"แน่ยิ่งกว่าแน่! " ทุกคนในที่นั้นต่างคิดไปทางเดียวกัน นี่นางเอาความมั่นใจมาจากไหน คิดว่าสวรรค์เข้าข้างตนเองทุกครั้งหรืออย่างไรกัน?
"อย่ามัวชักช้า!! เริ่ม!!" เสียงหวานใสเอ่ยอย่างฮึกเหิม ทว่าก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงคมกริบที่ทะลุผ่านผู้คนมาจากทางด้านหลัง แต่เวลานี้เธอต้องมีสมาธิอยู่กับเรื่องสนุกตรงหน้าก่อน
เขาใช้เหรียญอีแปะหนึ่งพวงวางเดิมพัน แล้วการเล่นที่แสนลุ้นระทึกก็ได้เริ่มต้นอีกครั้ง...…
......….
"ฉันชนะแล้ว!!"
.........…
"วะฮู้!! ชนะอีกแล้วจ้าาาา"
.........…
"โอ้เย่! อัจฉริยะถือกำเนิดแล้ววววว!!"
.........…
"อ๊ากกกกก! สี่ห้าหก! ชนะแล้วววว!!!"
เสียงโห่ร้องอย่างบ้าระห่ำของแม่นางน้อย และเสียงตื่นเต้นของชาวบ้านดังไม่แพ้กัน ทุกคนต่างประหลาดใจในความโชคดีของสาวน้อยผู้นี้ยิ่งนัก
จะเป็นไปได้อย่างไร? มีคนโชคดีถึงเพียงนี้เลยรึ!?!
ในยามนี้ข้างกายของหญิงสาวมีข้าวของมีค่าราคาแพงมากมาย จนทุกคนมองคนที่กำลังนั่งทอยเต๋าอย่างเมามันอย่างไม่เชื่อสายตา
จนกระทั่ง… "แม่นาง…ข้าไม่เหลืออันใดอีกแล้ว ข้าเหลือเพียงแค่อาภรณ์ที่สวมใส่อยู่เท่านั้น…" เสียงโอดครวญของชายหนุ่มทำเอาชาวบ้านที่อยู่ในที่นั้นสงสารขึ้นมา
นั่นสิ คุณชายถึงกับใช้เสื้อคลุมเนื้อดีที่สวมอยู่มาวางเดิมพัน ช่างน่าสงสารคุณชายผู้นี้จริง ๆ ที่ต้องมาเจอกับแม่นางวาสนาดีที่กำลังบ้าคลั่งเช่นนี้
"ว้า…น่าเสียดายจัง กำลังสนุกเลย…แต่เอาเถอะ ไว้ครั้งหน้าค่อยมาเล่นกันใหม่ก็ได้" ยะ…ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือ? ชาวบ้านทุกคนต่างขนลุกขนพอง นางใช้ของมีค่าที่เดิมพันได้มาวางเดิมพันต่อทุกครั้ง ดูแล้วแม่นางผู้นี้มิได้มีใจที่เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น
"ถ้างั้นมีใครอยากมาเล่นกับฉันต่อมั้ย?" เธอหันไปเอ่ยด้วยแววตาเป็นประกาย ดูน่าหวาดกลัวยิ่ง ทุกคนต่างเงียบและถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวอย่างพร้อมเพรียง
"อืม…ถ้างั้นเดี๋ยวค่อยมาเล่นใหม่คราวหน้าละกัน อาหมิงไปกันเถอะ" สาวใช้ตัวน้อยผงกศรีษะรับคำกำลังจะเก็บข้าวของ
"ช้าก่อน"
เสียงดุดันเต็มไปด้วยพลังอำนาจและแรงกดดันมหาศาลทำให้ชาวบ้านทุกคนเหงื่อตกตัวแข็งค้างกันไปตาม ๆ กัน ต่างถอยเปิดทางให้คนผู้หนึ่งก้าวเข้าไปในภายในโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบสายตาแม้สักคน
แม้แต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยังลุกขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อมทว่าไร้ความหวาดกลัวเหมือนชาวบ้านผู้อื่นราวกับรู้จักกับคนผู้นั้นเป็นอย่างดี
ด้วยความสงสัยเฮ่อซินหมิงจึงหันหลังไปดู ดวงตากลมโตสุกใสจึงปะทะเข้ากับสายตาคมเข้มดุดัน
อะฮ้า!…คนนี้ที่จ้องเธอเมื่อกี๊นี่เอง!
เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างามน่าเกรงขามราวกับพญาเสือดำ อาภรณ์ผ้าไหมราคาแพงสีดำขลับราวกับท้องนภายามราตรีสวมทับร่างสูงใหญ่ราวขุนเขาที่แข็งแกร่งขับเน้นให้ผิวสีน้ำผึ้งราวกับเนื้อดินละเอียดดูผ่องใสราวกับแสงอาทิตย์ที่สะท้อนทราย
เมื่อมองขึ้นสูงก็สบกับดวงตาสีเข้มแข็งกร้าวอำมหิตราวกับไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา คิ้วดาบเข้มพาดเฉียงทำให้ดวงตานั้นยิ่งดูดุดันมากขึ้นไปอีก จมูกที่โด่งเป็นสันอยู่เหนือริมฝีปากบางเฉียบสีอ่อน เรือนผมสีดำสนิทถูกครอบเกล้าไว้เหนือหัวดูสูงศักดิ์จนคุณชายอาภรณ์ขาวดูหมองลงในพริบตา
ตั้งแต่เขาเดินมาจนถึงศาลาทุกคนต่างก้มหน้าก้มตากันหมด มีแต่แม่นางผู้นั้นที่จ้องเขาตาโตไม่กะพริบราวกับคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใด
เขาสาดสายตาดุดันส่งกลับไปแต่ดวงตากลมโตนั้นยังกล้าจ้องตาเขาเป๋งราวกับไม่รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่เขาจงใจส่งไปแม้แต่น้อย
ทว่าเมื่อเห็นนางไม่เอ่ยอันใดเขาก็ยกยิ้มมุมปากเหี้ยมเกรียม 'คงกลัวจนมิกล้าเหิมเกริมแล้วสินะ'
"ท่านจะมาเล่นต่อใช่ไหม! มา ๆ ๆ ดีเลย กำลังหาคนเล่นอยู่พอดี คุณชายท่านนั้น…ฉันขอบคุณมาก ไว้คราวหน้าเราค่อยมาเล่นกันใหม่...ฉันวางเดิมพันเป็นตำลึงทองนี่แล้วกัน…"
"......…."
หางตาคมเข้มกระตุกดวงตาฉายแววอำมหิตขึ้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวแอบได้ยินเสียงขบฟันดังกรอด ๆ ของใครบางคนก็ลอบยิ้มเยาะขึ้นมา ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่ตวัดมาของผู้ที่กำลังนึกถึงเขาก็รีบกระแอมไอกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว
เฮ่อซินหมิงมองคนที่ยืนอยู่ด้วยสายตางุนงง "ท่านจะเล่นรึเปล่า?"
ร่างสูงใหญ่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเธออย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าใดนัก ร่างหญิงสาวตรงหน้าอยู่ใต้เสื้อคลุมผืนหนาสีเขียวอ่อน มีรอยปะเย็บเต็มไปหมดจนหนาเตอะทว่าเนื้อผ้าไม่มีความแข็งกระด้างอย่างที่ผ้าธรรมดาควรจะเป็น นั่นแสดงว่านางคงเป็นคนมีชาติตระกูลที่เหนือกว่าชาวบ้านธรรมดาพวกนี้
แต่ไม่มีทรัพย์สมบัติมีค่าติดตัวเลยอย่างนั้นรึ?
ฮึ! ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ ก่อนจะล้วงก้อนตำลึงทองของเขาออกมาวางไว้ข้างกับก้อนตำลึงทองของนาง
"ท่าน…"
"เจ้าก่อน" เขาชิงพูดก่อนที่นางจะเอ่ยจบ เขาสังเกตุทุกครั้งนางจะเอ่ยปากให้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มก่อนทุกครา ถ้าหากนางเริ่มก่อนบ้างจะเป็นเช่นไร
เฮ่อซินหมิงอุบอิบแต่ก็หยิบลูกเต๋าทั้งสามลูกขึ้นมากำไว้ในมือ เขาจับตามองไปยังมือเล็กนั้น เห็นนางเขย่ามือไปมาอยู่นานก่อนจะโยนลงไปในถ้วย
แกร๊ง!
ได้สี่แต้ม! ทุกคนต่างรอลุ้นคุณชายผู้มาใหม่ว่าจะสามารถล้มผู้ชนะได้หรือไม่
นางไม่มีกำลังภายในร่างกายก็ดูอ่อนแอไม่น้อย แต่เป็นเพราะเหตุใดถึงชนะคนของเขาได้เช่นนั้นกัน? แล้วเหตุใดนางต้องเขย่าลูกเต๋าก่อนทุกครา
เฮ่อซินหมิงหันไปมองชายหนุ่มตาแป๋วด้วยสายตาคาดเดา ผู้ชายคนนี้ให้เธอเล่นก่อนทำไมนะ หรือว่าเป็นเซียนทอยเต๋าที่จะมาจับไต๋เธอ...…
แต่เขาคงจับไม่ได้หรอก…เพราะเธอไม่ได้ขี้โกงนี่นา…
สาวน้อยหัวเราะเสียงใสออกมาไม่ดังมากแต่ก็เรียกสายตางงงวยของผู้คนให้หันมามอง หัวเราะอะไร? อีกฝ่ายยังมิทันได้ทอยเต๋าเลย
เขาตวัดสายตามองแม่นางน้อยตรงหน้าด้วยแววตาดุดันก่อนจะหยิบลูกเต๋าขึ้นมาแล้วโยนลงไปในถ้วยอย่างไม่ใส่ใจ
แกร๊ง!
 .............................................
โอ๊ยโหยว! จะเป็นอย่างไรหนออออ


เฮ่อซินหมิงหันไปมองชายหนุ่มตาแป๋วด้วยสายตาคาดเดา ผู้ชายคนนี้ให้เธอเล่นก่อนทำไมนะ หรือว่าเป็นเซียนทอยเต๋าที่จะมาจับไต๋เธอ...…
แต่เขาคงจับไม่ได้หรอก…เพราะเธอไม่ได้ขี้โกงนี่นา…
สาวน้อยหัวเราะเสียงใสออกมาไม่ดังมากแต่ก็เรียกสายตางงงวยของผู้คนให้หันมามอง หัวเราะอะไร? อีกฝ่ายยังมิทันได้ทอยเต๋าเลย
เขาตวัดสายตามองแม่นางน้อยตรงหน้าด้วยแววตาดุดันก่อนจะหยิบลูกเต๋าขึ้นมาแล้วโยนลงไปในถ้วยอย่างไม่ใส่ใจ
แกร๊ง!
เขายังไม่ทันได้ชะโงกหน้าไปดูผลก็มีหัวคนผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาก่อนพร้อมกับหัวผู้คนมากมายที่พยายามยื่นเข้ามาดูด้วย ชายหนุ่มมองสาวน้อยผมสองจุกตรงหน้าด้วยสายตาเอือมระอา
"ฮ้า!…ได้สี่เท่่ากันเลยแฮะ ท่านคงต้องทอยใหม่แล้วล่ะ" รอยยิ้มเบิกบานไร้ความเสแสร้งของนางทำให้เขาลดความอำมหิตในดวงตาลงไปโดยไม่รู้ตัว
มือหนาเรียวหยิบลูกเต๋าขึ้นมาอีกครั้ง เขาลองเขย่ามือไปมาบ้างเช่นที่นางทำ แต่ก็ไม่รู้สึกอันใดนอกจากลูกเต๋าที่กลิ้งไปมาอยู่ในมือ
เฮ่อซินหมิงมองมือนั้นด้วยสายตาครุ่นคิด ถ้ามือใหญ่ลูกเต๋าก็จะกลิ้งได้ใช่รึเปล่านะ? เธอมองมือของตัวเองแล้วพยายามทำความเข้าใจ มือนี่เล็กกว่าก็เลยกำลูกเต๋าได้ไม่มิดสินะ?
เขาเห็นนางมองมือตนเองทั้งสองข้างอย่างตั้งอกตั้งใจราวกับลืมเรื่องที่กำลังดูเขาทอยเต๋าไปเสียแล้ว ชายหนุ่มสงสัยขึ้นมา
หรือมือของนางจะมีอันใดซ่อนอยู่?
เขาแบ่งสมาธิไปทั้งเรื่องที่กำลังทอยเต๋าและเรื่องมือของนางจนเผลอโยนลูกเต๋าลงไปในถ้วยอย่างไม่ตั้งใจ ปรากฏว่ามีลูกเต๋าหนึ่งลูกกระเด็นออกจากถ้วยไปตกอยู่ในถ้วยของอีกฝ่าย
แกร๊ง!...แกร๊ก!
ชายหนุ่มหน้าคล้ำมองมือตนเองด้วยความโมโห ทุกคนที่กำลังรอลุ้นด้วยความระทึกต่างใจดิ่งวูบลง ถ้ามีลูกเต๋ากระเด็นออกจากถ้วยก็จะถือว่าแพ้ในทันที
เฮ่อซินหมิงยิ้มพราวหัวเราะด้วยเสียงประหลาด ก่อนจะยื่นมือหยิบก้อนตำลึงทองนั้นมาโยนไว้กับกองของเดิมพันที่ได้มา
"เอาอีกตา" นี่ไม่ใช่คำพูดของสาวน้อยที่นั่งยิ้มหน้าบานอยู่ แต่มาจากปากของคนที่ยามนี้ใบหน้าเหี้ยมเกรียมดำมืดราวกับปีศาจร้าย
เขานั้นได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ใครพบเห็นก็ต้องตัวสั่นไปตาม ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดาไปจนถึงบัณฑิตผู้รอบรู้และจอมยุทธ์ผู้เก่งกล้าทว่าเมื่อมาเจอกับเขาโชควาสนาก็ต้องดับวูบ ส่วนใหญ่นั่นเป็นเพราะความโหดเหี้ยมอำมหิตไม่เห็นใครอยู่ในสายตาของเขา เพียงเห็นหน้าเขาทุกคนก็หวาดกลัวจนความสามารถที่มีหดหายไปหมด ชื่อเสียงของเขานั้นเกรียงไกรไปทั่วทั้งสี่แคว้นใหญ่ หากเอ่ยนามใต้หล้านี้ไม่มีใครไม่รู้จัก
แต่สตรีผู้นี้ตาบอดหรืออย่างไร?!? ถึงยังทำกริยาเช่นนี้ได้อยู่!?!
เขาแค่นหัวเราะอย่างไม่สบอารมณ์แต่มุมปากถูกยกขึ้นน้อย ๆ ด้วยความรู้สึกสนใจคนตรงหน้าขึ้นมา ทว่าเมื่อผู้อื่นเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นกลับเหงื่อตกกันถ้วนหน้า
"ได้เลย! มา…ไหนดูซิ จะเอาอะไรเป็นของเดิมพันดีน้าาาา…" มือบางกวาดหาของไปทั่วกองนั้นก่อนจะหยิบได้ตั๋วเงินมากำหนึ่ง เฮ่อซินหมิงวางตั๋วเงินลงระหว่างถ้วยทอยเต๋าของเธอกับเขาแล้วส่งยิ้มเจิดจ้าให้ฝ่ายตรงข้าม
ชายหนุ่มอาภรณ์ดำวางก้อนตำลึงทองก้อนเดียวข้างตั๋วเงินของนาง เห็นมือเล็ก ๆ ยื่นมาตรงหน้าเขาในมือนั้นมีลูกเต๋าที่เขาทำตกลงไปในถ้วยของนางอยู่
มือขาวนวลนิ้วเรียวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเขาช่างบอบบางราวกับว่าถ้าหากเขาจับมือนั้นคงจะแหลกได้ในพริบตา ดวงตาคมเข้มจ้องฝ่ามือนั้นอย่างครุ่นคิด เขาไม่อยากเชื่อว่ามือเพียงแค่นี้จะสามารถทอยเต๋าได้ชัยชนะทุกครา ในมือนี่มีสิ่งใดซ่อนอยู่หรือไม่?
"นี่ลูกเต๋าที่ท่านทำตกลงมาในถ้วยของฉันไง" แปลกแฮะ…ตัวเองโยนกระเด็นมาเองแท้ ๆ ลืมไปแล้วหรอเนี่ย?
เขาชะงักงันมองแม่นางตรงหน้าด้วยสายตาดุดันแล้วเอื้อมมือไปหยิบลูกเต๋าในมือของนางมารวมกับลูกเต๋าอีกสองลูกที่อยู่ในถ้วยของเขา
"เจ้าก่อน" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
เฮ่อซินหมิงเบ้ปากหยิบลูกเต๋ามาแต่โดยดี เธอเขย่าลูกเต๋าไปมาเช่นเดิมทั้งที่ลูกเต๋าสี่เหลี่ยมทั้งสามลูกแทบจะทะลักออกจากนิ้วอยู่แล้ว
แกร๊ง!
"อ๊ากกกกก!! ชนะแล้วววว สี่ ห้า หก ชนะแล้วววว!!!"
ทุกคนโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นและไม่อยากเชื่ออีกเช่นเคย นางทอยได้อีกแล้วหรือนี่!!
มุมปากของชายหนุ่มกระตุกวาบ เขายังไม่ทันได้ทอย ก็แพ้แล้วรึ!!
ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวที่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ ยิ้มกับอาการยามนี้ของนายตน แต่ก็แอบเป็นห่วงแม่นางที่กำลังชูสองแขนขึ้นสูงอ้าปากกว้างแหกปากร้องอย่างสะใจเกินหน้าเกินตาผู้นั้น
นางรู้ตัวหรือไม่ว่าตัวเองอาจจะโดนเชือดคออยู่แล้ว…
เฮ่อซินหมิงกอบของเดิมพันตรงหน้ามาวางไว้กับพวกพ้องของมัน แล้วหันไปยิ้มสดใสให้กับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"ท่านจะเล่นต่อหรือเปล่า"
ปั่ก! ตำลึงทองสามก้อนถูกกระแทกลงกับพื้นเบื้องหน้าคนทั้งสอง เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างหยิบก้อนตำลึงทองฝ่ายตนไปวางไว้สี่ก้อน มองกลับไปยังชายหนุ่มอย่างท้าทายแต่ไร้ความโอ้อวด เขามองนางด้วยสายตาคมกล้าทว่าไร้แววอำมหิต
เธอกำลังจะหยิบลูกเต๋าก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น "ข้าเริ่มก่อน" หญิงสาวพยักหน้าให้อย่างยินดี
ชายหนุ่มกำลูกเต๋าแน่นก่อนจะโยนลงไปในถ้วยด้วยแรงที่พอเหมาะ ลูกเต๋าหมุนกลิ้งไปรอบถ้วยอย่างน่าใจหาย ทุกคนกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก
เมื่อลูกเต๋าหยุดความเคลื่อนไหวก็ปรากฏผลแต้ม เขาทอยได้ห้าแต้ม! ไหนดูว่าแม่นางคนนี้จะยังชนะได้อยู่หรือไม่
เฮ่อซินหมิงทำตาโต มือหยิบลูกเต๋าขึ้นมาเขย่าแล้วโยนลงไปในถ้วย แกร๊ง! นางได้หกแต้ม ชนะอีกแล้ว!
"เย่!!!" เสียงนางร้องแข่งกับชาวบ้านที่อยู่รอบศาลา ชายหนุ่มสีหน้าแข็งกร้าวเมื่อมองไปยังลูกเต๋าทั้งสองถ้วย
เขาไม่ยอมแพ้แข่งเล่นกับนางไปหลายตา แต่...
"วะฮู้!! ฉันชนะ!!"
........
"โอ้เย่!!! เซียนทอยเต๋าถือกำเนิดแล้วววว!"
........
"อ๊ากกกก!! ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ !! "
เสียงแหกปากตะโกนของนางที่ไม่สมกับเป็นกุลสตรีและเสียงโห่ของชาวบ้านดังก้องสนั่นทั้งศาลาหลังเล็ก เขาที่อยู่ในวงล้อมคนเหล่านั้นแก้วหูจะแตกก็ครานี้
โดยเฉพาะเสียงร้องอย่างสาแก่ใจยิ่งของสตรีตรงหน้า
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวขบขันในท่าทางของสาวน้อยยิ่งนัก เมื่อนางชนะก็ยกสองมือขึ้นสูงผุดลุกผุดนั่งแหกปากตะโกนด้วยคำพูดแปลกประหลาด ท่าทางเช่นนั้นเขาไม่เคยเห็นผู้ใดแสดงออกมาก่อนแม้แต่บุรุษชาวบ้านธรรมดา
สายตาพลันเหลือบไปเห็นมือของนายตนเอื้อมไปแตะกระบี่ที่เอว เขาหางตากระตุกวาบ นายท่านไม่เคยถูกผู้ใดทำกริยาเช่นนั้นใส่มาก่อน แม่นางผู้นั้นวาสนาคงสิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้แล้วเป็นแน่...…


