ราชันเร้นลับ 11 : รสมือที่แท้จริง
 ตามปรกติแล้ว ทุกคนต้องตายพร้อมกันในที่เกิดเหตุ?
 หมอนั่นดีใจที่เรายังรอด? การรอดของเราถือเป็นเรื่องปาฏิหาริย์?
 ไคลน์ยืนสั่นระริกครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งไปที่หน้าประตู มันคิดจะเปิดออกไปตะโกนขอให้ตำรวจมอบความคุ้มครอง
 ขณะฝ่ามือกำลูกบิด ไคลน์พลันชะงัก
 …ในเมื่อตำรวจหนุ่มคนนั้นเน้นย้ำขนาดนั้นว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เรายังรอด แล้วทำไมพวกมันถึงไม่จัดกำลังคนอารักขาคุ้มครองพยาน?
 ไม่ผ่อนหย่อนยานไปหน่อยหรือ ทำไมถึงไม่พยายามเค้นความจริง?
 บางที นี่อาจเป็นกับดักทำให้เราตายใจ…
 เมื่อตกผลึกความคิดทั้งหมด ไคลน์เริ่มระแคะระคายว่า กรมตำรวจอาจลอบซุ่มจับตามองมันอย่างเงียบงัน
 เมื่อคิดได้เช่นนี้ ไคลน์เลิกลนลาน มันบรรจงเปิดประตูพร้อมกับตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
 “พ…พวกคุณจะปกป้องผมใช่ไหม”
 ตึก ตึก ตึก…
 ไม่มีการตอบกลับจากตำรวจ เสียงรองเท้าหนังกระทบบันไดไม้ยังคงย่ำด้วยความเร็วคงที่
 “ผมรู้ว่าพวกคุณทำแน่!!”
 ไคลน์แสร้งตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวสุดขีด พยายามทำตัวเหมือนเหยื่อบริสุทธิ์ที่ตกอยู่ในอันตราย
 เมื่อเสียงฝีเท้าบางเบาลงจนจางหายโดยสมบูรณ์ ไคลน์พ่นลมหายใจพร้อมกับพึมพำ
 “เราแสดงได้แนบเนียนรึเปล่านะ…”
 ไคลน์ไม่วิ่งตามต่อ กลับกัน มันปิดประตูและกลับเข้ามาในห้อง
 หลายชั่วโมงถัดมา ไคลน์แสร้งทำตัวกระสับกระส่ายหนัก หรือที่ศัพท์เทคนิคของโลกเก่าเรียกว่า อาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไคลน์แสร้งตึงเครียดจากการต้องอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน
 ตนต้องได้รับรางวัลตุ๊กตาทองแน่!
 ไคลน์ชื่นชมตัวเองในใจ
 เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ตกดิน เมฆขาวบริเวณขอบฟ้าถูกย้อมด้วยสีแสด ลูกบ้านของหอพักเริ่มทยอยกลับจากทำงานหรือเรียนทีละคนสองคน
 สมาธิของไคลน์ยังคงจดจ่ออยู่กับบางสิ่ง
 “เมลิสซ่าใกล้เลิกเรียนแล้วสินะ…”
 มันจำเป็นต้องลองเสี่ยงดู
 หางตาชำเลืองมองเตาถ่าน ไคลน์รีบเดินเข้าไปยกกาน้ำร้อนขึ้นและคุ้ยกองถ่านเพื่อนำปืนลูกโม่ออกมา
 ด้วยความเร็วสูง มันรีบวิ่งตรงไปยังเตียงไม้สองชั้นและหมอบลง ปืนถูกสอดไว้ระหว่างระแนงไม้ที่เรียงแถวกันใต้เตียง
 เมื่อจัดการปืนเสร็จ ไคลน์ตั้งตัวยืนตรง ภายในใจเฝ้ารอให้ตำรวจผลักประตูห้องออกมาพร้อมกับพูดว่า ‘หยุดนะ! ยกมือขึ้น’ เหมือนกับในหนังสายลับ
 เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริง หมายความว่าตำรวจคอยจับตาดูพฤติกรรมของมันอยู่
 ปัจจุบันคือยุคสมัยแห่งไอน้ำ ด้วยเทคโนโลยีล้าหลังซึ่งยังไม่มีกล้องวงจรปิด มันมั่นใจมากว่าการกระทำภายในห้องไม่มีทางถูกสอดแนมจากภายนอก
 แต่ติดตรงที่โลกใบนี้มีพลังพิเศษและผู้วิเศษอยู่
 หลังจากยืนใจจดใจจ่อนานหลายนาที บานประตูห้องไม่มีการขยับเคลื่อนไหว เสียงเดียวที่ได้ยินคือบทสนทนาระหว่างลูกบ้าน เกี่ยวกับการเดินทางไปยังไวลด์บาร์บนถนนกางเขนเหล็ก
 “ฟู่ว”
 ไคลน์ถอนหายใจ เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า ทางตำรวจไม่ได้แอบสอดแนมตน
 หมดปัญหาไปอีกหนึ่งเรื่อง วันนี้จึงเหลือเพียง รอให้เมลิสซ่ากลับจากโรงเรียนและทำสตูเนื้อแกะย่างใส่ถั่วให้เรากิน!
 เมื่อเกิดความคิดเช่นนี้ในหัว น้ำลายไคลน์พลันไหลย้อยอัตโนมัติ กลิ่นหอมหวานของน้ำซอสเกรวี่ยังคงฝังแน่นในความทรงจำไคลน์คนก่อน
 ด้วยความหิวโหย มันทบทวนวิธีการปรุงสตูเนื้อแกะใส่ถั่วของเมลิสซ่า
 ก่อนอื่น ต้มน้ำให้เดือด เอาเนื้อแกะลงไปผัดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใส่หอมใหญ่ เกลือ และพริกไทยดำเล็กน้อย ปิดท้ายด้วยเติมน้ำเพิ่ม
 เมื่อถึงเวลาที่กำหนด ใส่ถั่วปากอ้าและมันฝรั่งตามลงไป จากนั้นก็ต้มด้วยไฟอ่อน ปิดฝาทิ้งไว้ราวสี่สิบนาที
 “เป็นการปรุงที่ง่ายและหยาบมาก… หวังพึ่งรสชาติจากน้ำของเนื้อเพียงอย่างเดียว”
 ไคลน์ส่ายศีรษะด้วยสีหน้าตำหนิ
 ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ในยุคสมัยเช่นนี้ ครอบครัวสามัญคงหมดสิทธิ์ครอบครองสูตรอาหารรสเลิศ ทำได้เพียงปรุงด้วยกรรมวิธีพื้นฐาน
 ขอแค่วัตถุดิบหลักอย่างเนื้อไม่ไหม้ก็พอ ที่เหลือจะเป็นอย่างไรก็ช่าง โดยเฉพาะกับครอบครัวโมเร็ตติที่มีสิทธิ์กินเนื้อสัปดาห์ละสองมื้อ
 บนโลกเก่า ไคลน์เองก็มิได้ปรุงอาหารด้วยฝีมือเลิศเลอนัก แต่อย่างน้อยก็ยังสละเวลาสัปดาห์ละสามถึงสี่ชั่วโมงเพื่อทดลองประกอบอาหารกินเอง
 เมื่อสั่งสมประสบการณ์มากเข้า ฝีมือจึงอยู่ในระดับพอใช้ที่เหนือพื้นฐานเล็กน้อย
 “ถ้ารอให้เมลิสซ่ากลับมาทำ กว่าอาหารจะเสร็จก็คงทุ่มครึ่ง เรากับเธอคงได้อดตายกันพอดี… ถึงเวลาต้องแสดงฝีมือการทำอาหารที่แท้จริงให้เห็นแล้วสินะ!”
 เรื่องของเรื่องคือไคลน์หิว มันแค่ต้องการหาข้ออ้างได้ชิมก่อนเท่านั้นเอง
 โดยไม่รีรอ ไคลน์ตรงไปยังห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำเปล่าจำนวนหนึ่งสำหรับประกอบอาหาร เมื่อกลับถึงห้อง มันนำเนื้อแกะล้างน้ำสะอาด หยิบแผ่นเขียงมาวาง ก่อนจะหั่นเนื้อเป็นชิ้นขนาดพอดีคำ
 สำหรับคำแก้ตัวเรื่องที่มันปรุงอาหารเป็น ไคลน์จะโบ้ยให้เวิร์ช·แม็กโกเวินรับไป
 ข้ออ้างมีดังนี้ : ไม่เพียงเวิร์ชจะจ้างพ่อครัวฝีมือเยี่ยมซึ่งเชี่ยวชาญอาหารของรัฐเลียบทะเลมาปรุงอาหารเป็นการส่วนตัว แต่เวิร์ชยังกำชับให้พ่อครัวช่วยสอนทุกคนทำอาหารเพื่อติชมฝีมือ
 ใช่แล้ว คนตายพูดไม่ได้!
 ‘เดี๋ยวนะ… บนโลกที่มีพลังพิเศษ บางทีคนตายอาจพูดได้ก็ได้…’
 เมื่อตระหนักถึงความจริงดังกล่าว ไคลน์รู้สึกผิดกับตัวเองเล็กน้อย เพราะเหนือสิ่งอื่นใด มันคือผู้ที่เคยเผชิญเรื่องราวเหนือธรรมชาติกับตัวมาแล้ว
 หลังจากสลัดความคิดฟุ้งซ่าน ไคลน์นำเนื้อแกะที่สับหยาบมาใส่ชาม เดินไปนำกล่องเครื่องปรุงมาวางด้านข้างพร้อมกับใช้ช้อนตักเกลือโปรยลงในชาม เม็ดเกลือเกินกว่าครึ่งเก่าจนเป็นสีเหลือง จากนั้นก็โรยพริกไทยดำตามอีกเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือขยำเครื่องปรุงให้เข้าเนื้อ
 หมอถูกวางลงบนเตาและจุดไฟ ขณะรอให้หม้อร้อน ไคลน์สับแครอทที่ซื้อมาเมื่อช่วงเช้าให้เป็นชิ้นเล็ก ทำแบบเดียวกันกับหอมใหญ่
 เมื่อเตรียมการเสร็จ มันเดินไปยังกับข้าวและหยิบกระปุกบางสิ่งออกมา เป็นกระปุกมันหมูที่เหลือก้นขวด
 ไคลน์ใช้ช้อนควักมันหมูใส่ลงในก้นหม้อที่เริ่มร้อน จากนั้นก็เทแครอทกับหอมใหญ่ลงไป ก่อนจะผัดให้เข้ากัน
 กลิ่นหอมเริ่มโชยฟุ้ง ไคลน์ใส่เนื้อแกะลงในหม้อและบรรจงผัดอย่างตั้งใจ มันเฝ้าหม้ออยู่เช่นนั้นพักใหญ่
 อันที่จริง ตามสูตรต้องใส่ไวน์ปรุงอาหารลงไปด้วย หรืออย่างน้อยก็ต้องไวน์แดง แต่ครอบครัวโมเร็ตติยากจนชนิดที่ดื่มเบียร์ได้เพียงสัปดาห์ละแก้ว เครื่องปรุงแบบไวน์ไม่มีทางปรากฏในครัว
 มันรินน้ำเปล่าแทนส่วนของไวน์ จากนั้นก็ปิดฝา
 ผ่านไปราวยี่สิบนาที ไคลน์เปิดฝาอีกครั้งพร้อมกับใส่ถั่วปากอ้าและมันฝรั่งลงไป ตามด้วยน้ำเปล่าหนึ่งถ้วยและเกลืออีกสองช้อน
 มันปิดฝาและเบาไฟลง สีหน้าของไคลน์กำลังโล่งใจเมื่อทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
 เหลือเพียงรอให้เมลิสซ่ากลับถึงบ้าน
 เพียงไม่นาน ทั่วทั้งห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้ออันหอมหวน แทรกด้วยกลิ่นเอกลักษณ์ของมันฝรั่งและหอมใหญ่
 เป็นกลิ่นอันกลมกล่อมลงตัว เรียกน้ำย่อยให้กับใครก็ตามที่สูดดมเข้าไป
 ไคลน์หมั่นเปิดนาฬิกาใบองุ่นตรวจสอบเวลาเป็นระยะ
 เมื่อผ่านไปราวสี่สิบนาที เสียงฝีเท้าที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอแต่ไม่เร่งรีบ เริ่มดังใกล้เข้ามา
 กุญแจถูกเสียบ ลูกบิดประตูหมุนดังกริ๊ก บานประตูห้องถูกดันเข้าด้านใน
 ยังไม่ทันจะได้ขยับเท้าเดิน เมลิสซ่าพลันชะงักพร้อมกับพึมพำด้วยสีหน้าฉงน
 “หอมจัง…”
 ขณะที่มือข้างหนึ่งยังถือกระเป๋า สาวน้อยเดินเข้ามาในห้องพลางชำเลืองหม้อต้ม
 “นายเป็นคนทำ?”
 เมลิสซ่าใช้มือหยิบถอดหมวกตาข่าย เธอมองไคลน์ด้วยสีหน้าสุดทึ่ง แววตาเปี่ยมด้วยความเคลือบแคลงเสียเต็มประดา
 จมูกเมลิสซ่าฟุดฟิดอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรับกลิ่นหอมเข้าไปเพิ่ม ผ่านไปไม่นาน นัยน์ตาที่เคยตื่นตระหนกเริ่มสงบลง เมลิสซ่ามั่นใจ
 “ฝีมือนาย?”
 เธอถามย้ำ
 “กลัวฉันจะทำเนื้อแกะเสียของรึไง?”
 ไคลน์ตอบคำถามกลับด้วยคำถาม มันอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อไปโดยไม่รอคำตอบ
 “ไม่ต้องห่วง ฉันขอให้พ่อครัวบ้านเวิร์ชสอนปรุงอาหารจานนี้ให้เป็นพิเศษ เธอรู้ไหม เขาเป็นพ่อครัวที่เก่งมาก”
 “หัดทำครั้งแรก?”
 เมลิสซ่าขมวดคิ้วตามนิสัยปรกติ แต่ปมคิ้วเริ่มคลายลงหลังจากสูดกลิ่นหอมเข้าไปเพิ่ม
 “ฉันต้องมีพรสวรรค์ด้านนี้มากแน่”
 ไคลน์อมยิ้ม
 “ใกล้เสร็จแล้ว เอากระเป๋ากับหมวกของเธอไปเก็บก่อน จากนั้นก็ล้างมือให้สะอาด อาหารจะเสร็จพอดีเมื่อเธอจัดการตัวเองเรียบร้อย ฉันค่อนข้างมั่นใจในรสชาติ”
 เมื่อได้ยินพี่ชายสั่งอย่างฉะฉานเป็นขั้นเป็นตอนด้วยสีหน้ามั่นใจ เมลิสซ่าพลันยืนแข็งทื่อตรงหน้าประตู สายตาเปี่ยมด้วยความตะลึงและสงสัย
 นี่ใช่พี่ชายตนจริงหรือ?
 “หืม… ถ้าเธอไม่รีบไป เดี๋ยวเนื้อแกะก็เกรียมกันพอดี”
 ไคลน์ยุแหย่
 “ต…ตกลง!”
 เมลิสซ่าได้สติกลับมา เธอรีบนำกระเป๋ากับหมวกเข้าไปเก็บในห้อง
 เมื่อฝาหม้อถูกเปิด ไอน้ำสีขาวฟุ้งกระจายส่งกลิ่นหอมฉุย ไคลน์นำขนมปังไรย์สองชิ้นวางลงข้างถั่วกับมันฝรั่ง พวกมันจะถูกความร้อนและไอน้ำอบจนนิ่ม พอดีกับที่เมลิสซ่าเตรียมตัวเสร็จ
 หลังจากเก็บกระเป๋าและหมวก เมลิสซ่าเดินออกไปล้างมือที่ห้องน้ำรวม จากนั้นก็กลับมาพบสตูเนื้อแกะใส่ถั่ววางเตรียมรอบนโต๊ะทานอาหาร
 บนจานมีเครื่องเคียงหลายชนิด ทั้งมันฝรั่ง ถั่วปากอ้า แครอท และหอมใหญ่
 ขนมปังไรย์สองก้อนถูกวางเคียงในสภาพอ่อนนุ่ม พวกมันมีร่องรอยการนำไปจิ้มน้ำซอสเกรวี่เล็กน้อย
 “ลองชิมดูสิ”
 ไคลน์ชี้นิ้วไปยังส้อมไม้ข้างจาน
 เมลิสซ่ากำลังตะลึง เธอไม่ปฏิเสธ ส้อมไม้จิ้มลงไปยังมันฝรั่งก่อนจะถูกหยิบขึ้นมากัดคำเล็ก
 กลิ่นแสนหอมหวนของมันฝรั่งฟุ้งกระจายเต็มปาก ผิวสัมผัสนุ่มละมุน รสชาติกลมกล่อม
 น้ำลายในปากเมลิสซ่ากำลังคลุ้มคลั่งขณะเคี้ยวมันฝรั่งต้มหมดคำ
 “กินเนื้อด้วยสิ”
 ไคลน์ชี้ไปที่เนื้อแกะ
 มันแอบชิมมาก่อนแล้ว จึงทราบว่ารสชาติอยู่ในระดับพ้นขีดมาตรฐานเพียงคาบเส้น แต่ถือว่ายอดเยี่ยมสำหรับครอบครัวสามัญชนในโลกปัจจุบันที่อาศัยอยู่
 เมลิสซ่าไม่มีทางเคยกินอาหารรสนี้แน่ เพราะตั้งแต่เด็กจนโต เธอมีโอกาสกินเนื้อน้อยกว่าเด็กทั่วไปมาก
 หลังจากได้ลิ้มรสมันฝรั่ง สีหน้าของเมลิสซ่าเปี่ยมความคาดหวังขณะเล็งชิมเนื้อแกะบนจาน
 เมื่อกัดเข้าไปคำแรก สัมผัสที่แล่นไปทั่วร่างคือความอ่อนนุ่มละมุนลิ้น ใกล้เคียงคำว่าละลายในปาก
 กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของซอสและเนื้อคละคลุ้งฟุ้งกระจาย น้ำเนื้อไหลฉ่ำปาก รสชาติราวกับอาหารจากสวรรค์
 เป็นความรู้สึกที่เมลิสซ่าไม่เคยสัมผัสมาก่อนสักครั้งในชีวิต เธอควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ มือที่จับส้อมได้จิ้มเนื้อใส่ปากคำแล้วคำเล่าอย่างหยุดไม่อยู่
 จนกระทั่งได้สติกลับมาในอีกหลายวินาทีให้หลัง เมลิสซ่ากินเนื้อเข้าไปคนเดียวหลายชิ้น
 “ฉ…ฉัน เอ่อ… ไคลน์ ฉันเผลอกินส่วนของนายเข้าไป”
 เมลิสซ่ากล่าวน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำอย่างเขินอาย
 “ไม่เลย ฉันแอบชิมไปบ้างแล้ว นี่คือสิทธิพิเศษของพ่อครัว”
 ไคลน์ตอบกลับพลางอมยิ้ม มันใช้ส้อมจิ้มเนื้อเข้าปากหนึ่งคำ สลับกับการตักถั่ว มันฝรั่ง แครอท หอมใหญ่มากิน
 เมื่อถึงจุดหนึ่ง มันวางภาชนะลงและฉีกขนมปังไรย์จิ้มน้ำซอสเกรวี่ใส่ปาก
 เมลิสซ่ารู้สึกผ่อนคลายและทานอาหารได้มากขึ้นหลังจากเห็นท่าทีเป็นธรรมชาติของพี่ชายตัวเอง
 “จานนี้อร่อยมาก ไม่เหมือนกับการหัดทำครั้งแรกเลย”
 เมลิสซ่ากล่าวชมจากใจจริง เธอจ้องมองจานเปล่าตรงหน้าด้วยแววตาเหม่อลอย
 กระทั่งน้ำซอสยังแทบไม่เหลือ
 “ยังห่างไกลจากฝีมือพ่อครัวบ้านเวิร์ชมาก ถ้ารวยกว่านี้ ฉันต้องพาเธอกับเบ็นสันไปกินอาหารในภัตตาคารให้ได้!”
 ไคลน์กล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
 “แล้วการสัมภาษณ์ของนาย… เอิ่ก!”
 ยังไม่ทันที่เมลิสซ่าจะกล่าวจบประโยค เสียงเรอแห่งความพึงพอใจดังแทรกขึ้นมาจากลำคอ
 สาวน้อยรีบใช้มือปิดปากด้วยใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาสั่นระริก
 เป็นความผิดของสตูจานนี้ต่างหาก!
 ม…มันอร่อยเกินไป!
 ไคลน์แอบหัวเราะในใจ หากประเมินจากนิสัยน้องสาว การเย้าแหย่คงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก
 มันชี้ไปที่จาน
 “หน้าที่ของเธอ”
 “ได้เลย!”
 เมลิสซ่ารีบลุกขึ้นและยกภาชนะไปยังอ่างล้างหน้าที่ห้องน้ำรวม
 เมื่อล้างจานเสร็จสรรพและกลับมา เธอทำการเปิดตู้กับข้าวเพื่อสำรวจเครื่องปรุงและอุปกรณ์อื่นตามนิสัยปรกติ
 “นายใช้พวกมันหรือ?”
 เมลิสซ่าถามพลางขมวดคิ้ว เธอยกขวดพริกไทยดำกับกระปุกมันหมูขึ้นมาชู
 ไคลน์ยักไหล่ยิ้ม
 “แค่นิดเดียวเอง อยากได้ความอร่อยก็ต้องลงทุนหน่อย”
 หางตาเมลิสซ่ากระตุกเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง เธอหันกลับมาพูดกับไคลน์
 “ให้ฉันทำอาหารเองดีกว่า”
 “เพราะว่า… นายต้องตั้งสมาธิเพื่อเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ งานของนายสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด”
........................


ราชันเร้นลับ 12 : พบกันอีกครั้ง
 เมลิสซ่า ช่วยอย่าขุดเรื่องที่ทำร้ายจิตใจขึ้นมาพูดได้ไหม…
 ไคลน์พึมพำ ขมับของมันเริ่มปวดแปลบ
 ความทรงจำยังขาดหายไปหลายส่วน ไม่มีอันไหนที่ไม่สำคัญ แล้วมันจะเอาความรู้ที่ไหนไปสอบสัมภาษณ์ซึ่งจะมีขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า?
 ยิ่งไปกว่านั้น เหตุการณ์พิลึกมากมายเกิดขึ้นต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน จะให้มีอารมณ์อ่านหนังสือทบทวนได้อย่างไร?
 ไคลน์ตอบแบบขอไปทีก่อนจะแสร้งเปิดหนังสืออ่าน เมลิสซ่าเห็นดังนั้นจึงร่วมวงนั่งทำการบ้านของตัวเองในจุดที่ไม่ห่างนัก ถือเป็นการประหยัดโคมไฟผนังไปในตัว
 บรรยากาศผ่านไปอย่างเงียบสงบ จนกระทั่งห้าทุ่มตรง สองพี่น้องกล่าวฝันดีต่อกันและแยกย้ายไปนอน
 …
 ก๊อก!
 ก๊อก! ก๊อก!
 เสียงเคาะประตูดังจนไคลน์ตื่นจากภวังค์
 เมื่อเหลือบมองหน้าต่างนอกห้อง แสงแดดสีแสดยามรุ่งสาดสาดส่องทะลุม่าน ไคลน์งัวเงียพยุงตัวเองลุกนั่ง
 “ใครกัน?”
 หัดรู้เกรงใจคนอื่นบ้างสิฟะ!
 แล้วทำไมเมลิสซ่าถึงไม่ยอมปลุกตน?
 “ผมเอง ดันน์·สมิท”
 ชายเสียงลุ่มลึกหลังประตูขานตอบ
 ดันน์·สมิท? ใครกันฟะ…
 ไคลน์ลุกจากเตียงและเดินไปที่ประตูด้วยสีหน้าหงุดหงิด เมื่อบานประตูเปิดออก นายตำรวจนัยน์ตาเทาคนเมื่อวานกำลังยืนหน้าห้อง
 ไคลน์เอ่ยปากถามด้วยท่าทีตื่นตระหนก
 “มีอะไรหรือครับ?”
 นายตำรวจตอบเสียงขึงขัง
 “พวกเราได้เบาะแสใหม่จากคนขับรถม้า เขากล้าสาบานว่าเป็นคนขับรถพาคุณไปส่งที่บ้านมิสเตอร์เวิร์ชในวันที่ 27 มิถุนายน วันที่เวิร์ชและนาย่าเสียชีวิต แถมยังยืนยันหนักแน่นว่ามิสเตอร์เวิร์ชเป็นผู้ออกค่าโดยสารให้ทั้งหมด”
 ไคลน์เริ่มสั่นระริก มันมิได้ตื่นตระหนกเพราะเคยโกหกสิ่งใดไปกับตำรวจ ด้วยความสัตย์จริง ไคลน์ยังไม่เคยให้การเท็จกับตำรวจเลยสักครั้ง
 มันเพียงแต่อึ้งกับเบาะแสใหม่ที่ดันน์·สมิทเล่าให้ฟัง
 อีกนัยหนึ่งก็คือ วันที่ 27 มิถุนายน ไคลน์คนก่อนได้เดินทางไปยังบ้านเวิร์ชจริง และกลับถึงห้องตัวเองก่อนเที่ยงคืน จากนั้นก็ลงมือฆ่าตัวตายเหมือนกับเวิร์ชและนาย่า…
 ไคลน์ฝืนยิ้ม
 “หลักฐานของคุณยังอ่อนเกินไป มันไม่ได้พิสูจน์ว่าผมเกี่ยวข้องกับการตายของเวิร์ชและนาย่าเลยสักนิด ด้วยความสัตย์จริง พวกเขาเป็นเพื่อนสนิท และตัวผมก็ต้องการทราบความคืบหน้าคดียิ่งกว่าใคร แต่ว่า… ผมจำอะไรไม่ได้เลย โดยเฉพาะวันที่ 27 มิถุนา ความทรงจำของผมว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ ผมพยายามอ่านไดอารีเผื่อว่าตัวเองจะเขียนอะไรไว้บ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินทางไปที่บ้านพักของเวิร์ชในวันที่ 27”
 “คุณคงความจำเสื่อมรุนแรงมาก”
 ดันน์·สมิทกล่าวพลางผงกศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าของมันราบเปรียบปราศจากอารมณ์ ไม่โกรธ ไม่เคลือบแคลง และไม่ยิ้มแย้ม
 “คุณก็น่าจะสัมผัสถึงความบริสุทธิ์ใจของผมได้ใช่ไหม”
 ไคลน์กล่าวขณะจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเทาของดันน์
 ฉันพูดความจริง!
