางอย่างห้ามไม่อยู่ ซึ่งตอนนี้สมองเธอไม่รับรู้อะไรแล้ว ได้แต่ปล่อยให้ป้าจัดการแก้ไขทั้งหน้าผม และการแต่งตัวที่พาเธอเดินไปไหน ทำอะไรก็ได้เหมือนหุ่นยนต์
 จนเวลา 10 นาทีของอิสระหมดลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติและบอกกับตัวเองว่าตอนนี้เธอจะต้องลงไปทำหน้าที่หลานที่ดีให้กับป้าผู้เลี้ยงดูเธอมาแต่เด็ก เธอลุกขึ้น ก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างสง่างามสมกับเป็นสาวสวยหุ่นดี
 "อ้าวเจ้าสาวเดินออกมาต้อนรับแขกกันแล้ว" เสียงตะโกนอื้ออึงจนหน้าเวียนหัว เธออยากจะบ่นออกไป แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากปั้นหน้ายิ้มอย่างมีความสุขต่อหน้าแขกที่มาร่วมงาน เพื่อรักษาหน้าป้า ส่วนป้าได้แต่ยิ้มหน้าบาน แล้วก็เดินไปหาแขกเหรื่อทั่วงาน ปล่อยให้เธอยืนเกร็งหน้าแบคดรอปรูปแต่งงานคนเดียว ในภาพเป็นภาพที่ป้าและว่าที่แม่สามีดึงรูปมาจากไอจีส่วนตัวของทั้งคู่ แล้วมาตัดต่อรวมกัน เป็นการนำเสนอธีมถ่ายพรีเวดดิ้งแนวใหม่กันเลยทีเดียว
 "เจ้าบ่าวไปไหนเหรอครับ" ชายหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างสูงโปร่งเหมือนนายแบบ บุคลิกแบบผู้บริหาร พร้อมชุดสูทเนี้ยบสีครีมเดินเข้ามาทัก เธอได้แต่ยืนอึ้ง ทั้งไม่รู้จักเขา ทั้งไม่รู้คำตอบ จนกระทั่งคุณหญิงวิไลรัตน์ แม่ของว่าที่สามีเธอเดินเข้ามา เธอจึงถึงบางอ้อเลยทีเดียว
 "อ้าว ลูกนนท์มาถึงที่งานนานแล้วเหรอ แล้วตาคินน์ล่ะ อยู่ไหนแล้ว ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ" คุณหญิงวิไลรัตน์มาถึงก็ถามหาลูกชายทันที ตอนนี้กลายเป็นการรวมตัวของเหล่าคนตามหาเจ้าบ่าว 2022 ไปแล้ว
 "สวัสดีครับคุณแม่ ผมเพิ่งมาถึงครับ ผมเพิ่งเลิกงานแล้วก็ตรงดิ่งมาที่นี่เลย ยังไม่ได้คุยกันเลยครับ" ตอบกลับไปอย่างสุภาพ
 "แล้วก็เมื่อสักครู่ผมถามเจ้าสาวอยู่นะครับ แต่เธอนิ่งไปเลย ก็น่าจะไม่รู้เหมือนกันหมดนะครับ" ณัฐชานนท์ตอบเพิ่ม
 "เห้อ... ตาคินน์นะ วันงานยังเถลไถลไปไหนอีก" หญิงวัย 50 ที่ภูมิฐานและรูปลักษณ์ยังคงเปล่งประกาย ดูดีสมกับเป็นคุณหญิงประจำตระกูลผู้ดีเก่ายืนทอดถอนหายใจปนเซ็งกับเรื่องที่ลูกชายทำตัวไม่น่ารัก ไม่ให้เกียรติเจ้าสาวในงานนี้เลย
 "สวัสดีค่ะคุณหญิง" เธอชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนจะทักทายอย่างที่เคยทำ
 "สวัสดีจ้ะ หนูวี ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากนักหรอก เรียกฉันว่า คุณแม่เถอะ เราจะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ยิ้มและตอบกลับอย่างใจดีเสมอ ทำให้เธอลดความเกร็งลงเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้ที่เจอ ก็ในฐานะหลานของป้าเฉย ๆ ไม่ได้เกี่ยวดองกัน แต่ตอนนี้สถานะกำลังจะเปลี่ยนไปเป็นลูกสะใภ้ จึงทำให้เธอเกร็งกว่าที่เคยเป็น
 "ค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงอ่อนลงอย่างคนไม่มั่นใจ ก็ใครจะไปมั่นใจกับการแต่งงานที่ป้าเธอจัดแจงให้เล่า ถ้าเธอได้รู้จักและคบหากับลูกชายของคุณหญิงมาก่อน ก็อาจจะสบายใจกว่านี้ก็เป็นได้ เธอได้แต่บ่นในใจ
 ยังไม่ทันได้คุยต่อ เสียงโทรศัพท์ของณัฐชานนท์ก็ดังขึ้น มือขวาล้วงเข้าไปหยิบมือถือจากด้านในของเสื้อสูทฝั่งซ้าย ก่อนจะรับเขาอ่านชื่อคนที่โทรมาตามปกติ พอรู้ว่าเป็นอัคราวิชญ์ก็รีบรับสาย ถามถึงเวลาที่จะมาถึงงาน พอรู้เรื่องราวและคุยเสร็จ ก็รีบเดินมาบอกให้คุณหญิงและเจ้าสาวทราบว่า ลูกชายตัวแสบและเจ้าบ่าวสุดหล่อกำลังขับรถเดินทางมา
 "คินน์บอกว่า กำลังเดินทางมาอยู่ครับ อยู่ระหว่างทาง อีกไม่เกิน 10 นาทีน่าจะถึงงาน" พอบอกเสร็จ เขาก็ขอตัวไปรอรับหน้างาน
 "ไปหาเพื่อนแม่กัน" คุณหญิงชวนเธอเดินไปทักทายแขกตามโต๊ะจัดเลี้ยงระหว่างรอเจ้าบ่าว
 ขณะที่อัคราวิชญ์ หรือคินน์กำลังขับรถออดี้ อาร์เอส 5 คูเป้ ควอตโตร สีขาว ดูสะอาดตามาเกือบถึงปากประตูเข้างานแล้ว อยู่ดี ๆ ก็มีรถนิว เอ็มจี ไพล็อต สีดำมันวาว ขับมาตัดหน้า เขาเบรกรถไม่ทันชนดังปัง จนคนในงานหันมองหาต้นเสียงกันขวักไขว่ ณัฐชานนท์วิ่งมาที่หน้าประตูต้นเสียงที่ได้ยินเมื่อกี้ พอมาถึงเห็นสภาพรถกระโปรงฝาหน้าเปิดควันโขมง ส่วนรถของอัคราวิชญ์ก็บุบยับพอตัว ณัฐชานนท์รีบวิ่งไปที่ประตูฝั่งคนขับทันที เห็นเขาหัวกระแทกที่พวงมาลัยรถสลบอยู่ จึงรีบเคาะประตูเสียงดังให้ตื่น เขาที่กำลังมึน ๆ อยู่ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ทางฝั่งประตู ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ พิงที่เบาะนั่งรถแล้วหันไปมอง พอเห็นเพื่อนแสดงสีหน้าร้อนใจก็ปลดล็อกประตูให้ ณัฐชานนท์รีบเปิดประตูอย่างเร็ว กลัวเพื่อนเป็นอะไรไป ยิ่งเห็นเลือดไหลออกมาจากหน้าผาก ซ้ำยังเปรอะเปื้อนไปบนชุดสูทสีขาว เขาก็รีบประคองเพื่อนออกจากรถ แต่ก็ไม่ลืมที่จะถ่ายหน้าเพื่อนไว้และถอดกล้องหน้ารถเก็บไว้เป็นหลักฐานด้วย
 ขณะที่ณัฐชานนท์พาอัคราวิชญ์ไปขึ้นรถตัวเอง เพื่อไปหาหมอ ทั้งคู่ค่อย ๆ ประคองกันมาได้ไม่กี่ก้าว ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งจ้องมาแบบไม่เป็นมิตร กำลังเดินเข้ามาประชิดตัวอย่างเร็ว มาถึงก็ผลักไปที่ไหล่เขา ทั้งคู่ไม่ทันระวัง เลยล้มลงไป ทำให้ณัฐชานนท์โมโหจัด
 "คุณเป็นใคร" ณัฐชานนท์ข่มอารมณ์และพูดด้วยเสียงกดต่ำ ดุใส่ผู้หญิงที่เดินเข้ามาหาเรื่อง
 "ฉันเป็นใคร คุณไม่จำเป็นต้องรู้ แต่ฉันขอเตือนแกนะ คนที่แกกำลังจะแต่งด้วย แฟนฉัน ห้ามยุ่ง เข้าใจ" กัลย์กมลสะบัดหน้าใส่ณัฐชานนท์
 แล้วหันไปใส่อารมณ์กับอัคราวิชญ์แทน สีหน้าเธอออกแดงก่ำ บ่งบอกถึงอารมณ์โกรธจัดจนลมออกหู สติขาดผึง ชี้หน้าต่อว่าผู้ชายที่กำลังมาแย่งแฟนเธอไป ส่วนเขาที่ยืนมึนอยู่ ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไป ได้แต่ยืนนิ่งเฉย จนณัฐชานนท์อารมณ์เสียแทน จากที่จะเจรจากันอย่างใจเย็น และมีเหตุผล แต่ตอนนี้กลายเป็นว่า เหมือนโดนจุดไฟกลางภูเขาไฟที่เงียบสงบมานาน
 "ได้ เดี๋ยวเรามาเคลียร์กัน คุณรอตรงนี้" ณัฐชานนท์ชี้ไปที่ตัวกัลย์กมลเชิงออกคำสั่ง จากนั้นก็รีบพยุงพาอัคราวิชญ์ไปหาคนขับรถของคุณแม่วิไลรัตน์ แล้วบอกให้พาไปโรงพยาบาล
 พอรถตู้ฮุนได สตาเรีย เอสอีแอล สีดำเคลื่อนออกไป ณัฐชานนท์ก็เดินไปหาวีรภัทราที่กำลังง่วนกับการทักทายแขกผู้ใหญ่กับคุณแม่วิไลรัตน์ พอคุณแม่ทราบเหตุผล ก็รีบพาเธอไปหายัยผู้หญิงวีนแตกด้วยกัน เพื่อให้เธอช่วยยืนยันคำพูดที่ผู้หญิงคนนั้นอ้างว่าเป็นแฟนเธอ พอเธอเห็นหน้าอดีตแฟนตัวเองก็หน้าถอดสีนิด ๆ ซึ่งเธอเป็นอย่างนั้นไม่นาน เพราะเธอยังจำได้แม่นที่แฟนของเธอนอกใจไปคบหญิงอื่น และตอนนี้เธอเองก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เธอมองด้วยหางตาไปที่แฟนเก่า ก่อนหันกลับไปตอบณัฐชานนท์อย่างจริงจัง
 "ใช่ค่ะ แต่เป็นแค่อดีต ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"
 "โอเคครับ งั้นคุณเตรียมโดนฟ้อง ข้อหาขับรถชนเพื่อนผมจนบาดเจ็บ และมาก่อความวุ่นวายที่นี่ได้เลย" ณัฐชานนท์ไม่รอช้า กดโทรหาทนายส่วนตัวของเขาทันที พอเธอได้ยินแบบนั้น ก็ตกใจมากที่แฟนเก่าเธอทำกว่าเหตุ ทั้ง ๆ ที่มีอะไรก็ควรจะมาลงที่เธอ ไม่ใช่คนอื่น เธอมองแฟนเก่าแบบผิดหวังสุด ๆ
 หลังจากณัฐชานนท์วางสายจากทนายแล้ว เขาก็หันไปบอกกัลย์กมลด้วยน้ำเสียงเข้มจนเหมือนกินกาแฟสดไม่ใส่น้ำตาล "เรียบร้อยครับ รอตรงนี้ได้เลย ไม่เกิน 5 นาที ตำรวจจะมา"
 กัลย์กมลไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร เลยทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้ ไม่สนไม่แคร์ใด ๆ ทั้งสิ้นกลับไป ยิ่งเพิ่มความน่าโมโหเข้าไปอีกจนวีรภัทราทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นมาว่า
 "มน เราว่า เราคุยกันรู้เรื่องตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ ทำไมมนไม่จบสักที" วีรภัทราทนไม่ไหวจนต้องพูดออกมาอย่างหงุดหงิดใจ
 "ทำไมจะไม่ได้ ใครบอกว่าเราจบ มีแต่วีคิดไปเองทั้งนั้น" กัลย์กมลเถียงกลับมาอย่างไม่รู้สึกผิด
 "ไม่ใช่แล้วป่ะ เราเห็น เรามีหลักฐาน มนนอกใจก่อน เลือกคนนั้นก่อนที่เราจะตัดสินใจเรื่องแต่งงานซะอีก ทำไมต้องกลับมาหาเรื่องกันด้วย" วีรภัทรากำมือแน่น แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเครือ ๆ จนเกือบจะร้องไห้ออกมา
 "คิดเอง สรุปเอง" กัลย์กมลยังคงยืนยันคำพูดของตัวเอง
 "ไม่ได้คิดเอง ผู้หญิงคนนั้ันเป็นคนเดินมาบอกเราเอง ก่อนวันที่เราจะไปเคลียร์กับมน" วีรภัทราทนไม่ไหวแล้วกับความหน้าด้านหน้าทนจนโพล่งความจริงที่เธอรับรู้มา
 "แล้วไง ก็แค่นิดหน่อยป่ะ คิดมากเกินไปแล้ว" กัลย์กมลยักไหล่กลับ ทั้งยังสวนคำพูดกลับมาอย่างไม่ลดละ
 "พอ ๆ ผมว่าพวกคุณเลิกเถียงได้แล้ว โน่นตำรวจมาละ" ณัฐชานนท์เห็นว่าคุยแบบนี้ ยังไงก็ไม่จบ จึงช่วยตัดบทให้ ทำให้ 2 คนนั้ันเลิกเถียงแล้วกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
 "สวัสดีครับคุณตำรวจ ผมขอแจ้งจับผู้หญิงคนนั้นที่เอารถมาชนเพื่อนผมจนได้รับบาดเจ็บ" ณัฐชานนท์แจ้งเหตุเรื่องรถชนอย่างละเอียดยิบ พร้อมยื่นหลักฐานวิดีโอกล้องหน้ารถ และกล้องวงจรปิดที่ประตูเข้างาน รวมทั้งรูปถ่ายของอัคราวิชญ์ที่ได้รับบาดเจ็บ พอตำรวจเห็นหลักฐานพร้อมขนาดนี้ ก็เดินไปเชิญตัวผู้หญิงคนนั้นไปโรงพักทันที จากนั้นเขาเดินไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยู 8 ซีรีย์ คูเป้ เอ็ม850ไอ เอ็กซ์ไดรฟ ขับตามไปที่โรงพัก เพื่อไปเคลียร์คดีด้วยตัวเอง ส่วนวีรภัทราเดินวกกลับเข้าไปในงาน
 วีรภัทราเดินไปหาคุณแม่สามี และพยายามทำตัวปกติให้คนในงานไม่สงสัย แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาคุณแม่สามีเธอที่กำลังจับจ้องอยู่ จนเธอต้องขออนุญาตพาท่านเดินออกไปจากกลุ่มเพื่อน เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ในมุมที่ไม่มีคนเดินผ่าน พอท่านทราบเรื่องทั้งหมด ก็รีบโทรหาลูกชายตัวดีด้วยความเป็นห่วง
 "ครับแม่" อัคราวิชญ์รับสายอย่างอ่อนล้า
 "เป็นไงบ้างลูก" เสียงปลายสายของลูกชาย ทำให้คุณหญิงถามกลับไปอย่างกังวลใจ
 "ไม่เป็นอะไรมากครับ ทำแผลเสร็จก็กลับบ้านได้แล้ว" พออัคราวิชญ์ได้ยินน้ำเสียงเป็นห่วงปนกังวลจากคุณแม่สุดที่รัก ก็รีบรายงานตัวให้ท่านทราบทันที พอท่านได้ยินแบบนั้นแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
 "ดีแล้วลูก เดี๋ยวแม่จะส่งคนเอาชุดใหม่ไปเปลี่ยนให้นะ รอก่อน แล้วก็กลับมางาน พร้อมนายสันต์ล่ะ" คุณแม่รีบดักคอลูกชายของเธอทันที ก่อนจะวางสายยังกำชับลูกชายให้กลับมาที่งานพร้อมคนขับรถที่บ้าน แถมยังขู่เล็ก ๆ ว่าหากรักแม่ก็ต้องมางานนี้ ทำตามที่บอก อัคราวิชญ์ได้แต่อ่อนใจ และรับปากไป แม่เขารู้ดีว่าหากเป็นคนที่เขาเลือกรักแล้ว จะทุ่มเททำให้อย่างเต็มที่
 คุณแม่วิไลรัตน์หันมาหาลูกสะใภ้ จับมือ พลางบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ได้แต่งงานแน่นอน แต่ในใจวีรภัทราที่กำลังกระโดดโลดเต้นดีใจที่งานวันนี้ล่ม ก็ต้องมลายหายสิ้นไป เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายจากคุณแม่ เธอได้แต่ยิ้มบาง ๆ กลับไป ทั้ง ๆ ที่น้ำตาไหลพรากท่วมใจไปแล้ว จากนั้นคุณแม่ก็เดินไปบอกให้พิธีกรแจ้งคนในงานว่า ลูกชายติดธุระนิดหน่อย ไม่เกินครึ่งชั่วโมงตามมาแน่นอน ทุกคนไม่เสียเวลาที่มาร่วมงานวันนี้แน่
 วีรภัทราที่ยืนเคว้งคว้างอยู่โดดเดี่ยวในพื้นที่เงียบ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของผู้ชายเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พอเธอหันกลับไปก็เจอะเข้ากับณัฐชานนท์ เขากลับมาหลังจากเสร็จธุระเรื่องคดีความเมื่อกี้ เธอแสดงสีหน้าลังเลที่จะถามจนเขาจับได้เลยเอ่ยขึ้นมาก่อน
 "เรียบร้อยดี เรียกค่าเสียหายได้เยอะอยู่ ปัญหาจบด้วยดีนะ คุณไม่ต้องกังวล แล้วก็เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันดี ๆ เลย ผมณัฐชานนท์ หรือนนท์ครับ" เขาตอบกลับข้อสงสัยของเธออย่างเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งยังแนะนำตัวเสร็จสรรพ
 เธอยังรู้สึกขัดเขินทำตัวไม่ถูก ได้แต่บีบมือตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับ "ฉันวีรภัทรา หรือวีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
 "ครับ เราเข้าไปในงานกันดีกว่าไหม เดี๋ยวแขกในงานจะสงสัยเอาได้" ณัฐชานนท์ทักท้วงขึ้นมา
 "ค่ะ" แล้ววีรภัทราก็เดินนำเข้าไปในงาน รวมตัวกับคุณแม่สามี, คุณป้า, และณัฐชานนท์ก็ยืนอยู่ขนาบข้างกัน
 ผ่านไป 1 ชั่่วโมง อัคราวิชญ์จะต้องถึงงานแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แวว จนคุณแม่สามีร้อนใจ โทรตาม แต่ว่าโทรเท่าไรก็ไม่มีคนรับสาย จึงโทรไปหาคนที่เอาเสื้อผ้าไปให้ที่โรงพยาบาล แต่ก็ได้รับคำตอบกลับมาว่า ดำเนินการเรียบร้อยดี จนตอนนี้ใจคอของคุณแม่เริ่มจะไม่ดีซะแล้ว จึงคุยกับณัฐชานนท์ให้ลองติดต่อดู แต่ก็ไม่มีคนรับสายเหมือนกัน แต่อยู่ดี ๆ ก็มีข้อความแปลก ๆ ส่งมาจากมือถือของอัคราวิชญ์ว่า
 "แกคิดว่า เรื่องนี้จะจบง่าย ๆ เหรอ!" ทั้ง 4 คนตกใจหนักมาก คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี ควรแจ้งความดีไหม หรือยังไง อาจจะเป็นการล้อเล่นของอัคราวิชญ์เฉย ๆ ก็ได้ คิดสลับไปมา ทั้งดีร้ายปนกัน สุดท้ายพวกเขาตัดสินใจว่า...


