"เงินในบัญชีเขา ฉันเป็นคนโอนใส่ให้ทุกเดือน เพราะเราจะไปฮันนีมูนรอบยุโรปกัน ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นดูถูกเขา เตรียมให้เขาเป็นคนจ่ายเงินค่าทริปทั้งหมด ถึงอยู่ในบัญชีเขา แต่เป็นเงินของฉัน เธอรู้หรือเปล่า"
เสียงแปดหลอดยิ่งกว่านักร้องโอเปร่าของ กฤษยา คุณหนูไฮโซ เจ้าของรถคันสวยหรูที่ขับอย่างไร้มารยาทเมื่อครู่นี้ กล่าวใส่เมลิสาดังลั่น คนถูกถามถอนหายใจยาว นึกสังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียว
"คุณคะ ฉันไม่ได้ขอให้เขาช่วย ไม่เคยอยากยุ่งเกี่ยวกับเขา รวมทั้งคุณด้วย"
"เธอจะบอกว่าเขาสะเออะโอนเงินของฉันให้เธอเองเหรอ เมลิสา"
ความเงียบและสีหน้าตอบรับวาจาของเมลิสา ทำเอากฤษยาโกรธจนควันออกหู หน้าแดงก่ำ จ้องเธอเขม็ง
"ทีแรก ฉันนึกว่าเธอหิวเงิน ใช้ความน่าสงสารหลอกล่อให้เจตต์ช่วยเหลือ เลยตั้งใจเอาเงินมาให้เธอ แลกกับการเลิกยุ่งกับเขาซะ แต่ในเมื่อเธอหยิ่งยโสขนาดนี้ เงิน 8 แสนที่หายไปจากบัญชีของเขา ฉันให้เวลาเธอ 7 วัน เอามาคืนฉัน"
กฤษยาโยนนามบัตรส่งๆลงบนโต๊ะให้เมลิสา ในนั้นระบุเลขบัญชี ชื่อ และข้อมูลติดต่อของอีกฝ่าย
"ถ้าฉันไม่เห็นเงิน 8 แสน เตรียมบอกลาน้องชายของเธอได้เลย"
"คุณขู่ฉันเหรอ"
"แน่นอน ฉันไม่ได้ขู่ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ"
น้ำเสียงและแววตาของผู้หญิงสวยตรงหน้า ดูเหมือนปีศาจร้ายมากกว่านางฟ้า เมลิสาได้แต่นิ่งอึ้ง โต้ตอบไม่ออก เธอรู้ว่าอิทธิพลของอีกฝ่ายมากมายขนาดไหน ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ก็สืบหาบรรพบุรุษของเธอได้ครบหมดทุกคนแล้วแน่ หญิงสาวกำหมัดแน่น จ้องเขม็งใส่กฤษยา แต่ก็ทำได้แค่นั้น กฤษยายิ้มเย้ยหยัน โยนแบงค์พันลงบนโต๊ะ แล้วลุกเดินออกจากห้องอาหารไป
มือของเมลิสาสั่นเทา กำแน่น อยากจะขว้างส้อมบนโต๊ะใส่หลังผู้หญิงคนนั้นใจจะขาด คิดอีกที ขว้างมันใส่เจตต์น่าจะเหมาะกว่า แต่เธอจะทำอะไรได้ หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับ เธอบอกแม่เรื่องนี้ไม่ได้ หากแม่รู้ต้องสะเทือนใจมากแน่ๆ ดีไม่ดีอาจล้มหมอนนอนเสื่อตามพ่อไปอีกคน เธอทำไม่ได้เด็ดขาด
"ฉันจะทำยังไงดี..."
ชั่วขณะที่หนทางมืดแปดด้าน เธอรู้สึกว่าใครคนหนึ่งลงนั่งฝั่งตรงข้าม หรือว่านังแม่มดนั่นกลับมาขู่เธอเพิ่มอีก! คิดอย่างนั้น เมลิสาก็เงยมองเอาเรื่อง ตั้งท่าอ้าปากจะด่า กลับต้องอึ้งค้าง เมื่อเห็นผู้ชายรูปลักษณ์คุ้นสายตา คนที่เป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล และคนที่เธอกรีดร้องใส่หน้าในร้านอาหาร เหลือเชื่อเลย...ทำไมโลกกลมขนาดนี้
"ผมอยากคุยกับคุณ มีเวลาสักชั่วโมงหรือเปล่า คุณเมลิสา"
น้ำเสียงของเขาชวนขนลุกบอกไม่ถูก เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ โต้ตอบไม่ออกไปชั่วขณะ
----------------------------
เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำในรถคันสวยหรูสีดำสนิท ยี่ห้อราคาหกหลัก สัญชาติยุโรป และกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากกายของเจ้าของรถ ไม่ได้ช่วยให้ใจของเมลสงบลง เธอนึกอยากเขกศีรษะตัวเองที่อยู่ๆก็เดินตามคนแปลกหน้ามาอยู่ในรถของเขาได้ ว่าไปแล้วก็เหมือนนิยายน้ำเน่า เมลเดาเอาเองว่าผู้ชายคนนี้บังเอิญได้ยินการสนทนาระหว่างเธอกับแม่มดกฤษยา เขาคงบังเอิญเป็นคนมีน้ำใจ อยากเข้าช่วยเหลือ หรือไม่ก็มีแผนการบางอย่างที่ต้องใช้เธอ
"คุณคงเดาออกว่าผมอยากคุยเรื่องอะไร"
"!"
อยู่ๆ ผู้ชายหน้าตาหล่อเหมือนหลุดมาจากซีรี่ส์ก็โพล่งขึ้นขึ้นกะทันหัน เขาไม่ได้หันมองเธอขณะพูด สายตาจดจ่อกับตัวหนังสือมากมายบนหน้าจอโทรศัพท์ราคาระดับมนุษย์เงินเดือน ทำเธอสะดุ้งโหยง ไม่รู้จะตอบแบบไหน ที่จริงเธออยากลงจากรถไปเลยมากกว่า
"ผมรับปากว่าคุณเมฆินทร์จะได้รับการรักษาอย่างสุดความสามารถที่โรงพยาบาลไวทยะ จนกว่าจะหายขาด รวมถึงเงิน 8 แสนจะถูกโอนเข้าบัญชีของคุณทันที ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ"
ฟังคำพูดของเขา เมลก็เผลอกำหมัดแน่น ทั้งใจหายและโกรธจนควันออกหูในเวลาเดียวกัน ถึงอย่างนั้นก็เก็บอารมณ์ บังคับเสียงโต้กลับให้สงบนิ่งที่สุด
"ไม่นึกว่างานอดิเรกของคุณ คือแอบฟังคนอื่นคุยกัน"
"แล้วแต่คุณจะคิด ประตูรถไม่ได้ล็อก"
เขาตอบโดยยังคงจ้องมือถือตามเดิม ไม่สนใจเลยว่าสีหน้าของเธอเป็นอย่างไร เป็นคนชวนเธอมาคุยอย่างจริงจังแท้ๆ กลับทำเป็นไม่ยี่หระ ท่าทางอวดดีเหมือนถือไพ่เหนือกว่าทำเมลหงุดหงิดไม่น้อย
"ฉันไม่ได้ขายตัว คุณไปหาคนอื่นเถอะ"
คำโต้ตอบของเธอทำให้ชวินทร์ละสายตาจากมือถือ หันมองสบตากับเธอตรงๆ แม้ดูแชเชือนแต่ก็แฝงความตำหนิไว้ เมลิสาทำท่าจะเปิดประตูรถ ชวินทร์กลับรั้งเธอไว้ด้วยคำพูดเสียก่อน
"แน่นอน เพราะถ้าคุณขาย ผมคงไม่เลือกคุณ"
"คุณต้องการอะไรกันแน่"
ในที่สุด เมลิสาก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามเขาตามตรง คนถูกถามกลับใช้สายตาพิจารณาจ้องเธอ คล้ายว่าอ่านความรู้สึกผ่านสีหน้า กริยาเหล่านั้นชวนให้เมลิสาขนลุกน้อยๆ เขาดูน่ากลัวเกินไป แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงทำใจดีสู้เสือ ยอมใจเย็นรอคำอธิบายของเขา คงเพราะลึกๆในใจเธอก็คาดหวังความช่วยเหลือแบบมีเงื่อนไขของเขาเหมือนกัน
"คุณมีเวลาทำความรู้จักกับผม 2 อาทิตย์ ก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานกันในสิ้นเดือนนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่เกมตบตา แต่เป็นการคบหากันจริงๆ และจะต้องมีทายาทให้ผมอย่างน้อย 1 คน จากนั้นคุณจะเป็นอิสระ"
".....หา?...."
ทันทีที่ฟังเงื่อนไขของเขา เมลิสาก็เหมือนถูกค้อนล่องหนทุบเข้ากลางศีรษะ ทั้งมึนและงงจนสติหลุดไปชั่วขณะ เธอเข้าใจความหมายของเขา ในทางกลับกันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำถึงขั้นนั้น อดคิดไม่ได้ว่าการพบเขาในร้านอาหาร ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เมลิสากำที่เปิดประตูรถไว้แน่น ไม่แน่ว่าเขาอาจเป็นโรคจิตคอยตามเธออยู่ก็ได้
"หึๆ..."
อยู่ๆชวินทร์ก็หันหนีไปทางอื่น สีหน้าเหมือนอยากหัวเราะ ทำเมลิสาหวาดกลัวหนักกว่าเดิม ก่อนจะยิ่งใจหายตัวชาวาบกับคำพูดต่อมาของเขา
"ผมมีเรื่องต้องทำมากมายในแต่ละวัน ไม่มีเวลาไปวิ่งตามใคร โดยเฉพาะไล่ตามผู้หญิงที่ไม่รู้จักกัน วางใจเถอะ"
"...คุณเป็นปีศาจหรือไง"
"คุณผู้หญิง ถ้าอยากเจรจาให้ได้เปรียบ สิ่งแรกที่ต้องฝึก คือเก็บสีหน้าของตัวเอง"
เขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยตอนตอบ แววตาไม่แข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ กลับดูเหมือนอยากหัวเราะท่าทางของเธอมากกว่า เมลิสาหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายขายหน้า หันหนีสายตาของเขา
"...ฉันเดาเอาเองว่าพวกคนรวยแบบคุณ หาคนแต่งงานด้วย เพื่อรักษาสถานะตัวเองเอาไว้ แต่พวกคนดังไฮโซมีให้คุณเลือกตั้งเยอะแยะ ทำไมยื่นข้อเสนอนี้ให้คนธรรมดาแบบฉัน ฉันไม่เข้าใจ"
เมลตัดสินใจถามตามตรง ถึงเขาจะดูเย็นชา น่ากลัว น่าขนลุก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ แต่ท่าทางไม่ใช่พวกนักล่อล่วงทางเพศ ดูเหมือนพวกขับเคลื่อนชีวิตตัวเองด้วยผลประโยชน์มากกว่า ฝ่ายคนถูกถามนิ่งคิดสักครู่
"สำหรับบ้านไวทยะ ไม่ง่ายอย่างนั้น ถ้าหากผมเลือกไฮโซ ปัญหายุ่งยากอย่างแรกคือสืบต้นตอตระกูลของกันและกัน ปัญหาที่สองคือผลประโยชน์ร่วมระหว่างธุรกิจ สามคือสินสมรส และอย่างสุดท้าย ผมจะหย่าขาดจากอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ถ้าเลือกคุณ ปัญหาเหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้น"
"อ่อ...ฟังดูไร้หัวใจไปหน่อย"
"ธุรกิจและผลประโยชน์ ใช้หัวใจตัดสินไม่ได้ ถ้าหากคุณตกลง ผมจะให้ทนายส่งสัญญาก่อนและหลังสมรสให้ดู ตรวจสอบผลประโยชน์ให้ดีก่อนเซ็น นอกจากเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรกับการเป็นผู้จัดการมรดกของลูกแล้ว อย่างอื่นผมไม่ติด ส่วนสินสอด อยากเรียกเท่าไหร่ก็บอกมา ไม่เกี่ยวกับเงิน 8 แสนที่คุณจะได้รับ"
เขาพูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉยและเป็นทางการ เหมือนเจรจาซื้อขายธุรกิจเฟรนด์ไชน์ก็ว่าได้ แต่นี่คือการซื้อคนๆหนึ่งไปอุ้มท้องทายาทให้ เมลิสาคาดเดาไม่ได้เลยว่าผู้ชายเบื้องหน้าเป็นคนประเภทไหนกันแน่ สีหน้าของเธอ มองเขาเหมือนเห็นซาตานร่างจำแลง ชวินทร์กระแอมในคอ ไล่ความรู้สึกอยากหัวเราะออกไป พลางกล่าวต่อ
"คุณเข้ามาถูกจังหวะพอดี ผมถูกกดดัน ไม่มีเวลาวางแผน อีกอย่างหนึ่ง คุณย่าไม่ชอบผู้หญิงประเภทตุ๊กตาหน้ารถหรือเครื่องประดับเคลื่อนที่ คุณดูเป็นผู้หญิงทั่วไป มากกว่าพวกทำตัวเองเป็นจุดสนใจ คุณย่าจะคล้อยตามผมได้ง่ายกว่า"
"อ่อ...ผู้หญิงทั่วไป..."
เมลิสาทวนคำพลางก้มลงมองตัวเอง นั่นสิ แต่งตัวก็เรียบง่าย มีแบรนด์เนมชิ้นเดียวคือกระเป๋า นอกนั้นก็โปรโมชั่นลดราคา หน้าตาก็ธรรมดา เธอถอนหายใจเบาๆ คิดบางอย่างในใจได้ จึงแกล้งเอ่ยถาม
"คุณไม่รู้จักฉันจริงๆสักหน่อย จ้างฉันเป็นเมียชั่วคราวแบบนี้ ไม่กลัวว่าฉันจะฮุบสมบัติหรือปอกลอกคุณหมดตัวเหรอ คนสมัยนี้ดูกันแค่ภายนอกได้ที่ไหน หรือว่าถ้าฉันเกิดไม่อยากลงจากบัลลังก์บ้านไวทยะของคุณ อยู่เกาะเป็นเมีย ไม่ยอมหย่า ตามรังควานกิ๊กของคุณไปทั่ว ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเหรอ คุณชวินทร์"
"เรื่องนั้น ผมยังไม่ได้คิด ต่อให้คุณอยากทำแบบนั้นจริงๆ ก็ทำไม่ได้หรอก"
คำตอบของเขาดูมั่นใจว่ามีวิธีดีดเธอออกจากชีวิตเนียนๆ ทำให้เมลิสาจ้องเขม็ง เขากลับยิ้มมุมปากตอบสายตาของเธอ เหมือนถูกใจนักหนา ประเมินดูแล้ว หากคุยต่อ เธอต้องโมโหจนประสาทเสียกับหุ่นยนต์คนนี้แน่ เธอทำท่าจะลงจากรถ เขาก็เอ่ยตามหลัง
"ผมจะรอคำตอบของคุณ 3 วัน ถึงเวลาเที่ยงคืน ไปหาผมได้ที่ห้องทำงาน ถ้าผมไม่เห็นคุณตามนัด ผมรับปากว่าจะไม่ตอแยคุณอีก คุณเมลิสา"
'ปึง'
เมลิสากระแทกประตูรถปิดดังกว่าปกติ แล้วรีบก้าวเท้ายาวๆออกจากรถคันสวยให้เร็วที่สุด
"ใครจะขายชีวิตตัวเองให้คนอื่น ไม่มีทางหรอก"
----------------------------
'ค่าสินสอด เงินสด 5 ล้าน ทอง 10 บาท รถแฮชแบค 6 ที่นั่ง จัดงานแต่งงานบนเรือยอร์ช'
ตัวหนังสือบนพื้นที่ว่างของนามบัตร อยู่ในสายตาของชวินทร์ ก่อนจะเหลือบตามองเจ้าของลายมือหวัดเล็กน้อย ผู้ซึ่งสวมชุดทำงานตัวเดิมกับเมื่อเช้า เพิ่มเติมแค่เครื่องสำอางบนใบหน้าเลือนหายไปบ้าง ท่าทางดูอิดโรย ไม่สดชื่น ชายหนุ่มเหลือบมองเวลา พบว่าเกือบสี่ทุ่ม จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบอะไรสักอย่าง เหมือนนึกขึ้นได้
ท่าทางไม่สนใจของเขาทำเมลิสาหน้าร้อนวูบอย่างอับอาย นึกเอาว่าเขาคงดูถูกอยู่ในใจ ตอนคุยกัน เธอทำทีเป็นปฏิเสธ ไม่ทันข้ามวันก็วิ่งแจ้นมาหาเขาพร้อมเรียกสินสอดมากมาย หญิงสาวครุ่นคิดหาทางลงให้ตัวเองสวยๆ นึกได้ก็กอดอกพิงพนักเก้าอี้ ปั้นหน้าเย้ยหยันใส่เขา
"จ่ายไม่ไหวสิถ้า ฉันบอกแล้วว่าคุณไม่รู้จักฉัน หาเรื่องใส่ตัวทำไม"
น้ำเสียงติดหยัน เรียกชวินทร์เงยขึ้นจากโทรศัพท์ เธอบังคับสายตาให้ดูเป็นต่อเข้าไว้ ทั้งที่กลัวใจจะขาด เขากลับนิ่งเฉย เหมือนไม่ได้ใส่ความรู้สึกไว้
"แฮชแบค 6 ที่นั้ง ยี่ห้ออะไร"
อยู่ๆเขาก็ถาม เธอปั้นหน้าตอบไม่ถูก ไม่ได้คิดมาก่อน
"เอ่อ...เอ็มจี"
เขาเลิกคิ้วสูง ทำหน้าเหมือนอยากหัวเราะ แต่ก็ก้มลงพิมพ์ยุกยิกหลังจากนั้น
"ชอบดื่มแชมเปญหรือไวน์"
"เอ่อ...ไวน์...ไวน์สิ" ไวน์แพงกว่า เธอคิด
"อยากได้เรือยอร์ชล่องแม่น้ำหรือทะเล"
"เอ่อ...แม่น้ำ ใกล้ดี ไม่ต้องลางานนาน"
คำตอบของเธอทำเขาละสายตาจากโทรศัพท์ จ้องดุใส่ แล้วจึงวางมือถือบนโต๊ะ ท่าทางจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม
"คุณต้องลาออกจากงาน"
"จนกว่าฉันจะได้ของพวกนั้น ฉันไม่ลาออกเด็ดขาด ใครจะรู้ล่ะ คุณอาจมีตัวเลือกอื่นรออยู่ เอาสินสอดของฉันไปเปรียบเทียบกับของพวกเขาก่อน เกิดมีใครเสนอราคาถูกกว่าฉัน คุณเลือกเขา ฉันก็ลำบากแย่สิ"
"หึๆ..."
คราวนี้ชวินทร์ก้มหน้าลงหัวเราะ ก่อนจะรีบกระแอมกลบเกลื่อน แต่สายตาที่มองเมลิสายังคงแฝงความขับขันชัดเจน
"ดึกแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ที่นี่มีพยาบาลดูแล 24 ชั่วโมง ไม่ต้องกังวลเรื่องคุณเมฆินทร์"
เขาตัดบทเอาดื้อๆ เมลิสาเผลอทำหน้าเหรอหรา ตาโต ไม่เข้าใจความหมายของเขา ตกลงว่าเขาตอบรับหรือไม่ตอบรับกันแน่นะ
"คุณชวินทร์ คุณ..."
"คุณมีเวลาเก็บของจนกว่าจะถึงวันเสาร์นี้ ผมจะส่งคนไปรับคุณตอนเย็น ติดต่อจากเบอร์ในนามบัตร คอยรับโทรศัพท์ให้ดี"
เขาบอกพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า ดูคล้ายว่ากำลังเตรียมตัวกลับ เมลิสารีบลุกขึ้นยืนตาม ประมวลผลคำพูดอยู่ครู่ คือสั่งให้เธอเตรียมย้ายไปอยู่กับเขา แปลว่าเขาตอบตกลงเงื่อนไขของเธอแล้ว แต่ว่ามีบางอย่างถูกลืมไป เมลิสารีบเดินไปขวางหน้าเขาไว้
"เดี๋ยว!...คุณจะโอนเงิน 8 แสนให้เมื่อไหร่"
"เรื่องนั้นผมเปลี่ยนใจ"
"หมายความว่ายังไง กว่าจะได้สินสอดก็หลังจากนี้อีกหลายอาทิตย์ ฉันรอไม่ได้หรอกนะ"
เธอโวยวายขึ้นมา เขาไม่ตอบ ทำเพียงมองเธอนิ่งเงียบ รอให้เธอสงบลงก่อน กริยาของเขาพาให้เมลิสากลืนน้ำลายลงคอ ยอมลดท่าทีลง
"บังเอิญผมนึกขึ้นได้ว่าแฟนเก่าคุณพยายามยัดเยียดเงินสร้างสะพานรัก ถ้าอยู่ๆคุณโอนคืนไปเลย ผู้ชายคนนั้นอาจตามมารังควานคุณอีก ก่อนถึงวันแต่งงาน ผมต้องแน่ใจว่าคุณจะไม่เป็นอะไร และบังเอิญนึกได้ว่าพ่อของคุณกฤษยาเป็นวีไอพีที่นี่พอดี ฉะนั้น ผมจัดการเรื่องคืนเงินให้เอง คุณกลับไปตรียมตัวเถอะ อ่อ...ครั้งหน้าคิดให้ดีๆว่าอยากได้อะไร ระบุให้ชัดเจน จะได้ไม่เสียเวลาหา"
พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยเมลิสานิ่งอึ้งอยู่กับที่ ดูเหมือนว่าแค่เริ่มต้นเข้าไปอยู่ในชีวิตเขา เธอก็ไม่ต้องใช้สมองอะไรแล้ว แค่ทำตามที่เขาบอกก็พอ
"เป็นพวกจอมบงการอย่างที่คิด"
"คุณผู้หญิง ผมจะล็อคห้อง"
"!!"
อยู่ๆเขาก็เปิดประตูเข้ามา เมลิสาสะดุ้งโหยง ไม่รู้ว่าควรทำหน้าแบบไหนตอบเขา ความสับสนทำให้สองเท้าของเธอก้าวกึ่งวิ่งเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปโดยเร็ว ช่วงเวลานี้ ขอแค่อยู่ให้ห่างเขาที่สุดก็พอ อดคิดไม่ได้ว่าการตัดสินใจใช้ประโยชน์เขากลับหนนี้ เธอคิดถูกจริงๆหรือเปล่านะ
-------------------------------------
1 อาทิตย์ต่อมา
แสงแดดอบอุ่นของยามเช้าพาดทับสายตา ปลุกสติให้ฟื้นคืนขึ้นทีละน้อย แพขนตางอนงามคลี่เปิดออก กลอกดวงตาสีดำขลับมองเบื้องหน้าอย่างงุนงง พบเพดานสีขาวสะอาดตา แต่กลับไม่คุ้นตา เมื่อมองโดยรอบอีกที พบว่าอยู่ในห้องขนาดใหญ่ โดดเด่นด้วยม่านโปร่งแสงสีขาว บดบังประตูระเบียงกระจก กรองแสงผ่านในเบื้องต้น ห่างจากตัวเธอไปประมาณ 2 เมตร เห็นจะได้ ยิ่งไปกว่านั้น...ตัวเธออยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาสีเทาโดยร่างกายไม่ได้สวมสิ่งใด
เมลิสายกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง ความทรงจำของเมื่อคืนไหลเวียนสู่สมองไม่ขาดสาย ราวกับว่าหลุดเข้าไปอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้ง เธอบอกตัวเองแล้วแท้ๆว่าถึงแม้อยู่ร่วมชายคากับเขา แต่จะโยกโย้เรื่องอย่างว่าให้นานที่สุด หลังผ่านงานแต่งงานไปได้เลยยิ่งดี ใครจะรู้ว่าการหลวมตัวทานมื้อค่ำกับเขาแค่ครั้งเดียว เธอจะผิดต่อปณิธานตัวเองได้
'♫~'
เสียงโทรศัพท์แว่วเข้าหูเสียก่อน เมลิสาสะดุ้งโหยง นึกกลัวว่าจะมีใครโทรมาหา เธอไม่พร้อมคุยกับใครทั้งสิ้น แต่พอฟังให้ดีอีกครั้ง พบว่าเป็นเพียงเสียงข้อความไลน์ เธอจึงยอมลุกขึ้นนั่งมองหาต้นเสียง เจอโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด สีชมพูหวานแหววอยู่บนโต๊ะหัวนอนข้างตัวพอดี หญิงสาวหยิบมาตรวจดูข้อความ
'พี่เมล พี่โล่งใจได้แล้วล่ะ ระยะนี้คนแปลกๆที่คอยตามมอสหายไปหมดแล้ว ตกใจจะแย่ ชีวิตนี้ไม่เคยยืมเงินใครนอกจากพี่สาวซะหน่อย อาทิตย์นี้มอสจะกลับไปค้างที่บ้านนะ ไว้เจอกัน'
ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจัดการปัญหาให้เธอเรียบร้อยแล้ว เมลิสาผ่อนลมหายใจโล่งอก เลื่อนหาข้อความอื่นๆต่อ เพราะเธอมัววุ่นวายกับการเก็บข้าวของในวันหยุด เลยไม่ได้จับมือถือทั้งวัน ไม่รู้ว่ามีใครติดต่อเธอบ้าง ตรวจดูอยู่ครู่ มีแค่เรื่องจิปาถะของเพื่อนๆ กับออฟฟิศเชียลดาราที่เธอตาม ไม่มีอะไรสำคัญ เธอจึงวางโทรศัพท์ลงข้างหมอน เอนกายลงนอน หันหลังให้แดดตามเดิม บอกเลยว่าแทบไม่อยากขยับตัวไปไหนทั้งนั้น
อยู่ๆหน้าของเธอก็ร้อนฉ่า เมื่อนึกถึงต้นสายปลายเหตุ ผู้ชายคนนั้นบอกว่าอยากทานมื้อค่ำกับเธอ เป็นการทำความรู้จักกันเบื้องต้น นัดแนะพาไปล่องเรือทานอาหารค่ำ เปิดไวน์ราคาแพงให้ดื่ม เธอจำได้ว่าไม่ได้พูดคุยกับเขามากเพราะมัวสนใจการแสดงสนุกๆบนเรือ เขาคงคิดมาแล้วว่าการนั่งในร้านเงียบๆกับคนไม่คุ้นเคย จะดูน่าอึดอัด เลยพาเธอไปที่แบบนั้น รสนิยมหรูเลิศจนน่าหมั่นไส้ ตามสไตล์คนมีเงิน
"ฉันทำอะไรลงไป..."
ยิ่งคิด เมลยิ่งอยากมุดดินหนี เธอจดจำสัมผัสของเขาได้ทุกอย่าง แม้แต่กลิ่นหอมอ่อนๆบนผิวกาย ดูเหมือนเป็นกลิ่นครีมอาบน้ำมากกว่าน้ำหอม ผู้ชายคนนั้นเป็นอย่างที่ผู้หญิงหลายๆคนใฝ่ฝันบนเตียงนอน เริ่มต้นอย่างนุ่มนวล ค่อยๆเลื่อนระดับความเอาแต่ใจ แฝงความออดอ้อนชักชวน ถ้าเปรียบกับการทานอาหาร จัดว่าเป็นพวกค่อยๆละเลียดทาน และดื่มด่ำกับรสชาติให้นานที่สุด ใจเย็น ไม่ใช่พวกตะกละ
ยิ่งคิด เมลิสายิ่งอยากร้องไห้กับความอ่อนต่อโลกของตัวเอง เธอคว่ำหน้ากับที่นอน ยกหมอนปิดศีรษะตัวเองไว้ อยากร่ายคาถาหายตัวไปใจจะขาด แต่แล้ว กลิ่นบุหรี่ก็ลอยมาแตะจมูกเสียก่อน เธอลุกขึ้นจากที่นอน มองหาต้นทิศทางของกลิ่น ไม่อยากเชื่อว่าเพนเฮาส์สุดหรูใจกลางมหานคร แหล่งรวมคนมีเงินแห่งนี้ จะมีคนสูบบุหรี่ด้วย
'ฮัดชิ่ว!'
ไม่ทันได้รู้ว่ากลิ่นมาจากไหน เธอก็จามดังลั่น และจามอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวมองหาทิชชู่ตรงโต๊ะหัวเตียง ว่าไปแล้วก็เหมือนคนสำออย เป็นโรคสุดฮิตของคนในเมืองหลวงอย่างภูมิแพ้ ทรมานกว่าที่คิด แพ้ทั้งฝุ่น อากาศ ควัน และกลิ่น โดยเฉพาะกลิ่นบุหรี่ เพราะที่บ้านไม่มีใครสูบ หลายหนที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงจุดสูบบุหรี่ แต่บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ ถ้าได้กลิ่น เธอก็จะจามเหมือนคนเป็นหวัดเชียว
"ห้องตั้งใหญ่โต ไม่ใช้ทิชชู่เลยหรือไง"
เธอบ่นเสียงขึ้นจมูก หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอทิชชู่ เมลิสาเลยกอดผ้าห่มพันกายไว้ ตั้งใจจะลุกไปหากระเป๋าตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวลงจากเตียง กล่องทิชชู่ก็ยื่นส่งให้ตรงหน้าเสียก่อน หญิงสาวใจหาย ตัวชาวาบ เธอยังไม่พร้อมจะเจอเขาในสภาพนี้นะ...ถึงอย่างนั้นก็ก้มหน้าก้มตารับกล่องทิชชู่มาถือไว้ สั่งน้ำมูกออกมา
"คุณใช้ห้องน้ำตรงครัวเถอะ ผมสูบบุหรี่ในห้องน้ำ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ ติดแหบนิดๆ คล้ายว่าเพิ่งตื่นนอนไม่ต่างกัน พาหัวใจของหญิงสาวเต้นรัวแรง เธอพยักหน้ารับพลางกระถดกายหนีห่างจากเขา
ความเงียบครอบคลุมระหว่างกัน ชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนัง ดังกว่าเสียงลมหายใจเสียอีก เป็นอย่างนั้นราวหนึ่งนาที เมลิสาก็รวบรวมความกล้า ตัดสินใจกล่าวกับเขา
"ฉันเห็นโซฟาเบดในห้องรับแขก ให้ฉันนอนที่นั่นก็ได้ ส่วนข้าวของไว้ในกระเป๋าเดินทางเหมือนเดิม เก็บง่ายดี"
ที่กล่าวแบบนั้น เธอไม่ได้ทำตัวน่าสงสารให้เขาเห็นเป็นนางเอก แต่กระดากเกินกว่าจะอยู่ร่วมห้องกับเขา ในหัวมีแต่เรื่องวาบหวิวระหว่างเขากับตัวเองจนอยากจะวิ่งเอาหัวโขกกำแพงให้หลับไปอีกรอบด้วยซ้ำ ทว่าเขากลับใช้ความเงียบตอบ กดดันให้เธอต้องเงยมอง
ใบหน้าของหญิงสาวแดงซ่าน เมื่อชายหนุ่มเบื้องหน้ามีเพียงผ้าเช็ดตัวสีเทาผืนบางพันเอวไว้ลวกๆ ทั้งยังต่ำกว่าระดับสะดือ อวดกล้ามเนื้อร่างกายช่วงบนต่อหน้าสายตา ดูดีตามสไตล์คนชอบออกกำลังกาย เส้นผมสีดำ ตัดซอยเป็นทรงสุภาพ เปิดต้นคอและใบหู เปียกชื้นเล็กน้อย ดูเหมือนตอนสะท้อนแสงแดด เป็นสีน้ำตาลเข้ม เธอหันหนีไปทางอื่น ยกมือจับแก้มตัวเองไว้แก้เขิน
"คุณชอบโซฟาเบด 5 ฟุต มากกว่าเตียงคิงส์ไซส์ 7 ฟุต สั่งทำจากฝรั่งเศสเหรอ"
คำถามของเขาพาให้เธอเงยหน้ามองตอบอีกครั้ง ก่อนจะรีบหันหนี เอามือจับแก้มไว้ตามเดิม ยังไม่ทันได้คิดคำตอบ เขาก็ลงนั่งด้านข้างเสียก่อน เธอเบิกตาโต ขยับตัวหนีรวดเร็วจนศีรษะโขกเข้ากับกำแพง
"โอ๊ย!....!!"
เมลิสายกมือกุมศีรษะ แต่รู้ตัวอีกที เธอก็ปลิวเข้าหาอ้อมอกกว้างของเขาเสียแล้ว จมูกโด่งสวยของหญิงสาว แตะสัมผัสฐานลำคอของเขาโดยไม่ตั้งใจ เผลอสูดกลิ่นกายปะปนกลิ่นสบู่อ่อน หอมละมุน กระตุ้นให้หัวใจเต้นถี่รัว ดังอื้ออึงในสมอง เธอรีบยกมือดันอก แต่พอสัมผัสกับผิวเรียบลื่น ชื้นน้ำเล็กน้อย มัดกล้ามแข็งแรง มือของเธอก็ทรยศคำสั่งสมอง วางอยู่บนอกเขาเฉยๆ ดูยังไงก็เหมือนขัดขืนเพื่อยั่วยวนเขาชัดๆ เธอรีบสลัดความคิดออก ตั้งใจผลักเขาสุดแรง
"ฉันชอบโซฟาเบด! อยู่ในห้องรับแขก มีทีวี 65 นิ้ว กับเสตอริโอ...ฉัน...ฉันชอบกินขนม ดูหนัง และหลับไปบนโซฟามากกว่านอนบนเตียง"
มากกว่านอนบนเตียงของคุณ! เมลิสาอยากเติมอีก 2 คำต่อท้าย แต่เธอก็หยุดแค่นั้น จ้องเขาหน้าตาขึงขังจริงจังเหมือนคุยกับเจ้านายตอนประเมิน KPI ชวินทร์เลิกคิ้วสูง มองสบตาเธอเหมือนจับพิรุธบางอย่าง นั่นเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด เขาชอบใช้สายตากดดันมากกว่าพูดตรงๆทุกครั้ง
"ไหนบอกว่าจะให้เวลาปรับตัว แค่คำขอแรกของฉัน คุณยังไม่ฟังเลย!"
"เอาล่ะ ผมเข้าใจแล้ว ไม่ต้องขึ้นเสียงขนาดนั้นก็ได้"
ชวินทร์รีบห้ามปราม ด้วยกลัวว่าเธอจะเครียดจนไมเกรนขึ้นเสียก่อน เขาลุกขึ้น เดินไปทางตู้เสื้อผ้า เปิดหาชุดของตัวเอง หันหลังให้เธอ ปากก็กล่าวบอกไปด้วย
"เสื้อผ้าคุณเอาไว้ที่นี่เถอะ หยิบง่ายกว่า เผื่อคุณย่ามาเยี่ยม จะได้ไม่ผิดสังเกต วันนี้ผมมีประชุมบอร์ดผู้บริหาร น่าจะกลับดึก คุณอยากทำอะไรก็ตามใจ อ้อ..."
ชายหนุ่มหันมาหาเธอเหมือนนึกบางอย่างได้ สีหน้าและสายตาของเขาดูดุขึ้นมาเล็กน้อย
"คนขับรถของผมบอกว่าคุณยังไปทำงานอยู่ จนถึงเมื่อวาน จัดการลาออกให้เรียบร้อย เย็นนี้ถ้าผมทำตารางงานใหม่ให้คุณทัน จะส่งเข้าไลน์ให้"
"งานอะไร"
"งานที่ภรรยาควรทำ"
อารมณ์ตื่นเต้นวาบหวามก่อนหน้านี้หายไปจากเมลิสาโดยพลัน เธอกอดผ้าห่ม มองเขาแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เห็นเขารีบแต่งตัว เลยไม่พูดอะไรขัด ที่จริง เธอไม่อยากเถียงอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ
"เบอร์คนขับรถบ้านไวทยะ ผมเซฟไว้ให้ในเครื่องแล้ว อยากไปไหนก็โทรเรียกเอา บัตรเครดิตของผมอยู่ในกระเป๋าคุณ ใบสีดำ อยากซื้ออะไรก็ตามใจ อ่อ ซื้อเสื้อผ้าใหม่ ทำผม แต่งตัวสักนิด อย่าให้โทรม คุณย่าของผมไม่ชอบตุ๊กตาก็จริง แต่ดูเหมือนคนหน่อยก็ดี"
ชวินทร์หันมาหาเธอ ขณะติดกระดุมข้อมือ ไม่สนใจสีหน้าเหมือนถูกผีหลอกของว่าที่เจ้าสาวเลยแม้แต่น้อย
"คุณปลดล็อกโทรศัพท์ฉันได้ยังไง?! แถมยุ่งกับกระเป๋าของฉันด้วย"
"คุณถนัดขวา ผมเห็นคุณใช้นิ้วปลดล็อกมือถือ จะรอให้คุณตื่นมาเซฟเอง ผมขี้เกียจอธิบาย ส่วนกระเป๋าคุณ วางใจได้ ผมไม่ได้รื้อค้นอะไร แค่สอดบัตรเข้าไปเท่านั้น อย่าลืมลาออกจากงาน"
พูดจบเขาก็เดินออกนอกห้องนอน ไม่เปิดโอกาสให้เธอโต้เถียง เธอชั่งใจอยู่ครู่ก็กอดผ้านวม เดินตามหลังไปยืนดูอยู่ตรงประตูห้องนอน
'ปึง'
เสียงประตูออโต้ล็อกปิดลง ฟังดูเหมือนเสียงโซ่ตรวนบนแขนขาเธอถูกล็อกตามไปด้วย เมื่อครู่นี้เกือบ 5 นาที ไม่มีอะไรนอกจากคำสั่ง คำสั่ง และคำสั่ง เธอมองรอบห้องขนาดใหญ่แสนหรูหรา สะดวกสบายไปทุกอย่าง ก่อนจะส่งเสียงตามหลังไป
"เจ้าค่ะ เจ้านาย"


