เมื่อนอนเต็มอิ่มแล้ว หลังจากมีเรื่องวุ่นๆ รวมทั้งต้องดูแลคนไข้เด็กเล็กที่มีอาการช็อก หมอนิลลี่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าผลการตรวจดีเอ็นเอของคนในเพิงพี่ก๊อกแก๊กออกแล้ว และมูมู่คงได้ทำการวิเคราะห์ผลแล้วว่าเป็นอย่างไร จึงได้เดินไปหามูมู่
 "มูมู่ขอผลการตรวจดีเอ็นเอของพี่ก๊อกแก๊กกับภรรยาหน่อยนะ"
 เมื่อได้ยินคำสั่งมูมู่ก็รีบหันไปหาดร.นิลลี่ พร้อมผลที่ได้การวิเคราะห์ไว้แล้ว "ออกแล้วจริงๆ ด้วย" นิลลี่คิดในใจ
 พอดีเย็นวันนี้มีนัดสอนการทำซีพีอาร์ให้ลูกศิษย์ ทั้งสองอยู่แล้วและผลก็ไม่ได้ด่วนอะไร งั้นรอประชุมพูดคุยกันคืนนี้ก็ได้
 พอตกช่วงบ่ายแก่ๆ ดร.นิลลี่ก็ได้ยินคนเดินเข้ามาในละแวกบ้านและส่งเสียง
 "เห้ยเป็นไงบ้างว่ะ ได้อะไรบ้างไหม ไอ้ณัฐกับไอ้รวย"
 เมื่อนิลลี่หันไปมอง เสียงสารวัตรพลนั่นเองที่เดินเข้ามาแล้วหยุดที่เพิงของรวย ได้ทักทายและสอบถามกับคนทั้ง 2
 "ยังเลยหว่ะเพื่อน เมื่อวานพึ่งปล่อยหุ่นยนต์เก็บหลักฐานออกไปเอง แล้วทำไมวันนี้เอ็งขึ้นมาแล้วหว่ะ"
 "ก็ใจร้อนอยากรู้ข่าวคราวว่าได้อะไรไหม รวมทั้งคิดถึงคนในบ้านหลังนี้อ่ะ"
 รวยได้ยินแบบนั้น แอบอมยิ้ม ศึกชิงนางเริ่มอีกแล้ว พอดีจังหวะหมอนิลลี่เดินมาถึงที่เพิงพอดี
 "สวัสดีค่ะ สารวัตร ขึ้นมาได้จังหวะพอดี วันนี้ผลดีเอ็นเอของเพิงต้องสงสัยออกพอดีเลยค่ะ"
 "สวัสดีครับ คุณหมอ คิดถึงจัง"
 "ไอ้เว่อร์ เออว่าไงนะ แม่หมอได้ผลการตรวจดีเอ็นเอแล้วหรือ"
 "ใช่ค่ะ แต่ขอเก็บผลไว้ก่อน ไหนๆ วันนี้สารวัตรก็ขึ้นมาแล้ว ขอเรียนเชิญมานั่งเรียนการทำซีพีอาร์ด้วยกันเลยค่ะ รวยด้วย แล้ววันนี้ขออนุญาตเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารเย็น แล้วค่อยประชุมกันต่อเรื่องผลดีเอ็นเอ ดีไหมคะ"
 "ยินดีอย่างยิ่งเลยครับ ได้เรียนซีพีอาร์กับคุณหมอคนเก่งด้วย ยิ่งยินดีใหญ่" สารวัตรตอบ
 "แล้วถ้าวันนี้ประชุมเลิกดึก ก็ขอเชิญพักที่บ้านได้เลยนะคะ หรือจะนั่งสังเกตการณ์ที่เพิงกับคุณณัฐก็ได้ค่ะ"
 "ก็ดีเหมือนกันไม่ได้ มานอนเล่นนั่งเล่นบนดอยนี้มานานแล้ว งั้นผมไม่ปฏิเสธคำเชิญครับ"
 "ก็ดีเหมือนกัน เอ็งจะได้มานั่งเฝ้าดูเองว่ามีอะไรน่าสนใจน่าติดตามไหม"
 แล้วหมอนิลลี่ก็ขอตัวเข้าบ้านไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับสอนซีพีอาร์ ปล่อยให้ชายหนุ่มทั้งสามนั่งคุยกันอยู่ที่เพิง นอกจากนั้นแล้วก็ยังไปเตรียมอาหารเย็นไว้ด้วย พอถึงเวลาปั๊ปก็มีเสียงดังขึ้น
 "อ้าว สวัสดีครับ สารวัตร" เสียงตุ๊ดตู่ วิ่งเข้ามาในบ้าน
 "สวัสดีไอ้ตุ๊ดตู่ วันนี้ขอฝากตัวเป็นศิษย์น้องอีกคนนะ"
 "เย้ วันนี้มีศิษย์น้องตั้ง 2 คนแหนะ ดีใจจัง เข้าห้องเรียนกันครับ ผมตื่นเต้นอยากเรียนเร็วๆ ศิษย์น้องณัฐอยู่ไหน รีบเข้าห้องเรียนด่วน"
 แล้วตุ๊ดตู่ก็วิ่งหลาเข้าในตัวบ้านมาหาแม่หมอของเขาก่อนใคร ปล่อยให้สามหนุ่มที่เดินกึ่งวิ่งตามมาจากเพิงหน้าบ้าน พอเข้ามาในบ้านทุกคนก็ตกใจว่าอุปกรณ์การสอนซีพีอาร์นั้นพร้อมมาก มีทั้งหุ่นฝึกหัดรุ่นใหม่ มีทั้งเครื่องทำซีพีอาร์อย่างดี
 "มาพร้อมกันแล้วนะคะ วันนี้มีนักเรียน 4 คนนะคะ ดังนั้นเลยเตรียมเครื่องมือไว้ให้ 2 ชุด จะได้ซ้อมกันจนคล่อง เพื่อไว้ใช้กับคนเดือดร้อนจริงๆ"
 "ตื่นเต้น ตื่นเต้น" เสียงตุ๊ดตู่ยังตื่นเต้นไม่หาย
 "เอาเริ่มกันเลยนะคะ ก่อนอื่นเราต้องดูว่าคนไข้หมดสติหรือไม่โดยทำการเขย่าตัวและเรียกคนไข้ แบบนี้นะ"
 แล้วดร.นิลลี่ก็เข้าไปที่หุ่นพร้อมทำท่าเขย่าหุ่นพร้อมส่งเสียงเรียก "คุณๆ"
 "เมื่อเรียกแล้วไม่ตอบ น่าจะหมดสติ ก็ต้องทำการตรวจว่าคนไข้หายใจหรือไม่และมีอะไรอุดทางเดินหายใจไหม"
 พร้อมสาธิตให้ดูด้วยการเอาหน้าหรือมืออังบริเวณจมูกดูว่ามีการหายใจหรือไม่ และสำรวจบริเวณจมูกในลำคอว่ามีอะไรติดค้างอยู่หรือไม่
 "ถ้ามีอะไรติดค้างที่คอให้ทำการล้วงออกมา อ้าวเข้าใจไหมคะ ลองทำตามแค่นี้ก่อน"
 ทั้งสี่คนทำตามคุณครูโดยมีมูมู่คอยบันทึกข้อมูลการทำของคนทั้งสี่และวิเคราะห์ให้หมอนิลลี่ดู
 "โอเค มากเลยทั้งสี่คนทำได้ถูกต้องและคล่องแคล่วแล้ว"
 "ต่อไปก็มาตรวจว่ายังมีชีพจรหรือหัวใจยังเต้นอยู่ไหม"
 แล้วหมอนิลลี่ก็สาธิตการจับชีพจรตามเส้นเลือดใหญ่ของร่างกาย
 "พอตรวจทั้งหมดแล้วแน่ใจว่าคนไข้หมดสติ ไม่หายใจ ไม่มีอะไรติดอยู่ที่ลำคอ หัวใจหยุดเต้น ก็ต้องทำซีพีอาร์ โดยจะสอนการทำซีพีอาร์อย่างง่ายก่อนนะคะ และการใช้เครื่องอย่างง่ายทำอย่างไร"
 "ดีใจจังผมจะได้ลองใช้เครื่องปั๊มหัวใจด้วย" ตุ๊ดตู่พูดด้วยความดีใจ
 "ตามวิธีใหม่ถ้าเราไม่มีถังออกซิเจนหรือตัวช่วยเรื่องการหายใจ ไม่ต้องทำอะไรให้ไปปั๊มหัวใจอย่างเดียวค่ะ ไม่ต้องเป่าปากเหมือนแบบเก่าแล้วนะคะ"
 "สมัยผมเรียนเมื่อหลายปีก่อนยังต้องเป่าปากอยู่เลย แหมเสียดาย ถ้าเจอสาวๆ อดจูบปากเลย" สารวัตรพูดทีเล่นทีจริง
 "คุณหมอเขาบอกว่าไม่ต้องเป่าปากแล้วก็ไม่ต้องเป่าไง" คุณณัฐแกล้งยั่วเพื่อน
 "อ้าวเดี๋ยวแยกกันเป็น 2 กลุ่มเลยนะคะ กลุ่มนึงหมอจะสาธิตให้ดู อีกกลุ่มมูมู่จะเป็นคนทำให้ดูคะ"
 ได้เรื่องแหย่กันอีกตามเคย สารวัตรกับณัฐไม่ยอมกันเลยอยู่ด้วยกันและตามหมอนิลลี่ไป ส่วนตุ๊ดตู่อยู่กับรวยและดูมูมู่สาธิต หลังจากดูการสาธิตการปั๊มหัวใจอย่างถูกต้องแล้วหมอนิลลี่ก็ให้ทุกคนลองปฏิบัติ ซึ่งหุ่นที่เตรียมมาให้สามารถตอบสนองทันทีว่าทำการกดถูกต้องหรือไม่ ทำให้สามารถฝึกปฏิบัติกันได้เองและง่าย จนสามารถทำได้
 "ต่อไปจะเป็นการสอนการใช้เครื่องปั๊มหัวใจแบบง่าย แบ่งเป็น 2 กลุ่มเหมือนเดิมนะ"
 "ผม 2 คนขอตามแม่หมอเหมือนเดิมนะครับ" เสียงสองหนุ่มแย่งกันพูด
 "สลับกันบ้างเถอะค่ะ จะได้เรียนรู้กับอาจารย์ทั้ง 2 คนไง อ้าวตุ๊ดตู่มาหาพี่มา"
 "อดอยู่ใกล้ๆ คุณหมอเลย" สารวัตรพึมพำ
 แล้วทุกคนได้ดูการสาธิตและการปฏิบัติกันเองจนสามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว
 "วันนี้พอแค่นี้นะคะ หุ่นนี่จะวางไว้ที่ห้องนี้ จำนวน 1 ตัว ทุกคนสามารถมาทบทวนวิธีการทำซีพีอาร์ได้ด้วยตนเองนะคะ เพราะหุ่นตั้งโปรแกรมไว้ให้ตอบสนองถูกผิดได้อยู่แล้ว หรือไม่แน่ใจสามารถตามหมอหรือมูมู่ได้ตลอดเลยค่ะ"
 "สนุกมากเลย พี่หมอ ไว้ผมมาฝึกอีกนะครับ"
 "ได้เลยจ้า แต่วันนี้พอแค่นี้เนอะ เดี๋ยวพักสักแพร๊พแล้วเรารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน"
 "ดีใจจังวันนี้ได้รับประทานอาหารฝีมือคุณหมอ" สารวัตรกล่าว
 "เหมือนกันรู้จักกันตั้งนานยังไม่เคยได้ชิมฝีมือแม่หมอเลย" ณัฐพูด
 "หา แกเจอกันทุกวันแต่ยังไม่เคยได้ชิมฝีมือคุณหมอหรือ ฮา ฮา ฮา"
 "เออ ทำไมวะ มันแปลกตรงไหน"
 "ไม่ค่อยได้ทำอาหารทานหรอกค่ะ ส่วนใหญ่อาศัยคนอื่นทำให้กิน หรือมูมู่เป็นคนทำ นานๆ จะลงมือเอง ฝีมือไม่แน่ใจว่าจะทานกันได้ไหม"
 "ให้เวลาพักก่อนสัก 15 นาที แล้วเดี๋ยวมาทานอาหารกันค่ะ"
 อาหารเย็นวันนั้นหมอนิลลี่ผู้ซึ่งทำอาหารไม่เป็น กับต้องมาลงมือทำอาหารเองเพราะเกรงใจคนอื่น ก็เลยทำอย่างง่ายๆ คือ ข้าวผัดหมู ไข่ดาว และก็แกงจืดเต้าหู้ โดยเมื่อทุกคนพร้อมกัน และลงมือรับประทานอาหารนั้น
 "ฝีมือพี่หมอนี่ แปลกๆ นะ" ตุ๊ดตู่บอก
 "แปลกที่ว่านี่กินได้หรือไม่ได้อ่ะ"
 "กินได้ครับ แต่รสชาติมันงงๆ ไม่เหมือนข้าวผัดที่เคยกินเท่านั้น" แล้วก็ทำหน้างงๆ ณัฐได้โอกาสพูดเสริมว่า
 "กินได้สบายครับ รสชาติคงแบบคนกรุงเทพหน่ะ ศิษย์พี่ ไม่มีอะไรหรอก"
 พูดเสร็จณัฐก็รีบหลบหน้า เพราะอาหารมื้อนั้นรสชาติไม่ธรรมดาจริงๆ จะว่าไม่อร่อยก็ไม่ใช่ จะอร่อยก็ไม่เชิง บอกไม่ถูก แต่สุดท้ายก็กินกันจนหมดเกลี้ยงอยู่ดี
 หลังอาหารก็ได้เวลาประชุมบอกผลการตรวจดีเอ็นเอและประชุมวางแผนการทำงานกันต่อไป
 "อ้าว ลองทายสิว่าผลการตรวจออกมาเป็นอย่างไรบ้าง"
 "ดูจากสีหน้าของคุณหมอ ผมว่าได้เบาะแสบางอย่างแล้วแน่เลย" สารวัตรบอก
 "ใช่ค่ะ ผลการตรวจดีเอ็นเอ ออกมาพบว่าแม่นิ่มภรรยาของพี่ก๊อกแก๊กเกี่ยวข้องกับคอกหมูที่ตายค่ะ"
 "หา เป็นคนที่ผมไม่คิดถึงเลย ดูท่าทางเป็นผู้หญิงอ่อนแอขนาดนั้น" ณัฐพูด
 "หมอเองก็แปลกใจและตกใจมากค่ะ ว่าเป็นแม่นิ่มได้อย่างไร มิน่าพวกคุณถึงไม่เก็บตัวอย่างเส้นผมมาให้"
 "แต่ผมกลับไม่แปลกใจเลยนะครับ เพราะสภาพของเพิงหลังนั้นมีอะไรแปลกๆ แน่ๆ" รวยเสนอความคิดเห็น
 "คนร้ายนี่เก่งนะ ใช้ผู้หญิงที่อยู่กับชายพิการเป็นคนลงมือ ทำให้เบี่ยงเบนความสนใจได้เยอะเลย ทำให้ทุกคนคิดไม่ถึง" สารวัตรออกความเห็นเช่นกัน
 "แล้วหุ่นยนต์เก็บหลักฐานวางแผนไว้การเก็บหลักฐานเพิ่มเติมอย่างไรบ้างครับ" สารวัตรพลหันมาถามทางหมอนิลลี่
 "พวกเราก็ทำตามที่สารวัตรแนะนำคะ แต่เพิ่มจำนวนของหุ่นยนต์เนื่องจากได้วางแผนไว้ว่าให้กลับมาส่งหลักฐานวันละครั้ง นี่ก็ใกล้จะกลับมาสำหรับหลักฐานรอบแรกแล้วคะ"
 "แล้วพอได้หลักฐานมาคุณหมอต้องใช้เวลานานเท่าไหนครับถึงจะพอบอกอะไรได้บ้าง"
 "แล้วแต่จำนวนของหลักฐาน ความยากง่ายด้วยคะ บอกไม่ได้ แต่นี่เดี๋ยวกลับมาก็จะทำการวิเคราะห์เลยค่ะ พรุ่งนี้ช่วงสายๆ ก็น่าจะมีผลอะไรบางอย่างบ้างแล้ว"
 "งั้นก็คงต้องรอถึงพรุ่งนี้ช่วงสายถึงจะรู้ว่ามีอะไรหรือไม่ ก็คงต้องรบกวนคุณหมอด้วยนะครับ" สารวัตรคำนวณเวลา
 "เอาหล่ะ ยังไงเราก็มีข้อมูลได้บุคคลเพิ่มมาบ้างแล้ว ข้าว่าแยกย้ายกันไปพักผ่อนดีไหม" ณัฐเอ่ยบ้าง อยากให้หมอนิลลี่ได้พักสักหน่อย ก่อนที่หลักฐานจะมาแล้วทำให้หมอไม่ได้นอนอีก
 "ผมว่าคุณหมอไปนอนสักงีบก่อนหุ่นยนต์เก็บหลักฐานจะกลับมาดีกว่าครับ เพราะผมรู้นิสัยคุณหมอพอได้หลักฐานมาก็จะลุยทำการวิเคราะห์เลย" ณัฐหันมาสั่งดร.นิลลี่
 "ก็ดีเหมือนกันค่ะ คืนนี้ดูท่าทางก็คงจะยาวอีกตามเคย"
 หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไป โดยตุ๊ดตู่กลับบ้าน สามหนุ่มก็ไปนั่งสังเกตการณ์ที่หน้าบ้านรวมทั้งรอให้หุ่นยนต์เก็บหลักฐานบินกลับมาด้วย
 หมอนิลลี่เข้าไปพักผ่อนนอนได้สักงีบ หุ่นยนต์เก็บหลักฐานชุดแรกก็กลับมา พอนำข้อมูลเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์และมูมู่ทั้งหมดแล้วก็ปล่อยให้หุ่นยนต์ได้พักแล้วก็ปล่อยออกไปใหม่ในช่วงเช้าวันรุ่งขึ้น
 หมอสาวน้อยก็อดนอน ตามระเบียบ ต้องนั่งรวบรวมหลักฐานที่ได้มาวิเคราะห์ร่วมกับหลักฐานต่างๆ ที่มีแล้วมา สรุปอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งผลการวิเคราะห์เป็นที่น่าสนใจยิ่ง จนเธออดใจรอให้ถึงช่วงสายไม่ไหว เมื่อเธอทำการวิเคราะห์ข้อมูลเสร็จก็รีบไปปลุกชายหนุ่มทั้งสาม ทั้งที่ยังเป็นเวลาตีสามอยู่เลย เพื่อมาวิเคราะห์วางแผนต่อว่าจะทำอะไร
 "ตื่นๆ ค่ะ มีผลวิเคราะห์ออกแล้ว" นิลลี่มาเรียกทั้ง 3 คนที่เพิงหน้าบ้าน
 "มีอะไรหรือครับ ดูตื่นเต้น รีบร้อนชอบกล แสดงว่าเจออะไรแน่นอน" ณัฐขยับมาตอบแล้วก็รีบลุกขึ้น
 "ไปกัน ไอ้พล ไปฟังหมอนิลลี่เขาบอกผลการวิเคราะห์ข้อมูล ไปพี่รวย ตื่นๆ" แล้วณัฐก็หันไปปลุกเพื่อนและรวย
 เมื่อทั้ง 4 คนพร้อมกันที่บ้านของนิลลี่แล้ว
 "มูมู่ฉายผลทั้งหมดลงโปรเจคเตอร์นะ" หมอนิลลี่หันไปสั่งมูมู่
 "อืม" เมื่อสารวัตรเห็นข้อมูลถึงกับอึ้ง หันไปมองรวย ส่วนณัฐยังมองข้อมูลไม่ออกว่ามีอะไรน่าสนใจ
 "หุ่นยนต์ของคุณหมอนี่ใช้ได้เลยครับ หาข้อมูลเก่งสุดๆ" พลเอ่ยปากชมหมอนิลลี่
 "ข้อมูลมันมีอะไรน่าสนใจว่ะ ไอ้พล"
 "แกก็รอคุณหมอเล่าให้ฟังสิว่ะ ใจเย็น"
 "แสดงว่าสารวัตรมองเห็นแล้วใช่ไหมค่ะ ว่าข้อมูลเป็นอย่างไร เอางั้นคุณณัฐฟังนะคะ จากหลักฐานตอนนี้เราพบว่า มีคนเข้าออกที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊กจริงและคนดังกล่าวนั้นเกี่ยวข้องกับไร่ฝิ่นด้วย เพราะมีการเดินทางไปมาระหว่างทั้ง 2 ที่นอกจากนั้นยังพบลายนิ้วมือของคนดังกล่าวอยู่ด้วย และหุ่นยนต์ได้เก็บตัวอย่างมาเพื่อรอตรวจดีเอ็นเอด้วย คงต้องรอทำพรุ่งนี้ก่อนถึงจะรู้ว่าเป็นอย่างไร"
 "แล้วคนที่เข้าออกที่ว่านี่จากข้อมูลตอนนี้บอกได้ไหมว่าเป็นใคร"
 "เดี๋ยวต้องรอผลดีเอ็นเอก่อนค่ะ ถ้าเป็นคนในหมู่บ้านก็คงบอกได้เลย เพราะเรามีข้อมูลครบแล้ว แต่ถ้าเป็นคนนอกหมู่บ้านคงต้องพึ่งสารวัตรค่ะ"
 "แต่ผมว่ายังไงรอผลก่อนก็ได้ครับ" สารวัตรว่า
 "แต่ข้อมูลที่ได้นั้น มีอะไรมากกว่านั้นค่ะ คือ พอก๊อกแก๊กได้รับการรักษาจนพอที่จะเดินเหินได้ หมอพบว่าก๊อกแก๊กและภรรยาเองก็มีการเดินทางไปที่ไร่ฝิ่นด้วย ซึ่งตรงนี้ก็งงเหมือนกันว่าไปทำอะไรที่นั่น ทั้งที่ก็มีคนลึกลับไปมาตลอด"
 "อ่อ หรือจริงๆ เขาไม่ได้พิการ" ณัฐเริ่มสงสัย
 "เขาพิการจริงค่ะ ผลการตรวจบอกอย่างนั้น ไม่มีทางปลอมเป็นคนพิการแล้วมูมู่ตรวจไม่พบค่ะ"
 "ได้ข้อมูลมาเพิ่มเยอะทีเดียว แค่ปล่อยหุ่นออกไปวันเดียว มัวแต่งมเข็มในมหาสมุทรกันอยู่ตั้งนาน" สารวัตรกล่าวเสริม
 "ข้อมูลมีแค่นี้ค่ะ รอผลตรวจดีเอ็นเอก็ต้องรอเวลาสักวันนึง ตอนนี้ก็ต้องรอหุ่นยนต์เอาหลักฐานมาเพิ่ม แต่ก็ไม่น่าจะมีอะไรมากไปกว่านี้ในช่วง 1-2 วันนี้"
 "เอางี้แล้วกัน เดี๋ยววันนี้ผมลงไปที่สถานีตำรวจก่อนไปสะสางงาน สั่งงานลูกน้อง แล้วเดี๋ยวช่วงเย็นผมจะขึ้นมาอยู่ที่นี่สักอาทิตย์ จะได้ช่วยเก็บข้อมูลและอาจจะช่วยคุณหมอวิเคราะห์ผลด้วย" สารวัตรเริ่มวางแผนการสืบเสาะต่อ
 "มีคนช่วยวิเคราะห์ข้อมูลก็ดีเหมือนกันค่ะ 2 หัวดีกว่าหัวเดียว ดูแล้วสารวัตรเองก็มีความรู้ในการวิเคราะห์ผลด้วยแอพลิเคชั่นไม่น้อย"
 "แล้วผมกับพี่รวยจะให้ช่วยทำอะไรได้บ้างครับ"
 "ยังไงก็ยังต้องการคนอยู่ดี หุ่นยนต์ก็ทำงานได้บางส่วน คนก็ต้องมาคอยเก็บรายละเอียดเพิ่มเติม เอ็งกับไอ้รวยก็นั่งเก็บข้อมูลของเพิงหลังนั้นต่อไป"
 "เกือบลืม ข้ารู้จักกับคนในเพิง ไว้ข้าจะเข้าๆ ออกๆ รวมทั้งคุณหมอก็เข้าๆ ออกๆ เพิงนั้นได้เพราะช่วยรักษาอาการป่วยของคนเพิงนั้นไว้" ณัฐเริ่มช่วยวางแผนการทำงาน
 "ดีงั้นทุกคนช่วยกันเก็บข้อมูล จะได้หาตัวคนร้ายได้เร็วขึ้น" สารวัตรว่า
 "ส่วนข้อมูลเรื่องคุณนิ่มเป็นคนเอาเชื้อโรคไปปล่อยใส่หมูคงยังเก็บไว้ก่อน จะได้จับคนสั่งการได้ ไม่งั้นบอกตอนนี้ คนร้ายจะไหวตัวทัน" รวยช่วยเสริม
 "ตามนี้แล้วกัน แยกย้าย" สารวัตรบอก
 เนื่องจากใช้เวลาคุยกันนานพอสมควร ฟ้าสางพอดี ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ส่วนของตน ส่วนสารวัตรก็เดินทางลงไปที่สถานีตำรวจ
 หมอนิลลี่เองอดนอน และก็ช่วงนี้คนไข้มาหาที่บ้านน้อยเนื่องจากถูกขับไล่ และชาวบ้านส่วนใหญ่ก็เชื่อพ่อหมอมากกว่าหมอนิลลี่ เลยมีเวลาไปอาบน้ำอาบท่ากินข้าวเช้าและพักผ่อนสักงีบ
 อย่างน้อยก็มีข้อมูลอะไรออกมาบ้างที่พอจะบอกว่าเป็นข่าวดีและคลายปมออกมาได้บางส่วนแล้ว รอลุ้นกันต่อไปว่าปมจะถูกคลายออกมาได้หมดหรือไม่


