สองสามีต่างเห็นพ้องกันว่าจะหอบลูกไปที่บ้านสวนเพื่อความสะดวกในการดูแล แต่คงต้องไปนอนที่ห้องหลินหนึ่งคืนก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับ "ค้างนานไม่ได้แล้วใครจะดูแลโบลลิ่ง" แด๊ดเผยอีกหนึ่งสาเหตุของการรีบกลับ—ห่วงหมาแมว ขณะช่วยพับเสื้อผ้าลงกระเป๋าไว้เผื่อตวันตอนโต รวมกับจัดของใช้ส่วนตัวของลูกใส่กระเป๋าเดินทางอย่างเป็นระเบียบ
บรรยากาศกลียุคกลับมาอีกครั้งเมื่อถึงคราวต้องแยก เหล่าผู้ปกครองยืนอออยู่หน้าประตู เจ้าของห้องอยู่อีกฝั่ง เด็กชายวัยอนุบาลยืนสองจิตสองใจอยู่ตรงกลาง ไม่รู้ว่าจะไปหาใครดี
"ไปเร็วตวัน" ป๊าเร่ง
"โรมมาสิ"
ชายหนุ่มผู้ถูกเรียกยืนอิดออด อยากจะก้าวขาแต่โดนปรายตามองแรงจากเหล่าผู้ปกครอง
"โรมไม่กลับบ้านกับหนูเหรอ"
"ไม่ได้หรอกลูก"
"แด๊ดด หนูอยากให้โรมไปด้วย" พอขอป๊าไม่ได้ตวันก็ไปเขย่าแขนคุณพ่ออีกคน กล่าวเสียงออดอ้อนจนคนฟังรู้สึกเหมือนเป็นปีศาจร้ายเมื่อต้องปฏิเสธ
"รถเราเต็มแล้ว" แด๊ดกัดฟันอ้างเหตุผลด้วยสีหน้าเหมือนใจสลาย
"ไม่ได้จริง ๆ เหรอฮับ" ตวันเบะปากเหมือนอยากจะร้องไห้ แก้มใสป่องเมื่อไม่ได้อย่างที่หวัง ลูกอ้อนน่ารัก ส่วนพ่ออยากเชือดคนทำลูกชิ้น
โรมไอค่อกแค่กใส่หลังมืออย่างเรียกร้องความสนใจ ไม่ให้ความร่วมมือกับผู้ใหญ่คนอื่น ๆ แม้แต่นิด พอตวันเข้าข้างก็ปีกกล้าขาแข็งขนาดขุดหาเส้นทางตามใจแฟนด้วยตัวเอง
"ผมขับรถตามไปได้นะครับ"
"ไม่ได้อยู่ดี คอนโดพี่หลินแคบ แค่ครอบครัวเราก็อึดอัดจะแย่แล้ว" ป๊าชักแม่น้ำทั้งห้ามาขวาง
"เดี๋ยวผมค้างที่นี่ก่อนแล้วตามไปแต่เช้า"
"นะฮะ?" ดวงตากลมโตมีน้ำเกาะพราว อาวุธชีวภาพทำเอาแด๊ดพ่ายแพ้พูดไม่ออก หันมามองคู่ชีวิตเพื่อขอความช่วยเหลือ ตอนนั้นเองที่ป๊ารู้ว่าเขาได้เสียเพื่อนร่วมทัพไปแล้ว หลังจากนี้มีแต่ต้องลงสนามรบเอง
"เกรงใจเขานะลูก พี่โรมเขาก็มีบ้านช่องให้กลับ มีธุระที่ต้องไปทำ…" พูดจบก็ส่งดวงตาวาวโรจน์ไปบังคับโรม "ใช่ไหมหนู"
"เพื่อตวันผมว่างเสมอครับ"
ข้าศึกยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง ในที่สุดผู้อยู่นอกครอบครัวก็ชวนตัวเองให้กลับมาบ้านสวนด้วยกันสำเร็จ
ถึงจะขัดใจ แต่เพื่อรอยยิ้มของลูกชายคนกลางแล้วเขาหวังว่ามันจะคุ้มค่า บวกไหน ๆ โรมก็รู้เรื่องลดอายุแล้ว รถซีดานรุ่นใหม่ถึงได้จอดคู่กับแวนรุ่นเก๋าในโรงรถ ดูขัดตาและขัดใจผู้มองเมื่ออยู่ใต้หลังคาซุ้มอัญชัน
เหล่าสัตว์เลี้ยงออกมาให้การต้อนรับอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง สิ่งแรกที่หลินกับตวันทำเมื่อถึงบ้านคือเรียกหาแมวแล้วก็ทักทายสุนัข พวกมันแต่ละตัวดูไม่มีปัญหากับการที่เจ้านายตัวเล็กลงนอกจากงงเล็กน้อย โดยเฉพาะหม่อนที่มองดูสิ่งมีชีวิตแปลกใหม่อย่างสนอกสนใจ พวกสัตว์ก็มองดูมนุษย์ทารกด้วยแววตาประหลาดใจไม่แพ้กัน
ฝูงสุนัขเฝ้าบ้านจำเจ้านายได้แม้จะโดนลดอายุไปค่อนชีวิต หรือไม่เจ้าสี่เท้าเหล่านี้ก็อัธยาศัยดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว วิ่งวนทักทายชายหนุ่มแปลกหน้าที่ลงจากรถซีดาน ระดับความอบอุ่นไม่ต่างจากเจ้านายผู้ให้ข้าวมันอยู่ทุกวัน
เมื่อโรมเดาะลิ้นเป็นเสียงเรียกสุนัข เหล่าชีวิตทรยศต่างกระดิกหางเข้าหา ยอมให้ลูบหัวแสดงความรักใคร่ ตอนโจรเข้าบ้านพวกมันก็คงระริกระรี้แบบนี้ ผิดกับเหล่าแมวที่ครึ่งหนึ่งมองอย่างหวาดระแวงมาจากมุมมืดต่าง ๆ ครึ่งหนึ่งไม่แคร์ เว้นแต่โอโม่ที่ใจกล้าที่สุด มันโดดขึ้นหลังคารถหรูไปนอนเลียไข่ตัวเองโดยไม่สนสายตาผู้คน
"ร่มรื่นดีนะครับ แมวก็…แมวน่ารักมากเลย" โรมมองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าชื่นชมจากใจจริงจนป๊าอดภูมิใจไม่ได้ กว่าจะได้สวนสวยขนาดนี้ลงทุนลงแรงไปไม่ใช่น้อย
"อื้ม! บ้านเรามีตั้งยี่สิบตัวแน่ะ มีหมา มีไก่ แล้วก็ห่านด้วย!"
"ตวันต้องพาผมทัวร์บ้านแล้วนะ"
"โรมไปดูห้องเราก่อน"
เสียงลูกคนกลางกับเพื่อนชายของลูกคุยกันช่างขัดใจผู้ปกครองแบบสุด ๆ
แ-ฟ-น
ลูกมีแฟน
เขาต้องทำใจและทำความเข้าใจข้อเท็จจริงที่ว่าลูกชายสุดรักสุดหวงมีแฟนแล้ว
ตวันพึ่งจะเรียนจบมาได้ไม่กี่ปีเอง ยังเด็กมากเกินไป เป็นเด็กดี ขี้อาย อ้อนเก่ง คนละประเภทกับหลินโดยสิ้นเชิง ย่อมน่าเป็นห่วงยิ่งกว่าลูกสาวคนโตผู้หัวแข็งเป็นหิน
ถ้าโดนคนอื่นหลอกเอาล่ะจะว่ายังไง ถึงตอนนี้โรมยังดีกับตวันอยู่แต่เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน ในวันข้างหน้าถ้าเกิดเจออุปสรรคยังจะจูงมือกันต่อไปได้หรือ จะเหมือนเดิมหรือ ลูกเขาจะไม่เสียใจแย่หรือ? ไหนยังจะเรื่องที่ลูกเป็น—เอาเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่ปัญหาสำคัญสุดตอนนี้
ที่ป๊ายังทนได้อยู่ก็เพราะเด็กชายดูดีใจมาก ดูมีความสุขและมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยครั้ง เพราะงั้น…จะยอมรับโรมไปก่อน ในฐานะ 'เพื่อน' ที่สนิทจนชวนให้ลับมีด
"เฮอะ" หลินเบะปากพ่นลมหายใจหงุดหงิด
ป๊าจึงรู้ว่าไม่ใช่แค่เขาที่ไม่พอใจเพื่อนชายของลูก พี่สาวคนโตก็ไม่พอใจเช่นกัน ผู้เป็นพ่อจึงลูบหลังเล็กให้เบาใจ "ไม่ต้องกังวลไป มีป๊ากับแด๊ดดูอยู่ตลอด ไม่ยอมให้เขาทำอะไรเกินเลยกับน้องเด็ดขาด" จะขีดเส้นตายแค่จับมือเท่านั้น ถ้าข้ามไปอีกฝั่งคือเลือด มีด และน้ำตา
"เปล่า หนูอิจฉา ตอนสาว ๆ ไมหนูไม่ได้ผู้เหมือนชาวบ้านเค้าบ้าง" หลินบ่นอุบอิบเสียดาย ก่อนยักไหล่ปัด ๆ อย่างไม่อยากสนคำพูดตัวเองในวินาทีถัดมา "ช่างเหอะ หนูเลือกแล้ว"
ลูกสาวคนโตลากกระเป๋าเดินทางเข้าบ้าน ส่วนป๊ายังความคิดค้างอยู่กับประโยคแรก "…" สีหน้าเขาเหมือนฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย อ้าปากพะงาบ ๆ ใกล้ขาดอากาศ "เด็ก-เด็กสมัยนี้ โตเร็วจัง"
"ป๊าเร็วกว่าหลินอีก" แด๊ดสวน
"เออเกือบลืมไปแล้วไหมล่ะ ใครมันเล่าเรื่องเมื่อก่อนให้ลูกฟังฮึ อันไหนเป็นตัวอย่างไม่ดีก็เงียบ ๆ ไว้สิ" แต่ไม่รู้ป๊าจะเก็บไว้ได้อีกนานแค่ไหน ร่างกายนี้เข้าใกล้ช่วงอดีตอันอยากเหยียบจนแยกไม่ออก มองตัวเองในกระจกทีก็ถูกย้ำเตือนที
หลังโดนคนรักดุสามีก็ทำตาละห้อยน่าสงสาร "ได้อยู่กะแด๊ดเป็นเรื่องไม่ดีเหรอ"
"ไม่-ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"
"ต้องพาไปย้อนความหลังแล้วแหละ"
ป๊ารีบหลบก่อนที่แด๊ดจะได้อุ้มรวบไปพาทวนเรื่องเก่าอย่างที่หวัง อีกฝ่ายเลยได้แต่มอบอ้อมกอดเก้ ๆ กัง ๆ สักวินาทีหนึ่งก่อนโดนผลักออก แล้วโดนยัดเยียดกระเป๋าเป้จากท้ายรถไปกอดแทน
"ขนของเข้าบ้านไปคนเดียวเลย"
"แน่ะ เขินก็บอกว่าเขินสิ ยาหยี~"
ป๊าแค่นเสียงเฮอะแรง ๆ ใส่ ซ่อนใบหูที่ขึ้นสีไว้ด้วยการหันหลังหนี ทำเป็นมองไม่เห็นประกายชอบอกชอบใจของคนรักก่อนสาวเท้าเข้าบ้านไป
บ้านสวนเป็นบ้านกึ่งปูนกึ่งไม้ขนาดสองชั้น ทาด้วยสีฟ้าอ่อนที่ซีดไปตามกาลเวลา ส่วนที่ไม่ใช่ถนนและเขตอยู่อาศัยคือสวนทั้งหมด ถูกล้อมรั้วเหล็กกันงูเข้าไว้อย่างดี มีสระน้ำขุดเองสองแห่ง ดอกบัวเผื่อนสีม่วงชูก้านสวยท่ามกลางแก๊งเป็ดเทศสีขาว
ด้านหลังเชื่อมกับคลองกว้างที่มีจอกแหนผักตบลอยเอื่อย น้ำสีขุ่นจากตะไคร่โคลนตม สภาพรูปและกลิ่นดูดีกว่าคลองในกรุงเทพมากนัก เมื่อข้ามคลองไป ด้านหลังคือไร่อ้อยกว้างขวางที่ทอดยาวไปถึงถนนใหญ่
หลังห่างหายไปนาน เสียงจ้อกแจ้กจอแจและความมีชีวิตชีวาได้มาเยือนบ้านหลังนี้อีกครั้ง
กลับมาแล้ว…
___
[แถม: ไม่เข็ดกับการโดนหมายหัว]
ตวันขอเอาไว้ว่าอย่าพึ่งบอกเรื่องความสัมพันธ์กับที่บ้าน เขาเองก็งงอยู่ บ้านตวันน่าจะเปิดกว้างกับเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ พึ่งมารู้ทีหลังว่าเกิดจากความหวงลูกสุดขีดต่างหาก
ชายหนุ่มได้รับการย้ำเตือนหลายครั้ง ทั้งโดนมัดในห้อง โดนสอบสวน โดน—ทุกอย่างเลวร้ายหมดยกเว้นรสชาติของน้ำใบบัวบก หรืออ้อมแขนเล็ก ๆ ที่กอดรอบคอเขาอย่างให้กำลังใจ ต่อไปนี้จะบุกน้ำลุยไฟที่ไหนก็ไหวทั้งนั้น!
แต่นั่งจ๋องอยู่ในห้องกล้องโดยมีผู้ใหญ่สองคนยืนกดดันด้านหลังก็หลอน ๆ อยู่ กระทั่งนิติสาวที่นั่งเก้าอี้ข้างเขายังรับรู้ได้ เธอเลื่อนเมาส์มือเกร็งตอนเปิดคลิปเมื่อคืนให้ลูกบ้านดู
หลังหาข้ออ้างมาขอดูภาพที่บันทึกไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ลองตรวจสอบกับทางคอนโดแล้วไม่พบความผิดปกติใด ๆ นอกจากภาพตวันกอดเพื่อนเข้าห้อง และผู้ที่เหงื่อตกเพราะโดนมองหมายหัว แต่ทุกอย่างปกติดีไม่มีใครเข้าออกหรือบุกปล้นกลางดึกจนแด๊ดมาหา ไม่ว่าดูกี่รอบก็ได้ข้อสรุปเดิม
เวลาประมาณตีสาม จอภาพฉายสองคนที่ดูมีความสุขจูงมือพากันออกมาจากลิฟต์ ดูจากใบหน้าแล้วคงกำลังหัวเราะคิกคัก
โรมแอบไอกับหลังมืออย่างประหม่า เขาเอามือปิดตาทั้งเอียง ๆ ศีรษะเหมือนไม่อยากมอง แก้มขึ้นสีแต่หน้าขาวซีด
ตวันคล้องคอเพื่อนสนิท—เพื่อนไปก่อนก็ได้ไม่งั้นโดนเชือด—เพื่อกระซิบอะไรบางอย่างก่อนโดนดันหายเข้าห้อง
ผู้ใหญ่…ที่ภายนอกดูแทบจะวัยเดียวกับเขา ปล่อยรัศมีความอันตรายออกมาจากด้านหลังเหมือนเพลิงเผาผลาญ
ตอนแด๊ดจับไหล่ว่าที่ลูกเขย โรมสะดุ้งโหยง แรงบีบเท่าไรไม่รู้แต่เห็นเส้นเลือดบนมือปูดโปน กระดูกเขาเร่าร้องอยากยกธงขาวยอมแพ้
"ตะ-ตวันเมาหนักมาก เมื่อคืนเรา-เราไม่ได้ทำอะไรเลยครับ"
แต่เมื่อใจนึกถึงใบหน้าชวนฝันของแฟน จู่ ๆ โดนเชือดก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป ความกล้าหาญลูกฮึดมาจากไหนไม่รู้ ดลใจให้โรมแกล้งไอใส่มืออีกครั้ง ก่อนเน้นคำประโยคตัวเอง
"แค่กก *เมื่อคืน* แค่ก ๆ"
คืนอื่น? ก็ไม่รู้สินะ
จากพึ่งโล่งอกแด๊ดมีสีหน้าดำทะมึน ป๊าหายใจหวิวเหมือนจะเป็นลม ใต้สีหน้าเจี๋ยมเจี้ยมของโรมมีรอยยิ้มแสยะ สะใจที่ได้แก้แค้นเหล่าพ่อตา
_____


เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนแซวว่าแปลกหรือโดนอุ้มตัวลอยอีกเป็นครั้งที่สอง นาวีเลยเปลี่ยนเป็นหิ้วหัวเด็กด้วยมือข้างเดียวแทน พอจะหุบปากเด็กหนุ่มข้างตัวและพอจะกันไม่ให้จู่ ๆ ปรี่เข้ามาแบกได้ แต่กันบรรยากาศเริงรื่นของเขาไม่ได้เลยสักนิดสักนิด
"อุ้มงี้ลูกคอหักพอดี"
นาวีคิดผิด ต่อให้เขาเดินหนีไปอยู่อีกฝั่งของถนนดินก็ยังไม่วายโดนแซวอยู่ดี เมื่อกี้ตอนผ่านสุสานน่าจะเอาน้องไปวางรวมกับตุ๊กตาเจ้าที่และเจดีย์เก็บกระดูก
"มันก็แค่ตุ๊กตาไหม เอาไปแบกเองเลยไป"
"เฮ้ออ นาวีนี่ไม่ไหวเลย"
ฉัตรเข้ามาเกาะแกะใกล้ ๆ ด้วยการเอาแขนพาดบ่าเขา นาวีเลยสามารถยัดเด็กหน้าหลอนใส่อกอีกฝ่ายสำเร็จ แต่หากเขาคิดว่านั่นจะสามารถหยุดคนช่างหยอดจากโอกาสทองได้ เขาก็คิดผิดมหันต์ ฉัตรเอาตุ๊กตาทารกไปเล่นประกอบการเลียนเสียงได้อย่างน่าสะพรึงที่สุด เด็กหนุ่มที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่ดีพอทำเสียงเล็กเสียงน้อยแล้วคนฟังอยากระเบิดแก้วหูทิ้ง
"ป่าป๊าฮับหักคอนู๋ทำมาย"
"อยู่กะลุงฉัตรนู๋ไปเกิดใหม่ดีกว่าฮับ" นาวีทำตามด้วยอารมณ์แตกต่าง แต่ความน่าขนลุกอยู่ในระดับใกล้เคียงกัน
"โห่วว ทำไมผมเป็นลุงล่ะ เป็นอย่างอื่นไม่ได้เหรอ"
"ได้ เดี๋ยวคิดก่อนนะ คงต้องเป็นอะไรที่เสี่ยว ๆ เลี่ยน ๆ ไร้สาระ แล้วก็แป้ก"
"ขึ้นต้นด้วย ส.เสือ ลงท้ายด้วยม.ม้า?"
"เสื่อม"
"นั่นสระเอ"
"สารเลม"
"มันลงม.ม้าตรงไหน นาวีขี้โกงว่ะ"
"สติไม่เต็ม"
"แต่ความรักล้นเปี่ยมนะครับ"
นาวีกำลังจะหลุดขำแต่เปลี่ยนเป็นถอนหายใจเฮือกใหญ่ได้ทันควัน ก่อนปล่อยเสียงเฮ้อยาวเกินจริงออกมาด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย "เอาเถอะ คนมีความรักก็บ้านิด ๆ เป็นเรื่องปกติ"
ชิงช้าสวรรค์เป็นเป้าหมายสุดท้ายของทั้งสอง คนต้นคิดไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเด็กหนุ่มข้างตัวที่ยึดถืออุดมคติโรแมนติกอยู่เต็มอก ยกเหตุผลมากมายมาลากเขาขึ้นไปเป็นเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นวิวสวย บรรยากาศดี อากาศดี ดูดาวแต่แสงไฟสว่างไสวขนาดนี้คงจะเห็น
พอเจอแถวแล้วนาวีอยากหันหลังกลับ ไม่ใช่ว่าต้องรอคิวยาว หรือมันดึกมากแล้ว หรือเขาจะเก็บร้านกันแล้ว แต่คนอื่นถ้าไม่มากันเป็นครอบครัวก็เป็นคู่รักขึ้นไปกันสองคน แต่…แต่ผู้ชายสองคนขึ้นกระเช้าเดียวกันมันไม่แปลกเหรอ ถึงจะอ้างได้ว่าเป็นเพื่อนกันก็เถอะ
"ไปด้วยกันนะ?"
แปลกก็ช่างเถอะ…
นาวีเป็นฝ่ายจับมือเขาแล้วเดินนำหน้าไป ประสานสัมผัสอบอุ่นย้ำเตือนให้ทุกความคิดจดจ่ออยู่กับแค่เวลานี้
คนที่จ้องการจับมือของทั้งสองอย่างหยาบคายยังมีอยู่ แต่พอมาสังเกตดี ๆ ถึงรู้ว่าจริง ๆ แล้วมนุษย์ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้สนใจคนอื่นมากขนาดนั้น ยิ่งพนักงานเครื่องเล่นคือเบื่ออยากกลับบ้านจะแย่อยู่แล้ว ใบหน้าไร้ชีวิตชีวาดูเหมือนจะหลับไปได้ทุกเมื่อ จับชิงช้า บอกเสียงงึมงำว่ารอก่อนครับ เปิดประตู แล้วก็ปิดขังกรงโดยไม่สนใจอะไร วนทำซ้ำใหม่ตั้งแต่ต้นกับคิวข้างหลัง ทำทุกอย่างโดยอัตโนมัติราวกับเป็นเรื่องจักร
ข้างในชิงช้าเล็กมาก ต่อให้ไปนั่งชิดคนละฝั่งเพื่อถ่วงน้ำหนักเข่าก็ยังเลยมาชนกัน ยังสามารถจับมือกันได้โดยไม่ต้องเอื้อม แล้วเครื่องก็ค่อย ๆ หมุนไปสู่จุดสูงสุดของชิงช้า
ตอนนั้นเองที่ไฟดับพรึบ
นาวีสะดุ้งโหยง ความมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใดทำเขาใจหาย ก่อนเสียงร้องตกใจของผู้คนด้านล่างจะดึงให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน
มือสั่นระริกถูกกุมแน่น ถูกลูบให้ความอบอุ่นด้วยสัมผัสนิ่มนวล ทั้งที่ติดค้างอยู่ในที่ปิดตายมืด ๆ สูงจากพื้นดินไม่รู้กี่เมตร ตกลงไปได้แข้งขาหักบาดเจ็บ—แต่เด็กหนุ่มอีกคนยังสามารถคงน้ำเสียงมีความสุขได้อย่างน่าทึ่ง
ช่วยทำให้เขาสงบลงได้เยอะ
"นาวี เงยหน้าขึ้นมองสิ"
ไฟดับครั้งนี้ไม่ได้ครอบคลุมแค่ในงานวัด ทุกอย่างมืดไปหมดกระทั่งเส้นขอบฟ้าไกล ๆ ก็ไร้แสงสว่าง ราวกับว่าพลังงานไฟฟ้าได้หายไปจากทั้งโลก เมื่อดวงตาปรับแสงได้แล้วถึงสามารถมองเห็นทะเลดาวที่เขาชี้ชวนได้ชัด ประกายนับล้านเจิดจรัสบนม่านฟ้า ทางช้างเผือกวาดเป็นริ้วขาวทอดยาวเหนือแนวใบระกา
พอจะเข้าใจแล้วว่าบรรยากาศโรแมนติกน่าดึงดูดใจอย่างไร
"ทำไมมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ"
"ไม่เห็นเหรอ นาวีลองกะพริบตาถี่ ๆ รึยัง บางทีอาจยังไม่ชินกับความมืด"
"หรือว่าจะ…" อมยิ้มเมื่อนึกสาเหตุสำคัญอีกอย่างออก
"ครับ?"
"ความรักบังตา"
แสงดาวฉายให้พอเห็นหน้าตกตะลึงของอีกฝ่ายได้ ฉัตรอ้าปากค้างนานจนน่ากลัว ถ้าเป็นตอนกลางวันคงเห็นชัดว่าเลือดสูบฉีดจนแก้มแดงก่ำ ผู้พูดเองก็ไม่คาดคิดว่าคนที่หยอดคำหวานมาตลอดทั้งวันจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ แค่เขาหยอดกลับนิดหน่อยเอง?
"อะไรจะอึ้งขนาดนั้นฮึ"
หลังโดนตบแก้มเบา ๆ เรียกสติ คนรักเขาก็เริ่มตอบอ้อมแอ้ม "…ไม่คิดว่านาวีจะเล่น"
เสียงของเด็กหนุ่มผู้นั่งตรงข้ามชัดขึ้น ใบหน้าก็ขยับเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องหลับตาลง สายตาชวนให้เคลิ้มฝันลึกซึ้งจนไม่อาจมองสู้ ได้ยินแต่เสียงสองลมหายใจสอดประสานกัน สัมผัสประสาทชัดเจนเหนือกว่าสิ่งรบกวนอื่นใด
กว่าจะถึงพื้นอย่างปลอดภัยก็รอไฟมาอยู่ร่วมชั่วโมง ริมฝีปากนาวีรู้สึกระบมยิ่งกว่าให้ไปลองซอสพริกกลางกองไฟ รสชาติหวานลึกและร้อนผ่าวยังติดค้างอยู่ตรงลิ้นจนไม่มีใครพูดอะไรออก ทั้งเงียบและมึนกันตลอดทาง
นาวีได้กอดเอวซ้อนมอเตอร์ไซค์คนรักเป็นเวลาสั้น ๆ อย่างน่าเสียดาย ก่อนฉัตรจะดับเครื่องเมื่อใกล้ถึงกำแพงบ้านเขา เราสองคนเดินไปด้วยกันในความมืดอย่างเงียบ ๆ จนถึงกำแพง
เมื่อปีนข้ามแนวเหล็กแหลมได้สำเร็จ ลูกเจ้าของบ้านยังนั่งเกาะราวอยู่บนกำแพงอย่างไม่อยากไปไหน ไม่อยากให้ความสุขที่กำลังเบ่งบานอยู่เต็มอกต้องจบลงด้วยน้ำตา อยากอ้อยอิ่ง เชื่องช้า ใช้เวลาให้นานที่สุดเหมือนกับการจูบก่อนหน้านี้
ไม่อยากกลับเลย…นาวีใช้ดวงตาโหยหาอ้อนวอนอย่างไร้เสียง อยากโดนลงไปทับเขาให้ร่วงลงพื้นถนนไปด้วยกัน อยากประกบริมฝีปากอีกทีเป็นการบอกว่ารักแค่ไหน หากต้องแยกกันจะคิดถึงเพียงใด แค่มองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านล่างก็วาดฝันถึงอนาคตของเราได้เป็นร้อยเป็นพันฉาก ตั้งแต่ประนมมือรอน้ำสังข์ในวันแต่งงาน ไปจนถึงประนมมือมัดตราสังในวันร่ำลา
"ถ้าคนรักกัน รั้วเหล็กก็แค่ไม้กลัดกั้น"
—แลกกับการโดนหยอดด้วยมุขกุมขมับทุกวัน คราวนี้นาวีปล่อยให้ตัวเองเผยรอยยิ้มเขินอายโดยไม่ปิดบัง
"ไว้ชวนอีกนะ?"