บที่ 1. ของกำนัลมีชีวิต
ในเขตชายแดนของแคว้นชิงเหว่ยสายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมา พร้อมกับเสียงฟาดฟันต่อสู้กันของสงคราม ระหว่างแคว้นชิงเหว่ยและแคว้นต้าเว่ย สองแคว้นที่บาดหมางและสู้รบกันมาเนิ่นนาน
 ในครั้งนี้แม่ทัพของแคว้นชิงเหว่ยนั้นเป็นถึงอนุชาของฮ่องเต้ เพราะการสู้รบยืดเยื้อแต่ไม่สามารถที่จะยุติสงครามได้เลย จึงทำให้แม่ทัพฟู่จินต้องออกมานำศึกด้วยตนเอง และด้วยกลยุทธ์การทำศึกที่ไม่มีใครเหมือน และไม่มีใครล่วงรู้ ถึงการวางแผนของแม่ทัพผู้นี้ ไม่นานก็ตีทัพของแคว้นต้าเว่ยแตกพ่าย แม่ทัพของต้าเว่ยจึงถูกคุมตัว
"ข้าแพ้แล้วจะทำอะไรกับข้าก็ทำเถอะ "
"อย่าพูดเช่นนั้นเลยท่านแม่ทัพ ถึงอย่างไรท่านก็เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ข้าคงไม่ใจร้ายถึงเพียงนั้นหรอก แต่เห็นทีข้าจะต้องเจรจากับฮ่องเต้แคว้นต้าเว่ย เพื่อขอสามเมืองของแคว้นท่านมาเป็นของกำนัล "
"หึ ข้าคิดไว้อยู่แล้วเชียว คนอย่างเจ้ามีหรือที่จะยอมปล่อยข้าง่ายๆ คนโหดเหี้ยมเช่นเจ้า หากได้สามเมืองของแคว้นเราไป ก็คงไม่วายทำให้ชาวเมืองต้องหวาดกลัว หาความสงบสุขไม่มีเป็นแน่ "
 แม่ทัพหานอวี้ของแคว้นต้าเว่ย เอ่ยออกมา อ๋องฟู่จินหรือแม่ทัพฟู่จิน เหยียดยิ้มใส่คนตรงหน้า ก่อนที่จะออกคำสั่ง
"เอาตัวแม่ทัพหานอวี้ไปขังไว้ แล้วเตรียมยกทัพส่วนหนึ่ง ข้าจะไปเจรจากับฮ่องเต้แคว้นต้าเว่ย "
แม่ทัพฟู่จินยกทัพเดินทางเข้าเมืองหลวงของแคว้นต้าเว่ย ด้วยกิตติศัพดิ์ของอ๋องฟู่จินหรือแม่ทัพฟู่จินที่ต่างก็กล่าวขานกันว่า เป็นแม่ทัพผู้โหดเหี้ยม เย็นชาไร้หัวใจไม่เคยปราณีศัตรูและผู้ใด
 เมื่อชาวแคว้นต้าเว่ยได้เห็นก็ต่างหวาดกลัวและเกรงกลัว ฟู่จินเดินทางมาจนถึงวังหลวงของแคว้นต้าเว่ย พร้อมกับทูตที่มาเจรจา
 "ถวายพระพรฮ่องเต้พะยะค่ะ กระหม่อมแม่ทัพฟู่จินแห่งแคว้นชิงเหว่ยพะยะค่ะ ฝ่าบาทคงจะรู้แล้วว่ากระหม่อมเดินทางมาทำไม "
 " เจ้าเอ่ยมาเลยดีกว่าว่าเจ้าต้องการอะไร "
 " กระหม่อมต้องการสามเมืองที่อยู่ติดกับเขตแดนของแคว้นชิงเหว่ยพะยะค่ะ "
 " ท่าทางหยิ่งจองหองของเจ้า ถ้าข้าไม่ยอมเจ้าก็คงจะยึดตีแคว้นของข้าทั้งหมดสินะ "
 "หากรู้เช่นนั้นแล้วฝ่าบาทจะตรัสว่าเช่นไรล่ะพะยะค่ะ "
 " ข้าจะยกให้เจ้าเพียงแค่เมืองเดียวเท่านั้น หากเจ้าไม่ยินยอมก็คงต้องทำศึกกันต่อไป "
"สงสัยพระองค์คงจะอยากทำศึกมากนะพะยะค่ะ"
 ฮ่องเต้เฉินอี้หลินที่แก่ชราเพียงแค่เอ่ยหยั่งเชิงดูเท่านั้น ว่าจะยังคงรักษาอีกสองเมืองได้หรือไม่ หากอ๋องฟู่จินยอมแคว้นของตน ก็ยังเหลือเมืองที่อุดมสมบูรณ์อยู่รอบแคว้น
 แต่ถ้าหากต้องเสียไปถึงสามเมืองพร้อมกัน คงทำให้แคว้นต้าเว่ยสูญเสียเมืองที่อุดมสมบูรณ์ไป แต่ฮ่องเต้แคว้นต้าเว่ยก็ยังคิดหาวิธีที่จะไม่เสียทั้งสองเมืองไป
 "ข้ารู้ว่าท่านคงจะไม่ยินยอมเป็นแน่ เพราะฉะนั้นข้าจึงคิดว่า ข้าจะยกเมืองที่อยู่ติดชายแดนแคว้นชิงเหว่ย และข้าจะยกองค์หญิงของข้า ให้ไปเป็นของกำนัลแก่แคว้นของเจ้า "
 ฮ่องเต้เอ่ยออกไปเพราะได้ยินข่าวลือว่า ฮ่องเต้แคว้นชิงเหว่ยนั้นชอบอิสตรี เมื่อตีชนะแคว้นใดก็มักที่จะรับของกำนัลเป็นหญิงสูงศักดิ์ในแคว้นนั้นเสมอ แม่ทัพฟู่จินยกยิ้มเหยียดใส่ฮ่องเต้แคว้นต้าเว่ย ที่ยอมยกธิดาของตนให้โดยง่าย
" กระหม่อมได้ยินว่าองค์หญิงของฮ่องเต้ มีรูปโฉมที่งดงามยิ่งพะยะค่ะ ถ้าเป็นเช่นนั้นฮ่องเต้ของกระหม่อมก็คงจะถูกใจเป็นแน่ "
 " ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็จะกำนัลด้วยองค์หญิงทั้งสองที่ข้ามี ให้แก่แคว้นชิงเหว่ยก็แล้วกัน "
" นี่พระองค์จะยอมยกให้ทั้งสองเลยหรือพะยะค่ะ แต่ได้ยินว่าองค์หญิงองค์เล็กนั้น พึ่งมีชันษาเพียง13 ปีเองไม่ใช่หรือพะยะค่ะ "
" อีกไม่นานก็โตพอที่จะปรนนิบัติฮ่องเต้ได้แล้ว หากองค์หญิงทั้งสองพระองค์ของข้า จะสามารถแลกกับเมืองของข้าได้ ข้าก็ยินดี "
 "ช่างเป็นพ่อที่รักลูกมากเหลือเกินนะ ตกลงกระหม่อมจะยอม 1 เมืองและ 2 องค์หญิง "
เมื่อการเจรจาสิ้นสุดลง อ๋องฟู่จินก็รับตัวองค์หญิง และสารยอมจำนน พร้อมกับเดินทางกลับแคว้นชิงเหว่ยทันที อ๋องฟู่จินมององค์หญิงสามที่นั่งอยู่ในรถม้า
องค์หญิงสามส่งยิ้มให้กับฟู่จิน เพราะรู้สึกหลงใหลในรูปลักษณ์ของบุรุษหนุ่ม ที่เป็นถึงน้องชายของฮ่องเต้
 และยังเป็นแม่ทัพที่เก่งกาจ ฟู่จินยกยิ้มที่มุมปากก่อนที่สายตาจะกวาดไปมององค์หญิงตัวเล็กอีกคนดวงตากลมใสแก้มชมพู จ้องมองอย่างโกรธเคือง
 "คงจะโกรธแค้นข้ามากสินะ ที่ข้าเป็นสาเหตุให้ต้องพลัดบ้านเมืองมาเช่นนี้ "
 ฟู่จินเอ่ยขึ้นเบาๆ การเดินทางกลับแคว้นชิงเหว่ยเป็นไปอย่างราบรื่น จนเดินทางเข้าเมืองหลวงของแคว้นชิงเหว่ย องค์หญิงสามตื่นตาตื่นใจกับความรุ่งเรืองของแคว้นชิงเหว่ยเป็นอย่างมาก
 แต่สายตาก็ไม่วายที่จะมองแม่ทัพหนุ่มรูปงาม ฟู่จินได้แต่ยกยิ้มที่มุมปาก ไม่ว่าหญิงสาวจากแคว้นใด เมื่อได้เห็นตนนั้นก็มักที่จะหลงใหลเสมอ ด้วยขณะนี้ฟู่จินที่อยู่ในวัย 26 ปี อยู่ในช่วงวัยหนุ่มเต็มตัว
 แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่มีพระชายา หรือรับสนมเลยสักคน เป็นเพราะสนใจในการรบมากกว่า ที่จะอยู่ในเมืองหลวง หากต้องการหญิงสาวก็เพียงแต่ให้คนสนิทหามาให้เท่านั้น
 "พี่หญิงแล้วต่อไปเราจะทำเช่นไรเพคะ "
 เสียงเอ่ยถามพี่สาวจากองค์หญิงเล็กเหม่ยอิง ในวัย 13 ปี
ื "จะเป็นเช่นไรได้ก็คงต้องอยู่เป็นเชลยในแคว้นนี้นะสิ ไม่ก็คงจะถูกจับให้อภิเษกกับองค์ชายองค์ใดองค์หนึ่ง หรือไม่ก็เป็นสนมของฮ่องเต้ "
 " ต้องถูกจับให้เป็นสนมของฮ่องเต้หรือเพคะ ข้าด้วยหรือพี่หญิง "
 "ก็คงเป็นเช่นนั้นแหละ แต่พี่อยากเป็นพระชายาของท่านแม่ทัพฟู่จินมากกว่า ถึงแม้จะเป็นพระชายาของท่านอ๋อง แต่ก็เป็นท่านอ๋องที่เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นด้วยเช่นกัน มิหนำซ้ำยังรูปงามเสียเพียงนี้ เจ้าดูหุ่นที่กำยำสูงโปร่งนั่นสิ หญิงใดไม่หลงใหลก็เห็นทีจะตาบอดเป็นแน่"
 "พี่หญิงหลงใหลคนที่ก่อสงครามกับแคว้นของเราเช่นนั้นหรือเพคะ หากหม่อมฉันมีโอกาสหม่อมฉันจะสังหารคนผู้นี้เสีย "
 " เจ้าพูดอะไรกันเป็นเด็กตัวแค่นี้คิดจะสังหารผู้อื่นเช่นนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังคิดที่จะสังหาร คนที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้นชิงเหว่ย เจ้าคงฝันไปแล้วล่ะ"
 องค์หญิงสามเหม่ยหลินพูดออกมาพร้อมกับยิ้มเยาะน้องสาวของตน แม้จะมาจากแคว้นเดียวกันและเป็นพี่น้องกัน แต่เพราะองค์หญิงห้าเหม่ยอิงนั้นเป็นบุตรของสนมรองจากแม่ของเหม่ยหลิน เหม่ยหลินจึงไม่ได้รักใคร่น้องสาวคนนี้
 หนำซ้ำยังมีใจอิจฉาเพราะหน้าตาขององค์หญิงห้านั้น มีความสดใสน่ารักหากโตไปก็คงจะเป็นหญิงที่งดงามมาก
 " ถึงแล้วพะยะค่ะองค์หญิงพรุ่งนี้เช้ากระหม่อมจะมารับไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้นะพะยะค่ะ"
 ฟู่จินเชิญเสด็จองค์หญิงทั้งสองให้เข้าตำหนักรับรอง เหม่ยหลินหันมายิ้มให้กับท่านอ๋องฟู่จิน ฟู่จินจึงยิ้มตอบออกไปเช่นนั้นด้วยมารยาท แต่กับคนตัวเล็กอีกคน กลับไม่ได้ส่งมือเพื่อประคองเดินลงจากรถม้า เช่นเดียวกับพี่สาวของตน
 และยังใช้สายตาที่ไม่เป็นมิตรส่งให้แก่แม่ทัพใหญ่ของแคว้นด้วย ฟู่จินรู้สึกชอบใจกับท่าทีต่อต้านของเด็กสาวยิ่งนัก เป็นเพราะไม่เคยมีใครที่แสดงท่าทีเช่นนี้ ไม่เหมือนกับคนตัวเล็กตรงหน้าที่ไม่เกรงกลัวตนสักนิด
 " ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ดูแลข้าและน้องหญิงเป็นอย่างดี ข้าจะรอให้ท่านมารับในวันพรุ่งนี้ ท่านแม่ทัพดูแลตัวเองด้วย "
 องค์หญิงเหม่ยหลินเอ่ยกับแม่ทัพฟู่จิน ก่อนที่ฟู่จินจะหันไปถามองค์หญิงเล็ก
 " แล้วองค์หญิงเล็กล่ะพะยะค่ะ ตลอดทางเห็นนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรเลย สบายดีใช่หรือไม่พะยะค่ะ "
 " ข้าสบายดี ข้ายังไม่เป็นอะไรตอนนี้หรอก ข้ารอที่จะอื้อ "
 เหม่ยหลินใช้มืออุดปากของเหม่ยอิงทันที เพราะรู้ว่าน้องสาวของตนจะเอ่ยอะไรออกไป ฟู่จินยกยิ้มเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กนั้นคิดจะพูดอะไร
 " เช่นนั้นกระหม่อมก็สบายใจพะยะค่ะ เพราะอดเป็นห่วงองค์หญิงน้อยไม่ได้ที่ต้องห่างบ้านห่างเมืองมา "
 " ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เป็นห่วงข้า แต่ไม่จำเป็นหรอกเก็บความห่วงใยนั้นไว้ให้กับตัวท่านเองเถอะ "
 เหม่ยอิงพูดจบก็เดินเข้าตำหนักรับรองไป เหม่ยหลินยิ้มให้กับแม่ทัพฟู่จิน เพราะหวังที่จะสร้างความสัมพันธ์กับคนตัวโต แต่ฟู่จินก็ไม่ได้สนใจ ก่อนที่จะเอ่ยลากลับจวนของตน
 " เชิญเสด็จองค์หญิงพักผ่อนตามสบายพะยะค่ะ กระหม่อมขอทูลลา "
ฟู่จินเอ่ยลาแล้วเดินทางเข้าเฝ้าฮ่องเต้ทันที ฟู่จินพูดคุยอยู่กับพี่ชายของตนอยู่นานจึงกลับตำหนักของตนเพื่อพักผ่อน


โปรดรัก.....คือชื่อที่ไม่มีใครต้องการ


โปรดรัก.... ชื่อนี้แม่ผมตั้งให้ ตอนที่พ่อผมกำลังจะทิ้งแม่ของผมไป ท่านตั้งไว้เตือนสติตัวเองว่าอย่าร้องขอความรักกับคนที่ไม่ได้รักก็เลยตั้งชื่อผมว่า.....โปรดรัก....
แต่ตอนนี้ผมกำลังยืนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า กลุ่มควันสีดำโพยพุ่งออกมาจากปล่องควัน สายตาของผมว่างเปล่าเหม่อมองกลุ่มควันพาแม่ผมไปพักผ่อนบนฟ้า สายตาก็เหลือบเห็นคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นพ่อผม นั่งอยู่ในศาลาด้วยใบหน้านิ่งเฉย ความรู้สึกของผมในตอนนี้มันว่างเปล่าเหลือเกิน ผมไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจที่ได้เจอพ่อแท้ๆของตัวเอง เพราะว่าเขาไม่ได้เลี้ยงผมมา ไม่เคยติดต่อ ไม่เคยโผล่หน้ามาเลยสักครั้ง ผมกับเขาเพิ่งเจอกันก็ตอนที่แม่ผมเสีย ความรู้สึกผูกพันอะไรก็ไม่มีแล้ว เขาเหมือนเป็นคนแปลกหน้าสำหรับผมมากกว่าจะเป็นพ่อของผม
"โปรดรัก" เสียงเรียกของเขาทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดของเขาทำให้ผมรู้สึกไม่อยากเข้าใกล้ แต่จะมองดูอีกทีหน้าผมกับเขาก็เหมือนกันมาก เหมือนกันจนไม่ต้องใช้ DNA ตรวจสอบสายเลือดเลย
" ครับ "
" ตอนนี้เธอไม่มีที่ไป ไปพักอยู่ที่บ้านพ่อ...บ้านของฉันก่อนก็ได้ ฉันมีคนแนะนำให้รู้จัก "
" ผมไม่ไป " คำตอบของผม มันชัดเจนมากพอที่จะทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ
" ไม่ได้.... ถึงยังไงเธอก็เป็นลูกของฉัน ฉันอยากมีโอกาสได้ดูแลเธอบ้าง "
" ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดี แต่ผมไม่ต้องการ" พูดจบผมก็เดินขึ้นรถไป


