บทที่ 4 ระบบแก้ไขความเสียใจ (1)
ขณะนี้เป็นเวลาราวๆสองทุ่ม คนส่วนใหญ่พึ่งรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ในล็อบบี้โรงแรมยังคงคึกคักมีคนเดินผ่านไปมา นั่งสนทนากันในจุดต่างๆ เมื่อเห็นแสงไฟสว่างไสว และผู้คนมากมาย ซีหลินก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง คิดว่าถ้าจะเกิดเรื่องร้ายต่อเธอและพี่ชายอย่างที่เขียนไว้ในนิยายขึ้นมาจริงๆ เรื่องก็คงจะไม่เกิดขึ้นที่นี่หรอกนะ
หลังจากมั่นใจในความปลอดภัยขึ้นแล้ว เธอก็พาตัวเองเข้าไปล้างหน้าแต่งตัวใหม่ในห้องน้ำหญิง ที่อยู่ไม่ไกลนัก
ทั้งด่าทอจิกหัวกันกับนางเอกเยว่ซิน โดนสาดน้ำและถูกผลักล้มลงบนพื้นแบบนั้น ไม่รู้ว่าสภาพของเธอจะเละเทะแค่ไหน
เมื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วส่องกระจกดู เห็นว่าเครื่องสำอางไม่ได้เลอะเทอะนัก ไม่ได้มีสภาพแบบพวกมาสคาร่าไหลเป็นทางหรือลิปสติกเปื้อนไปครึ่งหน้า อย่างสถานการณ์ยอดฮิตตอนนางร้ายถูกนางเอกเล่นงานต่างๆ
เหมือนว่าเครื่องสำอางที่หลี่ซีหลินใช้จะเป็นแบบกันน้ำ ทำให้ไม่เกิดภาพน่ากลัวอย่างที่เธอจินตนาการเอาไว้ นอกจากที่แต่งหน้าจัดไปหน่อยซึ่งตอนนี้ก็ซีดจางลงมาก จากการที่เธอถูกสาดน้ำและร้องไห้ กับผมยาวตรงที่เปียกไปส่วนหนึ่ง ที่ถูกเธอปัดขึ้นเหนือศีรษะลวกๆ ไม่ค่อยเรียบร้อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรผิดปกติมาก
ไม่ผิดปกติอะไร นี่มันบ้าบอชัดๆ!
ใบหน้า รูปร่างที่สะท้อนออกมาจากกระจกตรงหน้าเธอนี้มันอะไร นี่ไม่ใช่ตัวเธอในโลกก่อนเหรอ!!
ร่างร่างนี้คือซี หรือหลี่ซีหลินกันแน่!?
หญิงสาวใช้มือแตะไปทั่วใบหน้าและเนื้อตัวของตัวเอง ภาพที่สะท้อนออกมาจากกระจกก็เป็นพฤติกรรมที่เธอกำลังทำอยู่ คนที่อยู่ในกระจกไม่ใช่ผีหรือภาพลวงตาแน่นอน มันคือภาพของเธอที่กำลังสะท้อนออกมาจริงๆ
ซีหลินงุนงงมาก ไม่ใช่ว่าเธอเข้ามาอยู่ในโลกนิยายแล้วสวมร่างกายนางร้ายคนหนึ่งในเรื่องหรอกเหรอ แล้วทำไมนางร้ายถึงมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเธอทุกอย่างเลย แม้แต่ไฝสีแดงเล็กๆที่ใต้ตาข้างขวาก็ยังมีเหมือนกัน!?
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลถึงระดับที่สูงพอ"
"ฮะ ร้านค้าอะไร ระบบอะไร? เฮ้ย! แล้วเสียงนี้มาจากที่ไหน!"
ซีหลินหันมองรอบตัวด้วยความตกใจ เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นนี้เป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เย็นชา แม้จะแบ่งแยกไม่ได้ว่าเพศไหน อาจจะเป็นผู้หญิงสักคนที่ซ่อนอยู่ในห้องน้ำนี้เป็นคนพูด หรือไม่ที่น่ากลัวก็อาจจะเป็นผู้ชายที่มีเจตนาไม่ดี ซีหลินไม่เสียเวลาตามหาที่มาของเสียง เธอรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปอยู่ในโถงล็อบบี้ที่มีคนพลุกพล่านก่อน
ตอนนี้เธอมีชะตาชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ว่าจะถูกรุมโทรมข่มขืนแขวนทับศีรษะอยู่ แม้จะโดนด่าว่าเป็นกระต่ายตื่นตูมเธอก็ไม่อายหรอก ถ้าเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเธอจริงๆจะทำอย่างไร หนีได้ก็ต้องหนีไว้ก่อน เรื่องอื่นก็ค่อยว่ากันทีหลัง
"โฮสต์ไม่ต้องตกใจ ระบบไม่มีอันตราย"
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ซีหลินรีบหันมองรอบตัวเลิกลัก เสียงนี้มันไม่เหมือนมาจากใครที่อยู่รอบตัวเธอเลย เหมือนเป็นเสียงของความคิดที่ดังขึ้นในหัวของเธอมากกว่า เดี๋ยวนะ เสียงอิเล็กทรอนิกส์,โฮสต์, ระบบ?
นี่มันไม่ใช่พล็อตที่เป็นที่นิยมในนิยายปัจจุบันนี้เหรอ เรื่องระบบล้ำสมัยที่ถูกติดตั้งเข้าในตัวเอกของนิยายแล้วทำให้เกิดเรื่องมากมายอันนั้นน่ะ
หรือว่าตอนนี้เธอถูกติดตั้งระบบไว้แล้วเหรอ?
"ถูกต้อง"
"ห๊ะ"
"โฮสต์ได้ติดตั้งระบบเอาไว้แล้ว"
"เฮ้ยเอาจริงดิ!!??" ซีหลินอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ เสียงของเธอดังพอสมควรทำให้คนรอบตัวหันมามองอย่างสงสัย หญิงสาวมองเห็นแล้วรีบเอานิ้วข้างหนึ่งไปจิ้มที่ใบหูซึ่งมีผมยาวปรกลงมาบังเอาไว้อยู่ ทำเหมือนว่าตนเองกำลังคุยโทรศัพท์ผ่านทางหูฟังไร้สาย พอคนรู้ว่าเธอแค่กำลังคุยโทรศัพท์จึงไม่ได้สนใจอะไรอีก
ซีหลินรีบเดินออกจากจุดที่มีคนพลุกพล่านไปหาจุดนั่งพักที่อยู่ห่างไกลผู้คนเล็กน้อย
กวาดตามองไปรอบตัว แน่ใจว่าไม่มีคนอยู่ใกล้พอจะได้ยินบทสนทนาแล้วเธอก็กระซิบออกมา
"นายคือระบบจริงๆเหรอ"
"ใช่ผมคือระบบ ชื่อระบบแก้ไขความเสียใจ"
"ห๊า ระบบอะไรนะ ไม่ใช่ระบบทำเงิน ระบบนางร้ายแก้แค้น หรือระบบทำสวนทำฟาร์ม เปิดร้านค้าไรงี้เหรอ" ซีหลินไล่รายชื่อระบบยอดนิยมที่เธอเคยอ่านเจออยู่บ่อยๆออกมา
"ว่าแต่ว่าฉันสามารถพูดคุยกับนายผ่านทางความคิดเหมือนในระบบที่เคยเห็นในนิยายได้ไหม"
"ได้"
"โอ้ว ฮัลโหลวเทส เทส แปดบวกสิบเป็นเท่าไหร่" ซีหลินพูดประโยคนี้ในใจ
"ผมได้ยิน โฮสต์ไม่จำเป็นต้องทดสอบ"
"แล้วคำตอบคืออะไรล่ะ หรือว่านายบวกเลขไม่เป็นเหรอ ระบบนี่ไม่ใช่เทคโนโลยีล้ำยุค ความสามารถประสิทธิภาพยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์เหรอ"
"สิบแปด"
"โอ้ โอเคผ่าน"
ในที่สุดซีหลินก็วางใจว่าไม่ใช่การถูกกลั่นแกล้งหรือมีใครมาวางแผนหลอกลวง อย่างน้อยสิ่งสิ่งนี้ก็ได้ยินเสียงจากในความคิดของเธอจริง คนที่บงการเรื่องนี้อยู่ก็คงไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาในโลกปี20XX นี้แล้วล่ะ ต่อต้านไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้ความร่วมมือดีกว่า
ซีหลินกลับมานั่งตัวตรง เลิกทำท่าทางเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์อย่างเมื่อครู่ที่ต้องจับหูไว้ข้างหนึ่งแล้วก้มตัวลงทำท่ากระซิบกระซาบ
"แล้วระบบแก้ไขความเสียใจนี่คืออะไรเหรอคะ เดี๋ยวนะ ก่อนอื่น นายติดตั้งเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ใช่ว่าจะติดตั้งระบบให้ใครต้องขออนุญาต หรือมีเสียงบอกระบบกำลังทำการติดตั้งไรงี้ก่อนเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย"
"ติดตั้ง ตั้งแต่วันที่โฮสต์ปฏิสนธิ"
"ห๊ะ! ปฏิสนธิ?! ปฏิสนธิเป็นตัวคน ในโลกก่อนที่ฉันชื่อซี มีแม่ชื่ออรัญญา พี่สาวชื่อA พี่ชายชื่อBน่ะเหรอ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"อ้าว อะไรอะ ทำไมกลายเป็นเลเวลต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูลเฉยเลยล่ะ ก็นายบอกว่าติดตั้งตั้งแต่ฉันปฏิสนธิไม่ใช่เหรอ ฉันแค่พูดทวนย้อนเฉยๆอะ"
พอระบบไม่ตอบซีหลินก็ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดอีก ตอนนี้เธอยังมึนงงตกใจเรื่องที่มีระบบปรากฏขึ้นในชีวิตจริงอยู่เลย


หญิงสาวหันมองรอบตัว พบว่าถึงจุดนี้จะมีแสงสว่าง อยู่ในสวนกลางโรงแรมหรูที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา แต่ศาลานี้ก็อยู่ไกลออกมาจากที่จุดที่คนพลุกพล่าน อย่างไรก็ยังนับว่าเป็นที่เปลี่ยว
อีกอย่างจากเนื้อหาของนิยาย เหตุการณ์อันตรายที่เกิดขึ้นกับหลี่ซีหลินยังไม่ผ่านพ้น ไอ้พวกวัยรุ่นที่ลากเธอไปรุมโทรม ก็ไม่แน่ว่าเป็นแขกที่เข้าพักในโรงแรมนี้หรือเปล่า ดีไม่ดี ถ้าเป็นกลุ่มคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ล่ะ!?
แม้ตอนนี้เธอจะใส่เสื้อสูทแต่งตัวดูเรียบร้อยรัดกุมมากขึ้นแล้ว ทั้งยังไม่ได้ไปเดินริมทางเปลี่ยวร้างซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุในนิยาย แต่อย่างไรสถานการณ์ก็ไม่แน่นอน แม้ในหนังสือจะบอกว่าหลี่ซีหลินแต่งกายเซ็กซี่ยั่วยวนจึงถูกข่มขืน ตอนนี้เธอไม่ได้แต่งกายเช่นนั้นแล้วก็น่าจะไม่ตรงกับเงื่อนไขที่เขียนไว้ในนิยาย
แต่พวกชั่วช้าสารเลวที่มันข่มขืนผู้หญิง แท้จริงแล้วมันก็ไม่ได้ข่มขืนเธอเพราะการแต่งตัวของเธอหรอก มีผู้หญิงที่แต่งตัวมิดชิดเรียบร้อยตั้งมากมายที่ตกเป็นเหยื่อ เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะความชั่วของคนที่กระทำต่อพวกเธอต่างหาก!!
และที่สำคัญไม่ว่าผู้หญิงจะแต่งตัวอย่างไรก็ไม่มีใครมีสิทธิ์ไปข่มขืนเค้า!!
ตอนที่อยู่ในโลกเดิมซีสนับสนุนแนวคิดนี้มาตลอด แต่คนชั่วที่รุมโทรม ข่มขืน ทำร้ายผู้หญิง มันไม่สนใจหรอกว่าเธอสนับสนุนความคิดไหน มันสนใจแต่จะทำเรื่องชั่วที่มันอยากทำเท่านั้น
ในสภาวะปกติเธอย่อมสามารถใช้คำพูดโต้เถียง ตอบโต้มันด้านความคิดได้ แต่ถ้าสถานการณ์เปลี่ยนเป็นเกิดขึ้นตรงหน้า และถูกอีกฝ่ายใช้กำลัง ร่างกายที่อ่อนแอของเธอจะต่อสู้กับมันได้อย่างไร
เหมือนสิ่งที่ครอบครัวของเราพบเจอ เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ถ้าโต้เถียงด้วยเหตุผลกับไอ้ชั่ววรชิต พวกเราชนะมันแน่นอน แต่ไอ้ชั่วนั่นมันไม่ได้สนใจจะโต้เถียงกับพวกเราแม้แต่น้อย ด้วยความเลวทรามและบ้าคลั่ง มันบุกเข้ามาในบ้านแล้วใช้อาวุธปืนฆ่าพวกเราทีละคน แล้วพวกเราก็ต่อสู้หรือปกป้องตัวเองไม่ได้เลย
และตอนนี้เธอก็อยู่ในโลกนิยาย ซีไม่แน่ใจว่ามันมีกฎแปลกๆบังคับอะไรไว้หรือเปล่า จากที่เคยอ่านนิยายมา โลกนิยายบางแห่งหากมีตัวละครหลงเขามาในเรื่องส่งผลให้เนื้อหาผิดเพี้ยนไป โลกก็จะปรับอะไรต่างๆให้เป็นไปตามเซ็ตติ้งของโลกที่ตั้งเอาไว้ เช่นตัวละครหนึ่งต้องตาย ต่อให้มีคนกลับชาติมาเกิดใหม่ พยายามช่วยเขาให้ได้ ก็ช่วยไม่ได้อยู่ดี ทิศทางของเรื่อง ล้วนต้องดำเนินไปตามที่นิยายเขียน นอกจากมีเงื่อนไขพิเศษบางอย่างขึ้นมาให้ตัวเอกฝ่าฟันอุปสรรค เนื้อหาที่เซ็ตไว้นั้นจึงยอมเปลี่ยนแปลง
นิยายที่ซีได้อ่านหลายเรื่องก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไร แค่ผู้เขียนอยากให้เรื่องเป็นอย่างไร มันก็เป็นอย่างนั้น ถึงแม้จะน่าเศร้า หรือไม่สมเหตุสมผลแค่ไหนก็ตาม
ในสถานการณ์ตอนนี้ซีไม่แน่ใจว่าตัวเองที่เข้ามาอยู่ในนิยายจะสามารถเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่อง เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของนางร้ายหลี่ซีหลินและครอบครัวของเธอได้หรือไม่ ไม่สามารถไว้ใจอะไรได้ทั้งนั้น ทำได้แค่ระมัดระวังตัว หาทางทำให้ตัวเองปลอดภัยไว้ให้มากที่สุดก่อน
เธอไม่รอให้คนกลุ่มนั้นมาถึง หญิงสาวรีบลุกออกจากศาลา แล้ววิ่งตรงไปในตึกกลางของโรงแรม ตรงนั้นมีคนเยอะน่าจะปลอดภัยมากกว่าจะนั่งอยู่ลำพังที่นี่คนเดียว
โรงแรมแห่งนี้ ตามความทรงจำของเจ้าของร่าง ที่เคยเดินทางมาเที่ยวเล่นที่นี่อยู่บ่อยๆ จะเป็นโรงแรมบนภูเขาชานเมือง มีอาณาบริเวณกว้างขวาง มีอาคารมากมายหลายหลังแบ่งเป็นหลายรูปแบบ ทั้งเป็นตึกสูงสามสี่ชั้น หรือมีเป็นบังกะโล บ้านพักพร้อมสนามหญ้าและสระว่ายน้ำส่วนตัว ขนาดเล็กใหญ่แตกต่างกันไปกระจายไปตามจุดต่างๆ
ตึกส่วนกลางเป็นตึกสูงสี่ชั้น มีห้องพักอยู่ชั้นสามและชั้นสี่ ส่วนชั้นหนึ่งและสอง เป็นห้องอาหาร สถานที่จัดงานเลี้ยง และรีเซฟชั่นไว้ต้อนรับแขก ตรงจุดนั้นจะมีล็อบบี้ให้นั่งพักผ่อนได้ เธอตั้งใจว่าไปนั่งพักที่นั่น รวบรวมสติความคิดอีกสักเล็กน้อยก็ค่อยโทรเรียกรถมารับ
ใจจริงซีหลินอยากจะเปิดห้องหาที่เงียบๆปลอดภัยเพื่อพักผ่อนรวบรวมความคิดก่อน บอกตรงๆ เธอที่พึ่งพบเจอเหตุการณ์ฆ่าล้างครอบครัวและพลัดหลงเข้ามาอยู่ในโลกนิยายอย่างปุบปับ ยังไม่สามารถปรับสภาพจิตใจได้ดีนัก แต่เพราะขณะนี้เวลาไม่เอื้ออำนวย จากเนื้อเรื่อง คืนนี้จะมีแก๊งทวงนี้ไปทวงเงินพี่ชายของหลี่ซีหลิน พี่จะถูกทุบกระดูกสันหลังจนพิการ ส่งผลเลวร้ายอีกมากมายตามมา เธอจึงจำเป็นต้องไปหาพี่ชายก่อนจะเกิดเรื่องร้ายกับเขา
และไม่แน่ใจว่าแก๊งวัยรุ่นที่ข่มขืนหลี่ซีหลินตามเนื้อเรื่องพวกนั้นจะเป็นคนในโรงแรมนี้ไหม หากเธอนอนค้างที่นี่เธอก็ไม่ค่อยแน่ใจเรื่องความปลอดภัย ดังนั้นกลับบ้านไปเจอครอบครัวก่อนน่าจะดีที่สุด
 พอนึกได้ว่าสถานการณ์มันเร่งด่วนมากแล้ว เธอคงไม่สามารถไปนั่งพักรวบรวมความคิดอะไรได้อีก
ระหว่างกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ตึกกลางของโรงแรม หญิงสาวก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจะใช้แอพเรียกแท็กซี่ให้มารับ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อรถมาถึงแล้ว เธอก็ทำได้แค่ให้เขาไปส่งที่บ้านพักของครอบครัวหลี่เท่านั้น เพราะเธอไม่ทราบว่าสถานที่ที่แก๊งเงินกู้มาทวงหนี้พี่ชายและทำร้ายเขาจนพิการนั้นเกิดขึ้นที่ไหน และเวลาที่แน่นอนคือเมื่อไหร่ ถ้ากลับไปรอที่บ้าน แล้วพี่ชายเกิดเหตุร้ายขึ้นที่อื่นล่ะจะทำอย่างไร!?
ซีหลินเริ่มร้อนใจขึ้นมา จากที่กำลังกดเรียกรถ ก็เปลี่ยนเป็นกดโทรหาหลี่อี้เทียน พี่ชายของหลี่ซีหลินซึ่งตอนนี้ก็คือพี่ชายของเธอแทน
 ตอนที่กำลังกระวนกระวายฟังเสียงรอสายอยู่นั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือการพูดคุยกันครั้งแรกระหว่างเธอกับพี่ชายเจ้าของร่าง อย่างไรเธอก็เป็นคนนอกที่เข้ามาสวมร่างคนอื่น ไม่ใช่เจ้าตัวจริงๆ หากเผลอทำอะไรที่ผิดปกติจนถูกคนจับผิดได้ขึ้นมาจะทำอย่างไร ไม่ใช่ว่าจะถูกจับส่งศูนย์วิจัย ถูกนำไปทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์หรอกนะ!?
หญิงสาวเริ่มลังเลใจว่าควรจะทำอย่างไร แต่ปลายสายก็กดรับสายเสียก่อน
"เสี่ยวซี ว่าไง"
ซีหลินอึ้งไป พี่ชายของหลี่ซีหลินเรียกน้องสาวของเขาว่าเสี่ยวซีใช่ไหม แล้วหลี่ซีหลินเรียกพี่ชายของเธอว่าอะไรนะ!
แค่ประโยคทักทายที่แสนธรรมดา ก็แทบจะสามารถทำให้เธอเผยพิรุธออกมาแล้ว!!


