ราชันเร้นลับ 33 : ปุ่มเปิดปิด
 เมื่อสิ้นเสียงลุงนีลล์ ดวงตามายาที่จ้องมองจากด้านหลังพลันสลายไป แม้จะยังอยู่ในภาวะเนตรวิญญาณ แต่ไคลน์กลับสัมผัสตัวตนไม่ได้อีกเลย
 “เป็นผลกระทบจากพิธีกรรมน่ะ”
 ลุงนีลล์อมยิ้ม
 สุดยอด… เนตรวิญญาณคือเนตรหยินหยางที่ถูกยกระดับอย่างนั้นหรือ? ไคลน์กำลังตื่นเต้นประหนึ่งเด็กเล็กได้ของเล่นใหม่
 มันตัดสินใจกวาดสายตาไปรอบตัว เพื่อจะเปรียบเทียบระหว่างห้องแปรธาตุที่มองผ่านเนตรวิญญาณ และมองผ่านดวงตาปรกติ
 ทว่า ภาพเค้าลางของวัตถุทุกชนิดยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ หลอดแก้ว ตาชั่ง หรือถ้วยแก้ว ทุกสิ่งยังเหมือนกับมองด้วยตาเปล่า มิได้ปรากฏแสงสีของออร่าเช่นมนุษย์
 สิ่งไม่มีชีวิตจะไม่มีออร่าอย่างนั้นหรือ?
 ไคลน์ชำเลืองสายตามองกล่องสีเงินใจกลางโต๊ะไม้ ทันใดนั้น ชายหนุ่มมองเห็นสีสันเจือจางสว่างจากปากกล่อง มีทั้งสีฟ้าครามราวกับท้องฟ้า สีขาวระยิบระยับเหมือนดวงดาว และสีแดงฉานประหนึ่งเปลวเพลิงระอุลุกโชน
 “วัตถุดิบจากสัตว์วิเศษยังมีสัญญาณชีพหลงเหลืออยู่อีกหรือ? แถมยัง เอ่อ… ยังไม่ตายหรือครับ? ทั้งที่ร่างต้นเสื่อมสลายไปนานแล้ว”
 ไคลน์พึมพำเสียงดัง มันต้องการให้ลุงนีลล์ช่วยไขข้อข้องใจ
 “คำอธิบายที่ถูกต้องก็คือ พวกมันยังหลงเหลือเศษเสี้ยววิญญาณอยู่ภายใน เป็นสาเหตุสำคัญที่ช่วยให้เจ้ากลายเป็นผู้วิเศษ และยังเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้วิเศษเกิดการคลุ้มคลั่ง… ดันน์คงเล่าให้ฟังบ้างแล้วสินะ”
 นีลล์อธิบายอย่างคร่าว ก่อนจะหัวเราะเมื่อนึกบางสิ่งขึ้นได้
 “ฮะฮะ! จะบอกอะไรให้ โอสถนักเก็บซากศพมีส่วนผสมสำคัญคือคางคกจุดดำโตเต็มวัยซึ่งต้องนำไปตากแห้ง การฝืนกระเดือกโอสถดังกล่าวต้องใช้ความกล้าไม่น้อยทีเดียว”
 เพียงจินตนาการตามก็มากพอจะทำให้ชายหนุ่มขยะแขยง มันไม่พยายามทวนซ้ำ สายตากวาดมองรอบห้องเผื่อว่าจะพบดวงวิญญาณหรือภูตผีให้ทดสอบพลังเนตรใหม่
 “ไม่ใช่ว่าในโลกควรมีวิญญาณล่องลอยเต็มไปหมดหรือครับ?”
 ไคลน์ถามฉงน
 ลุงนีลล์ยิ้ม
 “เจ้าหนุ่ม พูดตามฉัน : ที่นี่คือศูนย์บัญชาการใหญ่ของเหยี่ยวราตรีเมืองทิงเก็น แถมยังอยู่ใต้วิหารพระแม่เซเลน่า สถานที่ซึ่งมีผู้วิเศษขวักไขว่เต็มไปหมด! คิดว่าจะมีผีหรือวิญญาณร้ายตนใดเร่ร่อนมาถึงนี่ได้หรือ? และอย่างที่เคยบอกไป โลกมนุษย์และโลกวิญญาณนั้นแยกจากกัน”
 ไคลน์พลันเคอะเขินที่ดันมองข้ามเรื่องพื้นฐานขนาดนี้ มันเบือนหน้าหนีไปทางโคมไฟผนังบริเวณทางเข้าและแสร้งทำเป็นจ้องมองอย่างสนใจ
 “เข้าใจแล้วครับ”
 เมื่อกล่าวจบ กึ่งกลางหว่างคิ้วพลันกระตุก
 เกิดอะไรขึ้น?
 ขณะจะหันหลังกลับมาถาม มันเหลือบไปเห็นเงาลางของคนผู้หนึ่งยืนบริเวณหน้าประตูอย่างเงียบงัน รอบตัวมีแสงสีขาวเจือจางส่องสว่างตัดความมืด
 เป็นรูปร่างมนุษย์ไม่ผิดแน่ แต่สีของออร่าดันกลมกลืนไปกับความมืดอย่างน่าประหลาด ส่งผลให้ไคลน์แยกแยะไม่ออกในทีแรก
 ตุบตุบ!
 หว่างคิ้วชายหนุ่มกระตุกรุนแรง ภาพการมองเห็นเริ่มปั่นป่วน มันพยายามเพ่งหาตัวตนปริศนาเมื่อครู่ แต่บัดนี้สัมผัสไม่ได้อีกแล้ว
 น่าแปลก… มันหันกลับมาถามลุงนีลล์
 “มิสเตอร์นีลล์ ผมปวดหว่างคิ้วมากเลย มันกระตุกยิบๆ”
 “ฮะฮะ! เป็นเรื่องปรกติ เจ้ายังเป็นผู้วิเศษหน้าใหม่ เนตรวิญญาณจึงสร้างภาระให้กับกายจิตมาก เจ้าใช้มันต่อเนื่องเป็นเวลานานเกินไป ผลทางกายภาพที่พบได้บ่อยคือ หว่างคิ้วกระตุก ปวดศีรษะ และมองเห็นภาพหลอน ไม่เพียงเท่านั้น การอยู่ในภาวะเนตรวิญญาณนานเกินไป จะทำให้รู้สึกอึดอัดจากสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แถมเจ้าอาจคล้อยตามอารมณ์ของผู้อื่นได้ง่าย นี่คือสิ่งที่ต้องพึงระวังให้ดี พยายามฝึกซ้อมให้บ่อยครั้ง แต่ต้องไม่อยู่ในภาวะเนตรวิญญาณนานเกินไป ฮะฮะ!”
 นีลล์ตอบพร้อมเสียงหัวเราะ
 ทำไมสีหน้าของลุงถึงกำลังสนุกในตอนที่ผมเดือดร้อน…
 ไคลน์เอ่ยปากถามต่อ
 “แล้วผมจะออกจากเนตรวิญญาณยังไง?”
 ชายหนุ่มเคยคิดจะถามเรื่องบุคคลลึกลับเมื่อครู่ แต่เมื่อได้ยินว่า อาการปรกติของการใช้เนตรวิญญาณคือเห็นภาพหลอน มันจึงปล่อยผ่านไป เพราะคำตอบของนีลล์คงไม่เป็นอื่นแน่นอน
 “คล้ายกับตอนเปิดใช้ ให้นึกถึงวัตถุที่เบี่ยงเบนความสนใจจนกว่าจะหลุดพ้นจากสภาวะเข้าฌาน จงหลับตาลงและเพ่งจิตให้ยกเลิกเนตรวิญญาณซ้ำไปมา จากนั้นก็ลืมตาขึ้น แล้วการมองเห็นจะกลับเป็นปรกติ”
 ลุงนีลล์อธิบายอย่างคร่าว ก่อนจะเสริม
 “แน่นอนว่า นั่นเป็นวิธีที่หยาบและด้อยประสิทธิภาพที่สุด ผู้วิเศษอย่างเราสามารถสะกดจิตร่างกายให้เข้าและออกภาวะเนตรวิญญาณได้ง่ายกว่านั้น หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ สร้างปุ่มปิดเปิดทางธรรมชาติขึ้นมา”
 “ตัวอย่างเช่น หลอกร่างกายว่า เมื่อใช้ปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วสองครั้งจะเป็นการเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณ และหากแตะซ้ำอีกสองครั้งจะเป็นการยกเลิก ทำนองนี้ ขึ้นอยู่กับความสะดวกของแต่ละคน”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะทดสอบใช้วิธีที่ลุงนีลล์แนะนำ—แตะหว่างคิ้วสองครั้ง แทนปุ่มเปิดปิดภาวะเนตรวิญญาณ
 การแตะแค่หนึ่งครั้งอาจเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ และการแตะสามครั้งนั้นมากเกินไป อาจไม่ทันในบางสถานการณ์ที่ฉุกเฉิน ส่วนการกระทำโจ่งแจ้งจำพวกดีดนิ้วจะสร้างจุดเด่นเกินจำเป็น
 ไคลน์เพ่งสมาธิเพื่อสร้างบอลแสงซ้อนทับกันอีกครั้งเพื่อให้เข้าฌาน
 หลังจากได้ลุงนีลล์คอยชี้แนะ ไคลน์ใช้เวลาฝึกฝนอีกสักพักจนได้รับ ‘ปุ่มเปิดปิด’ ภาวะเนตรวิญญาณอย่างสมบูรณ์
 ชายหนุ่มกำหมัดแน่นอย่างสะใจ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้แตะเบาๆ ที่หว่างคิ้วสองครั้ง ทันใดนั้น ภาพการมองเห็นพลันปรากฏแสงออร่าหลากสีสัน
 เมื่อแตะอีกสองครั้ง ทุกสิ่งก็กลับสู่ปรกติ
 “ผมทำสำเร็จแล้ว…”
 ไคลน์ถอนหายใจยาวอย่างมีความสุข
 เมื่อฝึกซ้อมเสร็จ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งโดยไม่รู้ตัว ราวกับพร้อมหลับวูบได้ทุกเมื่อ และบางทีอาจหลับไปนานถึงสามวันเต็ม
 นีลล์หัวเราะคิกคัก
 “พวกเราไม่ใช่ผู้ไร้หลับสักหน่อย การสิ้นเปลืองพลังกายย่อมต้องง่วงนอนอยู่แล้ว เจ้าควรกลับบ้านไปพักผ่อนสักงีบใหญ่ ในช่วงบ่ายค่อยตื่นมาเดินสำรวจรอบบ้านเวิร์ชเพื่อหาเบาะแสของสมุดบันทึกอันทีโกนัส พรุ่งนี้ฉันจะสอนศาสตร์เร้นลับให้เพิ่มเติม แน่นอน เจ้าจะได้อ่านเอกสารโบราณด้วย”
 “ครับผม!”
 ไคลน์เห็นด้วยทุกประการกับคำแนะนำของลุงนีลล์
 ชายหนุ่มใช้ไม้ค้ำพยุงร่างออกจากห้องแปรธาตุ มันและลุงนีลล์แยกย้ายเมื่อถึงทางแยก ลุงนีลล์ต้องไปเฝ้าคลังอาวุธต่อ ส่วนไคลน์แบกร่างอันอ่อนล้าของตนเดินขึ้นบันไดหินพลางบีบนวดขมับ
 ทันใดนั้น ดันน์·สมิทเดินเข้ามาทักจากด้านหลังด้วยรอยยิ้มมุมปาก
 “ผมได้ยินมาว่า คุณเป็นผู้ที่เหมาะกับนักทำนายมาก ถึงขนาดใช้เนตรวิญญาณได้โดยไม่ต้องเข้าฌานอย่างนั้นหรือ?”
 “คงเป็นพลังพิเศษเฉพาะตัวของนักทำนายกระมังครับ”
 ไคลน์ตอบถ่อมตน
 หัวหน้าคงรับหน้าที่เฝ้าคลังอาวุธแทนนีลล์จนถึงเมื่อครู่สินะ
 ดันน์·สมิทเดินแซงไคลน์ไปเล็กน้อย ก่อนจะชะงักและหันกลับมากล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง
 “คุณต้องจำใส่ใจไว้ว่า แมวขี้สงสัยคือแมวที่อายุสั้น ผู้วิเศษก็เช่นกัน ห้ามฟังเสียงที่คนอื่นไม่ได้ยิน และห้ามจ้องมองสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นโดยเด็ดขาด”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์ยังจำได้ นั่นคืออีกสาเหตุสำคัญที่ผู้วิเศษเกิดการคลุ้มคลั่ง
 เมื่อกลับถึงสำนักงานบริษัทหนามทมิฬ ชายหนุ่มกล่าวอำลาโรแซนที่ยังไม่ทราบว่าตนกลายเป็นผู้วิเศษ จากนั้นก็เดินลงบันไดและขึ้นรถม้าแบบรางกลับถนนดารารัตน์—บ้านหลังใหม่ เมื่อเสร็จสิ้นการเดินทาง ไคลน์รู้สึกอ่อนล้าพร้อมสลบลงทุกเมื่อ
 ยังเป็นเวลาช่วงเช้าของวัน อุณหภูมิประมาณยี่สิบหกองศาเซลเซียส ไคลน์นำกุญแจออกจากเอวและไขประตูบ้านเข้าไป
 บ้านหลังใหม่ยังขาดองค์ประกอบอีกหลายสิ่ง ห้องนั่งเล่นนับว่าโล่งเกินไป
 วันนี้วันจันทร์ เบ็นสันและเมลิสซ่าจึงออกไปทำงานและเรียน คนทั้งสองออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว
 ไคลน์ไม่มีกะจิตกะใจจะทำสิ่งใด มันล็อกประตูหน้าบ้านและเดินขึ้นชั้นสองไปยังห้องนอนใหญ่ที่สุดซึ่งมีตู้หนังสือ—ห้องนอนไคลน์
 ทักซิโด้ถูกถอดออกและแขวนไว้บนราว ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะทิ้งตัวลงบนเตียง และในวินาทีดังกล่าว มันก็หลับเป็นตายในพริบตา
 …
 ไคลน์·โมเร็ตติถูกปลุกให้ตื่นด้วยแสงแดดที่สาดทอดทับใบหน้า มันงัวเงียลืมตาขึ้นและได้พบกับดวงอาทิตย์อันร้อนแรงนอกหน้าต่าง
 “กี่โมงแล้ว? เลยเวลาชุมนุมไพ่ทาโรต์ไปหรือยัง?”
 ไคลน์ลนลานคลานจากเตียงไปยังราวแขวนผ้าเพื่อล้วงนาฬิกาพกออกจากกระเป๋าทักซิโด้
 ไม่เพียงหลงลืมเวลานัดหมาย แต่ยังลืมปิดประตูห้องนอนให้เรียบร้อยด้วย! แถมผ้าม่านมุขหน้าต่างก็ไม่ถูกเลื่อนปิดเพื่อบดบังแสงแดด
 กริ๊ก! ไคลน์รีบเปิดฝานาฬิกาพกเพื่อตรวจสอบเวลา…
 เพิ่งจะเลยบ่ายมาเพียงเล็กน้อย ยังเหลือเวลาอีกพอสมควรก่อนจะถึงเวลานัดหมายของชุมนุมไพ่ทาโรต์ตอนบ่ายสามตรง
 ทุกวันจันทร์ ไคลน์ต้องพบปะกับแฮงแมนและจัสติสเพื่อรวบรวมข้อมูล
 ชายหนุ่มแตะหว่างคิ้วสองครั้ง ภาพการมองเห็นรอบตัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันสำรวจร่างกายเพื่อตรวจสุขภาพและอาการผิดปรกติ
 ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ดี
 หว่างคิ้วถูกแตะซ้ำสองครั้งเพื่อปิด มันเดินลงบันไดอย่างอารมณ์ดี ไคลน์เปิดกระปุกชาคุณภาพต่ำโรยใส่กาน้ำเพื่อต้ม เมื่อตระเตรียมเรียบร้อย อาหารกลางวันคือชาคู่กับขนมปังไรย์ทาเนยที่เตรียมไว้
 ถัดมาเป็นการทบทวนความรู้ของโลกยุคปัจจุบันจากหนังสือและไดอารีของไคลน์คนก่อน มันเริ่มเข้าใจพื้นเพและธรรมชาติของโลกใบนี้เพิ่มขึ้นเมื่อความทรงจำในอดีตเริ่มกลับคืนมาทีละนิด
 …
 เวลา 2:57 ในยามบ่าย ชายหนุ่มปิดหนังสือลงพร้อมกับสวมปลอกปากกา ผ้าม่านภายในห้องถูกดึงปิดสนิทมิดชิด ส่งผลให้บรรยากาศค่อนข้างมืดสลัว ก่อนจะเดินไปล็อกประตูห้องนอนปิดท้าย
 ปลายนิ้วชี้ถูกแตะหว่างคิ้วสองครั้งเพื่อเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณ สายตากวาดมองสำรวจรอบห้องหาสิ่งผิดปรกติ
 เมื่อไม่พบอะไร ไคลน์ออกจากเนตรวิญญาณและตรวจสอบเวลาจากนาฬิกาพกเป็นครั้งสุดท้าย
 ติ๊ก ต่อก
 ติ๊ก ต่อก
 อีกหนึ่งนาทีก่อนบ่ายสาม ไคลน์ปิดนาฬิกาและเริ่มเดินทวนเข็มเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ก่อนจะปิดท้ายด้วยการท่องคาถาภาษาจีนกลางเสียงค่อย
 เพียงแต่ในคราวนี้ มันไม่ต้องเตรียมอาหารวางไว้สี่มุมห้อง
 ขณะหลับตาลง ไคลน์เริ่มสัมผัสว่าหลังมือเกิดอาการคันยุบยิบ ประหนึ่งจุดดำทั้งสี่ที่เรียงตัวเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสกำลังปูดโปนออกมาจากผิวหนัง
 เสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงกระซิบอันแหบพร่ายังคงดังข้างหูอย่างเด่นชัดเช่นเคย แต่ไคลน์สัมผัสได้ว่า อาการปวดศีรษะไม่รุนแรงเหมือนกับครั้งแรก
 ไม่ใช่ว่ามันไม่ส่งผล แต่คงเพราะไคลน์ชื่อฟังคำเตือนของดันน์ที่กล่าวว่า ‘ห้ามตั้งใจฟังเสียงที่คนอื่นไม่ได้ยินเด็ดขาด’
 ในฐานะผู้วิเศษ มันจำเป็นต้องมีวินัยกับตัวเองมากกว่าคนปรกติ
 เพียงพริบตา ร่างกายพลันเบาหวิวประหนึ่งลอยได้ ภาพการมองเห็นหมุนเคว้งก่อนจะปรากฏทะเลหมอกสีเทาเข้มข้นเหมือนคราวก่อน
 หลังจากกวาดสายตามอง ไคลน์เหลือบเห็น ‘ดาว’ สีแดงสองดวงที่มีสายสัมพันธ์เล็กๆ เชื่อมกับตน ขณะเดียวกันก็ความรู้สึกสนิทสนมอย่างน่าประหลาด
 ไคลน์ก้มสำรวจร่างกายตัวเองที่ค่อนข้างโปร่งแสงและพร่ามัว จากนั้นก็พึมพำ
 “นี่คือวิญญาณดาราที่ลุงนีลล์หมายถึงหรือ?”
