บทที่ 1 มาถึงอวิ๋นเฉิงครั้งแรก
ปลายเดือนสิงหาคม พระอาทิตย์แผ่แสงร้อนจ้าเหนือศีรษะ แผ่ไอร้อนปกคลุมไปทั่วเมืองเล็กๆ แห่งนี้
ชั้นสองของสถาบันสุขภาพใจกลางเมือง มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนพิงบานประตูเก่าๆ อย่างเฉื่อยชา สวมเชิ้ตสีขาวดำเรียบง่าย ปกเสื้อยับย่นในยามที่ก้มหน้าลง
แขนเสื้อทั้งสองข้างของเธอพับขึ้นมาอย่างไม่เป็นระเบียบนัก
เธอสวมกางเกงยีนเอวต่ำสภาพค่อนข้างเก่า เผยให้เห็นถึงเอวบางสะโอดสะองตอนที่เด็กสาวขยับร่างกาย
รูปร่างหน้าตาของเธองดงามจับตาเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อนางพยาบาลเห็นชายคนหนึ่งเดินผ่านเด็กสาวไปถึงสามครั้ง เธอจึงยื่นอมยิ้มให้เด็กสาว จากนั้นก็บุ้ยปากไปทางห้องผู้ป่วย แล้วถามเด็กหญิงว่า “หร่านหร่าน พ่อแม่เธอมาถึงแล้วใช่ไหม”
ฉินหร่านก้มหน้าลงแกะเปลือกขนมเคลือบน้ำตาล ขนตายาวงอนของเธอหลุบต่ำเล็กน้อย เด็กสาวเพียงปรายตาไปทางพยาบาล แล้วตอบว่า “น่าจะอย่างงั้นนะคะ”
พยาบาลถอนหายใจ ก่อนพูดขึ้นว่า “ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
จากนั้นเธอก็รีบสาวเท้าจากไปพร้อมรายงานการแพทย์ในมือ
คนที่อยู่ในห้องผู้ป่วยในนั้นคือพ่อแม่บังเกิดเกล้าของฉินหร่าน หนิงฉินและฉินฮั่นชิว
ทั้งสองหย่าร้างกันมาได้สิบกว่าปีแล้ว ที่ผ่านมาฉินหร่านก็อยู่กับยายมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ คุณยายเธอล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล จึงทำให้หนิงฉินกับฉินฮั่นชิวต้องกลับมาที่เมืองนี้อีกครั้ง
ฉินหร่านยืนทอดขาพิงกำแพงฟังบทสนทนาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เสียงที่เย็นชาของหนิงฉินดังเล็ดลอดผ่านประตูบานนั้นออกมา “ฉินฮั่นชิว แม่ฉันป่วยหนักมาก เพราะฉะนั้น ฉันจะรับแม่ไปดูแลที่เมืองอวิ๋นเฉิงเอง”
ฉินฮั่นชิวมองดูเธอด้วยสีหน้าที่เข้าใจได้ยาก จะว่าไปก็เหมือนเขากำลังล้อเลียนเธอมากกว่า “หร่านหร่านดรอปเรียน แถมไม่มีโรงเรียนไหนในหนิงไห่ที่ยอมรับลูกเข้าเรียนอีก คุณน่ะรับตัวเธอไปบ้านตระกูลหลินเถอะ บ้านนั้นน่ะมีเส้นสายพอตัว คงจะหาโรงเรียนดีๆ ให้หร่านหร่านได้”
 “ฉันรับอวี่เอ๋อร์ไปอยู่บ้านตระกูลหลินแล้ว นี่คุณยังจะมีหน้าให้ฉันรับลูกอีกคนไปอีกเหรอ แบบนี้ตระกูลหลินจะคิดยังไงกับฉันกัน” หนิงฉินรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อยที่เขาได้แต่นำปัญหากวนใจมาให้ โรงเรียนที่ไหนกันเล่าจะรับเด็กอย่างฉินหร่านเข้าเรียน
พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ฉินฮั่นชิวก็แสดงอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “ตอนนั้นผมก็จะรับอวี่เอ๋อร์ไปอยู่ด้วย นี่คุณกำลังยัดเยียดหร่านหร่านให้ผม เพราะคุณไม่ต้องการลูกงั้นเหรอ ฮะ”
พวกเขามีลูกสาวอยู่สองคน ฉินหร่านและฉินอวี่ ทั้งสองอายุห่างกันแค่ปีเดียว แต่นอกเหนือจากเรื่องนั้น เด็กสองคนนี้ก็ราวกับอยู่กันคนละโลก
สองสามีภรรยาต่างสู้รบตบมืออย่างไม่ลดราวาศอก หวังจะได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูฉินอวี่ตอนที่หย่ากัน สุดท้าย เป็นเพราะฉินอวี่เลือกอยู่กับแม่ ข้อพิพาทจึงยุติลงได้ในที่สุด
ในตอนนั้น ไม่มีใครต้องการฉินหร่าน ทั้งสองต่างปัดสิทธิ์เลี้ยงดูลูกคนนี้ และสุดท้าย ก็ไม่มีใครใส่ใจเธอ
คุณยายเฉินซูหลานรู้สึกสงสารหลานคนนี้ เธอจึงรับอุปการะเลี้ยงดูเด็กหญิงโดยลำพังมาถึงสิบสองปี
ที่ห้องผู้ป่วยใน หนิงฉินมองดูหน้าตาล้อเลียนของฉินฮั่นชิว แล้วสะกดกลั้นความโกรธของตัวเองไว้ เทียบกับฉินอวี่แล้ว ใครจะอยากเลี้ยงเด็กที่เอาแต่ก่อเรื่องทะเลาะวิวาทกัน มิหนำซ้ำเธอยังต้องนำหร่านหร่านไปอยู่กับตระกูลไฮโซมีหน้ามีตาอีก ตัวหนิงฉินเองก็ไม่ได้อยากตกเป็นขี้ปากของใครต่อใครในเรื่องนี้
ฉินฮั่นชิวเป็นเด็กที่ถูกลักพาตัวมาที่เมืองนี้ตอนที่เขายังเด็ก เฉินซูหลานเอ็นดูเด็กน้อยยากจนคนนี้ แต่หลังจากแต่งงานกันไปได้ไม่กี่ปี หนิงฉินก็ทนนิสัยเอื่อยเฉื่อยของฉินฮั่นชิวไม่ไหว นอกจากงานแบกหามแล้ว ที่เดียวที่ชายคนนี้ทำงานได้ก็คือที่ไซต์ก่อสร้าง หนิงฉินจึงตัดสินใจหย่าขาดกับสามีคนนี้เสีย
หลังจากที่หย่าร้างกันไป หนิงฉินรับฉินอวี่มาอยู่ด้วยตอนที่เธอแต่งงานกับสามีใหม่ที่เป็นเศรษฐีเมืองอวิ๋นเฉิง
ส่วนฉินฮั่นชิวก็แต่งงานใหม่ไม่นานหลังจากนั้น เขามีลูกชายหนึ่งคนกับภรรยาปัจจุบัน
ฉินฮั่นชิวนั้นตัวเปล่าเล่าเปลือยมาแต่ไหนแต่ไร เขาไม่มีอะไรจะต้องเสีย หนิงฉินกลัวว่าอดีตสามีจะเสนอหน้าไปที่บ้านตระกูลหลิน ทำให้เธอต้องอับอายขายหน้า เพราะอย่างนั้น เธอจึงจำยอมต้องรับฉินหร่านกลับไปบ้านที่เมืองอวิ๋นเฉิงด้วย
 “หร่านหร่าน” ฉินฮั่นชิวเปิดประตูออกมาจากห้อง พอหันไปเห็นฉินหร่าน เขาก็หยุดพูด แล้วถอนหายใจ “ครอบครัวตระกูลหลินน่ะมีเงินเป็นกอง ลูกก็ไปอยู่กับแม่แล้วกัน พวกนั้นต้องหาโรงเรียนม.ปลายดีๆ ให้ลูกได้แน่ ดีไม่ดี ลูกอาจได้เรียนต่อมหาลัยด้วยนะ”
ดูจากผลการเรียนของฉินหร่านแล้ว จะสอบผ่านเข้ามหาลัยได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เขาก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง
ตอนนี้ฉินฮั่นชิวมีลูกชายแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ความรับผิดชอบเล็กๆ เลย แถมครอบครัวเขายังไม่ได้ซื้อบ้านในตัวเมืองเลย แล้วไหนยังต้องวางแผนเผื่ออนาคตอีก
ก่อนหน้านี้ ภรรยาคนปัจจุบันกำชับมาเป็นอย่างดีว่าไม่ให้เขารับตัวฉินหร่านไปอยู่ด้วย
ฉินหร่านยืนเอนกายมากกว่าเดิม บริเวณทางเดินของโรงพยาบาลไม่มีเครื่องปรับอากาศ จึงทำให้อากาศยิ่งร้อนอ้าวเข้าไปใหญ่ เธอก้มศีรษะลง แล้วใช้นิ้วกำกระดุมหยกขาวเม็ดที่สองที่อยู่บนปกเสื้อของเธอไว้
นิ้วมือของเด็กสาวเรียวยาวดั่งลำเทียน บริสุทธิ์ผุดผ่องจากเรื่องแปดเปื้อนใดๆ ดั่งหยกที่ถูกแช่แข็งไว้ท่ามกลางความหนาวเหน็บ
คิ้วงามได้รูปของเธอมีแต่ความเย็นชาและเฉยเมย
ฉินหร่านไม่ได้ใส่ใจฟังฉินฮั่นชิว หลังจากปลดกระดุมแล้ว ก็หรี่ตามองไปนอกหน้าต่างตรงทางเดินที่อยู่ตรงข้ามเธอ สายตาของเด็กสาวเย็นชาไร้ความรู้สึก
ห่างจากหน้าต่างไปสักสองสามเมตร มีออฟฟิศอยู่ห้องหนึ่ง
ณ ฝั่งตรงข้ามออฟฟิศ
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในชุดกาวน์สีขาวมีสีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าเขาช่างเกลี้ยงเกลา รูปร่างก็ผอมเพรียวดูดีทีเดียว
เขาคือผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงพยาบาลนี้ เจียงตงเยี่ย
ชายหนุ่มชำเลืองไปที่โซฟาหรูหราที่ตั้งอยู่ตรงข้ามเขา ซึ่งไม่เข้ากับโรงพยาบาลเลย
ชายคนหนึ่งกำลังนอนเอกเขนกบนโซฟา ซอกนิ้วที่เรียวยาวได้รูปคีบบุหรี่เอาไว้ ควันจางๆ เริ่มลอยขึ้นมาจากแขนที่กอดอก สายตาเขาดูราวกับจับจ้องไปที่ใดหนึ่งสักครึ่งนาที
เจียงตงเยี่ยมองตามสายตาเขาไป “นายมองอะไรอยู่น่ะ”
ชายคนที่สวมเสื้อเชิ้ตไหมสีดำเอนตัวซบบนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “เอวบางใช้ได้”
เขาหันหัวมาทางด้านข้าง เผยให้เห็นจมูกโด่งเป็นสัน ผิวเขาขาวราวหยวกกล้วย ชายหนุ่มกำลังหยีตาทำให้เห็นแผงขนตาของเขาที่ยาวปกมาถึงขอบตาล่าง
ราวกับเพิ่งตื่นขึ้นมา เสียงเขาแหบและทุ้มต่ำ แต่แฝงไว้ด้วยความแจ่มใสอยู่ในที
เสียงชายผู้นี้แจ่มชัดทีเดียว
 “หืม” เจียงตงเยี่ยยังอ่านรายงานการแพทย์ไปเรื่อยๆ เลยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของตัวเอง
ชายหนุ่มบนโซฟามองตามร่างอ้อนแอ้นอรชรที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อย่างน่าทึ่ง และคิดในใจว่า เข้าใจได้ไม่ยากเลยว่า ทำไมทั้งเหล่าชายหญิงทุกคนในเมืองนี้ถึงได้คลั่งไคล้คุณชายสามคนนี้นัก
 “ไม่ใช่เรื่องของนายน่า” เฉิงเจวี้ยนก็เหยียดขาออกไป แล้วเอนหลังพิงกับพนักโซฟา ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ แล้วพูดต่อ “ พอนายจัดการภารกิจนายเรียบร้อยในสองวันนี้ ให้กลับปักกิ่งทันที”
“แล้วนายล่ะ” เจียงตงเยี่ยได้สติอีกครั้ง
นิ้วผอมเรียวนั้นดับบุหรี่ลงในที่เขี่ย
เฉิงเจวี้ยนลุกขึ้นยืน ขาของเขายาวและเหยียดตรง ดวงตาที่หรี่ลงดั่งมีหมอกเคลือบแฝง จากนั้นชายหนุ่มก็ยื่นมือทำท่าปัดเศษบุหรี่ที่ไม่ได้มีอยู่จริง แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันมีภารกิจอีกอย่างต้องทำ”
**
รถตระกูลหนิงจอดรออยู่ด้านล่าง
เป็นรถบีเอ็มดับเบิลยูคันสีดำมาพร้อมทะเบียนเมืองอวิ๋นเฉิง
หลังจากพูดคุยกับคุณหมอเรียบร้อย หนิงฉินก็รีบพาฉินหร่านและเฉินซูหลานกลับไปบ้านที่อวิ๋นเฉิงทันที
 “ตระกูลหลินมีกฎเยอะแยะ แกอย่าไปแสดงนิสัยแย่ๆ ให้เขาเห็นล่ะ ได้ยินที่ฉันพูดไหม” หนิงฉินเอียงคอแล้วคลึงขมับตัวเอง
ฉินหร่านมีเพียงเป้สะพายใบเดียวติดตัว เธอวางมันไว้บนตัก หางตาชำเลืองไปทางแม่เล็กน้อยด้วยอาการง่วงเหงาหาวนอน และพยักหน้ารับไปส่งๆ
เด็กสาวมีขาเรียวตรง
ตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอดูเหมือนพวกอันธพาลข้างถนน หนิงฉินไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเด็กคนนี้จะเข้าใจสิ่งที่เธอพูดไปไหม
 “ทำไมแกถึงง่วงขนาดนี้ฮะ เมื่อคืนไปขโมยอะไรมาหรือเปล่า” หลังจากแต่งเข้าบ้านตระกูลหลิน หนิงฉิน ก็กลายเป็นคนมีหน้ามีตามาถึงสิบสองปี แถมตอนนี้ เธอยังดูดียังมีสง่าราศีอีกด้วย
สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือ สารรูปที่เหมือนอันธพาลข้างถนนเหมือนฉินฮั่นชิว ซึ่งอยู่ในตัวฉินหร่าน
ฉินหร่านหยิบหูฟังสีดำออกมาจากกระเป๋า เธอไม่ได้ตั้งใจฟังนัก “หนูไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตมาทั้งคืนค่ะ”
พอเธอเงยหน้าขึ้นมา หูฟังที่เสียบไว้จึงหลุดลงมาครึ่งหนึ่งไปอยู่บนปกเสื้อและห้อยอยู่บนคอแทน
 “แก ต่อไปห้ามแกไปร้านเน็ตอีก!” หนิงฉินมองไปดูสภาพขัดลูกตาของฉินหร่าน แล้วกัดฟันกรอดๆ “อย่าดื้อให้มันมากนักนะ นี่ถ้าแกดีได้สักครึ่งนึงของอวี่เอ๋อร์ ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งปากเปียกปากแฉะแบบนี้หรอก ตระกูลหลินต่างจากบ้านยายของแกมากนะ ทุกคำพูดและการกระทำของแกจะส่งผลต่อน้องแกได้ เพราะฉะนั้นต่อให้แกไม่สนใจตัวเอง ก็อย่าพาน้องซวยไปด้วยล่ะ”
แค่คิดถึงเรื่องที่ต้องหาเส้นสายและคุยกับหลินฉีเพื่อให้ฉินหร่านได้เรียนต่อมัธยมปลาย หนิงฉินก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น
ด้วยสถานการณ์ของฉินหร่านในปัจจุบัน ฉินหนิงกลัวเหลือเกินว่า ต่อให้พวกเขาจะค้นหาโรงเรียนทั่วเมืองแล้ว ก็จะไม่มีโรงเรียนไหนยอมรับเด็กสาวเข้าเรียนอยู่ดี
ฉินหนิงอาศัยรูปร่างหน้าตาที่สะสวยของเธอทำให้ได้แต่งกับหลินฉีซึ่งเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ภรรยาเสียชีวิต
ฉินอวี่เป็นเด็กที่ฉลาดมาตั้งแต่เล็ก หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู
เธอมีผลการเรียนที่ยอดเยี่ยมและมีความสามารถอันโดดเด่น แถมไม่เคยทำให้ตระกูลหลินต้องมากังวลใจเรื่องการเรียนเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ใครต่อใครก็จะยกให้เธอเป็นแบบอย่างเสมอ
ครอบครัวหลินพอใจกับฉินอวี่มากๆ
ส่วนตัวแล้ว หนิงฉินเองก็มีความสุขที่รับลูกคนเล็กมาอยู่กับตระกูลหลิน
แต่การนำตัวฉินหร่านเข้ามาน่ะเป็นคนละเรื่องเลย
หนิงฉินไม่รู้สึกอยากอาหารกลางวันเลยด้วยซ้ำ
**
เวลาสี่โมงเย็น รถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำมาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลินที่เมืองอวิ๋นเฉิง
 “คุณผู้หญิงคะ” หญิงวัยกลางคนที่สวมเสื้อฟ้าก้าวมาเปิดประตูรถ เธอแปลกใจเมื่อเห็นเฉินซูหลาน และ ฉินหร่านอยู่ด้านหลังเบาะหนิงฉิง
หนิงฉินรู้สึกจุกอกและไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “ป้าจางคะ ช่วยพาแม่ของฉันและหร่านหร่านไปข้างในก่อน เดี๋ยวอวี่เอ๋อร์ก็จะเลิกเรียนแล้ว ฉันจะเป็นคนไปรับเอง”
โดยปกติ การไปรับฉินอวี่เป็นหน้าที่ของคนขับรถตระกูลหลิน
แต่วันนี้หนิงฉินอาสาไปรับเธอลูกด้วยตัวเอง เพราะเธอรู้สึกงุ่นง่านรำคาญใจ ไม่อยากรับมือกับฉินหร่านที่บ้าน เลยขอออกไปสูดอากาศสักหน่อย
ป้าจางมองดูนายหญิงขับรถออกไป แล้วค่อยๆ หันกลับมามองหน้าแขกสองคนด้วยท่าทีไม่ไว้วางใจ
 “คุณป้า คุณฉิน” เธอกวาดสายตามองสองคนอย่างสงสัยตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เชิญด้านในค่ะ”
จากนั้นเธอก็หันหลังกลับแล้วเดินนำ ในขณะที่แขกทั้งคู่ไม่ได้มอง ป้าจางก็เบะปาก
เฉินซูหลานเดินตาม และมองไปยังอาคารโออ่าสไตล์ยุโรปหลายอาคาร
จนเธอเผลอกำที่ชายผ้าโดยไม่รู้ตัว
พวกเขาหยุดอยู่ที่หน้าห้องโถง ขณะนั้น ป้าจางกำลังจะหยิบรองเท้าแตะสำหรับเดินในบ้านออกมา
แต่เฉินซูหลานกลับก้าวเข้าบ้านไปโดยที่ยังใส่รองเท้าอยู่
หลังก้าวเข้าไป หญิงชรามองกลับมาแล้วเห็นว่าป้าจางกำลังจ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ
แม้ว่าเธอจะมาจากชนบท แต่เฉินซูหลานก็รักความสะอาดสะอ้าน ปกติแทบจะไม่มีขี้ฝุ่นติดเท้าหรือเสื้อผ้าของเธอเลยด้วยซ้ำ
สายตาจ้องเขม็งของป้าจางทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่ด้วยความที่หลานสาวอยู่ข้างๆ ตัว เฉินซูหลานจึงพยายามเต็มที่ที่จะไม่ใส่ใจกับสายตาของป้าแม่บ้าน และยืดหลังตรงเข้าไว้
เธอถอยหลังกลับ ทำท่าจะเปลี่ยนรองเท้า แต่ป้าแม่บ้านได้เก็บรองเท้าแตะเข้าที่ไปเรียบร้อยแล้ว
บ้านของตระกูลหลินมีห้องรับรองแขกมากมาย ป้าจางยังไม่รู้แน่ชัดถึงทัศนคติของหนิงฉินในตอนนี้ เธอนำแขกทั้งสองไปยังห้องที่อยู่ชั้นสาม
ตรงมุมของชั้นสอง มีห้องหนึ่งที่ประตูเปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง ภายในห้องมีไวโอลินราคาแพงตั้งอยู่
ฉินหร่านเหลือบมองดูห้องนั้นอีกครั้ง
ป้าจางที่ชำเลืองเห็นกริยาท่าทางของฉินหร่านเลยพูดขึ้นมาว่า “นี่เป็นห้องสีไวโอลินของคุณหนูรอง”
ฉินหร่านเลิกคิ้ว แล้วจึงเดินตามคุณป้าแม่บ้านไปอย่างเอื่อยเฉื่อย เธอคิดเล่นๆ ว่าฉินอวี่คงต้องเป็นที่โปรดปรานของตระกูลหลินแน่
ห้องรับรองแขกด้านบนดูทึมๆ เล็กน้อย
“นี่ห้องน้ำนะคะ พวกคุณรู้วิธีใช้เครื่องทำน้ำอุ่นใช่ไหมคะ” ป้าจางเปิดประตูห้องน้ำให้ดู แล้วถามราวกับแขกทั้งสองเป็นมนุษย์ถ้ำ
ฉินหร่านนั่งงอขาข้างหนึ่งอยู่บนโต๊ะเตี้ย เอามือมาจับดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะเล่น โดยที่แขนเสื้อพับขึ้น
ปรากฏข้อมือขาวนวลของเธอ
 “พวกคุณพักผ่อนกันก่อนนะคะ หากต้องการอะไร เรียกดิฉันได้ ตอนนี้ขอตัวไปข้างล่างก่อนค่ะ” ป้าจางพูดอะไรอีกสองสามอย่าง ก่อนลงไปช่วยงานที่ครัว
หลังจากเธอเดินออกไป ฉินหร่านก็ล็อกประตู
เฉินซูหลานมองดูห้องที่สวยงามอย่างไร้ที่ติ ครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก่อนจะยิ้มออกมา “ป้าจางคนนี้น่ะ ดูแล้วน่าจะเข้าด้วยได้.....ค่อนข้างง่าย ครั้งหน้า...หลานกับแม่ของหลาน เฮ้อ”
ฉินหร่านเทของที่อยู่ในเป้เธอลงบนโต๊ะ
เธอเลิกคิ้วขึ้น แต่ไม่พูดอะไร
เฉินซูหลานมองดูหลานสาวเล่นกับสิ่งของๆ เธอ โดยไม่ได้ทักท้วงอะไร เจ้าหลานคนนี้มีอะไรแปลกๆหลายอย่างทีเดียว
ครั้งที่แล้ว เธอเห็นปืนบาซูกาวางอยู่บนโต๊ะ เธอกลัวจับใจ แต่ฉินหร่านกลับบอกเธอตอนหลังว่า มันเป็นแค่ปืนของเล่น
ฉินหร่านนั่งงอขาอยู่บนโต๊ะ แล้วก็เล่นของที่อยู่ในเป้เธอ จากนั้นเธอวางแล็ปท็อปที่ไม่มีโลโก้และไม่มียี่ห้อ ซึ่งอยู่ในสภาพค่อนข้างใหม่ลงบนโต๊ะอย่างไม่ได้ระวังนัก
หลังจากนั้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่หนักมากออกมาหนึ่งเครื่อง
แล้วก็โยนมันลงบนโต๊ะ
ฉินหร่านเป็นคนที่ข้าวของรกรุงรังตลอดเวลา เธอหยิบขวดพลาสติกสีขาวออกมาจากกองข้าวของ
ตอนที่หยิบมันขึ้นมา ขวดน้ำก็ส่งเสียงน้ำที่กระเพื่อมอยู่ด้านใน
ด้านนอกขวดมีอักษรคิว ซึ่งเขียนด้วยหมึกสีดำอย่างโย้เย้ และมีโน้ตติดไว้
เธอฉีกกระดาษโน้ตเหนียวทิ้ง ขีดๆ เขียนๆ อักษรลงบนกระดาษ มองดูอยู่สักพัก แล้วก็โยนมันทิ้ง
เธอถือแค่ขวดพลาสติกขาวไว้ในมือ เอียงคอมองดูที่คุณยาย จากนั้นก็โยนขวดกลับเข้าไปในกองสิ่งของ
ผ่านไปสักพัก ป้าจางก็มาเคาะประตู
 “ตอนนี้คุณผู้ชายและนายน้อยกลับมาแล้ว และคุณท่านอยากพบพวกคุณทั้งคู่ข้างล่างค่ะ”
**
หลินฉีกำลังกระซิบกระซาบกับหลินจิ่นเซวียนอยู่ด้านล่าง
สุดท้าย หนิงฉินก็รับตัวลูกสาวกลับมาจนได้ ภรรยาเขาไม่มีความกล้าที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง แล้วยังโทรหาหลินฉีตอนที่อยู่โรงพยาบาลอีก
 “พ่อได้ยินมาว่า เธอออกจากโรงเรียนมาเป็นปีหลังก่อเรื่องร้ายแรง แถมยังเป็นหัวโจกตัวปัญหา การรับเด็กคนนี้มาอยู่ที่นี่เป็นเรื่องที่ไม่น่ายอมรับได้นัก” หลินฉีคิดถึงคำขอของภรรยา เขาหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความกังวล
เขาคิดว่า เพราะฉินอวี่เป็นเด็กที่เชื่อฟัง พี่สาวก็คงไม่แย่นัก เลยไม่ได้ถามอะไรมากมาย
แต่ตอนนี้ปัญหากลับมาอยู่ตรงหน้า ตระกูลหลินไม่เคยมีตัวปัญหาในบ้านมาก่อน
หลินจิ่นเซวียนทำหน้านิ่ว ขณะที่พาดมือข้างหนึ่งไว้บนโซฟา เขาเอียงคอ กดมือถือราวกับว่ากำลังคุยกับใครสักคนอยู่
เด็กหนุ่มไม่ได้ยกหัวขึ้นมาด้วยซ้ำตอนที่พ่อเขากำลังพูดด้วย และเห็นได้ชัดว่า เขาเองก็ไม่ได้สนใจจะฟัง
แต่พอได้ยินเสียงเดินลงบันไดมา เขาจึงเหลือบตาขึ้นไปมองโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็ต้องตะลึง
หลินจิ่นเซวียนอึ้งไปชั่วขณะ


ตอนที่ 11 แก๊งป่วนประจำโรงเรียน
ฉินหร่านเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะเปลี่ยนท่านั่ง “เป็นไปไม่ได้”
แพทย์หนุ่มซ่อนกล่องเครื่องมือ แล้วงับบุหรี่ เขาเหมือนจะหัวเราะหึๆ เบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและอ่อนหวาน “ดูเธอค่อนข้างมั่นใจนะเนี่ย”
ประตูห้องน้ำเสียงดังปัง แสดงว่ามีคนเดินเข้ามา
เด็กสาวจึงทำเสียงเออออ “อืม” แล้วค่อยลดเสียงลง “นายเห็นอะไรมา”
แต่กู้ซีฉือไม่โกหกเธอแน่ๆ
 “ชื่อเธออยู่ในลิสต์ตำรวจสากล พวกนั้นกำลังสืบเรื่องเธออยู่” หมอหนุ่มยิ้มให้เด็กชายตัวน้อยที่ยื่นลูกอมให้เขา จากนั้นเขาก็หรี่ตาลง แล้วเดินไปอีกทาง “เธอเผลอทำข้อมูลตัวเองรั่วไหลตอนที่ช่วยฉันเช็คข้อมูลครั้งที่แล้วหรือเปล่า”
 “นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ไม่มีใครหามันเจอ” เด็กสาวยืนขึ้น คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย แล้วเธอก็นำผมไปทัดหู “ฉันจะวางสายแล้วนะ ถ้านายไม่มีอะไรแล้ว”
มีเสียงเด็กผู้หญิงซุบซิบกันนอกห้องน้ำ
ฉินหร่านจึงเปิดประตูที่กั้น แล้วเดินออกมา
นักเรียนหญิงพวกนั้นไม่ได้มาเพื่อเข้าห้องน้ำ พวกนั้นยืนอยู่ข้างๆอ่างล้างมือ ฉินหร่านมองไปก็เห็นน้องสาวของเธออยู่ตรงกลางกลุ่มทันที
ฉินอวี่เม้มปาก แล้วทำเหมือนไม่รู้จักพี่สาว เธอยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มผู้หญิงพวกนั้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยมองด้วยซ้ำ
เสียงกระซิบกระซาบเงียบลงทันที เพราะจู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งเดินออกมาจากฉากกั้น
แล้วทั้งตึกก็เงียบเป็นเป่าสาก
ฉินหร่านเก็บมือถือใส่กระเป๋า เดินหน้าไปสองก้าว ผมที่อยู่ข้างหูเธอหลุดออกมา “ฉันอยากจะล้างมือ ขอบคุณ”
กลุ่มเด็กสาวถอยออกมา
พวกเขาอดไม่ได้ที่จะมองดูเธอ
ตอนที่เด็กใหม่ล้างมือเสร็จ แล้วกำลังจะออกไป กลุ่มเด็กสาวจึงได้สติอีกครั้ง
ฉินอวี่เม้มปาก
พวกเธอมองหน้ากัน หน้าตาเด็กใหม่คนนี้ดูคุ้นเกินไป เด็กสาวหน้าแบ๊วคนหนึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที “แม่นั่นคือฉินหร่านใช่มะ เธอดู...”
