"อือ..."
เสียงครางในลำคอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อคนที่หลับไปนานเริ่มได้สติคืนกลับมา แพขนตาขยับเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของเปลือกตาที่ค่อย ๆ เปิดขึ้น ก่อนจะต้องปิดกลับลงเหมือนเดิมอย่างรวดเร็วเพราะแสงที่สว่างเกินไป ต้องใช้เวลาอยู่อีกครู่หนึ่งกว่าที่เจ้าตัวจะปรับสายตาให้ชินกับแสงได้
ภาพเพดานที่คุ้นตาเป็นสิ่งแรกที่มองเห็น ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นไม่ไกลจนต้องเลื่อนสายตาไปมอง
"ชีจัง"
"ปู่?"
ชายสูงวัยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำให้เจ้าตัวได้แต่ขมวดคิ้วมองกลับไปด้วยความงุนงง รู้สึกเหมือนกับว่าสมองยังไม่เข้าที่ดีจนจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะตื่นขึ้นมา
"อย่าเพิ่งขยับ นอนเฉย ๆ ไปก่อน"
พอเห็นว่าหลานชายทำท่าจะลุกขึ้น คนเป็นปู่ก็ใช้มือกดไหล่ให้เจ้าตัวนอนเฉย ๆ ไปก่อน ขณะที่มืออีกข้างก็เอื้อมไปลูบหัวให้เบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปลอบโยน
"ไม่เป็นไรแล้วนะ"
เป็นเพียงคำพูดง่าย ๆ หากแต่สิ่งที่แฝงมากับน้ำเสียงกลับทำให้คนที่กำลังสับสนผ่อนคลายลงได้ทันที ชิโนบุหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่พอจะเรียกสติกลับคืนมาได้ เจ้าตัวกวาดมองไปโดยรอบแล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อเห็นว่ามันคือห้องนอนของตัวเอง
"ทำไมผมกลับมาอยู่ที่นี่แล้วล่ะ"
"ปู่พากลับมาน่ะสิ หลานหลับไปสองวันเต็ม ๆ เลยนะรู้ไหม"
คำตอบที่ได้รับทำให้คนฟังเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ทางด้านคนเป็นปู่ที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่อมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะอธิบายให้ฟังพร้อมทั้งเกลี่ยผมตรงหน้าผากออกให้เบา ๆ
"เป็นเพราะป่วยด้วยเลยหลับไปนานหน่อย ก็เล่นตากฝนขนาดนั้น"
"ปู่"
"หืม?"
"แล้วอัลฟ่าล่ะ เรื่องที่หมอนั่นหลุดไป..."
พอเริ่มนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนจะหมดสติได้ ชิโนบุก็รีบถามหาใครบางคนที่นึกเป็นห่วงก่อนเลย ดวงตากลม ๆ สบมองด้วยความคาดหวัง...
"ปู่จัดการแล้ว"
หากแต่...
สิ่งที่ได้ยินทำให้หัวใจกระตุกวูบจนเผลอสะดุดลมหายใจไปเฮือกหนึ่ง
"จัดการ ยังไง"
เสียงที่ถามกลับไปฟังดูสั่นมากจนแม้แต่ชิโนบุก็ยังตกใจตัวเอง เผลอกำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ หัวคิ้วขมวดแน่นเมื่อความคิดน่ากลัวหลายอย่างผุดขึ้นมาเต็มไปหมด
เขายอมรับว่ากำลังกลัว...
กลัวมาก ๆ ด้วย
ทั้งที่ไม่ได้อยากจะคิดไปในแง่ร้าย แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำใจคิดไปในแง่ดีไม่ได้เหมือนกัน
ตามคำสอนของตระกูลอาคาวะ ทั้งสายเลือดโดยตรงและลูกศิษย์ ทุกคนต้องจัดการกับภูตผีที่ตั้งตัวเป็นภัยคุกคามต่อคนธรรมดาอย่างไม่มีข้อยกเว้น เพราะความปลอดภัยของผู้คนถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แล้วสำหรับจิ้งจอกเก้าหางนั้น เดิมทีก็ถูกจัดอยู่ในประเภทที่เป็นอันตรายมากอยู่แล้วเพราะเป็นกึ่งภูตกึ่งปีศาจ ยิ่งเจ้าตัวมาหลุดควบคุมด้วยแบบนี้ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับความอันตราย
ยังไงก็ต้องถูกจัดการ
ต้องโดนจัดการ...
"ทำให้สิ้นสภาพ"
คำตอบที่ดังแทรกห้วงความคิดขึ้นมาทำให้สมองของคนฟังหยุดทำงานไปชั่วขณะ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองคุณปู่ของตนนิ่งโดยไม่กระพริบ แม้ว่าคำตอบจะเป็นเหมือนกันกับที่คิดไว้ แต่ว่า...
ไม่..
ไม่อยากให้เป็นแบบนี้
"ชีจัง?"
เสียงเรียกของคุณปู่ทำให้ชิโนบุได้สติกลับมา และตอนนั้นเองที่เจ้าตัวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกร้อนผ่าวที่เกิดขึ้นรอบดวงตา พร้อมกับความเจ็บหน่วงที่บริเวณหน้าอกข้างซ้าย ร่างสูงโปร่งพลิกตัวหันหลังก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะทำให้เป็นปกติที่สุด
"ผมยังมึนหัวอยู่เลย ขอพักก่อนนะครับ"
เมื่อได้ยินหลานชายบอกแบบนั้น คนเป็นปู่ที่นึกอยากจะพูดอะไรอีกสักหน่อย ก็ทำได้เพียงถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปวางลงบนไหล่ของเจ้าตัวแล้วลูบไปมาเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
"งั้นหลานก็พักอีกสักหน่อย ตื่นมาเราค่อยคุยกันใหม่"
ชิโนบุทำเพียงพยักหน้ารับโดยไม่ตอบอะไรและไม่หันกลับไปมอง รอจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าเดินออกจากห้องไปพร้อมกับประตูที่ถูกปิดลง ดวงตาที่ร้อนผ่าวอยู่เมื่อครู่ก็ค่อย ๆ วาววับเมื่อมีหยาดน้ำเอ่อคลอออกมา
"ขอโทษนะ"
น้ำเสียงสั่น ๆ พึมพำออกมาด้วยความรู้สึกผิด
"ขอโทษ..."
ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ริมฝีปากล่างถูกฟันขบจนขึ้นสีแดงช้ำ ไม่แพ้ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างที่มีหยาดน้ำไหลรินออกมาตลอดเวลา เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเบา ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะฝังหน้าลงกับหมอนอย่างหวังจะให้มันช่วยซับน้ำตา
วันนั้นเขาควรจะฟังอัลฟ่า เขาไม่ควรดื้อจะไปที่นั่น ไม่ควรให้อัลฟ่าต้องไปเจออะไรแบบนั้น ไม่ควรปล่อยให้อัลฟ่าหลุด ไม่ควรปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้
ทั้ง ๆ ที่เกือบจะเรียกสติของอัลฟ่ากลับมาได้ ทั้ง ๆ ที่อัลฟ่าก็อุตส่าห์จำเขาได้แท้ ๆ แต่เขากลับ...
กลับ...
ทำอะไรไม่ได้เลย
ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
แม้แต่จะช่วยอัลฟ่ากลับมาก็ทำไม่ได้
ทำไม่ได้...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"อะ?"
ห้วงความคิดทั้งหมดสะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้น ชิโนบุขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าใครมาเคาะห้องตัวเองในเวลานี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ แล้วตะโกนถามกลับไปทั้งที่น้ำตายังคงไหลออกมาอยู่อย่างนั้น
"ใคร"
"ฉันเอง"
หากแต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เจ้าตัวชะงักกึกหยุดร้องไห้ไปในทันที ดวงตากลม ๆ เบิกกว้าง ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกแล้วรีบผุดลุกขึ้นเพราะจำน้ำเสียงนั้นได้ แต่กลับลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้สภาพร่างกายยังไม่กลับเป็นปกติดี
"โอ้ย!!"
เสียงร้องที่ดังออกมาจากในห้องทำให้คนที่ยืนรออยู่ด้านนอกไหวตัวเล็กน้อย หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้า ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้ต้องรีบเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างฟูกนอนของคนป่วยด้วยความเป็นห่วง
"เป็นยังไงบ้าง"
"นาย..."
พูดได้แค่นั้นชิโนบุก็ต้องหยุดเสียงตัวเองไว้เมื่อความปวดหัวแล่นปราดขึ้นมาเพราะการรีบผุดลุกขึ้นเมื่อครู่ มือทั้งสองข้างยกขึ้นมากุมขมับ ก่อนจะค่อย ๆ เอนตัวลงนอนเหมือนเดิม โดยมีคนที่เป็นต้นเหตุของความรีบร้อนคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ
ตลอดเวลาดวงตากลม ๆ ทำได้แค่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ จนกระทั่งได้นอนลงดี ๆ แล้วก็อดถามขึ้นมาไม่ได้
"ทำไมนายมาอยู่ที่นี่"
"ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่แล้วจะให้ไปอยู่ที่ไหน"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาทำให้คนถามชะงักไปอย่างปรับอารมณ์ไม่ถูก ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังอมยิ้มขำ ๆ ส่งกลับมา
ชิโนบุไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรจะรู้สึกยังไงดี เหมือนมีคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเค้นเสียงออกไปยังไง ยิ่งเห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ถูกส่งมาก็ยิ่งทำได้แค่ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนนี้มีเรื่องที่กำลังตีกันอยู่ในหัวเยอะเกินไปหรือเปล่า เลยหาจุดเริ่มต้นไม่ถูก แต่ก็เพราะคิดได้แบบนั้น สุดท้ายเจ้าตัวเลยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วหลับตาลง
เวลาผ่านไปพักใหญ่สำหรับใช้ในการเรียบเรียงสมองและจัดระบบความคิดใหม่ พอลืมตาขึ้นมาได้เจ้าตัวก็เลือกถามถึงสิ่งที่สงสัยที่สุดออกไปก่อน
"ปู่บอกว่าจัดการนายไปแล้ว"
"เพราะงั้นนายถึงร้องไห้เหรอ"
"ไม่ได้ร้องไห้"
"ตายังแดงไม่หายเลยนะ"
"ตอบมา สรุปยังไง"
"ที่ฉันไม่ตายน่ะเหรอ"
"นี่!"
ดวงตากลม ๆ ที่ถลึงมองมาทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง แม้จะรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่ทำให้ดวงตาสวย ๆ คู่นี้ต้องแดงช้ำเพราะการร้องไห้ที่มีตัวเองเป็นต้นเหตุ
แต่ว่า...
ก็อดยอมรับไม่ได้จริง ๆ ว่าแอบมีอีกความรู้สึกที่แทรกขึ้นมา...ดีใจ
ดีใจที่ชิโนบุร้องไห้
ดีใจที่ได้รู้ว่าตัวเองก็เป็นอีกคนที่เจ้าตัวให้ความสำคัญ เพราะถ้าไม่เห็นว่าสำคัญ...ก็คงจะไม่ร้องไห้ออกมา
"อย่ามัวแต่ยิ้มสิ บอกมาได้แล้ว"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองมาที่ตัวเองยิ้ม ๆ ชิโนบุก็ท้วงขึ้นมาอย่างขัดใจ ร่างสูงโปร่งยันตัวลุกขึ้นอย่างไม่สนใจสังขารตัวเองเลยแม้แต่น้อย
เขาอยากรู้จะแย่แล้ว ความสงสัยอัดแน่นจนหัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
"ไม่ต้องลุก"
"ไม่เอา ไม่อยากนอนแล้ว"
เห็นคนดื้อที่ไม่ยอมจะฟังกัน อัลฟ่าก็ได้แต่ส่งสายตาดุ ๆ ไปให้ แต่เพราะรู้ดีว่าถึงจะดุยังไงเจ้าตัวก็คงไม่สนใจ สุดท้ายเลยได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ แล้วเปลี่ยนจากที่จะห้ามเป็นช่วยประคองให้ลุกขึ้นมานั่งดี ๆ แทน
"เล่ามา"
"ตอนนั้นฉันก็ไม่มีสติมากหรอก คุณปู่นายเป็นคนเล่าให้ฟังอีกที"
"อือ ไม่เป็นไร"
"ดูเหมือนว่าหลังจากนายสลบไป ฉันจะคลั่ง"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุเผลอขมวดคิ้วเข้านิด ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนไปถามถึงอีกเรื่องที่นึกขึ้นมาได้พอดี
"ฉันมีเรื่องที่คาใจอยู่"
"อะไร"
"ตอนที่หลุดไป นายจำฉันได้ใช่ไหม"
เกิดความเงียบขึ้นชั่วอึดใจหลังจากจบประโยคนั้น อัลฟ่าทำเพียงมองหน้าคนถามนิ่ง ๆ ก่อนที่สุดท้ายจะพยักหน้ารับแล้วตอบกลับไป
"จำได้"
"ฉันว่าแล้วว่านาย...อะ!"
ถ้อยคำที่เหลือเลือนหายไปเพราะความตกใจจากเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ชิโนบุทำได้เพียงเบิกตากว้าง นั่งตัวแข็งค้าง เมื่อจู่ ๆ ก็ถูกอัลฟ่าดึงเข้าไป...
กอด
เพราะความตกใจทำให้ชิโนบุไม่ทันได้ขัดขืน แต่พอตั้งสติได้แล้วทำท่าจะผลักออก กลับต้องชะงักตัวเองไว้เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดังขึ้น
"นายปลอดภัย"
"อัลฟ่า"
"นายปลอดภัยแล้ว"
เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่ทำให้ชิโนบุเข้าใจความรู้สึกของอัลฟ่าได้ทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายอะไร ไม่จำเป็นเลยสักนิด เพียงแค่ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทางอ้อมกอดและความรู้สึกที่ส่งผ่านมาทางน้ำเสียง เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว...
แค่นี้ก็รับรู้ได้ทั้งหมดแล้ว
"ปลอดภัยแล้ว"
"อือ ฉันปลอดภัยแล้ว"
และนายเอง...ก็ปลอดภัยแล้วเหมือนกัน
สองแขนที่ปล่อยทิ้งอยู่ข้างลำตัวค่อย ๆ ยกขึ้นแล้วกอดตอบกลับไป ใบหน้าที่ยังคงซีดขาวอยู่เล็กน้อยแนบลงกับไหล่ของอีกฝ่ายหลังจากพูดจบ เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่เลือนหายไปจากใบหน้า ซึมซับความรู้สึกอุ่น ๆ ของร่างกายที่ยังมีลมหายใจ ยังมีชีวิต ยังคงอยู่ตรงนี้…
ยังไม่ได้หายไป
แรงกอดที่แน่นขึ้นทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ไม่ได้ว่าอะไร เขายังคงปล่อยให้อัลฟ่ากอดอยู่แบบนั้น ยังคงอมยิ้มให้กับเสียงพึมพำที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ของอัลฟ่า ยัง...
ยังอยากสัมผัสไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายไปอย่างนี้อีกสักพัก
"....."
ระหว่างทั้งคู่ไม่มีประโยคสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นอีก เมื่อต่างคนต่างต้องการซึมซับความรู้สึกที่ยังมีอีกฝ่ายไว้ให้ได้มากที่สุด เพื่อทดแทนกับความหวาดกลัวต่อการสูญเสียในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
อัลฟ่ายังคงกอดชิโนบุไว้แน่นไม่ยอมปล่อย โดยที่สองมือก็เริ่มสั่นเทาขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น วันที่สติของเขาค่อย ๆ ถูกพรากไปจนแทบไม่เหลือ ความรู้สึกทั้งหมดเลือนหายไปจนแทบไม่รับรู้อะไร ทั้งสมองขาวโพลนไปหมดจนจำทุกอย่างแทบไม่ได้...
จะเว้นก็แต่ชื่อชื่อหนึ่ง
ครืด!
"ชีจัง--"
เสียงประตูที่เลื่อนเปิดออกพร้อมกับแสงสว่างที่สาดเข้ามา ทำให้ทั้งสองคนที่นั่งกอดกันอยู่กลางห้องต้องหันไปมองด้วยความสงสัย เงาคนสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูยังไม่ทำให้อัลฟ่าและชิโนบุขมวดคิ้วได้เท่ากับน้ำเสียงคุ้น ๆ ที่ได้ยิน
"พ่อ?"
"เอ่อ...นี่พ่อมาผิดเวลาหรือเปล่าเนี่ย"
จากที่จะเดินเข้าไปหาลูกชายเพราะรู้ข่าวมาจากคุณพ่อมาว่าเจ้าตัวฟื้นแล้ว ชิเงรุก็ชะงักเท้าไว้ทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า และยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ แบล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็คว้าคอเสื้อของเจ้าตัวแล้วดึงออกไปทันทีโดยไม่ลืมปิดประตูให้อย่างเรียบร้อยด้วย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ทำให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุได้แต่นั่งกระพริบตาปริบ ๆ ไม่ได้พูดไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด ดวงตาสองคู่ยังคงมองไปทางประตูที่ตอนนี้ถูกปิดสนิทเหมือนเดิม ก่อนจะหันกลับมามองหน้ากันเอง...
".....!"
แล้วพอรู้สึกตัวว่าตอนนี้นั่งอยู่ในท่าไหน ต่างฝ่ายต่างก็รีบผละออกจากกันทันที!
อัลฟ่าหันไปมองอีกทาง ชิโนบุก็หันไปมองอีกทาง ภายในห้องเกิดเป็นความเงียบอันน่าอึดอัดที่...ชวนให้รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งหน้า
ต้องใช้เวลาพักใหญ่ ๆ กว่าที่แต่ละคนจะดึงสติกลับมาได้ คนเป็นเจ้าของห้องกระแอมเบา ๆ แก้เก้อ ก่อนจะเลือกถามไปถึงเรื่องที่คุยกันค้างไว้ เพื่อทำลายบรรยากาศแปลก ๆ นี่ทิ้งไปซะ
"แล้ว..หลังจากนายคลั่งเกิดอะไรขึ้น"
"แบล็กก็เกือบจะหลุดตามไป"
พอได้ยินแบบนั้นอาการเก้อ ๆ เขิน ๆ ของชิโนบุที่ยังหลงเหลืออยู่ก็หายวับไปทันที เจ้าตัวหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อคิดภาพตามว่าถ้าแบล็กหลุดไปด้วยอีกคนมันจะพังแบบถล่มทลายขนาดไหน
"แล้วแก้ไขสถานการณ์กันยังไง"
"โชคดีที่คุณพ่อกับคุณแม่ของนายตามมาถึงพอดี พอคุณแม่นายตรวจดูอาการแล้วตะโกนบอกแบล็ก ก็เลยหยุดเขาได้ก่อนที่จะหลุด"
ชิโนบุอดจะถอนหายใจออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองอัลฟ่าอย่างตั้งใจเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวทำท่าจะพูดต่อ
"บอกตามตรงว่าหลังจากนั้นฉันก็จำได้แค่ลาง ๆ ตอนที่เริ่มหลุดฉันยังพอมีความคิดว่าจะต้องทำให้นายปลอดภัย ต้องจัดการกับโรคุบิให้หมดแรงแล้วพานายไปหลบอยู่สักที่ แต่ว่า..."
"....."
"ตอนที่เห็นว่านายล้มลงไปต่อหน้า สติที่เหลืออยู่ของฉันก็หายไปจนหมด สิ่งที่อยู่ในหัวฉันมีเพียงอย่างเดียวคือ...ฉันต้องฆ่ามัน!"
ฝ่ามือที่กำแน่นหลังจากจบประโยคนั้นของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุเหลือบตาลงมอง ความรู้สึกมากมายถูกส่งผ่านมาจากมือที่กำลังสั่นจนไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใด ๆ เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปวางทาบลงบนมือของเจ้าตัวแล้วออกแรงบีบเบา ๆ
อัลฟ่าก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกกุมไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของคนดื้อ ที่ไม่สำนึกสักนิดว่าร่างกายยังไม่กลับมาเป็นปกติดี
"นาย--"
คำที่เตรียมจะดุถูกกลืนกลับลงคอไปทั้งหมด เมื่อชิโนบุเลือกจะสู้กลับด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก แล้วพอเห็นว่าอัลฟ่าเงียบไปอย่างยอมแพ้เจ้าตัวก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ร่างสูงโปร่งที่นั่งประจันหน้ากันเมื่อครู่ในตอนนี้กลับย้ายมานั่งอยู่ข้าง ๆ กันแทน จากที่แค่กุมมือของอัลฟ่าไว้ในตอนแรก คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นจับมือของเจ้าตัวให้พลิกหงายแล้วประสานนิ้วเข้าด้วยกัน
ทุกการกระทำของชิโนบุมีอัลฟ่าคอยนั่งมองอยู่เฉย ๆ โดยไม่พูดอะไร ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไรเช่นกันว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้น เป็นเพราะเขาสังเกตเห็นอารมณ์ที่ทำท่าจะปะทุขึ้นมาของเจ้าตัวตอนพูดถึงโรคุบิ
เขาจะไม่ยอมให้อัลฟ่าหลุดอีกแล้ว จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก เขาจะเป็นคนหยุดอัลฟ่าเอง ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็จะหยุดไว้ให้ได้...
