บทที่ 8 - ฟิลัน
.
.
เมื่อเผชิญกับลูกสุนัขที่เดินร่อนไปทั่วบ้าน วาลเรียสเริ่มติดนิสัยก้มลงมองพื้นเพื่อหลีกเลี่ยงโศกนาฎกรรมอย่างการเผลอเหยียบเจ้าตัวเล็กโดยไม่ได้ตั้งใจ
"ว่าไงครับตัวเล็ก"
เด็กหนุ่มยิ้มถามลูกหมาที่เริ่มเดินได้มั่นคง สัมผัสนุ่มนิ่มยามอีกฝ่ายเดินเข้ามาเบียดตรงข้างขา ทำให้คนที่เตรียมอาหารเย็นอยู่ใจอ่อนยวบ
"โฮ่ง!"
เจ้าก้อนขนเห่ารับสั้นๆ คำหนึ่ง พวงหางสีเทาดำที่อยู่ด้านหลังกระดิกไปมาน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี
"พอใกล้หายดีก็เริ่มซนแล้วสิเรา อะๆ อย่าเพิ่งกระโดดสิ!"
วาลเรียสอุทานเมื่อเห็นว่าลูกสุนัขทำท่าย่อตัวลงหน้าเก้าอี้ เขารีบวางของในมือลงเพื่ออุ้มเจ้าลูกหมาขึ้นมาเสียเอง
"เฮ้อ…นั่งรอตรงนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว"
เด็กหนุ่มผ่อนลงหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายหย่อนก้นลงด้วยท่าทีว่าง่าย ถึงเจ้าลูกหมาจะฟื้นตัวได้อย่างดี แต่เขายังไม่อยากให้มันเล่นซนจนแผลฉีกขึ้นมาหรอกนะ!
เมื่อเผชิญกับสายตาที่จ้องมองมาด้วยความคาดหวัง วาลเรียสทำได้เพียงเร่งมือขึ้นอีกนิด ครู่เดียวอาหารเย็นง่ายๆ สองสามอย่างก็ถูกวางลงบนโต๊ะ หนึ่งคนหนึ่งสุนัขนั่งลงกินส่วนของตนเองด้วยท่าทีพึงพอใจ
อาหารบนโต๊ะดูพรั่งพร้อมขึ้นไม่น้อยเมื่อรับตัวกินจุอย่างเจ้าก้อนขนเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย ปริมาณเนื้อในแต่ละมื้อเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แลกมากับจำนวนเงินที่พร่องไปไม่น้อยยามจ่ายออกที่ตลาด
วาลเรียสรับเควสในแต่ละวันมากขึ้นเพื่อหาเงินมาชดเชยในส่วนนี้ แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่มากในช่วงแรก แต่เมื่อกลับมาเจอเจ้าก้อนขนที่กระดิกหางต้อนรับอยู่หน้าประตู เขาก็หายเหนื่อยในพริบตา
เพื่อเจ้าตัวเล็กแล้ว ภารกิจเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จะนับเป็นอะไรได้!
"อะฮะๆ ! เล่นแบบนี้เหรอ เจอนี่หน่อยเป็นไง!"
วาลเรียสนอนอยู่บนพื้นโดยมีเจ้าก้อนขนยืนทับอยู่ด้านบน เขายกมือขึ้นปัดป้องลูกสุนัขที่โถมเข้ามาเลียจนน้ำลายแทบเปียกชุ่มไปทั้งใบหน้า ส่วนอีกมือแกล้งขยับรุกบ้างถอยบ้าง ยั่วให้เจ้าตัวเล็กกระโดดไปมาด้วยความตื่นเต้น
ลูกหมาสีเทาดำหันซ้ายขวามองตามฝ่ามือที่ถูกยื่นออกมาอย่างรวดเร็ว อุ้งเท้าน้อยๆ ตะปบตามไปอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตฉายประกายสนุกสนานออกมาเต็มที่
หลังเล่นกันจนเริ่มหอบเหนื่อยขึ้นมาหน่อยๆ วาลเรียสปล่อยให้เจ้าลูกหมานอนฟัดผ้าที่เริ่มขาดเป็นรูอยู่บนพื้น ขณะที่ตัวเองปีนขึ้นมานั่งพักเหนื่อยอยู่บนโซฟา
เด็กหนุ่มมองตามก้อนขนที่ขยับดุ๊กดิ๊กไปมาบนพื้นด้วยแววตาเคลิบเคลิ้ม หนังสือที่เปิดค้างอยู่บนตักถูกมองเมินไปอย่างหาได้ยาก
วาลเรียสนั่งเหม่ออยู่นานกว่าจะรวบรวมสติกลับมาได้ เขาใช้เวลาช่วงก่อนนอนพลิกหาข้อมูลบางอย่างมาหลายวันแล้ว
แม้ว่าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้จะขาดแคลนอะไรหลายๆ อย่างรวมไปถึงห้องสมุดสาธารณะสักแห่ง แต่โชคดีที่เด็กหนุ่มค่อนข้างสนิทสนมกับตาลุงนิสัยพิลึกคนหนึ่ง
ชายวัยกลางคนไม่ค่อยสุงสิงกับใครนัก อีกฝ่ายหมกหมุ่นอยู่กับการสะสมหนังสือมากมายเอาไว้ในบ้านของตนเอง ก่อนจะหายตัวไปตั้งแต่หลายปีก่อน ทิ้งบ้านร้างที่เต็มไปด้วยหนังสือเอาไว้หลังหนึ่ง
วาลเรียสเข้าไปจัดการปัดกวาดให้บ้างตอนที่ว่างเว้นจากการทำงาน แลกกับการหยิบยืมหนังสือออกมาอ่านเพื่อคลายความเบื่อหน่าย
เมื่ออีกฝ่ายหายตัวไป หนังสือที่ถูกทิ้งไว้ให้เหล่านี้จึงกลายเป็นทั้งเพื่อนและที่พึ่งในยามยากของวาลเรียส
แม้จะจัดเรียงหนังสืออย่างยุ่งเหยิงจะทำให้การค้นหากินเวลานานไปบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็พบสิ่งที่ต้องการ
"เอ ไหนดูสิ วิธีตรวจสอบสถานะของมอนสเตอร์…"
เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งตัวตรงขณะพึมพำคำพูดกับตัวเอง ดวงตาสีเขียวกวาดไปตามข้อมูลที่เขียนไว้บนหน้าหนังสือ
"จับตัวเป้าหมายไว้ ระหว่างที่สัมผัสตัวสามารถเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นแสดงได้ แต่การบังคับตรวจสอบผู้กระทำต้องมีเลเวลสูงกว่าเป้าหมาย…"
วาลเรียสเหลือบมองเจ้าหมาที่เดินกลับมานั่งตรงหน้า ลูกสุนัขตัวสูงแค่ครึ่งขา แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีเลเวลมากกว่า…
เจ้าก้อนขนเงยขึ้นมองคนที่มีสีหน้าหดหู่อย่างฉงนใจ มันเห่าสั้นๆ คำหนึ่งขณะยื่นอุ้งเท้ามาด้านหน้า
"ว่าไงครับคนเก่ง โอ๊ะ?"
เด็กหนุ่มยื่นมือออกไปกุมเท้าหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้โดยไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะต้องอุทานเบาๆ เมื่อหน้าต่างสีฟ้าใสกางออกตรงหน้า
[ชื่อ : ฟิลัน]
[เผ่าพันธุ์ : หมาป่า****เทา**&^*#%&@-]
[เลเวล : 3]
[สกิล : !%($#*+^$%*@]
[สถานะปัจจุบัน : *@&%$%#@&!$]
.
.
.
เทียบกับข้อมูลเพิ่มเติมมากมายซึ่งกลายเป็นภาษาที่อ่านไม่ออก วาลเรียสจ้องค้างอยู่ที่บรรทัดแรกด้วยความตกตะลึง
เจ้าตัวเล็กมีชื่อด้วย?
"ฟิลัน?"
เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
"โฮ่ง!"
ลูกสุนัขเห่าตอบ พวงหางสีเทาดำสะบัดไปมาด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนที่เล่นกันเมื่อครู่เสียอีก
วาลเรียสก้มลงมองอุ้งเท้าน้อยๆ ที่ยังคงกำอยู่ในมือของตนเอง
นี่หรือว่า…
"พยายามบอกชื่อของตัวเองให้ผมรู้เหรอ? ขอบคุณนะฟิลัน "
เจ้าของชื่ออ้าปากน้อยๆ ลิ้นสีชมพูห้อยลงมาด้านข้างเมื่อลูกสุนัขเอียงคอไปด้านข้างด้วยท่าทีน่าเอ็นดู จนวาลเรียสอดใจไม่ไหว อุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมาฟัดพุงจนหนำใจไปยกหนึ่ง
ฟิลันน่ารักขนาดนี้ จะเป็นลาสต์บอสได้ยังไงกัน!
.
"ช่วงนี้มีเรื่องดีๆ เหรอ?"
คำถามที่ถูกส่งมากะทันหันทำให้เด็กหนุ่มหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
"ครับ? ก็…"
วาลเรียสใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่หยดลงมาถึงปลายคาง เขาเงยหน้าขึ้นมองนายจ้างของวันนี้ซึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ยาว ก่อนจะคลี่ยิ้มสดใสเมื่อนึกถึงหน้าของเจ้าก้อนขนบางตัวซึ่งกำลังรออยู่ที่บ้าน
"จะว่าแบบนั้นก็ได้ครับ!"
"อ้อ ดีจริง…"
หญิงชราซึ่งเปิดร้านขายอาหารแห้งยกยิ้มใจดี รู้สึกยินดีไปกับคนตรงหน้าซึ่งช่วงนี้มีท่าทีร่าเริงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"เห็นว่าช่วงนี้หนูวาลเก็บตัวอะไรมาเลี้ยงอีกแล้วใช่มั้ย? ตกลงคราวนี้เป็นตัวอะไรน่ะ น่ารักหรือเปล่า?"
เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นด้านหลัง ดวงตาของเจ้าหล่อนแทบจะทอประกายวิบวับด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"คือผมก็ยังไม่แน่ใจว่ามันเป็นพันธุ์อะไร แต่น่ารักมากๆ เลยครับ!"
วาลเรียสยิ้มเจื่อนเมื่อนึกถึงหน้าจอสถานะที่อ่านแทบจะไม่รู้เรื่องของอีกฝ่าย สรุปแล้วก็ไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน
แต่เรื่องที่ฟิลันน่ารักน่ะเป็นความจริงอย่างแน่นอน!
"ตายแล้ว พูกแบบนี้ฉันก็อยากเห็นหน้าเจ้าหนูคนนั้นไปด้วยเลย ว่างๆ ก็พาออกมาโชว์ตัวหน่อยสิ?"
"อ้า เรื่องนั้น…"
เด็กหนุ่มหาทางหลบเลี่ยงอยู่นานกว่าอีกฝ่ายจะยอมเดินออกจากร้านไป เขาถอนหายใจพลางสะบัดเสื้อแรงๆ เหงื่อออกโชกยิ่งกว่าตอนปีนขึ้นไปเอาของบนชั้นให้ลูกค้าเสียอีก
มัวแต่คิดเรื่องความน่ารักของฟิลัน ความเกือบแตกแล้วมั้ยล่ะ!
ต่อให้ตัดเรื่องภารกิจสีแดงแปร๊ดที่เด้งเตือนเป็นจังหวะอยู่ตรงปลายสายตานี่ออกไป วาลเรียสไม่แน่ใจว่าหมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้จะยินดีอาศัยอยู่ร่วมกับสัตว์นักล่าอย่างหมาป่าไหม
ถึงตอนนี้มันจะเป็นแค่ลูกหมาก็เถอะ
"ไงเจ้าหนู ว่างหรือยัง?"
วาลเรียสเงยขึ้นมาเจอคนคุ้นเคยซึ่งเดินผ่านมาหน้าร้าน
"ครับ? ก็ใกล้แล้ว"
เมื่อเห็นสายตาที่มองมาด้วยความสงสัย ชายหนุ่มจึงเอ่ยถึงวัตถุประสงค์ของคำถามเมื่อครู่ให้อีกฝ่ายฟัง
"เควสที่เพิ่งปักบนกระดานเมื่อกี้ดูดีเลย วันนี้ฉันต้องรีบกลับไปซ่อมหลังคาที่บ้าน เลยมาบอกเผื่อว่านายจะสนใจ"
"ขอบคุณครับ ไว้เสร็จงานแล้วผมจะแวะไปดู"
วาลเรียสก้มศีรษะให้คนที่วนเวียนรับภารกิจในหมู่บ้านพร้อมกันบ่อยๆ จนคุ้นหน้าค่าตากัน อีกฝ่ายโบกมือลาขณะเดินจากไป
เด็กหนุ่มจัดเรียงข้าวของทั้งหมดและปิดร้านก่อนถึงเวลาบ่ายแก่ หลังจากเดินไปส่งหญิงชราที่บ้านของนางแล้ว เขาจึงมุ่งตรงไปยังกระดานภารกิจของหมู่บ้าน
ดวงตาสีเขียวกวาดไปบนไม้กระดานซึ่งมีรอยตะปูตอกเรียงกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กระดาษที่ยังใหม่แผ่นหนึ่งดูโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางใบประกาศซึ่งซีดจางไปตามกาลเวลา
หมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีภารกิจมากมายมาแต่ไหนแต่ไร ยังดีที่จำนวนคนซึ่งต้องพึ่งพารางวัลจากเควสเหล่านี้เพื่อเลี้ยงชีพก็มีแค่เล็กน้อย ไม่เช่นนั้นคงหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่งกันอย่างเมืองที่มีนักผจญภัยแวะเวียนไปมาอยู่เสมอได้ยาก
วาลเรียสยืนลังเลอยู่ครู่หน่ึง งานเก็บผลไม้นั้นไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไร ซ้ำยังให้ค่าตอบแทนไม่น้อย แต่ใช้เวลาค่อนข้างนาน
ถ้าเริ่มงานตอนนี้ เขาไม่แน่ใจว่าจะกลับถึงบ้านก่อนฟ้ามืดทันไหม
มองดูจำนวนเหรียญเงินที่เป็นรางวัลจากการทำภารกิจ เด็กหนุ่มกลั้นใจดึงประกาศแแผ่นนั้นลงมาจากกระดาน
ถึงวันนี้จะกลับบ้านช้าไปหน่อย แต่ก็ทำให้ไม่ต้องรับเควสช่วงเย็นไปได้อีกหลายวัน!
.
"...ใกล้เสร็จแล้วเจ้าหนู เหลืออีกนิดเดียว!"
เสียงของคนที่ยืนรออยู่ด้านล่างดังแว่วมาเข้าหูของวาลเรียสเพียงครึ่งหนึ่ง เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุดยึดกิ่งไม้ใหญ่เอาไว้พลางเอี้ยวตัว เอื้อมไปเด็ดผลไม้สีม่วงสวยที่อยู่อีกฝั่งของต้นไม้
วาลเรียสก้าวลงบันไดมาสองขั้นพลางพักหายใจ มือหนึ่งส่งผลไม้ที่เพิ่งเก็บมาลงในตะกร้าที่สะพายอยู่ด้านหลัง เงยหน้ามองท้องฟ้าซึ่งเริ่มมืดลงทุกขณะผ่านเงาไม้สูง
ลูกพีชสีม่วงที่สุกกำลังดีส่งกลิ่นหวานจางอยู่ในตะกร้า เนื้อของมันก็มีรสชาติดีไม่ต่างกัน แต่เหตุผลที่ทำให้มันไม่เป็นที่นิยมในแถบนี้ก็คือความลำบากในการเก็บเกี่ยว
นอกจากลำต้นสูงชะลูดจนไม่มีทางเดาได้ว่าผลไม้ที่อยู่ด้านบนสุกหรือยังจนว่าจะปีนขึ้นไป จำนวนของผลที่สุกจนเก็บได้ของแต่ละต้นนั้นยังน้อยจนชวนให้รู้สึกท้อแท้
วาลเรียสที่ปีนขึ้นลงบันไดสูงมาตลอดช่วงบ่ายแทบจะลงไปคลานกับพื้น ขณะที่ชายหนุ่มเจ้าของเควสตรวจนับจำนวนลูกพีชในตะกร้าหลายใบด้วยสีหน้าพึงพอใจ
"เท่านี้ก็ครบแล้ว! ขอบใจนายมาก เท่านี้ฉันก็ขนผลไม้พวกนี้ไปส่งเควสได้สักที"
เสียงของคนด้านข้างทำให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย
"ส่งเควส? คุณไม่ใช่เจ้าของภารกิจนี้เหรอครับ?"
"เปล่าหรอก ฉันก็รับงานมาอีกทีเหมือนกัน ภารกิจของฉันคือเอาผลไม้พวกนี้ไปส่งที่หมู่บ้านถัดไปน่ะ"
ชายหนุ่มหัวเราะพลางเอ่ยตอบ อีกฝ่ายขนตะกร้าผลไม้ขึ้นไปบนเกวียนลากคันเล็กท่ามกลางสายตางุนงงของวาลเรียส
"ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ที่นี่คงไม่ค่อยมีคนตั้งภารกิจซ้อนเท่าไหร่ล่ะสิ? สบายใจเถอะ รางวัลของนายน่าจะถูกส่งมาให้ก่อนจะกลับถึงบ้านซะอีก…โชคดี!"
วาลเรียสทำได้เพียงมองคนที่เขาเข้าใจว่าเป็นนายจ้างของตนเองลากตะกร้าผลไม้จากไป เขาถึงกับคลี่กระดาษภารกิจออกมาดูอีกครั้ง รู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดยามเดินไปบนถนนสายเล็ก
ป่านนี้แล้ว ไม่รู้ว่าฟิลันจะเป็นยังไงบ้าง…
เด็กหนุ่มมุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน
รอยเท้าจางๆ ที่ประทับบนพื้นดินแห้งคล้ายจะมีจำนวนมากกว่าที่เคย วาลเรียสขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสังเกตเห็นร่องรอยเหล่านั้นโดยบังเอิญ
เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นแผ่วเบา เด็กหนุ่มเรียกหน้าต่างภารกิจขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกึ่งโปร่งใส
[ภารกิจ : เก็บผลพีชสีม่วง]
[ประเภท : ทั่วไป, สาธารณะ]
[รางวัล : 20 เหรียญเงิน]
[สถานะ : สำเร็จ, นำส่งรางวัลแล้ว]
.
.
.
[ผู้ตั้งภารกิจ : ระบบ]


บทที่ 11 - ใบหน้าของผู้เสแสร้ง
.
.
"ฮ้าว…"
วาลเรียสอ้าปากหาวขณะยกสองแขนขึ้นเหนือหัว เดินพลางบิดขี้เกียจออกมาจากประตูบ้านของตัวเองตั้งแต่เช้ามืด
ด้านหลังยังมีลูกสุนัขที่ก้าวเตาะแตะด้วยท่าทีสะลึมสะลือตามมาติดๆ เจ้าลูกหมาอ้าปากกว้างจนเห็นลิ้นสีชมพูอ่อน ราวกับกำลังหาวตามด้วยท่าทีน่ารักน่าชัง
"เอาล่ะ วันนี้ก็มาเริ่มกันเลย!"
หลังพูดให้กำลังใจตัวเองเสร็จสิ้น เด็กหนุ่มคว้าส้อมพรวนดินอันเล็กๆ ขึ้นมาเหน็บไว้ตรงข้างเอว คว้าถังไม้เดินตรงไปยังบ่อน้ำด้วยท่าทีกระฉับกระเฉง
เพื่อให้มีเวลาเหลือพอไปคัดเลือกเควสที่ดูเข้าท่า วาลเรียสเปลี่ยนมาตื่นเช้าขึ้นอีกนิดเพื่อจัดการงานในไร่ของตนให้เสร็จเรียบร้อย ก่อนจะวุ่นอยู่กับการทำงานและกลับมาดูแลฟิลันที่บ้าน
พอสถานการณ์เป็นแบบนี้ วาลเรียสเลยไม่กล้าปล่อยให้เจ้าลูกหมาออกมาเล่นด้านนอกนานนัก แม้จะกังวลอยู่บ้างว่าอีกฝ่ายจะเบื่อหรือไม่ แต่ฟิลันก็ไม่เคยทำตัวดื้อดึงให้เขาต้องหนักใจเลยแม้แต่น้อย
ลูกหมาสีเทาดำเดินตามคนที่อยู่ด้านหน้าต้อยๆ เจ้าก้อนขนเถลไถลไปข้างทางบ้างเมื่อมีแมลงหรือสิ่งอื่นๆ ที่น่าดึงดูดใจ แต่ถ้าได้ยินเสียงเรียกของเด็กหนุ่มก็จะรีบวิ่งกลับมาหาทันที
ฟิลันใช้ช่วงเวลารดน้ำตอนเช้าเดินสำรวจรอบแนวรั้วของบ้านหลังเล็กซึ่งตอนนี้นับว่าเป็นอาณาเขตของมัน จมูกสีชมพูอ่อนขยับฟุดฟิดยามเจ้าหมาก้มลงดมกลิ่น
เมื่อกลางดึกมีฝนตกลงมาเล็กน้อย กลิ่นของน้ำ ดินแห้ง และกลิ่นอื่นๆ จึงผสมปนเปกันไปหมด อุ้งเท้าน้อยๆ กดลึกลงบนพื้นหมาด ทิ้งรอยเท้าสายหนึ่งตามหลังมาเป็นทางยาว
ใบหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกไปมายามได้ยินเสียงผิดปกติ ดวงตาสีเหลืองจับจ้องไปยังพุ่มไม้หลังแนวรั้วที่ขยับไหวเบาๆ
ฟิลันเงยหน้าขึ้นสูดกลิ่น แต่ลมเย็นๆ จากด้านหลังกลับพัดไปทางพุ่มไม้ดังกล่าว ลูกสุนัขที่อยู่เหนือลมจึงไม่ได้กลิ่นที่เป็นประโยชน์อะไรเลย
"โฮ่งๆ !"
มันตัดสินใจเห่าเรียกอีกคนให้มาดูด้วยกัน ก่อนที่ลูกหมาตัวเล็กค่อยๆ ก้าวเข้าไปก่อนอย่างระมัดระวัง
"ฟิลัน? มีอะไรเหรอ…"
วาลเรียสซึ่งกำลังรดน้ำผักหันไปตามเสียงของเจ้าลูกหมา ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังมาจากทางหน้าบ้าน
"เจ้าหนู! อยู่รึเปล่า?"
เด็กหนุ่มหันไปอีกทาง เขาทันเห็นเงาร่างของเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ตรงข้ามยืนอยู่หน้าประตูร้ัวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงร้องของฟิลันจะดังขึ้นกะทันหัน
"เอ๋ง!?"
ลูกสุนัขสะดุ้งสุดตัวยามความเจ็บปวดแล่นปราดที่อุ้งเท้าหน้า มันกระโดดพลางสะบัดตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่กลับไม่อาจดิ้นหลุดจากเขี้ยวโลหะแหลมที่แทงผ่านกลุ่มขน ฝังลึกลงไปถึงเนื้อหนังได้
"ฟิลัน!?"
วาลเรียสเบิกตากว้างเมื่อคล้ายจะเห็นสีสันของเลือด ถังไม้ในมือหล่นกลิ้งอยู่บนพื้นขณะที่เด็กหนุ่มกระโจนไปข้างหน้า แต่กลับไปไม่ถึงตัวของเจ้าลูกหมา เมื่อไหล่ขวาถูกใครบางคนคว้าจับเอาไว้กลางคัน
"ทำอะไร!? ปล่อยผม!"
เด็กหนุ่มหันไปเจอเพื่อนบ้านที่วิ่งเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ วาลเรียสพยายามขืนหนี แต่มือของอีกฝ่ายนั้นกลับยึดตัวของเขาเอาไว้อย่างแน่นหนาราวกับคีม
"โทษที แต่ถ้าหมาป่าตัวนั้นยังอยู่ บ้านฉันก็ยังหลับไม่สนิทกันสักคืนเดียว…"
เสียงพึมพำเป็นเชิงขอลุแก่โทษดังขึ้นข้างหู วาลเรียสสัมผัสได้ถึงความโกรธที่แล่นขึ้นเป็นริ้ว โดยเฉพาะเมื่อเห็นชายในชุดนักล่าเดินเข้าไปหาลูกหมาของตนด้วยท่าทีหมายมาด
"ทั้งที่มันยังไม่เคย…ไม่เคยทำร้ายใครเลยด้วยซ้ำ!"
เด็กหนุ่มโกรธจนปากคอสั่น แต่ที่มากยิ่งกว่านั้น คือแค้นใจที่ตนเองไม่มีพลังใดๆ จะไปห้ามปรามเหล่าชาวบ้านซึ่งรวมหัวกันมาจัดการฟิลันโดยเฉพาะได้เลยสักนิดเดียว
"ปล่อย! ปล่อยผมนะ! อย่าทำอะไรมัน…ฟิลันหนีไป!"
เสียงของคนที่อาศัยร่วมกันมาแรมเดือนดังมาจากที่ไกลๆ เจ้าลูกหมาฝืนความเจ็บร้าวที่อุ้งเท้าหน้าขณะพยายามลุกขึ้นยืน มันแยกเขี้ยวขาวขู่คำรามใส่ชายที่เดินเข้ามาใกล้อย่างดุร้าย
"เย็นไว้…เย็นไว้…ว่าง่ายๆ นะไอ้ตัวเล็ก"
นายพรานก้าวเข้าไปใกล้เหยื่อซึ่งเหยียบโดนกับดักของตนเองไปเต็มๆ อย่างย่ามใจ มือหนึ่งควงไม้ยาวติดตะขอปลายแหลมไปมาด้วยท่าทีอารมณ์ดี
"คงไม่อยากให้ฉันใช้ไม้แข็งหรอกใช่ไหม?"
ฟิลันคำรามในลำคอเป็นคำตอบ
ดวงตาสีเหลืองทอประกายดุร้ายขณะกวาดมองรอบตัว มันอ้าปากกว้างพลางกระโจนเข้าหาคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว!