เมื่อรวบรวมข้อมูลจากหุ่นยนต์ที่ติดอยู่บนตัวของนิ่ม ก๊อกแก๊ก มิ่งและเอกแล้ว ก็สรุปเวลาของนายใหญ่ได้ว่าจะมาเมื่อไหร่ ไปที่ไหนบ้าง แม้กระทั่งจำนวนคนที่ออกดูแลแต่ละจุดที่ไปนั้นมีแค่ไหน ทำให้ง่ายต่อการวางแผนจับกุม รวมไปถึงการวางแผนสำรองหากคนร้ายหลบหนีเปลี่ยนเส้นทางต่างๆ นอกจากนั้นหุ่นยนต์เก็บหลักฐานยังสามารถสำรวจเส้นทางหลบหนีที่เป็นไปได้ทั้งหมด ไว้ให้ด้วยซึ่งข้อมูลเหล่านี้เองก็ได้ฝังไว้กับมูมู่และหุ่นยนต์นักรบที่สร้างเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว
 ค่ำวันพุธหมอนิลลี่ช่วยนำเสนอข้อมูลเหล่านี้ให้กับทีมตำรวจและทหารทั้งไทยและพม่าฟังผ่านทางเทเลคอนเฟอเรนท์ พร้อมกับวางแผนรายละเอียดของการจับกุมแก๊งค้ายาข้ามชาติไม่อยากให้มีความผิดพลาดเกิดขึ้น โดยมีณัฐนั่งส่งสายตาหวานละมุนให้ตลอดเวลา
 เนื่องจากแต่ละทีมได้กระจายกำลังกันอยู่ในบริเวณของตนเองเรียบร้อยแล้ว เพื่อไม่ให้มีการรวมกลุ่มให้เห็นเป็นจุดเด่นนั่นเอง
 เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนออกทำงานตามแผนการต่างๆ โดยข้อมูลที่ได้คือนายใหญ่จะมาถึงที่หมู่บ้านฝั่งพม่าช่วงสายๆ และจะข้ามเรือมากับชาวบ้านที่เดินทางไปมาเป็นประจำอยู่แล้ว เพื่อเดินทางเข้าไปในป่า ดูไร่ฝิ่น โดยใช้เส้นทางป่ารกทึบด้านหน้าหมู่บ้าน ไม่ให้ชาวบ้านในหมู่บ้านเห็น
 ทีมสารวัตรรวมทั้งหุ่นยนต์นักรบของหมอนิลลี่จะรอดักสกัดจับอยู่ที่ไร่ฝิ่น หมอนิลลี่กับณัฐเองให้รอสังเกตการณ์อยู่ที่บ้านริมน้ำ
 เมื่อถึงเวลาที่นายใหญ่มาถึงที่ฝั่งพม่า ทหารพม่าและทหารไทยตรงตำแหน่งนั้นได้ส่งสัญญาณมาให้ทางทีมสารวัตรรับทราบ แล้วนายใหญ่ก็เดินทางตามเส้นทางที่กำหนดไว้เข้ามาในไร่ฝิ่น ตามกำหนดการจริงๆ ทางทีมตำรวจได้ดักรอไว้อยู่แล้ว เมื่อนายใหญ่มาถึงไร่ฝิ่น ได้ไม่นานก็กระจายกำลังเพื่อเข้าจับกุม
 เกิดการต่อสู้กันเกิดขึ้น มีการเผชิญหน้าของทางการตำรวจพม่ากับนายใหญ่
 "มอบตัวซะดีดี ไอ้ทีฮะ รอคอยที่จะรวบตัวเอ็งมานานแล้ว วันนี้ต่อให้ติดปีกบินก็หนีไม่พ้นพวกเราหรอก" เสียงตำรวจพม่า พูดกับหัวหน้าใหญ่
 "พวกเอ็งดูถูกพวกข้าเกินไปแล้ว อย่าลืมนะว่าแกพวกแกไล่ล่าข้ามากี่ปีแล้ว และทุกครั้งแม้เงาข้าแกยังไม่เห็นเลย คราวนี้ถือว่าแน่มากที่เข้าใกล้ตัวข้าได้โดยที่ข้าไม่รู้"
 แล้วกองกำลังพม่าก็ต่อสู้กับกองกำลังของตำรวจไทยและพม่าที่รุมล้อม ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บล้มตาย จนกระทั่งทางหัวหน้าแก๊งเห็นช่องทางหลบหนี ซึ่งเป็นเส้นทางเหนือความคาดเดาของทีมผู้จับกุม ทำให้ทีฮะกับมิ่งและเอก ซึ่งเป็นมือขวาและซ้ายหลุดรอดมาถึงเพิงของก๊อกแก๊ก ซึ่งทางนี้มีรวย ณัฐและหมอนิลลี่เฝ้าอยู่เท่านั้น เพราะเป็นเส้นทางนอกเหนือกับที่วางแผนดักจับไว้
 ทางนี้มีสามคน ทางแก็งค้ายามีสามคนเช่นกันเกิดการต่อสู้กันตัวต่อตัว แม้จะอยู่นอกแผนการจับกุม แต่บ้านริมน้ำเองก็มีอาวุธสงครามอยู่จำนวนหนึ่ง ที่มีไว้เพื่อป้องกันตัว ก็ถูกนำออกมาต่อสู้กับทางฝ่ายค้ายา
 "พวกแกยังไงก็จับข้าไม่ได้หรอก" เสียงทีฮะ ขู่คำรามออกมา
 "พวกเราไม่มีทางปล่อยแกไปแน่ๆ" ณัฐเองก็ขู่กลับ
 แล้วก็มะรุมมะตุ้มสู้รบกันด้วยอาวุธและมือและเท้าบ้าง
 "เปรี้ยง" เสียงปืนดังขึ้น ระหว่างคู่ต่อสู้ของณัฐกับทีฮะ แล้วเลือดก็ไหลนองออกมาจากท้องของณัฐ ด้วยความที่ณัฐเองนั้น ไม่ชำนาญกับอาวุธสงครามทำให้เสียเปรียบคู่ต่อสู้ แล้วก็ล้มตัวลงกับพื้น
 "เปรี้ยง" เสียงปืนอีกนัดจากกระบอกปืนของดร.นิลลี่นั่นเอง แล้วเลือดก็ไหลออกจากขาของทีฮะ รวยรีบเข้าไปจะยิงซ้ำแต่ มิ่งกับเอกก็ยิงสวนกลับมา โชคดีที่ไม่โดนรวย ทำให้ทั้งสองคนพาทีฮะ วิ่งออกไปทางแม่น้ำเพื่อจะข้ามไปทางฝั่งแม่น้ำ
 ส่วนทางดร.นิลลี่รีบวิ่งไปดูอาการของณัฐ เห็นว่ายังไม่โดนจุดสำคัญ จึงได้พาเข้าไปในบ้านริมน้ำเพื่อรอผ่าตัด
 แต่ด้วยการวางกำลังจับกุมในเส้นทางน้ำระหว่างไทยและพม่านั้นอยู่ในแผนด้วย จึงมีเจ้าหน้าที่ทหารไล่ตามกลุ่มคนร้ายไป ประกอบกับทางสารวัตรพลได้สั่งให้มูมู่กับหุ่นยนต์นักรบติดตามมาด้วย ทำให้ไล่ทัน
 แล้วสิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ทางหัวหน้าแก๊งเมื่อมาถึงหมู่บ้านฝั่งพม่า ที่มีแฮลิคอปเตอร์รออยู่แล้ว รีบขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อจะหลบหนี แต่หุ่นยนต์ของหมอนิลลี่ทั้งสองตามมาทัน จึงได้บินติดตามไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจึงมาล้อมหน้าและหลังของเฮลิคอปเตอร์ แล้วก็สาดอาวุธใส่กัน จนกระทั่งยิงเฮลิคอปเตอร์ตกลงกลางป่าได้สำเร็จ แล้วหุ่นยนต์ทั้งสองก็บินเพื่อดูว่าสภาพของเฮลิคอปเตอร์เป็นอย่างไร
 สุดท้ายคือทีฮะกับนักบินเสียชีวิตในซากเฮลิคอปเตอร์ที่ลุกไหม้นั่นเอง ส่วนลูกน้องที่เหลือก็ถูกต้อนจับจนหมดสิ้นด้วยฝีมือการนำทีมของสารวัตรพล ปิดฉากแก๊งค้ายาข้ามชาติรายใหญ่ได้สำเร็จ
 ส่วนทางณัฐที่ได้รับบาดเจ็บที่ช่องท้องนั้น หมอนิลลี่ก็ได้เข้าช่วยเหลือได้ทันเวลานำเข้าไปในบ้านริมน้ำ ตรวจร่างกายตรวจแลบเอ๊กซเรย์รอให้มูมู่กลับมาจะได้วางแผนผ่าตัด แต่พอดีณัฐนั้นเสียเลือดมากต้องการเลือดจำนวนมากและมูมู่เองก็ยังไม่กลับมา หลังจากทำการตรวจเลือดแล้วเป็นเลือดหมู่เดียวกันกับหมอนิลลี่และรวย หมอนิลลี่กับรวยจึงได้บริจาคเลือดให้ณัฐเพื่อลดภาวะช็อกไปก่อน
 ระหว่างกำลังเจาะเลือดเพื่อนำมาให้ณัฐนั้น มูมู่กับหุ่นยนต์นักรบก็กลับมาพอดีตามคำสั่งที่นิลลี่สั่งไปจากคอมพิวเตอร์บัญชาการในห้องของเธอ เมื่อให้เลือดเสร็จหมอนิลลี่ก็สั่งมูมู่ว่า
 "มูมู่ เซ็ทโออาร์ แอบโดมินอลเอ็กพลอเรชั่น"
 แล้วมูมู่ก็เข้าไปเตรียมการผ่าตัดเปิดหน้าท้องเพื่อดูเอากระสุนปืนออกและแก้ไขภาวะเลือดไหลในทางเดินอาหารนั่นเอง
 หลังจากผ่าตัดอยู่ในห้องผ่าตัดนาน 4 ชั่วโมง
 "มูมู่ช่วยเย็บปิดด้วย"
 การผ่าตัดเป็นไปด้วยดี หากระสุนเจอและเจอแผลที่สามารถเย็บปิดซ่อมได้ ไม่มีการเสียเลือดมากขึ้น พอเสร็จจากการผ่าตัดเป็นช่วงเย็นพอดี เดินออกมาจากห้องผ่าตัดก็พบกับตุ๊ดตู่
 "พี่หมอ ศิษย์น้องเป็นอะไร"
 "โดนกระสุนปืนเข้าที่ช่องท้องหน่ะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้วพึ่งผ่าตัดเสร็จต้องรอฟื้นก่อน"
 เมื่อเดินออกมาหน้าบ้านริมน้ำก็พบกับสารวัตรพล รวย ตำรวจพม่าและตำรวจไทย พร้อมคนร้ายที่จับกุมได้กำลังจะนำกลับไปที่โรงพัก
 "พวกเอ็งเอาไอ้พวกเดนนรกนี่ไปขังไว้ก่อนนะ เดี๋ยวข้าตามไปขอดูอาการเพื่อนรักที่บาดเจ็บก่อน" เสียงสารวัตรสั่งลูกน้อง
 "เป็นอย่างไรบ้างคะ เรียบร้อยดีไหม"
 "ครับ จับได้หมดทุกคนที่ได้ข้อมูลมา ต้องขอบคุณคุณหมอด้วยที่ช่วยวางแผนทางหนีทีไล่ไว้ แล้วไอ้ณัฐมันเป็นยังไงบ้างครับ"
 "ปลอดภัยดีค่ะ พึ่งผ่าตัดเสร็จเลย แต่ต้องรออีกสักพักกว่าจะฟื้น"
 "โหดูสภาพวันนี้แล้ว น่าจะมีเรื่องสนุกๆ แน่ๆ เลยเสียดายไปโรงเรียนเลยอดร่วมวงด้วยเลยครับ" ตุ๊ดตู่พูด
 "ไม่สนุกหรอกเกือบตายกันต้องหลายคน เป็นเด็กเป็นเล็กไปเรียนหนังสือแหละดีแล้ว" เสียงรวยบอก
 "แล้วนี่อีกนานไหมกว่าผมจะเข้าไปเยี่ยมเพื่อนได้"
 "สารวัตรมาพรุ่งนี้เช้าดีกว่าไหม คะ ถึงวันนี้คุณณัฐฟื้นก็ยังคุยไม่ได้มาก"
 "ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้เข้าไปเคลียร์เรื่องผู้ต้องหารายงานเจ้านายและสั่งงานลูกน้อง แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมไอ้ณัฐมัน"
 "แบบนั้นดีกว่าค่ะ"
 "งั้นผมลากลับก่อนครับ ไปพวกเอ็งกลับ"
 "ไปก่อนนะครับคุณหมอ" เสียงรวยกล่าว
 "ลาก่อนนะครับ ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมสองคนจะขอสารวัตรขึ้นมาเยี่ยมคุณณัฐด้วย" เสียงอาชินบอก
 "กลับก่อนนะครับ" โบบอก
 "หวัดดีครับศิษย์น้อง และพี่พี่ทุกคนพรุ่งนี้เจอกันแล้วเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้ฟังด้วยนะครับ"
 "นี่กะจะให้อยู่ถึงเย็นเลยหรือ เอาตามนั้นก็ได้"
 แล้วทางสารวัตรก็เดินทางกลับไป
 "วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว ตุ๊ดตู่เองก็กลับบ้านเถอะ อยากรู้อะไรค่อยมาคุยกันพรุ่งนี้"
 เมื่อทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว ดร.นิลลี่ก็ไปอาบน้ำอาบท่า แล้วก็มานั่งเฝ้ารอให้ณัฐฟื้น โดยการนั่งกุมมือณัฐไว้ เพื่อต้องการให้พอณัฐลืมตาตื่นมาแล้วจะได้เห็นตนเองเป็นคนแรกนั่นเอง หลังผ่าตัดไปได้ชั่วโมงกว่าๆ พอหมดฤทธิ์ยาสลบณัฐก็ลืมตาขึ้นมา
 "ที่รักของผม เป็นอะไรไหม" ณัฐพูดด้วยเสียงที่ยังสะลึมสะลือจากยาสลบนั่งเอง เมื่อลืมตามาเห็นนิลลี่นั่งกุมมืออยู่ก็รีบกุมมือตอบสนองและรีบส่งสายตาหยาดเยิ้มดุจน้ำผึ้งมาให้
 "ปลอดภัยดีค่ะ ยังเป็นคนผ่าตัดให้คุณด้วย" พูดเสร็จก็กุมมือกันแน่นขึ้น ส่งสายตาหวานซึ้งกลับไปเช่นกัน แล้วทั้งสองก็นั่งกุมมือกันส่งสายตาหวานเชื่อมใส่กัน ราวกับว่าไม่ได้เจอกันมานาน
 พอเห็นว่าณัฐตื่นดีแล้วก็ย้ายออกมาอยู่ที่ห้องพักฟื้นโดยหมอนิลลี่นั่งกุมมือเฝ้าอยู่อย่างนั้นทั้งคืน พอยาแก้ปวดหมดฤทธิ์ณัฐได้ทีก็เลยส่งเสียง
 "โอ๊ยๆ ผมปวดท้องมากๆ เลยแม่หมอช่วยมาตรวจให้หน่อยได้ไหมครับ พร้อมทำตัวขดไปขดมา"
 หมอนิลลี่ตกใจนึกว่ามีอาการข้างเคียงอะไรก็เข้าไปรีบตรวจร่างกายให้ แต่กลับถูกณัฐดึงเข้าไปกอดพร้อมจุมพิตที่ปาก แล้วส่งสายตาแห่งความรักให้ นิลลี่เห็นสายตาแล้วก็ใจอ่อนส่งสายตาแห่งความรักกลับเช่นกัน เมื่อณัฐรับรู้ก็ยิ่งแสดงความรักตอบกลับไปอย่างละมุมละไม โดยการจูบปากกันอย่างเนิ่นนานอ้อยอิ่งเชื่องช้าราวกับโลกจะหยุดอยู่แค่นั้น แล้วก็เริ่มเล้าโลมไล่ลงมาตามซอกคอ แล้วตัวหมอนิลลี่เองเริ่มขยับ
 "โอย" เสียงร้องของณัฐ
 ศอกของหมอนิลลี่ไปโดนที่แผลนั่นเอง แล้วหมอนิลลี่ก็ดึงสติกลับมาได้พอดีก่อนที่จะเผลอไผลไปตามอารมณ์แล้วก็หัวเราะเสียงดังพร้อมบอกว่า
 "คราวนี้คงเจ็บจริง สมน้ำหน้าอยากแกล้งชั้นดีนัก"
 "โอยเจ็บจริงไม่แกล้งแล้ว ขอยาแก้ปวดหน่อยนะที่รัก" มิวายยังหยอกกันพร้อมสายตาหวานละมุมอีก
 "รอแป๊ปนะ เดี๋ยวไปเอายามาฉีดให้ ฉีดที่ก้นดีไหมอยากแกล้งกันดีนัก"
 "อย่าเลยนะที่รัก สงสารผมเถอะ" อ้อนกันจริงจัง ด้วยว่าอยู่กันตามลำพัง
 เมื่อฉีดยาเสร็จ ณัฐเองก็เริ่มง่วงหมอนิลลี่ก็นอนเฝ้าจับมือกันอยู่ข้างเตียงนั่นเอง พอรุ่งเช้า
 "ผมหิว" ณัฐส่งเสียงปลุกหมอนิลลี่
 "ยังกินไม่ได้ค่ะ ได้แค่จิบน้ำ เดี๋ยวไปเอามาให้รอแป๊ปนะคะ"
 แล้วก็เดินไปหยิบน้ำมาให้ณัฐจิบ ณัฐถือโอกาสเลยให้ป้อน พอป้อนเสร็จได้จังหวะก็ดึงตัวหมอนิลลี่มากอดและหอมแก้มฟอดใหญ่อีกตามเคย กำลังจะเอาริมฝีปากประกบไปที่ริมฝีปากของหมอนิลลี่
 "อ้าวไอ้ณัฐหายดีแล้วหรือวะ" เสียงสารวัตรพลนั่นเอง ที่เดินเข้ามาเห็นจังหวะที่กำลังหยอกล้อกันของคู่รักทั้งสอง แกล้งทักขึ้น หมอนิลลี่ได้ยินเสียงก็รีบขยับตัวหลบออกจากร่างของณัฐ ด้วยสีหน้าแดงเขินเมื่อสังเกตเห็นว่าสารวัตรกับรวยเห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่อย่างแน่นอน
 "แกนี่มาขัดจังหวะพอดีเลย" ณัฐตอบแบบกวนๆ เพราะรู้ว่าเพื่อนรู้ทัน
 "สวัสดีค่ะ สารวัตรรีบมาแต่เช้าเลยนะคะ"
 "สวัสดีครับ คุณหมอสุดน่ารักของผม" สารวัตรตอบแบบหยอกๆ
 "อย่ามาหวานใส่ที่รักของข้านะ" ณัฐดุกลับ
 "แหมๆ ที่รักเลยหรือ"
 "เอ็งเข้ามาเห็นพอดีนี่ แบบนี้ไม่เรียกที่รักเขาเรียกว่าอะไรว่ะ"
 "เอ็งถามเจ้าตัวเขายังว่าเขาเป็นที่รักของเอ็งหรือเปล่าวะ"
 แล้วณัฐก็หันมาส่งสายตาหวานเชื่อมใส่หมอนิลลี่ พร้อมถามว่า "ว่าไงคุณยอมเป็นที่รักของผมหรือเปล่าครับ ที่รัก"
 "เอ่อ ขอตัวไปเตรียมอุปกรณ์ทำแผลกับยามาให้นะคะ"
 นิลลี่ตอบแบบเขินๆ พร้อมหลบสายตาหวานเชื่อมคู่นั้นแล้วก็ขอตัวหลบออกมา พอนิลลี่เดินออกมาจากห้อง
 "รวยเอ็งออกไปรอข้างนอกสักแป๊ปข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเพื่อนข้า"
 "ครับ" แล้วรวยก็เดินออกไป
 "ไหนเอ็งเคยบอกข้าว่าไม่ได้จีบคุณหมอ แล้วที่ข้าเห็นมาสักพักนี่คืออะไร ไหนบอกมาซิ" สารวัตรถาม
 "ข้าว่าเอ็งรู้ตั้งแต่วันที่ถามข้าแล้วหล่ะ ว่าข้าคิดอะไรกับหมอ ใช่ไหม"
 "ใช่ ข้ารู้มานานแล้วว่าเอ็งแอบชอบหมอข้าถึงได้แกล้งตามจีบหมอ เพื่อให้เอ็งแสดงท่าทีกับหมอเขาไง ส่วนไอ้รวยระหว่างที่อยู่ที่นี่ มันเองก็รู้ว่าแกสองคนรักกัน แต่หมอเขาซ่อนความรู้สึกไว้ ไม่คิดว่าเหตุการณ์ไร่ฝิ่นจะทำให้ความรู้สึกที่แกทั้งสองมีต่อกันมันจะออกมาเร่าร้อนได้ขนาดนี้" สารวัตรมิวายหยอกเพื่อน
 "นี่แสดงว่าเอ็งเข้ามาเห็นจังหวะที่ข้ากำลังจะปล้ำหมอพอดีเลยสิ" ณัฐพูดแบบคนรู้ทัน
 "ก็ใช่อ่ะสิ หมอเองเขาก็รักเองไม่น้อย ข้าขอหลีกทางให้ด้วยความจริงใจ แม้จะแอบรู้สึกเสียใจเล็กๆ เพราะหมอนี่น่ารักสเป็คข้าเลย"
 "ขอบใจเอ็งหว่ะ อีกไม่นานแกก็คงพบกับคนที่เป็นเนื้อคู่ของเอ็ง"
 แล้วทั้งสองคนก็กอดกันแบบเพื่อนที่รู้ใจกัน สารวัตรเองก็เสียใจไม่น้อยเพราะก็แอบรักหมอนิลลี่เช่นกัน แต่เมื่อรู้ว่าหัวใจของหมออยู่ที่ณัฐก็ไม่อยากจะเข้าไปเป็นมือที่สาม
 หมอนิลลี่เดินเข้ามาพอดี
 "คุณสองคนที่เป็นเพื่อนรักกันมานานเท่าไหร่แล้วค่ะ"
 "ตั้งแต่เรียนประถมมาด้วยกันแหละครับ" สารวัตรตอบ
 "เป็นมิตรภาพที่ยั่งยืนดีมากเลยค่ะ"
 "ใช่ครับ ผมเลยขอหลีกทางให้ณัฐ ขอให้คุณหมอกับไอ้ณัฐรักกันนานๆ นะครับ"
 "รักกันอะไรค่ะ" หมอนิลลี่เขินหน้าแดง
 "เอาเป็นว่าผมรู้ความรู้สึกของคุณทั้งสองที่แสดงออกมาในระยะหลังแล้วกันครับ"
 "'งั้นผมไม่กวนเวลาจู๋จี๋ ของคุณทั้งสองแล้วดีกว่า ผมขอไปดูความเรียบร้อยพื้นที่ทั้งหมดก่อน วันนี้ผมอยู่ที่นี่ทั้งวัน ขออนุญาตทานข้าวเย็นด้วยนะครับ"
 พูดจบประโยคสารวัตรก็เดินออกจากห้องไป ที่แอบเก็บสายตาแห่งความเสียใจเอาไว้แล้วไปบอกรวยออกไปเก็บความเรียบร้อยของพื้นที่ที่ปฏิบัติการจับกุมผู้ร้ายเมื่อวาน
 เมื่อเห็นสารวัตรคล้อยหลังไป หมอนิลลี่ก็เข้าไปทำแผลและป้อนยาให้ณัฐ มิวายถูกณัฐดึงตัวเข้าไปกอดอีกแล้วคราวนี้ทั้งหอมทั้งจูบปากอย่างเร่าร้อน โลมเลียทั้งมือทั้งปากปั่นป่วนไปทั้งตัวของหมอนิลลี่ แต่พอหมอนิลลี่ขยับตัวศอกก็ไปโดนแผลอีกเช่นเคย
 "โอย" แล้วก็หยุดปฏิบัติการป้อนความรัก แล้วหันมาบอกว่า
 "ไม่ต้องแปลกใจหรอกครับ สารวัตรเขารู้มานานแล้วว่าผมชอบคุณและคุณก็ชอบผม จริงไหมที่รัก" แล้วก็ส่งสายตาน้ำผึ้งมาอีกแล้ว ทำเอาใจหมอนิลลี่สั่นสะท้านอ่อนระโหยโรยแรงทีเดียว พร้อมตอบกลับด้วยสายตาเดียวกัน แต่ปากกลับบอกว่า
 "ไม่จริงสักหน่อย" แล้วก็ทำท่าเขินอาย แต่สายตายังมิวายตอบสนองความรักที่มีให้กัน ด้วยการจ้องตากันเนิ่นนาน