"แน่นอนสิ"
"งั้น…ราตรีสวัสดิ์"
"ไว้เจอกันในความฝันนะครับ"
___
ตอนกลับถึงห้องนาวีไม่คิดว่าจะเจอพ่อ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจ พอขาข้ามพ้นขอบหน้าต่างเขาเห็นชายวัยกลางคนกอดอกนั่งรออยู่ตรงประตู แบกบรรยากาศเดียดฉันท์กับความผิดหวังไว้เต็มบ่า ถึงกับลากเก้าอี้จากโต๊ะอ่านหนังสือมาขวางทางออก เหมือนเป็นกำแพงกั้นกลาย ๆ ให้ลูกคิดว่ากำลังถูกตอนจนมุมไร้ทางหนี ไม่ได้ผลนักสำหรับคนที่เพิ่งปีนหน้าต่างเข้ามา
สายตารังเกียจมองดูตุ๊กตาที่ลูกหนีบแขนมาด้วย แฝงความขยะแขยงชนิดอยากเผามันให้เป็นจุณ
นาวีเมื่อก่อนคงมือไม้สั่นไปหมด ขอโทษทั้งน้ำตา แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็ก ๆ ที่จะกลัวหงออีกต่อไปแล้ว ไม้หวายในมือแกก็เป็นได้แค่คำขู่ลมแล้ง ถ้าคิดว่าความเจ็บปวดทางกายมันมากพอจะบังคับเขาได้ก็เชิญฝันต่อไปเถอะ
"ทำไมแกถึงไม่หายสักที"
ไม่ได้ป่วยสักหน่อย ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องรักษา แต่ดูเหมือนว่าคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจกับชีวิตเขาจะไม่ได้คิดแบบเดียวกัน
"ต้องให้ตัวต้นเหตุมันหายไปก่อนใช่ไหม"
"ถ้าพ่อทำอะไรเขา…ก็เตรียมลอยอังคารงานผมเลยแล้วกัน"
"อย่าเอาชีวิตตัวเองมาขู่ฉัน!"
"เฮอะ ทีพ่อล่ะ ชีวิตคนอื่นละขู่ได้ขู่ดี" นาวีกวนกลับพร้อมรอยยิ้มเหยียด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราสองคนทะเลาะกัน ดึงลากเอาความห่วงใยมาข่มขู่กันเหมือนยังขัดแย้งไม่พอ
นิธินมีท่าทีอ่อนลงเมื่อเห็นว่าเสียงดังใช้กับลูกไม่ได้ผล นาวีนึกแปลกใจที่เขามีการพัฒนา นึกว่าจะมีแค่ไม้หวายกับการตะคอกเป็นอาวุธเสียอีก "แกก็รู้ว่าฉันทำไปเพราะเป็นห่วง คนเป็นพ่อแม่ที่ไหนจะนิ่งเฉยทนดูลูกป่วยได้ฮึ เมื่อไรที่แกเป็นพ่อคนแล้วจะเข้าใจ"
ทำไมความห่วงใยถึงได้ทรมานนัก
"หึ" นาวีแค่นหัวเราะสมเพชออกมา อยากปิดโสตประสาทหนีด้วยไม่นึกอยากฟังแม้แต่ครึ่งคำ
"ถ้าไม่รัก ฉันจะทุ่มเทให้แกขนาดนี้ทำไม—"
"พ่อไม่ได้รักผม พ่อแค่รักความคาดหวังของตัวเอง"
รักแค่นาวีในภาพวาดฝันมากกว่านาวีที่มีชีวิต เจ็บปวด พังทลาย เคยอ้อนวอนขอให้เข้าใจ เคยร้องไห้เจียนตายอยู่ตรงหน้าเขา
แต่น่าเสียดาย คนเป็นลูกไม่เด็ดขาดพอที่จะโดดลงหน้าต่าง สะบัดทุกเยื่อใยที่มีต่อผู้ให้กำเนิดทิ้งเพื่อย้อนกลับไปหาคนที่รักเขาจริง ๆ
_____


ป๊ามองแล้วแอบอมยิ้มดีใจ ลูก ๆ และแขกของบ้านมานั่งทานมื้อเย็นรวมกันบนโต๊ะอาหาร โต๊ะไม้ยาวขนาดหกเก้าอี้ที่ไม่เคยเต็มและว่างเปล่าเหลือสองคนอยู่พักใหญ่ วันนี้มีคนนั่งจนครบ
แขกของบ้านก็ถือว่าช่วยเหลือดีอะไรดี ช่วยจัดจาน กินเสร็จแล้วช่วยเก็บโต๊ะโดยไม่เกี่ยง ช่วยตักบัวลอยน้ำขิงแจกน้อง ๆ เป็นของหวานทั้งยังเสนอตัวรับหน้าที่ล้างจาน เป็นเด็กดีเลยล่ะ–ถ้าไม่ติดเรื่องสถานะ–คงมองเขาดีกว่านี้ ที่สำคัญคือชมเปาะตั้งแต่คำแรกยันคำสุดท้าย
"ป๊าทำกับข้าวอร่อยทุกอย่างเลย อยู่นี่สักเดือนผมคงตัวแตกแน่ ๆ"
"ข้าวเหนียวมะม่วงก็อร่อยนะ ต่อไหมหนู"
"ท้องจะแตกแล้วครับ" ชายหนุ่มผู้พึ่งทานมื้อใหญ่ ต่อด้วยของหวานสองชนิด ปฏิเสธชนิดที่สามด้วยการส่ายหน้าเป็นพัลวัน
"เดี๋ยวเอ็งนอนในห้องหนังสือนะ ป๊าเขาขนที่นอนมาให้ไว้เรียบร้อยแล้ว"
"ขอบคุณมากครับ"
ตอนนั้นเองที่แด๊ดลูบคางอย่างพึ่งนึกอะไรได้ เอ่ยพร้อมรอยยิ้มนึกสนุก "ไหว้เจ้าที่เจ้าทางก่อนนอนด้วยล่ะ"
"ครับ? เอ่อ ตรงไหนเหรอครับ ตอนเข้ามาผมไม่เห็นว่ามีศาลพระภูมิ"
"หึ ๆๆ แด๊ดมีเรื่องเล่า—"
"โอ๊ยย เรื่องลุงจรัญอีกแล้วเหรอค้าา"
หลินโวยยาวเป็นอันดับแรก ป๊าชั่งใจว่าไปเอาแมวสักตัวมาเกาคอเล่นดีไหม หรือไปเอาปลาเส้นมาแจกหมาแมวฆ่าเวลา เพราะหลังจากนี้จะเป็นเรื่องที่ผ่านการใส่สีตีไข่มาแล้วอย่างน้อยหกสิบครั้ง เล่ากันระหว่างคนในหมู่บ้าน เอามาเล่ากันต่อในบ้าน ฟังจนเลยคำว่าเบื่อไปมากโข เขาหยิบหม่อนผู้ยืนเกาะเปลมองอยากมีส่วนร่วมมาไว้ในอ้อมกอดแทน
"ป๊า หนูง่วง หยุดแด๊ดที" ขนาดตวันผู้เงียบ ๆ ยังเอ่ยปากบ่น
"ก็โรมยังไม่เคยฟังนี่หว่า"
ป๊าลูบหลังปลอบลูกชายคนกลาง "รอย่อยก่อนนะลูก นอนตอนนี้เลยไม่ดีต่อร่างกายหรอกนะ" เด็กชายถึงได้ปีนขึ้นมานั่งตักป๊า ข้างหนึ่งคือหม่อนที่จ้องผู้เล่าเรื่องตาแป๋วอย่างสนอกสนใจ อีกข้างคือตวันผู้หาที่นอนเหมาะ ๆ แล้วจมตัวลงในตักพ่อ ฟังเรื่องผีเป็นนิทานก่อนนอน
"บ้านหลังนี้น่ะไม่มีอะไรหรอก จะมีก็แต่เรื่องเดียวที่ต้องเตือนไว้ก่อน ตอนกลางคืนน่ะ…ระวังผีลุงจรัญมาขอหวย" แด๊ดเริ่ม
"เดี๋ยว ปกติต้องกลับกันไม่ใช่เหรอครับ"
"มันมีที่มาที่ไปอยู่ไอ้หนุ่ม"
ผู้เล่าเผยรอยยิ้มร้ายกาจ ในขณะที่ผู้ฟังสี่ในห้าฟุบโต๊ะเหมือนจะหลับ ชายหนุ่มที่ไม่เคยฟังมาก่อนดูเหมือนอยากจะลุกหนีแต่ก็พ่ายแพ้ต่อความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง กลัวแต่ก็ตั้งใจฟังหูผึ่ง
"ลุงจรัญเนี่ยแกเป็นเจ้าของบ้านคนก่อน แกฝันเห็นเสาตกน้ำมัน ตั้งแต่นั้นมาแกก็หมกมุ่นกับการขอหวยสุด ๆ พยายามกินยานอนหลับ ทำทุกทางให้ตัวเองฝัน ทั้งวันทั้งคืนไม่สนใจจะกินดื่มหรือทำอะไรนอกจากนอน จนวันนึงแกได้หลับไปตลอดกาลเข้าจริง ๆ"
หลินเท้าคางฟังเรื่องเล่าฆ่าเวลา น้องสาวมองตาแป๋วทั้งขมวดคิ้วครุ่นคิด ส่วนตวันอ้าปากหาวไม่หยุด ต่างจากโรมที่ตัวโตสุดในหมู่เด็กแต่ตัวสั่นหงึก ๆ มือเกร็งเกาะขอบโต๊ะแน่น…มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?
"บ้านสวนหลังนี้น่ะอยู่ไกลจากชุมชนอยู่โข กว่าเพื่อนบ้านจะรู้ว่าแกตายก็หนอนไชยั้วเยี้ยแล้ว เน่าอยู่ตรงประตูรั้วนี่เอง!"
"คราวที่แล้วแด๊ดบอกว่าเขาใหลตายบนเตียงนี่" หลินเถียง
"เหมือนกันแหละน่า"
"อย่าไปฟังมาก แด๊ดเขาใส่สีตีไข่ไปเรื่อยแหละโรม"
"เค้าระ-รู้กันได้ไงครับ"
"หมาจรคาบกระดูกแกไปแทะเล่นแล้วคนในตลาดเจอพอดี ฮู่วว พูดแล้วขนลุกเลย" แต่แววตาชอบอกชอบใจของแด๊ดไม่ได้เข้ากับคำว่าขนลุกเลยสักนิด แถมต่อมายังไปลูบหัวล้อเล่นกับสุนัขตัวโปรดด้วย "หือ ฟ็อกกี้ แกรึเปล่าไอ้หนู" ครึ่งชิวาว่าเห่าอ๋องแอ๋งขอเศษอาหารที่อาจหลงเหลืออยู่บนโต๊ะ
"ไม่จริงใช่ไหมครับ เน่…ตะ-ตวัน ไม่ไม่จริงใช่ไหม"
ตวันอ้าปากหาวตาจะปิด พยักหน้าสัปหงกให้โรมหลอนขึ้นเป็นสองเท่า ให้ป๊ารับรู้ว่าถึงเวลาพาลูกนอนแล้วแหละ ถึงหม่อนจะกอดอกเก๊กน่าเคร่งฟังเรื่องผีก็เถอะ ทารกตาใสแจ๋วตอนสี่ทุ่มเป็นสิ่งสุดท้ายที่คนจะนอนต้องการ
"พี่-พี่หลิน ยะ-อย่าแกล้งโรมเล่นสิ" ชายหนุ่มหันไปหาคนข้างตัวอย่างขอความช่วยเหลือ
"เรื่องโม้แบบนี้อะนะ? ระดับความเป็นไปได้มากกว่าผู้ใหญ่กลายเป็นเด็กหน่อยนึง" ผู้ใหญ่กลายเป็นเด็ก—ยกมุมปากขึ้นเชิงเยาะเย้ย
"ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรหรอกน่า พวกฉันอยู่มายี่สิบปีแล้วมั้งยังไม่เคยเจอสักหน" แด๊ดเฉลยหลังเห็นว่าแขกของบ้านจะเป็นลมกลางโต๊ะอาหารเข้าไปทุกที "ที่น่ากลัวคือราคาบ้านต่างหาก เฮี้ยนแค่ไหนก็สู้เศรษฐกิจไม่ได้"
"อ้ออ ฮ่า ๆ ล้อเล่นสินะครับ" โรมหัวเราะตามแด๊ดแต่เสียงแห้งกว่าเยอะจากความผวาที่ยังไม่หมด เขาถึงกับถามย้ำอีกรอบ สายตามีความหวังสุดขีดจนเข้าขั้นกดดัน "สินะครับ???
"เออ หยอกเล่นน่า ไม่เจอหรอก"
"แหะ ๆ ดีจังเลยครับ"
"แค่กก *แค่บางที* —แค่ก"
การเอาคืนของแด๊ดทำเอาโรมหน้าซีดพูดไม่ออก
___
เรื่องเล่าของสามีไม่มีผลอะไรกับการนอนของป๊า หรือต้องบอกว่าความจริงพวกเขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องผีสางสักเท่าไร ที่สำคัญคือราคาบ้านเฮี้ยนกว่าจริง ๆ คิดว่าเก็บเงินกันไว้มากพอแล้วตอนจ่ายยังกระอักเลือด
ค่ำคืนแรกหลังลูกกลับมาจึงเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ก็มีความสุขจนหลับสบาย นอนกับสามีสองคนบนเตียงกว้างโดยไร้อาการปวดหลัง ปวดข้อ ปัญหาเสียงกรน ฯลฯ โดยมีเตียงไม้หลังน้อยขังทารกไว้ข้างใน ตั้งอยู่ระหว่างที่นอนกับผนังฝั่งหน้าต่าง
เด็กมาพร้อมปัญหาอีกหนึ่งอย่างคือร้องกลางดึกแล้วต้องงัวเงียมาปลอบ ครั้งหนึ่งเรียกร้องความสนใจ ครั้งสองหิวนม ครั้งสามสะดุ้งตื่นเพราะเสียงแอ้ดังมาก ต้องตาลีตาเหลือกลุกขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"ลูกร้อง!"
ป๊าผุดลุกขึ้นมาก่อน แด๊ดใกล้สวิตช์มากกว่าจึงไปเปิดไฟ แสงสว่างสีนวลฉายให้เห็นลูกหม่อนผู้พยายามปีนออกจากที่คุมขัง แล้วไม่รู้ปีนท่าพิสดารอย่างไร เท้าติดอยู่ระหว่างซี่ไม้กับฟูกนอนหนา ห้อยหัวลงมาจากเปล พยายามคลานพาตัวเองออกจากพันธนาการแต่เหมือนมีปีศาจร้ายรั้งขาไว้ ดวงตากลมโตเริ่มมีหยดน้ำรื้น ๆ
"ตายแล้วหม่อน ไปทำอีท่าไหนถึงติดได้ล่ะเนี่ย"
พวกเขาช่วยปลดปล่อยทารกจากที่นอนกันโดยด่วน แด๊ดอุ้มขึ้นปลอบในขณะที่ป๊าเช็กขาอวบ ๆ เพื่อดูรอยช้ำ โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก ก่อนจะไม่ลืมเช็กผ้าอ้อมต่อ ต่อให้รักแค่ไหนสิ่งที่เห็นเปื้อนอยู่ตอนนี้ก็ทำใจรักไม่ลง แค่พยายามไม่ย่นจมูกชัดเจนเกินไปนักเผื่อลูกจะคิดว่าป๊าโกรธ
"โอ๋ ๆๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมา"
"เดี๋ยวต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมด้วยนะ"
"หืมม กินเข้าไปเยอะเหรอหม่อน" แด๊ดทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเล่นกับลูก "กินเก่งนะตัวแค่เนี้ย"
สองสามีทำงานกันเป็นทีม เริ่มด้วยป๊าปูผ้าขนหนูผืนใหม่ไว้พื้นที่โล่งบนโต๊ะ แด๊ดวางเด็กกับพื้นแล้วทำความสะอาดด้วยทิชชูเปียก ป๊าทิ้งผ้าอ้อมสกปรก จัดการหยิบผ้าอ้อมอันใหม่กับแป้งกันผื่นขึ้นมาวางเตรียม แต่ผ้าอ้อมใหม่ไม่พร้อมสักทีแด๊ดถึงอุ้มลูกขึ้นรอ หยอกล้อกันให้เสียงร้องไห้กระซิกของทารกน้อยสงบลง
ป๊าทั้งงัวเงียและเริ่มหงุดหงิดอย่างกับวัยรุ่นอารมณ์แปรปรวน ไม่รู้ไอ้ซองสีน้ำเงินนี่มันจะหนาไปไหน เมื่อก่อนไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ ไม่รู้เลยว่าตอนมึน ๆ มันจะฉีกยากเป็นสองเท่า ไม่นึกเลยว่าพอง่วง ๆ การดูแลทารกจะยากเป็นสิบเท่า
เมื่อก่อน…เขาหยุดมือกะทันหัน
"ป๊า ร้องไห้เหรอ เฮ้ย ป๊าเป็นอะไร"
"เรา…เรารับลูกมาเลี้ยงตอนสามขวบนี่ใช่ไหม" จะปิดบังตอนนี้ก็สายไปแล้ว ป๊าสูดจมูกดังฟืด ฝืนยิ้มให้หม่อนผู้จ้องคุณพ่อตาโตอย่างไม่เข้าใจ
"อยากเจอพวกหนูให้เร็วกว่านี้จัง"
"ปาาปะ?"
"ว่าไงลูก"
แววตาของสามีอ่อนลง ยื่นลูกมาใกล้ ๆ เพื่อให้ทารกยื่นแขนออกไปจับป๊าได้ ทำเสียงนิ่มเล็กเลียนแบบหม่อนตอนโตได้ไม่ค่อยเนียนเท่าไร มันประหลาดจนน่าหัวร่อ "ตัวเล็ก ปลอบป๊าหน่อยเร็ว โอ๋ ๆ ไม่เศร้านะคะป่าป๊า"
"ไม่ได้เศร้าสักหน่อย ซ-ซาบซึ้งต่างหาก แค่ถ้ามีโอกาสได้เลี้ยงตั้งแต่เกิดก็คงจะดี"
เหล่านางฟ้าและเทวดาตัวน้อย ๆ ที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นจุดเริ่มต้น เสียดายจนเศร้า แต่ก็สุขใจกับสิ่งที่มี กลายเป็นความรู้สึกหวานปนขมขมวดปมอยู่ข้างใน พวกเขาไม่เคยมีโอกาสได้อุ้มตอนลูกพึ่งลืมตาดูโลก ไม่ใช่คนแรกที่ลูกเห็น ไม่ได้เอ่ยคำแรกที่ลูกได้ยิน ไม่เคยประคับประคองตอนลูกหัดเดิน
…ไม่ปกติ…
ใครอยู่กับหลินตอนลูกอ่อนแอ หลงทาง เด็กคนนั้นมีแต่ต้องเข้มแข็งขึ้นด้วยตัวเอง ใครกันจะป้อนคำว่ารักให้ตวันในทุก ๆ วัน บอกเขาว่าไม่ต้องไล่ตามหรือรอคอยความรักจากนอกบ้าน ใครจะคอยกอดหม่อนแล้วบอกว่าจะร้องไห้ออกมาบ้างก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมีความสุขตลอดเวลา ใครจะประคบประหงมลูกในวันที่เด็กน้อยต้องการ
ต่างเป็นโอกาสที่พวกเขาไม่มีวันได้มี
วินาทีนี้ไม่คิดว่าการโดนลดอายุเป็นคำสาป เรื่องอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเป็นของขวัญอันล้ำค่า
"แด๊ด…"
เมื่อมัวแต่ชักช้าสิ่งไม่คาดฝันจึงมาเยือน ตอนป๊ายื่นมือออกไปเพราะอยากกอดลูก เขาสัมผัสถึงความเปียกแฉะที่ไม่ใช่น้ำตา
"แด๊ดลูกฉี่!"
"แอรร่ ดาดา" หม่อนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกับสีหน้าของพ่อผู้ตาเหลือกวิ่งเข้าห้องน้ำ ก่อนสีหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองจะกลายเป็นปลงโลก
"ไม่ทันแล้วล่ะ…มองในแง่ดี อย่างน้อยก็แค่ฉี่"
บทเรียนของวันนี้: อย่าดราม่าระหว่างเปลี่ยนผ้าอ้อม
พวกผู้ใหญ่ต้องรีบจัดการทำความสะอาดก่อนได้อาบน้ำกันอีกรอบ กว่าจะเสร็จ กว่าจะกล่อมทารกให้นอนได้ ต่างทิ้งตัวลงเตียงกว้างด้วยความรู้สึกเพลียสุดขีด
"เหนื่อยเนอะ"
ป๊าก็บ่นไป แต่ไม่รู้ทำไมอีกคนยิ้มสนุก ไม่รู้ทำไมเขาถึงยิ้มตามไปด้วย
"มา ๆ ขอหอมให้หายเหนื่อยหน่อย"
"โอยย ไม่ง่วงเหรอ กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย—อื้อ" ป๊าพลิกตัวหนีแล้วก็โดนแด๊ดกอดจากข้างหลังอยู่ดี ร่างหนัก ๆ เกาะกอดทั้งฝังจมูกลงกับแก้มนุ่มได้สำเร็จ พอจะหอมเป็นครั้งที่สอง ป๊าหันกลับไปหาให้กลายเป็นการจูบแทน
จุมพิตที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าสัมผัสริมฝีปากกัน แต่ความอบอุ่นที่แฝงมาช่างลึกซึ้งเหนือคำว่ารักใด ๆ
"จริงนะ ไม่อยากให้ป๊าต้องเศร้าเลย"
"ก็บอกว่าซึ้งไงเล่า"
"แบบที่เอาไว้นึ่งข้าวเหนียว?"
"เฮ้ออ!" ป๊าเบือนหน้าหนีเอือมระอา เขากระเถิบตัวไปเกือบสุดขอบเตียงแบบพอกันที ได้เวลานอนหลับยาว ๆ แต่ตัวรุ่มร่ามร่วมเตียงยังจะลากพากลับไปขังในอ้อมกอดอีก
"จริงนะ สัญญาว่าจะคอยกอดเสมอตอนที่ป๊าเศร้า"
"ไม่ต้องบอกก็รู้"
เขาทำมาตลอด
รักมาตลอด
เคียงข้างมาตลอด
"อย่างกับฝันไปเลย…"
"ครับ?"