"ไอ้ตัวเลี้ยงไม่เชื่องนี่!"
นายพรานสะบัดไม้จับสัตว์คู่กายอย่างรวดเร็วพลางใช้สกิลของตน ประกายสีขาวสว่างวาบ ก่อนที่ท่อนไม้ซึ่งมีหนามแหลมเรียงรายอยู่เต็มจะฟาดเข้ากลางลำตัวของลูกหมาอย่างจัง
"กรร! ฮื่อ…"
หยดเลือดไหลซึมลงมาตามแนวขนสีเทาดำ ฟิลันพยายามหลบเลี่ยงท่อนไม้ติดหนามที่ถูกเหวี่ยงลงมา แต่เมื่อขาข้างหนึ่งยังติดอยู่ในกับดักเหล็ก ลูกสุนัขจึงแทบจะถูกไล่ตีอย่างไม่มีทางสู้
"เก่งนักใช่ไหม? คงต้องตีให้หมอบก่อนถึงจะยอมเชื่อง…"
ใบหน้าของนายพรานพลันปรากฎแววเหี้ยมเกรียมสายหนึ่ง เดินหน้ารุกไล่เหยื่อในกำมือจนไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีของอีกฝ่าย
ฟิลันที่กำลังรอคอยจังหวะอยู่ เมื่อเห็นช่องว่างของชายซึ่งก้าวเข้ามาอย่างย่ามใจ ลูกสุนัขก็ดีดตัวขึ้นขย้ำท่อนแขนของคนที่ทำร้ายมันทันที!
"โอ๊ย!? ไอ้เวรนี่!!"
นายพรานที่ถูกเหยื่อแว้งกัดร้องลั่น สะบัดแขนออกไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ แต่กลับเปิดทางหนีให้ลูกสุนัขโดยไม่ได้ตั้งใจ
ฟิลันซึ่งกัดเนื้ออีกฝ่ายจมเขี้ยวอาศัยจังหวะที่นายพรานสะบัดมันออกรีบอ้าปาก ลูกหมาโดนเหวี่ยงจนตัวลอยกลิ้งไปบนพื้นสองตลบ ลุกยืนได้ก็วิ่งหนีเข้าไปในแนวป่าที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกลทันที
"อย่าหนีนะ!"
นายพรานกุมแขนข้างที่บาดเจ็บด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว รีบไล่ตามเหยื่อที่ประมาทจนเผลอปล่อยให้หลุดมือไปทันที
.
"ฟิลัน…ฟิลัน!"
มือหนึ่งยกขึ้นป้องใบหน้าขณะก้าวผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ ร่างของเด็กหนุ่มเคลื่อนผ่านแนวป่าไปอย่างทุลักทุเล กิ่งไม้ที่เฉียดผ่านผิวเนื้อซึ่งอยู่นอกร่มผ้าทิ้งรอยแดงเป็นเส้นเอาไว้หลายสาย
"อยู่ที่ไหนกันนะ…"
วาลเรียสกวาดตามองรอบข้างอย่างไม่แน่ใจ แม้เขาจะเคยมานั่งเล่นอยู่ที่ชายป่าหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข้าไปในป่าลึกขนาดนี้มาก่อน
กว่าแรงที่จับไหล่ตนเองไว้จะคลายออก ทั้งลูกหมาทั้งนายพรานก็หายลับไปในแนวป่าจนไม่เหลือแม้แต่เงาแล้ว เด็กหนุ่มสะบัดตัวออกจากมืออีกฝ่ายได้ก็วิ่งตามไปทันที ไม่สนใจเสียงห้ามปรามของชาวบ้านที่มามุงดูอยู่โดยรอบแม้แต่น้อย
ไม่สิ เรียกว่ามาดูผลงานของตัวเองซะมากกว่า!
วาลเรียสสบถคำด่ายาวเหยียดเมื่อนึกถึงท่าทีเสแสร้งของคนที่ก้าวเข้ามากล่าวขอโทษกับเขา เพื่อความปลอดภัย? เพื่อความสบายใจของทุกคนในหมู่บ้าน?
ข้อแก้ตัวพรรคนั้นฟังแล้วอยากจะอ้วก!
รอยเลือดที่ลากยาวตั้งแต่บริเวณลานบ้านหลังเล็ก มาจนถึงตอนนี้ยังไม่แห้งดีเสียด้วยซ้ำ แค่เห็นเลือดสีแดงหยดเล็กๆ ที่กระเซ็นอยู่ตามกิ่งไม้ใบหญ้าสูงระพื้น ขอบตาของเด็กหนุ่มก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาหน่อยๆ
จะบาดเจ็บมากไหม? ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว? หรือว่าโดนตามจับได้แล้วหรือเปล่า?
วาลเรียสพยายามข่มกลั้นอารมณ์ขณะหอบหายใจ แสงอาทิตย์ซึ่งแผดเผาลงมาจากเบื้องบนนั้น ยิ่งทำให้คนไม่ค่อยออกกำลังกายรู้สึกอ่อนเพลียมากขึ้น
แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่เขาก็ไม่คิดจะหยุดพัก เด็กหนุ่มเดินวนเวียนอยู่ในป่าตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ตะโกนเรียกจนเสียงแหบแห้งแล้วก็ยังไม่เจอแม้แต่เงาของเจ้าก้อนขนที่ตนตามหา
วาลเรียสเอนหลังพิงต้นไม้ด้วยลำคอที่แห้งผาก เวลาที่ล่วงเลยมาจนถึงยามบ่ายแก่แล้วทำให้เขาเริ่มรู้สึกวิงเวียน
ร่องรอยบนพื้นหญ้าหายไปนานแล้ว นอกจากจะยังหาฟิลันไม่เจอ ตอนนี้เขาอาจจะพลอยหลงป่าไปด้วยแล้วก็ได้
เด็กหนุ่มส่งเสียงขลุกขลักในลำคอราวกับอยากจะหัวเราะ อดรู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาไม่ได้
ถ้าเขาเก่งกว่านี้ แข็งแกร่งกว่านี้ล่ะก็…
เสียงกรอบแกรบดังมาจากด้านหลัง วาลเรียสสะดุ้งเฮือก
เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บ
โอกาสครึ่งหนึ่ง เขาอาจจะเจอเข้ากับมอนสเตอร์ดุร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเข้าแล้ว
ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง…
"ฟิลัน!"
เสียงอุทานแหบพร่าที่ผู้เป็นเจ้าของยังรู้สึกว่ามันทุเรศสิ้นดีดังขึ้นเบาๆ เด็กหนุ่มทรุดลงคุกเข่าหน้าลูกสุนัขที่เดินโซเซออกมาจากพุ่มไม้ สองมือยกค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้จะวางมือลงตรงไหนของกลุ่มขนที่เปื้อนเลือดเกรอะกรัง
"หงิง…"
เจ้าลูกหมาเดินเซๆ เข้าไปหาฝ่ามือที่รอรับ วาลเรียสก้มลงกอดอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆ พยายามไม่ให้โดนบาดแผลจนบาดเจ็บมากกว่าเดิม
"ปะ เป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหน…หาผมเจอได้ยังไงเนี่ย"
เด็กหนุ่มเปลี่ยนคำถามที่ฟังดูงี่เง่าหน่อยๆ เสียกลางคัน เขาสูดจมูกเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มเบลอหน่อยๆ เพราะน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา
"หงิงๆ งี้ดด"
ฟิลันครางเสียงยาวราวกับอยากจะออดอ้อน หรือไม่ก็กำลังส่งเสียงฟ้องเรื่องที่เกิดขึ้นกับมันอยู่ในที
วาลเรียสส่งเสียงหัวเราะกระท่อนกระแท่นออกมาสองสามคำ เผลอกอดลูกหมาตรงหน้าแน่นเกินไปวูบหนึ่ง
"ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่ง กลับบ้านเรา…ไม่สิ ไปจากที่นี่กันเถอะ"
.
หลังจากปลอบโยนเจ้าหมาที่บาดเจ็บ (หรือไม่ก็ลูกหมาปลอบโยนเจ้านายที่ฟูมฟายหนักกว่ามัน) เรียบร้อยแล้ว วาลเรียสเพิ่งนึกได้ว่าตนควรหาทางทำอะไรสักอย่างกับบาดแผลของอีกฝ่าย
โชคดีที่หลังจากเรื่องราววุ่นวายทั้งหลายแหล่ ส้อมพรวนดินอันนั้นก็ยังติดอยู่ข้างเอวเด็กหนุ่มอย่างแน่นหนา เขาเลยใช้มันฉีกเอาแขนเสื้อที่ยังดูสะอาดออกมาข้างหนึ่ง
"หวังว่ามันจะได้ผลนะ…"
วาลเรียสบ่นพึมพำกับตนเองขณะสอดปลายโลหะแหลมเข้าไประหว่างเงี่ยงของกับดัก ลูกสุนัขหอบหายใจแฮ่กๆ ขณะที่เขาออกแรงงัดเต็มแรง
เสียงโลหะเบียดสีกันฟังดูเสียดหู เด็กหนุ่มต้องใช้น้ำหนักตัวโถมเสริมแรงลงไปด้วยถึงสามารถง้างกับดักเหล็กออกมาได้เล็กน้อย ฟิลันอาศัยจังหวะดังกล่าวชักอุ้งเท้าหน้าออกมาทันที
ซี่โลหะแหลมดีดปิดอย่างแรงจนงับปลายขนสีเทาไปหลายเส้น ส้อมพรวนดินก็บิดงอไปเรียบร้อย วาลเรียสทิ้งอุปกรณ์ที่เสียชีวิตในหน้าที่ไปอย่างไม่อาลัยอาวรณ์นัก ขณะที่เจ้าลูกหมายกอุ้งเท้าที่บาดเจ็บขึ้นเลียทันที
"อย่าเลียสิ เอ…เอ่อ ช่างเถอะ"
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด เขาไม่แน่ใจว่าในสถานการณ์ที่ไม่มีน้ำสะอาดให้ล้าง ไม่มียาให้ทาเช่นนี้ควรทำยังไง สุดท้ายเลยปล่อยให้มันทำแผลด้วยวิธีแบบหมาๆ ไปตามใจชอบ
ฟิลันยื่นอุ้งเท้าที่เลียคราบเลือดและฝุ่นดินออกจนเกลี้ยงมาด้านหน้า วาลเรียสใช้แขนเสื้อที่ฉีกออกมาพันรอบบาดแผลแน่นๆ
แผลที่เหลือนั้นถึงจะดูน่ากลัวแต่ไม่ร้ายแรงนัก วาลเรียสเช็คแล้วเช็คอีกอยู่หลายรอบ ก่อนจะยอมรามือไปเมื่อเห็นว่ารอยเหล่านั้นเลือดหยุดไหลหมดแล้ว
หนึ่งคนหนึ่งสุนัขนั่งอยู่ข้างกันเงียบๆ ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ รอจนเวลาล่วงเลยไปจนเย็นย่ำ จึงค่อยๆ มุ่งหน้ากลับไปทางหมู่บ้านโดยใช้ความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมาเป็นที่กำบัง


บทที่ 9 - แผนการที่ถูกวางไว้
.
.
เสียงเอะอะดังแว่วมาจากบ้านหลังเล็ก เด็กหนุ่มวิ่งผ่านประตูรั้วเตี้ยๆ ที่เปิดอ้า พุ่งเข้าไปในบ้านของตนด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ
บ้านหลังเล็กดูคับแคบลงไปทันทีเมื่อบรรจุชายฉกรรจ์ถึงสองคน หนึ่งในนั้นถึงกับถือไม้ท่อนใหญ่เอาไว้ในมือ ขณะก้าวเข้าไปใกล้ลูกสุนัขที่แยกเขี้ยวขู่ เส้นขนสีเทาดำพองชี้ไปทุกทิศทาง
"หยุดนะ!"
วาลเรียสพุ่งเข้าไปขวางคนที่อยู่ด้านหน้าสุด
ชายคนนั้นผงะไปอย่างคาดไม่ถึง ก่อนจะเริ่มเผยสีหน้าน่าเกลียดขณะเอ่ยคำ
"อย่ามายุ่ง! พวกเราแค่จะมากำจัดมัน!"
"อยู่เฉยๆ เถอะเจ้าหนู เอาสัตว์ดุร้ายมาไว้ในเขตหมู่บ้านแบบนี้ คิดคำแก้ตัวเอาไว้หรือยังล่ะ?"
ชายที่ยืนถือคบเพลิงอยู่ด้านหลังเอ่ยสำทับ
"นี่ลูกหมาที่ผมเลี้ยงไว้! พวกคุณจะเข้ามาตีมันตามใจถึงในนี้ยังไง!?"
วาลเรียสตะเบ็งเสียงกลับ มองดูคนแปลกหน้าซึ่งบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตแล้ว ความโกรธก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนเริ่มรู้สึกอุ่นๆ ที่หน้าผาก
"ลูกหมาอะไร? นี่มันหมาป่าชัดๆ ! ถึงจะตัวเล็กก็มีเขี้ยวเล็บแล้ว ต้องรอให้มันออกไปกัดใครก่อนหรือไงถึงคิดจะจัดการ!?"
ลูกสุนัขที่ถูกพาดพิงส่งเสียงคำรามขู่อีกระลอก มันอยากจะกระโดดกัดคนที่เข้ามาหาเรื่องกันเสียตรงนี้เลย ติดแต่เด็กหนุ่มซึ่งก้าวมาขวางไว้ราวกับรู้เจตนาของอีกฝ่าย
วาลเรียสพยายามกันเจ้าก้อนขนเอาไว้ด้านหลัง แม้ความขุ่นเคืองจะเดือดพล่านเช่นกัน แต่เขาก็ยังพยายามควบคุมอารมณ์ขณะพูดคุยกับอีกฝ่าย
"คุณกลับไปซะ ไม่งั้นผมคงต้องยื่นเรื่องฟ้องร้องว่าโดนบุกรุกบ้านในยามวิกาล!"
เด็กหนุ่มงัดเอาความคุ้มครองพื้นฐานตามกฎหมายขึ้นมาขู่ ชายตรงหน้าลังเลไปชั่วครู่แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
"ส่งไอ้ลูกหมานั่นมา!"
"ไม่ครับ! คุณอย่ามาทำตัวไม่มีเหตุผล หมาบ้านผมไม่เคยกัดใคร จะมากล่าวหาว่ามันเป็นสัตว์ดุร้ายได้ยังไง!?"
วาลเรียสเถียงหัวชนฝา แอบใจหายวาบยามคนตรงหน้าเงื้อท่อนไม้ในมือขึ้นด้วยแรงโทสะ แสงสีขาวที่วาบขึ้นมาน่าจะเป็นผลจากสกิลเสริมแรงสักอย่างไม่ผิดแน่
ถึงจะกลัวแทบแย่ แต่เมื่อนึกถึงเจ้าก้อนขนที่อยู่ด้านหลังตนแล้ว เขาก็ไม่ยอมถอยหนีแม้แต่นิดเดียว
"หน็อย ไอ้เด็กนี่!"
ฟิลันกลับเป็นฝ่ายที่ทนไม่ได้ก่อน ลูกหมาสีเทาดำกระโดดพรวดออกมาตรงหน้า เห่าพลางแยกเขี้ยวคำรามคนที่ตะคอกใส่ผู้ช่วยชีวิตของมันในทันที
"โฮ่งๆๆ ! กรร…"
เสียงเอะอะที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในช่วงค่ำดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลในที่สุด ไฟจากหินเรืองแสงของบ้านหลังตรงข้ามซึ่งส่องสว่างขึ้น และแสงจากคบเพลิงที่ปรากฎขึ้นตรงสุดถนนสายเล็ก ทำให้ชายที่อยู่ด้านหลังรั้งตัวอีกฝ่ายไว้กลางคัน
"เกิดอะไรขึ้น!?"
เมื่อตกอยู่ใต้สายตาของชาวบ้านที่รุดมาตามเสียง ชายที่ถือท่อนไม้อยู่จึงยอมลดมือลงอย่างเสียไม่ได้
"พวกเขามาบุกบ้านผม! แถมยังขู่ว่าจะตีผมด้วย…"
วาลเรียสชิงโพล่งขึ้นมาก่อนด้วยท่าทีน่าสงสาร สายตาของชาวบ้านที่ตกลงบนตัวชายที่สองจึงมีเพียงการประนามและตำหนิ
"ฉัน…ฉันจะตีไอ้หมาตัวนั้นต่างหาก มันเป็นหมาป่าดุร้าย! มอนสเตอร์อันตราย!"
ชายฉกรรจ์ชี้ไปยังลูกสุนัขที่แยกเขี้ยวตอบ มันยืนจังก้าอยู่ด้านหน้า ไม่ยอมขยับถอยแม้เด็กหนุ่มจะพยายามดันมันกลับเข้าไปในบ้าน
"มันเป็นแค่ลูกหมาแถมยังบาดเจ็บอยู่! ตั้งแต่ผมพามามันยังไม่เคยออกไปวิ่งเล่นหน้าบ้านด้วยซ้ำ อ้อ…จนถึงวันนี้ที่คุณถือไม้มาจะตีมันถึงในบ้านผมเนี่ยแหล่ะ!"
วาลเรียสก้มลงกอดฟิลันที่ขนพองชี้ไปทั้งตัว พยายามปลอบเจ้าลูกหมาที่กำลังเกรี้ยวกราดให้ใจเย็นลง
แม้ว่าท่าทีของลูกสุนัขจะดูก้าวร้าวอย่างเห็นได้ชัด แต่ผ้าพันแผลสีขาวซึ่งยังคงพันอยู่รอบช่วงท้องและขาหลังของมัน ก็เป็นหลักฐานยืนยันคำพูดของเด็กหนุ่มอยู่ไม่น้อย
ท่ามกลางชาวบ้านที่มารวมตัวกันในยามมืดค่ำ ชายวัยกลางคนซึ่งอาศัยอยู่ตรงข้ามก้าวออกมาไกล่เกลี่ย
"เอาล่ะๆ นี่คงจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน…พวกนายเองก็กลับไปก่อนเถอะ"
คนออกหน้าหันไปมองฝ่ายที่บุกรุกบ้านผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อน ไม่ว่าเจตนาจะเป็นอย่างไร แต่การกระทำแบบนี้ก็นับว่าเกินกว่าเหตุไปจริงๆ
"แต่ไอ้หมา…"
ชายที่ถือท่อนไม้เอาไว้ยังมีท่าทีไม่ยอมแพ้ แต่คนที่อยู่ด้านหลังกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน
"แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่กัดคนจริงๆ ? ดูเขี้ยวมันสิ…"
สายตาของชาวบ้านตกลงตรงเขี้ยวยาวสีขาวของลูกสุนัขซึ่งยังมีท่าทีไม่สบอารมณ์ วาลเรียสซึ่งกอดเจ้าก้อนขนเอาไว้ด้วยสองมือรีบเอ่ยปาก
"ผมรับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้น! ปกติฟิลันเรียบร้อยมาก มันแค่พยายามจะปกป้องผมเท่านั้นเอง…"
เห็นท่าทียืนกรานของเด็กหนุ่มซึ่งยังโอบลูกสุนัขเอาไว้ในอ้อมแขน ชาวบ้านส่วนใหญ่เริ่มเอนเอียงไปอีกฝั่ง ชายทั้งสองจึงยอมหันหลังจากไปด้วยท่าทีไม่เต็มใจ
"ตกใจหมดเลย ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าหนู?"
"นี่ลูกหมาป่าจริงๆ เหรอ? ถ้าโตแล้วจะตัวใหญ่ขนาดไหนกันล่ะเนี่ย…"
"มาบุกบ้านคนอื่นตามใจชอบแบบนี้ ไม่รู้หรือไงว่าน่ากลัวยิ่งกว่าหมาซะอีก…"
วาลเรียสผ่อนลมหายใจโล่งอกท่ามกลางเหล่าชาวบ้านที่เข้ามาถามไถ่ เด็กหนุ่มยิ้มรับพลางกล่าวคำขอบคุณแต่ละคนอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อคำถามที่ชวนให้หนักใจดังขึ้นเบาๆ
"แบบนี้ตอนโตแล้วจะทำยังไงล่ะ? ถ้ามันไม่เชื่อฟังคำสั่งแล้วล่ะก็…"
เมื่อเผชิญกับคำถามที่ราวกับนำเอาความกังวลลึกๆ ในใจของหลายคนมากางแผ่ วาลเรียสขยับมือนวดหัวเล็กๆ ของเจ้าก้อนขนที่เลิกแยกเขี้ยวขู่แล้วพลางกล่าวคำ
"ผมตั้งใจว่าพอแผลหายดีแล้วก็จะปล่อยไปน่ะครับ แต่ถ้ามันอยากอยู่ต่อ ก็ค่อยมาว่ากันอีกที…"
.
ต่างจากบรรยากาศหน้าบ้านหลังเล็กซึ่งเริ่มคลี่คลายลงได้โดยดี บทสนทนาระหว่างคนที่เดินจากไปนั้นยังคงตึงเครียดอยู่ไม่น้อย
"แบบนี้จะทำยังไงต่อไปดี…"
เทียบกับชายที่กำลังเหวี่ยงไม้ในมือไปมาด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ คนที่เดินตามมาด้านหลังพร้อมกับคบเพลิงในมือนั้นมีสีหน้าสงบนิ่งกว่า สายตาทอดลงต่ำราวกับกำลังขบคิดเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ
"ช่างเถอะ ถือว่าวันนี้เราทำพลาดไป ไว้ค่อยลองหาโอกาสดูใหม่ก็ยังไม่สาย"
"แต่ว่า!?"
เสียงคัดค้านหยุดชะงักลงกลางคันเมื่ออีกฝ่ายยกมือห้าม ชายที่ยังมีท่าทีหงุดหงิดสะบัดหน้าหนีขณะคนที่ตามมาเอ่ยคำ
"งานน่ะ สำคัญเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องใช้เวลา…"
แสงไฟสีส้มแดงส่องผ่านหน้าต่างเควสซึ่งเปิดออกข้างกาย ทอดยาวลงบนพื้นเป็นเงาสลัว
[ภารกิจ : ขับไล่มอนสเตอร์ดุร้ายที่แฝงตัวอยู่ในเขตหมู่บ้าน]
[ประเภท : เร่งด่วน, เฉพาะเจาะจง]
[รางวัล : 200 เหรียญเงิน, ค่าประสบการณ์ 100 หน่วย]
[สถานะ : อยู่ระหว่างการดำเนินงาน]
.
.
.
[ผู้ตั้งภารกิจ : ระบบ]
"กลับมาแล้ว!"
วาลเรียสเปิดประตูบ้านพลางเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงร่าเริง อ้าแขนรับเจ้าลูกหมาที่กระโดดเข้าใส่ด้วยท่าทีระริกระรี้ไม่ต่างกัน
"เป็นไงบ้างฟิลัน? วันนี้เป็นเด็กดีรึเปล่าหืม?"
เด็กหนุ่มยิ้มให้ลูกสุนัขที่แลบลิ้นเลียปลายคาง ฟิลันเห่าสั้นๆ ราวกับจะตอบคำ
"โฮ่ง!"
"งั้นเหรอๆ หมาบ้านใครเนี่ยน่ารักที่สุดเลย!"
วาลเรียสอุ้มเจ้าก้อนขนยกขึ้นเหนือหัว ลูกหมาร้องงี้ดง้าดเสียงยาวราวกับกำลังสนุกสนาน
ผ่านมาหลายวันหลังจากโดนบุกรุกบ้านในคืนนั้น ชายทั้งสองหายหน้าไปราวกับเรื่องดังกล่าวไม่เคยเกิดขึ้น แต่เขาก็ยังไม่สามารถวางใจได้
เรื่องที่เด็กหนุ่มเก็บลูกหมาป่ามาเลี้ยงนั้นก็รู้กันทั่วทั้งหมู่บ้านไปเรียบร้อยแล้ว แม้ส่วนใหญ่จะเพียงเปรยถึงด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ แต่ลับหลังแต่ละคนมีความคิดอย่างไรนั้นเขาไม่อาจคาดเดาได้เลย
หลังถูกระบบดัดหลังกันอย่างเจ็บแสบ วาลเรียสเลือกรับภารกิจอย่างระมัดระวัง หากต้องไปไกลบ้านหรือไม่ใช่งานจากคนที่คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว แม้ค่าตอบแทนจะล่อตาล่อใจขนาดไหน เขาก็ไม่รับสักอันเดียว
เด็กหนุ่มเลือกรับงานที่ทำเสร็จได้ในระยะเวลาอันสั้น เทียวไปมาระหว่างบ้านกับที่ทำงานวันละหลายรอบ จนบ้านตรงข้ามที่ต้องสลับกันมาดูแลเด็กอ่อนยังเอ่ยแซว
ข้อดีเพียงหนึ่งเดียวจากเรื่องทั้งหมดนี้ คือการที่ฟิลันไม่ต้องคอยหลบซ่อนจากสายตาชาวบ้านแล้ว ลูกสุนัขซึ่งบาดแผลใกล้หายดีจึงสามารถออกมาเดินเล่นที่แปลงผักด้านนอกได้
วาลเรียสลงทุนนั่งเฝ้าเจ้าหมาที่กระโดดโลดเต้นไปมาในลานบ้านอย่างร่าเริง แม้จะแน่ใจว่ามันไม่กล้าขุดแปลงพืชผักที่ปลูกไว้หลังกำชับคำไปหลายรอบ แต่เขาทำเพื่อความสบายใจของชาวบ้านคนอื่นๆ
มองดูเจ้าก้อนขนที่เดี๋ยวกลิ้งตัวไปมาบนพื้นหญ้า เดี๋ยววิ่งไล่งับปลายผ้าพันแผลที่หลุดออกมาจากขาหลังของตัวเอง มุมปากของเด็กหนุ่มยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ น้า…"
วาลเรียสคาดไม่ถึงว่า กับดักชิ้นนั้นจะถูกส่งมาถึงหน้าประตู
.