แสงอาทิตย์สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านสีเทาหม่น สายลมอ่อน ๆ ไหลเข้ามาตามรอยแยกของผ้าม่านเข้ามากระทบกับร่าง ๆ หนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงเล็กสีขาวสะอาด
ดวงตางามค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะยันกายขึ้นจากเตียงนอนแล้วยกแขนทั้งสองขึ้นสูงอ้าปากหาวเสียงดัง
"ฮ้าววววววววววว"
เฮ่อซินหมิงนั่งหลับตาสัปหงกอีกครู่หนึ่งจนเกือบหงายหลังตกเตียง เธอต้องรีบผวาตื่นทันที "เอ๊อะเอ๊ยยยย!"
เมื่อปรับสายตาให้ตื่นเต็มที่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่แปลกไป 'ฉันอยู่ที่ไหนอีกเนี่ย…หรือว่าจะไปโผล่ที่บ้านใครอีกรึเปล่า?'
ลองลูบคลำใบหน้าและดูเนื้อตัว 'ยังแฮะ ก็ยังอยู่ในร่างของคุณหนูฉีอันหนิงอะไรนั่นอยู่นี่นา แต่ที่ห้องของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่?'
เธอค่อย ๆ ลงจากเตียงช้า ๆ ไปที่ประตู ทว่ากลับมีเสียงก้าวเท้าเดินมาจากภายนอกดูเหมือนกำลังตรงมาที่ห้องของเธอ อาหมิงรีบกระโดดกลับขึ้นเตียงเหมือนเดิมพร้อมกับประตูที่เปิดออก
"คุณหนู!!"
เฮ่อซินหมิงถอนหายใจอย่างโล่งอกใจที่เต้นโครมครามเหมือนคนแอบซุ่มลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อครู่ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ ที่แท้ก็เป็นจินหมิงนี่เอง
"คุณหนู ท่านดีขึ้นหรือไม่ ทานอาหารเช้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ"
หืม? อาหาร!..."ว้าว!กำลังหิวอยู่พอดี ทำไมรู้สึกเหมือนไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลย หิวจะตายอยู่แล้ว"
เมื่อสำรับถูกวางลงบนโต๊ะ เฮ่อซินหมิงก็จัดการสวาปามทั้งหมดไปด้วยความเอร็ดอร่อยและหิวโซ แต่พอกินไปก็นึกขึ้นได้จึงถามจินหมิงทั้งที่ข้าวเต็มปาก
"อืม…อี้…อำไออั๋นอึ๋งอาอู่อี้อี้อ่ะ"
"หะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?" เห็นคุณหนูของตนรีบเคี้ยวข้าวสองสามทีแล้วกลืนลงคอหมดทั้งคำพร้อมทั้งยังเอากำปั้นมาทุบอกสี่ห้าที นางกำลังจะทัดทานแต่ไม่ไวเท่าอีกฝ่าย
"ถามว่า…ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ"
จินหมิงขมวดคิ้วมุ่น ครั้งที่คุณหนูหมดสติไปตอนนั้นเมื่อตื่นมาก็ถามคล้ายกันว่าที่นี่ที่ใด หรือคุณหนูจะความจำเสื่อมอีกแล้ว?
"คุณหนูไม่รู้หรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงตักข้าวเข้าปากไปก็พูดไป "ก็น่าจะรู้อยู่นะ...แต่ลืมไปแล้ว...เอ๊ะเดี๋ยวนะ!?!"
ฝ่ามือเล็กบางรีบยกขึ้นห้ามคำพูดที่กำลังจะออกจากปากของจินหมิง นางสะดุดกึกแล้วเงียบลงเพื่อให้คุณหนูได้คิดทบทวน
ผ่านไปนานครู่ใหญ่ก็มีเสียงเรอดังสนั่น "เอร่อออออออออออออ! อุบ! เอร่ออออ!…เฮ้อ โอเค พูดต่อได้"
คุณหนูทำหน้าจริงจังยิ่งนักแต่นางนั้นกลับไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรดีในตอนนี้ "ไหนลองเล่ามาซิ?"
"เมื่อวานนี้หลังแจกของเสร็จจู่ ๆ คุณหนูก็ล้มลงไปเลยเจ้าค่ะ ดีที่ได้คุณชายชุดดำผู้นั้นช่วยเหลือจึงได้พาคุณหนูไปที่ศาลาใกล้ ๆ ข้าจึงเช็ดตัวให้คุณหนูแล้วไม่รู้ว่าคุณชายทั้งสองท่านนั้นคุยสิ่งใดกัน คุณชายชุดดำก็ลองถ่ายพลังลมปราณเข้าช่วย แต่ว่า..."
ตอนที่จินหมิงพูดถึงเรื่องทอยเต๋าขึ้นมาในหัวของเธอก็เหมือนมีสายฟ้าฟาด ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ไหลบ่ามาทั้งหมด แต่ความรู้สึกสุดท้ายคือหนาว ๆ ยังไงก็ไม่รู้ แล้วเธอก็สลบไปเลยหรอ? บ้าไปแล้ว…ใครบ้านไหนโดนลมแล้วสลบกัน!?! หรือเป็นลมพิษ?...ไม่น่า ตอนนั้นไม่ได้กลิ่นอะไรแปลก ๆ เลย
เห็นจินหมิงหยุดไปนานเธอจึงเอ่ยเร่งอีกฝ่าย "อะไรต่อล่ะ รีบเล่าเร็ว ๆ เข้าซิ"
"แต่พอคุณชายถ่ายพลังลมปราณเข้าร่างคุณหนู ก็มีน้ำแข็งผุดออกมาจากตัวคุณหนูเต็มไปหมด ทั้งยังลามแผ่กระจายเป็นวงกว้างที่พื้นศาลา แล้วในตอนนั้นคุณชายชุดดำก็ถูกพลังของตัวเองตีกลับเจ้าค่ะ"
"มีน้ำแข็ง?...ผุดออกมา...จากตัวฉัน??...อะฮ่า ๆ ๆ จะบ้ารึไง ตอนนั้นเธอสลบไปกับฉันด้วยหรือเปล่าเนี่ย"
เห็นคุณหนูของตนมองเหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่นที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องตลก อาหมิงก็หน้าซีดเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "คุณหนู!! ข้าพูดความจริง ข้าไม่เคยเห็นท่านเป็นเช่นนั้นมาก่อน มันน่ากลัวมากจนข้าคิดว่าคุณหนูจะถูกน้ำแข็งแช่แข็งตายไปแล้ว หากคุณชายไม่รีบผละมือออกจากท่านคงจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้วเช่นกัน!!"
ดวงตาของนางเริ่มแดงก่ำ นางรู้ดีว่าคุณหนูไม่ได้ป่วยเป็นไข้หนาวสั่นธรรมดา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เกินความคาดหมายของนางยิ่งนัก
จินหมิงที่เล่าเรื่องราวโดยไม่มีทีท่าหยอกเล่นทำเอาเฮ่อซินหมิงขนลุกขนพองหน้าเจื่อนลงไปด้วย จินหมิงพูดจริงใช่ไหม? ทำไมมันดูน่ากลัวอย่างนี้ "แต่มันก็ดู...จะเกินไปสักหน่อยนะ"
สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างเชื่อกับไม่เชื่อของคุณหนูทำเอาอกของอาหมิงจะระเบิด "เสื้อคลุมของคุณหนูอยู่ไหนเจ้าคะ"
เสียงที่เริ่มสงบความพลุ่งพล่านลงแต่แฝงความเย็นเยียบทำให้อาหมิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเด็กที่โดนสอบสวนเพราะทำของสำคัญหายไป
"ฉัน…เอาให้เด็กคนหนึ่งไปแล้ว" จินหมิงนิ่งงันก่อนจะลากผ้าห่มสีน้ำขาวบนเตียงมาคลุมรอบกายของนายตน แต่ควรจะเรียกว่ามัดผ้าห่มกับร่างของนายตนเสียมากกว่าเพราะขณะนี้คุณหนูฉีอันหนิงได้กลายเป็นก้อนซาลาเปาน้อยไปแล้ว
เฮ่อซินหมิงเอียงตัวไปมาและขยับได้แค่เข่าถึงเท้าเท่านั้น เธอขยับไปมาด้วยความอึดอัด "มันจะไม่เกินไปหน่อยหรอ อาหมิง" เสียงที่เริ่มอ่อนลงทำให้นางคิดอยากจะแก้มัดให้หลวมหน่อย
"ไปกันเถิดเจ้าค่ะ" เสียงที่เด็ดขาดนั้นแสดงให้เห็นว่าจินหมิงคงไม่ยอมใจอ่อนให้เธออีกแล้ว เฮ่อซินหมิงเบ้ปากแต่ก็เดินตามแต่โดยดี
เมื่อออกมาถึงนอกห้องก็เห็นห้องอีกหลายห้องทางฝั่งที่เธอเพิ่งออกมา "ที่นี่ที่ไหน?"
"โรงหมอของหมู่บ้านเหอหลิงเจ้าค่ะ" ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนออกมาจากโรงหมอ จินหมิงได้นำทางคุณหนูตนมายังศาลาที่เกิดเหตุ
"คุณหนูลองไปดูสิเจ้าคะ"
เฮ่อซินหมิงค่อย ๆ เดินขึ้นบันได สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วเท้าแตะถูกพื้นศาลาคือความเย็นชื้น กลางศาลาขนาดไม่ใหญ่มากมีรอยสีที่เข้มกว่าพื้นที่อื่นอยู่ตรงกลาง เมื่อลองใช้เท้าเหยียบทั้งสองข้างก็รู้สึกถึงความชื้นแฉะเหมือนไม้บวมน้ำ
'สิ่งที่อาหมิงเล่ามาเกิดขึ้นจริง ๆ หรอ? แล้วทำไมโดนขนาดนั้นฉันถึงยังไม่ตายล่ะ?'
......


"คุณหนูลองไปดูสิเจ้าคะ"
เฮ่อซินหมิงค่อย ๆ เดินขึ้นบันได สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วเท้าแตะถูกพื้นศาลาคือความเย็นชื้น กลางศาลาขนาดไม่ใหญ่มากมีรอยสีที่เข้มกว่าพื้นที่อื่นอยู่ตรงกลาง เมื่อลองใช้เท้าเหยียบทั้งสองข้างก็รู้สึกถึงความชื้นแฉะเหมือนไม้บวมน้ำ
'สิ่งที่อาหมิงเล่ามาเกิดขึ้นจริง ๆ หรอ? แล้วทำไมโดนขนาดนั้นฉันถึงยังไม่ตายล่ะ?'
"เจ้าหายดีแล้วรึ?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เมื่อเฮ่อซินหมิงหันไปมองก็เห็นชายหนุ่มอาภรณ์เนื้อดีสีดำกำลังก้าวเดินเข้ามา เธอพยักหน้ารับ
ชายหนุ่มเข้ามาหยุดยืนในศาลาด้วยกัน สายตาคมจ้องไปยังรอยน้ำที่พื้นไม้ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยสายตาค้นหา เมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องแต่วันนี้กลับเป็นปกติอย่างนั้นรึ?
หลังจากที่เขากับคนสนิทคาดเดาได้ว่าไม่ใช่โรคธรรมดาเขาจึงอยากลองดูด้วยตนเองว่าพลังปราณจะสามารถควบคุมความเย็นได้หรือไม่ แต่เมื่อถ่ายทอดลมปราณไปยังร่างนางแล้ว นอกจากร่างกายนั้นจะต่อต้านพลังจากภายนอกแล้วยังแผ่กระจายความเย็นจัดจนกลายเป็นน้ำแข็ง หากเขาไม่รีบสะกัดกั้นพลังตนก็คงจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้ว ด้วยเหตุนั้นเลยทำให้พลังสะท้อนกลับมาที่ตัวเขา ดีที่เขามีวรยุทธ์และพลังปราณพอใช้ได้จึงไม่สาหัสหนักหรือธาตุไฟเข้าแทรกเสียก่อน
ชายหนุ่มเผลอไอออกมาเสียงระคายคอคำหนึ่งเขารีบกดกลิ่นคาวและความแสบร้อนลงไป แต่ก็ไม่พ้นหูของอาหมิงไปได้
"ท่านเป็นอะไรมากหรือเปล่า?" เธอถามเสียงแผ่ว ได้ยินว่าคุณชายผู้นี้คิดอยากจะช่วยนางจึงได้รับบาดเจ็บ
"เจ้ายังรู้สึกหนาวอยู่หรือไม่?"
เฮ่อซินหมิงทำหน้าเบ้ก่อนจะเอียงตัวซ้ายขวาดูเหมือนหัวไชเท้ายักษ์ "ท่านไม่เห็นหรอ...ขนาดนี้ใครหนาวได้ก็บ้าแล้ว"
เขาหลุดหัวเราะด้วยเสียงในลำคอฟังดูน่ากลัวยิ่ง "ดีแล้ว"
"ดีตรงไหน!?!" ใบหน้าเล็ก ๆ เริ่มเป็นยับย่น "แบบนี้จะเดินจะวิ่งก็ลำบากยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องกินเลย! ถ้าถูกมัดซะแบบนี้แล้วจะกินข้าวยังไงเนี่ย ยิ่งกว่าตาบอดเสียอีก"
เขาหลุดยิ้มออกมา หากเป็นผู้อื่นคงห่วงว่าตนเองจะดูไม่งามและดูตลกในสายตาผู้อื่น แต่นางกลับห่วงแต่เรื่องกิน เป็นคุณหนูบ้านไหนกันถึงไม่รู้จักรักษาภาพลักษณ์ตนเองเสียบ้าง
คิดถึงตรงนี้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าซิ่วถงมารายงานในเช้าวันนี้เรื่องที่เขาให้ไปสืบหาตัวตนของสตรีผู้นี้ ทว่าน่าประหลาดนักที่คนที่เก่งที่สุดในการอำพรางหลบซ่อนสืบข่าวสารเช่นซิ่วถงกลับไม่ได้ข้อมูลใดมาสักอย่าง
สายตาคมกริบตวัดมองสาวน้อยหน้าย่นที่กำลังพยายามจะมุดแขนตัวเองออกจากผ้าห่มสีขาวอย่างทุลักทุเล เขาเอ่ยถามไปได้เพียงครึ่งเดียว
"เจ้าชื่อ…"
เพี๊ยะ!!
เสียงเนื้อปะทะกันดังลั่นศาลา จิ้นหยี่เหิงกับจินหมิงที่ยืนอยู่นอกศาลากันคนละฟาก แม้จะอยู่ไกลถึงห้าจั้งก็ยังได้ยินเสียงนั้นได้อย่างชัดเจนเต็มสองรูหู ทั้งสองผวาเฮือกมองไปยังภายในศาลา เห็นใบหน้าของคุณชายชุดดำหันไปอีกฝั่งแล้วยังมีมือเล็ก ๆ ของสาวน้อยที่ค้างอยู่กลางอากาศ
จิ้นหยี่เหิง 'ดูท่าคุณชายผู้ปากเสียของข้าคงพูดจาไม่เข้าหูคุณหนูผู้นั้นเสียแล้ว'
จินหมิง 'คุณชายต้องคิดอะไรมิดีมิร้ายเป็นแน่ ดีที่คุณหนูรู้จักใช้กำลังบ้าง'
ภายในศาลา
"โอ๊ะ!! ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตบหน้าท่านนะ ฉันแค่จะเอาแขนออกจากผ้าห่มเฉย ๆ แต่ว่า...แต่มือก็เลยพุ่งไปทางนั้นพอดี...นี่ เจ็บรึเปล่า? ขอโทษนะ คือ…ฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วอีกอย่างท่านจะเอาหน้ามาทางนั้นทำไมเล่า ดีที่ไม่ใกล้กว่านี้ไม่งั้นมีหวังตาบอดแน่ แต่ตอนนี้ท่านเจ็บมากรึเปล่า? ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ "
ชายหนุ่มที่ค่อย ๆ หันหน้ามาช้า ๆ สายตานั้นเต็มไปด้วยไฟลุกโชนจนราวกับรอบศาลาเกิดเพลิงไหม้โหมกระหน่ำ
"นายท่าน ได้เวลาอาหารเย็นแล้วขอรับ" ต้องรีบพานายท่านออกไปให้ห่างจากคุณหนูให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นคุณหนูน่ารักคงได้กลายเป็นเนื้อสับแน่
"คุณหนู ได้เวลากลับกันแล้วเจ้าค่ะ" ต้องรีบพาคุณหนูออกไปจากชายอันตรายผู้นี้ให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นคงได้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่
จิ้นหยี่เหิงกึ่งวิ่งกึ่งลากเขาตลอดทางจนมาไกลแทบสุดหมู่บ้าน ชายหนุ่มซัดพลังใส่คนสนิทแล้วเบี่ยงตัวออกจากการจับกุมอย่างว่องไว
"เจ้า! บังอาจนัก!!!"
จิ้นหยี่เหิงที่เพิ่งหลบสายพลังรีบเข้ามาคุกเข่าต่อหน้านายตน "ขออภัย นายท่านโปรดลงโทษ"
ชายหนุ่มที่เลือดขึ้นหน้าชี้นิ้วไปยังบ่าวตนด้วยความเดือดดาล เสียงลอดไรฟันดูน่าใจหายยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมีเส้นเลือดปูดโปนชัดเจน
"เป็นเพราะเจ้า!!!"
"ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยสมควรตายขอรับ" เขาก้มตัวคุกเข่าลงกับพื้นราวกับผู้ที่ทำผิดมหันต์สมควรได้รับการลงโทษ
ชายหนุ่มก้มมองบ่าวเบื้องล่างด้วยสายตาคุกรุ่น ก่อนจะคำรามเสียงสนั่นป่าพร้อมกับซัดพลังรุนแรงเข้าใส่ก้อนหินยักษ์จนระเบิดเป็นจุล
พร้อมกันนั้นมีเสียงไอแรง ๆ หลายทีดังขึ้น จิ้นหยี่เหิงรีบตรงเข้าไปหานายตนทันที "นายท่านโปรดระงับอารมณ์ ท่านเพิ่งจะถูกพลังสะท้อนกลับยามนี้ไม่ควรกระทำการบุ่มบ่ามหรือมีโทสะขอรับ"
สิ้นเสียงราวกับรอบกายอุณหภูมิสูงขึ้นเป็นเท่าตัว แผ่นหลังของเขาเริ่มมีเหงื่อกาฬแตกพลัก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของนายตนที่เริ่มสงบลงได้เขาก็หายใจหายคอโล่งขึ้น
"เจ้าทำให้ข้าเสียแผน เจ้าต้องชดใช้" เสียงที่ยังหลงเหลือแรงโทสะเล็กน้อย ไม่ทำอันใดเขามากนัก ทว่ากลับเป็นประโยคที่ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น
"แผน?...แผนอะไรขอรับ?"
ชายหนุ่มอาภรณ์ดำแสยะยิ้มร้ายกาจก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ "ซิ่วถง" เงาดำวูบหนึ่งปรากฏที่ข้างกายนายตน
"เจ้าไม่ต้องสืบเรื่องสตรีผู้นั้นแล้ว...จิ้นหยี่เหิง เจ้าจงไปสืบเรื่องของสตรีผู้นั้นมา หากทำไม่สำเร็จ…" คุณชายไม่เอ่ยแต่หัวเราะเสียงต่ำออกมาคำหนึ่งแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป
โธ่…สวรรค์ เขาอุตส่าห์ช่วยเหลือคุณหนูตัวน้อยให้รอดพ้นจากกรงเล็บเสือ แต่เหตุใดถึงต้องทำเช่นนี้กับเขาด้วยเล่า ซิ่วถงที่ว่ามีความสามารถด้านนี้หนักหนายังสืบเรื่องของนางไม่ได้ แล้วเขาที่เป็นกระต่ายน้อยบังหน้าจะไปสืบเรื่องลับ ๆ ได้อย่างไรกัน…
นายท่านจงใจกลั่นแกล้งบ่าวที่แสนดีอย่างเขาชัด ๆ !


"ท่านแม่"
"หืม…อ้าว! อาหมิงนั่นเอง มีอะไร" เสียงที่ขึงขังขั้นทำเอาใจอาหมิงหดเล็กลง
"คือ…เมื่อวานท่านแม่ได้ไปหาคุณหนูที่เรือนหรือไม่เจ้าคะ?" น้ำเสียงที่ค่อย ๆ แผ่วลงทำให้คิ้วหนาเลิกขึ้น จินอู๋ถามกลับด้วยเสียงต่ำดุดัน
"ทำไม!"
"ปะ…เปล่านะท่านแม่ ข้าก็แค่…คิดว่าท่านอาจเป็นห่วงคุณหนู..." จินหมิงหัวใจเต้นรัว โชคดีที่ท่านแม่ของนางไม่ได้ไปเยี่ยมคุณหนูเมื่อวานนี้ ไม่เช่นนั้นคงได้เจอกับเรือนที่ว่างเปล่าแน่ นางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ถึงอย่างไรนางก็ผิดอยู่ดีที่ทำให้คุณหนูต้องอาการกำเริบเช่นนั้น หากนางไม่ใจอ่อนยอมพาคุณหนูไปเดินเล่นคงไม่เกิดเหตุการณ์อันตรายเช่นนั้นเป็นแน่
"เอ่อ…อันที่จริงแล้ว…"
"แม่ก็ห่วงคุณหนูอันหนิงอยู่หรอก แต่เมื่อวานมีแขกคนสำคัญมาพักที่จวนน่ะสิ ในครัวจึงยุ่งกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"
แขกคนสำคัญรึ?
"ใครหรือเจ้าคะ?"
จินอู๋วางผักที่ล้างแล้วใส่กะละมังไม้เพื่อเสด็จน้ำ จินหมิงรีบช่วยมารดาของตนทันที "ได้ยินว่าเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ เจ้าลองไปถามบ่าวที่เรือนรับรองหรือเรือนหลักดูสิ"
"คุณชายรองแห่งตระกูลไป๋รึ? ถ้าเช่นนั้นก็เป็นคุณชายไป๋เฟิงสิท่านแม่" จินหมิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"แม่ก็ไม่รู้…ลองไปถามบ่าวคนอื่นดูสิ"
"ท่านแม่ คุณชายไป๋เฟิงที่มีข่าวร่ำลือว่ามีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ไม่ชอบอยู่ในกฏเกณฑ์ ชอบเที่ยวเล่นไปตามหอคณิกาใช่ไหมเจ้าคะ" นางถามต่อด้วยความสงสัย
"อืมมม…" จินอู๋ครางเสียงต่ำเจือน้ำโห
"แต่ท่านแม่...แล้วคุณชายไป๋เฟิงจะมาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ?"
จินหมิงยังคงฉงนใจ แต่เมื่อเห็นมารดาของตนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาจากกองผักช้า ๆ ด้วยสายตาพิฆาต นางก็รู้ตัวทันทีว่ากำลังจะเกิดฟ้าผ่า
"สายป่านนี้แล้วหรือนี่! ข้าไปก่อนนะท่านแม่ คุณหนูคงหิวแย่แล้ว!!" เพียงพริบตาเจ้ากระต่ายน้อยที่กำลังจะโดนจับกินก็กระโจนหายลับไปจากสายตา จินอู๋คำรามลั่นครัวด้วยแรงโทสะ "อาหมิง!!!"
จินหมิงสะดุ้งรีบคว้าตะกร้าสำรับอาหารแล้วโกยอ้าวออกจากครัวไปอย่างว่องไว
นางหอบแฮกวิ่งโซเซข้ามสะพานผ่านสระบัวอันกว้างใหญ่ก่อนจะไปหลบอยู่หลังต้นสนใหญ่ของอีกฝั่งหนึ่ง นางหอบหายใจเหนื่อยยิ่งกว่าตอนขาไปเสียอีก
"คุณชายขอรับ นี่คือสระบัวใหญ่ของจวนมหาเสนาบดี มีดอกบัวกว่าร้อยสายพันธุ์ ทั้งยังมีศาลานั่งเล่นตรงกลางสระด้วย ในเวลาแดดร้อนเมื่อมาพักที่ศาลานี้จะสดชื่นมากเลยขอรับ"
จินหมิงหัวใจกระตุกวาบรีบยกมือปิดปากที่กำลังหอบเสียงดัง นางนั่งนิ่งหลังต้นไม้ด้วยท่าทางแข็งทื่อ สะพานนั่นอยู่ห่างจากนางไม่ใกล้ไม่ไกล ดังนั้นนางจึงได้ยินเสียงนั้นชัดทุกคำ
"จริงรึ ดูท่าข้าคงต้องมาเยี่ยมจวนมหาเสนาบดีบ่อย ๆ เสียแล้ว" น้ำเสียงที่ไม่ค่อยชัดเจนทว่านางคาดว่าคงจะเป็นเสียงของคุณชายไป๋เฟิง
"ที่นี่ทิวทัศน์ก็สวย ดอกไม้ก็งามนัก" สายตาดอกท้อเบนไปมองสตรีมากมายในอาภรณ์สีสันสดใสดูราวกับดอกไม้นานาพรรณ เหล่าคุณหนูที่อุตส่าห์ลงทุนเดินผ่านไปมายิ้มด้วยท่าทางเอียงอาย
จินหมิงฉวยโอกาสที่คนกลุ่มนั้นกำลังสนใจไปทางเหล่าคุณหนูรีบลุกออกจากที่ซ่อนวิ่งตรงเข้าไปในป่าไผ่ทันทีโดยไม่เหลียวหลังกลับ
สายลมพัดผ่านทำให้ไผ่เสียดสีกันช่วยกลบเสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งไปได้มาก แต่ทว่ายังไม่รอดพ้นหูของผู้มีวรยุทธ์ไม่น้อยหน้าใครเช่นเขา
ชายหนุ่มโบกมือเบา ๆ ให้กับสตรีที่อยู่ทั่วสวนแห่งนี้ก่อนจะหันมามองฝั่งตรงข้ามที่เป็นป่าไผ่รกทึบต่างจากฝั่งนี้มากนัก
"ที่นั่นเป็นป่าไผ่ของจวนมหาเสนาบดีหรือ?"
พ่อบ้านหันมองตามก่อนจะตอบรับ "ขอรับ ทว่าถูกทิ้งรกร้างมานานแล้ว ท่านลองไปที่ศาลานั้นก่อนเถิดขอรับ"
ชายวัยกลางคนเดินนำทางไปตามสะพานที่มีหลากหลายเส้นทางตรงไปยังศาลาหลังใหญ่กลางสระ ชายหนุ่มมีสีหน้าฉาบรอยยิ้มเอ่ยเบา ๆ
"ป่านั่นช่างน่าสนใจเสียจริง"
ในที่สุดนางก็มาถึงเรือนของคุณหนูเสียที เหตุใดวันนี้นางรู้สึกอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ตั้งแต่เช้า ขืนเป็นเช่นนี้ทุกวันนางคงหัวใจวายแน่
"คุณหนูเจ้าคะ สำรับอาหารมาแล้วเจ้าค่ะ" ร่างบอบบางเดินตรงเข้าไปในห้องส่วนตัวที่มีโต๊ะกลมตั้งอยู่กลางห้องกำลังจะเปิดฝาตะกร้าสำรับทว่ากลับรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ
เหตุใดจึงเงียบนัก?
หากปกติเงียบเช่นนี้นางคงจะคิดว่าคุณหนูอาจจะยืนชมวิวอยู่ที่หน้าต่างไหนสักที่ แต่ไม่รู้เหตุใดครั้งนี้จึงรู้สึกผิดปกตินัก
หรือคุณหนูจะแอบหนีออกไป!
จินหมิงตื่นตระหนกวิ่งไปตามหาทั่วทั้งเรือนทว่าก็ไร้ร่องรอยของคุณหนูที่กำลังตามหา
คุณหนูหายไปไหนแล้ว!!