 ไคลน์ยืนสงบนิ่งอยู่หลายอึดใจ ก่อนที่มิติสายหมอกจะแปรเปลี่ยนเป็นโถงประชุมศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ หลังคาสูงทรงโดมหรูหรา โต๊ะทองเหลืองยาวและมีเก้าอี้พนักสูงยี่สิบสองตัวรายล้อม แบ่งเป็นข้างละสิบตัว หัวท้ายอีกตำแหน่งละตัว บนพนักเก้าอี้ทุกตัวมีสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์สลักแตกต่างกันไป
 ไคลน์เดินไปนั่งหัวโต๊ะด้วยมาดสุขุม จากนั้นก็เสกให้หมอกสีเทารอบตัวทวีความเข้มข้นขึ้นกว่าปรกติ มือขวาเอื้อมออกไปสัมผัส ‘ดาว’ แดงทั้งสองดวงเพื่อสร้างการเชื่อมต่อสุดปาฏิหาริย์
........................


ราชันเร้นลับ 37 : สโมสร
 ไคลน์เดินทางออกจากบ้านภายใต้แสงแดดแผดเผายามบ่ายแก่
 เมื่อมีแผนเดินเท้าจากถนนกางเขนเหล็กไปยังบ้านเวิร์ช ไคลน์เลือกสวมเสื้อลินินตัวเก่ามากกว่าชุดทำงานใหม่เอี่ยม บนศีรษะสวมหมวกสักหลาด รองเท้าเป็นคู่เก่าของไคลน์ก่อนฆ่าตัวตาย ทั้งหมดก็เพื่อมิให้กลิ่นเหงื่อเหม็นอับติดชุดทำงานแสนแพง
 ชายหนุ่มเดินไปบนถนนดารารัตน์ ก่อนจะตัดเข้าถนนกางเขนเหล็กและเดินผ่านเขตจัตุรัสใจกลาง สายตาชำเลืองมองเข้าไปด้านในตามจิตใต้สำนึก
 กระโจมคณะละครสัตว์ไม่อยู่อีกแล้ว พวกมันคงย้ายสถานที่หลังจากการแสดงจบลง
 ไคลน์ย้อนนึกถึงผู้ฝึกสัตว์สาวสวย มันคิดมาเสมอว่า เธออาจเป็นผู้วิเศษปกปิดตัวตนที่แอบชี้นำอนาคตของมันอย่างลับๆ หลังจากมองเห็นความพิเศษในตัว
 จึงมีโอกาสที่เธอจะปรากฏตัวต่อหน้ามันอีกครั้งในอนาคต เพื่อช่วยบอกใบ้เพิ่มเติม
 แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ผู้ฝึกสัตว์คนดังกล่าวหายไปพร้อมกับคณะละครสัตว์ ป่านนี้คงกำลังตระเวนทัวร์ในเมืองอื่น
 หล่อนจะรู้สึกอย่างไรบ้างนะ หากต้องคอยแสดงซ้ำเดิมไปเรื่อยๆ ในแต่ละเมือง…
 ไคลน์ส่ายศีรษะพลางยิ้มจืดชืด มันสืบเท้าเดินต่อไปบนถนนกางเขนเหล็ก
 ถนนกางเขนเหล็กมิใช่ถนนเส้นตรงทั่วไป ตามชื่อของมัน ถนนกางเขนเหล็กประกอบด้วยถนนสองเส้นตัดกันเป็นรูปกางเขน แบ่งออกเป็นสี่เขต คือฝั่งขวา ฝั่งซ้าย สายบน และสายล่าง
 ไคลน์ เบ็นสัน และเมลิสซ่าเคยอยู่สายล่างมาก่อน แต่สายล่างเองก็ถูกแบ่งแยกย่อยเป็นส่วนล่างกับส่วนบน ผู้พักอาศัยในเขตสายล่างตอนบนไม่พอใจที่ถูกเรียกเหมารวมกับเขตสายล่างที่แออัด จึงทำการเปลี่ยนชื่อเรียกถนนสายล่างตอนบนเสียใหม่ว่า ‘ถนนสายกลาง’
 แตกต่างจากเขตที่อยู่ถัดลงไปราวสองร้อยเมตรค่อนข้างมาก บริเวณดังกล่าวคือเขตชุมชนแออัดอย่างแท้จริง หนึ่งเตียงนอนจะต้องรองรับน้ำหนักมนุษย์ยากจนตั้งแต่ห้าถึงสิบคน
 เมื่อย่างเข้าถนนฝั่งซ้าย ไคลน์ปล่อยความคิดตัวเองให้ไหลลื่น มันหวนนึกถึงรูปลักษณ์และรายละเอียดของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส รวมถึงจุดที่ไคลน์คนเก่าอาจนำสมุดไปซ่อน
 สมุดเล่มดังกล่าวสำคัญกับเหยี่ยวราตรีค่อนข้างมาก และยังเป็นเบาะแสการตายของไคลน์
 สีหน้าของชายหนุ่มดำมืดขณะครุ่นคิด
 ทันใดนั้น สุ้มเสียงที่คุ้นเคยดังแว่วข้างหู
 “พ่อหนุ่ม”
 อะ…! ไคลน์รีบหันมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็พบว่า ตนกำลังยืนอยู่หน้าร้านขนมปังสลินที่เมลิสซ่าโปรดปราน
 มาดามเวนดี้ผู้มีสีผมหงอกเทาได้กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
 “สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ?”
 หญิงชราไต่ถามอ่อนโยน
 ไคลน์ลูบหน้าตัวเองเล็กน้อย
 “นิดหน่อยครับ”
 “ไม่ว่าเธอจะกังวลมากเพียงใด แต่วันพรุ่งนี้ยังมีเสมอ”
 มาดามเวนดี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
 “ลองชิมชาเย็นสูตรใหม่หน่อยไหม? ฉันยังไม่มั่นใจว่ารสชาติจะถูกปากคนท้องถิ่น”
 “คนท้องถิ่น? แล้วคุณไม่ใช่หรือครับ? มาดามสลิน”
 ไคลน์ขมวดคิ้วฉงน แต่มันก็มิได้ขัดข้องคำเชื้อเชิญ ของฟรีย่อมดีเสมอ
 เวนดี้·สลินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
 “เดาถูกแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่นี่ เกิดและเติบโตที่แคว้นตอนใต้ แต่ย้ายมาอยู่ทิงเก็นตามสามี… เรื่องราวก็ผ่านมาสี่สิบกว่าปีแล้ว ตอนนั้นเบ็นสันยังไม่เกิด บางทีพ่อกับแม่เธอยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ฮิฮิฮิ”
 “ฉันยังไม่ชินกับอาหารแคว้นเหนือสักที บ่อยครั้งที่คิดถึงอาหารของแคว้นใต้ เช่นไส้กรอกหมู ขนมปังมันฝรั่ง แพนเค้กปิ้ง ผักทอดมันหมู แล้วก็เนื้อย่างราดซอสพิเศษ”
 “อ้อ รวมถึงชาเย็นด้วย…”
 ไคลน์อมยิ้ม
 “มาดามสลินครับ เรื่องเล่าของคุณทำให้ผมถึงกับท้องร้อง… ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
 “รสชาติอาหารอร่อยสามารถชำระล้างจิตใจได้เสมอ”
 เมื่อกล่าวจบ เวนดี้·สลินยื่นแก้วชาสีน้ำตาลอมแดงมาให้
 “นี่คือชาเย็นที่ชงจากสูตรในความทรงจำอันเลือนราง ลองชิมดู แล้วบอกกับฉันว่ารสชาติเป็นอย่างไร”
 หลังจากก้มศีรษะขอบคุณ ไคลน์รับถ้วยชามาจิบหนึ่งอึก… รสสัมผัสคล้ายคลึงกับชาเย็นบนโลกเก่า เพียงแต่กลิ่นและรสของชาจะเข้มข้นกว่ามาก แถมยังหอมสดชื่น ปัดเป่าความไม่สบายใจก่อนหน้าได้หมดสิ้น
 “อร่อยมากครับ!”
 ไคลน์กล่าวชมอย่างจริงใจ
 “ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งอก”
 เวนดี้อมยิ้ม เธอยืนมองไคลน์ดื่มชาในถ้วยจนหมดด้วยสีหน้าอิ่มเอม
 หลังจากสนทนากับมาดามสลินเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องย้ายบ้าน ไคลน์ออกเดินทางอีกครั้งไปบนถนนที่มันคุ้นเคยเป็นอย่างดี
 พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ลดจำนวนลงมากในยามบ่าย จะกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังจากห้าโมงครึ่งเป็นต้นไป ซึ่งเป็นเวลาเลิกงาน
 บุคคลที่ยังคงทำมาค้าขายล้วนมีสีหน้าอิดโรยไร้วิญญาณ
 ในวินาทีที่ย่างกรายเข้าสู่ถนนสายกลาง—สายล่างตอนบน หัวใจไคลน์พลันหดหู่ราวกับถูกความมืดมิดเข้าครอบงำ
 เกิดเป็นความรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังอย่างไร้เหตุผล …เพราะอะไรกัน?
 ชายหนุ่มหยุดเดินและรีบสำรวจตนเองและสิ่งรอบตัว แต่ก็ไม่พบความผิดปรกติใดเลย…
 หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก มันตัดสินใจเลื่อนปลายนิ้วขึ้นไปแตะหว่างคิ้วสองครั้ง ทำทีคล้ายกับกำลังไตร่ตรองบางสิ่ง
 ภาพการมองเห็นผันเปลี่ยน แสงออร่าจำนวนมากจากร่างพ่อค้าแม่ค้าและคนเดินถนนสองข้างทางเริ่มปรากฏในการมองเห็น
 แต่ก่อนจะได้เพ่งความสนใจไปกับสุขภาพของใครสักคน มันถูกดึงดูดให้ต้องหันไปมองสีออร่าอันหม่นหมองเข้มข้นที่ระบุถึงภาวะสิ้นหวังรุนแรง
 มันมิอาจคาดเดาอารมณ์ที่แน่ชัดของอีกฝ่ายได้ แต่สิ่งหนึ่งที่แจ่มแจ้งก็คือ อารมณ์สิ้นหวัง ซึมเศร้า และมืดมน กำลังเอ่อล้นภายในตัวมันอย่างเข้มข้น
 หลังจากกวาดสายตามองรอบตัวหนึ่งครั้ง แม้แต่ดวงอาทิตย์ก็มิอาจลบล้างความดำมืดดังกล่าวออกไปได้ ราวกับเป็นอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้ในใจมานานหลายปีโดยไม่ได้ปลดปล่อย
 หลังจากครุ่นคิดชั่วครู่ ไคลน์เริ่มตระหนักถึงสัจธรรมของบางสิ่ง
 ดังคำที่ลุงนีลล์เคยกล่าว การเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณจะส่งผลให้อารมณ์ผู้ใช้หวั่นไหวไปตามสภาพแวดล้อมได้ง่ายกว่าปรกติ โดยเฉพาะในตอนที่ร่างกายยังไม่ชินกับพลัง
 สัมผัสวิญญาณก็มีหลักการแบบเดียวกัน
 โอสถนักทำลายช่วยส่งเสริมให้สัมผัสวิญญาณของไคลน์เฉียบแหลมขึ้น การฝึกซ้อมเท่านั้นที่จะช่วยให้ร่างกายคุ้นชิน
 เป็นพลังติดตัวที่มิอาจสลัดออกหรือเพิ่มพูนได้ตามใจต้องการ
 ไม่แปลกที่นักทำนายจะสัมผัสถึงความผิดปรกติรอบตัวได้มากกว่ามนุษย์ทั่วไป
 ผู้วิเศษแต่ละคนย่อมมีระดับจิตสัมผัสที่แตกต่างกัน ผู้วิเศษสายวิญญาณโดยตรงอย่างผู้สื่อวิญญาณจะช่ำชองเป็นพิเศษ พวกมันจะมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกของผู้อื่นได้แจ่มชัดประหนึ่งแสงสว่างท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด
 ด้วยเหตุนี้ บุคคลที่มีสัมผัสวิญญาณรุนแรงจะถูกบรรยากาศรอบตัวครอบงำอารมณ์ได้ง่ายมาก หากไม่มีการฝึกฝนหรือควบคุมพลังที่ดีพอ
 “สีเข้มขนาดนี้ ต้องสะสมนานเท่าไรกัน?”