คล้อยหลังเด็กหนุ่มซึ่งเดินเข้าไปหยิบถังน้ำเตรียมเช็ดตัวให้เจ้าลูกหมา ฟิลันซึ่งวิ่งเล่นจนหมดแรงนอนหงายท้องอยู่บนพื้นเพียงลำพัง
ดวงตาสีเหลืองอ่อนสะท้อนเงาเมฆขาวที่ลอยผ่านไป ปลายหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวมาจากที่ไกลๆ
ลูกสุนัขยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวซึ่งโผล่พ้นริมฝีปาก
ก้อนขนสีเทาดำพลิกตัวขึ้นหมอบในท่าระวังภัย ปลายจมูกสีชมพูอ่อนขยับฟุดฟิดขณะฟิลันจ้องเขม็งไปยังสุดปลายถนน
ฝุ่นดินฟุ้งขึ้นมาน้อยๆ เมื่ออุ้งเท้าแข็งตบลงบนพื้นถนนเป็นจังหวะ แม่ไก่สีเปรอะฝูงหนึ่งถูกต้อนให้เดินมาตามถนนสายเล็กช้าๆ คอยาวที่ปกคลุมไปด้วยขนขยับหันไปมาเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์นักล่าซึ่งอยู่เหนือกว่า
ลูกสุนัขยังคงหมอบนิ่งอยู่ที่เดิม แม้ว่าสายตาจะยังจ้องเขม็งไปยังฝูงแม่ไก่อวบอ้วนที่เดินตรงเข้ามาใกล้ แต่ก็ไม่มีท่าจะลุกขึ้นวิ่งไล่ตามสัญชาตญาณของสัตว์ป่าเลยแม้แต่น้อย
ทางฝูงไก่กลับดูกระสับกระส่ายยิ่งกว่า แม่ไก่ที่ถูกต้อนให้เดินผ่านหน้าบ้านหลังเล็กนั้นเบียดตัวติดกันเป็นแพ แทบจะปีนขึ้นไปบนกำแพงบ้านฝั่งตรงข้ามเพื่อเลี่ยงให้ห่างจากรั้วไม้เตี้ยๆ แล้ว
ฟิลันแยกเขี้ยวใส่ชายที่เดินตามมาอย่างไร้เสียง ดวงตาสีเหลืองอ่อนวาวโรจน์ แต่ลูกสุนัขยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับรูปสลัก ทำให้คนที่มาด้วยเจตนาร้ายนั้นตัดสินใจปรับเปลี่ยนแผนการของตนอย่างรวดเร็ว
"ไป!"
ชายฉกรรจ์ตวาดเสียงดังพลางกวาดท่อนไม้ยาวไปด้านหน้า
ทันใดนั้น ฝูงแม่ไก่ที่ตื่นตกใจก็วิ่งกรูผ่านรั้วไม้เตี้ยๆ ที่กั้นเขตบ้านหลังน้อยเข้ามาทันที!


บทที่ 12 - เส้นทางที่บิดผัน
.
.
เมื่อใกล้ถึงแนวชายป่า วาลเรียสก้มลงพูดกับลูกหมาที่เดินอยู่ด้านข้าง
"รออยู่แถวนี้เถอะ ผมไปไม่นาน"
"งี้ดๆ ฮื่ออ"
ฟิลันส่งเสียงประท้วงอย่างไม่เห็นด้วย เจ้าลูกหมาเดินวนเวียนไปมาราวกับอยากให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจ มันแยกเขี้ยวขึ้นนิดหน่อยยามนึกถึงคนที่รวมหัวมาทำร้ายกันถึงในบ้านเป็นครั้งที่สอง
"ฟิลันรออยู่นี่เถอะ นะ? ผมจะรีบไปรีบกลับให้เร็วที่สุดเลย ถ้าต้องวิ่งอีกกลัวว่าแผลจะแย่ลง…"
เด็กหนุ่มเกลี้ยกล่อมเจ้าหมาซึ่งแสดงท่าทีดื้อดึงอย่างหาได้ยาก
หลังจากหว่านล้อมอยู่ครู่หนึ่ง ลูกหมาสีเทาดำถึงยอมลากขาที่บาดเจ็บเข้าไปซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ด้วยท่าทีไม่เต็มใจ ดวงตาสีเหลืองอ่อนวาววับท่ามกลางความมืด
วาลเรียสซอยเท้าสั้นๆ ลัดเลาะไปตามแนวป่า ใช้ทางอ้อมจากรอบนอกไปที่อีกฝั่งของหมู่บ้านเพื่อหลบเลี่ยงสายตาผู้คน
ถนนในยามค่ำคืนนอกเขตร้านค้าล้วนว่างเปล่า เด็กหนุ่มลอบเข้าไปในบ้านที่อาศัยหยิบยืมหนังสือมาตลอดหลายปีอย่างรวดเร็ว
เขาพึมพำคำขออภัยและอื่นๆ อีกยาวเหยียดขณะรื้อเอากระเป๋าสะพายทนทานใบหนึ่งออกมาจากด้านหลังตู้ หลังปลดสลักเปิดฝากระเป๋าออก วาลเรียสก็หยิบหนังสือที่คิดว่าน่าจะมีประโยชน์ยัดใส่ลงไปเป็นตั้งๆ
เด็กหนุ่มสะพายกระเป๋าไว้บนไหล่พลางลอบออกจากบ้านร้าง ทิ้งอีกหนึ่งสถานที่คุ้นเคยในความทรงจำ และชั้นหนังสือที่ว่างเปล่าเป็นแถบๆ ราวกับถูกยกเค้าเอาไว้เบื้องหลัง
ดวงจันทร์เคลื่อนหลบหลังก้อนเมฆเผยให้เห็นเพียงแสงสลัว วาลเรียสมุ่งตรงไปที่บ้านของตนเองอย่างรวดเร็วเท่าที่สองขาหนักอึ้งจะเอื้ออำนวย
เด็กหนุ่มเดินผ่านรั้วไม้ที่เปิดอ้า ผ่านลานบ้านที่ยุ่งเหยิงไปด้วยรอยเท้า รวมไปถึงคราบเลือดที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจจนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ
โชคดีที่รอบนี้ประตูบ้านยังคงปิดสนิท เขาคลำทางเข้าไปในห้องนอนโดยไม่ได้เปิดไฟ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมตะเกียงเรืองแสงดวงเล็กๆ ที่ไม่สว่างพอจะดึงดูดความสนใจของคนรอบข้าง
วาลเรียสพยายามทบทวนรายการของใช้จำเป็นที่นึกมาตั้งแต่ช่วงเย็น วัตถุดิบและเครื่องปรุงที่เหลืออยู่ในครัวถูกกวาดมาจนเกลี้ยง เขาไม่ได้เอาอะไรจากห้องนอนมานอกจากพวกเสื้อผ้าที่ทนทานหน่อย ก่อนจะมายืนกอดอกอยู่หน้าของที่ก่ายกองอยู่รอบโซฟาด้วยท่าทีหนักใจ
เด็กหนุ่มพยายามคัดของที่ตนเองสะสมมานานอย่างยากลำบาก แม้กว่ากระเป๋าหลายช่องที่เขาขอยืมมาจากเพื่อนบ้านที่สาบสูญนั้นจะสามารถจุของได้มาก แต่ก็ไม่มีที่เหลือเพียงพอสำหรับของทั้งหมดแน่นอน
แม้จะพยายามแล้วแต่กองของมากมายนั้นก็ยังพร่องลงไปเกือบครึ่ง วาลเรียสตัดใจก้าวถอยออกมาพลางปลอบตัวเอง
"ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้กลับมาอีกแล้วสักหน่อย…"
…จริงๆ น่ะเหรอ?
ร่างเพรียวยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางบ้านที่มืดสนิท มีเพียงแสงสว่างจากตะเกียงดวงเล็ก ที่พอจะทำให้เห็นสภาพโดยรอบได้ใต้แสงสลัว
ท่ามกลางบ้านที่คล้ายจะดูแปลกตาไปแม้จะอาศัยอยู่มาตลอดชีวิต หน้าต่างสีฟ้าอ่อนกางออกข้างเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่อย่างเงียบงัน
หน้าต่างภารกิจซึ่งมีแจ้งเตือนสีแดงกะพริบไหวเปิดตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง เงาสลัวที่ทอดผ่านผนังและพื้นห้องสั่นพร่าราวกับกำลังหัวเราะเยาะพวกหน้าโง่อย่างไร้เสียง และหยิบยื่นข้อเสนออันแสนเย้ายวนให้ผู้ที่สิ้นไร้หนทางไปพร้อมกัน
ดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงสีสดจากหน้าต่างที่สามารถมองเห็นได้เพียงผู้เดียว
เด็กหนุ่มสะบัดมือวูบ ก่อนจะหันหลังจากไปอย่างไม่ลังเล
เสียงลงกลอนประตูดังก้องทั่วบ้านหลังน้อย ปิดผนึกสถานที่แห่งนี้เอาไว้จนกว่าผู้เป็นเจ้าของจะหวนกลับมา
วาลเรียสรีบมุ่งหน้ากลับไปยังชายป่า ป่านนี้ฝ่ายที่ถูกทิ้งให้รอคอยคงจะเริ่มกระวนกระวายได้ที่แล้วแน่ๆ
แสงจากดวงจันทร์ทอดลงบนร่างที่เดินอยู่เพียงลำพังบนถนนสายเล็ก ดวงตาสีเขียวสาดประกายแน่วแน่อย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว
ถ้าอยากปกป้องลูกหมาบางตัว เขามีแต่จะต้องเก่งขึ้นมากกว่านี้เท่านั้น!
.
ดวงจันทร์ลอยขึ้นสูงเหนือท้องฟ้า ส่องแสงสลัวผ่านกลุ่มเมฆสีทึม
เวลาแทบจะล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ แต่นอกจากมื้อเช้าแล้วหนึ่งคนหนึ่งสุนัขก็ยังไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอีกเลย หลังผ่านสถานการณ์ที่ชวนให้ตึงเครียดเหล่านั้นไปได้ ก็เริ่มรู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งเพลียขึ้นมาจนแทบจะทนไม่ไหว
เมื่อผ่านแนวชายป่าที่คุ้นเคย วาลเรียสจำต้องอาศัยลูกสุนัขซึ่งดูน่าเชื่อถือมากกว่าในเวลาแบบนี้เป็นผู้นำทาง
ฟิลันก้มลงดมกลิ่นจากต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ บ้าง เงยขึ้นสูดกลิ่นพลางเงี่ยหูฟังบ้าง ท่ามกลางแนวป่าที่มีเพียงเสียงของแมลงกลางคืนดังขึ้นเป็นครั้งคราว ต้นไม่ที่เรียงรายอยู่รอบข้างนั้นแทบจะดูเหมือนๆ กันไปหมดในสายตาของคนที่ไม่คุ้นเคย
เจ้าลูกหมาลากขาที่บาดเจ็บไปทีละน้อยท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ดีที่ผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็เจอโพรงเล็กๆ อยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
ดูเหมือนที่แห่งนี้จะเคยเป็นรังของตัวอะไรบางอย่างมาก่อน แต่ร่องรอยที่มันทิ้งไว้ก็จางหายไปมากแล้ว เหลือเพียงหลุมตื้นๆ ที่เริ่มมีหญ้าและพืชคลุมดินต้นเล็กๆ เข้าครอบครอง วาลเรียสจึงวางใจได้ว่าจะไม่มีสัตว์ตัวไหนกลับมาทวงบ้านของมันคืนเร็วๆ นี้
เด็กหนุ่มนั่งพักตรงโคนต้นไม้ใหญ่ แม้จะไม่ใช่ต้นเดิมกับที่เคยนั่งเป็นประจำ แต่ก็ยังทำให้คนที่ตัดสินใจละทิ้งบ้านที่ตนเองอาศัยมาตลอดชีวิตรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย
"ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"งี้ด"
วาลเรียสก้มลงตรวจดูผ้าพันแผลรอบขาหน้าของอีกฝ่าย หลังกินของรองท้องกันไปนิดหน่อยเพื่อหยุดเสียงกระเพาะที่กำลังครวญคราง เขาจึงดึงผ้าหนาๆ ออกมาจากกระเป๋าที่สะพายอยู่ด้านข้าง
เด็กหนุ่มปูผ้าผืนหนึ่งรองบนพื้นบริเวณที่ยุบลงไปเป็นหลุมตื้นๆ โพรงนี้เล็กจนพอให้เขาสอดตัวเข้าไปได้อย่างไม่อึดอัดนักเท่านั้น
"มา นอนกันเถอะ"
วาลเรียสเลิกชายผ้าห่มขึ้นพลางกวักมือเรียกเจ้าลูกหมาที่ยืนอยู่ข้างๆ
ฟิลันเดินวนไปมาสองสามรอยบก่อนจะยอมแทรกตัวตามเข้ามา กลุ่มขนนุ่มนิ่มเบียดอยู่ข้างคนที่นอนขดตัวเข้าหากัน
เด็กหนุ่มชาวไร่ซึ่งอ่อนเพลียมาตั้งแต่เช้าผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วกว่าที่ตัวเองคาดเอาไว้ เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างดวงตาสีเหลืองอ่อนซึ่งยังคงทอประกายวาววับ
ลูกสุนัขนอนปรือตาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความอบอุ่นที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ผืนผ้าชวนให้รู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง โดยเฉพาะตอนที่บาดแผลทั่วร่างเริ่มปวดตุบๆ ขึ้นมา
ฟิลันซึ่งตั้งใจจะอยู่เฝ้ายามในคืนนี้ดวงตาหรี่ลงทีละน้อย มันพยายามต่อสู้กับเปลือกตาที่ให้ความรู้สึกหนักอึ้งขึ้นทุกทีอย่างเต็มที่ ก่อนจะพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนเพลียที่เกาะกุมไปทั่วร่าง
.
วาลเรียสรู้สึกตัวยามปลายผ้าห่มด้านหนึ่งถูกเลิกขึ้น ดวงตาสีเขียวกะพริบถี่ๆ อย่างคนยังตื่นไม่เต็มตา ทันเห็นเพียงเงาร่างของเจ้าก้นขนที่ผลุบออกไปจากโพรงไม้ก่อน ตามด้วยแสงสว่างที่ส่องลอดเข้ามา
"อะ โอย…"
เด็กหนุ่มพลิกตัวกลิ้งออกมาจากหลุมดินเล็กๆ อย่างเชื่องช้า รู้สึกปวดเมื่อยไม่น้อยหลังจากขดตัวนอนอยู่บนพื้นแข็งๆ มาพักใหญ่ ก่อนจะตื่นเต็มตายามเห็นภาพรอบข้างภายใต้แสงอาทิตย์เป็นครั้งแรก
ต้นไม้ใหญ่เรียงรายเป็นแนวยาวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด นอกจากต้นเล็กๆ ซึ่งขึ้นเบียดกันเป็นสุมพุ่ม และหญ้าเล็กๆ ซึ่งงอกคลุมพื้นจนแทบไม่เห็นสีของดินดำ ยามเงยหน้าขึ้นยังเห็นกิ่งก้านขนาดใหญ่ซึ่งราวกับกำลังสานใบกั้นแสงจากเบื้องบน
รอบข้างมีเพียงเสียงกิ่งไม่ซึ่งไหวเอนเสียดสีกันไปตามสายลมที่พัดผ่าน และเสียงแมลงที่กำลังร้องเรียกหาคู่จากที่ไกลๆ เท่านั้น บรรยากาศเงียบสงบต่างจาดกที่แนวชายป่าราวกับหลุดมายังอีกโลกหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
สัมผัสนุ่มนิ่มที่เบียดเข้ามาข้างขาเรียกให้วาลเรียสก้มลงมอง เจ้าลูกหมาเงยขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยดวงตากลมโต ท่าทางน่ารักน่าชังเช่นนั้นทำให้รอยยิ้มจางวาดขึ้นตรงมุมปากได้ไม่ยาก
"ฟิลันล่ะเป็นยังไงบ้าง? เจ็บแผลมากไหม…"
เด็กหนุ่มก้มลงอุ้มลูกสุนัขขึ้นมานั่งบนตัก มือหนึ่งช้อนใต้อุ้งเท้าที่บาดเจ็บขึ้นมาเบาๆ น้ำหนักที่กดลงบนหน้าขาราวกับกำลังฉุดความคิดที่ล่องลอยราวกับกำลังอยู่ในฝันให้กลับลงมาสู่ความเป็นจริง
แม้คล้ายถูกผลักให้เผชิญหน้ากับโลกที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อมีเจ้าลูกหมาเป็นเพื่อนร่วมทาง วาลเรียสคิดว่าเส้นทางสายนี้ก็คงไม่เลวร้ายจนเกินไป
หลังล้างและเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ให้ลูกสุนัขเสร็จ น้ำในถุงหนังซึ่งเทมาจากเหยือกในห้องครัวก็แทบจะหมดเกลี้ยง
"รู้อย่างนี้น่าจะตักน้ำจากบ่อมาเยอะๆ หน่อย"
เด็กหนุ่มบ่นพึมพำขณะล้วงของที่เตรียมมาออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างตัว
หลังจากแบ่งน้ำที่เหลือล้างปากหลังกินอาหารแห้งแข็งๆ กันตายไปหนึ่งมื้อ หนึ่งคนหนึ่งสุนัขที่ยังคงรู้สึกหิวน้ำก็มีงานชิ้นแรกที่ต้องทำในวันนี้ทันที
"ฟิลันพอรู้มั้ย ว่าแถวนี้มีน้ำหรือเปล่า?"
วาลเรียสก้มลงมองเจ้าก้อนขน รู้สึกผิดหน่อยๆ ที่ต้องให้ลูกหมาซึ่งยังบาดเจ็บมาทำงานอีกแบบนี้
"โฮ่ง!"
เจ้าของชื่อส่งเสียงตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเริ่มเดินไปช้าๆ เท่าที่ร่างกายจะอำนวย
เจ้าลูกหมาหันซ้ายมองขวา มันเงยขึ้นสูดกลิ่นน้ำในอากาศ พลางพยายามมุ่งหน้าไปยังแหล่งน้ำที่เริ่มเลือนลางในความทรงจำ
ก่อนที่จะได้รับความช่วยเหลือ ฟิลันเคยวนเวียนอยู่ในป่าแถบนี้มาช่วงหนึ่ง แม้จะไม่ได้ชำนาญพื้นที่มากนัก แต่ก็พอจะหาทางหลีกเลี่ยงอันตรายอย่างพวกสัตว์ร้ายหรือมอนสเตอร์เจ้าถิ่นได้
ทั้งตัววาลเรียสแทบไม่มีอะไรที่พอจะเป็นอาวุธได้นอกจากพวกมีดทำครัว สุดท้ายเด็กหนุ่มเลยหยิบพลั่วด้ามยาวออกมาถือไว้เพื่อความอุ่นใจ มองซ้ายมองขวาที่มีแต่ต้นไม้สุดสายตาอย่างไม่สบายใจ
เดินมาครู่ใหญ่ทั้งสองถึงได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ไกลๆ แต่กว่าจะมาถึงริมลำธารที่ไหลเอื่อย แสงที่ส่องลงมาจากด้านบนนั้นก็สว่างจ้าราวกับเที่ยงวันแล้ว
"ฮ้า…อย่า…อย่าเพิ่งลงไปเล่นน้ำนะ…"
วาลเรียสซึ่งไม่คุ้นเคยกับการเดินป่าทรุดลงนั่งพลางหอบหายใจ ต่างจากฟิลันซึ่งสะบัดหางตรงไปยังริมน้ำตื้นๆ อย่างไม่รอช้า
ลิ้นสีชมพูตวัดน้ำเย็นๆ สาดกระจายเป็นหย่อมเล็กๆ เจ้าลูกหมาดื่มน้ำจนพอใจแล้วถึงเดินกลับมาวนเวียนข้างอีกฝ่าย เงยขึ้นมองคนที่กำลังรื้อของออกมาจากกระเป๋าอย่างสงสัย
"ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือเปล่า แต่คงต้องลองดู"
วาลเรียสจ้องชิ้นส่วนอุปกรณ์ที่ตนหยิบออกมาวางรอบๆ ด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจวางมือจากมันชั่วคราว คว้าถุงหนังใส่น้ำได้ก็เดินตรงไปยังลำธารทันที
แม้ว่าตรงกลางน้ำจะดูสะอาดและใสเย็นกว่า แต่เด็กหนุ่มก็เลือกตักน้ำจากบริเวณริมๆ แล้วถอยกลับมาอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับฟิลันซึ่งเดินมายืนข้างๆ ขณะหันมองไปมา
แม้ว่าจะเป็นแค่ลำธารเล็กๆ ที่ไม่น่าจะมีมอนสเตอร์ซ่อนตัวอยู่ แต่พวกเขาในตอนนี้ยังไม่พร้อมจะรับมือแม้แต่กับปลาดุร้ายสักตัวหนึ่ง
"เอาล่ะ…"
วาลเรียสซึ่งดื่มน้ำจนชื่นใจแล้ว กลับมานั่งหน้ากองชิ้นส่วนเครื่องมือที่ตนเองรื้อออกมากองบนพื้น
แม้ว่าจะเคยเห็นวิธีประกอบมาจากแค่ในหนังสือเท่านั้น แต่เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของตนเองและเจ้าก้อนขนในป่าลึกแบบนี้ เขาคงต้องลองดูสักตั้ง!


บทที่ 7 - ศัตรูของโลกใบนี้
.
.
เสียงที่ดังก้องอยู่ในศีรษะโดยตรงเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่เคยพบสถานการณ์ที่คนได้รับมอบหมายภารกิจตั้งคำถามกลับมาก่อน
"...เพราะ 'ตัวอ่อน' มีความเสี่ยงที่จะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' ดังนั้น…"
"นั่นล่ะ!"
วาลเรียสอุทานออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะพูดแทรกต่อไปอย่างไม่กลัวตาย
"เป็นแค่ 'ความเสี่ยง' ใช่ไหมครั้บ? แปลว่าเจ้าหนูนี่อาจจะโตไปเป็น…หรือไม่เป็นสัตว์อสูรดุร้ายก็ได้! ถ้าอย่างนั้น…"
เสียงแจ้งเตือนเบาๆ เมื่อรายการรางวัลที่เพิ่มขึ้นจนแทบยาวเป็นหางว่าวพุ่งขึ้นบนหน้าต่างภารกิจของเขาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงของระบบซึ่งกล่าวประโยคเดิมซ้ำๆ ราวกับไม่เก็บคำพูดของอีกฝ่ายมาใส่ใจ
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สิบสาม สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ตัวอ่อนของสัตว์อสูรที่บาดเจ็บ' ในเขตหมู่บ้าน ก่อนที่มันจะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' …กดยืนยันเพื่อรับภารกิจ"
นิ้วมือถูกกำรวบเข้าหากันจนรู้สึกเจ็บ ขณะที่วาลเรียสเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า
"...ไม่ครับ"
ต่อหน้าผู้ที่ขัดคำสั่งของตนครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดระบบก็ยอมเอ่ยคำ
"ทำไม?"
เด็กหนุ่มซึ่งมีข้อสงสัยอัดแน่นเต็มหัว พยายามคัดเอาคำถามที่ดูเข้าท่าที่สุดออกมาอย่างรวดเร็ว
"เจ้าหนูนี่จะอันตรายได้แค่ไหนเชียวครับ? ถึงจะเป็นสัตว์อสูร แต่ตอนนี้มันก็ยังเป็นแค่เด็ก จะให้กำจัดมันด้วยเหตุผลแค่นั้น…"
หลังร่ายคำพูดไปชุดใหญ่ วาลเรียสเพิ่งพบว่าระบบเงียบหายไปอีกครั้ง
"ไปแล้วเหรอ…"
คนที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงสะดุ้งน้อยๆ ยามเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของตนเอง
"ศัตรูของโลกใบนี้"
"...ฮะ?"
วาลเรียสไม่แน่ใจว่าตนเองทำสีหน้าแบบไหนออกไป แต่ระบบกลับไม่ปล่อยให้เขางุนงงอยู่นาน
"...ไม่เชื่อหรือ? ถ้าอย่างนั้น…"
เสียงที่ให้ความรู้สึกแข็งกระด้างแทรกแทงเข้ามาในหัว
ร่างเพรียวเอียงวูบเมื่อทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ เด็กหนุ่มใจหายวาบเมื่อเห็นพื้นห้องที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วยามเสียหลักล้มลง
เมื่อกะพริบตาเพียงครั้ง เขากลับไม่ได้อยู่ในบ้านของตนเองอีกแล้ว
เสียงเอะอะระเบิดขึ้นข้างหูจนวาลเรียสซวดเซไปสองก้าว พื้นดินแห้งใต้เท้าและอากาศที่กรุ่นร้อนไปด้วยกลิ่นอายของการต่อสู้ล้วนชวนให้ตื่นตระหนก
เด็กหนุ่มเผลออ้าปากค้าง ท่ามกลางอาคารหักพังราวกับอยู่ในสงครามกลางเมือง ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพของท้องฟ้าที่กำลังถูกปกคลุมด้วยเงาดำอย่างรวดเร็ว
กลุ่มเงานั้นดำเข้มขุ่นข้น ราวกับกลั่นขึ้นจากแก่นอันบริสุทธิ์ของความมืดมิดในยามราตรี แต่ขอบข่ายที่ควบรวมกันเป็นร่างเงาของสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ซึ่งกำลังอ้าปากกลืนกินผืนฟ้านั้น กลับสะท้อนภาพของความเถื่อนร้ายและแค้นคลั่งออกมามากกว่าสิ่งไหน
ยามแนวเขี้ยวแหลมคมกวาดงับแนวทัพของฝ่ายมนุษย์ที่กำลังรุกไล่ สถานการณ์ก็แทบจะเปลี่ยนไปเป็นการฆ่าฟันอยู่ฝ่ายเดียว
เสียงขู่คำรามของสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดดังก้อง แต่ยังไม่สามารถกลบเสียงกรีดร้องของเหยื่อที่ตกอยู่ใต้กรงเล็บของผู้ล่าได้
ภายใต้เงามืดซึ่งดูราวกับฝันร้ายที่แยกเขี้ยวคำรามในยามเที่ยงวัน ผืนดินแตกระแหงกลับชุ่มฉ่ำด้วยฝนโลหิต ท่ามกลางเหล่าผู้้เคราะห์ร้ายที่ทอดร่างไร้ชีวิตเกลื่อนพื้น
ภาพตรงหน้าทำให้เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าซีดเผือด ผิดกับคนอีกผู้หนึ่งซึ่งเดินไปด้านหน้า สวนกับเขาเพียงปลายเส้นผม
แผ่นหลังซึ่งถูกสวมทับด้วยเกราะวาววับ ไปจนถึงผ้าคลุมยาวที่ปลิวไสว ดูเจิดจ้าอย่างยิ่งในสมรภูมิซึ่งเต็มไปด้วยภาพอันน่าสลดหดหู่
ร่างของคนผู้นั้นหยัดยืนอย่างมั่นคง มือหนึ่งชักเอาดาบยาวคมปลาบออกมาไว้ข้างกาย ใบดาบเหยียดตรงเปล่งประกาย เช่นเดียวกับผู้เป็นนายซึ่งไม่เคยก้มหัวให้แก่ความอยุติธรรม
ชายหนุ่มเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายซึ่งกำลังกลืนกินผู้คนอย่างไม่หวั่นเกรง
แม้ลำแสงเจิดจ้าที่ส่องมาจะทำให้วาลเรียสเห็นรูปลักษณ์ของคนตรงหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงพึมพำยามคนผู้นั้นขยับปากเบาๆ คล้ายกับจะกล่าวคำกับตนเองนั้น กลับชัดเจนราวกับดังขึ้นที่ข้างหูของเด็กหนุ่ม
"สมแล้วที่เป็น 'ลาสต์บอส' …ศัตรูตัวสุดท้ายของโลกใบนี้…"
.
