ทำความเคารพ!!!....
เสียงตะโกนที่เคยชินนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู เสียงรองเท้ากระทบพื้นที่ดังเป็นจังหวะอย่างพร้อมเพรียงราวกับเสียงเพลง คราบเขม่าและกลิ่นคาวเลือดที่ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกฉันแทบไม่มีวันลืม....
 "นายมีความฝันหลังจากนี้บ้างไหม?"
"พวกเรามารบนะ จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ ถ้านายว่างเอาเวลามาเพ้อฝันก็ควรเอาส่วนนั้นตรวจสอบสภาพปืนให้ดีก่อนสิ!"
"นายรู้ไหมแจ็ค? เพราะว่าคนเรามีความฝันเลยถึงอยากจะรอดจากที่แห่งนี้ไปอย่างไงเล่า"
ตอนที่ไปรบฉันไม่ได้คิดเรื่องหลังจากนั้น แค่ทำตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา ได้รับค่าตอบแทนเป็นคำชมของผู้บังคับบัญชากับสวัสดิการจนกว่าที่ตนเองจะเกษียณอายุ ออกไปรบทำสงครามกับผู้ก่อการร้ายโดยมีชีวิตเป็นเดิมพัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ลืมเลือนความฝันไป...
เมื่อเวลา 00.00 น. ทางด้านบริษัทของตระกุลเอริส
"เอาล่ะ! คงได้เวลาที่ต้องไปแล้ว...นี่ไม่ใช่คำสั่งหรือว่าภารกิจแต่เป็นความต้องการของฉันเหมือนอย่างที่นายเคยถามฉันไว้ เอส" แจ็คพูดกับสร้อยคอที่เขามักจะสวมอยู่แล้วยิ้มออกมาก่อนที่ตนเองจะเดินออกไป...
 ทั้งที่ในเมืองไม่น่าจะมีคนหลงเหลืออยู่แล้ว แต่ว่าทำไมต้องเปิดไฟไว้ที่ทุกตึกด้วยละ? ช่างเถอะ!เอาเป็นว่าตอนนี้ ไอ้หนูนั้นน่าจะกำลังมาถึงแล้ว
 แจ็คใช้พลังของตัวเองเพื่อตรวจสอบบริเวณโดยรอบ ได้ยินเสียงเท้าของสัตว์สี่ขากำลังวิ่งมาหาเขา ในระหว่างที่รอนั้นเขาก็ได้ทำการตรวจสอบอาวุธและแผนที่ที่ได้รับมา
...ตระกุลเอริสนั้นเป็นผู้สนับสนุนหลักทางด้านอาวุธยุทโธปกรณ์ ทุกตระกุลที่สนับสนุนเหล่านัมเบอร์นั้นจะมีการทำการซื้อ-ขายกับตระกูลเอริส เลยทำให้มีประวัติข้อมูลอาวุธของนัมเบอร์คนอื่นอยู่ครบ จะถือว่าเป็นข้อได้เปรียบก็ว่าได้ เพราะพลังของฉันเองไม่มีความสามารถในการต่อสู้เหมือนคนอื่น เลยจำเป็นต้องพึ่งการซุ่มยิงจากระยะไกลเอา
 "มาถึงแล้วสินะ?" เขามองไปยังม้าตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยความเร็ว แล้วค่อยๆกลับกลายร่างเป็นคน เขาคือ "ฟิชั่น" ที่มาร่วมมือกับแจ็ค ในร่างคนนั้นเขาสภาพนั้นเปลือยเปล่าเพราะในการแปลงร่างนั้นเสื้อผ้าจะถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดี
 "ฉันหวังพึ่งพลังของแกอยู่นะ ทำงานให้มันดีหน่อยละ"
 "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง แต่ก่อนอื่นไอ้หนู! แกช่วยหาเสื้อผ้าใส่ที ฉันไม่มีรสนิยมชอบดูผู้ชายในชุดวันเกิด" พอแจ็คพูดจบแล้วก็กางแผนที่ออก
ในขณะที่ฟิชั่นกำลังสวมเสื้อผ้าอยู่นั้นก็ถามมาว่า "แล้วจะเอาไงดี? จัดการใครก่อน?"
 "ตอนนี้พวกเราอยู่ทางทิศตะวันตก เป้าหมายของเราอยู่ทางตะวันออก แต่จากที่ฉันคาดการไว้เขาน่าจะไปที่ทางใต้เพื่อหาพรรคพวกของเขา"
 "แกแน่ใจนะ? ว่าหมอนั่นคือตัวอันตรายมากที่สุด"
 "เราไม่ควรปล่อยเขาไว้เด็ดขาด! รีบจัดการให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้"
 "แกใช้พลังค้นหาโดยรอบยัง?"
"ตรวจสอบแล้วแต่ในพื้นที่บริเวณใกล้เคียงตอนนี้แทบไม่มีใครอยู่เลยนอกจากพวกเรา"
"ถ้างั้นรอบนี้ก็หวานหมูสิ สบายตั้งแต่เริ่มเลย" ฟิชั่นทำท่าทางดีใจ
แจ็คที่เห็นดังนั้นเลยพูดเตือนไป "ถึงแม้อีฝ่ายจะอายุเท่าๆกับแก แต่ก็อย่าประมาทเด็ดขาด!"
 "ครับ! ครับ! ทำเป็นสั่งอยู่ได้อ้างตัวเองมีประสบการณ์ ทั้งที่เป็นได้แค่ทหารที่ขี้ขลาดหนีเอาตัวรอด" สิ่งที่แจ็คเตือนนั้นแทบไม่ได้เข้าหูของฟิชั่นเลยแม้แต่น้อย แต่ตัวแจ็คเองนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรแล้วรีบเดินทางไปทางใต้ของเซนเตอร์
 "เอานี่ไป แล้วก็อย่าทำมันฟังตอนแปลงร่างละ" แจ็คโยนวิทยุสื่อสารให้ฟิชั่น
"นี่มันสมัยไหนแล้ว ยังจะใช้วิทยุเชยๆแบบนี้อยู่อีกงั้นหรอ?"
"ที่นี่ตอนนี้มันก็เปรียบกับสนามรบของตัวฉัน เพราะฉะนั้นนี่เหมาะที่สุดแล้ว"
"ครับ! คุณผู้ชำนาญการในสถานที่จริง"
"...…..."
จนในที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาจนถึงทิศทางใต้ของเซนเตอร์ แจ็คเลยสั่งให้ฟิชั่นหยุดแล้วเขาก็ทำการใช้พลังในการค้นหาบริเวณโดยรอบทันที
"ระยะ 3 กิโลเมตรข้างหน้ามีการปะทะกันอยู่ สองแห่งพร้อมกัน เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะรีบไปหาที่ซุ่มยิงข้างบนส่วนนายเตรียมการดจมตีจากข้างล่าง"
 "อย่าให้พลาดละ ไม่งั้นแกได้ถูกส่งกลับไปแน่"
แล้วทั้งสองก็แยกทางกัน แจ็คนั้นหาตึกระยะที่ปลอดภัยมากที่สุดเตรียมการซุ่มยิงในระยะไกล ส่วนทางฟิชั่นรอการสั่งการอยู่อย่างไม่พอใจ
"ทำไมฉันต้องมาทำตามแผนของนายด้วย เป็นแค่ทหารที่คอยแต่ทำตามคนอื่นสั่งแท้ๆ ไม่น่าจะมีสมองในการคิดอะไรเองด้วยซ้ำ" ทางฟิชั่นไม่รู้เลยว่าถึงแม้วิทยุจะไม่ได้เปิดอยู่แต่แจ็คนั้นก็ได้ยินจากระยะไกลอยู่แล้ว
 "เป็นเด็กเจ้าปัญหาจริงสินะ" เขาเตรียมการเรียบร้อยและหยิบวิทยุขึ้นมา "เดี๋ยวอีกไม่นานฉันจะเปิดแกยิง ส่วนนายรอดูท่าทีไปก่อนอย่าพึ่งแปลงร่างโดยที่ฉันไม่ได้สั่งเด็ดขาด"
"เฮ้ย! นี่เป็นโอกาสในการจัดการพวกมันทั้งหมดเลยนะเว้ย ทำไมไม่ลงมือพร้อมกันวะ!?" ฟิชั่นเริ่มไม่พอใจขึ้นเสียงใส่แจ็คผ่านวิทยุ
 "ทำตามแผนซะ ถ้าแกเองก็อยากชนะ"
"ก็ได้...แล้วจะเริ่มจากใครก่อนดี?"
แจ็คส่องกล้องแล้วดูไปยังกลุ่มของจิน "ถ้าเกิดฉันยิงโดนหัวของหมายเลข 6 นายรีบบุกเลยนะ แต่ถ้าฉันเกิดพลาดขึ้นมาในนายรอดูสถานการณ์ไปก่อน"
"โอเค" ฟิชั่นตอบตกลงอย่างไม่ค่อยพอใจ
"สาม....สอง...หนึ่ง"
ตู้มมมมมมม!!!!!!! เสียงระเบิดดังก้องกังวานไปทั่วทั้งเซนเตอร์ แจ็คที่ทำการเล็งหัวของจิน อยู่นั้นเกิดตกใจพลาดถ้าเป็นคนปกติอาจจะไม่เป็นไรแต่เนื่องพลังของเขานั้นเกี่ยวกับเสียงอาจจะมีหูอื้อไม่ได้ยินไปพักหนึ่ง เลยทำให้กระสุนเลยไปโดนหัวของบันแทน
"นี่แกที่อะไรลงไป? มันแต่ตื่นกันหมดแล้ว"
 "โทษที พอดีมือลื่น จะรีบแก้งานเดี๋ยวนี้" แล้วก้รีบยิงอีกนัดแต่ดูเหมือนจะไม่โดนจุดตาย
"นี่แกเคยเป็นทหารจริงๆหรอ? ใช้การไม่ได้เลย พอกันทีเดี๋ยวฉันจะไปจัดการเอง" ฟิชั่นที่เริ่มทนไม่ไหวกับแจ็คเลยจะจัดการเองแต่ก็ถูกแจ็คห้ามไว้ก่อน
"เดี๋ยวก่อน!! ตอนนี้ยังก่อน ดูท่าทีไปก่อน" ตอนนี้แจ็คเห็นเฮนรี่ใช้พลังในการรับกระสุนของเขาเพื่อป้องกันจินที่บาดเจ็บและกำลังโดนอลิซลากอยู่
 น่าสนใจการที่เพื่อนของแกเผยพลังออกมาแสดงว่ามั่นใจในพลังของตัวเองพอสมควร ส่วนผู้หญิงคนนั้นน่าจะไม่ใช่ปัญหาอะไรมาก ไอ้หนูน่าจะจัดการไหวอยู่
 แจ็คหยิบวิยุขึ้นมาพูดกับฟิชั่น "ย้ายที่กัน พวกมันกำลังจะไปที่บริษัทของตระกูลอูทูส เดี๋ยวพวกเราจะไปดักที่นั่น"
ตอนนี้แจ็คได้มาดักรอพวกจินที่กำลังจะเดินทางนี้และกำลังเตรียมการอยู่บนตึกชั้นดาดฟ้าอย่างใจเย็น
 อย่างน้อยตอนนี้พวกมันน่าจะกำลังระวังตัวมากขึ้นจากการซุ่มยิงรอบที่แล้ว แต่นั่นมันก็ทำให้พวกแกเคลื่อนที่กันได้ช้าลง อีกทั้งเพื่อนของไอ้หนูนั่นน่าจะกันได้แค่ทีละคนเท่านั้น แต่พวกมันสองคนอยู่ด้วยกันแล้วน่าจะอันตรายจับมันแยกดีกว่า
 "ไอ้หนู! ได้ยินไหม? ด้วยฉันจะทำการถ่วงเวลาหมายเลข 06 เองส่วนนายกำจัดยายผู้หญิง กับเพื่อนของไอ้หมอนี่ซะ"
 "อย่าให้พลาดละ"แล้วฟิชั่นก็ตัดสายไป
 "เอาละ อย่างน้อยต้องจำกัดการเคลื่อนไหวของมันก่อน" แจ็คทำการยิงเข้าที่บริเวณขาของจินจนล้มลง "แล้วก็ที่หัว…ชิ! ประสาทสัมผัสองมันไวชะมัด รีบแก้งานอย่าให้มันลุกขึ้นเด็ดขาด" แต่ในตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังอยู่ข้างหูของแจ็ค
 "นี่ๆแบบนี้ดีแล้วหรอ?"
แจ็คที่อยู่ก็ตกใจร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็วคว้ามีดและกำลังจะแทงไปที่มาของเสียงนั่นพบกับ เด็กสาวผมยาวและชุดเดรสสีขาวยืนอยู่ข้างๆเขาก้มถามเขาอย่างสุภาพ แจ็คที่เห็นว่าเป็นเด็กเลยหยุดมีดไว้ได้ทันท่วงที
"แกเป็นใคร?" เขาถามอย่างลนลาน
"นั่นก็ขึ้นอยู่กับคุณลุงเองว่าจะมองเห็นเป็นใคร" แล้วเธอก็เดินรอบๆค่อยเปลี่ยนรูปร่างของเธอกลายเป็นเพื่อนของเขา "อาจจะเป็นเพื่อนสนิทของคุณ" แล้วเธอก็เปลี่ยนร่างอีก "หรือไม่ก็กลายเป็นหัวหน้าที่เคารพ แล้วตอนนี้คุณเห็นเป็นอะไรอยู่ละ?"
เสียงระเบิดดังขึ้นที่ข้างล่างจนแจ็คนั้นได้สติกลับมา เห็นฟิชั่นในร่างมนุษย์หมาป่ากำลังชักดิ้นชักงออยู่เนื่องจากระเบิดเสียงที่จินได้ปาใส่ก่อนหนีไป แล้วเมื่อเขามองไปรอบๆก็ไม่พบเด็กคนนั้นแล้ว
 ฟิชั่นด้วยความโมโหเลยด่าทอที่แจ็ค โทษที่ตนเองทำงานผิดพลาดเพราะว่าไม่ยอมถ่วงเวลาจินให้ดี แจ็คนั้นก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรไปได้เพียงเต่รับฟังและเรียกให้ฟิชั่นกลับมาวางแผนกันใหม่อีกรอบ เนื่องจากตอนนี้ฝนก็เริ่มตกทำให้เขานั้นไม่สามารถใช้พลังได้เต็มร้อย และพวกจินเองก็อยู่ในท่อระบายน้ำอีก
"พอกันมีสำหรับแผนของแกนะ คราวนี้แกต้องเป็นคนทำตามแผนของฉัน" แล้วฟิชั่นตัดสายวิทยุไป...
 "เฮ้อ~หนวกหูชะมัดเสียงฝนนี่" เขาถอนหายใจแล้วบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆท่ามกลางเสียงฝนตกเปราะแปะมันทำให้การรับรู้มีมากเกินไป ตอนนี้แจ็คเลยเลือกที่จะปิดพลังของตัวเองไว้ก่อนรอเวลาฝนหยุดตกแล้วค่อยกลับมาใช้เหมือนเดิม...
 ความฝันงั้นหรอ? กว่าจะมานึกได้ก็ตอนอายุจะเข้าเลขหลักสี่ นายเองก็เคยบอกฉันไว้ว่าถ้ายังไม่ตาย ขาและแขนยังใช้การได้ดีก็อย่าล้มเลิกที่จะตามหาความฝัน ไม่ว่าใครในกองร้อยตอนนั้นที่ได้ยินที่นายพุดก็ว่าไร้สาระ ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ช่างเป็นชายที่ทำตัวได้บ้าบอสิ้นดีจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเลยจริงๆ
ในระหว่างที่แจ็คนั่งระลึกความหลังฟิชั่นก็เดินทางมาสมทบกับเขาแล้ว แจ็คพยายามพูดแก้ตัวต่างๆนาๆและโน้มน้าวให้ทำตามแผนของเขา
 "ฉันขอโทษพอดี มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นนิดหน่อย ช่วยทำตามแผนของฉันอีกครั้งทีเถอะ!"
 "แกมันพึ่งไม่ได้ พลาดถึงสองครั้งสองคราแล้วยังมีหน้ามาขอร้องอะไรจากฉันอีก ไอ้ทหารชั้นสวะ!" ฟิชั่นมองด้วยแววตาอาฆาตมายังแจ็ค
 "พูดแรงไปป่าว แต่มันก็จริงแหละ" แจ็ครีบกางแผนที่ให้ดุแล้วอธิบายเรื่องทางขึ้น "ฟังฉันนะทางท่อระบายน้ำพวกมันไม่สามารถอยู่ได้นาน แล้วทางขึ้นก็ก็มีเพียงแค่ไม่กี่แห่งถ้าเราไปดักรอตรงนั้น พวกเราทั้งคู่ก็สามารถจัดการพวกมันได้"
"เห~แล้วทางขึ้นที่ว่ามันตรงไหนกันล่ะ?"
"ฟังก็ดีแล้ว พวกมันน่าจะทำงานกันเป็นทีม แยกเป็นสองฝั่ง แต่พวกมันไม่น่าจะเสี่ยงขนาดแยกกันจนไปสมทบกันช้า ฉันดูแล้วมันมีอยู่สองที่ที่มีท่อใกล้ๆกันและระยะทางไม่ได้ไกลมากด้วย อันหนึ่งอยู่ใกล้ๆโบสถ์แถวนี้ไม่ไกลนัก ส่วนอีกอันอยู่ที่ถนนใหญ่ระหว่างหัวเมืองเวสกับซาร์" หลังจากที่อธิบายจบฟิชั่นก็พูดขึ้นมาว่า...
 "ถ้าอย่างนั้นพวกเราแยกกัน แกไปที่ถนนใหญ่ ส่วนฉันจะไปทางโบสถ์ ใครที่จัดการศัตรูไดก่อนแล้วรีบตามมาสมทบ"
"ฉันก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะแต่ว่าถ้าพวกเราช่วยกันจัดการอีกฝั่งหนึ่งมันจะง่ายกว่านะ"
"ฉันก็บอกแล้วว่าแกมันพึ่งไม่ได้ เป็นแค่ไอ้สวะหนีทัพปล่อยให้เพื่อนร่วมรบตายในสนาม ยังมีหน้ามาออกความคิดเห็นอีก"
 แจ็คนั้นไม่ได้พูดตอบโต้อะไรไปเพียงแต่พยายามข่มอารมณ์ตัวเองถอนหายใจแรง "โอเค! ก็ได้ถ้าไอ้หนูสั่งแบบนั้นฉันก็จะทำตามอย่างโดยดี"
 "อย่างนี้สิ! เป็นแค่ทาสที่ทำคำสั่งตามพวกคนชั้นสูง พวกแกไม่มีสิทธิ์ที่จะออกความเห็นหรือมีฝันเหมือนอย่างคนปกติหรอก แล้วก็อย่าเรียกฉันแบบนั้นอีก..."
แล้วฟิชั่นก็เดินจากไปอย่างเร่งรีบจนลับสายตาแจ็คไป.....
02.56 น
ในขณะนี้แจ็คกำลังนั่งรอคนที่โผล่มาจากท่อระบายน้ำอยู่บนดาดฟ้าอย่างใจเย็น แล้วเสียงเท้าที่ค่อยเดินอย่างช้าๆเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
 "ว่าแล้วต้องเป็นนาย...ฉันรอจนเหงือกแห้งแล้วนิ"


ไอ้คนไร้ประโยชน์...ที่มัวแต่ทำงานจนลืมเลือนสิ่งสำคัญไป ทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลังเห็นคนแปลกหน้าดีกว่าครอบครัวของตนเอง จนท้ายที่สุดแล้วก็ต้องมานั่งเสียใจที่สูญเสียสิ่งที่ตนเองรักมากที่สุดไป ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคนแบบนั้นเด็ดขาด....!!!
ณ ที่โบสถ์ ฟิชั่นที่ลอยกระเด็นตัวไปติดกับรั้วเหล็ก แรงกระแทกนั้นทำเอารั้วนั้นเบี้ยวไปตามกัน และก็ยังมีบางอันแทบที่จะหักอยู่ด้วย
"ดูท่าแกจะไม่ได้พูดโอ้อวดอย่างเดียวสินะ"
"ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่จำเป็นต่างหาก เพราะว่าฉันเชื่อใจหมอนั่นไง" เฮนรี่แสดงสีหน้าที่มั่นใจออกมา
ในระหว่างนั้นเองก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นทางที่จินแยกตัวออกไป เล่นทำเอาเฮนรี่นั้นเป็นห่วงเล็กน้อย...
 "เป็นห่วงเพื่อนของแกหรือไง ป่านนี้ถูกไอ้สวะนั่นเก็บไปแล้วละมั้ง?"
...นอกจากไอ้หมอนี่ยังมีอยู่อีกคน แต่ฉันไม่เห็นเหมือนกันว่าตอนนี้มันอยู่ตรงไหนแล้ว กลิ่นเองก็เจือจางแทบแยกไม่ออก
"เป็นอะไรไม่เข้ามาหรือไง? หรือว่าจะหนีไปสมทบกับเพื่อนของแกดีล่ะ?"
"มันไม่ใช่เพื่อนของฉัน" ฟิชั่นพุ่งกระโจนเข้ามาเอามือตะปบอย่างรวดเร็ว แต่เฮนรี่ก็ใช้วิธีหลบอย่างเดิม "มันก็แค่ไอ้สวะที่ฉันจะหาสักกี่คนก็ได้ถ้าเกิดฉันชนะ"
หลังจากที่เฮนรี่หลบการโจมตีของฟิชั่นแล้วก็ถามกลับไปว่า "ทั้งชีวิตนี้แกเคยเชื่อใจใครนอกจากตัวเอง บ้างไหม?"
"เชื่อใจ? มันไม่จำเป็น เพราะว่าฉันเก่งอย่างไงล่ะ ไม่ว่าใครต่างก็อิจฉาในความสามารถ ทุกคนที่เข้ามาหาต่างก็หวังพึ่งฉันในอนาคตกันทั้งนั้น ใครๆต่างก็พูดว่าตัวฉันนี่แหละอัจฉริยะ"
"ช่างเป็นชายที่น่าสงสารเสียจริง" เฮนรี่พูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสมเพช
"คนอย่างแกไม่ต้องมาสงสารคนอย่างฉัน!!" แล้วเขาก็พุ่งโจมตีเฮรี่ทันที
เฮรนี่เลยใช้พลังของตัวเองในการดันออกจากระยะการโจมตีนั้น "ไม่มีการพัฒนาอะไรเลยจริงๆ ก็รู้ไม่ใช่หรอ? โจมตีแบบเดิมๆมันไม่ได้กินฉันหรอก" แต่ในขณะนั้นเองฟิชั่นก็ฟาดหางที่คล้ายๆกับหางจระเข้มา มันโดนเข้าที่กลางตัวของเฮนรี่เต็มจนกระเด็นไปชนกับรั้วโบสถ์
"แกเองก็อย่าได้ใจนัก ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าตัวฉันจะใช้ความสามารถของสัตว์ได้อย่างเดียว"
"อย่างน้อยก็ดีขึ้นมานิดหน่อย"
 ...ประมาทไปหน่อยแฮะ ถ้าที่พูดมานั้นเป็นความจริงแสดงว่ามันมีอย่างอื่นที่ถูกซ่อนไว้อยู่สินะ เราเห็นไปแล้วทั้งหมด สามอย่าง เหยี่ยว หมาป่า และก็จระเข้ แต่ว่าพลังมันน่าจะมีข้อจำกัดอยู่เหมือนกันสิ
และในขณะนั้นฟิชั่นก็พุ่งเข้าโจมตีด้วยการฟาดหางจระเข้เป็นวงกว้าง แต่เฮนรี่ก็หลบได้โดยการดันตัวเองขึ้นข้างบน เมื่อเห็นแบบนั้นฟิชั่นเลยข่วนด้วยกรงเล็บหมาป่า...แต่ตัวเฮนรีไม่ได้ถอยหลบกลับกันเขาดันตัวเองเข้าหาและเอามือแตะที่ตัวของฟิชั่น แรงอัดมหาศาลผลักทั้งสองออกจากกันไปคนละทาง
...เปรียบเทียบกับของฉันถึงแม้ว่าพลังทำลายสูงแต่มันต้องแลกกับระยะที่ใกล้มากยิ่งใกล้เท่าไหร่ยิ่งแรงเท่านั้น เขาจะรู้เมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว
"เข้าใจแล้ว...พลังของแกมันมีข้อด้อยอยู่ที่ระยะสินะ ทุกครั้งที่แกจะพยายามไม่โจมตีเข้ามาแต่มักจะสวนกลับเสมอ"
เฮนรี่ปรบมือแล้วพูดต่ออีกว่า"ถูกต้องฉลาดเหมือนกันนิ...ฉันเองก็อยากรางวัลเป็นกระดูกอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มีนี่สิ"
"จะปากดีก็ตอนนี้เท่านั้นแหละ" พอสิ้นสุดเสียงแล้วฟิชั่นก็ยกก้อนหินขนาดใหญ่ขึ้นแล้วปามาใส่ที่เฮนรี่ แต่มันก็แตกเป็นเสี่ยงๆทันทีเมื่อเข้าใกล้เขา ดูเหมือนว่าจะถูกทำลายด้วยสิ่งที่คมมาก
และหลังจากที่ทำลายหินนั่นไปแล้วฟิชั่นก็หายไปต่อหน้าต่อตาของเขา
เฮนรี่พยายามมองดูรอบเห็นฟิชั่นในร่างมนุษย์หมาป่ากำลังลอยอยู่บนอากาศด้วยปีกเหยี่ยวขนาดใหญ่งอกขึ้นที่หลัง และหลังจากนั้นเขาก็ทำการบินโฉบลงกับการโจมตีพร้อมกรงเล็บที่แหลมคมของหมาป่า
 เฮนรี่รู้ได้ทันทีเลยว่าถ้าเกิดโดนการโจมตีนั้น ร่างกายจะถูกฉีกขาดด้วยความเร็วกับความคมของกรงเล็บนั่น มีทางเลือกเดียวคือต้องหลบอย่างเดียว ถ้าโดนครั้งเดียวเท่ากับตาย เมื่อคิดได้แล้วเขาจึงใช้พลังในการหลบมันทำให้เขารอดมา แต่กระนั้นฟิชั่นก็ได้ทำการโฉบลงมาอีกรอบครั้งนี้โดนเข้าที่แขนของเฮนรี่เต็มๆจนขาดไม่มีชิ้นดี
เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดราวกับท่อน้ำแตก เสียงกรีดร้องอันทรมานของเฮนรี่นั้นดังไปทั่วทั้งบริเวณ เขาลงไปนอนดิ้นกับพื้นอย่างทุรนทุราย
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!"