จะไม่ยอมให้อัลฟ่าต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้นอีกแล้ว
"คุณปู่นายบอกว่า ฉันคลั่งจนขย้ำโรคุบิเกือบตาย จนแบล็กกับคุณพ่อนายต้องช่วยกันแยกฉันออกมาเพื่อให้คุณปู่ทำพิธีผนึก แต่ถึงจะผนึกได้แล้วฉันก็ยังไม่หายคลั่งอยู่ดี"
"ปู่บอกว่าทำให้นายสิ้นสภาพไปแล้ว"
พอนึกถึงคำพูดของคุณปู่ ชิโนบุก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ย ไม่ใช่ว่าเคืองที่ปู่พูดกำกวมจนเข้าใจผิดหรอกนะ แต่นึกโกรธตัวเองที่ดันคิดเองเออเองไม่ยอมถามให้ชัด ๆ ว่าเรื่องมันเป็นยังไงต่างหาก ก็เลยต้องร้องไห้ออกมาแบบนั้น
น่าอายชะมัด
"สิ้นสภาพ?"
"อือ"
"ที่จริง...จะว่างั้นก็คงได้แหละ ตอนนั้นหมดแรงจนลุกไม่ขึ้นเลย พลังที่ตื่นขึ้นมาถูกใช้สู้กับแบล็กและพ่อของนายหมดเกลี้ยง จนแค่จะกระดิกตัวก็ยังทำไม่ได้"
"นึกสภาพแล้วคงพังไปเป็นแถบเลยใช่ไหม"
"ป่าตรงแถบนั้นเสียหายทั้งหมด"
คนฟังได้แต่ถอนหายใจอกมาเบา ๆ คำตอบที่ได้รับไม่ได้ต่างไปจากที่คิดไว้สักเท่าไร เพราะก็เห็นตั้งแต่แรกแล้วว่ามันเละเทะขนาดไหนตอนที่อัลฟ่าสู้กับโรคุบิ แล้วนี่ยังมีแบล็กกับพ่อร่วมเข้าไปอีก...
จิ้งจอกเก้าหาง อินุงามิ ผู้นำตระกูลอาคาวะ
สามคนนี้ปะทะกัน ไม่พังไปเป็นแถบก็ให้มันรู้ไป
"เห็นคุณปู่บ่นพ่อนายอยู่เหมือนกันว่าไม่ยอมออมมือจนทำให้เสียหายหนักทั้งที่มันไม่จำเป็นต้องเละเทะขนาดนั้น แล้วค่าเสียหายทั้งหมดอาคาวะก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบด้วย"
"ช่างเรื่องนั้นเถอะ ให้พ่อกับปู่จัดการไป ฉันจะฟังเรื่องของนายต่อ"
เรื่องค่าเสียหายน่ะ เขาได้ยินปู่บ่นพ่อมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วว่าชอบเล่นสนุกเกินเหตุ ทั้งที่หลีกเลี่ยงไม่ให้เสียหายหนักได้แต่พ่อก็ไม่เคยทำ จากที่เห็นท่าทางสบายดีตอนเปิดประตูเข้ามาเมื่อกี้ ก็พอจะรู้แล้วว่าที่ต่อสู้กับอัลฟ่าไป คงเป็นแค่การยืดเส้นยืดสายเล่นของพ่อเท่านั้นแหละ
"เรื่องของฉันไม่มีอะไรแล้ว แค่หลังจากนั้นแบล็กกับพ่อนายก็สู้กับฉันจนพลังหมดเลยสงบลง แล้วแม่นายก็ทำพิธีอะไรกับฉันไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม"
คำอธิบายที่ได้รับทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่ามันยังฟังดูไม่ค่อยกระจ่างสักเท่าไร ดวงตากลม ๆ จ้องสบกับอัลฟ่าตรง ๆ รู้สึกว่ามีเรื่องที่อยากจะถามอีกมากมาย แต่พอได้เห็นสายตาที่มองตอบกลับมา ทุกความสงสัยก็ราวกับจะเลื่อนหายไปเสียเฉย ๆ
"....."
ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สุดท้ายจะเป็นฝ่ายชิโนบุที่หลุดยิ้มออกมาแล้วเลือกจะทิ้งความสงสัยทั้งหมดไป ในเมื่อตอนนี้...
"นายเป็นเหมือนเดิมก็ดีแล้ว"
ดีแล้ว...
แค่นี้ก็ดีแล้ว...
แค่อัลฟ่ากลับมาได้...ก็พอแล้ว
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงมองรอยยิ้มที่ได้รับแล้วส่งยิ้มตอบกลับไปเพียงเท่านั้น ก่อนจะหลุดขำเบา ๆ ให้กับน้ำเสียงข่มขู่และดวงตาขวาง ๆ ที่ถลึงมองมา
"แล้วคราวนี้อย่าหลุดอีกล่ะ"
"ปู่นายบอกว่าตอนนี้พลังของฉันตื่นอย่างสมบูรณ์แล้ว การหลุดจะเกิดได้ยากขึ้น ตอนนี้ปัญหาคือจะควบคุมพลังยังไงมากกว่า"
"อา...นั่นสิ จิ้งจอกเก้าหางเนี่ย เรื่องพลังคงจะซับซ้อนน่าดูเลย"
"แต่แบล็กบอกแล้วว่าจะเป็นคนช่วยสอนให้"
ชื่อของคนที่ถูกยกมาอ้างทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับกลับไป ถ้าแบล็กบอกว่าจะสอนให้เขาก็เบาใจลงไปเยอะ ถึงแม้ว่าอินุงามิกับจิ้งจอกเก้าหางจะไม่ใช่ภูตประเภทเดียวกัน แต่ถึงยังไงก็เป็นเผ่าพันธุ์สุนัขเหมือนกัน คงพอไปกันได้นั่นแหละ...
จริงสิ!
แบล็กเป็นหมาดำ อัลฟ่าเป็นหมาขาว
ถ้าให้คืนร่างเดิมพร้อมกันแล้วจับมายืนข้างกันก็คงจะ...น่ารักดีพิลึก
"....."
อัลฟ่ามุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหลุดขำมาจากคนข้าง ๆ ดวงตาคู่คมมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังมุดหน้าขำกับไหล่เขาด้วยความสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ทำเพียงแค่ยกมุมปากทั้งสองข้างขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกระชับมือที่ประสานนิ้วกันไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด แล้วเรียกชื่อเจ้าตัวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ
"ชิโนบุ"
"อะไร"
คนโดนเรียกหยุดขำกับภาพในจินตนาการของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย ก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาที่มองมา
"ขอโทษนะ"
"ขอโทษทำไม"
"ขอโทษที่ฉันยังไม่เก่งพอ"
"อัลฟ่า..."
ชิโนบุที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างจำต้องเก็บเสียงของตัวเองไว้เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ดวงตากลม ๆ ก้มลงมองมือที่ถูกดึงไปกุมไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะเงยหน้ามองเมื่อได้ยินอัลฟ่าเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง
"แต่ฉันจะเก่งขึ้น"
"....."
"จะเก่งขึ้นกว่านี้ จะเก่งให้มากกว่านี้ จะเก่งจนสามารถปกป้องนายได้"
จะปกป้องรอยยิ้มนี้ไว้
จะปกป้องเสียงหัวเราะนี้ไว้
จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกแล้ว!
"เพราะฉะนั้น..."
เสียงพูดของอัลฟ่าถูกหยุดไป เมื่อเจ้าตัวหวนคิดถึงประโยคที่แบล็กเคยพูดไว้ เป็นบทสนทนาที่อัลฟ่ายังคงจดจำจนขึ้นใจมาโดยตลอด
'นอกจากความรู้สึกไวและรู้เรื่องพวกนี้อย่างดีแล้ว อีกสิ่งที่สำคัญมาก ๆ ก็คือนายจะต้องเก่ง'
"อัลฟ่า?"
'เก่งขึ้นเรื่อย ๆ เก่งขึ้นไปในทุก ๆ วัน เก่งมากพอที่จะปกป้องตัวเองได้ เก่งกว่าใครจนสามารถปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเองได้'
"อัลฟ่า เป็นอะไรหรือเปล่า"
'รู้ไหมว่าการมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องนี่แหละ คือเคล็ดลับความเก่งเลยล่ะ'
"นายได้ยินฉันไหม"
เสียงเรียกที่มาพร้อมแรงเขย่าเบา ๆ ที่แขน ทำให้อัลฟ่าที่จมอยู่ในภวังค์ของตัวเองได้สติกลับมา ดวงตาคู่คมหันกลับมามองใบหน้าของอีกฝ่าย ที่ตอนนี้แสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างไม่ปิดบัง
"เป็นอะไรหรือเปล่า นายก็ยังไม่หายดีเหรอ กลับไปพักก่อนไหม"
"ชิโนบุ"
"หือ?"
"ช่วยมาเป็นสิ่งสำคัญของฉันได้ไหม"
คำขอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยหรือการเกริ่นนำใด ๆ ทำให้ชิโนบุได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ กลับไปอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เจ้าตัวถึงพูดขึ้นมาแบบนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อัลฟ่ากำลังหมายถึงเรื่องอะไรอยู่
"นายหมายความว่ายังไง"
"มาเป็นคนสำคัญของฉัน ให้ฉันได้ปกป้องและดูแล...ได้ไหม?"
น้ำเสียงวอนขอในประโยคสุดท้ายทำให้ชิโนบุเผลอสะดุดลมหายใจของตัวเอง ยิ่งเห็นว่าดวงตาคู่นั้นมองมาด้วยความรู้สึกแบบไหน เขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก แต่...
จะให้ตอบยังไงดี เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่มันเรื่องอะไร จู่ ๆ ก็มาขอให้เป็นคนสำคัญ ก่อนหน้านี้ก็บอกว่าจะเก่งขึ้น หรือว่า...
"แบล็กเหรอ"
การพยักหน้ารับของอัลฟ่าช่วยไขข้อข้องใจของชิโนบุได้ทั้งหมด เขาว่าแล้วว่าต้องเกี่ยวกับการสอนไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง
"แบล็กบอกให้นายหาคนสำคัญเหรอ"
"เปล่า แต่แบล็กบอกว่าถ้ามีสิ่งสำคัญที่อยากปกป้องก็จะเก่งขึ้น"
"งั้นทำไมไม่เป็นครอบครัวนายล่ะ คนสำคัญน่ะ"
"พวกเขาไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้"
"ถึงงั้นก็เถอะ นายจะให้ฉัน--"
"ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครสำคัญสำหรับฉันได้เท่านายแล้ว"
เพียงดวงตาที่มองสบกลับมาตรง ๆ ตอนที่พูดประโยคนั้น ก็ทำให้ชิโนบุเผลอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว โชคดีที่ได้สติก่อน เลยรีบกลับมาทำท่าทีขึงขัง แกล้งดึงมือที่ถูกกุมไว้กลับมากอดอกแล้วเชิดหน้าขึ้น
"ฉันไม่ตกลงเป็นคนสำคัญให้ใครง่าย ๆ หรอกนะรู้ไหม"
"ฉันแค่--"
"ถ้าคน ๆ นั้นไม่ทำให้มั่นใจว่าจะดูแลฉันได้ดีพอ"
ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเป็นฝ่ายอัลฟ่าที่ตามเรื่องตามราวไม่ทัน หัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดเข้าทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ก่อนที่มันจะค่อย ๆ คลายออกเมื่อตีความหมายที่ถูกส่งมาได้ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินน้ำเสียงดุ ๆ หากแต่คนพูดกลับส่งยิ้มมาให้อย่างน่ารัก
"ถ้าดูแลไม่ดีฉันจะทำพิธีสาปแช่งนาย"
"จะดูแลให้ดีที่สุดเลย...ฉันสัญญา"
tbc...


"....."
เสียงบทสนทนาที่เบามากจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์สำหรับคนทั่วไป กลับดังชัดเจนสำหรับภูตชั้นสูงที่ประสาทสัมผัสดีกว่าคนปกติหลายเท่า ร่างกึ่งภูตของอินุงามิหลบอยู่บนกิ่งไม้สูง ขณะที่ดวงตาจดจ้องอยู่ที่มนุษย์สามคน ที่กระจายตัวกันอยู่ตามที่ต่าง ๆ ข้างแม่น้ำ
กำลังช่วยกันหาอะไรบางอย่างอยู่สินะ
หลังจากตั้งใจฟังอยู่นานแต่กลับไม่ได้มีเนื้อความสำคัญอยู่ในบทสนทนาสักเท่าไร ที่แบล็คพอจะสรุปได้ก็คือ คนพวกนี้กำลังหาอะไรบางอย่างอยู่
".....?!"
ดวงตาสีดำสนิทวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าหนึ่งในสามคนนั้นกำลังรังแกภูตระดับล่างตนหนึ่ง ภูตตนนั้นกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ดี ๆ พอคนพวกนี้หันไปเห็นก็ซัดยันต์ใส่ทันทีทั้งที่มันยังไม่ทันได้ทำอะไรด้วยซ้ำ
ต้องตายไปทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
เจ้าพวกเลว!
แบล็กเก็บรูปลักษณ์กึ่งภูตของตน แล้วกระโดดวูบเดียวลงไปยืนอยู่เบื้องหน้าสามคนนั้นทันที
ผู้มาใหม่ที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ทั้งสามหันขวับมามอง ก่อนจะพากันชะงักกึก หน้าเปลี่ยนสีเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แม้ตอนนี้จะอยู่ในร่างเด็กมัธยมปลายธรรมดา หากแต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาอย่างจงใจ ก็ทำให้คนเห็นรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาได้ไม่ยาก
ก่อนจะมาที่นี่พวกเขาทั้งสามถูกเตือนมาแล้ว ว่าจะทำอะไรก็ให้ระวังไว้ อย่าเอาตัวเข้ามาเจอกับตอชิ้นใหญ่อย่างภูตพิทักษ์ของตระกูลอาคาวะ
อินุงามิที่ได้ชื่อว่าทรงพลังที่สุด เจ้าของฉายา 'ท่านสีดำ'
ทั้งที่แอบเข้ามาเงียบ ๆ แบบไม่เอิกเกริกแล้วแท้ ๆ ทั้งที่ให้อีกกลุ่มไปสร้างความวุ่นวายเพื่อดึงความสนใจ พวกตนจะได้ออกตามหาสิ่งที่ต้องการได้ง่ายขึ้น แล้วทำไมตอชิ้นใหญ่ถึงไม่ไปจัดการทางนั้นแต่กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ว่าผู้นำตระกูลและอดีตผู้นำตระกูลของอาคาวะไม่อยู่ แล้วกำลังหลักของตระกูลจะลดลงหรือไง ตอนนี้คนที่เหลือน่าจะมีแค่อินุงามิและทายาทเท่านั้นสิ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นยังไงสองคนที่เหลืออยู่ก็ต้องออกไปจัดการเองอยู่แล้ว แต่นี่ทำไม...
หรือจะให้ทายาทคนนั้นไปจัดการคนเดียว?
ไม่สิ ไม่เคยได้ยินว่าภูตพิทักษ์ของตระกูลจะปล่อยให้เด็กคนนั้นออกไปทำภารกิจคนเดียวมาก่อน...
งั้นทำไม?
"หาอะไรกันอยู่เหรอ"
เห็นทั้งสามคนมีสีหน้าเคร่งเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับแทบจะปูดขึ้นมา แบล็กจึงถามขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นห่วง ภูตระดับสูงในร่างเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้าไปหาคนแปลกหน้าทั้งสามด้วยท่าทีสบาย ๆ ผิดกับบรรยากาศโดยรอบอย่างสิ้นเชิง ยิ่งเห็นว่าพวกนั้นมีท่าทีระแวดระวัง เจ้าตัวก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างขึ้น เสียงหัวเราะดังขึ้นในลำคอเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงใจดีผิดกับแววตาคมกริบที่กวาดมองสำรวจทีละคนอย่างจงใจ
"ฉันรู้จักที่ทางแถวนี้ดีเลยนะ"
เสียงกระดูกลั่นที่ดังขึ้นจากมือทั้งสองข้างของเจ้าตัว ยิ่งทำให้บรรยากาศกดดันขึ้นอีกหลายเท่า เหงื่อเย็น ๆ ซึมออกตามข้างขมับของคนแปลกหน้าทั้งสาม ในขณะที่เจ้าของบรรยากาศอันตึงเครียดนั้น ยังคงยิ้มออกมาได้อย่างไม่เข้ากับสถานการณ์เลยสักนิด
แบล็กใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเล่นอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกแล้วฉีกยิ้มกว้างออกมาเหมือนเดิม
จะจัดการยังไงดีนะ?
ตอนนี้โนบุจังไม่อยู่ด้วย ไม่มีใครบ่นเรื่องเลอะให้ฟังก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร
"หึ ๆ"
เสียงหัวเราะที่ดังขึ้น พร้อมแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างตรงหน้ายิ่งขึ้น ทำให้ทั้งสามคนเผลอถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว แต่ยังถอยกันได้ไม่ทันถึงสองก้าวก็ต้องชะงักกึก ตัวแข็งทื่อ เมื่ออยู่ ๆ คนที่เคยยืนตรงหน้ากลับหายไป เห็นเป็นเพียงเงาลาง ๆ วูบเดียวมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสามคน
กลิ่นอายน่าขนลุกแผ่ออกมาจากร่างกายของเจ้าตัว พร้อมไอพลังสีดำที่ค่อย ๆ กระจายไปทั่ว ดวงตาทั้งสองข้างในตอนนี้เป็นสีดำสนิทไม่หลงเหลือตาขาวคล้ายกับตอนอยู่ในร่างเดิม การเคลื่อนไหวยังคงรวดเร็วจนยากที่จะมองตาม เพียงพริบตาเดียวก็ไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ดูท่าจะมีอำนาจมากที่สุด
มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาวางบนไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม...
แสยะ
"มีอะไรให้ช่วยไหม"
tbc...


"เลิกหลงทางได้แล้ว"
น้ำเสียงดุ ๆ หากแต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู ดังขึ้นจากคนที่กำลังเทน้ำใส่จานบนหัวของเจ้ากัปปะจอมหลงทางที่พอได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้ามองกลับมาตาปริบ ๆ
"คราวหน้าถ้าเจอหลงทางอีกฉันไม่ช่วยแล้วนะ"
แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ทุกครั้งที่เจอเจ้าตัวน้อยนอนแผ่อย่างหมดแรงเพราะหาทางกลับแม่น้ำไม่ถูก ชิโนบุก็จะต้องเข้าไปช่วยอย่างอดไม่ได้อยู่ตลอด ถ้ามีน้ำเหลือก็เติมน้ำให้ แต่ถ้าไม่มีก็ต้องพาอุ้มไปส่งที่แม่น้ำเอาเอง ถึงแม้จะเปลืองแรงและเสียเวลา แต่สุดท้ายก็ไม่เคยทำอะไรมากไปกว่าบ่นไปเรื่อยอย่างไม่จริงจังแค่นั้น
"อะไร"
ชิโนบุถามขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อจู่ ๆ เจ้ากัปปะก็หันไปเด็ดดอกไม้ใกล้ ๆ แล้วยื่นมาให้ พอเห็นว่าเขาไม่ยอมรับไปสักทีเจ้าตัวน้อยก็เอียงคอลงนิด ๆ ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ แล้วยื่นดอกไม้เข้ามาใกล้ขึ้น
"จะให้ฉันเพื่อขอบคุณหรือไง"
การพยักหน้ารับจนน้ำในจานแทบหกทำให้ชิโนบุต้องรีบยื่นมือไปดันคางให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
เพิ่งจะเทน้ำเพิ่มให้ก็จะทำหกอีกแล้ว เดี๋ยวก็กลับไปไม่ถึงแม่น้ำกันพอดี เจ้าตัวน้อยนี่
"โอเค ฉันรับแล้ว แต่ไม่ต้องไปก้มหัวหรือพยักหน้าให้ใครเขาอีกนะ"
'อือ'
"ปัดโธ่ ก็บอกว่าไม่ต้องพยักหน้าไง"
ชิโนบุได้แต่บ่นขึ้นอย่างเหนื่อยใจ เอื้อมมือไปรับดอกไม้ที่เจ้ากัปปะจอมหลงจะส่งให้ แต่เหมือนเจ้าตัวน้อยจะกะแรงผิดไปหน่อย จึงส่งวืดจากมือเขาแล้วเลยมาชนเข้าที่ข้อมือข้างขวาแทน
".....!!"
