เพียงหนึ่งเค่ออาชาสวรรค์ก็พาสองมนุษย์กับหนึ่งตัวมาถึงเรือนพสุธาอย่างปลอดภัย ยามที่เฝ้าทางเข้าสองคนยืนตะลึงลานอ้าปากค้าง เมื่อเห็นอาชาสีทองตัวใหญ่ตรงหน้าใกล้ๆ
 "ตามหมอมาเร็วเข้า!" มู่หลิ่งเหวินกระโดดลงมาอย่างนุ่มนวล ออกคำสั่งเสียงดังจนยามทั้งสองคนสะดุ้ง คนหนึ่งรีบวิ่งไปตามหมอประจำเรือน ส่วนอีกคนก็วิ่งเข้าไปรายงานชิงหยวน
 มู่หลิ่งเหวินอุ้มคู่หมายที่หมดสติเข้ามาด้านใน ไม่สนใจอาชาสวรรค์ที่ยืนมองนิ่ง ผิดกับเจ้าฟานฟานน้อยที่ตะกุยห่อผ้าและร้องแง้วๆ จนชายหนุ่มต้องวางห่อผ้าลงบนพื้นให้มันออกมาจากห่อผ้าเอง เพราะสองแขนอุ้มคู่หมายอยู่
 เมื่อฟานฟานน้อยออกมาจากห่อผ้าได้ก็เดินเข้าไปหาอาชาสวรรค์ ส่งเสียงร้องชักชวนเชิญชวนให้อาชาสวรรค์ตามมันไป "แง้วๆ"
 "ฮี้ๆๆ" อาชาสวรรค์ร้องตอบ มันก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่งแล้วถอยหลังเสียสองก้าวอย่างลังเล กว่าฟานฟานน้อยจะเกลี้ยกล่อมอาชาสวรรค์ได้ก็ใช้เวลาเกือบสองเค่อ เล่นเอาฟานฟานน้อยเสียงแหบแห้งและเกือบคอเคล็ด
 ยามคนหนึ่งถึงกับตะลึงงันกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า จ้องมองอาชาสวรรค์เดินตามเจ้าพยัคฆ์น้อยของคุณหนูดั่งสัตว์เลี้ยงแสนเชื่องไปยังเรือนด้านในอย่างโง่งม
 ขณะเดียวกันภายในห้องที่มีชิงหยวน ชิงฮูหยิน และมู่หลิ่งเหวิน เฝ้ารอการฟื้นของชิงหลินภายหลังจากที่ผ่าเอาหัวลูกธนูและเย็บแผลเสร็จสิ้น
 "หลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินนั่งอยู่ข้างเตียง พลางกุมมือเย็นๆ ของบุตรสาวไม่ยอมปล่อย
 "เจ้าอย่ากังวลไปนักเลย ท่านหมอก็ยืนยันแล้วว่าลูกไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง เพียงแต่เสียเลือดมากไป อีกเดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว" ชิงหยวนบีบมือฮูหยินของตนเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ
 "จริงสิ หลานชาย เฟิ่งอิงกับคนอื่นๆ เล่า" ชิงหยวนหันมาถามชายหนุ่มที่นั่งหน้าเครียด ผมเผ้าหลุดลุ่ยยุ่งเหยิง อาภรณ์ด้านหน้าเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดคล้ายถูกกิ่งไม้เกี่ยว แม้จะบอกให้ไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก็หาฟังไม่ ซ้ำยังยืนกรานจะรอจนกว่านางจะฟื้นเสียก่อน
 "คาดว่าอีกสักพักคงตามมาขอรับ" แม่ทัพหนุ่มละสายตาจากร่างของคู่หมาย หันมาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
 "นะ...นายท่าน!" บ่าวชายคนหนึ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
 "มีเรื่องอันใด" ชิงหยวนเอ่ยถามเสียงเย็น ส่งสายตาตำหนิเมื่อเห็นความไร้มารยาทของบ่าวในเรือน
 "อะ...อาชา...อาชาสีทองขอรับ" บ่าวผู้นั้นละล่ำละลักแจ้งข่าว เหตุเพราะตื่นเต้นมากเกินกว่าจะระงับไว้ได้
 "อาชาสีทอง?" ชิงหยวนทวนคำ ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม
 "อือ...อึก...เจ็บ" เสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดของร่างบอบบางบนเตียงทำให้ชิงหยวนและมู่หลิ่งเหวินพุ่งพรวดมายืนชิดขอบเตียง ลืมเรื่องอาชาสวรรค์ไปจนสิ้น
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว เป็นเช่นไรบ้าง" ชิงฮูหยินถามบุตรี
 "ท่านแม่? ลูกกลับมาได้อย่างไรเจ้าคะ จำได้ว่าลูกโดนธนูยิงแล้วหมดสติไป อาชาสวรรค์ ฟานฟานล่ะเจ้าคะ ฟานฟานอยู่ไหน ฟานฟานของลูก โอ๊ย! เจ็บ" หญิงสาวร้องครางเสียงดังด้วยความเจ็บปวด
 "หลินเอ๋อร์!" ชายหนุ่มตรงเข้าประคองคู่หมายไว้แนบอกแกร่งอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตกใจของทุกคน โดยเฉพาะชิงฮูหยินที่รีบลุกขึ้นหลีกทางให้อย่างงงงัน ผิดกับชิงหยวนที่เลิกคิ้วมองเพียงเท่านั้น ไม่ได้แปลกใจหรือไม่พอใจแต่อย่างใด
 ส่วนบรรดาบ่าวรับใช้ต่างก็นิ่งอึ้ง ไม่กล้ามองเพราะกลัวว่าความอยากรู้อยากเห็นจะนำพาภัยพิบัติมาสู่ตนเองและครอบครัวได้
 "อะ...เอ่อ...พี่เหวิน ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินบอกเขาด้วยเสียงแหบเบาหวิวจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่เดิมขาวซีดเริ่มแดงระเรื่อ สายตาเหลือบเห็นมารดาหน้าตึงขึ้นหนึ่งส่วน ทั้งยังส่งส่งสายตาไม่ค่อยพอใจมาให้ ต่างกับบิดาที่มีท่าทีขบขันลิบลับ แถมยังส่ายหน้าคล้ายระอาอีกต่างหาก
 มู่หลิ่งเหวินชะงักวูบ ครั้นพอเงยหน้าก็สบเข้ากับดวงตาคมสองคู่ที่จ้องอยู่ แม่ทัพหนุ่มจึงรีบประคองคู่หมายให้นอนลง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้มศีรษะให้อาวุโสทั้งสองแล้วรีบจ้ำอ้าวจากไปทันที ทำเอาชิงหยวนนึกขันกับทีท่าขัดเขินของแม่ทัพหนุ่มที่น้อยครั้งจะได้เห็นจนเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ จึงถูกคนงามส่งค้อนวงเบ้อเริ่มให้ ส่วนตัวต้นเรื่องได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาบิดามารดาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
 "ท่านแม่ ท่านยังไม่ได้ตอบลูกเลย ฟานฟานของลูก..." นางยังพูดไม่ทันจบคำดี เจ้าฟานฟานน้อยก็เดินอาดๆ หลังตรงหัวเชิดเข้ามาหา ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากสาวใช้ให้อุ้มมันขึ้นไปบนเตียง เพราะน้ำหนักค่อนข้างเยอะทำให้มันกระโดดขึ้นเองไม่ไหว
 "บะ...บายดี? บายดี...แผล่บๆ ฮื่อออ" พยัคฆ์น้อยส่งเสียงถามอย่างห่วงใย เลียหน้าสลับกับร้องถามมิหยุดหย่อน
 "คิกๆๆ ขอบใจนะ ขอบใจมาก" ชิงหลินจั๊กจี้ที่ถูกเลียหน้าจึงหลุดขำออกมา ท่ามกลางรอยยิ้มยินดีระคนโล่งใจของทุกคน
 ชิงหยวนดึงตัวชิงฮูหยินมาซบกับไหล่กว้าง มองดูภาพน่าเอ็นดูอย่างมีความสุข ดวงตาคมเป็นประกายเมื่อตระหนักถึงความสามารถพิเศษเหนือผู้ใดของบุตรี
 "ไปไป...อาชา...ข้างนอก...อาชา" ฟานฟานน้อยร้องบอกหลินหลินของมัน
 "หือ? เจ้าหมายถึงอาชาสวรรค์ตัวนั้น?" ชิงหลินถามอย่างแปลกใจ เห็นมันผงกหัวตอบ รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้มทันที
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ อาชาสวรรค์อยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ" นางเงยหน้าถามบิดา
 "ใช่ มันรอเจ้าอยู่" แต่กลับเป็นคู่หมายที่เดินกลับเข้ามาอีกครั้งเป็นคนตอบ แม่ทัพหนุ่มออกไปก็พบอาชาสวรรค์ตัวนี้ยืนอยู่หน้าเรือนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ พอเดินเข้าไปสองก้าว มันก็ถอยหลังสองก้าว...เป็นเช่นนี้ร่ำไป
 "นั่นเจ้าจะทำอันใดหลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินรีบเข้ามาหาบุตรีทันที เมื่อเห็นนางทำท่าจะลงจากเตียง
 "เจ้าไม่ควรขยับสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวแผลจะฉีกเอาได้"
 "ท่านแม่ ลูกไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแต่อยากจะไปดูอาชาตัวนั้นเสียหน่อยเจ้าค่ะ"
 "เอาไว้ให้เจ้าหายดีแล้วค่อยไปดูมันดีหรือไม่" ชิงฮูหยินพยายามเกลี้ยกล่อม
 ชิงหลินจึงหันไปขอความเห็นใจจากชิงหยวน เห็นบิดาส่ายศีรษะไม่อนุญาต นางจึงเงยหน้าส่งสายตาออดอ้อนคู่หมายที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหัวเตียงแทน แม่ทัพหนุ่มตะลึงด้วยเป็นครั้งแรกที่นางมองตนเช่นนี้ ใจแม่ทัพหนุ่มจึงอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งถูกไฟลน
 "ขออภัยขอรับ ข้าขออาสาพาน้องไปเอง" กล่าวจบเขาก็ช้อนร่างบอบบางของนางขึ้นมา โดยมีฟานฟานน้อยอยู่ในอ้อมแขนของนางอีกที
 "ฮึๆ ดูท่าวันนี้หลานชายคงกินยาผิดสำแดงมาเป็นแน่ ถึงได้ทำสิ่งที่ชวนให้คนแก่หัวใจวายเสียหลายรอบ" ชิงหยวนอมยิ้มก่อนจะกล่าวติดตลกกับชิงฮูหยิน
 "ท่านพี่! ไม่ใช่เรื่องตลกนะเจ้าคะ อาเหวินทำเช่นนี้จะเป็นที่ครหาได้นะเจ้าคะ อีกอย่าง ข้าสงสารลูกเจ้าค่ะ" ใช่ นางสงสารบุตรี แม้จะเห็นความเปลี่ยนแปลงของแม่ทัพหนุ่ม แต่ทุกสิ่งก็ยังคลุมเครือ เช่นนี้จะวางใจได้อย่างไร
 "ข้ารู้ ดูต่อไปอีกหน่อยเถิด" ชิงหยวนยิ้มบางๆ พร้อมกับจับมือชิงฮูหยินให้เดินตามไป
 ที่หน้าเรือนมีอาชาสวรรค์สีทองร่างสูงใหญ่กำยำ สง่างามและน่าเกรงขามยืนอยู่ รอบข้างมีบ่าวชายหญิงหลายคนยืนดูและเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ นับสิบคนด้วยอาการตาโต อ้าปากค้าง บางรายหน้าซีดคล้ายพบเจอภูตผีปีศาจ
 มู่หลิ่งเหวินอุ้มคู่หมายเข้าไปใกล้ๆ อาชาสวรรค์ช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นมันยืนนิ่งไม่ขยับหนีเช่นก่อนหน้านี้
 "พูด...พูด...อยู่...อยู่" ฟานฟานน้อยร้องอวด ตั้งใจจะบอกว่ามันมีความสามารถเพียงใด ที่กล่อมให้อาชาสวรรค์อยู่พบหลินหลินของมันได้
 "คิกๆ เก่งจ้า ฟานฟานน้อยเก่งที่สุดเลย" ชิงหลินชมมันเสียงเบา มือซ้ายเกาคางให้อย่างเอาใจจนมันร้องครางด้วยความชอบอกชอบใจ
 "แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว" ชิงหยวนเห็นท่าไม่ดีจึงสั่งการบ่าวไพร่เสียงดัง สิ้นเสียงสั่งของชิงหยวน เหล่าบ่าวไพร่ก็หายไปจากหน้าเรือนแทบจะทันที
 "สวรรค์! ช่างเป็นอาชาที่งดงามยิ่งนัก" เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้ว ชิงหยวนจึงหันกลับมาก่อนจะอุทานเสียงค่อนข้างดัง
 "ท่านพี่กล่าวถูกต้อง ข้าเองไม่เคยพบเห็นอาชาที่สง่างามเช่นนี้มาก่อน ช่างเป็นบุญตานักเจ้าค่ะ" ชิงฮูหยินกล่าวเสริม
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ทราบเรื่องนั้นหรือยังเจ้าคะ"
 "ยังหรอก พ่ออยากให้เจ้าบอกท่านแม่ของเจ้าเอง" ชิงหยวนตอบยิ้มๆ
 "เรื่องอันใดกันหรือ" ชิงฮูหยินถามอย่างอยากรู้ ชิงหลินไม่ได้ตอบ แต่หันหน้ากลับมามองอาชาสวรรค์ตรงหน้าแล้วกล่าวกับมันด้วยภาษาม้า
 "ขอบคุณท่านมากที่พาข้ามาส่ง"
 "เจ้าพูดภาษาข้าได้" อาชาสวรรค์อึ้งไปครู่หนึ่งจึงร้องตอบโต้นาง
 "ก็ใช่ ข้าดีใจที่ท่านปลอดภัย แล้วท่านจะกลับเมื่อไรหรือ"
 อาชาสวรรค์พอได้ฟังที่นางถามก็พลันรู้สึกแปลกใจ นางต้องการตัวมันมิใช่หรือ ถึงขนาดส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยมาเกลี้ยกล่อมมันเป็นนานสองนาน แล้วเหตุใด...
 "โฮ่! เจ้าไล่ข้า?" อาชาสวรรค์เชิดหัวเรียวแหลมขึ้นด้วยท่าทางหยิ่งยโส
 "ไม่ใช่ ท่านก็รู้ว่าข้าต้องการท่านมากเพียงใด จะให้ข้าใช้กำลังบังคับก็ย่อมได้ แต่ข้าจะไม่ใช้วิธีนี้เด็ดขาด"
 "ในแคว้นนี้ อาชาสีทองมีเพียงข้าตัวเดียว ถ้าเจ้าปล่อยข้าไป..."
 "ข้าไม่สน ต่อให้ข้าต้องถูกลงอาญาหรือถูกประหารชีวิต ข้าก็ไม่กลัว"
 "ตกลง ข้ายินดีที่จะอยู่ที่นี่" อาชาสวรรค์ตอบตกลงในที่สุด หลังจากที่หยุดคิดอยู่นาน
 "ขอบคุณท่านมาก ข้าจะดูแลท่านอย่างดี ข้าสัญญา" ชิงหลินยื่นมือออกไปหา อาชาสวรรค์ก็ยื่นหัวเรียวยาวมาใกล้จนนางเอามือเรียวลูบหัวมันเบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบตรงกลางหน้าผากของมันสองสามที
 ไม่รู้เลยว่าการกระทำของนางทำให้แม่ทัพหนุ่มและฟานฟานน้อยไม่ชอบใจเท่าใดนัก
 ผิดกับชิงฮูหยินที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างโง่งม นี่หรือคือสิ่งที่บุตรีต้องการจะบอกนาง นางส่งสายตาถามสามี ก็เห็นเขาพยักหน้าเป็นเชิงว่าที่นางคิดอยู่นั้นถูกต้องแล้ว สวรรค์! นี่นางควรยินดีหรือเศร้าเสียใจกันแน่
 "นายท่าน หัวหน้าเฟิ่งอิงและหน่วยพยัคฆ์ดำกลับมาถึงแล้วขอรับ" บ่าวคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
 "งั้นหรือ ดี ให้เฟิ่งอิงไปพบข้าที่ห้องหนังสือ" กล่าวจบชิงหยวนก็หันมาพูดคุยกับบุตรสาวอีกสองสามประโยค แล้วสะบัดชายเสื้อเดินจากไป
 "อาเหวิน พาน้องไปพักผ่อนก่อนเถิด" ชิงฮูหยินกล่าวกับแม่ทัพหนุ่มที่ยังคงอุ้มบุตรีของนางอย่างทะนุถนอม
 "ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มอุ้มคู่หมายมาวางลงบนเตียงอย่างเสียดาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้างามนิ่ง จนคนถูกจ้องต้องหลบตาด้วยความขัดเขิน
 "แล้วข้าจะมาใหม่" เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา
 "เอ่อ...เจ้าค่ะ" นางก้มหน้าตอบรับเบาๆ
 "อ๊ะ เดี๋ยวเจ้าค่ะ"
 แม่ทัพหนุ่มชะงัก หมุนร่างสูงกลับมาเลิกคิ้วถาม
 "โปรดให้อิสระแก่อาชาสวรรค์เช่นที่เขาอยู่ในป่าด้วยนะเจ้าคะ"
 แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าตอบ "ข้ารู้แล้ว" ก่อนหมุนกายจากไป ทิ้งให้คู่หมายอยู่กับมารดาเพียงลำพัง
 ยามอิ่ว ณ ห้องหนังสือภายในเรือนพสุธา
 เฟิ่งอิงนั่งรอชิงหยวนผู้เป็นนาย ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยเหมือนไร้ความรู้สึก แต่ภายในกลับร้อนรนดั่งอยู่ท่ามกลางกองเพลิง ดวงตาเรียวดุมองไปยังทิศทางที่คนเจ็บพำนักอยู่ อยากจะไปดูให้เห็นกับตาว่านางปลอดภัยดีมากกว่าได้ยินจากปากผู้อื่น แต่กลับถูกเรียกตัวไว้เสียก่อน
 "มาแล้วหรือ" ชิงหยวนเดินเข้ามาเพียงลำพัง ไร้บ่าวติดตาม
 "ขอรับ" เฟิ่งอิงลุกขึ้นเต็มความสูง ประสานมือทำความเคารพ
 "นั่งลงเถิด" ชิงหยวนพยักหน้าให้เฟิ่งอิงนั่งลง รินน้ำชาให้ผู้คุ้มกันคนสนิทที่รักประดุจญาติคนหนึ่ง ก่อนจะรินชาในถ้วยของตน มองบุรุษตรงหน้าแล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย
 "คุณหนูเป็นเช่นไรบ้างขอรับ" เฟิ่งอิงเป็นฝ่ายเริ่มต้นสนทนาก่อน
 "นางปลอดภัยดี" ชิงหยวนวางถ้วยชาลง ยิ้มบางๆ ไร้ร่องรอยโทสะที่ควรมี จนเฟิ่งอิงคลายความกังวลได้ส่วนหนึ่ง
 "เพราะข้าไร้ความสามารถ ทำให้คุณหนูได้รับบาดเจ็บ ขอนายท่านลงโทษด้วยขอรับ" เฟิ่งอิงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเสียงดังปึก
 "เฮ้อ! เอาเถิดๆ ข้าจะตัดสินโทษเจ้าภายหลัง แต่ที่ข้าเรียกเจ้ามาพบ เจ้าคงรู้ว่าเป็นเรื่องใด" ชิงหยวนโบกมือพลางกล่าวเสียงเข้มในท้ายประโยค
 "ขอรับ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป้าหมายของคนร้ายคือคุณหนูขอรับ" เฟิ่งอิงกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาเรียวดุมีแววกังวล
 "หมายความว่าอย่างไร ที่ว่าเป้าหมายของคนร้ายคือหลินเอ๋อร์" เสียงทุ้มต่ำจากบุรุษที่เข้ามาใหม่ ทำให้บุรุษต่างวัยทั้งสองคนหันมองประตูทางเข้าแทบจะพร้อมกัน
 เฟิ่งอิงลุกขึ้นประสานมือเคารพแม่ทัพหนุ่ม ดวงตาคมเรียวดุประหลาดใจกับสภาพที่คล้ายผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วง
 "หลานชายมาก็ดีแล้ว นั่งลงก่อนสิ" ชิงหยวนผายมือเชิญชวนให้แม่ทัพหนุ่มนั่งลงข้างตน
 "ลุงต้องขอโทษหลานชายที่รบกวนเวลาพักผ่อน ทั้งๆ ที่เจ้าเองก็เหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย" ชิงหยวนกล่าวน้ำเสียงเรียบๆ
 "ท่านลุง อย่าได้กล่าวเช่นนั้น เป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว ตอนนี้ข้าใคร่รู้เรื่องราวเมื่อครู่มากกว่าขอรับ" มู่หลิ่งเหวินเอ่ยเสียงเครียด ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องเฟิ่งอิงที่นั่งนิ่งอยู่ข้างผู้อาวุโส
 "เรียนท่านแม่ทัพ ตอนที่พลัดหลงกัน ข้าจับหน่วยลอบสังหารได้คนหนึ่ง มันสารภาพว่าพวกมันได้รับการว่าจ้างจากขุนนางผู้มีอำนาจผู้หนึ่งให้มาสังหารคุณหนู ส่วนจะเป็นเพราะสาเหตุใดยังไม่แน่ชัดขอรับ" เฟิ่งอิงรายงาน
 "ดูไปแล้ว...จุดประสงค์ของคนร้ายคงไม่ใช่เพียงชีวิตของหลินเอ๋อร์" แม่ทัพหนุ่มตั้งข้อสังเกต
 "สิ่งใดทำให้หลานชายคิดเห็นเช่นนั้น" ชิงหยวนเอ่ยถาม เฟิ่งอิงเองก็ใคร่รู้เช่นกัน
 "หรือเจ้าไม่สังเกต ตอนที่พวกมันเพลี่ยงพล้ำ กลับมีลูกธนูลึกลับพุ่งเข้าหาอาชาสวรรค์ หมายทำให้มันได้รับบาดเจ็บ แต่หลินเอ๋อร์เอาตัวเข้ามาบังเสียก่อน" แม่ทัพหนุ่มมองเฟิ่งอิง
 "หากอาชาสวรรค์บาดเจ็บจนมีตำหนิ เมื่อนำไปถวาย อาจทำให้ฮ่องเต้กริ้ว..." เฟิ่งอิงมิได้กล่าวต่อ เหลือบมองผู้เป็นนาย ก่อนจะหลุบตามองถ้วยชาของตนเอง
 "หากเป็นเช่นนั้น ข้าและคนสกุลชิงอาจต้องพบภัยพิบัติใช่หรือไม่" ชิงหยวนถามเสียงเรียบ ท่าทางสุขุมนุ่มลึกจนยากจะคาดเดา ทำให้บุรุษหนุ่มทั้งสองนึกชื่นชมอยู่ในใจ
 "ท่านลุง / นายท่าน" บุรุษต่างสถานะเอ่ยเรียกแทบจะพร้อมกัน
 "เอาเถอะ ยามนี้เราก็ได้อาชาสวรรค์มาแล้ว ที่เหลือต้องรอดูฝีมือขององค์รัชทายาทล่ะนะ" ชิงหยวนโบกมือเปลี่ยนเรื่องสนทนา
 "ขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงรับคำ
 "แล้วผู้ใดคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ คงไม่ใช่..." แม่ทัพหนุ่มละไว้
 ชิงหยวนทำท่าจะตอบ ทว่า...
