ตอนที่ 23 คืนสู่เหย้า
กู่ฉิงซานก้มศีรษะลงแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
มาดามซูจ้องมองเขาอย่างสงบและกล่าว “คบหากับซูเซี่ยเอ๋อในฐานะเพื่อน ทางเราไม่เคยคัดค้าน แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอกำลังพยายามที่จะสารภาพรักต่อหน้าสาธารณะ นักเรียนยากจนคิดจะปีนป่ายขึ้นมาคว้าเซี่ยเอ๋อ ฉันต้องคัดค้านอย่างแน่นอน”
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและกล่าว “แต่นั่นเป็นอุบายของจางเย่อ”
มาดามซูขัดเขา “เรื่องของจางเย่อปล่อยให้ตระกูลไป่เป็นคนจัดการ แต่เรื่องนี้ล่ะ? เรื่องที่เธอวุ่นอยู่กับซูเซี่ยเอ๋อทุกวัน เธอคิดว่าทางตระกูลไป่ตาบอดหรือไร?”
มาดามซูเน้นเสียง “ฉันเคยต้องการให้เซี่ยเอ๋อรู้จักพบปะพูดคุยกับคนทุกประเภท ทุกระดับชั้น เพื่อที่จะได้สามารถมองโลกในมุมมองต่างๆ ได้ แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้อีกต่อไป”
กู่ฉิงซาน “ถ้าผมได้คบกับซูเซี่ยเอ๋อ ผมจะไม่มีวันทำร้ายเธอ”
มาดามซูรู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต ก่อนจะหันมามองกู่ฉิงซานตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นครั้งแรก
วิธีที่เธอใช้มองผู้คนทำให้กู่ฉิงซานรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก แต่ในที่สุด เขาก็เลือกที่จะต่อต้าน และจ้องสวนกลับไป
มาดามซู “สัปดาห์หน้าจะเป็นวันเกิดของลูกสาวฉัน ไป่หงหยูจะพาเธอไปเที่ยวที่เกาะส่วนตัวในวันหยุด ซึ่งมีมูลค่าถึง แปดสิบล้าน แล้วเธอล่ะจะมอบของขวัญอะไรให้ลูกสาวฉัน? โมเดลหุ่นรบน่าสมเพชนั่นน่ะหรือ?”
“คุณแอบอ่านข้อความอุปกรณ์สื่อสารของพวกเราอย่างนั้นหรือ” เป็นครั้งแรกที่กู่ฉิงซานขมวดคิ้ว แต่เขาก็ยังคงอธิบาย “นั่นไม่ได้เป็นเพียงแค่โมเดลหุ่นรบ”
“หยุด ไม่ว่าเธอจะใช้เทคนิคอะไรในการสร้างมัน แต่อะไรก็ตามที่เป็นของจากเธอมันไม่สำคัญทั้งนั้น” มาดามซูขัดเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
หล่อนลุกขึ้นและมองมายังชายหนุ่ม
“ฉันลืมบอกเธอไป ลูกสาวของฉันได้ปลุกธาตุจำเพาะทั้งห้าให้ตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่นานเธอก็จะปลุกพลังวิญญาณแห่งลมขึ้นมาได้”
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน และมันเป็นใบหน้าที่เผยให้เห็นถึงความสุข
เหล็ก ไม้ น้ำ ไฟ และดิน นี่คือ ‘ธาตุทั้งห้า’ ทว่า ลม สายฟ้า แสง ความมืด และเสียง นี่คือ ‘ธาตุจำเพาะทั้งห้า’
พลังวิญญาณแห่งลมเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มาก และเป็นความสามารถของเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ที่หลายคนได้แต่ใฝ่ฝันถึง
ในยุคของเขาซูเซี่ยเอ๋อสามารถปลุกพลังวิญญาณลมขึ้นมาได้ก็จริง แต่นั่นมันก็อีกสองปีหลังจากนี้
แต่เวลานี้ เธอกลับสามารถปลุกมันขึ้นมาได้ก่อน นี่นับว่าเป็นสิ่งที่ดี
เนื่องจากธาตุจำเพาะทั้งห้านี้จะมีพลังเหนือยิ่งกว่าพวกมืออาชีพ ในโลกก่อนหน้าของกู่ฉิงซาน ช่วงท้ายเกมคนกลุ่มนี้นับว่าเป็นกลุ่มที่มีศักยภาพสูงลิ่ว
มาดามซู “เธอยิ้มอะไร? ฉันขอเตือนเธอไว้เลยนะว่าอย่าเข้าใกล้ลูกสาวฉันอีก อย่าแม้แต่จะคิดติดต่อ เธอมันก็แค่คนธรรมดาต้องรู้ได้แล้วว่าเมื่อไหร่ควรจะหยุด”
“นี่คือคำแนะนำของฉันในฐานะนายหญิงแห่งตระกูลซู และยังเป็นคำเตือนอีกด้วย”
เธอไม่เหลือบกลับมามองกู่ฉิงซานอีก เพียงสะบัดเสื้อ ผินตัวกลับหลัง และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่จบลง เธอจะต้องรีบเข้าไปในงานเลี้ยง หลังจากทั้งหมดนี้ นี่คืองานเลี้ยงของตระกูลซู และกำลังรอเธอซึ่งเป็นเจ้าภาพไปเปิดงาน
“มาดามซู โปรดรอสักครู่”
เสียงของเด็กยากจนดังมาจากเบื้องหลัง
มาดามซูหันกลับและจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
กู่ฉิงซานยืนขึ้น สบสายตาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายและกล่าวด้วยความจริงใจ “มีบางเรื่องที่ผมต้องบอกคุณ”
“พูดมา”
กู่ฉิงซาน “ผมยังไม่ได้พัวพันกับซูเซี่ยเอ๋อ และไม่เคยคิดที่จะปีนป้ายเข้าสู่ตระกูลซู พวกเราเพียงคบหากันอย่างเท่าเทียมเพียงเท่านั้น”
มาดามซูรู้สึกว่าอีกไม่นานเธอจะไม่อาจระงับความโกรธเอาไว้ได้ไหว เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างฉับพลัน “‘อย่างเท่าเทียม?’ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำๆ นี้จะมีอยู่ในพจนานุกรมของเธอ”
น้ำเสียงของหล่อนเปลี่ยนเป็นเย็นชา “เธอไปเสีย ที่นี่ไม่ยินดีต้อนรับเธออีกต่อไป”
กู่ฉิงซานตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากศาลาอย่างเงียบๆ
หลังจากนั้นไม่นาน มาดามซูก็ปรบมือของเธอเบาๆ
“ไปซะ” ในสายตาของเธอนำมาซึ่งความเย็นชา “ไปบอกตระกูลและตระกูลเนี่ย กู่ฉิงซานกำลังจะออกจากเกาะกลางทะเลสาบ”
“รับทราบ”
“นอกจากนี้พวกเราจะไม่สนใจสิ่งที่พวกเขาทำ แต่มันจะไม่สามารถเกิดขึ้นในบริเวณรอบๆ ทะเลสาบของเกาะได้”
“ตามที่ท่านปรารถนา”
หลังจากออกคำสั่งแล้ว ในที่สุดมาดามซูก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
เธอเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า และเอ่ยพึมพำออกมา “ฉันจะไม่มีทางยอมแพ้ มันยังไม่สายเกินไป… ”
ไม่นานท้องฟ้าก็ถูกปกคลุมด้วยความมืด
กู่ฉิงซานกลับไปยังสลัมด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ก่อนจะพบว่าห้องของเขาได้ถูกผนึกไว้แล้วโดยตำรวจ
แม้ว่าตระกูลเนี่ยจะปกปิดเรื่องของหงสู่ แต่ห้องเดี่ยวในตึกสูงยี่สิบสองชั้นกลับปรากฏเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งผนัง มันคงจะสะดุดตามากเกินไป
กู่ฉิงซานยืนอยู่ตรงนั้นอยู่สักพัก
ที่หลบภัยอย่างแผนกวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของบริษัทหุ่นรบกังเตี๋ยก็อยู่ไม่ได้แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีที่ไป
ในตอนนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง มันคือกุญแจที่นักฆ่าหวังหมิงมอบให้ กู่ฉิงซานจึงหันหลังกลับ และเดินมุ่งไปยังพื้นที่ใกล้เคียง
เมื่อเดินมาถึงตรอกเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกมา จู่ๆ กู่ฉิงซานก็ก้มลงมองเงาของตนอย่างฉับพลัน
เงาของเขาผละแยกออกจากเท้า และวิ่งตรงออกจากตรอกไป
“เทคนิคเทียนซวน…”
เมื่อได้เห็นสกิลแปลกๆ เช่นนี้ กู่ฉิงซานก็สามารถรับรู้ได้ทันที
มันเป็นวิธีการทักทายที่สุภาพมาก แม้กระทั่งความสามารถเงาที่เผยออกมาก็ยังไม่ส่อให้เห็นถึงเจตนาร้าย
อย่างไรก็ตาม มันคงจะดีกว่าถ้าตามไปดู
กู่ฉิงซานเดินตามเงาออกจากตรอก ก่อนจะเดินเข้าไปในบาร์ที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่ง
ทันทีที่กู่ฉิงซานเดินเข้าประตูบาร์ มันก็ถูกปิดลงทันที พร้อมกับป้ายที่แขวนตรงประตูถูกเปลี่ยนเป็น ‘ปิดชั่วคราว’
ทำนองเพลงที่อ่อนโยน และนุ่มลึก กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบ แสงไฟสลัวๆ
ที่ด้านข้างของบาร์ปรากฏคนสองคนกำลังนั่งอยู่
คนหนึ่งเป็นชายล่ำบึก ไว้ผมยาวสวมแว่นกันแดดสีดำ
ส่วนอีกคนเป็นผู้หญิงหุ่นเพรียวบางหน้าตางดงาม สวมผ้าคลุมไหล่สีแดง
ทั้งสองมองไปยังกู่ฉิงซานด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้า
“เอ๋? ที่แท้ก็คุณนี่เอง” กู่ฉิงซานมองไปยังคนแปลกหน้าด้วยความประหลาดใจ
เนื่องเพราะมันเป็นเรื่องไม่ทันตั้งตัว กู่ฉิงซานจึงพูดออกไปโดยไม่ทันคิด ทั้งสองที่นั่งอยู่อีกฝั่งหันมามองหน้ากันด้วยความแปลกใจและงุนงงเล็กน้อย
“อ๋อ มันไม่สำคัญหรอก ฉันแค่รู้สึกเหมือนกับว่าเคยได้พบกันคุณมาก่อนที่ไหนสักแห่ง”
กู่ฉิงซานกล่าวกลบเกลื่อน
ได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น ทั้งสองก็ทำท่าทีว่าเข้าใจ
หญิงผมยาวสีเพลิงยืนขึ้น และยื่นมือออกไป พร้อมกล่าวอย่างจริงใจ “สวัสดี ฉันคือองค์หญิงแอนนาแห่งจักรวรรดิโอลันก้า ขอเดาว่าคุณคงเคยเห็นฉันในข่าว”
ตรงเข้าหาเป้าหมายราวกับคมมีด คิดอะไรก็มักจะเอ่ยมันออกมาโดยตรง แม้กระทั่งวิธีการพูดก็ยังเป็นสไตล์ที่คุ้นเคย
มุมปากของกู่ฉิงซานกลับกลายเป็นเหยเก เขายื่นมือออกไปจับกับอีกฝ่าย และเขย่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชักกลับมาอย่างไว
“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อกู่ฉิงซาน”
ในความทรงจำของช่วงชีวิตก่อนหน้า เธอคนนี้มีนิสัยรักความสะอาด และเกลียดการที่ผู้อื่นสัมผัสกับผิวของเธอ
แน่นอนว่าทางฝั่งแอนนาก็ขมวดคิ้วอย่างไม่คาดคิด และรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ดูจริงใจมากขึ้น “นักเรียนกู่ เชิญนั่ง”
กู่ฉิงซานนั่งลงตรงข้ามกับทั้งสอง
สายตาของเขาเหลือบมองเธออีกครั้ง
ไม่คาดคิดเลยจริงๆ หลังจากหลายปีมานี้ เขาจะสามารถพบเธอได้อีกครั้ง...ในสภาพของเด็กสาว
 กู่ฉิงซานเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในจิตใจของเขา
แอนนา เมดิซี องค์หญิงคนโตแห่งจักรวรรดิโอลันก้า กุหลาบหนามแห่งคริสจักรศักดิ์สิทธิ์ รวมไปถึงเจ้าของฉายาเทพธิดาเปลวเพลิงแห่งความตาย และเป็นเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ผู้ใช้ธาตุไฟจากธาตุทั้งห้า แต่ฉายาที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของเธอก็คือ
ราชินีแห่งการทำลายล้าง
เธอเป็นคนที่ดื้อรั้นต่อโชคชะตาอันน่าเศร้า ต่อสู้อยู่ท่ามกลางความสิ้นหวัง และจากไปด้วยจิตวิญญาณอันงดงาม
ในชีวิตก่อนหน้า ช่วงที่กู่ฉิงซานได้เข้าไปในต่างโลก เธอก็ได้กลายเป็นหนึ่งในตัวตนระดับตำนานของทั้งสองโลกแล้ว
และในระหว่างนั้น เธอได้ช่วยชีวิตของกู่ฉิงซานเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจ
แม้สำหรับเธอมันจะเป็นเพียงแค่การกระทำแบบไม่ตั้งใจ แต่กู่ฉิงซานก็รู้สึกประทับใจเสมอมา
จนกระทั่งเมื่อหลายปีก่อน ในที่สุดกู่ฉิงซานก็เติบโตจนมาอยู่ในระดับเดียวกัน และได้ออกตามหาตัวเธอเพราะต้องการที่จะตอบแทนน้ำใจในคราวนั้น “ฉันไม่เคยเป็นหนี้บุญคุณใคร และฉันต้องการที่จะตอบแทนน้ำใจของคุณ โปรดบอกมาว่าคุณต้องการให้ฉันทำอะไร”
ทว่าแอนนากลับเพียงแค่หัวเราะและกล่าว “งั้นก็ดี นายอยากตอบแทนฉันนักใช่ไหม งั้นเอาเป็นไวน์ดีๆ สักแก้วก็แล้วกัน”
นั่นจึงเป็นที่มาของการที่เขาออกตามหาสูตรลับของไวน์ และมันหายากจริงๆ นอกจากนี้มันยังช่วยให้เขาได้พัฒนาทักษะการผสมค็อกเทลมาด้วยในตัว จากนั้นจึงเริ่มออกตามหาตัวเธออีกครั้ง
ทว่ากลับสายเกินไป กลิ่นหอมได้จางหาย แผ่นหยกได้แตกสลายลง…ในตอนนั้นตัวเธอกลับชิงตายจากไปก่อนเสียแล้ว
....................................


ตอนที่ 25 ล้อมกรอบ
“หนีไปกันก่อนเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ ไว้เราค่อยมาพูดคุยกันทีหลัง” กล่าวจบกู่ฉิงซานก็ก้าวออกจากบาร์
และความรุนแรงของค็อกเทลที่แอนนาพึ่งได้ดื่มไปที่ดูเหมือนว่าจะกำลังออกฤทธิ์ ทำให้ภาพของกู่ฉิงซานเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างพร่ามัว
“เขาดูหล่อจัง” เธอบ่นงึมงำด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยสีสัน
วอนฟอร์ดกล่าว “ฝ่าบาท มีหลายคนกำลังมาที่นี่ พวกเรารีบหนีไปกันก่อนเถอะ”
“จะจากไปโดยทิ้งโอกาสดีๆ แบบนี้น่ะเหรอ” แอนนากล่าว “เริ่มทำการประเมินทันที”
วอนฟอร์ดยิ้มอย่างขมขื่น “ช่วงเวลานี้กำลังจะเกิดการต่อสู้ขึ้น รีบไปก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิมเถิด ในกรณีที่คุณถูกพบตัว มันจะมีผลกระทบร้ายแรงกับทางการทูต”
สีหน้าของแอนนาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เธอมองไปยังอีกฝ่ายแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “งานของเราคือการตรวจสอบว่าสิ่งสำคัญที่เทพธิดากงเจิ้งกำลังทำคืออะไร และกู่ฉิงซานก็คือกุญแจที่จะใช้ไขความลับนั้น”
เธอเอ่ยอีกประโยคสั้นๆ “พระบิดากำลังรอคำตอบจากเราอยู่”
“พ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของวอนฟอร์ดดูฮึกเหิมขึ้น ก่อนจะยกเครื่องจักรขนาดเล็กที่อยู่ด้านหลังของบาร์ วางลงบนพื้นและเปิดระบบทำงานอย่างรวดเร็ว
“ตรวจพบระดับความผันผวนโมเลกุลชีวิตของกู่ฉิงซาน ดาวน์โหลดลักษณะทางชีวภาพ ทำการล็อกเป้าหมาย เริ่มกระบวนการสังเกตการณ์ คำสั่ง : สองเจ็ดศูนย์อุปกรณ์สังเกตการณ์และดาวเทียมเตรียมประจำตำแหน่ง”
“ประจำที่เรียบร้อย” เสียงที่แตกต่างออกไปมากมายดังขึ้นจากเครื่องมือสื่อสาร
“ดาวเทียมสอดแนมบนท้องฟ้าพร้อมเข้าประจำการแล้ว” เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น
“ดีมากสหาย ภารกิจนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าอุปกรณ์ทำงานได้ตามปกติ”
“รับคำสั่ง ท่านหัวหน้า”
“ถ้าอย่างงั้นก็เริ่มกันเลย” วอนฟอร์ดกดลงบนปุ่มยืนยัน
“การประเมินรวบรวมข้อมูลของผู้มีพรสวรรค์ระดับมืออาชีพได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ และระบบจะเริ่มทำการเก็บข้อมูล”
“ณ วันที่ 27 เมษายน 3091 เวลา 21.97 นาที พลเมืองของรัฐบาลกลาง กู่ฉิงซาน เพศชาย อายุสิบแปดปี เริ่มต้นการประเมินศักยภาพส่วนบุคคล”
ขณะนี้ปรากฏม่านจอแสงขึ้นเบื้องหน้าทั้งสอง เป็นฉากมุมสูงที่กู่ฉิงซานกำลังเดินออกจากบาร์
ดูเหมือนว่าคนที่อยู่บริเวณโดยรอบจะถูกอพยพออกไปแล้ว นั่นหมายถึงจะไม่มีใครสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นบนถนนที่ว่างเปล่าแห่งนี้ได้
เสียงไซเรนดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และในท้องฟ้าก็ปรากฏรถลาดตระเวนสี่คันบินตรงมาอย่างรวดเร็ว
ทว่าแม้รถเหินเวหาทั้งสี่จะยังมาไม่ถึง แต่เสียงป่าวประกาศกลับดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ
“ขอย้ำ ตอนนี้คุณถูกต้องสงสัยเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม โปรดยืนอยู่กับที่ห้ามเคลื่อนไหว มิฉะนั้นเราจำเป็นต้องดำเนินการมาตรการขั้นถัดไป”
กู่ฉิงซานยืนอยู่นิ่งๆ ขณะเดียวกันก็จ้องมองรถเหินเวหาอย่างใจเย็น
ทันใดนั้น หนึ่งในรถเหินเวหาก็กะพริบแสงสีแดงวาบ ดึงดูดความสนใจจากกู่ฉิงซาน
“มาถึงก็เปิดใช้งานเลเซอร์ล็อกเป้าเลยสินะ” กู่ฉิงซานมองมันอย่างสงบ
แน่นอนว่าในวินาทีต่อมาหลังจากที่มันถูกเปิดใช้งาน ปืนปฏิกรอาร์คขนาดเล็กก็โผล่ออกมาจากใต้ท้องรถเหินเวหา
ตามมาด้วยแสงสีฟ้าที่ตัดลงมาจากท้องนภา เกิดประกายไฟ ปืนปฏิกรอาร์คยิงลงถล่มถนนจนเกิดเป็นหลุมลึก
ฝุ่นควันลอยว่อนไปทั่ว
บนท้องฟ้า รถเหินเวหาได้ถูกส่งคำถามเข้ามา “แจ้งเตือนหมายเลขหนึ่งเจ็ดสองศูนย์สามสาม ทำไมจึงเริ่มยิงอย่างกะทันหัน ฉันจำเป็นต้องการคำอธิบาย”
“เพราะฉันได้รับอนุญาตเรียบร้อยแล้ว หากต้องการตรวจสอบเชิญร้องขอเรื่องนี้กับหัวหน้าได้”รถเหินเวหาที่ยิงออกไปดูจะไม่คิดใส่ใจกับการกระทำของตน
รถเหินเวหาที่ส่งคำถามมาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยว่า “เริ่มตรวจสอบสถานการณ์การต่อสู้ และยืนยันสภาพร่างกายของอีกฝ่าย”
รถเหินเวหาทั้งสี่ค่อยลอยใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ
ฝุ่นควันค่อยจางหายไปตามสายลม และทำให้สามารถมองเห็นสถานการณ์เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน
บนพื้นดินกลับไร้ซึ่งวี่แววของศพ
ส่วนผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมบัดนี้กลับยืนอยู่บนยอดโคมไฟข้างถนน และกำลังสาดสายตาเย็นชามายังรถทั้งสี่
“บัดซบ เขายังมีชีวิตอยู่ เตรียมร่วมกันเปิดฉากยิง!”
ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้รับโอกาสนั้น
กู่ฉิงซานยกธนูกองทัพขึ้น ก่อนจะกระตุ้นพลังวิญญาณ และยิงศรสี่ดอกในมือออกไป
ทุกคนในรถเหินเวหารู้สึกแค่เพียงว่ามีประกายแสงที่สว่างวาบราวดอกไม้กำลังเบ่งบานอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
ตูม!
รถตำรวจลาดตระเวนขนาดเล็กทั้งสี่คันพลันลุกไหม้ ก่อนที่ควันไฟจะบดบังสายตาและจำเป็นต้องร่อนรถลงจอดในจุดที่ห่างออกไป
อุปกรณ์แกนพลังงานของพวกเขาถูกยิงด้วยศรเพียงดอกเดียว หากพวกเขาไม่ทำการลงจอดฉุกเฉิน รถเหินเวหาอาจเกิดระเบิดได้
แอนนาผิวปากและกล่าว “เขามืออาชีพมาก”
ส่วนวอนฟอร์ดที่อยู่ตรงข้ามกับเธอ กำลังใช้สมองควอนตัมรับข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกส่งมาในพริบตาอย่างบ้าคลั่ง และระบบการประเมินก็เร่งคำนวณอย่างเต็มกำลัง
กู่ฉิงซานยังคงยืนอยู่บนโคมไฟข้างถนนและจ้องมองสถานการณ์อย่างสงบ
ปัจจุบันเขามีพื้นฐานวรยุทธอยู่ที่ปราณปรับแต่งขั้นห้า เพียงใส่พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งแทรกซึมลงในลูกศร ก็จะเกิดพลังทำลายล้างอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ความแข็งแกร่งของเขาสูงกว่าเดิมถึงสองเท่า หากเมื่อเทียบกับในตอนที่เขาสังหารสงหู่
“ฮ่า ฮ่า กู่ฉิงซาน แกเป็นพลเมืองของรัฐบาลกลาง แต่ไม่เพียงปฏิเสธการจับกุมตัวในที่สาธารณะ แต่ยังพยายามที่จะทำร้ายตำรวจอีกด้วย!”
ในจุดที่ห่างออกไป จู่ๆ ก็ปรากฏเสียงตะโกนแห่งชัยชนะขึ้น
กู่ฉิงซานหันหน้าไปมอง และเห็นว่าเนี่ยหยุนกำลังยืนอยู่บนระเบียงตึกๆ หนึ่ง ที่มีรถเหินเวหาอันวิจิตรงดงามของเขาจอดอยู่ข้างๆ
เบื้องหลังเนี่ยหยุน ปรากฏชายชุดดำที่ดูแข็งแกร่งหลายสิบคนยืนอยู่
เนี่ยหยุนกอดอกและทำท่าทีกล่าวด้วยความเสียใจ “แม้ว่าเราจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แต่ฉันก็เป็นถึงคนของตระกูลชั้นสูงในมณฑลฉางหนิง…ดังนั้นในฐานะพลเมืองที่ดี ฉันจึงมีหน้าที่ช่วยตำรวจจับตัวฆาตกร!”
กู่ฉิงซานจ้องมองอีกฝ่ายและเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ทำไมนายถึงชอบสร้างความลำบากให้แก่ฉันนัก”
เนี่ยหยุนกล่าวออกมาอย่างเกลียดชัง “แกทำให้ฉันต้องเสียเงินยี่สิบล้านล้านในคาสิโน แถมยังฆ่าหนึ่งในลูกน้องที่อุทิศตัวเพื่อตระกูลเนี่ย ถ้าไม่ให้สร้างความลำบากกับแก จะให้ฉันเดินไปจูบแกแทนรึไง?”