วาลเรียสสะดุ้งเฮือก
เด็กหนุ่มรู้สึกตัวอีกทีในท่านอนตะแคง ไหล่ข้างหนึ่งกดอยู่บนพื้นแข็งจนชาหนึบ
แต่อย่างน้อย เขาก็กลับมาอยู่ในบ้านของตนเองแล้ว
ดวงหน้าอ่อนเยาว์ซีดเผือดยามยกมือขึ้นกดข้างขมับ ภาพการต่อสู้อันน่าสลดหดหู่ก่อนหน้ายังคงติดอยู่หลังเปลือกตา เช่นเดียวกับกลิ่นคาวเลือดและควันไฟซึ่งคล้ายจะยังวนเวียนอยู่แถวปลายจมูก
"เห็น 'ภาพ' เหล่านั้นแล้ว…เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างหรือยัง?"
เสียงเนิบช้าแข็งกระด้างดังขึ้นในหัวอีกครั้ง หน้าต่างกึ่งโปร่งใสกางแผ่ออกด้านหน้า เผยให้เห็นแถบแจ้งเตือนสีแดงสดที่กะพริบไหวเป็นจังหวะ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพหน้าต่างสถานะซึ่งไม่ควรปรากฏออกมาหากเจ้าของไม่ได้เรียกใช้ แม้จะรับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายซึ่งเรียกได้ว่ายืนอยู่เหนือกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้แล้ว แต่ใจก็ยังคงสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม
ตัวอักษรบนหน้าต่างภารกิจปลิวหายไปราวกับเปลวเทียนยามต้องลม ก่อนที่คำสั่งในเควสล่าสุดจะจัดเรียงตัวเองขึ้นมาใหม่ช้าๆ
"ภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต จนกลายเป็นตัวตนที่อันตรายต่อโลกใบนี้"
เสียงที่ไม่อาจระบุเพศหรืออายุของผู้กล่าวออกดังขึ้นในหัวอีกครั้ง เด็กหนุ่มฝืนศีรษะที่ให้ความรู้สึกวิงเวียนอย่างยิ่งเอาไว้ ขณะเหลือบมองกองผ้าขยุกขยุยตรงมุมห้อง
ก้อนขนสีเทากระดำกระด่างขดตัวเป็นทรงกลมอยู่กลางผืนผ้ายุ่งเหยิง ปลายหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกเบาๆ เช่นเดียวกับพวงหางเล็กที่ปัดไปมาน้อยๆ ราวกับกำลังตกอยู่ในความฝัน
แม้จะดูผอมแห้งไปบ้าง แต่ในสายตาเจ้าของแล้ว สีหน้าท่าทางของเจ้าตัวเล็กในยามนอนหลับ ก็ล้วนดูน่ารักน่าชังจนถึงขีดสุด
วาลเรียสก้มมองลูกสุนัขที่เก็บมาจากข้างทางด้วยสายตาว่างเปล่า
ลูกหมาตัวนี้เนี่ยนะ…ลาสต์บอส?
ระบบกำลังจะถอนตัวกลับไป ในจังหวะเดียวกับคนที่นั่งอยู่บนพื้นเอ่ยขึ้นเบาๆ
"...เพราะเจ้าหนูนี่…เกลียดมนุษย์ ใช่ไหมครับ"
ระบบตรวจสอบค่าความเกลียดชังของว่าที่ลาสต์บอสในอนาคตก่อนจะตอบ
"ใช่"
เด็กหนุ่มเงียบไปนาน
นานจนระบบคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว ก่อนที่ดวงตาสีเขียวซึ่งแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นบางประการจะตวัดมองขึ้นมาเบื้องบน
"เพราะมันถูกมนุษย์ทำร้ายมามากเกินไป…ใช่ไหมครับ?"
คราวนี้ระบบเป็นฝ่ายเงียบไปบ้าง
เด็กหนุ่มนึกถึงร่องรอยฉีกขาดที่ปรากฎบนเนื้อหนังของอีกฝ่าย แม้ว่าบางส่วนจะเป็นบาดแผลที่เกิดจากคมเขี้ยวของสัตว์ป่าด้วยกัน แต่ที่มีจำนวนมากและสาหัสกว่านั้นกลับเกิดขึ้นจากคมอาวุธ
ในตอนแรกวาลเรียสยังไม่แน่ใจนัก แต่เมื่อค้นหาข้อมูลและสังเกตดูใกล้ๆ เขาถึงกับพบรอยของห่วงล่ามสัตว์และขอเกี่ยวบนตัวอีกฝ่าย ฝังลึกราวกับจะกดลงไปถึงกระดูก
บาดแผลเหล่านั้นสาหัสจนแทบจะเอาชีวิตลูกสัตว์ตัวเล็กๆ ไปได้อย่างไม่ยากเย็น ซ้ำยังมีทั้งรอยเก่าใหม่ทาบซ้อนกันไปมาจนชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกเจ็บปวดแทน
เขาสลัดภาพน่ากลัวที่ระบบแสดงให้เห็นก่อนหน้าออกไป ในใจมีเพียงความไม่พอใจซึ่งทะลักล้น ราวกับจะทดแทนในส่วนของเจ้าลูกหมาที่ไม่สามารถเอ่ยปากเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเองได้
วาลเรียสหันไปมองเจ้าก้อนขนที่หลับสนิทอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนจะเอ่ยกับระบบอย่างไม่ลังเล
"ผมไม่รับภารกิจ แล้วก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กโดนทำร้ายไปมากกว่านี้ด้วย!"
เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก แต่เด็กหนุ่มไม่กล้ายกมือไปเช็ดออก ทั้งร่างเครียดเกร็งในขณะที่หัวใจเต้นแรงจนเริ่มรู้สึกเจ็บ
เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างตัว
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่หนึ่ง สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต…"
วาลเรียสเผลอกลอกตากลับ ก่อนจะสะดุ้งหน่อยๆ เมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทีอย่างไรออกไป
"ผมบอกแล้วไงว่าไม่สนใจ เจ้าตัวเล็กน่ารักขนาดนี้ใครจะกล้าทำมันเจ็บ!"
เด็กหนุ่มตะโกนเถียง เปิดโหมดปกป้องสัตว์ขนฟูสู้สุดใจ
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สอง สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต…"
"ไม่เอา!"
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สาม สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต รายการรางวัลเพิ่มเติม…"
"ถึงจะเอารางวัลมาล่อก็ไม่ได้ผลหรอกนะ!"
วาลเรียสหอบหายใจน้อยๆ รู้สึกพ่ายแพ้หน่อยๆ เมื่อพบว่าเสียงของระบบยังคงความเรียบเรื่อยราวกับไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สี่…"
เด็กหนุ่มหยิบหนังสือที่ไถลหล่นลงบนพื้นมาเรียงกันเป็นตั้งดังเดิม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟายาวอย่างเหนื่อยใจ
"ยังไงผมก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก มันฉลาดแสนรู้ขนาดนี้ ถ้าดูแลเอาใจใส่ดีๆ จะโตไปเป็นสัตว์ร้ายแบบนั้นได้ยังไง? คุณเป็นถึงระบบที่สามารถขับเคลื่อนโลกได้ทั้งใบ แล้วไหงปล่อยให้ลูกหมาตัวนึงถูกรังแกได้ขนาดนี้…"
วาลเรียสซุกหัวลงบนหมอนพลางเอามือปิดหู เมื่อพบว่าเสียงของระบบยังคงดังก้องอยู่ในหัวได้อย่างชัดเจน เขาเลยเปลี่ยนมาบ่นแข่งกับเสียงแจ้งเตือนรับภารกิจที่ดังขึ้นถี่รัวไม่หยุดเสียเลย
เมื่อเจอกับคนที่หลับหูหลับตาเถียงอย่างไม่กลัวตายทั้งที่หน้ายังซุกอยู่กับหมอน ระบบเพิ่มรางวัลภารกิจให้เป็นครั้งที่สิบห้าก่อนจะยอมถอนตัวจากไป
"คิดดูให้ดีๆ …"
ความเงียบสงบที่ไม่ได้สัมผัสมาครู่ใหญ่ทำให้สองหูลั่นวิ้ง วาลเรียสพลิกตัวกลับมานอนหงายพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
เด็กหนุ่มหลับตาลงพักผ่อนพร้อมกับหัวที่ปวดระบม ไม่ทันสังเกตถึงการเคลื่อนไหวของเจ้าก้อนขนที่เข้าใจว่ากำลังหลับสนิทอยู่ตรงมุมห้อง
ดวงตาสีเหลืองอ่อนสะท้อนแสงสลัวจนดูวาววับในยามราตรี เจ้าลูกหมาที่แสร้งทำเป็นหลับบัดนี้ลืมตากว้าง จับจ้องไปยังคนที่เอนหลังอยู่บนโซฟาไม่วางตา
มันไม่ได้ถูกช่วยเหลือเป็นครั้งแรก
ด้วยรูปลักษณ์ที่ชวนให้ผู้คนเอ็นดู เจ้าลูกหมาเคยถูกคนท่าทางใจดีช่วยเอาไว้หลายครั้ง ก่อนที่ความปรารถนาดีเหล่านั้นจะแปรเปลี่ยนไปในพริบตา หลังจากได้รับการติดต่อจาก 'สิ่งที่มองไม่เห็น'
มันเรียนรู้ที่จะหลบหลีกมือที่ยื่นมาด้วยเจตนาที่แตกต่างไปจากเดิม การช่วยเหลือและถูกทำร้ายวนเวียนไปมาซ้ำๆ จนมันแทบจะจำจำนวนครั้งไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยืนหยัดเพื่อมัน
เพื่อปกป้องมัน
ดวงตาสีเหลืองอ่อนสะท้อนเงาของเด็กหนุ่มที่ผล็อยหลับไปบนเก้าอี้ยาว
แม้จะยังไม่แน่ใจว่าความมุ่งมั่นดังกล่าวจะสั่นคลอนลงเมื่อใด แต่ความรู้สึกที่ยากจะลืมเลือนก็ประทับลงในใจของลูกสุนัขตัวนี้ไปเรียบร้อยแล้ว


บทที่ 10 - ผู้มาเยือนที่หน้าประตู
.
.
"ฟิลัน!?"
ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพลานบ้านซึ่งเต็มไปด้วยฝูงไก่ที่กำลังแตกตื่น วาลเรียสตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเจ้าลูกหมาที่แทบจะถูกฝังอยู่ท่ามกลางเส้นขนที่ปลิวว่อน
"มันกัดไก่แล้ว! หมาป่ากัดไก่ตายหมดแล้ว!"
เสียงตะโกนที่แฝงไว้ด้วยเจตนาชั่วร้ายดังขึ้น เมื่อชายฉกรรจ์ถลันเข้ามาชิดแนวรั้วได้ ท่อนไม้ในมือก็ยกขึ้นฟาดมั่วซั่วไปหมด เสียงกรีดร้องของแม่ไก่และเสียงคำรามของลูกสุนัขดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
"หยุดนะ!"
เด็กหนุ่มใจหายวาบเมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า ความโกรธแล่นขึ้นเป็นริ้วเมื่อเห็นรอยยิ้มสมใจฉีกขึ้นบนมุมปากของชายที่เพิ่งมีเรื่องกระทบกระทั่งกันไปในคืนนั้น
วาลเรียสถลันเข้าไปขวางหน้าพวกก้อนขนที่แตกกระเจิงด้วยความตื่นตระหนกอย่างไม่ทันคิด ท่อนไม้ฟาดลงบนตัวของเขาหลายครั้ง แม้จะไม่ได้ใช้สกิลเสริมพลังแต่ก็ทำให้เจ็บปวดให้ไม่น้อย
"กรร!"
ฟิลันขู่คำรามยามเห็นเด็กหนุ่มถูกทำร้าย เจ้าลูกหมาตะกุยตะกายจะเข้าไปจัดการชายที่เข้ามาหาเรื่องกันถึงถิ่น แต่กลับโดนขวางไว้ด้วยฝูงไก่ที่วิ่งเตลิดไปมาทุกทิศทาง จนลูกสุนัขแทบจะจมหายไปในฝูงแม่ไก่สูงท่วมหัวซึ่งกำลังเสียขวัญ
"เกิดอะไรขึ้น!?"
"กรี๊ดด!!"
"หลีกไป!"
เหล่าชาวบ้านที่ตามเสียงเอะอะมาอีกครั้งล้วนมีสีหน้าตื่นตกใจ โดยเฉพาะกับหญิงเจ้าของฝูงไก่ซึ่งอาศัยอยู่ถัดออกไปไม่ไกลนัก นางถลันเข้ามาทันทีด้วยสีหน้าไม่น่ามอง
"ไปให้พ้นนะ! เจ้าตัวน่ารังเกียจนี่!"
หญิงวัยกลางคนถกกระโปรงวิ่งมาอย่างรวดเร็ว มือคว้าพลั่วยาวที่พิงอยู่ด้านข้างได้ก็ตวัดฟาดไปทันที เฉียดหางเจ้าลูกหมาที่กำลังตะเกียกตะกายออกมาจากฝูงไก่ไปเพียงนิดเดียว
"อย่าตีมันนะครับ!"
วาลเรียสพุ่งเข้าไปแย่งพลั่วด้ามยาวจากมืออีกฝ่าย ในจังหวะเดียวกับที่ลูกสุนัขดิ้นหลุดออกมาได้ในสภาพกระเซอะกระเซิง ขนไก่ติดเต็มตัวราวกับเพิ่งผ่านการฟัดเหล่าแม่ไก่มาอย่างถึงใจ
"จะรอให้ไก่ฉันตายหมดก่อนรึไง!? ปล่อยนะ!"
ต่อหน้าหญิงซึ่งกำลังกรีดร้องอย่างเสียขวัญแต่เรี่ยวแรงกลับไม่ผ่อนลงแม้แต่น้อย ยื้อยุดกันไปมาอยู่นาน จนต้องอาศัยเพื่อนบ้านเข้ามาช่วยแยกอีกฝ่ายออกไป
"เข้าบ้านไปก่อน ไป!"
เขาหันไปตะโกนบอกเจ้าลูกหมาซึ่งมีท่าทีลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ฟิลันจะกระโจนผ่านบานประตูที่เปิดอ้าอยู่อย่างรู้ความ
วุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ กว่าฝูงไก่ที่กำลังแตกตื่นจะกลับเข้าสู่ความสงบ
มองดูแม่ไก่ที่ยืนเบียดกันขาสั่น ขนสีเปรอะหลุดกระจายไปทั่วลานบ้าน สีหน้าของหญิงวัยกลางคนยิ่งดูก็ยิ่งบิดเบี้ยวขึ้นทุกที
"ไอ้หมานั่นกระโดดเข้ามาก่อน! เห็นฝูงไก่เยอะแยะขนาดนี้สันดานบ้าเลือดมันเลยโผล่น่ะสิ!"
ชายฉกรรจ์โพล่งขึ้นก่อนด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่วาลเรียสกลับเห็นประกายของความพึงพอใจแฝงอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย
"ขอโทษ? ทุกคนก็เห็นว่าเมื่อกี้ไก่วิ่งอยู่เต็มลานบ้าน ใน-เขต-รั้ว-บ้าน-ของ-ผม…ผมต้องถามมากกว่าว่าคุณต้อนไก่ยังไง ให้หลุดเข้ามาในบ้านคนอื่นเขาทั้งฝูง?"
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมองคนที่รับงานต้อนไก่ ซ้ำยังเลือกต้อนแม่ไก่ตัวอ้วนพีทั้งฝูงผ่านหน้าบ้านของเขา ในช่วงเวลาที่ฟิลันออกไปวิ่งเล่นด้านนอกได้อย่างแม่นยำอีก
ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญ!
"ก็ไอ้หมาตัวนั้นมันทำให้ไก่ตื่นกันไปหมด! ทั้งที่ฉันต้อนมาได้ดีๆ ตลอดทาง ถ้าไม่มีหมาป่าอยู่ในหมู่บ้านมันจะวุ่นวายขนาดนี้ได้ยังไง!?"
"กล่าวหากันนี่!? หมาบ้านผมเชื่อฟังมาก ถ้าผมสั่งซ้ายไม่มีทางไปขวา คุณลองเบิกตาดูสิว่ามีไก่โดนกัดจริงๆ สักครึ่งตัวมั้ย…"
วาลเรียสเถียงกลับอย่างดุเดือด ก่อนจะโดนขัดโดยเสียงตวาดของหญิงเจ้าของไก่
"เงียบซะ! ถึงจะไม่โดนกัดก็จริง แต่แม่ไก่ฉันทั้งช้ำทั้งเสียขวัญไปหมด พวกนายจะรับผิดชอบยังไง?"
หญิงวัยกลางคนเงยขึ้นมองคู่กรณีทั้งสองคน หลังจากตรวจสอบฝูงไก่ของตนเองครบทุกตัว
แม้จะไม่มีแผลเลือดสาดกระจายจากคมเขี้ยวหมาป่าอย่างที่นางหวาดหวั่น แต่ดูจากอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ และท่าทีตื่นกลัวของพวกมันแล้ว แม่ไก่เหล่านี้คงจะไม่วางไข่ไปสักพัก
"ถามไอ้เด็กนี่สิ! ดันเก็บตัวกระหายเลือดแบบนี้เอาไว้ในบ้าน…"
"ว่าไงนะ!? คุณต่างหากที่ทำภารกิจล้มเหลวเองแล้วมาพาลโทษคนอื่น…"
"เงียบ!"
เจ้าของไก่กรีดเสียงร้องขึ้นอีกครั้ง รอบข้างเงียบกริบไม่เว้นแม้แต่เหล่าชาวบ้านที่มามุงดูอยู่ด้านหลัง
หญิงวัยกลางคนซึ่งเหลืออดกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ยกนิ้วชี้กราดไปทีละคนอย่างไม่ไว้หน้า
"นายทำภารกิจล้มเหลว! ฉันจะปรับเงินจากนายสองเท่าจากค่าตอบแทนที่เราตกลงกันไว้ แล้วหลังจากนี้ไม่ต้องเสนอหน้ามารับเควสอะไรจากฉันอีก!"
ชายฉกรรจ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่กลับไม่เอ่ยคัดค้าน เมื่อบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริง เท่ากับเข้าไปใกล้รางวัล 200 เหรียญเงินอีกก้าว ค่าปรับเล็กน้อยเท่านี้ก็ไม่นับว่าเป็นอะไร
"ส่วนนาย! ไม่ว่ายังไงหมาตัวนั้นก็ทำให้ไก่ตกใจจริงๆ ฉันจะเรียกค่าเสียหายเท่ากับค่าปรับจากภารกิจ!"
วาลเรียสเอ่ยแย้งเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่อีกฝ่ายเรียกร้องมา
"แต่นี่มันมากเกินไป…"
"ไม่มีแต่! ถ้าเลี้ยงแล้วไม่มีปัญญาคุม ก็เอาหมาป่าตัวนั้นไสหัวออกไปจากหมู่บ้านซะ!"
.
เด็กหนุ่มถอนหายใจใส่ชามซุปที่มีแต่ผักของตนเองด้วยท่าทีเซื่องซึม โดยมีลูกหมายืนหูลู่หางตกยืนอยู่ข้างๆ
"ไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่ความผิดของฟิลันสักหน่อย จริงไหมครับ?"
วาลเรียสก้มลงลูบหัวเจ้าก้อนขนซึ่งมีท่าทีสลดหดหู่อย่างเห็นได้ชัด ถือโอกาสตรวจสอบดูอีกทีว่าลูกสุนัขของตนบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่
"ไม่ได้โดนหมอนั่นฟาดเอาใช่ไหม? จริงๆ เลย ไม่รู้ทำไมถึงมาหาเรื่องกันไม่ยอมเลิก…"
เด็กหนุ่มบ่นพึมพำขณะไล่ปลายนิ้วผ่านกลุ่มขนสีเทาดำ เมื่อเหลือบไปเห็นรอยช้ำบนท่อนแขนของอีกฝ่าย ฟิลันพลันแยกเขี้ยวน้อยๆ อย่างไม่สบอารมณ์
"ผมก็ประมาทเกินไปเหมือนกัน หลังจากนี้คงต้องระวังตัวมากขึ้น…"
วาลเรียสสบเข้ากับดวงตาสีเหลืองอ่อนซึ่งเงยขึ้นมอง เขาคลี่ยิ้มให้เจ้าลูกหมาที่แสนน่ารักของตนเอง
"เรามาพยายามไปด้วยกันเถอะ นะ?"
หลังจากวันนั้น ท่าทีของชาวบ้านก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
หากไม่หลีกหนีหายหน้าไปเลย บางคนก็เพียรเข้ามาพูดคุยกับวาลเรียสเสียยืดยาว แต่จับใจความได้เพียงว่าเมื่อไหร่จะเอาลูกสุนัขที่หายดีแล้วออกไปจากเขตหมู่บ้านเสียที
"มันยังไม่หายสนิทดีเลยครับ อาจจะเป็นในป่าลึกๆ หน่อย ผมยังไม่ได้ตัดสินใจ…"
เด็กหนุ่มพยายามหลบเลี่ยงเพื่อประวิงเวลาออกไป แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นานนัก แต่เขากลับรู้สึกเคยชินที่จะมีเจ้าลูกหมาตัวนี้อยู่ในชีวิตเสียแล้ว
บ้านหลังเล็กที่ไม่เคยรู้สึกว่ากว้างเกินไป ตอนนี้เขากลับนึกภาพตอนที่ไม่มีลูกสุนัขสีเทายืนรออยู่ด้านหลังบานประตูไม่ออก
แม้แต่เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามยังเดินมาพูดคุยอยู่หลายครั้งด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ต่อหน้าครอบครัวซึ่งมีเด็กเล็กอยู่ในบ้าน วาลเรียสเข้าใจความกังวลของพวกเขาดี
ท่ามกลางข่าวลือที่ถูกใส่สีตีไข่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ฟิลันแทบจะกลายเป็นหมาป่าดุร้ายกระหายเลือดตัวหนึ่งไปแล้ว เหลือแค่ยังไม่ได้ย่องเข้าไปขย้ำผู้คนในบ้านในยามดึกดื่นเท่านั้น
ทางฝั่งลูกสุนัขนั้นพยายามทำตัวสงบเสงี่ยมว่าง่ายที่สุด ตอนนี้มันไม่กลัวว่าวาลเรียสจะหันมาทุบตีหรือทอดทิ้งตนเองแล้ว แต่ตัวมันกลับพาปัญหามาให้อีกฝ่ายแทนเสียอย่างนั้น
เจ้าลูกหมานอนหมอบอยู่ตรงมุมห้อง ดวงตาสีเหลืองสะท้อนภาพของคนที่เผลอนอนหลับไปบนโซฟาทั้งที่ยังมีหน้งสือเปิดค้างอยู่บนตัก
ไม่รู้ว่ามันจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน
ขณะที่หนึ่งคนหนึ่งสุนัขต่างตกอยู่ในความคิดของตน อีกด้านหนึ่ง เหล่าชาวบ้านที่กังวลใจกับเรื่องดังกล่าวก็รวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้
"ต้องเกลี้ยกล่อมยังไงดีถึงจะยอมเอาหมาป่านั่นไปทิ้ง นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะ…"
"ปกติเจ้าหนูนั่นก็เก็บสัตว์ตัวนู้นตัวนี้มาเลี้ยงไปเรื่อยอยู่แล้ว เดี๋ยวเลิกเห่อก็ปล่อยไปเอง…"
"เมื่อไหร่ล่ะ? ถึงจะตัวเล็กแต่ก็เป็นหมาป่า แน่ใจได้ยังไงว่าจู่ๆ มันจะไม่ลุกขึ้นมาไล่กัดคนในหมู่บ้าน?"
"คิดมากไปรึเปล่า…"
"ที่บ้านไม่มีสัตว์เลี้ยงกับเด็กเล็กก็พูดได้สิ! คราวก่อนไก่ฝูงนั้น…"
"น่ากลัวเกินไป จับไปปล่อยไกลๆ เถอะ"
"แล้วใครจะเป็นคนเข้าไปจับ…"
หลังการพูดคุยครั้งนั้น ไม่กี่วันต่อมา นายพรานคนหนึ่งก็ถูกเชิญมาที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้
ชายในชุดขอบหนังทะมัดทะแมงสะพายสัมภาระไว่บนบ่า เดินทอดน่องไปตามถนนที่ไม่มีแม้แต่แมวสักตัวด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ
"หมาป่า?"