 "นายท่าน องครักษ์ขององค์รัชทายาทมาขอพบ บอกว่ามีเรื่องด่วนขอรับ" พ่อบ้านประจำเรือนพสุธาเดินเร็วๆ เข้ามารายงาน บุรุษทั้งสามต่างมองหน้ากัน
 "เชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนลุกขึ้น ยกมือลูบเคราอย่างครุ่นคิด
 เพียงครู่เดียวองครักษ์ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำเต็มยศก็ก้าวยาวๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้าบุรุษทั้งสาม ใบหน้าเข้มดุดันเคร่งเครียด มีร่องรอยความอ่อนเพลีย ผมเผ้าหลุดลุ่ย อาภรณ์เปียกชุ่มจนเหงื่อหยดลงพื้นตลอดทางที่ก้าว
 "คารวะท่านแม่ทัพ" ประสานมือเคารพแม่ทัพหนุ่ม
 "เกิดอันใดขึ้น" แม่ทัพหนุ่มตรงเข้าประเด็น เพราะดูแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
 "องค์รัชทายาทหายตัวไปขอรับ" รายงานเสียงต่ำและเบา เพราะจะให้คนภายนอกรู้เรื่องนี้ไม่ได้


"เพียงแต่อันใดหรือ"
 "ขอให้ปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจะได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" พอแม่ทัพหนุ่มพูดจบ สายตาหลายคู่ต่างก็มองเขาอย่างโง่งม ยกเว้นชิงหยวนที่รู้อยู่ก่อนแล้ว
 "ได้ เรารับปาก" ฉีเฟยหลงรับคำหนักแน่น แต่ยังมิวายสงสัยในตัวสตรีผู้นี้ นางจะปราบพยศอาชาสองตัวนี้ที่กำลังพยศจนไม่มีผู้ใดเข้าใกล้ได้อย่างไรกัน
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินประสานมือทำความเคารพ ก่อนจะหันมาทางคู่หมายที่ยืนถัดไปจากบิดา
 "เป็นพระกรุณายิ่งแล้วเพคะ" ชิงหลินจึงยอบกายทำความเคารพอีกครั้ง แล้วหันมายิ้มขอบคุณเขาที่ช่วยพูดให้ จึงได้เห็นสายตาเชื่อมั่นแกมห่วงใยจากดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่มองอยู่ก่อน แล้วก็อดใจเต้นไม่ได้
 "เสี่ยวเอินพาข้าไปที่รั้วนั่นที" นางกระซิบสั่งสาวใช้ ดวงตากลมโตมองรั้วกั้นรูปวงกลม พื้นที่ด้านในคงสักประมาณสี่ห้าไร่ ทำจากไม้เนื้อแข็งสูงเกือบสองเมตรเพื่อป้องกันการหลบหนีของอาชาที่จับมาได้ ด้านในรั้วมีคอกม้าหลายสิบคอก มีหลังคามุงด้วยใบอะไรสักอย่างคล้ายใบจากเพื่อกันแดดกันฝน
 ฉีเฟยหลง มู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวน องครักษ์ทั้งสี่นาย ต่างมายืนเกาะรั้วไม้ คล้ายรอชมละครฉากใหญ่ ส่วนพวกบ่าวไพร่ที่ตามมาก็ถูกกันออกไปจนหมด
 ด้านในรั้วไม้ อาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลกำลังวิ่งหลบหลีกคนงานหลายสิบชีวิตที่ไล่ต้อนมันอย่างเอาเป็นเอาตาย บางทีก็ยกเท้าหน้าตะกุยอากาศ ข่มขวัญคนงานที่เข้ามาดักข้างหน้าจนต้องหลบหนีกันจ้าละหวั่น
 ชิงหลินมองพวกมันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แปลกใจเลยที่มันจะอาละวาดหนักขนาดนี้ ม้าเป็นสัตว์ที่เฉลียวฉลาด จับมันมาได้เพราะยาสะกดใจ พอยาหมดฤทธิ์ พวกมันจึงโกรธมากที่โดนหลอก เพราะเสียรู้ให้แก่มนุษย์ที่มันมิใคร่ชอบ ความโกรธจึงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
 "ไปพาอาชาสวรรค์สีทองมาที่นี่" ชิงหลินสั่งเสี่ยวเอิน นางรีบทำตามทันทีโดยหันไปบอกคนงานที่อยู่ใกล้ๆ
 รอไม่นานอาชาสวรรค์สีทองก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าชิงหลิน มันเดินตรงดิ่งเข้ามาหาโดยไม่สนใจใคร แม้แต่องค์รัชทายาทยังตะลึง
 "เจ้าเรียกข้ามาเพราะเจ้าสองคนนั่นหรือ" อาชาสวรรค์สีทองถามมนุษย์ร่างเล็กๆ ที่ส่งยิ้มให้มัน
 "ถูกต้อง ท่านจะช่วยข้าหรือไม่" หญิงสาวตอบทั้งยืดหลังตรง สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้า
 "ให้ข้าเข้าไปหยั่งเชิงหรือ" ชิงหลินพยักหน้าชื่นชมในความเฉลียวฉลาดของมัน
 "ได้ ข้าจะเป็นหนังหน้าไฟให้เจ้า แต่หลังจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับเจ้าว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมพวกมันได้หรือไม่" น้ำเสียงกึ่งรำคาญกับท่าทางเย่อหยิ่งอวดดีของอาชาสวรรค์ ทำให้นางนึกหมั่นไส้นิดๆ และเป็นอีกครั้งที่สายตานับสิบคู่จ้องมองมายังบุตรีสกุลชิงอย่างโง่งม
 ฉีเฟยหลงตะลึงเป็นคำรบที่สอง ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง เสียงร้องเล็กๆ คล้ายอาชาที่นางร้องออกมา หากอาชาไม่ตอบโต้ ผู้ใดพบเห็นย่อมคาดเดาว่าสติของนางฟั่นเฟือนเป็นแน่ แต่นี่...อาชาสวรรค์สีทองตัวนั้นกลับร้องตอบนาง อย่างกับมันกำลังคุยกับนางอยู่อย่างไรอย่างนั้น
 ฉีเฟยหลงหันไปทางแม่ทัพหนุ่ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มพลางพยักหน้าให้เป็นเชิงว่าสิ่งที่ตนคิดถูกต้องแล้ว ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวก็พลันเบิกกว้าง หันขวับไปทางสตรีที่ยืนเกาะรั้ว แต่สายตามองตรงไปที่อาชาสวรรค์สีทองที่เยื้องย่างเข้าไปในรั้ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นควบเต็มฝีเท้าตรงเข้าไปขวางหน้าพวกม้าสองตัวที่กำลังควบมาทางนี้ทันที จนพวกมันชะงักหยุดฝีเท้าที่ควบมาเต็มที่แทบไม่ทัน
 ภาพอาชาสวรรค์สีทองยกเท้าหน้าตะกุยอากาศ ส่งเสียงร้องดังลั่นใส่อาชาสวรรค์อีกสองตัวที่บัดนี้ยืนนิ่ง หอบหายใจพรืดๆ โดยปกติทั่วไปแล้วอาชาสวรรค์จะวิ่งได้นานโดยไม่ต้องหยุดพัก แต่เพราะเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน มันวิ่งด้วยความโกรธ ครั้นพอได้สติอาชาสวรรค์ทั้งสองจึงรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย
 ราวหนึ่งเค่ออาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้ก็เดินตามอาชาสวรรค์สีทองมาหาชิงหลินที่ยืนเกาะรั้วอยู่ อาชาสวรรค์ทั้งสองเชิดหัวเรียวยาวของมัน พ่นเสียงพรืดๆ ออกมาใส่นางเหมือนคนที่กำลังโกรธและอับอายที่ถูกหลอก ส่วนอาชาสวรรค์สีทองที่ยืนถัดมาพยักพเยิดให้นางคล้ายจะบอกว่าไหนลองแสดงฝีมือให้ข้าดูหน่อย
"พี่ใหญ่บอกว่าเจ้าพูดภาษาข้าได้จริงหรือ" อาชาสวรรค์สีดำร้องถาม
"พี่ใหญ่?" ชิงหลินทวนคำ หันไปมองอาชาสวรรค์สีทอง เห็นมันยืนนิ่งเชิดหัวขึ้นอย่างโอ้อวดก็อดยิ้มไม่ได้ อ้อ อย่างนี้นี่เอง
 "เห็นแก่พี่ใหญ่ ข้ากับที่รักของข้าตกลงใจจะอยู่ที่นี่" อาชาสวรรค์สีดำพูดต่อ
 "ที่รัก? ท่านหมายถึง...นาง" ชิงหลินชี้ไปที่อาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้
 "ฮึ! ใช่ เจ้ามีปัญหาหรือ" อาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้เพศเมียเชิดหัวขึ้น จ้องมองนางอย่างไม่สบอารมณ์นัก
 "เปล่า ข้าเพียงแปลกใจเท่านั้น ขออภัยหากทำให้พวกท่านไม่พอใจ" ชิงหลินค้อมศีรษะลงเล็กน้อยยามกล่าว ทำให้อาชาสวรรค์พอใจยิ่งนักที่เห็นนางให้เกียรติพวกมัน ซึ่งผิดกับมนุษย์คนอื่น
 "ข้ายกโทษให้ ว่าแต่...เจ้าสองคนนั้นใช่หรือไม่ที่บังอาจขี่ข้ากับที่รักของข้ามาที่นี่ ทั้งที่พวกข้าไม่เต็มใจ" อาชาสวรรค์สีดำหันหัวไปทางฉีเฟยหลงที่ยืนห่างไปเพียงสามก้าวและแม่ทัพหนุ่มที่ยืนถัดออกไป
 ฉีเฟยหลงและแม่ทัพหนุ่มคล้ายจะรู้ว่ากำลังถูกพาดพิงอยู่จากหนึ่งคนกับอีกสามตัว จึงขยับตัวและส่งสายตาถามสตรีที่มองมาทางพวกตนทันที ชิงหลินได้แต่ส่งยิ้มเฝื่อนๆ ให้ ไม่ได้พูดอะไร ทำให้บุรุษต่างสถานะทั้งสองออกอาการหงุดหงิดเล็กน้อย
 "ทูลองค์รัชทายาท อาชาสวรรค์ทั้งสามยินยอมไปกับพระองค์แล้วเพคะ" ชิงหลินหันมากราบทูล
 "อืม เจ้าพูดคุยกับมันได้จริงหรือ" ฉีเฟยหลงถามเพื่อความแน่ใจ ดวงตาทอประกายเจิดจ้า ความรู้สึกอย่างหนึ่งเกิดขึ้นภายในใจ เป็นความรู้สึกที่หากแม่ทัพหนุ่มรู้คงกินไม่ได้นอนไม่หลับจนกว่าจะได้นางมาครอบครอง เมื่อนั้นจึงพอจะวางใจได้ มีเพียงสองคำที่คิด นั่นคือ 'อยากได้'
 "หม่อมฉันพูดได้เล็กน้อยเท่านั้นเพคะ"
 "แล้วพูดกับสัตว์ชนิดอื่นๆ ได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงถามต่อ แต่ชิงหลินยังไม่ทันได้ตอบ มู่หลิ่งเหวินก็รีบตัดบท เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มขาวเนียนเริ่มซีดและมีเหงื่อผุดออกมาตามไรผม คาดว่ายาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดคงหมดฤทธิ์แล้ว
 "ทูลองค์รัชทายาท ไว้นางหายดีแล้วค่อยซักถามเรื่องนี้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
 "ตกลง พานางไปพักผ่อนเถิด" แม้ยังมีเรื่องอยากถามอีกมาก แต่พอเห็นใบหน้าซีดขาวและมีเหงื่อซึมของนาง จึงรู้ว่าสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มบอกเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว ความขุ่นมัวในใจเมื่อครู่เลยหายไปทันที
 "หม่อมฉันทูลลาเพคะ" หญิงสาวยอบกายทำความเคารพปิดท้าย จากนั้นก็ปล่อยให้เสี่ยวเอินพากลับห้องของตน เพราะรู้สึกปวดแผลจนแทบทนไม่ไหว แต่ก่อนจากยังไม่วายหันมาขอร้องบิดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
 "ท่านพ่อ โปรดให้อิสระแก่พวกเขา เช่นที่พวกเขาอยู่ในป่าด้วยนะเจ้าคะ เพราะพวกเขาไม่ค่อยชอบมนุษย์สักเท่าไรเจ้าค่ะ"
 "พ่อรู้แล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด" ชิงหยวนรับปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 'ดูเอาเถิด นางเจ็บขนาดนี้ยังมีแก่ใจเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น หลินเอ๋อร์นะหลินเอ๋อร์ พ่อจะทำอย่างไรกับเจ้าดี หลังจากจบเรื่องนี้จะเกิดอะไรกับเจ้าบ้าง พ่อคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ'
 มู่หลิ่งเหวินมองตามหลังคู่หมายด้วยความห่วงใยเจือกังวล ว่ากันตามจริงแม่ทัพหนุ่มอยากจะอุ้มนางกลับห้องด้วยตนเอง แต่เกรงคำครหา ด้วยตนยังไม่ได้ตบแต่งนาง แม้แต่การหมั้นหมายก็ยังดูห่างไกล เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าหล่อเหลางดงามดุจเทพเซียนก็ดำคล้ำลงทันที สาวเท้าตามฉีเฟยหลงกลับไปยังโถงกลางของเรือนพสุธา เพื่อปรึกษาหารือถึงกำหนดวันที่แน่นอนเรื่องสัตว์มงคลทั้งสี่ด้วยใจที่หนักอึ้ง
 ส่วนชิงหยวนหันมากำชับบ่าวไพร่ที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดให้ปิดปากให้สนิท หากผู้ใดแพร่งพรายจะถูกโบยหนึ่งร้อยไม้และขายออกไปทันที หลังจากสั่งเสร็จก็หมุนกายมุ่งหน้าไปที่ห้องโถงอย่างรีบร้อน
 เมื่อชิงหลินกลับมาถึงห้อง พอเปิดประตูออก นางก็ถึงกับตะลึงตาค้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นสภาพภายในห้องที่ถูกปกคลุมด้วยขนเป็ดจำนวนมาก บางส่วนยังปลิวว่อนเพราะแรงกระชากของเจ้าฟานฟานน้อยตัวดี ที่ตอนนี้กำลังกัดกระชากหมอนข้างใบโปรดของนางอยู่บนพื้นอย่างเมามัน มันชะงักแล้วมองมาแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปกัดกระชากหมอนข้างต่อ โดยไม่สนใจนางอีก
 "โกรธหรือ ข้าขอโทษ" ชิงหลินกล่าวพร้อมกับค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้ามัน มือซ้ายจับตรงบริเวณบาดแผล เพราะเมื่อครู่เผลอตัวหัวเราะเสียจนเจ็บแผลขึ้นมา
 "ทิ้ง...ใจร้าย" ฟานฟานน้อยแหงนหน้ามองพลางต่อว่าด้วยความน้อยใจ ดวงตากลมเล็กสีเทามีน้ำตาคลอ ปากน้อยๆ เต็มไปด้วยขนเป็ด
 คนถูกต่อว่าถึงกับพูดไม่ออก ลำคอตีบตันจนรู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก เอื้อมมือคว้าตัวมันมากอดไว้แนบอก ไม่สนใจขนเป็ดที่ติดตามตัวมัน แนบใบหน้ากับหัวกลมๆ เล็กๆ ที่พาดอยู่บนไหล่
 มันส่งเสียงอู้อี้ต่อว่า "ทิ้ง...ใจร้าย ทิ้ง...ใจร้าย" ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
 จู่ๆ น้ำตาของนางก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จนหยดลงบนขนนุ่มๆ ของมัน เมื่อคิดถึงเวลาที่ต้องแยกจากกัน ซึ่งก็คงอีกไม่นาน
 "คุณหนู! เป็นอย่างไรเจ้าคะ เจ็บแผลหรือเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเห็นใบหน้างดงามของคุณหนูเต็มไปด้วยน้ำตาก็ตกใจร้องถามเสียงหลง
 ชิงหลินส่ายศีรษะแทนคำตอบ ร้องไห้ออกมาเงียบๆ จนฟานฟานน้อยที่กำลังน้อยใจชะงัก หยุดตัดพ้อทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความเศร้าเสียใจจากนาง มันพยายามใช้หัวดันใบหน้าของนางออกอยู่หลายครั้งกว่าจะสำเร็จ
 "ร้องไห้? เสียใจ...เสียใจ" ฟานฟานน้อยเงยหัวเอียงคอถามหลินหลินของมัน ตั้งใจจะถามว่าร้องไห้เพราะเสียใจที่ทิ้งมันไว้หรือ
 "อืม" นางพยายามฝืนยิ้มทั้งที่ใบหน้าจิ้มลิ้มยังเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
 เมื่อฟานฟานน้อยได้สบตากับนาง พลันสัญชาตญาณอย่างหนึ่งก็เตือนมันว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในไม่ช้านี้เป็นแน่ เพราะมันเคยเห็นสายตาแบบนี้จากมารดาของมัน
 "อย่าไป...อย่าไป อยู่ด้วยกัน...อยู่ด้วยกัน" ฟานฟานน้อยซบหน้าลงกับลำคอขาวระหงของนาง เท้าหน้าข้างหนึ่งโอบลำคอนางไว้ พร่ำร้อง "อย่าไป...อย่าไป อยู่ด้วยกัน...อยู่ด้วยกัน"
 "โฮๆๆ" คราวนี้ชิงหลินถึงกับปล่อยโฮออกมา เล่นเอาเสี่ยวเอินตกใจ ผลุนผลันออกไปแจ้งให้ชิงฮูหยินทราบทันที
 ราวหนึ่งเค่อ ชิงฮูหยิน ตามด้วยเสี่ยวเอิน และปิดท้ายด้วยสองสาวใช้ประจำเรือนพสุธาก็มาถึงห้องของชิงหลิน ซึ่งมีหน่วยคุ้มกันร่างใหญ่ยักษ์สองคนคอยเฝ้าอยู่หน้าประตูที่ยืนกระสับกระส่าย สีหน้าไม่สู้ดี ซ้ำยังมีเสียงร่ำไห้ปริ่มว่าจะขาดใจดังออกมาอีก นี่บุตรีของนางยังไม่หยุดร้องไห้อีกหรือ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ด้วยรู้จากเสี่ยวเอินว่าจู่ๆ นางก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงรู้สึกกังวลใจจนต้องมาดูด้วยตนเอง
 ชิงฮูหยินชะงักเท้าที่หน้าธรณีประตู ดวงตาคู่งามกะพริบถี่ๆ เมื่อเห็นสภาพภายในห้อง ก่อนจะหลุบตามองบุตรีที่นั่งทับขาตนเองซบหน้าลงกับร่างของพยัคฆ์น้อย ตัวโยนขึ้นลงตามแรงสะอื้น ไม่สนใจสิ่งใด
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใด เจ็บแผลหรือ" ชิงฮูหยินนั่งลงข้างๆ ลูบศีรษะของบุตรสาว พลางถามน้ำเสียงอ่อนโยน
 "ท่านแม่...ฮึกๆ" ชิงหลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เอนร่างซบลงกับไหล่ของมารดาแล้วสะอื้นต่อ
 "หือ? มีเรื่องอันใดหรือ เล่าให้แม่ฟังได้หรือไม่" ชิงฮูหยินพยุงบุตรีที่อุ้มพยัคฆ์น้อยอยู่มานั่งที่เตียง เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าบุตรีหยุดร้องไห้แล้ว
 "ขออภัยที่ทำให้ท่านแม่เป็นห่วง ลูกเพียงเสียใจที่ต้องแยกกับ..." นางหลุบตามองฟานฟานน้อยที่แหงนหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง
 "เจ้าตัวน้อย...ตัวนี้เจ้าค่ะ" ชิงหลินไม่กล้าเรียกชื่อมันออกมาต่อหน้า เพราะฟานฟานน้อยฉลาดเฉลียวผิดจากเสือโคร่งขาวทั่วไป
 "แค่นั้นหรือ" ชิงฮูหยินเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
 "เจ้าค่ะ" นางยิ้มบางๆ ให้มารดา
 "แทนที่จะมาร้องไห้คร่ำครวญ ไม่สู้คิดหาหนทางให้มันอยู่กับลูกนานขึ้นอีกหน่อยล่ะ" ชิงฮูหยินชี้ทางสว่างให้บุตรสาว
 ชิงหลินนิ่งคิดตามคำพูดของมารดา 'อยู่ให้นานขึ้น? จะทำอย่างไรให้มันอยู่ที่นี่ได้นานขึ้น กว่าจะถึงวันคล้ายวันพระราชสมภพของฮ่องเต้ก็อีกเกือบสี่สิบวัน แต่ดูเหมือนต้องรีบนำสัตว์ทั้งสี่ตัวไปไว้ในที่ปลอดภัย คิดว่าไม่น่าจะเกินสามวันนี้แน่ๆ แล้วหากข้าขอ…'
 "ท่านแม่ ขอบคุณเจ้าค่ะ" หญิงสาวยิ้มกว้างให้มารดาด้วยความดีใจ ดวงตากลมโตกลับมาสดใสอีกครั้ง
 ยามอิ่ว ณ โถงกลางเรือนพสุธา
 ภายหลังมื้ออาหารที่ฉีเฟยหลงให้เกียรติร่วมโต๊ะด้วยเป็นกรณีพิเศษกับมู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวน ชิงฮูหยิน และบุตรีผ่านไป
 "เราจะออกเดินทางพร้อมสัตว์ทั้งสี่ยามเฉินพรุ่งนี้ตามที่ได้ตกลงไว้"
 "กระหม่อมจะเตรียมการให้พร้อมพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนประสานมือรับคำสั่ง
 "ขอบใจ ท่านแม่ทัพจะกลับพร้อมเราหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามแม่ทัพหนุ่มที่เอาแต่ชำเลืองมองคู่หมาย
 "เป็นหน้าที่ของกระหม่อมที่ต้องคอยคุ้มกันความปลอดภัยของพระองค์อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ" เขาตอบเสียงหนักแน่น
 "แต่ดูเหมือนเจ้าอยากจะอยู่ที่นี่ต่อ" ผู้เป็นองค์รัชทายาทเอ่ยเย้าแม่ทัพหนุ่ม แต่ดวงตาจับจ้องสตรีที่นั่งอยู่ข้างมารดาไม่วางตา ซึ่งอาการนิ่งเงียบของแม่ทัพหนุ่มทำให้ชิงหยวนกับฮูหยินมองหน้ากันพลางคิดในใจว่า 'เห็นจะเป็นจริงดังที่องค์รัชทายาทตรัส'
 ส่วนคนที่ถูกกล่าวถึงกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดเรื่องฟานฟานน้อย จึงไม่รู้ว่าตัวเองตกเป็นหัวข้อสนทนาอยู่ ทำให้แม่ทัพหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นนางเอาแต่นั่งใจลอย มองเมินสายตาที่ตนพยายามส่งไปให้
 "หลินเอ๋อร์!" ชิงฮูหยินเรียกบุตรสาวเสียงเข้ม
 "เจ้าคะท่านแม่?" ชิงหลินได้สติจึงขานรับเบาๆ แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาที่จ้องมาจากบุรุษทั้งสาม
 "เจ้าสนใจไปเที่ยววังของเราหรือไม่"
 ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มแทบสำลักน้ำชาที่ยกขึ้นจิบ เงยหน้ามององค์รัชทายาทคล้ายมิเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ชิงฮูหยินเองก็มีอาการไม่ต่างกัน
 "เอ๋? เอ่อ...ขอบพระทัยที่ทรงชวนเพคะ"
 "ทูลองค์รัชทายาท นางยังบาดเจ็บอยู่ ไว้ให้นางหายดีแล้วกระหม่อมจะอาสาพานางไปเข้าเฝ้าพระองค์ด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มกัดฟันตอบ สื่อว่านางเป็นคนของตน หากนางจะไปที่ใดต้องได้รับอนุญาตจากตนก่อน
 "อ้อ เพราะนางเป็นคู่หมายเจ้านี่นะ" ฉีเฟยหลงกล่าว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
 'อาเหวินนะอาเหวิน รู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้ากำลังกินน้ำส้มไหใหญ่อยู่'
 เป็นอีกครั้งที่แม่ทัพหนุ่มใช้ความเงียบแทนคำตอบ ดวงตาคมทรงเสน่ห์เหลือบมองปฏิกิริยาของคู่หมาย เห็นนางกะพริบตาปริบๆ มองตน ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย มุมปากแม่ทัพหนุ่มก็ยกขึ้นยิ้มทันที เหตุเพราะยามที่นางเขินอายนอกจากใบหน้าจะแดงก่ำแล้ว นางมักจะทำเยี่ยงนี้ทุกครั้งไป