กำหนดการสวดพระอภิธรรมและฌาปนกิจศพของคุณพ่อดนุพัฒน์ถูกประกาศผ่านสื่อทุกช่องทาง รวมถึงข่าวด่วน โดยในข่าวพูดถึงประเด็นที่น่าเป็นห่วงหลังจากมีการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นของเสาหลักบริษัท รุ่งโรจนพัฒน์ ว่าทิศทางจะเป็นยังไงต่อ และลูกชายเพียงคนเดียวของเขาจะพิสูจน์ให้เห็นได้ไหม เพราะความเก๋าที่พ่อเขาทำไว้ ได้สร้างประวัติศาสตร์ธุรกิจเครื่องดื่มสำเร็จรูปในประเทศไทยไว้มาก
 ตอนนี้หลายฝ่ายในบริษัทกระสับกระส่ายและอยู่ในภาวะตึงเครียด อัคราวิชญ์ต้องขึ้นมาแบกรับในสถานการณ์ที่หุ้นส่วนหลายฝ่ายยังไม่ไว้วางใจ และพวกเขาเสนอให้เขาพิสูจน์ตัวเองผ่านการทำยอดขายและการเติบโตของบริษัทในไตรมาสหน้า เล่นทำเอาคุณแม่เขาที่ได้ยินถึงกับหน้ามืดจะเป็นลม ทั้ง ๆ ที่ธุรกิจนี้เติบโตมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของสามีเธอ ไหงกลายเป็นว่าลูกชายเธอจะต้องเจออะไรแบบนี้ สำหรับเขาไม่มีอะไรต้องกลัว เพียงแต่คำสัญญาที่จะจัดงานแต่งงานของเขากับนันทิชาต้องเลื่อนออกไปก่อนอย่างไม่มีกำหนด
 หลังจากที่ร้องไห้สะอื้นกันหนักหน่วง อัคราวิชญ์ก็ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วหันมาคุยกับนันทิชาที่กำลังลูบหลังเขาอยู่
 "ขอโทษนะเบสตี้ พี่ยังไม่สามารถจัดงานแต่งให้ได้ตอนนี้ ไว้ทุกอย่างลงตัวแล้ว เรามาจัดงานกันนะ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยปนความรู้สึกผิดที่มีต่อแฟนสาว
 "ไม่เป็นไรเลยค่ะ รอได้" นันทิชายิ้มพร้อมจับมือให้กำลังใจเขากลับไป
 "ขอบคุณครับ" อัคราวิชญ์สวมกอดเธอ และนันทิชาก็กอดตอบ
 ต่อมาพวกเขาทั้ง 3 คนช่วยกันจัดการติดต่อเรื่องการขนย้ายศพไปที่วัด รวมถึงอุปกรณ์และพระที่จะต้องมาสวดอภิธรรมศพให้ทุกวัน แม้ทุกคนจะเหนื่อยล้าทั้งจากความเสียใจและการเตรียมงานให้พร้อม รวมถึงศึกหลายด้านที่กำลังถาโถมเข้ามา แต่ก็ต้องดำเนินงานต่อไป
 ในช่วงเย็น ไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้อง, ผู้ถือหุ้น, พนักงานบริษัท และเพื่อน ๆ ต่างก็มาร่วมงานกัน โดยมีงานศพทั้งหมด 7 วัน
 ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนเวลาล่วงเลยมาถึงวันที่ 6 วันนี้อัคราวิชญ์และนันทิชาไม่ได้มาร่วมงานตอนเย็น เนื่องจากต้องเตรียมแผนงานที่จะทำให้บริษัทได้กำไรตามที่ผู้ถือหุ้นยื่นคำขาดมาให้เขา อีกทั้งยังเป็นวันที่ป้านุชและวีรภัทรามาร่วมงานศพวันแรกด้วย
 ป้านุชและวีรภัทรานั่งรถแท็กซี่มาถึงงานเวลา 6 โมงครึ่ง พวกเขาเดินเข้ามาในบริเวณที่จัดงาน เห็นดอกไม้ประดับประดาสวยงามรอบโรงศพที่สั่งทำมาอย่างดี เก้าอี้เบาะนั่งสีน้ำเงินเข้มเต็มไปหมด ด้วยแขกเหรื่อที่ต้องมาร่วมงานมีค่อนข้างมาก รูปของคุณดนุพัฒน์ตั้งสง่าไว้ด้านข้าง ส่วนตรงกลางเป็นธูปเทียนไว้ให้จุดกราบไหว้ ทุกอย่างจัดเตรียมไว้อย่างดี พอคุณหญิงวิไลรัตน์เห็นทั้งคู่กำลังเดินผ่านประตูเข้างานมา ก็รีบเดินออกมารับ
 "สวัสดีค่ะ คุณพี่อรนุช" คุณหญิงวิไลรัตน์ยกมือไหว้สวยงามตามแบบฉบับผู้ดีที่เข้าสังคมเป็น
 "สวัสดีค่ะ คุณหญิงวิไลรัตน์ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ" ป้านุชรับไหว้ และตอบกลับขณะที่จับมือให้กำลังใจคุณหญิง
 "แล้วนี่ใครเหรอคะ" หลังจากแสดงความเสียใจเรียบร้อย คุณหญิงวิไลรัตน์หันมาสะดุดตากับสาวสวยตัวบางสูงโปร่ง ผิวขาวอมชมพู หน้าตาออกฝรั่งปนไทย และผมยาวสลวย
 "หลานฉันเอง ชื่อวีรภัทรา หรือวีค่ะ" ป้านุชหันมามองหน้าเธอเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปตอบคุณหญิง
 "สวยน่ารักใช้ได้เลยนะคะ" คุณหญิงออกปากชมเล็กน้อย ก่อนจะเชิญให้เข้าไปทำความเคารพศพ จากนั้นก็พาทั้ง 2 คนไปนั่งเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้
 หลังจากเสร็จสิ้นพิธีวันนี้ คุณหญิงจึงเดินเข้ามาชวนคุย เล่าถึงเรื่องราวของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวที่เป็นทั้งกำลังใจและความสุขในชีวิตของเธอ ทำให้ทั้ง 2 คนรู้จักอัคราวิชญ์ก่อนที่จะรู้จักหน้าค่าตากันซะอีก
 จากนั้นทั้งป้านุชและวีรภัทราจึงขอตัวกลับบ้าน
 "คุณหญิง เราทั้งคู่คงไม่สะดวกมาร่วมงานวันอื่นแล้วนะคะ เพราะฉันก็มีสอน ส่วนหลานก็ทำงาน ขอโทษด้วยนะคะ" ป้านุชเอ่ย
 "ไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอบคุณที่มาร่วมงานวันนี้นะคะ" คุณหญิงตอบกลับอย่างเข้าใจ
 "ขอบคุณค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" ป้านุชบอกลา ส่วนวีรภัทราไหว้ลาคุณหญิง จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปขึ้นแท็กซี่หน้าวัด
 วันนี้เป็นวันฌาปนกิจศพของคุณพ่อดนุพัฒน์ โดยอัคราวิชญ์ คุณหญิงวิไลรัตน์ และนันทิชามาถึงหน้างานแต่เช้า เพื่อต้อนรับแขกและจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อย ความโศกเศร้ายังคงอยู่นัยน์ตาของแม่ลูกคู่นี้ และเมื่อถึงเวลา พิธีกรกล่าวแสดงความเสียใจ พูดถึงประวัติคุณพ่อ รวมถึงสาเหตุที่จากไปอย่างโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ยิ่งทำให้คุณแม่และเขากลั้นไว้ไม่อยู่ น้ำตานองหน้าตลอดการนั่งฟัง ในท้ายที่สุดพิธีการต่าง ๆ ก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย พวกเขาทั้ง 3 คนนำอัฐิไปลอยอังคารริมแม่น้ำเจ้าพระยา
 ตลอดระยะเวลา 3 เดือนหลังจากนั้น อัคราวิชญ์และคุณหญิงวิไลรัตน์อดทนผ่านเรื่องราวที่โหดร้ายต่อจิตใจพวกเขาและพยายามผลักดันยอดขายให้บริษัทก้าวหน้า ด้วยกลยุทธ์ใหม่ ๆ ผ่านการนำเสนอบนแพลตฟอร์มออนไลน์มากขึ้น รวมถึงการออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างแก้วทัมเบลอร์สีดำและสีขาว ที่มาพร้อมกับเครื่องดื่มชามะนาวของบริษัท สำหรับใครที่อุดหนุนเครื่องดื่มสำเร็จรูปชามะนาวเกิน 500 บาท ฟรีแก้วทัมเบลอร์อย่างดี 1 ใบ เขาพยายามโหมกระหน่ำไอเดียกับทีมงานและโปรโมทขายอย่างเต็มที่ นอกจากนี้ยังออกผลิตภัณฑ์รสชาติใหม่ของชาในรูปแบบชาแต่งกลิ่น (ชาแอปเปิล, ชากุหลาบ, ชามะลิ, และชาคาโมมายล์) สุดท้ายในเดือนที่ 3 หลังจากที่เขาเข้ามาบริหาร ก็ได้พิสูจน์ถึงแนวคิดและความมุ่งมั่น จนหุ้นส่วนเกือบทั้งหมดเห็นด้วยที่จะให้เขามาบริหารต่อ ส่วนคนอื่นก็มีคุยเจรจา บางคนเลือกที่จะไป บางคนก็ยังอยู่ต่อ แม้ไม่ชอบเขาก็ตาม
 เขาเดินกลับมายังห้องทำงานส่วนตัวด้วยท่าทางอิดโรย ซึ่งตอนนี้เขาย้ายไปอยู่ห้องคุณพ่อแทนแล้ว สีหน้าที่แสดงออกถึงความเหนื่อยล้าจากการทุ่มเทอย่างหนัก แทบไม่ได้หลับได้นอนจนคนข้างกายเขาอย่างนันทิชาต้องลุกเดินเข้าไปถามไถ่ถึงโต๊ะทำงานเขา
 "พี่ไหวไหม อยากกินอะไรไหมคะ" นันทิชาแสดงสีหน้ากังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
 "ไหวครับ ไว้พี่เคลียร์งานที่โต๊ะเสร็จ วันนี้ไปกินข้าวบ้านพี่นะ" อัคราวิชญ์เงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ ให้ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ
 เวลา 5 โมงเย็น ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว แต่อัคราวิชญ์ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากการก้มเซ็นเอกสาร นันทิชาเห็นอย่างนั้นเลยเข้าไปช่วยเปิดหน้าเซ็นเอกสารให้ เพื่อย่นระยะเวลาให้เขา เพียงไม่นานก็เสร็จ ต่อมาทั้งคู่กลับไปกินข้าวที่บ้านแฟนหนุ่มตามที่คุยกันไว้ เมื่อขับรถเข้ามาในบ้าน เจอกับคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกสีครีมอ่อน 2 ชั้น มีกระจกเต็มไปหมด ที่ชั้น 2 มีระเบียงให้เดินออกมาชมวิวสวนหน้าบ้านได้ และโรงจอดรถขนาดใหญ่
 เมื่อเดินเข้าไปในบ้าน คุณแม่เดินออกมาต้อนรับด้วยความดีใจที่ลูกชายพาว่าที่ลูกสะใภ้มากินข้าวด้วย หลังจากที่รับรู้เรื่องขอแต่งงานแล้ว เหมือนเติมความสุขให้แม่มากขึ้น เพราะเธออยากเห็นลูกชายมีความสุขมากที่สุด
 บทสนทนาวันนี้ทำให้รอยยิ้มที่จางหายไปของลูกชายค่อย ๆ กลับมา ในช่วงระหว่างกินข้าวบนโต๊ะอาหาร ที่เต็มไปด้วยเมนูอาหารคาวหวาน ไม่ว่าจะเป็นสเต็กเนื้อวากิว, สเต็กปลาแซลมอน, ต้มยำกุ้ง, สปาเกตตี้ครีมซอสทะเล, ผัดเผ็ดปลาสลิด, ทาร์ตเลมอน และน้ำเปล่า
 "คุณแม่ อาหารน่าทานหมดเลยค่ะ" นันทิชาเอ่ยชม
 "น่าทาน ก็ทานเยอะ ๆ นะ" คุณแม่ยิ้มแย้มแจ่มใส
 "จริงครับ ทานเยอะ ๆ นะเบสตี้" อัคราวิชญ์ช่วยย้ำอีกคน
 "ค่ะ ขอบคุณสำหรับมื้ออาหารวันนี้นะคะ" นันทิชายิ้มอย่างสดใส
 "จ้ะ/ครับ" คุณแม่และอัคราวิชญ์ตอบรับพร้อมกัน
 ค่ำคืนนี้เหมือนได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงที่มีความสุขที่สุดอีกครั้ง แม้จะทำให้รู้สึกนึกถึงพ่อมาก แต่ในเวลานี้ทุกคนในบ้านก็เริ่มจะยอมรับความจริงได้แล้ว และตัวอัคราวิชญ์เองก็ปรับตัวได้มากขึ้นกว่าช่วงแรกที่รับตำแหน่งด้วย
 หลังจากกินข้าวเสร็จ อัคราวิชญ์พานันทิชาไปส่งที่บ้านเหมือนเช่นเคย ก่อนลงจากรถ เธอหันกลับมาพูดกับเขาซ้ำอีกครั้ง
 "ขอบคุณนะคะ" นันทิชาเอ่ย และจับมือให้กำลังใจเขา
 "ครับ พี่รักเบสตี้นะ" อัคราวิชญ์โน้มตัวไปหอมแก้มเธออย่างนุ่มนวล และเธอก็หอมแก้มกลับเช่นกัน
 เมื่อรถยนต์ที่นันทิชานั่งมาเคลื่อนที่เข้ามาจอดภายในบ้าน เธอบอกลาอัคราวิชญ์และก้าวลงจากรถ จากนั้นเขาขับกลับบ้านไป ในขณะที่เบสตี้กำลังไขกุญแจเปิดประตูบ้าน อยู่ดี ๆ เธอก็รู้สึกปวดหัวมาก สายตาพร่ามัว จนทำให้เธอต้องหยุดสิ่งที่ทำอยู่และนั่งลงไปที่พื้น เพื่อไม่ให้ล้ม
 หลังจากที่นันทิชาเริ่มรู้สึกดีขึ้น เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วเปิดประตูเข้าบ้านไป วางกระเป๋าถือที่โต๊ะหน้าโซฟา เดินไปยังห้องครัว หายาแก้ปวดหัวกิน ในใจเธอคิดถึงสาเหตุของโรค และให้คำตอบกับตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะช่วงนี้น่าจะพักผ่อนน้อย
 ระหว่างเดินขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องนอน ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีก แถมรุนแรงเพิ่มด้วย เธอจึงตัดสินใจกินยาเพิ่มอีก 1 เม็ดกับยานอนหลับ เพื่อช่วยให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน หากไม่ดีขึ้นก็คงต้องไปหาหมอแล้วแหละ ในใจเธอคิดอย่างงั้น


หลายวันที่ผ่านมาณัฐชานนท์ช่วยตามหาอย่างเต็มที่พร้อมกับอัคราวิชญ์ แต่พอนนท์มองเห็นสภาพเขาตอนนี้ เห็นทีว่าไม่น่าจะทำงานไหว จึงบอกให้กลับไปพักที่บ้านก่อน ส่วนเพื่อนสนิทอย่างเขาก็ทำหน้าที่ไปจัดการที่บริษัทให้ บอกให้ทุกคนทำงานตามปกติ ส่วนเรื่องการประชุมจะประสานงานให้ ทำให้พนักงานถึงกับงงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม และที่แปลกสุดคือเลขาคนสวยก็ไม่มาทำงานหลายวันแล้วเหมือนกัน
 "เฮ้ คินน์ คุณลุกขึ้นมากินข้าวก่อน" ณัฐชานนท์ถือถุงอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟา ในขณะที่อัคราวิชญ์นอนซมอยู่กับที่ไม่ยอมเขยิบลุกไปไหนมาทั้งวันแล้ว จนนนท์ต้องประคองเขาลุกขึ้นนั่ง แถมยังช่วยจัดแจงอาหารใส่จานเรียบร้อย ซึ่งเขาก็ยังไม่ยอมกิน สุดท้ายเพื่อนอย่างเขาเลยตัดสินใจป้อนเข้าปาก แต่อย่าเรียกว่าป้อนเลย เรียกว่ายัดใส่ปากให้ยังจะถูกต้องซะมากกว่า โดยเขากินข้าวอย่างไร้ความรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์ ใครหยิบอะไรให้ก็งับไปจนหมด
 "คินน์ ผมว่านะ พวกเราก็ตามหามาหลายวันแล้ว แถมผมยังจ้างนักสืบมือดีช่วยแล้ว ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือทำงานเว้ย คุณต้องการให้บริษัทที่พ่อสร้างขึ้นมาพังด้วยน้ำมือตัวเองเหรอ" ณัฐชานนท์พยายามพูดเตือนสติ และตบบ่าเขาเบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจไปด้วย จากนั้นนนท์ก็กลับบ้านไป ปล่อยให้เขาได้ลองทบทวนและอยู่กับตัวเอง