 ไคลน์ถอนหายใจพลางส่ายศีรษะ ชายหนุ่มแตะหว่างคิ้วสองครั้งเพื่อปิดเนตรวิญญาณและสงบจิตใจกลับเป็นปรกติ
 กึก กึก กึก
 ไคลน์เดินมาหยุดหน้าหอพักเก่าที่เคยซุกหัวนอนมานาน ชายหนุ่มยังคงสัมผัสถึงมวลอารมณ์ด้านลบอันเข้มข้น รวมถึงการเชื่อมต่อเบาบางจากผู้มีสัมผัสวิญญาณอ่อนๆ
 ขณะเดียวกัน มันพยายามมองหาเบาะแสสมุดบันทึกอันทีโกสนัสซึ่ง ‘ตัวมัน’ อาจนำไปซุกซ่อนไว้ที่ใดสักแห่ง
 สภาพถนนยังคงเหมือนเดิมทุกประการ ขยะเกลื่อนกลาด น้ำขังเน่าเหม็นส่งกลิ่นรุนแรง จุดเดียวที่ถูกทำความสะอาดคือบริเวณหน้าหอพัก
 ไคลน์ผลักประตูที่เปิดแง้มเข้าไป ก่อนจะเดินสำรวจชั้นหนึ่งอันมืดมิดซึ่งแสงแดดส่องเข้ามาไม่ถึง
 ชั้นหนึ่งไม่พบสิ่งใด
 เมื่อเดินขึ้นชั้นสอง เสียงบันไดไม้ยังคงร้องเอี๊ยดอ๊าดไม่แปรเปลี่ยน แสงไฟบนชั้นสองยังสลัวเหมือนเคย ไคลน์เข้าสู้ภาวะเนตรวิญญาณและจ้องมองเข้าไปในความมืด
 แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเช่นกัน ไม่ว่าจะเบาะแสของสมุดบันทึกหรือภูตผี
 “ถ้าพบได้ง่ายขนาดนั้น มนุษย์ทั่วไปคงเจอผีเป็นว่าเล่นแล้ว…”
 มันถอนหายใจยาว ไคลน์ทราบดีว่า ‘วิญญาณ’ ไม่ได้ปรากฏตัวในรูป ‘ภูตผี’ หากแต่เป็นรูปเฉพาะของวิญญาณ ซึ่งมีเพียง ‘ผู้สื่อวิญญาณ’ เท่านั้นที่สามารถติดต่อสื่อสาร
 หลังจากวนรอบชั้นสามหนึ่งครั้งและไม่พบสิ่งใด ไคลน์เดินลงจากหอพักพร้อมกับรีบจ้ำเท้าไปยังบ้านเวิร์ช
 ตลอดทางกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม มันไม่พบเบาะแสใดแม้แต่อย่างเดียว
 เมื่อหยุดยืนหน้าบ้านเดี่ยวที่มีสวนหรูหรา ไคลน์มองลอดผ่านช่องรั้วเหล็กที่ถูกล็อกแน่นหน้าเข้าไป
 “เราไม่ต้องสำรวจในบ้านใช่ไหม? หัวหน้ากับมาดามดาลี่ย์คงจัดการเรียบร้อยแล้ว…”
 “และเราก็ไม่มีกุญแจ หัวหน้าคงไม่ได้ต้องการให้เราปีนบ้านเข้าไปแน่”
 “ไว้ค่อยลองเส้นทางอื่นพรุ่งนี้…”
 “วันนี้เดินเยอะเป็นพิเศษ น่าเสียดายที่ยุคปัจจุบันไม่มีอุปกรณ์ช่วยนับก้าวเพื่อนำไปอวดเพื่อนร่วมงาน…”
 ขณะรำพันติดตลก ไคลน์เดินไปยังสถานีรถม้าเพื่อเตรียมต่อรถไปถนนซุตแลน ถนนที่ตั้งสำนักบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
 มันต้องการเบิกกระสุนซ้อมยิงรายวันจำนวนสามสิบนัด หากหวังเป็นนักแม่นปืนฝีมือฉกาจ การฝึกซ้อมสม่ำเสมอทุกวันคือสิ่งที่มิอาจเลี่ยง
 ในฐานะนักทำนายที่อ่อนแอด้านพลังต่อสู้ อุปกรณ์ช่วยปกป้องชีวิตจึงเหลือเพียงไม้ค้ำและลูกโม่
 ถนนรอบเขตบ้านเวิร์ชนั้นสะอาดสะอ้านเหนือคำบรรยาย ปราศจากขยะหรือน้ำขังบนถนนโดยสิ้นเชิง แถมกระจกร้านค้าสองข้างทางล้วนใสสะอาด
 เมื่อมาถึงสถานีรถม้า ขณะไคลน์กำลังยืนรอเตรียมโดยสารไปลงถนนซุตแลน สายตาพลันชำเลืองมองป้ายโฆษณาบนถนนฝั่งตรงข้าม
 “ห้ามสรรพสินค้าแฮรอดส์”
 “สโมสรทหารผ่านศึก”
 “สโมสรพยากรณ์”
 …
 สโมสรพยากรณ์… ไคลน์พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเหม่อลอย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ตัวมันกำลังหาทาง ‘สวมบทบาท’ เป็นนักทำนายอยู่
 นั่นสินะ… เข้าไปลองสักหน่อยคงไม่เสียหาย เผื่อได้ไอเดียแปลกใหม่มาปรับใช้กับตัวเอง
 หลังจากได้ข้อสรุปในใจ ไคลน์เดินข้ามถนนไปยังตึกฝั่งตรงข้ามและขึ้นบันไดไปยังชั้นสองทันที
 หลังจากเดินผ่านโถงใหญ่ ชายหนุ่มได้พบกับเจ้าหน้าที่ต้อนรับสาวสวยผู้หนึ่ง
 เส้นผมสีน้ำตาลดัดเป็นลอนงดงาม เธอชำเลืองสำรวจไคลน์หัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยรอยยิ้ม
 “มิสเตอร์ คุณมาดูดวงหรือสนใจจะเข้าสโมสรคะ?”
 “ต้องมีคุณสมบัติเข้าร่วมอย่างไรบ้าง?”
 ไคลน์ถามระมัดระวัง
 สาวสวยตอบอย่างคล่องแคล่วเคยชิน
 “เพียงแค่กรอกรายละเอียดและจ่ายค่าสมาชิกเท่านั้นค่ะ ในปีแรก ค่าสมาชิกจะอยู่ที่ปีละห้าปอนด์ แต่ปีถัดไปราคาจะเหลือเพียงหนึ่งปอนด์ ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราไม่เหมือนสโมสรนักการเมืองหรือนักธุรกิจที่ต้องถูกแนะนำจากภายใน บุคคลทั่วไปสามารถเข้าร่วมได้อิสระ”
 “สมาชิกสามารถใช้ห้องประชุมสโมสรได้ตามใจชอบ รวมถึงห้องพยากรณ์และอุปกรณ์ต่างๆ ที่เตรียมไว้ให้”
 “สมาชิกจะได้รับเครื่องดื่มฟรีไม่ว่าจะเป็นชาหรือกาแฟ แถมยังมีสิทธิ์อ่านหนังสือพิมพ์และนิตยสารที่ทางสโมสรเป็นสมาชิก มีสิทธิ์ใช้งานอุปกรณ์ทำนายฝึกพื้นฐานเพื่อเรียนรู้ศาสตร์พยากรณ์”
 “ภายในสโมสรยังมีอาหาร เครื่องดื่ม แอลกอฮอล์ และอุปกรณ์ทำนาย สำหรับจัดจำหน่ายในราคาต้นทุน”
 “ไม่เพียงเท่านั้น พวกเรายังเรียนเชิญนักพยากรณ์ชื่อดังมาให้ความรู้และคอยตอบคำถามสมาชิกในทุกเดือน”
 “เหนือสิ่งอื่นใด คุณจะได้พบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่หลงใหลในศาสตร์ชนิดเดียวกัน ถือเป็นการสร้างสายสัมพันธ์และต่อยอดมิตรภาพในอนาคต”
 ฟังดูเข้าท่าชะมัด… แต่เราไม่มีเงินมากถึงห้าปอนด์ ไคลน์ทำได้เพียงตัดพ้อ
 “แล้วค่าดูดวงเท่าไรครับ?”
........................


ราชันเร้นลับ 35 : แลกเปลี่ยนข้อมูล
 ไดอารีลับของโรซายล์·กุสตาฟ?
 จักรพรรดิโรซายล์คนนั้นน่ะหรือ?
 สมกับเป็นมิสเตอร์ฟูลผู้ยิ่งใหญ่ ความสนใจย่อมต้องยิ่งใหญ่ตามไปด้วย… ออเดรย์ผงะเล็กน้อย ก่อนระลึกได้ว่านี่เป็นเรื่องปรกติ
 มีข่าวลือว่า จักรพรรดิโรซายล์เคยเห็นแผ่นศิลาเย้ยเทพด้วยตาตัวเองมาแล้ว และว่ากันว่า ไพ่ลับจำนวน ยี่สิบสองใบที่โรซายล์สร้างขึ้น มีความเกี่ยวพันลึกซึ้งกับยี่สิบสองเส้นทางสู่ความเป็นเทพ ไม่แปลกที่ผู้วิเศษลำดับสูงจะแสวงหาข้อมูลเหล่านี้
 “ไดอารี? นั่นคือไดอารีหรอกหรือครับ?”
 อัลเจอร์ขมวดคิ้ว มันเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น
 แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ… มิสเตอร์ฟูลกลับกล้าระบุชัดเจนว่าสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวเป็นไดอารี!
 ชายคนนี้ทราบได้อย่างไร?
 หรือว่า สามารถอ่านเนื้อความที่เขียนในสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวออก?
 เมื่อถูกแฮงแมนตั้งคำถามด้วยสีหน้าตื่นตะลึง หมายความว่าไคลน์ประสบความสำเร็จในการสร้างความประทับใจให้อีกฝ่าย
 ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางนำมือประสานไว้ด้านหน้า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
 “จงเรียกมันว่าไดอารีไปก่อน”
 ไคลน์แบ่งรับแบ่งสู้
 ออเดรย์เคยได้ยินทายาทของขุนนางชั้นสูงคนอื่นกล่าวถึงสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวอยู่บ้าง แต่เธอไม่มีรายละเอียดเชิงลึกของมัน เด็กสาวจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงใคร่รู้
 “ได้ยินมาว่า เอ่อ… ไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์เล่มนั้นถูกเขียนไว้ด้วยภาษาที่เข้ารหัสซับซ้อน หรือไม่ก็สัญลักษณ์ที่เขาคิดค้นขึ้นเอง”
 “ถูกต้อง”
 อัลเจอร์ตอบห้วน
 “บางคนระบุว่า สัญลักษณ์ดังกล่าวคืออักขระเวทมนตร์โบราณ บ้างก็ชื่อว่าเป็นอักษรบรรพกาล จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีใครสามารถถอดรหัสข้อความดังกล่าวได้สมบูรณ์ อย่างน้อยนี่คือสิ่งที่ผมทราบ”
 เมื่อกล่าวจบ อัลเจอร์รีบหันมองไคลน์เพื่อให้อีกฝ่ายบอกเล่าข้อมูลเพิ่มเติม
 อักษรถูกคัดลอกจากต้นฉบับมาแล้วหลายทอด ไม่แปลกที่มันจะบิดเบี้ยวและอ่านได้ยากกว่าต้นฉบับ จากสติปัญญาของมนุษย์ คงยากที่จะให้ถอดรหัสภาษาจีนผิดเพี้ยนซึ่งถูกบิดเบือนไปตามกาลเวลา
 ไคลน์ยังคงรักษามาดเข้ม มันอมยิ้มภายในหมอกสีเทาหนาทึบ
 สำหรับฝ่ายที่มองว่าเป็นอักขระเวทมนตร์โบราณ ไคลน์พลันนึกถึงมุกตลกหนึ่งได้
 จอมเวทชั่วร้ายแต่งกายในชุดดำ ถลกแขนเสื้อข้างหนึ่งขึ้นจนเผยให้เห็นสัญลักษณ์พิเศษของจักรพรรดิโรซายล์บริเวณหัวไหล่ เป็นอักษรจีนกลางสีฟ้าตัวใหญ่เขียนไว้ว่า :
 โต้วปี่ ตัวตลกในหมู่เพื่อน
 มุมปากไคลน์ยกโค้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อจินตนาการถึงมุกตลกสุดฝืดของโลกเก่า อารมณ์ของมันเริ่มแจ่มใสขึ้นกว่าเดิม
 หลังจากได้ยินคำอธิบายของแฮงแมน เด็กสาวผมทองแสดงสีหน้าครุ่นคิด
 “ถ้าพวกเราอ่านไม่ออก… แล้วจะถ่ายทอดข้อมูลให้คุณได้อย่างไรคะ? มิสเตอร์ฟูล หรือพวกเราต้องส่งจดหมายไปที่ใดสักแห่ง?”
 เป็นคำถามที่น่าสนใจ… ไคลน์ไม่คิดเสี่ยงให้ที่อยู่ของตัวเอง การเชื่อมต่อออนไลน์ก็ต้องทำในรูปแบบออนไลน์เท่านั้น…
 มันไม่รีบให้คำตอบ มือที่กำลังประสานกันด้านหน้า นิ้วโป้งถูกกางออกจากกันเล็กน้อย ก่อนจะหุบกลับมาชนกันอีกครั้ง ทำสลับเช่นนี้ซ้ำไปมา เป็นสัญญาณการใช้สมองครุ่นคิด
 จนกระทั่งได้ข้อสรุป
 ในเมื่อตนสามารถสร้างห้องประชุมศักดิ์สิทธิ์สุดหรูหราได้ตามใจนึก เช่นนั้นแล้ว อาจพอมีหนทางที่จะแสดงภาพในจินตนาการของผู้อื่นออกมา
 คงต้องทดสอบดูสักหน่อย…
 ทันใดนั้น ทั้งแฮงแมนและจัสติสเห็นเดอะฟูลลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายหมอกสีเทา
 “มิสจัสติส ช่วยร่วมมือทดสอบสักหน่อย จงนึกถึงข้อความขึ้นมาหนึ่งประโยค จากนั้นก็เพ่งสมาธิและจินตนาการภาพตัวเองเขียนมันลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงมือเขียนจริงด้วยปากกาที่เตรียมไว้ให้”
 ยังไม่ทันที่ไคลน์จะกล่าวจบ กระดาษหนังแพะสีเหลืองน้ำตาลและปากกาหมึกซึมสีดำแดงได้วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าออเดรย์
 เด็กสาวจ้องมองปากกาด้วยท่าทีสับสนและไม่มั่นใจ แต่ก็พยายามทำตามขั้นตอนที่อีกฝ่ายชี้แนะ เธอจินตนาการถึงกวีบทหนึ่งซึ่งจักรพรรดิโรซายล์เคยแต่งไว้
 “เมื่อย่างเข้าเหมันต์ ใบไม้ผลิก็ใกล้แค่เอื้อมมิใช่หรือ?”
 หลังจากจินตนาการตัวเองทำการเขียนข้อความลงบนกระดาษเสร็จ ออเดรย์หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาและเริ่มลงมือเขียนจริง
 ไคลน์สัมผัสความคิดของหล่อนโดยมีปากกาหมึกซึมเป็นสื่อกลาง มันถ่ายทอดในสิ่งที่ออเดรย์คิดลงบนกระดาษ
 ในวินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษหนังแพะ เธอพลันเห็นข้อความประโยคหนึ่งถูกเขียนไว้เสร็จสรรพ
 “เมื่อย่างเข้าเหมันต์ ใบไม้ผลิก็ใกล้แค่เอื้อมมิใช่หรือ?”
 “สุดยอด! มหัศจรรย์มาก!”
 ออเดรย์โพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงสุดตกตะลึง ขณะเดียวกันก็ออกอาการเศร้าซึม
 เด็กสาวผมทองชำเลืองมองไคลน์ด้วยสีหน้าหวาดระแวงและตึงเครียด
 “มิสเตอร์ฟูล… คุณอ่านความคิดของฉันได้หรือคะ?”
 “ไม่เลย เราเพียงชี้นำเท่านั้น อาศัยแรงปรารถนาที่เจ้าต้องการเขียน ช่วยถ่ายทอดภาพที่อยู่ในหัวออกมา หากเจ้าไม่ต้องการเปิดเผย ข้อความก็จะไม่ปรากฏ”
 ไคลน์พยายามสงบสติหล่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
 “แบบนี้นี่เอง… ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็แค่จดจำสัญลักษณ์ของจักรพรรดิโรซายล์ให้ได้ จากนั้นค่อยถ่ายทอดให้คุณภายหลังใช่ไหม?”
 ออเดรย์ถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าปลอดโปร่ง
 “ถูกต้อง”
 ไคลน์ตอบเรียบง่าย
 “เป็นวิธีที่ดีมาก มิสจัสติส คุณไม่ต้องกังวลเรื่องความสามารถในการจดจำ หลังจากกลายเป็น ‘ผู้ชม’ แล้ว พลังความจำของคุณจะพัฒนาจนอยู่ในระดับน่าทึ่ง”
 อัลเจอร์เฝ้ามองการทดลองอย่างใกล้ชิด มันพบว่าเดอะฟูลผู้นี้ทรงพลังและทรงปัญญากว่าที่ตนจินตนาการไว้มาก…
 สำหรับอัลเจอร์ ด้านความจำไม่ใช่ปัญหา หากการเลื่อนระดับครั้งถัดไปสำเร็จ พลังความจำของมันจะเพิ่มขึ้นจากเดิมหลายเท่า
 เมื่อได้ยินแฮงแมนกล่าวเช่นนั้น ออเดรย์ผงกศีรษะด้วยความเบาใจ
 “ขอบคุณที่ช่วยเตือนค่ะ มิสเตอร์แฮงแมน คุณยังมีเคล็ดลับเกี่ยวกับเส้นทางผู้ชมเพิ่มเติมอีกไหม?”
 ขณะกล่าว เธอแอบชำเลืองไปยังหัวโต๊ะ
 “มิสเตอร์ฟูล ดิฉันจะพยายามเต็มที่เพื่อให้ภารกิจของคุณลุล่วง จะใช้เส้นสายทั้งหมดสำหรับรวบรวมไดอารีจักรพรรดิโรซายล์จำนวนมาก”
 “เราเคยกล่าวไปแล้วว่า เราชื่นชอบที่จะแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม ส่วนค่าตอบแทนล่วงหน้าที่บอกใบ้ไปเมื่อครู่ มูลค่าของมันเทียบเท่าไดอารีจำนวนสองหน้า หากรวบรวมได้มากกว่านั้น เราก็จะชดเชยให้พวกเจ้าเพิ่ม”
 ไคลน์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมลุ่มลึก คล้ายคลึงกับผู้ใหญ่ที่ไม่คิดเอาเปรียบเด็ก
 แต่ความจริงแล้ว มันกำลังเอาเปรียบ…!