ฟิชั่นที่เห็นแบบนั้นเลยบินโฉบลงมาอีกครั้งเพื่อหวังจะปิดชีพเฮนรี่ทันที แต่ในขณะที่กำลังจะเผด็จศึกนั้นก็มีสิ่งกลมๆคล้ายระเบิดอยู่ตรงข้างหน้าแล้วมันก็ระเบิดขึ้น เกิดเสียงดังจนระบบประสาทของฟิชั่นนั้นชาไปชั่วขณะหนึ่งแล้วตกลงมายังบนพื้นก่อนที่จะถึงเฮนรี่ เขาดิ้นทุรนทุรายไม่ต่างกัน ถึงแม้ว่าจะพยายามลุกขึ้นอย่างใดร่ากายนั้นมันก็อ่อนแรงจนไม่สามารถขยับได้อย่างใจนึก
....แม่งเอ้ย! ลืมไปว่าพวกมันยังมีอีกคนหนึ่ง ฉันก็มัวแต่สนใจไอ้หมอนี่ ที่มันพูดจากวนโอ๊ยแบบนั้นเป็นการยั่วโมโหดเราให้ไม่ไปสนใจยายนั่น แล้วที่มันร้องทุรนทุรายแบบนั้นก็แปลว่ามันจงใจให้เราเข้ามาใกล้ระยะของระเบิดเสียงที่สุดเท่านี่จะทำได้สินะ พลาดซะแล้ว
"เป็นอะไรไปกลัวจนลุกไม่ขึ้นเลยหรือไง?" เสียงของเฮนรี่กำลังเดินมาหาเขา "ถูกของนายพลังของฉันมันมีจุดอ่อนที่ระยะก็จริง แถมทั้งยังไม่สามารถเจาะเข้าผิวหนังของนายได้อีกด้วย" แล้วเฮนรี่ก็ทำมือข้างที่เหลือเป็นเหมือนปืน "แต่ถ้ารวบรวมเป็นลูกเล็กๆเหมือนกระสุนปืนละก็...ทำได้แน่" และเฮนรี่ก็ทำการปล่อยลูกกระสุนลมเข้าโจมตีฟิชั่นที่กำลังจะคลานหนีอย่างทุลักทุเล
ลูกกระสุนลมนั้นพุ่งเข้าร่ากายของฟิชั่นนับหลายสิบนัด จนฟิชั่นนั้นกระอักเลือดออกมานอนล้มลงไปท่ามกลางกองเลือดของตนเอง....
 "ไม่มีแจ้งเตือน แสดงว่ายังไม่ตายสินะ" หลังจากนั้นเฮนรี่ก็ตะโกนเรียกอลิซ "อลิซอยู่ไหม?"
อลิซโผล่มาข้างๆของเฮนรี่แล้วทำการพยุงร่างกายของเขาที่กำลังจะล้มทันที "ว่าแต่เพื่อนของนาย ตัวนายเองก็บ้าบิ่นไม่แพ้กัน"
เฮนรี่ก็ค่อยพุดกับเธอเบาๆ"ผมยังไหว กุญแจมือที่คุณเอามาจากจินไปล่ามหมอนั่นไว้เร็ว"
"รับทราบ" แล้วอลิซก็รีบวิ่งไปหาร่างของฟิชั่นพร้อมกับกุญแจมือ "แต่ว่าไอ้กุญแจแค่นี้มันจะไปมีปัญญาล่ามไอ้หมอนี้ได้หรอ?"
"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวผมมีวิธีอยู่....แค่ตอนนี้จำกัดการเคลื่อนไหวของมัน...ก่อน" ตอนนี่เฮนรี่ทำท่าเหมือนกำลังจะเป้นลมได้ตลอดเลยพยายามเร่งให้อลิซรีบทำการล่ามฟิชั่นไว้
"รู้แล้วๆ กำลังทำอยู่นี่"
ในตอนที่ทั้งสองกำลังซะล่าใจนั้นเองฟิชั่นก็ได้สติลุกขึ้นมาทั้งๆที่อยู่ในร่างมนุษย์หมาป่า แล้วเขาก็เอามือขนาดใหญ่นั้นจับไปที่หัวของอลิซแล้วโยนทิ้งราวกับถุงขยะจนไปกระแทกกับรั้วโบสถ์ และตัวเขาเองก็กลับไปร่างมนุษย์ในสภาพที่โป๊เปลือย
ร่างกายของฟิชั่นนั้นฟื้นตัวเร็วจนน่าตกใจ ทั้งบาดแผลก็ค่อยสมานตัว รอยฟกชี่ถูกกระสุนลมเจาะไปก็แทบไม่มี
"นี่แก...ยังใช่มนุษย์หรือป่าวนิ?" เฮนรี่ถามพร้อมกับเอามือกุมแขนข้างที่ขาดไป
 "อ้อ! มันรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง อย่างที่หมอนั่นบอกเลย ถ้าเกิดเปิดมันออกจะได้รับพลังที่ไร้ขีดจำกัด" ฟิชั่นบิดตัวไปมาเล็กน้อยเพื่อยืดเส้นยืดสาย
"รีบหนีเร็ว!!!" เสียงตะโกนของเฮนรี่เตือนให้อลิซล่องหนหนีจากฟิชั่นโดยเร็วที่สุด
"อือ…." เธอพยักหน้าตอบแล้วหายตัวไป
"หนีไปก็เท่านั้น ต่อให้พวกแกจะรุมฉันอย่างก็ไม่มีทางชนะฉันคนนี้ได้!" แล้วฟิชั่นก็กลายร่างอีกรอบกลายเป็นหมาป่าที่กรงเล็บยาวแหลมคม ขนสีขาวปกคุมทั่วร่างกาย ดวงตาสีแดงก่ำ และเขี้ยวขนาดใหญ่งอกออกจากปาก
ก๊าซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!! เสียงคำรามราวกับสัตว์อสูรที่กระหายเลือด
"นึกว่าอะไรซะอีก ก็แค่เปลี่ยนสีเองไม่ใช่หรือไง? เหมือนพวกที่ย้อมสีแล้วเอาของมาขายใหม่ไม่มีผิด" เฮนรี่พูดจาดูถูกแล้วก็ยิงกระสุนลมไปที่ฟิชั่นทันที
ฟิชั่นนั้นใช้กรงเล็บที่ยาวนั้นปัดมันกระเด็นออกจนหมดแล้วพุ่งตรงเข้าหาเฮนรี่ด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่วิ่งนั้นเองกรงเล็บของเขานั้นก็ได้ไปฟาดฟันผ่ารั้วของโบสถ์จนเละไม่มีชิ้นดี
ก๊าซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!!!
เฮนรี่ที่เริ่มเห็นท่าไม่ดีรีบใช้พลังดันตัวเองแต่มันไม่เสถียรเนื่องจากที่เขาได้เสียแขนไปข้างหนึ่ง ท่ามกลางที่ลอยบนอากาศนั้นใช้แขนพลักออกข้างจนข้ามรั้วของโบสถ์ได้ หลังจากนั้นแล้วเข้าไปข้างในได้สำเร็จ แต่ก็ไม่วายฟิชั่นนั้นสามารถพังกำแพงที่แข็งๆของปูนได้อย่างง่ายดาย เฮนรี่ที่เห็นแบบนั้นถึงกับทำอะไรไม่ถูกได้แต่วิ่งเข้าไปในตัวอาคารของโบสถ์ ตอนนี้นั้นฟิชั่นได้กลายเป็นอสูรเต็มตัวแล้ว...
 ....ขืนเป็นแบบนี้ไม่ดีแน่ๆ ทั้งพลังการทำลายไหนอีกทั้งจะความรวดเร็วนั่นอีก กระสุนลมของฉันเจาะไม่เข้าด้วย ถ้าจะรอให้แขนขวาฟื้นฟูน่าจะใช้เวลาอีกสักพัก....
แล้วในตอนนั้นเองอลิซก็โผล่มาข้างหลังของเฮนรี่ "นายไหวไหม?"
"น่าจะ...อย่างน้อยตอนนี้เลือดก็หยุดไหลแล้ว"
"นั่นมันตัวอะไรนะ? ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนโลกนี้เลย"
"ทางนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ใจตอนนี้คือหลักการของพลังเขาและสิ่งที่ต้องแลก" ทันใดนั้นเสียงที่ดังจากข้างนอกของโบสถ์แล้วตามมาด้วยเสียงกำแพงที่พังลง เป็นฝีมือของฟิชั่นในร่างหมาป่าทำลายกำแพงโบสถ์ลงแทบไม่มีชิ้นดี
"รีบไปช่วยรวบรวมสิ่งนั้นให้ที ตอนนี้มีแค่สิ่งนั้นเท่านั้นพลังของฉันไม่สามารถทำอันตรายกับผิวหนังมันได้แล้ว" เฮนรี่ไล่อลิซให้ออกไปจากตัวของเขา
อลิซก็พยักหน้าและหายตัวไปอีกรอบ จนเหลือเพียงแค่เขาตัวคนเดียวที่ต้องเผชิญหน้ากับอสูรหมาป่าร่างยักษ์
 ....ถ้าที่ฉันคาดการณ์ไว้ หลักการของพลังในการแปลงร่างนั้นมีผลอยู่ถาวรจนกว่าผู้ใช้ไม่สามารถต่อสู้ได้ และสิ่งที่ต้องแลกคือสติสัมปชัญญะ ยิ่งสัตว์ที่ตัวเองแปลงร่างไปนั้นมีความแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งใช้ค่าสติมาก วัดได้จากเขาสามารถพูดโต้ตอบในร่างหมาป่าที่มีปีกและหางจระเข้ได้ แสดงว่า....
และฟิชั่นก็วิ่งเข้าหาเฮนรี่อย่างรวดเร็วพร้อมด้วยโจมตีไปยังบริเวณโดยรอบจนเก้าอี้และตู้ที่สารภาพบาปในโบสถ์นั้นพังลงเป็นทาง อีกทั้งบนพื้นนั้นก็มีรอยกรงเล็บเต็มไปด้วย ขณะที่เขาวิ่งมาวิ่งมา
....ตอนนี้เขาเป็นได้แค่สัตว์ร้ายที่ไม่มีสติสัมปชัญญะ ที่ทำตามสัญชาตญาณเท่านั้น หรือก็คือโง่ แต่ก็จะประมาทไม่ได้เพราะสัตว์ร้ายนั้นมีจุดประสงค์ที่ชัดเจนคือฆ่าศัตรูให้หมด
เฮนรี่ใช้ระหว่างที่ฟิชั่นนั้นโจมตีมันจะมีเศษเก้าอี้และเครื่องประดับลอยเต็มไปหมด เขาใช้มันในการพลางสายตา และเข้าที่ข้างหลังของฟิชั่นใช้มือแตะแล้วปล่อยพลังเต็มที่ แต่กระนั้นมันก็แทบไม่สะเทือนร่ากายอันใหญ่โตนั่นเลย และเมื่อเห็นเป็นแบบนั้นแล้วเขาก็รีบพุ่งตัวเองถอยห่างจากฟิชั่นโดยเร็วที่สุด
"กะแล้วเชียวว่าไม่ได้ผล แต่อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วกัน"
 เฮนรี่รีบตั้งตัวรอรับการโจมตีใหม่อีกรอบ...
ฟิชั่นในร่างนี้กระโดดขึ้นไต่ผนังของโบสถ์และก็กระโดดเปลี่ยนตำแหน่งไปมา แล้วก็พุ่งลงมาโจมตีที่เฮนรี่ด้วยความรวดเร็ว แต่ครั้งนี้พลาดไปเพราะว่าเขาหลบได้ เลยกระโดดขึ้นไปใหม่อีกหลายๆรอบและทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เฮนรี่นั้นจำเป็นต้องใช้สมาธิและสายตาต้องมองดูตลอดว่าการโจมตีของฟิชั่นจะมาจากทางไหน เมื่อแน่ใจแล้วเขาก็จะใช้พลังในการหลบ เพราะว่าถ้าพลาดแม้เพียงเสี้ยววินาทีก็อาจทำให้ตนเองถึงฆาตได้เลย
เมื่อเห็นว่าโจมตีไม่โดนสักที ฟิชั่นในร่างสัตว์อสูรเลยพยายามโดดไปมาเพื่อกดดันเฮนรี่อย่างอ้อมๆ โดยที่จะไม่พยายามเข้ามาโจมตีแต่จะกระโดดพุ่งไปจุดโน้นจุดนี้ ไปเรื่อยๆ รอยกรงเล็บข่วนบนเพดานของโบสถ์นับร้อยรอย รวมทั้งที่พื้นก็เต็มไปด้วยซากของเก้าอี้และก็โต๊ะที่กระจัดกระจายเต็มไปหมด
 แล้วในท้ายที่สุดเฮนรี่โดนไล่ต้อนไปเรื่อย หนีไปเรื่อยจนไปโดนเข้ากับเศษขาเก้าอี้ไม้ที่แหลม มันเสียบเข้าที่กลางงท้องของเขาจนทะลุมาข้างหน้า ดูเหมือนว่านี่จะเป็นแผนของฟิชั่นที่พยายามโดดไปมาเพื่อไล่ต้อนให้ไปโดนจุดนั้น ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่สัตว์อสูรที่ไม่มีสติปัญญาก็ตาม แต่สัญชาตญาณนั้นคือของจริง และเมื่อเห็นว่าเป็นไปตามแผนเขาเลยพุ่งกระโจนเข้ามาด้วยความรวดเร็วเพื่อที่จะเผด็จศึก
เพียงชั่ววินาทีนั้นเองก็มีสิ่งที่แหลมพุ่งเข้ามาปักที่กลางหลังของฟิชั่นนับหลายสิบ เหล็กสีดำแหลมบนยอดนั่นคือรั้วที่ถูกทำลายด้วยตัวเขาเอง จนร่างกายของฟิชั่นที่กำลังจะพุ่งใส่เฮนรี่นั้นถูกปักจนลงไปนอนราบบนพื้นจนแน่นิ่งไป และมันทำให้ตัวของฟิชั่นนั้นกลับคืนร่างเป็นมนุษย์ดั่งเดิม
หลังจากนั้นอลิซก็วิ่งเข้ามาหาเฮนรี่แล้วพยุงไปนั่งพักอยู่หน้าประตูของโบสถ์ ส่วนร่างกายของฟิชั่นนั้นถูกปักเต็มไปด้วยเหล็กรั้วนับสิบที่หลังนอนสลบอยู่ใกล้ๆกับกางเขนขนาดใหญ่ภายในโบสถ์
เฮนรี่กล่าวขอบคุณที่อลิซเข้ามาช่วยไว้ได้ทันเวลา "ถ้าไม่ได้คุณช่วยผมแย่เลย"
"ตอนแรกก็แอบตกใจเหมือนกันที่จู่ๆนายให้ออกไปรวบรวมรั้วเหล็กที่พัง แต่ฉันก็ไม่คิดเลยว่านายจะทำแบบนั้นได้ด้วย"
"ถึงแม้...ระยะพลังของผมจะสั้นก็จริง อย่างน้อยมันก็สามารถควบคุมวัตถุในระยะได้อยู่โดยใช้ลมเป็นสื่อกลาง แต่มันก็มีข้อเสียอยู่ที่ว่าในระหว่างตอนที่ใช้นั้นจะไม่สามารถใช้พลังอย่างอื่นได้ นี่เป็นไพ่ตายสุดท้ายของผมแล้ว ถ้าเกิดจัดการไม่ได้ผมเองก็หมดปัญญาแล้ว"
"เรื่องนั้นช่างก่อนเถอะ บาดแผลของนาย มันไม่เป็นอะไรแน่หรอ?" อลิวเป็นห่วงบาดแผลที่ท้องของเฮนรี่
"พวกเรารีบไปกันเถอะ ตามไปสมทบกับจินเร็ว!"
อลิซที่เห็นว่าอาการของเฮนรี่ไม่ค่อยดีเลยพยายามให้ตัวเขาพักก่อน "พักสักเดี๋ยวก่อนเถอะรอนายฟื้นตัวแล้วพวกเราค่อยไป"
ในตอนนั้นเฮนรี่ถูกพยุงออกจากโบสถ์อย่างช้าๆสติก็ค่อยเริ่มเลือนราง ...เหมือนลืมอะไรสักอย่างเลย.....ช่างเถอะอย่างน้อย...ขอแค่...
 เมื่อร่างกายของเขาเริ่มที่จะฟื้นตัวและสติก็ฟื้นขึ้นมากะทันหัน แล้วตัวเขาก็ได้พลาดบางอย่างไป ตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง
 "มันยังไม่ตาย!!!"
ใช่!...มันไม่มีการแจ้งเตือนจากนาฬิกาที่ข้อมือข้างซ้ายของเขาเพราะตอนนั้นเองเขามัวแต่หลงในชัยชนะอยู่เลยไม่ทันได้รู้ตัว และในตอนนั้นเองจู่ๆก็มีสิ่งที่คล้ายกับของแข็งขนาดใหญ่เท่าหน้าถูกปามาด้วยความเร็ว เข้ากระทบหน้าของอลิซอย่างแรงจนหัวของเธอแทบหลุด มันทำให้ตัวของเธอนั้นก็หมดสติไปทันที....
เฮนรี่ที่ถูกพยุงนั้นก็ล้มลงเนื่องจากตอนนี้เขานั้นแทบไม่มีแรงเหลือแล้ว เขาพยายามหันตัวกลับไปมองเห็นร่ากายของฟิชั่นที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาแปลงกายแค่เฉพาะที่ส่วนแขนเพื่อใช้พลังของมนุษย์หมาป่าปาหินมาที่อลิซ
"ตายยากตายเย็นจริงนะ" เฮนรี่พูดทั้งที่ตนเองก็สาหัสบางตาย
แล้วหลังจากนั้นร่างกายของฟิชั่นก็ทรุดลงกับพื้นในท่าคลานเข่า เขากระอักเลือดออกมาและค่อยๆเอื้อมมือไปข้างหลังแล้วดึงรั้วเหล็กนั้นออกที่ละอันอย่างช้าๆ ในขณะที่เขาดึงออกมนั้นก็มักจะมีเสียงร้องอันแสนเจ็บปวดของตัวเขาเองด้วย
อ๊ากกกก!!!!.... อ๊ากกกกก!!!!... อ๊ากกกกก!!!!..... เสียงร้องอันเจ็บปวดนั้นดังก้องไปทั่วทั้งโบสถ์ แล้วก็หยุดลงเมื่อทันทีที่ดึงรั้วเหล็กอันสุดท้ายออก
ฟิชั่นค่อยลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างกายที่บอบช้ำ เต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งตอนนี้แววตาที่ราวกับปลาตาย หลังจากนั้นร่างกายของเขาก็เปลี่ยนแปลงอีกรอบแต่คราวนี้ต่างจากเดิม ในขณะที่ตอนเขากลายร่างเขาจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไปด้วย
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!..........
ฟิชั่นที่ร้องด้วยความเจ็บปวดนั้นก็ค่อยๆกลายร่างเป็นสัตว์อสูรขนาดใหญ่ร่างกายกำยำท่อนบนถึงกลางอกเป็นสิงโต กลางลำตัวเป็นแพะ ส่วนหางนั้นคล้ายคลึงกับหางของงูมีเกล็ดมีเขียวมรกต ในช่วงนั้นเองเฮนรี่คิดนึกย้อนไปในตอนสมัยเด็กๆ หนังสือที่ตัวเขาเองเคยอ่านเกี่ยวกับสัตว์อสูรมายาของตำนานกรีก "คิเมร่า"
"เอาจริงดิ?" เสียงพูดของเฮนรี่ตอนนี้เต็มได้ด้วยความสิ้นหวัง และตัวเขาเองก็ค่อยหมดสติไป..
ในที่ที่มืดมิดกว่าเดิม ดำดึ่งลงไป...ดำดึ่งลงไปเรื่อย มี่มีแสงสว่างใดๆที่จะส่องถึง มีเพียงแค่ความมืดเท่านั้นที่อยู่รอบๆ
....นี่เราตายแล้วงั้นหรอ? ก็ช่วยไม่ได้ละนะ ฉันเองก็มีขีดจำกัดอยู่เหมือนกันแต่ก็แอบเจ็บใจอยู่เหมือนกันที่ไม่สามารถกลับไปหานายได้ ใจจริงฉันก็อยากชนะแล้วขึ้นเป็นราชาที่เปลี่ยนแปลงประเทศนี้เหมือนกัน มาได้แค่นี้สินะ
...อยากได้พลังอย่างนั้นหรอ?
...เสียงใคร?
...ฉันถามว่าอยากจะได้พลังอย่างนั้นหรอ?
...ฉันถามว่าเสียงใคร?
...ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันคือใครเพียงแค่ตอบมาว่าจะได้พลังอย่างนั้นหรอ?
...อือ!
...ถ้าอย่างนั้นก็จงเปิดหีบออกซะ!
...หีบ?
แล้วจู่ๆก็มีสิ่งที่คล้ายกับหีบขนาดใหญ่มากที่สามารถบรรจุคนได้ทั้งคนเลย
...ถ้าเปิดมันออกแล้วแกจะได้รับพลังที่ยิ่งขึ้นกว่าเดิม จะเอาหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวของแกเอง แต่ก็รีบหน่อยนะ เพราะไม่อย่างนั้นแกได้กลายเป็นอาหารของสัตว์แน่!!


หลังจากที่เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซนเตอร์ ขณะที่ทุกคนมองไปยังทางเดียวกันนั้นเองร่างกายของบันก็ได้ล้มลง
สิ่งนั้นทำให้ทุกคนต่างตกใจกันไปชั่วขณะ จู่ๆเสียงตะโกนของจินก็ดังขึ้นมา....
"เราโดนซุ่มยิง!! หลบเร็ว!!" สิ้นสุดเสียงตะโกนนั้นก็มีกระสุนหนึ่งนัดพุ่งเข้ามาโดนที่ไหล่ของจิน ทำให้ล้มลง
แย่แล้ว! ขาตอนนี้สั่นไปหมด ไม่คิดว่าอีกกลุ่มหนึ่งจะตามมาเร็วกันขนาดนี้ พลาดแล้วสิ! ในเหล่านัมเบอร์นั้นมีคนเดียวที่มีความสามารถในการซุ่มยิงอยู่ และก็เป็นคนที่อันตรายมากมี่สุดอีกด้วย แต่ว่าพวกเขาไม่น่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้นิ ด้วยระยะทางขนาดนั้น อีกทั้งความแม่นยำในการค้นหานี่อีก
ในขณะนั้นอลิซก็เข้ามาลากตัวของจินที่นอนเจ็บอยู่บนพื้นอย่างทุลักทุเล จินที่เห็นว่าเธอพยายามช่วยเลยตะโกนห้าม "หนีไปสิ!! เดี๋ยวเธอก็โดนไปด้วยหรอก!"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงไป ท่านราชาเขาออกโรงเองแล้ว"
จินมองไปที่เฮนรี่ตอนี้ที่ไม่มีกระสุนพุ่งเข้ามาโจมตีต่อเพราะว่าเขานั้นใช้พลังในการหักเหวิธีกระสุนออกจนหมด ต่อให้อีกฝั่งจะยิงมายังไงก็ไม่สามารถมาถึงได้....
เพราะเนื่องด้วยร่างกายของจินค่อนข้างใหญ่ เลยทำให้อลิซใช้เวลาในการพาตัวออกไปจนทั้งสามคนหลบที่มุมตึกในระยะที่แน่นอนว่าจะไม่โดนซุ่มยิงจากตรงนี้ แล้วตัวของจินเองก็เริ่มพยายามคว้านกระสุนที่ฝังในไหล่ด้วยมีด
ในขณะที่จินคว้านอยู่นั้นทำเอาอลิซแทบไม่กล้ามอง เธอปิดตาแล้วถามด้วยความสงสัย "นายนี่มันบ้าไปแล้ว...! ไม่เจ็บบ้างหรือไง?" จนเอากระสุนออกเรียบร้อย
"โชคยังดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ แต่ว่าพวกนั้นเป็นใครกันฝีมือซุ่มยิงไม่ธรรมดาเลยนะ?" เฮนรี่ถามแล้วมองมาที่จิน
"สไนเปอร์ อีกทั้งระยะตั้งไกลยังยิงได้ขนาดนั้น ไม่ใช่มือสมัครเล่นที่พึ่งหัดจับปืน แต่น่าจะเป็นมืออาชีพอย่างไม่ต้องสงสัย ในเหล่านัมเบอร์มีคนเดียวที่เคยเป็นอดีตทหารมาก่อน งานเข้าแล้วไงนั่นเป็นคนเดียวที่ไม่อยากจะเจอมากที่สุดเลย..."
"แล้วจะเอาไงต่อดี?"
"ทางเราเองก็มัวแต่จะมาหลบอยู่กับที่อย่างเดียวไม่ได้! มีแต่จะเป็นเป้านิ่ง เอาเป็นว่าตอนนี้เคลื่อนไหวไปยังจุดอื่นก่อน อีกไม่ไกลจากที่นี่มีบริษัทตระกุลอูทูสอยู่เราไปหลบที่นั่นกัน"
"โอเค!"
เมื่อรู้แล้วว่าจุดหมายต่อไปจะไปที่ไหน ทั้งสองคนก็เตรียมพร้อมกันอย่างใจเย็นแต่เหมือนว่า อลิซนั้นอยู่ๆเธอจะพูดขัดขึ้นมาพอดี "เดี๋ยวสิ! พวกนายไม่มีความรู้สึกเสียใจต่อการตายของหมอนั่นเลยหรอ? ไม่มีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่เลยหรือไง?"