"ชีวิตที่มีความสุขขนาดนี้…เหมือนฝันเลย" ป๊ากระซิบถ้อยคำผ่านลมหายใจเบา ไม่ใช่เพราะไม่แน่ใจ แต่เพราะกลัวว่าถ้าพูดออกมาดัง ๆ แล้วสักวันหนึ่งทุกอย่างจะสลายเป็นละอองหาย กลัวว่าต้องตื่นขึ้นมาในวันที่ทุกอย่างเป็นเพียงจินตนาการ
"ในฝันแด๊ดทำอะไรบ้างล่ะ"
"ไม่รู้สิ"
"ถ้าได้เข้าฝันป๊าแด๊ดจะกอด" เขากอดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังเริ่มร้อน ฟาดเท้าก่ายขาจนเหมือนจะประกอบร่างกัน มอบความอบอุ่นเกินพิกัด "อะไรอีกครับ"
"รัก"
"รักอยู่แล้ว"
"งั้นจูบ"
มือใหญ่จับคางให้เขาหันกลับไปรับริมฝีปากหวาน—ไม่ รับลูกบอลกระแทกหน้าจะคล้ายกว่า เสียง 'มฮวั่ฟ' ที่ฟังไม่เป็นคำน่าเกลียดจนชวนให้หัวเราะ
"โอ้ยย เสียงเนาะ"
"อะไรอีกไหมครับ"
"สัญญาว่าจะตื่นขึ้นมาตอนเช้าด้วยกัน"
"ตลอดไป"
ริมฝีปากประกบผนึกคำสัญญา ก่อนคู่ชีวิตจะหลับตาลงไปพร้อมกัน
_____


ดึกป่านนี้คนในบ้านคงหลับไปหมดแล้ว
นาวีค่อย ๆ ปลดกลอนเปิดหน้าต่างไม้ออก ระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะไม่ให้เสียงเอี๊ยดของบานพับดังเกินไป สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาท่ามกลางสวนอันมืดมิดและแนวบ้านเรือนคือแสงสีไกล ๆ จากงานวัด สามารถเห็นได้ชัดจากห้องนอนอันมืดสนิท
ระยะห่างจากบ้านไปถึงวัดเดินประมาณ 20 นาที ระยะห่างจากเรือนไปถึงกำแพงประมาณ 10 ก้าว ระยะห่างจากหน้าต่างลงไปถึงพื้นคือประมาณ 8 เมตร ซึ่งวัดจากความกระตือรือร้นในตอนนี้—พอรู้ว่าคนรักรออยู่ สามชั้นก็แค่ความสูง
นาวีห้อยเชือกที่ทำจากผ้าปูกับผ้าม่านผูก ๆ กันลงหน้าต่าง อาศัยความคล่องแคล่วส่วนตัวปีนลงพื้นแล้วตัดผ่านสนามหญ้าโล่งโดยมีแสงจันทร์นำทาง ไปถึงเชือกไนลอนผูกปมที่คนจากอีกฝั่งเคยแอบโรยลงมาให้ ถูกเก็บซ่อนไว้ในต้นไม้และพุ่มไม้หนากันแม่บ้านหรือคนสวนบังเอิญมาเจอ
เด็กหนุ่มปีนข้ามเหล็กแหลมที่ติดบนรั้วอย่างระมัดระวัง สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ตอนเท้าตกถึงพื้นด้วยความตื่นเต้นดีใจที่ได้รับอิสระ ก่อนรีบเดินผ่านชุมชนอย่างรวดเร็วไปที่วัด
ดูเหมือนว่าความเร่งรีบของเขาจะสูญเปล่า ฉัตรยังมาไม่ถึง ใต้ต้นโพธิ์ตรงทางเข้าลานไม่มีร่างคนรักยืนอยู่ นาวีเลยต้องกอดอกพิงต้นไม้แล้วกระดิกเท้ารอเซ็ง ๆ สายตาสอดส่องหาคนที่บอกว่าจะตรงมาหาเขาทันทีหลังเลิกงาน อากาศตอนกลางคืนโหดร้ายเท่าตอนกลางวัน ความร้อนระอุของเดือนเมษายนยิ่งผลักให้ผู้รอหงุดหงิดอยากปะทุ
"เดินมาเหนื่อย ๆ แล้วยังจะให้รออีก" นาวีบ่นกับตัวเองขณะใช้มือโบกลมใส่คอเสื้อ ด้วยหวังว่าจะคลายความร้อนจากจินตนาการของคนโมโหไปได้บ้าง…ถ้าเจอนะ จะบิดให้หูชา ด่าสัก 20 ประโยค ก่อนไม่คุยด้วยสัก 3 ชั่วโมง
พอได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ที่จำได้ดีแล่นเข้ามา นาวีแทบจะปิดบังรอยยิ้มดีใจไว้ไม่อยู่ มือขวากระตุกอยากโบกเรียกต้อนรับ ดึงเด็กหนุ่มตัวดีที่พึ่งมาถึงเข้าอ้อมกอดแล้วบ่นบรรยายสัก 20 ปีว่าคิดถึงแค่ไหน แต่ทุกอย่างยังถูกเก็บงำไว้ใต้ดวงตาคมกริบส่อแววไม่พอใจ ความพยายามกอดอกทำหน้าบึ้งสุดชีวิตเป็นฝ่ายชนะ
ฉัตรเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทักทาย เส้นอดทนของนาวีสั่นคลอนครืน ๆ เมื่ออยู่ ๆ ทุกความทุกข์ใจที่เขาได้รับมาเหมือนสลายหายไปเลย
"อากาศร้อนเนอะ เดินมาเหนื่อยไหม รอตรงนี้นานยัง" คนนัดโยนคำถามใส่รวดเร็วเหมือนลนลาน รอยยิ้มเป็นประกายแจ่มใสลดลงเล็กน้อยจากความรู้สึกหวาด ๆ "รู้แหละว่าต้องง้อเลยซื้อโค้กมาฝาก"
ขวดแก้วใส่น้ำสีเข้มถูกยื่นมาให้ พอมีแสงส่องผ่านเห็นชัดว่าเป็นสีน้ำตาลของกรวดทราย คล้ายกับดวงตาของนาวีเพียงแต่อุณหภูมิต่างกันลิบลับ อันหนึ่งเย็นชื่นใจ อันหนึ่งร้อนเหมือนไฟเผาผลาญ
"รู้ว่ารออยู่แต่ก็ไปแวะร้านน้ำ?" เขาตำหนิกระทั่งสิ่งที่ตัวเองก็ให้อภัยตั้งนานแล้ว อีกคนมองโลกในแง่ดีสุดขั้ว อีกคนช่างระแวงไปเสียทุกอย่าง ไม่รู้เลยว่าอยู่กันได้อย่างไร
ฉัตรพึ่งจะระลึกได้ว่าการกระทำขัดแย้งกันเอง ดวงตาเบิกขึ้นพร้อมพึมพำ "จริงด้วย" ด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มที่ จนนาวีรู้สึกว่าพูดแรงไปหน่อยเลยสงสาร ยอมรับน้ำหวานที่อีกฝ่ายอุตส่าห์ซื้อให้มาในที่สุด
"ขอบใจ"
ยังไงมันก็พอมีประโยชน์ในอากาศร้อนตับแลบแบบนี้ นาวีเอาขวดแก้วของน้ำอัดลมเย็น ๆ แนบคลายร้อนตรงผิวคอ เอียงศีรษะเล็กน้อยเผยลำคอฝั่งนึงจนคู่สนทนาสามารถมองเห็นได้ชัด ได้ยินเสียงหายใจติดขัดตามมา
"ไม่มีเสื้อสีอื่นแล้วเหรอ" ฉัตรเอ่ยเสียงไม่ชอบใจ แสดงความรู้สึกอื่นนอกจากยิ้มแย้มเป็นครั้งแรกของวัน เขารู้ว่าควรเบือนหน้าหนีไปที่ไหนสักแห่ง ไม่ว่าภาพเสื้อขาวชื้นเหงื่อแนบไปกับแผ่นหลังจะน่าสนใจสักแค่ไหน ลำคอขาวที่มีหยดน้ำเกาะพราวก็ไม่ควรมองเช่นกัน
"มีปัญหาอะไรกับเสื้อผมฮึ" ความรู้สึกนาวีตรงข้ามกับยิ้มแย้มอย่างคงเส้นคงวา
"ใส่เสื้อคลุมเถอะ"
ฉัตรหมายถึงเสื้อช้อปแขนยาวที่ผ้าหนาพอ ๆ กับพรม หนึ่งในปริศนาว่าใส่เสื้อสองชั้นในเดือนเมษายนได้อย่างไร นอกจากชั้นสีเลือดหมูด้านนอกก็มีเสื้อยืดสีเทาข้างในอีกตัว พอถอดช้อปออกแล้วเห็นสร้อยเชือกถักคล้องอยู่ตรงคอ มากกว่าครึ่งถูกซ่อนใต้เสื้อยืดเปล่า รวมถึงแหวนเงินแสนสำคัญที่ร้อยอยู่ด้วยกัน
"ไม่เอา มันร้อนน"
พอเห็นว่านาวียึกยักจะปฏิเสธเด็กหนุ่มเลยบังคับใส่ให้แทน คลุมทับตรงไหล่สักหน่อยก็ยังดี แต่พอจับไหล่บางของคนรักแล้วเขาขมวดคิ้วมุ่น ระดับความยิ้มแย้มลดฮวบไหลลงเหว ความไม่พอใจคล้ายจะปะทุออกจากทุกอณูผิวหนัง
"ทำไมถึงผอมลงครับ ที่ศูนย์ฯ เลี้ยงไม่ดีเหรอ"
คำว่าไม่ดีมันน้อยไป…เด็กหนุ่มกลายเป็นฝ่ายที่ต้องหลบตาบ้าง
"ผมจะพานาวีหนีออกมาให้ได้สักวัน"
"คุยเรื่องอื่นเถอะ ไม่อยากนึกถึงแล้ว" ผู้มีเรื่องอยากปิดบังพยายามกวาดสายตามองหาหัวข้อสนทนาใหม่
ฉัตรไม่ให้นาวีต้องลำบากคิดเอง เขาดึงความอารมณ์ดีกลับมาอีกครั้งเพื่อสร้างบรรยากาศผ่อนคลายให้คนรัก ต่อบทสนทนาให้ไหลลื่นด้วยการแนะนำร้านหอยทอดเจ้าเด็ดตรงหน้าศาลา พร้อมบรรยายเหตุผลอย่างออกรสชาติว่าทำไมต้องไปลอง ไม่ปล่อยให้นาวีจมอยู่กับความคิดกังวลของตัวเองเลยแม้แต่นาทีเดียว
สี่ทุ่มถือว่าค่อนข้างดึกสำหรับงานวัด กว่าจะไปถึงร้านก็เริ่มเก็บของแล้ว คนบางตา พวกเขาได้นั่งโต๊ะใหญ่ที่เหลือเก้าอี้ตั้งสามตัว มีที่เหลือเฟือพอให้วางกระเป๋า
นาวีให้ฉัตรสั่งอาหารตามสบาย ส่วนเขาเหลือบมองประเมินผู้คนทั้งร้านโดยระวังไม่ให้ใครรู้ตัว คนน้อยก็ดีอยู่อย่างคือโอกาสที่จะตกเป็นเป้าสายตายิ่งน้อยลง ทั้งมองจากภายนอกพวกเขาก็เหมือนเพื่อนมาเที่ยวด้วยกันธรรมดา ไม่น่ามีใครสงสัยอะไร ทุกคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง
เมื่อหอยทอดกะทะร้อนถาดยักษ์ถูกยกมาเสิร์ฟ เด็กหนุ่มพยายามเลิกวิตกแล้วมีความสุขกับปัจจุบันให้มากที่สุด
บนโต๊ะมีซอสพริกสำหรับปรุงรสเป็นกระปุก ฉัตรราดซอสสนุกมือโดยที่นาวีไม่เข้าใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว อากาศร้อนขนาดนี้แต่เจ้าตัวราดซอสพริกอย่างกับอาบ เข้าใจว่าแจกฟรีแต่บางทีก็เกินไป
"อะไรจะอร่อยขนาดนั้นฮึ"
"อ้อมันอ่รอย!"
สีหน้ามีความสุขกับอาหารเป็นคำตอบชัดเจน จุดประกายรอยยิ้มของผู้มองได้ไม่ยาก นาวีเห็นแล้วรู้สึกอิจฉาเจ้าของร้านหน่อย ๆ ที่ฝีมือดีจนฉัตรสวาปามอย่างกับเสพติด นึกอยากลองไปเรียนทำอาหารเลิศรสให้เขาทานอยู่ในใจ
ตอนนี้คนทำกับข้าวไม่เก่งได้แต่ตัดแบ่งส่วนของตัวเองที่ความเผ็ดน้อยนิดเข้าปาก ก่อนลองแย่งส่วนที่มีซอสสีส้มอยู่เต็มมาทานคำหนึ่งอย่างอยากรู้อยากเห็น
"เผ็ด! กินเข้าไปได้ยังไงเนี่ย"
"ไม่เห็นรู้สึกเลย"
ในขณะที่ฉัตรสามารถตอบหน้าตาย นาวีต้องยกน้ำเปล่าในแก้วใสขึ้นดื่มอึก ๆ เพราะเผ็ด ริมฝีปากแดงบวมเจ่อจนต้องหาเอาน้ำแข็งประกบให้ความเย็น เรียกใบหน้าขึ้นสีแบบแปลก ๆ จากผู้ร่วมโต๊ะ โดยที่ไม่น่ามีต้นเหตุมาจากความเผ็ด
"อีกแล้วนะนาวี ชอบดุว่าอายคนบ้างล่ะ ที่สาธารณะบ้างล่ะ แต่ก็ไม่เลิกยั่ว"
"ก็มันเผ็ดนี่! ปากตายด้านไปแล้วเหรอ"
"ไม่รู้เหรอครับ อยู่กับนาวีทานอะไรก็หวาน" ฉัตรยิ้มกรุ้มกริ่มภูมิใจในการหยอดอันไร้ที่มาที่ไป น่าหมั่นไส้จนชวนให้คนมองมือสั่นอยากถอดช้างดาวตีปาก นาวีเอื้อมไปหยิบซอสพริกทั้งขวดหมายมาราดใส่อาหารเขาแทน เอาให้พ่นไฟกันไปเลย ฉัตรรั้งมือห้ามไว้ด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงผวา "เดี๋ยว ๆ ใจเย็น นั่นก็เกินไป"
"ไหนบอกว่าหวาน"
"ใจผมไปไหวแต่ลิ้นผมมันไม่ตาม สงสัยต้องหาคนมาช่วยฝึกบ่อย ๆ แล้ว"
"บัดสี" นาวีติเสียงขรึมก่อนก้มหน้าลงกับจาน ใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการเมินเฉยต่อคำพูดสองแง่สองง่ามชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าว แต่เหมือนยิ่งเขากลั้นยิ้มเท่าไรฉัตรก็ยิ่งนึกสนุก นึกหาทุกคำที่เชื่อมโยงโอกาสหยอดคำหวานกับร้านค้าเข้าด้วยกัน
_____


ต้มจืดเดือดจนได้ที่แล้ว ป๊าปิดเตาก่อนตักใส่ถ้วยใหญ่กลางโต๊ะ
หม่อนเคี้ยวกล้วยสับหนึบหนับอยู่บนเก้าอี้สูง ใช้ดวงตากลมแป๋วเหมือนลูกแก้วจ้องมองผู้ปกครองในทุกอิริยาบถของการเตรียมอาหาร เวลาข้าวเย็นของทารกยังไม่แน่นอนเท่าไรนัก บางทีก็ร้องหิวนมหิวขนมขึ้นมากลางดึก ผิดกับสมาชิกอื่นของบ้านที่สามารถทานตรงเวลา
เมื่อเข็มสั้นของนาฬิกาชี้ตรงไปที่เลขหก ป๊าถึงอุ้มลูกสาวคนเล็กเข้าไปเรียกอีกสี่ชีวิตในห้องนั่งเล่น เพราะไม่ว่าปาฏิหาริย์เกิดขึ้นหรือไม่ เรื่องสุขภาพและปากท้องของลูก ๆ ยังสำคัญสุดอยู่วันยังค่ำ
ป๊าออกไปเจอแด๊ดที่พึ่งเปิดประตูบ้านเข้ามาพอดี รอยยิ้มกว้างลดความรื่นเริงลงเมื่อเห็นสีหน้าดุ ๆ แบบรู้ตัวเลยว่ากำลังจะโดนบ่น สายตาของสามีมองประตูห้องนั่งเล่นที่เป็นจุดหมายแต่ยังไม่กล้าขยับไปไหน มือพยายามซ่อนกระสอบใบใหญ่ไว้ข้างหลัง
"ยังไม่หมดอีกเหรอ"
"รอบสุดท้ายแล้วน่า"
"โอ๊ยย ขยะทั้งนั้น เศษดิน เศษไม้ ปลวกลงอีก" คำบ่นทำให้คนฟังยืนอึดอัดตรงทางเข้า ชะงักเท้าอย่างไม่รู้จะไปไหนดี เลยได้แต่ยืนรับสภาพ "นี่แล้วไม่ต้องเข้ายุ้งอีกนะ เย็นป่านนี้แล้วเดี๋ยวได้โดนจงอางฉกสักที หาเรื่องเข้าโรงบาลนี่เก่งจริงจริ๊ง"
ยิ่งนึกย้อนไปเมื่อตอนสายกับตอนเที่ยงเขายิ่งบ่นติดลม การเข้ายุ้งฉางครั้งแรกจบลงแค่ได้สำรวจ สองสามีต้องกลับเข้าไปลากกระสอบมาใส่ข้าวของต่อ ป๊าช่วยคัดกรองสิ่งที่ดูยังไงก็เป็นขยะออกไป เก็บของอาจสำคัญไว้ พอเวลาล่วงไปช่วงบ่ายแล้วป๊าถึงละไปเตรียมข้าวเย็น ปล่อยให้สามีและความชอบเรื่องลึกลับของเขาช่วยงานลูก
"ทำให้ป๊าเป็นห่วง…"
"เออน่ะสิ!"
"ผิดไปแล้วครับ"
สีหน้าหงอย ๆ แววตาเศร้า น้ำเสียงรู้สึกผิด มันสั่นคลอนความหงุดหงิดจนไม่อาจทนปั้นหน้าโกรธได้นาน
"ฮึ รู้ตัวก็ดี"
น่าเสียดายที่ความใจอ่อนของเขาอยู่ได้เพียงอึดใจ ก่อนป๊าจะเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ลมแทบจับ
จากลักษณะการนูนของกระสอบ พอเดาออกว่าคงเป็นอะไรเหลี่ยม ๆ แข็ง ๆ อย่างเช่นเสาไม้ ผ้าสามสีที่โผล่พ้นรอยขาดของกระสอบเป็นหลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุด
"แด๊ด! จะเอามาด้วยทำไมฮึ"
"ก็-ก็เผื่อไว้ก่อน อาจสำคัญ"
"โอ๊ยตาย ๆ นางมงนางไม้จะหักคอเอา รีบเอาไปเก็บที่เดิมเลย"
"แต่ข้างในมีปลวกด้วยนะ ไม่ใช้แล้วทุบให้ไก่กินก็ได้" แด๊ดให้เหตุผล นังพองหมายเลขหนึ่งถึงสิบโปรดปรานการจิกแมลงเล็ก ๆ กินมาก จอมปลวกรอบบ้านที่ถูกทุบพังไปเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี ในความคิดแด๊ด น้ำหนักของสิ่งศักดิ์สิทธิ์เบากว่าอาหารไก่ฟรีจากธรรมชาติ
ป๊าเลิกบ่นเรื่องขยะแล้วมาบ่นเรื่องลบหลู่ต่ออีกกว่าสิบประโยค เขาไม่ค่อยอยากแตะต้องอะไรจากยุ้งฉางเลย มีแต่ของน่าสงสัย ผู้เห็นด้วยอีกคนคือโรมที่พึ่งผลักประตูห้องนั่งเล่นออกมา
"เอ่อ ป๊าแด๊ดครับ พี่หลินอยากคุยด้วย" ดวงตาชายหนุ่มเลื่อนลงไปที่กระสอบของอาจสำคัญใบที่สาม "จดหมายกองใหม่เหรอครับ"
"เอ็งเคยได้ยินเรื่องเสาตกน้ำมันไหม"
ด้วยเหตุนี้ เสาไม้อาถรรพ์จึงถูกตั้งพิงผนังห้องนั่งเล่น ปล่อยบรรยากาศลึกลับน่ากลัวแข่งกับเสียงพัดลมหึ่ง ๆ จากชุดโต๊ะคอม
ห้องนั่งเล่นบวกห้องรับแขกมักมีแค่หมาแมวและห่านในบางเวลา นาน ๆ ทีถึงจะมีลูกมาอยู่ครบ หลินแบกโต๊ะกับคอมพิวเตอร์มาตั้ง เพื่อนลูกอีกหนึ่งนั่งเพ่งมองจดหมายเก่าตรงโซฟา ข้างกายเขาคือตวันผู้นอนคว่ำวาดรูปเล่น ยกขาขึ้นลงสลับกันในอากาศด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
ลูก ๆ นั่งคุ้ยข้าวของของลุงจรัญกันอย่างคร่ำเคร่ง หรือพูดให้ถูก มีแต่หลินกับโรมที่ตรวจสอบและคัดแยกแต่ละซองเข้ากล่องอย่างคร่ำเคร่ง กล่องแรกเขียนไว้ว่าเช็กโดยละเอียดทีหลัง กล่องที่สองคือเข้าเค้า กล่องที่สามเขียนว่าขยะ ซึ่งกล่องสามนี่เองที่ถูกตวันเอามาลากเส้นวาดเป็นสัตว์ต่าง ๆ ในจินตนาการ ใช้เบาะแสคดีได้คุ้มค่าเป็นที่สุด
ตรงข้ามกับหลินที่แผ่บรรยากาศมาคุออกมา
"ทั้งสองคนมาพอดี"
"ก็ได้เวลาทานข้าวแล้วนี่นะ หิวกันรึยังลูก ป๊าทำต้มจืดไข่น้ำไว้ให้"
"หนูว่าหนูเจอตัวการละ"
ป๊านิ่งหลังถูกตัดบท ต้องกลืนคำบ่นลูกร้อยแปดประโยคลงไป ข้าวเย็นล่ะ ได้เวลาอาหารแล้วนะ กินข้าวไม่ตรงเวลามันไม่ดีนะ อย่างน้อยต้องมีอะไรรองท้อง—แน่นอนสิ กุญแจไขปริศนาของ 'ปาฏิหาริย์' อันยิ่งใหญ่ย่อมสำคัญกว่า
เด็กหญิงเริ่มรายงานผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่สุดเท่าที่เด็กม.ต้นคนหนึ่งจะทำได้ เสียงเพลงทำนองเบา ๆ ที่เปิดประกอบการทำงานถูกปิดให้ประโยคจริงจังเอ่ยชัด "จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาสามเดือนก่อนลุงจรัญเสีย"
จดหมายสีขาวล้วนจากกล่อง 'เข้าเค้า' ถูกยื่นมาให้ป๊าพลิกเปิดดู พื้นสีขาวมีลายดอกไม้ชวนให้นึกถึงสิ่งที่เขาเห็นบ่อย ๆ ได้ไม่ยาก
"ซองกฐินเหรอลูก"
"โอ๊ย ป๊า โบรชัวร์เข้าเวิร์คช็อปไหมล่ะ"
คำชวนไปอบรมกับ 'สมาคมนิรมิต' ดูธรรมดามากในสายตาคนแก่ ด้านล่างเป็นหมายเลขบัญชีเผื่อสำหรับผู้ที่ไม่สะดวกมาแต่สะดวกโอน ชวนให้บริจาคเข้าองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรอื่น ๆ ในเครือข่ายของสมาคม กระดาษเชิญไปทำบุญหลวงพ่อก็หน้าตาประมาณนี้ แต่หลินดูตื่นเต้นมากหลังค้นพบเบาะแสใหม่ มองของที่อาจเชื่อมโยงไปถึงอันตรายตาลุกวาว
ดูเหมือนจะเป็นองค์กรการกุศลทั่วไป แต่วัดจากสีหน้าของลูกแล้วป๊าเดาได้เลยว่าต้องมีอะไรแอบแฝง
"หนูว่าชื่อคุ้น ๆ เลยลองเสิร์ชหา ปรากฏว่าไอ้สมาคมเนี้ยมันเจ้าของบ้านเอื้ออารีที่บ.หนูทำบุญให้"
หลินเปิดหน้าเว็บที่ดูน่าเชื่อถือขึ้นมา วัดจากรูปคนดังหลายคนถ่ายตอนบริจาคแสดงว่าค่อนข้างมีชื่อเสียง นักการเมืองเยี่ยมศูนย์ฟื้นฟู เด็กจำนวนมากห้อมล้อมผู้ใหญ่ที่กำลังส่งมอบของเล่น ถือป้ายประกาศเขียนทุนการศึกษา ภาพงานกาล่าระดมทุน องค์กรการกุศลที่สมาคมเป็นผู้สนับสนุนเยอะมากจนยากจะหาว่าซ่อนสิ่งใดไว้บ้าง
"ยิ่งสืบก็ยิ่งแปลก งบบริษัทหนูอัดฉีดเข้าปีละหลายล้าน ปีไหนผลกำไรน้อยยังมีเงินส่วนตัวของผู้บริหารสูงสุดเสริมเข้าไม่เคยขาด มันเลยคำว่าการกุศลเสริมภาพลักษณ์ไปไกลแล้ว" ผู้พูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องจอคอม จ้องรายชื่อผู้มอบทุนที่กระตุ้นต่อมอาฆาตอย่างรุนแรง "ไอ้คนแหลสด หลอกลวง จอมปลอม หอมแต่เปลือก"
ป๊าเอามือปิดหูลูกหม่อน ส่วนตวันของเขาไม่ค่อยพูดจาว่าร้ายใครจึงเบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง
"ตัวการมันอยู่ใกล้แค่นี้เองป๊า!"
หลินมองป๊าอย่างคาดหวัง แต่สีหน้าของผู้ใหญ่ยังมืดแปดด้าน
"จ๋าลูก?"
"อีตาธามไง!"
"อ้อ…" ถึงว่า หลินที่ระแวงอยู่แล้วยิ่งระแวงหนัก แต่เขาต้องถามอีกว่าลูกตัดสินจากอคติเก่าก่อนหรือเปล่า "แน่ใจใช่ไหม"
หลินไม่ตอบ ยังคงง่วนอยู่กับการด่าผู้ต้องสงสัยไปพร้อมกับขุดชีวประวัติ ฟังดูแล้วชีวิตธามก็เรื่องราวลูกคนรวยทั่วไป นามสกุลดัง คาบช้อนเงินช้อนทองมาตั้งแต่เกิด จบเมืองนอกแล้วก็กลับมาสานต่อธุรกิจของครอบครัว ไม่มีข่าวอื้อฉาวมีแต่ข่าวการกุศล งานตัดริบบิ้นหน้าบ้านเด็กกำพร้าเป็นสิ่งน่าสนใจที่สุดที่สื่อหาเรื่องมาเขียนได้
"…ขาวสะอาดยิ่งกว่าจานอิเกีย แต่หนูไม่เชื่อหรอก มีแต่ลาสบอสกับฆาตกรต่อเนื่องที่โทรทวงงานช่วงวันหยุด ไม่มีทางที่ฮีจะใจบุญสุนทานปานนี้ หาทางดักตีหัวเลยเถอะ!"
"ไม่ใช้ความรุนแรง"
"กาแฟร้านประจำอยู่ตึกตรงข้ามบ. บ้านอยู่แถววังหลัง ส่วนใหญ่กินนอนในบริษัท กลับไปอยู่บ้านอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง" หลินมีกระทั่งตารางกิจวัตรของหัวหน้าผู้ใช้ชีวิตมัธยัสถ์บ้างานจนน่าสะพรึง "วางยาแม่งเลย รึไปเนียนเป็นคนขับรถบ้านมันแล้วก็พาไปที่มืด ๆ ต่อด้วยโน้ตบุ๊กฟาด"
"ตาย ๆ จะเล่นเป็นโจรรึไง แด๊ดห้ามลูกที" ด้วยความเหนื่อยใจจนเหมือนแก่ขึ้นอีกสัก 60 ปี ป๊าหันไปสั่งสามีด้วยความหวังริบหรี่ว่าเขาจะช่วยดึงลูกขึ้นจากวังวนพยาบาทได้
"โน้ตบุ๊กเบาไป"
"จริงด้วยค่ะ ไหน ๆ แล้วก็ PC เลยดีกว่า จากนั้นค่อยขังแม่มไว้ในห้องเก็บของแล้วฟาดจนกว่ามันจะคายข้อมูลออกมา"
ผู้เป็นพ่อถลึงตาใส่
"หนูล้อเล่นน่า"
"ถึงมีโอกาสก็ห้ามทำ" ประสบการณ์สอนให้เขารีบพูดดัก
ลูกโดนปรามไปหนึ่งแม้ค่อนข้างมั่นใจว่าคงไม่สำเร็จ เขาตวัดสายตาถามคนรักด้วยว่าเล่นตลกใช่ไหม แด๊ดทำหน้าตึงเครียดที่สุดในชีวิตเป็นคำตอบ มุมปากป๊ากระตุกหงึกไล่สามีไปสนใจเสาตกน้ำมันตามเดิม "ไปขูดตะเคียนใบ้หวยต่อไป๊"
"ไม่เสี้ยมลูกแล้วก็ได้…"
"ฮีพยายามจีบป๊าด้วย!" ลูกสาวคนโตเสี้ยมกลับแทน
เสียงสะอึกตกใจจากคนฟัง ท่าทางตึงเครียดเมื่อครู่อ่อนยวบลงทันที แทนที่ด้วยสายตาเหงาหงอย ตามด้วยเสียงสั่นเศร้า ๆ ของหมีตัวใหญ่กลัวโดนทิ้ง "ไม่-ไม่หรอกน่า ป๊าจะนอกใจแด๊ดเหรอ"
"โอ้ยย แค่บังเอิญเจอกันเท่านั้นแหละ เขาคงลืมไปแล้วมั้ง ไม่มีกงมีกิ๊กอะไรทั้งนั้น" แม้ลูกจะช่างยุให้ร้าวฉานเสียเหลือเกิน ป๊ากลอกตามองลูกผู้แก่นแก้วให้รูดซิปปาก
เขารู้เลยว่าลูกสาวคนโตต้องการจะทำอะไรต่อ หลินอยากใช้ธามเป็นเครื่องมือในการหาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการเป็นเด็ก แต่จะอันตรายหรือเปล่า อีกฝ่ายต้องการอะไรจากครอบครัวเขา ป๊าไม่อยากให้ลูกเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย ไม่ว่าจะเพื่อดักตีหัวหรืออะไรก็ตาม
เศษเล็กเศษน้อยของเสาไม้อาถรรพ์ร่วงอยู่ตามพื้น มันช่างขัดหูขัดตาคนทำงานบ้านเสียจริง เช่นเดียวกับเศษข้าวติดจานหรือคราบเปื้อนบนเสื้อผ้า ไม่ว่ายังไงก็ตงิด ๆ ในใจอยู่ถ้าปล่อยไว้โดยไม่ขจัดทิ้ง
_____


ความรู้สึกแปลกที่แปลกทางทำให้โรมนอนไม่ค่อยหลับ บรรยากาศตอนกลางวันไม่เท่าไร ได้อยู่ริมคลองต้นไม้ดอกไม้เยอะดี มีจิ้งหรีดประสานเสียงแข่งกันให้ไม่เหงาหู แต่ช่วงโพล้เพล้กับกลางคืนร่มรื่นจนหลอน มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความมืดน่ากลัว แตกต่างลิบลับจากในเมืองใหญ่ที่ตีสองก็ยังเปิดไฟสว่าง
ชายหนุ่มนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ ช่วงดึก ค่อยกลายเป็นหลับตื้นช่วงใกล้รุ่ง ก่อนจะยอมแพ้แล้วออกมาสู่ห้องครัวข้างเคียงที่มีคนอยู่เยอะชวนให้อุ่นใจ
ตวันจูงมือพี่สาวลงบันไดในอีกยี่สิบนาทีต่อมา เด็กชายตรงมาช่วยเขาจัดจานด้วยรอยยิ้ม เริ่มด้วยความพยายามในการปีนเก้าอี้สูงที่ชายหนุ่มต้องพาอุ้มขึ้น…ตัวเบาเป็นนุ่น แล้วมือเล็กก็หยิบตะกร้าใส่ช้อนส้อมแจกจ่ายบนจานแต่ละใบ
"เดี๋ยวหนูช่วยนะ"
"ขอบคุณครับ" โอยย น่ารักเหลือเกิน แค่มองเห็นก็รักษาความหลอนเมื่อคืนเป็นปลิดทิ้ง นำแสงสว่างอบอุ่นมาให้สมชื่อ โรมรู้สึกอยากร้องไห้ ฉีกยิ้มเหมือนคนบ้า แล้วก็ละลายกลายเป็นน้ำตรงนั้น
บทสนทนาที่พี่หลินกับแด๊ดซักเขาด้วยความเป็นห่วง (?) เรียกแววตาสงสารจากเด็กชายตัวน้อย
"โรมง่วงเหรอ"
"ครับ นอนคนเดียวน่ากลัวมากเลย"
โรมพอจะเห็นข้อดีของการหลอนจนนอนไม่หลับแล้ว มือเล็กจ้อยเอื้อมมาแปะ ๆ แขนของคนอายุมากกว่าเพื่อปลอบโยน เสียงนิ่มประกอบอย่างกับน้ำอุ่นโอบล้อมร่างกายในคืนเหน็บหนาว
"โอ๋ ไม่ต้องกลัว"
คนโดนปลอบเอามือกุมหัวใจอยากจะเป็นลม โดนดาเมจครั้งแล้วครั้งเล่าจนพูดไม่ออก
"โรมมานอนกับหนูได้นะ"
เดี๋ยว—
ดาเมจครั้งสุดท้ายมาพร้อมคำสาป เขาสัมผัสถึงไออาฆาตชวนขนสันหลังลุกจากข้างหลัง รู้สึกว่าท้ายทอยมีไฟลุกไหม้จากการโดนจ้อง
"ไอ้หนุ่มมาช่วยตรงนี้หน่อย" แด๊ดเรียก
"ครับ?"