ผ่านไปหนึ่งถ้วยชาก็เห็นร่างในชุดสีขาวเดินใกล้เข้ามา เขาก้มหัวคราหนึ่งก่อนจะเอ่ย "แม่นางคนเมื่อครู่กำลังแจกของที่เดิมพันได้ให้กับชาวบ้านขอรับ"
หืม?…แจกของเดิมพันให้ชาวบ้าน?
"ทุกอย่างเลยรึ?"
"น่าจะใช่ขอรับ"
สตรีผู้นั้นช่างน่าประหลาดเสียจริง ตอนที่เล่นลูกเต๋าชนะก็ทำท่าทางสะใจราวกับลิงค่าง พอได้ของเดิมพันมาเกิดหน้ามืดหรือไรจึงนำมาแจกทานเช่นนี้
เขาต้องไปดูให้เห็นกับตา...…
เมื่อมาถึงศาลาที่เดิมก็เห็นชาวบ้านจำนวนมากล้อมรอบศาลาอยู่แต่ไม่เห็นเงาของสตรีผู้นั้นเลยสักนิด ทว่าได้ยินเสียงสดใสดังขึ้นจากภายในนั้นเขาก็หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ
"มาเร็ว! จะหมดแล้วนะ ใครที่ยังไม่ได้มาเอาก็รีบมาเร็ววววว!"
"ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณ!" เสียงขอบคุณคลาคล่ำไปทั่วเฮ่อซินหมิงส่งยิ้มให้ทุกคนอย่างจริงใจ ชาวบ้านเริ่มบางตาลงเรื่อย ๆ ของที่นางได้มาก็หมดแล้วเช่นกัน
"เฮ้อ! แค่เห็นชาวบ้านหัวเราะยิ้มได้ก็หายเหนื่อยแล้วเนอะ" เฮ่อซินหมิงนั่งอยู่ที่ขั้นบันไดศาลาพิงเสาด้วยท่าทางผ่อนคลาย
"เอ๊ะ! อาหมิง คนนั้นมารับของด้วยรึเปล่า" เธอชี้นิ้วไปยังชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำที่เพิ่งเล่นทอยเต๋าด้วยกันก่อนจะมองหารอบกาย
"เหลือตำลึงทองก้อนสุดท้ายพอดี" เธอกำลังจะวิ่งไปก็โดนสาวน้อยข้างกายดึงตัวไว้ก่อน
"คุณหนูนั่งพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะนำไปให้เอง" นางส่งยิ้มแล้วหยิบของในมือไป เฮ่อซินหมิงยิ้มกลับแล้วตะโกนเสียงดังตามหลัง
"ขอบใจนะ!"
มองตามหลังอาหมิงไปนางก็ยิ้ม เมื่อหันกลับมาก็เห็นเด็กสาวตัวน้อยยืนมองเธออยู่ เธอนึกถึงทองก้อนสุดท้ายเมื่อกี๊ขึ้นมา แต่จะทำยังไงได้ ถ้างั้นให้อย่างอื่นแทนก็แล้วกัน
"หนูน้อย เอานี่ไปสิ" เธอถอดชุดคลุมของเธอออกแล้วพับยื่นให้คนที่ยืนตาแป๋วอยู่ เมื่อเด็กน้อยเห็นก็ยิ้มสดใสแล้วยื่นมือเล็ก ๆ มารับไปอย่างดีใจยิ่ง "ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่สาว"
เฮ่อซินหมิงลูบหัวสองจุกน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดู "อาจจะตัวใหญ่กว่าเธอในตอนนี้ แต่ต่อไปต้องใส่ได้พอดีแน่"
เด็กสาวตัวน้อยยิ้มรับแล้ววิ่งไปหาแม่ที่ยืนรดน้ำผักอยู่หน้าบ้าน สาวน้อยโผเข้ากอดแม่แล้วยื่นเสื้อคลุมให้แม่ดู ทั้งสองพูดคุยกันแล้วหันมาพยักหน้าขอบคุณเธอ เฮ่อซินหมิงยิ้มโบกมือเป็นเชิงไม่เป็นไร สองแม่ลูกพูดคุยกันอีกพักหนึ่งก่อนจะเดินจูงมือกันเข้าไปในบ้านที่มีพ่อนั่งจักสานบางอย่างอยู่ เด็กสาวโผเข้าไปกอดพ่อ ทั้งพ่อแม่ลูบหัวลูกของตนอย่างรักใคร่ เธอมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
เฮ่อซินหมิงจินตนาการถึงชายหญิงที่ไร้หน้าตากำลังพูดคุยกับเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก กอดกันด้วยความอบอุ่น จูงมือเดินไปด้วยกันยามยากลำบาก
ความรู้สึกที่มีพ่อแม่มันเป็นยังไงนะ?
สายลมเย็นพัดผ่านมาหนาวเย็นไปจนถึงขั้วหัวใจ...….
"คุณชาย นี่เจ้าค่ะ" จินหมิงยื่นก้อนตำลึงทองไปให้กับชายหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกขมวดคิ้วอยู่
"เอามาให้ข้าทำไม?" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบเย็น จินหมิงเอียงคอสงสัย "ท่านมิได้มารอรับของหรือเจ้าคะ?"
รับของที่คุณหนูของนางแจกทานน่ะรึ!?! นำขำสิ้นดี!
เขากัดฟันกรอดด้วยไม่รู้จะเอ่ยคำใด เขาก็แค่อยากมาดูว่าจะมีคนบ้าที่ไหนเอาของมีค่ามากมายเช่นนั้นมาแจกอย่างไม่รู้คุณค่ากัน สายตาพาลหันไปหาสตรีบ้าที่คิดว่าคนอย่างเขามารับของแจกทาน
สายลมพัดผ่านวูบหนึ่งจินหมิงเงยหน้าขึ้นก็ไร้เงาร่างของคุณชายชุดดำเสียแล้ว เห็นเพียงเงาดำแวบผ่านหลังตนไปนางจึงหมุนกายไปดู ทันเห็นร่างบอบบางล้มลงสู่อ้อมแขนของใครบางคนพอดี
ใบหน้าสาวใช้ซีดเผือดราวกระดาษ "คุณหนู!!!"
นางรีบวิ่งกลับมาที่ศาลา มองร่างที่อยู่ในอ้อมแขนบัดนี้กายคุณหนูสั่นเทาไม่หยุด ใบหน้าซีดจนแทบจะเป็นสีเทาลมหายใจมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาราวกับคนที่จมอยู่ในธารน้ำแข็ง
"เสื้อคลุม! เสื้อคลุมของคุณหนูหายไปไหน!?!" จินหมิงตื่นตระหนกหันซ้ายหันขวามองหาเสื้อคลุมสีเขียวแต่ก็ไร้วี่แวว
เสียงผ้าสะบัดพลิ้วคราหนึ่งก็เห็นผ้าผืนสีดำโอบห่อร่างกายบอบบางของนายสาวตน คุณชายได้ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกจนเหลือเพียงชุดสีดำที่สวมทับกับชุดสีขาวข้างใน
"เหตุใดนางจึงตัวเย็นเยี่ยงนี้!?!" เขารู้สึกเหมือนว่าคนในอ้อมแขนคล้ายจะเป็นน้ำแข็งเย็นจัดขึ้นทุกที
"คุณหนูคงจะอาการกำเริบเจ้าค่ะ คุณหนูจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเมื่อต้องลมเย็นหรือสิ่งของที่เย็น"
เขาไม่รอช้ารีบอุ้มร่างนั้นขึ้นเพื่อเข้าไปในศาลาก่อน เขาแทบไม่ต้องออกแรงอันใดมากมายเลยเพราะร่างนี้ช่างเบาราวกับขนนก
นางผอมขนาดนี้เชียว!?
"ข้าจะไปขอน้ำร้อนกับถ่านไฟมาเจ้าคะ" จินหมิงรีบวิ่งตรงไปยังบ้านเรือนที่อยู่ไม่ไกลทันที
เขาไม่กล้าวางร่างนั้นลงนอนกับพื้นจึงได้แต่ห่อร่างนั้นด้วยเสื้อคลุมของเขาให้มิดชิด ร่างนั้นหนาวสั่นไปทั้งตัว ความเย็นแผ่ลามเข้ามาตามแขนเขาจนเส้นเลือดแทบจะจับตัวกันเป็นน้ำแข็ง ชายหนุ่มรีบปล่อยพลังปราณเพื่อป้องกันความเย็นนั้นแล้วจับชีพจรของสตรีที่อยู่ในอ้อมแขน
ชีพจรของนางแทบไม่มีแรงกระเพื่อม นางเหมือนคนที่ติดอยู่ในแดนน้ำแข็งแล้วกำลังจะตาย ยามนี้ใจเขาร้อนรนนัก
"มาแล้วเจ้าค่ะ!" จินหมิงไม่เอ่ยมากความรีบวางอ่างไฟไว้ใกล้กับคุณหนูตนแล้วรีบใช้ผ้าสีขาวชุบน้ำร้อนจัดด้วยความตื่นกลัวจนลืมความร้อนไปหมด
"เอ่อ…คุณชาย ข้าขอเช็ดตัวคุณหนูของข้าหน่อยเจ้าค่ะ" เขาตวัดสายตาคมกริบไปยังสาวใช้
จะให้นางนอนที่พื้นเย็นนี่รึ!
เขาหันไปหาคนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ "เสื้อคลุมเจ้า" จิ้นหยี่เหิงทำหน้างุนงงเหมือนยังไม่เข้าใจ แต่เมื่อสายตานั้นเริ่มมีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้น เขาก็เข้าใจทันที
"ได้ขอรับ"
จิ้นหยี่เหิงรีบถอดเสื้อคลุมตัวเองปูพื้น คุณชายชุดดำวางร่างนั้นลงไปแล้วหันไปพยักหน้าให้จินหมิง นางเองไม่รอช้ารีบใช้ผ้าชุบน้ำร้อนเช็ดไปตามเนื้อตัวที่อยู่ใต้เสื้อคลุมทันที
"นางเป็นโรคอะไร เคยให้หมอมาตรวจรึไม่?" เขาเอ่ยห้วนสั้น
จินหมิงเอ่ยตอบแต่มือยังไม่หยุดการเคลื่อนไหว "เคยแต่หมอชาวบ้านธรรมดาเจ้าค่ะ พวกเขาบอกว่าอาจจะเป็นไข้หนาวสั่น"
ชายทั้งสองขมวดคิ้วก่อนจิ้นหยี่เหิงจะเห็นคุณชายหันมามองหน้าตน เขาพยักหน้าแล้วแตะปลายนิ้วลงบนแขนซีดขาว คิ้วสองข้างขมวดจนแทบชนกัน
เขาสบตานายของตนด้วยสายตาเคร่งเครียด
...........


แสงอาทิตย์ยามเที่ยงวันส่องลงมาแรงกล้า ท่ามกลางเสียงธรรมชาติในป่ามีเสียงของฝีเท้าสองคู่วิ่งอย่างทุลักทุเลมาตามทางเดินเส้นเล็ก จินหมิงดึงก้อนขาว ๆ ซึ่งก็คือนายของตนตะบึงไปโดยไม่สนใจเสียงร้องของผู้เป็นนายเลยแม้แต่น้อย
"อาหมิง…อาหมิง…ฉัน…ไม่ไหวแล้ว! ขอพัก…ขอพักก่อนแป๊บนึง!!"
เสียงหอบแฮ่กของเฮ่อซินหมิงที่คล้ายกับวัวดูเหมือนจะไม่เข้าหูคนตรงหน้าสักนิด "อีกนิดเดียวเจ้าค่ะคุณหนู! ใกล้จะถึงแล้ว! คุณหนูอดทน…ว๊ายยยย!!"
จู่ ๆ อาหมิงก็ถูกกระชากล้มโครมลงไปด้วยกันกับคุณหนูของตน เฮ่อซินหมิงที่ถูกลากวิ่งไม่ดูฟ้าดูดินแบบนี้เท้าก็ไปสะดุดก้อนหินเข้าทำให้ล้มคว่ำลงกับพื้น จินหมิงที่มือปลาหมึกไม่ยอมปล่อยผ้าห่มก็พลอยร่างฟาดพื้นไปด้วย
ทั้งคู่นอนหอบกันอย่างจะเป็นจะตาย อย่าว่าแต่เจ้าของร่างคุณหนูฉีอันหนิงที่ไม่เคยก้าวออกจากเรือนเลย แม้แต่เธอที่ตาบอดมาแต่กำเนิดก็ยังไม่เคยซอยเท้าจนขาหมุนแบบนี้มาก่อน
"ทำไมต้องวิ่งป่าราบขนาดนี้ด้วยเนี่ย…อาหมิง" เฮ่อซินหมิงที่พลิกตัวนอนหงายทว่าร่างก็ยังไม่หลุดออกจากผ้าห่ม เธอรู้สึกว่าตอนนี้เหงื่อเปียกโชกไปทั่วแผ่นหลัง
"คุณชายท่านนั้นทำอะไรคุณหนูหรือเจ้าคะ" จินหมิงตอบด้วยน้ำเสียงคลางแคลงใจ
เฮ่อซินหมิงได้ยินก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น "ทำอะไร?"
สาวใช้ตัวน้อยชะงักเลิกคิ้วขึ้นแล้วรีบลุกขึ้นนั่งหันไปทางเจ้านายตน "ก็ที่ในศาลาอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
เห็นใบหน้าคุณหนูฉายแววรู้สึกผิดแกมขำก่อนจะยื่นแขนข้างหนึ่งที่หลุดออกจากพันธนาการผ้าห่มขึ้น
"ฉันน่ะสิ…จะเอาแขนออกจากผ้าห่ม แต่คุณชายคนนั้นก็เผอิญมาอยู่ในทิศทางที่มือฉันพุ่งออกมาพอดี...มือก็เลยตบฉาดเข้าให้ แหม…แหะ ๆ แต่ว่าฉันก็ขอโทษไปแล้วนะ"
รอยยิ้มแห้ง ๆ ของคุณหนูทำเอาจินหมิงพูดไม่ออกร่างกายค้างนิ่งราวหินสลัก
นี่แสดงว่า…เป็นคุณหนูอันหนิงที่ไปตบหน้าคุณชายผู้นั้นเองน่ะหรือ?!?
"นี่…" เฮ่อซินหมิงยื่นแขนข้างที่เป็นอิสระไปดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายเบา ๆ ทว่าคนตรงหน้าก็ยังคงทำหน้าบิดเบี้ยว
"นี่ ๆ " แรงดึงของเสื้อที่มากขึ้นทำให้สติของจินหมิงกลับมา "โอ๊ย! คุณหนูนี่ก็..."
เฮ่อซินหมิงลุกขึ้นยืน มือข้างขวาปัดเศษฝุ่นดินและใบไม้ที่ผ้าห่มออกก่อนจะยื่นส่งให้กับอาหมิง นางยื่นมือรับแล้วลุกขึ้นยืนพลางส่งสายตาแปลกประหลาดมาให้คุณหนูตน
"ไปกันเถิดเจ้าค่ะ"
ทั้งคู่เดินมาอีกชั่วครู่ก็พบกับกำแพงเก่าที่ทอดยาว เฮ่อซินหมิงเพิ่งนึกขึ้นได้รีบถามคนข้างกายด้วยความตื่นตระหนก
"อาหมิง!…กำแพงรูปฉันมันหายไปไหนแล้ว ทำไมไม่เห็นแล้วล่ะ!"
จินหมิงหัวเราะ "ก็อยู่ตรงหน้าคุณหนูนี่อย่างไรล่ะเจ้าคะ" เพื่อยืนยันคำพูดจินหมิงก้าวเท้าเข้าไปใกล้กำแพงและใช้ทั้งสองมือดันกำแพงเบา ๆ ทันใดนั้นกำแพงที่ดูแนบสนิทกันก็เผยรอยแยกออกมาให้เห็น
"โอ้ว้าว! สุดยอดไปเลย เธอจำได้ยังไงเนี่ย ดูแบบนี้ก็แทบมองไม่เห็นรอยอะไรเลย"
จินหมิงส่งยิ้มกว้างให้ก่อนจะเบี่ยงตัวไปด้านข้าง "เชิญคุณหนูเจ้าค่ะ"
เมื่อทั้งสองก้าวมุดกำแพงรูปตัวคนเข้ามานางก็กลับไปจัดการดันกำแพงให้เข้าที่อย่างแนบเนียนตามเดิม สองนายบ่าวเยื้องย่างด้วยสีหน้าสดชื่นท่ามกลางป่าไผ่สีเขียวขจี สายลมพัดผ่านใบไผ่แห้งสีทองให้โปรยปรายลงมาดูงดงามและสบายอุราอย่างยิ่ง คนทั้งสองผ่อนฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว
มาถึงหน้าเรือนหลังเล็กที่จินหมิงแสนคุ้นเคย นางอมยิ้มทอดสายตาไปทั่วเรือน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คุณหนูได้ออกไปเที่ยวเล่นภายนอก นางไม่นึกฝันเลยว่าจะมีสักวันที่คุณหนูของนางได้ย่างก้าวออกจากเรือนหลังนี้
แต่ทว่าการออกไปเที่ยวเล่น กลับต้องแลกด้วยอาการป่วยที่กำเริบอย่างหนักอย่างที่นางไม่เคยคาดคิดหรือพบเจอมาก่อน...
มุมปากที่ยกยิ้มค่อย ๆ ตกลง ใบหน้านวลผ่องหม่นหมองลงทันที
ทั้งสองเรื่องล้วนเป็นสิ่งที่เพิ่งเคยเกิดขึ้นทั้งสิ้น ถ้าเช่นนั้นแล้ว หากคุณหนูอยู่แต่ในเรือนจะไม่มีเหตุการณ์อาการกำเริบเช่นนั้นใช่หรือไม่?
"เฮ้อ…ดีจริง ๆ เลยที่ได้ออกไปเที่ยวเล่นแบบนี้บ้าง เป็นครั้งแรกของฉันเลยนะเนี่ย ขอบใจเธอมากนะอาหมิง ฉันมีความสุขจริง ๆ "
รอยยิ้มเจิดจ้าสะท้อนกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาทำให้ร่างเล็กบอบบางนั้นเต็มไปด้วยพลังชีวิต ราวกับต้นไผ่น้อยที่ยืนหยัดต่อพายุโหมกระหน่ำ ราวกับต้นไผ่น้อยที่โอนเอนไปตามสายลมแสงแดดอย่างอิสระเสรี
ไม่เหมือนแต่ก่อนที่คุณหนูของตนสูงส่งราวกับดอกบัวพ้นน้ำ เรียบร้อยอ่อนหวานราวกับดอกบัวชูช่อสง่า
จินหมิงรู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เมื่อเป็นเช่นนี้นางควรจะทำเยี่ยงไร?...
"ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าแล้ว ชักจะหิวชะมัด" มือน้อย ๆ ลูบท้องพร้อมกับเสียงขานรับยืนยันที่ดังลั่นออกมาจากผ้าห่ม
จินหมิงสะดุ้งจากภวังค์รีบเอ่ยทันที "คุณหนูไปรอในเรือนก่อน ข้าจะไปนำสำรับอาหารมาให้นะเจ้าคะ"
"อย่าลำบากคนเดียวเลยน่า…เห็นว่ามันไกลมากเลยไม่ใช่หรอ ฉันจะไปด้วยดีกว่า เผื่อวันหลังจะได้ไปเองได้"
"ไม่ได้นะเจ้าคะ!!! ไม่ได้เด็ดขาด ท่านไปเดินเล่นหลังจวนได้แต่ไปหน้าจวนคงต้องเจอศึกหนักแน่ ให้ข้าไปเช่นเดิมดีกว่า" ไม่รอช้าอาหมิงรีบพุ่งออกไปจากเรือนทันทีด้วยเกรงว่าคนข้างหลังจะทันมองเห็นทิศทางที่นางวิ่งผ่าน
ในพริบตาร่างนั้นก็หายลับไปในป่าไผ่ทิศตรงข้ามกับที่เพิ่งเดินมา "โห! อยากวิ่งเร็ว ๆ แบบนั้นได้บ้างจัง…"
"นั่นใครวิ่งป่าราบมาทางนั้นแน่ะ" เสียงห้วนแหลมของบ่าวคนหนึ่งที่กำลังนั่งจับจีบขนมอยู่เอ่ย คนในระแวกนั้นหันไปมองด้วยความสงสัย
"นั่นมันจินหมิงลูกสาวป้าจินอู๋มิใช่รึ ที่คอยดูแลคนสติฟั่นเฟือนอยู่หลังจวนน่ะ"
"งานแบบนั้นคงมีแต่คนซื่อบื้ออย่างนางทำได้เท่านั้นแหละ ฟั่นเฟือนกับซื่อบื้อ ดูแล้วเหมาะสมกันดีออก " ทั้งกลุ่มหัวเราะออกมาครืนใหญ่
ร่างที่ไกลลิบเมื่อครู่เพียงชั่วอึดใจก็มาถึงโรงครัวที่มีบ่าวมากมายกำลังทำงานกันขวักไขว่ นางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กแล้วยกมือทาบอกหายใจหอบแรงราวกับวัวกระทิง สายตายังลอกแลกมองไปยังทิศที่เพิ่งวิ่งมา
"จินหมิง เจ้าเป็นอะไรเหตุใดวิ่งเสียฝุ่นตลบ คนฟั่นเฟือนผู้นั้นกำลังอาละวาดหรือไร?" ตามด้วยเสียงขำพรืดของบ่าวสาวที่นั่งอยู่บนตั่งกำลังจีบขนม
เห็นจินหมิงไม่เอ่ยตอบ พวกนางก็ไม่ซักไซร้อะไรต่อ เสียงหอบหายใจนั้นราวกับคนที่กำลังจะขาดใจรอมร่อ
ผ่านไปหนึ่งถ้วยชาเมื่อลมหายใจเข้าสู่ภาวะปกตินางก็เข้าไปภายในครัวที่มีแม่ครัวกำลังทำอาหารกันอย่างขะมักเขม้น
สายตากวาดไปมาก่อนจะเดินตรงไปยังร่าง ๆ หนึ่งที่นั่งล้างผักอยู่ผู้เดียว
"ท่านแม่"
"หืม…อ้าว! อาหมิงนั่นเอง มีอะไร" เสียงที่ขึงขังขั้นทำเอาใจอาหมิงหดเล็กลง
"คือ…เมื่อวานท่านแม่ได้ไปหาคุณหนูที่เรือนหรือไม่เจ้าคะ?" น้ำเสียงที่ค่อย ๆ แผ่วลงทำให้คิ้วหนาเลิกขึ้น จินอู๋ถามกลับด้วยเสียงต่ำดุดัน
"ทำไม!"