เพราะอารามตกใจทำให้ชิโนบุรีบชักมือหลบทันที เมื่อกี้มือเจ้ากัปปะโดนกำไลของอัลฟ่าไปเต็ม ๆ เลย ไม่รู้ว่า...
เอ๊ะ?
"ยังไงเนี่ย"
ทั้งที่เมื่อกี้เขาตกใจแทบตายว่าเจ้ากัปปะจะเป็นอะไรหรือเปล่า แต่กลายเป็นว่าตอนนี้เจ้าตัวน้อยกำลังยืนเอียงคอมองกลับมาตาปริบ ๆ เหมือนกำลังงงกับท่าทีของเขาซะอย่างนั้น
ไม่ใช่ว่ามันจะกันไม่ให้พวกภูตตนอื่นเข้าใกล้เขาหรือไง
แปลก?
ดวงตาคู่สวยตวัดกลับไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังทันทีเมื่อมีเรื่องที่ไม่เข้าใจ ซึ่งคนโดนจ้องเองก็รับรู้ถึงความสงสัยที่ส่งผ่านมาได้ เลยตอบกลับมาโดยที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถาม
"ไม่มีจิตมุ่งร้าย"
เป็นคำอธิบายง่าย ๆ ที่ทำให้ชิโนบุคลายข้อข้องใจได้ทั้งหมด หมายความว่าเขายังคงใช้ชีวิตได้อย่างปกติ ตราบใดที่ไม่มีใครคิดร้ายต่อเขากำไลนี้ก็จะเป็นเพียงกำไลธรรมดาไม่มีพิษสงอะไร แต่ถ้าคิดร้ายต่อเขาเมื่อไหร่ อาคมที่อัลฟ่าลงไว้ในกำไลก็จะทำงานทันที
ไม่น่าล่ะ ตลอดทั้งวันเขาถึงเห็นพวกภูตชั้นล่างยังแอบคุย แอบมองกันได้ตามปกติ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวต่อกำไลเลยสักนิด ไม่สิ...ต้องบอกว่ากำไลเส้นนี้แทบไม่อยู่ในสายตาของเจ้าพวกนั้นด้วยซ้ำ กลายเป็นเพียงเครื่องประดับธรรมดาที่ถ้าไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าทำมาจากขนหางและปลายเล็บของจิ้งจอกเก้าหาง
"แบบนี้ดีนะ ไม่มีใครรู้เลย"
คำพูดของแบล็กทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาทั้งสองคนเพื่อมุ่งตรงกลับบ้าน เตรียมตัวให้ทั้งคู่ไปซ้อมพิเศษหลังเลิกเรียน ซึ่งวันนี้จะพิเศษกว่าทุกวันเพราะเขาเองก็จะตามไปด้วย
"ตอนแรกฉันกังวลมากเลย กลัวจะถูกหมายหัวเพื่อแย่งกำไลซะแล้ว"
"ถ้าอยากปกป้องแต่ดันทำให้นายต้องตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม ฉันจะทำไปทำไม"
คำพูดจากคนข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุหันไปมองเล็กน้อย รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากนิด ๆ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย ซึ่งท่าทางแบบนั้นมองดูน่ารักมากในสายตาของอัลฟ่า
"นั่นสิ ๆ"
"ถ้าฉันไม่รู้มาก่อนก็คิดไม่ถึงเหมือนกันนะ สัมผัสได้แหละว่าต้องไม่ธรรมดา แต่คงคิดว่าเป็นแค่เครื่องรางชั้นดี ไม่ใช่สิ่งที่ทำมาจากตัวนาย"
อัลฟ่าพยักหน้าเบา ๆ ให้กับคำพูดของแบล็ก เพราะเขาเองก็ตั้งใจไว้แบบนั้นตั้งแต่แรก กำไลเส้นนี้ดูเผิน ๆ จะเหมือนกำไลธรรมดา พวกชั้นล่างหรือชั้นกลางจะดูไม่ออก ยกเว้นชั้นสูงขึ้นไปอย่างแบล็กจะรู้ว่ามันมีความพิเศษซ่อนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็จะไม่รู้อยู่ดีว่ามันทำมาจากอะไร
โดยปกติพวกองเมียวจิแต่ละคนต่างก็มีเครื่องรางพิเศษพกติดตัวตลอดเวลากันอยู่แล้ว การที่ชิโนบุใส่กำไลเส้นนี้จึงไม่แปลก เพราะเจ้าตัวเป็นถึงทายาทคนสำคัญของตระกูลอาคาวะ คนนอกจะรู้สึกว่าการหาเครื่องรางแบบนี้มาให้เจ้าตัวใส่สามารถทำได้โดยง่ายอยู่แล้ว ยิ่งเป็นของพิเศษที่ไม่รู้แน่ชัดว่าคืออะไร มีพลังอะไรแบบไหน ก็ยิ่งเป็นเรื่องปกติที่ตระกูลใหญ่อื่น ๆ ก็ทำกัน
แล้วข้อดีของมันก็อยู่ตรงนี้...
เพราะไม่มีใครรู้ว่าเครื่องรางนี้ทำมาจากอะไร ก็จะไม่มีใครกล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะกลัวผลสะท้อนกลับ
อัลฟ่าคิดเรื่องนี้ไว้อยู่แล้วว่าถ้าเป็นพวกภูตชั้นสูงที่สัมผัสถึงความผิดปกติได้ก็จะไม่กล้าลงมือผลีผลาม เพราะเกรงกลิ่นอายจาง ๆ ที่เขาทิ้งไว้ในกำไล ส่วนพวกองเมียวจิก็อย่างที่บอกไป เพราะฉะนั้นนี่จึงถือเป็นการปกป้องเจ้าตัวไปอีกทางด้วย
"แต่สวยดีนะ"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ได้สติกลับมาอยู่กับเรื่องตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาคู่คมมองคนพูดที่ตอนนี้ยกมือขวาขึ้นมาดูกำไลที่สวมอยู่ ก่อนเจ้าตัวจะพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"พวกฮารุอิก็ยังบอกว่าสวย ถามฉันใหญ่เลยว่าไปซื้อที่ไหนมา"
"แล้วนายบอกว่าอะไร"
"ความลับ"
ตอบเสร็จเจ้าตัวก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้า แล้วเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ในขณะที่อัลฟ่าและแบล็กชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองข้างหลังทันที
เพียงพริบตาเดียวแบล็กก็ขยับมายืนขวางอยู่ด้านหน้า ในขณะที่อัลฟ่าถอยไปยืนขนาบข้างชิโนบุที่ตอนนี้กำแผ่นยันต์ในมือแน่นอย่างเตรียมพร้อม
ดวงตาสามคู่จ้องมองไปยังจุดกำเนิดความผิดปกติที่สัมผัสได้ แต่แล้วก็ต้องพากันชะงัก เมื่อเห็นว่าเป็นอะไรที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา
"อะไรกันเนี่ย"
เป็นชิโนบุที่ถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นภูตระดับล่างที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี 2-3 ตัว กำลังวิ่งกระโจนมาทางพวกเขาทั้งสามแบบหน้าตั้งเหมือนหนีอะไรสักอย่างมา
"เกิดอะไรขึ้น"
พอเห็นว่าไม่มีอันตรายอะไรแบล็กจึงถอยไปยืนข้าง ๆ แล้วปล่อยให้ชิโนบุย่อตัวลงไปคุยกับภูตระดับล่างที่มีลักษณะเหมือนตัวเม่น แต่กลับมีสีเขียวเข้มทั่วทั้งตัว ยกเว้นดวงตาที่เป็นสีเหลืองใส
'มีคน..แปลก ๆ...'
เพราะเป็นเพียงภูตระดับล่างการสื่อสารกับมนุษย์จึงเป็นไปได้ค่อนข้างยาก เจ้าตัวน้อยพวกนี้พูดได้เป็นคำ ๆ ไม่สามารถพูดยาว ๆ เป็นประโยคได้ แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความคลุกคลีกับภูตผีมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้จึงไม่เป็นปัญหากับชิโนบุ
"เยอะไหม"
'สาม'
"ตรงไหน"
เจ้าภูตตัวเม่นยืดตัวขึ้นยืนสองขา แล้วหันไปทางที่ต้องการบอกทันที ตัวมันสั่นน้อย ๆ ขณะมองไปยังทิศทางที่มุ่งหน้าไปยังแม่น้ำ ก่อนจะหันกลับมามองชิโนบุแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก
'เพื่อน..ทำร้าย...'
"....."
'ช่วยด้วย..'
ได้ยินแค่นั้นองเมียวจิแห่งตระกูลอาคาวะก็ขมวดคิ้วแน่นทันที แน่นอนว่าเขาได้รับการสั่งสอนมาว่าให้กำจัดภูตผีที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ โดยคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้คนเป็นหลัก...
แต่ไม่ใช่ภูตผีทุกตนที่เป็นอันตราย
เจ้าตัวน้อยพวกนี้จะไปทำอะไรใครเขาได้ แล้วทำไมคนพวกนั้นถึงต้องทำร้ายพวกมัน!
'มีเสือ..ตัวใหญ่...น่ากลัวมาก...'
อีกเสียงที่มาจากภูตระดับล่างรูปร่างเหมือนกระรอก ทำให้ชิโนบุต้องเลิกคิดถึงเรื่องอื่นแล้วหันไปให้ความสนใจ ดวงตาคู่สวยมองตามขาหน้าเล็ก ๆ ที่ชี้ไปยังอีกทางที่อยู่ห่างจากทางไปแม่น้ำแบบตรงข้ามกันเลย
'แพะด้วย..หลายตัว...น่ากลัว...'
"มีคนไหม"
'ไม่เห็น...ไม่กล้า ไปใกล้ ๆ'
ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างรับรู้ ก่อนจะก้มลงมองเจ้ากัปปะที่ตอนนี้เดินมาดึงขากางเกงเขาเบา ๆ สีหน้าดูเคร่งเครียดแตกต่างจากเวลาปกติที่จะมึน ๆ น่ารัก ๆ เวลาเจอกับเขา
'ในน้ำ แปลก ๆ...'
"มีอะไร"
'เพิ่งรู้สึก..เมื่อกี้...แต่ไม่ดี ไม่ ดี...'
ท่าทางแปลก ๆ ของเจ้ากัปปะทำให้ชิโนบุหันไปสบตากับอัลฟ่าและแบล็กอย่างเข้าใจกัน ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเข้มกว่าปกติกับเจ้าพวกตัวเล็กตัวน้อยที่ยังวนเวียนอยู่ตรงขาไม่เลิก
"กลับไปกันได้แล้ว แล้วห้ามออกมาเผ่นพล่านด้วย"
'ช่วย..ช่วย...'
"ฉันไม่ได้จะช่วย เงียบแล้วไปได้แล้ว"
แม้ปากจะปฏิเสธแบบนั้นแต่พอเจ้าพวกตัวน้อยเผ่นหายไปจนหมด ชิโนบุก็เดินเข้าไปหาอัลฟ่าและแบล็กด้วยสีหน้าที่ดูก็รู้ว่ากำลังหงุดหงิดและติดจะโมโหอยู่ไม่น้อย
"พ่อกับแม่ยังทำภารกิจไม่เสร็จ ปู่ก็เพิ่งออกไปเมื่อเช้า"
"เลือกเวลากันเหมาะดีนะ"
ทางด้านแบล็กเองก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันไม่แพ้กัน ถึงที่ผ่านมาเขาจะกำจัดพวกภูตที่ถือว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันไปมากมาย แต่ทุกตนที่ตายด้วยมือเขาล้วนก่อความวุ่นวายให้กับผู้คนและภูตผีด้วยกันทั้งนั้น ไม่เคยลงมือกับเจ้าตัวเล็กที่ไม่มีพิษมีภัยพวกนี้
อันที่จริงแล้ว...เขาออกจะเอ็นดูเจ้าตัวน้อยพวกนี้ด้วยซ้ำไป
"ฉันรับมือกับคนได้ดีกว่าพวกนาย เดี๋ยวจะจัดการทางนั้นเอง"
ขณะที่พูดก็พยักเพยิดหน้าไปทางที่เจ้าภูตเม่นบอกว่ามีคนแปลก ๆ อยู่สามคน แบล็กหันไปสบตากับอัลฟ่าครู่สั้น ๆ ก่อนจะหันมาฉีกยิ้มกว้างให้ชิโนบุ พร้อมกับที่ไอพลังสีดำเริ่มแผ่ออกมาปกคลุมไปทั่วร่าง
"ไปนะ โนบุจัง"
สิ้นคำนั้นไอพลังสีดำก็เลือนหายไป พร้อมกับร่างกายของแบล็กที่ค่อนข้างแตกต่างไปจากปกติ ใบหูทั้งสองข้างแหลมขึ้นกว่าเดิม สีดำในดวงตาขยายขึ้นจนมองไม่เห็นตาขาว เขี้ยวทั้งสองข้างยาวจนโผล่ออกมาจากริมฝีปากเล็กน้อย ทั้งหมดนี้เป็นลักษณะของร่างกึ่งภูตที่จะเคลื่อนไหวได้ดีกว่าร่างมนุษย์ แบล็กมักเลือกใช้ร่างนี้เวลาที่ต้องการไปไหนมาไหนอย่างรวดเร็วแต่ไม่อยากคืนร่างเดิม
เพียงพริบตาเจ้าตัวก็กระโจนพรวดขึ้นไปอยู่บนยอดไม้ต้นใกล้ ๆ ก่อนจะเห็นเป็นเพียงเงาดำลาง ๆ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปตามต้นไม้แต่ละต้นจนกระทั่งหายลับตาไป
"เราก็ไปกันเถอะ"
ชิโนบุหันกลับมามองอัลฟ่า ซึ่งเป็นตอนที่ไอพลังสีแดงค่อย ๆ เลือนหายไปจากร่างกายของเจ้าตัวพอดี อัลฟ่าในตอนนี้อยู่ในร่างกึ่งภูตเหมือนกับแบล็ก จะแตกต่างกันหน่อยตรงที่ดวงตาของเจ้าตัวเป็นสีแดงใส และมีริ้วสีแดงสองเส้นปรากฎขึ้นที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้าง
"หวั่นใจนะเนี่ย"
"ไม่ปล่อยให้ตกหรอก"
พูดจบอัลฟ่าก็ช้อนร่างเจ้าตัวขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย ในขณะที่ชิโนบุเองก็รีบคว้าคออีกฝ่ายไว้เพราะกลัวตก ใจจริงเขาอยากให้อัลฟ่ากลับร่างเดิมแล้วขี่หลังไปมากกว่า แต่ก็อย่างที่แบล็กเคยเตือนไว้ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ แล้วว่า ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าอัลฟ่าคือใคร เพราะฉะนั้นก็ไม่ควรจะแปลงร่างพร่ำเพรื่อเป็นดีที่สุด
"ฉันตัวใหญ่อะ"
"ไม่เกินกำลังภูตอย่างฉันหรอก"
ว่าจบอัลฟ่าก็พาเจ้าตัวกระโจนขึ้นต้นไม้ใกล้ ๆ ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แม้ความสูงของเราสองคนจะไล่เลี่ยกัน แต่ความจริงแล้วชิโนบุผอมกว่าเขามาก ต่อให้จะเป็นตอนที่เป็นคนธรรมดาไม่มีพลังของภูต เขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถอุ้มเจ้าตัวได้สบาย ๆ
"ไปกัน"
สิ้นคำนั้นสองแขนก็กระชับให้ร่างของคนในอ้อมกอดแนบชิดกับตัวเองยิ่งขึ้น ก่อนจะกระโจนไปยังต้นไม้อีกต้น แล้วพุ่งตัวไปยังทิศทางตรงข้ามกับแบล็กทันที
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เป็นอะไรกันกับบ้านร้าง"
เสียงบ่นที่ดังขึ้นเบา ๆ จากคนข้าง ๆ ทำให้อัลฟ่าเหลือบตาไปมองเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขาสองคนมาหยุดอยู่ตรงทางเข้าบ้านร้างหลังหนึ่งที่รู้สึกว่ามีกลิ่นอายของพวกภูตผีแผ่กระจายออกมาเข้มข้นกว่าบริเวณอื่น
"เจ้าตัวข้างในไม่ธรรมดา มันไม่ปกปิดกลิ่นอายของตัวเองเลย"
ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้นเพราะเขาเองก็รู้สึกได้อยู่เหมือนกัน สองเท้าก้าวเดินไปอย่างระมัดระวังก่อนจะเหลือบมองไปทางด้านขวาของตัวเองเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ ดวงตาตวัดมองภูตตนหนึ่งที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาหา ยันต์ในมือเตรียมซัดออกไป หากแต่ยังช้ากว่าคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้มายืนซ้อนหลังกันตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
อัลฟ่ายื่นมือขวาผ่านไหล่ของคนด้านหน้าไปคว้าเข้าที่ลำคอของภูตตนนั้น ก่อนจะเหวี่ยงมันไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใกล้ ๆ ไอพลังสีแดงของเจ้าตัวกระจายออกมาจากภายในตัวของภูตตนนั้น ก่อนที่มันจะระเบิดออกแล้วกลายเป็นละอองแสงสลายไปทันที
"นายทำอะไร"
ชิโนบุยังไม่ทันได้คำตอบจากสิ่งที่ถามเสียงหวีดร้องก็ดังลั่นมาจากทางตัวบ้านจนต้องหันกลับไปมอง เห็นภูตชั้นกลางลักษณะคล้ายลิงแสมสองตัวกำลังกระโจนมาทางนี้
ยันต์ในมือถูกซัดเข้าใส่ภูตทางฝั่งขวา ก่อนเจ้าตัวจะยกมือขึ้นมาระดับอกแล้วท่องคาถาสลายวิญญาณ เพียงอึดใจเดียวภูตตนนั้นก็สลายกลายเป็นละอองแสงแล้วเลือนหายไป
ทางด้านอัลฟ่าเพียงแค่ขยับมือเล็กน้อย ไอพลังก็ทะยานออกไปในรูปของกรงเล็บสีแดง ตวัดเข้ากลางลำตัวของภูตตนนั้นจนขาดเป็นสองท่อน เลือดสีสดสาดกระจายก่อนที่มันจะกลายเป็นละอองแสงแล้วหายไปอีกตน
"เลอะ"
คำบ่นที่ดังขึ้นทำให้อัลฟ่าหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะแผ่ไอพลังออกมาเข้มข้นขึ้นเมื่อมีภูตนับสิบกระโจนเข้าหาพวกเขาทั้งคู่พร้อมกัน
ชิโนบุเหลือบมองคนข้าง ๆ ทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอ เขาสังเกตเห็นว่าดวงตาของเจ้าตัวเรืองแสงสีแดงขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่...
"นี่มัน..."
ละอองแสงจากวิญญาณภูตเกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวของชิโนบุ เมื่อพวกภูตชั้นล่างนับสิบที่กระโจนเข้ามาอยู่ ๆ ก็ขาดใจตายทันทีที่สัมผัสเข้ากับไอพลังของอัลฟ่า...พวกมันตายโดยที่ไม่ทันได้กรีดร้องแสดงความเจ็บปวดออกมาด้วยซ้ำ
นี่มันอะไรกัน?
แม้จะสงสัยแค่ไหนแต่ก็ยังไม่ใช่เวลาจะถามอะไร เมื่อมีภูตลักษณะคล้ายแพะภูเขาสองตัวกระโดดมาขวางหน้าพวกเขาไว้อีกครั้ง ซึ่งเจ้าสองตัวนี้มีระดับต่างจากพวกที่เจอมาตามรายทางลิบลับ ถึงแม้เขาจะไม่มีความรู้เกี่ยวกับภูตตนนี้ แต่จากกลิ่นอายที่แผ่ออกมาน่าจะเป็นภูตระดับสูง...
แต่ถึงยังไงระดับกลิ่นอายก็ยังสู้ภูตที่อยู่ข้างกายเขาไม่ได้อยู่ดี
ทางนั้นเป็นเพียงปลายแถวของระดับสูง แต่ข้างกายเขานี่เป็นยิ่งกว่าหัวแถวซะอีกนะ
ชิโนบุไม่ได้พูดอะไรเขาทำเพียงถอยไปข้างหลังสามก้าวเป็นการบอกว่าจะไม่เข้ามายุ่งแล้วปล่อยให้อัลฟ่าเป็นคนจัดการ ซึ่งอันที่จริงถามว่าเขาสามารถจัดการได้ไหม มันก็ได้แหละ แต่ดูท่าแล้วสถานการณ์แบบนี้ควรปล่อยให้อัลฟ่าลงมือเองจะดีกว่า
ที่สำคัญ...