เขาหันหลังกลับและกล่าว “ไปฆ่ามัน ใครทำให้หัวของมันหลุดจากบ่าได้ ฉันให้รางวัลสิบล้าน!”
กลุ่มชายชุดดำที่ดูแข็งแกร่งได้ยินดังนั้น ทั้งหมดก็สาดสายตาไปที่กู่ฉิงซานอย่างฉับพลัน
หัวของเด็กหนุ่มตรงหน้ามีมูลค่าถึงสิบล้าน!
หนึ่งในชายชุดดำที่เกาะอยู่บนกำแพงพลันกระโจนลงมาจากตึก ลอยมุ่งตรงไปยังทิศทางของกู่ฉิงซานอย่างรวดเร็ว
เนี่ยหยุนหยิบไวน์แดงแก้วหนึ่งขึ้นมาอย่างสง่างาม ก่อนจะกล่าวเย้ยหยัน “คนๆ นั้นคือหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ที่ได้รับการผสานยีนส์กว่า สามสิบชนิด! จงนอนตายกลายเป็นกองซากศพเสีย และตายไปก็จงจำเอาไว้ด้วยว่านี่แหละคือพลังของชนชั้นสูง!”
กู่ฉิงซานกวาดสายตามองผู้ฝึกยุทธตรงหน้า ก่อนจะยกธนูกองทัพขึ้นมาอย่างเงียบๆ
มือของเขาวาบไหวราวกับเงา ตามมาด้วยเสียงทื่อๆ ทุ่มลึกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องบนคันธนู
ปัง!
สีหน้าของชายชุดดำที่กระโจนตรงเข้ามาพลันเปลี่ยนไป ร่างของเขาเอียงหลบไปด้านข้าง
ภาพติดตาสีเทาพุ่งผ่านตำแหน่งเดิมของเขา ลอยไกลออกไป
“ช่างไร้เดียงสา”
มุมปากของชายชุดดำผุดรอยยิ้มที่ดูโหดร้าย ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยออกมาอีกคำหนึ่ง เขากลับพบว่ามีศรอีกดอกพุ่งทะลุหน้าอกของเขาไป
ปรากฏหลุมที่ว่างเปล่าขึ้นบนหน้าอก ชายชุดดำก้มลงมองหลุมที่ใหญ่จนสามารถมองทิวทัศน์ที่อยู่เบื้องหลังเขาได้
ชายชุดดำร่วงลงกับพื้นและไม่อาจเอ่ยเสียงใดๆ ออกมาได้อีก
บนท้องฟ้า ปรากฏลูกศรมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ และความเร็วของมันก็เร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน ใบหน้าของกู่ฉิงซานยังคงเย็นชา สองมือของเขาขยับวูบไหวไม่หยุด ราวกับว่าทั้งร่างของเขาเป็นเครื่องจักรที่มีชีวิตอยู่เพียงแค่ยิงลูกศร!
ห่าลูกศรสาดเทลงมาราวสายฝน และเหล่าผู้ฝึกยุทธต่างก็กำลังพยายามหลบหลีก หลบดอกแล้วดอกเล่า จนพละกำลังถูกใช้ออกไปราวสายน้ำเชี่ยว
ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มอ่อนล้าและพบว่าตนไม่อาจหลบเลี่ยงจากมันได้อีกต่อไป
ประกายเงาสีเทาบัดนี้เปรียบดั่งเทพเจ้าแห่งความตายที่กำลังจะคร่ากุมชีวิตพวกเขา
ปรมาจารย์นักสู้คนหนึ่งเห็นท่าไม่ดีจึงเอื้อมมีไปหยิบกล่องที่อยู่เบื้องหลัง และกดลงบนปุ่มด้านบน
พริบตาพลันปรากฏชุดเกราะรบโครงกระดูกยื่นออกมาจากกล่อง และค่อยๆ ปกคลุมลงบนตัวของเขา
ชุดเกราะโครงกระดูกมีความสามารถในการป้องกันที่ดี นอกจากนี้ยังสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้ผู้สวมใส่ได้อีกด้วย ไม่เพียงเท่านั้น มันยังมาพร้อมกับระบบอาวุธซึ่งมีมาตรฐานเดียวกับที่ทางกองทัพที่สั่งผลิตไว้ให้พวกทหารใช้อีกด้วย
เขาคือผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์นักสู้ที่เกิดจากการดัดแปลงยีนส์ เป็นดั่งเช่นผลไม้ที่สุกงอม แม้ว่าจะเป็นผู้ที่ได้รับการดัดแปลงยีนส์จนก้าวมาได้ถึงขอบเขตปรมาจารย์นักสู้ แต่พลังของเขาก็ยังเทียบไม่ได้กับปรมาจารย์นักสู้ที่แท้จริง ดังนั้นเขาจึงไม่รังเกียจที่จะใช้อาวุธในสนามรบ
ส่วนหวูเต๋าปรมาจารย์นักสู้ที่แท้จริงคนอื่นๆ มักเลือกที่จะต่อสู้ด้วยมือเปล่า พวกเขาจึงไม่คิดใช้เจ้าสิ่งนี้
กู่ฉิงซานหันเหความสนใจไปยังอีกฝ่ายทันที เขายกธนูยาวขึ้นและเริ่มเปิดใช้งานยิงต่อเนื่อง
ติ๊งห ฉัวะ!
เสียงสะท้อนที่ฟังดูคมชัดผสมผสานกับประกายไฟแปลบปลาบระหว่างเหล็กปะทะเหล็ก สุดท้ายปรมาจารย์นักสู้ที่ดัดแปลงยีนส์ก็กระอักเลือดออกมา จนเกิดหมอกโลหิตจางๆ บนอากาศ จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นและไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย
บนชุดเกราะโครงกระดูก ปรากฏรอยแตกร้าวที่จุดกึ่งกลางเป็นหลุมลึก
ระดับพลังป้องกันนี้ มันมากกว่าแผ่นเหล็กบนรถเหินเวหาลาดตระเวนของตำรวจแค่เล็กน้อยเท่านั้น ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกศรที่ผสานพลังวิญญาณของกู่ฉิงซาน แค่นี้มันยังไม่เพียงพอ…
.......................................


ตอนที่ 24 วังเทียนซู (พิจิก)
ไม่คาดคิดเลยว่าในชีวิตใหม่ที่ถูกส่งกลับมานี้ เขาจะสามารถพบเจอเธอได้อีกครั้งตั้งแต่อายุยังน้อย
กู่ฉิงซานดูจะอารมณ์ดีเป็นอย่างมากในขณะนี้ เขาได้โยนเรื่องของมาดามซูทิ้งเอาไว้เบื้องหลังโดยสมบูรณ์
ชายสวมแว่นยืนขึ้น ก่อนจะจับมือกับกู่ฉิงซาน
“สวัสดี ส่วนฉันชื่อว่า วอนฟอร์ด คุณสามารถเรียกฉันว่าวอน หรือเรียกว่าฟอร์ดก็ได้”
“สวัสดีครับ”
กู่ฉิงซานมองหน้าอีกฝ่าย
ดูเหมือนว่าชื่อนี้ กู่ฉิงซานก็เคยได้ยินได้ฟังถึงความน่าประทับใจของเขามาบ้าง แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะตายลงรวดเร็วเกินไป จึงไม่อาจจดจำรายละเอียดได้อย่างชัดเจน
ช่างมันเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
“ไม่ต้องพูดให้มากความ พวกเรามาดื่มกันก่อนสักแก้วเถอะ”
กู่ฉิงซานเดินไปด้านหลังบาร์ และมองหาเหล้าและวอดก้าที่วางโชว์อยู่ด้านบน
ในขณะนี้ อารมณ์ของเขาฟื้นคืนมาอย่างสมบูรณ์ เหมือนดังเช่นได้กลับไปยังวันสิ้นโลก ตัวเขาได้กลับมากลายเป็นนักดาบนิรันดร์ที่ยิ่งใหญ่ กลายมาเป็นผู้บัญชาการการรบแห่งสหพันธ์ที่สั่งการทหารนับหลายพันคน
วอนฟอร์ดจ้องมองกู่ฉิงซานก่อนจะกล่าวอย่างสงบ “เขาดูมีบางอย่างผิดปกตินะ พวกเราควรจะเกลี้ยกล่อมเขาตามแผนที่วางไว้เลยดีไหม?”
แอนนาจ้องมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเบนสายตาไปยังขวดเหล้าที่เรียงรายอยู่หลังบาร์และกล่าว “รอดูอีกสักพัก ฉันอยากจะรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังกล่าว กู่ฉิงซานก็เอื้อมมือไปคว้าขวดวอดก้าขนาดใหญ่ลงมา ก่อนจะเหลียวหลังกลับมาและเปิดขวดเหล้า โซดา อีกหกถึงเจ็ดขวดตรงหน้าบาร์
“แบบนี้ยังไม่ดี เหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่าง”
เขาพึมพำก่อนจะหันกลับไปเลือกเหล้าและนิ่งไป
“เฮ้ สหาย นี่นายต้องการจะทำอะไร?” วอนฟอร์ดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา
กู่ฉิงซานเหลือบมองเขา ก่อนจะหยิบแก้วจากในบาร์ขึ้นมาสามแก้วและกล่าว “นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเราพบเจอกัน ดังนั้นจึงควรดื่มฉลอง”
“ฉันคิดว่านั่นก็เป็นความคิดที่ดี” แอนนาเอ่ยด้วยความสนใจเล็กน้อย
ความสนใจที่อยู่นอกเหนือจากงาน
ราชินีแห่งการทำลายล้างเป็นหญิงที่รักในการดื่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับค็อกเทล
 ในโลกก่อนหน้า บาร์เทนเดอร์คนหนึ่งในวังเทียนซูมีวิธีชงค็อกเทลที่ไม่เหมือนใคร เขาได้รับความโปรดปรานจากเธอ จนเกือบที่จะได้เป็นแฟนคนแรกขององค์หญิงซะแล้ว
แต่บาร์เทนเดอร์คนนั้นก็ไม่อาจทำได้สำเร็จ
เพราะเธอได้ตายลงเสียก่อน…
กู่ฉิงซานขับรถเป็นเวลาติดกันกว่าสองวันสองคืนเพื่อมุ่งไปช่วยเหลือเธอ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ทันเวลา และเห็นแค่เพียงเปลวเพลิงแห่งการทำลายล้างค่อยๆมอดดับลงจากจุดที่ห่างไกลออกไป
ด้วยพลังเฮือกสุดท้ายของเธอ แอนนาสามารถลากเผ่ามารนับไม่ถ้วนให้จบชีวิตลงตามไปพร้อมกับเธอได้
กู่ฉิงซานส่ายหัว ระงับอารมณ์ของเขา และเริ่มชงค็อกเทลอย่างมุ่งมั่น
สามนาทีต่อมา
เครื่องดื่มค็อกเทลที่มีสีเหมือนกับเลือดแก้วหนึ่งก็ถูกวางลงตรงหน้าแอนนา
เหล้านี้ดูเหมือนกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ หากแต่มองลึกลงไปในเปลวเพลิงที่กำลังเดือดพล่าน มันกลับดูราวกับเหวที่มืดมิดที่ไม่อาจละสายตาได้
แอนนามองลงไปในแก้วเหล้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกู่ฉิงซาน
“ลองดื่มดูสิ” กู่ฉิงซานมองเธอด้วยมุมปากที่ยกสูงขึ้น
“เหล้าในแก้วนี้มีชื่อเรียกว่าอะไร” แอนนาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา
กู่ฉิงซานจ้องมองเธอ ก่อนจะเอ่ยสั้นๆ “วังเทียนซู”
นี่คือผลงานที่เขาพัฒนาขึ้น โดยมีพื้นฐานมาจาก ‘วังเทียนซู’ หลังจากที่เขาได้ทดสอบดื่มมันอย่างหนักจนเมา
มันเป็นผลงานที่น่าพึงพอใจมากที่สุด ที่เขาได้ทำเพื่อให้เหมาะสมแก่เกียรติของเธอ
“ทำไมมันถึงเรียกด้วยชื่อนี้”
“เพราะวังเทียนซู พิจิก เป็นกลุ่มดาวพิทักษ์บนฟากฟ้า มันเป็นกลุ่มดาวที่มีชีวิตอันเป็นนิรันดร์ไม่เคยดับสูญ”
“นี่มัน…ช่างเป็นคำอธิบายที่โง่เง่า”
แอนนาเอ่ยอย่างดูหมิ่น ทว่าอย่างไรก็ตาม จู่ๆเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและขมขื่นที่ได้รับมาตลอดช่วงหลายปีขึ้นในหัวใจ
เธอยกแก้วขึ้นและดื่มมันรวดเดียวหมด
รสขม สัมผัสรุนแรง ให้ความรู้สึกราวถูกเผาไหม้
มันช่วยทำลายความเหงาและเศร้าโศกลง
ทว่าในสัมผัสสุดท้ายกลับรู้สึกได้ถึงความหวานละมุนอันลึกล้ำ
หลังจากหลับตาลงดื่มด่ำกับรสสัมผัสของมันอยู่นาน แอนนาก็ลืมตาขึ้น และจ้องมองกู่ฉิงซาน
“ฉันชอบนาย” เธอกล่าว
“ฝ่าบาท! ”วอนฟอร์ดตะโกนลุกขึ้นพรวด
“‘อย่างงั้นเหรอ? ถ้างั้นพวกเรามาดื่มแก้วต่อไป ‘กระหายเลือด’ กัน” กู่ฉิงซานก้มหัวลงและกันไม่ให้อีกฝ่ายเห็นการกระทำของเขาที่สองมือวูบไหวอย่างรวดเร็ว ชงค็อกเทลแก้วที่สอง
สำหรับความพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ขณะนี้ค็อกเทล ‘กระหายเลือด’ ทั้งสองแก้วได้ถูกผสมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
กู่ฉิงซานเท ‘กระหายเลือด’ ลงไปแก้วไวน์สองใบ ใบหนึ่งวางลงหน้าแอนนา อีกใบถือไว้กับตัว ก่อนจะยื่นขึ้นชนกัน และดื่มมันรวดเดียวจนหมดทั้งคู่
“คุณเป็นคนดีจริงๆ!”
แอนนาหัวเราะและเอื้อมแขนออกไปตั้งท่าตบแปะกับฝ่ามือของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานตบมือสวนกลับไปและกล่าวอย่างจริงจังว่า “อย่าเอะอะไป ฉันยังมีอีกแก้ว ‘นรกแผดเผา’ คุณต้องการจะดื่มมันไหม?”
เขาอดไม่ได้ที่จะเสิร์ฟค็อกเทลดีๆทั้งหมดที่เขาได้เรียนรู้มาตลอดหลายปีให้เธอ
ดวงตาของแอนนาเปล่งประกายสดใส เธอนั่งลงและกล่าวอย่างสุภาพ “ฉันดื่ม!”
เธอมองไปยังเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่กำลังผสมค็อกเทลอย่างรวดเร็วและเอ่ยถาม “ชื่อนรกแผดเผา ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย?”
“นี่เป็นสูตรค็อกเทลฉบับใหม่ของฉัน พึ่งทดสอบใส่ส่วนผสมออกมาได้ลงตัวเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง”
กู่ฉิงซานกล่าวขณะเดียวกันก็เทค็อกเทลและน้ำแข็งลงในแก้ว
แอนนาหยิบมันขึ้นมา และจ้องมองภายในแก้วที่มีเพียงสีดำสนิท
เธอเงยหน้าขึ้นและกระดกค็อกเทลทั้งแก้วลงในคราวเดียว
“รสมันรุนแรงน่าดู ดูเหมือนว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาอารมณ์ของคุณจะไม่ค่อยดีสินะ” แอนนายิ้ม
กู่ฉิงซานยิ้วแผ่วแต่ไม่ได้เอ่ยตอบกลับไป
อีกด้านหนึ่ง วอนฟอร์ดเป็นกังวลจนเขาไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไร
เดิมทีนี่เป็นการทำเพื่อผลประโยชน์ของจักรวรรดิ เป็นการเฟ้นหาผู้ที่มีพรสวรรค์ขั้นสูงสุดกลับไปอย่างลับๆ ซึ่งบอกตรงๆวอนฟอร์ดกังวลและไม่คาดคิดว่าองค์หญิงจะพาตัวผู้มีพรสวรรค์กลับไปได้สำเร็จ
กู่ฉิงซานสังเกตเห็นอีกฝ่าย
“ผ่อนคลายเถอะ” กู่ฉิงซานหยิบวิสกี้ขวดหนึ่งส่งให้เขาและเอ่ยต่อ “เราก็แค่ดื่มกันก่อน จากนั้นค่อยเริ่มพูดคุยเรื่องราวกันอย่างจริงจังอีกครั้ง”
วอนฟอร์ดรับวิสกี้มาและกล่าว “ดื่มก็ดื่ม! ฉันก็แค่ไม่คิดว่ามันจะมาลงเอยด้วยรูปแบบนี้”
แอนนาวางแก้วลง และมองไปยังกู่ฉิงซาน
ทันใดนั้นก็เกิดเสียง ‘ติ๊ง’ ขึ้น
ตามมาด้วยเสียงเดียวกันอย่างต่อเนื่อง
ทั้งสามหันมาสบตากันโดยพร้อมเพรียง แต่กลับพบว่ามันเป็นเสียงอุปกรณ์สื่อสารของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานวางอุปกรณ์สื่อสารลงบนโต๊ะและเปิดมันขึ้นมา
“พลเมืองแห่งรัฐบาลกลาง กู่ฉิงซาน ตอนนี้เราได้รับข้อสงสัยว่าคุณมีส่วนร่วมในการฆาตกรรม โปรดอยู่ในตำแหน่งเดิมห้ามเคลื่อนที่ไปไหน เจ้าหน้าที่บังคับกฎหมายกำลังจะไปถึง”
“นักเรียนกู่ฉิงซาน เนื่องจากคุณเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม และถูกกล่าวหาว่าได้ขโมยของจากนักเรียนในตระกูลชั้นสูงหลายคน ดังนั้นโรงเรียนเอกชนฉางหนิงจึงขอประกาศว่าคุณได้ถูกไล่ออก”
แสงสว่างบนอุปกรณ์สื่อสารค่อยๆจางหายไป
กู่ฉิงซานยังคงนั่งนิ่งอย่างเฉยเมยราวกับรูปปั้น
แอนนาลูบไหล่ของเขา “อย่าเสียใจไปเลย ชีวิตไม่มีทางเลวร้ายได้ตลอดไปหรอก มากับฉันเถอะ ฉันสัญญาว่าดูแลคุณอย่างดี ไม่สิ ฉันสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งบารอนให้คุณ คิดว่าอย่างไร?”
เห็นกู่ฉิงซานไม่กล่าวอะไร แอนนาก็เอ่ยเสริม “ดูเหมือนว่าจะมีหลายคนดักรออยู่ข้างนอก ต้องการให้ฉันจัดการปัญหาให้คุณไหม?”
วอนฟอร์ดยืนขึ้น ก่อนจะจ้องมององค์หญิงของเขาด้วยความประหลาดใจ
องค์หญิงที่ทรงภูมิไม่แยแสสิ่งใด กลับปฏิบัติตัวดีต่อเด็กหนุ่มถึงขนาดนี้…
บ้าจริง!
หวังว่าเจ้าเด็กนี่คงไม่คิดจะเคลมองค์หญิงจริงๆหรอกนะ!
จู่ๆ กู่ฉิงซานก็เผยยิ้มและเอ่ยอย่างช้าๆ “เดิมทีฉันคิดว่าวันนี้จะเป็นวันที่เงียบสงบเสียอีก”
เบื้องนอกปรากฏเสียงไซเรนดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงวุ่นวาย
เสียงตะโกน เสียงวิ่ง เสียงคำรามของรถเหินเวหา ค่อยๆมุ่งตรงใกล้เข้ามายังบาร์
กู่ฉิงซานยืนขึ้นและกล่าว “ฉันเสียใจด้วย คงต้องขอปฏิเสธ เพราะฉันยังหวังที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่”
 “นั่นคุณจะกำลังไปไหน อย่าบอกนะว่าจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย? ไปเป็นนักศึกษา?” แอนนาถามด้วยความประหลาดใจ
“เปล่า ตอนนี้ฉันต้องออกไปเผยเขี้ยวเล็บ จะได้พักอย่างสงบสักที”
กู่ฉิงซานเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิด แม้กระทั่งในโลกใบนี้ก็ยังไม่อาจพักผ่อนอย่างสบายใจได้”
คันธนูปรากฏปรากฏขึ้นในมือของเขาจากอากาศที่ว่างเปล่า และจู่ๆลูกธนูสามดอกก็แขวนอยู่บนหลังเขา
กู่ฉิงซานยกคันธนูขึ้นและเดินไปหน้าประตูของบาร์
 ทุกฝีเท้าที่เขาก้าวเดินดูราวกับทำให้ร่างทั้งร่างของเขาเจิดจ้าขึ้นทีละน้อย
 เมื่อถึงหน้าประตูบาร์ เขาก็เปิดมัน พร้อมกับกลิ่นอายที่มองไม่เห็นเอ่อล้นไปทั่วทั้งร่าง ตามมาด้วยรัศมีบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณที่ปะทุขึ้นรอบตัวเขา
กู่ฉิงซานในเวลานี้ เปรียบดั่งคมดาบที่ถูกถอนออกจากฝัก!
.......................................


ตอนที่ 20 ของขวัญวันเกิด(3)
ณ ภายในทำเนียบประธานาธิบดีประจำเมืองหลวงของรัฐบาลกลาง ได้เกิดความวุ่นวายผิดปกติขึ้น
สามทหารในชุดเครื่องแบบเต็มยศพบเจอกันระหว่างทาง และเดินร่วมกันตรงไปยังห้องทำงานของประธานาธิบดีอย่างรวดเร็ว
“นายพลหลี่ ท่านมาทำอะไรที่นี่?”
“นายพลจางเป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหม?”
“น่ะ...นั่นนายพลซอง!”
ผู้คนจำนวนมากออกมาทักทายทั้งสามตลอดทางเดิน สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
หัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพทั้งสามเหล่าปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน นี่มันเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น?
หรือว่าพวกจักรวรรดิฟูซีคิดจะก่อสงคราม?
ภายในหัวใจของผู้คนในที่นี้อดไม่ได้ที่จะวิตกกังวล
ฝีเท้าของสามนายพลไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พวกเขามุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ ไม่หยุดพูดคุยเหมือนปกติ แม้จะพบเจอกับนักการเมืองที่คุ้นเคยก็ยังไม่ทักทาย
ประตูห้องทำงานของประธานาธิบดีเปิดรออยู่เรียบร้อยแล้ว และสามนายพลก็เดินเข้าไป จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างพร้อมเพรียง
“ท่านประธานาธิบดี เทพธิดากงเจิ้งได้ติดต่อหาท่านหรือไม่”นายพลหลี่เอ่ย
ชายชราผมสีเทาเอี้ยวตัวกลับมาและหันไปมองผู้ช่วยของเขาเป็นเชิงถาม
ในบรรดาผู้ช่วยหลายคนไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงคนที่ดูจะเป็นหัวหน้าที่เปิดปาก “ท่านผู้นำเป็นเพียงผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับเหตุฉุกเฉินเท่านั้น แต่ไม่ใช่สิ่งที่เกี่ยวข้องกับสงคราม”
สีหน้าของชายชราผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสั่ง “ท่านนายพล โปรดทำการเชื่อมต่อกับเทพธิดา”
หนึ่งในนายพลโค้งคำนับ ก่อนจะเปิดกระเป๋าเดินทางในมือ และวางอุปกรณ์สื่อสารระหว่างดวงดาวลงเบื้องหน้าประธานาธิบดี
อุปกรณ์สื่อสารระหว่างดวงดาวสว่างขึ้นในวินาทีต่อมา
ตามมาด้วยเสียงที่ดูเคร่งขรึมของเทพธิดากงเจิ้งที่ดังขึ้น
“การโทรแบบเข้ารหัสระดับสูงสุดกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องควรออกไปทันที มิฉะนั้นภายใต้มาตรการรักษาความลับของรัฐบาลกลาง พวกเขาจะถูกลบให้หายไปจากโลกนี้ตลอดกาล”
ผู้คนที่อยู่ในที่แห่งนี้ถึงกับหน้าถอดสี
ลบในที่นี้ก็คือการฆ่า นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ที่ถึงกับทำให้เทพธิดากงเจิ้งต้องเก็บเป็นความลับ แม้กระทั่งชีวิตของผู้บริสุทธิ์ก็ยังถูกละเลย
ผู้คนภายในห้องหันไปสบตากันและกัน ก่อนที่จะค่อยๆ ถอยออกจากห้องไป
ทั่วทั้งห้องประธานาธิบดีเวลานี้เหลือเพียงแค่สามนายพล และตัวเจ้าของห้องเท่านั้น
ในตอนนั้นเอง เสียงของเทพธิดากงเจิ้งก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“มาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดกำลังจะเริ่มขึ้นที่ภายในป้อมปราการดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่า…ยื่นเรื่องทำการร้องขออนุญาตจากประธานาธิบดีและผู้บัญชาการกองทัพทั้งสาม”
“ทำไมถึงต้องเริ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด?” ประธานาธิบดีเอ่ยถาม
เทพธิดากงเจิ้งกล่าว “ว่าด้วยมาตราที่ห้าตามรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลาง ‘เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของมนุษยชาติหรือความก้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์จะได้รับการคุ้มครองในระดับสูงสุดจากทั่วทั้งรัฐบาลกลาง’ ”
สีหน้าของประธานาธิบดีเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาเอ่ยถาม “อะไรอยู่บนเฉินเตี้ยนเฮ่า แล้วเจ้าสิ่งนั้นกำลังทำอะไรอยู่?”