เหตุใดจึงเงียบนัก?
หากปกติเงียบเช่นนี้นางคงจะคิดว่าคุณหนูอาจจะยืนชมวิวอยู่ที่หน้าต่างไหนสักที่ แต่ไม่รู้เหตุใดครั้งนี้จึงรู้สึกผิดปกตินัก
หรือคุณหนูจะแอบหนีออกไป!
จินหมิงตื่นตระหนกวิ่งไปตามหาทั่วทั้งเรือนทว่าก็ไร้ร่องรอยของคุณหนูที่กำลังตามหา
คุณหนูหายไปไหนแล้ว!!
"อ๊าาาา!!"
จินหมิงสะดุ้งวาบหัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงอยู่ไม่ไกล หรือคุณหนูจะอาการกำเริบอีกแล้ว! นางรีบพุ่งออกไปนอกประตูอ้อมเรือนหลังเล็กก็พบกับร่างที่คุ้นเคยกำลังนั่งอยู่ที่พื้นใต้หน้าต่างของห้องนอน
"คุณหนู! ท่านเป็นอะไรหรือไม่!" นางพุ่งเข้าไปดึงร่างนั้นขึ้นด้วยความตื่นตกใจยิ่ง
"นี่มันตัวอะไรเนี่ย! ตัวเล็กแต่กัดเจ็บชะมัด ต้องเป็นมดแน่ ๆ ใช่มั้ยอาหมิง!" คุณหนูยื่นนิ้วชี้ที่มีมดสีแดงรุมกัดอยู่สองสามตัวมาให้ดู อาหมิงสะดุ้งรีบสะบัดมือปัดมดที่กำลังกัดเนื้อของคุณหนูอย่างแรงจนมือของเฮ่อซินหมิงสะบัด
"โอ๊ย! นี่มันเจ็บกว่าโดนมดกัดเสียอีก ทำไมต้องรุนแรงกันด้วยเล่า" เฮ่อซินหมิงลูบมือตัวเองที่เจ็บจากมดและอาหมิง
จินหมิงยังใจเต้นไม่หาย "โธ่คุณหนู…เหตุใดท่านไม่ปัดมดออกล่ะเจ้าคะ จะให้ดีก็ควรอย่าไปยุ่งกับมดพวกนี้เลยดีกว่าเจ้าค่ะ"
"ก็ฉันมาเปิดหน้าต่างน่ะสิ พอก้มหน้าลงมาก็เห็นตัวอะไรขยับยั้วเยี้ยก็เลยกระโดดลงมาดู มันสุดยอดมากเลยนะ! เหล่ามดตัวน้อยขนช่วยกันขนอาหารอย่างขยันขันแข็ง เดินกันอย่างเป็นระเบียบ ดูแล้วเพลินมากเลยล่ะ"
คุณหนูยิ้มกว้างแล้วหันไปมองเหล่ามดต่อด้วยสีหน้าสนอกสนใจ จินหมิงรู้สึกอัปจนคำพูดยิ่งนัก
"ดูมดพวกนั้นขนอาหารเข้ารังสิ น่ารักกันจริง ๆ ...พูดถึงอาหารก็หิวขึ้นมาเลยแฮะ" สีหน้าคุณหนูเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อมองไปยังแมลงที่เหล่ามดกำลังพยายามช่วยกันดึงเข้ารัง
จินหมิงสบโอกาสรีบพูดต่อทันที "ถ้าเช่นนั้นก็ไปทานอาหารเถิดเจ้าค่ะ ข้านำสำรับมาแล้ว"
ทั้งสองเดินอ้อมเรือนมาหน้าประตูในขณะที่เดินมาด้วยกันนางก็สังเกตุเห็นเท้าเล็ก ๆ นวลผ่อง "คุณหนูไม่ได้ใส่รองเท้าหรือเจ้าคะ!?"
เฮ่อซินหมิงเลิกคิ้วอย่างงุนงง "ก็แหงสิ ฉันปีนออกหน้าต่างนะ"
โธ่เอ๋ย...จินหมิงรู้สึกจี๊ดขึ้นมาในหัว คุณหนูที่กระตือรือร้นสดใสร่าเริงแบบนี้ช่างน่าเป็นห่วงเสียจริง...
"ในนั้นมันคืออะไรน่ะ? ทำไมไม่มีกลิ่นของอาหารเลย " เฮ่อซินหมิงเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามานห้องก็ต้องเอ่ยทักอย่างแปลกใจ
จินหมิงขมวดคิ้ว นางจำได้ว่านั่นคือตะกร้าที่นางส่งอาหารเป็นประจำแต่จะว่าไปนางก็ยังไม่ทันได้ตักอาหารอะไรมาเลย...
แย่แล้ว! นี่นางลืมตักอาหารมาหรือนี่! นางอยากจะบ้าตายนัก วันนี้เป็นวันซวยอะไรกัน!...
เห็นคุณหนูพุ่งไปที่ตะกร้าแล้วเปิดฝาออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้านั้นอ้าปากค้างยืนตะลึงแข็งทื่อราวหินสลัก
คุณหนูคงจะผิดหวังเป็นแน่... "เอ่อ…คุณหนูเจ้าคะ ข้าอภัย…คือข้า…"
"นี่มันอะไรเนี่ย! ถึงว่าได้กลิ่นหอม ๆ จากไหน อาหมิง…ขอบใจจริง ๆ ที่เอาของแบบนี้มาให้ ฉันจะกินให้อร่อยเลย"
หะ…หา? หมายความว่าอย่างไร?
เห็นดวงตากลมโตนั้นสุกสกาวยิ่งทำให้นางขมวดคิ้วมากขึ้น นางเดินขึ้นหน้าชะโงกหัวมองเข้าไปในตะกร้า เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
นี่มัน!?!...ขนมทั้งนั้น!…มีแต่ขนมเต็มตะกร้าเลย!
ขนมรูปดอกไม้สวยงามหลากสีสัน ดูท่าจะเป็นขนมฉีฟางเจียวฮวาที่จวนมหาเสนาบดีนั้นชอบทำขึ้นในการต้อนรับแขกและงานพิธีมงคลต่าง ๆ ในตามความจริงแล้วก็เป็นแค่ขนมถั่วกวนธรรมดาทว่ามีกลิ่นและรสชาติที่ไม่มีใครเหมือนทั้งยังมีหลากสีสัน สีเหลืองจากถั่วกวนธรรมชาติ สีชมพูก็เป็นถั่วกวนกุหลาบ สีเขียวทำด้วยถั่วกวนใส่ใบชา สีส้มทำด้วยถั่วกวนเคี่ยวกับส้ม แต่ละอย่างต่างมีรสชาติเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง แม้จะดูไม่อาจเข้ากันได้แต่เมื่ออยู่ด้วยกันกลับมีรสชาติที่แปลกใหม่และกลมกล่อมกันอย่างน่าเหลือเชื่อ ขนมนี่ถือว่าเป็นของขึ้นชื่อของจวนมหาเสนาบดีเลยทีเดียว
เหล่าฮูหยินหรือคุณหนูในจวนต่างได้กินขนมฉีฟางเจียวฮวาทุกวันจนเบื่อ ทว่าคุณหนูสิบเอ็ดฉีอันหนิงกลับไม่เคยมีโอกาสได้ลองชิมแม้สักครั้ง
"อร่อยจังเลย…ฉันยังไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน นี่มันคืออะไรกัน สุดยอดจริง ๆ " คุณหนูหยิบขนมเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เมื่อนางกินก็จะหลับตาพริ้มราวกับกำลังบินขึ้นสวรรค์
"มันคือขนมฉีฟางเจียวฮวาเจ้าค่ะ"
ใบหน้าเรียวที่กำลังเคี้ยวขนมอยู่ทำให้แก้มทั้งสองตุ่ยขึ้นมาราวกับกระรอกน้อยที่เก็บอาหารไว้สองข้างแก้ม เฮ่อซินหมิงขมวดคิ้วเอ่ยทั้งที่ขนมเต็มปาก "ขนมอะไรชื่อแปลกชะมัด"
จินหมิงหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบ "ฉีฟางเจียวฮวา ขนมถั่วกวนของตระกูลฉีที่หอมหวานละมุนลิ้นงดงามราวกับดอกไม้ นี่เป็นขนมที่มีแค่จวนมหาเสนาบดีเท่านั้นที่ทำออกมากลมกล่อมและหอมหวานเช่นนี้ได้เจ้าค่ะ"
"อร่อยขนาดนี้ไม่เปิดร้านขายไปเลยล่ะ ต้องรวยแน่ ๆ "
จินหมิงหัวเราะอีกครา "แขกที่มาเยี่ยมเยียนจวนท่านมหาเสนาบดีต่างติดใจในรสชาติของขนมนี้ จนต้องส่งเครื่องบรรณาการของมีค่าเพื่อมาแลกกับขนมฉีฟางเจียวฮวา เพียงเท่านี้ก็ยิ่งกว่าเปิดร้านขายเสียอีกเจ้าค่ะ"
"ขนาดนั้นเชียว…แหม ถ้างั้นต่อไปเธอก็เอามาให้ฉันกินบ่อย ๆ ด้วยสิ มันอร่อยมากเลย" จินหมิงใจกระตุกวาบใบหน้าซีดเผือด เอ่ยด้วยเสียงหวาดหวั่นเพราะกลัวจะทำให้คุณหนูของตนต้องเสียใจ
"ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู อันที่จริงข้าไม่รู้ว่าของข้างในตะกร้าจะเป็นฉีฟางเจียวฮวา ขนมนี่น่าจะเป็นของที่จะนำไปให้แขกวันนี้เจ้าค่ะ"
ขนมฉีฟางเจียวฮวาสีชมพูที่เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายกำลังจะถูกส่งเข้าปากหยุดชะงัก...…


"อร่อยขนาดนี้ไม่เปิดร้านขายไปเลยล่ะ ต้องรวยแน่ ๆ "
จินหมิงหัวเราะอีกครา "แขกที่มาเยี่ยมเยียนจวนท่านมหาเสนาบดีต่างติดใจในรสชาติของขนมนี้ จนต้องส่งเครื่องบรรณาการของมีค่าเพื่อมาแลกกับขนมฉีฟางเจียวฮวา เพียงเท่านี้ก็ยิ่งกว่าเปิดร้านขายเสียอีกเจ้าค่ะ"
"ขนาดนั้นเชียว…แหม ถ้างั้นต่อไปเธอก็เอามาให้ฉันกินบ่อย ๆ ด้วยสิ มันอร่อยมากเลย" จินหมิงใจกระตุกวาบใบหน้าซีดเผือด เอ่ยด้วยเสียงหวาดหวั่นเพราะกลัวจะทำให้คุณหนูของตนต้องเสียใจ
"ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู อันที่จริงข้าไม่รู้ว่าของข้างในตะกร้าจะเป็นฉีฟางเจียวฮวา ขนมนี่น่าจะเป็นของที่จะนำไปให้แขกวันนี้เจ้าค่ะ"
ขนมฉีฟางเจียวฮวาสีชมพูที่เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายกำลังจะถูกส่งเข้าปากหยุดชะงัก
เฮ่อซินหมิงที่กำลังอ้าปากค้างสะดุดกึกค่อย ๆ วางขนมนั้นกลับลงในตะกร้าแล้วเอ่ยถามจินหมิงอย่างมีความหวัง "ขนมนี่เขาทำได้ตลอดเวลาใช่ไหม?"
"ถูกจัดใส่ตะกร้าเช่นนี้ เขาคงจะนำไปให้แขกเร็ว ๆ นี้แล้วเจ้าค่ะ" ไม่รู้ว่าหากฮูหยินทราบเข้าจะเกิดเรื่องอะไรหรือไม่ เพราะแขกที่จะนำขนมฉีฟางเจียวฮวาไปมอบให้คงเป็นคุณชายไป๋เฟิงเป็นแน่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูจากด้านนอกทำเอาใจของทั้งนายบ่าวโลดขึ้นสูง
.........…
"เมื่อไหร่ฉีฟางเจียวฮวาจะมาเสียที!" พ่อบ้านของจวนมหาเสนาบดีที่กำลังรับรองแขกอยู่หันไปเอ่ยถามเสียงเข้มกับบ่าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
"อันที่จริงก็น่าจะส่งมาตั้งนานแล้วนะขอรับ แต่ไม่ทราบว่า…"
"เจ้าก็รีบไปตามสิ มัวยืนบื้อทำอันใด!" ชายวัยกลางคนเอ็ดใส่ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา เขาตกใจรีบวิ่งข้ามสะพานไปอีกฝั่งทันที
พ่อบ้านเหวินจางหันมาส่งยิ้มนอบน้อมให้กับคุณชายที่มองมาด้วยท่าทางนอบน้อม หากคุณชายไม่เอ่ยถามถึงขนมฉีฟางเจียวฮวาก็รอดไป...
"มีหลายครั้งที่ท่านพ่อของข้านำเครื่องเคลือบล้ำค่ามากมายมาแลกกับขนมของที่นี่ โชคดีที่วันหนึ่งข้ากลับบ้านพอดีกับที่ทางจวนมหาเสนาบดีส่งขนมนั่นไปพอดีทำให้ข้ามีโอกาสได้ชิมอยู่คราหนึ่ง รสชาติมันช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก แต่ข้าจำชื่อของขนมนั้นไม่ได้เสียแล้ว พ่อบ้านเหวินรู้หรือไม่ว่าขนมนั้นมีชื่อว่าอะไร?"
คุณชายไป๋เฟิงเอ่ยถามอย่างครุ่นคิดทว่าเหวินจางกลับรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมากะทันหัน "อันที่จริงในวันนี้..."
"พ่อบ้านเหวิน! พ่อบ้านเหวินแย่แล้ว! ฉีฟางเจียวฮวาหายไปขอรับ!" บ่าวคนเมื่อครู่วิ่งกลับมาตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นตระหนก พ่อบ้านเหวินสีหน้ามืดครึ้มลง
"ฉีฟางเจียวฮวา? ใครรึ?" คุณชายไป๋เฟิงถามอย่างใคร่รู้ พ่อบ้านจวนมหาเสนาบดีถึงกับเข่าแทบทรุด
"ขออภัยคุณชายรองไป๋ ฉีฟางเจียวฮวาคือชื่อของขนมที่ท่านถามข้าน้อยเมื่อครู่ขอรับ"
ฉีฟางเจียวฮวาขึ้นชื่อว่าเป็นขนมล้ำค่า แต่ละขั้นตอนต้องทำอย่างประณีตพิถีพิถันไม่ต่างจากการดูแลดอกไม้ที่บอบบาง ใช้เวลาในการทำไม่ต่ำกว่าชั่วยามกว่า หากทำตอนนี้คาดว่าคุณชายคงได้ทานพร้อมอาหารเย็นเป็นแน่ ตอนนี้เขารู้สึกเดือดดาลยิ่งนัก หากเป็นเยี่ยงนี้แล้วคุณชายไป๋เฟิงเกิดมีโทสะขึ้นมาเขาจักทำเยี่ยงไร
"บังอาจนัก! กล้ามาขโมยขนมฉีฟางเจียวฮวา ต้องเป็นคนในจวนแน่ เจ้าจงไปตามจับมาว่าใครมันช่างกล้านัก!"
บ่าวโค้งตัวให้ก่อนจะวิ่งกลับไปในทางเดิมเพื่อไปเรียกทหารช่วยกันตามจับเจ้าหัวขโมย พ่อบ้านเหวินหันกลับมาโค้งตัวลงต่ำเพื่อจะเอ่ยขอโทษคุณชาย
"คุณชายรองไป๋ ข้าน้อยต้องขอ...อ้าว! คุณชายขอรับ!!" คุณชายหายตัวไปไหนเสียแล้ว เขาเพียงหันไปพูดกับเจ้าจิวจื่อเพียงครู่เดียวหันกลับมาก็ไร้ร่องรอยของคุณชายไป๋เฟิงเสียแล้ว นี่สินะวิชาตัวเบาแสนร้ายกาจของคุณชายรองไป๋เฟิงแห่งตระกูลไป๋
แต่ตอนนี้เขาคงต้องไปตามหาคุณชายไป๋เฟิงเสียก่อน...
เพียงไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาศาลากลางน้ำก็ไร้ร่องรอยของผู้คน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้จินหมิงสะดุ้งรีบพุ่งตรงไปยังประตูหน้าเรือนทันที ยามนี้ใจนางเต้นตูมตามด้วยความตื่นตระหนก
หากใครคิดจะทำอันใดคุณหนูละก็...ข้ามศพนางไปก่อนเถิด!
จินหมิงเปิดประตูด้วยท่าทางราวกับเตรียมพร้อมจะสู้ ทว่าเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก็ถึงกับหน้าเหวอเกือบจะงับประตูเข้าหากัน ทว่ากลับมีพัดยาวสีขาวเงินมากั้นไว้อย่างรวดเร็ว
"อะไรกัน…ปิดประตูใส่หน้าแขกเช่นข้า เจ้าทำเช่นนี้ไม่กลัวจะโดนโบยหรือ?" เสียงทุ้มรื่นหูนั้นทำให้จินหมิงยิ่งตกใจหน้าซีดยิ่งกว่าเก่า รีบก้มหมอบลงกับพื้นทันที
"ขออภัยคุณชายรองไป๋เฟิงที่ข้าน้อยเสียมารยาท ขอท่านโปรดอภัยให้แก่ข้าน้อยด้วยเถิด" ท่านผู้นี้คงเป็นคุณชายไป๋เฟิงเป็นแน่ แล้วเหตุใดถึงมาที่เรือนแห่งนี้ได้? แล้วมาที่นี่ด้วยเหตุผลใดอีกต่างหาก?
หรือเป็นเพราะฉีฟางเจียวฮวา?!?...คงจะไม่ใช่อย่างแน่นอน!?!
"เอาเถอะ ๆ ข้าไม่ถือโทษบ่าวตัวน้อยเช่นเจ้าหรอก ว่าแต่เจ้าอยู่กับใครที่นี่รึ?" จินหมิงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นเห็นคุณชายกำลังจ้องมองเข้าไปด้านในห้องราวกับสามารถมองผ่านทะลุกำแพงและฉากกั้นเข้าไปได้
"อะ…เปล่านะเจ้าคะ! เอ่อ…ไม่สิ! ที่นี่เป็นเรือนของคนสติฟั่นเฟือนที่ข้าต้องมารับหน้าที่คอยดูแลไม่ให้ออกไปก่อเรื่องน่ะเจ้าค่ะ คุณชาย…ข้าว่าท่านรีบออกไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ หากเกิดอันตรายขึ้นมาข้า…"
"ที่จวนมหาเสนาบดีมีคนสติฟั่นเฟือนซ่อนไว้ด้วยรึ? น่าสนใจดีนี่ ข้าต้องไปดูให้เห็นกับตาเสียหน่อย" ชายหนุ่มเอ่ยจบก็ยิ้มแล้วสาวเท้าเข้าไปด้านในทันที
จินหมิงผวารีบลุกพรวดไปกางแขนขวางกั้นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ทันที "ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านเป็นถึงแขกคนสำคัญของจวนมหาเสนาบดี หากท่านเป็นอันตรายขึ้นมาข้าจะทำอย่างไร อีกอย่าง…"
"ข้าจะรับผิดชอบชีวิตของข้าเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่าง…แค่คนสติไม่ดีคนเดียวจะทำอันใดข้าได้เชียวหรือ?"


จินหมิงผวารีบลุกพรวดไปกางแขนขวางกั้นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ทันที "ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านเป็นถึงแขกคนสำคัญของจวนมหาเสนาบดี หากท่านเป็นอันตรายขึ้นมาข้าจะทำอย่างไร อีกอย่าง…"
"ข้าจะรับผิดชอบชีวิตของข้าเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่าง…แค่คนสติไม่ดีคนเดียวจะทำอันใดข้าได้เชียวหรือ?"
จินหมิงนิ่งงัน ชายหนุ่มยิ้มมุมปากก่อนจะจับแขนของบ่าวสาวตัวน้อยให้เปิดทางแก่เขา นางสะดุ้งรู้สึกตัวกำลังจะห้ามอีกคราแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปในห้องส่วนตัวของคุณหนู
แย่แล้ว!
เท่าที่เห็นสภาพห้องก็เรียบร้อยดูเหมือนที่อยู่อาศัยของคนปกติทว่าซอมซ่อกว่ามาก นี่คงไม่ใช่เรือนของคุณหนูคนใดหรอกกระมัง
เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ๆ หนึ่ง ก่อนสายตาจะสะดุดกับร่างในชุดหนาเตอะที่นั่งบนเก้าอี้หมอบหน้าลงกับโต๊ะ ทั้งบนโต๊ะยังมีตะกร้าอาหารอยู่ด้วย เมื่อเขาเดินเข้าไปดูก็เห็นว่ามีขนมฉีฟางเจียวฮวาเหลืออยู่หนึ่งชิ้น ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ
ที่แท้หัวขโมยก็อยู่นี่เอง
ชายหนุ่มยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของสตรีตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง ฉับพลันร่างนั้นก็กระเด้งขึ้นพร้อมกับส่งเสียงดัง
"แฮ่!!"
เขาสะดุ้งสุดตัวเกือบจะตวัดพัดในมือใส่คนตรงหน้า แต่เมื่อเห็นใบหน้าของสตรีผู้นั้นก็หยุดได้ทันท่วงที ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักนั้นกำลังทำหน้าตาทะเล้นแลบลิ้นแบมือข้างหัว ดูแล้วช่างน่าขำเป็นที่สุด
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ " ชายหนุ่มหัวเราะร่าอย่างขบขัน เขาไม่เคยเจอสตรีผู้ใดทำท่าทางเช่นนั้นมาก่อน
"ท่านเป็นใครเนี่ย! ก็นึกว่าอาหมิงซะอีก" โธ่! กะว่าจะให้อาหมิงตกใจเข้ามาดูว่านางเป็นอะไรแล้วก็หลอกเสียหน่อย แต่ทำไมถึงเป็นตานี่ได้ล่ะ
"อาหมิงทำไมไม่เดินเข้ามาหาฉันก่อนล่ะ แล้วคนนี้เป็นใครกัน?" เฮ่อซินหมิงเดินไปหยุดข้างกายบ่าวคนสนิท จินหมิงกลืนน้ำลายเอื้อกด้วยเกรงว่าหากเอ่ยอันใดออกไปอาจทำให้คนใดคนหนึ่งต้องรู้สึกไม่ดี
"เอ่อ…คือว่า…คือท่านผู้นี้เป็นแขกของจวนมหาเสนาบดีเจ้าค่ะ เป็นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ หรือก็คือคุณชายรองไป๋เฟิง"
เขาที่เพิ่งหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาเล็ดยืนส่งยิ้มให้สาวน้อยหน้าตาน่ารัก หากนางรู้ว่าเขาเป็นใครจะมีปฏิกริยาเยี่ยงไรหนอ
"อ๋อ…คนไม่รู้จักนี่เอง แล้วท่านมาทำอะไรที่นี่ล่ะ ท่านคุณชายไป๋เฟิง" น้ำเสียงซื่อตรงนั้นทำเอาเขาถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก
ชื่อเสียงของเขาเลื่องระบือไปไกลทั่วหล้า แต่มีนางคนนี้ที่ไม่รู้จักเขาอย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนเป็นการหยามหน้าเขายิ่ง แต่ไม่รู้เหตุใดกับทำให้เขารู้สึกสนใจแม่นางผู้นี้ขึ้นมา
"ข้าก็แค่มาเดินเล่นแล้วเผอิญหลงมา จึงได้รู้ว่ามีเรือนอยู่ที่ท้ายจวนมหาเสนาบดีอีกด้วย ไม่ทราบว่าเป็นเรือนของใครหรือ?"
คนอย่างคุณชายไป๋คงไม่มีทางเดินหลงทางได้ เมื่อครู่นางได้ยินเสียงเขาอยู่กับพ่อบ้านเหวิน ดูท่าเขาคงจะลอบมาโดยที่พ่อบ้านเหวินไม่รู้แน่
จินหมิงครุ่นคิดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทว่าต่างจากผู้เป็นนาย "จริงหรอ? นั่นสินะ ที่แบบนี้ก็คงหลงทางได้อยู่ ถ้าสติไม่ค่อยมีหรือความจำไม่ค่อยดีอย่างฉันเนี่ย ส่วนจวนนี้ก็เป็นของผู้หญิงคนนี้เองแหละ ถ้าอย่างนั้นท่านก็พักสักครู่ก่อนแล้วค่อยให้อาหมิงพาไปส่งก็แล้วกัน"
รอยยิ้มของชายหนุ่มค้างแข็งคิดทบทวนกับประโยคแรกเมื่อครู่ นี่หมายความว่าอย่างไร?
ทว่ารอยยิ้มที่จริงใจสดใสของคนตรงหน้าทำให้เขาไม่ถือสากับคำพูดนางเท่าใด จึงหันไปเอ่ยถึงเจ้าตัวปัญหาที่ทำให้จวนวันนี้วุ่นวาย
"นี่คือสิ่งใดหรือ? ดูท่าทางน่าอร่อยยิ่ง" เขาหันไปเอ่ยกับสาวน้อยด้วยรอยยิ้ม
เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างเอ่ยอย่างซื่อตรง "เห็นอาหมิงบอกว่าชื่อขนม ฉีอะไรฮวาสักอย่างนี่แหละ แต่ว่ามันอร่อยมากเลย ฉันก็เพิ่งจะเคยกินขนมนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน"
"แล้วท่านซื้อมาจากที่ใดหรือ?" เขาถามต่อ
"ไม่ได้ซื้อหรอก แต่อาหมิงไปเอาอาหารมาให้ฉันที่นี่แต่ไม่รู้ทำไมถึงเป็นขนมอร่อยนี่ได้ โชคดีของฉันเลยล่ะ"
สีหน้าเต็มไปด้วยความสุขของนางทำให้เขายิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี แสดงว่าเขาเป็นผู้ให้โชคนางนะนี่
"เอ่อ…อันที่จริง ขนมนี่คงจะเป็นฉีฟางเจียวฮวาที่บ่าวจะนำไปให้คุณชายเจ้าค่ะ แต่ว่าคนในครัวใช้ตะกร้าของข้าไปใส่ อีกอย่างในตอนนั้นข้าก็กำลังหนีท่านแม่ก็เลยหยิบตะกร้ามาด้วย พอเปิดมาถึงรู้ว่าไม่ใช่อาหารแต่เป็น…"
จินหมิงมองใบหน้าหล่อเหลานั้นด้วยความรู้สึกผิดยิ่ง หมอบลงแทบพื้นแล้วเอ่ย "ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ขอคุณชายโปรดลงโทษข้าน้อยด้วย แต่คุณหนูไม่รู้อันใดทั้งสิ้นอย่าได้ไปถือโทษคุณหนูเลยนะเจ้าคะ"
"คุณหนูรึ?" เขาหันกลับไปมองสาวน้อยที่ยืนทำตาแป๋ว
"เจ้าเป็นบุตรสาวอีกคนของจวนมหาเสนาบดีรึ?"
"อืม…ดูเหมือนว่าจะใช่ ชื่อว่าฉีอันหนิง เป็นลูกสาวคนที่สิบเอ็ดน่ะ" นางเอ่ยตอบอย่างไร้ความขุ่นเคืองใด ๆ ทั้งสิ้น ช่างน่าแปลก เป็นถึงบุตรสาวของมหาเสนาบดีแต่กลับมาอยู่อย่างขัดสนและโดดเดี่ยวในที่แบบนี้ แม้แต่ฉีฟางเจียวฮวาที่เป็นขนมประจำตระกูลยังไม่เคยได้กิน เพราะเหตุใดกันหนอ?
"ถือว่าเจ้าโชคดีนักที่ได้เจอกับข้า" เขาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ทว่าใบหน้าของคนตรงหน้ากลับบิดเบี้ยวถามด้วยความงุนงง
"โชคดียังไง?"
เขายังไม่ทันได้เอ่ยต่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายกำลังมุ่งตรงเข้ามา ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะก้าวเท้าถอยไปยืนด้านหลังของคุณหนูตัวน้อย
"เจอตัวแล้วเจ้าหัวขโมย!!"