เด็กสาวอีกคนเห็นสีหน้าของฉินอวี่เลยรีบกระทุ้งเอวเพื่อน
เด็กหน้าแบ๊วหยุดพูดแทบไม่ทัน จึงรีบเปลี่ยนน้ำเสียง “ยัยนั้นก็งั้นๆแหละ พวกผู้ชายทำยังกะไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อน ฉินอวี่ อย่าไปสนใจที่พวกนั้นพูดในกระทู้เลย แม่นี่ชอบก่อเรื่องกับโดดเรียน แถมยังไปหาเรื่องเด็กม.ปลายที่อื่นอีก ไม่ใช่คนดีแหงๆ”
**
คาบเรียนแรกช่วงบ่ายคือวิชาคณิตศาสตร์ของเกาหยาง
ก่อนคาบเรียนจะเริ่ม หนุ่มขาเมาท์หยิบมือถือออกเขา แล้วเจอโพสต์ในหน้ากระทู้ เขาเตะเก้าอี้ด้านหน้า แล้วยื่นมือถือให้สวีเหยากวง “นายน้อยสวี ดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนแล้ว เป็นพี่ของฉินอวี่ อยากดูไหม”
เด็กหนุ่มอีกคนกำลังแก้โจทย์คณิตฯอยู่ เขาไม่ได้มองมาที่เพื่อนด้วยซ้ำ “คลาสจะเริ่มแล้ว”
 “เจ้าบ้าเอ๊ย” เฉียวเซิงชักมือถือกลับ แล้วบันทึกรูปไว้เอง
เด็กวัยรุ่นอีกคนที่นั่งข้างเขาหัวเราะออกมา “นายน้อยสวีอ้ะมีแค่ฉินอวี่ในใจคนเดียว เฉียวเซิง นายลืมเรื่องนี้ได้เลย”
เด็กหนุ่มช่างจ้อถือปากกาไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์ไว้ เขาดูกระทู้โรงเรียนอยู่สักพัก แล้วจู่ๆก็พูดขึ้นว่า “ยัยนั่นสู้กับกลุ่มเด็กม.ปลายจริงเหรอ”
 “นายรู้ได้ไงอ้ะ” เด็กผู้ชายที่อยู่รอบๆ ตัวสายข่าวหนุ่มอีกหลายคนดูจะอยากรู้เรื่องของฉินหร่าน จึงได้หันหน้ามาทันที
เหยี่ยวข่าวประจำห้องชี้ไปที่โพสต์ แล้วทำหน้านิ่ว “แม่ไปหาเรื่องกลุ่มเว่ยจื่อหังเข้าน่ะสิ วันนี้หลังเลิกเรียน พวกนั้นจะตามหาเธอ”
พอพูดชื่อเว่ยจื่อหังขึ้นมา ทุกคนที่นั่งแถวหลังห้องต่างทำเสียงหึๆ
พวกนั้นมองไปที่สวีเหยากวง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยอะไร
ก่อนหน้านี้ มีเพียงหลินจิ่นเซวียนคนเดียวที่สู้กับเว่ยจื่อหังได้ แต่เขาเรียนจบไปได้สองปีแล้ว
ตอนนี้จึงเหลือเพียงสวีเหยากวง
แต่นายน้อยสวีกลับเย็นชา เขาขรึมแม้แต่กับฉินอวี่ ดูเหมือนเขาจะไม่ประทับใจในตัวดาวโรงเรียนคนใหม่นัก และคงจะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย เพราะอย่างนี้ เธอคงจะเจอแต่ความลำบากเวลาที่โรงเรียนนี้เสียแล้ว
ฉินหร่านเอามือเท้าคาง แล้วนั่งเอนหลังพิงกำแพง เธอหลับตา ก้มหัวลงมาครึ่งหนึ่งเพื่อที่หน้าม้าจะได้ปรกลงมา แล้วขมวดคิ้ว
พอคาบเรียนช่วงบ่ายสิ้นสุดลง หลินซือหรานยื่นโน้ตมาให้เพื่อนใหม่ แล้วกระซิบ “เธออยากดูไหม”
ดาวคนใหม่ดันตัวขึ้น แล้วรับกระดาษมาช้าๆ
เธอเก็บกระดาษแล้วคลี่ยิ้มให้เพื่อนร่วมโต๊ะ “ขอบใจนะ เธอพอรู้ไหมว่าฉันจะซื้อหนังสือได้ที่ไหนมั่ง”
 “ไม่เป็นไรจ้ะ” กรรมการนักเรียนแก้มแดง แน่นอนว่าแม้เพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้อาจดูดุดัน แต่ก็เป็นคนง่ายๆสบายด้วย “เดี๋ยวฉันพาไป”
เด็กสาวคนสวยอยากซื้อหนังสือนอกเวลาเรียนสักหน่อย หลินซือหรานจึงพาเธอออกมานอกโรงเรียน
ระหว่างทาง เด็กเก่าก็เล่าเรื่องโน่นนี่นั่นของโรงเรียนให้เพื่อนใหม่ฟัง
 “มีบางคนที่เธอห้ามแหย็มด้วยเป็นอันขาดในโรงเรียนเรา” หลินซือหรานเรียนที่นี่ตั้งแต่ช่วงมัธยมต้น เธอจึงได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโรงเรียนอี่จง “ฉินอวี่ ห้องสามทับหนึ่ง ก่อนหน้าเธอฉินอวี่เป็นดาวโรงเรียน”
ฉินหร่านที่มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าอยู่ ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์ เลิกคิ้วขึ้นขณะได้ยินเรื่องนี้
 “ฉินอวี่มาจากตระกูลหลิน เธอเส้นใหญ่มาก แถมยังเป็นเด็กท็อปห้าของโรงเรียนด้วย ไม่ได้สวยอย่างเดียว แต่ยังเล่นไวโอลินได้ด้วย ทุกบ่ายเธอจะมีคลาสเรียนไวโอลิน แล้วนักเรียนหลายคนก็จะไปดูเธอ ที่สำคัญคือ นายน้อยสวีเป็นคนคอยคุ้มกันเธอ” เด็กสาวลดเสียงลง “ที่ผ่านมา นักเรียนหญิงคนไหนที่ไม่ชอบที่ฉินอวี่ก็ถูกนายน้อยสวีจัดการเรียบ”
ทั้งสองคนพูดคุยกันไปตลอดทางระหว่างเดินไปนอกโรงเรียน
เด็กมัธยมหกของโรงเรียนจะถูกปล่อยช้า หลายคนกำลังรีบกลับบ้านเพื่อไปทานข้าวเย็นให้ทัน แต่แม้กระนั้น ถนนก็ยังดูโล่งๆ
ไม่ไกลจากตรงนั้น
 “ฉินอวี่ ได้ยินว่าพี่ชายเธอกลับมาแล้วเหรอ” เฉียวเซิงหนีบบุหรี่แล้วจุดสูบ พร้อมยิ้มออกมา
เขาเคยเรียกเธอว่า ดาวโรงเรียนฉิน สีหน้าของเธอยังดูปกติ “อืม”
สวีเหยากวงยืนอยู่ข้างๆเด็กสาว แม้เขาไม่ได้ดูอบอุ่นหรือเย็นชา แต่ท่าทางก็อ่อนโยนขึ้นมาก
เด็กหนุ่มช่างจ้อหัวเราะออกมา “ฉันล่ะอยากเก่งให้ได้ครึ่งของพี่เธอจริงๆ คุณพ่อจะได้ไม่หักเงินเดือนฉัน”
เขาอัดบุหรี่เข้าไป และก่อนที่เฉียวเซิงจะเงยหน้าขึ้นมา เขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเต็มรูหู
เสียงนั้นดังมากๆ เขาจึงต้องอุดหูตัวเอง ก่อนจะก้าวไปด้านข้างพร้อมสบถออกมา
แก๊งรถแว้นหยุดอยู่ข้างหน้าไม่ไกลออกไปนัก และเห็นได้ชัดว่าพวกมันกำลังล้อมเด็กผู้หญิงสองคนอยู่
คันหน้าสุดเป็นรถยนต์สีแดงแรงฤทธิ์
เพราะถูกรถบังอยู่ หนึ่งในเด็กผู้หญิงที่ถูกล้อมอยู่ที่มีรูปร่างผอม ท่าทางอวดดีนั้นดูคุ้นตามากๆ
ฉินอวี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวก่อนหรี่ตาลง “เว่ยจื่อหังอยู่ข้างหน้านั่น เราไปทางอื่นดีไหม”
สวีเหยากวงหน้าบึ้ง เด็กผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างหน้ายืนหันหลังให้เขา ทำให้มองไม่เห็นหน้าเด็กสองคนนั้น แต่หนึ่งในสองคนนั้นดูค่อนข้างทะนงตัวทีเดียว แม้มองจากข้างหลังก็ตาม
ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เพื่อนสนิทก็ชิงพูดขึ้น “ฉินอวี่กลับไปก่อน ที่นี่กำลังจะเกิดเรื่องแล้ว คงไม่ดีแน่ถ้าเธอบาดเจ็บ”
เฉียวเซิงค่อยๆ อ้อมไปอีกทางอย่างระวังตัว
ฉินอวี่ชำเลืองดูสวีเหยากวง เขาไม่ได้ยี่หระกับเรื่องวุ่นที่อยู่ตรงหน้าเลย คิ้วยังดูผ่อนคลายและสงบนิ่งเหมือนเวลาปกติ เธอจึงโล่งใจ “คนขับรถฉันอยู่ทางโน้น ฉันกลับก่อนนะ” เธอชะงักไป ก่อนพูดต่อว่า “รีบกลับด้วยล่ะ”
สาวน้อยขึ้นไปบนรถ แต่คนขับไม่ได้ออกรถทันที เขาพูดด้วยความลังเล “คุณหนูครับ ข้างหน้านั่นมัน...”
 “ไม่มีอะไรหรอก ฉันหิวแล้ว กลับกันเถอะ” ฉินอวี่เอียงคอ แล้วยิ้ม
คนขับรถจึงรีบติดเครื่องและขับออกไป
ตรงนั้น ใบหน้าหลินซือหรานซีดเผือดตอนที่เห็นกลุ่มแว้นที่ล้อมพวกเธออยู่ เธอบีบมือเพื่อนใหม่ไว้แน่น
 “นั่นมัน...” กรรมการนักเรียนมองไปที่วัยรุ่นคนหนึ่ง ซึ่งนั่งอยู่บนรถคันสีแดง มันหรี่ตาราวกับกำลังมองเหยื่อ เธอเสียงแหบพร่าลง ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อที่ซึมออกมา “แก๊งป่วนโรงเรียนนี่”
หลินซือหรานเริ่มกระสับกระส่าย เมื่อจู่ๆ มีเสียงแหบทุ้มหัวเราะอยู่ด้านหลังเธอ


ตอนที่ 9 บทนี้ไม่มีชื่อ
วัยรุ่นสองสามคนที่คาบบุหรี่ในปากยืนล้อมวัยรุ่นคนหนึ่งที่อายุราวๆ สิบแปดสิบเก้าปี
หนุ่มเสื้อดำชำเลืองดูเรียวขาที่ยาวของเธอ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปที่ใบหน้า
เฉิงเจวี้ยนขมวดคิ้ว “นายไปดูหน่อยซิ”
การช่วยเหลือสาวน้อยที่กำลังเดือดร้อนเป็นสิ่งที่คนอย่างลู่จ้าวอิ่งไม่ถือสาที่จะทำอยู่แล้ว
ผู้ช่วยใจกล้าถกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เอามือจัดผมให้เข้าที่ แต่ก่อนที่เขาจะเสร็จ บางคนก็เตะเข้าที่น่องเขาเสียแล้ว
ลู่จ้าวอิ่งหันหลังไปเห็นเจ้านายสุดหล่อที่สองมือล้วงกระเป๋าอยู่ มองมาที่เขาด้วยท่าทางเอือมสุดๆ “เร็วเข้า มัวชักช้าอะไรอยู่”
ผู้ช่วยหนุ่มจึงรีบเดินไปทางเด็กสาวคนนั้นทันที
 “น้องสาว เป็นเด็กหน่อมแน้มจากอีจงเหรอจ๊ะ ทำไมถึงหนีเรียนมาเล่นข้างนอกในเวลาแบบนี้ล่ะ” หัวหน้าพวกวัยรุ่นถาม พร้อมพ่นควันเป็นวงๆ ใส่หน้าสาวสวย แล้วหัวเราะคิกคักๆ
เขาดูเป็นคนโหด
เด็กสาวตอบกลับด้วยท่าทีค่อนข้างจริงจัง “เปล่า ฉันลาครูแล้ว”
วัยรุ่นอีกสองสามคนดูเหมือนจะติดสตันต์ไป นี่ไม่ใช่คำตอบแบบที่พวกเขาคาดหวัง
ฉินหร่านถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เธอวางเป้ลงบนทางเดิน
ลู่จ้าวอิ่งยังเดินไปไม่ถึง
เด็กสาวหน้าสวยปลดแจ็กเกตออกจากไหล่ ทำให้เห็นเสื้อยืดสีขาวพื้นๆ ที่เธอสวมข้างใน ซึ่งเผยให้เห็นถึงข้อศอกผอม ขาว รวมถึงนิ้วมือที่เรียวยาวของเธอ
เฉิงเจวี้ยนยืนมองเธอจากจุดที่เขาอยู่
พอวางกระเป๋าเสร็จ เธอดูเหมือนจะมองมาที่เขาอยู่เสี้ยววินาทีหนึ่ง
มันเป็นการสบตากันเพียงแวบเดียว แล้วภาพทั้งหมดที่หนุ่มหน้าหล่อเห็นก็คือ ดวงตาคู่นั้นของเธอสวยขนาดไหน ในนัยน์ตาคู่นั้นยังส่อไปด้วยแววขบถของวัยรุ่นด้วย
เขาคิ้วมุ่นเล็กน้อยตอนที่ได้ยินสาวน้อยสุดสวยพูดว่า “ฉันจะให้โอกาสพวกนายอีกครั้งแล้วกัน”
หนึ่งในแก๊งอมควันมองที่ข้อศอกเธอ แล้วยื่นมือออกไปแตะตัวเด็กสาว “อ้อเหรอ เอาเป็นว่าให้เป็นพวกเราที่ให้โอกาสน้องแทนดีไหมจ๊ะ ไปกับพวกเรา แล้ว...”