พอพ้นสายตาผู้คน คิดว่าปลอดภัยพอสมควรแล้ว ซีหลินก็รีบหลบวูบเข้าไปนั่งในศาลากลางสวนแห่งแรกที่มองเห็น เธอรีบเอาเสื้อสูทมาสวม
ด้วยอุณหภูมิที่น่าจะอยู่ที่ราวๆสิบหกถึงสิบเจ็ดองศาเซลเซียส ใส่แค่เสื้อเกาะอกกับกระโปรงสั้นแค่นี้มันหนาวเย็นมากเกินไปจริงๆสำหรับคนที่มาจากเมืองร้อนอุณหภูมิเฉลี่ยสามสิบกว่าองศาเซลเซียสเช่นเธอ
นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดแล้วก็จับๆดูที่หัวใจตัวเอง พยายามให้หัวใจที่ยังเต้นแรงเพราะความกลัวสงบลง
แม้เมื่อกี้จะทำท่าทางมั่นใจขนาดนั้น แต่ในใจจริงๆของเธอน่ะ ทั้งกังวลทั้งหวาดกลัวเลย ซีเองก็เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุสิบเก้าปี เป็นคนธรรมดาที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่งในโลกใบก่อน จะต้องมาต่อสู้กับพระเอกนางเอกผู้ยิ่งใหญ่ในโลกนิยายที่พวกเขาเป็นตัวเอก จะไม่ให้เธอหวาดกลัวได้เหรอ ยังดีที่เรื่องเป็นไปตามที่เธอหวังไว้ ตอนนี้ได้เงินมาแล้วสิบสองล้าน และไม่ได้ถูกบอดีการ์ดลากไปทิ้งนอกโรงแรม เธอยังพอมีหนทางหลีกเลี่ยงอันตรายตามเนื้อเรื่องได้อยู่
หญิงสาวจัดเสื้อสูทบังเนื้อตัวให้มิดชิดขึ้น เนื่องจากนายไห่เป็นบอดีการ์ดตัวสูงมากเกือบสองเมตร เสื้อสูทของเขาจึงค่อนข้างยาว ซีหลินเลือกจะแย่งเสื้อมาจากนายคนนี้แทนที่จะเป็นบอดีการ์ดคนอื่นก็เพราะเหตุนี้นี่เอง เสื้อสูทตัวยาวคลุมตัวเธอไปได้เกินครึ่งขา ปกปิดการแต่งตัวที่ค่อนข้างโป๊ไปได้พอสมควร เธอปลดสายกระเป๋าเอามารัดเอวทำเป็นเข็มขัด จัดแต่งเล็กน้อยก็ได้ชุดเดรสสูทสีดำกระโปรงสั้นที่สวยสุภาพและเก๋ไก๋พอสมควร
แต่งตัวให้เรียบร้อยขึ้นแล้ว ก็ค้นกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ปิดโปรแกรมบางอย่างที่เธอเปิดใช้งานค้างไว้ก่อนหน้านี้ จากนั้นก็เข้าไปในแอปพลิเคชันธนาคาร ตรวจดูอีกรอบว่ามีเงินสิบสองล้านอยู่ในบัญชีจริง ก็ถอนหายใจ
เงินสิบสองล้านเหรียญนี้ คิดเป็นเงินของประเทศTก็เกือบหกสิบล้านเหรียญT ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ คุณหนูอายุแค่สิบเก้ายี่สิบปี หาเงินเองไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ก็กล้ามอบของขวัญราคาแพงขนาดนี้ให้คนอื่น และก็มีคนที่แค่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาก็โอนเงินหกสิบล้านออกไปเพื่อตัดปัญหาง่ายๆอย่างเหอยี่หานด้วย
เงินหกสิบล้านในสายตาคนพวกนี้มีค่าน้อยนิดแค่ไหนนะ แต่ถ้าเป็นเธอในโลกก่อน หกสิบล้านคงทำให้เธอและครอบครัวอยู่อย่างสุขสบายได้ตลอดชีวิตเลย
แต่สำหรับโลกนี้เงินหกสิบล้านก็เป็นแค่เงินที่ใช้ตัดความรำคาญของพระเอกเท่านั้น
ทว่าที่นี่เป็นโลกนิยายนั่นแหละนะ เงินที่ใช้จ่ายในโลกนี้ก็เป็นแค่ตัวเลขบนกระดาษ จะสิบล้านหรือร้อยล้านก็ลำบากแค่เพิ่มตัวอักษรขึ้นมา จะมีตัวละครที่ใช้เงินง่ายๆเหมือนผลิตธนบัตรได้เองสักหลายๆคนก็คงไม่แปลกอะไร
ซีหลินวางโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า นั่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ยกมือขึ้นมาจับเนื้อจับตัวตัวเองดูอีกทีพบว่ามีเลือดมีเนื้อ สัมผัสได้จริง ก็มีความรู้สึกซับซ้อนบังเกิดขึ้นมากมาย
เธอยังมีชีวิตอยู่จริงๆสินะ แม้จะมาอยู่ในโลกนิยาย แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
คิดถึงเหตุการณ์ฆาตกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อพริบตาก่อน คิดถึงคนในครอบครัวที่ถูกจ่อยิงอย่างโหดเหี้ยมทีละคน น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา จนกลายเป็นเสียงสะอื้นไห้แห่งความเจ็บปวดและเสียใจ
ครอบครัวของเธอหกชีวิต แม้แต่หลานสาวหลานชายวัยสามขวบกับสี่ขวบก็ล้วนถูกยิงในครั้งนี้ เธอไม่รู้ว่าจะมีคนรอดชีวิตบ้างหรือเปล่า หรือทุกคนถูกฆ่าตายแล้วทั้งหมดจริงๆ
ไอ้ชั่ววรชิต! มันคือสามีเก่าของพี่สาวเธอ พอพี่รู้ว่ามันนอกใจไปมีเมียน้อย พี่สาวจึงขอหย่า พาหลานชายหลานสาวสองคนกลับมาอยู่บ้าน
ไอ้ชั่วนั่นมันโกรธแค้น ประกอบกับเป็นทหารมีอาวุธในครอบครอง มันจึงบุกมาที่บ้านและฆาตกรรมพวกเราทีละคน ซีคือคนที่ถูกยิงคนแรก เธอนอนจมกองเลือดมองดูคนในครอบครัวถูกฆ่าจนหมดทั้งบ้าน ภาพโหดร้ายน่ากลัวเหล่านั้นยังติดตาเธออยู่เลย
หญิงสาวร้องไห้อยู่นานหลายสิบนาทีกว่าจะค่อยๆดีขึ้น
เธอเองได้มาเกิดใหม่ในโลกนี้ บางทีครอบครัวคนอื่นก็อาจจะได้ไปเกิดในโลกที่ดีๆด้วยเช่นกัน ครอบครัวของเราล้วนเป็นคนที่มีจิตใจดี ไม่เคยก่อกรรมทำเข็ญทำร้ายใคร ผลความดีที่สะสมไว้จะต้องส่งผลให้ทุกคนได้มีชีวิตในชาติหน้าที่ดีแน่นอน
แม้คำปลอบใจนี้จะทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่จิตใจของเธอก็ยังคงเจ็บปวดหวาดกลัวอย่างมากอยู่ดี แม้พวกเราสามพี่น้องจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน เป็นแค่เด็กกำพร้าที่แม่เก็บมาเลี้ยง ถึงจะไม่ได้ร่ำรวย แต่พวกเราก็เติบโตมาอย่างมีความสุขอบอุ่น มีความรักความผูกพันไม่ต่างจากพี่น้องแท้ๆเลย
ซีเคยมีครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาที่รักเธอ แต่วันนี้ทุกอย่างกลับสูญสลายไปหมด และเธอเองกลับพลัดหลงมาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้ แม้จะถือว่าโชคดีที่ยังได้มีโอกาสมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่ามันคือเรื่องดีจริงหรือเปล่า
เมื่อเธอมาอยู่ในร่างนี้ แล้วเจ้าของร่างที่แท้จริงล่ะ อยู่ที่ไหน? นี่เธอกำลังแย่งชิงร่างของคนอื่นอยู่หรือเปล่า ถ้าเจ้าของร่างกลับมาทวงร่างคืน เธอจะคืนร่างให้เขาด้วยวิธีไหน หรือถ้าเขาไม่กลับมาแล้ว เธอก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในฐานะของคนอื่นแบบนี้ไปจนตายงั้นเหรอ
เมื่อต้องมาพบเจอเรื่องราวที่แปลกประหลาดแบบนี้ ถ้าแลกกันได้ หญิงสาวก็อยากได้ชีวิตเดิมของตัวเองคืนมามากกว่า แม้ชีวิตเดิมของเธอจะไม่ได้เกิดมาสมบูรณ์นัก เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้ง ได้คนใจดีรับอุปการะเลี้ยงดู แต่เธอก็ไม่เคยขาดความรักความอบอุ่นจากครอบครัวเลย มารดาของเธอได้ให้การอบรมสั่งสอนเลี้ยงเธอจนเติบโตมาด้วยดี มีชีวิตที่มีความสุขมาตลอดสิบเก้าปี
เธอพึ่งอยู่ปีสองในมหาวิทยาลัยเท่านั้น ยังมีอนาคตที่สดใสเต็มไปด้วยความหวังรอคอยอยู่
แต่ทุกอย่างต้องจบลงเพราะความอำมหิตเลวทรามของสัตว์นรกตัวหนึ่ง!
คิดแล้วก็เคียดแค้นใจ ซีหลินร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกรอบ แล้วก็กลับมาพยายามเข้มแข็งเช็ดน้ำตาออก เธอรู้สึกว่าดวงตาฝั่งขวาของตัวเองมีอะไรติดอยู่ มันมีกลุ่มแสงสีทองบางอย่างมีรูปร่างคล้ายปุ่มพาวเวอร์ ที่เป็นสัญลักษณ์ปุ่มกดเปิดอุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ ลอยอยู่ทางมุมนั้น ซีหลินเห็นกลุ่มแสงนี้ตั้งแต่ตอนที่ลืมตาขึ้นมาในโลกนี้แล้ว แต่ทีแรกเธอคิดว่าเพราะถูกน้ำสาดใส่ ทำให้สายตาเบลอมองเห็นแสงสีเพี้ยนไปจึงไม่ได้ใส่ใจมัน ตอนนี้พอมีเวลาแล้วจึงพยายามเช็ดน้ำที่เปรอะเลอะดวงตาออก หวังจะกำจัดแสงสีทองแปลกๆนี้ออกไป แต่ว่าเอากระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋าเช็ดหน้าจนแห้งทั้งหมด เอาแขนเสื้อสูทมาเช็ดซ้ำ กลุ่มแสงรูปปุ่มพาวเวอร์นั่นก็ยังลอยอยู่ที่เดิม
ซีหลินรู้สึกงงมาก กำลังจะยกมือขึ้นมาจิ้มๆดู ก็บังเอิญได้ยินเสียงกลุ่มคนสวนเสเฮฮาดังเหมือนว่ากำลังตรงมาทางนี้
เป็นเสียงผู้ชายกลุ่มใหญ่ น่าจะมีหลายคนเลย


บทที่ 3 พูดคุยกับพี่ชาย (2)
อย่างน้อยพี่ชายของเธอก็หลีกเลี่ยงจากสถานที่เสี่ยงอย่างบาร์ดรากอนได้แล้ว ส่วนจะจัดการกับเรื่องที่เหลืออย่างไรหญิงสาววางแผนว่าจะรอพูดคุยสอบถามข้อมูลจากพี่ชายก่อน
ปัญหาของเราตอนนี้คือแก๊งเงินกู้นอกระบบ ถ้าเราหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไปได้ เหตุการณ์ต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ที่จะเกิดตามมาก็น่าจะไม่เกิดขึ้น แต่เธอไม่แน่ใจว่ายอดหนี้คือเท่าไหร่ เพราะในนิยายก็ไม่ได้ระบุรายละเอียดเอาไว้ ไม่รู้ว่าเงินสิบสองล้านเหรียญที่ได้มาวันนี้จะพอชดใช้หนี้หรือเปล่า หรือถ้าไม่พอจะนำเงินนี้ไปต่อยอดอย่างไรให้เพิ่มพูนจนพอชดใช้หนี้ได้ เธอจะรอสอบถามพี่ชายอีกที
หลี่อี้เทียน พี่ชายของหลี่ซีหลิน แม้ในนิยายจะเป็นแค่ตัวประกอบที่ปรากฏตัวไม่กี่ครั้ง คำบรรยายส่วนใหญ่ก็ไม่ดีนัก บอกว่าเขาเป็นคนรักน้องไม่ลืมหูลืมตา สปอยล์จนทำให้หลี่ซีหลินกลายเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เป็นคุณหนูเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจตัวเอง
แต่จากความทรงจำเจ้าของร่าง พี่ชายของเธอเป็นคนเก่งมาก เรียนจบเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ ตอนอยู่เมืองนอกก็ร่วมกับเพื่อนลงทุนในธุรกิจ จนได้เงินเป็นร้อยล้านเหรียญกลับมา
ทั้งหล่อทั้งเก่ง และไม่ใช่คนรวยรุ่นสองที่ไม่เอาถ่าน เขาหาเงินหลักร้อยล้านได้ตั้งแต่อายุยังน้อย
เมื่อกลับมาประเทศZ ก็เข้ามาช่วยดูแลกิจการตระกูลหลี่ พัฒนาจนบริษัทจนเติบโตขึ้นมาหลายเท่าในเวลาไม่กี่ปี ถ้าไม่เพราะถูกเหอยี่หานและพรรคพวกของเหลียงเยว่ซินวางแผนหักหลัง ขโมยข้อมูลสูตรลับของผลิตภัณฑ์ที่สำคัญไป ทั้งยังถูกเล่นงานด้วยวิธีสกปรกมากมาย รวมทั้งเกิดเหตุการณ์โรงงานไฟไหม้ กิจการของบริษัทคงไม่ทรุดหนักจนถูกบังคับล้มละลายแบบนี้
ถ้าพี่ไม่ถูกทำร้ายจนพิการและครอบครัวเจอมรสุมหนักติดต่อกัน ซีหลินเชื่อว่า ด้วยความสามารถของเขาจะต้องมีหนทางทำให้ตระกูลหลี่พลิกฟื้นกลับมาได้แน่ อาจจะไม่ถึงขั้นกลับไปรวยเป็นพันล้าน หมื่นล้านเหมือนเมื่อก่อน แค่พอมีเงินจ่ายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบให้เลิกตามมาระราน รวมทั้งมีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อได้ก็ดีมากแล้ว
ซีหลินไม่คิดว่าที่ตัวเองแกล้งร้องไห้สร้างเรื่องโกหกทำเหมือนจะฆ่าตัวตายเมื่อกี้เป็นเรื่องผิดมากนัก หากช่วยให้พี่ชายหลีกเลี่ยงอันตรายใหญ่หลวงได้ แค่โกหกเล็กน้อยก็ถือเสียว่าเป็นโกหกสีขาว ทำไปเพราะความหวังดี
เสียงกระแอมดังขึ้นเบาๆตอนที่ซีหลินยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้ม พอหันไปมอง ดวงตาของหญิงสาวก็เบิกตาโต
ข้างหลังของเธอห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร มีกลุ่มผู้ชายผู้หญิงใส่สูทผูกไท ทั้งวัยหนุ่มสาวถึงวัยชราเหมือนนักธุรกิจมาเจรจาการงานสิบกว่าคนหยุดรออยู่
ตอนนี้ซีหลินยืนอยู่บนสะพานกลางสระบัวที่กำลังมุ่งหน้าไปสู่ตัวตึกศูนย์กลางของโรงแรม เป็นสะพานไม้มีความยาวพอสมควรแต่ขนาดไม่กว้างมาก แค่พอให้คนเดินสวนกันได้สองคนเท่านั้น เมื่อครู่ที่คุยโทรศัพท์กับพี่ชาย เธอเดินทางถึงกลางสะพานนี้ และไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เดินตามมา เลยหยุดคุยกับพี่ครู่หนึ่ง คนพวกนี้อาจจะเดินขึ้นสะพานมาทีหลัง เดินมาเรื่อยๆก็มาเจอเธอขวางทางอยู่ ไม่กล้าเดินผ่านไป เลยยืนรออยู่เงียบๆ
ไม่รู้ว่าพวกเขาได้ยินเรื่องที่เธอพูดไปเมื่อครู่แค่ไหน จะว่าน่าอายก็น่าอาย แต่มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ซีหลินยกมือขึ้นปาดน้ำตา เธอหันไปผงกหัวให้คนเหล่านั้นที่บางคนก็มีใบหน้าที่เหมือนคุ้นๆอยู่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเป็นเชิงทักทาย
ไม่กล้ายืนอยู่นานให้ขายหน้าอีก เธอเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม ทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วรีบวิ่งออกจากสะพานไป
"ถึงใบหน้าของเธอจะเลอะเทอะอยู่สักหน่อย แต่ผมจำได้ คุณหนูซีหลินจากตระกูลหลี่" ชายหนุ่มอายุราวๆยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ใส่ชุดสูทสีเทาบุคลิกดีเหมือนเศรษฐีหนุ่มเอ่ยขึ้นมา
"ตระกูลหลี่ ของท่านประธานหลี่ห้าวเหยียนที่พึ่งล้มละลายไปเมื่อเดือนก่อนเหรอคะ" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ใช่ครับ"
"งั้น ชื่อเหอยี่หาน ที่เธอพูดถึง ก็หมายถึงท่านประธานเหออดีตคู่หมั้นของเธอคนนั้นน่ะสิ" เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ
"ไม่ใช่ว่าวันนี้คุณชายเหอจัดงานวันเกิดให้คนรักที่โรงแรมของเราเหรอ พวกเราก็พึ่งเดินผ่านสถานที่จัดงานมาเมื่อกี้ใช่มั้ย ที่ขึ้นเวทีเป่าเทียนจุดเค้ก แสดงความรักกันหวานหยดน่ะ"
"เหมือนคุณชายเหอจะพึ่งประกาศถอนหมั้นกับคุณหนูตระกูลหลี่ หลังครอบครัวเธอล้มละลายเมื่อปลายเดือนที่แล้วนี่เองนะ"
"แค่พริบตาก็ได้คนรักใหม่แล้ว เป็นอดีตเพื่อนสนิทของแฟนเก่าเสียด้วย ถ้าทางเรื่องที่คุณหนูซีหลินพูดกับพี่ชายในโทรศัพท์น่าจะมีข้อเท็จจริงอยู่ไม่น้อยเลย"
"แต่เห็นในเว่ยต้าคนเขาพูดว่าคุณหนูซีหลินนิสัยไม่ดีไม่ใช่เหรอ เห็นขึ้นเทรนด์เรื่องที่เธอทำตัวไม่ดีตั้งหลายครั้ง แฟนคลับคุณชายเหอเกลียดเธอกันจะตาย เห็นบอกว่าคุณชายเหอก็สุดจะทนกับเธอแล้ว ที่เลิกกันก็เป็นความผิดของเธอเองที่นิสัยไม่ดี "
"จะนิสัยดีไม่ดียังไงก็เป็นคู่หมั้นกันไม่ใช่เหรอ หมั้นกันมาตั้งเกือบสองปี ใช้ข้ออ้างว่าแฟนเรานิสัยไม่ดีแล้วนอกใจไปเป็นชู้กับเพื่อนสนิทของแฟนนี่มันก็เกินไปนะ"
"ว่าแต่ว่าเรื่องแฟนใหม่คุณชายเหอนี่มายังไงนะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นข่าวอะไรเลยล่ะ แล้วดูในเว่ยต้าสิเงียบสนิทเลย จัดงานวันเกิดกันหรูหราขนาดนี้แต่ไม่มีใครพูดถึงสักโพสต์" พนักงานคนหนึ่งนำโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดู
"ถ้าพึ่งเลิกกับคู่หมั้นแล้วประกาศคบคนใหม่ทันที ต่อให้ภาพลักษณ์ดีแค่ไหนก็มีหวังถูกสาปน่ะสิ อีกอย่างงานที่จัดวันนี้ก็เหมือนจะเชิญมาแต่คนสนิท ทางโรงแรมก็ได้รับคำสั่งให้รักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด ห้ามนักข่าวหรือคนนอกเข้างาน"
"ดูเหมือนคุณชายเหอจะปกป้องคนรักใหม่ของเขาดีเลยนะ ฉันจำได้สมัยก่อนที่คุณหนูซีหลินโดนคนด่าจนขึ้นเทรนด์ ไม่เคยเห็นคุณชายเหอออกมาปกป้องเธอแบบนี้บ้างเลย อ๋อ ยังมีคลิปไวรัลอันนั้นที่เขา เลือกจะช่วยผู้หญิงอ่อนแอที่ถูกเธอรังแก แล้วด่าเธอที่ใจร้าย จนเธอร้องไห้อะ จำได้ว่าตอนนั้นเขาถูกชมยกใหญ่เลย บอกว่าเป็นคนดี เห็นแก่คุณธรรมมากกว่าญาติมิตร"
เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเบาๆระหว่างที่พวกเขาเดินออกจากสะพานมา
ซ่งเว่ยหนานรับฟังคำพูดของคนเหล่านี้เงียบๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำเหมือนไม่ได้ยิน ทั้งๆที่ในใจชายหนุ่มมีความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขายังเห็นคุณหนูหลี่ซีหลินคนนั้นเชิดหน้าทวงเงินคืนจากคนตระกูลเหออย่างเย่อหยิ่งอยู่เลย เวลาผ่านไปแค่ไม่นาน เธอก็มาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กลางสะพาน ทั้งยังมีทีท่าเจ็บปวดเสียใจจนเหมือนจะอยากฆ่าตัวตายเสียอย่างนั้น?….
ซ่งเว่ยหนานครุ่นคิดถึงบางอย่าง ขณะสายตาก็เหลือบมองไปทางร่างอรชรที่เดินเร็วๆนำอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนัก
"ท่านประธานซ่ง สนใจจะไปดูส่วนไหนของโรงแรมอีกหรือเปล่าครับ" ชายสูงอายุที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าใหญ่ที่สุดของคนที่เดินตามซ่งเว่ยหนานมาเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม
"ผมดูพอแล้วล่ะ" เขาละสายตาจากอะไรบางอย่างที่อยู่เหนือศีรษะของซีหลินที่พึ่งก้าวผ่านประตูโรงแรมเข้าไป กลับมา
"ตอนนี้อยากอ่านรายงานผลประกอบการของโรงแรมพวกคุณมากกว่า"
"พวกเราเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านประธานซ่งที่ห้องประชุมทางนี้เลย"


บทที่ 3 พูดคุยกับพี่ชาย (1)
หญิงสาวพยายามทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่าง "พ…พี่ใหญ่ พี่อยู่ที่ไหนเหรอคะ?"
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็คิดออก หลี่ซีหลินเรียกพี่ชายของเธอว่าพี่ใหญ่ เธอจึงเรียกเขาออกไป
ระหว่างนี้ก็พยายามจดจำกิริยาอาการ หรือบุคลิกที่เด่นๆของหลี่ซีหลินเอาไว้ด้วย ซึ่งเธอก็พบว่าการจะทำตัวให้คล้ายเจ้าของร่างนั้นไม่ได้ยากเกินไป คงเพราะเธอมีความทรงจำของเจ้าของร่างอยู่กับตัวด้วย ทำให้หลายๆอย่างซ้อนทับกันจนตัวเธอก็สับสนว่าตัวเองคือใครกันแน่ จากนี้เธอควรจะเรียกตัวเองว่าซี,หลี่ซีหลิน หรืออะไรดี
หญิงสาวสับสนกับตัวเอง ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าต่อไปนี้เธอคือซีและหลี่ซีหลินรวมกัน เช่นนั้นก็เรียกตัวเองว่าซีหลินก็แล้วกัน
"พี่กำลังนั่งรถไปบาร์เรดดรากอน มีนัดคุยงานนิดหน่อย"
ซีหลินไม่แน่ใจว่าเรดดรากอนอะไรนี่จะใช่สถานที่เกิดเหตุที่พี่ชายถูกทำร้ายจนพิการหรือเปล่า เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน พยายามทำให้เขาหลีกเลี่ยงจากสถานที่สุ่มเสี่ยงไว้น่าจะดีกว่า
"พี่มารับหนูก่อนได้ไหมคะ หนูอยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียน"
อี้เทียนครุ่นคิดเล็กน้อยก็เอ่ยตอบ "พี่จะเรียกรถให้ไปรับเราแทนได้หรือเปล่า ตอนนี้พี่มีธุระด่วนจริงๆ อาจจะไปรับน้องไม่ทัน" เขาพึ่งได้ข่าวว่าประธานซ่ง ซ่งเว่ยหนาน มหาเศรษฐีอันดับต้นๆของประเทศพึ่งกลับมาถึงประเทศZ หลังจากไปดูแลการควบรวมกิจการที่ต่างประเทศเกือบหกเดือน
ประธานซ่งนอกจากมีเงินและอำนาจมหาศาลแล้ว เขายังเป็นคนที่ชอบลงทุนในกิจการสตาร์ทอัพ อี้เทียนตั้งใจนำโปรเจคบริษัทที่ตนจะก่อตั้งใหม่ไปขอทุนจากเขา หากได้ทุนทำให้โปรเจคนี้สามารถดำเนินการต่อไปได้ โอกาสที่เขาจะกอบกู้ตระกูลหลี่กลับมาก็มีมากขึ้น
จากข่าวที่เขาได้มา มีคนบอกว่าวันนี้ประธานซ่งมีนัดคุยงานกับลูกค้าที่เรดดรากอน อี้เทียนจึงวางแผนจะไปดักรอเจอประธานซ่งที่นี่ เขาไม่แน่ใจว่าประธานซ่งจะมาที่บาร์กี่โมง จึงคิดว่าจะไปรอแต่เนิ่นๆตั้งแต่หัววัน
หากต้องนั่งรถออกนอกเมืองไปถึงโรงแรมบนภูเขาเพื่อรับเสี่ยวซี กว่าจะกลับเข้ามาก็คงใช้เวลานาน บางทีอาจทำให้คลาดกับประธานซ่งได้
"พี่คะ หนูไม่กล้ากลับเองคนเดียว พี่ช่วยมารับหนูหน่อยไม่ได้เหรอ" ซีหลินเริ่มร้อนใจส่งเสียงออดอ้อน
จากบุคลิกของหลี่ซีหลินในความทรงจำ แม้ในนิยายเรื่องนี้เธอจะเป็นตัวร้าย แต่จริงๆนิสัยของเธอไม่ได้ร้ายเลย เธอก็เป็นแค่หญิงสาวอายุสิบเก้าปีที่ไม่ได้มีพิษภัยอะไร
เนื่องจากถูกเลี้ยงดูมาอย่างไข่ในหิน ได้รับความรักจากครอบครัวอย่างเต็มที่ จึงค่อนข้างไร้เดียงสา และออกจะใจดีกับคนที่รู้จักมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ ข้อเสียที่เธอมี ก็คือนิสัยที่พบได้ทั่วไปของลูกคุณหนูต่างๆ คือเอาแต่ใจตัวเองบ้างและมีความเย่อหยิ่งถือตัว
กับคนแปลกหน้าเธอจะไม่เข้าไปสุงสิงหรือทำตัวสนิทสนมด้วย แต่หากเป็นคนที่สนิทหรือไว้ใจแล้ว เธอก็จะชอบออดอ้อนเหมือนเด็กคนหนึ่ง
"พี่ไปไม่ได้จริงๆ วันนี้พี่มีเรื่องสำคัญมากที่ต้องไปทำ"
เห็นพี่ชายปฏิเสธอย่างเด็ดขาดแบบนี้ ซีหลินก็ยิ่งกังวลใจ หรือว่าเธอจะนั่งรถตามไปเจอพี่ที่บาร์ดีไหม แต่กว่าจะไปถึงก็ไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ แล้วตามนิยายทั่วไปพวกสถานบันเทิงผับบาร์คาราโอเกะต่างๆนี่มักจะเป็นสถานที่เกิดเหตุร้ายอยู่ตลอดเลยนะ ทำร้ายผู้ชาย ข่มขืนผู้หญิง พระเอกนางร้ายถูกวางยา เนื้อหาประมาณนี้ ซีหลินเคยอ่านเจอมาหลายฉากหลายเรื่องเลยล่ะ
ยังไงวันนี้เธอก็พาตัวเองหรือพี่ชายไปอยู่สถานที่เสี่ยงๆแบบนี้ไม่ได้ และต่อให้เธอตามพี่ไป หากพวกแก๊งทวงหนี้มาก่อเรื่องจริง ตัวเธอจะทำอะไรได้นอกจากร้องขอความช่วยเหลือ ถ้าตำรวจมาไม่ทันหรือไม่มีคนมาช่วย ไม่ใช่ว่าพี่ชายของเธอจะต้องถูกทุบกระดูกสันหลังไปจริงๆเหมือนในนิยายหรอกเหรอ และแม้แต่ตัวเธอเองก็อาจถูกพวกมันทำร้ายไม่ทางใดทางหนึ่งไปด้วยก็ได้
จะทำยังไงถึงจะรั้งพี่ชายเอาไว้ได้ เธอพยายามใช้สมองครุ่นคิด แล้วในที่สุดก็นึกออก
ทำอารมณ์เล็กน้อยหยาดน้ำตาก็ร่วงเผาะๆ หญิงสาวส่งเสียงสะอื้นเข้าไปในโทรศัพท์
"พี่ใหญ่หนูเลิกกับเหอยี่หานแล้วค่ะ หนูมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อบอกเลิกกับเขา แต่ว่าฮือๆ พี่คะ ทำไมหนูถึงเจ็บปวดแบบนี้ ยี่หาน เยว่ซิน พวกเขาทำกับหนูแบบนี้ได้ยังไง คนหนึ่งก็เพื่อนสนิทของหนู อีกคนก็คือคู่หมั้นที่คบกันมาตั้งหลายปี พวกเขาแอบเป็นชู้กันลับหลัง รวมหัวทำร้ายหนูแบบนี้หนูเจ็บใจเหลือเกิน ฮือๆๆ" จู่ๆซีหลินก็ร้องไห้เสียงดังเล่นใหญ่เล่นโต จนอี้เทียนตกใจ
"เสี่ยวซีไม่เป็นไร อย่าร้อง ตัดผู้ชายสารเลวแบบนั้นไปได้ถือเป็นโชคดีของน้องแล้ว"
"แต่หนูเสียใจ ยิ่งคิดถึงสิ่งที่สองคนนั้นทำลับหลังหนู หนูยิ่งเจ็บปวด ทุกครั้งที่ไปเที่ยวกับยี่หานหนูก็พาเยว่ซินไปด้วยเสมอ ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสองคนจะใช้โอกาสนั้นสานสัมพันธ์กัน
พี่รู้อะไรหรือเปล่า มีครั้งหนึ่งที่หนูซื้อแพ็กเกจท่องเที่ยวยุโรปให้ครอบครัวเยว่ซิน เพราะเธออยากให้ของขวัญแต่งงานกับพ่อแม่ แต่สุดท้ายเธอก็ถือโอกาสนั้นไปเดทกับยี่หานที่ยุโรป พ่อแม่ของเธอที่หนูเคยให้ความเคารพก็สมรู้ร่วมคิดไปด้วย
พวกเขาเห็นหนูโง่มากเลยใช่ไหมคะ หลอกใช้ความรักความเชื่อใจของหนู เพื่อทำร้ายหนูแบบนี้ พี่คะหนูจะทำยังไงดี ฮือๆ ตอนนี้หนูยืนอยู่บนสะพาน เค้าว่าสระบัวขาวของโรงแรมหลิ่งเหลียนนี้ลึกมาก….ถ้าหนู…ฮึกฮึก ถ้าหนูจะ…"
"เสี่ยวซี!! หยุดนะนี่น้องกำลังคิดจะทำอะไร!!" อี้เทียนอุทานด้วยความตกใจ " น้องรีบเดินออกมาจากสะพานนั่น ไปรอพี่ที่ล็อบบี้โรงแรมก่อน พี่จะรีบไปรับ"
"แต่ว่าพี่มีธุระ ฮึกฮึก…สำคัญไม่ใช่เหรอคะ"
"ไม่มีอะไรสำคัญต่อพี่มากไปกว่าน้องแล้ว สัญญากับพี่ว่าห้ามทำร้ายตัวเอง อย่าเอาชีวิตของเราไปทิ้งเพราะชายเลวหญิงร้ายคู่นั้น สัญญากับพี่นะ"
"หนูไม่รู้ หนู…ฮึกๆ"
"ผู้ชายดีๆยังมีอีกมากมาย เสี่ยวซีของพี่ทั้งสวยทั้งเก่งทั้งแสนดี น้องจะต้องได้เจอคนที่ดีกว่าไอ้ยี่หานนั้นแน่ๆ อย่าเอาชีวิตที่มีค่าของเราไปทิ้งเพื่อผู้ชายคนไร้ค่าอย่างมันเลย"
"แต่พี่คะ หนูจะมีโอกาสได้เจอคนดีๆคนนั้นอยู่เหรอ ตอนนี้ชื่อเสียงหนูเสียหาย ไปมหาวิทยาลัยก็ถูกคนหัวเราะเยาะ ในโลกออนไลน์ก็มีแต่คนตามด่า หนูทำผิดทำเลวอะไรนักหนา หนูคือเหยื่อคือคนที่ถูกแย่งคู่หมั้นไม่ใช่เหรอ ทำไมทุกคนถึงด่าว่าหนู ทำเหมือนหนูเป็นคนชั่วคนเลว แค่เพราะเหอยี่หานถอนหมั้นกับหนูเท่านั้น"
"น้องไม่ผิด มันไม่ใช่ความผิดของน้องจริงๆ คนพวกนั้นเค้าไม่รู้จักตัวจริงของน้อง พูดว่าน้องไปตามกระแสที่คนยุยงเท่านั้น ถ้ามีคนรู้ว่าตัวจริงของน้องเป็นเด็กดีและน่ารักแค่ไหน พวกเขาจะต้องเสียใจที่เคยพูดถึงน้องแบบนี้
แต่เสี่ยวซีไม่ว่าใครจะพูดอะไรน้องก็ไม่ต้องไปแคร์ โลกนี้ยังมีเรื่องดีๆอีกมากรอให้น้องไปค้นพบ น้องยังมีพ่อแม่และพี่ชายที่รักน้อง อย่าไปสนใจคำพูดของคนอื่นที่ไม่สำคัญกับเรา
เฮ้ย!! จะแซงก็แซงไปดิวะ จะมาเบียดทำไม" ท้ายประโยคอี้เทียนส่งเสียงโวยวาย เหมือนว่าเขากำลังขับรถอยู่และ เกือบจะเกิดอุบัติเหตุ
"พี่ใหญ่! เกิดอะไรขึ้นคะ"
"ไม่มีอะไร แค่เจอคนขับรถไม่มีมารยาท"
"งั้นพี่ขับรถดีๆนะคะ หนูวางสายก่อน"
"แต่เราสัญญากับพี่นะว่าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ"
"หนูรู้แล้ว พี่ขับรถดีๆ ระวังความปลอดภัยก่อน หนูจะรอเจอพี่ที่ล็อบบี้ พอมาถึงพี่ก็ค่อยโทรหาหนูนะคะ" ซีหลินไม่กล้าคุยยืดเยื้อต่อไป กลัวจะทำให้พี่ชายเสี่ยงอันตราย หลังจากบอกลาแล้วก็กดวางสายทันที เมื่อเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าไปแล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจโล่งอก