 "เอาเถิด ตามใจเจ้า" ฉีเฟยหลงโบกมือแล้วหันไปถามนาง "เมื่อครู่เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ"
 "เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท ความจริงหม่อมฉัน...มีเรื่องทูลขอเพคะ" ชิงหลินตัดสินใจจะพูดตามที่คิดไว้
 "ทูลขอ? ว่ามาได้" ฉีเฟยหลงอนุญาต
 "เรื่องของฟาน...เอ่อ...เรื่องของพยัคฆ์น้อย ขอให้หม่อมฉันได้เป็นผู้เลี้ยงดูจนกว่าจะถึงวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้ได้หรือไม่เพคะ"
 "หือ? เหตุผล?" ฉีเฟยหลงถาม
 "ทูลองค์รัชทายาท หม่อมฉันอยากจะสั่งสอนให้พยัคฆ์น้อยรู้กฎระเบียบและมารยาทต่างๆ ที่ควรรู้ จะได้ไม่สร้างปัญหาให้พระองค์ในวันข้างหน้าเพคะ" ดูเหมือนเหตุผลของนางจะได้รับการยอมรับ เพราะเห็นบุรุษทั้งสามพยักหน้าให้
 "ได้ เราอนุญาต แต่มีข้อแม้"
 ชิงหลินที่ยิ้มดีใจในตอนแรกเปลี่ยนเป็นหุบยิ้มทันที ก่อนจะตั้งสติถามกลับ "ข้อแม้อะไรหรือเพคะ"
 "เจ้าต้องตามไปสอนมารยาทให้มันที่วังของเรา!" น้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังของรัชทายาทหนุ่มทำเอาคนที่เหลือเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง


ยามอิ่ว ณ เรือนพสุธา
 เวลานี้ทั่วทั้งเรือนพสุธาถูกตกแต่งประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสีสันจนสว่างไสวสวยงาม เสียงพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนานคละเคล้ากับเสียงดนตรีอันไพเราะ ชวนให้เพลิดเพลินยิ่งนัก
 ภายในโถงกลางเรือนพยัคฆ์ ฉีเฟยหลงในชุดสีเหลืองทอง ปักลายสัตว์มงคลสีเงินนั่งเด่นอยู่ตรงกลาง ในมือขวาถือจอกสุราทำด้วยทองคำ กำลังสนทนากับแม่ทัพหนุ่มและชิงหยวนที่นั่งขนาบซ้ายขวาอย่างออกรส
 "สมเป็นสกุลชิง ไม่ว่าเรื่องใดล้วนทำได้รวดเร็ว ไร้ที่ติ" ฉีเฟยหลงกล่าวชื่นชม
 "องค์รัชทายาทชมเกินไปแล้ว งานนี้สำเร็จลงได้ด้วยพระบารมีของฝ่าบาท และพระปรีชาสามารถของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ"
 "กระหม่อมเห็นด้วยกับท่านลุง หากไม่ได้พระองค์ เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกหลายวันพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มในอาภรณ์ลำลองสีฟ้าน้ำทะเลปักลายเมฆาเคลื่อนคล้อย เกล้าผมสูงเก็บเรียบร้อย ใบหน้างดงามหล่อเหลายิ้มน้อยๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ชำเลืองมองทางเข้าเป็นระยะๆ คล้ายรอใครอยู่
 "เฮอะ! ถึงเราจะแพ้ในการตามหาอาชาสวรรค์ แต่ก็ชนะเจ้าจากการแข่งขันขี่อาชาสวรรค์กลับมาที่นี่ ดังนั้นถือว่าเสมอกัน" ฉีเฟยหลงสรุป ยกมือขึ้นโบกคราหนึ่ง มองสหายที่เป็นทั้งคู่แข่งและที่ปรึกษาคนสนิท รักกันดุจพี่น้องร่วมสายเลือด เมื่อเห็นว่ามองตนอยู่ มุมปากก็ยกขึ้นยิ้มน้อยๆ คล้ายล้อเลียน รู้สึกไม่ชอบใจและนึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
 "อ้อ เหตุใดจึงไม่เห็นบุตรสาวของท่านเลย นางเป็นอันใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามเมื่อเห็นเพียงชิงฮูหยินที่นั่งถัดจากชิงหยวนผู้เป็นสามี
 "กราบทูลองค์รัชทายาท บุตรีของกระหม่อมได้รับบาดเจ็บจากการตามหาอาชาสวรรค์ จึงไม่ได้มาเข้าเฝ้า โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนประสานมือพร้อมกับค้อมศีรษะลง หางเสียงสั่นเล็กน้อย ด้วยเกรงว่าอาจทำให้องค์รัชทายาทขัดเคืองพระทัย
 "อืม เช่นนั้นก็ให้นางพักผ่อนเถิด" ฉีเฟยหลงหยิบตลับยาเล็กๆ ที่อยู่ในฉลองพระองค์ออกมายื่นให้ชิงหยวน
 "นี่เป็นยาสมานแผล เห็นผลรวดเร็ว และยังช่วยรักษาแผลเป็นได้ดีเยี่ยม ช่วยมอบให้นางด้วย งานนี้สำเร็จลงได้อย่างรวดเร็ว ส่วนหนึ่งก็มาจากแผนที่ของนาง"
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนคุกเข่าคำนับโขกศีรษะกับพื้น ก่อนจะยื่นมืออันสั่นเทาออกไปรับตลับยาจากองค์รัชทายาท
 "ขอบพระทัยในพระกรุณาเพคะ" ชิงฮูหยินยอบกายถวายความเคารพตามแบบชาววังด้วยความปลาบปลื้มใจ เพราะยานี้ทำขึ้นเพื่อโอรสสวรรค์และเชื้อพระวงศ์เท่านั้น ใช่ว่าจะหาซื้อได้ตามท้องตลาดทั่วไป
 "ของเล็กน้อยเท่านั้น แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อไป" ฉีเฟยหลงถามชิงหยวนที่กลับมานั่งที่เดิมแล้ว
 "ทูลตามตรง กระหม่อมยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนตอบตามจริง
 "อืม อย่างนั้นหรือ ท่านแม่ทัพ เราอยากฟังความเห็นของเจ้า" ฉีเฟยหลงหันมาถามมู่หลิ่งเหวินแทน
 "ความเห็นกระหม่อม ควรนำสัตว์ทั้งสี่ไปฝากเลี้ยงยังคอกของวังองค์รัชทายาทดูจะเหมาะสมและปลอดภัยกว่า จากนั้นค่อยถวายในวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มออกความเห็น
 "หือ?" ฉีเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
 "ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมเห็นด้วยกับแม่ทัพมู่พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนทำท่าหยุดคิดครู่หนึ่ง จึงตอบสนับสนุนความคิดเห็นของแม่ทัพหนุ่มที่ตรงกับความคิดของตน ช่วงเวลาเกือบสี่สิบวันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็สุดรู้ คาดว่าเสนาบดีหานหนิงเฉิงคงไม่นิ่งเฉยกับเรื่องนี้เป็นแน่ แต่ถ้านำสัตว์มงคลทั้งสี่ไปไว้ที่อื่น ก็เกรงว่าจะไม่ปลอดภัยเช่นกัน เมื่อแม่ทัพหนุ่มเสนอให้ไปไว้ที่วังรัชทายาท ชิงหยวนจึงรีบสนับสนุนทันที จะมีที่ใดปลอดภัยกว่าวังรัชทายาทอีกเล่า
 ชิงฮูหยินมองคู่หมายของบุตรีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป รู้สึกขอบคุณและพอใจในสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มกระทำในยามนี้ยิ่งนัก
 "อืม ได้ เราอนุญาต" ฉีเฟยหลงมีท่าทีลังเล แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่จ้องมาก็อดใจอ่อนไม่ได้
 'อาเหวิน เจ้าติดค้างเราหนึ่งครั้งแล้ว'
 มู่หลิ่งเหวินพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจและขอบคุณ
 "เอาละ นี่ก็ดึกแล้ว สมควรพักผ่อนเสียที" ร่างของผู้สูงศักดิ์ยืนขึ้น สองมือไพล่หลัง ก้าวเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ตามด้วยองครักษ์ชุดดำเต็มยศอีกสี่นาย
 "ขอบใจเจ้ามากนะหลานชาย ที่ช่วยสกุลชิงไว้" ชิงหยวนเดินเข้ามาตบบ่าหนาของบุรุษตัวสูงใหญ่พร้อมรอยยิ้มที่ระบายเต็มใบหน้า
 "ใช่ ขอบใจเจ้าจริงๆ" ชิงฮูหยินพยักหน้ากล่าวสนับสนุนถ้อยคำของสามี
 "เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว หากท่านลุงท่านป้าจะกรุณา ข้าขอไปเยี่ยมน้องได้หรือไม่ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มถือโอกาสนี้ขอในสิ่งที่ผู้อาวุโสทั้งสองไม่กล้าปฏิเสธทันที เหตุเพราะนับแต่กลับมาถึงเรือนพสุธาจนบัดนี้เข้ายามซวี เขายังไม่ได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของนางเลย
 "ได้สิ ลุงกำลังจะไปดูหลินเอ๋อร์อยู่พอดี" ชิงหยวนตอบแม่ทัพหนุ่ม ชิงฮูหยินถอนใจเบาๆ ออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะพยักหน้าอนุญาต
 ภายในห้องนอนของชิงหลิน บุรุษสองวัยและชิงฮูหยินเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ขณะที่เสี่ยวเอินยืนหลบอยู่ด้านข้างใกล้ประตู
 แม่ทัพหนุ่มมองคู่หมายที่นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มมีเลือดฝาดมากกว่ายามเช้า ก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นสองส่วน มีพยัคฆ์น้อยนอนอยู่ข้างๆ มันขดตัวกลมเหมือนลูกแมว ส่งเสียงกรนเบาๆ พอเห็นมันแล้วแม่ทัพหนุ่มก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
 มู่หลิ่งเหวินเหยียดยิ้มราวกับเย้ยหยันตนเองที่อิจฉาแม้กระทั่งสัตว์ตัวเล็กๆ ก่อนจะหมุนกายมาทางชิงหยวน ประสานมือพร้อมกับกล่าวขอบคุณเบาๆ จากนั้นจึงเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม
ชิงหยวนลูบเคราตัวเอง ยิ้มบางๆ ดวงตาคมมองตามหลังแม่ทัพหนุ่มครู่หนึ่งจึงละสายตากลับมา ก็สบเข้ากับดวงตางดงามที่จ้องมองตนเขม็ง พร้อมใบหน้าบึ้งตึงของฮูหยิน จึงอดใจที่จะรวบตัวเข้ามากอดไว้แนบอกอย่างรักใคร่ไม่ไหว ก่อนจะพากันเดินออกไปจากห้อง เสี่ยวเอินได้แต่มองภาพนั้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ
 ยามเฉินวันต่อมา
 ชิงหลินตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า อาการตัวรุมๆ เมื่อวานหายเป็นปลิดทิ้ง มีเพียงอาการปวดบาดแผลบริเวณใต้หัวไหล่ขวา ทำให้ขยับเขยื้อนไม่ค่อยสะดวก เวลาจะเปลี่ยนชุดก็ต้องให้เสี่ยวเอินช่วย มือซ้ายก็ใช้ได้ไม่ถนัด จะกินข้าวก็ต้องให้เสี่ยวเอินป้อน สรุปจะทำอะไรเสี่ยวเอินต้องมีเอี่ยวด้วยทุกสิ่งไป และที่ทำให้ทรมานที่สุดก็คือ ยาน้ำสีดำกลิ่นชวนแหวะ ทั้งยังขมปี๋ที่ต้องกินทุกวันสามเวลา ที่ตอนนี้จ่ออยู่ที่ปากโดยความช่วยเหลือของเสี่ยวเอิน
 "คุณหนู รีบดื่มตอนที่กำลังอุ่นๆ เถิดเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นหากเย็นลง..." ไม่ทันที่เสี่ยวเอินจะเกลี้ยกล่อมจบ นางก็ต้องยิ้มจนตาหยี เมื่อคุณหนูของนางยกยาขึ้นดื่มรวดเดียว ยาน้ำสีดำก็หายไปจากถ้วยกระเบื้องสีขาวปลอดทันที
 "อี๋ ขมจังเลย เสี่ยวเอินขอบ๊วยหน่อย"
 เสี่ยวเอินรีบหยิบบ๊วยดองส่งให้คุณหนู ที่ยามนี้ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวน้ำตาคลอ เห็นแล้วก็รู้สึกขบขันและสงสารไปพร้อมๆ กัน คุณหนูของนางช่างเกลียดกลัวการดื่มยาเสียจริง
 "ฟานฟานลองกินหน่อยไหม" หญิงสาวแกล้งเอาบ๊วยดองมาจ่อจมูกเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นั่งด้วยเท้าหลัง เท้าหน้าเหยียดตรงแหงนหน้าขึ้น เอียงหัวกลมๆ เล็กๆ มองด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู มันดมๆ เจ้าลูกเหี่ยวๆ กลมๆ กลิ่นแปลกๆ สองสามหนแล้วสะบัดหน้าหนี บอกให้รู้ว่ามันไม่ชอบเลยสักนิด ชิงหลินคาดไว้แล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ จึงหัวเราะคิกคักชอบใจที่เห็นมันย่นจมูก ทำเสียงฟืดฟาดคล้ายคนสั่งน้ำมูก
 "หลินเอ๋อร์ มีเรื่องอันใดหรือ" ชิงฮูหยินเดินเข้ามา ตามด้วยบ่าวหญิงสองนาง
 "ท่านแม่ ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ" นางยิ้มตอบมารดาที่เดินเข้ามานั่งข้างเตียง
 "ไหนขอแม่ดูหน่อยสิ" ชิงฮูหยินเอามือแตะหน้าผาก แก้มซ้ายขวา และลำคอของบุตรี พลางถอนใจอย่างโล่งอก ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี
 "ข้าทราบมาว่าสัตว์ทั้งสี่ตัวจะถูกนำไปเลี้ยงไว้ชั่วคราวที่วังขององค์รัชทายาท เรื่องนี้จริงเท็จประการใดเจ้าคะ"
 "เป็นความจริง เพราะวังองค์รัชทายาทคุ้มกันแน่นหนาและปลอดภัยกว่าที่นี่มากนัก" มารดาให้เหตุผล
 ชิงหลินไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าจิ้มลิ้มสลดลงเล็กน้อย หลุบตามองฟานฟานน้อยที่ขึ้นมานอนอยู่บนตัก ลูบหัวกลมๆ เล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยขนฟูฟ่องสีขาวมีสีดำพาดผ่านตลอดลำตัวด้วยความอาลัยอาวรณ์ ใช่ ฟานฟานน้อยของนางก็เป็นหนึ่งในสัตว์ทั้งสี่ที่ต้องถวายองค์ฮ่องเต้ หากมันไม่อยู่นางคงเหงามากแน่ๆ
 "เป็นอันใดไป เจ้าไม่เห็นด้วยหรือ" ชิงฮูหยินยื่นมือไปลูบผมอันเงางามนุ่มลื่นที่ปล่อยสยายถึงเอวคอดกิ่วของบุตรี เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้าลงนิ่งก็รู้สึกวิตกกังวลขึ้นมา
 "เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเห็นด้วย เพียงแต่...ฟานฟานน้อย..." บุตรสาวตอบเสียงเศร้า ดวงตากลมโตสั่นไหว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ปากอวบอิ่มเม้มแน่น ขยับปากจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาอย่างที่ใจต้องการ
 "เฮ้อ แม่เข้าใจ แม่เข้าใจดี" ชิงฮูหยินกล่าวปลอบบุตรี
 ขณะที่บรรยากาศในห้องกำลังหดหู่ แต่ภายนอกกลับโกลาหล เพราะอาชาสวรรค์สองตัวที่เพิ่งมาใหม่อาละวาดอยู่
 "เสียงเอะอะโวยวายอันใด เจ้าไปดูซิ" ชิงฮูหยินสั่งสาวใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ประตู
 "เจ้าค่ะ" หนึ่งในสาวใช้รีบออกไปตามคำสั่งของฮูหยินทันที มิถึงหนึ่งก้านธูปสาวใช้คนเดิมก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
 "เรียนฮูหยิน อาชาสวรรค์สองตัวที่ได้มาเกิดพยศขึ้นมาเจ้าค่ะ" รายงานเสียงสั่นด้วยความเหนื่อยหอบ
 "พยศ?" ชิงฮูหยินทวนคำ
 "เจ้าค่ะ บ่าวคนหนึ่งบอกว่าเป็นเพราะยาสะกดใจหมดฤทธิ์ลง จึงทำให้พวกมันพยศเจ้าค่ะ" นางรายงานตามที่ได้ยินมา
 "ยาสะกดใจ? เป็นยาแบบไหนกันเจ้าคะ"
 "เป็นยาที่สะกดให้สัตว์เชื่องและทำตามคำสั่งแต่โดยดี ฤทธิ์ยาจะอยู่ได้นานราวสิบสองชั่วยาม นี่เพิ่งผ่านไปสิบชั่วยาม เหตุใดยาจึงหมดฤทธิ์เสียแล้ว" ชิงฮูหยินตั้งข้อสังเกต
 "แม่จะไปดูเสียหน่อย เจ้านอนพักเถอะ จะได้หายเร็วๆ" ชิงฮูหยินตบหลังมือบุตรีเบาๆ แล้วจึงเดินออกมา
 "เสี่ยวเอิน ช่วยข้าแต่งตัว" คล้อยหลังมารดา ชิงหลินก็หันมาสั่งเสี่ยวเอิน เมื่อเห็นว่านางยังยืนนิ่งจึงเร่งเร้าเสียงเข้ม "เร็วเข้า!"
 สองเค่อต่อมาชิงหลินในอาภรณ์สีขาว ชายกระโปรงปักลายดอกเหมยสีบานเย็นดอกเล็กๆ ดูบริสุทธิ์ราวดอกบัว ก็ก้าวเดินช้าๆ ทว่ามั่นคงเข้าไปหากลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้าคอกสัตว์ มีเสี่ยวเอินคอยช่วยประคองอย่างระมัดระวัง
 "ท่านพ่อ"
 เสียงใสกังวานทำให้บุรุษทั้งสามหันไปมองเป็นตาเดียว
 "หลินเอ๋อร์! เจ้ามาทำอันใดที่นี่" ชิงหยวนจ้ำอ้าวเข้ามาหาบุตรี
 สายตาของฉีเฟยหลงทอดมองสตรีตรงหน้าอย่างแปลกใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบุรุษที่อยู่ข้างๆ กำหมัดแน่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องสตรีเบื้องหน้าคล้ายไม่สบอารมณ์ จึงอดที่จะเอ่ยเย้าแหย่ไม่ได้
 "อา...ช่างเป็นสตรีที่งดงามและพิเศษกว่าสตรีที่เคยพบเห็นมา" พอกล่าวออกไปก็แทบจะอดกลั้นหัวเราะไม่ได้ เมื่อเห็นใบหน้างดงามราวเทพเซียนของแม่ทัพหนุ่มบึ้งตึงขึ้นอีกหลายส่วน ดำคล้ำเหมือนท้องฟ้าเดือนหก จิตสังหารแผ่คลุมไปทั่วบริเวณ จนองครักษ์ของเขาที่ยืนคุมเชิงอยู่เสียวสันหลังวาบกับคำหยอกเย้าขององค์รัชทายาท
 มู่หลิ่งเหวินพยายามระงับความขุ่นเคือง เมินเฉยต่อถ้อยคำหยอกเย้าขององค์รัชทายาท คล้ายถ้อยคำชวนหงุดหงิดเหล่านั้นเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน ไร้ความสำคัญใดๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยังคงจับจ้องคู่หมายที่สนทนาอยู่กับบิดา โดยไม่ได้เข้าไปแทรกแซง
 ครั้นฉีเฟยหลงเห็นแม่ทัพหนุ่มที่มีอาการหึงหวงคู่หมายก็พอใจยิ่งนัก ดวงตาเปล่งประกายสนุกสนาน
 ฉีเฟยหลงหรือองค์ชายสาม มีพระชันษายี่สิบหกปี พระมารดาคือฮองเฮาองค์ปัจจุบัน นามว่าตู้อวี้หลัน เป็นน้องสาวของอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว ด้วยชาติกำเนิดที่สูงส่ง ตำแหน่งองค์รัชทายาทจึงตกเป็นของฉีเฟยหลงในทันที ไม่มีขุนนางคนใดกล้าลุกขึ้นมาคัดค้าน นำมาซึ่งความเจ็บแค้นแก่พระสนมเอกหานเฟย นามว่าหานลั่วเสียนยิ่งนัก ด้วยหมายมาดว่าบุตรของตนจะได้เป็นองค์รัชทายาท เพราะถือกำเนิดก่อนถึงห้าปี และยังเป็นโอรสองค์แรกของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
 อัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว เสนาบดีฝ่ายบู๊มู่หลิ่งฟู่ และเสนาบดีฝ่ายบุ๋นหานหนิงเฉิง เป็นศิษย์จากสำนักบัณฑิตเดียวกัน แต่เพราะมู่หลิ่งฟู่ชอบการต่อสู้ จึงหันเหไปเป็นทหาร สร้างชื่อเสียงมากมายจนได้รั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่อันเป็นตำแหน่งสูงสุดทางทหาร ขณะเดียวกันกับตู้ฮุ่ยเปียวและหานหนิงเฉิงได้สอบเข้าเป็นขุนนางตามเจตนารมณ์ที่ตั้งไว้สำเร็จ ด้วยสติปัญญาและความเฉลียวฉลาดเป็นเลิศกว่าของตู้ฮุ่ยเปียว ทำให้เขาก้าวไปถึงตำแหน่งอัครเสนาบดี อันเป็นตำแหน่งสูงสูดของขุนนางในราชสำนัก ขณะที่หานหนิงเฉิงรั้งตำแหน่งรองลงมาหนึ่งขั้น จึงรู้สึกอับอายและเจ็บใจยิ่งนักที่ต้องมาพ่ายแพ้ให้แก่สหายรุ่นเดียวกันถึงสองคน
 "ชิงหลินถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ"
 เสียงหวานดึงสติฉีเฟยหลงกลับมา มองหญิงสาวที่ยอบกายเคารพตนโดยมีสาวใช้ประคองอย่างระมัดระวัง จึงอดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้
 "เจ้าบาดเจ็บ เหตุใดจึงมาที่นี่"
 ชิงหลินเงยหน้ามององค์รัชทายาทแวบหนึ่งก็รีบก้มหน้าลง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "โปรดประทานอภัย หม่อมฉันร้อนใจเรื่องอาชาสวรรค์ จึงได้มาที่นี่เพคะ"
 มุมปากของฉีเฟยหลงยกขึ้นเล็กน้อย ประทับใจในความใจกล้าของสตรีผู้นี้ ด้วยตนเป็นถึงว่าที่ฮ่องเต้องค์ต่อไป ย่อมเป็นที่หวั่นเกรงแก่ขุนนางและสามัญชนทั่วไป แต่กับสตรีผู้นี้ นอกจากจะกล้าขัดรับสั่งแล้ว นางยังกล้าต่อปากต่อคำตนอีก ช่างเป็นสตรีที่กล้าหาญและอวดดียิ่งนัก
 "เจ้ามาแล้วจะทำอันใดได้ เพียงเพื่อมาดูเฉยๆ หรือ" ฉีเฟยหลงถามเสียงเข้ม สองมือไพล่หลัง หน้าตึงขึ้นหนึ่งส่วน จนผู้คนรอบข้างอันประกอบด้วยองครักษ์ทั้งสี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังองค์รัชทายาท ชิงหยวนที่ยืนอยู่ข้างบุตรี และเสี่ยวเอินที่ประคองแขนนายสาว ต่างก็อกสั่นขวัญแขวนไปตามๆ กัน ยกเว้นแม่ทัพหนุ่มที่เลิกคิ้วเข้มขึ้นข้างหนึ่ง เห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา ด้วยคุ้นเคยกับนิสัยชื่นชอบทำให้ผู้อื่นตกใจขององค์รัชทายาทดีกว่าผู้ใด
 ข้างฝ่ายชิงหลินไม่กล้าผลีผลามตอบ จึงเงียบเพื่อเรียบเรียงถ้อยคำ มู่หลิ่งเหวินเลยก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าว
 "ทูลองค์รัชทายาท เมื่อครู่พระองค์ตรัสว่าคู่หมายของกระหม่อมเป็นสตรีที่พิเศษกว่าสตรีนางใด เช่นนั้นให้นางลองดูสักครั้งดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่..."