เขาอยากเห็นรูปแบบการต่อสู้และพลังของอัลฟ่ามาก ๆ เลย
ยอมรับว่าจิ้งจอกเก้าหางเป็นภูตที่เขาเคยศึกษามาบ้างเหมือนกัน แต่ว่าข้อมูลที่มีก็น้อยมากเหลือเกิน เพราะหลังจากที่ ทามาโมะ โนะ มาเอะ ถูกผนึก หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีจิ้งจอกเก้าหางปรากฎตัวขึ้นอีก เพราะฉะนั้นทั้งทักษะและพลังที่ใช้จึงเป็นปริศนา มีเพียงแค่ความเป็นไปได้ที่องเมียวอาวุโสบางคนเคยวิเคราะห์และคาดการณ์ไว้เท่านั้น ไม่มีใครเคยเห็นกับตาตัวเอง หรือสัมผัสพลังของนางด้วยตัวเองเหมือนกับ...
อาเบะ โนะ เซย์เมย์
ดวงตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่อัลฟ่าอย่างตั้งใจ เขาเห็นเจ้าตัวขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อหลบเขาของภูตแพะตัวหนึ่งที่เปิดฉากกระโจนเข้ามา อัลฟ่าใช้มือหนึ่งคว้าเข้าที่หลังคอของมัน แล้วกดปลายนิ้วตรึงแรงบังคับให้อยู่กับที่ ดวงตาคู่คมปรายมองภูตแพะอีกตนที่ยังคงจด ๆ จ้อง ๆ มองดูท่าทีไม่ยอมพุ่งตัวเข้ามา มุมปากทั้งสองข้างกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้าย ก่อนจะหันกลับมายังภูตแพะตัวที่ยังอยู่ในเงื้อมมือตนเอง
ปลายเล็บจิกลงบนผิวหนังของมันจนเลือดทะลักออกมาเปรอะเปื้อนตามนิ้วมือ ภูตแพะกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พยายามจะดิ้นให้หลุด หากแต่ยิ่งดิ้นความเจ็บปวดกลับยิ่งเพิ่มขึ้น ร่างแพะภูเขาดิ้นพล่านอย่างทุรนทุราย ก่อนตัวมันจะถูกกดกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง จนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้น ไม่ต่างจากมวลเลือดในตัวที่ซัดโหมราวเกลียวคลื่น ไหลทะลักออกมาตามปากและจมูกอย่างไร้การควบคุม
ร่างภูตที่เคยเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ในตอนนี้ทำได้เพียงนอนนิ่งไม่อาจขยับได้อีก ลมหายใจรวยรินจนแทบจับสัมผัสไม่ได้ ขณะที่ดวงตาเหลือบมองผู้มอบความตายที่ยืนอยู่ตรงหน้า สิ่งสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นในกรอบตา คือภาพของดวงตาเรืองแสงสีแดงคู่นั้น และรอยยิ้มที่ชวนให้หนาวเยือกไปทั้งไขสันหลัง ก่อนที่ความเจ็บปวดเจียนขาดใจจะถูกมอบให้จากกรงเล็บที่กรีดผ่านร่างของมันเป็นครั้งสุดท้าย
สีแดงเลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างของแพะภูเขาจะแตกกระจายกลายเป็นละอองแสงแล้วสลายหายไป
"....."
ชิโนบุมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าตาไม่กระพริบ ยอมรับว่าวิธีต่อสู้ของอัลฟ่าไม่ค่อยต่างจากแบล็กเท่าไร อาจจะเป็นเพราะถูกแบล็กฝึกให้ด้วยนั่นแหละเลยได้รับอิทธิพลมา แต่ถึงอย่างนั้น...
เขากลับรู้สึกว่าของอัลฟ่าดูมีอะไรมากกว่า
การโจมตีไม่ได้รุนแรงเหมือนแบล็ก ออกจะดูเบาบางเกินไปด้วยซ้ำ หากแต่สามารถจัดการเจ้าแพะนี่ได้ในเวลาไม่กี่นาที ทั้งที่ดูแล้วไม่น่าจะทำแบบนั้นได้...น่าสงสัยชะมัด
"มานี่สิ"
เห็นอีกฝ่ายยืนขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังมีเรื่องสงสัยอยู่ในหัวเต็มไปหมด อัลฟ่าเลยกวักมือเรียกให้เข้ามาหาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"แล้วนั่นล่ะ"
"สงสัยไม่ใช่เหรอ ก็จะเรียกให้มาดูนี่ไง"
ชิโนบุไม่รู้ว่าอัลฟ่าทำอะไร แต่เขาเห็นเจ้าแพะนั่นไม่ขยับมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ตอนแรกก็คิดว่ามันคงอยากลองเชิงอยู่ไกล ๆ แต่จนเจ้าแพะอีกตัวโดนจัดการไปแล้วมันก็ยังไม่ยอมขยับเหมือนเดิม
"ดูที่ตัวมันสิ"
พอเดินมาถึง อัลฟ่าก็พยักเพยิดหน้าไปทางเจ้าแพะภูเขาอีกตัวที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคู่สวยมองดูอย่างสำรวจ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เมื่อเห็นว่ามีไอพลังสีแดงของอัลฟ่ากำลังกระจายออกมาจากตัวของเจ้าแพะตนนั้น...เหมือนกับเจ้าภูตตัวแรกไม่มีผิดเลย
"นายทำอะไร"
"เป็นความสามารถทางด้านวิญญาณของฉัน"
"เหมือนแบล็ก?"
"คล้าย ๆ แต่ไม่ใช่"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็หันไปมองหน้าเจ้าตัวตรง ๆ ซึ่งอัลฟ่าเองก็ละสายตาจากเจ้าภูตแพะตนนั้นมาสบตาด้วย
"รู้ใช่ไหมว่าแบล็กสามารถส่งพลังเข้าไปทำลายวิญญาณของศัตรูโดยตรงได้"
"อือ"
"ของฉันก็คล้ายกัน แต่พลังวิญญาณของฉันไม่รุนแรงเท่าแบล็ก จึงต้องอาศัยการพลิกแพลงมากกว่าการใช้พลังชนกันตรง ๆ"
ชิโนบุพยักหน้ารับเมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะมองตามสายตาของอัลฟ่าไปยังเจ้าภูตแพะที่ตอนนี้เริ่มส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ไอพลังสีแดงของอัลฟ่าที่แผ่ออกมาจากตัวของมันยิ่งดูเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับท่าทีทุรนทุรายของมันที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน
"พลังวิญญาณของอินุงามิรุนแรงมาก แต่ก็เพราะมันรุนแรง เวลาส่งเข้าไปในร่างศัตรูจึงทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวได้ทันที ถ้าไม่ใช่เพราะแบล็กแข็งแกร่งมากจริง ๆ คงโดนสะท้อนกลับมาแทน"
เรื่องนี้ชิโนบุก็รู้ การใช้พลังวิญญาณเข้าไปทำลายศัตรูโดยตรงถือเป็นเรื่องที่เสี่ยงมาก ยิ่งภูตที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นเหมือนแบล็กก็จะถูกจับและสะท้อนคืนกลับได้ง่าย แต่ว่า...
ก็นั่นแหละ...
เพราะคนที่ใช้คือแบล็ก
พลังวิญญาณของเจ้าตัวแข็งแกร่งมาก จนไม่ต้องคอยห่วงว่าจะถูกสะท้อนกลับ
"พลังวิญญาณของฉันมีไม่น้อยถ้าเทียบกับภูตตนอื่น เพียงแต่มันคงรูปแบบในการทำลายได้ไม่เท่าแบล็ก เพราะฉะนั้นเลยส่งเข้าไปทำลายศัตรูโดยตรงแบบแบล็กไม่ได้ แต่ข้อดีของฉันคือศัตรูจะไม่รู้ตัว"
เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของเจ้าภูตแพะยิ่งดังขึ้น เลือดค่อย ๆ ทะลักออกตามทวารทั้งเจ็ด เป็นภาพที่มองดูน่าสยดสยองอยู่ไม่น้อยเลย
"วิญญาณของภูตพวกนั้นจะโดนพลังวิญญาณของฉันกัดกินไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีข้อจำกัดอยู่ ถ้ายิ่งภูตตนนั้นระดับวิญญาณสูงเท่าไร ฉันก็จะกัดกินวิญญาณของพวกมันได้ยากขึ้นเท่านั้น"
"หมายความว่า ก็มีภูตที่นายใช้วิธีนี้ไม่ได้ผลอยู่ด้วย"
"อืม"
"ระดับไหน"
"ระดับแบล็ก"
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้ชิโนบุชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฟาดมือลงบนต้นแขนของอีกฝ่ายเต็มแรงข้อหาพูดเล่นไม่รู้เวลา
อย่างแบล็กน่ะ เรียกว่าระดับสูงลิบเกินไปจนเอามาใช้เป็นเกณฑ์ปกติกับคนอื่นเขาไม่ได้แล้ว
"ตีทำไม"
"เล่นไม่รู้เวลา"
"ไม่ได้เล่นสักหน่อย ก็ฉันใช้วิธีนี้กับแบล็กไม่ได้จริง ๆ"
"อย่างแบล็กเอามาเทียบกับภูตตนอื่นได้หรือไง"
นั่นน่ะ แข็งแกร่งจนภูตพิทักษ์ตระกูลอื่นยังไม่อยากยุ่งด้วยเลย อย่าว่าแต่ภูตพิทักษ์ด้วยกัน ทั้งภูตเล็ก ภูตน้อย ภูตระดับสูง องเมียวจิ ก็ไม่มีใครอยากยุ่งด้วยทั้งนั้น เจ้าตัวถึงขั้นเคยชนตรง ๆ กับพวกผู้นำตระกูลอื่นมาแล้วด้วยเถอะ
"ก็ฉันฝึกกับแบล็กแค่สองคน ไม่ให้เอาแบล็กมาเป็นมาตรฐานแล้วจะให้ฉันไปเทียบกับอะไรล่ะ"
ชิโนบุได้แต่เบ้ปากใส่อย่างหมั่นไส้คนที่พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขำ ๆ ก่อนจะหันไปมองเจ้าภูตแพะตนนั้นเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของมันดังขึ้นกว่าเดิม
"ฉันลองวิธีนี้กับแบล็กดู ถึงจะไม่ได้ผลแต่แบล็กยังบอกเองเลยว่าเจ็บเอาเรื่องอยู่"
"แค่บอกว่าเจ็บอะนะ"
"อืม แต่นั่นแบล็กไง...ส่วนนี่ไม่ใช่"
สิ้นคำนั้นร่างของภูตแพะก็ระเบิดออกกลายเป็นละอองแสงสลายหายไป ทิ้งไว้เพียงคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มพื้นไปหมด ซึ่งอีกไม่นานรอยเลอะพวกนั้นมันก็จะค่อย ๆ จางหายไปเอง
ชิโนบุได้แต่เบะปากมองคราบเลือดพวกนั้นแล้วบ่นออกมาเบา ๆ
"เลอะเทอะ"
อัลฟ่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะใช้มือข้างที่ไม่เลอะแตะหลังเจ้าตัวเป็นเชิงให้ออกเดิน เพื่อมุ่งหน้าเข้าไปหาเจ้าตัวอันตรายที่ปล่อยกลิ่นอายออกมาข่มขวัญกันอยู่ตลอดเวลา
ดวงตาคู่คมมองเข้าไปในตัวบ้าน ไอพลังสีแดงรอบตัวอัลฟ่าเข้มข้นขึ้นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เวลาต่อมาจะกลายเป็นสายลมเบาบางพัดกระจายออกไปทั่วบริเวณ โดยมีอัลฟ่าเป็นจุดศูนย์กลาง
ชิโนบุเหลือบตามองคนข้าง ๆ เล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงสายลมเบาที่ไล้ผ่านตัวไป ก่อนที่กลิ่นอายกดหนักของเจ้าตัวในบ้านจะเลือนหาย แล้วถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายที่ชวนให้กดดันกว่าของอัลฟ่า
โฮกกกกกกก
เสียงคำรามดังลั่นมาจากภายในบ้านร้างจนชิโนบุต้องหันขวับไปมอง ในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ อย่างค่อนข้างพอใจ
"นายท้าสู้?"
"อืม"
"เพื่อ?"
"มันเริ่มก่อนนะ ตั้งแต่เรามาถึงก็ใช้กลิ่นอายข่มเราอยู่ตลอดเลย"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมา รู้สึกปวดหัวตุ้บ ๆ จนแทบจะยกมือขึ้นมากุมขมับ ปากก็บ่นพึมพำเป็นประโยคที่ทำให้คนโดนบ่นหัวเราะรับเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในตัวบ้านที่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีตัวอะไรรออยู่
"ลูกศิษย์แบล็กจริง ๆ นะนาย หาเรื่องพอกัน"
"โดนแบล็กเคี่ยวมาเกือบตาย จะได้อาละวาดทั้งทีก็ตามใจฉันหน่อยเถอะ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐


ครืด!
เสียงเลื่อนเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบภายในบ้าน เมื่อตอนนี้เป็นเวลาดึกมากจนทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว หากแต่ภายในห้องอ่านหนังสือที่เปิดไฟสว่าง กลับมีคน ๆ หนึ่งกำลังนั่งอ่านอะไรบางอย่างอยู่อย่างตั้งใจ
ดวงตาคู่สวยละจากตัวหนังสือที่กำลังอ่านขึ้นมองคนสองคนที่จนตอนนี้ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู คนหนึ่งยืนนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามปกติ ขณะที่อีกคนกำลังอมยิ้มน้อย ๆ อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ แล้วพอเห็นว่าเขามองอยู่ก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก
"โนบุจังยังไม่นอนอีกเหรอ"
คนโดนถามทำเพียงผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ค่อย ๆ ไล่สายตามองสภาพของสองคนหน้าประตูตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะปิดหนังสือที่อ่านค้างไว้ แล้วเลื่อนมันไปวางไว้ที่มุมโต๊ะ
"จะเข้ามาไหม"
"มันเลอะอะ"
คำตอบของแบล็กทำให้คนฟังถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเป็นฝ่ายลุกเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะปิดไฟให้เรียบร้อย
ชิโนบุเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอัลฟ่าและแบล็กที่ขยับเว้นระยะห่างไว้ช่วงหนึ่ง เพราะตามเนื้อตัวของทั้งสองคนยังคงเลอะเทอะจากคราบฝุ่น คราบดิน คราบเหงื่อ และคราบเลือด อันเป็นผลมาจากการฝึกซ้อมอย่างหนัก
"หิวหรือเปล่า"
พอเห็นแบบนี้แล้วชิโนบุก็ทำใจใช้ช่องเสียงปกติของตัวเองไม่ลง ดังนั้นประโยคที่ถามออกไปจึงฟังดูอ่อนลงกว่าเวลาปกติมาก...
อ่อนลงมาก...จนได้รับรอยยิ้มที่แฝงอาการอ้อนนิด ๆ ตอบกลับมาจากทั้งสองคน
"หิวมาก"
"งั้นไปอาบน้ำกันก่อนไป ฉันจะเอาข้าวออกมาอุ่นให้"
ชิโนบุมองตามทั้งสองคนที่เดินจากไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง พอเห็นสองคนนั้นฝึกหนักจนมีสภาพแบบนี้กลับมาบ้านทุกวัน เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะทำอะไรไม่ค่อยได้เลย สิ่งที่ทำได้มีแต่อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการคอยอุ่นข้าวที่อายาเมะเตรียมไว้ให้อัลฟ่ากับแบล็กเพียงเท่านั้น
ไม่มีอะไรที่ทำได้มากกว่านั้น
ไม่มีเลย
เป็นแบบนี้มาได้เกือบเดือนแล้วที่อัลฟ่าและแบล็กจะออกไปฝึกซ้อมเรื่องการต่อสู้และการควบคุมพลังภูตในตัว ทั้งสองคนจะตื่นตั้งแต่เช้า ออกไปซ้อมแล้วกลับเข้ามาอาบน้ำเตรียมไปโรงเรียนด้วยกัน จนกระทั่งเย็นกลับจากโรงเรียนก็จะพากันออกไปอีกครั้ง คราวนี้จะหายไปนานมาก กลับมาอีกทีก็ตอนดึกเลย บางคืนดึกจนเขาเผลอหลับไปก่อนก็มี
เพราะฉะนั้นตอนนี้ ช่วงเวลาที่จะได้เจอหรือคุยกันของเราสามคนก็จะมีแค่ตอนอยู่ที่โรงเรียนเท่านั้น
ซึ่ง...
ยอมรับก็ได้ว่ามันค่อนข้างเหงา
แต่ก็เข้าใจนั่นแหละ เลยไม่ได้บ่นอะไร
"วันนี้ทำเวลาได้ดีขึ้นมากเลยนะ"
"อืม รู้สึกจะคุ้นเคยกับมันมากขึ้นแล้ว"
"ดีแล้ว ยิ่งคุ้นเคยกับมันเท่าไร ก็จะยิ่งใช้มันได้ดีขึ้นเท่านั้น"
บทสนทนาที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุได้แต่มองแบล็กกับอัลฟ่าสลับไปมา เขาไม่ได้พูดอะไรเลยมาตั้งแต่ต้นเพราะไม่รู้จะต่อบทสนทนาด้วยยังไง เลยทำเพียงนั่งฟังเงียบ ๆ เท่านั้น
"แต่ตอนใช้ออกมายังรู้สึกว่าควบคุมได้ไม่ดีเท่าไร"
"เรื่องนี้ฉันสอนอะไรไม่ได้แล้ว นายต้องเรียนรู้มันจากประสบการณ์ในการใช้แต่ละครั้งของนายเอง"
"อืม"
ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ชิโนบุก็ยังไม่คิดจะลุกไปไหน แม้จะคุยด้วยไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ยังอยากจะนั่งอยู่ด้วย นับตั้งแต่ทั้งคู่เริ่มไปฝึกพิเศษด้วยกัน พวกเราสามคนก็ได้กินข้าวด้วยกันวันละมื้อเท่านั้น เช้ากับเย็นเขาจะนั่งกินกับปู่อยู่ที่บ้านเพราะว่าพ่อกับแม่ออกไปทำภารกิจอีกแล้ว ถ้าวันไหนปู่ต้องออกไปข้างนอกแล้วไม่ว่างเหมือนกัน วันนั้นก็จะต้องกินข้าวคนเดียว
พอมานั่งนึก ๆ ดู เราสามคนก็ไม่ได้นั่งกินข้าวเย็นด้วยกันมานานแล้วเหมือนกันนะ ครั้งล่าสุดก็ตั้งแต่งานวันเกิดครบ 18 ปี ของอัลฟ่าเมื่อตอนต้นเดือนที่ผ่านมา
นึกแล้วก็คิดถึงบรรยากาศแบบนั้นจัง
"ชิโนบุ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังนั่งเหม่อได้สติกลับมา ดวงตาคู่สวยมองสบกับคนเรียก ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อเห็นว่าตอนนี้ทั้งอัลฟ่าและแบล็กกำลังมองมาทางตัวเองด้วยสายตาติดจะกังวล
"เป็นอะไรหรือเปล่าโนบุจัง"
ความเป็นห่วงที่แฝงมากับน้ำเสียงทำให้ชิโนบุได้แต่เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ อย่างแปลกใจ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาแล้วตอบกลับไปตามปกติ
"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร"
"แต่สีหน้านายดูไม่ค่อยดี"
คราวนี้เป็นอัลฟ่าที่พูดไปขมวดคิ้วไปจนชิโนบุได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี แต่ก่อนจะได้คิดอะไรมากกว่านั้น ก็ต้องหันไปหาแบล็กที่พูดเสริมขึ้นมา
"เมื่อกี้โนบุจังเหม่อนานมากนะ เรียกตั้งหลายครั้งกว่าจะตอบ"
"อ้าว เหรอ"
"ใช่ โนบุจังเป็นอะไรหรือเปล่า"
"ไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่กำลังคิดอะไรอยู่เฉย ๆ"
"คิดอะไร"
"เรื่อยเปื่อย"
"เรื่อยเปื่อยยังไง"
ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังของแบล็กราวกับจะบอกว่า ถ้าคาดคั้นไม่สำเร็จก็ไม่ต้องนอนกันหรอกคืนนี้ แต่...
ชิโนบุก็ยังงงอยู่ดีว่าแล้วเขามีอะไรให้คาดคั้นกันล่ะ
ก็บอกไปแล้วว่าไม่มีอะไรไง
สองคนนี้นี่!