เหมือนจู่ๆภาพก็ตัดฉาก นาทีก่อนเธอกำลังนอนหายใจรวยรินมองภาพคนในครอบครัวถูกฆ่าตายไปทีละคน เสียงปืนดังปังทีละนัดพร้อมเลือดของคนที่เธอรักไหลเจิ่งนอง บาดแผลของเธอเองก็สาหัส เธอถูกยิงเป็นคนแรกและถูกยิงเข้าจุดสำคัญหลายนัด บาดแผลมากมายเสียจนเธอไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ในหัวใจมีแต่ความโกรธ ความกลัวและความเป็นห่วงคนในครอบครัว แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง
เธอน่าจะตายลงทั้งๆที่ตายังเปิดอยู่อยู่อย่างนั้น
ด้วยความรู้สึกติดค้างมากมาย ยังไม่ทันได้ครุ่นคิดถึงโลกหลังความตาย หรือเข้าใจว่าเมื่อตายไปแล้วจะเป็นอย่างไร เมื่อเธอตายวินาทีต่อมาความหนาวเย็นก็จู่โจมเข้าสู่ร่าง เธอถูกผลักล้มลงบนพื้นและเหมือนถูกน้ำเย็นๆสาดรดตัว
หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยดน้ำไหลจากศีรษะ ผ่านหน้าผากที่ก้มอยู่ของเธอร่วงลงบนพื้นหญ้าที่เธอนั่งกองอยู่
เมื่อครู่เธอถูกปืนยิงจนตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงถูกสาดน้ำใส่อีกล่ะ แล้วเธอมาอยู่ที่สนามหญ้าได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเธอตายที่หน้าประตูบ้านเหรอ พื้นบ้านของเธอเป็นพื้นกระเบื้อง ไม่ใช่หญ้าสีเขียวแบบนี้
หญิงสาวพยายามปรับสายตาให้มองภาพต่างๆให้ชัด ค่อยๆเงยหน้าหันมองสิ่งรอบตัว
สิ่งที่เธอเห็นต่อมานอกจากพื้นหญ้า ก็คือพื้นหินปูทางเดินในสนาม รอบๆข้างนี้มีพุ่มไม้และต้นไม้ดอกไม้ประดับเริ่มผลิดอกงดงาม อากาศค่อนข้างหนาวเย็น แต่เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ดูจะมีน้อยชิ้นเกินไปไม่เหมาะกับสภาพอากาศนัก ทั้งยังถูกน้ำจากไหนไม่รู้สาดใส่อีกทำให้ทั้งเปียกและโป๊
เธอดึงเสื้อเกาะอกที่ถูกน้ำสาดใส่จนชุ่มเริ่มไถลลงจนร่องอกโผล่ ขึ้นมาปกปิดร่างกายเอาไว้ พยายามทำให้ความโป๊ลดน้อยลงเท่าที่พอจะทำได้
ระหว่างนั้น เสียงด่าทอของผู้คนหลายเพศหลายวัยก็ดังขึ้นไม่หยุด เหมือนคนที่พวกเขากำลังช่วยกันก่นด่าก็คือเธอ
หญิงสาวเงยหน้ามองตรงไปตามจุดกำเนิดเสียงที่ใกล้ที่สุด
ถัดไปไม่ไกลจากเธอนัก รองเท้าหนังสีดำของผู้ชาย และรองเท้าส้นสูงสีขาวของผู้หญิงคู่หนึ่งหันไปปลายเท้ามาทางเธอ เมื่อไล่สายตามองขึ้นไป ก็พบชายหญิงหน้าตาดีในชุดราตรีสองคนยืนอยู่ตรงนั้น ผู้ชายตัวสูงใส่สูทสีเทา หญิงสาวอายุน้อยน่าจะราวๆยี่สิบปี ใบหน้าอ่อนหวานดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาในชุดราตรีสีขาวพร้อมมงกุฎและสร้อยเพชร ดูราคาแพงไปทั้งตัว ฝ่ายชายกอดประคองหญิงสาวเอาไว้อย่างหวงแหน พร้อมกับส่งสายตาจงเกลียดจงชังมาทางเธอ
เธอ ที่ถูกเขาส่งสายตาเกลียดชังมาให้มึนงงสับสนกับสิ่งที่พบเห็นเป็นอย่างมาก
รอบๆตัวเธอนอกจากหญิงชายหน้าตาดีสองคนนี้แล้วก็ มีหญิงวัยกลางคนสองคน และชายในชุดสูทสีดำเหมือนเป็นบอดีการ์ดมืออาชีพอีกราวๆหกเจ็ดคน
กวาดสายตามองไปรอบตัว พบว่าที่นี่คือสนามหญ้าในสวนที่กว้างขวาง มีการตกแต่งด้วยพันธุ์ไม้ดอกไม้พร้อมเปิดไฟประดับอย่างสวยงาม เธอตายเวลาบ่ายโมง แต่ที่นี่กลับเป็นเวลากลางคืนที่ท้องฟ้ามืดแล้ว ไม่ใช่สถานที่ที่เธอเคยเห็นหรือเคยไปมาก่อน
ที่นี่ ไม่ใช่บ้านของเธอที่ไอ้ฆาตกรนั้นบุกเข้ามา และคนที่อยู่รอบตัวเธอพวกนี้ก็ไม่มีใครที่เธอรู้จักเลยสักคน!!
ตอนที่หญิงสาวกำลังสับสนกับสิ่งที่พบเจออย่างปุบปับ ภาพเหตุการณ์และความทรงจำต่างๆก็เหมือนถูกสาดเทเข้ามาอย่างอัตโนมัติ!
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับเหมือนนานหลายปีราวกับเธอได้พบเจอประสบการณ์ในความทรงจำเหล่านั้นด้วยตัวเอง
แล้วเธอก็เข้าใจในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้น
หลี่ซีหลิน เธอชื่อ….ไม่ใช่สิ เจ้าของร่างนี้ชื่อ หลี่ซีหลิน เป็นหญิงสาวอายุสิบเก้าปี ประชาชนประเทศZ ส่วนตัวเธอที่มาอาศัยร่างนี้ชื่อซี เธอเป็นหญิงสาวอายุสิบเก้าปีจากประเทศT ที่พึ่งถูกฆ่าตาย
ไม่ทราบด้วยเหตุอะไร แต่จู่ๆเธอก็มาอยู่ในร่างนี้
ซีหรือซีหลิน พยายามปรับสติที่ทั้งตกใจทั้งสับสนให้เข้าที่ ระหว่างนั้นเธอก็พบว่าตัวเองฟังคำพูดของผู้ชายและหญิงวัยกลางคนที่ด่าทอเธอออกแล้ว มันไม่ใช่ภาษาประเทศT แต่เป็นภาษาของประเทศZ ความทรงจำที่เปิดเข้ามาอัตโนมัติเมื่อครู่คงให้ความทรงจำด้านภาษามาด้วย
"ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่า คนที่ผมรัก คือเยว่ซินคนเดียวเท่านั้น เรื่องระหว่างคุณกับผมมันจบไปแล้ว เลิกมาวุ่นวายกับพวกเราสักที!!"
"ไม่มองดูสภาพตัวเองบ้าง แต่งตัวไม่ต่างจากอีตัว ฐานะทางบ้านก็ล่มจมล้มละลายไปแล้ว ยังคิดกล้าอาจเอื้อมตระกูลเหอของเราอีกงั้นเหรอ"
"เรื่องที่ตระกูลหลี่ล้มละลาย หรือที่คุณชายเหอเลิกกับคุณหนู ไม่เกี่ยวอะไรกับเยว่ซินลูกของน้าเลยนะคะ น้าขอร้องคุณหนูซีหลิน ได้โปรดหยุดรังแกเยว่ซินของเราสักที"
"ผู้หญิงจิตใจเลวทราม ทำเรื่องชั่วร้ายเอาไว้สารพัด ยังคิดว่าคนฉลาดอย่างยี่หานลูกชายของฉันจะตาต่ำกลับไปคบกับเธองั้นเหรอ!!"
พวกเขาพูดจาว่าร้ายเธอไปอีกมากมายหลายประโยค คำพูดแต่ละคำทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ ประโยคพวกนี้ทำไมรู้สึกคุ้นเคย เป็นความทรงจำของหลี่ซีหลินงั้นเหรอ? หลี่ซีหลินเคยเจอเรื่องพวกนี้มาก่อนหรือเปล่า?
ไม่นะ นี่เป็นความทรงจำของเธอนี่นา คำพูดพวกนี้เธอพึ่งเห็นมันเมื่อคืน!!
ใช่แล้ว เมื่อคืนเธออ่านนิยายออนไลน์ที่วางขายในรูปแบบebook ชื่อเรื่องจักรพรรดินีภาพยนตร์ภรรยาสุดที่รักของสามีแห่งชาติ เป็นเรื่องที่นางเอกกลับชาติมาเกิดใหม่ และใช้ความทรงจำในชาติก่อนมาชิงความได้เปรียบ ฉกชิงความรัก ความสุข ผลประโยชน์ และความสำเร็จไปจากคนรอบตัว
หลี่ซีหลิน เจ้าของร่างที่เธอมาอาศัยอยู่นี้ คือนางร้ายลำดับที่สองหรือสามในนิยาย เป็นอดีตเพื่อนสนิทของ เหลียงเยว่ซิน นางเอกของเรื่อง ส่วนผู้ชายที่ยืนด่าว่าเธออยู่นี้คือเหอยี่หาน พระเอกของนิยาย อดีตคู่หมั้นของหลี่ซีหลินที่ชื่นชอบในความอ่อนโยนแสนดีของนางเอกเหลียงเยว่ซิน จนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในสถานการณ์ต่างๆ ระหว่างที่สานความสัมพันธ์กันก็พบว่าคู่หมั้นของตัวเอง หลี่ซีหลินไม่เข้าตา อยากเลิกราแต่เพราะธุรกิจของตระกูลมีความเกี่ยวพันกัน เขาจึงวางแผนลับหลังจนทำให้ตระกูลหลี่ล้มละลาย จากนั้นก็เลิกรากับหลี่ซีหลินได้เป็นผลสำเร็จ ท่ามกลางการสนับสนุนของ หวางจื่อเชี่ยน มารดาของนางเอกเยว่ซิน ซึ่งเคยทำงานเป็นพนักงานในบริษัทตระกูลหลี่ และมารดาของเขาคุณนายเซี่ยหลิว เจ้าของประโยคที่ด่าซีหลินว่าแต่งตัวเหมือนอีตัว
ซีหลินก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง ตอนนี้เธอใส่ชุดเดรสเกาะอกสีม่วงโชว์สะดือ กระโปรงสั้นลายกราฟิกสีดำม่วงความยาวประมาณหนึ่งคืบ เนื้อตัวเปียกชุ่ม มีอ่างน้ำที่ใช้เลี้ยงปลาประดับสวนตกแตกอยู่ข้างตัว จากความทรงจำของร่างนี้เหมือนกับว่านาทีก่อน คุณนายเซี่ยหลิว พึ่งสั่งให้บอดีการ์ดยกอ่างนี้มาสาดน้ำใส่เธอ
 ขณะนี้เธอน่าจะอยู่ในฉากงานวันเกิดของนางเอกเหลียงเยว่ซิน ที่ซีหลินมาตามทวงคนรักคืน เธอได้รับการยุยงจากนางร้ายคนหนึ่งในนิยายเรื่องนี้ ที่เธอคิดว่าเป็นเพื่อนที่หวังดีให้มาก่อเรื่องในงานวันเกิดของเยว่ซิน ส่วนการแต่งตัวก็เชื่อคำยั่วยุว่าควรแต่งตัวให้สวยเซ็กซี่ตรงข้ามกับเยว่ซินให้มากที่สุด เพื่อทำให้เหอยี่หานเสียดาย
ปรากฏว่าเมื่อมาถึงสถานที่จัดงานซึ่งเป็นโรงแรมบนเขาแห่งหนึ่ง ยังไม่ทันได้เข้าไปในสถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดด้วยซ้ำ เธอก็เจอกับเหลียงเยว่ซินเข้าเสียก่อน
เมื่อไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย เหลียงเยว่ซิน ซึ่งเป็นนางเอกสายร้าย ย่อมเผยธาตุแท้ใช้คำพูดถากถางนางร้ายขี้แพ้อย่างหลี่ซีหลินอย่างเจ็บแสบ หลี่ซีหลินทนไม่ไหวจึงโต้ตอบเกิดการทะเลาะเบาะแว้งกัน
เหอยี่หาน คุณนายเซี่ยหลิวและหวางจื่อเชี่ยน มารดาของเหลียงเยว่ซิน ก็มาเห็นเหตุการณ์และเข้ามาช่วยนางเอกเอาไว้ หลี่ซีหลินถูกผลักล้มลงบนพื้นหญ้าและถูกสาดน้ำใส่
เมื่อทบทวนเนื้อหาว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ซีก็นิ่งอึ้งไปด้วยความหวาดกลัว
ในนิยายที่เธออ่านเมื่อคืน หลังจากถูกสาดน้ำใส่และด่าทอ พระเอกก็สั่งให้บอดีการ์ดลากตัวเธอออกไป หลี่ซีหลินถูกทิ้งไว้นอกโรงแรมซึ่งอยู่บนเขา ห่างไกลความเจริญ โทรศัพท์และกระเป๋าของเธอตกอยู่ในสนามที่มีเรื่องเมื่อครู่ พวกบอดีการ์ดไม่ได้นำมันออกมาด้วย เธอพยายามกลับเข้าไปเอาของก็โดน พนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรมกันเอาไว้ ยืนรออยู่นานไม่รู้จะทำอย่างไรจึงตัดสินใจเดินกลับ แต่เพราะหนทางที่เปลี่ยวร้าง สุดท้ายมีแก๊งวัยรุ่นขับรถผ่านทางมาเห็นเธอแต่งตัวเซ็กซี่ยั่วยวน พวกมันจึงลากเธอไปข่มขืน
หลี่ซีหลินพาร่างกายบอบช้ำกลับบ้านก็พบว่าพี่ชายถูกแก๊งทวงหนี้นอกระบบ มาทวงเงินถูกหักขาทุบกระดูกสันหลังจนพิการ มารดาของเธอเสียใจจนหัวใจวาย เสียชีวิต ส่วนบิดาที่เส้นเลือดในสมองแตกกลายเป็นอัมพาตครึ่งซีกตั้งแต่ตอนที่บริษัทล้มละลาย ทราบข่าวก็อาการทรุดหนักกลายเป็นอัมพาตทั้งตัวเคลื่อนไหวได้แค่ศีรษะเท่านั้น ทั้งถูกข่มขืนจนสภาพจิตใจย่ำแย่ เธอต้องมาแบกรับค่างานศพมารดา ค่าดูแลพี่ชายและบิดาที่เป็นอัมพาตสองคน ทุกสิ่งรุมเร้าเข้ามาหาหลี่ซีหลินเพียงคนเดียว
หลี่ซีหลินหมดสิ้นหนทาง สุดท้ายต้องไปประกอบอาชีพขายบริการเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว คำบรรยายบอกว่าเธอกลายเป็นโสเภณีทำงานบาร์ ถูกลูกค้าจิตวิปริตทรมานทุบตีจนตาย เป็นการปิดฉากตัวร้ายในนิยายเรื่องนี้ของเธอ
แม้จะยังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ซีก็พยายามรวบรวมสติ ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอได้พลัดหลงเข้ามาอยู่ในนิยายจริงหรือไม่ เธอในโลกก่อนตายไปแล้ว หรือว่ายังไง จะสามารถกลับไปได้ไหม เรื่องทั้งหมดก็ละเอาไว้ก่อน ตอนนี้เธอต้องจัดการสถานการณ์เร่งด่วนที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอไม่อยากถูกข่มขืนและไม่อยากให้คนในครอบครัวเจ้าของร่างต้องพบเจอโศกนาฏกรรมพวกนั้น
แม้ซีจะเป็นแค่คนที่มาอาศัยร่างคนอื่น แต่เธอก็ไม่ได้เป็นวิญญาณร้ายอกตัญญูที่จะมองเห็นครอบครัวเจ้าของร่างต้องล่มสลายโดยที่ไม่ทำอะไรเลย และตอนนี้เธอมีความทรงจำเจ้าของร่างปะปนอยู่ ในความรู้สึกที่ยังสับสนตอนนี้เธอก็รู้สึกเหมือนว่าครอบครัวตระกูลหลี่ก็เป็นครอบครัวของตัวเองเหมือนกัน ประสบการที่เจ้าของร่างพบเจอมาก็เหมือนเธอได้ประสบมันมาด้วยพร้อมกัน หญิงสาวไม่แน่ใจอะไรนัก แต่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยทั้งตัวเองและครอบครัวตระกูลหลี่ให้พ้นจากหายนะที่กำหนดไว้ในหนังสือ!
ยังดีที่เหตุการณ์เหล่านี้ยังไม่เกิดขึ้น เธอยังพอมีโอกาสแก้ไขมัน!!
หญิงสาวสูดหายใจเข้าปอด รวบรวมพลังใจ ใช้มือปาดน้ำที่หยดติ๋งๆบนใบหน้าออกพอให้ไม่รบกวนสายตา
ลุกขึ้นยืนตัวตรงและพยายามจัดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มและค่อนข้างโป๊ให้เข้าที่ให้มากที่สุด อากาศหนาวจนขาสั่นแต่เธอก็ต้องพยายามทำหน้ามั่นใจเข้าไว้ แม้จะแอบบ่นเจ้าของร่างในใจ อยากแต่งตัวเซ็กซี่ก็แต่งไป แต่ทำไมไม่เลือกชุดที่มันกันหนาวได้ด้วย!
"ผมขอบอกคุณเป็นครั้งสุดท้าย เลิกยุ่งกับพวกเรา แล้วไสหัวไปซะ!!"
ซีหลินไม่ได้ตั้งใจฟังคำพูดของเหอยี่หานมากนัก เธอกวาดสายตาไปรอบๆสนามอยู่สักพัก จึงพบว่ากระเป๋าสะพายสีม่วงของตนตกอยู่ใต้พุ่มไม้พุ่มหนึ่ง เธอรีบไปหยิบมันขึ้น เช็กดูข้างใน พบว่ามีโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์อยู่ครบก็เบาใจ มีโทรศัพท์แล้วก็สามารถใช้มันโทรสั่งให้รถมารับได้ อาจจะช่วยหลีกเลี่ยงแก๊งวัยรุ่นนั่นไปได้
แต่ก็ยังไม่แน่นอน
"หน้าด้านไร้ยางอาย คนเค้าไล่ขนาดนี้ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ เธอไม่สะอิดสะเอียนตัวเองบ้างเหรอ" คุณนายเซี่ยหลิว เห็นซีหลินทำสีหน้าเหมือนไม่รู้สึกรู้สาก็รู้สึกโกรธมาก
"คุณป้าคะ อย่าว่าไซซีอย่างนั้นเลย ทุกอย่างมันเป็นความผิดของหนูคนเดียว" เสียงไพเราะอ่อนหวานของนางเอกเหลียงเยว่ซินดังขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำ บีบคั้นน้ำตาออกมาได้สองหยด อย่างน่าสงสาร
"เป็นความผิดของหนูที่ห้ามใจตัวเองไม่ไหว หลงรักยี่หานไป ทำให้ไซซีต้องเจ็บปวด"
"คุณรักผมจะเป็นความผิดได้ยังไง ในเมื่อผมรักคุณ พวกเรารักกัน คนที่ควรรู้สึกผิดรู้สึกละอายใจก็คือหลี่ซีหลินต่างหาก ที่ตามรังควานเราไม่หยุด!!"
"ถึงฉันจะเป็นคนที่เจอคุณและรักคุณก่อน ถึงไซซีจะเข้ามาทีหลัง แต่คุณกับเธอก็เป็นคู่หมั้นกันอย่างชอบธรรม จากสายตาของคนนอกอย่างไรก็คือฉันที่เป็นมือที่สาม ฮือๆๆ"
"คุณไม่ใช่มือที่สาม คุณจะเป็นมือที่สามได้ยังไง คุณกับผมเราเจอกันก่อนที่ผมกับหลี่ซีหลินจะเจอกันด้วยซ้ำ ที่ผมหมั้นกับเธอนั่นก็เป็นเพราะเหตุผลทางธุรกิจ พ่อแม่ของเธอใช้อำนาจเส้นสายมาบังคับให้ผมหมั้นกับลูกสาวของพวกเขา ถ้าผมรู้ว่าคุณแอบรักผมมาตั้งแต่สองปีก่อน ผมคงไม่มีทางไปหมั้นกับหลี่ซีหลินแน่ ตำแหน่งคู่หมั้นของผม ตำแหน่งหญิงสาวที่ควรยืนเคียงข้างผมก็คือคุณ คนเดียวเท่านั้น"
"หลี่ซีหลิน ผมไม่รักคุณ ไม่เคยรัก!! ผู้หญิงที่ผมรักมีแค่เหลียงเยว่ซินคนเดียวเท่านั้น จำเอาไว้แล้วเลิกยุ่งกับพวกเราสักที ไสหัวออกไปจากชีวิตของพวกเราซะ ลากเธอออกไป!!"
"เดี๋ยวก่อน!!" ก่อนที่พอดีการ์ดจะเข้ามาถึงตัว ซีหลินรีบหลบเลี่ยงแล้วร้องเรียกเหอยี่หานเอาไว้
"ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะยอมเลิกรากับคุณแต่โดยดี"
เหอยี่หานมองเธออย่างเหยียดหยาม ไม่คิดจะเชื่อคำพูดของเธอแม้แต่นิดเดียว ผู้หญิงคนนี้หลงรักเขาหัวปักหัวปำ ยอมทำเรื่องบ้าบอมากมายเพื่อให้เขาสนใจ เธอไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆแค่เพราะถูกเขาออกปากไล่ครั้งสองครั้ง
"แต่ก่อนที่พวกเราจะจบสิ้นกัน ฉันหวังว่าคุณจะคืนสิ่งต่างๆที่ฉันเคยมอบให้มาหลายปีกลับมา" หญิงสาวพยายามรวบรวมความทรงจำของเจ้าของร่าง
"ตั้งแต่ที่คบกับคุณมา ฉันเคยให้สร้อยข้อมือ นาฬิกาโรเล็ก นาฬิกาโอเมก้า เข็มกลัด กระดุมข้อมือเพชร เข็มขัด รองเท้าสั่งทำพิเศษ… ราคารวมแล้วไม่ต่ำกว่าหกล้านเหรียญ!!
ฉันต้องการสิ่งของพวกนั้นคืนทันที ถ้าหากเอาของมาให้ไม่ได้ก็จ่ายเป็นเงินสดมา " ซีหลินเชิดหน้าแล้วบรรยายรายการสิ่งของเป็นฉากๆ
"ส่วนคุณ คุณนายเหอ เพราะคิดว่าคุณเป็นว่าที่แม่สามีในอนาคต ฉันจึงให้ความเคารพและมอบของขวัญราคาแพงให้คุณตลอด ชุดเครื่องประดับหยกราคาสามถึงห้าแสนสามชุด ของโบราณ เครื่องลายครามยุคสมัยต่างๆห้าชิ้นราคารวมไม่ต่ำกว่าสองล้าน อ๋อ มีภาพวาดโบราณที่ฉันให้สามีของคุณอีกสี่รูปรวมสามล้านกว่า สรุปราคาส่วนของคุณคิดเป็นตัวเลขกลมๆคือ ห้าล้านเหรียญ!! จ่ายคืนมาให้ฉันพร้อมกันด้วยเลย"
 ทีแรกเธอจะจบแค่ทวงเงินคืนจากคนตระกูลหลี่ แต่ไม่รู้ยังไงเหมือนได้ยินเสียงความคิดว่าเงินเท่านี้อาจจะไม่พอ เธอจึงตัดสินใจชี้ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคลือบสีทาเล็บอย่างดีไปทางเหลียงเยว่ซิน
"และเธอ เยว่ซินนังงูพิษ!!"
"นี่!! เธอกล้าดียังไงเรียกเหยว่ซินแบบนี้" เหอยี่หานรีบออกตัวปกป้องคนรักของตัวเองทันที
แต่ซีหลินไม่สนใจ เธอพูดสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ต่อไปทันที "ฉันคิดว่าเธอเป็นเพื่อนสนิท ไปเที่ยวที่ไหนจะในประเทศหรือต่างประเทศ กินอาหาร ไปช๊อปปิ้งซื้อเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้า ฉันก็พาเธอไปด้วย ทั้งยังเป็นคนจ่ายเงินให้เธอตลอด แม้แต่พ่อแม่ของเธอฉันก็ซื้อสมุนไพรอาหารเสริมราคาแพงไปให้ทุกครั้งที่ไปเยี่ยม พ่อเธอป่วยเข้าโรงพยาบาลเมื่อปีก่อนค่ารักษาก็เป็นฉันที่จ่ายให้ แม้แต่แพ็กเกจท่องเที่ยวยุโรปเมื่อปลายปีที่ครอบครัวเธอไปเที่ยวกัน แล้วไปแอบเจอยี่หานลับหลังฉันก็เป็นฉันที่ซื้อให้เธอ
ฉันจ่ายเงินให้เธอไปเยอะจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเท่าไหร่กันแน่ เธอจะเอาเสื้อผ้าข้าวของพวกนั้นมาคืนฉันตอนนี้ หรือจะจ่ายเงินให้มันจบๆไปก็ได้ ฉันคิดแค่หนึ่งล้านเหรียญแล้วพวกเราไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก"
"เธอพูดเรื่องบ้าอะไรของเธอ!!" คุณนายเหอหวีดเสียงด้วยความไม่พอใจ
"เลิกกันก็ต้องคืนของที่อีกฝ่ายมอบให้มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ…" ซีหลินหันไปเชิดหน้าตอบ "ฉันพูดตรงๆเลยนะ ของที่ฉันเคยมอบให้พวกคุณมันมากกว่านี้อีก ฉันคิดเท่านี้ก็ถือว่าฉันใจดีมากแล้ว ทั้งหมดรวม สิบสองล้าน!! จะจ่ายหรือไม่จ่าย!!"
คุณนายเหอโกรธจัดยกมือชี้หน้าจะด่าเธอแต่ก็นึกคำด่าไม่ออก เพราะอย่างไรที่ซีหลินพูดมาก็เป็นความจริง เธอ สามี และลูกชายได้รับของขวัญมีค่าเหล่านั้นจากหลี่ซีหลินมาตลอดหลายปีที่เธอกับเหอยี่หานหมั้นหมายกันจริงๆ
ซีหลินหันไปจ้องหน้าเหอยี่หานอย่างท้าทาย จากนิยายที่เธออ่านมา เหอยี่หานเป็นคนเย่อหยิ่งมาก เขายอมเสียเงินเป็นสิบเป็นร้อยล้านดีกว่าจะให้คนปรามาสดูถูก ถ้าเธออยากได้เงินคืน ต้องพยายามจี้ในจุดนี้ของเขา
"อย่าบอกฉันนะคะว่าเงินแค่สิบสองล้าน ตระกูลเหอก็ไม่มีปัญญาเอามาคืนฉันนะ น่าสมเพช ยาจกขนาดนี้แล้วมาทำท่าเย่อหยิ่งจองหองไปทำไม หรือว่ามีเงินแต่ไม่ยอมคืนให้ เพราะอยากยักยอกสินสมรสของฉันเหรอ ไม่คิดเลยนะคะว่าคุณชายเหอที่สูงส่งจะตกต่ำขนาดนี้
ถ้าคนในสังคมรู้เรื่องนี้เข้า ไม่ทราบว่าชื่อเสียงสามีแห่งชาติของคุณชายจะมัวหมองแค่ไหน อยากให้ฉันเอาไปคุยกับพวกนักข่าวด้วยมั้ยคะ เรื่องคงได้กระจายไปไวยิ่งขึ้น โดยเฉพาะคนรักของคุณ ได้ข่าวว่ากำลังมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงนี่นา ถ้าคนรู้ว่าแฟนที่แย่งชาวบ้านเค้ามานอกจากมีความสามารถเรื่องการนอกใจแล้วยังยักยอกเงินแฟนเก่ามาเปย์ให้เธอ ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาจะพูดถึงเรื่องนี้กันยังไงนะคะ"
"หุบปาก! คิดว่าคำพูดของคนอย่างเธอจะมีคนเชื่องั้นเหรอ"
"คุณชายเหอ คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า" ซีหลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "ถึงฉันจะไม่ได้เป็นดาราในวงการบันเทิง แต่ฉันก็มีคนติดตามในเว่ยต้าล้านกว่าคนนะคะ" ถึงจะเป็นแอนตี้แฟนซะส่วนใหญ่ก็ตาม ซีหลินคิดประโยคท้ายในใจ
"รูปหรือคลิปที่เราเคยไปเที่ยวด้วยกัน ที่ฉันเคยให้ของขวัญคุณกับครอบครัวก็ยังอยู่ในโพสต์เก่าๆของฉันเป็นสิบๆโพสต์ ฉันแค่โควทโพสต์นั้น แท๊กชื่อคุณกับเหลียงเยว่ซินสักหน่อย แล้วทวงของคืนเพราะเราเลิกกันแล้วเนื่องจากคุณมีแฟนใหม่เป็นเพื่อนสนิทของฉัน คุณคิดว่าคนเขาจะสนใจไหมล่ะ" ซีหลินยิ้มอย่างร้ายกาจ
"แค่คิดว่าแฮชแท๊กอะไรขึ้นเทรนด์บ้างก็ตื่นเต้นน่าดูแล้ว
 สามีแห่งชาติเหนียวหนี้โกงเงินอดีตคู่หมั้น ,เหอยี่หานมีดีแต่เปลือกโกงสมบัติผู้หญิงหน้าด้านๆ,เหอยี่หานไม่มีปัญญาจ่ายเงินคืนแฟนเก่า,ตระกูลเหอตกอับยักยอกเงินแฟนเก่าลูกชาย… "
"พอแล้ว!!" เหอยี่หานโกรธจนมือสั่น "แค่จ่ายเงินก็จบใช่มั้ย เงินแค่สิบสองล้านเธอคิดว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายคืนหรือไง"
"ถ้ามีปัญญาก็จ่ายมาสิคะ อย่าดีแต่พูด!!" เธอโต้ตอบอย่างท้าทาย
เหอยี่หานดึงโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดไปไม่กี่ครั้ง โทรศัพท์ในกระเป๋าของซีหลินก็ส่งเสียงดังติ๊งแจ้งว่ามีข้อความใหม่ ซีหลินก้มหน้าลงไปดูหน้าจอ เห็นว่ามียอดเงินเข้ามาสิบสองล้านจริงก็ ร้องเย้ในใจด้วยความดีใจ แต่ภายนอกยังทำหน้าร้ายกาจเชิดหยิ่งต่อไป
"เอาล่ะในเมื่อคุณจ่ายเป็นเงินสดมาให้แล้ว ส่วนที่เป็นสิ่งของพวกนั้นพวกคุณก็เก็บเอาไว้ก็แล้วกัน จากนี้ก็ถือว่าพวกเราหมดสิ้นความเกี่ยวพัน ฉันจะไม่ไปยุ่งกับพวกคุณ พวกคุณเองก็อย่ามายุ่งกับฉันหรือครอบครัวด้วยเหมือนกัน"
"คิดว่าพวกเราจะอยากเกี่ยวข้องกับผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธออีกงั้นเหรอ ตัวเสนียดสกปรก" คุณนายเซี่ยหลิวบริภาษออกมาอย่างหยาบคาย
ซีหลินหันไปยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน "ดีแล้วค่ะ เชิญคุณอยู่บนที่สูงต่อไปตามสะดวกนะคะ แต่อยู่สูงมากๆออกซิเจนน้อย จะส่งผลต่อประสิทธิภาพการใช้สมองได้นะคะ ร้ายแรงถึงขั้นสมองบวมตายได้เลยละ" ยิ้มให้คุณนายเหออย่างหวานหยดแล้วเอ่ยต่อ "ลองเช็กๆดูอาการของตัวเองบ้างนะคะ จุ๊ จุ๊ จุ๊ ดูท่าทางคุณนายก็เหมือนเริ่มมีอาการเบื้องต้นแล้ว" ยกยิ้มที่มุมปากให้แล้ว กำลังจะหันหลังเดินจากไป เห็นบอดีการ์ดตัวสูงเกือบสองเมตรคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอนัก ก็นึกอะไรขึ้นได้
"นายไห่ เอาเสื้อสูทของนายมาให้ฉัน!"
"หา อะไรนะครับ"
"ไหนๆก็ทวงหนี้แล้ว ฉันก็จะทวงให้หมด ฉันจำได้นายเคยขับรถของเหอยี่หานไปเฉี่ยวขอบทาง ต้องจ่ายค่าซ่อมเองไม่งั้นจะถูกไล่ออก ฉันเห็นใจเลยออกเงินค่าซ่อมให้นายสามหมื่นเหรียญ ฉันไม่เอาเงินนั่นแต่จะเอาเสื้อสูทนายหนึ่งตัว ถือว่าเราหมดหนี้กัน เอามา!"
บอดีการ์ดที่ชื่อนายไห่ หันมองรอบตัวเลิกลัก
"เจ้านายของนายเค้ายังยอมจ่ายเงินคืนฉัน นายจะมาทำอิดออดไปเพื่ออะไร จะแสดงตัวว่าแข็งแกร่งกว่าเจ้านายงั้นเหรอ จะดูถูกเจ้านายที่ยอมจ่ายหนี้ว่าโง่ ไม่เก่งกล้าเท่านายงั้นสิ"
"ไม่ใช่ครับ!! ไม่ไม่ เชิญครับ นี่ครับคุณหนูซีหลิน " นายไห่กลัวซีหลินจะพูดจนกลายเป็นว่าเขาท้าทายอำนาจเจ้านาย แล้วสุดท้ายจะกระทบกับการงาน เขารีบถอดเสื้อสูทสีดำส่งให้เธอทันที
"อืม…" ซีหลินรับเสื้อมา หันมองรอบตัวเล็กน้อย ยิ้มบางๆแล้วก็เดินบนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วจากไป ด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