"เด็ดใบกะเพราที"
โรมขอบคุณแฟนแล้วก็ขอตัวออกไปด้วยรอยยิ้มแหย เขาจำเป็นต้องเลี่ยงไปอยู่ส่วนท้าย ๆ ของโต๊ะไม้ยาวที่วางเครื่องปรุงและวัตถุดิบทำอาหารเต็มไปหมด ใบกะเพราวางเตรียมพร้อมอยู่ในตะกร้า
"เตรียมเผื่อข้าวกลางวันเหรอครับ น่าทานจัง" เขาต้องอวย อวย อวยเยอะ ๆ เพื่อความอยู่รอด ช่วยงานว่าที่พ่อตาเพื่อทำคะแนน หางตาเห็นไข่สีน้ำตาลที่ถูกปอกไว้แล้วในกล่องหนึ่ง วัตถุดิบจากแผงที่เต็มไปด้วยไข่สีชมพู
"อืม"
แด๊ดหยิบไข่เปลือกหนามาจากแผง วางมันลงกลางเขียงแล้วเงื้อมีดขึ้นอย่างเพชฌฆาตเตรียมลงขวาน โรมไม่ค่อยรู้เรื่องการทำอาหารเท่าไรนัก แต่การเอามีดหนักอึ้งสับไข่แยกเป็นสองซีกไม่น่าจะถูกต้อง
เสียงดังปึงสั่นสะท้านรุนแรง ส่งคมเหล็กฝังลงไปในเขียง
"กะเพราไข่ลูกเขย"
"แหะ ๆ ครับ" โรมหมดคำจะพูด ความรู้สึกหวาดผวาพุ่งจากสมองหัวบนลงหัวล่าง สั่งให้สองมือเด็ดใบไม้กลิ่นแรงต่อไปอย่างสุภาพเรียบร้อย
_____


เสียงดีดนิ้วดังเป๊าะดังในม่านนิทรา
ป๊าผุดลุกขึ้นจากเตียงพร้อมสูดหายใจเฮือก
ขะ-ข้าง ๆ คือใคร—
มือสั่นเทาจับกุมหน้าอกที่หอบขึ้นลง สัมผัสชัดถึงหัวใจที่เต้นโครมครามใต้กระดูกซี่โครงจนน่ากลัวว่ามันจะวายตาย เหงื่อเย็นไหลซึมหน้าผากและแผ่นหลัง ความเงียบสงบรอบตัวคล้ายเป็นกำแพงทึบค่อย ๆ บีบอัดเข้ามา สวนทางกับทั้งร่างที่กำลังจะระเบิดออก เขานิ่งเฉยไม่ได้แล้ว ต้องต่อสู้ ต้องดิ้นรน ต้องหนี
ป๊าใช้เวลาสิบนาทีให้ความทรงจำค่อนชีวิตค่อย ๆ ซึมซับเข้ามา ฉัตร สามีเขา สัมผัสจากผิวหนังอบอุ่นและเสมือนจริงเกินกว่าจะเป็นจินตนาการลมแล้ง แต่ไม่รู้ทำไมยังวางความฟุ้งซ่านไม่ได้เลย
ผู้วิตกเดินวนเวียนอยู่ในห้องนอนไม่ต่ำกว่าสิบรอบ หลังเช็กดูให้แน่ใจว่าสามียังมีชีพจร กอดทารกหลับปุ๋ยที่หายใจเข้าออกปกติ เขาเดินออกไปนอกห้องนอนใหญ่เพื่อก้าวลังเลหน้าห้องลูกคนกลางกับคนโต
หลินไม่ชอบแน่ถ้าจู่ ๆ พ่อผลีผลามผลักประตูเข้าไป แล้วตวันก็ควรได้นอนเต็มอิ่มโดยไม่โดนปลุกกลางดึก แต่เขาอยากเข้าไปดูว่าทุกคนยังอยู่ดีด้วยตาเนื้อจริง ๆ อยากเห็นใบหน้าเยาว์วัยที่กำลังอิ่มเอมในความฝันสงบสุข ไม่ใช่น่าสะพรึงจนไม่อยากหลับตาลงอีกครั้ง
ป๊าเลือกที่จะอดทนแล้วออกไประเบียงชั้นสอง หวังว่าความเย็นของอากาศยามค่ำคืนจะช่วยคลายกังวลไปได้บ้าง ตรงจุดนี้สามารถเห็นสวนที่ซ่อนตัวใต้ต้นไม้ใหญ่ เล้าเป็ดไก่ริมคลอง และแนวต้นไม้กั้นระหว่างอาณาเขตบ้านสวนกับไร่อ้อยที่ทอดตัวยาว
ราวกับความดำมืดของทุ่งกว้างได้จ้องตอบกลับมา
"ป๊า? มาทำอะไรข้างนอกหือ" สามีเขาผลักประตูระเบียงเข้ามาทั้งสะลึมสะลือ ดวงตาปรือแบบจะหลับมิหลับแหล่แต่ก็ห่วงบวกสงสัยว่าคู่ร่วมเตียงหายไปไหน "นอนไม่หลับเหรอ"
"ทำนองนั้น" ป๊าพูดเสียงเรียบ เวลาเดียวกับที่คนง่วงนอนเข้ามาหาแล้วกอดหมับ เอาคางเกยไหล่ หัววางชนกัน แล้วก็ทำท่าจะหลับไปท่านี้เลย
"ป๊าดูเหมือนอยากให้กอด"
"แค่มารับลมเฉย ๆ กลับไปได้แล้วไป อย่าทิ้งหม่อนไว้นานนักสิ"
"งั้นต้องรีบกลับไปหาลูกแล้ว เอ้าฮึบบ"
"เดี๋ยวสิ!"
"เบา ๆ เดี๋ยวลูกตื่นทั้งบ้านหรอก"
ป๊าร้องเสียงหลงตอนโดนรวบเอวอุ้มตัวลอย โดนสามีกึ่งอุ้มกึ่งลากเข้าห้องนอนใหญ่ หางตาเห็นหม่อนนอนอุตุตามเคย ก่อนภาพจะถูกบังด้วยผ้าห่มเมื่อคนรักลากให้ล้มตัวลงนอนไปด้วยกัน
"เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้ อายุเท่าไรแล้วฮึ ร่วงทีเดี๋ยวได้แข้งขาหักเข้าโรงบาลอีก" ป๊าบ่นไม่หยุด สามารถคงน้ำเสียงให้จริงจังได้แม้จะใช้เสียงกระซิบ
สิ่งที่แด๊ดทำคือการกอดแน่นกว่าเก่า ป๊ารู้สึกเหมือนโดนผ้าห่มนวมแช่น้ำอุ่นห่อทบสักสิบชั้น ทั้งนอนทับ แขนรวบตัวหมด ขาซ้อนพันธนาการ เอาหัวถูอย่างกับอากาศเดือนเมษายนยังอบอุ่นไม่พอ
"อึดออัดด" ป๊ากระซิบประท้วง
"ถ้าป๊าไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไรแด๊ดจะไม่ปล่อย จะกอดอย่างนี้แหละ กอดจนกว่าจะหลอมรวมกันไปเลย"
"สยอง" ปากก่นด่า แต่ความอึมครึมในใจจางหาย ป๊าเพ่งมองสามีที่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ รอยยิ้มเหนื่อยถูกส่งกลับมา รับรู้ความอ่อนโยนชัดเจนแม้อยู่ในความมืดสนิท
"ห่วงลูกน่ะสิ จะมีอะไรซะอีกล่ะ"
"แค่นั้นเองเหรอ?"
"แล้วก็ฝันร้าย…"
"ถึงอะไร"
ป๊าส่ายหน้า เรียบเรียงความทรงจำให้กลายเป็นคำพูด "จำได้แต่ว่าน่ากลัว"
เขากอดแน่นขึ้น กระซิบลงตรงใบหู "อยากเข้าไปกอดป๊าในฝันได้บ้างจัง"
"เพ้อเจ้อ"
แต่ถ้าทำแบบนั้นได้ก็คงจะดี
"งั้น…คิดอะไรดี ๆ ออกแล้วพรุ่งนี้" รอยยิ้มมีเลศนัยของเขาเข้ากับน้ำเสียงนึกสนุก "ป๊าจะได้ไม่เครียด"
"แน่ะ ไม่น่าไว้ใจเลย"
"เตรียมตัวเลย"
แด๊ดกระซิบคำตอบลงใบหู เมื่อจินตนาการตามถึงใบหน้ามีความสุขของลูก ๆ ในวันที่ใกล้เข้ามาถึง ป๊ามั่นใจได้เลยว่าเมื่อหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้จะเป็นความฝันที่ดี
___
"เร็ว ๆ สิแด๊ด ลืมวิธีไปหมดแล้วเหรอ"
"มันกี่ปีมาแล้วป๊า อย่าเร่งน่า แล้วไอ้ที่สูบลมมันใช้งานยังไงวะเนี่ย"
"ทำไม่ได้ก็ใช้ปากเป่าเอา"
"จะบ้าเหรอ เดี๋ยวก็เป็นลมล้มพับไป"
"แด๊ดหนุ่มขึ้นแล้วไม่เป็นไรหรอก"
"ป๊าดูขนาดมันก่อนนน"
เสียงตะโกนหัวปั่นจากชายหนุ่มสองคนดังแข่งกับเสียงเครื่องสูบลมและสุนัขที่พากันหอนตาม
หากลูก ๆ เดินออกนอกบ้านมาอยู่ตรงนอกชานหรือมาสำรวจสนามหญ้าในสวน จะเห็นว่าพื้นที่สีเขียวถูกแทนที่ด้วยปราสาทลมอันใหญ่และคู่สามีผู้กำลังสุมหัวอ่านคู่มือ วนเวียนรอบกล่องของเล่นเพื่อดูภาพประกอบ ใช้ความพยายามในการทำให้สไลเดอร์บ้านลมค่อย ๆ ขยายตัวขึ้นมาจากสภาพแบนราบ
ผู้ใหญ่หนึ่งกับผู้ใหญ่สองตีกันตั้งแต่เรื่องจะเอาไปตั้งไว้ตรงไหน ประโยคภาษาฝรั่งในคู่มือหมายความว่ายังไง ไปจนถึงทำไมใช้เครื่องสูบไม่ได้ มีลมแรงออกมาก็จริงแต่ปราสาทสูงและสไลเดอร์ที่ลงมาถึงสระยางตื้น ๆ ยังแฟบไร้ชีวิต
"เอ้า มันมีที่ปล่อยลมอยู่ด้วย มาผูกตรงนี้ก่อน" ป๊าหาคำตอบได้ในที่สุด ก่อนไปผูกปิดช่องลมออกที่ซ่อนตัวอยู่ในกองผ้ายางอย่างหัวเสีย
"ต้องต่อสายยางด้วยใช่มะ แล้วไอ้ท่อแดง ๆ ข้างบนจะสเปรย์น้ำออกมาให้สไลเดอร์เปียก"
"อื้อฮึ ตรงปืนฉีดน้ำก็มีด้วยนะ ตรงขอบสระน่ะแด๊ด" ป๊าชี้ไปยังสายยางใสที่แถมมาในชุด ระหว่างนั้นตัวเองไปง่วนอยู่กับการตอกหลักยึดบ้านลมกับพื้น ตอนน้ำเต็มสระน้ำหนักมากจนโดนพัดปลิวไม่ได้ง่าย ๆ แน่นอน รวมไปถึงแถวนี้อยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่กันลมเป็นสิบต้น แต่ป๊าไม่อาจปล่อยวางความระมัดระวังในใจ
ที่มาของของเล่นอลังการนี้ต้องโทษสมัยก่อน การเป็นผู้ปกครองมือใหม่ของป๊าแด๊ดคือตามใจลูกมหาศาล ปราสาทเป่าลมขนาดหน้ากว้างสี่เมตรเป็นหลักฐานอย่างดี ยังไม่ต้องพูดถึงอ่างบอลขนาดหนึ่งเมตร แทรมโพลีนที่พังไปนานแล้ว และของเล่นจุ๊กจิ๊กอีกเป็นสิบ ๆ
ความวุ่นวายของการเตรียมปราสาทลมไม่จบแค่เครื่องสูบ เมื่อพวกแมวขี้เสือกยกโขยงออกมาดูว่ามนุษย์ทำอะไรกัน อีกครึ่งหนึ่งหายไปกวนเด็ก ๆ ในห้องนั่งเล่น นอนบนคีย์บอร์ด กวนตอนเขียนหนังสือ แล้วก็นั่งตักห้ามไม่ให้ลุกไปไหน ฯลฯ พฤติกรรมปกติของพวกมัน
สุนัขไม่ค่อยกวนเท่าไร มันรักษาระยะห่างทั้งมองเจ้านายอย่างมีความหวังว่าเล่นบอลได้ไหม ป๊าแยกบอลสีม่วงที่มีอยู่น้อยที่สุดแล้วโยนให้ สุนัขอย่างน้อยสามตัววิ่งแข่งกันไปตามคาบกลับมา ส่วนแมวมาวนมองอยากรู้อยากเห็น ส่ายจมูกดม ๆ ตรงกล่อง บ้างวิ่งไล่ตะปบตอนบ้านยางเคลื่อนตามลม ป๊าไล่ออกไม่หวาดไม่ไหว นึกเสียใจที่น่าจะขังพวกมันไว้ก่อน
"หยุดนะโอโม่! เดี๋ยวได้โดนทุบ"
แมวผู้ไม่อยากตายดีกางเล็บ 'ชิ้ง' ออกมา ขณะจ้องหน้ามนุษย์อย่างท้าทาย ก่อนเอาเท้าหน้าไปตะปบอ่างพลาสติก—ไร้สิ้นความเกรงกลัว และไร้สิ้นเหตุผลของการกระทำเช่นกัน
มันเป็นแมวขาวล้วนเว้นแต่ตรงจมูกที่ป้ายสีดำสนิท คล้ายตัวภาษาอังกฤษ olo ที่ในวินาทีนี้ยิ่งเด่นชัด ยังดี ด่างเดือน สุนัขผู้ภักดีอมหัวแมวทันเวลา ทำให้โอโม่ต้องยุ่งอยู่กับหมาสักพัก ป๊าเข้าไปเช็กความเสียหายพบว่าพลาสติกหนาพอสมควร เล็บนังแมวนรกเจาะไม่ถึง
"แด๊ด! เดี๋ยวป๊ามานะ เอาแมวไปเก็บก่อน โอ๊ย วุ่นวายกันไปหมด"
"เอาห่านไปด้วย!"
สามีอยู่อีกฝั่งของปราสาทลม ต่อสู้กับห่านผู้คิดว่าเชือกผูกสายยางใสเป็นงู แล้วจิกเล่นสะบัด ๆ หัวเสียที่มันกินไม่ได้ เกือบจะทำปราสาทลมเสียไปด้วย ป๊าต้องไล่ต้อนบรรดาผู้ช่วยที่ไม่ได้ช่วยให้กลับเข้ากรง ขมวดคิ้วมุ่นทั้งยิ้มเหนื่อยใจให้แต่ละตัว เป็นการช่วยที่ช่วยให้ยุ่งกว่าเดิมทั้งนั้น
ระหว่างรอเติมน้ำและลม ป๊าแด๊ดไปเตรียมจัดระเบียบห้องเก็บของให้เสร็จ ก่อนจะย้อนกลับมาที่สวนในประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ปราสาทพลาสติกมีลมเต็มพร้อมเล่น น้ำประปาใสเต็มอ่างใต้สไลเดอร์และอ่างแยกสำหรับทารก สัตว์เลี้ยง (แค่ตัวที่นิสัยดี) ถูกปล่อยออกมาวิ่งสำรวจสิ่งแปลกใหม่
ตอนนั้นเองที่ป๊ารู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ตอนลูกเป็นเด็กอีกรอบ ซึ่งถ้าตัดเวทมนตร์เรื่องเหนือธรรมชาติออกไป ป๊าพอจะมโนเองได้ว่าย้อนเวลาไปสักสองทศวรรษ วันที่ลูกเต็มบ้านเสียงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ภาพของลูกคนโตที่เล่นน้ำจนผิวลอกไหม้ ลูกคนกลางที่วนเล่นสไลเดอร์ทั้งวัน และลูกคนเล็กที่โดดบนแทมโพลีน ไล่จับลูกบอลที่เด้งขึ้นตามอยู่ได้ไม่มีเบื่อ
ป๊ามองฝีมือของเขาและสามีอย่างอบอุ่นใจ ดูจากรอยยิ้มของคนข้างกายแล้วเขาก็รู้สึกไม่ต่าง
"ไป ไปตามลูกกัน"
_____


ความเคยชินปลุกป๊าให้ตื่นตั้งแต่ตีห้าตามปกติ ตรงเผงชนิดอายุลดลงเกือบสี่สิบปีก็เอาชนะไม่ได้ สังหรณ์ของผู้เป็นพ่อจับความเคลื่อนไหวตรงข้างเตียงฉับไวแม้ยังงัวเงีย เห็นทารกน้อยกำลังพยายามหาทางปีนออกจากที่คุมขังอย่างไม่ลดละ เขาต้องเท้าเอวดุเสียงเหนื่อยใจถึงหยุด
"ป๊าเห็นนะหม่อน"
"แอ้?"
"เดี๋ยวก็ตกลงไปแข้งขาหักหรอก เฮ้อ เด็กคนนี้นี่ เมื่อคืนยังไม่เข็ดรึ"
ถึงถูกจับได้คาหนังคาเขาหม่อนก็ยังตีหน้าซื่อ นั่งตาใสให้ความเท็จอยู่ในเตียงไม้อย่างเรียบร้อย ไร้เดียงสา ไร้ความผิด ที่ฉี่ราดกับพยายามปีนหนีก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความจริง
ผู้ปกครองเอ็นดูเกินกว่าจะดุลง เขาอุ้มเด็กน้อยเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาสักห้านาทีก่อนกลับไปที่เตียง มือกระชากผ้าห่มขึ้นเพื่อปลุกสามีด้วยวิธีป่าเถื่อนกว่าปกติ
"แด๊ด! ตื่นเดี๋ยวนี้! เราต้องไปจัดแจงทำกับข้าวให้ลูกนะ เอาเตียงตามมาเร็ว"
"อือออ"
"ใอ้ เอว ดาดา" หม่อนช่วยเรียกพ่อด้วยอีกแรง ทารกน้อยตื่นตาใสตั้งแต่ยังไม่หกโมงดีต่างจากพวกพี่ ๆ ที่ยังนอนอุตุ ร้องเล่นระหว่างป๊าอุ้มลงบันไดไปตลอดทาง ดีใจที่ในที่สุดก็เป็นไทจากที่คุมขังสักที
ทารกจะออกไปแตะขอบฟ้า
แด๊ดแบกเตียงไม้ไปตั้งคอกกลางห้องครัว ป๊าวางลูกน้อยไว้ข้างในอย่างระมัดระวัง
"แอะ—"
เด็กไม่ถึงขวบผิดหวังเหมือนพึ่งโดนฟ้องล้มละลาย
"ป๊าต้องทำกับข้าวเดี๋ยวเดียว" คำอธิบายไม่ทำให้สีหน้าทารกดีขึ้นเลย จนสามียื่นขวดนมเต็มเปี่ยมมาให้เขาใช้เป็นอาวุธ "กินนมกล้วยรองท้องรอไปก่อนไหมลูก"
มืออวบอ้วนฉวยขวดไปทันที เป็นอันว่ารับสินบน
ประโยชน์ของการตั้งเตียงไว้กลางครัวคือสามารถเฝ้าได้ตลอดเวลา ทำอาหารไปก็ผลัดกันมองลูกไป ทารกจอมปีนยืนขาแข็งเกาะขอบเตียง จ้องผู้ใหญ่สองคนที่วิ่งวุ่นไปมาด้วยดวงตาอยากรู้อยากเห็นผสมใช้ความคิด รอหาจังหวะปีนออกไปท่องโลกกว้าง
"เนื้ออยู่ในตู้เย็น เอามาทอดสักจานสองจาน" ป๊าเร่งรุดไปเช็กของในตู้กับข้าว เตรียมทำมื้อเช้าแรกหลังลูกมาอยู่บ้าน ที่สำคัญอย่าลืมว่ามีแขกอีกหนึ่ง โรมเป็นเด็กวัยกำลังโตไม่รู้ทานเยอะแค่ไหน กะปริมาณไม่ถูกเลย เจ้าบ้านพร่ำบ่นไม่หยุดปากตอนสองมือทำงานวุ่นวาย ขัดกับความสุขลิงโลดในใจ
"ตาย ๆ แป้งจะพอไหมเนี่ย แด๊ดไปจดใส่ตู้เย็นที เดี๋ยวต้องซื้อมายองเนสเพิ่มด้วย ตวันชอบ"
"อืมฮึมม"
ชายหนุ่มสะลึมสะลือไปจดใส่รายการของที่ต้องซื้อ ลายมือคนง่วงเพิ่มลงแผ่นกระดาษที่แปะไว้ตรงหน้าตู้เย็น เขายังเปลี่ยนผ่านระหว่างขั้นงัวเงียกับตื่นเต็มตา นอกจากทำตามคำสั่งแล้วสมองส่วนพูดยังไม่พร้อมใช้งาน
"ดาดะ—ด้าา" ทารกผู้อยากมีส่วนร่วมถึงกับเขย่าขอบเตียงไม้ ดวงตาสุกใสมองกดดันผู้ใหญ่ทั้งสอง ขวดนมที่ว่างเปล่าวางอยู่ข้างเท้า
"จ้า ๆ เร่งใหญ่เลยนะ"
ป๊าเข้ากิจวัตรด้วยการต้มกาแฟ ให้อาหารแมวเด็ก ฉีกซองให้ก้อนขนเงี้ยว ๆ อย่างรวดเร็ว น้องทำสายตาออดอ้อนดีใจที่มนุษย์เล่นด้วย งับนิ้วเล่น ปีนป่ายกางเกง สิ่งแรกเกิดนี่น่ารักไปหมด ส่วนแมวโตวันนี้คงไม่มีเวลาแล้วแหละ เขาเทอาหารสำเร็จรูปให้ทั้งหมาแมวเป็ดไก่ห่าน เดี๋ยวต้องไปเตรียมอาหารมนุษย์ต่ออีก
แขกของบ้านเป็นคนแรกที่เข้าครัวมา
โรมนอนอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง ได้ยินเสียงทำกับข้าวก๊อกแก๊กนานแล้วแต่ตื่นซะสายโด่ง ป๊าไม่อยากบ่นเพราะลูกเขายังไม่ลงมาเลยสักคน ตื่นสายกว่าชายหนุ่มผู้มาถึงในสภาพตาคล้ำลึกโหล พึ่งตื่นแต่สภาพเหมือนไม่ได้นอน
"ว่าไง หลับสบายไหมหนุ่ม" แด๊ดยิ้มเยาะ การอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนบวกมือจับตะหลิวทำให้ภาพลักษณ์อ่อนโยนเกินกว่าจะไปล้อใครได้ เตรียมอาหารเช้าไปรวมกับในสำรับที่มีทั้งข้าวต้ม ผักดอง หมูทอด ปลาทอด ไข่เยี่ยวม้า เครื่องเคียงเพียบ เสร็จแล้วก็ต้องเตรียมวัตถุดิบสำหรับข้าวกลางวันไปด้วยอีก
"…ผมนอนหลอนทั้งคืน"
ได้ยินคำตอบแล้วแด๊ดหัวเราะเสียงดังสนั่น ภาคภูมิใจที่ในที่สุดเรื่องเล่าของเขาก็เขย่าขวัญคนสำเร็จ ป๊าดุให้ได้ยินแล้วตบด้วยสายตาสักหนึ่งฉาด "ไปแกล้งเพื่อนลูก"
"มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" โรมถามเสียงสุภาพ
"ไปเฝ้าเตาให้หน่อยแล้วกัน พอน้ำเดือดแล้วก็ปิดแก๊สเลยนะ"
"ครับ"
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินจูงมือตวันลงบันไดเรือนมาสู่ห้องครัว ภาพพี่น้องดูแลกันน่ารักชวนให้อมยิ้ม แม้คนพี่จะมีรอยยิ้มเลศนัยระบายอยู่ทั่วริมฝีปาก
"นอนสบายไหมโรม" หลินมาถึงก็แซวคนกลัวผีเลย
"ฮ่า ฮ่า สนุกไหมครับ เพราะพี่เลยผมถึงนอนไม่หลับ" เสียงหัวเราะเสียดสีจากชายหนุ่มผู้ไม่ได้นอน มือกำลังคดข้าวใส่จานแจกทีละใบ "ทุกคนดูเป็นห่วงผมจัง"
"ก็นะ พี่ว่าจะพาแกไปดูยุ้งหลังบ้านไง จะได้มีเวลาเตรียมใจก่อน ได้ไหมป๊า?"