"เจ้าทำให้ข้ารู้สึกชอบเจ้าขึ้นมา ดังนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบ…"
"........"
"........"
สายลมพัดผ่านใบไผ่เกิดเป็นเสียงดังซ่า ๆ ภายในเรือนที่มีการโต้งเถียงกันเงียบกริบลงฉับพลัน ใบหน้าสองนายบ่าวค้างนิ่งแม้แต่ตาก็ไม่กะพริบราวกับรูปปั้น
"อ๊าฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !!!" เสียงระเบิดหัวเราะลั่นเรือนทำให้คุณชายถึงกับสะดุ้งจนถ้วยน้ำชาในมือเกือบหลุดออกจากนิ้ว จินหมิงถึงกับตกใจตื่นจากภวังค์เอนล้มไปกองกับพื้น
เสียงหัวเราะราวจะขาดใจนั้นยังไม่หยุด ร่างบอบบางที่หัวเราะจนตัวสั่นล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นอย่างไม่อายฟ้าดิน ผ่านไปนานกว่าเจ้าตัวจะลุกขึ้นมาจากพื้นได้ เฮ่อซินหมิงเช็ดน้ำตาที่เริ่มท่วมจนคลอด้วยแขนเสื้อ ใบหน้าขาวจนแทบซีดนั้นซับสีเลือดจนแทบแดงก่ำ
ชายหนุ่มนั้นฉงนใจยิ่งนัก สตรีที่ถูกชายหนุ่มบอกว่าชอบนั้นจะต้องแสดงท่าทางเอียงอายยิ้มขวยเขินมิใช่รึ? นางผู้นี้ช่างแปลกเสียจริง
"เจ้าหัวเราะอันใด?"
"ท่านต้องบ้าไปแล้ว ดูท่าจะติดเชื้อเสียสติของฉันไปแล้วแน่ ๆ อะฮ่า ๆ ๆ " เสียงหัวเราะก้องกังวานขึ้นอีกครั้ง เขาถึงกับทำสีหน้าต่อไปไม่ถูก
"อะแฮ่ม…จะอย่างไรก็ตามเจ้าก็ต้องรับผิดชอบอยู่ดี" เขาสะบัดกางพัดสีขาวขึ้นมาพัดตนเองสมกับเป็นคุณชายผู้สูงสง่า
"แล้วจะให้รับผิดชอบยังไงล่ะ?" เฮ่อซินหมิงถาม
นิ้วเรียวรวบพัดเข้าหากันแล้วเคาะพัดสีขาวเงินลงบนมืออีกข้างหนึ่งทำท่าทางครุ่นคิดหนัก "รับผิดชอบอย่างไรดีหนอ?"
เฮ่อซินหมิงพานครุ่นคิดตามไปด้วย "อ๋อ! เอาอย่างนี้เป็นไง ฉัน…เอ๊ย!…ข้าจะนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนี้ไปสัก…สองชั่วยาม...เดี๋ยวสิ! นานไปรึเปล่านะ?…หนึ่งชั่วยาม!! หนึ่งชั่วยามแล้วกัน…"
เห็นสีหน้าของคุณชายยังไม่มีท่าทีสนใจ นางจึงพูดต่อ "ถ้างั้นเพิ่มยกมือทั้งสองข้างด้วยก็ได้!...ได้ไหมล่ะ?" นางเอ่ยจบก็ยกแขนทั้งสองข้างชูขึ้นสูง ผ่านไปนานทว่าคุณชายกลับทำหน้าเหมือนคนเหนื่อยใจยิ่งนัก
"ท่านรีบบอกมาเร็ว ๆ ซี่! ข้าเมื่อยแขนจะตายอยู่แล้ว!!" เสียงโอดครวญของสาวน้อยทำให้เขายิ้มร่าอย่างอารมณ์ดียิ่ง
"วันพรุ่งนี้ข้าว่าจะออกไปเที่ยวเล่นเสียหน่อย ดังนั้นเจ้าต้องไปกับข้า" จินหมิงที่คุกเข่าอยู่ใกล้ ๆ สะดุ้งเฮือกคิดอยากจะเอ่ยคัดค้าน
ขวับ! ราวกับมีหูและหางงอกออกมาจากคุณหนูตัวน้อยดวงตานั้นส่องประกายแวววับ "จริงเหรอ! ไปที่ไหนล่ะ!"
"เมืองฮุ่ยเหวินนี้เอง ดูท่าเจ้าจะยังไม่เคยได้ออกไปไหนเลยสิท่า" เขายิ้มอย่างรู้ทัน
"อันที่จริงเมื่อวานนี้…"
จินหมิงสะดุ้งรีบเอ่ยขัดขึ้นทันที "คุณหนูเจ้าคะ! ท่านวางแขนลงแล้วลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ดีกว่าเจ้าค่ะ หากนั่งอยู่พื้นเย็นนานเช่นนี้ประเดี๋ยวอาการกำเริบขึ้นมาจะแย่เอานะเจ้าคะ"
คุณชายรองสกุลไป๋ขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงข้องใจ "อาการกำเริบ? เจ้าป่วยอยู่เช่นนั้นหรือ?"
เฮ่อซินหมิงลดมือลงแล้วเหวี่ยงแขนไปมาคลายความเมื่อยล้าแล้วลุกจากพื้นขึ้นนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณชายไป๋เฟิงพลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ดูเหมือนจะป่วยเป็นโรคประหลาด ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร"
ชายหนุ่มเบนสายตาไปมองบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างกายสตรีตรงหน้าแทน จินหมิงก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล "เวลาเจอกับอากาศเย็นหรือลมเย็น คุณหนูมักจะอาการกำเริบเจ้าค่ะ ข้าน้อยเกรงว่าหากให้คุณหนูออกไปข้างนอกอาการอาจจะกำเริบขึ้นอีก"
"โรคอะไรกัน?"
จินหมิงถอนหายใจ "ข้ากับท่านแม่เคยให้หมอชาวบ้านธรรมดามาตรวจคุณหนูดูสองสามคน พวกเขาต่างบอกว่าอาจจะเป็นเพียงไข้หนาวสั่นธรรมดาเท่านั้น"
แค่ฟังสิ่งที่นางพูดเขาก็รู้ได้ทันทีว่าตัวจินหมิงเองก็ไม่เชื่อคำพูดของหมอเท่าใดนัก แสดงว่าคงมีอาการอย่างอื่นมากกว่านั้นเป็นแน่ ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยถามว่าเหตุใดจึงไม่เชิญหมอที่เก่งกาจมาช่วยตรวจดูให้ ฐานะบุตรีของมหาเสนาบดีเช่นนางก็ยังสามารถให้หมอหลวงมาตรวจดูรักษาอาการได้เช่นกัน แต่ทว่าเมื่อเห็นสภาพความเป็นอยู่เช่นนี้แล้วเขาก็สงสัยยิ่งกว่าเดิม ทว่าหากถามพวกนางคงไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนแน่
"ถ้าเพียงไข้หนาวสั่นธรรมดาก็ไม่เห็นจะต้องวิตกกังวลมากเกินไปเลย" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนัก มืออีกข้างกางพัดออกแล้วพัดให้กับคุณหนูที่นั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม จินหมิงเห็นก็รีบห้ามทันที
"คุณชายไป๋! ไม่ได้เจ้าค่ะ หากต้องลมเย็นมากอาการคุณหนูอาจกำเริบหนักถึงขั้นร่างกายเย็นจัดจนมีน้ำแข็งผุดออกมาอีกเจ้าค่ะ!"
หืม? มือนั้นหยุดชะงักแล้วรวบพัดเก็บเข้าแขนเสื้อ หนาวจัดจนน้ำแข็งผุดเลยรึ? โรคไข้หนาวสั่นอะไรกัน?
"เจ้าพูดเกินหรือเปล่า หนาวจนน้ำแข็งผุดเลยรึ?" เขาแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่เชื่อนัก แต่ผิดคาดนักที่บ่าวตัวน้อยยังไม่มีท่าทีร้อนรน
"เป็นความจริงเจ้าค่ะ"
คำตอบที่จริงจังเช่นนี้ทำเอาเขาเล่นต่อไปไม่ได้ ดูท่าวันนี้คงต้องไปสืบเรื่องราวของคุณหนูผู้นี้จากคนอื่นเสียแล้ว
"เอาเถิด เช่นนั้นวันนี้เชิญคุณหนูสิบเอ็ดพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปหาท่านหมอที่เก่งกาจในเมืองด้วยแล้วกัน" หากเขาบอกแค่ไปเที่ยวเล่น บ่าวที่เป็นห่วงนายตนเองมากเช่นนี้คงไม่มีทางยอมให้ไปแน่ แต่ถึงอย่างไรก็ห้ามเขาไม่ได้หรอก
ชายหนุ่มส่งสายตามีรอยยิ้มให้กับเฮ่อซินหมิง หากเป็นสตรีอื่นคงยิ้มบิดไปมาด้วยท่าทางขวยเขินแต่เมื่อเธอเห็นแล้วกลับรู้สึกขนลุกซู่
มองแบบนี้มันน่าขนลุกชะมัด!...บรื๋อ!!!
ไป๋เฟิงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วชะโงกตัวเข้าหาเฮ่อซินหมิงจนหน้าห่างกันไม่ถึงสิบชุ่น เขายิ้มอย่างทรงเสน่ห์จ้องเข้าไปในดวงตาสุกใสของสตรีตรงหน้า ทว่าสิ่งที่เห็นคือแววตานิ่งเฉยราวกับกำลังงุนงง
ไป๋เฟิงยืดตัวขึ้นแล้วถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย นางควรจะต้องแสดงท่าทางเขินอายบ้างสิ ถูกบุรุษรูปงามเช่นเขาบอกชอบก็แล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าบิดม้วนเช่นสตรีคนอื่น
"จวนได้เวลาทานอาหารเย็นกับท่านมหาเสนาบดีแล้ว ข้าขอตัวก่อน" ไป๋เฟิงโค้งหัวให้กับนางราวกับเคารพนางในฐานะคุณหนูคนหนึ่งจริง ๆ ทั้งเฮ่อซินหมิงและจินหมิงต่างมองคุณชายตรงหน้าด้วยสายตาที่แปลกไป...


"ท่านพ่อให้ข้ามาพำนักที่จวนของท่านเพียงไม่กี่วันเท่านั้น หากเกิดฝนฟ้าคะนองในช่วงนี้เข้าคงไม่ดีเท่าไหร่นัก หากท่านเงียบก็ถือว่าท่านตกลงแล้วนะ" ไป๋เฟิงส่งยิ้มกว้างให้ก่อนจะลุกขึ้นโค้งคารวะแล้วก้าวเท้าออกจากศาลาไปอย่างอารมณ์ดี
ในเมื่อเขาเป็นไพ่ตัวสำคัญที่มหาเสนาบดีกำลังต้องการ เช่นนั้นเขาขอใช้สิทธิ์อันทรงเกียรตินี้ให้คุ้มค่าหน่อยก็แล้วกัน
...........
"ช้าก่อน"
เสียงเรียบนิ่งเอ่ยขัดเท้าของเขาให้หยุดชะงัก ชายหนุ่มยิ้มหมุนกายกลับมาเผชิญหน้ากับมหาเสนาบดีอย่างไม่กลัวเกรง
"ถ้าเช่นนั้นข้าขอฝากลูกหนิงไว้กับเจ้าด้วย เจ้าพานางไปเที่ยวเล่นได้อิสระ ขอแค่นางปลอดภัยก็พอ" สีหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากผู้เป็นพ่อนั้นทำเอาไป๋เฟิงกระตุกยิ้มเย็น
"ได้ขอรับ อยู่กับข้ารับรองว่านางจะปลอดภัยแน่นอน ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ" ชายหนุ่มโค้งตัวคารวะอย่างอ่อนน้อม ก่อนจะส่งยิ้มกว้างให้กับท่านมหาเสนาบดีก่อนจะหมุนกายเดินออกไป
เจ้าหนุ่มนี่ร้ายกาจไม่เบา เพิ่งเจอก็มาข่มขู่ใส่กันเสียแล้ว
ฉีกุ้ยเหวินหัวเราะเบา ๆ อย่างชอบอกชอบใจ มือหนายื่นไปคว้าจอกสุรามาก่อนจะลูบคลำขอบมนช้า ๆ
แต่เช่นนี้ก็ดี…คุณชายรองแห่งตระกูลไป๋คงอยากจะอยู่ที่จวนของเขาไปอีกหลายวัน ไพ่ตัวนี้คงจะไม่หลุดมือเขาไปแน่
สุราถูกยกขึ้นดื่มจนหมดจอกทว่าเมื่อนึกถึงชื่อของใครคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้าเข้ามุมปากก็กดลึกแววตามืดสนิทลงทันใด
............…
"อาหมิง!...อาหมิง!"
 เสียงเรียกลั่นเรือนทำเอาจินหมิงที่กำลังเช็ดถูทางเดินอยู่รีบตะเกียกตะกายจากพื้นสาวเท้าเข้าไปในห้องอย่างว่องไว
"มาแล้วเจ้าค่ะ! คุณหนูมีอะไรหรือ? เรียกเสียหลังคาแทบถล่ม" เฮ่อซินหมิงหัวเราะก๊ากก่อนจะมานั่งลงบนเก้าอี้แล้วผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลงตรงกันข้าม
"มีเรื่องอยากจะถามน่ะสิ"
"อะไรหรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงเรียบเรียงคำพูดก่อนจะถามด้วยสีหน้าสงสัยยิ่ง "เจ้ารู้จักคุณชายไป๋อะไรนั่นหรือเปล่า?"
จินหมิงครุ่นคิดแล้วตอบตามความจริง "รู้เพียงแค่ผิวเผินหรือเรื่องที่ทุกคนรู้กันทั่วไปเจ้าค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นเล่าให้ฟังหน่อยสิ"
"ที่ข้าได้ยินมาก็คือ คุณชายไป๋เฟิงเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ที่โด่งดังมาก แต่คนนอกส่วนใหญ่ไม่มีใครรู้ว่าตระกูลไป๋นี้พวกเขาทำธุรกิจใดถึงร่ำรวยเป็นตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมาหลายร้อยปี แต่ดูแวะข้องเกี่ยวกับใต้เท้าหรือขุนนางหลายคนรวมถึงหลายตระกูลอีกด้วย ส่วนตัวของคุณชายรองไป๋เฟิงเท่าที่ข้าได้ยินมาก็คือเป็นคนที่มีวรยุทธ์สูงส่งเกินใคร แต่ไม่ชอบอยู่ในกฎเกณฑ์ ชอบความอิสระ และยังชอบเที่ยวไปตามหอคณิกาอีกด้วยเจ้าค่ะ"
ขณะที่ฟังเฮ่อซินหมิงพยักหน้าตามช้า ๆ เมื่อฟังจินหมิงพูดจบก็เอ่ยขึ้น "ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่แฮะ"
"แต่ว่าชื่อเสียงของคุณชายรองไป๋เลื่องลือไปไกลหลายแคว้นเลยนะเจ้าคะทั้งเรื่องหน้าตาหรือความเก่งกาจ มีหลายตระกูลที่อยากจะสานสัมพันธ์กับตระกูลไป๋ทว่ายังไม่มีใครทำสำเร็จ"
"ฟังแล้วก็ดูมีอะไรขึ้นมาหน่อย ถ้าเขาเป็นคุณชายรองแสดงว่ามีพี่น้องด้วยใช่ไหม?" จินหมิงนึกทบทวนในหัวก่อนจะตอบไปอย่างไม่ปิดบัง
"เจ้าค่ะ มีคุณชายใหญ่ ไป๋ซาน อายุยี่สิบสี่ห่างจากคุณชายไป๋เฟิงเพียงสามปี ว่ากันว่าเป็นคนยึดมั่นในกฎเกณฑ์ เจ้าระเบียบ ทั้งยังช่วยบริหารงานของตระกูลได้เป็นอย่างดี ตรงข้ามกับคุณชายรองเลยเจ้าค่ะ แต่ทว่าเป็นโรคประจำตัวทำให้วรยุทธ์สู้คุณชายรองไม่ได้ แล้วมีคุณชายสาม ไป๋อวิ๋น เพิ่งจะอายุเพียงสิบเจ็ดปีแต่ก็มีชื่อเสียงเลื่องลือไม่แพ้กับพี่ชายทั้งสอง ว่ากันว่าคุณชายสามนั้นเก่งในด้านเดินหมากจนแม้แต่พี่ทั้งสองยังมิอาจเทียบได้เลยเจ้าค่ะ"
โอะโห…แต่ละคน...…ไม่ธรรมดาทั้งนั้นเลยแฮะ
เมื่อคิดไปคิดมาเฮ่อซินหมิงก็เพิ่งนึกขึ้นได้ "แล้วข้าล่ะ?"
จินหมิงเลิกคิ้วสงสัย "ทำไมหรือเจ้าคะ?"
"ข้าอายุเท่าไหร่?"
จินหมิงตอบอย่างไม่ลังเล "สิบหกเจ้าค่ะ"
โอ้!…เจ้าของร่างนี้อายุเท่าเธอเลย ถามเรื่องคนอื่นอย่างนี้ชักจะอยากรู้เรื่องของตัวเอง…หมายถึงเรื่องของสาวน้อยร่างนี้ซะแล้วสิ
"แล้วเรื่องราวของข้าล่ะ?" เป็นถึงบุตรสาวมหาเสนาบดี คงจะมีเรื่องราวน่าสนใจบ้างล่ะ
"ถ้าให้บอกตามตรง คุณหนูเป็นโรคประจำตัวทำให้ออกไปไหนไม่ได้ อีกทั้งคุณหนูเองยังชอบเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนไม่ออกไปไหน ทุกวันก็จะชอบยืนมองวิวจากหน้าต่าง หรือมานั่งนิ่ง ๆ อยู่ที่โต๊ะ หากมากหน่อยก็จะชวนข้าคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่ไม่เคยถามถึงเรื่องคนอื่น ครอบครัว หรือแม้แต่ เรื่องของตัวเอง เจ้าค่ะ"
นี่มันน่าหดหู่ใจชะมัด...อยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ ทั้งวันแบบนั้นมาตั้งสิบหกปีเลยเรอะ!
นี่มันไม่ธรรมดาเกินไปแล้วมั้ง!?!
"ถ้าอย่างนั้นถือว่าตอนนี้ข้าได้เปลี่ยนแปลงตัวเองก็แล้วกัน เจ้ารู้เรื่องราวของข้าบ้างไหม?" จินหมิงที่ได้ยินคำถามขมวดคิ้วจ้องผู้เป็นนายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ
"คุณหนูเป็นบุตรของท่านมหาเสนาบดีกับฮูหยินสี่ที่หายตัวไป ตั้งแต่เกิดคุณหนูก็มาอยู่ที่นี่และเลี้ยงดูโดยท่านแม่ของข้ามาพร้อมกับข้าเจ้าค่ะ"
เงียบไปนานชั่วอึดใจเฮ่อซินหมิงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "หมดแล้วเหรอ?"
"เจ้าค่ะ"
แค่นี้!?!…ถ้างั้นฉันรู้ก็เหมือนไม่รู้น่ะสิ! "แล้วแม่ของข้าเป็นใคร เจ้ารู้หรือเปล่า?" จินหมิงส่ายหน้าช้า ๆ หน้าตาเริ่มหมองหม่นลง
"นี่!…อย่าเพิ่งเศร้าสิ ฉันแค่ถามเฉย ๆ อย่าทำหน้าแบบนั้น มันทำให้ฉันจะเศร้าไปด้วยนะ"
ใบหน้านั้นราวกับกำลังมีน้ำเอ่อล้นออกมาจากดวงตา เฮ่อซินหมิงรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที "นอน ๆ ๆ ตอนนี้ชักจะง่วงขึ้นมาซะแล้ว เจ้ารีบไปนอนดีกว่าอย่าเศร้าก่อนนอนเลย เดี๋ยวจะฝันร้ายนะ"
"เจ้าค่ะ"
สาวน้อยจากต่างภพรีบขึ้นเตียงแล้วเอนกายลงนอนทันทีโดยลืมบทลงโทษที่ตนเองโดนวันนี้ไปเสียหมด
............…