"ก็แค่เรื่อยเปื่อยอะแบล็ก"
"โนบุจัง"
"เฮ้อ...โอเค ฉันแค่นั่งนึกเล่น ๆ ว่าพวกเราสามคนไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกันมาสักพักแล้ว"
"....."
"ก็ปกติเลิกเรียนเราจะไปโน้น ไปนี่ด้วยกันตลอด ตอนนี้พอพวกนายมีฝึกก็เลยไม่ว่างกัน ส่วนฉันก็ว่างอยู่คนเดียว แล้วพอต้องทำอะไรคนเดียว กินข้าวคนเดียวมันก็เลยรู้สึกแปลก ๆ น่ะ"
นึกถึงเมื่อตอนเย็นที่ต้องนั่งกินข้าวคนเดียวเพราะพ่อกับแม่ออกไปทำภารกิจ ส่วนคุณปู่ก็ไม่อยู่ มันก็เลยรู้สึกเหงา ๆ หน่อย แต่พอตอนนี้ได้มานั่งดูสองคนนี้กินข้าวด้วยก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงจะคุยอะไรด้วยไม่ได้เพราะไม่รู้เรื่องการฝึกของทั้งคู่ แต่ก็ยังไม่เหงาเท่าตอนที่ต้องนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องคนเดียวละนะ
".....?"
ชิโนบุมองทั้งสองคนที่นั่งเงียบไปหลังจากตัวเองพูดจบ แล้วก็ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ 'เป็นอะไรกันไปก็ไม่รู้ จู่ ๆ ก็เงียบไม่พูดไม่จา' เห็นแบบนั้นเจ้าตัวเลยยกมือขึ้นมาเท้าคางแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติไม่ได้สำคัญอะไร
"เงียบกันทำไม ไร้สาระใช่ไหมล่ะ ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเฉย ๆ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย"
สิ้นประโยคนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมทั้งสามไว้ทันที ในขณะที่ชิโนบุได้แต่มองสลับไปสลับมาระหว่างอัลฟ่าและแบล็ก อีกสองหนุ่มเองก็หันมาสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นอัลฟ่าที่พูดขึ้นมาก่อน
"ขอโทษนะ"
"ฉันก็ขอโทษด้วย"
ชิโนบุไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าทั้งสองคนจะขอโทษทำไม แต่พอเห็นสีหน้าและแววตาที่ส่งมาแล้วมันก็เผลอร้อนรนจนทำอะไรแทบไม่ถูก ได้แต่เปลี่ยนมานั่งหลังตรง ขมวดคิ้วแน่น แล้วถามกลับไปด้วยน้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิด ๆ เพื่อกลบเกลื่อน
"แล้วพวกนายจะขอโทษทำไมเล่า"
"ฉันแค่อยากเก่งขึ้นเร็ว ๆ ก็เลย..."
พูดได้แค่นั้นอัลฟ่าก็หยุดไปเฉย ๆ ดวงตาที่สบกันตรง ๆ กับอีกฝ่ายเมื่อครู่หลุบลงมองถ้วยข้าวตรงหน้าพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น ที่ผ่านมาเขาไม่ทันได้คิดว่าการออกไปฝึกทุกวันเพราะอยากเก่งขึ้นเร็ว ๆ จะทำให้ชิโนบุต้องเหงาแบบนี้ ต้องปล่อยให้เจ้าตัวอยู่คนเดียวทุกเย็นมาเกือบเดือนแบบนี้...
แย่จริง ๆ
"ขอโทษนะโนบุจัง ฉันผิดไปแล้ว"
ทางด้านแบล็ก เจ้าตัวไม่ทำแค่ขอโทษอย่างเดียวแต่ยังพุ่งเข้าไปกอดชิโนบุด้วยท่าทีงอแงเหมือนเด็ก ๆ สองมือกอดเอวเด็กน้อยของตัวเองไว้แน่น ในขณะที่ใบหน้าก็ซุกเข้าที่ลาดไหล่เล็ก ๆ แล้วเอาแต่พึมพำคำว่าขอโทษด้วยน้ำเสียงอู้อี้ซ้ำไปซ้ำมา
เกือบเดือนมานี้เขาเองก็เอาแต่เคี่ยวฝึกให้อัลฟ่า เพราะอยากให้เจ้าตัวเก่งขึ้นจนสามารถปกป้องโนบุจังได้ เอาแต่สนใจกับเรื่องทางนี้จนลืมสนใจความรู้สึกของโนบุจังไป ทั้งที่มันควรเป็นเรื่องที่เขาต้องให้ความสนใจเป็นอันดับแรกแท้ ๆ...
แย่ชะมัด
"เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ยพวกนาย เลิกกอดได้แล้วแบล็ก ไม่งั้นฉันฟาดจริง ๆ นะ"
เห็นแต่ละคนทำหน้าหงอยแล้ว ชิโนบุก็พลอยจะทำตัวไม่ถูกเลยได้แต่พูดขึ้นด้วยเสียงดุ ๆ ในขณะที่มือก็พยายามผลักแบล็กออกด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เป็นผล สุดท้ายเลยได้แต่ปล่อยให้เจ้าหมาดำกอดเอว ซุกไหล่อยู่แบบนั้น จนกว่าเจ้าตัวจะพอใจแล้วเลิกไปเอง
"โนบุจาง ~ ~"
"อะไร"
"ขอโทษน้า ~ ~"
"ขอโทษทำไม"
"ขอโทษที่ปล่อยให้โนบุจังต้องเหงา"
คำขอโทษที่ได้รับทำให้ชิโนบุก้มลงมองคนพูดนิ่ง ๆ โดยไม่ตอบอะไร ก่อนจะใช้มือตบที่ตักตัวเองเบา ๆ แต่แค่นั้นแบล็กก็เข้าใจได้ทันที ภูตพิทักษ์ประจำตระกูลฉีกยิ้มกว้าง ขณะที่รอบตัวเริ่มมีไอพลังสีดำเคลื่อนเข้าปกคลุม ชั่วอึดใจที่ไอพลังค่อย ๆ เลือนหาย ร่างของเด็กหนุ่มมัธยมปลายก็แปรเปลี่ยนเป็นเจ้าหมาน้อยสีดำที่นอนขดอยู่บนตักของชิโนบุแทน
อัลฟ่าได้แต่มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความสนใจ แบล็กเคยสอนแต่การกลับคืนร่างเดิมให้เขา แต่ว่ายังไม่เคยสอนให้ทำแบบนี้...
อยากทำได้บ้าง
พรุ่งนี้คงต้องขอให้แบล็กสอนซะแล้ว
"ไม่ต้องขอโทษฉันแล้ว นายก็ด้วยอัลฟ่า"
คำพูดของชิโนบุทำให้อัลฟ่าละสายตาจากร่างหมาน้อยของแบล็กขึ้นมอง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชิโนบุเองก็กำลังมองมาที่เขาพอดี ดวงตาสองคู่จึงได้สบกันโดยบังเอิญ
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทายาทคนสำคัญของตระกูลอาคาวะ ก่อนเจ้าตัวจะพูดขึ้นในขณะที่มือก็ลูบขนนุ่ม ๆ ของเจ้าตัวน้อยบนตักเล่นไปด้วย
"ที่นายต้องออกไปทุกวันก็เพราะอยากเก่งขึ้นนี่ ส่วนแบล็กเองก็อยากช่วยให้อัลฟ่าเก่งขึ้นเหมือนกันถึงได้ออกไปด้วยกันใช่ไหมล่ะ แล้วแบบนี้พวกนายจะมาขอโทษฉันทำไม ในเมื่อ..."
"...."
"ที่ทำไปทั้งหมด ก็เพราะอยากจะปกป้องฉันไม่ใช่เหรอ"
พูดจบชิโนบุก็อมยิ้มออกมาจนลักยิ้มที่ข้างแก้มบุ๋มลงไป ดวงตาคู่สวยก้มลงมองแบล็กที่เอาหัวมาถูหน้าท้องตัวเอง แล้วก็หลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอัลฟ่าที่ตอนนี้กำลังส่งยิ้มมาให้
ระหว่างทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุทำเพียงมองหน้าและยิ้มให้กันเพียงเท่านั้น ก่อนที่อัลฟ่าจะเป็นฝ่ายนึกอะไรขึ้นได้ ล้วงมือเข้าไปหยิบของที่เตรียมไว้ออกมา ท่ามกลางสายตาสงสัยใคร่รู้ของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน
"ขอมือหน่อยสิ"
แม้จะสงสัย แต่ชิโนบุก็ยื่นมือขวาของตัวเองไปให้ ดวงตากลม ๆ จ้องมองอะไรบางอย่างในมือของอัลฟ่า ที่ดูแล้วคล้ายกำไลแต่กลับแผ่บรรยากาศกดดันออกมาตลอดเวลา
"คืออะไร"
ระหว่างที่ถามไปชิโนบุก็ยังคงจ้องกำไลเส้นนั้นไม่วางตา ตัวกำไลเป็นสีขาวล้วน เหมือนถักมาจากเส้นไหมอะไรสักอย่าง ดูอ่อนนุ่มแต่ก็แข็งแรงในเวลาเดียวกัน ที่ตรงกลางมีคล้าย ๆ หินลักษณะเป็นวงรีสีขาวนวลอยู่ด้วย รวม ๆ แล้วคือสวยมาก แต่ก็น่ากลัวมากด้วยอย่างบอกไม่ถูก
"ใส่ติดตัวไว้ตลอดนะ"
"นายยังไม่ตอบเลยว่าคืออะไร"
"ขนหางทั้งเก้ากับปลายเล็บของฉัน"
"หา?"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุเกือบกระตุกมือกลับทันที แต่เพราะได้รับสายตาดุ ๆ ของอัลฟ่าที่มองมา ทำให้เขาต้องค้างมือไว้อย่างนั้นให้เจ้าตัวสวมกำไลให้จนเสร็จ
ไม่ได้รังเกียจสักหน่อย ไม่เห็นต้องทำตาดุขนาดนั้นเลย
ที่เมื่อกี้เกือบชักมือกลับเพราะตกใจที่มันคือของสำคัญต่างหาก ใคร ๆ ก็รู้ว่าขนหางของจิ้งจอกเก้าหางมีพลังอาคมเคลือบอยู่ทุกเส้น แค่ได้มาเส้นเดียวก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว แต่นี่เจ้าตัวกลับเอามาถักเป็นกำไลพันรอบข้อมือให้เขาได้...ต้องใช้ไปตั้งกี่เส้นกัน?
ไหนจะปลายเล็บที่อยู่ตรงกลางกำไลนี่อีก ได้ขนหางไปถือว่าโชคดีแล้ว แต่ได้เล็บมานี่ต้องใช้คำว่าโชคดีกี่ครั้งถึงจะพอ เล็บของจิ้งจอกเก้าหางมีอาคมเคลือบไว้รุนแรงยิ่งกว่าขนหางทุกเส้นอีก ถึงแม้จะเป็นแค่ปลายเล็บ แต่พลังกดดันก็ทำให้แม้แต่ภูตระดับกลางบางตัวก็ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว
แล้วทั้งหมดนั่น กลับมารวมกันอยู่บนข้อมือของเขา...
หลังจากนี้จะโดนหมายหัวเพื่อแย่งชิงกำไลก็ไม่แปลกแล้วล่ะ
"ฉันฝนเล็บจนมั่นใจดีแล้วว่ามันจะไม่บาดผิวนาย"
เห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งจ้องกำไลที่มือขวาอยู่นานสองนาน อัลฟ่าเลยอดพูดขึ้นไม่ได้ ก่อนจะเอามาทำเป็นกำไลเขาตรวจสอบอย่างดีแล้วว่าทั้งขนหางและเล็บจะไม่บาดผิวของอีกฝ่ายแน่นอน
"ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นสักหน่อย"
"ก็เห็นจ้องไม่เลิก"
"แค่ไม่คิดว่าของแบบนี้มันจะมาอยู่บนมือฉันต่างหาก"
"อืม ก็พอเข้าใจ แบล็กบอกว่าขนหางกับเล็บของจิ้งจอกเก้าหางหายากมาก"
"ใช่ เพราะตั้งแต่ทามาโมะ โนะ มาเอะถูกผนึกไว้ ก็ไม่เคยมีจิ้งจอกเก้าหางปรากฏตัวขึ้นอีกเลย ที่เจออย่างมากก็ห้าหรือไม่ก็เจ็ด แต่พวกนี้ไม่เป็นที่ต้องการเพราะพลังไม่สูงนัก จัดอยู่ในระดับชั้นกลางเทียบกับสัตว์หางจริง ๆ ไม่ติด"
อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ กับสิ่งที่ได้ยิน เขาเองก็พอรู้บ้างแล้วเพราะแบล็กเคยบอกไว้ ปีศาจจิ้งจอกไม่ได้หายาก แต่จิ้งจอกเก้าหางต่างหากที่หายาก เพราะฉะนั้นทุกอย่างในตัวของจิ้งจอกเก้าหางจึงถือเป็นสิ่งล้ำค่า ขนหางทุกเส้นเป็นสิ่งล้ำค่า เล็บทุกเล็บเป็นสิ่งล้ำค่า...
และก็เพราะมันล้ำค่า...
ถึงอยากมอบให้
"พลังคุ้มครองของมันอาจจะไม่สูงนัก เพราะฉันยังควบคุมพลังของตัวเองได้ไม่เต็มที่"
ขณะที่พูดไปอัลฟ่าก็แตะนิ้วลงบนตัวกำไลเบา ๆ นิ้วโป้งปัดผ่านเล็บของตัวเองที่อยู่ตรงกลาง ทั้งบรรยากาศกดดันและไอพลังที่แผ่ออกมาเลือนหายไปทันที จนมองดูเหมือนเป็นกำไลถักธรรมดาไม่มีความพิเศษอะไร หากแต่ชิโนบุกลับสะท้านไปทั้งตัว เมื่อความอุ่นวาบเคลื่อนผ่านจากข้อมือเข้าครอบคลุมเขาไว้
แม้จะตกใจ แต่กลับไม่อึดอัด
แม้จะหวาดหวั่น แต่กลับแฝงไปด้วยความปลอดภัย
ชิโนบุไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่รู้สึกอยู่นี้คืออะไร เขาทำได้เพียงมองกำไลที่อยู่บนข้อมือขวา ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบกับอัลฟ่าที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว โดยไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าแบล็กที่นอนขดอยู่บนตักก็หันไปมองทางอัลฟ่าเหมือนกัน
ดวงตาสีดำสนิทของอินุงามิในร่างขนาดจิ๋วจ้องมองเด็กสองคนสลับไปมา ก่อนจะเลื่อนลงมองกำไลที่สวมอยู่บนมือของชิโนบุ
เจ้าสิ่งนั้นอัลฟ่าเป็นคนทำขึ้นเอง เขาไม่ได้บอกไม่ได้แนะนำอะไร ออกจะแปลกใจด้วยซ้ำตอนที่อัลฟ่าบอกว่ามันทำอะไรได้บ้าง เพราะเขาก็รู้มาเหมือนกับคนอื่นว่ามันล้ำค่า แต่ก็ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วมันมีความสามารถอยู่ในระดับไหน
ตอนที่รู้ครั้งแรกก็ตกใจและค่อนข้างอึ้ง แต่อัลฟ่ายืนยันว่ามันทำแบบนั้นได้จริง ๆ เหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้ด้วยสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์ตัวเองว่าลึก ๆ ในตัวมีความสามารถอะไรซ่อนอยู่บ้าง มีความพิเศษตรงไหน ทำอะไรได้บ้าง เพียงแต่ยังหาวิธีเอามันออกมาใช้ได้ไม่ทั้งหมด ซึ่งตรงนี้ขอยอมรับตามตรงว่าบางทีเขาเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน ที่ออกไปฝึกพิเศษกันทุกวันก็สอนแค่เรื่องการใช้พลังและเทคนิคการต่อสู้ ส่วนที่นอกเหนือจากนั้นก็จำเป็นต้องปล่อยให้อัลฟ่าเรียนรู้ด้วยตัวเอง
ทั้งพลังและความสามารถของจิ้งจอกเก้าหาง ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งรู้สึกว่ามันซับซ้อน แม้จะเป็นภูตทางสายวิญญาณเหมือนกันแต่ก็ถือว่าแตกต่างกันมาก ยิ่งลองสู้กันก็ยิ่งเห็นได้ชัดว่าสไตล์การต่อสู้ของเขาและอัลฟ่าแทบไม่เหมือนกันเลย...
แต่ก็เพราะอย่างนั้น...
เขาถึงยิ่งวางใจ
อินุงามิในร่างเจ้าตัวน้อยสีดำขยับใบหูเล็กน้อยก่อนจะยิ่งขดตัวในท่าที่สบายขึ้น พวงหางสะบัดไปมาเบา ๆ ก่อนจะเกยคางลงบนขาหน้าของตัวเอง ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงพร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม หากแต่มองออกได้ยากนักในร่างของสุนัข
เสียงพ่นลมหายใจดังขึ้นเบา ๆ ฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะ ก่อนที่ปลายหางจะตวัดกลับมาแนบสนิทอยู่ที่พื้นข้างลำตัว เมื่อได้ยินเสียงของอัลฟ่ากำลังพูดในสิ่งที่เจ้าตัวเคยบอกกับเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้...
ไม่ได้ผ่อนคลายตัวเองแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ
"แต่มันจะปกป้องนาย และทำให้ฉันรู้ตัวตลอดเวลาถ้าหากนายตกอยู่ในอันตราย เพราะว่า..."
"....."
"ส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณฉัน สถิตอยู่ในกำไลเส้นนี้"
คงได้เวลาที่เขาจะสละตำแหน่งผู้คุ้มครองอันดับหนึ่งของโนบุจังแล้วล่ะนะ ^^
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ยังไม่ได้เรื่องอีกเหรอ"
"ขอโทษครับ พวกอาคาวะหูตาไวมาก การจะเข้าไปตรวจสอบดูจึงเป็นไปได้ค่อนข้างยาก"
"....."
"แต่เรายืนยันได้แล้วว่ากระแสพลังที่ปะทุออกมาตอนต่อสู้กับหกหางคือพลังของสัตว์หางอีกตัวหนึ่งจริง ๆ ครับ"
"มีสัตว์หางที่ไม่โดนผนึกอยู่ได้ยังไง"
"ผมก็ไม่ทราบครับ"
"....."
"....."
"เอาสัตว์หางตัวนั้นมาให้ฉัน...จะทำยังไงก็ได้ แต่ต้องเอาตัวมันมาให้ฉัน"
"ครับ"
tbc...


"แปลกจริง ๆ ด้วย"
ทันทีที่เดินมาถึงจุดที่อัลฟ่าบอกชิโนบุก็เผลอขมวดคิ้วแน่น กระแสพลังแปลก ๆ ที่แผ่กระจายออกมาจากบริเวณนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่รู้จักและไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปโดยรอบเพื่อสำรวจหาสิ่งผิดปกติ แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากเนินทรายธรรมดา ที่ออกจะมีขนาดใหญ่กว่าเนินลูกอื่นเพียงแค่นั้น
"....."
แว่วเสียงคำรามเบา ๆ มาจากทางแบล็กให้เจ้าตัวต้องหันไปมอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดีเพราะระยะทางค่อนข้างไกลจากกัน
"เดี๋ยว"
เสียงห้ามของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุที่กำลังจะก้าวขาชะงักตัวเองไว้ทันที ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้กำลังจ้องพื้นเขม็ง ก่อนจะรีบถอยออกไปอย่างรู้งานเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นมา
ไอพลังสีแดงปรากฏขึ้นบนฝ่ามืออัลฟ่า ก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดมันใส่ตรงพื้นที่รู้สึกได้ถึงกระแสพลังแปลก ๆ บางอย่าง
ครืน!
ทันทีที่พลังของอัลฟ่ากระทบกับพื้นทรายบริเวณนั้น แรงสะเทือนที่ใต้เท้าก็ทำให้ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน ก่อนอัลฟ่าจะรีบพาชิโนบุกระโดดหลบไปอีกทาง เมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะโผล่ขึ้นมา
ฟ่อ ~ ~
เสียงขู่ฟ่อดังขึ้นก่อนที่ตัวมันจะปรากฏออกมาจากทรายเสียอีก ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุหลุดสบถออกมาคนละทีก่อนจะกระโจนหลบไปคนละทาง เมื่อภูตในรูปร่างงูขนาดใหญ่พุ่งตัวเข้ามาโจมตีทั้งที่ทรายยังร่วงจากตัวมันไม่หมดด้วยซ้ำ
"ภูตอัญเชิญ!"