เทพธิดากงเจิ้งกล่าว “เพื่อผลประโยชน์ เรื่องนี้จึงถูกเก็บเป็นความลับ ไม่อาจเปิดเผยได้ชั่วคราว”
ประธานาธิบดีและสามนายพล ทั้งหมดพากันยักไหล่โดยพร้อมเพรียง
ลำดับชั้นของพวกเขาเกือบจะอยู่สูงที่สุดจากทั่วทั้งรัฐบาลกลาง แต่เทพธิดากงเจิ้งก็ยังไม่แม้แต่จะยอมบอกพวกเขา
เทพธิดากงเจิ้งจะไม่เคลื่อนไหวเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยอย่างแน่นอน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
มันเป็นสิ่งที่ดีที่จะส่งเสริมผลักดันความก้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์ แต่จากประสบการณ์ในอดีตดูเหมือนว่าหลายอย่างจะไม่ง่ายดายเช่นนั้น
ประธานาธิบดีคิดและกล่าว “ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่มาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดทำงานขึ้น คือเมื่อสามสิบปี ก่อน”
“ถูกต้อง” นายพลซองกล่าว “ในเวลานั้น นั่นคือการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ของเทคโนโลยีจั๊มป์ระหว่างดวงดาว และในการทดลองครั้งแรกมิติที่กองยานรบทำการจั๊มป์ออกไป ทำให้พวกเราได้พบมอนสเตอร์อวกาศ”
สามสิบปีที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่กองยานรบของรัฐบาลกลางได้ทำการจั๊มป์ข้ามรูหนอน และได้พบกับภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจของที่กาแล็กซีอยู่ห่างออกไปกว่าห้าพันล้านปีแสง
พวกเขาพบกับมอนสเตอร์ตัวใหญ่ยักษ์กำลังเกาะติดอยู่กับดาวเคราะห์และกำลังดูดซับบางสิ่งบางอย่างจากภายในดาวขึ้นมา
เหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่นนี้ ทำให้เทคโนโลยีจั๊มป์ระหว่างดาวเคราะห์ถูกระบุให้เป็นความลับระดับสูงสุด
มนุษย์ที่เกือบจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดต่างหันมาสบตากันและกัน สีหน้าของพวกเขาดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม
ความก้าวหน้าของอารยธรรม มักจะมาพร้อมกับความเสี่ยงที่ไม่อาจคาดเดาได้ ดังนั้นดูจากปฏิกิริยาของเทพธิดาก็พอที่จะบอกได้ว่าเรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดา
ประธานาธิบดีถอนหายใจ “ในเมื่อเทพธิดากงเจิ้งกำลังรอพวกเราอยู่ เช่นนั้นก็ทำการอนุมัติเถอะ”
เทพธิดากงเจิ้งตอบรับทันที “ป้อมปราการระหว่างดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่า : มาตรการรักษาความปลอดภัยระดับ SSS กำลังจะเริ่มดำเนินการ ประธานาธิบดีโปรดทำการอนุมัติ”
ประธานาธิบดีกล่าว “ฉันอนุมัติมัน”
“หัวหน้าผู้บัญชาการรบระหว่างดวงดาวโปรดทำการอนุมัติ”
นายพลซองกล่าว “ฉันอนุมัติ”
“หัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพเรือโปรดทำการอนุมัติ”
นายพลหลี่ “ฉันอนุมัติ”
“หัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพบกโปรดทำการอนุมัติ”
นายพลซาง “ฉันอนุมัติ”
“การยื่นคำขออนุมัติได้รับการยืนยันแล้ว เริ่มต้นดำเนินการภารกิจระดับ SSS”
เหนืออุปกรณ์สื่อสารระหว่างดวงดาว ฉายภาพทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่ต่อเบื้องหน้าพวกเขา
ป้อมปราการระหว่างดวงดาวเซียนหวูเฮ่า หักเลี้ยวเต็มกำลัง และเตรียมมุ่งหน้าสู่เฉินเตี้ยนเฮ่าในไม่ช้า ป้อมปราการระหว่างดวงดาวหมิงกวงเฮ่า กำลังลอยลำเหนือพื้นสมุทร และเตรียมมุ่งหน้าสู่เฉินเตี้ยนเฮ่าในไม่ช้า เปิดสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด มุ่งหน้าเต็มกำลัง
ยานรบประจัญบานแห่งรัฐบาลกลาง ลำที่ หนึ่ง เจ็ด สิบหก เตรียมมุ่งหน้าสู่เฉินเตี้ยนเฮ่า และเริ่มกระบวนการคุ้มกัน
“สมาชิกหน่วยหุ่นรบพิเศษระหว่างดวงดาวเตรียมพร้อมปฏิบัติการแล้ว เริ่มต้นทำการตรวจสอบอาวุธด้วยตนเอง เตรียมจุดชนวนและจะทำการปล่อยตัวอีกหนึ่งนาทีจากพื้นที่ใกล้เคียง ”
“เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้โดยไม่จำเป็น โปรดดำเนินการร้องขอให้เทพนักสู้ซางซ่งหยางออกไปปกป้องเมืองชายแดน”
เทพธิดากงเจิ้งกล่าวถึงจุดนี้ หลายๆ คนก็มองไปที่นายพลซาง
นายพลซางยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าว “แข้งขาฉันแก่แล้ว คงไม่มีใครคิดมาเยี่ยมเยือนเป็นพิเศษหรอก”
ประธานาธิบดีกล่าวอย่างมั่นใจ “คุณยังได้ไปต่อ เชื่อฉันสิ หลังจากทั้งหมดนี้ ทั่วทั้งรัฐบาลกลาง มีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้นที่ไปได้ถึงระดับเทพนักสู้”
นายพลซางถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูระเบียงห้องประธานาธิบดีและเดินออกไป
ในวินาทีต่อมา ทั้งร่างของเขาก็โจนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลวงชั้นเมฆจนเกิดเสียงคำรามของโซนิคบูม ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าฟาด พริบตาเดียวก็หายลับไปไกลสุดขอบฟ้าเสียแล้ว
“เพื่อป้องกันการสอดรู้สอดเห็น และการรบกวนจากหลายๆ ประเทศทางทะเล โปรดดำเนินการร้องขอให้จ้าวสมุทร หลี่ดงหยวนออกไปปกป้องเขตชายฝั่ง”
นายพลหลี่ส่ายหัวและกล่าว “เวลาจะใช้ใครเทพธิดาไม่เคยเกรงใจกันเลยสักครั้ง ฉันไม่ได้เป็นคนขยันเหมือนนายพลซางหรอกนะ”
ประธานาธิบดีกล่าว “คุณไปเถอะ ฉันจะพูดกับเธอเอง”
นายพลหลี่หยิบขวดเล็กๆ ออกมาหลายขวด และจ้องมองมันทีละขวด
“ที่อยู่ใกล้กับที่นี่มากที่สุดก็น่าจะเป็นทะเลเหลือง”
เขาเปิดขวดที่มีป้ายเขียนว่า ‘ทะเลเหลืองออก’ และเทน้ำทะเลที่อยู่ภายในออกมา
น้ำทะเลเหล่านั้นลอยล่องอยู่กลางอากาศ ก่อนจะไหลมารวมกันอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นลูกโป่งน้ำ
นายพลหลี่คว้ามันพร้อมเอ่ย “ฉันไปก่อนนะ”
วินาทีต่อมา ทั้งร่างของเขาและลูกโป่งน้ำก็หายวับไปพร้อมกัน
ในห้องของประธานาธิบดีเวลานี้ เหลือเพียงเจ้าของห้องและหัวหน้าผู้บัญชาการยานรบระหว่างดวงดาว
และเสียงของเทพธิดากงเจิ้งก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เพื่อให้แน่ใจว่ากระบวนการทุกอย่างเป็นไปอย่างถูกต้อง โปรดดำเนินการให้นายพลซองออกไปปกป้องเมืองหลวง”
นายพลซองถอนหายใจและกล่าว “โชคดีที่ฉันไม่ต้องรีบเหมือนกับคนอื่นๆ ”
…
เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว
ณ ภายในป้อมปราการระหว่างดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่า
กู่ฉิงซานยังไม่รู้ถึงผลกระทบที่ตัวเขาเป็นคนก่อขึ้น
หลังจากเจ็ดชั่วโมงแห่งการต่อสู้มาอย่างต่อเนื่องได้จบลง ในที่สุดเขาก็สามารถแก้ปัญหาได้ทั้งหมด
กู่ฉิงซานถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าว “ตอนนี้ก็ได้เวลาเริ่มสร้างหุ่นรบสักที จากนี้ไปก็ขึ้นทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับอัลกอริทึมโครงสร้างชีวิตแล้ว”
“รับทราบ อัลกอริทึมพร้อม วัสดุพร้อม โปรดระบุโมเดลเกราะรบ”
“โมเดลเกราะรบ… ”
กู่ฉิงซานคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เปิดอุปกรณ์สื่อสารและป้อนข้อความลงไป
“เธอชอบขับหุ่นรบแบบไหน?”
ข้อความถูกส่งออกไป แต่แม้จะรออยู่สักพักก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับ
กู่ฉิงซานยักไหล่ “งั้นพวกเราก็รอก่อนแล้วกันนะ”
เทพธิดากงเจิ้งไม่ตอบโต้ใดๆ
…
ท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว ภายในเมืองหลวงของรัฐบาลกลาง เวลานี้เป็นช่วงที่มีงานคอนเสิร์ตของซูเปอร์สตาร์!
“ซีซวงหยาน!”
“ซีซวงหยาน!”
“ซีซวงหยาน!”
ฝูงชนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
บนเวทีที่เต็มไปด้วยชุดสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ มากมาย เด็กสาวที่รักในเสียงเพลงกำลังร้องบรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะ ขณะที่มีอีกข้างโบกไปมาเพื่อตอบรับต่อเสียงเรียกร้องของแฟนๆ
ทว่านั้นตอนนั้นเอง จู่ๆ เหนือน่านฟ้าก็ปรากฏหุ่นรบหลายสิบตัว และหน่วยรบพิเศษอีกกว่ายี่สิบนาย บุกเข้าไปท่ามกลางฝูงชนจากทุกทิศทาง
เด็กสาวบนเวทีปิดปากลง และจ้องมองไปยังฉากตรงหน้านี้
บนท้องฟ้าบัดนี้ไม่อาจเห็นซึ่งแสงดาว มันถูกปกคลุมไปด้วยยานรบประจัญบานขนาดยักษ์ ที่ดูเหมือนจะจงใจจอดเหนืองานคอนเสิร์ตโดยตรง
“อยู่ในความสงบ ทุกคนอยู่ในความสงบ!”
“งานคอนเสิร์ตถูกระงับลงชั่วคราว และตอนนี้จะเริ่มทำการตรวจสอบผู้กระทำผิดที่ซ่อนตัวอยู่”
“พวกคุณต้องอยู่เฉยๆ มิเช่นนั้นจะถูกจับกุมตัวทันที และจะได้รับการสอบสวนเพิ่มเติมจากเทพธิดากงเจิ้ง”
ทหารหน่วยพิเศษเริ่มที่จะตรวจสอบฝูงชนทีละคน ทีละคน
ตอนแรกก็ยังมีผู้คนจำนวนมากที่ก่อความวุ่นวาย บางคนโห่ร้องด้วยความโกรธ
แต่เมื่อเอ่ยถึงชื่อของ ‘เทพธิดากงเจิ้ง’ ออกมาเพียงคำสั้นๆ ทุกคนก็รู้ว่านี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ซะแล้ว และภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที ผู้คนนับหมื่นก็หุบปากของพวกเขาลง
อุปกรณ์เครื่องเสียงทั้งหมดถูกปิด และเสียงจากผู้ชมก็หายไปหมด ฉากคอนเสิร์ตที่เดิมควรจะเต็มไปด้วยเสียงดังก็เงียบสนิท
ในตอนนั้นเอง ที่นั่งโซน วีไอพี ของซูเซี่ยเอ๋อก็ปรากฏเสียงเรียกเข้าอย่างต่อเนื่องจากอุปกรณ์สื่อสารของเธอ
ก่อนที่เธอจะทันได้รู้ตัวว่า ชื่อที่ปรากฏจากปลายสายก็ถูกสับเปลี่ยนจากชื่อ ‘เทพธิดากงเจิ้ง’ กลับมาเป็น ‘กู่ฉิงซาน’ดังเดิมซะก่อนแล้ว
ซูเซี่ยเอ๋อหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา และอ่านข้อความ ก่อนที่จะยิ้มอย่างมีความสุข
“พี่ใหญ่ฉิงซานต้องการสร้างโมเดลเกราะรบส่วนตัวให้ฉันอย่างนั้นเหรอ?”
ตัดกลับมา ณ ท่ามกลางจักรวาล
ในที่สุดกู่ฉิงซานก็ได้รับข้อความตอบกลับ
เขาผุดรอยยิ้มออกมาเช่นกัน
ใช่ มันจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ แต่ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ มันจะไม่ใช่แค่เพียงโมเดล แบบจำลอง
กู่ฉิงซานตอบกลับไป “บอกมาสิ ว่าเธอชอบขับเกราะรบแบบไหน”
ซูเซี่ยเอ๋อคิดอย่างจริงจังก่อนส่งข้อความตอบกลับไป “ฉันชอบขับแบบรุ่น ชิเทียนซี เพลิงนางฟ้า”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างสงสัย “เพลิงนางฟ้า? เธอไปชอบรุ่นนั้นได้อย่างไร?”
“นั่นก็เพราะเพลิงนางฟ้าเปรียบดั่งเป็นสัญลักษณ์ของความรักและความฝันอย่างไรล่ะ คนบ้า” ขณะนั้นเองได้ปรากฏสายตาคู่หนึ่งจ้องมองทุกๆ ข้อความที่ถุูกส่งมาและการกระทำของเธอจากด้านหลัง
“เข้าใจแล้ว งั้นตอนนี้ฉันขอจัดการของขวัญวันเกิดให้เธอก่อน แล้วเจอกัน”
“นายจะทำมันด้วยตัวเองจริงๆ เหรอ? ถ้าโมเดลออกมาขี้เหร่ล่ะก็ฉันจะไม่ให้อภัยนายแน่ จะหัวเราะเยาะนายจนอับอายไปเลย…เอาเถอะแล้วเจอกัน”
ถึงปากของซูเซี่ยเอ๋อจะบอกว่าไม่ให้อภัยเขา แต่หัวใจของเธอกลับหวานละมุน
กู่ฉิงซานได้ยินแบบนั้น เขาก็เริ่มตั้งใจทำของขวัญวันเกิดให้เธอเอาไว้ใช้ส่วนตัว ส่วนเรื่องที่ว่าเธอจะเอามันไปทำอะไร หรือโมเดลจะออกมาดูดีหรือไม่ กู่ฉิงซานไม่เก็บมาใส่ใจ ขอแค่ซูเซี่ยเอ๋อมีความสุขแค่นั้นเขาก็พอใจแล้ว
.................................


ตอนที่ 21 เบาะแส
กู่ฉิงซานวางอุปกรณ์สื่อสาร และเริ่มสร้างหุ่นรบโดยใช้เพลิงนางฟ้าเป็นต้นแบบ
ภายใต้ท้องฟ้าที่ถูกยานรบบดบังแสงดาว คำสั่งลับได้ถูกส่งมายังเหล่าทหาร
“ภารกิจเสร็จสิ้น มีคำสั่งให้ทั้งหมดถอนกำลัง”
และยานรบประจัญบานขนาดยักษ์ที่ลอยลำอยู่เหนืองานคอนเสิร์ตก็บินออกไป
ทีมหุ่นรบทั้งหมดทำการถอนกำลัง และทหารหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่กระจายตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็จากไปอย่างรวดเร็ว
ซูเซี่ยเอ๋อวางอุปกรณ์สื่อสารลง จ้องมองฉากตรงหน้า แล้วเอ่ยด้วยความสงสัย “จะไม่ทำการตรวจสอบต่อแล้ว? คิดจะมาก็มา จะไปก็ไปซะงั้น? ดูท่ารัฐบาลกลางก็คงจะมีบางวันที่สติเลอะเลือนเหมือนกับคนอื่นเขาด้วย”
ไม่ใช่แค่เฉพาะซูเซี่ยเอ๋อ แต่ทุกคนในงานคอนเสิร์ตก็ไม่อาจทำความเข้าใจกับฉากตรงหน้าได้เช่นกัน
มีเพียงเด็กสาวบนเวทีที่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จ้องมองลึกขึ้นไปในท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว
สี่ชั่วโมงต่อมา
กู่ฉิงซานก็ได้กลับมายังบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย
เขาเอนตัวลงนอนในห้องพักชั้นใต้ดินที่ห้าสิบห้าเพื่อเตรียมที่จะพักผ่อน
การที่ต้องทำงานอย่างหนักและต่อเนื่องเช่นนี้ แม้กระทั่งเขาที่อยู่ในระดับปราณปรับแต่งขั้นห้า ก็ยังเกิดความอ่อนล้าเล็กน้อย
เกราะรบเคลื่อนที่โมเดลเพลิงนางฟ้าเสร็จสมบูรณ์แล้ว และมันจะได้รับการทดสอบโดยเทพธิดากงเจิ้ง จากนั้นก็จะถูกส่งไปยังสถานที่ซูเซี่ยเอ๋ออยู่โดยตรง
เนื่องจากความอ่อนไหวทางเทคโนโลยี เกราะรบจะอนุญาตให้ซูเซี่ยเอ๋อใช้งานได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
เทพธิดากงเจิ้งร้องขอให้ทำการทดสอบเกราะรบเพิ่มเติมและเพื่อป้องกันการรั่วไหลทางเทคโนโลยีเทพธิดา จะส่งกองกำลังลับสุดยอดไปปกป้องเกราะรบและซูเซี่ยเอ๋อเป็นการส่วนตัว
ด้วยเหตุนี้ จึงรับประกันได้ว่าซูเซี่ยเอ๋อจะปลอดภัย
ซึ่งนี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่กู่ฉิงซานไม่คาดคิด แต่เขาก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย
นอกจากนี้เทคโนโลยีที่เขาสร้างขึ้นจะถูกจัดเรียงและสรุปเพิ่มเติมโดยเทพธิดากงเจิ้ง เพื่อการวิจัยทางวิทยาศาสตร์และจะถูกเก็บเป็นความลับขั้นสูงสุด
ของขวัญวันเกิดก็จัดการเรียบร้อยแล้ว กู่ฉิงซานเหยียดแข้งขา ก่อนจะเริ่มปรับลมหายใจและโคจรพลังวิญญาณ
การโคจรพลังวิญญาณจากภายในร่างกาย จะก่อให้เกิดประโยชน์ที่ดีเป็นอย่างมาก มันจะช่วยฟื้นบำรุงแขนขา เนื้อหนังที่อ่อนล้าให้กลับมามีพละกำลังดังเดิมอย่างช้าๆ
กู่ฉิงซานค่อยๆ หลับตาลงอย่างสงบ จมลงสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ
ขณะเดียวกัน ในเวลานี้ทั่วทั้งโลกก็แทบจะเดือดพล่าน
หลายประเทศได้ต่อสายด่วนถึงรัฐบาลกลางเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสาเหตุของการเคลื่อนกำลังทางทหารบ่อยครั้งในวันนี้
ประธานาธิบดีได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะปกปิดถึงสาเหตุดังกล่าว แต่เขาก็ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด ถึงกับต้องโน้มน้าวทีละประเทศ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งอยู่ดี
ณ มณฑลฉางหนิง คาสิโน
ชายสวมแว่นกันแดดและเด็กสาวผู้งดงามกำลังยืนอยู่ภายในห้องลับ สายตาของเธอจดจ้องอย่างใกล้ชิดอยู่กับข่าวบนอุปกรณ์สื่อสาร
ชายสวมแว่นถอนหายใจแล้วกล่าว “ทำเอาฉันกลัวแทบตายแล้ว ฉันเผลอนึกไปว่าทางรัฐบาลกลางกำลังจะประกาศสงครามเสียอีก”
สายตาของอีกฝ่ายยังคงไม่ถอนออกจากหน้าจอ เธอเอ่ย “คุณเชื่อคำพูดของประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลกลางอย่างนั้นเหรอ?”
ชายสวมแว่นกล่าวหยามเหยียด “ลมปากของนักการเมืองเต็มไปด้วยเรื่องโกหก บอกว่าเหตุการณ์นี้ที่แท้คือการเฉลิมฉลองครบรอบสามร้อยปีในการก่อตั้งรัฐบาลกลาง เลยจัดการฝึกซ้อมทางทหารขนาดใหญ่…มีแต่ผีเท่านั้นแหละเชื่อเขา!”
ชายสวมแว่น “นี่มันก็ล่วงเลยมากว่ายี่สิบเอ็ดวันแล้วนับตั้งแต่วันครบรอบสามร้อยปีของการก่อตั้งรัฐบาลกลาง”
เธอเอ่ยถามกลับ “แต่เรื่องนี้มันจะคุ้มค่ากับการที่ถึงกับต้องส่งสองป้อมปราการระหว่างดวงดาวออกปฏิบัติการเชียวหรือ แล้วไหนจะสามยานรบระหว่างดวงดาว และหน่วยหุ่นรบพิเศษอีก?”
ชายสวมแว่นกล่าวเสริม “ยังไม่พอ เทพนักสู้ซางซ่งหยางกับจ้าวสมุทรหลี่ดงหยวนก็ยังถูกส่งออกไปด้วย สองคนนี้กระจายกันออกไปยังแนวชายแดนและชายฝั่งเป็นเวลากว่าห้าชั่วโมง และพึ่งถอนตัวกลับมาเมื่อครู่นี้เอง”
ทั้งสองมองหน้ากันและกัน และสัมผัสได้ว่านี่จะต้องเป็นเรื่องใหญ่มาก
เกิดอะไรขึ้นกับทางรัฐบาลกลางกันแน่?