 ผ่านไปอีก 1 สัปดาห์ก็ยังคงเป็นณัฐชานนท์ที่เข้ามาช่วยงานบริษัทอัคราวิชญ์ ทั้ง ๆ ที่เขาก็มีบริษัทเฟอร์นิเจอร์ที่ต้องดูแลเหมือนกัน เขาได้แต่เหนื่อยใจกับการกระทำของคินน์ จนตัดสินใจไปบอกคุณแม่วิไลรัตน์ให้มาช่วยอีกแรง พอคุณแม่ทราบเรื่อง ถึงกับกุมขมับ แต่ในใจกลับเป็นห่วงมากกว่า กลัวลูกคิดสั้น
 6 โมงเช้าที่หน้าบ้านของอัคราวิชญ์ รถตู้ฮุนไดสีดำคันที่เขาคุ้นเคยเคลื่อนที่เข้ามาจอดภายในบริเวณบ้านเขา หลังจากที่เขาโดนปลุกด้วยกริ่งหน้าบ้านดังลั่นต่อเนื่องหลายนาที คุณแม่วิไลรัตน์ก้าวขาลงจากรถช้า ๆ เห็นสภาพลูกชายชัดเต็มตา ถึงกับน้ำตารื้นด้วยความสงสารจับใจ
 "มีปัญหาอะไร ทำไมไม่บอกแม่ หืม..." คุณแม่วิไลรัตน์กอดเขาพลางพูดไปด้วย
 อัคราวิชญ์ยืนนิ่ง ไม่ขยับตัวไปไหน ปล่อยให้แม่กอดที่ประตูเข้าบ้านอยู่นานสองนาน จนกระทั่งมีสายจากเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาเขา สติเขาจึงถูกดึงกลับมา จากนั้นเขาก็ล้วงมือหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงหลังจากที่ไม่ได้รับสายใครมานาน ยกเว้น ณัฐชานนท์คนเดียว
 "ฮัลโหล สวัสดีครับ" น้ำเสียงอิดโรยของอัคราวิชญ์ ตอบรับสายไปแบบไม่ใส่ใจ
 "ฮา...ฮัลโหล สวัสดีค่ะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ออกจะเกรงใจอีกฝ่ายพูดตอบกลับ
 "ใครครับ" อัคราวิชญ์ไม่รู้จักมาก่อน จนกระทั่งได้รับรู้จากการแนะนำตัวของอีกฝ่าย
 "ฉันลลิตา เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เบสตี้ค่ะ คือ... ว่าฉันจะโทรมาแจ้งข่าวเรื่องพี่เบสตี้" ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ก็โดนอัคราวิชญ์พูดแทรกขึ้นมา
 "เบสตี้อยู่ที่ไหน คุณรีบบอกมาเร็ว ๆ" น้ำเสียงที่ร้อนรนและเต็มไปด้วยความกังวลปนตื่นเต้นเล็ก ๆ ทำให้เขาเดินกลับไปกลับมา ในใจได้แต่คิดว่าจะได้เจอกันแล้ว อยากจะถามให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ถึงหายตัวไป
 "คือ...พี่เบสตี้เขาอยากนัดเจอคุณ ที่โรงพยาบาลสินแพทย์ รามอินทรา อยากให้คุณรีบมานะคะ" เธอย้ำอัคราวิชญ์ก่อนวางสายไป
 อัคราวิชญ์หันมาโผกอดแม่อย่างดีใจ แล้วชวนไปหานันทิชาด้วยกัน แม่ตอบรับพลางกอดตอบไปด้วย จากนั้นก็แยกย้ายไปเตรียมตัว โกนหนวดเคราที่ปล่อยทิ้งไว้ ล้างหน้าล้างตาให้สะอาด อาบน้ำให้หอม ๆ และเมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงโรงพยาบาล สิ่งที่เห็นคือลูกพี่ลูกน้องของนันทิชาลงมารับถึงหน้าประตูโรงพยาบาล เพื่อพาทั้ง 2 คนขึ้นไปหาเธอที่ห้องพักผู้ป่วยทันที
 เมื่อทั้ง 3 คนเดินผ่านเข้าประตูไป สิ่งแรกที่ทำให้อัคราวิชญ์ต้องอึ้งคือผ้าพันแผลที่ศรีษะของนันทิชากับหน้าตาซีดเซียวนั้น ทำใจเขาหล่นตุ้บลงไปกองกับพื้นเลย ความไม่เข้าใจปนเคืองโกรธที่เคยมีก่อนหน้านี้มลายหายสิ้นไปในพริบตา กลายเป็นความเศร้าเสียใจของเขาแทน ที่ดูแลเธอไม่ดีพอ
 "พี่...คินน์ มา...แล้วเหรอคะ" แต่ละคำที่นันทิชาพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ทำให้อัคราวิชญ์รู้สึกทรมานใจอยู่ลึก ๆ
 "ครับ พี่มาหาแล้วนะ" อัคราวิชญ์พูดพลางลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน เธอยิ้มบาง ๆ กลับมา ทำให้เขาน้ำตาไหลออกมา จนเธอเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ ตอนนั้นเขาถึงรู้ตัวว่าได้แสดงความอ่อนแอให้เธอเห็นแล้วสินะ ทั้ง ๆ ที่อยากจะเข้มแข็งและเป็นกำลังใจให้เธอ
 "แม่พี่มาเยี่ยมด้วยนะ" อัคราวิชญ์เขยิบตัวออก ให้นันทิชาได้เห็นคุณแม่วิไลรัตน์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา
 "สะ... สวัสดีค่ะคุณแม่" นันทิชาค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาไหว้อย่างอ่อนน้อมเหมือนทุกที
 "สวัสดีจ้ะลูก" คุณแม่วิไลรัตน์จับมือเธอเบา ๆ พร้อมยิ้มน้อย ๆ ให้ จากนั้นก็ชวนลูกพี่ลูกน้องของเธอไปข้างนอก ปล่อยให้อัคราวิชญ์ได้มีเวลากับนันทิชาตามลำพัง
 หลังจากที่คุณแม่วิไลรัตน์และลลิตาออกจากห้องไป อัคราวิชญ์เลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างนันทิชาและจับมือคุยกับเธอไปด้วย พอเขาได้รู้สาเหตุที่เธอหายตัวไป ยิ่งทำให้เขาโทษตัวเองมากกว่าเดิมที่ไม่สังเกตุเห็นอาการผิดปกติของเธอในวันนั้น แต่กลับเป็นเธอที่ปลอบใจและขอโทษเขาแทน
 "ขอโทษนะคะพี่คินน์ เบสตี้คิดน้อยไป ไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของพี่มากพอ" นันทิชาพยายามบีบมือเขาเบา ๆ
 "ไม่เลยครับ พี่สิต้องขอโทษที่ดูแลเบสตี้ไม่ดี" อัคราวิชญ์สบตาและพูดปลอบอย่างอ่อนโยน
 ผ่านไป 1 ชั่วโมง ทั้งคุณแม่วิไลรัตน์และลลิตาก็กลับมาที่ห้อง หลังจากไปแวะดื่มกาแฟและคุยถึงอาการของนันทิชา ทำให้รู้ว่าร้ายแรงมาก คุณแม่รู้สึกเห็นใจและเข้าใจสถานการณ์ดี เธอเลือกที่จะช่วยเหลือในแบบของเธอด้วยการดูแลค่ารักษาพยาบาลและหาหมอที่ดีที่สุดมาดูแล
 "แม่มารับกลับบ้าน" ขณะที่อัคราวิชญ์กำลังกระหนุงกระหนิงอยู่ ก็ทำหน้างอนออกมา จนทุกคนในห้องหัวเราะเบา ๆ ออกมา เอ็นดูในความน่ารักนี้
 "ครับแม่" อัคราวิชญ์ตอบแม่อย่างเซ็ง ๆ แล้วก็หันไปบอกนันทิชาว่าจะมาหาทุกวัน เธอพยักหน้าและยิ้มให้เขา
 ในทุกวันอัคราวิชญ์จะมาเยี่ยมพร้อมของกินอร่อย ๆ เท่าที่คุณหมอจะอนุญาตให้กินได้เสมอ จนกระทั่งวันหนึ่งเขาไม่สะดวกมาเยี่ยม ติดประชุมด่วน จึงตัดสินใจโทรบอกนันทิชา แต่คนรับสายกลับเป็นลลิตา เธอบอกเขาทั้งน้ำตาว่าตอนนี้เราได้เสียพี่เบสตี้ไปแล้ว พอเขาได้ยินดังนั้น หูก็วิ้งไปเลย สติหลุดกะทันหันจนผู้ถือหุ้นคนหนึ่งเรียก เขาจึงดึงสติกลับมาได้ และพยายามประชุมให้เสร็จเร็วที่สุด เพราะมันเป็นการประชุมใหญ่ของผู้ถือหุ้น ทำให้เขาไม่สามารถไปหาคนรักได้ทันที ทำได้แค่โทรบอกคุณแม่วิไลรัตน์ให้ไปหาก่อน
 พอประชุมเสร็จ ยังไม่ทันที่ใครจะอ้าปากถามเรื่องที่อัคราวิชญ์หายตัวไปเมื่อหลายวันก่อน เขาก็พุ่งตัวเดินออกไปอย่างเร็ว ขับรถอย่างเหาะ เพื่อไปหานันทิชาที่โรงพยาบาล
 อัคราวิชญ์หอบเหนื่อยจากการวิ่งเร็วมาหานันทิชา "พี่ขอโทษ พี่มาช้าไป พี่สัญญาว่าจะรักเบสตี้ตลอดไปนะครับ" เขากุมมือเธอไว้ พอพูดจบ เขาก็โน้มตัวไปหอมที่หน้าผากเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นก็มีบุรุษพยาบาลมาพาร่างเธอไปยังห้องดับจิต และพรุ่งนี้ทางญาติพี่น้องของเธอจะมารับตัวไปประกอบพิธีกรรมทางศาสนาตามลำดับ
 หลังจากงานฌาปนกิจของนันทิชาในวันที่ 25 ธันวาคมผ่านไป 2 สัปดาห์ สภาพเขากลับมาเป็นเหมือนตอนที่เธอหายตัวไป ไว้หนวดเฟิ้ม หน้าตาอิดโรย ไม่ยอมกินข้าวกินปลาจนเดือดร้อนณัฐชานนท์อีกตามเคย แต่ครั้งนี้มีคุณแม่วิไลรัตน์ด้วย
 "บ้านออกจะสวย ทำไมคนอยู่ถึงได้ห่อเหี่ยวไม่สดชื่นขนาดนี้นะ" คุณแม่วิไลรัตน์เดินเข้ามาในห้องนอนเขา พูดแซวลอย ๆ ขณะเปิดผ้าม่านข้างเตียงให้ ในใจได้แต่หวังว่าลูกชายจะอารมณ์ดีขึ้น ไม่อยากให้เขาจมอยู่กับอดีตนานกว่านี้ และนี่ก็ปล่อยให้เป็นแบบนี้มานานพอสมควรแล้วด้วย
 "...." อัคราวิชญ์เงียบ ไม่ตอบกลับใด ๆ ทั้งสิ้น
 "คินน์ ลูกลองฟังแม่หน่อยนะ แม่เข้าใจว่าลูกเสียใจมาก แม่เองก็เหมือนกัน แต่ลูกรู้ไหม เวลาเรารักใครก็อยากให้คน ๆ นั้นมีความสุขจริงไหม ตอนนี้ก็ผ่านมาสักพักแล้ว แม่รับรู้ได้ว่าลูกรู้สึกยังไง และเธอเองก็คงรับรู้ได้เหมือนกัน รอยยิ้มและความสุขของลูกกับของเธอคือสิ่งเดียวกันใช่ไหม ถ้าลูกไม่ยิ้ม ไม่มีความสุข เธอเองก็คงเป็นแบบเดียวกัน ลูกลองไปคิดดูแล้วกันนะ" คุณแม่วิไลรัตน์นั่งที่ขอบเตียงข้างอัคราวิชญ์ พลางแตะไปที่มือเขาเบา ๆ ก่อนจะลุกเดินไปทำอาหารให้เขากิน
 หลังจากดูแลลูกชายสุดที่รักเสร็จ คุณหญิงวิไลรัตน์ก็กลับบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ป้านุชติดต่อมา เธอรับสาย ขณะก้าวขาลงจากรถ เดินเข้าบ้าน
 "สวัสดีค่ะ คุณพี่อรนุช"
 "สวัสดีค่ะ คุณหญิงวิไลรัตน์ เรา 2 คนมาเจอกันหน่อยไหมคะ มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยค่ะ"
 "ได้ค่ะ เป็นวันไหนดีคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
 "วันที่ 16 มกราคม นี้ก็ได้ค่ะ พอดีที่บ้านจะจัดงานวันเกิดให้หลานวีหน่อยน่ะค่ะ"
 "ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ" หลังจากคุณหญิงวิไลรัตน์วางสายไป ในใจก็ปิ๊งแวบขึ้นมาว่า ถ้าลูกชายได้เจอคนใหม่ ๆ อาจจะทำให้ดีขึ้นก็ได้ เลยคิดว่า จะถือโอกาสนี้ทำอะไรสักอย่างแล้วแหละ


เช้าวันรุ่งขึ้นอาการปวดหัวก็ยังไม่หาย นันทิชาตัดสินใจโทรไปลางานกับอัคราวิชญ์ พอเขารู้เรื่องคร่าว ๆ จึงอาสาจะพาไปหาหมอ แต่เธอปฏิเสธ เอาแต่บอกว่าไม่เป็นอะไรมาก และอ้างว่าเขามีงานที่ต้องทำอีกเยอะ ซึ่งก็เถียงไม่ได้ เพราะมันคือเรื่องจริง
 "เบสตี้ ถ้าหาหมอเสร็จแล้ว บอกนะ เดี๋ยวพี่จะไปรับ" อัคราวิชญ์เอ่ย
 "ค่ะ ไว้เดี๋ยวโทรหานะคะ" นันทิชาตอบ
 หลังจากวางสาย นันทิชาก็ไปนั่งรอเรียกอยู่หน้าห้อง ต่อมาคุณพยาบาลก็เรียกชื่อเธอให้เข้าไปตรวจ เธอเปิดประตูเดินเข้าไป เห็นภายในห้องคุณหมอ มีโต๊ะสีขาว พร้อมคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ และประวัติเธอวางอยู่ตรงหน้า ซึ่งคุณหมอกำลังอ่านอยู่
 "สวัสดีค่ะคุณหมอ" นันทิชายกมือไหว้
 "สวัสดีครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ" คุณหมอเงยหน้าขึ้นมา รับไหว้ แล้วก็ซักประวัติ หลังจากเธอนั่งลง
 "ปวดหัวตุบ ๆ อยู่บ่อย ๆ บางครั้งสายตาก็พร่ามัวค่ะ" นันทิชาเล่าอาการที่พบบ่อยให้คุณหมอฟัง
 "เป็นบ่อยแค่ไหน และนานแค่ไหนแล้วครับ" คุณหมอถามกลับนิ่ง ๆ
 "อาการเริ่มตั้งแต่ต้นเดือนกันยายนค่ะ แล้วก็เป็นมาเรื่อย ๆ แต่รู้สึกว่าช่วงหลังจะเป็นบ่อยขึ้น และยาแก้ปวดหัวก็ไม่หายแล้วด้วยค่ะ"
 "แล้วในครอบครัวเคยมีใครมีอาการแบบนี้มาก่อนไหมครับ เช่น ไมเกรน" คุณหมอซักประวัติเพิ่มเติม
 "ดิฉันไม่แน่ใจนะคะ เพราะพ่อแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เท่าที่ทราบมาจากคุณป้า แม่เป็นไมเกรนแล้วก็มีประวัติเป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบค่ะ"
 "มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นโรคเดียวกัน งั้นผมขอส่งตรวจเพิ่มเติมนะครับ หลังจากผลออก อีก 1 ชั่วโมงค่อยกลับมาคุยกันอีกทีนะครับ"
 เมื่อถึงเวลา นันทิชาก็ถูกเรียกให้กลับเข้าไปคุยกับคุณหมออีกครั้ง
 "ครับ จากผลตรวจเบื้องต้น ผมประเมินว่า คุณนันทิชาเป็นไมเกรน แนะนำให้ระมัดระวังเรื่องความเครียด พักผ่อนให้เพียงพอ ผมสั่งยาไปให้ทาน 3 เดือนนะครับ ถ้าไม่ดีขึ้นยังไง ให้รีบมาหาหมอเลยนะครับ" คุณหมอพูด ขณะอ่านข้อมูลผ่านจอคอมพิวเตอร์ และพิมพ์สั่งยาไปด้วย
 "ค่ะ ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะ" นันทิชายกมือไหว้
 "ครับ สวัสดีครับ" คุณหมอรับไหว้กลับ
 ตกบ่าย นันทิชาเดินไปรอที่แผนกรับยา และโทรหาอัคราวิชญ์ให้มารับ พอเขาได้รับโทรศัพท์ก็รีบวางมือจากเอกสารที่กำลังเซ็นอยู่ ขับรถมารับถึงหน้าโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
 นันทิชารับยาเสร็จเดินมารอที่หน้าโรงพยาบาล ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่อัคราวิชญ์ขับรถมาถึง เธอเปิดประตูและก้าวขึ้นรถ คาดเข็มขัดเสร็จ เขาก็ขับรถออกจากโรงพยาบาลทันที
 "หมอว่าไงบ้าง" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย
 "ไม่ได้เป็นอะไรมาก หมอให้ยามากินแล้วค่ะ เดี๋ยวคงดีขึ้น" นันทิชาตอบเลี่ยง ๆ ไป เพราะกลัวเขาจะกังวล ไม่เป็นอันทำงาน
 "โอเค งั้นดีเลย อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่พาไป" อัคราวิชญ์ถอนหายใจโล่งอกออกมาเบา ๆ
 "อยากกลับบ้านมากกว่าค่ะ วันนี้เพลียมาก"
 "โอเคครับ งั้นพี่ขอแวะแป๊บเดียว ที่ร้านข้างหน้านี้นะ" อัคราวิชญ์ชี้นิ้วไปข้างหน้า ขณะขับรถไปด้วย
 "อ่อ... โอเคค่ะ" นันทิชาลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตอบตกลงอย่างไม่ติดใจอะไร