เฮนรี่ที่เห็นว่าเธอพูดแบบนั้นเลยตอบกลับมาด้วยแววตาที่นิ่งสงบราวกับคนไร้อารมณ์ใดๆ "ก็ช่วยไม่ได้นิ? ฉันเองก็ทำเต็มที่แล้ว อีกอย่างมันก็เป็นปกติไม่ใช่หรอสำหรับพวกเราแล้วในตอนนี้ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า"
จินที่เห็นดังนั้นเลยเขย่าตัวของเฮนรี่อย่างแรง "เฮนรี่!? นายดูแปลกๆนะ ไหวหรือป่าว?"
"โทษที พอดีจู่ก็รู้สึกเหมือนว่าไม่ใช่ตัวเองเลย...ขอโทษคุณอลิซด้วยนะครับ" เขาก้มหัวอย่างนอบน้อม
 อลิซก็ไม่ได้คิดอะไรมากเลยปล่อยผ่านไป และจินก็ได้พูดความจริงใจออกมา "ไม่ใช่ว่าที่เราไม่เศร้าเราไม่เสียแปลว่าพวกฉันไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ถ้ามัวแต่ทำอย่างนั้นพวกเรานี่เหละจะเป็นรายต่อไป"
 "เข้าใจแล้ว" อลิซพยักหน้าตอบ
 ทั้งสามเริ่มทำการเคลื่อนที่ไปที่บริษัทของตระกูลอูทูส เพื่อหลบจากการซุ่มยิงและวางแผนรับมือกับแจ็ค
"เคลื่อนที่เป็นลำดับฉันกับอลิซ ใครคนใดจะไปก่อนก็ได้แต่ว่าคนสุดท้ายต้องเป็นนายบนเฮนรี่ เพราะว่านายต้องเป็นคนคุ้มกันพวกฉันในตอนเคลื่อนที่"
"แต่ทำไมนายไม่ให้เธอใช้พลังนั้นหละ? ถ้าทำแบบนั้นฉันจะได้คุ้มกันนายแค่คนเดียว"
"ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าเขาร่วมมือกับนัมเบอร์คนอื่นหรือป่าว? แล้วอีกอย่างถ้าเป็นไปตามที่ฉันคิด เธอจะเป็นไพ่ตายของพวกเราในการเอาตัวรอดก็ได้"
คนแรกเป็นอลิซที่ต้องวิ่งไปก่อน เฮนรี่จึงใช้พลังของตัวเองในการคลุมร่างกายของเธอเพื่อให้เดินผ่านไปได้อย่างปลอดภัย แต่เนื่องจากที่เธอนั้นพกของติดตัวมามากมายเลยทำให้ตัวเธอนั้นเคลื่อนไหวช้ากว่าปกติแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
 เมื่อฉันเห็นแล้วว่าทางนี้ไม่มีการซุ่มยิงแต่อย่างใด เลยเลือกส่งสัญญาณให้เฮนรี่เดินมาเลยไม่ต้องใช้พลังในการคุ้มกันแล้ว
ตอนนี้ทางข้างหน้าเป็นถนนกว้างยาวโล่งแจ้งเมื่อเห็นทันทีก็สามารถรู้ได้เลยว่าที่ตรงนี้แหละเป็นจุดซุ่มยิงชั้นดี แต่ข้างหน้านั้นก็มีจุดหมายของพวกเราอยู่
คราวนี้ฉันเป็นคนแรกที่ต้องไปก่อน เฮนรี่ใช่พลังคลุมตัวของฉันเช่นเคย เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงรีบจ้ำขาอย่างรวดเร็วจนอีกนิดเดียวจะถึงบริษัทแล้ว แต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงกรงเล็บกระทบกับพื้นถนนวิ่งเข้ามาหาพวกเราด้วยความรวดเร็ว มนุษย์หมาป่าตัวเขื่องขนาดใหญ่เท่าๆกับผู้ใหญ่ที่โตเต็มไววิ่งเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่ฉันเห็นดังนั้นเลยรีบตะโกนให้เฮนรี่กับอลิซรีบวิ่ง
"เฮนรี่! อลิซ! วิ่ง! อะไรบางอย่างกำลังจะถึงพวกนายแล้ว!" ฉันตะโกนอย่าสุดเสียงเท่าที่ทำได้
ในตอนที่เหมือนว่าจะไม่ทันการนั้นฉันตัดสินใจจะเข้าไปช่วยทั้งสอง แต่จู่ๆก็มีกระสุนยิงเข้าที่เข่าข้างหนึ่งทำให้ล้มไถลไปกับพื้นคอนกรีต ขณะตอนนั้นฉันรู้ได้ทันทีว่านัดต่อไปเขาต้องเล็งมาที่หัวแน่นอนเลยเหวี่ยงหัวด้วยความเร็วเอี่ยวหลบได้ทัน กระสุนเจาะจนพื้นถนนกลายเป็นรูและรีบลุกอย่างทุลักทุเลไปหาทั้งสอง เกิดแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว ฝังนั้นทำราวกับว่าจะรู้การเคลื่อนไหวฝั่งนี้แทบทุกอย่าง
แต่ในขณะที่กำลังคับขันนั้นเองอลิซรีบใช้พลังของตนเองทำให้เธอกับเฮนรี่ล่องหนหายไปต่อหน้าต่อตาของหมาป่าตัวนั้น
แต่ประสาทการดมกลิ่นและการได้ยินมันดีมากแล้วเข้าเข้าโจมตีเฮนรี่ที่ตอนนี้กำลังล่องหนด้วยพลังของอลิซ จนร่ากายลอยกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร เขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนักบนอกนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลเป็นรูปรอยกรงเล็บ
บรู้ววววววววววววว~~~~! เสียงมนุษย์หมาป่าที่คำรามขึ้นราวกับว่าตนเองนั้นได้รับชัยชนะก้องไปทั่งทั้งพื้นที่ อลิซที่เห็นว่าเฮนรี่ที่เธอใช้พลังของตนเองคลุมแต่ก็โดนโจมตีอยู่ดี ทำให้เธอนั้นเข่าทรุดสั่นกลัวไม่กล้าที่จะขยับตัวไปไหน จนเกิดฉี่แตกออกมา....
กลิ่นนั้นทำให้หมาป่าตัวนั้นรู้ได้ทันทีว่าเธอนั้นอยู่ตรงไหนและรีบพุ่งโจมตีเข้าใส่ทันที ตอนนั้นเฮนรี่ที่กระเด็นออกไปก็หยิบหินก้อนเล็กปาไปที่หมาป่าตัวนั้นแล้วพูดจาดูถูกเยาะเย้ย "ทำได้แค่นี้เองหรอ? มดกัดยังรู้สึกเจ็บกว่าเลย" เขาพูดด้วยสภาพที่อ่อนแรงและอาเจียนออกมาเป็นเลือดเนื่องจากช้ำใน
หมาป่าที่เห็นว่าเฮนรี่กำลังเย้ยหยันตัวเอง จึงไม่รีรอรีบพุ่งเข้าไปตะปบเฮนรี่ที่นอนอยู่ทันที แต่ว่าเฮนรี่ใช้พลังดันตัวเองออกจากระยะการโจมตีของหมาป่าได้ทันเวลาพอดิบพอดี ทั้งที่เขาอยู่ในสภาพที่นอนตะแคงแถมตนเองยังบาดเจ็บอยู่ แล้วพูดจาเยาะเย้ยใส่หมาป่าตัวนั้นอีก " ช้าเป็นเต่าเลย ขนาดฉันเจ็บตัวอยู่แกยังตามการเคลื่อนไหวฉันไม่ทัน น่าขันเป็นบ้า!" หมาป่าตัวนั้นยิ่งได้ยินแบบนั้นยิ่งโกรธหนักกว่าเดิมพุ่งเข้าโจมตีเฮนรี่อย่างไม่ลดละ แต่ว่าเฮนรี่เขาก็ใช้พลังในการดันตัวเองหลบการโจมตีนั้นอยู่ดี
 ในขณะที่หมาป่ากำลังไล่โจมตีเฮนรี่อยู่นั้น เพียงแค่ชั่วครู่เดียวก็มีระเบิดอยู่ตรงหน้าของมัน หลังจากนั้นก็เกิดแสงสว่างทั่วทั้งบริเวณจนทำให้เจ้ามนุษย์หมาป่าร้องออกมาอย่างทรมาน ราวกับหมาที่โดนน้ำร้อนลวก จากนั้นก็มีควันมาปกคลุมบริเวณโดยรอบจนมองไม่เห็นอะไรเลย หมาป่าที่ค่อยๆเริ่มฟื้นตัวแล้วก็เริ่มทำการดมกลิ่นโดยรอบเพื่อหาตัวของพวกจิน แต่ตอนนั้นเองก็มีเสียงที่ดังมากๆมาจ่อที่ใกล้ๆหูของหมาป่าทำให้มันลงไปนอนชักดิ้นชักงออีกรอบ จนเมื่อควันเริ่มจางหายไปหมดก็ไม่พบใครเหลืออยู่เลย หมาป่าที่เห็นดังนั้นก็ร้องคำรามด้วยความโกรธ
บรู้ววววววววว~~~~~~! แล้วมันก็ค่อยกลับคืนร่างเป็นคนเหมือนดังเดิม ชายใส่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งหยิบวิทยุขึ้นมารายงายกับแจ็คที่กำลังซุ่มยิงอยู่ระยะไกล "ฉันสั่งให้แกยิงมันให้ตายทำไมแกถึงปล่อยให้มันรอดไปได้อีก?" เขาพูดระบายออกมาด้วยอารมณ์โกรธ
-ช่วยไม่ได้นิ? อีกฝ่ายเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย
" ถ้าไม่ใช่เพราะแกที่หยุดไอ้หมอนั่นไว้ไม่ได้นะ พวกมันได้ตายกันหมดแล้ว"
-ครับๆผมผิดเองละ แล้วจะเอาไงต่อ?
"ฉันจะไปตามล่าพวกมันต่อ ตอนนี้พวกมันกำลังอ่อนแรงกันหมด แกรู้ใช่ไหม? ว่าตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน?"
-อย่าดีกว่าไอ้หนู! ถ้าแกตามมันไปมีหวังแกได้ตายแน่ๆ
"เราจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดรอยไปไม่ได้ รีบบอกมาทีสิวะ!" เขาขึ้นเสียงใส่แจ็ค
-เฮ้อ~! ใต้เท้าแกไง! ท่อระบายน้ำ มันค่อนข้างซับซ้อนและเหม็นอีกด้วย พลังของฉันมันไม่เหมาะกับที่นั่น แต่ถ้าแกจะตามไปก็แล้วแต่
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเถียงกันนั้นเองก็มีฝนตกลงมา แล้วทันใดนั้นแจ็คก็รีบบอกกับชายคนนั้นว่า... -ฝนตก? เอาเป็นว่าตอนนี้ ไอ้หนูแกกลับมาก่อน พวกเรามาวางแผนกันใหม่อีกรอบ
"คราวนี้ไม่ต้องฉันจะเป็นคนวางแผนเอง" และเขาก็วางสายแจ็คแล้วรีบเดินไปสมทบกับแจ็คทันที
02.13 น.
ท่ามกลางฝนที่หนักอย่างต่อเนื่อง จินและพรรคพวกของเขากำลังพักฟื้นร่ากายในท่อระบายน้ำ
ตอนนี้จินมีเป็นคนเดียวที่มีสภาพร่างกายที่ดีมากที่สุด อลิซกำลังจิตตกอย่างหนักที่ตนเองนั้นไม่สามารถช่วยอะไรได้ ส่วนเฮนรี่ก็สลบไปได้สักพักใหญ่เนื่องจากบาดแผลที่กลางอกเป็นรอยกรงเล็บทำให้เสียเลือดค่อนข้างมากตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่
"ฉันขอโทษ... ที่ฉันไม่สามารถทำตัวให้เป็นที่น่าพึ่งพาของพวกนายได้ ทั้งๆที่มีอายุมากกว่านายแท้ๆ" อลิซกล่าวขอโทษจินที่กำลังเฝ้าระวังอยู่..
"ไม่ใช่แค่เธอหรอก! ฉันเองก็เหมือนกัน ทั้งที่น่าจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังเล็งเฮนรี่อยู่แท้ๆ"
"แต่ว่าในตอนนั้นนายก็เข้ามาช่วยพวกเราได้ทันเวลานี่ แต่มองมาที่ฉันนี่ได้แต่นั่งกลัวจนเผลอฉี่ออกมา..."
"เธอเองก็รีบเปลี่ยนชุดซะ กลิ่นนั้นทำให้มันหาตัวพวกเราง่าย ในกระเป๋าใบนั้นน่าจะพอมีชุดสำรองอยู่ใช่ไหม?" พอพูดจบแล้วเขาก็หันหลังให้อลิซ
"รู้ดีจังนะ" แล้วเธอก็ค่อยๆถอดเสื้อผ้าที่หนาเตอะของเธอออก เปลี่ยนชุดทั้งหมดรวมกระทั่งชุดชั้นใน ในขณะที่เธอเปลี่ยนชุดนั้นเองจินไม่แม้จะคิดหันไปมองเลย...
แล้วจินก็พูดแนะนำขึ้นมา "อย่างน้อยความสามารถในการหายตัวของเธอ น่าจะเน้นไปที่ความคล่องตัวมากกว่านี้นะ ลดของที่ไม่จำเป็นออก เอาไว้แต่ของที่จะสามารถฝากชีวิตของเธอได้เท่านั้น!"
"แต่ว่าดูเหมือนว่าชุดแบบนั้นมันจะกันอะไรไม่ค่อยได้เลยนะ!?"
"อย่าคิดแค่ว่าตั้งรับแล้วอีกฝ่ายจะไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าเธอเลือกแบบนั้นก็ไม่ต่างกับหมูในอวย ที่รอมันเชือดก็เท่านั้น"
"นายนี่เห็นโหดแบบนั้นแต่ค่อนข้างใจดีเหมือนกันนะเนี่ย!" อลิซพูดชม
"เรื่องปกตินะ...! ในเมื่อตอนนี้พวกเราเป็นพรรคพวกเดียวกันก็ต้องช่วยเท่าที่จะทำได้"
"อ๋อ! หรอ!" แล้วอลิซก็เปลี่ยนเสื้อจนเสร็จเป็นชุดเสื้อสีขาวใส่กางเกงแบบเดิม รอบเอวมีมีดพกติดตัวหนึ่งเล่ม จากที่คอยสะพายเป้ใบใหญ่นั้นตอนนี้ก็ไม่ได้สะพายแล้วเพื่อเพิ่มความคล่องตัวตามที่จินบอก "เป็นไง?"
"แล้วชุดเกราะกันกระสุนละ?"
"ใส่ไว้ข้างในเหมือนนายไง" แล้วเธอก็เลิกเสื้อออกให้เห็นชุดเกราะกันกระสุนที่อยู่ภายใต้นั้น "ว่าแต่ทำไมพวกมันถึงไม่ตามเพวกเรามาละ? หรือว่าปอดแหกที่โดนนายเล่นงานไปรอบที่แล้วจนกลัวแล้ววิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้ว"
"ไม่หรอก แค่ไม่อยากจะเข้ามาต่างหาก หมาป่ามันทนเสียงก้องภายในนี้ไม่ไหวหรอก แล้วอีกอย่างทั้งกลิ่นกับพื้นทางเดินที่แคบๆนี่อีกเสียเปรียบเห็นๆ"
"แล้วอีกคนละ?"
"อีกคนน่าจะเกี่ยวกับเสียงแหละ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาได้ยินถึงขนาดไหน ถ้าพวกเราโชคดีก็ได้ยินแค่เสียงที่ดังๆเท่านั้น"
"แต่ถ้าโชคร้ายละ?" อลิซถามจินด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
"ได้ยินทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเสียงเท้า ลมหายใจ หรือกระทั่งเสียงเต้นของหัวใจด้วย" สิ่งที่จินพูดนั้นทำให้อลิซแทบจะเป็นบ้า
เมื่อเป็นแบบนั้นอลิซพยายามพูดให้เบาที่สุดหรี่เสียงลงแล้วกระซิบที่ข้างหูของจิน"แสดงว่าตอนนี้มันก็ได้ยินที่พวกเราพูดทั้งหมดเลยสิ?"
"ถูกเกือบหมด แต่ว่าโชคพวกเรายังดีที่ข้างบนตอนนี้ฝนกำลังตกอยู่ถึงจะไม่แรงมาก แต่การแยกประสาทรับรู้เสียงทั้งหมดนั้นยากมาก ถ้าอ้างอิงจากตรงนี้ความสามารถนั่นน่าจะมีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง"
 "แล้วพวกเราจะอยู่ในท่ออย่างนี้ไปตลอด จนกว่าพวกมันจะยอมแพ้แล้วไปเล่นงานคนอื่นแทนอย่างนั้นหรอ?"
"เรื่องนั้นก็ไม่ไหวเพราะว่าทางเราก็ไม่แน่ใจว่าฝนมันจะตกอีกนานแค่ไหนเหมือนกัน มันมีโอกาสที่ในนี้จะท่วมได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นแล้วตอนี้ก็รีบพักผ่อนเอาแรงก่อนรอให้เฮนรี่ตื่นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยมาวางแผนกันต่อ" แล้วจินก็เอนตัวนอนพิงกำแพงท่อระบายน้ำ
"นายจะใจเย็นเกินไปแล้วนะ" อลิซทำท่าทางหงุดหงิดใส่จินที่กำลังนอนอยู่
"มันแน่นออยู่แล้ว ถ้าไม่ทำตัวใจเย็นแล้วปล่อยให้ลนลานอยู่เรื่อยมีหวังได้เป็นโรควิตกกังวลกันพอดี เธอเองก็รีบพักซะเถอะนะพอบาดแผลของเฮนรี่หายเมื่อไหร่พวกเราจะออกจากท่อทันที"
"เข้าใจแล้ว!" แล้วอลิซก็มานอนลงข้างๆจิน
จินที่เห็นว่าเธอทำแบบนั้นเลยพูดไปว่า "ที่ก็มีตั้งเยอะแยะแล้วจะมานอนอะไรตรงนี้?"
"....."
หลับไปแล้วอย่างนั้นหรอ? เราเองก็หลับบ้างเหมือนกันดีกว่า....
ทางด้านของพวกโลแกนที่คอยเฝ้าดูการต่อสู้ของพวกจินในตอนนี้ต่างก็พากันเริ่มกังวลกันเล็กน้อย โดยเฉพาะเซร่าที่น่าจะเป็นห่วงจินมากที่สุด
 "แย่เลยนะครับเนี่ย! การที่คุณจินมาเจอกับคนที่เคยเป็นทหารตะเวนชายแดนแบบนี้ แถมเขาคนนั้นยังเคยรบในสนามจริงมาอีก" ถึงแม้โลแกนจะค่อนข้างวิตกกังวล แต่ตัวเขาเองนั้นก็ยังทำท่าทีใจเย็นจิบกาแฟอยู่
"น่าเป็นห่วงเหมือนกัน จะว่าในท่อระบายน้ำมันไม่ได้มีการถ่ายทอดสดให้ดูเลยหรอ?" อูลถามกับโลแกนที่กำลังจิบกาแฟอยู่...
 "นั่นสิคะ" เซร่ากับจิลก็ทำท่าทางเหมือนอยากจะรู้เหมือนกัน
"มีอยู่แล้ว แต่ว่ากล้องมันไม่ค่อยจะชัดเท่าไหร่หรอกนะ...จะดูหรือเปล่าละ?" โลแกนถามเพื่อความแน่ใจ
ทั้งสามคนต่างก็พยักหน้าพร้อมๆกัน
"โดยปกติแล้ว กล้องของในท่อระบายน้ำมันเอาไว้ดูระดับน้ำเพื่อหาสาเหตุในตอนที่น้ำท่วม แต่มันก็พอดูได้ละนะ" แล้วโลแกนก็เปิดกล้องในอยู่ในท่อระบายนำให้ทั้งสามคนดู "ถ้าดูจากตอนนี้แล้ว พวกเขาน่าจะอยู่บริเวณแถวนี้" กล้องนั้นก้เริ่มทำการฉายภาพของพวกจินที่หลบในท่อระบายน้ำใต้เซนเตอร์ เห็นเฮนรี่ที่นอนหมดสติอยู่ และก็เป็นตอนที่อลิซกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยที่จินหันหลังให้อยู่
 "ไม่เลวนะเนี่ยคุณจิน" โลแกนกล่าวชม
แล้วเซร่าพูดขึ้นมาเสียงดัง "ไม่เลว!? นี่หมายความว่าไง? แล้วทำไมถึงต้องมาเปลี่ยนชุดในที่แบบนี้ด้วยละ?" เธอหันหน้าไปหาจิลด้วยท่าทีที่ร้อนรน
"อย่ามองมาที่ฉันด้วยสายตาเหมือนลูกหมาที่ถูกเจ้าของทิ้งสิ...! ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"ถ้าจำไม่ผิดพลังของเธอตนนั้นจะเกี่ยวกับการล่องหน ซึ่งการที่ตัวเธอเคลื่อนไหวง่ายมันจะเป็นการดีกว่าอยู่แล้ว ที่เปลี่ยนชุดน่าจะเป็นเพราะต้องการที่จะกลบกลิ่นอะไรบางอย่างแน่เลย" โลแกนพยายามอธิบายเหตุผลให้เซร่ายอมเชื่อ แต่จู่ๆอูลก็เข้ามาเสริมว่า....
"รสนิยมไม่เลวนะครับเนี่ยคุณจิน! หุ่นเธอคนนั้นก็ค่อนข้างใช้ได้"
โลแกนที่เห็นดังนั้นเลยพยายามพูดผสมโรงด้วยอีกคน"นั่นสินะ! เขาช่างเป็นคนที่น่าอิจฉาจริงๆ"
คำพูดของเขาทั้งสองทำเอาเซร่าจิตตกไปพักใหญ่ นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมาพักหนึ่ง
"จะว่าไปรู้สึกว่าหมอนั่นมักจะดึงดูดเพศตรงข้ามเข้าหาตลอดเลย" จิลพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย
"จะว่าไปก็จริงนะ หัวหน้าที่ทำงานพิเศษของเขาเองก็เหมือนจะดูแลเขาเป็นพิเศษอีกด้วย"
สิ่งที่พวกเขาพูดนั้นมันกลับยิ่งตอกย้ำเซร่าหนักไปยิ่งกว่าเดิม.....ภายในใจตอนนี้เซร่าก็คิดเหมือนกันว่า ทั้งพี่แมรี่ และผู้หญิงที่สวยคนนั้นอีก ในขณะที่เธอครุ่นคิดอยู่นั้นจู่ๆเสียงโลแกนก็ดังขึ้นมา
"แย่เลยนะครับเนี่ย!!" เสียงนั้นดังจนทำให้เซร่าที่นั่งจิตตกอยู่วิ่งไปดูที่จอภาพ เห็นจินที่กำลังเอนตัวพิงกับกำแพงโดยที่มีอลิซหนุนไหล่ของเขาอยู่....
ฮะ!!!.....เสียนั้นดังออกมาจากปากเซร่าเพียงแค่ชั่วครู่นั้นในใจเธอเหมือนกับมีเสียงอะไรบางอย่างแตกร้าวดังขึ้น....


ก่อนหน้านี้...ในเวลาไล่เลี่ยกัน ณ ที่บนชั้นดาดฟ้าบริษัทของตระกูลเอริส จินที่ขึ้นมาจนถึงชั้นดาดฟ้าเพื่อเข้าเผชิญหน้ากับแจ็คที่รออยู่บนนั้น ทั้งสองต่างเดินกันเป็นงูกินหางขณะที่กำลังจ้องตากันไปด้วย บนชั้นดาดฟ้าที่โล่งแจ้ง ไม่มีรั้วคอยป้องกันอยู่ทั้งสิ้น มีเพียงแค่ชายสองคนที่ต่างก็เผชิญหน้าซึ่งกันและกัน
ในบรรยากาศที่ตึงเครียดนั้น จินก็ได้เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ขุ่นเคือง "ทั้งที่ตัวเขาเองกำลงจะได้กลับไปเจอลูกสาวของเขาแล้วแท้ แต่ทำไม? คุณกลับ..."
"แกควรขอบคุณมันนะ ถ้าไม่อย่างนั้นคนที่ตายคงจะเป็นแกเองต่างหาก แล้วอีกอย่างมันคือฆาตกรเชียวนะ ไม่ควรได้รับการมีชีวิตหรอก ต่อให้จะฆ่าคนเพื่อล้างแค้นก็เถอะ..." แจ็คตอบกลับด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกผิดใดๆ "ลูกสาว? ฉันถามจริง คนอย่างแกนี่บ้าหรือป่าว?เธอคนนั้นก็เป็นเพียงคนที่กำลังจะตาย ไปให้สัญญากับศพแบบนั้น แกเป็นคนมีพลังจิตสื่อสารกับวิญญาณได้หรือไง?...จะมาโลกสวยก็ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้หนู ทุกสิ่งทุกอย่างไท่ได้เป็นอย่างที่แกคิดไปซะทุกอย่างหรอกนะ"
จินที่ได้ยินถึงกับแทบระเบิดอารมณ์ออกมา กักฟันพูด"คนที่เอาแต่หนีอย่างคุณจะเข้าใจอะไร?การที่ต้องเสียคนสำคัญไปมันเจ็บปวดขนาดไหน"
แจ็คหัวเราะอย่างสะใจออกมาเสียงดัง "ชีวิตฉันสูญเสียมามากกว่าแกเป็นร้อยเป็นพันเท่า จะไม่ให้มีใครตาย อยากจะปกป้องทุกคน อยากจะเข้าไปช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อน ไอ้เด็กน้อยที่วันๆเอาแต่เพ้อฝันถึงอุดมคติอย่างแกนะ สักวันตัวแกเองต่างหากที่จะเสียใจ และสุดท้ายตัวแกเองก็จะเป็นแบบฉัน ฆ่าคนโดยไม่รู้สึกผิดถ้าเพื่ออุดมคติของตัวเองละก็..."