ในตอนนั้นเอง อุปกรณ์สื่อสารก็สว่างขึ้น ตามมาด้วยเสียงกระแอมไอแหบแห้งจากปลายสาย
สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไป เขาและเธอยืดหลังตรงและกล่าว “ฝ่าบาท”
เสียงไอแหบแห้งดังอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “เอาเถอะ ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่พวกเจ้าออกมาภายนอกก็คงจะโหมทำงานหนักกันไม่น้อยเลยสินะ โดยเฉพาะองค์หญิงตัวน้อยของข้า”
องค์หญิงกล่าวเสียงแผ่ว “พระบิดา หนักหนาหรือไม่หาได้สำคัญ อย่างไรเสียมันก็เป็นความรับผิดชอบของลูก”
เสียงแหบแห้งหัวเราะและกล่าว “เจ้าได้ตรวจสอบเรื่องบ้าๆ ที่ทางรัฐบาลกลางพึ่งทำไปแล้วใช่หรือไม่ พวกเขารวบรวมกองทัพขนาดใหญ่ และพึ่งถอนกำลังแยกย้ายกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน”
“เจ้าค่ะ”
“ต้องอย่างนั้นสิ นี่แหละธิดาของข้า แอนนา ข้าขอมอบหมายอำนาจ ‘หลินจี้ฉวน’ สิทธิ์ในการกำจัดหากต้องเผชิญกับเหตุฉุกเฉิน ให้แก่เจ้า ภารกิจนับจากนี้ไปเจ้าจะได้ใช้อำนาจและทำหน้าที่ได้อย่างเต็มที่”
หลินจี้ฉวน…มีเพียงเจ้าหน้าที่ทหารระดับนายพลเท่านั้นจึงจะได้รับสิทธิ์นี้
แอนนาเบิกตากว้าง เธอพยายามข่มน้ำเสียงที่สั่นไหวให้ดูราบเรียบ “ขอบพระทัยพระบิดา”
และปลายสายก็ถูกตัดไป
“ขอแสดงความยินดีด้วย องค์หญิงแอนนา” ชายสวมแว่นกล่าวอย่างจริงใจ
ผู้หญิงที่ชื่อแอนนายังคงจ้องค้างไปยังอุปกรณ์สื่อสาร ในหัวใจของเธอรู้สึกทั้งหวานทั้งขมระคนกันไป
เธอไม่เต็มใจที่จะเป็นเหยื่อทางการเมืองอย่างการต้องแต่งงานออกไปเป็นสะใภ้ เธอจึงก้าวออกจากวัง และใช้ความสามารถ พรสวรรค์ของเธอโหมทำงานอย่างหนักเพื่อองค์จักรวรรดิ
ส่วนองค์จักรพรรดิก็มิได้ห้ามปรามธิดาของตนแต่อย่างใด เขาเพียงกล่าวว่าหากเธอไม่อาจทนทำงานหนักได้ไหวอีกต่อไป ก็ขอให้เธอกลับมาอย่างซื่อสัตย์และแต่งงานกับทางคริสจักรศักดิ์สิทธิ์
องค์จักรพรรดิปล่อยให้เธอเริ่มไต่เต้าตั้งแต่ระดับรากหญ้า ไม่ได้ให้สิทธิพิเศษใดๆ
การที่จะต้องมาอยู่ในระดับรากหญ้านั้นมีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก แม้ว่าองค์หญิงแอนนาจะมีความแข็งแกร่งที่โดดเด่น แต่เธอก็ยังต้องเผชิญกับอันตรายที่คืบคลานเข้ามาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่หลายครั้ง
แต่นับว่าโชคยังดีที่เธอรอดชีวิตมาได้ และสุดท้ายก็ได้รับการยอมรับจากองค์จักรพรรดิ
ความรู้สึกกดดันได้ถูกข่มลงอย่างรวดเร็ว แอนนากลับมาเยือกเย็นอีกครั้งและกล่าว “เริ่มงานกันเถอะ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ทว่าหลังจากใช้เวลาตลอดทั้งค่ำคืน ทั้งสองก็ยังไม่พบแม้แต่เบาะแส
อัลกอริทึมของเทพธิดากงเจิ้งนั้นแทบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นหาความจริงของสาเหตุที่เกิดการระดมกำลังทางทหารในครั้งนี้
หลังจากทั้งหมดนี้ แม้กระทั่งสามผู้บัญชาการและประธานาธิบดีของรัฐบาลกลางก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แอนนาอ่อนล้าจนต้องเอามือลูบหน้าผาก ทว่าดวงตาของเธอยังคงไม่ละไปจากจอสมองกลตรงหน้า
“องค์หญิง กาแฟพ่ะย่ะค่ะ”
“ถ้าคุณอยากให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ขอเป็นบรั่นดีซักขวดจะดีกว่า”
“ขอดื่มสักนิดได้ไหม”
“ไม่ได้”
แอนนาหันกลับมายิ้ม ก่อนจะเอื้อมไปหยิบบรั่นดีขวดใหม่และกลับไปทำงานต่อ
ที่เท้าของเธอ เต็มไปด้วยขวดบรั่นดีที่ว่างเปล่ากว่าเจ็ดแปดขวด วางเรียงกันอย่างเรียบร้อย
ทันใดนั้นเอง เธอก็ชะงักไป ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับ และจ้องมองภาพบนจอแสง
“เกิดอะไรขึ้น?” ชายสวมแว่นถาม
“คุณจำได้ไหมว่าพวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่?” เธอถาม
“ก็หาภาพจากกล้องวงจรปิดจากทั่วทั้งเขตของรัฐบาลกลางน่ะสิ” ชายสวมแว่นกล่าว
แอนนากลอกตาของเธอ และกล่าว “ไม่ใช่! พวกเรากำลังเฝ้าจับตาคนที่มีพรสวรรค์สูงสุด คุณตรวจสอบกล้องจากหุ่นเฝ้าระวังหรือยัง?”
ชายสวมแว่นตบหน้าผากตนและกล่าว “มีทั้งหมดหกร้อยเก้าสิบเอ็ดวิดีโอและภาพถ่าย … บ้าจริง! ฉันลืมไปได้อย่างไรว่าความสามารถของหุ่นเฝ้าระวัง นอกเหนือจากการลอบสังเกตตัวบุคคลที่ถูกป้อนข้อมูล มันยังสามารถบันทึกวิดีโอแบบเรียลไทม์ในบริเวณพื้นที่ที่ทำการสังเกตการณ์อยู่ด้วยได้”
ทั้งสองรีบดึงภาพออกจากหุ่นเฝ้าระวัง และมองดูทีละภาพ ทีละภาพ
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ
ทันใดนั้นแอนนาก็ตบลงบนไหล่ชายสวมแว่น แล้วชี้ไปยังหน้าจอพร้อมกล่าว “คุณดูนั่นสิ”
ชายสวมแว่นมองไปยังหน้าจอที่แอนนาชี้ ก่อนจะเห็นเพียงแค่เกราะรบอากาศยาน บินออกจากชั้นบนสุดของบริษัทหุ่นรบกังเตี๋ย
ชายสวมแว่นปรับสมองกลของเขาทันที สองมือพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
“ปรับภาพเป็นรูปแบบมุมมองทางดาวเทียมในอวกาศ”
การลอบเข้าไปดูภาพจากดาวเทียมบนท้องฟ้าต้องใช้เวลามากเป็นพิเศษ ทั้งสองจึงทำได้เพียงรอคอยอย่างเงียบๆ
หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ภาพก็ถูกส่งมาถึง
ในความสูงที่ระดับหนึ่งหมื่นเมตร ยานรบขนาดกลางจอดรับเกราะรบอากาศยาน ก่อนจะบินตรงสู่ห้วงอวกาศ
“ใช่แล้ว ในเวลานั้นป้อมปราการดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่าได้บินผ่านน่านฟ้าของฉางหนิงพอดี”
“ถูกต้อง เป็นไปได้ว่ายานรบลำนี้กำลังรอรับใครบางคนขึ้นไปยังห้วงอวกาศ”
ชายสวมแว่นพึมพำ “แต่คำถามก็คือ ใครกันที่อยู่เกราะรบอากาศยาน?”
จู่ๆ องค์หญิงแอนนาก็เอ่ยขึ้น “ในช่วงเวลานั้น กู่ฉิงซานอยู่ที่ไหน?”
ชายสวมแว่นพรมมือลงอย่างรวดเร็ว “กำลังหาให้”
และเส้นแสงที่มีเพียงไม่กี่คำก็ปรากฏขึ้นบนสมองควอนตัม
“เป้าหมายค่อยๆ เคลื่อนที่สูงขึ้นไปจนเหนือระดับหนึ่งหมื่นเก้าพันสองร้อยสิบเจ็ดเมตร สัญญาณเรดาร์จึงไม่สามารถแกะรอยได้อีกต่อไป”
ทั้งสองหันมามองหน้ากันและไม่เอ่ยอะไรออกมาครู่หนึ่ง
จนเวลาผ่านไปนาน องค์หญิงแอนนาจึงค่อยๆ เอ่ยอย่างช้าๆ “ ข่าวจะถูกประกาศออกมาในช่วงเวลาเก้าโมงของเช้าวันรุ่งขึ้น ใจความว่า ‘องค์หญิงแห่งจักรวรรดิโอลันก้าจะมาเยือนสาธารณรัฐบาลกลางอย่างเป็นทางการ และที่แรกที่จะไปเยี่ยมเยือนก็คือ มณฑลฉางหนิง’ ”
ชายสวมแว่นกล่าวอย่างลังเล “แต่ตัวปลอมของคุณตอนนี้กำลังจัดงานการกุศลอยู่ทางสุดชายแดนของจักรวรรดิ และมันก็ออกข่าวไปแล้วด้วย สองวันแต่กลับต้องเดินทางข้ามถึงสามประเทศ ฉันคิดว่าช่วงเวลามันเหลื่อมล้ำกันจนเกินไป … ”
องค์หญิงแอนนากล่าว “งั้นก็เสริมเข้าไปว่า การมาเยือนในครั้งนี้ องค์หญิงได้เดินทางมาโดยใช้รถเหินเวหาจี๋ซู ความเร็วสูงสุด”
ชายสวมแว่น “เช่นนั้นมันจะไม่ดูเร่งด่วนเกินไปหรือ?”
องค์หญิงแอนนาจ้องมองภาพบนหน้าจอและกล่าวแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ “ตรงกันข้าม ฉันคิดว่ามันช้าเกินไปด้วยซ้ำ”
....................................


ตอนที่ 26 การต่อสู้ระหว่างสองพยัคฆ์และมังกร
ไม่ว่าอย่างไรมนุษย์ก็ต้องเคียงคู่กับความตาย แต่โอกาสนั้นสำหรับหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง
สามผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์นักสู้ฉวยโอกาสที่กู่ฉิงซานเล็งเป้าหมายอื่น พุ่งเข้ามาใกล้กู่ฉิงซานอย่างรวดเร็ว บัดนี้พวกเขามาหยุดอยู่เบื้องล่างโคมไฟข้างถนนแล้ว
ทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนจะกระโจนขึ้นไปบนโคมไฟพร้อมๆ กันและเหวี่ยงกำปั้นและเท้าเข้าใส่ร่างของกู่ฉิงซานอย่างเต็มกำลังจากทุกทิศทาง
กู่ฉิงซานกำธนูยาวด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างผละลงอย่างนุ่มนวล
“เอานี่ไปกิน!”
กู่ฉิงซานคำรามก้อง พลังวิญญาณในตันเถียนระเบิดออกมาราวกับน้ำหลาก
ดวงตาของกู่ฉิงซานสาดประกายสีฟ้า ก่อนที่มันจะลุกลามไปทั่วทั้งร่าง และระเบิดอย่างรุนแรงกระจายออกไปรอบทิศ
เทคนิคนี้เป็นเพียงกำลังภายนอกขั้นพื้นฐานที่สุด ที่ถูกเรียกว่า “แรงดันวิญญาณ”
ในต่างโลก พวกฝึกยุทธระดับก่อกำเนิดและเตรียมเข้าสู่ระดับก้าวสู่เทพ จะสามารถใช้แรงดันวิญญาณกดทับเมืองทั้งเมืองเอาไว้ได้ และจะทำให้ผู้คนในเมืองที่ถูกกดทับไม่อาจเคลื่อนไหวได้
ด้วยแรงดันวิญญาณระดับปราณปรับแต่งขั้นห้าของกู่ฉิงซานในตอนนี้ จึงสามารถทำได้แค่เพียงระเบิดมันออกมาในรูปแบบของแรงผลักดันเล็กๆ น้อยๆ
ทว่าสำหรับผู้ที่ไม่เคยพบเจอกับพลังเช่นนี้มาก่อน สำหรับกู่ฉิงซานแล้วมันก็เปรียบดั่งการรังแกพวกเขา
สามปรมาจารย์นักสู้ยังไม่ทันจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ถูกเหวี่ยงออกไปด้วยแรงผลักที่มองไม่เห็น ลอยเคว้งไปในอากาศ
“ขอบใจสำหรับเป้าดีๆ ”
ดวงตาของกู่ฉิงซานหรี่แคบลง เขาดึงศรสามดอกออกมาโดยไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ และสาดศรออกไป
สามปรมาจารย์นักสู้ถูกเสียบทะลุทั้งๆ ที่อยู่กลางอากาศ ช่วงเวลาที่ร่วงลงสู่พื้นดิน ร่างของทั้งสามก็เย็นเยียบกลายเป็นซากศพไปแล้ว
กู่ฉิงซานยังคงยืนอยู่บนโคมไฟ ในมือถือคันธนูและหันไปมองรอบๆ
สามสิบปรมาจารย์นักสู้บัดนี้ถูกสังหารจนเกลี้ยง ร่างไร้วิญญาณของพวกเขานอนแผ่อยู่ตลอดเส้นทาง
“ไอ้เปรตนี่ ถึงกับจัดการสามสิบปรมาจารย์นักสู้ลงได้… ”
ใบหน้าของเนี่ยหยุนเปลี่ยนแปรไม่หยุด ขาของเขาสั่นสะท้านจะแทบจะไม่อาจฝืนยืนไหว
เขากัดฟันก่อนจะลากสองขาวิ่งไปยังประตูรถเหินเวหาและกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านลุงหม่า ผมคงต้องขอให้คุณลงมือแล้ว
ชายชราวางสองมือลงบนเข่า ย่อตัวลงเล็กน้อย และเดินลงจากรถเหินเวหา จ้องมองไปยังฉากถนนเบื้องหน้า
เขาจ้องมองทุกๆ ศพด้วยสายตาจริงจัง
“นี่มันช่างโหดเหี้ยมจริงๆ แม้จะเป็นเพียงลูกศร แต่กลับทำได้ถึงขนาดนี้ ทำเอาฉันแทบจะยับยั้งชั่งใจไว้ไม่อยู่เลยจริงๆ ”
ชายชรากล่าว ย่อหัวเข่างอตัวลงเล็กน้อย ก่อนที่พื้นเบื้องล่างจะปรากฏร่องรอยปริแตก และร่างของเขาก็พุ่งระเบิดออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่! ตรงไปยังทิศทางของกู่ฉิงซาน
ระยะทางดังกล่าวนับว่าค่อนข้างไกล ทว่าฝ่ายตรงข้ามกลับสามารถพุ่งตรงมาได้อย่างรวดเร็ว เกรงว่าคู่ต่อสู้จะต้องเป็นหวูเต๋าระดับยอดปรมาจารย์นักสู้เป็นแน่ กู่ฉิงซานเพียงแค่มองก็สามารถวิเคราะห์ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นชายชราก็เงื้อมสองกำปั้นและเหวี่ยงมันออกไปยังเบื้องหน้า
สายตาของกู่ฉิงซานแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน เขาไม่ลังเลเลยที่จะกระโดดถอยฉากออกมา และหยุดยืนลงใต้แสงจากโคมไฟ
ในเวลาเดียวกันชายชราก็ยังลอยอยู่ในอากาศอย่างชัดเจนและห่างจากกู่ฉิงซานอยู่หลายสิบเมตร แต่คู่กำปั้นของเขากลับมาถึงเป้าหมายแล้ว
“หมัดทะลวงปืนใหญ่!”
ตูม!
หมัดแรกส่งเสียงคำรามอย่างนุ่มนวล ตามมาด้วยอีกหมัดที่ส่งเสียงคำรามดังสนั่น และช่วงบนของเสาไฟก็หายวับไปเหลือเพียงแค่ครึ่งเดียว
“เจ้าหนู หลบได้สวยนี่” ชายชรากล่าวและร่อนลงสู่พื้น
กู่ฉิงซานไม่ได้เอ่ยตอบโต้ใดๆ เขาเพียงยกคันธนูขึ้นและยิงออกไป
ชายชราสะบัดแขนอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่คลื่นอัดอากาศจะส่งลูกศรของอีกฝ่ายกระเด็นออกไป
กู่ฉิงซานขมวดคิ้วมุ่น เกิดความหดหู่ขึ้นในหัวใจของเขา
“สองแขนกลับสามารถสร้างแรงอัดอากาศได้ เห็นทีว่าความแข็งแกร่งระดับนี้ จะต้องเป็นพลังอำนาจของกุ่ยชั่ง หวนคืนไร้ลักษ์ อย่างแน่นอน”
หวูเต๋าขอบเขตยอดปรมาจารย์นักสู้ มีโอกาสที่จะได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ ชายชราเบื้องหน้าเขาดูเหมือนเห็นได้ชัดว่าได้รับการกระตุ้นเข้าสู่หวนคืนไร้ลักษ์ และสองแขนของเขาได้รับพลังพิเศษของหวนคืนไร้ลักษ์ไป
ชายชรากล่าวได้ถูกต้อง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกศรโดยตรง เขาเพียงแค่วาดสองแขนออกไป ด้วยพลังของหวนคืนไร้ลักษ์ก็เพียงพอแล้วที่จะหยุดมัน
ฝีเท้าของกู่ฉิงซานไม่หยุดนิ่ง ชายชราก็ไล่ล่าเขาทุกฝีก้าว จนเสาไฟตลอดเส้นถนนพังทลาย บิดเบี้ยว ผิดรูปไปหมด
ตูม ตูม!
เสาไฟเสาแล้วเสาเล่าหักโค่นลง และชายชราก็เริ่มไล่ล่ากระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ
“ตายซะเถอะไอ้หนู ฉันขอรับหัวของแกไปล่ะ!” ชายชรากระแทกหมัดอย่างโหดเหี้ยม
กู่ฉิงซานยังคงไม่กล่าวอันใด เขาดึงธนูกองทัพขึ้นและหมุนมันจนดูราวกับจันทร์เต็มดวง
เขาเหวี่ยงตัวกลับอย่างฉับพลัน “ระบำผันผวน!”
ธนูยาวส่งเสียงกรีดร้องราวกับฟ้าผ่าคำรามอยู่ตลอดเวลา
เงาสีเทาที่ราวกับมีชีวิต ร่ายรำดั่งมังกร แหวกว่ายราวกับงูน้ำอยู่บนอากาศเลื้อยไปตามเส้นทางต่างๆ ที่ไม่อาจคาดเดาได้
“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!?” ชายชราครวญเสียงต่ำ เท้าของเขาตอกลงกับพื้น ดวงตาเหลือบมองไปทุกทิศทางอย่างระแวดระวัง
และศรทั้งห้าดอกก็มาถึงในเวลาเดียวกัน!
ชายชราขณะนี้เปรียบดั่งสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเลที่แหวกว่ายอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขายืดหยุ่นและกลิ้งไปมาอย่างต่อเนื่องเพื่อหลบเลี่ยงลูกศรที่ถูกยิงเข้ามา
พลังอำนาจของลูกศรเหล่านี้ทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าที่แล้วๆ มา เหนือเกินกว่าที่ชายชราจะจินตนาการได้ควบคู่ไปกับการเคลื่อนไหวอันซับซ้อนของมัน ทำให้ชายชราต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มีในการหลบเลี่ยง!
เดิมทีหวูเต๋าระดับยอดปรมาจารย์นักสู้มักจะมีสัมผัสทางวิญญาณบางอย่างอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่ลูกศรเลื้อยมาถึงร่างของเขา ชายชราจะบิดตัวเพื่อหลบเลี่ยง หรือใช้สองแขนเหวี่ยงออกไปปะทะทันที
แม้จะตกใจแต่ก็ไม่ได้รับอันตรายใดๆ จนในที่สุดเขาก็สามารถหลบเลี่ยงลูกศรทั้งหมดลงได้
“นี่มันวิธีการยิงธนูแบบไหนกันเนี่ย?”
ชายชราพักหายใจครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม
เขาเกิดความรู้สึกเสียใจบางอย่างขึ้นในหัวใจ ในช่วงต้นหากรู้ว่าลูกศรของอีกฝ่ายสามารถเลื้อยไปในอากาศราวกับมันมีชีวิตได้ เช่นนั้นเขาคงไม่รีบที่จะทุ่มกำลังเข้าโหมโจมตี
แต่จะเลือกวิธีที่ปลอดภัยกว่าอย่างแหวกว่ายไปช้าๆ ค่อยๆ กระชั้นชิดไปทีละนิด
ทว่าตอนนี้ทั้งสองฝ่ายไล่ล่ากันจนมาหยุดอยู่ตรงจัตุรัสท้องถิ่น ซึ่งเป็นสถานที่เปิดกว้าง และจู่ๆ อีกฝ่ายก็ใช้วิธีการยิงธนูอันแปลกประหลาดและทรงพลังออกมา
นอกจากนี้ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังเหมาะสมกับวิธีการโจมตีของอีกฝ่าย
ไอ้หนูนี่ มันคำนวณเอาไว้แล้ว?
ชายชรารู้สึกได้ถึงไอเย็นเยียบในอากาศเสียดแทงเข้ามาในหัวใจของเขา
“มันคือวิธีการยิงธนูแบบใช้ฆ่าคน” กู่ฉิงซานกล่าวตอบโต้เป็นครั้งแรก สองแขนเคลื่อนไหว ก่อนความเร็วและถี่จะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมกลับใช้ออกด้วยสกิล
ระบำผันผวน!
ระบำผันผวน!
ระบำผันผวน!
สามครั้งติดต่อกัน ‘ระบำผันผวน’ กลุ่มศรที่ถูกยิงออกไปเป็นเงาวูบไหวแลดูคล้ายดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานเต็มที่ ปกคลุมร่างของยอดปรมาจารย์นักสู้
ยอดปรมาจารย์นักสู้ยามเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเพียงหนึ่ง ‘ระบำผันผวน’ เขายังต้องใช้พลังเป็นอย่างมากในการหลบเลี่ยง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้านี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป
ฟัฟ ปุ๊ ปุ๊!
เสียงของลูกศรที่ทะลวงเข้าสู่เนื้อหนังสดๆ แม้จะเป็นเพียงเสียงเล็กๆ ทว่าในยามค่ำคืนอันเงียบสงบ คุณกลับสามารถได้ยินมันได้อย่างชัดเจน
หมอกเลือดปะทุขึ้นเหนือยอดปรมาจารย์นักสู้ ทั้งร่างเซไปหลายก้าวและล้มลงในที่สุด
ร่างกายของชายชราบัดนี้แลดูคล้ายเม่นที่ที่ปกคลุมไปด้วยหนามแหลมของลูกศร พลังวิญญาณได้ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา และทำลายพลังชีวิตของเขาไปโดยสมบูรณ์
เมื่อยอดปรมาจารย์นักสู้เสียชีวิต ดวงตาของเขากลับยังคงไม่ปิดลง มันกลับเผยให้เห็นถึงความไม่เต็มใจและเสียใจที่ไม่รู้จักประเมินความแข็งแกร่งทั้งของตนและอีกฝ่าย
 วิสัยทัศน์เบื้องหน้าของเนี่ยหยุนราวกับถูกทำลายลงไปโดยสมบูรณ์
นั่นคือยอดปรมาจารย์นักสู้! ตัวตนอันยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่เหนือปรมาจารย์นักสู้ทั่วๆ ไป แถมยังเป็นยอดปรมาจารย์นักสู้ที่ได้กระตุ้นพลังศักดิ์สิทธิของหวนคืนไร้ลักษ์มาแล้วอีกด้วย
 แม้กระทั่งพวกเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ก็ยังไม่อาจโค่นยอดปรมาจารย์นักสู้ลงได้ง่ายดายเช่นนี้
 พวกเขาเหล่านี้คือผู้ที่ทรงพลังที่สุดในตระกูลเนี่ย และเพื่อเป็นการประจบตระกูลไป่ เนี่ยหยุนจึงทุ่มสุดตัว
ระยำ เจ้าเด็กนี่มันน่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว
แผ่นหลังของเนี่ยหยุนผุดไปด้วยเม็ดเหงื่อเย็น
ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรักษาชีวิตของตน รอจนกว่าทางตระกูลไป่จะลงมือด้วยตนเอง ถึงเวลานั้นไอ้เปรตนั่นก็จะตายลงในที่สุด
หลังจากทั้งหมดนี้ ตระกูลไป่นั้นเป็นถึงหนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ แม้กระทั่งตระกูลเนี่ยของเขาก็ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบได้
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เนี่ยหยุนก็ยกสองมือขึ้นตะโกน “ฉันเป็นหลานชายสายตรงของผู้นำตระกูลเนี่ย ตอนนี้ฉันขอยอมแพ้ กู่ฉิงซานจะดีที่สุดถ้านาย... ”
ฟิ้ว!
ลูกศรบินเจาะทะลวงผ่านหน้าอกของเขา
เนี่ยหยุนกุมหน้าอกที่เป็นหลุมลึก เซถอยหลังไปหลายก้าว และในที่สุดก็สะดุดล้มลงกับพื้น
เลือดไหลออกมาจากปากและจมูกของเขา
ฉันกำลังจะตาย ฉันกำลังจะตาย ฉันกำลังจะตาย!
สมองของเนี่ยหยุนกระจ่างชัดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น อาการสำนึกเอ่อล้นออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ
ชีวิตดีที่ ความมั่งคั่งอันมหาศาล อนาคตที่สดใสโชติช่วง ขณะนี้ทั้งหมดที่กล่าวมาจะจากเขาไปตลอดการ
ไม่ ไม่สมควรจะเป็นแบบนี้ ทำไมถึงเกิดขึ้นกับฉัน ทำไมฉันจะต้องตาย!