"งูเงี้ยวเขี้ยวขอเยอะแยะเดี๋ยวก็โดนฉกหรอก"
"แต่ป๊าไม่คิดว่ากลิ่นมันตุ ๆ บ้างเหรอ"
"แด๊ดอาบน้ำแล้ว—"
"โอ๊ย หมายถึงเบาะแสค่า"
"—ส่วนป๊านี่ต้องหอมเช็ก"
"ไปจีบกันตรงโน้นไป!" หลินชี้ไปทางหลังบ้านอย่างหมดความอดทน เสียงแหวจริงจังทำเอาผู้เป็นพ่อยกชายผ้ากันเปื้อนขึ้นมาซับน้ำตา
"แด๊ดเขาเป็นห่วงหนูหรอก" ป๊าออกตัวแก้ต่างให้สามี "ตรงนั้นมันงูบ้างแมงป่องบ้าง มีไอ้เข้มาอยู่บ้างรึเปล่าก็ไม่รู้"
"ก็เราอยู่บ้านหลังนี้พอดี มันต้องมีความเกี่ยวข้องอะไรบ้างสิ ที่สำคัญหนูค้นกูเกิลไปก็ไม่ได้ไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยอะ มีแต่พวกชวนบริจาคไม่ก็สัมมนาขายตรง ไปเช็กดูก็ไม่เสียหายนี่"
ในเมื่อความอัศจรรย์ได้เกิดขึ้นมาแล้ว เรื่องการตายปริศนาของเจ้าบ้านคนก่อนก็ดูเป็นไปได้ขึ้นมาทันที ข้าวของต่าง ๆ ของลุงจรัญที่เหลือจากอันที่ญาติเอาไปหมดแล้วต่างถูกเก็บไว้ในยุ้ง
"เอ่อ พี่ครับ ผมไม่เก็ท"
"เอ็งเคยเห็นตรงฝั่งคลองที่เป็นป่านั่นไหม"
"อ้อ ครับ เห็นผ่าน ๆ"
"มันมียุ้งเก่าตั้งอยู่ตั้งแต่สมัยโน้นนแล้ว ตอนซื้อบ้านมาไม่รู้จะเอาไว้ทำอะไรเลยปล่อยไว้งั้น"
"แล้วเราก็จะเข้าไปกันเหรอ…ครับ"
"ใช่"
"ผม-ผมเลือกได้ไหม"
"ที่เก็บของคนตายจะเข้าไปทำไม" ป๊าช่วยโรมแสดงความไม่เห็นด้วย
"อาจมีเบาะแสสำคัญซ่อนอยู่ก็ได้นี่" หลินผลักประเด็นนี้เต็มที่ พอโน้มน้าวผู้ใหญ่ไม่ได้ก็เริ่มหันเกณฑ์น้อง ๆ มาเป็นพวก "ช่วยแบ็คอัพพี่ที"
"ไอ! ปาปาาาา"
ตวันไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่ใช้พลานุภาพของดวงตากลมโตที่เริ่มรื้นแดงก็พอแล้ว โรมเกิดฮึดขึ้นมาถึงขั้นลืมกลัวผีไปชั่วขณะ
"เดี๋ยวผมเข้าไปสำรวจให้เองครับ"
"ไม่ได้ ตรงป่าอันตรายเกินไป" ป๊าปฏิเสธเสียงเฉียบขาด ขัดขวางการเสนอตัวเสียสละของโรม
ดวงตาสามคู่ของเด็ก ๆ ที่เขารักยิ่งชีวิตมองมาในทิศทางเดียว ไม่ว่าจะใจแข็งแค่ไหน ป๊ารับรู้ว่าสงครามนี้ยังไงเขาก็ต้องสละเรือยอมแพ้
"ป๊าแด๊ดจะเข้าไปกันเองแล้วพวกลูกรออยู่ข้างนอก" ผู้ใหญ่สรุปเสียงห้วน ตัดสินใจแทนสามีเสร็จสรรพ ทั้งยังตัดบทโรมที่ทำท่าจะออกเสียงค้านไปด้วย "เธออยู่ช่วยหลินดูแลน้องที่นี่เถอะ"
___
หลังมื้อเช้าอันวุ่นวาย ช่วงสายเป็นกิจกรรมสำรวจยุ้งฉาง
อาคารเก่า ๆ ชั้นเดียวตั้งอยู่ส่วนท้ายของเขตที่ดิน ลึกเข้าไปในป่าละเมาะ ผนังทั้งหลังสร้างจากดินเหนียว ด้านบนปูหลังคาสังกะสี ด้านหน้าถูกบดบังโดยต้นยางใหญ่และพงหญ้าสูง เนื่องจากไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไรดี ตั้งแต่มาดูตอนซื้อบ้านใหม่ ๆ ก็ไม่ได้ถูกสนใจอีกเลย
แด๊ดถืออีโต้ถากหญ้า ป๊าถือไม้ตะพดตีงู ต่างใส่เสื้อแขนยาวรองเท้าบูตหนากันอันตรายทั้งคู่ สายตาสอดส่องหาตัวสีเข้ม ๆ หรือตัวที่มันเลื้อยได้จากในกอวัชพืช จะตะขาบ แมงป่อง งูเขียว มองเห็นยากกันทั้งนั้น หมาแมวตามเจ้านายด้วยความอยากรู้อยากเห็นได้ประมาณสามก้าว พอเห็นตัวเงินตัวทองวิ่งในดงไกล ๆ ก็หนีแตกกระเจิง
ด้านหน้ายุ้งมีเกวียนโบราณตั้งอยู่ ไม่รู้ว่าอยู่มาตั้งแต่สมัยกี่สิบชาติที่แล้ว เก่าพอกันกับฝาเฟี้ยมฉลุลายไทยที่เอียงพิงผนังดินเหนียว หรือพื้นไม้ผุ ๆ ที่มีตุ๊กแกวิ่งตัดหน้าตั้งแต่ยังก้าวไม่พ้นธรณีประตู
ลางดีเหลือเกิน…
ลึกเข้าไปด้านในของยุ้งฉาง ป๊าเห็นปริมาณข้าวของ (ขยะในสายตานักเก็บกวาด) แล้วอยากจะล้มเลิกการค้นหาแล้วราดน้ำมันเผาให้จบ ๆ เสียเดี๋ยวนั้น ทั้งตำรายาผีบอก หนังสือฝึกจิต บทสวดบูชานางไม้ จดหมายปริมาณมาก ม้วนด้ายสำหรับทำสายสิญจน์ โอ่งทำน้ำมนต์ แท่งเทียน กระทงที่ถูกทับจนบี้แบน ซากของเซ่นไหว้เจ้าที่
"เดี๋ยวเอาพวกจดหมายใส่กระสอบไปละกัน เผื่อจะมีอะไร" แด๊ดเสนอเอง และน่าจะเป็นคนหากระสอบมาเก็บของเองในอนาคต เพราะป๊าไม่รู้สึกสนใจอยากย้อนกลับมาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง ยิ่งเห็นของแต่ละอย่างก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี อยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
"ไม่เหลืออะไรหรอก ปลวกแทะหมดแล้วละมั้งเนี่ย กลับกันเถอะก่อนจะโดนยุงหามไปกินเอา"
"อันนี้มั้งยาผีบอกที่ยายเมี้ยบมันเล่า" แด๊ดฉวยขึ้นมาจากพื้นแล้วเปิดดมก่อนจะมีใครห้ามทัน "แหวะ" เขาย่นจมูก แลบลิ้นรังเกียจ ป๊ารีบฉวยทั้งขวดทั้งฝาในมือแด๊ดมือมาปิดพร้อมบ่นเสียงแหว
"อย่าไปดมอะไรแปลก ๆ สิ!"
"เจ็บหน้าอกเลย"
"ตาย ๆๆ เป็นยาพิษขึ้นมาจะทำยังไง"
แด๊ดเอามือทาบอกทั้งแสดงสีหน้าเจ็บปวดเกินจริง "รักป๊ามากเกินไป"
ไม้ตะพดในมือป๊าสั่นไปหมด
"เล่นไม่ดูเวล่ำเวลา! เดี๋ยวได้โดนเขกกบาลเข้าสักวัน" ป๊าเมินเขาเพื่อไปสำรวจอีกฝั่งหนึ่งของยุ้งฉาง อยากให้ภารกิจจบเร็วที่สุดจะได้หลุดพ้นจากตรงนี้สักที
ผ้าสีขาวออกเหลืองซีดแขวนไว้กับขื่อตรงผนัง ชวนให้นึกถึงผ้าที่ขึงเป็นพื้นหลังตอนพระสวด พอกระตุกออกด้านในคล้ายเป็นโต๊ะบูชาอะไรบางอย่าง แต่สิ่งที่อยู่แทนที่ตำแหน่งของพระพุทธรูปคือท่อนไม้ผูกผ้าสามสี เลขหวยราง ๆ กับรอยขูด ทองคำเปลวติด กับแป้งปริมาณมาก
ของเหลวสีแดงเข้มจนเกือบดำเกาะอยู่ตามเสา ไม่ว่าหยดกลมหรือยาวต่างแห้งเหือดไปนานแล้ว เหลือแต่รอยคราบน้ำยางเป็นทาง
"เกิดมาพึ่งจะเคยเห็นเสาตกน้ำมันใกล้ ๆ เลยเว้ย ของจริงรึเปล่าวะเนี่ย" แด๊ดมองตาเป็นประกาย
"ถ้าคืนนี้มาหาแด๊ดก็ของจริงแหละ"
"ไม่กลัวหรอก"
"ทำมาเป็นพูดดี"
"ป๊าน่ากลัวที่สุดแล้ว ถ้าอยู่ด้วยได้อย่างอื่นก็—โอ๊ย ป๊า! ทำอะไรผิด!?"
คนพึ่งมือลั่นแค่นเสียงหายใจออกห้วน ๆ โดยไม่ให้คำตอบ
ใต้โต๊ะบูชามีจดหมายและแผ่นกระดาษซุกไว้อีกปึก สิ่งที่ดึงดูดความสนใจป๊ากว่าสิ่งใดคือประคำไม้ตะเคียนอันเก่า ๆ ผิวผุลอกคล้ายถูกกาลเวลากัดกร่อน พอดูออกว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นสีน้ำตาลเข้มเคลือบเงามันวาว เอ็นที่ใช้ร้อยก็ผุรุ่ยจับเบา ๆ ขาดติดมือ ประคำเม็ดลูกคิดร่วงกราวเต็มพื้น พังจนใช้ประโยชน์ไม่ได้แล้ว
ป๊าไปสนใจเสาตกน้ำมันเป็นเพื่อนแด๊ดแทน หรี่ตามองไม่ชอบใจทุกครั้งที่สามีพิจารณาของอาถรรพ์ดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างกับเด็ก ร่องรอยของการขูดหวยมีอยู่ชัดเจน เส้นไม้บางอันคล้ายถูกแกะสลักฝังไว้ เลขข้างหน้าเบลอจนดูไม่รู้เรื่อง เลขสองตัวหลังพอมองออกว่าเป็นหกเก้า
รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของแด๊ดทำให้เขาใจคอไม่ดี ป๊าถลึงตามองสามีทั้งชี้นิ้วสั่งเด็ดขาด "ไม่ ห้ามเล่นนะ หยุดเลย"
"ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย"
"เห็นหน้าก็รู้แล้ว ห้ามเด็ดขาด"
"ป๊าคิดลึกน่า"
"คืนนี้ได้โดนถีบส่งไปนอนนอกบ้านแน่"
แด๊ดนิ่งให้กับคำขู่ มุมปากกระตุกอย่างไม่อาจห้าม ทั้งสองคนจ้องตากันนิ่ง หนึ่งอยากให้หุบปาก อีกหนึ่งเม้มแน่นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้หลุด
"…"
"…"
"คือเอาท์ดอร์ได้?"
ฝ่ามือป๊าสับกะโหลกคนโดยไม่ต้องรอให้นรกมากินกบาล
_____


เหล่าผู้ปกครองเข้าห้องนั่งเล่นเพื่อเรียกลูก ๆ ไปดูผลงาน ด้านในเปิดเพลงวัยรุ่นค่อนข้างดัง ชวนให้ห่วงว่าแต่ละคนไม่ถนอมแก้วหูตัวเองกันรึยังไง ป๊าห่วงสุขภาพจบแล้วไปห่วงอีกอย่างต่อ หรือว่าจะผิดที่เขาใช้เครื่องสูบลมเสียงดังรบกวนลูก
หม่อนอยู่ในตะกร้ากระเช้า สีหน้าเบื่อหน่ายจนแทบตาจะปิด ทารกดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นผู้ใหญ่สองคน ลูกน้อยส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมโบกมือให้อย่างร่าเริง มือเกาะขอบกรงเขย่าเรียกความสนใจเต็มที่จนแด๊ดต้องไปอุ้ม
"หม่อนช่วยเขาด้วยเหรอเนี่ย ไหนคนเก่งช่วยอะไรพี่ ๆ เค้าหว่า" หยอกลูกคนเล็กเสร็จถึงไปยิ้มร่าถามลูกคนกลางและคนโตต่อ "ฮึม…เหนื่อยกันรึยังเด็ก ๆ"
"ทำไรกันข้างนอกอะ เสียงไอ้ด่างดังมาถึงในนี้เลย หมามันพร้อมใจกันติดสัดเหรอป๊า"
"นังเตี้ยมันตกใจเครื่องดูดฝุ่นน่ะ พอหอนแล้วตัวอื่นก็หอนตามเป็นแถว" ป๊าสบตากับแด๊ด ชายหนุ่มทำหน้าระรื่นอยากตะโกนบอกเสียเดี๋ยวนั้น ความตื่นเต้นสั่นไปทั้งผิวหนังจนทั้งตัวดูราวกับส่องประกาย แต่ต้องพยายามเก็บอาการไม่งั้นเซอร์ไพร์ซเสียหมด
"ป๊ากำลังจัดระเบียบห้องเก็บของอยู่ ไปช่วยยกของหน่อยได้ไหมลูก"
โรมลุกขึ้นมาคนแรก ไม่รู้ว่าเพื่อทำคะแนนเข้าหาผู้ใหญ่ เพื่อศีลธรรมความเอื้อเฟื้อในใจ หรือว่าอยากหนีงานขุดคุ้ยจดหมายที่เขาเอียนเต็มแก่
"หลินก็ด้วยเร็ว"
"หะ?? หนูด้วยเหรอ" หลินหรี่ตาอย่างสงสัย เธอไม่ค่อยชอบนักที่โดนลากตัวออกไปกลางคันจากงานที่ตัวเองกำลังตั้งใจทำ อีกทั้งรอยยิ้มป๊าดูมีเลศนัยอย่างมีนัยสำคัญ แด๊ดก็ดูระริกระรี้ผิดปกติ
ป๊าแทบจะดันไหล่ลูกคนโตให้เดินออกไปด้วยกัน สีหน้าของเด็กหญิงดูงุนงง พอมองด้านหลังเห็นแด๊ดอุ้มหม่อนกับจูงมือตวันมาด้วยยิ่งไม่ชอบมาพากล แต่ความอยากรู้อยากเห็นว่าผู้ปกครองต้องการอะไรเป็นฝ่ายชนะ
คนรุ่นลูกถูกพาตัวออกไปที่บริเวณสนามหญ้าของสวน ปัจจุบันมีปราสาทลมติดอ่างน้ำอันใหญ่ตั้งอยู่บนพื้นหญ้าโล่ง สไลเดอร์สีเขียวแสบสันชวนให้เด็กเข้าไปเล่น และอ่างบอลขนาดเล็กใกล้ ๆ กัน
"สวนน้ามม!" ตวันเป็นคนแรกที่วิ่งไปทิ้งตัวลงสระก่อนจะมีใครห้ามทัน "โรมมาเล่นด้วยกันเร็ว!"
ชายหนุ่มเหลือบมองผู้ปกครองที่ยืนหน้าดุอยู่ ป๊าแค่พยักหน้าส่ง ๆ ในใจลังเลว่าจะอนุญาตดีหรือไม่ แต่เอาเถอะ เพื่อความสุขของลูก อีกทั้งจะได้มีคนช่วยดูตอนตวันเล่นสไลเดอร์ เขาไม่อยากให้ลูกต้องหกล้มก้นขวิดให้เจ็บตัว
"ดูน้องด้วยล่ะ" หลังป๊ากำชับเสร็จ โรมสะบัดรองเท้าถุงเท้าทิ้งอย่างไว รีบลงไปเล่นน้ำอย่างกับย้อนกลับเป็นเด็กอนุบาลเท่าตวัน
แด๊ดอุ้มหม่อนไปตรงอ่างตื้น ๆ ใต้ปราสาทลม ทารกเอื้อมมือหาลูกบอลหลากสีกับลูกบอลกรุ๊งกริ๊งตั้งแต่ยังถูกอุ้มอยู่ พอถูกปล่อยแล้วก็คลานลุยทุกอย่างเหมือนตัวเองเป็นรถถัง แค่แด๊ดโยนบอลใส่เบา ๆ ก็ร้องเสียงสูงชอบใจแล้ว กรี๊ดกร๊าดแข่งกับเด็กอนุบาลที่วักน้ำต้อนรับน้องอย่างมีความสุข สนุกสนานกับสิ่งที่ง่ายที่สุด
"อย่าเล่นกันนานล่ะลูก แดดมันแรง" ป๊ากำชับเป็นห่วง แต่ความจริงจังของประโยคเบาลงไปเยอะเมื่อมาพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูระบายทั่วใบหน้า
ตอนนี้ก็เหลืออีกคนเดียวที่ยังยืนเก้ ๆ กัง ๆ มองน้องเล่นสนุกกันเจี๊ยวจ๊าว
"หลินไม่เล่นเหรอ" ป๊าถามเสียงเป็นห่วง อยากให้ลูกสาวไปเล่นน้ำกับน้องบ้าง ไม่ว่าจะโตขึ้นแค่ไหนเขาก็ไม่อยากให้ลูกทิ้งความเป็นเด็กไป อยากเห็นรอยยิ้ม อยากเห็นสีหน้าเปล่งประกาย อยากเห็นเด็กหญิงที่ร้องเล่นมีความสุขอย่างในอดีตอีกครั้ง
"โธ่วป๊า หนูอายุเท่าไรแล้ว"
ผู้เป็นพ่ออยากจะชี้วัตถุโบราณในร่างชายหนุ่มที่นอนอยู่กลางอ่างเต็มแก่ สามีเขาทำตัวเป็นเป้านิ่งให้เด็กอนุบาลกับทารกโยนบอลใส่ ไม่ก็เด็กโข่งผู้แอบหัวเราะเยาะพ่อตาจากในมุมมืด หรือสุนัขทั้งแก่เด็กวิ่งไล่งับบอลที่กระเด็นออกมากันสนุก หลักฐานชัดเต็มตาว่าอายุเป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น
"เมื่อก่อนชอบมากไม่ใช่เหรอ ใครนะเล่นสไลเดอร์ทั้งวันจนแดดเผาหน้าไหม้ไปหมด"
"ใช่หนูเร้ออ ป๊าจำผิดแล้ว ตวันรึเปล่า" หลินปฏิเสธ ใครจะอยากนึกถึงเรื่องน่าอายในสมัยก่อนของตัวเอง
ตรงข้ามกับเด็กหญิง ผู้เป็นพ่อจำสถานการณ์ได้แม่นยำเพื่อตอกย้ำความผิดพลาด ต้องยอมรับว่าตอนนั้นเขาประเมินความร้ายกาจของดวงอาทิตย์ต่ำไป ประกอบกับตามใจลูกอยากเล่นเท่าไรก็เล่นหลินถึงได้แขนลอกหน้าลอก สายตากล่าวโทษของหมอผิวหนังยังผุดหลอกหลอนเขาอยู่เนื่อง ๆ
เพื่อป้องกันประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เดี๋ยวอีกสักครึ่งชั่วโมงต้องไปตามลูกกลับมาโบกครีมกันแดดซ้ำอีกชั้น
"หนูกลับไปห้องนั่งเล่นนะ ยังมีจดหมายรอเช็กอีกเยอะเลย" หลินขอตัวเสียงอักอ่วน
"พักสักวันไม่ได้เหรอ" ผู้พูดเห็นว่าสามีเหลือบมองมาทางนี้หลายทีแล้ว แด๊ดก็เฝ้ารอให้ลูกมาครบองค์ประชุมเช่นกัน แต่ไว้ใจให้ป๊าเป็นคนกล่อมแทน
"งานไม่เสร็จแล้วมันรู้สึกค้างคาอะ"
"ก็ได้ แต่ไปช่วยป๊าจัดห้องเก็บของก่อนแล้วกัน"
"หืมมม"
"ให้ช่วยจริง ๆ นี่ทำความสะอาดมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ของเก่าเต็มตู้ไปหมด"
พอลูกสาวคนโตทำท่าจะเดินหนี ป๊าใช้ข้ออ้างเดิมกับเมื่อหลายนาทีก่อน หลินเลิกคิ้วรู้ทันจนป๊าต้องยืนยันว่าพวกเขาทำจริง—ไม่ถือว่าหลอกลูกสักเท่าไร ลูกแค่ไม่รู้ว่าหลังปัดกวาดแล้วเจออะไรบ้าง
ครึ่งหนึ่งของห้องถูกจัดเป็นชั้นวางตุ๊กตาตัวเก่า ๆ และสารพัดของเล่นตั้งแต่สมัยก่อน ถูกซักทำความสะอาดและวางตากแดดเปรี้ยงไว้นาน ถูกเอามาวางรวมกันรอคอยเจ้าของค้นพบ
"ป๊าว่าจะพาพวกหนูมาดูตอนเย็น แต่แอบพาหลินมาก่อน เดี๋ยวหนูต้องช่วยเซอร์ไพร์ซน้อง ๆ ด้วยนะ"
เด็กหญิงคนโตนิ่งไปนานจนผู้เป็นพ่อชักใจคอไม่ดี ไม่รู้ว่าลูกจะดีใจไหม ลูกจะเบื่อหน่ายหรือเปล่ามีแต่ของเก่า ๆ ทั้งนั้น ทุกความกังวลของเขาหยุดลงเมื่อหลินก้าวเท้าไปหยุดอยู่หน้าตุ๊กตาลิงตัวยักษ์ เธอกะพริบตาถี่ ๆ มองมันด้วยดวงตาสุกใส เรียกให้มุมปากป๊ายกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
"น้องจ๋ออ" แขนเล็กกอดหมับ โอบอุ้มตุ๊กตาลิงติดปีกถือคทา ตัวใหญ่เท่าเด็กอายุสิบสอง เจ้าของทั้งดีใจและแปลกใจที่พ่อยังเก็บความทรงจำเก่าก่อนไว้เป็นอย่างดี ตอนนี้มันถูกนำมาทำความสะอาดใหม่ ซักหอมกรุ่นทั้งกลิ่นแดดและกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอม ไม่ต่างจากความทรงจำแสนสุขในวันเก่า ๆ ได้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมา
"ป๊ายังเก็บไว้อยู่เหรอเนี่ย…" เสียงของเจ้าของที่ห่างหายไปนานเจือความคิดถึง
"หลินชอบไม่ใช่เหรอ จะให้ทิ้งได้ยังไง" ป๊ามองว่าลูกยังเด็กอยู่เสมอไม่ว่าจะโตขึ้นสักเท่าไร ความเป็นเด็กในตัวลูกยังคงมีอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
"กระปุกอันนี้มัน??" เด็กหญิงกวาดสายตามองแต่ละชิ้นบนชั้นวาง ดึงเอาความทรงจำคลุมเครือสมัยเด็กให้ผุดขึ้นมา
"ตอนหนูพึ่งเข้าโรงเรียนไงลูก"
"สวัสดีน้องหมูแดง ไม่ได้เจอแกนาน" หลินทักทายอย่างทุลักทุเล มือหนึ่งยังกอดแขนตุ๊กตา มือหนึ่งลองยกกระปุกออมสินอ้วนกลมขึ้นมาทดสอบน้ำหนัก "หนักเหมือนกันนะ ทุบออกมาคงหลายพัน ถ้ามีเหรียญหายาก ๆ อยู่มั่งคงขายได้หลายหมื่น"
"เอาซี่ ซื้อขนมมาเลี้ยงน้อง"
"บาร์บี้ก็ด้วยเหรอป๊า! หนูนึกว่าขนไปบริจาคหมดแล้วซะอีก"
"ต้องเก็บไว้สิลูก เผื่อหนูกลับบ้านแล้วคิดถึงขึ้นมา"
เด็กหญิงหัวเราะพรืดทันที "ลูกป๊าไม่ใช่สองสามขวบนะ หนูโตเกินของเล่นพวกนี้แล้ว" ถึงพูดอย่างนั้นแต่มือยังกอดตุ๊กตาลิงไม่ปล่อย สำหรับป๊าแล้วดูเหมือนกำลังกอดความทรงจำที่ถูกหลงลืมมากกว่า ผู้เป็นพ่อผุดรอยยิ้มรักใคร่เอ็นดู
"เผื่อให้ลูกหลานหลินเล่นก็ได้"
"ไม่น่ามีหรอกป๊า ไปหวังกับน้องนู่น"
"อ้าว ทำไมล่ะ"
"มีลูกก็ต้องเลี้ยงลูก แล้วจะเอาตังค์ที่ไหนมาเลี้ยงป๊าแด๊ด" คนอายุน้อยกว่ายักไหล่ปัด ๆ พูดเสียงเหมือนล้อเล่น แต่ป๊าจับความมุ่งมั่นจริงจังได้อยู่ลึก ๆ
ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้เป็นพ่อรู้สึกตื้นตันในอก น่าแปลกที่มันมาพร้อมกับความไม่พอใจบางเบาอันอธิบายลำบาก เรื่องรออุ้มหลานนั้นป๊าไม่ได้คาดหวังสักเท่าไรหรอก ที่ติดใจคือเขาต่างหากที่มีหน้าที่เลี้ยงดู ไม่ใช่กลับกัน
"แค่พวกหนูอยู่ดีมีความสุขปลอดภัยสุขภาพจิตกายใจดีก็พอแล้วลูก"
"โหป๊า นั่นไม่เรียกว่า 'แค่' เลยนะ"
ก็จริง…แม้ป๊ายังอยากกำชับเรื่องทานอาหารให้ตรงเวลา ครบห้าหมู่ แล้วก็นอนให้เต็มอิ่มอีกสักชั่วโมง
_____


ตั้งแต่มีของเล่นอันใหม่พวกเด็ก ๆ ก็ติดเล่นกันสนุกสนาน การสืบคดีของนักสืบตัวน้อยตั้งแต่ม.ต้น อนุบาล และเนอร์สเซอรี่ กลายเป็นการเล่นสนุกกันเสียงเจี๊ยวจ๊าว
หลินยังห่วงเรื่องงานอยู่บ้าง แต่หลังจากโดนป๊ากล่อมให้ใช้ช่วงเวลานี้พักผ่อนแล้วก็ไปเล่นกับน้องติดลม ป๊าไม่ค่อยคิดมากเรื่องปาฏิหาริย์เท่าไร การกลายเป็นเด็กทั้งบ้านผิดคาดและชวนตกใจในช่วงแรก แต่นอกนั้นก็ไม่มีอันตรายอะไรอีก เขายังได้ใช้เวลาช่วงหยุดยาวดูแลลูกทั้งวันด้วย
เล่นไปคงเหนื่อย เด็ก ๆ คงอยากดื่มอะไรเย็น ๆ กัน ป๊าเตรียมกระติกน้ำลอยดอกมะลิไปให้ลูกดื่มดับกระหาย แต่สามีที่ควรมายกไปยังหายหัว เขาอยากเอาไปเองแต่ติดที่มือยังวุ่นทำอาหารว่างให้ลูก ปอกผลอกร่องสีทองชวนทานอยู่ในห้องครัว มีความสุขในทุกนาทีที่ได้หาเลี้ยงลูกหลาน
ตอนป๊ากำลังคร่ำเคร่งหั่นชิ้นผลไม้ลงกล่องพลาสติก แด๊ดเข้ามากอดหมับจากข้างหลังโดยไม่ให้รู้ตัว
"มาหยอกอะไรคนกำลังทำกับข้าว" ถึงโดนรวบแต่ป๊าสามารถทำงานและบ่นสามีไปได้ในเวลาเดียวกัน
"หิวแล้ว"
"กับข้าวอยู่ในสำรับ"
"อกร่องกับคนปอกอะไรหวานกว่ากันหว่า" แด๊ดก้มลงงับแก้มเขาครึ่งแรง ความรู้สึกเจ็บมีไม่ถึงหนึ่งในสิบของความตกใจ ป๊ารีบปกป้องกล่องใส่ผลไม้มือเป็นพัลวัน
"อย่าให้มะม่วงหกนะ! ถ้าทำกล่องคว่ำเดี๋ยวโดนสันมีดทุบหัวแตก"
"เฮ้อ ป๊าไม่หวานเลย อุตส่าห์ได้มีโอกาสสวีทกันสองคน"
"ว่างนักก็มาช่วยกันทำ"
"หืออ ช่วยทำไร ป๊าทะลึ่งง"
"ไถนามั้ง เอามะม่วงไปปอกเลย!" คนใช้งานเก่งยัดอุปกรณ์ทำครัวให้โดยไม่เปิดโอกาสให้เถียง
ชายหนุ่มอารมณ์ดีรับไปทั้งรอยยิ้ม วางทั้งสองอย่างบนโต๊ะทานข้าวอย่างเรียบร้อย ว่าง่ายจนป๊าสังหรณ์ร้าย
"ไม่เล่น—"
ดุยังไม่ทันขาดคำ แด๊ดก็อุ้มเขาขึ้นนั่งบนโต๊ะครัว
สามีมอบสายตาหวานเชื่อมให้ในระยะใกล้ แค่มองเฉย ๆ เท่านั้น ราวกับอยากรำลึกว่าคนตรงหน้าทำให้เขามีความสุขแค่ไหน ทำให้หลงใหลอย่างไร เคยเห็นมาสี่สิบปีกว่าก็ไม่เคยพอ ให้มองต่อไปอีกสักร้อยปีก็ยังไม่พอ
"อยากอยู่ตรงนี้นาน ๆ"
ได้ยินคำหวานซ้ำซากมาไม่รู้กี่คำ ยังสามารถทำให้คนฟังละลายไปกับทุกคำได้อยู่ดี
"คิดดูสิ เราไม่ได้ทำตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว"
"…"
ป๊ายื่นมือไปดึงหูยืด ไม่หวั่นต่อเสียงร้องโอดโอยของผู้ถูกประทุษร้าย
"โอ๊ยยย"
"มันน่าขว้างด้วยเม็ดมะม่วงจริง ๆ" สามีเขาพักนี้ละหยอดได้หยอดดี ไม่รู้ไปกระเหี้ยนกระหือรือมาจากไหน "ปล่อยมือแล้วไปแบกกระติกน้ำให้ลูก ว่างงานเหรอถึงมาเล่นเนี่ย"
"ใช้งานเก่งเหลือเกินนน" ชายหนุ่มลากเสียงยาวเชิงเสียดสี "อุตส่าห์ได้กล้ามคืนมา ให้อุ้มเถอะนะ นะ ๆๆ ไม่ได้อุ้มป๊ามานานแค่ไหนแล้ว"
"เล่นอะไรเป็นเด็ก" ป๊าบ่น มือผลักอกสามีออกแต่เขาสู้แรงกลับ ยืนนิ่งเป็นหุ่นไม่ขยับเขยื้อน รอยยิ้มอันตรายระบายบนใบหน้า
"หึม หึมม ไม่รู้ซะแล้วว เดี๋ยวจะโชว์พลังของวัยหนุ่มให้ดู"
แขนแข็งแรงยกคนรักขึ้นบ่าเป็นกระสอบข้าวสาร
"จะพาไปไหน— ไอ้-ไอ้แด๊ด!"