 เพราะในส่วนของค่าตอบแทนเพิ่มเติม ชายหนุ่มคิดจะนำข้อมูลจากไดอารีหน้าใหม่เหล่านั้นมาบอกเล่ากับคนทั้งสองเหมือนที่เคยทำ หากินเป็นวัฏจักรเวียนวนเช่นนี้ไม่รู้จบสิ้น
 “สมกับเป็นสุภาพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่”
 อัลเจอร์ที่เงียบงันมานาน มันก้มศีรษะคำนับพลางแนบกำปั้นไว้บนหน้าอก
 หลังจากเงยหน้าขึ้น อัลเจอร์หันไปกล่าวกับจัสติส
 “ผมขอเน้นย้ำอีกครั้งก็แล้วกัน… ผู้ชมจะเป็นได้เพียงผู้ชมวันยังค่ำ”
 “ผมเคยเห็น ‘ผู้ชม’ หลายคนที่อินกับบทบาทของนักแสดงจนเกินพอดี จึงถูกอารมณ์ของนักแสดงครอบงำโดยไม่รู้ตัว ส่งผลให้อารมณ์อันหลากหลายพรั่งพรูเข้าใส่อย่างรุนแรง ทั้งหัวเราะ โมโห และร้องไห้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชมพึงกระทำ”
 “เมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลในสังคมที่สวมหน้ากากเข้าหากัน คนเหล่านั้นคือนักแสดงซึ่งกำลังปกปิดตัวตนที่แท้จริง คุณห้ามมีอารมณ์ร่วมไปกับคนเหล่านี้โดยเด็ดขาด หน้าที่ของคุณคือเฝ้าสังเกตรายละเอียดเล็กน้อยด้วยความสุขุม เพ่งสมาธิหาสิ่งผิดปรกติ เช่นอิริยาบถเมื่ออีกฝ่ายโกหก หรือกลิ่นอายเจือจางของอารมณ์ประหม่า หากทำได้โดยสมบูรณ์แบบ คุณจะจับโกหกมนุษย์ทุกคนบนโลกได้”
 “มนุษย์จะมีอารมณ์และกลิ่นเฉพาะตัวที่แตกต่างกันไป ส่วนมากมักเก็บซ่อนไว้ด้านในอย่างมิดชิดโดยไม่เปิดเผยให้ใครเห็น แต่สำหรับ ‘ผู้ชม’ ที่เก่งฉกาจ พวกเขาสามารถขุดคุ้ยกลิ่นดังกล่าวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง”
 “เมื่อไรก็ตามที่คุณใช้อารมณ์มากเกินไป พลังสังเกตก็จะเริ่มเอนเอียง การสัมผัสถึงอารมณ์ที่แท้จริงของผู้อื่นก็ยิ่งทำได้ยาก เพราะจิตใจกำลังถูกรบกวนด้วยอารมณ์เข้มข้นของตัวเอง”
 ออเดรย์ฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเธอกำลังเปล่งประกายสุดขีด
 “น่าสนใจมาก… สุดยอดไปเลย!”
 ไคลน์ที่ได้ฟังเช่นนั้นเริ่มเข้าใจบางสิ่ง
 หากมันตีความไม่ผิด โอสถผู้ชมจะมีหลักการสำคัญก็คือ ‘ต้องวางตัวเป็นกลางและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว’
 เหมือนกับการสวมบทบาทเป็นผู้ชมตัวจริงเลยแฮะ…
 เดี๋ยวก่อน… สวมบทบาท?
 ความหมายเดียวกับ ‘สวมบทบาท’ ที่จักรพรรดิโรซายล์เอ่ยถึงรึเปล่า?
 ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องสวมบทบาทเป็นนักทำนาย เพื่อให้ย่อยพลังโอสถได้เร็วขึ้น?
 ขณะไคลน์กำลังดำดิ่งในห้วงความคิด อัลเจอร์กล่าวกับออเดรย์ว่า ตัวมันไม่มีคำแนะนำใดเพิ่มเกี่ยวกับโอสถผู้ชมอีกแล้ว
 ไคลน์กวาดสายตามองหนึ่งรอบ
 “หมดธุระหรือยัง?”
 “ผมคิดว่า พวกเราควรแลกเปลี่ยนข้อมูลรอบตัวสักเล็กน้อย เพื่อให้ทราบความเป็นไปของโลกในมุมที่แตกต่างกัน สำหรับคุณอาจเป็นเรื่องด้อยค่า แต่สำหรับพวกเรา ข้อมูลเหล่านี้อาจมีประโยชน์มหาศาล”
 “ไม่มีปัญหา”
 ไคลน์พยักหน้าพลางเอนหลังพิงเก้าอี้
 ภายในหัวชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดหาวิธี ‘สวมบทบาท’ เป็นนักทำนาย ดังนั้นข้อมูลทั้งหมดจึงเป็นสิ่งที่มีค่า ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม
 ความเห็นของอัลเจอร์จึงนับว่าน่าสนใจมากทีเดียว และการแลกเปลี่ยนข้อมูลคงไม่ทำให้ตนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
 “ถ้าอย่างนั้น เริ่มที่คุณก่อนดีไหมคะ? มิสเตอร์แฮงแมน”
 ออเดรย์กำลังตื่นเต้น
 อัลเจอร์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเล่า
 “โจรสลัดต่ำทรามที่เรียกตัวเองว่า นายพลโจรสลัด·ลูเธอร์ไวล์ เริ่มล่องเรือสำรวจสุดขอบตะวันออกของทะเลโซเนียอีกครั้ง”
 “หือ? เจ้าของ ‘ทิวลิปดำ’ น่ะหรือ?”
 ออเดรย์ถามพลางครุ่นคิด
 “ถูกต้อง”
 อัลเจอร์พยักหน้า
 ไม่รู้จักเลยแฮะ… ไคลน์นั่งฟังอย่างเงียบงัน ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดถึงข้อมูลที่ตนจะนำไปแลกเปลี่ยนกับทั้งสอง
 ต้องเป็นข้อมูลซึ่งไม่เปิดเผยตัวตน แต่ก็ต้องมีน้ำหนักมากพอจะสร้างความน่าเชื่อถือ
 พลังจากไตร่ตรองสักพัก มันก็ได้ข้อสรุป ไคลน์ยังคงรักษามาดเคร่งขรึมของเดอะฟูลไว้ ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะทองเหลืองอย่างนุ่มนวล
 “เท่าที่เราทราบ ลัทธิเร้นลับได้ทำสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสสูญหาย”
 นี่มิใช่ข้อมูลเฉพาะของเหยี่ยวราตรีสาขาทิงเก็นเท่านั้น แต่ผู้วิเศษที่เกี่ยวข้องทั้งหมด รวมถึงสมาชิกลัทธิเร้นลับก็ย่อมทราบ ไม่มีทางถูกสืบสาวถึงตัวตนด้วยข้อมูลนี้แน่
 “สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส?”
 อัลเจอร์ส่ายศีรษะพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง
 “ถ้าโบสถ์เทพธิดารัตติกาลรู้เรื่องนี้เข้า พวกมันจะมีท่าทีเช่นไรกัน…”
 เดี๋ยวก่อน… ทำไมนายถึงเอ่ยชื่อโบสถ์เทพธิดารัตติกาลออกมาตั้งแต่คำแรก? ไคลน์สัมผัสถึงลางร้าย แต่มันไม่กล้าเอ่ยปากถาม การกระทำน่าอับอายรังแต่จะทำให้สูญเสียภาพลักษณ์เดอะฟูลโดยเปล่าประโยชน์
 ทันใดนั้น ออเดรย์โพล่งด้วยน้ำเสียงฉงน
 “ทำไมต้องมีท่าทีด้วย? โบสถ์เทพธิดาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้อย่างไรหรือ?”
 อัลเจอร์ยังคงยิ้ม
 “ตระกูลอันทีโกนัสถูกทำลายด้วยน้ำมือโบสถ์เทพธิดารัตติกาล”
 “ไม่แน่ใจว่า เหตุการณ์เกิดขึ้นในตอนปลายยุคสมัยที่สี่ หรือว่าต้นยุคสมัยที่ห้า”
 นั่นมัน… นัยน์ตาไคลน์พลันหดลีบ ร่างกายเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง
 กะแล้วเชียว
 มิน่า… เหยี่ยวราตรีเมืองทิงเก็นถึงได้ให้ความสำคัญกับสมุดบันทึกอันทีโกสมากขนาดนั้น
 และสาเหตุที่เหยี่ยวราตรี ‘ตอบแทน’ ตนด้วยการเลื่อนระดับให้เป็นผู้วิเศษ แม้จะอ้างว่าตอบแทนในเรื่องที่ช่วยเหลือจับกุมตัวสมาชิกลัทธิเร้นลับ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เหยี่ยวราตรีเพียงต้องการให้มันเพิ่มสัมผัสวิญญาณ เพื่อที่จะได้พบเบาะแสสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวได้ง่ายขึ้น!
 หัวหน้าไม่ได้ปกปิด ดันน์·สมิทเคยพูดเกริ่นไว้แล้วหลายครั้ง เพียงแต่ตัวมันไม่เอะใจ…
 หลังจากได้ยินคำอธิบายจากแฮงแมน เด็กสาวผมทองแสดงสีหน้าตื่นเต้นยิ่งกว่าเก่า
 “ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นด้วย… เอาล่ะ ถึงตาฉันแล้ว ขอนึกก่อนนะคะว่าจะเล่าเรื่องไหนดี”
 ทายาทขุนนางสาวสวยเอียงคอครุ่นคิดโดยใช้มือข้างหนึ่งรองศีรษะไว้
 “เมื่อวาน… ครูสอนมารยาทได้สอนวิธีการเป็นลมอย่างสง่างามโดยไม่เสียจริตของสตรีและไม่ได้รับบาดเจ็บ เพื่อที่จะได้ใช้หลีกหนีจากสถานการณ์อึดอัดหรือขณะถูกผู้ชายตามจีบ… ฮิฮิ ขออภัยค่ะ ที่เล่าไปเมื่อครู่เพราะกำลังเรียบเรียงความทรงจำ…”
 “ของจริงที่จะเล่าก็คือ หลังจากอาณาจักรโลเอ็นพ่ายแพ้ในสนามรบชายฝั่งตะวันออกของไปลัน ทั้งกษัตริย์ รัฐมนตรี และเหล่าขุนนางต่างพากันตึงเครียดอย่างหนัก พวกเขาต้องการความเปลี่ยนแปลง”
........................


ราชันเร้นลับ 32 : เนตรวิญญาณ
 ไคลน์จ้องมองเข้าไปในของเหลวกึ่งเยลลี่สีน้ำเงินเข้ม ยากจะอธิบายว่านี่คือของเหลวหนึ่งแก้วหรือหนึ่งถ้วยกันแน่
 ชายหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้าขาวซีดพลางกลืนน้ำลาย
 “ผมต้องดื่มทั้งอย่างนี้เลยหรือ?”
 “ต้องผ่านขั้นตอนอะไรก่อนไหมครับ? เช่นพิธีกรรม ร่ายคาถา หรือสวดภาวนา”
 ลุงนีลล์พยักหน้า
 “ขั้นตอน? มีสิ มีแน่นอน ก่อนอื่นเลย เจ้าต้องจิบไวน์เออร์เมียร์ของอินทิสพร้อมกับสูบซิการ์เดซี่ จากนั้นก็เต้นจังหวะราชสำนักหรือจะเต้นแท็ปก็ได้ถ้าชอบ ตบท้ายด้วยการเล่นไพ่เกว็นท์ต่ออีกยก…”
 เมื่อเห็นไคลน์กำลังฉงน ลุงนีลล์หัวเราะคิกคักก่อนเฉลยสิ่งที่กล่าวไปเมื่อครู่
 “หรืออะไรก็ได้ที่ตัวเจ้าหายประหม่า”
 …คิดว่าตัวเองตลกมากนักหรือลุง?
 มุมปากไคลน์กำลังกระตุก มันพยายามหักห้ามใจไม่ใช่ชักปืนในซองรักแร้ออกมายิง
 ไคลน์วางไม้ค้ำลงพร้อมกับยื่นแขนขวาออกไปจับแก้วทึบแสง ขณะยกแก้วขึ้น กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของโอสถโชยเตะจมูกอย่างเข้มข้น
 “เจ้าหนุ่ม อย่าได้ลังเล ยิ่งลังเลมาก ความหวาดกลัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้น และนั่นจะส่งผลต่อการดูดซึมพลังจากโอสถ”
 ลุงนีลล์กล่าวขณะหันหลังให้ไคลน์ น้ำเสียงของมันเรียบเฉยราวกับคุ้นชินสถานการณ์
 โดยที่ไคลน์ไม่รู้ตัว ลุงนีลล์เดินไปถึงอ่างล้างมือและเปิดก๊อกน้ำเพื่อทำความสะอาด
 ชายหนุ่มพยักหน้ากับตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจสุดปอด กิริยาท่าทางเหมือนกับเด็กถูกบังคับกินยา มันใช้มือข้างหนึ่งอุดจมูก อีกข้างจับแก้วกระดก ของเหลวสุดสะอิดสะเอียนถูกดื่มรวดในอึกเดียว
 สัมผัสอันนุ่มละมุนและเย็นฉ่ำเคลื่อนที่ผ่านช่องปากไปยังหลอดอาหารอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็ถึงกระเพาะ
 ประหนึ่งของเหลวสีน้ำเงินเข้มชนิดนี้ปลดปล่อยหนวดแหลมยาวในท้องไคลน์เป็นระยะ เซลล์ทั้งหมดในร่างพลันเย็นวาบอย่างสะอิดสะเอียน
 ร่างกายบิดงอเมื่อการมองเห็นเริ่มพร่ามัว สีสันในสายตาฟุ้งกระจายท่วมท้น แดงยิ่งแดงก่ำ น้ำเงินยิ่งน้ำเงินเข้ม ดำยิ่งดำสนิท
 สีสันอันหลากหลายเข้มข้นถูกฉายในการมองเห็นคล้ายกับภาพวาดของศิลปินร่วมสมัย
 ไคลน์เคยพานพบประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนแล้ว… มันเหมือนกับเมื่อครั้งถูกผู้สื่อวิญญาณ·มาดามดาลี่ย์ประกอบพิธีกรรม!
 ในตอนนั้น สายตาของไคลน์พร่ามัวหนักมาก แต่จิตใจยังคงเบาสบายและแจ่มชัด คล้ายกับดวงวิญญาณล่องลอยไปบนทะเลจิตอันกว้างใหญ่
 เพียงไม่นาน ภาพการมองเห็นรอบตัวชายหนุ่มเริ่มกลับเป็นสีสันปรกติ สิ่งเดียวที่แปลกประหลาดคือหมอกสีเทาซึ่งกำลังฟุ้งกระจายบดบังการมองเห็น
 รอบตัวไคลน์ปรากฏรูปร่างมายาของสิ่งมีชีวิตที่อธิบายไม่ได้เต็มไปหมด ไม่เหมือนกับสัตว์ตนใดที่มันเคยรู้จักมาก่อน เมื่อเพ่งพิจารณาอย่างถ้วนถี่ ร่างกายพวกมันค่อนข้างแวววาวและส่องแสงหลากสี สัญชาตญาณของไคลน์กำลังบ่งบอกว่า พวกมันคือร่างจิตของสิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญา
 ภาวะทั้งหมดที่เกิดขึ้นคล้ายคลึงกับพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตามาก… เมื่อก้มมองลงไป มันได้พบ ‘ตนเอง’ ยังคงยืนอยู่ในจุดเดิม แต่ด้วยร่างกายที่สั่นเทา
 ทันใดนั้น เมื่อจิตตระหนักได้ว่าสิ่งที่กำลังมองเห็นไม่ได้เกิดจากร่างจริง สติพลันถูกดึงกลับร่างหลักอีกครั้ง
 ซู่ว!
 หมอกสีเทาจางหายไป การมองเห็นรอบตัวกลับเป็นปรกติ ไม่หลงเหลือภาพของสิ่งมีชีวิตเลือนรางที่ระบุสายพันธุ์ไม่ได้เมื่อครู่
 ห้องแปรธาตุยังคงเป็นห้องแปรธาตุ
 แต่สมองของไคลน์กำลังหมุนเคว้งราวกับถูกมือมนุษย์กวนขยำ สายตาที่เคยคิดว่ากลับเป็นปรกติแล้ว ได้เกิดภาพทับซ้อนจนเริ่มพร่ามัว โสตประสาทกึกก้องด้วยเสียงกระซิบที่แจ่มชัด
 “โฮนาซิส… เฟรเกีย… โฮนาซิส… เฟรเกีย”
 ขณะไคลน์กำลังเจ็บปวดดุจดังถูกกรีดแทงบริเวณหน้าผาก มันพยายามควานหาต้นตอเพื่อระบายความรู้สึกอึดอัดออกไป
 ชายหนุ่มขมวดคิ้วชนกันพลางออกแรงสะบัดศีรษะ
 “การมองเห็นผิดเพี้ยนใช่ไหม? กำลังได้ยินในเสียงที่ไม่เคยได้ยินใช่ไหม?”
 ลุงนีลล์กล่าวพร้อมกับเดินมายืนด้านข้างด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย
 “ใช่ครับมิสเตอร์นีลล์ ผมควรทำอย่างไร?”
 ขณะฝืนเค้นเสียงถาม ไคลน์พยายามข่มความบ้าคลั่งที่เกิดขึ้น
 ลุงนีลล์หัวเราะ
 “นี่คือผลจากการรั่วซึมของพลังโอสถ เจ้ายังไม่เข้มแข็งพอจะควบคุมมันได้ทั้งหมด… เอาล่ะ ทำตามที่ฉันบอก จินตนาการภาพวัตถุสักชนิดขึ้นในสมอง ไม่ต้องซับซ้อนเกินไปนัก”
 ไคลน์รีบนึกภาพหมวกผ้าไหมสีดำทรงกึ่งสูงที่ตนเพิ่งซื้อ ชายหนุ่มพยายามจินตนาการถึงรูปทรงและสัมผัสของมัน
 “เพ่งสมาธิทั้งหมดไว้ที่วัตถุดังกล่าว ทำซ้ำจนกว่าภาพของวัตถุจะชัดเจนที่สุด เสมือนจริงที่สุด… เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นรึยัง?”