คนต่างเมืองเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจ เขายังไม่เคยเจอหมู่บ้านที่เงียบสงบขนาดนี้มาก่อน พอได้ยินเนื้อหาของภารกิจเข้าจึงช่วยไม่ได้ที่จะคลางแคลงใจ
นายพรานนั่งฟังเหล่าชาวบ้านที่แย่งกันพูดด้วยสีหน้าแตกตื่นพลางยกมือขึ้นลูบคาง แม้จะแอบคิดว่าคราวนี้ตนโดนหลอกมาจับหมาขี้เรื้อนผอมแห้งสักตัวแน่แล้ว แต่ไหนๆ ก็ดีกว่าต้องกลับไปมือเปล่า
"ก็ได้ ฉันตกลงรับภารกิจนี้"
ชายหนุ่มกดรับเควสกำจัดสัตว์ร้ายซึ่งชาวบ้านรวบรวมเงินมาคนละเล็กละน้อยสำหรับจ่ายเป็นค่าตอบแทน
มองดูชาวบ้านที่ตื่นเต้นยินดีราวกับมีพระผู้ช่วยให้รอดมาโปรด สลับกับเงินรางวัลที่ถือว่าน้อยนิดจนน่าสงสารเมื่อเทียบกับภารกิจที่ผ่านมาของตนเอง นายพรานเริ่มไม่รู้ว่าตนควรจะแสดงสีหน้าอย่างไรออกไปดี
.
ความคิดของเขาเปลี่ยนไป เมื่อได้เห็นเป้าหมายในภารกิจเป็นครั้งแรก
"นี่มัน…"
นายพรานซึ่งซุ่มมองเป้าหมายจากที่ไกลๆ เผลอเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อย ยามเห็นเงาร่างสีขมุกขมอมเดินออกมาจากบ้านหลังน้อย
แม้จะยังตัวเล็กเกินไปสักหน่อย แต่ดูจากโครงสร้างร่างกายและลักษณะสีขนอันเป็นเอกลักษณ์แล้ว ลูกหมาตัวนี้เป็นหมาป่าสีเทาไม่ผิดแน่
ปกติมอนสเตอร์ที่มีศักยภาพในการพัฒนาอย่างหมาป่าสีเทาจะอาศัยอยู่ค่อนไปทางเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีระดับเลเวลโดยเฉลี่ยค่อนข้างสูงทั้งฝั่งของมนุษย์และสัตว์อสูร นานๆ ทีเหล่านายพรานซึ่งตระเวนอยู่แถบตอนใต้ถึงจะมีโอกาสได้เจอตัวเป็นๆ สักครั้ง
ซ้ำยังดูเหมือนจะเป็นลูกหมาอายุน้อยที่บังเอิญหลงฝูงมาเพียงลำพัง…
คนต่างเมืองจ้องมองลูกสุนัขด้วยดวงตาวาววับ แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่มีสกิลฝึกสัตว์ แต่ถ้าสามารถจับมันไปให้นักฝึกสัตว์ในเมืองช่วยประทับตราให้ เขาก็จะได้สัตว์เลี้ยงที่เชื่อฟังคำสั่งมาใช้งานได้ไม่ยาก
สำหรับนายพรานคนหนึ่งแล้ว การมีสัตว์นักล่าอย่างหมาป่าสีเทาอยู่ในครอบครองนั้น สามารถเพิ่มศักยภาพในการทำงานได้อย่างมากเลยทีเดียว


《我亲爱的僵尸先生》 作者:三元玄幻
“รักวุ่นวายกับนายผีดิบ” โดย ซานหยวนเสวียนห้วน
ตอนที่ 1 หมู่บ้านแห่งนั้น
ฝนที่ตกอยู่นั้นค่อย ๆ หยุดลง ท้องฟ้ายังคงปกคลุมไปด้วยเมฆสีดำสนิท ชั้นเมฆสีดำทะมึนพวกนั้นเริ่มซ้อนชิดติดกันขึ้นมา ราวกับว่าจะรวมท้องฟ้านี้ให้กลายเป็นกลุ่มเป็นก้อนเดียวกัน
ทางเดินเล็ก ๆ กลางป่าที่ไม่มีแม้แต่แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา ทำให้ยิ่งดูเหมือนจะมืดลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วงฤดูร้อนที่แสนร้อนระอุ แต่กลับยังคงรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกเหล่านั้นรายล้อมอยู่รอบ ๆ
หลังจากผ่านถนนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยโคลนมาอย่างทุลักทุเลตลอดทาง ฝ่าดงป่าที่ขึ้นอยู่เป็นหย่อม ๆ และมองเห็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนราง เว่ยเจี้ยนกั๋วมั่นใจว่า สุดท้ายตนก็ได้ขับรถมาผิดทางจนได้ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นแล้ว ณ เวลานี้ พวกเขาก็ควรที่จะอยู่บนทางด่วน แทนที่จะมาอยู่บนถนนของหมู่บ้านที่ขรุขระแบบนี้ และยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามองไม่เห็นแม้แต่หมู่บ้านที่ไหนสักแห่งเลย
ขณะที่เลี้ยวรถเข้าไปยังปากทางถนน ไฟหน้ารถก็ได้สาดส่องไปที่ป้ายหน้าหมู่บ้าน ป้ายหมู่บ้านสีดำเข้มสะท้อนแสงสีเงินแปลกประหลาดออกมา เว่ยเจี้ยนกั๋วมองเห็นตัวอักษรสามตัว ปรากฏอยู่บนป้ายว่า “ว่างยาชุน (หมู่บ้านมองอีกา)”
ตัวอักษรสีแดงเปียกชื้นอยู่ท่ามกลางสายฝน สีแดงสดของมันดูราวกับเลือดสดชวนติดตาที่กำลังไหลเจิ่งนองอยู่
ผู้ช่วยจางที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับเริ่มสังเกตเห็นว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล จึงถามขึ้นด้วยเสียงที่แผ่วเบาว่า “คุณเว่ยคะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ? ตอนนี้พวกเรามาถึงที่ไหนกันแล้ว ? ”
เว่ยเจี้ยนกั๋วยิ้มขึ้นอย่างเจื่อน ๆ “เหมือนว่าพวกเราจะขับรถมาผิดทางซะแล้วล่ะ”
ผู้ช่วยจางตกใจเป็นอย่างมาก “มาผิดทางหรือคะ ? ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน ? หรือว่าเราต้องรีบถอยรถกลับไปดีคะ ?”
เว่ยเจี้ยนกั๋วมองเข็มบนหน้าปัดน้ำมัน ก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมา “เกรงว่าน้ำมันรถเรามันมีไม่พอซะแล้วสิ”
ผู้ช่วยจางหันหลังจ้องไปทางพวกเด็กนักศึกษาบนรถที่กำลังง่วงเหงาหาวนอนอยู่ และเริ่มรู้สึกที่จะอดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรกันดีคะ ? ”
“คงทำได้เพียงพักอยู่ที่หมู่บ้านข้างหน้านี้สักคืนนึง พรุ่งนี้ค่อยหาวิธีแก้ก็แล้วกัน” นอกจากวิธีนี้แล้ว เว่ยเจี้ยนกั๋วก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีเช่นกัน หรือว่าพวกเขาจำเป็นต้องพานักศึกษาที่เปียกฝนกว่าสามสิบคนออกมาเดินเท้ากันทั้งคืนอย่างนั้นหรือ ?
เว่ยเจี้ยนกั๋วเงยหน้ามองเมฆสีดำทะมึนก้อนนั้น แล้วแอบก่นด่าในใจ “ไอ้ฝนเวรเอ๊ย ! จะตกไปถึงเมื่อไหร่กัน ? กะจะตกให้ฟ้าถล่มเลยรึไงเนี่ย ! ”
นอกจากเขาแล้ว บนรถคันนี้ต่างเป็นกลุ่มนักศึกษาที่เหมารถกลับบ้านหลังจากปิดเทอมฤดูร้อน และยังมีผู้ช่วยศาสตราจารย์จางลี่ที่พึ่งจบการศึกษาเมื่อปีที่แล้วอีกด้วย ตามกำหนดการเดิมนั้น พวกเขาจะออกเดินทางในตอนเช้าแล้วตรงดิ่งไปยังทางด่วนจนถึงเวลาพักกลางวัน ใช้เวลาไม่ถึงหกชั่วโมงก็กลับมาถึงแล้ว แต่พวกเขากลับคาดไม่ถึงว่า ด้วยเหตุพายุฝนที่ตกหนักติดต่อกันมาหลายสัปดาห์ ปริมาณน้ำในอ่างเก็บน้ำข้างทางด่วนจึงเลยระดับแจ้งเตือน ทำให้ทางด่วนเส้นนั้นถูกปิดลง เขาเลยจำเป็นต้องเลี่ยงไปใช้ถนนที่เป็นถนนเส้นเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมไปแล้วแทน
ตามเส้นทางที่เขาจำได้นั้น เมื่อขับรถเลียบถนนเก่าไปตลอดทางแล้ว ก็ควรจะมาถึงทางหลวงก่อนสี่โมงเย็น และใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองชั่วโมงก็กลับถึงเมืองตงไห่ แต่ตอนนี้เส้นทางกลับผิดไปจากที่คาดไว้ แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาขับรถมาผิดทางตั้งแต่เมื่อไหร่ และที่ยุ่งยากไปกว่านั้นคือ เขาขับรถบนทางมาเกือบทั้งวัน และน้ำมันก็ใกล้จะหมดแล้ว เมืองทุรกันดารเช่นนี้ แม้แต่ปั๊มน้ำมันสักแห่งก็แทบจะไม่มีเลย
เมื่อผู้ช่วยจางบอกพวกนักศึกษาว่า จำเป็นจะต้องพักอยู่ในหมู่บ้านนี้หนึ่งคืน ภายในรถก็เริ่มวุ่นวายโกลาหลขึ้นมา นักศึกษาแทบทุกคนลุกขึ้นมามาประท้วง เพราะพวกเค้านั่งรถกันมาเกือบทั้งวัน แต่ดันกลับบ้านไม่ได้ ทำให้ทุกคนล้วนไม่พอใจ
นักศึกษาบางคนวิ่งไปที่หน้าประตูรถแล้วออกแรงทุบประตูบอกให้เว่ยเจี้ยนกั๋วหยุดรถลง “หยุดรถ ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ! ปล่อยพวกเราลงไปเถอะ !”
จางลี่รีบหันตัวไปเตือน “นักศึกษาทุกคน ใจเย็น ๆ ก่อน แล้วฟังฉันที่พูด ! ฉันต้องขอโทษด้วยจริง ๆ คือว่าคุณเว่ยขับรถมาผิดทาง และตอนนี้ก็ไม่รู้ถ้ากลับไปที่เดิมจะต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่ อีกอย่างหนึ่ง น้ำมันรถเราก็มีไม่พอแล้วด้วย ขืนขับต่อไปอีกครึ่งทางรถอาจจะต้องหยุดลงกลางทางได้ แบบนั้นจะไม่ยิ่งแย่ไปกว่านี้เหรอ ? เพราะฉะนั้นทุกคนต้องฟังคำแนะนำจากคุณเว่ย นอนพักที่หมู่บ้านหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้เราค่อยรีบหาทางออกไปจากที่นี่ก็แล้วกันนะ”
“ไม่มีน้ำมันแล้วจะไปต่อได้ยังไงกัน ! ” เห็นได้ชัดว่าในกลุ่มนักศึกษานั้นก็มีคนที่ไม่เชื่อคำพูดนั้นอยู่ คนที่พูดประโยคนั้นก็คือนักศึกษาชายที่นำเพื่อนของเขาให้ลงจากรถนั่นเอง ตอนที่อยู่บนรถนั้นตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าบ่นไปกี่ครั้งกี่หนแล้ว ตอนนี้เมื่อรู้ว่ากลับเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้นอีก ก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เขาเตะไปที่ประตูรถอย่างรุนแรง “เปิดนะเว้ย ! ปล่อยฉันลงสิวะ ! ฉันจะเดินกลับเอง !”
“หวังจวิ้น ช่างมันเถอะน่า ! ” เพื่อนอีกคนรั้งตัวเขาไว้ “เมืองรกร้างแบบนี้ นายจะไปที่ไหนได้ ?”
“ทำไมที่นี่ถึงไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เลยล่ะ ? ” นักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ก็เริ่มลุกขึ้นท้วงด้วยเช่นเดียวกัน “แม้แต่สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี แล้วอย่างนี้จะติดต่อไปที่บ้านได้ยังไง ? ”
จางลี่ก็ถามเว่ยเจี้ยนกั๋วอย่างจนปัญญาเช่นเดียวกัน “คุณเว่ยคะ ไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ เหรอคะ ? ”
ชัดเจนว่าเว่ยเจี้ยนกั๋วไม่เต็มใจนักที่จะขับรถกลับไปทางเดิมอีก “ผู้ช่วยจาง คุณก็เห็นสภาพอากาศตอนนี้แล้วนี่นา ขืนรออีกหน่อยฝนต้องตกมาอีกแน่ ๆ ขับรถฝ่าฝนตอนกลางคืนยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่ สู้ไปถามคนในหมู่บ้านเสียจะดีกว่า ดูว่าพวกเขาจะหาทางช่วยพวกเราได้ไหม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่านักศึกษาก็ต่างทำอะไรไม่ได้ นี่เราเดินกลับไปก็ไม่ได้แล้วจริง ๆ อย่างนั้นหรือ ? ตอนนี้แม้แต่ตัวพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนกันแน่ ที่นี่ก็แสนจะเปล่าเปลี่ยว แถมยังต้องมาเจอพายุฝนอีก พอจะหลบฝนก็ไม่มีที่จะให้หลบด้วย
บ่นกันไปอีกสักพัก สุดท้ายก็ทำได้เพียงแต่อยู่บนรถต่อไป
ถนนนี้เป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้เดินทางไม่ค่อยสะดวกนัก รถของเว่ยเจี้ยนกั๋วขับต่อไปอย่างระมัดระวัง และแล้วในที่สุดหมู่บ้านก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า บ้านเก่า ๆ สีดำมืดแต่ละหลังนั้นบางส่วนเริ่มที่จะปรักหักพังลง
ระหว่างที่ผ่านต้นหวายเก่าแก่หน้าปากทางหมู่บ้านเข้ามา ทันใดนั้นเองก็มีฝูงนกร้องเสียงระงมไปทั่ว เว่ยเจี้ยนกั๋วเพิ่งพบว่าบนต้นไม้นั้นมีอีกาเกาะอยู่เต็มไปหมด ในใจของเขารู้สึกหนาวสั่นไปเสียทั้งตัว เต็มไปด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก
นักศึกษาที่อยู่บนรถก็ดูเหมือนว่าจะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกประหลาดอยู่รอบ ๆ ต่างก็พากันหยุดส่งเสียง เมื่อมองจากทางหน้าต่างทั้งสองฝั่งออกไปข้างนอก บริเวณสองฟากฝั่งของถนนล้วนเต็มไปด้วยไม้ไผ่ที่ขึ้นอยู่อย่างสะเปะสะปะ กำลังพัดอ่อนไหวอยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น
 ดูเหมือนว่าพวกชาวบ้านรู้สึกไม่ค่อยอยากที่จะต้อนรับแขกผู้มาเยือนกลุ่มนี้สักเท่าไหร่นัก บางคนถึงกลับอยากจะขับไล่ออกไปเสียด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็ยังคงเป็นเว่ยเจี้ยนกั๋วกับผู้ช่วยจางที่ต้องคอยเจรจาชักแม่น้ำทั้งห้า อีกทั้งยังต้องให้เงินกับพวกเขาอีก จนผู้ใหญ่บ้านต้องฝืนใจรับพวกเขาเข้ามาพักในหมู่บ้านอย่างเสียไม่ได้ แต่ทว่าบ้านในหมู่บ้านนั้นล้วนทรุดโทรมและผุพังลงอย่างสิ้นเชิง ไม่มีบ้านหลังไหนที่ยอมให้พวกเขาเข้าพักอาศัย มีเพียงแต่โกดังเก็บข้าวเก่า ๆ ด้านหลังหมู่บ้านที่ยังคงว่างอยู่ แต่กลับอยู่ได้เพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น
ผู้ใหญ่บ้านได้ยกหม้อใบใหญ่ที่ใช้สำหรับเทศกาลจากบ้านของพวกเขาใส่บรรจุอาหารมาให้กับเหล่าแขกผู้มาเยือน แม้ว่าแขกเหล่านั้นจะมีสีหน้าที่ไม่รู้สึกอยากอาหารสักเท่าไหร่ แต่อาหารป่าที่ผู้ใหญ่บ้านจัดมาให้นั้นล้วนทำให้เหล่านักศึกษากินกันอย่างเอร็ดอร่อย อารมณ์ก็พลอยดีขึ้นไม่น้อย และเริ่มที่จะกลับมาพูดคุยส่งเสียงหัวเราะเหมือนเดิมได้แล้ว
ในใจของจางลี่รู้สึกสงบขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังอดที่จะรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อยไม่ได้ ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เลยแม้แต่นิดเดียว อยากจะติดต่อกับคนที่บ้านก็ทำไม่ได้ เธอตกลงกับพวกเด็ก ๆ ไว้แล้วว่าวันนี้จะต้องได้กลับบ้าน แต่กลับต้องทำให้นักศึกษาหลายสิบคนขาดการติดต่อกับที่บ้าน เกรงว่าที่บ้านของพวกเขาคงต้องเป็นกังวลอยู่ไม่น้อยเลย ไม่ว่าอย่างไรพรุ่งนี้เช้า เธอต้องคิดหาทางติดต่อกับผู้ปกครองให้ได้ถึงจะดีที่สุด
ผู้ใหญ่บ้านเดินทอดน่องเข้ามาอีกครั้ง เมื่อมองไปยังเหล่านักศึกษาที่ยังคงอยู่แถวบริเวณด้านหน้า โกดัง สีหน้าก็ฉายแววไม่ดีเป็นอย่างมาก ตะโกนบอกพวกเขาเสียงดัง “เอาล่ะ ! ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว รีบกลับเข้าไปข้างในได้แล้ว เลิกเดินเล่นอยู่ข้างนอกซะ จำไว้ให้ดีตอนกลางคืนให้ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย ห้ามออกมาข้างนอกเด็ดขาด ! ก่อนที่ฟ้าจะสาง ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามเปิดประตูหน้าต่างเด็ดขาด ! และห้ามทุกคนออกไปข้างนอก ! เข้าใจแล้วหรือยัง ? ”
จางลี่ได้ยินนั้นก็รู้สึกแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกว่าคำพูดของผู้ใหญ่บ้านนั้นฟังดูแปลกยิ่งนัก จึงได้พูดตอบกลับไป “ที่หมู่บ้านอากาศร้อนขนาดนี้ แล้วยังต้องปิดประตูหน้าต่าง แบบนี้จะไม่รู้สึกอึดอัดไปหน่อยเหรอคะ ?”
ผู้ใหญ่บ้านจ้องมองไปยังเธอ ภายในดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นแฝงไปด้วยความหมายที่ยากเกินจะคาดเดาออกมาเล็กน้อย เขาจ้องเขม็งแล้วพูดอกมาช้า ๆ “ถ้ายังไม่อยากตาย ก็อย่าเปิดหน้าต่าง และห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด !”


ตอนที่ 7 หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เย่หนิงยื่นมือฟาดไปที่เขาเสียฉาดใหญ่ “ยังจะมาทำหน้าระรื่นอีก ทั้งหมดนี่ก็เป็นเพราะว่าแกหาเรื่องมาให้ไม่ใช่เหรอไง ? เมื่อกี้ใครใช้ให้แกไม่อยู่ที่ห้องชันสูตรกันล่ะ ! ไอ้นี่หนิ พอเข้าห้องน้ำเสร็จ ดันกลับมานอนเฉยเลย แกเห็นใจฉันบ้างไหมเนี่ย ? ไม่ได้เรื่องเลย !”
ถ้าหากเมื่อกี้ลู่เว่ยอยู่ด้วย เธอก็คงไม่ต้องอับอายถึงขนาดนี้ จะแก้ต่างอะไรก็ไม่ชัดเจน เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่หนิงจึงพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวแกจะต้องอธิบายแก้ต่างให้ฉันนะ !”
ลู่เว่ยรู้สึกกลัดกลุ้มอย่างเป็นที่สุด “พี่เย่ครับ เมื่อกี้ลูกพี่ไม่ได้บอกผมนี่ว่าจะต้องชันสูตรศพด้วย ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ !”
“เรื่องแบบนี้ยังต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกเหรอ ? ศพก็วางอยู่ตรงนั้นแล้ว จะต้องให้ฉันบอกก่อน แกถึงจะรู้ใช่ไหม ?” เย่หนิงแทบอยากจะฟาดเขาซ้ำเข้าไปอีกที “ลู่เว่ย แกเพิ่งทำงานวันนี้วันแรกหรอ ?”
ลู่เว่ยสงสัย ศพงั้นเหรอ ? ศพที่ไหนกัน ?
เขายังไม่ทันที่จะถามให้ชัดเจน ก็ถูกลากไปที่ห้องชันสูตรศพเสียแล้ว
เมื่อเห็นไฟยังคงเปิดอยู่ เย่หนิงจึงผลักประตูเข้าไป ทันใดนั้นเองเธอก็ชะงักลง แล้วเขาล่ะ ?
เมื่อกี้นี้เขาก็ยังอยู่ที่นี่เลยนี่น่า ?
แต่ตอนนี้ที่ห้องชันสูตรดูสะอาดเรียบร้อยราวกับว่าไม่มีคนอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก
กล่องอุปกรณ์ของเธอก็ยังคงวางอยู่ที่เดิม บนเตียงผ่าศพก็ไม่มีแม้แต่เงาของใคร เธอรีบวิ่งเข้าไปดูไม่ใช่แค่ว่าตรงนี้เหมือนไม่เคยมีคนอยู่ แต่ว่าแม้แต่คราบน้ำสักนิดก็ไม่มีให้เห็น
บนเตียงนี้มันจะต้องเปียกแฉะไม่ใช่หรือ ? แล้วบนโต๊ะข้าง ๆ เตียงนั่นก็ด้วย เธอเพิ่งจะวางเสื้อผ้าของคน ๆ นั้นไว้แท้ ๆ แถมทุกที่ก็เต็มไปด้วยรอยหยดน้ำ แต่ทำไมตอนนี้...มองดูแล้ว...มันทั้งสะอาดและแห้งสนิทขนาดนี้
สะอาดราวกับว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อสักครู่นั้น ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
แต่เหตุการณ์นั่นมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เองไม่ใช่หรือ ?
ถึงแอร์จะเปิดอยู่ แต่คราบน้ำเหล่านั้นก็ไม่มีทางที่จะแห้งสนิทเร็วขนาดนี้นี่
เขาหายไปไหนกันนะ ?
ลู่เว่ยเดินเข้ามาในห้องชันสูตรศพด้วยความฉงน “พี่เย่ เหตุการณ์เป็นยังไงเหรอครับ ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?”
เย่หนิงก็ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เช่นกัน เขาหายไปไหนแล้วนะ ?
เธองงจนเป็นไก่ตาแตกแล้วเนี่ย !
ลู่เว่ยมองดูกล่องอุปกรณ์ของเย่หนิง เมื่อเปิดออกมา อุปกรณ์ที่ใช้สำหรับชันสูตรศพภายในกล่องล้วนสะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนใหม่ บนเตียงผ่าศพก็ไม่มีแม้แต่ร่องรอยอะไรเลย ถ้าอย่างนั้นกลางดึกเช่นนี้เย่หนิงจะปลุกเขาแล้วลากมาที่ห้องชันสูตรศพเพื่ออะไรกัน ?
เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของเย่หนิงไม่ค่อยจะดีนัก ลู่เว่ยจึงถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “ลูกพี่ แล้วศพล่ะครับ ?”
เย่หนิงถึงจะใจเย็นขึ้นมาบ้าง แต่ก็แอบด่าอยู่ในใจ พร้อมพูดว่า “เหมือนจะหนีไปแล้ว !”
“อะไรนะครับ ?” ลู่เวยตกใจจนตั่วสั่นเทิ้ม “ศพ...ศพหนีไปแล้ว...” เขาแทบจะร้องไห้ออกมา “ลูกพี่ ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว......ลูกพี่อย่าพูดล้อเล่นแบบนี้สิ !”
ถึงแม้ว่าจะอยู่ในกรมตำรวจก็ตาม แต่ทั้งตึกนี้นอกจากพวกเขาแล้วก็ไม่มีใครอีกเลย
“ทำงานต่อได้แล้ว ! ถ้าแกจะขี้ขลาดถึงขนาดนี้ แล้วแกจะมาเป็นหมอนิติเวชหาพระแสงอะไรยะ !” เย่หนิงยอมรามือให้กับลู่เว่ย เมื่อกี้เขาไม่ได้เจอ...เหตุการณ์นั้น ถ้าไม่อย่างนั้นเขาคงตกใจจนฉี่ราดแน่ !
ลู่เว่ยทำหน้ามุ่ย “ผมจะไปรู้ไหมล่ะครับว่าศพก็วิ่งหนีได้น่ะ !”
 “โอ๊ย ไม่ใช่อย่างนั้น ! ก็คน ๆ นั้นที่พวกเราเพิ่งแบกกลับมาจากบนถนนไง !” เย่หนิงไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เขากลัว ปค่อยจะดีนักอ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ทำให้เขากลัวจนสลบไป
 ลู่เว่ยมองเย่หนิงด้วยสีหน้าที่ยากจะอธิบาย ”คนที่พวกเราเพิ่งแบกกลับมาจากถนนงั้นหรือครับ ?”
“ใช่ ! คนนั้นแหละ ! คนที่เราแบกเขามาจากถนนนั่นไง ตอนแรกที่พบเขาก็ไม่ได้เช็คให้ละเอียด ก็นึกว่าเขาเสียชีวิตไปแล้ว แต่ตอนที่แบกกลับมาเพื่อจะชันสูตรหาการสาเหตุการตายของเขา ผลก็คือเขายังไม่ตาย เขายังมีชีวิตอยู่ ตอนที่ฉันเตรียมที่จะลงมีดผ่าชันสูตรร่างของเขา อยู่ ๆ เขาก็ตื่นขึ้นมา......”