แด๊ดพาป๊าเดินออกจากครัวโดยเฉยเมยต่อการต่อต้าน เป้าหมายคืออ่างลมกลางสวน พอลูกได้ยินเสียงดังลั่นต่างก็มองมาทางนี้เป็นตาเดียว ขนาดหลินที่ดูเคร่งเครียดเป็นปกติยังฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะเสียงใส เฝ้ามองชะตากรรมโชคร้ายของผู้ปกครอง
เกิดเสียงดังตูมใหญ่ ร่างป๊าลงไปอยู่กลางลูกบอลและเป็ดลอยน้ำ เสียงหัวเราะสนุกสนานของหม่อนตามมาเป็นอันดับแรก พยายามจะคลานมาหาป๊าจนใกล้ตกโต๊ะแคมป์ปิ้งแต่โรมอุ้มจับเอาไว้ก่อน
เหมือนสามียังเห็นเขาเปียกไม่พอ น้ำโครมใหญ่ถูกสาดใส่ศีรษะต่อ
"โอ๊ยย อะไรเนี่ย"
"รดน้ำดำหัวไง" เสียงคนช่างแกล้งร่าเริงอย่างอันตราย แถมยังเลื่อนระดับไปอีกขั้นด้วยการเรียกสมุนมาช่วย "ตวันมาเร็ว! หลินไปดึงสายยางมา!"
เด็กอนุบาลรีบปีนข้ามกำแพงปราสาทลม เด็กม.ต้นวิ่งออกไปทำตามคำสั่งว่องไว เป้าหมายของการถูกลากมาจากครัวไม่ใช่เพื่อประเพณีหรือแสดงความเคารพบิดา แต่เพื่อให้เด็กน้อยเทน้ำใส่โครมจนเปียกโชก
"มันรดน้ำตรงไห—!"
สายตาป๊ายังพร่ามัวจากน้ำจำนวนมาก เมื่อลืมขึ้นมาอีกที ภาพตรงหน้ากลายเป็นสามีพร้อมอาวุธครบมือ
"เอ้าา ประแป้ง"
แด๊ดมาพร้อมถังแป้งแคร์ มือใหญ่ลากตั้งแต่หน้าผากลงไปถึงคาง ป๊าลุกขึ้นปาดแป้งเปียกเหนอะ ๆ นี้ใส่หน้าสามีเพื่อเอาคืน ยังยั้งมืออยู่เพื่อเห็นแก่ทารกน้อยในอ้อมกอดเขา
สามเด็กซนเริ่มไปหยิบถังแป้งของตัวเองมาบ้าง หลินมองหน้าขาววอกของป๊าอย่างลังเล ก่อนโจมตีแขนแทนด้วยความเห็นใจ
หม่อนเอื้อมมือมาละเลงหน้าผู้เป็นพ่อให้เละขึ้นไปอีก แต่ดีที่เขาไม่ใช่คนเดียวที่โดนรังแก แด๊ดผู้อยู่ใกล้มือกว่าก็โดนเช่นกัน แถมหนักกว่า เจ้าตัวหัวเราะดังไปถึงยอดมะพร้าวเมื่อโดนป้ายบ้าง ยอมให้ทุกคนแกล้งกลับแต่โดยดี
โรมเป็นเด็กดีที่สุดด้วยการแจกผ้าเช็ดหน้าให้ผู้อาวุโส แต่หลังจากนั้นเขาเติมถังอาวุธให้เพื่อนวัยอนุบาลมาทำร้ายพ่อต่อ บอกไม่ถูกเลยว่าอยากได้ใจหรืออยากได้กำปั้น
"ป๊า ประแป้ง ๆ" ตวันส่งสายตาอ้อนวอน ป๊าที่แทบจะขาวโพลนไปทั้งตัวต้องย่อเข่าให้เด็กชายเอามือเล็ก ๆ แปะแก้ม
"สนุกกันใหญ่เลยนะ"
โดนประแป้ง โดนน้ำ เข้าปากบ้างจนเฝื่อนลิ้นและเปื้อนไปหมด แต่ถ้าถามว่าเขาเกลียดความไม่สบายตัวตอนนี้ไหม รอยยิ้มที่กว้างเต็มใบหน้าตอบแทนหมดแล้ว
เด็ก ๆ เปลี่ยนกิจกรรมไปเรื่อยตั้งแต่สงครามแป้งแคร์ ป้ายคน ป้ายหมา ต่อด้วยโยนบอลให้พวกสุนัขคาบเล่น วิ่งไล่กันสนุกสนานไม่ต่างจากมนุษย์ ลูกหมากับลูกคนหัวหูเปียกปอนไปหมด ใบหน้าเปื้อนแป้งสีขาว กลิ่นน้ำอบกระจายฟุ้ง
ป๊าอยู่เล่นสนุกเป็นเพื่อนลูกไม่นานนัก เมื่อถึงจุดหนึ่งที่เด็ก ๆ หันไปเล่นกันเองเขาก็ค่อย ๆ ถอยออกมาแล้วกลายเป็นผู้เฝ้ามอง ก่อนหันหลังกลับเข้าครัวด้วยรอยยิ้ม ความสุขของวันนี้ได้รับการเติมเต็มแล้ว
"ป๊าจะไปไหนมาเล่นกันก่อน" สามีสังเกตเห็นรวดเร็วจึงรีบมาตาม
"ปอกมะม่วงทิ้งไว้ยังไม่เสร็จเลย ไหนเดี๋ยวต้องไปทำข้าวเย็นอีก"
"ไม่ต้องทำแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นเราไปกินข้าวในเมืองก็ได้"
"แต่ทำกับข้าว…"
"เอาน่าป๊า ลูกเราไม่ได้เป็นเด็กแบบนี้ทุกวันนะ"
เมื่อเห็นว่าคนรักยังคงสีหน้าลังเล แด๊ดถึงเข้ามากระซิบใกล้ ๆ เบา ๆ ให้ผู้ฟังซึมซับใจความตั้งแต่คำแรกถึงคำสุดท้าย
"ไปเถอะ ครอบครัวจะได้พร้อมหน้า ความสุขของป๊าสำคัญกว่าข้าวเย็นเยอะ"
ป๊ายืนนิ่งหลังโดนบอกรัก มัวเผลอจนโดนรวบตัวลอยบังคับกลาย ๆ ให้ไปด้วยกัน แต่คราวนี้ความรู้สึกผิดที่ทิ้งงานทำกับข้าวจางน้อยลงแล้ว
____


สองสามีลงไปยังห้องนั่งเล่นทั้งที่ความรู้สึกยังค้างคา หลินนั่งข้างน้องสาว ตวันเอียงพิงเพื่อน ดูการ์ตูนกันด้วยแววตาว่างเปล่าแทบไม่รับรู้ ท่ามกลางลูก ๆ ที่มองอย่างกังวล หลินดูรู้เรื่องสุด โรมดูรู้สึกผิดที่สุดแต่ก็ยังดูไม่ยอมแพ้เช่นกัน
ทุกคนต่างรอ
ทารกหลับไปแล้วในกระเช้า ดูจากใบหน้าเล็กที่ปกติจะเปี่ยมสุขตอนนี้มุมปากตกลงเล็กน้อย ป๊ารู้ทันทีว่าไม่ใช่การหลับที่สุขสบายใจนัก หม่อนหลับเพราะเหนื่อยกับอารมณ์ผันเปลี่ยนไปมาของผู้ใหญ่ที่เป็นหลักยึดเหนี่ยว ผู้เป็นพ่อรู้สึกผิด อยากจะเข้าไปปัดเป่าเรื่องเลวร้ายในความฝันที่ทำให้คิ้วบาง ๆ นั้นขมวดมุ่น
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของตวัน ป๊าถูกย้ำเตือนว่าเรื่องเลวร้ายในฝันนั้นคือเขาเอง
"ป๊าโกรธหนูเหรอ" เด็กชายหันมากระซิบถามเสียงเล็ก ๆ ดวงตาสั่นไหวน่าสงสาร
"โกรธแด๊ดต่างหาก" สามีตอบแทนให้ทันที อุ้มลูกชายคนกลางขึ้นมาปลอบโยน "ใครจะโกรธคนเก่งของแด๊ดลงล่ะ"
ดวงตากลมโตฉายมาที่เขา ป๊าฝืนยิ้มให้ ยืนยันด้วยน้ำเสียงเหน็ดเหนื่อย "ป๊าเหนื่อยน่ะ ไม่เกี่ยวกับหนูหรอกนะ"
แด๊ดกล่าวราตรีสวัสดิ์สั้น ๆ กับแขกของบ้านเช่นเคย แต่ป๊าไม่มีแรงมากพอจะก้าวพ้นจากหลุมลึกที่ตนขุด ทั้งยังนึกไม่พอใจที่โรมเอาเรื่องเครียดไปเทให้ลูกเขาแบก ถึงได้เมินเฉยกับชายหนุ่มแล้วอุ้มหม่อนที่หลับไม่รู้เรื่องขึ้นบ่า ก่อนเอ่ยไล่ต้อนเด็กเล็กเด็กโตขึ้นเรือนเตรียมตัวนอน
คืนนั้นป๊านอนไม่หลับ ในหัวมีแต่ว่าตวันจะอยู่ยังไง ถ้าเขาปล่อยลูกไปลูกก็ต้องเสียใจ ถ้าให้เลิกกันลูกก็ต้องเสียใจ ถ้าตวันรับรู้ว่าเขาไม่ยอมรับเด็กคนนั้นก็ต้องเสียใจอีก ไอ้ความขี้วิตกนี้เหมือนจะถูกถ่ายทอดไปให้ลูกด้วย เดาได้เลยว่าตวันจะเข้าข้างพ่อแม้จะเศร้ามาก ๆ หากต้องเลิกกับแฟน ถึงได้สองจิตสองใจไม่กล้าบอกมาตั้งนาน
พวกเขายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้โรมอยู่หรือกลับไป เอาจริง ๆ ดูเหมือนว่าทุกคนจะอยู่ข้างโรมยกเว้นป๊า คิดแล้วยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นไปอีก
การพยายามข่มตาหลับตอนนี้ไม่ต่างจากทรมานตัวเอง ป๊าลุกออกไปข้างนอก นึกอยากไปดูลูกชายคนกลางว่าหลับสนิทอยู่ไหม ฝันร้ายไหม ร้องไห้เพราะป๊าอยู่หรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ทำแค่เดินงุ่นง่านอยู่หน้าห้องนอนลูก ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเข้าไปหาดีหรือไม่ สายตารู้สึกผิดของลูกยังหลอกหลอนอยู่กระทั่งในความฝัน
"ป๊า"
เสียงเล็ก ๆ มาพร้อมใบหน้างัวเงียที่เปิดประตูออกมา
"ตวันเป็นอะไร นอนไม่หลับเหรอลูก"
"หนูออกมาเข้าห้องน้ำ"
"เดี๋ยวป๊าไปเป็นเพื่อนนะ"
เขาอุ้มพาไปทำธุระส่วนตัวแล้วจึงพากลับไปนอน ตลอดการเดินกลับไปมาคือความใจหาย นึกถึงความทรงจำเก่าก่อนตอนอยู่เป็นเพื่อนลูกคนกลางจนกระทั่งหลับ เอาผ้าห่มคลุมให้ บอกฝันดีกับเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พอลูกเริ่มโตก็บ่อยน้อยลง ๆ จนเลิกไป
ป๊าแอบอมยิ้มในใจ สุขที่ได้ทำหน้าที่เดิมอีก เศร้าที่ว่าไม่มีโอกาสทำมาแล้วหลายปี รสชีวิตหวานปนขมอบอวลอยู่ในทรวง
"หนูทำป๊าเสียใจเหรอ"
"เปล่าหรอก…" ดวงตาเขาขยายขึ้นเล็กน้อยด้วยไม่คาดคิด แต่ก็คิดหาคำตอบมาให้ลูกเลิกเข้าใจผิดไม่ได้
การเห็นลูกเหมือนยิ่งตอกย้ำถึงความเห็นแก่ตัวในอดีต เพราะอยากสร้างครอบครัว อยากเติมเต็มความไม่สมบูรณ์ของตัวเองถึงต้องการจะมีเด็กสักคน แล้วก็เอาความสกปรกไปสาดสีน่าเกลียดใส่ผ้าขาว ตอนนั้นทั้งใจร้อนและโง่งม เชื่อสุดใจว่าขอแค่เป็นคนดีก็พอแล้ว ทั้งที่ผู้ชายสองคนไม่ได้ถูกออกแบบมาให้คู่กันสักหน่อย
จู่ ๆ ป๊าก็อยากถามลูกขึ้นมา เขาคงแงะเอาความจริงจากตวันตอนโตได้ยาก ตรงข้ามกับเด็กใสซื่อไร้เดียงสาที่รู้สึกอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้น
"เคยเสียใจรึเปล่าที่เป็นลูกป๊า"
"ไม่เสียใจหรอก หนูรักป๊า"
คำว่ารักปักอกเขาจนเจ็บไปหมด ยังไงลูกก็รักผู้เลี้ยงดูมาอยู่แล้ว ทั้งที่ถูกตัดโอกาสการไปเจอพ่อแม่ที่สมบูรณ์พร้อมกว่า
เด็กสี่ขวบไม่เข้าใจหรอกว่าการอยู่ในครอบครัวบิด ๆ เบี้ยว ๆ หมายความว่าอย่างไร ไม่รู้ว่ามีถ้อยคำดูหมิ่นอะไรบ้างที่ต้องเจอ ไม่รู้ว่าการถูกกลั่นแกล้งจะสร้างแผลล้ำลึก ป๊ารู้ แต่ตอนนั้นก็ยังดื้อดึงอยู่ดี ตอนนี้ถึงต้องพยายามปกป้องเขาให้เต็มที่เพื่อทดแทน
กางปีกกกให้ความอบอุ่น ปัดเป่าความทุกข์ที่มาแผ้วพานให้จางหาย สกัดกั้นทุกความเศร้า ผิดหวัง ทุกภัยร้ายของโลกภายนอกรัง
"เหรอจ๊ะ ป๊าก็รักหนูที่สุดเหมือนกัน"
"ถ้าป๊าเกลียดโรม แต่หนูรักโรม แล้ว-แล้วหนูต้องทำยังไง ทั้งสองคนดีกันไม่ได้เหรอ หนูต้องทำยังไง" ตวันถามย้ำด้วยขอบตาแดง น้ำตาวาวในแสงสีส้มนวลจากโคมข้างเตียง
"หนูไม่จำเป็นต้องทำอะไรทั้งนั้น"
ขอบตาป๊าร้อนผ่าวเมื่อความทรงจำเมื่อก่อนตีตื้นขึ้นมา เขาก็เคยถามเหมือนตวัน ตอนยังใสซื่อและคิดว่าโลกจะหมุนตามใจตัวเองไปเสียทุกอย่าง คิดว่าถ้าสู้ไม่ถอยแล้วทุกอย่างจะดีเอง จนวันที่โดนความจริงทุบหัวหนัก ๆ ว่าเป็นไปไม่ได้
"ป๊าไม่ได้เกลียดโรม ป๊าแค่เป็นห่วงหนู ป๊ากลัวว่าหนูต้องเสียใจทีหลัง"
"หนูไม่กลัวหรอก"
"เด็กคนนี้นี่ ทำไมดื้อนักฮึ"
"ติดป๊ามา"
"ช่างย้อนจริงเชียว"
ผู้ผ่านโลกมามากกว่ายิ้มเหนื่อย ๆ ส่ายหน้ากับความดื้อรั้นของเด็ก ก้มจุมพิตตรงหน้าผากบอกคำว่ารักและฝันดีด้วยภาษากาย ก่อนเอ่ยอธิบายกึ่งตัดบทด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
"วันที่มีลูกแล้วหนูจะเข้าใจเอง"
___
เช้านี้ป๊าไม่ได้ไปปลุกสามี ตอนนอนกอดกันบรรยากาศเหมือนทุกอย่างดีขึ้นแล้วก็จริง แต่ยังไม่คลี่คลาย ทั้งเขายังตะขิดตะขวงใจที่จะไปคุยด้วยอยู่ดี วันนี้เลยจัดการกิจวัตรยามเช้าเองโดยไม่รบกวนคู่ร่วมเตียง
แด๊ดเข้ามาในห้องครัวด้วยใบหน้าบึ้งตึงแต่เช้า ความจริงคำว่าเรียบเฉยตรงกว่า แต่สำหรับเขา อะไรก็ตามที่ไม่ใกล้เคียงกับ 'ยินดีกอดนานเท่านานจนกว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้น' หรือ 'พร้อมหยอดคำรักตลอดเวลา' เข้าข่ายบึ้งตึงทั้งหมด
ป๊าเหลือบมองแว๊บหนึ่งก่อนหลบตา "หน้าบูดอะไรแต่เช้า"
"ฉุนป๊า"
"เหรอ…"
ยังโกรธอยู่เหรอ…
"ป๊าผัดกะเพรา"
แด๊ดจามใส่หนึ่งทีเป็นการยืนยันความฉุน ป๊ารู้สึกอย่างแรงกล้าว่าอยากเอาตะหลิวแทงคน ต่อด้วยกระทะฟาด โทษฐานทำให้อารมณ์เขาปั่นป่วนเป็นช้างตกมันแต่เช้า เดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวอึกอัก เดี๋ยวโกรธ จบลงด้วยการกอดเอวแล้วฉวยโอกาสหอมแก้ม ทำตัวเป็นหมีเกะกะไม่เปลี่ยน
"อย่าลืมว่าแด๊ดอยู่ตรงนี้เสมอนะ บางทีก็ลืมเหรอยาหยี เดี๋ยวหอมอีกทีจะได้จำได้แม่น ๆ"
ต่อให้เมื่อวานงี่เง่าอย่างไร ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เขายังหลับสนิทข้างป๊าราวกับผู้ร่วมเตียงเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดในโลก ไม่ว่าจะพึ่งกึ่ง ๆ ทะเลาะกันมาหรือไม่ ยังงัวเงียเบียดกอดในนิทรา ยังตื่นทีหลัง ยังลงมาทะเลาะกับหมาแมวที่แย่งกันกินข้าว ยังคอยกุมมือมอบความอบอุ่นไม่เคยปล่อย สัมผัสถึงแหวนสีเงินวงเกลี้ยงบนมือบาง คู่แฝดของวงที่ห้อยอยู่กับสร้อยคอสามี
ริมฝีปากนุ่มประทับลงที่ไรผมใกล้ขมับ ผนึกคำพูดลงความทรงจำด้วยสัมผัสอ่อนโยน อวัจนภาษาที่บอกชัดเจนกว่าคำสัญญายืดยาว
เขาจะไม่จากไปไหน…เป็นสิ่งเดียวที่ป๊าเชื่อมั่นมาทั้งชีวิต สามีเป็นความมั่นคงเดียวที่จะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป
ในอีกยี่สิบนาทีต่อมา สมาชิกของบ้าน—ไม่ สถานะยังตัดสินไม่ได้ แขกของบ้านเข้าห้องครัวเช้ากว่าทุกวัน
"เอ่อ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" โรมมาพร้อมสายตาอักอ่วน เหลือบมองป๊าเพื่อสำรวจว่าผู้ใหญ่แสดงความไม่ชอบใจผ่านสีหน้าหรือเปล่า ป๊าไม่พูดอะไร ไม่ได้เกลียดเขา แต่ก็เลือกจะหลบหน้าเช่นเดียวกันแล้วมุ่งมั่นจัดจานต่อ
แด๊ดช่วยทำลายความเงียบอันอึดอัดเหมือนทุกครั้ง "โรมเอ็งมาช่วยปอกกระเทียมซิ"
"ผมทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นนะครับ"
"นั่น มีดเสียบอยู่ที่ชั้น เอามาลอก ๆ เปลือกออกเป็นอันใช้ได้" ผู้ใหญ่อธิบายอย่างเรียบง่ายที่สุด สักพักได้ยินเสียงคนโดนดุอย่างไม่ค่อยจริงจัง ความเป็นมิตรต่างจากวันแรกที่เจอกันลิบลับ
โรมยังไม่ถูกไล่กลับบ้าน—ในตอนนี้
จะว่าป๊าสงสารเด็กมันก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนคือเข้าใจความทุกข์ของโรมอย่างลึกซึ้ง นาวีตอนสิบแปดเคยเสียใจอย่างไร ป๊าตอนหกสิบก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่บางทีความรู้สึกมันก็ถูกตรรกะปัดตกตอนต้องตัดสินใจ
ข้าวเด้งในครึ่งชั่วโมง ไล่เลี่ยกับเวลาที่ลูกพากันลงจากเรือนตามปกติ
"วันนี้มีอะไรอะป๊า"
"กะเพราหมูกรอบแล้วก็ผักต้ม"
"ใครจะเอาไข่ดาวเพิ่มด้วยไหม"
"หนูเอา" ตวันยกมือฉายไฟ ป๊าถึงทอดเผื่อสักสามฟองเลย หลินยังดูระมัดระวังอยู่เลยเงียบ ๆ แต่เดี๋ยวเด็กคนนั้นก็เริ่มหิวแล้วหาตักทานเอง
"มา ๆ กินข้าวเร็ว"
อาหารบนจานของทุกคนดูน่ากิน ขนาดข้าวทารกที่ถูกบดละเอียดแด๊ดก็ยังพยายามตกแต่งให้เป็นสีสัน ฟักทองต้ม เนื้อปลาฉีก ป๊าทานไปป้อนข้าวลูกไปด้วย บรรยากาศกลับเป็นเช้าที่ผ่อนคลายอีกครั้ง
ตอนนั้นเองที่มือถือป๊าแผดเสียงร้องดังลั่น มันถูกปรับเสียงดังสุดเผื่อบางทีคนแก่เหม่อ ๆ หูตึงอยู่ไม่ทันได้ยิน
"ใครโทรมาน่ะ หยิบให้ป๊าที"
___


ยี่สิบนาทีพ้นผ่าน ในที่สุดก็ได้กลับไปโซนอาหารอย่างที่ตั้งใจไว้สักที น่าเสียดายที่เดินไม่ถึงครึ่งซอยก็ต้องหยุด (อีกแล้ว)