ฉินหร่านถอยหลังอีกก้าว แล้วถีบเข้าที่ท้องของวัยรุ่นคนนั้นเต็มแรง
ว่องไวและดุดัน
เขาเซไปสองสามก้าว แต่มีพวกลูกน้องคอยประคองตัวไว้ หัวหน้าแก๊งงอกอดงอขิง
หนึ่งในพวกลิ่วล้อรีบก้าวมาข้างหน้า หมายจะล้างแค้น
แต่ก่อนอื่น เขาต้องจับตัวเธอให้ได้เสียก่อน
เด็กสาวรีบหลบตัวอย่างปราดเปรียวไม่ให้เจ้านั่นจับตัวได้ ก่อนที่อันธพาลคนที่สองจะรู้ตัว เธอก็ฉวยคอเสื้อแล้วต่อยมันที่หน้าเข้าอย่างจัง
อันธพาลนั่นล้มหงายเก๋ง เขาเอื้อมมือไปแตะที่จมูก แล้วทั้งหมดที่เจ้านั่นเห็นก็มีแต่เลือดเต็มไปหมด
สาวสวยโหดไม่หยุดแค่นั้น
ขาโจ๋คนสุดท้ายพยายามตุ๊ยท้องเธอ แต่เธอก็โชว์เหนือด้วยการคว้าข้อมือมัน ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนตัวโจ๋สุดเฮี้ยว
เหตุการณ์ทั้งหมดดำเนินไปอย่างค่อนข้างเงียบ
แม้แต่หนุ่มหน้าหล่อใต้ต้นไม้ก็ยังดูเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ทัน
อันธพาลสี่คนที่น่าจะสูงกว่าฉินหร่านช่วงศีรษะหนึ่งเป็นอย่างน้อย ตอนนี้พยายามหายใจหายคอให้ทัน
คนหนึ่งกลิ้งอยู่บนพื้น อีกคนเลือดไหล ส่วนอีกคนก็อ้วกน้ำดีออกมา


ตอนที่ 13 ฉันไม่ใช่คนดีอะไร
ฉินหร่านจ้องดูข้อความอยู่นานพักใหญ่ จากนั้นจึงโยนหนังสือให้เว่ยจื่อหังถือ ก่อนจะตอบข้อความกลับ
 [คนที่สั่งงานมาบ้าไปแล้วหรือไง]
ราคาของเธอสูงกว่าราคาตลาดถึงสิบเท่า
โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับ เด็กสาวคนสวยอาศัยความไวติดจรวดในการพิมพ์ตอบกลับไปอีกสี่คำ
 [ฉันไม่รับงาน]
ขาโจ๋รูปหล่อรับหนังสือมาแล้วจ่ายเงินให้ เขาเปิดดูหนังสือที่ลูกพี่เลือก จึงตระหนักได้ว่ามันไม่ใช่หนังสือเรียน แต่เป็นต้นฉบับหนังสือต่างประเทศ เป็นหนังสือประเภทที่คนทั่วไปจะไม่สนใจ
เว่ยจื่อหังรู้ว่าเธอชอบอ่านหนังสือ ห้องหนังสือของเฉินซูหลานมีแต่หนังสือของหลานสาวเต็มไปหมด ฉินหร่านชอบการอ่านหนังสือจากภาษาต้นฉบับเป็นพิเศษ
หนุ่มรูปหล่อเคยเห็นหนังสือต้นภาษาชื่อ “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” และ “เด็กเก็บว่าว” ข้างเตียงเธอมาก่อน
เขาวางหนังสือบนแคชเชียร์ชำระเงิน ผมดัดของเขาห้อยลงมาเล็กน้อย ดวงตาดำขลับนั้นดูคมกริบ
หัวหน้าแก๊งจ่ายเงินให้ ฉินหร่านไม่ได้แย้งเขาเรื่องนี้
หลังจากตอบข้อความเรียบร้อย เด็กสาวเก็บมือถือใส่กระเป๋าตามเดิม แล้วเดินนำหน้าออกจากร้านก่อน
เว่ยจื่อหังรับถุงหนังสือ แล้วเดินมาหาเธอ เขาถือบุหรี่ที่ใกล้จะดับ ทำท่าจะโยนมันทิ้งถังขยะ
“เราจะไปกินอาหารเย็นกันก่อนไหม” วัยรุ่นหนุ่มโบกมือไปมาหน้าเด็กสาวคนสวย แล้วเอียงคอยิ้ม
อีกฝั่งส่ายหน้า เธอจะต้องกลับหอเพื่อเรียนหนังสือ
 “ขอมวนหนึ่ง” เด็กสาวปรายตามองอีกฝ่าย
 “...” หัวหน้าแก๊งรู้ว่าเธอกำลังหมายความว่าอะไร เขาผงะหลัง พูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ไม่ล่ะ คุณยายเฉินมีหวังฆ่าฉันแหง”
เด็กสาวเตะเพื่อน แล้วจ้องเขาด้วยดวงตาคู่สวยที่แฝงไว้ด้วยแววอันธพาล
โจ๋หน้าหล่อหยิบซองบุหรี่ออกมาอย่างจำยอม เขาหยิบบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้คนที่ขอ แล้วตามด้วยไฟแช็ก
ไฟแช็กนี้เป็นแบบปุ่มกดทำให้เห็นนิ้วมือเรียวยาวของเด็กสาว ซึ่งดูเหมือนหยกที่มีสีชมพูระเรื่อเปล่งประกายปนอยู่
แค่กด “กริ๊ก” เบาๆ ก็มีเปลวไฟสีฟ้าพุ่งออกมา
ควันจางๆ เริ่มลอยออกมาพร้อมกลิ่นสะระแหน่อ่อนๆ เด็กสาวที่สูบบุหรี่ใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อยืดสีขาว โดยมีเครื่องแบบโรงเรียนห้อยไว้บนเสื้ออย่างหลวมๆ
เธอดูเหมือนคนว่าง่าย แต่ก็ยังทำเรื่องที่ดื้อดึง
ผมนุ่มเบาสลวยของเธอห้อยลงมาปรกบ่า ลมที่พัดผ่านทำให้ผมนั้นยุ่งเล็กน้อย
เด็กสาวหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วยืนพิงกำแพงอย่างสบายใจ มีควันลอยออกมาจากนิ้วที่คีบบุหรี่ไว้ เธอดู เกียจคร้านและผ่อนคลาย คล้ายกับมีความสงบที่ไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันนี้ เริ่มปรากฏออกมา
ท่าสูบบุหรี่ของเธอคนนี้เท่สุดๆ
เพื่อนหนุ่มที่มาด้วยมองไปรอบๆ ทางแยกเพื่อคอยระวังหลังให้ เขาอดไม่ไหวที่จะมองกลับมาด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด
นิสัยสูบบุหรี่ของเธอเป็นเพราะเขา เมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ฉินหร่านมาเคาะประตูบ้านเขาในสภาพเลือดอาบเต็มตัว เขาไม่รู้ว่าเด็กสาวไปเจอกับอะไรมา
เว่ยจื่อหังไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวเธอเยอะ หนุ่มคนนี้ไม่รู้วิธีปลอบใจคนอื่น เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะสูบบุหรี่ตั้งแต่ยังเด็ก แล้วบุหรี่ก็กลายเป็นสิ่งสำคัญทางจิตใจสำหรับคนแบบเขา
คืนนั้น ขาโจ๋สูบบุหรี่ทั้งคืนกับเด็กสาว ก่อนที่เธอจะกลับมาหายดี
แต่ฉินหร่านต่างจากเขา เธอไม่ค่อยสูบบุหรี่ เมื่อไหร่ก็ตามที่มีปัญหาหนักๆ เด็กคนนี้จะมาซ่อนตัวที่บ้านเขาเพื่อสูบบุหรี่
ตอนที่มีคนมาพบเข้า เว่ยจื่อหังถูกคุณยายเขาฟาดไม่ยั้ง ส่วนเธอ เพียงแค่ใช้ดวงตาอันไร้เดียงสามองดูคุณยายทั้งคู่ พวกเขาก็เชื่อแล้วว่าขาโจ๋หนุ่มเป็นคนหลอกล่อให้เด็กสาวตัวน้อยสูบบุหรี่
 “สูบบุหรี่มันไม่ดีหรอกนะ” เพื่อนหนุ่มมองไปรอบถนนด้วยความเครียด เขาถอยมายืนที่เดิมตอนที่เห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น แล้วพยายามเปลี่ยนใจเธอด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก
ตอนนี้ ชายหนุ่มอยากจะย้อนเวลากลับไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน แล้วแขวนคอตาย ดีกว่าจะให้บุหรี่กับเด็กสาวคนนี้ไป
หลังสูบไปได้ครึ่งมวน เด็กสาวคนสวยก็ดับ แล้วทิ้งมันลงขยะ
ฉินหร่านถอยหลังไปสองก้าวเพื่อสางผมให้ตรงเหมือนเดิม ตอนที่ได้ยินเสียงของเว่ยจื่อหัง เธอค่อยๆปรายตามองเขา แล้วทำเสียงหึในลำคอเบาๆ “ไปไกลๆ เลยไป”
 “ฉันคิดทบทวนกับตัวเองหลายครั้งเลยว่า ฉันพาเธอมาอยู่บนเส้นทางแย่ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน” ชายหนุ่มดึงปกเสื้อขึ้น
 “แล้วมันไม่ดียังไง” เธอบอกให้เพื่อนหนุ่มส่งหนังสือมา น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา แต่คิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วเธอก็ยิ้มแบบวายร้ายออกมา “ฉันเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้วนี่”
 “เธอเป็นคนดีนะ” เพื่อนหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากๆ
เด็กสาวหน้าสวยเดินไปข้างหน้าพร้อมเป้ เธอโบกมือไปทางเพื่อนหนุ่ม “นั่นก็เพราะว่านายไม่รู้จักฉันดีไง”
เด็กใหม่กลับมาถึงหอพัก ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ เธอจึงมีเวลาสั้นๆ ที่จะเรียนด้วยตัวเอง พวกนักเรียนมัธยมปลายทุกคนต่างกลับเข้าชั้นเรียนกันหมดแล้ว หลังจากทานอาหารเสร็จ
ฉินหร่านวางหนังสือไว้บนโต๊ะ
เด็กสาวหยิบกล่องเหล็กสีแดงที่อยู่บนเตียงออกมา หยิบยาเม็ดสีขาวที่อยู่ข้างใน แล้วกลืนลงคอไปหลังจากที่ทานยาเสร็จ ฉินหร่านไม่ได้กลับไปที่ชั้นเรียนทันที เธอหยิบเป้สีดำออกมารูดซิปเปิด แล้วนำมือถือเครื่องสีดำที่มีน้ำหนักมากออกมา
หน้าจอมือถือยังคงมืดสนิท
เด็กสาวจิ้มไปที่หน้าจอเพื่อกดปุ่มเปิดเครื่อง
ในเวลาน้อยกว่าหนึ่งวินาที มือถือก็ปรากฏหน้าจอขึ้น แต่ไม่ใช่หน้าหลัก บนหน้าจอคือ หน้าแผนที่ ที่มีจุดสีแดงหนึ่งจุดปรากฏอยู่ ซึ่งปักไว้ที่ห้องพยาบาลโรงเรียน
**
ในเวลาเดียวกันนั้น
ณ บ้านตระกูลหลิน
หลินจิ่นเซวียนไม่ได้ออกไปข้างนอกวันนี้ ครอบครัวทั้งหมดนั่งทานข้าวที่โต๊ะอาหาร
หลินฉีถามเรื่องฉินหร่าน ตอนที่เขาได้ยินว่าสมาชิกบ้านคนใหม่จะอยู่ที่โรงเรียน เขารู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาถามเรื่องอาจารย์ใหญ่สวีแทน
 “คุณรู้จักอาจารย์ใหญ่สวีเหรอ”
หนิงฉิงไม่รู้จักกับชายชรา แต่ลูกชายหลินฉีที่เพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงได้ข่าวมา
ผู้เป็นแม่ตักผักใส่จานฉินอวี่ “ฉันได้ยินมาจากคุณแม่ว่า อาจารย์ใหญ่สวีไปที่หนิงไห่เพื่อช่วยเหลือคนยากไร้เมื่อสามปีก่อนค่ะ”
จนช้อนของฉินอวี่ดังกระทบชาม
หลายคนหันไปมองเธอ หลินฉีแสดงท่าทางห่วงใย “ลูกคิดอะไรอยู่หรือเปล่า”
 “หลังเลิกเรียนตอนเย็น หนูคิดว่าเห็นพี่เขาค่ะ” ลูกสาวของบ้านทำท่าทีลังเล “พี่เขาอยู่กับเด็กโรงเรียนมัธยมปลายจื๋อ”
 “โรงเรียนจื๋อเหรอ” ผู้เป็นแม่พูดเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย ข้อนิ้วเธอเป็นสีขาวเผือด “พี่ลูกไม่ได้อยู่ที่อี่จงหรอกเหรอ”
ลูกสาวคนโปรดของบ้านมองลงต่ำ เธอกำช้อนในมือไว้แน่น “หนูได้ยินมาว่าพี่สู้กับพวกนั้นช่วงกลางวัน พอตกเย็นพวกอันธพาลเลยมาเอาคืน หนูเป็นห่วงพี่เขา...”
 “ไม่ต้องห่วงหรอก!” เสียงของหนิงฉิงเย็นชา นัยน์ตาของเธอราวกับซ่อนคมดาบเอาไว้ ตอนที่มองไปยังลูกคนเล็ก เธอข่มโทสะไว้ แล้วกดเสียงลงต่ำ “ตั้งใจเรียน แล้วก็ไม่ต้องไปสนใจพี่ ต่อให้เขาจะมาหาลูกก็ช่าง”
ผู้เป็นแม่ฉุนกึ้ก
จนไม่สามารถทานอาหารได้อีก
ผู้เป็นสามียังทานต่อไป โดยไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ
เด็กสาวที่ทุกคนพูดถึงเป็นเพียงลูกเลี้ยงของเขา ถือว่าเขาใจดีมากแล้วที่ช่วยจัดการเรื่องที่พักและโรงเรียนให้สมาชิกใหม่คนนี้
หากอีกฝ่ายเป็นเหมือนฉินอวี่ เขาอาจจะกังวลบ้าง แต่ไม่มีเรื่องไหนของฉินหร่านที่คู่ควรให้เขาต้องใส่ใจ
นายใหญ่ของบ้านต้องยุ่งกับเรื่องธุรกิจ แล้วเขาจะมีเวลาไปใส่ใจได้อย่างไรกัน
 “เก็บกวาดชั้นสามให้เรียบร้อย เตรียมให้อวี่เอ๋อร์เรียนหนังสือ” หลินจิ่นเซวียนไม่สนใจเรื่องที่ทุกคนคุยกัน เขามีเพียงแต่ความสงสัยเกี่ยวกับตัวฉินหร่าน แต่มันก็ไม่เท่ากับความรักความเอ็นดูที่เขามีให้ฉินอวี่
อัจฉริยะอย่างเขาที่ทุกเรื่องในชีวิตราบรื่น แทบจะไม่มีเวลาใส่ใจใคร
ท่าทีของหนิงฉิงก็ดูสงบลงเช่นกัน
เธอไม่ได้มีลูกเพิ่ม เพราะฉะนั้นตระกูลหลินยังถือว่าอยู่ในมือของหลินจิ่นเซวียน จึงเป็นเรื่องจำเป็นที่เธอต้องได้รับความเคารพจากลูกเลี้ยงคนนี้
เขาอาจเฉยเมยกับเธอ แต่ว่านายน้อยของบ้านเอ็นดูฉินอวี่
ผู้เป็นแม่จึงหวังพึ่งลูกคนเล็กเพื่อจะได้มีที่ยืนในตระกูลหลิน
ทุกอย่างจะราบรื่นแน่ ตราบใดที่สองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
น้องเล็กส่งยิ้มหวาน “ขอบคุณนะคะพี่ชาย”
 “พี่ต้องรับสายละ” ผู้เป็นพี่พยักหน้าเล็กน้อย ดึงเก้าอี้ออกเพื่อยืนขึ้น หลังจากนั้นเขาก็เดินขึ้นบันไดไปพร้อมมือถือ
มีเสียงสุภาพที่แสดงถึงความรู้สึกขอโทษขอโพยจากคนวัยกลางคนที่อยู่อีกฝั่งของปลายสาย “คุณหลินครับ เรารับงานของคุณไม่ได้ ผมโอนเงินมัดจำคืนเข้าบัตรคุณไปแล้วนะครับ”
เขาถึงกับงง แต่น้ำเสียงที่ประหลาดใจของเขายังคงความสุภาพอยู่ “ขอทราบเหตุผลได้ไหมครับ”


ตอนที่ 12 รุ่นพี่ฉันเองแหละ
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย แล้วเห็นว่านัยน์ตาที่แข็งกร้าวของเพื่อนร่วมโต๊ะหรี่เพียงเล็กน้อย เธอเหมือนกำลังผิวปากอยู่ด้วยซ้ำ
เสียงพูดของเพื่อนใหม่ฟังปกติ ซ้ำยังเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งด้วย เด็กสาวหน้าสวยหันหน้ามาด้านข้าง แล้วมองไปที่กลุ่มเด็กแว้นที่อยู่รอบตัวด้วยท่าทีเรียบเฉย
ทำไมยัยนี่ยังหัวเราะได้อยู่นะ...
มีตำนานมากมายเกี่ยวกับแก๊งป่วนของโรงเรียน แค่คิดถึงมัน ขาของกรรมการนักเรียนสาวก็อ่อนปวกเปียกแล้ว
เธอคว้าข้อมือฉินหร่านไว้แน่น ข้อนิ้วเกร็ง ปลายนิ้วซีด
ไม่ห่างจากจุดนั้น
 “นายน้อยสวี กลุ่มเว่ยจื่อหังกำลังแกล้งเพื่อนร่วมห้องพวกเราต่อหน้าต่อหน้านะ” เด็กหนุ่มมช่างจ้อพูดขึ้นด้วยความกังวลใจ เขางับบุหรี่ในปาก ลูบผมตัวเอง แล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถามไปที่เพื่อนของตัวเอง
สวีเหยากวงเลิกคิ้วขึ้น ท่าทางของเขาดูสงบ แต่ทว่านัยน์ตามีแต่ความเย็นชา “แล้วมันเรื่องอะไรของนายล่ะ...”
ตาของนายน้อยจ้องไปที่แก๊งวัยรุ่นตรงหน้าไม่กะพริบ ตรงกลางวง เด็กผู้หญิงที่หันหลังให้เขายืนอย่างสบายใจ เธอหุ่นค่อนข้างสูง ผอม และไม่ได้มองมาทางเขา
ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ใบหน้าเด็กที่หันหลังอยู่ดูขาวและแฝงไว้ด้วยแววปีศาจ ท่าทางของเธอเยือกเย็นและหยิ่งผยอง เห็นได้ชัดว่าเธอคนนั้นดูเหมือนอันธพาลไม่มีผิด
ไอความดุดันที่แผ่ออกมาจากเด็กสาวทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้าน
นายน้อยสวีนิ่งไป ไม่น่าแปลกใจที่เพื่อนสนิทเขาลากเขาให้มาที่นี่ เหตุการณ์แบบนี้หาดูได้ยากจริงๆ
 “นายน้อยสวี ทำไมยังเฉยอยู่ล่ะ” ผู้ที่ถูกถามไม่ได้ตอบอะไร จึงทำให้ผู้เป็นเพื่อนยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น ผมที่สั้นและชี้ตั้งของผู้ถามเผยให้เห็นความมุ่งมั่นของเขา “เว่ยจื่อหัง หมอนั่นลงรถมาแล้วนะ โอเค ถ้านายจะไม่ชอบหน้าเพื่อนใหม่เราก็ช่างเหอะ แต่นายรู้จักยัยกรรมการนักเรียนมาตั้งสองปีแล้วนะ จะปล่อยให้เธอตายจริงๆ นะเหรอ”
สวีเหยากวงดูเหมือนยังเงียบอยู่ เฉียวเซิงไม่ได้คิดอะไรมาก จึงคิดว่าเพื่อนคงเห็นด้วยกับตัวเองแล้ว
หนุ่มช่างจ้อก้าวเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วประกาศขึ้นดังๆว่า “คณะกรรมการนักเรียน พาเพื่อนใหม่มาตรงนี้ แล้วเปิดทางให้เว่ยจื่อหังซะ ”
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแฝงไว้ด้วยความกังวลมากทีเดียว
ตอนที่ได้ยินเสียงเฉียวเซิง หลินซือหรานหลุบตาต่ำ เธอเม้มปากแน่น ร่างกายเกร็งไปหมด เครื่องแบบนักเรียนขนาดโคร่งของเธอทำให้กรรมการนักเรียนสาวดูผอมแห้งและบอบบางมาก ๆ
เธอจับมือเพื่อนใหม่ไว้แน่น ยกเท้าแล้วเดินไปทางคนที่ประกาศก่อนหน้านี้
หัวหน้าแก๊งคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายของเขา ตอนที่เพิ่งย้ายมาที่โรงเรียนสมัยก่อน เขาขึ้นแท่นเป็นหัวหน้าแก๊งอิทธิพลในพื้นที่ทันที
พวกเขาคิดว่า ขาโจ๋ล้างมือในอ่างทองคำไปแล้ว แต่สุดท้าย ปรากฏว่าพวกเขาคิดผิด
ชื่อเสียงของเขาในฐานะขาป่วนประจำโรงเรียนขจรขจายไปทั่ว
ตำนานทั้งหมดที่โรงเรียนอี่จงเล่าต่อกันมามีแต่เรื่องร้ายกาจของขาโจ๋คนนี้ทั้งนั้น เว่ยจื่อหังมีเส้นสายที่ใหญ่มากคอยหนุนหลัง แม้แต่นรกยังไม่กล้าแหยมกับเจ้าคนนี้เลย
แล้วไอ้พวกเด็กธรรมดาๆ แบบนี้จะมากล้าดีต่อกรกับเขาได้อย่างไรกัน
แม้แต่เด็กดีอย่างหลินซือหรานก็ยังได้ยินชื่อเสียของเขามาก่อน
หลังจากได้ยินที่เฉียวเซิงพูด กรรมการนักเรียนรีบดึงตัวเพื่อนใหม่ ลากเธอออกมาจากวง
แต่เท้าของฉินหร่านกลับยึดกับพื้นไว้แน่น
ทำให้ลากตัวเธอออกมาไม่ได้
ขณะที่คีบบุหรี่ไว้ในมือ เฉียวเซิงกระวนกระวายมากขึ้นกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาเสยผม “แม่_เอ๊ย ยัยดาวโรงเรียนใหม่เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย อยากจะมีเรื่องหรือไง จะต่อกรกับขาโจ๋นั่นไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ นายน้อยสวี พูดอะไรมั่งสิ!”
ดาวโรงเรียนคนใหม่คนนี้ช่างยะโสแถมบ้าดีเดือด ราวกับเธอเป็นเด็กแรกเกิดที่ไม่กลัวเสืออย่างงั้นแหละ
เว่ยจื่อหังและพรรคพวกทุกคนต่างมีชื่อเสียที่มหาวิทยาลัยอวิ๋นเฉิง นักศึกษาทุกคนที่นั่นต่างกลัวพวกนี้หัวหด เขาไม่สนใจกฎอะไรทั้งสิ้น และไม่ว่าใครหน้าไหนก็หยุดขาป่วนคนนี้ไม่ได้
หลังจากหลินจิ่นเซวียนเรียนจบไป เว่ยจื่อหังกลัวสวีเหยากวงแค่เล็กน้อย
ทั้งสองก๊วนนี้ไม่ถูกกันเลย และพวกเขาต้องมาประจันหน้ากันแค่ตอนงานรับน้องมัธยมหนึ่งของโรงเรียนอี่จงเท่านั้น
ตอนนั้นฉินอวี่ค่อนข้างดัง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เว่ยจื่อหังและแก๊งรวมตัวกันไปล้อเลียนว่าฉินอวี่เล่นไวโอลินได้ห่วย สวีเหยากวงรีบโต้กลับเขาทันที
ในตอนนั้น การซ้อมไวโอลินของฉินอวี่คือตอนมัธยมสอง
ทุกคนคิดว่าแก๊งเว่ยแค่จงใจหาเรื่อง
ตอนนั้นสวีเหยากวงเพิ่งเป็นเด็กมัธยมหนึ่งที่เพิ่งจะย้ายมาเรียนที่โรงเรียน แต่สุดท้ายเว่ยจื่อหังก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ
ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น เฉียวเซิงจึงรู้ว่าขาโจ๋คนนี้กลัวเพื่อนสนิทของเขา
แต่ตอนนี้ ยัยเด็กใหม่กลับดื้อรั้นสุดๆ เขาเองช่วยอะไรไม่ได้แล้ว จึงต้องค่อยๆ ถอยห่าง แล้วปล่อยเธอไว้ตรงนั้น เด็กหนุ่มได้แต่สบถออกมาเบาๆ
อยากตายหรือไงวะ?!
หลินซือหรานมองดูตอนที่เจ้าอันธพาลขาใหญ่ลงมาจากรถ หน้าของเธอซีดเผือดหนักเข้าไปอีก แล้วพูดขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือ “ฉินหร่าน พวกเราต้องรีบไปแล้ว...ไว้ฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลัง”
เธอยังคงพยายามดึงฉินหร่านด้วยมือที่สั่นเทิ้ม ทั้งฝ่ามือเหงื่อซึมเป็นเม็ดๆ
ปฏิกิริยาแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติมากๆ สำหรับนักเรียนทั่วไปที่เห็นแก๊งขาโจ๋สุดโหดของโรงเรียน ที่แม้แต่นรกยังไม่อยากจะยุ่งด้วย
เด็กสาวหน้าสวยตบไหล่ของเพื่อนด้วยสีหน้าที่ยังคงราบเรียบ สาวใจกล้ายังคงล้วงกระเป๋าอย่างสบายใจ ขณะที่หรี่ตามองไปที่พวกนั้น
ฉินหร่านยังคงความเป็นบอสที่ทั้งบ้าระห่ำและดีเดือดไว้อยู่
แต่เพื่อนที่มาด้วยกลับไม่รู้สึกสบายด้วย ขาของเด็กสาวอ่อนยวบจนก้าวไม่ออกแล้ว
กรรมการนักเรียนแทบจะลมจับ
วัยรุ่นที่อยู่ข้างหน้ากำลังเดินมาทางพวกเธอ ดวงตาหงส์ในร่างสูงใหญ่ และรังสีที่ดูลึกลับ ผนวกกับควันบุหรี่สีขาวที่ลอยมาจากนิ้วและท่าทางทั้งหมดของชายผู้นี้บอกได้คำเดียวว่า เขาคือปีศาจชัดๆ
พอเห็นว่าเว่ยจื่อหังเดินผ่านตัวเองไปแล้ว เฉียวเซิงถึงค่อยขยับตัวได้ กลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นคิดว่าเด็กใหม่หน้าสวยคนนี้ตายแหงๆ
สวีเหยากวงมองไปที่ขาโจ๋ ดวงตาใสที่มืดมิดของเขาแลกเปลี่ยนไปครู่หนึ่ง นายน้อยกำลังจะพูดบางอย่าง
แต่ทว่า เขากลับได้ยินฉินหร่านพูดขึ้น “เว่ยจื่อหัง ให้คนมาพาเพื่อนร่วมโต๊ะฉันกลับไปซะ เธอก้าวขา ไม่ออกแล้ว”
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
ขาโจ๋ชำเลืองไปที่เด็กใหม่คนสวย แล้วโพล่งหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ดูสบายใจจนทำให้ชายคนนั้นดูไม่เหมือนขาโหดสักนิด เขารีบหันไปเลือกลูกน้องที่ดูเป็นเด็กดีให้ส่งตัวหลินซือหรานออกไปอีกฝั่ง
จากนั้นค่อยเดินกลับมาที่เดิมแล้วมองไปที่ดาวโรงเรียนคนใหม่ หัวหน้าก๊วนจอมโหดยิ้ม แววตาฉายความประหลาดใจออกมามากมาย “อะไรเนี่ยพี่หร่าน ทำไมถึงไม่บอกกันเลยว่าอยู่ที่อวิ๋นเฉิง”
ฉินหร่านจัดเครื่องแบบของเธอให้เข้าที่
 “มันกะทันหันน่ะ” เธอได้รับจดหมายจากท่านสวีตั้งแต่ปีก่อนแล้ว
หัวหน้าเว่ยดูยังไม่พอใจนัก เขามีหน้าตาหล่อเหลาและหุ่นที่สัดส่วนชัดเจน “ถ้างั้น ทำไมถึงไม่มาตามหาผมล่ะ”
 “ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้” เด็กสาวคนสวยมองไปทางหลินซือหราน แต่พอเห็นว่าเพื่อนคนดีของเธอยังคงอึ้ง และไม่ตอบสนองอยู่ เธอจึงหันหน้าไปอีกทาง เพื่อเตะเว่ยจื่อหัง ฉินหร่านเลิกคิ้วแล้วพูดขึ้นว่า “บอกลูกน้องนายให้รีบไสหัวไปได้แล้ว พวกนั้นทำให้เพื่อน่รวมโต๊ะฉันกลัวหมดแล้ว”
หัวหน้าแก๊งจึงสั่งให้ลูกน้องรีบแยกย้ายสลายตัว
เห็นได้ชัดว่ากรรมการนักเรียนสาวยังอาการไม่ดี ฉินหร่านจึงเตรียมพร้อมที่จะไปซื้อหนังสือคนเดียว
วัยรุ่นที่ถูกเธออัดน่วมไปช่วงกลางวันยังคงไม่ไปไหน ผมที่ย้อมสีของเขาย้อยตกลงมา โจ๋คนนั้นทำท่าจะคุกเข่า “นายครับ ยัยนี่...ยัยนี่...”