 "ปากว่าตาขยิบจริงๆ แฟนผม"
 "ใครตกลงเป็นแฟนคุณ ตกลงเมื่อไหร่คะ"
 "แหมๆ ก็นะ"
 แล้วก็ส่งสายตาตอบสนองกันเนิ่นนาน จนปากต่อปากมาประกบกันอีกอย่างอ่อนโยน ด้วยที่ยังมีแผลอยู่ คราวนี้ณัฐเลยต้องหยุดปฏิบัติการไว้ที่การเล้าโลมซอกซอนอยู่แค่ที่ซอกคอเท่านั้น แล้วคิดในใจ "ไม่น่ามีแผลเลยวุ้ย ไม่งั้นนะ ได้มีของฝากให้เพียบเลย น่ารักซะขนาดนี้ จะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว"
 ในใจหมอนิลลี่เองตอนนี้เองก็อ่อนระทวยพร้อมที่จะตอบสนองความรักของณัฐเช่นกัน โดยวันนี้ความรักของคนทั้งสองก็เปล่งบานเต็มที่ มีการหยอกล้อส่งความรักกันตลอดเวลา ทำเอาใจของหมอนิลลี่เองผ่อนคลายและลืมเรื่องร้ายไปได้


พอเช้าวันรุ่งขึ้น ตำรวจพม่าทั้ง 2 ก็วิเคราะห์ข้อมูลใบหน้าทั้งแก๊งได้สำเร็จ แต่ด้วยว่ายังไม่ได้พักและต้องรอข้อมูลนายใหญ่จากหุ่นยนต์เก็บหลักฐานซึ่งจะกลับมาช่วงเย็นๆ สารวัตรพลเลยยังไม่เรียกประชุม ให้ทั้ง 2 คนไปพักในห้องพักคนไข้ก่อน
 ได้เวลาช่วงเย็นที่หุ่นยนต์ทั้งหมดกลับมา ตุ๊ดตู่ก็เลิกเรียนวิ่งมาร่วมขบวนด้วย
 "วันนี้แล้วสินะ จะได้รู้เรื่องราวทั้งหมด ดีใจจัง" ตุ๊ดตู่วิ่งพูดขณะเข้ามาในห้องประชุมและเห็นหุ่นยนต์เต็มไปหมด
 "ใจเย็นตุ๊ดตู่ ต้องขอเวลาพี่หมอวิเคราะห์ข้อมูลก่อนอยู่ดีจ้า สารวัตรค่ะ ขอเวลาสักชั่วโมงนำข้อมูลมาวิเคราะห์ร่วมกับตำรวจพม่าไปทีเดียวเลย"
 "ได้สิครับ คุณหมอของผม งั้นเดี๋ยวผมกับไอ้รวย ไอ้ณัฐ รวมกับตุ๊ดตู่ไปนั่งเล่นกันที่เพิง เพื่อคอยดูเพิงพี่ก๊อกแก๊กรอแล้วกันนะครับ"
 "ก็ดีเหมือนกันค่ะ ขอเวลานิดจะได้ข้อสรุปกันสักทีว่าเป็นแก๊งไหน"
 พอหมอนิลลี่พูดจบพวกสารวัตร ณัฐ รวย และตุ๊ดตู่ก็ออกไปที่เพิง ปล่อยให้ดร.นิลลี่ มูมู่และตำรวจทั้ง 2 ทำงานกันตามลำพัง
 "เป็นยังไงบ้างคะ เมื่อวานน่าจะได้อะไรบ้าง"
 "เรารู้ตัวคนร้ายทั้งแก๊งเรียบร้อยแล้วครับ เหลือแต่ส่วนของหัวหน้าใหญ่ที่คาดการณ์ว่าน่าจะได้จากข้อมูลของวันนี้" โบ บอก
 "มูมู่ เอาข้อมูลที่ได้ทั้งหมดของเมื่อวานมารวมกัน อะนาไลซ์รูปร่างหน้าตาก่อนซิว่าเป็นอย่างไร"
 มูมู่นำข้อมูลทั้งหมดรวบรวมประมวลอยู่สัก 20 นาทีก็ได้ผลฉายออกมาให้ตำรวจทั้ง 2 คนดู
 "เข้าข่ายหัวหน้าแก๊งไหนในระบบที่มีไหมว่ะ ไอ้โบ" อาชินถาม
 "ใช่เลยหว่ะ เป็นอย่างที่พวกเราเดาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าน่าจะเป็นแก๊งไหน"
 "ชัดแจ๋วขนาดนั้นเลยหรือคะ"
 "ใช่ ครับ เป็นแก๊งใหญ่และจับกุมยากที่สุดของพม่าตอนนี้ครับ พวกเราหมายหัวหัวหน้ามันไว้ แต่ไม่เคยจับได้สักที คราวนี้ต้องลุ้นดูครับ" โบตอบ
 "แสดงว่าตอนนี้ข้อมูลทั้งหมดพร้อมแล้วนะคะ จะได้ไปตามสารวัตรพลและพรรคพวกเข้ามาร่วมกันวางแผนต่อ"
 "เดี๋ยวผมออกไปตามให้เองครับ" โบ บอก แล้วก็เดินออกไปตามทั้ง 4 คนให้เข้ามาพร้อมประชุม
 "ข้อมูลพร้อมแล้วหรือครับ" เมื่อสารวัตรพลมาถึงก็เอ๋ยถามทางดร.นิลลี่กับตำรวจทั้ง 2 ทันที
 "ใช่ค่ะ เดี่ยวให้โบ ผู้รวบรวมข้อมูล นำเสนอแล้วกันนะคะ เพราะเหมือนโบเขาจะรู้ข้อมูลทั้งหมดแล้ว"
 "ว่าไงบ้าง โบ ตื่นเต้นอยากรู้แล้วว่าแก๊งไหน" สารวัตรอดใจไม่ไหว
 "ใจเย็นไอ้พล รอโบเขาบอก"
 "ตามข้อมูลที่ได้เมื่อคืนจริงๆ พอเดาออกอยู่แล้วว่าน่าจะเป็นใคร พอได้ข้อมูลเมื่อเย็นฟันธงเลยครับว่าเป็นแก๊งไหน จริงๆ จะถือว่าโชคดีก็ได้ครับ ดันเป็นแก๊งที่ทางการพม่าหมายหัวเป็นอันดับต้นๆ เลย แก๊งใหญ่ 1 ใน 3 ของพม่า ครับ เป็นพวก ของชาวชนกลุ่มน้อยหมู่บ้านตรงข้ามแม่น้ำนี่เอง ชื่อหัวหน้าแก๊งคือ ทีฮะ เป็นหัวหน้ากองกำลังของชนเผ่านี้ ซึ่งต้องการแยกออกเป็นรัฐอิสระ เราสู้รบกันมายาวนาน แม้จะรู้ว่ากองกำลังอยู่ที่ไหน แต่เราเองไม่เคยพบหัวหน้ากองกำลังเลย ไม่คิดว่าจะมาโผล่ที่ดอยมอมแมม"
 "เห้ย งานเข้าแล้ว งานใหญ่เกินที่สถานีตำรวจเล็กๆ จะทำการจับกุมได้แล้ว แม้ขนาดตำรวจพม่ายังบอกว่าไม่เคยเจอตัว ดูแล้วคงต้องมีทหารมาร่วมด้วย" สารวัตรพลอุทานเสียงดังไม่น้อย
 "ทางพม่าว่าไง" แล้วก็หันไปถามทางฝั่งตำรวจพม่าด้วย
 "งานใหญ่จริงครับ ผมต้องกลับไปรายงานนายที่พม่าเช่นกันครับ"
 "ทางนี้ก็เช่นกัน คงต้องเป็นนายใหญ่ของทั้ง 2 ฝั่งคุยกัน เกินความสามารถของพวกเราแล้ว"
 "ขนาดนั้นเลยหรือว่ะ แล้วข้ากับไอ้รวยหล่ะ ต้องทำอะไรต่อไหมดูเหมือนพวกแกจะต้องไปรายงานนาย"
 "รวยน่าจะกลับไปกลับข้าได้แล้ว เพราะข้อมูลการเข้าออกของนายใหญ่ให้ หุ่นยนต์เก็บก็น่าจะดีและปลอดภัยกว่า ส่วนเอ็งก็คอยไปตีซี้ไว้กับทางพี่ก๊อกแก๊กดูลาดเลาว่านายใหญ่ของแก๊งมาอีกเมื่อไหร่ ประมาณนั้น"
 "ได้ครับนาย ผมกลับไปที่โรงพักกับนาย"
 "ได้ได้ เดี๋ยวข้ากับแม่หมอจะทำเป็นไปเยี่ยมเยียนอาการเจ็บป่วยกับเพิงกับที่ไร่ฝิ่นบ่อยๆ เพื่อดูว่านายใหญ่มันเข้าออกทางไหน และบ่อยแค่ไหน ดูท่าทางแกลงไปคราวนี้คงหลายวันพอดูเพราะต้องคุยหลายต่อทั้งนายใหญ่ฝั่งนี้ ทั้งต้องรอประสานงานกับทางพม่าติดต่อนายใหญ่ แล้วอาจจะต้องคุยกับทหารทั้ง 2 ฝ่ายด้วย งานช้างเลย"
 "ใช่ หว่ะ คงต้องลงไปเตรียมความพร้อมอย่างน้อยก็ 2 อาทิตย์ได้ แต่ไม่แน่เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีมันดีอาจจะคุยผ่านทางเทเลคอนเฟอเรนท์ ก็อาจจะไม่ต้องรอเดินทางไปมา"
 "ส่วนพวกผม 2 คนพอลงจากดอย เข้ากรุงเทพแล้วก็จะใช้การติดต่อทางเทเลคอนเฟอเรนท์ เหมือนกันจะได้รีบวางแผนให้เสร็จ แก๊งนี้ทางพม่าหมายตาจะจับมานานแล้ว ถ้าจับได้คราวนี้ก็จะปิดคดีหลายๆ คดีได้ทีเดียวครับ"
 "ตามนี้ ไปรวยรีบกลับลงไปข้างล่างกัน"
 "ครับ"
 "เนื่องจากสัญญาณโทรศัพท์บนนี้ไม่ดี แต่ทางบ้านริมน้ำของคุณหมอมีสัญญาณเน็ตเพราะมีอุปกรณ์พิเศษเอาอย่างนี้มีอะไรข้าจะติดต่อมาทางคุณหมอก่อนดีกว่า โดยใช้ทางเน็ตติดต่อกัน แล้วข้าจะรีบวางแผนแล้วติดต่อมา งานนี้ต้องอาศัยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของแม่หมอแล้วครับ"
 "ยินดีมากเลยค่ะ อยู่ๆ ก็ได้ร่วมการทำงานโพรเจกต์จับคนร้ายข้ามชาติแถมเป็นหัวหน้าแก๊งดังและใหญ่ด้วย ดูน่าสนุกอยู่ค่ะ"
 "ตามนี้เลยครับ เดี๋ยวผมลงไปคืนนี้เลยแล้วจะรีบติดต่อกลับมา ลาตรงนี้นะครับ คิดถึงกันบ้างครับ" สารวัตรแอบหยอดอีกตามเคย
 "ข้าว่าวันนี้มันมืดแล้ว พักสักคืนแล้วกลับเช้าพรุ่งนี้ไม่ดีกว่าหรือ" ณัฐบอก
 "ก็จริงของคุณณัฐนะครับ" รวยเสริม
 "พวกผมยังไงก็ได้ครับ แล้วแต่ทางสารวัตรเลย" อาชินบอก
 "ข้าก็ใจร้อนเกิน งั้นนอนก่อนแล้วพรุ่งนี้รุ่งสางข้าจะลงไปเลย"
 แล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปพัก มีแต่ตุ๊ดตู่ที่ถามกลับมาหลังจากนั่งฟังอยู่นานแล้ว
 "แล้วผมช่วยอะไรได้บ้าง"
 "ช่วยอยู่เฉยๆ และเงียบๆ พอ" สารวัตรบอก
 "แล้ววันนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว" เสียงหมอนิลลี่บอกอีกคน
 "ก็ได้กลับก็ได้"
 สุดท้ายตุ๊ดตู่ก็ต้องจำใจกลับไปทั้งที่อยากจะร่วมขบวนในการจับคนร้ายในครั้งนี้
 พอรุ่งสาง หมอนิลลี่กับมูมู่ก็เดินมาส่งสารวัตร รวยและคุณตำรวจพม่าทั้ง 2 กลับลงไปที่โรงพัก
 "ยังไงผมจะรีบประสานงานมาทางคุณหมอนะครับ" สารวัตรบอก
 "ยินดีค่ะ"
 "ข้าไปก่อนนะ แล้วจะรีบแจ้งมาว่าต้องการความช่วยเหลืออะไรบ้าง"
 "ได้เลย ตามนั้น"
 แล้วตำรวจทั้ง 4 นายก็เดินทางลงไปด้านล่างดอยมอมแมมและก็เข้ากรุงเทพทันทีในวันนั้น เมื่อถึงกรุงเทพ
 "พวกผมกลับที่พักก่อน แล้วจะรีบรายงานไปทางพม่า แล้วเดี๋ยวเราประสานงานกันต่อครับ" อาชินกล่าวก่อนที่จะแยกจากไป
 "ได้ครับ ยังไงทางนี้ก็ต้องคุยกับผู้ใหญ่เช่นกัน แล้วพบกัน"
 สารวัตรกับรวยก็เข้าไปคุยกับนายเช่นกัน
 ทางด้านหมอนิลลี่ที่ยังเข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้ ก็ยังไม่ค่อยมีคนไข้ตามเคย ได้โอกาสชวนณัฐและตุ๊ดตู่เข้าไปที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊ก เพื่อสอบถามอาการป่วยและแอบสังเกตการณ์ไปในตัวด้วย
 "สวัสดีค่ะ พี่ก๊อกแก๊ก"
 "สวัสดีครับ พี่ก๊อกแก๊ก"
 "สวัสดีครับ น้าก๊อกแก๊ก"
 เสียงทั้งสามกล่าวสวัสดีก๊อกแก๊กเมื่อมาถึงเพิง
 "อ้าวแม่หมอกับลูกพ่อหลวงมาหรือครับ แม่นิ่มมารับแขกหน่อยสิ" พี่ก๊อกแก๊กก็กล่าวทักทายเช่นกัน แล้วหันไปเรียกแม่นิ่มที่กำลังทำอะไรอยู่ด้านหลังเพิงให้มาต้อนรับแขก
 "สวัสดีค่ะ แม่หมอ คุณณัฐ อ้าวไอ้ตุ๊ดตู่มาด้วยหรือ"
 "สวัสดีค่ะ เป็นยังไงกันบ้างค่ะ ทั้งพี่ก๊อกแก๊กและพี่นิ่ม"
 "ชั้นหรือตั้งแต่ได้แม่หมอช่วยก็เดินเหินได้สะดวกช่วยตัวเองได้มากขึ้น" ก๊อกแก๊กบอก
 "ชั้นผื่นก็หายหมดแล้วจ้า" แม่นิ่มตอบ
 "งั้นขออนุญาตให้มูมู่ตรวจร่างกายและเจาะเลือดนะคะ เพื่อจะดูว่าหายขาดจากโรคเรื้อนหรือยัง และเพื่อจะวางแผนแก้ไขความพิการอะไรเพิ่มเติมให้พี่ก๊อกแก๊กได้อีก" หมอนิลลี่ขออนุญาต
 "มูมู่ ตรวจร่างกายทั้ง 2 คน บลัดเทสต์สำหรับเรื้อน เช็คอัพเทสต์นะ เอ๊กซเรย์พี่ก๊อกแก๊กด้วย"
 มูมู่เข้าไปทำการตรวจร่างกายเจาะเลือดตรวจหาเชื้อโรคเรื้อน ตรวจเลือดระบบต่างๆ ของร่างกายพร้อมเอ๊กซเรย์ให้กับก๊อกแก๊กแล้วก็มารายงานผลให้กับนิลลี่
 "อืม สำหรับพี่นิ่มนี่ปกติทุกอย่างแล้วค่ะ เรื้อนก็หายดี ค่าเลือดอย่างอื่นก็ดีมากไม่ต้องทำอะไร"
 "ขอบคุณแม่หมอมากค่ะ"
 "สำหรับพี่ก๊อกแก๊กนั้น เชื้อโรคหายหมดเช่นกันค่ะ ค่าเลือดดูแล้วเริ่มมีโรคไตวายถามหา แต่ยังไม่ต้องทำอะไรค่ะ ติดตามดูอาการไปก่อนได้ ส่วนเรื่องตาหมอว่าจะทำการผ่าตัดทำให้มองเห็นได้ดีขึ้นเอาไหมคะ พอดีตอนนี้มีวิธีการผ่าตัดตามาใหม่ สำหรับการรักษาโรคเรื้อนได้ แต่ไม่ได้ทำให้มองเห็นแบบปกติ แต่มองเห็นได้ดีขึ้น ดีไหมค่ะ"
 "ก็ดีนะครับ ผมจะได้เดินเหินได้ดีไม่ต้องใช้ไม้เท้าคนตาบอด จะได้ไม่ต้องรบกวนแม่นิ่มเวลาเดินทางออกนอกบ้าน"
 "ถ้าเอาตามนี้ วันนี้พี่ก๊อกแก๊กตามหมอกลับไปที่บ้านริมน้ำ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้จะทำการผ่าตัดให้ค่ะ"
 "ได้เลยครับ ขอบคุณแม่หมอมากเลยครับ"
 "งั้นขออนุญาตพาพี่ก๊อกแก๊กกลับไปบ้านพร้อมกันเพื่อผ่าตัดกระจกตาให้นะคะ พี่นิ่ม"
 "ขอบคุณแม่หมอมากค่ะ"
 "มูมู่พาพี่ก๊อกแก๊กกลับบ้านนะ"
 "งั้นพวกผมขอลากลับกันก่อนนะครับ พี่นิ่ม" เสียงณัฐกล่าว
 "ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ"
 "กลับก่อนนะครับ น้านิ่ม" ตุ๊ดตู่บอกบ้าง
 "พรุ่งนี้จะผ่าให้ตั้งแต่เช้า ช่วงเที่ยงๆ พี่นิ่มก็ไปเยี่ยมได้แล้วนะคะ ไปก่อนนะคะ"
 แล้วทุกคนก็พาพี่ก๊อกแก๊กกลับมาที่บ้านริมน้ำ
 "พี่หมอ ทำไมโรคเรื้อนถึงทำให้ตาบอด" ตุ๊ดตู่เก็บความสงสัยไว้ไม่ได้เลยสอบถาม
 "คราวก่อนพี่ไม่ได้อธิบายให้ฟังเนอะ คืออย่างนี้โรคเรื้อนจะทำลายเส้นประสาท โดยเฉพาะเส้นประสาทที่ดวงตา พอมีอะไรโดนที่ตาแล้วทำให้คนไข้ไม่รู้ปล่อยทิ้งไว้ทำให้กระจกตาเป็นแผลติดเชื้อแทรกซ้อน ปล่อยไว้นานๆ ก็ตาบอดได้จ้า พี่ก๊อกแก๊กก็เกิดจากสาเหตุนี้ ทางแก้ก็คือใช้การเปลี่ยนกระจกตาจะทำให้มองเห็นได้ดีขึ้น"
 "อ้อ เข้าใจแล้วครับ แล้วพรุ่งนี้พี่หมอก็จะเปลี่ยนกระจกตาให้คุณน้าใช่ไหมครับ"
 "ใช่จ้า"
 "พรุ่งนี้วันหยุดพอดี ผมขอเข้าไปดูการผ่าตัดได้ไหมอ่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เรียนวิชาอะไรกับพี่หมอเลย คนไข้น้อย นะนะ"
 "จ้า ได้ แต่ห้ามยุ่งมากนะ เพราะถ้ามีการติดเชื้อที่ตาอีกทีพี่ก๊อกแก๊กก็จะตาบอดถาวรทำอะไรไม่ได้อีกเลยเข้าใจไหม วันนี้กลับบ้านไปก่อนเนอะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน"
 "ครับ" แล้วตุ๊ดตู่ก็วิ่งกลับบ้านไป
 "แล้วผมหล่ะ คุณหมอหวานใจของผม จะให้ผมช่วยอะไรไหม ช่วงนี้มัวแต่ยุ่งเรื่องคนร้ายเลยไม่ค่อยได้มาช่วยงาน หมอคนสวยของผมเลย"
 ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อยู่กันสองต่อสอง ตอนนี้ได้โอกาสอยู่กันสองคน ณัฐก็หยอดคำหวานใส่เต็มที่ พร้อมส่งสายตาอันแสนหวานมาให้อีก ยิ่งผ่านเรื่องต่างๆ มาด้วยกันมากเข้าเท่าไหร่ ณัฐเองก็ยิ่งมีความรู้สึกดีดีต่อดร.นิลลี่มากขึ้นเท่านั้น
 เมื่อเห็นสายตาหวานขนาดนั้น หมอนิลลี่เองก็เขินเช่นกัน แอบหลบสายตา ไม่กล้าสบตาตรงๆ พร้อมเตือนสติในใจว่า "อย่าใจลอยนะ ใจกลับมา" แล้วก็ดึงสติกลับมาตอบณัฐไปว่า
 "จริงๆ พรุ่งนี้เป็นการผ่าตัดไม่ใหญ่มาก และต้องการความสะอาดมาก ไม่งั้นจะติดเชื้อได้ แต่ถ้าคุณณัฐต้องการมาก็มาสังเกตการณ์ก็พอค่ะ"
 "ได้ครับ พบกันพรุ่งนี้นะครับ ผมฝันถึงคุณหมอทุกคืน แล้วแม่หมออย่าลืมฝันถึงผมบ้างนะครับ"
 แล้วก็ไม่วายส่งสายตาน้ำเชื่อมมาให้อีก นิลลี่ก็ต้องดึงสติแล้วตอบกลับไปว่า
 "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ แล้วพบกันพรุ่งนี้"
 แล้วก็กลับมาที่ห้องนอนนั่งฝันหวานตามอารมณ์ของผู้หญิงที่เจอหนุ่มหล่อรูปงามตรงสเป็คทุกวัน แถมนิสัยก็แสนจะดี มีใจให้ขนาดนี้มีหรือที่ใจของดร.นิลลี่จะไม่เผลอไผลหลุดลอยไปตามกระแสบ้าง ระหว่างที่กำลังเคลิ้มหวานอยู่นั้น พลันสายตาก็ไปเห็นเงาคนที่ริมหน้าต่างเหมือนมีคนกำลังจ้องมองมาอีกแล้ว พอหันไปมองตรงๆ เงานั้นก็หายไป
 "เห็นอีกแล้ว ช่วงนี้เห็นแทบทุกคืนเลย" ดร.นิลลี่คิดในใจ ช่วงนี้แม้จะยุ่งอดหลับอดนอนกับเรื่องแก๊งค้ายาข้ามชาติ แต่ทุกคืนหมอนิลลี่กับรู้สึกว่ามีคนจ้องมองอยู่ รวมทั้งฝันร้ายก็ถี่ขึ้นกว่าเดิม
 "ไปอาบน้ำนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องผ่าตัดตาแต่เช้า" พูดกับตัวเองเสร็จก็ไปอาบน้ำนอน ด้วยความที่ยังมีเรื่องในใจอยู่สองเรื่องทำให้หลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน
 รุ่งเช้าก็มาผ่าตัดตามปกติ การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ช่วงเที่ยงพี่นิ่มก็มาเยี่ยมพี่ก๊อกแก๊ก
 "วันนี้ผ่าตัดไม่มีปัญหาอะไรค่ะ เดี๋ยวช่วงเย็นพี่นิ่ม ให้มูมู่กับตุ๊ดตู่พาไปส่งนะคะ"
 "ได้ค่ะ"
 "มูมู่กับตุ๊ดตู่ เดี๋ยวช่วงเย็นพาพี่ก๊อกแก๊กกลับบ้านนะ" หันมาบอกมูมู่กับตุ๊ดตู่
 "แล้วหมอจะไปดูแผลให้วันเว้นวัน ถ้าไม่มีอะไรอาทิตย์หน้าก็ตัดไหมเปิดตาได้ค่ะ"
 "ขอบคุณแม่หมอมากเลยค่ะ" แล้วนิ่มก็เข้าไปเยี่ยมพี่ก๊อกแก๊ก
 พอตกเย็นมูมู่กับตุ๊ดตู่ก็พาพี่ก๊อกแก๊กไปส่ง ทางหมอนิลลี่ไปทำแผลให้จนครบอาทิตย์ก็ตัดไหมเปิดตาพี่ก๊อกแก๊กออก
 "ลองลืมตาดูค่ะ ว่าเป็นอย่างไรมองเห็นดีขึ้นไหม" ดร.นิลลี่บอกพี่ก๊อกแก๊ก
 "ผมมองเห็นแล้ว แม้จะไม่ชัดแจ๋วแต่ก็มองเห็นครับ" พี่ก๊อกแก๊กดีใจมาก
 "มูมู่ตรวจตาอย่างละเอียดให้หน่อยซิ"
 มูมู่ตรวจตาเสร็จก็มารายงาน