น้ำเสียงหวานทุ้มออดอ้อนกับสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังดูขัดกันยิ่งนักในสายตาชิงหลิน
 หญิงสาวไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำขอของเขา เพราะกำลังอึ้งกับคำพูดที่บอกเป็นนัยๆ ว่า ข้อเสนอที่ขอยกเลิกการเป็นคู่หมายถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง หารู้ไม่ว่าอาการนิ่งเงียบของนางทำให้อีกฝ่ายตีความเข้าข้างตัวเองเรียบร้อยแล้ว
 มู่หลิ่งเหวินจึงบีบบ่าเล็กเบาๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาช้าๆ ชิงหลินที่พอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้คิดจะปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาหวานซึ้งเจือเว้าวอนของเขาแล้ว ก็ทำให้นางใจแข็งไม่ลง ได้แต่หลับตาลงรอสิ่งที่จะเกิดขึ้นด้วยใจที่เต้นกระหน่ำ
 "แง้ว"
 เสียงเจ้าฟานฟานน้อยช่วยนางไว้ได้พอดี ชิงหลินสบโอกาสผลักอกเขาเต็มแรงจนหงายหลัง ดีที่เขาใช้มือยันพื้นไว้ทัน
 "ตื่นแล้วหรือ เจ้าตัวขี้เซา" นางเสอุ้มเจ้าฟานฟานน้อยมาแนบอก ไม่สนใจคนข้างๆ เลยสักนิด
 "ตะ...ตื่น ซะ...เซา?" เจ้าฟานฟานน้อยเอียงหัวกลมๆ เล็กๆ ของมัน พยายามร้องเลียนเสียงนางที่ส่งเสียงทักมันด้วยภาษาเสือ ก่อนจะหันไปมองแม่ทัพหนุ่ม
 คิ้วของมู่หลิ่งเหวินขมวดเข้าหากัน ไม่ได้ใส่ใจมันสักนิดเพราะมัวแต่พยายามทำความเข้าใจกับภาพเบื้องหน้า ครั้งแรกที่เห็นนางเผชิญหน้ากับพยัคฆ์กลางป่า เสียงของนางคลับคล้ายกับที่ได้ยินในเวลานี้ นางสามารถพูดคุยกับพยัคฆ์ได้เช่นนั้นหรือ หากไม่ใช่...แล้วที่ตนเห็นอยู่คือภาพลวงตา?
 "หลินเอ๋อร์...เจ้ากับพยัคฆ์น้อย..." เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
 "แล้วท่านคิดเห็นอย่างไร คิดว่าข้าสติเลอะเลือนหรือไม่" หญิงสาวเลือกที่จะย้อนถามเขา
 "ตั้งแต่เมื่อใดกัน"
 "เมื่อไม่นานนี้เจ้าค่ะ" ชิงหลินลูบหัวเจ้าฟานฟานน้อยพลางยิ้มตอบเขา ไม่คิดจะปิดบังด้วยรู้ดีว่าเขาไม่มีทางทำร้ายนางด้วยเรื่องนี้แน่
 "ผู้ใดล่วงรู้บ้าง" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามเสียงเครียด หากนางสามารถควบคุมและสั่งการสรรพสัตว์ทั้งหลายได้ แคว้นทั้งแคว้นอาจล่มสลายได้ด้วยพลังของนาง หากเป็นเช่นนั้นใต้หล้านี้คงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ครอบครองนาง และนางอาจถูกตามล่าหมายเอาชีวิตจากผู้ที่ไม่ได้ครอบครอง ด้วยหวาดเกรงในพลังอำนาจของนางที่อาจนำภัยพิบัติมาสู่แว่นแคว้นของตนก็เป็นได้
 "อืม มีท่านพ่อ เฟิ่งอิง และผู้ติดตามสี่คน และบางทีท่านแม่ก็อาจจะทราบจากท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ"
 "แล้วเรื่องเส้นทางในแผนที่ทั้งสองแผ่นที่อยู่ในมือข้ากับองค์รัชทายาท เจ้าจะอธิบายอย่างไร" พูดพลางดึงแผนที่ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อออกมาถือไว้ ความจริงมู่หลิ่งเหวินไม่ได้อยากคาดคั้นความจริงจากนาง เพียงแต่ต้องการพิสูจน์บางอย่างให้แน่ใจ เพื่อหาหนทางช่วยนางในอนาคต เมื่อเห็นนางเงียบจึงเอ่ยต่อ "เจ้าบอกว่าเป็นการเดินทางเข้ามาหนแรก แต่แผนที่แผ่นนี้กลับแสดงจุดสำคัญต่างๆ ไว้อย่างชัดเจนราวกับตาเห็น"
 "ข้า..." นางอับจนคำพูด จะบอกได้อย่างไรว่าปู่พยัคฆ์ยัดเยียดเส้นทางนี้เข้ามาในสมอง แล้วนางก็เขียนเป็นรูปออกมา มีด้วยกันสองเส้นทาง เดิมทีคิดจะใช้เส้นทางที่อยู่ในมือองค์รัชทายาท เพราะแม้จะต้องเดินอ้อมเขาและใช้เวลานานกว่าเกือบเท่าตัว แต่ก็เป็นเส้นทางที่ปลอดภัยไร้สัตว์อันตรายขัดขวาง แต่นางจำต้องเปลี่ยนแผนเพราะองค์รัชทายาทเกิดนึกสนุกอยากตามล่าอาชาสวรรค์ด้วยพระองค์เอง นางจึงต้องเลือกอีกเส้นทางที่ใกล้กว่าและเต็มไปด้วยอันตรายเส้นนี้แทน
 เจ้าฟานฟานน้อยรับรู้ถึงความรู้สึกอึดอัดใจของนาง มันลงจากตักอบอุ่นเดินตรงไปยังมู่หลิ่งเหวินที่นั่งชันเข่าหันข้างให้กองไฟ แล้วยกขาหน้าตะกุยรองเท้าหนังทรงสูงที่เขามักใส่เวลารบทัพจับศึก เสียงดังแกร็กๆ และเสียงคำรามขู่ในลำคอ ถ้าเป็นเสือโตเต็มวัยคงสร้างความหวาดกลัวได้ แต่ในเมื่อไม่ใช่ มันจึงดูน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของทั้งสอง
 จ้อกๆ จู่ๆ เสียงท้องใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา
 "คิกๆๆ" เมื่อรู้ว่าเป็นของใคร นางก็หัวเราะคิกคักชอบใจ
 แม่ทัพหนุ่มถึงกับตะลึงมองอย่างหลงใหล ด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นนางหัวเราะ รอยบุ๋มสองข้างแก้มนวลทำให้นางดูมีเสน่ห์น่าค้นหายิ่งนัก พลางกระแอมไอเรียกสติก่อนจะกล่าว "ฝนหยุดตกพอดี ข้าจะไปหาอาหาร รอข้าอยู่นี่ ห้ามไปไหน เข้าใจหรือไม่" เขาเอ่ยกำชับ ส่งเจ้าฟานฟานน้อยคืนให้นาง แล้วเดินออกจากถ้ำไปด้วยใบหน้าซับสีจางๆ
 "หิวแล้วสิ ดีนะที่ข้านำน้ำนมแพะมาด้วย กินเสียสิ" เมื่อร่างสูงจากไปไกลแล้ว ชิงหลินจึงนำใบไม้มาห่อเป็นกระทงง่ายๆ แล้วเปิดฝากระบอกไม้ไผ่ที่ใช้ใบบัวปิดไว้กันนมไหลออกมา เทนมลงบนกระทงใบไม้ให้เจ้าฟานฟานน้อยได้กิน
 หลังจากเจ้าฟานฟานน้อยอิ่มหนำสำราญ มันก็หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนนางอีกครั้ง ขณะที่เฝ้ารอเขากลับมา ชิงหลินพลันได้ยินเสียงคุยกันของสัตว์ชนิดหนึ่งโดยบังเอิญ สองเท้าค่อยๆ ก้าวออกมาจากถ้ำ จับเจ้าฟานฟานน้อยใส่ลงในห่อผ้า กวาดตามองหาที่มาของเสียง อ้อ เสียงของเจ้านกน้อยนี่เอง นางเงยหน้ามองพวกมันที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้
 "เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าอาชาสีทองด้วย" นกสีดำท้องขาวตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น
 "ที่ใดหรือ" เสียงอีกตัวถาม
 "ชายทุ่งฝั่งโน้น ช่างเป็นอาชาที่สง่างามยิ่ง" มันตอบด้วยน้ำเสียงชื่นชม
 "ไปกันฟานฟาน" ด้วยความตื่นเต้นดีใจ ที่จู่ๆ อาชาสวรรค์ที่ตามหากลับปรากฏตัวออกมา ซ้ำยังอยู่ไม่ไกลจากจุดที่อยู่เท่าไรนัก ทำให้นางหลงลืมคำสั่งของแม่ทัพหนุ่มเสียสนิท แล้วมุ่งหน้าไปยังชายทุ่งอีกฝั่งทันที
 ผ่านไปราวสองเค่อ มู่หลิ่งเหวินแทบคลั่งเมื่อกลับมาพบเพียงความว่างเปล่า ชายหนุ่มใช้วิธีแกะรอยจากรอยเท้านางที่ทิ้งไว้เป็นหลักฐานชัดเจนบนพื้น นับว่าโชคดีที่ฝนตกลงมาก่อนหน้า ช่วยให้การแกะรอยตามหานางง่ายขึ้น
 ย้อนกลับไปที่เฟิ่งอิงและหน่วยคุ้มกันทั้งสี่ หลังจากกระจัดกระจายเพราะลูกธนูลึกลับ ทั้งห้าใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อก็กลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง พร้อมมือธนูที่ถูกจับได้แล้วพยายามกลืนยาพิษ แต่ยังช้ากว่าเฟิ่งอิงที่สกัดจุดหยุดการเคลื่อนไหวและทำลายยาพิษไว้ได้ทันท่วงที
 มันหัวเราะเสียงดัง พ่นถ้อยคำชวนให้บั่นคอออกมาอย่างไม่เกรงกลัว "ฮ่าๆๆ พวกเจ้าช่างโง่เขลานัก!"
 "หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ!" หนึ่งในสี่หน่วยคุ้มกันเตะเข้าที่ชายโครงมันเต็มแรง จนมันร้องออกมาพร้อมกับเงยหน้าเหี้ยมๆ จ้องผู้ที่เตะมันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
 "ถ้าไม่อยากกลายเป็นอาหารอยู่ที่ป่านี่ จงสารภาพออกมาซะ!" หน่วยพยัคฆ์ดำคนเดิมนั่งชันเข่าลงตรงหน้ามันพร้อมทั้งขู่เสียงต่ำ
 "ฝันไปเถิด ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น" มันตะโกนใส่ชายตรงหน้า พลางแสยะยิ้มเย้ยหยัน
 "หัวหน้า มันปากแข็งนัก จะทำอย่างไรต่อดี" หน่วยพยัคฆ์ดำคนเดิมลุกขึ้นถามเฟิ่งอิง
 "หวังหง ยาปลิดวิญญาณ"
 พอเจ้ามือธนูได้ยิน ดวงตาก็เบิกโพลง สีหน้าซีดเผือดลงทันที แม้จะถูกสกัดจุดก็ยังไม่อาจสกัดกั้นความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นได้ ร่างของมันสั่นเทา มันไม่ได้กลัวตายแต่กลัวความทรมาน เพราะผู้ที่ถูกพิษนี้จะมีอาการคล้ายถูกเข็มนับหมื่นนับแสนเล่มทิ่มแทงร่างตลอดเวลา ไร้ยาถอนพิษ ไม่รู้วันที่พิษจะสลาย ผู้ที่ถูกพิษนี้มักจะทุกข์ทรมานแสนสาหัสจนขาดใจตายก่อน บางรายยอมปลิดชีพตัวเองเพื่อไม่ต้องเผชิญความเจ็บปวดทรมานเพราะยาปลิดวิญญาณนี้
 "พวกเจ้าช่างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก!" มันสบถออกมาและตัดสินใจกัดลิ้นตัวเองเพื่อหนีความทรมานที่รอตรงหน้า
 "อ๊ะๆๆ อย่าแม้แต่จะคิดเชียว มันง่ายไปสำหรับคนชั่วอย่างเจ้า" หน่วยพยัคฆ์ดำอีกคนตาไว รีบใช้มือบีบกรามมันเต็มแรงจนต้องอ้าปาก อีกมือมียาลูกกลอนสีดำเตรียมพร้อมอยู่
 "ออมแอ้ว อ้าออมอู้ดแอ้ว" (ยอมแล้ว..ข้ายอมพูดแล้ว) มันส่งเสียงอู้อี้ ดวงตาไหวระริกจ้องมองยาเม็ดสีดำดั่งเห็นภูตผีปีศาจก็ไม่ปาน
 "ฮ่าๆๆ แฮ่กๆ ข้ารับคำสั่งโดยตรงจากใต้เท้าหานให้มาป่วนขบวนของพวกเจ้า" มันละล่ำละลักบอก
 "ป่วน?" เฟิ่งอิงเลิกคิ้วถาม
 "ใช่ จุดประสงค์จริงๆ คือสังหารคุณหนูชิงผู้นั้น โดยทำให้เหมือนเป็นเหตุสุดวิสัยว่าโดนสัตว์ร้ายฆ่าตาย แต่เพราะมีพวกเจ้าอยู่ ข้าจึงใช้วิธีล่อให้พวกเจ้าแยกจากกันเพื่อให้แผนนี้สำเร็จง่ายขึ้น" มันเผยความลับออกมาจนหมดเปลือก
 "กี่คน?" เฟิ่งอิงเอ่ยถามถึงจำนวนมือลอบสังหาร
 "ยี่สิบคน...ล้วนเป็นยอดฝีมือ" มันยิ้มเยาะหลังจากที่เอ่ยเน้นทุกคำ
 "หัวหน้า เรากำจัดไปแล้วห้าคนขอรับ" หน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งรายงาน
 "ฮ่าๆๆ ถ้าไม่รีบละก็ เห็นทีคุณหนูของพวกเจ้า...อึก!" มันพูดได้เพียงเท่านั้น ดาบยาวคมกริบก็พุ่งเสียบตัดขั้วหัวใจจนทะลุด้านหลัง มันก้มมองดูหน้าอก เห็นเพียงเลือดที่พวยพุ่งออกมาดั่งน้ำตก ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้ามองผู้ที่มอบความตายให้มันด้วยดวงตาแดงก่ำที่แฝงแววอาฆาตแค้น แล้วก็ล้มลงขาดใจตายทันที
 "หาคุณหนูให้พบก่อนพวกมัน!" เฟิ่งอิงเก็บดาบที่อาบเลือดเข้าฝัก ใบหน้าคมเข้มยามนี้ช่างน่ากลัวนัก จนหน่วยพยัคฆ์ดำทั้งสี่อดหวาดหวั่นมิได้
 "แล้วเราจะเริ่มจากที่ใดดีขอรับ"
 "หัวหน้า ช่วงชุลมุนข้าเห็นท่านแม่ทัพอุ้มคุณหนูมุ่งหน้าไปทางทิศประจิม ข้าพยายามตามแล้ว แต่วิชาตัวเบาของท่านแม่ทัพช่างร้ายกาจนัก ข้าตามไม่ทันจึงย้อนกลับมารายงานขอรับ" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำที่เงียบอยู่นานรายงานเฟิ่งอิง
 "ออกเดินทาง!" สิ้นเสียงร่างทั้งห้าก็พุ่งทะยานขึ้นไปสู่เบื้องสูงอย่างรวดเร็วด้วยวิชาตัวเบาที่ฝึกมาอย่างช่ำชอง
 ชิงหลินกับเจ้าฟานฟานน้อยเดินตัดผ่านทุ่งราบที่ปกคลุมด้วยหญ้าสูงเกือบหัวเข่าอย่างลำบาก เพราะฝนที่ตกหนักทำให้ดินอ่อนยวบคล้ายโคลน
 "แย่จัง อย่างนี้กว่าจะถึงน่าจะใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วยามเป็นแน่" ชิงหลินบ่นกับตัวเอง ก่อนจะแหงนมองตะวันที่ยังอยู่สูง กะเวลาดูแล้วน่าจะประมาณยามอุ้ย คงต้องรีบหาเจ้าม้าสีทองแล้ว
 ทุ่งราบระหว่างภูเขานี้เป็นแหล่งอาหารของอาชาสวรรค์ทั้งสามที่ชิงหลินและพวกพ้องตามหาอยู่ เพียงแต่ถ้ำที่พวกมันอาศัยอยู่เป็นถ้ำที่อยู่ในภูเขาคนละลูก
 เจ้าอาชาสีทองอาศัยเพียงลำพังในถ้ำของภูเขาลูกที่กลุ่มของนางเข้ามา ส่วนอาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้อาศัยอยู่ในถ้ำของภูเขาอีกฟากของทุ่งราบนี้ ซึ่งก็คือภูเขาลูกข้างๆ นั่นเอง
 ร่างเล็กยังคงเดินไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น โดยมีเจ้าฟานฟานน้อยคอยส่งเสียงบอกทางให้
 "เอ๋? นี่มันลูกเชอร์รี? โชคดีจัง กำลังหิวเลย" นางนั่งลงสาวเถาเล็กๆ ของต้นเชอร์รีเข้ามา กำลังจะหยิบเข้าปาก ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงสวบสาบคล้ายเสียงคนเดิน นางผุดลุกขึ้นแล้วหันไปมองยังทิศทางที่จากมาทันที
 "หลินเอ๋อร์ / คุณหนู" เสียงจากบุรุษสองคนแต่ต่างสถานะดังขึ้นพร้อมกัน ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสี่คนตามมาติดๆ
 "ทุกคน! ดีจังที่ปลอด..." ยังพูดไม่ทันจบนางก็โดนร่างสูงของมู่หลิ่งเหวินโอบกอดไว้เสียแน่น ชิงหลินกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงเล็กน้อย พอตั้งสติได้ก็คิดจะผลักเขาออก แต่กลับรับรู้ถึงลมหายใจที่หอบถี่และมือหนาอุ่นๆ ที่สัมผัสหลังคล้ายว่ากำลังสั่นอยู่
 มู่หลิ่งเหวินกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ขอบคุณสวรรค์ที่นางปลอดภัย หากนางเป็นอะไรไป เขายังจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหรือ ยิ่งคิดคิ้วเข้มก็ยิ่งขมวดเข้าหากันจนเกิดรอยย่นตรงกลางหว่างคิ้วทั้งสอง ก่อนจะเผลอกอดนางแน่นขึ้นกว่าเดิม โดยไม่นำพาสายตาทั้งห้าคู่ที่มองดูอยู่
 "เอ่อ...ข้าหายใจไม่ออก"
 เสียงอู้อี้ของนางทำให้มู่หลิ่งเหวินได้สติ ก่อนจะดันนางออกห่าง โดยที่มือทั้งสองยังคงจับต้นแขนเล็ก ที่ถ้าออกแรงบีบเพียงนิดก็สามารถหักออกเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย นางช่างบอบบางยิ่งนัก
 "แง้วๆ ฮื่อ" เจ้าฟานฟานน้อยส่งเสียงเมื่อโดนคู่แข่งรวบตัวมันเข้าไปด้วย
 เฟิ่งอิงกำมือแน่น ข่มอารมณ์ปวดใจ ตระหนักดีว่าตนไม่มีสิทธิ์ในทุกๆ ทาง แต่จะให้หักห้ามใจก็แสนจะยากยิ่งนัก
 "เหตุใดจึงขัดคำสั่งข้า"
 "ข้าขอโทษ..." มู่หลิ่งเหวินฟังแล้วได้แต่ส่ายหน้าระอาระคนหงุดหงิดใจ ด้วยไม่รู้จะจัดการนิสัยเอาแต่ใจของนางอย่างไรดี
 "เรื่องความผิดของข้าเอาไว้ทีหลังเถิด ข้ารู้แล้วว่าอาชาสวรรค์สีทองอยู่ที่ไหนเจ้าค่ะ"
 ถ้อยคำของนางทำให้บุรุษอีกห้าคนเข้ามาล้อมตัวทันทีด้วยสีหน้าตื่นเต้น ยกเว้นเฟิ่งอิงที่เลิกคิ้วมองเฉยๆ
 "เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" มู่หลิ่งเหวินออกคำสั่ง รวบเอวบางแล้วใช้วิชาตัวเบาพานางมุ่งไปยังทิศทางที่นางคอยบอกอย่างรวดเร็ว โดยมีเฟิ่งอิงและหน่วยพยัคฆ์ดำเหาะทะยานตามหลังมา
 เพียงหนึ่งเค่อกลุ่มของชิงหลินก็มาถึงจุดหมาย ซึ่งเป็นชายทุ่งราบตามคำบอกของเจ้านกน้อย
 "โอ้! ดูทางโน้นสิขอรับ" ที่เหลือหันไปมองแทบจะพร้อมกัน
 "โอ้ ช่างเป็นอาชาที่สง่างามเหลือเกิน" อีกคนเอ่ยคล้ายละเมอ
 ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องอาชาที่อยู่เบื้องหน้าอย่างชื่นชม รูปร่างของมันสูงใหญ่กำยำและปราดเปรียว ลำตัวสีเหลืองทองมันวาวราวกับผ้าไหมชั้นดี ท่วงท่าที่เยื้องย่างสง่างามน่าเกรงขาม จนแม่ทัพหนุ่มคิดอยากมีไว้ในครอบครองสักตัว
 ส่วนเจ้าอาชาสวรรค์สีทองคล้ายจะรับรู้ถึงผู้บุกรุก มันเงยหัวขึ้นมอง ระยะห่างราวร้อยก้าว ไม่ได้ทำให้มันตื่นกลัวแต่อย่างใด กลับมองด้วยแววตาสงบแล้วก้มลงกินหญ้าต่อไป
 "ปะ...ไป...ไป" เจ้าฟานฟานน้อยเงยหน้าร้องบอกชิงหลิน
 "แน่ใจหรือ" นางถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เห็นมันพยักหน้าตอบ จึงหันมาขอความเห็นจากคู่หมาย
 "ไปเถิด ข้าจะคอยคุ้มกันอยู่ห่างๆ"
 เมื่อเขาอนุญาต ร่างเล็กจึงค่อยๆ เดินเข้าไปหาอาชาสวรรค์ช้าๆ จับจ้องมันอยู่ตลอดโดยไม่ละสายตา
 "ระวังด้วย แขกไม่ได้รับเชิญกำลังมา" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเครียดแต่ค่อนข้างเบา ด้วยไม่อยากให้คู่หมายรู้ เฟิ่งอิงที่รับรู้ได้เช่นกันก็พยักหน้าตอบ พร้อมกับหันไปชี้นิ้วสั่งการให้กระจายกำลังคล้ายรูปวงกลมหันหลังให้ชิงหลินที่กำลังเดินเข้าไปหาอาชาสวรรค์
 ทันใดนั้นลูกธนูนับสิบก็พุ่งออกมาจากป่าซึ่งอยู่ห่างจากจุดของกลุ่มแม่ทัพหนุ่มเกือบครึ่งลี้ บุรุษทั้งหกเพียงตวัดดาบคนละสองสามครั้งก็กำจัดลูกธนูเจ้าปัญหาได้ทั้งหมด
 นักฆ่าในชุดดำปิดบังใบหน้าสิบสามคนพร้อมอาวุธเป็นดาบยาวพุ่งเข้าโจมตีบุรุษทั้งหกอย่างรวดเร็ว หมายจะสังหารศัตรูเบื้องหน้าให้ดับดิ้นตามคำสั่งที่ได้รับมาจากเจ้านาย
 ชิงหลินหันกลับมาด้วยความกังวลใจและหวาดกลัว ในดวงตากลมโตปรากฏภาพการต่อสู้ระหว่างคนสองกลุ่ม ดูแล้วฝ่ายของนางเก่งกว่ามาก โดยเฉพาะคู่หมายของนางที่ถูกรุมถึงสี่คนก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้ เห็นพวกมันถอยร่นไม่เป็นท่าเพียงเขาตวัดดาบใส่พวกมันครั้งเดียว และวินาทีต่อมานางก็เห็นเขาตวัดดาบอีกครั้ง เจ้าชุดดำทั้งสี่ก็ร่วงลงบนพื้นขาดใจตายทันที นางลอบถอนใจโล่งอกและนึกชื่นชมในความเก่งกาจของเขา เมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยจึงละสายตาหันมาทางเฟิ่งอิงและผู้ติดตามของนางบ้าง ก็ทันได้เห็นฉากการสังหารที่งดงามหมดจด ตายในดาบเดียวอีกแล้ว!