 เสียงของลุงนีลล์ส่งผ่านมาถึงแก่นจิตใจชายหนุ่มประหนึ่งบทเพลงสุนทรี
 ไคลน์พยายามเพ่งจิตให้รูปทรงของหมวกผ้าไหมชัดเจนที่สุด หลังจากผ่านไปไม่กี่อึดใจ เสียงกระซิบโฮนาซิสเริ่มบางเบาจนไม่ได้ยิน ภาพการมองเห็นที่เคยซ้อนทับจนเบลอ เริ่มประกบกันอย่างสมบูรณ์คมชัด
 “ดีขึ้นมากแล้วครับ”
 ไคลน์ถอนหายใจยาวเมื่อความอลหม่านภายในห้วงความคิดเริ่มสงบนิ่ง มันทดสอบก้มมองลงไปด้านล่าง ภาพทุกอย่างกลับคืนสู่ความปรกติ
 ชายหนุ่มขยับแขนขาด้วยความคาดหวังเจือปนสงสัย ก่อนจะเอ่ยปากถาม
 “ผมทำสำเร็จรึเปล่า? กลายเป็นนักทำนายแล้วหรือยัง?”
 ลุงนีลล์หยิบแผ่นปรอทที่มีลักษณะคล้ายกระจกเงามาจ่อหน้าไคลน์
 “ลองมองเข้าไปในดวงตาสิ”
 ภาพแรกที่เห็นคือไคลน์·โมเร็ตติคนเดิมกำลังสวมหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง รูปลักษณ์ยังเหมือนเดิมทุกประการ สิ่งเดียวที่แตกต่างจากปรกติ คือเหงื่อไคลที่ชุ่มชโลมใบหน้าราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
 ชายหนุ่มเริ่มทำตามคำแนะนำลุงนีลล์ สมาธิทั้งหมดถูกเพ่งไปยังนัยน์ตาสีน้ำตาล จากนั้นก็พบว่าดวงตาของตนลุ่มลึกกว่าเดิมค่อนข้างมาก ประหนึ่งท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สามารถดูดกลืนวิญญาณมนุษย์เข้าไปด้านใน
 เดิมที นัยน์ตาสีดำตาลของมันมักคมเข้มคลายสีดำมากอยู่แล้ว การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้จึงแทบไม่เห็นถึงความแตกต่าง หากไม่เพ่งพิศอย่างถี่ถ้วน
 “นี่คือผลกระทบทางกายภาพของพลังจากโอสถ แต่หลังจากเจ้าเรียนวิธีการเข้าฌานและทำความเคยชินกับพลัง สีของนัยน์ตาจะค่อยๆ กลับมาเป็นปรกติในภายหลัง”
 ลุงนีลล์ฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นแขนขวาออกมาหา
 “ยินดีด้วย เจ้ากลายเป็นผู้วิเศษเต็มตัวแล้ว… นักทำนายของพวกเรา”
 “ขอบคุณมากครับ”
 ไคลน์ยื่นแขนขวาออกไปจับตอบ
 “มิสเตอร์นีลล์ แล้วผมจะเรียนการเข้าฌานได้ตอนไหน?”
 “ตอนนี้เลย… หลักพื้นฐานของการเข้าฌานนั้นง่ายมาก และยิ่งง่ายขึ้นหลังจากกลายเป็นผู้วิเศษ”
 ลุงนีลล์ยิ้ม
 “เหมือนกับเมื่อครู่ จินตนาการภาพของวัตถุที่ง่ายและคุ้นเคย พยายามสร้างภาพชัดของวัตถุดังกล่าวในสมอง นั้นคือพื้นฐานของการเข้าฌาน ลองทำดูอีกครั้ง”
 ไคลน์หลับตาลงอย่างว่าง่าย มันจินตนาการภาพหมวกทรงสูงใบเดิมซ้ำ
 สมาธิของชายหนุ่มถูกรวบรวมเร็วกว่าครั้งก่อนหน้า เพียงไม่นาน ความคิดฟุ้งซ่านพลันถูกขจัด เหลือไว้เพียงตัวตนอันเด่นชัดของหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูงสีดำ
 “ถัดมา ลองปล่อยความคิดให้ว่างเปล่า เปลี่ยนวัตถุที่จินตนาการให้เป็นบางสิ่งที่ไม่เคยมีตัวตนบนโลกนี้มาก่อน… ต้องเสกขึ้นจากความว่างเปล่า พยายามออกแบบขึ้นใหม่ด้วยตัวเอง”
 “เจ้าต้องทำตามกฎอย่างเคร่งครัด… หลังจากเข้าสู่ฌานที่แท้จริง เมื่อเริ่มตระหนักว่า ‘ตนเอง’ ไร้ตัวตน เมื่อเจ้าก้าวข้ามการระลึกถึง ‘ตนเอง’ ได้ เจ้าก็จะมองเห็นโลกและจักรวาลที่กว้างขึ้น มีสติมากพอจะเข้าใจและพบแก่นแท้ของทุกสรรพสิ่ง เจ้าจะได้รับปัญญาซึ่งมีเพียงตนเท่านั้นที่ตกผลึก…”
 “ในขอบเขตของศาสตร์เร้นลับ สิ่งนี้เรียกว่าประสบการณ์เร้นลับ”
 ลุงนีลล์กล่าวด้วยเสียงสุขุม
 “ส่วนรายละเอียดมากกว่านี้ ไว้ฉันจะอธิบายให้ฟังวันหลัง ปัจจุบัน สิ่งเดียวที่เจ้าต้องทราบคือหนทางเข้าฌานที่ถูกต้อง”
 ให้จินตนาการสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่บนโลกใบนี้ สร้างวัตถุขึ้นเองจากความว่างเปล่า…
 ถ้าอย่างนั้น ใช้วัตถุจากโลกเก่าได้ไหม?
 ไคลน์ลองจินตนาการภาพขีปนาวุธข้ามทวีปสีเขียวเข้มของกองทัพ ซึ่งเคยเห็นจากโทรทัศน์ไม่บ่อยครั้งนัก ชายหนุ่มแทนที่หมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูงด้วยจรวดขีปนาวุธขนาดใหญ่และหนา
 แต่ไม่ว่าจะพยายามจินตนาการให้ชัดเจนเพียงใด มันก็มิอาจหลุดพ้นจากการระลึกถึงตัวเองได้
 สงสัยจะไม่สำเร็จ…
 คงต้องปล่อยให้จินตนาการลอยเตลิดไปตามธรรมชาติ ไคลน์เปลี่ยนไปนึกภาพบอลแสงสีขาวสว่างจำนวนมาก จากนั้นก็บรรจงนำมาซ้อนทับกันเป็นรูปทรงแปลกใหม่
 หลังจากสร้างวัตถุแสงสีขาวรูปทรงประหลาดในหัวสมอง จิตของไคลน์เริ่มเข้มข้นและล่องลอย
 ร่างกายและสมาธิเริ่มสงบนิ่ง ทันใดนั้น ภาพการมองเห็นปัจจุบันเริ่มเกิดหมอกสีเทารายล้อมอีกครา ตามด้วยสีสันอันหลากหลายและเข้มข้น ลอยเหนือวัตถุแสงที่ไคลน์จินตนาการเล็กน้อย
 จิตของชายหนุ่มลอยสูงขึ้นและเพ่งพิจารณาถึงกลุ่มก้อนบอลแสงหลายชั้นจนหลงลืมตัวเองไปชั่วขณะ ไคลน์สัมผัสถึงพวกมันอย่างเด่นชัด และโอบล้อมพวกมันไว้อย่างแน่บแน่น
 “ยอดเยี่ยมมาก สมกับเป็นนักทำนาย เจ้าเข้าฌานได้อย่างราบรื่นไร้จุดติดขัด แต่ก็ยังด้อยกว่าฉันตอนหนุ่มเล็กน้อย… แค่เล็กน้อยเท่านั้น ฮะฮะ!”
 ลุงนีลล์ยิ้มอย่างมีความสุข
 “ถัดมา ฉันจะสอนเกี่ยวกับพลังพื้นฐานที่ใช้งานง่ายและสำคัญที่สุดของผู้วิเศษ แถมยังเป็นพลังที่จำเป็นสำหรับศึกษาศาสตร์เร้นลับในอนาคต… เนตรวิญญาณ!”
 ลุงนีลล์ดับโคมไฟทั้งหมดในห้องพร้อมกับเปิดประตูแง้มเล็กน้อยให้แสงลอดผ่าน บรรยากาศภายในห้องแปรธาตุพลันมืดสลัว แต่ก็พอจะมองเห็นเค้าลางของวัตถุภายใน
 “เอาละ คงสภาพเข้าฌานไว้ก่อน ยกฝ่ามือทั้งสองขึ้น นำหลังมือวางไว้หน้าดวงตาแต่ละข้าง นิ้วชี้ต้องอยู่ใกล้กัน แต่ห้ามสัมผัสกันโดยเด็ดขาด”
 “ค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด จนกว่าจะคุ้นชินกับความมืดของห้อง”
 ไคลน์ทำตามขั้นตอนของลุงนีลล์อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เมื่อสายตาเริ่มปรับแสง มันมองเห็นเค้าลางของนิ้วทั้งสิบและฝ่ามือเบื้องหน้า รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆ ภายในห้องแปรธาตุ
 “อันที่จริง เจ้าต้องนอนราบลงกับพื้นเพื่อให้ร่างกายผ่อนคลาย แต่เมื่อดูจากการเข้าฌานที่ลื่นไหล ฉันคิดว่าคงไม่จำเป็น”
 นีลล์หัวเราะคิกคัก
 “เอาล่ะ ดวงตาซ้ายเพ่งมองหลังมือซ้าย ดวงตาขวาเพ่งมองหลังมือขวา จากนั้นก็ขยับนิ้วชี้ทั้งสองขึ้นลงเล็กน้อย อย่าให้สัมผัสโดนกันเด็ดขาด และห้ามขยับออกจากกรอบการมองเห็นของสายตา”
 ไคลน์ฟังจับใจความก่อนจะแบ่งสมาธิดวงตาเพื่อมองหลังมือแต่ละข้าง ถัดมาเป็นการขยับนิ้วชี้ให้ยังอยู่ในขอบเขตสายตาโดยไม่สัมผัสกัน
 หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง…
 ทันใดนั้น แสงสีแดงพลันส่องสว่างจากนิ้วมือทั้งสิบ
 “เอ๋…”
 ชายหนุ่มส่งเสียงประหลาดใจ
 “เห็นสีแล้วใช่ไหม? ต้องอย่างนั้น! นี่คือขั้นแรกของเนตรวิญญาณ สีที่เจ้าเห็นเรียกว่าแสงออร่า”
 ลุงนีลล์อธิบาย
 “ไม่ต้องรีบร้อน ลองทำซ้ำอีกสักสองสามหน เมื่อเคยชินแล้ว ทดสอบกวาดสายตามองไปยังจุดอื่นรอบห้อง แล้วฉันจะอธิบายความหมายของออร่าแต่ละสีให้เอง”
 “ครับ”
 ไคลน์ทดสอบขยับนิ้วขึ้นลงเพื่อให้เคยชินกับแสงออร่าสีแดงจากนิ้วมือ
 ลุงนีลล์สังเกตท่าทีไคลน์สักพักก่อนจะอธิบายต่อ
 “ศาสตร์เร้นลับจะแบ่งโครงสร้างของมนุษย์ออกเป็นสี่ระดับ… ชั้นในสุดซึ่งเป็นแกนกลางสำคัญคือ ‘กายจิต’ มีใครบางคนกล่าวไว้ว่า สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่มีวิญญาณล้วนมีกายจิตทั้งหมด”
 “ฉันไม่มั่นใจว่าผู้วิเศษเส้นทางอื่นจะเหมือนกันไหม แต่สำหรับผู้ส่องความลับทุกคน จุดมุ่งหมายสูงสุดของการเข้าฌาน รวมถึงวิธีการเพิ่มพลังวิญญาณ ล้วนเกี่ยวข้องกับกายจิตทั้งสิ้น”
 “ระดับถัดจากกายจิตคือ ‘วิญญาณดารา’ มีไว้สำหรับให้กายจิตติดต่อกับโลกวิญญาณผ่านห้วงมิติดวงดาว ไม่ผิดนักหากจะกล่าวว่า วิญญาณดาราคือรูปแบบหนึ่งของกายจิต แต่สีของมันจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์และความปรารถนาของมนุษย์ในช่วงนั้น”
 “ฉากที่เจ้าเห็นหลังจากดื่มโอสถ คือฉากที่จิตมองผ่านดวงตาวิญญาณดาราขณะท่องโลกวิญญาณ… โลกวิญญาณคือสถานที่ซึ่งใช้กฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์ตัดสินไม่ได้”
 “โลกวิญญาณจะเกี่ยวพันกับภาวะก้าวข้าม ‘ตนเอง’ ภาวะ ‘ตนเอง’ ไร้ขีดจำกัด และภาวะจักรวาลแห่ง ‘ตนเอง’ ในโลกวิญญาณ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตจะซ้อนทับกันหลายชั้น สถานที่แห่งนี้คือส่วนสำคัญของศาสตร์การทำนายทั้งหมด”
 “ในโลกวิญญาณ ภาพที่เจ้าเห็นจะเป็นเพียง ‘สัญลักษณ์’ เป็นสิ่งที่ต้องนำมาตีความซ้ำเพื่อให้ได้ข้อเท็จจริง ศาสตร์ทำนายและเวทมนตร์บางชนิดต้องใช้งานผ่านวิญญาณดาราเพื่อเชื่อมต่อกับโลกวิญญาณ”
 “อย่าได้เข้าใจผิดระหว่างวิญญาณดารากับกายจิตเด็ดขาด เป็นคนละอย่างกัน”
 อันหนึ่งเป็น ‘แก่น’ ส่วนอีกอันเป็น ‘ร่างเทียม’ สำหรับใช้พลังสินะ…
 สายตาไคลน์ยังคงจ้องมองฝ่ามือตัวเอง แต่หัวสมองกำลังสรุปผลในสิ่งที่ลุงนีลล์อธิบาย
 “ถัดมาเป็น ‘กายปัญญา’ นับตั้งแต่ระดับนี้ขึ้นไป จะเริ่มนับรวมถึงร่างเนื้อที่จับต้องได้… กายปัญญาจะรวมถึงสมอง ไหวพริบด้านการตีความ ไหวพริบด้านการจำแนก ไหวพริบด้านการวิเคราะห์ และไหวพริบด้านการพิจารณา… โอสถบางชนิดจะช่วยเพิ่มพูนพลังเหล่านี้เป็นพิเศษ กายปัญญาจำเป็นสำหรับร่ายเวทมนตร์บางชนิด”
 ลุงนีลล์อธิบายอย่างละเอียดทุกซอกมุม
 “ส่วนระดับนอกสุดคือ ‘กายอากาศ’ ในชั้นนี้จะนับรวมถึงอวัยวะภายในและร่างเนื้อ”
 “สีของออร่าที่เจ้าเห็นเกิดจากปรากฏการณ์ภายนอกของกายอากาศ หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ เนตรวิญญาณจะทำให้เจ้ามองเห็นกายอากาศของมนุษย์ทั่วไป รวมถึงภูตผีและวิญญาณชั่วร้ายด้วย”
 “กายอากาศของมนุษย์จะแสดงออร่าออกมาเป็นสีต่างๆ เจ้าสามารถอ่านภาวะอารมณ์และสุขภาพของบุคคลเหล่านั้นได้จากสี ความเข้ม และความสว่างของออร่า”
 “เมื่อเนตรวิญญาณพัฒนาขึ้น เจ้าจะเข้าถึงศาสตร์เร้นลับได้อย่างลึกซึ้ง รวมถึงอ่านรายละเอียดออร่าของมนุษย์คนอื่นได้อย่างชัดเจน อาจเห็นไปถึงอายุขัย”
 “และอย่างที่เคยบอกไป ภาวะอารมณ์จะขึ้นอยู่กับวิญญาณดาราของมนุษย์คนดังกล่าว จึงหมายความว่า หากพัฒนาเนตรวิญญาณไปถึงระดับสูง เจ้าจะมองเห็นวิญญาณดาราของผู้อื่นอย่างในชัดเจน และนั่นยิ่งทำให้เข้าถึงแก่นแท้ของศาสตร์เร้นลับมากขึ้น… นี่คือพลังอันยิ่งใหญ่ที่ผู้ส่องความลับและนักทำนายสามารถครอบครอง”
 “มีใครบางคนเคยกล่าวไว้ว่า เนตรวิญญาณสามารถมองเห็นทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรืออนาคต แต่ฉันยังไม่ปักใจเชื่อเรื่องนั้น”
 ทรงพลังกว่าที่คิดอีกแฮะ…
 ไคลน์อึ้งจะพูดไม่ออก
 ลุงนีลล์กระแอมก่อนจะเล่าต่อ
 “มาเข้าเรื่องรายละเอียดของสีออร่ากันดีกว่า อวัยวะที่ต้องเคลื่อนไหวจำพวกแขนขาและนิ้วจะมีออร่าสีแดง สมองและศีรษะจะมีสีม่วง จุดขับของเสียจะมีสีส้ม ระบบย่อยอาการจะมีสีเหลือง หัวใจและระบบร่างกายทั่วไปจะมีสีเขียว ลำคอและระบบประสาทจะมีสีฟ้า ร่างกายของมนุษย์ที่มีสุขภาพสมบูรณ์จะแสดงออร่าซ้อนทับกันจนเป็นสีขาวบริสุทธิ์… นั่นคือสัญญาณของสุขภาพดี เมื่อออร่าในส่วนใดมีสีเข้มขึ้นหมองลง หมายความว่าจุดดังกล่าวเริ่มทำงานผิดปรกติ เป็นได้ทั้งอาการป่วยหรืออ่อนล้า ยังไม่หมด… วิญญาณดาราก็มีสีของออร่าเช่นกัน ไว้สำหรับบ่งบอกถึงอารมณ์ สีแดงหมายถึงตื่นเต้นและหลงใหล สีส้มหมายถึงอุ่นใจและพึงพอใจ สีเหลืองหมายถึงสุขและเอาใจใส่ สีเขียวหมายถึงสุขุมและสันติ สีฟ้าหมายถึงสงบนิ่งและร่มเย็น สีขาวหมายถึงร่าเริงและกระตือรือร้น สีดำหมายถึงกังวล เศร้า และเงียบขรึม สีม่วงหมายถึงเย็นชาและเหินห่าง…”
 ไคลน์บันทึกทั้งหมดลงสมองพร้อมกับทำความเคยชินเนตรวิญญาณ
 “เอาล่ะ ลองมองไปที่วัตถุอื่นบ้าง”
 ลุงนีลล์ไม่กล่าวสิ่งใดอีก
 ไคลน์หันหน้าไปทางลุงนีลล์ และสิ่งที่พบก็ไม่ผิดจากที่คาดมากนัก ออร่าหลากสีกำลังปรากฏตามร่างกาย แต่ละจุดมีความเข้มจางแตกต่างกัน
 ส่วนที่เข้มและสว่างที่สุดหนีไม่พ้นบริเวณศีรษะซึ่งมีสีม่วง บริเวณแขนขามีออร่าสีแดงหม่น ออร่าตามร่างกายส่วนที่เหลือจะมีสีออกไปทางสีซีดจาง คงเป็นเพราะร่างกายที่ชรา
 กาลเวลาช่างโหดร้ายนัก… ไคลน์รำพัน
 ในวินาทีนี้ มันกำลังสัมผัสประสบการณ์พลังผู้วิเศษเป็นครั้งแรก พลังที่ไม่มีในมนุษย์ทั่วไป!