 "สมบูรณ์แบบ ไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ ช่วงนี้ระวังเรื่องแสงแค่นั้นค่ะ นอกนั้นก็สบายมองตามปกติได้"
 "ขอบคุณแม่หมอมากเลยครับ"
 "พวกเราไม่รู้จะตอบแทนพระคุณแม่หมออย่างไรดีเลยค่ะ" แม่นิ่มบอก
 "ไม่เป็นไรเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว ดูไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวกลับก่อนนะคะ มีอะไรไปหาที่บ้านได้ อยู่แค่นี้เอง"
 "ขอบคุณมากค่ะ"
 "ขอบคุณมากครับ"
 ทุกครั้งที่มาที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊กนั้น ตุ๊ดตู่กับณัฐก็จะตามมาคอยหาข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับแก๊งค้ายาด้วยเสมอ เพื่อรอให้ทางสารวัตรติดต่อมาว่าจะทำอะไรต่อไป แต่นี่สารวัตรหายไปอาทิตย์แล้วก็ยังเงียบๆ อยู่ คงต้องรอต่อไป


เมื่อข้อมูลตอนนี้มากองรวมกันจำนวนมากและการที่ได้ไปรักษาพ่อมิ่งที่ไร่ฝิ่นก็ได้ข้อมูลรูปพรรณสัณฐานของชายลึกลับคนเฝ้าไร่ฝิ่นทั้งหมด รวมทั้งมีข้อมูลภาพถ่าย ผลดีเอ็นเอ แต่เมื่อนำมาวิเคราะห์กับฐานข้อมูลประชากรไทยกับไม่พบข้อมูลอะไรเลย ไม่รู้เลยว่าคนพวกนี้จริงๆ แล้วเป็นใครมาจากไหนกลุ่มไหนแล้วใครที่จะเป็นนายใหญ่ของกลุ่มนี้ได้ มันก็ยังคงวนอยู่ในอ่างน้ำอยู่ดี
 วันนี้ทุกคนมารวมกันช่วงเย็นโดยมีตุ๊ดตู่มานั่งร่วมวงด้วย แล้วสารวัตรก็เกริ่นขึ้นว่า
 "ข้อมูลของเราตอนนี้ล้นทะลักมาก แต่กลับหาควานหาอะไรไม่เจอ"
 "เอาไงดีว่ะ ไอ้พล ฐานข้อมูลของกองตำรวจไทยมันช่วยอะไรไม่ได้เลย"
 "ข้าว่าสงสัยต้องคุยกับนายข้าแล้วหว่ะ ดูเป็นขบวนการใหญ่และข้ามชาติซะแล้ว คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เล่นๆ อย่างที่คิดตอนแรกแล้ว ไม่ใช่คนในหมู่บ้านสักเท่าไหร่ที่สำคัญไม่ใช่คนไทย"
 "ก็ว่าอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ ข้อมูลตอนนี้แม้มีเยอะแต่มันทำอะไรพวกแก๊งนี้ไม่ได้เลย"
 "อุตส่าห์หาข้อมูลมาได้เพียบแต่กับทำอะไรพวกมันไม่ได้" ณัฐบ่นบ้าง
 "ไม่แน่ ข้าขอไปปรึกษานายก่อนแล้วอาจจะต้องเข้ากรุงเทพ ระหว่างนี้ก็แค่เก็บข้อมูลไปเรื่อยๆ เผื่อนายใหญ่ของพวกมันเข้ามาจะได้มีข้อมูลไว้"
 "ก็ได้แค่ปล่อยหุ่นยนต์เก็บหลักฐานเข้าไปเก็บหลักฐานเหมือนปกติค่ะ คงไม่ต้องใช้คนเข้าออกไปมันเสี่ยงเกินไป แค่เฝ้าดูเพิงพี่ก๊อกแก๊กก็คงพอมั้งคะ"
 "ผมก็ว่าน่าจะได้แค่นี้" สารวัตรกล่าว
 "ดูเหมือนได้พักร้อนยังไงยังงั้นเลยค่ะ ยังเข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้คนไข้ก็มีให้ดูน้อยลง ส่วนเรื่องไร่ฝิ่นก็วางระบบเรื่องเก็บหลักฐานดัวยหุ่นยนต์แล้วก็แทบไม่ต้องใช้คน ว่าแต่พี่รวยจะเอาไงค่ะ สารวัตร"
 "ผมว่าตอนนี้ให้รวยไปตีซี้กับคนในเพิงไว้ก็ไม่เสียหายครับ ส่วนเรื่องคนแก๊งค์คิดว่าตอนนี้ส่วนใหญ่ก็น่าจะเกรงใจคุณหมอ ยังไม่กล้าทำอะไรหรอกเพราะพวกนั้นก็เป็นหนี้ชีวิตคุณหมอ"
 "ก็จริงของเอ็ง"
 "สรุปก็ตามนี้เลยครับ พี่รวยกับณัฐไปตีซี้กับพี่ก๊อกแก๊กกับพี่นิ่มไว้ ให้เขาคิดว่าเป็นพวกเดียวกันจะได้ไม่ระวังระแวงมาก มีโอกาสนายใหญ่มาจะได้เข้าใกล้ได้ง่ายๆ ส่วนคุณหมอก็คอยดูวิเคราะห์ข้อมูลตามที่หุ่นยนต์เก็บหลักฐานเก็บมาครับ ส่วนผมคงต้องคุยกับนายใหญ่แล้วเดี๋ยวค่อยมาบอกอีกทีครับ"
 "อืมได้ครับนาย"
 "ได้ค่ะ"
 "ได้ รอฟังข่าวจากเพื่อน"
 "'งั้นขออนุญาตลงไปในเมืองเลยครับ ไว้ได้ข่าวจะรีบขึ้นมา แล้วคิดถึงกันบ้างนะครับคุณหมอ"
 รวยแอบยิ้มหรือสารวัตรจะเอาจริง ไม่เคยสารวัตรกรุ้มกริ่มกับผู้หญิงคนไหนเลยมีแต่คุณหมอนี่แหละ ไม่ทันจะหุบยิ้มก็มีเสียงบอกว่า
 "อย่าไปคิดถึงมันเลยครับ คิดถึงผมดีกว่า เราเจอกันทุกวันเนอะ"
 รวยก็อมยิ้มอีกทีหรือเพื่อนรักจะต้องมาแย่งจีบผู้หญิงคนเดียวกันจริงๆ นะ แล้วสารวัตรก็ไปที่รถและเดินทางกลับ
 "พี่หมอ พี่หมอ ลืมไรเปล่า" เสียงตุ๊ดตู่ ทวงสัญญา เมื่อนั่งฟังและเห็นแล้วว่าคุณครูแม่หมอว่างแล้ว
 "รีบทวงเชียวนะ ได้ได้ จะให้สอนเรื่องอะไรหล่ะ"
 "ก็เคสที่นอนห้องไอซียูไง ไข้เลือดออกหน่ะ พี่หมอ"
 "ก็ดีเหมือนกัน สอนไว้จะได้ใช้ดูแลคนในหมู่บ้าน มาคุณณัฐมาเรียนด้วยกันเลย"
 "พี่รวยเรียนด้วยกันไหมคะ" นิลลี่หันไปถามรวย
 "ก็ดีครับ"
 "เราเริ่มกันเลยแล้วกัน ไข้เลือดออก ชื่อการแพทย์ เรียกกันว่าไข้เด็งกี่นะ ตามนั้นเลยเป็นโรคติดเชื้อไวรัสชื่อเดงกี่นั่นเอง มีใครรู้บ้างมันติดต่ออย่างไร"
 "ผมรู้ครับ ติดโดยโดนยุงลายกัดครับ" ตุ๊ดตู่ตอบ
 "เก่งมาก ใช่ค่ะติดเพราะโดนยุงลายกัด จะว่าไปช่วงนี้ก็หน้าฝนแล้วเนอะ น้ำขังเยอะแยะ ทำให้ยุงไปไข่ไว้ มีการแพร่พันธุ์สูง ถึงได้มีคนป่วย แล้วอาการเป็นยังไงบ้างค่ะ รวย"
 "ไข้สูงลอยหลายวันครับ เอ๊ะแต่ผมเห็นส่วนใหญ่เป็นในเด็กนี่ครับ แทบไม่เคยเห็นเป็นในผู้ใหญ่เลย"
 "ใช่ค่ะ มักเป็นในเด็กแต่ผู้ใหญ่ก็เป็นได้ค่ะ คืออาการเด่นคือไข้สูงลอยอยู่ 4-5 วัน พอถึงวันที่ 5 ไข้จะลงถ้าไม่มีภาวะแทรกซ้อนก็ไข้ลงแล้วหาย แต่บางคนพอไข้ลงจะมีอาการช็อกได้ ส่วนถ้าคนที่เคยเป็นแล้วและมาเป็นอีกอาการจะรุนแรงมากขึ้น และถ้ายิ่งเป็นในผู้ใหญ่อาการจะรุนแรงมากกว่าเด็ก ดังนั้นจะเห็นว่าไอ้มิ่งนั้นเป็นแล้วถึงกับต้องอยู่ในห้องไอซียูทีเดียว แล้วการป้องกันทำยังไงค่ะ ลูกพ่อหลวงตอบหน่อยค่ะ"
 "เกิดจากยุงก็ต้องกำจัดยุงสิครับ ง่ายจะตาย พูดขึ้นมาเรื่องกำจัดยุงคงต้องทำทั้งหมู่บ้านแล้วมั้ง ว่าไงครับแม่หมอ"
 "กำลังจะบอกเลยค่ะ ว่ามีคนเป็นแล้ว หนึ่งคนต้องคอยเฝ้าระวังว่าจะมีใครเป็นอีกหรือไม่ และต้องกำจัดยุงทั้งเรื่องของยุง ลูกน้ำ พรุ่งนี้วันเสาร์เราออกกำจัดยุงกันค่ะ หมอจะดูส่วนรอบนอกหมู่บ้าน คุณกับตุ๊ดตู่ไปรณรงค์ในหมู่บ้านดีไหม"
 "ก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นถ้าระบาดแล้วจะยุ่ง เดี๋ยวคุณหมอแสนน่ารักของผมจะผอมจากการอดนอน"
 "ตามนี้นะคะ พรุ่งนี้รวมกันที่นี่ช่วงสายแล้วเราออกกำจัดยุงกัน"
 "มูมู่เตรียมทรายอะเบท กับคาบารีลให้พร้อม รวมทั้งเตรียมตะไคร้หอมไว้แจกชาวบ้านเอาไว้ทากันยุงกันเองที่บ้าน"
 "ไปแยกย้ายศิษย์พี่กลับบ้าน ผมไปที่เพิงนั่งเฝ้าพี่ก๊อกแก๊กเหมือนเดิมแล้วจะหาโอกาสเข้าไปตีซี้กับแก"
 "ก็ได้ครับ กลับก็กลับ ราตรีสวัสดิ์ครับคุณครูพี่หมอ"
 "ไปก่อนนะครับ ฝันดีคิดถึงกันบ้างนะครับ"
 รวยอมยิ้มกับคำหยอดของคุณณัฐ เอาอีกแล้ว "ผมก็ขออนุญาตไปทำหน้าที่เหมือนกันครับ"
 เมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้ว หมอนิลลี่ก็ไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวจะพักผ่อน พลันก็มีเสียงผู้หญิงมาเรียก
 "แม่หมอช่วยลูกชั้นด้วยจ้า"
 "มีอะไรหรือค่ะ มาช่วงค่ำเลย"
 "มีอะไรให้พวกผมช่วยหรือครับ" เสียงณัฐกล่าว พอได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในบริเวณบ้านริมน้ำ ณัฐก็รีบเดินตามมาทันที ก็มาเจอหญิงสาวที่อุ้มเด็กมากลางดึก
 "ลูกชั้นจ้า มันมีไข้สูงมาหลายวัน แล้วอยู่ก็สลบไป เลยวิ่งพามาหาแม่หมอนี่แหละจ้า"
 "มูมู่รับเด็กไปตรวจไวทัลไซน์ ตรวจร่างกายอย่างละเอียด ตรวจเลือดดูเดงกี่ด้วย"
 ระหว่างที่มูมู่ทำการตรวจร่างกายนั้น นิลลี่ก็สังเกตไปด้วย เอาอีกแล้วมีจุดแดงขึ้นที่แขนหลังปลดปลอกแขนที่วัดความดันอีกแล้ว
 "มูมู่ผลการตรวจทูนิเก้โพสิทีพอีกแล้ว ตรวจหาเด็งกี่แอนติเจนด่วน เช็ดตัว ให้พาราทางก้นนะรีบลดไข้ เปิดเส้นให้ไอวี เด็กช็อกแล้ว เข้าไอซียูด่วน"
 เมื่อสั่งเสร็จยังไม่ทันรอผลการตรวจอะไรเลย หมอนิลลี่ก็รีบสั่งการรักษาแล้วรีบหันมาบอกกับแม่เด็กว่า
 "หมอสงสัยว่าเด็กจะเป็นไข้เลือดออกและมีอาการช็อกต้องอยู่ในห้องผู้ป่วยหนักและอาจจะอยู่นานรวมทั้งอาจจะเป็นหนักขึ้นกว่านี้อีกได้ แม่ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้นะคะ กลับบ้านไปก่อนได้ถ้าเด็กดีขึ้นจะให้คุณณัฐไปแจ้ง"
 "ชั้นอยากอยู่กับลูกได้ไหมคะ"
 "ไม่ได้จริงๆ ค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณณัฐรู้จักคนในหมู่บ้านทุกคนและบ้านทุกหลัง ไม่ต้องกังวลนะคะ พอเด็กออกจากห้องผู้ป่วยหนักจะรีบแจ้งทันทีค่ะ"
 แม่เด็กก็ต้องกลับไปบ้านอย่างเสียไม่ได้ แล้วหมอนิลลี่กับณัฐก็รีบเข้าไปที่ห้องไอซียู
 "เด็กเล็กช็อก คุณณัฐอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ กลับไปที่เพิงดีกว่าค่ะ ไม่ต้องห่วงลูกบ้านนะคะ เดี๋ยวชั้นดูกับมูมู่เองค่ะ"
 แล้วณัฐก็เดินกลับเพิงไป นิลลี่กับมูมู่ก็ทำการรักษาเด็กเฝ้าดูอาการต้องอดนอนอีกแล้ว โชคดีที่เด็กตอบสนองต่อการรักษาอาการเริ่มดีขึ้นแต่ยังต้องดูอาการอย่างใกล้ชิด
 พอช่วงสายที่มีนัดกันออกกำจัดยุง นิลลี่ก็ให้มูมู่ออกไปกับคุณณัฐ รวย และตุ๊ดตู่ ส่วนตัวดร.นั่งเฝ้าเด็กไว้ ช่วงเย็นทุกคนกลับมาจากการกำจัดยุง เด็กก็ย้ายออกมาอยู่ห้องธรรมดาได้แล้ว
 "อุตส่าห์วางแผนกำจัดยุงลายเพื่อไม่ให้เกิดเคสใหม่สุดท้ายก็มีอยู่ดี แสดงว่าเริ่มมีการระบาดแล้ว ต้องเฝ้าระวังเคสต่อไป เป็นไงบ้างค่ะ ออกไปกำจัดยุงกันวันนี้"
 "ทุกคนให้ความร่วมมือดีครับ เพราะเหมือนทุกคนจะรู้ข่าวไอ้ตุ๋มมันเป็นไข้เลือดออก เลยไม่อิดออดที่จะให้กำจัดยุง"
 "ใครคะ ไอ้ตุ๋ม"
 "ก็ไอ้หนูน้อยเมื่อคืนไงครับ แม่มันก็ไอ้ดวงครับ"
 "อ่อค่ะ เอ้อเกือบลืมเลยถ้าคุณไม่บอกชื่อมานี่ลืมเลย ต้องรบกวนคุณณัฐไปแจ้งคุณดวงค่ะ ว่าไอ้ตุ๋มมันอาการดีขึ้นแล้วออกมาอยู่ห้องทั่วไปได้แล้ว และคุณดวงมาเฝ้าได้ตลอด 24 ชั่วโมงเลยคะ"
 "ครับได้ งั้นเดี๋ยวผมไปบอกให้เลย คุณจะได้ไปพักดูเด็กมาทั้งคืนแล้ว น่าจะเหนื่อยอยู่"
 "ขอบคุณมากค่ะ"
 แล้วณัฐก็รีบวิ่งหายไป ไม่นานนักแม่ของไอ้ตุ๋มก็วิ่งมาที่บ้านริมน้ำ
 "แม่หมอ ไอ้ตุ๋มมันเป็นไงบ้าง เห็นไอ้ณัฐบอกว่าดีขึ้นแล้ว มันอยู่ไหนคะ"
 "ตอนนี้ร้องไห้ได้แล้วค่ะ ย้ายออกมาห้องดูอาการธรรมดาแล้ว คุณแม่มาอยู่กับลูกได้ตลอดเวลาจนกว่าจะกลับบ้านได้เลยค่ะ"
 แล้วดวงก็เดินเข้าไปหาไอ้ตุ๋ม ซึ่งนอนร้องไห้โดยมีมูมู่นั่งเฝ้าอยู่
 "แม่หมอเก่งสุดๆ เลยค่ะ อยู่คืนเดียวไอ้หนูมันก็ดีขึ้นแล้ว ขอบใจแม่หมอมาก"
 "เป็นหน้าที่ค่ะ ตามสบายเลยนะคะ ไม่รบกวนแล้ว มูมู่มาให้แม่เขาอยู่กับลูก"
 แล้วก็ขอตัวออกมาพักผ่อนเนื่องจากไม่ได้นอนมาทั้งคืนจากการดูเด็กน้อย หลังจากนั้นอีก 3 วัน ไอ้ตุ๋มก็หายเป็นปกติกลับบ้านได้ วันที่ดวงพาลูกกลับบ้านได้หอบเอาขนมทำเองชะลอมใหญ่มาให้ด้วย
 "ขนมนี่ทำเองเลยค่ะ เอามาให้แม่หมอ ขอบใจจริงๆ แม่หมอเก่งมาก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนในหมู่บ้านถึงขับไล่ไม่ให้แม่หมอเข้าไปรักษาคนในหมู่บ้าน"
 "ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ เรื่องนั้นไม่เป็นไรค่ะ ยังไงหมอก็ยังอยู่ตรงนี้ช่วยเหลือคนไข้ได้เหมือนกัน"
 "งั้นชั้นกลับก่อนนะคะ"
 "ได้เลยค่ะ อาทิตย์หน้าช่วยพาไอ้ตุ๋มมาดูอาการอีกครั้งนะคะ"
 "ได้ค่ะ"
 แล้วดวงก็เดินกลับบ้านไป ส่วนตุ๊ดตู่ที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ส่งเสียงว่า
 "พี่หมอ วันนี้มีอะไรให้ช่วยไหมครับ"
 "อืมวันนี้ไม่มีเลยจ้า น้องน้อยก็พึ่งกลับบ้าน"
 "แล้วเรื่องหลักฐานต่างๆ มีอะไรต้องทำเพิ่มไหม" ณัฐก็เดินมาอีกคน
 "ตอนนี้วางระบบไว้หมดแล้วค่ะ ไม่มีอะไรที่ต้องลงมือไปทำ คอมพิวเตอร์จัดการให้หมดแล้ว เอางี้ไหมค่ะ ตอนนี้มีคนเป็นไข้เลือดออกในหมู่บ้าน 2 คนติดกัน แล้วเราพึ่งกำจัดยุงไปได้สัก 3-4 วัน วัน เสาร์นี้เราไปกำจัดยุงกันอีกดีไหม"
 "ก็ดีเหมือนกันครับ อย่างน้อยก็ลดจำนวนเคสลง ถ้าเกิดมันมีการระบาดไปแล้ว"
 "งั้นวันนี้ชั้นขออนุญาตไปพักผ่อนก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้แล้วค่อยวางแผนกันเรื่องกำจัดยุง"
 "ราตรีสวัสดิ์ครับ"
 "กลับก่อนครับ"
 เย็นวันรุ่งขึ้น สารวัตรพึ่งกลับมาจากกรุงเทพก็ขึ้นมาด้วยพอดี
 "อ้าวว่าไงบ้างวะไอ้พล"
 "สุดท้ายนายเข้ากรุงเทพไปคุยกับทางกรุงเทพเลย ต้องระดับตำรวจสากลกันเลย ตอนนี้ก็กลายเป็นคดีใหญ่ต้องทำงานกับตำรวจสากล และทางพม่าจะส่งตำรวจมาช่วยดูเรื่องข้อมูลว่าเป็นคนของเขาหรือไม่ครับ ต่อไปก็คุยกับต่างชาติ"
 "แล้วเขาจะส่งคนมาช่วยเมื่อไหร่คะ"
 "วันจันทร์หน้าครับ"
 "สุดเลยหว่ะเพื่อน กลายเป็นงานระดับชาติเลยทีเดียว ไหนๆ ก็มาแล้วมาช่วยกันทำประโยชน์ดีกว่า มาวางแผนกำจัดยุงลายกัน พวกเราจะออกรณรงค์กันวันเสาร์นี้"
 "ได้เดี๋ยววันเสาร์ขึ้นมายังไงต้องมาเตรียมเรื่องที่พักบนนี้ให้ทางตำรวจสากลอยู่แล้ว"
 "ไม่ต้องไปลำบากใครที่ไหนพักที่บ้านริมน้ำนี่แหละค่ะ ช่วงนี้ห้องว่างๆ เยอะ ไม่ค่อยมีเคสอยู่แล้ว"
 "ก็ดีครับ ชาวบ้านจะได้ไม่เดือดร้อน และทางคนร้ายจะได้ไม่ไหวตัวมาก"
 "งั้นมาต่อเรื่องกำจัดยุงลายดีกว่าค่ะ"
 "เอางี้นะ คราวนี้หมอนิลลี่อยู่กำจัดยุงที่บ้านตัวเองกับที่เพิงและโดยรอบ ส่วนพวกผมจะเข้าไปในหมู่บ้านเองดีไหม" ณัฐออกความเห็น
 "เห็นด้วยค่ะ เพราะตอนนี้ก็ยังเข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้อยู่ดี"
 "มูมู่เตรียมของแบบเดิมกับอาทิตย์ที่แล้วนะ แล้วก็ตามกลุ่มคุณณัฐไป ส่วนชั้นอยู่นี่คนเดียวไหว ที่ไม่กว้างมาก"
 "งั้นแยกย้ายตามระเบียบเจอกันสายๆ วันเสาร์" ณัฐบอกทุกคน
 "ไปก่อนนะครับ เจอกันวันเสาร์ครับ"
 เมื่อถึงวันเสาร์ทุกคนออกกำจัดยุงลายกันทั่วหมู่บ้านเหมือนเดิม พร้อมแจกตะไคร้หอมไว้กันยุง แล้วก็วางแผนการเฝ้าระวังเรื่องเคสไข้เลือดออกต่อไปจนกว่าจะหมดหน้าฝน
 "พวกเราไปกันทั่วหมู่บ้านแล้วครับ ผมอยากดูห้องพักของตำรวจพม่าหน่อยครับ สรุปเขาจะส่งมา 2 คนนะครับ เป็นสายสืบ" สารวัตรพลบอก
 "ตามมาเลยค่ะ เอ๊ะเป็นสายสืบแล้วจะให้ปลอมเป็นอะไรค่ะ คราวนี้"
 "เป็นคนป่วยข้ามแดนมาจากพม่าก็ได้ครับ เหมือนคราวก่อนที่มีคนไข้ฝั่งนู้นมารักษากับแม่หมอ" สารวัตรบอก
 "ดีเหมือนกันเพราะให้พักในบ้านริมน้ำ เป็นคนไข้ก็สบายหน่อย"
 แล้วทุกคนก็เข้าไปดูห้องที่เตรียมไว้ให้ตำรวจ 2 นาย สารวัตรพยักหน้าว่าตามนั้น
 "ตามนี้เลยครับ ภารกิจวันนี้เสร็จสิ้นโดยดีแล้ว ไว้เจอกันอีกทีวันจันทร์ผมจะพาตำรวจพม่าขึ้นมา"
 "วันนี้เอ็งมาแปลก รีบกลับผิดปกติ ไม่อยู่นั่งคุยนั่งกินอะไรกันก่อนวะ ไอ้พล"
 "ไม่อ่ะ ต้องไปเตรียมอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับคดีนี้ มันมีอะไรซับซ้อนมากกว่าที่คิดเยอะ ไว้วันจันทร์เจอกันและข้าจะอยู่บนนี้ คอยอำนวยความสะดวกกับตำรวยพม่า"
 "แยกย้ายก็แยกย้าย งั้นต่างคนต่างไปพัก"
 แล้วทุกคนก็กระจายกันไปพักและทำหน้าที่ของแต่ละคนต่อไป พออยู่ในห้องนอนนิลลี่รู้สึกว่ามีคนมองจากหน้าต่าง "เอาอีกแล้ว ไม่มีอะไรเครียดไปเอง" นิลลี่คิดในใจแล้วก็บ่นต่อว่า "จากที่คิดว่าน่าจะเป็นคนร้ายในประเทศไหนกลายเป็นคดีระหว่างประเทศไปได้น้า พักดีกว่า"