เย่หนิงเล่าไปสักพัก ก็เห็นว่าสีหน้าของลู่เว่ยไม่สู้ดีนัก “ทำไมยะ ? ประสาทเสียไปแล้วเหรอ ? แล้วแกจ้องฉันแบบนี้ทำไม ?”
“ไม่ใช่ครับพี่เย่...” สีหน้าของลู่เว่ยฉายแววสับสน “แต่ว่าพวกเราพาคนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรอครับ ?”
เย่หนิงจ้องเขม็งไปที่เขา “นี่แกยังไม่ตื่นใช่ไหมเนี่ย ?”
ยังไม่ตื่นเหรอ ?
ลู่เว่ยส่ายหน้า
เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะยังไม่ตื่นดีจริง ๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ฟังพี่เย่พูดจนไม่รู้เรื่องเช่นนี้ !
เย่หนิงกระชากเสื้อของเขาอย่างรุนแรง “แกช่วยมีสติหน่อยได้ไหมเนี่ยหา !”
“ผมตื่นแล้วครับ ! ตื่นเต็มตาเลยครับ !” ลู่เว่ยรู้สึกว่าเขาโดนข่มขู่เข้าให้เสียแล้ว นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ? เขาไม่เห็นเข้าใจอะไรเลยสักนิดเลย
เย่หนิงพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ดี ! ในเมื่อแกตื่นแล้ว ฉันขอถามแกหน่อย ตอนที่พวกเรากลับมา ระหว่างทางนั้นแกยังพูดกับฉันเลยใช่ไหมว่า ฉันขับรถชนคนแล้ว และหลังจากนั้นพวกเราก็ลงจากรถมาเจอกับผู้ชายผมยาวใส่เสื้อผ้าสีขาวนอนคว่ำหน้าอยู่ตรงหน้ารถ เหมือนกับเขาเสียชีวิตมาแล้วสักพัก สาเหตุการตายก็ไม่ปรากฏ ดังนั้นพวกเราจึงแบกเขาขึ้นรถกลับมา เป็นแบบนี้ใช่ไหม ?”
“อ๋อ !” ลู่เวยอ้าปากกว้างจนแทบยัดไข่ห่านเข้าไปได้ มองเย่หนิงด้วยความตกตะลึงอย่างสุด ๆ
เย่หนิงใช้ฝ่ามือตบไปที่หัวของลู่เว่ย “อ๋ออะไร ! ฉันถามแกอยู่ว่าเป็นแบบใช่ไหม !?”
ลู่เว่ยปิดปากลงฉับ ใบ้สนิท สักพักหนึ่งจึงถามขึ้นว่า “พี่เย่ พวกเราพาคนกลับมาตั้งแต่ตอนไหนเหรอครับ ?”
เย่หนิงชะงักไป ”แกว่าอะไรนะ ?”
ลุ่เว่ยพูดอย่างเนิบ ๆ “ผมหมายความว่า เราไม่ได้เจอใครระหว่างทาง และก็ไม่ได้พาใครกลับมาด้วยครับ”
 เย่หนิงนึกว่าตัวเองฟังผิดไป “แกนี่...เห้ย ! ไอ้หนูลู่ ฉันว่านะ แกคงนอนจนสมองเลอะเลือนไปแล้วใช่ไหม ? แกลืมไปแล้วเหรอ ? เมื่อกี้พวกเราเพิ่งจะแบกคนกลับมาเห็น ๆ ! แกยังเป็นคนที่ยกเขาขึ้นรถอยู่เลย แกลืมไปแล้วหรอยะ? หลังจากนั้นพอกลับมาแกก็รีบไปเข้าห้องน้ำ ฉันเลยไปเช็คดูศพก่อน เตรียมจะผ่าชันสูตร แล้วก็เลยรู้ว่าคน ๆ นั้นยังไม่ตาย...”
“ลูกพี่......” ลู่เว่ยชี้ไปที่เตียงผ่าศพที่สะอาดสะอ้าน “ลูกพี่มั่นใจนะว่าเราแบกศพกลับมาจริง ๆ และลูกพี่กำลังจะผ่าชันสูตรแล้วด้วย ?”
ถ้าพูดอย่างตรง ๆ ก็คือ แล้วศพนั้นล่ะ ?
“ก็ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว ?” พูดถึงตอนนี้เย่หนิงก็รู้สึกหัวร้อนขึ้นมา “ไอ้นี่ยังจะมาหาว่าฉันตอแหลใส่แกอีกเหรอ ? แกชักจะทำให้ฉันโมโหจริง ๆ แล้วนะ ! ฉันยังจะไปตามแก ให้แกมาช่วยยืนยันกับฉันอยู่เลยว่าเป็นเราสองคนที่พาเขากลับมา !”
“แต่ว่า...” ลู่เว่ยหมดแรงจะพูดอธิบายแล้ว “ลูกพี่ ที่นี่ไม่มีคนเลยนะครับ !”
“เดี๋ยวก่อนนะ !” เย่หนิงมองลู่เว่ยด้วยสีหน้าหวาดระแวง “ลู่เว่ย แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ?”
ลู่เว่ยมองเธอด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยมั่นใจนัก จึงซักถามกลับไปว่า “ลูกพี่ฝันไปหรือเปล่าครับ ? ลูกพี่อย่าฝันเป็นตุเป็นตะแบบนี้สิครับ แต่มันก็ไม่น่าแปลกตรงไหนหรอก ผมรู้ อาชีพอย่างพวกเรา ๆ นั้น ความกดดันมัน......”
“โอ๊ย ! แกสิฝันเป็นตุเป็นตะ !” เย่หนิงหยิกเขาที่แขนของเขาอย่างแรงเสียหนึ่งที “ฉันว่าแกนั่นแหละที่ยังไม่ตื่นน่ะ !”
“ผมตื่นแล้วครับ ! แถมยังจำทุกอย่างได้อย่างชัดเจนอีกต่างหาก ! ” ลู่เว่ยพูดเสียงเบา “พี่เย่ ตอนที่พวกเราขับรถกลับมา พวกเราไม่ได้หยุดรถแวะจอดตรงไหนเลยนะครับ แล้วก็ไม่ได้ลงจากรถระหว่างทางด้วย ตอนนั้นผมกำลังปวดท้องอยู่ไงครับ ลูกพี่ยังกลัวว่าผมจะอึราด จนลูกพี่รีบขับรถซิ่งอยู่เลย ผมตกใจจนแทบจะสลบไปแน่ะ...”
“ฉันรู้น่า !” เย่หนิงสะบัดมือไปมา “ฉันหมายถึงก่อนหน้านั้น ก่อนหน้านั้นน่ะ ! ตอนที่เพิ่งออกมาจากหมู่บ้านแล้วผ่านสุสานนั้นมา พวกเราเก็บศพมาด้วยไม่ใช่หรือไง ? ศพที่แปลก ๆ สวมเสื้อคลุมโบราณ ไว้ผมยาว ๆ ตอนนั้นแกยังพูดเล่น ๆ อยู่เลยว่ามันเป็นศพคนโบราณน่ะ”
ลู่เว่ยตกใจจนหน้าซีดเผือด “ลูกพี่ครับ ผมขอร้องล่ะ ลูกพี่อย่าหลอกให้ผมกลัวได้ไหมครับ !”


ตอนที่ 5 ฟื้นแล้ว
และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นก็คือหลอดไฟ หลอดไฟดวงนี้เอาแต่กะพริบไปมามันหมายความว่าอย่างไรกัน ? อีกทั้งแสงไฟก็ยังเป็นแสงสีเขียวอีกด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนกับหนังสยองขวัญเลย
เย่หนิงรู้สึกกลัวจนต้องรีบส่ายหัว ”ไม่ ๆ ฉันคิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่เนี่ย !”
 ตอนแรกก็ไม่มีอะไรหรอก แต่พอยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว ! จินตนาการของมนุษย์นี่มันไม่มีที่สิ้นสุดเลยจริง ๆ ไฟกะพริบแค่ไม่กี่ครั้งก็จินตนาการไปถึงพวกผีสางนางไม้ซะแล้ว !
 คนหลอกกันเองยังน่ากลัวกว่าผีหลอกคนเสียอีก ! มีแต่คนเป็นเนี่ยแหละที่จะหลอนตายกันไปเอง
 ดูท่าว่าวงจรไฟฟ้าจะพังเสียแล้ว ! พังโดยสมบูรณ์ ! ช่วงนี้ฝนมักจะตกหนักแถมพายุยังเข้าบ่อย ๆ ไม่แน่ว่าน้ำอาจจะท่วมจนเกิดไฟช็อตที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ
 เย่หนิงยกมือขึ้นเพื่อปิดไฟด้วยท่าทางที่เด็ดเดี่ยว !
 แต่หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกลังเลอยู่สักครู่ แล้วเปิดไฟขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ไฟกลับเปิดขึ้นอย่างเป็นปกติ
 ทันใดนั้นทั้งห้องชันสูตรศพก็พลันสว่างขึ้นมา ความรู้สึกหนาวยะเยือกที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหนก็ได้อันตรธานหายไปเสียจนหมด
 หรือว่าเราจะหลอนไปเองจริง ๆ ?
 เย่หนิงปิดไฟฉายในมือถือลง ทนไม่ได้ที่จะบ่นลู่เว่ยออกมาเสียสองสามประโยค ไอ้หมอนี่มันจะชักช้าเกินไปหน่อยแล้วมั้งเนี่ย ?
 แล้วทีนี้เธอจะผ่าศพต่อ หรือจะรีบเผ่นหนีไปดี ?
 ถึงเธอ...คิดที่จะเผ่น แต่ยังไงก็ต้องกลับมาชันสูตรศพนี่ให้เสร็จอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ?
 เย่หนิงเดินกลับไปช้า ๆ มองไปยังกองเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม แล้วหยิบมีดผ่าตัดที่เพิ่งจะวางลงไปขึ้นมาอีกครั้ง เธอตัดสินใจแล้วว่าจะผ่าศพให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับไป เพราะไม่อย่างนั้นแล้วคืนนี้เธอคงได้แต่นึกถึงเหตุการณ์นี้ทั้งคืนแน่ ๆ ไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนกันแล้ว !
 ทันใดนั้นเอง มือที่เย็นเฉียบก็บีบเข้าที่ข้อมือของเธอ เสียงแหบแห้งทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าคนหนึ่งลอยเข้าหูอย่างไม่ทันตั้งตัว “คุณจะทำอะไรหรือ ?”
 ร่างของเย่หนิงพลันแข็งทื่อ !
 มือนั่น...
 นิ้วมือสีขาวเรียวยาวเข้ากอบกุมที่ข้อมือของเธอ สีผิวงามราวกับหยกนั่น มองดูแล้วช่างขาวยิ่งกว่าหิมะในฤดูหนาวมากมายนัก
 นี่มัน.....
 เธอคงจะเข้าใจอะไรผิดไปแน่ ๆ
 ผู้ชายคนนั้นไม่รอให้เธอตอบคำถาม แต่เขากลับถามขึ้นที่ด้านหลังของเธออีกครั้ง “คุณกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ ? “
 เธอถึงกับสะดุ้ง ! เย่หนิงรู้สึกว่าร่างของเธอกำลังสั่น สั่นมันไปเสียทั้งตัว มือที่ถือมีดผ่าตัดอยู่นั้นสั่นอย่างรุนแรงจนแทบจะจับมีดไว้ไม่อยู่ เมื่อมีเสียง ‘ปัง’ ดังขึ้น มีดผ่าตัดที่อยู่ในมือก็ร่วงหล่นลงไปในถาดเหล็ก ส่งเสียงดังสนั่น ยิ่งทำให้เย่หนิงสะดุ้งขึ้นมาอย่างรุนแรง พอเธอหันกลับไป ก็มองเห็นใบหน้างดงามชวนให้ต้องมนตร์สะกดอยู่ตรงหน้า
 ใต้ขนตาเรียวยาวนั่น ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นที่ราวกับหยกสีหมึกแกะสลักก็ไม่ปานกำลังมองมาที่เธออย่างนิ่ง ๆ
 ริมฝีปากคู่งามค่อย ๆ ขยับทีละน้อย ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ”คุณคิดจะทำอะไรกับผมหรือ ?”
 “ กรี๊ดด !“ เย่หนิงกรี๊ดจนเสียงดังปานฟ้าถล่ม สะบัดข้อมือของชายหนุ่มผู้นั้นออกไปราวกับเห็นผี หลังจากนั้นก็หอบแล้วหอบอีก เธอตกใจจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น ไม่ได้สนใจอาการหอบของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
 ชายหนุ่มหยิบเสื้อผ้าเปียมชุ่มที่วางกองอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาปกคลุมร่างกายของตนเองช้า ๆ แล้วถามต่อว่า “นี่คุณเป็นใบ้หรือ ? “
 เป็นใบ้ ? เธอเกือบถูกเขาหลอกจนตกใจตายแล้วต่างหาก ? ตอนนี้ใจดวงเล็ก ๆ ยังคงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มือไม้ก็ยังคงสั่นไม่หยุด แล้วเธอจะพูดออกได้อย่างไรกัน
 ไม่ใช่สิ...ขะ...เขาตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ?
 แม้ว่าเมื่อมอง ๆ ดูแล้วเขาจะไม่เหมือนคนที่เสียชีวิต แต่เมื่อกี้เธอก็ตรวจจนแน่ใจแล้วนี่น่า มั่นใจว่าชีพจรของเขาหยุดเต้นแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่คิดที่จะผ่าศพเขาโดยที่ยังไม่แน่ใจหรอก แต่ว่าตอนนี้เขากลับมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ นั่งตัวเป็น ๆ อยู่ตรงหน้าของเธอ ใกล้ชิดเสียจนเธอแทบรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบาของเขา
 นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ?
 เย่หนิงถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ค่อย ๆ ถามออกไปอย่างตรง ๆ “คุณยังไม่ตายหรอกเหรอ ?“
 ชายหนุ่มมองไปที่เธออย่างไม่พอใจนัก ”คุณน่ะสิที่จะตาย !“ ระหว่างที่เขาพูด เขาก็กระโดดลงมาจากเตียงผ่าศพ จ้องเขม็งไปที่เธอ แล้วถามออกไปอย่างเย็นชาว่า “บอกผมมา ! เมื่อสักครู่คุณคิดจะทำอะไรกับผม อย่าคิดว่าผมหมดสติไปแล้วจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ“
 “ หมดสติเหรอ ?“ เย่หนิงมองไปที่เขาแล้วคิดในใจว่า พ่อคนหล่อ มั่นใจนักหรือว่าเมื่อกี้คุณแค่สลบไป ?
 ชายหนุ่มสังเกตเธออีกครั้ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก “ดู ๆ ไปแล้ว คุณก็อายุยังน้อย หน้าตาก็ไม่เลวนัก แต่ทำไมคุณถึงทำเรื่องแบบนี้ได้ !“
“ฉันทำอะไร ?“ เย่หนิงรู้สึกไม่สบายใจทันที สิ่งที่เธอไม่ชอบที่สุดก็คือการที่มีคนมาดูถูกอาชีพหมอนิติเวช โดยเฉพาะเวลาที่ผู้ชายมองเธอด้วยสายตาที่เหยียดหยาม อีกทั้งยังทำตัวเหนือกว่าคนอื่น
เย่หนิงโกรธจนต้องกัดฟันกรอด ถ้าหากรู้ตั้งแต่แรกเธอจะมีไม่ทางมือไม้อ่อนแบบนั้นแน่ เธอจะเอามีดผ่าเขาให้หัวล้านจนดูไม่ได้เลย !
“ฉันขอบอกคุณไว้ก่อนเลยนะ !” เย่หนิงพูดอย่างไม่เป็นมิตรสุด ๆ “ฉันเป็นหมอนิติเวชแล้วจะทำไม ? คุณดูถูกอาชีพหมอนิติเวช ดูถูกพวกเราที่ต้องคลุกคลีกับศพทั้งวัน ฉันเกลียดคนประเภทที่คิดว่าตัวเองถูกไปหมดทุกอย่างแบบคุณที่สุดเลย อย่าคิดนะว่าคนแบบคุณที่เกิดมามีชาติตระกูลที่ดี หน้าตาที่ดี แล้วจะดูถูกคนอื่นยังไงก็ได้ !”
“แล้วอีกอย่าง ต่อให้วันนี้คุณจะไม่ได้เป็นอะไร แต่สักวันหนึ่งคุณก็ต้องตาย และคุณก็ต้องพึ่งพาหมอนิติเวชอย่างพวกเราอยู่ดี ถ้าหากไม่มีพวกเราแล้ว ใครจะช่วยคุณตรวจสอบหาสาเหตุการตาย ? ถ้าหาสาเหตุการตายไม่ได้ คนอื่นจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณเสียชีวิตเพราะอะไร ? รู้หรือเปล่าว่าการสืบสวนสมัยใหม่นั้น งานของนิติเวชมีความสำคัญมาก ถ้าไม่มีหมอนิติเวชอย่างพวกเรา คดีมากมายก็คงไม่มีทางได้ข้อสรุปแน่ !”
ชายหนุ่มยิ้มเจื่อนพูดขัดเย่หนิงขึ้นมาทันที “พอกันที ! คุณอย่ามาพูดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหนเลย และก็อย่ามาเล่นลิ้นให้มากนัก ! พูดมาเสียดี ๆ ว่าเมื่อครู่นี้คุณคิดจะทำอะไรกับผมกันแน่ ? ”
“ฉันไปทำอะไรคุณ ?” เย่หนิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันยังไม่ได้เริ่มจะผ่าชันสูตรคุณเลยนะ !“
“เหอะ ๆ...” ชายหนุ่มเขยิบเข้ามาใกล้ทีละนิด ทีละนิด ดวงตายั่วโมโหคู่นั้นได้แฝงแววรอยยิ้มที่เย้ยหยันเอาไว้ “ผมกำลังถามคุณอยู่ ว่าที่คุณถอดเสื้อผ้าของผม คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ ?“
เย่หนิงคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว พ่อรูปหล่อคนนี้ไม่ได้กำลังดูถูกอาชีพหมอนิติเวช แต่เขากำลังดูถูกเธออยู่ ! เขาคงคิดว่าเธออยากจะ ‘จุด จุด จุด’ กับเขา ? คิดว่าในใจของเธอคงมีแต่เรื่องบ้าบอพรรค์นั้นหรือไง ! ถึงแม้เธอจะคิด......ว่าเขาหล่อ แต่ก็อย่าหลงตัวเองขนาดนั้นเลยได้ไหม ?
เอาล่ะ ! เธอจะยอมรับก็ได้ว่าตอนแรกเธอถูกความหล่อของเขาดึงดูดเข้าอย่างจัง ตะ...แต่ใครจะไปคิดเรื่องพรรค์นั้นกับศพกันเล่า !
อย่ามาล้อกันเล่นแบบนี้จะได้ไหม !
เมื่อคิดได้ดังนั้นในใจของเย่หนิงก็เริ่มที่จะมั่นใจขึ้นมา ”นี่ ! คุณโง่หรือเปล่า ! ฉันก็แค่จะชันสูตรศพคุณ ถ้าไม่ถอดเสื้อผ้าออกจะผ่าได้ยังไงเล่า !”
“ชันสูตรศพงั้นหรือ ? เหอะ ๆ....” ชายหนุ่มยังคงแสยะยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นที่คุณลูบ ๆ คลำ ๆ มาสักพักนี่ หมายความว่าอย่างไร !”
“ใครลูบตัวคุณกัน...” เย่หนิงร้อนตัวขึ้นมา “ฉันแค่ตรวจหาบาดแผลต่างหากล่ะ ! ฉันแค่ตรวจดูว่าบนร่างกายของคุณมีบาดแผลตรงไหนบ้าง !“
ชายหนุ่มมีท่าทางไม่เชื่อเธออย่างเห็นได้ชัด “แค่ตรวจดูบาดแผลต้องทำถึงเช่นนั้นเชียวหรือ ? คุณต้องลูบคลำอย่างละเอียดขนาดนั้น ?“
“กะ...ก็แหงสิ !” เย่หนิงตอบอย่างไม่จริงใจนัก “คุณไม่ใช่หมอนิติเวช คุณจะไปรู้อะไรเล่า ! ฉันชันสูตรมาตั้งหลายศพ มีบาดแผลหลายจุดที่ซ่อนอยู่ ถ้าไม่ตรวจให้ละเอียดล่ะก็ไม่มีทางที่จะตรวจพบหรอก”
“อ่อ......” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มองไปที่เธอด้วยความสงสัย “อย่างนั้นหรือ ?”


ตอนที่ 6 คนเป็นเห็นคนตาย
เย่หนิงชะงักไปเล็กน้อยทันที แต่ยังคงตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “ก็จริงน่ะสิ ! ฉันจะโกหกคุณทำไมล่ะ !”
“หมอนิติเวช ?” เขามองหน้าเธออย่างเสียไม่ได้ “ก็คงผ่าพิสูจน์ศพมาแล้วหลายศพสินะ ? ถ้าอย่างนั้น คุณก็เป็นหมอนิติเวชมาหลายปีแล้วหรือ ?”
สายตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัย
“แน่นอนสิ !” เย่หนิงพึมพำขึ้นมา “ตอนปีหนึ่งฉันก็ได้แตะศพแล้ว ตอนปีสองก็เข้าร่วมกับทีมหมอนิติเวชอย่างเป็นทางการ ตอนปีสี่ก็เริ่มฉายเดี่ยวทำงานชันสูตรศพเอง...”
ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เธอก็เห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ปกติเสียแล้ว ดูจากสีหน้าที่แสดงออกมา เห็นได้ชัดว่าเขายังคงไม่เชื่อเธอ
“เป็นอะไรไป คุณ...ไม่เชื่อฉันหรือ ? ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันเอาบัตรประจำตัวมาให้คุณดูก็ได้นะ !” เย่หนิงหยิบบัตรประจำตัวออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้กับเขา “คุณดูเอาเองแล้วกัน ดูให้ชัดล่ะ !”
“เมืองตงไห่ สถานีย่อยเจียงหยาง ตำแหน่งหมอนิติเวชสูงสุด ?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วมองไปที่เธอ
“เป็นไงล่ะ ทีนี้เชื่อแล้วหรือยัง ?” เย่หนิงเก็บบัตรประจำตัวกลับไป “ฮึ ถ้าไม่ทำอย่างนี้ คุณก็คงคิดว่าฉันโกหกอยู่ดี”
“หมอเย่ใช่ไหม ? แถมยังเป็นหมอนิติเวชสูงสุดอีกด้วยงั้นหรือ ?” ชายหนุ่มถือโอกาสพาดเสื้อคลุมไว้บนไหล่ แล้วแสยะยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็แปลกแล้วล่ะหมอเย่ คุณเป็นหมอนิติเวชมาตั้งหลายปีแล้ว ขนาดคนเป็นกับคนตายก็ยังแยกไม่ออกเลยงั้นหรือ ?”
“อึก !” เย่หนิงรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างติดอยู่ที่คอ จนเธอพูดไม่ออกแม้สักคำเดียว รู้สึกราวกับว่ามีก้อนหินหล่นใส่ที่เท้าของเธอ
อย่างที่เขาพูด เธอเป็นหมอนิติเวชมาก็หลายปีแล้ว สัมผัสศพมาก็มากมายไม่รู้เท่าไหร่ คนไหนคือคนเป็นหรือคนตายทำไมเธอจะไม่รู้ ! ถึงแม้ไม่มีเครื่องมือ เธอก็สามารถแยกแยะออกอยู่แล้ว
“ถ้าเช่นนั้น ...” ริ้วเรียวยาวงดงามดั่งหยกของเขาชี้ไปที่ปลายจมูกของเธอเบา ๆ “คุณหมอเย่ คุณจะอธิบายได้หรือเปล่า ว่าเมื่อครู่นี้คุณถอดเสื้อผ้าผมทำไม ?”
“ฉัน...” เย่หนิงพูดไม่ออก
ก็ใครจะไปรู้ว่าคุณยังไม่ตายล่ะ ?
แต่เหตุผลนี้มันบอกออกมาไม่ได้ !
เธอเป็นหมอนิติเวชแท้ ๆ แต่กลับบอกว่าคนที่มีชีวิตอยู่นั้นตายไปแล้ว แบบนี้มันเหมือนตบปากตัวเองชัด ๆ
ชายหนุ่มพิงตัวเข้าที่ขอบเตียงผ่าศพ แล้วมองเธอด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มสักทีเดียว “อย่างไรคุณหมอเย่ พูดไม่ออกเลยหรือ ?”
หมดสิ้นหนทางแล้ว เย่หนิงได้แต่ยอมรับไปเสียดื้อ ๆ “ขอโทษนะคุณผู้ชาย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำอย่างนั้นนะ เมื่อกี้ฉันนึกว่าคุณตายไปแล้วจริง ๆ”
“นึกว่างั้นหรือ ?” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วครุ่นคิดอย่างหนัก จากนั้นก็ถามต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณหมอเย่พูดให้ฟังหน่อย ผมเหมือนคนที่ตายไปแล้วตรงไหนมิทราบ ? ไม่มีลมหายใจ ? ตัวแข็งทื่อหรือ? หรือว่ารอยเลือดคั่งของศพ ?”
เย่หนิงมองดูเขาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ตานี่รู้เยอะไม่เบาเลยนี่นา หล่อนกัดฟันพูดออกไปตรง ๆ “ไม่มีลมหายใจแล้ว ! หัวใจก็ไม่เต้นแล้วด้วย ! ไม่มีชีพจรอีกต่างหาก ดังนั้นก็เลยมั่นใจว่าคุณตายไปแล้วชัวร์ ๆ !”
ชายหนุ่มกอดอกแล้วมองไปที่หล่อน ด้วยสีหน้าที่เฉยเมย “เพราะฉะนั้นคุณหมอเย่ คุณไม่คิดจะรับผิดชอบผมหน่อยหรือ ?”
“อะไรนะ !” เย่หนิงรู้สึกโง่ไปชั่วขณะ “นี่คุณ คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ?”