ตวันกระตุกแขนเป็นสัญญาณให้ผู้ปกครองสนใจ และแล้วหายนะลูกเยอะก็ปะทุขึ้นมาพร้อมกัน ทุกอย่างจะไม่เป็นปัญหาเลยถ้าป๊าปล่อยให้ลูกไปกันเอง แต่คนช่างเป็นห่วงไม่อยากให้ใครคลาดสายตา อยากให้อยู่ด้วยกันทุกคนตลอดเวลา ยิ่งแปลกที่แบบนี้ด้วยแล้ว
"ป๊า หนูอยากไปเล่น" ตวันชี้ไปยังร้านทาสีปูนปลาสเตอร์
"งั้นเดี๋ยวหนูไปร้านยำนะ เห็นปูไข่ดองแล้วมันเสี้ยน" หลินรู้ว่ารอเด็กอนุบาลทาสีปูนต้องนานแน่ เธอจะเลี้ยวไปร้านที่อยู่อีกซอยแล้วแต่ติดที่ป๊ารั้งไว้
"รอน้องก่อน"
"แค่ตรงนี้เองงง"
"แอเร่ แออ" หม่อนชี้ไม้ชี้มือไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง
"จ้า จ้า แป๊บนึงนะ"
เขากำลังคิดวางแผนว่าจะให้เด็ก ๆ แยกไปกับผู้ปกครองแต่ละคน แต่สามีทำให้ทุกอย่างยากขึ้นด้วยการมองร้านต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไป
"ป๊าาา ร้านนั้นขายตะบองเพชรซื้อ 1 แถม 1"
"เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนตวันก็ได้ครับ" โรมเสนอ
ป๊าหรี่ตาอย่างไม่ชอบใจนัก ความจริงมันก็ได้ ไม่ใช่ที่รโหฐานสักหน่อย แต่ก็ไม่ค่อยอยากให้อยู่กันสองคน อย่างน้อย ๆ ถ้ามีหลินอยู่ด้วยก็ดี
โรมไม่คิดร้ายกับตวันแน่นอน เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย เชื่อมั่นได้ว่าจะดูแล—ในระดับหนึ่ง แต่ป๊าไม่อยากปล่อยมือหากเขายังสามารถกางปีกปกป้องลูกได้อยู่
โรมรับรู้ความไม่สบายใจของผู้ปกครอง เขาอาสาไปซื้อของแล้วให้ป๊าแด๊ดอยู่กับตวันแทน ทีแรกตกลงว่าจะไปด้วยกันทั้งหมดทีละร้าน ตามด้วยค้นพบว่าร้านยำที่หลินสั่งต้องรอคิวนานมากเลยกลับมาคิดกันใหม่
สุดท้ายสรุปได้แยกกันไปเป็นสองกลุ่ม โรมกับหลินถูกส่งไปนั่งล้อมวงเป็นเพื่อนตวัน ส่วนป๊าแด๊ดไปหาซื้อของกินเพิ่มเติมเริ่มที่ร้านต้นไม้ ตามซื้อกระบองเพชรต้นกลมที่น่าสนใจไม่เท่าป้ายลดราคา แด๊ดถือตะกร้าใส่ต้นเล็กต้นน้อยมาอวด จำนวนรวม ๆ กันเป็นสิบ
"หม่อน! อย่าจับสิลูก หนามทั้งนั้นเห็นไหมน่ะ" พอเด็กอ่อนยื่นมือจะไปจับด้วยความสนใจ ป๊าต้องรีบพับมือทารกมาไว้กับตัว
"ป๊าจะเอาอะไรไหม" สามีถาม "เมื่อกี้เห็นดอกแก้ว 20 บาทเอง สวนเรามีรึยัง"
"โอย ไม่มีที่จะปลูกแล้ว มันชอบแสงมากนะเอาไปก็โดนต้นอื่นบังเปล่า ๆ ไม่โตหรอก"
"ว่านงาช้างก็ลด พวกต้นไม้ฟอกอากาศลดทั้งแผงเลย"
"น่าเอาไปไว้ในห้องลูกจะได้สดชื่น ๆ กัน"
"แล้วป๊าล่ะ ไม่อยากได้อะไรเหรอ"
ป๊าเงียบเพราะคิดไม่ออก ใช้เวลานานกว่าอึดใจคิดอยู่ว่าเขาอยากได้อะไร ในเมื่อตอนนี้ได้สิ่งที่ต้องการหมดแล้ว
"อยากได้แด๊ดไหมครับ"
"โอ๊ยย!" พอป๊าตะโกนเสียงเหนื่อยจิต แด๊ดหัวเราะชอบใจอย่างน่าตบกบาลสักที "เลอะเทอะจริง ๆ เอาไปจ่ายตังค์ได้แล้วพวกตะบองเพชรน่ะ จะได้รีบไปหาดูของกินให้ลูกกัน"
พวกเขาแวะซื้อหอยทอด ผัดไทย ข้าวเกรียบปากหม้อ กับขนมอีกสักสองสามชนิด หามื้อเย็นที่ต้องเรียกมื้อค่ำแล้วกลับไปให้ลูก
หม่อนใช้ตาแป๋วหันมองดูผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา พอผู้ใหญ่ยิ้มให้ ทารกน้อยก็ยิ้มตอบอย่างน่ารักไม่ว่าจะเป็นใคร นอกจากเกิดมาป่วนแล้วก็เกิดมาเพื่อแจกความสดใสจริง ๆ เด็กน่าเอ็นดูถือเป็นอาวุธลับของป๊าในการต่อราคา ยากจะมีคนต้านทานทารกที่ยิ้มหวานให้ได้
ป๊ากลับไปตามลูกในสามสิบนาทีถัดมา ประหลาดใจเล็กน้อยตอนเดินสวนกับผู้หญิงสามคนที่ก้มหน้าหนี เหลือบมองพวกเขาด้วยสายตาประหม่าก่อนเดินออกไป
เด็กโต เด็กวัยรุ่น ล้อมวงรอเด็กชายและผลงานปูนปลาสเตอร์หกตัวเรียงกัน มองไปแล้วเหมือนภาพน่าเอ็นดูของสามพี่น้องเล่นขายของ หลินหัวเราะชอบใจบางอย่าง ตวันนิ่งเงียบมีสมาธิกับการโบกลมใส่ตัวสุดท้ายให้สีแห้ง และโรมที่กุมหัวใจคล้ายพึ่งค้นพบเรื่องสะเทือนขวัญ
"ไปเร็วหนู หิวข้าวกันรึยัง"
"แล้วค่าา ป๊ามีขนมเบื้องอีกไหมคะ น้องพึ่งจัดการหมดไปแล้ว"
"มี ๆ ถังแตกข้าวเกรียบอะไรมีหมดเลย"
โรมเริ่มเก็บข้าวของรอบโต๊ะและตุ๊กตาปูนแสนสำคัญของแฟนลงถุง ภาษากายดูนอบน้อมกับเด็กอนุบาลกว่าปกติ คนที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดคือตวัน แด๊ดอุ้มเขาขึ้นไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือของกินพื้นบ้านเพื่อที่จะไปหาที่นั่งเหมาะ ๆ ทานข้าว
ลานริมแม่น้ำเป็นจุดหมายสุดท้าย สมาชิกหกคนนั่งกันเต็มโต๊ะทานอาหาร ทุกเก้าอี้ถูกจับจอง แด๊ดถึงกับต้องไปเอ่ยปากขอเก้าอี้จากโต๊ะข้าง ๆ มาทานอาหารไปพร้อมดูการแสดงแสงสีจากอุโบสถอีกฝั่ง จุดพลุกันจนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดอกไม้ไฟละลานตา
ป๊ามองแฟนลูกที่ค่อย ๆ กรุยทางพาตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านเดียวกัน มองครอบครัวที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่น่าเป็นไปได้ เป็นความน่าทึ่งที่ชวนให้อมยิ้มอิ่มเอม อยู่ซึมซับทุกความสุขในช่วงเวลานี้ ช่างเป็นคืนที่ปั่นป่วน เหนื่อยอ่อน ชวนปวดหัว แต่ก็ไม่อยากให้จบลงเลย
___
[แถม: ของขวัญจากตวัน]
สำหรับโรมแล้ว…ตวันเข้าใจได้ง่ายในบางเวลา บางเวลาก็ไม่น่าทำความเข้าใจ
เด็กชายใช้เวลาระบายสีปูนปั้นหกตัวไม่ถึง 20 นาที โรมมีอะไรให้ฆ่าเวลาบ้างตอนที่ช่วยเลือกสีให้แล้วก็คุยเล่นไปด้วย แต่ตอนนี้มีเพียงความเงียบสงบที่ไม่รู้จะทำอะไรดีของการรอ รอ และรอให้สีแห้ง
"เมื่อไหร่จะแห้งล่ะ" เสียงเล็ก ๆ บ่น พลางทำแก้มป่องเป่าตุ๊กตาปูนปั้นอย่างเอาจริงเอาจัง
"เป่าแรงแบบนั้นเดี๋ยวก็หน้ามืดหรอกครับ ช่วยกันพัดดีกว่านะ" โรมเตือน ดูเหมือนว่าสีบนปูนมันจะถูกออกแบบมาให้แห้งเร็วอยู่แล้ว เด็กวัยอนุบาลแค่ใจร้อนไปเอง
พี่หลินพิมพ์ลงโทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง คล้ายกำลังเปิดวอร์อยู่กับใครสักคนในโลกออนไลน์
ตวันมีสมาธิหนักแน่นกับการใช้มือพัดโบกตุ๊กตา
โรมที่ใจลอยได้ยินเสียงบทสนทนาจากโต๊ะข้างหลัง
"มึงว่าเค้าใช่ปะวะ"
"เชี่ย จริงว่ะ เสียดายชิบหาย"
"สมัยนี้ผู้หญิงอยู่ยากขึ้นทุกวัน ผู้ชายหันไปกินกันเองหมดแล้ว"
เป้าหมายของการนินทาคือคู่รักที่อุ้มลูกรอซื้อหอยทอด ยืนอยู่เยื้องข้างหน้าลานที่นั่งของแผงปูนปลาสเตอร์นี่เอง ไกลพอสมควรแต่สามารถมองเห็นได้สำหรับผู้สนอกสนใจเป็นพิเศษ
เมื่อมั่นใจว่าเป้าหมายไม่ได้ยิน ยังไงก็ไม่โดนว่า บทสนทนาไร้พิษภัยจึงค่อย ๆ ลงลึก
"กุไม่ได้จะเหยียดอะไรหรอกนะ แต่เค้าไม่กลัวลูกเป็นตุ๊ดตามเหรอ"
โรมกำหมัดแน่น…สีหน้าตวันไม่แสดงอาการว่ารับรู้ ยังพองแก้มเป่าสีสลับกับโบกมือมุ่งมั่น เหมือนโลกของเขาจำกัดอยู่แค่สิ่งสำคัญเท่านั้น
"เข้าโรงเรียนคงโดนเพื่อนล้อหนักสัด ๆ"
"เออ นั่นดิ กูไม่อยากนึกถึงเลยโตมาจะเป็นไง สงสารเด็กว่ะ"
พี่หลินสายบวกสุดจมอยู่ในโลกส่วนตัว กำลังเมามันอยู่กับการเผือกเรื่องชาวบ้านในมือถือ ไม่ได้ยินเลยว่ากำลังมีคนเผือกเรื่องตัวเอง
"สักพักคงเป็นปมด้อย"
"ขอโทษนะครับ!" โรมตะโกนเสียงดุ
สายตาหกคู่มองมาที่เขาด้วยความสับสน รับรู้ได้ว่ากำลังจะโดนด่าบางอย่างแต่ยังไม่แน่ใจ มุมปากชายหนุ่มกระตุกเตรียมสาปสวดสักสองสามประโยค แต่มือเล็ก ๆ กระตุกเสื้อเรียกเขาก่อนที่จะได้ขึ้นต้นคำแรก
"โรม ถุงขนมเบื้องหนูล่ะ"
ด้วยวิญญาณทาสเข้าสิง ชี้นิ้วสั่งให้ชายหนุ่มขุดหาของยื่นให้เด็กชายโดยอัตโนมัติ ก่อนที่สมองจะคิดคำถามออกด้วยซ้ำว่าเอาไปทำไม บทสวดสองสามประโยคก็ถูกระงับไว้ชั่วคราว
ตวันลุกขึ้นยืนแล้วเดินอาด ๆ ไปหาโต๊ะเป้าหมาย ทั้งกลุ่มสามคนนั้นมองหน้าโรม มองกันเอง กับมองเด็กสลับไปมา
"คุณพี่สาว" มือน้อยยื่นถุงพลาสติกบรรจุแผ่นแป้งบางให้ "ให้ฮับ"
"เอ๊ะ ทำไมล่ะ ให้พวกพี่เหรอ" หนึ่งในนั้นสบตากับโรมอย่างขอความเห็น งงว่าสรุปจะหาน้ำเลือดหรือหาน้ำใจ เมื่อกี้ดุแต่ตอนนี้ใจดี
"อื้ม!" ตวันยืนยัน
"ว้าย น้องน่ารักจังเลย ขอบคุณค่าา" เสียงชมเด็กชายดังขึ้นไม่ขาดปาก เผื่อแผ่คำขอบคุณมาถึงเหล่าพี่ ๆ อีกด้วยหลายคำ
ก่อนกลายเป็นเสียงสะอึกทั้งโต๊ะในวินาทีถัดมา
"เก็บปากไว้กินขนมนะฮับ"
_____


ปกติแทบไม่มีใครโทรเข้ามือถือป๊า แล้วหากเป็นคนรู้จักโทรมาก็เท่ากับเขาจะมีปัญหาเรื่องเสียงอ่อนวัยลง ผู้หลงวัยกำลังคร่ำเคร่งกับการเช็ดปากเด็กจนลืมคิดไปเสียสนิท คนที่รับคือหลิน กว่าจะเสียใจที่ไม่ออกไปรับเองก็สายไปแล้ว
"คุณธามเหรอป๊า เขารู้เบอร์ป๊าได้ยังไง"
คำถามของหลินควรจะเป็นทำไมถึงโทรมาหาป๊า เขารู้ตั้งแต่เมื่อไร? ดูเหมือนคำโกหกที่ให้ไปก่อนหน้านี้จะถูกจับได้เร็วกว่าที่คิด ธามขุดประวัติตอนเขาหนุ่ม ๆ ขึ้นมาเหรอ แต่เมื่อ 3-4 ทศวรรษก่อนอินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย หารูปเทียบยาก จะค้นข้อมูลใครสักคนไม่ง่ายเหมือนสมัยนี้
"อ๋อ…"
"นึกอะไรออกคะ?"
"ตรงโต๊ะยามที่ต้องเขียนชื่อ-เบอร์ลงไป"
"ป๊าาา! เขียนชื่อจริงตัวเองลงไปเนี่ยนะ!"
"ก็ตอนนั้นรีบนี่นา" ลูกโดนขังอยู่ใครจะทันได้คิด แต่นึกย้อนแล้วก็อยากหาก้านมะยมมาหวดตัวเองที่สะเพร่าสักที
"ตัดสายไปเถอะ" แด๊ดดูราวกับจะปะทุ หลังได้ยินชื่อคนที่ไม่ชอบตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า เส้นเลือดตรงหลังมือสูบฉีดอยากปะทะ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นกระทั่งทารก แต่คนหลังนี้เครียดเพราะพยายามเลียนแบบผู้ใหญ่ไม่ก็ป๊าไม่ป้อนข้าวสักทีมากกว่า
"รับก่อนค่อยว่ากัน" ป๊าเห็นต่างจากสามี
ดูจากสายตากดดันบวกอยากรู้อยากเห็นของทุกคนแล้ว การจะขอตัวออกไปคุยส่วนตัวคงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อธามคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในเรื่องยุ่ง ๆ ที่เกิดกับครอบครัวนี้ ป๊าถึงต้องเปิดลำโพงแล้ววางตรงกลางโต๊ะเลย ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่หูผึ่งฟัง
"ผมพูดอยู่กับคุณนาวีสินะครับ"
"ใช่"
"ลืมผมไปรึยัง"
"ไม่มีใครอยากจำมึ—" หลินพ่นถ้อยคำอาฆาตออกมาก่อนโดนตวันตักข้าวคำโตเข้าปาก ระดับความไฟลุกพอ ๆ กับผู้เป็นพ่อ แด๊ดคำรามในคอเหมือนเครื่องยนต์ที่เหยียบเบรกและเร่งเครื่องไปพร้อมกัน ดีที่ตอนนี้สายเบรกเป็นฝ่ายชนะ
"คุณหลิน? ช่วงนี้ดูจะสนใจงานการกุศลของบริษัทจังนะครับ"
ผู้ถูกเอ่ยถึงกัดฟันกรอด เป็นครั้งแรกที่ป๊าเริ่มรู้สึกถึงความโกรธจาง ๆ เมื่อฝ่ายตรงข้ามพยายามลากลูกเขาเข้ามาในวงสนทนาด้วย ถึงได้พาธามกลับเข้าเรื่องด้วยคำถามเสียงเฉียบขาด
"คุณมีธุระอะไร"
"ผมรู้วิธีช่วยพวกคุณได้"
เสียงกุกกักดังขึ้นจากในหมู่เด็กเมื่อตวันไปเอากระดาษกับปากกามาวางบนโต๊ะ หลินเขียนตัวใหญ่ ๆ ว่า 'ยังไง?' ป๊านิ่งไปหลายอึดใจก่อนเอ่ยออกมา "มั่นใจนะ?"
"ออกมาคุยกันหน่อยไหมครับ ให้ผมเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ"
"ต้องเจอกันให้ได้เลยใช่ไหม"
อีกฝ่ายหัวเราะเสียงนุ่ม ส่วนอีกฝั่งหนึ่งอยากให้เสียงหัวเราะเป็นโหยหวนเจ็บปวด สายเบรกตึงเปรี๊ยะเริ่มขาดผึงทีละเส้น
คราวนี้ตัวอักษรของลูกสาวคนโตเจือความกังวลในลายมือ ฉายความร้อนรนในอักษรตัวท้าย 'ไม่! ปฏิเสธ!' ทั้งยังร่างประโยคที่อยากให้ป๊าพูด 'ผมคงไม่สะดวกครับ พอดีอยู่ต่างจังหวัด' ที่ผู้อ่านส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
"ตกลงนะครับ? คุณนาวีชอบทานอะไรรีเควสมาเลย เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"
"อะไรก็ได้"
อีกฝ่ายพูดชื่อร้านอาหาร สถานที่ที่อยากให้ไปรับ และเวลา นัดแนะเสร็จสรรพ คำว่าห้องอาหารส่วนตัวทำให้สามีสีหน้าดำทะมึน สายตาของผู้ฟังอยู่กับครอบครัวที่เห็นต่างกับเขาโดยสิ้นเชิง หลินทิ้งเหตุผลแล้วเน้นแต่ตัวอักษรพิเศษ 'ป๊าาา T T'
ในที่สุดก็มีคนไม่สนแผนล้วงความลับหรืออะไรทั้งสิ้น แด๊ดฉวยมือถือขึ้นไปคุยเอง กระแทกเสียงโกรธ ๆ ใส่ปลายสาย น้ำเสียงหาเรื่องเต็มที่
"เอ็งต้องการอะไร ทำไมต้องเป็นนาวี"
"เพราะป๊าคุยกับเขาตอนแรกละมั้ง" ไม่หรอก ธามอยากให้ป๊าไปคนเดียว จากการจองห้องส่วนตัวก็พอเดาได้ว่าไม่อยากให้ใครเข้ามาแทรกแซง เช่นเดียวกับป๊าที่ไม่อยากให้ครอบครัวไปใกล้ ๆ คนอันตรายแบบนี้เช่นกัน
"คุณฉัตรฟังอยู่ด้วยสินะครับเนี่ย"
ป๊าเกร็งมือโดยไม่รู้ตัว ลังเลระหว่างแย่งมือถือคืนมาจากสามีหรือตะคอกใส่คนปลายสายดี ซึ่งในวินาทีต่อมาธามตัดสินใจให้ด้วยการล่อเท้าเข้าหาตัวเอง
"ผมแค่อยากแลกเปลี่ยนข้อมูลด้วย ไม่ได้อยากวางมวย บอกตามตรงคุณไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเลย"
แด๊ดกัดฟันกรอด พยายามจะส่งจิตอาฆาตผ่านสัญญาณโทรศัพท์ไป ไม่ก็พยายามจะเผาปลายสายด้วยสายตา
"นาวีไม่ไปไหนทั้งนั้น เอ็งไม่ต้องโทรมาอีก" เขาดุเสร็จก็กดตัดสายท่ามกลางความเห็นด้วยของทุกคน ปนสะใจสุด ๆ ของลูกสาวคนโต
หลังวางสายแล้วทั้งห้องครัวปะทุเดือดด้วยเสียงตะโกนปนเป เก้าในสิบมาจากสามีกับลูกสาวคนโต ถ้านับเสียงไม่พอใจของทารกกับสายตาเป็นห่วงเงียบ ๆ ของตวันเป็นการโวยวายได้
"ตกลงกับเขาได้ไงอะป๊า!"
"บักหอยเอ๊ยย!"
"ตานี่ต้องการอะไรเราก็ไม่รู้!"
สาเหตุที่เขาตกลงก็เป็นสาเหตุเดียวกับที่พึ่งพูดออกมานั่นแหละ
"แต่ก็เป็นคนเดียวที่แก้ปัญหาให้หลินได้ไม่ใช่รึ"
"ช่างหัวงานหนูเถอะ! ป๊ากำลังเอาตัวเองไปเสี่ยงกับไอ้-ไอ้ผีที่เกือบจะหักคอคนได้นะ จะให้หนูโอเคเหรอ"
ป๊าตวัดสายตาไปทางโรมเพียงเสี้ยววินาทีเดียว แน่นอนล่ะโรมไม่มีเหตุผลอะไรให้ปิดบัง แม้จะเป็นการทำให้ลูกเขาเครียดเปล่า ๆ ก็ตามที
"ไอ้คุณธามแม่งตอแหล!"