เว่ยจื่อหังที่สวมแจ็กเกตอยู่ ดับบุหรี่ด้วยท่าทางที่ดูเท่ เขาชำเลืองไปที่หมอนั่นอย่างเย็นชา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจตอนที่ได้ยินคำถาม “นี่รุ่นพี่ฉันเองแหละ”
พอพูดเสร็จ หัวหน้าแก๊งก็ไม่รอให้ลูกน้องตอบอะไรกลับมา
 “พี่หร่าน จะไปไหนอ่ะ”
 “ไปซื้อหนังสือ” เธอตอบสั้นๆ
 “ผมไปด้วย”
พอเสียงของขาโหดเริ่มห่างออกไป หลินซือหรานยังคงยืนขาแข็งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนใดๆ
เด็กหนุ่มลูกน้องของแก๊งเว่ยที่เธอกลัวนักกลัวหนา ถามเธออย่างระมัดระวังว่า “น้อง จะกลับไปเรียน หรือไปกินข้าว?”
หัวของเธอว่างเปล่าไปหมดแล้ว
กรรมการสาวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป
ไม่ห่างจากตรงนั้น เฉียวเซิงเองก็นิ่งเงียบ แม้แต่นายน้อยเองก็ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่
ฉินหร่านที่ตอนนี้เย็นขึ้นมากแล้ว เพิ่งซื้อหนังสือมาสองสามเล่ม แล้วมือถือเธอก็สั่นอยู่ไม่กี่ที
เด็กสาวคนสวยจึงค่อยๆ หยิบมันออกมาดู
มันคือหมายเลขที่ไม่ขึ้นเบอร์
 [มีภารกิจใหม่ที่มีคนอยากให้เธอทำ อยากทำไหม]


ตอนที่ 10 ดาวโรงเรียนคนใหม่
ฉินหร่านถูมือทั้งสองไปมาเป็นสัญญาณว่าเสร็จเรื่องแล้ว จากนั้นเด็กสาวก็หันหน้าไปหยิบแจ็กเกตและสะพายเป้
เธอย่นคิ้วเล็กน้อยตอนที่เดินผ่านแก๊งวัยรุ่น ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
จากนั้นเธอก็ผิวปากให้หัวหน้าพวกขาโจ๋ ก่อนจะหัวเราะออกมาเฉยๆ
 “ขอบใจนะ” เฉิงเจวี้ยนได้ยินอยู่สองพยางค์ตอนที่เด็กสาวลายมือไก่เขี่ยเดินผ่านเขาไป
ลู่จ้าวอิ่งต้องเอามือมาปิดปากที่อ้าค้างไว้ เขาไม่ค่อยพอใจนักตอนที่เห็นสาวนักสู้เดินเข้าประตูโรงเรียนไป “ผมเป็นคนที่กำลังจะไปช่วยเธอ แต่ทำไมเธอถึงขอบคุณเจ้านายกัน”
เฉิงเจวี้ยนมองไปที่ผู้ช่วยช้าๆ ก่อนพูดออกมาว่า “ไปกันเถอะ”
ผู้ช่วยลู่มองตามหลังเด็กสาวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนสายตากลับ “การลงมือของเธอไม่ธรรมดา แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร”
หนึ่งต่อสี่ แต่สาวน้อยหน้าสวยกลับเอาชนะพวกนั้นได้อย่างว่องไวและหมดจด
ตอนที่ชายหนุ่มทั้งสองเดินผ่านแก๊งอันธพาลสี่คน ลู่จ้าวอิ่งพลันหยุดเดิน แล้วพูดขึ้นว่า “นี่พวก พวกนายห่วยชะมัดยาดเลยว่ะ”
หมอหนุ่มมองตามทิศทางที่สาวสวยเดินไป ดูเหมือนเธอจะไปที่ห้องแผนกต้อนรับของโรงเรียน
 เขามองไปทางอื่น แล้วเดินต่อจนถึงร้านอาหารที่อยู่ลึกในซอยแคบๆ
 “ท่านสวีครับ” ผู้ช่วยลู่เรียกชื่อชายชรา ตอนที่เห็นว่าเขาสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว
อาจารย์ใหญ่ยิ้มแล้วพูดอะไรสั้นๆ ก่อนจะหันไปหาหมอหนุ่ม “คุณเฉิง มาทำอะไรที่นี่ครับ”
ตอนที่ชายสูงวัยรู้ว่าหมอหน้าหล่อจะมาทำงานที่โรงเรียนในฐานะแพทย์ประจำโรงเรียน เขาถึงกับส่ายหน้าด้วยความกังวลใจ เพราะอาจารย์ใหญ่รู้ว่าชายคนนี้เอาใจได้ไม่ง่ายเลย
หมอเฉิงถือถ้วยชาในมือ เป็นชาคุณภาพแย่ที่ทางร้านบริการให้ แต่เขาไม่ได้รังเกียจอะไร จึงทำท่าจิบราวกับเป็นชารสเลิศ
หมอหนุ่มยิ้ม “แค่มาดูน่ะครับ”
แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่องคุย “ผมได้ยินมาว่าท่านสวีเป็นอาจารย์ใหญ่ที่นี่มาสามปีแล้ว เลยอยากจะมาเปิดหูเปิดตาสักหน่อยครับ”
 “ที่นี่มีอะไรให้ดูเหรอครับ” ชายสูงวัยยิ้ม แต่ความอาลัยอาวรณ์ในน้ำเสียงเขานั้นซ่อนไว้ไม่มิด “ผมพบผู้สืบทอดแล้ว”
แม้แต่เฉิงเจวี้ยนก็ช็อกไป นี่ยังไม่นับผู้ช่วยของเขาด้วย หากคนที่อยู่ในเมืองหลวงรู้ว่าท่านสวีพบผู้สืบทอดแล้ว มันต้องกลายเป็นข่าวใหญ่อย่างแน่นอน
“เป็นใครกันครับ” ลู่จ้าวอิ่งไม่เก็บความสงสัยไว้แม้แต่น้อย
“คนนั้นไม่อยากรับช่วงต่อหรอก” อาจารย์ใหญ่ส่ายหัว แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก
ผู้ช่วยหนุ่มทำตาโตอย่างไม่เชื่อ
ส่วนนายน้อยเฉิงเพียงแต่นั่งจิบชาเงียบๆ โดยไม่ได้ถามอะไรต่อ
ผู้ช่วยลู่แทบจะเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่
**
ฉินหร่านไปที่สำนักงานกลางเพื่อรับกระเป๋าสัมภาระของเธอ
ตัวกระเป๋ามาถึงโรงเรียนอีจงตั้งแต่ก่อนหน้าที่เธอกับแม่จะมาถึงเมืองนี้เสียอีก
มีกระเป๋าใบหนักๆ ขนาดใหญ่อยู่สองใบ หนักเกินกว่าที่เด็กสาวจะถือได้ด้วยตัวเอง เมื่อเห็นว่าสาวน้อยมาคนเดียว คุณลุงที่ห้องแผนกต้อนรับจึงอาสาด้วยความใจดีว่าจะช่วยเธอย้ายสัมภาระไปที่ห้องนอน
ฉินหร่านยื่นเรื่องขอนอนที่ชั้นสองตรงห้องที่อยู่ใกล้ปลายทางเดิน ห้องสองหนึ่งหก
มันเป็นห้องหกเตียง แต่มีเพียงสามเตียงที่มีคนอยู่ ส่วนอีกสามเตียงที่เหลือมีแต่ข้าวของของคนอื่นๆ วางกระจัดกระจายอยู่บนนั้น เตียงที่ติดริมหน้าต่างมีคนอยู่เรียบร้อยแล้ว เด็กหอคนใหม่จึงต้องเลือกเตียงที่มีของกองอยู่น้อยที่สุด
จากนั้นเธอก็ไปหยิบผ้าปูที่นอน
เด็กสาวเปิดกระเป๋าหนึ่งออก แล้วนำเสื้อผ้า รวมถึงของใช้ในชีวิตประจำวันออกมาจัดเรียงเข้าตู้ตัวเองอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนกระเป๋าอีกใบนั้น เธอแค่ยัดไว้ใต้เตียง โดยไม่เปิดออกดูด้วยซ้ำ
หลังจากเก็บของ และทานข้าวเสร็จ ฉินหร่านยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนคาบบ่ายคาบแรกจะเริ่ม
เธอเดินผ่านตึกศิลปะขณะที่กำลังจะเดินไปห้องเรียน
หน้าต่างชั้นสองเปิดอยู่ทำให้เด็กใหม่เห็นเครื่องดนตรีที่วางอยู่ในห้อง
เด็กสาวเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง เวลานั้นมีคนอยู่แถวนั้นไม่กี่คน มันจึงเงียบมากๆ
ฉินหร่านเปิดประตูห้องดนตรีออก เห็นไวโอลินวางอยู่ตรงกลางห้องพอดี
เธอรักไวโอลิน เพราะมันทำให้เธอรู้สึกสงบ.
เด็กสาวก้มหน้าลง
นานๆ ที เธอจะหาสถานที่เพื่อเล่นไวโอลินบ้าง
 “นายน้อยสวี ฉันพูดจริงๆ นะ เด็กที่เพิ่งย้ายมาใหม่สวยโคตรๆ นายไม่รู้อะไร คนทั้งห้องตะลึงไปเลยนา...” เฉียวเซิงพูดด้วยความตื่นเต้น เปิดแล้วกระป๋องโค้ก
ไม่มีใครพูดเรื่องที่เธอเป็นพี่สาวของฉินอวี่
สวีเหยากวงไม่ได้ใส่ใจเพื่อนสนิท ในมือหนุ่มหล่อถือชานมรสวนิลลาที่เขาซื้อมาให้สาวในดวงใจ
โครงหน้าอันหล่อเหลาส่อประกายของความเย็นชา เพื่อให้เห็นชัดว่า เขาไม่สนใจเด็กใหม่ที่เพื่อนเพิ่งจะเอ่ยถึงเลย
ทั้งสองคนเดินผ่านตึกศิลปะ
จู่ๆ สวีเหยากวงก็หยุดเดินกลางคัน
เพราะได้ยินเสียงไวโอลินจังหวะช้า อันเศร้าสร้อย
เขาเงยหน้าขึ้นไปที่ชั้นสอง ตาเป็นประกาย
เพื่อนที่เดินตามมาไม่รู้เรื่องดนตรีนัก แต่สนใจฉินอวี่ก็เพราะเธอเป็นดาวโรงเรียน
เสียงดนตรีทำให้เฉียวเซิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะมันไม่เพราะ แต่เพราะอารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจที่ได้ยินนั้นบาดลึกไปถึงหัวใจทีเดียว
เฉียวเซิงกำลังจะบอกว่ามันเพราะใช้ได้ ก็พลันเห็นเพื่อนคนเก่งของเขาหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังตึกศิลปะ
เขางงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามไป “นายน้อยสวี จะไปไหนน่ะ”
เพื่อนสนิทคนเก่งไม่ได้ตอบ แต่รีบสาวเท้าก้าวให้ไวขึ้น
สวีเหยากวงเปิดประตูห้องดนตรีออก
เสียงเพลงหยุดลงทันที ห้องดนตรีว่างเปล่าไม่มีใคร ส่วนหน้าต่างเปิดอยู่
เขาไม่ขยับเขยื้อน
“คนเล่นหายไปไหนแล้ว” เฉียวเซิงรู้สึกว่ามันพิลึกๆ เช่นกัน เพราะพวกเขาเพิ่งจะฟังมันเมื่อตะกี๊นี้เอง เขาเดินไปทางหน้าต่าง “เป็นไปได้ไหมว่าคนนั้นจะโดดลงไปจากชั้นสอง”
เพื่อนของเขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาถอนจากหน้าต่างที่เปิดอยู่มาอยู่ที่ไวโอลิน ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องแทน
สวีเหยากวงเพิ่งหายอารมณ์เสียตอนที่มีคนเข้ามาซ้อม
เด็กหนุ่มหน้าหล่อเอนพิงเปียโนอย่างสบายๆ ด้วยท่าทางสง่า เขาถามเด็กผู้หญิงที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง “มีใครเข้ามาซ้อมตอนเที่ยงไหม”
เด็กผู้หญิงทำหน้างงงวย
เขาจึงถามหล่อนซ้ำอีก
 “อาจารย์ไม่ได้จัดซ้อมช่วงเที่ยงค่ะ” เด็กที่เพิ่งเดินเข้ามามองหน้าหนุ่มหล่ออย่างระวัง ก่อนจะพูดตะกุกตะกักว่า “แต่มีแค่ฉินอวี่คนเดียวที่เล่นไวโอลินเป็น”
ผู้ถามอึ้งไปแป๊บหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ หน้าตาที่หล่อเหลาของเขาดูอบอุ่นและใจดี แต่ทว่านัยน์ตากลับเยือกเย็นเป็นอย่างมากจนทำให้ดูเข้าไม่ถึง
เขาไม่ได้พูดอะไรอีกตอนที่เดินออกมาจากห้องดนตรี หลังจากนั้น หนุ่มหล่อก็มุ่งหน้าไปยังห้องคิงเพื่อให้ชานมแก่ฉินอวี่
ตอนนั้น เธอไม่อยู่ที่ห้อง
สวีเหยากวงหรี่ตาลงเพื่อคิดสักครู่ ก่อนตัดสินใจวางชาไว้บนโต๊ะเธอ
เด็กในห้องคิงส่วนใหญ่เห็นหน้าเขาจนชินแล้ว แต่อีกหลายๆ คนก็ยังจ้องมองหนุ่มต่างห้องคนนี้อยู่
ในเวลาเดียวกันนั้น เฉียวเซิงกำลังยืนพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ แล้วคุยกับสาวๆ ที่นั่งอยู่แถวหน้า
พอเห็นว่าสวีเหยากวงเดินออกจากห้อง เขาก็ยิ้ม “นายว่าดาวโรงเรียนฉินคือคนที่อยู่ในห้องไวโอลินเมื่อกี๊ไหม”
สวีเหยากวงไม่ได้ตอบคำถาม
**
ห้องเก้า
ฉินหร่านมานั่งที่โต๊ะของเธอ
เธอจัดแจงหนังสือ แล้วหยิบปากกาหนึ่งด้ามออกมาเขียนชื่อตัวเอง
สาวสวยซบหัวลงบนฝ่ามือขวา แล้วจับปากกาด้วยมือซ้าย
ศีรษะที่เอียงอยู่นิดๆ ยิ่งทำให้เด็กใหม่คนสวย สวยเข้าไปอีก
แทบจะทุกคนในห้องต่างแอบมองเธอกันทั้งนั้น
หลินซือหรานที่เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเด็กใหม่นั่งเตรียมใจอยู่นานสองนานเพื่อเวลานี้ “สวัสดีฉินหร่าน ฉันชื่อหลินซือหรานนะ เป็นหนึ่งในกรรมการนักเรียนฝ่ายการเรียน เธอมาหาฉันได้เลยถ้าต้องการความช่วยเหลือ”
ฉินหร่านหันหน้ามาทางเธอ ก่อนจะส่งยิ้มให้ ที่จริงเพื่อนใหม่คนสวยคนนี้ก็ไม่ได้ดูเย็นชานัก “หวัดดี”
กรรมการนักเรียนสาวเขินหน้าแดงเล็กน้อย “เธอถนัดซ้ายเหรอ”
 “ว่างั้นก็ได้” ฉินหร่านค่อยๆ ใช้มือซ้ายเขียนช้าๆ อย่างไม่รีบร้อนอะไร
 “อาจารย์วิชาคณิตฯ ให้การบ้านพวกเรามาทำเช้านี้ ฉันต้องรวบรวมส่งให้อาจารย์ก่อนจะเริ่มเรียนคาบใหม่น่ะ” หลินซือหรานพูดเบาๆ
ฉินหร่านเจอการบ้านที่กรรมการนักเรียนเพิ่งพูดถึง เธอมองกระดาษผ่านๆ ก่อนจะยัดไว้ใต้โต๊ะ
ดูเหมือนสาวสวยจะอารมณ์ดีกว่าเมื่อวาน เธอจึงไม่ได้มีท่าทีห่างเหินหรือเจ้าอารมณ์
ฉินหร่านยิ้มเอียงคอ ก่อนจะถามด้วยเสียงออดอ้อน “ไม่ส่งได้ไหมอ้ะ”
หลินซือหรานอายหน้าแดงจนต้องรีบหยิบกองกระดาษ แล้ววิ่งไปที่ห้องพักครู
เด็กสาวคนสวยหยิบหนังสือออกจากกระเป๋า แล้วเขียนชื่อตัวเองลงไปอย่างเกียจคร้าน
มีคนในห้องจับจ้องเธอเยอะมาก เยอะกว่าตอนเช้าเสียอีก
แม้แต่หนุ่มๆ จากห้องอื่นก็ยังแอบมาด้อมๆ มองๆ ที่หน้าประตูเพื่อส่องเธอ
สาวน้อยเคยชินกับความสนใจแบบนี้อยู่แล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรพวกเขา เธอหยิบหูฟังมาใส่ แล้วจิ้มมือถือเพื่อเล่นเกมออนไลน์ยอดฮิต
บรรดานักเรียนชายที่อยู่รอบๆ เธอต่างผลักกันไปมา แต่ไม่มีใครสักคนจะกล้าเดินเข้ามาหาเธอตรงๆ
ผ่านไปสักครู่ เฉียวเซิงก็กลับมาพร้อมกับสวีเหยากวง
เด็กหนุ่มช่างจ้อสะกิดไหล่เพื่อนคนเก่งของเขา แล้วพูดอย่างตื่นเต้น “ดูดิ นั่นไงฉินหร่าน”
คนที่ถูกสะกิดหยิบหนังสือออกมาเพื่อเตรียมเรียนคาบต่อไป เขาดูเหินห่างและไม่ใส่ใจ
ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ
เพื่อนอีกคนในห้องที่ไว้ผมทรงนักเรียนหัวเราะในลำคอเบาๆ ขณะที่เลื่อนดูมือถือตัวเอง “เฉียวเซิง นายเคยเห็นนายน้อยสวีมองสาวคนอื่นตอนไหนมั่ง”
 “หุบปากไปเลย” เฉียวเซิงเตะขาเก้าอี้เพื่อน แล้วถามขึ้น “ทำไมข้างนอกคนเยอะจัง”
“ก็มาส่องเด็กใหม่คนนั้นไง” เด็กหนุ่มผมทรงนักเรียนตอบ ตายังคงจ้องที่จอมือถือ
ทันทีทันใดนั้น หนุ่มหัวเกรียนก็เลิกเลื่อนหน้าจอ แล้วยกมือถือขึ้นสูง “พระเจ้า....จอร์จ!”
เฉียวเซิงหันกลับไปมองที่หน้าจอ
มันคือหน้ากระทู้โรงเรียนอีจง
 [สวยยังกับนางฟ้า! นั่นดาวโรงเรียนฉินอวี่เหรอ]
ใต้หัวเรื่องมีภาพอยู่ภาพหนึ่ง
ในภาพมีแก๊งอันธพาลสามคนที่อยู่ข้างถนน พวกนั้นดูเหมือนเจ็บตัวอยู่ แถมมีรอยเลือดบนพื้นด้วย ไม่ไกลจากตรงนั้น มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดนักเรียนโรงเรียนอีจงยืนอยู่
เด็กสาวคนนั้นผอมเพรียว รอยยิ้มของเธอช่างสดใส เธอดูผ่อนคลาย และแม้ว่าภาพจะแตก แต่ความสวยของเธอยังทะลุจอออกมาอย่างเห็นได้ชัด
มีคนไปตอบโพสต์มากกว่าห้าร้อยคอมเมนต์แล้ว
2I: [ส่งรายละเอียดทั้งหมดของสาวคนนี้มาให้หน่อย!]
3I: [ฉินอวี่ไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่นา...]
ไม่นานนักก็มีเด็กห้องเก้าเข้าไปผสมโรงตอบด้วย
เด็กหนุ่มหัวเกรียนลดเสียงลงต่ำ พยายามข่มความรู้สึกตื่นเต้นเอาไว้ “ดาวโรงเรียนอีจงเปลี่ยนคนแล้วจ้า!”
เด็กสาวในภาพดูจะไม่รู้ตัวว่ารอบตัวเกิดอะไรขึ้น
เธอยังใส่หูฟัง แล้วเล่นเกมต่อไป
กู้ซีฉือโทรเข้ามาพอดี ส่วนเธอกดวางสายอย่างไม่ใส่ใจ
อีกฝ่ายก็ยังคงโทรมาอีก
สาวสวยจึงรีบเล่นให้จบรอบไวๆ
จากนั้นเธอก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง
ตอนที่เด็กใหม่ขยับตัว ทุกคนมองตามเป็นตาเดียว
ห้องเรียนที่มีเสียงคุยกันเซ็งแซ่ จู่ๆ ก็เงียบลง
มีกลุ่มคนมารวมตัวกันที่ประตูหลัง
เด็กใหม่ใช้มือหนึ่งถอดหูฟังออก แล้วมองไปที่คนพวกนั้น
เธอจ้องเข้าไปในตาพวกนั้น
ทุกคนจึงรีบสลายตัวทันที
เด็กสาวเดินผ่านผู้คนไป แล้วตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ ซึ่งอยู่สุดทางเดิน
หมอหนุ่มโทรเข้าอีกครั้ง
เธอเห็นมีห้องว่าง จึงนั่งลงบนฝาชักโครก แล้วกดรับสาย
ที่ตะวันออกกลาง
กู้ซีฉือเพิ่งจะรักษาบาดแผลให้เด็กน้อยคนหนึ่งเสร็จ หมอรูปหล่อลูบหัวเด็กเบาๆ เขาหนีบโทรศัพท์ไว้ข้างหู แล้วเดินออกมา
หลังจากจุดบุหรี่ให้ตัวเอง หนุ่มหน้าหล่อก็ยิ้มออกมา “เธอยังไม่ตอบข้อความฉันเช้านี้เลยนะ แล้วตอนนี้ยังจะมาไม่รับสายอีก”
 “ฉันอยู่ที่โรงเรียน” เด็กสาวปลายสายเขี่ยหูฟังเล่น “มีอะไรก็พูดมา คาบเรียนฉันใกล้จะเริ่มแล้ว”
 “เกิดเรื่องน่ะสิ” แพทย์หนุ่มพ่นควันเป็นวงๆ ออกมา แล้วก็รับกล่องเครื่องมือแพทย์จากอีกคนมา เขาหันไปกล่าวขอบคุณคนนั้น ก่อนจะพูดต่อ “ฉันตรวจเอกสารที่เธอให้มาแล้วนะ”
 “นายเจออะไรบ้างไหม”
กู้ซีฉือเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างอู้อี้ “สาวน้อย ฉันให้ตำรวจสากลช่วยค้นให้แล้ว แต่ทำไมฉันถึงเห็นชื่อเธออยู่ในลิสต์ของตำรวจสากลก็ไม่รู้ หรือฉันตาฝาดไปเอง”


ตอนที่ 8 บัตรระดับเพชร
หนิงฉิงและมารดาของเธอมองไปข้างนอกประตู
เด็กเจ้าปัญหาที่พูดถึงกำลังยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกระดาษแผ่นบางๆ ในมือ ฉินหร่านที่ยืนพิงบานพับประตูอยู่กระตุกยิ้ม
รอยยิ้มของเด็กสาวดูสบายๆ แต่ทว่ายังเปี่ยมไปด้วยแววร้ายกาจ
นัดพบหมอไม่ได้เช้าอะไรขนาดนั้น แต่หนิงฉิงโกหกเพราะไม่อยากไปส่งลูกสาวคนโตที่โรงเรียน
ตอนนี้เธอคงรู้สึกกระอักกระอ่วนน่าดู
ด้วยความที่ลูกสาวคนเล็กมีชื่อเสียงในโรงเรียนอีจง ผู้เป็นแม่จึงมักจัดประชุมผู้ปกครองในโรงเรียนอยู่บ่อยครั้ง ผู้ปกครองคนอื่นจะรู้จักเธอในนาม คุณแม่ของฉินอวี่
คุณแม่ดีเด่นไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเด็กแย่ๆ อย่างฉินหร่านก็เป็นลูกสาวเธอเช่นกัน
เธอไม่ยอมรับความจริงข้อนี้
คุณยายก็ไม่โง่เง่าถึงขนาดจะมองเรื่องนี้ไม่ออก จึงได้พยายามพูดคุยกับลูกสาวเกี่ยวกับเรื่องนี้
เฉินซูหลานรู้ว่าตัวเองเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว แต่หลานคนนี้นับว่ายังเด็ก ถ้าตอนนี้หญิงชราไม่ใส่ใจหลานสาว ก็จะไม่มีใครไยดีเด็กน้อยอีกแล้ว
พวกเขาต่างไม่คาดคิดว่าเด็กที่พูดถึงอยู่จะกลับมา
ผู้เป็นแม่มองไปยังลูกเจ้าปัญหา พยายามจะหาคำพูดมาแก้ตัว ซึ่งก็แทบจะไม่มี “หร่านหร่าน แม่ไม่ได้หมายความว่ายังงั้น...”