 ถึงมันจะไม่ทั้งหมดก็เถอะ!
 ดันน์·สมิทยังไม่มอบคำตอบ มันกวาดสายตารอบห้องก่อนจะกล่าว
 “ปืนลูกโม่ของมิสเตอร์เวิร์ชหายไป ผมขอเดาว่า… สามารถพบมันได้ในห้องนี้ใช่ไหม? มิสเตอร์ไคลน์”
 ก็เออสิฟะ…
 ในที่สุดไคลน์ก็ทราบที่มาของปืนลูกโม่ทองเหลืองหรูหรา ข้อมูลปริศนาเริ่มปะติดปะต่อกันในหัวทีละชิ้นสองชิ้น
 ไคลน์ผายมือเชิญดันน์·สมิทเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ใช้ปลายคางชี้ไปยังเตียงไม้สองชั้น
 “บนแผ่นไม้ใต้เตียง”
 มันไม่ได้ระบุว่าเป็นเตียงชั้นล่าง เพราะคงไม่มีใครเสียสติพอจะซ่อนปืนไว้ใต้เตียงชั้นบน จุดที่แค่แหงนหน้าขึ้นก็มองเห็น
 ดันน์·สมิทยังไม่เดินเข้าไป มุมปากมันกระตุกเล็กน้อยก่อนจะหันมาถาม
 “มีอะไรอยากเล่าอีกไหม?”
 ไคลน์ตอบโดยไม่ลังเล
 “แน่นอน!”
 “เมื่อวาน ผมตื่นขึ้นกลางดึกและพบว่าตัวเองกำลังนอนฟุบโต๊ะ ข้างลำตัวมีปืนลูกโม่วางอยู่ บริเวณมุมห้องมีกระสุนตกหนึ่งนัด สถานที่เกิดเหตุเหมือนกับการฆ่าตัวตาย… แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อาจเพราะขาดประสบการณ์ด้านปืน หรืออาจเพราะกลัวตายในวินาทีสุดท้าย กระสุนจึงทำหน้าที่ของมันไม่สำเร็จ ส่งผลให้ผมยังมีชีวิตอยู่”
 “ผมจึงสูญเสียความทรงจำบางส่วนนับแต่นั้น โดยเฉพาะความทรงจำวันที่ 27 มิถุนายน ผมไม่ได้โกหกคุณ ผมจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด”
 เพื่อให้ตนรอดพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัยโดยเร็ว และเพื่อขจัดเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นรอบตัวอย่างต่อเนื่อง ไคลน์อธิบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตามจริง ยกเว้นเรื่องเดินทางข้ามโลกและ ‘ชุมนุมไพ่ทาโรต์’
 ไม่เพียงเท่านั้น ไคลน์ยังเลี่ยงบาลีอย่างแยบยล มันได้ไม่พูดว่า ‘กระสุนทะลวงสมองจนเป็นรูโหว่’ เพียงแต่บอกว่า กระสุนปืนทำหน้าที่ของมันไม่สำเร็จ
 สำหรับคนอื่น สองประโยคอาจฟังดูคล้ายคลึงกันมากจนเหมือนเป็นสิ่งเดียวกัน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่
 ดันน์·สมิทยืนฟังอย่างเงียบงัน ก่อนจะกล่าว
 “คำให้การของคุณสอดคล้องกับสิ่งที่ผมคาดเดา รวมถึงสอดคล้องกับพยานแวดล้อมที่พวกเรามี แต่ก็ยังไม่ทราบเหตุผลที่คุณรอดชีวิตมาได้”
 “ขอบคุณที่เชื่อ ผมเองก็ไม่ทราบว่ารอดมาได้ยังไงเหมือนกัน”
 ไคลน์โล่งอก มันแอบถอนหายใจ
 “แต่ว่า…”
 ดันน์ยังมีแต่
 “ต่อให้ผมเชื่อคุณ แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไป คุณคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งคนปัจจุบันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทางเดียวที่จะพ้นข้อครหาคือเข้ารับการตรวจและยืนยันจาก ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ว่าคุณเสียความทรงจำจริง และไม่ได้เกี่ยวข้องกับการตายของมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่า”
 ดันน์กระแอม สีหน้ามันขึงขังขึ้น
 “มิสเตอร์ไคลน์ เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ คุณต้องร่วมมือกับพวกเรา ตามผมไปยังสถานีตำรวจเพื่อตรวจสอบความจริง คงใช้เวลาราวสองถึงสามวันจนกว่าจะสรุปผล”
 “ผู้เชี่ยวชาญมาถึงแล้ว?”
 ไคลน์ขมวดคิ้วถาม
 ไม่ใช่ตำรวจเคยบอกเองหรือ ว่าต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวันกว่าผู้เชี่ยวชาญจะมาถึงทิงเก็น...
 “เธอมาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้”
 ดันน์ผายมือส่งสัญญาณบอกให้ไคลน์ลงไปพร้อมกับมัน
 “ขอทิ้งข้อความไว้ได้ไหม”
 ไคลน์เรียกร้องเงื่อนไข
 เนื่องจากเบ็นสันยังไม่กลับ ส่วนเมลิสซ่าก็ออกไปโรงเรียนแล้ว มันจึงต้องทิ้งข้อความเพื่อชี้แจงว่าตนพัวพันกับคดีของเวิร์ช สองพี่น้องจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
 ดันน์พยักหน้า
 “เชิญ”
 ไคลน์เดินกลับไปที่โต๊ะ หลังจากควานหาแผ่นกระดาษอยู่พักหนึ่ง มันฉุกคิดบางสิ่งได้
 ด้วยความสัตย์จริง มันเริ่มเกิดความรู้สึกไม่อยากพบ ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ เพราะไม่อย่างนั้น ความลับใหญ่หลวงเกี่ยวกับการข้ามโลกอาจถูกเปิดเผย
 ภายใต้โลกที่ถูกกุมอำนาจเบ็ดเสร็จโดยศาสนาหลักอย่างโบสถ์ทั้งเจ็ดแห่ง ไคลน์คาดเดาเอาว่า สาเหตุที่มหาจักรพรรดิโรซายล์ถูกลอบสังหาร อาจเป็นเพราะความลับเรื่องเดินทางข้ามโลกถูกเปิดเผย
 หรืออีกนัยหนึ่งคือ บุคคลเดินทางข้ามโลกจะเป็นที่ต้องการตัวของโบสถ์ และทุกคนต้องเข้ารับการพิพากษาโทษ!
 ทว่า ตัวมันที่ปราศจากอาวุธ ทักษะต่อสู้ หรือพลังพิเศษ จะเอาสิ่งใดไปสู้กับนายตำรวจระดับสูงได้? ไม่เพียงเท่านั้น นอกห้องคงมีลูกน้องดันน์ดักรออีกเพียบแน่
 เมื่อใดที่พวกมันชักปืนยิง เมื่อนั้นจะเป็นจุดจบของไคลน์·โมเร็ตติโดยสมบูรณ์
 “เอ่อ… แล้วฉันจะรีบกลับ”
 ไคลน์ทิ้งข้อความ จากนั้นก็คว้ากุญแจติดตัวและเดินออกจากห้องตามดันน์·สมิทไป
 ท่ามกลางทางเดินอันมืดมิด ตำรวจสี่นายในเครื่องแบบตารางหมากรุกขาวสลับดำ กำลังเดินล้อมไคลน์ไว้ทุกทิศ ท่าทีระมัดระวังเป็นพิเศษ
 กึก กึก กึก…
 ไคลน์เดินตามดันน์อย่างว่าง่าย บันไดไม้เก่าโทรมของหอพักส่งเสียงร้องโหยหวนเมื่อถูกเหยียบ
 ด้านล่างหอพักมีรถม้าสี่ล้อคันใหญ่จอดรออยู่ ข้างรถติดตรา ‘ดาบไขว้และมงกุฎ’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกรมตำรวจ รอบรถม้ามีพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยยามเช้าและผู้คนขวักไขว่เช่นเคย
 “ขึ้นไปนั่ง”
 ดันน์สั่งสัญญาณให้ไคลน์เข้าไปนั่งคนแรก
 ขณะไคลน์กำลังก้าวขา พ่อค้าขายหอยนางรมได้แหกปากตะโกนลั่นเพื่อปรักปรำชายคนหนึ่งว่าเป็นหัวขโมย
 ทั้งสองปลุกปล้ำนัวเนียไม่ห่างรถม้านัก ส่งผลให้ม้าตำรวจเริ่มแตกตื่นและเริ่มคุมไม่อยู่
 โอกาสทอง!
 ไคลน์ไม่คิดให้มากความ มันก้มหน้าลงและพุ่งตัวหายเข้าไปในกลุ่มฝูงชนที่แออัดทันที
 อาศัยการแหวกว่ายและโยกตัว มันนำพาตัวเองมาถึงอีกฝั่งของถนนด้วยความเร็วสูง
 ความสำคัญในปัจจุบันคือต้องเลี่ยงเผชิญหน้ากับ ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ให้ได้
 ทางเดียวที่จะรอดคือไปให้ถึงท่าเรือนอกเมือง จากนั้นก็นั่งเรือผ่านแม่น้ำทัสซอคไปยังกรุงเบ็คลันด์ที่มีผู้คนหนาแน่นและหลบซ่อนตัวได้ง่ายกว่า
 หรืออีกวิธีหนึ่ง สามารถหนีไปทางทิศตะวันออกด้วยรถไฟไอน้ำ ลงสถานีสักแห่งที่ใกล้กับท่าเรือเอ็นมาร์ท จากนั้นมุ่งหน้าไปยังท่าเรือพริสต์ทางทะเล แล้วค่อยมุ่งหน้าสู่เบ็คลันด์อีกทอด
 หลังจากสับขาวิ่งไม่นาน ไคลน์ก็มาถึงทางเดินสุดถนน มันรีบวกตัดเข้าถนนกางเขนเหล็ก ซอยดังกล่าวมีรถม้าให้บริการเป็นจำนวนมาก
 “ไปท่าเรือนอกเมือง”
 ไคลน์ใช้มือเกาะข้างรถม้าและดึงตัวขึ้น
 มันคำนวณทุกสิ่งไว้โดยละเอียด ก่อนอื่น ต้องทำให้ตำรวจไขว้เขวโดยการทำเป็นมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ แต่ความจริงแล้วจะแอบกระโดดลงกลางทาง
 “ครับผม”
 คนขับรถม้าเริ่มสะบัดบังเหียน
 กร่อก! กร่อก! กร่อก…
 รถม้าเคลื่อนตัวพ้นจากถนนกางเขนเหล็ก
 หลังจากนั้นสักพัก ขณะไคลน์คิดจะกระโดดลงเพื่อหนี มันเริ่มผิดสังเกตเมื่อกวาดสายตามองสองข้างทาง
 รถม้าคันนี้ไม่ได้มุ่งไปยังท่าเรือนอกเมือง!
 “จะขับไปไหน?”
 ไคลน์โพล่งอย่างหัวเสีย
 “ไปบ้านมิสเตอร์เวิร์ช…”
 คนขับตอบเสียงเย็นยะเยือก
 อะไรนะ?
 ไคลน์อึ้งจนหมดคำพูด
 ทันใดนั้น คนขับรถม้าหันกลับมามองด้วยดวงตาสีเทาหม่น!
 ดันน์·สมิท! นายตำรวจตาสีเทา!
 “นี่คุณ!”
 ไคลน์ตื่นตระหนกสุดขีด ทันใดนั้น ภาพการมองพลันพร่ามัวพร้อมกับหมุนเคว้ง ก่อนจะสงบลงอีกครั้งเมื่อมันพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง
 ลุกขึ้นนั่ง?
 ไคลน์กวาดสายตามองไปรอบตัว แล้วก็พบว่า ผ้าม่านหน้าต่างกำลังถูกฉาบด้วยสีแดงเข้มของจันทร์เลือด
 มันเลื่อนมือขึ้นมาจับหน้าผากที่เปียกแฉะไปด้วยเหงื่อไคลเย็นฉ่ำ บริเวณแผ่นหลังก็มีสภาพไม่ต่างกัน
 “แค่ฝันร้ายหรอกหรือ…”
 ไคลน์ถอนหายใจยาว
 “เรายังไม่เป็นอะไร… ยังปลอดภัยดี... ใช่แล้ว”
 แต่มันเริ่มฉุกคิดถึงความไม่ชอบมาพากล เหตุใดตัวเองในฝันถึงมีสติครบถ้วนได้เช่นนั้น? แถมยังตัดสินใจได้อย่างสุขุมชัดเจนมาก
 เมื่อไตร่ตรองอย่างใจเย็นอยู่พักใหญ่ ไคลน์หยิบนาฬิกาใบองุ่นขึ้นมาตรวจสอบเวลา
 เพิ่งจะตีสองตรง มันรีบลุกขึ้นเพื่อเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้สะอาด และหวังปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ในกระเพาะปัสสาวะ
 ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ไคลน์เปิดประตูห้องและเดินตรงไปตามทางที่มีแสงจันทร์ให้ความสว่างเพียงเล็กน้อย
 ทันใดนั้น มันเหลือบเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนริมหน้าต่างสุดทางเดินยาว
 จากแสงจันทร์อันเลือนรางที่ฉายกระทบ ไคลน์พอจะมองเห็นเสื้อกันลมสีดำที่บุคคลปริศนาสวมอยู่ ชายเสื้อยาวกว่าแจ็คเก็ต แต่สั้นกว่าโค้ท
 บุคคลดังกล่าวกลมกลืนไปกับความมืดมิดได้แนบเนียนจนน่าทึ่ง คงมองมิอาจมองเห็นหากไม่มีแสงจันทร์ส่องกระทบ
 ทันใดนั้น บุคคลปริศนาทำการหมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีเทาของมันทั้งลุ่มลึกและเย็นยะเยียบ
 ดันน์·สมิท!
........................


ราชันเร้นลับ 8 : ยุคสมัยใหม่
 ฟ้าว—!
 เสียงลมกรีดร้องดังพร้อมกับการพัดพามาถึงของพายุฝนห่าใหญ่ เรือใบขนาดสามเสากำลังโคลงเคลงด้วยสภาพน่าเวียนหัวเนื่องจากคลื่นทะเลสุดปั่นป่วน
 เป็นความคลื่นไส้ประหนึ่งยักษาเขย่าเรือเล่นก็มิปาน
 แสงสีแดงเข้มในดวงตาอัลเจอร์·วิลสันดับมอดลง เมื่อได้สติกลับคืน มันพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในท่าเดิมโดยไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
 เพียงพริบตา ขวดแก้วทรงประหลาดในมือพลันแตกละเอียด ของเหลวด้านในที่เริ่มจับตัวแข็งได้ถูกสายฝนเบื้องบนชะล้างจนละลายหาย ไม่หลงเหลือเศษเสี้ยววัตถุโบราณแสนล้ำค่าอีกต่อไป
 สัญลักษณ์เกล็ดหิมะหกเหลี่ยมผุดขึ้นกึ่งกลางฝ่ามือ จากนั้นเริ่มเลือนรางทีละนิดประหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง ก่อนจะหายไปโดยสมบูรณ์ในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา
 อัลเจอร์พยักหน้าเชื่องช้าแต่หนักแน่นสองสามครั้ง สีหน้าคล้ายกับครุ่นคิดบางสิ่ง อากัปกิริยาแน่นิ่งเช่นนี้นานถึงห้านาทีเต็ม
 หลังจากนั้น มันหันหลังเดินกลับเข้าด้านในเรือ แต่ก่อนที่ร่างจะแทรกผ่านเข้าไป บุรุษผมทองสวมเสื้อคลุมปักลวดลายสายฟ้าแบบเดียวกับอัลเจอร์ทำการเดินสวนออกมาพอดี
 ชายคนดังกล่าวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นอัลเจอร์ มันกำหมัดพร้อมกับเลื่อนแขนขึ้นแนบหน้าอก ก่อนจะกล่าว
 “ขอพายุจงสถิตกับท่าน”
 อัลเจอร์ตอบกลับด้วยท่าทางและถ้อยคำเดียวกัน ใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามยังคงเรียบเฉย
 หลังจากทักทาย อัลเจอร์เดินต่อไปยังห้องพักกัปตันที่อยู่ส่วนลึกสุดของทางเดินยาว
 น่าประหลาดมาก สองข้างทางเงียบงันและไม่ปรากฏสัญญาณสิ่งมีชีวิต บรรยากาศประหลาดผิดแผกและเงียบงันประหนึ่งป่าช้า
 เมื่อเปิดประตูห้องกัปตันเข้าไป ด้านล่างมีพรมน้ำตาลอ่อนนุ่มวางต้อนรับ ด้านในสุดของห้องมีชั้นหนังสือและหิ้งเก็บไวน์
 ภาพของหนังสือปกเหลืองและของเหลวสีแดงคล้ำภายในขวด นับว่าแปลกตาเมื่อส่องสะท้อนกับแสงเทียนไขที่วูบวาบภายในห้อง
 บนโต๊ะที่มีเชิงเทียนไขประดับ อุปกรณ์มากมายวางเรียงรายระเกะระกะ ประกอบไปด้วยขวดหมึก ปากกาขนนก กล้องส่องทางไกลโลหะ และเครื่องวัดระยะสำหรับเดินเรือ
 หน้าโต๊ะตัวดังกล่าว ชายวัยกลางคนผิวขาวซีดกำลังนั่งบนเก้าอี้ในสภาพหันหลัง เหนือศีรษะของมันสวมหมวกกัปตันสีดำที่มีสัญลักษณ์กะโหลกสีขาว
 เมื่ออัลเจอร์เดินเข้าไปใกล้ ชายปริศนาได้แผดเสียงตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดผวา
 “คราวนี้ฉันไม่ยอมแพ้แน่!”
 “ขอให้ทำสำเร็จนะ”
 อัลเจอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมราบเรียบประหนึ่งกำลังถามไถ่สภาพอากาศ
 “นี่แก…”
 ชายคนดังกล่าวผงะกับคำตอบที่ไม่คาดฝัน
 ทันใดนั้น เพียงพริบตาที่อัลเจอร์โน้มตัวลงด้านหน้า ร่างกายของมันพลันพุ่งไปถึงสุดมุมห้องอีกฟากฝั่งในพริบตาราวกับระยะทางห่างแค่ฝ่ามือ
 ปึด!
 ทุกส่วนของแขนขวาอัลเจอร์เริ่มขยายขนาด ฝ่ามือบีบคว้าลำคอชายสวมหมวกกัปตันไว้แน่นถนัด
 หลังมือขวาปรากฏเกล็ดปลาสีเขียวขณะออกแรงบีบลำคอเหยื่อ อีกฝ่ายไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้หรือขัดขืน
 กร็อบ!
 เมื่อสิ้นเสียงกระดูกหัก ดวงตาของชายสวมหมวกกัปตันพลันเหลือกขึ้น ร่างกายถูกยกลอยจากพื้น
 แข้งขาสั่นกระตุกรุนแรงก่อนจะแน่นิ่งภายในไม่กี่อึดใจ ดวงตาเบิกโพลงและเหม่อลอย หว่างขามีของเหลวไหลเปียกซึมกางเกง
 อัลเจอร์ยกร่างชายคนดังกล่าวพร้อมกับเดินมายังกำแพงห้องอีกฝั่ง
 โครม!
 มันออกแรงชกใส่กำแพงไม้ โดยฝ่ามือมหึมายังคงคว้าร่างเหยื่อไว้ทั้งอย่างนั้น
 กำแพงไม้แหลกละเอียดจนเกิดรูโหว่ ฝนเย็นยะเยียบสาดเทเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นของทะเลที่คุ้นเคย
 อัลเจอร์โยนศพเหยื่อออกนอกเรือ ร่างมันปะทะเข้ากับคลื่นที่ใหญ่ยักษ์ราวกับภูเขา
 สายลมด้านนอกยังคงร้องโหยหวนระงมท่ามกลางความมืดมิด เป็นภาพของธรรมชาติที่น่าสะพรึงกลัวราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้หายไปอย่างถาวร
 อัลเจอร์หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจัดแจงเช็ดฝ่ามือขวาจนสะอาด ก่อนจะโยนทิ้งลงทะเลตามหลังไป
 มันก้าวถอยหลังและรอคอยให้ใครสักคนเปิดประตูเข้ามาอย่างใจเย็น
 ไม่ถึงสิบวินาที บุรุษผมทองคนเดิมผลักประตูห้องเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกพร้อมกับเอ่ยปากถาม
 “เกิดอะไรขึ้น?”
 “‘กัปตัน’ หนีไปแล้ว”
 อัลเจอร์ตอบด้วยสีหน้าเฉยชา
 “ไม่คิดว่าจะยังเหลือพลังผู้วิเศษอยู่อีก”
 “บ้าจริง!”
 บุรุษผมทองสบถเสียงค่อย จากนั้นก็เดินมาใกล้รอยแตกบริเวณกำแพงไม้ สายตากวาดมองออกไปด้านนอกเรือ แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงคลื่นทะเลและลมฝน
 “ช่างเถอะ เจ้านั่นก็แค่เศษขยะ”
 ชายผมทองกล่าวพลางโบกมือ
 “แค่พวกเราค้นพบเรือผีสิงแห่งยุค ‘ทูดอร์’ ลำนี้ ก็มากพอจะรับทรัพย์ก้อนโตกันแล้ว”
 ต่อให้ตัวมันเป็นผู้พิทักษ์สมุทร ก็คงไม่กล้าลงไปแหวกว่ายในผืนทะเลอันเกรี้ยวกราดดุจดั่งขุมนรกเช่นนี้แน่
 “หากสภาพอากาศยังไม่ดีขึ้น ‘กัปตัน’ คงไม่มีทางรอด”
 อัลเจอร์กล่าวพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย
 ขณะเดียวกัน รูโหว่บนกำแพงไม้เริ่มซ่อมแซมตัวเองด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ
 อัลเจอร์จ้องกำแพงที่กำลังสมานตัวเองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองยังตำแหน่งของหางเสือและใบเรือด้วยความเคยชิน
 ถึงจะมีกำแพงไม้ขวางกั้นอยู่หลายชั้นระหว่างห้องพักกัปตันและหางเสือ แต่อัลเจอร์กลับมองเห็นทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่ง
 เรือลำนี้ไม่มีต้นเรือ ต้นหน หรือรองต้นหนคอยควบคุมแม้แต่คนเดียว…
 ทว่า ท่ามกลางความว่างเปล่าไร้สัญญาณสิ่งมีชีวิต หางเสือและใบเรือกลับขยับได้เองอย่างน่าพิศวง
 เมื่อสงบจิตใจได้ อัลเจอร์จินตนาการถึง ‘เดอะฟูล’ ผู้ปรากฏกายท่ามกลางสายหมอกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างอ่อนแรง
 มันหันหลังกลับไปมองคลื่นทะเลสุดเกรี้ยวกราดด้านนอกอีกครั้ง ก่อนจะรำพึงกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหวาดผวาเจือคาดหวัง
 “ยุคสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ…”
 …
 อาณาจักรโลเอ็น กรุงเบ็คลันด์ ย่านจักรพรรดินี
 ออเดรย์·ฮอลล์กำลังหยิกแก้มเพื่อพิสูจน์ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ใช่ฝันไป
 บนโต๊ะเครื่องแป้งด้านหน้า กระจกทองแดงเก่าแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
 ออเดรย์ชำเลืองสายตามองหลังมือของตน—แสงสีกำลังแดงหมุนวนรอบตัวเองคล้ายกับดวงดาว ประหนึ่งรอยสักที่มีชีวิตก็มิปาน
 เพียงไม่นาน สัญลักษณ์สีแดงเข้มได้ซึมหายเข้าไปในผิวหนัง
 เมื่อเห็นเช่นนี้ เธอมั่นใจแล้วว่าเรื่องราวเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน
 ดวงตากำลังส่องประกาย มุมปากแสยะยิ้มอย่างมีความสุข ออเดรย์จับชายกระโปรงพร้อมกับถอนสายบัวให้อากาศวางเปล่า จากนั้นก็เริ่มเต้นรำอย่างมีความสุขไปรอบห้อง—เป็นการรำท่วงท่า ‘เอลฟ์โบราณ’ ซึ่งนิยมในหมู่ราชวงศ์และขุนนางชั้นสูง
 รอยยิ้มของเธอช่างสดใส
 สีหน้าท่าทางร่าเริงสุดขีด
 ก็อก! ก็อก!
 ใครบางคนเคาะประตูห้องนอน
 “ใครกัน?”