บทที่ 6 แก๊งเงินกู้นอกระบบ (1)
ซีหลินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแจ้งพี่ชายว่ากำลังจะนั่งรถกอล์ฟออกไป นัดแนะสถานที่พบเจอกันจนเข้าใจแล้วก็วางสาย พร้อมกับที่รถกอล์ฟมาถึงพอดี
รถกอล์ฟใช้เวลาประมาณห้านาที พาเธอไปถึงหน้าประตูโรงแรม
ซีหลินก็ใช้เวลาระหว่างนี้ในการรวบรวมสติปรับอารมณ์ที่กำลังสับสนทั้งหลายให้ผ่อนคลายลง เธอละเรื่องระบบ เรื่องเหตุการณ์ฆาตกรรม หรือเรื่องที่ตัวเองถูกพามายังโลกนี้อย่างปุบปับไปก่อน สิ่งสำคัญตอนนี้คือจะทำยังไงถึงจะทำตัวเป็นหลี่ซีหลินได้อย่างไม่มีพิรุธ
หญิงสาวพยายามทบทวนความทรงจำ พยายามจดจำบุคลิก ท่าทางคำพูดติดปากของหลี่ซีหลินเอาไว้ให้มากที่สุด หลังจากทบทวนความจำจากเจ้าของร่างแล้ว ก็พบว่าลักษณะท่าทางของเธอกับเจ้าของร่างนั้นไม่ได้แตกต่างกันมาก แต่อาจจะมีรสนิยมความชอบหลายอย่างที่ไม่เหมือนกัน ซึ่งเรื่องเหล่านี้เธอต้องพยายามระมัดระวัง และพยายามอย่าเผยพิรุธออกมา
รถกอล์ฟจอดส่งเธอที่หน้าประตูโรงแรม ซีหลินลงจากรถก็เจอชายหนุ่มรูปร่างสูงร้อยแปดสิบกว่า ใบหน้าหล่อเหลาไม่แพ้พระเอกทีวีกำลังยืนรอเธออยู่ เห็นเธอเดินลงจากรถเขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที
"เสี่ยวซีเป็นยังไงบ้าง" เขารีบเข้ามาพินิจพิจารณาซีหลินดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บอะไรหรือเปล่า ที่น้องพูดเหมือนจะคิดสั้นทำให้เขาหวาดกลัวอยู่เลย
"หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะพี่ใหญ่ หนูพอจะทำใจได้บ้างแล้ว"
"น้องจะไม่คิดสั้น ไม่คิดจะทำร้ายตัวเองแล้วใช่ไหม"
"พี่ใหญ่วางใจ หนูจะไม่ทำแล้ว"
"งั้นพวกเราก็กลับบ้านกันก่อน เรื่องอื่นก็ค่อยว่ากัน"
เธอพยักหน้ารับ เดินตามพี่ชายออกไปนอกรั้วโรงแรม ขึ้นนั่งบนรถมือสิบแปดสภาพเก่าโทรมคันหนึ่ง
จากความทรงจำเจ้าของร่าง เมื่อถูกบังคับล้มละลาย ทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลหลี่ก็ถูกยึดไปหมด แม้คนที่ล้มละลายจะไม่ใช่พี่ชาย ตัวพี่เองก็มีทรัพย์สินส่วนตัวที่หามาได้เองเป็นร้อยล้านตั้งแต่สมัยอยู่เมืองนอก
แต่เพราะก่อนที่บริษัทจะล้มนั้น พ่อได้วิ่งเต้นหยิบยืมเงินไปทั่วเพื่อหวังมากอบกู้บริษัทให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤติให้ได้ก่อน พี่ชายก็เอาเงินและทรัพย์สินส่วนตัวของตัวเองเข้ามาช่วยจนเกือบหมด
พอถูกบังคับล้มละลายแล้ว พ่อเส้นเลือดในสมองแตกต้องเข้าโรงพยาบาล มีค่ารักษาสูงมากจนประกันสุขภาพที่ทำไว้ไม่พอจ่าย พี่ก็เอาเงินก้อนสุดท้ายที่มีออกมาโป๊ะค่ารักษาส่วนที่ขาดไปให้จนพ่อได้รับการผ่าตัดอย่างทันท่วงที รถคันนี้ พี่ใช้เงินที่เหลืออยู่เล็กน้อยหลังจากจ่ายค่ารักษาและค่าเช่าบ้านให้พวกเราพักอาศัยไปซื้อมา สภาพของรถไม่ดีนัก แต่มันก็เป็นรถที่ดีที่สุดเท่าที่พี่จะซื้อได้แล้ว พี่จำเป็นต้องมีรถเพื่อใช้มันประกอบอาชีพ
ระหว่างที่กำลังคิดโปรเจคใหม่เพื่อกอบกู้บริษัทพี่ก็ทำงานขับรถรับส่งผู้โดยสารผ่านแอปพลิเคชันรถรับจ้างไปด้วย
เรื่องเหล่านี้ปรากฏอยู่ในความทรงจำจางๆของเจ้าของร่างรายละเอียดไม่ชัดเจนมาก เพราะเธอไม่มีกะจิตกะใจมาสนใจเรื่องราวของคนในครอบครัวเท่าใดนัก เหมือนความสนใจทั้งหมดของเธอคือการแย่งชิงคู่หมั้นของตัวเองคืนมา ส่วนเรื่องอื่นๆสำหรับเธอล้วนเป็นภาพพร่ามัวไปหมด
หลังจากรถขับออกไปได้ระยะหนึ่ง ซีหลินก็เอ่ยถามขึ้นมา
"พี่ใหญ่คะ ตอนนี้เรามีหนี้อยู่เท่าไหร่เหรอ"
พอได้ยินคำถามนี้ใบหน้าของหลี่อี้เทียนก็เคร่งขรึมลง
"เรื่องนี้น้องไม่ต้องเป็นห่วงหรอก มีพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน พี่จะต้องหาทางจัดการได้อยู่แล้ว"
"เรามีหนี้ที่ต้องรีบชดใช้ให้พวกแก๊งเงินกู้นอกระบบบ้างไหมคะ ยอดหนี้เท่าไหร่"
"น้องถามเรื่องนี้ทำไม พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเป็นห่วง"
"พี่คะ หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ครอบครัวเราเจอเรื่องขนาดนี้ จะให้หนูอยู่เฉยต่อไปได้ยังไง ก่อนหน้านี้ที่หนูหน้ามืดตามัว คิดถึงแต่เรื่องจะทำให้เหอยี่หานกลับมาจนไม่สนใจว่าครอบครัวของเราจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร หนูก็รู้สึกผิดมากแล้ว
ตอนนี้หนูตาสว่างคิดได้แล้ว อยากช่วยเหลือครอบครัวเราบ้าง พี่ก็สนับสนุนหนูเถอะนะคะ "
"แต่ว่าเงินพวกนั้นมันเยอะมาก น้องยังเรียนมหาลัยอยู่เลย ต่อให้อยากช่วยก็คงช่วยไม่ได้หรอก พี่ว่าน้องใช้ชีวิตให้ดีมีความสุขก็พอ ส่วนเรื่องอื่นๆนั้นให้พี่แก้ปัญหาเอง"
"งั้นบอกยอดเงินให้หนูรู้สักหน่อยได้ไหมคะ หนูจะได้รู้สภาพการณ์คร่าวๆ อย่างน้อยก็จะได้ทำตัวถูก" ซีหลินพยายามตื๊อต่อไป เธอยกเหตุผลต่างๆนานา จนหลี่อี้เทียนยอมแพ้ในที่สุด
"มันมีแก๊งเงินกู้นอกระบบที่ค่อนข้างน่ากลัวอยู่แก๊งหนึ่ง จริงๆแล้วบ้านเราไม่ได้ไปกู้เงินจากมัน แต่เป็นเงินที่เราหยิบยืมจากหลี่ชวน ความจริงไม่ใช่เรายืมด้วยซ้ำ เป็นตอนนั้นหลี่ชวนมาเสนอให้ยืมเงินเอง เขาบอกว่าเป็นญาติกันอยากช่วยเหลือ ใครจะรู้ผ่านไปแค่หนึ่งเดือน ตอนที่บริษัทของเรากำลังอยู่ในสภาวะวิกฤติ เขาก็ขายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบที่มีชื่อเสียงว่าโหดเหี้ยมอำมหิต ยอดหนี้สิบล้านเหรียญ แต่มันบังคับให้พวกเราต้องจ่ายดอกเบี้ยให้พวกมันทุกเดือนอีกหนึ่งล้าน ไม่งั้นจะทบหนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ"
"ดอกเบี้ยเดือนละหนึ่งล้าน!" ซีหลินอุทานออกมาด้วยความตกใจ แค่ดอกเบี้ยก็แพงขนาดนี้แล้ว และยังต้องจ่ายให้มันทุกเดือนอีก เงินล้านเหรียญ ด้วยสภาพครอบครัวของเธอตอนนี้จะหามาจากไหน
ซีหลินกำลังจะเล่าให้พี่ชายฟังว่าวันนี้เธอได้เงินสิบสองล้านมาจากเหอยี่หาน จะเอามาใช้หนี้เงินกู้หนี้ได้หมดหรือไม่ แต่ยังไม่ทันได้เปิดปาก รถที่ขับตามเรามาก็พุ่งแซงขึ้นมาข้างหน้า แล้วหักรถขวางถนนไว้ทั้งสองเลน รถที่อยู่ข้างหลังอีกคันก็ทำเช่นเดียวกัน ทำใหพี่ชายของเธอต้องหยุดรถกะทันหัน จะไปข้างหน้าก็ไม่ได้ หรือจะถอยรถกลับก็ไม่ได้ ถูกขวางทางเอาไว้ด้วยรถทั้งหน้าหลัง
เมื่อบล็อกเส้นทางพวกเธอได้แล้ว ชายฉกรรจ์ประมาณหกเจ็ดคนก็ก้าวลงมาจากรถทั้งสองคนนั้นด้วยท่าทางเบ่งอำนาจ ในมือถือไว้ทั้งท่อนไม้ทั้งกระบองและอาวุธต่างๆ
เห็นใบหน้าของคนที่เดินลงมาจากรถหลี่อี้เทียนก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล
"พวกเขาเป็นใครเหรอคะ พี่รู้จักหรือเปล่า ทำไมเหมือนตั้งใจจะมาทำร้ายเรา" ซีหลินเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือหวาดกลัว รถสองคันนี้ขับตามพวกเรามาตั้งแต่ออกจากหน้าโรงแรมแล้ว ทีแรกซีหลินไม่ได้ใส่ใจมาก คิดว่าเป็นผู้ใช้ทางสัญจรปกติ ใครจะคิดว่าจะเป็นอันธพาลมีอาวุธ และเหมือนมีเจตนาร้ายต่อพวกเธอสองพี่น้อง!!
"มันคือแก๊งเงินกู้ที่พี่พึ่งพูดถึง มันอาจจะตามพี่มาเพื่อทวงเงิน…เสี่ยวซีไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว มีพี่ชายอยู่ พี่จะลงไปคุยกับพวกมันดูก่อน"
"พี่คะอย่าพึ่งลงไป!!" ซีหลินรีบดึงพี่ชายเอาไว้
"คนพวกนี้คือแก๊งเงินกู้ที่พี่พูดถึงเหรอคะ"
"ใช่"
"งั้นพี่ห้ามลงไปเป็นอันขาด" มือหนึ่งเธอดึงพี่ชายเอาไว้ อีกมือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรแจ้งตำรวจ