 เมื่อขับรถมาถึงบ้านของนันทิชา แทนที่อัคราวิชญ์จะกลับเลย แต่เขาเลือกที่จะจอดรถและลงไปด้วย จากนั้นเดินอ้อมไปหาและเข้าไปประคองเธอเดิน เธอจึงหยุดเดินและหันหน้ามองด้วยความสงสัย ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินผ่านประตูบ้านเข้าไป เธอจึงถามเขากลับไปว่า
 "วันนี้พี่เคลียร์งานหมดแล้วเหรอคะ"
 "ใช่ครับ พี่เคลียร์เสร็จแล้ว วันนี้พี่อยู่กับเบสตี้ได้ทั้งวันทั้งคืนเลย"
 "หืม พูดเล่นหรือพูดจริงคะเนี่ย" นันทิชาชะงักเล็กน้อย หลังจากได้ยินคำพูดของเขา
 "จริง ๆ ครับ พี่อยากมาดูแลเบสตี้"
 นันทิชาฟังเสร็จก็เดินเข้าบ้านต่อพร้อมกับอัคราวิชญ์ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไปนั่งที่โซฟา 3 ที่นั่งสีชมพูพาสเทล ตรงข้ามมีทีวีขนาดกลาง และโต๊ะวางของอยู่ข้างหน้าที่นั่ง เธอเอื้อมไปหยิบรีโมทเปิดแอร์ ก่อนจะหันมาคุยต่อ
 "ถ้าพี่อยากอยู่ เบสตี้ก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ เอาที่พี่สะดวกเลย" นันทิชาตอบกลับไปนิ่ง ๆ
 อัคราวิชญ์เห็นเธอออกอาการแบบนี้ก็ชักจะเป็นกังวล เลยชวนไปกินของอร่อยที่เขาแวะซื้อมาเมื่อกี้
 "ไปกินของอร่อยกัน พี่ซื้อมาเยอะแยะเลยนะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบที่หลังรถก่อนนะครับ" พอพูดเสร็จ อัคราวิชญ์ลุกขึ้น เดินไปหยิบของที่หลังรถ
 อัคราวิชญ์เดินเข้ามาพร้อมถุงอาหารขนาดใหญ่ แล้วเดินทะลุห้องไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว จากนั้นเดินกลับมาหานันทิชา จูงมือเธอไปนั่งกินด้วยกัน เธอที่รู้สึกอ่อนเพลียและเครียดมากหลังจากที่พบคุณหมอมา ตาเธอก็เปล่งประกายมากขึ้น เมื่อเห็นเขาเปิดกล่องอาหารที่บรรจุด้วยเมนูโปรดเธออย่างสปาเกตตี้กับครีมซอสกุ้ง แล้วยังมีไอศครีมวานิลลา ชาเอิร์ลเกรย์ และแตงโมอีกด้วย
 "ว้าว พี่คินน์ ของโปรดเบสตี้เต็มไปหมดเลยค่ะ" นันทิชายิ้มร่าอย่างดีใจ กระโดดกอดเขาเต็มแรง
 "ครับ พี่อยากให้เบสตี้มีความสุขมาก ๆ ไม่ต้องกังวลนะ อาการป่วยเดี๋ยวก็ดีขึ้น ฟอด" อัคราวิชญ์หอมแก้ม 2 ข้างด้วยความมันเขี้ยว พร้อมโอบกอดเธอไปด้วย ทั้งคู่ต่างก็ยิ้มหวานให้กันและนั่งลงกินข้าวอย่างมีความสุข
 ต่อมานันทิชาเดินขึ้นไปอาบน้ำ พักผ่อนที่ชั้น 2 ส่วนอัคราวิชญ์ก็ช่วยเก็บล้างให้เธอเรียบร้อย และมานั่งพักที่โซฟาห้องนั่งเล่น
 ผ่านไป 45 นาที นันทิชาเดินลงมาจากชั้น 2 อย่างช้า ๆ เพื่อบอกให้อัคราวิชญ์ขึ้นไปอาบน้ำ จะได้พักผ่อนกัน แต่พอมาถึงก็เห็นเขานอนงีบหลับอยู่ เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อปลุกเขา
 "พี่คินน์คะ พี่คินน์ไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยนอนนะคะ" เสียงหวาน ๆ กระซิบข้างหูอัคราวิชญ์ พร้อมแตะตัวเขาเบา ๆ ไปด้วย
 อัคราวิชญ์ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างมึน ๆ แล้วลุกขึ้นนั่งตอบ "อาบเสร็จแล้วเหรอ" พลางใช้มือตัวเองนวดต้นคอเล็กน้อย เพื่อคลายความเมื่อยล้า
 "ใช่ค่ะ พี่คินน์ไปกัน" นันทิชาพูดพลางใช้มือเรียวบางดึงเขาให้ลุกขึ้นจากที่นั่ง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เดินขึ้นชั้น 2 ก็มีคนโทรเข้ามา
 อัคราวิชญ์รับโทรศัพท์อย่างเซ็ง ๆ "สวัสดีครับ ทราบแล้วครับ เดี๋ยวเจอกันครับ"
 หลังจากเขาวางสาย ก็มีสีหน้าเครียดขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะบอกนันทิชาว่ามีธุระด่วนต้องไปจัดการตอนนี้เลย แล้วเขาก็เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ส่วนนันทิชาเดินกลับขึ้นชั้น 2 ไปพักผ่อน แต่แล้วกลางดึกประมาณ ตี 2 อาการปวดหัวกำเริบรุนแรง เธอไม่ไหวเลยโทรเรียกรถพยาบาล
 เช้าวันรุ่งขึ้นอัคราวิชญ์ขับรถมารับนันทิชาที่บ้านตามปกติ แต่กลับไม่เจอเธอ เรียกเท่าไรก็ไม่มีใครมาเปิดประตูให้ โทรหาก็ไม่รับสาย เลยติดต่อไปที่โรงพยาบาลที่เธอไปหาหมอครั้งที่แล้ว แต่ปรากฏว่าไม่มีชื่อเธอแอดมิตรับเข้าเป็นผู้ป่วยในเลย ความว้าวุ่นใจเพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาโทรหาเพื่อนสนิทอย่างณัฐชานนท์ให้ช่วยตามหา แต่ก็ไม่พบ ได้แต่คำตอบเดิม ๆ กลับมา


ณ บ้านหลังใหญ่ 2 ชั้น สไตล์ร่วมสมัยผสมผสานกับความโมเดิร์น มีกระจกบานใหญ่ตัดกับเส้นอะลูมิเนียมและไม้สีน้ำตาลกับสีดำเรียงตัวสวยงาม พร้อมที่จอดรถ และสนามหญ้าหน้าบ้านขนาดกลาง
 7 โมงเช้า วีรภัทราและป้านุชพากันนั่งแท็กซี่ออกไปทำบุญวันเกิดที่วัดปริวาสราชสงคราม ใช้เวลาเพียงไม่เกิน 30 นาทีก็ถึงจุดหมายปลายทาง ทั้งคู่แมตช์ชุดสีขาวมาด้วยกัน พร้อมไอเทมที่ขาดไม่ได้อย่างหน้ากากอนามัย โดยเธอใส่เสื้อยืดสีขาวคู่กระโปรงพลีทยาวสีชมพูอ่อน และรองเท้าส้นสูงรัดข้อสีครีม ส่วนป้าสวมใส่เสื้อสีขาวแขนยาวกับผ้าถุงลายไทย และรองเท้าคัทชูส้นเตารีดสีพื้น พวกเขาเดินจูงมือเข้าไปในวัดอย่างสงบเสงี่ยมพร้อมของทำบุญเต็มไม้เต็มมือ
 วันนี้วีรภัทราอธิษฐานขอพรให้กับตัวเองในวัย 24 ปีได้พบเจอแต่สิ่งดี ๆ และคนดี ๆ เพราะที่ผ่านมาเธอเจอแต่เรื่องเลวร้ายมาทั้งชีวิต หลังจากเกิดมาเท่าที่จำความได้ เธอมักจะถูกคุณปู่ณรงค์แสดงท่าทีไม่ชอบใจตลอดทุกครั้งที่เจอกัน ตอนแรกก็ไม่ทราบสาเหตุหรอก มารู้อีกทีก็ตอนที่ผู้ใหญ่แอบคุยกัน เลยรู้ว่าเป็นเพราะคุณปู่คาดหวังจะมีหลานชาย แต่กลับได้หลานสาวมาแทน มีก็แต่คุณย่ากัลยาณีที่พอจะแบ่งปันความรักและความเอ็นดูมาให้เธอ ถึงแม้จะมีเรื่องน่าเศร้าเล็กน้อย เธอก็ยังมองโลกในแง่ดีและมีความสุขได้จากความรักที่พ่อวัฒนชัยและแม่ยมลพรมอบให้ จนกระทั่งวันหนึ่งระหว่างที่พ่อแม่เธอเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด อยู่ ๆ เครื่องบินก็เกิดขัดข้องขึ้นจนเครื่องบินตก ทำให้เธอสูญเสียพ่อแม่ในวัย 5 ขวบ แรกเริ่มเธอก็เอาแต่ร่ำร้องหาพ่อแม่ ก็มีแต่คุณป้านี่แหละที่คอยปลอบใจและโอบกอดไว้ ซึ่งพอจะให้เธอรู้สึกคลายเหงา และไม่โดดเดี่ยวได้ ส่วนคุณย่าที่เคยเอ็นดูเธอ ตอนนี้ท่านก็ไม่เหมือนเดิม ทั้งช็อก ทั้งเสียใจหนักมากหลังจากที่รับรู้ข่าวของลูกชายและลูกสะใภ้จนต้องเข้ารับการรักษา ซึ่งครอบครัวของป้านุชคอยดูแลและมีคุณปู่คอยเคียงข้างคุณย่าอยู่ด้วย
 จนเธออยู่ชั้นป.1 ความเลวร้ายในชีวิตที่เคยมีมาคงไม่หวนกลับมาแล้วมั้ง เธอได้แต่คิดแบบนั้น เพราะสิ่งที่เธอต้องแลกไปในตอนเด็กคือพ่อแม่ของเธอเอง แต่แล้วความโชคร้ายที่คนอื่นก่อก็พาลมาลงที่เธอ จะบอกว่าเป็นเพราะเธอกลายเป็นเด็กเงียบ ไม่แสดงออกหลังจากเสียพ่อแม่ไปก็คงจะให้เหตุผลนี้ไม่ได้ แต่ถ้าจะต้องเติมเหตุผลลงไปคิดว่าน่าจะเป็นเพราะความยากจนที่ปะทะเธอเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวกับความอยากจะกลั่นแกล้งของพวกนั้น หลังจากผ่าน 1 สัปดาห์มาอย่างเรียบง่าย อยู่ดี ๆ ข่าวเธอก็แพร่สะพัดไปว่าเธอต้องทำงานหาเงินเอง เพราะที่บ้านไม่มีปัญญาจ่ายค่าขนมให้เธอ แค่ค่าเรียนก็ถือว่าหนักแล้ว แต่แล้วก็มีคนวัยเดียวกันเดินเข้ามาทักทายขณะที่เธอเดินผ่านประตูโรงเรียน
 "หวัดดี เราชื่อกัลย์กมล หรือมน ยินดีที่ได้รู้จักนะ เธอชื่ออะไรเหรอ" เธอเดินเข้ามาทักทายอย่างร่าเริง
 วีรภัทราแปลกใจที่อยู่ดี ๆ ก็มีคนมาทำความรู้จัก แสดงท่าทีว่าอยากเป็นเพื่อนเธอ ทั้ง ๆ ที่ข่าวคราวมากมายถูกกระจายไปทั่ว น่าแปลกใจจริง ๆ ในใจก็ได้แต่คิดและมองไปที่ผู้หญิงคนนี้อย่างสงสัยในการกระทำ
 "หวัดดี เราชื่อ วีรภัทรา หรือวี ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ" เธอทักกลับไปอย่างเคอะเขินเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่หายสงสัยในจุดประสงค์ที่เข้ามา จึงได้แต่ยืนนิ่งงงในภวังค์นั้นสักพัก เสียงกริ่งโรงเรียนดังขึ้นให้ไปเข้าแถว ทั้งคู่จึงเดินไปด้วยกัน และเรื่องที่ชวนให้เซอร์ไพรส์ก็คือพวกเขาเรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นเธอไม่ใช่คนเงียบแบบนี้และยังเข้ากันได้ดีกับเพื่อนทุกคน ส่วนมนคือนิสัยตรงข้ามกับเธอ เมื่อเทียบกันตอนนี้กลายเป็นเธอที่สลับบทบาทกับเพื่อนสาวแทน
 "แปลกใจนะเนี่ย เราน่าจะได้เป็นเพื่อนด้วยกันมานานแล้วหรือเปล่า" กัลย์กมลทักขึ้นมาระหว่างยืนเคารพธงชาติ
 "นั่นสิ ทำไมตอนนั้นเราถึงไม่รู้จักกันนะ" วีรภัทราพูดออกไปอย่างเห็นด้วย
 หลังจากเคารพธงชาติเสร็จ นักเรียนทุกคนก็แยกย้ายเข้าห้องเรียนของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่จะเดินถึงห้องเรียน อยู่ ๆ ก็มีนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทัก
 "ได้ข่าวว่าบ้านเธอจน จริงเหรอ" ผู้หญิงสวยคมเฉี่ยวคนหนึ่งถามขึ้น โดยเน้นคำว่า 'จน' พร้อมสายตาเหยียดใส่ ไม่ต่างจากเพื่อนที่เดินมาพร้อมกัน
 พอวีรภัทราได้ยินคำนั้น ก็ถึงกับชะงัก ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไงดี กัลย์กมลที่ยืนอยู่ข้างเธอ เลยออกตัวแทน ด้วยการพูดจาเสียดแทงกลับไป
 "จนหรือไม่จน มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย หรือว่ามันจะไปทำให้ชีวิตเธอล่มจมงั้นเหรอ" กัลย์กมลจ้องตากลับอย่างไม่วางตา ขณะที่อีกฝ่ายปรี๊ดแตก ด่ากราดกลับมา
 "แล้วแกเป็นใคร เสือกไม่เข้าเรื่อง เรื่องของแกก็ไม่ใช่ หรือว่าจะไปทำให้ชีวิตแกล่มจมไปด้วยงั้นสินะ ฮ่า ๆ" พูดเสร็จก็ขำออกมา แถมยังส่ายหัวให้กัลย์กมลอย่างสมเพช
 "ไปกันเถอะ มน" วีรภัทราเห็นท่าจะไม่ดี กลัวมีเรื่องไปมากกว่านี้ เลยดึงแขนของกัลย์กมล พยายามพาเพื่อนออกจากบทสนทนาที่ไม่น่าอภิรมย์
 "ก็ได้ เห็นแก่วีนะ ไม่งั้นเราจะตบให้แหลกเลย" กัลย์กมลไม่วาย ยังพูดแซะทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป
 "มาเลยสิ กลัวที่ไหน" ผู้หญิงปากร้ายนั่นยังไม่ยอมแพ้ แต่ก็ทำได้แค่พูดไป เพราะวีรภัทราและกัลย์กมลเดินออกจากตรงนั้นและเข้าห้องเรียนไปแล้ว
 กริ่งบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้น เสียงนักเรียนทุกคนในห้องเรียนดังเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาทันทีเหมือนนัดกันไว้ กัลย์กมลเดินมาชวนวีรภัทราถึงที่โต๊ะเรียนหน้าห้อง
 "ไปกินข้าวกันวี" กัลย์กมลโน้มหน้าไปใกล้ ๆ เพื่อคุยกับวีรภัทรา จนทำให้เธอต้องถอยตัวหนีเล็กน้อย และลุกขึ้น เบี่ยงตัวหลบอย่างเนียน ๆ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปโรงอาหารพร้อมกัน
 ณ โรงอาหารกลางวัน ที่แสนจะวุ่นวายเสียงตะโกนไปมาของนักเรียน เสียงพูดคุยของคนแถวนั้น ทั้งแม่ค้า และคนที่มากินข้าวในช่วงเวลานี้ ทำเอาวีรภัทราอึดอัดจนหายใจไม่ออกเลย เพราะกังวลจากข่าวลือเมื่อตอนเช้า ในใจได้แต่ภาวนาว่าจะไม่มีคนใส่ใจกับเรื่องพรรค์นี้
 แต่ระหว่างที่วีรภัทรามองซ้ายมองขวาเลือกเมนูว่าจะไปแวะซื้อร้านไหนดี ก็มีแก๊งนักเรียนชายที่เดินเข้ามาทำทีชวนคุยดีและขอเป็นเพื่อนด้วย ซึ่งเธอก็ยินดีที่จะเป็นเพื่อนกับทุกคน แต่แล้วก็มีเสียงแหลมเสียดหูของนักเรียนหญิงคนเดิมเมื่อเช้านี้ เดินเข้ามาหาเธอพร้อมพรรคพวกผู้หญิง
 "แหม... เห็นเป็นผู้ชายหน่อย ก็คุยดีเลยนะ เข้าใจแหละ จนก็ต้องมีเพื่อน อยากมีเพื่อนเหมือนคนอื่นเขา" ผู้หญิงที่เป็นหัวโจกในกลุ่มมองด้วยสายตาเหยียดพร้อมใช้น้ำเสียงที่สมเพชในการกระทำของเธอ
 หลังจากวีรภัทราได้ยินจบประโยค ก็หันหน้าเดินหนี ไม่อยากมีเรื่องด้วย แต่มันไม่จบแค่นั้น ผู้หญิงร้ายคนนี้กลับตะโกนบอกทุกคนในโรงอาหารให้มองหน้าเธอ และจำไว้ว่า ใครที่กล้ามาทำตัวตีสนิทกับเธอ แม้แต่คนเดียวเท่ากับเป็นศัตรู ทำให้หลังจากวันนั้น ไม่มีใครเลยที่อยากคุยกับเธอ บางคนเดินตีตัวออกห่าง บางคนแสดงท่าทีรังเกียจ บางคนกลั่นแกล้งด้วยคำพูด บางคนกลั่นแกล้งด้วยการกระทำ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น เสื้อผ้าในแต่ละวันที่ใส่ไปโรงเรียนก็ต้องเลอะเปรอะเปื้อนจากการกระทำที่เธอไม่เคยเล่นด้วย แต่เป็นสิ่งที่ต้องเผชิญในทุกวันที่ไปโรงเรียน น้ำตาหลั่งริน ตาเธอบวมเป่งจากการร้องไห้ ทำได้ก็แค่กอดเข่า โอบกอดตัวเองไว้ ปลอบใจตัวเอง เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน เธอก็รู้สึกมืดมนหนทาง วันนี้ที่ห้องเล็ก ๆ ในบ้านที่เคยอบอุ่นมีคุณพ่อคุณแม่ ตอนนี้เหลือแค่คุณปู่กับคุณย่า นาน ๆ ทีถึงจะได้เจอกับป้านุช คนที่ยังพอจะให้แสงสว่างกับเธอได้บ้าง แม้จะดุและเจ้าระเบียบไปนิด แต่ก็ยังดีกว่าอยู่กับคนที่ไม่ได้รู้สึกรักเธอเลย ไม่เคยคิดจะเหลียวแลหรือช่วยเหลือเลยสักครั้ง มองออกไปนอกหน้าต่างที่ยามนี้ฟ้ามืดค่ำแล้ว แต่ก็คงไม่หม่นหมองเท่ากับความรู้สึกเธอตอนนี้หรอก ความคิดไม่ดีวนเวียนเต็มหัวเธอไปหมด เธอไม่รู้จะจัดการปัญหาอย่างไรดี แต่ก็ยังพอมีแสงเล็ก ๆ อย่างกัลย์กมลที่ไม่กลัวอิทธิพลของผู้หญิงคนนั้น คอยช่วยเหลือเธอทุกวัน แม้จะไม่ได้ตลอดเวลาก็เถอะ เธอทอดถอนลมหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เข้านอน เพราะยังมีอะไรอีกเยอะที่ต้องทำในวันอื่นอีก