เสียงตะโกนของชิโนบุจากอีกฝั่ง ทำให้อัลฟ่าเผลอกดหัวคิ้วเข้า แสดงว่าวงเวทย์เมื่อครู่ถูกเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว ว่าถ้ามีสิ่งใดมาสัมผัสจะปรากฏภูตงูตนนี้ออกมาทันที ถึงแม้เมื่อกี้อัลฟ่าจะใช้พลังทำลายซัดใส่ก็ไม่มีผล สุดท้ายวงเวทย์อัญเชิญเมื่อมีบางอย่างมากระทบ ก็จะทำงานโดยการอัญเชิญภูตออกมา
"ชิ!"
อัลฟ่าได้แต่นึกหงุดหงิดเมื่อเจ้างูยักษ์มุดลงดินไปจนหาตัวไม่เจอ ร่างสูงใหญ่กระโดดวูบเดียวก็ไปยืนอยู่ข้างชิโนบุได้เป็นที่เรียบร้อย ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่สั่นสะเทือนจนต้องก้มลงมอง ก่อนอัลฟ่าจะคว้าเอวเจ้าตัวกระโจนหลบไปอีกทางได้ทัน เมื่อภูตงูโผล่ตัวขึ้นมาจากพื้นทรายอีกครั้ง
"เป็นภูตอัญเชิญก็แสดงว่าผู้อัญเชิญต้องอยู่แถวนี้ถูกไหม"
"ใช่ แต่ว่า--"
เสียงพูดของชิโนบุถูกขัดด้วยภูตงูยักษ์ที่พุ่งตัวใส่พวกเขาทั้งคู่ ชิโนบุหันมากอดคออัลฟ่าไว้เพื่อให้เจ้าตัวเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น ในขณะที่อัลฟ่าเองก็โอบเอวเจ้าตัวแน่นแล้วพากระโดดหลบมาอีกทาง
"เมื่อกี้จะพูดอะไร"
"จะบอกว่าวงเวทย์ที่ใช้มันแปลก ๆ"
เมื่อกี้ตอนที่วงเวทย์เรืองแสงขึ้นมา ชิโนบุทันมองเห็นอักขระไม่คุ้นตาบางตัวที่ถูกวาดเพิ่มขึ้นในวงเวทย์อัญเชิญ ที่สำคัญคือวงเวทย์นั้นมีกระแสพลังแปลก ๆ ปกคลุมอยู่ด้วย
"ยังไง"
"มันมีอักขระที่ฉันไม่รู้จักเขียนอยู่"
"หืม?"
อัลฟ่าหันมามองหน้าชิโนบุอย่างแปลกใจ ซึ่งเจ้าตัวเองก็จนใจเพราะไม่รู้จะอธิบายยังไงดี องเมียวน้อยเหลือบมองไปทางภูตงูที่ทำท่าจะมุดดินลงไปอีกครั้ง ชิคิงามิถูกหยิบเข้ามือ ก่อนเจ้าตัวจะส่งออกไปในรูปลักษณ์เหยี่ยวสองตัวเพื่อบินก่อกวนการมุดลงดินของภูตงู แล้วตามด้วยชิคิงามิในรูปลักษณ์สิงโตขนาดใหญ่อีกหนึ่งตัว
"นายใช้พลังวิญญาณได้คล่องแล้วใช่ไหม"
"พอตัวอยู่"
คำตอบของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างค่อนข้างพอใจ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองชิคิงามิทั้งสามของตัวเองที่กำลังถ่วงเวลาภูตงูอยู่ เจ้าตัวเดินนำไปยังจุดที่วงเวทย์อัญเชิญถูกร่ายไว้เมื่อครู่ โดยมีอัลฟ่าตามมาติด ๆ
ฟ่อ ~
เสียงขู่จากด้านหลังทำให้ชิโนบุรีบหันกลับไปมอง จึงทันเห็นว่าชิคิงามิในรูปลักษณ์เหยี่ยวทั้งสองของตัวเองถูกทำลายทิ้งไปแล้ว ในขณะที่ชิคิงามิสิงโตเองก็กำลังจะถูกทำลายตามไปด้วย
"ยังมีชิคิงามิอีกไหม"
คำถามจากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุพยักหน้าแล้วหยิบชิคิงามิขึ้นมาอีกสอง ดวงตาคู่สวยมองอัลฟ่าที่หยิบชิคิงามิจากมือเขาไปถือไว้ ไอพลังสีแดงจาง ๆ จากมืออัลฟ่าไหลเข้าไปในกระดาษทั้งสองใบ ก่อนที่เจ้าตัวจะส่งมันคืนกลับมาให้เขา
"ฉันใส่พลังของตัวเองเข้าไป น่าจะใช้ถ่วงเวลาได้ดีกว่าเดิม"
คำอธิบายของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุส่งเสียง 'อา' เบา ๆ ตอบกลับไป ก่อนจะส่งชิคิงามิทั้งสองออกไปในรูปลักษณ์เหยี่ยวขนาดใหญ่อีกครั้ง ซึ่งคราวนี้แรงกดดันจากชิคิงามิทั้งสองดูเพิ่มขึ้นจากก่อนหน้านี้ ไอพลังสีแดงจาง ๆ เคลือบอยู่ที่ตัวพวกมันทั้งคู่ ทำให้เคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นและทนทานขึ้นกว่าเดิม
"นายลองมาดูตรงนี้หน่อยว่ามีไอวิญญาณเหลืออยู่ไหม"
พอเห็นว่าทางนั้นไม่น่าจะมีปัญหา ชิโนบุก็เรียกอัลฟ่าให้ช่วยมาไขข้อสงสัยของตัวเอง ร่างสูงโปร่งขยับหลบเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายเข้ามาดูได้สะดวกขึ้น
อัลฟ่าย่อตัวลงแตะฝ่ามือบนพื้นทราย ไอพลังสีแดงจาง ๆ ปรากฎที่ฝ่ามือพร้อมกับริ้วสีแดงสองเส้นที่ปรากฎชัดขึ้นมาใต้ดวงตาทั้งสองข้าง รูปลักษณ์ภายนอกเปลี่ยนไปบางส่วน ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติในการกลับมาอยู่ในร่างกึ่งภูตของเจ้าตัว
"ไอวิญญาณไม่เหลือ แต่กระแสพลังแปลก ๆ ยังเหลืออยู่--"
ยังพูดไม่ทันจบประโยค อัลฟ่าก็หันขวับไปยังทิศทางหนึ่งจนชิโนบุต้องหันตามไป และโดยไม่ทันมีคำอธิบายอะไร อัลฟ่าก็อุ้มชิโนบุลอยหวืดขึ้นจากพื้นแล้วกระโจนไปยังทิศทางนั้นทันที
"อัลฟ่า?"
"มันกำลังจะหนี"
"รู้แล้วเหรอว่าอยู่ไหน"
"กระแสพลังเชื่อมถึงกัน เมื่อกี้ตอนฉันพูดถึงไอวิญญาณ กระแสพลังที่เหลืออยู่ก็มีการเปลี่ยนแปลงทันที"
แค่พูดจบอัลฟ่าก็พาชิโนบุมาถึงเนินทรายอีกลูกที่อยู่ไม่ไกลจากจุดเดิมนัก ทันทีที่เท้าแตะพื้น บางอย่างภายในเนินทรายก็เคลื่อนไหว ให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุหันต้องไปมอง
"....."
เพียงแค่เห็นว่าเป็นอะไร ทั้งคู่ก็แบ่งกันลงมือทันทีโดยไม่จำเป็นต้องพูด กระแสพลังสีแดงแผ่กระจายจากตัวอัลฟ่า กระแทกร่างภูตระดับกลางสามตนที่พุ่งตัวเข้ามาจนกระเด็นไปไกล ในขณะที่ชิโนบุซัดยันต์ที่เตรียมพร้อมไว้ตลอดเข้าใส่ภูตสองตนที่โผล่มาจากทางด้านหลัง ฝ่ามือยกขึ้นประสานระดับอก ก่อนที่อาคมสลายวิญญาณจะทำงานจนภูตสองตนนั้นกลายเป็นละอองแสงหายไป
ระหว่างที่ชิโนบุจัดการภูตจากด้านหลัง อัลฟ่าก็จัดการกับภูตระดับกลางอีกสองตนที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นด้านล่าง ดวงตาคู่คมเหลือบมองไปยังทิศทางหนึ่ง เมื่อรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวผิดปกติ ก่อนจะใช้พลังวิญญาณของตัวเองย้อนเข้าร่างของภูตสองตนนั้นจนมันอ่อนกำลังลง
"เดี๋ยวมานะ ระวังตัวด้วย"
เสียงของอัลฟ่าดังขึ้นพร้อมกับร่างกายที่เคลื่อนไหวหายไปจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้ชิโนบุได้แต่มุนหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงให้ความสนใจกับภูตสองตนที่กำลังจะพุ่งเข้ามา ยันต์ในมือถูกซัดออกไปทันที หากแต่ยังไม่ทันใช้คาถาซ้ำ แค่เฉพาะพลังชำระในยันต์ก็ทำให้ภูตสองตนนั้นสลายกลายเป็นละอองแสงไป
การจัดการกับภูตที่ง่ายเกินไปยิ่งทำให้ชิโนบุกดหัวคิ้วแน่นขึ้น ก่อนจะหลุดขำออกมาเบา ๆ เพราะรู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของเจ้าคนขี้ห่วงนั่นแน่ ๆ
ถ้าจะลดพลังภูตพวกนี้จนโดนแค่ยันต์ก็ตาย งั้นสู้จัดการไปเองเลยไม่ดีกว่าหรือไง
ชิโนบุได้แต่คิดขึ้นมาอย่างขำ ๆ ก่อนจะหันไปยังภูตสามตนที่โดนพลังของอัลฟ่าผลักกระเด็นไปเมื่อครู่ ยันต์ในมือถูกซัดออกไป แล้วก็เป็นไปอย่างที่คิด คืออัลฟ่าจัดการย้อนพลังวิญญาณเข้าร่างของพวกมันจนเหลือพลังชีวิตอยู่แค่เล็กน้อย แค่โดนพลังชำระล้างของยันต์ก็สลายกลายเป็นละอองแสงโดยไม่จำเป็นที่เขาจะต้องท่องคาถาสลายวิญญาณเลยด้วยซ้ำ
"ขี้ห่วงชะมัดเลย จะให้สู้ทั้งทีก็ยังลดพลังศัตรูให้ฉันอีก"
ถึงแม้จะบ่นไปแบบนั้น แต่มุมปากทั้งสองข้างกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะพยายามมองหาคนที่อยู่ ๆ ก็หายไป
ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปโดยรอบ ก่อนจะมองไปทางฝั่งของแบล็กเมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามดังขึ้น หัวคิ้วทั้งสองข้างกดเข้าเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาดำราง ๆ ขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่ไปมา ซึ่งจากที่เดาก็คิดว่านั่นน่าจะเป็นแบล็กที่คืนร่างเดิมแล้ว
แต่ถึงขั้นทำให้แบล็กต้องคืนร่างเดิมได้ คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา ๆ แน่
ยิ่งคิดได้แบบนั้นหัวคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้านบนเมื่อมีเงาบางอย่างพาดผ่านไป แม้จะอยู่สูงมากแต่ชิโนบุก็พอมองเห็นปีกขนนกสีดำสนิทของบางสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์ และตอนนี้มันก็กำลังมุ่งหน้ามาทางเขา
ยิ่งสิ่งนั้นเข้ามาใกล้เท่าไรก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร แต่ก่อนที่ร่างเจ้าของปีกขนนกสีดำนั่นจะเข้ามาถึงตัว อ้อมแขนคุ้น ๆ ของใครบางคนก็คว้าตัวเขาหลบออกมาอีกทาง
"อัลฟ่า?"
ดวงตาเจ้าของชื่อวาวโรจน์ แสดงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจนขณะมองไปยังเจ้าของปีกขนนกสีดำสนิท ที่แม้จะพลาดเป้าจากการคว้าตัวชิโนบุแต่ก็พลิกตัวกลับลงพื้นได้อย่างนิ่มนวล
"อะไรกันเนี่ยเจ้าหนู"
คำถามจากร่างมีปีกตรงหน้า ทำให้อัลฟ่ากดหัวคิ้วแน่นจนแทบรวมเป็นเส้นเดียว แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ปล่อยจิตสังหารใด ๆ แต่แค่แรงกดดันเฉพาะตัวที่แผ่กระจายออกมา ก็ทำให้รู้ว่าระดับฝีมือไม่ธรรมดา เก่งมาก...อาจจะพอ ๆ กับแบล็กเลยด้วยซ้ำ
แต่แล้วยังไง
ต่อให้เก่งแค่ไหนเขาก็ไม่สนหรอก
มือที่กอดเอวคนข้าง ๆ อยู่เผลอกระชับให้แน่นขึ้น ดวงตาคู่คมมองสบกลับไปอย่างไม่เป็นมิตร โดยลืมนึกถึงข้อเท็จจริงบางอย่างไปเสียสนิท
"อัลฟ่าใจเย็น"
"....."
"กำไลไม่มีปฏิกิริยาเห็นไหม"
ขณะที่พูดองเมียวน้อยก็ยกมือขึ้นมาโชว์กำไลให้ดูไปด้วย ซึ่งทันทีที่เห็นแบบนั้นอัลฟ่าก็ชะงักไปเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าเป็นตอนที่เขาอยู่ใกล้ ๆ กำไลจะไม่มีปฏิกิริยาอยู่แล้ว แต่เมื่อกี้เขาอยู่ไกลจากชิโนบุมาก ถ้าหากมีจิตมุ่งร้ายจากเจ้าของปีกขนนกนั่นกำไลก็จะต้องมีปฏิกิริยา แต่นี่กลับไม่มี นั่นก็หมายความว่า...
"นั่น'เร็น'เป็นเท็นงู เขาคือภูตพิทักษ์ของอาโอโทระ และเป็นเพื่อนสนิทแบล็กด้วย"
พอได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็คลายความระแวงทั้งหมดลง พร้อมทั้งปล่อยมือจากเอวของชิโนบุ จิ้งจอกหนุ่มผงกหัวให้ทีหนึ่งเป็นการขอโทษที่ทำตัวเสียมารยาทใส่เมื่อครู่ ซึ่งอีกฝ่ายเองก็ยิ้มตอบกลับมาอย่างไม่ได้ติดใจอะไร แต่พอหันมาหาชิโนบุที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน ภูตพิทักษ์สุดแข็งแกร่งของตระกูลอาโอโทระก็เปลี่ยนสีหน้าในทันที
"ทั้งที่มาถึงนี่แท้ ๆ แต่กลับมาเที่ยวเล่นอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปหาฉันที่จุดผนึก น่าน้อยใจชะมัด"
คำตัดพ้อพร้อมสีหน้าน้อยอกน้อยใจอย่างที่ดูก็รู้ว่าแกล้งทำของอีกฝ่าย ทำให้ชิโนบุได้แต่เบะปากใส่ จนได้รับเสียงหัวเราะอย่างชอบใจตอบกลับมา
"เร็น นี่อัลฟ่า"
"เป็น?"
โฮกกกกกกกก
คำถามของเร็นถูกขัดด้วยสียงคำรามของตัวอะไรบางอย่าง จนทั้งสามคนต้องพากันหันไปมอง ซึ่งที่มาของเสียงก็คือทิศทางที่แบล็กอยู่
เป็นเพราะตรงนี้อยู่ใกล้จุดของแบล็กมากกว่าตรงที่ภูตงูโผล่ออกมา ชิโนบุจึงมองเห็นได้ชัดขึ้นเล็กน้อย จากตอนแรกที่เห็นเพียงเงาดำราง ๆ ของแบล็กที่เคลื่อนไหวอยู่ ในตอนนี้กลับมีเงาลาง ๆ ของอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในอากาศเพิ่มขึ้นมาด้วย
"ไอ้หมานั่นไปเล่นสนุกอะไรอยู่คนเดียวน่ะ"
เพราะภูตมองเห็นได้ดีกว่ามนุษย์ เร็นจึงเห็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นตรงจุดนั้นได้อย่างชัดเจน เจ้าตัวมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหาชิโนบุเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายถาม
"แบล็กกำลังจัดการกับอะไรสักอย่างอยู่ ว่าแต่นายเถอะทำไมถึงมาตรงนี้ไม่ประจำอยู่ที่จุดผนึก"
"รู้สึกได้ถึงกระแสพลังแปลก ๆ ก็เลยออกมาดู จนมาเจอเข้ากับชีจังนี่แหละ"
บทสนทนาสั้น ๆ ของทั้งคู่จบลงแค่นั้น ก่อนชิโนบุจะหันมาหาอัลฟ่าอย่างนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขามีเรื่องที่จะถามเจ้าตัวเหมือนกัน
"เมื่อกี้นายไปไหนมา"
"ตามรอยคน ๆ หนึ่งไป"
"ใคร"
"ยังไม่รู้"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุมุ่นหัวคิ้วเข้าอย่างแปลกใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเลือกจะถามต่อ
"แล้วหมอนั่นไปไหนแล้ว"
"หนีไปทางแบล็ก ปล่อยให้แบล็กจัดการ"
คำตอบของอัลฟ่ายังคงทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นเหมือนเดิม แต่ก็พอเดาได้ลาง ๆ ว่าความจริงเจ้าตัวก็คงอยากตามไปนั่นแหละ แต่น่าจะเป็นเพราะเห็นว่าเร็นกำลังจะลงมาคว้าตัวเขา อัลฟ่าไม่รู้จักภูตพิทักษ์ของตระกูลอื่น ตอนเห็นเขาจะโดนเอาตัวไปคงตกใจเลยรีบย้อนกลับมา
"ขี้ห่วงจนลืมไปเลยหรือไงว่าเคยให้กำไลฉันไว้"
"....."
"แต่ยังไงก็ขอบใจนะ"
รอยยิ้มขอบคุณที่ได้รับทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มตามไปอย่างไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ต้องหันขวับกลับไปมองทางด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงขู่ฟ่อที่คุ้นเคย ซึ่งคราวนี้ดังขึ้นถึงสองเสียง
"เฮ้ เมื่อกี้ฉันแวะฟันมันขาดครึ่งไปแล้วนะ"
ร่างกึ่งภูตของเท็นงูหนุ่มโผบินขึ้นท้องฟ้าทันทีเมื่อถูกภูตงูยักษ์ตนหนึ่งทำท่าจะฉกใส่ ในขณะที่อัลฟ่าก็รีบคว้าตัวชิโนบุหลบไปอีกทางเพราะถูกภูตงูยักษ์อีกตัวพุ่งเข้าโจมตีเหมือนกัน
"ทำไมมันมีสองตัว"
คำถามของอัลฟ่า ตัวชิโนบุเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปทางภูตงูทั้งสองตัวที่มีลักษณะเหมือนกันไม่มีผิด แล้วก็ยิ่งกดหัวคิ้วแน่นขึ้น ภายในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงสิ่งที่พอจะเป็นไปได้ ก่อนเจ้าตัวจะหลุดร้องออกมาเบา ๆ แล้วเงยหน้าตะโกนใส่เร็นที่กำลังบินล่อไปมาอยู่บนฟ้าเหมือนกำลังสนุกที่ได้แกล้งให้ภูตงูอีกตนหัวเสีย
"เร็น เพราะนายไปฟันมันขาดครึ่งแน่ ๆ ถึงได้แยกออกเป็นสองตัวแบบนี้ รับผิดชอบด้วย"
"ได้"
เสียงขานรับกลับมาพร้อมรอยยิ้มอย่างคนที่กำลังสนุก ก่อนเจ้าตัวจะกระพือปีกสร้างลมพายุลูกย่อม ๆ กระแทกใส่ภูตงูยักษ์แล้วผ่าตัวมันออกเป็นสองท่อนอีกครั้ง
ดวงตาสามคู่จับจ้องอยู่ที่ร่างของงูยักษ์ที่ถูกสายลมฟันขาดเป็นสองท่อน กระแสพลังแปลก ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของมัน ทำให้ทั้งสามเผลอขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยความสงสัย แต่แล้วก็ต้องพากันถอยห่างไปไกล เมื่อตรงรอยผ่าของภูตงูค่อย ๆ ขยายออกเป็นส่วนลำตัว ก่อนที่มันจะเริ่มขยับจนกลายเป็นภูตงูที่เพิ่มขึ้นมาอีกตนหนึ่ง
"นี่มันอะไรกัน มันคือภูตอะไร"
คำถามของชิโนบุมีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ ทั้งอัลฟ่าและเร็นไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ พวกเขาทำได้แค่หลบการโจมตีของภูตงูยักษ์ที่จากตอนแรกมีตัวเดียว แต่ตอนนี้กลับเพิ่มจำนวนขึ้นถึงสาม
"ชีจังทำไงดี ฉันไม่กล้าเฉือนมันแล้วนะ เดี๋ยวมันงอกเพิ่ม"
"ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้"
ทางด้านอัลฟ่าที่แม้จะไม่ได้คุยกับอีกสองคนแต่ก็กำลังเคร่งเครียดไม่แพ้กัน ถ้าแม้แต่ภูตพิทักษ์ของตระกูลใหญ่อย่างอาโอโทระ และทายาทคนสำคัญของอาคาวะยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับไอ้งูแยกร่างนี่ยังไง เขาเองก็จนปัญญาเหมือนกัน
โฮกกกกกกกก
เสียงคำรามของแบล็กครั้งนี้ฟังดูดังขึ้นและใกล้ขึ้น อาจเป็นเพราะยิ่งถอยหนีการโจมตีของภูตงูทั้งสามเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้กับจุดของแบล็กมากขึ้นเท่านั้น
ใกล้มาก...