บทที่ 5 วิธีใช้งานระบบ (1)
"ไฟล์ข้อมูลคืออะไร? " ซีหลินเอ่ยถามพร้อมกับใช้ความคิดจิ้มปุ่มนั้นลงไป "แล้วทำไมมีแค่ไฟล์ข้อมูลนี้แค่แท็บเดียว เมื่อกี้นายก็พูดเรื่องร้านค้าระบบไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่มีแท็บร้านค้าระบบให้กดล่ะ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"ก็คือถ้าเลเวลของฉันสูงขึ้น ฉันก็จะสามารถใช้งานร้านค้าของระบบใช่หรือเปล่า?"
"ใช่"
"ส่วนเลเวลจะเพิ่มได้ก็ต้องสะสมคะแนนให้ถึงเกณฑ์ที่กำหนดสินะ…"
"ใช่"
"แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้คะแนนเหรอเพกาซัส?"
"ช่วยแก้ไขความเสียใจให้คนในไฟล์ข้อมูล หากแก้ไขได้ก็จะได้คะแนนเป็นการตอบแทน"
"ความเสียใจงั้นเหรอ?" ซีหลินรู้สึกสนใจ เธอจ้องมองหน้าจอที่เกิดการเปลี่ยนแปลง หลังจากเธอกดแท็บไฟล์ข้อมูลแล้วก็เกิดหน้าต่างใหม่ขึ้นมา
ในหน้าต่างนั้นมีรูปภาพใบหน้าตรงเหมือนถ่ายบัตรราชการของคนจัดเรียงเอาไว้ยี่สิบกว่ารูป และส่วนใหญ่ก็เป็นรูปของคนที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งนั้น
ทั้งเหอยี่หาน นางเอกเหลียงเยว่ซิน คุณนายเหอ คุณนายเหลียง พวกบอดีการ์ดที่อารักขาพระเอกนางเอก ยังรวมไปถึงคนที่เธอเจอที่สะพานเมื่อกี๊ และพนักงานและลูกค้าโรงแรมที่เธอพึ่งเจอตอนวิ่งเข้ามาล็อบบี้
"พวกนี้คือคนที่ฉันพึ่งเจอทั้งนั้นเลยนี่นา"
ซีหลินอุทานแล้วกดดูข้อมูลของพระเอก นางเอก พบกล่องข้อความขึ้นแจ้งเตือนว่า
 ----------------------------
ต้องใช้ 100,000 คะแนนเพื่อเปิด
ท่านไม่มีคะแนนมากพอจะเปิดได้
 ----------------------------
"หนึ่งแสนคะแนน!! จะบ้าหรือไง สามหมื่นห้า!! แปดพัน!! อะไรกันเนี่ย" หญิงสาวอุทานขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
"พระเอกนางเอก ใช้แสนคะแนนเพื่อเปิดดูฉันก็ช็อกแล้ว แต่คุณนายเหลียง คุณนายเหอ แม้แต่บอดีการ์ดไห่ ซึ่งเป็นแค่ตัวประกอบในนิยาย ยังต้องใช้หลักหมื่นคะแนน มันไม่แพงเกินไปหน่อยเหรอ"
บ่นแล้วก็กดเข้าไปในไฟล์ของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง เห็นตัวเลขที่ระบบแจ้งขึ้นมาเธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
"คนคนนี้เป็นใครเนี่ย ต้องใช้แต้มเปิดดูข้อมูลของเขาตั้ง 888,888 คะแนน แพงกว่าพระเอก นางเอกตั้งแปดจุดแปดเท่านี่นะ!!"
แล้วความทรงจำจากเจ้าของร่างก็ผุดขึ้นมา
"ที่แท้เขาคือซ่งเว่ยหนานซูเปอร์สามีแห่งชาติ มหาเศรษฐีอันดับแปดของประเทศนี่เอง แถมมีคุณปู่เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งอีกด้วย
แต่ไม่ใช่ว่าในนิยายเขาก็อยู่ระดับเดียวกับพระเอกเหรอ ทำไมคะแนนที่ใช้เปิดข้อมูลของเขาถึงแพงนักล่ะ อุ๊ย คนนี้เปิดได้ ใช้ห้าคะแนน จะกดเปิดดีไหม " ซีหลินกดไปในรูปภาพของหญิงสาวคนหนึ่งแล้วก็มีกล่องข้อความแจ้งว่า
 ----------------------------
ต้องใช้5คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง ยกเลิก
 ----------------------------
ซีหลินกดยกเลิกไปก่อน ใช้ประสบการร์ตอนซื้อของออนไลน์ ก่อนจะสั่งซื้ออะไรก็ต้องหาข้อมูลจากหลายๆแหล่งซะก่อน เธอลองกดไปที่รูปภาพทุกรูปที่เหลือ พบว่า แต่ละคนก็ใช้คะแนนเปิดแตกต่างกันไป คนที่ใกล้ชิดกับพระเอกนางเอก จะมีคะแนนที่ใช้เปิดหลักพันถึงหลักหมื่น ส่วนกลุ่มคนที่เธอเจอบนสะพาน นอกจากซ่งเว่ยหนานและชายหนุ่ม ที่เธอไม่ทราบชื่ออีกสองคนที่มีคะแนนสูงเป็นพิเศษ นอกนั้นก็ไม่ได้ใช้คะแนนเปิดมากนัก ต้องใช้คะแนนราวๆหลักหน่วยถึงหลักร้อย คะแนนน้อยที่สุดคือสองคะแนน
ซีหลินกำลังคิดว่าจะเปิดไฟล์ข้อมูลของใครดี เธอก็มองเห็นตัวเลขบางอย่างบนมุมขวาบนของหน้าต่างนี้
"22/30 นี่คือตัวเลขอะไรเหรอเพกาซัส?"
"22 คือไฟล์ข้อมูลที่ระบบเก็บข้อมูลไว้ขณะนี้ 30 คือไฟล์ข้อมูลทั้งหมดที่ระบบสามารถเก็บไว้ได้"
"เธอสามารถเก็บข้อมูลได้แค่สามสิบไฟล์เองเหรอ"
"ความสามารถในการเก็บไฟล์ข้อมูลของระบบ ขึ้นกับระดับเลเวลของโฮสต์ ถ้าโฮสต์มีเลเวลสูงความสามารถในการจัดเก็บไฟล์ของระบบก็จะสูงด้วยเช่นกัน" ระบบเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจักรกลไร้อารมณ์
"ว่าแต่ว่า ไฟล์ข้อมูลนี่มันมาได้ยังไง ทำไมถึงเป็นคนที่ฉันเคยพบเจอทั้งนั้นเลยล่ะ"
"ระบบโหลดข้อมูลของคนเหล่านี้มาโดยอัตโนมัติ"
"ถ้าฉันพบเจอใคร เธอก็จะโหลดข้อมูลเขามาได้เลยเหรอ"
"โหลดข้อมูลได้เฉพาะคนที่อยู่ในรัศมีสามเมตรจากโฮสต์ และอยู่ในรัศมีนั้นต่อเนื่องนานอย่างน้อยหนึ่งนาที"
"อ๋อ แล้วถ้าฉันไปใกล้คนเป็นร้อยและเข้าเงื่อนไขพวกนี้ทั้งหมด นายก็จะโหลดเขามาจนหมดเลยเหรอ แต่มีช่องแค่สามสิบช่องเอง จะเลือกโหลดข้อมูลของใครล่ะ"
"ระบบจะโหลดข้อมูลของทุกคน หากช่องเก็บไฟล์ข้อมูลเต็มแล้ว ข้อมูลที่เก่าที่สุดจะถูกลบอัตโนมัติ"
แล้วระบบก็ให้รายละเอียดเพิ่มเติมว่า ลำดับการโหลดข้อมูลนั้นจะเป็นไปโดยสุ่ม ทั้งตัวเธอหรือระบบไม่สามารถระบุได้ว่าจะโหลดใครในรัศมีสามเมตรนั้น และเธอที่อยู่เลเวลศูนย์จะไม่สามารถบันทึกไฟล์ของใครเอาไว้ดูย้อนหลังได้ แม้จะจ่ายคะแนนเปิดดูไฟล์ไปแล้ว หากไฟล์ข้อมูลกลายเป็นไฟล์เก่าถูกลบไป อยากเปิดดูอีกครั้งก็ต้องไปเข้าใกล้เขาในรัศมีสามเมตรนานหนึ่งนาที ให้ระบบไปโหลดข้อมูลเขาและจ่ายคะแนนเพื่อเปิดดูใหม่
แต่ถ้าอยู่เลเวลสูงขึ้น ช่องเก็บไฟล์จะมากขึ้น และมีสิทธิ์จ่ายคะแนนซื้อสิทธิในการเก็บไฟล์นั้นไว้ได้นานขึ้นด้วย


บทที่ 7 ถูกรุมทำร้าย (1)
หลังจากพูดคุยรายละเอียดอื่นๆอีกเล็กน้อย หลี่อี้เทียนก็เลื่อนเปิดกระจกรถลงใหม่ ซึ่งเมื่อครู่ที่พูดคุยกับน้องสาวเขาก็ปิดกระจกไปก่อน ตอนนี้ตั้งใจจะเจรจากับแก๊งเงินกู้อีกครั้ง จึงต้องเลื่อนกระจกลงมา แต่เพื่อความปลอดภัยก็ไม่ได้เลื่อนลงเยอะนัก เลื่อนลงแค่หนึ่งในสี่ให้พอส่งเสียงสนทนากับคนภายนอกได้
"เฮ้ย! ยังไม่ลงมาอีกเหรอ!! มึงจะเอายังไงกันแน่"
"ฉันยินดีจ่ายเงินให้พวกนาย ทั้งเงินต้นทั้งดอกเบี้ย แต่พวกเราต้องการหนังสือสัญญากู้เงิน และคำยืนยันว่าพวกนายจะไม่ตามมารังควานพวกเราอีก"
"ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย!! สิบสองล้านนั่นพวกมึงมีจ่ายงั้นเหรอ อย่ามาพูดมั่วซั่ว "
"พวกเรามีจริงๆ พวกนายมาทวงเงินไม่ใช่เหรอ ฉันยืนยันจะจ่ายหนี้คืนให้แล้ว ยังไม่พอใจอะไรอีก"
"ก็กูไม่เชื่อน้ำหน้าอย่างพวกมึงไงว่าจะมีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ได้" ไอ้คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าตะคอกกลับ
"ฉันจะจ่ายเงินคืนพวกนายแล้วนี่ไง นายแค่เอาสัญญามาคืนกับรับรองว่าจะไม่ตามมารบกวนพวกเราอีกก็จบแล้ว!"
"กูไม่จบ!! ถ้ามึงอยากจะจ่าย มึงเอาเงินสดมาให้กูที่นี่เดี๋ยวนี้!!"
"ถ้าอยากได้เงินสดก็ได้ แต่พวกนายต้องปล่อยให้พวกเราไปธนาคารถอนเงินออกมาก่อน"
"ไม่!! กูจะเอาเงินสดตอนนี้ ตรงนี้ เดี๋ยวนี้!!
ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายเงิน ก็เอาน้องมึงมาขัดดอกก่อน หน้าตาแบบนี้เอาไปขายซ่องก็คงได้เงินไม่น้อย"
"ใช่ แต่ก่อนจะเอาไปขายก็เอามันมาให้พวกเราเล่นสนุกสักหลายๆรอบ ฮ่าๆ"
เหล่าลูกน้องเริ่มตะโกนโหวกเหวกโวยวาย พวกมันพูดคุยรับส่งกันอย่างออกรส สายตาที่จ้องผ่านกระจกมามองซีหลินก็เต็มไปด้วยความหยาบโลนน่าสะอิดสะเอียน
หลี่อี้เทียนไม่ใช่คนโง่ หลังจากเจรจาแล้วไม่มีความคืบหน้า ทั้งคำพูดคำจาของพวกมันก็ทำให้เขาคาดเดาได้ว่า คนพวกนี้ไม่ได้คิดจะมาทวงเงิน แต่มันมาหาเรื่องด้วยเจตนาร้ายมากกว่า
เมื่อได้ยินว่าพวกมันวางแผนจะทำอะไรกับน้องสาวของเขา ชายหนุ่มก็ไม่สามารถรั้งอยู่ที่นี่ให้น้องสาวและตัวเองเสี่ยงอันตรายได้ เขาเหยียบคันเร่งเบี่ยงรถพยายามขับฝ่าพวกมันออกไป แก๊งเงินกู้ไม่ยอมให้พวกเราหลบหนี เรื่องลุกลามกลายเป็นความรุนแรง พวกที่มีอาวุธหลายคน ทุบค้อนทุบไม้ลงมาที่ตัวรถ ทั้งกระจกหน้ากระจกข้าง ล้วนแตกกระจาย เมื่อกระจกแตกแล้วก็เอื้อมมือเข้ามาปลดล็อก จากนั้นก็ลากตัวซีหลินกับหลี่อี้เทียนลงมาด้วยกำลังรุนแรง พอดึงอี้เทียนออกมาได้แล้วก็ใช้ทั้งหมัดเท้าและอาวุธที่ตัวเองมีรุมทุบตีเขาไม่ยั้ง
ส่วนสถานการณ์ของซีหลินก็น่ากลัวมาก ผู้ชายสามคนฝั่งนี้พอดึงเธอออกจากรถได้แล้วก็พยายามลากเธอไปที่พกหญ้าข้างทาง ทั้งตบหน้าชกท้อง กระชากเสื้อของเธอจนเปิด มีเจตนาที่จะเอาเธอไปข่มขืน
ซีหลินกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เธอไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะรุนแรงถึงขั้นนี้ เธอคิดว่าตัวเองมีเงินอยู่ หากต้องเจอแก๊งเงินกู้จริงๆ ก็น่าจะเจรจาจ่ายหนี้ให้พวกมันแล้วจบเรื่องอันตรายนี้ไปได้ แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะไอ้แก๊งนี้มันไม่ได้ต้องการมาทวงเงิน แต่มันต้องการใช้ข้ออ้างนี้เพื่อมาทำร้ายเธอกับพี่ชาย!!
ซีหลินถูกผลักล้มลงไปในกอหญ้า ตอนที่ไอ้ชั่วคนหนึ่งกำลังจะโถมตัวลงมาหา หญิงสาวก็คว้าก้อนหินที่ข้างทางฟาดไปที่ศีรษะของมันจนเลือดไหล ฉวยจังหวะที่พวกมันทั้งสามคนยังตกใจรีบวิ่งหนีออกมา พวกมันได้สติก็รีบตามไล่ล่า!!
รองเท้าส้นสูงไม่เหมาะนักกับการวิ่งหลบหนี ทั้งสรีระร่างกายของเธอก็แข็งแรงสู้ชายฉกรรจ์ไม่ได้ แม้จะวิ่งจนสุดชีวิต แต่ซีหลินก็เกือบจะถูกพวกมันจับได้ เธอตกใจกลัววิ่งเข้าไปปะทะกับกำแพงหนาบางอย่าง กำแพงนั้นคือชายหนุ่มในชุดสูทร่างสูงไหล่กว้างคนหนึ่ง เขาดึงเธอไปซ่อนข้างหลัง แล้วยกเท้ายันเข้าใส่ร่างไอ้โจรคนแรกที่วิ่งเกือบจะถึงตัวเธอ จนมันหงายหลังล้มลงไปกับพื้น โจรอีกสองคนที่วิ่งตามมาก็โดนชายร่างใหญ่ที่น่าจะเป็นพรรคพวกของชายในชุดสูทคนนี้เข้าไปจัดการ
"คุณหนูซีหลินเป็นยังไงบ้างครับ"
เสียงสุภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามมาจากด้านข้าง ซีหลินหันไปมอง ใช้แสงไฟหน้ารถของรถหลายคันที่จอดอยู่ตอนนี้ทำให้พอมองเห็นใบหน้าของเขาได้บ้าง เหมือนชายคนนี้จะเป็นหนึ่งในกลุ่มนักธุรกิจที่เธอเจอบนสะพาน ส่วนผู้ชายที่ยืนป้องกันให้ข้างหน้าเธอตอนนี้ แม้จะมองจากข้างหลังเห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง ซีหลินก็จำได้ว่าเขาคือซ่งเว่ยหนาน!!
"ช่ะ…ช่วยด้วย!! ช่วยพี่ชายฉันด้วยค่ะ พี่กำลังถูกพวกมันรุมทำร้าย" ซีหลินไม่มีเวลามาสงสัยว่าคนเหล่านี้มาที่นี่ได้อย่างไร เธอรู้จากนิยายว่าซ่งเว่ยหนานไม่ใช่คนร้าย เขาเป็นพระรองคนสำคัญ เป็นสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อม จนทำให้นางเอกหวั่นไหวเป็นศัตรูหัวใจของพระเอกมากกว่า ขอความช่วยเหลือจากเขาย่อมไม่ผิดพลาดแน่นอน
"ช่วยพี่ชายฉันด้วยค่ะ ช่วยพี่ชายฉันด้วย!!"
เธอเขย่าแขนร้องบอก เขาหันมามองเธอ แล้วพยักหน้าให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นเชิงออกคำสั่ง ชายคนนั้นมีสีหน้าแหยๆ แต่ก็ยอมคลายเนกไท ถอดเสื้อสูท แล้วพุ่งตรงไปหากลุ่มนักเลงที่กำลังรุมทุบตีหลี่อี้เทียนทันที ชายร่างใหญ่ที่จัดการโจรสามคนที่พยายามจะข่มขืนเธอจนหมอบราบแล้ว ก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยพี่ชายเธออีกแรง จุดนี้เหลือแค่เธอกับซ่งเว่ยหนานและโจรที่นอนร้องโอดโอยอีกสามคน
ซีหลินไม่รู้ว่าโจรสามคนนี้จะฟื้นมาอีกหรือเปล่า เธอรีบก้มหาอาวุธ เจอท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็หยิบมันมาถือเอาไว้ด้วยมือสั่นเทา เธออยากวิ่งเข้าไปช่วยพี่ชายด้วย แต่กลัวเข้าไปเกะกะการต่อสู้ของคนฝั่งเรา จึงทำได้แค่ยืนระวังอยู่ตรงนี้ คิดไว้ว่าอย่างน้อยก็มีประโยชน์ คอยจับตาไอ้สามคนนี่ ถ้าเห็นมันลุกขึ้นก็จะได้ใช้ไม้นี่ถ่วงเวลามันเอาไว้ อย่างน้อยก็ช่วยป้องกันไม่ให้มีคนเข้าไปรุมทำร้ายพี่เพิ่มเติม
เสียงต่อสู้เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นไม่หยุด วันเวลาเหมือนไหลช้ากว่าปกติ ขณะที่ซีหลินหวาดกลัวจนไม่รู้จะทำอย่างไร เสียงหวอไซเรนของรถตำรวจกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้น จุดประกายความหวังให้กับเธอ
เจ้าหน้าที่หลายสิบนายพร้อมอาวุธครบมือ เข้าเคลียร์สถานที่เกิดเหตุ จับกุมคนร้าย ช่วยพี่ชายของเธอออกมาได้ในที่สุด ซีหลินเป็นห่วงพี่ชายมาก กำลังจะวิ่งเข้าไปหา ก็ถูกซ่งเว่ยหนานดึงเอาไว้
"คุณแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน ค่อยเข้าไป"
"อ๊ะ" เมื่อได้ยินคำเตือนนั้นหญิงสาวก็ก้มลงมองตัวเองแล้วรีบดึงสาบเสื้อสูทเข้ามาชิดกันด้วยความตกใจ เธอลืมไปเลยว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกกระชากเปิดตอนที่ถูกไอ้โจรชั่วสามคนนี้พยายามข่มขืน


บทที่ 6 แก๊งเงินกู้นอกระบบ (2)
จากข้อมูลที่พี่เล่าให้ฟังรวมกับที่เธออ่านมาจากนิยาย หลี่ชวนคนที่เอาหนี้ไปขายให้แก๊งเงินกู้นอกระบบนี้ เป็นญาติห่างๆของตระกูลหลี่ พ่อของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพ่อของพวกเธอ เมื่อสิบกว่าปีก่อนครอบครัวของเขาก็ฐานะไม่ดีนัก โชคดีที่ได้พ่อของเธอให้ความช่วยเหลือ ให้ทุนและแบ่งงานส่วนหนึ่งจากบริษัทตระกูลหลี่ไปให้พวกเขาได้ตั้งตัว ทำให้มีฐานะดีขึ้นมา จริงๆแล้วควรเป็นญาติที่พวกเราสามารถไว้ใจได้ แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น
หลี่ชวนอายุพอๆกับพี่ชายของเธอ แต่ความสำเร็จในชีวิตกลับไม่มี เขาถูกญาติๆพูดเปรียบเทียบกับพี่ชายของเธอมาตลอดทำให้เกิดความอิจฉาริษยาอยู่ในใจ นางเอกเยว่ซินที่เกิดใหม่ทราบเรื่องนี้ จึงเข้าหาหลี่ชวนยุยงให้เขาร่วมมือกับเธอและเหอยี่หานช่วยทำลายตระกูลหลี่
การที่จู่ๆเอาเงินมาให้ยืม แล้วขายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบต้องเป็นหนึ่งในแผนการร้ายสักอย่างแน่ๆ และเมื่อซีหลินมาคิดใคร่ครวญดูดีๆ การที่หลี่อี้เทียนโดนแก๊งเงินกู้ทุบกระดูกสันหลังจนพิการ มันผิดปกติมากจริงๆ
ข้อที่หนึ่ง ตระกูลหลี่พึ่งล้มละลายมาหนึ่งเดือน พวกแก๊งก็คงจะเป็นเจ้าหนี้ครอบครัวเธอไม่นานนัก นี่อาจจะเป็นแค่เดือนที่หนึ่งหรือเดือนที่สองเท่านั้น แต่พวกมันก็กระเหี้ยนกระหือรือมาทวงเงินอย่างหนัก และอย่างที่เขียนไว้ในนิยาย ก็คือทำร้ายพี่ชายของเธอจนพิการ
เมื่อพี่ชายเธอพิการไปแล้ว มันคิดว่าพวกเราจะหาเงินที่ไหนมาคืนให้มันได้ล่ะ ถ้าไม่เพราะว่ามันโง่มากจริงๆ การทำร้ายพี่ชายเธอจนไม่อาจพลิกฟื้นกลับมาได้อีกก็อาจจะเป็นจุดประสงค์หลักของมันหรือเปล่า
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ ซีหลินจึงไม่ยอมให้พี่ลงไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด
เธอรีบกดโทรหาตำรวจทันที
"มีผู้ชายเจ็ดคน มีอาวุธทั้งมีดไม้ทั้งกระบอง กำลังล้อมรถพวกเราอยู่ค่ะ ช่วยเราด้วย เราอยู่ที่ถนนทางขึ้นเขาไปโรงแรมหลิ่งเหลียน" หญิงสาวแจ้งข้อมูลกับตำรวจด้วยเสียงสั่นเครือ แม้จะพยายามตั้งสติ แต่เธอก็ยังหวาดกลัวมากอยู่ดี
"ครบกำหนดชำระเงินยังอีกสามวัน วันนี้มันอาจจะมาเพื่อข่มขู่เท่านั้น เสี่ยวซี ไม่เป็นไรไม่ต้องกลัว พวกเราอาจจะยังเจรจากับมันได้" หลี่อี้เทียนพยายามพูดปลอบใจ
ยังไม่ทันที่หลี่อี้เทียนจะพูดจบ ไอ้คนหนึ่งก็ยกเท้าขึ้นมายันๆไปที่ประตูรถ
"เฮ้ย! ลงมา!! รีบจ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้"
หลายคนก็เอาไว้เอาวุธที่มีเคาะๆไปที่รถของพวกเธออย่างกร่างๆ อี้เทียนคิดว่าจะลงไปคุยกับพวกมันดีๆ หากปล่อยไปอย่างนี้หากรถถูกมันทุบทำลายก็แย่แน่ ถึงรถจะมีสภาพเก่าราคาไม่ได้แพงอะไร แต่มันก็เป็นอุปกรณ์ในการหาเลี้ยงชีพของเขาในช่วงนี้ ถ้ารถเสียหาย หนทางหารายได้ที่จะนำมาใช้จ่ายในครอบครัวก็หมดลง
เขากำลังจะเปิดประตูลงไป แต่ก็ถูกน้องสาวดึงเอาไว้อย่างแน่นหนา ลงไปไม่ได้จริงๆ จึงทำได้แค่เลื่อนกระจกรถลงเล็กน้อยแล้วสนทนากับพวกมันผ่านทางนั้น
"ยังไม่ครบกำหนดจ่ายเงินเลย พวกนายจะรีบมาทวงไปทำไม เงินฉันมีให้อยู่แล้ว"
"เจ้านายของเราเลื่อนวันเก็บเงินมาเป็นวันนี้ แกก็รีบจ่ายเงินมาเร็วๆอย่าเรื่องมาก!"
"เฮ้ย จะเลื่อนเองตามอำเภอใจได้ยังไง"
"เลื่อนได้ไม่ได้มันอยู่ที่การตัดสินใจของเจ้านายพวกเรา ส่วนแกก็มีหน้าที่จ่ายเงินมา ดอกเบี้ยเดือนนี้ กับดอกเบี้ยเดือนก่อนอีกห้าวัน ที่เจ้านายใจดียอมปัดให้มารวมกับเดือนนี้อีกหนึ่งล้าน รวมสองล้าน รีบจ่ายมา!!"
"พวกนายจะคิดเงินตามอำเภอใจแบบนี้ไม่ได้นะ สัญญาที่พ่อฉันเซ็นเอาไว้ก็เป็นสัญญากู้ยืมปกติไม่มีดอกเบี้ยด้วยซ้ำ แต่จู่ๆพอคนขายหนี้ไปให้พวกนายแล้วก็มาตั้งดอกเบี้ยเอาเองแบบนี้" อี้เทียนสุดจะทนกับความไร้เหตุผลของพวกมัน
"มึงกล้าเถียงกูเหรอ! แน่จริงมึงลงมา หดหัวอยู่แต่ในรถแล้วทำปากกล้า!!"
"พี่คะ หนูพอมีเงินอยู่เราจ่ายหนี้ให้พวกมันก่อนได้ไหมคะ" ซีหลินกระซิบถามพี่ชายเสียงเบา
หลี่อี้เทียนเลื่อนปิดกระจกแล้วหันมาเอ่ยตอบน้องสาว
"เสี่ยวซี น้องจะเหลือเงินอยู่สักเท่าไหร่กัน ทรัพย์สินในชื่อของน้องก็ถูกยึดไปพร้อมกับตอนที่คนมายึดทรัพย์พ่อแล้ว"
กระบวนการบังคับล้มละลายตามกฎหมายของประเทศZก็คือจะถือว่าทรัพย์สินของคู่สมรสและบุตรที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเป็นทรัพย์สินของผู้ล้มละลาย ต้องถูกยึดทรัพย์ไปด้วย เสี่ยวซีอายุสิบเก้าปียังไม่ถึงยี่สิบ จึงถือเป็นผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ทรัพย์สินทุกอย่างในชื่อของน้องจึงถูกเจ้าหนี้มายึดไปตั้งแต่เมื่อเดือนก่อน
แม้จะยังเหลือทรัพย์สินติดตัวอยู่บ้างที่เจ้าหนี้ตามมาทวงไปไม่หมด ซึ่งน่าจะเป็นพวกเสื้อผ้ากระเป๋าเครื่องประดับที่ติดตัวตอนออกจากบ้านมา แต่รวมๆแล้วคงมีมูลค่าไม่กี่แสน แม้เงินหลักแสนในสภาวะครอบครัวของเราตอนนี้จะถือเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดจะให้น้องเอาทรัพย์สินพวกนั้นไปขายแล้วนำเงินมาให้ครอบครัวเลย เขาเลือกจะดิ้นรนด้วยตัวเองมากกว่าจะให้น้องสาวต้องมาลำบากไปด้วย ตอนนี้ก็เช่นกัน เรื่องหนี้สินพวกนี้เขายินดีรับผิดชอบเอง ไม่อยากให้น้องต้องมาเดือดร้อน หลี่อี้เทียนเอ่ยปฏิเสธออกไปอีกครั้ง
"น้องเก็บเงินเอาไว้เถอะ เรื่องนี้ให้พี่จัดการเอง"
"พี่ใหญ่หนูมีเงินจริงๆ วันนี้หนูบอกเลิกกับเหอยี่หานแล้วทวงของขวัญที่หนูเคยให้เขาและครอบครัวคืน เขากลัวเสียหน้าเลยยอมจ่ายเป็นเงินสดคืนมาให้หนูสิบสองล้าน"
"นี่น้องพูดจริงเหรอ ทำไมตัวเลขมันพอดีแบบนี้ล่ะ" พอได้ยินตัวเลข หลี่อี้เทียนก็หันมามองหน้าน้องสาวด้วยความตกใจ
"หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ตอนนี้ในบัญชีหนูมีเงินอยู่สิบสองล้านจริงๆ" ซีหลินก็สงสัยเช่นกันทำไมยอดเงินที่เธอทวงกับเหอยี่หานถึงเป็นตัวเลขสิบสองล้านพอดีกับยอดหนี้และดอกเบี้ยนี้เป๊ะๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอหรือเจ้าของร่างเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครอบครัวเป็นหนี้แก๊งเงินกู้นอกระบบเท่าไหร่
พอทบทวนไปซีหลินก็นึกได้ เหมือนตอนที่ทวงเงิน เธอก็กะจะนับเป็นตัวเลขกลมๆที่สิบล้าน แต่เหมือนได้ยินเสียงในหัวบางอย่างบอกว่าให้เพิ่มเงินมากขึ้น เธอเลยทวงเงินจากส่วนของนางเอกเพิ่มมาด้วย ทำให้มียอดรวมที่สิบสองล้านแบบนี้ หรือจะเป็นเสียงของระบบเพกาซัสที่ช่วยเธอเอาไว้เหรอ
เธออยากสอบถามระบบสักหน่อย แต่เพราะสถานการณ์คับขันตรงหน้า จึงจำเป็นต้องพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน
"ถ้ายังไงพี่ลองคุยกับหัวหน้าพวกมันดูได้ไหมคะ ถ้าเราจ่ายเงินให้มันตอนนี้มันจะยอมจบ เลิกตามระรานเราหรือเปล่า ที่สำคัญอย่าลืมสัญญาเงินกู้นะคะ ต้องได้สัญญาและคำรับรองว่ามันจะไม่ตามมาระรานเราอีกซะก่อน เราค่อยจ่ายเงินทั้งหมดให้มัน"
"น้องมีเงินจริงๆนะ" เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
ซีหลินพยักหน้ารับ "หนูจะโกหกพี่ทำไมล่ะคะ หนูมีเงินจริงๆ"
"แต่ว่ามันเป็นเงินของน้อง"
"สถานการณ์อย่างนี้ยังจะแบ่งแยกเงินเขาเงินใครอีกเหรอคะ หนูก็เป็นสมาชิกในครอบครัวคนหนึ่งเหมือนกัน ครอบครัวเกิดเรื่องหนูก็ควรร่วมช่วยแก้ปัญหาด้วยนะคะ"
เห็นสายตาแน่วแน่ของน้องสาวอี้เทียนก็นิ่งอึ้งไป
"เสี่ยวซีของพี่เติบโตแล้วจริงๆ"
"อีกไม่กี่เดือนหนูก็จะอายุยี่สิบแล้วนะคะพี่ใหญ่ บรรลุนิติภาวะ"
"นั่นสินะ แต่พี่ยังจำภาพน้องตอนอายุสองสามขวบวิ่งเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านของเราได้อยู่เลย"
"ไม่มีใครที่จะเป็นเด็กไปได้ตลอดหรอกค่ะ ยิ่งสิ่งที่ครอบครัวเราพบเจอยิ่งทำให้หนูต้องเติบโตให้เร็วที่สุด อย่างน้อยก็มีอีกหนึ่งแรงมาช่วยครอบครัวของเรา
จากนี้ พี่ก็ให้หนูช่วยแบ่งเบาปัญหาต่างๆด้วยเถอะนะคะ อย่าแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวอีกเลย"
"ได้" หลังจากเงียบไปนาน หลี่อี้เทียนก็พยักหน้าตกลง