 เช้าวันรุ่งขึ้นและในวันต่อ ๆ ไป วีรภัทราใช้ชีวิตอย่างไร้ความสดชื่น และทุกเสาร์อาทิตย์ เธอต้องไปล้างจานในครัวร้านอาหารไทยข้างทาง ขายพวงมาลัย และกลับบ้านมาก็ต้องทำงานบ้านทุกวัน เพราะเธอต้องแบ่งเบาภาระคุณปู่ที่ต้องคอยดูแลคุณย่า เธอก้มมองเงินในมือที่ได้มาจากการทำงาน 200 บาทต่อ 1 สัปดาห์ ช่างโหดร้ายกับเด็กคนหนึ่งที่กำลังเติบโตมาก จนกระทั่งวันเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงเธออายุ 9 ขวบ ช่วงเวลาเฮือกสุดท้ายที่เธอคิดว่า ความอดทนต่อการถูกกลั่นแกล้งมาถึงขั้นสุดแล้ว ตลอดระยะเวลา 2 ปีเธอได้แต่ก้มหน้าก้มตา หรือไม่ก็วิ่งหนีจากภัยเหล่านั้น แต่ก็ไม่ช่วยให้ใครคิดได้หรือสำนึกเลย
 คุณยายเจ้าของร้านอาหารเห็นสภาพมอมแมมวีรภัทราบ้างล่ะ เห็นเธอเจ็บตัวมาบ้างล่ะ ตอนแรกก็ไม่สงสัย คิดว่าไปซนเล่นตามประสาเด็ก ๆ แต่พอนานวันเข้า คุณยายก็เริ่มสงสัย จึงถามถึง แต่เธอก็เบี่ยงไปเบี่ยงมา อ้างว่าหกล้มเองบ้าง ไม่ระวังบ้าง จนสุดท้ายเธอก็ยอมเปิดใจเล่าให้ฟัง พอรู้เรื่องทั้งหมด เธอจึงได้รับการปลอบใจเสมอมา รวมถึงอาหารที่ไม่ต้องซื้อเอง แถมยังเอากลับมากินที่บ้านได้ด้วย
 แรกเริ่มวีรภัทราไม่กล้าปรึกษาใคร กลัวเป็นภาระ ได้แต่แสร้งทำเป็นสบายดี อดทนไหว เข้มแข็งมากพอ อย่างมากก็แค่เล่าฟังให้นิดหน่อย หากมีคนถามถึง แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาผู้ใหญ่ที่คอยมองอย่างเอาใจใส่ไปได้ เพียงแค่เขาให้เวลาเธอได้เติบโต และพร้อมที่จะปรึกษาด้วยใจจริงมากกว่า
 เย็นวันศุกร์ หลังเลิกเรียน วีรภัทราแวะเข้ามาหาคุณยายเจ้าของร้านอาหารที่เธอทำงานเหมือนทุกที แต่วันนี้ต่างออกไป เธอยืนลังเลอยู่หน้าร้านสักพัก จนพนักงานในร้านเห็น จึงเดินเข้ามาหาอย่างเร็ว ชักชวนเธอให้เข้ามาในร้าน พร้อมดึงมือเธอเข้าไป จนมาหยุดยืนที่หน้าคุณยาย
 "มา ๆ กินข้าวกันหนูวี" คุณยายชวนพร้อมยิ้มแย้มให้เธอ
 "ค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ หย่อนตัวเองนั่งลงเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลอ่อนตัวเดิม
 "วันนี้ยายทำแกงต้มข่าไก่ กับไข่เจียว หนูวีทานได้นะจ้ะ" คุณยายถามอย่างอ่อนโยน
 "ค่ะ น่าทานมากเลยค่ะ" วีรภัทรายิ้มบาง ๆ แต่ในหัวใจเธอรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้มาที่นี่
 พอทุกคนกินเสร็จ เก็บล้างเรียบร้อย วีรภัทราจึงเปิดประเด็นกับคุณยาย
 "คุณยายคะ คือวี มีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ พูดอย่างช้า ๆ ออกไป
 "วีไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเพื่อนพวกนั้นถึงชอบกลั่นแกล้งจังเลยค่ะ วีแค่คิดว่า การอยู่เงียบ ๆ ไม่ปะทะอาจจะดีกับทุกฝ่าย แต่ก็ไม่เลยค่ะ" น้ำเสียงและสีหน้าที่เศร้าสร้อย ทำให้ผู้ใหญ่ที่นั่งมองอยู่พลอยรู้สึกเศร้าไปด้วย
 คุณยายแตะมือวีรภัทราเบา ก่อนจะพูดอย่างเห็นใจ
 "มันใช้ความเข้าใจอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ ต้องลองมองมุมอื่น ๆ ด้วย คนเราล้วนมีเหตุผลในการกระทำนั้น ๆ แม้บางครั้งดูแล้วอาจจะไม่สมเหตุสมผล แต่มันก็คือตัวคน ๆ นั้น ปัญหานี้แก้ที่คนนั้นคงยาก เพราะเขาแยกแยะในสิ่งที่ทำไม่ได้ว่าอะไรถูกต้อง อะไรไม่ถูกต้อง แต่การหลบหนี ก็ไม่ใช่วิธีที่ควรทำไปตลอด หนูวีควรหาวิธีรับมือในหลาย ๆ แบบ" คุณยายพูดอธิบายอย่างใจเย็น
 "ยังไงเหรอคะ" วีรภัทราตั้งใจฟังด้วยความสนอกสนใจ
 "เช่น พอเห็นเขาจะเดินมาถึงตัวเราแล้ว ถ้าเราเลือกเส้นทางอื่นในการเดินได้ ก็รีบเดินหลบไป หรือบางครั้งเราอาจจะต้องพูดตรง ๆ อย่างไม่ชอบในสิ่งที่เขาทำ หรือบางครั้งอาจจะต้องใช้ไม้แข็ง โดยการไปบอกคุณครู แต่อย่างสุดท้ายนี้อาจจะต้องคิดให้ดีก่อน เพราะเท่าที่ป้าจำได้ หนูวีเคยบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกคนมีอิทธิพล ไม่แน่ที่บ้านเขาอาจจะตกลงอะไรกับคุณครูไว้ก็ได้ การบอกคุณครูอาจไม่ใช่ทางออกที่ดี แต่ถ้าเราเจอครูที่เปิดใจรับฟัง และพร้อมช่วยเหลือจริง ๆ เราค่อยเปิดใจบอกเขา และอีกวิธีคือมีเพื่อนสักคนเดินด้วยกับเรา ก็จะทำให้ปลอดภัยมากขึ้น หนูวีมีสักคนไหมจ้ะ" คุณยายอธิบายต่ออย่างช้า ๆ
 "มีค่ะ ชื่อมน" วีรภัทราตอบกลับไป หลังจากคิดทบทวนคำพูดคุณยายเสร็จ
 "ดีแล้วจ้ะ อยากให้หนูวีรู้ไว้นะ ว่ายายและพี่ ๆ ที่นี่ทุกคนรักและเอ็นดูหนูมาก มาหากันได้เสมอนะจ้ะ" คุณยายลูบหัวเธอเบา ๆ พลางพูดปลอบใจไปด้วย คำพูดแสนอบอุ่นของคุณยาย ทำเอาเธอน้ำตารื้นขึ้นมา เธอปาดน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหลขณะขอบคุณคุณยายจากใจ เธอรู้สึกเหมือนเจอแสงสว่างที่คอยชี้นำและเป็นกำลังใจให้เธอได้แล้ว


ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของชายหนุ่มนักธุรกิจไฟแรง ทายาทธุรกิจเครื่องดื่มสำเร็จรูป ชามะนาว เขาคือคนต่อไปที่จะขึ้นเป็นซีอีโอบริษัทยักษ์ใหญ่อันดับ 1 ประเทศไทย ไม่มีใครไม่รู้จักบริษัท รุ่งโรจนพัฒน์ เป็นบริษัทที่อยู่มานานหลายสิบปี โดยมีคุณดนุพัฒน์ คุณพ่อของเขาเป็นผู้ก่อตั้ง
 อัคราวิชญ์เติบโตมาในครอบครัวสมบูรณ์ที่สุด เลี้ยงดูแบบให้ทุกอย่าง แต่จะมีบางอย่างที่ทำตามใจตัวเองไม่ได้ หนึ่งสิ่งคือเรื่องทำงาน สำหรับธุรกิจที่บ้าน เขาไม่สามารถก้าวขึ้นมาสืบทอดตำแหน่งได้เลยจนกว่าจะเรียนรู้งานทุกฝ่ายทั้งหมดก่อนตามเงื่อนไขของพ่อ หลักคำสอนที่เขาจดจำและทำตามเกี่ยวกับเรื่องงานที่พ่อสอนไว้ มี 2 หลักคือ 'ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน' และ 'อ่านคนออก บอกคนได้ ใช้คนเป็น' เพราะฉะนั้นทุกย่างก้าวของการใช้ชีวิตสิ่งนี้มักจะวนเวียนในความคิดและทุกการตัดสินใจของเขา สองคือพ่อแม่เขาจริงจังและเข้มงวดในเรื่องการปฏิบัติตัวมาตลอดชีวิต พ่อเขามักจะบอกให้รู้จักรับผิดชอบในสิ่งที่สัญญาหรือรัตกปากรับคำไว้แล้ว ห้ามผิดคำพูด ส่วนแม่เขาสอนให้รู้จักอ่อนโยนต่อคนรอบข้างที่เขารัก รู้จักแบ่งปันความรักและความสุขให้ผู้อื่น
 แม้เขาจะผ่านจุดเรียนรู้มาอย่างหนักหน่วงตั้งแต่โรงงานจนถึงตำแหน่งรองประธานบริษัท แต่เขาก็ไม่เคยที่จะหยุดเรียนรู้และลงมือทำงานอย่างจริงจัง จนพนักงานหลายคนแอบชื่นชมเขา ซึ่งต่างจากผู้ถือหุ้นระดับสูงที่มักจะอคติกับเขาเสมอในทุกการประชุม
 วันธรรมดา เวลา 8 โมงเช้า อัคราวิชญ์ขับรถสปอร์ตมาเซราติ เอ็มซี20 สีขาวสุดหรูมาทำงานตามปกติ แต่ที่พิเศษจนใคร ๆ ก็อิจฉาจนอยากอยู่ในตำแหน่งนั้น คือทุกวันเขาจะเดินทางมาพร้อมกับเลขาส่วนตัว เพราะเธอคนนี้พ่วงตำแหน่งผู้หญิงที่คว้าใจชายหนุ่มสุดหล่อ รวย เก่ง ทายาทบริษัทยักษ์ใหญ่ไว้ในครอบครองได้ ตลอดระยะเวลาการเป็นเลขาของเธอได้พิสูจน์ความเก่ง น่ารักและเป็นกันเองจนพนักงานหลายคนเรียกเธอว่าเป็นสะใภ้แห่งตระกูลรุ่งโรจนพัฒน์ไปแล้ว
 อัคราวิชญ์จะมาทำงานด้วยชุดสูทสีดำ ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว พร้อมรองเท้าหนังดำเข้มเสมอ ส่วนเลขาพ่วงตำแหน่งแฟนสาว วันนี้มาในชุดเสื้อเบลาส์ ผ้าเรยอน ปกสกิปเปอร์ แขนยาวสีขาวกับกระโปรงทรงดินสอสีชมพูพาสเทล พร้อมต่างหูเพชรรูปดาวจิ๋ว และรองเท้าส้นสูง ทำมาจากหนัง สีเดียวกับกระโปรงที่สวมใส่ ทั้งคู่ก้าวขาออกจากรถพร้อมกัน และกำลังเดินเข้าไปในตึกบริษัท ซึ่งเป็นภาพที่พนักงานทุกคนคุ้นเคย เจ้านายมักจะมีรอยยิ้มให้เลขาเสมอ เห็นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้จริง ๆ
 "สวัสดีค่ะคุณอัคราวิชญ์ สวัสดีค่ะคุณนันทิชา" เสียงสดใสทักทายยามเช้าของเหล่าพนักงาน
 "สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ" ทั้งคู่ยิ้มกลับ
 จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงดิ่งไปยังห้องทำงานชั้นบนสุด อัคราวิชญ์หันมาถามกำหนดการกับนันทิชาด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่ไม่ได้สนใจมากนัก เพราะมีกำหนดการหนึ่งที่เขาเพิ่งจะแทรกไปเมื่อคืนก่อนนี้เอง โดยที่เธอไม่รู้ เขายืนอมยิ้มขณะนึกถึงแผนการที่จะพาเธอกลับไปย้อนความทรงจำของทั้งคู่ในค่ำคืนนี้ และจะเป็นเซอร์ไพรส์สำคัญครั้งหนึ่งในชีวิตที่จะไม่มีวันลืมแน่นอน พอเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเขาหลังจากอ่านตารางงานในไอแพดส่วนตัวเสร็จ จึงถามด้วยความงุนงงออกไป
 "พี่คินน์เป็นอะไรคะ อมยิ้มอยู่ได้" นันทิชาขำและเอ็นดูในความน่ารักของแฟนหนุ่ม
 "เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" อัคราวิชญ์เฉไฉ
 "โอเคค่ะ ถ้าอยากเล่าก็บอกนะ" นันทิชาตอบกลับอย่างชิล ๆ
 วันนี้เป็นอาทิตย์ที่ 2 ของอัคราวิชญ์ที่ทำงานในตำแหน่งรองประธานบริษัท และเป็นครั้งแรกที่จะได้เห็นห้องทำงานส่วนตัวที่ผ่านการปรับแต่งตามใจเขา จังหวะที่ทั้งคู่เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน สิ่งแรกที่สะดุดตาคือห้องสีขาวสว่างสะอาดตา ฝั่งซ้ายจะมีโต๊ะเลขาสีขาวที่ปรับระดับให้นั่งหรือยืนได้ ขอบมุมโต๊ะมน บนโต๊ะวางคอมพิวเตอร์แมครุ่นล่าสุด และโพสต์อิทโน้ตที่วางเป็นระเบียบเรียบร้อย พร้อมสมุดโน๊ตและปากกา ส่วนโต๊ะทำงานของรองประธานติดกระจกฝั่งตรงข้ามโต๊ะเลขา มีคอมพิวเตอร์เช่นเดียวกัน และขวามือเป็นกองแฟ้มเอกสาร ทุกอย่างจัดวางให้ง่ายต่อการทำงาน รวมถึงเวลาสั่งงานก็แค่เงยหน้าขึ้นมา ไม่จำเป็นจะต้องตะโกน หรือโทรเรียก หรือแม้แต่เดินไปหา
 อัคราวิชญ์ยิ้มพอใจ เดินไปนั่งเก้าอี้พนักพิงนุ่มสีขาวอย่างอารมณ์ดี จากนั้นเขาก็ง่วนกับการเคลียร์งาน เซ็นเอกสารยิก ๆ เต็มไปหมด จนนันทิชาเอ่ยขึ้น
 "พี่คินน์ วันนี้มีธุระด่วนอื่นหรือเปล่า ดูรีบ ๆ นะคะ" นันทิชาสังเกตเห็นความยุกยิกของเขาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาจนน่าเป็นห่วง
 "อืม จริง ๆ ก็มีแหละ วันนี้เลิกงานเร็วหน่อยนะ มีพาร์ทเนอร์ที่ต้องไปเจอที่ต่างประเทศคืนนี้" เขาพูดอ้อมโลก กันเธอจับได้ เขาคิดในใจว่าแม้จะดูมีพิรุธนิด ๆ แต่คงไม่เยอะมากจนสังเกตเห็นได้
 "หื้ม... มีด้วยเหรอคะ ตามตารางงานไม่มีนะ" นันทิชาก้มเช็คตารางงานในไอแพดส่วนตัวเธออีกครั้ง
 "มี เขาติดต่อส่วนตัวมาน่ะ" อัคราวิชญ์แถต่อ
 "โอเค ไปไฟล์ทกี่โมงเหรอ แล้ววันนี้ีจะเลิกงานตอนไหนคะ" นันทิชาพยักหน้าเข้าใจทันที
 "2 ทุ่ม วันนี้หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ กลับมาทำงานต่อนิดหน่อย บ่าย 2 ออก ไปที่นั่น 2 วันนะ" หลังจากรู้เวลา นันทิชาก็รีบเร่งประสานงานทุกฝ่ายที่นัดประชุมหลังบ่าย 2 ทั้งหมด เพื่อเลื่อนเวลาเป็นอาทิตย์หน้า
 ทั้งคู่เร่งทำงานจนเงยหน้ามาอีกที ก็เป็นเวลาเที่ยงตรงพอดี อัคราวิชญ์วางปากกาลง แล้วเรียกแฟนสาวให้ไปทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารโปรดทั้งคู่
 "เบสตี้ ไปกินข้าวกันนะ" อัคราวิชญ์เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
 "แป๊บนะ กำลังจะเสร็จ ขออีก 5 นาทีค่ะ" นันทิชาตอบกลับ ขณะง่วนพิมพ์งานอยู่ โดยที่ไม่มองหน้าแฟนหนุ่ม
 "โอเค เดี๋ยวพี่จองโต๊ะและสั่งเมนูอาหารไว้ให้นะ" อัคราวิชญ์บอกไปพลางกดโทรหาร้านอาหาร
...