หนิงฉิงเป็นเพียงหญิงบ้านนอกที่กลายมาเป็นคุณนายไฮโซ
นอกจากหลินฉีกับหลินจิ่นเซวียนแล้ว คนอื่นๆ ในตระกูลหลินจะมองเธอด้วยความเหยียดหยันอยู่เสมอ
สะใภ้บ้านนอกคนนี้ใช้เวลาถึงสิบสองปี บวกกับความโดดเด่นของฉินอวี่ถึงทำให้ตัวเองพอมีจุดยืนในตระกูลหลินได้บ้าง แม้ว่าภายนอก เธอดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก แต่ลึกๆ ข้างใน เธอก็ยังรู้สึกต่ำต้อย
แล้วจู่ๆ ฉินหร่านก็กลับมาแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะไม่รู้สึกไม่พอใจ
เธอเพียงแค่ระบายความอัดอั้นตันใจให้มารดาชราฟังเท่านั้น
ใครจะไปรู้ว่าลูกเจ้ากรรมจะมาได้ยินเข้า
สีหน้าเด็กสาวยังคงนิ่งเรียบ ฉินหร่านสอดมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋า แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ยี่หระว่า “ช่างมันเถอะ”
ผู้เป็นแม่มองดูลูกสาวด้วยความงุนงง
ส่วนผู้เป็นยายถอนหายใจออกมา
 “หร่านหร่าน แม่ก็แค่อารมณ์เสียไปหน่อย” ผู้แม่เริ่มมีเสียงพูดขึ้นมาบ้าง แต่ก็พยายามแก้เก้อด้วยการเอามือไปปัดผ้าคลุมไหล่ของเธอ “ลูกกลับมาตอนนี้ก็ดีแล้ว แม่ให้พวกแม่บ้านจัดห้องให้แล้ว ต่อไป ลูกย้ายมาอยู่ที่ชั้นสามได้เลย แม่แต่งห้องในแบบที่อวี่เอ๋อร์ชอบ...”
 “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ หนูแค่มาที่นี่เพื่อบอกว่า” เด็กสาวหรี่ตาคู่งามของเธอลง แล้วพูดเนิบๆ “หนูจะไปอยู่หอที่โรงเรียน”
ว่าแล้วเด็กสาวในชุดนักเรียนก็หันหลังกลับ ก่อนเข้าไปเก็บข้าวของที่อยู่ชั้นสาม
ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก แค่กระเป๋าสีดำ แล็ปท็อปและมือถือเท่านั้น
ผู้เป็นยายเดินตามหลานสาวเข้าไปในห้อง
 “อยู่ที่โรงเรียนก็ไม่ใช่ความคิดที่เลวเลย” หญิงชรากล่าว เธอเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อว่า “หลานจะต้องเข้ากับเพื่อนๆ ให้ได้ อย่าอารมณ์เสียง่าย...”
ฉินหร่านฟังอย่างใจเย็นตอนที่ยายสอน
เด็กสาวมองไปยังห้องพักแขกที่ผู้เป็นมารดาเพิ่งตกแต่งให้ สีห้องดูอบอุ่นและเป็นมิตร เป็นสีแบบที่ฉินอวี่น่าจะชอบ แต่ไม่ใช่สีที่เธอคุ้นเคยนัก
ฉินหร่านใช้เวลาเก็บสัมภาระอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรูดซิปในที่สุด
เฉินซูหลานมองตาเด็กน้อย “หร่านหร่าน ทำไมถึงโกหกแม่เขา”
 “หืม” เธอสะพายกระเป๋าไว้บนบ่า แล้วมองไปที่คุณยายด้วยสายตาบอกว่าให้พูดต่อ
 “หลานเล่นไวโอลินเก่งมากตั้งแต่ตอนอายุเก้าปีแล้ว” หญิงชราวางมือศีรษะเพื่อลูบหัวหลานสาว ในขณะที่ฉินหร่านมองไปรอบๆ ห้องสีอบอุ่น
เธอชอบสีโทนเย็นมากกว่า แม้แต่เสื้อผ้าทุกตัวก็เป็นสีดำ ขาว ไม่ก็เป็นสีทึมๆ ทั้งสิ้น
 “อาจารย์ชื่อดังที่มาอาศัยที่หนิงไห่อยู่หกเดือนยังอยากจะรับหลานเป็นลูกศิษย์เลย ทำไมถึงไม่บอกแม่เรื่องนั้น”
 “ไม่มีเรื่องอะไรให้บอกแม่หรอกค่ะ” ฉินหร่านพูดอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมซบหัวไปบนไหล่ของคุณยาย “อย่ากังวลเลยค่ะ น้าเคยบอกหนูว่าแม่สวยมากตอนที่ยังเด็ก ยายเลยเอ็นดูแม่มากที่สุด ตอนนี้แม่ก็พายายมาดูแลที่นี่แล้ว ยายพักฟื้นให้สบายใจได้เลย ไว้หนูจะแวะมาเยี่ยมช่วงโรงเรียนปิดนะคะ”
ว่ากันตามสัตย์จริงแล้ว หนิงฉิงเคารพและกตัญญูต่อเฉินซูหลานมาก
คนเฒ่าคนแก่ต่างชอบเวลาที่มีลูกหลานห้อมล้อม ฉินหร่านเองก็รู้ดีว่าคุณยายเธอเองก็เช่นกัน
สองยายหลานเดินลงบันไดไปพร้อมกัน
ส่วนหนิงฉิงถูกทิ้งให้นั่งงงบนโซฟาในห้องรับแขก
เธอเห็นลูกสาวเจ้าปัญหาเดินลงบันไดมา พร้อมเป้สะพายอยู่บนไหล่
ผู้เป็นแม่ยืนขึ้น แล้วถึงตระหนักได้ว่าลูกคนนี้หมายความตามที่พูดจริงๆ ตอนที่บอกว่าจะไปอยู่หอ
แถมเธอยังไม่ได้หยิบข้าวของที่หนิงฉิงเตรียมไว้ให้ติดมาด้วยเลย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าสวยๆ เต็มตู้หรือกระเป๋าแบรนด์เนม
เธอนึกไม่ออกว่าจะทำตัวอย่างไร หรือจะพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ดี
จะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีคนไม่ชอบอาศัยอยู่ในวิลลา ไม่ชอบสวมใส่เสื้อผ้า หรือสะพายกระเป๋าแบรนด์เนม
 “หนูจะไปโรงเรียนแล้ว งานนี้คงต้องหวังพึ่งแม่ให้ดูแลคุณยายด้วยค่ะ ไว้หนูจะไปโรงพยาบาลตอนปิดเทอม” เด็กสาวเอามือล้วงกระเป๋ามือหนึ่ง สายตาของเธอดูเย็นชาและห่างเหิน
บ้านตระกูลหลินตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก และพวกเขายังมีนักโภชนาการส่วนตัวด้วย
เด็กนักเรียนชั้นม.สามมีการบ้านเยอะมากๆ แถมยังเป็นชั้นที่เครียดที่สุดในโรงเรียนอีจง หากครอบครัวไหนมีฐานะพอที่พ่อแม่จะอยู่บ้านเพื่อสอนลูกได้ พวกเขาจะทำแบบนั้นมากกว่าจะปล่อยให้ลูกไปอยู่หอ
หนิงฉิงเองก็รู้ดีว่าการที่ฉินหร่านอยู่บ้านจะเป็นการดีกว่า
แต่ตอนที่มองดูลูกสาวคนโตเดินออกประตูไป เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าพี่สะใภ้ รวมถึงญาติคนอื่นๆ ของตระกูลหลินจะแวะมาเยี่ยมบ้านในอีกไม่กี่วันแล้ว ท้ายที่สุด หนิงฉิงจึงตัดสินใจที่จะไม่รั้งลูกให้อยู่บ้าน
เธอให้โชเฟอร์ขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียน “พี่ชาย และน้องสาวของลูกต่างก็...ช่างมันเถอะ ขยันเรียนหน่อยก็แล้วกัน”
พอเห็นว่าลูกสาวไปแล้ว ความเครียดทั้งหมดที่เธอเก็บไว้ในใจก็มลายหายไปทันที
เฉินซูหลานเดินมาส่งหลานถึงหน้าประตู ตอนที่เธออาสาจะไปส่งที่โรงเรียน ฉินหร่านก็ปฏิเสธ
หญิงชรายังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เธอรู้ว่าหลานสาวคนนี้มีนิสัยแปลกๆ ชอบให้คนอื่นมองว่าเธอเข้าใจได้ยาก
แต่ขณะที่มองไปที่เป้สีดำบนไหล่ของเด็กน้อยนั่นเอง จู่ๆ หญิงชราก็ตระหนักได้ว่าฉินหร่านไม่เคยหอบอะไรมาที่บ้านตระกูลหลินตั้งแต่แรกแล้ว
เด็กคนนี้วางแผนจะอยู่หอตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
**
ฉินหร่านไม่ได้กลับโรงเรียนทันที เธอแวะที่ธนาคารก่อน
เด็กสาวรับบัตรคิว แล้วไปที่เคาน์เตอร์
หญิงสาวที่ให้บริการเธอถึงกับตะลึงตอนที่ฉินหร่านวางบัตรเครดิตไดมอนด์การ์ดลงบนเคาน์เตอร์ พนักงานสาวจ้องอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกักว่า “ดะ-เดี๋ยวดิฉันจะเรียกผู้จัดการให้นะคะ ดิฉันไม่มีอำนาจที่จะ...”
 “อืม” เด็กสาวเจ้าของบัตรเคาะนิ้วบนเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์ “แค่อยากโอนเงินน่ะค่ะ”
ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มีบัตรไดมอนด์การ์ดจะไม่มาธนาคารด้วยตัวเองเพื่อทำธุรกรรม ปกติธนาคารจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้แทนพวกเขา
ฉินหร่านโอนเงินจำนวนหนึ่ง จากนั้นผู้จัดการก็เดินมาส่งเธอที่ประตูเป็นการส่วนตัวหลังทำธุรกรรมเรียบร้อย
ธนาคารตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน หากเดินก็ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที
เด็กสาวกล่าวขอบคุณโชเฟอร์ของตระกูลหลิน แล้วให้เขากลับบ้านไปก่อน
โชเฟอร์มองเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของพนักงานธนาคารก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกใจว่าเธอมาที่นี่ เพราะคนในตระกูลหลินไม่เคยมีใครมาที่นี่มาก่อน แต่เขาก็ไม่ได้ถามหรือแสดงความเห็นอะไร
เด็กสาวเลือกเส้นทางที่สั้นที่สุดเพื่อกลับโรงเรียน
บ่ายวันนี้แดดร้อนอบอ้าว
 “โรงแรมที่อาจารย์สวีพูดถึงอยู่ที่ไหนเหรอ” ตุ้มหูของลู่จ้าวอิ่งสะท้อนกับแสงแดดในขณะที่ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์ แล้วกวาดตามองไปรอบๆ
ในขณะเดียวกัน เฉิงเจวี้ยนก็เดินตามหลังเขา
พระอาทิตย์ส่องแสงจ้าแผดเผา แต่เสื้อสีดำที่หนุ่มหน้าสวยใส่อยู่กลับไม่ได้ทำคนอื่นรู้สึกอึดอัดหรือขัดลูกตาเลย เขากลับมีรังสีเยือกเย็นที่อธิบายไม่ได้แผ่ออกมา
สีหน้าเขาราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แต่ก็ยังดูดีอยู่ดี
หนุ่มหล่อเสื้อดำกำลังหาต้นไม้ไว้เป็นร่มเงาบังแดด ในขณะที่ผู้ช่วยกำลังถามทางอยู่นั้น ภาพที่ปรากฏก็คือ คนผมสีสว่างสองสามคนกำลังยืนล้อมคนๆ เดียวอยู่
คนที่ถูกล้อมสะพายเป้สีดำไว้ด้านหลัง นิ้วมือมีสีขาวซีด
สิ่งที่ห้อยหลวมๆ อยู่บนไหล่ของเธอคือ แจ็กเกตของโรงเรียนอีจง
สีหน้าเธอเยือกเย็น ทว่าหน้าตาโดดเด่น
เฉิงเจวี้ยนชะงัก
ตอนที่ลู่จ้าวอิ่งถามทางเสร็จ แล้ววางสาย เขาก็มองเห็นเหตุการณ์เดียวกัน


ตอนที่ 17 ใช่ว่าทุกคนจะได้ศูนย์ได้นะ
อาจารย์ใหญ่มองไปที่หลานชาย เด็กหนุ่มสวมใส่เครื่องแบบของโรงเรียน แต่ใบหน้านั้นขาวใส มีความเป็นผู้ใหญ่ ส่วนเรียวขาก็ยาวเช่นกัน
ดวงตาคู่นั้นใสทว่าเย็นชา ระหว่างคิ้วของนายน้อยสวีมีร่องรอยของความหยิ่งแฝงอยู่ บุคลิกที่แข็งแกร่งปรากฏออกมาให้เห็นชัดเจน
นี่คือผลลัพธ์ของการคิดไตร่ตรองมาเป็นเวลานานของผู้อาวุโสสวี ในครอบครัวนี้ มีเพียงสวีเหยากวงที่โดดเด่นเพียงผู้เดียว
ผู้เป็นปู่ต้องการจะรู้ความคิดของหลานชายก่อน
หลานหนุ่มไม่คาดคิดว่าคุณปู่จะพูดถึงเรื่องนี้ คิ้วที่เลิกสูงแสดงถึงความรู้สึกอึ้ง “คุณปู่บอกว่าเธอช่วยชีวิตปู่เหรอครับ”
นายน้อยสวีได้ยินเรื่องฉินหร่านจากเพื่อนสนิทมามาก และยังได้เห็นเด็กใหม่ตีรันฟันแทงด้วยตาตัวเอง นอกจากนี้ สาวโหดคนนี้ยังดูจะรู้จักมักจี่กับพวกแก๊งป่วนด้วย
เขายังเห็นว่าเพื่อนหน้าสวยลอกการบ้านคนอื่น
เพราะฉะนั้น เด็กระดับท็อปอย่างเขาจึงไม่คิดว่าคุณปู่จะใส่ใจเด็กใหม่นี่ ผู้เป็นหลานรู้ว่าคุณปู่เป็นคนมองการณ์ไกลเสมอ เพราะอย่างนั้น เขายิ่งไม่เข้าใจเรื่องนี้
ต่อให้แม่นั่นจะช่วยชีวิตปู่ก็เถอะ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องให้คนแบบนั้นเข้าสู่ตระกูลสวีสักหน่อย
หรือว่าเธอเรียกร้องให้ทำแบบนี้? สวีเหยากวงมองต่ำ และไม่ได้พูดอะไรออกไป
 “ปู่มีปัญหาตอนไปที่หมู่บ้านหนิงไห่เพื่อช่วยคนจน” เมื่อต้องลงรายละเอียด ชายสูงอายุไม่ได้พูดอะไรมาก
 “เธอช่วยปู่ไว้ ตระกูลสวีของเราจึงนับว่าติดหนี้เธอ ถ้างั้นเราหาทางตอบแทนแบบอื่นก็ได้นี่ครับ ครอบครัวฉินยังมีคนอื่นที่โดดเด่นด้วย” เด็กหนุ่มพูดอย่างระมัดระวัง คิ้วของเขายังคงผูกกันเป็นโบ
เขามองไปที่หลานชาย แล้วทำท่าให้พูดต่อ
 “ฉินอวี่ห้องสามทับหนึ่งเป็นน้องสาวของเธอ เป็นคนที่เก่งเคมีมาก และติดท็อปห้าของโรงเรียน” นายน้อยสวีคิดว่าผู้เป็นปู่ไม่ได้เข้าใจจริงๆ จึงได้อธิบายต่อ “ฉินอวี่เป็นเด็กใหม่ที่ทำผลงานได้ดีตั้งแต่ปีแรก ยังเล่นไวโอลินได้เทพมาก และหน้าตาดีด้วย”
หลังจากได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของฉินอวี่ก็ผุดขึ้นมาความคิดของอาจารย์ใหญ่
ชายชราไอออกระหว่างที่พิจารณาเรื่องนี้มากขึ้น ตอนนี้เขาปะติดปะต่อเรื่องได้แล้ว ผู้อาวุโสค่อยๆวางถ้วยที่ถือว่า และพูดขึ้นว่า “เป็นเธอสินะ”
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลานชาย อาจารย์ใหญ่ก็รู้ตัวว่าเด็กหนุ่มให้คำตอบมาเป็นนัยแล้ว
แย่หน่อยที่ผู้เป็นปู่หลับไม่สนิทในช่วงหลายวันมานี้
แต่ผู้ใหญ่อย่างเขาไม่อยากบังคับเด็ก ชายสูงวัยจับแว่น แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไร ปู่ไม่รอบคอบเอง กลับไปที่ห้องเรียน แล้วคิดดูแล้วกัน”
อีกฝั่งเดินจากไป พร้อมปิดประตู
ทำให้ไม่ได้เห็นว่าอาจารย์ใหญ่สวีถือถ้วยชาด้วยความรู้สึกเสียดายและหนักใจ หลังจากที่เขาออกไป
เมื่อออกมาจากห้องอาจารย์ใหญ่ หัวใจสวีเหยากวงที่แน่นอยู่ก่อนหน้านั้น สุดท้ายก็คลายลง
ขืนคุณปู่ยังยืนกรานจะให้ออกเดต หลานอย่างเขาคงไม่มีทางเลือกอื่น
กลับไปที่ห้องเรียน การบ้านที่ทุกคนเขียนเย็นวันก่อนถูกแจกคืนให้เจ้าของ เพราะหัวหน้าห้องสวีไม่อยู่ เพื่อนสนิทจึงช่วยแจกการบ้านฟิสิกส์แทน
นายน้อยสวีเผลอมองไปทางฉินหร่านโดยไม่รู้ตัว
เธอกำลังถือหนังสือวิชาเลขของเพื่อนร่วมโต๊ะเพื่อลอกคำตอบอยู่
ลอกการบ้านอีกแล้ว
หน้าตาของตัวแทนวิชาฟิสิกส์ยังไร้อารมณ์ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก้มหน้ามองต่ำ และไม่ได้หันไปทางหญิงสาวที่ปู่พูดถึงอีก
เด็กหนุ่มหยิบการบ้านตัวเองออกมา ตามด้วยปากกา แล้วเริ่มใช้สูตรที่คุยกับฉินอวี่ครั้งที่แล้ว
กระดาษคำตอบของหลินซือหรานก็ถูกแจกคืนให้เจ้าของเช่นกัน
ตอนที่ได้รับกระดาษคำตอบกลับมา แทนที่จะดูคะแนนตัวเอง กรรมการสาวดูกระดาษของเพื่อนร่วมโต๊ะ และรู้สึกใบ้กินทันที “ฉินหร่าน เธอเลี่ยงคำตอบที่ถูกของฉันทั้งหมดได้ยังไงอ้ะ”
ทุกคนที่ลอกการบ้านเป็นมักจะรู้ว่าคำตอบจะเหมือนกันทุกข้อไม่ได้อยู่แล้ว
โดยเฉพาะสำหรับข้อเขียน พวกเขาจะต้องเปลี่ยนคำตอบหลายข้อ
เมื่อคืน หลินซือหรานรู้ว่าเพื่อนสาวเปลี่ยนคำตอบบางข้อ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเลี่ยงคำตอบที่ถูกได้ทุกข้อแบบนี้
มีคำถามแบบกากบาทตั้งหลายข้อ แต่ไม่ถูกสักข้อ
เพื่อนเธอจะซวยได้ขนาดนี้เลยเหรอ
ฉินหร่านไม่ได้สนใจเรื่องการบ้าน เธอนั่งไขว่ห้างอย่างไร้มารยาท วางหมวกไว้บนขอบหน้าต่าง และถือหนังสือวิชาเลขของหลินซือหรานไว้ในมือ ค่อยๆเปิดดูไปทีละหน้า ขนตาชี้ต่ำ
หลังจากได้ยินเสียงเพื่อนร่วมโต๊ะ เด็กหน้าสวยเอียงคอ แล้วรับการบ้านตัวเองไป
คางของเธอวางอยู่บนมือข้างหนึ่ง ฉินหร่านทำเป็นพูดลากเสียง “เป็นไปได้ไหมว่า...ฉันคืออัจฉริยะ”
 “อะไรเนี่ย” เฉียวเซิงหัวเราะก๊ากจากทางด้านหลัง
เขาโน้มตัวไปด้านหน้าโต๊ะ ใช้ปากกาสะกิดหลังเพื่อนสนิท พร้อมปล่อยฮาออกมา “นายน้อยสวี รู้ไหมว่าฉินหร่านได้ศูนย์คะแนนตอนที่ผมแจกการบ้านคืน แถมเธอยังคิดว่าตัวเองทำได้ดีอีก”
 “การได้ศูนย์ไม่ง่ายเลยนะ เพราะเธอเขียนการบ้านทุกข้อ” สวีเหยากวงอึ้งไป เขาเองยังได้ศูนย์ไม่ได้เลย ต่อให้จะพยายามก็เถอะ
แต่หลังจากคิดแล้วว่าคนได้ศูนย์เป็นเด็กใหม่ เขาก็แค่ส่ายหน้า คิดว่ามันบ้าบอจริงๆ
ตัวแทนฟิสิกส์เตรียมแบบฝึกของวิชาถัดไปขึ้นมา โดยไม่ได้คิดถึงเรื่องเพื่อนร่วมห้องที่ได้ศูนย์อีก
คาบแรกตอนบ่ายคือวิชาภาษาอังกฤษ
อาจารย์หลี่ไอ้หรงเดินมาใกล้ๆ เธอมองเห็นเด็กใหม่เกรดห่วยพิงผนัง นั่งชันเข่าแบบไม่มีสกุลรุนชาติ ขณะที่อ่านหนังสือนอกเวลาอยู่ อาจารย์หญิงเริ่มทำหน้าบึ้งตึง
แต่พอคิดเรื่องความสัมพันธ์ของเด็กไร้มารยาทนี่กับอาจารย์ใหญ่แล้ว อาจารย์หลี่จึงได้สะกดจิตสะกดใจไม่พูดอะไร
**
เวลากลางคืน
ณ ครอบครัวตระกูลหลิน
ตอนที่ฉินอวี่กลับบ้าน เธอเห็นหลินฉีและหลินหว่านนั่งอยู่บทโซฟาในห้องโถงหลัก
หลินหว่านนับว่าเป็นชื่อที่ฟังดูอ่อนโยน แต่เจ้าของชื่อมีออร่าเป็นประกาย คิ้วคมกริบ แค่มองเพียงครั้งเดียว ผู้หญิงตระกูลหลินคนนี้ก็สามารถทำให้คนตะลึงพรึงเพริดได้แล้ว
ฉินอวี่กล่าวทักทายอย่างน่าเอ็นดู “คุณป้าเล็กกก”
 “อ้าว ฉินอวี่ลูก เดี๋ยวนี้สวยวันสวยคืนนะ” กับฉินอวี่ ผู้หญิงไฮโซคนนี้มีเมตตาต่อเธอ มากกว่าที่มีต่อมารดาของเธอ
เด็กหญิงคนโปรดของบ้านโค้งศีรษะอย่างอ่อนน้อม ป้าเล็กแต่งงานแล้วอยู่ที่ปักกิ่ง และไม่ได้กลับมาเยี่ยมที่นี่บ่อยๆ
 “งั้นดิฉันขอตัวขึ้นไปดูว่าคุณแม่ต้องการใช้อะไรบ้างจะได้เอาไปให้ที่โรงพยาบาลนะคะ” หนิงฉิงที่นั่งอยู่ด้วยความอึดอัด หาข้ออ้างเพื่อขึ้นไปข้างบน
นอกจากการอ่านหนังสือในตอนเย็นแล้ว คุณหนูของบ้านยังฝึกไวโอลินครึ่งชั่วโมงทุกวันด้วย
ตอนแรก เด็กหญิงอยู่กับคุณป้าและพ่อเลี้ยงที่ชั้นล่างอยู่พักใหญ่ ก่อนจะขึ้นไปยังชั้นสอง
เมื่อขึ้นไปถึง ผู้เป็นแม่จัดแจงธุระเรียบร้อย และกำลังเดินลงบันไดพร้อมกับถุง
เธอไม่ได้ยุ่งย่ามอะไรกับลูกสาว และเดินลงบันไดมาหลังจากพูดคุยกันไปสองสามคำ
พอหันหลังกลับ มีกระดาษใบหนึ่งปลิวออกมาจากถุงนั่น
ตัวกระดาษยับเล็กน้อย ฉินอวี่จึงหยิบมันแล้วเปิดดู เด็กน้อยอยากจะหยุดแม่ แต่เมื่ออ่านดู เธอถึงกับตัวแข็งทื่อ