์ ต่างคนต่างไปสะสางงานกันมาแล้วส่วนหมอนิลลี่เองก็ได้พักเต็มที่ ช่วงเย็นสารวัตรพลก็ขึ้นมาสมทบด้วย ซึ่งวันนี้ก็ไม่มีคนไข้เลย ส่วนตุ๊ดตู่พอกลับมาจากโรงเรียนก็มานั่งเล่นที่บ้านริมน้ำของนิลลี่เป็นปกติ
 พอได้เวลาหุ่นยนต์ต่างๆ ก็เก็บหลักฐานกลับมาส่งให้ หมอนิลลี่รีบนำข้อมูลทั้งหมดใส่เก็บในคอมพิวเตอร์และมูมู่ หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
 "ตุ๊ดตู่กินข้าวเสร็จแล้วกลับบ้านเลยนะ"
 "ไม่ครับ วันนี้อยากอยู่ดูว่าทำอะไรกัน หรือนั่งทำอะไรกัน เดี๋ยวค่อยกลับค่ำๆ ครับ"
 "แต่วันนี้ไม่มีอะไรให้ช่วยได้เลยนะ มีแต่งานยากๆ ของผู้ใหญ่และก็พี่ไม่มีเวลามาสอนด้วย เดี๋ยวจะเบื่อเอาได้"
 "นะนะ ไม่เบื่อหรอก ถ้าเบื่อก็เดินกลับบ้านได้"
 "ก็ได้ ก็ได้ ห้ามกวนนะ นั่งดูได้เล่นกับมูมู่ได้ เบื่อก็หลับหรือกลับบ้าน สัญญานะ"
 "ครับ วันนี้อยากนั่งดูพี่หมอกับคุณตำรวจวิเคราะห์ข้อมูล ดูน่าสนใจดีครับ"
 พูดจบก็เดินตามหมอนิลลี่กับสารวัตรเข้ามาในห้องทำงานของหมอนิลลี่เพื่อทำการรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์ นอกจากนี้ยังมีการเก็บตัวอย่างผมมาเพื่อทำการตรวจดีเอ็นเอด้วย
 "มูมู่ดีเอ็นเออะนาไลซิสด้วยนะ"
 ส่วนทางด้านณัฐกับรวยก็วางแผนจะเข้าไปนั่งคุยที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊กช่วงค่ำๆ เพื่อถ่วงเวลาและจะได้แอบเก็บข้อมูลชายลึกลับเพิ่มเติมด้วย
 เมื่อณัฐกับรวยมาถึงเพิงของพี่ก๊อกแก๊ก
 "สวัสดีค่ะ คุณณัฐ พี่พี่คุณณัฐลูกพ่อหลวงมาค่ะ" นิ่มส่งเสียงบอกก๊อกแก๊ก
 "สวัสดีครับ คุณณัฐ"
 "สวัสดีครับ พี่ก๊อกแก๊กกับพี่นิ่ม วันนี้ผมมาเยี่ยมหน่ะ พร้อมกับพารวยมาด้วยคนสวนที่บ้านแม่หมอครับ"
 "สวัสดีค่ะ เดินผ่านบ้านแม่หมอก็ว่าเห็นมีเพิงมาสร้างอยู่หน้าบ้าน เห็นมีผู้ชายเดินไปมาอยู่ อ้อ เป็นคุณรวยนั่นเอง ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
 "สวัสดีครับ คุณรวย"
 "สวัสดีครับ เช่นกันยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมก็มองเห็นเพิงบ้านพี่พี่เหมือนกัน มาใกล้ๆ ก็ดูน่าอยู่ทีเดียว"
 "เพิงของคนพิการ จะน่าอยู่อะไรครับ แหมก็พูดเข้า"
 "พี่ก๊อกแก๊กกับพี่นิ่มช่วงนี้มีอาการผิดปกติอะไรไหมครับ"
 "ผมก็ตามมีตามเกิดครับ ตั้งแต่แม่หมอช่วยรักษาก็พอเดินเหินไปมารอบๆ บ้านได้เท่านั้นครับ"
 "ส่วนชั้นก็เหมือนเดิมค่ะ ไม่มีอะไรมาก"
 "ดีแล้วที่หลังทำการรักษาแล้วพี่ก๊อกแก๊กมาเดินเหินได้บ้าง ส่วนพี่นิ่มช่วงนี้อาหารการกินหายากไหมครับ ผมเห็นบางทีเหมือนเดินเข้าป่าไป"
 "ก็ตามมีตามเกิดค่ะ เข้าป่าไปหาของป่ามากินมาขายหน่ะค่ะ คนไม่มีรายได้อะไรก็ต้องทำอะไรที่ทำได้"
 "แล้วพี่ทั้ง 2 มีญาติพี่น้องบ้างไหมครับนี่"
 "มีค่ะ แต่อยู่ห่างกันโขอยู่ นานๆ มาที"
 "พวกผมมารบกวนแค่นี้หล่ะครับ เห็นว่ากลางคืนแล้ว พวกพี่จะได้พักผ่อนกัน ถ้ามีอะไรขาดเหลือหรือต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกได้นะครับ เราคนบ้านเดียวกัน ผมเองก็มาที่บ้านแม่หมอเขาทุกวัน มีอะไรตะโกนเรียกได้เลย"
 "อ้าวพ่อณัฐจะกลับแล้วหรือ นั่งกินน้ำกินท่ากันก่อนสิ"
 "อย่าเลยครับ มันมืดแล้วพวกผมเกรงใจหน่ะครับ ลากลับก่อนนะครับ"
 "กลับก่อนนะครับ ผมอยู่ตรงนี้มีอะไรก็เรียกได้นะครับ"
 "ได้ได้ พ่อ เดินกลับกันดีดีนะ แม่นิ่มออกไปส่งหน้าเพิงหน่อยไป"
 "ได้จ้าพี่"
 "ขอบคุณพี่นิ่มมากครับ พวกผมกลับหล่ะ"
 "สวัสดีค่ะ"
 จริงๆ ที่ณัฐกับรวยรีบลากลับทั้งที่ตั้งใจจะนั่งคุยนานกว่านั้น เพราะรวยสังเกตเห็นเงาชายลึกลับป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ เพิงของพี่ก๊อกแก๊กรวมทั้ง พี่นิ่มก็มีอาการลับลมคมนัย มีพิรุธ รวยจึงส่งสัญญาณบอกให้ณัฐกลับมาที่เพิงบ้านริมน้ำเพื่อสังเกตการณ์ดีกว่า แล้วก็ดังคลาด ไม่ทันที่ทั้งสองคนจะเดินออกมาจากเพิง รวยก็สังเกตเห็นเงาแว๊บๆที่ทางเข้าเพิง
 รวยจึงกระซิบบอกณัฐว่า
 "เป้าหมายมาจริงๆ ด้วยคุณณัฐ เอาอย่างนี้นะครับ คุณณัฐกลับเพิงไปก่อน เดี๋ยวผมจะสะกดรอยตามไปดูว่ามีอะไรไหม"
 ณัฐทำตามอย่างว่าง่าย ส่วนรวยก็มองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใครแล้วก็แอบไปซุ่มที่พงหญ้าแถวๆ เพิง ซึ่งโชคดีวันนี้ชายลึกลับไม่ทันเห็นรวย รวยจึงนั่งสังเกตการณ์ต่อที่พงหญ้า
 "เฮ้ยเป็นไงแม่นิ่มกับก๊อกแก๊ก กูมาแล้ว ไอ้พวกลูกพ่อหลวงกลับไปก็ดี" เสียงชายลึกลับเรียกคนในเพิง
 "หวัดดีจ้าพี่เอก" พี่นิ่มส่งเสียงทักชายแปลกหน้า
 ซึ่งรวยเองก็แอบฟังอยู่ตรงนั้น พอได้ยินเป็นบางประโยค แต่ก็จับใจความว่าชายลึกลับน่าจะชื่อเอก ระหว่างที่สังเกตการณ์อยู่นั้นก็เห็นหุ่นเก็บหลักฐานบินวนไปวนมาอยู่ตรงนั้น ในใจก็สบายใจไปส่วนหนึ่งว่าน่าจะได้ข้อมูลที่ดีกว่า แต่รวยก็ยังต้องการณ์เก็บหลักฐานเพิ่มอยู่ดี อย่างน้อยวันนี้ก็เห็นรูปประพันสัณฐานมากขึ้น
 ระหว่างคิดวางแผนอะไรเพลินอยู่นั้น เสียงพ่อเอกก็ดังมาอีกว่า
 "พรุ่งนี้อย่าลืมไปหานายที่กระท่อมข้างไร่ฝิ่นนะ"
 "ได้จ้าพี่"
 "งั้นกูไปก่อนนะ ยิ่งมีพวกสอดรู้สอดเห็นมาป้วนเปี้ยนด้วย เดี๋ยวโดนจับได้"
 "จ้าๆ พรุ่งนี้จะเข้าไปช่วงสายๆ เลยจ้า"
 แล้วชายลึกลับก็เดินออกมาจากเพิงแล้วเดินขึ้นไปทางยอดดอยมอมแมม รวยเห็นว่าเอกเดินไปไกลพอควรแล้วก็ออกเดินกลับมาที่เพิงหน้าบ้านหมอนิลลี่
 ทางด้านหมอนิลลี่ที่กำลังทำการวิเคราะห์ผลอยู่นั้น
 "เหมือนว่าเราจะรู้เลาๆ แล้วว่าชายลึกลับนี่รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร จากภาพถ่าย เดี๋ยวผมลองเอาเข้ากับข้อมูลของกรมตำรวจวิเคราะห์ออกมาว่าเป็นใครในข้อมูลทะเบียนบ้านครับ"
 "ลองดูค่ะ"
 หลังจากที่เข้าระบบของกรมตำรวจแล้วเอารูปถ่ายเข้าโปรแกรมแล้วไม่พบในฐานข้อมูลทะเบียนบ้าน เช่นเดียวกันกับรูปถ่ายของคนที่อยู่ที่ไร่ฝิ่นทั้งหมดก็ไม่มีข้อมูลในระบบ
 "งานยากจริง ไม่ใช่คนไทย" สารวัตรบ่น
 "ระดับแกทำไม่ได้ แล้วใครจะทำได้หว่ะ ไอ้พล" เสียงณัฐแซวเพราะเข้ามาได้ยินเสียงบ่นพอดี
 "พี่รวยได้ข้อมูลมาบางส่วนแหละ" ณัฐบอกข่าว
 "ไหนไอ้รวย แกได้อะไรมาบ้างว่ะ ทางนี้ข้อมูลมีเพียบแต่บอกไม่ได้ว่ากลุ่มคนพวกนี้เป็นใคร"
 "ผมได้ข้อมูลแค่ว่า ชายที่มาที่เพิงชื่อเอก และพรุ่งนี้แม่นิ่ม คนที่เพิงจะไปพบนายที่ในไร่ฝิ่นครับ แต่หุ่นของคุณหมอน่าจะได้รายละเอียดการสนทนามากกว่าผมนะครับ เพราะผมเห็นมันบินวนๆ อยู่"
 "อืม งั้นเดี๋ยวค่อยเอามาประมวลผล เพราะว่าหุ่นนั่นจะกลับมาวันละครั้งค่ะ"
 "เอาไงดีว่ะ พรุ่งนี้จะตามแม่นิ่มไปหรือจะรอหุ่นเก็บหลักฐานมา" ณัฐถาม
 "ข้าว่าเดี๋ยวข้ากับไอ้รวยตามไปแค่ 2 คนพอ ไหนๆ ก็ยังมีหุ่นยนต์บินวนไปวนมาอยู่คงได้หลักฐานอีกเยอะแหละ"
 "ส่วนเอ็งก็นั่งเฝ้าดูที่เพิงนั่นแหละเผื่อมีความเคลื่อนไหวอย่างอื่นเพิ่ม ส่วนคุณหมอพรุ่งนี้รอนำข้อมูลจากหุ่นยนต์มาวิเคราะห์พอครับ ผมเป็นห่วงถ้าตามไปด้วย"
 "ได้ค่ะ"
 "เอาว่ะ ไหนๆ ก็ยังได้ข้อมูลมาเพิ่มแม้จะไม่สามารถหาประวัติจากทะเบียนราษฎรได้ก็ตาม แต่ก็ยังรู้หน้าตาชื่อเสียงเรียงนาม ดีจังที่วันนี้คุณหมอแสนน่ารักของผมไม่ต้องอดนอน กระจายตัวกันไปพักแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่" สารวัตรบอกทุกคน
 "ก็ดีค่ะ"
 "ราตรีสวัสดิ์นะครับ ฝันถึงณัฐคนนี้ด้วยนะครับ"
 "ฝันถึงผมดีกว่าครับ"
 "ฝันถึงผมดีกว่าพี่หมอ" เสียงตุ๊ดตู่นั่นเอง แล้วหมอนิลลี่ก็รีบหันมาทางเสียงนั้นแล้วบอกว่า
 "พี่นึกว่าเรากลับไปแล้ว นี่ดึกแล้วนะ ไปกลับได้แล้วไป"
 "ผมนั่งอยู่กับมูมู่นั่งฟังอยู่ตั้งนาน ทำไมไม่มีใครเห็นผมหล่ะ ศิษย์น้องทั้งสองก็ไม่เห็น"
 "นั่นสินั่งเงียบมากเลย ตำรวจต้องสองคนยังไม่รู้เลย" รวยบอก
 "ไปไปกลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนี่" แม่หมอออกปากไล่ให้ตุ๊ดตู่กลับอีก
 "ครับๆ ไปแล้ว บ๊าย บาย" วันนี้มาแปลก
 "ราตรีสวัสดิ์อีกครั้งครับ" เสียง 2 หนุ่มแย่งกันพูด
 "ผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับคุณหมอ" เสียงรวยกล่าวลา
 ทุกคนกลับไปพักผ่อนและทำภารกิจของตน ฟ้าสางก็มารวมตัวกันอีกครั้งแล้วก็ย้ำเรื่องแผนการของวันนี้ว่าจะทำอะไรกันบ้าง พอสายๆ สารวัตรกับรวยก็ออกตามแม่นิ่มไป ส่วนพ่อณัฐก็นั่งเฝ้าที่เพิง หมอกับมูมู่ก็นั่งวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้เพิ่มเติมรวมทั้งวิเคราะห์ผลดีเอ็นเอด้วย
 ระหว่างที่สารวัตรกับรวยเดินตามแม่นิ่มไปอยู่นั้น ก็มีชายฉกรรจ์ วิ่งสวนลงมาท่าทางรีบร้อน แม่นิ่มเห็นก็สงเสียงทัก
 "ชั้นกำลังจะไป พี่เอกรีบร้อนลงมาตามฉันหรือ"
 "เปล่าๆ ไอ้มิ่งคนเฝ้าไร่ฝิ่น มันเป็นไข้แล้วเพ้อหนัก ข้าเลยต้องมาตามแม่หมอขึ้นไปดูอาการ ไม่รู้จะพึ่งใครแล้วหว่ะ"
 "ตามแม่หมอหรือ ไม่เสี่ยงไปหรือพี่แม่หมอสนิทกับลูกพ่อหลวง"
 "ก็จนปัญญาดูมันแล้ว และถ้าไม่ตามไอ้แม่หมอกับตัวประหลาดไปรักษาก็ไม่รู้จะแบกมันไปรักษาที่ไหน ไม่งั้นมันก็ตายแน่"
 "งั้นก็ตามใจพี่นะ แล้วแผนวันนี้ที่ชั้นต้องไปหานายว่าไง"
 "ไว้ก่อนหว่ะ เอาหมอขึ้นไปรักษาไอ้มิ่งมันก่อน ถ้าแม่หมอขึ้นไปเจอเอ็งเดี๋ยวแผนก็แตกพอดี"
 "ชั้นกลับเพิงหล่ะ"
 "เอาไงสารวัตร เขาเปลี่ยนแผนแล้ว" รวยถาม
 "เราตามไอ้เอกนี่แหละ"
 ระหว่างนั้นเอกก็รีบวิ่งอย่างกระหืดกระหอบมาที่บ้านริมน้ำเพื่อมารับแม่หมอไปรักษาไอ้มิ่ง ส่วนรวยกับสารวัตรก็เปลี่ยนเป้าหมายมาตามไอ้เอกแทน
 "แม่หมอ แม่หมอ" ไอ้เอกส่งเสียงเรียก
 "มีอะไรด่วนหรือคะ เข้ามาก่อน"
 "ผมมารับแม่หมอไปดูคนไข้ครับ อาการมันไม่ค่อยดี"
 "ได้ได้ค่ะ รอแป๊ปนะคะ เตรียมข้าวของหน่อย"
 "อ้าวใครหน่ะ มารับแม่หมอไปดูคนไข้ เดี๋ยวผมขอตามไปด้วย" เสียงณัฐมาตอบเอกอีกคน
 "สวัสดีครับ ครับๆ รีบไปเถอะครับ เพื่อนผมอาการหนักมาก"
 แล้วนิลลี่ก็ออกมาพร้อมกับมูมู่หุ่นยนต์คู่ใจ เดินทางไปกับเอกโดยมีณัฐตามไปด้วย ขณะเดียวกันสารวัตรพลกับรวยก็สะกดรอยตามมาอีกด้วย เมื่อมาถึงกระท่อมข้างไร่ฝิ่น
 "ถึงแล้วครับแม่หมอ ผมขออย่างหนึ่งอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจนะครับ ไม่งั้นผมเอาแม่หมอกับลูกพ่อหลวงตายแน่ นี่ถ้าไม่จำเป็นผมไม่ยอมเปิดเผยความลับหรอก"
 "ได้ค่ะ ไหนหล่ะคนไข้"
 "ทางนี้ครับ มันนอนเพ้ออยู่ข้างใน"
 "ไอ้มิ่งข้าพาแม่หมอมาดูอาการเอ็งแล้ว"
 "ไปไป" มิ่งเพ้อ
 "มูมู่วัดไวทัลไซน์ ตรวจร่างกายอย่างละเอียดด่วนๆ"
 "เห็นบอกมีไข้ มีไข้กี่วัน มีอาการอะไรอีก"
 "ผมก็ไม่ได้อยู่กับมันทุกวัน แต่เท่าที่มันบอกมันเป็นไข้มาสัก 3-4 วันได้ มันเริ่มเพ้อวันนี้ครับ อาการอื่นไม่มีนะครับ"
 "เห้อ มีแค่นี้หรือค่ะ ประวัติ"
 "ครับ"
 แล้วหมอนิลลี่ก็หันไปจะช่วยมูมู่ตรวจร่างกาย พอดีเหลือบมาเห็นว่ามูมู่กำลังวัดความดันอยู่ ระหว่างที่เอาปลอกแขนออกเห็นแขนของไอ้มิ่งมีจุดแดงๆขึ้น ในใจก็เริ่มวินิจฉัยแยกโรคบางอย่างได้แล้ว
 "มูมู่ เจาะเลือดตรวจตามนี้นะ เดงกี่ ซีบีซีดูมาลาเรีย ตรวจแบบแรบพิดเทสต์นะ"
 "ให้ผมช่วยอะไรไหม" ณัฐส่งเสียงบอก
 "คุณช่วยเช็ดตัวลดไข้ให้คนไข้ด่วนเลย พร้อมป้อนยาลดไข้ด้วยคะ"
 ระหว่างที่ต้องรอผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการนั้น ส่วนทางด้านสารวัตรพลและรวยก็แอบเดินสำรวจไร่ฝิ่นพร้อมทางหนีทีไล่ว่ามีทางเดินเข้าออกกี่ทาง จำนวนคน จำนวนเพิงและบ้าน เป็นต้น
 "มูมู่ขอผลตรวจด่วนๆ เลย"
 แล้วมูมู่ก็เดินมาส่งผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการให้พร้อมข้อมูลทั้งหมด
 "คนไข้เป็นไข้เลือดออกนะคะ ทีนี้คนวัยนี้เป็นอาการจะหนักมาก ยังไงคงต้องเอาลงไปรักษาที่บ้านริมน้ำก่อน ไม่งั้นคนไข้มีสิทธิ์เสียชีวิตได้"
 "ต้องเอาลงไปหรือครับ"
 "ใช่ค่ะ"
 "เอาไงก็เอากัน"
 "มูมู่แปลงร่างเป็นเครื่องบินนะ เอาคนไข้ลงไปด่วนเลย พอถึงเปิดเส้นให้ไอวีนะ เดี๋ยวชั้นตามไป"
 "ส่วนคุณจะตามไปหรือไม่ก็ได้นะคะ ชั้นขออนุญาตรีบลงไปรักษาคนไข้ก่อนนะคะ"
 "ผมอยู่บนนี้ดีกว่าครับ"
 "งั้นหมอขอตัวค่ะ ไปค่ะคุณณัฐ"
 "หมอกับไอ้ณัฐอย่าลืมที่ข้าขอไว้นะ ไม่งั้นเอ็ง 2 คนตายแน่"
 "ไม่ลืมหรอก ไปหล่ะ อ้อเกือบลืมคนไข้คงต้องอยู่ข้างล่างสัก 3-4 วันนะ ถ้าจะลงไปรบก็ประมาณนั้น"
 "ได้ได้หมอ ขอบคุณมากครับ"
 แล้วแม่หมอกับณัฐก็รีบวิ่งลงไปรักษาคนไข้ ส่วนสารวัตรกับรวยยังคงเก็บข้อมูลของไร่ฝิ่นอยู่
 เมื่อมาถึงบ้านหมอนิลลี่ก็รีบวิ่งเข้าไปที่ห้องสังเกตอาการก็เห็นคนไข้ได้รับการเปิดเส้นเรียบร้อยแล้ว ยังมีอาการเพ้อหนักมาก เริ่มหอบเหนื่อย
 "มูมู่เอาเลือดตรวจเพิ่มเติม ตามเซ็ทคนไข้แอดมิตนะ อืมแต่คนไข้เริ่มมีอาการหนักมากขึ้น"
 "คุณณัฐ คงต้องอยู่ใกล้ๆ ก่อนแล้วเผื่อต้องทำซีพีอาร์หรือทำอะไรฉุกเฉินค่ะ"
 "ครับๆ"
 สักพักคนไข้ก็หอบหนักขึ้นแล้วก็หมดสติไป นิลลี่รีบเข้าไปตรวจสัญญาณชีพพบว่าคนไข้หัวใจหยุดเต้นแล้ว
 "มูมู่ซีพีอาร์ คุณณัฐคุณเรียนมาแล้วคงต้องมาช่วยค่ะ"
 แล้วทั้งสามคนก็มะรุมมะตุ้มทำซีพีอาร์คนไข้สักพักประมาณ 20 นาทีคนไข้ก็กลับมามีสัญญาณชีพ
 "มูมู่เตรียมเครื่องเวนติเลเตอร์ย้ายเข้าไอซียู"
 แล้วก็เข้าไปในห้องผู้ป่วยวิกฤตทำการรักษาต่อ จนเริ่มคงที่
 "มูมู่ขอผลเลือด"
 "คุณณัฐขอบคุณค่ะ เดี๋ยวทางนี้ดูต่อเองค่ะ รอข้างนอกก็ได้แล้วค่ะ"
 "ครับ"
 "มูมู่เตรียมให้เอฟเอฟพีด่วน และไดอะไลท์ด่วน"
 สักพักพอมูมู่ทำหัตถการตามสั่งเสร็จคนไข้เริ่มคงที่มากขึ้น นิลลี่ก็ออกมาคุยกับณัฐ
 "อาการหนักเอาเรื่องเลยค่ะ มีไตวายเฉียบพลัน เป็นกรดมากในเลือดด้วย คงต้องดูอาการไปอีกหลายวันทีเดียว แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"
 "อ้าวไอ้พลแกมาพอดีเลย" ณัฐหันไปเห็นสารวัตรพลกับรวยเดินเข้า
 "คนไข้เป็นไงบ้าง อาการเอาอยู่ไหมหมอ"
 "หนักเอาการค่ะ ให้มูมู่เฝ้าแล้วค่ะ แต่อาการค่อนข้างคงที่มากขึ้นแล้ว"
 "หมอพอจะปลีกตัวมาประชุมวางแผนกันสักพักไหมครับ"
 "ได้ค่ะ มูมู่เอาอยู่อยู่ค่ะ"
 แล้วทั้งหมดก็มานั่งคุยกันที่ห้องประชุมในบ้านริมน้ำที่ได้ทำห้องขึ้นมาใหม่
 "วันนี้ทางหมอคงไม่ได้อะไรเพิ่มเติม ต้องดูแลคนไข้ก่อน"
 "ส่วนข้าก็ไม่มีเหมือนกันเพราะวันนี้เป็นผู้ติดตามแม่หมอ"
 "งั้นก็มีข้อมูลจากฝั่งข้าอย่างเดียว ก็มีเพิ่มเติมพอควร คิดว่าคงต้องเอามารวมกับผลของคุณหมอก่อนถึงจะสรุปอะไรได้มากกว่านี้"