บทที่ 5 วิธีใช้งานระบบ (2)
"ดูมีรายละเอียดเยอะเหมือนกันเนอะ"
ซีหลินพูดคุยระหว่างคิดคำนวณ เพื่อใช้สิบคะแนนฟรีที่มีให้คุ้มค่าที่สุด เธอตัดสินใจว่าจะกดเปิดดูไฟล์ที่มีสองคะแนนหนึ่งไฟล์ สามคะแนนหนึ่งไฟล์ และห้าคะแนนหนึ่งไฟล์
 ----------------------------
ต้องใช้2คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง ยกเลิก
 ----------------------------
"ตกลง"
 ---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
ชื่อ เจิ้งจื่อเชียน
อายุ 29 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
30 เดือน เมษายน ปี 20XX ประเมินผลงานประจำเดือนได้คะแนนไม่ดี ถูกหัวหน้าตำหนิต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน
ไม่มีคะแนน
 ---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
"ไม่มีคะแนน?"
"ไม่ใช่ว่าช่วยแก้ไขความเสียใจ แล้วจะได้คะแนนเหรอ ทำไมอันนี้ถึงไม่มีคะแนนล่ะ ฉันอุตส่าห์ใช้ตั้งสองแต้มเปิดดูข้อมูลของเขา งั้นก็ขาดทุนน่ะสิ" ซีหลินบ่นงึมงำ
"ไม่ใช่ทุกไฟล์ข้อมูลจะมีคะแนน" ระบบเอ่ยตอบ
"แล้วอย่างนี้ฉันจะทำยังไง วันหนึ่งเปิดได้แค่สามไฟล์ ถ้าเจอไม่มีคะแนนทั้งหมดก็ขาดทุนแย่น่ะสิ"
"เพราะเลเวลของโฮสต์ต่ำเกินไป"
"หมายความว่ายังไง? เลเวลต่ำเกินไปเลยเปิดได้แค่สามไฟล์ก็เลยเสี่ยงขาดทุนเหรอ"
"ใช่ และมีเหตุผลอื่นด้วย"
"เหตุผลอะไร ทำไมไม่พูดให้จบทีเดียวเนี่ย"
"เมื่อเลเวลสูงขึ้น โฮสต์จะมีคุณสมบัติซื้อตัวช่วยของระบบ ที่จะสามารถช่วยแจ้งข้อมูลก่อนเปิดไฟล์ว่าไฟล์ไหนมีคะแนนมอบให้หรือไม่"
"ต้องถึงเลเวลไหนเหรอถึงใช้ตัวช่วยนี้ได้"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"คำก็เลเวลต่ำ สองคำก็เลเวลต่ำ" ซีหลินเริ่มโมโหระบบเพกาซัสขึ้นมา เธอเลิกใส่ใจระบบที่แสนจะเย็นชา แล้วหันมาจ้องรูปภาพที่หน้าจอต่อ
ตอนนี้เหลืออีกแค่แปดคะแนน มีไฟล์สามคะแนนอยู่สองไฟล์ ไฟล์หนึ่งเป็นรูปผู้ชาย อีกไฟล์เป็นรูปผู้หญิง เธอไม่รู้จะเลือกใครเลยนับเลขสุ่มเอาปรากฏว่าเป็นไฟล์ของชายวัยกลางคนตัวอ้วนกลม
 ---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
ชื่อ หวังสู่ผิง
อายุ 41 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 2 เดือน พฤษภาคม ปี 20XX เวลา 22.20 น. พาภรรยา ลูกสาว ลูกชาย และพ่อตาแม่ยายไปกินข้าวที่ร้านอาหาร ชู้รักที่เขาเลี้ยงไว้มาก่อเรื่องเปิดเผยความสัมพันธ์
ไม่มีคะแนน
 ---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
"คนแบบนี้ถึงมีคะแนนให้ฉันก็ไม่ช่วยหรอก มีลูกเมียแล้วยังคิดนอกใจ"
ซีหลินบ่นงึมงำ กำลังจะกดเปิดดูข้อมูลที่มีห้าคะแนน โทรศัพท์มือถือของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้นมา เป็นเสียงเรียกเข้าที่เจ้าของร่างตั้งไว้สำหรับคนในครอบครัวโดยเฉพาะ เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เป็นชื่อเกอเก้อหลี่อี้เทียน พี่ชายของหลี่ซีหลิน
เธอเกือบลืมไปเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งรอพี่ชายอยู่ แถมสถานการณ์เลวร้ายที่กำหนดไว้ในนิยายก็ยังไม่ทันได้แก้ไขเลย
ซีหลินรีบปิดหน้าจอระบบ คราวนี้เพกาซัสปิดหน้าจอให้ แม้แต่ปุ่มพาวเวอร์สีทองก็หายไปด้วย เหมือนไม่เคยมีหน้าจอฮาโลแกรมใดๆปรากฏขึ้นมาก่อน
"พี่ใหญ่" ซีหลินกดรับโทรศัพท์
"เสี่ยวซี พี่ถึงหน้าโรงแรมแล้วนะ แต่ รปภ เขาไม่อนุญาตให้พี่ขับรถเข้าไป บอกว่ารถของพี่เสียงดังเกินไปกลัวจะรบกวนความสงบของลูกค้าคนอื่น ที่หน้าประตูโรงแรมก็ไม่มีรถบริการ ถ้าพี่จะเข้าไปก็ต้องเดินเท้าอย่างเดียวแต่โรงแรมมันกว้าง กว่าจะเดินไปถึงก็คงใช้เวลานาน พี่เลยโทรมาบอกน้องว่าให้น้องลองถามพนักงานดูหน่อยว่าจะให้เขาขับรถกอล์ฟส่งน้องมาที่ประตูได้หรือเปล่า แต่ถ้าไม่ได้จริงๆพี่จะเดินเข้าไปรับ"
"พี่ไม่ต้องเดินเข้ามาหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจะให้พนักงานเค้าเอารถออกไปส่ง เดี๋ยวหนูไปถามพนักงานก่อน"
ซีหลินยังไม่วางสายโทรศัพท์ เธอเดินเข้าไปสอบถามพนักงานตรงเคาน์เตอร์ก่อน ได้ความว่าไงก็จะได้แจ้งให้พี่ชายทราบเลย
พนักงานทีแรกจะปฏิเสธ เนื่องจากเธอไม่ใช่แขก ไม่มีหลักฐานการเช่าห้องหรือแม้แต่ใบเสร็จรับประทานอาหารในโรงแรมด้วยซ้ำ ซีหลินกำลังบอกว่ายินดีจ่ายเงินค่าบริการส่วนนี้เพิ่มเติม จู่ๆพนักงานก็ปรับสีหน้า จากที่มองอย่างดูถูกก็กดรอยยิ้มหวาน แล้วตอบเสียงดังว่ายินดีให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ โทรเรียกพนักงานขับรถให้เตรียมรถกอล์ฟเอาไว้แล้วพาเธอเดินออกไปรอรถที่หน้าประตูอย่างเป็นมิตร
ซีหลินสับสนมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ลองมองไปยังทิศทางที่พนักงานเหลือบสายตามองบ่อยๆ ก็เจอกลุ่มนักธุรกิจใส่สูทที่เธอเจอบนสะพานเมื่อราวชั่วโมงก่อน นักธุรกิจกลุ่มนั้นจะเกี่ยวข้องอะไรกับที่พนักงานให้บริการเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือหรือเปล่าเธอก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เธอสามารถเดินทางไปเจอพี่ชายได้แล้ว


บทที่ 4 ระบบแก้ไขความเสียใจ (2)
"ติดตั้ง ตั้งแต่ฉันเกิดในโลกก่อนเลย ไม่น่าเชื่อ แม้แต่ในโลกจริง ก็มีเรื่องราวมหัศจรรย์แบบในนิยายด้วยเหรอเนี่ย" ซีหลินนิ่งอึ้งไปอีกพักใหญ่ด้วยความตกตะลึง
"แล้วระบบเธอชื่ออะไรเหรอ ต้องเรียกว่าระบบๆนี่ดูแปลกๆยังไงก็ไม่รู้"
"ชื่อโปรเจคเพกาซัส C371810428"
"โอ้ ชื่อเท่ดีนะ แต่C37อะไรนั่นดูยาวไปหน่อย ฉันเรียกนายว่าเพกาซัสเฉยๆได้ไหม"
"ได้"
"นายคือคนที่พาฉันมาที่โลกนี้เหรอ"
"ใช่"
"ฉันในโลกก่อนตายไปแล้วใช่ไหม"
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลสาม"
"แม่ พี่ชาย พี่สาว และหลานๆทั้งสองคน มีใครมีชีวิตรอดหรือเปล่า"
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลสาม"
"ฉันสามารถกลับไปโลกเดิมได้หรือเปล่า กลับไปก่อนเวลาที่ครอบครัวเราจะถูกฆ่า"
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลสาม"
"ร้านค้าของระบบนี่คืออะไรเหรอ"
"โฮสต์สามารถเข้าชมหน้าจอของระบบด้วยการใช้ความคิดว่าเปิด หรือกดปุ่มพาวเวอร์สีทองที่มุมบนขวา"
ปุ่มพาวเวอร์สีทอง!? คือไอ้กลุ่มแสงประหลาดนั่นที่เธอพยายามเช็ดออกนี่นา แท้จริงมันก็คือปุ่มที่ใช้เปิดหน้าจอของระบบหรอกเหรอ
ซีหลินใช้ปลายนิ้วจิ้มลงไปที่ปุ่มพาวเวอร์สีทองนั้นเบาๆ จากนั้นพื้นที่ตรงหน้าของเธอก็เหมือนเกิดภาพฮาโลแกรมขนาดใหญ่ มีความกว้างพอๆกับจอทีวี 20นิ้ว
สิ่งแรกที่เธอเห็น ที่มุมบนตรงกลางคือรูปภาพของตัวเอง เป็นรูปถ่ายหน้าตรงตอนเธอถ่ายบัตรประชาชนเมื่ออายุสิบห้าปี
จะเอารูปขึ้นหน้าโปรไฟล์ทั้งทีเอารูปที่สวยๆหน่อยไม่ได้หรือไง ตอนนั้นเธอยังโดนบังคับให้ตัดผมทรงติ่งหู ใบหน้ามู่ทู่ของเด็กอายุ15อยู่เลย
ซีหลินบ่นไปเล็กน้อย วางแผนว่าจะหาทางเปลี่ยนรูปโปรไฟล์นี้ในภายหลัง เธอกดไปที่รูปภาพ แล้วก็ปรากฏหน้าจอใหม่ขึ้นมา
 ---------------------------------------------------------------------------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน คะแนน -2,800
Level 0 -2,800 /10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้ 3 ไฟล์ คะแนนฟรีที่เหลือ 10
ประวัติ
 ---------------------------------------------------------------------------------------------
เห็นข้อมูลในนั้น หญิงสาวก็ขมวดคิ้วด้วยความสับสน "เดี๋ยวนะ คะแนน -2,800 นี่คืออะไร แล้วตัวติดลบนี่มันมาจากไหน ฉันยังไม่ได้เริ่มใช้งานระบบเลยทำไมถึงมีตัวเลขติดลบขึ้นมาได้"
"เพื่อพาโฮสต์มายังโลกนี้ ระบบจำเป็นต้องใช้คะแนนสะสมที่โฮสต์มีทั้งหมดเพื่อแลกเปลี่ยน ตัวเลข -2800 คือคะแนนที่ยังจ่ายไม่หมด ซึ่งระบบจะทำการหักออกจากคะแนนที่โฮสต์หาได้ในอนาคตอย่างอัตโนมัติ"
"อ๋อ" พอได้ทราบเหตุผลซีหลินจึงพยักหน้ายอมรับ
"ว่าแต่ว่าคะแนนที่พาฉันเข้ามาอยู่ในโลกนิยายนี่แพงมากไหมคะ"
"โฮสต์จะสามารถซื้อคำตอบนี้ได้เมื่อถึงเลเวลห้า"
"เลเวลห้าเลยเหรอ ต้องใช้คะแนนเท่าไหร่ถึงจะไปเลเวลนั้นได้ละเนี่ย
Level 0 -2,800 /10,000 ลบสองพันแปดร้อยคือคะแนนที่ฉันมี ส่วนหนึ่งหมื่นนี่คือคะแนนที่เมื่อสะสมจนครบแล้วจะเลื่อนระดับใช่หรือเปล่า" ซีหลินคาดเดาเอาจากแถบHPเลื่อนระดับ ในเกมที่เธอเคยเล่น
"ใช่" ระบบเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
"แค่ให้ถึงเลเวลหนึ่ง ยังต้องใช้ตั้งเป็นหมื่นคะแนน กว่าจะถึงเลเวลห้าไม่ใช่ว่าจะเป็นหลักล้านเลยเหรอ" บ่นพึมพำ แล้วกดไปยังปุ่มที่เขียนว่าประวัติ
เมื่อกดไปแล้วจะมีหน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นมา ในหน้าต่างนั้นจะมีเมนูบาร์ซึ่งมีแท็บอยู่สองแท็บ
แท็บที่หนึ่งมีข้อความกำกับว่า ประวัติย่อ แท็บที่สองเขียนว่า ประวัติละเอียด
ซีหลินลองกดลงไปในแท็บที่เขียนว่า ประวัติย่อ พอกดลงไปแล้วก็มีกล่องข้อความเล็กๆขึ้นมา
 -------------------------------
ต้องใช้ 30,000 คะแนนเพื่อเปิด
ท่านไม่มีคะแนนมากพอจะเปิดได้
 -----------------------------
"ดูประวัติย่อของตัวเองก็ต้องใช้คะแนนแลกด้วยเหรอ แล้วตั้งสามหมื่นคะแนน จะปล้นกันหรือไง" ซีหลินบ่นด้วยความไม่พอใจ เธอลองกดปุ่มที่เขียนว่าประวัติละเอียดดู พบว่าคราวนี้แม้แต่กล่องข้อความแจ้งว่าต้องจ่ายคะแนนเท่าไหร่เพื่อเปิดดูข้อมูลนี้ ก็ไม่ขึ้นมาด้วยซ้ำ
"เพกาซัสทำไมอันนี้แม้แต่กล่องข้อความก็ไม่ขึ้นให้ล่ะ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"เหอะ" หญิงสาวย่นจมูกด้วยความขัดใจ
"แล้วอันที่เขียนว่า สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้ กับ คะแนนฟรีที่เหลือ 10 นี่คืออะไรเหรอคะ"
"ผู้ที่อยู่เลเวลศูนย์จะได้รับสิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลได้ฟรีวันละสามไฟล์ โดยใช้คะแนนเปิดแต่ละไฟล์รวมกันแล้วไม่เกิน10คะแนน
โดยที่สิบคะแนนนี้จะเป็นคะแนนฟรีที่ระบบมอบให้ ไม่ได้หักจากคะแนนที่โฮสต์สะสมมาได้เองแต่อย่างใด และไม่สามารถนำคะแนนนี้ไปใช้ซื้อสินค้าในร้านค้าระบบ หรือแลกเปลี่ยนอย่างอื่นได้ ใช้ได้เฉพาะการเปิดไฟล์ข้อมูลเท่านั้น"
ซีหลินพยักหน้าหงึกหงักฟังคำอธิบายจากเพกาซัสไปด้วยพร้อมกับศึกษาหน้าจอระบบไปพร้อมกัน ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มกดปิดหน้าข้อมูลส่วนตัวกลับมาหน้าจอหลัก
"โฮสต์สามารถใช้ความคิด เพื่อกดปุ่มต่างๆในหน้าจอระบบได้ ไม่จำเป็นต้องใช้ร่างกายจริงๆในการสัมผัส"
"อ๋อ ค่อยยังชั่วหน่อย ขอบคุณนะ"
ใช้ความคิดเปิดนั้นดีกว่าเอามือมาจิ้มๆไปกลางอากาศให้คนสงสัยจริงๆ ซีหลินทดลองใช้ความคิดเปิดปิดหน้าจอข้อมูลส่วนตัวจนเริ่มคล่องแคล่วแล้วจึงกลับมาศึกษาหน้าจอหลักของระบบอีกครั้ง
ในหน้าจอหลักด้านใต้รูปภาพของเธอ จะมีแท็บเมนูบาร์ขึ้นมา ตอนนี้มีแท็บปรากฏขึ้นมาแค่ปุ่มเดียว มีข้อความกำกับว่า
ไฟล์ข้อมูล