ในตอนนั้นเองจินโกรธจัดใช้พลังพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว แต่แจ็คนั้นรู้ทันถีบไปข้างหน้าอย่างแรง เข้าที่ท้องของจินจนหยุดอยู่ตรงหน้าแจ็ค และเขาก็ใช้โอกาสนั้นเตะเข้าที่หัวของจินจนหน้าแนบไปกับพื้น ในตอนนั้นเองแจ็คก็เตะย้ำเข้าที่ท้องของจินซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้งหลายครา
 ถึงแม้ว่าตัวของจินจะใส่ชุดเกราะกันกระสุนอยู่แต่ก็ได้รับบาดเจ็บพอสมควร เขาเลยหยิบมีดขึ้นมาปักเข้าที่ข้อขาของแจ็คและกลิ้งหลบออกมาได้
...ใจเย็น...ใจเย็นหน่อย ค่อยหายใจเข้า-ออก ช้าๆ เราจะเล่นตามเกมเขาไม่ได้ ถึงแม้เราจะได้เปรียบเรื่องพลังก็จริง แต่ถ้าเรื่องฝีมือฝั่งเขายังเหนือกว่า...
"มันเจ็บนะเว้ย! เล่นของมีคมแบบนี้มันอันตรายนะรู้ไหม ไอ้หนูที่พึ่งลืมตาดูโลกอย่างแกเล่นแค่มีดของเล่นเด็กก็เพียงพอแล้ว"
คราวนี้ถึงแม้ว่าตัวของแจ็คจะพยายามพุดยั่วยุให้จินขาดสติ แต่มันก็ไม่ได้ผลเสียแล้ว
...ชิ! มันเริ่มไม่เล่นตามเกมของเราแล้ว ปกติแล้วในตอนนั้นรู้สึกว่าตัวของมันจะมีระเบิดสองชนิดอยู่ที่สายเก่งนี่ แสงกับเสียง เอกสารการซื้อ-ขายอาวุธจากอูทูส ที่เอริสให้มาก็มีเรื่องนี้เขียนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นทำไม? มันถึงไม่ยอมใช้ล่ะ แสดงว่าให้คนอื่นไปแล้วสินะ แต่ว่าแล้วมันจะรับมือกับฉันอย่างไร? ในเมื่อได้สูญเสียมันไปแล้ว เดี๋ยวก่อนสิ! ในพวกมันมีอยู่คนหนึ่งทีมีความสามารล่องหนได้อยู่นิ เล่นแบบนี้เองหรอ? สองทางเลือกสินะ...
แจ็คก็พูดอย่างลอยๆขึ้นมา "แกรู้ไหม? ฉันนะเก่งเรื่องการเดาใจคนอื่นมากเลยนะ"
...เอาล่ะ คราวนี้ฉันจะอ่านแกเอง ทั้งเสียงชีพจร เสียงหัวใจ รวมทั้งลมหายใจด้วย นายไม่สามารถที่จะโกหกฉันได้ ตกลงแล้วแกเองต้องการจะทำอะไร
จินไม่ได้ฟังสิ่งที่แจ็คพูดเลยแม้แต่น้อย วิ่งเข้ามาโจมตีที่แจ็คอย่างเดียว แต่กระนั้นตัวแจ็คก็หลบได้หมดเลย
แล้วแจ็คก็เริ่มถามคำถามแปลกมา"แกเป็นคนชอบแบ่งของเล่นให้เพื่อนเล่นด้วยใช่ไหม?"
 "....."จินไม่ได้ตอบอะไรไปทั้งนั้น ได้เพียงแต่จ้องที่จะโจมตีแจ็คอย่างเดียว
"อย่างนั้นสิ!" แจ็คแสยะยิ้มออกมา
 ....ใช่สินะ แสดงว่าที่ตัวของมันในตอนนี้นั้น ไม่ได้มีอาวุธที่ใช้ในการต่อกรกับฉันแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ถามต่อไป
"คนวางแผนอื่นที่จะโค่นตัวฉันโดยที่ไม่ฆ่าสินะ ถึงได้โจมตีแต่จุดที่ไม่ใช่จุดตายอย่างเดียวเลย"
"....."
...จริงด้วย แกมีแผนที่จะมือกับตัวฉันจริงด้วย ฉันถามให้ตอบได้แค่ว่าใช่หรือไม่เท่านั้น ไม่สามารถทำให้มันตอบตรงๆได้ แต่ว่ามันก็เพียงพอแล้ว
ในช่วงที่กำลังสบายใจนั้นเอง เพียงเสี้ยววินาทีนั้นจินก็เข้ามาที่ข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสีบมีดเข้าที่ท้องของแจ็ค แล้วใช้พลังอีกครั้งลากบาดแผลให้มีขนาดใหญ่ขึ้น รอยแผลนั้นบาดผ่านเอวลากผ่านไปเกือบข้างหลัง แต่ยังโชคดีที่ตัวแจ็คนั้นใส่ชุดเกราะกันกระสุนอยู่เลยทำให้ แทบไม่ค่อยได้รับบาดเจ็บเท่าไหร่ มันก็เหมือนเป็นแค่รอยแมวข่วนเท่านั้นเอง
"แกนี่มันเผลอเป็นไม่ได้เลย" แล้วแจ้คก็ทำการถอดชุดเกราะนั้นออกแล้วโยนมันลงไปข้างล่างจากบนดาดฟ้า
"ทำไมถึงทิ้งชุดเกราะไปเสียล่ะ?" จินทำหน้าสงสัยไม่เข้าใจการกระทำของแจ็ค
"น้ำหน้าอย่างแกฉันไม่ต้องใช้มันหรอก" แจ็คทำการยืดเส้นยืดสาย
"ถ้าอย่างนั้น"
จินที่เห็นแบบนั้นก็เลยถอดชุดเกราะออกเช่นกัน แจ็คเองที่เห็นแบบนั้นถึงกับยิ้มออกมา
"นึกว่าคนอย่างแกจะขี้ขลาดกว่านี้เสียอีก"
"พูดเรื่องอะไรผมก็แค่ร้อนเฉยๆ ไม่ได้อยากจะให้มันเท่าเทียมอะไรนักหรอก แล้วอีกอย่างถ้าถอดมันออกการเคลื่อนไหวของผมจะไวขึ้นด้วย มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้นแหละ" จินเองก็ยืดเส้นยืดสายเช่นเดียวกัน พอเสร็จแล้วก็หยิบมีดขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อม
 ...เขาเองก็น่าจะรู้พลังของเราแล้ว รวมทั้งจุดอ่อนอันร้ายแรงนั่นด้วย จะต้องโจมตีทีเดียวให้จอดก่อนที่เขาจะอ่านทางการโจมตีออกทั้งหมด
จินวิ่งไปรอบๆตัวแจ็ค แล้วพอได้จังหวะก็ใช้พลังของเขาพุ่งเข้ามาเอามีดบาดไปที่สีข้างเอว พอโจมตีเสร็จแล้วเขาก็ใช้พลังอีกครั้งในการหนี แล้วทำแบบเดิมอีก
แต่ครั้งนี้การโจมตีนั้นแจ็คเอามือจับมีดของจินไว้ได้ แล้วในขณะนั้นที่จินสังเกตได้คือแจ็คหลับตาสนิทและเอาท่อนแขนอีกข้างหนึ่งบังตาไว้
ชิบหายแล้ว....
หลังจากนั้นก็เกิดแสงจ้ามากจนแสบตาจิน มันทำให้เขามองอะไรไม่เห็น ตาบอดไปชั่วขณะหนึ่ง
แจ็คใช้โอกาสนั้นชกเข้าที่หน้าและโอบกอดที่คอตีเข่าเข้าที่ท้องหลายๆครั้ง ก่อนจะทุ่มจินลงและกำลังจะเตะต่ำซ้ำไปที่ขมับหัว แต่ในจังหวะนั้นเองจินได้สติกลับมาเอาแขนทั้งสองกันการเตะนั้นไว้ได้ทัน ถึงจะป้องกันไว้ได้แต่ว่ามันก็ทำให้ตัวเขากลิ้งออกไปเหมือนกัน
"คิดว่ามุกเดิมจะใช้กับตัวฉันได้สองครั้งอย่างนั้นหรอ?"
"ก็เคยคิด แต่ตอนนี้ไม่แล้ว" จินลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล "ทำไมตัวคุณที่มีฝีมือขนาดนี้ถึงได้หนีมาล่ะ?"
"ไม่ใช่ธุระของแก ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน"
"ทิ้งให้เพื่อนร่วมทีมต้องมาตายในสนามรบ แต่ตัวเองกลับหนีหางจุกตูดมาช่างน่าสังเวชยิ่งนัก"
"แกจะพูดอะไรก็พูดไป แต่ฉันไม่อารมณ์ขึ้นด้วยเรื่องแค่นั้นหรอก!" แจ็คพูดกระแทกเสียงพร้อมกับวิ่งเข้ามาชกพยายามชกเข้าที่หน้าของจิน แต่จินเองก็พยายามเอาแขนมาตั้งการ์ดไว้เพื่อป้องกัน แจ็คที่เห็นดังนั้นเลยเตะเข้าที่ต้นขาของจินอย่างแรง
จินเองที่รู้ดีถ้าเกิดตัวเองล้มไปอีกรอบคราวนี้ไม่รอดแน่ เมื่อคิดได้อย่างนั้นเลยถีบแจ็คออกให้เว้นระยะห่าง และใช้พลังของตัวเองล่นระยะห่างอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าเสียบมีดเข้าที่ท้อง เอาหัวกระแทกขึ้นข้างบน จากนั้นก็ทำการหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วเพื่อเปิดบาดแผลออกให้กว้าง แต่ทั้งที่ตัวเองทำถึงขนาดนั้นก็ยังตกใจกับสีหน้าของแจ็ค เพราะว่าเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกเจ็บปวดใดๆเลย ไม่มีทั้งเสียงร้องมี่โอดครวญ นิ่งเฉยราวกับเป็นเรื่องปกติ
"น่าแปลกจริงๆ ไม่ว่าใครต่างก็กลัวความเจ็บปวดกันทั้งนั้น แต่คุณกลับมองมันราวกับเป้นเรื่องปกติ"
บาดแผลนั้นสร้างความเสียหายให้กับแจ็คมาก อวัยวะภายในเสียหาย ขาดวิ่น บางทีก็มีพวกลำไส้ไหลออกมา ดังนั้นเขาเลยพยายามเอามือปิดไว้ "นั่นสินะ สงสัยชีวิตของฉันคงจะชินกับมันแล้วละมั้ง?" เขาเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วถามมากับจินว่า... "แกเคยมีความฝันบ้างไหม?"
"ความฝัน?" จินทำสีหน้างงงวย
"แกทำสีหน้าเหมือนกับฉันเมื่อตอนนั้นเลย สมัยก่อนฉันเองก็ไม่เข้าใจสิ่งที่หมอนั่นถามเหมือนกัน แต่ตอนนี้ก็ได้คำตอบแล้วสักที" แล้วเขาก็ชี้มาที่หน้าของจิน "แต่ตอนนี้ก็ต้องกำจัดนายที่มาขวางทางฉันเสียก่อน"
"เพื่อสิ่งไร้สาระที่ไม่รู้ว่าจะเป็นจริงหรือป่างเนี่ยนะ ถึงจำเป็นต้องเข่นฆ่าผู้อื่นด้วยหรือไง? คุณยังมีความเป็นคนอยู่หรือป่าว?"
"มนุษย์ในสมัยก่อนเพื่อสิ่งที่ต้องการแล้ว จะทำทุกวิถีทาง และสละทกอย่าง เพื่อให้ได้มันมา ถ้าให้เทียบฉันกับนาย ตัวฉันจะดูมีความเป็นคนมากว่าอีกนะ ส่วนแกมันก็แค่ไอ้คนที่มองไม่เห็นความจริง เอาแต่เสแสร้งไปวันๆ ภาชนะที่ว่างเปล่าแบบแกสักวันก็จะแตกออกและบ้าคลั่งไปในที่สุด"
จินใช้พลังพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว แต่แจ็คนั้นสามารถเดาการเคลื่อนไหวได้ แล้วย่อตัวลงเตะที่ช่วงล่างจนทำให้จินเสียสมดุลและมีดก็หลุดออกจากมือไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายล้มแล้วเขาก็ขึ้นค่อมโดยใช้ร่างกายที่หนักและใหญ่กว่ากดทับจินไว้ และต่อยลงไปนับครั้งไม่ถ้วน จินก็ทำได้เพียงตั้งรับการต่อยนับครั้งไม่ถ้วนนั้น
 หมัดทุกหมัดที่ชกเข้ามานั้นรุนแรงมาก ถึงแม้จะตั้งการ์ดไว้แต่มันก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี จินนั้นพยายามใช้โอกาสในช่วงเพียงนิดเดียวเข้าคว้าคอของแจ็ค แล้วดึงเข้าหาตัวเองเพื่อให้แจ็คนั้นโจมตีลำบาก หลังจากนั้นก็เอาหัวโขกจนทั้งสองหลุดออกจากกัน และตัวของจินก็รีบไปหยิบมีดมาถือไว้เหมือนเดิม
 ...ทางด้านร่างกายเราเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ฝีมือนั่นก็อีก เขาใช่ทหารที่หนีทัพมาจริงอย่างนั้นหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็มีแต่ต้องเอาวิธีนี้มีใช้แล้ว
จินหยิบผ้าพันแผลออกมาพันไว้ที่ข้อมือผูกติดไว้กับมีดอย่างแน่นหนา แล้วเหวี่ยงสักสองสามครั้งเพื่อตรวจสอบว่าแน่นพอหรือป่าว แจ็คที่เห็นแบบนั้นเลยหยิบมีดขึ้นมาเหมือนกัน ทั้งจินและแจ็คนั้นก็จับมีดแบบกลับด้านในลักษณะแบบเดียวกัน แล้วก็วิ่งเข้าหากัน
แจ็คเสยมีดขึ้นแนวเฉียง เพื่อโจมตีส่วนคอของจิน แต่กระนั้นตัวของจินเอามีดนั้นรับได้แล้วหมุนตัวศอกกลับเข้าที่ปลายคางของแจ็คนั้นเกือบสลบ จนเดินเซถอยหลังไป
และหลังจากนั้นจินเลยกำลังจะกระโดดแทงที่ไหล่ แต่แจ็คนั้นถีบสวนกลับมาจนจินลอยปลิวไปเหมือนกับกระดาษ แต่จินนั้นก็สามารสปริงตัวกลับมายืนใหม่ได้ ตัวแจ้คนั้นไม่รอช้ารีบเข้าไปซ้ำทันที ฟันมีดขึ้นเฉียงแบบเดิม จินเองก็พยายามที่จะรับ แต่แจ็คนั้นหลอกการโจมตีดึงมีดกลับแล้วเตะเข้าที่พับในขาแทน แล้วเอามีดแทงที่หัวใจเพื่อเผด็จศึก แต่จินนั้นเอี่ยวตัวหลบได้อย่างรวดเร็วเลยทำให้รอดมาได้ แต่ก็ยังโดนเข้าที่ไหล่อยู่ดี แล้วเขาเองก็ใช้พลังในระยะประชิดกระแทกเข้าที่แจ็คเพื่อเว้นระยะห่าง แต่มันก็ทำให้ตัวของเขานั้นเจ็บไปด้วยเหมือนกัน
 ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่จินเริ่มสังเกตสิ่งแปลก บาดแผลบนร่างกายของแจ็คนั้นหายไป เมื่อคิดได้ดังนั้นเลยใช้พลังอีกครั้งหนึ่งพุ่งตัวเข้าไป แจ็คที่ตกใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเลยฟังมีดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ตัวของจินนั้นได้ก้มตัวลอดใต้รักแร้แล้วฟันไปที่ตรงนั้น หลังจากนั้นฟันเข้าที่ข้อพับที่ข้างทั้งสองข้าง จนแจ็คนั้นเข่าทรุดลงลงไปนอนกับพื้นกับพื้น
ในขณะที่จินสบายใจว่าสิ่งที่ตนเองคิดอาจจะผิดก็ได้ เลยทำให้เขาลดการ์ดลง ตอนนั้นเองเขาก็โดนหลังมือเข้าที่หน้าเต็มจนแทบสลบ ตัวแจ็คนั้นลุกขึ้นมาอย่างไม่เป็นอะไรเลย พร้อมกับบิดขี้เกียจ
...บาดแผลรอยฟันนั่น่าจะทำให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหวไม่ได้แล้วแท้ๆ อย่างที่คิดเลย
แล้วจินก็เริ่มตั้งหลักได้แล้วพูดขึ้นว่า... "ดูจากร่างกายกับบาดแผลที่หายอย่างรวดเร็วนั่นแสดงว่า เปิดมันออกแล้วสินะ?"
"ใครจะไปรู้" แจ็คตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้
"ขอเตือนด้วยความหวังดี ถ้ายังอยากจะมีชีวิตอย่างมนุษย์ธรรมดาที่ครบ 32 ประการ รีบออกมาดีกว่า"
"พวกเราเลิกที่จะเป็นมนุษย์ไปตั้งแต่ได้รับพลังนี่มาแล้ว ทั้งฉันและก็แกด้วย"
พอพูดจบแจ็คก็วิ่งเข้าหาจินทันที ฟันมีดแนวขวางอย่างรวดเร็ว จินเองก็ย่อตัวหลบอย่างทันควัน แต่ในจังหวะนั้นเขาก็สังเกตเห็นปืนพกกระบอกหนึ่งรออยู่ข้างล่าง เสียงลั่นไกกระสุนสามนัดดังขึ้น .....
 ปัง! ปัง! ปัง!


ทางด้านฝั่งของเฮนรี่กับอลิซ ตอนนี้กำลังเดินทางไปจนถึงฝาท่อที่ข้างบนน่าจะเป็นสถานที่เป้าหมาย
"รบกวนด้วยครับ" เฮนรี่หันหน้าไปพูดกับอลิซ
เธอพยักหน้าตอบกลับก่อนจะทำให้ตัวเธอและเขาล่องหนก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นไปข้างบน
เฮนรี่ในสภาพที่ล่องหนค่อยๆแง้มฝาท่อออกอย่างช้าๆ มองดูรอบๆข้างเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยก่อนที่จะขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วส่งสัญญาณให้อลิซตามไป
ภายภาคหน้าของทั้งสองเป็นตึกที่คอยส่งพลังงานไปทั่วทั้งเซนเตอร์ ซึ่งค่อนข้างอยู่ไกลจากจุดที่จินอยู่ในตอนนี้ ตึกขนาดใหญ่ที่ประกอบไปด้วยกระจกใสทั่วทั้งตัวตึกตั้งตระหง่านสูงท่ามกลางตัวเมืองที่มืดสนิท เมื่อเห็นว่าถึงที่หมายแล้วทั้งสองก็ทำการรีบวิ่งเข้าไปในตึกอย่างระมัดระวัง
 ทั้งสองเข้าไปในตัวตึกนั้นก็เป็นโถงกว้างขนาดใหญ่ มีลิฟต์และบันไดอยู่ เฮนรี่ที่เห็นแบบนั้นเลยทำการหยิบสิ่งของแล้วปาไปที่บันไดเพื่อให้เกิดเสียส่งสัญญาณกับทางอลิซได้รับรู้ว่าต้องใช้บันได
...เราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมารอที่นี่นานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่ามีการวางกับดักที่ลิฟต์หรือเปล่า? เพื่อให้แน่ใจใช้บันไดจะเป็นการดีที่สุด...
อลิซที่ได้ยินเสียงแล้วก็ทำการทำตามที่เฮนรี่สั่งอย่างทันที
... ถึงแม้จะช้าหน่อยก็ตามแต่เพื่อความแน่ใจแล้ว ถ้าเกิดมาตายเอาตรงนี้ ทางหมอนั่นก็จะหมดทางสู้เหมือนกัน คนที่พอจะต่อสู้ได้มีเพียงแค่ฉันคนเดียว จะหวังพึ่งอลิซก็ไม่ได้...
บันไดยาวนับหลายร้อยชั้นนั้นเรียงรายราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ตอนนี้ทั้งสองกำลังวิ่งขึ้นบันไดอย่างสุดกำลังเป็นสิบชั้น...ยี่สิบชั้น...สามสิบชั้น...ร่างกายทั้งสองเกิดอาการล้าอย่างมาก จนขาเองก็สั่นไปหมด แต่กระนั้นยังคงต้องเดินต่อไป...
....สามสิบห้าชั้น
.....สีสิบชั้น
.....สี่สิบสาม ขาของอลิซเริ่มอ่อนแรงจนถึงที่สุดจนพลังที่เธอใช้นั้นก็ได้คลายออกอย่างทันควัน ร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่เต็มตัว เสียงหายใจหอบถี่ๆ แขนและขาก็หมดเรี่ยวแรง ทางเฮนรี่เองก็เหนื่อยเต็มที่แล้วเหมือนกัน แต่เห็นว่าทางอลิซนั้นหมดแรงแล้วเช่นเดียวกันเลยบอกกับเธอไปว่า... "แฮกๆ....พักสักเดี๋ยว....แฮกๆ...คงจะไม่เป็นไร"
"แฮกๆ.....แฮกๆ....." อลิซตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดออกมาได้ยินเพียงแต่เสียงหอบอย่างเดียว
 เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นเองเฮนรี่ก็ได้สังเกตเห็นกระจกที่อยู่ข้างๆตัวของอลิซค่อยๆมีแท่งเหล็กที่ทั้งแหลมคม และยาวออกมา มันกำลังจะเสียบเข้าที่ตัวอลิซ แต่เฮนรี่นั้นเอาแขนของตัวเขาเข้ารับแทน
แท่งเหล้กนั้นมันพยายามดึงตัวของเขาเข้าไปในนั้นอย่างสุดแรง ซึ่งตัวของเฮนรี่เองก็พยายามยื้ออย่างสุดแรงเช่นเดียวกัน อลิซที่เห็นแบลบนั้นเลยเข้าไปช่วยดึงตัวของเขาด้วย แต่เนื่องจากแรงของทั้งสองที่ต่างก็แทบไม่เหลือ สภาพร่างกายก็อ่อนแรงร่อแร่เต็มที่
เฮนรี่ที่เห็นเป็นแบบนี้เกรงว่ามันจะดึงพวกเขาเข้าไปทั้งหมดแล้วสถานการณ์มันจะแย่กว่าเดิม เลยสั่งกับอลิซไปว่า... "ปล่อยฉัน!! แล้วรีบไปชะ!!"
"แต่ว่า...!!!"
"รีบไปซะ...!!!"
เมื่อทางอลิซได้ยินแบบนั้นเลยทำการปล่อยมือออกจากเฮนรี่ทันที ร่างกายของเฮนรี่นั้นค่อยถึงดึงเข้าไปในกระจกอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นเธอยังคงต้องทำตามสิ่งที่เขาได้ฝากฝังไว้จึงลุกขึ้นพร้อมกับวิ่งต่อไป....
อีกทางตอนนี้จินกำลังยื้อเวลาให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่ ซึ่งทางฮันโซนั้นเองก็รู้ดีถึงสิ่งนั้นจึงพยายามเข้าเพื่อที่จะจบการต่อสู้ให้ได้เร็วมากที่สุด
 ...ตอนนี้อาวุธที่พอจะใช้ได้นั้นก็แทบจะไม่มี อีกทั้งตอนนี้ก็มองไม่เห็นศัตรูอีก จะไปพึ่งแสงไฟจากข้างทางก็ไม่ได้ มีแต่จะเป็นเป้านิ่งอย่างเดียว การโจมตีด้วยดาบคาตานะนั้นคมมากถ้าเกิดโดนเพียงครั้งเดียวก็เท่ากับจบเกม...
ใยระหว่างที่จินคิดในใจนั้นเอง ทางของฮันโซก็เข้ามาโจมตีจากหลายทิศทาง ซึ่งทางของจินเองก็มักจะหลบการโจมตีของเขาเสมอ แต่เมื่อพยายามจะสวนกลับไปเท่านั้นฮันโซก็ไม่อยู่แล้ว
...หายไปอีกแล้ว! เหมือนกับตอนนั้นเลยแสดงว่าที่ดับไฟทั่วทั้งเมืองก็เพราะเหตุนี้เองสินะ...
"เปล่าประโยชน์น่า ถึงแม้แกจะรู้ถึงพลังของฉันก็ตาม แต่ไอ้การโจมตีช้าๆแบบนั้นมันไม่โดนฉันอีกเป็นครั้งที่สองหรอก" ฮันโซพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ระรื่น
".....(เสียงหายใจเข้า-ออก)..."
จินนิ่งเงียบไปชั่งวครู่หนึ่งมีเพียงแต่เสียงหายใจตอนนี้ของเขาที่ยังคงดังขึ้น ในช่วงนั้นเองที่ทางฮันโซใช้โอกาสบุกเข้าโจมตีข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาฟาดดาบลงที่หัวเพื่อหวังที่จะจบชีวิตอย่างทันที
จินเองก็รอโอกาสนั้นเอนตัวลงกับพื้นหลบการโจมตี อย่างเฉียดฉิวความคมของดาบฟาดผ่านดวงตาข้างขวาจนบอดไปข้างหนึ่ง แต่ในช่วงนั้นเองที่จินรีบหยิบปืนพกที่เก็บไว้ยิงเข้าที่ท้องของฮันโซนับหลายนัด
....ปัง!...ปัง!....ปัง!.... แม้กระทั่งตัวของฮันโซเองก็คาดไม่ถึง กระสุนทุกนัดพุ่งเข้าที่ท้อง จนทำให้ตัวของเขาต้องรีบหนีไปอีกรอบ ไม่นานนักก็มีเสียงที่ร้องด้วยความเจ็บปวด
"อ๊ากกกกกก...!!!!" เสียงร้องเหมือนสัตว์ที่กำลังถูกเชือด ท่าทางของเขาเองก็กำลังควักกระสุนออกจากท้องอย่างทันทีที่โดนยิง "เลือด...! เจ็บ.....!! เจ็บ....!! กล้ามาทำกับฉันแบบนี้ได้นะ...!! ฉันจะฆ่าแก...!!! พอฆ่าแกเสร็จก็จะสับแกให้เป็นชิ้นแล้วเอาไปให้ยัยผู้หญิงคนนั้นดู!!" เสียงพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเครียดแค้นของฮันโซที่จ้องหมายที่จะเอาชีวิตของจิน
แต่กระนั้นทางของจินเองก็ไม่ได้ดูตื่นตระหนกอะไรเลยหลังจากที่ตนเองเสียดวงตาไปข้างหนึ่งแล้ว "ฉันละเอียนเต็มทนแล้ว พูดแต่ฆ่า...ฆ่า...ฆ่า อยู่นั้นแหละ ในสมองแกคิดคำอื่นไม่เป็นหรืออย่างไร?" พอหลังจากพูดจบแล้วเสาไฟข้างทางก็เริ่มค่อยๆพากันล้มลงทีละต้นเนื่องจากตอนนี้ทางฮันโซเริ่มที่จะคุมสติไม่อยู่แล้วกำลังคลั่ง
จินรีบวิ่งหนีอย่างทันทีที่เห็นเสาไฟที่ละต้นค่อยพากันล้มลง "ก็บอกไปแล้วว่าอย่าทำลายข้างของสาธารณะนะ!"