มันดูเหมือนโน้ตดนตรีสักอย่าง ลายมือที่เขียนเหมือนการพ่นสีบนกำแพง
เป็นลายมือขยุกขยิก ลายเส้นพันกันยุ่งเหยิง
เมื่อเห็นโน้ตแถวแรก หัวใจของฉินอวี่เต้นระทึก จู่ๆ หัวใจเธอก็เต้นแรงและรู้สึกแน่นอกขึ้นมา
กระดาษนี่คือโน้ตเล่นเพลงไวโอลิน


ตอนที่ 15 จดหมายรัก และไอดอลผู้ทรงอิทธิพล
ฉินหร่านหยิบปากกาขึ้นมา แล้วลอกคำตอบของเพื่อนร่วมโต๊ะ
บางข้อ เธอมีเปลี่ยนตัวเลขบ้าง
เด็กใหม่ทำได้อย่างคล่องแคล่ว และเห็นได้ชัดว่าเธอเคยชินกับการลอกการบ้าน
ลายมือเธอก็ไม่ได้สวยอยู่แล้ว บวกกับที่รีบเขียนเร็ว จึงทำให้ลายมือยิ่งขี้ริ้วขี้เหร่เข้าไปอีก
โรงเรียนอี่จงมีแต่เด็กเนิร์ดเต็มไปหมด และแต่ละคนก็อยู่ในกรอบ ยกเว้นส่วนน้อยมากๆ เท่านั้น ว่าง่ายๆ คือ ไม่มีการลอกการบ้านเกิดขึ้น
เด็กใหม่นั่งไม่เรียบร้อย ขีดๆ เขียนๆ โดยที่มือยังเท้าคางอยู่ และเพราะในห้องเรียนร้อน เธอจึงถอดเสื้อแจ็กเกตที่เป็นเครื่องแบบออก ใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ต
เด็กใหม่ไม่ใส่ใจผู้แทนนักเรียนแม้แต่น้อย เธอเพียงส่งการบ้านเงียบๆหลังจากลอกเสร็จ
สวีเหยากวงก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย แค่รับการบ้านจากมือเด็กใหม่ แล้วก็เดินจากไป
เขาไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ
ในเมื่อบอกพยายามบอกสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้ แต่แม่นั่นยังดื้อรั้นเอง เขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องพูด
แม่นี่ซ้ำชั้นมาหนึ่งปี แล้วยังไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับตัวเองอีก ความตั้งใจดีของตระกูลหลินคงต้องเสียเปล่า
ตัวแทนหนุ่มเดินไปเก็บการบ้านแถวถัดไป แววตาของเขายังคงเยือกเย็นเช่นเคย
หลังจากเฉียวเซิงทำการบ้านวิชาอังกฤษเสร็จ เขานั่งรอเพื่อนสนิทที่โต๊ะ เมื่อนายน้อยสวีกลับมา แววของความเฉยเมยปรากฏออกมาจากดวงตาคู่นั้น หนุ่มช่างจ้อจึงนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่มองไปที่เพื่อนใหม่
ก่อนจะออกไป เขาโบกมือให้ฉินหร่าน
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบไปคืนนี้ บวกกับที่ดาวโรงเรียนคนใหม่มาสาย เฉียวเซิงคงเข้าไปทักทายเพื่อนใหม่ไปแล้ว
เด็กใหม่คนนี้มีขาเรียวยา เอวคอด ผิวขาวและสวยสะดุดตาไม่เหมือนใคร ฉินอวี่สู้เธอไม่ได้สักนิด
คิ้วคู่นั้นงามประณีต แต่ขอบตาล่างแดงเล็กน้อยราวกับว่าไม่มีใครมาป่วนเธอได้แม้แต่น้อย
ที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาอยากคุยกับดาวโรงเรียนคนใหม่ว่าเธอทำยังไงถึงทำให้ขาโจ๋โรงเรียนจื๋อยอมศิโรราบได้
สวีเหยากวงมาส่งการบ้านที่ห้อง และเดินลงบันไดไปพร้อมฉินอวี่
เธอเป็นตัวแทนวิชาเคมี
เขาถามอดีตดาวโรงเรียนเรื่องคำถามข้อสุดท้ายวิชาเคมี สำหรับวิชาอื่นๆ ผลการเรียนของนายน้อยสวีดีกว่าของคนอื่นๆ มาก แต่วิชาเคมียังถือว่าตามหลัง
เพราะว่าฉินอวี่เคยไปแข่งเคมีระดับมณฑลมาแล้ว ตอนอยู่มัธยมปีที่ห้า สองคนนี้จึงปรึกษากันบ่อยๆ
เขาชื่นชมเพื่อนหน้าตาน่ารักคนนี้
 “ฉันก็นึกถึงสูตรนี้อยู่ ไว้ฉันจะกลับไปลองอีกครั้งนะ” สีหน้าเฉยชาของสวีเหยากวงลดน้อยลง และดวงตาดูอ่อนโยนมากขึ้น
ฉินอวี่พยักหน้า แล้วถามขึ้นเนียนๆเกี่ยวกับช่วงศึกษาด้วยตนเองตอนเย็นอีกครั้ง “พี่สาวฉัน เธอ...เธอโอเคไหม”
เพื่อนหนุ่มที่เดินมากับเธอ นึกถึงเรื่องการบ้านที่คนเป็นพี่เพิ่งลอกมาก เขาทำหน้านิ่ว แล้วส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เมื่อเห็นท่าทางของเขา ฉินอวี่ก็ยิ้ม และไม่ได้พูดอะไร
**
ฉินหร่านและหลินซือหรานอยู่ในหอกับเด็กผู้หญิงอีกคน เพื่อนอีกคนเป็นตัวแทนของวิชาภาษาอังกฤษ เด็กคนนี้ผมสั้น ท่าทางสดใส แต่ดวงตากลับฉายแววเย่อหยิ่ง
เด็กหน้าสวยเพิ่งย้ายมาเรียนที่อี่จง แต่ทั้งโรงเรียนกลับลือเรื่องที่เธอก่อเรื่องต่อสู้แล้ว แถมตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษยังเห็นกับตาตอนที่แม่เด็กใหม่ลอกคำตอบวิชาภาษาอังกฤษของเพื่อนข้างโต๊ะ
นอกจากนี้ เด็กๆ ที่โรงเรียนอี่จงต่างมีพ่อแม่ไม่ก็คนขับรถมารับมาส่งที่โรงเรียน เด็กๆ ที่อยู่หอที่โรงเรียนถือว่าไม่ใช่พวกที่ฐานะดีนัก
เสื้อผ้าที่แม่เด็กใหม่สวมใส่ก็ดูธรรมดามากๆ แถมยังเหมือนใส่มานานปีดีดัก
เด็กหญิงตัวแทนวิชาอังกฤษเขี่ยขวดครีมบำรุงผิวยี่ห้อไฮโซที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของเธอเล่น ขวดพวกนั้นกระทบกันจนส่งเสียงดัง
ฉินหร่านใส่ชุดนอนหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ
ชุดนอนนี้คอย้วย แต่ผู้ที่สวมใส่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องรูปลักษณ์ของเธอ เธอเผยให้เห็นไหล่กว้างขาวนวลใต้ผ้านั่น และยังมีสีแดงเพลิงอยู่บนไหล่นั้นด้วย
มันดูเหมือนรอยสัก
เนื่องจากฉินหร่านผิวขาวอยู่แล้ว จึงทำให้รอยสักแดงดูแดงและเห็นชัดกว่าปกติ
เด็กที่เป็นตัวแทนวิชาอังกฤษแอบมองเด็กใหม่อีกครั้ง
เด็กสาวในชุดนอนไม่ได้สนใจ เธอปีนขึ้นไปบนเตียง ดึงม่านลง แล้วเปิดกล่องเหล็กที่เต็มไปด้วยยานอนหลับ ซึ่งวางอยู่ข้างเตียงออกมา ฉินหร่านเทยา ครุ่นคิด แล้วก็เทออกมาอีกเม็ด ครั้งนี้เธอกลืนโดยไม่ได้ดื่มน้ำตาม
เด็กหอคนใหม่ไม่ได้หลับในทันที
เธอหยิบโคมไฟสีเข้มออกมา หยิบหนังสือภาษาอังกฤษออกมา แล้วค่อยๆอ่านไป
ตอนที่หลินซือหรานตื่นมา ไฟข้างเตียงของเพื่อนเธอยังคงเปิดอยู่
เช้าวันถัดมา ทั้งเด็กสาวที่เพิ่งย้ายมาใหม่และเพื่อนร่วมโต๊ะเดินไปยังห้องเรียนในตอนเช้าตรู่
ทั้งโรงเรียนแทบจะถูกปกคลุมไปด้วยหมอก
ดาวโรงเรียนคนใหม่หันข้างนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้อย่างสบายๆ เธอหยิบหนังสืออ่านนอกเวลาออกมาจากใต้โต๊ะอย่างเกียจคร้าน
พรึ่บ
จดหมายสีฟ้าหลายฉบับร่วงลงมากองที่พื้น
บนซองยังมีหัวใจสีชมพูติดอยู่ด้วย
ฉินหร่านหยิบจดหมายขึ้นมา แล้วเก็บไว้ที่เดิม
หลินซือหรานมองหน้าเพื่อน “ฉินหร่าน นี่คือจดหมายรัก มีทั้งหลายฉบับแน่ะ!”
เพื่อนนักเรียนอีกสองสามคนที่อยู่แถวนั้นมองมา
มีหลายคนในห้องที่เคยได้จดหมายรัก โดยเฉพาะเฉียวเซิงและสวีเหยากวง แต่เป็นเรื่องที่เห็นได้น้อยมากที่จะมีใครได้รับจดหมายรักเยอะขนาดนี้ หลังจากที่เพิ่งมาโรงเรียนได้เป็นวันที่สอง
เด็กสาวที่ได้รับจดหมายรักฮัมเพลงเบาๆ ก่อนจะเปิดอ่านหนังสือนอกเวลา เธอเอนหลังพิงกำแพง ขนตายาวคู่นั้นหรุบต่ำ จากนั้นฉินหร่านก็เริ่มเปิดอ่านหนังสืออย่างใจลอย
หนังสือภาษาต่างประเทศเล่มนี้ใหม่เสียจนดูเหมือนว่าไม่เคยถูกเปิดอ่านมาก่อน
กรรมการนักเรียนสาวมองที่หนังสือ จึงได้เห็นว่าเป็นภาษาต่างประเทศที่เธอเองไม่เคยเห็นมาก่อน
หลินซือหรานหยิบหนังสือเรียนตัวเองออกมาบ้าง แล้วหันหน้าไปทางเพื่อนร่วมโต๊ะเล็กน้อย “เธอไม่ตื่นเต้นเลยเหรอที่ได้รับจดหมายรักมากขนาดนี้”
เพื่อนข้างๆเปิดหนังสือไปอีกหน้า ตอนที่ดาวโรงเรียนขยับตัว แขนเสื้อกว้างของโรงเรียนก็เลื่อนลง
 “ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยได้นี่”
กรรมการสาว “...”
ทั้งสองสาวมาทานข้าวกลางวันด้วยกัน
ตัวแทนวิชาอังกฤษเดินลงไปยังห้องเรียนที่อยู่ชั้นล่างเพื่อรออดีตดาวโรงเรียน
ฉินอวี่เป็นนักเรียนตัวท็อปที่มาจากครอบครัวที่มีหน้ามีตา เธอจะมีรถหรูขับมารับมาส่งทุกวัน และยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินจิ่นเซวียน หนุ่มมากความสามารถที่เป็นนักเรียนติดหอเกียรติยศของโรงเรียน นอกจากนี้ สวีเหยากวงยังหนุนหลังเธออีก
เด็กสาวน่ารักคนนี้เป็นหัวข้อการสนทนาของทั้งนักเรียนชายและนักเรียนหญิงทุกคน
หากมองผิวเผิน เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาเลย
นอกจากตัวแทนวิชาอังกฤษคนนี้แล้ว นักเรียนหญิงคนอื่นในโรงเรียนอยากจะสนิทชิดเชื้อกับฉินอวี่
 “แม่นั่นทำเป็นอ่านหนังสือภาษาต่างประเทศ” ผู้เป็นตัวแทนอังกฤษพูดถึงเรื่องที่ฉินหร่านมาแทนที่น้องสาวในฐานะดาวโรงเรียนด้วยความไม่พอใจ “เธอรู้ไหม แม่นั่นลอกการบ้านทั้งสามวิชาเลยนะเมื่อคืน ยัยนี่ไม่เข้าใจภาษาอังกฤษด้วยซ้ำ แล้วยังมีหน้าทำเป็นอ่านหนังสือภาษาต่างประเทศอีก เดือนโรงเรียนสวีโกรธยัยนั่นมาก ไม่รู้ว่าพวกผู้ชายในโรงเรียนเราเป็นอะไรกันไปหมด นอกจากหน้าตาแล้ว ยังจะมีดีเรื่องอะไรอี๊กกก....”
ผู้เป็นน้องรู้มานานแล้วว่าพี่สาวเรียนไม่เก่ง เธอเม้มปาก แล้วกินข้าวอีกสองคำ
**
วันนี้ครัวของเฉิงเจวี้ยนยังไม่พร้อม
เด็กพาร์ตไทม์คนใหม่เข้ามาเริ่มงานตอนเย็น
ฉินหร่านกำลังจะลงมือทำอาหารกลางวันและอาหารเย็นให้แพทย์หนุ่ม
มีครัวที่ดูดีอยู่ตรงมุมของออฟฟิศแพทย์โรงเรียน ส่วนประกอบอาหารทุกอย่างอยู่ตรงนั้น แต่กลับไม่มีผัก
หมอหน้าหล่อที่สวมเชิ้ตสีดำถือพวงกุญแจไว้ในมือ คิ้วเขาโครงชัดและหล่อเหลา กลุ่มเด็กนักเรียนหญิงที่มายืนออกันหน้าห้องพยาบาลทำให้เขาเวียนหัว
เฉิงเจวี้ยนเปิดประตูรถ หุ่นของหมอโปร่งและผอม “มีคนไข้อยู่กับลู่จ้าวอิ่ง งั้นฉันจะพาเธอไปดูวัตถุดิบก่อนแล้วกัน”
เขาขับรถไปที่โรงแรมส่วนตัว ซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียน
เด็กสาวมองดูอาคาร เธอรู้แค่ว่าโรงแรมนี้ใช้ระบบบัตรสมาชิกส่วนตัว
หมอหน้าหล่อจอดรถ แล้วค้ำแขนไว้บนพวงมาลัยอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะรับสาย
ฉินหร่านเปิดประตูลงมาจากรถ
หนิงฉิงก็เพิ่งจะจอดรถ
วันนี้พี่สะใภ้จากฝั่งตระกูลหลินจะมาเยี่ยม หลินฉีจึงได้จองโต๊ะมาทานที่ร้านอาหารส่วนตัว ซึ่งจองล่วงหน้าถึงครึ่งเดือน
หนิงฉิงเพิ่งมาถึงหลังไปสปามา เมื่อคนขับจอดรถ เธอค่อยเดินลงมา
ทันทีที่หันไปเห็นเด็กผู้หญิงที่ใส่เสื้อลายตาราง หน้าของผู้เป็นแม่แข็งทื่อไป
ตระกูลหลินไม่ใช่ตระกูลต้นๆในเมืองอวิ๋นเฉิง แต่นับว่ามีชื่อเสียง และไม่มีใครกล้าหยามคนในตระกูลหลินเลย
หนิงฉิงไม่อยากให้ญาติฝั่งสามีเห็นญาติของเธอที่มีฐานะยากจน และไร้มารยาท เธอไม่อยากให้ฝั่งโน้นล้อเลียนเธอ
โดยเฉพาะลูกสาวคนโตที่เอาแต่ทะเลาะชกตี แถมยังเรียนซ้ำชั้น...
การพูดถึงลูกคนนี้กับคนทั่วไปก็นับว่ายากอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับตระกูลหลินกัน
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเด็กเจ้าปัญหาถึงได้รับอนุญาตให้ออกนอกบ้านมาอาศัยที่หอโรงเรียนแทน
 “ทำไมแกถึงอยู่ที่นี่” ผู้เป็นแม่เหลียวซ้ายเหลียวขวา หลังจากที่เห็นว่าพี่สะใภ้ไม่ได้อยู่แถวนั้น เธอจึงรีบเดินบึ่งมาหาลูกคนโต สีหน้าของเธอไม่ดีเลย


ตอนที่ 14 เพราะว่าฉันดังสุดๆ ไงล่ะ
 “ต้องขอโทษด้วย เหตุผลส่วนตัวน่ะครับ ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน” เสียงของปลายสายอีกฝั่งคงสุภาพเหมือนเดิม
หลินจิ่นเซวียนวางสายด้วยความรู้สึกเสียดาย
เขามองต่ำ ขนตาหลุบต่ำเพื่อปิดบังสีหน้าไว้
ชายหนุ่มไม่มีอารมณ์จะไปทานอาหารเย็นข้างล่างต่อ จึงนั่งบนเก้าอี้ห้องทำงาน จ้องดูมือถือด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
แต่ภายในเวลาห้านาที ก็มีข้อความส่งมาว่ามีการคืนเงินเรียบร้อยแล้ว
 “ลูกมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” ไม่นานหลังจากนั้น ผู้เป็นพ่อก็เปิดประตูเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ลูกชายคนเดียวของบ้านเป็นอัจฉริยะมาตลอด ตอนที่อยู่ปีหนึ่ง เขาเริ่มก่อตั้งบริษัทกับคนอื่นๆ แม้ว่าหลินฉีจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเยอะ แต่เขาก็มั่นใจว่าลูกชายมีความคิดความอ่านเป็นของตัวเองพอ
เขาแทบไม่เคยเห็นลูกชายกังวลจนกินข้าวไม่ลงมาก่อน
ผู้เป็นลูกพยักหน้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
เขาหยิบบุหรี่ออกมา แต่ไม่ได้จุดสูบ แค่หยิบมันมาเล่นในมือแทน ใบหน้าที่อ่อนโยนของอัจฉริยะหนุ่มดูขรึมมาก อารมณ์หงุดหงิดถูกแสดงออกมาระหว่างคิ้วที่มุ่นอยู่
 “นิดหน่อยครับ” ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจออกมา
แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
หลังจากที่สามารถติดต่อคนพวกนั้นได้ในที่สุด คุณชายหลินหมดเงินไปจำนวนมากโข แต่สุดท้าย กลับถูกปฏิเสธกลับมาเสียอย่างนั้น
**
ณ โรงเรียนอีจง
ฉินหร่านไม่ได้ไปเข้าช่วงศึกษาด้วยตัวเอง
เธอมองไปที่ประตูห้องพยาบาลของโรงเรียน ซึ่งไฟยังเปิดอยู่
แพทย์ประจำโรงเรียนทำงานตอนกลางคืนตั้งแต่หกโมงถึงสามทุ่ม
ตอนที่เด็กสาวถึงประตู ลู่จ้าวอิ่งกำลังรับมือกับนักเรียนสาววัยกระเตาะอยู่
จะอย่างไรเสีย หลังจากต้องรับมือกับนักเรียนหญิงทั้งวัน ผู้ช่วยหนุ่มก็เริ่มหมดความอดทน แต่ยังคงปฏิบัติด้วยความสุภาพอยู่
หลังจากที่ทำให้เด็กที่มีเจตนาแฝงออกไปได้ เขาเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นบอสสาวที่สู้กับอันธพาลเมื่อตอนกลางวัน เด็กสาวคนนั้นยืนห่างจากเขาไปไม่กี่เมตร
ฉินหร่านสวยมาตั้งแต่เกิด ขาของเธอเรียว ตรงยาว ขนตาที่ยาวและหนาเป็นแพนั้นหลุบต่ำเล็กน้อย
 “นักเรียน มีปัญหาอะไรเหรอ” จู่ๆ ผู้ช่วยหนุ่มก็รู้สึกสดชื่น
เขาวางมือไว้บนโต๊ะ ถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
เด็กสาวคนสวยหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอมองไปรอบๆ ออฟฟิศที่ไม่ได้กว้างขวางนัก ก่อนจะพูดด้วยเสียงราบเรียบว่า “รับสมัครเด็กทำงานพาร์ทไทม์ไหมคะ”
อีกฝ่ายนิ่งเป็นหิน
เขามองไปยังเด็กสาวที่จัดการอันธพาลอยู่หมัด
ฝ่ายที่ถามคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกระซิบว่า “ขอโทษที่มารบกวนค่ะ หนูเงินขาดมือน่ะ”
ใช่ เธอเงินขาดมือตอนนี้
สายตาของผู้ช่วยจ้องไปที่ฉินหร่าน เด็กสาวคนสวยอยู่ในชุดแจ็กเกตของโรงเรียน ด้านในแจ็กเกตคือ เชิ้ตขาว ซึ่งน่าจะอายุสองสามปี แถมเป็นขุยด้วย
เมื่อเทียบกับเด็กสาวอีกคนที่เพิ่งเข้ามา ซึ่งถอดเครื่องแบบโรงเรียนออกจนเผยให้เห็นเดรสตัวใหม่ของเธอแล้ว นายน้อยลู่ผู้ไม่เคยมีความรู้สึกอ่อนไหวหรืออยากปกป้องเพศตรงข้ามคนไหนมาก่อน กลับเปลี่ยนไปในทันที
ผู้ช่วยหนุ่มหันหน้าไปมองเฉิงเจวี้ยน
วันนี้ นักเรียนหญิงทุกคนที่มาห้องพยาบาล ต่างมาเพื่อเจอหน้าหมอหล่อ
แต่คุณหมอกลับไม่โผล่หน้ามาให้เห็นแม้แต่น้อย
นายน้อยลู่อยากจะรับฉินหร่านไว้ ห้องพยาบาลมีคนทำงานไม่พอ แต่พรุ่งนี้พ่อบ้านส่วนตัวของนายน้อยเฉิงก็จะมาถึงแล้ว
 “ขอโทษด้วย แต่...”
ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดจบประโยค เสียงที่แฝงไว้ด้วยความขบขันก็ลอยมาจากด้านใน “เธอทำอาหารเป็นไหม”
เจ้าของเสียงเงยหน้าขึ้น ดวงตาทรงลูกบ๊วยสุกของเขาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง
เด็กสาวที่มาสมัครงานมองไปที่แพทย์หนุ่ม ดวงตามีสีแดงเจือหม่นลง ทว่ากลับชวนมอง เธอพยักหน้า “เป็นค่ะ”
 “ช่วงกลางวันและช่วงเย็น เราจะจ่ายค่าจ้างเป็นรายวัน เธอเริ่มพรุ่งนี้ได้เลยไหม”
 “ได้ค่ะ”
หลังจากฉินหร่านเดินออกไป ลู่จ้าวอิ่งเหยียดแขน แล้วถูคางไปมา
เขาซ่อนความคิดตัวเองไว้ไม่มิดแบบนี้เสมอ หัวใจที่เต็มไปด้วยความสอดรู้สอดเห็นถูกปลุกให้ตื่น แต่ยังไม่กล้าพูดอะไรมากต่อหน้าเจ้านาย ดังนั้น ผู้ช่วยจึงโยนหินถามทางเป็นนัยๆ “ลืมไปหรือเปล่าครับว่าพ่อบ้านของท่านจะมาถึงพรุ่งนี้”
 “ก็ให้อยู่ที่วิลลาเสียสิ” เฉิงเจวี้ยนเอนเอกเขนกบนโซฟา ถือบุหรี่ไว้ในมือ
เพราะเพิ่งจะตื่นนอน เสียงของหมอนุ่มจึงทุ้มต่ำโดยธรรมชาติ
ลู่จ้าวอิ่งอยากจะถามต่อ แต่โทรศัพท์ดังขึ้นมาพอดี
ผู้โทรมาคือร้อยโทจากหน่วยตำรวจสากลในปักกิ่ง ผู้ช่วยปิดเสียงไมค์มือถือ แล้วเงยหน้ามามองที่เฉิงเจวี้ยน “ร้อยโทเห่า เขามี...”