ฝีเท้าไร้สุ้มเสียงและรองเท้าสีขาวสะอาดไร้ฝุ่นดินติดแม้แต่น้อยเมื่อเดินไปตามทางเดินพื้นดินเช่นนี้ นั่นทำให้เห็นว่าผู้ที่กำลังก้าวย่างอยู่นั้นมีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใดแม้จะเหยียบย่ำลงบนใบไผ่แห้งสีทองบนพื้น
พ่อบ้านเหวินที่เพิ่งมารอได้ไม่นานเมื่อเห็นร่างในอาภรณ์สีขาวสง่าเดินออกมาจากป่าเข้ามาใกล้ก็ร้องเรียกขึ้น "คุณชายไป๋ขอรับ นายท่านเชิญไปรับประทานอาหารร่วมกันขอรับ"
คุณชายรองตระกูลไป๋เดินยิ้มอย่างสบายอุราในหัวนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มดวงตากลมโตเป็นประกายของใครบางคนที่เพิ่งไปพบมาเมื่อครู่ รอยยิ้มเจิดจ้าน่าหลงใหลนั้นทำให้ใครที่เห็นต่างก็ต้องยิ้มไปตามกัน ทว่าเมื่อนึกถึงท่าทางที่ไร้ความเป็นกุลสตรีทั้งยังดูไร้สมองเช่นนั้นทำให้ชายหนุ่มถึงกับหลุดหัวเราะลั่นออกมา
พ่อบ้านเหวินจางและจิวจื่อที่เดินตามหลังมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ จิวจื่อที่เป็นคนช่างสงสัยจึงเอ่ยถามขึ้น "คุณชายไป๋ลงโทษหัวขโมยผู้นั้นแล้วใช่หรือไม่ขอรับ" เห็นคุณชายหัวเราะแบบนี้เจ้าหัวขโมยคงโดนจัดการจนเข็ดหลาบไปแล้วเป็นแน่
ไป๋เฟิงที่เดินนำหน้าอมยิ้มมุมปาก "แน่นอน"
จิวจื่อยิ้มอย่างโล่งอกเข้ามากระซิบเสียงเบากับพ่อบ้าน "เช่นนี้พ่อบ้านก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้วใช่ไหมขอรับ"
เหวินจางมองไปยังร่างที่เยื้องย่างอยู่เบื้ิองหน้า ได้ยินคุณชายเอ่ยเช่นนั้นเขาเองก็วางใจ ทว่ากลับไม่ไว้ใจเสียทีเดียว เสียงหัวเราะเมื่อครู่ดูเหมือนกับคนที่เพิ่งเจอเรื่องสุขใจมา
บางทีเขาอาจคิดมากไปเองก็เป็นได้?
.....................
ยามสิบดวงอาทิตย์คล้อยลงต่ำระหว่างภูเขาสูง แสงแดดยามเย็นไม่ร้อนจนเกินไปทำให้สะท้อนสีสันของดอกไม้นานาพรรณในสวนแห่งนี้ดูเปล่งประกายขึ้นมา
ชายหนุ่มในอาภรณ์สีขาวสะอาดก้าวย่างมาตามทางเดินปูด้วยหินแม่น้ำตามหลังพ่อบ้านใหญ่จวนมหาเสนาบดี สายตาของเขากวาดไปทั่วสวนดอกไม้ด้วยสีหน้าแช่มชื่น ก่อนจะไปหยุดยังศาลาหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางสวน ภายในนั้นมีโต๊ะไม้สีดำสนิทขนาดไม่ใหญ่มากอยู่ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางศาลา บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิดเต็มโต๊ะจนดูไม่เหมือนกับทานกันแค่สองคน ทว่ามีเพียงเก้าอี้สองตัวเท่านั้น
ฝั่งหนึ่งของโต๊ะมีชายวัยกลางคนนั่งรออยู่ ใบหน้านั้นยังดูราวกับชายวัยฉกรรณ์ ดวงตาสีดำนิ่งสนิทปิดบังสิ่งที่อยู่ภายในแววตาได้เป็นอย่างดี ปากเขายิ้มน้อย ๆ เหมือนชายที่มีเมตตากับทุกสรรพสิ่ง ร่างสูงนั่งเหยียดหลังตรงอย่างผึ่งผาย
คนแบบนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก...ทว่าเขาเองก็อาจรับมือได้ไม่ยาก
"ให้ท่านมหาเสนาบดีมารอ ข้าน้อยเสียมารยาทยิ่ง" ไป๋เฟิงโค้งตัวคารวะอย่างนอบน้อมมุมปากยิ้มน้อย ๆ
"มาแล้วหรือ? เข้ามาเลย…ไม่ต้องมากพิธีกับข้าหรอก จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เคยเจอเจ้ายังกระโดดไล่ตามกระต่ายน้อยของแม่เจ้าอยู่เลย ฮ่า ๆ ๆ "
"จริงรึขอรับ? ข้าจำไม่ได้เลย" ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีมารยาทก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่าย
"ตอนนั้นเจ้ายังอายุไม่ถึงสิบปี แต่ตัวยังไม่ถึงเข่าข้าเลย ไม่คิดว่าโตมาเจ้าจะโตได้ถึงขนาดนี้" ดวงตาของชายวัยกลางคนคิดไปถึงยามเก่าก่อน
"ข้าเองก็เคยกังวลเช่นกันว่าจะตัวเล็กกว่าสตรี แต่พออายุมากขึ้นข้าก็เริ่มสูงขึ้นแล้วขอรับ" เขาเองก็พานนึกไปถึงสมัยก่อนด้วยเช่นกัน
"เอาล่ะ มาทานอาหารกันดีกว่า"
เมื่อทานไปได้สักระยะชายหนุ่มก็วางตะเกียบลง มหาเสนาบดีเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น "ดูเหมือนเจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าอย่างนั้นหรือ?"
ไป๋เฟิงยกสองมือคารวะ "ท่านมหาเสนาบดีช่างหลักแหลมยิ่งนัก"
ชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเป็นมิตร "เจ้าลองว่ามา"
เมื่อเห็นท่าทีของคนตรงหน้าไป๋เฟิงก็ยิ้มมุมปาก หากเอ่ยถึงบุตรีคนหนึ่งของท่านมหาเสนาบดี เขาจะมีปฎิกริยาเช่นไร?
"วันนี้ข้าได้พบกับคุณหนูสิบเอ็ด ข้ารู้สึกถูกชะตากับนางมาก ดังนั้นข้าอยากขอท่านผู้เป็นบิดาของนางให้ข้าได้พานางออกไปเที่ยวเล่นสักวันขอรับ"
"ฟางหรงน่ะหรือ? ไม่มีปัญหา นางคงจะดีใจเป็นแน่ ฮ่า ๆ ๆ " มหาเสนาบดีหัวเราะชอบใจ
นี่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้หรือจำไม่ได้จริง ๆ กัน?
ไป๋เฟิงมุมปากยิ้มแต่ภายในใจกลับมีคำถามขึ้นมา คนเช่นนี้ก็ต้องพูดไปตรง ๆ คนอย่างไป๋เฟิงไม่สนใจใครอยู่แล้ว เขาต้องการสิ่งใดก็ต้องได้เท่านั้น
"ข้าหมายถึงคุณหนูสิบเอ็ดฉีอันหนิงขอรับ เมื่อตอนบ่ายนี้ข้าเพิ่งได้ไปพบกับนางมา พอได้พูดคุยกันข้าก็รู้สึกถูกชะตายิ่งนัก ดังนั้นวันพรุ่งนี้ข้าขอพา หนิงหนิง ไปชมเมืองสักหน่อยนะขอรับ คิดว่าคนมีจิตใจเมตตาเช่นท่านมหาเสนาบดีคงไม่มีปัญหา?"
คนเป็นพ่ออย่างมหาเสนาบดีฉีกุ้ยเหวิน คงไม่เคยเรียกบุตรสาวผู้นั้นอย่างสนิทสนมเช่นเขาเป็นแน่ คิดแล้วเขาก็ยิ้มปริ่มอย่างภาคภูมิใจ
ใบหน้าที่อ่อนโยนเมื่อครู่เริ่มไร้สีเลือดรอยยิ้มแข็งกระด้าง เขานิ่งค้างไปนานโดยไม่มีคำตอบใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ไป๋เฟิงเองก็ไม่รีบร้อน เขานั่งจิบสุราอย่างเพลิดเพลินใจ
เรื่องเช่นนี้คนตรงหน้าย่อมต้องคิดหนัก จู่ ๆ หากปรากฏคุณหนูสิบเอ็ดอีกคนขึ้นกลางเมืองพวกชาวบ้านจะร่ำลือกันไปอย่างไร ชื่อเสียงของท่านมหาเสนาบดีคงกระฉ่อนไปเร็วรี่ยิ่งกว่าตอนสร้างความดีความชอบเสียอีก
น่าสนุกจริง ๆ ...
"ท่านพ่อให้ข้ามาพำนักที่จวนของท่านเพียงไม่กี่วันเท่านั้น หากเกิดฝนฟ้าคะนองในช่วงนี้เข้าคงไม่ดีเท่าไหร่นัก หากท่านเงียบก็ถือว่าท่านตกลงแล้วนะ" ไป๋เฟิงส่งยิ้มกว้างให้ก่อนจะลุกขึ้นโค้งคารวะแล้วก้าวเท้าออกจากศาลาไปอย่างอารมณ์ดี
ในเมื่อเขาเป็นไพ่ตัวสำคัญที่มหาเสนาบดีกำลังต้องการ เช่นนั้นเขาขอใช้สิทธิ์อันทรงเกียรติ์นี้ให้คุ้มค่าหน่อยก็แล้วกัน


"ถือว่าเจ้าโชคดีนักที่ได้เจอกับข้า" เขาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ทว่าใบหน้าของคนตรงหน้ากลับบิดเบี้ยวถามด้วยความงุนงง
"โชคดียังไง?"
เขายังไม่ทันได้เอ่ยต่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายกำลังมุ่งตรงเข้ามา ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะก้าวเท้าถอยไปยืนด้านหลังของคุณหนูตัวน้อย
"เจอตัวแล้วเจ้าหัวขโมย!!"
พ่อบ้านเหวินจางพุ่งเข้ามาทางประตูด้วยสีหน้าแดงก่ำดังสีตับหมู เบื้องหลังมีบ่าวที่คอยติดตามพ่อบ้านอย่างจิวจื่อวิ่งตามเข้ามาพร้อมกับทหารอีกหกนาย
"เจ้า!! บังอาจนัก กล้าขโมยฉีฟางเจียวฮวาเชียวรึ!! วันนี้ข้าจะจับนางหัวขโมยนี่ไปโบยเสียให้ขาหัก!!" พ่อบ้านชี้นิ้วป้อมมาทางเฮ่อซินหมิง
จินหมิงที่หมอบอยู่แทบพื้นตะลีตะลานลุกขึ้นมายืนบังหน้าผู้เป็นนายเอาไว้ "ไม่ใช่นะเจ้าคะพ่อบ้านเหวิน ข้า…"
"ทหาร!!" พ่อบ้านเหวินที่อารมณ์เดือดดาลราวกับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น สั่งทหารข้างหลังให้มาจับสตรีตัวน้อยที่ยืนนิ่งอยู่ด้วยท่าทางทรงอำนาจยิ่ง
ทหารทั้งหกนายดาหน้าเข้ามาหาสาวน้อยทั้งสองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก จินหมิงกัดฟันแน่นกางแขนบังหน้านายสาวราวกับแม่ไก่กำลังปกป้องไข่ของตน
"ใครบังอาจแตะต้องคุณหนูสิบเอ็ดของข้า!! จะต้องเจอดีแน่!!" คำพูดเกรี้ยวกราดออกจากร่างคนตัวเล็ก ๆ แต่ก็ทำให้ทหารทั้งหมดสะดุดยืนอยู่กับที่แล้วมองหน้ากันอย่างหวาดเกรง
"อย่าไปฟังคำพูดโป้ปดของนางบ่าวนี่! นางเองก็คงเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยเช่นกัน!" พ่อบ้านยิ่งมีโทสะมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อเห็นคนตรงหน้าแอบอ้างใช้ฐานะของคุณหนูสิบเอ็ดฉีฟางหรงมาปลอมเป็นสตรีอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง
เหล่าทหารสาวเท้าเข้ามาราวกับฝูงหมาป่าล้อมลูกแกะ สาวน้อยร่างบอบบางทั้งสองและทหารร่างหนาตันทั้งหกเช่นนี้ช่างเป็นภาพที่ดูไม่ดีเอาเสียเลย
ไป๋เฟิงลอบสังเกตุอากัปกริยาของสองนายบ่าวอยู่ห่าง ๆ ทว่าเมื่อเห็นทหารกำลังจะเอื้อมมือใหญ่มาจับแขนเล็กดังกิ่งไม้ของทั้งสองแล้วเขาก็ก้าวขึ้นหน้าพร้อมเอ่ยเสียงก้อง
"พ่อบ้านเหวินจาง ท่านอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามนักเลย ไม่ใช่ว่าขนมนี่ข้าจะไม่ได้กินเสียหน่อย…" เขากรีดนิ้วหยิบขนมชิ้นสุดท้ายในตะกร้าขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มให้กับพ่อบ้าน
"คุณชายไป๋ ข้าน้อย…" พ่อบ้านเหวินยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด ไป๋เฟิงก็ก้าวขึ้นมายืนข้างสาวน้อยในอาภรณ์หนาสีเขียวหม่นพร้อมกับวางมือลงที่ไหล่บอบบางของนาง
"คุณหนูฉีอันหนิง ท่านกินสิ" เขายื่นขนมมาใกล้กับริมฝีปากสีแดงระเรื่อพร้อมกับส่งสายตาหวานหยด
เฮ่อซินหมิงสบสายตานั้นอย่างงุนงง เมื่อเห็นแววตาที่ส่งมาของคุณชายไป๋นางก็เกิดขนลุกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ อ้าปากกัดขนมไปครึ่งหนึ่ง หัวคิ้วเรียวงามขมวดมุ่น
ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะกินขนมอีกครึ่งชิ้นลงไป เหล่าผู้ที่มาตามจับขโมยถึงกับยืนอึ้งอย่างทำสิ่งใดไม่ถูก
นี่แสดงว่าคุณชายไป๋ก็ยังได้ทานฉีฟางเจียวฮวาใช่หรือไม่?
"ฉีฟางเจียวฮวา…รสชาติช่างเยี่ยมยอดนัก" ถ้อยคำถัดมาช่วยยืนยันว่าในสุดท้ายเขาก็ยังได้กินฉีฟางเจียวฮวา พ่อบ้านเหวินอึกอักด้วยเพราะคนตรงหน้าเป็นถึงแขกคนสำคัญของจวนมหาเสนาบดี หากเขาทำให้คุณชายไม่พอใจขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร
"คุณชายไป๋ขอรับ แต่ว่าสตรีผู้นี้ก็ยังขโมยฉีฟางเจียวฮวาอันล้ำค่าอยู่ดี ข้าคิดว่า…"
"นางขโมยขนมของข้า เช่นนั้นข้าจะเป็นคนลงโทษนางเอง" ชายหนุ่มเอ่ยตัดบท พ่อบ้านเหวินและทหารทั้งหลายต่างสบตากันด้วยความไม่แน่ใจ
"ที่เรือนนี้อากาศดีนัก ข้าจะขอชมวิวสูดอากาศอยู่ที่นี่สักครู่ พวกเจ้ากลับกันไปก่อนเถิด" ชายหนุ่มเอ่ยจบก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วทอดสายตาไปยังป่าไผ่นอกหน้าต่างด้วยรอยยิ้มราวกับอยู่เรือนของตัวเอง พ่อบ้านเหวินถึงแม้อยากจะทำหน้าที่ของตนเพียงใด แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้เขาขัดใจคุณชายคงไม่ดีกระมัง
คนทั้งหมดโค้งตัวทำความเคารพกับคุณชายรองไป๋ก่อนจะล่าถอยกันออกไปเงียบ ๆ เมื่อเฮ่อซินหมิงเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นมากับคนที่นั่งเก้าอี้ด้วยท่าทางสำราญใจ
"ในเมื่อข้าทำผิดก็ขอรับโทษจากคุณชาย" นางคุกเข่าทั้งสองข้างลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ จินหมิงเห็นก็รีบเข้ามาพยายามฉุดผู้เป็นนายให้ยืนขึ้น
"คุณหนูไม่ผิดเจ้าค่ะ ข้าเองที่นำตะกร้ามาโดยมิได้ตรวจสอบให้ดี ดังนั้นข้าจะขอรับโทษนี้เอง"
"ไม่ ๆ ๆ ! ฉันต่างหาก เป็นฉันที่กินขนมทั้งหมดเอง เธอไม่ผิดเพราะเธอไม่รู้นี่ว่าข้างในตะกร้าจะเป็นขนมนั่น"
"แต่คุณหนูเองก็ไม่รู้นี่เจ้าคะ ว่าจะเป็นขนมที่ทางครัวจะนำไปให้แขก"
"นั่นสินะ...…แต่ว่า!!!..."
นายบ่าวทั้งสองต่างทะเลาะแย่งกันรับผิด ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างขบขัน มือเรียวเอื้อมไปยังกาน้ำชาที่วางบนโต๊ะกำลังจะเทใส่จอกเล็ก ทว่าสิ่งที่ออกมากลับเป็นเพียงแค่น้ำเปล่าเย็นชืด
ขัดสนถึงขนาดไม่มีชาดื่มเลยรึ? ชีวิตนางรอดมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไรกัน?
เสียงวี้ดแว้ดดูท่าทางไม่จบสิ้นทำให้เขาต้องเข้าห้ามศึกนี้ด้วยตัวเอง "พวกเจ้าหยุดกันก่อนเถิด อย่างไรก็ต้องรับโทษจากข้ากันอยู่แล้ว ข้าจะบอกพวกเจ้าเองว่าทำผิดอะไรบ้าง"
นกน้อยทั้งสองหยุดเงียบแล้วจ้องมองมายังร่างในอาภรณ์สีขาวสะอาดด้วยดวงตากลมโต ก่อนจะคุกเข่านั่งลงข้างกันราวกับนั่งอยู่หน้าศาลตัดสินคดี
"เจ้าชื่ออะไร?"
"จินหมิงเจ้าค่ะ"
"จินหมิง…โทษของเจ้าไม่หนักหนา เพราะคนในครัวนำตะกร้าของเจ้ามาใช้ดังที่เจ้าบอกในตอนแรก ดังนั้นจึงไม่มีความผิดมากนัก"
จินหมิงคิดตามก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ทว่าหัวคิ้วยังคงขมวดมุ่นด้วยความงุนงง
"แต่ว่า…คุณหนูฉีอันหนิง เจ้ามีความผิดหนักหนานัก กินขนมทั้งหมด…ไม่สิ กินขนมไปเกือบทั้งหมดทั้งที่ไม่รู้ว่าตนเองจะโชคดีถึงเพียงนั้น…"
จินหมิงได้ยินก็รีบแย้งขึ้นทันที "แต่ว่า…"
"ข้ายังพูดความผิดของคุณหนูเจ้ายังไม่จบ อีกอย่างที่เป็นโทษหนักที่สุดก็คือ…" ชายหนุ่มยิ้มทอดสายตามองไปยังใบหน้าจิ้มลิ้ม
"เจ้าทำให้ข้ารู้สึกชอบเจ้าขึ้นมา ดังนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบ…"