 ออเดรย์หยุดเต้น ขณะส่งเสียงถาม มือทั้งสองข้างรีบจัดแจงชุดเดรสให้เรียบร้อย
 “คุณหนู ให้ดิฉันเข้าไปได้ไหม? ถึงเวลาแต่งตัวเตรียมเข้าร่วมพิธีเฉลิมฉลองแล้วค่ะ”
 ออเดรย์เหลือบมองโต๊ะเครื่องแป้งที่กระจกเงาแหลกละเอียด รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าเริ่มจางหาย แต่ยังเหลือซ่อนไว้ด้วยยิ้มมุมปากอย่างซุกซน
 เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เธอหันไปส่งเสียงตอบ
 “เข้ามาได้”
 ลูกบิดประตูถูกหมุน แอนนี่—สาวใช้ส่วนตัวของออเดรย์ผลักประตูห้องเข้ามา
 “ตายแล้ว กระจกแตก…”
 แอนนี่กล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึงหลังจากเปิดประตูเข้ามาเห็นสภาพโต๊ะเครื่องแป้ง
 ออเดรย์รีบกะพริบตาปริบๆ
 “เอ่อ… ช…ใช่แล้ว! เป็นฝีมือซูซี่! เมื่อครู่เพิ่งเข้ามาป่วนในห้อง คุณก็น่าจะรู้ใช่ไหมว่าซูซี่เป็นนักทำลายข้าวของ!”
 ซูซี่คือโกลเด้นรีทรีฟเวอร์พันธุ์ทางซึ่งตระกูลฮอลล์ได้รับเป็นของแถมเมื่อครั้งบิดาของเธอ—เคาต์ฮอลล์ ซื้อจิ้งจอกล่าเนื้อ
 ซึ่งออเดรย์ชื่นชอบซูซี่มาก
 “คุณหนูควรฝึกวินัยมันบ้างนะคะ”
 แอนนี่กล่าวพลางเดินเข้ามาเก็บเศษกระจกที่อาจทำอันตรายกับคุณหนู
 หลังจากห้องเรียบร้อย แอนนี่หันมากล่าวกับออเดรย์
 “คุณหนูจะใส่ชุดไหนไปร่วมงานคะ?”
 ออเดรย์ครุ่นคิดก่อนจะมอบคำตอบ
 “อยากใส่ชุดที่คุณนายจีเนียร์มอบให้เป็นของขวัญวันเกิดอายุสิบเจ็ด”
 “ไม่ได้นะคะ คุณหนูห้ามใส่ชุดซ้ำเข้าร่วมงานพิธีใหญ่เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ตระกูลฮอลล์อาจถูกถากถางว่าเป็นขุนนางตกอับได้”
 แอนนี่ปฏิเสธพร้อมกับส่ายศีรษะ
 “แต่ฉันชอบนี่นา”
 ออเดรย์ดื้อเงียบ
 “คุณหนูสามารถใส่มันที่บ้านหรือไม่ก็งานพิธีไม่สำคัญได้ค่ะ”
 แอนนี่หนักแน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายต่อรอง
 “งั้นเอาเป็น… เดรสแขนยาวลายดอกบัวที่มิสเตอร์ไซดีสมอบให้เมื่อสองวันก่อน”
 ออเดรย์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
 “ยังรสนิยมดีเหมือนเดิมนะคะ”
 แอนนี่ชื่นชม จากนั้นก็เดินออกไปที่ประตูและส่งเสียงตะโกน
 “ห้องเสื้อที่หก! อ๊ะ ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง”
 สาวใช้เริ่มทำงานอย่างขยันขันแข็ง เครื่องแต่งกายทั้งหมดของเธอ ทั้งเดรส เครื่องประดับ รองเท้า หมวก เครื่องสำอาง รวมถึงทรงผม ทั้งหมดถูกจัดแจงเป็นระเบียบเรียบร้อย
 เมื่อทุกสิ่งใกล้เสร็จสรรพ เคาต์ฮอลล์ปรากฏตัวหน้าประตูห้องในเสื้อกั๊กสีน้ำตาล
 มันสวมหมวกสีเดียวกับเสื้อ หนวดเหนือริมฝีปากถูกตัดแต่งอย่างสง่างาม ดวงตาสีฟ้าครามเปี่ยมด้วยความร่าเริง
 น่าเสียดายที่ความหล่อเหล่าในวัยหนุ่มถูกทำลายด้วยขนาดรอบเอวที่เพิ่มขึ้น ริ้วรอยบนใบหน้า และท่อนแขนที่ลีบเล็กลง
 “อัญมณีที่เจิดจรัสที่สุดแห่งเบ็คลันด์เอ๋ย! ถึงเวลาออกเดินทางกันแล้ว!”
 เคาต์ฮอลล์กล่าวพลางเคาะประตูสองครั้ง
 “ท่านพ่อก็! หยุดเรียกหนูแบบนั้นสักที”
 ออเดรย์พยายามดิ้นรนขณะถูกสาวใช้จับแต่งตัว
 “งั้นเอาใหม่… ได้เวลาออกเดินทางแล้ว องค์หญิงสุดเลอโฉมของพ่อ!”
 เคาต์ฮอลล์กล่าวพร้อมยกแขนซ้ายตั้งฉากกับพื้น เป็นนัยให้บุตรสาวเดินเข้ามาควงแขน
 ออเดรย์รีบส่ายศีรษะ
 “นั่นไว้สำหรับคุณแม่ เคาต์เทสฮอลล์”
 “ถ้างั้นก็ข้างนี้”
 เคาต์ฮอลล์ยกแขนขวาขึ้นแทน ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
 “นี่สำหรับเจ้า ความภูมิใจสูงสุดของพ่อ”
 …
 ฐานทัพเรือหลวง ท่าเรือพริสต์
 ขณะออเดรย์จูงแขนบิดาลงจากรถม้าหรูหรา ดวงตาของสาวน้อยพลันเบิกโพลงเมื่อได้เห็นวัตถุขนาดมหึมาเบื้องหน้า
 ท่าเรืออยู่ไม่ห่างจากจุดจอดรถม้านัก
 เรือมหึมาลำหนึ่งกำลังถูกวางในจุดเตรียมปล่อย รอบลำเรือส่องแสงโลหะระยิบระยับเงางาม เพดานเรือไม่มีใบเรืออย่างที่ควร เปลี่ยนเป็นหอบังคับการและปล่องไฟขนาดใหญ่สองปล่องแทน ท้ายเรือมีปืนใหญ่สุดน่าเกรงขามสองกระบอกติดตั้ง
 ขนาดของเรือมโหฬารชนิดที่เรือใบด้านข้างลีบเล็กประหนึ่งคนแคระยืนข้างยักษา
 “โอ้พระองค์วายุสลาตัน!”
 “สุดยอด…”
 “เรือรบจักรไอน้ำ!”
 …
 ท่ามกลางความฮือฮา แม้แต่ออเดรย์ยังตื่นตะลึงในความยิ่งใหญ่ของสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น นับเป็นปาฏิหาริย์แห่งท้องทะเลที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน
 ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าเหล่าขุนนาง รัฐมนตรี และสมาชิกสภาจะกลับสู่ความสงบ แต่หลังจากนั้นไม่นาน จุดดำใหม่ได้ปรากฏเหนือท้องฟ้าท่าเรือ
 ยิ่งเวลาผ่านไป ขนาดของจุดขยายขึ้นทุกขณะ จนกระทั่งปกคลุมหนึ่งในสามของท้องฟ้าด้านบน
 จักรกลลอยฟ้าขนาดมหึมาที่มีท่อพ่นไอน้ำวิจิตรงดงาม มันกำลังลอยตัวกลางอากาศอย่างน่าพิศวงในสายตามนุษย์ด้านล่าง
 ภายนอกถูกตกแต่งด้วยสีน้ำเงินเข้ม ถุงลมรอบเครื่องทำจากฝ้ายผสมอัลลอยเป็นโครง ส่งผลให้น้ำหนักเบาแต่แข็งแรง
 ด้านล่างเรือบินมีปืนกลขนาดใหญ่ถูกติดตั้งเคียงข้างกับเครื่องยิงกระสุน เสียงเครื่องยนต์กำลังคำรามสนั่น สอดประหลาดกับการหมุนของใบพัดด้านหลังอย่างลงตัว
 ฉากเบื้องหน้าได้สะกดทุกคนจนอยู่หมัด
 ราชาและสมาชิกราชวงศ์เริ่มยืนปรากฏตัวโบกไม้โบกมือบนจักรกลลอยฟ้าประจำตระกูล บรรยากาศรอบตัวราชาจอร์จที่สามเปี่ยมด้วยบารมีและความน่าเกรงขามเป็นล้นพ้น
 ข้างลำเรือลอยฟ้ามีตราสัญลักษณ์ดาบขนาดใหญ่สองเล่ม คมดาบตั้งตรงปักพื้น ด้ามจับทำจากมงกุฎทับทิม
 นี่คือตรา ‘ดาบแห่งคุณธรรม’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตระกูล ‘ออกัสตัส’ ที่สืบสายเลือดยาวนานมาตั้งแต่ยุคสมัยที่สี่
 ออเดรย์ยังมีอายุไม่ถึงสิบแปด จึงไม่ต้องเข้าร่วม ‘พิธีแนะนำตัว’ ซึ่งราชินีเป็นผู้กำหนดขึ้น
 พิธีแนะนำตัว—เพื่อให้แวดวงชนชั้นสูงของเบ็คลันด์มีโอกาสพบปะและรู้จักกันอย่างทั่วถึง ขุนนางที่อายุครบสิบแปดปีทุกคนต้องเข้าร่วมอย่างมิอาจปฏิเสธ
 ด้วยเหตุนี้ ออเดรย์จึงทำเพียงยืนมองพิธีดำเนินไปอย่างเงียบงันอยู่ด้านหลังด้านหลัง
 อันที่จริง เธอชื่นชอบความเงียบสงบเช่นนี้มากกว่า ออเดรย์มักไม่พอใจเวลาถูกเหล่าองค์ชายพัวพัน
 ‘ปาฏิหาริย์แห่งท้องฟ้า’ จากฝีมือมนุษย์ทำการลงจอดอย่างนุ่มนวล คนกลุ่มแรกที่ก้าวออกจากประตูคือเหล่าองครักษ์หนุ่มจำนวนมากในชุดงานพิธีสีแดงสด กางเกงขายาวสีขาว เหรียญตราประดับประดาเต็มอก ในมือถือปืนไรเฟิล
 กลุ่มองครักษ์หนุ่มเดินออกมาและรีบตั้งขบวนต้อนรับ หลังจากนั้น เหล่าราชวงศ์ทำการเดินเรียงแถวเดินออกจากเรือบินตามลำดับ ไล่เรียงจากราชาจอร์จที่สาม ราชินี องค์ชาย และองค์หญิง
 ออเดรย์ไม่ชื่นชอบการพบปะผู้คน เธอจึงไม่สนใจพิธีรีตองแม้แต่น้อย กลับกัน สมาธิของสาวน้อยกำลังเพ่งไปยังอัศวินม้าเกราะดำสนิทที่เดินขนาบสองข้างราชา
 ในยุคสมัยของเหล็ก ไอน้ำ และปืนใหญ่เช่นนี้ ค่อนข้างประหลาดไม่น้อยที่ยังมีทหารสวมเกราะหนักเต็มพิกัดอยู่
 ชุดเกราะที่เงางามทั่วร่างกายได้มอบความรู้สึกแข็งแกร่งดุดันแก่ผู้พบเห็น
 “จะใช่พาลาดินวินัยรึเปล่านะ...”
 ออเดรย์มักแอบฟังบทสนทนาของผู้ใหญ่บ่อยครั้ง… ถึงจะเกิดความสงสัยใครครู่ แต่เธอก็ไม่กล้าเข้าไปชมในระยะใกล้
 พิธีเริ่มต้นอย่างเป็นทางการเมื่อตระกูลราชวงศ์เสด็จถึง ทันใดนั้น ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน—อากัส·นีแกน ก้าวขาออกมาด้านหน้าสุด
 มันสังกัดพรรคอนุรักษนิยม และเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองที่ไม่ได้มาจากสถานะขุนนาง
 อากัส·นีแมน—หลังจากสร้างคุณประโยชน์ให้อาณาจักรมานาน ในที่สุดก็ได้รับพระราชทานคำนำหน้าชื่อด้วย ‘ลอร์ด’
 ลอร์ดอากัส·นีแกน
 ออเดรย์ยังทราบด้วยว่า ผู้สนับสนุนสำคัญของพรรคอนุรักษนิยม คือดยุคคนปัจจุบันแห่งตระกูลนีแกน—พาลัส·นีแกน ซึ่งเป็นพี่ชายบังเกิดเกล้าของอากัสนั่นเอง
 อากัสมีรูปร่างผอมเพรียว กึ่งกลางศีรษะล้านเหลือด้านข้างไว้เล็กน้อย เป็นภาพลักษณ์ทั่วไปของชายวัยห้าสิบ
 มันกวาดสายตาเล็กน้อยก่อนจะเปล่งเสียง
 “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย กระผมมีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ทุกท่านจะได้เป็นสักขีพยานในพิธีปล่อยเรือรบจักรไอน้ำแห่งประวัติศาสตร์มวลมนุษย์! ความยาวของหล่อนคือหนึ่งร้อยเอ็ดเมตร กว้างยี่สิบเอ็ดเมตร กราบขวาเรือถูกออกแบบด้วยเทคโนโลยีอันยอดเยี่ยมสำหรับจอดเทียบท่า แผ่นเหล็กรอบลำเรือมีความหนาสี่ร้อยห้าสิบเจ็ดมิลลิเมตร ระวางขับหนึ่งหมื่นหกสิบตัน ปืนหลักขนาดสามร้อยห้ามิลลิเมตร สี่กระบอก ปืนใหญ่ระดมยิง หกกระบอก ปืนใหญ่หกปอนด์ สิบสองกระบอก ปืนใหญ่หกลำกล้อง สิบแปดกระบอก และเครื่องยิงตอร์ปิโดอีกสี่กระบอก ความเร็วสูงสุดสิบหกน็อต!”
 “หล่อนคือราชินีแห่งท้องทะเลตัวจริง!”
 ฝูงชนถูกเร้าอารมณ์ ลำพังคำอธิบายก็มากพอจะสร้างความตื่นเต้นได้แล้ว แต่นี่กลับมีของจริงปรากฏอยู่เบื้องหน้า
 อากัสกล่าวอีกสองสามประโยคก่อนจะหันไปแสดงความเคารพต่อราชา จากนั้นก็เอ่ยปากขอรบกวน
 “ฝ่าบาท ได้โปรดประทานนามให้หล่อนด้วยขอรับ!”
 “ในเมื่อมันถูกปล่อยลงทะเลครั้งแรกที่ท่าเรือพริสต์ เราขอตั้งชื่อมันว่า… เดอะพริสต์”
 เมื่อกล่าวจบ ราชาจอร์จแสดงสีหน้าโล่งใจ
 “เดอะพริสต์!”
 “เดอะพริสต์!”
 …
 ถ้อยคำตะโกนเริ่มกระจายตั้งแต่นายกรัฐมนตรี ไปถึงพลเรือแห่งกองทัพเรือหลวง จนกระทั่งถึงหูทหารและลูกเรือที่ประจำการ
 ทุกคนร่วมเปล่งเสียงพร้อมกันอย่างยินดีว่า
 “เดอะพริสต์!”
 หลังจากราชาจอร์จที่สามทำพิธีส่งเรือลงทะเล เสียงปืนยิงสลุตเริ่มขึ้นพร้อมกับบรรยากาศเฉลิมฉลอง
 ปู๊น—!
 ควันขาวพวยพุ่งจากปล่องไฟมหึมาด้านบน เสียงเครื่องจักรดังกังวลไปพร้อมกับแตรเรือ
 หลังจากวัตถุมหึมาถูกส่งลงทะเลเรียบร้อย ทุกคนต่างทึ่งเมื่อปืนใหญ่ท้ายเรือทำการยิงไปยังไปเกาะร้างที่ไม่ห่างออกไปนัก
 บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
 ผืนดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันคละคลุ้งทั่วเกาะ เกิดคลื่นกระแทกจากปากกระบอกปืนจนน้ำทะเลสั่นกระเพื่อม
 อากัสอมยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หันมากล่าวกับฝูงชน
 “นับแต่นี้ไป หายนะจะคืบคลานเข้าหาโจรสลัดทั้งเจ็ดที่บังอาจเรียกตัวเองว่า—นายพลโจรสลัด และอีกสี่โจรสลัดที่บังอาจเรียกตัวเองว่า—ราชาโจรสลัด พวกมันต้องสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวเมื่อเผชิญหน้ากับเดอะพริสต์! หลังสิ้นสุดยุคสมัยปัจจุบัน บนท้องทะเลจะมีเพียงเรือจักรไอน้ำปกครองผืนสมุทร! ไม่สนว่าพวกโจรสลัดจะพึ่งพาพลังวิเศษ เรือผีสิง หรือเรือต้องสาปก็ตาม!”
 เลขาส่วนตัวของอากัสส่งเสียงถาม
 “แล้วพวกมันสร้างเรือจักรไอน้ำเองไม่ได้หรือ?”
 ขุนนางหลายคนรวมถึงสมาชิกสภาล้วนพยักหน้าเห็นด้วย ความเป็นไปได้ดังกล่าวมิอาจถูกมองข้าม
 อากัสฉีกยิ้มพร้อมกับส่ายศีรษะ
 มันอธิบายต่อ
 “นั่นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน! และจะไม่มีทางเกิดขึ้นตลอดไป! การสร้างเรือรบจักรไอน้ำต้องใช้เหมืองถ่านหินขนาดใหญ่สามแห่ง ต้องใช้เครื่องผสมเหล็กกล้าเทียบเท่าโรงงานเหล็กยี่สิบแห่ง ต้องใช้นักวิทยาศาสตร์และช่างเทคนิคหัวกะทิกว่าหกสิบคนจากหน่วยงานวิจัยปืนใหญ่เบ็คลันด์และหน่วยงานวิจัยทางทะเล ต้องใช้อู่ต่อเรือหลวงถึงสองแห่ง ต้องใช้วัสดุจิปาถะจากโรงงานโลหะอีกกว่าร้อยแห่ง ต้องผ่านการเห็นชอบจากจอมพลเรือ คณะกรรมการต่อเรือ สภาสูง ราชาที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล รวมถึงต้องเป็นอาณาจักรยอดเยี่ยมที่มีกำลังผลิตเหล็กกล้าสิบสองล้านตันต่อปี! พวกโจรสลัดไม่มีวันทำได้!”
 เมื่อกล่าวจบ อากัส·นีแกนหยุดเล็กน้อยก่อนจะชูกำปั้นขึ้นฟ้า
 “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลายเอ๋ย… ยุคสมัยของปืนใหญ่และเรือรบกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!”
........................


ราชันย์เร้นลับ 9 : สมุดบันทึก
 หลังจากพักผ่อนได้ชั่วโมงครึ่ง โจวหมิงรุ่ยที่ตัดสินใจเรียกตัวเองว่าไคลน์ ร่างกายของมันเริ่มฟื้นฟูกลับมาหลายส่วน
 ไคลน์ชำเลืองมองไปยังหลังมือของตน บนผิวหนังปรากฏจุดดำขนาดไม่ใหญ่มากจำนวนสี่จุด เรียงตัวกันเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเล็ก
 จุดดำซึมหายเข้าไปในผิวหนัง ไคลน์ทราบดีว่า มันไม่ได้หายไปถาวร เพียงแต่รอวันถูกปลุกขึ้นมาใหม่
 “สี่จุด… หมายถึงอาหารที่วางไว้สี่มุมห้อง? หมายความว่าครั้งหน้า เราอาจไม่ต้องเตรียมอาหารแล้ว เพียงท่องบทสวดพิธีกรรมและเดินก็ทวนเข็มนาฬิกาพอ…”
 ไคลน์ใช้ความคิด
 ถ้าเป็นเช่นนั้นคงสะดวกสบายขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่มีสิ่งใดยืนยันว่าจริง ความไม่รู้คือบ่อเกิดความหวาดกลัวเสมอ ทั้งที่เรื่องที่ เหตุใดพิธีกรรมจีนโบราณถึงมีผลในโลกใบนี้ เหตุใดตนถึงถูกส่งข้ามโลกในตอนที่นอนหลับสนิท เสียงโหยหวนขณะทำพิธีเปลี่ยนดวงชะตาคือสิ่งใด? รวมถึงมิติสายหมอกสีเทานั่นอีก
 ไคลน์กำลังยืนสั่นกลัวแม้จะเป็นช่วงกลางฤดูร้อน
 “อารมณ์ที่เก่าแก่และรุนแรงที่สุดของมนุษย์คือความกลัว และความกลัวที่รุนแรงที่สุดคือการกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก”
 ไคลน์หวนนึกถึงคำคมที่เคยอ่าน
 ภายในใจกำลังรู้สึกประหลาด มันต้องการเรียนรู้สิ่งลี้ลับของโลกให้มากกว่านี้ เพราะไม่ว่าอย่างไร ตนก็ต้องไขปริศนาและหาทางกลับโลกใบเดิมให้ได้
 ไม่เพียงเท่านั้น ในใจยังรู้สึกขัดแย้งกันเองอย่างพิลึก เมื่อต้องแสร้งสวมรอยเป็นไคลน์ต่อไป และต้องทำเหมือนกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
 แสงแดดสาดส่องลงบนโต๊ะอ่านหนังสือเบื้องหน้า สีของมันเหลืองระยิบระยับประหนึ่งมีใครบางคนโปรยผงทองลงไป
 ไคลน์นั่งจ้องมองโต๊ะไม้ด้วยใบหน้าเหม่อลอย ในใจเกิดความสงบสุขชั่วขณะ
 มันปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายตามธรรมชาติ อาการเหนื่อยล้าตามร่างกายกำลังแผ่ปกคลุมไปทุกส่วน
 เปลือกตาหนักอึ้งประหนึ่งถูกมัดหินถ่วง พวกมันพยายามปิดตัวเองลงโดยไม่ฟังคำสั่งเจ้าของร่าง คงเป็นผลจากการแทบไม่ได้นอนทั้งคืน รวมถึงเหตุการณ์ชวนให้สิ้นเปลืองพลังงานในช่วงเช้า
 ไคลน์ส่ายศีรษะพลางพยุงร่างขึ้นโดยมีขอบโต๊ะเป็นจุดค้ำยัน ร่างกายโงนเงนขณะเดินไปยังเตียงสองชั้น มันทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่สนใจขนมปังไรย์สี่ชิ้นที่วางมุมห้อง
 …
 โครก! โครก!
 ไคลน์ได้สติกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงร้องจากกระเพาะ เมื่อลืมตาขึ้น ร่างกายรู้สึกสดชื่นเหมือนกับได้เกิดใหม่
 “ยังปวดหัวนิดหน่อยแฮะ”
 ไคลน์ลูบขมับอย่างนุ่มนวลหลังจากพยุงตัวนั่งบนเตียง มันกำลังหิวมาก ชนิดที่สามารถกินม้าได้ทั้งตัว!
 เมื่อจัดระเบียบเสื้อผ้าจนเรียบร้อย ไคลน์เดินกลับมาที่โต๊ะอ่านหนังสืออีกครั้ง นาฬิกาห้อยคอใบองุ่นถูกหยิบออกจากกระเป๋าเสื้อ
 กริ๊ก!
 กลไกดีดฝาเปิดออกด้วยสปริง เข็มบอกนาทียังคงเดินเป็นปรกติ
 “เที่ยงครึ่ง เราหลับไปสามชั่วโมง…”
 มันเก็บนาฬิกากลับที่เก่าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่
 ในหนึ่งวันของทวีปเหนือจะถูกแบ่งเป็น 24 ชั่วโมง ชั่วโมงละ 60 นาที และนาทีละ 60 วินาที หรือก็คือ เหมือนกับโลกเก่าทุกประการ นับเป็นเรื่องประหลาดที่สร้างความฉงนและโล่งใจในเวลาเดียวกัน
 แต่ในวินาทีนี้ ไคลน์มิอาจขบคิดหาคำอธิบายให้กับเรื่องเหนือธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญที่เกิดขึ้น หรือเรื่องมิติสายหมอกสีเทา ในสมองมีเพียงเรื่องเดียวคือ—อาหาร
 ทุกสิ่งจะถูกครุ่นคิดใหม่อีกครั้งหลังจากมื้ออาหารจบลง กองทัพต้องเดินด้วยท้องเท่านั้น!
 ไคลน์เดินไปหยิบขนมปังไรย์ที่มุมห้องทั้งสี่ชิ้นมาปัดฝุ่น มันไม่ลังเลที่จะกินขนมปังซึ่งเป็นของเซ่น ในห้วงเวลาความเป็นความตาย ทุกสิ่งที่กินได้คืออาหาร
 ไคลน์ไม่สนว่าที่จะเป็นของเซ่นหรือไม่ เพราะในโลกเก่าเองก็มีธรรมเนียมกินของเซ่นหลังจากไหว้เสร็จ และเหนือสิ่งอื่นใด ขนมปังก็ยังใหม่มาก การประหยัดคือสิ่งที่ดี เพราะเงินในกระเป๋าเหลือเพียงห้าเพนนี่เท่านั้น
 บางที… นี่อาจเป็นความตระหนี่ที่หลงเหลือมาจากความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติคนเดิม…
 คงสิ้นเปลืองค่าแก๊สน่าดู หากเปิดวาล์วแล้วใช้เพียงให้แสงสว่าง ไคลน์จึงเดินไปยังครัวเพื่อใช้แก๊สให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด
 เตาแก๊สถูกจุด มันวางหม้อต้มไว้ด้านบนพร้อมกับเทน้ำเปล่าลงไป ก่อนจะเติมถ่านและวางขนมปังไรย์ไว้ข้างเตา
 ไคลน์เดินวนหน้าเตานานหลายนาที
 ใครก็ตามที่กระเดือกขนมปังบัดซบนั่นเข้าไปโดยไม่ทำให้นุ่มลง รับประกันได้เลยว่าต้องติดคอตายแน่นอน
 เฮ่อ! ชีวิตที่กินเนื้อได้เฉพาะมื้อเย็น ช่างเป็นชีวิตที่น่าเศร้านัก เดี๋ยวก่อน… ถ้าจำไม่ผิด เมลิสซ่าเคยบอกว่า ครอบครัวโมเร็ตติจะกินเนื้อแค่สัปดาห์ละสองมื้อเท่านั้น!