นี่ก็ผ่านนานแล้วที่ผมกับเขาได้พบกันหลังจากแม่เสียไป คุณคนนั้นก็ไม่ได้มารบกวนผมอีก ซึ่งนั่นก็ดีมาก และจะขอบคุณมากกว่าถ้าลูกๆของเขาจะไม่มารบกวนผมเหมือนวันนี้
" นี่น่ะหรอ ลูกอีกคนของคุณพ่อ "
" หน้าตาก็ไม่เท่าไหร่หนิ " ฟากฟ้า ปลาดาว สองฝาแฝดมหาภัย เป็นน้องต่างแม่ของผม เกิดหลังผมเกิดแค่ไม่กี่เดือน
"ครับ "
"นี่.. เป็นหุ่นยนต์ถูกตั้งโปรแกรมไว้รึไง ถึงพูดเป็นอยู่คำเดียว" ฟากฟ้าเปะปากอย่างไม่ชอบใจ พลางหันหน้าไปอีกทาง แขนสองข้างยกขึ้นกอดอก
" พวกคุณมีธุระอะไรกับผมรึเปล่า" ผมถามพวกเขาออกไป
" ก็...ไม่มีอะไรหรอก พวกเราพึ่งรู้เรื่องนาย ก็เลยอยากจะมาดูว่าลูกนอกสมรสของคุณพ่อหน้าตาเป็นไง แค่นั้น" ปลาดาวพูดขึ้น พลางใช้สายตาสำรวจคนตรงหน้าที่พึ่งรู้ว่าเป็นพี่ชายอย่างละเอียด หน้าตาก็ไม่เท่าไหร่ แค่.. ตาโต มีตาสองชั้น แก้มป่อง ปากจิ้มลิ้ม มีลักยิ้ม พูดเพราะ ยิ้มสวยมากกก ก.ล้าน ก็แค่นั้น
" แล้วดูพอรึยัง"
" พอ.."
"ยัง!! " เมื่อคนตรงหน้าออกปากไล่ ปลาดาวก็เลยเผลอส่งเสียงออกไป ทำให้ฟากฟ้าแฝดพี่ของตนมองตาขวาง
" ถ้าอย่างงั้น พวกเรากลับก่อน แล้วพบกัน " ฟากฟ้าจัดการปิดปากแฝดน้องของตัวเอง ก่อนจะพาตัวปลาดาวออกไปอย่างทุลักทุเล
เมื่อน้องต่างแม่ออกไปจากร้าน โปรดรักก็ถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า เขาไม่ชอบการเผชิญระหว่างเขากับลูกของคนนั้นเลย ให้ตายเถอะ...
"โอ๊ยยยย!!! เจ๊ๆ..เบาๆ ผมเจ็บ" ปลาดาวร้องเสียงดังลั่นรถด้วยความเจ็บ เมื่อฟากฟ้าพี่สาวฝาแฝดของตนเอามือบิดหูจนหูน้อยๆของเขาแดงไปหมดแล้วเนี่ย
" เจ็บสิดี แกจะได้จำไง ว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขา "
"โถ่..เจ๊ เจ๊ไม่คิดว่าเขาน่าสงสารหรอ แม่ตาย โดนพ่อทิ้งตั้งแต่เด็ก พวกเราควรแสดงความเป็นมิตรกับโปรดรักสิถึงจะถูก ป๊ากับม๊าพวกเราต่างหากที่เป็นคนผิด ปู่ก็ด้วย "
"ปลาดาว.. แกฟังฉัน เขาไม่ยอมรับพวกเราหรอก ยิ่งรู้ว่าเราเป็นลูกของแม่ เขายิ่งต่อต้าน แกไม่เห็นสายตาที่เขามองพวกเรารึไง" ฟากฟ้าพูดเตือนสติน้องชายที่ดูอยากจะผูกมิตรกับโปรดรักจนตัวสั่น สายตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย น้ำเสียงที่ดูเยือกเย็นไร้ความรู้สึก โปรดรักปิดกั้นตัวเองจากพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นป๊า พวกเขา แม้กระทั่งปู่ โปรดรักไม่เคยเปิดรับพวกเขาเลย
"เห็น.. แต่มันไม่ใช่ความผิดของพวกเรา " พูดจบปลาดาวก็หันหน้าหนีไปอีกทาง ฟากฟ้าที่เห็นการกระทำนั้นของน้องชายก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอยากอ่อนอกอ่อนใจ
Talk : โปรดรัก
สองแฝดกลับไปแล้ว ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ผมไม่ค่อยได้ใกล้ชิดคนแปลกหน้าเท่าไหร่ถึงแม้ว่าสองคนนั้นจะพี่น้องคนละแม่ของผมก็ตาม
" แม่ครับ ตั้งแต่ที่แม่ไม่อยู่ชีวิตโปรดเปลี่ยนไปมากเลย โปรดมีพ่อ มีน้องอีกสองคน มันควรเป็นเรื่องที่น่ายินดีสิ แต่โปรดไม่เห็นรู้สึกแบบนั้นเลย " ผมพูดกับรูปภาพของแม่ ตอนที่เธออยู่ผมจะนอนตักเธอแล้วก็เล่าเรื่องแต่ละวันให้เธอฟัง
แต่ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว ผมเลยเลือกที่จะนั่งคุยกับรูปภาพของแม่ แม่เป็นคนสวย ยิ้มสวย เป็นคนเก่งที่เลี้ยงผมมาด้วยตัวเอง จนกระทั่งแม่และจากผมไป
ผมเสียใจมาก... แต่ลองคิดดูอีกที แม่เหนื่อยมามากแล้วถึงเวลาที่ท่านต้องพักผ่อนแล้ว ผมก็คลายความเสียใจลง
ถึงผมจะเสียใจที่ไม่ได้อยู่กับแม่แล้ว แต่ผมก็รู้ว่าแม่จะต้องอยู่ในที่สวยงามมากแน่ๆ


จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นในคืนวันนั้น วันที่ความโกลาหลเกิดขึ้นในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งและผู้รอดชีวิตหนึ่งเดียวคือผม น่าเวทนาสิ้นดี ผมผู้รอดชีวิตราวปาฏิหาริย์แต่ความจำเสื่อมและตาบอด มันไม่ต่างอะไรกับคนตายเลย ชีวิตน้ำเน่าตามแบบฉบับนิยายเหรอ ผมไม่อยากให้ชีวิตของผมเป็นเช่นนั้น
 " Hi da.." เสียงใสๆของผู้หญิงคนหนึ่งดังเข้ามาขณะ เปิดประตูเข้ามาในห้อง ผมหันไปตามเสียงใสๆของเธอ แต่แล้วเธอกลับเงียบไป
 " Who are you ใครเสียงใคร" ผมเอ่ยถามเป็นสำเนียงภาษาอังกฤษและภาษาไทย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นคนที่ไหนเป็นคนไทยหรือเป็นคนต่างชาติผมไม่มีประวัติอะไรของตัวเองเลย รู้แต่ว่าผมตอบได้ นึกออกเป็นทีๆ
 "คุณตาบอด!"
 " ก็ใช่น่ะสิ ผมตาบอดแล้วคุณล่ะเป็นใครคุณรู้จักผมคุณรู้จักผมใช่ไหม คุณรู้ใช่ไหมว่าผมเป็นใคร คุณรู้ คุณบอกผมสิผมเป็นใคร"
 " I don't know เออ ฉัน ฉันไม่รู้จักคุณค่ะ ฉันเป็นพยาบาลฝึกหัดค่ะ ฉันรู้แค่ว่าเออ...คือมีคนมาส่งคุณที่นี่ เขาคงเป็นแฟนคุณ เออเขา...เขาชื่อคิมเบอร์รี่"
 คิมเบอร์รี่ ทำไมได้ยินชื่อนี้แล้วมัน ปวดจี๊ดในสมองเหมือนมีชื่อนี้โผล่ขึ้นมาในความคิด
 "ผมมีแฟน แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน ทำไมเขาไม่มาหาผม"
 "ฉันไม่รู้ค่ะ ฉันรู้แต่ว่า เขามาส่งคุณแล้วเขาก็หายไปเลย เขาไม่ติดต่อกลับมาอีก ฉันรู้แค่ชื่อเขาแค่นั้นค่ะ อย่าให้ฉันพูดเลยนะคะ ฉันคิดว่า เขาหนีเทคุณไปแล้วล่ะค่ะ"
 "เทคุณคืออะไร หมายความว่ายังไง ผมไม่เข้าใจ"
 "เทเป็นคำแสลง ภาษาวัยรุ่น หมายความคุณโดนทิ้ง you got dumped"
 "dumped หมายถึงโดนทิ้ง!"
 "ใช่แล้วค่ะ อย่าคิดมากเลยนะคะ ส่วน ฉันมีธุระ....ฉันเออ...ต้องการไปเรียนต่อแล้วค่ะ..ฉันหมดหน้าที่ของการฝึกงานที่นี่แล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอให้คุณโชคดีนะคะ สวัสดีค่ะ"
 "เดี๋ยวสิคุณ คุณช่วยบอกอะไรกับตัวผมให้มากกว่านี้ได้ไหม"
 "ฉันไม่รู้ค่ะ ฉันขอตัวนะคะ"
 "เดี๋ยวงั้นผมขอถามคุณ คำถามเดียว คุณพูดชื่อแฟนของผม คุณเอ่ยนามว่าเขา เขาหมายถึงผู้ชาย แฟนผมเป็นผู้ชาย ผมเป็นเกย์หรอ"
 "ค่ะ ใช่ชีวิตเราต้องเดินต่อนะคะ อย่าคิดมากนะคะ ขอให้คุณมีความสุขกับอนาคต ขอให้คุณโชคดี ฉันขอตัวละค่ะ สวัสดีค่ะ"
 "เดี๋ยวคุณกลับมาก่อน แล้วคุณชื่ออะไรคุณ คุณอย่าเพิ่งไป"
 เสียงของเธอเงียบไปพร้อมกับบานประตูที่ปิดลง ปล่อยให้ผมฟุ้งซ่านเคว้งคว้างอยู่คนเดียว ชะตากรรมของผมต่อจากนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไง ผมทำได้แค่ยอมรับและสิ่งที่ผมจำขึ้นใจไม่ลืม คือชื่อเขา คิมเบอร์รี่ โอ้ย! หัวผมแทบระเบิด คิมเบอร์รี่ ทำไมมันแวบมาในสมอง ชื่อคิมทำไมมันอยู่ในหัว คิมเบอร์ที่รัก...
 ระหว่างที่คนป่วยกำลังฟุ้งซ่านนอกประตูห้องที่ไม่มีใครรู้ ใครเห็น เสียงของผู้หญิงที่อ้างตัวเป็นพยาบาลได้ดังขึ้นลำพัง
 "ขอโทษนะคะที่รัก ในเมื่อคุณเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่สามารถเดินทางกับคุณได้อีก ลาก่อนค่ะ Darling" เธอพูดกับเขาคนป่วยที่อยู่ในห้อง ก่อนจะเดินจากไปอย่างไรเยื้อใย


"ไอ้แหลม ไอ้แหลมโว้ยอยู่ไหนวะ" เสียงเรียกของชายชราคนหนึ่งดังลั่นคฤหาสน์หลังใหญ่ ทำให้ชายหนุ่มคนนึงรีบวิ่งออกมาจากบริเวณชั้นล่างของบ้าน อาจจะเป็นปาฏิหาริย์หรือว่าบุญบารมีอันใดที่ทำให้เขากลับมามองเห็นอีกครั้ง เพราะความเมตตาจากคนในบ้านหลังนี้ที่ช่วยเหลือเขาไว้ แต่สิ่งที่มันยังกลับมาไม่ได้คือความทรงจำ ทำให้ชีวิตของเขาต้องอยู่ที่นี่ ในตำแหน่งลูกจ้างคนหนึ่ง
 "ผมอยู่ที่นี่ครับ" ชายหนุ่มเดินออกมาจากโรงรถ และชื่อเขาก็ถูกตั้งโดยคุณหมอผู้เป็นเจ้าของบ้านและเป็นคนมอบชีวิตใหม่ให้กับเขา
"เออทำอะไรอยู่ คุณหมอเขาเรียกนะ เขามีงานให้เอ็งทำ"
"ทำอะไรครับ"
"เขาจะ


ณ บริเวณบ้านไม้ 2 ชั้น หลังสีฟ้า ริมหาดกระหริ่มที่ไม่เคยเงียบสงบ ด้วยว่ายังมีสองพี่น้องโต้เถียงกันเป็นประจำ วันนี้มันกลับดูว่างเปล่า เพราะผู้เป็นพี่ ได้จากไปและไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว
 "ทำไมนายขี้เสือกแบบนี้อ่ะเคน มันเรื่องของฉัน เขาจะมีใคร เขาจะแทงข้างหลังฉันยังไง นายก็ไม่ต้องยุ่ง นายจะมาเสือกเรื่องฉัน ด้วยการเอาชีวิตเข้าแลกทำไม" ชายหนุ่มร่างสูงขาวหน้าตายับเยินราวกับเพิ่งฟื้นตัว เอ่ยถามกับรูปภาพของผู้เป็นพี่ เขาบ่นกับรูปภาพ ราวกับว่ารูปภาพจะได้ยินและรับรู้ในสิ่งที่เขาพูด
 "นายมันพี่ที่แย่ ตอนอยู่มีแต่สร้างปัญหา เมาเหล้าเล่นพนัน แล้วทำไมแค่จะทำหน้าที่พี่อยู่เป็นเพื่อนน้อง อยู่เป็นญาติคนเดียวทำให้ฉันไม่ได้หรือไง" เสียสะอื้นดังลั่นบ้านแต่ไม่มีใครได้ยิน พี่น้องเถียงกันให้ตายแต่ยังไงรักกัน เขานั่งทบทวนทุกอย่างในสิ่งที่พี่เคยทำ อาจจะมีเรื่องไม่ดีมากมาย แต่เรื่องดีๆก็ยังมี ยังไงพี่ไม่เคยทิ้งน้อง ไม่เคยทำให้เขาบาดเจ็บเหมือนกับใคร เขาหันมองแหวนเงินวงหนึ่งที่ถูกเหยียบไว้ใต้แผ่นเท้าของเขา
 "ดีแล้ว ที่ความรักมันได้ตายไปพร้อมกับคนชั่วๆคนนึง"เขาพูดกับแหวนวงนั้น ด้วยเสียงราบเรียบก่อนตะคอกด้วยความโมโห "แล้วทำไมมึงไม่ตายไปคนเดียว มึงเอาพี่ของกูไปตายกับมึงทำไม ไอ***" พูดแล้วเขาทรุด หากเชื่อสิ่งที่พี่เตือนสักนิด ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ สุดท้ายแล้วเขาคือคนผิด หรือคนที่ฆ่าพี่จริงๆคือเขาเอง ความคิดฟุ้งซ่าน โทษตัวเอง ทำให้เขาคิดที่จะทำอะไรโง่ๆ โชคยังดีที่เสียงประตูเปิดเข้ามาในขณะที่เขากำลังปีนบนเก้าอี้ เพื่อแขวนร่างตัวเอง
 เสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเข้ามา ด้วยความตกใจก่อนรีบวิ่งไปคว้าร่างของเพื่อนให้ลงมาจากเก้าอี้ตัวนั้น
 "คิมไอ้บ้ามึงคิดจะทำอะไรของมึงอ่ะ"
 "กูไม่รู้จะอยู่ยังไง กูไม่มีใคร แล้วกูจะอยู่ไปทำไม"
 "อยู่เพื่อตัวมึงเองไง"
 "แต่กูมันไม่ดีเป็นเพราะกู ทำให้เคนมันตาย
 "มันไม่ใช่มึง อย่าโทษตัวเอง มันไม่ใช่มึง มันเป็นอุบัติเหตุ"
 "มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มึงก็รู้ว่าไอ้เคนมันไปเพราะมันทิ้งกูให้นอนป่วยให้ไม่รับรู้อะไร แล้วมัน ไปจัดการไอ้เสือให้กูอ่ะ มันไปตายแทนกู คนที่จะตายกับไอเหี้ยนั่นนะ มันนะไม่ใช่เคนมันต้องเป็นกูสิ คนชั่วอย่างมันกับคนชั่วอย่างกูมันต้องไปด้วยกันไม่ใช่เคน"
 "พอแล้วคิมไม่มีใครให้เกิด เหตุการณ์อย่างนี้ เคนมันเลือกแล้วที่จะทำแบบนี้ มึงอยากให้เคนมันตายฟรีเหรอ อยากให้เคนผิดหวังเพราะมึงเหรอ ฟังกูนะคิม ทุกอย่างมันเป็นอดีตไปแล้วต่อจากนี้มึงต้องมีชีวิตใหม่ เริ่มต้นใหม่ มึงไม่ได้ตัวคนเดียว มึงมีกูเป็นเพื่อนนะคิม มึงจะทำให้กูเสียใจผิดหวังกับมึงอีกคนนึงไหม อย่าทำแบบนี้อีกนะคิม เริ่มต้นชีวิตใหม่ กูอยู่ข้างๆมึงเอง"
 คำพูดของเพื่อนสาวทำให้ชายหนุ่มถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพื่อนสาวได้แต่ปลอบใจโอบกอดเพื่อนไว้ด้วยความห่วงใย
 จนเวลาผ่านไปได้สักพัก ทำให้เจ้าของบ้านเริ่มทำใจแต่ถ้าจะให้อยู่บ้านหลังนี้ลำพังโดยไม่มีใครคงจะยาก ทุกอย่างมันมีแต่เรื่องราวในอดีต เขาจึงตัดสินใจแขวนป้ายไว้หน้ารั้ว
 house for rent บ้านว่างให้เช่า
 ติดต่อ : Lineid: pumfaypuypuy
 โทร 02066688555


สววรค์แหล่งรวบๆเหล่าเทพเซียนทั้งหลายไว้
มีราชาสววรค์ ฮองเฮาสวรรค์ และเหล่าเทพเซียน
ต่อมาฮองเฮาสวรรค์ได้ให้กำเนิดเทพธิดาสวรรค์ผู้น่ารัก และสดใส และเป็นที่รักของเหล่าเทพเซียนทั้งหลาย
ธิดานางนั้นมีชื่อว่า เย่วหมิง เร่อ นางได้โดนทำนายกำหนดโชคชะตาไว้ว่า หากนางอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์ นางจะต้องผ่านเคราะห์กรรม ด่านหนึ่ง ทุกวันฮองเฮาสวรรค์ได้แต่ภาวนาขอให้คำทำนายไม่ใช่เรื่องจริง
ตอนนี้ธิดาเริ่มเติบใหญ่ และมีอายุ 15 ปีแล้ว
นางสวย สง่า และน่ารักยิ่งนัก
 เย่วหมิง เร่อ
 " ท่านแม่ ข้าอยากไปเที่ยว "
ฮองเฮาสวรรค์
 " ได้ แต่ต้องไปกับท่านเทพเซียน ปุบผา ข้างนอกไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้า เจ้ายังอายุน้อย ยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้"
เย่วหมิง เร่อ
 " ข้าดูแลตัวเองได้ ท่านแม่ ข้าอายุ 15 ปีแล้วนะ ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว"
ฮองเฮาสวรรค์
 " ตราบใดที่เจ้ายังไม่สามารถฝึกใช้พลังได้คล่อง ข้าก็ไม่สามารถวางใจได้หรอก"
เย่วหมิง เร่อ
 " ถ้าหาก... ถ้าหากข้า สามารถใช้พลังได้ตามที่ท่านต้องการ ข้าก็จะสามารถไปไหนมาไหน ได้คนเดียวใช่หรือไม่ท่านแม่"
ฮองเฮาสวรรค์พลั้งปากพูดไปว่า
 " ข้าสัญญา เจ้าจะได้ในสิ่งที่เจ้าขอ หากเจ้าทำได้" จนลืมคิดไปว่า เมื่อนางอายุครบ 18 ปีจะต้องเจอด่านเคราะห์กรรม ที่ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
__________________________________________________________________________________
โปรดติดตาม ตอนต่อไป
เป็นกำลังใจ ให้นักเขียนด้วยนะค้าบบบ


ท่านจอมมาร มีลูกชาย 2 คน คนพี่ คือ สวี เจ๋อฮ่าว อายุ 18 ปี คนน้อง ชื่อ สวี หมิงเฮ่อ อายุ 15 ปี ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านจอมมาร มักจะใส่ใจรายละเอียดของ สวี หมิงเฮ่อมากกว่า
จนทำให้สวี เจ๋อฮ่าว รู้สึกอิจฉา น้องชายแท้ๆของตนเอง
ท่านจอมมาร
 " ข้าอยากครอบครองทั้ง 3 พิภพ ทั้งสวรรค์ โลก และมาร ทุกอย่างล้วนต้องเป็นของข้า"
สวี เจ๋อฮ่าว
 " ข้าคิดว่า หากท่านต้องการยึดครองสวรรค์ไม่ยากเลย
พวกเราก็บุกชิงสววรค์ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีหว่าไหม"
ท่านจอมมาร
 " ข้าคิดว่า โตขึ้นเจ้าจะฉลาดขึ้นบ้างนะ หากบุกชิงสวรรค์ตอนนี้ เจ้าคิดว่าเผ่ามาร จะสู้เทพสววรค์ได้เยี่ยงไร
เทพสวรรค์กำเนิดใหม่มากมาย เจ้ากับ สวี เฮ่อหมิง ตั้งใจเรียนวิชาของเจ้าก่อนเถอะ"
สวี เฮ่อหมิง
 " คารวะท่านพ่อ ข้าสามารถ ใช้วิชามารขั้นระดับกลางได้แล้ว"
สวี เจ๋อฮ่าว
 " เจ้าอย่ามาพูดโว โอ้อวดไปหน่อยเลย อย่างเจ้า ฝึกหลังข้า ระดับขั้นแรกยังไม่รู้จะทำได้ไหม"
ท่านจอมมาร
 " ไหน เจ้าลองใช้พลังระดับขั้นกลางให้ข้าดูหน่อยสิ ลูกรักของข้า"
สวี เจ๋อฮ่าว อิจฉามากเพราะเขา ไม่สามารถตามทันสวี เฮ่อหมิงได้เลย ทุกอย่างๆ ล้วนเป็นแต่ สวี หมิงฮ่าว ที่ทำอะไรก็ดี โดดเด่นไปซะหมด
ท่านจอมมาร
 " แล้วเจ้าล่ะ เจ๋อฮ่าว เจ้าสามารถทำอย่างน้องเจ้าได้หรือไม่"
สวี เจ๋อฮ่าว
 " ข้า ข้า... ท่านพ่อ ทำไมท่านต้องนำข้าไปเปรียบเทียบกับน้อง แต่ไหนแต่ไรท่านก็รักแต่น้องมากกว่าข้า"
ท่านจอมมาร
 " ข้าไม่ได้เปรียบเทียบ ข้าแค่ต้องการจะถามเจ้า ว่าเจ้าทำได้ถึงขั้นไหนแล้ว เอาเถอะ ถือว่าข้าไม่ได้ถามเจ้า
พรุ่งนี้ข้าจะไปเข้าพบ ราชาสวรรค์ ข้าจะพา สวี หมิงฮ่าว ไป ส่วนเจ้าก็ดูแลเผ่ามารตอนข้าไม่อยู่"
สวี เจ๋อฮ่าว
 สวี เจ๋อฮ่าวไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พนักหน้าและตอบรับคำสั่ง


ฮองเฮาสวรรค์
 "ท่านเทพเซียนบุปผา ข้าฝากบุตรสาวของข้า ให้ท่านพานางไปเยี่ยมชมสถานที่ต่างๆนอกสวรรค์ได้หรือไม่"
ท่านเทพเซียนบุปผา
 " น้อมรับตามความต้องการของฮองเฮาสวรรค์ ข้าจะดูแลนางอย่างดีไม่ให้คราดสายตา"
จากนั้นท่านเทพเซียนบุปผาก็พาเย่วหมิงเร่อ ไปที่ต้นไม้ปริชาติ ต้นไม้ที่มีความสวยงามและพริ้วไหว ดั่งต้นไม้มีชีวิตประหนึ่ง มนุษย์ทั่วไป และที่นั่น เป็นที่ ที่เด็กๆของเผ่าบุปผา มาฝึกวิชา และเรียนรู้สิ่งต่างๆ
เย่วหมิง เร่อ
 " ท่านเทพเซียน ที่นี่คือที่ไหน มันช่างสวยงามเหลือเกิน ข้าไม่เคยเห็นต้นไม้ต้นไหน สวยดั่งต้นนี้มาก่อน"
เทพเซียนบุปผา
 " ที่นี่คือที่ ที่ข้าอาศัยอยู่ และเติบโตมา เทพทั้งหลายในเผ่าบุปผา ไม่ว่าจะเป็นผู้น้อยหรือล้วนแต่ผู้ใหญ่ ก็จะมาฝึกวิชาที่นี่"
เย่วหมิง เร่อ
 " อย่างนี้นี่เอง ทำไมท่านแม่ของข้า ถึงไม่ให้ข้าออกมาฝึกวิชาในที่แบบนี้บ้างล่ะ"
เทพเซียนบุปผา
 " ที่นี่ถึงแม้จะงดงาม ดูสงบ แต่ก็อาจจะมีภัย อันตรายได้ ฮองเฮาสวรรค์ มิอาจจะวางใจได้ อีกอย่างที่นี่ก็ไกลจากสวรรค์อยู่หลายพันลี้ หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับท่านเทพธิดา คงจะหารู้ได้ยาก"
ท่านเทพเซียนบุปผา อธิบาย ความเป็นมาของสถานที่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพาเย่วหมิง เร่อ ไปทำความรู้จักกับบุตรชายของท่านเทพเซียนบุปผา
โฮ่วเสว่ เฉิง
 " ท่านพ่อ ผู้หญิงคนนี้คือใครหรือขอรับ "
ท่านเทพเซียนบุปผา
 " นางคือ เทพธิดาสวรรค์ บุตรสาวของราชาสวรรค์
เจ้าคำนับนางซะ"
โฮ่วเสว่ เฉิง
 " ขอรับ ท่านพ่อ"
เย่วหมิง เร่อ
 " ไม่ต้องคำนับหรอก.... ไม่ต้องๆ ข้าอายุไล่เลี่ยกับเจ้า อีกอย่างข้ามาที่นี่ก็แค่อยากมาเที่ยว ข้าไม่ได้มาในสถานนะอื่นใด ไม่จำเป็นหรอก"
โฮ่วเสว่ เฉิง
 " ข้าอายุ 16 ปี แล้ว ท่านเทพธิดา..."
เย่วหมิง เร่อ
 " เรียกข้า เย่วหมิง เร่อ ก็ได้ หรือเรียก เร่อยวนก็ได้
ข้าไม่ถือ ข้าอายุน้อยกว่าท่านพี่ ข้าอายุ 15 ปี ท่านพี่จะเรียกน้องว่า น้องหญิงก็ได้ "
โฮ่วเสว่ เฉิง
 " ถ้างั้น ท่านเทพ.... ไม่ใช่สิ น้องหญิง เร่อยวน เรียกข้า พี่เฉิง ก็พอ "
เย่วหมิง เร่อ
 " คำนับพี่เฉิง ต่อจากนี้เราเป็นพี่น้องกันแล้ว "
โฮ่วเสว่ เฉิง
 " คำนับน้องหญิง ต่อจากนี้มีอะไรบอกข้าได้เสมอเราไม่ใช่คนอื่นไกล"
ท่านเทพเซียนบุปผา
 " นี่ก็ใกล้เวลาจะต้องกลับแล้ว ท่านเทพธิดา ข้าจะพาท่านกลับไปส่งที่สวรรค์ ไว้คราหลัง ข้าจะพาท่านมาเยี่ยมชมใหม่ "
เย่วหมิง เร่อ
 " งั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะ พี่เฉิง "
โฮ่วเสว่ เฉิง
 " ไว้เจอกันคราหน้าอีกนะ น้องหญิง "
__________________________________________________________________________
โปรดติดตามตอนต่อไป
♡(> ਊ <)♡