"คุณหนูฉี?"
"ขอรับ นางคือคุณหนูฉีอันหนิงบุตรีคนที่สิบเอ็ดของมหาเสนาบดีแคว้นฮุ่ยเหวินขอรับ" เมื่อเอ่ยจบ ดังคาด คุณชายคงมีความคิดเช่นเดียวกับเขาเป็นแน่
"เจ้ากับไป๋เฟิงเป็นอะไรกัน" เขาถามนางเสียงเข้ม เฮ่อซินหมิงกำลังจะเอ่ยตอบก็มีเสียงยียวนคุ้นหูขัดขึ้นมาเสียก่อน
"ไม่ยักรู้ว่าองค์รัชทายาทแคว้นต้าหย่งอยู่ที่นี่ ข้าจะได้เชิญไปเที่ยวที่หอคณิกากับข้าเสียหน่อย"
ฉับพลันที่จบประโยคก็ปรากฎเงาร่างสีขาวพลิ้วเข้ามาจากหน้าต่างบานที่เมื่อครู่ชายอาภรณ์ดำยืนอยู่ ใบหน้ายิ้มกริ่มนั้นมองสบตากับคนที่ถูกเรียกว่าเป็นองค์รัชทายาทก่อนจะเบนสายตามายิ้มกว้างให้กับสาวน้อยที่ยืนอยู่กลางห้อง
"อันหนิง แถวนี้เปล่าเปลี่ยวอันตราย เจ้ามาเที่ยวชมพอแล้วก็กลับกันเถิด"
"คุณชายไป๋หาข้าเจอได้ยังไงน่ะ"
"การที่เจ้าบุกรุกห้องของผู้อื่นเช่นนี้นับว่ายังสมกับเป็นคุณชายอยู่อีกหรือ?"
"ไม่ต่างจากเจ้าที่ลักพาตัวคนของข้ามาหรอก"
จู่ ๆ บรรยากาศก็เกิดตึงเครียดขึ้นมากะทันหัน เฮ่อซินหมิงที่ยังงุนงงก็ยังไม่กล้าปริปากพูดสิ่งใด ในขณะนั้นพร้อมกับประตูที่ถูกผลักออกพอดี
"คุณหนูเจ้าคะ!!"
"อาหมิงก็มาด้วยหรอ โชคดีจัง…"
"คุณหนูมาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านหายตัวไปข้าก็กลัวแทบแย่" สีหน้าจินหมิงที่ซีดเผือดบัดนี้เริ่มมีเลือดฝาดซับขึ้นมา
เฮ่อซินหมิงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะเอ่ย "คือ…ข้าได้กลิ่นหอม ๆ ก็เลยเดินตามกลิ่นนั้นไปจากนั้นก็ได้เจอกับจิ้นหยี่เฉิงหรือก็คือผู้ชายคนนั้นเข้า เขาก็เลยพาข้ามาหาคุณชายท่านนี้น่ะ เขาบอกว่าอยากพบกับข้า"
"ไม่ทราบว่าองค์รัชทายาทมีเรื่องใดกับคนของกระหม่อมหรือพะยะค่ะ" หึ!…เจ้าปลาไหลไป๋เฟิง ทีเรื่องเช่นนี้กลับรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
"หากนางเป็นบุตรสาวของมหาเสนาบดีฉีกุ้ยเหวิน แล้วจะเป็นคนของเจ้าไปได้อย่างไร" เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม แต่ไม่กระทบกระเทือนสีหน้าของไป๋เฟิงเลยแม้แต่น้อย
"นางทำผิดที่กินขนมของกระหม่อมไปโดยไม่รู้ กระหม่อมจึงต้องแสร้งเอาผิดนางและทำโทษนางด้วยการพามาเที่ยวเล่นในเมืองพะยะค่ะ กระหม่อมจึงต้องดูแลนาง ดังนั้นวันนี้นางจึงเป็นคนของกระหม่อม"
เมื่อฟังจบคนทั้งห้องต่างขมวดคิ้วตามกันด้วยความงุนงง ทว่าชายชุดดำกลับยิ้มเยาะแล้วเอ่ยอย่างเหี้ยมเกรียม
"หากเช่นนั้นข้าก็พูดได้ว่านางเป็นคนของข้าเช่นกัน" คนทั้งห้องยิ่งขมวดคิ้วชิดกันมากกว่าเก่า
"ขอฟังเหตุผลขององค์รัชทายาท"
"ข้าเคยช่วยใช้กำลังภายในกับอาการป่วยที่กำเริบของนาง ดังนั้นนางจึงติดหนี้บุญคุณของข้า นางต้องชดใช้หนี้บุญคุณให้กับข้า"
อะโหย…คนอย่างเฮ่อซินหมิงต้องทำคุณไถ่โทษ และยังมีหนี้บุญคุณต้องชำระอีก สิ่งที่ตากับยายสอนว่าไม่ควรทำวันนี้กลับโดนไปแล้ว
รอยยิ้มของไป๋เฟิงแข็งค้างไปชั่วขณะไม่อาจเอ่ยอะไรได้อีก เฮ่อซินหมิงหันไปถามกับชายอาภรณ์ดำที่กลายเป็นเจ้าหนี้ของนาง "องค์รัชทายาท อยากให้ข้าชดใช้หนี้บุญคุณครั้งนั้นอย่างไรหรือ?"
"ชื่อของข้าคือหลี่เพ่ยหยาง เจ้าเรียกชื่อของข้าก็พอ" ไป๋เฟิงตากระตุก บนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มมีรอยยิ้มเยาะเย้ยแฝงอยู่
ไป๋เฟิงคาดหวังว่าคุณหนูฉีคงจะไม่กล้าเอ่ยนามตรง ๆ ขององค์รัชทายาทเป็นแน่ แต่…
"ได้ หลี่เพ่ยหยาง ท่าอยากให้ข้าชดใช้หนี้บุญคุณครั้งนี้ยังไงล่ะ" เพล้ง! เหมือนจะมีเสียงของตกแตกมาจากที่ไหนสักแห่ง
ไป๋เฟิงไม่ยอมแพ้ แต่ไหนแต่ไรองค์รัชทายาทฝีปากไม่เคยสู้เขาได้อยู่แล้ว "วันนี้กะทันหันนัก หนิงเอ๋ออาจจะยังปรับตัวไม่ค่อยได้ ข้าว่าเรากลับก่อนดีกว่า เจ้าไม่รู้ว่าหากยิ่งอยู่นานประเดี๋ยวเจ้าอาจจะถูกตัดหัวโดยไม่รู้ตัวได้จากคนใจดำอำมหิต"
"เจ้าว่าใคร!!!"
"ข้าก็ไม่ได้พูดชื่อของท่านออกมาสักหน่อย จะร้อนตัวไปทำไมเล่า วันนี้ข้าต้องพาคนของข้ากลับไปแล้ว ขอให้องค์รัชทายาทสุขกายสบายใจ"
"เจ้า!!!"
"ไปกันเถิดหนิงเอ๋อ ที่นี่ห้องหับคับแคบอบอ้าวนักอยู่แล้วยิ่งร้อน เราไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ป่าไผ่ของเจ้ากันดีกว่า"
"ไป๋เฟิง!!!"
"ไปกันเถิดหนิงเอ๋อ" เขาอมยิ้มมุมปากใช้มือข้างหนึ่งโอบไหล่นางไว้ส่วนอีกข้างก็กางพัดสีขาวของตนเองพัดให้นางอย่างนุ่มนวลแล้วค่อย ๆ ออกจากห้องไปเชื่องช้าราวกับเต่าเดิน
ใจขององค์รัชทายาทหลี่เพ่ยหยางลุกโชนขึ้นเป็นไฟ เขาคิดอยากจะเข้าไปแกะมือเหนียวนั่นออกนัก และแน่นอนว่าไม่มีทางที่เขาจะไม่กล้า
สายพลังรุนแรงพุ่งตรงไปยังแผ่นหลังสูงโปร่งของชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวสะอาด ไป๋เฟิงที่รับรู้ได้ถึงพลังรุนแรงที่สามารถเอาชีวิตคน ๆ หนึ่งได้ เขากระชากร่างเล็กนั้นเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพลิ้วกายหลบอย่างว่องไว
"อะไรกันองค์รัชทายาท ข้าไปทำอะไรให้ท่านถึงใจร้อนวู่วามคิดจะฆ่าข้าเช่นนี้ ความอำมหิตของท่านยังเหมือนเดิมเลยนะ"
"หากเจ้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว…ข้าจะตัดลิ้นเจ้าซะ!!"
"โธ่…องค์รัชทายาท หากท่านใจร้อนเช่นนี้แล้วข้าจะไม่พูดได้อย่างไร ข้าเตือนท่านเพราะหวังดีนะเนี่ย"
สีหน้าแววตาของคนตรงหน้าก็ยังทำเอาเฮ่อซินหมิงตาค้าง หากเจ้านี่ยังพล่ามต่อไปไม่แน่ว่าทั้งเขา นางและอาหมิงคงไม่รอดแน่
"นี่…ข้าว่าเจ้าน่ะพอได้แล้วนะ แล้วก็ปล่อยข้าได้แล้ว"
ไป๋เฟิงหันมามองคนในอ้อมแขนแล้วยิ้มร่า สีหน้าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที
"ได้สิ เจ้าว่าอย่างไรข้าก็ว่าอย่างนั้น เช่นนั้นเรารีบไปกันเถิด ก่อนที่จะหายใจไม่ออกตาย" นี่ก็ยังจะไปโยนระเบิดทิ้งทวนอีก เขาอยากตายจริง ๆ รึไง
เหตุการณ์ในวันนี้ทำเอานางรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที......…


สองเท้าของนางพามาหยุดอยู่หน้าร้านขนมน้ำตาลปั้นที่มีชายวัยชรากำลังวาดน้ำตาลให้เป็นลายเส้นสวยงาม เฮ่อซินหมิงร้องอย่างตื่นตาตื่นใจดังไม่แพ้กับเด็ก ๆ ที่ยืนห้อมล้อมแผงร้านของชายชรา
ชายเสื้อสีขาวที่โผล่เข้ามาในสายตา นางกระตุกชายแขนเสื้อสีขาวนั้นดึงให้มาดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "ท่านดูสิ!"
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับนางจึงหันไปมองด้วยความฉงนใจ ทว่าคนในอาภรณ์สีขาวที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คุณชายรองไป๋เฟิง
"อ้าว!…คุณชายทอยเต๋านี่นา!?!"
คนในอาภรณ์สีขาวหยุดชะงักจ้องมองนางด้วยสายตาแปลกใจก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงยินดียิ่ง "แม่นางน้อยเมื่อวันก่อน คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับท่านอีก อาการของท่านดีขึ้นหรือไม่ขอรับ?"
"อืม…ดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังต้องใส่เสื้อผ้าหลายชั้นอยู่ดี ว่าแต่ท่านอยู่แถวนี้หรอ?"
ชายหนุ่มหัวเราะแล้วตอบ "เปล่าขอรับ นายท่านของข้ามาพักที่โรงเตี๊ยมไม่ไกลจากที่นี่..." จิ้นหยี่เฉิงครุ่นคิดแวบหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเบิกบาน "นายท่านของข้าอยากเจอคุณหนู ท่านจะมากับข้าสักครู่ได้ไหมขอรับ"
"อยากเจอ?" หรือเราไปทำอะไรผิดหูผิดตาหรือเปล่าหว่า?...แต่ดูจากแววตาของผู้ชายคนนี้ก็ดูไม่มีเรื่องอันตรายอะไรนะ
"ได้สิ"
จิ้นหยี่เฉิงยิ้มรับ "เชิญทางนี้ขอรับ"
ทั้งสองเดินมาในอีกเส้นทางหนึ่งที่มีคนเดินผ่านไปมาน้อยลง ชายหนุ่มได้โอกาสก็ถามขึ้น "ข้าสงสัยนักว่าเหตุใด สาวน้อยผู้นั้นถึงเรียกท่านว่าคุณหนูทั้งยังดูเคารพท่านมาก ท่านเป็นคุณหนูจากตระกูลใดหรือ?"
เฮ่อซินหมิงเองก็ไม่ได้คิดว่าต้องปิดบังเรื่องของสตรีผู้นี้ และอีกอย่างนางก็ไม่ค่อยรู้ประวัติส่วนตัวของฉีอันหนิงมากนักจึงเอ่ย "ตระกูลฉีมั้งนะ?...ข้าเป็นบุตรสาวของมหาเสนาบดีน่ะ"
เมื่อจิ้นหยี่เฉิงได้ยินก็เบิกตาโพลงแทบไม่อยากเชื่อหูทั้งสองของตัวเอง "มหาเสนาบดี?…ท่านมหาเสนาบดีฉีกุ้ยเหวินของแคว้นฮุ่ยเหวินหรือขอรับ?!?"
นั่นสิ…ลืมถามอาหมิงไปเลยว่าท่านมหาเสนาบดีคนนี้ชื่ออะไร "อืม…น่าจะใช่ เป็นลูกสาวคนที่สิบเอ็ดน่ะ"
หากนายท่านรู้เข้าคงตกตะลึงไม่แพ้เขาแน่ เป็นถึงบุตรีของมหาเสนาบดีแต่ดูจากอาภรณ์แล้วเหมือนคุณหนูจากตระกูลตกอับมากกว่า
หรือบางทีนางอาจล้อเขาเล่นก็เป็นได้...…?
แต่ความจริงใจในแววตานั้นไม่อาจโกหกกันได้เช่นกัน
"แล้วเจ้าเรียกคนนั้นว่านายท่าน เขาก็เป็นคุณชายหรือ?" เฮ่อซินหมิงถามกลับ
จิ้นหยี่เฉิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ "เรามาใกล้จะถึงแล้ว…ข้าว่าท่านลองถามนายท่านของข้าเองดีกว่าขอรับ"
"งั้นเหรอ…เอางั้นก็ได้ ว่าแต่เจ้าก็เป็นคุณชายหรอ?"
ชายหนุ่มรีบเอ่ยทันใด "เปล่าขอรับ ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวรับใช้เท่านั้น"
เฮ่อซินหมิงตาลุกวาวอย่างนับถือ "ดูท่าทางเจ้าไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่เป็นบ่าวรับใช้เองหรอ? เจ้าดูเหมือนคุณชายผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งเลยนะเนี่ย!"
เขายิ้มน้อย ๆ น้ำเสียงมีความอ่อนน้อมมากขึ้น "ข้าน้อยมิกล้า"
"แล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะ"
ในเมื่อนางไม่ปิดบังตัวเองกับเขา เขาก็ควรจะแสดงความจริงใจกลับไปบ้าง "ข้าน้อยจิ้นหยี่เฉิงขอรับ"
ทว่าเขาเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้จึงถามอย่างเป็นกังวล "ท่านมาแถวนี้คนเดียวหรือขอรับ"
เฮ่อซินหมิงชะงักก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ "อันที่จริงอาหมิงก็มาด้วยเหมือนกัน แต่ว่า...ข้าได้กลิ่นขนมนั่นก็เลยเดินตามกลิ่นมาน่ะ แต่อาหมิงอยู่กับคุณชายไป๋เฟิงคงไม่เป็นอะไรหรอก"
เขาถามเพราะหมายถึงตัวนางแต่กลับบอกว่าสาวรับใช้จะไม่เป็นอะไรเนี่ยนะ นี่นางไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยหรือ?
ว่าแต่... "คุณชายไป๋เฟิงหรือขอรับ?"
"อืม…ข้าเพิ่งรู้จักเขาเมื่อวานนี้เอง เพราะว่าข้ากินขนมของเขาไปเกือบหมดก็เลยโดนลงโทษให้ออกมากับเขาน่ะ"
ได้ข่าวมาว่าคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ไปพักที่จวนมหาเสนาบดี ดูท่านางคงจะเป็นคุณหนูในจวนนั้นจริง ๆ แต่ชื่อของนาง เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าท่านมหาเสนาบดีแคว้นฮุ่ยเหวินมีบุตรีชื่อนี้ด้วย
เมื่อเห็นอาคารไม้หลังไม่ใหญ่มากเข้ามาในสายตาเขาก็เอ่ย "ถึงแล้วขอรับ นายท่านพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมนี้ขอรับ"
"ดูไม่ค่อยมีคนเลยนะ" เมื่อเดินเข้ามาข้างในก็พบกับโต๊ะเก้าอี้สำหรับทานอาหารจำนวนไม่มาก แต่คนยิ่งน้อยมากกว่า
"นายท่านของข้าไม่ชอบเสียงดังวุ่นวายน่ะขอรับ"
จิ้นหยี่เฉิงเดินนำทางขึ้นบันไดไปชั้นสองแล้วเลี้ยวซ้ายไปหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่งพลางเคาะประตู "นายท่าน ข้าเองขอรับ"
"เข้ามา"
ชายหนุ่มลอบยิ้มในใจแล้วเปิดประตูให้เฮ่อซินหมิงเข้าไป ภายในห้องที่สะอาดเรียบร้อยข้าวของวางเป็นระเบียบ ในห้องมีเพียงชายในอาภรณ์สีดำที่ยืนกอดอกหันหลังอยู่ข้างหน้าต่าง
พลันนั้นชายในอาภรณ์สีดำสนิทก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมา "เรื่องที่ข้าให้เจ้าไปสืบ…"
สายตาคมปลาบหันมาสบตาสุกใสเป็นประกายของคนร่างเล็กในอาภรณ์สีเขียวพอดี เขาเบิกตาโพลงอย่างตื่นตระหนกและตกใจยิ่ง
"เจ้า!!!…เจ้ามาได้อย่างไร!?!"
"จิ้นหยี่เฉิงพาข้ามา ไม่ใช่ว่าท่านอยากพบข้าหรอกหรือ?"
ชายหนุ่มสะดุดกึกสายตาค่อย ๆ เบนไปหาบ่าวของตนด้วยแววตาที่เริ่มดำมืดคมคริบมากขึ้นเรื่อย ๆ หากสายตาฆ่าคนได้เขาคงจะตายไปหลายสิบครั้งแล้ว
จิ้นหยี่เฉิงเก็บซ่อนแววตามีรอยยิ้มเริงร่า น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นฟังดูเหมือนคนใจบุญจนปัญญา "ข้าน้อยกำลังไปทำงานที่นายท่านมอบหมายไว้ ทว่าเผอิญเจอกับคุณหนูฉีที่พลัดหลงกับสาวใช้ของตนและคุณชายรองตระกูลไป๋เข้าพอดี ข้าเลยพามาหานายท่านขอรับ"
"คุณหนูฉี?"
"ขอรับ นางคือคุณหนูฉีอันหนิงบุตรีคนที่สิบเอ็ดของมหาเสนาบดีแคว้นฮุ่ยเหวินขอรับ" เมื่อเอ่ยจบ ดังคาด คุณชายคงมีความคิดเช่นเดียวกับเขาเป็นแน่
"เจ้ากับไป๋เฟิงเป็นอะไรกัน" เขาถามนางเสียงเข้ม เฮ่อซินหมิงกำลังจะเอ่ยตอบก็มีเสียงยียวนคุ้นหูขัดขึ้นมาเสียก่อน
"ไม่ยักรู้ว่าองค์รัชทายาทแคว้นต้าหย่งอยู่ที่นี่ ข้าจะได้เชิญไปเที่ยวที่หอคณิกากับข้าเสียหน่อย"


"ดูนายของเจ้าสิ นางไม่เคยฝึกเรื่องการทำตัวให้เป็นคุณหนูหรืออย่างไร?"
จินหมิงรีบตอบเต็มเสียง "เคยสิเจ้าคะ คุณหนูของข้าได้เรียนเรื่องมารยาทการวางตัว และคุณหนูก็ทำได้เป็นอย่างดี ดีกว่าคุณหนูคนอื่นด้วยซ้ำ..."
"เจ้าดูเหมือนโกหก แต่ก็ดูไม่ได้พูดปด" เขาเอ่ยอย่างฉงนใจ
จินหมิงหน้าตาเริ่มงุนงงเมื่อมองไปยังนายของตน แต่ก็ตอบชัดถ้อยชัดคำ "ข้าน้อยพูดความจริงเจ้าค่ะ แต่ว่า…ตอนนี้ข้าน้อยก็ไม่รู้แล้ว"
ชายหนุ่มอมยิ้มหน้าบาน 'ดูท่าการพานางไปเดินเที่ยวในเมืองคงสนุกเป็นแน่'
"คุณหนูฉี รอข้าด้วย!" ชายหนุ่มก้าวยาว ๆ ไม่กี่ก้าวก็ตามหลังสาวน้อยที่เดินนำไปไกลลิ่วได้ทัน
เมื่อทั้งสามเดินผ่านสวนดอกไม้ขนาดใหญ่มาจนถึงส่วนกลางของจวนก็พบกับเรือนหลายหลังที่ตั้งอยู่ไม่ห่างและไม่ใกล้กันมาก ราวกับเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคนหลายคน บริเวณรอบเรือนมีสนามหญ้าและแปลงดอกไม้ถูกจัดไว้อย่างสวยงามยิ่ง
อีกทั้งหน้าเรือนแต่ละหลังยังมีสตรีนั่งเล่นอยู่ตามสนามหญ้า ชิงช้า หรือคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างสนุกสนาน ดูแล้วเพลินตายิ่ง
เมื่อเฮ่อซินหมิงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเรือนแถวนี้เป็นเรือนของคุณหนูแต่ละคนเป็นแน่ นึกย้อนไปถึงบ้านทรุดโทรมที่ตนเองอาศัยอยู่
'บ้านแถวนี้สร้างอย่างประณีตงดงาม มีสวนเล็ก ๆ บ้านหลังนั้นคับแคบทรุดโทรม แต่มีป่าไผ่ทั้งผืนเป็นพื้นที่ให้วิ่งเล่นได้ด้วย'
นางยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มที่เดินตามหลังเมื่อหันไปสบสายตาของสตรีหลายคนที่มองมาเขาก็ส่งยิ้มกลับทักทายพวกนางอย่างเป็นมิตร
เดินไปอีกสองเค่อก็มาถึงประตูไม้สีแดงบานใหญ่ดูแข็งแกร่งและแสดงถึงอำนาจได้เป็นอย่างดี ทั้งสองข้างประตูมีองครักษ์ใบหน้าเย็นชายืนเฝ้าอยู่
เมื่อทั้งสองเห็นชายหนุ่มที่เดินมาก็หันไปเปิดประตูหนานั้นทันที สาวน้อยในอาภรณ์สีเขียวหม่นกระโดดโลดเต้นอย่างกระตือรือร้นรีบวิ่งไปรออยู่หน้าประตูด้วยใจที่เต้นรัว
ประตูที่ค่อย ๆ แง้มออกเกิดเป็นแสงอาทิตย์สะท้อนแทรกออกมา สาวน้อยหรี่ตาครู่หนึ่งก่อนจะตาโตอ้าปากกว้างด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
"นี่มันวิเศษไปเลย! คนเดินเต็มไปหมด แถมสองข้างทางยังมีอะไรก็ไม่รู้วางเรียงระยิบระยับไปหมดเลย!!" เฮ่อซินหมิงกำลังจะกระโจนข้ามธรณีประตูก็ต้องสะดุดกึกเมื่อมีแรงกระชากจากด้านหลัง
"เจ้าอย่าใจร้อนมากนัก หากรีบไปแล้วพลัดหลงกับข้า เจ้าจะลำบากเอาได้" เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นสาวน้อยตาลุกวาวร้องอุทานราวกับหมาน้อยอดอยากได้อาหาร
"ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะ!" เฮ่อซินหมิงเอ่ยแล้วก้าวเดินนำคนทั้งสองออกไปด้วยสีหน้าสดใสยิ่งกว่าตะวันที่อยู่บนท้องฟ้า
แคว้นฮุ่ยเหวินถือเป็นแคว้นใหญ่ที่มั่งคั่งร่ำรวยจากการค้าขายเพราะเป็นแคว้นที่ตัดผ่านระหว่างแคว้นจิ้งฉวี่ แคว้นฟู่จิน แคว้นต้าหย่ง และหุบเขาหนิงหลง ดังนั้นไม่ว่าพ่อค้าคหบดีใหญ่ต้องการจะไปทำการค้าข้ามแคว้นใดก็ต้องผ่านทางแคว้นฮุ่ยเหวินก่อน แคว้นนี้จึงมีสินค้ามากมายของทุกแคว้นมารวมกัน แคว้นฮุ่ยเหวินจึงถือว่าเป็นจุดศูนย์กลางของการค้าขายกันเลยทีเดียว
"อาหมิง ดูนี่สิ มันคืออะไร? น่ากินจังเลย ใช่ของกินรึเปล่านะ?" นิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังร้านแรกที่มีขนมหลากสีสัน จินหมิงเห็นแล้วก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเกรง ๆ "ผลไม้อบแห้งเจ้าค่ะ...คุณหนู…แต่ว่าเราไม่มี…"
"เจ้าอยากกินใช่หรือไม่…เลือกสิ" คุณชายรองไป๋เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่าจินหมิงกลับสะดุ้งด้วยความกังวล
"คุณชายไป๋เจ้าคะ…คือว่าคุณหนูของข้า…"
"ข้าจะจ่ายให้เองเจ้าไม่ต้องห่วง เจ้าก็ไปเลือกมาด้วยสิ" เขาตอบอย่างจริงใจ จินหมิงได้แต่ขอบคุณแต่ไม่กล้ารับน้ำใจนี้
"อื้ม!…อร่อยจัง อันนี้มันเปรี้ยว ๆ ส่วนอันนี้มันหวาน ๆ อาหมิงลองกินดูสิ" จินหมิงยังไม่ทันปฏิเสธก็ถูกผลไม้อบแห้งอุดปากเสียก่อน นางจึงได้แต่เคี้ยวผลไม้ชิ้นนั้นและส่งยิ้มกลับไปให้ผู้เป็นนาย "อันนี้หวานอร่อยดีเจ้าค่ะ"
เมื่อกินไปได้ครบทุกสีเฮ่อซินหมิงก็เพิ่งนึกขึ้นได้ "ตายละ! ท่านจ่ายให้ข้าแต่ข้าลืมแบ่งท่านเลย อย่าถือสาข้าเลยนะ ท่านลองกินก่อนสิ"
ถุงกระดาษถูกยื่นมาตรงหน้าชายหนุ่ม เขาเหล่สายตามองไปทางสาวรับใช้ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงน้อยใจ "เจ้าก็ป้อนข้าเหมือนที่ข้าเคยป้อนให้เจ้าสิ"
เฮ่อซินหมิงเหลือบตามองบนครุ่นคิดก่อนจะตอบออกมา "ก็ได้"
ชายหนุ่มยิ้มร่าก่อนจะโค้งตัวลงอ้าปากขณะที่สาวน้อยยื่นผลไม้มาให้ ชายหนุ่มมองดวงตากลมโตนั้นด้วยความสุขใจทว่ารสชาติที่ไหลลงคอเมื่อเริ่มเคี้ยวนั้นทำเอาเขารีบหันหลังแล้วแทบคายทิ้ง
"อะฮ่า ๆ ๆ " เสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจของคุณหนูฉีอันหนิงทำให้เขาไม่กล้าคายของในปากออก แต่สีหน้าที่บิดเบี้ยวนั้นก็ทำให้รู้ว่าผลไม้อบแห้งชิ้นนั้นรสชาติเป็นเช่นไร
ใบหน้าชายหนุ่มแดงก่ำเมื่อหันกลับมา รสชาติเปรี้ยวสุดขั้วขึ้นสมองนั้นยังติดอยู่ทั่วปากเช่นเดียวกับเสียงหัวเราะลั่นนั้น
"โอ๊ะ! นั่นอะไร อาหมิงไปดูกันเร็ว!" ความสนใจถูกเปลี่ยนทิศทางในทันทีเมื่อสายตาหันไปเห็นของกินที่ร้านถัดไป คุณชายไป๋ที่น่าสงสารได้แต่ทำหน้าตาบิดเบี้ยวเดินตามสองสาวต้อย ๆ
ผ่านมาหลายร้านที่มีแต่ของกินทำเอาชายหนุ่มต้องลอบถามสาวใช้ที่ยืนรอเจ้านายเลือกซาลาเปาอยู่ด้วยความใคร่รู้
"เจ้านายเจ้าจะไม่ไปร้านขายเครื่องประดับ ร้านเสื้อผ้าเลยรึ?"
จินหมิงยิ้มอ่อน ๆ พร้อมกับส่ายหัว "ข้าก็ไม่ทราบ ท่านก็ลองชวนคุณหนูไปสิเจ้าคะ"
เมื่อเขายื่นเหรียญอีแปะให้กับพ่อค้าเสร็จก็พูดกับเฮ่อซินหมิง "ข้ามีร้านนึงน่าสนใจ เจ้าอยากไปหรือไม่?"
"ร้านอะไรล่ะ?" เฮ่อซินหมิงมองอาหารในอ้อมแขนด้วยสายตาเปล่งประกายโดยไม่มองไปยังคนถามเลยด้วยซ้ำ
"เจ้าตามข้ามา"
......….
"ข้าว่าอันนี้เหมาะกับเจ้านะ" กำไลสีเงินส่องประกายวิบวับถูกยื่นมาเบื้องหน้า เฮ่อซินหมิงที่คาบซาลาเปาอยู่ในปากยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรก็มีเสียงขัดขึ้น
"ไม่เจ้าค่ะ คุณหนูผิวขาวต้องเส้นนี้ถึงจะเหมาะเจ้าค่ะ"
"ถ้าเช่นนั้น…เส้นนี้เล่า เป็นไข่มุกเม็ดใหญ่เชียว"
"แบบนั้นข้อมือคุณหนูหักพอดีเจ้าค่ะ ข้าว่าสร้อยไหมถักเส้นนั้นก็ดูดีนะเจ้าคะ"
"สายตาเจ้าไม่ดีเลยนะ สร้อยคนจนแบบนั้นจะใส่ทำไม ข้าว่านี่ดีกว่า"
เสียงถกเถียงกันของทั้งสองฝ่ายดังกลบฝีเท้าที่เริ่มเดินเตาะแตะไปทางอื่น เฮ่อซินหมิงที่ทำจมูกฟุดฟิดค่อย ๆ เดินตามกลิ่นหอมนั้นไปอย่างหลงใหล
สองเท้าของนางพามาหยุดอยู่หน้าร้านขนมน้ำตาลปั้นที่มีชายวัยชรากำลังวาดน้ำตาลให้เป็นลายเส้นสวยงาม เฮ่อซินหมิงร้องอย่างตื่นตาตื่นใจดังไม่แพ้กับเด็ก ๆ ที่ยืนห้อมล้อมแผงร้านของชายชรา
ชายเสื้อสีขาวที่โผล่เข้ามาในสายตา นางกระตุกชายแขนเสื้อสีขาวนั้นดึงให้มาดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "ท่านดูสิ!"
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับนางจึงหันไปมองด้วยความฉงนใจ ทว่าคนในอาภรณ์สีขาวที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คุณชายรองไป๋เฟิง
"อ้าว!…คุณชายทอยเต๋านี่นา!?!"