 ถ้าสัมภาษณ์งานไม่ผ่าน อนาคตของตนและครอบครัวคงมืดมนไร้หนทาง
 เมื่อพยายามควานหาของกินรอบห้องและไม่พบสิ่งใด ไคลน์จำใจต้องกระเดือกขนมปังไรย์ตามยถากรรม
 ความหิวโหยไม่เคยปราณีใคร
 มันเริ่มเหลือบมองเนื้อแกะข้างตู้กับข้าวที่ซื้อมาเมื่อช่วงเช้า แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ไคลน์ตัดสินใจอดทนรอกินพร้อมเมลิสซ่า
 ถึงจะแค่ครึ่งเดียว แต่การกินก่อนนับเป็นเรื่องเสียมารยาทมาก
 ไคลน์วางแผนทำอาหารรสเลิศของโลกเก่าให้เมลิสซ่าได้ชิม ถึงมันจะเคยใช้ชีวิตโดยการทานอาหารนอกบ้านบ่อยครั้ง แต่ฝีมือการปรุงก็อยู่ระดับพึ่งพาได้
 ไม่เสียแรงที่ได้รับฉายาว่า ทำเป็นทุกอย่าง แต่ไม่เก่งสักทาง
 อาหารฝีมือไคลน์มิได้เลิศรสเหมือนภัตตาคาร แต่รับประกันว่ามนุษย์กินได้และพึงพอใจ
 มันเบือนหน้าหนีจากเนื้อแกะเพื่อไม่ให้ถูก ‘เย้ายวน’ ไปมากกว่านี้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อเช้าตนได้ซื้อถั่วและผักติดไม้ติดมือกลับมาอีกหลายชนิด
 มันฝรั่ง!
 เมื่อฉุกคิดได้ ไคลน์รีบเดินกลับไปยังตู้กับข้าวเพื่อนำมันฝรั่งสองชิ้นออกมาจากกองวัตถุดิบที่มีไม่มาก
 ขั้นแรก ล้างทำความสะอาดมันฝรั่งในห้องน้ำรวม จากนั้นก็นำไปใส่ในหม้อ
 เมื่อผ่านไปสักพัก ไคลน์เติมเกลือเหลืองลงในหม้อ เป็นเพียงเครื่องปรุงเดียวที่ควานหาได้จากตู้กับข้าว
 มันยืนรอหน้าเตาต่ออีกสองถึงสามนาที ก่อนจะยกหม้อขึ้นและเท ‘ซุป’ ลงในชาม จากนั้นก็ใช้ส้อมตักมันฝรั่งต้มขึ้นจากหม้อและวางลงบนชาม เมื่อเตรียมตัวเสร็จสรรพ ไคลน์ยกอาหารมาวางบนโต๊ะทานข้าวให้เป็นกิจจะลักษณะ
 ฟู่ด—!
 มันใช้ปากเป่ามันฝรั่งต้มครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือบรรจงปอกเปลือกอย่างประณีต กลิ่นแสนหอมหวนอันเป็นเอกลักษณ์ของมันฝรั่งต้มโชยฟุ้งทั่วห้อง ชวนให้น้ำลายสอเป็นที่สุด
 ไคลน์สวาปามอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนอีกแล้วว่าอาหารจะร้อนบัดซบเพียงใด มันใช้ปากกัดเข้าไปในเนื้อมันฝรั่งที่ยังปอกเปลือกได้เพียงครึ่งเดียว
 หอมฉิบ!
 ผิวสัมผัสนุ่มละมุน รสชาติยิ่งหวานเมื่อยิ่งเคี้ยว ความสุขกำลังปรากฏบนใบหน้าไคลน์อย่างชัดเจน เพียงไม่นาน มันจัดการกับมันฝรั่งทั้งสองชิ้นในพริบตาโดยไม่เหลือเนื้อติดเปลือก
 …ถึงขั้นกินเปลือกเข้าไปเล็กน้อย
 ถัดมาเป็นการยกซดน้ำซุป เกลือเหลืองที่เติมปรุงลงไปช่วยเพิ่มความสดชื่นได้มากทีเดียว
 ‘มันฝรั่งเคยเป็นอาหารที่เราในวัยเด็กชอบมาก…’
 ไคลน์คิดเช่นนี้ขณะฉีกขนมปังจุ่มลงใน ‘ซุป’ เพื่อทำให้นุ่มลง
 สงสัยพิธีกรรมจะทำให้หิวโหย มันทำการซัดขนมปังสองชิ้นที่หนักรวมหนึ่งปอนด์เรียบในพริบตา
 ไคลน์รู้สึกราวกับได้เกิดใหม่อย่างแท้จริง ซุปในถ้วยถูกซดจนเกลี้ยง ชีวิตของมันกลับมามีความสุขอีกครั้งหลังจากท้องถูกเติมเต็ม
 เมื่อเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ ไคลน์เดินกลับไปที่หน้าต่างเพื่อรับแสงตะวันแสนอบอุ่นด้านนอก
 หลังจากทุกอย่างเข้าสู่ภาวะสงบ มันเดินกลับมานั่งบนเก้าอี้ไม้พร้อมกับครุ่นคิด
 “เราคงหนีโชคชะตาไม่ได้ การจะหาทางกลับต้องศึกษาเรื่องลี้ลับให้มากกว่านี้ และการเป็น ‘ผู้วิเศษ’ ที่แฮงแมนกับจัสติสพูดถึงก็นับเป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน ต้องขจัดความกลัวที่เกิดจากความไม่รู้ ทางเดียวของเราในตอนนี้คือ… รอให้ถึงชุมนุมไพ่ทาโรต์สัปดาห์หน้า จากนั้นก็แอบฟังสูตรการผสมโอสถ ‘ผู้ชม’ รวมถึงหาข่าวเกี่ยวกับเรื่องลึกลับของโลกใบนี้”
 “เหลืออีกสี่วันกว่าจะถึงวันจันทร์ ก่อนหน้านั้นต้องสืบหาให้ได้ก่อนว่า ทำไมไคลน์ถึงฆ่าตัวตาย และเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่”
 เมื่อตัดสินใจพักการกลับโลกเก่าไว้ชั่วคราว ไคลน์เดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างมือ และกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม
 สมุดบันทึกของไคลน์ตัวจริง บางทีอาจมีเบาะแสในการฆ่าตัวตายรวมถึงความทรงจำในอดีตเขียนไว้
 ไคลน์ตัวจริงมีนิสัยชอบจดบันทึก โดยเฉพาะในรูปแบบไดอารี
 มันชำเลืองมองตู้เก็บของที่วางฝั่งขวามือของโต๊ะ ด้านในบรรจุไดอารีเก่าหลายเล่มที่เขียนจนครบทุกหน้ากระดาษ
 ด้านสมุดเล่มบนโต๊ะ เรื่องราวถูกบันทึกไว้ตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน เนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยและอาจารย์ รวมถึงความรู้ทั่วไปเล็กน้อย
 “วันที่ 12 เมษายน มิสเตอร์อะซิกเล่าว่า ภาษาที่นิยมในใช้จักรวรรดิไบลัมของทวีปใต้ถูกพัฒนามาจากภาษาฟุซัคโบราณ ซึงถือว่ามีรากฐานจากภาษาคนยักษ์แขนงหนึ่ง… เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ? ก็หมายถึงสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในอดีตอาจใช้ภาษาเดียวกัน! ไม่เลย ต้องไม่ใช่แบบนั้นแน่ เพราะจากบันทึก ‘พระคัมภีร์แห่งรัตติกาล’ และ ‘บันทึกแห่งวายุสลาตัน’ ได้ระบุไว้ชัดเจนว่า เผ่าคนยักษ์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทเพียงเดียวที่มีพลังอำนาจในยุคบรรพกาล สมัยนั้นยังมีเอลฟ์ สัตว์ประหลาด รวมถึงมังกร… แต่ในความเป็นจริง ไม่เคยมีหลักฐานปรากฏว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเคยอาศัยอยู่ อาจเป็นเพียงนิยายที่แต่งขึ้นเองมาก็ได้”
 …
 “วันที่ 16 เมษายน รองศาสตราจารย์อาวุโสโคเฮนและมิสเตอร์อะซิกสนทนากันในหัวข้อ ‘ยุคแห่งไอน้ำ’ ที่มนุษย์มิอาจหลีกเลี่ยง มิสเตอร์อะซิกให้ความเห็นว่า ยุคไอน้ำเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง เพราะหากโลกไม่มีมหาจักรพรรดิโรซาย ทวีปเหนือก็ยังคงกวัดแกว่งดาบสู้รบกันไม่ต่างจากทวีปใต้… การโต้เถียงระหว่างอาจารย์กับมิสเตอร์อะซิกเป็นไปอย่างดุเดือดและออกรส อาจารย์ได้ให้ความเห็นว่า ต่อให้ไม่มีจักรพรรดิโรซาย แต่ก็คงมีจักรพรรดิโรเบิร์ตหรือใครสักคนปรากฏตัวขึ้นและทำแบบเดียวกัน ยุคสมัยแห่งไอน้ำคืออนาคตที่ต้องมาถึงในสักวันอยู่แล้ว… แต่ทำไมเราถึงไม่รู้สึกตื่นเต้นกับหัวข้อสนทนาสักเท่าไร บางที อาจเป็นเพราะเราไม่เหมาะกับการเรียนสาขาประวัติศาสตร์ เราชอบที่จะขุดคุ้ยความลับในอดีตมากกว่าอนาคต ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก คงลงเรียนสาขาโบราณคดีไปแล้ว”
 …
 “วันที่ 29 เมษายน เวิร์ชมาหาเราและบอกว่า เขาเพิ่งได้สมุดบันทึกหายากจากยุคสมัยที่สี่มาครอง… หนังสือยุคสมัยที่สี่เชียวนะ! พระเจ้า! เวิร์ชไม่ต้องการให้คนนอกทราบ จึงมิได้เอ่ยปากขอร้องให้อาจารย์สาขาโบราณคดีช่วยตรวจสอบ แต่เขาเลือกเรากับนาย่าเป็นผู้ช่วยถอดรหัสสมุดบันทึกแทน… ใครจะปฏิเสธลง? อย่างไรก็ตาม คงต้องทำหลังจากสอบโปรเจคจบเรียบร้อยแล้ว เราไม่ควรแบ่งสมาธิไปทำเรื่องอื่นในช่วงเวลาสำคัญ”
 อ่านถึงตรงนี้ ไคลน์เริ่มให้ความสนใจกับเนื้อหา สาเหตุที่ไคลน์คนก่อนฆ่าตัวตายคงไม่เกี่ยวกับการถกเถียงของอาจารย์ แต่มาจากสมุดบันทึกปริศนาจากยุคสมัยที่สี่
 ยุคสมัยที่สี่ต้องย้อนกลับไปราวพันห้าร้อยปีก่อน เป็นยุคที่เต็มไปด้วยปริศนามากมาย แทบไม่มีการค้นพบสุสานโบราณหรือเมืองโบราณซึ่งบ่งบอกว่ามาจากยุคสมัยที่สี่ หลักฐานเดียวที่ปรากฏคือบันทึกประวัติศาสตร์ของเจ็ดโบสถ์หลักที่คอยเผยแผ่ศาสนาอย่างต่อเนื่อง แต่ข้อความในบันทึกมีเพียงรายละเอียดเลือนรางที่สืบทอดต่อกันมา เนื้อหาจากบันทึกของเจ็ดโบสถ์หลัก โดยมากจะพูดถึงจักรวรรดิโบราณ เช่นจักรวรรดิทรันซอสต์ จักรวรรดิโซโลม่อน และราชวงศ์ทูดอร์
 ความอยากรู้อยากเห็นของไคลน์คนเก่าได้มุ่งเน้นไปยังยุคสมัยที่สี่—ยุคสมัยแห่งทวยเทพ มากเป็นพิเศษ เรื่องราวตั้งแต่ยุคสมัยที่หนึ่งถึงสามไม่เป็นที่น่าสนใจสักเท่าไร เพราะเป็นช่วงในอดีตที่นานเกินไป ส่วนใหญ่จึงเป็นตำนานปราศจากหลักฐานอ้างอิง
 “หืม… ไคลน์เป็นห่วงอนาคตตัวเอง จึงตั้งใจเรียนให้จบและเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ แต่กลับไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตที่ต้องการ…”
 ไคลน์ถอนหายใจยาว
 ในยุคสมัยที่มหาวิทยาลัยยังมีไม่มาก และนักเรียนส่วนใหญ่มาจากครอบครัวขุนนางร่ำรวย หากไม่ใช่มนุษย์ที่มีจิตผิดปรกติจนเกินไป เด็กจากครอบครัวสามัญที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยติด จะมีโอกาสอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงได้ไม่ยากนัก
 ยิ่งถ้าความสนใจเป็นไปในทางเดียวกัน พวกมันก็ยิ่งสนิทกันง่าย ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไคลน์กับเวิร์ช
 เวิร์ช·แม็กโกเวิน—บุตรชายของนายธนาคารจากเมืองคอนสแตน แคว้นเลียบทะเล อาณาจักรโลเอ็น สนิทสนมกับไคลน์และนาย่าเพราะมักทำงานกลุ่มร่วมกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
 ไคลน์ไม่มัวคิดมาก มันอ่านไดอารีต่อ
 “วันที่ 18 มิถุนายน ในที่สุดเราก็จบการศึกษาเสียที ลาก่อน มหาวิทยาลัยโฮอี้!”
 “วันที่ 19 มิถุนายน เราได้อ่านสมุดบันทึกเล่มนั้นแล้ว เมื่อลองเทียบโครงสร้างคำและรากศัพท์ สมุดเล่มดังกล่าวถูกเขียนด้วยภาษาที่ดัดแปลงจากภาษาฟุซัคโบราณ ไม่สิ กล่าวให้ชัดคือ ภาษาฟุซัคมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา และเนื้อความในสมุดคงเป็นยุคหนึ่งของภาษาฟุซัค”
 “วันที่ 20 มิถุนายน พวกเราถอดรหัสเนื้อหาหน้าแรกได้แล้ว ดูเหมือนคนเขียนจะเป็นสมาชิกของตระกูล ‘อันทีโกนัส’”
 “วันที่ 21 มิถุนายน ในสมุดบันทึกมีการพูดถึงจักรพรรดิมืด ซึ่งค่อนข้างขัดแย้งกับยุคสมัยที่สมุดเล่มนั้นถูกเขียนขึ้น หรือข้อมูลของศาสตราจารย์จะผิด? หรือ ‘จักรพรรดิมืด’ จะเป็นสมญานามที่จักรพรรดิโซโลม่อนทุกพระองค์ใช้ร่วมกัน”
 “วันที่ 22 มิถุนายน พวกเราได้ทราบว่าตระกูลอันทิโกนัสมีตำแหน่งทางสังคมสูงมากภายในจักรวรรดิโซโลม่อน และผู้เขียนระบุถึงการค้าขายลับกับบุคคลที่ชื่อว่าทูดอร์… ทูดอร์? เกี่ยวอะไรกับราชวงศ์ทูดอร์...”
 “วันที่ 23 มิถุนายน เราต้องเลิกคิดถึงสมุดเล่มนั้นก่อน เราไม่ควรไปบ้านเวิร์ชขณะที่การสอบสัมภาษณ์กำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ! มันสำคัญกับชีวิตเรามาก!”
 “วันที่ 24 มิถุนายน นาย่าบอกกับเราว่า พวกเขาค้นพบเรื่องใหม่ที่น่าสนใจ เราต้องชอบแน่ เธอว่าอย่างนั้น”
 “วันที่ 25 มิถุนายน จากเนื้อความที่ถอดได้ ผู้เขียนได้รับภารกิจให้ไปเยือน ‘แคว้นรัตติกาล’ ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาที่สูงสุดของเทือกเขาโฮนาซิส พระเจ้า! มีแคว้นตั้งอยู่บนยอดเขาเหนือน้ำทะเล 6,000 เมตรได้ยังไง? มนุษย์อาศัยอยู่บนที่นั่นด้วยวิธีไหน?”
 “วันที่ 26 มิถุนายน เรื่องราวสุดพิสดารเหล่านี้คือเรื่องจริงหรือ...”
 ไดอารีจบเพียงเท่านี้ โจวหมิงรุ่ยเดินทางข้ามโลกในวันที่ 28 มิถุนายน หลังเที่ยงคืนเล็กน้อย
 “หรืออีกนัยหนึ่ง… ข้อความที่เราเห็นบนสมุดเป็นของวันที่ 27 มิถุนายน… ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา…”
 ไคลน์พลันขนลุกเมื่อพลิกกระดาษมายังหน้าแรกที่เขาได้พบหลังจากเดินทางข้ามโลก
 มันเริ่มมั่นใจ
 หากต้องการแก้ปมปริศนาการฆ่าตัวตายของไคลน์·โมเร็ตติ มันต้องเดินทางไปยังบ้านของเวิร์ชเพื่อหาหลักฐานเพิ่มเติมจากสมุดบันทึกเก่าแก่เล่มนั้น
 ทว่า จากประสบการณ์มากมายที่สั่งสมในโลกเก่า ทั้งการอ่านนิยาย ละครทีวี ภาพยนตร์ หากสมุดบันทึกเล่มนั้นคือสาเหตุของปริศนาทั้งหมดจริง การไปเยือนบ้านเวิร์ชต้องมีอันตรายรออยู่แน่
 …เหมือนกับกลุ่มตัวเอกที่เดินทางสำรวจบ้านผีสิงเพื่อค้นหาความจริง! ปลายทางมักมีความฉิบหายรออยู่เสมอ!
 ทว่า การเอาแต่หนีคงไม่ช่วยให้ปริศนากระจ่างขึ้น อาจเลวร้ายลงด้วยซ้ำ และตนต้องใช้ชีวิตอยู่กับความไม่รู้ไปตลอดกาล
 เรียกตำรวจดีไหม? แต่หากแจ้งความว่าเราเคยลงมือฆ่าตัวตายมาก่อน มันคงพิลึกน่าดู…
 ก๊อก!
 ก๊อกก๊อก!
 เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นดังขึ้น
 ไคลน์ลุกยืนพลางเงี่ยหูฟัง
 ก๊อก!
 ก๊อกก๊อก!
 เสียงเคาะประตูดังกังวานไปทั่วทางเดินอันว่างเปล่าของหอพัก
........................


ราชันเร้นลับ 10 : ตามปรกติแล้ว
 “ใคร?”
 ในขณะไคลน์กำลังไตร่ตรองหาสาเหตุการตายของไคลน์คนก่อน รวมถึงภัยอันตรายที่อาจเผชิญหากตนเดินทางไปบ้านเวิร์ช เสียงเคาะประตูอันหนักแน่นพลันดังขึ้น
 จิตใต้สำนึกสั่งให้หยิบปืนลูกโม่ออกมาจากลิ้นชักไม้เพื่อต้องกันตัว จากนั้นจึงหันไปตะโกนถาม
 อีกฝั่งของประตูเงียบงันนานสองถึงสามวินาที ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงดุดันในสำเนียงอาโฮว่า
 “ฉันเอง เมาท์บัตเท่น… บิช·เมาท์บัตเท่น”
 เสียงปลายทางชะงักไปครู่ ก่อนจะกล่าวต่อ
 “ตำรวจ”
 บิช·เมาท์บัตเท่น… หลังจากได้ยินชื่อเต็ม ไคลน์นึกออกทันทีว่าหมอนี่เป็นใคร
 ตำรวจที่คอยดูแลทุกคดีบนถนนเส้นที่หอพักแห่งนี้ตั้งอยู่ นิสัยเข้าขั้นแย่ ทั้งป่าเถื่อน หยาบคาย และโผงผาง ทว่า ต้องเป็นตำรวจกระด้างเช่นนี้จึงจะรับมือกับเหล่าอาชญากรสุดต่ำทรามไหว พวกมันส่วนใหญ่มีพื้นเพมาจากพวกขี้เหล้า หัวขโมย นักเลง หรือกระทั่งวายร้าย
 นำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์คือเครื่องหมายการค้าของเมาท์บัตเท่น
 “จะเปิดเดี๋ยวนี้และ”
 ไคลน์ขานตอบ
 ในตอนแรก มันคิดจะซ่อนปืนไว้ในลิ้นชักตามเดิม แต่หลังจากไตร่ตรองจนถ้วนถี่ ไคลน์ยังไม่ทราบเจตนาของตำรวจ อาจมีการค้นบ้านเกิดขึ้น จึงขอไม่เสี่ยง ปืนถูกโยนเข้าไปในเตาถ่านที่ฟืนดับมอดนานแล้ว
 จากนั้น ไคลน์หยิบถุงถ่านเทลงไปในช่องใส่ฟืนเพื่อปกปิดการมีตัวตน ก่อนจะวางกาน้ำไว้บนเตาอีกชั้นให้มิดชิด
 หลังจากจัดการเสร็จสรรพ เสื้อผ้าถูกจัดระเบียบขณะเดินตรงไปยังประตู จากนั้นก็ส่งเสียงพึมพำก่อนจะหมุนลูกบิด
 “ขอโทษครับ พอดีงีบอยู่”
 เมื่อเปิดออกไป ด้านนอกมีเจ้าหน้าที่ตำรวจยืนเรียงรายสี่คน ทุกคนสวมเครื่องแบบลายตารางหมากฮอร์สสีขาวสลับดำ เหนือศีรษะสวมหมวกตำรวจ
 เมาท์บัตเท่นเคราน้ำตาลกระแอมหนึ่งทีพร้อมกับกล่าว
 “นายตำรวจสามคนนี้มีบางสิ่งอยากจะถาม”
 นายตำรวจ? หางตาไคลน์ชำเลืองมองหัวไหล่ทั้งสาม สองคนติดดาวเงินหกแฉกสามดวง ส่วนอีกหนึ่งติดดาวเงินสองดวง ทุกคนยศใหญ่กว่าบิชที่ติดบั้งรูปตัว ‘V’ สีเงินสามขีด
 ในฐานะนักเรียนประวัติศาสตร์ ไคลน์ไม่ค่อยมีความรู้ด้านยศตำรวจมากนัก ทราบแต่เพียง บิชมักอวดโอ่บ่อยครั้งว่ามันมียศสิบตำรวจเอก
 เช่นนั้นแล้ว นายตำรวจสามคนนี้ล่ะ?
 ในความทรงจำของไคลน์คนเก่อน หากวิเคราะห์จากบทสนทนาที่เคยมีกับคนใกล้ตัว ทั้งเบ็นสัน เวิร์ช รวมถึงเพื่อนสนิท ตามหลักมารยาทแล้ว ตนควรเชิญตำรวจให้เข้าไปนั่งคุยด้านใน
 “สวัสดีครับ เชิญด้านในก่อน มีอะไรให้ผมช่วยหรือ?”
 หัวหน้าของกลุ่มตำรวจทั้งสาม—ตำรวจวัยกลางคนที่มีดวงตาเรียวคมและลุ่มลึกราวกับสามารถมองทะลวงไปถึงความคิดอีกฝ่าย
 ใต้ตามีรอยเหี่ยวย่นเล็กน้อย ไรผมสีน้ำตาลโผล่แซมตรงขอบหมวก ตำรวจคนดังกล่าวกวาดมองรอบห้องก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
 “คุณรู้จักเวิร์ช·แม็กโกเวินไหม?”
 “ก...เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือครับ?”