“คุณว่าไงล่ะ” ชายหนุ่มย้อนถาม “คุณตั้งใจทำผมสลบ แล้วก็พามาสถานที่บ้า ๆ แห่งนี้ แถมยังถอดเสื้อผ้าของผมออกจนหมด โดนลูบคลำไปเสียทั้งตัว ไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรผมหน่อยเลยหรือไง ? หรือหมอนิติเวชอย่างพวกคุณถนัดทำแต่เรื่องแบบนี้ ?”
เย่หนิงรู้สึกโกรธขึ้นมา...เขาพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่ ? ถ้าหากว่าเขาจะโทษว่าเธอทำอะไรไม่รอบคอบ จนเกือบจะผ่าศพของเขาแล้วล่ะก็...ช่างมันเถอะ ถือว่าเธอพลาดเอง แต่เขาก็กำลังสอบสวนเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ไม่ใช่หรือไง ? ทำไมเขาถึงพูดราวกับว่าปักใจเชื่อแล้วว่าเธอเป็นคนทำมิดีมิร้ายเขาจริง ๆ
เธอไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยจริง ๆ......ถึงแม้จะมองเขาด้วยความสงสัยมากไปเสียหน่อยก็เถอะ
แล้วก็ที่บอกว่าเธอตั้งใจทำเขาสลบนี่มันหมายความว่าอะไรกัน ? เธอยังไม่ทันเห็นเขาสักหน่อย แล้วจะมาบอกว่าตั้งใจทำเขาสลบได้อย่างไรกัน ?
เย่หนิงพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ เขาทำให้เธอหัวหมุนไปหมดแล้ว “คะ...คะ...คุณพอได้แล้ว ! นี่คุณคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย ?”
“แล้วผมคิดอะไรเหรอ ?” อีกฝ่ายถามขึ้นอย่างไม่รีบร้อนนัก “คุณหมอเย่ ผมสิต้องเป็นคนถามคุณว่าคุณคิดยังไง ?”
แล้วเธอจะคิดอย่างไรได้ล่ะ ? เจตนาของเธอบริสุทธิ์จะตายไป พอเขาพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกลายเป็นคนโรคจิตเสียแล้ว
เย่หนิงตอกกลับไป “ใครจะไปมีความรู้สึกกับศพได้กันล่ะ ?”
เขาไม่ได้โกรธแม้แต่นิด เพียงแต่ถามกลับไปอย่างช้า ๆ ว่า “แต่ก็มีคนประเภทนั้นอยู่นะ”
เย่หนิงกัดฟันกรอด ๆ เธอโกรธจนแทบจะปะทุออกมา ใครใช้ให้เธอทำผิดก่อนล่ะ! ใครใช้ให้เธอต้องถอดเสื้อผ้าให้เจ้าหมอนี่ แถมยังเกือบผ่าร่างเขาเข้าแล้ว ไอ้เรื่องแบบนี้ ไม่ว่าใครที่เจอเข้ากับตัวเองก็คงหัวร้อนไม่ต่างกับเธอหรอก !
เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่หนิงก็เริ่มที่จะปล่อยวางได้เล็กน้อย เธอสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ “คุณคะ เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิดจริง ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำอย่างนั้นเลย เพื่อนร่วมงานของฉันยืนยันได้”
“เพื่อนร่วมงานงั้นหรือ ? ไหนล่ะ ? ” ท่าทางของอีกฝ่ายก็ดูจะไม่เชื่อเธออยู่ดี
“นี่คุณ ! คุณรอฉันแป๊บเดียว ! ฉันจะเรียกเขามาเดี๋ยวนี้แหละ !” เมื่อเรื่องมาถึงขึ้นนี้แล้ว เย่หนิงก็คงต้องพึ่งพยานบุคคลอย่างลู่เว่ย เพื่อมาพิสูจน์ว่าเธอ “บริสุทธิ์” จริง ๆ เธอไม่ได้อยากได้เขาจนตัวสั่นเสียหน่อย
“งั้นก็ดี ผมจะรอ แต่ว่า......” ดวงตาที่ชวนให้ใครต่อใครหลงใหลของเขามองจ้องมาที่เธอ “แต่ถ้าคุณกล้าโกหกผมล่ะก็ คุณหมอเย่......ผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร คุณเองก็คงรู้ดีอยู่แก่ใจ !”
เย่หนิงทำได้แต่เพียงสบถด่าแล้วเดินออกไป ในใจของเธอคิดคำด่าเขาเป็นหมื่นเป็นแสนคำ ด่ายันบรรพบุรุษของเขานั่นแหละ !
ทนไม่ไหวแล้วนะ ! คนบ้าอะไรยั่วโมโหกันชะมัดเลย เธอแค้นนัก อยู่ ๆ ก็ถูกเขาหาว่าเป็นหมอโรคจิต ที่สำคัญคือเธอโต้เขากลับไม่ได้สักคำ ! เธอบริสุทธิ์ใจนะ ชื่อเสียงทั้งชีวิตของเธอ ถ้าหากพิสูจน์ไม่ได้แล้วล่ะก็......
เย่หนิงได้แต่คิดว่าถ้าหากเรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงกรมตำรวจแล้ว จะมีผลอะไรตามมา อีกทั้งท่าทางของอีกฝ่ายที่ไม่ยอมรามืออีก
ไอ้หมอนี่ ท่าทางจะมีอิทธิพลจริง ๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่กล้าเบ่งเสียขนาดนั้นหรอก
เพราะฉะนั้นแล้ว ! เย่หนิงได้แต่เช็ดน้ำมูกปาดน้ำตาไป คนประเภทนี้......หมอนิติเวชตัวเล็ก ๆ อย่างเธอคงเอาคืนไม่ได้หรอก ! และคงจะโทษเขาไม่ได้ด้วย !
เย่หนิงจึงกลับไปที่ห้องทำงานแล้วคว้าเอาตัวลู่เว่ยออกมา
แต่คาดไม่ถึงว่าไอ้หมอนี่จะหลับไปเสียแล้ว ! เธอชักจะโมโหขึ้นมาแล้วนะ ! คิดพลางดึงหูของลู่เว่ยให้ตื่นขึ้นมา “ไอ้ลู่ แกสมควรตาย ! ที่แท้แกมานอนหลับสบายอยู่ที่นี่เองเหรอ ? ฉันนึกว่าแกจะตกส้วมตายไปแล้วซะอีก !”
ลู่เว่ยมุ่ยหน้าลง “ลูกพี่ เป็นอะไรไปอีกล่ะ ? ดึกป่านนี้แล้วจะปล่อยให้ผมนอนสบาย ๆ ไม่ได้เหรอ ? ลูกพี่บอกเองว่าเป็นคดีใหญ่ไม่ใช่เหรอ ? พรุ่งนี้ผู้เชี่ยวชาญจากที่ว่าการมณฑลคงลงมา ดึกป่านนี้แล้วลูกพี่อย่าผ่าอะไรสะเปะสะปะเลย !”
“แกคิดว่าฉันผ่าสะเปะสะปะหรอ !” เย่หนิงไม่รอให้เขาอธิบาย ดึงตัวลู่เว่ยแล้วลากออกไป “รีบมาเดี๋ยวนี้ ! รีบมาที่ห้องชันสูตรศพเดี๋ยวนี่เลย !”
ลู่เว่ยที่ยังไม่ตื่นดี มองเย่หนิงที่มีอาการร้อนรน เขาจึงตื่นขึ้นเต็มตา “พี่เย่ นี่มันเรื่องอะไรกัน? มีการฆาตรกรรมเกิดขึ้นงั้นหรือ ?”


ตอนที่ 3 ศพคนโบราณ
 ฝนนี่ตกหนักชะมัด ขนาดที่ปัดน้ำฝันก็ยังเอาไม่อยู่เลย ดีนะที่ไม่มีฟ้าผ่าลงมา
 เย่หนิงคิดเงียบ ๆ อยู่ในใจ ในขณะที่มองลู่เว่ยที่นั่งอยู่ตรงด้านข้างคนขับไปด้วย “นี่ ! เจ้าหนูลู่ แกไหวหรือเปล่าเนี่ย ? แกอย่าได้อึราดบนรถฉันเชียวนะ !”
 ลู่เว่ยยกมือกุมท้องที่รู้สึกปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย “นี่ลูกพี่ ! ผมเป็นห่วงลูกพี่มากกว่า... ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนก็ลื่น... ลูกพี่ขับไหวไหม... ถ้าไม่อย่างนั้นก็ให้ผมขับก็ได้ ?”
 ใบหน้าของเย่หนิงแสดงความรู้สึกดูถูก ด่าลู่เว่ยเสียชุดใหญ่ “แกน่ะเหรอจะขับ ? ล้อเล่นกันอยู่รึเปล่า ? ไอ้งั่งอย่างแกเนี่ยนะขับรถได้ด้วยเหรอ ? ขอร้องล่ะ แกทำตัวดี ๆ หน่อยเถอะ นั่งอยู่เฉย ๆ ซะ ! นี่ ฉันพูดจริงนะ ถ้าทนไม่ไหวก็รีบบอกฉันนะ...”
 “เข้าใจแล้วคร้าบ...” สีหน้าของลู่เว่ยจ๋อยลงทันที อดที่จะบ่นขึ้นมาไม่ได้ “ไอ้หัวหน้าหยางมันแอบวางแผนบ้าอะไรไว้กันแน่เนี่ย ? สภาพอากาศวายป่วงแบบนี้ยังให้พวกเราขับรถตลอดทั้งคืนเพื่อรีบกลับไป นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ?”
 “ฉันก็ไม่รู้สิ...” เย่หนิงขมวดคิ้ว” ได้ยินมาว่าเหมือนจะมีนักศึกษาเสียชีวิตไปหลายคน เบื้องบนก็ดูจะสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษเสียด้วย”
 “มีนักศึกษาเสียชีวิตไปหลายคน ? ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม คงจะมีคนไปว่ายน้ำจนจมน้ำตายอีกแล้วสิท่า ไอ้เรื่องแบบนี้ไม่ต้องถึงมือพวกเราหรอก !”
 “มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ นี่เป็นคดีฆาตกรรม ถ้าไม่อย่างนั้นที่ว่าการมณฑลคงไม่สั่งการลงมาเองหรอก ได้ยินมาว่ามีนักศึกษาคนหนึ่งเป็นถึงลูกชายของผู้นำสักคนด้วย ดังนั้นตอนนี้ทางกรมตำรวจจึงให้ความสนใจคดีนี้มากเป็นพิเศษ แถมยังจัดตั้งทีมสืบสวนเฉพาะกิจเพื่อคดีนี้อีก พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าจะมีประชุม หัวหน้าหยางจึงสั่งให้หน่วยเราต้องไปถึง...”
 เย่หนิงยังไม่ทันที่จะพูดจบ ลู่เว่ยก็ตะโกนขึ้นอย่างเสียงดัง “เฮ้ย...หยุดรถก่อน ! มีคน มีคนอยู่ !”
 เย่หนิงพอถูกเจ้าลู่เว่ยตะโกนใส่จึงตกใจอย่างมาก อีกนิดเดียวเธอก็เกือบจะเหยียบคันเร่งแทนที่จะเหยียบเบรกเสียแล้ว เมื่อรถหยุดลง เธอก็ยังมีอาการตกใจไม่หาย “ไอ้เวรลู่ แกเป็นบ้าอะไรเนี่ยหา ! กะจะให้ฉันตกใจตายรึไง !”
 ลู่เว่ยตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ “ลูกพี่ได้ดูทางอยู่หรือเปล่าเนี่ย ? ข้างหน้ามีคนนะ อีกนิดเดียวลูกพี่เกือบจะชนเขาแล้ว...เอ๊ะ ! คนเมื่อกี้ไปไหนแล้วล่ะ ?”
 ทางข้างหน้ามืดสนิท ดูมืดมิดเปล่าเปลี่ยว ตรงที่ไฟรถส่องมาถึงก็มองเห็นเพียงแค่ม่านฝนขนาดใหญ่
 “นี่แกตาฝาดหรือเปล่าหา ! มันมีคนที่ไหนล่ะ ?” เย่หนิงแทบอยากจะถีบไอ้หมอนี่ลงจากรถเสียจริง ๆ ฝีมือขับรถของเธอก็ยังไม่เท่าไหร่ แล้วยังถูกเขาตวาดเสียงดังใส่อีก แบบนี้ตั้งใจจะหาเรื่องเธอจริง ๆ ใช่ไหม
“เมื่อกี้มีคนจริง ๆ นะครับ...” ลู่เว่ยรู้สึกน้อยใจอย่างถึงที่สุด “เมื่อกี้นี้ผมยังเห็นอยู่เลย เป็นเงาสีขาว ๆ ยืนอยู่ตรงหน้า ลูกพี่ !...ไม่ใช่ว่าลูกพี่ชนเค้าไปแล้วนะ ?”
ลู่เว่ยไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี
 “เฮ้อ ! ชนคนรึเปล่าตัวฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน !” เย่หนิงมองจ้องไปที่เขา “ขนาดใส่แว่นแล้วยังมองเห็นไม่ชัดอีก คนที่ไหนจะมาอยู่แถวนี้ในเวลากลางค่ำกลางคืน ถ้าเป็นผียังจะใช่ซะกว่า”
ลู่เว่ยกลัวจนตัวสั่น “นี่ลูกพี่ ลูกพี่อย่าทำให้ผมกลัวได้ไหม”
เดิมทีสถานที่นี้แห่งนี้เป็นป่ารกทึบ เปล่าเปลี่ยวจนแทบไม่เห็นบ้านคนอยู่ในระแวกนี้เลยแม้แต่นิดเดียว แถมสองฝั่งข้างทางก็ล้วนเป็นหลุมฝังศพไปเสียหมด ถ้าหากมาที่นี่ในตอนกลางวันก็ยังพอรับได้ แต่พอตกกลางดึกก็แทบที่จะไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่เลย กลางดึกบนถนนที่แสนจะมืดมิดสายนี้ก็มีเพียงแต่รถของเธอเท่านั้น รอบ ๆ ตัวก็มีแต่เพียงความมืดมิดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด สิ่งที่มองเห็นอยู่รำไรนอกจากป้ายหลุมศพแล้ว ก็เป็นหลุมฝังศพ ลู่เว่ยรู้สึกปั่นป่วนภายในใจขึ้นมาได้สักพักแล้ว พอได้ยินเย่หนิงพูดเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกกลัวจนขนลุกตลอดเวลา
เย่หนิงฟาดมือเข้าไปที่ลู่เว่ยเต็มแรง “แกนี่มันใจเสาะไม่สมกับเป็นหมอนิติเวชเสียเลยนะ”
ลู่เว่ยหน้ามุ่ย “เป็นหมอนิติเวชมันก็แค่สื่อสารผ่านคนตายเท่านั้นเอง ไม่ได้สื่อสารผ่านทางบ๊ะจ่างซะหน่อย”
เย่หนิงรู้สึกขำขึ้นมาจริง ๆ แต่ก็ยังรู้สึกกังวลใจอยู่ดี “แกเห็นคนจริง ๆ ใช่ไหม ?”
ลู่เว่ยไม่กล้าปักใจเชื่อนัก ว่าที่เขาเห็นเมื่อสักครู่นั้นจะเป็น “คน” จริง ๆ
“ไปทำงานสิ !” เย่หนิงมองเขม่นไปที่เขา “ลงจากรถซะ !”
ลู่เว่ยรู้สึกผวาขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ “ลูกพี่ อย่าออกไปสิ พวกเรายังต้องรีบไปต่อนะครับ”
“ลงมา !” เย่หนิงกวักมือเรียกมาจากข้างนอก “มีคนอยู่จริง ๆ”
คน ๆ นั้น นอนคว่ำหน้าอยู่ที่หน้ารถของหล่อน ห่างไปไม่ถึงเมตร
เย่หนิงก็ยังไม่ค่อยแน่ใจนัก ว่าได้ขับรถชนคน ๆ นั้นไปแล้วหรือเปล่า ?
แต่เมื่อดูจากรูปร่างแล้ว รู้สึกว่าเขาจะเป็นผู้ชาย อีกทั้งน่าจะยังวัยรุ่นเสียด้วย
เขาใส่...เสื้อคลุมยาวสีขาว
เย่หนิงบรรยายลักษณะของเขาได้เพียงเท่านี้
เธอมีความรู้สึกประหลาดใจขึ้นมานิดหน่อย เพราะทั้ง ๆ ที่อยู่บนพื้นแฉะโคลนในหน้าฝนแบบนี้ แต่ดูเหมือนว่าเสื้อคลุมยาวสีขาวนวลของเขานั้นดูจะสะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนใหม่ ไม่มีร่องรอยเปรอะเปื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว
ผมยาวสีดำขลับราวกับม่านน้ำตกสีดำสยายอยู่กลางหลัง ลู่ลงไปถึงเอว ภายใต้แสงไฟอ่อน ๆ ราวกลับจะเปล่งประกายรัศมีสีเงินออกมา
เย่หนิงจับเส้นผมที่ยาวและนุ่มลื่นเหล่านั้นขึ้นมา ก็ยิ่งทำให้เห็นแขนที่เรียวยาว และผิวขาวใสที่เนียนละเอียด เย่หนิงตกตะลึงไปสักพัก ผิวสวยขนาดนี้ คงไม่ใช่ผู้ชายแล้วล่ะมั้ง ? ผู้หญิงคนนี้ตัวสูงเป็นบ้าเลย !
เธอวางมือไว้ที่แขนของคน ๆ นั้น นิ่งฟังไปสักพักก็ไม่รู้สึกถึงชีพจรของเขาแล้ว แถมผิวเรียบเนียนนี่ยังเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง เย่หนิงอดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ เสียชีวิตมานานแล้วเหรอ ? ถึงจะเสียชีวิตมานานแล้วก็เถอะ แต่ศพก็ไม่น่าที่จะเย็นเฉียบขนาดนี้นี่นา อีกอย่างนี่ก็ไม่ได้อยู่พื้นหิมะหน้าหนาวเสียด้วย
“พี่เย่ มีอะไรรึเปล่าครับ ?” ลู่เว่ยกุมท้องเดินลงมาจากรถ เมื่อเห็นคนนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นก็รู้สึกตกใจขึนมา “พี่เย่ พี่ชนเขาจริง ๆ ใช่ไหม ?”
เย่หนิงถลึงตามองเขา “พูดจาไร้สาระน่า ! ผู้ตายเสียชีวิตมาได้สักพักแล้ว มาช่วยกันหน่อยเร็วเข้า ! ยกคนเข้าไปในรถที”
“เสียชีวิตนานแล้วเหรอ ? เป็นไปไม่ได้......” ลู่เว่ยมองสังเกตที่ศพอย่างคร่าว ๆ รอบหนึ่ง “คนนี้... ทำไมดูแล้วรู้สึกแปลก ๆ ตา..... ดูเหมือนกับศพคนสมัยก่อนเลย !”
เย่หนิงคงไม่มีอารมณ์ที่จะชันสูตรศพท่ามกลางฝนตกหนักแบบนี้แน่ “เอาล่ะ แบกขึ้นรถเถอะ ! ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนหนทางก็ชำรุดอีก ยังไงก็ต้องเอาเขาไปชันสูตรศพที่กรมตำรวจ หาสาเหตุการตายให้ชัดเจนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
ทั้งสองคนพลิกลำตัวของศพขึ้นมา เมื่อสายตาของเย่หนิงมองไปทั่วร่างของศพแล้วก็รู้สึกตะลึงไปสักพัก
ผู้ชายคนนี้งดงามเป็นบ้าเลย
งามจนผู้หญิงยังต้องอิจฉา !
ผิวขาวเรียบเนียนไม่มีแม้แต่จุดด่างพร้อย อวัยวะบนใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบราวกับถูกแกะสลักไว้อย่างประณีตบรรจง แม้กระทั่งเธอเองก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าเหตุใดขนตายาวละเอียดนั่นถึงดูเข้ากันกับดวงตาที่สุกสกาวคู่นั้นจนดึงดูดใจคนได้เพียงนี้ เธอเพียงแต่รู้สึกเสียดายที่ดวงตาคู่งามนั้นคงไม่มีวันที่จะลืมขึ้นมาอีกแล้ว
ถึงแม้เขาจะไร้ลมหายใจและร่างกายก็ไร้อุณหภูมินานแล้ว แต่พอมองแล้วเขาก็ดูเหมือนเพียงแค่หลับไปเท่านั้นเอง ไม่เหมือนกับศพที่ไร้ซึ่งการรับรู้เลยสักนิดเดียว
ไม่รู้ว่าทำไม ในใจของเย่หนิงกลับรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น คงจะเป็นเพราะว่ารู้สึกเสียดายมากไปล่ะมั้ง
“พี่เย่ พี่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ ?” ลู่เว่ยยังคงคิดว่าที่เย่หนิงรู้สึกไม่สบายใจนั้นเพราะขับรถชนคนตาย เขาจึงรีบพูดปลอบใจเธอ “ผมว่าลูกพี่อย่ากังวลไปเลยครับ มันไม่ได้เป็นเพราะว่าพี่ขับรถชนเขาหรอก ถึงแม้พี่จะขับชนเขาจริง ๆ แต่ก็คงไม่ถึงขั้นทำให้เขาตาย พี่ขับช้าเสียขนาดนั้น จริงไหมครับ ?”
เย่หนิงไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เพียงส่ายหัว “พาเขากลับไปแล้วค่อยว่ากัน”
พวกเขาสองคนเปียกฝนจนชุ่มไปเสียทั้งตัว พอขึ้นรถแล้วลู่เว่ยยังคงกุมท้องร้องครวญครางเบา ๆ เย่หนิงทั้งรู้สึกหมดหนทางและขำขันในเวลาเดียวกัน “ไม่เอาน่า อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
เธอพูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ แต่อย่างไรก็ตามลู่เว่ยก็ต้องทนอีกเกือบชั่วโมง พวกเขาถึงจะกลับถึงกรมตำรวจ หลังจากที่ช่วยกันเคลื่อนย้ายศพไปที่ห้องชันสูตรแล้ว ลู่เว่ยก็ทนต่อไปไม่ไหวจึงรีบพุ่งไปเข้าห้องน้ำทันที


ตอนที่ 2 ความตาย
นักศึกษาด้านข้างจำนวนไม่น้อย เมื่อได้ยินอย่างนั้นแล้ว ก็มีความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป หวังจวิ้นแสยะยิ้มขึ้นมา “อำกันเล่นชัด ๆ”
ไม่รู้ว่าอีกาบนต้นหวายเก่าแก่ตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้านนั่นเจอเข้ากับอะไรที่น่าตื่นตระหนก จนพวกมันร้องเสียงระงมเซ็งแซ่บินหนีออกไปเป็นฝูงใหญ่ ในหมู่บ้านที่เงียบสงัดเช่นนี้ เสียงร้องของพวกอีกาก็ยิ่งทำให้ผู้คนยิ่งกวาดกลัวกันเป็นพิเศษ
ผู้ใหญ่บ้านมองฝูงอีกาพวกนั้นที่ตื่นตระหนกจนบินหนีไปคนละทิศคนละทางสักพัก แล้วหันมองขวับกลับไปยังกลุ่มนักศึกษาด้วยความรู้สึกที่เย็นชา “พวกเธอจะต้องเชื่อฟังที่ฉันพูด ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันว่าพวกเธอจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้ !”
นักศึกษาหญิงบางคนที่เริ่มใจเสาะก็พากันตื่นตกใจจนพูดไม่ออก
จางลี่ฝืนยิ้มออกมา “ผู้ใหญ่บ้านคะ พวกเขายังเป็นเพียงนักศึกษา คุณไม่ควรที่จะพูดขู่พวกเขานะคะ”
“สิ่งที่ผมพูดมันเป็นความจริง !” สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านเริ่มฉายแววจริงจัง “ทางที่ดีที่สุดพวกเธอต้องรีบกลับไปที่โกดังเดี๋ยวนี้ ปิดประตูหน้าต่างให้สนิท ! หลังฟ้าสว่างฉันถึงจะกลับมาเรียกพวกเธอ ! ก่อนที่ฉันจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ พวกเธอห้ามออกไปจากโกดังนี้แม้แต่ก้าวเดียวโดยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วล่ะก็ บอกไว้เลยว่าฉันไม่รับผิดชอบ !”
ในขณะที่ผู้ใหญ่บ้านกับจางลี่กำลังพูดคุยถกเถียงกันอยู่นั้น เว่ยเจี้ยนกั๋วก็เริ่มที่จะระมัดระวังตัวบ้างแล้ว แถว ๆ นี้เริ่มจะไม่เห็นแม้แต่คนในหมู่บ้านสักคน พวกเขาต่างกลับไปยังบ้านของตนเอง เขารีบห้ามนักศึกษาบางคนที่ยังคิดที่จะออกไปเดินเล่นข้างนอกให้อยู่ด้านใน พูดด้วยเสียงดังว่า “ทุกคนก็ได้ยินที่ผู้ใหญ่บ้านบอกแล้วนะ รีบกลับไปที่โกดังซะ ตกกลางคืนบนภูเขาคงจะมีสัตว์ป่าออกมาแน่ ๆ ทุกคนอย่าเดินเถลไถลออกไปไหนล่ะ”
ผู้ใหญ่บ้านก็ยังคงเฝ้ามองอยู่ตรงข้างนอกตลอดเวลา กว่าที่นักศึกษาทั้งหมดจะกลับเข้าไปยังโกดังเขาถึงหันมาคุยกับเว่ยเจี้ยนกั๋วและจางลี่ต่อ “ดูแลนักศึกษาของพวกคุณให้ดี ถ้าหากหายตัวไปล่ะก็ อย่ามาโทษผมก็แล้วกัน !”
จางลี่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ “ผู้ใหญ่บ้านคะ ดิฉันขอถามสักหน่อยได้ไหม นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ?”
ผู้ใหญ่บ้านมองไปที่จางลี่ด้วยสายตาเย็นชา จนจางหลี่อดที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาในใจเสียไม่ได้
“อย่าถามให้มากนัก ดูแลคนของพวกคุณให้ดี ๆ ก็แล้วกัน !”