เพราะเหล้าและความเมาเป็นเหตุ ทำให้เทนทำอะไรห่าม ๆ ทำแบบที่ไม่เคยทำ ชวนเด็กน้อยหน้ามนคนหล่อขึ้นเตียง สุขแบบไม่เคยสุข หัวใจที่เคยร้าวรานและเดียวดายได้รับการเติมเต็ม
ท่ามกลางความสับสนกับคำว่า "เริ่มต้นใหม่ได้แล้ว" เทนดันมาเจอว่า เด็กน้อยหน้ามนคนหล่อที่เขาลากขึ้นเตียงนั้น เป็นเด็กฝึกงานในบริษัทของเขาเอง
ค่ำคืนที่น่าประทับใจ ตะวันที่ถูกเจ้าของบริษัทเปิดซิง จะตามหลอกหลอนให้เทนต้องชดใช้ และยอมเป็น "ที่รัก" ของเขาให้จงได้
โชคชะตาที่ฟ้ากำหนดมาแล้ว ใครจะเปลี่ยนมันได้ จริงไหม?
---------------
"เธอเคยรักใครหรือยัง พ่อหนุ่มน้อย"
"พี่ถามผมหรือครับ"
"ใช่สิ พี่ถามเธอ และเธอจะยอมมาเป็นพ่อหนุ่มน้อยในอ้อมกอดของยักษ์ไหม"
"ใครยักษ์ครับ"
"ก็พี่ไง"
นัยน์ตาที่ใสซื่อฉายอยู่บนใบหน้าของร่างสูง ตะวันเผลอยิ้มหวานให้ ก่อนจะตอบเขาไปว่า
"ตกลงครับ"
--บนเตียง--
"พี่ชื่ออะไรครับ"
"พี่ชื่อเทน"
"ผมชื่อตะวัน อ๊า! T////T
"เจ็บจัง"
"เดี๋ยวก็หายเจ็บนะ"


เทนนั่งอยู่ในร้านเหล้ากึ่งผับที่อยู่ไม่ไกลจากตึกแถวที่เขาเช่าอยู่นัก กำลังรอเพื่อนที่นัดกันมาดื่มเดือนละครั้ง จะเป็นจะตาย หรือติดธุระอะไรก็ตาม สัญญาก็จะต้องมา
เทนยกแก้วขึ้นดื่ม เทน้ำสีอำพันลงไปในลำคอแก้วแล้วแก้วเล่า ท่าทางเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สาและยี่หระกับรสชาติที่เฝื่อนและขมในคอเลย ในใจของเขายังคงเดิม คือไม่สามารถที่จะลืมรักเดียวและรักครั้งแรกลงไปได้
เพลงอกหักแบบนั่งฟังสบาย ๆ ถูกเปิดดังสนั่นลั่นไปทั้งร้าน เนื้อเพลง เลือกมาเพื่อเจ็บ ของ Peet Model ที่เทนมาทีไร เขาก็จะต้องขอ เพลงนี้ถูกเปิดอีกแล้ว
(ทั้งหมดฉันเดินมาเพื่ออะไร เมื่อสุดท้ายฉันต้องเสียใจ และเราต้องเลิกกัน เธอเข้ามาสร้างความหวัง มาสานสัมพันธ์ แต่สุดท้ายก็มาทิ้งกัน แบบไม่เหลือเยื่อใย...)
ยิ่งฟังเนื้อเพลงก็ยิ่งเจ็บ เทนถึงกับสบถออกมา "ฉันอุตส่าห์ไม่รักใครตั้งหลายคน ปฏิเสธทุกคนก็เพื่อเธอ คนทรยศหักหลัง สัญญิงสัญญาที่เคยให้ เธอเคยสัญญาอะไรไว้ เธอก็ทำไม่ได้ แล้วก็ทิ้งฉันไป"
หมับ... มือหนาของสัญญาตะปบลงไปที่หลังของเพื่อน
"รอกูนานไหมวะ"
เทนที่เงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเต็มหน่วย และสูดน้ำมูกใส ๆ ฟืด
"เฮ้ย! นี่มันหลายปีแล้วนะไอ้เทน เมื่อไหร่มึงจะยืมไอ้เชี่ยนั่นได้สักทีวะ"
"แล้วมึงมียาแก้ลืมให้กูกินหรือเปล่าล่ะ ถ้ามีก็เอามันออกมา ถ้าไม่มีมึง มึงก็หุบปาก ไม่ต้องมาปลอบใจกู หรือมาสาระแนบอกให้กูลืม"
"โธ่เอ๊ย ป่านนี้อีแซมย้ายไปอยู่ที่อเมริกา มันคงได้ไปหลายผัวแล้วล่ะ"
"หุบปากของมึงเดี๋ยวนี้นะ และถ้าจะดีที่สุด มึงก็ไม่ต้องเอ่ยถึงมันให้กูได้ยินอีก" ชี้หน้าเพื่อน ทำใบหน้าบึ้งตึงไม่พอใจ
"แต่มึงดื่มทีไร มึงก็คิดถึงมันทุกที" สัญญานั่งลง พลางมองหน้าเพื่อนอย่างสงสาร
"นี่มันเรื่องของกู"
"เอ้อ... มันก็เรื่องของมึง กูไม่ยุ่งก็ได้ เชอะ... เมาแล้วเหมือนหมาบ้า"
"มึงนั่งดื่มกับหมาบ้า มึงก็เป็นหมาเหมือนกัน" เพื่อนที่ดีคือเพื่อนที่ปากร้ายพอ ๆ กัน
บริกรเดินเข้ามาที่โต๊ะ "พี่จะรับอะไรดีครับ"
"เอาเหมือนของไอ้นี่แหละ" สัญญาชี้รวม ๆ ไปที่เครื่องดื่มของเทน
"พี่ครับ เอาชุดใหญ่เลยเหรอครับ"
"ชุดใหญ่ และพี่ขอแก้วมาเพิ่มอีก 4-5 ใบนะครับ"
"ได้ครับผม" บริกรเดินจากไปแล้ว
เทนรีบถาม "มึงจะเอาแก้วมาทำไมเยอะแยะวะ"
"วันนี้คืนวันศุกร์นะเว้ย เดี๋ยวจะมีเด็ก ๆ มหา'ลัยเข้ามาเยอะแยะมากมาย มึงจะเอาคนไหน มึงเลือกเลย"
"พูดเป็นเล่น"
"พูดจริงเว้ย กูไม่ได้พูดเล่น เด็กน้อยกำลังน่ากิน เวลาเคี้ยวดังกรุบ ๆ" ทำเสียงและสีหน้าไปด้วยกัน
"กูไปดูดวงมาวันนี้ แม่หมอบอกว่า กูจะได้กินเด็กใส่เสื้อสีขาว"
"ฮึ... มึงไปดูที่ไหนวะ แล้วหมอที่ไหนบอกได้แม้กระทั่งสีของเสื้อ"
"ก็ในอินเตอร์เน็ตไง เว็บฯ หมอดูมีเยอะแยะมากมาย มึงเห็นอะไรไหม เสื้อกู" แล้วก็หยิบเสื้อตรงหน้าออกขึ้นมาแล้วเขย่า ๆ
"สีอะไร"
"ก็สีขาวไง"
"แม่นแล้ว หมอทำนายว่า เนื้อคู่กูที่จะเจอกันในคืนนี้ จะใส่เสื้อสีเดียวกัน"
"ฮ่า..." เทนถึงกับหัวเราะร่า
"มึงนี่ แม่งโคตรสำส่อน"
"ขอบคุณที่ชมวะเพื่อนรัก ว่าแต่มึงเถอะ จะร้องไห้งอแงเป็นเด็ก ๆ ไปถึงเมื่อไรกัน" แล้วหันไปหยิบกระดาษชำระ
"เอ้านี่! ทิชชู่ เช็ดน้ำตาเสีย เฮ้อ... ยังไม่ถึงสี่ทุ่ม เมาซะแล้ว แบบนี้มันจะสนุกได้ยังไง"
"ถึงตอนสนุก กูกับมึงก็ไม่เคยได้สนุกด้วยกัน" ยังว่าเพื่อนแบบหยัน ๆ
"ไอ้เทน กูว่ามึงอ่ะเป็นคนขาดความสุขว่ะไ
"ยังไง"
"มึงไม่ได้เสียน้ำให้กับใครนานเลยนะ ตลอดเวลาสามปีมานี่"
"ความสุขมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นโว้ย"
"มันอยู่ มึงเชื่อกูสิ ความสุขมันอยู่ตรงนั้น นั่น ๆ มึง ๆ" สัญญาชี้ไปที่กระจกที่สะท้อนเหงาของเขากับเทน
"ให้ดูอะไร"
"ก็ดูหน้ามึงไง" สัญญามองบน
"ที่กูพยายามปลอบใจมึงเนี่ย ก็เพื่อจะให้มึงหามุมใหม่ มองหาความสุขบ้าง หัวใจมันจะได้กระชุ่มกระชวย กลับบ้านไป ก็ส่องกระจกบ้างนะ มึงไม่รู้หรือไง หน้ามึงเหี่ยวมาก และตีนกามึงขึ้นแล้ว เป็นสิบเส้น"
"ฮ่า..." เทนถึงกับหัวเราะขบขัน
"หัวเราะทำไม"
"กูรู้ว่ามึงไปฉีดโบท็อกมา ตอนนี้ร้านหมอใกล้กูยังมีโปรโมชั่นเลย"
"เท่าไรวะ"
"หกเข็ม หนึ่งพันหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าบาท"
"ตรงร้านนั้นเหรอ ใช่... กูจัดมาแล้สามชุด"
"โอ้โห หมดไปเท่าไร" เทนยกมือขึ้นมานับนิ้ว
"ไอ้สัญมึงระวังนะเว้ย เสพติดโบท็อก เวลาที่มึงดื่มน้ำ แล้วมันจะหุบปากไม่ได้ น้ำมันจะย้อยลงเนี่ยแล้วเนี่ย" เทนชี้ไปที่มุมปาก
"เอ่อ... กูฉีดมาหลายอาทิตย์แล้ว ตอนนี้กลับเข้าสู่ภาวะปกติ สองสามวันแรกนะเว้ย กูหุบปากไม่ลงจริง ๆ" แล้วสัญญาก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก
ตอนนี้บนเวทีมีนักร้องขึ้นไปร้องเพลงขับกล่อมให้กับนักเที่ยวที่ทยอยกันเข้ามาในร้าน
"ไอ้เทน มึงเห็นมือกลองคนนั้นไหม หล่อเปล่าวะ"
"หล่อ แล้วไง"
"กูเคยได้กินแล้ว"
"ไอ้ปากมอม มึงได้นอนกับใคร มึงก็เที่ยวไปโพทะนาซะหมด ไม่น่ารักเลย ว่าแต่คนไหนในร้านอีกล่ะ ที่แกได้กินแล้ว"
"หลอกด่ากู แต่จะมาหลอกถาม ทำไมวะ"
"กูก็จะไม่กินทับเส้นของมึงไง ไม่ชอบของมือสอง"
"เฮอะ! ปากดี ดีแต่ปาก คืนนี้เอาแบบนี้ดีไหม ถ้ามึงควงใครคนใดคนหนึ่งกลับไปนอนได้ กูเลี้ยงทั้งโต๊ะเลย มึงไม่ต้องจ่ายสักบาท"
"พูดจริงนะเว้ย"
"เอ๊ะ! ไอ้นี่ พูดจริงสิวะ รู้ไหมกูไปเทรดหุ้นมา ได้กำไรโขเลย"
"ได้โขนี่เท่าไรวะ"
สัญญายกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว
"สามล้าน" เทนทำตาโต
"สามหมื่น"
"โห่! ทำมาเป็นโม้"
"แต่ก็ได้ไม่ใช่เหรอวะ"
"เออ" บริกรเอาเครื่องดื่มของสัญญามาเสิร์ฟพอดี
เทนจึงได้นั่งดื่มต่อ แล้วมองไปรอบ ๆ ยิ่งดึกคนก็ยิ่งเยอะ ยิ่งดึกคนก็เข้ามาในผับมากยิ่งขึ้น
ในตอนนั้นเองมีกลุ่มนักศึกษาเข้ามาเป็นหมู่คณะ ประมานสิบห้าคน สัญญาทำสูดปากเบา ๆ
"ไอ้เทน คนนั้นหล่อไหม เสื้อขาวอ่ะ"
"สเปคมึง ไม่ใช่สเป็คกู"
"ใช่ ๆ ของกูชอบแบบหล่อล่ำ ๆ กล้ามแขนใหญ่ ๆ มึงอ่ะชอบผู้ชายบอบบางร่างเล็ก"
"น่าทะนุถนอมดีออก"
"คนนั้นเป็นไง"
"คนไหน"
"นั่นไง น้องที่ใส่เสื้อลายดอก น่ารักดี มึงควรจีบนะ เห็นสายตาที่มองมาแล้ว น่าจะไม่ยาก ไอ้เทน" ตบหัวเข่าของเพื่อนเบา ๆ
"จีบก่อนเสียเปรียบ"
"เชอะ! ไอ้หล่อ ไอ้เลือกได้ อยากกินฟรีดื่มฟรี มึงก็เดินหน้าเลย หรือว่าจะให้กูช่วย"
"มึงไปสนใจหาเด็กของมึงไปเหอะ อย่ามาสนใจกู เดี๋ยวกูจัดการของกูเอง"
"มึงจะมูฟออนแล้วใช่ไหม ตัดสินใจแล้วนะว่าวันนี้มึงจะควงใครกลับไปนอนด้วยสักคน มูฟออน เยี่ยมเพื่อน ทุกวันนี้ คนที่กูเป็นห่วงมากที่สุด ก็คือมึง"
"ขอบใจว่ะไอ้สัญ"
นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็น เทนก็ได้ทอดสายตามองสบจ้องกับเด็กหนุ่มที่ใส่เสื้อลายดอกเด็กคนนั้น เด็กหน้าตาจิ้มลิ้มหันยิ้มให้เขาอย่างน่ารัก
ผีเห็นผี พวกเดียวกันมักก็จะเห็นพวกเดียวกัน เทนดื่มเข้าไปมาก และนั่งนานแล้ว เขารู้สึกปวดนัมเบอร์วัน เทนจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ทางเดินต้องผ่านกลุ่มของเด็กผู้ชายคนนั้นด้วยครับ เทน เดินไปใกล้ แล้วจงใจหยุดต่อหน้าเด็กผู้ชายคนนั้น
เด็กหนุ่มก็หันมามองอย่างสนใจ และปิดแววตาพอใจกับรูปร่างหน้าตาของเทนไม่ได้ เทนปิ๊งตั้งแต่แรกเห็น เขาขยิบตาให้หนึ่งกรุบ ก่อนจะเดินไปยังแมน ๆ ตรงเข้าไปที่ห้องน้ำ
หนุ่มน้อยหมุนตัว หันมองตามหลังของเทน เขาทั้งหล่อ และสูง หน้าตาดีแบบไม่เป็นสองรองใคร ตรงสเปคของตะวันนัก
สำหรับเทน มักมีคนมาสนใจเขา อยากรู้จัก แต่เขาไม่เคยสนใจคนไหนอีกเลย ที่วันนี้ปวดใจหนัก เพราะเพิ่งมีเพื่อนรู้จักส่งภาพแต่งงานของแซมกับแฟนหนุ่มอเมริกันมาให้
เหตุผลใดดลใจไม่รู้ ตะวันเดินตามเทนเข้าไปในห้องน้ำ เด็กหนุ่มตั้งใจเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เทน ที่กำลังงัดอาวุธประจำตัวออกมา ยืนที่โถฉี่ ตะวันมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังก้มลงไปจ้องมองอาวุธลับของเทนอีกด้วย
เพราะเหล้าเข้าปาก และความเมาเป็นเหตุ ทำให้เทนทำอะไรห่าม ๆ ทำแบบที่ไม่เคยทำ เขาเอ่ยปากชวนเด็กน้อยหน้ามนคนหล่อทันที ท่ามกลางความสับสนกับคำว่า "เริ่มต้นใหม่ได้แล้ว"
"เธอเคยรักใครหรือยัง พ่อหนุ่มน้อย"
"พี่ถามผมหรือครับ"
"ใช่สิ พี่ถามเธอ และเธอจะยอมมาเป็นพ่อหนุ่มน้อยในอ้อมกอดของยักษ์ไหม"
"ใครยักษ์ครับ" ตอบแบบเสียงอ่อนเสียงหวาน
"ก็พี่ไง"
นัยน์ตาที่ใสซื่อฉายอยู่บนใบหน้าของร่างสูง ตะวันเผลอยิ้มสดใสให้ ก่อนจะตอบเขาไปว่า
"ตกลงครับ"
เทนรีบเก็บอาวุธ แล้วยื่นมือมาจับมือของตะวัน พากันเดินออกไปจากร้าน
เทนส่งข้อความให้กับสัญญา และขอถ่ายรูปคู่กับหนุ่มหน้ามน เด็กหนุ่มก็ยื่นหน้ามาใกล้ ๆ
แชะ...
เทนส่งรูปเข้าไป (มึงจ่ายเงินให้กูด้วย)
(ไอ้เชี่ยเทน)
***********
--บนเตียง--
"พี่ชื่ออะไรครับ"


..เอี๊ยด..ด .. ด นิรดาเบรกรถหรูคู่ใจเมื่อเห็นว่ามีกระรอกน้อยวิ่งตัดหน้ารถ พร้อมเสียงดังตุ๊บ!! "ใจหายใจคว่ำหมด เกิดอะไรขึ้นเนี่ยะ ไหนคุณแม่บอกว่าหนทางสะดวกสบาย ผ่านแยกมาหลายแยกไม่เจอป้ายบอกทางเลย" นิรดาพูดกับตัวเองเบาๆแบบใช้ความคิด เนื่องจากถนนเส้นหลักไปที่ไร่ปิดซ่อมทาง เพราะฝนตกหนัก แล้วเส้นที่เธอใช้เดินทางอยู่ตอนนี้ มันช่างดูไม่คุ้นเอาซะเลย
"ระบบนำทางทำไมต้องมาใช้การไม่ได้ตอนนี้นะ" นิรดาพยายามยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อหาสัญญาณแต่นี่มันกลางป่า
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเธอที่นัดเพื่อนรัก จูน และเกดสุดาเลี้ยงส่งเธอจนดึกดื่น ทำให้ตื่นสายไปมาก หนทางไกลต้องเผื่อเวลาเดินทาง ดังนั้นตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ทำไงดี เธอยังหาทางไปไร่ไม่ได้เลย ในเมื่อคุณพ่อบอกว่าเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว นิรดาก็เอามาแค่ของใช้ส่วนตัวและงานออกแบบของเธอแค่นั้น ตอนนี้เธอหิวมากๆ บนรถมีแค่เศษขนมปังกับน้ำดื่ม นิรดาลงจากรถเพื่อเช็คที่มาของเสียง ภาพที่เห็นทำให้เธอต้องกุมขมับพร้อมถอนหายใจแรง …
"วันนี้ฉันก้าวเท้าข้างไหนออกจากบ้านกัน ทำยังไงละทีนี้" ตอนที่นิรดาเบรกรถเพราะเจ้ากระรอกตัดหน้า ทำให้รถเสียหลักลงข้างทางเนื่องจากถนนลื่น และมันก็ค่อนข้างสูงสำหรับรถหรูของเธอที่จะขับปีนขึ้นมาด้วยกำลังตัวเองขณะที่เดินไปมารอบๆรถ ก็ยังไม่มีวี่แววสัญญาณนำทางจะกลับมาใช้ได้ "ยัยนิดเอ้ย เอาไงละทีนี้ หิวก็หิว ฝนก็กำลังจะตก มือถือก็ใช้ไม่ได้ แกจะร่ำรวยไปทำไม แค่ชีวิตนี้ยังเอาไปให้รอดไม่ได้เลย" นิรดาพร่ำบ่นไปเรื่อย
ตอนนี้พระจันทร์เข้ามาแทนที มองเห็นลิบหลี่เพราะท่าทางพายุฝนตั้งเคล้ามา นั่งในรถรอคนผ่านมา 1 ชั่วโมง ไม่มีวี่แววใครสักคน เป็นเพราะถนนเส้นนี้ไม่ใช่เส้นสัญจรปกติของคนนอกพื้นที่ และสภาพอากาศแบบนี้เห็นทีคนพื้นที่ก็ไม่ได้ออกจากบ้านกัน นิรดานั่งคิดโน่นนี่ไปเรื่อยๆ ก็เห็นแสงไฟหน้ารถสะท้อนกระจกมองข้างของเธอ แทนที่นิรดาจะรีบลงไปโบกขอความช่วยเหลือ เธอกลับหลบอยู่ในรถแล้วดูท่าทีก่อน อย่าลืมนะว่ามีข่าวเยอะแยะ ที่ถูกจี้ปล้นกลางป่าแบบนี้ กระทั่งรถคันดังกล่าวมาจอดเทียบข้างๆ เดินวนรอบรถ แล้วเคาะกระจกรถหรู นั่นก็ทำให้นิรดาถึงกับสะดุ้งสุดตัว
"นี่คุณ เป็นอะไรไหมครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหม"
ระหว่างที่คนนี้เดินรอบรถเธอ นิรดาก็คอยสังเกตท่าทาง การแต่งตัว และรถที่เค้าขับ น่าจะเป็นคนในพื้นที่นะ เนื่องจากรอบข้างค่อนข้างมืดเธอจึงมองหน้าเค้าไม่ชัดเจน แต่ก็ดูออกแหละว่าหล่อเหลาเลยทีเดียว เผลอติดอยู่ในความคิดของตัวเอง จนทำให้คนที่ยืนนอกตัวรถ ต้องเคาะกระจกอีกครั้ง
"คุณ คุณ โอเคไหม บาดเจ็บตรงไหนไหมครับ"
นิรดาค่อยๆแง้มกระจกรถลงเล็กน้อย แค่พอเสียงลอดออกไปได้ แล้วตอบเสียงเบา "คือรถชั้นตกไปข้างทางค่ะ แถวนี้พอจะมีรถลากไหมค่ะ โทรศัพท์ชั้นไม่มีสัญญาณเลยรออยู่ตรงนี้ประมาณ 1 ชั่วโมงแล้ว"
ในระหว่างที่คุยกันอยู่ก็มีรถหน้าตาคล้ายกันอีก 2 คัน ขับมาจอดต่อท้าย และมีชายฉกรรจ์ 3-4 คนวิ่งลงมา เล่นเอานิรดาตกใจมากจนเลื่อนปิดกระจกรถ นั่นทำให้คนที่ยืนคุยด้วยก่อนหน้านี้ เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจผสมทึ่งในการระแวดระวังตัวของหญิงสาวตรงหน้า
"นายครับ นาย เกิดอะไรขึ้นครับ" บุญชุ่มวิ่งหอบมาพร้อมส่องไฟฉายไปยังผู้เป็นนายเพื่อสำรวจว่านายเกิดเรื่องอะไร "ไม่มีอะไรพอดีเจอคุณคนนี้เค้ารถตกถนน เดี๋ยววอเรียกคนของเรามาลากรถให้คุณผู้หญิงเค้าหน่อย" ระหว่างสั่งงานก็หันไปเคาะกระจกรถอีกครั้ง
"คุณ ไม่ต้องกลัว เด๋วอาสาสมัครจะมาช่วยลากรถ คุณกำลังจะไปไหน"
ได้ยินดังนั้น นิรดาก็ค่อยๆลดกระจกลง ทำให้อีกฝ่ายมองเห็นดวงหน้ารูปไข่ แก้มใสอมชมพู และแววตาสุกใสราวกับดวงดาวนั้นชัดเจน คือเธอ! เดช นึกออกทันที ถึงแม้เค้าและเธอจะยังไม่เคยเจอกันมาก่อน นิด นิรดา โชติกุล ว่าที่คู่หมั่นของเขา ข้อมูลทั้งหมดของเธอ ถูกส่งมาให้เดชตั้งแต่วันแรกที่พ่อแม่สองฝ่ายต่างตกลงเรื่องหมั่นหมาย แต่นิรดาก็หนีการนัดพบกันไปทุกครั้ง เธอหารู้ไม่ สัญญาการมั่นหมายได้ลงนาม ดำเนินการโดยผู้หลักผู้ใหญ่เรียบร้อยแล้ว
ส่วนตัวเดชนั่น หลักจากเค้าได้เห็นเพียงแค่รูปถ่ายนิรดา เค้าก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องปฎิเสธ และรอคอยจะเจอเธอมาตลอด ดวงตาของนิรดานั้น ส่องประกายอ่อนหวาน แต่ไม่วายมีความดื้อรั้นซ่อนอยู่ นั่นทำให้เค้าอยากรู้จริงๆ ผู้หญิงที่ปฎิเสธ และหนีนัดจากเค้าครั้งแล้วครั้งเล่า จะมีฤทธิ์เดชเท่าไหร่กันเชียว
เดชหลุบเปลือกตาลงครึ่งนึ่งเพื่อหลบซ่อนความรู้สึก .. ถูกใจ.. จริงๆแล้ว เดชได้รับข่าวการมาเยือนของน้องนิด ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าสัวนิวัฒน์ เพื่อนรักของพ่อตนมาก่อนหน้านี้แล้ว เจ้าสัวนิวัฒน์ถึงกับต่อสายตรงถึงเค้าที่กำลังเจรจาธุรกิจอยู่สิงค์โปร รีบบินกลับไทยและเคลียรตารางงานเพื่อเดินทางมาที่ไร่ภูเคียงฟ้า แค่คำว่า ลุงฝากน้องด้วยนะเดช!! และเค้าก็ให้คำตอบกับตัวเองว่าเค้าไม่มีวันปล่อยนิรดาไปอีกแน่นอน
เดชมาถึงไร่ภูเคียงฟ้าเมื่อ2 วันก่อน เพราะเค้าก็ถือโอกาสตรวจตราเยี่ยมเยียนคนงานไปด้วยเลย ปกติที่นี่จะมีลูกน้องคนสนิท บุญชุ่มเป็นผู้จัดการอยู่แล้ว พวกเค้าโตมาด้วยกัน รักและไว้ใจกันดังพี่น้อง ส่วนใหญ่เค้าจึงอยู่กรุงเทพ และเดินทางต่างประเทศ ครั้งนี้พิเศษจริงๆ เพราะเค้าต้องมาดูแลน้องนิด…เดชยกยิ้มในใจ จ้องมองไปยังนิรดา ไม่วางตา จนเสียงของนิดปลุกให้เค้าออกมาจากความคิด "เอ่อ.. ขอบคุณมากนะคะ" นิรดากล่าวขอบคุณ หลังรถถูกลากขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถขับต่อไปได้ เพราะรถตกลงไปกระแทกอย่างแรงจนล้อมีปัญหา "เด๋วอาสากู้ภัยจะลากรถคุณไปที่อู่ในเมือง แล้วผมจะไปส่งคุณที่ไร่ทอตะวัน" นิรดาอึ้งไปแล้วถามนายหัวเดชาทันที คุณรู้ได้ยังไงว่าชั้นพักที่นั่น?" เดชยักไหล่ แล้วพูดว่า เส้นทางนี้เป็นถนนส่วนบุคคลของไร่ภูเคียงฟ้า ผมมั่นใจว่าคุณไม่ใช่คนงานในไร่ และคิดว่าคุณน่าจะกำลังไปที่ไร่ทอตะวันเพราะ ก่อนที่ถนนจะตัดมาเส้นนี้ มันมีแยกซ้ายไปไร่ทอตะวัน ผมเดาถูกมั้ย?" พอเดชเล่ามาจนถึงจุดนี้ นิรดาถึงกับอ้าปากค้าง