ใกล้จนตอนนี้แค่หันหน้ากลับมาก็มองเห็นกันชัด ๆ ไม่ได้เห็นแค่เงาเหมือนก่อนหน้านี้
'อะไรน่ะ!'
พอเห็นมาเห็นภูตงูยักษ์สามตัวที่ทั้งสามคนลากมาใกล้ ๆ แบล็กที่อยู่ในร่างภูตก็หันมาถามอย่างค่อนข้างตกใจ ขณะที่ตัวเองก็รับมืออยู่กับองเมียวจิไม่คุ้นหน้าห้าคนและคิวคิ ภูตในร่างเสือมีปีกที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและพละกำลัง
"แบล็ก มันงอกเพิ่มได้ด้วยอะ"
'งอกอะไร'
เพราะจู่ ๆ ชิโนบุก็พูดขึ้นมาโดยไม่เกริ่นนำอะไรก่อน แบล็กเลยได้แต่ถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ
"ฉันเฉือนมันขาดสองท่อนแล้วมันก็งอกเพิ่มเป็นตัวใหม่ออกมา"
อีกเสียงที่ได้ยินทำให้แบล็กหันขวับไปมองทันที เป็นเพราะเมื่อกี้เขามัวแต่สนใจอัลฟ่ากับชิโนบุอยู่ เลยไม่ทันเห็นเพื่อนซี้เพียงคนเดียวที่เป็นภูตพิทักษ์เหมือนกัน ว่าเจ้าตัวก็อยู่ที่นี่ด้วย
'ไอ้นก ทำไมมาอยู่นี่'
"ฉันสิต้องถามนายไอ้หมา ทำไมพาเจ้าหนูสองคนมาโผล่ตรงนี้ ทำไมไม่พาไปที่จุดผนึกเลย"
'อย่าเพิ่งบ่น ไหน ๆ มาแล้วก็จัดการคิวคิให้ที มีปีกเหมือนกันนี่'
คนโดนโยนภาระให้ได้แต่มุ่ยหน้าใส่ แต่ถึงอย่างนั้นก็บินโฉบเข้าไปรับหน้าที่ต่อทันที ทำให้แบล็กในตอนนี้สามารถหันไปจัดการกับพวกองเมียวจิที่เหลือได้ง่ายขึ้น
ทางด้านอัลฟ่าและชิโนบุเองก็กำลังรับมืออยู่กับภูตงูยักษ์ทั้งสาม ชิโนบุใช้ยันต์ผนึกการเคลื่อนไหวของงูยักษ์ตนหนึ่ง ส่วนอีกตัวก็ส่งชิคิงามิสามตัวที่เคลือบไว้ด้วยพลังของอัลฟ่าออกไปรับมือ ในขณะที่ตัวสุดท้ายก็มีอัลฟ่าที่พยายามจะหาวิธีจัดการอยู่
การต่อสู้ที่ติดพันทั้งสามจุด ทำให้แต่ละคนแทบไม่มีเวลาไปสนใจกัน ร่างสีดำขนาดใหญ่ของแบล็กกระโจนหลบยันต์ที่สองในห้าขององเมียวจิแปลกหน้าซัดเข้าใส่ ก่อนจะตวัดกรงเล็บสวนกลับไป แต่ก็ชนเข้ากับชิคิงามิที่ทางนั้นใช้ออกมารับแรงปะทะแทน อินุงามิหนุ่มกัดฟันแน่นอย่างเริ่มหงุดหงิดกับพลังแปลก ๆ ที่ตัวเองไม่รู้จัก แต่ก่อนจะได้ทำอะไรต่อ ก็ต้องกลับมาให้ความสนใจกับภูตทรายที่เกาะอยู่บนหลัง
'ท่าน..สีดำ...'
'อะไร'
'ไปช่วย..จะ ไปช่วย...'
ว่าแล้วเจ้าตัวก็ชี้มือไปทางชิโนบุและอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับภูตงูยักษ์ทั้งสาม
'เธอจะไปช่วยโนบุจังเหรอ'
'อือ...'
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้แบล็กเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าจู่ ๆ เจ้าตัวจะขอลงไปช่วยเอง ทั้งที่ปกติเป็นภูตที่ขี้กลัวมากแท้ ๆ
'งั้นฉันจะพาเธอไปส่งที่โนบุจังนะ'
'อือ'
การพยักหน้ารับอย่างแข็งขันทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมานิด ๆ
ดูท่าว่าภูตทรายตนนี้คงโดนโนบุจังขโมยหัวใจไปอีกตนแล้ว
ทั่วทั้งร่างของอินุงามิถูกปกคลุมด้วยไอพลังสีดำ ขณะที่เจ้าตัวกระโจนวูบเดียวมาถึงจุดหมายที่ต้องการ ร่างสุนัขขนาดใหญ่แปรเปลี่ยนกลับมาเป็นคน แล้วคว้าเอาสุนาคาเคะที่อยู่บนหลังมาวางลงตรงพื้นข้าง ๆ ชิโนบุ ก่อนที่เจ้าตัวจะกระโจนออกไปแล้วกลับคืนสู่ร่างสีดำอีกครั้ง
"โอบาจิ?"
คนที่กำลังตั้งใจใช้ยันต์ผนึกการเคลื่อนไหวของภูตงู ได้แต่ก้มลงมองร่างคุณป้าตัวจิ๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างแปลกใจ เพราะตอนแบล็กเอาเจ้าตัวมาทิ้งไว้ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ยังไม่ทันได้คำตอบอะไรกลับมา ละอองทรายก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้นแล้วรวมตัวกันเป็นหอกทราย พุ่งเสียบเข้ากลางร่างภูตงูที่เพิ่งจัดการกับชิคิงามิเสร็จไปหนึ่งตัว
"โอ้โห เก่งมาก"
คำชมที่ไม่คิดว่าจะได้รับ ทำให้ภูตทรายในร่างคุณป้าหลุดยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะพยักหน้ารับหงึกหงักเมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายถามขึ้น
"สร้างหอกขึ้นมาอีกหลาย ๆ เล่มแล้วปักงูตัวนั้นตรึงไว้กับพื้นได้ไหม"
'อือ'
ละอองทรายขนาดมากกว่าเดิมลอยขึ้นจากพื้นด้วยฝีมือของสุนาคาเคะ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นหอกทรายหลายเล่ม พุ่งเข้าปักตรึงงูยักษ์ตนนั้นกับพื้นทรายจนมันขยับไปไหนไม่ได้อีก ทำได้เพียงแค่กรีดร้องลั่นด้วยความคับแค้น
เสียงแรกยังไม่ทันเงียบ เสียงที่สองก็กรีดร้องดังขึ้นอยู่ไม่ไกล จนทำให้ทั้งชิโนบุและโอบาจิต้องหันไปมอง ก่อนจะเห็นว่างูอีกตนถูกอัลฟ่าฉีกกระชากกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งเศษเนื้อและคราบเลือดกระเด็นเปรอะเปื้อนเป็นวงกว้าง...
แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีงูตัวใหม่เพิ่มขึ้นมา
"ดูท่าต้องฉีกให้เละจริง ๆ มันถึงจะงอกเพิ่มไม่ได้"
ระหว่างที่พูด อัลฟ่าก็เดินกลับมายังงูอีกตัวที่โดนหอกทรายของโอบาจิตรึงอยู่ที่พื้น ดวงตาคู่คมมองสำรวจเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหาเจ้าของหอก
"โอบาจิ ช่วยตรึงตัวนั้นให้ชิโนบุด้วยได้ไหม"
'ไม่ ได้..ใช้ สมาธิ..กด ตัวนั้น...'
คำตอบของเจ้าตัวทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจโดยไม่ว่าอะไร ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงตรงหน้าภูตงูตนนั้น ฝ่ามือวางทาบลงบนหัวของมันก่อนที่ละอองแสงสีแดงจะแผ่กระจายจากฝ่ามือไหลเข้าไปในร่างของภูตงู เป็นเวลาเพียงครู่สั้น ๆ ที่เสียงกรีดร้องเริ่มดังขึ้น ร่างขนาดใหญ่ของภูตงูยักษ์ดิ้นพล่านอย่างทุรนทุราย ไม่ต่างจากภูตงูอีกตนที่อยู่ ๆ ที่เริ่มมีเลือดไหลออกตามปากและจมูกเช่นกัน
"พลังวิญญาณเชื่อมกันจริง ๆ ด้วย...ก็ดี จะได้ตายพร้อมกันไปเลย"
ประโยคของอัลฟ่าทำให้โอบาจิเผลอกระแซะตัวเข้าไปเกาะขาของชิโนบุอย่างหวาดกลัว
บอกแล้ว..บอกแล้วว่าสองคนนี้น่ากลัว น่ากลัวมาก ๆ คนที่ไม่เคยเห็นหน้าแต่บินอยู่บนฟ้านั่นก็น่ากลัวไม่แพ้กันด้วย
อ้ากกกกกกก
'อ้ากกกกกกก'
เสียงกรีดร้องจากทั้งภูตและคนที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุต้องละสายตาจากอัลฟ่าแล้วหันไปให้ความสนใจกับทางที่ได้ยินเสียง ภาพแรกที่เข้ามาในระยะสายตาก่อน คือร่างของคิวคิที่ตกกระแทกพื้นเพราะถูกสายลมของเร็นเฉือนปีกทิ้งทั้งสองข้าง ก่อนจะตามมาด้วยภาพของหนึ่งในองเมียวจิแปลกหน้าทั้งห้า ที่ถูกพลังของแบล็กปัดไปกระแทกเข้ากับเนินทรายใกล้ ๆ อย่างแรง
สถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบแล้ว ยิ่งตอนนี้แบล็กกัดเข้าที่ร่างองเมียวจิอีกคนแล้วสะบัดทิ้งไปยังจุดใกล้ ๆ กับคนแรก จนตอนนี้คนที่ยังพอจะต่อสู้ได้เหลือเพียงสามคนเท่านั้น
"หือ?"
เหมือนชิโนบุจะเห็นว่าหนึ่งในสามคนนั้นเหลือบมองมาทางเขา ก่อนสามคนนั้นจะหันไปสบตากัน และโดยไม่มีใครทันตั้งตัว แรงสั่นสะเทือนก็เกิดขึ้นตรงพื้นทรายใต้ฝ่าเท้า
ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะรู้ว่าพวกตัวเองกำลังเสียเปรียบ จึงคิดจะใช้เขาเป็นตัวล่อความสนใจจากแบล็กเพื่อหาจังหวะหลบหนี ชิโนบุนึกอยากจะตะโกนบอกแบล็กว่าให้จัดการพวกมันไปเลยไม่ต้องสนใจทางนี้ แต่แค่อ้าปากก็เกือบเสียหลักเพราะแรงสะเทือน สุดท้ายเลยทำได้แค่คว้าตัวภูตทรายที่อยู่ใกล้ ๆ แล้ววิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น ซึ่งทันฉิวเฉียดกับปากขนาดใหญ่ที่โผล่พ้นทรายขึ้นมาเตรียมจะงับพวกเขาเข้าไปพร้อมกัน
สถานการณ์สำหรับชิโนบุในตอนนี้ถือเป็นช่วงที่อันตรายมาก เพราะแบล็กที่รู้ตัวก่อนใครดันอยู่ไกลที่สุด ในขณะที่เร็นและอัลฟ่าระยะทางพอกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถือว่าไกลมากอยู่ดี ที่สำคัญตอนนี้เร็นกำลังติดพันอยู่กับการจัดการคิวคิ ส่วนอัลฟ่าเองก็เสียหลักจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว เพราะทันทีที่เขาและโอบาจิเสียสมาธิ ทั้งยันต์และหอกทรายที่ผนึกการเคลื่อนไหวของภูตงูไว้ก็ไม่สามารถใช้การได้ จนภูตงูสองตนนั้นกลับมาเคลื่อนไหวและพุ่งเข้าโจมตีอัลฟ่าอีกครั้ง
".....!"


"ยังอยู่ไหม"
"อยู่"
เสียงสองเสียงที่ตอบขึ้นพร้อมกัน ทำให้คนถามพยักหน้ารับเบา ๆ ดวงตาคู่สวยมองลอดตามต้นไผ่เข้าไปด้านในเพื่อลองสำรวจดูคร่าว ๆ
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามยืนอยู่ตรงทางเข้าป่าไผ่ที่เคยเจอกับสุนาคาเคะตนนั้น บริเวณโดยรอบเงียบสนิทไม่มีผู้คนเดินผ่าน เนื่องจากเป็นเวลาค่อนข้างดึกมากแล้ว ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดีเพราะจะทำให้จัดการอะไรได้สะดวกขึ้น อย่างตอนที่มาถึง ชิโนบุก็ให้อัลฟ่ากับแบล็กสัมผัสพลังวิญญาณของสุนาคาเคะดูได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องกลัวใครเห็น
และถือเป็นโชคดีมากที่การมาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว
"ไปกันเถอะ"
ทันทีที่พูดจบแบล็กก็เป็นคนเดินนำเข้าไปก่อน ตามด้วยชิโนบุและปิดท้ายด้วยอัลฟ่าเหมือนอย่างทุกที
ทั้งสามคนเดินเข้าไปเงียบ ๆ โดยไม่คุยอะไรกันอีกเลย เวลาผ่านไปพักใหญ่ที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนถึงกลางป่า เสียงการเคลื่อนไหวไม่ไกลจากจุดที่อยู่ ทำให้ทั้งสามไหวตัว ทั้งอัลฟ่าและแบล็กไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่กลับแบ่งหน้าที่กันได้อย่างลงตัว
แบล็กเป็นคนกระโจนออกไปยังจุดที่เกิดการเคลื่อนไหวผิดปกติ ในขณะที่อัลฟ่าขยับเข้าไปประชิดตัวชิโนบุอย่างรวดเร็ว
หมับ!
พอเห็นว่าอัลฟ่าอยู่ใกล้ ๆ ชิโนบุก็คว้าแขนเจ้าตัวไว้ทันที มือหนึ่งกำยันต์ไว้เพื่อเตรียมพร้อม ขณะที่อีกมือก็เกาะแขนอัลฟ่าเอาไว้แน่น
ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน เป็นช่วงเวลาของภูตผี เขาจะดื้ออยากจัดการเองเหมือนเมื่อตอนเย็นไม่ได้เพราะไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่บ้าง ถึงบางทีจะงอแงไปหน่อย แต่ชิโนบุก็รู้ดีว่าตัวเองยังไม่เก่งถึงขั้นพร้อมสู้ในทุกสถานการณ์เหมือนคุณปู่กับคุณพ่อ ถ้าเป็นตอนเช้าหรือตอนเย็นก็ว่าไปอย่าง แต่มืด ๆ ค่ำ ๆ แบบนี้แค่คอยระวังตัวแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่อัลฟ่ากับแบล็กดีกว่า จะได้ไม่เกะกะหรือเผลอทำตัวเป็นภาระโดยไม่ตั้งใจ
"หึ ๆ"
เสียงหัวเราะเบา ๆ จากคนข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุจำต้องละสายตาจากการมองสำรวจโดยรอบเพื่อหันไปมองเจ้าตัว สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาคู่นั้นที่เหมือนจะเรืองแสงขึ้นเล็กน้อยในความมืด ส่วนสิ่งต่อมา...
ก็คือรอยยิ้มขำ ๆ ที่ถูกส่งมาให้
"ขำอะไร"
"ไม่คิดว่านายจะเกาะแขนฉันไว้ด้วย"
"กลัวนายทิ้งฉัน"
"ก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันไม่มีทางทำแบบนั้น"
ถ้อยคำที่ตอบกลับมาทำให้ชิโนบุแอบหันไปยิ้มอีกทางในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงอมยิ้มนิด ๆ โดยไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่าเจ้าตัวลืมไปหรือเปล่าว่าภูตมองเห็นในความมืดได้ดีกว่ามนุษย์ ต่อให้จะหันหนีไปอีกทางแบบนั้น เขาก็ยังมองเห็นมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มของเจ้าตัวอยู่ดีนั่นแหละ
แต่ไม่พูดออกไปหรอก...
กลัวจะเขินแล้วทำหน้ามุ่ยกลบเกลื่อน ถึงแม้แบบนั้นจะดูน่ารักดี แต่ยังไงเขาก็ชอบเวลายิ้มมากกว่า
กรี๊ดดดดด
เสียงกรีดร้องหวีดแหลมที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้ชิโนบุเผลอเกาะแขนคนข้าง ๆ แน่นขึ้น ในขณะที่อัลฟ่าเองก็มุนหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ดวงตามองฝ่าความมืดไปยังทิศทางของเสียง ซึ่งเป็นทางเดียวกับที่แบล็กกระโจนหายไป
เวลาผ่านไปอีกครู่สั้น ๆ คนที่หายไปก็กลับมาพร้อมหิ้วคอภูตตนหนึ่งติดมือมาด้วย
"เจอละ"
"เจ้าของเสียง?"
"ใช่"
"ที่วิ่งหนีเมื่อกี้ด้วย?"
"ถูก"
บทสนทนาสั้น ๆ ของแบล็กและอัลฟ่าจบลงเพียงแค่นั้น แต่ก็ทำให้ทั้งสามเข้าใจตรงกันว่า เจ้าของการเคลื่อนไหวผิดปกติที่แบล็กตามไปดูก็คือสุนาคาเคะตนนี้ คาดว่ามันคงมาแอบดูเพื่อหาทางจัดการคนที่รุกล้ำเข้ามาในป่า แต่เพราะสัมผัสได้ว่าอัลฟ่ากับแบล็กไม่ธรรมดาเลยตัดสินใจจะหนีแทน
"เมื่อกี้ทำไมอยู่ ๆ เธอถึงกรี๊ด"
"โดนฉันจับตัวได้"
คำตอบจากแบล็กทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ เจ้าตัวปล่อยมือที่เกาะแขนอัลฟ่าแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าภูตทรายที่ตอนนี้กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เหลือบมองหน้าอัลฟ่าที แบล็กทีด้วยท่าทางน่าสงสาร
"ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ทำอะไร จะไม่มัดเธอด้วย แค่มีเรื่องจะถาม"
ประโยคที่ได้ยินทำให้สุนาคาเคะเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะหลุบตาลงมองพื้นแล้วกอดตัวเองแน่นเหมือนเดิม ท่าทางแบบนั้นทำให้ชิโนบุเผลอมุนหัวคิ้วเข้า ก่อนจะหันไปพูดกับอัลฟ่าและแบล็กด้วยน้ำเสียงดุ ๆ ขณะที่ตัวเองก็ย่อตัวลงเพื่อจะได้คุยกับภูตทรายได้สะดวกขึ้น
"หยุดแผ่แรงกดดันกันก่อนสิ"
"ฉันหยุดไปนานแล้วนะโนบุจัง"
"ยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
พอเจอเข้ากับน้ำเสียงห้วน ๆ เหมือนติดจะหงุดหงิดนิด ๆ ของชิโนบุ ทั้งสองหนุ่มก็รีบตอบกลับไปทันที พวกเขายืนอยู่เฉย ๆ ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย สุนาคาเคะตนนี้ขี้กลัวเกินไปเองต่างหาก
ดวงตาคู่สวยเหลือบมองเจ้าหมาขาวและหมาดำเล็กน้อยหลังได้ยินคำปฏิเสธของทั้งคู่ ก่อนจะหันกลับมามองภูตทรายตรงหน้าที่จนตอนนี้ก็ยังไม่หยุดสั่นเหมือนเดิม องเมียวน้อยถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงอีกนิด เพื่อให้สุนาคาเคะตนนี้คลายความหวาดกลัวลง
"ไม่ต้องกลัว ถ้าเธอสัญญาว่าจะตอบคำถามฉัน ฉันจะไม่ให้ใครทำอะไรเธอ"
ประโยคที่ได้ยินทำให้สุนาคาเคะเงยหน้าขึ้นมองชิโนบุอย่างหวาด ๆ เหมือนมันไม่ค่อยจะแน่ใจนักกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะถ้าว่ากันตามตรง ในสายตาภูตที่มองอะไรไม่ซับซ้อนเท่ามนุษย์ เด็กหนุ่มคนนี้มีฝีมือด้อยกว่าอีกสองตนนั้นมาก...