จู่ๆ เขาก็ร้องตะโกนราว กับภูตผี“กู่ฉิงซาน! ในความเป็นจริงแกมันก็เป็นคนประเภทเดียวกันกับฉัน ถ้าแกมีพละกำลังแกก็ต้องการที่จะกำจัดตัวอุปสรรคเหมือนกัน! ต่อไปแกก็จะยิ่งฆ่ามากขึ้น ใกล้ชิดกับความตายมากขึ้น ฉันขอสาปแช่งแก! สาปแช่งแกให้ทุกทรมานก่อนตาย และตายไปโดยไม่แม้แต่จะมีที่กลบฝัง!”
“ฉันต่างกับนาย” กู่ฉิงซานวางธนูยาวลง “ฉันได้แก้แค้นแล้วในชีวิตนี้ แม้จะฆ่าผู้คนไปนับไม่ถ้วน แต่ฉันก็ไม่เคยรังแกใครก่อน”
เขากวาดสายตาไปยังศพที่กระจัดกระจายเต็มถนน บนใบหน้าของเขาไร้ซึ่งร่องรอยความรู้สึกใดๆ
สีหน้าของเนี่ยหยุนเต็มไปด้วยความกล้ำกลืน เขาเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “ตระกูลไป่จะต้องมาแน่ แก…จะต้องตาย ส่วนฉันขอล่วงหน้าไปรอแกก่อน”
 สองตาของเนี่ยหยุนค่อยๆ หุบลง และจมลงสู่ความมืดมิดไปตลอดกาล
........................................


ตอนที่ 29 ตระกูลซู
อีกด้านหนึ่ง ณ เกาะกลางทะเลสาบ
ชายชราในชุดคลุมยาวนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่หัวโต๊ะ ได้เอ่ยสั่ง “พอแค่นั้นล่ะ ปิดจอม่านแสงลงได้”
ในเวลานี้สุนทรพจน์ของประธานาธิบดีพึ่งสิ้นสุดลง ม่านแสงถูกกดสวิตช์ปิด และทั่วทั้งห้องโถงก็กลับมาสู่ความเงียบ
ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา
“คุณพ่อ-” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มาดามซูเปิดปาก เขาต้องการจะกล่าวอะไรบางอย่าง
ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเป็นพ่อของซูเซี่ยเอ๋อ
“หยุดแค่นั้นล่ะ”
ชายชรายกมือขึ้นปรามอีกฝ่ายและกล่าว “เปิดเหตุการณ์ต่อสู้ให้ฉันดูอีกครั้ง”
“รับทราบ จะดำเนินการทันที”ใครบางคนกล่าวตอบ
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที จอม่านแสงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
กู่ฉิงซานเดินออกมาจากบาร์ ทั่วร่างของเขาท่วมท้นไปด้วยพลังวิญญาณ มันได้ดึงดูดความสนใจของชายชราทันที
“ห้าธาตุจำเพาะ พลังวิญญาณธาตุลม?” ใบหน้าของชายชราเผยให้เห็นถึงความสนใจ
จนกระทั่งเมื่อกู่ฉิงซานยิงลูกศรออกไปใส่รถลาดตระเวนของตำรวจ ชายชราก็กล่าวออกมาอย่างไม่ตั้งใจว่า “แต่พลังทำลายล้างระดับนี้ มันดูเหมือนจะเป็นพลังวิญญาณธาตุเหล็กซะมากกว่า น่าแปลกจริงๆ ”
พอม่านแสงฉายมาถึงตอนที่กู่ฉิงซานเริ่มใช้ระบำผันผวนยิงยอดปรมาจารย์นักสู้จนพรุนราวกับเม่น ชายชราก็ตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน
หนึ่งในตระกูลซูกล่าวอย่างลังเลว่า “นี่มันไม่เหมือนกับธาตุ เหล็ก ไม้ น้ำ ไฟ หรือดิน ทว่ามันก็ไม่ใช่ลม สายฟ้า แสง ความมืด และเสียงเช่นกัน บางทีเขาอาจจะไม่ใช่เฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ที่สามารถปลุกธาตุทั้งห้าได้ แต่น่าจะเป็นหนึ่งในเทียนซวนประเภทที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน”
เมื่อเทพนักสู้ซางซ่งหยางปรากฏตัวขึ้น สีหน้าของผู้คนทั้งหมดก็พลันหนักอึ้ง
“กู่ฉิงซานท่านประธานาธิบดีต้องการพบเธอ”เสียงของเทพนักสู้กล่าวผ่านจอแสง และกระบวนการต่อสูู้ก็สิ้นสุดลง
ไม่มีใครในห้องโถงเอ่ยออกมา มันเงียบสงัดชนิดที่ว่าหากเข็มตกกระทบลงกับพื้นก็ยังได้ยิน
ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถาม “เป็นความคิดของใครที่ยืมมือของตระกูลไป่และตระกูลเนี่ยในการกำจัดเขา?”
สีหน้าของมาดามซูเปลี่ยนเป็นขาวซีด แต่สามีก็วางมือลงบนไหล่ของเธอและกล่าว “เป็นความคิดของพวกเราเอง”
ชายชราเหลือบมองไปยังลูกชายของตนก่อนจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา
ไม่นาน อุปกรณ์สื่อสารก็ได้เชื่อมต่อกับอีกฟากฝั่ง
“ท่านปู่ คิดอะไรอยู่ถึงได้โทรมาหาหนู ว่าแต่ท่านปู่สบายดีไหมคะ?” ซูเซี่ยเอ๋อกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“อ่า ปู่ก็แค่มีบางอย่างจะถามหลานน่ะ”
“เรื่องอะไรเหรอคะ?”
“เรื่องของคนที่เรียกว่ากู่ฉิงซาน หลานคิดอย่างไรกับการเป็นเพื่อนกับเขา”
“อ๊าาา ท่านปู่คิดอะไรอยู่ถึงได้ถามถึงเรื่องนี้เนี่ย”
“เอ่อ ก็เขาเป็นเพื่อนของหลานปู่ ปู่ก็ต้องการที่จะรู้เกี่ยวกับตัวเขาเป็นธรรมดา ถ้าหลานไม่พูด ปู่จะเป็นคนไปตรวจสอบด้วยตัวเองนะ”
“ไม่นะ อย่าไป! แบบนั้นไม่ดีแน่ หนูจะบอกเอง”
แม้ตัวของซูเซี่ยเอ๋อจะบิดไปมา แต่สมองของเธอก็ยังคงมีสติแจ่มชัด
ท่านปู่เป็นถึงผู้นำตระกูลซู แต่เขาถึงกลับโทรมาถามเป็นการส่วนตัว มันควรจะเป็นการดีที่สุดถ้าตอบไปตามความจริง
“เขา…เขาเป็นคนขยัน ทำงานหนัก และมีพรสวรรค์มาก”
“ตัวอย่างเช่น?”
“ในเรื่องการวิจัยหุ่นรบ อาา ในคลาสฝึกฝนระบบอาวุธหุ่นรบเคยเกิดปัญหาขึ้น ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าเล็งเป้ามาที่เรา ในตอนนั้นทุกคนต่างกรีดร้องและวิ่งหนี มีเพียงเขาที่รีบวิ่งตรงขึ้นไปเกราะรบ และตะโกนสั่งว่านั่นมันคนธรรมดานะ! ”
“ปู่ก็รู้นี่ว่าหุ่นรบมีหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของสาธารณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนธรรมดา ดังนั้นเมื่อมันได้ยินคำตะโกนสั่งเพียงสั้นๆ สองคำ หุ่นรบก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนอง มันเบนปากกระบอกปืนขึ้นไปด้านบน ก่อนที่ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าจะลั่นเป็นเส้นแสงทะลวงไปถึงชั้นเมฆ”
“หนูเริ่มรู้สึกสนใจในตัวเขานับตั้งแต่ตอนนั้น ต่อมาก็พบว่าเขากำลังทำโครงงานเล็กๆ เกี่ยวกับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์มากมายด้วยตัวเอง ความประทับใจที่หนูมีต่อเขาก็เลยมากยิ่งขึ้น”
ชายชราฟังถึงจุดนี้เลยกล่าว “ดีมาก ปู่หวังว่าหลานกับเขาจะเข้ากันได้ดี ไว้ปู่จะโทรหาหลานอีกครั้งนะ”
เขาวางอุปกรณ์สื่อสารลง และเอ่ยสั่ง “ตรวจสอบสถานะโครงงานวิจัยหุ่นรบของกู่ฉิงซาน ฉันจำได้ว่ามีใครเคยบอกว่าเขาเป็นพนักงานของแผนกวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย”
“เขาถูกไล่ออกแล้ว” มีบางคนกระซิบกล่าวจากเบื้องหลัง
“เอ๋? เหตุผลล่ะ?” ชายชราหันหน้ากลับมาและเอ่ยด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม
เมื่อเขาตะโกนถามถึงเหตุผล แม้จะไม่แสดงถึงความโกรธใดๆ แต่ด้วยศักดิ์ของผู้นำตระกูล มันก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่กระซิบบอกรู้สึกหวาดกลัว อีกฝ่ายจึงเบนสายตาไปยังมาดามซู
มาดามซูก้มหัวลงและกล่าว “ฉันเป็นคนไล่เขาออกเอง ฉันไม่ต้องการให้เจ้าเด็กกู่นั่นใช้บริษัทของตระกูลซูเป็นบันไดปีนป่ายขึ้นมาเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับเซี่ยเอ๋อ”
“ปีนป่าย?”คิ้วของชายชราขมวดเข้าหากันจนรวมเป็นเส้นตรง ในปากขยับมุบมิบ
ในเวลานั้นเอง คนที่รับผิดชอบในการสอบสวนก็เอ่ยกล่าวรายงานอย่างสุภาพ “น่าแปลก ระดับอำนาจของผมไม่เพียงพอที่จะเข้าถึงไฟล์ส่วนบุคคลของเขา”
ชายชรากล่าว “เขาไม่ได้เป็นพนักงานของบริษัทของเรา เป็นธรรมดาที่คุณจะไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลของเขาได้ ลองใหม่อีกรอบซิ คราวนี้ใช้ระดับอำนาจพลเมืองของฉัน”
ชายชราลุกขึ้นและก้าวตรงไปแนบฝ่ามือลงบนสมองควอนตัม
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ฐานข้อมูลส่วนบุคคลของรัฐบาลกลาง ใต้เท้าซูซิงเฉาที่น่านับถือ”
“ร้องขอการเข้าถึงงานวิจัยส่วนบุคคลที่เกี่ยวข้องกับกู่ฉิงซาน เพศชาย อายุราวๆ สิบเจ็ดปี ที่พำนักภายใต้เขตอำนาจของฉัน มณฑลฉางหนิง”
ทันใดนั้นม่านแสงก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยแถบเส้นตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่
“ระดับสูงสุด เป็นความลับสุดยอด”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในเวลาเดียวกัน “ขออภัยอำนาจของคุณไม่เพียงพอที่จะทำการร้องขอ ทว่าด้วยสถานะที่น่านับถือของคุณ เราขอแนะนำให้คุณติดต่อกับกู่ฉิงซานโดยตรงเพื่อสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม”
“ฉันเนี่ยนะมีอำนาจไม่เพียงพอ?”
ซูซิงเฉาที่เป็นถึงหัวหน้าตระกูลซูเบิกตากว้าง เขากวาดสายตาอ่านเส้นแสงสีแดงอีกรอบอย่างรวดเร็ว
“คุณพ่อ นี่มันจะต้องมีอะไรบางอย่างผิดพลาด อำนาจของคุณพ่อเป็นรองแค่เพียงประธานาธิบดีกับหัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพทั้งสามเหล่าเท่านั้น มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่คุณพ่อจะไม่สามารถตรวจสอบไฟล์ของเด็กยากไร้คนหนึ่งได้”
“ไม่ เทพธิดากงเจิ้งไม่มีทางผิดพลาดในเรื่องระดับต่ำเช่นนี้”ซูซิงเฉาคว้าอุปกรณ์สื่อสารและโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
“สวัสดี ตาแก่ซู เป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหม?” ปลายสายเอ่ยกลับมาด้วยเสียงที่ดูสงบและมั่นคง
“เทพนักสู้ซาง ฉันมีเรื่องบางอย่างอยากจะรบกวนนาย”
“อย่าลังเลที่จะพูด ฉันจะพยายามอย่างดีที่สุด”
“กู่ฉิงซาน”
“ขอโทษด้วยตาแก่ซู เรื่องนี้ฉันคงไม่สามารถบอกอะไรนายได้ เพราะสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเขามันร้ายแรงเกินไป ฉันต้องขอโทษจริงๆ ”
ซูซิงเฉาวางอุปกรณ์สื่อสารลงอย่างเงียบๆ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว “เจ้ากบเฒ่าเจ้าเล่ห์ เขาจะต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ ”
เหลียวมองไปยัง ‘ระดับสูงสุด ความลับสุดยอด’ ที่ลอยเด่นบนจอม่านแสง ซูซิงเฉาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสน
ทันใดนั้น จู่ๆ เขาก็ตบลงบนโต๊ะและกล่าว “รีบรวบรวมเงิน หนึ่งพันล้าน จากนั้นก็โอนไปให้หน่วยวิจัยของรัฐบาลกลาง บอกไปว่าบริจาคมันให้แก่กู่ฉิงซาน พวกเราต้องเตรียมพร้อมที่จะติดตามเรื่องนี้”
คนที่รับผิดชอบในการดำเนินงานกล่าว “รับทราบ โปรดยืนยันการอนุมัติ”
“ฉันอนุมัติ”
“ทำการเชื่อมต่อกับหน่วยงานวิจัยของเอ๋? ถูกขัดขวาง?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลังจากเกิดปัญหาแล้วก็ตามมาด้วยปัญหาเล่า ซูซิงเฉาอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปยังม่านจอแสง
บรรทัดตัวอักษรปรากฏขึ้นบนม่านแสง “นับตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป การระดมทุนวิจัยส่วนบุคคลของกู่ฉิงซานจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่โดยเทพธิดากงเจิ้ง โดยจะไม่มีการรับบริจาคในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น”
ดวงตาของซูซิงเฉาหรี่แคบลงอย่างฉับพลัน เขากล่าวอย่างลังเล “ถ้าอย่างงั้นฉันจะบริจาคให้แก่เขาโดยตรง เพื่อช่วยสมทบทุนในด้านการศึกษา”
คนรับผิดชอบปาดเหงื่อและพรมมือของเขาลงอย่างรวดเร็ว
“ถูกปฏิเสธโดยระบบ!” เขาอุทานออกมา
การบริจาคถูกปฏิเสธ? ถูกปฏิเสธได้อย่างไร ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย
ตัวแทนระดับสูงทั้งหมดในห้องโถงยื่นคอของพวกเขาเพื่อต้องการจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นบนหน้าจอ
เห็นเพียงแค่เส้นแสงอีกบรรทัดปรากฏขึ้น
“นับตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ค่าใช้จ่ายส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน จะอยู่ในความรับผิดชอบของเทพธิดากงเจิ้งและประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลกลางเพียงผู้เดียว ไม่ว่าใครก็ไม่อาจแทรกแซงได้”
ซูซิงเฉาใบ้กินเป็นเวลานาน
บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ทุกคนไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมา ทำได้เพียงแค่ตั้งใจรอคำสั่งจากผู้นำตระกูลอย่างสงบ
“น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ ที่ตัวตนที่ถูกจัดว่ามีอำนาจอยู่ในระดับสูงสุด เป็นความลับสุดยอดพึ่งจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลซูของเรา”ซูซิงเฉาส่ายหัว
มาดามซูไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรออกไปดี แต่สุดท้ายเธอก็แย้งออกมา “ฉันก็แค่กลัวว่าเด็กยากไร้คนนั้นจะมาพัวพันกับซูเซี่ยเอ๋อของพวกเรา คิดว่าเขาเป็นเพียงกบที่ต้องการก้าวกระโดดในทีเดียวทะยานขึ้นสู่สวรรค์”
“สารเลว!”
ซูซิงเฉาระเบิดเสียงคำรามลั่นราวฟ้าผ่าออกมาอย่างฉับพลัน ฝ่ามือตบฉาดลงบนใบหน้าของมาดามซูจนเธอลอยกระเด็นออกไป
และเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอีกว่า “ลองใช้สมองอันน้อยนิดของเธอคิดดูซิ? ว่ามันกี่ปีมาแล้วที่ทางรัฐบาลกลางไม่ได้ปรากฏงานวิจัยที่เป็นระดับสูงสุด ความลับสุดยอดขึ้นมา ครั้งสุดท้ายมันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? อะไรคืองานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ระดับนั้น เคยตรวจสอบมันดูบ้างไหม!?”
“ฉันจะบอกเธอให้นะ ครั้งสุดท้ายมันคือเมื่อสามสิบปีก่อน เป็นเทคโนโลยีจั๊มป์ระหว่างดวงดาว มันเป็นเทคโนโลยีที่เปลี่ยนโลก!”
“เด็กยากไร้? ทะยานขึ้นสู่สวรรค์!?” ความโกรธเกรี้ยวของซูซิงเฉาดูไม่มีทีท่าว่าจะลดลง “ประธานาธิบดียังต้องออกหน้าด้วยตัวเองเพื่อปกป้องเขา แม้กระทั่งเทพนักสู้ก็ยังไม่กล้าเปิดเผยข้อมูล ส่วนเทพธิดากงเจิ้ง? เทพธิดากงเจิ้งถึงกับยอมมอบเงินภาษีเพื่อใช้สนับสนุนเขาโดยตรง!”
เขาจ้องมองไปยังมาดามซูที่กำลังร่ำไห้ด้วยความตื่นตระหนก “ตัวตนแบบนี้ แกยังกลัวว่าจะเข้ามาพัวพันกับลูกสาวของแก? แถมยังบอกว่ากลัวเขาคิดจะปีนป่าย? ไร้สาระ! แหกตาของแกดู เห็นไหมว่าตอนนี้เป็นฉันต่างหากที่ไม่สามารถปีนป่ายขึ้นไปหาเขาได้!”
“คุณพ่อ เสี่ยวหลิงเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักลูกสาวของสุดหัวใจ เธอแค่ไม่ได้พิจารณาอย่างรอบคอบ…” สามีของมาดามซูก้าวออกมาด้านหน้าและกล่าวอธิบายเพื่อโน้ามน้าวอีกฝ่าย
ความโกรธเกรี้ยวของซูซิงเฉาดูจะสลายไปเล็กน้อย ทว่าดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงความผิดหวัง “รักลูกสาวสุดหัวใจ? เหอะ รักลูกสาวสุดหัวใจจนถึงขั้นต้องฆ่าแกงกัน? ส่งนักฆ่าที่ไม่แม้แต่จะรู้วิธีเอาชนะอีกฝ่ายออกไป? ไม่รู้รึไงว่าการฆ่าคนมันจะเป็นการทำลายโชคลาภของเรา แถมเป้าหมายที่ถูกสั่งฆ่ายังเป็นหัวใจสำคัญที่จะยกระดับรากฐานของตระกูลซูเราอีกด้วย!”
เขาส่ายหัวและกล่าว “หากเทียบกับเธอแล้ว ลูกสาวของเธอดูจะฉลาดกว่าเธอตั้งหมื่นเท่า!”
ซูซิงเฉานวดหน้าผากด้วยความอ่อนล้า ก่อนเอ่ยสั่ง “นับจากนี้ไป ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของซูเซี่ยเอ๋อ ห้ามยุยงหรือเติมเชื้อไฟใดๆ โดยเจตนา ยกเว้นว่าจะเบื่อชีวิตตัวเองแล้ว… ”
“นอกจากนี้ เรื่องการแต่งงานกับตระกูลไป่ ระงับไว้ก่อนชั่วคราว ไม่ต้องตอบรับข้อเสนอใดๆ ”
“รับทราบ”
“ฉันต้องการจะไปเยี่ยมหลานสาวของฉันที่เมืองหลวงด้วยตัวเอง”
“นี่…รับทราบ”
.......................................


ตอนที่ 31 การแยกจาก
ค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป ทิศตะวันออกเริ่มทอประกายแสงสีขาว
ไม่มีฝนตกในวันนี้
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยขึ้นอย่างช้าๆ แขวนเด่นอยู่กลางฟ้าที่ไร้ซึ่งมวลเมฆ
ทันใดนั้นร่างของกู่ฉิงซานก็ปรากฏขึ้นในป่าทึบ
ศพของมอนสเตอร์งูยังคงนอนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา ส่วนห่างออกไปกว่าสองร้อยเมตรยังคงปรากฏลูกศรเสียบลึกอยู่บนกิ่งไม้
หนึ่งวันในต่างโลก หากเทียบกับโลกจริงแล้วผ่านไปเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง ทว่าเมื่อออกจากโลกจริงกลับเข้ามาสู่ต่างโลก ห้วงเวลากลับผ่านไปเพียงชั่ววินาทีเท่านั้น
การไหลของเวลาช่างแปลกประหลาดเสียจริง
กู่ฉิงซานตรวจสอบถุงสัมภาระ และพบว่าเลือดงู เขี้ยวงู และของรางวัลที่ได้จากการต่อสู้ถูกยัดลงไปจนเกือบเต็ม
สองสิ่งที่มีค่ามากที่สุดจากมอนสเตอร์งูก็คงไม่พ้นถุงน้ำดีของมัน ที่เขากินไปแล้วหนึ่ง ส่วนอีกหนึ่งเก็บไว้ในถุงสัมภาระ และหากก้มลงมองจะพบว่ามันมักจะเปล่งประกายแสงระยิบระยับออกมาเป็นบางครั้ง
นี่เป็นสิ่งที่ดี จนถึงตอนนี้กู่ฉิงซานก็ยังรู้สึกว่าปราณและเลือดลมทั่วร่างของเขากำลังเติบโตอย่างรวดเร็วจนเกือบจะเอื้อมไปถึงระดับนักสู้เก่งๆ คนอื่นๆ แล้ว
หรือว่าฉันกำลังจะก้าวเข้าสู่หวูเต๋า วิถียุทธ?
กู่ฉิงซานตระหนักได้ถึงบางสิ่ง และกำลังคาดเดาไปต่างๆ นาๆ
ลืมมันเถอะ เวลานี้สมควรที่จะกลับไปยังค่ายทหารก่อนเป็นอย่างแรก
วันนี้เขายุ่งจนไม่มีเวลากินอะไรเลย ไว้ไปกินอาหารฝีมือจ้าวหลิวซักมื้อมันก็คงไม่แย่เหมือนกัน
กู่ฉิงซานเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และรีบเดินกลับไปตามเส้นทางเดิม
เขาไม่ได้หยุดระหว่างทางแม้จะพบเจอกับมารอสูร เขาก็เลือกที่จะหลบเลี่ยง
ฆ่ามารอสูรในช่วงเวลากลางคืน แล้วกลับสู่โลกจริงไปวิจัยและพัฒนาเกราะรบขับเคลื่อน จากนั้นก็ได้พบกับแอนนา ต่อสู้กับยอดปรมาจารย์นักสู้ ได้เจอประธานาธิบดีและเทพนักสู้ตัวเป็นๆ ที่ปกติได้เห็นเพียงแค่ในทีวีเท่านั้น ต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมายในวันเดียว ทั้งกายและใจของเขาในตอนนี้จึงรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย
มันคงจะดีกว่าถ้าใช้เวลาพักผ่อนในต่างโลก
เมื่อเขากลับมาถึงค่ายทหาร ก็พบกับจ้าวหลิวกำลังยืนอยู่หน้าทางเข้าค่าย เฝ้ารอให้เขากลับมา
เมื่อสายตาของเขาเห็นร่างของกู่ฉิงซาน จ้าวหลิวก็กล่าวอย่างตื่นตระหนก “พี่กู่ แย่แล้ว!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เมื่อคืนมีพวกเผ่ามารจำนวนมากปรากฏตัวขึ้น หนึ่งตัวผ่านไป ก็มีอีกหนึ่งตัวทยอยตามมาเรื่อยๆ มาเรื่อยๆ ไม่หยุดเลย พวกมันมากันเต็มไปหมด ไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด!”
“ใจเย็นๆ ก่อน ลองเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังหน่อยจะได้ไหม?”