 "สวัสดีครับ ร้านสกายลี่ ยินดีให้บริการครับ"
 "สวัสดีครับ ผมอัคราวิชญ์ ขอจองโต๊ะ 2 คนครับ และก็ขอสั่งอาหารไว้ด้วย เมนูทาร์ทาร์ ดิ สแคมปี้, บอสตันล็อบสเตอร์และชิทาราพาสต้าปูม้า, สเต็กโทมาฮอว์ก 40 ออนซ์ และน้ำเปล่า 2 เท่านี้ครับ" พูดจบ พนักงานทวนเมนูเรียบร้อย ก็วางสายไป
 "เสร็จแล้ว ไปกันเถอะค่ะ" นันทิชาพูดขึ้น ประจวบเหมาะกับที่เขาวางสายพอดี
 ชายหนุ่มและหญิงสาวลุกขึ้นเดินมาเจอตรงประตูทางออกหน้าห้อง จูงมือลงลิฟต์ด้วยกันอย่างมุ้งมิ้ง
 พอเดินเข้าไปในร้านเจอบรรยากาศสีโทนดำสลับสีเข้ม ตกแต่งด้วยลวดลายเมืองนิวยอร์ก โต๊ะอาหารเป็นโต๊ะหินอ่อนเรียบหรูดูสะอาดตากับโซฟาสีเลือดหมูหุ้มด้วยกำมะหยี่ลายตารางหมากรุก พนักงานเดินเข้ามาต้อนรับทันที
 "สวัสดีครับ เชิญทางนี้เลยครับ คุณผู้ชายและคุณหญิง" พนักงานพาไปนั่งมุมที่ดีที่สุด ติดกับกระจก ทำให้เห็นบรรยากาศนอกตึกที่สวยงาม พอทั้งคู่นั่งลงเรียบร้อย พนักงานเสิร์ฟเดินกลับเข้าไปในครัว เพื่อแจ้งออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งไว้
 ต่อมาพนักงานเสิร์ฟเดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่ม และเมนูเรียกน้ำย่อย
 "ทาร์ทาร์ ดิ สแคมปี้ครับ" วางเสร็จ กำลังจะหมุนตัวเดินกลับ หญิงสาวที่มากับอัคราวิชญ์เรียกไว้ เพราะเธอชอบล็อบสเตอร์มากเลยอยากสั่งเพิ่มอีก 1 จาน
 จากนั้นเมนูต่าง ๆ ที่ออเดอร์ไว้ก็ทยอยออกมาเสิร์ฟจนครบ ทั้งคู่ต่างป้อนให้กันและกัน หยอดกันไปมาอย่างมีความสุข
 "อ้าม" อัคราวิชญ์ออกเสียง พร้อมกับป้อนแฟนสาว
 "พี่คินน์ก็ด้วยค่ะ อ้าม" นันทิชาป้อนกลับ
 "มีความสุขจังค่ะ" นันทิชายิ้มหวาน
 "ก็เพราะเธอไง พี่ถึงมีความสุข" อัคราวิชญ์หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากให้เธอพลางหยอดมุกแซวไปด้วย
 "กินเลย กินให้หมดด้วย" นันทิชาแก้เขินด้วยการยัดของกินเข้าปากเขาแทน
 หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งอัคราวิชญ์และนันทิชากลับมาเร่งทำงานต่อได้อีกสักพัก เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่าย 2 เขาชวนกลับให้เป็นเก็บของก่อนเดินทาง ขณะที่กำลังเก็บของและปิดคอมพิวเตอร์อยู่ ทางโรงแรมที่อเมริกาโทรมาแจ้งมีลูกค้าที่เข้าพักติดเชื้อโควิด-19 ให้ทำการขอคืนเงินผ่านเว็บไซต์ได้เลย เขายืนงงอยู่สักพัก พอตั้งสติได้ จึงจัดการขอคืนเงินตามระเบียบที่ทางโรงแรมแจ้ง และกำลังคิดไม่ตกเกี่ยวกับที่พัก จนสุดท้ายตัดสินใจกลับไปพักที่บ้านพักส่วนตัวตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดแทน
 ระหว่างทางขับรถพานันทิชาไปเก็บกระเป๋าที่บ้าน อัคราวิชญ์ก็โดนจี้ถามถึงเอกสารที่ต้องเตรียม
 "พี่คินน์ เราไม่ต้องเตรียมพรีเซนเทชั่นหรือเอกสารไปเหรอคะ"
 "ไม่นะ เป็นการนัดเจอกรณีพิเศษ ไปกระชับความสัมพันธ์ทางธุรกิจเฉย ๆ ยังไม่ได้มีโครงการอะไร"
 "เหรอ ไปสบาย ๆ ได้เลยนะคะ" นันทิชาถามย้ำอีกครั้งด้วยความกังวล
 "อืม ได้เลย" อัคราวิชญ์กุมมือนันทิชา แถมยังเอามือเธอขึ้นมาหอมอีก ทำให้เธอยิ้มอย่างอาย ๆ ออกมา
 พอถึงบ้านนันทิชา อัคราวิชญ์ก็ขับรถเข้าไปจอดบริเวณบ้านทาวน์เฮ้าส์สีฟ้าอ่อน 2 ชั้นไม่ใหญ่มากเหมาะกับครอบครัวที่มีคนอยู่ไม่เกิน 4 คน เธอไขกุญแจบ้าน และเดินทะลุขึ้นไปเก็บกระเป๋าที่ชั้น 2 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวที่เขาจะได้ประสานงานกับคนขับรถ และแม่บ้านให้เตรียมของใช้ให้พร้อม รวมถึงเซอร์ไพรส์สำคัญที่จะต้องแอบเอาไว้ก่อนด้วย ยังไม่ทันคุยจบ เสียงเธอเรียกให้เขาไปยกกระเป๋า ดังมาจากชั้น 2
 "พี่คินน์ พี่คินน์ ช่วยหน่อยค่ะ"
 "ครับ กำลังเดินขึ้นไป" อัคราวิชญ์ตะโกนตอบรับ และรีบสรุปรวบคุยจากสายที่ติดอยู่ ก่อนเดินขึ้นบันไดไป
 หลังจากที่ช่วยกันขนของขึ้นรถ อัคราวิชญ์ขับรถมุ่งตรงไปยังสนามบินสุวรรณภูมิอย่างรวดเร็ว ในใจก็ภาวนาให้ทุกอย่างเรียบร้อยไปได้สวย ไม่มีอะไรน่ากังวล จนกระทั่งจุดเช็คอิน อยู่ดี ๆ นันทิชาก็เกิดหน้ามืดขึ้นมาเล็กน้อย จนต้องประคองไปนั่ง
 "รอตรงนี้นะ เดี๋ยวมา" อัคราวิชญ์วิ่งไปร้านค้าอย่างเร็ว เพื่อหาซื้อน้ำ และยาดม
 ระหว่างที่อัคราวิชญ์ถือยาดมให้นันทิชา อาการก็ค่อย ๆ ดีขึ้น "ขอบคุณนะคะ" เธอยิ้มบาง ๆ
 "ดื่มน้ำไหม" อัคราวิชญ์หยิบน้ำขึ้นมา เปิดฝาและยื่นส่งให้เธอ
 พอนันทิชาดื่มน้ำเสร็จ ก็ชวนกลับไปเช็คอินให้เรียบร้อย และพากันไปขึ้นเครื่องบินตามที่สนามบินประกาศ
 "ดีนะที่มีอาการตอนอยู่ในสนามบิน" นันทิชาเปรยขึ้นมา
 "อืม ว่าแต่ไหวเปล่า ถ้าไม่ไหว รีบบอกพี่เลยนะ" อัคราวิชญ์บีบมือเธอเบา ๆ ให้สบายใจ
 "อืม รู้แล้ว ขอบคุณนะคะ จุ๊บ" ตอบเสร็จ นันทิชาก็หอมแก้มอัคราวิชญ์ เขาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหอมแก้มคืน
 'ขณะนี้ถึงที่ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนอรัล เอ็ดเวิร์ด ลอเรนซ์ โลแกน' เสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนเครื่องจะแลนดิ้ง ช่วยปลุกให้ทั้งคู่ตื่นจากฝัน
 "ถึงแล้วเหรอคะ" นันทิชาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียพร้อมขยับตัว แต่เปลือกตายังปิดอยู่
 "อือ ถึงแล้ว" อัคราวิชญ์ตอบ แล้วก็หอมหน้าผากเธอเบา ๆ เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา พอเขาเห็นตาแป๋ว ก็อดใจไม่อยู่ จุ๊บลงไปที่ปากเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู
 ทั้งคู่พากันไปรับกระเป๋า และขึ้นรถที่จองไว้ นันทิชาถามถึงจุดหมายปลายทาง แต่อัคราวิชญ์แกล้งหลับต่อ ไม่อยากรีบเฉลย เธอหันมาเห็นอีกทีก็เลิกถามเซ้าซี้ไป จนรถมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังหนึ่งที่เธอคุ้นเคย แต่ไม่ได้มานานแล้ว เธอหันไปเขย่าตัวปลุกเขาให้ตื่น น้ำเสียงเธอที่เรียกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดีใจ นั่นทำให้ใจเขาพองฟูและมีความสุขมาก จากนั้นคนขับรถช่วยขนกระเป๋าลงมาให้ และมีแม่บ้านมารับช่วงต่อ ทั้ง 2 คนเต็มไปด้วยรอยยิ้มให้กัน และจูงมือพากันเข้าบ้านอย่างมีความสุข


ขณะที่คู่รักหวานแหววยืนมองและซึมซับบรรยากาศเก่า ๆ อยู่กลางห้องรับแขกที่มีโซฟาแนวคลาสสิก ตรงข้ามมีเตาผิงที่ช่วยอบอุ่นร่างกาย นันทิชาก็ถามแหย่ขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
 "เอ๋... มีอะไรเซอร์ไพรส์หรือเปล่าคะ" อัคราวิชญ์ได้แต่ฟังแล้วก็เสมองไปทางอื่น
 ในใจอัคราวิชญ์ ไม่หวั่น แม้นันทิชาจะแหย่ยังไงก็ตาม เพราะแผนทั้งหมดกำลังจะลงล็อกเร็ว ๆ นี้ เขาไม่มีทางทำพลาดแน่นอน จากนั้นเดินหลบไปนั่งโซฟามุมหนึ่งของห้อง นึกย้อนไปเมื่อ 2 เดือนก่อนเขาได้แอบไปสั่งจองของชิ้นสำคัญ อีกทั้งออกแบบเป็นพิเศษ เพื่อวันนี้โดยเฉพาะ สิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจเรื่องนี้เพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งดี ๆ ที่ควรเกิดขึ้น
 "พรุ่งนี้ไปฮาร์วาร์ดกัน" อัคราวิชญ์หันไปชวนเธอคุย ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินดูสิ่งของทั่วบ้าน
 "ก็ดีนะคะ อยากรู้เหมือนกันว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง" นันทิชาพยักหน้าพร้อมยิ้มกว้างตื่นเต้นกับกิจกรรมในวันพรุ่งนี้
 "หิวยัง กินไรไหมคะ" นันทิชาถามขึ้น
 "กินสิ ไม่รู้ว่าแม่บ้านเตรียมอะไรไว้ให้บ้าง ไปดูที่โต๊ะในห้องครัวกัน" อัคราวิชญ์ลุกขึ้นพาเธอเดินไปที่โต๊ะ
 "ว้าว น่ากินจังเลย มีสปาเกตตี้กับครีมซอสกุ้งด้วย ตัวใหญ่มาก" นันทิชาพูดอย่างร่าเริงหลังจากเห็นเมนูโปรด
 "กินกัน" อัคราวิชญ์ดึงเก้าอี้ออกให้เธอนั่ง
 หลังจากมื้อค่ำแสนเรียบง่ายจบลง คืนนี้ทั้งคู่รีบแยกย้ายกันไปนอนให้เต็มอิ่ม เพื่อเตรียมไปผจญภัยในวันพรุ่งนี้
 "อรุณสวัสดิ์เบสตี้ที่รัก" อัคราวิชญ์เดินไปห้องนอนนันทิชา แล้วปลุกเธอด้วยการก้มลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่สองข้าง เธอตื่นขึ้นด้วยความง่วงและเหนื่อยล้า หลังจากที่ไม่ได้เดินทางไกลมานาน
 "เช้าแล้วเหรอคะ" นันทิชาถามขณะที่เปลือกตายังคงปิดอยู่
 "อืม เช้าแล้ว ลุกกันเถอะ วันนี้เราจะไปฮาร์วาร์ดกันนะ" อัคราวิชญ์จับมือเธอเขย่าเบา ๆ
 "โอเคค่ะ" เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น บิดขี้เกียจ เขยิบตัวลงจากเตียง
 หลังจากใช้เวลา 1 ชั่วโมงเต็มในการเตรียมตัว นันทิชาก็เดินออกมาในชุดสบาย ๆ เสื้อยืด กางเกงยีน แต่ที่พิเศษกว่านั้นคือเธอใส่แจ็คเก็ตยีน หลังจากที่เลิกใส่ไปตั้งแต่เรียนจบ ส่วนอัคราวิชญ์แต่งตัวออกมาในแนวเดียวกับแฟนสาว เพียงแต่เปลี่ยนจากแจ็คเก็ตยีนเป็นแจ็คเก็ตหนังสีดำแทน
 "ย้อนวัยเหรอ" อัคราวิชญ์แซวพร้อมขำไปด้วย
 "ก็นิดนึง หน้าก็ยังพอผ่านอยู่นะคะ" นันทิชาตอบแบบขำ ๆ กลับไป
 "มีแฟนเด็กก็แบบนี้แหละ" อัคราวิชญ์ยังแซวต่อ แถมยิ้มกวนประสาท
 "มีแฟนแก่ก็แบบนี้แหละ" นันทิชาเล่นบ้าง พลางยักคิ้วใส่
 "โห เล่นแบบนี้เลยเหรอ วันนี้จะไม่พาไปแล้ว" อัคราวิชญ์เกิดอาการงอนขึ้นมา เดินหนี จนนันทิชาต้องโอ๋กอดปลอบ แต่เขายังไม่หายอยู่ดีหากเธอไม่ทำสิ่งที่เขาอยากได้ เธอรู้ดีว่ากำลังโดนลูกไม้จากเขา แต่ก็ยอมให้ เพราะเขาแค่อยากอ้อนเฉย ๆ
 "ไปกันได้แล้วค่ะ" นันทิชารีบเปลี่ยนเรื่อง จากนั้นก็ลากเขาไปขึ้นรถ
 ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด บรรยากาศเต็มไปด้วยต้นไม้เปลี่ยนสีเป็นสีส้มแดงสดใสเหมาะกับการเดินเล่น จากนั้ันทั้งคู่ลงจากรถเดินไปยังตึกเรียนที่พวกเขามีความทรงจำร่วมกันมา
 "หลายอย่างยังคงเหมือนเดิมเลยนะคะ พี่คินน์ว่าไหม" นันทิชาหันไปถามความเห็นจากเขา
 "ใช่ ๆ" ระหว่างตอบ อัคราวิชญ์ก็ไล่สายตามองไปรอบ ๆ เช่นกัน
 ระหว่างที่กำลังเดินชมอยู่ อาจารย์ที่เคยเรียนด้วยเดินผ่านมา พวกเขาจึงรีบเดินเข้าไปทักทายและถามสารทุกข์สุกดิบ แต่คุยกับอาจารย์ได้ไม่นาน เพราะอาจารย์มีสอน จึงแยกย้ายกันไป
 "วันนี้ดีเลยที่ได้มา" อัคราวิชญ์พูดขึ้น
 "ใช่ ๆ ว่าแต่ไหน ๆ ก็มาแล้วไปห้องสมุดกันไหมคะ" นันทิชาชวนต่อ
 "ไปสิ" อัคราวิชญ์และนันทิชาค่อย ๆ เดินจากตึกเรียนไปยังห้องสมุดใหญ่ที่อยู่กึ่งกลางของมหาวิทยาลัย บรรยากาศโดยรอบทำให้พวกเขาพูดถึงความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลย
 "จำที่พี่ขอเบสตี้เดตได้ไหม ตรงทางเดินนี้เลย" อัคราวิชญ์ดึงภาพความทรงจำครั้งแรกกลับมาอีกครั้งในระหว่างเดินกัน
 "จำได้สิคะ ไม่คิดว่า พี่คินน์จะโรแมนติกขนาดนั้น" นันทิชาอมยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ นึกถึงความสุขที่พวกเขามีร่วมกันมา
 พอทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องสมุดก็ต้องตะลึงกับความเปลี่ยนแปลง ต่างชี้บอกกันและกันถึงสิ่งที่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เคยใช้พิมพ์หาหนังสือในห้องสมุด หรือจะเป็นบันไดที่เดินขึ้นในแต่ละชั้น ล้วนพัฒนาและดูดีขึ้นมาก
 "จำได้ไหมคะ ที่นั่งตรงริมหน้าต่าง พวกเรามักจะมาหลบฝนที่นี่เสมอ" นันทิชาชี้ไปยังที่นั่งแห่งความทรงจำ
 "จำได้สิ มันตลกมากเลย พวกเรามักวิ่งฝ่าฝนเปียก ๆ เข้ามาจนโดนบรรณารักษ์ดุเป็นประจำ" แววตาของอัคราวิชญ์เต็มตื้นไปด้วยความทรงจำ
 จากนั้นพวกเขาพากันออกจากมหาวิทยาลัยไปยังควินซี มาร์เก็ต แหล่งขายอาหารหลากหลาย ใจกลางย่านดาวน์ทาวน์ในเมืองบอสตัน ทั้งคู่ต่างชอปเมนูอาหารตามใจชอบ และพากันไปนั่งกินตรงที่นั่งที่สถานที่จัดไว้ให้ หลังจากเอร็ดอร่อยกับมื้อเบา ๆ ไปแล้ว ก็พากันมาเดินต่อที่ริมแม่น้ำชาร์ลในยามบ่าย ชวนกันไปพายเรือคายัคใต้แสงอาทิตย์ที่เจิดจ้า แต่พอเดินมาถึงเจอป้ายปิดปรับปรุง เลยต้องเปลี่ยนแผน ทั้งคู่จึงพากันไปแวะร้านคาเฟ่ เพื่อซื้อกาแฟสักแก้ว แซนวิชสักหน่อย มานั่งกินและดื่มด่ำบรรยากาศริมแม่น้ำแทน