 "เอาอย่างนี้นะคะ 3-4 วันหมอคงต้องดูอาการคุณมิ่ง ทางสารวัตรเองใช้โปรแกรมของหมอได้ ขออนุญาตแบบนี้นะคะ สารวัตรนำข้อมูลวิเคราะห์เองได้เลยค่ะ มูมู่เองก็ไม่ว่างคงต้องพึ่งสารวัตรดูเรื่องข้อมูลค่ะ"
 "ก็คงตามนั้น ส่วนเอ็งกับไอ้รวยทำหน้าที่เดิมเฝ้าดูเพิง แยกย้ายตามระเบียบ"
 "ขอไปดูคนไข้ต่อนะคะ"
 แล้วหมอนิลลี่ก็เดินออกไป ชายหนุ่มทั้งสามก็กระจายตัวไปทำงานเช่นกัน
 พอคนไข้ได้รับการรักษาคืนนั้นอาการเริ่มดีขึ้นหอบเหนื่อยน้อยลง แต่ยังคงมีการฟอกไตอยู่ จนกระทั่งรุ่งสางของอีกวันอาการคงที่ หายใจเองได้แล้ว ตกเย็นก็สามารถเอาท่อช่วยหายใจออกและนำออกมาพักฟื้นได้ รักษาอาการต่ออีก 3 วันก็หายเป็นปกติ ระหว่างนั้นตุ๊ดตู่ก็มาช่วยมูมู่ทุกเย็นตามปกติ
 "อ้าวคุณมารับเพื่อนหรือค่ะ เพื่อนคุณหายแล้วกลับไปที่กระท่อมได้แล้วค่ะ" หมอนิลลี่ทักเอกที่มารับมิ่ง
 "ใช่ครับ ไปมิ่งกลับกระท่อมกัน"
 "งั้นพวกผมลากลับก่อนนะครับ ขอบคุณแม่หมอมากๆ เลยครับ อย่าลืมที่ผมขอนะครับ"
 "ค่ะไม่ลืม"
 แล้วทั้งสองก็กลับออกไปเดินทางกลับไปที่ไร่ฝิ่น ขณะเดียวกัน
 "พี่หมออย่าลืมสอนนะครับ" เสียงตุ๊ดตู่นั่นเอง
 "จ้าแต่ไม่ใช่วันนี้นะ ขอเวลาดูข้อมูลคนร้ายก่อน"
 "ได้ได้"
 "งั้นพี่ขอพักนะ เหนื่อยกับการดูเคสนี้มาหลายวัน"
 "ครับผม"
 แล้วตุ๊ดตู่ก็ต้องกลับบ้านไป แต่อยู่ๆ นิลลี่ก็รู้สึกว่ามีคนจ้องมาจากหน้าต่างอีกแล้ว หันไปก็ไม่เจอใคร
 "หรือเราจะเหนื่อยไป" พูดกับตัวเองแล้วก็ไปนอนพัก ไม่สนใจข้อมูลที่รอคอยการวิเคราะห์ผลตรงหน้า


หลังจากสารวัตรพลกลับลงไปและไปประชุมที่กรุงเทพฯ ได้อาทิตย์กว่าๆ ในคืนวันหนึ่งก็ติดต่อกลับมาผ่านทางเทเลคอนเฟอร์เรนท์กับคุณหมอนิลลี่ โดยให้ไปตามณัฐมาร่วมฟังแผนการปฏิบัติงานที่ได้คุยกับทางเจ้านายและทางพม่าเรียบร้อยแล้ว
 "สวัสดีครับ คุณหมอ ช่วยไปตามณัฐมาฟังแผนการด้วยนะครับ"
 "ได้ค่ะ รอสักครู่คุณณัฐอยู่เพิงหน้าบ้านพอดีค่ะ"
 สักพักหมอนิลลี่ก็ไปตามณัฐเข้ามาฟังแผนการทำงาน
 "เป็นไงหายไปตั้งอาทิตย์ ได้อะไรมาบ้างวะ ไอ้พล" ณัฐกล่าวทักทายเพื่อน
 "ก็ต้องได้สิวะ ไม่งั้นจะติดต่อมาทำไม"
 "ตามนี้นะ เราจะเริ่มขึ้นไปปฏิบัติการเมื่อรู้ว่าหัวหน้าใหญ่มันจะมาที่ไร่ฝิ่นเมื่อไหร่ เพื่อจะได้จับตัวทีเดียวครบทั้งแก๊ง"
 "เข้าใจ" ณัฐบอก
 "ช่วงนี้ได้ข่าวอะไรเพิ่มเติมบ้างไหมเรื่องหัวหน้าใหญ่มันว่าจะมาที่บนดอยเมื่อไหร่"
 "ตั้งแต่สารวัตรลงไป หมอก็หาเรื่องไปเยี่ยมที่เพิงเกือบทุกวัน โดยคุณณัฐก็ไปด้วยทุกครั้ง"
 "แล้วได้ข่าวอะไรบ้างไหมวะ ไอ้ณัฐ"
 "โชคดีหว่ะ ได้สิ แหมมีทั้งคนทั้งหุ่นยนต์ตามเก็บข้อมูลขนาดนี้ ข้าได้ข่าวว่านายใหญ่ของพวกมันจะขึ้นมาบนดอย วันพฤหัสที่จะถึงนี้ก็อีก 3 วันได้ สถานที่ก็คงรังของมัน แต่ติดตรงที่ไม่รู้เวลาที่แน่นอน"
 "แค่นี้ก็ได้ประโยชน์มากแล้ว แต่ทำยังไงเหลือเวลาอีก 3 วันจะหาข้อมูลเพิ่มได้ว่านายใหญ่มันจะมากี่โมง"
 "อืม เดี๋ยวปล่อยหุ่นยนต์ตามเฉพาะ เจ้าเอก เจ้ามิ่งและพี่นิ่มดูค่ะ เผื่อจะได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นเรื่องเวลามากกว่านี้"
 "ก็ดีเหมือนกันครับ ทางนี้เตรียมกำลังไว้พร้อมแล้วอยู่ที่กรุงเทพส่วนหนึ่งอีกส่วนหนึ่งอยู่ที่เชิงดอยมอมแมมแล้ว ตอนนี้ตัวข้าอยู่ที่เชิงดอยแล้ว โดยจะขึ้นไปวันพุธค่ำๆ เพื่อไปวางกำลังและวางแผนหน้างานเพิ่มอีกทีหนึ่ง โดยจะมีตำรวจสายสืบของทั้งพม่าและไทยจะแอบขึ้นไปลักษณะของชาวบ้านเดินเก็บของป่า และอาชินกับโบจะส่งไปนอนป่วยอยู่ที่บ้านริมน้ำเพื่อไม่เป็นที่สังเกต"
 "เข้าใจแล้ว แล้วเอ็งหล่ะจะทำอะไรตรงไหน แล้วมีนายเอ็งมาด้วยไหม หรือมอบหมายให้เอ็งเป็นหัวหน้าทีม"
 "นายที่เป็นเจ้านายของเขตภาคเหนือเป็นหัวหน้าทีม ส่วนข้าเป็นแค่คนประสานงานต่างๆ โดยนอกจากทีมที่ข้าบอกไปเมื่อกี๊ จะมีตำรวจตระเวนชายแดน ตรงที่เลยจากดอยมอมแมมไปหน่อยจะช่วยในการจับกุมด้วย เผื่อทางคนร้ายหนีไปด้านนั้น"
 "รอบคอบดีค่ะ"
 "และก็มีทหารที่ดูแลในเขตขอบตะเข็บของทั้งฝั่งนี้และพม่าช่วยดูแลอีกที งานนี้งานช้างเลยใช้ทั้งตำรวจ ทหารและตำรวจตระเวนชายแดน ของทั้ง 2 ฝั่งเลยทีเดียว ถ้าเป็นแค่คนไม่ใช่นกก็น่าจะจับกุมตัวได้"
 "พูดถึงนก แล้วได้มีการวางแผนการจับกุมเผื่อคนร้ายมีเครื่องบินหรือเฮลิคอปเตอร์ ในการหลบหนีบ้างไหมคะ"
 "โห คุณหมอนี่รอบคอบว่าทางตำรวจอีกครับ เหมือนจะไม่มีครับ"
 "เอางี้นะคะ ฝากคุณพลไปแจ้งกับทางทีมงานด้วย ว่าเดี๋ยวจะสร้างหุ่นยนต์ต่อสู้ที่บินได้เพิ่มให้ 1 ตัว ให้ไปทำงานร่วมกับมูมู่ในการไล่ต้อนเผื่อคนร้ายหนีทางอากาศค่ะ โดยหุ่นยนต์จะมีอาวุธครบแบบทหารเลย"
 "เวลาเหลือแค่ 2 คืน คุณหมอทำทันนะครับ"
 "คืนเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ มีแพลนการสร้างของมูมู่อยู่ แค่ลงโปรแกรมสร้างคืนเดียวก็เสร็จแล้ว ไม่ยากอะไรค่ะ"
 "สุดยอดเลยครับ เดี๋ยวผมแจ้งทางเจ้านายเพิ่มให้ ก็ดีเหมือนกันใช้หุ่นยนต์ของคุณหมอก็ไม่ต้องประสานงานกับทางทหารเพิ่ม"
 "หุ่นยนต์ของหมอไม่ต้องใช้พื้นที่เวลาขึ้นบินลงจอดด้วย ขนาดเท่าคนมีความไวพอเทียบกับจรวดทีเดียวค่ะ"
 "จริง แม่หมอพูดจริง ข้าเคยเห็นมูมู่ตอนพาตุ๊ดตู่หนีคราวก่อนแล้ว แปลงร่างไว บินไวอย่างกับจรวดเลย ไว้ใจแม่หมอของข้าได้"
 "แม่หมอของใคร ไอ้ณัฐ แม่หมอของข้าตังหาก เอาเป็นว่าข้าเชื่อมือคุณหมอ แล้วเรื่องที่ฝากหาข้อมูลอย่าลืมหล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะติดต่อมาอีกครั้ง"
 แล้วสัญญาณก็ถูกตัดหายไป วันรุ่งขึ้นหมอนิลลี่ก็เลยหาโอกาสไปที่เพิงเยี่ยมพี่ก๊อกแก๊กในช่วงสายและจะได้แวะไปเยี่ยมพี่มิ่งที่ไร่ฝิ่นด้วย พร้อมหาโอกาสแอบใส่หุ่นตัวเล็กติดตามตัวไว้ที่ตัวพี่นิ่ม พี่มิ่งและเอกด้วย เพื่อหาข้อมูลว่านายใหญ่จะมาถึงที่ไร่เวลากี่โมง
 "สวัสดีค่ะ เป็นยังไงกันบ้างพี่นิ่ม พี่ก๊อกแก๊ก" หมอนิลลี่ทักทาย
 "สวัสดีครับ สบายดีกันไหมครับ" ณัฐทักทายด้วยอีกคน
 "อ้าวคุณหมอมาหรือค่ะ"
 "สวัสดีครับคุณหมอ คุณณัฐ วันนี้ลมอะไรหอบมาครับนี่ เชิญนั่ง กินน้ำกินท่ากันก่อน แม่นิ่มเตรียมของว่างน้ำท่ามารับแขกหน่อย"
 "สวัสดีค่ะ คุณหมอรอแป๊ปนะคะ"
 แล้วแม่นิ่มก็หายไปสักพักแล้วกลับมาพร้อมกับน้ำและขนม
 "วันนี้ว่างเลยแวะมาดูแผลที่ตาให้ค่ะ และมาตรวจร่างกายทั้ง 2 คนให้อีกครั้งด้วยค่ะ"
 "ได้ครับ" ก๊อกแก๊กตอบ
 "ได้ค่ะ" พี่นิ่มตอบเช่นกัน
 "มูมู่ตรวจร่างกาย เช็คอัพให้หน่อยจ้า"
 มูมู่ก็เข้าไปตรวจร่างกายพร้อมติดตั้งหุ่นยนต์ชนิดที่สามารถติดไว้กับผิวหนังคนได้ ติดไว้ที่ทั้งพี่ก๊อกแก๊กและพี่นิ่ม พอตรวจเสร็จก็กลับมารายงานผลให้หมอนิลลี่ดู
 "พี่นิ่มก็ไม่มีอะไรน่าห่วงปกติดี ส่วนแผลที่ตาของพี่ก๊อกแก๊กเป็นปกติแล้วนะคะ ตอนนี้การมองเห็นเป็นอย่างไรบ้างคะ"
 "ยังมีเคืองตาเวลาโดนแสงบ้างครับ โดยรวมมองเห็นได้ดีมากเลย ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณหมอมากเลยครับ"
 "อย่างที่บอกค่ะ หลังผ่าตัดห้ามโดนแสงอยู่อีกหลายอาทิตย์เหมือนกัน ยังไงก็ต้องระวังเรื่องแสงต่อนะคะ"
 "ได้ครับ"
 "ถ้าอย่างงั้น พวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วจะมาดูตาให้เรื่อยๆ ค่ะ" ดร.นิลลี่บอก
 "ผมขอตัวกลับเช่นกันครับ" ณัฐกล่าวเช่นกัน
 "ลาก่อนครับ คุณหมอ"
 "ขอบคุณคุณหมอมากๆ เลยค่ะ ที่ไม่เคยทิ้งกัน"
 "ยินดีค่ะ มีอะไรเดินไปหาที่บ้านได้นะคะ"
 แล้วทั้งหมดก็เดินทางต่อไปที่ไร่ฝิ่น เมื่อมาถึงที่กระท่อม
 "พวกคุณหมอมาที่นี่ทำไม อย่านึกว่ารักษาผมหายแล้วจะเข้านอกออกในที่นี่ได้ตามอำเภอใจ" เสียงมิ่งตะโกนถาม
 "ใจเย็นพ่อมิ่ง หมอมาเยี่ยมเยียนตรวจร่างกาย คราวก่อนพ่อมิ่งป่วยเป็นไข้เลือดออกเกือบตาย ตั้งแต่หายก็ยังไม่เคยไปให้หมอตรวจร่างกายเจาะเลือดเพิ่มอีกเลย" ดร.นิลลี่ตอบ
 "หายแล้วก็สบายดี ทำไมต้องไปหาหมออีก" ไอ้มิ่งตอบกลับมา
 "คราวก่อนไตทำงานผิดปกติ ถึงหายแล้วไตก็อาจจะยังหายไม่สนิทหมอเลยมาตรวจเรื่องไตให้"
 "ก็ได้ก็ได้ รีบตรวจรีบไปนะ"
 "แล้วพ่อเอกกับลูกน้องคนอื่นอยู่ไหม พามาตรวจร่างกายให้หมดเลย เป็นโรคติดต่อมีคนหนึ่งเป็นคนอื่นก็อาจจะติดได้ อยู่กลางป่าแบบนี้ยุงก็เยอะ"
 "เรื่องมากจริงแม่หมอ เดี๋ยวไปตามให้ นี่เห็นว่าคราวก่อนช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าถึงยอมนะ ไม่งั้นมีเป่าดับตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว รีบตรวจรีบไปหล่ะ"
 "มีใครอยู่แถวนี้บ้างวะ ไปตามไอ้เอกกับคนอื่นๆ มาตรวจร่างกายกับไอ้แม่หมอมันหน่อย จะได้รีบๆ กลับ รำคาญ"
 "ครับๆ" เสียงลูกน้องคนหนึ่งรับปาก
 สักพักก็มีเอก ลูกน้องอื่นๆ อีกสัก 5 คนมาให้หมอนิลลี่ตรวจร่างกาย
 "มูมู่ตรวจเช็คอัพ กับตรวจเลือดเช็คอัพนะ ทุกคนเลย"
 สักพักมูมู่ก็ตรวจร่างกายเจาะเลือดทุกคนพร้อมฝังหุ่นยนต์ไว้กับผิวหนังของเอกกับมิ่งเรียบร้อย ก็กลับมารายงานผลให้นิลลี่รู้
 "เรียบร้อย พ่อมิ่งหายดีแล้วจริงๆ ด้วย ส่วนคนอื่นๆ ก็ปกติดีค่ะ"
 "งั้นก็กลับไปได้แล้ว จำไว้นะห้ามบอกใคร รวมทั้งแกด้วยไอ้ลูกพ่อหลวงอย่าไปบอกตำรวจหล่ะ" เสียงพ่อเอกบอก
 "ไปได้แล้วเดี๋ยวข้าเป่าดับตรงนี้หรอก" เสียงมิ่งออกปากไล่อีกคน
 "ไม่ต้องห่วงพวกข้าไม่บอกใครแน่นอน ไปแล้ว" เสียงณัฐบอก
 "ไปแล้วเช่นกันค่ะ"
 แล้วทั้ง 3 คนก็ออกเดินทางกลับมาที่บ้านริมน้ำ สารวัตรติดต่อมาช่วงหัวค่ำ ทั้งหมอนิลลี่กับณัฐก็บอกว่า
 "เรียบร้อยตามที่วางแผนไว้ ไปติดหุ่นยนต์ติดตามตัวไว้เรียบร้อย"
 "เก่งมากเลยหว่ะ งั้นข้อมูลคงต้องรอ เจอกันวันพุธเลย แล้วหุ่นยนต์เครื่องบินของคุณหมอทางเจ้านายอนุญาตแล้ว ก็รบกวนคุณหมอประดิษฐ์ไว้รอได้เลยครับ"
 "ได้เลยค่ะ"
 "ลาหล่ะครับ ลาไอ้ณัฐเจอกันวันพุธค่ำครับ หวังว่าจะรู้เวลาที่นายใหญ่ของมันมา"
 "ยังไงคืนวันอังคารหรือวันพุธก็น่าจะรู้ค่ะ ถ้านายใหญ่มันมาวันพฤหัสแน่ๆ พวกมันต้องเตรียมตัวต้อนรับ ต้องมีคุยอะไรกันบ้าง"
 "ตามนั้นครับ เจอกัน"
 "สวัสดีค่ะ เจอกันวันพุธ"
 "เจอกันวันพุธ ไอ้พล"
 แล้วคืนนั้นหมอนิลลี่ก็ง่วนกับการสร้างหุ่นยนต์ต่อสู้ที่สามารถบินได้จนดึก ระหว่างที่ทำการสร้างหุ่นยนต์นั้น ก็รู้สึกว่ามีคนแอบมองจากทางหน้าต่างอีกแล้ว ก็เหมือนทุกครั้งหันไปก็ไม่เจอใครอีกตามเคย ส่วนณัฐเองก็อยู่ที่เพิง เก็บข้อมูลของคนในเพิงตามเคย และพอเข้านอนนิลลี่ก็ฝันร้ายอีก
 "ช่วยด้วย ช่วยด้วย" เสียงตะโกนร้องของหมอนิลลี่
 ครั้งนี้ดังกว่าทุกครั้ง จนทำให้ณัฐที่อยู่ที่เพิงได้ยิน ต้องวิ่งเข้ามาเพื่อจะช่วยเหลือ แต่พอมาถึงกลับเห็นว่าหมอนิลลี่ละเมอแล้วโผลมากอด เหมือนคราวที่แล้ว แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าจะร้องไห้กอดแน่นกว่าคราวก่อนและยังไม่ตื่น จนต้องปลุกให้ตื่น
 "แม่หมอ แม่หมอ"
 หมอนิลลี่ลืมตาตื่นขึ้น แต่ยังไม่ทันรู้ตัวดีก็ทำสีหน้าตกใจกลัวอีก จนณัฐต้องดึงตัวไปกอดลูบหลังและปลอบว่า
 "ผมเองณัฐครับ ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัว"
 แล้วอาการหวาดกลัวก็หายลง แต่ยังมีร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่อกของณัฐ คราวนี้ดูเหมือนจะฝันร้ายหนักกว่าคราวไหนๆ ถึงขั้นกอดณัฐสะอึกสะอื้นไม่ยอมปล่อย ณัฐเองก็งงและประหลาดใจไม่น้อย ว่าหมอนิลลี่ฝันอะไรถึงได้เป็นได้ขนาดนี้ ปกติเป็นคนเก่งไม่กลัวอะไร แต่ทำไมกลัวอะไรในฝัน หรือมีอะไรมาทำให้หมอกลัวได้ขนาดนี้
 "แม่หมอ ฝันอะไร ทำไมกลัวแบบนี้ พอจะเล่าให้ฟังได้ไหม"
 ณัฐอดถามไม่ได้หลังจากปลอบจนอาการกลัวลดลง
 "ไม่เป็นไรค่ะ แค่ฝันเอง จำไม่ได้ด้วย" หมอนิลลี่โกหกไป เพราะไม่อยากให้รู้เบื้องหลังว่าเกิดอะไรขึ้นเธอถึงมาโผล่ที่หมู่บ้านดอยมอมแมมนี้
 "จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร คนดีของผม ขวัญเอย ขวัญมา" แล้วก็ส่งสายตาอบอุ่นอ่อนโยนมาปลอบประโลม
 "ขวัญมาแล้วค่ะ" แต่คราวนี้หมอนิลลี่เองก็เปลี่ยนไป ยังคงนิ่งสงบอยู่ที่อ้อมกอดของณัฐ ซบอกที่อบอุ่นนั้นต่อไป ประหนึ่งเด็กน้อยขาดความอบอุ่น และก็ปล่อยอารมณ์ไปตามสายตาหวานซึ้งคู่นั้น หมอนิลลี่เองคราวนี้เหนื่อยที่จะฝืนใจตัวเอง เลยปล่อยสายตาที่เคยแอบซ่อนไว้ออกไปเช่นกัน สายตาหวานสองคู่มาประสานกัน บ่งบอกความในใจของคนทั้งสองเป็นอย่างดี
 ณัฐรับรู้ถึงความรู้สึกจากสายตาคู่นั้นของหมอนิลลี่ได้เช่นกัน และเห็นว่ายังดึกอยู่ จึงได้บอกว่า
 "ยังดึกอยู่เลย นอนต่อดีกว่านะ คนดีของผม เดี๋ยวคืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนจนเช้าเลย"
 แล้วก็ก้มลงมาจุมพิตที่เปลือกตาที่ยังมีคราบน้ำตาทั้งคู่ของหมอนิลลี่อย่างอ่อนโยนนุ่มนวล แปลกที่วันนี้หมอนิลลี่เองก็ไม่หลบหนี ไปฝืน ปล่อยไปตามอารมณ์เช่นกัน เมื่อเห็นว่าหมอนิลลี่ไม่ขัดขืน ณัฐเองก็ปลดปล่อยอารมณ์ความรักออกมาอย่างเต็มที่เช่นกัน โดยไล่จุมพิตตามส่วนต่างๆ ของใบหน้า จนมาถึงริมฝีปากบอบบางคู่งามนั้น และก็โลมเลียจุมพิตอย่างนุ่มนวลกันอย่างเนิ่นนาน จนหมอนิลลี่เองก็จูบตอบสนองอย่างนุ่มนวลเช่นกัน
 ความรักที่เก็บซ่อนไว้ของทั้งสองเหมือนกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาอย่างสิ้นเชิง โดยณัฐเองก็เริ่มที่จะโลมเลียไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายหมอนิลลี่ กำลังก้มหน้ามาจูบและอ้อยอิ่งที่เนินอกอวบอิ่มของหมอนิลลี่ พร้อมมือทั้งสองข้างที่เริ่มจะซุกซนอยู่ที่บริเวณเดียวกัน
 "พอค่ะ พอค่ะ" พลันหมอนิลลี่ก็ทำณัฐหลุดออกจากภวังค์ เพราะหมอนิลลี่เริ่มรู้ตัวและระงับอารมณ์ความรักความปรารถนาลงได้ ทำเอาไฟในตัวณัฐเองก็มอดดับลง เพราะไม่อยากจะใช้กำลังฝืนใจคนที่ตนรักนั่นเอง
 "ผมขอโทษครับ ที่ทำอะไรเกินเลยกับแม่หมอไป" พร้อมส่งสายตาหวานละมุมให้ต่อราวกับอ้อนวอนให้หมอนิลลี่ยินยอมกับฉากรักหวานซึ้งนั้นดำเนินต่อไป
 แต่ความฝันก็ต้องดับวูบลง เพราะว่าหมอนิลลี่ไม่ยินยอมกับฉากรักนั้นต่อ
 "ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าคุณจะอยู่เป็นเพื่อน ชั้นก็ยินดีนะคะ แต่ไม่มีอะไรเกินเลยกว่านี้ค่ะ"
 หมอนิลลี่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองและยังยินยอมให้ณัฐอยู่เป็นเพื่อนต่อ ซึ่งณัฐเองก็รับรู้ถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงนั้น ในใจแอบรู้สึกดีใจไม่น้อย อย่างน้อยเธอก็ตอบสนองเขา ไม่ขัดขืนเหมือนทุกครั้ง แล้วหมอนิลลี่ก็หลับต่อโดยมีณัฐนอนกุมมืออยู่ข้างๆ จนสว่าง