 “ผู้วิเศษ…”
 ขณะจ้องมองลุงนีลล์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายหนุ่มเหลือบเห็นดวงตาที่เย็นชาและดุร้ายคู่หนึ่ง กำลังลอยด้านหลังลุงนีลล์ท่ามกลางความมืดมิดอันว่างเปล่า ดวงตามายามีขนาดใหญ่ ลักษณะโปร่งแสงและปราศจากคิ้ว
 ดวงตามายาจ้องมองนีลล์อย่างไม่ละสายตาไปไหน…
 นี่มัน… ชายหนุ่มพลันอ้าปากค้าง มันส่งเสียงบอกกับลุงนีลล์
 “มีดวงตาคู่หนึ่งอยู่หลังคุณ!”
 นีลล์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้มจืดชืด
 “ไม่ต้องไปสนใจ”
........................


ราชันเร้นลับ 41 : ออเดรย์และซูซี่ของเธอ
 หลังจากเทกาแฟทิ้ง ไคลน์เดินกลับมายังคลังอาวุธเพื่อรับเอกสารโบราณกองโตและสำเนาคำอธิบายจากลุงนีลล์ จากนั้นก็เดินผ่านทางเดินสลัวขึ้นมายังสำนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬอีกครั้ง
 กึก กึก กึก
 เสียงฝีเท้าดังก้องทั่วทางแคบ
 หลังจากชายหนุ่มเดินพ้นบันไดวนที่ทำจากหิน มันผลักประตูห้องออกไป กวาดสายตาหนึ่งรอบเพื่อยืนยันตำแหน่ง ก่อนจะเดินไปยังประตูห้องทำงานบานที่สองฝั่งตรงข้าม
 แม้เพิ่งจะทำงานที่นี่ได้เพียงสองวัน แต่โครงสร้างอาคารทั้งหมดก็แจ่มชัดภายในหัวสมอง
 ทางเข้าหลักของแขกทั่วไปคือห้องโถงใหญ่ที่มีโซฟาและชุดรับแขก ส่วนห้องทำงานด้านในจะถูกบดบังไว้ด้วยฉากกั้น
 ทางเดินหลังฉากกั้นจะมีประตูทั้งหมดหกบาน ฝั่งซ้ายสามบาน เรียงจากใกล้ไปไกลประกอบด้วย ห้องบัญชีของมาดามโอเรียนน่า ห้องนอนสำหรับเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรี ภายในมีโซฟาและเตียงนอน และห้องสุดท้ายคือบันไดหินทางลงชั้นใต้ดิน
 ฝั่งขวาจำนวนสามห้อง เรียงจากใกล้ไปไกลประกอบด้วย ห้องทำงานดันน์·สมิท ห้องทำงานสำหรับเจ้าหน้าที่พลเรือน ภายในมีเครื่องพิมพ์ดีดล้ำสมัย และสุดท้ายคือห้องนันทนาการสำหรับให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการเหยี่ยวราตรีได้พักผ่อนหย่อนใจ
 ไคลน์เคยเห็นเลียวนาร์ด·มิเชลเล่นไพ่กับเพื่อนร่วมทีมภายในห้องนันทนาการ ชายหนุ่มเดาว่าเป็นไพ่ ‘พิชิตแลนลอร์ด’ ที่โด่งดังในโลกเก่า แต่แน่นอน จักรพรรดิโรซายล์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นไพ่ ‘พิชิตจอมมาร’ แทน แต่วิธีการเล่นยังคงเหมือนกับที่ไคลน์รู้จัก
 ไบรท์ได้รับสิทธิ์พักผ่อนหนึ่งวันหลังจากเข้าเวรยาวตลอดคืน โรแซนนั่งที่โต๊ะทำงานในห้องรับแขก ส่วนพนักงานขับรถม้าผู้มีหน้าที่จัดหาและรับส่งของจิปาถะ ซีซาร์·ฟรานซิส ก็ไม่ได้เข้าสำนักงานเช่นเคย
 หลังจากไคลน์เปิดประตูห้องทำงานของเจ้าหน้าที่พลเรือนเข้าไป มันพบโต๊ะทำงานว่างเปล่าจำนวนสามตัว มีเพียงเครื่องพิมพ์ดีดวางแน่นิ่ง
 “เครื่องพิมพ์ดีดบริษัทอักเคอร์สัน รุ่น 1346…”
 ไคลน์พึมพำ มันเคยเห็นของแบบนี้ในบ้านเวิร์ชและห้องทำงานอาจารย์มาก่อน ความงดงามกลไกด้านในคือเสน่ห์อันน่าหลงใหลของเทคโนโลยีเครื่องจักรในยุคปัจจุบัน
 ชายหนุ่มเดินไปนั่งบนเก้าอี้หน้าเครื่องพิมพ์ดีด มันเตรียมตัวเรียบเรียงข้อมูลในหัวจนครบ ก่อนจะทดสอบพิมพ์ใส่อากาศหนึ่งรอบ
 ในช่วงแรก ไคลน์ออกอาการสับสนกับเครื่องพิมพ์ดีดแป้น ‘พินอิน’ ของภาษาจีนกลาง แต่หลังจาก ‘หลอมรวม’ ความทรงจำไคลน์คนก่อนเข้าด้วยกัน ความผิดพลาดดังกล่าวก็ไม่เกิดขึ้นอีก
 แต่ก! แต่ก! แต่ก!
 เสียงเคาะจังหวะบนพิมพ์ดีดดังไพเราะคล้ายคลึงท่วงทำนองที่เรียบเรียงจากอุตสาหกรรมเพลงโดยตรง ท่ามกลางทำนองดังกล่าว ไคลน์พิมพ์ใบคำร้องเสร็จในระยะเวลาอันสั้น
 อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มมิได้รีบร้อนไปพบดันน์·สมิทและแจ้งความจำนง สมาธิทั้งหมดกำลังเพ่งไปยังเอกสารโบราณที่ลุงนีลล์จัดเตรียมไว้ให้ บางเอกสารเป็นการอ่านทบทวนสิ่งที่ลุงนีลล์วิเคราะห์ แต่บางเอกสารก็ว่างเปล่าและรอให้ไคลน์วิเคราะห์ใหม่ตั้งแต่ต้น
 เมื่อถึงเวลาเกือบเที่ยง ชายหนุ่มบิดเหยียดลำคอเพื่อผ่อนคลาย ก่อนจะวางเอกสารโบราณลง มันกลับมาทบทวนบทเรียนศาสตร์เร้นลับในช่วงเช้าซ้ำ
 หลังจากเสร็จสิ้นทั้งหมด ไคลน์ถือใบคำร้องที่พิมพ์เสร็จเดินไปหยุดหน้าห้องทำงานถัดไป มันใช้นิ้วเคาะบานประตูไม้อย่างนุ่มนวล
 ดันน์·สมิทกำลังรอให้อาหารกลางวันมาส่ง เมื่อเห็นไคลน์เดินเข้ามายื่นเอกสาร มุมปากของมันโค้งขึ้นเล็กน้อย
 “ลุงนีลล์สอนมาหรือ?”
 “ใช่ครับ”
 ไคลน์ไม่ลังเลเลยที่จะหักหลังลุงนีลล์
 ดันน์หยิบปากกาหมึกซึมสีดำแดงขึ้นมาเซ็นรับรอง
 “ผมมีแผนจะยื่นขอเงินสนับสนุนในส่วนของเดือนกรกฎาคม สิงหาคม และกันยายนจากโบสถ์และกรมตำรวจ เมื่อไรก็ตามที่มันถูกอนุมัติ คุณจะเบิกเงินจากมาดามโอเรียนน่าได้ทันที ส่วนเรื่องของลูกตุ้มวิญญาณ คุณสามารถเบิกได้เลยในช่วงบ่าย”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์ตอบเสียงห้วนแต่กระฉับกระเฉง สีหน้าแววตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
 ก่อนจะกล่าวคำอำลากับดันน์·สมิท มันเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง
 “ว่าแต่... ตามปรกติแล้ว เงินสนับสนุนของเดือนกรกฎาคม สิงหาคม และกันยายน ต้องถูกอนุมัติให้เรียบร้อยภายในเดือนมิถุนายนไม่ใช่หรือครับ?”
 แล้วเหตุใดเงินสนับสนุนของเดือนกรกฎาคมถึงถูกอนุมัติภายในเดือนกรกฎาคม?
 ดันน์เงียบงันไปหลายวินาทีก่อนจะหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ
 “พวกเราต้องทำสามคดีใหญ่ภายในเดือนมิถุนายน ผมจึงยุ่งจนลืมส่งเอกสาร”
 สมกับเป็นหัวหน้าขี้ลืม… ดันถามในสิ่งที่ไม่ควรถามเข้าเสียได้ ชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้องโดยไม่กล่าวสิ่งใดต่อ
 ชีวิตของไคลน์เริ่มมีกิจวัตรที่ชัดเจนและเรียบง่ายมากขึ้น เวลาครึ่งชั่วโมงในช่วงเช้าจะถูกใช้ฝึกเข้าฌาน จากนั้นเป็นคาบเรียนวิชาเร้นลับราวสองชั่วโมง และอีกชั่วโมงครึ่งสำหรับศึกษาเอกสารโบราณ ตอนเที่ยงรับประทานอาหารกลางวัน หลังเที่ยงเป็นช่วงงีบภายในห้องนอน
 พอเริ่มเข้าสู่ช่วงเย็น ไคลน์จะเดินลงไปเบิกกระสุนสำหรับซ้อมยิงปืน เมื่อยิงเสร็จ จะเป็นการเดินเท้าไปบ้านเวิร์ชซึ่งห่างจากสนามยิงปืนไม่มาก แต่มันต้องคอยเปลี่ยนเส้นทางเดินกลับถนนกางเขนเหล็กไปเรื่อยๆ ทุกวัน จนกว่าจะพบเบาะแสของสมุดบันทึกอันทีโกนัส วิธีนี้จะช่วยประหยัดค่าเดินทางรถม้าได้มาก และถือเป็นการออกกำลังกายไปพร้อมกัน
 ระหว่างเดินเล่น หากมีโอกาส มันจะฝึกฝนเนตรวิญญาณและเทคนิคทำนายด้วยลูกตุ้มวิญญาณไปในตัว แถมยังสามารถซื้อของใช้จำเป็นกลับบ้านเพื่อประกอบอาหารได้ด้วย
 …
 ณ ห้องแล็บเคมีส่วนตัวซึ่งเครื่องไม้เครื่องมือเพียบพร้อมครบครัน
 ออเดรย์ผมทอง สูงโปร่ง เธอกำลังจ้องมองถ้วยในมือที่มีฟองอากาศผุดมากมาย บรรยากาศรอบห้องสงบนิ่งเงียบงัน ไร้การรบกวนจากภายนอก
 ผ่านไปอีกไม่กี่อึดใจ ของเหลวภายในถ้วยได้ตกตะกอนกลายเป็นสสารสีเงินลักษณะเหนียวข้น
 “ฮะฮะ! ฉันต้องมีพรสวรรค์ด้านศาสตร์เร้นลับมากแน่! ถึงได้ประสบความสำเร็จตั้งแต่การทดลองครั้งแรก อุตส่าห์ลงทุนเตรียมวัตถุดิบสองชุดเผื่อว่าจะล้มเหลว”
 เด็กสาวผมทองกล่าวชมตัวเองด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
 วัตถุดิบทั้งหมดถูกรวบรวมจากคลังสมบัติตระกูลหรือไม่ก็การแลกเปลี่ยนในแวดวงชนชั้นสูง ปัจจุบัน ออเดรย์·ฮอลล์กำลังสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับหลับตา เตรียมซดโอสถผู้ชมเข้าไปรวดเดียวจนหมด
 แต่ทันใดนั้น เสียงเห่าของสุนัขพลันดังจากนอกห้อง เด็กสาวผมสองขมวดคิ้ว
 ถ้วยบรรจุของเหลวสีเงินถูกบรรจงซ่อนไว้ในมุมมืดห้องแล็บอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เธอจะรีบเดินกลับไปยังประตู
 “ซูซี่ ใครมา?”
 ออเดรย์บิดกลอนประตูออกไป เธอได้พบสุนัขโกลเดนรีทรีเวอร์ขนฟูกำลังนั่งรอหน้าห้องอย่างที่ควรจะเป็น
 ขณะซูซี่กำลังกระดิกหางระริก สาวใช้ส่วนตัวของเธอ—แอนนี่ ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเดิน
 ออเดรย์รีบเดินออกจากห้องและปิดประตูด้านหลังโดยไม่ได้ล็อก ก่อนจะมองไปที่แอนนี่
 “ฉันไม่ได้บอกคุณหรือ? ว่าห้ามรบกวนตอนกำลังใช้ห้องแล็บเคมี”
 แอนนี่ตอบด้วยสีหน้ากระวนกระวาย
 “แต่มีคำเชิญมาจากท่านดัชเชสไดล่า”
 “ภรรยาดยุคนีแกนน่ะหรือ?”
 ออเดรย์ถามขณะเดินเข้าไปหาสาวใช้
 “ใช่ค่ะ เธอมีโอกาสว่าจ้างช่างอบขนมปังของวังหลวง มาดามวีวี่ เป็นการส่วนตัวสำเร็จ จึงต้องการเรียนเชิญคุณหนูและมาดามไปดื่มชาช่วงบ่ายด้วยกัน”
 แอนนี่ทวนคำเชิญให้ฟัง
 ออเดรย์ใช้นิ้วเคาะแก้มครุ่นคิด
 “ไปบอกท่านแม่ว่าฉันปวดหัวนิดหน่อย คงเกิดภาวะขาดน้ำเพราะถูกแสงแดดนรกด้านนอกแผดเผา... โน้มน้าวให้ท่านแม่ช่วยขอโทษมาดามไดล่าแทนฉันด้วย”
 ขณะกล่าว ออเดรย์แสร้งทำสีหน้าอ่อนแรง
 “คุณหนู นี่ไม่ใช่การจิบชายามบ่ายเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงการเสวนาวรรณกรรมด้วยนะคะ”
 แอนนี่เสริม
 “แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันหายปวดหัวสักหน่อย... ฉันต้องการพักผ่อน”
 ออเดรย์ปฏิเสธหนักแน่น ภายในใจกำลังตัดพ้อหงุดหงิด หากจำเป็น บางทีต้องคงต้องใช้วิชามารยา แสร้งทิ้งตัวเป็นลมอย่างมีจริตตามที่ครูมารยาทเคยสอน…
 หืม เมื่อครู่มีเสียงอะไรตกแตกรึเปล่านะ?
 “เข้าใจแล้วค่ะ”
 แอนนี่กล่าวพร้อมกับถอนหายใจยาว
 “คุณหนูจะให้ดินฉันช่วยพยุงเดินกลับห้องไหมคะ?”