บทที่ 7 ถูกรุมทำร้าย (2)
"อ๊ะ" เมื่อได้ยินคำเตือนนั้นหญิงสาวก็ก้มลงมองตัวเองแล้วรีบดึงสาบเสื้อสูทเข้ามาชิดกันด้วยความตกใจ เธอลืมไปเลยว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกกระชากเปิดตอนที่ถูกไอ้โจรชั่วสามคนนี้พยายามข่มขืน
ยังดีว่าเสื้อสูทนี้เนื้อหนา มันจึงไม่ฉีกขาด
ซีหลินรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปให้พี่ชาย
"พี่ใหญ่ พี่เป็นยังไงบ้าง!!" หลี่อี้เทียนมีร่องรอยฟกช้ำไปทั้งตัว แต่เขายังมีสติอยู่นอกจากแผลแตกจนมีเลือดไหลที่หางคิ้วแล้วเหมือนว่าจะไม่มีแผลบาดเจ็บใหญ่ที่อื่น
"พี่ไม่เป็นไร พี่ไม่เป็นไร แล้วเสี่ยวซีน้องเป็นยังไงบ้าง นี่พวกมันทำร้ายน้องด้วยเหรอ!!" เห็นใบหน้าของน้องสาวมีรอยบวมช้ำเหมือนถูกทุบตีเขาก็ร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น
"หนูไม่เป็นไรมากค่ะพี่ ได้คุณซ่งเว่ยหนานกับเพื่อนของเขามาช่วยไว้"
"คนที่มาช่วยพวกเราคือคุณซ่งเว่ยหนานเหรอ" ได้ยินชื่อนี้หลี่อี้เทียนก็พึมพำเบาๆ เขาหันมองไปรอบตัว เห็นชายร่างสูงสองคน ยืนอยู่ไม่ไกลนัก สองคนนี้คือคนที่เข้ามาช่วยเขาเอาไว้ ชายทั้งสองกำลังพูดคุยสนทนากับตำรวจ เขากับตำรวจคนหนึ่งน่าจะรู้จักกัน เจ้าหน้าที่รู้ว่าเขาคือพลเมืองดี ทำให้เจ้าหน้าที่ไม่ได้จับพวกเขาทั้งสองเข้ารวมไปกับผู้ก่อเหตุด้วย
และในจุดที่ไกลออกไป คือซ่งเว่ยหนาน ที่กำลังช่วยเจ้าหน้าที่จับกุมคนร้ายที่ล้มอยู่บนพื้นตรงนั้นอีกสามคน
ซ่งเว่ยหนานคือคนที่หลี่อี้เทียนตั้งใจจะไปพบวันนี้เพื่อขอทุนมาใช้ในการตั้งบริษัทใหม่ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเขาในสภาพแบบนี้ ถ้าเขาสืบรู้ว่าพวกเรามีหนี้สินล้นพ้นตัว ทั้งยังถูกแก๊งทวงนี้ที่เหี้ยมโหดตามรังควาน ก็ไม่รู้ว่าเขาจะอยากเสี่ยงเข้ามาร่วมงานกับเราหรือเปล่า ธุรกิจสตาร์ทอัพที่น่าสนใจและอยากได้เงินทุนจากเขามีมากมาย เขาไม่มีความจำเป็นต้องเข้ามายุ่งกับพวกเราที่มีชนักติดหลังอันตรายแบบนี้
แม้หลี่อี้เทียนจะดีใจที่ตัวเองและน้องสาวรอดจากการถูกทำร้ายมาได้ แต่ก็แอบเศร้าใจว่าแหล่งเงินทุนที่เขาหวังเอาไว้อาจสูญสลายไปแล้ว
หน่วยแพทย์ฉุกเฉินที่ตามตำรวจมาด้วย เข้ามาตรวจดูอาการของหลี่อี้เทียน หลี่ซีหลิน และชายหนุ่มพลเมืองดีทั้งสองคน ชายพลเมืองดีนอกจากรอยฟกช้ำเล็กน้อยก็ไม่มีบาดแผลอันตรายอื่น หลี่ซีหลินใบหน้าบวมช้ำเพราะถูกชกอย่างรุนแรง เจ้าหน้าที่เกรงว่าจะกระทบกับสมองจึงแนะนำว่าให้ไปตรวจดูอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลก่อน ส่วนคนที่บาดเจ็บหนักที่สุดก็คือหลี่อี้เทียน เขามีแผลแตกที่คิ้วค่อนข้างลึกจำเป็นต้องเย็บ และท่อนข้างซ้ายก็อาจจะร้าวหรือหัก จำเป็นต้องไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลก่อน
ส่วนพวกโจรนั้นนอกจากรอยฟกช้ำก็ไม่ได้มีใครได้รับบาดเจ็บร้ายแรง พวกมันจึงถูกตำรวจพาขึ้นรถไปดำเนินคดีที่สถานีตำรวจ
คุณตำรวจที่เป็นหัวหน้าหน่วยมาสอบปากคำพี่น้องตระกูลหลี่พบว่าบาดเจ็บและต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน จึงขอข้อมูลติดต่อของทั้งคู่เอาไว้ เพื่อจะได้ใช้ติดต่อสำหรับการสอบปากคำในภายหลัง
ซีหลินให้ข้อมูลติดต่อกับตำรวจแล้ว ก็เข้าไปเก็บของพวกโทรศัพท์ โน้ตบุคที่พี่ใช้ทำงาน กุญแจรถและกระเป๋า รวมทั้งของมีค่าต่างๆของพวกเราในรถที่ตอนนี้กระจกแตกได้รับความเสียหายอย่างมาก ได้รับคำบอกกล่าวจากตำรวจว่า หลังจากถ่ายภาพสถานที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว จะให้รถลากมาลากรถของพวกเธอและรถของพวกโจรไปไว้ที่สถานีตำรวจ ถ้าพิสูจน์หลักฐานทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าของรถสามารถไปรับรถที่สถานีได้
ซีหลินกล่าวขอบคุณพวกเขาหลายครั้ง พึ่งรู้จักคำว่าตำรวจเป็นที่พึ่งของประชาชนก็เมื่อเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ ในโลกก่อนพี่สาวของเธอถูกสามีเก่าตามรังควาน ไปแจ้งตำรวจกลับไม่เคยได้รับความช่วยเหลือใดๆ มีแต่คำตอบว่าเรื่องยังไม่เกิดตำรวจทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายพวกเธอจึงถูกมันตามมาฆ่าตายทั้งครอบครัว
ก่อนจะขึ้นรถพยาบาล หลี่อี้เทียนก็ให้ซีหลินช่วยประคองเข้าไปพูดคุยกับซ่งเว่ยหนานและพลเมืองดีอีกสองคน
"ผมขอขอบคุณท่านประธานซ่ง กับคุณผู้ชายทั้งสองท่านมากๆนะครับ ที่มาช่วยพวกเราเอาไว้ ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากพวกคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองกับน้องสาวจะเป็นอย่างไร" หลี่อี้เทียน ค้อมศีรษะขอบคุณพวกเขาด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง
"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นเรื่องที่ใครก็ต้องช่วยอยู่แล้ว" ซ่งเว่ยหนานตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ
ซีหลินแอบพิจารณาชายหนุ่มคู่แข่งทางความรักของพระเอกคนนี้อยู่ข้างๆ
เขาเป็นผู้ชายตัวสูง น่าจะสักร้อยแปดสิบห้าแปดสิบหกเซนติเมตรเป็นอย่างต่ำ รูปร่างโปร่ง ไม่ได้ตัวหนา หรือผอมเกินไป เป็นรูปร่างที่พอดีเหมาะสม อย่างที่เขาเรียกกันว่าสัดส่วนทองคำ ผิวขาวผมสีดำ ริมฝีปากบาง ใบหน้าหล่อสะอาด ผิวดี โครงหน้าเป๊ะมาก เขาสวมแว่นกรอบทอง กิริยาท่าทางดูสุภาพเรียบร้อย เหมือนศาสตราจารย์หรือไม่ก็พวกแพทย์ในโรงพยาบาล เป็นหนุ่มหล่อที่ดูสุขุมน่าคบหา บรรยากาศรอบตัวก็อบอุ่นเป็นมิตร
ทั้งบุคลิก รูปลักษณ์ ทั้งฐานะโดดเด่นแบบนี้ ไม่แปลกที่เมื่อนางเอกได้เจอเขาก็เกิดความหวั่นไหว
เสียดายที่เนื้อเรื่องส่วนที่เกี่ยวกับซ่งเว่ยหนานอยู่ในนิยายเล่มสอง ซีหลินจึงไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับเขามากนัก ที่รู้ว่าเขาคือศัตรูความรักคนสำคัญของพระเอกก็เพราะคำโปรยที่เขียนไว้ในนิยายเล่มสองที่มีเนื้อหาของเขาเท่านั้น


บทที่ 9 ภารกิจจากระบบ (1)
"เปิดระบบ"
เมื่อออกคำสั่งในใจแล้วหน้าจอแบบที่เธอเห็นเมื่อตอนหัวค่ำก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
ซีหลินกดเข้าไปที่หน้าข้อมูลส่วนตัว
 ------------------------------------------------------------------------------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน คะแนน -2,800
Level 0 -2,800 /10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้ 3 ไฟล์ คะแนนฟรีที่เหลือ 10
ประวัติ
 ------------------------------------------------------------------------------------------------
"สิทธิในการเปิดดูข้อมูลกลับมาเป็นสามแล้วเหรอ แต้มก็กลับมาเป็นสิบแต้ม" ซีหลินพึมพำด้วยความสงสัย จำได้ว่าเมื่อตอนหัวค่ำเธอใช้แต้มไปห้าแต้ม เปิดดูไฟล์ข้อมูลของคนไปสองคน ตอนนี้จำนวนสิทธิในการดูกลับมาครบสามเหมือนเดิมแล้ว ทั้งคะแนนฟรีที่ใช้ได้ก็กลับมาเต็มสิบ
"หรือมันเริ่มเข้าวันใหม่แล้วเริ่มนับสิทธิ์ใหม่เหรอเพกาซัส"
"ใช่" เสียงจักรกลเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ
"ว้า เสียดายจัง เสียไปฟรีๆตั้งหนึ่งสิทธิกับห้าคะแนน"
"ว่าแต่ว่าระบบจะเริ่มนับสิทธิใหม่ทุกเที่ยงคืนเหรอ" เธอเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองคาดเดา เพราะดูจากนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะตีหนึ่งแล้ว
"ใช่ เวลา 0.00 น. สิทธิและคะแนนที่ไม่ถูกใช้จะโดนลบออกและเริ่มมอบสิทธิและคะแนนฟรีใหม่ทั้งหมด"
"อันที่ไม่ใช้ก็ทบให้หน่อยไม่ได้เหรอ จะรีบลบทิ้งทำไม" ซีหลินอดพูดต่อรองไม่ได้ แต่ระบบก็เงียบกริบไม่ตอบอะไร
กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดเรื่องอะไรทำให้เธอพลาดการใช้สิทธิเปิดดูไฟล์ข้อมูลอีก จึงตัดสินใจว่าคืนนี้จะดูให้ครบทั้งสามสิทธิไปเลย
เธอเปิดหน้าต่างไฟล์ข้อมูล พบว่ามีภาพไฟล์ข้อมูลเต็มสามสิบช่องแล้ว และรูปภาพคนที่เคยมีเมื่อตอนหัวค่ำ ก็ถูกรูปภาพใหม่ก็เข้ามาแทนที่เกือบหมด
คราวนี้หน้าจอเป็นภาพของแก๊งเงินกู้ เจ้าหน้าที่ตำรวจ กลุ่มของซ่งเว่ยหนาน หมอ พยาบาล เจ้าพนักงานโรงพยาบาล และพี่ชายของเธอ คะแนนเปิดไฟล์ที่มากที่สุดคือซ่งเว่ยหนานที่ต้องใช้คะแนน 888,888 คะแนนรองลงมาคือพี่ชายของเธอ ต้องใช้คะแนนเปิดดู 78,587
ส่วนคะแนนที่น้อยที่สุดคือหนึ่งคะแนน เป็นไฟล์ของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลคนหนึ่ง นอกจากคนของซ่งเว่ยหนานและแก๊งเงินกู้ที่มีคะแนนค่อนข้างสูง คนอื่นๆจะมีคะแนนที่ต้องเปิดแค่หลักหน่วยถึงหลักร้อยเช่นเดิม
ยิ่งมองความแตกต่างของตัวเลขก็ยิ่งสงสัย
"จะเป็นไปได้ไหม ไฟล์ของตัวละครที่มีชื่อในนิยาย หรือคนที่ใกล้ชิดกับตัวละครนั้นจะมีคะแนนเปิดไฟล์ที่สูงกว่าคนทั่วไปที่ไม่มีบทบาทอะไรในนิยายเรื่องนี้"
เห็นระบบเงียบไม่ตอบอะไร ซีหลินก็ไม่เซ้าซี้ เธอตั้งประเด็นเรื่องนี้เอาไว้ วางแผนว่าจะคอยสังเกตและรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมอีกทีภายหลัง ตอนนี้เธอตัดสินใจกดดูข้อมูลไฟล์ของวันนี้ให้ครบสามสิทธิก่อน
เมื่อตอนเย็นเธอลองกดไฟล์ที่มี สองคะแนนกับสามคะแนนไปแล้ว คราวนี้ก็เลยเลือกกดไฟล์ที่มี หนึ่งคะแนน สี่คะแนน และห้าคะแนน เพื่อลองดูว่าคะแนนต่างกัน ข้อมูลมีความแตกต่างกันหรือเปล่า
ไฟล์ห้าคะแนน
----------------------------------------------------------------------
ชื่อ กัวฮวาเยี่ยน
อายุ 22 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 11 เดือน เมษายน ปี 20XX เวลา 01.15 น. ลื่นล้มตกบันไดที่อาคารพักผู้ป่วยพิเศษ ทำให้ข้อเท้าเคล็ด
220 คะแนน
 ----------------------------------------------------------------------
"220 คะแนน!!" ซีหลินอุทานด้วยความดีใจ ในที่สุดก็เจอไฟล์ที่มีคะแนนให้แล้ว แถมมากถึงสองร้อยยี่สิบคะแนนอีกด้วย!!
เดี๋ยวนะ วันที่ 11 เดือน เมษายน ปี 20XX นี่ไม่ใช่วันนี้เหรอ! แล้วเวลา 01.15 ก็อีกห้านาทีต่อจากนี้นี่!!
หญิงสาวรีบลุกออกจากเตียงแล้ววิ่งออกไปนอกห้อง เธอจำหน้าพยาบาลคนนี้ได้ เป็นพยาบาลคนที่เอายาก่อนนอนมาให้พี่ชายกิน เธอน่าจะเป็นพยาบาลประจำวอร์ดที่ซีหลินกับพี่ชายพักอยู่
ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่ง ผู้คนต่างหลับพักผ่อน บรรยากาศรอบตัวตอนนี้เงียบสนิท ซีหลินไม่แน่ใจว่าพยาบาลคนนั้นจะเกิดอุบัติเหตุที่ไหน เธอจึงวิ่งไปดูที่บันไดทางขึ้นลงของตึกนี้ซึ่งเป็นตึกผู้ป่วยพิเศษที่เขียนไว้ในไฟล์ข้อมูล
อาคารนี้เท่าที่ซีหลินมองผ่านๆตอนเดินเข้ามา เหมือนว่าจะมีความสูงห้าชั้น เธอไม่แน่ใจว่าพยาบาลจะเกิดอุบัติเหตุที่ชั้นไหน แถมเวลาก็ไม่มีมากนัก เธอจึงลองเดาสุ่มวิ่งไล่ดูจากชั้นสามที่ตัวเองอยู่ตอนนี้ขึ้นไปชั้นห้าดูก่อน พอไม่เจอใครก็วิ่งลงมาใหม่เป้าหมายครั้งนี้คือวิ่งไล่จากชั้นห้าลงไปถึงชั้นหนึ่ง แต่พึ่งถึงชั้นสามก็ได้ยินเสียงอุทานด้วยความตกใจของหญิงสาวดังขึ้นมาจากข้างล่าง
ซีหลินวิ่งไปตามเสียงลงไปถึงชั้นหนึ่งก็เจอพยาบาลกัวฮวาเยี่ยน นั่งกองอยู่ที่พื้นกุมข้อเท้าของตัวเองเอาไว้ด้วยสีหน้าเจ็บปวด เพื่อนพยาบาลของเธอที่มาด้วยกันอีกหนึ่งคนรีบเข้ามาดูอาการ วินิจฉัยเบื้องต้นว่าอาจจะข้อเท้าเคล็ด จากนั้นก็ไปเรียกคนมาช่วยพยุงพาเธอไปทำการรักษา
เรื่องราวเกิดขึ้นเร็วมาก ซีหลินได้แต่ยืนเคว้งอยู่ที่ชั้นพักบันไดด้วยความเสียดาย
เธอกดเปิดระบบขึ้นมาใหม่ กดดูไฟล์ของพยาบาลกัว หน้าจอก็ปรากฏว่า
----------------------------------------------------------------------
ชื่อ กัวฮวาเยี่ยน
อายุ 22 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
ลื่นล้มตกบันได ทำให้ข้อเท้าเคล็ด
ไม่มีคะแนน
 ----------------------------------------------------------------------
"ไม่มีคะแนนแล้วอะ น่าเสียดายจังเลย ทำไมมันเฉียดฉิวอย่างนี้เนี่ย" ซีหลินบ่นพึมพำขณะอ่านข้อมูลในไฟล์
"พอเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้ว แก้ไขความเสียใจไม่ทัน คะแนนก็หายไปด้วยเลยสินะ แย่จัง"
"เดี๋ยวนะ? ทำไมเนื้อหาที่พยาบาลกัวตกบันไดข้อเท้าเคล็ดมันเหมือนสั้นลง ที่อ่านเมื่อครู่เหมือนจะบอกวันเวลาสถานที่ด้วยนี่นา ตอนนี้กลับไม่มีแล้ว "
"เพกาซัส?" ซีหลินเอ่ยถามกับระบบอีกครั้ง
"เลเวลศูนย์ ไม่สามารถดูความเสียใจในอดีตได้"
"ผ่านไปแค่หนึ่งนาทีก็เป็นเรื่องอดีตไปแล้วเหรอ…แล้วความเสียใจที่แสดงในไฟล์ตอนนี้ไม่ใช่อดีตเหรอ"
"ไม่ใช่"
"อ๋อ…คุณพยาบาลคงยังเสียใจที่หกล้มอยู่ เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในปัจจุบันอะไรงี้ใช่หรือเปล่า" ซีหลินวิเคราะห์ตามความเข้าใจ
"แต่ว่ามีการแบ่งประเภทความเสียใจในอดีต ความเสียใจในปัจจุบันด้วยเหรอเพกาซัส แบ่งไปแล้วได้อะไรอะ" เธอนึกประโยชน์ของการแบ่งหมวดพวกนี้ไม่ออก รู้แค่ว่าถ้าเป็นความเสียใจในอดีตคงกลับไปแก้ไขไม่ได้ ก็คงไม่มีคะแนนให้อยู่แล้ว ต่อให้รู้แล้วก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร
ซีหลินกลับเข้ามาในห้องแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง แต่ก็เกิดหวาดระแวงขึ้นมาว่าไฟล์ข้อมูลต่อไปที่จะเปิดนี้จะเกิดเวลาเฉียดฉิวอย่างเมื่อกี้หรือเปล่า
แต่ก็คิดว่า คงไม่มีคนพบเจอความเสียใจช่วงตีหนึ่งวันเดียวกันนี้หลายคนนักหรอกนะ แต่เพื่อกันไว้ก่อน เธอเลยลุกขึ้นนั่งเตรียมตัวให้พร้อม ถ้าคนที่เปิดต่อไปมีเรื่องเกิดขึ้นในเวลาใกล้ๆนี้ ก็จะได้วิ่งได้ทัน และเผื่อว่าจะได้เข้าไปช่วยเขาได้สะดวก หญิงสาวจึงเลือกเปิดไฟล์ของคนที่ทำงานอยู่โรงพยาบาล ซึ่งพวกเขาน่าจะอยู่ในละแวกนี้ เพราะโอกาสที่เธอจะตามหาเขาเจอน่าจะง่ายกว่าไฟล์ของคนที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
 -----------------------------------
ต้องใช้4คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง ยกเลิก
-----------------------------------
 "ตกลง"


บทที่ 8 ซ่งเว่ยหนาน (2)
หลังจากเอกซเรย์ตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว นอกจากรอยฟกช้ำ และแผลแตกที่คิ้วซึ่งแพทย์ก็ได้ทำการเย็บให้แล้ว จุดที่มีอาการหนักที่สุดก็คือท่อนแขนด้านซ้าย ได้รับการกระทบรุนแรงจนกระดูกร้าวต้องใส่เฝือกประมาณสองถึงสามอาทิตย์ แพทย์ให้นอนพักที่โรงพยาบาลรอดูอาการก่อนสักสองสามวัน
ถึงแม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลของรัฐบาลค่ารักษายังย่อมเยากว่าโรงพยาบาลเอกชนมาก แต่ค่าใช้จ่ายโดยรวมในครั้งนี้ก็สูงเป็นหลักหลายพันเหรียญอยู่ดี โชคดีที่เธอกับพี่ชายมีประกันสุขภาพที่ครอบคลุมค่าใช้จ่ายกรณีนี้อยู่ทำให้ไม่ต้องจ่ายเงินเอง ช่วยแบ่งเบาภาระในจุดนี้ไปได้
สถานการณ์ของตระกูลหลี่จากความทรงจำของหลี่ซีหลินตอนนี้ก็คือ หลี่ห้าวเหยียน พ่อของเธอนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนกลางเมือง อู๋ฟางหรู แม่ของเธอ เมื่อสองวันก่อนพึ่งเดินทางไปบ้านเกิดที่เมืองC เพื่อหาทางหยิบยืมเงินจากญาติมิตรมาไว้สำหรับค่าผ่าตัดสมองให้หลี่ห้าวเหยียน พี่ชายหลี่อี้เทียน ทำงานขับรถรับจ้างและทำงานหาทางฟื้นฟูกิจการตระกูลหลี่ทุกวัน ส่วนหลี่ซีหลินเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสองและไม่ได้ไปเรียนมาระยะหนึ่งแล้ว
เนื่องจากถูกคนในมหาวิทยาลัยหัวเราะเยาะเรื่องที่ครอบครัวล้มละลาย เธออับอายจึงหยุดเรียนมาตั้งแต่นั้น เมื่อหยุดเรียนก็ไร้เป้าหมายในชีวิต จึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคร่ำครวญเสียใจที่ถูกเหอยี่หานและเหลียงเยว่ซินหักหลัง จะออกจากบ้านก็แค่ตามแม่ไปเยี่ยมพ่อ และเมื่อทราบข่าวว่าจะเจอเหอยี่หานได้ที่ไหน ก็จะไปดักเจอและอ้อนวอนขอร้องให้เขากลับมาคืนดี
มีหลายครั้งที่เธอพยายามเชื่อฟังคำของพ่อแม่พี่ชาย พยายามตัดใจ แต่ก็ถูกยั่วยุจากเพื่อนที่หวังดีประสงค์ร้าย ทำให้หลงกลเข้าไปสร้างความวุ่นวายให้เหอยี่หานกับเหลียงเยว่ซินอยู่บ่อยๆ
อย่างเหตุการณ์วันนี้เธอก็ถูกถังซูหนี่ว์ เพื่อนที่รู้จักมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น และคิดว่าเป็นเพื่อนรักที่หวังดี แวะมาหาที่บ้านพักแล้วเล่าเรื่องที่เหอยี่หานจะจัดงานวันเกิดให้เหลียงเยว่ซินที่โรงแรมหลิ่งเหลียน ใช้ถ้อยคำยุแหย่มากมาย ทำให้หลี่ซีหลินตัดสินใจมาหาเหอยี่หานในงานเลี้ยงวันเกิดของนางเอกเยว่ซินวันนี้ จนเกิดการทะเลาะเบาะแว้งถูกโยนออกจากโรงแรม และเกิดเหตุร้ายต่างๆตามมาอย่างที่เขียนไว้ในนิยาย
แม้ว่าสิ่งที่พวกเราพบเจอเมื่อตอนเย็นนั้นจะอันตรายและน่ากลัวมากจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ของเธอกับพี่ชายจะคลี่คลายไปได้แล้ว
เธอไม่ถูกข่มขืน และพี่ชายแม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็โชคดีที่ไม่ใช่บาดเจ็บสาหัสจนกระดูกสันหลังหักอย่างที่เขียนไว้ในหนังสือ เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเกิดเรื่องอะไรตามมาอีกหรือไม่ แต่เวลานี้ก็ถือว่าตัวเองกับพี่ผ่านพ้นฉากอันตรายที่กำหนดไว้ในนิยายมาได้แล้วชั่วคราว
เนื้อเรื่องที่เธอต้องหาทางป้องกันต่อจากนี้ก็คือความตกใจจากข่าวร้ายที่จะส่งผลกระทบต่อสุขภาพของพ่อและแม่
ตามเนื้อหาในนิยาย ที่เขียนบรรยายเอาไว้ย่อๆก็คือเมื่ออู๋ฟางหรูทราบว่าลูกชายถูกแก๊งเงินกู้นอกระบบทำร้ายจนพิการก็ตกใจมากจนหัวใจวายเสียชีวิต ผู้เป็นพ่อหลี่ห้าวเหยียนก็อาการทรุดหนักจนกลายเป็นอัมพาตทั้งตัว
ในเนื้อหาไม่ได้บอกว่าเรื่องที่เกิดกับแม่นั้นจะเกิดขึ้นที่ไหนเมื่อไหร่ แม้ตอนนี้พี่ชายจะไม่ได้ถูกทำร้ายจนพิการ แต่ซีหลินก็ไม่แน่ใจว่าที่พี่ชายถูกรุมทำร้ายจนกระดูกร้าวนี้ ในสายตาของแม่กับพ่อจะเป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้ท่านตกใจจนส่งผลต่อสุขภาพหรือเปล่า เธอจึงปรึกษากับพี่ว่าจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับก่อน ไม่ให้ทั้งแม่และพ่อรู้
แม่ของเธออยู่ต่างเมือง การติดต่อก็แค่โทรศัพท์หรือส่งข้อความพูดคุยกัน การปกปิดอาการบาดเจ็บของพี่จึงทำได้ง่าย ส่วนพ่อตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่ห้องICUโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง นานๆครั้งพวกเราจึงจะเข้าเยี่ยมได้ ไม่จำเป็นต้องไปหาทุกวัน พี่คิดว่าจะโทรศัพท์คุยกับท่านเป็นการเยี่ยมเยียนไปก่อน แกล้งบอกว่าช่วงนี้งานยุ่งอาจจะยังไปเจอท่านไม่ได้ และซีหลินก็เสนอว่ารอให้ใบหน้าเธอหายบวมแล้ว เธอก็จะแวะเวียนไปดูแลพ่อเอง พ่อจะได้ไม่กังวลเรื่องพี่มากเกินไป รอให้พี่อาการดีขึ้นแล้วค่อยไปเจอพ่ออีกที
ถ้าผ่านพ้นเรื่องสุขภาพของพ่อแม่ไปได้ ปัญหาร้ายแรงในครอบครัวตามที่เขียนไว้ในนิยายก็น่าจะไม่มีแล้ว เธอก็สามารถมีชีวิตในร่างนี้ต่อไป สะสมคะแนนในระบบให้ถึงระดับที่สามารถกลับไปยังโลกเดิมได้ เพื่อกลับไปช่วยครอบครัวของเธอ
แอร์ในห้องพักพิเศษนี้ค่อนข้างเย็น ซีหลินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อผู้ป่วยของโรงพยาบาลแล้ว ดึงผ้าห่มคลุมร่างตัวเองให้แน่นหนามากขึ้น เธอเองก็ได้รับบาดเจ็บถูกชก ถูกทุบตี ถูกทำร้ายร่างกาย ถือเป็นผู้ป่วยคนหนึ่ง แม้จะไม่หนักถึงขั้นต้องแอดมิดที่โรงพยาบาล แต่พี่ชายเป็นห่วงกลัวตกดึกเธอจะมีไข้ และไม่อยากให้เธอกลับบ้านไปอยู่คนเดียว จึงขอให้ทางโรงพยาบาลรับเธอเข้ามาดูอาการด้วย เมื่อแพทย์เจ้าของไข้อนุญาต เจ้าหน้าที่ก็เข็นเตียงผู้ป่วยอีกเตียงมาวางไว้ข้างๆกับเตียงพี่ชาย ให้เป็นที่นอนของซีหลินคืนนี้
หลังจากทำแผลเช็ดเนื้อตัวทำความสะอาดร่างกายและกินยาแก้ปวดซึ่งมีฤทธิ์ทำให้ง่วงซึมไปแล้ว หลี่อี้เทียนก็หลับไป ส่วนซีหลินแม้จะอ่อนเพลียและง่วงมากเช่นกัน แต่เธอก็มีหลายอย่างที่ต้องทำก่อน
"เปิดระบบ"
เมื่อเธอออกคำสั่งในใจแล้วหน้าจอแบบที่เธอเห็นเมื่อตอนหัวค่ำก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง


บทที่ 10 ความคืบหน้าของคดี
เพราะวันนี้จะออกไปสวนสาธารณะบึงต้นหลิวเพื่อทำภารกิจ เสื้อผ้าชุดเมื่อวานไม่ค่อยเหมาะสมนัก จะใส่ชุดคนป่วยของโรงพยาบาลก็ไม่ได้ ซีหลินเลยสั่งซื้อเสื้อผ้าจากร้านค้าออนไลน์มาหลายชุด สั่งให้เขารีบเอามาส่งให้ที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้า พร้อมกับซื้อของใช้ส่วนตัวให้เธอกับพี่ชายไปพร้อมกัน เมื่อบริษัทขนส่งเอาของมาส่งแล้ว ซีหลินก็นำสิ่งของต่างๆออกมาจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยในตู้ในห้องพัก
หลี่อี้เทียนมองน้องสาวที่ทำงานและซื้อสิ่งของใช้จำเป็น ทำอะไรเผื่อเขาอย่างละเอียดรอบคอบโดยที่ไม่มีใครต้องบอกต้องสอน ก็อดประหลาดใจไม่ได้ เพราะเสี่ยวซีที่เขารู้จัก ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเจ้าหญิงทำอะไรเองแทบจะไม่เป็นเลย แม้น้องจะมีจิตใจดีและบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่เพราะทุกอย่างรอบตัวมีคนคอยจัดการให้ทุกอย่าง น้องจึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการดูแลคนอื่นเท่าไหร่นัก
ตั้งแต่เมื่อวานที่คุยกันในรถ เรื่องที่น้องอาสาอยากช่วยเหลือแก้ปัญหาภาระหนี้สินของครอบครัวก็ทำให้เขามึนงงมากแล้ว มาเจอน้องสั่งซื้อของใช้ส่วนตัวให้เขาอย่างครบถ้วน ช่วยป้อนน้ำป้อนอาหารดูแลอาการป่วยของเขาอย่างละเอียดตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเช้าวันนี้ ก็ทำให้หลี่อี้เทียนประหลาดใจจนไม่รู้จะพูดอย่างไร
หรือเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครอบครัวของเราทำให้เสี่ยวซีเติบโตขึ้นข้ามคืนงั้นเหรอ?
เขาพยายามครุ่นคิดหาเหตุผลให้ตัวเอง ไม่กล้าเอ่ยถามน้องสาวโดยตรง เพราะกลัวคำพูดจะไปกระทบจิตใจทำให้น้องไม่สบายใจ
ช่วงราวๆเที่ยง หลังจากช่วยจัดยาและดูแลพี่ชายรับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว ซีหลินกำลังเตรียมตัวออกไปทำภารกิจ ประตูห้องก็ถูกเคาะแล้วคุณตำรวจสองคนที่เธอเจอเมื่อวาน คุณตำรวจมาเพื่อสอบปากคำพวกเธอสองพี่น้องและแจ้งข้อมูลความคืบหน้าของคดีให้ฟัง
จากคำบอกเล่าของตำรวจ เหมือนทางสถานีจะจัดกรณีนี้เป็นคดีสำคัญ แม้พวกเธอสองพี่น้องจะไม่ได้รับบาดเจ็บหนักมาก แต่พฤติการณ์ของแก๊งเงินกู้พวกนั้นก็เป็นการกระทำที่อุกอาจท้าทายกฎหมาย หากพลเมืองดีไม่เข้ามาช่วยหรือตำรวจไปถึงสถานที่เกิดเหตุไม่ทัน ก็เป็นไปได้มากว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะกลายเป็นเรื่องเลวร้ายอุกฉกรรจ์ ตำรวจจึงทำคดีนี้อย่างรวดเร็วและเข้มงวด ตั้งใจจะใช้เป็นคดีตัวอย่างเพื่อปรามกลุ่มอาชญากรรมอื่นๆ คาดว่าจะลงโทษจำคุกแก๊งเงินกู้พวกนั้นไม่ต่ำกว่าห้าปี บางคนให้การสารภาพเป็นประโยชน์กับการสืบสวนก็จะลดโทษลงให้หนึ่งถึงสองปี แต่ไม่มีใครได้รับการปล่อยตัวให้ออกมาลอยนวลสร้างอันตรายให้สังคมในระยะเวลาใกล้ๆนี้แน่นอน
จากที่ตำรวจทำการสอบปากคำแก๊งเงินกู้พวกนั้นเมื่อคืนเขาได้ข้อมูลว่า
"พวกมันไม่ได้ขับรถตามคุณหลี่อี้เทียนมาครับ แต่ถูกเจ้านายสั่งให้มาดักรอคุณหลี่ซีหลินที่หน้าโรงแรมหลิ่งเหลียน จุดประสงค์คือต้องการจับตัวคุณหลี่ซีหลินไปขัดดอก"
ข้อมูลที่ตำรวจกล่าวออกมานี้ทำให้ซีหลินและอี้เทียนหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ
ตั้งแต่ที่หลี่ชวนขายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบ ไอ้พวกแก๊งมันตามมาระรานรังควานครอบครัวตระกูลหลี่จริง แต่ก็ตามทวงเงินกับหลี่อี้เทียนและหลี่ห้าวเหยียนเท่านั้น ไม่เคยดึงหลี่ซีหลินและหรืออู๋ฟางหรูผู้หญิงในครอบครัวเข้าไปเกี่ยวข้อง
แล้วคราวนี้ทำไมไปดักเจอซีหลิน ทั้งพวกมันรู้ได้ยังไงว่าซีหลินอยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียน
ซีหลินคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก็รู้สึกว่าการกระทำของแก๊งเงินกู้นั้นน่าจะมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง หรือว่าจะเป็นพระเอกเหอยี่หาน หรือนางเอกเหลียงเยว่ซินเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า?
จากที่เธอเคยตั้งสมมุติฐานไว้ว่า มีคนต้องการทำร้ายให้หลี่อี้เทียนพิการเพราะไม่อยากให้เขากลับมากอบกู้บริษัทตระกูลหลี่ได้อีก จึงให้แก๊งเงินกู้มาทุบกระดูกสันหลังของเขาจนหัก ประกอบกับข้อมูลที่ตำรวจให้มาวันนี้ ซีหลินคิดว่าคนที่บงการต้องเป็นหนึ่งในคนที่รู้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียนเมื่อวานนี้ ทั้งยังโมโหมากจนสั่งให้แก๊งเงินกู้มาดักรอเพื่อเล่นงานเธอโดยเฉพาะ แตกต่างจากเนื้อเรื่องเดิมที่พุ่งเป้าไปที่หลี่อี้เทียน
ซึ่งคนที่ขัดแย้งกับเธอ, รู้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียนตอนช่วงสองทุ่ม และมีอำนาจพอจะสั่งแก๊งเงินกู้นอกระบบได้ไม่ได้จะมีเยอะ มองๆดูแล้วก็คงมีแค่พระเอกนางเอก หรือคุณนายเหอ คุณนายเหลียงแม่ของพระเอก นางเอก เท่านั้น
พอรู้แบบนี้ซีหลินรู้สึกกังวลใจขึ้นมา แม้เธอกับพี่ชายจะรอดพ้นชะตาชีวิตที่เขียนไว้ในนิยายมาได้แล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์สินะ ถ้าพระเอกนางเอก หรือตัวละครที่มีอำนาจอยากจะเล่นงานพวกเรา พวกเราก็ยังต้องเสี่ยงอยู่กับความอันตรายจากแผนการร้ายของคนพวกนั้นต่อไป
ซีหลินถอนหายใจ แล้วบอกเล่าข้อสงสัยของตัวเองให้ตำรวจฟัง เธอเล่าว่าเหอยี่หานเป็นอดีตคู่หมั้น ซึ่งเลิกกับเธอไปคบเพื่อนสนิทของเธอ เหลียงเยว่ซิน เมื่อวานพวกเราสามคนมีเรื่องการทะเลาะเบาะแว้งกัน พวกเขาเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่มีปัญหากับเธอ และรู้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียนในช่วงเวลานั้น พวกแก๊งเงินกู้มาดักเจอเธอที่นี่ได้ น่าจะเพราะมันได้รู้ข้อมูลมาจากใครสักคน
พอรู้ว่าคนที่ซีหลินสงสัยคือเหอยี่หานอดีตคู่หมั้น ซึ่งเป็นมหาเศรษฐีผู้มีอำนาจระดับประเทศ ทางเจ้าหน้าที่ก็มีสีหน้าไม่ดีนัก
ซีหลินไม่คาดหวังว่าตำรวจจะสืบสาวจนจับตัวผู้บงการจริงๆได้ อย่างไรนี่ก็คือโลกนิยายที่เงินมีอำนาจสูงสุด และศัตรูของเธอตอนนี้ก็คือพระเอกนางเอกนิยายของโลกใบนี้ ที่น่าจะมีออร่าลูกรักพระเจ้าของโลกนี้คุ้มครองอยู่
ซีหลินไม่ได้เซ้าซี้เรื่องนี้อีก เธอทำเพียงเอ่ยข้อสงสัยของตัวเองแล้วมอบหลักฐานคลิปวิดีโอเหตุการณ์เมื่อวานให้ตำรวจเอาไปใช้ประกอบคดี เมื่อวานตอนเกิดเรื่องหลังจากวางสายจากการโทรแจ้งตำรวจแล้ว เธอก็ใช้โทรศัพท์มือถือบันทึกวิดีโอเหตุการณ์ต่อจากนั้นเอาไว้ทุกอย่าง
"คลิปนี้ดีมากเลยครับ เป็นหลักฐานยืนยันได้อย่างดีว่าพวกคุณไม่ใช่คนที่เริ่มก่อเหตุก่อน และไม่ใช่แค่เรื่องทะเลาะวิวาทธรรมดา อย่างที่หนึ่งในผู้ต้องสงสัยให้การ" เมื่อดูคลิปคร่าวๆแล้วตำรวจก็พยักหน้าพอใจ มีคลิปเหตุการณ์จริงเป็นหลักฐาน ยอมช่วยให้การทำคดีง่ายขึ้น
หลังจากสอบสวนข้อมูลเพิ่มเติมอีกสักพัก ตำรวจก็ขอตัวกลับไป บอกว่าถ้ามีความคืบหน้า หรือต้องการข้อมูลอะไรจะติดต่อกลับมาอีกที อีกทั้งยังให้คำแนะนำด้วยความหวังดีว่า
"ถึงแม้แก๊งที่ทำร้ายพวกคุณเมื่อวานจะถูกจับตัวแล้ว โอกาสที่จะออกมาก่อความเดือดร้อนในช่วงสองสามปีนี้คงมีไม่มาก แต่จากข้อมูลที่ผมสืบสวนมาคร่าวๆ องค์กรนี้ มีขนาดใหญ่กว่าอันธพาลแค่เจ็ดคนนี้มาก ก่อนที่พวกเราจะปราบปรามพวกมันทั้งหมด ช่วงนี้ก็อยากให้พวกคุณทั้งสองคนระวังตัว หากเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลอย่างไรก็สามารถติดต่อผมได้โดยตรง"
ซีหลินกับพี่ชาย กล่าวขอบคุณตำรวจอีกหลายครั้ง แล้วส่งคุณตำรวจทั้งสองคนออกจากห้องไป
หลังจากปิดประตูห้องเรียบร้อยแล้ว ซีหลินก็กลับมานั่งข้างเตียงพี่ชาย
"พี่คะเดี๋ยวหนูจะโอนเงินสิบสองล้านที่ได้มาเมื่อวานเข้าบัญชีของพี่นะคะ จะทำอะไรกับเงินนั้นต่อไปก็ให้พี่เป็นคนตัดสินใจ"
หลี่อี้เทียนจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณที่ไม่อยากให้น้องสาวต้องลำบาก แต่ก็นึกได้ว่าด้วยสถานการณ์ของครอบครัวเราตอนนี้ เขาไม่สามารถทำตัวเหมือนเมื่อก่อนได้ และหลังจากพูดคุยอย่างจริงจังกับเสี่ยวซีเมื่อวานก็ตกลงกันแล้วว่าจะให้น้องช่วยแบ่งเบาปัญหา ให้น้องได้ทำอะไรบ้างในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว
ชายหนุ่มตัดสินใจจะรับเงินมาก่อน วางแผนใช้จ่ายเงินนี้ให้ดี เงินก้อนนี้อาจเป็นทุนสำคัญช่วยให้ความหวังในการกอบกู้ตระกูลหลี่สำเร็จก็ได้ เมื่อตระกูลสามารถกลับมาเป็นเหมือนเก่า เขาก็จะมีเงินและอำนาจมากพอจะปกป้องดูแลน้องให้ใช้ชีวิตดุจดังเจ้าหญิงเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลี่อี้เทียนก็พยักหน้าตกลง
ซีหลินทำการโอนเงินเข้าบัญชีพี่ชายเรียบร้อยแล้ว มองเวลาก็ตกใจเพราะนี่บ่ายโมงกว่าเข้าไปแล้ว เหตุการณ์ที่เด็กจมน้ำอาจจะเกิดขึ้นช่วงบ่ายสองโมง
เธอไม่มีเวลาพูดคุยกับพี่ชายต่อ ทำได้แค่บอกกล่าวสั้นๆว่าจะออกไปทำธุระข้างนอก คว้าข้าวของที่ซื้อมาเพื่อใช้งานวันนี้มาถือไว้ แล้วก็วิ่งออกจากห้องพักผู้ป่วยไปด้วยความเร่งรีบ


บทที่ 9 ภารกิจจากระบบ (2)
 -----------------------------------------------------------------------
ชื่อ เจียวจิ้น
อายุ 25 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 28 เดือน เมษายน ปี 20XX กดบัตรคอนเสิร์ตวงโอรากอนไม่ทัน
ไม่มีคะแนน
 -----------------------------------------------------------------------
"คุณพยาบาลเป็นแฟนวงโอรากอนเหรอเนี่ยะ"
จากความทรงจำเจ้าของร่าง เหมือนวงนี้จะเป็นวงบอยแบนด์ที่ดังมากในประเทศZทีเดียว เหมือนก่อนหน้านี้เหลียงเยว่ซินได้เล่นเป็นหนึ่งในนางเอกMVให้สมาชิกของวงนี้ด้วย และมีฉากเรื่องงานMVนี้ปรากฏในนิยาย คนเขียนบรรยายคำพูดของชาวเน็ตชื่นชมความน่ารักสดใสอ่อนหวานไร้เดียงสาของนางเอกยาวประมาณสามหน้ากระดาษเอห้าได้เลย และแน่นอนว่าต้องมีเรื่องดราม่าให้ได้ด่าว่านางร้ายด้วยเช่นกัน ปรากฏว่าช่วงที่MVออนแอร์วงโอรากอนได้มาเปิดคอนเสิร์ตที่มหาวิทยาลัยของนางเอกและนางร้าย เหมือนนางร้ายหลี่ซีหลินไปทำอะไรสักอย่างทำให้แฟนคลับวงโอรากอนไม่พอใจ พากันตั้งแท็กด่าเธอจนติด HOT SEARCH (ฮอตเสิร์ช)
คำด่าที่นักเขียนเอามาแปะๆรวมกันน่าจะมีไม่น้อยกว่าห้าหน้ากระดาษเอห้า ซีหลินยังทึ่งในความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ ที่สามารถประพันธ์คำด่าออกมาได้มากมายขนาดนั้นของนักเขียนอยู่เลย ซึ่งคำด่าส่วนใหญ่ก็จะประเภท อัปลักษณ์ น่าเกลียด ไร้มารยาท เป็นคุณหนูเอาแต่ใจ นิสัยไม่ดี ไม่สวยแล้วยังกล้าอ่อยผู้ชายไม่รู้จักดูกำพืดตัวเอง อะไรเทือกๆนั้น
พูดถึงเรื่องความงาม เหมือนว่าในนิยายเรื่องนี้คนที่สวยที่สุดในนิยายช่วงแรกๆจะเป็นหลี่ซีหลินหรือเปล่า เพราะมีเนื้อหานิยายพูดว่าหลี่ซีหลินได้รับตำแหน่งดอกไม้ของมหาวิทยาลัยตั้งแต่ที่เธอขึ้นปีหนึ่ง
ซึ่งดอกไม้มหาวิทยาลัยนี้จะเหมือนตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยในโลกก่อนซึ่งส่วนใหญ่ก็ล้มเลิกการแต่งตั้งตำแหน่งพวกนี้ไปแล้วเนื่องจากเป็นการสนับสนุนบิวตี้สแตนดาร์ดซึ่งไม่ใช่เรื่องดี
แต่ในโลกนิยายนี้การจัดอันดับดอกไม้ ต้นหญ้าในมหาวิทยาลัยจะเป็นที่นิยมมาก ฮิตทำกันทุกหย่อมหญ้าตั้งแต่มัธยมต้น มัธยมปลาย มหาวิทยาลัย จนถึงสถานที่ทำงานเลยด้วยซ้ำ ตำแหน่งส่วนใหญ่จะได้มาจากการโหวตของคนในสถานที่นั้น ตอนปีหนึ่งหลี่ซีหลินได้คะแนนโหวตสูงสุดเลยได้รับตำแหน่งไป
แต่ว่าตั้งแต่ที่นางเอกเยว่ซินกลับชาติมาเกิดใหม่เมื่อหนึ่งปีก่อน เธอก็เริ่มพูดทำลายความมั่นใจของหลี่ซีหลินทีละเล็กละน้อย จนทำให้หลี่ซีหลินรู้สึกว่าตัวเองไม่สวย ไม่ดี มีจุดบกพร่องเต็มตัว สูญเสียความมั่นใจในตัวเอง จนเริ่มแต่งหน้าหนาเตอะ เสื้อผ้าก็ใส่ตามที่เพื่อนยุให้ซื้อ เป็นชุดที่แพงแต่ไม่เข้ากับตัวเธอ ทำให้ความสวยของเธอถูกกลบจนมิดไปหมด
"แต่ว่าเจ้าของร่างกับฉันหน้าตาเหมือนกันเลยนะ นี่หมายความว่าฉันถ้าไม่แต่งหน้าหนาเตอะหรือใส่เสื้อผ้าไม่เหมาะกับตัว ก็จะเป็นคนสวยระดับดอกไม้ของมหาวิทยาลัยเลยเหรอ?" ซีหลินเอามือลูบใบหน้าของตัวเองอย่างปลาบปลื้มและแอบทึ่งนิดหน่อย ในชาติก่อนเธอก็พอรู้อยู่นะว่าตัวเองเป็นคนสวย แต่ก็ไม่คิดว่าจะสวยจนถึงขนาดสวยกว่านางเอกตัวจริงของนิยายได้
"โฮ๊ะ โฮ๊ะ" ซีหลินหัวเราะคิกคักชมตัวเองอีกสักพัก ถึงเธอไม่สนับสนุนบิ้วตี้สแตนดาร์ด แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจบิวตี้หรอกนะ เป็นคนสวยก็ทำให้เธอมีความสุขมีความมั่นใจ และเธอไม่ได้เอาความสวยของตัวเองไปทำร้ายหรือรังแกใคร ไม่ได้ไปชี้นิ้วบอกคนนั้นสวยคนนี้ขี้เหร่ เอาเขามาเปรียบเทียบกับเธอ บังคับให้เขาสวยเหมือนเธอให้ใช้เธอเป็นมาตรฐาน แล้วทำร้ายจิตใจเขานี่นา
มีดีกับตัวและไม่ทำร้ายใคร ทำไมเธอจะพึงพอใจในความสวยของตัวเองไม่ได้ล่ะ
ดีใจกับตัวเองเล็กน้อยแล้วก็กดใช้สิทธิเปิดไฟล์ครั้งสุดท้าย เป็นไฟล์หนึ่งคะแนนของเจ้าหน้าที่รถฉุกเฉินที่พาเธอมาโรงพยาบาล
เมื่อเห็นข้อมูลนั้นเธอก็นิ่งอึ้ง
-----------------------------------------------------------------------
ชื่อ หวางต้าเฟิง
อายุ 26 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 11 เดือน เมษายน ปี 20XX ราวๆ 15 นาฬิกา มีรถขับกีดขวางทางรถฉุกเฉินทำให้ ไปถึงที่เกิดเหตุล่าช้า ช่วยชีวิตเด็กหญิงที่ตกน้ำในสวนสาธารณะบึงต้นหลิวไม่ทัน
10,000 คะแนน
 -----------------------------------------------------------------------
ติ๊ง! ภารกิจพิเศษ
ช่วยชีวิตเด็กหญิง
รางวัล ยาสมานกระดูกระดับกลาง1ขวด
"โฮสต์ต้องการรับภารกิจหรือไม่"
"รับสิ รับแน่นอน"
ถึงไม่มีภารกิจพิเศษ หรือไม่มีคะแนนให้ ถ้าทำได้ เธอก็ต้องช่วยอยู่แล้ว นี่ชีวิตคนคนหนึ่งเลยนะ!!
ซีหลินกลัวระบบจะโหลดไฟล์ข้อมูลใหม่มาทับไฟล์นี้แล้วข้อมูลจะหายไป จึงรีบเปิดแอพจดบันทึกในโทรศัพท์มือถือ แล้วจดรายละเอียด วันเวลาสถานที่ของเหตุการณ์เอาไว้
"เป็นเด็กผู้หญิง จะตกน้ำวันพรุ่งนี้ ก่อนเวลา 15 นาฬิกา ที่บึงต้นหลิว"
ในความทรงจำเจ้าของร่าง บึงต้นหลิวเป็นสวนสาธารณะย่านชานเมือง มีบึงกว้างให้คนมาพายเรือเล่น มีต้นหลิวขึ้นริมบึงเป็นแนวยาว เหมาะกับการปิกนิก หรือปั่นจักรยาน และทำกิจการกรรมในสวนต่างๆ เธอเคยไปเที่ยวเล่นที่นั่นครั้งสองครั้ง
ซีหลินเปิดเข้าแอพแผนที่ดูทิศทางและตำแหน่งสวนสาธารณะ พบว่าอยู่ห่างจากโรงพยาบาลแค่หกกิโลเมตรเท่านั้น ถ้ามีคนเรียกรถฉุกเฉิน ถ้าไม่มีการถูกกีดขวาง เจ้าหน้าที่ก็น่าจะไปถึงสถานที่เกิดเหตุในเวลาไม่กี่นาที
"แสดงว่าเด็กตกน้ำก่อนเวลา15นาฬิกา และยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่ก่อนหน้านั้นสักพัก ถ้ารถฉุกเฉินไม่ถูกขวางทางไว้ก็อาจจะไปทันเวลาช่วยชีวิตเด็กได้"
ซีหลินไม่แน่ใจว่าจะเกิดเหตุการณ์ขึ้นเวลาแน่ๆคือเมื่อไหร่ จึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะรีบไปเฝ้าบึงก่อนเวลาที่บอกไว้ในระบบสักสองสามชั่วโมงเผื่อเอาไว้ก่อน
"หนึ่งหมื่นคะแนนเลยสินะ ถ้าฉันช่วยชีวิตเด็กเอาไว้ได้ ก็จะได้หนึ่งหมื่นคะแนน" ถ้าช่วยเด็กได้สำเร็จ นอกจากเรื่องดีที่ได้ช่วยชีวิตคนแล้ว เธอยังได้รางวัลตอบแทนถึงหนึ่งหมื่นคะแนน ทำดีแล้วได้ผลดีทันตาเห็นก็คือแบบนี้ยังไงล่ะ
เห็นคะแนนที่ระบบมอบให้ก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมา หากเธอเจอไฟล์ที่มีหมื่นคะแนนสักสิบครั้งก็เท่ากับแสนคะแนนแล้วหรือเปล่า สมมุติกลับโลกเดิมใช้หนึ่งล้านคะแนน ก็เท่ากับเจอไฟล์หมื่นคะแนนหนึ่งร้อยครั้ง ถ้าเจอหมื่นคะแนนทุกวัน ไม่ใช่ว่าจะใช้เวลาแค่สามสี่เดือน เธอก็จะได้กลับบ้านแล้วเหรอ!?
ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความหวัง ซีหลินเอ่ยถามระบบอีกหลายคำว่าถ้าจะกลับโลกเดิม ต้องใช้คะแนนเท่าไหร่ แต่ระบบก็เอ่ยตอบด้วยคำเดิมซ้ำๆว่าเลเวลเธอต่ำเกินไป เธอจึงหยุดคำถามนี้ไว้ก่อนแล้วเอ่ยถามเรื่องอื่นขึ้นมา
"ว่าแต่ว่ายาสมานกระดูกนี้คือยาที่ช่วยรักษากระดูกใช่ไหมเพกาซัส ถ้าได้มาแล้วฉันเอาให้พี่ชายกินได้หรือเปล่า แล้วอาการของพี่ชายจะหายดีเลยใช่ไหม มันเป็นยาที่ปลอดภัยแน่นอนหรือเปล่า ถ้ามีอาการข้างเคียงจะทำยังไง"
"สามารถแจ้งรายละเอียดของรางวัลได้ เมื่อโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จแล้วเท่านั้น"
"ฉันถามเรื่องเล็กๆน้อยๆเองนะ ตอบหน่อยไม่ได้เหรอ" ซีหลินบ่นกระปอดกระแปด ตรวจดูหน้าไฟล์ข้อมูลของตัวเองอีกครั้ง เห็นว่าไม่มีอะไรที่เธอทำได้แล้ว ก็กดปิดหน้าจอไป
เธอนอนเงียบครุ่นคิดอะไรอีกสักพักก็กระซิบออกมาเบาๆ
"ขอบคุณนะเพกาซัส"
"โฮสต์ขอบคุณระบบเรื่องอะไร"
"ขอบคุณที่พาฉันมาโลกนี้ ทำให้ฉันได้มีโอกาสมีชีวิตอีกครั้ง"
ถ้าไม่ได้มาโลกนี้และได้โอกาสทำภารกิจแก้ไขความเสียใจจากระบบ เธอก็คงไม่มีความหวังว่าจะได้กลับโลกเดิมไปช่วยเหลือครอบครัว
เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะใช้โอกาสที่มีชีวิตใหม่นี้ช่วยเหลือครอบครัวเจ้าของร่าง และสะสมคะแนนให้ตัวเองจนกลับไปช่วยชีวิตครอบครัวที่โลกเดิมได้หรือเปล่า แต่มีโอกาสได้พยายามก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย เธอเองก็จะทะนุถนอมโอกาสนี้เอาไว้และพยายามทำให้ดีที่สุด