 'นี่พวกเขามาจากสำนักเดียวกันหรือไงนะ'
 แต่ขณะที่นางและบุรุษทั้งหกพุ่งความสนใจไปที่พวกคนชุดดำ เพื่อความแน่ใจว่าพวกมันจะไม่ลุกขึ้นมาทำร้ายพวกนางได้อีกอยู่นั้น
 ทันใดนั้นเองสายตาชิงหลินก็สังเกตเห็นลูกธนูถูกปล่อยออกมาจากในป่า เป้าหมายไม่ใช่ใครทั้งนั้น แต่เป็นเจ้าอาชาสวรรค์สีทองซึ่งตอนนี้อยู่ห่างนางเพียงสามก้าว ไวเท่าความคิดสองเท้าวิ่งเข้าหามันทันที
 ฉึก! แม่นอย่างกับจัดวาง
 "หลินเอ๋อร์! / คุณหนู!"
 เสียงเรียกจากบุรุษทั้งหกดังก้องเข้ามาในโสตประสาทพร้อมกับร่างชิงหลินที่ทรุดลงบนพื้นหญ้าข้างเจ้าอาชาสวรรค์สีทอง
 อาชาสวรรค์สีทองตื่นตระหนก ถอยหลังออกห่างหลายก้าว หลีกทางให้มนุษย์ทั้งหกที่กรูกันเข้ามายังร่างของมนุษย์ตัวเล็กสุดที่เอาตัวเข้ามารับลูกธนูจนตนเองต้องบาดเจ็บ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเพราะเหตุใดมนุษย์ตัวเล็กๆ ผู้นี้ถึงเข้ามาช่วยมัน แต่มันก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ ซ้ำยังนึกดูแคลนในสิ่งที่นางทำ ฮึ! ช่างเป็นมนุษย์ที่โง่เขลานัก
 "แง้วๆ แง้วๆ ฮื่อๆ" เจ้าฟานฟานน้อยรีบกระโดดเข้ามาขวาง เมื่อเห็นอาชาสวรรค์เชิดหัวอย่างอวดดีเตรียมผละหนีอย่างไร้จิตสำนึก
 อาชาสวรรค์จึงก้มหัวลงมองพยัคฆ์น้อยที่ยืนขวาง พองขนฟูๆ ส่งเสียงฮื่อใส่มันไม่ดูกำลังตนเอง ช่างเป็นพยัคฆ์น้อยที่โอหังนัก มันจึงพ่นน้ำลายใส่เจ้าพยัคฆ์น้อย จนหัวกลมๆ น้อยๆ ของมันเปียกชุ่ม
 "แง้วๆ ฮื่อๆๆ" เจ้าฟานฟานน้อยทั้งโกรธ อับอาย และเสียหน้า มันสะบัดหัวทีหนึ่งแล้วจ้องมองอาชาสวรรค์อย่างไม่ยอมแพ้
 "ฮี้ๆๆ พรืดๆๆ" อาชาสวรรค์เห็นความตั้งใจจริงของเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย มันร้องออกมาเบาๆ เอาจมูกดันใบหน้าเล็กๆ ของพยัคฆ์น้อยจนมันล้มหงายไม่เป็นท่า พลางคิดในใจว่า เพียงแค่ไปส่งคงไม่เป็นไร ถือเป็นการตอบแทนที่นางช่วยมันไว้ จะได้ไม่ต้องติดค้างกันอีก
 ขณะเดียวกันมู่หลิ่งเหวินประคองคู่หมายไว้แนบอกแกร่งด้วยสีหน้าเครียดขรึม มือข้างหนึ่งกอบกุมมือเล็กไว้พลางบีบเบาๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดลงเรื่อยๆ ทั้งยังหายใจหอบถี่ เหนืออกข้างขวามีธนูเสียบอยู่ และมีเลือดไหลซึมออกมารอบๆ บาดแผล
 "ทำเช่นไรดี หากปล่อยไว้นานข้าเกรงว่า..." หวังหง หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำกล่าวได้เพียงเท่านั้นก็ต้องกลืนถ้อยคำลงคอ เพราะถูกสายตาพิฆาตของแม่ทัพหนุ่มและหัวหน้าหน่วยเฟิ่งอิงจ้อง
 "ขะ...ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อึก!" ชิงหลินพยายามส่งเสียงบอก พร้อมส่งยิ้มน้อยๆ ให้ทุกคนคลายใจ ทั้งที่อาการน่าเป็นห่วงยิ่งนัก
 "คุณหนู ท่านอย่าเพิ่งกล่าวอันใดเลยขอรับ" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำเอ่ยเตือน
 "ขะ...ข้าไม่เป็นไรจริงๆ ว่าแต่อาชาสวรรค์ปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ แล้วฟานฟานอยู่ไหน" นางถามขึ้นพร้อมทั้งมองหาอาชาสวรรค์และพยัคฆ์น้อย
 "เจ้าวางใจเถิด พวกมันปลอดภัยดี" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกับนางด้วยเสียงที่นุ่มนวล ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองนางที่อยู่ในอ้อมแขนพลางถอนใจยาว นางช่างอ่อนโยนนัก เจ็บหนักเช่นนี้ยังมัวแต่เป็นห่วงผู้อื่น สตรีที่งดงามและจิตใจดีเช่นนางหาได้ยากยิ่งในแคว้นนี้ ที่มีแต่การแก่งแย่งช่วงชิงอำนาจของพวกขุนนาง แม้หนทางสู่อำนาจจะต้องแลกด้วยเลือดและชีวิตของผู้จงรักภักดีก็หาได้ใส่ใจไม่
 "ดะ...ดียิ่งนัก" เอ่ยได้เท่านั้นนางก็หมดสติไป โดยมีสายตาหกคู่มองด้วยความห่วงใยระคนชื่นชมในความใจเด็ดและความมีเมตตาของนาง
 "ท่านแม่ทัพ..." เฟิ่งอิงร้อนรนจนอกแทบระเบิด เรือนพสุธาอยู่ตรงข้ามกับทุ่งราบนี้ หากใช้วิชาตัวเบาก็ย่อมได้ และด้วยความสามารถของแม่ทัพก็คงไม่ใช่อุปสรรค เพียงแต่อุปสรรคที่ทำให้หนักใจก็คือ เจ้าอาชาสวรรค์สีทองตัวใหญ่และเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้นี้ต่างหาก จะตัดใจปล่อยไปก่อนแล้วกลับมาตามหาอีกครั้ง ก็อาจจะถูกฆ่าตายหรืออาจจะหนีไปที่อื่นแล้ว ครั้นจะให้หน่วยพยัคฆ์ดำเฝ้าเอาไว้ แล้วผู้ใดจะกล้ารับประกันชีวิตของพวกเขาเล่า ยิ่งคิดใบหน้าของเฟิ่งอิงก็ยิ่งดำคล้ำลงเรื่อยๆ
 มู่หลิ่งเหวินพอจะเข้าใจความคิดของเฟิ่งอิง เพราะเขาก็คิดเช่นนั้น แต่จะรอช้าไม่ได้ จำต้องเลือกสักทาง "กลับเรือนพสุธาก่อน แล้วค่อยออกมาตามหามันภายหลัง"
 เขาตัดสินใจแทนทุกคน พร้อมกับอุ้มร่างของคู่หมายแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทุกคนเห็นด้วยกับการตัดสินใจครั้งนี้ของแม่ทัพหนุ่ม
 "แง้วๆ" เจ้าฟานฟานน้อยเดินเข้ามาหามู่หลิ่งเหวิน แหงนเงยหัวกลมๆ เล็กๆ พลางส่งเสียง เรียกความสนใจจากบุรุษทั้งหกได้เป็นอย่างดี
 "หือ? มีอันใดหรือเจ้าพยัคฆ์น้อย" เฟิ่งอิงย่อตัวลงอีกครั้ง ส่วนหน่วยพยัคฆ์ดำสี่คนก็ก้มตัวลงเท้าแขนที่เข่าของตน สายตาจับจ้องพยัคฆ์ตัวน้อยที่คล้ายจะพยายามสื่อสารกับพวกตนด้วยความสนอกสนใจ
 "ฮี้ๆๆ" เสียงร้องของอาชาสวรรค์ทำให้บุรุษทั้งหมดหันไปมองมันอย่างสนใจและประหลาดใจ มันเข้ามาอยู่ใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน อาชาสวรรค์ผงกหัวเรียวยาวของมันให้ เป็นเชิงว่ามันอนุญาตให้ขึ้นขี่หลังของมันได้
มู่หลิ่งเหวินหรี่ตามองสบตาเล็กๆ ของมัน ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหามันช้าๆ ด้วยท่วงท่ามั่นคง ครั้นเห็นว่ามันยืนนิ่งก็เข้าใจทันทีว่ามันยินยอม ไม่รอช้าชายหนุ่มรีบทะยานขึ้นไปนั่งบนหลังอาชาสวรรค์อย่างรวดเร็วโดยมีคู่หมายอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรง
"แง้วๆ" เจ้าฟานฟานน้อยร้องเสียงดังเพราะกลัวถูกทิ้ง เฟิ่งอิงยิ้มขบขันเจ้าพยัคฆ์น้อย จึงถูกมันแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะยินยอมให้เฟิ่งอิงอุ้มมันใส่ในห่อผ้าแล้วส่งให้แม่ทัพหนุ่ม
"หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้นางบาดเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม" เขากล่าวกับอาชาสวรรค์ หากเขาไม่เหนื่อยล้าจากการเดินทางและการต่อสู้ หนทางนี้จะเป็นหนทางสุดท้ายที่เขาจะเลือก เพราะคนที่บาดเจ็บควรหลีกเลี่ยงการเดินทางวิธีนี้
 "ฮี้ๆๆ" อาชาสวรรค์คล้ายรับรู้ที่แม่ทัพหนุ่มบอกจึงขานรับ มันหันมามอง
 'เฮอะ! เจ้ามนุษย์งี่เง่า หากไม่ใช่เพราะนางช่วยข้าไว้ ฝันไปเถิดว่ามนุษย์เช่นเจ้าจะมีโอกาสเยี่ยงนี้ได้' มันพ่นเสียงดังพรืดออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งห่างเฟิ่งอิงและคนอื่นๆ ออกไปเรื่อยๆ
 มือหนึ่งของมู่หลิ่งเหวินยึดจับแผงคอหนาสีทองของอาชาสวรรค์ไว้แน่น ที่ไหล่สะพายเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อยที่โผล่หัวออกมารับลม อีกมือก็โอบกอดคู่หมายไว้แนบอก ความเร็วของอาชาสวรรค์ตัวนี้เป็นหนึ่งในใต้หล้าจริงแท้แน่นอน รวดเร็วเสียจนภาพรอบข้างพร่ามัวไปหมด ไม่อาจระบุได้ว่าอยู่ที่ใด แรงสะเทือนหรือก็น้อยยิ่งกว่าอยู่ในเกี้ยวเสียอีก
 สวรรค์! ช่างเป็นอาชาเหนืออาชาโดยแท้


"ไอ้หยา! มันเกิดขึ้นได้อย่างไร" ชิงหยวนร้องออกมาอย่างตกใจ
 "...!" คิ้วเข้มของแม่ทัพหนุ่มขมวดเข้าหากันแน่น
 เฟิ่งอิงที่บัดนี้ยืนอยู่ด้านหลังชิงหยวนมององครักษ์คล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
 "หลังจากที่แยกย้ายกันไปตามเส้นทางในแผนที่ องค์รัชทายาทเลือกเดินทางโดยใช้วิชาตัวเบา เมื่อใกล้ถึงที่หมายราวหนึ่งลี้ค่อยเปลี่ยนมาเดินเท้าแทน เพราะกลัวว่าความเร็วของวิชาตัวเบาอาจทำให้เกิดความผิดพลาดได้" องครักษ์หนุ่มหยุดจิบน้ำชาก่อนจะเล่าต่อ
 "เมื่อเดินทางมาได้หนึ่งชั่วยามกว่าๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก จนพวกเราตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่หลบใต้ต้นไม้ใหญ่แถวนั้น หลังจากฝนหยุดตกพวกเราต่างเปียกปอน มีเพียงองค์รัชทายาทที่ปลายฉลองพระองค์และรองพระบาทเปียกเล็กน้อย จากนั้นก็เดินทางโดยวิชาตัวเบาต่อราวครึ่งชั่วยามก็ถึงจุดหมายตามแผนที่ซึ่งเป็นทุ่งราบกว้างๆ"
 "เดี๋ยวนะ ใช่ทุ่งราบระหว่างภูเขาที่กลุ่มของข้าเข้าไปกับภูเขาลูกข้างๆ ทางทิศประจิม?" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถาม
 "น่าจะเป็นที่เดียวกันขอรับ ทำไมหรือขอรับ"
 "ไม่มีอันใด เล่าต่อเถิด" แม่ทัพหนุ่มกล่าว ถ้าเป็นทุ่งราบที่เดียวกัน เหตุใดจึงไม่ได้พบกันเล่า ความจริงเฟิ่งอิงก็สงสัยแต่ก็เลือกที่จะเงียบ
 "พวกเราเห็นอาชาสวรรค์สองตัวกำลังเล็มหญ้าอยู่ ตรงตามแผนที่ที่คุณหนูมอบให้องค์รัชทายาท แต่ปัญหาคือจะจับพวกมันอย่างไรโดยไร้รอยขีดข่วน ขณะที่กำลังขบคิดหาหนทาง จู่ๆ พวกมันก็วิ่งเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว องค์รัชทายาทจึงพุ่งทะยานตามไปไม่ฟังเสียงทัดทานของพวกข้า ครั้นพอตามเข้ามา ทั้งอาชาและองค์รัชทายาทก็หายตัวไปเสียแล้ว พวกข้ากระจายกำลังกันออกตามหาแต่ก็ไร้วี่แวว ข้าจึงรีบกลับมาขอกำลังเสริมจากท่านแม่ทัพขอรับ" องครักษ์เล่าอย่างละเอียด
 "ข้ารู้แล้ว" แม่ทัพหนุ่มพยักหน้า ใบหน้างดงามเคร่งเครียด ด้วยภารกิจหนนี้ต้องเป็นไปอย่างลับๆ แต่การจะเคลื่อนกำลังทหารจำนวนมากไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ย่อมเป็นไปไม่ได้
 "หลานชาย สกุลชิงเป็นผู้ที่ได้รับมอบภารกิจนี้ ฉะนั้นเจ้าจงใช้คนของหน่วยพยัคฆ์ดำเถิด" ชิงหยวนเสนอแผนการเมื่อเห็นความหนักใจของแม่ทัพหนุ่ม
 "รบกวนท่านลุงแล้ว" มู่หลิ่งเหวินประสานมือขอบคุณ
 "เฟิ่งอิง เรียกหน่วยพยัคฆ์ดำทั้งสองร้อยคนในเมืองหลวงให้มารวมกันที่นี่ รุ่งสางออกเดินทางทันที" ชิงหยวนสั่งเฟิ่งอิงเสียงเข้ม ท่ามกลางความโล่งใจของแม่ทัพหนุ่มและองครักษ์
 ยามเหม่า[1] วันต่อมา
 เสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนจำนวนมากปลุกให้ชิงหลินตื่นขึ้น นางลุกขึ้นนั่งช้าๆ เพราะกลัวจะทำให้แผลปริได้ ความเจ็บระบมมากกว่าเมื่อวานเป็นทวีคูณจนต้องสูดปากเบาๆ แต่กระนั้นฟานฟานน้อยกลับรับรู้ มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ขึ้นมองหลินหลินของมันอย่างห่วงใย พลางส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ
 "บายดี?...บายดี?"
 ชิงหลินยิ้มบาง ยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นลูบหัวมันอย่างรักใคร่พลางตอบ "ข้าไม่เป็นไร เจ้าอย่าห่วงไปเลย"
 "คุณหนู ท่านตื่นแล้ว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้าที่ทำด้วยทองเหลือง แล้ววางอ่างลงบนโต๊ะกลมภายในห้อง ก่อนจะเดินเข้ามาหานายสาวที่เตียง
 "ปวดแผลนิดหน่อย ข้างนอกเสียงดังอะไรกันหรือ"
 "องค์รัชทายาทหายตัวไปในป่าเจ้าค่ะ" เสี่ยวเอินป้องปากกระซิบเบาๆ
 "หือ? แล้วอย่างไรต่อ"
 "นายท่านเรียกหน่วยพยัคฆ์ดำสองร้อยคนให้ออกตามหาองค์รัชทายาทเจ้าค่ะ และนี่ก็ใกล้จะไปกันแล้ว" เสี่ยวเอินรายงานนายสาว
 "ช่วยข้าแต่งตัวเร็วเข้า! ข้าจะไปพบท่านพ่อ โอ๊ย! เจ็บ..." นางร้องครางด้วยความเจ็บปวด เหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้าจิ้มลิ้มที่ขาวซีด
 "คุณหนู! ไม่ได้เจ้าค่ะ ฮูหยินกำชับให้ข้าดูแลคุณหนูให้ดี ได้โปรดนอนลงเถิดนะเจ้าคะ" เสี่ยวเอินพยายามพูดเกลี้ยกล่อม สองมือประคองร่างนายสาวไว้
 "ไม่ได้! นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย หากเจ้าไม่ให้ข้าไปก็จงไปแจ้งแก่บิดาข้าว่า ข้ามีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ทราบ เร็วเข้า!"