 ระหว่างที่กินอยู่ อัคราวิชญ์ก็คอยดูเวลาตลอด เขาวางแผนไว้สักประมาณ 5 โมงเย็น แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น เขาโทรไปหาแม่บ้าน ให้เธอช่วยจัดเตรียมแจกันดอกไม้ เทียน และอาหารมื้อสุดพิเศษให้ สำหรับมื้อหลังจากทำอีเวนต์สำเร็จ เพียงเวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง เวลาตามกำหนดการก็มาถึง เขาจูงมือเธอไปยังมุมที่สวยที่สุดของริมแม่น้ำชาร์ล แสงจากพระอาทิตย์ที่กำลังตกสาดส่องให้เหมือนกับมีคนจัดไฟตอนถ่ายรูป เขาบอกเธอให้หยุดยืนรอและหลับตา ก่อนที่เขาจะคุกเข่าข้างหนึ่งลง เมื่อเธอลืมตาขึ้นเห็นเขาเป็นแบบนั้น เธอรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ ทุกคำพูดที่เขาบอก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกใบนี้หยุดหมุน สิ่งเดียวที่เธอได้ยินตอนนั้น คือการถูกขอแต่งงาน และเธอก็ตอบตกลงเกือบจะทันทีที่เขาพูดจบ เขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย ลุกขึ้นมาสวมกอดเธอไว้แน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นพวกเขาก็กลับไปฉลองกันที่บ้าน
 บรรยากาศในบ้านวันนี้อบอุ่นและมีความสุขขึ้นกว่าเดิม เขาและเธอต่างมองกันและกันตลอดเวลา มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ในใจทั้งคู่ผุดความคิดขึ้นมาว่า 'นี่สินะคือความสุขจริง ไม่มีนิยามใด ๆ สำหรับช่วงเวลานี้แล้ว นอกจากจะขอให้คงอยู่แบบนี้ตลอดไป'
 "ขอบคุณนะคะที่รักกัน" นันทิชายิ้มกว้างให้ด้วยความสุขใจ
 "ขอบคุณนะครับที่รักกัน" อัคราวิชญ์ก็ยิ้มกว้างให้ไม่ต่างกัน
 หลังจากกินไปสักพัก อัคราวิชญ์ก็พูดประโยคที่ชวนให้สำลักอาหารออกมา อย่างการชวนมานอนห้องเดียวกัน เพราะตลอดที่ผ่านมา ทั้งคู่คบกันอย่างให้เกียรติและทะนุถนอมที่สุด หลังจากที่นันทิชาได้ยินประโยคนั้นเธอถึงกับหน้าแดงก่ำ เอียงอายตอบตกลงกลับไป
 และตอนนี้คู่รักที่เพิ่งขอแต่งงานกำลังนอนอยู่เตียงเดียวกัน ในใจทั้งคู่เต้นตึกตักดังออกมาจนคนข้างกายได้ยิน ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นเข้าไปอีก อัคราวิชญ์เอื้อมไปกุมมือเธอไว้ สายตาทั้งคู่สอดประสานกัน แล้วทั้งก็ผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างมีความสุข
 เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันกลับประเทศไทย ทั้งคู่กำลังเตรียมตัวเก็บกระเป๋า อยู่ดี ๆ แม่ของอัคราวิชญ์ก็โทรมาหาแบบกะทันหัน ไม่พอยังบอกว่าพ่อเข้าโรงพยาบาลอีก ทำให้เขายืนช็อกไปชั่วขณะหนึ่ง จนนันทิชาเรียกพลางเขย่าตัวเขาไปด้วย สักพักเขารู้สึกตัว สูดหายใจเข้าลึก ๆ และตั้งสติบอกให้เธอรับรู้เรื่องที่แม่บอกเมื่อกี้
 "เบสตี้ คือพ่อพี่เข้าโรงพยาบาล พอไปถึงที่กรุงเทพ จะยังไม่แวะกลับบ้านนะ" อัคราวิชญ์พยายามตั้งสติบอกเธอ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ขาอ่อนจนทรุดลงไปนั่งที่ขอบเตียงนอนแล้ว
 "โอเค ไม่ต้องกังวลนะคะ คุณพ่อจะต้องไม่เป็นอะไร" นันทิชาปลอบใจและเข้าไปกอดอัคราวิชญ์ พอเขาได้รับความอบอุ่นจากแฟนที่รัก เขาก็เริ่มดีขึ้น
 "ไปกัน" อัคราวิชญ์ลุกขึ้น แล้วยกกระเป๋าเดินทางไปขึ้นรถแท็กซี่ เพื่อไปสนามบิน
 ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ที่ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมงเพื่อมาถึง อัคราวิชญ์รีบไปรับกระเป๋า แล้วลากไปขึ้นรถแท็กซี่หน้าสนามบินอย่างรวดเร็ว จนนันทิชาเกือบวิ่งตามไม่ทัน
 สุดท้ายทั้งคู่ก็มาถึงโรงพยาบาล อัคราวิชญ์โทรหาแม่ เพื่อถามเลขห้องพักผู้ป่วย พอได้รับคำตอบแล้ว แม่กลับเร่งให้เขารีบมาให้เร็วที่สุด ณ เวลานั้นเขารู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น จึงรีบวิ่งไปกดลิฟต์ เพื่อไปยังชั้น 10 ทันที
 พอมาถึงหน้าห้อง คุณหมอและพยาบาลต่างค่อย ๆ ทยอยเดินออกมา ส่วนแม่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างพ่อ อัคราวิชญ์เดินเข้าห้องไปอย่างช้า ๆ จับมือแม่ไว้ ไม่นานน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลนองออกมา จากที่ตั้งใจจะเข้มแข็งไว้ แต่ก็กลั้นไม่อยู่ ร้องโฮออกมาอย่างหนัก ส่วนแฟนสาวก็คอยปลอบและลูบหลังเขาไว้ตลอดเวลา


หลังจากเกิดเรื่องที่คุณหญิงวิไลรัตน์โดนลูกชายตัวแสบทำเรื่องงามหน้า จึงตัดสินใจโทรหาณัฐชานนท์ทันที เพื่อถามเรื่องราวว่าเป็นมายังไง ทำไมอัคราวิชญ์ถึงหนีไป แถมหนีไปยังอเมริกาที่ที่เคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกับนันทิชาอีกด้วย จะไม่เป็นการไปเปิดแผลของตัวเองเพิ่มขึ้นเหรอ นั่นคือสิ่งที่คุณหญิงกังวลเป็นอย่างมาก แต่พอได้รู้เรื่องราวผ่านปากเพื่อนสนิทคินน์ ก็ทำใจได้สบายมากขึ้น เนื่องจากเขาต้องการไปเก็บความทรงจำครั้งสุดท้าย ที่สำคัญเป็นการทำความเข้าใจกับตัวเองก่อนที่จะยอมรับความจริงให้ได้และปล่อยเบสตี้ไป
 ผ่านไป 1 วัน คุณหญิงวิไลรัตน์รู้สึกไม่ดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น จึงโทรชวนป้านุชและวีรภัทรามากินข้าวเย็นด้วยกันที่คฤหาสน์ส่วนตัว
 "สวัสดีค่ะคุณพี่นุช รัตน์เองนะคะ รัตน์อยากขอโทษด้วยการทำอาหารมื้อเย็นให้ทานค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพี่นุชสะดวกไหมคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมปนเกรงใจอยู่ลึก ๆ ออกไป
 "พี่ก็ไม่อยากจะติดใจอะไรนะคะ แต่ลูกชายของคุณหญิงเล่นทำตัวแบบนี้ จะให้พี่ไว้ใจฝากชีวิตหลานสาวของตัวเองไว้กับผู้ชายที่ทำตัวไม่มีความรับผิดชอบได้ยังงั้นเหรอคะ" ป้านุชยังไม่ยอมตอบคำถาม แต่ใช้น้ำเสียงเชิงตำหนิกลับไปอีกครั้ง
 "ค่ะ รัตน์เข้าใจค่ะ รัตน์ได้โทรไปถามคินน์แล้ว เขาขอเวลาสัก 1 เดือนในการปล่อยวางเรื่องเก่าและเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง และคินน์ก็ฝากขอโทษมาด้วยค่ะ รัตน์เองก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันค่ะ" คุณหญิงทำเสียงสลดใส่กลับมาอย่างสำนึกผิดจริง ๆ จนป้านุชเริ่มใจอ่อน และตอบรับการเชิญ
 "ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ขอดูปฏิทินสักครู่นะคะ" ป้านุชวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ก่อนจะเปิดปฏิทินกระดาษที่อยู่บนโต๊ะทำงานตัวเองดู
 "29 มกราละกันค่ะ" ป้านุชยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาคุยต่อ หลังจากตัดสินใจวันได้แล้ว
 "ค่ะ เจอกันเวลา 6 โมงเย็นนะคะ วันนั้นรัตน์จะส่งคนขับรถไปรับที่บ้านคุณพี่เลยนะคะ" คุณหญิงแจ้งรายละเอียดเพิ่มเติม และแสดงน้ำใจให้ป้านุชเห็น
 "ค่ะ ขอบคุณค่ะ" ป้านุชตอบกลับอย่างเรียบง่าย
 เมื่อถึงวันนัด รถฮุนไดสีดำจากบ้านคุณหญิงวิไลรัตน์ก็มาจอดเทียบหน้าบ้านป้านุช พอวีรภัทราเห็นจากห้องนอนส่วนตัวชั้น 2 ก็รีบวิ่งลงไปหาป้านุชที่นั่งรอเธออยู่ข้างล่างทันที
 "ป้านุชคะ รถมารับแล้วค่ะ" วีรภัทราวิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าป้านุชที่นั่งรออยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก และพูดด้วยอาการหอบเหนื่อยเล็กน้อย
 "อืม ป้าได้ยินเสียงล่ะ แล้วนี่วิ่งทำไม เดินลงมาดี ๆ ไม่เป็นหรือ" ป้านุชตอบเสียงเรียบ แต่ยังไม่วายดุวีรภัทราเรื่องมารยาทอีกด้วย
 "ขอโทษค่ะ" วีรภัทรายกมือขึ้นมาพร้อมกล่าวคำขอโทษทันที และสีหน้าก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด
 "อืม เข้าใจแล้ว วันหลังก็อย่าทำอีก แล้วนี่อย่าไปทำหน้าตาแบบนี้ข้างนอก น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก" ป้านุชไม่ลืมที่จะสั่งสอนวีรภัทราทุกครั้งที่มีจังหวะ
 "เข้าใจค่ะ" วีรภัทราพยายามปรับสีหน้าให้ปกติหลังจากได้รับคำตำหนิ และคำสั่งสอนจากป้านุช
 "ไปได้แล้ว" ป้านุชลุกขึ้น เดินนำวีรภัทราไปยังรถที่คุณหญิงส่งมารับ
 เมื่อรถเข้ามาจอดในบริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่โต วีรภัทราก็แสดงอาการตื่นเต้นออกมา ตะลึงงันในความยิ่งใหญ่ที่เห็นตรงหน้า จนป้านุชปรามเรื่องวางตัวให้ดี
 "อย่ากระโตกกระตากทำตัวให้เป็นกุลสตรีหน่อย" เมื่อเธอได้ยินแล้วก็ยิ่งต้องปรับและวางตัวให้ดี เพื่อไม่ให้ป้ารู้สึกไม่ดีกับเธอ
 "คุณพี่สวัสดีค่ะ เชิญเข้ามาด้านในได้เลยนะคะ รัตน์เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วค่ะ" คุณหญิงเดินออกมา และยิ้มแย้มให้ พร้อมเชิญชวนทั้งคู่เข้าบ้านอย่างรวดเร็ว
 "ค่ะ สวัสดีค่ะ" ทั้งป้านุชและวีรภัทราต่างก็ทักทายและเดินตามเข้าไปในบ้านของคุณหญิง
 หลังจากที่มื้ออาหารกระชับความสัมพันธ์เสร็จสิ้นลง บรรยากาศมาคุที่อยู่ในใจก็ค่อย ๆ จะดีขึ้น จากนั้นคุณหญิงก็พาพวกเขามายังห้องโถงอันโอ่อ่า มีโซฟาสีดำขนาดใหญ่ พร้อมจอทีวีขนาดราวกับไปดูหนังในโรงภาพยนตร์ พอทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว คุณหญิงก็เป็นคนชวนคุยรำลึกความหลังของพวกเขา 2 คนถึงเรื่องราวในช่วงมหาวิทยาลัย
 "คุณพี่ยังจำที่เราทำงานสโมสรของมหาวิทยาลัยได้ไหมคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เปิดประเด็นขึ้นมาก่อน
 "จำได้สิ ตอนนั้นคุณหญิงเรียบร้อยมาก แทบไม่กล้าคุยกับใคร แต่ดันเลือกกิจกรรมที่ต้องพบปะคนเยอะ ๆ" ป้านุชเอ่ยพลางนึกถึงเรื่องราวในวันวานไปด้วย
 "ใช่ค่ะ ๆ" คุณหญิงวิไลรัตน์ขำออกมาเล็กน้อย
 "แล้วก็เป็นคุณพี่นี่แหละค่ะที่เข้ามาชวนคุย พาไปร่วมกิจกรรมทุกอย่าง สนุกมากเลยค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดต่ออย่างอารมณ์ดี
 "ใช่เลย ๆ วันนั้นพี่เหนื่อยมาก คนอะไรเหมือนตุ๊กตา พาจับไปวางตรงไหนก็อยู่ได้หมด อดทนดีด้วยนะ" ป้านุชพูดชื่นชมคุณหญิงกลับ
 "ขอบคุณค่ะ ก็เพราะมีคุณพี่ที่คอยเอ็นดูและดูแลมาโดยตลอดนี่แหละค่ะ" คุณหญิงยิ้มออกมาอย่างรู้สึกปลาบปลื้มใจ
 "ค่ะ แล้วพอหลังจากจบไป เราก็หายกันไปเลย จนมาเจอตอนงานเลี้ยงรุ่นของคณะศึกษาฯที่ม.เกษตรฯ จำได้ไหมคะ ทำให้เรากลับมาคุยกันอีกครั้ง" ป้านุชพูดต่ออย่างสนุกสนาน
 "ใช่เลยค่ะคุณพี่ เราเจอกันในงานวันคล้ายวันสถาปนาคณะศึกษาศาสตร์เมื่อปี 2562 สนุกมาก แล้วก็ได้กลับมาเจอเพื่อนพ้องที่หายหน้าหายตาไปทำงานกัน ดีที่จัดตอนกลางวันนะคะ เดินทางไม่ลำบากดี" คุณหญิงพูดอย่างตื่นเต้น
 "ใช่ค่ะ ชอบก็ที่จัดตอนกลางวัน ยิ่งเดี๋ยวนี้สายตาก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไรแล้วด้วยค่ะ" ป้านุชพูดอย่างเห็นด้วย
 "แล้วหลานวีเรียนที่จุฬาฯ มีจัดงานเลี้ยงอะไรแบบนี้ไหมจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามอย่างสนอกสนใจ
 "มีค่ะ งานวันครบรอบวันคล้ายวันสถาปนาคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี 22 ตุลาคมปีที่แล้ว ครบรอบ 83 ปีด้วยค่ะ มีได้ไปเจอเพื่อน ๆ อาจารย์มากมายหลายคนเลยค่ะ" วีรภัทราพูดและยิ้มออกมา อีกทั้งแววตายังเต็มไปด้วยความสุขที่อยู่ในใจ
 "อืม ดีแล้วจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ยิ้มน้อย ๆ ออกมา
 เวลาล่วงเลยไปถึง 2 ทุ่มครึ่งแล้ว ทำให้ป้านุชเปรยขึ้นมาว่า "เอ่อ... พี่ต้องขอตัวก่อนนะคะคุณหญิง วันนี้ดึกมากแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ แล้วไว้พวกเราค่อยนัดกันใหม่" พูดเสร็จก็ลุกขึ้นเตรียมตัวเดินออกไป
 "ค่ะ รัตน์ขอไปเรียกคนขับรถให้ก่อนนะคะ" คุณหญิงบอกเสร็จก็ลุกเดินไปหาคนขับรถที่ตอนนี้กำลังนั่งพักอยู่ในบ้านพักที่คุณหญิงจัดไว้ให้
 "ครับคุณหญิง" เสียงหนุ่มรุ่นใหญ่ที่ใช้ชีวิตกับการขับรถให้คุณหญิงมานานตอบรับและทำตามคำสั่งทันที
 "มาแล้วค่ะ ขอบคุณที่มานะคะ สวัสดีค่ะ" คุณหญิงไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณและบอกลากัน
 "สวัสดีค่ะ" ป้านุชและวีรภัทรากล่าวคำลา และเดินไปขึ้นรถ จากนั้นรถฮุนไดสีดำก็เคลื่อนออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้ไปยังบ้านที่อบอุ่นของทั้งคู่


หลังจากที่คุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชตกลงกันได้ พวกเขาก็แยกย้ายกัน โดยป้าเดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมคุณหญิง และพาตรงไปยังห้องรับแขกที่ตอนนี้เหลือแค่คุณพ่อกรชวัล คุณแม่ฐิติวรรณ และวีรภัทรานั่งอยู่