พอสิ้นคำพูด ผู้ใหญ่บ้านก็ค่อย ๆ เดินจากไปอย่างช้า ๆ ตามมาด้วยลมยามค่ำคืนที่พัดมาจากในป่าอย่างรุนแรง ฝนเม็ดใหญ่ตกกระหน่ำลงมาติดต่อกัน พวกอีกาบนต้นหวายเก่าแก่กลับยิ่งส่งเสียงร้องออกมาอย่างยินดี
“รีบ ๆ เข้ามา อย่าให้เปียกฝนล่ะ !” เว่ยเจี้ยนกั๋วดันจางลี่เข้าไปในโกดัง แล้วรีบปิดประตูทันที
ภายในโกดังมีเพียงตะเกียงสลัว ๆ นักศึกษานั่งเกาะกลุ่มกันราวสองสามคนบนพื้นกระดานไม้ บ้างก็พูดคุยกันหรือไม่ก็เล่นโทรศัพท์อยู่ มีเพียงผู้ชายไม่กี่คนที่นอนตะแคงข้างบนพื้นไม้แล้วหลับไป แต่ในดวงตาของกลุ่มนักศึกษาส่วนใหญ่ก็ยังเผยให้เห็นสายตาที่วิตกกังวลเอ่อล้นออกมาให้เห็น
จางลี่กับเว่ยเจี้ยนกั๋วกำลังตรวจเช็คประตูหน้าต่างกันสักพักว่าปิดสนิทดีแล้วหรือยัง มีนักศึกษาบางคนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงถามออกมาเสียงเบา “อาจารย์จางคะ พรุ่งนี้พวกเราจะได้กลับบ้านแล้วใช่ไหมคะ ?” “ใช่ครับอาจารย์ หมู่บ้านนี้ชวนให้รู้สึกแปลก ๆ ป่าก็ทึบ ๆ น่าขนลุกชะมัดเลย !”
อยู่ ๆ หวังจวิ้นก็หัวเราะขึ้นมาอย่างเสียงดัง “ไอ้พวกปอดแหกเอ๊ย ! เดี๋ยวฉันจะเปิดหน้าต่างออกไปให้ดูซะเลย”
“อย่านะ !” นักศึกษาหญิงหลายคนหวาดกลัวจนร้องตะโกนขึ้นมา ทำให้หวังจวิ้นยิ่งหัวเราะเสียงดังลั่นมากกว่าเดิม “ฉันจะบอกอะไรให้นะ รู้ไหมว่าทำไมที่นี่ถึงมีอีกาเยอะขนาดนี้ ? หึหึ คงไม่รู้กันล่ะสิ รู้รึเปล่าว่าอีกามันชอบกินอะไร ? จะบอกให้ว่าสิ่งที่อีกามันชอบกินที่สุดก็คือเนื้อเน่า ๆ ยังไงล่ะ หึหึ ที่นี่ต้องมีซากศพเต็มไปหมดแน่ ๆ...”
“เลิกพูดซักทีจะได้ไหม !” นักศึกษาหญิงที่อยู่ใกล้กับหวังจวิ้นหวาดหลัวจนสีหน้าซีดเผือด พร้อมที่จะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ
ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งลุกขึ้นมา จ้องเขม็งไปที่เขา “พอได้แล้ว หวังจวิ้น ! ทำให้ผู้หญิงหวาดกลัวนายสนุกนักหรือไง ! ถ้าสนุกมากนัก คืนนี้นายก็ออกไปอยู่เฝ้าข้างนอกซะ แล้วอย่าเข้ามาอีกล่ะ !”
หวังจวิ้นแบะปากออก “ฝนตกหนักขนาดนี้ จะให้ฉันไปอยู่ข้างนอก นายนี่มันโง่กว่าฉันซะอีกนะ !”
“หยุดได้แล้ว อย่าทะเลาะกัน !” จางลี่ห้ามปรามพวกเขา “พวกเธอรีบไปพักผ่อนเสียเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยคิดหาวิธีออกไปจากที่นี่ก็แล้วกัน”
เว่ยเจี้ยนกั๋วไม่สามารถคิดในแง่ดีได้เลยสักนิดเดียว ถ้าพรุ่งนี้ฝนยังตกตลอดอยู่แบบนี้ คงจะออกไปยากเสียแล้ว
หลังจากจัดการกับนักศึกษาพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว จางลี่ก็เดินไปหาเว่ยเจี้ยนกั๋ว แล้วถามว่า “คุณเว่ย พรุ่งนี้เราจะหาวิธีออกไปจากที่นี่ได้หรือเปล่าคะ ? น้ำมันรถยิ่งมีน้อยเสียด้วย”
เว่ยเจี้ยนกั๋วถูมือไปมา “ก็น่าจะออกไปได้สักสิบกิโลเมตรนั่นล่ะ ผู้ใหญ่บ้านก็บอกไว้แล้วไม่ใช่หรือ ว่าออกไปไม่ไกลนักจะมีสถานีตำรวจท้องถิ่นอยู่ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ดูท่าพวกเราก็คงต้องขอความช่วยเหลือจากที่นั่นแล้วล่ะ”
พลันสีหน้าของจางลี่ก็เปลี่ยนสีไปทันที “คุณเว่ย คุณได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า ?”
“อะไรหรือ ?” สีหน้าของเว่ยเจี้ยนกั๋วปรากฏความงงงวย
จางลี่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เมื่อผ่านไปสักครู่จึงพูดขึ้นมาว่า “เมื่อครู่นี้คุณได้ยินเสียงอะไรบางอย่างไหม ?”
เว่ยเจี้ยนกั๋วส่ายศีรษะ มองจางลี่ด้วยสีหน้าที่แปลกใจ “ผู้ช่วยจาง เป็นอะไรไป ?”
ด้านนอกของโกดัง นอกจากเสียงลมฝนที่พัดผ่านมาแล้ว ยังมีเสียงอะไรอยู่กันแน่ ?
จางลี่รู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย “หรือว่าฉันจะหูแว่วไปเองงั้นหรือ ?”
แต่เมื่อกี้นี้เธอได้ยินเสียงนั่นจริง ๆ นะ เสียงตะโกนนั่น...ราวกับเสียงร้องของสัตว์ป่าที่ร้องออกมาอย่างโหยหวน แต่ตอนนี้กลับไม่ได้ยินเสียงนั่นเสียแล้ว
มีเพียงเสียงอีการ้องปะปนอยู่ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักอยู่ตลอดเวลา เสียงแหลมนั่นช่างฟังดูโศกเศร้าและหดหู่
สถานที่แห่งนี้ ช่างทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้จริง ๆ
จางลี่อยากจะออกไปจากที่นี่แทบใจจะขาด
แต่ยังโชคดีที่ว่าเช้าวันถัดมา ฝนก็ได้หยุดลง
ขณะที่จางลี่กำลังออกไปเปิดประตูให้กับผู้ใหญ่บ้าน บนท้องฟ้ายังมีเค้าลางของพายุฝนที่เพิ่งพัดผ่านไปอย่างเจือจาง
“พวกเธอไปกันได้แล้ว !” ผู้ใหญ่บ้านไล่แขกผู้มาเยือนอย่างไม่สบอารมณ์นัก “จากที่นี่ตรงออกไปทางทิศเหนือ เพียงไม่ถึงห้ากิโลเมตรก็จะมีสถานีตำรวจอยู่”
ไม่ว่าอย่างไร จางลี่ก็กล่าวขอบคุณผู้ใหญ่บ้าน หลังจากนั้นเธอกับเว่ยเจี้ยนกั๋วก็แยกกันไปเพื่อปลุกกลุ่มนักศึกษาให้เตรียมตัวออกเดินทางต่อ ถึงแม้จะถูกปลุกในเวลาเช้าตรู่เช่นนี้ และยังมีนักศึกษาจำนวนไม่น้อยที่โอดครวญ แต่พวกเขาก็ไม่คิดที่อยากจะอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ทำให้ทุกคนต่างก็รีบเก็บข้าวของเพื่อที่จะออกเดินทาง
จางลี่ยืนอยู่หน้าประตูรถเพื่อนับเช็คจำนวนคน “หนึ่ง สอง สาม... สิบเอ็ด สิบสอง... ยี่สิบเอ็ด ยี่สิบสอง... สามสิบสอง สามสิบสาม...”
เดี๋ยวนะ ทำไมยังขาดไปอีกหนึ่งคน ?
จางลี่ที่คิดว่าตัวเองนับเลขตกไป เมื่อขึ้นรถแล้วเธอจึงนับใหม่อีกรอบ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังขาดไปหนึ่งคนอยู่ดี
เมื่อเธอตรวจเช็คอย่างละเอียดแล้วก็พบว่าคนที่หายไปคือหวังจิ้น ในใจก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาอย่างทันที “หวังจวิ้นล่ะ ? เขาหายไปไหน พวกเธอมีใครเห็นเขาบ้างหรือเปล่า ?”
“หวังจวิ้นหรอ ?”
พอได้ยินจางลี่พูดเช่นนั้น เหล่านักศึกษาก็พบว่าหวังจวิ้นหายไปจริง ๆ เมื่อไล่ถามดูทีละคนก็ได้รู้ว่าเมื่อเช้านี้ไม่มีใครที่เห็นเขาเลยสักคน หรือจะพูดได้อีกอย่างว่า เขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
จางลี่รู้สึกร้อนใจมาก นักศึกษาหายไปทั้งคนแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย ถึงรถบัสคันนี้จะไม่ใช่รถของมหาวิทยาลัยที่เธอใช้เดินทางมา แต่ก็เป็นรถที่เธอช่วยหามาให้ อีกทั้งเธอก็เป็นอาจารย์ นักศึกษาหายไปทั้งคนแบบนี้ อย่างไรเธอก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ
จางลี่รีบวิ่งกลับไปหาผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านอีกครั้งหนึ่ง บอกเขาว่ามีนักศึกษาคนหนึ่งได้หายตัวไป ขอให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยคิดหาวิธีที่จะตามหาตัวเขา
“นักศึกษาหายตัวไป ?” สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านพลันเปลี่ยนไป ทั่วทั้งใบหน้าแสดงความดุร้ายจนทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา “เธอบอกว่านักศึกษาหายตัวไปอย่างนั้นหรอ ? เขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”
ความน่ากลัวของผู้ใหญ่บ้าน ทำให้จางลี่ตกใจกลัวจนพูดไม่ออก เว่ยเจี้ยนกั๋วก็นำกลุ่มนักศึกษากลับเข้ามาในหมู่บ้านอีกครั้ง และพูดเสียงดังว่า “พวกเรารีบออกตามหาให้ทั่ว !”
“เดี๋ยวก่อน หยุดอยู่ตรงนั้น !” ผู้ใหญ่บ้านพูดเสียงแข็งกร้าว “ผมบอกให้ทุกคนหยุด ! ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในป่าทั้งนั้น ! ไม่อนุญาตให้ใครออกไปไหนด้วย !”
“ผู้ใหญ่บ้าน !” ชาวบ้านจำนวนหนึ่งวิ่งตะโกนออกมาจากในหมู่บ้านด้วยความตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา ราวกับเพิ่งได้พบเจอสิ่งที่น่าขนลุกมา พูดออกมาอย่างไม่เป็นภาษา “ที่หมู่บ้าน มันออกมาแล้ว ! มันออกมาอีกแล้ว...”
สีหน้าผู้ใหญ่บ้านเปลี่ยนไปในทันที เมื่อจางลี่มองไปที่สายตาของพวกเขา ก็รู้สึกเหมือนกับพวกเขาได้พบเจอสัตว์ประหลาดอันแสนน่ากลัว “เป็นเพราะพวกคุณ... เป็นเพราะพวกคุณที่เรียกมันออกมา... เมื่อคืนผมไม่น่าให้พวกคุณเข้ามาพักในหมู่บ้านเลย !”


ตอนที่ 4 ชันสูตรศพ
 เดิมทีเย่หนิงคิดว่าจะวางศพทิ้งไว้ก่อน แต่พอนึกได้ว่ายังมีงานต่อในวันพรุ่งนี้ ดูท่าแล้วเธอคงไม่มีเวลาแน่ ๆ จึงตัดสินใจที่จะใช้เวลาทั้งคืนนี้ชันสูตรศพ รีบหาสาเหตุการตายของหนุ่มคนนี้ให้ชัดเจนโดยเร็วที่สุด ถ้าไม่อย่างนั้นคาดว่าคืนนี้เธอก็คงนอนหลับอย่างไม่เป็นสุขแน่
 แต่เมื่อไม่มีใครมาช่วยเหลือเธอ จึงค่อนข้างเป็นเรื่องที่ลำบากมากเลยทีเดียว โดยเฉพาะเสื้อผ้าที่คนผู้นี้สวมใส่อยู่นั้น...เหมือนที่ลู่เว่ยพูดไว้ไม่มีผิด เป็นศพคนโบราณจริง ๆ ด้วย อีกทั้งผมสีดำยาวกับหน้าตาที่งดงามนั่นแล้ว เย่หนิงก็อดที่จะนึกสงสัยขึ้นมาไม่ได้ คนผู้นี้คงไม่ได้ข้ามเวลามาจากอดีต แล้วหลังจากนั้นก็ถูกฟ้าผ่าตายหรอกนะ
 แต่ว่านอกจากนี้แล้ว เธอก็คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้สมเหตุสมผลอย่างไรดี
 เย่หนิงหมดแรงไปอย่างมหาศาล ในที่สุดเธอก็สามารถถอดเสื้อผ้าของคนผู้นี้ออกจนหมด สำหรับเธอแล้วการเป็นคนโบราณเป็นสิ่งที่ยุ่งยากยิ่งนัก ใส่เสื้อผ้าทำไมตั้งหลายชั้น ? ซ้อนแล้วซ้อนอีก แบบนี้จะไม่ให้เธอเหนื่อยได้อย่างไรกัน !
 แต่ที่น่าสงสัยที่สุดก็คือ พ่อหนุ่มหล่อคนนี้...ตอนสวมเสื้อก็ดูดีอยู่หรอก แต่พอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแล้ว...กลับดูดียิ่งกว่าเดิมอีก !
 เย่หนิงเกือบจะต้องปิดตาตัวเองเสียแล้ว แต่ต้องปิดจมูกเสียก่อน เพราะเลือดกำเดาของเธอจะไหลออกมาซะแล้ว !
 “ไม่ได้ ไม่ได้ ! ฉันเป็นหมอนิติเวชนะ ฉันต้องไม่วอกแวกสิ !” เย่หนิงพึมพำอยู่ในใจ “กามตัณหาคือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือกามตัณหา กามตัณหาคือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือกามตัณหา ! หาสาเหตุการตาย สาเหตุการตาย สาเหตุการตาย !”
 หลังจากที่เธอพึมพำอยู่ในใจจนแทบนับครั้งไม่ถ้วน เย่หนิงจึงตั้งสติได้ พร้อมที่จะเริ่มตรวจหาบาดแผลของศพแล้ว
 เมื่อดูจากภายนอกแล้วนั้น บนลำตัวของศพเหมือนจะไม่มีบาดแผลอะไรเลยสักนิดเดียว รูปร่างสูงยาวเข่าดีเช่นนี้งดงามราวกับหยกขาวแกะสลักชิ้นงาม ไม่พบแม้แต่จุดด่างพร้อยตรงไหนเลย รวมถึงรอยแผลเป็นด้วย
 ถึงแม้ว่าอุณหภูมิของศพจะเย็นเฉียบ แต่ผิวที่ขาวเนียนราวกับหิมะนั้นกลับเต็มไปด้วยความหยุ่นนุ่ม ถ้าไม่ดูจนแน่ใจแล้วว่าเขาไม่มีลมหายใจและชีพจรแล้ว เย่หนิงก็คงคิดว่าเขายังไม่ตายอย่างแน่นอน
 เธอชันสูตรมาก็หลายต่อหลายศพ เห็นคนตายมาก็มากมายนัก แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยเห็นศพที่มีท่าทีที่นิ่งสงบขนาดนี้มาก่อน ราวกับว่าเขาเพียงแค่นอนหลับสนิทอยู่เท่านั้นเอง ที่สำคัญไปกว่านั้นคือหน้าตาของเขาที่พอมองแล้วก็ไม่เหมือนคนที่ตายไปแล้วสักนิด ริมฝีปากยังคงนุ่มนวลเหมือนกับกลีบดอกไม้
 ที่บริเวณรูจมูกไม่พบว่ามีอาการเลือดออก ไม่มีคราบโคลน ไม่มีเศษหินดินทราย นิ้วเล็บก็ไม่เปลี่ยนสี สองมือสะอาดสวยงาม สีหน้าดูเป็นปกติ ไม่มีรอยเลือดคั่งหรือรอยที่เปลี่ยนไปเป็นสีเขียวคล้ำ ไม่เหมือนว่าโดนยาพิษหรือโรคร้ายแรง และก็ไม่เหมือนคนถูกรถชนเลยด้วยซ้ำ
 เย่หนิงตรวจสอบศพอย่างละเอียดเป็นพิเศษอีกครั้ง ก็ยังคงไม่พบบาดแผลหรือจุดที่น่าสงสัยใด ๆ ถ้าจะมีจุดที่ผิดปกติแล้วล่ะก็ น่าจะเป็นอุณหภูมิของร่างกายที่ลดต่ำลงมาก ราวกับว่าเพิ่งย้ายออกมาจากห้องแช่เย็น ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ศพก็ควรจะแข็งทื่อสิ และผิวหนังก็ไม่น่าจะนุ่มนวลเหมือนอย่างตอนนี้
 ไม่ว่าส่วนไหนก็ดูเหมือนถูกแช่แข็งมา
 เป็นเรื่องที่น่าแปลกชะมัด !
 ศพที่แปลกประหลาดขนาดนี้ เธอเพิ่งจะเคยพบเคยเห็นจริง ๆ !
 ร่องรอยบาดเจ็บที่ทำให้ถึงขั้นเสียชีวิตอยู่ตรงไหนกันนะ ? สมองเหรอ ? หรือว่าตรงอื่น ?
 เย่หนิงหยิบมีดขึ้นมา มองศพผู้ชายรูปงามตรงหน้า แล้วพลางสั่นศีรษะ ถ้าไม่ระวังเธอคงทำศพเละแหง ๆ
 ทันใดนั้นเอง หลอดไฟที่อยู่เหนือศีรษะก็กระพริบขึ้นมา !
 ชั่วพริบตานั้นเย่หนิงรู้สึกว่าอุณหภูมิของห้องชันสูตรศพลดลงอย่างกะทันหัน รอบ ๆ บริเวณนั้นเหมือนกับมีลมหนาวโหมพัดเข้ามา เย่หนิงจามเสียงดังรุนแรงไปหนึ่งที แล้วไฟก็ดับลง !
 “ผีหลอก !” เย่หนิงยกมือขึ้นเช็ดจมูก “ไฟคงไม่ได้ดับหรอกใช่ไหม ?”
 เธอวางมีดผ่าตัดลงบนถาด ตามมาด้วยเสียงกระแทกดังปังเบา ๆ ดูเหมือนเธอจะยังได้ยินเสียงถอนหายใจอยู่เบา ๆ ด้วย
 แล้วก็...มันดังอยู่ที่ข้าง ๆ หู !
 เย่หนิงรู้สึกขนลุกขนชันขึ้นมา
 เธอถูกผีหลอกเข้าให้แล้ว !
 หลังจากนั้นเธอก็...ด่าขึ้นมา !
 “ไอ้หนูลู่ แกเล่นบ้าอะไรเนี่ยหา ! รีบโผล่หัวออกมาให้ฉันเห็นเดี๋ยวนี้นะ !”
 ไม่เห็นจะต้องเล่นกันขนาดนี้เลยนี่นา !
 แต่สิ่งที่ตอบเธอกลับมา มีเพียงความเงียบและไร้ซึ่งเสียงตอบรับใด ๆ
 ฝนด้านนอกหยุดตกไปนานแล้ว ได้ยินเพียงเสียงน้ำฝนที่ตกกระทบกับหลังคาดังขึ้นเป็นบางครั้งบางคราว
 หยดแล้ว หยดเล่า
 ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นไม่รู้ว่ามาจากที่ใดกัน อุณหภูมิในห้องเหมือนลดลงจาก 28 องศาจนลดต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง
 ความหนาวสุดขั้วต่างซึมซาบเข้าถึงกระดูก
 ในใจของเย่หนิงชักเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
 ต่อให้เธอใจแข็งมากกว่านี้ ก็คงอดรู้สึกไม่ได้ว่าเรื่องนี้มันผิดปกติจนเกินไปเสียแล้ว
 ภายในห้องมืดมิดเสียจนไม่มีแสงอะไรเล็ดลอดเข้ามาเลย
 เย่หนิงถอดถุงมือออกรีบเดินไปหยิบมือถือแล้วเปิดโหมดไฟฉายขึ้น แสงสว่างเพียงเล็กน้อยนั้นราวกับถูกความมืดข้างหน้ากลืนกินเข้าไปเสียหมด ไม่ว่าจะส่องไฟไปทางไหนก็ล้วนเจอแต่ความมืดมิด
 เย่หนิงใช้มือคลำหาทางไปยังทิศที่จำได้ว่าเป็นประตูทางออก เดินไปได้เพียงสองก้าว ชั่วพริบตานั้นก็รู้สึกว่ามีเสียงประหลาด ๆ ผ่านมาข้างลำตัว
 เสียงกุก ๆ กัก ๆ เหมือนว่าเสียงนั้นดังขึ้นมาจากเตียงผ่าศพ
 เสียงนั่น ฟังดูแล้ว......เหมือนเป็นเสียงของบางอย่างกำลังปีนลงมาจากเตียง
 อย่าผิดปกติไปมากกว่านี้เลยได้ไหม ! เย่หนิงอยากจะร้องไห้ออกมาแต่ติดตรงที่ไม่มีน้ำตาออกมาเลยสักหยด เธอทั้งแอบด่าไอ้เจ้าลู่เว่ยที่หนีไปก่อนกลางคัน ไม่ยอมอยู่ช่วยเธอ พลางก็แอบคิดในใจว่าจะหันกลับไปมองดีหรือเปล่า
 แต่เสียงนั้น...ดูเหมือนว่าจะหายไปแล้ว
 หรือว่า....เธอจะหูแว่วไปเอง ?
 ไม่เห็นจะได้ยินเสียงอะไรเลยนี่ ในห้องผ่าศพเงียบสงัด แม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเองเธอก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน
 เย่หนิงควบคุมความกลัวที่อยู่ในจิตใจ แล้วค่อย ๆ หันตัวกลับไปช้า ๆ ถือมือถือส่องไฟฉายไปบนเตียงผ่าตัด
 ศพผู้ชายคนนั้นยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ไม่มีสิ่งใดที่ผิดปกติไปแม้แต่นิดเดียว
 เย่หนิงถอนหายใจออกมา พลางตบหน้าอกของตัวเอง “ไอ้บ้าเอ๊ย ! ทำเอาเราตกอกตกใจไปหมด ดูท่าคงโดนไอ้หนูลู่หลอกเข้าให้แล้วสินะเนี่ย !”
 แต่ว่าในสถานการณ์แบบนี้ คงผ่าชันสูตรต่อไปไม่ได้เสียแล้ว เย่หนิงได้แต่พูดปลอบใจตัวเอง ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเข้างานเร็วหน่อยแล้วค่อยมาผ่าชันสูตรต่อ อาศัยเวลาช่วงก่อนเข้าประชุมมาชันสูตรศพต่อให้เสร็จก็พอแล้ว
 อยู่ ๆ หลอดไฟบนฝ้าเพดานก็กลับกะพริบขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ก็ไม่ได้กลับมาเป็นปกติดังเดิม มีเพียงแต่เสียงซ่า ๆ ดังขึ้น และก็กะพริบระยิบระยับอยู่ตลอดเวลา ส่องแสงเพียงสลัว ๆ
 เธอรู้สึกว่าครั้งนี้เธอคงไม่ได้รู้สึกไปเองเสียแล้ว
 แสงไฟสีเขียวสลัว ๆ ส่องลงมาฉาบร่างของศพผู้ชายที่เย็นเป็นน้ำแข็งด้วยสีที่แปลกประหลาด
 ·ความรู้สึกนั้นมัน......เหมือนกับว่าศพนั้นอยู่ ๆ ก็มีชีวิตขึ้นมา
 เย่หนิงกลืนน้ำลายเข้าไปเสียอึกใหญ่
 เธอคิดว่าตอนนี้ควรที่จะหนีเสียแล้ว
 ไม่เช่นนั้นถ้าหากว่าศพนี้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจะทำอย่างไร
 ฟื้นคืนชีพงั้นหรือ ?
 อยู่ ๆ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมา จนแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังตกใจ และไม่รู้ว่าตัวเองมีความคิดพิลึกพิลั่นแบบนี้ออกมาได้อย่างไร ?
 แม้ว่าวัยอย่างเธอจะยังนับว่ายังเป็นวัยรุ่นอยู่ แต่ถ้าพูดถึงอาชีพหมอนิติเวชแล้ว เธอก็ทำมาเนิ่นนานหลายปี ผ่านประสบการณ์ต่าง ๆ มาก็ไม่ใช่น้อย ชันสูตรศพมาก็หลายศพ ไม่ว่าจะเป็นศพเน่า ศพเละ คนตัวใหญ่ เธอก็เคยพบเคยเจอมาหมดแล้ว ก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไร แล้วทำไมครั้งนี้ถึงรู้สึกกลัวไปได้นะ ?
 ถ้าหากว่าตามเหตุผลแล้ว ศพนี้เป็นศพที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกกลัวได้เลยสักนิด
 ทั้งสะอาด ทั้งสมบูรณ์ขนาดนี้ ไม่มีแม้แต่บาดแผลภายนอก แถมไม่มีร่องรอยผุเน่าอีกต่างหาก เหมือนกับเป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้วจะทำให้เธอกลัวได้อย่างไรกัน ?
 ก็ทำได้แต่เพียงแค่คิดเท่านั้น ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว แค่เธอมองศพที่สมบูรณ์ตรงหน้านี่......ก็ดูเหมือนจะยิ่งน่ากลัวมากไปกว่าเดิมเสียอีก !