 หน้าตาซีดเซียวแต่ท่าทางจริงจังทำเอาเสี่ยวเอินไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบกระวีกระวาดออกไปทำตามอย่างรวดเร็ว
 ราวครึ่งเค่อชิงหยวนในชุดสีเทาพร้อมด้วยแม่ทัพหนุ่มในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้ม ปิดท้ายด้วยเฟิ่งอิงในชุดสีดำเช่นเคย บุรุษสองคนแรกเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะกลมกลางห้อง ส่วนเฟิ่งอิงก็ยืนรออยู่ตรงประตูทางเข้า
 "มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเอ่ยถามบุตรีที่นั่งพิงหัวเตียงรอตนอยู่ โดยมีพยัคฆ์น้อยนั่งอยู่บนตัก
 "ขออภัยท่านพ่อ ที่ทำให้ท่านต้องเสียเวลา" ชิงหลินค้อมศีรษะลงเล็กน้อย เหลือบตามองคู่หมายแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงเมื่อเห็นว่าเขามองอยู่
 "เจ้ามีอันใด จงรีบว่ามาเถิด เราต้องรีบออกเดินทาง"
 "การตามหาองค์รัชทายาทในครั้งนี้ ขอให้ลูกได้มีส่วนร่วมด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ"
 ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มต่างมองหน้ากัน ก่อนจะหันมาทางนาง
 "ส่วนร่วม?" ชิงหยวนทวนคำ
 "อย่าบอกว่าเจ้าจะขอไปด้วย?" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถาม ใบหน้างดงามบึ้งตึงขึ้นสองส่วน เตรียมคัดค้านสุดกำลัง
 "คล้ายๆ อย่างนั้นเจ้าค่ะ" หญิงสาวพูดหยอกเขาเล่นยิ้มๆ ครั้นพอเห็นเขาไม่เล่นด้วยจึงพูดต่อ "ท่านพ่อ โปรดนำเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ จิ้งจอกสองตัวนี้จะช่วยท่านตามหาองค์รัชทายาทได้เร็วขึ้น"
 "หือ? เจ้าแน่ใจหรือ แม้พ่อจะรู้มาบ้างว่าสุนัขจิ้งจอกมีประสาทรับกลิ่นที่ดีเลิศ แต่ไม่เคยเอามาใช้ตามหาคนมาก่อน" ชิงหยวนถามเพื่อความแน่ใจ
 "เจ้ามีวิธี?" แม่ทัพหนุ่มถามถึงวิธีการของคู่หมาย ด้วยเชื่อมั่นในตัวนางเต็มหัวใจว่า หากทำตามวิธีของนางจะต้องประสบผลสำเร็จอย่างแน่นอน
 "เจ้าค่ะ ท่านพ่อช่วยให้ใครนำเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นมาให้ข้าที และช่วยหาฉลองพระองค์หรืออะไรก็ได้ขององค์รัชทายาทมาให้ลูกด้วยเจ้าค่ะ"
 ราวครึ่งเค่อสุนัขจิ้งจอกเพศผู้ลำตัวสีเทาดำ ท้องสีขาวขนฟูฟ่อง และเศษฉลองพระองค์ขององค์รัชทายาทก็มาอยู่ตรงหน้า
 ชิงหลินหยิบเศษผ้าขึ้นมา พลางเรียกชื่อสุนัขจิ้งจอกทั้งสองตัวให้เข้ามาหา "ฟง อวิ๋น"
 "นี่คือกลิ่นของคนสำคัญต่อชีวิตและครอบครัวของข้า เจ้าจะช่วยตามหาคนผู้นั้นให้ข้าได้หรือไม่" นางเอ่ยขอร้องมากกว่าจะบังคับ
 "ย่อมได้อยู่แล้ว ท่านเป็นเจ้านายของพวกข้านี่" เจ้าฟงตอบ ส่วนเจ้าอวิ๋นยังตะลึงค้างนิ่งอยู่ ด้วยมันไม่รู้มาก่อนว่าเจ้านายพูดภาษามันได้
 "ขอบใจ งั้นจงสูดดมและจดจำกลิ่นนี้ไว้ให้ขึ้นใจก่อน ที่เหลือข้าฝากพวกเจ้าด้วย" มือเรียวเอื้อมไปลูบหัวมันทั้งสองเบาๆ เมื่อเห็นมันทั้งสองตัวทำตามที่บอก
 นี่เป็นอีกหนที่ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มต้องหันมามองหน้ากัน แม้จะเคยเห็นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังอดตะลึงไม่ได้ ส่วนเฟิ่งอิงกลับมองนางด้วยสายตาชื่นชม
 "พี่เหวิน ท่านร่วมเดินทางในครั้งนี้ด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ"
 "ใช่ มีอันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มรู้สึกยินดียิ่งนัก 'หรือนางจะเป็นห่วงข้า'
 "ฝากท่านช่วยดูแลพวกมันแทนข้าด้วยนะเจ้าคะ"
 "แค่นั้นหรือ" แม่ทัพหนุ่มกดเสียงต่ำถาม หน้าตึงขึ้นด้วยความริษยา เมื่อเห็นว่านางให้ความห่วงใยเจ้าสัตว์หน้าขนมากกว่าคู่หมายเช่นตน
 "เอ๋? เจ้าค่ะ" ชิงหลินมองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ 'เป็นอะไร เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย ตอนนี้หน้างอซะแล้ว'
 "ท่านลุง ข้าคงต้องขอตัวก่อนขอรับ" แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง ประสานมือเคารพชิงหยวนก่อนจะเดินตึงๆ ออกไป ปล่อยให้ชิงหลินมองตามอย่างงงๆ
 'หึๆ ชักน่าสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ' ชิงหยวนอมยิ้มพลางจิบชาอย่างใจเย็น
 ทางฝ่ายเฟิ่งอิงไม่ได้เข้าร่วมการตามหาองค์รัชทายาท เพราะนายท่านเกรงว่าอาจจะเกิดอันตรายกับคุณหนู ด้วยกำลังคุ้มกันประจำเรือนพสุธาถูกส่งออกไปช่วยภารกิจครั้งนี้มากพอควร
 "เฟิ่งอิง ปลอดภัยดีใช่หรือไม่" เสียงใสถามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูด้านนอก
 "เข้ามาสิเฟิ่งอิง" ชิงหยวนจึงเรียกผู้คุ้มกันคนสนิทให้เข้ามานั่งข้างตน ซึ่งชายหนุ่มก็ทำตามแต่โดยดี
 "เฟิ่งอิง เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้าเลยนะ" ทันทีที่นั่งลง ชิงหลินก็ยิงคำถามเดิมด้วยใบหน้างอง้ำ
 "ขอบคุณคุณหนูที่ห่วงใย ข้าและหน่วยคุ้มกันทั้งสี่ปลอดภัยดีขอรับ" เฟิ่งอิงเหลือบตาขึ้นมองนาง จึงสบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองอยู่ก่อนแล้ว เห็นนางยิ้มให้ ใจของเขาก็เต้นแรงจนต้องรีบหลุบตาลงต่ำ
 "เรื่องที่ข้าได้รับบาดเจ็บ อย่าได้โทษตัวเองเด็ดขาด เจ้าไม่ได้ทำงานบกพร่อง แต่เป็นข้าแส่หาเรื่องเอง เจ้าเข้าใจหรือไม่" ชิงหลินกล่าวกับเขาเพราะคิดว่าเขาคงต้องโทษตัวเองอยู่แน่ๆ
 เฟิ่งอิงเงียบก่อนจะถอนหายใจยาว เขากลัวว่าสายตาและความรู้สึกที่นางมีต่อเขาจะเปลี่ยนไป เฝ้าครุ่นคิดจนนอนไม่หลับ ถ้อยคำง่ายๆ ของนางกลับทำให้เขาดีขึ้นและผ่อนคลายจนเผลอยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ
 เวลาเดียวกันภายในป่า
 ฉีเฟยหลงตื่นขึ้นเพราะความหิว ดวงตาเหยี่ยวมองสำรวจถ้ำอีกหน พลางถอนใจขบขันกับความใจร้อนของตนจนพลัดหลงกับเหล่าองครักษ์ แต่ในความโชคร้ายฉีเฟยหลงกลับโชคดีที่หลงเข้ามาในถ้ำซึ่งอาชาสวรรค์ทั้งสองตัวอาศัยอยู่พอดี
 เสียงบางอย่างลึกเข้าไปภายในถ้ำทำให้ฉีเฟยหลงรีบออกมานอกถ้ำ ซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบข้างๆ ปากถ้ำ ลบกลิ่นอายการฆ่าฟันออกจากตัวจนเกือบหมดและเฝ้ารออย่างใจเย็น จนกระทั่ง...
 กุบกับ กุบกับ กุบกับ
 เสียงฝีเท้าดังขึ้นและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ของอาชาสวรรค์ ทำให้ฉีเฟยหลงขยับตัวเล็กน้อย แม้จะตระหนักดีอยู่แล้ว แต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
 การตามหาอาชาสวรรค์ครานี้ไม่ได้เพียงเพื่อถวายฮ่องเต้เท่านั้น แต่ฉีเฟยหลงยังหมายมั่นปั้นมืออยากจะมีอาชาสวรรค์ไว้ในครอบครองสักตัวอีกด้วย เหตุเพราะชื่นชมในความสง่างาม ปราดเปรียว และฝีเท้าที่เป็นหนึ่งของมัน
 เมื่อได้รับพระบัญชาให้ดูแลภารกิจนี้ ฉีเฟยหลงยินดีเป็นยิ่งนัก หากภารกิจนี้สำเร็จ นอกจากจะได้รับความดีความชอบแล้ว ยังอาจจะทำให้สิ่งที่ฉีเฟยหลงปรารถนาเป็นจริงขึ้นมาก็เป็นได้
 ฮี้ๆๆ
 เสียงร้องของอาชาสวรรค์ พร้อมกับร่างสูงใหญ่กำยำผิดกับอาชาทั่วไป ท่วงท่าก้าวเดินงดงาม ตัวหนึ่งสีดำสนิทแม้แต่ขนแผงคอ ผิดกับข้อเท้าทั้งสี่ที่เป็นสีขาว คล้ายกับมันสวมถุงเท้าอย่างไรอย่างนั้น ส่วนอีกตัวเป็นอาชาสีน้ำตาลไหม้ มีขนแผงคอและพวงหางสีดำ ข้อเท้าทั้งสี่เป็นสีขาวเช่นเดียวกับตัวแรก สังเกตดีๆ จึงรู้ว่าอาชาสีดำเป็นอาชาเพศผู้ และอีกตัวเป็นอาชาเพศเมีย
 อาชาสวรรค์ทั้งสองไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วยามนี้ มันทั้งสองเดินออกมาจากถ้ำมุ่งตรงไปยังทุ่งราบซึ่งเป็นแหล่งอาหารชั้นเลิศที่แสนอุดมสมบูรณ์เช่นทุกวัน ทั้งยังอยู่ห่างจากที่นี่ราวๆ สามสี่ลี้เท่านั้น
 ฉีเฟยหลงรอจนอาชาทั้งสองเดินห่างออกไปจึงได้ลุกขึ้นออกจากที่ซ่อน ใช้วิชาตัวเบาเหาะตามไปห่างๆ ทะยานจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว แม้จะรู้สึกหิวเพราะไม่ได้แตะอาหารมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่ฉีเฟยหลงก็หาได้ใส่ใจไม่
 ขณะเดียวกันการออกตามหาตัวองค์รัชทายาท นำโดยแม่ทัพหนุ่มมู่หลิ่งเหวิน พร้อมหน่วยพยัคฆ์ดำกว่าสองร้อยคนเป็นไปอย่างรวดเร็วและราบรื่น ด้วยทุกคนเป็นวรยุทธ์ จึงใช้วิชาตัวเบาในการเดินทาง โดยนำเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นมาด้วยตามคำขอของคู่หมาย สร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคนในหน่วย ต่างคิดว่าช่างเป็นเรื่องเหลวไหลและยุ่งยากต่อการเดินทาง เพราะต้องอุ้มมันยามที่ใช้วิชาตัวเบานั่นเอง
 เพียงครึ่งชั่วยามกว่าๆ หน่วยพยัคฆ์ดำกว่าสองร้อยภายใต้การนำของมู่หลิ่งเหวินก็มาถึงทุ่งราบ ซึ่งเป็นจุดที่องค์รัชทายาทหายตัวไป
 "ท่านแม่ทัพ!" เสียงขององครักษ์นายหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างองครักษ์ทั้งสิบเอ็ดนายปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ จนหน่วยพยัคฆ์ดำหลายคนกระชับดาบที่เอวทันที
 แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย สำรวจองครักษ์ทั้งสี่ของตนและขององค์รัชทายาทอย่างรวดเร็วแต่ใส่ใจ จึงได้เห็นร่องรอยความอิดโรยคล้ายคนอดนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพไม่ต่างจากองครักษ์ที่มาแจ้งข่าวนัก
 "เรียนท่านแม่ทัพ ข้าและองครักษ์ทั้งหมดออกตามหาตัวองค์รัชทายาทไม่ได้หยุดพัก ทว่า...ภูเขาลูกนี้ช่างแปลกประหลาดนัก" องครักษ์ของมู่หลิ่งเหวินรายงาน
 "แปลก?" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถาม
 "ขอรับ มองผิวเผินก็เหมือนกับภูเขาทั่วๆ ไป แต่พอเข้าไปแล้วจึงได้รู้ถึงความน่ากลัวของภูเขาลูกนี้" องครักษ์ขององค์รัชทายาทกล่าวเสริมขึ้น
 "น่ากลัว? มีสัตว์ร้ายหรือ" แม่ทัพหนุ่มคาดเดา คิดว่าคงเหมือนกับที่กลุ่มของตนประสบมา
 "หากเป็นสัตว์ร้ายคงจัดการได้มิยาก แต่เพราะมันเหมือนหลงเข้าไปอยู่ในเขาวงกต จนแยกแยะไม่ออกว่าทิศใดเป็นทิศใด ต้นไม้รอบๆ หากมิทำตำหนิไว้ เห็นทีพวกข้าคงหลงติดอยู่ในนั้นอีกนานเป็นแน่ขอรับ" พอคนแรกรายงานจบ ที่เหลือต่างก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย
 "อืม" แม่ทัพหนุ่มทำท่าครุ่นคิด หรี่ตามองจิ้งจอกสองตัวที่ขยับตัวไปข้างหน้า ดึงรั้งเชือกที่ถูกหน่วยพยัคฆ์ดำสองคนถือไว้ สายตาจับจ้องไปยังภูเขาที่องค์รัชทายาทหายตัวไป
 "กระจายกำลังเป็นหน้ากระดานเรียงหนึ่ง เราจะดาหน้าเข้าไปในภูเขาลูกนี้ โดยให้เจ้าจิ้งจอกเป็นผู้นำทาง" เสียงที่ค่อนข้างดังและเด็ดขาดทำให้หน่วยพยัคฆ์ดำกว่าสองร้อยคนปฏิบัติตามอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาทุกอย่างก็พร้อม
 "ฝากเจ้าสองตัวด้วยนะ เจ้าฟง เจ้าอวิ๋น อย่าทำให้หลินเอ๋อร์ผิดหวังล่ะ" แม่ทัพหนุ่มนั่งลงชันเข่าข้างหนึ่ง ลูบหัวพวกมันเบาๆ มันเห่าตอบคล้ายเข้าใจคำพูดของแม่ทัพหนุ่ม
 และแล้วการออกตามหาองค์รัชทายาทก็เริ่มขึ้น ด้วยประสาทด้านการรับกลิ่นที่เป็นเลิศของจิ้งจอก เพียงครึ่งชั่วยามก็พากลุ่มของแม่ทัพหนุ่มมาถึงถ้ำที่องค์รัชทายาทใช้พักแรม
 "โฮ่งๆๆ" เสียงเห่าของพวกมันทำให้สององครักษ์ของมู่หลิ่งเหวินอาสาเดินนำเข้าไปก่อน ตามด้วยมู่หลิ่งเหวินและองครักษ์อีกสี่นาย ส่วนที่เหลือก็รออยู่หน้าปากถ้ำ
 "ท่านแม่ทัพ...นี่มันรอยเท้าม้า และยังมีรอยเท้าคนด้วยขอรับ" หนึ่งในองครักษ์รายงาน
 "อืม แสดงว่าเรามาถูกทางแล้ว ดูจากกองมูลม้ามากมายเหล่านี้ ที่นี่คงเป็นที่อยู่ของอาชาสวรรค์ และองค์รัชทายาทคงเกรงว่าจะคลาดกันจึงคอยเฝ้าพวกมันมิยอมห่าง ช่างเป็นบุรุษที่เอาแต่ใจจริงๆ" ถ้อยคำที่มิกลัวตายของแม่ทัพหนุ่มทำให้องครักษ์ที่เข้ามาด้วยลอบกลืนน้ำลายเพราะเสียวสันหลังแทน
 "โฮ่งๆๆ" เจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นเห่า ทำท่าจะออกวิ่ง แต่ถูกเชือกดึงรั้งไว้เสียก่อน เจ้าฟงจึงหันมาเห่าใส่แม่ทัพหนุ่มคล้ายเรียกร้องความสนใจ
 "ตามพวกมันไปเร็ว แสดงว่าองค์รัชทายาทคงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก" แม่ทัพหนุ่มสั่งการเสียงเข้ม
 เมื่อเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นออกมาจากถ้ำ มันก็ดมกลิ่นบนพื้นและเงยหน้าสูดดมกลิ่นที่มากับสายลมอ่อนๆ จนพาบุรุษทั้งหมดออกจากป่ามาถึงทุ่งราบที่เดิมอีกครั้ง
 "นี่มันเรื่องอันใดกัน" หน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งอุทานออกมา
 'เจ้าสุนัขจิ้งจอกมันเล่นตลกอันใดอยู่ มันอยากตายใช่หรือไม่ ถึงได้ปั่นหัวพวกข้าเล่นเช่นนี้ มันน่าตายนัก ฮึ่ม!'
 ขณะที่หลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เจ้าจิ้งจอก พร้อมใจกันส่งสายตาพิฆาตใส่พวกมันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั่นเอง
 "ดูนั่น! นั่นมัน...อาชาสวรรค์ ใช่จริงๆ ด้วย อาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้" หน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งตะโกนบอกคนอื่น
 "กระจายกำลัง! ล้อมจับมันไว้ให้ได้" ทันทีที่คำสั่งสิ้นสุด หน่วยพยัคฆ์ดำในชุดอำพรางสีดำกว่าสองร้อยคนก็หายวับไปจากบริเวณนั้น เหลือเพียงมู่หลิ่งเหวินพร้อมด้วยองครักษ์ของตนสี่นาย และเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นที่ยืนหอบหายใจลิ้นห้อยอยู่ข้างๆ
 "เฮ้ย! นั่นมันอาชาของเรานะ" เสียงคุ้นหูพร้อมกับร่างสูงในอาภรณ์สีเทาดำที่ค่อยๆ เหาะลงมาบนพื้นอย่างนุ่มนวล สองมือไพล่หลัง แม้จะขะมุกขะมอมไปบ้าง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความสง่างาม ดวงตาพญาเหยี่ยวมีแววขี้เล่น มุมปากยกขึ้นยิ้มเล็กน้อยดูเจ้าเล่ห์ ช่างเป็นบุรุษที่ควรหลีกเลี่ยงด้วยประการทั้งปวง
 "องค์รัชทายาท!" เสียงขององครักษ์ทั้งสี่ร้องเรียกออกมาพร้อมเพรียงราวกับนัดหมายกันไว้
 "โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมมาช้า" แม่ทัพหนุ่มคุกเข่าข้างหนึ่ง ประสานมือทำความเคารพฉีเฟยหลง รวมถึงองครักษ์ที่ทำตามแม่ทัพของตน
 "ลุกขึ้นเถิด อยู่ท่ามกลางป่าเขาจะมากพิธีไปไย" ฉีเฟยหลงเดินเข้ามาตบบ่าแม่ทัพหนุ่มเบาๆ
 "จริงสิ เจ้าจะจับมันกลับไปอย่างไร" ฉีเฟยหลงถามแม่ทัพหนุ่มที่ยืนเยื้องตน ทั้งที่ดวงตาจ้องไปที่อาชาทั้งสองที่ถูกล้อมไว้เป็นวงกลมไร้ทางหนี
 "ใช้ยาสะกดใจพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มรายงาน
 "หือ? ยาสะกดใจ? ของสกุลชิง?" ฉีเฟยหลงหันมาทางแม่ทัพหนุ่ม เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
 "พ่ะย่ะค่ะ เป็นยาที่ทำขึ้นเพื่อใช้สะกดให้สัตว์เชื่อฟังและทำตามอย่างไม่อาจขัดขืนได้ แต่ไร้ผลเมื่อนำมาใช้กับมนุษย์" แม่ทัพหนุ่มอธิบาย
 "มิน่าล่ะ สกุลชิงจึงได้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แล้วเหตุใดไม่นำมาใช้ก่อนหน้านี้" ฉีเฟยหลงถาม
 "พึ่งปรุงเสร็จเมื่อตอนปลายยามอิ่วพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินตอบ
 "อ้อ! แล้วอาชาสวรรค์อีกตัวอยู่ที่ใด" ฉีเฟยหลงพยักหน้าแล้วถามหยั่งเชิง
 "อยู่ที่เรือนพสุธาแล้วพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มยกมุมปากยิ้ม ด้วยเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย
 "พวกเจ้าจับมันได้แล้ว? เมื่อไร" ฉีเฟยหลงถามเสียงต่ำ น้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก
 "ยามอุ้ยเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงเรียบ นึกขันในความชอบเอาชนะคล้ายเด็กน้อยขององค์รัชทายาท
 "แค่ตัวเดียว ไหนเลยจะสู้สองตัวได้ เจ้าว่าจริงหรือไม่" ฉีเฟยหลงข่มอีกฝ่าย
 "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็คิดเช่นนั้น" แม่ทัพหนุ่มแกล้งเออออ แต่มุมปากยกขึ้นยิ้มมากกว่าเดิม
 "ในเมื่อจับได้แล้วก็กลับเถิด" ฉีเฟยหลงโบกมือ หน้าตึงขึ้นเล็กน้อย ก้าวเท้าตรงไปยังอาชาสวรรค์ที่บัดนี้ยืนนิ่ง อาการพยศเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้นด้วยฤทธิ์ยาสะกดใจ มันถูกใส่บังเหียนและอานเตรียมพร้อมออกเดินทาง
 ฉีเฟยหลงขึ้นนั่งบนหลังอาชาสวรรค์สีดำ ส่วนมู่หลิ่งเหวินนั่งอยู่บนหลังอาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้ และแล้วการแข่งขันก็เริ่มขึ้น โดยมีเรือนพสุธาเป็นเส้นชัยของการแข่งขันในครั้งนี้
[1] ยามเหม่า คือช่วงเวลาตั้งแต่ 05.00 น. - 06.59 น.


ระหว่างที่เดินไปยังตำหนักของพระชายาหลิว ขันทีน้อยผู้หนึ่งซอยเท้าอย่างรวดเร็วมาหาหัวหน้าขันทีเกาจื่อที่เดินตามหลังชิงหลิน กระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าขันทีก็ซอยเท้าถี่เร็วผ่านนางไป
 "ทูลองค์รัชทายาท เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสียงร้อนรนของหัวหน้าขันทีหรือเกากงกง ทำให้ฉีเฟยหลงหยุดเดิน
 "หือ? เรื่องอันใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามเสียงเรียบ
 "ดูเหมือนอาชาสวรรค์ทั้งสามกำลังประท้วงพ่ะย่ะค่ะ"
 "ประท้วง?" ฉีเฟยหลงทวนคำของขันทีคนสนิท คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ
 "พ่ะย่ะค่ะ ผู้ดูแลอาชาสวรรค์แจ้งว่ามันไม่ยอมแตะต้องอาหารเลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ หากปล่อยทิ้งไว้กระหม่อมเกรงว่า..."