 ทางด้านของทางเฮนรี่ตอนที่กำลังโดนลากเข้าในกระจก จนมาถึงพื้นที่ห้องที่มี่มีสิ้นสุดสีขาว มีเศษที่เป็นเหมือนกระจกนับหลายร้อยอันลอยตามผนังและพื้น อีกทั้งภายในแต่ละกระจกนั้นก็สะท้อนถึงภาพที่อยู่ขางนอกด้วย
ภายภาคหน้าเขาตอนมีไมร่ายืนรออยู่แล้ว ในมือเธอถือดาบเรเปียร์ที่กำลังปักแขนของเขา เมื่อทางไมร่าดึงทางตัวของเขาเข้ามาในโลกกระจกแล้ว เธอก็เอาเท้าถีบเข้าที่ตัวของเฮนรี่เพื่อที่จะดันเรเปียร์ที่ยังคงคาแขนของเขาออก
รองเท้าส้นสูงที่ยันเข้าที่หน้าของเฮนรี่จนขนาดที่เขาต้องเอาอีกข้างหนึ่งมาบัง แต่กระนั้นไมร่าก็ยังคงเอาเท้าของเธอถีบไปที่เขานับครั้งไม่ถ้วน จนเรเปียร์ที่ปักอยู่นั้นก็ได้หลุดออกมาได้ในที่สุด
"อ๊ากก..." เสียงร้องของเฮนรี่ดังขึ้นทันทีที่เธอดึงเรเปียร์ออกจากแขน
"อย่ามาทำเป็นสำออยหน่อยเลย กะอีแค่แผลเท่ามดกัด มาทำเป็นร้องจะเป็นจะตาย"
"..."เฮนรี่ไม่ได้พูดอะไรได้แต่จ้องเขม็งไปที่หน้าของไมร่าแสดงสีหน้าไม่พอใจ
"ไม่พอใจ? มันทางฉันต่างหาก ถ้าเกิดไม่มีแกเสียอย่าง ฉันก็คงได้อยู่กับเขา และเราสองคนก็จะได้พากันคว้าชัยชนะครองรักกันนานเสียนานแล้วแท้ๆ....แต่เขาดันเลือกที่จะอยู่กับแก!!!" ไมร่าที่ใส่รองเท้าส้นสูงนั้นก็ได้ทำการเหยียบลงที่เฮนรี่ราวกับเป็นเพียงแค่เมลงตัวเล็ก ทั้งขยี้พูดจาเหยียดหยามต่างๆนาๆ
ตัวของเฮนรี่นั้นทำได้แต่เพียงแค่หัวเราะออกมาเท่านั้น "ฮะ..ฮ่าฮ่าฮ่า คนอย่างหมอนั่นนะ...คงจะไม่ชอบผู้หญิงนิสัยอย่างเธอหรอก อย่าได้ทะนงตัวไปหน่อยเลย แกก็เป็นได้เพียงแค่ผู้หญิงที่ตัวเขานั้นไม่เคยจะเหลียวมองแท้ๆ"
คำพูดนั้นของเฮนรี่ทำให้ตัวของไมร่านั้นโกรธจนแทบจะคลั่ง แต่ตัวเธอยังคงแสดงสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด เพียงแค่ตอบไปว่า "หรอ? แต่ไม่ต้องห่วง เพราะไม่ว่ายังไงก็ต้องรักฉันอยู่แล้ว หลังจากที่ฉันชนะการคัดเลือกนี้แล้ว ฉันจะจับเขาไว้ หากขัดขืนก็จะล่ามแขนและขาทั้งสองข้างด้วยโซ่ ขังเขาไว้ในห้อง เท่านี้เขาก็จะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว คราวนี้แหละเขาก็จะรักฉันแต่เพียงผู้เดียว"
"แกนี่มันบิดเบี้ยวจนไม่รู้จะพูดอย่างไงแล้วจริงๆ แต่ฉันจะปล่อยให้เพื่อนคนสำคัญของฉันนั้นไปคบกับผู้หญิงแบบเธอเห็นคงจะไม่ได้"
"คนโง่อย่างแกที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยให้นางนั่นรอดไปได้นี่นะ จะทำอะไรฉันได้? ที่จริงแกควรจะปล่อยให้มันตายไปซะตั้งแต่ทีแรกก็ดีแล้วแท้ๆคนใช้การไม่ได้แบบนั้นเก็บไว้จะมีประโยชน์อะไร?"พอพูดจบเธอก็เอาเรเปียร์จ่อที่หัวของเฮนรี่ "ถือว่าพวกแกโชคดีที่ไม่ได้ใช้ลิฟต์ แต่ก็คงมาได้แค่นี้แล้วล่ะ" ทันทีนั้นเธอก็ทำการแทงเรเปียร์เข้าที่หัวของเฮนรี่อย่างทันควัน
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นที่ตัวของเฮนรี่นั้นใช้พลังของเขาเบี่ยงทิศทางของเรเปียร์ไปได้ เลยทำให้คมเรเปียร์นั้นทิ่มทะลุผ่านหูของเขาไป
เมื่อเห็นดังนั้นไมร่ารีบทำการตวัดเรเปียร์เสยขึ้นอย่างรวดเร็ว แรงตวัดนั้นเองรุนแรงจนถึงขนาดที่ทำให้เฮนรี่นั้นหูขาดแหว่งไม่เป็นรูป ปากแผลมีเลือดไหลซึมหยดลงพื้น ไม่จบแค่นั้นไมร่ารีบทำการโจมตีโดยการแทงไปที่เฮนรี่ที่กำลังนอนอย่างต่อเนื่อง
ทางเฮนรี่เองนั้นก็รีบกลิ้งตัวหลบไปพร้อมกับใช้พลังผลักตัวของเขาให้ไถลออกจาระยะการโจมตีของไมร่าจนพ้น แล้วรีบลุกขึ้นอย่างทันที
"ยัยผู้หญิงโรคจิต เรเปียร์นั่นไม่ใช่แค่ของธรรมดาใช่ไหม?"
"มองออกด้วยหรอ? ใช่แล้วฉันได้ทำการให้พวกนั้นออกแบบให้มันมีตะขอเล็กๆนับล้านสลักอยู่บนเรเปียร์อันนี้นะ เวลาที่แทงเหยื่อจะได้ไม่หนีไปไหนได้"
"ก็ว่าอยู่...ทำไมชายคนนั้นถืึงดิ้นไม่หลุดเพราะอย่างนี้นี่เอง"
"ก็อยากจะให้รางวัลอยู่หรอก แต่ฉันไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชายน่ารักๆแบบเธอด้วยสิ ถึงจะไม่ได้เกลียดก็เถอะ เอาเป็นว่าจะรีบส่งให้ไปสบาย เพื่อเป็นการฉลองที่ฉันและเขาจะได้อยู่ครองรักกันชั่วนิจนิรันดร"
หลังจากนั้นไมร่ารีบวิ่งเข้าไปหาที่เฮนรี่พร้อมกับแทงเรเปียร์ไปที่เขา แต่ทางนั้นเองก็รีบสวนกลับโดยการผลักตัวของไมร่าให้กระเด็นถอยออกไปอย่างทันที และเฮนรี่พร้อมที่จะทำการโจมตีต่อด้วยกระสุนลม แต่ในตอนนั้นเองที่ก็ไม่เห็นเธอแล้ว เขาพยายามกวาดสายตาไปยังรอบๆ ช่วงนั้นเองหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นไมร่าที่อยู่ข้างๆพร้อมกับกำลังจะแทงเรเปียร์เข้าที่หัว เฮนรี่รีบทำการตอบสนองกับอย่างทันควันเอนหัวหลบไปยังข้างหลังรอดได้อย่างหวุดหวิด
 พอไม่ร่าเห็นว่าพลาดเลยพยายามทิ่งเรเปียร์นั้นลง แต่กระนั้นเฮนรี่เองก็รีบลงไปกลิ้งกับพื้นหลบหนีไปได้อีก
ซึ่งเมื่อเฮนรี่เงยหน้าขึ้นมามองที่ไมร่า ปรากฏว่าตัวเธอหายไปอีกแล้ว ในเสี้ยววินาทีนั้นเธอก็โผล่เข้ามาข้างหลังพร้อมกับแทงเรเปียร์เข้าที่อกข้างซ้ายของเขาจนทะลุมาข้างหน้า หลังจากนั้นไมร่าก็รีบดึงเรเปรียร์ออก พร้อมกับร่างกายของเฮนรี่ค่อยๆล้มลงบนพื้นพร้อมท่ามกลางกองเลือดของตัวเขาเอง....
"เร็วกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย...."
อีกทางด้านหนึ่งเสียงเท้าปริศนาที่กำลังเดินอยู่ในทางทิศใต้ของเซนเตอร์ เหมือนว่าตัวเขากำลังจะหาอะไรอยู่
"ถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่แถวๆนี้นี่....เจอแล้ว!! ว่าก็ว่าเถอะไอ้นี่มันจะช่วยอะไรได้หรือเปล่านะ?"
และทางด้านของอลิซเธอก็วิ่งมาจนถึงห้องควบคุมที่อยู่สามารถเปิดระบบไฟทั่วทั้งเมืองเสียที ตัวเธอที่เห็นดังนั้นก็เริ่มค่อยโล่งใจเป็นอย่างมาก รีบเข้าไปในนั้นอย่างทันที ภายในห้องที่ประกอบไปด้วยตู้ต่างๆมากมายเรียงรายอยู่ เธอรีบมองหาตู้ที่จะใช้ในการเปิดระบบไฟฟ้าทั้งหมดในเซนเตอร์อย่างทันที แล้วก็พบมันในที่สุด...แต่ตัวเธอก็เห็นความผิดปกติที่อยู่ตรงหน้า
"น่าแปลกจริงๆ อีกฝั่งน่าจะเป็นคนที่รอบคอบแท้ๆ แต่ทำไมถึงไม่เอากุญแจเปิดไฟไปเสียล่ะ? ราวกับว่าตั้งใจให้เป็นแบบนั้นเลย"
เธอไม่ได้คิดอะไรมารีบเปิดตู้นั้นออกแล้วพบกับสวิตซ์และแผงวงจรมากมายอยู่ในนั้น แต่ตัวของเธอเองนั้นก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ขณะที่กำลังจะสับคัตเอาท์เพื่อทำให้ระบบไฟกับมาใช้งานได้ปกตินั้นเอง หางตาก็เธอได้ได้ไปพบเห็นกับเด็กสาวคนหนึ่ง
เด็กสาวผมดำสั้นสวมชุดเดรสยาวสีดำยืนอยู่ข้างๆตัวเของอลิซ แล้วหลังจากนั้นเด็กสาวนั่นก็ค่อยเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ซึ่งร่างกายของอลิซนั้นขยับตัวไม่ได้ ร่างกายราวกับถูกสะกดให้เป็นอย่างนั้น เด็กสาวนั่นค่อยยื่นมือเข้ามาสัมผัสที่ใบหน้าของเธออย่างเบา พร้อมกับพูดพึมพำออกมาเบา อลิซไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไรเสยงมันเบาเสียจนจับใจความไม่ได้ และสติของเธอก็ค่อยหลุดลอยออกไป นอนหมดสติลง ณ ที่ตรงนั้น


ทั้งที่ชีวิตนี้น่าจะทำตัวชินชากับมันได้แล้วแท้ๆ การสูญเสียมันเป็นเรื่องปกติก็พวกเราเป็นทหารนี่ ความเป็นกับความตายห่างกันแค่เพียงกระดาษแผ่นเดียว แต่ทำไม? ถึงยังรู้สึกแบบนี้อยู่...ตรงหน้าของฉันมันก็เป็นเพียงซากศพของเพื่อน ที่ร่างกายแตกกระจายออกจากกันเป็นสองส่วน เหลือเพียงแต่ท่อนบนที่ยังสภาพดีอยู่ ดูเหมือนว่าในระหว่างที่เดินตรวจตราอยู่นั้น เผลอไปเหยียบกับระเบิดที่ถูกผู้ก่อการร้ายวางไว้...ช่วยไม่ได้นี่ ใช่! มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ก็มันคือหน้าที่ที่พวกเราต้องทำ ตราบใดที่ความสงบสุขที่แท้จริงนั้นยังไม่มาเยือน...แล้วมันเมื่อไหร่กันล่ะ?
ณ เวลาปัจจุบัน
แจ็คที่ถึงกับตกใจถึงการตอบสนองของจิน เลยเอ่ยชมไป "แกนี่มัน...สัญชาตญาณดีใช่ย่อย ในเสี้ยววินาทีนั้นยังสามารถตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาดแบบนี้" แล้วเขาก็ทำการเก็บมีดไว้ที่ข้างเอวถือปืนไว้แน่น
 ในเพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่จินนั้นจะโดนยิง เขาได้ใช้แขนของตัวเองขึ้นมาบังกระสุนทั้งสามนัดอย่างรวดเร็ว แล้วใช้พลังเคลื่อนไหวหนีไปยังข้างๆตัวของแจ็ค ผลที่ได้คือรอดอย่างเฉียดฉิวแต่ก็ต้องแลกกับแขนขวาที่ใช้การไม่ได้ชั่วคราว อีกทั้งแขนนั่นยังเป็นแขนที่ใช้ถือมีดอยู่ด้วย
 จินไม่มีทางเลือกเลยใช้พลังเข้าไประยะประชิด พยายามเตะเข้าที่ต้นขา แต่ตัวแจ็คนั้นขยับขาถอยหลังก่อนที่จะเตะโดนเสียอีก แล้วยิงสวนมากระสุนหนึ่งนัดเข้ามาที่ท้องของจิน แล้วถีบเข้าที่บาดแผลนั้นเพื่อดันตัวออก
 แจ็คไม่รี่รอแล้วยิงซ้ำมาที่จินทั้งอย่างนั้น แต่จินั้นก็ใช้พลังหลบกระสุนไปได้หนึ่งนัด เขาเองก็นึกว่าจะรอดแล้ว แต่นั่นกลับไม่ใช่เลย มีกระสุนอีกนัดหนึ่งที่แจ็คยิงมาดักการเคลื่อนไหวของจินได้ทัน กระสุนนั้นเข้าที่เข่าของเขาจนร่างกายเริ่มรับน้ำหนักตัวไม่ไหว แล้วค่อยๆล้มลงในที่สุด...
 ...สามครั้ง! เขาสามารถดักการโจมตีที่รวดเร็วของฉันได้ถึงสามครั้ง น่าแปลกก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะเป็นแบบนั้นเลย คาดเดาสถานการณ์ราวกับมองเห็นอนาคตเลย
แจ็คเลยพูดขึ้นมาว่า "จะสงสัยมันก็ไม่แปลกหรอก แต่ก็นะตัวฉันไม่มีรสนิยมมานั่งอธิบายพลังที่ถูกเสริมด้วยแพนโดร่าหรอก เอาเป็นว่า....ลาก่อน" แล้วแจ็คก็ทำการลั่นไกจากระยะที่ปลอดภัย ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!ปัง! ห่ากระสุนหลายนัดพุ่งเข้าหาร่างกายของจินที่นอนอยู่
แจ็คมั่นใจมากว่าจะสามารถปลิดชีพจินได้ แต่ในขณะที่รู้ตัวอีกทีร่างกายของจินที่ได้นอนอยู่นั้นก็ได้หายไปแล้ว กระสุนทั้งหมดพลาดเป้า เขาพยายามมองหาโดยรอบแต่ก็ไม่พบอะไรเลย แต่ในจังหวะนั้นเองเขารู้สึกเหมือนเห็นภาพหลอน ร่างกายเองตัวเองนั้นมีรอยฟันที่เป็นบาดแผลขนาดใหญ่จากข้างหน้าและข้างหลังเกิดขึ้นพร้อมๆกัน เขาถึงกับผวาไปพักหนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็เป็นไปตามนั้นจริงๆเกิดรอยฟันโดยที่แจ็คเองนั้นก็ไม่ทราบว่าโดนตั้งแต่เมื่อไหร่ และเมื่อหันมองกลับไปก็พบเห็นจินที่กำลังยืนหอบมองอยู่ข้างหลัง บาดแผลนั้นทำให้แจ็คนั้นล้มหงายหลังลงนอนท่ามกลางกองเลือดของตัวเอง
"บัด..ซบ..." แจ็คพูดก่อนที่จะสลบไป...
หลังจากนั้นได้ไม่นานนักร่างกายของจินก็เริ่มมีบางอย่างแปลกๆเกิดขึ้น ร่างกายมีเลือดไหลออกมาปริมาณที่มากจนท่วมทั้งตัว เลือดไหลออกมาจากทุกรูขุมขน แม้กระทั่งรอบดวงตาด้วย และล้มลงไปในที่สุด แต่ตัวเขานั้นยังไม่หมดสติ พยายามที่จะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ทว่าไม่ว่าจะพยายามยืนหยัดสักแค่ไหน แขนและขานั้นต่างก็พากันสั่น ไม่ยอมขยับตามดั่งที่ใจตนเองคิดเลย ทำได้แต่เพียงนอนหอบเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น
...เจ็บ!..เจ็บ! การที่ฝืนใช้มันโดยที่เตรียมพร้อมรับความเสี่ยงแล้วแท้ๆ แต่ไม่คิดว่าผลย้อนกลับจะรุนแรงขนาดนี้ ...แพนโดร่ามันจะปลดขีดจำกัดของผู้ใช้ และมอบพลังที่มหาศาลให้อย่างไม่มีข้อโต้แย้งในเวลาที่จำกัด แต่ผลตอบแทนหลังจากที่ใช้งานแต่ละคนจะต่างกัน ในกรณีของฉันที่ฝืนเร่งความเร็วจนถึงขีดสุด อัตราความเร็วของการสูบฉีดเลือดนั้นก็จะเร็วขึ้นด้วย แน่นอนเส้นเลือดทั้งหมดในร่างกายนั้นไม่สามารถทนการสูบฉีดขนาดนั้นได้เลยฉีกขาดเป็นเรืองธรรมดา
เมื่อเวลาได้ล่วงเลยไปได้สักพัก จินก็ค่อยพยุงสังขารของตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล และแจ็คนั้นก็ลุกขึ้นตามเขามาในเวลาเพียงไม่นาน
"เมื่อกี้นี้มัน? แกเองก็ยอมรับมันแล้วสินะ ว่าตัวเองเริ่มจะไม่ใช่มนุษย์แล้วนะ?" แจ็คพูดขึ้นในขณะที่ยังหันหลังให้จินอยู่ แต่ภายในมือของเขานั้นยังจับปืนไว้แน่น
"ไม่ว่าคุณจะพูดอย่างไรตัวผมก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ไม่เปลี่ยนแปลง" จินยืนยันเสียงแข็ง พร้มกับคลายผ้าพันแผลนั้นออก
"สักวันแกจะต้องฆ่าคนโดยที่ไร้ความรู้สึกใดๆ รีบยอมรับเสียจะเป็นการดีกว่า"
"ไม่มีวันและไม่มีทาง!!!"
"ดื้อด้านจริงๆ" แล้วแจ็คที่เริ่มโมโหก็หันมาด้วยความรวดเร็วเพื่อที่จะยิงจิน แต่ตอนนั้นก็มีมีดเล่มหนึ่งพุงเข้ามาโดนที่ปืนกระบอกนั้น จนหลุดออกจากมือไป แล้วหลังจากนั้นจินก็โผล่ขึ้นข้างหลังของแจ็คทำการเอาผ้าพันแผลนั่นรัดไปที่คอและดึงอย่างสุดแรงเพื่อหวังแค่ว่าจะให้แจ็คนั้นหมดสติอีกรอบ
ตัวของแจ็คนั้นพยายามขัดขืนอย่างสุดแรง ทั้งพยายามที่จะคว้าหรือฟันศอกไปข้างหลัง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตามจินก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเขาเลย จนสติของแจ็คนั้นเริ่มจะหมดเนื่องจากกำลังจะขาดอากาศหายใจ แต่ทันใดนั้นเองที่ผ้าพันแผลนั้นได้ขาดวิ่นลง และตัวของจินนั้นร่วงลงพื้น
ในตอนที่ร่วงลงมานั้นแจ็คก็ทำการใช้โอกาสนั้นอย่างทันที เตะเข้าที่ชายโครงของจินอย่างแรง จนตัวของจินนั้นกระเด็นกระดอนไปไกลจนเกือบจะร่วงตึก จินพยายามที่จะลุกขึ้นทั้งที่ได้รับบาดเจ็บจนร่างกายขยับแทบจะไม่ได้ แต่ตอนนั้นแจ็คก็เข้ามากอดคอแล้วเหวี่ยงตัวเขาไป จินที่ลอยปลิวเป็นกระดาษนั้นก็พยายามที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ทันไรก็โดนแจ็คเตะเข้าที่หัวอย่างแรงและสลบไปในที่สุด...
แจ็คเดินไปอย่างช้าๆเพื่อไปเก็บปืนที่ตกอยู่ แล้วในตอนนั้นพอดีก็มีเสียงแจ้งเตือนที่นาฬิกาดังขึ้น
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย ถูกกำจัดแล้ว...
"ช่วยไม่ได้" แล้วเขาก็ทำการเปิดใช้งานพลังค้นหาบริเวณโดยรอบ พบว่ามีสองคนกำลังเดินทางตรงนี้ "งั้นต้องรีบจัดการทางนี้แล้ว" และเขาก็เดินมาที่จินที่กำลังสลบอยู่ "ไหนๆดูสิว่ามันจะเป้นอย่างที่ตัวฉันคิดหรือป่าว?" ในขณะเดียวกันนั้นเองก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกรอบ
หมายเลข 11 เรด มิสเตอร์ ถูกจำกัดแล้ว.....
พอหลังจากเสียงเตือนสิ้นสุดไป ก็มีเสียงคนเดินเข้ามายังภายในตึก และกำลังขึ้นลิฟต์มา
ซึ่งตัวของแจ็คเองนั้นได้ยินอย่างชัดแจ๋วว่ามีคนที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใครกำลังขึ้นมา...
...เดี๋ยวสิ! มันเป็นใครกัน? แล้วมันโผล่มาจากไหน? ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นราวกับตกลงมาจากที่สูง ได้อย่างไรกัน? ถ้าเป้นพลังที่สามารถบินได้ตัวฉันก็น่าจได้ยินแท้ๆ...
ในตอนที่แจ็คกำลังลนลานอย่างสุดขีด เนื่องจากที่นัมเบอร์คนปริศนาโผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นที่ข้างๆหูเขา
แปะ!!!
เสียงตบมือดังเหมือนประทัดจ่อข้างหูของเขา จนทำให้สติสัมปชัญญะกระเจิงไม่มีชิ้นดี ถ้าเป็นคนปกติที่ได้เสียงแบบนั้นเข้าก็เพียงแค่ตกใจเฉยๆ แต่เนื่องจากที่ตัวของแจ็คนั้นเป็นการเพิ่มขนาดการรับรู้ให้มากขึ้น ผลลัพธ์ก็เหมือนกับเสาที่แข็งแรงตั้งตระหง่านอยู่ดีๆ นั้นล้มลงไม่เหลือชิ้นดี ทำให้แจ็คนั้นเป็นอัมพาตไปชั่วขณะหนึ่ง
ในระหว่างที่อยู่ในท่อนั้น จินและอลิซได้พูดคุยกันถึงการรับมือกับทั้งสองคน
"มันจะดีแล้วหรอ? ที่เอาให้ฉันไป...."
"อย่างน้อยมันก็เอาไว้ใช้หนีได้"
"แล้วตัวนายล่ะ? ถ้าเกิดเป็นอย่างที่นายพูดมานายเองก็ควรเอามันติดตัวไปด้วยสิ!"
"ผมมีท่าไม้ตายที่ใช้รับมืออยู่ถึงแม้ว่ามันอาจจะใช้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และโอกาสพลาดนั้นก็สูงด้วย....อย่าทำสีหน้าแบบนั้นสิ ไม่ต้องห่วงหรอก"
แล้วเฮนรี่ก็ลุกขึ้นมาพอดี "นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้วนี่?"