กู่ฉิงซานจับจ้องอีกฝ่ายและเอ่ยถาม
จ้าวหลิวดูจะไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับกองกำลังทางทหารของเผ่ามาร เขาอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นาน ก็ไม่อาจกล่าวอธิบายออกมาให้เข้าใจได้
กู่ฉิงซานจึงต้องเอ่ยถามอย่างอดทน เขาถามออกไปสามสี่คำถาม และให้จ้าวหลิวค่อยๆ ย้อนนึกตอบทีละคำถาม
มันต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง กู่ฉิงซานจึงกระจ่างถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
เมื่อคืนวาน กองทัพมารที่ปรากฏตัวขึ้นมิใช่กองกำลังใหญ่ แต่เป็นเพียงกองกำลังพิเศษกลุ่มเล็กๆ
กองกำลังเหล่านั้นสวมอุปกรณ์ชั้นดี ฟังจากคำพูดของจ้าวหลิว “มันดูน่ากลัวและดุร้ายยิ่งกว่ามอนสเตอร์ที่ได้พบเจอด้วยกันครั้งล่าสุดเสียอีก”
กลุ่มกองทัพมารขนาดย่อมพุ่งผ่านหน้าทางเข้าค่ายทหารไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็จากไปไกลลิบ
เพื่อให้แน่ใจว่าการเคลื่อนพลของฝั่งตนจะถูกอำพรางและคล่องแคล่ว กองทัพมารจึงส่งมาเพียงกองกำลังขนาดเล็กและกระทำการอย่างเงียบเชียบ
หากไม่ใช่เพราะว่าในคืนนั้น จ้าวหลิวลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ เขาก็คงจะไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย
หลังจากที่ฟังเรื่องราวของจ้าวหลิว กู่ฉิงซานก็ระลึกย้อนไปถึงรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดเมื่อวาน ในหัวใจของเขาก็ยิ่งสับสนมากขึ้น
สิ่งใดกันที่ทำให้กองทัพมารถึงกับต้องเคลื่อนพลทหารชั้นยอดอยู่บ่อยครั้งเช่นนี้?
“ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของราชวงศ์เฉิงใช่ไหม”
“ใช่แล้ว นี่คือปีสุดท้ายของราชวงศ์เฉิง” จ้าวหลิวพยักหน้า
กู่ฉิงซานรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม
นี่เป็นช่วงแรกที่สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มปะทุขึ้น เผ่ามารและมนุษยชาติต่างฝ่ายต่างทดสอบ เฝ้าจับตามองกันและกันอยู่ ทั้งสองฝั่งจึงไม่สมควรยอมส่งกองกำลังชั้นยอดออกมาจนกว่าจะสู้กันจนถึงเลือดหยดสุดท้าย
เผ่ามารที่ทรงพลังเหล่านี้จะปรากฏตัวขึ้นก็ในช่วงท้ายสงคราม ทว่าปัจจุบันพวกมันกลับปรากฏตัวขึ้นทั้งหมด
กู่ฉิงซานเอ่ยงึมงำ ก่อนที่จะย้อนคืนความทรงจำอย่างจริงจัง
เขารู้สึกได้ถึงสัญญาณของลางร้าย
ในชีวิตก่อนหน้าของเขา เขาเป็นถึงผู้บัญชาการการรบของสหพันธ์แห่งชาติประจำมณฑลหัวเสี่ย และยังเป็นคนแนะนำแนวทางการรบเชิงกลยุทธ์ตามคำสั่งของสหพันธ์กองทัพโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติทางทหาร
ทุกๆ การต่อสู้ภายในเกม เขาได้ศึกษามันอย่างรอบคอบและจริงจัง
ก่อนหน้านี้ที่พึ่งถูกส่งข้ามโลกมา พื้นฐานฝึกยุทธของเขายังคงต่ำเกินไป แถมยังได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นกู่ฉิงซานจึงมุ่งความสนใจไปในด้านการอัปเลเวลตนเองซะส่วนใหญ่
ทว่าตอนนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว เขาครุ่นคิดอีกครั้งอย่างรอบคอบ คิดในมุมมองเหมือนดั่งตอนที่ตนอยู่ในฐานะผู้บัญชาการการรบเชิงกลยุทธ์
กู่ฉิงซานละทิ้งเรื่องราวรบกวนต่างๆ ทุกอย่างไว้เบื้องหลังเขา
และเริ่มต้นเรียงลำดับความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง
เนื่องจากเผ่ามารไม่ได้ส่งกองทัพขนาดใหญ่ออกมา แสดงว่าเรื่องที่พวกมันกำลังทำอยู่แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในสนามรบ
ในกรณีนี้ให้ตัดเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสงครามออกไปได้เลยโดยตรง
ดังนั้น หรือว่าจะเป็นการลอบโจมตี?
กู่ฉิงซานหลับตาลง และร่างแผนภาพขึ้นในจิตใจของเขา
ค่ายทหารที่เขาอยู่ในเวลานี้ตั้งอยู่บริเวณแนวหน้า และขณะนี้พื้นที่โดยรอบก็ได้ทรุดโทรมลงไปจนหมดแล้ว
หรือว่าในระแวกใกล้เคียง มีที่ตั้งของมนุษยชาติที่คุ้มค่าพอที่จะส่งกองกำลังชั้นยอดอันทรงพลังของเผ่ามารจำมาโหมโจมตีอย่างเต็มกำลัง?
แต่ที่ตั้งของมนุษยชาติที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างจากที่นี่ไปตั้งพันลี้
มันไม่นับว่ามีที่ตั้งของมนุษยชาติที่คุ้มค่าพอที่จะทุ่มกำลังขนาดนี้ได้เลย
ฉะนั้น กรณีเรื่องอย่างการลอบโจมตีจึงถูกตัดออกไป
หลังจากที่ทั้งสองกรณีได้ถูกตัดออกไป กู่ฉิงซานก็ยิ่งรู้สึกวิตกกังวลมากขึ้น
เป็นไปได้ไหมว่ามันอาจจะเป็นการลอบสังหารตัวบุคคล?
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
ปีนี้ในประวัติศาสตร์ ปรากฏผู้ฝึกยุทธระดับสูงของมนุษยชาติถูกฆ่าตายในการต่อสู้
ด้วยเหตุนี้เอง ที่เป็นจุดเริ่มต้นการปะทุขั้นแตกหักของสงครามอย่างฉับพลัน! หรือว่าจะมีผู้ฝึกยุทธคนสำคัญของมนุษยชาติกำลังจะถูกเผ่ามารลอบสังหารลงที่นี่?
ในตอนนั้นเอง ชื่อๆ หนึ่งข้ามผ่านเข้ามาในจิตใจของกู่ฉิงซาน
เขาได้สติกลับคืนมา และพยายามเค้นความทรงจำอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น กู่ฉิงซานก็นึกได้ถึงคนสองคน
ทั้งสองเป็นตัวตนที่ทำให้ผู้คนต้องตื่นตะลึง!…การตายของทั้งสองก่อให้เกิดความสูญเสียขั้นร้ายแรง ชนิดที่ว่าได้ย้อมประวัติศาสตร์จนกลายเป็นสีดำหมึก!
นักประวัติศาสตร์หลายคนต่างก็กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า ตราบใดที่หนึ่งในสองคนนี้ไม่ได้ตายลงตั้งแต่ช่วงต้นของสงคราม มีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่าทิศทางของประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนไป
กู่ฉิงซานถามอย่างฉับพลัน “แล้ววันนี้ วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร?”
จ้าวหลิวเกาหัวและกล่าว “วันที่เจ็ดเดือนมิถุนายน”
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม นี่มันไม่น่าจะผิดพลาดแล้ว!
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายเฉิงเต๋า วิถีศักดิ์สิทธิ์ สุดยอดปรมาจารย์ผู้ใช้ค่ายกล กงซุนซี ก็ได้เสียชีวิตลงในวันที่ 8 เดือนมิถุนายน เช่นกัน
และในวันต่อมา นักบุญหญิงแห่งนิกายเทียนจี สวรรค์สูงส่ง หนิงเยว่ฉาน ก็ได้ตกตายลงตามกัน
กงซุนซีถูกรุมล้อมด้วยเผ่ามารกว่าสามล้านตน และเสียชีวิตลงในค่ายกลของเขา
ส่วนทางด้านหนิงเยว่ฉาน เธอได้ถูกรุมล้อมโดยห้ามารผู้ยิ่งใหญ่ และหลังจากที่ดิ้นรนต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนสุดท้ายเธอก็ตายลง
ผู้เล่นหลายคนเมื่อเห็นบันทึกนี้ในประวัติศาสตร์ ก็ตกตะลึงจนเกือบถึงขั้นโง่งม นี่มันน่าทึ่งเกินไป ยากเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้
เนื่องเพราะค่ายกลหรือที่เรียกกันอีกอย่างว่าข่ายอาคมนั้น เป็นสถานๆ ที่ดีที่สุดในการหลบซ่อนและอำพราง มีโอกาสน้อยมาก หรืออาจเรียกได้ว่าโคตรซวยจึงจะถูกศัตรูพบเจอเอาได้
ในบรรดาตระกูลชั้นสูงและนิกายต่างๆ กงซุนซีนับได้ว่าเป็นผู้ใช้ค่ายกลระดับสูงสุด จนเกือบที่จะก้าวขึ้นไปอยู่ขั้นเดียวกันกับ ปรมาจารย์เต๋าเทวโลก!
ด้วยความสามารถในการจัดตั้งค่ายกลของเขา การที่ถูกเผ่ามารพบเจอ และต้องตกอยู่ภายใต้วงล้อมของศัตรูนับล้านโดยไม่คาดคิด นับว่าไม่สมเหตุสมผล
ส่วนการร่วงหล่นของนักบุญหญิงหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจี นับว่าเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเป็นพิเศษ
ในโลกของผู้ฝึกยุทธ นิกายเทียนจีเป็นหนึ่งในนิกายใหญ่ที่ทรงอำนาจที่สุด หนิงเยว่ฉานไม่เพียงสามารถเข้าสู่นิกายได้ แต่เธอยังสามารถก้าวขึ้นสู่นักบุญหญิงได้ตั้งแต่วัยเยาว์ จึงไม่มีใครสงสัยเธอเลยในเรื่องพรสวรรค์โดยกำเนิด และพากันยกย่องเธอว่าเป็นผู้มีพื้นฐานวรุยทธโดดเด่นที่สุดในโลกของผู้ฝึกยุทธ!
เธอเป็นผู้หญิงที่แสนวิเศษและน่าตื่นตะลึง ทว่ากลับถูกรุมล้อมโดยห้ามารผู้ยิ่งใหญ่ ต่อสู้ทั้งวันทั้งคืน จนเหนื่อยล้าและเพลี่ยงพล้ำลงในที่สุด
ในช่วงระหว่างที่กำลังเกิดการต่อสู้ทั้งวันทั้งคืน ขอแค่เพียงได้รับข้อความจากเธอแม้เพียงสักเล็กน้อย บรรดายอดยุทธแห่งมนุษยชาติจะต้องออกไปช่วยเหลือเธออย่างแน่นอน
ทว่าจนกระทั่งเธอตกตายลง มนุษยชาติระดับสูงก็ยังไม่ได้รับข้อความจากเธอ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอได้ต่อสู้กับเผ่ามารยาวนานกว่าหนึ่งวันหนึ่งคืน!
มีผู้ฝึกยุทธผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งเคยกล่าวยืนยันว่า หากกงซุนซีไม่ได้ตายลง เรื่องแพ้หรือชนะในสงครามคงไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงเป็นครั้งที่สอง และหากหนิงเยว่ฉานไม่ได้ตายลง ขอเวลาเพียงไม่กี่ปีเธอจะต้องมีความสามารถมากพอที่จะต่อสู้กับเก้าราชันปีศาจโลกัลต์ได้อย่างแน่นอน เป็นตัวตนที่จะพลิกชะตากรรมของมวลมนุษยชาติ!
ทว่าน่าเสียดายที่นี่เป็นเพียงแค่คำกล่าวทางประวัติศาสตร์ มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง สำหรับคนรุ่นต่อๆ มา คำกล่าวเหล่านี้ไม่มีความหมายใดๆ เลย
กู่ฉิงซานเดินกลับไปกลับมาอยู่หลายก้าว และครุ่นคิดเกี่ยวกับมัน
วันนี้เป็นวันที่เจ็ดเดือนมิถุนายน อีกสองวันหลังจากนี้ สองตัวตนระดับตำนานจะตกตายลง
คาดว่านี่คงจะเป็นเหตุผลที่กองทัพมารจัดระดมกำลังเคลื่อนพลทหารชั้นยอดขึ้น
สถานที่ๆ ร่วงหล่นของตัวตนระดับตำนานทั้งสองก็น่าจะเป็นตรงบริเวณ…
กู่ฉิงซานย้อนระลึกอยู่ในจิตใจของเขาอย่างเงียบๆ และไม่นานเขาก็สามารถจดจำได้ถึงตำแหน่งที่บันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์
แน่นอนว่ามันอยู่ไม่ไกลจากที่แห่งนี้ ห่างออกไปเพียงแค่ราวๆ ไม่ถึงร้อยลี้ เท่านั้น
พอแน่ใจว่าใช่แน่ๆ แล้ว กู่ฉิงซานก็รู้สึกราวกับเห็นแสงสว่างวาบขึ้นในจิตใจ
หากทั้งสองตัวตนที่อันทรงพลังนี้ปรากฏตัวขึ้น แน่นอนว่าพวกเผ่ามารคงต้องเร่งทำการปิดล้อมอย่างบ้าคลั่ง
ทว่าการต่อสู้ปิดล้อมอันเข้มข้นรุนแรงระดับนี้ กู่ฉิงซานที่เป็นเพียงปราณปรับแต่งขั้นห้า คงไม่แม้แต่จะสามารถเข้าไปใกล้ได้
ขอแค่กองทัพมารที่เฝ้ารักษาการอยู่รอบนอก ก็เพียงพอแล้วที่จะคร่าชีวิตเขาได้อย่างง่ายดาย
สำหรับเขา สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ก็คือ ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้หลบหนีกลับเข้าไปยังพื้นที่ๆ มนุษยชาติยังทรงอิทธิพลอยู่
ในขณะที่ความสนใจของเผ่ามารยังจดจ่ออยู่กับสองตัวตนระดับตำนาน ก็ใช้โอกาสนี้หลบหนีออกมาจากพื้นที่ของศัตรู!
กู่ฉิงซานตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ในกรณีดังกล่าว คุณจะสามารถหลบเลี่ยงอันตรายที่ร้ายแรงที่สุดได้ง่ายๆ โดยทำแค่เพียงหลบหนีออกไปยังทิศทางตรงข้าม
จากค่ายทหารแห่งนี้ไปยังที่ราบสูงนอกเมืองชายแดนของมนุษยชาติก็คงจะใช้เวลาซักราวๆ หนึ่งวันหนึ่งคืน
แม้นี่จะไม่ใช่เวลาสั้นๆ และยังอาจต้องพบเจอกับวิกฤตระหว่างทาง แต่มันก็ยังดีกว่า หากเทียบกับต้องตายลงในค่ายทหารที่กำลังจะล่มสลายนี้
ดังนั้น หากคุณต้องการที่จะรอดชีวิตไปให้ถึงที่หมาย จำเป็นต้องใช้ประโยชน์จากสองตัวตนระดับตำนานที่กำลังถูกเผ่ามารไล่ล่ารุมล้อมและรีบสับเท้าหนีไปให้ไวที่สุด!
กู่ฉิงซานยังไม่ได้พักผ่อน เขาสำรวจสิ่งต่างๆ บนร่างกายอย่างรวดเร็ว
เลือดงู ฟันงู ถุงน้ำดีงู ธนูกองทัพยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไม่เสียหาย ลูกศรมีไม่มากนัก และในขณะที่เขากำลังจะเดินไปเติมเสบียงนั้นเอง
เขาก็พบกับเคียวรุ่นมาตรฐานที่ไร้ประโยชน์ แต่อย่างน้อยก็คงจะใช้แทนมีดได้หากต้องรับมือกับการต่อสู้ระยะประชิด อย่างน้อยก็ยังมีอาวุธ
“เก็บของแล้วไปจากที่นี่กันเถอะ”
กู่ฉิงซานเก็บข้าวของและกล่าวกับจ้าวหลิวเพียงไม่กี่คำ
“ไป? ไปไหน?” จ้าวหลิวกล่าวด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ในมือของเขากำลังถือเนื้อมารอสูรที่พึ่งหมัก และกำลังจะนำมันไปแขวนตากแห้งใต้ชายคาบ้าน
“แน่นอนว่าหลบหนีออกไปจากพื้นที่ของศัตรูแห่งนี้ และมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ราบสูงของมนุษยชาติ”
จ้าวหลิวกล่าวอย่างลังเล “แต่ว่า…พวกเราพบศิลาวิญญาณแล้วนะ ข่ายอาคมอำพรางก็กลับมาเป็นปกติและคงอยู่ได้ไปอีกซักพัก...”
กู่ฉิงซาน “ข่ายอาคมอำพรางนั้นบดบังได้สายได้เพียงแค่ศัตรูที่อยู่ในระดับต่ำกว่าแก่นทองคำเท่านั้นแหละ หากเป็นตัวที่เหนือกว่าระดับแก่นทองคำ พวกมันจะสามารถมองเห็นข่ายอาคมนี่ได้”
เขากล่าว “เมื่อวันก่อนพวกเราได้พบเจอกับมอนสเตอร์ที่เรียกว่ารามสูรไร้พักตร์ใช่ไหม อันที่จริงมันก็มองเห็นพวกเรา แต่เพราะมันมีภารกิจติดตัวอยู่ และพวกเราก็เป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ ในสายตาของมัน การดำรงอยู่ของพวกเราจึงถูกมันละความสนใจไปโดยสมบูรณ์”
จ้าวหลิวถอยไปหนึ่งก้าว ก่อนจะถอยอีกก้าว เขาส่ายหัวและกล่าว “พี่กู่ ทำไมนายถึงต้องพูดให้คนอื่นหวาดกลัวด้วย โกหกฉันแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร”
กู่ฉิงซานอธิบายอย่างอดทน “ถ้าฉันตัดสินใจไม่ผิด พื้นที่แห่งนี้จะกลายเป็นสนามรบในไม่ช้า หากพวกเราต้องการจะมีชีวิตรอด พวกเราจะต้องรีบออกไปก่อน”
จ้าวหลิว “นายไม่ได้ออกไปล่าสัตว์หรอกหรือ ทำไมนายถึงรู้เรื่องพวกนี้?”
กู่ฉิงซาน “ดูจากการระดมกองทัพมารก็รู้แล้ว ใจเย็นๆ มั่นใจได้เลยว่าเรื่องนี้ฉันไม่ผิดพลาด”
จ้าวหลิวยังไม่หยุดส่ายหัว “ไม่! นี่มันไม่ถูกต้อง นายจะต้องคิดผิด ข้างนอกมันอันตรายเกินไป ถ้าออกไปแล้วก็อาจจะถูกฆ่าได้ตลอดเวลา! ถ้านายจะไปก็ไปเถอะ ฉันไม่ไปหรอก!”
กู่ฉิงซานคิดถึงเรื่องเม็ดยาฟื้นฟูที่อีกฝ่ายมอบให้ ก่อนจะถอนหายใจ และเอ่ยแนะนำ “ไปกับฉัน ที่นี่ไม่ปลอดภัย หากศัตรูเลือกที่จะโจมตี แค่วูบเดียวนายก็ตายแล้ว”
จ้าวหลิวส่ายหัว ทั้งร่างของเขาสั่นกึกๆ ราวกับเสียงกลอง พลางเอ่ย “ข้างนอกมันอันตราย ภายในค่ายมีข่ายอาคม อยู่ที่นี่จะปลอดภัยมากกว่า นอกจากนี้กองกำลังมนุษยชาติจะต้องกลับมาที่นี่ไม่ช้าก็เร็ว”
กู่ฉิงซานยังคงกล่าวชักชวนอีกสองสามประโยค แต่เมื่อทัศนคติของจ้าวหลิวยังคงเด็ดเดี่ยว แม้กระทั่งสายตาที่อีกฝ่ายมองมาก็ยังแฝงไปด้วยความโกรธและความเกลียด กู่ฉิงซานก็ล้มเลิกความคิดไป
“ฉันแค่หวังว่านายจะเข้าใจ”กู่ฉิงซานกล่าวอย่างจริจัง “เมื่อเผ่ามารมาถึง หากนายคิดสำนึกเสียใจมันคงจะสายไปแล้ว”
จ้าวหลิวก้มหน้าลง แต่ไม่เอ่ยคำใดออกมา
กู่ฉิงซานเห็นเช่นนั้นก็หมุนตัวกลับอย่างหมดหนทาง และออกจากค่ายทหารไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมาอีกเลย
กระทั่งร่างของกู่ฉิงซานเดินหายลับไปจนไม่เห็นแม้กระทั่งเงา จ้าวหลิวจึงถ่มน้ำลายออกมาอย่างแรง
“แบร่! อันตรายที่ร้ายแรงที่สุดคือการออกไปข้างนอกตะหาก ทหารที่ทิ้งค่ายแห่งนี้ไป ทุกคนตายลงในปากเผ่ามารกันทั้งนั้น”
“ทุกคนลงไปนอนอยู่ในบ่อกักศพกันหมดแล้ว เหลือแต่ฉัน! เหลือแต่ฉันที่ยังมีชีวิตอยู่!”
“เดิมทีที่ช่วยแกเพราะคิดว่าแกเป็นคนจากกองกำลังเสริม แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเพียงแค่ทหารเดนตายที่เหลือรอดเพียงลำพังจากแนวหน้า คอยดูสักสองสามวันเถอะ เดี๋ยวแกจะต้องกลับมาง้อบิดา!”
“ไอ้ตัวตลก แกมันไอ้ตัวตลกที่คิดจะพาตัวเองไปสู่ความตาย ไม่เพียงเท่านั้นกลับยังมาสร้างความสับสนให้แก่บิดาอีก!”ห
จ้าวหลิวเดินกลับไปยังที่พักพร้อมกับก่นด่าไปตลอดทาง
 .......................................


ตอนที่ 28 สุนทรพจน์ทางทีวี
“ใช่ ฉันสามารถออกตัวปกป้องเขาได้ แต่ทำไมถึงกับต้องเตรียมการขนาดนี้?”
ประธานาธิบดีมองไปยังข้อความบนจอม่านแสงด้วยสีหน้าพิกล
บนจอม่านแสงปรากฏน้ำเสียงของเทพธิดากงเจิ้ง “อิงตามประวัติศาสตร์การต่อสู้ของมนุษย์ เพื่อปกป้องรุ่นเยาว์ที่ยังไม่เติบโตขึ้นอย่างเต็มที่ จึงจำเป็นที่จะต้องได้รับการสนับสนุนจากคนที่มีอำนาจเช่นคุณ”
ประธานาธิบดีสูดหายใจลึก “แล้วทำไมถึงควรจะต้องปกป้องเด็กหนุ่มคนนี้ เรื่องนี้สามารถบอกฉันได้ไหม”
“ตามข้อตกลงฉันไม่สามารถอธิบายได้ แต่คุณสามารถเลือกที่จะกล่าวถามจากตัวเขาเองโดยตรงได้”
นายพลที่ยืนอยู่ข้างๆ คิดก่อนจะเอ่ยถาม “แต่อย่างน้อยนี่ คุณก็น่าจะบอกได้ว่าอำนาจพลเมืองของเขาอยู่ในตำแหน่งใด”
ประธานาธิบดีตาเป็นประกาย หากเขารู้ในส่วนของเรื่องนี้ ก็จะทำให้เขาเข้าใจถึงตัวตนของอีกฝ่ายได้มากขึ้น และที่สำคัญในกรณีนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นการละเมิดข้อตกลงของเทพธิดากงเจิ้ง
 เทพธิดากงเจิ้ง “อำนาจของประธานาธิบดีคือ ‘ผู้นำสูงสุด’ อำนาจของนายพลซางคือ ‘ผู้นำ’ สามารถเข้าถึงข้อมูลที่เกี่ยวข้องได้”
“อำนาจส่วนบุคคลของกู่ฉิงซานคือ ‘ผู้นำสูงสุด’ ”
ชาที่พึ่งยกขึ้นมาจิบยังไม่ทันจะได้ไหลลงคอ พุ่งพรวดออกมาจากปากของประธานาธิบดี
เทพธิดากงเจิ้งกล่าวเสริม “กู่ฉิงซานกำลังประสบวิกฤติถึงชีวิต ขอให้ท่านประธานาธิบดีลงมือทันที”
“คำพูดปากเปล่าไม่อาจหยุดยั้งคนของตระกูลไป่ได้” ประธานาธิบดีพยายามสงบลงอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับชาที่พุ่งออกจากปากของเขา “เทพนักสู้ซาง คุณคงต้องเดินทางไปด้วยตัวเองแล้ว เวลาไม่คอยท่า ฉันกังวลว่าหากช้าไปกว่านี้เขาจะไม่รอด”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่รัฐบาลกลางมีประธานาธิบดีมากกว่าหนึ่งคน…เอาเถอะ ฉันอยากจะเห็นเขาจริงๆ ว่าบุคคลที่ได้รับตำแหน่งผู้นำสูงสุดนอกจากเหนือจากฉันจะเป็นคนแบบไหน?”