นี่เธอหลงทางเลี้ยวมาถนนผิดเส้นจริงๆซ้ำยังเป็นถนนส่วนบุคคลด้วย ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีรถผ่านมาเลยสักคัน "โชคดีของชั้นที่คุณบังเอิญมาเจอ ขอบคุณมากนะคะ" นิรดาพูดพลางส่งยิ้มแห้งๆให้เดช "ต้องขอบคุณสิ่งนั้น" เดชพูดพลางชี้มือไปที่เสาสูง แลเห็นแสงสีแดงกระพริบอยู่ "อย่างที่ผมบอกถนนเส้นนี้เป็นถนนส่วนบุคคล เราติดตั้งกล้องส่งสัญญาณเตือนการเกิดเหตุร้าย สัตว์ป่าออกหากิน เพื่อเตือนให้คนงานในไร่หลีกเลี่ยงเส้นทางนั้นๆ แต่กรณีของคุณสุดวิสัย สัญญาณแจ้งเตือนเสียหายเพราะถูกฟ้าผ่า และเพิ่งกลับมาทำงานปกติเมื่อสัก 30 นาทีก่อน พวกเราถึงเพิ่งเจอคุณ" เดชพูดอธิบายเป็นทางการ จนทำให้นิรดาอดทึ่ง และคิดว่ามันก็เจ๋งอยู่นะ เธอจะเอาไปพัฒนาที่ไร่เธอบ้าง พ่อจะต้องดูเธอใหม่ "ไร่ภูเคียงฟ้าเปิดกว้างให้ผู้สนใจเข้ามาศึกษาดูระบบ ถ้าคุณ…" เดชหยุดพูดเลิกคิ้วแล้วมองไปยังนิรดาเป็นเชิงถามชื่อ แล้วรอสักครู่ นิรดาจึงรีบตอบกลับ "นิรดาค่ะ หรือเรียกนิดก็ได้ค่ะ"
"ครับคุณนิด" เดชยิ้มเล็กน้อย พร้อมจ้องตรงๆไปที่นิรดา "แล้วผมจะแนะนำให้นะครับ คุณนิดจะกลับไร่เลยไหม เดี๋ยวผมไปส่ง" นิรดาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนตอบรับให้เค้าไปส่ง ต้องยอมรับว่าเธอเพลิดเพลินที่เฝ้าดูทุกท่วงท่าของเดช ขณะที่เค้ากำลังจัดแจงสั่งงานลูกน้อง ริมฝีปากบางบาง รับกับจมูกโด่ง ใบหน้าคมสัน ท่าทางทะมัดทะแมง ชุดที่สวมใส่ ดูแล้วก็เหมือนคนทั่วไป แต่มัดกล้ามเนื้อแขน และขายาวๆนั่น ทำให้นิรดาถึงกับจินตนาการไม่ถูกจริงๆ
ในขณะที่ความคิดนิรดาเริ่มเตลิดไปไกล จนไม่ทันได้สังเกตว่าเดช รู้ เห็น และเหมือนจะเข้าใจความคิดของนิรดาทะลุปรุโปร่ง เค้าไม่เคยเห็นผู้หญิงอะไรอ่านความคิดง่ายขนาดนี้ ในขณะที่เธอกำลังแทะโลมเค้าทางสายตา หน้าเธอดันแดง และเขินอายมาซะเอง เดชเดินไปเปิดประตูรถ และร้องเรียกนิรดาอีกครั้ง "อ่อ ค่ะ กลับค่ะ ขอบคุณนะคะที่จะไปส่ง" นิรดาพูดไป ในใจพลางตำหนิตัวเอง คิดอะไรของชั้นเนี่ยะ เธอหารู้ไม่ตอนนี้ แม้แต่ใบหูก็แดงไปหมดแล้ว
ไม่น่าเชื่อว่าระยะทางที่เธอขับเข้ามาหลงบนถนนเส้นนั้น จนกระทั่งตอนนี้ยังขับออกไม่พ้นอาณาเขตของไร่ภูเคียงฟ้าเลย ที่นี่กว้างใหญ่แค่ไหนกันนะ นิรดาคิดในใจ "คุณหิวไหม อีกสักพักเราถึงจะพ้นเขตป่าของไร่ภูเคียงฟ้า คุณทานขนมปังกับนมตรงเบาะหลังนั้นได้นะ" เดชพูดแล้วมองไปทางนิรดาแค่แวบเดียว แต่แล้วก็ต้องหยุดรถ จนนิรดาต้องมองออกไปที่ถนนกลับพบว่า ดินภูเขาไหลลงมากีดขวางทางเดินรถ จนไม่สามารถผ่านไปได้ สองคนหันมองหน้ากันอัติโนมัติ เส้นนี้เป็นทางเดียวที่จะไปเชื่อมกับทางเข้าไร่ทอตะวัน "ผมคิดว่าเราใช้เส้นทางนี้ไม่ได้ชั่วคราวนะ คุณต้องแจ้งที่บ้านไหม ถ้าวันนี้ต้องค้างที่อื่น" เดชพูดเสียงเรียบ แต่คนฟังกลับตื่นตระหนก แต่ไม่รู้จะตอบยังไงดี เห็นนิรดานั่งนิ่งไม่แสดงความคิดเห็น แต่สีหน้าดูกังวลจนปิดไว้ไม่มิด เดชจึงพูดขึ้นว่า "คุณนิดมีปัญหากับการนอนค้างนอกบ้านไหมครับ" เค้าถามพลางหันมามองดวงหน้าหวาน ยิ่งมองเธอใกล้ๆแบบนี้ เค้าก็ยิ่งอดมองเธออีกครั้ง อีกครั้ง ไม่ไหว "ถ้าเราหันกลับไปอีกทาง ก็จะเป็นที่พักของไร่ภูเคียงฟ้า ถึงที่นั่นคุณสามารถใช้โทรศัพท์ แล้วโทรแจ้งที่บ้านได้ คุณคิดว่ายังไง" ระหว่างที่นิรดากำลังใช้ความคิด จู่ๆก็มีเสียงฟ้าผ่าลงมาอย่างจังจนเธอตกใจกลัว รีบตอบตกลงทันที "ไปค่ะคุณ ไปๆ รีบไปจากตรงนี้ค่ะ" เดชมองนิรดากับท่าทางหวาดกลัวของเธอแต่เค้าไม่ได้พูดอะไรต่อ จนกระทั้งถึงบ้านไร่ภูเคียงฟ้า
ก่อนลงจากรถเดชถามนิรดาด้วยน้ำเสียงเจือเป็นห่วง "คุณโอเคไหม" ระหว่างนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าต่อเนื่องมาอีก เสียงดังอึกทึก อาจเป็นเพราะเธออยู่บนภูเขาก็ได้มั้ง จึงรู้สึกว่าเสียงมันดัง และน่ากลัวกว่าทุกๆครั้ง นิรดาที่นั่งนิ่งมาตลอดทางกลับนั่งตัวสั่นเทา และยกมือขึ้นปิดหู อยู่แบบนั้น จนเดชเองยังตกใจกับปฎิกิริยาของเธอ เค้าร้องเรียกเธออยู่หลายครั้งแต่เธอกลับไม่ตอบรับ จนกระทั้งเดชยื่นมือไปจับต้นแขนของนิรดาเพื่อให้เธอหันมามอง ภาพที่ปรากฎตรงหน้าคือ สองตาของนิรดาแดงก่ำ น้ำใสๆเกาะอยู่ตรงขนตางอนงามนั้น ทำให้คนเห็นอดรู้สึกสงสารจับใจ ในใจของเดชเต็มไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร ฟ้าก็ผ่าลงมาอย่างจัง ทางยอดเขา นิรดาที่แค่ตัวสั่นครั้งนี้เธอกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียง โผเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเดช ที่กำลังเอื้อมมือมาหานิรดาพอดี ดวงตาเดชสั่นไหว ด้วยตกใจที่โดนนิรดากอด แต่แค่ชั่วครู่ เดชค่อยๆใช้ฝ่ามือตบลงไปที่ไหล่นิรดาเบาๆเพื่อปลอบประโลม พร้อมทั้งพูดขึ้นว่า "ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ คุณจะไม่เป็นไร" นิรดาค่อยๆเงยหน้าขึ้น รู้สึกอบอุ่นในหัวใจแปลกๆ สายตาประสานกัน ต่างก็มีความสั่นไหวในดวงตา และเกิดมากมายในดวงตาของนิรดาเช่นกัน พอรู้ตัว นิรดาก็ผละออกจากอ้อมกอด "ขอโทษค่ะ คือว่า…" เดช วางสีหน้าเรียบเฉย "คุณโอเคมั้ย เราไปข้างในกันเถอะ เด๋วผมให้คนจัดห้อง และเตรียมอาหารไว้ให้" นิรดาพยักหน้าน้อยๆและเดินตามหลังเค้าไป ระหว่างทางเดินเข้าบ้าน เป็นเนินสูง ง่ายๆคือ บ้านหลังนี้ปลูกอยู่บนเนิน เนื่องจากฝนตกลงมาอย่างต่อเนื่องทำให้เดชยื่นมือไปให้นิรดาจับพร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม "ระวังพื้นลื่นนะครับ" นิรดาหน้าแดง เมื่อกี้เธอเพิ่งถือวิสาสะกอดเค้าไป ตอนนี้จะให้จับมือเค้าอีกเหรอ! นิรดาส่งยิ้มให้ และเดินเลี่ยงเดชทำทีว่าเธอโอเค สบายมาก ภายในบ้านหลังใหญ่โอ่อ่า แต่เรียบหรู สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แทบไม่ต่างจากบ้านที่อยู่ในเมืองเลยแม้แต่น้อย ไม่ทันก้าวเข้าประตูบ้าน ก็พบเด็กสาวอายุน่าจะเด็กว่านิรดา 10 ปี โผล่หน้าออกมามองและตะโกนเรียกชื่อ ป้าอ่อน "ป้าอ่อน ป้าอ่อน นายเดชกลับมาแล้วจ้า พาสาวกลับมาด้วย" เห็นทีวันนี้ กระติ๊บมีประโยคเสริมท้ายที่ไม่เหมือนทุกวัน ไปบอกป้าอ่อนด้วย
"ป้าจ๊ะ นายเดชพาสาวกลับมาด้วย ส๊วยสวยจ๊ะ"


"อะไรนะคะ!
คุณพ่อจะให้นิดไปดูแลไร่ทอตะวัน เพื่อแลกกับการยกเลิกบังคับดูตัวกับนายอะไรนั่นเหรอค่ะ" นิด นิรดา สาวสวยวัย 22 ปี ลูกสาวคนเล็กหัวแก้วหัวแหวน ถลึงดวงตากลมโต สดใส ของเธอ ทันทีที่ได้ยินเจ้าสัวนิวัฒน์ ผู้เป็นพ่อ พูดเงื่อนไขการยกเลิกดูตัวที่ นิรดาเองบ่ายเบี่ยงมาตลอด ใบหน้ารูปไข่ และปากเล็กๆนั่น ส่งเสียงดังลั่น แต่ครู่เดียวก็ทำท่าทางสงบลงและเปลี่ยนท่าทีมาเป็นคนไร้หนทาง
"มีทางเลือกอื่นอีกไหมค่ะคุณพ่อขา นิดไม่อยากไปที่ไร่ นิดอยากอยู่กับคุณพ่ออยู่บ้านของเรา" นิรดา พยายามออดอ้อนผู้เป็นพ่อให้เปลี่ยนใจ พลางหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากพิมผกา แม่ของเธอและอนุสร พี่ชายวัยห่างกัน 10ปี ที่นั่งอยู่ในวงสนทนาด้วย
"คุณแม่ขาช่วยพูดกับคุณพ่อหน่อยสิค่ะ ไร่ทอตะวัน ทั้งไกล ทั้งกันดาน คุณแม่จะยอมให้นิดไปอยู่ที่นั้นจริงๆเหรอค่ะ เพราะเธอแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับไร่ทอตะวันเลย นอกจากอยู่ไกลจากบ้าน เดินทางลำบาก ทั้งยังทุรกันดานขั้นสุด อีกอย่างกะอีแค่หนีนัดดูตัวมา 5 รอบไม่เห็นจะใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย นิรดาคิดอยู่ในใจ
"เรื่องนี้แม่แกก็ช่วยไม่ได้นะ อีกอย่างนายอะไรนั่นที่แกพูดถึง เค้าชื่อเดช เดชา คนหนุ่มไฟแรง ทายาทเพียงคนเดียว ของตระกูลนฤโชติสกุล ความสามารถเป็นที่ยอมรับ บริหารงานทั้งใน และต่างประเทศ รับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว พ่อแม่เค้าเดินทางท่องเที่ยวทั่วโลก ที่สำคัญเป็นเพื่อนกับพี่แก ไว้ใจได้ แต่ดูแกสิ เรียนจบจากเมืองนอกเมืองนามา แทนที่จะแบ่งเวลามาเรียนรู้งานที่บริษัท ช่วยพี่แกบ้าง กลับเที่ยวเล่นไปวันๆ ยัยนิด ถ้าลูกไม่อยากแต่งงานก็ต้องทำงานเข้าใจไหม" เจ้าสัวนิวัฒน์ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังปนเบื่อหน่าย ที่ลูกสาวคนนี้ช่างเอาแต่ใจเหลือเกิน แบบนี้เมื่อไหร่เค้าถึงจะหมดห่วงได้บ้าง คิดพลาง ส่ายหน้าพลาง
"ถ้าแกสามารถใช้ชีวิตที่ไร่ทอตะวัน ให้ได้ครบ 3 เดือน ทำให้ฉันมั่นใจว่าแกจะดูแลตัวเองและงานที่ได้รับมอบหมายได้ในยามที่ไม่มีพวกเราคอยช่วยแล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที" เจ้าสัวนิวัฒน์ยื่นข้อเสนอสุดท้ายให้ ซึ่งมันก็ยังทำให้นิรดาเกิดประกายตาซุกซนแต่ก็รีบเปลี่ยนท่าทางเป็นจำยอม ในใจก็คิดว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องปวดหัวกับการนัดดูตัวที่แสนน่าเบื่อ ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศหาที่ทำงานหาไอเดียออกแบบงานดีไซน์เสื้อผ้าของเธอแล้วกัน แค่สามเดือนเล็กน้อย
 นิรดานึกถึงธุรกิจห้องเสื้อ เธอใช้เงินเก็บส่วนตัวตอนที่เธอไปเรียนต่างประเทศทางด้านการออกแบบ รับเขียนงานเพื่อเก็บประสบการณ์และลองออกแบบงานของตัวเอง ทำแบนรนด์ขายเฉพาะช่องทางออนไลน์ และการตอบรับดีเกินคาด จนเธอสามารถทำเงิน และมีร้านเสื้อผ้าแบรนด์ นีด้า (NIDA) กระจายอยู่ในหลายๆประเทศฝั่งทวีปเอเซีย และยุโรป ธุรกิจนี้แม้แต่พ่อแม่เธอก็ไม่มีใครรู้ ถึงได้คิดว่าเธอลอยไปลอยมา ไม่ทำงานสักที เงินที่เธอทำได้ อยู่สบายๆตลอดชีวิตนี้ยังได้เลย เพื่อตัดปัญหากวนใจก็ต้องตามน้ำไป
"ตกลงค่ะพ่อ นิดจะไป แต่มีข้อแม้นะคะ ถ้านิดทำสำเร็จ พ่อกับแม่ต้องไม่ก้าวก่ายเรื่องจับคู่ให้นิดอีก" ได้ยินดังนั้นเจ้าสัวนิวัฒน์ก็หัวเราะเบาๆออกมาอย่างพอใจที่สุดท้ายเค้าก็ทำให้นิรดายอมทำอะไรสักที และถ้ายอมเฉยๆก็คงไม่ใช่ลูกสาวตัวแสบของเค้านะสิ "ได้ ไม่มีปัญหา แกนั่นแหละทำให้ได้แล้วกัน" เจ้าสัวนิวัฒน์พูดพลางหันไปสบตากับพิมผกา ภรรยาแสนสวยของเค้า
"นิดลูก ไร่ทอตะวันไม่เหมือนกับที่นิดเคยไปเห็นเมื่อสิบห้าปีก่อนแล้วนะ ตอนนี้ถนนหนทางก็สะดวกสบาย พ่อกับแม่ อยากให้นิดไปคุ้นเคยกับที่นั่น เพราะยังไงซะ วันหนึ่งนิดก็ต้องมาช่วยพี่นุดูแลทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณพ่อสร้างไว้จริงไหมลูก" พิมผกาพูดจาสนับสนุนการตัดสินใจของลูก นิรดาหันไปกอดพิมผกาแล้วส่งสายตาออดอ้อน และทำใจยอมรับกับสถานการณ์นี้ ยังไงก็คงดีกว่าที่ต้องคอยหลบหลีกการนัดดูตัวไปตลอด
"คุณพ่อจะให้นิดไปเมื่อไหร่ค่ะ แล้วอยู่ที่นั่นนิดต้องทำอะไรบ้าง" ในเมื่อเธอต้องไปก็จำเป็นต้องรู้เพราะจะได้วางแผนใช้ชีวิต 3 เดือนนี้ให้มันผ่านๆไป "แกเอาตัวแกไปให้ถึงก็พอ พ่อให้คนดูแลไร่จัดแจงไว้หมดแล้ว พร้อมก็ไปได้เลย" เจ้าสัวนิวัฒน์เพิ่งรู้สึกหายใจคล่องเป็นครั้งแรก เพราะลูกสาวตัวแสบนี้ดื้อซะเหลือเกิน


"ผู้ใดที่ถูกท่านเฟลาทิสเลือก วิญญาณของคนผู้นั้นจะได้ไปสถิตอยู่ในสรวงสวรรค์ชั่วนิจนิรันดร์" จากวรรคหนึ่งในคัมภีร์แรกเริ่ม อลิเซ่ พากาเม้าส์
ปีที่ 789
บ่ายวันนี้เป็นวันที่อากาศแสนจะสดใส คนในหมู่บ้านทั้งหมดราว 300 คน ไม่ว่าจะคนแก่ คนหนุ่มสาว หรือเด็กๆต่างยืนตัวเปลือยเปล่า และยืนกันคนละข้างเท่าๆกันพลางเว้นที่ขนาดใหญ่ให้เทพเฟลาทิส เทพเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ได้เลือกพวกเขา
คนทั้งหมู่บ้านกำลังคุยกันอย่างออกรสชาติและพากันเดาว่าวันนี้ใครจะเป็นผู้โชคดีที่ถูกเลือกตัวโดยเทพเฟลาทิส บางคนก็เดาว่าอาจจะเป็นเด็กที่พึ่งที่เพิ่งหัดเดินที่ยังมีความมบริสุทธิ์อยู่อย่างเต็มเปี่ยม บางคนก็เดาว่าอาจจะเป็นหนุ่มวัยรุ่นที่ตั้งใจและขยันทำฟาร์มและมักซ่อมแซมของต่างๆในหมู่บ้านให้โดยไม่คิดค่าตอบแทน
มีคนเดาว่าใครจะได้เป็นผู้ถูกเลือกมากมายแต่คนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคือ บาทหลวงอเล็กซ่า ชายอายุ 40 กว่าๆ ผมหงอกทั้งหัว ตัวสูง ดวงตาสีดำสนิท และแต่งตัวซอมซ่อ เขาหน้าที่เป็นผู้นำทางศาสนาและผู้ศรัทธาในตัวเทพเจ้าเฟลาทิสมากที่สุด ว่ากันว่าบาทหลงอเล็กซ่าเป็นผู้ที่ศรัทธาในตัวเทพเฟลาทิสมากที่สุดมาตั้งแต่เด็กๆและเขาพยายามทำดีเพื่อคนในหมู่บ้านมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้เทพเฟลาทิวเป็นคนเลือกเขา ความพยายามและความดีของเขาทำให้คนในหมู่บ้านรักเขาและยกย่องเทิดทูนเขาเป็นอันมาก
บาทหลวงอเล็กซ่าคนนั้น ตอนนี้กำลังยืนตัวเปลือยเปล่าอย่างสำรวมและภาวนาอย่างสิ้นหวังให้เทพเฟลาทิสเลือกเขา บาทหลวงอเล็กซ่ากุมมือสองมือภาวนาด้วยท่าทีน่าเลื่อมใส จนคนในหมู่บ้านหลายๆคนพากันสวดภาวนาบ้าง บางคนก็ถึงกับสวดภาวนาให้บาทหลวงอเล็กซ่าเป็นผู้ถูกเลือกด้วยซ้ำ
เมื่อคนในหมู่บ้านเริ่มภาวนาไปได้ระยะ ก็มีแสงเจิดจ้าสว่างวาบขึ้น และเทพเฟลาทิสก็ปรากฏตัว
เทพเฟลาทิสเป็นเทพเจ้าที่รูปร่างคล้ายๆคนยกเว้นเพียงแต่ตัวใหญ่กำยำกว่ามาก ท่านเป็นเทพร่างสูงสี่เมตร และมีร่างกายกำยำ เพพเฟลาทิสนั้นตัวเปลือยเปล่าทำให้เห็นผิวกายสีเหลืองและขนที่ปกคลุมอยู่ทั่วทั้งร่างกาย ท่านมีใบหน้าที่แสนเป็นมิตร ท่านมีผมยุ่งเหยิงสีดำ ดวงตาสีดำกลมโต และมีรอยยิ้มที่แสนวิเศษที่สุดเพราะรอยยิ้มของท่านสามารถฉีกยิ้มกว้างได้ถึงใบหู เทพเฟลาทิสขี่ม้าตัวใหญ่ราวสามเมตรสีดำสนิท เทพเฟลาทิสขี่ม้าอย่างช้าๆกำลังจะเข้าหมู่บ้าน เมื่อคนในหมู่บ้านเห็นเทพเฟลาทิสปรากฎตัวแล้ว คนทั้งหมดโดยมีบาทหลวงอเล็กซ่าเป็นคนนำก็ได้เริ่มเปล่งเสียงร้องพร้อมๆกัน
"โอ้ พรของท่านนั้นแสนมหัศจรรย์ สำเนียงช่างไพเราะ มันได้ช่วยเหล่าคนผู้เคราะห์ร้ายอย่างพวกเรา ที่ครั้งหนึ่งเคยอดอยาก ให้ได้อิ่มท้อง โอ้ ท่านเฟลาทิส ครั้งหนึ่งพวกเราเคยปวดร้าวไร้ทางออก แต่พรของท่านทำให้พวกเราพบแสงสว่าง พืชพรรอาหาร สัตว์น้อยใหญ่ ทั้งหลาย ท่านประทานให้พวกเรา โอ้ ท่านเฟลาทิส ได้โปรด รับพวกเราไปเถิด จงเลือกพวกเราด้วยเถิด จงพาวิญญาณของพวกเราไปสถิตอบู่บนสรวงสวรรค์ด้วยเถิด" เสียงร้องประสานของคนนับสามร้อยคนของคนทั้งหมู่บ้านเปล่งออกมาอย่างพร้อมเพรียงและแสนไพเราะ ระหว่างที่เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ ท่านเฟลาทิส เดินควบม้าอย่างช้าๆ
เฟลาทิสขี่ม้าตัวนั้นอย่างช้าๆพลางก้มลงมองหน้าของชาวบ้านแต่ละคนไปมาจนในที่สุดท่านก็หยุดม้าลงราวกับเจอสิ่งที่ท่านตามหาแล้ว เทพฟาลาทิสยกมือใบใหญ่ขึ้นมาเป็นเชิงว่าให้หยุดร้องเพลง
เทพเฟลาทิสลงจากม้าและก้มลงใช้มือใบใหญ่ของท่านจับหัวเด็กผู้ชายวัย 7 ปีคนหนึ่ง เด็กคนนั้น มีผมสีดำ ผิวขาว ตาสีฟ้าดุจดั่งท้องฟ้าในวันที่ฟ้าสดใสที่สุด มือของเทพเฟลาทิสนั้นใหญ่โตถึงขนาดที่ถ้ากำมือแล้วก็สามารถบีบหัวเด็กคนนั้นได้
"เจ้า รู้จักข้ารึเปล่า" เทพเฟลาทิสพูดด้วยเสียงด้วยเสียงทุ้มใหญ่ ใบหน้านิ่งเฉย
"ขอรับ ข้ารู้จักท่านขอรับ ท่านเทพเฟลาทิส เทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ ท่านเป็นเทพเจ้าที่ทำให้หมู่บ้านของเราไม่อดอยาก ท่านเป็นเทพเจ้าที่ดลบันดาลให้พืชพรรณเจริญโต ท่านทำให้แม่น้ำใสสะสาดจนพวกเราสามารถดื่มได้ ท่านดลบันดาลน้ำฝน ท่านคือเทพอุปถัมภ์ของเรา" เด็กคนนั้นพูดไม่หยุดด้วยความดีใจที่มีโอกาสได้พูดกับเทพเฟลาทิส
"ข้าขอขอบคุณท่านมากๆขอรับ เพราะความเมตตาของท่านพวกเราถึงสามารถมีความสุขได้" เด็กน้อยพูดเสร็จก็ก้มหัวจนสุดตัวเพื่อแสดงความขอบคุณอย่างถึงที่สุด
"โอ เจ้าถูกสอนมาดีเหลือเกิน เด็กน้อย" เทพเฟลาทิสยิ้มกว้างจนขอบปากของท่านไปถือใบหู
"แฮะๆ พ่อผมสอนมาน่ะขอรับ" เด็กน้อยชี้ไปยังพ่อของตน ปลายทางของนิ้วนั้นคือบาทหลวงอเล็กซ่า ผู้ที่ตอนนี้กำลังยืนตัวสั่นด้วยอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างเบาๆจนไม่มีใครสังเกตุเห็นยกเว้นตัวเขาเอง
เมื่อเทพเฟลาทิสเห็นว่าพ่อของเด็กคนนี้คือบาทหลวงอเล็กซ่าก็ดูพอใจ "โอ้ อเล็กซ่า เจ้าเลี้ยงลูกของเจ้ามาได้ดีเหลือเกิน"
"ขอบพระทัยขอรับ แต่ข้าเพียงแต่บอกเล่าถึงสิ่งที่จริงแท้ที่ท่านได้ดลบันดาลเพื่อหมู่บ้านของพวกเราเท่านั้นเองขอรับ" บาทหลวงอเล็กซ่าก้มหัวแสดงความขอบคุณและนอบน้อมต่อเทพเฟลาทิส
"ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าถ่อมตัวเกินไปแล้วอเล็กซ่า ลูกๆของเจ้าแต่ละคนช่างเป็นเด็กที่วิเศษจริงๆ" เทพเฟลาทิสหัวเราะอย่างมีความสุขระหว่างที่พูดกับบาทหลวงอเล็กซ่า
"ขอบพระคุณขอรับ ข้าดีใจเหลือเกินที่ท่านได้เลือกลูกๆของข้าเป็นเชื้อเพลิงต่อเติมชีวิตให้ท่าน" บาทหลวงอเล็กซ่าพูดระหว่างที่ก้มหัว
"ฮ่าฮ่าฮ่า เอาหัวขึ้นเถอะอเล็กซ่า มันก็เป็นเรื่องที่ข้าควรทำอยู่แล้วในการพาตัวเด็กๆที่แสนวิเศษเหล่านี้ขึ้นไปยังสรวงสวรรค์"
"ขอรับ" บาทหลวงอเล็กซ่าพูดพลางยกหัวขึ้น เทพเฟลาทิสเมื่อพูดกับบาทหลวงอเล้กซ่าเสร็จก็หันมาพูดกับเด็กคนนั้น
"เจ้าชื่ออะไรละเด็กน้อย" เทพเฟลาทิสถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
"ข้าชื่ออกาธาขอรับ" เด็กคนนั้นพูดพลางยิ้มแป้นอย่างมีความสุข
"ฮ่าฮ่าฮ่า อกาธาบุตรแห่งอเล็กซ่าสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า" เทพเฟลาทิสหัวเราะอย่างมีความสุข และเอามือมาลูบหัวอกาธาอีกครั้ง
"อกาธา อีก 7 วันข้าจะมารับตัวเจ้าไปยังที่พำนักของข้า จงทำอะไรที่เจ้าอยากทำให้เสร็จก่อนวันนั้นล่ะ" เทพเฟลาทิสยิ้มจนปากไปถึงใบหูอีกครั้ง
"ขะ-ขอบพระคุณมากขอรับที่เลือกข้า" อกาธาก้มตัวลงจนหัวแทบติดพื้น
"ฮ่าฮ่าฮ๋าฮ่า ช่างเป็นเด็กที่นอบน้อมจริงๆ" เมื่อเทพเฟลาทิสพูดเสร็จก็เดินไปขึ้นม้าและภายในเวลาไม่นานนักแสงสว่างก็พลันเกิดขึ้นอีกครั้ง และเทพเฟลาทิสก็หายไป
คนในหมู่บ้านต่างเข้ามารุมแสดงความยินดีกับอกาธา
"ดีใจด้วยนะอกาธา เจ้าช่างโชคดีเหลือเกิน" ยายแก่คนหนึ่งพูดกับอกาธาด้วยรอยยิ้มพลางลูบหัวอกาธา อกาธายิ้มอย่างมีความสุข
"โธ่ อกาธา ทำไมเจ้าโชคดีจังนะ แต่ก่อนถึงวันที่ท่านเฟลาทิสกลับมา เจ้าต้องมาเล่นกับพวกเราให้มากขึ้นนะ" เพื่อนๆวัยเดียวกันของอกาธาแต่มาแสดงความยินดีกับอกาธาและอิจฉานิดๆที่อกาธาถูกเลือก
"หนูน้อยโชคดีสุดๆไปเลยนะ พี่ก็อยากถูกเลือกมั่งจัง" สาววัย 20 ปลายๆลูบหัวอกาธาด้วยความเศร้าที่ตนไม่ได้ถูกเลือก
มีคนเข้ามาพูดคุยและแสดงความยินดีกับอกาธาอย่างไม่ขาดสายจนถึงตอนเย็นๆอกาธาจึงสามารปิดตัวกลับบ้านได้
อกาธาเข้าบ้านของตนที่เป็นบ้านเล็กๆขนาดสองชั้นไปอย่างเปี่ยมความสุข
อกาธาไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นในตอนที่เขาหลับ
ไม่มีใครรู้เลยว่าในคืนนั้น บาทหลวงอเล็กซ่าพ่อของอกาธา
จะพยายามฆ่าลูกของตนเอง