ก่อนจะพูดจบ แพทย์หนุ่มก็แทรกขึ้นมาก่อน
 “ให้เขาไปหาศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยตี้ตู” เฉิงเจวี้ยนหาไฟแช็กไม่เจอ จึงได้วางบุหรี่ลง
ชายหนุ่มอีกคนนิ่งเงียบ
ตอนที่ได้รู้จักคลุกคลีกับหมอสุดหล่อคนนี้ เขามักจะรู้สึกว่าไอคิวตัวเองช่างต่ำเหลือเกิน
หลังจากนั้น เมื่อพ่อบ้านเฉิงบอกคะแนนสอบเชาวน์ปัญญาเวชเลอร์ของเฉิงเจวี้ยนให้ฟัง ผู้ช่วยหนุ่มจึงไม่ได้กังวลอะไรอีกนับแต่นั้นมา
เขาเข้าไม่ถึงความคิดและวิธีสื่อสารของพวกอัจฉริยะ
ผู้ช่วยจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะตัวเอง แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “นายน้อยเจวี้ยนครับ คิดว่าท่านสวีพบทายาทสืบทอดแล้วจริงๆ เหรอ ไม่มีทางอ่ะ เขาไม่เห็นลูกชายและหลานชายตัวเองในสายตาด้วยซ้ำ”
ในเมืองหลวงเต็มไปด้วยคนที่มีความสามารถมากมาย ท่านสวีใช้เวลาถึงครึ่งชีวิตเพื่อค้นหาผู้สืบทอด แต่ก็ยังล้มเหลวอยู่
เมืองอวิ๋นเฉิงเป็นเพียงเมืองเล็กที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็มีแค่คนธรรมดาเท่านั้น เป็นไปได้เหรอว่าเขาจะเจอทายาทที่นี่
นายน้อยหน้าหล่อหรี่ตาแล้วยิ้ม “ท่านก็ไม่มีเหตุผลให้ล้อเล่นนี่”
**
ฉินหร่านกลับมาที่ห้องสามทับเก้า
ในช่วงเรียนรู้ด้วยตัวเองตอนเย็น อาจารย์วิชาเคมี อังกฤษ และฟิสิกส์ต่างให้แบบฝึกหัดมาทำ
เวลาศึกษาด้วยตัวเองเริ่มตั้งแต่หกโมงจนถึงสี่ทุ่ม
กว่าจะทำแบบฝึกทั้งสามวิชาเสร็จ ก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว เพราะอย่างนั้น ถึงแม้จะเป็นเวลาหลังเลิกเรียน แต่ก็ไม่มีใครลุกไปไหน
หลินซือหรานอยากจะคุยบางอย่างกับเพื่อนใหม่เธอ แต่นี่เป็นเวลาทำการบ้าน บวกกับความที่เธอเป็นเด็กดี จึงไม่กล้าเข้าไปคุยเข้าฉินหร่าน และยังไม่สบโอกาสด้วย
ดาวโรงเรียนคนใหม่วางการบ้านไว้ข้างๆ แล้วหยิบหนังสือที่เพิ่งซื้อขึ้นมา
เด็กสาวคนสวยมองมันอย่างช้าๆ ตอนที่เพื่อนร่วมโต๊ะคนดีชำเลืองมาที่เธอบางครั้ง จะเห็นว่าเด็กสาวคนสวยกำลังใช้ปากกาขีดเขียน
หลังจากรอให้ช่วงศึกษาด้วยตนเองจบ และหลังจากที่ตัวแทนแต่ละวิชามารวบรวมการบ้านไปส่งแล้ว ในที่สุดกรรมการนักเรียนก็หาโอกาสได้
หลินซือหรานเลื่อนการบ้านออก มองไปที่เพื่อนใหม่ แล้วพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “เธอ...ทำไม...”
เด็กหน้าสวยยังคงถือหนังสือไว้ในมือ หลังเอนพิงกำแพง เธอยิ้มยกมุมปากข้างหนึ่ง เมื่อแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ฉายไปที่ใบหน้านั้น มันเผยให้เห็นแววซุกซนบนใบหน้างามประณีต “อะไรเหรอ”
 “ก็ ก็ตอนนี้ ทำไมพวกขาป่วนโรงเรียนถึง...” หัวของหลินซือหรานเริ่มคิดอะไรไม่ออก
เพื่อนร่วมโต๊ะคงอยากถามเธอว่าทำไมเว่ยจื่อหังถึงดูจะเชื่อฟังเธอ
เด็กใหม่หน้าสวยปิดหนังสือลง เลิกคิ้วขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากๆ “เพราะว่าฉันเคยเป็นคนดังสุดๆมาก่อนน่ะสิ”
เพื่อนคนที่ถามตัวสั่น และไม่ได้โต้ตอบอะไรอีก
ที่แถวหลังห้อง
สวีเหยากวงวางปากกาลง มีคำถามวิชาฟิสิกส์ข้อหนึ่งที่เขายังตอบไม่ได้
 “นายทำข้อนี้ไม่ได้เหมือนกันเหรอ” เฉียวเซิงหันหน้ามา กระดาษของเขาส่วนใหญ่ว่างเปล่า ในขณะที่ของเพื่อนสนิทคนเก่งมีเพียงข้อเดียวที่ยังตอบไม่ได้
 “อืม ไว้ฉันค่อยถามฉินอวี่คราวหน้า” เขาดูเย็นชา “ฉันจะรวบรวมแบบฝึกละ”
นายน้อยสวีเป็นตัวแทนของวิชาฟิสิกส์
ตัวแทนห้องหยิบกระดาษมาไว้ในมือ แล้วค่อยๆไล่เก็บจากแถวของฉินหร่านและหลินซือหราน
แบบฝึกทั้งสามชุดบนโต๊ะของเด็กใหม่ไม่มีรอยขีดเขียนใดๆ นอกจากชื่อ ลายมือของเธอไก่เขี่ยจริงๆ
สวีเหยากวงมองดูลายมือนั้น แล้วนึกถึงลายมือสวยๆของฉินอวี่
 “นี่ ฉินหร่าน อาจารย์ฟิสิกส์น่ะโหดมากนะ ต้องทำการบ้านให้เสร็จ งั้นเธอลอกฉันละกัน!” กรรมการนักเรียนรีบดันการบ้านตัวเองมาให้เพื่อนร่วมโต๊ะ
ผู้เป็นตัวแทนรวบรวมการบ้านมองลง ก้มหน้า เขาเย็นชาและรู้สึกหงุดหงิด จึงพูดคำพูดที่พวกอาจารย์มักใช้ “อย่าทำเลยดีกว่า ถ้าจะลอก”


ตอนที่ 19 เบอร์ไม่โชว์
ฉินหร่านนั่งอยู่บนฝาชักโครก นิ้วมือวางแนบไปตามสายสีดำของหูฟัง
ประตูห้องน้ำยังปิดอยู่
ข้างนอกประตูมีเสียงฝีเท้าจ้อกแจ้กจอแจ จู่ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนเดินมาเปิดประตูห้องน้ำ
เด็กคนนั้นช็อกไป
เธอไม่คาดหวังว่าจะมีคนนั่งอยู่บนฝาชักโครก สายตามองกลับมาดูผ่อนคลาย สีหน้าเยือกเย็นราวน้ำแข็ง เด็กในห้องน้ำยกริมฝีปากยิ้มอย่างเหม่อลอย ภายใต้แสงหม่นที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องน้ำ ใบหน้าของเธองามลออสุดๆ
เมื่อเด็กสาวที่อยู่ในห้องน้ำเห็นประตูเปิด เธอแสร้งเลิกคิ้วให้ผู้เปิดประตูด้วยแววคมกริบ
 “ข...ขอโทษนะ” ใบหน้าของเด็กที่เปิดประตูแดงก่ำ เธอปิดประตู แล้วเดินไปเปิดห้องน้ำห้องอื่นแทน
ใบหน้าของฉินหร่านยังคงราบเรียบเหมือนเดิม
เด็กสาวหน้าสวยตั้งค่าจ้างไว้สูงกว่าราคาตลาดสิบเท่า เพราะเธอไม่อยากจะรับงานอีก แถมยังไม่สนว่าพวกนั้นเคยสั่งงานเธอมาก่อนหรือเปล่า แต่ตอนนี้ มีไอ้งั่งที่เสนอราคาที่สูงกว่าราคาเธอห้าเท่า
ฉินหร่านสบถออกมา และยังพูดรัวไม่ยั้ง แม้จะมีเด็กคนอื่นในห้องน้ำอยู่ด้วย แต่เธอไม่รู้จักคำว่าเก็บอารมณ์
 ความหงุดหงิดในน้ำเสียงนั้นปรากฏชัด แม้จะใช้เครื่องเปลี่ยนเสียง
คนที่อยู่ปลายสายอีกฝั่งไม่กล้าพูดอะไร
แล้วเธอก็ตัดสายทันที
ฉินหร่านเก็บโทรศัพท์เช้ากระเป๋า หูฟังยังห้อยที่ใบหู สายสีดำที่แขวนอยู่ข้างใบหน้าเธอทำให้หน้านั้นดูขาวขึ้น
แม่สาวอารมณ์เสียค่อยๆ ล้างมือก่อนจะเดินออกไป
สำหรับช่วงศึกษาด้วยตัวเองตอนเย็น เธอไปกับหลินซือหราน
เฉียวเซิงอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว แถมเขายังเรียกชื่อสองสาวด้วย
สวีเหยากวงที่เดินอยู่ข้างหนุ่มช่างจ้อถือหนังสือไว้สองเล่ม เขามองดูทางเดินด้วยสีหน้าเฉยเมย
 “สวีเหยากวงเย็นชาสุดๆ เลย ตานั่นไม่สนใจใคร ยกเว้นเฉียวเซิงกับฉินอวี่” กรรมการนักเรียนสาวหันมาซุบซิบกับเพื่อนร่วมโต๊ะ
นักเรียนคนสวยถอดหูฟังออกช้าๆ โดยไม่พูดอะไร
ตอนนี้ ช่วงศึกษาเองเลิกแล้ว นักเรียนมากมายออกมาเดินข้างนอก เด็กสาวผู้ลึกลับหลีกเลี่ยงช่วงเวลาที่คนเยอะที่สุดมาได้ เพราะทุกคนรีบกลับ จึงทำให้เหลือคนไม่มากบริเวณทางเดิน
ผู้เป็นน้องยืนถือหนังสือรอที่ตรงทางขึ้นบันได
เด็กใหม่และเพื่อนร่วมโต๊ะเดินผ่านอดีตดาวไป เด็กสาวลดเสียงให้เบา แล้วพูดในระดับที่มีเพียงแค่เธอและพี่จะได้ยิน “ไปที่โรงแรมเอินอวี๋พรุ่งนี้หกโมง ญาติฝั่งแม่จะมา”
เด็กสาวตัวท็อปไม่ได้แสดงท่าทีอะไรนอกจากนั้น แต่ทว่าในน้ำเสียงกลับสื่อถึงความรู้สึกเหนือกว่าแฝงไว้
พี่สาวสุดรั้นที่ล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งอยู่ หรี่ตาลงเล็กน้อย
แต่ไม่ได้เดินช้าลง
เมื่อเด็กหญิงที่มาแจ้งข่าวเห็นใบหน้าของพี่ของคงราบเรียบ แถมยังส่อแววเย็นชา จึงพูดต่อว่า “คุณป้าจะไปงานพรุ่งนี้ด้วย”
พอถึงตอนนี้ ผู้เป็นพี่เริ่มตอบสนองบ้าง เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หันหน้าไปหาผู้พูดเพียงเล็กน้อย แล้วตอบเบาๆ ว่า “โอเค”
พี่น้องคู่นี่พูดกันไม่ถึงสามวินาที ขณะที่เดินสวนกัน
แม้แต่เพื่อนร่วมโต๊ะที่มาด้วยก็ยังไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่
 “ไปกันเถอะ” หลินซือหรานได้ยินเสียงฉินอวี่พูดกับนายน้อยสวีด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม
ฝ่ายชายแทบจะไม่เปิดปาก
 “ฉินอวี่นี่เป็นผู้ชนะทุกเรื่องในชีวิตจริงๆ” กรรมการสาวพูดด้วยความกระตือรือร้น แล้วกระซิบกับเพื่อนที่เดินมาด้วย “สมาชิกครอบครัวนี้ทุกคนต่างเป็นอัจฉริยะ พ่อแม่และพี่ชายเธอรักฉินอวี่มาก และทุกปี การจัดงานวันเกิดจะใหญ่โตมาก ที่โรงเรียน สวีเหยากวงยังคอยปกป้องเธออีก นั่นถึงบอกเธอไปไงว่าห้ามแหยมกับเด็กคนนี้”
เด็กสาวอีกคนเลิกคิ้วให้ผู้พูด แต่ไม่พูดอะไร
ที่ด้านหลังพวกเขา
ฉินอวี่กำลังพูดคุยกับเพื่อนหนุ่ม นักเรียนหญิงส่วนมากในโรงเรียนอิจฉาที่เธอคุยกับเขาได้ ในขณะที่พูดคุยกับหนุ่มป๊อป น้องสาวเผลอมองไปทางพี่โดยไม่รู้ตัว
ฉินหร่านไม่ได้หันหลังกลับมา
นายน้อยสวีเปลี่ยนไปถือหนังสืออีกมือแทน แล้วถามขึ้นแบบเป็นกันเอง “เธอคิดเพลงใหม่ๆ ได้บ้างไหมช่วงนี้”
เด็กหญิงที่เดินมาด้วยกันเอียงคอเล็กน้อย ตกใจนิดๆ
จากนั้น เธอก็เม้มปาก พานจำโน้ตที่อยู่ในโพสต์อิตขึ้นมาได้ เด็กสาวเบือนหน้าไปอีกทาง “ทำไมเหรอ”
 “ไม่มีอะไร ถามดูเฉยๆ” เด็กหนุ่มนิ่งไป
 “มีเพลงใหม่ด้วย นายรู้ได้ไงอ้ะ” ฉินอวี่ยิ้มออกมา
สวีเหยากวงค้างไปสองวินาที ดวงตาค่อยผ่อนคลายลง “คราวหน้าตอนเธอฝึกไวโอลิน ฉันจะไปดูนะ”
**
ตอนเย็นของวันถัดมา
เด็กพาร์ตไทม์เดินออกมาจากห้องพยาบาลของโรงเรียน แล้วเดินไปตามถนนเล็กๆ ที่อยู่ข้างประตูโรงเรียนเพื่อรอรถ
ช่วงกลางวัน แม่โทรหาเธอบอกว่าหลินจิ่นเซวียนจะมารับสองพี่น้องไป
ตอนเย็น อากาศไม่ได้ร้อนมากมายนัก
เด็กสาวที่ออกมาถึงก่อนมองดูต้นไม้ที่พลิ้วไหวฝั่งตรงข้าม เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา อีกสิบนาทีจะหกโมง
รถคันสีดำค่อยๆ เลื่อนมาถึงหน้าประตูโรงเรียนจากฝั่งซ้าย
ดูเหมือนจะเคลื่อนที่ช้าไปนิด
แล้วรถก็ผ่านหน้าเด็กสาวที่รอคนมารับไป
พอถึงสุดถนน รถคันเดิมเลี้ยวกลับมา
หน้าต่างฝั่งคนขับเลื่อนลงทำให้เห็นใบหน้าหล่อๆ เขาแตะตุ้มหู แล้วพูดขึ้น “นี่...ฉินหร่าน มาทำอะไรที่นี่น่ะ”
ลู่จ้าวอิ่งเป็นคนประเภทที่พูดมากและชอบหลี เขาอัธยาศัยดีกับทุกคน และคิดว่าตัวเองสนิทกับฉินหร่านแล้ว
เด็กสาวถือมือถือไว้อย่างหงุดหงิด เธอกดนิ้วลงบนริมฝีปาก เลิกคิ้ว รอบๆ ตัวคนที่ยืนไม่ค่อยมีลม ใบหน้าเธอบูดบึ้ง
และเย็นชา โดยเฉพาะวันนี้
ดาวโรงเรียนมองไปทางถนนในโรงเรียน และไม่ได้เอ่ยอะไร
หากเป็นคนอื่น นายน้อยลู่คงหัวเสียไปแล้ว
แต่นี่คือฉินหร่าน เด็กบ้าชอบถือดี ยัยเด็กนี่หน้าตาดีโคตรๆ เขาก็เลยโมโหไม่ลง
ผู้ช่วยหนุ่มยังอยากจะพูดอะไรต่อ
แต่แล้ว กระจกรถด้านหลังถูกลดลงต่ำ
นายน้อยกึ่งเอนพิงประตูรถ แล้วมองไปข้างนอก ดูราวกับภาพวาดที่ได้รับการรังสรรค์มาอย่างดีเลิศ หมอหนุ่มทำเสียงหึๆ ในลำคอ “จะไปไหนน่ะ”
 “เอินอวี๋”
 “อ้อ” เฉิงเจวี้ยนพยักหน้า “ทางผ่านพอดี พวกเราจะไปส่งแล้วกัน”
ลู่จ้าวอิ่งแทบจะกัดลิ้นตัวเอง ทาง...ผ่านงั้นเหรอ
เด็กสาวข้างนอกก้มหน้า ดึงแจ็กเกตโรงเรียนให้กระชับตัว แล้วขึ้นรถไป
ชายหนุ่มเจ้าของรถเลื่อนตัวเพื่อเปิดที่ให้ ขนตายาวคู่นั้นหรุบลงมา
รถของนายน้อยหมอสะอาด และไม่มีกลิ่นน้ำหอม เพราะเจ้าของไม่ชอบ
แต่ในตอนนั้น หมอหนุ่มได้กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ
เขาจึงเอนหลังพิงบานประตูเงียบๆ
โรงแรมเอินอวี๋ไม่ห่างจากโรงเรียน ใช้เวลาขับรถเพียงยี่สิบนาที
มือถือของคนที่ขับรถดังขึ้น เขาหาหูฟังบลูทูธไม่เจอ จึงได้โยนมือถือไปด้านหลัง “นายครับ รับให้หน่อย”
ผู้เป็นนายยังเอนหลังพิงประตูรถ ตามองไปที่เบอร์โทรเข้าอย่างเอื่อยเฉื่อย หุ่นเขาสูงเพรียว ขาเรียวยาวนั้นดูเหมือนจะไม่มีพื้นที่ให้เหยียดออกได้เต็มที่ หมอหน้าหล่อนั่งอยู่เบาะหลังจึงทำให้เขาดูตัวงอตอนที่ใช้เรียวนิ้วสวยๆ นั้นกดมือถือ
แขกใหม่บนรถไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังโทรศัพท์
เพียงแต่ว่าคำพูดนั้นฟังดูคุ้นเหลือเกิน
เธอได้ยินเจ้าของรถพูดด้วยเสียงเนิบแต่แฝงด้วยอำนาจ “ในเมื่อห้าเท่าไม่พอ งั้นเพิ่มเป็นห้าสิบเท่าไปเลย”
ฉินหร่านขมวดคิ้ว
ส่วนคนข้างๆ วางสายไปแล้ว
รถมาถึงที่ จึงได้จอด
เด็กสาวขอบคุณพวกเขาก่อนลงจากรถ
ลู่จ้าวอิ่งกำลังจะติดเครื่องรถอีกครั้ง ในพื้นที่รถแคบๆ นั้น มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีก
 “ไม่ต้องห้าสิบเท่าแล้ว จัดไปร้อยเท่าเลย”
ผู้ช่วยหนุ่ม “คุณเจวี้ยน นั่นไม่ใช่มือถือผม”
ผู้เป็นนายเอี้ยวคอไปดู ที่เบาะด้านหลังเขา มีมือถือเครื่องสีขาวที่ไม่ได้เป็นของชายหนุ่มทั้งสองตกอยู่ ไอดีของคนที่โทรเข้าปรากฏให้เห็น แต่เบอร์กลับไม่โชว์


ตอนที่ 18 เงินเยอะนักหรือไง
ผู้เป็นแม่ลงบันไดไปได้ไม่กี่ก้าวก็สังเกตเห็นว่าลูกสาวยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ
เธอสะพายกระเป๋า หยุดเดิน แล้วถามขึ้นช้าๆ “อวี่เอ๋อร์ ลูกทำอะไรน่ะ”
เด็กสาวกำกระดาษในมือไว้แน่น “ไม่มีอะไรค่ะ”
เธอผลักประตูเพื่อเข้าไปห้องเปียโน นั่งลงบนม้านั่ง คุณหนูคนเล็กหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมา แล้วลองเล่นตามด้วยตัวเอง ดวงตานั้นเป็นประกาย
ส่วนหัวใจรู้สึกจุกแน่น
ฉินอวี่มองไปที่กระดาษที่อยู่บนโต๊ะด้วยความคลางใจ นี่คือโน้ตดนตรีที่เธอยังเล่นไม่ได้สักทีมาหลายปี ลายมือที่เขียนโน้ตตวัดและมีรอยลบ ดูเหมือนเพิ่งจะมีใครทิ้งมันโดยไม่ใส่ใจ
แต่เจ้าของโน้ตนี่เป็นใครกัน
ฉินอวี่วางไวโอลินไว้ข้างๆ หลังพิงเก้าอี้ สายตามองต่ำ
เธอเคยเห็นลายมือพี่สาวมาก่อน มันไม่เรียบร้อย แถมยังเขียนตัวใหญ่ไปนิด ไม่ใช่ของฉินหร่านแน่ๆ แถมพี่เจ้าปัญหายังบอกเองว่าไม่ได้เล่นไวโอลินแล้ว
ฉินอวี่คิดอะไรไม่ออกจนตื้อไปหมด
คืนนั้น เด็กสาวซ้อมไวโอลินอย่างเหม่อลอย
ในที่สุด เธอก็เลิกเล่น แล้วมายืนอยู่หน้ากระดาษแผ่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ลูกคนโปรดของบ้านพับกระดาษ นำกลับไปที่ห้องตัวเอง และเก็บมันไว้ในลิ้นชัก
**
ชั้นล่าง
หลังจากที่ฉินอวี่ขึ้นไปข้างบนกับผู้เป็นแม่ หลินฉีและหลินหว่านยังพูดคุยกันต่อ
 “พี่ได้ยินมาว่าหาปัญหามาให้อีกแล้ว แม่นั่นนำลูกอีกคนเข้ามาอยู่บ้านเหรอ” สาวสูงศักดิ์จิบชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
หลินฉียิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่มีสง่าราศี เขาจับกรอบแว่นสีทองที่อยู่บนสันจมูก แล้วพูดขึ้นว่า “นั่นคงหมายถึงฉินหร่านสินะครับ เธอเป็นเด็กสาวที่หน้าตาดีนะ”
ผู้เป็นพี่หน้านิ่วคิ้วขมวด เธอเพิ่งจะกลับมาที่อวิ๋นเฉิง และรู้ข้อมูลเกี่ยวกับสมาชิกใหม่เพียงเล็กน้อย
น้องชายเธอบอกว่าเด็กสาวนี่หน้าตาสวย
 “อย่ามาปิดพี่ พี่ได้ยินมาว่าแม่นั่นนิสัยแย่ใช่ไหม” หลินหว่านวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ตาของเธอเฉยเมย พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน “เด็กนั่นชอบก่อเรื่องวิวาทเลยโดนไล่ออกจากโรงเรียน จึงพักเรียนไปหนึ่งปี ตอนนี้ ภรรยาเธออยากให้เธอมาตามล้างตามเช็ดขี้ให้ยัยเด็กนั่นสิบปีมานี้ น้องสะใภ้ฉันไม่เปลี่ยนจริงๆ ไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม ”
หลินฉีเกิดมาก็เป็นผู้ดีแล้ว ส่วนผู้เป็นพี่นั้นยังแต่งงานเข้าตระกูลที่มีชื่ออีก แม้จะเป็นการแต่งงานครั้งที่สองก็ตาม แต่พี่สะใภ้คนนี้ก็ยังดูถูกคุณนายหลินอยู่
 “พี่เข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมกะจะช่วยจริงๆ” น้องชายส่ายหัว ยิ้มเล็กน้อย “แต่แม่หนูนี่โชคดีอยู่แล้ว เธอมีจดหมายรับรองทำให้เข้าเรียนที่อี่จงได้ แถมยังไม่อาศัยอยู่ที่บ้านอีก หนูน้อยเก็บกระเป๋าแล้วออกจากบ้านไปตั้งแต่วันที่สองแล้ว”
หลินหว่านเบ้ปาก
อารมณ์ของหนิงฉิงเพิ่งจะคลายลงเมื่อถึงมุมของบันได และแล้วพี่สะใภ้จอมจิกก็พูดขึ้นอีกครั้ง
ด้วยน้ำเสียงที่มีนัยแฝง “มารยาของแม่นั่นคือ...”