 “ไม่จำเป็น ฉันต้องทำความสะอาดห้องแล็บเคมีก่อน”
 ออเดรย์ปรารถนาจะกลับไปห้องแล็บเพื่อดื่มโอสถผู้ชมที่เพิ่งปรุงเสร็จ แต่ตามมารยาทแล้ว เธอกระทำเช่นนั้นไม่ได้ เด็กสาวจำใจยืนส่งแอนนี่จนกว่าจะลับสายตา ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องแล็บอีกครั้ง
 เมื่อถึงหน้าห้อง ออเดรย์ประหลาดใจเมื่อไม่เห็นซูซี่ โกลเดนรีทรีเวอร์สีทองที่ควรจะนั่งรอหน้าห้องตามคำสั่ง
 ...แถมประตูห้องแล็บยังเปิดแง้มไว้เล็กน้อย
 “ลืมไปเลยว่าซูซี่เปิดประตูแบบกลอนคันโยกได้ ถ้าอย่างนั้นเสียงเมื่อครู่… แย่แล้ว!”
 เมื่อสักครู่ ออเดรย์ได้ยินเสียงคล้ายบางสิ่งตกแตก แต่ก็ยังไม่มั่นใจนัก
 แต่ปัจจุบัน เธอเริ่มตระหนักถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่อาจเกิด เด็กสาวผมทองรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปในห้องแล็บ
 ภาพแรกที่เห็นคือ ถ้วยบรรจุโอสถหล่นแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยตามพื้น ส่วนซูซี่ตัวแสบกำลังใช้ลิ้นเลียของเหลวสีเงินจนเกลี้ยง ไม่เหลือไว้แม้แต่หยดเดียว
 ออเดรย์พลันตัวแข็งทื่อประหนึ่งรูปปั้น
 ขณะเดียวกัน ซูซี่นั่งลงและหันมามองเด็กสาวพร้อมกับกระดิกหางระริกอย่างไร้เดียงสา
 …
 ณ ผืนทะเลห่างจากอ่าวพริสต์ไม่มาก
 บนเกาะแห่งหนึ่งซึ่งมักถูกลมพายุซัดกระหน่ำเป็นระยะ เรือโบราณลำหนึ่งกำลังจอดเทียบท่า
 ชายผมทองในชุดคลุมสายฟ้ากำลังยืนจ้องมองอัลเจอร์·วิลสันด้วยสีหน้าฉงน
 ท้ายที่สุด มันตัดสินใจเอ่ยปากถาม
 “อัลเจอร์ คุณสามารถกลับไปยังอาณาจักรเพื่อไปรับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยทูตพิพากษาได้สบาย หรือแม้กระทั่งบิชอปที่มีชื่อเสียง... แต่ทำไมถึงเลือกมาเป็นกัปตันเรือ ‘โทสะสีคราม’ ลำนี้?”
 สีหน้าอัลเจอร์ยังคงเรียบเฉย ราวกับเก็บงำความเจ็บปวดทุกชนิดไว้แต่เพียงผู้เดียว
 “ทะเลคือดินแดนของวายุสลาตัน ผืนทะเลทั้งหมดคืออาณาจักรที่แท้จริงของพระองค์ ผมยินดีอุทิศกายใจเพื่อรับใช้เทพวายุสลาตันจนลมหายใจสุดท้าย... อาณาจักรของพระองค์ท่าน ผมจะเป็นผู้ปกป้องไว้เอง”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ชายผมทองเลื่อนกำปั้นขึ้นมานาบบริเวณหน้าอก
 “ขอให้พายุสถิตกับท่าน”
 “ขอให้พายุสถิตกับท่าน”
 อัลเจอร์ทำท่าทางในลักษณะเดียวกันตอบ
 มันยังคงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือกับพวกพ้องอีกเล็กน้อย สายตาชำเลืองมองอดีตพวกพ้องซึ่งทยอยเดินลงเรือ จนกระทั่งลับตาไป
 “ไซแอน นายไม่เข้าใจ เพราะนายยังขาดประสบการณ์...”
 อัลเจอร์พึมพำ
 ...
 ขณะเดียวกัน ออเดรย์ผสมโอสถถ้วยที่สองเสร็จด้วยสีหน้าอิดโรย
 เมื่อเห็นของเหลวสีเงินภายในถ้วยใหม่ มีลักษณะไม่ต่างจากถ้วยก่อนที่ตกแตกไปมากนัก เด็กสาวแทบหลั่งน้ำตาแห่งความปีติ
 อึก อึก
 ออเดรย์ซดมันจนหมดในคราเดียว
 ...
 ณ วันศุกร์ สายฝนโหมกระหน่ำสาดใส่เมืองทิงเก็นจนชุ่มฉ่ำ บานหน้าต่างของบ้านทุกหลังล้วนเปียกปอนด้วยคราบหยดน้ำ
 ภายในสำนักงานบริษัทหนามทมิฬ ไคลน์ โรแซน และไบรท์ ต่างนั่งลงบนโซฟาภายในห้องต้อนรับและลิ้มรสอาหารเที่ยงด้วยบรรยากาศชื่นมื่น
 กาน้ำร้อนไม่เพียงพอสำหรับอบขนมปังไรย์ค้างคืน ไคลน์จึงมิอาจใช้ขนมปังแข็งชืดเป็นอาหารกลางวันได้ การเดินทางกลับบ้านเพื่อไปทานมื้อเที่ยงโดยเฉพาะก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด เพราะต้องนั่งรถม้ากลับบ้าน และเดินเท้าจากถนนกางเขนเหล็กมายังบ้านเวิร์ช ก่อนจะต้องนั่งรถม้ากลับอีกรอบ ถือเป็นการสิ้นเปลืองค่ารถม้าสามครั้งในวันเดียว
 มันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทานสิ่งที่เรียกว่า ‘เสบียงสำนักงาน’ ร่วมกับโรแซนและสมาชิกที่เหลือ
 ร้านอาหารลุงวีลล์ใกล้สำนักงานคือจุดฝากท้องเป็นอย่างดี พวกมันจะส่งพนักงานมาหนึ่งคนในช่วงสิบโมงครึ่งเพื่อรับเมนู ก่อนจะยกมาเสิร์ฟในช่วงเที่ยงครึ่ง และส่งคนมาเก็บภาชนะอีกครั้งช่วงบ่ายสาม
 ‘เสบียง’ ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ผัก และขนมปัง แม้ปริมาณจะค่อนข้างน้อยจนมิอาจเติมเต็มความอิ่มท้อง แต่ราคาก็สมเหตุสมผลอยู่ที่ราวเจ็ดถึงสิบเพนนี ขึ้นอยู่กับความพิเศษของอาหารที่สั่ง
 แม้ไคลน์จะต้องการให้หุ่นตัวเองบึกขึ้น แต่มันก็สั่งอาหารในราคาต่ำสุดอย่างเจ็ดเพนนีเสมอ สิ่งที่ได้รับมักประกอบด้วย ขนมปังสาลีครึ่งปอนด์ เนื้อสัตว์ชิ้นเล็กที่ปรุงต่างกันไปในแต่ละวัน ซุบข้นที่มาพร้อมผัก และเนยหรือมาการีนในปริมาณน้อย
 “ตอนนี้เจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีเหลือแค่คนเดียวเองสินะ...”
 โรแซนถอนหายใจยาวขณะตักซุปข้นพูนช้อนใส่ปาก
 “ได้ยินว่า มีคดีเกี่ยวกับลัทธินอกรีตก่อเหตุจารกรรมอุกอาจที่เขตไม้ฟินิกซ์ ทางกรมตำรวจจึงขอแรงผู้วิเศษจำนวนสองคน...”
 ไบรท์กล่าวขณะวางขนมปังลง
 ไคลน์นำเศษขนมปังส่วนสุดท้ายจุ่มลงในน้ำมันเนื้อที่ไหลเยิ้ม ก่อนจะยัดใส่ปากจนหมดรวดเดียวโดยไม่กล่าวสิ่งใด
 บริเวณข้อมือซ้ายของมันกำลังสวมโซ่เงินซึ่งห้อยบุษราคัมไว้
 ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังจากประตูทางเข้าหลักซึ่งเปิดแง้มไว้
 “...เชิญค่า”
 โรแซนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบวางช้อนและใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปาก จากนั้นก็ลุกยืน
 ประตูถูกผลักเข้ามาด้านใน เป็นชายสวมหมวกทรงกึ่งสูง ไหล่ซ้ายของสูทดำมีคราบเปียกชุ่มจากพายุฝนด้านนอก
 เส้นผมของมันมีบางส่วนกลายเป็นสีเทา ชายแปลกหน้าวางร่มลงหน้าประตูและหันมากล่าวกับทุกคน
 “ที่นี่ใช่สำนักงานทหารรับจ้างไหมครับ?”
 “จะเรียกแบบนั้นก็ไม่ผิดค่ะ”
 โรแซนตอบกลับฉะฉาน
 ชายร่างผอมบางสูงโปร่งกระแอมหนึ่งครั้งก่อนจะกล่าวต่อ
 “ผมมีภารกิจต้องการไหว้วาน”
........................


ราชันเร้นลับ 38 : มือสมัครเล่น
 หลังจากได้ยินคำถามไคลน์ สตรีเลอโฉมผมสีน้ำตาลอ่อนมิได้แสดงท่าทีหมดความอดทนแต่อย่างใด เธอยังคงอมยิ้มจนถึงที่สุด
 “สมาชิกสโมสรพยากรณ์สามารถดูดวงให้ผู้อื่นได้ แต่ละคนจะเป็นผู้กำหนดราคาด้วยตัวเอง ทางสโมสรของเราจะหักค่าธรรมเนียมเพียงเล็กน้อย”
 “หากคุณต้องการดูดวง สมุดอัลบั้มเล่มนี้ได้รวบรวมรายละเอียดเบื้องต้นและค่าบริการของหมอดูแต่ละท่านไว้”
 “แต่ตอนนี้เป็นวันจันทร์ช่วงบ่าย สมาชิกส่วนใหญ่กำลังทำงาน จึงมีหมอดูพร้อมให้บริการเพียงห้าคน…”
 ก่อนเริ่มลงมือแนะนำ หล่อนเชิญไคลน์ให้นั่งบนเก้าอี้ริมหน้าต่างและกางสมุดอัลบั้มออก เธอใช้ปลายนิ้วชี้ไล่ไปยังแต่ละภาพของห้าบุคคลที่พร้อมดูดวง
 “เฮเนส·วินเซนต์ หมอดูชื่อดังของเมืองทิงเก็น เป็นอาจารย์สอนดูดวงให้กับสมาชิกหลายคนภายในสโมสร ถนัดศาสตร์พยากรณ์หลากหลายชนิด ค่าบริการครั้งละสี่ซูล”
 แพงฉิบ… เป็นจำนวนเงินที่สามารถเติมเต็มกระเพาะของตน เบ็นสัน และเมลิสซ่าได้สองมื้อใหญ่
 ไคลน์ส่ายศีรษะ ไม่ได้กล่าวสิ่งใด
 เมื่อสาวสวยเบื้องหน้าเห็นปฏิกิริยา เธอพลิกหน้าสมุดอัลบัมและอธิบายต่อไปเรื่อยๆ
 “…และคนสุดท้าย กลาซิส เขาเป็นสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมสโมสรปีนี้ ถนัดทำนายไพ่ทาโรต์ คิดราคาครั้งละสองเพนนี”
 “มิสเตอร์ต้องการเลือกคนไหนหรือคะ?”
 ไคลน์ไม่พิธีรีตองมาก มันตอบฉะฉาน
 “มิสเตอร์กลาซิส”
 “…”
 เจ้าหน้าที่ต้อนรับสาวสวยเกิดอาการเงียบงันไปสองวินาทีก่อนจะกล่าวต่อ
 “มิสเตอร์ ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ มิสเตอร์กลาซิสเป็นเพียงมือสมัครเล่น”
 “ผมเข้าใจครับ ขอรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ”
 ไคลน์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
 “…ถ้าอย่างนั้นก็ตามมาค่ะ”
 พนักงานต้อนรับลุกขึ้นและนำทางไปยังประตูที่อยู่ไม่ห่างจากห้องรับรองแขกมากนัก
 ทางเดินค่อนข้างสั้น ห้องประชุมส่วนกลางเป็นห้องขนาดใหญ่ที่อยู่เกือบสุดทางเดิน แสงสว่างภายในกำลังดีแม้ไม่ต้องเปิดโคมไฟ คงเป็นเพราะแดดยามบ่ายใกล้เย็นเช่นนี้
 ภายในห้องมีโต๊ะและเก้าอี้หลายสิบตัว แถมยังมีหนังสือพิมพ์ นิตยสาร รวมถึงไพ่กระดาษแข็ง
 กลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยโชยนุ่มละมุน
 เจ้าหน้าที่ต้อนรับหยุดยืนหน้าประตูห้องประชุมและส่งสัญญาณให้ไคลน์หยุด เธอเดินเข้าไปในห้องพลางตะโกนนุ่มนวล
 “มิสเตอร์กลาซิส มีคนต้องการดูดวงกับคุณค่ะ”
 “ผมหรือ? จริงหรือ?”
 เสียงกลาซิสเปี่ยมด้วยความฉงน ถัดมาเป็นเสียงขยับเก้าอี้
 “ค่ะ ต้องการใช้ห้องไหนคะ?”
 เจ้าหน้าที่สาวสวยตอบเสียงเรียบ
 “ห้องบุษราคัม ผมชอบบุษราคัม”
 กลาซิสเดินออกจากประตูห้องประชุมกลางพลางจ้องมองไคลน์ที่ยืนรอห่างไม่ไกล สีหน้ากลาซิสกำลังเคลือบแคลงสุดขีด
 เจ้าหน้าที่สาวไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เธอเดินไปหยุดหน้าประตูห้องบุษราคัมที่ใกล้กับห้องประชุมและไขกุญแจเปิด
 ม่านภายในห้องปิดสนิทมิดชิด ส่งผลให้บรรยากาศค่อนข้างสลัว คล้ายกับเป็นความเชื่อว่า ต้องทำเช่นนี้จึงจะได้ผลลัพธ์การดูดวงจากเทพแม่นยำที่สุด
 “สวัสดีครับ ผมชื่อกลาซิส ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครกล้าเลือกผมด้วย”
 กลาซิสโค้งคำนับตามมารยาทสุภาพบุรุษ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องและนั่งลงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยาว
 “ผมเคยดูดวงผู้อื่นมาบ้างก็จริง แต่ก็เป็นแค่มือสมัครเล่นเท่านั้น ประสบการณ์มีไม่มาก หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ ตัวผมยังไม่ใช่หมอดูที่เก่งกาจอะไร …จะเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะครับ”
 หลังจากไคลน์คำนับตอบ มันปิดประตูห้องพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
 “คุณซื่อตรงดีมาก ไม่ต้องห่วง ผมเป็นคนที่ตัดสินใจแล้วไม่คืนคำ”
 “เชิญนั่งครับ”
 กลาซิสชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก่อนจะทำสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง
 “การดูดวงเป็นงานอดิเรกของผม แหะๆ ในชีวิตคนเรา มีบ่อยครั้งที่ได้รับการชี้นำจากสวรรค์โดยไม่รู้ตัว น่าเสียดายที่คนปรกติมิอาจตีความการบอกใบ้จากเทพได้แม่นยำ และนั่นคือเหตุผลที่ต้องมีอาชีพหมอดู”
 “และยังเป็นเหตุผลที่ผมเข้าร่วมสโมสรด้วย เนื่องจากเป็นงานอดิเรก จึงยังไม่มีความมั่นใจสักเท่าไร ผมไม่ต้องการคิดค่าดูดวงกับคุณ ส่วนค่าธรรมเนียมที่ถูกหักให้สโมสร ผมจะเป็นผู้จ่ายแทนเอง ไม่ถึงเพนนีด้วยซ้ำ”
 ไคลน์ไม่พยักหน้าหรือส่ายศีรษะ มันเพียงอมยิ้มตอบ
 “เท่าที่ดู คุณคงมีการงานมั่นคงสินะครับ”
 ขณะกล่าว ไคลน์โน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยและแอบใช้ปลายนิ้วสัมผัสหว่างคิ้วเบาๆ สองครั้ง
 “แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ผมดูดวงแม่นขึ้นหรอกนะครับ ฮะฮะ!”
 กลาซิสตอบติดตลก
 “ปวดหัวหรือครับ? ให้ผมดูดวงเกี่ยวกับสุขภาพดีไหม?”
 “นิดหน่อยครับ แต่ไม่ต้องถึงกับดูดวง ผมอยากตามหาสิ่งของที่หายไปมากกว่า”
 ไคลน์กล่าวพร้อมกับเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้
 ในสายตาชายหนุ่ม ออร่าของกลาซิสได้บ่งบอกทุกสิ่ง สีส้มของส่วนปอดค่อนข้างคล้ำและเจือจาง ส่งผลให้ออร่าในส่วนอื่นหมองลงเล็กน้อย
 นี่ไม่ใช่อาการเหน็ดเหนื่อยธรรมดา…
 ไคลน์พยักหน้ากับตัวเองเพียงเล็กน้อยชนิดที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
 “ตามหาสิ่งของที่หายไปหรือครับ?”