 ไคลน์กระตุกเล็กน้อย ร่างกายเผลอผงะถอยหลัง
 “ผมเป็นฝ่ายถาม”
 นายตำรวจวัยกลางคนกล่าวเสียงขรึม ส่วนนายตำรวจยศสามดาวที่ยืนข้างกัน เผยรอยยิ้มพลางซักถามไคลน์ด้วยสายตาเป็นมิตร
 “ไม่ต้องประหม่า พวกเราแค่ถามตามธรรมเนียมการสืบสวน”
 นายตำรวจคนดังกล่าวมีอายุราวสามสิบ จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาสีเทาหม่นคล้ายน้ำในทะเลสาบโบราณ มอบความสุขุมลุ่มลึกอย่างน่าประหลาด
 ไคลน์สูดลมหายใจยาวขณะจัดเรียงชุดคำพูด
 “ถ้าคุณหมายถึงเวิร์ช·แม็กโกเวินแห่งเมืองคอนสแตน นักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยโฮอี้ แน่นอน พวกเรารู้จักกัน ในฐานะเพื่อนร่วมห้องที่มีอาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวกัน—ผู้ช่วยศาสตราจารย์อาวุโสเควนติน·โคเฮน”
 ในอาณาจักรโลเอ็น ‘ศาสตราจารย์’ ไม่เพียงเป็นคำนำหน้าทางวิชาการ แต่ยังรวมถึงตำแหน่งหน้าที่การงานด้วย คล้ายคลึงกับคณบดีของโลกเก่า
 หรืออีกนัยหนึ่ง ศาสตราจารย์ของแต่ละคณะในมหาวิทยาลัยจะมีเพียงคนเดียว หากรองศาสตราจารย์ต้องการขึ้นเป็นแทน ก็ต้องรอให้ศาสตราจารย์ลาออกหรือถูกปลดเท่านั้น
 มาถึงจุดนี้ ไคลน์จ้องมองเข้าไปในแววตาของนายตำรวจวัยกลางคน ก่อนจะอธิบายต่อ
 “ด้วยความสัตย์จริง ความสัมพันธ์ของพวกเราค่อนข้างดี ในช่วงหลัง เวิร์ชชวนผมกับเพื่อนอีกคนที่ชื่อนาย่า ไปที่บ้านของเขาเพื่อหารือเกี่ยวกับสมุดบันทึกจากยุคสมัยที่สี่ซึ่งเป็นของเวิร์ช… คุณตำรวจครับ เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”
 นายตำรวจวัยกลางคนไม่ตอบด้วยตัวเอง เพียงหันไปมองพวกพ้องที่มีดวงตาสีเขียว—ใบหน้าค่อนไปทางธรรมดา ไม่หล่อเหล่า ไม่ขี้เหร่
 มันตอบไคลน์อย่างนุ่มนวล
 “ขอแสดงความเสียใจด้วย มิสเตอร์เวิร์ชเสียชีวิตแล้ว”
 “อะไรนะ!?”
 แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ไคลน์ก็ยังตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
 เวิร์ชตายแล้ว?
 เหมือนกับไคลน์เจ้าของร่าง… บ้าน่า!
 “แล้วนาย่า?”
 ไคลน์รีบถามอย่างกระวนกระวาย
 “มิสนาย่าก็เช่นกัน”
 ตำรวจตาสีเทาหันมาตอบด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสุขุม
 “ทั้งคู่เสียชีวิตในบ้านมิสเตอร์เวิร์ช”
 “การฆาตกรรม?”
 ไคลน์ถามเดาสุ่ม
 บางที คงเป็นการฆ่าตัวตายมากกว่า…
 ตำรวจดวงตาเทาส่ายหน้า
 “ไม่ใช่ สภาพแวดล้อมบอกว่าเป็นการฆ่าตัวตาย มิสเตอร์เวิร์ชใช้ศีรษะโขกกำแพงหลายครั้งจนเสียชีวิต กำแพงชุ่มชโลมด้วยเลือดแดงฉาน ส่วนมิสนาย่าขาดอากาศหายใจตายในอ่างล้างหน้า”
 “เป็นไปไม่ได้…”
 ขนทุกเส้นบนตัวไคลน์พลังตั้งชันขณะจินตนาการที่เกิดเหตุสุดสยอดสยอง
 สาวสวยคุกเข่าลงบนเก้าอี้และใช้ใบหน้าจุ่มลงไปในอ่างที่มีน้ำเต็ม เส้นผมยาวประหลังกำลังปลิวไสวไปตามแรงลม แต่ร่างกายสงบนิ่งและเย็นชืด
 เวิร์ชนอนแผ่หลาบนพื้นด้วยดวงตาที่เหลือกถลนจ้องเพดานห้องเขม็ง ศีรษะโชกเลือดและมีแผลเหวอะหวะบริเวณหน้าผาก บนกำแพงในจุดที่ถูกโขกเกิดรอยร้าว เลือดที่เคยสาดกระเซ็นเริ่มแห้งกรังติดผนัง…
 ตำรวจดวงตาเทากล่าวต่อ
 “พวกเราก็คิดแบบเดียวกัน แต่ผลการชันสูตรศพออกมาแล้วว่า ไม่มีร่องรอยการใช้สารเสพติดหรือถูกกำลังบังคับจากภายนอก… แถมมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่าก็ไม่แสดงอาการดิ้นรนขัดขืนก่อนตาย”
 ไม่เปิดโอกาสให้ไคลน์พูด นายตำรวจนัยน์ตาเทาเดินเข้าไปในห้อง กวาดสายตาหนึ่งรอบพร้อมกับหันมาถาม
 “คุณเห็นมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่าครั้งสุดท้ายเมื่อไร?”
 ขณะกล่าว มันใช้สายตาส่งสัญญาณบอกใบ้บางสิ่งกับพวกพ้องตำรวจสองดาวเงิน
 ตำรวจหนุ่มคนนี้มีอายุไล่เลี่ยกับไคลน์ จอนข้างใบหูสีดำเข้ม นัยน์ตาสีเขียวมรกต ใบหน้าหล่อเหลา บรรยากาศรอบตัวคล้ายคลึงนักกวีโรแมนติก
 หลังจากได้ยินคำถาม ไคลน์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพึมพำตอบทั้งที่ยังขมวดคิ้ว
 “น่าจะเป็นวันที่ 26 มิถุนายน… พวกเราไปที่บ้านเวิร์ชเพื่อถอดรหัสเนื้อความบทใหม่ ผมกลับบ้านหลังจากนั้นเพื่อเตรียมสอบสัมภาษณ์ที่จะมีขึ้นในวันที่ 30 มิถุนายน… สัมภาษณ์เข้าทำงานในมหาวิทยาลัยทิงเก็น”
 ทิงเก็นมีฉายาว่าเมืองแห่งการศึกษา เป็นที่ตั้งของสถานศึกษามากมาย ประกอบด้วยมหาวิทยาลัยทิงเก็น มหาวิทยาลัยโฮอี้ โรงเรียนเทคนิค โรงเรียนกฎหมาย และโรงเรียนธุรกิจ จำนวนสถานศึกษาเป็นรองเพียงเมืองหลวงเบ็คลันด์เท่านั้น
 เมื่อกล่าวจบ ไคลน์เหลือบเห็นตำรวจหนุ่มเดินเข้าไปที่โต๊ะอ่านหนังสือพร้อมกับหยิบสมุดไดอารีขึ้นมาอ่าน
 บ้าจริง! เราลืมซ่อน!
 “นี่คุณ!”
 ไคลน์ตะโกน
 ตำรวจหนุ่มทำเพียงอมยิ้ม มือของมันไม่หยุดพลิกหน้ากระดาษ ปากเปล่งเสียงกล่าวขณะยังคงก้มหน้าอ่าน
 “ก็แค่ตรวจค้นตามขั้นตอน”
 บิช·เมาท์บัตเท่นและนายตำรวจวัยกลางคนทำเพียงยืนมองโดยไม่เข้าไปช่วยหรือห้ามปรามตำรวจหนุ่ม
 แล้วไหนหมายค้นฟะ!?
 ขณะเตรียมเอ่ยปากถาม ไคลน์พลันฉุกคิดได้ว่าที่นี่ไม่ใช่โลกเก่า ตามกฎหมายแล้ว ตำรวจโลเอ็นสามารถค้นบ้านผู้ต้องสงสัยได้ทันทีโดยไม่ต้องมีหมาย ระบุให้ชัดคือ กฎหมายยังเป็นแบบเก่าที่เขียนไม่ครอบคลุมพลเรือนขนาดนั้น เหนือสิ่งอื่นใด กรมตำรวจเพิ่งถูกตั้งขึ้นได้เพียงสิบห้า หรือ สิบหกปี
 ขณะไคลน์คนเก่ายังเด็ก กรมตำรวจในอดีตยังมีชื่อว่า—เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสาธารณะ
 ไคลน์ไม่สามารถห้ามได้ มันทำได้เพียงยืนมองตำรวจหนุ่มพลิกสมุดหน้าแล้วหน้าเล่า
 ขณะเดียวกัน ตำรวจที่เหลือมิได้ไต่ถามสิ่งใดเพิ่มเติม
 “เรื่องประหลาดที่เขียนในนี้หมายถึงอะไร?”
 หลังจากตำรวจหนุ่มเปิดสมุดไล่ไปถึงหน้าสุดท้ายที่ถูกจดบันทึก มันหันมาถาม
 “แล้วประโยคนี้คือ? ทุกคนต้องตาย รวมถึงฉัน…”
 แปลกตรงไหน? ถ้าไม่ได้อมตะ ทุกคนก็ต้องตายอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?
 ไคลน์เตรียมคำแถ แต่พลันชะงักหลังจากนึกขึ้นได้ว่า ตัวมันเคยคิดจะไปแจ้งกับตำรวจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เผื่ออาจมีอันตรายยังคอยตามรังควาน
 ลงเอยด้วย ไคลน์มิได้แถออกไปอย่างหน้าด้าน
 หลังจากฉุกคิดด้วยเวลาหนึ่งวินาที ไคลน์เลื่อนมือขึ้นไปจับหน้าผากพร้อมกับโอดโอยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
 “ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน ไม่ทราบจริง ๆ… เมื่อเช้านี้ ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวรุนแรง รู้สึกเหมือนกับความทรงจำบางส่วนหายไป โดยเฉพาะความทรงจำสองสามวันก่อน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเขียนประโยคแบบนั้นลงไป”
 ในบางครั้ง การพูดความจริงก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด แต่แน่นอนว่าต้องมาพร้อมวาทศิลป์ เรื่องไหนที่เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงไม่พูด กุญแจสำคัญคือต้องจัดลำดับเรื่องราวให้ถูกต้อง
 นี่คือความเชี่ยวชาญในฐานะนักรบคีย์บอร์ด ไคลน์เป็นยอดนัก ‘ตอบเลี่ยง’
 “เหลวไหล! แกคิดว่าพวกเราโง่รึไง!”
 บิช·เมาต์บัตเท่นโพล่งขึ้นอย่างเดือดดาล
 “เป็นการโกหกอย่างหน้าด้านและดูถูกสติปัญญาตำรวจมาก! แสร้งทำเป็นคนโรคจิตยังดีกว่าแสร้งทำเป็นความจำเสื่อม!”
 “ผมพูดความจริง”
 ไคลน์ตอบด้วยสีหน้าแน่วแน่ สายตาจ้องมองไปยังเมาท์บัตเท่นและตำรวจวัยกลางคน
 สิ่งที่ไคลน์เล่า เป็นเรื่องจริงซะยิ่งกว่าจริง
 “เข้าใจแล้ว”
 ตำรวจนัยน์ตาเทากล่าวเสียงค่อย
 อะไรนะ เขาเชื่อคำพูดเรา? ไคลน์อึ้งเล็กน้อย
 ตำรวจคนเดิมอมยิ้มและกล่าวต่อ
 “ผู้เชี่ยวชาญจะมาถึงทิงเก็นในอีกสองวัน สบายใจได้เลย ความทรงจำคุณจะกลับเป็นปรกติได้แน่”
 ผู้เชี่ยวชาญ? ช่วยให้ความทรงจำกลับเป็นปรกติ?
 นักจิตวิทยา?
 ไคลน์ขมวดคิ้ว
 เดี๋ยวนะ… แล้วถ้าความทรงจำโลกเก่าถูกเปิดเผยด้วยล่ะ?
 มันเริ่มตึงเครียด
 ตำรวจหนุ่มวางสมุดลงและเริ่มสำรวจรอบห้อง โชคดีที่ความสนใจพุ่งไปยังตู้เก็บไดอารีมากกว่ากาต้มน้ำบนเตา
 “เสร็จแล้วครับ มิสเตอร์ไคลน์ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ขอเตือนว่าคุณไม่มีสิทธิ์เดินทางออกจากทิงเก็นโดยพลการ หรือหากมีเหตุจำเป็น กรุณาแจ้งกับเจ้าหน้าที่เมาท์บัตเท่นก่อน ไม่อย่างนั้นคุณจะกลายเป็นผู้ร้ายหนีคดีทันที”
 แค่นี้ จบแล้ว? ไม่คิดจะตั้งคำถามเพิ่มสำหรับสอบสวนเชิงลึกเลยหรือ...
 แถมยังไม่นำเราเข้าเครื่องจับเท็จหรือทรมานที่สถานีตำรวจด้วย?
 ไคลน์ขมวดคิ้ว มันเองก็ต้องการทราบเบื้องหลังการตายปริศนาของเวิร์ชและนาย่าเช่นกัน
 “เข้าใจแล้วครับ”
 เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยเดินออกจากห้อง คนสุดท้ายคือนายตำรวจหนุ่มดวงตามรกต ก่อนจากไป มันใช้มือตบบ่าไคลน์อย่างนุ่มนวล
 “ขอแสดงความยินดีที่คุณปลอดภัย… คุณโชคดีมากเลยนะ”
 “หมายความว่ายังไง?”
 ไคลน์ขมวดคิ้ว
 ตำรวจดวงตามรกตที่มีบรรยากาศนักกวีโรแมนติกอมยิ้มก่อนมอบคำตอบ
 “ผมกำลังจะบอกว่า ตามปรกติแล้ว ผู้เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ประหลาดมักตายพร้อมกันในที่เกิดเหตุ จึงถือเป็นโชคดีมากที่คุณยังมีชีวิตอยู่ ผมยินดีด้วย”
 หลังจากนั้น มันปิดประตูห้องและเดินกลับด้วยมาดภูมิฐาน
 ตามปรกติแล้ว ทุกคนต้องตายพร้อมกันในที่เกิดเหตุ? ดีใจที่เรายังรอด?
 การรอดของเราคือเรื่องที่โชคดีมาก?
 แม้จะเป็นยามเที่ยง แต่ไคลน์กำลังยืนสั่นระริกด้วยร่างกายที่เย็นยะเยียบภายในห้องของตัวเอง
........................


ราชันเร้นลับ 13 : เหยี่ยวราตรี
 กึก!
 ไคลน์ผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ มันไม่มั่นใจอีกแล้วว่าวินาทีปัจจุบันคือฝันหรือความจริงกันแน่
 เงาปริศนาถอดหมวกออกพร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
 “ขอแนะนำตัวเองอีกครั้ง ผมคือดันน์·สมิทแห่งเหยี่ยวราตรี”
 เหยี่ยวราตรี? หนึ่งในองค์กรผู้วิเศษของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลที่ ‘จัสติส’ กับ ‘แฮงแมน’ พูดถึง?
 ไคลน์ฉุกคิดบางสิ่งได้ ข้อมูลในหัวเริ่มปะติดปะต่อ
 “คุณควบคุมความฝันของผมใช่ไหม? คุณบังคับให้ผมฝันแบบนั้น…”
 เหยี่ยวราตรี—ดันน์·สมิท นำหมวกกลับไปสวมเพื่อปกปิดศีรษะที่ค่อนข้างเถิก มันอธิบายด้วยนัยน์ตาสีเทาที่ไม่สั่นคลอน
 “ไม่ครับ ผมเพียงเข้าไปในความฝันของคุณและทำการชี้นำอย่างเหมาะสม”
 เป็นเสียงอันนุ่มละมุนและลุ่มลึก ดังกังวานไปตามทางเดินหอพักโดยไม่ปลุกลูกบ้านคนใดให้ตื่น
 “ภายในความฝันของมนุษย์ อารมณ์ทุกชนิดจะเข้มข้นกว่ายามปรกติเสมอ โลกภายในนั้นจะปั่นป่วน บ้าคลั่ง และปลุกเร้า ฝันคือสิ่งที่เกิดจากจิตใจสำนึก และจิตใต้สำนึกไม่มีวันโกหก… สำหรับผู้เชี่ยวชาญอย่างผม การชี้นำความฝันจะมนุษย์จะเค้นความจริงได้มากกว่าถามจากปากโดยตรง”
 นี่มัน… มนุษย์ธรรมดาที่ไหนจะควบคุมความฝันคนอื่นได้? และหากมันบังเอิญฝันถึงโลกเก่าเข้า ความลับจะไม่ถูกดันน์·สมิทล่วงรู้เอาหรือ?
 ไคลน์ยืนชะงัก ภายในใจกำลังทบทวนรายละเอียดของฝันร้ายก่อนหน้า
 มันยังคงมองว่าแปลกอยู่ดี… เหตุใดตัวมันในความฝันถึงตัดสินใจได้สุขุมนัก? มีความคิดเป็นเหตุเป็นผล มิได้อารมณ์พลุ่งพล่านหรือลงมือทำตามจิตใต้สำนึกอย่างที่ดันน์กล่าว สามารถไตร่ตรองสิ่งที่ต้องพูดและไม่สมควรพูดได้
 อีกนัยก็คือ ไม่เหมือนความฝันเลยสักนิด
 หรือว่า… ดันน์ไม่ได้บงการฝัน เพียงแต่ ‘อ่าน’ ภาพความฝันของตน และได้เห็นเฉพาะสิ่งที่ตนอยากให้เห็น
 สมองไคลน์กำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาข้อสรุป
 ทำไมเราถึงยังมีสติในความฝันตัวเอง?
 หรือการเดินทางข้ามโลกจะทำให้เรามีร่างกายและจิตที่พิเศษกว่ามนุษย์ปรกติ?
 หรืออาจเป็นเพราะ… พิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา?
 “ถ้าอย่างนั้น มิสเตอร์สมิท คุณยอมเชื่อแล้วใช่ไหมว่าผมสูญเสียความทรงจำ?”
 ไคลน์เรียบเรียงความคิดก่อนถามออกไป
 ดันท์·สมิทไม่ตอบทันที มันจ้องมองเข้าไปในดวงตาไคลน์
 “คุณไม่ตกใจกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเลยหรือ? ผมเคยทำคดีมากมาย คนธรรมดาเกือบทั้งหมดจะไม่เชื่อในพลังของผู้วิเศษ ส่วนใหญ่แยกแยะไม่ออกระหว่างความฝันและความจริง ต่อให้ผมอธิบายชัดเจน แต่พวกเขาจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่”
 ไคลน์ตอบกลับ
 “บางที… คงเป็นเพราะผมคอยสวดภาวนามาตลอดชีวิต ให้พลังวิเศษที่มองไม่เห็นช่วยคุ้มครองในยามได้รับอันตราย”
 “เป็นมุมมองที่น่าสนใจ… การรอดชีวิตของคุณอาจไม่ใช่เพราะโชคเพียงอย่างเดียว”
 ดันน์พยักหน้าไร้อารมณ์
 “ผมสามารถยืนยันได้ว่า คุณสูญเสียความทรงจำไปบางส่วนจริง โดยเฉพาะความจำในช่วงที่เกิดเหตุ”
 “แล้วผมเป็นอิสระหรือยัง?”
 ไคลน์ถามหยั่งเชิง ภายในใจมันโล่งอกไปหลายส่วน
 ดันน์สอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลมพร้อมกับเดินเข้าหาไคลน์ด้วยย่างก้าวที่เชื่องช้า บรรยากาศมืดมิดโดยรอบพลันอ่อนโยนและอบอุ่น
 “ยังไม่ได้ครับ คุณต้องไปหาผู้เชี่ยวชาญกับผมก่อน”
 ดันน์ตอบพลางอมยิ้ม
 “เพราะอะไร?”
 ไคลน์ขมวดคิ้ว
 “ได้เห็นผมในฝันแล้วยังไม่เชื่ออีกหรือ?”
 นายต้องล้อกันเล่นแน่
 ถ้า ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ บัดซบนั่นถนัดสะกดจิตหรืออ่านใจ ความลับของฉันจะไม่ถูกเปิดโปงกันพอดีหรือ?
 ผลที่ตามมาคงร้ายแรงเกินกว่าจะจินตนาการ
 “ปรกติผมเป็นคนถ่อมตัวนะ แต่หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความฝัน ผมจะมั่นใจในฝีมือตัวเองพอสมควร”
 ดันน์อธิบายด้วยท่าทีสุขุม
 “แต่ในเชิงการสอบสวน การยืนยันซ้ำอีกครั้งไม่ใช่เรื่องเสียหาย แถมทางเรายังมีผู้เชี่ยวชาญหลายด้าน อาจช่วยคุณฟื้นฟูความทรงจำกลับมาให้ได้”
 โดยไม่รอให้ไคลน์ตอบ ดันน์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยียบ
 “และเหนือสิ่งอื่นใด คุณคือเบาะแสเดียวของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโนกัส”
 “อะไรนะ?”
 ร่างกายไคลน์พลันแข็งทื่อ
 ดันน์·สมิทหยุดเดินตรงหน้าไคลน์ นัยน์ตาสีเทาของมันจ้องมองราวกับมองเห็นทุกสิ่งทะลุปรุโปร่ง
 “ณ ที่เกิดเหตุ บ้านของมิสเตอร์เวิร์ช พวกเราไม่พบร่องรอยสมุดบันทึกจากยุคสมัยที่สี่… เวิร์ชเสียชีวิต นาย่าเสียชีวิต เหลือเพียงคุณเท่านั้นที่จะนำทางพวกเราไปหาสมุดได้”
 “…เข้าใจแล้ว”
 ไคลน์ครุ่นคิดครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยท่าทียอมจำนน
 สมุดบันทึกที่หายไป… นี่สินะ ปมปริศนาที่แท้จริงของคดีนี้...
 เราดันลืมนึกถึงสมุดเล่มนั้นเสียสนิท!
 ดันน์พยักหน้าเล็กน้อย มันเดินผ่านไคลน์พร้อมกับหันมากล่าว
 “ล็อกประตูห้องและเดินทางไปบ้านพักมิสเตอร์เวิร์ชกับผม ผู้เชี่ยวชาญรออยู่ที่นั่นแล้ว”
 ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจมันกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ
 มันต้องการปฏิเสธ จิตใต้สำนึกร่ำร้องให้วิ่งหนี ทว่า จากสิ่งที่ตนเคยกระทำในความฝัน ดันน์·สมิทคงเห็นแล้วและเพิ่มความรัดกุมมากขึ้นจากเดิม
 ยิ่งไปกว่านั้น ความแตกต่างระหว่างมนุษย์ธรรมดาและผู้วิเศษมีมากเกินไป โอกาสหลบหนีสำเร็จแทบเป็นศูนย์
 แถมดันน์อาจพกปืนมาด้วย… และคงซ้อมยิงปืนสม่ำเสมอด้วยแน่…
 จากหลากหลายความคิดที่ถาโถม เมื่อชั่งน้ำหนักอย่างถ้วนถี่ ไคลน์ตัดสินใจยอมรับความจริงอันน่าหดหู่ที่ตนมิอาจเลี่ยง
 “เข้าใจแล้ว”
 เฮ่อ… คงต้องปล่อยตัวตามสบายแล้วยอมรับในชะตากรรมตัวเองสินะ
 บางที เราอาจรอดจาก ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ด้วยร่างกายและจิตที่พิเศษเหมือนกับในความฝันเมื่อครู่…
 “ไปกันเถอะ”
 ดันน์กล่าวด้วยเสียงราบเรียบ
 ไคลน์หันหลังกลับพร้อมกับเดินตาม แต่หลังจากย่างฝีเท้าได้สองก้าว มันชะงักและเอ่ยปากถาม
 “มิสเตอร์สมิท ผ…ผมอยากเข้าห้องน้ำก่อน”
 จุดประสงค์เดิมที่ออกมาจากห้องก็เพื่อทำธุระในห้องน้ำ… ดันน์ไม่ห้าม มันเพียงจ้องมองไคลน์ด้วยแววตาสุขุม ก่อนจะกล่าว
 “ไม่มีปัญหา แต่เชื่อผมเถอะไคลน์ ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ ผมจะทรงพลังชนิดที่คุณไม่มีวันจินตนาการออก”
 ท่ามกลางความมืด… ไคลน์พึมพำในใจ
 มันไม่คิดหนีอยู่แล้ว เพียงต้องการล้างหน้าให้สดชื่นจากเหงื่อเหนียวเหนอะหลังฝันร้าย รวมถึงการปลดปล่อยของเหลวออกจากกระเพาะปัสสาวะเพื่อให้จิตใจสงบลง
 หลังออกจากห้องน้ำ ไคลน์เดินกลับห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุด จากนั้นก็ล็อกประตูห้องพักและเดินตามดันน์ลงไปชั้นล่าง
 ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน ดันน์·สมิทเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา
 “ในตอนท้ายของฝัน ทำไมคุณถึงคิดหนี? กำลังหวาดกลัวอะไรงั้นหรือ?”
 ไคลน์ตอบกลับโดยไม่คิดนาน
 “ผมไม่มีความทรงจำของวันที่ 27 มิถุนายนเลย บุคคลที่ฆ่าเวิร์ชและนาย่าอาจเป็นตัวผมก็ได้ จึงเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา… หากเป็นผมจริง ผมก็ต้องรับโทษ ชีวิตหลังจากนี้คงเข้าขั้นเลวร้าย ไม่มีใครต้องการแบบนั้นหรอกใช่ไหม? ผมขอเสี่ยงหนีไปทวีปใต้เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า”
 “ถ้าเป็นคุณ ผมก็คงทำแบบเดียวกัน”
 ดันน์กล่าวพลางเปิดประตูหอพัก อากาศหนาวเหน็บจากภายนอกไหลเข้าปะทะกับความอบอุ่นภายในตึก
 ดันน์·สนิทเดินนำขึ้นไปนั่งในรถม้าโดยไม่กลัวว่าไคลน์จะหลบหนี รถม้าคันเบื้องหน้าเหมือนกับในฝันทุกประการ ห้องโดยสารมีีสี่ล้อ ข้างตัวรถมีตราสัญลักษณ์กรมตำรวจ—ดาบไขว้และมงกุฎ
 ไคลน์ก้าวตามขึ้นไป ด้านในมีพรมหรูหรารองรับพร้อมด้วยกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย
 มันนั่งลงพร้อมกับถามถึงความเป็นไปได้ของคดี
 “มิสเตอร์สมิท จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้เชี่ยวชาญยืนยันว่า ผมสูญเสียความทรงจำในวันเกิดเหตุจริง โดยที่ไม่มีหลักฐานเพิ่มเติมบ่งชี้ว่าผมมีส่วนพัวพันกับการตายของเวิร์ชและนาย่า... ผมจะพ้นข้อกล่าวหาทันทีหรือไม่?”