 ขณะที่พวกเขา 3 คนนั่งดูทีวีกันอยู่นั้น ป้านุชก็เอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึงว่า คุณหญิงวิไลรัตน์จะกลับบ้านแล้ว ทุกคนเลยร่ำลากัน และวีรภัทราไม่ลืมที่จะขอบคุณคุณหญิงและเธอก็ได้รับรอยยิ้มที่มีแต่ความเอ็นดูกลับมา
 ผ่านไป 1 สัปดาห์นับจากวันนั้น ป้านุชเรียกวีรภัทรามานั่งคุยด้วยกันในห้องทำงานส่วนตัว
 "หลานวีทำงานมาสักพักแล้ว เป็นยังไงบ้าง" ป้านุชถามขณะเดินนำวีรภัทราเข้าไปในห้องทำงานตัวเอง
 "ก็ดีค่ะ มีพริมอยู่ด้วย ทุกอย่างก็เลยไม่มีปัญหาค่ะ" วีรภัทราตอบตามความจริง ขณะที่มือจับลูกบิดประตูอยู่ ก่อนที่ประตูจะปิดลงด้วยมือเธอ
 "มานั่งตรงนี้ มา" ป้านุชมองไปที่วีรภัทรา แล้วก็หันกลับมาชี้เก้าอี้นั่งสีน้ำตาลเข้มที่มีเบาะหุ้มนั่งนุ่ม ๆ สีขาว พอวีรภัทราได้ยินป้าเรียก จึงเดินไปยังที่นั่งตรงข้ามป้า หลังจากที่ก้าวขาเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่ป้านุชนั่งอยู่ เธอค่อย ๆ เลื่อนเก้าอี้และนั่งลง
 วีรภัทรานั่งเกร็งเล็กน้อย กลัวว่าป้านุชจะเรียกมาดุอะไรเธออีกหรือเปล่า แต่ไม่ใช่เลย สถานการณ์กลับเปลี่ยนไปอย่างน่าแปลกใจ เธอมองป้าด้วยสายตานิ่ง ๆ แต่ในใจกลับงุนงง
 "แล้วเพื่อนสนิทของหลานคนนั้นน่ะ เป็นยังไง" ป้านุชพูดน้ำเสียงนิ่ง ๆ พลางเอนตัวไปที่พนักพิง และใช้สายตาเฉียบคมของเธอมองมาที่วีรภัทราอย่างไม่วางตา
 "ก็ดีค่ะ" วีรภัทราหลบสายตาที่โดนจ้องมา เธอเลือกที่จะมองไปที่มือของตัวเอง พลางตอบกลับมาอย่างเกร็ง ๆ พูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ
 "เป็นอะไร ป้ายังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ทำเป็นกลัวไปได้" ป้านุชเขยิบตัวมาชิดโต๊ะ ยกมือขึ้นมาประสานใต้คางตัวเอง
 "ค่ะ ก็...ดีเหมือนเดิมค่ะ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาป้านุช แล้วตอบกลับอย่างช้า ๆ
 "ก็ดีแล้วที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ป้าอยากให้หลานวีรู้จักคน ๆ หนึ่ง เขาเป็นคนที่ดีมาก" ป้านุชพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนแจ้งให้ทราบ และป้าก็ไม่ได้ถามความเห็นวีรภัทราอะไรต่อ เพียงแค่สายตาที่ป้ามองวีเหมือนกับครูใหญ่ประจำบ้าน
 "ค่ะ แต่...วีมีคนที่คบแล้วนะคะ" วีรภัทรารู้ดีแก่ใจว่าป้านุชไม่ชอบที่เธอมีแฟน ถึงได้ทำแบบนี้ แต่เธอก็อยากจะลองพูดสู้ให้กับความสัมพันธ์ของตัวเองดูสักครั้ง เธอพยายามใช้สายตาอ้อนวอนไปที่ป้า แต่ไม่ได้ผล เพราะป้าเธอใจแข็งและเชื่อมั่นในสิ่งที่เลือกให้แล้ว เธอจึงได้แต่กุมมือ ก้มหน้าจมอยู่กับตัวเองแทน
 "เดี๋ยวถ้าป้านัดได้ ป้าจะมาบอกอีกทีละกัน เตรียมตัวดี ๆ ดูแลตัวเองด้วย อย่าให้โทรมล่ะ" ป้านุชพูดกำชับวีรภัทราเสร็จ ก็ลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องทำงานไป โดยไม่สนใจที่จะฟังคำตอบของวีเลย
 หลังจากป้านุชเดินออกไป วีรภัทราได้แต่สะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่กับตัวเอง และเธอรู้สึกได้ว่า ป้าจริงจังกว่าทุกครั้ง และเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกแฟนตัวเองยังไงดี ขณะที่เธอกำลังรู้สึกกระวนกระวายใจกับตัวเองอยู่นั้น ป้าก็เดินกลับมาอีกรอบ
 "มัวแต่ร้องไห้ เรื่องแค่นี้ อย่ามาทำตัวเป็นเด็กไปได้" ป้านุชเดินมาหยุดพูดตรงหน้าวีรภัทราด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ไร้ซึ่งการประนีประนอมใด ๆ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองหมดหนทางหนี
 "แต่ถ้าไปดูแล้วไม่ชอบ ก็ค่อยว่ากัน โอเคไหม" ป้านุชเปลี่ยนวิธีในการโน้มน้าววีรภัทรา ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
 ผ่านไปอีก 3 วันหลังจากที่ป้านุชได้โทรแจ้งคุณหญิงวิไลรัตน์ว่า วีรภัทราตกลงที่จะยอมไปเจอ คุณหญิงเองก็เช่นกัน แต่พอถึงวันนัดหมายกลับกลายเป็นว่า เหลือแค่ป้า คุณหญิง และวี ส่วนอัคราวิชญ์ชิ่งหนีไปต่างประเทศแบบกะทันหัน
 ในร้านคาเฟ่น่ารักที่มีกระจกติดรอบด้าน สีสันของผนังเป็นโทนพาสเทล อีกทั้งยังมีเพลงที่ฟังเพลิน ๆ ได้ตลอดการดื่มด่ำกาแฟแก้วโปรด พอจะช่วยให้ผู้ใหญ่ 2 คนที่ตอนนี้สีหน้าบึ้งตึง ไม่พอใจในการกระทำของผู้ชายที่เลือกมาให้หลานสาวและคนเป็นแม่ที่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกับสิ่งที่ลูกชายตัวเองได้ทำไว้ แต่สำหรับวีรภัทราแล้ว เธออยากจะหนีได้เหมือนผู้ชายคนนั้นมาก แต่รู้ว่าทำไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็ต้องวกกลับมาเจอกันที่บ้านอยู่ดี
 "รัตน์ขอโทษจริง ๆ นะคะ ยังไงรัตน์จะพาตัวคินน์มาหาคุณพี่ให้ได้ค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์รับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ หวังให้ป้านุชกลับมาเชื่อใจในคำพูดตนเองอีกครั้ง พลางยกมือขอโทษไปด้วย และป้านุชก็รับไหว้ แต่ก็ไม่วายปล่อยหมัดแรงใส่คุณหญิง
 "ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณหญิงว่าเช่นนั้น แต่หากรอบนี้ยังเป็นแบบวันนี้อยู่ พี่เองคงต้องขอยกเลิกข้อตกลงที่เคยคุยไว้ทั้งหมดนะคะ" ป้านุชตอกกลับคำพูดคุณหญิงอย่างแรง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ และหันไปดึงแขนวีรภัทรา เพื่อชวนกลับบ้าน
 "เข้าใจค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ลุกขึ้นตามและยกมือไหว้อีกครั้ง
 เมื่อวีรภัทราเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีเช่นนี้ ในใจก็ได้แต่โล่งใจ พอถึงเวลา 6 โมงเย็น เธอก็ออกไปหาแฟนตามที่นัดกันไว้ วันนี้พิเศษกว่าวันไหน ๆ เนื่องจากเป็นวันครบรอบ 3 ปี นับตั้งแต่คบกันตอนปี 4 ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เรียนด้วยกัน แต่ความเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก และติดต่อกันเรื่อยมา ทำให้วันหนึ่งความรู้สึกที่เก็บลึกในใจของเพื่อนสนิทเธอได้กลายมาเป็นคำสารภาพรักและตัดสินใจคบหากันตั้งแต่นั้นมา
 วีรภัทราแต่งตัวสวยจัดเต็ม ทั้งชุดเดรสเปิดไหล่ มีสายบ่า 2 เส้น ความยาวสั้นเหนือเข่าขึ้นไปเล็กน้อยสีฟ้าอ่อน รองเท้าส้นสูงสไตล์แองเกิ้ลสแตรปสีโทนอ่อนเข้าคู่กับชุด สร้อยคอที่มีจี้เป็นรูปหัวใจ และที่สำคัญคือแหวนแทนใจที่คนรักเธอมอบให้
 เมื่อมาถึงแฟนของวีรภัทราไม่ได้สนใจที่เธอแต่งตัวมา แต่กลับเป็นเธอที่ชมว่าอีกฝ่ายแต่งตัวสวยมาก เพราะตั้งแต่เห็นอีกฝ่ายก้าวเดินมาด้วยท่าทางคล่องแคล่วในชุดเดรสสั้นพอดีเข่าลักษณะขนปุยสีขาวกับรองเท้าผ้าใบสีเดียวกัน ยิ่งเสริมความดูดีเข้าไปอีก
 "ไปกินข้าวเย็นกัน" มาถึงกัลย์กมลก็คว้ามือวีรภัทราเดินตรงไปยังร้านอาหารที่ทำการจองไว้ด้วยท่าทางที่เร่งรีบ
 "จะรีบไปไหนเนี่ย" วีรภัทราก้าวขาตามเกือบไม่ทันจังหวะเดินของแฟน พลางถามไปด้วย
 "ใกล้จะเลยเวลาจองไว้ ถ้าไปสายมาก เขาจะยกเลิกโต๊ะที่จองไว้น่ะ" เสียงหอบเหนื่อยของวีรภัทราสลับกับเสียงพูดของกัลย์กมล
 "อ๋อ..." วีรภัทราทำได้แค่ตอบสั้น ๆ เพราะตอนนี้หายใจไม่ทัน รู้สึกเหมือนกับไปวิ่งมาอย่างหนักยังไงยังงั้น
 เมื่อมาถึงร้านกัลย์กมลแจ้งชื่อที่จองไว้ พนักงานในร้านก็เดินนำเข้าไปในโซนวีไอพี ซึ่งเป็นห้องส่วนตัว ที่ปกติแล้วต้องจองทิ้งล่วงหน้าเป็นเดือน เล่นทำเอาวีรภัทราที่ทำหน้าเศร้าและเหนื่อยจากการฉุดลากกันมาเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้งไปเลย
 "หื้ม... เธอจองไว้จริง ๆ เหรอ" วีรภัทรามองด้วยสายตาทึ่งและตะลึงที่แฟนทำให้ในวันพิเศษนี้ ขณะเดินมองไปรอบ ๆ ห้อง
 "ใช่ เราจองไว้เองแหละ" กัลย์กมลตอบกลับพลางอมยิ้มให้กับความน่ารักของวีรภัทราที่ท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่มาสวนสนุกครั้งแรกในชีวิต
 "มาสั่งอาหารกันก่อนเลยไหม" กัลย์กมลชวนวีรภัทราให้มานั่ง และเปิดเมนูอาหารให้เธอเลือก
 "เลือกได้กี่อย่างเหรอ" วีรภัทรารู้ดีว่าแฟนก็ไม่ได้ร่ำรวยขนาดนั้น จึงไม่อยากรบกวนมาก เลยกระซิบถามเบา ๆ ไปที่ข้างหูของกัลย์กมล
 "เลือกเซตไหนก็ได้เลย" กัลย์กมลแสดงท่าทางชิล ๆ ออกมาจนวีรภัทราทำตาโตใส่ ประหนึ่งว่าแฟนถูกหวยอย่างนั้นแหละ ทำไมถึงสั่งเยอะได้ เลยโน้มตัวไปกระซิบถามอีกรอบ เพื่อความแน่ใจ
 "ได้จริงเหรอ จ่ายไหวนะ" วีรภัทราถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นกังวลถึงสถานภาพทางการเงินของอีกฝ่าย พอกัลย์กมลได้ยินอย่างงั้นแล้วก็ระเบิดขำออกมาดังจนลั่นห้อง
 "ได้สิ ไหวอยู่แล้ว" กัลย์กมลตอบอย่างไม่ใส่ใจกับเงินในกระเป๋าเลยแม้แต่น้อย พอวีรภัทราได้ยินคำตอบก็สูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อผ่อนคลายความเครียดเล็กน้อยจากเมื่อกี้ที่จินตนาการไปไกลว่า ถ้าสั่งเยอะไป แล้วไม่มีปัญญาจ่ายสงสัยต้องโดนขังให้ล้างจานเป็นแน่เลย
 "งั้นสั่งเป็นเซต A นะ อยากกินเป็ดปักกิ่งพอดี" แววตาวีรภัทราเป็นประกายขึ้นมาจนเธอนั่งไม่ติดเก้าอี้เลย บ่งบอกถึงความตื่นเต้นในใจ ขณะมองเห็นเมนูที่อยากกินในวันนี้
 "โอเค สั่งล่ะนะ" กัลย์กมลมองตาวีรภัทรา เพื่อเช็คว่าตกลงเลือกเซตเมนูนี้แล้ว ก่อนจะกดกริ่งสั่งอาหาร หลังจากสั่งอาหารเสร็จ วีรภัทราก็คุยเรื่อยเปื่อยจนไปถึงประเด็นที่ไม่ควรกล่าวถึง อย่างการนัดบอด ดูตัว
 "ป้าเราเอาอีกแล้วน่ะ แต่ดีที่ผู้ชายเบี้ยวนัด ไม่งั้นต่อให้เราบอกป้ายังไง ป้าก็คงบังคับเราอยู่ดี" วีรภัทราเล่าให้กัลย์กมลฟังทุกเรื่องอย่างไม่ปิดบังด้วยท่าทางที่เบื่อหน่ายพร้อมเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ไปด้วย
 "เอาอีกแล้วเหรอ หรือเราควรขอเธอให้เป็นกิจลักษณะดี" กัลย์กมลเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจังมากกว่าทุกครั้งที่เคยคุยกัน เธอวางแขนบนโต๊ะพลางกุมมือไปด้วย ขณะที่พูดคุยกันอยู่
 "ไม่ได้หรอก ป้าเราไม่ชอบเธอ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้" วีรภัทราพูดความจริงออกมาอย่างขมขื่นในใจ สีหน้าที่เศร้าสร้อย บวกกับคอที่ตกลงมากขึ้นกว่าเดิม ทำเอากัลย์กมลขอโทษแทบไม่ทัน ไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่ไปกับเรื่องนี้
 "เราเลือกได้ที่ไหนล่ะ เพศที่เกิดมา ทุกอย่างถูกกำหนดโดยใครก็ไม่รู้ แต่ความรักที่เรามีให้เธอมันจริงเสมอนะ" กัลย์กมลพยายามพูดปลอบใจ และเอื้อมมือไปกุมมือวีรภัทราไว้
 "เรามาฉลองวันครบรอบกันนะ ใครก็ไม่รู้แต่งตัวมาซะสวยเชียว" กัลย์กมลแซวพลางเล่นหูเล่นตาแหย่ใส่วีรภัทราไปด้วยจนวีขำออกมาได้ บรรยากาศทุกอย่างเลยดีขึ้น
 หลังจากที่พวกเขาทั้ง 2 คนกินข้าวเสร็จ วีรภัทราก็ถูกเซอร์ไพรส์ด้วยดอกกุหลาบสีขาวช่อโต และสร้อยข้อมือโซ่จี้รูปดาวที่ทำจากเงิน เมื่อเธอเห็นน้ำตาแห่งความสุขล้นทะลักสะท้อนผ่านดวงตาเธอทันที
 "เป็นอะไร วันนี้วันสำคัญของเรานะ" กัลย์กมลเอ่ยทักขึ้น พลางปาดน้ำตาที่แก้มนวลของวีรภัทราและยิ้มอย่างเอ็นดู
 "ฮือ... ก็ดีใจนี่นา ไม่คิดว่าจะเตรียมมาให้ขนาดนี้" วีรภัทราพูดพลางร้องไห้เบะปากออกมา
 "ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ" กัลย์กมลลุกขึ้นเดินอ้าแขนเข้าไปกอดวีรภัทราที่กำลังนั่งอยู่ และวีก็กอดตอบ
 พอเสร็จจากการกินข้าว ก็พากันไปดูหนังรักโรแมนติกต่อในโรงหนัง จากนั้นก็แยกย้ายกลับบ้าน และเมื่อวีรภัทราก้าวขามาในบ้านได้แค่ 2 ข้าง ก็โดนเรียกตัวจากป้านุชที่กำลังยืนรอเธออยู่
 "วันนี้ไปทำอะไรมา กลับบ้านมาดึกกว่าทุกวันนะ" ป้านุชตำหนิเล็กน้อย
 "วี...ไปกินข้าวกับเพื่อนมาค่ะ" วีรภัทราหลบสายตาเล็กน้อย แล้วกลับมามองตาป้านุช เพื่อไม่ให้จับผิดเพิ่มขึ้น
 "อืม โอเค พริมน่ะเหรอ" ป้านุชซักต่อ
 "เอ่อ...ค่ะ" วีรภัทราเหลือบมองบนเล็กน้อยก่อนตอบป้า
 "อืม ไปนอนได้แล้ว" ป้านุชพูดตัดจบ ทั้ง ๆ รู้ดีอยู่แก่ใจว่าวีรภัทราไปเจอใครมา