 "ไปคอกม้าหลังวัง!" ฉีเฟยหลงเสียงเข้มขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้นสองส่วน นับแต่มาถึงวังก็ล่วงเลยมากว่าสิบสองชั่วยามแล้ว ขืนยังเป็นเช่นนี้อาชาสวรรค์คงเหลือแต่ชื่อ
 "หม่อมฉันขอตามเสด็จด้วยได้หรือไม่เพคะ" พระชายาหลิวเอ่ยขออนุญาตเสียงหวาน
 "เจ้าแน่ใจหรือ" ฉีเฟยหลงถามเพื่อความแน่ใจ
 "เพคะ หม่อมฉันเองก็อยากจะเห็นอาชาสวรรค์สักครั้ง" พระชายาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนหวาน ดูงดงามนักในสายตาชิงหลิน
 "ได้ ตามใจเจ้า" ฉีเฟยหลงพยักหน้า ก่อนจะหันมากล่าวเป็นเชิงบังคับอีกคน "หยางเริ่น เจ้าก็มาด้วยกันเถิด"
 "พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินค้อมศีรษะลงตอบรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่อีกใจก็คิดว่าดีเหมือนกัน เพราะนางก็ตั้งใจจะหาโอกาสไปคอกม้าอยู่แล้ว
 ณ คอกม้าของวังตะวันออก
 ชิงหลินถึงกับอึ้งเมื่อได้เห็นคอกม้าที่กว้างใหญ่ผิดกับที่คาดไว้มาก คะเนแล้วคงกินพื้นที่มากกว่าสิบไร่ และที่นางไม่รู้อีกอย่างคือ ฉีเฟยหลงชื่นชอบม้าเป็นพิเศษ ดังนั้นที่นี่จึงมีม้าพันธุ์ดีและหายากมากกว่าสิบตัว มีคนเลี้ยงม้าคอยดูแลตัวต่อตัว ประคบประหงมราวกับไข่ในหิน
 "เจ้าเป็นหัวหน้าดูแลอาชาสวรรค์หรือ" ฉีเฟยหลงถาม เมื่อนั่งลงบนพรมในศาลาซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเฝ้าดูเหล่าอาชา พระชายาหลิวอยู่ด้านขวา ส่วนชิงหลิน ขันที และเหล่านางกำนัลยืนอยู่ด้านนอกศาลา ท่ามกลางแดดร้อนจ้าเพราะล่วงเข้ายามซื่อแล้ว
 "ทูลองค์รัชทายาท เป็นกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ"
 ชิงหลินมองชายวัยกลางคนที่นั่งคุกเข่ากับพื้นดินอย่างสนใจ เขามีรูปร่างหนา บึกบึน ผิวคล้ำแดด หน้าตาใจดี แตกต่างจากรูปร่าง
 "นำอาชาสวรรค์มาที่นี่" ฉีเฟยหลงสั่งเสียงเข้ม
 "เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมไร้สามารถ นับแต่นำอาชาสวรรค์ทั้งสามมาอยู่ในคอกเรียบร้อย หลังจากนั้นมันก็ไม่ยอมกินอาหาร ซ้ำยังไม่ยอมเชื่อฟังอันใดเลยพ่ะย่ะค่ะ" บุรุษร่างหนากราบทูลด้วยน้ำเสียงร้อนรน ภายในใจหวาดหวั่น กลัวว่าจะทำให้องค์รัชทายาทกริ้ว
 "เหลวไหล!" ฉีเฟยหลงตบโต๊ะดังปัง ทำเอาขันทีและเหล่านางกำนัลทรุดลงนั่งคุกเข่า ขณะที่ชิงหลินมองซ้ายทีขวาทีแล้วรีบคุกเข่าตาม
 "พระอาญามิพ้นเกล้า!" บุรุษร่างหนาหมอบกับพื้น ร่างหนาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
 "องค์รัชทายาท โปรดอย่ากริ้วเลยเพคะ ให้โอกาสชายผู้นี้อีกสักครั้ง หากยังทำผิดซ้ำค่อยลงอาญา เช่นนี้ดีหรือไม่เพคะ" พระชายาเตือนเสียงหวาน
 "ก็ได้ เห็นแก่ความมีเมตตาของพระชายา เราจะให้โอกาสเจ้า"
 "เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" แม้จะรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ยังไร้หนทาง บุรุษร่างหนาถอนใจยาว รู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาครามครัน
 "ทูลองค์รัชทายาท"
 "มีอันใดอีกเสี่ยวเกาจื่อ" สีหน้ากลับมาเครียดขึงขึ้นอีกครา
 "เอ่อ...รายงานแจ้งว่าม้าตัวอื่นๆ พากันประท้วงตามอาชาสวรรค์ทั้งสามด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงรีบรายงานด้วยสีหน้าหวาดหวั่นและกังวล
 นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่
 "ว่าอย่างไรนะ! ดี ดียิ่งนัก" ฉีเฟยหลงกำมือแน่น พยายามระงับความกริ้วสุดกำลัง ข้ารับใช้ทุกคนต่างอกสั่นขวัญแขวน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
 "องค์รัชทายาท..." พระชายาหลิวไม่รู้จะกล่าวปลอบอย่างไรดี ได้แต่กุมมือหนาของฉีเฟยหลงไว้
 ขณะที่ทุกคนตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด นางกำนัลนางหนึ่งลอบมองไปรอบๆ แล้วก็ต้องประหลาดใจ เมื่อบุรุษรูปงามคล้ายสตรีอุ้มพยัคฆ์น้อยหายไป
 'คุณชายหยางหายไป? ตั้งแต่เมื่อใดกัน'
 คนถูกนึกถึงแอบหลบออกมาแล้วเดินลิ่วตรงดิ่งไปยังคอกอาชาสวรรค์อย่างรีบร้อน เพราะเป็นห่วงพวกมันที่ไม่ได้กินอะไรเลย ครั้นมาถึงนางก็เห็นอาชาสวรรค์ทั้งสามตัวยืนสงบนิ่ง หันหลังให้กองหญ้าและผลไม้อยู่ภายในคอกไม้สี่เหลี่ยม หลังคามุงด้วยใบไม้ที่คล้ายใบจาก เหมือนกับคอกม้าที่เรือนพสุธา
 ด้านหน้าคอกม้ามีทั้งหญ้าแห้ง หญ้าสด ผลท้อ และผลไม้อีกหลายชนิดในสภาพสมบูรณ์ บ่งบอกให้รู้ว่ามันไม่ได้แตะต้องอาหารเหล่านี้เลย
 ชิงหลินมัวแต่สนใจอาชาสวรรค์จนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติว่า นอกจากอาชาสวรรค์ทั้งสามที่หันหลังให้อาหารแล้ว ยังมีอาชาตัวอื่นที่ทำตามทั้งสามตัวนั้นอย่างพร้อมเพรียง
 "เป็นอะไรไปหรือ ทำไมจึงไม่กินอาหาร"
 เสียงร้องถามของชิงหลินเรียกความสนใจจากอาชาสวรรค์ทั้งสามให้หมุนตัวกลับมาแทบจะพร้อมกัน
 "เจ้าเองหรือ" อาชาสวรรค์สีทองร้องขึ้น
 "อืม ข้าเอง ท่านยังไม่ตอบข้า ทำไมจึงไม่กินอาหาร"
 "กินกิน ดีดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นิ่งมานานร้องบอกอาชาสวรรค์
 "จะกินเข้าไปได้อย่างไร อาชาสวรรค์เช่นพวกเราต้องกินอาหารจากป่านั่นเท่านั้น" อาชาสวรรค์สีน้ำตาลเพศเมียแค่นเสียงบอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งอวดดีและไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
 "เอ๋? เท่าที่ข้าดู หญ้านี่ก็เป็นชนิดเดียวกับหญ้าที่ป่านั่นนี่" ชิงหลินก้มตัวหยิบหญ้าสดตรงหน้าขึ้นมาพิจารณา
 "เจ้าช่างโง่เขลานัก แม้จะเป็นหญ้าชนิดเดียวกัน แต่รสชาติแตกต่างกันลิบลับ เปรียบดั่งฟ้ากับเหว แล้วจะให้พวกข้ากินอาหารชั้นเลวเช่นนี้ได้อย่างไร" อาชาสวรรค์สีดำเชิดหัวบอกอย่างยโส คำตอบของมันเล่นเอามุมปากชิงหลินกระตุก ไม่คิดมาก่อนว่าม้าจะเรื่องมากขนาดนี้!
 "ยุ่งยาก เรื่องมาก ยุ่ง...อุ๊บ"
 ชิงหลินรีบเอามือปิดปากเจ้าพยัคฆ์น้อยทันที พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ให้อาชาสวรรค์สีดำที่ทำท่าไม่พอใจด้วยการพ่นลมออกมาหลายครั้ง นางไม่สนใจอาการดิ้นขลุกขลัก ร้องอู้อี้ๆ ทั้งยังใช้เท้าหน้าปัดป่ายอุ้งมือให้พ้นจากใบหน้าของมันด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
 "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะแจ้งให้เขาเปลี่ยนหญ้าให้ แต่ว่าตอนนี้ท่านทนกินอาหารเหล่านี้ไปก่อนได้หรือไม่" ชิงหลินหันไปต่อรองกับอาชาสวรรค์สีทอง
 "แต่ว่า..." อาชาสวรรค์สีดำคิดจะคัดค้าน
 "ได้ ข้าจะกิน" อาชาสวรรค์สีทองสรุป ทำให้อาชาสวรรค์ทั้งสองไม่กล้าคัดค้านอีก ส่วนตัวอื่นๆ ต่างทำตามอาชาสวรรค์สีทองอย่างว่าง่าย เมื่อเห็นอาชาสวรรค์เริ่มกินอาหารตรงหน้า จึงค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย นางยืนดูพวกมันอยู่นานเกือบหนึ่งเค่อ ก่อนจะหมุนกายเตรียมกลับไปยังศาลาเพื่อกราบทูลองค์รัชทายาท
 แปะๆๆ
 เสียงปรบมือของใครคนหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่นัก นางจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย พอเห็นว่าเป็นใครก็เผลออุทาน แล้วรีบสาวเท้าไปหาทันทีด้วยใจที่หวาดหวั่น เพราะไม่รู้ว่าพวกเขามานานหรือยัง
 "ยอดเยี่ยม เจ้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ฮ่าๆๆ" ฉีเฟยหลงชื่นชมไม่หยุดหย่อน ใบหน้าแย้มยิ้มยินดี ผิดกับพระชายาหลิว ข้ารับใช้ และผู้ดูแลอาชาสวรรค์ ที่ล้วนมีสีหน้าประหลาดใจ
 โดยเฉพาะหัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ที่อยากจะเข้าไปสอบถามขอความรู้จากเขายิ่งนัก แต่ติดตรงองค์รัชทายาทประทับที่นี่ จึงทำได้เพียงชำเลืองมองผู้ที่ช่วยให้ตนรอดวิกฤติมาได้อย่างหวุดหวิดด้วยความตื้นตันใจ
 พระชายาหลิวนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า เมื่อเกากงกงรายงานว่าคุณชายหยางหายตัวไป ยังไม่ทันได้สั่งการอันใดลงไปก็มีทหารนายหนึ่งเข้ามารายงานว่า พบคุณชายหยางอยู่ที่คอกอาชาสวรรค์ นางเห็นพระสวามีของนางยิ้มและรีบเร่งมาที่นี่อย่างรวดเร็ว ไม่ได้ใส่ใจนางเลยก็นึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่พอได้เห็นอาชาสวรรค์ทั้งสามยอมกินอาหารแต่โดยดี ความน้อยเนื้อต่ำใจก็พลันหายไปสิ้น ซ้ำยังรู้สึกขอบคุณคุณชายผู้นี้ เพราะหากเกิดเหตุอันใดกับอาชาสวรรค์ สวามีของนางอาจถูกตำหนิจากฮ่องเต้และเหล่าขุนนางผู้ไม่หวังดีเป็นแน่
 "พระองค์ชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
 "เจ้าพูดอันใดกับมันหรือ"
 ชิงหลินสะดุ้งที่จู่ๆ ฉีเฟยหลงก้มลงมากระซิบเบาๆ ข้างหูให้ได้ยินแค่สองคน
 "เอ่อ..." นางถอยออกมาหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว ทั้งยังก้มหน้าต่ำ จึงไม่เห็นท่าค้างชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยืดตัวตรงเต็มความสูง และเอาสองมือไพล่หลังขององค์รัชทายาท
 ฉีเฟยหลงที่ใบหน้าแย้มยิ้มถูกความขุ่นเคืองเข้ามาแทนที่ทันที ด้วยไม่เคยมีสตรีนางใดทำเช่นนี้กับตนมาก่อน ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวทำให้น้ำเสียงที่สั่งเข้มและทรงอำนาจโดยไม่รู้ตัว
 "ดูแลอาชาสวรรค์ให้ดี อย่าให้มีเหตุการณ์เช่นนี้อีก!"
 "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ตอบรับอย่างหนักแน่น
 "หยางเริ่น!"
 เสียงเรียกค่อนข้างดังทำเอาชิงหลินสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง ขานรับด้วยใบหน้าซีดเผือด "พ่ะย่ะค่ะ"
 "ไปรอเราที่ห้องทรงอักษร" สั่งจบก็หมุนกายไปทางพระชายา "ไปเถิด เราจะส่งเจ้ากลับตำหนัก"
 "เพคะ องค์รัชทายาท" พระชายาหลิวตอบรับเสียงหวาน พร้อมรอยยิ้มงดงามน่าหลงใหล
 ณ ห้องทรงอักษร
 ชิงหลินที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินไปเดินมาอยู่ในห้องราวเสือติดจั่น จนถูกสายตาตำหนิจากเกากงกง นางจึงเลือกนั่งลง แล้ววางฟานฟานน้อยไว้บนโต๊ะที่ปูด้วยผ้าเรียบลื่นสีทองคล้ายผ้าซาติน ชายผ้าโดยรอบปักรูปสัตว์มงคลสีแดง ดูงดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน
 "อา...สวยจัง" มือเรียวยกชายผ้าที่ทิ้งตัวขึ้นมาดูใกล้ๆ อย่างสนอกสนใจ โดยไม่ได้รับรู้ถึงการมาของฉีเฟยหลง ที่สั่งห้ามมิให้เกากงกงประกาศแจ้งเตือนล่วงหน้าให้รู้ตัว ซ้ำยังสั่งให้ปิดประตูและให้ข้ารับใช้ทุกคนออกไปยืนห่างจากประตูให้มากที่สุด เหลือเพียงเกากงกงผู้เดียว
 "ถ้าเจ้าอยากได้ เรายินดียกให้" เสียงที่ดังอยู่เหนือศีรษะทำเอาชิงหลินสะดุ้งเป็นครั้งที่สาม
 นางคิดในใจ 'หากเป็นโรคหัวใจ คงได้ช็อกตายไปนานแล้ว!'
 ฉีเฟยหลงยืนหลังตรง เอาสองมือไพล่หลัง ก้มศีรษะลงเล็กน้อย หลุบตามองสตรีในคราบบุรุษหน้าหวานที่แหงนคอตั้งบ่า อ้าปากตาค้างมองตนอยู่ ก็นึกขบขันระคนเอ็นดู
 "เอ่อ...โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินรีบลุกขึ้นทำความเคารพเมื่อตั้งสติได้
 "หึๆ นั่งลงสิ" ฉีเฟยหลงผายมืออนุญาตให้นางนั่งลง
 "เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ" หญิงสาวในคราบหนุ่มหน้าหวานทำท่าจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาไม่พอใจแกมบังคับก็จำใจนั่งลง เอื้อมมือไปอุ้มฟานฟานน้อยจากโต๊ะลงมาวางไว้บนตักแล้วก้มหน้าต่ำ
 "อยู่ที่นี่ ทำตัวตามสบายเถิด"
 น้ำเสียงอ่อนโยนและเป็นกันเองของฉีเฟยหลงทำให้นางผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วเงยหน้าเอ่ยเบาๆ "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"
 "เราเพิ่งบอกไปเองว่าให้ทำตัวตามสบาย ยังไม่ทันกะพริบตาเจ้าก็ลืมแล้วหรือ" ฉีเฟยหลงแสร้งทำตาดุใส่นาง
 "เอ่อ...โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะ...เอ่อ...เพคะ" ชิงหลินรีบเปลี่ยนคำที่บ่งบอกสถานะแทบไม่ทัน เมื่อสบตากับดวงตาดุดุจพญาเหยี่ยวของเขาที่จ้องมา
 "หึๆ เอาเถิด เจ้าคงรู้ว่าเราเรียกเจ้ามาด้วยเรื่องใด"
 "เรื่องอาชาสวรรค์ใช่หรือไม่เพคะ"
 "ใช่ เราอยากรู้สาเหตุของเรื่องนี้ พร้อมทั้งหนทางแก้ไข" ฉีเฟยหลงพยักหน้า น้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง ไม่หลงเหลือคราบความเจ้าสำราญให้เห็น
 "เป็นเพราะอาหารเพคะ"
 พอได้ฟังคำตอบจากหญิงสาว ฉีเฟยหลงก็อดที่จะถามต่อไม่ได้ "อาหาร? อย่างไร เท่าที่เรารู้ อาหารของอาชาสวรรค์ล้วนดีเลิศ"
 "ทูลองค์รัชทายาท หม่อมฉันหมายถึงแหล่งที่มาของอาหารเพคะ อาชาสวรรค์คุ้นเคยกับอาหารที่ป่านั้น จึงไม่พอใจกับอาหารที่มาจากที่อื่น ทำให้ความอยากอาหารลดลงตามไปด้วยเพคะ" ชิงหลินอธิบายเสียยืดยาวด้วยหวังว่าเขาจะเข้าใจ
 "ความหมายของเจ้าก็คือ...หากเป็นอาหารจากที่ป่านั้นก็สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้"
 "ทูลองค์รัชทายาท คาดว่าจะเป็นเช่นนั้นเพคะ" ถ้อยคำกังวานใสหนักแน่นและไร้ซึ่งความหวาดกลัวของสตรีผู้นี้ ทำให้ฉีเฟยหลงชื่นชอบยิ่งนัก
 คราแรกฉีเฟยหลงเพียงแค่นึกสนุก อยากจะกลั่นแกล้งแม่ทัพหนุ่มซึ่งเป็นสหายสนิทของตนเล่นเท่านั้น จึงได้ตั้งเงื่อนไขนี้ขึ้น แต่ความพิเศษของสตรีผู้นี้ก็ทำให้เขาอยากจะเก็บนางไว้เองเสียแล้ว
 "เอ่อ...องค์รัชทายาทเพคะ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนางจึงลองเรียก
 ฉีเฟยหลงพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วพยักหน้าอนุญาต "อืม ลองทำตามที่เจ้าว่า คงไม่เสียหายอันใด"
 "ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันจะรีบไปแจ้งให้หัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ทราบเดี๋ยวนี้ ทูลลาเพคะ" ชิงหลินยินดีจนเผลอยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ ตากลมโตเป็นประกายสุกใสดั่งดวงดารา ช่วยขับใบหน้าจิ้มลิ้มให้มีเสน่ห์บริสุทธิ์ชวนหลงใหลมากกว่าเดิมหลายเท่า ความงดงามนั้นทำเอาฉีเฟยหลงตะลึง
 "อะ...อืม" กว่าจะค้นหาเสียงตนเองเจอก็ผ่านไปครู่ใหญ่ และนางก็จากไปไกลแล้ว "น่าเสียดายที่นางมีคู่หมายแล้ว หาไม่...ข้าไม่มีทางปล่อยนางให้หลุดมือไปเช่นนี้แน่"
 หลังออกมาจากห้องอักษร ชิงหลินก็รีบนำข่าวไปแจ้งหัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ จากนั้นก็เดินกลับห้องพัก ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขเพราะมีฟานฟานน้อยอยู่ในอ้อมแขนตลอดเวลา
 ฝ่ายเจ้าพยัคฆ์น้อยดิ้นออกมานั่งข้างๆ ตัวนาง มองใบหน้านางนิ่ง ก่อนจะนอนลงเอาคางเกยท่อนแขนช่วงบนของนาง แล้วหลับตามนางไป
 ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามชิงหลินจึงรู้สึกตัวตื่น
 "ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว หิวหิว" ฟานฟานน้อยร้องบอกนางทันที เมื่อเห็นนางยันกายลุกนั่งห้อยขาด้วยท่าทางเกียจคร้าน
 "อืม ข้าก็หิวเหมือนกัน" ตอบกลับเสียงอู้อี้เล็กน้อย ก่อนจะชะงักเมื่อเฟิ่งอิงส่งเสียงมาจากหน้าประตู
 นางรีบสำรวจตัวเองแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมกับส่งเสียง "เข้ามาสิเฟิ่งอิง" เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งลงเรียบร้อยจึงเอ่ยถาม "กินอะไรมาหรือยัง"
 "ยังขอรับ" เพราะรีบร้อนกลับคฤหาสถ์สกุลชิงตั้งแต่ยามเหม่าด้วยเรื่องสำคัญ ทำให้เฟิ่งอิงไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำ พอเสร็จธุระก็รีบเร่งกลับมาทันที
 "งั้นก็กินด้วยกัน" ชิงหลินบังคับกลายๆ ก่อนจะหันไปสั่งให้นางกำนัลที่ยืนรอตรงหน้าประตูนำอาหารเข้ามา "ทำไม รังเกียจที่จะร่วมโต๊ะกับข้าหรือ" เมื่อเห็นเขาทำท่าจะปฏิเสธ ใบหน้าจิ้มลิ้มก็งอง้ำจนชายหนุ่มต้องขยับกายอย่างร้อนรน
 "มิได้ขอรับ! เพียงแต่..." น้ำเสียงจริงจังเกินเหตุของเฟิ่งอิงทำเอาชิงหลินที่หน้าง้ำกลั้นหัวเราะไม่ได้
 "คิกๆๆ อา...ขอโทษ ข้าแค่หยอกเจ้าเล่น โกรธหรือ" ชิงหลินหยุดหัวเราะและเอ่ยขอโทษเขา เมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มตึงขึ้น นัยน์ตาคมเรียวดุกระตุกอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
 "ข้าน้อยมิกล้าโกรธคุณหนูหรอกขอรับ"
 น้ำเสียงเขาเรียบนิ่ง แต่นางรับรู้ได้ว่าเขาเคืองนางอยู่ เพราะคำเรียกแทนตัวเองที่เปลี่ยนไปนั่นเอง เล่นเอานางหน้าเจื่อนก่อนจะขยับปากเอ่ย "ข้าขอโทษ"


เมื่อทุกอย่างพร้อม ชิงหลินก็เอ่ยลาบิดามารดาท่ามกลางบ่าวในเรือนที่พร้อมใจกันออกมาส่งเสด็จองค์รัชทายาทและคุณหนูของพวกตนอย่างพร้อมเพรียง