"ฮัดชิ้ว" อกาธาในวัย 4 ขวบเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับจามเสียงดังลั่น หลังจากที่ออกไปเล่นหิมะข้างนอกบ้านกับพี่สาวอยู่นาน
"แม่ก็บอกแล้วว่าอย่าไปเล่นตอนอากาศหนาวนานๆ นี่ไปเล่นกันจนมืดเลย" แม่ของอกาธาเมื่อได้ยินลูกจามก็รีบหยิบเอาผ้าไปห่มคลุมรอบตัวอกาธา และพาไปนั่งอยู่หน้าที่หน้าเตาผิงในบ้าน บ้านของอกาธาเป็นบ้าน 2 ชั้นเล็กๆธรรมดา ตกแต่งด้วยของธรรมดาๆเช่นกัน เป็นบ้านที่คล้ายๆกันกับคนอื่นๆในหมู่บ้าน
"แฮะๆ ก็ข้าชอบอากาดหนาวๆนี่ขอรับ แฮะๆ" อกาธาพูดพลางยิ้มแบบเด็กๆให้แม่ของตน แม่ของอกาธาถอนหายใจกับความไร้เดียงสาของลูก
แม่ของอกาธาเป็นหญิงที่ยังคงงดงามแม้จะอยู่ในวัย 40 ปี เธอมีใบหน้าที่ดูใจดี ตัวสูง มีผมสีทองอร่าม ผิวสีขาวซีด และดวงตาสีฟ้าสดใสเหมือนของอกาธา
"ลูกก็น่าจะห้ามๆน้องหน่อยนะ" แม่ของอกาธาหันไปทำเสียงดุใส่เด็กสาวอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งเธอสะดุงเล็กน้อยเพราะอยู่ดีๆแม่ก็หันมาดุ
"แฮะๆ ก็อกาธาชอบหิมะนี่คะ" เด็กสาววัย 8 แปดขวบหัวเราะแห้งๆตอบแม่
"เฮ้อ" แม่ของทั้งคู่ถอนหายใจที่เห็นลูกๆดูไม่ยี่หระกับท่าทีการดุของเธอ
"คุณก็น่าจะช่วยดุลูกหน่อยนะ" เมื่อเห็นลูกๆไม่กลัวที่เธอดุ เธอก็หันไปหาสามีของเธอที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ อเล็กซ่าสะดุ้งเล็กน้อยที่อยู่ดีๆก็ถูกดุมั่ง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ก็ลูกชอบหิมะนี่นา จะห้ามอะไรได้" อเล็กซ่าตอบพลางหัวเราะ แต่เมื่อเห็นเมียตัวเองหรี่ตาใส่ที่ดูน่ากลัวกว่าตอนดุลูกๆเขาก็เปลี่ยนท่าทีเล็กน้อย
"แต่ลูกๆก็ไม่ลูกออกไปเล่นนานขนาดนั้นนะ เดี๋ยวถ้าไม่สบายแล้วลูกจะได้นอนซมบนเตียงทั้งวันออกไปเล่นไหนไม่ได้เลย" อเล็กซ่ายืนเท้าสะเอว และพยายามดุลูกด้วยความนิ่มนวล ลูกๆของทั้งสองตอบรับเสียงดุของพ่อ แม่ของอเล็กซ่ายิ้มที่ลูกๆเชื่อฟังสามีตัวเอง ถึงที่จริงแล้วลูกๆจะดูไม่กลัวเลยสักนิดก็ตาม
หลังจากที่โดนดุไปเล็กน้อยอกาธากูถูกบังคับให้ต้องนั่งผิงไฟอยู่กับแม่เพื่อทำให้ตัวอุ่น ส่วนพี่สาวของอกาธานั้นเดินมาเล่นกับพ่อ
"ให้หนูช่วยนะคะท่านพ่อ" พี่สาวของอกาธาเดินมาช่วยพ่อจัดจาน แต่ก็ช่วยไม่ได้มากเพราะส่วนสูงของเธอแทบจะเท่ากับโต๊ะ อเล็กซ่าจึงอุ้มลูกขึ้นมาและให้ลูกช่วยวางส้อมกับมีดใส่จาน
"ว้าว วันนี้อาหารมันของโปรดหนูทั้งนั้นเลยนี่คะ" พี่สาวของอกาธาพูดพลางน้ำลายไหลเมื่อเห็นอาหารบนโตีะที่เป็นของโปรดของเธอที่นานๆเธอจะได้กินสักชิ้นก็ยากเย็น แต่วันนี้มารวมอยู่ในโต๊ะเดียวกันหมดเลย ไม่ว่าจะเป็น เพนทเซลกองพูน วาฟเฟิล พายเนื้อ และของโปรดที่สุดของเธอซึ่งก็คือมันบดที่มีอยู่เต็มหม้อ
"แน่นอนสิลูก ก็นี่เป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่ลูกจะได้กินกับเรานี่" อเล็กซ่าพูดพลางลูบหัวลูกด้วยรอยยิ้ม แต่ลูกสาวของเขากลับเงียบไปจนเขารู้สึกไม่ดี
"เป็นอะไรรึเปล่าลูก" อเล็กซ่าถามด้วยความสงสัยที่ลูกดูแปลกๆ
"ถ้าเกิดหนูขึ้นสวรรค์ไปแล้ว หนูจะไม่ได้กินอาหารฝีมือพ่อกับแม่อีกแล้วเหรอ" เธอเงยหย้าไปพูดกับพ่อ
"แต่บนสวรรค์ลูกจะไม่หิวเลยนะ" อเล็กซ่าลูบหัวลูกและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"แต่หนูอยากกินอาหารของพ่อกับแม่นี่ มันอร่อยจะตาย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
"อืม ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวเวลาที่พ่อแม่ได้ขึ้นสวรรค์แล้ว พ่อกับแม่จะทำอาหารให้ลูกกินละกัน" อเล็กซ่าตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"พ่อทำอาหารบนนั้นได้ด้วยเหรอ" ลูกสาวของเขาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อในคำตอบของพ่อ
"แน่นอนสิลูก บนสวรรค์น่ะเราทำอะไรก็ได้ที่จะไม่ทำให้ผู้อื่นเสียหาย เพราะเราเป็นคนที่ท่านเฟลาทิสเลือก เพราะฉะนั้นเราก็มีสิทธิ์และความสามารถที่จะบันดาลให้คนในสวรรค์มีความสุขได้ เพราะฉะนั้นถ้าพ่ออยากทำอาหารให้ลูกกิน บนสรวงสรรค์นั้นก็จะมีวัตถุอุปกรณ์ วัตดุดิบทุกอย่างให้ลูกกินได้ไม่อั้นเลย" อเล็กซ่าตอบพลางลูกหัวลูกอย่างทะนุถนอม
"หนูกินได้ไม่อั้นเลยเหรอ" ลูกสาวของเขาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจ
"แน่นอน" อเล็กซ่ายิ้มที่เห็นลูกดูดีใจ
"งั้นหนูจะกินมันบดเยอะๆเลยนะ" เธอยิ้กว้างยิงฟันให้พ่อของเธอ
"อืม ลูกจะกินได้ไม่อั้นเลย" อเล็กซ่าตอบ
"แต่ตอนนี้เราต้องกินอาหารมื้อนี้ให้เยอะๆก่อนนะ เพราะนี่จะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของลูกในฐานะมนุษย์แล้วนะ" อเล็กซ่าพูดด้วยความอ่อนโยนแต่ก็มีความเศร้านิดๆในน้ำเสียง
"ถ้างั้นหนูจะกินให้พุงกางไปเลย" เธอพูดพลางยิ้มอย่างมีความสุข อเล็กซ่ายิ้มที่ลูกไม่ได้เป็นอะไรแล้ว
"นี่ อกาธา กับท่านแม่ มากินข้าวกันได้แล้ว" เธอตะโกนเรียกแม่กับน้องชายด้วยความโมโหหิว
"จ้าๆ" เมื่อแม่ได้ยินลูกสาวดูโมโหหิวก็อุ้มอกาธามาไว้ที่เก้าอี้
"อึ๊บ เจ้าหนู" แม่ร้องออกมาเบาๆพลางยกอกามานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับพี่สาว
เมื่ออกาธาได้นั่งเก้าอี้แล้วคนอื่นก็เริ่มนั่งที่เช่นกัน อเล็กซ่าอุ้มลูกมาบนเก้าอี้และขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ตรงหัวโต๊ะ มีเมียนั่งอยู่ตรงข้าม
"เอาล่ะ ดูเหมือนจะมีคนหิวมากๆๆนะ" อเล็กซ่าหันไปยิ้มให้ลูกสาว ลูกสาวเห็นพ่อยิ้มให้จึงยิ้มตอบ
"แต่ก่อนอื่นเรามาภาวนากันก่อนเถอะ" อเล็กซ่าพูดเสร็จก็เอาศอกเท้าโต๊ะ พร้อมกับยกสองมือมากุมและเอาหัวมาชิดกำมือ คนอื่นในครอบครัวก้ทำพร้อมๆกัน อเล็กซ่าเริ่มนำสวด
"ข้าแต่ท่านเฟลาทิส บุตรีแห่งพระเจ้า โปรดประทานพรแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย และแก่อาหารที่จะรับประทานนี้ เพื่อจะได้ดำเนินชีวิตรับใช้พระองค์และเพื่อนมนุษย์ ข้าขอบพระคุณสำหรับอาหาร และขอให้อาหารนี้เกิดประโยชน์แก่ร่างกายและวิญญาณ ขอให้ผู้ที่อดอยากหิวโหยขณะนี้ได้อิ่มหนำสำราญ ทั้งคนและสัตว์ทุกชนิดขอให้มีความสุข ภายใต้พระบารมีศักท์สิทธื์ของพระองค์ อีมุนด์"
"อีมุนด์" คนอื่นกล่าวคำอวยพรปิดท้ายหลังจากที่อเล็กซ่าพูดเสร็จ
"งั้นก็กินกันเลยเถอะทุกคน" อเล็กซ่าบอกพลางยิ้มให้ทั้งโต๊ะ
ทั้งครอบครัวเริ่มลงมือกินอาหารมื้อนั้น มีเสียงพูดกันประปรายอย่างสนุกสนานระหว่างที่กำลังกินอาหารกันอยู่ เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักจนอาหารในจานดูหร่อยหรอแล้ว ลูกสาวของอเล็กซ่าก็หันมาถามอะไรบางอย่างกับอเล็กซ่า โดยที่ยังกำน่องไก่ชิ้นสุดท้ายไว้ในมือ
"นี่ พ่อคะ ถ้าเกิดหนูขึ้นไปบนนั้นแล้วหนูจะได้เจอพี่ชายด้วยใช่ไหมคะ" เธอถามอเล็กซ่าด้วยสีหน้าซื่อๆไร้เดียงสา
"แน่นอนอยู่แล้วลูก ลูกจะได้ชายพี่ชายของลูก และก็ปู่กับย่าของลูกด้วย" อเล็กซ่าตอบด้วยรอยยิ้มที่เชื่อมั่น
"พวกเขาอยู่บนสวรรค์กันจริงๆใช่ไหมคะ" เธอถามพลางกัดน่องไก่ไปคำนึง
"แน่นอน พ่อมั่นใจมากเลย" อเล้กซ่าพูดพลางลูบหัวลูก
"งั้นเหรอคะ" เธอพูดจบก็มีสีหน้าซึมๆเล็กน้อย
"อื้ม" อเล็กซ่าพยายามหาคำตอบเพิ่มให้ลูกมั่นใจแต่ก็ถูกขัดจังวะซะก่อน
"ท่านพ่อฮะๆ" อกาธาหันมาพูดกับอกาธา
"ว่าไงลูก" อเล็กซ่าหันมามองอกาธา ระหว่างที่กำลังลูบหัวลูกสาวอยู่
"บนสวรรค์นั้นมันมีหิม้ะมั้ยขอรับ" อกาธาถามพลางสูดจมูก
"อืม นั่นสินะ พ่อเองก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยแฮะ แต่มันอาจจะมีและไม่มีก็ได้" อเล็กซ่าตอบไม่ถูกกับคำถามไร้เดียงสาของลูก
"ถ้างั้นๆ ถ้าพ่อไม่แจ้ใจ งั้นวันนี้ข้าขอไปเล่ลหิมะกับท่านพี่อีกได้ไหมขอรับ เพราะถ้าพรุ่งนี้ท่านพี่จะต้องไปสวรรค์แล้ว ข้าก็จะเล่นหิมะกับทานพี่ไม่ได้แลว" อกาธายิ้มให้พ่อและหันไปยิ้มให้แม่
"เฮ้อ ทำไมเป็นคำถามที่ดูเจ้าเลห์ยังไงไม่รู้แฮะ ลองถามแม่ดูสิ" อเล็กซ่าผลักคำถามไปให้เมียของตน
"ลูกเพิ่งกินอาหารกันเสร็จเองนะ เดี๋ยวไปเล่นตอนนี้ก็ได้อ้วกออกมาหมดหรอก" เธอพูดพลางถลึงตาใส่สามีที่อยู่ดีๆก็โยนการตัดสินใจมาให้
"ฮ่าฮ๋าฮ่า งั้นข้าจะไปนังเล่นรอจนวิ่งไดก่อนละกนขอรับ" อกาธาตอบด้วยความตื่นเต้น
"เชื่อได้เร้อ" แม่ของอกาธาหรี่ตามองอกาธาที่ดูเจ้าเล่ห์
"ขอรับ" อกาธาตอบพร้อมรอยยิ้ม
"อืม อืม ตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้ว" แม่ของเด็กๆตอบพลางแล่เนื้อกิน "ก็กลับเร็วๆละกัน เพราะพรุ่งนี้พี่สาวของลูกก็ต้องเตรียมตัวตั้งแต่เช้า" แม่ของเด็กๆตอบด้วยรอยยิ้มนิดนึงเหมือนพยายามวางมาดว่าเป็นแม่ที่ดูเข้มงวดแต่ก็ไม่ดูเป็นแบบนั้นสักเท่าไหร่ อกาธาดีใจกับคำตอบของแม่และรีบหันไปพูดกับพี่ของตน
"ท่านพี่ไปเล่นหิมะกับข้าอีกรอบนะ" อกาธาถามพี่ของตนพลางยื่นพายเนื้อของตนไปใส่จานของพี่
"เฮ้อ เจ้าจะชอบหิมะอะไรขนาดนั้นกันนะ แถมข้าก็อิ่มๆอยู่ด้วย คงวิ่งอะไรมากไม่ได้แล้วล่ะ" พี่สาวของอกาธายิ้มให้พายเนื้อที่อกาธายื่นมาไว้บนจานของตน
"ก็มันทั้งขาว ทั้งเย็น เลยนี่ขอรับ ข้าชอบหนาวๆนี่ แล้วพี่ก็นังเชยๆก็ได้ ข้าจะปาบอลหิมะใฉ่พี่" อกาธาพูดพลางสูดจมูกจากอากาศหนาวที่ไปเล่นรอบที่แล้ว
"เจ้าคิดว่าข้าจะตอบตกลงที่เจ้าจะปาหิมะใส่เหรอ" พี่สาวอกาธาหรี่ตาใส่น้อง
"นะๆๆๆๆๆ พี่ฉาว ข้าอยากเล่นหิมะกับพี่อีก" อกาธายิ้มอย่างใสซื่อให้พี่สาวของตน
"เฮ้อ ก็ได้ๆ แต่เจ้าต้องแบกมันบดไปให้ข้าเยอะๆด้วย ข้าจะเอาไปกินข้างนอกนั่น" พี่สาวของอกาธาพูดพลางเอามือเท้าคาง
 "เย้ๆๆ ข้าจะแบกไปให้ทั้งหม้อเลย" อกาธาพูดเสร็จก็รีบวิ่งไปหยิบหม้อใส่มันบดที่ใบใหญ่กว่าตัวเขาซะอีก และผลัพธิ์ก็คือเขายกไม่ขึ้นเลยสักนิด
"แฮะๆ ข้ายกไม่ได้น่ะท่านพี่" อกาธาหันมาพูดกับพี่ของเขา พี่ของเขาถอนหายใจกับความไร้เดียงสาของน้องที่คิดจะยกไปทั้งหม้อจริงๆ
"ฮ่าฮ่า เดี่๋ยวพ่อยกไปให้เองก็ได้ พวกลูกๆออกไปเล่นเถอะ" อเล็กซ่าพูดพลางหัวเราะลูก
"เย้ ถ้างั้น ไปเล่นกันเถอะท่านพี่" อกาธาพูดเสร็จก็รีบวิ่งไปหาพี่
"จ้าๆ" พี่สาวของอกาธาลงจากเก้าอี้และหันไปพูดกับพ่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พ่อเอามาเร็วๆนะคะ หนูจะกินมันบดให้หมดเลย"
"ขอรับ" อเล็กซ่าตอบ
"งั้น ตามข้ามาให้ทันละกัน อกาธา" พี่สาวของอกาธาพูดเสร็จก็รีบวิ่งออกจากบ้าน
"อะ- พี่ขี้โกงนี่" อกาธารีบวิ่งตามพี่
"อย่าพึ่งวิ่งกันสิ เฮ้อ พวกเด็กๆนี่นะ" อเล็กซ่าพูดเสร็จก็เดินไปยกหม้อใส่มันบดเพื่อจะเอาไปให้ลูก
"นี่ ดูลูกดีๆนะ" เมียของอเล็กเซ่พูดกับอเล็กซ่าด้วยรอยยิ้มแต่มีความรู้สึกเศร้าๆออกมาอย่างน่าประหลาด
"อื้อ ไม่ต้องห่วงหรอก" อเล็กเซ่พูดด้วยรอยยิ้มแต่ก็ต้องชะงักไปทันทีเมื่อเห็นเลือดกำเดาไหลออกมาจากจมูกของเมียตัวเอง อเล็กเซ่รีบวิ่งไปหาเมียด้วยความเป็นห่วง
"เฮ้อ โชคดีนะที่ไม่เป็นตอนที่ลูกๆอยู่" เมียของอเล็กเซ่พูดเสร็จก็ไอออกมาเป็นเลือด เธอเอาผ้ามาเช็ดเลือดเลือดอเล็กเซ่ดูเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก
"ข้าไม่เป็นไรหรอก ท่านไปหาลูกๆเถอะ ลูกสาวของเราคงอยากกินมันบดไม่ไหวแล้ว"
"แต่-" อเล็กเซ่พยายามจะพูดบางอย่างแต่ก็โดนเมียขัดจังหวะ
"ยังไงสักวันข้าก็จะได้ไปเจอลูกๆของข้าอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องห่วงหรอก" เธอเอาผ้าออกแล้วยิ้มให้อเล็กเซ่เห็นรอยยิ้มที่มีคราบเลือดเลอะอยู่
"ข้า....." อเล็กเซ่ยังคงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ
"นี่ ข้าไม่เป็นไรหรอก มันมีอยู่จริงไม่ใช่เหรอ สรวงสวรรค์นั้นน่ะ" เธอยิ้มระหว่างที่เอาผ้าปิดจมูกอีกครั้ง อล็กเซ่ชะงักกับคำตอบของเธอ
"อะ อื้ม" อเล็กเซ่ตอบด้วยความตะกุกตะกัก
"เพราะฉะนั้นนะ ถ้าข้าตายไปข้าก็จะได้ขึ้นไปเจอลูกๆอยู่แล้วนี่ จริงไหม" เธอจ้องตาอเล็กเ,่ด้วยความอ่อนโยน
"อื้ม" อเล็กซ่าตอบเบาๆ
"ที่ข้าเป็นห่วงอย่างเดียวก็แค่กลัวท่านเฟลาทิสจะไม่เลือกข้าเท่านั้น ข้าเองก็ไม่รู้ได้ว่าจะใช้ชีวิตได้อีกนานแค่ไหน จากโรคนี่ที่ข้าเป็นมาหลายปีแล้ว" เธอพูดด้วยสำเนียงเศร้าๆ อเล็กเซ่ไม่กล้าตอบอะไรเธอ
"นี่ ขอโทษนะที่ต้องพูดแบบนี้แต่ท่านช่วยอะไรข้าไม่ได้หรอก ออกไปหาลูกๆเถอะนะ ถึงยังไงข้าก็ไม่ตายเร็วๆนี้หรอก" เธอพูดพลางลูบหัวอเล็กเซ่
"ขะ-เข้าใจแล้ว" อเล็กเซ่พูดเสร็จก็เดินยกมันบดไปถึงประตูแล้วกำลังจะออกจากบ้าน
"นี่ อเล็กเซ่" เธอหันไปมองอเล็กที่กำลังจะออกจากบ้านไปหาลูก
"อืม" อเล็กเซ่ตอบเธอด้วยความกังวล
"สรวงสรรค์น่ะ มันมีจริงๆใช่ไหม" เธอพูดพลางจ้องมองไปที่ดวงตาอเล็กเซ่เหมือนกำลังพยายามเค้นคำตอบที่แท้จริงจากเขา
"ใช่" อเล็กเซ่ตอบกลับเธอด้วยความมั่นใจ
"งั้นเหรอ" เธอพูดพร้อมด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข
"คุณรีบไปเถอะ" เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนให้อเล็กเซ่
"อืม" อเล็กเซ่เปิดประตูออกจากบ้าน เพื่อจะไปหาลูก
อเล็กเซ่รู้สึกอยากอ้วกจากอะไรบางอย่างที่ปะทุขึ้นมาในใจเขา
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ณ คุกใต้ดินแห่งหนึ่ง
" อย่าให้มันหนีไปได้ รีบจับมันเร็ว " เสียงของทหารกลุ่มหนึ่งกำลังไล่ตามชายสวมชุดคลุมสีคำวิ่งหนีออกจากคุก ไล่ตามมาสักพักเมื่อถึงบนพื้นดินก็มีทหารจากด้านนอกเข้ามาสมทบปิดทางด้านหน้าเอาไว้ ชายคนนั้นได้เข้าปะทะอย่างดุเดือน ชายคนนั้นได้ตอสู้กับทหารลายคนอย่างเชียวชาญเมื่อกำจัดคนด้านหน้าจนพอจะหนีได้นั้นก็ได้พลาดท่าโดนคนแท่งบริเวณแขนจากด้านหลัง ถึงอย่างนั้นชายคนนั้นก็ได้จัดการทหารคนนั้นก่อนรีบหนีออกมา
ณ เบื้องบน
แสงแดดได้ส่องลอดผ่านบานหน้าตาสไตล์กรีกผ่านเข้ามาในตัวเรือน ลมพัดเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้ผ่านใบหน้าบุรุษหน้าตางดงาม ตาโค้งขนตางอน ตาสีฟ้าน้ำทะประกาย จมูกโด่ง ปากเป็นกระจับ ผมสีเงินประกายทำให้ผมขยับตมลมเล็กน้อยขณะที่เขานั้นกำลังดูเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะทำงานของเขาเช่นเคยแต่ทันใดนั้นได้มีฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาและได้ทำความเคารพชายผู้นี้ก่อนจะพูดว่า
" ท่านเทพทั้ง 12 ต้องการพบท่าน ขอให้ท่านรีบไปพบ "
เมื่อชายผู้นั้นได้ยินก็แปลกใขเล็กน้อยแล้วได้วางเอกสารชุดนั้นลงก่อนจะพูดว่า
" ข้ารู้แล้ว "
เมื่อชายที่เข้ามาแจ้งสารได้ยินก็ได้ทำความเคารพอีกครั้งก่อนเดินจากไป
ชาบผู้นั้นได้พูดกับสาวใช้ว่า " เตรียมชุดให้ข้า ข้าจะไปวิหารกลาง " เมื่อสาวใช้ได้ยินก็ได้ตอบรับ " เจ้าค่ะ " ก่อนจะโค้งแล้วเดินออกไป
แล้วชายหนุ่มก็ได้ลุกไปที่ห้องแต่งตัว
ณ วิหารกลาง
ชายผู้นั้นได้แต่งกายชุดกรีกโบราณค่อยๆเดินเข้าไปในโถงทางเดินที่ทอดยาวไปไม่มากนั้น รอบข้างทางเป็นเสาแบบคอรินเทียนโดยบนเสานั้นมีคกเพลิงอยู่เสาละอัน ระหว่างเสาของวิหารเปิดโล่ง
 *เสาคอรินเทียน คือ เสาสไตล์กรีกโบราณรูปแบบหนึ่ง*
เมื่อเดินไปสุดท้ายเป็นโถงใหญ่โค้งเป็นทรงกลมโดยรอบผนังโถงนั้นมีรูปปั้นขนาดใหญ่ 12 คนอยู่ เมื่อชายคนนั้นเดินเข้าไปกลางโถงเขาก็ได้คุกเข่าข้างหนึ่งและทำความเคารพรูปปั้น เมื่อเขานั้นได้ทำความเคารพเสร็จแล้วก็ได้มีแสงจากด้านบนทอแสงออกมาปกคลุมพื้นที่ห้องโถงนั้นที่ตัดขาดจากพื้นที่โดยรอบทันใดนั้นก็มีเสียงจากรูปปั้นชายว่า
"ช่วงนี้เจ้าเป็นเช่นไรบ้างล่ะ " ด้วยน้ำเสียงสบาย
เมื่อชายคนนั้นได้ยินก็ได้กล่าวตอบไปว่า
" หลังจากภารกิจครั้งล่าสุดก็ราบรื่นดีขอรับ "
รูปปั้นผู้หญิงอีกรูปได้พูดขัดว่า " ท่านเข้าเรื่องเถอะ "
" อือ ที่พวกข้าเรียกเจ้ามาเนื่องจากมีภารกิจให้เจ้าทำ เนื่องจากมีปีศาจหลุดมาจากโลกใต้พิภพซึ่งปีศาจตัวนี้แข่งแกร่งและเกลียดชังมนุษย์เป็นอย่างมาก ซึ่งทางนั้นยุ่งวุ่นวายเรื่องที่มีคนแหกคุกไปถึงชั้นล่างสุดจึงส่งเรื่องให้เราไปช่วย "
รูปปั้นผู้หญิงอีกรูปได้พูดต่อว่า " เนื่องจากข้าเห็นว่าเจ้าเหมาะสมในการทำเรื่องนี้มากที่สุดพวกข้าจึงจะส่งเจ้าไปทำภารกิจที่โลกมนุษย์โดยปลอมตัว หาแบะแสและทำให้มนุษย์บาดเจ๊บล้มตายน้อยที่สุด นี้เป็นภารกิจสำคัญเพราะอาจมีอะไรแอบแฝงที่เราไม่รู้ดังนั้นเจ้าต้องระวังและห้ามพลาดเป็นอันขาด"
เมื่อชายนั้นได้ฟังจึงได้ตอบรับว่า " ข้าจะทำในภารกิจให้ลุล่วงให้ได้ขอรับ "
" ข้าหวังในตัวเจ้านะ เทพเอธานอส "
" ขอรับ ข้าขอทูลลา "
" ไปเถอะ "
เทพจึงได้ทำความเคารพก่อนเดินออกไปแล้ว
รูปปั้นชายอีกรูปก็ได้พูดว่า " ภารกิจครั้งนี้มีอะไรแอบแฝงไว้แน่นอน แต่เรากลับช่วยไม่ได้ข้ารู้สึกละอายใจที่ไม่สามารถบอกความจริงนี้ได้ " ด้วยน้ำเสียงเป็นเศร้าสร้อย
เมื่อรูปปั้นหญิงได้ยินก็พูดว่าพูดว่า " เราทำได้แค่บอกทำได้แค่นี้แหละ เราได้เพียงแต่หวังแต่ว่าจะไม่เกิดเหตุร้ายแรงกับเอธานอสเท่านั้น " ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
รูปปั้นอื่นๆได้ตอบรับ " อืม "
รูปปั้นชายเดิมได้พูดว่า " เราควรแยกย้ายกันได้แล้ว เรายังมีงานต้องทำกันอีก "
รูปปั้นอื่นๆได้ตอบรับ " เข้าใจแล้ว "
หลังจากรูปปั้นทั้งหมดได้ตอบรับก็เรียกจิตวิญญาณของตนเข้าร่างแล้วหลังจากนั้นแสงที่ปกคุมวิหารก็ค่อยๆสลายจางหายไปเป็นดังเดิม