แล้วเมื่อแจ็คนั้นเป็นอัมพาตไปแล้วจินจึงใช้โอกาสนี้สวนกลับทันที ชกไปที่ปลายคางแต่การที่ทำอย่างนั้นลงไปก็ทำให้ฝั่งของแจ็คนั้นได้คลายจากอาการเป็นอัมพาตไปชั่วขณะได้ และก็ชกสวนกลับคืนมา จินมุดใต้ระหว่างแขนหลบและทิ่มศอกลงที่สีข้างเอวของแจ็คอย่างแรง แต่ฝั่งนั้นก็ยังไม่ยอมแล้วสวนกลับโดยการสะบัดหลังมือมา จินตั้งแขนข้างหนึ่งรับการโจมตีนั้น แล้วหยิบมีดของแจ็คที่เหน็บข้างเอวอยู่นั้นฟันลงที่รักแร้และทิ่มลงที่ไหล่ บาดลงที่ท้องลากยาวไปข่างหลัง ตัดข้อพับขาทั้งสอง จนแจ็คนั้นลงไปนอนหายใจโรยรินอยู่บนพื้น แต่แจ็คนั้นก็ยังไม่ตาย
"ถ้าขืนตัวแกยังใจอ่อนอยู่แบบนี้สักวันตัวแกเองจะเสียใจเอานะ"
จินที่กำลังจะตอบบางอย่างกลับไป แต่แจ็คนั้นก็ขัดขึ้นมาว่า... "ไม่ต้องตอบกลับมาก็ได้ หรือถึงจะตอบมาอย่างไรฉันก็ไม่ได้ยินอยู่ดี" แล้วจินก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกุยแจมือที่อยู่ในมือและกำลังจะก้มตัวลงไปใส่ที่ข้อแขนของแจ็ค "ในเมื่อดื้อด้านขนาดนี้ แกเองก็ควรรับรู้มันด้วยตัวเอง"
ในขณะนั้นแจ็คฝืนใช้แพนโดร่าเฮือกสุดท้าย ร่างกายของเขาที่เจ็บอยู่นั้นก็กลับมาเป็นปกติทันทีอย่างรวดเร็ว ราวกับบาดแผลนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง
จินถึงกับตกใจไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ในตอนนั้นเองที่เขาเปิดช่องว่างให้แจ็คเข้าสวนกลับ ปัดกุญแจมือทิ้ง ถีบกลางลำตัวแล้วตามด้วยต่อยที่ท้องนับหลายครั้งจนจินนั้นไปจนถึงขอบตึก และสุดท้ายแจ็คก็ทำการเตะที่พับนอกขาต่อด้วยถีบตัวของจินลงตึกจากชั้นดาดฟ้าไปในที่สุด....
ตอนนั้นเองทำให้เขานึกถึงคำพูดของเพื่อนที่เคยถามเขาไว้ "ความฝันของเรานั้นเป็นเรื่องง่ายๆ มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น ถ้าตัวของนายยังนึกไม่ออกลองมาฟังความฝันของฉันไหม? ถ้าเกิดสักวันหนึ่งเป็นไปได้ฉันอยากจะเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยง เห็นไหมล่ะ? ไร้สาระดีไหม?"
แจ็คที่นึกได้แบบนั้นก็ยิ้มหัวเราะอย่างเบาๆ "นั่นสินะ...ไร้สาระจริงนั่นแหละ ความฝันของนาย" เขาที่เฝ้ามองดูร่างกายของจินที่พุ่งลงจากชั้นดาดฟ้าด้วยความเร็วสูงอยู่นั้นเอง ก็มีเสียงเท้าชายคนหนึ่งเดินมาจากมุมมืดของชั้นก่อนถึงดาดฟ้า แล้วทันใดนั้นแจ็คก้หันกลับมาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างดีใจ "เป็นแกเองจริงๆด้วย โทษทีนะคู่แข่งของแกนั้นคงไม่รอดแล้วล่ะ"
"หมอนั่นไม่ตายด้วยของแค่นี้หรอก แกเองก็รู้ดีไม่ใช่หรอ?" เสียงชายปริศนาตอบมาอย่างมั่นใจ
แจ็คก็เลยหัวเราะกลับไป "ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี แล้วแกจะเอาอย่างไงกับฉัน" ไม่ทันไรแจ็คนั้นก็เริ่มอ้วกออกมาเป็นเลือดในปริมาณที่เยอะมากจนร่างกายเขาสีผิวจากที่สีออกแทนๆก็ซีดลง
"ฝืนใช้แพนโดร่าถึงสองรอบจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่แปลก แต่เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นเอง ฉันจะรอให้แกหายดีแล้วค่อยมาสู้กันต่อดีไหม?"
 แจ็คส่ายหน้าพร้อมกับยืนยันเสียงแข็ง"ไม่! ....ไม่จำเป็น...อีกต่อไปแล้ว เพราะว่า...มันสำเร็จไปแล้วอย่างไงล่ะ...สิ่งที่ฉันต้องการ...ใฝ่หา" แล้วเขาก็ยืนอ้าแขนออกแล้วถอยหลังจนไปถึงขอบตึก "ช่วยหน่อยได้ไหม?"
ชายคนนั้นเดินไปหาแจ็คอย่างช้าๆแล้วผลักร่างกายของแจ็คลงไป ตอนนี้นั้นแจ็คไม่มีท่าทีที่จะขัดขืนและสู้หลับเลยแม้แต่น้อย เขาหลับตาลงพร้อมกับร่างกายที่ดิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว
....เหนื่อยเหมือนกันนะ ที่ต้องมาสั่งสอนเด็กหัวรั้นแบบนั้น เล่นเอาซะเกือบตายเลย...
!!!!แผละ!!!!
เสียงแจ้งเตือนต่างก็ดังขึ้นพร้อมกัน
หมายเลข 05 แจ็ค คอบบร้า ถูกกำจัดแล้ว
เหลือนัมเบอร์อีก 8 คน…
ณ ที่ห้องควบคุม ดีลเลอร์ที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อนั้นเองก็มีพนักงานคนหนึ่งในนั้นเอ่ยถามเขาขึ้นมาว่า... "ท่านดีลเลอร์ครับ ผมขอถามอะไรที่ในเสียมารยาทได้ไหมครับ?"
"อย่าสุภาพนักเลย ตัวผมเองก็เป็นเหมือนกับพวกคุณ แต่ว่าจะถามอะไรอย่างนั้นหรอ?"
"งานคัดเลือกจะสิ้นสุดก็ต่อเมื่อมีผู้ชนะเหลือรอดเพียงคนเดียวเท่านั้นสินะครับ"
"ใช่แล้ว..แต่ว่ามันทำไมหรอ?"
"ครั้งไหนนานที่สุดกันครับ?"
"ผมเองก็ไม่รู้เรื่องของการคัดเลือกครั้งก่อนๆเหมือนกัน แต่จะให้บอกเท่าที่ผมรู้ครั้งที่แล้ว แค่ 1 วันเต็ม"
"1 วัน! งั้นแสดงว่าครั้งนี้ก็มีโอกาสที่จะจบเร็วเหมือนกันสินะครับ"
" มีธุระอะไรอย่างนั้นหรอ? ถึงถามแบบนั้นมา"
"พรุ่งนี้เป็นวันเกิดลูกชายของผมเองละครับ พอดีมัวแต่ทำงานเลยไม่ค่อยได้มีเวลาไปหาเขาเสียเท่าไหร่ เลยว่าวันเกิดในครั้งนี้ว่าจะซื้อเล่นไปฝากเสียหน่อย อยู่ในถุงกระดาษนี่เองละครับ"
"ถ้าอย่างนั้นผมก็ขออวยพรไปด้วยเลยเป็นไงว่า...สุขสันต์...วันเกิด ขอให้มีความสุขมากๆละ"
 หลังจากนั้นเสียงโทรศัพท์ของดีลเลอร์ก็ดังขึ้น
"ครับ ว่าไงครับ...ราบรื่นดี...อะไรนะ...ครับเดี๋ยวจัดการให้...รับทราบแล้วครับ" แล้วเขาก็วางสายแล้วเนออกจากห้องควบคุมไปยังอีกห้องหนึ่ง...เพื่อพูดคุยกับคนที่เข้ามาร่วมเดิมพันในครั้งนี้ ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม โค้งคำนับอย่างสุภาพนอบน้อม
"ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้หรือป่าวครับ?"
ทางด้านของอูล,โลแกนและจิล นั้นก็กำลังนั่งเล่นไพ่อีแก่กินน้ำกันอย่างตึงเครียด โดยที่เซร่านั้นถูกจับมัดและปิดปากไม่ให้ออกเสียงใดๆออกมาเลย
"นายคิดว่ายังไง? รอดไหม?"แล้วอูลก็หยิบไพ่ของโลแกนขึ้นมา "ฉันว่ารอด"
ตาต่อไปโลแกนนั้นหยิบไพ่จากมือของจิล "ผมเองก็คิดเหมือนกัน...แล้วพวกเธอสองคน ไม่สิผู้ช่วยจิลเธอคิดว่าไง?"
แล้วงจิลก็หยิบไพ่ที่อยู่ในมือของอูล "ฉันไม่รอด" เธอหยิบไพ่อีแก่จากมือของอูลแล้วเอามาไว้ในมือของตนเอง "แต่ว่าอย่างหมอนั่นแล้วคงมีวิธีรับมืออยู่แล้ว"
"สรุปว่ารอดสินะ" โลแกนยิ้มถามไป
จิลพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด "ไม่รอด..."


ในชีวิตของคนเรานั้นมักจะผิดพลาดอยู่หลายครั้งหลายครา ถึงแม้ว่าใครหลายคนจะไม่ยอมให้อภัยแต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยอมให้อภัย และอยู่ข้างกายเสมอ
กลับกัน...ในชีวิตของฉันที่ผ่านมา ความผิดพลาดเพียงแค่หนึ่งครั้งเท่านั้นก็เท่ากับความตาย ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแท้ แต่ทำไมถึงทำแบบนั้นไปล่ะ? ไม่เห็นเข้าใจเลยสักนิด เป็นเพียงแค่เครื่องมือที่ถูกองค์กรใช้แล้วทิ้ง ไร้ชีวิต ไร้ความรู้สึก ปกติตัวฉันน่าจะเป็นแบบนั้นแท้ๆ แต่ตอนนั้นทำไม? ถึงได้ถามหาสิ่งที่เรียกว่า "ความยุติธรรม"
ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเชียบเรดที่นอนกลางถนน กลับนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมา ทันใดนั้นฝนก็เริ่มตกลงมา...
น้ำฝนหยดลงบนหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ กับร่างกายที่สะบักสะบอม แม้แต่เรี่ยวแรงตอนนี้ก็แทบจะไม่มีให้ลุกขึ้นยืน เสียงเท้าเดินเข้ามาใกล้เขาอย่างช้าๆ
...ฮะ...ฮ่า...ฮ่า คงมาได้แค่นี้แหละ
ในยามที่เรดนั้นเริ่มถอดใจ เขาก็ลืมตาขึ้นมาเห็นอยู่ตรงหน้านั้นเป็นสิ่งที่เหมือนหมอกควันสีดำๆ มันดำและมืดสนิท ดวงตาที่ส่องแสงแดงฉานจ้องมองมาที่ตัวเขาที่กำลังนอนอยู่ พร้อมกับยื่นสิ่งที่เหมือนกล่องมาให้กับเขา
.....อะไรนะ?
มันจับมือเขาและเอาสิ่งนั้นยัดเข้าที่มือ หลังจากนั้นมันก็ลุกขึ้น แล้วก็เดินจากไปโดยที่ไม่ได้พูอะไร
....กล่อง?...ให้เปิดมันสินะ?....ถ้าอย่างนั้น
เรดนั้นเปิดกล่องออกอย่างทันที โดยที่ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว ทันทีที่มันเปิดออกก็มีควันดำโพยพุ่งออกมาจากตัวกล่องอย่างมหาศาลคลุมตัวของเรดไว้จนมิด....และตอนนั้นเองที่ตัวของเขาก็ได้ยินเสียงปริศนา
...ต้องอย่างนี้สิ! จงเอาชนะศัตรู...ฆ่าพวกมันให้หมด...ทำตามสัญชาตญาณของตัวเองซะ...เมล็ดพันธุ์มันพึ่งจะเริ่มหว่าน
.....
.....
.....
ไทหลังจากที่ทำการสู้กับเรดจนตัวเองทำให้อีกฝ่ายหมดสติได้แล้ว ตอนนี้ก็กำลังเดินไปหยิบอาวุธที่กระจัดกระจายแถวนั้นเพื่อที่จะทำการเสียบเข้าที่หัวใจของเรด และทำการจบเรื่องนี้
แต่ในจังหวะนั้นเองที่เขาก็รู้สึกได้ถึงสิ่งที่อยู่ข้างหลังของตนเอง เมื่อไทหันกลับไปมองกลับไม่เห็นอะไรอยู่เลย เห็นเพียงแค่กองเสื้อผ้าที่กองอยู่มันเป็นเสื้อผ้าของเรดที่เคยใส่อยู่ ไทพยายามเข้าไปดูใกล้มันไม่ได้มีแค่เพียงเสื้อผ้าแต่อย่างเดียว แต่มันมีสิ่งที่คล้ายผิวหนังของมนุษย์อยู่ด้วย เป็นผิวหนังส่วนใบหน้าที่ถูกลอกเป็นแผ่นๆ แล้วจู่ทันใดนั้นหลอดไฟข้างทางก็แตกออก ทำให้แสงไฟในบริเวณนั้นดับลงจนแทบจะมองไม่เห็น ขณะนี้ไทนั้นได้ยินเพียงแค่เสียงฝนเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่
ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงที่ดูไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาพูดข้างๆหูขอองไท "ตกใจไหมล่ะ?" ไทรีบตอบสนองกลับไปพร้อมกับต่อยไปข้างหลังอย่างสุดแรง แต่กระนั้นก็ไม่มีใครอยู่เลย...
ในจังหวะนั้นเองที่สายตาของไทได้เห็นอะไรบางอย่างวิ่งเข้าไปในตัวอาคารที่อยู่บริเวณใกล้เคียง เขาจึงตัดสินใจวิ่งตามเข้าไป...
ภายในตัวอาคารนั้นเต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้มากมายหลายตัว ถูกแบ่งเป็นแผนกต่างเรียงรายเป็นแถวๆ เมื่อไทพยายามที่จะเปิดสวิตช์ไฟแต่เหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...แสดงว่าเธอสับตัวจ่ายไฟทั่วทั้งอาคารลงสินะ
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงกระจกแตกเข้ามาจากด้านใน ไทที่เห็นแบบนั้นเข้าจึงรีบหลบเข้ากำบังอย่างรวดเร็ว แล้วสิ่งนั้นก็ค่อยกลิ้งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
...ก้อนหิน? เหมือนว่าจะถูกปาจากด้านนอก
 หลังจากนั้นเสียงพังกระจกก็หยุดลง เมื่อไทเห็นดังนั้นเลยลุกออกจากกำบังอย่างระมัดระวังตัว ตอนนี้สายตาของเขาเริ่มที่จะชินกับความมืด แล้วก็สังเกตเห็นว่าต่างหน้าที่เป็นกระจกทุกบานได้ถูกพังลงทั้งหมด
ไทจึงพูดออกไปลอยๆว่า... "ไม่เคยคิดเลยว่าข้างในตาลุงกลางคนจะเป็นหญิงสาวที่แต่งกลายเปลือยเปล่า"
"แล้วชอบไหมล่ะ? ที่เห็นร่างกายของผู้หญิงที่เปลือยเปล่า" เธอตอบกลับมา
"ชอบมากเลยละ... แต่ถ้าไม่มีรสนิยมลอกผิวหนังของเหยื่อนี่จะวิเศษมากเลย คงต้องหักคะแนนออกหน่อยละกัน"
"ก็มันจำเป็นนี่ เพราะว่าการที่มีคนหน้าเหมือนกันทุกประการอยู่สองคนมันจะดูผิดปกติใช่ไหมล่ะ? แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้ขอมาฟรีๆเสียหน่อย ทำงานแลกมาต่างหาก..."
"แลกมา?"
"ใช่! ก็ให้พวกเขาเหล่านั้นได้มีความสุขเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะทำการฆ่า ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม คุณเองก็ไม่คิดอย่างนั้นบ้างหรอ?"
ไทพยายามมองไปรอบๆห้องนั้น แต่ก็ไม่เห็นว่าเธออยู่ตรงไหน เลยพยายามชวนคุยต่อ "ไม่เลย...แต่ฉันขอเตือนอะไรไว้หน่อยและกันถ้ายังสติดีอยู่ รีบทิ้งมันไปไกลๆซะ"
"อย่างนั้นเองหรอ" ทันใดนั้นจากมุมห้องก็มีหมุดปักกระดาษนับหลายสิบอันพุ่งเข้ามา แต่ทางไทนั้นรีบทำการเข้าหลบที่กั้นของโต๊ะทำงานอย่างทันที ในจังหวะที่ไททำการหลบอยู่นั้นเองก็มีถังดับเพลิงพุ่งเข้ามากด้านล่างอย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้าชนที่หน้าของไทเต็มๆจนเขาเกือบสลบแต่ตัวเขายังใช้แขนดันตัวเองได้ทัน ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้ตัวเขานั้นโดนหมุดปักกระดาษทิ่มเข้าตามมืออยู่ดี
หลังจากนั้นไทก็พยายามมองดูรอบอย่างเคย เพื่อค้นหาตำแหน่งของเรด
"น่าเสียดายจริงๆที่ต้องกำจัดคุณลงตรงนี้..."
"ตรงนั้นหรอ!?" ทันทีที่ได้ยินเสียงตอบกลับมาไทรีบปาหินไปยังจุดนั้น แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่
"เสียดายด้วย...ตอบผิด! ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียหน่อย แต่ก็ถือว่าพยายามได้ดี เดี๋ยวฉันจะบอกอะไรดีๆให้ฟังตั้งแต่ตอนที่ฉันกลับมามันได้เพิ่มบางอย่างมาให้ตัวฉันด้วย สุดยอดเลยละสิ่งนี้นะ…"
"เพิ่มมา?"
...ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยมีหวังแย่แน่ๆ ถึงแม้ว่าพลังของฉันจะสามารถสลับที่ของสองสิ่งได้ก็ตามแต่มันดันมีเงื่อนไขที่บุ่งยากอยู่ ข้อแรกต้องเคยสัมผัสสิ่งของนั้นมาก่อน ซึ่งข้อนี้ไม่มีปัญหา แต่ที่เป็นปัญหาคือข้อที่สอง ในการสลับที่นั้นจำเป็นต้องนึกรูปร่างและโครงสร้างของวัตถุนั้นอย่างละเอียดและชัดเจน แน่นอนว่าการที่จะทำแบบนั้นได้ตอนนี้นั้นยากมาก
ในจังหวะที่ไทนั้นกำลังคิดอยู่ ก็มีที่เสียบกระดาษพุ่งเข้ามาปักเข้าที่ขาของเขา เหล็กยาวแหลมคมปักทะลุเนื้อหนังของไทได้อย่างง่ายดาย ไทไม่ได้รีบดึงมันออกแต่อย่างใดแต่ตัวเขารีบทำการวิ่งไปรอบห้องนั้นและหาตัวของเรดแทน แต่เพราะเสียงฝนภายนอกอาคารทำให้ไทนั้นแทบจะไม่สามารถจับการเคลื่อนไหวของเธอได้เลย
ขณะที่ตัวของไทนั้นพยายามวิ่งมองหาโดยรอบอยู่นั้นเอง ก็มีพวกของมีคมมากมายพุ่งเข้ามาโจมตีจากทางหลายทิศทาง ไทจึงรีบยกเก้าอี้ขึ้นมาบังอย่างรวดเร็ว เลยทำให้รอดมาได้ชั่วครู่...
"เปล่าประโยชน์ ต่อให้จะพยายามหาให้ตายอย่างไงก็ไม่มีทางเจอหรอก" พอพูดจบแล้วเธอก็หัวเราะอย่างสะใจ
"ถูกของเธอ ฉะนั้นแล้วก็เลยเลือกที่จะไม่หาแล้วอย่างไงล่ะ"
ไทตบมือเสียงดังหนึ่งครั้ง แปะ!!!....ทันใดนั้นเหล่าข้างของในอาคารทั้งหมดก็ถูกย้ายออกไปกองอยู่บริเวณมุมห้องอย่างทันที
"เจอตัวแล้ว" แล้วไทก็เข้าวิ่งไปพร้อมกับเตะเข้าที่ข้างลำตัวอย่างแรง จนตัวของเรดนั้นไถลออกไปไกล "ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นหน้าของแกก็ตาม แต่ก็พอเดาสีหน้าตอนนี้ได้อยู่ ตกใจละสิ"
"....."
"ฉันเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่าทั้งที่เสียงฝนขนาดนี้ฉันไม่น่าจะได้ยินแกเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมถึงมีเสียงเข้าใกล้บริเวณข้างหูตลอดราวกับอยู่ใกล้ๆ อีกทั้งบทสนทนาที่พูดตอบโต้กันอีก มันเหมือมีบางจุดที่ตัวแกตอบไปอย่างนั้น หรือก็คือแกเองก็ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเลยแม้แต่นิด แต่ฉันได้ยินแกแค่คนเดียว เหมือนโทรทัศน์ไม่มีผิดเลย แต่ตัวของแกที่เป็นอดีตนักฆ่ามาก่อนน่าจะเรียนรู้จากการอ่านบทสนทนาล่วงหน้ากับสีหน้าได้อย่างแน่นอน ถึงฉันจะยังไม่รู้พลังของแกทั้งหมดก็เถอะ แต่มันก็เพียงพอแล้ว...ที่จะคิดไปทางนั้นได้ ช่างโชคดีเสียจริงที่สำนักงานนี่ใช้โต๊ะกับเก้าอี้เหมือนกัน"
"....." เรดเริ่มขยับปากบ่นพึมพำออกมา
"โทษทีพอดีเธอคงจะไม่ได้ยินสินะแต่มันก็ไม่จำเป็นแล้วละ" ไทรีบพุ่งเข้าถีบเข้าที่กลางตัว แต่ทางเรดนั้นยกแขนทั้งสองข้ากันไว้ และกระโดดไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มวิ่งรอบตัวของไท ไม่นานนักเธอก็เริ่มพุ่งออกมาพร้อมกับที่เสียบกระดาษในมือเข้ามาโจมตี ซึ่งตัวของไทเองก็นั้นเบี่ยงตัวหลบได้อย่างสบายแต่ในจังหวะหนึ่งที่ตัวเขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งที่ลอยอยู่ข้างบนมันเป็นที่เสียบกระดาษอีกอันหนึ่งที่จ่อมมาที่ตัวเขา และไม่กี่วิต่อมามันก็พุ่งเข้ามาที่หัวของเขาอย่างรวดเร็ว แต่ในจังหวะนั้นเองที่ไทเอามือรับการโจมตีจากข้างบน เรดที่อยู่ข้างล่างก็เอาที่เสียบกระดาษนั้นปักเข้าที่อกของไท แต่ดูเหมือนว่าทางของไทเองจะรีบถีบตัวของเธอออกก่อนที่จะแทงถึง
ทั้งสองสู้กันอยู่นานจน ณ ตอนนี้ จากที่ฝนตกอยู่ก็เริ่มที่จะหยุดลง
"เป็นชายที่ตายยากตายเย็นจริงสินะ"
"นั่นเป็นคำพูดของทางนี้มากกว่า...ช่างเป็นหญิงที่ไม่รู้จักตายเลยสินะ แต่...มันก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้นแล้วสินะ"
หลังจากนั้นได้ไม่นานเรดก็เริ่มกระอักเลือดออกมา ถึงแม้ว่าไทนั้นจะเห็นหน้าไม่ชัดเพราะว่ามันมืดจนยากที่จะมอง แต่เสียงนั่นเขาเองก็รู้ดี
"ทรมานใช่ไหมล่ะ? ก็ไม่แปลกหรอก เพราะว่าคนเรามันหนีจากชะตากรรมได้เพียงไม่กี่ครั้งหรอก ยิ่งพยายามหนีจากมันเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเจ็บปวดหนักกว่าเดิม"
เสียงไอของเรดนั้นยังคงดังอย่างต่อเน่องไม่หยุดหย่อน สักพักเธอก็เริ่มควบคุมลมหายใจของตัวเอง เข้า-ออกอย่างช้าๆ จนเสียงไอนั้นหยุดไป
"สมแล้วกับคนที่เคยมีประสบการณ์ แต่ว่าแขนกับขาคงถึงขีดกำจัดแล้วล่ะ?" แล้วไทก็เดินเข้าไปหาเรดอย่างช้าๆ "ถ้ายอมนอนอยู่เฉยๆฉันรับรองเลยว่ามันจะไม่เจ็บ"
"เห็นทีคงจะไม่ได้..."
ทันใดนั้นเองที่จู่ก็มีสิ่งที่รวดเร็วมากเข้ามาปักที่ไหล่ของไท เมื่อเขาสังเกตดูดีๆมันคือเศษกระจกที่แตกเมื่อตอนนั้น
...เร็วมาก!!! มันเร็วยิ่งว่าครั้งไหนๆอีก
และเมื่อเขาสังเกตว่ายังมีอีกมากมายอยู่ข้างหลังของเรด ไทที่หลบไม่ทัน พยายามที่จะหาของเพื่อสลับพื้นที่แต่รูปร่างของสิ่งของก็ไม่ชัดเจนเพราะว่ามืดจนเกินที่จะรับรู้ทั้งหมด เลยจำใจต้องรับการโจมตีนั้นไว้ทั้งหมด เศษกระจกที่พุ่งเข้าตามทั่วทั้งร่างกาย มันรวดเร็วจนแม้แต่ตานั้นก็จับการเคลื่อนไหวไม่ทัน ความคมยิ่งกว่ามีดโกนปาดผ่านผิวหนังของไทได้อย่างง่ายดายราวกับโกนหนวด
ไทที่ใช้แขนทั้งสองข้างนั้นกันไว้อย่างสุดชีวิต สภาพตอนนี้ก็เต็มไปด้วยบาดแผลที่ถูกเฉือนจนเลือดไหลออกพร้อมทั้งเศษเนื้อของเขาก็กระจัดกระจายอยู่ทั่ว บาดแผลที่แขนก็เละไม่มีชิ้นดี จนแทบจะเห็นถึงกระดูก
"เป็นไงบ้างล่ะ? ความรู้สึกที่ถูกเฉือนไปจนถึงกระดูก" เรดถามกลับมาที่ไท
"โทษทีพอดีเคยเจอสิ่งที่เจ็บมากกว่านี้มาแล้ว" แล้วไทก็เริ่มทำการหยิบพวกเศษกระจกที่ฝังอยู่ที่ท้องออก
"คนอย่างคุณนี่จะเรียกว่าบ้าพลังอย่างเดียวก็ไม่ได้ ตอนที่อยู่ข้างนอกนั้นก็ด้วย ใช้ช่องว่างของกฎเพื่อรับการสนับสนุนจากภายนอก ชักสงสัยแล้วเนี่ยว่าสอนลูกให้โตมาแบบนี้ได้อย่างไง?"