"อยู่ต่อหน้าน้องพูดให้สุภาพกว่านี้หน่อย"
"น้องหนูไม่ใช่เด็กอมมืออย่างที่ป๊าคิดนะ" เสียงมั่นใจ แต่หม่อนที่กำลังโบกขวดนมเล่นเหมือนซ้อมเข้าสงครามทำให้เชื่อได้ยาก น่าแปลกใจที่หลินถามน้องทั้งสองต่อโดยไม่ย่อท้อ "ตวันอยากให้ป๊าไปป่าว"
"อยากให้ป๊าอยู่บ้าน"
ตวันเกาะอยู่กับแด๊ด ชายหนุ่มที่เงียบมาตั้งแต่ปล่อยคำสบถลงล่าสุด ตอนนี้ก้มหน้าเงียบไม่พูดไม่จา ให้ความสนใจกับการปลอบลูกแต่ตาเฉยเมยไม่รู้คิดอะไรอยู่ เห็นแล้วชวนอึดอัด นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาอ่านอารมณ์สามีไม่ออก
"หม่อนล่ะ"
"ดาบูวว"
"เห็นไหม หม่อนก็ปฏิเสธ"
"แค่ไปเจอกันเท่านั้น ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว แล้วในร้านอาหารก็มีคนอยู่ตั้งเยอะแยะ"
"เขาพึ่งพูดว่าจะจองห้องไพรเวท"
เฮ้อ…มีลูกสาวเถียงเก่งนี่น่าเหนื่อยหน่ายที่สุด
"ไปไม่ได้เด็ดขาด" แด๊ดเข้าร่วมทัพด้วยเสียงนิ่ง ๆ เย็น ๆ ที่ตวันทำหน้าบึ้งเลียนแบบ หม่อนตามสนับสนุนด้วย ป๊าหันไปสบตาเขาโดยตรง
"อยากรู้เรื่องปาฏิหาริย์ไม่ใช่เหรอ" ป๊าบุ้ยใบ้สายตาเรียงไปทางเด็กน้อยบนตักเขา ลูกสาวที่นั่งบนเก้าอี้สูง และเด็กหญิงผู้กำมืออดกลั้นไม่ให้ตัวเองระเบิดคำเถียงออกมาเป็นชุด "ลูก ๆ คงไม่อยากอยู่แบบนี้ไปตลอดหรอก"
"แต่ถ้าป๊าต้องเสี่ยง…"
"เราไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร ปล่อยไว้เฉย ๆ สิจะยิ่งอันตราย" ป๊ารู้ว่าตัวเองมีเหตุผลยากจะปฏิเสธ แม้บางทีอยากหยุดปากลงเมื่อสบกับแววตาเว้าวอนชวนให้เจ็บปวดหลายคู่ "ป๊าเอาความปลอดภัยของตัวเองอยู่เหนือทุกคนไม่ได้หรอกนะ"
ทั้งห้องเงียบเป็นเวลาเกือบนาที จนโรมทำลายความเงียบด้วยการยกมือขึ้นมาพร้อมเสียงไม่มั่นใจ "ผมออกความเห็นได้ไหม" แด๊ดพยักหน้าอนุญาตก่อนเลิกคิ้วสงสัยว่าทำไมต้องขออนุญาต จนเห็นสีหน้ามองแรงอยากให้หุบปากของป๊า
รู้ว่าโรมหวังดี โรมอยากช่วย แต่เขาไม่รู้เลยว่ากำลังทำให้ทุกอย่างมันยากขึ้น
"ปัญหาคือการไปคนเดียวไม่ใช่เหรอครับ"
"เออน่ะสิ ไอ้ลูกค้าตอแหล" หลินขบเคี้ยวไฟโกรธในปากและคำผรุสวาท "หนูว่ามันไม่ได้มีปัญหาไรกะแด๊ดหรอก ป๊าดูยอมคนไง ธามมองว่าป๊าเป็นเป้าหมายที่ง่ายสุดแล้ว" เธอมองไปทางเด็กตัวเล็กตัวน้อย "พวกนี้สืบถามไรไปก็ไม่รู้เรื่อง"
"อย่าดุน้อง"
ตวันที่นั่งฟังเงียบ ๆ มานานตกเป็นสนามอารมณ์โดยไม่รู้ตัว ส่วนหม่อนใช้ตาแป๋วดูคนคนนั้นคนนี้ที พยายามพูดตามเสียงอ้อแอ้ฟังไม่รู้เรื่อง
"นั่นแหละป๊า ธามก็อยากสืบเรื่องของเรามากพอ ๆ กับที่เราอยากรู้เรื่องเขา แบบนี้มันต่อรองกันได้นะ ยังไงเราก็มีแต้มต่อมากกว่าอยู่แล้ว"
"หลินอยากให้โทรไปอีกรอบเหรอ"
"จริง ๆ ไปจองห้องติดกันก็ได้นะครับ ผมพอจะรู้จักเจ้าของร้านอยู่" โรมโพล่งออกมา
เกิดความเงียบกริบขึ้น โรมลดมือลงอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้สงครามน้ำลายโยนไปโยนมาตั้งนานกว่าจะเสนอทางออก
"แต่เราจะไม่เห็นป๊าเลยนะ แต่—" เด็กหญิงลูบคางตัวเองอย่างใช้ความคิด ก่อนตัดสินใจด้วยแววตาเฉียบขาด "มันก็พอแทนกันได้ ต้องไปดูที่โรงรถ"
หลังพอมีหนทาง หลินก็สามารถต่อยอดวิธีล้วงข้อมูลของตนได้เรื่อย ๆ ตั้งแต่ไปเตรียมตัวก่อนการนัด เปิดดูรูปสถานที่จริงและไล่ซื้อของจำเป็นที่มีแต่ศัพท์เฉพาะฟังลำบาก ผู้เป็นศูนย์กลางนิ่งให้คนอื่นคิดแทน ป๊าพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมทั้งลูกและธามถึงคิดว่าเข้าหาเขาง่ายสุด การเผชิญหน้าตรง ๆ ไม่ใช่นิสัยเขาเลย
____


หลังจัดการของกินกันเสร็จก็ถึงเวลากลับบ้าน ปรากฏว่าเส้นทางไม่ได้ง่ายดายตามที่หวัง พอผ่านร้านไอศกรีมเด็ก ๆ ก็ลากผู้ใหญ่เข้าไปอย่างกับกระเพาะเป็นหลุมดำ
ถ้าจะให้ชมอะไรสักอย่างเกี่ยวกับโรม เข้าหาผู้ใหญ่เก่งคงเป็นหนึ่งในนั้น ทั้งหยิบจานมาแจก แย่งงานเด็กเสิร์ฟรินน้ำ ตักน้ำแข็ง คอยสังเกตว่าเครื่องดื่มใครพร่องแล้วบ้าง เข้าครัวไปตักไอศกรีมเองได้คงทำแล้วมั้ง
ตั้งใจทำคะแนนในฐานะว่าที่ลูกเขย (แต่งตั้งด้วยตัวเอง—พ่อตายังไม่อนุมัติหรอกนะ) ไม่หยุดหย่อน แม้ป๊าจะมองเห็นความไม่จริงใจเจือปนเจตนาดี น่าเบื่อที่ความเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในตัวเขามันดันชอบ อคติดั่งกำแพงหนาชักสั่นคลอน
ยิ่งแด๊ดนี่ไม่ต้องพูดถึง รายนั้นเคยเกลียดใครนานที่ไหน ต่อให้เป็นคนที่มุ่งร้ายถึงชีวิตเขายังสามารถให้อภัย
กว่าจะกลับถึงลานจอดรถของก็พะรุงพะรังเต็มมือ เยอะเกินจนป๊าต้องแยกมาอีกคัน พ่อหนุ่มนอบน้อมแย่งถุงผลไม้และของจุกจิกไปถือเอง "ป๊าเหนื่อยไหมครับเดี๋ยวผมถือให้" ความเอื้อเฟื้อแบบหวังผลทุกวินาทีตั้งแต่ตรงลานริมแม่น้ำถึงลานวัด ยาวไปจนถึงที่จอดรถ นอกจากอุ้มหม่อนกับจูงมือตวันแล้วคนรุ่นเก่าไม่ต้องทำอะไรเลย
"เดี๋ยวผมเปิดประตูให้นะครับ" ทั้งเปิดรถ เก็บของ จัดการคาร์ซีทให้เสร็จสรรพ ไม่ให้ป๊าต้องขยับตัว
"ขอบใจมาก"
ชายหนุ่มรุ่นลูกสตาร์ทรถส่วนตัว รอพักหนึ่งให้คันข้างหน้าผ่านไปก่อน ซึ่งไม่รู้ว่าแถวทางออกลานจอดชักช้าอะไรกัน กว่ากระบะล้อสูงข้างหน้าจะขับออกไปก็นั่งแช่แอร์รออยู่ในรถกันสักยี่สิบนาทีกว่า
ป๊าพึ่งรู้คำตอบเมื่อเห็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นปลาย ๆ ผู้ใหญ่ต้น ๆ ละจากรถกระบะ เดินตรงมาทางพวกเขาด้วยท่าทางอยากคุยด้วยแบบไม่เป็นมิตรนัก
โรมลดกระจกลงเพื่อฟังผู้มาใหม่
"ค่าที่จอดด้วยคร้าบบ"
"ป้ายตรงทางเข้าเขียนว่าจอดฟรีนี่" ป๊าถามกลับ คือลานวัดตรงนี้มันจอดฟรีมาตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว แต่ดูเหมือนว่ากลุ่มเก็บค่าจอดจะไม่ฟังเลยสักนิด ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่รถโรม ทั้งหลิ่วตาผิวปากให้รูปลักษณ์ภายนอกอันแปลกตา
"ยี่ห้อไรเนี่ยพี่ รถนอกปะ ไอ้ตราแบบนี้ผมไม่เคยเห็นเลย"
"สัก 2000 ละกันนะพี่ ถือว่าทำบุญ ๆ เนาะ"
หลังคนที่ดูท่าทางเป็นหัวโจกเรียกเสียแพงยับ ลูกหาบด้านหลังหลุดหัวเราะลั่น ป๊าไม่เข้าใจเลยว่าสถานการณ์นี้มันตลกตรงไหน
เขาถูกล้อมโดยกลุ่มหนุ่มสาวรุ่นลูกเกือบสิบชีวิต คนที่อายุมากสุดดูราว ๆ ลูกชายคนรองของเขาเท่านั้นเอง ระดับความอดทนของป๊าถึงได้สูงสักหน่อย ผิดกับผู้ที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับลิบลับ
"2000 ก็บ้าแล้ว นี่มันปล้นกันชัด ๆ" โรมสวนกลับหัวเสียกับการถูกไถเงินซึ่งหน้า "ทำไมผมต้องจ่ายด้วย"
"อะไรวะ ก็รวยนี่ แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกโว้ย"
"ไถตังค์กันดื้อ ๆ เลยนี่หว่า"
โรมไม่ใช่คนในพื้นที่ ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามักมีคนโดนฉวยโอกาสอยู่ร่ำไป ยี่สิบบาทบ้างห้าสิบบาทบ้าง พอโดนไถสองพันก็เข้าใจได้ว่าทำไมมีน้ำโห
ป๊ารู้ตัวว่ากำลังใจอ่อน แต่เด็กพวกนี้…เขาเชื่อว่าทุกคนเกิดมาเป็นผ้าขาว แค่ไม่มีครอบครัวคอยดูแลเอาใจใส่อย่างถูกต้องเท่านั้นเอง การจ่ายเงินให้เรื่องจบเป็นทางออกที่ดีสำหรับเขา คิดซะว่าให้ตังค์ลูกหลานไปกินขนมกัน
ผู้แก่วัยที่สุดกำลังจะยื่นแบงก์เทาให้ แต่กลับถูกโรมยกมือขวาง
"ไม่ได้สิครับป๊า เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ เพราะยอมจ่ายง่าย ๆ นี่แหละมันถึงได้เหิมเกริม ถ้าป๊ายอมตรงนี้มันก็จะไปทำกับคนอื่นอีก"
"โรม" ป๊าเรียกชื่อเสียงเฉียบขาด ยืนยันจะยอมเต็มที่แม้รู้ว่าเหตุผลของชายหนุ่มไม่ผิดเลย "ไม่ต้องแล้ว กลับกันเถอะ"
อีกฝ่ายย่อมรู้ว่ามีทารกนั่งอยู่เบาะหลัง และเด็กอนุบาลที่หน้าถอดสีและเริ่มมีน้ำตาเกาะ แต่เขายังอ่อนประสบการณ์เกินไป เขาไม่เคยเป็นพ่อคน เขาไม่ได้ตระหนักในทุกเวลา ทุกวินาที ทุกลมหายใจว่าน้ำหนักความถูกผิดมันเบาหวิวเมื่อเทียบกับครอบครัว
"เธอไม่ได้มาคนเดียวนะ"
หลังป๊ากระซิบเบาให้คนขับรู้ตัว ชายหนุ่มเหลือบมองไปเห็นสองชีวิตตัวน้อยที่นั่งหลัง หม่อนเริ่มร้องอ้อแอ้ด้วยสีหน้าวิตกตามผู้ปกครอง ตวันแทบจะจมตัวเองลงกับเบาะเพื่อหาที่ปลอดภัย
"ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวเราก็จะได้กลับบ้านแล้ว แค่ต่อรองค่าที่จอดกันแป๊บเดียว" ป๊าพยายามเอ่ยปลอบให้นุ่มนวลที่สุด
แก๊งไถเงินอยากรู้ว่าเหยื่อซุบซิบอะไรกัน คนหนึ่งเดินไปตรงข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สามารถมองเยื้องไปเห็นเบาะหลังได้ บางคนเอามืออังกระจกหลังเพื่อดูว่ามีอะไรใต้ฟิล์มหนาทึบ โรมบรึ้นรถขู่แต่นอกจากนั้นเขาก็ทำอะไรไม่ถูก จะเหยียบคันเร่งชนคนที่ขวางหน้าก็กลัวเป็นปัญหาใหญ่
"เชี่ยไรวะ"
"มีลูกกันด้วยว่ะ" หัวโจกกลุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ป๊าคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ดวงตากึ่งล้อเลียนมองพวกเขาขึ้นลง ผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายล้วนกับเด็กเล็กมาในลักษณะของครอบครัวยังไงก็ดูแปลกประหลาด ถึงเขากับโรมจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยก็ตาม
ความสุขมันทำให้ป๊าลืมบางอย่าง ทำให้มองข้ามสายตาของเด็กเสิร์ฟที่มองครอบครัวนี้อย่างสงสัย ทำให้เมินเฉยต่อคำซุบซิบที่บังเอิญได้ยิน ทำให้หลงลืมแววตาใคร่รู้จากผู้คนรอบตัว คล้ายเป็นสัตว์ในกรงสวนสัตว์ที่ประหลาดไปทุกท่าทาง
ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้ว…แต่ยังไม่หายไป ใช้คำว่า 'ยัง' น่ะใจดีเกินด้วยซ้ำ เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางหมดไปหรอก
"ใครผัวใครเมียวะพี่"
เสียงหัวเราะเชิงล้อเลียน พ่นลมหายใจออกดูถูก
"นอกจากขี้งงแล้วยังเป็นพวก—"
ตอนนั้นเองผู้พูดนิ่งค้างเป็นอัมพาต
เด็กหนุ่มเหม่อกลางอากาศ พูดไม่ได้ ตาล่อกแล่ก ลูกตากลิ้งเกลือกมองขอความช่วยเหลือจากเพื่อน แต่ไม่มีกล้ามเนื้อสักมัดบนร่างที่ขยับ เท่ากับไม่สามารถพ่นอะไรก็ตามที่คิดอยู่ในหัวออกมาได้สักคำเดียว
สมควรแล้ว มันเป็นคำสุดท้ายในโลกที่ป๊าอยากให้ตวันได้ยิน ความสงสารเด็กรุ่นลูกก่อนหน้าบินหายไปหมด
ป๊าสำรวจดูความผิดปกติด้วยดวงตาที่เบิกขึ้นกว่าเดิมเพียงเล็กน้อย ตรงข้ามกับคนอื่นที่หน้าซีดเสียขวัญ ขนลุกชันไปทั่วสรรพางค์กาย
"มึง ไอ้เอ้ มึงเป็นไรวะ"
"ตอบกูสิ"
คอที่เคยแข็งข้างของเด็กหนุ่มค่อย ๆ ขยับ มันหันข้างทีละนิดจนเกิดเสียงกร๊อบอันตราย ใกล้จะหมุนกลับหลังไปทีละองศา น้ำตาของเหยื่อไหลพรากเป็นสาย ปัสสาวะกลิ่นฉุนแรงไหลซึมกางเกงยีนสีซีดเปียกเป็นวง
"ไอ้เอ้! เฮ้ย!" เพื่อนครึ่งกลุ่มช่วยเรียก อีกครึ่งวิ่งหนีก่อน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปจับ
ในที่สุดเหยื่อก็ถูกปล่อยเป็นอิสระ เด็กหนุ่มสะดุ้งเหมือนพึ่งได้ยินเสียงน่าสะพรึงตะโกนใส่หู ก่อนวิ่งหนีออกจากจุดเกิดเหตุสุดฝีเท้า
ไม่ว่าจะเป็นฝีมือของอะไร มันไม่เอาถึงตาย
โรมมือสั่นอยู่ตรงพวงมาลัยรถ เขายังมองค้างอยู่ตรงที่ที่พึ่งเกิดเหตุการณ์หลอนเต็มสองตา ขนแขนกับหลังคอลุกชัน เรื่องเหนือธรรมชาติที่มาเด็ก ๆ น่ารัก ๆ ในตอนแรกเริ่มกลายเป็นเสาตกน้ำมัน คนใหลตาย และการบิดคอหมุนเกือบร้อยแปดสิบองศา
"อะ-อะไร เขาเป็นอะไรไป ไป…ไปแจ้งตำรวจกันไหมครับ"
ป๊าได้ยินแล้วอยากหัวเราะเอ็นดู เขาเป็นเด็กในเมืองจริง ๆ เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาในครอบครัวปลอดภัย หันเข้าหาผู้พิทักษ์ของสังคมอย่างมองในแง่ดีว่าจะช่วยได้ ป๊าสงสัยนักว่ากฎหมายข้อไหนจะสามารถปัดเป่าภูตผีวิญญาณ ในเมื่อวัน ๆ ยังวุ่นกับการกีดกันคนเป็นอยู่เลย
"อย่ามีปัญหาเลยน่ะ กลับบ้านกันดีกว่า พวกนั้นไม่ตามมาแล้วล่ะ" ผู้อาวุโสเอ่ยเร่งเมื่อคนฟังยังนิ่ง "ออกรถเร็ว ตวันจะรู้สึกปลอดภัยกว่าถ้าถึงบ้านนะ"
โรมยังจมอยู่กับภาพสยองขวัญไร้การอธิบาย ตอนนี้ป๊าแนะนำอะไรไปก็ทำตามหมดโดยไม่ท้วง ไม่เอ่ยคำพูดใดจนบรรยากาศในรถเงียบน่าอึดอัด มีเพียงป๊าที่หันไปปลอบลูก ๆ บ่อยครั้ง พยายามต่อสู้กับเส้นความเครียดบนใบหน้าของเด็กทั้งสองให้จางหาย
ตอนจะเลี้ยวเข้าหมู่บ้านหลินโทรมาพอดี เสียงมือถือทำให้คนขับสะดุ้งโหยง
"รถเสียเหรอป๊า ไหงไม่เห็นตามมาเลยล่ะ"
"พวกเก็บค่าที่จอดน่ะลูก หลินเจอไหม"
"โหวว ยังเหลืออยู่อีกเหรอเนี่ย นึกว่าโต ๆ ไปกันหมดแล้ว"
ป๊านึกหน้ากลุ่มคนเมื่อครู่ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าคงเป็นรุ่นใหม่แทนที่รุ่นเก่ามากกว่า ผู้อาบน้ำร้อนมาก่อนเอาน้ำร้อนราดผู้มาทีหลังเรื่อยไป กลายเป็นวงจรอุบาทว์จนกว่าจะมีใครสักคนหยุด
"หนูไม่โดนนะ สงสัยไอ้รถบุโรทั่งของแด๊ดมันดูจนไปเลยโดนเมิน" เด็กหญิงหัวเราะอารมณ์ดี ความสุขของเธอยังไม่จางหาย ต่างจากรถอีกคันที่ขวัญหนีดีฝ่อ "ว่าแต่โอเคกันใช่ไหมป๊า"
"มีปัญหานิดหน่อยแต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เจอกันที่บ้านนะ"
_____


ข้าวเย็นของวันนี้อยู่ที่งานสงกรานต์ย้อนยุค
พวกเขาเอารถไปสองคันเผื่อจะมีของเยอะตอนขากลับ แวนคันเก๋านำทางซีดานคันใหม่เข้าไปในตัวเมือง จอดห่างกันสามซอยตรงลานวัดใกล้ ๆ ที่จัดงาน ก่อนจะหอบลูกสามไปหาซื้อของกินกัน
ประมาณหนึ่งทุ่มเป็นช่วงเวลาที่งานเทศกาลคึกคักเต็มที่ ถนนฝั่งนอกกลายเป็นสถานที่สาดน้ำของคนวัยหนุ่มสาว ส่วนฝั่งในเป็นตลาดที่รองรับผู้คนหลากหลายวัย ตั้งแต่ทารกในกระเช้าไปจนถึงผู้ชราถือไม้เท้า อาหารละลานตาที่สมัยก่อนไม่มีอยู่รวมกับของที่สมัยนี้หาทานยาก ปลาหมึกทอด บาร์บีคิว น้ำอัดลมโบราณ ข้าวแดกงา โป๊งเหน่ง
ลูกสาม…พะรุงพะรังพอสมควร
ตวันมีแด๊ดจูงมือไม่ห่าง ช่วงเจอคนเยอะเกินก็ต้องอุ้มขึ้นแนบอก หม่อนอยู่กับป๊าและเป้อุ้มเด็กแบบมีที่นั่ง มือหนึ่งของผู้ใหญ่พยุงทารกไว้ อีกมือสะพายกระเป๋า ถ้าของเยอะไปก็จะถ่ายเทไปให้สมาชิกในครอบครัวที่ตามมาด้านหลัง
หลินอายุลดไปไม่มากเท่าคนอื่น ไม่งั้นถ้ากลายเป็นเด็กอนุบาลแก่นแก้วหรือทารกหน้าบึ้งอีกสักคนคงวุ่นวายน่าดู เธอจึงช่วยแบ่งเบาภาระของผู้ใหญ่ได้เยอะพอ ๆ กับโรมผู้ช่วยอาสาถือของ
พวกเด็ก ๆ ได้ตุ๊กตาเพิ่มมาอีกคนละตัวสองตัว หลินได้กระเป๋าลายกล้วยสีเหลืองแสบสัน เจ้าตัวชอบมากถึงขนาดจะเอาไปใช้ในที่ทำงานด้วยกัน ตวันได้ขนมจุบจิบกับโฟโต้บุ๊ควัดไทยทั้งเล่ม ปกแข็ง กระดาษเคลือบมัน ดูโตเกินกว่าเด็กอนุบาลจะเอามาเปิดดูอย่างจริงจัง หม่อนได้ของเล่นเขย่ามือติดก้อนขนนุ่ม ๆ ที่ป๊าสงสัยว่าความจริงแล้วมันเอาไว้สำหรับแมว แต่ลูกชอบก็พอแล้วแหละ
รู้สึกว่าข้าวเย็นจะไม่ใช่สิ่งสำคัญของลูก ๆ สักเท่าไหร่…
การหามื้อเย็นหยุดชะงักโดยที่ยังเดินโซนของกินได้ไม่ถึงครึ่ง เมื่อลูกน้อยเห็นทางเข้าโซนสนามเด็กเล่น พ่อก็ต้องพาเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางกันทันที ป๊าต้องตะล่อมกล่อมหลินออกจากเกมล้วงถังน้ำแข็ง (เกมใหม่ที่คนแก่พึ่งเคยเห็น เสี่ยงโดนน้ำแข็งกัดตาย ไม่ได้ ๆ) ลากสามีออกจากตู้ชกวัดพลัง หลังความพยายามโชว์ลูกของเขาร่ำ ๆ จะพังเครื่อง
ทารกในอ้อมอกยิ่งทำให้งานป๊ายากขึ้น คิ้วน้อย ๆ ขมวดไม่ชอบใจเพราะอยากหลุดจากพันธนาการแล้วสำรวจไปทุกที่ จับทุกอย่างที่วาววับเข้าตา อย่างพอป๊าเดินเฉียดผ่านตู้คีบตุ๊กตา หม่อนก็ชี้มือไหว ๆ พร้อมร้องแอ้ไม่พอใจอยากกลับไปที่เดิม
"จ้า จ้า หนูอยากลองเล่นเหรอ"
หลังคำถามนี้หลุดปากไป คนที่ตอบกลับมาไม่ได้มีแค่เด็กเล็กคนเดียว เฮ้อ…ดีแค่ไหนแล้วที่แค่สาม ถ้ามีสักสิบคงปวดหัวตาย
ป๊านำขบวนหลุดพ้นนรกตู้คีบออกมาได้ในที่สุด ลูกได้ของจุ๊กจิ๊กชิ้นเล็กชิ้นน้อยกันคนละอย่างสองอย่าง ก่อนจะเดินผ่านร้านที่สามารถมองเห็นชิงช้าสวรรค์ได้ชัด
"มีใครอยากเล่นชิงช้าสวรรค์บ้าง" แด๊ดถาม เริ่มมีอารมณ์สุนทรีย์รำลึกความหลัง หลินตบหน้าผากตัวเองดังเพี้ยะ
"รู้ไหมว่ามันสูงตั้งแปดเมตร นี่เมื่อก่อนนะ ตอนสมัยจีบกันใหม่ ๆ แด๊ดเคยต้องแบกป๊าโดดลงมาจาก—"
"เรื่องไฟดับอีกแล้วเหรอ!" สีหน้าเด็กหญิงบ่งบอกความเอียนเต็มทน
เช่นเดียวกับลูกสาวคนโต ป๊าฟังแล้วรู้สึกว่ามันตงิด ๆ ชอบกล ตอนนั้นพอไฟมาแล้วมันก็หมุนพาลงมาเองไม่ใช่เหรอ โดดลงพื้นเจ็ดแปดเมตรมาจากไหนกัน ความทรงจำเขาไม่น่าผิดเท่าสามีเพี้ยน ๆ ที่ชอบเสริมเรื่องโม้ให้ลูกฟัง
"ไปค่ะ เชิญค่ะ โปรดไปสวีทกันสองคน เดี๋ยวหนูดูแลน้องให้เอง" หลินน่าจะเป็นคนที่ได้ฟังเรื่องราวมหากาพย์ตำนานความรักของพ่อ ๆ บ่อยที่สุดแล้ว เท่ากับว่าเธอจะเข้าข้างและเข้าใจความหมายของแด๊ดได้เร็วกว่าใคร
"ไปเร็วป๊า ไปย้อนความหลังกัน ลูกอุตส่าห์เปิดทางให้แล้ว"
"ไม่อยากขนาดนั้น"
"จริงนะ ไปเหอะ ไม่ต้องห่วงพวกหนูหรอก" ลูกสาวคนโตพยายามผลักดันไม่ลดละ เธอเสนอว่าจะดูแลน้อง ๆ กับเพื่อนน้องเองด้วยน้ำเสียงมีความรับผิดชอบ น่าคิดว่าสาเหตุหนึ่งมาจากขี้เกียจฟังเรื่องไฟดับอีกรอบหรือเปล่า
"ชิงช้านึงมันจุคนได้น้อย" ป๊าก็ยังปฏิเสธเช่นเดิม เขาคิดว่าตอนนี้มันต่างจากเมื่อก่อนแล้ว ได้อยู่กันสองคนก็ดี แต่จะดีมากกว่าถ้ามีลูกอยู่ด้วยทั้งหมด "บ้านเราไม่ได้มีกันแค่สองคนนะ"
"นั่นสินะ ยิ่งคนเยอะยิ่งสนุก" แด๊ดยิ้มอย่างเข้าใจความหมายของเขา "ลูก ๆ ล่ะว่าไง"
"หนูจะขี่น้องเสือ" ตวันตอบอ้อมแอ้ม ชี้มือไปทางซุ้มสีสันสดใสติดไฟระยิบระยับ
"จริงสิ…จำได้ไหมตอนเราเล่นม้าหมุนกันแล้วแด๊ดยกม้าทั้งตัวด้วยนิ้วเดียว"
"หยุดเถอะค่ะ! ฮรืออ ได้โปรดด"
ทั้งครอบครัวตกลงไปเล่นม้าหมุนแทน ป๊ารู้สึกว่ามันก็ไม่ได้ต่างจากชิงช้าสักเท่าไร หมุนเหมือนกันแค่อยู่ในแนวตั้ง แล้วก็มีที่นั่งให้เลือกหลากหลายกว่าเท่านั้น
ป๊าอุ้มหม่อนนั่งตัวที่เป็นรถม้ากับแด๊ด ส่วนเด็กคนอื่นนั่งเสือบ้างนกบ้าง สัตว์ในจินตนาการบ้าง แล้วก็มีการชะโงกหน้าหันมาทักทายพี่น้องหรือเพื่อนด้วยเสียงหัวเราะ
ลูกตระเวนเล่นเครื่องเล่นในโซนสำหรับเด็กต่อ มนุษย์ตัวเล็กพลังงานล้นเหลือลองมันทุกอย่าง หลินไปเล่นรถบั๊มกับโรมสองรอบ ป๊าไปนั่งแก้วหมุนเป็นเพื่อนตวันอีกรอบ ซึ่งจะว่าไปก็ดีเหมือนกัน เขาตอน 60 คงมาเล่นเครื่องนี้กับลูกไม่ได้แน่ มันเอาแต่หมุน ๆๆ อยู่นั่นแหละ นั่งไปก็ตาลายอยากอ้วก
บางเครื่องต้องปล่อยลูกขึ้นไป แล้วป๊าแด๊ดก็กลายเป็นผู้ปกครองหน้าเซ็งที่รอแกร่วร่วมกับผู้ปกครองอีกเป็นสิบ ยุคนี้ดีหน่อยที่แต่ละคนจมอยู่กับโทรศัพท์มือถือได้ ต่างจากเมื่อก่อนที่ถึงเบื่อก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากคุยกัน
สมัยพาหลินมาเล่นแล้วต้องรอเป็นครั้งแรก ๆ เขาก็สงสัยเหมือนกันว่าอะไรทำให้ตัวเองมาอยู่ในจุดนี้ เขาทำอะไรลงไป ทุกการตัดสินใจมันถูกต้องแล้วเหรอ แต่พอสักครั้งที่สิบผ่านพ้นก็เลิกคิด วันดีคืนดีถ้าไปกับแด๊ดรายนั้นก็รู้จักเพื่อนใหม่เพิ่มแล้วตั้งวงคุยแก้เบื่อ
ร้านปาโป่งเป็นที่ที่ทำป๊าหนักใจที่สุด
ตวันเห็นกระเป๋าดินสอบนชั้นรางวัลแล้วตาเป็นประกาย หันมาอ้อนด้วยแก้มยุ้ยน่ารัก ๆ โดยไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูด พ่อผู้ตามใจจึงต้องแวะ
ลูกชายน่ะไม่เท่าไหร่ ความหนักใจที่พูดถึงมาจากการโม้กับทุกเรื่องของสามีต่างหาก "ไม่รู้ซะแล้วว เห็นป๊าเงียบ ๆ แบบนี้นะโหดมากยอดฝีมือ ไปด้วยกันทีไรได้ของตลอด กวาดเรียบทุกงาน"
"โห อยากรู้เคล็ดลับเลยครับ"
"จะเล่นเหรอ แท่งมันแหลมนะเดี๋ยวทิ่มมือเอา" ป๊าถามกลับด้วยกังวลว่าโรมจะบาดเจ็บ ก่อนรู้สึกอึกอักนิดหน่อย เมื่อกี้เขาพึ่งนับรวมเด็กคนนี้อยู่ในกลุ่มลูกด้วยโดยไม่รู้ตัว แต่คิดดูแล้วคงไม่น่าแปลก เด็กเล็กเด็กโตมองไปก็เหมือน ๆ กันหมด
"แด๊ดไม่เก่งหรอก สมาธิไม่ค่อยจะดี สายตาก็ชอบล่อกแล่กเลยปาไม่เคยเข้าเป้า" ผู้พูดเหลือบมองคนข้างกายอย่างมีเลศนัย มุมปากกระตุก ป๊าฟาดบ่าเขาไปหนึ่งทีให้หุบปาก สายตาอาฆาตบอกชัดเจนว่าอย่ามาล้อเล่นต่อหน้าลูก
ลูกเขาต้องเล่นมุกที่ดีกว่า ดีเอ็นเอความแป้กต้องหายไป
รุ่นตวันกับหม่อนเหลือแต่บ้านบอลในห้าง ต้องรุ่นหลินถึงจะทันสมัยที่วัดแถวบ้านยังจัดงานอยู่ ลูกสาวคนโตจึงรับรู้ความเสี่ยวรับประทานของแด๊ดมาอย่างโชกโชน "มองแต่ป๊าสินะ ฮือฮึ อือฮึ น่ารักจริง ๆ หวานมากค่ะ แต่ช่วยมองแถวก่อนตอนนี้" หลินขู่ เมื่อคู่รักคิวก่อนหน้ากลับบ้านไปพร้อมกับพวงกุญแจกระต่าย ครอบครัวใหญ่หกชีวิตจึงได้เล่นเป็นกลุ่มต่อไป
ป๊าเห็นลูกถือของแหลม ๆ แล้วหัวใจจะวาย กลัวจะหกล้มแล้วเผลอทิ่มตัวเองเอา เขาถึงได้ยึดหน้าที่ปาลูกโป่งล่ารางวัลไว้เอง
การปาลูกดอกใช้แค่มือเดียวเท่านั้น อีกข้างเขาใช้ประคองเด็กทารกให้เห็นแนวลูกโป่งได้ง่าย ตวันน้อยเกาะขอบโต๊ะวางลูกดอก ดวงตาเป็นประกายตั้งมั่นว่าต้องได้ของกลับบ้าน ลูกคนโตงัดมือถือมาเก็บทุกภาพบรรยากาศ
เมื่อก่อนยังได้อุ้มแค่ตุ๊กตาอยู่เลย…ครอบครัวเขาใหญ่ขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ป๊าจัดการลูกโป่งทั้งแนวด้วยรอยยิ้ม
"…"
"มองอะไรอีกฮึ"
"ป๊าววว"
_____