ด้านของหัวหน้า
เมื่อเขาได้ทำการทดสอบให้นอริสเสร็จแลวก็ได้มาเขาพบท่านลอร์ดอีกครั้งพื่อรายงานผล เมื่อเข้าไปท่านลอร์ดก็ได้ถามว่า " ผลการทดสอบเป็นอย่างไรบ้าง " ในขณะที่ตนกำลังนั้นดูเอกสารในมืออย่างไม่ลดละ ถึงแม้เอกสารจะลดลงไปมากแต่ก็ยังเหลือเอกสารอีกกองอยู่บนโต๊ะ
" เขาทำได้ดีในทุกๆด้านเลยขอรับโดยเฉพาะเรื่องการจัดการกับการแก้ปัญหาและปรับปรุงให้ดีขึ้น ซึ่งมีความรอบรู้เกี่ยวกับภูมิศาสตร์และการจัดการของเมืองเราอย่างดีอีกด้วยขอรับ " หัวหน้าได้กล่วรายงานผลที่สรุปมาจากการทดสอบของนอริส
เมื่อเขาได้ยินถึงกับหยุดดูเอกสารและขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างประหลาดใจที่คภายนอกจะรู้เรื่องราวถึงขนาดนี้
" อือ เจ้าวางรายงานผลแล้วไปได้เลย " ท่านลอร์ดได้กล่าวกลับหัวหน้า แล้วหัวหน้าก็ทำความเคารพก่อนจากไป
เช้าวันถัดไป...
ข้าได้ลืมตาตื่นในช่วงเช้ามืดของอีกวัน ขณะที่ข้ากำลังปรับสายตาในขณะลุกขึ้นนั่งก็เห้นเอียนกำลังจัดเครื่องแต่งกายกำลังจะออกไปข้างนอก
" ตื่นแล้วหรอ " เมื่อเอียนเห็นข้าที่พึ่งตื่นก็ทักขึ้น ข้าได้ตอบกลับด้วยการพยักหน้า
" ข้าถึงไปตรวจชายแดนตอนเช้าแล้ว เสื้อผ้าใหม่ข้าวางไว้ที่โต๊ะเจ้านะ ข้าไปก่อนนะ " เอียนได้พูดเมื่อเห็ท้องฟ้าด้านนอกก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง โดยมีข้าโบกมือส่ง
เมื่อเขาออกไปข้าได้ลงจากเตียงแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เอียนให้มา เมื่อข้าแต่งตัวเสร็จก็ใกล้รุ่งเช้าเสียแล้วข้าจึงเดินออกจากห้องเพื่อเดินทางไปพบท่านลอร์ด เขาได้เดินทางโถงทางเดิมกับที่เมื่อวานเขาเดินเข้ามาครั้งแรกกับรอบข้างที่ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาเดินไปเรื่อยก็มาถึงห้องสุดโถงทางเดินแล้ว เขาได้เดินไปหยุดที่หน้าประตูเหมือนทหารหน้ประตูจะรู้อยู่แล้วว่าข้ามาเข้าพบจึงได้บอกกับท่านลอร์ดว่า " นอริสมาแล้วขอรับ " ชายหน้าประตูได้รายงานผ่านบานประตเมื่อเดิม
" เข้ามาได้เลย " หลังจากเสียงรายงานสักพ้กก็มีเสียงท่านลอร์ดอนุญาติให้เขาไปออกมาจากห้อง ข้าได้เดินเขาไปในห้องโดยมีทหารได้ยืนเฝ้าหน้าประตูยืนข้างๆเพื่อเปิดทางให้ข้าเข้าไปได้
เมื่อเข้ามาก็เห็นภาพท่านลอร์ดพร้อมห้องี่ดูมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเนื่องจากแสงยามเช้าที่เขามาทำให้ห้องนี้ดูสวยงามเป็นพิเศษ เมื่อเดินึงหน้าโต๊ะทำงานท่านลอร์ดขาก็ได้โค้งทำความเคารพโดยมีท่านลอร์ดนั่งรอข้าโดยหันเบาะไปด้านหลังเพื่อชมความงานของดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น เมื่อข้าทำวามเคารพแล้วยืนเป็นปกติเขาก็ค่อยๆหันกลับมามองข้า
" เมื่อคืนเป็นไงบ้าง หลับสบายดีไหม " ท่านลอร์ดได้ถามขึ้น
" หลับสบายดีขอรับ " ข้าได้ตอบไปด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม แล้วท่านลอร์ดก็ได้หยิบรายงานผลที่หัวหน้าเอามาให้เมื่อคืนมาดู
" เจ้ามีพรสรรค์มากเลยนะ ทั้งการต่อสู้ การศึกษา สภาพเมืองจนเหมือนกับไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาเลย " ท่านลอร์ดได้พูดตอนแรกอย่างเป็นธรรมชาติจนึงประโยคสุดท้านที่ใช้น้ำเสียงที่เค้นเอาคำตอบจากคนแปลกหน้าผู้นี้
" ข้าเคยทำงานเป็นู้ช่วยในบ้านขุนนางมาก่อนขอรับ " ข้าได้ตอบกลับไปเหมือนกลับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" แล้วทำไมเจ้าต้องออกมาหางานที่ต่างแดนแถมยังเป็นชายแดนเมืองไวเพลส์ด้วย ทั้งทีเจ้าได้ทำงานดีอยู่แล้ว "เขาได้ถามคำถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติแต่กลับคอยมองท่าทางของข้าอยู่
" เนื่องจากพวกเขาตัดสินใจที่จะไปใช้ชีวิตที่สงบที่บ้านเกิดพวกเขา พวกเราที่รับใช้จึงต้องไปหางานอื่นทำนะขอรับ " นอริสได้กล่าวอย่างไม่หวาดเกรงเนื่องจากได้เตรยมสถานการณ์มาอย่างดีและพบเรื่องอย่างนี้มานับครั้งไม่ถ้วนนั้นเอง
" ดูจากความสามารถของเจ้าลองมาเป็นผู้ช่วยข้าดีไหมล่ะ " หลังจากที่ท่านลอร์ดได้มองดูข้าด้วยตาสวรรค์สักพักก็ได้ถามขึ้น
" ยินดีอย่างยิ่งขอรับ " ข้าได้ตอบกลับไว้ดังเป็นตามที่ข้าคิดไว้
" นายท่าน ฮาลีทมาแล้วขอรับ " อยู่ๆเสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้นพร้อมกับเสียงทหารหน้าห้องที่ได้แจ้งถึงู้มมาเยือนคนใหม่
" เข้ามาได้ " ไม่ทันข้าได้ครุ่นคิดอะไรท่านลร์ดก็ตอบกลับเสียงนั้นไปแล้ว
ประตูได้เปิดออกมาอย่างช้าๆเป็นชายสูงวัยแต่ดจากการแต่งตัว ท่าทางและการแสดงกิริยาสื่อให้เห้นว่าเป็นคนที่มีภูมิฐานที่ดี
" นี้คือฮาลีทผู้ช่วยของข้า เจ้าจงไปเรียนรู้งานจากเขาแล้วอีก 3 วัน ให้เจ้าลองมาทำงานจริงดู " ท่านลอร์ดได้แนะนำข้าให้รู้จักเขาและได้มอบหมายสิ่งแรกในการที่จะเป็นผู็ช่วย
" ขอรับ ขอบคุณสำหรับความกรุณา " ข้าได้ตอบกลับไป
คุณฮาลีทได้ความเคารพก่อนเดินออกไปโดยมีข้าเดินตามออกไปจากห้องของท่านลอร์ด เมื่อประตูปิดลงสีหน้าทีกังวลได้ขึ้นอยู่บนหน้าของท่านลอร์ดด้วยความแปลกใจและสวสัยที่ตาเทพที่มองได้เห็นถึงตัวตนแต่กลับมองนอริสได้ว่าเป็นคนที่ไม่ได้ประสงค์ร้ายเท่านั้น ภายในใจท่านลอร์ดเพียงแต่คิดว่าอย่าเกิดเรื่องก็พอก่อน
หลังจากที่ประตูปิดลงฮาลีทก็ได้เดินนำไปพร้อมอธิบายสิงที่ข้าต้องทำและเรียนรู้ให้ได้ภายใน 3 วันของข้ากับการฝึกสุดโหดที่กำลังจะเริ่มขึ้นันบจากนี้
ชี้แจ้ง
ดวงตาเทพ คือ ดวงตาที่คนที่มีสายเลือดของเทพไม่ว่าจะมากหรือน้อยมากแค่ไหนก็ตามจะสามารถฝึกดวงตาให้มองคนภายนอกออกซึ่งความแ็งแกร่งของพลังจะขึ้นกับความสามรถและการฝึกน ถ้าคนที่มีพลังน้อยกว่าจะมองคนที่มีพลังสูงกว่าได้นั้นจะเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ปกปิดเท่านั้น ซึ่งตอนที่ท่านลอร์ดใช้ดูนอริสเขาก็สัมผัสถึงการใช้พลังมาที่เขาได้แต่เขานั้นไม่ได้แสดงท่าทางอะไรไปเท่านั้น
ส่วนมากคนที่มีสายเลือดเทพมักเป็นคนผู็มั่งคั่งและมีอำนาจในพื้นโลก มีแต่ชาวเวทกับคนที่มีสายเลือดเทพถึงจะรับรู้ได้เมื่อพวกเขานั้นใช้พลังนี้ออกมา


ระหว่างที่ข้าที่กำลังนึกถึงเรื่องราวก่อนที่ข้าจะลงมาอยู่นั้น
" นอริส เราใกล้ถึงค่ายแล้ว อยู่ด้านหน้านี้เองดูสิ " เสียงของเอียนเรียกดังขึ้นทำให้ข้าหลุดออกจากความคิดของตัวเองแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองทางด้านหน้า ก็พบกับค่ายขนาดใหญ่จนมองไม่เห็นด้านในด้านบนและล่างมีการป้องกันอย่างดี แล้วม้าก็ได้วิ่งผ่านป่าไปจนถึงหน้ากำแพงเมืองก็ได้ชะล่อคงวามเร็วลงเมื่อม้าได้เปลี่ยนจากวิ่งมาเป็นเดินไปหน้ากำแพงโดยมีทหารหน้ากำแพงทำความเคารพ
เมื่อม้าเดินผ่านเข้ากำแพงได้พบกับคฤหาสน์สีขาวตั้งตระหง่านเห็นได้ชัดเจนแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้มากระหว่างทางก็เห็นลานกว้างขนาดใหญ่ซึ่งมีทหารกำลังฝึกซ้อมกันอย่างขยันขันแข็ง ม้าที่นั่งมาก็หยุดลงบริเวณขอบของลานฝึกแล้วก็มีทหาร 2-3 คนเดินเข้ามาหา
" ยินดีตอนรับกลับครับหัวหน้า " เสียงตอนรับหัวหน้าที่นำเรากลับมาถึงค่ายโดยพวกเขาพูดพร้อมทำความเคารพ
" อืม " หัวหน้าได้ตอบกลับไปพร้อมลงจากหลังม้า แล้วคนอื่นๆก็ลงจากหลังม้าตาม
" ฝากนำม้าไปเก็บด้วยหล่ะ ฉันจะไปพบลอร์ด " เขาสั่งลูกน้อง
" ครับ " เสียงตอบรับของทหารก็ที่จะเดินจูงมาเดินออกไปทิ้งให้ข้ายืนอยู่คนเดียว
" รออะไรล่ะ ตามมาสิ " เขาได้พูดขึ้นก่อนเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ข้าจึงรีบเดินตามหัวหน้าไป
เมื่อเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ก็จะเป็นทางเดินทอดยาวตรงไประหว่างทางมีประตูห้องกับรูปภาพสลับกับไปทำให้ระหว่งทางข้าเลยเอาแต่มองรูปภาพระหว่างทางเดินจนเดินมาสุดทางเดินเสียแล้ว เมื่อถึงหน้าห้องของโถงทางเดินหัวหน้าที่นำทางมาก็หยุดลง
" บอกท่านลอร์ดที่ว่าข้ามาพบ " เขาได้บอกกับคนเฝ้าประตูทั้งสอง ทั้งสองได้ก้มน้อมรับ
" หัวหน้าฝ่ายตรวจตราตอนรุ่งเช้าของเขาพบขอรับ " ชายเฝ้าประตูคนหนึ่งได้เคาะประตูก่อนที่จะแจ้งผ่านบานประตู
" เข้ามาได้ " เสียงตอบรับจากหลังบานประตูได้ดังขึ้น
คนเฝ้าประตูทั้งสองได้ทำก้มต้อนรับแล้วหัวหน้าก็ได้เดินเข้าไปในตัวห้อง เมื่อเปิดประตูก็เห็นกับห้องขนาดปานกลางโดยในห้องมีการจัดวางอย่างดี บริเวณกลางห้องเป็นโต๊ะทำงานซึ่งได้มีชายวัยกลางคนได้นั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทำงาน หัวหน้านั้นได้แสดงความเคารพเมื่อข้าเห็นก็ได้ก้มทำความเคารพเช่นกัน
" เจ้ามีเรื่องอันใด แล้วชายด้านหลังเจ้าคือใคร " ชายที่นั่งอยู่ได้เอ่ยถาม
" ข้าพบเขาเดินเร่ร่อนบริเวณชายแดนเห็นบอกว่ามาหางานทำนะครับ แต่คนธรรมดาไม่น่าเดินมาแถวนั้นได้ข้าจึงพาเข้ามาหาท่านนะครับ " หัวหน้าได้ตอบกลับไปด้วยความน้อบน้อม
ชายที่นั่งอยู่ได้มองมาที่ข้าพร้อมกับกำลังพิจารณาอย่างใจเย็น
" เจ้ามาหางานงั้นรึ " เขาได้ถามขึ้นมาโดยกำลังมองข้าอยู่
" ใช่ครับ " ข้าตอบรับ
" แล้วเจ้าทำงานอะไรได้บ้างล่ะ " ชายคนนั้นหลังจากดูการกระทำของข้าสักพักก็ถามขึ้น
" ค ครับ ? ข้าทำได้ทุกอย่างเลยครับ " ข้าตอบด้วยความงงงวยเล็กน้อย
" เจ้าสนใจมาทำงานที่ค่ายนี้ไหมล่ะ " เขาได้ถามข้าโดยที่ยังไม่ละสายตาจากข้า
" สนใจมากเลยครับ " ข้าตอบด้วยความไม่ลังเลเพราะการที่อยู่บริเวณนี้จะสะดวกในการหาข้อมูลและการทำงาน
" กีตะ พาเขาแนะนำสถานที่แล้วทดสอบความสามารถของเขาแล้วมารายงานผลให้ข้าด้วย " เขาได้พูดกับหัวหน้าที่ยืนฟังอยู่
" ครับ งั้นข้าขอตัว " กีตะได้ตอบรับ
" ไปเถอะ " ชายวัยกลางคนกล่าวตอบ
กีตะได้โค้งแสดงความเคารพก่อนเดินออกไปข้าจึงทำความเคารพก่อนเดินตามกีตะออกไปโดยมีท่านลอร์ดมองมาจากในห้องจนประตูนั้นได้ปิดลง กีตะได้นำข้าแนะนำที่างต่างในคฤหาสน์ก่อนพาข้ามาลานกว้างด้านหน้าได้การทดสอบศักยภาพและให้ข้าตอบคำถามเกี่ยวกับเมือง อาณาจักร และการจัดการเรื่องต่างๆ ข้าได้ทำการทดสอบจนเวลาล่วงเลยไปจนพระอาทิตย์เริ่มจะตกดิน
" การทดสอบของเจ้าจบลงเพียงเท่านี้ เดี๋ยวจะมีคนมาพาเจ้ามารับไปห้องพักของเจ้า แล้วพรุ่งนี้ก็ให้เจ้าไปพบท่านลอร์ดตอนพีะอาทิตย์ขึ้นด้วย " กีตะได้กล่าวกับข้าที่พึ่งจบการทดสอบคำถามในห้อง แล้วอยู่ๆก็มีเสยงเคาะประตูดังขึ้น
" เข้ามา " กีตะได้ตอบกลับเสียงเคาะประตูทันใดนั้นเอียนก็เดินเข้ามาพร้อมทำความเคารพ
" ข้ามาแล้วครับท่าน " เอียนได้ตอบหลังจากทำความเคารพเสร็จ
" อืม พาเขาไปที่ห้องพักสะ เดียวข้าไปรายงานผลก่อน " กีตะได้ตอบกลับเอียนไปก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยกีตะได้ทำเคารพเพื่อส่งเขา
" เป็นไงบ้าง " เอียนไ้หันมาพูดกัลข้าเมื่อกีตะได้เดินออกไปแล้ว
" ก็พอได้ แต่เหนื่อยนิดหน่อย " ข้าได้ตอบกลับเอียนไป
" งั้นตามข้ามาสิ เดียวข้านำทางเอง " เอียนได้พูดแล้วเดินนำข้าไป
" ที่พักทหารและเหล่าคนรับใช้จะแยกกันโดยที่พักของทหารจะอยู่ด้านหลังและด้านซ้ายของคฤหาสน์ส่วนของคนรับใช้จะอยู่ด้านซ้ายซึ่งที่พักของทหารนะจะให้นอนห้องล่ะ 2 คน โดยที่อาบน้ำและนั่งรวมจะต้องใช้ร่วมกัน " เอียนได้อธิบายรายละเอียดระหว่างเดินทางสำรวจก่อนถึงห้องพัก
" ถึงแล้ว " เอียนได้พูดขึ้นพร้อมหยุดหน้าห้องนึง
" เนื่องจากเจ้ามาอาศัยกะทันหันจึงไม่มีที่พักให้เจ้าดังนั้นจึงต้องมาอาศัยกับข้าที่ไม่มีคู่พอดีถึงจะไม่มีอะไรมากก็เถอะ เจ้าโอเคใช่ไหม " เอียนได้ถามข้าในขณะที่เปิดห้องแล้วเดินเข้าไป
ในห้องมีเตียงไม้อยู่สองเตียงติดผนังด้านละข้างแล้วผนังตรงกลางมีหน้าต่างอยู่หนึ่งบานและมีโต๊ะสำหรับใช้ทำงานวางอยู่ติดห่างกันไม่มากคนละตัว ถึงแม้ห้องจะไม่กว้างมากแต่ก็เพียงพอในการอาศัย
" ข้าอยู่ได้ " ข้าได้ตอบกลับเอียนไปหลังจากดูรอบห้องเสร็จแล้ว
" ดีเลย งั้นเจ้านอนเตียงนี้นะ ส่วนนี้เป็นของใช้จำเป็นนะ " เขาได้เดินไปจะเตียงที่วางพร้อมพร้อมแปรงสีฟันและยาสีฟัยอันใหม่ให้ข้า
" อืม " หลังจากข้าตอบรับข้าก็จัดของที่เอามาก่อนที่จะไปอาบน้ำและเข้าสู่ห้วงนิทรา...