 “ในทางทฤษฎีแล้วใช่ พวกเราคงต้องยอมปล่อยตัวคุณและค้นหาสมุดบันทึกด้วยวิธีอื่น ถ้าหากมันยังไม่ถูกทำลาย สักวันคงได้รับเบาะแสเพิ่มเติม ส่วนตัวคุณ พวกเราจะตรวจสอบให้มั่นใจว่าคุณไม่ถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงหรือตามรังควาน ไม่มีคำสาปหลงเหลือ และไม่แสดงสัญญาณของอาการทางจิต พวกเราต้องมั่นใจว่าคุณจะกลับไปใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างปรกติสุขและแข็งแรง”
 ดันน์กล่าวพลางอมยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แปลกประหลาดกว่าปรกติเล็กน้อย
 ไคลน์เอะใจในบางคำพูด มันถามย้ำ
 “ในทางทฤษฎี?”
 “ถูกต้อง ในทางทฤษฎีจะเป็นเช่นนั้น แต่ในทางความเป็นจริง คดีแปลกประหลาดมักมีจุดจบไม่สวย ต้องมีเหตุการณ์ที่อธิบายไม่ได้สักเรื่องสองเรื่องเกิดขึ้นเสมอ”
 ดันน์จ้องเข้าไปในดวงตาไคลน์พร้อมกับอธิบายต่อ
 “ทว่า ด้วยพลังและความรู้ที่จำกัด พวกเราจึงไม่สามารถตรวจสอบหรือทำนายความผิดปรกติได้ละเอียดทุกซอกมุม และเมื่อปล่อยเหยื่อกลับเข้าสังคมไป ความผิดปรกติเหล่านั้นกลับปรากฏและเล่นงานเหยื่อในภายหลัง”
 “ตัวอย่างเช่น?”
 ไคลน์เริ่มหวาดผวา
 ขณะรถม้าแล่นไปตามถนนอันว่างเปล่า ดันน์หยิบกล้องยาสูบออกมาดม และกล่าวต่อ
 “เมื่อพวกเราคิดว่าไม่มีอะไรแล้ว เหยื่อเป็นปรกติแล้ว แต่ในหลายปีให้หลัง เหตุการณ์สุดสยองขวัญกลับเกิดแก่เหยื่อ หลายปีก่อน ผมเคยทำคดีเกี่ยวกับลัทธิชั่วร้าย หลักการพวกมันไม่ซับซ้อน บูชายัญเหยื่อเคราะห์ร้ายให้เป็นเครื่องสังเวยของเทพ ทว่า ขณะที่เหยื่อคนหนึ่งถูกเลือกให้เป็นผู้สังเวย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดได้ทำให้เขาตาสว่างและเอาชนะความโง่เขลา เอาชนะคำสอนอันผิดแผก รวมถึงเอาชนะสารเสพติดหลอนประสาทมาได้ เหยื่อคนดังกล่าวจึงแอบหนีออกมาและแจ้งความกับตำรวจ ตำรวจส่งต่อคดีต่อมาถึงหน่วยเรา นับเป็นคดีที่ไม่ยากหรือซับซ้อน ไม่มีผู้วิเศษในหมู่ผู้กระทำผิด ลัทธิประหลาดของพวกมันบูชาเทพเก๊ที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง จุดประสงค์ของลัทธิเพียงหลอกเอาเงินผู้ศรัทธาไปวัน ๆ ไม่มีความน่าเกรงขามใดทั้งสิ้น พวกเราใช้ผู้วิเศษเพียงสองคนในการปราบลัทธิชั่ว พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากตำรวจธรรมดาอีกเล็กน้อย ไม่มีผู้กระทำผิดเล็ดลอดจากการจับกุม… ส่วนผู้แจ้งเบาะแส ทางเหยี่ยวราตรีได้นำตัวมาตรวจสอบหาคำสาปและวิญญาณร้ายทุกซอกทุกมุม ผลการตรวจไม่พบสิ่งใด ไม่พบอาการทางจิตทุกชนิด พวกเราจึงปล่อยเขากลับไปใช้ชีวิตตามปรกติ โดยในภายหลัง เหยื่อคนดังกล่าวเจริญก้าวหน้าทางหน้าที่การงาน ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่งงานและมีครอบครัวที่อบอุ่น มีทายาทที่น่ารักเป็นบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวอีกหนึ่งคน ราวกับอดีตอันดำมืดได้สลายไปโดยสมบูรณ์”
 มาถึงจุดนี้ ดันน์·สมิทเริ่มเผยรอยยิ้มจืดชืด
 “ทว่า เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา แม้ชีวิตของเขาจะรุ่งเรืองและมีครอบครัวแสนอบอุ่นรายล้อม …แต่ชายคนนั้นกลับผูกคอตายอย่างไร้เงื่อนงำภายในห้องทำงานตัวเอง”
 แสงจันทร์เลือดนอกหน้าต่างส่องกระทบใบหน้าดันน์·สมิท
 เมื่อไคลน์หันไปมอง บนใบหน้าดันน์กำลังเผยรอยยิ้มของบุคคลที่กำลังตำหนิตัวเองอย่างหนัก
 ไคลน์พลันขนลุก
 “ผูกคอตาย…”
 มันเริ่มหายใจติดขัด ภายในสมองจินตนาการว่าตนต้องมีชะตากรรมเช่นนั้น
 ต่อให้รอดแล้วหนหนึ่ง แต่ไม่ได้แปลว่าจะรอดตลอดไป?
 ยังมีวิธีใดที่ต่อสู้กับพลังเร้นลับได้อีก?
 ต้องกลายเป็นผู้วิเศษเท่านั้นหรือ?
 สมองไคลน์พลันฟุ้งซ่าน ความเงียบงันของรถม้าส่งผลให้มันอยู่กับตัวเองนานขึ้น
 บรรยากาศสงบนิ่งปกคลุมเมืองทิงเก็นในยามเช้า รถม้าตำรวจควบไปบนถนนที่แทบไร้สิ่งกีดขวางด้วยความเร็วสูง
 ขณะไคลน์คิดหาทางปรึกษาขอความคุ้มครองจากดันน์·สมิท รถม้าพลันหยุดลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
 “มิสเตอร์สมิท พวกเราถึงบ้านพักของมิสเตอร์เวิร์ชแล้วครับ”
 คนขับรถม้าหันมากล่าว
 “ลงกันเถอะ”
 ดันน์จัดแจงเสื้อกันลมสีดำที่ยาวถึงเข่าให้เรียบร้อย
 “ขอแนะนำให้รู้จักล่วงหน้า เจ้าหน้าที่หญิงที่พวกเรากำลังจะไปพบนั้น บนฉากหน้า เธอคือคนดังแห่งแคว้นอาโฮว่า โดยฉายาที่คนทั่วไปใช้เรียกเธอก็คือ—ผู้สื่อวิญญาณ”
 ไคลน์ชะงักความคิดฟุ้งซ่านครู่หนึ่ง
 มันหันไปถาม
 “แล้วฉากหลังของเธอคือ?”
 ดันน์บิดตัวกลับมาตอบด้วยดวงตาสีเทาอันลุ่มลึก
 “ผู้สื่อวิญญาณ... ตัวจริง”
........................


ราชันเร้นลับ 18: ต้นกำเนิดและสาเหตุ
 หลังจากได้ยินคำถามไคลน์ ดันน์เหลือบมองนอกหน้าต่างบานที่ตรงกับประตูยานิส มันหยิบกล้องยาสูบขึ้นมา ยัดยาสูบและใบมินต์ลงไป จากนั้นก็ยกขึ้นสูดดมบริเวณจมูก
 ดันน์กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานและลื่นไหล
 “มีเพียงบ้านเท่านั้นที่ฉันสามารถดื่มด่ำกลิ่นของยาสูบและใบมินต์ได้เต็มปอด… ไคลน์ นายรู้จักเทวตำนานต้นกำเนิดไหม?”
 “ทราบครับ เมื่อก่อน ผมต้องเข้าโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ เรียนคำสอนจากมหาคัมภีร์แห่งรัตติกาลโดยตรง ตำราเล่มหลักที่ใช้คือ หนังสือแห่งปัญญา และจดหมายเหตุจากนักบุญ ตำราทั้งสองชนิดมีการกล่าวถึงเทวตำนานต้นกำเนิดไว้”
 ไคลน์พยายามรีดความทรงจำจากไคลน์คนก่อน จังหวะการพูดเริ่มช้าลง
 “พระผู้สร้างตื่นจากการหลับใหลในห้วงจักรวาลต้นกำเนิด จากนั้นได้ทำลายความมืดมิดที่ปกคลุมจนเกิดเป็นแสงสว่างแรกของโลก ถัดมาไม่นาน พระผู้สร้างตัดสินใจหลอมรวมตัวเองเข้ากับจักรวาลโดยสมบูรณ์ ร่างกายกลายเป็นผืนปฐพีและท้องฟ้า ดวงตาหนึ่งข้างกลายเป็นดวงตะวัน อีกหนึ่งข้างกลายเป็นจันทราแดง โลหิตทุกอณูไหลเวียนแทนสายน้ำและทะเล หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่งบนโลก…”
 ไคลน์ชะงักอย่างไม่มีทางเลือก ความทรงจำไคลน์คนก่อนไม่ปะติดปะต่อและเลือนทาง มันจำได้เพียงว่า ต้นกำเนิดของโลกใบนี้คล้ายคลึงกับตำนานพระเจ้าผานกู่ของจีนมาก
 น่าฉงนไม่น้อยที่ผู้คนจากโลกคนละใบกลับมีจินตนาการคล้ายคลึงกันหลายส่วน โดยเฉพาะด้านเทวตำนานและตำนานทั่วไป
 เมื่อเห็นไคลน์ ‘ติดขัด’ ดันน์·สมิทช่วยกล่าวเสริม
 “ปอดกลายเป็นเอลฟ์ หัวใจกลายเป็นคนยักษ์ ตับกลายเป็นเผ่าพฤกษา สมองกลายเป็นมังกร ไตกลายเป็นอสรพิษนภา เส้นผมกลายเป็นวิหคอมตะ หูกลายเป็นหมาป่าอสูร ปากและฟันกลายเป็นสัตว์กลายพันธุ์ ของเหลวในร่างกายที่เหลือกลายเป็นสัตว์ทะเล โดยเฉพาะนากา กระเพาะอาหาร ลำไส้เล็ก ลำไส้ใหญ่กลายเป็นปีศาจและวิญญาณชั่วร้ายหลายชนิด ดวงจิตแบ่งออกเป็นสามส่วน ประกอบด้วยเทพสุริยันเจิดจรัส เทพแห่งวายุสลาตัน และเทพแห่งความรู้และปัญญา…”
 “สติปัญญาของพระผู้สร้างกลายเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ และนั่นคือจุดเริ่มต้นยุคสมัยที่หนึ่ง ยุคสมัยบรรพกาลต้นกำเนิด”
 ไคลน์ตบท้ายประโยคของดันน์ ภายในใจรู้สึกทึ่งไม่น้อย
 ในฐานะนักเลงคีย์บอร์ดที่ศึกษาพื้นฐานของหลายตำนานอย่างผิวเผิน ไคลน์พบว่าตำนานของโลกใบนี้ค่อนข้างแปลกกว่าที่อื่น รายละเอียดของแต่ละอวัยวะถูก ‘แจกแจง’ ให้เป็นสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดอย่างชัดเจนและเห็นภาพ เป็นการใช้ประโยชน์จากทุกส่วนของพระผู้สร้างให้เกิดผลลัพธ์สูงสุด
 ไม่เพียงเท่านั้น เทวตำนานข้างต้นยังระบุไว้คล้ายคลึงกันทั้งในโบสถ์เทพธิดารัตติกาล โบสถ์เทพแห่งวายุสลาตัน และโบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำ ไม่มีโบสถ์ใดเชิดชูเทพของตนอย่างออกนอกหน้า หรือลดทอนความยิ่งใหญ่ของเทพองค์อื่น…
 หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ หากเทวตำนานเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องจริง โบสถ์หลักทั้งเจ็ดก็ต้องประชุมร่วมกันเพื่อปรับเนื้อหาของคัมภีร์ให้ตรง ก่อนเริ่มต้นเข้าสู่ยุคสมัยที่ห้า…
 เมื่อเกิดความฉงน ไคลน์เอ่ยปากถามในหัวข้อถัดไป
 “ผมสงสัย… ทำไมเทพสุริยันเจิดจรัส เทพแห่งวายุสลาตัน และเทพแห่งความรู้และปัญญาถึงเกิดจากดวงจิตพระผู้สร้างโดยตรง แต่เทพธิดารัตติกาลกลับไม่ใช่?”
 จากบันทึกมหาคัมภีร์แห่งรัตติกาล เทพธิดารัตติกาลลืมตาตื่นเป็นหนแรกในยุคสมัยที่สอง ผลงานสำคัญของเธอคือการร่วมมือกับเทพสุริยันเจิดจรัส เทพแห่งวายุสลาตัน และเทพแห่งความรู้และปัญญา คอยอวยพรช่วยเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้รอดพ้นจากมหาภัยพิบัติครั้งใหญ่ เหตุการณ์ครานั้นอยู่ในยุคสมัยที่สาม ยุคแห่งมหาภัยพิบัติ
 เป็นช่วงเดียวกับที่พระแม่ธรณี และเทพแห่งการต่อสู้เริ่มปรากฏตัว
 กลับกัน เทพแห่งจักรกลไอน้ำเพิ่งปรากฏขึ้นในยุคสมัยที่สี่ ชื่อเดิมคือเทพแห่งช่างฝีมือ
 ด้วยเหตุนี้ จุดยืนและบารมีของเทพแต่ละองค์จึงไม่เท่าเทียมอย่างเห็นได้ชัด
 ยิ่งมีประวัติยาวนานกว่า เก่าแก่กว่า ย่อมหมายถึงความศักดิ์สิทธิ์ที่มากกว่า!
 แน่นอน ความตะขิดตะขวงใจในเรื่องนี้ ต้องเป็นปมด้อยของเหล่าสาวกเทพธิดารัตติกาลทุกคนแน่
 ดันน์·สมิทยังคงถือกล้องยาสูบไว้ในมือ แต่แทนที่จะมอบคำตอบ มันกลับย้อนคำถามด้วยคำถาม
 “เทพธิดารัตติกาลมีพระนามเต็มว่าอย่างไร…”
 ไคลน์พลันเจ็บแปลบที่ขมับดุจดังถูกมีดกรีดแทง นี่คือผลข้างเคียงจากการฝืนเค้นสมองอย่างผิดธรรมชาติ
 “เทพธิดารัตติกาลสูงส่งกว่าดวงดารา และจะคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์ พระองค์ท่านยังเป็นสตรีสีชาด มารดาแห่งความเร้นลับ จักรพรรดินีแห่งหายนะ และนายหญิงแห่งความสงบสุขุม”
 โชคดีที่มารดาของไคลน์เป็นผู้อุทิศกายใจให้เทพธิดารัตติกาล เมื่อครั้งยังมีชีวิต เธอมักเอ่ยพระนามเต็มก่อนมื้ออาหารและก่อนเข้านอนเสมอ แม้ความทรงจำของไคลน์อาจไม่ครบถ้วน แต่กับเรื่องนี้ย่อมไม่มีทางตกหล่น
 “แล้วสตรีสีชาดสื่อถึงอะไร?”
 ดันน์ถามชี้นำ
 “พระจันทร์แดง”
 เมื่อสิ้นเสียงตอบ ไคลน์พลันฉุกคิดได้
 “ถ้าอย่างนั้น… จันทราแดงเกิดจากส่วนในของพระผู้สร้าง?”
 ดันน์ถามด้วยรอยยิ้ม
 “ดวงตาหนึ่งข้าง!”
 ไคลน์และดันน์อมยิ้มพร้อมกัน
 ถ้าเช่นนั้น เทพธิดารัตติกาลจะไม่ด้อยไปกว่าเทพแห่งวายุสลาตัน ที่เกิดจากหนึ่งในสามเศษเสี้ยวดวงจิตพระผู้สร้างเลยสักนิด!
 สำหรับโบสถ์พระแม่ธรณีและเทพแห่งการต่อสู้ คำอธิบายก็คงไม่ต่างจากเทพธิดารัตติกาลมากนัก ทว่า ด้านโบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำนั้นก่อตั้งในยุคสมัยล้าหลังเกินไป จึงมิอาจอ้างตนว่ามาจากส่วนหนึ่งของพระผู้สร้างได้
 แต่ใช่ว่าพวกมันจะไม่มีข้อได้เปรียบ ในยุคสมัยที่เครื่องจักรและไอน้ำกำลังรุ่งเรือง โบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำย่อมใกล้ชิดกับมนุษย์ได้มากกว่า ส่งผลให้บารมีด้อยกว่าเทพองค์อื่นไม่มากนัก
 ดันน์ใช้ปากเป่ากล้องยาสูบอย่างอ่อนโยน
 “มนุษย์ถือกำเนิดจากปัญญาของพระผู้สร้าง หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ พวกเรามีสติปัญญาสูงกว่าสิ่งมีชีวิตทั้งปวง แต่จะอ่อนแอด้านพลังพิเศษเหนือธรรมชาติ…”
 “ทว่า จากคำอธิบายของเทวตำนานต้นกำเนิด เราจะมองเห็นหนึ่งประเด็นที่เข้าใจง่ายและไม่ซับซ้อน นั่นก็คือ… ทุกสิ่งมีรากฐานจากต้นกำเนิดเดียวกัน”
 “รากฐานจากต้นกำเนิดเดียวกัน…”
 ไคลน์ทวนซ้ำประโยคสุดท้าย
 “เมื่อได้ข้อสรุปเช่นนี้ เราจึงพบคำตอบว่าทำไม มนุษย์ที่ถูกเทพอวยพรถึงทำสงครามชนะเผ่าคนยักษ์ เผ่าปีศาจ และเผ่าสัตว์กลายพันธุ์ได้ในอดีต… หลังจากชนะสงครามได้ไม่นาน ปัญญาของมนุษย์ได้นำพาไปสู่ต้นกำเนิดของผู้วิเศษ มนุษย์รู้จักรวบรวมชิ้นส่วนที่มีพลังเวทมนตร์ของวิญญาณร้าย มังกร สัตว์ประหลาด ต้นไม้เวทมนตร์ ดอกไม้ หรือคริสตัลเวทมนตร์ ผสมรวมกันจนเกิดเป็นโอสถขึ้นมา โอสถแต่ละชนิดจะมอบพลังพิเศษที่แตกต่างกันไป… สิ่งเหล่านี้คือความรู้พื้นฐานของวิชาเหนือธรรมชาติ”
 ดันน์ไม่ลงลึก มันอธิบายอย่างคร่าวและเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
 “ระหว่างศึกษาโอสถ บรรพบุรุษของพวกเราต้องพานพบชะตากรรมอันเจ็บปวด ในยุคสมัยที่ ‘เส้นทาง’ โอสถยังไม่ชัดเจน การลองผิดลองถูกคือสิ่งจำเป็น คนเหล่านั้นต้องทดสอบดื่มโอสถแบบสุ่มเพื่อค้นหาผลลัพธ์และคำตอบ โดยจุดจบผู้ทดลองจะทั้งหมดมีสามรูปแบบ…”
 “อะไรบ้าง?”
 ไคลน์ถามใคร่รู้
 “แบบแรก จิตใจถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ร่างเนื้อแปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาด แบบที่สอง อุปนิสัยจะเปลี่ยนไปตามโอสถที่ดื่ม สามารถเป็นได้ทั้งคนเย็นชา อ่อนไหว ฉุนเฉียว ป่าเถื่อน หรือเลือดเย็น ส่วนแบบที่สาม…”
 ดันน์วางกล้องยาสูบลง ก่อนจะยกถ้วยชาแบบจีนขึ้นจิบ
 “กาแฟเฟอมอร์จากแม่น้ำเพิร์ธ ถึงจะขมไปสักหน่อย แต่กลิ่นหอมมาก แถมยังเหลือรสสัมผัสติดลิ้นที่ยอดเยี่ยม รับสักถ้วยไหม?”
 “ผมชอบกาแฟจากเฟเนพ็อตมากกว่า แน่นอน เคยดื่มแค่ไม่กี่ครั้งที่บ้านเวิร์ช”
 ไคลน์ปฏิเสธนุ่มนวล
 “แล้วแบบที่สามล่ะครับ”
 “กลายเป็นคนโรคจิต เสียสติทันทีที่กลืนโอสถลงคอ อุปนิสัยชั่วร้ายยิ่งกว่าปีศาจ นี่คือนิยามของผู้วิเศษคลุ้มคลั่ง”
 ในที่สุด ดันน์ก็อธิบายถึงความหมายของการ ‘คลุ้มคลั่ง’
 โดยไม่รอให้ไคลน์กล่าวสิ่งใด มันวางถ้วยกาแฟลงและอธิบายต่อ
 “หลังจากลองผิดลองถูกอย่างยาวนาน รวมถึงการปรากฏตัวของศิลาเย้ยเทพ ในที่สุดมนุษย์ก็รวบรวมข้อมูลระบบโอสถได้สมบูรณ์แบบ โอสถทุกชนิดถูกแบ่งหมวดหมู่ออกเป็นหลายระดับ… โอสถหลายชนิดที่สามารถดื่มเรียงต่อกันได้โดยไม่เกิดการคลุ้มคลั่ง เราเรียกสิ่งนี้ว่า ‘เส้นทาง’ ยิ่งโอสถมีลำดับตัวเลขต่ำ ความแข็งแกร่งและพลังก็ยิ่งมาก… โบสถ์หลักทั้งเจ็ดจะครอบครอง ‘เส้นทาง’ โอสถที่สมบูรณ์ไว้อย่างน้อยหนึ่งสาย แต่ขณะเดียวกันก็มีโอสถเส้นทางอื่นที่ไม่สมบูรณ์อยู่ด้วย เกิดจากการสืบค้นข้อมูลที่สั่งสมมาตลอดหลายพันปี”
 “ศิลาเย้ยเทพ?”
 ไคลน์ยังจำได้ดี ในการชุมนุมไพ่ทาโรต์ครั้งที่ผ่านมา แฮงแมนเคยพูดถึงศิลาเย้ยเทพมาก่อน
 จากคำกล่าวของแฮงแมน ศิลาเย้ยเทพคือส่วนสำคัญที่ช่วยให้มนุษย์เติมเต็มระบบโอสถได้สมบูรณ์
 แตกต่างจากที่ดันน์เล่าเล็กน้อย
 “ศิลาเย้ยเทพคือสิ่งที่ถูกสร้างโดยเทพมารบางกลุ่ม ส่วนปรากฏในยุคสมัยใดนั้น ตัวผมเองก็ยังไม่ทราบ หากคุณมีเบาะแสในเรื่องนี้ ให้รีบรายงานมาที่ผมโดยด่วน ขอรับประกันว่ารับรางวัลตอบแทนคุ้มค่าแน่นอน”
 ดันน์กล่าวอย่างคลุมเครือ จากนั้นก็กลับเข้าสู่หัวข้อหลัก
 “ที่กล่าวไปข้างต้นเป็นเพียงหนึ่งในประเภทการคลุ้มคลั่ง ยังเหลืออีกสี่ประเภท ผมจะเล่าให้ฟังต่อจากนี้”
 “ได้ครับ”
 ไคลน์กลืนคำถามเกี่ยวกับศิลาเย้ยเทพลงคอไปก่อน มันหันมาสนใจฟังคำอธิบายเกี่ยวกับการคลุ้มคลั่งต่อ
 “คำกล่าวที่ว่า มนุษย์เกิดมาโดยมีสติปัญญาสูง แต่จะอ่อนแอด้านพลังพิเศษเหนือธรรมชาติ สิ่งนี้ใช้ไม่ได้กับทุกคน มีมนุษย์โชคดีบางกลุ่มที่เกิดมาพร้อมสัมผัสวิญญาณอันเฉียบแหลม แม้ไม่ต้องเป็นผู้วิเศษ แต่ก็มองเห็นและได้ยินเสียงของเหล่าวิญญาณ ทว่า ผมขอเรียกคนเหล่านี้ว่าเป็นกลุ่มที่โชคร้าย…”
 ขณะดันน์กล่าว มันชำเลืองนัยน์ตามองความว่างเปล่าด้านหลังไคลน์เป็นระยะ ส่งผลให้ไคลน์หวาดผวาจนฉี่แทบเล็ด
 “อีกความหมายหนึ่งก็คือ กลุ่มคนเหล่านี้จะมีพลังเทียบเท่าผู้วิเศษลำดับ 9.5… อ๊ะ! ลืมบอกไป ผู้วิเศษทั่วไปจะเริ่มต้นที่ลำดับ 9 ส่วนบุคคลที่เกิดมาพร้อมญาณพิเศษ จะถือว่าเป็นมนุษย์ที่ดื่มโอสถไปครึ่งขวดแล้ว หมายความว่า พวกเขาต้องดื่มโอสถชนิดที่เกี่ยวข้องกับพลังมองเห็นหรือได้ยินวิญญาณเท่านั้น หากข้ามสาย จะเกิดอาการทางจิตรุนแรงจนคลุ้มคลั่งในที่สุด อาจถึงแก่ความตายในกรณีเลวร้าย”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย
 “ประเภทที่สามของการคลุ้มคลั่ง จะคล้ายกับประเภทที่สอง เมื่อมนุษย์เลือก ‘เส้นทาง’ และดื่มโอสถลงไป คนผู้นั้นจะเปลี่ยนสายโอสถไม่ได้แล้ว หากดื่มโอสถข้ามสายจะส่งผลให้พลังแปรปรวน ตกอยู่ในอาการกึ่งจิตหลอน กลายเป็นคนอารมณ์สุดโต่ง เช่นอ่อนไหวและฉุนเฉียวง่าย ป่าเถื่อนและกระหายเลือด หรือไม่ก็เงียบงันและซึมเศร้า อย่างใดอย่างหนึ่ง บทสรุปของประเภทที่สามมีเพียงสิ่งเดียว หลังจากดื่มโอสถข้ามสาย หรือไม่ก็โอสถชนิดที่เคยดื่มไปแล้ว ปลายทางคือการคลุ้มคลั่ง… จิตใจถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาด หรือแม้กระทั่งกลายเป็นวิญญาณร้ายหลังความตาย”
 เมื่อกล่าวจบ ดันน์ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ
 หลังจากได้ยินเช่นนี้ สีหน้าไคลน์เริ่มขาวซีด มันเงียบงันอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม
 “แล้วแบบที่สี่ล่ะครับ?”