"คนเรามักจะหาช่องว่างของกฎกันอยู่แล้วไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง ถ้าเพื่อให้ตัวเองได้เปรียบสักเล็กน้อยก็ยังดี"
พอพูดจบไทก็รีบพุ่งเข้าหาทั้งที่ตัวเองสภาพอย่างนั้น ภายในใจตอนนี้คิดได้แต่อย่าให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ
ระหว่างที่ไทวิ่งเข้าหานั้น ทางเรดก็ตกใจเลยแทงที่เสียบกระดาษมา ไทเอนหลบเพียงเล็กน้อยแล้วหมุนตัวศอกเข้าที่หน้าของเธอ เตะที่ข้อพับขาเพื่อที่จะเผด็จศึกเธอ แต่ทางนั้นรู้ได้ทันเพราะเธอเคยโดนมาแล้ว เลยแทงที่เสียบกระดาษเข้าที่ต้นขาของไทแทน และหลังจากนั้นเธอก็ทำการดึงอีกอันที่ยังเสียบคาอยู่ออก แล้วนำมันเสียบเข้าที่ไหล่ของไท
ไทนั้นที่เริ่มสูญเสียการทรงตัวเลยเอาหัวโขกเข้าที่เรดอย่างแรง กลิ้งตัวลงกับพื้นไปข้างของเธอชกหมัดเสยเข้าที่ปลายคาง จนเธอและเขาต่างพากันล่นถอยออกไป
ทางไทตอนนี้นั้นมือเริ่มจะกำไม่ได้แล้ว ขาและแขนก็อ่อนแรงลงไปมาก บาดแผลก็เต็มทั่วทั้งตัว อีกทั้งยังเสียเลือดไปมาก
ส่วนทางเรดตอนนี้เธอนั้นก็เริ่มคุมการทรงตัวของเธอไม่อยู่ สติเองก็เริ่มเลือนราง สายตาเริ่มที่จะพล่ามัว แขนและขาก็อ่อนแรงตามกันไป อีกทั้งตอนนี้ผิวหนังของเธอก็เริ่มกลายเป็นสีขาวซีดจนทางไทนั้นสามารถมองเห็นได้แม้กระทั่งในที่มืด
แล้วในเวลานั้นเองที่มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมา....
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย ถูกกำจัดแล้ว...
"สงสัยพวกเราคงต้องตัดสินกันให้รู้แล้วรู้รอดกันไปแล้วล่ะ" เรดพูดมาพลางขำไปพลาง
"นั่นสินะ นี่เองเป็นครั้งแรกที่เราสองเห็นตรงกัน" ไทพูดกลับ
"นี่เป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย" เธอเอามือชี้ขึ้นบนเหนือหัว ปรากฏขวานดับเพลิงที่หมุนอยู่กลางอากาศ "การโจมตีที่ไม่มีทางหลบได้ ซึ่งตัวของนายเองก็น่าจะรู้ดีนะ เพราะว่าเคยโดนไปเองกับตัว" ขวานเล่มนั้นเริ่มที่จะหมุนด้วยความเร็วที่สูงขึ้นเรื่อยๆ "จะเอาอย่างไง? ถ้านายรีบหนีไปซะตอนนี้ในอนาคตตัวนายเองจะลำบากแน่ๆ แต่ถ้านายเลือกเพื่อที่จะกำจัดฉัน ตัวนายเองก็จะตาย เลือกไม่ยากใช่ไหม?"
ไทยิ้มออกมาพร้อมกับชูก้อนหินขึ้นให้เรดดู "แกจะต้องตายตรงนี้ เพราะว่าฉันจะชนะด้วยหินก้อนนี้เอง"
วินาทีที่ทั้งสองต่างจ้องมองกัน ในเวลานั้นไทขว้างหินออกไปอย่างสุดแรงในขณะเดียวกันขวานของเรดก็พุ่งเข้ามาหาไทด้วยความรวดเร็วสูงเช่นกัน ขวานที่หมุนด้วยความเร็วสูงนี้สามารถที่จะผ่าร่างของไทให้ขาดเป็นสองท่อนได้อย่างสบาย...
...ณ เวลานั้น ต่างไม่มีใครขยับตัว จู่มุมมองของเรดก็เริ่มเปลี่ยนไปมันเอนเอียงทาบลงกับพื้น รู้ตัวอีกทีร่างกายของเธอก็ถูกผ่าออกเป็นท่อนบนและล่าง เมื่อเธอมองดูขวานของเธอกลับพบว่ามันต่างขาดเป็นสองท่อนเช่นเดียวกันไม่ต่างกับเธอ
ตัวของเธอตอนนี้เริ่มถอดใจออกไปทีละนิด แหงนหน้ามองที่เพดานโดยที่รู้ว่าไม่นานเธอก็คงต้องตายลงอย่างแน่นอน เสียงเท้าของไทเริ่มเดินเข้ามาใกล้ๆ ราวกับยมทูตเพื่อมาเก็บเกี่ยววิญญาณของเธอ แต่ยมทูตตนนี้ไม่ได้ใช้เคียวแต่อย่างใด สิ่งที่อยู่ในมือนั้นเป็นมีดของเธอเอง
แล้วท้ายที่สุดยมทูตตนนั้นก็มาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของเธอ
"เอา...เลยสิ...จัดการ....เลย" เสียงขอร้องที่ไร้เรี่ยวแรงตอบโต้ใดๆของเรดที่รู้ชะตากรรมของตน
ไทพูดออกมากับเธออย่างเบาๆว่า "ชื่อของเธอคือ?"
เพราะว่าชื่อที่ใช้ในปัจจุบันนั้นเป็นชื่อของคนที่เธอได้ทำการสังหารไป และขโมยมาใช้เพื่อกลบตัวตน "ชื่อ?...."
ไทพยักหน้าตอบ....
"ฉันชื่อ.....คลาวเดียร์....มิสชีเรีย..."
"ฉันจะจำเอาไว้คลาวเดียร์" แล้วทันใดนั้นเขาก็แทงมีดเข้าที่หัวใจของเธอโดยไร้ความลังเล
มีดเมนั้นเข้าแทงทะลุหัวใจของเธอ จนร่างกายนั้นเริ่มแน่นิ่งไปในที่สุด แล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ไปพร้อมกับไทที่เดินจากเธอไป
หมายเลข 11 เรด มิสเตอร์ ถูกกำจัดแล้ว.....


...ฉันก็แค่อยากจะสู้กับนายอย่างเอาจริงเอาจังเสียสักครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะดูไร้สาระก็ตาม ถึงแม้ว่าใครจะว่าโง่เง่าก็ตาม ฉันก็ยังยืนยันที่จะทำแบบนั้น ต่อให้กาลเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนความปรารถนาของฉันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
ณ เวลาปัจจุบัน
 ไทพูดด้วยรอยยิ้ม "ตอนแรกก็แอบน้อยใจอยู่เหมือนกันนะ นึกว่านายจะลืมฉันแล้วเสียอีก"
"ขอโทษด้วยละกันตอนนั้นไม่นึกไม่ฝันว่าจะมาเจอกับ คู่แค้นเก่าของตัวเอง" จินเองก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเอมอยู่บนใบหน้าเช่นเดียวกัน
"ครั้งนี้แหละพวกเราทั้งสอง จะได้เวลามาสะสางเรื่องที่ค้างคากันในอดีตให้มันจบไปเสียที"
"ก็หวังไว้ตามนั้น"
ทั้งสองต่างวิ่งเข้าหากันพร้อมกับง้างหมัดออกอย่างสุดแรง....
....ในจังหวะนั้นเองที่จู่ๆก็มีของแหลมที่ยาวเสียบขึ้นมาจากพื้นปักเข้าที่เท้าของไท และลากเขาลงไปในพื้น ทุกคนที่เห็นถึงกับพูดไม่ออกต่างก็สับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ร่างกายที่ใหญ่โตขนาดนั้นกลับถูกลากหายไปที่ไหนก็ไม่มีใครทราบ
 ขณะนั้นเองก็มีสียงรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาหาพวกเขา ปรากฏเป็นไมร่าที่เดินออกมาจากตึก เอริสด้วยชุดที่รัดรูปสีดำ เธอเดินเข้ามาหาและโผเข้ากอดจินทันที
จินที่ทำตัวไม่ถูกและยังสับสนอยู่เลยพูดไปแค่เพียงว่า "พี่ไมร่าทำไม...พี่ทำอะไรลงไป?"
"ก็พวกเขาทำร้ายเธอนี่ ก็ช่วยไม่ได้ก็ให้ตัวเขานั้นไปสงบสติอารมณ์อยู่อีกที่ก็แล้วกัน แต่ไม่ต้องห่วงอะไรแล้วตอนนี้จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกแล้วนะ" เธอเริ่มค่อยดูทั่วทั้งร่างกายของจินแล้วก็เอ่ยน่าสงสารออกมา "ดูสิร่างกายสะบักสะบอมไปหมดเลย" เธอจับไปที่ทั่วทั้งตัวของจินก่อนจะเริ่มดมกลิ่นกายของเขาและเผลอครางออกมา "อาส์~~! เป็นกลิ่นที่ชวนคิดถึงเสียจริง" ไมร่ารีบทำการดึงหน้าของจินเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม
 จนทางของจินนั้นทนไม่ไหวเลยรีบผลักตัวออกจากไมร่าอย่างทันที ส่วนทางของไมร่านั้นรู้สึกเสียดายเลียริมฝีปากของตัวเองอย่างยั่วยวน "ช่างเป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจจริงๆนะ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน"
"ผมรู้สึกว่าพี่แปลกไปนะครับ ปกติพี่จะไม่เป็นแบบนี้นี่ นับตั้งแต่งานประชุมครั้งนั้นเกิดอะไรกับพี่กันแน่?"
"ถ้าเธออยากรู้จริงๆละก็ ไว้พวกเราค่อยมานั่งคุยกันเป็นการส่วนตัวจะดีกว่านะ"แล้วไมร่าก็ค่อยๆเดินจากจนไป เข้าไปในตึกของเอริส แต่ก่อนหน้านั้นเธอได้หันกลับมาบอกกับพวกของจินว่า "จำไว้นะ..เธอเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น ไม่ยอมให้ใครมาแย่งไปเด็ดขาด!" พอพูดจบเธอก็เดินหายไปจากในตึกนั้นอย่างปริศนา
เกิดความสับสนกับพวกจินที่ยังไม่เข้าใจในสถานการณ์ ณ ตรงนั้น แล้วจู่เหตุการณ์ไม่ทันคาดคิดก็ได้เกิดขึ้น เกิดเหตุการณ์ไฟดับทั่วทั้งเซนเตอร์อย่างไม่ทราบสาเหตุ
 .....
.....
.....
....
บรรยากาศโดยรอบที่ไม่มีแม้แต่แสงไฟจากตัวอาคาร มีเพียงแค่แสงไฟจากเสาไฟที่อยู่ข้างทางที่ยังคงส่องสว่างสลัวๆอยู่ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเดินเข้ามาหาพวกของจินที่ยังคงสับสนอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงเท้านั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงใต้แสงไฟ ชายหนุ่มใส่ชุดสูทสีดำดูเรียบร้อย ในมือถือดาบคาตานะ เขาคือ"ฮันโซ"
"ช่างเป็นหญิงที่ไร้ประโยชน์จริงๆเลย กะอีผู้ชายคนเดียวจะหาเมื่อไหร่ก็ได้แท้ๆ" ฮันโซพูดบ่นเกี่ยวกับไมร่า
ในจังหวะนั้นเองที่เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา...
กริ๊งงงงงงงงงงงงง~~~! เขารีบรับสายนั้นอย่างทันที
"อะไรนะ!? หนีไปได้!?" เขาเริ่มอารมณ์เสียโวยวายออกมาเสียงดัง "ไม่ต้อง!....เอาเป็นว่าตอนนี้ไปประจำการที่ที่วางแผนกันไว้....เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง....ฉันไม่จัดการเขาหรอก.....ตราบใดที่เขาไม่ขัดขืน" ทันทีนั้นเขาก็รีบวางสายโยนโทรศัพท์ขึ้นบนฟ้าและฟันมันทิ้งด้วยดาบคาตานะที่อยู่ในมือ จนมันขาดเป็นสองท่อน
"ทำไมต้องฟันโทรศัพท์ทิ้งด้วยไม่เห็นเข้าใจ นายรู้จักความยากลำบากของการหาเงินบ้างไหม?" จินพูดกลับหลังจากเห็นสิ่งที่ฮันโซกระทำ
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย กะอีแค่เศษเงินเล็กๆน้อย ในเมื่ออีกไม่นานฉันก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องแบบนี้แล้ว" หลังจากที่พูดเสร็จเขาก็ทำการฟันเสาไฟทิ้งจนขาดเป็นสองท่อน เสาไฟค่อยๆหล่นลงกระทบกับพื้นดับลงอย่างทันตา
จินที่เห็นแบบนนั้นเข้าเลยพูดไปว่า..."ช่วยหยุด!...ทำลายข้าวของสาธารณะทีได้ไหม?"
"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ในเมื่ออีกไม่นานทุกสิ่งทุกอย่างก็จะตกมาเป็นของฉัน"
พอเขาพูดจบ หลังจากนั้นได้ไม่นานฮันโซก็ไปโผล่ข้างหลังของเฮนรี่พร้อมฟาดดาบนั้นลงอย่างทันที ส่วนทางเฮนรี่นั้นรับมือโดยการใช้พลังของเขาปัดหักเหดาบนั้นลงพื้นได้อย่างฉิวเฉียด และใช้พลังผลักตัวของเขาและอลิซออกจากระยะการโจมตีนั้นอย่างรวดเร็ว
"ตอบสนองดีนี่ ไม่คิดว่ารับมือการโจมตีแบบนั้นได้ทัน"
"ขอบคุณที่ชม แต่การลอบกัดแบบนี้ไม่ดูขี้ขลาดไปหน่อยเหรอ?" เฮนรี่พูดจากวนประสาทกับฮันโซ
"ลอบกัด? ปากดีใช้ได้นี่ แต่ว่าแกจะหลบแบบนั้นได้นานอีกแค่ไหนกัน?"
ไม่ทันได้ขาดคำเขาก็โผล่มาจากด้านข้างของเฮนรี่ฟาดดาบลงไปที่มือของเขาอย่างรวดเร็ว จนมือที่จับตัวอลิซนั้นขาดออก
อลิซที่เห็นเลือดกับมือที่ขาดของเฮนรี่นั้นก็เริ่มกรีดร้องออกมาอีกครั้ง เธอสูญเสียสติพยายามที่จะคลานหนีอย่างน่าอนาถา ร้องขอชีวิตอย่างสุดเสียง
ซึ่งตัวของฮันโซนั้นไม่รอช้าหลังจากที่ฟันมือของเฮนรี่จนขาดไปแล้ว เขารีบยกดาบขึ้นอีกรอบฟาดลงที่อลิซที่กำลังคลานหนีทันที แต่ในช่วงนั้นเองที่จินรีบใช้พลังพุ่งเข้ามาถีบเข้าที่กลางตัวของฮันโซจนทำให้อลิซนั้นรอดไปได้อย่างหวุดหวิด
"ฝากนายด้วยนะ!" จินตะโกนออกอย่างสุดเสียง
เฮนรี่ที่เข้าใจความหมายนั้นดีเลยรีบเข้าไปหาอลิซเรียกสติของเธอ แต่กระนั้นอลิซนั้นเพียงได้แต่พึมพำอยู่คนเดียวว่า ฉันไม่อยากตาย... ฉันไม่อยากตาย...
เฮนรี่ที่ไม่มีทางเลือกเลยตบเข้าไปที่หน้าของเธออย่างแรงเพื่อเรียกสติของเธอกลับคืนมา
เพียะ!!!!!
ความเจ็บปวดนั้นกับใบหน้าที่ชาทำให้สติของเธอนั้นกลับมาอีกครั้ง
"รีบได้สติเสียที!!!" เฮนรี่พยายามพูดตะโกนออกอย่างสุดเสียงใส่หน้าของเธอ
 อลิซที่พึ่งได้สติกลับมาก็สวนคำพูดของเฮนรี่ไปอย่างทันที "ก็ฉันไม่อยากตายนี่ พอได้เห็นหลายๆคนที่ตายไปต่อหน้าต่อตาหลายครั้งเข้า มันก็ทำเอาคิดว่า สักวันตัวของฉันเองก็อาจจะมีจุดจบแบบนั้นเหมือนกัน .....จิตใจฉันไม่ได้แข็งแกร่งแบบพวกนายที่เห็นคนอื่นตายแล้วยังทำเป็นเฉยได้ เพราะว่าฉันมันอ่อนแอ!!!"
เฮนรี่เอามือข้างที่เหลือจับไปที่ไหล่ของเธอแล้วเขย่าอย่างแรง"....ไม่ว่าใครต่างก็ไม่อยากตายทั้งนั้นแหละ ทั้งฉันและหมอนั่นเอง แต่ทุกคนที่เข้ามาที่นี่ต่างก็เตรียมใจไว้กันหมดแล้ว"
ตอนนั้นเองที่อลิซเริ่มมองไปที่สีหน้าของเฮนรี่
"แต่ถ้าเธอไม่ยอมสู้มันเสียตอนนี้ สิ่งที่พวกเราทำมาทั้งหมดมันจะสูญเปล่า...ยอมให้มันเป็นแบบนั้นได้หรือไง?" เฮนรี่พูดออกไปอย่างสุดเสียง
"....ฉัน..." ปากของอลิซจากที่กำลังสั่นอยู่ ก็ได้กัดริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดออก แตในช่วงจังหวะนั้นเองที่ฮันโซก็เริ่มขัดพวกเขาด้วยเสียงปรบมือ
....(เสียงปรบมือ)....
"น่าประทับใจจริงๆ ช่างเป็นมิตรภาพที่ดูน้ำเน่าดีเสียจริง" เขาหยุดปรบมือแล้วพูดชักชวนไปที่อลิซว่า... "ถ้าตัวเธออยากรอดจากที่นี่ไปจริงๆละก็ ทำไมไม่ลองมาร่วมมือกับฉันดูละ? ฉันขอรับรองเลยว่าถ้าเกิดตัวฉันนั้นได้เป็นราชา จะดูแลเธออย่างดี..."
อลิซลุกขึ้นอย่างช้าๆและหันหลังกลับไปตอบฮันโซ "โทษที...ฉันไม่มีรสนิยมชอบเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม รีบกลับบ้านไปนอนหนุนตักแม่ได้แล้วไป!!"
ฮันโซโกรธมากและหายตัวไปโผล่ที่ข้างๆตัวของอลิซและกำลังจะฟาดดาบนั้นลง แต่ในจังหวะนั้นเองที่ตัวของจินรีบพุ่งเข้ามารับไว้ด้วยมีดสั้นที่เอามาจากแจ็ค
"อย่ามาทำเป็นลืมกันสิ!!"
"พวกแกมันน่าหงุดหงิดชะมัด...."
จินเริ่มทำการอธิบายแผนการไปพร้อมกับรับมือกับฮันโซไปด้วยให้พวกเฮนรี่กับอลิซฟัง
"ฟังนะ! นายรับเอามือนั่นต่อเข้าที่กับแขนที่ขาดไปเร็ว พวกเราสมานแผลเร็วกว่าการงอกใหม่อยู่แล้ว" ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นอลิซเลยรีบส่งมือที่ขาดของเฮนรี่ให้อย่างทันที
"อย่ามัวแต่เอาเวลาไปสนใจทางอื่นสิ!!" ฮันโซรีบดันตัวของจินออกอย่างแรงจนมีดสั้นที่อยู่ในมือพังขาดเป็นสองส่วน ต่อจากนั้นเขาก็ทำการฟาดดาบไปตามแนวขวางเพื่อฟันหัวของจิน แต่กระนั้นทางจินเองก็รีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็วเพื่อหลบ แล้วทำการต่อยหมัดเสยเข้าที่ปลายคางของฮันโซจนเดินเซถอยหลังไป หลังจากนั้นตัวของฮันโซก็ค่อยๆหายไปในที่มืด ในระหว่างที่ทางจินระวังรอบด้านก็พูดกับพวกเฮนรี่ต่ออีกว่า "ไฟดับทั่วทั้งเซนเตอร์แบบนี้มันผิดปกติ พอดิบพอดีกับที่หมอนี่โผล่มาพอดีเกินไป ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันแน่"
เฮนรี่ทำท่าทางคิดสักครู่ ก่อนจะถามกับทางจินไปว่า "อย่างนี้นี่เอง...แต่ว่าแล้วฉันจะรู้ได้อย่างไงล่ะ?"
"เสียใจด้วย...ถ้าเป็นฉันตอนนี้ไม่รู้หรอก"
พอได้ยินที่จินพูดแบบนั้นแล้วเฮนรี่ก็หันหน้าไปทางอลิซแล้วพูดกับเธอ "ฝากด้วยนะ!"
อลิซพยักหน้าแล้วทำการใช้พลังทำให้ตัวของเธอกับเฮนรี่นั้นล่องหนหายไป
"ขอให้โชคดี" จินพูดออกมาเบาๆ
"ดูเหมือนว่าแกจะถูกเพื่อนทิ้งแล้วสิ น่าสงสารเป็นบ้าเลย" ฮันโซพูดขึ้นมา
"ทิ้ง? อย่าเข้าใจอะไรผิดไปสิ...แค่ออยกทางกันไปทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้นเอง เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะเป็นเพื่อนเล่นให้กับน้องหนูที่เพื่อไม่คบให้เอง"
"อย่างนั้นเองหรอ? เข้าใจแล้ว ฉันไม่สนแล้วยัยผู้หญิงนั่นจะว่าอะไร ก็มันช่วยไม่ได้นี่นะ...ใช่! ช่วยไม่ได้ ถ้าจะทำการฆ่าเสียตรงนี้ หลังจากนั้นก็เป็นพรรคพวกของแก ฉันจะฆ่าให้หมดแล้วตัวฉันนี่แหละจะขึ้นเป็นราชาเอง"
"ช่างเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตจริงๆนะ..."
ณ ทางด้านของทางฝั่งเฮนรี่กับอลิซ หลังจากที่ทั้งสองแยกทางออกจากจิน ตอนนี้ก็กำลังอยู่ในท่อระบายน้ำ
"เจอแล้ว" เฮนรี่เอานิ้วชี้ไปยังจุดๆหนึ่งในแผนที่ทางท่อระบายน้ำที่จินให้กับอลิซ "อย่างที่หมอนั่นพูดจริงด้วย ไฟมันดับตรงเวลาเกินไป แสดงว่าต้องมีคนไปยุ่งกับไฟฟ้าหลักของเมืองนี้แน่นอน"
"แต่ถ้าเป็นอย่างที่หมอนั่นพูดจริงๆก็...."
"ใช่มันเป็นกับดักด้วยเช่นกัน ที่หมอนั่นทำตอนนี้ทำได้แค่เพียงถ่วงเวลาจนกว่าเราจะไปเปิดไฟทางนั้นได้..."
แล้วจู่ๆเฮนรี่ก็เงียบไปอลิซที่เป็นห่วงเลยถามด้วยความเป็นห่วง "นายเป็นอะไรหรือเปล่า?"
"เปล่า! ...ไม่มีอะไร แต่มีสิ่งหนึ่งที่ตัวฉันกังวลอยู่เรื่องสองเรื่อง หมอนั่นน่าจะเดาพลังของคนที่สู้ด้วยอย่างไม่มีปัญหาอะไร แต่อีกคนนี่สิปัญหาใหญ่เลย เราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย จากที่เขาพูดไว้ว่าเธอเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานเฉยไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้งอะไร..."
"...บางที่นะ ถ้าให้ฉันพูดเพื่อนของนายอาจจะไปทำอะไรที่เป็นเหมือนการกดสวิตซ์ของเธอก็ได้ แต่เพื่อนของนายมันซื่อที่ไม่น่าจะรู้ เรื่องนั้นมันก็เลยเป็นแบบนี้"
"....สัญชาติญาณผู้หญิงสินะ เอาเป็นว่าเรารีบไปทำให้ไฟกลับมาติดทั่วเมืองเถอะ!"
อลิซรีบพยักหน้าตอบแล้วทั้งสองก็รีบมุ่งหน้าไปยังที่จุดหมายอย่างทันที
ทางด้านของพวกอูลที่กำลังนั่งดูการคัดเลือกอย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้นเอง โลแกนก็ถามกับเซร่าขึ้นมาว่า... "ใช่เธอคนนั้นหรือป่าวที่เข้ามาทำร้ายในตอนนั้น..."
เซร่าพยักหน้าก่อนจะตอบไปเพียงว่า "แต่กระนั้นฉันก็ไม่รู้อยู่ดีว่าพลังของเธอคืออะไร อยู่ๆก็โผล่มาและก็หายไป"
โลแกนทำท่าครุ่นคิดสักครู่ "แย่เลยนะครับ ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป....ไม่เพียงโอกาสที่ชนะจะน้อยลงเท่านั้น คุณจินเองตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่ยื้อเวลาเท่านั้น!"
"เกมแข่งกับเวลาอย่างนั้นสินะ แต่ว่าฝั่งที่ไปนั้นมีตั้งสองคนเชียวนะ ถ้าเกิดให้อีกคนพอถ่วงเวลไว้ได้ น่าจะสำเร็จได้ไม่ใช่หรอ?" อูลตอบกลับ
"ถ้าเธอยอมให้ทำได้ก็ดี"
ในขณะที่ทุกคนในห้องกำลังตึงเครียดกันอยู่นั้นจิลก็เข้ามาข้างหลังขงเซร่าอย่าฃงทันควัน แล้วพูดขึ้นมา "ใช่! ใช่! จะดีแล้วอย่างนั้นหรอ อีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยนะ ขืนชักช้าแบบนี้ มีหวังโดนแย่งไปแน่ๆ"
"พอเลยนะ...ตอนนี้ทุกคนกำลังเครียดอยู่นะ"
โลแกนเลยพูดขึ้นมาเสริมว่า..."นั่นสินะ แบบนี้มีหวังโดนแย่งไปแน่"
".....หัวหน้าก็ด้วยหรอ?"