ด้านชายแดนของอาณาจักรแห่งหนึ่ง
" กุก กับ กุก กับ กุก กับ "เสียงฝีเท้าของม้าที่กำลังวิ่งเรียบฝั่งชายแดนตอนเช้ารุ่งสางโดยมีชายสวมชุดเกราะพร้อมหอกข้างกายนั่งอยู่บนหลังม้า แต่ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้เห็นชายคนหนึ่งที่สวมผ้าคลุมปิดปังใบหน้าพร้อมแบกถุงใบหนึ่งไว้บนบ่ากำลังเดินตามแนวชายฝั่ง พวกเขาจึงได้ควบม้าเข้าไปหาชายคนนั้น เมื่อพวกเขาไปถึงก็ได้หยุดม้าขวางหน้าและล้อมชายคนนั้นเอาไว้ก่อนที่จะนำหอกที่อยู่ข้างกายชี้ไปที่คนน่าสงสัย
 ชายคนนั้นรู้สึกตกใจเมื่อมีม้ามาหยุดอยู่ด้านหน้าของตน แล้วก็มีหอกจากคนที่อยู่บนม้าชี้เข้าหาตนเอง เขาจึงยกมือขึ้นแล้วได้กล่าวกับพวกเขาด้วยความตกใจที่ยังเหลืออยู่ว่า " พ พวกท่านโปรดใจเย็นลงก่อน "
"เจ้าเป็นใคร เหตุใดเจ้าถึงมาเดินอยู่บริเวณนี้ หรือว่าเจ้านั้นจะเป็นศัตรู " ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าไได้พูดขึ้นพร้อมขยับปลายหอกเข้ามา
" ข้าเป็นชาวบ้านมาจากเมื่ออื่นมาหางานทำที่เมื่ออื่นเพื่อส่งให้ให้ครอบครัว มิได้มีเจตนาร้ายอันใด " ชายคนนั้นพูดด้วยความกลัวหอกที่อยู่ด้านหน้าเล็กน้อย
" เจ้าเปิดผ้าคลุมของเจ้าออกมาสิ " ชายคนเดิมได้พูดกับชายแปลกหน้าที่ยังดูตกใจและกลัวอยู่
ชายคนนั้นได้เปิดผ้าคลุมออกทำให้เห็นผิวขาวผ่อง นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มและผมสีน้ำตาลอ่อนราวกับคนที่ไม่เคยทำงาน
 เมื่อชายคนนั้นได้เห็นก็มีท่าทางไม่เชื่อคนแปลกหน้าคนนี้สักเท่าไหร่เนื่องจากรูปร่างท่าทางที่ดูไม่เหมือนคนที่ทำงาน เขาจึงส่งสัญญาณให้คนอื่นมาค้นตัวชายผู้นั้นเมื่อลูกน้องของเขาได้เดินไปค้นตัวเขาแต่พบแค่เสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นเล็กน้อยจึงได้บอกกับชายคนนั้นว่า " ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่มีอาวุธหรือของน่าสงสัยใดๆ แต่เจ้ามาทำตัวลับๆล่อๆแถวนี้ดังนั้นข้าจึงจำเป็ต้องพาเจ้าไปพบกับลอร์ดก่อน เพื่อให้เขาตัดสินใจ "
" ข้าเข้าใจแล้ว แต่ท่านช่วยให้พวกท่านลดหอกลดหน่อยได้หรือไม่ "
" ลดหอกลง " เมื่อชายขี่ม้าชุดเกราะได้ยินก็ได้ลดหอกลงไปไว้ข้างกายดังเดิม
" เจ้าอย่าได้คิดจะตุกตกตอนที่ข้าพาเจ้ากับค่ายด้วยล่ะ เอียน ข้าฝากเจ้าเอาชายคนนี้กลับค่ายด้วย " ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าได้พูดกับลูกน้องคนหนึ่ง
" ครับ " เอียน ชายที่ดูเหมือนจะเด็กสุดในกลุ่มนี้ได้ตอบรับด้วยเสียงดังฟังชัด
" เจ้าขึ้นมาบนหลังม้าข้าสิ เราจะได้รีบออกเดินทางกัน " เอียนได้พูดกับชายแปลกหน้าหลังจากตอบชายผู้ออกคำสั่ง
" ค ครับ " ชายชุดคลุมได้ตอบดูความแปลกใจนิดๆก่อนที่จะก้าวขึ้นหลังม้าโดยมีเอียนค่อยช่วยให้ขึ้นมา
" ออกเดินทางกลับค่าย " เสียงชายที่ดูเป็นหัวหน้าได้ออกคำสั่งอีกครั้งก่อนที่จะควบม้านำทาง
" เจ้ามิต้องเกร็จมาหรอกนะ ถึงหัวหน้าจะดูดุดันแต่ท่านนั้นใจดีที่พดกับเจ้าาแบบนั้นก็เป็นเพราะห่วงพวกเรากับคนในค่ายนะ " เอียนได้พูดบอกกับข้าในขณะที่เริ่มเดินทาง
" จะพยายามนะครับ " เขาได้ตอบด้วยอ่อนน้อมจนเอียนผู้ได้ฟังถึงกับหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย
ระหว่างทางเขานั้นได้คิดถึงเรื่องราวก่อนหน้าที่เขาจะมาถึงที่นี้ หลังจากเขาออกมาจากวิหารกลางข้าก็กลับจักการงานของตนที่เหลือไว้ให้เรียบร้อยก่อนการเดินทางลงโลกมนุษย์ในอีก 2 วันข้างหน้าเพื่อทำภารกิจ เมื่อถึงวันออกเดินทางถ้าได้หยิบของที่เตรียมไว้ในการเกินทางก่อนที่ข้าเทพเอธานอสจะปลี่ยนรูปร่างภาพลักษณ์ภายนอกเพื่อให้เหมือนกับคนทั่วไปและได้ใช้ชื่อตัวเองว่า นอริส
พอข้าเดินทางมาถึงประตูเชื่อมต่อโลกมนุษย์ก็ได้เห็นเพื่อนทั้ง 2 ของข้ารอข้าอยู่ก่อนแล้ว คนแรกชื่อว่า คีร่า เป็นเทพแห่งพงไพร ผู้ที่มีหน้าตาสะสวยพอควรแต่นิสัยกลับแก่นแก้ว ใจกล้าและบ่าบิ้นราวกลับผู้ชาย ส่วนอีกคนชื่อ ซาเรเมีย เทพแห่งสงคราม เป็นผู้ชายผิวแทนร่างกายกำยำ ผมสีเพลิงแดงหน้าตาหล่อเหลาชอบที่จะชอบหยอกล่อแกล้งพวกข้าอยู่บ่อยครั้งนับว่าเป็นคนคอยสร้างสีสันให้กลุ่มของเรา ด้วยนิสัยของซาเรเมียจึงมักมีเรื่องถกเถียงกับคีร่าบ่อยๆ จนบางครั้งก็คิดว่าข้าก็คิดว่าเรานั้นกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันได้อย่างไร
ระหว่างที่ข้าเดินเข้าไปหาคีร่ากับเซราเมียที่เหมือนกำลังถกเถียงกันอยู่เมื่อครู่ เมื่อเห็นข้าก็ได้หยุดการถกเถียง
" ทางนี้ ทางนี้ " เซราเมียได้โบกมือไปมาพร้อมตะโกนเรียกข้าด้วยความร่าเริง
" เจ้าแค่โบกมือเอธาก็เห็นแล้วน่า " คีร่าบอกเซราเมียที่กำลังโบกมือให้ข้าอย่างเสียงดัง
" ข้าก็แค่กลัวเอธาไม่เห็นพวกเรานิ เจ้าทำไมต้องดุข้าด้วย " หลังจากพูดก็ได้ทำหน้าง้องอนเดินมาหลบหลังข้าแล้วบอกว่า " เอธาเจ้าดูสิคีร่าดุข้า " ด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยและแสร้งปาดน้ำตา
" หนอยแหนะเจ้า แน่จริงอย่างหลบอยู่หลังเอธานอส " คีร่าได้พูดตอบเซราเมียเมื่อท่าทางที่เซราเมียทำ
" ข้าจะตีเจ้าให้ตายเลย " คีร่าได้พูดแล้วมาวิ่งไล่จับเซราเมียที่หลบหลังข้าแล้ววิ่งไล่จับรอบข้าเหมือนข้าเป็นจุดศูนย์กลางของการทะเละครั้งนี้
" พวกเจ้าหยุดกันได้แล้ว ข้าให้มาส่งไม่ได้ให้มาตีกัน " ข้าด้วยความเหนื่อยหย่ายใจ
เมื่อทั้งสองได้ยินได้หยุดวิ่งไล่กันแล้วเดินมาหาข้าแล้วเซราเมียก็พูดว่า " เอาน่าสีสันกลุ่มเรา " พร้อมคล้องคอข้าแล้วคีร่าก็ได้พูดสมทบต่อว่า " ใช่ๆ อย่าซีเรียสเลย "
" เฮ้อ " ข้าถอนหายใจพร้อมสาหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายกับทั้งสองคน
"แล้วครั้งนี้เป็นงานไม่ยากมาก เจ้าน่าจะกลับมาเร็วใช่ไหม " คีร่าได้ถามขึ้นมาพร้อมกับเซราเมียที่อยากรู้คำตอบเหมือนกัน
" ข้าก็ไม่มั่นใจเพราะอาจจะมีเรื่องแอบแฝงในงานนี้ ถ้าราบรื่นก็น่าจะกลับมาเร็วอยู่ " ข้าได้ตอบกลับด้วยเสียงจริงจัง
"งั้นเจ้าก็ต้องระวังตัวด้วยนะ " คีร่าได้พูดด้วยความเป็นห่วง
"งั้นเจ้าระวังตัวแล้วรีบกลับมาล่ะ เสร็จภารกิจแล้วเรามาฉลองกัน "เซราเมียได้พูดด้วยความร่าเริงและตื่นเต้น
ข้ากับคีร่าได้มองหน้ากันและคิดเหนื่อยหย่ายใจกับเซราเมียเหมือนกันพร้อมกับส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้มนิดๆกับนิสัยของเซราเมีย
" ถึงเวลาที่เจ้าควรลงไปได้แล้วนะ " คีร่าได้พูดเมื่อได้มองไปเห็นฟ้าที่เริ่มสว่าง
" จริงด้วย คุยกันเพลินเลย " เซราเมียได้ตอบกลับ
" งั้นข้าไปแล้วนะ "ข้าได้บอกกับเพื่อนทั้งสองก่อนที่จะเดินไปที่ประตู
" ไปดีมาดีนะ "คีร่ากับเซราเมียได้พูดพร้อมโบกมือลา
" อืม "ข้าได้ตอบรับก่อนเดินเข้าประตูไป


เมื่อ1000ปีก่อนโลกใบนี้นั้นเคยถูกขับเคลื่อนโดยผู้ใช้เวทย์มนต์มาก่อน ผู้คนเหล่านั้นล้วนเกิดมามีพลังเวทย์เป็นของตัวเอง โดยพื้นฐานจะมีติดตัวแค่คนละ1ธาตุเท่านั้น แต่แน่นอนย่อมต้องมีคนที่เกิดมาแล้วไร้ซึ่งพลังเวทย์ อุปกรณ์ในโลกนี้นั้นล้วนแล้วต้องใช้พลังเวทย์ในการเปิดใช้งานซึ่งนั้นทำให้ผู้คนที่ไม่มีพลังเวทย์น้้นถูกจำกัดสิทธิหลายอย่าง ผู้ไร้ซึ่งเวทย์มนต์ส่วนมากจะเป็นสามัญชนที่ถูกควบคุมโดยเหล่าขุนนางที่มีพลังเวทย์มนต์ ทั้งโดนกดขี่และให้ทำงานอย่างหนัก จนกระทั่งมหาจักรพรรดิแห่งโพรซิออนที่1 แห่งจักรวรรดิโพรซิออน ได้ปลดแอกเหล่าผู้คนที่ไร้พลังเวทย์ที่โดนกดขี่มานานหลายศตวรรตทำการต่อต้านผู้ใช้เวทย์มนต์ด้วย Gears ที่พวกเขาคิดค้นขึ้น มันสามารถขับเคลื่อนได้ด้วยคริสตัลมานาที่พวกเขาขุดเจอโดยบังเอิญในเหมืองแร่โบราณแห่งนึงในจักรวรรดิ คนที่ไม่มีแม้พลังเวทย์ก็ขับขี่ได้ ทั้ง2ได้ทำการรบการมานานหลายปีจนกระทั่งอาณาจักรคาเปลล่าที่เมื่อก่อนเคยรุ่งเรืองในเรื่องของเวทย์มนต์ตอนนี้เริ่มเข้าตาจนเพราะสู้เทคโนโลยีของโพรซิออนไม่ได้และได้พ่ายแพ้ไปในสงครามในที่สุด และนี่เป็นเพียงส่วนนึงในตำนานที่จารึกไว้ ณ ที่จักรวรรดิแห่ง นี้......
"เอาล่ะเด็กๆ นิทานจบแล้วเข้านอนกันได้แล้ว"
"ว้าาา จบซะแล้ว" มาเรียคุณนายเจ้าของดินแดนทางใต้ของจักรวรรดิ ได้บอกให้ลูกๆของเธอนอนซะ
 "พรุ้งนี้ท่านแม่จะมาเล่าเรื่องให้ฟังอีกหรือเปล่าค่ะ" น้องสาวคนเล็กเอมิเรียเอ่ยถาม
"อย่าไปเซ้าซี้ท่านแม่มากซิ ท่านแม่ไม่ว่างขนาดนั้นหรอกนะ" รูเพิร์ตลูกชายคนโตแทรก
"ถ้าแม่ว่าง แม่จะมาเล่าให้ฟังอีกนะจ๊ะ"
"ค้าบ/ค่า" เด็กทั้งสองขานรับด้วยความดีใจ
หลังจากที่ส่งลูกเข้านอนในค่ำคืนนั้นเธอได้เดินขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคาซ่อมซ่อเพื่อแจงงานที่ต้องทำในเช้าพรุ้งนี้
"อีวาน! พรุ้งนี้แกต้องตื่นแต่เช้า เพื่อเตรียมม้าให้รูเพิร์ทนะ"มาเรียได้สั่งงานแกเด็กชายคนนึงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสืออย่างไม่สบอารมณ์
"คร้าบๆ คุณนายยยย" เด็กหนุ่มตอบรับด้วยท่าทีที่รำคาญเล็กน้อย
"ถ้าเข้าใจแล้วก็ดับตะเกียงแล้วรีบเข้านอนซะ รู้มั้ยที่แกยังมีที่ซุกหัวนอนเป็นเพราะใคร"
ใช่แล้วผม อีวาน ปีนี้ก็อายุ 15 แล้ว ได้มีคนเอาผมมาฝากไว้ที่คฤหาสน์หลังนี้นานมาแล้ว พ่อแม่ผมเป็นใครผมเองก็ยังไม่รู้เลย ผมซึ่งต้องทำงานอยู่ที่นี่เพื่อแลกกับอาหารเพียงเล็กน้อยกับที่ซุกหัวนอนซ่อมซ่อแห่งนี้ ทำไมชะตาชีวิตของผมถึงได้ลำบากแบบนี้น๋อ
 หลังจากที่โดนด่าผมก็ได้ดับตะเกียงเพื่อเตรียมเข้านอนทันที ที่นี่แห่งนี้อุปกรณ์ทุกอย่างคนที่ไร้พลังเวทย์สามารถใช้ได้เป็นปกติเพราะว่าที่นี่คือจักรวรรดิโพรซิออนซึ่งเป็นปรปักษ์กับผู้ใช้เวทย์ ที่จักรวรรดิแห่งนี้ห้ามผู้ใช้เวทย์มนต์อาศัยถ้าโดนจับได้ว่าเป็นผู้ใช้เวทย์จะโดนจับไปขังลืมไว้ที่คุกใต้ดินของเมืองหลวงจนตาย มันเกิดอะไรขึ้นกัน? ทำไมจักรวรรดิถึงได้เกลียดเวทย์มนต์ขนาดนี้กันนะ?
"จิ๊บๆ" เสียงนกน้อยที่บินเข้ามาทางช่องเล็กๆบนห้องใต้หลังคาทำให้ผมตื่นขึ้น "เช้าที่แสนน่าเบื่อ" ผมบ่นพึมพำ ตื่นมาในที่เดิมๆ ทำในสิ่งเดิมๆมาตลอดหลายปีผมทำการเก็บที่นอนให้เข้าที่ ล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงานตามที่คุณนายสั่ง ที่คฤหาสน์
แห่งนี้คนรับใช้ยังดูดีกว่าผมซะอีก ผมซึ่งเป็นเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ซึ่งโดนทิ้งไว้ให้โตอยู่ที่นี่
 ผมเดินลงบรรไดลงจากห้องใต้หลังคามาที่โถงทางเดินอย่างเชื่องช้า "ท่านพี่อีวานจะไปเตรียมม้าให้ท่านพี่รูเพิร์ตเหรอค่ะ?" เอมิเรียเป็นคนเดียวที่เรียกผมว่าท่านพี่ เอมิเรียตอนนี้เพิ่งจะ8ขวบ กำลังน่ารักเลยแหละ "ใช่แล้วจ้าาา น้องสุดเลิฟของพี่"
 ผมตอบเธอกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสถึงแม้จริงๆแล้วในใจผมโคตรจะเบื่องานนี้เลยก็เถอะ "เดี๋ยววันนี้พี่กับรูเพิร์ตจะไปล่ากระต่ายมาทำสตูให้น้องกินนะจ๊ะ"
"จริงเหรอค่ะ!! หนูชอบสตูกระต่ายของท่านพี่อีวานมากเลย" เด็กน้อยร้องดีใจมาก ผมเคยทำให้เธอลองชิมครั้งนึงซึ่งเธอชอบมันมาก ผมกับเอมิเรียตอนเรายังเล็กๆเราแอบเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆจนกระทั่งแม่ของเธอมาเห็นเข้า ผมจึงต้องเว้นระยะห่างกับเธอ ซึ่งมันทำให้เธอดูเหงามาก รูเพิร์ตพี่ชายของเธอก็ไม่ค่อยสนใจเธอซักเท่าไร คงเป็นเพราะเป็นพี่ชายคนโตที่ต้องสืบทอดตระกูลบารอนต่อจากพ่อ จึงทำให้ต้องเข้าเรียนโรงเรียนขุนนางที่เมืองหลวงทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้กับน้องสาวนัก
 หลังจากคุยกับเอมิเรียเสร็จ ผมได้เดินออกไปที่คอกม้า ซึ่งเจ้าบ้านก็มารอพบผมอยู่ ท่านคือบารอนอาโต้ ลูคัส เจ้าของดินแดนแห่งนี้ เคยได้ยินมาช่วงที่มีสงครามท่านได้ขับ Gears ประจำตระกูลเพื่อร่วมรบในสงครามทำความดีความชอบให้กับจักรวรรดิจนได้รางวัลคือดินแดนแห่งนี้นั่นเอง
"จะออกไปกันแล้วใช่มั้ย อีวาน" ท่านถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบ วันนี้ดูท่านจะเป็นกังวลใจเป็นพิเศษ เพราะวันนี้ผมมีหน้าที่ที่จะต้องพารูเพิร์ตเข้าไปทำการทดสอบในป่ามายาที่จะมีสัตว์อสูรระดับต่ำปรากฏตัวออกมา
 เพราะการที่จะเข้าโรงเรียนขุนนางนั้นนักเรียนคนนั้นจะต้องพิสูจน์ตนว่าแข็งแกร่งพอจะเข้าเรียนโดยการล่าหมาป่าเขี้ยวเงิน "ครับ วันนี้ผมกับรูเพิร์ตเตรียมพร้อมกันมาอย่างดีเลยครับ" ผมตอบกลับไปพร้อมก้มหัวเล็กน้อย "ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ กะอีแค่หมาป่าแป็บเดียวก็จบแล้ว ฮ่าๆ" รูเพิร์ตบอกด้วยความมั่นใจแบบสุดๆ "งั้นก็ดีไปเตรียมพร้อมออกล่าได้แล้ว" หลังจากนั้น ผมกับรูเพิร์ตขึ้นขี่ม้าพร้อมปืนลูกซองกับกระสุนจำนวนนึง
่ก่อนจะออกไปท่านเจ้าเมืองได้มาบีบที่ไหล่ของผมพร้อมกับพูดเบาๆว่า
 "ข้าขอฝากลูกชายของข้าด้วยนะ อีวาน"
คงจะมีแต่ท่านเจ้าเมืองเท่านั้นที่รู้ความลับของผม ความลับที่อาจจะทำให้ผมถึงตายได้....
_______________________________________
 ผมซึ่งได้วิ่งนำหน้ารูเพิร์ตอยู่ไม่ไกลนัก ได้ใช้เรดาร์แบบพกพาในการหาตำแหน่งของสัตว์อสูร
 แต่ดูเหมือนวันนี้อากาศจะไม่เป็นใจนักเพราะเมื่อคืนมีฝนตกลงมาทำให้มีหมอกค่อนข้างหนาภายในป่า
"เฮ้! รูเพิร์ตอย่าห่างจากชั้นมากเกินไป เดี๋ยวจะหลงทางเอาได้นา"
ผมที่ตะโกนหารูเพิร์ตที่อยู่ข้างหลังแบบหยอกๆ
"รู้แล้วน่าา อย่าทำมาเป็นสั่งเลย ชั้นมันอนาคตอัศวินผู้พิพากษา จัดจ์เลยนะเว้ยย"
 อัศวินผู้พิพากษา จัดจ์ทั้ง7 ว่ากันว่าในสงครามแค่มีหนึ่งในจัดจ์อยู่ในทัพนั่นก็เหมือนการันตีชัยชนะไปแล้ว
"ชั้นล่ะอยากเห็นของจริงจังเลยนะว่าอัศวินผูพิพากษาจะอยู่หน้าตาแบบไหน" อีวานซึ่งยังคงตอบกลับแบบหยอกๆอยู่ รูเพิร์ตนั้นแม้จะอยู่ท่ามกลางหมอกหนาก็ยังหาตัวเจอไม่ยาก คงเป็นเพราะกรรมพันธุ์ผมสีทองนั่นแหละเลยทำให้ระบุตำแหน่งได้ไม่ยากนัก ขณะที่ขี่ม้าอยู่นั้นอีวานก็รู้สึกผิดสังเกตแปลกๆ จึงสั่งให้หยุดก่อน "หยู๊ดด หยุดก่อนน"
 อีวานบอกรูเพิร์ตผ่านวิทยุ แต่เมื่อหันกลับไปรูเพิร์ตกลับไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
"เฮ้ !! รูเพิร์ต ได้ยินชั้นมั้ย ไม่ตลกเลยนะถ้าคิดจะแกล้งชั้นกลับด้วยวิธีนี้เนี้ย" "ซ่าาาา ซ่าาาา" มีเพียงเสียงวิทยุที่สัญญาณขาดหายตอบกลับมาเท่านั้น "บ้าเอ้ย! หายไปไหนนะ บอกแล้วให้ตามชิดๆกันไว้แท้ๆ"
"เฮ้!! อีวาน นายอยู่ไหน" รูเพิร์ตซึ่งหลงทางอยู่ในป่ามายาที่หมอกลงหนักได้ตะโกนหาอีวาน มีแต่เพียงความเงียบที่ตอบกลับมา "ไม่ตลกเลยนะแบบนี้ ปกติที่ป่านี้ไม่มีหมอกนี่"
ใช่แล้ว ป่ามายาที่ปกติไม่มีหมอกและมีเพียงสัตว์อสูรระดับต่ำปรากฏตัวเท่านั้น แต่วันนี้มันกลับต่างออกไป รูเพิร์ตทำการเปิดเรดาร์ขึ้นเพื่อค้นหาอีวานที่อาจจะอยู่ไม่ไกลนัก เรดาร์แบบพกพานั้นจะตรวจจับแต่คลื่นความร้อนที่อยู่ในระยะ300เมตรเท่านั้น แต่เพราะว่าวันนี้มีหมอกลงอย่างหนาแน่นทำให้เรดาร์เหลือการตรวจจับแค่ระยะ50เมตรเท่านั้น
 นั้นจึงทำให้รูเพิร์ต ผู้ซึ่งมีอนาคตอยากจะเป็นอัศวินผู้พิพากษานั้นถึงกับรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ
"อะไรกัน ทั้งๆที่ชั้นฝึกมาอย่างหนักเพื่อวันนี้ วันทดสอบที่จะเข้าโรงเรียนเลยนะ!"
รูเพิร์ตนั้นยิงปืนค่อนข้างแม่น วิชาดาบปานกลาง มีอีวานคอยเป็นพี่เลี้ยงฝึกฝนอยู่แรมปีเพื่อวันทดสอบนี้โดยเฉพาะ
 "ชั้นต้องหาให้เจอ เจ้าหมาป่าเขี้ยวเงิน แม้จะมีหมอกหนาหรือไม่มีผู้นำทางชั้นจะต้องหาแกและผ่านการทดสอบไปให้ได้"
 และในตอนนั้นเอง ได้มีเงาขนาดมหึมากำลังเดินเข้ามาใกล้รูเพิร์ต ตึง! ตึง! เสียงย่ำเท้าของมันทำให้ต้นไม้ใบหญ้ารอบๆสั่นไหว
"นั่นมัน หมีมายาใช่มั้ยนั่น !! แย่แล้วไง"
หมีมายาที่มีเพียงไม่กี่ตัวในป่า สัตว์อสูรแรงค์ B "ทำไมหมีมายาถึงโผล่มาล่ะ ไม่ใช่ว่าฤดูนี้พวกแกจำศีล อยู่ไม่ใช่เรอะ!!"
 ด้วยความที่ว่าหมอกหนาและมองเห็นหมีแบบไม่ชัดเจนมากนัก รูเพิร์ตได้ยิงปืนลูกซองในมือของเขา โดยเล็งไปที่หัวของมัน ปัง! ปัง!
 หลังจากยิงไป2นัดและดูท่าทีว่าหมีมายาจะล่มลงมั้ย ตึง! ตึง! ตึง! หมีมายานอกจากจะไม่ล่มลงแล้วแถมยังเร่งความเร็ววิ่งตรงมาทางรูเพิร์ตทันที
 ฮี้ ๆ ๆ!!! ม้าที่รูเพิร์ตขี่อยู่เกิดอาการตื่นตกใจจนพยศและสะบัดเจ้าของๆมันล่มลงไปนอนกองกับพื้นหญ้า กร้วมมม! เจ้าม้าผู้น่าสงสารถูกหมีงับเข้าที่คอและสะบัดจนคอขาด เลือดเปื้อนหน้าเจ้าของๆมัน และในนี้ตอนนี้สติของว่าที่อัศวินผู้พิพากษาในตอนนี้นั้นได้หลุดลอยไป เมื่อได้เห็นหมีอย่างชัดเจนในระยะใกล้ ไม่ใช่หมีมายา แต่มันคือหมีสีเลือด สัตว์อสูรแรงค์ A
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถสืบทอดตระกูลต่อไปได้ เอมิเรียพี่ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้น้องเลยและนายอีวานชั้นขอโทษที่พูดไม่ดีกับนายตลอด" เด็กหนุ่มอนาคตไกลได้แต่หลับตาลงเตรียมพร้อมรับความตายที่อยู่ตรงหน้า และจากนั้น ฉัวะ!!!!