 “แบบที่สี่งั้นหรือ… ฮะฮะ เป็นแบบที่พบได้ค่อนข้างบ่อย หลังจากดื่มโอสถเข้าไปและครอบครองพลังพิเศษ ในช่วงแรก มนุษย์จะยังได้ยินเสียงของสัตว์ร้ายหรือวิญญาณชั่ว นี่คือผลพวงของการหยิบยืมพลังสัตว์วิเศษมาไว้ในร่างกายมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ จิตใจของผู้วิเศษจึงอ่อนไหวง่าย เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าภูตผีและวิญญาณร้าย อาการอาจไม่แสดงให้เห็นภายนอก และคนนอกก็ตรวจสอบได้ยาก มันจะซ่อนลึกลงไปในจิตใจผู้วิเศษคนดังกล่าว… หากไม่รีบขจัดให้หมดก่อนดื่มโอสถลำดับถัดไป เสียงหลอกหลอนจะสั่งสมไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ร่างกายรับไม่ไหว ผู้วิเศษคนดังกล่าวจะเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่งในที่สุด…”
 ดันน์เงียบงันครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อพลางถอนหายใจยาว
 “ทางเหยี่ยวราตรีจึงมีกฎปากเปล่าอยู่ข้อหนึ่ง ซึ่งเป็นที่รู้กันดีคือ หลังจากดื่มโอสถไปแล้ว ผู้วิเศษจะไม่สามารถดื่มโอสถลำดับถัดไปได้ภายในสามปี ไม่ว่าจะมีผลงานดีเด่นและยอดเยี่ยมมากเพียงใด แถมยังต้องได้รับการตรวจร่างกายอย่างเข้มงวดก่อนดื่มโอสถลำดับถัดไปทุกครั้ง… แต่ถึงจะมีกฎเช่นนี้ กรณีผู้วิเศษคลุ้มคลั่งก็ยังเกิดขึ้นทุกปี”
 ชักน่ากลัวแล้วสิ…
 ไคลน์อ้าปากค้างเล็กน้อย แต่ก็ยังถามต่อด้วยสีหน้าใคร่รู้
 “แล้วแบบสุดท้ายล่ะครับ?”
 ดันน์ไม่หลงเหลือรอยยิ้มบนใบหน้าอีกแล้ว
 “แบบที่ห้าเกิดขึ้นได้ง่ายและบ่อยครั้งที่สุด หลังจากดื่มโอสถเข้าไป ผู้วิเศษจะมีสัมผัสวิญญาณที่กล้าแกร่งขึ้น ยิ่งโอสถลำดับต่ำก็ยิ่งเพิ่มสัมผัสวิญญาณมาก ด้วยเหตุนี้ ผู้วิเศษลำดับสูงจึงได้เห็นในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เห็น ได้ยินในสิ่งที่ผู้อื่นไม่ได้ยิน ได้เผชิญในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เผชิญ… ผู้วิเศษที่มีสัมผัสวิญญาณรุนแรงมักถูกวิญญาณร้ายล่อลวงและกระตุ้นแรงกระหายได้ง่าย หากหลงมัวเมาโดยไม่ควบคุมจิตใจ จุดจบเดียวที่เหลืออยู่คือการคลุ้มคลั่ง”
 ขณะกล่าว ดันน์จ้องมองไคลน์อย่างไม่กะพริบตา เงาสะท้อนของไคลน์·โมเร็ตติกำลังฉายบนนัยน์ตาสีเทาหม่น
 ดันน์กล่าวต่อด้วยเสียงเย็นยะเยียบ
 “ผู้ก่อตั้งเหยี่ยวราตรี อาร์คบิชอปยานิสเคยกล่าวไว้ว่า ‘พวกเราคือผู้พิทักษ์ แต่ขณะเดียวกันก็เป็นเหยื่อผู้น่าสมเพช ต้องรับมือภัยคุกคามและความบ้าคลั่งนานับชนิดบนโลก”
........................


ราชันเร้นลับ 17 : หน่วยปฏิบัติการพิเศษ
 “บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”
 หลังจากอ่านป้ายจบ ไคลน์ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พอเข้าใจได้
 มันส่ายศีรษะ ก่อนจะเดินเข้าไปเคาะบานประตูที่ถูกเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง
 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
 เสียงเคาะไม้ดังกังวานและเป็นจังหวะ แต่ไม่มีการตอบรับจากอีกฝ่าย ไคลน์เพียงได้ยินเสียงบางสิ่งกำลังดังอย่างบางเบา แต่ไม่ทราบว่าเป็นเสียงอะไร
 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
 ไคลน์เคาะซ้ำ แต่ผลเหมือนเดิม
 มันเปลี่ยนวิธีการ ไคลน์ตัดสินใจผลักประตูและเดินเข้าไปในห้อง ภาพแรกที่เห็นคือชุดโซฟาแบบคลาสสิกสำหรับต้อนรับแขก เก้าอี้ผ้าอ่อนนุ่ม และโต๊ะไม้แข็งแรงสำหรับดื่มกาแฟ
 หญิงสาวผมสีน้ำตาล เธอกำลังหลับพิงโซฟายาวด้วยสภาพน้ำลายไหลย้อย
 ถึงบริษัทรักษาความปลอดภัยจะเป็นแค่ฉากหน้า แต่ก็ควร… มีความเป็นมืออาชีพมากกว่านี้หน่อย ไม่ใช่รึไงฟะ?
 หลังจากเห็นความหละหลวม จะมีลูกค้าที่ไหนกล้าใช้บริการบ้าง?
 เดี๋ยวสิ บางที… คนพวกนี้อาจไม่ต้องการลูกค้าด้วยซ้ำ
 ไคลน์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะกาแฟที่ทำจากไม้ มันออกแรงเคาะเพื่อให้สตรีคนดังกล่าวตื่น
 ก๊อก! ก๊อก!
 หญิงสาวผมน้ำตาลรีบดีดตัวนั่งในพริบตา เธอคว้าหนังสือพิมพ์ที่วางใกล้มือ ยกมันขึ้นอ่าน พร้อมกับใช้ปกปิดใบหน้าไปในตัว
 หนังสือพิมพ์ซื่อตรงเมืองทิงเก็น… เป็นชื่อที่น่าสนใจมาก… ไคลน์ไล่อ่านพาดหัวข่าวอยู่ใหญ่ในใจ
 “บริการรถจักรไอน้ำ ‘ด่วนทะยานฟ้า’ ที่เชื่อมระหว่างทิงเก็นกับคอนสแตนเปิดให้บริการแล้ววันนี้… ให้ตายสิ แล้วเมื่อไรจะมีสายที่ตรงไปถึงอ่าวดีซี่บ้าง? ไม่ชอบนั่งเรือเลย เวียนหัวชะมัด… เอ่อ… แล้วคุณเป็นใครคะ?”
 หญิงสาวผมน้ำตาลแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์หน้าตาย ก่อนจะลดมือลงเล็กน้อย เผยให้เห็นหน้าผากสว่างใสและนัยน์ตาน้ำตาลนวล หล่อนขมวดคิ้วให้ไคลน์ พลางถามด้วยสีหน้าใสซื่อ
 “สวัสดีครับ ผมไคลน์·โมเร็ตติ มาที่นี่เพราะได้รับคำชักชวนจากดันน์·สมิท”
 ไคลน์ถอดหมวกและเลื่อนมาที่หน้าอก ก่อนจะคำนับเล็กน้อยตามมารยาท
 สตรีผมน้ำตาลตรงหน้า อายุคงราวยี่สิบตอนต้น สวมเดรสสีเขียวอ่อนสไตล์โลเอ็น ชายแขนเสื้อและกระโปรงประดับประดาด้วยลูกไม้และสายห้อยงดงาม
 “หัวหน้าสินะ… เข้าใจแล้ว รอที่นี่ก่อนนะ ขอเข้าไปถามก่อน”
 เมื่อกล่าวจบ หญิงสาวคนดังกล่าวเดินหายเข้าไปในห้องที่อยู่ติดกันทันที
 หล่อนไม่ได้เสิร์ฟชา… กระทั่งน้ำเปล่าก็ไม่!
 การต้อนรับแขกของที่นี่เข้าขั้นวิกฤติ… ไคลน์ยิ้มแห้ง มันยังยืนรอในจุดเดิม
 หลังจากผ่านไปสองถึงสามนาที หญิงสาวผมน้ำตาลเดินกลับมา เธออมยิ้มและกล่าว
 “มิสเตอร์โมเร็ตติ ตามมาค่ะ หัวหน้ามีเวรเฝ้า ‘ประตูยานิส’ จึงไม่สามารถออกมาต้อนรับด้วยตัวเองได้”
 “ตกลงครับ”
 ไคลน์เดินตามอย่างว่าง่าย ภายในใจครุ่นคิด
 ประตูยานิส… คืออะไรกัน?
 หลังจากเดินผ่านฉากกั้น สิ่งแรกที่เห็นคือทางเดินแคบและสั้น สองข้างทางมีประตูห้องทำงานฝั่งละสาม
 บางห้องล็อกปิดตาย บางห้องเปิดอ้าซ่า เผยให้เห็นบุคคลกำลังก้มหน้าพิมพ์งานขะมักเขม้นด้วยเครื่องพิมพ์ดีดกล
 หลังจากชำเลืองมองหนึ่งครั้ง ไคลน์จดจำใบหน้าของชายผู้หนึ่งได้ทันที มันคือนายตำรวจหนุ่มนัยน์ตาสีมรกต เคยปรากฏตัวพร้อมกับดันน์·สมิทที่บ้านไคลน์ บรรยากาศรอบตัวยังคงแผ่กลิ่นอายนักกวีเช่นเคย
 ตำรวจนัยย์ตาเขียวมิได้สวมเครื่องแบบทางการ เป็นเชิ้ตขาวปกตั้ง ชายเสื้อปล่อยนอกกางเกง เหมือนกับเด็กนักเรียนที่ไม่ยอมรักษาระเบียบ
 หรือจะเป็นนักกวีตัวจริง…?
 ไคลน์พยักหน้าหนึ่งครั้ง มันยิ้มให้ตำรวจหนุ่มคนดังกล่าว อีกฝ่ายก็มีท่าทีแบบเดียวกัน
 สตรีผมน้ำตาลเดินนำไปจนสุดทาง ก่อนจะผลักประตูซ้ายมือพร้อมกับชี้นิ้ว
 “พวกเราต้องเดินลงไปอีกหน่อย”
 ภายในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์แม้แต่ชิ้นเดียว กึ่งกลางห้องเป็นบันไดหินสีเทาปนขาว ปลายทางคือชั้นล่าง
 ข้างบันไดทั้งสองฝั่งมีโคมไฟแก๊สถูกติดตั้ง แสงไฟที่สงบนิ่งได้สลายความมืดมิดภายในห้องอย่างชะงักงัน แถมยังสร้างวิวทิวทัศน์อันงดงามไปในตัว
 สตรีผมน้ำตาลเดินนำหน้าลงไป สายตาจ้องขั้นบันไดอย่างพิถีพิถัน ขาทั้งสองเล็งก้าวระมัดระวัง
 “แม้จะเดินขึ้นลงจนชินแล้ว แต่ฉันก็ยังกลัวกลิ้งตกเป็นลูกขนุนอยู่ดี… คุณอาจไม่เชื่อ แต่เลียวนาร์ดเคยทำเรื่องน่าอับอายแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นมาแล้ว ในวันแรกที่เขากลายเป็น ‘ผู้ไร้หลับ’ ขณะเลียวนาร์ดยังควบคุมพลังใหม่ไม่ได้ หมอนั่นกลิ้งตกบันไดเหมือนกับลูกขนุนไม่มีผิด! ฮะฮะ! นึกแล้วยังขำจนถึงทุกวันนี้ เหตุการณ์ผ่านมาแล้วสามปีเห็นจะได้… จะว่าไป ฉันก็ทำงานกับเหยี่ยวราตรีมาห้าปีแล้ว ตั้งแต่อายุสิบเจ็ด…”
 หญิงสาวผู้ร่าเริงนินทาเพื่อนร่วมงานขณะก้าวขาอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น เธอใช้ฝ่ามือตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาด
 “ตายแล้ว… ลืมแนะนำตัวเองเสียสนิท! ฉันชื่อโรแซน บิดาเป็นอดีตเหยี่ยวราตรีที่เสียชีวิตในหน้าที่เมื่อห้าปีก่อน คงต้องเรียกคุณว่าเพื่อนร่วมงานสินะ… เอ่อ… เพื่อนร่วมงานคงเหมาะสมแล้ว เพราะพวกเราไม่ใช่ผู้วิเศษ จึงไม่ใช่เพื่อนร่วมทีม”
 “หวังว่าผมจะได้รับเกียรตินั้น… ยังต้องรอให้มิสเตอร์สมิทยืนยันก่อน”
 ไคลน์เริ่มสำรวจบรรยากาศรอบตัว มันรู้สึกเหมือนกับเดินดำดิ่งลงมายังชั้นใต้ดินที่ค่อนข้างลึก กลิ่นอายความชื้นจากผนังแผ่อบอวลจนร่างกายสัมผัสได้ ไอความร้อนจากฤดูร้อนเริ่มจางลง
 “ไม่ต้องกังวล ถ้าหัวหน้าบอกให้คุณมาที่นี่ หมายความว่า เขาจะรับคุณเข้าทำงานแน่นอน อันที่จริง ฉันค่อนข้างกลัวหัวหน้า… แม้เขาจะมีบรรยากาศใจดีเหมือนกับคุณพ่อ แต่ทำไมถึงกลัวก็ไม่รู้”
 โรแซนพูดติดขัด ราวกับกำลังอมลูกกวาดไว้ในปาก
 ไคลน์อธิบายติดตลก
 “ก็เพราะเป็นพ่อไม่ใช่หรือ? ถึงได้กลัว”
 “จริงด้วย!”
 โรแซนกล่าวขณะใช้ฝ่ามือยันผนังเพื่อพยุงร่างกาย
 ในที่สุด คนทั้งสองก็เดินถึงสุดปลายบันได
 พื้นทางเดินเบื้องหน้าปูจากหินทั้งหมด
 เป็นทางเดินที่ค่อนข้างยาว สองฝั่งกำแพงมีโคมแก๊สถูกติดตั้งเป็นระยะ ผนังทำจากตะแกรงเหล็ก เงาคนทั้งสองทอดยาวและไหววูบวาบเป็นระยะ จากแสงไฟรอบทิศขณะก้าวเดิน
 ไคลน์ช่างสังเกต มันเหลือบเห็น ‘สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด’ สองข้างฝั่งทุกหนึ่งถึงสองเมตรที่เดินผ่าน
 สิ่งนี้คือสัญลักษณ์ประจำตัวเทพธิดารัตติกาล พื้นหลังสีดำสนิท กึ่งกลางแต้มด้วยจุดแสงสว่าง รูปทรงคล้ายจันทร์สีเลือดครึ่งเสี้ยว
 ตราสัญลักษณ์เหล่านี้ พวกมันไม่มีพลังพิเศษ แต่ไคลน์ที่เดินผ่านกลับรู้สึกจิตใจสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด กระทั่งโรแซนช่างจ้อ เธอเองก็เงียบงันไปพักใหญ่เช่นกัน
 หลังจากทางเดินยาว ไคลน์มาถึงจุดที่เป็นสี่แยก โรแซนรีบอธิบาย
 “ซ้ายมือเป็นทางเดินไปยังโบสถ์พระแม่เซเลน่าที่ตั้งบนถนนพระจันทร์แดง ทางขวาเป็นคลังแสง คลังอุปกรณ์ และคลังเก็บของเก่า ถ้าเดินตรงไปจะเป็นประตูยานิส”
 โบสถ์พระแม่เซเลน่า?
 ถนนซุตแลนใกล้กับถนนพระจันทร์แดงแค่นี้เองหรือ? ไคลน์ประหลาดใจเล็กน้อย
 โบสถ์พระแม่เซเลน่าบนถนนพระจันทร์แดง ถือเป็นสำนักงานใหญ่ของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลภายในเมืองทิงเก็น เหล่าสาวกและผู้ศรัทธาต่างเดินทางไปเรียนคำสอนและสักการะอย่างสม่ำเสมอ
 ยังมี ‘โบสถ์ชะตาศักดิ์สิทธิ์’ ของเทพแห่งจักรกลไอน้ำ ที่ตั้งอยู่ในเขตชานเมือง และ ‘โบสถ์ธารสมุทร’ ของเทพแห่งวายุสลาตันที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทิงเก็น
 ทั้งสามโบสถ์ถือเป็นศูนย์รวมใจทางศาสนาที่สำคัญของชาวเมืองทิงเก็น
 ไคลน์ตระหนักดีว่า ตัวมันไม่มีสิทธิ์ถามก้าวก่ายไปมากกว่านี้ จึงทำเพียงเดินตามและรับฟังอย่างเงียบงัน
 คนทั้งสองเดินตรงผ่านสี่แยกไป เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ไคลน์ได้เห็นบานประตูเหล็กสีดำสนิท ที่สลักสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดไว้ทั้งหมดเจ็ดอัน
 บานประตูมอบความรู้สึกหนักแน่น เย็นยะเยียบ และปลอดภัย ให้แก่ผู้พบเห็น ประหนึ่งยักษาคอยปกป้องภัยอันตรายจากความมืดมิด
 “ประตูยานิส”
 โรแซนอธิบาย จากนั้น เธอชี้นิ้วไปยังห้องด้านข้างที่ติดกับบานประตูเหล็ก
 “หัวหน้าอยู่ข้างใน เข้าไปหาเองนะ”
 “ไม่มีปัญหา ขอบคุณมาก”
 ไคลน์ตอบนอบน้อม
 ห้องที่โรแซนหมายถึง ตั้งเยื้องกับประตูยานิสเล็กน้อย หน้าต่างไม่ถูกปิดม่าน เผยให้เห็นแสงมัวจากภายใน
 ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก มันพยายามสงบสติอารมณ์
 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
 “เข้ามาได้”
 เป็นเสียงอบอบอุ่นใจดีของดันน์·สมิท
 ประตูไม่ได้ล็อก ไคลน์เปิดอย่างทะนุถนอม ภายในห้องมีโต๊ะเพียงหนึ่งตัว เก้าอี้สี่ตัว
 ดันน์·สมิทที่หน้าผากเริ่มเถิกล้าน มันนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยท่าทีผ่อนคลาย เครื่องแต่งกายยังคงเหมือนกับคืนก่อน โค้ตสีดำสนิท บริเวณลำคอห้อยนาฬิกาที่โซ่เป็นสีทอง
 “มานั่งสิ ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม? ที่จะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา”
 ดันน์อมยิ้ม มันวางหนังสือพิมพ์ลง
 ไคลน์ถอดหมวกเลื่อนมาไว้ที่อก ก่อนจะโค้งนำคำนับอย่างสุภาพ จากนั้น มันเดินมานั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ
 “ครับ… ผมตัดสินใจดีแล้ว”
 “ถ้างั้นก็อ่านเอกสารก่อน… สมัยนี้คงต้องเรียกว่า ‘สัญญา’ สินะ”
 ดันน์ก้มตัวลง มันดึงลิ้นชักออก หยิบเอกสารสัญญาออกมาสองฉบับ
 ข้อกำหนดในสัญญามีไม่มาก ดันน์·สมิทเคยเล่าให้ฟังเกือบหมดแล้ว ส่วนสำคัญคือข้อห้ามด้านความลับ หากฝ่าฝืน จะต้องถูกดำเนินคดีโดยศาลพิเศษของโบสถ์เทพธิดารัตติกาล มิใช่ศาลอาณาจักร เหมือนกับทหารและตำรวจ ที่มีศาลวินัยข้าราชการแยกเป็นการเฉพาะ
 สัญญายาวนานห้าปี… ค่าตอบแทนสองปอนด์ กับอีกสิบซูล ต่อสัปดาห์ และมีค่าเสี่ยงภัย รวมถึงค่ารักษาความลับ อีกสิบซูลต่อสัปดาห์… หลังจากอ่านจบ ไคลน์ตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
 “ผมไม่มีปัญหา”
 “งั้นก็เซ็นเลย”
 ดันน์กล่าว มันชี้นิ้วไปยังปากกาขนนกสีดำแดงที่วางใกล้ขวดหมึก
 ไคลน์ทดสอบเซ็นลงบนกระดาษไม่ใช่แล้ว หลังจากมั่นใจ มันทำการเซ็นลงบนเอกสารสัญญาทั้งสองฉบับในชื่อ : ไคลน์·โมเร็ตติ
 ปัจจุบัน ไคลน์ยังไม่มีตราประทับเป็นของตัวเอง จึงต้องยืนยันตัวตนด้วยลายนิ้วมือ
 ดันน์รับสัญญากลับไป มันก้มตัวลง หยิบตราประทับจากลิ้นชัก ก่อนจะปั๊มลงบนส่วนสำคัญของเอกสาร ราวสองถึงสามจุด
 เมื่อเสร็จสิ้น ดันน์เก็บหนึ่งฉบับไว้ในลิ้นชัก ส่วนอีกฉบับยื่นกลับให้ไคลน์ จากนั้นก็ลุกยืนขึ้นและกล่าว
 “ยินดีต้อนรับ นายกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราแล้ว อย่าลืม เอกสารฉบับนี้ต้องถูกเก็บรักษาอย่างเป็นความลับเช่นกัน”
 ไคลน์ยืนตาม มันรับเอกสารด้วยมือข้างหนึ่ง และจับมือตอบด้วยมืออีกข้าง
 “ถ้าอย่างนั้น ผมต้องเรียกคุณว่าหัวหน้าแล้วใช่ไหม?”
 “ถูกต้อง”
 ดวงตาสีเทาของดันน์สุขุมลุ่มลึกเป็นพิเศษ
 เมื่อจับมือเสร็จ ทั้งคู่นั่งลงอีกครั้ง
 ไคลน์เหลือบเห็นข้อความบนตราประทับ มันอ่านออกเสียง
 “หน่วยเหยี่ยวราตรี เมืองทิงเก็น แคว้นอาโฮว่า อาณาจักรโลเอ็น”
 “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พวกคุณเปิดสำนักงานบังหน้าชื่อ ‘บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”
 ไคลน์กล่าวพลางอมยิ้ม
 “อันที่จริง พวกเรายังมีอีกชื่อ”
 ดันน์ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากลิ้นชัก
 เป็นแผ่นกระดาษที่มีตราประทับของกรมตำรวจ ร่วมกับตราประทับของเทศบาลเมือง
 เนื้อหามีดังนี้
 “หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ด กรมตำรวจแคว้นอาโฮว่า อาณาจักรโลเอ็น”
 “สี่หน่วยแรกจะเป็นตำรวจทั่วไป มีหน้าที่อารักขาแขกคนสำคัญ รวมถึงภารกิจพิเศษจิปาถะ ตั้งแต่หน่วยที่ห้าขึ้นไป จะเป็นหน่วยสำหรับปราบปรามคดีเหนือธรรมชาติโดยเฉพาะ แบ่งหน้าที่และความรับผิดชอบอย่างชัดเจน ยกตัวอย่างหน่วยที่เจ็ด พวกเราต้องดูแลทุกคดีที่ผู้เกี่ยวข้องเป็นคนของโบสถ์เทพธิดารัตติกาล แต่หากเป็นคดีที่ผู้เกี่ยวข้องมาจากหลายโบสถ์ การดูแลจะแบ่งตามพื้นที่รับผิดชอบ ของพวกเราประกอบด้วย ทิศเหนือ ทิศตะวันตก และเขตฟินิกซ์ทอง”
 ดันน์อธิบายต่อ
 “หน่วยปฏิบัติการที่หกคือหน่วยทูตพิพากษาจากโบสถ์วายุสลาตัน บริเวณที่รับผิดชอบคือ เขตท่าเรือ ทิศตะวันออก และทิศใต้ ส่วนหน่วยปฏิบัติการที่ห้าคือหน่วยจิตแห่งจักรกล ดูแลรับผิดชอบเขตมหาวิทยาลัย และเขตชานเมืองทั้งหมด”
 “เข้าใจแล้ว”
 ไคลน์ไม่ถามเรื่องหน่วยพิเศษต่อ มันอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
 “จะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามีคนติดต่อจ้างงานกับบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ?”