　…
เมื่อกู่ฉิงซานถูกนำตัวมาถึง ทำเนียบประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลกลางก็กำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย
ในห้องทำงาน เหลือเพียงประธานาธิบดีคนเดียวที่ยืนหันหลังออกไปทางหน้าต่าง สายตาสาดส่องไปยังเมืองหลวงยามค่ำคืน
มองจากที่ไกลๆ เขาก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงชายชราหงอกขาวทั่วๆ ไปที่จมอยู่กับยุคสมัยที่ตนเคยรุ่งเรืองถึงขีดสุดในอดีต
“ท่านประธานาธิบดี นำตัวเป้าหมายกลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว” นายพลกล่าว
ประธานาธิบดีเรียกสติกลับคืน ก่อนที่กลิ่นอายของเขาจะเปลี่ยนไปทันที ทั่วทั้งร่างแผ่ไปด้วยความภาคภูมิและพลังอำนาจ
เขาเหลียวกลับมามองไปยังกู่ฉิงซานด้วยรอยยิ้มและกล่าว “สวัสดี ฉันควรจะเรียกเธอว่านักเรียนกู่ หรือมิสเตอร์กู่ดี?”
“ผมพึ่งจะถูกไล่ออกจากโรงเรียน ดังนั้นท่านสามารถเรียกผมว่ามิสเตอร์กู่ก็ได้”กู่ฉิงซานกล่าว
“มิสเตอร์กู่ ฉันได้รับคำร้องขอจากเทพธิดากงเจิ้งให้พาเธอมาที่นี่ หวังว่ามันคงไม่ทำให้เธอระคายใจ?” ประธานาธิบดีกล่าว
“ไม่อย่างแน่นอน ตรงกันข้ามผมอยากจะขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของท่านในครั้งนี้” กู่ฉิงซานเอ่ยด้วยความจริงใจ
ความแข็งแกร่งของเขายังคงอยู่ในช่วงพัฒนา ปัจจุบันนี้เขากำลังเผชิญกับการต่อสู้ที่หนักหนาเกินไป ยังไม่สามารถทำลายล้างอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์
แค่เขาเพียงลำพัง แต่กลับต้องเผชิญหน้ากับทั้งสองตระกูล
อีกฝ่ายแน่นอนว่าต้องมีมืออาชีพเก่งๆ มากมายที่ยังไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้
หลังจากนี้อีกไม่นาน ก็จะถึงช่วงเวลาที่สามารถเข้าไปยังต่างโลก บางทีคงจะเป็นการดีที่เขาจะเข้าไปซ่อนตัวในต่างโลก แล้วค่อยกลับออกมาในโลกจริงที่ซึ่งเวลาพึ่งผ่านมาเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
จากนั้นก็ออกจากมณฑลฉางหนิง ออกจากรัฐบาลกลาง
ประธานาธิบดียิ้มและเริ่มเผยสีหน้าจริงจัง เขาเอ่ยถาม “มิสเตอร์กู่ฉิงซาน ฉันรู้ดีว่าเรื่องที่จะกล่าวมันไม่เหมาะสม แต่ฉันเป็นประธานาธิบดีของรัฐบาลกลาง ฉันต้องการจะรู้ว่าทำไมเธอถึงได้รับความสนใจมากมายจากเทพธิดากงเจิ้งถึงขนาดนี้ เทพธิดาไม่เคยให้ความสนใจกับพลเมืองที่อายุแค่เพียงราวๆ สิบเจ็ดปีมาก่อน ฉันต้องการจะยืนยันว่าตัวเธอจะไม่เป็นอันตรายต่อทั่วทั้งรัฐบาลกลาง”
“เรื่องนี้มันง่ายมาก” กู่ฉิงซานกล่าว “โปรดเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง”
“ฉันอยู่นี่แล้ว” เสียงของผู้หญิงที่ฟังดูเคร่งขรึมดังก้องขึ้น
ทั้งสามก้มหน้าลง และเห็นว่าอุปกรณ์สื่อสารของกู่ฉิงซานกำลังส่องสว่าง
เทพธิดาสามารถเชื่อมต่อกับอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดได้โดยอัตโนมัติ เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ทั้งสามประหลาดใจ
กู่ฉิงซานไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “แสดงผลงานของพวกเราให้ท่านประธานาธิบดีและท่านนายพลดู”
“พลเมืองกู่ฉิงซาน โปรดยืนยันการอนุมัติของคุณ”
“ฉันอนุมัติ”
มันไม่สำคัญว่าพวกเขาจะเห็นมันหรือไม่ เพราะในอีกไม่กี่วันจากนี้ เมื่อหุ่นรบเสร็จสิ้นการทดสอบ มันก็จะถูกส่งถึงมือของซูเซี่ยเอ๋ออยู่ดี
เมื่อถึงเวลานั้น เรื่องของหุ่นรบก็จะถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน
มันคงจะเป็นการดีกว่าถ้าให้ท่านประธานาธิบดีได้ดูมันเลยในตอนนี้
ในประวัติศาสตร์ ประธานาธิบดีคนนี้เป็นคนดีและมีธรรมาภิบาล หากกู่ฉิงซานสามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีกับอีกฝ่ายได้ เขาก็ไม่ใส่ใจที่จะเปิดเผยเทคโนโลยีในการสร้างหุ่นรบขั้นสูง
สำหรับเกมที่จะเปิดตัวในอีกหนึ่งปีต่อจากนี้ หากอยู่ในเงื่อนไขที่เหมาะสม เขาก็จะสามารถใช้อำนาจของรัฐบาลกลางเตรียมการล่วงหน้าได้
ในกรณีนี้ ผู้คนที่ล้มตายก็จะลดน้อยลง
จอม่านแสงฉายปรากฏขึ้นสู่สายตาของทั้งสาม เผยให้เห็นถึงหุ่นรบเพลิงนางฟ้าที่อยู่ลึกเข้าไปในยานรบเฉินเตี้ยนเฮ่า
“นี่มันอะไร? หุ่นรบ?”เทพนักสู้ซางจับจ้องไปยังม่านแสงอย่างใกล้ชิด ไม่เต็มใจที่จะละสายตาของเขาออกจากมัน
“ดูเหมือนว่า…ลักษณะของมันจะไม่แตกต่างกับหุ่นรบปกติ”
ประธานาธิบดีหยิบแว่นเก่าๆ ขึ้นมาสวม และจับจ้องมันอย่างระมัดระวัง
“อนุมัติการสาธิตรูปแบบที่หนึ่ง อนุมัติการสาธิตระบบอาวุธ” กู่ฉิงซานกล่าว
“การอนุมัติได้รับการยอมรับ เริ่มทำการสาธิต”เทพธิดากงเจิ้งกล่าว
สิบนาทีต่อมา
ประตูห้องทำงานของประธานาธิบดีก็ถูกเปิดออก และผู้คนมากมายเข้าๆ ออกๆ อย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะวุ่นอยู่กับการเตรียมถ่ายทอดสด
“ท่านนายพล ขอฉันยืมตัวคนๆ นี้หน่อยจะได้ไหม” ผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวจัดจ้านมีสไตล์กล่าว
“เชิญเลย ฉันจะออกไปสูดอากาศข้างนอกเสียหน่อย ถึงเวลาเริ่มแล้วอย่าลืมโทรเรียกฉันด้วยล่ะ” ซางซ่งหยางกล่าว
กู่ฉิงซานถูกหญิงสาวลากมานั่งลงตรงโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับแสงไฟที่สาดใส่ตัวเขา
หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “โครงหน้า ปาก หู ตา จมูก ไม่เลว แต่ในบางมุมมันก็ยังดูเคร่งขรึมเกินไป”
เธอหยิบตลับแป้งขึ้นมา และเติมเฉดเงาเล็กน้อยลงบนใบหน้าของกู่ฉิงซาน ก่อนจะสั่งให้ผู้ช่วยนำชุดสูทหลายตัวออกมาลองเทียบ และขอให้อีกกลุ่มไปนำกล่องเนกไทสีสันต่างๆ มา
“เอาสิ พวกเราลองเลือกมาซักสีหนึ่งที่เหมาะกับคุณ มาพยายามทำให้การปรากฏตัวครั้งแรกของคุณน่าประทับใจที่สุดกันเถอะ”ช่างแต่งหน้าสาวกล่าวด้วยความตื่นเต้นและสนุกสนาน
กู่ฉิงซานถอนหายใจอย่างหมดหนทาง เขาจำต้องนั่งนิ่ง ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าเป็นคนจัดการทุกอย่าง
บนตึกระฟ้านอกทำเนียบประธานาธิบดี
เทพนักสู้ซางซ่งหยางกำลังถือซิการ์อยู่ในมือ หลังจากทั้งหมดนี้ดูเหมือนว่าจะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เขาสงบลงได้
ในฐานะที่เป็นหัวหน้าผู้บัญชาการแห่งรัฐบาลกลาง รวมไปถึงเป็นเทพนักสู้ที่สามารถกระตุ้นหวูเต๋ากุ่ยชั่ง หวนคืนไร้ลักษณ์ ขึ้นมาได้ ในช่วงชีวิตนี้เขาได้พบเจอกับเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดมามากมาย ทว่าเหตุการณ์นี้ก็ยังทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
“เทคโนโลยีเกราะรบขับเคลื่อนระดับนี้…เจ้าพวกลุ่มคนโง่เง่านั่นทำไมถึงคิดจะฆ่าเขากัน?”ซางซ่งหยางส่ายหัว
ทันใดนั้นเขาก็นึกได้ถึงอะไรบางอย่าง และหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา จากนั้นก็กดเชื่อมต่อกับหมายเลขหนึ่ง
“วันนี้เธออยู่กับที่บ้านใช่ไหม? ดีมาก อย่าลืมเปิดทีวีและรอฟังสิ่งที่ท่านประธานาธิบดีจะกล่าวด้วยล่ะ”
“จำเอาไว้ว่าเธอจะต้องเป็นเพื่อนกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กับท่านประธานาธิบดีให้ได้ ใช่เป็นเพื่อนกับเขา ส่วนฉันจะหาวิธีพาตัวเขาไปเข้าสถาบันของทางกองทัพเอง”
และทันทีที่วางสาย จู่ๆ อีกสายหนึ่งก็โทรเข้ามา
“อ๋า?จ้าวสมุทร มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?”
“ฉันก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน”
“เฮ้นี่ฉันไม่ได้แกล้งนะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
…
สิบห้านาทีต่อมา ประธานาธิบดีก็ได้กล่าวสุนทรพจน์อย่างเป็นทางการและถ่ายทอดสดออกไปทั่วทั้งรัฐบาลกลาง
เขาย้อนรำลึกถึงประวัติศาสตร์ของรัฐบาลกลางอย่างละเอียด และน้อมเคารพถึงวีรบุรุษรุ่นก่อนๆ ที่จากไปในสนามรบ จากนั้นก็กระโดดข้ามไปในเรื่องที่เขาได้ทำงานรับใช้ทางกองทัพ และไว้ทุกข์ให้แก่เพื่อนๆ ที่เสียชีวิตในสนามรบ สุดท้ายเขาก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าจะดูแลและสนับสนุนเด็กกำพร้าที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม
ณ เวลานั้น กู่ฉิงซานก็ถูกพาตัวไปบนเวที
“รัฐบาลกลางจะดูแลและให้การสนับสนุนต่อเหล่าทหารผ่านศึกเป็นอย่างดี รวมไปถึงครอบครัวทหารที่เสียสละชีวิตของพวกเขาด้วย”
“เพราะเราทุกคนรู้ดีว่า หากไม่มีทหารที่เต็มใจจะไปเผชิญหน้ากับความตายในแนวชายแดน สันติภาพและความสงบสุขก็จะไม่เกิดขึ้นในรัฐบาลกลาง”
สมกับเป็นแบบอย่างของประธานาธิบดีที่ดี คำกล่าวเช่นนี้จะฝังลึกเข้าไปในหัวใจของผู้คนและช่วยเพิ่มคะแนนเสียงให้แก่เขา
หลังจากได้รับการรับรองจากเทพธิดากงเจิ้งแล้ว และพิสูจน์ได้วากู่ฉิงซานนั้นเป็นเด็กกำพร้า นับจากนี้ไปเขาจะได้รับการปกป้องดูแลภายใต้อ้อมแขนของประธานาธิบดี เรื่องนี้คงไม่มีอะไรผิดพลาด
“อีกยี่สิบวันต่อจากนี้จะมีการเฉลิมฉลองการก่อตั้งรัฐบาลกลางที่อยู่ยงคงกระพันมายาวนานกว่าสามร้อยปีขึ้นอีกครั้ง ฉันในฐานะประธานาธิบดีขอเรียกร้องให้พวกเราทุกคนไว้อาลัยทหารที่เสียชีวิตในสงคราม เพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของเราให้สงบสุข ฉะนั้นโปรดมาทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อครอบครัวของพวกเขากันเถิด”
เบื้องหน้าของจอม่านแสงภายในบาร์ หลังจากประธานาธิบดีกล่าวสุนทรพจน์จบ การถ่ายทอดสดก็หยุดลง
“ให้ตายสิ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขายังอยู่ที่นี่ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมอยู่เลย พอมาตอนนี้จู่ๆ ก็ได้รับการสนับสนุนจากประธานาธิบดีเสียอย่างนั้น” วอนฟอร์ดเอ่ยพึมพำ
แอนนากล่าว “เห็นได้ชัดว่าทางรัฐบาลกลางได้พบตัวเขาแล้ว ถ้าฉันเดาไม่ผิดนี่คงเป็นมาตรการป้องกันของเทพธิดากงเจิ้ง”
“ทำไมจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“ก็เพราะครอบครัวของกู่ฉิงซานเป็นเพียงแค่คนธรรม ธรรมดาสุดๆ และพวกเขาไม่เคยไปสนามรบมาก่อนเลย”
แอนนาเคาะไฟล์รายละเอียดส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน และพบว่าข้อมูลของเขาแปรเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง
พ่อแม่ของกู่ฉิงซานตายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่ตอนนี้กลับถูกเปลี่ยนเป็นตายในสนามรบ
“ตัวตนเดียวที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงไฟล์ส่วนบุคคลของพลเมืองได้มีเพียงเทพธิดากงเจิ้งเท่านั้น” แอนนากล่าว
“คุณกำลังจะบอกว่าเขากลายเป็นลูกรักของเทพธิดากงเจิ้งอย่างงั้นเหรอ?” วอนฟอร์ดเอียงคอสงสัย ตัวเขายังคงสับสน
แอนนนาตบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นและเตรียมเดินออกไป
“ฝ่าบาท ท่านจะไปไหน?” วอนฟอร์ดกล่าว
“กู่ฉิงซานเป็นของฉัน ฉันพบเขาก่อนเป็นคนแรก แต่ตอนนี้พวกมันกล้าที่จะขโมยเขาไปจากฉัน!”
กล่าวจบแอนนาก็สับฝีเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
.......................................


ตอนที่ 27 การมาถึงของเทพนักสู้
ภายในบาร์
องค์หญิงแอนนาขยี้ตาของเธอและเงยหน้ากลับขึ้นมามองจอม่านแสงอีกครั้ง
ร่างไร้วิญญาณของยอดปรมาจารย์นักสู้ยังคงนอนนิ่งอยู่กับพื้น
“นี่มันไม่น่าจะเป็นไปได้…”สายตาของเธอบ่งบอกถึงความเหลือเชื่อ
เด็กหนุ่มบนหน้าจอ เดิมทีก็ทำให้เธอตกใจตั้งแต่แรกเห็นแล้ว จนกระทั่งเขาได้ออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู เธอก็ยังคงคิดว่า ในกรณีคับขัน เธอจะออกไปช่วยเขา
ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้
ตามร่างกายของกู่ฉิงซานราวกับถูกปกคลุมด้วยชั้นหมอกลึกลับ ทำให้เธอไม่อาจมองเห็นได้ แต่กลับรู้สึกราวถูกดึงดูด
“เป็นเช่นนั้นจริงๆ นี่มันไม่ถูกต้อง เขาก้าวหน้าขึ้นอย่างมหาศาลหากเทียบกับครั้งสุดท้ายที่เจอกัน เว้นเสียแต่ว่ากู่ฉิงซานได้แอบซ่อนพลังของเขาเอาไว้” วอนฟอร์ดกล่าว
เขาเล่นกับสมองควอนตัม เปิดการประเมินผลลัพธ์ และซูมเข้าไปในจอม่านแสง
“จากการประเมินเบื้องต้น ความแข็งแกร่งของเป้าหมายอยู่ในขอบเขตยอดปรมาจารย์นักสู้ ทว่าความสามารถยังไม่อาจวิเคราะห์ได้แน่นอน คาดการณ์ว่าน่าจะเป็นพลังของเทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง หรือ เฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ไม่อาจระบุแบบเฉพาะเจาะจงได้”
“กำลังทำการดาวน์โหลดไฟล์เป้าหมาย…”
“เป้าหมายไม่ได้ใช้น้ำยาพันธุกรรม ยีนส์”
“ผลสรุป : กู่ฉิงซาน เพศชาย อายุสิบแปดปี การประเมินศักยภาพ : S”
วอนฟอร์ดมองไปที่จอม่านแสงและเอ่ยด้วยอารมณ์ “อายุสิบแปดปี แต่กลับสามารถสู้กับยอดปรมาจารย์นักสู้ได้ ถ้าหากเขาเป็นประเภทเทียนซวน ฉันก็อยากจะรู้จริงๆ ว่าพรสวรรค์ในการใช้เทคนิคเทียนซวนของเขาจะสูงส่งถึงขนาดไหน”
ทันใดนั้นอุปกรณ์สื่อสารที่อยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้นไม่หยุด
แอนนากดรับและเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไร”
“ตัวตุ่นรายงานมาว่าทีมหุ่นรบของมณฑลไป่ซากำลังเร่งตรงมายังที่นี่ และจะมาถึงสนามรบในอีกเจ็ดวินาทีต่อมา ที่สำคัญห่างออกไปอีกหนึ่งร้อยกิโลเมตร ปรากฏฝูงยานรบของตระกูลไป่กำลังรวมตัวกัน”
แอนนาปิดอุปกรณ์สื่อสารและยืนขึ้น “ฉันต้องออกไปช่วยเขา”
วอนฟอร์ดขวางเธอและกล่าว “ฝ่าบาททำเช่นนั้นไม่ได้ องค์หญิงแห่งจักรวรรดิมิอาจสังหารคนของรัฐบาลกลางได้ มันจะก่อให้เกิดข้อพิพาททางการเมืองที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ และจะนำไปสู่สงครามเต็มรูปแบบ!”
“ฉันไม่สน!”
ระหว่างกล่าว สองมือของเธอก็ประกบกันราวกับกำลังอธิษฐาน
“ท่านยมทูต! ท่ามกลางเสียงคำรามแห่งเปลวเพลิง ข้าวิงวอนขออัญเชิญ”
เผี๊ยะ! สองมือที่ประกบของเธอถูกตีจนแยกจากกันโดยวอนฟอร์ด
“ฝ่าบาท ปล่อยให้หม่อมฉันไปพาตัวเขาหนีออกมาเอง ท่านรีบหนีไปก่อนเถอะ”ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของวอนฟอร์ดพลันเคร่งขรึม
“ไม่ แบบนั้นไม่ได้! เทคนิคเงาเทียนซวนของคุณมีระดับวิวัฒนาการต่ำเกินไป มันย่อมไม่เพียงพอที่จะสามารถหลบหนีการสแกนสิ่งมีชีวิตของกองยานรบได้อย่างแน่นอน”
เสียงอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง
วอนฟอร์ดตบลงบนอุปกรณ์สื่อสารด้วยความกังวลและตะโกนถาม “มีอะไรอีก!”
อีกฝ่ายส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นตระหนกอย่างไม่อาจระงับได้ “น่ะ…นกพิราบ รายงาน! รายงาน! เทพนักสู้แห่งรัฐบาลกลางกำลังมา!”
“ว่าไงนะ!” แอนนาเบิกตากว้าง “เขาโผล่มาจากที่ไหน แล้วทำไมฉันถึงไม่ได้รับรายงานเรื่องการเคลื่อนไหวของเขามาก่อนเลย!”
“เขากำลังร่อนลง! ร่อนลงมาแล้ว!”
กู่ฉิงซานดึงศรขึ้น สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มหุ่นรบที่กำลังกระชั้นชิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“เกราะรบจู่โจมรูปแบบศูนย์เก้าหนึ่ง…นับว่าเป็นรุ่นที่มีพลังทำลายล้างที่ดี!” เขากล่าวพลางง้างสายธนูจนตึง “แต่น่าเสียดายที่โครงสร้างของมันยังไม่สมบูรณ์”
มือผละออก สายธนูดีดเด้งราวกับลูกบอล ลูกศรถูกห่อหุ้มด้วยชั้นพลังวิญญาณที่มองไม่เห็น และถูกยิงลอยออกไป
ปุ
เสียงศรกระแทกเข้ากับหุ่นรบ ก่อนอีกฝ่ายจะเบี่ยงออกจากตำแหน่งเดิมและถลาหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ยังไม่หมดเท่านี้หรอกนะ”
กู่ฉิงซานดึงสายธนูอย่างรวดเร็ว และแผลงศรออกไป
ปัง!
ลูกศรทะลุเข้าไปยังศูนย์กลางการเชื่อมต่อตรงบริเวณข้อเข่าของหุ่นรบ ชุดเกราะที่หล่อขึ้นจากเหล็กกล้า ถูกศรเจาะทะลวงขา จนลูกศรทิ่มลงกับพื้น
กู่ฉิงซานถอยห่างออกมาเพื่อหลบเลี่ยงขีปนาวุธขนาดเล็กของอีกฝ่ายที่ยิงสวนกลับมา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบลูกศรและยิงออกไป
ลูกศรทะลวงแหวกอากาศที่ว่างเปล่า
หนึ่งในหุ่นรบกำลังยกปืนกลหนักระเบิดแรงสูงขึ้น แต่กลับถูกลูกศรแทรกผ่านลำกล้อง เจาะทะลวงผ่านเข้าไปถึงรังเพลิงของปืน จนเกิดปฏิกิริยาระเบิดเลเซอร์แรงดันสูง
ระเบิดแรงดันสูงส่งผลลัพธ์ดีทีเดียว หุ่นรบระเบิดหายไปครึ่งร่าง ส่วนอีกครึ่งร่วงกระแทกลงกับพื้นและไม่อาจเคลื่อนไหวได้อีกเลย
“ให้ตายสิ นี่คือสิ่งที่ธนูกับลูกศรสามารถทำได้จริงๆ งั้นเหรอ?”วอนฟอร์ดจ้องมองฉากตรงหน้ากล่าวด้วยฟันที่ขบแน่น
แอนนาจ้องมองจอม่านแสงอย่างจดจ่อและกล่าว “จุดที่เขายิงเข้าไปคือจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายในเกราะรบจู่โจมรูปแบบศูนย์เก้าหนึ่ง ซึ่งมันได้ถูกบันทึกไว้ในหน่วยวิจัยข่าวกรองของเรา”
“บ้าหน่า เขาจะไปรู้จุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ได้อย่างไร บังเอิญเสียมากกว่า”
“มันไม่ใช่ความบังเอิญ ฉันเห็นอยู่ว่าเขาเล็ง”
“อ๊ะ ดูเหมือนเทพนักสู้จะมาถึงแล้ว”
ทั้งสองหยุดพูดคุยอย่างฉับพลัน เผลอหยุดแม้กระทั่งลมหายใจ
แอนนาพนมสองมือเข้าประกบกัน และจ้องมองจอม่านแสงด้วยความประหม่า
ภายนอก
กู่ฉิงซานง้างเล็งเล็กน้อย ก่อนจะดึงสายธนูและยิงศรดอกต่อไป
ทันใดนั้นเอง จู่ๆ มือของเขาก็ชะงักลง และแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า
ปรากฏเงาดำทะยานดิ่งมาจากเส้นขอบฟ้า
พริบตาเดียว!
กู่ฉิงซานถอยไปเบื้องหลังอย่างฉับไว และซ่อนร่างตนอยู่หลังกำแพงสูง
ตู้ม! ตามมาด้วยเสียงดังสนั่น และปรากฏหลุมลึกขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสิบเมตรคล้ายอุกกาบาตพึ่งตกใส่
หุ่นรบทั้งหลายชะงักไป และจ้องมองฉากตรงหน้าอย่างระมัดระวัง
“ลูกศรของศัตรูทรงประสิทธิภาพมากเกินไป คาดการณ์ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นเฉาฟ่าน เรียกกำลังเสริม! โทรเรียกกำลังเสริม! ” หัวหน้าอาศัยช่วงเวลาดีๆ เช่นนี้กล่าวรายงาน
“กำลังเสริม?”