 ทั้งสองเองตอนนี้ก็ไม่ปกปิดสายตาความรู้สึกที่มีต่อกัน แสดงความหวานละมุมต่อกันตลอดเวลาที่อยู่กันสองคน จนกระทั่งเช้าวันพุธ ข้อมูลที่ทุกคนต้องการก็ถูกส่งมาจากหุ่นยนต์ที่ติดไว้กับกลุ่มคนร้ายนั่นเอง พอสารวัตรขึ้นมาตอนหัวค่ำ ทุกอย่างก็พร้อมจะดำเนินการตามแผนที่วางไว้ โดยสารวัตรกับรวยเองก็แอบสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของในสายตาของทั้งสองคนที่มองซึ่งกันและกันเช่นกัน


พอถึงวันจันทร์ที่ได้นัดหมายกันไว้กับสารวัตรพล สารวัตรก็พาตำรวจพม่าขึ้นมาบนดอยมอมแมม 2 นาย โดยคนหนึ่งดูแล้วอายุเข้าวัยเกษียณและอีกคนดูยังหนุ่มน้อยเหมือนพึ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยใหม่ๆ ซึ่งทั้ง 2 คนพูดภาษาไทย ภาษาพม่าและภาษาปกาเกอญอได้ ทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้นในพื้นที่ดอยมอมแมม
 "สวัสดีครับ คุณหมอคนสวยของผม" สารวัตรกล่าวทักทายหมอนิลลี่
 "สวัสดีค่ะ สารวัตร"
 "เห้ยไอ้พล แกมาแล้วหรือ"
 "สวัสดีครับนาย" รวยกล่าวทักทายเช่นกัน
 "นี่ตำรวจพม่าที่ผมบอกไว้ครับ นี่อาชิน กับ โบ"
 "สวัสดีครับ" ทั้ง 2 คนกล่าวพร้อมกัน และพูดเป็นภาษาไทยได้อย่างชัดเจนเลย อาชินคือคนที่มีอายุมากกว่า ส่วนโบนั้นคือหนุ่มน้อย
 "ตามที่ได้เคยบอกกับคุณหมอไว้ ว่าคงมาเป็นสายสืบ โดยให้มีอาการป่วยและนอนโรงพยาบาล ส่วนผมก็คงอยู่ที่นี่ประสานงานกันจนกว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ในการทำอะไรได้ต่อไป คุณหมอว่าอย่างไรบ้างครับ" สารวัตรพลเริ่มเกริ่นการทำงาน
 "ดีที่ส่งคนมาวัยต่างกัน เอาอย่างงี้นะคะ คุณอาชินเป็นคนป่วย คนป่วยที่ต้องรักษาตัวนานๆ อยู่โรงพยาบาลเอาโรคง่ายๆ เป็นเบาหวานที่มีแผลติดเชื้อที่ขาและแผลกดทับ ต้องรักษาแผลและคุมน้ำตาลดีไหมค่ะ อันนี้ส่วนใหญ่นอนนานเป็นเดือนๆ อยู่แล้ว ส่วนแผลก็ใช้เทคนิคการแต่งแผลแบบการถ่ายหนัง"
 "ก็ดีเหมือนกันครับ"
 "แล้วโรคเบาหวานมันมีภาวะแทรกซ้อนได้หลายอย่างด้วยสามารถเล่นต่อดึงเวลาให้นอนนานเท่าไหร่ก็ได้ แล้วให้โบเป็นลูกชายไปๆ มาๆ ระหว่างพม่ากับไทย เพราะต้องกลับไปบ้านเป็นพักๆ สารวัตรก็เป็นญาติที่ผลัดกันมาเยี่ยม จะได้ไม่มีใครสงสัย โบกับสารวัตรจะได้เดินเข้าออกได้ ไปสืบดูอะไรได้ด้วย พร้อมอยู่ที่นี่นั่งดูข้อมูลจากระบบคอมพิวเตอร์ และหุ่นยนต์เก็บหลักฐานได้ด้วย"
 "โห คุณหมอนี่สุดยอดเลยครับ" สารวัตรกล่าวชม
 "จะเริ่มงานกันเลยหรือว่าจะพักกันก่อนดีคะ สารวัตร"
 "เริ่มงานกันเลยก็ได้ครับ ผมก็ใจร้อนอยากจับคนร้ายให้ได้เร็วๆ เหมือนกัน"
 "งั้น ตามหมอมานะคะ จะพาไปที่ห้องพักที่จะจัดฉากให้เป็นห้องคนไข้ค่ะ"
 พูดจบหมอนิลลี่กับมูมู่ก็เดินนำไปที่ห้องสังเกตอาการคนไข้ แล้วชี้ไปที่เตียงที่จะจัดฉากเป็นเตียงคนไข้
 "ส่วนสารวัตรจะนอนที่ห้องพักแขกก็ได้นะคะ เวลาอยู่ในนี้ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีคนไข้อยู่แล้วตั้งแต่หมอโดนขับออกจากหมู่บ้าน มีชาวบ้านมารักษาเฉพาะคนไข้หนักที่ยังเชื่อมั่นในการรักษาของหมอแผนปัจจุบัน"
 "ก็ดีเหมือนกันครับ งั้นเริ่มงานกันเลย อาชินไปเปลี่ยนชุดคนไข้เลยก็ได้ครับ"
 "มูมู่ช่วยแต่งแผลที่เท้าซ้ายให้อาชิน กับแผลกดทับที่ก้นแล้วเอาชุดคนไข้มาเปลี่ยนให้ด้วยนะ"
 มูมู่ก็เข้าไปเปลี่ยนชุดคนไข้ แต่งแผลตามคำสั่งให้กับอาชิน เมื่อเสร็จแล้วก็ให้ทุกคนได้ดูกัน
 "โห เหมือนแผลจริงๆ เลยครับ งั้นตามนี้เลยครับ" สารวัตรพูด
 "แล้วทางนี้เป็นอย่างไรบ้างครับมีอะไรคืบหน้าบ้างไหม" หันมาถามทางรวยและณัฐ
 "ทางนี้ไม่มีอะไรเพิ่มเติมเลย ข้ากับไอ้รวยก็ยังไม่ค่อยได้ไปที่เพิงเท่าไหร่ เอ็งมาเดี๋ยวก็ช่วยกันทำงานกัน"
 "ดีดี จะได้รู้สักทีว่าคนร้ายเป็นกลุ่มไหน เย็นนี้เดี๋ยวหุ่นยนต์เก็บหลักฐานกลับมาเรามานั่งดูข้อมูลร่วมกันกับ อาชินและโบดู"
 "ได้ค่ะ"
 "งั้น เอางี้ข้ากับไอ้รวยจะเข้าไปที่เพิงพี่ก๊อกแก๊กหาข้อมูลเพิ่ม ส่วนเอ็งก็พักสักหน่อยดูท่าทางเหมือนคนอดหลับอดนอนมา"
 "จริงตั้งแต่ลงไปเอาข้อมูลให้นายดู ก็เข้ากรุงเทพต่อแล้วก็ประชุมกับประชุมการทำงาน เพราะเท่าที่คุยมาแนวโน้มว่าจะเป็นแก๊งต่างชาติที่เป็นขบวนการใหญ่ มีอิทธิพลมากด้วย น่าจะคนใหญ่โตของหลายประเทศ งานโหดทีเดียว"
 "ไม่คิดว่าจะเป็นงานระดับประเทศไปได้เลย งานนี้โหดน่าดูเลย" ณัฐตอบกลับ
 "แล้วพอได้ข้อมูลว่าเป็นใครอย่างไร ต้องกลับไปวางแผนต่อที่กรุงเทพ เพื่อให้รัดกุมพอที่จะรวบได้ถึงหัวหน้าใหญ่เลย" สารวัตรบอกกับทุกคน
 "งานนี้งานช้างครับ ผมกับอาชิน ก็ต้องกลับไปรายงานนายที่พม่าด้วย เพื่อร่วมกันวางแผนกันต่อไป" โบบอก
 "อ้าว ไปพักกันก่อน ทางนี้เดี๋ยวผมกับรวยจะไปดูเพิ่มเติมให้" ณัฐกล่าว
 แล้วทุกคนก็กระจายบ้างไปพักบ้างไปหาข้อมูล ส่วนหมอนิลลี่ก็กับมูมู่ก็ไปนั่งเฝ้าที่เคาน์เตอร์เผื่อมีคนไข้เข้ามารักษา
 พอตกเย็น ตุ๊ดตู่กลับมาจากโรงเรียนก็เข้ามาสมทบด้วย เมื่อเข้ามาถึงเห็นอาชินนอนอยู่ที่เตียงคนไข้ ก็เข้าใจว่าเป็นคนไข้จริง ก็เลยถามหมอนิลลี่
 "วันนี้มีคนไข้ ขาเป็นแผลเน่ามานอนที่บ้านริมน้ำหรือครับ พี่หมอ มีอะไรให้ผมช่วยไหม แล้วเขาเป็นโรคอะไรครับ"
 "นี่ขนาดเราวิ่งเข้าวิ่งออกที่บ้านริมน้ำนี่เป็นประจำเห็นแผลมาก็เยอะ ยังแยกไม่ออกหรือว่าเป็นแผลปลอม มูมู่นี่เก่งจริงๆเลย"
 "แผลปลอม" ตุ๊ตตู่ทำหน้างง ว่าเกิดอะไรขึ้น
 "ใช่แผลปลอม ตำรวจสายสืบจากพม่าไง เขาปลอมเป็นคนไข้แผลเบาหวานที่ขาและแผลกดทับที่ก้น แผลนี่ฝีมือมูมู่เป็นคนทำให้ สวยไหม"
 "โห ฝีมือมูมู่หรือครับ เหมือนมากๆ"
 "ใช่จ้า อืมเดี๋ยวแนะนำตัวให้รู้จักกันก่อน นี่อาชิน คนที่นอนบนเตียง และโบคนที่เป็นญาติเฝ้าไข้"
 "สวัสดีครับคุณลุงอาชินกับพี่โบ"
 "ส่วนนี่ตุ๊ดตู่เป็นเด็กลูกมือของที่นี่ค่ะ แกสอดรู้สอดเห็นทุกเรื่อง"
 "หวัดดีไอ้หนูท่าทางใช่ย่อยนะเรา" อาชินพูด
 "จริงท่าทางน่าจะซนใช่ย่อย" โบบอกเช่นกัน
 "งั้นวันนี้ไม่มีคนไข้ แต่มีประชุมทำอะไรกันสนุกๆ อีกแล้วแน่ๆ เลย ผมอยู่ด้วยนะครับ" ตุ๊ดตู่รีบขอก่อนที่จะโดนไล่กลับบ้าน
 "พี่หมอบอกไม่ได้ ต้องไปขอพี่สารวัตรดู ว่าพี่เขายอมไหม เพราะวันนี้เป็นเรื่องซับซ้อนมาก"
 แล้วก็วิ่งนำหน้าทุกคนไปที่ห้องประชุม เมื่อมาถึงก็รีบแจ้นเข้าไปพูดว่า
 "หวัดดีครับ ศิษย์น้องทั้ง 2 วันนี้ผมขออยู่วางแผนด้วยได้ไหมครับ"
 "ศิษย์พี่วันนี้มันเป็นเรื่องสำคัญ แต่ถึงห้ามศิษย์พี่ก็ไม่เคยฟังตามเคย ก็ตามนั้นนั่งเฉยๆ อยู่กับมูมู่แล้วกัน" เสียงสารวัตรอนุญาต
 "ครับผม"
 แล้วหมอนิลลี่ มูมู่ อาชินกับโบก็เดินมาถึงห้องประชุมพอดี
 "พร้อมกันทุกคนแล้วนะครับ งั้นเริ่มกันเลย ว่าแต่หุ่นยนต์เก็บหลักฐานกลับมาหรือยังนะครับ คุณหมอ" สารวัตรถามหมอนิลลี่
 "กลับมาแล้วค่ะ เดี๋ยวขออนุญาตเอาข้อมูลเข้าที่คอมพิวเตอร์ก่อน แล้วเดี๋ยวมาดูกันค่ะ"
 พูดเสร็จหมอนิลลี่กับมูมู่ก็เข้าไปทำการรวบรวมข้อมูลเข้าคอมพิวเตอร์ แล้วสักพักก็เปิดข้อมูลฉายที่จอโปรเจคเตอร์
 "เอาข้อมูลใบหน้าของคนในแก๊ง ให้อาชินกับโบดูก่อนแล้วกัน เผื่อมีใครที่เป็นที่หมายหัวอยู่ก่อนแล้ว"
 "เอาคนสำคัญก่อนไหมค่ะ เอกกับมิ่ง ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของคนที่ทำงานในไร่ฝิ่น"
 "ว่าไง สองคนนี้พอรู้จักไหม" สารวัตรถามมาที่ตำรวจพม่าทั้งสอง
 "คุ้นๆ แค่คนเดียว คือคนที่ใช้ชื่อว่าเอก พวกพม่าเรียกว่า ตีฮะ เหมือนว่าจะเคยโดนจับคดีค้ายาอยู่ก่อนแล้ว" อาชินบอก
 "ผมก็คุ้นคนนี้ครับ ขอดูหน้าทั้งแก๊งได้เลยก็ได้ครับ" โบบอก
 "คุณหมอช่วยเอาข้อมูลคนทั้งแก๊งที่รวบรวมได้แสดงออกมาหน่อยครับ" พลบอก
 เมื่อนั่งดูรูปกันสักพัก
 "คุ้นแค่คนเดียวจริงๆ คนอื่นเดี๋ยวคืนนี้พวกผม สองคนของเข้าระบบของทางการพม่า นั่งทำแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้น่าจะได้ข้อมูลมากกว่านี้ครับ หน้าตาไปทางชนกลุ่มน้อยพม่า ซึ่งเราเองก็มีข้อมูลอยู่ไม่น้อย"
 "ได้ค่ะ เดี๋ยวคุณทั้งสองใช้เครื่องคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง หมอได้เตรียมสำรองไว้ให้แล้วค่ะ เครื่องนี้หมอต้องใช้ในการทำงานหลายอย่าง ต้องขอโทษด้วยนะคะ"
 "ได้ครับ ไม่เป็นไรใช้เครื่องไหนก็ได้ครับ แค่ขอรูปของคนร้ายกับเน็ตก็พอแล้ว"
 "แล้วทางรวยกับณัฐหล่ะ มีข้อมูลอะไรไหม"
 "เหมือนตั้งแต่ไอ้มิ่งไม่สบายแล้วกลับไปที่ไร่ฝิ่น ก็ดูเงียบๆ เหมือนจะระวังตัวมากขึ้นเพราะเรารู้รังของมันมากขึ้น แล้วก็นายที่ว่าก็เหมือนจะกลับไปแล้วยังไม่มาอีกเลย คงต้องสังเกตการณ์กันต่อไป"
 "แนวโน้มเหมือนจะระวังตัวกันมากขึ้น เราเองก็จะหาข้อมูลยากขึ้นเกี่ยวกับนายใหญ่ของพวกมัน แต่ไปเป็นไรเผื่อข้อมูลทางนี้ได้อะไรมากขึ้นอาจจะมีเบาะแสว่าเป็นแก๊งไหนของพม่า" สารวัตรกล่าว
 "ต้องขอเวลาพวกเราดูข้อมูลคืนนี้ก่อนครับ ถึงจะบอกอะไรได้มากขึ้น"
 "เอา พวกเราไม่กวนทั้ง 2 คน ทำงานกันตามสบายนะ แล้วทางพวกเราจะเอาไงต่อแยกย้ายดีไหมจะได้ไปพักกันด้วย ก่อนที่จะมีเรื่องยุ่งๆ"
 "ดีเหมือนกันค่ะ"
 "อ้าววันนี้แยกย้ายแล้วหรือครับ ยังไม่หัวค่ำเลย" เสียงตุ๊ดตู่ บ่นยังอยากจะเล่นต่อที่บ้านริมน้ำ
 "เอางี้ถ้ายังไม่อยากกลับ มาเรียนเรื่องโรคเบาหวานกับภาวะแทรกซ้อนกับพี่ไหม"
 "ดีครับ ศิษย์น้องทั้งสองมาเรียนด้วยกันไหม"
 "เอาไงดีว่ะ ไอ้พล" สารวัตรหันมาถามเพื่อน
 "ข้าเรียนด้วยก็ได้ ยังไงข้าก็ต้องเป็นพ่อหลวงในอนาคต รู้เรื่องพวกนี้ไว้ก็ไม่เสียหาย เอาไว้ดูแลลูกบ้านเบื้องต้นได้"
 "อืม งั้นข้าไปเรียนด้วย ไอ้รวยไปเรียนด้วยกัน"
 แล้วคุณครูหมอนิลลี่กับลูกศิษย์ทั้งสี่พร้อมมูมู่ก็เดินออกไปที่ห้องทำงานของหมอนิลลี่เพื่อทำการสอนเหล่าลูกศิษย์
 "เริ่มหล่ะนะ คิดว่าทุกคนรู้จักโรคเบาหวานกันบ้างแล้ว คำถามแรกโรคเบาหวานคืออะไร ตุ๊ดตู่ตอบได้ไหม"
 "เบาหวานหรือครับ คือคนที่มีน้ำตาลในเลือดสูงครับ"
 "แล้วเวลารักษาหมอเขาจะตรวจเลือดติดตามยังไงบ้าง คุณณัฐตอบค่ะ"
 "ตรวจน้ำตาลครับ"
 "ใช่ โรคเบาหวานเป็นโรคที่คนไข้มีภาวะน้ำตาลในเลือดสูงกว่า 126 จำค่านี้ไว้นะ แล้วเวลารักษาก็จะให้ยาไปลดระดับน้ำตาล ส่วนใหญ่ถ้าหมอก็อยากจะให้ต่ำกว่า 100 หรือบางคนอยากให้ต่ำกว่า 126 ค่ะ โดยจะตรวจเลือดดูระดับน้ำตาลในเลือดเป็นระยะ ร่วมกับดูค่าฮีโมโกลบินเอวันซี คือค่าระดับน้ำตาลที่ไปจับกับเม็ดเลือดแดง ซึ่งบอกภาวะระดับน้ำตาลคนไข้สะสมในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา ซึ่งบอกได้ดีกว่าระดับน้ำตาลในเลือดอย่างเดียวค่ะ แล้วภาวะแทรกซ้อนของคนที่เป็นโรคเบาหวานนานๆ มีอะไรบ้างค่ะ สารวัตรกับรวยช่วยกันตอบค่ะ"
 "เป็นแผลที่เท้ากับแผลที่ก้นครับ เหมือนที่หมอให้อาชินเป็น" รวยตอบ
 "ไตเสื่อมและตาบอดครับ" สารวัตรบอก
 "ถูกต้องค่ะ คือถ้าคนไข้ควบคุมน้ำตาลได้ไม่ดีจะทำให้เส้นเลือดในร่างกายแย่ลง ทำให้เกิดผลคือเป็นแผลที่เท้าเกิดจากเส้นเลือดและเส้นประสาทไม่ดี ชาแล้วเป็นแผล นอกจากนั้นเป็นแผลกดทับได้ เส้นเลือดที่ตาและไตไม่ดีก็มีปัญหาโรคตาและไต นอกจากนั้นก็เป็นโรคหัวใจด้วย ดังนั้นการรักษาจึงจำเป็นที่ต้องควบคุมระดับน้ำตาลคนไข้ให้ปกติที่สุดค่ะ เข้าใจกันใช่ไหมคะ"
 "เข้าใจครับ พี่หมอ"
 "เข้าใจครับแม่หมอ"
 "เข้าใจครับคุณหมอคนสวย"
 "เข้าใจครับ"
 "วันนี้เรียนแค่นี้พอเนอะ พอใจแล้วนะตุ๊ดตู่"
 "ครับ"
 "งั้นเลิกเรียนแยกย้ายกันพักผ่อนค่ะ พรุ่งนี้เย็นค่อยมาดูผลกันจากตำรวจพม่าทั้งสองว่าจะเป็นอย่างไรดีไหมค่ะ"
 "ก็ดีเหมือนกันครับ ไอ้ณัฐแกพาข้าไปทำความรู้จักกับคนที่เพิงสักหน่อยสิ" สารวัตรบอก
 "วันนี้เลยหรือ"
 "ใช่ ไปกัน"
 "ผมไปด้วย ศิษย์น้อง" ตุ๊ดตู่ขอ
 "เอ็งนี้นะ ตามทุกเรื่อง ไปก็ไป" สารวัตรบอก
 นิลลี่กับมูมู่เดินเข้าไปพัก ส่วนสารวัตร ณัฐ รวยและตุ๊ดตู่ก็เดินทางไปที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊ก พอเดินมาถึงที่เพิง วันนี้แปลกไม่เห็นกองไฟทำอาหารไม่เห็นไฟตะเกียง
 "พี่ก๊อกแก๊ก พี่นิ่มอยู่ไหม ผมณัฐเองครับ" ณัฐตะโกนเรียก
 เงียบไม่มีเสียงตอบจากในเพิงเลย ทั้งสี่คนเลยเดินเข้าไปดู ไม่มีใครอยู่จริงด้วย
 "หรือว่าวันนี้นายใหญ่จะมา ถึงไม่อยู่ทั้งสองคนเลย เอาไงดีว่ะ ไอ้พล" ณัฐหันมาถาม
 "เข้าไปดูที่ไร่ฝิ่นกันไหม" สารวัตรบอก
 "ดีครับ ศิษย์น้อง" ตุ๊ดตู่รีบตอบ
 "เองไปด้วยไม่ได้ คราวนี้ขอสั่งห้ามเด็ดขาด คราวที่แล้วก็ทีแล้ว" ณัฐบอก
 "เอางี้ข้าไปกับไอ้รวยพอ เอ็งเอาไอ้ศิษย์พี่ไปส่งแล้วนั่งเฝ้ามันไว้ จะได้ไม่ตามไปกวน" พลหันมาบอกเพื่อนซี้
 "ก็ได้ แต่แกแค่ตามไปดูเก็บข้อมูลเฉยๆ พอนะ มีหุ่นยนต์ของแม่หมอเก็บข้อมูลอยู่ด้วย อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นหล่ะ" ณัฐหันมาสั่งบ้าง
 "เออ มีมาสั่งตำรวจด้วยเว้ย"
 แล้วทั้งสี่ก็แยกกันสองทาง ณัฐเอาตุ๊ดตู่ไปส่งบ้านและนั่งเฝ้าไว้ สารวัตรพลกับรวยเดินไปทางไร่ฝิ่น
 พอเห็นว่าดึกพอแล้วและตุ๊ดตู่ก็เข้าไปนอนแล้วณัฐก็เดินกลับมาที่เพิงหน้าบ้านริมน้ำ ซึ่งประจวบกับทางสารวัตรกับรวยเดินกลับมาพอดี
 "อ้าวไอ้สารวัตร ได้อะไรไหม"
 "โชคดีจริงๆ หว่ะ ได้สิวะ นายใหญ่มันมาจริงๆ แต่แค่ไปดูลาดเลาเฉยๆ แล้วก็รีบกลับมา ข้อมูลต้องรอหุ่นยนต์เก็บข้อมูลของคุณหมอพรุ่งนี้กลับมาก่อน"
 "ก็คงต้องรอข้อมูลพรุ่งนี้ ร่วมกับข้อมูลของทางตำรวจพม่าที่วิเคราะห์คืนนี้ด้วย"
 "ดูกันว่าจะหมู่หรือจ่า วันนี้นอนหลับพักผ่อนกันได้"
 แล้วก็เข้าเพิงไปพักผ่อนกันเพื่อนำข้อมูลทั้งหมดมาดูพรุ่งนี้เย็น ส่วนหมอนิลลี่กับมูมู่ก็พักผ่อนอยู่ในบ้านริมน้ำเรียบร้อยเช่นกัน


วันนั้นทั้งวันหมอนิลลี่ง่วนอยู่กับการดูแลณัฐ ซึ่งณัฐเองก็ป้อนความรักให้ด้วยการดึงไปหอมไปจูบบ้างตามประสาคนกำลังอินเลิฟตลอดทั้งวันเช่นกัน โดยหมอนิลลี่ก็มิได้หลบเลี่ยงแต่ประการใดมีแต่การตอบสนองกลับด้วยการจูบตอบกลับบ้าง ส่งสายตาแห่งความรักความห่วงใยให้ตลอดเวลาเช่นกัน เหมือนโลกทั้งโลกจะหยุดเวลาอยู่แค่นั้น จนลืมเวลาเลยทีเดียว
 ในช่วงเย็นขณะที่หมอนิลลี่กำลังป้อนน้ำให้ณัฐจิบอยู่นั้น ณัฐก็ดึงไปจูบปากอีกเช่นเคยแต่คราวนี้รุนแรงเร่าร้อนกว่าที่เป็นมาทำเอาคนถูกจูบปากแทบจะละลายอยู่ตรงนั้น พร้อมอ้อมกอดอันอบอุ่นดุจไมโครเวฟจนร่างจะละลายในอ้อมกอดทีเดียว แถมด้วยมือไม้ของณัฐก็ซอกซอนไปทั่วร่างกำลังไล่เลียงสำรวจอยู่ที่เนินอกอวบอิ่ม พร้อมกับปากที่เริ่มโลมเลียลงมาเช่นกัน ระหว่างที่กำลังดำเนินบทรักอันเร่าร้อนอยู่นั้น
 "พี่หมอ พี่หมอ อยู่ในนี้ไหม" เสียงตุ๊ดตู่เรียกและกำลังเปิดประตูกำลังจะเดินเข้ามาที่เตียง
 ทั้งณัฐรีบคลายอ้อมกอดและหมอนิลลี่รีบขยับตัวหนี ในใจณัฐบ่นว่า "กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย ไอ้ตุ๊ดตู่ดันเข้ามาซะได้ ไม่งั้นนะ จะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว"