ทิวทัศน์นอกหน้าต่างวันนี้ก็ยังคงมีแต่ป่าไผ่เช่นเดิม ไม่รู้ว่าฉีอันหนิงอยู่มากับวิวแบบนี้ได้ยังไงมาตั้งสิบหกปี
แต่เธอก็ตาบอดมาตั้งสิบหกปีเหมือนกันนี่นา?...
อย่างน้อยเจ้าของร่างนี้ยังมีดวงตามองเห็น โชคดีขนาดนี้ทำไมไม่ออกไปสำรวจโลกกว้างให้สะใจไปเลย...แต่ฟังเรื่องราวชีวิตของนางมาก็ดูน่าสงสาร เช่นนั้นเฮ่อซินหมิงคนนี้จะออกไปทำสิ่งที่นางไม่เคยได้ทำให้แทนเอง
"คุณหนู!…อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ" เสียงสดใสนอกห้องของจินหมิงทำให้ความกระตือรือร้นในใจของสาวน้อยจากต่างภพยิ่งพองฟูขึ้น
"เย่! อาหารเช้าเป็นสิ่งสำคัญ! ต้องกินให้อิ่มแปล้ไปเล้ย!" เฮ่อซินหมิงรีบไปเปิดประตูให้อีกฝ่ายอย่างว่องไว จินหมิงชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่งแต่เมื่อเห็นคุณหนูตนกลับไปนั่งบนเก้าอี้เรียบร้อยก็ยิ้มหน้าบาน
"วันนี้สดใสจังเลยเจ้าค่ะ"
"แน่อยู่แล้ว ข้าคิดว่าจะออกไปทางลัดเดิมสักหน่อย" สีหน้าตื่นเต้นนั้นทำเอาจินหมิงใจหดเล็กลง
"ไม่…"
"ทางลัดเดิมคือที่ใดกันหนอ?" เสียงทุ้มสดใสของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าห้อง
"อ้าว!…ท่านคุณชายรองไป๋ มาทำอะไรที่นี่กันเนี่ย"
สีหน้ากระตือรือร้นและใสซื่อแบบนั้นทำเอาไป๋เฟิงหัวเราะร่า "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าต้องรับผิดชอบบทลงโทษของข้า?"
เฮ่อซินหมิงตาลุกวาว "จริงสิ! ข้ากำลังถูกทำโทษ ถ้างั้นเอาไว้หลังกินข้าวก็แล้วกันนะ ตอนนี้หิวจัดจนเดินแทบไม่ไหวแล้ว"
ดูนางไม่เหมือนคนที่สำนึกผิดกับความผิดสักนิด ทั้งยังเอาไว้หลังกินข้าวเสียด้วย ชายหนุ่มส่ายหน้าอ่อน ๆ แล้วก้าวไปนั่งตรงข้ามกับสาวน้อยร่างเล็ก
จินหมิงวางถ้วยชามที่มีข้าวสวยเย็นชืดถ้วยหนึ่งกับต้มจืดและผัดผักลงบนโต๊ะตัวเล็ก เมื่อเฮ่อซินหมิงเห็นก็คว้าชามข้าวแล้วตักทุกอย่างราดข้าวโกยเข้าปากอย่างหิวโหย
ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าเหยเกของชายหนุ่มนางก็เอ่ยถามขึ้น " มีอะไรหรือ? ท่านยังไม่ได้ทานข้าวมาใช่หรือไม่"
ชายหนุ่มหลุดหัวเราะอย่างฝืดเฝือน "อาหารแบบนี้มันอะไรกัน เขาเอาอาหารกระต่ายมาให้เจ้าทานรึ!?!"
"อาหารกระต่ายอะไร? นี่มันอาหารคนชัด ๆ ชาวบ้านเขาก็กินกันแบบนี้แหละ" เฮ่อซินหมิงเถียงกลับ
กำลังจะใช้ตะเกียบโกยข้าวเข้าปากแขนก็รู้สึกหนักอึ้งเพราะคนตรงหน้ายื่นมือมาจับแขนนางไว้
"ไม่ต้องกินแล้ว ไปกันเลยดีกว่า" ชายหนุ่มดึงร่างนั้นให้ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วลากออกไปจากเรือน
"ไม่!…ยังกินข้าวไม่ทันอิ่มเลย ข้าจะไปไหนไม่ได้! ปล่อยข้านะ!!!" เสียงเริ่มออกไปไกลขึ้นทุกที จินหมิงที่ยืนอึ้งรีบเก็บสำรับแล้ววิ่งตามออกไปทันที
......
"นี่ก็เป็นบทลงโทษใช่ไหม? ไม่ให้กินข้าวเช้าเนี่ย แบบนี้มันจะทารุณกันเกินไปแล้วนะ!"
เสียงแว๊ด ๆ ที่ดังตลอดระยะทางทำให้เขาสุขใจไม่เบา " ก็เจ้าต้องรับผิดชอบ...เจ้าเป็นคนบอกเองว่า เจ้าทำผิดเจ้าจะรับผิดชอบ ไม่ใช่หรือ?"
เสียงนั้นเงียบลงไปสักครู่หนึ่งก็ดังขึ้นอีก "แต่ว่า…"
"หากเจ้ายังพูดต่อ คงพลาดโอกาสชื่นชมวิวตามทางแล้วนะ"
เสียงนั้นเงียบลงไปในทันที ดวงตากลมโตนั้นหันไปมองรอบทิศทางอย่างพิศวง "ที่นี่ที่ไหน?!?"
"ในจวนมหาเสนาบดีนั่นแหละ ต่างกับที่เรือนเจ้าลิบลับใช่หรือไม่" ใบหน้านั้นพยักหงึกหงักอย่างตื่นเต้น สายตากวาดไปมองรอบตัวราวกับเด็กน้อยจะได้ออกไปเที่ยว ดูไม่มีความรู้สึกเศร้าสร้อยน้อยใจเลยสักนิด
"ทำไมถนนถึงลอยบนน้ำได้ล่ะ?"
"ก็สะพานอย่างไรเล่า?" ดูท่านางคงไม่เคยก้าวเท้าออกไปไหนเลยจริง ๆ
"นั่นอะไรลอยอยู่บนผิวน้ำ!?!"
"ดอกบัวกับใบบัว เจ้าไม่รู้จักรึ?"
เฮ่อซินหมิงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าช้า ๆ "ดอกบัวที่เขาว่าเกิดมาจากโคลนตมใต้น้ำ แล้วเติบโตขึ้นจนเหนือผิวน้ำใช่ไหม? ดูเป็นดอกไม้ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ เลยเนอะ"
ใบหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมหรือเครื่องประดับหรูหราราคาแพง มีเพียงรอยยิ้มสดใสเท่านั้นที่ประดับอยู่บนใบหน้าแต่กลับเจิดจ้าผุดผ่องยิ่งกว่าสตรีที่เขาเคยพบพานมาเสียอีก
"ถูกต้อง"
ทั้งสองเดินเคียงกันมาโดยมีจินหมิงตามหลังห่างไปสองจั้ง บรรญากาศเช่นนี้จินหมิงเพิ่งจะเคยเห็นกับคุณหนูตนเป็นครั้งแรกจึงยิ้มตามไปด้วย
เดินมาเกือบครึ่งชั่วยามก็เริ่มเห็นบ่าวที่เดินผ่านไปมาเข้าออกตามตรอกซอกซอยในจวนที่กว้างขวางแห่งนี้ เฮ่อซินหมิงเห็นท่าทางนอบน้อมก้มหน้าลงต่ำเดินกันอย่างเป็นระเบียบเช่นนี้จึงสงสัย "พวกเขาเป็นอะไรน่ะ?"
"เป็นบ่าวรับใช้อย่างไรเล่า?" เขาตอบด้วยความงุนงง สตรีผู้นี้แปลกพิลึกเกินไปแล้ว ราวกับนางเป็นคนหลังเขามาจากไหนถึงไม่รู้จักแม้กระทั่งดอกบัว ดูท่วงท่าการเดินก็ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด เหมือนเด็กน้อยที่กำลังหัดเดินมากกว่า
เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วมองคนที่เดินนำหน้าไปหนึ่งก้าวอย่างสนอกสนใจ "จวนของบิดาเจ้ากว้างใหญ่มาก หากเราไม่รีบละก็ กว่าจะถึงหน้าประตูจวนคงมืดค่ำกันพอดี"
"ไกลขนาดนั้นเชียว?!" หวา!...ต้องรีบหน่อยซะแล้วสิ
เฮ๋อซินหมิงยกกระโปรงสีเขียวอ่อนขึ้นมาเกือบถึงเข่าแล้วก้าวเท้ายาว ๆ ไปอย่างเร่งรีบ ชายหนุ่มหยุดเดินหัวเราะอย่างขบขัน
"ดูนายของเจ้าสิ นางไม่เคยฝึกเรื่องการทำตัวให้เป็นคุณหนูหรืออย่างไร?"
จินหมิงรีบตอบเต็มเสียง "เคยสิเจ้าคะ คุณหนูของข้าได้เรียนเรื่องมารยาทการวางตัว และคุณหนูก็ทำได้เป็นอย่างดี ดีกว่าคุณหนูคนอื่นด้วยซ้ำ..."
"เจ้าดูเหมือนโกหก แต่ก็ดูไม่ได้พูดปด" เขาเอ่ยอย่างฉงนใจ
จินหมิงหน้าตาเริ่มงุนงงเมื่อมองไปยังนายของตน แต่ก็ตอบชัดถ้อยชัดคำ "ข้าน้อยพูดความจริงเจ้าค่ะ แต่ว่า…ตอนนี้ข้าน้อยก็ไม่รู้แล้ว"
ชายหนุ่มอมยิ้มหน้าบาน 'ดูท่าการพานางไปเดินเที่ยวในเมืองคงสนุกเป็นแน่'


การเกิด ไม่ได้ถูกกำหนดโดยพระเจ้า และการตายไม่ได้ถูกกำหนดโดยยมทูต แต่มนุษย์บางพวกจะเป็นฝ่ายเลือกเอง และด้วยโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงมีเพียงบางคนเท่านั้นที่ยมโลกจะกำหนดความตายให้
โลกหลายล้านโลกที่ถูกปกครองโดยยมโลกเพียงผู้เดียว และ ณ เวลานี้เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่ถูกเรียกขานจากพระเจ้าให้ประชุมพร้อมหน้ากันกับเหล่ายมโลกจากทิศอื่น ยมโลกบางองค์มีหลายลักษณะ แขนหนึ่งร้อยแขน ตาสามดวง และหัวสี่ทิศ ลักษณะเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงอำนาจและระยะเวลาที่นานเหนือผู้ใด ผิดกับยมโลกมือใหม่ที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์มากที่สุด
"สาสน์จากพระเจ้าถึงยมโลกทุกทิศ บัดนี้เป็นเวลาเนิ่นนานแล้วที่เหล่าดวงวิญญาณน้อยของเรานั้นหลงทาง ความตายที่ไม่อาจนำวิญญาณเหล่านั้นกลับมาหาตัวเราได้ช่างน่าเศร้า หากมีวิธีใดก็ตามสามารถนำดวงวิญญาณกลับสู่วงจรชีวิตได้ จงทำเสียเถิดก่อนจะเสียสมดุลของโลก"
สาสน์นั้นหายไปจึงเกิดความสงสัยมากมาย
"ถ้าหากต้องใช้วิธีใดก็ได้ นั่นอาจหมายถึงการกำหนดความตายให้คนผู้นั้นซึ่งมันผิดวิถีของยมโลก"
"เราเป็นผู้รับและส่งดวงวิญญาณเหล่านั้นไป หากจะเรียกกลับมาอาจเป็นเรื่องที่ถูกต้อง"
"วิธีนั้นใช่ว่าเราจะไม่เคย หากแต่มันไม่ได้ผลกับมนุษย์อมตะบางประเภท เว้นเสียแต่ว่าต้องรีเซตโลกวิญญาณเหล่านั้นถึงจะกลับมา"
"เช่นนั้นไม่เกินไปหน่อยหรือ จำเป็นต้องแลกหลายล้านดวงวิญญาณเพียงเพื่อเอาชีวิตมนุษย์ไม่กี่คน"
"แต่หากไม่ทำอย่างนั้นโลกจะเสียสมดุลและกลายเป็นจุดจบของมนุษย์หลายล้านเช่นกัน"
"เช่นนั้นเราต้องแบ่งมนุษย์อมตะแต่ล่ะประเภท ผู้ใดพบเจอมนุษย์อมตะแบบใดบ้างให้ส่งลักษณะนั้นไปที่คลังกลางของยมโลกทุกทิศ
'รูปแบบของมนุษย์อมตะ
ผู้ขายวิญญาณให้ซาตาน
ผู้รับใช้ปีศาจ
ผู้รับพลังจากของวิเศษ
ผู้ถูกสาปโดยเทพ
ผู้ใช้มนต์ดำ
ผู้โชคร้าย'
"เหล่าวิญญาณสูญหายเหล่านี้เป็นหัวข้อหลักของการเป็นอมตะ โดยแต่ล่ะประเภทมีวิธีรับมือต่างกันคือ ผู้ขายวิญญาณให้ซาตาน ถึงแม้จะซื้อคืนมาได้แต่ก็ต้องเสียพลังมหาศาลในการแลกเปลี่ยน หากตอนนี้ได้กลายเป็นสาสน์ไปแล้ว เราคงต้องยอมเสีย แต่ร่างต้นของวิญญาณจะยังมีชีวิตและทำลายสมดุลโลกอยู่ดี เราไม่มีผู้รับใช้ที่จะสามารถทำลายร่างนั้นได้"
"ผู้รับใช้ปีศาจ เดิมทีเป็นเพียงมนุษย์ผู้หลงผิด แต่หากถูกนำร่างกายและวิญญาณไปแล้วจะให้กลับมาโดยสมัครใจคงทำไม่ได้ และเราไม่มีผู้มีพลังมากพอที่จะต่อกรกับปีศาจอีกด้วย"
"ผู้รับพลังจากของวิเศษ เป็นมนุษย์อมตะที่สามารถดึงวิญญาณกลับมาง่ายที่สุด แต่หากไม่ทำลายต้นตอของพลัง จะเกิดมนุษย์อมตะขึ้นอีกเรื่อย ๆ "
"ผู้ถูกสาปโดยเทพ มนุษย์กลุ่มนี้ช่างอาภัพต้องกลายเป็นวัตถุสนองความสาแก่ใจของเทพผู้ไร้เมตตา การเอาวิญญาณคืนมาต้องถูกไถ่ถอนคำสาปโดยเทพ แต่เทพเหล่านั้นจะยอมฟังหรือ ถึงแม้จะเป็นสาสน์จากพระเจ้า เทพบางองค์ก็ถือตนเสียจนคิดว่าตนเองเหนือกว่า"
"ผู้ใช้มนต์ดำ แม้จะดูไม่มีภัยเท่าไหร่นัก แต่มนุษย์เหล่านี้มักชักจูงผู้อื่นให้ทำตามความต้องการของตน หากจะแลกดวงวิญญาณนั้นมาได้ คงได้ลากดวงวิญญาณอื่นมาด้วย น่าสงสารผู้ที่ถูกชักจูงยิ่งนัก"
"ผู้โชคร้าย..."
แม้ไม่ได้นัดหมายแต่ยมโลกทั้ง 8 ทิศถอนหายใจให้กับมนุษย์อมตะประเภทนี้
"ผู้โชคร้าย คือมนุษย์อมตะที่น่าหนักใจที่สุด นำดวงวิญญาณกลับมายากที่สุด และน่าสงสารที่สุดเช่นกัน การจะนำดวงวิญญาณกลับ เห็นทีจะมีแต่ต้องรีเซตโลกเท่านั้นถึงจะทำได้"
ยมโลกทั้ง 8 ทิศพยักหน้าพร้อมกัน
"เว้นเสียแต่ว่า เราจะส่งวิญญาณไปเกิด วิญญาณที่เราจะหมอบพลังแห่งยมโลกให้ และมอบความตายให้ด้วยเราเอง เรารู้ว่าการมอบความตายให้ผู้อื่นไม่ใช่วิถีของยมโลก แต่พวกเราก็พูดเองไม่ใช่หรือว่านี่คือสาสน์จากพระเจ้า นี่ไม่ใช่การใช้อำนาจในทางมิชอบ"
ยมโลกองค์ใหม่ได้ทำการเสนอความคิดต่อผู้อาวุโสทั้งหลาย แม้จะเป็นความคิดที่ฉูดฉาดไปเสียหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ผล หากต้องเสียพลังมหาศาลให้กับซาตานเพื่อแลกวิญญาณคืนแล้วล่ะก็ มอบให้ใครสักคนแล้วต่อสู้เพื่อเอาชนะมาให้ได้เสียดีกว่า รวมถึงส่งไปทำลายของวิเศษตามมุมโลกอีกด้วย อีกทั้งผู้โชคร้ายเจ้าปัญหา ต้องมีผู้ช่วยเหลือจึงจะพากลับมาหายมโลกได้ เพียงเท่านี้ก็สามารถจัดการกับมนุษย์อมตะได้แล้ว
"แต่ว่า ใครกันเหล่าที่จะยอมต่อสู้เพื่อเรา เสียสละเพื่อเรา แม้แต่ยมทูตบริวารของเรายังไม่ทำตามคำสั่งเราเลย"
"พวกท่านลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองไม่ใช่เทพ ไม่ใช่ซาตาน เป็นเพียงผู้รับใช้ของพระเจ้า นั่นหมายความว่าเราไม่ต้องดีที่สุด หรือชั่วที่สุด เราแค่ใช้ประโยชน์จากความเป็นเราให้เกิดผลประโยชน์สูงสุดแก่พระเจ้า หรือจะให้เราทำการทดสอบและวัดผลจากแผนการที่เราสร้าง หากมันไม่ได้ผล ก็ไม่เสียหายที่จะลอง"
ยมโลก 7 ทิศพยักหน้ารับ และท้ายที่สุดก็จบการประชุม เพื่อแยกย้ายกลับไปคิดแผนของตนเอง ยมโลกทิศตะวันออกเฉียงเหนือผู้ริเริ่มคิดแผนการนั้นก็กลับมาดำเนินการต่อที่ห้องพิพากษาของตนเองโดยมียมทูตบริวารล้อมรอบ 4 ตนช่วยค้นหาประวัติผู้เหมาะสม
"ทำไมข้าต้องอยู่ในช่วงผลัดเปลี่ยนด้วยเนี่ย งานเยอะสุด ๆ ไหนจะออกไปรับดวงวิญญาณ ไหนจะต้องมานั่งอ่านประวัติของใครก็ไม่รู้"
ยมทูตคนหนึ่งพูดอย่างไม่สนว่ายมโลกจะนั่งอยู่ตรงหน้า
"งั้นข้าส่งเจ้าไปรับดวงวิญญาณอย่างเดียวดีไหม แต่ต้องไปรับดวงวิญญาณแทนคนที่มาทำงานแทนเจ้านะ"
"ไม่เอาหรอก หากข้าต้องวิ่งไปรับวิญญาณให้คนอื่นล่ะก็ ทำงานของตัวเองดีกว่า"
"งั้นก็เลิกบ่นสักที ข้าไม่มีสมาธิ" ยมทูตอีกคนกล่าว
"เหมือนท่านจะหาเจอแล้วนะ บอกข้าบ้างสิ" ยมทูตมือใหม่อีกคนพูด
"ใช่ ข้าลังเลระหว่างสามคนนี้ ความสามารถ ความเก่งกาจอยู่ในระดับเดียวกัน แต่ข้าไม่มั่นใจว่าจะเลือกคนไหนดี"
"เลือก ๆ มาสักคนมันจะยากตรงไหน ให้ข้าเลือกให้ไหมล่ะ ถ้าให้ข้าเลือกต้องเป็นคนนี้สิ ฆ่าคนมาเยอะกว่าพวก ถ้าใช้หมอนี่อาจจะได้วิญญาณหลงทางมาเยอะก็ได้"
"งั้นก็ลำบากพวกเจ้าล่ะสิ หากเขาฆ่าไม่เลือกว่าใครคือมนุษย์อมตะ"
"งั้นคนนี้ล่ะขอรับ ฆ่าคนน้อยที่สุด แถมยังมีบุญเยอะกว่าคนอื่นด้วย"
"เกรงว่าเขาจะใจดีเกินไปจนไว้ชีวิตมนุษย์อมตะประเภทถูกสาปโดยเทพ หรือผู้ใช้มนต์ดำเพราะกลัวจะฆ่าคนไม่รู้ความไปด้วยน่ะสิ"
"งั้นก็เหลือคนสุดท้ายสินะครับ แล้วคนนี้ท่านว่ายังไง"
"เขาเข้าสู่ด้านมืดได้ง่าย หากส่งไปอาจไม่พ้นเป็นเหมือนคนแรก"
"แล้วทำไมเขาฆ่าคนน้อยกว่าคนแรกล่ะครับ อะไรคือตัวแปรของโลกที่เขาอยู่" ยมโลกมีออร่าสว่างขึ้นทันที การทำภารกิจนี้ต้องมีตัวแปร ผลประโยชน์ร่วมกัน และการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม เมื่อคิดหาหนทางได้แล้วก็เริ่มวางแผนทันที