 “พี่ครับ” หลินฉีขัดขึ้น
ผู้เป็นพี่ส่ายหน้า “พี่เตือนไว้เลยนะว่าหมาที่กัดมันไม่เห่าหรอก ไม่สังเกตหรือไงว่าตอนนี้แกกับหลานจิ่นเริ่มใจอ่อนแล้ว”
ในโลกธุรกิจมีวิธีสกปรกมากมาย หลินฉีไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก่อน แต่ครั้งนี้ เขายังต้องเงียบไป
พี่สาวตระกูลหลินขอให้ป้าจางช่วยเติมน้ำให้ เธอจิบน้ำแล้วพูดด้วยท่าทีดั่งนางพญา “ฉันยอมรับแค่อวี่เอ๋อร์ให้เป็นหลานของตระกูลเราคนเดียว”
 “ผมรู้ว่าพี่ชอบอวี่เอ๋อร์ครับ” หลินฉีจุดบุหรี่สูบ
ตระกูลหลินชอบฉินอวี่มาก
ความรักในครอบครัวนี้ปกติมาพร้อมกับเรื่องผลประโยชน์อื่นๆ ด้วย แม้ว่าเด็กคนโปรดจะเป็นเพียงลูกเลี้ยง แต่นับว่าเป็นเด็กที่นำความภาคภูมิมาให้พ่อแม่
เมื่อพูดถึงหลานสาวคนเดียวของบ้าน สีหน้าท่าทางที่ตึงของหลินหว่านก็ผ่อนคลายลงบ้าง “อีกสักพัก พี่จะพาอวี่เอ๋อร์ไปเที่ยวเมืองหลวง สามีพี่ชอบไวโอลิน และก็เอ่ยถึงหลานมาหลายครั้งแล้ว อีกอย่าง อาจารย์เว่ยหลินกำลังมองหาลูกศิษย์ ไว้พี่จะพาอวี่เอ๋อร์ไปหาท่านรอบหน้าด้วย”
หลินฉีอึ้งไป ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด “นับว่าเป็นโชคของอวี่เอ๋อร์หากชนะใจท่านปรมาจารย์ได้”
 ตรงมุมบันได หนิงฉิงหยุดอยู่นานก่อนจะเดินลงบันได
ขณะที่น้องสะใภ้เดินลงมาถึงด้านล่าง พี่สะใภ้นั่งจิบชาด้วยท่าทีสง่างาม ไม่พูดไม่จาสักคำ
นายหญิงของบ้านจึงตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อส่งของทันที
เฉินซูหลานอยู่ในห้องพักผู้ป่วยในแยก พร้อมพยาบาลส่วนตัว
 “ลุงๆ ป้าๆ ต่างอยากมาเยี่ยมแม่ทั้งนั้นค่ะ หนิงเว่ยก็อยู่ที่อวิ๋นเฉิงด้วยนะคะ” หญิงชราคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง แต่อารมณ์ของเธอยังไม่สู้ดี ผู้เป็นลูกเม้มปาก “หนูจองโรงแรมไว้แล้ว แม่เข้ามาวันมะรืนได้เลย”
เมื่อสองสามวันก่อนที่ผู้เฒ่าเฉินป่วย ไม่มีญาติคนไหนใส่ใจถามสักคน
หลังจากรู้ว่าคุณยายเฉินย้ายมาที่อวิ๋นเฉิง ตอนนี้พวกนั้นแต่ละคนกลับโทรหาเธอ
หนิงฉิงหงุดหงิดเมื่อต้องรับมือกับญาติพวกนี้ แต่เธอเองก็กลัวว่าพวกนั้นจะไปคฤหาสน์ตระกูลหลินเพื่อตามหาเธอ หากเป็นแบบนั้น หนิงฉิงมีหวังได้เสียหน้าต่อหน้าพี่สะใภ้อีกรอบแน่
**
วันรับค่าจ้างของเด็กพาร์ตไทม์
การทำอาหารสองมื้อต่อวันเป็นเรื่องง่ายมาก แถมเด็กสาวยังไม่ต้องล้างถ้วยชามอีกต่างหาก ในวันรับค่าจ้าง อาหารสองมื้อที่ใช้เวลาทำไม่ถึงชั่วโมงสามารถสร้างรายได้ให้เธอวันละสองร้อยแล้ว
ตอนเย็น เด็กหน้าสวยออกไปหาอะไรกินหลังจากทำอาหารเสร็จ
ตอนนี้ เธอกำลังกินบะหมี่ที่รถเข็นนอกโรงเรียน
คิ้วคู่นั้นดูงามประณีตขณะที่เด็กสาวทานอาหารช้าๆ อย่างใจลอย
วัยรุ่นหลายคนเบียดเสียดกันเพื่อมานั่งกินที่รถเข็นร้านนี้
ไม่ไกลจากร้าน ในรถโฟล์ก ลู่จ้าวอิ่งพูดขึ้นเบาๆ “เดี๋ยวนะ เธอกินแค่เนี้ยนะ?”
บะหมี่เปล่าที่ใส่วิญญาณผักมาสองสามใบลอยอยู่ในชาม
มันช่างจืดชืดไม่มีรสชาติ นายน้อยลู่มองเห็นว่าวัยรุ่นคนอื่นต่างสั่งบะหมี่เนื้อทั้งนั้น
ชายหนุ่มวางมือบนพวงมาลัย “ฉันเพิ่งให้เงินค่าจ้างแม่เด็กนี่ไปวันนี้ไม่ใช่เหรอ หรือว่าลดน้ำหนักอยู่นะ?”
เฉิงเจวี้ยนมองลอดหน้าต่างเพื่อดูฉินหร่าน
เธอนั่งหย่อนขาในกางเกงลำลอง
 “ลงไป”
ลู่จ้าวอิ่ง “...ฮะ?”
 “ฉันหิว ไปซื้อบะหมี่เนื้อมาให้หน่อย” หมอหนุ่มพูดเนิบๆ
ผู้ช่วย “...” ไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งเอาอาหารที่ฉินหร่านทำให้หมากินไปเหรอ
นายน้อยลู่ลูบจมูก แล้วเดินออกจากรถเพื่อซื้อเนื้อให้เจ้านาย
เขาเข้าไปทักเด็กสาวเหมือนเจอกันโดยบังเอิญ
ก่อนจะออกจากร้าน ชายหนุ่มยังแบ่งเนื้อครึ่งหนึ่งในชามของเขาให้เธอด้วย
รถโฟล์กสวาเกนคันดำออกตัวไปช้าๆ ภายในรถ ผู้ช่วยมองดูเด็กพาร์ตไทม์คีบเนื้อเข้าปาก ในขณะที่เธอเอนพักหลัง
ปลายนิ้วมือช่างเรียวยาวเสียจริง
 “เด็กนี่ไม่ได้ลดน้ำหนักแฮะ” ชายคนขับรถงงอีกครั้ง
นายน้อยหน้าหล่อไม่ได้พูดอะไร เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นดูสดใส “ไปกันเถอะ พ่อบ้านเฉิงกังวลแย่แล้ว”
ทั้งสองหนุ่มมาถึงที่คฤหาสน์
ลู่จ้าวอิ่งหยุดรถ ก่อนหยิบบุหรี่มาไว้ปาก จากนั้นมือถือในกระเป๋าเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมา แล้วเห็นว่ามีข้อความส่งมา
 “อ๊ะ” ผู้ช่วยหนุ่มพูดขึ้นอย่างแปลกใจตอนที่นายน้อยลุกขึ้นจากเตียงอย่างเอื่อยเฉื่อย “คำสั่งของเราเมื่อคืนถูกตีกลับครับ”
**
ณ โรงเรียนอีจง
ดาวโรงเรียนนั่งเท้าคางเล่นเกม ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ข้อความถูกส่งมารัวๆ
เธอไถดูอย่างไม่ใส่ใจนัก
หลังจากจบเกม เด็กสาวก็เลิกดู
เธอยืนหันหน้าหาโต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวลงมาหยิบหูฟังที่อยู่ใต้โต๊ะ ติดกระดุมเสื้อคลุม แล้วเดินไปยังห้องน้ำ
ฉินหร่านเดินเข้าไปที่ห้องสุดท้าย
เด็กหอคนใหม่สวมหูฟัง เปิดเครื่องเปลี่ยนเสียง แล้วพูดขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ “ไอ้โง่คนไหนที่เพิ่มราคางานห้าเท่าจากราคาปกติ มันมีเงินเยอะนักหรือไง”


ตอนที่ 16 ความคิดของผู้อาวุโสสวี
เพราะกลัวว่าพี่สะใภ้จะมาเห็นเข้า หนิงฉิงจึงก้มหัวต่ำทำลับๆ ล่อๆ ราวกับหัวขโมย แล้วคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวในลานจอดรถ
ฉินหร่านก้มหน้าดูมือถืออยู่ตอนที่ได้ยินเสียงนั้น เธอเงยหน้าเพียงเล็กน้อย สีหน้ายังราบเรียบ
ดวงตาของเด็กสาวดำเข้ม แต่ไม่ฉายประกายเหมือนเดิม ส่วนตาขาวมีสีแดงปน ส่อแววกร้าว
ผู้เป็นลูกตอบอย่างขอไปที “หนูมีธุระค่ะ”
เด็กสาวในชุดนักเรียนล้วงมือหนึ่งลงในกระเป๋า เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย
ผู้เป็นมารดาเม้มปาก พลันนึกไปถึงเรื่องที่ฉินอวี่เล่าเมื่อครั้งที่แล้ว เธอกดเสียงต่ำ แล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าเฉยชา “แกมีเรื่องอีกแล้วเหรอเมื่อวาน”
ในรถคันนั้น เฉิงเจวี้ยนรับสายโทรศัพท์อยู่
เมื่อเงยหน้าขึ้น นายน้อยเฉิงเห็นเด็กผู้หญิงท่าทางถือดียืนอยู่ข้างผู้หญิงอีกคนที่กำลังพูดกับเด็กสาว สีหน้าของผู้ใหญ่คนนั้นไม่เป็นมิตรเลย แถมยังมองหลุกหลิกไปรอบๆ ราวกับโจร
ทั้งสองคนหันข้างให้เขา ซึ่งหน้าตาดูคุ้นทั้งคู่
เดิมที คุณหมอสุดหล่อกะว่าจะรอให้โรงแรมนำวัตถุดิบอาหารมาให้ แต่หลังจากเห็นเหตุการณ์ เขาครุ่นคิดอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะเปิดประตูลงไป หางตาคู่งามสง่าหรุบต่ำเล็กน้อย ดวงตาคู่ดั่งผลบ๊วยสุกส่อแววขุ่นเคืองพิโรธ
ผู้ชายในโรงแรมวิ่งหอบแฮ่กมาพร้อมกับวัตถุดิบต่างๆ
พอเห็นว่าผู้เป็นนายกำลังรออยู่ข้างนอก ชายผู้นั้นรีบเร่งฝีเท้า แล้วส่งตะกร้าที่จัดมาอย่างประณีตให้ด้วยความระวังและเคารพ “นายน้อยเจวี้ยนครับ ทำไมถึงมาด้วยตัวเอง”
 “คือ” เจ้านายหน้าหล่อเชิดคางขึ้น สายตายังจ้องอยู่ที่เด็กสาวที่มาด้วย เสียงของเขาต่ำมากและดูเย็นชา “เก็บให้ด้วย”
สีหน้าของหนิงฉิงไม่สู้ดี
 “ฉินหร่าน ไปกันเถอะ” เขาพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้อีกสองคนได้ยิน
เรียวนิ้วมือที่ทาบไว้บนประตูรถหย่อนลงมาเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาฉายแววเย็นยะเยือกท่ามกลางแสงแดด ตัดกับข้อมือสีขาวที่ยื่นออกมา
ผู้เป็นแม่หน้าตึงไปพักหนึ่ง รูปร่างหน้าตาที่หล่อสะดุดตาแบบนั้นแทบจะหาไม่ได้ในอวิ๋นเฉิง
ก่อนที่หนิงฉิงจะตอบโต้อะไร ผู้เป็นลูกก็เดินจากไปพร้อมมือถือเรียบร้อยแล้ว
ลูกสาวเธอและหนุ่มหน้าหล่อคนนั้นเขาไปในรถ ประตูรถคันดำปิดลง จากนั้นก็ค่อยๆ ติดเครื่อง
หญิงวัยกลางคนเพ่งดูรถ จึงเห็นว่ามันเป็นเพียงรถยนต์สีดำธรรมดายี่ห้อโฟล์กสวาเกน
แต่ตัวเรือนรถกลับดูไม่เหมือนโฟล์ก
คงเป็นรถโฟล์กรุ่นใหม่กระมัง
ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน
ในที่สุด หนิงฉิงกลับมาได้สติอีกครั้งหลังจากช็อกไป เธอนึกถึงเรื่องชกต่อยของลูกคนโตเมื่อคืน แล้วขบฟัน ผู้เป็นแม่รู้สึกเหมือนลูกเจ้าปัญหาเอาแต่ทำเรื่องไร้สาระในอวิ๋นเฉิง
เธอยังไม่ได้พูดกับฉินหร่านเกี่ยวกับเรื่องทะเลาะวิวาทเมื่อคืน รวมถึงเรื่องว่าทำไมลูกสุดรั้นถึงไม่อยู่ที่โรงเรียนวันนี้
ไม่ไกลออกไปนัก รถสปอร์ตสีน้ำเงินแกมม่วงกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
 เธอจึงรีบหันกลับไปดูทันที หนิงฉิงรู้ว่ารถสปอร์ตคันนี้เป็นของพี่สะใภ้หล่อน
แล้วจู่ๆ เธอก็เลิกคิดเรื่องลูกสาว แล้วก้าวมาหลบที่ด้านข้าง
เพื่อไม่ให้ใครเห็น
 “มาทำอะไรที่นี่น่ะ” พี่สะใภ้ของหนิงฉิงดูดีทุกกระเบียดนิ้ว ด้วยอายุวัยสามสิบกว่าๆ ผมของเธอดัดเป็นลอนพร้อมตกแต่งด้วยปิ่นหยก วันนี้พี่สะใภ้สวมใส่กี่เพ้ายาวสีขาวนวลเหมือนพระจันทร์ ซึ่งเน้นให้เห็นทรวดทรงองค์เอวอันได้สัดส่วนของเธอ คิ้วคู่นั้นประณีตเรียงเส้น และโก่งได้รูป ออร่าของเธอเปล่งประกายมีสง่าราศี
หนิงฉิงเกิดมาสวยกว่าพี่สะใภ้ แต่หากมองผ่านๆ เธอยังขาดราศีแบบนี้อยู่
 “ไม่มีอะไรค่ะ” ฝ่ายที่พยายามหลบซ่อนตอบด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าพี่สะไม่เห็นลูกสาว
แต่สีหน้ายังไม่สู้ดี
ถ้าเพียงแต่ฉินหร่านจะเป็นเหมือนฉินอวี่ แม่อย่างเธอคงไม่รอที่จะคุยโวเรื่องลูกสาวแน่ ทำไมเธอต้องซ่อนลูกสาวคนโตแบบนี้ด้วย
พี่สะใภ้ไฮโซไม่ได้ถามอะไรมาก แต่แอบชำเลืองไปยังรถยี่ห้อโฟล์กสวาเกนที่อยู่ไม่ห่างออกไป
คิ้วงามคู่นั้นมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ทะเบียนรถค่อนข้างคุ้นตาทีเดียว
**
ณ ไฟแดง
 “เธอจะต้องมาที่นี่เพื่อรับเครื่องเคียงในอนาคต” เฉิงเจวี้ยนพูดขึ้น ขณะวางและเคาะนิ้วบนพวงมาลัย “คนนั้นญาติเหรอ”
 “ค่ะ” เด็กสาวที่นั่งมาด้วยวางแขนไว้บนหน้าต่างด้วยท่าทางไร้อารมณ์
 “ดูไม่เหมือนเลยนะ” เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รถบีเอ็มที่ญาติเธอขับราคาสูงทีเดียว ไหนจะรถพอร์ชคันงามด้านหลังอีก”
ฉินหร่านไม่ได้พูดอะไร เธอนั่งอยู่เบาะหลัง เท้าคางเพื่อดูสเตอริโอที่อยู่ในรถ
 “รถคุณก็ดูดีเหมือนกันนี่คะ” เด็กคนสวยเอนหลัง ขาเรียวยาวของเธอหดงอเล็กน้อยขณะที่เล่นเกม ผมหน้าม้าสีดำปรกบังโหนกคิ้ว เธอพูดไปพร้อมเลิกคิ้วไป
ไฟเขียว หมอหนุ่มสตาร์ตรถแล้วพูดอย่างสบายๆ “ดีเหรอ มันไม่แพงเท่ารถพอร์ชนั่นหรอก จะเทียบกันได้ยังไง”
ฉินหร่าน “...”
เมื่อเงยหน้าขึ้น เด็กสาวมองไปที่สเตอริโอยี่ห้อซิงอวี่เงียบๆ
มันคือชื่อบริษัทดนตรี
คุณภาพของอุปกรณ์เสียงยี่ห้อนี้เลิศสุดๆ แถมยังแพงหูฉี่ด้วย พูดง่ายๆ ก็คือ มีแต่คนที่มีเงินถุงเงินถังถึงจะซื้อได้
ลำโพงที่อยู่ในรถของหมอหนุ่มผู้นี้ไม่มีรหัสแปะไว้ แสดงว่ามันอาจเป็นสินค้าใหม่ที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาเป็นพิเศษ
เธอยังไม่เคยซื้อลำโพงนี้ จึงไม่ได้รู้ราคาที่แน่ชัด แต่ในกรณีนี้ ขั้นต่ำน่าจะอยู่ที่แปดล้าน
**
เด็กพาร์ตไทม์คนใหม่ปกติไม่ได้ทำอาหารบ่อยนัก
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ทำ เธอจะสะอาดสะอ้านมากๆ ฉินหร่านอาจฝีมือไม่เท่าพวกเชฟดังๆ แต่เธอมีรสมือที่มีเอกลักษณ์ จนทำให้ลู่จ้าวอิ่งที่ไม่ได้คาดหวังอะไรเยอะ ถึงกับยิ้มออกมาขณะที่กินข้าว
หลังจากที่กินเสร็จ แม่ครัวคนใหม่กำลังจะไปเก็บกวาดจาน
หมอหนุ่มประจำโรงเรียนปรายตามองผู้ช่วย เขากำลังอารมณ์ดีเพราะเพิ่งทานอาหารเสร็จ จึงได้พูดขึ้นสั้นๆว่า “ไปล้างจาน”
พ่อหนุ่มลู่ที่กำลังจิบชาอยู่ถึงกับติดสตั๊น
 “ผมเหรอ”
ชายหน้าหล่อเลิกคิ้ว แล้วมองบน “หรือจะให้ฉันทำล่ะ”
นี่ไม่ใช่หน้าที่ของแม่ครัวน้อยหรอกหรือ
สุดท้ายกลายเป็นผู้ช่วยลู่ต้องลงมือล้างถ้วยชามแทน
 “กลับไปเรียนได้แล้ว” เฉิงเจวี้ยนถอนสายตากลับจากที่มองดูมือที่งามดั่งจิตรกรของคนงานคนใหม่ เขาหรี่ตาลงอย่างง่วงๆ
ฉินหร่านไม่ได้กลับไปที่ห้องเรียน เพราะเสียงดังเกินไป
แต่เด็กสาวไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงผงกหัว หยิบเสื้อโค้ตแล้วเดินออกจากห้องไป
มีป้ายพักแขวนไว้ที่หน้าประตูห้องพยาบาลโรงเรียน ประตูห้องปิดไว้ เพราะแดดกำลังร้อนจ้าเหนือหัว จึงไม่มีใครมารอที่หน้าห้องพยาบาล
ดาวโรงเรียนหยิบหมวกแก๊ปสีดำขึ้นมาสวม
เด็กสาวคนนี้ผอมเพรียว เสื้อโค้ตที่ใส่แขวนอยู่บนเรือนร่างนั้นอย่างพลิ้วๆ เธอก้มหน้าทำให้ผมลงมาปรกด้านข้าง ใบหน้าภายใต้หมวกนั้นงามล้ำ ในขณะที่เธอกำลังเดินออกมา
จังหวะการเดินของเธอมั่นคงแข็งแกร่ง
วัยรุ่นอีกคนที่สวมแจ็กเกตโรงเรียนเดินมาจากอีกฝั่ง
คิ้วของเขาได้รูปชัด ท่าทางดูเย็นชา บรรดานักเรียนหญิงที่อยู่บนถนนอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองไปทางวัยรุ่นคนนั้น จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากระซิบกระซาบกันด้วยอาการเขินแก้มแดง
เขาคือ สวีเหยากวง เด็กหนุ่มเดินผ่านกับดาวโรงเรียนคนใหม่โดยไม่ปรายตามองเธอด้วยซ้ำ
พวกเขาเดินสวนกัน
เด็กสาวคนสวยกำลังเดินไปยังห้องสามทับเก้า
ส่วนฝ่ายที่สวนไปกำลังไปห้องอาจารย์ใหญ่
 “เข้ามาได้” อาจารย์ใหญ่สวีดันแว่นที่อยู่บนดั้งให้สูงขึ้น สายตาเขามองไปยังใบหน้าของหลานชาย สีหน้าของเด็กชายฉายแววอ่อนโยนอยู่ในที “นั่งลงสิ”
 “ครับคุณปู่” สวีเหยากวงพูดด้วยเสียงแสดงความเคารพเป็นอย่างมาก
อาจารย์ใหญ่เป็นผู้อาวุโสในตระกูลสวี เด็กหนุ่มไม่รู้ชัดเกี่ยวกับเรื่องในบ้านของพวกเขา แต่รู้ว่าญาติๆต่างเกรงกลัวคุณปู่มาก
ตั้งแต่เด็ก พวกนั้นก็แสดงความเคารพชายชราเป็นอย่างมากมาตลอด
ชายชรามองไล่หลานชายตั้งแต่หัวจรดเท้า เด็กน้อยคนนี้เป็นเด็กเก่งตั้งแต่ยังเล็ก ครอบครัวสวีคงอยากให้เขาเป็นผู้สืบทอดกิจการในอนาคต แถมนายน้อยสวียังโดดเด่นในปักกิ่งด้วย
ทั้งพื้นเพความเป็นมาของครอบครัว และรูปร่างหน้าตาของเด็กหนุ่มคนนี้ต่างสมบูรณ์แบบทั้งนั้น
 “หลานคิดยังไงกับเพื่อนร่วมห้องที่ชื่อฉินหร่าน” คุณปู่ถือถ้วยชาในมือ และคิดไตร่ตรอง
เมื่อพูดถึงชื่อนี้ สวีเหยากวงหน้านิ่วและไม่พูดอะไร
ผู้อาวุโสคิดอยู่พักหนึ่งจึงพูดขึ้นว่า “เด็กคนนั้นมีชีวิตที่ลำบาก เขาเคยช่วยชีวิตปู่เอาไว้ และปู่ก็ชอบเธอมากๆ พวกเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ถ้าหากว่าหลานตกลง ปู่จะขอให้ยายของเธอจัดแจงให้พวกเธอสองคนออกเดตกันดีไหม”