สองตนที่แรงกดดันรุนแรงแม้จะยืนอยู่เฉย ๆ โดยไม่ทำอะไร
สองตนที่แค่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็รู้สึกอยากฆ่าตัวตายเองซะให้รู้แล้วรู้รอดไป
แล้ว...
เด็กคนนี้จะเอาอะไรไปห้ามได้หากสองตนนั้นจะลงมือ
ราวกับรับรู้ถึงความคิดของสุนาคาเคะ แบล็กที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลังยกมือขึ้นกอดอก ก่อนจะพูดขึ้นด้วยท่าทางสบาย ๆ หากแต่น้ำเสียงจริงจังไม่มีแววของความล้อเล่นปนอยู่เลย
"ถ้าเขาไม่ให้ทำฉันก็ไม่ทำ"
"ฉันก็เหมือนกัน"
อีกประโยคที่ถูกยืนยันจากอัลฟ่า ทำให้สุนาคาเคะเหลือบมองทั้งคู่อย่างระแวง ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าชิโนบุอีกครั้ง ซึ่งเจ้าตัวก็ส่งสีหน้ากลับมาประมาณว่า 'จะเชื่อได้หรือยัง'
'สัญ ญา..สัญญา...'
"สัญญา ถ้าเธอตอบทุกอย่างโดยไม่โกหก ฉันจะไม่ให้พวกเขาทำอะไรเธอ"
ภูตทรายเงียบไปครู่หนึ่งคล้ายกำลังใช้ความคิด ก่อนที่มันจะค่อย ๆ พยักหน้ารับ ร่างเล็ก ๆ ของหญิงชรานั่งลงกับพื้น พร้อมทั้งยกสองขาขึ้นมากอดเข่าไว้ ใบหน้าเปื้อนทรายซุกลงกับเข่า ก่อนจะเงยขึ้นมาให้เห็นแค่ดวงตาทั้งสองข้างเพียงเท่านั้น
'ถาม..ถามมา...'
"ทำไมถึงหนีมาจากนารา"
เมื่อโอกาสมาถึงชิโนบุก็ไม่อ้อมค้อม เจ้าตัวถามถึงสิ่งที่อยากรู้ทันที ซึ่งหลังจากได้ยินคำถามนั้น สุนาคาเคะก็ตัวสั่นขึ้นมาอีกครั้ง ท่าทางของมันดูหวาดกลัวมากจนคนมองทั้งสามได้แต่ขมวดคิ้วแน่น
'น่ากลัว น่า กลัว...'
"อะไรที่น่ากลัว"
'ในทราย มี บางอย่าง น่า..กลัว...'
"รู้ไหมว่าคืออะไร"
'ไม่ รู้'
คำตอบที่ได้ดูไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไรนัก แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ยังเลือกจะถามต่อไป ในขณะที่อัลฟ่าและแบล็กยืนกอดอกคอยระวังทั้งหน้าและหลังไปด้วย ตั้งใจฟังสิ่งที่องเมียวน้อยของพวกเขาคุยกับภูตทรายไปด้วย
"เพราะรู้สึกถึงบางอย่างที่น่ากลัว เธอเลยหนีมาที่นี่เหรอ"
'ใช่'
"....."
'นอกจาก น่า กลัว..มีคน...ด้วย...'
ประโยคนั้นทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นทันที ดวงตาคู่สวยเหลือบขึ้นสบกับแบล็กและอัลฟ่าเงียบ ๆ ก่อนจะหันกลับมาหาสุนาคาเคะแล้วถามต่อ
"ใคร"
'ไม่รู้..แปลก ๆ...หา บางอย่าง...'
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันทีหลังสิ้นประโยคนั้น ชิโนบุใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล่นระหว่างใช้ความคิด หัวคิ้วทั้งสองข้างกดเข้าและยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกเลยสักนิด ปลายนิ้วเผลอคลึงกำไลเล่นอย่างลืมตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นคุยกับแบล็กและอัลฟ่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ไปนารากัน"
"พรุ่งนี้ วันนี้พอแล้ว"
"ก็หมายถึงพรุ่งนี้นั่นแหละ"
พอโดนแบล็กใช้น้ำเสียงที่ดุขึ้น ชิโนบุก็เปลี่ยนมาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ไม่บ่อยนักที่แบล็กจะใช้เสียงแบบนี้ ปกติเจ้าตัวตามใจเขาจะตาย แต่นี่คงเห็นว่าวันนี้เจออะไรมาเยอะแล้ว คงอยากให้เขากลับไปพักเอาแรงก่อนนั่นแหละ
"งั้นกลับไปก็บอกชุนด้วย"
"อือ"
พอคุยกับแบล็กเสร็จ ชิโนบุก็หันกลับมาหาสุนาคาเคะที่จนตอนนี้ก็ยังคงตัวสั่นอย่างหวาดกลัวไม่หยุด
"ไปนารากับฉัน"
'ไม่..ไม่...'
ไม่พูดเปล่า เจ้าภูตทรายยังขยับถอยหลัง แต่พอรู้สึกได้ถึงการขยับตัวของแบล็กก็รีบหยุดตัวเองไว้ ร่างคุณป้าวัยชราคู้ลงกับพื้นแล้วกอดตัวเองแน่น ขณะที่ริมฝีปากก็ขยับพึมพำออกมาไม่หยุด
'กลัว..กลัว...'
"ไม่ต้องกลัว"
'น่ากลัว'
"เราจะให้การคุ้มครองเธอเอง แค่ไปนารากับฉัน"
พอได้ยินว่าจะได้รับการคุ้มครองสุนาคาเคะก็เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของภูตทรายดูราวกับจะมีน้ำตาไหลออกมาอยู่รอมร่อ
คงจะกลัวมากจริง ๆ
"เขาจะเป็นคนคอยคุ้มครองเธอ เธอก็รู้ใช่ไหมว่าเขาเก่งมาก ไม่มีอะไรทำอันตรายเธอได้แน่นอน"
พูดไปชิโนบุก็ชี้มือไปที่แบล็กด้วย สุนาคาเคะมองตามแล้วก็ได้แต่กอดตัวเองแน่นขึ้น พึมพำเสียงเบาจนฟังแทบไม่ออก
'คุ้มครอง..คุ้ม ครอง...'
"ในเมื่อเขาบอกให้คุ้มครองฉันก็จะคุ้มครองเธอ บอกไปแล้วไงว่าถ้าเขาสั่งฉันจะทำ"
ประโยคของแบล็กทำให้สุนาคาเคะหันไปมองหน้าเจ้าตัวอย่างชั่งใจ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าชิโนบุอีกครั้ง เมื่อได้ยินประโยคที่ถามขึ้น
"ไม่อยากกลับไปบ้านหรือไง"
แค่ได้ยินคำว่าบ้าน น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ก็ไหลออกมาทันที เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาจากร่างที่กอดตัวเองไว้แน่น ภูตในร่างคุณป้าร้องไห้ออกมาอย่างหนักแบบไม่อายใคร เพราะจริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้อยากทิ้งที่นั่นมา ที่นั่นเป็นที่ที่อยู่มาตั้งนาน แต่เพราะความน่ากลัวที่สัมผัสได้ทำให้จำใจต้องจากมา...
จากบ้าน
จากเพื่อนพ้อง
'กลับ..อยากกลับ...'
"งั้นพรุ่งนี้เราไปนารากัน"
'อยาก กลับ...บ้าน...'
"เข้าใจแล้ว"
เห็นภูตตรงหน้านั่งกอดเข่าร้องไห้แล้ว ชิโนบุก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาทำเพียงแค่ลุกขึ้นแล้วถอยไปยืนรออยู่ข้างอัลฟ่าเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยปากเร่งสักคำ
เพราะได้พบเจอกับพวกภูตผีมากมายมาตั้งแต่เด็ก จึงรู้ดีว่าจริง ๆ แล้ว พวกนี้เองก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากมนุษย์เรา
ดีใจเป็น หัวเราะเป็น...
เสียใจเป็น ร้องไห้เป็น...
คนเรารู้สึกเศร้าแค่ไหนที่ต้องไปไกลจากบ้าน ภูตพวกนี้เองก็เศร้าใจไม่ได้น้อยไปกว่ากัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
'ตรงนั้น..ตรง นั้น...'
หลังจากมาถึงนารา ทั้งสามก็มุ่งหน้าไปยังจุดที่สุนาคาเคะบอก ตลอดทางภูตในร่างคุณป้าจะคอยชี้มือบอกว่าไปทางนี้ ทางนั้น จนกระทั่งมาถึงเนินทรายขนาดไม่ใหญ่นัก เจ้าตัวก็บอกให้หยุด มือข้างหนึ่งชี้ไปยังเนินทรายขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างไปไม่ไกล ขณะที่อีกมือก็เกาะไหล่แบล็กไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"ตรงนั้นเหรอ"
'อือ..'
"ดูไม่น่าจะมีอะไรนะ"
'มี..ใน ทราย...'
พอได้ยินแบบนั้นชิโนบุกับอัลฟ่าก็ทำท่าจะเดินต่อ แต่แล้วก็ต้องหันไปมองทางแบล็ก เมื่อได้ยินเจ้าตัวไอออกมาเสียงดัง ใบหน้าที่ปกติจะมีรอยยิ้มทะเล้นประดับอยู่ตลอดเวลาตามประสาคนอารมณ์ดี ในตอนนี้กลับดูหงุดหงิดจนพวกภูตหลายตนที่อาศัยอยู่แถวนั้นพากันเผ่นหายไปไกลลิบ
ซึ่งตัวการที่ทำให้แบล็กหงุดหงิดมาตั้งแต่เริ่มออกเดินทาง ก็คือภูตคุณป้าตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนหลังนั่นแหละ ทั้งชิโนบุและอัลฟ่านึกอยากจะช่วยแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ในเมื่อปัญหามันอยู่ที่...
"ทรายเข้าปากฉันอีกแล้ว"
น้ำเสียงหงุดหงิดที่ได้ยิน ทำให้สุนาคาเคะค่อย ๆ ลดมือที่ชี้บอกตำแหน่งลง ใบหน้าเปื้อนทรายหันไปมองแบล็กด้วยท่าทีหวาด ๆ จนชิโนบุที่เห็นแบบนั้นรู้สึกสงสารอยู่ไม่น้อย
"เธอไม่ได้ตั้งใจน่าแบล็ก"
"ก็รู้..แค่ก!"
พูดได้แค่นั้นเจ้าตัวก็หันไปถุยทรายออกจากปากอีกทาง ทุกครั้งที่สุนาคาเคะขยับตัว เป็นต้องมีเศษทรายปลิวเข้าปากเขาตลอดเลย
"โอบาจิ"
เจ้าของชื่อหันขวับไปหาคนเรียกทันที ดวงตาเป็นประกายฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด เพราะเพิ่งจะเคยมีชื่อเป็นของตัวเองครั้งแรก แม้ภูตระดับสูงรวมไปถึงระดับกลางบางตัวจะมีชื่อ แต่ภูตระดับล่างและระดับกลางบางตัวที่ฝีมือไม่ได้เก่งกาจมาก จะไม่มีชื่อเป็นของตนเอง นอกเสียจากจะมีใครใจดีตั้งให้ ซึ่งก็มีโอกาสน้อยนัก
ใบหน้าน่ากลัวของคุณป้าวัยชราปรากฏรอยยิ้มเล็ก ๆ ขึ้นตรงมุมปาก ก่อนจะขานตอบกลับไปอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เพราะอีกฝ่ายคือคนที่ตั้งชื่อให้ตอนพากลับไปที่บ้านด้วยเมื่อคืน
เป็นคนตั้งชื่อให้...เป็นคนใจดี
"สะลัดทรายออกจากตัวก่อนไม่ได้เหรอ"
ชิโนบุหันมาถามโอบาจิ หรือก็คือสุนาคาเคะที่เขาเป็นคนตั้งชื่อให้ ด้วยการเอาคำว่าคุณป้ามาแปลงเสียงจาก โอบะซัง เป็น โอบาจิ เพราะเจ้าตัวมีรูปร่างคล้ายคุณป้าวัยชรา แต่ขนาดตัวเล็กพอ ๆ กับเด็กหญิงวัย 8-9 ขวบ
'ไม่..ได้...'
"ลงก่อน"
พอสุนาคาเคะตอบมาแบบนั้น แบล็กก็หันมาสั่งให้เจ้าตัวลงจากหลังตัวเองก่อน ซึ่งภูตคุณป้าก็ทำตามที่บอกโดยไม่คัดค้านอะไร แม้จะมีท่าทีงง ๆ ก็ตาม ทางด้านชิโนบุและอัลฟ่าก็ได้แต่มองมาด้วยความสงสัย เพราะพวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแบล็กกำลังจะทำอะไร
"....."
ละอองแสงสีดำจากฝ่ามือของแบล็ก ลอยเข้าปกคลุมร่างของสุนาคาเคะไว้ครู่หนึ่ง และทันทีที่จางลง ร่างสกปรกมอมแมมของคุณป้าวัยชราก็ดูสะอาดขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก เศษทรายที่เคยติดตามตัวกลับหายไปหมดไม่มีเหลือให้เห็นอีกเลย
"อยู่ในร่างนี้ไปก่อน"
'ไม่..ไม่ ชอบ...'
พอเห็นว่าตัวเองอยู่ในรูปลักษณ์ไหน สุนาคาเคะก็รีบก้มลงคว้าเอาเศษทรายที่พื้นมาเทราดตัวเองให้เป็นแบบเดิม แต่แล้วก็มีลมแรงพัดมาจนเศษทรายหลุดออกจากตัวจนหมด ซึ่งเจ้าของลมที่ว่าก็กำลังยืนทำหน้าบูดอยู่ข้าง ๆ ฝ่ามือคว้าเข้าที่คอเสื้อคุณป้าตัวจิ๋ว แล้วหิ้วมาวางแปะลงที่หลังตัวเองเหมือนเดิม
'ไม่ ชอบ...'
โอบาจิยังคงบ่นต่อไปไม่ยอมเลิก แม้ความจริงจะเกรงกลัวอินุงามิตนนี้มาก แต่ก็ไม่ชอบร่างนี้มาก ๆ เหมือนกัน มันไม่มีเศษทรายติดตัวให้อุ่นใจเลย ไม่สบายใจ!
"รู้แล้วว่าไม่ชอบ เดี๋ยวจบเรื่องนี้แล้วจะคืนร่างเดิมให้"
ไม่ว่าเปล่า แบล็กยังจับมืออีกฝ่ายให้มาเกาะไหล่ตัวเองดี ๆ เพราะเจ้าตัวเอาแต่ยุกยิก ๆ จนเกือบจะหล่นลงไปหลายรอบ
'อยาก..ได้ ทราย...'
"ตอนนี้ไม่ได้ เวลาเธอขยับตัวมันปลิวเข้าปากฉัน จนตอนนี้ทรายเต็มกะเพราะไปหมดแล้วเนี่ย"
'ทราย...'
"ไว้เสร็จเรื่องจะคืนร่างเดิมให้ ฟังรู้เรื่องไหม"
น้ำเสียงที่เริ่มดุขึ้นทำให้ภูตทรายในร่างคุณป้าได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำยอม ทางด้านอัลฟ่าและชิโนบุที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นก็ได้แต่อมยิ้มขำ ๆ กับการเถียงกันเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้น
หลังจากจัดการอะไรได้เรียบร้อยตามใจแบล็กแล้ว ทั้งสามคนรวมถึงสุนาคาเคะที่เกาะหลังแบล็กอยู่ ก็มุ่งหน้าไปยังเนินทรายขนาดใหญ่ทันที ทั้งที่มองจากที่ไกล ๆ แล้วดูไม่ผิดปกติอะไร แต่ยิ่งเข้าไปใกล้ก็ยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันประหลาดที่แผ่ออกมา ทุกคนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันวิ่งไปถึงแบล็กก็ชะงักกึก รีบก้มลงมองพื้นทรายที่เหยียบเท้าลงไป
จากพื้นทรายธรรมดาค่อย ๆ ปรากฏเป็นวงเวทย์เรืองแสงขึ้นมา ภูตหนุ่มรีบชักเท้ากลับแล้วร้องเตือนให้ทุกคนออกจากจุดนั้นทันที
"ระวัง!"
แสงสว่างวาบขึ้นพอดีกับที่แบล็กกระโดดถอยหลังออกมาจากตรงจุดนั้นได้ทันแบบฉิวเฉียด ในขณะที่อัลฟ่าก็คว้าเอวชิโนบุกระโดดหลบมาอีกทางได้ทันพอดีเช่นกัน
ใบหน้าของทั้งสามเคร่งเครียดขึ้น ไม่ใช่เพราะเกือบถูกวงเวทย์กับดักเล่นงาน แต่เป็นเพราะวงเวทย์นี้ไม่ใช่ของตระกูลอาคาวะ แล้วการที่คนอื่นเข้ามาวางวงเวทย์ในอาณาเขตของตระกูลได้แบบนี้...
จะหยามกันเกินไปแล้ว!
กระแสอารมณ์จากคนข้างกายที่ส่งผ่านสื่อกลางกำไลมาถึงอัลฟ่า ทำให้รู้ระดับความโมโหในตอนนี้ของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี มือที่จับเอวของเจ้าตัวไว้จึงออกแรงบีบเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ซึ่งก็ได้ผล เมื่อใบหน้าขาว ๆ หันขวับกลับมาสบตากัน
แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูท่าว่าอารมณ์จะไม่สงบลงง่าย ๆ แหะ
"ฉันจะหนีทรายจากโอบาจิเพื่อมาเจอทรายตรงนี้ทำไมเนี่ย"
ห่าทรายที่ตกลงมาหลังวงเวทย์กับดักระเบิดตัว ทำให้แบล็กได้แต่บ่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปโดยรอบเพื่อหาตัวการเจ้าของวงเวทย์ ก่อนจะมุนหัวคิ้วเข้าเมื่อเห็นเงาดำลาง ๆ เคลื่อนไหวอยู่ที่เนินทรายไม่ไกลจากตรงนี้นัก
"ล่วงหน้าไปก่อนนะ"
แบล็กหันไปพูดกับอัลฟ่าและชิโนบุเสร็จ ก็เหลือบกลับมายังสุนาคาเคะที่เกาะอยู่บนหลังตัวเอง
"เกาะดี ๆ นะโอบาจิ ถ้าตกลงไปโทษฉันไม่ได้นะ"
หากไม่ได้มองหน้าอยู่ก่อนแล้ว โอบาจิคงเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดีถึงได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะแบบนั้น แต่เป็นเพราะเขามองหน้าเจ้าตัวมาตั้งแต่ต้น ถึงได้สังเกตเห็นว่าดวงตาคู่นั้นกำลังวาวโรจน์ขึ้นขนาดไหน ตอนที่มองไปยังตัวการเจ้าของวงเวทย์กับดักนี่
'เกาะ..แน่นแล้ว...เกาะ ดี ๆ..'
"ดี"
เสียงขานตอบพร้อมแรงมือที่กระชับเกาะไหล่จนแน่นขึ้นทำให้แบล็กแสยะยิ้มออกมา ร่างของภูตหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อยอย่างเตรียมพร้อม ก่อนจะพุ่งตัวออกไปยังเนินทรายอีกลูกในทันที
"เราไปทางนั้น"
ชิโนบุที่เตรียมตัวจะวิ่งตามแบล็กไป ได้แต่เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ดวงตาคู่สวยเลื่อนกลับมาสบเข้ากับอัลฟ่าเป็นเชิงถาม ก่อนจะมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปเมื่อได้ยินประโยคที่ตอบกลับมา
"สัมผัสกระแสอาคมแปลก ๆ ได้จากทางนั้น"
"เข้มข้นมากไหม"
"ไม่ จางมากแต่ก็แปลกมาก"
คำตอบของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุกดหัวคิ้วเข้าด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ก็ต้องหันกลับมาถลึงตาใส่เมื่อได้ยินคำถามต่อมา
"อยากขี่หลังฉันไหม"
"เงียบไปเลย"
มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นหลังจากนั้น ก่อนทั้งคู่จะเปลี่ยนทิศทางไม่ตามแบล็กไป แต่มุ่งหน้าไปยังจุดที่อัลฟ่าบอกว่ารู้สึกได้ถึงกระแสอาคมแปลก ๆ แทน
tbc...