ทางด้านของดีลเลอร์นั้นตอนนี้ก็กำลังนั่นคุยอยู่ในห้องจอมอนิเตอร์ กับผู้มีอำนาจหลากหลายคน
 -การคัดเลือกเข้าถึงโค้งสุดท้ายแล้วสินะ เร็วกว่ารอบที่แล้วมากเลยนะเนี่ย
-นั่นสินะ ถ้ามีแบบนี้ทุกๆปีมันก็ดีเหมือนกัน
-อย่าดีกว่า...ขืนทำแบบนั้นมีหวังประเทศนั้นได้ล่มสลายเป็นแน่
 -ช่วยไม่ได้นี่น่า...ก็เงินมันเยอะเสียจนไม่รู้จะเอาทำอะไรแล้ว เอามาใช้แบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน
-คนหลายคนพยายามดิ้นรนเพื่อที่จะมีชีวิตที่อยากจะดีขึ้น แต่ดูพวกเราสิมีทั้งอำนาจและเงินทองมากมายเสียจนทั้งชีวิตนี้ไม่รู้จะใช้หมดหรือเปล่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...
-ก็ทำไมไม่ลองบริจาคให้พวกคนที่ยากไร้ดูล่ะ? คนพวกนั้นสำนึกบุญคุณจะตายทำความดีใส่นิดๆหน่อยพวกนั้นก็นับถือพวกเราราวกับพระเจ้าแล้ว ในสักวันคนเหล่านั้นแหละก็จะกลายมาเป็นโล่ชั้นดีเลยล่ะ
-พอการเสวนาแค่นี้จะดีกว่า พวกเรามาดูการคัดเลือกต่อจะดีกว่า ....ได้โปรดอย่าสนใจเลยนะท่านผู้จัดงาน พวกเราก็แค่พูดเล่นสนุกๆก็แค่นั้นเอง อย่าได้ใส่ใจ
ดีลเลอร์นั้นเพียงแค่มองกลับไปด้วยรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าว่า "มันก็เป็นเรื่องปกตินะครับ ผู้ที่แข็งแกร่งย่อมเป็นผู้ตัดสินชีวิตคนที่อ่อนแอกว่าอยู่แล้ว เรื่องนี้มันเป็นมาตั้งแต่สมัยก่อนๆแล้ว"
-ฉันชักชอบแกแล้วสิ! สนใจมาเป็นผู้ช่วยฉันไหม? แน่นอนตัวของแกจะสบายไปจนตายเลยล่ะ
"ขอบพระคุณอย่างยิ่งครับ แต่คงต้องขอปฏิเสธคำเชิญนั้น เพราะว่าผมนั้นยังมีเรื่องอีกหลายอย่างต้องทำ"
-น่าเสียดายเป็นบ้า ไว้เปลี่ยนใจเมื่อไหร่บอกฉันได้เสมอเลยนะ
"ขอบพระคุณอย่างยิ่งที่ท่านเข้าใจ....เอาล่ะใกล้จะถึงจุดจบของปลายทางของเรื่องนี้แล้วเชิญทุกท่านสนุกสนานกันจนท้ายที่สุด...."
เหลือเหล่านัมเบอร์อีก 8 คน....


เรดที่กำลังหัวเราะอย่างสะใจที่ไทนั้นสามารมองตัวของเขาออก ท่ามกลางเปลวไฟที่ยังลุกโชนอยู่ ข้างหลังของชายคนนั้นมีร่างศพชายอีกคนหนึ่งถูกย่างสดให้ตายอย่างทั้งเป็น หลังจากนั้นได้ไม่นานเสียงหัวเราะนั่นก็หยุดลง แล้วชายตามองมาที่ไทอย่างดูสนอกสนใจ
"คุณรู้ได้อย่างไรครับ และรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ถ้าจะตอบไปว่าเดาล่ะ? นายจะว่าไง?"
"ถ้าคนอย่างคุณเดาได้ถึงขนาดนี้ แสดงว่าฝีมือในฐานะของผมก็ดูแย่กันพอดีสิ"
"นักฆ่า?..."
"ขออภัยจะเรียกได้ว่างานเก่าก็ว่าได้...ใช่! งานเก่างานแก่เลยล่ะ จะว่าไปคุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะครับว่ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ในงานประชุม ฉันก็สงสัยมาโดยตลอดไอ้คนที่มีงานการมั่นคงทำไมถึงเลือกที่จะเข้าร่วมการคัดเลือกครั้งนี้โดยที่แกไม่มีท่าทีต่อต้านแต่อย่างใดเลย..."
"ไม่คิดว่าตัวของผมจะทำเพื่อความอยู่รอดบ้างหรอครับ?"
"ใช่! ตอนแรกก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ถ้าเลือกที่จะอยู่รอดละก็ แกควรไปเข้าร่วมกับตนหมู่มากสิ เพราะว่ามันจะยิ่งทำให้โอกาสรอดยิ่งมากขึ้นไปด้วย
แต่แกนั้นกลับไม่ทำแบบนั้น ก้เลยมั่นใจได้ระดับหนึ่ง รวมกับท่าทีดู เก้ๆ กังๆ นั่นอีก มันดูสมจริงเกินไป รวมกับในตอนที่เจอกับพวกแกก็รู้ได้เลย พวกแกนั้นพึ่งจะรวมทีมกันได้ไม่นาน สำหรับคนที่เหย่อยิ่งแบบไอ้หมอนั่น แค่ตัวแกก้มหัวขอร้องชีวิต ก็เพียงพอแล้ว"
ข้อสันนิษฐานนั่นทำเอาเรดถึงกับอึ้งจนปากหวอ และกล่าวชมมาพร้อมกับปรบมือ "ถูกต้องแล้วครับ อย่างที่ตัวคุณพูดเลย ผมอุส่าห์มั่นใจการแสดงของผมว่าจะไม่มีใครจับได้แล้วแท้ๆ ชักเริ่มอยากจะได้ตัวคุณมาเป้นของผมแล้วสิ!"
"ฉันสนใจแค่ผู้หญิงหน้าอกใหญ่กับบันท้ายใหญ่เท่านั้น ไม่มีรสนิยมกินตาลุงวัยกลางคนที่มีกลิ่นเลือดติดตัว อีกทั้งยังโรคจิตอีก"
"โหดร้ายจังนะครับ เห็นผมเป้นอย่างนี้จิตใจของผมก็เป็นผู้หญิงนะ เดี๋ยวนี้คนเขามักมองกันที่จิตใจไม่ใช่หรอครับ"
"โทษทีพอดีฉันมองคนจากภายนอกก่อนมาเป็นอันดับแรก"
"น่าเสียดาย แต่ก็ช่วยไม่ได้นะครับ ผมก็คงต้องจัดการคุณแล้วล่ะ" หลังจากพูดเสร็จเขาก็ทำการโยนมีดเล่มเล็กออกนับหลายสิบเล่ม มีดแต่เล่มนั้นไม่ตกลงพื้นแต่กลับหยุดอยู่กลางอากาศแทน "ดูสิว่าตัวคุณนั้นจะหลบหมดนี่ได้ไหม?" แล้วทันทีนั้นมีดทั้งหมดก็พุ่งเข้าโจมตีใส่ไทอย่างทันทีด้วยความเร็วที่ต่างกัน
แปะ! พอสิ้นสุดเสียงนั้นที่ตรงที่ไทยืนอยู่นั้นก็เป็นแผ่นปูนขนาดใหญ่แทน แล้วตัวของไทนั้นก็ไปโผล่อยู่ข้างตัวของเรด และพยายามที่จะชกเข้าที่หน้า แต่ในช่วงนั้นเองที่ตัวของเรดนั้นกระโดดออกอย่างทันท่วงทีเลยทำให้รอดพ้นมาได้
"ตบมือเพื่อสลับตำแหน่งของสองสิ่ง เรียบง่ายแต่มันก็ยุ่งยากที่จะรับมือ แต่ว่า..."
ทันใดนั้นเองก็มีมีดหนึ่งเล่มปักเข้าที่กลางหลังของไทอย่างจัง ตามด้วยที่ขาและก็ที่แขนข้างซ้าย
ไทรีบดึงมีดหนึ่งเล่มออกมาปาไปที่เรดอย่างทันที ตอนนั้นเองที่เขาใช้พลังรีบตบมือสลับตำแหน่งกับมีดแล้วชกเข้าที่หน้าของเรดอย่างจัง แล้วตบสลับกลับเพื่อลดระยะทางของมีดที่ปามา มดเล่มนั้นถูกล่นระยะลงไปมากจนเกือบจะแทงเข้าที่คอของเรด แต่ตัวของเรดนั้นรู้ตัวทันรีบเอียงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ในจังหวะนั้นเองที่อยู่ๆตัวของไทก็กระโดดเข่าลอยพุ่งมาอยู่ที่หน้าของเขา เรดนั้นโดนเข่าพุ่งเข้าที่หน้าเต็มจนเกือบสลบ แต่เขาก็ยังประคับประคองสติอยู่ได้
ไทที่เริ่มเห็นว่าเรดกำลังร่อแร่เลยพูดไปว่า "อย่าคิดว่าแค่มีดเล่มเล็กๆนั่นจะหยุดฉันได้"
"ก็คิดไว้อยู่แล้วครับ...ดังนั้นเลย"
ตอนนั้นเองไทก็สังเกตเห็นระเบิดที่ขาตรงที่ตนเองยืนอยู่ "ชิบ-"
ตู้มมมมมมม!!!! เกิดฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว บดบังวิสัยการมองของเรด แต่นั้นเองเขาก็รู้ได้เลยว่าไทยังไม่ตาย
"ไม่มีเสียงแจ้งเตือน แสดงว่ายังไม่ตาย" เมื่อทันทีที่ฝุ่นควันหายไป เขาได้พบเห็นสิ่งที่ใหญ่คล้ายๆกับกำแพง "น่าตกใจจริง เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นยังตัดสินใจแบบนี้ได้อีก"
 ทันทีที่สิ้นสุดเสียงระเบิดนั้นไทก็รีบตบมืออีกครั้งเพื่อเคลื่อนย้ายกำแพงหนาๆนั้นออกไปอย่างทันที
...โชคดีจริงๆที่เตรียมรับมือกับแรงระเบิดนี่ไว้ด้วย กำแพงที่ทำจากคาร์บอนไฟเบอร์ มันสามารถใช้รองรับกับแรงระเบิดได้สบายๆก็จริง แต่ไอ้ที่เพราะว่ามันมีขนาดที่ใหญ่แถมยังเทอะทะจนเกินไปนี่แหละ...
"ฉันไม่พึ่งหัดต่อสู้แต่วันหรือสองวันนะ การตอบสนองแบบนี้มันก็เป็นแค่เรื่องปกติ"
"สมแล้วครับ แต่ว่าเกมมันยังไม่จบ" ทันทีนั้นเรดก็ทำการโยนมีดขึ้นบนท้องฟ้าอีกสามเล่ม มีดนั้นหยุดลงกลางอากาศแล้วหลังจากนั้นมันก็พุ่งมาตามลำดับ แต่ไทนั้นสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย ในช่วงเวลานั้นเองที่ไมกำลังหลบมีดอยู่นั้น เขาได้เผลอหลุดสายตาการเคลื่อนไหวของเรดไปชั่วครู่หนึ่ง เลยทำให้เขาโดนเรดเอามีดเสียบเข้าที่ซี่โครง แต่ตัวของไทนั้นตอบสนองกลับอย่างรวดเร็วถีบเข้าที่หน้าขาจนเรดนั้นเข่าทรุดลงไป กระโดดถอยหลังออกไปตามด้วยเตะเข้าที่ก้านคอของเรดอย่างแรง
ตัวของเรดที่โดนเตะเข้าที่ก้านคออย่างแรงนั้นก็ทำให้เขาแทบจะสลบ มือสองข้างทาบลงกับพื้นลงไปคลานเยี่ยงสัตว์สี่ขา
"ว่าแล้วเชียงเอาชนะคุณจากระยะใกล้ไม่ได้สินะครับ"
"แกพึ่งจะรู้หรอ?" แล้วไทก็รีบยกเท้าขึ้นสูงและเตรียมที่จะฟาดลงที่กลางหลังของเรด
ในช่วงนั้นเองเรดก็แสยะยิ้มออกมา "นั่นสินะครับ"
ทันใดนั้นมีดเล่มหนึ่งที่อยู่ข้างหลังของไทก็พุ่งเข้ามาแทงจนทะลุถึงข้างหน้า ในจังหวะก่อนที่เท้าจะฟาดลงที่กลางหลังนั้นเรดได้กลิ้งหลบไปด้านข้างและควักปืนพกออกมายิงไปที่ขา จนไทนั้นเข่าทรุดลงกับพื้น ตามด้วยเอาปืนจ่อเข้าที่หัวแล้วยิง
ปัง!......
อยู่ดีๆตัวของไทก็ได้หายไป ไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เมื่อเขาดูดีๆก็รู้ได้ว่า ไม่ใช่ว่าไทหายไปแต่เป็นตัวของเขาเองที่สลับที่กับไท เพราะในเสี้ยววินาทีที่เรดยิงมานั้นไทได้ตบมือเพื่อสลับพื้นที่เขายืนอยู่ เสียงปืนนั้นได้กลบเสียงตบมือไปจนหมดเลยทำให้เรดไม่ได้รู้สึกตัวว่าโดนสลับพื้นที่
 "ก็บอกแล้วว่าแกเอาชนะฉันในระยะประชิดไม่ได้หรอก" ไทง้างมือออกอย่างสุดแรงชกเข้าที่หน้าอย่างจัง จนเรดนั้นกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น หลังจากนั้นไทก็เริ่มคุกเข่าลงกับพื้นเพราะว่าฝืนร่างกายที่ได้รับบาเดเจ็บจากการโดนยิง
"ผมคงอาจจะประมาทคุณจนเกินไปก็ได้ สมแล้วที่เป็นอดีตแชมป์หอคอยบาเบล" เรดค่อยๆลุกขึ้นพร้อมกับเอามือเช็ดไปที่ขอบปาก "แสดงว่าถ้าเป็นระยะไกลผมน่าจะได้เปรียบสินะครับ" หลังจากนั้นเขาเอามือหยิบเศษฝุ่นและเศษดินและหินโยนขึ้นกลางอากาศ แล้วกำลังจะวิ่งหนีไป ทันใดนั้นเองพวกสิ่งเหล่านั้นก็พุ่งเข้าหาไท
ตัวของไทนั้นรีบตบมืออีกครั้งเพื่อทำการย้ายตัวของเขาเองกับเรด เลยทำให้ตัวเของเรดที่กำลังจะวิ่งหนีไปนั้นได้ถูกสลับที่กลับมาที่เดิมและโดนสิ่งเหล่านั้นแทน
ในช่วงที่ไทกำลังลุกขึ้นนั้นเองก็ได้มีสิ่งที่แข็งมากเข้ากระทบที่ร่างกายนับครั้งไม่ถ้วนเมื่อสังเกตดูดีมันเป็นเศษปลอกกระสุนที่ถูกยิงโดยโรโบโต้ในครั้งนั้น ไทได้แต่ยกแขนขึ้นตั้งรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"เป็นไงบ้างครับ ชอบของขวัญที่ผมมอบให้หรือป่าว?" เรดพูดพร้อมด้วยรอยยิ้ม
บนร่างกายของไทตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เลือดออกที่ช่องท้อง มีมีดเสียบอยู่ที่ข้างหลัง แต่กระนั้นแววตาของเขาก็ยังจ้องมองมาที่เรดด้วยความเครียดแค้น
เมื่อเรดได้เห็นสีหน้าของไทแล้วถึงกับพูดอย่างกวนมาว่า "รู้ไหมครับว่า แววตาแบบนั้นของคุณมันน่ากลัว"
ไทรีบทำการดึงมีดที่ข้างหลังออกแล้วโยนมันทิ้งไป ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "รู้ดีเลยละ" ในช่วงนั้นเองที่ไทได้ดีดปลอกกระสุนนั้นไปยังข้างหน้าของเรด แล้วใช้พลังสลับที่ตัวเขากับปลอกกระสุนนั่น และงัดหมัดขึ้นเสยเข้าที่ปลายคางของเรดอย่างสุดแรง จนร่างกายของเรดทั้งตัวนั้นลอยขึ้นกลางอากาศก่อนที่ไถลลงกับพื้นไปไกล
...แปลกแฮะ เหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิดเลย ทั้งที่ตัวเราน่าจะต่อยเข้าเต็มแรงแล้วแท้ แต่ทำไม? อีกทั้งความรู้สึกที่เหมือนสัมผัสโดนอะไรบางอย่างนี่อีก
"เจ้าเล่ห์นักนะ...ถึงกับยอมใช้พลังของตัวเองทำให้กระเด็นออกเพื่อลดแรงกระแทกกับกำปั้นของฉันเลยสินะ?"
"ถึงแม้ว่าตัวคุณจะชอบใช้ความรุนแรง แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ" เขารีบลุกข้นพร้อมกับปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าทันที
"แต่ว่าฉันเกลียดแกสุดๆเลยวะ"
"โหดร้ายทำไมถึงชอบทำร้ายจิตใจกันอย่างนี้ล่ะ?"
 "ฉันก็ไม่อยากจะคิดหรอกนะ ว่าไอ้ท่าทีแปลกแบบนั้น...แกใช่เรดจริงอย่างนั้นหรอ?"
"ทำไมตัวคุณถึงคิดแบบนั้นละครับ...แต่ก็ช่างเถอะ ผมจะตอบให้ก็แล้วกันชายที่ชื่อเรดนั้นได้ตายไปนานแล้ว ส่วนคนที่อยู่ตรงนี้เป็นเพียงคนที่พยายามจะใช้ชื่อของเขาก็เท่านั้น!"
"แกมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ถึงมาเข้าร่วมการคัดเลือกในครั้งนี้"
"ก็แค่คนที่อยากจะหนีก็เท่านั้นเองละ ชีวิตของคนเรามันสั้นนัก ในขนาดที่หลายคนต่างพากันตามหาสิ่งที่ตนเองต้องการ ส่วนตัวเองเพียงแค่ทำตามคำสั่งราวกับเครื่องจักร จนเวลาผ่านล่วงเลยไปนับหลายสิบปี"
เรดก็เดินไปหยิบมีดที่ไทโยนทิ้งไป "จนท้ายที่สุดตอนนี้แม้แต่ตัวเองก็ยังเป็นไม่ได้เลย น่าเศร้านะ ไม่คิดอย่างนั้นบ้างหรอ?"
ไทไม่ได้สนใจแถมหาวใส่หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น "หาว~ น่าเศร้าอย่างนั้นหรอ? เรื่องน่าเบื่อแบบนั้นใครจะสน มันเป็นสิ่งที่ตัวของแกก่อขึ้นเอง อย่าเอาความน่าสงสารมาถามเพื่อให้ฉันเห็นใจ"
"ไม่อ่อนโยนเลยนะ"
"อ่อนโยน? กับคนที่พยายามจะฆ่ากันอย่านั้นหรอ? เราไม่ได้สู้กันอยู่บนเตียงสักหน่อย" พอพูดจบไทก็รีบขว้างหินกับปลอกกระสุนออกไปที่เรดพร้อมๆกัน
ตัวของเรดนั้นก็เริ่มสับสน เพราะว่าตัวของไทนั้นสามารถสลับตำแหน่งของสองสิ่งได้เมื่อตบมือ สิ่งของที่โยนมาพร้อมกันทั้งซ้ายและขวามีโอกาส 50 ต่อ 50ว่าเราจะเดาถูก เมื่อคิดได้ดังนั้นเรดทำการรอให้ทางไทตบมอก่อนเพื่อที่จะโจมตีสวนกลับไปแทน
แปะ!!!
ของสองสิ่งไม่ได้มีสิ่งใดถูกสลับไป แต่ในจังหวะนั้นเองที่เรดมองไปข้างหน้าก็เห็นแผ่นปูนขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้น แล้วตัวของไทก็มาอยู่ข้างหลังเขาแล้ว
....อย่างนี้นี่เอง เขาจงใจไล่ต้อนเรามาตรงนี้นี่เอง
ไทเตะเข้าที่ชายโครงจากข้างหลัง ตามด้วยอ้อมไปข้างหน้าของเรดตีเข่าเสยเข้าที่ปลายคาง และจบท่าด้วยชกเข้าที่แก้มของเรดอย่างแรง แต่ในช่วงนั้นเองที่เรดนั้นได้ตังการ์ดรับไว้ได้ทันเลยทำให้ตัวของเขายังยืนหยัดอยู่ได้
เมื่อตัวของเรดนั้นรู้ว่าสู้ไม่ได้เลยพยายามวิ่งหนีไป แต่ทางไทนั้นก็ทำการสลับตำแหน่งของเขาทั้งสองเพื่อมาดักรอยู่ข้างหน้า และใช้ท่อนแขนของเขาฟาดเข้าที่คอ จนตัวของเรดนั้นล้มกลางอากาศ และกำลังจะกระทืบซ้ำ แต่ตัวของเรดนั้นก็กลิ้งหลบไปได้แล้วรีบลุกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว
"ช่างเป็นชายที่ตื้อจริงนะ" เรดพูดกับไทอย่างประชดประชัน
"ฉันคงปล่อยแกให้หนีไปไม่ได้ เพราะมันอันตรายเกินไป อีกทั้งคนที่เคยเป็นอดีตนักฆ่าอย่างแกคงจะใช้ทุกวิถีทางในการลอบกัดฉันอย่างแน่นอน"
"ถูกต้อง! เพราะฉะนั้นแล้ว คุณมีเพียงแค่ตัวเลือกเดียวคือการไม่ให้ตัวผมหนีไปได้" แล้วทันทีนั้นเรดก็ทำโยนมีดหนึ่งเล่มไปข้างหลังของไท พร้อมๆกับตัวเขาที่มีมีดอีกเล่มในมือ พุ่งเข้าแทงไทอย่างทันที แต่ตัวของไทนั้นก็สามารถหลบได้อย่างไม่ยากเย็น และไทก็ตอบโต้กลับโดยดารจับแขนข้างหนึ่งของเรดแล้วชกเข้าที่หน้าหลายครั้งด้วยกัน จนทำให้เรดนั้นถีบเข้าที่กลางอกของไทและดิ้นออกมาได้ ต่อมามีดที่อยู่ข้างหลังของไทก็เริ่มพุ่งเข้ามาหาเขา ไทที่รู้ดีเลยพยายามที่จะตบมือเพื่อสลับที่กับเรด แต่ในจังหวะที่กำลังจะสลับที่นั้นเรดก็ได้เข้ามาหยุดไม่ให้ไทนั้นสามารถใช้พลังได้ จนท้ายที่สุดไทก็เอียงตัวเพื่อไม่ให้มีดนั้นพุ่งเข้าใส่ข้างหลังของเขา มีดเล่มนั้นพุ่งผ่านสีข้างของเขาอย่างเฉียดฉิว ในตอนที่หลบนั้นเองที่เรดได้คว้ามีดที่กำลังลอยไปได้ทัน และกำลังจะแทงมันเข้าที่หัว แต่ไทนั้นเอี้ยวหัวหลบข้างหลังด้วยความรวดเร็วเลยทำให้มีดเล่มนั้นทิ่มทะลุแก้มของเขา เมื่อเป็นดังนั้นแล้วไทจึงรีบคว้าคอของเรดแล้วตีเข่าเข้าที่หน้านับหลายสิบครั้ง จนเลือดกำเดาของเขาไหลเปื้อนกางเกงของไท
ตัวของเรดที่ว่าท่าจะไม่ดี เลยปล่อยมือออกจากมีดแล้วทำการจับขาของไทแล้วเอาเข้าชิดที่อกของตัวเองเพื่อไม่ให้ตัวของไทตีเข่าได้ แต่ถึงกระนั้นเรดก็ถูกไทเหวี่ยงตัวลงจนกระแทกกับพื้น ในตอนที่เรดพยายามที่จะลุกก็ถูกไทเตะเข้าที่ท้องแล้วกระทืบซ้ำ จนหน้าของเขาแนบชิดกับพื้น
 เรดเค้นพลังอย่างสุดแรง กำมือที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษหิน ดิน ทราย ปาใส่ที่หน้าของไท เลยทำให้เขาใช้โอกาสนี้หนีรอดออกมาได้ แต่เนื่องจากได้รับบาดเจ็บไปมากเลยทำให้ตอนนี้เขาไม่สามารถหนีไปได้ไกลแล้ว ทำได้แต่เพียงรอเวลาในการฟื้นฟูแต่ว่าไทไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ เขามั่นใจได้
"ไม่ปล่อยให้ได้พักหรอกนะ" ทันใดนั้นไทก็วิ่งเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับขว้างเศษหินสามทิศทาง ตรงหน้า ซ้าย และขวา
ในเวลานั้นเรดเลือกที่จะปัดหินเหล่านั้นทิ้งอย่างพร้อมๆกัน แต่ว่าในไทก็โผล่ขึ้นข้างบนหัวของเขาและทำการทิ้งศอกลงเข้ากลางกระหม่อม ทำให้ตัวของเรดเองนั้นแทบหมดสติเดินถอยหลังออกไป แต่ถึงกระนั้นไทก็ยังไม่หยุดรีบเข้าไปชกนับหลายต่อหลายหมัด ซึ่งเรดเองก็พยายามกันเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะว่าแรงน้อยกว่าไทมากเลยทำให้ได้รับบาดเจ็บไปพอสมควร เมื่อไทเห็นว่าเรดนั้นสามารถรับมือได้จึงถีบเข้าที่ท้องเพื่อดันตัวออก แล้วขว้างหินไปข้างๆสลับตำแหน่งต่อยเข้าที่กกหูอย่างแรง ตามด้วยเตะเข้าที่ข้อพับขา และยกเข่าขึ้นลอยเสยเข้าที่หน้า จนตัวของเรดนั้นสลบลงไปในที่สุด