เสียงๆ หนึ่งดังลอดออกมาจากหลุมอุกกาบาต ที่กำลังปะทุแลคล้ายปล่องภูเขาไฟ
“ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด”
ระหว่างที่กล่าว ร่างๆ หนึ่งก็ทะยานขึ้นจากปากปล่องภูเขาไฟ
เป็นชายวัยกลางคน
คิ้วเข้มหนา ดวงตาดั่งนกอินทรี ผิวคล้ำแดด ร่างกายของเขาแลดูคล้ายหอกแหลม
สวมใส่ชุดสีเขียวเข้มของกองทัพ รองเท้าบูททหารสีดำ พร้อมกับสายสะพายบนไหล่รูปดาบและโล่…ซึ่งดาบและโล่เป็นการแสดงถึงตัวตนของทหารยศนายพล!
เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มหุ่นรบที่วางค่ายกลประชิดอย่างเต็มรูปแบบ เขาก็เอ่ยปากออกมา “ฉันคือซางซ่งหยาง”
หุ่นรบทั้งหมดหยุดนิ่งอย่างฉับพลัน ทหารหลายคนกระโดดลงมาจากค็อกพิท พร้อมโค้งหัวคำนับ
“ท่านเทพนักสู้!”
“เทพเจ้าแห่งกองทัพ!”
“หน่วยพิเศษสี่เจ็ดเจ็ดแห่งมณฑลไป่ซา ขอกล่าวรายงานตัวต่อท่าน!”
ซางซ่งหยางมองฝ่ายตรงข้าม และกล่าว “ในฐานะที่เป็นทหาร ใครใช้ให้คุณขับเคลื่อนมันเข้ามาในตัวเมือง อยากให้ผู้บริสุทธิ์โดนลูกหลงอย่างงั้นหรือ?”
สีหน้าทหารของทหารหลายคนพลันเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว และทหารที่เอ่ยปากคนแรกก็เป็นตัวแทนพูดออกมา “นี่เป็นคำสั่งของจ้าวมณฑลไป่ซา”
พวกเขาเป็นทหารที่ถูกส่งไปประจำการในมณฑลไป่ซา ในฐานะคนของกองทัพจึงจำเป็นต้องรับใช้จ้าวมณฑลไป่ซา
“ไอ้สุนัขรับใช้ของชนชั้นสูง!”
ซางซ่งหยางก่นด่า เขากล่าวตำหนิทหารได้ไม่นาน ก็หันหลังไปยังตำแหน่งที่กู่ฉิงซานซ่อนตัวอยู่และตะโกน “กู่ฉิงซาน ออกมา”
กู่ฉิงซานนิ่งคิดครู่หนึ่ง จึงเดินออก
“ซางซ่งหยางมองมายังเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าซับซ้อนและกล่าว “ท่านประธานาธิบดีต้องการพบเธอ”
ย้อนกลับไปมั่วครึ่งชั่วโมงก่อน
ท่ามกลางจักรวาลอันไร้ที่สิ้นสุด
ณ เฉินเตี้ยนเฮ่า
ภายในห้องที่กู่ฉิงซานเคยอยู่
บนจอม่านแสงนับร้อยปรากฏสัญลักษณ์และตัวเลขเคลื่อนไหวไปมาจนแทบจะไม่หยุด
บนจอม่านแสงเหล่านี้จัดเรียงกันเป็นวงกลม ล้อมรอบเกราะรบขับเคลื่อนที่ถูกออกแบบมาอย่างมีเอกลักษณ์และกำลังวิเคราะห์ทุกรายละเอียดของมัน
หุ่นรบยืนนิ่ง ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
มันไม่ได้ใหญ่โต มีขนาดเท่าค่าเฉลี่ยของหุ่นรบตัวอื่นๆ และบนตัวมันก็ไม่ได้เต็มไปด้วยอาวุธสังหารขั้นสูงดังเช่นหุ่นรบรุ่นพิเศษชนิดอื่นๆ
ทว่ามันดูปราดเปรียวและว่องไวเป็นอย่างมาก
แสงสีขาวอ่อนจากจอม่านแสงสาดกระทบลงบนหุ่นรบ ดูคล้ายกับธารน้ำที่ไหลเอื่อยเป็นจังหวะ
หัวของหุ่นรบขยับเล็กน้อย
หลังจากนั้นครู่หนึ่งมันก็เปลี่ยนไปยังท่วงท่าอื่น
ถูกต้อง หุ่นรบตัวนี้กำลังเฝ้าสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างเงียบๆ
มันดูราวกับว่าเป็นสิ่งมีชีวิต
ทันใดนั้นหลายร้อยม่านแสงก็ดับวูบลงในเวลาเดียวกัน
มีเฉพาะม่านแสงที่อยู่ใกล้กับเกราะรบมากที่สุดที่ยังสาดแสงอยู่
ปรากฏเพียงสองตัวอักษรบนม่านแสง
“เพอร์เฟค”
หลังจากสองตัวอักษรนี้กระจายหายไป ก็ปรากฏอีกสามตัวอักษร
“สร้างยุคสมัย”
ทันทีหลังจากที่บรรทัดตัวอักษรปรากฏขึ้น เสียงๆ หนึ่งก็เปล่งออกมา
“ตามข้อตกลงด้วยปากเปล่าเรื่องการปกปิดข้อมูลส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน และผลวิจัยทางวิทยาศาสตร์จะถูกนำมาใช้โดยเทพธิดากงเจิ้ง”
“เพื่อส่งเสริมความสำเร็จส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน ตามความสำเร็จของโครงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญทั้งยี่สิบเอ็ดโครงการ ผลคำนวณแต้มบุญออกมาดังนี้”
“แต้มบุญสะสมส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน รวมทั้งหมดเป็น 799,873,957,281,439 แต้ม”
“ยกระดับอำนาจสิทธิส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน”
“ตามกฏพื้นฐานที่ได้มีส่วนช่วยเหลือความก้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์ ทำการคำนวณและตัดสิน ระดับอำนาจของกู่ฉิงซาน”
“เสร็จสิ้นการคำนวณ ยกระดับอำนาจสิทธิส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซานขึ้นเป็นระดับ “ผู้นำสูงสุด”
“ข้อมูลส่วนตัวของเขาถูกพบว่ามีความผิดฐานฆาตกรรมและลักขโมย เริ่มทำการวิเคราะห์ข้อกล่าวหา
“ข้อกล่าวหาได้รับการแก้ไข การฆาตกรรมนั้นเป็นไปอย่างชอบธรรมเนื่องจากเป็นการป้องกันตัว ได้รับการอภัยโทษ เริ่มทำการวิเคราะห์สถานการณ์ต่อไป”
“กองกำลังทหารในมณฑลฉางหนิง ได้รับการกำหนดเป้าหมายใหม่เป็นการเฝ้าจับตาผู้นำสูงสุด”
“ระดับของสถานการณ์ถูกยกระดับขึ้นเป็น : ภาวะวิกฤต”
“ในมุมมองของระดับผู้นำสูงสุดกู่ฉิงซาน เริ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย”
“ทำการจัดตั้งโครงสร้างแผนการ หนึ่ง สอง สาม และสี่”
“ตามหลักการคำนวณ โครงสร้างแผนการที่มีอัตราความสำเร็จสูงสุดคือตัวเลือกที่สาม ทำการติดต่อประธานาธิบดี”
......................................


ตอนที่ 30 เส้นทางคดเคี้ยวสู่จุดสูงสุด
อีกด้านหนึ่ง
ผู้นำตระกูลเนี่ยและผู้นำตระกูลไป่กำลังนั่งพูดจาหารือกัน
ผู้นำตระกูลเนี่ยเป็นชายชรารูปร่างผ่ายผอม เมื่อได้ยินประโยคที่อีกฝ่ายเปล่งออกมา เส้นเลือดก็ปรากฏขึ้นตามลำคอลามขึ้นมาจนถึงใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
“หลานชายคนโตของฉันตายลงแบบนี้ ต่อให้อีกฝ่ายเป็นถึงประธานาธิบดีก็อย่าหวังว่าจะหยุดยั้งความโกรธของชายแก่คนนี้ได้!”
ผู้นำตระกูลไป่เป็นชายวัยกลางคน ไว้เคราเล็กๆ บัดนี้สองมือของเขาที่วางอยู่บนขาทั้งสองกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แทบจะทะลุถุงมือหนังสีดำที่สวมใส่อยู่ออกมา
เขากล่าว “เจ้าเด็กนั่นมันแก้ผ้าลูกชายฉัน และจับเขาโยนลงทะเลสาบ นับว่าเป็นการฉีกหน้า ทำลายชื่อเสียงของตระกูลไป่ของฉันอย่างร้ายแรง!”
“โปรดบอกมาว่าคุณมีความคิดอะไร”ชายชรามองเขาแล้วเอ่ย
“ตราบใดที่เจ้าเด็กนั่นไม่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของท่านประธานาธิบดี พวกเราตระกูลไป่ก็จะสามารถจัดการกับมันได้” ผู้นำตระกูลไป่กล่าว
ผู้นำตระกูลเนี่ยมองอีกฝ่ายด้วยแววตาลึกล้ำและเอ่ยถาม “ทำไมคุณถึงต้องทำอะไรเป็นแบบแผนเช่นนั้นด้วย? อย่าปิดบังความจริงจากฉัน เท้าข้างหนึ่งของฉันก้าวลงโลงไปแล้ว แต่ฉันจะต้องลากมันตามไปด้วยให้ได้ เรื่องแผนเล็กๆ น้อยๆ น่ะมันไร้สาระ”
ผู้นำตระกูลไป่ยิ้มและกล่าว “ตามที่หน่วยข่าวกรองของฉันรายงานมา เป็นไปได้ว่าเจ้าเด็กนั่นบังเอิญสรรค์สร้างงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์อันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้”
เขาถอนหายใจ “ตระกูลไป่ของเราได้ทำการตรวจสอบเรื่องนี้มาแล้ว และได้ผลสรุปออกมาว่าภายใต้กฎหมายของรัฐบาลกลาง ตราบเท่าที่เจ้าเด็กนั่นยังมีชีวิตอยู่ ผลงานทางวิทยาศาสตร์ที่เขาสรรค์สร้าง จะเป็นแค่ของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น”
คิ้วของผู้นำตระกูลเนี่ยขมวดมุ่น เขากล่าว “นี่มันจะไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยหรือ อย่าบอกนะว่าคุณก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้”
“แน่นอนว่าฉันไม่เห็นด้วย”
“แต่มันจะต้องสรรค์สร้างผลงานออกมาด้วยวิธีใดกัน ที่ถึงกับทำให้ท่านประธานาธิบดีต้องออกมาปกป้องเขาด้วยตัวเองเช่นนี้”
ผู้นำตระกูลไป่คลายมือที่กำแน่นออกและกล่าว “ฉันมีแผนแล้ว พวกรุ่นเยาว์น่ะเอาแต่มัวเมากับการเพ้อฝันเรื่องความรักอันสวยงาม สาวงามทุกคนต่างใฝ่ฝันที่จะได้รับความรักจากวีรบุรุษ…เอาอย่างนี้ก็แล้วกันพวกเราตระกูลไป่จะเป็นผู้รับผิดชอบในการจัดการกับเจ้าเด็กนั่นเอง แต่ก่อนหน้านั้น ตระกูลเนี่ยของคุณจะต้องพยายามผูกสัมพันธ์อันดีกับเด็กสาวตระกูลซูให้ได้เสียก่อน”
“ตกลง ถึงจะไม่รู้ว่ามีแผนอะไร แต่ฉันไว้ใจคุณ…” ผู้นำตระกูลเนี่ยลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก่อนจะใช้ไม้พยุงร่างกายเดินจากไปอย่างช้าๆ
แต่จู่ๆเขาก็หันกลับมาแล้วกล่าว “ขอถามอีกสักสองข้อสุดท้ายจะได้ไหม ถ้าคำตอบของมันทำให้ฉันพอใจ ฉันจะลงมือทันที”
“เชิญกล่าว”
“เด็กสาวคนนั้น ใครกันที่คุณต้องการให้เขาแต่งงานกับเธอ”
“สหายเนี่ย อย่าทำให้ฉันตลกไปหน่อยเลย หากเทียบกับผลประโยชน์อันน่าอัศจรรย์ใจแล้ว ความต้องการของฉันสอดคล้องกับตัวเลือกที่คุณมีที่สุดแล้ว”
“งั้นคำถามที่สอง คิดลงมือกับเจ้าเด็กนั่น คุณไม่กลัวว่าท่านประธานาธิบดีจะจับได้หรือ?”
“แม้ประวัติของฉันจะไม่ดี แต่รัฐบาลกลางในช่วงสามร้อยปีมานี้ มีนักฆ่ามากมายนับไม่ถ้วนทำการลอบสังหารประธานาธิบดีและคนใกล้ชิดของเขา มีหรือพวกเขาจะสาวมาถึงฉัน?”
ผู้นำตระกูลเนี่ยจ้องมองอีกฝ่ายอยู่นานก่อนจะกล่าว “ฉันจะไปจัดหาผู้ชายที่ดีที่สุดมาจัดการกับเด็กสาวตระกูลซู ส่วนเจ้าเด็กนั่นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณก็แล้วกัน”
“โปรดมั่นใจ เมื่อถึงเวลาตัดเค้ก ฉันจะไม่ลืมที่จะแบ่งมันให้แก่ตระกูลเนี่ยอย่างแน่นอน” ผู้นำตระกูลไป่ยืนขึ้นและกล่าว
ผู้นำตระกูลเนี่ยพยักหน้า และเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ
ผู้นำตระกูลไป่จุดซิการ์ และสูดควันเข้าปอดจนซิการ์หายไปเกือบทั้งแท่ง และกล่าวอย่างฉับพลัน “ใครก็ได้ออกมาทีสิ”
“ครับท่าน”
“จัดหาคนมีฝีมือดีๆ สักกคนไปจับตาดูตระกูลเนี่ยเอาไว้ หากพวกเขาทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา รีบปิดประตูตีแมวทันที จำไว้ว่าคนที่รักษาความลับได้ดีที่สุดคือคนที่ตายไปแล้ว”
“รับทราบ”
…
ณ ห้องทำงานประธานาธิบดี
ผู้คนได้ทยอยออกไป แม้กระทั่งเทพนักสู้ซางซ่งหยางก็จากไปแล้ว เหลือแค่เพียงประธานาธิบดีกับกู่ฉิงซานที่ยังคงอยู่
“ดังนั้นเธอจะไม่พิจารณาเรื่องตำแหน่งในกระทรวงวิจัยจริงๆ น่ะเหรอ?”ประธานาธิบดีถาม
“อ่า ผมต้องการที่จะไปเรียนมหาวิทยาลัยมากกว่า” กู่ฉิงซานกล่าว
ประธานาธิบดี “ถึงแม้ว่าฉันจะได้รับการอนุมัติจากเทพธิดากงเจิ้งในเรื่องรับเธอเป็นลูกบุญธรรมต่อหน้าสาธารณะ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ดีเลยที่จะไปอยู่ในสถานที่ที่ไกลสายตาฉัน”
เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “แต่ก็เอาเถอะ ฉันสามารถจัดการเรื่องการเรียนของเธอได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”
กู่ฉิงซานกล่าวด้วยความจริงใจ “ขอบคุณสำหรับความเข้าใจและการช่วยเหลือของคุณครับ”
ประธานาธิบดีหยิบอุปกรณ์สื่อสารบนโต๊ะขึ้นมาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน ทุกเรื่องเกี่ยวข้องกับเธอ เราจะต้องถามความเห็นจากเทพธิดากงเจิ้งก่อน จึงจะจัดการกับมันได้”
อุปกรณ์สื่อสารทำการเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว
“ฉันตัดสินใจที่จะส่งกู่ฉิงซานไปเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง คุณคิดเห็นว่าอย่างไร?”ประธานาธิบดีถาม
ในอีกด้านหนึ่งของอุปกรณ์สื่อสาร เสียงของเทพธิดากงเจิ้งโต้ตอบกลับมา “หลังจากที่ได้พิจารณาแล้ว ตามความคิดเห็นที่ดีที่สุด สำหรับฉัน ตำแหน่งที่เหมาะสมกับกู่ฉิงซานมากที่สุดคือกระทรวงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ต่อมาคือมหาวิทยาลัยกั่วฟาง มหาวิทยาลัยกองกำลังป้องกันตนเองแห่งชาติ ถึงแม้ว่ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวงจะเป็นมหาวิทยาลัยระดับหนึ่ง แต่สาขาวิจัยหุ่นรบทางวิทยาศาสตร์และมาตรการรักษาความปลอดภัยมันไม่เอื้อต่องานวิจัยของกู่ฉิงซาน”
ประธานาธิบดีมองไปยังกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานยักไหล่ แสดงท่าทีว่าเขาไม่คิดต่อต้าน และเป็นเรื่องที่พอรับได้
มหาวิทยาลัยกั่วฟาง เป็นมหาลัยที่ติดอันดับหนึ่งในสามของรัฐบาลกลาง แม้ว่าการจัดอันดับโดยรวมจะไม่ดีเท่ากับมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง แต่มันมีจุดแข็งในด้านสาขาวิจัยหุ่นรบ จึงกล่าวได้ว่าเหมาะสมมากสำหรับตัวเขา
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ มหาวิทยาลัยกั่วฟางและมหาวิทยาลัยเมืองหลวงก็อยู่ใกล้กันมาก ดังนั้นเขาก็น่าจะไม่มีปัญหาในการแวะเวียนไปพบเจอกับซูเซี่ยเอ๋อในอนาคต
การเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เป็นหนึ่งในเรื่องที่กู่ฉิงซานเป็นกังวลอย่างมากในจิตใจของเขา
ประธานาธิบดีเห็นกู่ฉิงซานแอบพยักหน้าอย่างลับๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเด็กหนุ่มอยู่ในหัวใจ
ประธานาธิบดีมีประสบการณ์มากมายในช่วงชีวิตของเขา เขาได้เห็นและพบเจอกับผู้ที่มีพรสวรรค์มามากมาย และคนเหล่านั้นมักจะมีนิสัยหยิ่งทระนง เอาแต่ใจ คิดว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น
ทว่ากู่ฉิงซานที่ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่ม กลับรู้จักฟังความคิดเห็นของคนอื่น และยังสามารถบังคับความคิดของตนให้เป็นกลางได้เป็นอย่างดีอีกด้วย
นี่เป็นสิ่งสำคัญมากและมันจะเกี่ยวข้องโดยตรงกับอนาคตของกู่ฉิงซาน
“ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็เห็นด้วย” ประธานาธิบดีกล่าว
เทพธิดากงเจิ้ง “โปรดทำการอนุมัติ”
“ฉันอนุมัติ”
เทพธิดากงเจิ้ง “เริ่มทำการเก็บรวบรวมและถ่ายโอนไฟล์ เริ่มทำการคำนวณแต้มบุญของกู่ฉิงซาน”
“ตำแหน่งมีความสอดคล้อง การคำนวณเสร็จสมบูรณ์”
“เนื่องจากตรงส่วนนี้เกี่ยวข้องกับ ‘ระดับสูงสุด เป็นความลับสุดยอด’ ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาสองถึงสามนาทีในการประมวลผล และจะเสร็จสมบูรณ์ในไม่ช้า”
ดูเหมือนว่ามันต้องใช้เวลาในการจัดเรียงข้อมูล ประธานาธิบดีพยักหน้า สายตากวาดออกจากอุปกรณ์สื่อสารมายังกู่ฉิงซาน “พรุ่งนี้ตอนเที่ยงอย่าลืมกลับมากินข้าวที่บ้านล่ะ เธอจะต้องไปทักทายสมาชิกในครอบครัว”
กู่ฉิงซานพยักหน้า “ทราบแล้วครับ คงต้องรบกวนท่านแล้ว”
ประธานาธิบดีหัวเราะและกล่าว “ไม่มีปัญหา อันที่จริงฉันยุ่งจะตาย ข้าวทั้งสามมื้อยังต้องอาศัยพ่อครัวเป็นคนทำ เพราะฉันไม่มีแม้กระทั่งเวลาที่จะใช้ไปกับการเรียนทำอาหาร”
พอกล่าวถึงจุดนี้กู่ฉิงซานก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
“พอเข้ามหาวิทยาลัยก็อย่าลืมมองหาเพื่อนให้มากเข้าไว้ด้วยล่ะ มหาวิทยาลัยกั่วฟางเป็นสถาบันทางทหาร หลังจบออกมา ไม่ช้าก็เร็วพวกเธอก็ต้องเป็นพันธมิตรกัน”
“ตกลง ผมจะทำ” กู่ฉิงซานพยักหน้า กล่าวอย่างจริงจัง
ตั้งแต่ที่ประธานาธิบดีไม่คิดควบคุมการเคลื่อนไหวของเขา แถมยังปฏิบัติต่อเขาด้วยความจริงใจ ดังนั้นกู่ฉิงซานจึงทำตามที่อีกฝ่ายร้องขอ และไม่คิดเสแสร้งใดๆต่อเขา
ในตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูได้ดังขึ้น
“มีเรื่องอะไร?” ประธานาธิบดีเอ่ยถาม
“การประชุมวุฒิสภากำลังจะเริ่มขึ้นแล้วในอีกสิบนาทีข้างหน้า ท่านจะต้องไปทำการอภิปรายในเร็วๆนี้”
“ไอ้หยา! ฉันเกือบลืมซะสนิทเลย” ประธานาธิบดีตบหน้าผากก่อนจะลุกขึ้น
กู่ฉิงซานก็ยืนขึ้นเช่นกันและกล่าว “ดูเหมือนว่าคุณจะไม่มีแม้กระทั่งเวลาเรียนทำอาหารจริงๆด้วยนะครับ”
ไม่คาดคิดเลยว่าในที่สุดฉันก็จะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยกั่วฟางเป็นมหาลัยที่ดี มันได้รับการสนับสนุนจากกองทัพแห่งรัฐบาลกลาง เป็นสถาบันที่ครอบครองกองกำลังอันแข็งแกร่ง นับว่าเป็นหนึ่งในสัญญาณดีๆที่ปรากฏขึ้น บางทีเมื่อยามถึงวันสิ้นโลก การร่วมมือกับพวกเขาอาจช่วยให้รับมือกับมันได้ดีกว่าเดิมก็ได้
โดยปกติแล้วช่วงวัยมัธยมกู่ฉิงซาน หากไม่นั่งฟังบทเรียนในห้อง ก็มักจะไปนั่งแช่อยู่ในห้องสมุด ไม่มีเวลาไปหาซูเซี่ยเอ๋อ
ทว่ามหาวิทยาลัยมันจะต่างออกไป ก่อนจะถึงวันสิ้นโลก เขาสามารถทำอะไรๆก็ได้ตามที่ต้องการ
กู่ฉิงซานตกอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความสุข
ในตอนนั้นเอง ปรากฏใครบางคนเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก่อนจะกระซิบกระซาบกับประธานาธิบดี
ประธานาธิบดีกล่าว “ฉันคงต้องไปก่อน และอย่าลืมนะว่าเธอมีนัดที่คฤหาสน์ของฉันตอนช่วงเที่ยง”
กู่ฉิงซาน “ทราบแล้วครับ”
พวกเขาเดินออกไปพร้อมกัน มุ่งตรงเข้าสู่ห้องประชุม ส่วนกู่ฉิงซานก็ถูกเจ้าหน้าที่พิเศษเชิญตัวออกจากห้อง ก่อนที่จะขับรถไปส่งเขา
หลังจากที่ทุกคนออกจากห้องทำงาน ประตูก็ปิดลง ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบ
ทว่าหลังจากนั้นไม่กี่นาที อุปกรณ์สื่อสารบนโต๊ะของประธานาธิบดีก็สว่างขึ้น
มันเป็นเสียงของเทพธิดากงเจิ้ง
“ตามแต้มบุญส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน ระบบได้ทำการคำนวณตำแหน่งที่สอดคล้องกันได้อย่างสมบูรณ์ที่สุดออกมาได้แล้ว ”
“ผลลัพธ์ที่ได้คือมหาวิทยาลัยกั่วฟางสาขาเกราะรบขับเคลื่อน ตำแหน่งศาสตราจารย์พิเศษ หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับเกียรติยศ ชื่อเสียง และเบี้ยเลี้ยงที่จะได้รับจากรัฐบาลกลาง”
“ประวัติส่วนบุคคลของกู่ฉิงซานเริ่มทำการเปลี่ยนแปลง”
เมื่อสิ้นสุดถ้อยแถลงนี้ เทพธิดากงเจิ้งก็ถอนตัวออกจากการเชื่อมต่อไป…
........................................