 เสี่ยวเอินมองดูขบวนที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปจากเรือนพสุธาด้วยสายตาตื่นเต้น แม่ทัพหนุ่มขี่ม้านำขบวนตามด้วยทหารม้าจำนวนหนึ่ง ถัดมาเป็นรถม้าขององค์รัชทายาท รถม้าของคุณหนู อาชาสวรรค์ทั้งสามที่ไร้เครื่องพันธนาการใดๆ ตามคำขอของคุณหนู ตามด้วยรถขนสัมภาระสองคัน และปิดท้ายด้วยกองทหารม้าอีกจำนวนหนึ่ง ยังมีทหารม้าประกบซ้ายขวาของขบวนอย่างแน่นหนาตลอดการเดินทางราวหนึ่งชั่วยามนี้
 ชิงหลินนั่งอยู่ในรถม้ากับเจ้าฟานฟานน้อยเพียงลำพัง บาดแผลสมานตัวได้เร็วจนน่าตกใจ หมอบอกว่าเป็นเพราะยาขององค์รัชทายาท มือเรียวล้วงหยิบตลับยาสีทองที่อยู่ในอกเสื้อออกมาดู พลางนึกขอบคุณเจ้าของ ไม่อย่างนั้นการเดินทางครั้งนี้แผลคงได้ระบมและอักเสบขึ้นมาอีกแน่ๆ
 เมื่อเดินทางมาได้สักพัก ฟานฟานน้อยที่เอาแต่นอนกลับลุกขึ้นนั่ง แหงนหน้ามองนางตาแป๋ว ทั้งยังส่งเสียงร้อง "เปิด เปิด"
 "หือ? เปิดม่านหรือ" นางถาม เห็นมันพยักหน้าจึงเลิกผ้าม่านขึ้น
 "อ้อ ถึงป่าอาถรรพ์แล้วนี่เอง มิน่าล่ะ" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหลุบตามองฟานฟานน้อยที่ยืนด้วยสองขาหลังอยู่บนท่อนขาของนาง สองเท้าหน้าเกาะขอบหน้าต่างรถม้าแน่น ตากลมๆ เล็กๆ สีเทาจับจ้องอยู่ที่ป่าอาถรรพ์นิ่งอย่างอาลัยอาวรณ์ หญิงสาวอดสงสารไม่ได้ จึงมองไปที่ป่าอาถรรพ์พลางตั้งจิตแน่วแน่เหมือนครั้งที่เข้าไปกับเฟิ่งอิง ตามที่ปู่เสือเคยบอกไว้ แต่ยังไม่ทันได้สื่ออะไร
 ทันใดนั้นรถม้าที่วิ่งมาค่อนข้างเร็วก็หยุดลงกะทันหัน หน้านางเกือบคะมำถลาไปข้างหน้าจนตัวลอย ต้องใช้มือยันผนังไว้แทบไม่ทัน
 "อะไรกันนี่" ชิงหลินอุทานออกมาเบาๆ พลางหย่อนก้นลงนั่งที่เดิม มองหาฟานฟานน้อย ก่อนจะหลุดร้องอุ๊บออกมาเมื่อเห็นฟานฟานน้อยห้อยต่องแต่งอยู่ที่ขอบหน้าต่าง เท้าหน้ายึดเกาะขอบหน้าต่างไว้แน่น หัวกลมๆ เล็กๆ เท้าอยู่บนขอบหน้าต่าง ประหนึ่งฟานฟานน้อยกำลังโหนบาร์เล่นยิมนาสติกอยู่
 "ช่วย...ช่วย...ลง...ลง" ฟานฟานน้อยหันมาบอก ชิงหลินอมยิ้มแล้วอุ้มฟานฟานน้อยลงมาวางบนตักอย่างนุ่มนวล ลูบหัวมันอย่างรักใคร่
 "คุณหนู! ท่านเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ" เสียงหนึ่งร้องถามขึ้นทางซ้ายมือนอกหน้าต่างรถม้า นางเลยเปิดม่านขึ้นก็เห็นทหารม้าในชุดสีดำนายหนึ่ง แต่ทำไมหน้าคุ้นจัง
 "เฟิ่งอิง!" ชิงหลินอุทานชื่อเขาอย่างแปลกใจ ไหนท่านพ่อแจ้งว่าไม่ให้ใครติดตามมาด้วยนี่ แล้วเฟิ่งอิงมาได้อย่างไร แถมยังขี่เจ้าไป๋เสวี่ยมาด้วย
 เฟิ่งอิงเห็นสายตาสงสัยของคุณหนูจึงรีบชี้แจง "นายท่านได้ทูลขอองค์รัชทายาทให้ข้าตามไปคุ้มกันคุณหนูขอรับ"
 "เอ๋? อย่างนั้นหรือ แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น"
 "ดูเหมือนม้าด้านหน้าจะพร้อมใจกันหยุดวิ่งขอรับ"
 "พร้อมใจกันหยุดวิ่ง?" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเองเกิดลมกระโชกจากฝั่งป่าอาถรรพ์เข้ามาปะทะกับขบวนรถม้าอย่างแรง จนรถม้าซวนเซแทบพลิกคว่ำ บรรดาม้าต่างส่งเสียงร้องอย่างตกใจ ดีที่ทหารทุกนายถูกฝึกให้เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายทุกรูปแบบ จึงสามารถควบคุมม้าของตนไว้ได้ ก่อนจะทิ้งไว้เพียงฝุ่นละอองที่เกาะตามตัว
 "เกิดเรื่องอันใด" ฉีเฟยหลงเปิดม่านสีทองถามแม่ทัพหนุ่มที่บัดนี้กระโดดลงมาจากหลังม้า ยืนประสานมือรออยู่แล้ว
 ยังไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะกราบทูล กลับมีเสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่เหล่าทหารและม้ายิ่งนัก แต่ชิงหลินกลับอมยิ้ม มองไปทางป่าอาถรรพ์ พร้อมกับพึมพำเบาๆ
 "ข้ารู้แล้ว ข้าจะดูแลฟานฟานน้อยให้ดีที่สุด ปู่เสือย่าเสือโปรดวางใจได้"
 "หลินหลิน ดีดี" ฟานฟานน้อยส่งเสียงร้องออกไปทางป่าอาถรรพ์ มีเสียงคำรามขึ้นอีกครั้ง แล้วทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ
 เหตุการณ์แปลกประหลาดนี้ทำเอาเหล่าบรรดาทหารต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานา มีเพียงสามบุรุษต่างสถานะที่พร้อมใจกันหันไปมองรถม้าคันที่สอง คาดเดาว่าต้องเกี่ยวข้องกับนางเป็นแน่
 หลังจากนั้นการเดินทางก็เป็นไปอย่างราบรื่น ซึ่งการเดินทางในครั้งนี้ต้องผ่านคฤหาสน์สกุลชิง ตลาด จวนสกุลมู่กับจวนแม่ทัพมู่ที่อยู่ติดกัน แล้วจึงเข้าเขตของวังองค์รัชทายาท ซึ่งเป็นเส้นทางเฉพาะที่สร้างขึ้นตามรับสั่งขององค์รัชทายาท
 ตลอดเส้นทางมีราษฎรมากมายที่ทราบข่าวเรื่องสัตว์ในตำนานทั้งสี่ ต่างออกมายืนรอชมอย่างใจจดใจจ่อ จนสองข้างถนนคลาคล่ำและเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ครั้นพอได้ยลโฉมอาชาสวรรค์ทั้งสาม หลายคนถึงกับตะลึงอ้าปากตาค้าง ใบ้กินเป็นทิวแถว บางคนถึงกับแข้งขาอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หญิงชราคนหนึ่งคุกเข่าลงแนบศีรษะบนพื้นพูดพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ อาการคล้ายพบเห็นสิ่งแปลกประหลาดเหนือธรรมชาติ ชิงหลินนึกขำกับภาพที่ได้เห็น เพราะในยุคที่เธออยู่ สัตว์พวกนี้หาดูได้จากสวนสัตว์และสื่อต่างๆ
 ราวหนึ่งชั่วยามครึ่งรถม้าที่ชิงหลินนั่งมาก็หยุดลง ร่างเล็กขยับตัวจะลงจากรถม้า ม่านก็พลันถูกเปิดออกโดยคู่หมายของนาง เขาเปิดม่านให้และรอจนนางลงมายืนบนพื้นแล้วจึงเดินนำไปหาองค์รัชทายาท ส่วนองครักษ์ทั้งสี่และทหารม้าของจวนแม่ทัพมู่ทั้งร้อยนายกลับจวนแม่ทัพทันที มิได้เข้ามาภายในวังนี้
 ที่เหลือตอนนี้จึงมีเพียงองค์รัชทายาท มู่หลิ่งเหวิน ชิงหลินกับฟานฟานน้อย เฟิ่งอิง และองครักษ์ทั้งแปดของฉีเฟยหลง ทุกคนเดินตามฉีเฟยหลงเข้าไปภายในวังขององค์รัชทายาทอันใหญ่โตมโหฬารและวิจิตรงดงาม สองข้างมีขันทีและนางกำนัลนับสิบยืนก้มหน้านิ่ง สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้ารอรับคำสั่ง ดูเป็นระเบียบจนน่าทึ่ง ส่วนอาชาสวรรค์ทั้งสามถูกพาไปไว้ในคอกด้านหลังวัง
 "เสี่ยวเกาจื่อ พาทั้งสองไปพักยังห้องรับรอง ดูแลอย่าให้ขาดตกบกพร่องได้" ฉีเฟยหลงสั่งหัวหน้าขันทีวัยกลางคนที่มีรูปร่างผอมบาง ผิวค่อนข้างขาว
 "พ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวเกาจื่อรับคำสั่ง "ท่านทั้งสอง เชิญตามข้ามา"
 ชิงหลินมองคู่หมาย เห็นเขาพยักหน้า จึงลาองค์รัชทายาทแล้วเดินตามขันทีคนนั้นไป โดยมีเฟิ่งอิงปิดท้าย
 "อะแฮ่ม" ฉีเฟยหลงแกล้งกระแอมขึ้นเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มมองตามไม่วางตา
 แม่ทัพหนุ่มประสานมือค้อมศีรษะลง
 "นางอยู่ที่นี่ในฐานะแขกของข้า ซ้ำยังปิดบังชื่อแซ่ ไยเจ้ายังดูกังวลนัก" ฉีเฟยหลงถามสหายอย่างสนิทสนมเมื่ออยู่เพียงลำพัง
 มู่หลิ่งเหวินเพียงปรายตามองอีกฝ่าย ไม่กล่าวตอบ ด้วยไม่อยากจะถูกหยอกเย้าด้วยเรื่องนี้ อีกทั้งกำลังไม่สบอารมณ์ที่หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำคอยตามติดคู่หมายของเขาดั่งเงาตามตัว ซ้ำยังนอนห้องติดกันอีก แล้วจะให้เขาสงบใจอย่างไรได้ เมื่อเห็นอาการหวงเกินเหตุของสหายแล้ว ฉีเฟยหลงจึงได้แต่ยิ้มอย่างขบขัน
 ฝ่ายผู้ที่ถูกกล่าวถึงอย่างชิงหลินและเฟิ่งอิง ก็เดินตามขันทีในชุดสีเขียวเข้มที่เอวคาดทับด้วยผ้าสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต รวบผมสูงครอบด้วยโลหะสีดำ มีปิ่นเงินเสียบผ่านรูเล็กๆ ของที่ครอบยาวออกมาข้างละสองถึงสามนิ้ว ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังเรือนรับรอง ซึ่งอยู่ทิศตรงข้ามกับตำหนักของเหล่าพระชายาขององค์รัชทายาท โดยมีตำหนักองค์รัชทายาทคั่นกลาง
 เจ้าพยัคฆ์น้อยนับแต่พ้นเขตป่าอาถรรพ์ มันก็เอาแต่นอน มิใส่ใจสิ่งใด จวบจนถึงห้องพักในเรือนรับรองมันจึงตื่นขึ้น ทำจมูกฟุดฟิดๆ ก่อนจะร้องออกมา "ลง...ลง"
 ชิงหลินจึงย่อตัววางพยัคฆ์น้อยลงบนพื้นที่ปูด้วยพรมสีเขียวอ่อนหนานุ่ม ทันทีที่ยืนเองได้ มันก็ยืดหลังตรงเชิดหน้าขึ้นอย่างอวดดี เดินสำรวจไปทั่วบริเวณราวกับเป็นเจ้าของ
 "นี่คือห้องของคุณชายหยาง ส่วนของเจ้าอยู่ห้องข้างๆ" เสี่ยวเกาจื่อแจ้งแก่ทั้งสอง
 "ขอบคุณกงกง ลำบากท่านแล้ว" ชิงหลินในคราบบุรุษหน้าหวานนามว่าหยางเริ่นประสานมือขอบคุณ
 "คุณชายหยางเกรงใจไปแล้ว หากขาดเหลือสิ่งใด นางกำนัลทั้งสี่จะคอยดูแลรับใช้ท่าน" เสี่ยวเกาจื่อผายมือไปยังนางกำนัลวัยละอ่อนในชุดสีฟ้าอ่อนที่ยืนก้มหน้านิ่ง ประสานมือไว้ข้างหน้า
 "เอ่อ...ไม่เป็นไร ข้าดูแลตัวเองได้ ท่านพาพวกนางกลับไปเถอะ" นางปฏิเสธพัลวันเพราะกลัวความลับแตก
 "ข้าคงทำเช่นนั้นไม่ได้ ด้วยเป็นรับสั่งขององค์รัชทายาท"
 "เฮ้อ! ข้าเข้าใจแล้ว"
 เฟิ่งอิงเดินตามคุณหนูมาเงียบๆ สายตาคมเรียวดุทำงานตลอดเวลา นับแต่ออกจากเรือนพสุธาจนถึงยามนี้
 "เอ่อ...เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" เสี่ยวเกาจื่อประสานมือ ค้อมศีรษะเล็กน้อย หมุนกายเดินซอยเท้าถี่ๆ จากไป
 "พวกเจ้ามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ ข้าอยากพักผ่อน" ชิงหลินในคราบบุรุษหันมาบอกนางกำนัลทั้งสี่ที่ยืนรอรับใช้อยู่
 "เจ้าค่ะ พวกข้าจะรอรับใช้อยู่ด้านนอก เชิญคุณชายเรียกได้ตลอดเจ้าค่ะ" หนึ่งในนางกำนัลกล่าว
 "อืม ข้ารู้แล้ว" ชิงหลินพยักหน้า มองดูนางกำนัลทั้งสี่ยอบกายทำความเคารพแล้วเดินออกไปอย่างพร้อมเพรียง เห็นแล้วก็อดทึ่งไม่ได้
 "เฟิ่งอิง นั่งลงก่อนสิ" นางผายมือเชิญให้ชายหนุ่มนั่งลง
 "ขอรับ" เฟิ่งอิงขานรับพลางทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามนาง
 บนโต๊ะไม้แปดเหลี่ยมเนื้อดีถูกปูด้วยผ้าไหมเรียบรื่นสีเขียวอ่อนแต่เข้มกว่าพรมบนพื้นเล็กน้อย มีชุดน้ำชาและขนมอบคล้ายคุกกี้ส่งกลิ่นหอมจนนางอดใจไม่ไหวที่จะหยิบเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
 "อืม อร่อยดี เฟิ่งอิง ลองชิมดูสิ" ชิงหลินชวนเขาพร้อมกับรินน้ำชาให้
 "ขอบคุณขอรับคุณหนู" เฟิ่งอิงรับถ้วยน้ำชา พลางก้มศีรษะลงเล็กน้อย
 "ผิดแล้ว ไม่ใช่คุณหนู แต่เป็นคุณชายหยาง...หยางเริ่น ระวังด้วยล่ะ"
 "ขออภัย ข้าจะระวังขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำหนักแน่นพลางเหลือบมอง จึงได้เห็นนางนั่งเท้าคางมองเขาอยู่ เขาส่งยิ้มให้ก็รีบหลุบตาลง แสร้งหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกขัดเขิน
 "หิวหิว กินกิน" เสียงของฟานฟานน้อยนักสำรวจ ทำให้ทั้งสองมองลงต่ำ เห็นพยัคฆ์น้อยนั่งด้วยเท้าหลัง สองเท้าหน้าเหยียดตรง แหงนหน้ามองนางอยู่ เอียงหัวซ้ายทีขวาทีช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง
 "หิวหรือ" หญิงสาวอุ้มฟานฟานน้อยขึ้นมาวางบนโต๊ะตรงหน้า แล้วหยิบขนมบิเป็นชิ้นเล็กๆ ส่งให้ ซึ่งเจ้าพยัคฆ์น้อยดมๆ ขนมกลางฝ่ามือของหลินหลินแล้วพ่นลมหายใจ สะบัดหัวไปมาก่อนจะเงยหน้าบอกนาง "หิวหิว กินกิน"
 "เลือกกินจริงนะ เจ้าตัวยุ่ง" นางใช้นิ้วชี้จิ้มกลางหน้าผากมันเบาๆ
 มันส่ายหัวปฏิเสธ ยืดตัวนั่งบนเท้าหลัง จ้องหน้านางพลางร้องบอก "ยุ่ง? เด็กดี เด็กดี" จนชิงหลินหลุดหัวเราะเสียงดัง
 เฟิ่งอิงนั่งมองภาพคุณหนูในคราบบุรุษหน้าหวานกำลังหยอกเย้ากับพยัคฆ์น้อย ส่งเสียงร้องเล็กๆ คล้ายกำลังเลียนแบบมันอย่างยากจะละสายตา มันช่างตรึงตาตรึงใจเขานัก
 ใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ผิวขาวเรียบเนียนราวหิมะคล้ำลงเล็กน้อย แต่นางหาได้ใส่ใจไม่ ยังคงตะลอนออกไปตากแดดตากลมทุกครั้งที่สบโอกาส อยู่ง่ายกินง่าย ไม่บ่นให้ระคายหู เป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น จนบ่าวไพร่ต่างก็พากันชื่นชมสรรเสริญ รวมทั้งเขาด้วย
 "คุณชายหยาง แม่ทัพมู่มาขอพบเจ้าค่ะ" นางกำนัลคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน
 "เอ๋? เชิญแม่ทัพมู่เข้ามา"
 นางกำนัลรับคำสั่งแล้วยอบกาย ถอยห่างออกไปที่หน้าประตู เชื้อเชิญแม่ทัพให้เข้ามาด้านใน
 เมื่อมู่หลิ่งเหวินเข้ามาภายในห้อง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ก็กระตุกด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นเฟิ่งอิงอยู่ในห้องด้วย
 "เชิญนั่งขอรับ" ชิงหลินจึงรีบเชิญเขาให้นั่งลง ทั้งยังปรับเสียงให้ทุ้มห้าวเช่นยามที่กล่าวกับขันทีนางกำนัล แม่ทัพหนุ่มถึงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงแต่โดยดี
 "ท่านมีธุระกับข้าหรือ" เอ่ยถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่มองไปรอบๆ
 "ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า...เพียงลำพัง" ประโยคหลังมองเฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ข้างหลังคู่หมาย พูดเพียงเท่านั้นเฟิ่งอิงก็เข้าใจ ชายหนุ่มค้อมศีรษะให้ทั้งสองแล้วเดินออกไปจากห้อง
 หลังจากประตูห้องปิดลง ชิงหลินที่ยังยืนหันหน้าไปทางประตูจะหันกลับมาถามเขา ก็ถูกคู่หมายสวมกอดจากข้างหลังโดยไม่ทันได้ตั้งตัว มือใหญ่เกาะกุมมือเรียวเล็กไว้แน่น แผ่นหลังเล็กบอบบางสัมผัสได้ถึงความกำยำหนั่นแน่นของกล้ามเนื้อบุรุษที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ความร้อนเริ่มแผ่กระจายจากร่างสูงมายังร่างเล็กอย่างต่อเนื่อง
 การกระทำของเขาทำให้นางอึ้ง ยืนแข็งทื่อจนกระทั่งเขาหมุนตัวนางให้หันมาเผชิญหน้า เชยคางของนางขึ้นด้วยมือข้างเดียว อีกข้างก็จับต้นแขนนางแล้วบีบเบาๆ นางถึงได้รู้สึกตัว "อยู่ที่นี่เจ้าต้องดูแลตนเองให้ดี อย่าหลงเชื่อใจผู้ใดง่ายๆ เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกำชับคู่หมายเสียงแหบพร่า
 "ข้ารู้แล้ว" ชิงหลินตอบ
 "ข้าคงมาหาเจ้าบ่อยๆ ไม่ได้ ฉะนั้น...จงอยู่ใกล้เฟิ่งอิงไว้"
 "อืม เจ้าค่ะ"
 "อย่าเที่ยวเล่นซุกซน"
 "ข้าไม่ใช่เด็ก"
 "อย่าทำตัวโดดเด่น"
 "ข้าไม่เคยอยากเด่นดัง"
 "อย่านอกใจข้า"
 "ข้าไม่เคยนอก...เอ๊ะ...เมื่อครู่ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ" ชิงหลินสะดุดกับคำพูดสุดท้ายของเขาจึงเอ่ยถาม
 "แล้วไปเถิด ข้าต้องกลับแล้ว" แม่ทัพหนุ่มทิ้งมือลงข้างตัว จ้องตาคู่หมายครู่หนึ่ง แล้วหมุนกายเดินจากไปทันที ท่ามกลางความงุนงงของชิงหลินกับฟานฟานน้อยที่นั่งดูตั้งแต่ต้นจนจบ
 ยามเฉินวันต่อมา
 ชิงหลินในคราบหยางเริ่นได้รับเชิญให้ร่วมโต๊ะเสวยกับองค์รัชทายาทและพระชายาหลิว หรือหลิวซูเหม่ย บุตรีของราชครูหลิวจง พันธมิตรที่แข็งแกร่งของอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว
 หลิวซูเหม่ยเป็นคุณหนูที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ รูปโฉมงดงามและเพียบพร้อมในทุกด้าน กิริยามารยาทอ่อนหวานนุ่มนวล จิตใจงดงาม และยังเป็นสตรีที่องค์รัชทายาทโปรดปรานมากที่สุด
 "อาหารของวังองค์รัชทายาทเป็นเช่นไรบ้าง" พระชายาหลิวถามเสียงหวาน
 "รสชาติดีเยี่ยมพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินดัดเสียงตอบกลับไป
 ฉีเฟยหลงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ยิ้มขบขันกับท่าทางเลียนแบบบุรุษของสตรีในคราบหนุ่มน้อยหน้าหวาน
 "เช่นนั้นเราก็วางใจ เห็นองค์รัชทายาทรับสั่งว่าท่านมีความสามารถพิเศษ เช่นนั้นจะช่วยเราหน่อยได้หรือไม่" พระชายาหลิวถามต่อ
 "หากเป็นเรื่องที่กระหม่อมทำได้ กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินในคราบหยางเริ่นตอบแบ่งรับแบ่งสู้
 "เราเลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่ง แต่หมู่นี้ไม่รู้มันเป็นอันใด เอาแต่นอนเหม่อ ซ้ำยังทำท่าหวาดกลัวทุกคราที่ผู้คนเข้าใกล้ แม้แต่ตัวเราผู้เป็นเจ้าของ" พระชายาหลิวกล่าวพลางทอดถอนใจเบาๆ
 "ขอกระหม่อมดูสุนัขตัวนั้นได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" นางไม่กล้าฟันธงว่ามาจากการถูกทารุณกรรม จนกว่าจะได้สังเกตอาการและสอบถามมันด้วยตัวเอง
 "เราจะไปด้วย" ฉีเฟยหลงกล่าวขึ้นท่ามกลางความประหลาดใจของสตรีทั้งสอง
 "จริงหรือเพคะ" พระชายาหลิวถามเสียงหวาน ใบหน้างามแย้มยิ้มอย่างมีความสุขที่สวามีให้ความสำคัญในเรื่องเล็กน้อยของตน
 "จริงสิ เรื่องของเจ้าก็เป็นเรื่องของเราเช่นกัน" ฉีเฟยหลงหันมากล่าวกับชายาของตน
 "องค์รัชทายาท"
 เมื่อเห็นกิริยาเอียงอายของสาวงามแล้ว ชิงหลินจึงรีบเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างรู้งาน
 "ไปเถิด" ฉีเฟยหลงกุมมือขาวผ่องของพระชายา ลุกขึ้นเดินเคียงคู่กันไป โดยมีชิงหลินอุ้มเจ้าฟานฟานน้อยที่เล่นอยู่บนพื้นมาไว้แนบอกแล้วเดินตามทั้งสองไป ปิดท้ายด้วยเหล่าขันทีและนางกำนัลนับสิบ มุ่งหน้าไปยังตำหนักพระชายาทันที