 “ก็รับงานตามปรกติ ไม่มีเหตุจำเป็นต้องปฏิเสธสักหน่อย ถ้าหากมันไม่กระทบกับงานเหยี่ยวราตรี ตรงนี้ถือเป็นรายได้เสริมของทุกคน สมาชิกหน่วยส่วนใหญ่จึงเต็มใจทำ… แต่ก็อย่างว่า งานไม่ได้มีบ่อยขนาดนั้น เพราะงานจิปาถะส่วนใหญ่จะถูกบริษัทนักสืบแย่งส่วนแบ่งไป”
 “เหยี่ยวราตรีมีทั้งหมดกี่คน”
 ไคลน์ถาม
 “คดีเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นไม่บ่อยครั้ง และที่น้อยกว่าคือจำนวนผู้วิเศษ เหยี่ยวราตรีของพวกเรามีเจ้าปฏิบัติการหกคน และเจ้าหน้าที่พลเรือนอีกหกคน นับรวมคุณด้วย”
 ไคลน์พยักหน้าเชื่องช้า ก่อนจะถามในสิ่งที่ค้างคาใจมานาน
 “หัวหน้า… ผู้วิเศษคลุ้มคลั่งหมายถึงอะไร แล้วทำไมถึงเกิดอาการคลุ้มคลั่งได้?”
........................


ราชันเร้นลับ 19: วัตถุต้องห้าม
 “พวกเราคือผู้พิทักษ์ แต่ขณะเดียวกันก็เป็นเหยื่อที่น่าสมเพช ต้องรับมือภัยคุกคามและความบ้าคลั่งนานับชนิดบนโลก”
 หน้าต่างห้องบานใกล้กับทางเดินถูกปิดตาย ผนังห้องราบเรียบ มอบบรรยากาศเย็นยะเยียบ ภายในห้องมีแสงสีเหลืองอ่อนส่องสว่าง
 ถ้อยคำของดันน์·สมิทกังวานก้อง ทุกการสะท้อนได้สั่นคลอนจิตใจไคลน์ไม่น้อย ชายหนุ่มถึงกับหมดคำพูดไปชั่วขณะ
 ดันน์ส่ายศีรษะเมื่อเห็นไคลน์เงียบงัน
 “ผิดหวังรึเปล่า? ผู้วิเศษมิได้สวยหรูเหมือนกับที่ผู้คนวาดฝันไว้ เส้นทางของเรามีเพียงอันตรายรออยู่”
 “เมื่อได้รับบางสิ่ง ก็ต้องสูญเสียบางสิ่งแลกเปลี่ยน”
 ไคลน์กล่าวเสียงสั่น
 เป็นเรื่องจริงที่มันไม่เคยรับทราบมากก่อนว่า ผู้วิเศษซึ่งแข็งแกร่ง ทรงพลัง ยิ่งใหญ่ และเหนือมนุษย์ จะมีด้านลับอันตรายซ่อนอยู่
 เหตุการณ์จริงที่ต้องเผชิญอาจไม่ร้ายแรงเท่ากับที่ดันน์เล่า แต่ตัวไคลน์เคยสัมผัสเรื่องเหนือธรรมชาติที่อันตรายมาแล้ว ไม่แปลกที่มันจะเกิดความกังวล หวาดกลัว และหดหู่
 แต่เครียดไปก็เท่านั้น มันหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว ผู้วิเศษคืออนาคตที่ตนต้องเผชิญในสักวัน
 “ไม่เลว เป็นคำตอบที่สมเหตุสมผลและเป็นผู้ใหญ่…”
 ดันน์ซดกาแฟก้นแก้วจนหมด ก่อนจะกล่าวต่อ
 “ยิ่งไปกว่านั้น ผู้วิเศษมิได้ทรงพลังอย่างที่คุณคิด โดยเฉพาะ ‘ลำดับ’ ต่ำ… สงสัยไหมว่าทำไมพวกเราถึงใช้เลข 1 ระบุลำดับสูงสุดของโอสถ และ 9 ระบุลำดับต่ำสุดของโอสถ?”
 “เหตุใดถึงต้องใช้ลำดับชั้นที่ขัดต่อความรู้สึกและหลักตรรกะเช่นนี้? ผมเองก็ไม่ทราบ รู้แต่เพียงว่า ยิ่งตัวเลขมาก ลำดับก็ยิ่งห่างไกลจากความแข็งแกร่ง”
 “เอ่อ… ผมพูดถึงไหนแล้ว? อ้อ… ผู้วิเศษมิได้ทรงพลังอย่างที่คุณคิด ผู้วิเศษระดับต่ำนั้นสู้ไม่ได้แม้กระทั่งปืนเล็ก ไม่ต้องกล่าวถึงปืนขนาดใหญ่”
 “ถ้าคุณมีโอกาสกลายเป็นผู้วิเศษในอนาคต อย่าลืมคำที่ผมพูดในวันนี้เด็ดขาด ห้ามตัดสินใจผลีผลามเกินตัว”
 ไคลน์อมยิ้ม มันกำลังดูแคลนตัวเอง
 “ผมยังไม่รู้เลยว่าจะได้รับโอกาสนั้นไหม”
 ต่อให้โอกาสอยู่ตรงหน้า ไคลน์ก็ไม่มั่นใจว่าจะคว้าไว้… การเลือกดื่มโอสถผิดจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิต แถมโอสถลำดับสูงก็มีโอกาสคลุ้มคลั่งสูง ตัวมันคงพยายามเลี่ยงให้มากที่สุด
 ข้อเสียหลักของโอสถคือการกัดกร่อนจิตใจผู้ดื่ม ยิ่งมีสัมผัสวิญญาณรุนแรง เสียงประหลาดที่ได้ยินในหัวก็จะยิ่งเข้มข้น
 แต่ถ้ามีความช่วยเหลือจากพวกพ้องทีมเหยี่ยวราตรี ไคลน์สามารถหยิบยืมคำแนะนำมาปรับใช้เพื่อลดโอกาสคลุ้มคลั่งได้ ปัญหาจะเกิดขึ้นได้ยากกว่าเดิม หากตัวมันไม่รีบร้อนดื่มโอสถลำดับถัดไปเสียเอง
 ชีวิตยังต้องเผชิญปัญหาอีกมาก และไคลน์ต้องผ่านมันไปให้ได้ เพื่อหาโอกาสเดินทางกลับโลกเก่า นี่คือจุดประสงค์สำคัญที่สุดซึ่งห้ามลืมโดยเด็ดขาด ต้องอย่างลืมหมั่นศึกษาบทเรียนเหนือธรรมชาติให้ถ่องแท้
 ตนจะไม่เล็งไปถึงโอสถระดับสูงที่คลุ้มคลั่งได้ง่าย เพราะหากเกิดอาการคลุ้มคลั่ง แผนการกลับโลกเดิมจะล้มเหลวทันที ทุกสิ่งที่พยายามจะสูญเปล่า คงเป็นการดีกว่า หากแอบศึกษาข้อมูลเพื่อหาทางกลับโลกเก่าด้วยร่างผู้วิเศษลำดับต่ำ ไม่ควรเอาตัวเข้าเสี่ยงโดยไม่จำเป็น
 ไคลน์ยังจำได้ดี เมื่อครั้งทดสอบพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา เสียงกระซิบอันแหบพร่ายังคงดังชัดเจนในหัวจวบจนปัจจุบัน
 ต่อให้ไม่เป็นผู้วิเศษ เสียงเหล่านี้ก็คงไม่หายไปเอง หมายความว่า อย่างน้อยก็ควรเลือกเส้นทางผู้วิเศษไปก่อน เพื่อให้ป้องกันตัวเองได้บ้างเบื้องต้น
 สรุปคือ เป็นผู้วิเศษได้ แต่ไม่ควรไปถึงลำดับสูง
 หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียจนชัดเจน ความหวาดกลัวในตัวผู้วิเศษก็เลือนรางลง
 ไคลน์จะไม่หันหลังกลับแน่นอน
 ดันน์หยิบกล้องยาสูบขึ้นมาอีกครั้ง นัยน์ตาเทาหม่นของมันจ้องมองไคลน์อย่างอบอุ่น
 “สำหรับเรื่องนั้น ผมคงให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ การจะได้เป็นผู้วิเศษ คุณต้องสร้างคุณงามความดีให้โบสถ์เสียก่อน แต่โอกาสนั้นอาจมาเร็วกว่าที่คุณคิดก็ได้ บางที ถ้าพรุ่งนี้คุณตีความเอกสารโบราณสำคัญ จนทำให้พวกเราพบเบาะแสที่ยิ่งใหญ่ คุณก็จะได้รับสิทธิ์ให้กลายเป็นผู้วิเศษทันที… แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังต้องรอให้ทางสมาชิกระดับสูงของโบสถ์อนุมัติกลับมา เราถึงจะมอบโอสถให้คุณได้”
 “เอาล่ะ ผมชี้แจงประเด็นสำคัญเกี่ยวกับผู้วิเศษเกือบหมดแล้ว หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะไม่ใจร้อนเกินไป…”
 “ถึงเวลาแนะนำตัวให้เจ้าหน้าที่พลเรือนคนอื่นรู้จักคุณบ้าง”
 ดันน์ลุกขึ้นและเดินไปหยุดหน้าประตู ปลายนิ้วชี้ไปยังทางเดินยาวฝั่งตรงข้ามประตูยานิส
 “พวกเรามีนักบัญชีหนึ่งคน และเจ้าหน้าที่ทั่วไปอีกหนึ่งคนที่คอยจัดหาอุปกรณ์หรือสิ่งสำคัญสำหรับสำนักงาน คอยวิ่งเอกสารไปมาระหว่างเหยี่ยวราตรี วิหาร สถานีตำรวจ รวมถึงเป็นพลขับในบางโอกาส”
 “คนเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ไม่ต้องเข้าเวร หมายความว่าพวกเขาจะหยุดทำงานในวันอาทิตย์แบบตายตัว”
 “ส่วนเจ้าหน้าที่อีกสามคนประกอบด้วยโรแซน ไบรท์ และลุงนีลล์ หน้าที่ของพวกเขาคือ ต้อนรับแขก ทำความสะอาดห้อง เขียนสำนวนคดีความ และคอยลงทะเบียนอุปกรณ์สำนักงาน ในบางครั้ง พวกเขาต้องเปลี่ยนเวรกันเฝ้าคลังแสง คลังอุปกรณ์ และคลังเก็บของเก่า… เพื่อไม่ให้มีคนเข้าไปหยิบของโดยพลการ ต้องลงทะเบียนการหยิบยืมอุปกรณ์ทุกครั้ง และต้องเป็นผู้เดินไปหยิบด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ละคนจะได้หยุดสัปดาห์ละหนึ่งวันเต็ม ยกเว้นวันอาทิตย์ พวกเขาต้องจัดสรรช่วงเวลากันเอง ว่าใครต้องทำสิ่งใดในช่วงไหนบ้าง รวมถึงวันหยุดในแต่ละสัปดาห์ที่ต้องไม่ตรงกัน”
 “หน้าที่ของผมเหมือนกับโรแซนใช่ไหม?”
 ไคลน์สลัดความคิดเกี่ยวกับผู้วิเศษออกไป หัวสมองไตร่ตรองถึงงานใหม่ที่ตนต้องรับผิดชอบ
 “ไม่… ไม่จำเป็น คุณเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญ”
 ดันน์อมยิ้ม
 “คุณมีงานให้ทำสองอย่าง อย่างแรก หาเวลาออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง โดยเฉพาะเส้นทางระหว่างบ้านคุณและบ้านเวิร์ช”
 “อะไรนะ?”
 ไคลน์ขมวดคิ้ว นี่มันงานตรงไหน?
 และเป็นหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญยังไง?
 ดันน์สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลมสีดำพลางกล่าว
 “หลังจากพวกเรายืนยันแล้วว่าคุณสูญเสียความทรงจำ คดีของเวิร์ชและนาย่าจึงถูกปิดลงอย่างไม่มีทางเลือก ส่งผลให้เบาะแสของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสหายเข้ากลีบเมฆตามไปด้วย ในตอนต้น พวกเราสงสัยว่าคุณคือผู้ที่ขโมยสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวติดตัวไปจากบ้านเวิร์ช และอาจซ่อนไว้ระหว่างทางกลับบ้านตัวเอง นั่นน่าจะเป็นสาเหตุที่คุณไม่ตัดสินใจฆ่าตัวตายในที่เกิดเหตุเพียงคนเดียว พวกเราพยายามค้นหาทุกซอกทุกมุมของถนนแล้ว แต่ก็ยังไม่พบสมุดบันทึกเล่มดังกล่าว ถึงแม้คุณจะถูกพลังลึกลับบางชนิดลบความทรงจำไป แต่สมองของมนุษย์คือสิ่งที่น่าทึ่งและเร้นลับ อาจยังมีบางเบาะแสหลงเหลือก็เป็นได้ การที่ดาลี่ย์หาไม่พบ ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง แต่เพราะพลังของผู้สื่อวิญญาณมิได้ครอบจักรวาลขนาดนั้น บางที ถ้าคุณได้เดินผ่านจุดที่เคยซ่อนสมุด อาจเกิดภาพเดจาวูจนทำให้ฉุกคิดบางสิ่งขึ้นมาได้ นี่คือสิ่งที่เหยี่ยวราตรีหวังจากคุณ”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์พลันกระจ่าง
 ไม่ใช่เรื่องเข้าใจยาก ถึงสาเหตุที่เหยี่ยวราตรีต้องการหาที่อยู่สมุดบันทึกให้พบ
 ไคลน์คือบุคคลเดียวที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว และเป็นคนที่มีเวลาพอจะนำสมุดบันทึกไปซ่อนระหว่างทางกลับบ้าน
 “หากคุณหาไดอารีเล่มดังกล่าวพบด้วยตัวเอง คุณงามความดีจะมากพอสำหรับการได้เป็นผู้วิเศษ”
 ดันน์ให้กำลังใจ และบอกเป็นนัยว่า สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสมีค่ากับเหยี่ยวราตรีมากเพียงใด
 “หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”
 ไคลน์พยักหน้า
 ดันน์เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
 “อย่างที่สอง คุณสามารถหยุดได้หนึ่งวันต่อสัปดาห์ จะเลือกเลยก็ได้นะ… ส่วนช่วงที่ไม่ได้ออกไปข้างนอก คุณต้องศึกษาวรรณกรรมและพระคัมภีร์ นี่คืองานของผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ เมื่อใดที่ศึกษาเอกสารเหล่านั้นจนหมด ค่อยเริ่มผลัดเวรกับลุงนีลล์และเจ้าหน้าที่พลเรือนที่เหลือ”
 “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
 ไคลน์ถอนหายใจโล่งอก
 งานของตนง่ายมาก…
 ทันใดนั้น ดันน์บิดตัวไปด้านหลังและชี้ไปยังประตูเหล็กสีดำสนิท บานพับเปิดได้จากด้านนอก บนบานประตูมีสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์สลักจำนวนเจ็ดแห่ง
 “นี่คือประตูยานิส ตั้งชื่อตามผู้ก่อตั้งหน่วยเหยี่ยวราตรียุคใหม่ อาร์คบิชอปยานิส วิหารประจำเมืองใหญ่ทุกแห่งจะมีประตูบานนี้อยู่ใต้ดินเสมอ”
 “ด้านนอกประตูจะมีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการของเหยี่ยวราตรีผลัดเวรเฝ้าตลอดเวลา ส่วนด้านในจะมี ‘ผู้คุม’ ที่ส่งจากโบสถ์ อย่างน้อยสองคนคอยตรวจตราความเรียบร้อย อีกทั้งยังมีกับดักจำนวนมาก ห้ามเข้าไปใกล้โดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ไม่อย่างนั้น ชะตากรรมอันโหดร้ายอาจตกอยู่กับคุณ”
 “น่ากลัวแฮะ…”
 ไคลน์กล่าวจากใจ
 “หลังบานประตูแบ่งออกเป็นหลายเขต มีทั้งห้องเก็บรักษาสูตรโอสถ รวมถึงวัตถุดิบเวทมนตร์สำหรับปรุงโอสถ หรือใช้ในพิธีกรรม บางชนิด บางเขตถูกใช้เป็นสถานกักกันคราว กลุ่มนักโทษจะประกอบด้วยพวกนอกรีต ลัทธิชั่ว รวมถึงสมาชิกองค์กรลับ คนเหล่านี้มีชะตากรรมต้องถูกส่งตัวไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์”
 ดันน์อธิบายอย่างต่อเนื่อง
 วิหารศักดิ์สิทธิ์? หมายถึงวิหารหลวงของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลน่ะหรือ?
 ที่ว่ากันว่า ตั้งอยู่ในแคว้นเหมันต์ทางตอนเหนือของอาณาจักร หรืออีกชื่อหนึ่งคือ… วิหารสันติสุข
 ไคลน์ครุ่นคิดพลางพยักหน้าตามเป็นระยะ
 “แล้วก็… ยังมีเอกสารโบราณสำคัญถูกเก็บเป็นจำนวนมาก เมื่อคุณมีสิทธิ์เข้าถึงความลับโบสถ์มากกว่านี้ คงมีโอกาสได้อ่านพวกมันในสักวัน”
 ดันน์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสริม
 “และสุดท้าย สิ่งสำคัญที่สุดภายในประตูยานิสคือ… ‘วัตถุต้องห้าม’”
 “วัตถุต้องห้าม?”
 ไคลน์ทวนซ้ำ
 ฟังดูเหมือนคำเฉพาะ
 ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงต้องเก็บไว้เป็นความลับและป้องกันไม่ให้ใครขโมยออกไป แม้แต่เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการของเหยี่ยวราตรีก็มิอาจนำออกไปใช้ได้ตามใจชอบ แล้วก็…”
 ดันน์หยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
 “หมายถึงของวิเศษบางชนิดที่ทางโบสถ์รวบรวมมาได้ บางชิ้นมีความสำคัญ บางชิ้นมีความลึกลับเหนือธรรมชาติ หากตกอยู่ในมือของคนชั่ว จะเกิดเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่ …วัตถุต้องห้ามบางชนิดจะพิเศษกว่าวัตถุประเภทอื่น พวกมัน ‘มีชีวิต’ และสามารถล่อลวงจิตใจผู้คุมได้ เป็นของวิเศษที่จะส่งอิทธิพลกับสิ่งรอบตัว มีความคิดที่จะหลบหนีด้วยตัวเอง และสามารถสร้างพิบัติร้ายแรงแก่โลก พวกมันจึงต้องถูกผนึกเป็นพิเศษ”
 “สุดยอด…”
 ไคลน์เริ่มคล้อยตาม
 “สำนักงานใหญ่เหยี่ยวราตรีจะแบ่งวัตถุต้องห้ามออกเป็นสี่ระดับ เริ่มที่ระดับ 0 - วัตถุอันตรายสูงสุด วัตถุชนิดชี้ถือเป็นความลับสุดยอดของเหยี่ยวราตรี เจ้าหน้าที่ไม่สามารถเข้าถึงรายละเอียด ศึกษา นำไปใช้งาน หรือเผยแพร่ข้อมูลพวกมันกับบุคคลอื่นได้ วัตถุระดับ 0 จะถูกผนึกไว้ที่ชั้นใต้ดินของวิหารศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น”
 ดันน์อธิบายต่อ
 “ถัดมาคือระดับ 1 - วัตถุอันตรายมาก เจ้าหน้าที่สามารถใช้ได้ในภารกิจเฉพาะ วัตถุชนิดนี้มีความสำคัญรองลงมา สามารถเก็บไว้ที่วิหารหลักซึ่งมีบิชอปประจำการอยู่ หรือไม่ก็วิหารเมืองใหญ่ที่มีเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีระดับสูงคอยดูแล แต่เนื่องจากความอันตรายของมัน แม้กระทั่งวิหารที่กรุงเบ็คลันด์ยังมีวัตถุระดับ 1 เก็บไว้สูงสุดเพียงสองชิ้นเท่านั้น ที่เหลือต้องถูกส่งไปเก็บที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด”
 “ถัดมาเป็นเกรด 2 - วัตถุอันตราย สามารถใช้ได้ในภารกิจ แต่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ การนำไปใช้ต้องมีบิชอปหรือหัวหน้าหน่วยเหยี่ยวราตรีคอยควบคุมด้วยตัวเอง วิหารประจำเมืองสามารถเก็บวัตถุระดับ 2 ได้ตั้งแต่สามถึงห้าชิ้น ขึ้นอยู่กับความเหมาะสม ที่เหลือจะถูกส่งไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์ สุดท้าย ระดับ 3 - วัตถุค่อนข้างอันตราย ต้องใช้งานอย่างระมัดระวัง โดยการนำไปใช้ในภารกิจแต่ละครั้ง ต้องมีเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีอย่างน้อยสามคนจับทีมกัน ระดับความสำคัญไม่สูงมาก แค่เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการก็ทำเรื่องเบิกใช้งานได้แล้ว”
 “ในอนาคต คุณจะได้อ่านเอกสารที่เกี่ยวข้องกับวัตถุต้องห้ามอีกมากมาย พวกเราจะเรียกมันด้วยรหัส เป็นรหัสที่เห็นแล้วเข้าใจได้ทันที ตัวอย่างเช่น รหัส 2-125 จะหมายถึงวัตถุระดับ 2 หมายเลข 125…”
 ขณะดันน์กล่าว มันชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในห้อง ก่อนจะก้มหยิบเศษกระดาษขึ้นมาหนึ่งใบ
 “ลองดูนี่ เมื่อสามปีก่อน อาร์คบิชอปที่เพิ่งรับตำแหน่งเกิดการคลุ้มคลั่ง ด้วยเหตุผลบางประการ มันสามารถฝ่าด่านป้องกันอันแน่นหนาเข้าไปขโมยวัตถุต้องห้ามระดับ 0 ออกมาได้ จำภาพนี้ไว้ หากคุณพบเบาะแสของมัน ห้ามเข้าไปตอแยหรือทำให้รู้ตัวเด็ดขาด รีบกลับมารายงานกับผมหรือเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีทันที ไม่อย่างนั้น โอกาสที่คุณจะเสียชีวิตในหน้าที่คือหนึ่งพันเปอร์เซ็นต์”
 “อะไรนะ?”
 ไคลน์รับเศษกระดาษพลางขมวดคิ้ว
 ไม่มีหัวข้อเขียนไว้ มีเพียงภาพขาวดำพร้อมข้อความประกอบไม่กี่บรรทัด
 “อินซ์·แซงวิลล์ เพศชาย อายุสี่สิบปี อดีตอาร์คบิชอป… ‘ผู้เฝ้าประตู’ ที่เลื่อนลำดับพลังไม่สำเร็จ ถูกปีศาจล่อลวงจนจิตใจบิดเบี้ยว ทำการหนีไปพร้อมกับวัตถุต้องห้าม 0-08 ลักษณะเด่นของชายคนดังกล่าวคือ…”
 ภาพบนกระดาษ อินซ์·แซงวิลล์กำลังสวมชุดนักบวชสีดำสนิท ชุดคลุมมีกระดุมติดอยู่ทั้งสองข้าง เหนือศีรษะสวมหมวกนักบวชขนาดเล็ก
 เส้นผมสีทองเข้ม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ จมูกโด่ง ปากทรงกระจับ รูปลักษณ์คล้ายคลึงกับรูปปั้นโบราณ ใบหน้าปราศจากริ้วรอยเหี่ยวย่น จุดสังเกตเด่นชัดที่สุดคือดวงตาหนึ่งข้างบอดสนิท
 “ข้อมูลของผู้ร้ายหลบหนีถูกเขียนไว้อย่างละเอียดครบถ้วน แต่วัตถุต้องห้ามกลับมีเพียงรหัสตัวเลข…”
 ไคลน์กล่าวถึงสิ่งแรกที่มันสะกิดใจ
 “นั่นเพราะวัตถุดังกล่าวมีระดับความสำคัญสูงสุด จากที่ผมทราบ ข้อมูลของวัตถุต้องห้ามหมายเลข 0-08 จะถูกเล่าแบบปากต่อปากเท่านั้น ไม่เคยมีใครเห็นคำอธิบายเป็นลายลักษณ์อักษรมาก่อน และสิ่งที่เล่าต่อกันมาก็มีรายละเอียดเพียงน้อยนิด”
 ดันน์ถอนหายใจเบา
 “จากข้อมูล 0-08 เป็นแค่ปากกาขนนกธรรมดา แต่จุดเด่นของมันคือ ไม่ต้องใช้หมึกในการเขียน นี่คือสิ่งที่ผมทราบ”
 ดันน์ไม่ลงลึกรายละเอียดมากกว่านี้ มันใช้มือล้วงโซ่สีทองออกจากกระเป๋าเสื้อ สิ่งที่ห้อยติดมากับโซ่คือนาฬิกาสีทองอร่าม
 ดันน์กดปุ่มให้ฝาสปริงดีดออก ชำเลืองมองเวลาครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปด้านนอก
 “ผมบอกทุกเรื่องที่คุณควรทราบไปแล้ว ดังนั้น เดินไปหาลุงนีลล์ที่คลังอาวุธ บอกเขาให้เตรียมเอกสารที่คุณต้องอ่าน นีลล์ไม่ใช่นักบวชเจ้าหน้าที่พลเรือนธรรมดา เขาเคยเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการเหมือนผม แต่เนื่องจากอายุมากแล้ว การเลื่อนลำดับพลังคงไม่สำเร็จ และนีลล์ก็ไม่ต้องการเป็นผู้คุมภายในประตูยานิส สิ่งเดียวที่เขาหลงใหลคือเอกสารและบันทึกประวัติศาสตร์”
........................