 "อยู่จ้า มีอะไรจะมาเยี่ยมศิษย์น้องหรือ เข้ามาสิ"
 "ครับ" แล้วก็เดินมาที่เตียง แล้วก็ถามณัฐว่า
 "ศิษย์น้องเป็นไงเจ็บแผลไหม"
 "ไม่เจ็บแล้วหล่ะ มีหมอคนเก่งเป็นคนผ่าตัดเองและดูแลอย่างดีทั้งวัน จะเจ็บได้ไง เสียชื่อแม่หมอหมด" ระหว่างตอบตุ๊ดตู่ มิวายส่งสายตามีความในมาให้หมอนิลลี่ หมอนิลลี่ก็ส่งสายตาค้อนกลับมา
 "ใช่ แม่หมอของพวกเราเก่งที่สุดเลย"
 "ไอ้ณัฐ ข้ากลับมาแล้ว เอาตำรวจพม่ามาเยี่ยมแกด้วย" เสียงสารวัตรพลนั่นเอง
 "สวัสดีครับ คุณณัฐ เป็นไงบ้างครับ" เสียงอาชิน
 "สวัสดีครับ ดูแล้วกำลังใจดีอย่างนี้น่าจะหายดีไวไวนะครับ" เสียงโบทักทาย
 เหมือนทุกคนจะรับรู้แล้วว่าสถานะของหมอนิลลี่กับณัฐจะเปลี่ยนแปลงไป เลยมีการทักทายแบบกึ่งหยอกล้อแบบนี้
 "เจ็บแผลนิดหน่อย แต่มีคนดูแลดีก็แบบนี้แหละครับ" ณัฐตอบ
 "สวัสดีครับ ศิษย์น้องสารวัตร และพี่ๆ ตำรวจ ไหนๆ ก็อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว ช่วยเล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้ผมฟังหน่อย อยากรู้จะแย่อยู่แล้ว"
 "เอ็งนี่ใจร้อนจริง ศิษย์พี่ เล่าก็เล่า" สารวัตรตอบแบบกึ่งรำคาญ
 แต่ก็ยินยอมเล่าเรื่องต่างๆ ให้ตุ๊ดตู่ฟังอย่างละเอียดยิบ ว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นมาบ้าง เล่าจบ
 "โห เมื่อวานนี้สุดๆ เลย แม่หมอช่วยศิษย์น้องณัฐไว้ สุดยอดเลย แล้วไหนจะมูมู่ที่ยิงเฮลิคอปเตอร์หัวหน้าแก๊งตกอีก จนศิษย์น้องสารวัตรจับคนร้ายทั้งแก๊งได้ นี่ถ้าเมื่อวานอยู่ด้วยนี่คงมันมาก"
 "เอ็งไม่อยู่แหละดีแล้ว งานมันเลยจบง่าย ถ้าเอ็งอยู่สิงานจะจบยากกว่านี้ ฮา ฮา ฮา" เสียงรวยพูดขึ้น
 "อย่ามาดูถูกผมนะ ผมก็ช่วยเหลืออะไรได้บ้างแหละ"
 "เอา พวกเรามากวนคนไข้นานแล้ว กลับกันเถอะปล่อยให้หมอเขาดูแลคนไข้ คนพิเศษของเขาเถอะ อย่าอยู่เป็น ก.ข.ค. เลยเดี๋ยวไอ้ณัฐมันจะหายช้าเอา" สารวัตรเห็นว่านั่งคุยกันนานแล้ว และเริ่มเห็นสีหน้าของณัฐที่ส่งมาว่าอยากจะพักแล้ว แต่สารวัตรรู้ทันเลยแกล้งหยอกไป
 "งั้นผมกลับก่อนนะครับ ศิษย์น้อง เดี๋ยวมาหาใหม่" ตุ๊ดตู่บอก
 "ข้ากลับก่อนหล่ะ ช่วงนี้งานเยอะต้องเก็บกวาดคดีนี้กับนายก่อน"
 "ผมก็ลากลับก่อนนะครับ ไว้จะมาหาใหม่" เสียงรวยตอบมา
 "ส่วนพวกเราคงจะกลับพม่าเลย อีกนานกว่าจะพบกันอีก ลากลับก่อนนะครับ" อาชินบอกพร้อมกับโบที่ยกมือไหว้อำลา
 "แล้วพบกันใหม่ครับ เสียดายไม่ได้ไปส่งอาชินกับโบ อีกนานเลยกว่าจะได้เจอกัน ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งครับ"
 "สวัสดีค่ะ แล้วไว้เจอกันอีกนะคะ" หมอนิลลี่กล่าวอำลาทุกคนเช่นกัน
 แล้วทุกคนก็กลับออกไป เมื่อทุกคนออกไปแล้ว แม้ณัฐจะยังเจ็บแผลมากอยู่ ก็มิวายยังคงพลอดรักกับหมออย่างคนที่อดใจไม่ได้แล้ว แม้จะได้แค่จูบหอมโลมเลียก็ตาม ทั้งสองคนเมื่ออยู่กันตามลำพัง ก็แสดงออกต่อกันอย่างกับว่าโลกนี้มีเพียงเราสองคน และหยุดเวลาไว้แค่นั้น ต่างคนต่างพลอดรักกันดูดดื่มเร่าร้อนตลอดเวลา แต่ก็ยังไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่าการเล้าโลมเท่านั้น
 หมอนิลลี่ดูแลณัฐเป็นอย่างดีจนกระทั่งแผลผ่าตัดหายดี อาการต่างๆ ดีจนณัฐสามารถออกจากบ้านริมน้ำได้แล้ว หมอก็บอกกับณัฐในเย็นวันหนึ่งว่า
 "อาการคุณหายแล้ว ได้เวลากลับบ้านแล้วค่ะ"
 "ทำไมต้องกลับบ้าน อยากอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ไม่ได้หรือ"
 พร้อมส่งสายตาอ้อมวอนมาให้ว่าจะขออยู่ต่อ
 "อยากนอนอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตเลย จะได้ไหม"
 สายตาเร่าร้อนอ้อนวอนพร้อมมือไม้ที่เริ่มไม่อยู่สุข คว้าตัวหมอนิลลี่เข้าสู้อ้อมอกที่ร้อนดังไฟที่พร้อมจะเผาผลาญร่างกายหมอนิลลี่ให้แหลกเป็นจุล ปากประกบปากเร่งร้อนรุนแรงแต่อบอุ่นไม่แข็งกระด้าง มือไม้ที่ว่องไวไต่ไปมาพร้อมซอกซอนทุกส่วนของร่างกาย ริมฝีปากไร่เรี่ยจากปากมาที่หลังหูซอกคอ ลงมาตามส่วนต่างๆ หมอนิลลี่เองอ่อนระโหยรวยรินอยู่ท่ามกลางร่างของณัฐ ไม่ขัดขืน แต่สนองอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน ประดุจไฟที่กำลังจะเผาผลาญซึ่งกันและกัน ณัฐรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้อย่างเต็มที่ และกำลังจะเริ่มให้ความรักที่ดูดดื่มซาบซึ้งมากขึ้น โดยเริ่มถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น เหลือแต่ชุดชั้นใน ในขณะที่กำลังโลมเลีย มือเองก็กำลังปลดเสื้อชั้นในอยู่นั้น
 "ก๊อกๆ ศิษย์น้อง"
 ตุ๊ดตู่มาขัดจังหวะอีกเช่นเคย จริงๆ ทั้งสองรู้แล้วว่าอาจจะถูกขัดจังหวะเมื่อไหร่ก็ได้ หมอนิลลี่เองก็ล็อคกลอนทุกครั้ง ที่คิดจะอยู่กันตามลำพังนานๆ แต่ก็ถูกรบกวนอีกจนได้ ทั้งสองรีบแยกตัวออกจากกันแล้วใส่เสื้อผ้า หมอนิลลี่เดินไปเปิดประตูให้ตุ๊ดตู่เข้ามา
 "มาแล้วหรือตุ๊ดตู่" เสียงหมอนิลลี่พูด
 "ครับ"
 "ดีเลย วันนี้ช่วยพอคุณณัฐไปส่งที่บ้านด้วยนะ เขากลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวให้มูมู่ไปเป็นเพื่อน"
 "ได้เลยครับ"
 "ไล่กลับบ้านอีกแล้ว อยากอยู่ที่นี่ตลอดไป ได้ไหม" ส่งสายตาเล้าโลมอ้อนวอนมาให้
 "กลับบ้านเถอะ ตั้งแต่มีเรื่องไร่ฝิ่นคุณแทบไม่ได้นอนบ้านเลย มาอยู่ที่เพิงตลอด กลับไปบ้างก็ดีค่ะ คุณจะมาที่นี่เมื่อไหร่ อยู่นานแค่ไหนก็ได้ ไม่มีใครห้ามนิคะ" หมอนิลลี่ตอบ พร้อมส่งสายตาลับลมคมใน ในเชิงเชิญชวนว่ามาเมื่อไหร่ก็ได้ พร้อมเสมอ
 เมื่อณัฐรับรู้ถึงสายตาที่มีนัยนั้นก็บอกว่า
 "ก็ได้ ไว้ผมจะมาทุกวันทุกคืนเลยครับ"
 "ครับเดี๋ยวผมพาศิษย์พี่กลับบ้านเองครับ"
 "เออเกือบลืม ผมว่าจะจัดงานแถลงเรื่องไร่ฝิ่นกับหมูตาย คุณจะได้เข้าออกหมู่บ้านได้ตามปกติ เอาเป็นวันมะรืนดีไหม" พร้อมในใจก็จะมีเรื่องเซอร์ไพร้ส์หมอนิลลี่ด้วย
 "ก็ดีค่ะ"
 "งั้นตามนั้นนะครับ วันมะรืนตอนสัก 5 โมงเย็นเราจัดงานแถลงข่าวกันผมจะตามไอ้สารวัตรมันขึ้นมาด้วย กลับก่อนนะครับ แล้วฝันถึงผมทุกวันนะครับ" ส่งสายตาหวานซึ้งตรึงใจมาให้อีก
 หมอนิลลี่ส่งสายตาหวานละมุมไปให้เช่นกันเหมือนยังอยากจะให้ณัฐอยู่ต่อก็มิปราณ
 เมื่อถึงกำหนดการณ์วันแถลงการณ์นั้น หมอนิลลี่มาถึงที่ลานประชุมของหมู่บ้าน มาพร้อมมูมู่ก็แอบสงสัยว่าแค่งานแถลงการณ์เรื่องคนร้ายทำไม ลานถึงถูกตกแต่งอย่างงดงามคล้ายจะมีงานรื่นเริงมากกว่า และทุกคนในหมู่บ้านก็มาพร้อมกันด้วยชุดประจำเผ่าปกาเกอญอ ส่วนณัฐก็ปรากฎตัวออกมาด้วยชุดประจำเผ่าเช่นกัน
 "สวัสดีครับ ทุกคนวันนี้ผมมีเรื่องจะแถลง เมื่อสัปดาห์ก่อนทุกคนน่าจะรับรู้ว่าทางตำรวจได้มีการจับตัวพวกแก๊งค้าฝิ่นข้ามชาติได้ในหมู่บ้านเรา โดยมีพี่ก๊อกแก๊กและแม่นิ่มร่วมขบวนการดังกล่าวอยู่ด้วย และตัวแม่นิ่มเป็นคนวางยาทำให้หมูในหมู่บ้านเราเป็นโรคระบาดตายไปหลายตัวนั้น ดังนั้นผมขอประกาศว่าเรื่องดังกล่าวมิได้เกี่ยวข้องกับแม่หมอเลย ขอให้ทุกคนยอมรับแม่หมอเหมือนเดิม โดยวันนี้สารวัตรพลก็ได้พาพี่นิ่มขึ้นมาด้วย จะให้พี่นิ่มสารภาพทุกอย่างให้ทุกคนฟัง"
 "สวัสดีครับ ผมสารวัตรพลนะครับ แล้วนี่แม่นิ่ม อ้าวแม่นิ่มเล่าให้ทุกคนฟังซิว่าทำอะไรกับหมูของหมู่บ้านและร่วมมือกับใครบ้าง"
 "เอ่อ ชั้นยอมรับผิดทั้งหมด ว่าร่วมกับแก๊งค้ายาพม่าต้องการเงิน เพราะพี่ก๊อกแก๊กพิการ เรารับเงินมาแล้วเอาเชื้อโรคให้ทำหมูเป็นโรคระบาดตาย นอกจากนี้แล้วยังมีพ่อหมอก็ร่วมมือกับแก๊งค้ายาพม่าด้วยคะ พอพ่อหมอรู้เรื่องว่าแม่หมอเข้าไปที่ไร่ฝิ่น จึงร่วมมือกันเพื่อไล่แม่หมอออกจากหมู่บ้าน พ่อหมอเองก็จะได้มีคนนับถือเหมือนเดิมจ้า"
 "อ้าวพ่อหมอมาเกี่ยวด้วยหรือ" ณัฐถาม
 "ใช่ ข้าก็พึ่งรู้ตอนที่สอบสวน ตอนนี้ข้าเลยให้คนไปจับพ่อหมอมาแล้ว รวยเอาพ่อหมอออกมาทีซิ"
 รวยพาพ่อหมออกมาแล้วก็บอกว่า
 "นี่ครับพ่อหมอ"
 "อ้าวพ่อหมอเล่าหน่อยว่าไปเกี่ยวข้องอะไรกับแก๊งนั้น" สารวัตรบอก
 "ข้าก็ช่วยพวกนั้นทำไร่ฝิ่นไง ส่วนหนึ่งก็ได้เงิน อีกส่วนก็เอามาทำยาเพื่อให้ชาวบ้านติด จะได้มารักษากับข้าตลอดไง ไอ้โง่"
 "พ่อหมอนี่เลวมากเลยเสียใจที่พวกเราเคารพ" เสียงพ่อหลวงต่อว่า
 "ออกไป หมออะไรเอายาเสพติดให้คนไข้กิน สู้แม่หมอก็ไม่ได้" เสียงชาวบ้านออกปากขับไล่
 แล้วชาวบ้านทั้งหลายก็เอาไม้เอาหินขว้างปาพ่อหมอและแม่นิ่ม เหมือนที่เคยทำกับหมอนิลลี่ เมื่อสารวัตรเห็นเหตุการณ์ทำท่าจะบานปลายเลยบอกรวยว่า
 "เอาคนร้ายทั้งสองไปไว้ที่รถผู้ต้องหานะ"
 "ครับผม" รวยตอบ
 "อ้าวหล่ะเรื่องร้ายก็ผ่านไปแล้ว ต่อมามีอีกเรื่องที่ข้าขอประกาศ" เสียงพ่อหลวงประกาศ
 "ข้าขอประกาศข่าวว่าวันนี้ข้าจะรับแม่หมอกับเข้ามาหมู่บ้านในฐานะลูกสะใภ้ของข้า แม่หมอจะว่ายังไง ข้าขอสู่ขอเจ้าเป็นเมียไอ้ณัฐ" เสียงพ่อหลวงสอบถาม
 พร้อมกันนั้นณัฐก็เดินไปคุกเข่า พร้อมยื่นช่อดอกไม้ให้แม่หมอพร้อมบอกว่า
 "เข้าพิธีแต่งงานกับผมนะครับ"
 หมอนิลลี่กำลังงง ตกใจ ยินดี เขินอาย หลายอารมณ์มาก กายและใจไม่ปฏิเสธอยู่แล้วแต่ไม่มีเสียงที่จะเปล่งวาจาว่าได้ค่ะ ได้แต่พยักหน้าตอบรับณัฐไป ณัฐเห็นท่าทีนั้นแล้วว่าไม่ปฏิเสธ จึงได้มอบแหวนวงน้อยใส่นิ้วนางซ้าย ทำตามแบบประเพณีนิยมทั่วไป แล้วก็ดึงตัวหมอนิลลี่มากอดและจุมพิตอย่างละมุน แล้วบอกกับสาวๆ ชาวบ้านว่า
 "พวกสาวๆ ช่วยจับแม่หมอแต่งตัวแบบชุดแต่งงานของพวกเราแล้ว พามาทำพิธีแบบปกาเกอญอนะ"
 เมื่อไม่มีอาการขัดขืนใดใด หมอนิลลี่ก็ถูกจับไปแต่งตัวออกมาสวยงามในแบบฉบับของชาวปกาเกอญอ พิธีแต่งงานดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น เมื่อถึงเวลาเข้าหอสารวัตรก็เดินมาบอกว่า
 "ผมยินดีกับทั้งสองคนด้วยใจจริง ข้ายอมแพ้เอ็งหว่ะ ไอ้ณัฐ หมอเขารักแกมาก แกดูแลเขาให้ดีนะ ไม่งั้นข้าจะมาขอทวงคืน"
 "ขอบคุณสารวัตร"
 "ขอบใจเอ็งมากได้เพื่อนยาก"
 แล้วสารวัตรก็เดินจากมา ปล่อยให้ทั้งสองคนเข้าหอไป
 ถึงเวลาเข้าหอแล้ว เมื่ออยู่กันตามลำพัง
 "รอวันนี้มานาน ผมรักคุณมากๆ ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักแล้ว นับวันก็ยิ่งรักยิ่งปรารถนามากขึ้น ไหนคุณบอกผมสักหน่อยว่าคุณก็รักผมเช่นกัน"
 นิลลี่อยู่ในอาการกำลังเขิน หน้าแดงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พยักหน้าแล้วส่งสายตาตอบสนองเท่านั้น เมื่อสายตาหวานเชื่อมของทั้งสองประสานกันอย่างเนิ่นนาน ณัฐได้คำตอบที่ต้องการจากสายตาคู่นั้นแล้ว ก็จุมพิตลงที่หน้าผากอย่างทะนุทนอมเบาบาง ประดุจจุมพิตกระดาษ แล้วก็เริ่มไล่ลงมาที่ริมฝีปาก เมื่อหมอนิลลี่ตอบสนองจูบตอบอย่างอ่อนหวานเช่นกัน
 ณัฐเองก็เริ่มแสดงปฏิกิริยาเร่าร้อนโรมรันมากขึ้น ไล่จูบซุกไซ้ไปที่หลังหูต้นคอ มือไม้ล้วงไปตามจุดสงวนต่างๆ เพื่อปลุกเล้าอารมณ์ของหมอนิลลี่ จนหมอเคลิบเคลิ้มเตรียมพร้อมที่จะรับความรักของณัฐแล้ว มือไม้กับริมฝีปากก็มาซุกซนอยู่ที่หน้าอก เปลื้องผ้าของทั้งสองออก และกำลังเริ่มต้นกระบวนการฝากรัก อย่างเร่าร้อนต่อไป
 ทันใดนั้นหมอนิลลี่พลันเห็นเงาที่หน้าต่างๆ เมื่อจ้องมองไปอีกครั้ง เงาคนก็ยังอยู่อย่างนั้น จึงได้ร้องออกไปว่า
 "ณัฐหยุดก่อนค่ะ มีคนแอบมองอยู่ที่หน้าต่าง"
 ณัฐที่กำลังจะเริ่มให้ความรัก ไม่เชื่อนึกว่าหมอนิลลี่พูดเล่นก็เอาริมฝีปากมาประกบปากของหมอนิลลี่พร้อมบรรเลงเพลงรักต่อไปอย่างเร่าร้อน แต่หมอนิลลี่ขัดขืนแล้วบอกว่า
 "มีคนอยู่ตรงหน้าต่าง จริงๆ ค่ะ"
 เมื่อหมอพูดอย่างนี้ถึงสองครั้ง ทำให้ณัฐเองที่อารมณ์กำลังเร่าร้อนอยู่นั้นต้องหยุดและหันไปที่หน้าต่างเช่นกัน ก็เห็นเหมือนมีเงาอยู่ตรงหน้าต่างจริงๆ จึงจำเป็นต้องหยุดปฏิบัติการแห่งความรักลง เปิดไฟ แล้วทั้งคู่ก็เดินไปที่หน้าต่าง คนที่หน้าต่างก็หายไป เมื่อมองลงไปในความมืดก็ไม่เห็นใครแล้ว เห็นแต่กระดาษที่วางไว้ที่หน้าต่าง หมอนิลลี่ก็หยิบขึ้นมาแล้วอ่านโดยที่ณัฐเองก็อ่านอยู่ด้วย ข้อความในกระดาษเขียนไว้ว่า
 "ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ข้าหาตัวเจ้าเจอแล้ว นิลลี่ คนชอบโกหกคนบาป เมื่อไหร่จะยอมสารภาพบาปที่ทำแล้วพระเจ้าก็จะให้อภัย รักนะ ถึงได้เตือน ยอมรับผิดซะ เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก"
 เมื่ออ่านข้อความในกระดาษนั้น หมอนิลลี่ก็แสดงอาการหวาดกลัวตัวสั่นไปหมด ทำกระดาษหล่นจากมือ ส่วนณัฐที่อ่านด้วยไม่เข้าใจว่าคืออะไร ก็เอ่ยปากถามว่า
 "จดหมายนี่อะไรใครบาป ใครต้องสารภาพบาป"
 "ไม่มีอะไรค่ะ คนบ้าเขียนส่งมาให้เท่านั้น" แต่ท่าทางของหมอนิลลี่กับแสดงออกถึงความกลัวตัวสั่นไปหมด เหมือนจะร้องไห้ ณัฐเองเห็นอาการเช่นนั้นก็ดึงมากอด ลูบหลังเพื่อปลอบประโลมให้นิลลี่หายกลัว ดูเหตุการณ์ต้องมีอะไรมากกว่านั้นแต่ หมอยังไม่ยอมเล่า สุดท้ายก็ได้แค่ปลอบแล้วดึงกลับมาที่เตียง ใจนั้นต้องการจะทำภารกิจฉันสามีภรรยาต่อ แต่ทางหมอนิลลี่มีท่าทีกังวลไม่พร้อมเสียแล้ว จึงได้แต่จุมพิตที่เปลือกตาแล้วบอกว่า
 "คนดีไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่เป็นเพื่อนแล้ว นอนในอ้อมอกผมรับรองว่าไม่มีใครมาทำอะไรคุณได้แน่นอน ขวัญเอยขวัญมานะ ยอดรัก" แล้วก็ดึงเข้ามากอดเพื่อปลอบให้นอน
 หมอนิลลี่ยอมทำตามโดยดี แล้วก็ล้มตัวลงนอน ณัฐดึงตัวไปกอดไว้ สุดท้ายณัฐก็หลับไป ตื่นมาในช่วงเช้าก็พบว่าหมอนิลลี่หายไปแล้วทิ้งไว้แต่กระดาษเขียนไว้ว่า
 "แม้ชั้นจะรักคุณมากแค่ไหน แต่เราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้ ถึงเวลาที่ชั้นต้องไปแล้วค่ะ เขาหาตัวชั้นพบแล้ว ไม่อยากให้คนในหมู่บ้านเป็นอันตราย ต้องขอลาตรงนี้ค่ะ ยอดรักของชั้น บ้านริมน้ำนั้นชั้นได้ดัดแปลงเป็นโรงพยาบาลขนาดย่อมมานานแล้ว ได้ถ่ายทอดความรู้การดูแลคนไข้เบื้องต้นให้คุณกับตุ๊ดตู่ไว้พอสมควร และได้สร้างหุ่นยนต์หมอตัวใหม่เก็บซ่อนไว้นานแล้ว เผื่อวันใดที่ชั้นต้องจากไปหุ่นตัวนี้จะเป็นตัวแทนของชั้นในการดูแลคนไข้ต่อไป ให้ชื่อเดียวกับชั้นหมอนิลลี่ค่ะ ลาก่อนสุดที่รัก หมอนิลลี่"
 เมื่ออ่านจดหมายจบ หัวใจณัฐแทบจะแหลกสลาย ออกเดินหาหมอนิลลี่อย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่พบ ที่บ้านริมน้ำนั้นพบแต่หุ่นยนต์หมอนิลลี่เท่านั้น ไม่พบร่องรอยใดใดของเธอเลย ได้แต่ยืนร้องไห้เสียใจอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้วก็พูดว่า
 "อย่าทิ้งผมไป"
 หมอนิลลี่ที่ยังอยู่ภายในบริเวณบ้านได้ยินดังนั้นแม้จะเสียใจอย่างมาก แต่ก็อยู่ต่อไม่ได้จริงๆ จึงตัดใจเดินทางจากไปพร้อมให้มูมู่แปลงร่างเป็นจรวดแล้วเดินทางจากไป
 จบบริบูรณ์