 กลาซิสครุ่นคิดก่อนจะกล่าวต่อ
 “งั้นพวกเราลองทำนายเชิงชี้นำแบบพื้นฐานกันก่อน”
 มันใช้มือดันสำหรับไพ่ทาโรต์บนโต๊ะไม้สีดำเข้าหาไคลน์
 “พยายามทำจิตให้ว่าง จินตนาการถึงสิ่งของดังกล่าวให้ชัดเจนที่สุด จากนั้นก็กับถามตัวเองว่า ‘ยังมีโอกาสหาพบหรือไม่’ ขณะส่งเสียงถาม รบกวนคุณสับและตัดไพ่ให้ผมด้วย”
 “ครับ”
 ไคลน์ลืมไปแล้วว่าสมุดบันทึกเก่าแก่มีหน้าตาเป็นเช่นไร สิ่งเดียวที่ทำได้คือการตั้งคำถามกับตัวเอง : ยังมีโอกาสหาสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกสนัสพบหรือไม่?
 ขณะกล่าวประโยคคำถามซ้ำภายในหัว มือของไคลน์สับและตัดไพ่อย่างชำนาญ ถัดมา กลาซิสทำการหยิบไพ่ใบบนสุดออกมาหนึ่งใบและวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะหมุนไพ่หนึ่งครั้งจนกระทั่งหยุดนิ่งในแนวนอน
 กลาซิสเลื่อนไพ่ใบนั้นมาวางหน้าไคลน์
 “ค่อยๆ หมุนตามเข็มนาฬิกาจนกว่าไพ่จะอยู่ในแนวตั้ง จากนั้นก็พลิกเปิด หากคุณเห็นไพ่กลับหัว หมายความว่าคุณจะไม่ได้สิ่งของดังกล่าวคืน แต่หากไพ่อยู่ในตำแหน่งถูกต้อง พวกเราค่อยมาทำนายกันต่อ ถึงสถานที่และความเป็นไปได้อื่นๆ”
 ไคลน์ทำตามอย่างว่าง่าย มันหมุนไพ่จากแนวนอนให้เป็นแนวตั้งตามเข็มนาฬิกา ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วมาที่มุมไพ่พร้อมกับพลิกเปิด
 เป็นไพ่กลับหัว
 “น่าเสียดายนะครับ”
 กลาซิสถอนหายใจผิดหวัง
 ไคลน์แน่นิ่งไม่ตอบโต้ เพราะมันกำลังอึ้งเมื่อได้เห็นชนิดของไพ่ที่หงายเผยตรงหน้า
 ตัวละครบนไพ่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราและสวมเครื่องประดับศีรษะงดงาม
 …เดอะฟูล!
 เดอะฟูลอีกแล้วหรือ?
 คงไม่ใช่เหตุบังเอิญแล้วกระมัง… เพราะจากที่ลุงนีลล์และอัลเจอร์อธิบาย ศาสตร์การทำนายนั้นเกิดจากคำชี้แนะของเทพ ซึ่งเป็นเรื่องของดวงรายบุคคล หมอดูมีหน้าที่เพียงตีความออกมาเป็นคำพูด
 พลังทำนายเกิดจากการต่อสื่อสารระหว่าง ‘ตัวบุคคล’ กับโลกวิญญาณ ไพ่ทาโรต์คืออุปกรณ์สำหรับช่วยอ่านค่าดวงชะตา หรือในทางทฤษฎีคือ ไม่ว่าจะใช้อุปกรณ์ใด แต่ดวงชาตะมนุษย์ก็จะไม่เปลี่ยน…
 ไคลน์ขมวดคิ้วเป็นเวลานาน
 “ดูให้หน่อยได้ไหม ว่าสิ่งของดังกล่าวตกอยู่ในมือผู้อื่นแล้วหรือไม่?”
 “ไม่มีปัญหา สามารถทำขั้นตอนเมื่อครู่ซ้ำได้ด้วยตัวเองเลยครับ”
 กลาซิสพยักหน้าตื่นเต้น
 ไคลน์สับและตัดไพ่พร้อมกับทวนคำถามใหม่ภายในหัว : สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสตกอยู่ในมือผู้อื่นแล้วหรือไม่
 ไคลน์หยิบไพ่ใบบนสุดของกองออกมาและหมุนหนึ่งครั้งจนมันอยู่ในแนวนอน เมื่อเตรียมการเสร็จสิ้น สีหน้าชายหนุ่มเริ่มตึงเครียด
 มันสูดลมหายใจเต็มปอดพร้อมกับยื่นแขนออกไปพลิกมุมไพ่
 ได้โปรดอย่าเป็นเดอะฟูล…
 หลังจากสวดอ้อนวอน สีหน้าไคลน์พลันโล่งใจสุดขีด เพราะหน้าไพ่ไม่ใช่เดอะฟูลอีกแล้ว แต่เป็น ‘เดอะสตาร์’ ในสภาพกลับหัว
 “จากผลการทำนาย ดูเหมือนสิ่งของจะยังไม่ถูกใครเอาไปนะครับ”
 กลาซิสช่วยอ่านผลทำนายด้วยรอยยิ้ม
 ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย แขนขวาถูกยกขึ้นเพื่อแตะหน้าผากสองครั้ง มันพยายามทำให้เหมือนกับท่าทีครุ่นคิด ถัดมาเป็นการล้วงกระเป๋าหยิบเหรียญเพนนีแวววาวสองเหรียญส่งให้กลาซิส
 “ผมบอกว่าฟรีไม่ใช่หรือ?”
 กลาซิสขมวดคิ้ว
 ไคลน์อมยิ้มขณะลุกยืน
 “นี่เป็นการแสดงความเคารพต่อศาสตร์พยากรณ์ คุณควรได้รับมัน”
 “ขอบคุณสำหรับน้ำใจครับ”
 กลาซิสลุกยืนและยื่นแขนออกไปหยิบเหรียญ
 หลังจากจับมือกัน ไคลน์ถอยหลังสองก้าวและหมุนตัวเดินไปยังหน้าประตู
 ขณะกำลังจะบิดกลอนประตูเดินออกไป ชายหนุ่มเอียงคอเล็กน้อยและกล่าว
 “มิสเตอร์กลาซิส คุณควรหาโอกาสไปพบแพทย์โดยด่วน เน้นวินิจฉัยโรคเกี่ยวกับปอด”
 “ทำไมกันครับ?”
 กลาซิสถามพร้อมขมวดคิ้ว
 คุณกำลังแช่งผมหลังจากไม่ได้ผลลัพธ์ทำนายตามที่ต้องการอย่างนั้นหรือ?
 ไคลน์ครุ่นคิดและให้เหตุผล
 “เป็นอาการของโรคที่ผมอ่านจากสีหน้า หว่างคิ้วของคุณมีลักษณะคล้ำมาก…”
 “หว่างคิ้วคล้ำ…”
 นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่กลาซิสเคยได้ยินใครอธิบายลักษณะอาการของโรคด้วยหว่างคิ้ว
 ไคลน์ไม่กล่าวต่อ มันเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มและใช้มือปิดประตูไม้ตามหลัง
 “เขาเป็นแพทย์สมัครเล่นหรือนักสมุนไพรอย่างนั้นหรือ?”
 กลาซิสส่ายศีรษะเล็กน้อยด้วยท่าทีขบขันก่อนจะก้มหยิบกระจกเงาสีเงินสำหรับดูดวงออกมาจากกระเป๋า
 เมื่อลองสองกระจกสำรวจอย่างถี่ถ้วน …หว่างคิ้วของมันค่อนข้างคล้ำตามคำที่ไคลน์กล่าว
 แต่ความจริงแล้วไม่เกี่ยวกันเลย ความคล้ำเกิดจากแสงไฟของห้องที่มืดสลัว ไม่ใช่แค่หว่างคิ้วที่คล้ำ แต่ทั้งใบหน้ากำลังดำมืด!
 “ไม่เหมือนกับมุกตลกสักเท่าไร”
 กลาสซิสพึมพำ
 มันกังวลถึงขนาดดูดวงสุขภาพของตัวเองซ้ำหลายครั้งเพื่อให้แน่ใจ
 …
 ขณะเดินออกจากสโมสรพยากรณ์ ไคลน์มีเป้าหมายในชีวิตเพิ่มอีกหนึ่งเรื่อง
 นั่นคือการเก็บเงินให้ได้ห้าปอนด์และกลายเป็นสมาชิกเต็มตัวของสโมสรพยากรณ์ มันจะได้ ‘สวมบทบาท’ เป็นนักทำนายเต็มตัวสักที
 ส่วนเหตุผลที่ไคลน์ไม่เลือกทำตัวเป็นนักทำนายอิสระ เพราะตัวมันยังขาดช่องทางและการเป็นที่รู้จัก ครั้นจะให้ไปยืนเร่ร่อนตามถนนเพื่อทำนายดวงให้คนแปลกหน้าที่สัญจรไปมา แบบนั้นคงเสียภาพลักษณ์แย่
 ถัดมาไม่กี่นาที ไคลน์จ่ายเงินสองเพนนีเพื่อนั่งรถม้าไปลงถนนซุตแลนซึ่งอยู่ไม่ไกล
 มันผลักประตูสำนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬเข้าไป แต่กลับไม่พบหญิงสาวผมน้ำตาลอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงชายหนุ่มผมดำนัยน์ตามรกต—เลียวนาร์ด·มิเชลผู้มีบรรยากาศคล้ายคลึงนักกวี กำลังปฏิบัติหน้าที่รับลูกค้าแทน
 “สวัสดียามบ่ายครับ โรแซนไปไหนหรือ?”
 ไคลน์ถามพร้อมถอดหมวกคำนับ
 เลียวนาร์ดอมยิ้มและชี้นิ้วไปยังฉากกั้น
 “เธอมีเวรเฝ้าคลังอาวุธ”
 โดยไม่ปล่อยให้ไคลน์ไต่ถามต่อ เลียวนาร์ดชิงกล่าวน้ำเสียงเปี่ยมสงสัย
 “ไคลน์ มีคำถามบางข้อที่คอยกวนใจผมมานานแล้ว”
 “อะไรหรือครับ?”
 ชายหนุ่มขมวดคิ้ว
 เลียวนาร์ดลุกยืนและอมยิ้มผ่อนคลาย
 “ทำไมเวิร์ชและนาย่าถึงฆ่าตัวตายในที่เกิดเหตุ ส่วนคุณเดินทางกลับบ้าน?”
 “หัวหน้าบอกว่า อาจมีตัวตนลึกลับสะกดจิตให้ผมนำสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสไปซ่อนหรือทำลายทิ้งระหว่างทางกลับ”
 ไคลน์เล่าในทฤษฎีที่ดันน์·เชื่อว่าเป็นไปได้มากที่สุด
 เลียวนาร์ดเดินวนไปมาเล็กน้อยก่อนจะหยุดและจ้องมองเข้ามาในดวงตาไคลน์
 “ต้องไม่ใช่การทำลายหลักฐานแน่ เพราะถ้าตัวตนลึกลับต้องการให้พวกคุณทั้งสามฆ่าตัวตายเพื่อปิดปากและลบหลักฐานทั้งหมดทิ้ง ผมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่คุณต้องเดินทางกลับบ้านเลยสักนิด ทำลายสมุดบันทึกภายในบ้านเวิร์ชและฆ่าตัวตายตามก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?”
........................


ราชันเร้นลับ 39 : ลูกเล่นที่น่าสนใจ
 แม้แต่ตัวเราก็ไม่ทราบว่าสมุดบันทึกถูกทำลายหรือแค่ซ่อนไว้… แต่หากลองอนุมานแบบย้อนกลับ ก็จะเป็นดังที่เลียวนาร์ดว่าไว้
 ถ้าจุดประสงค์มีเพียงการทำลายสมุด ก็ไม่จำเป็นที่ไคลน์ต้องเดินทางกลับบ้าน…
 หลังจากได้ยินคำถามจากเลียวนาร์ด ไคลน์เข้าสู่ภาวะนักสืบคีย์บอร์ดทันที
 มันขมวดคิ้วครุ่นคิด
 “บางทีเวิร์ชและนาย่าอาจทำพันธสัญญากับตัวตนลึกลับที่ชื่นชอบการเซ่นสังเวยชีวิตมนุษย์อย่างต่อเนื่อง ในเมื่อการฆ่าตัวตายทำให้ข่าวไปถึงหูตำรวจได้เร็ว ตัวตนลึกลับจึงสะกดจิตให้ผมนำสมุดติดตัวกลับมาที่ห้องเพื่อเตรียมพิธีกรรมเซ่นสังเวยครั้งถัดไป แต่ผมกลับล้มเหลวด้วยเหตุผลบางประการ”
 นี่คือทฤษฎีที่ไคลน์คิดขึ้นเองจากประสบการณ์อ่านนิยาย ภาพยนตร์ หรือละครทีวีที่เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมบูชายัญ
 และความผิดพลาดเกิดขึ้นกลางคันเพราะตัวมันดันถูกส่งข้ามโลกมาในจังหวะดังกล่าวพอดิบพอดี
 “เป็นสมมติฐานที่น่าสนใจ แต่ผมเชื่อในอีกทฤษฎีมากกว่า… เวิร์ชและนาย่าได้สังเวยชีวิตตนเองเพื่ออัญเชิญตัวตนลึกลับให้ลงมาจุติบนโลก สมุดบันทึกเล่มดังกล่าวคือภาชนะบรรจุดวงวิญญาณหรือสถานที่ ‘ฟักไข่’ ของดวงวิญญาณ อย่างใดอย่างหนึ่ง ในขณะที่พลังของตัวตนลึกลับยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ สมุดจะถูกทำลายไม่ได้โดยเด็ดขาด และนั่นคือเหตุผลที่ต้องนำสมุดไปซ่อนให้พ้นสายตาผู้คน”
 เลียวนาร์ด·มิเชลลองคาดเดา เมื่อกล่าวจบ มันจ้องมองเข้ามาในดวงตาไคลน์พร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย
 “แต่ก็ไม่แน่เช่นกัน สมุดบันทึกอาจถูกทำลายไปแล้ว โดย ‘ภาชนะ’ ที่แท้จริงของตัวตนปริศนาไม่ใช่สมุดบันทึก แต่เป็นร่างเนื้อของใครสักคน และนั่นคือสาเหตุที่คุณฆ่าตัวตายล้มเหลว ส่วนการทำลายสมุดก็เพื่อลบเนื้อความด้านในให้หายไปจากโลกโดยสมบูรณ์”
 หมอนี่หมายความว่ายังไง?
 กำลังสงสัยเราหรือ?
 เลียวนาร์ดกำลังสงสัยว่าร่างเนื้อไคลน์คนก่อน คือภาชนะในการอัญเชิญดวงวิญญาณให้กับตัวตนลึกลับ?
 ไม่สิ เดี๋ยวก่อน… ทฤษฎีนี้มีมูลอยู่มาก ร่างเนื้อของไคลน์คนก่อนอาจถูกใช้เป็นภาชนะในการเดินทางข้ามโลกของเรา
 ถ้าอย่างนั้น วลี ‘ฟักไข่’ คงไม่ถูกต้องนัก ร่างของไคลน์ควรถูกเรียกว่า ‘ภาชนะดวงวิญญาณ’ มากกว่า
 ไคลน์ผงะไปครู่ใหญ่ สีหน้าของมันกำลังหมกมุ่นครุ่นคิด
 “ผมไม่ได้คิดจะปกป้องตัวเองหรอกนะ แต่ผมไม่หลงเหลือความทรงจำของเหตุการณ์ในวันนั้นเลย และหัวหน้ากับมาดามดาลี่ย์ก็ยืนยันแล้วว่าไม่พบสิ่งผิดปรกติในตัวผม มุกตลกของคุณจึงไม่ขำสักเท่าไร”
 “ผมแค่ลองคาดเดาดู สาเหตุที่คุณฆ่าตัวตายล้มเหลวอาจเป็นเพราะดวงวิญญาณตัวตนลึกลับในสมุดได้เข้ามาสิงสู่แทน… หรืออาจไม่มีอะไรเลยก็เป็นได้ เหตุผลที่คุณฆ่าตัวตายล้มเหลว อาจเพราะเทพธิดาต้องการให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไป”
 เลียวนาร์ดยิ้มมุมปากก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง
 “ช่วงบ่ายที่ผ่านมา พบอะไรบ้างไหม?”
 จากบทสนทนาเมื่อครู่ ไคลน์เริ่มระแวงในตัวเลียวนาร์ดมากขึ้น ชายหนุ่มตอบกลับด้วยท่าทีระมัดระวัง
 “ไม่เลย พรุ่งนี้ผมจะลองเปลี่ยนเส้นทางดู”
 จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังฉากกั้น
 “ผมขอตัวลงไปคลังอาวุธก่อน ต้องเบิกกระสุนซ้อมประจำวัน”
 สนามยิงปืนเปิดบริการถึงสามทุ่มก็จริง แต่หากเป็นช่วงเวลาหลังเลิกงาน โอกาสถูกแย่งลู่ซ้อมจนต้องต่อคิวก็ยิ่งมากขึ้น
 “ขอให้เทพธิดาอวยพร”
 เลียวนาร์ดยิ้มพร้อมกับทำสัญลักษณ์มือที่หน้าอก
 มันจ้องมองไคลน์เดินผ่านฉากกั้นด้วยรอยยิ้มเช่นนั้นจนกระทั่งเสียงฝีเท้าดังจากบันไดหิน ทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเลียวนาร์ดพลันเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยดวงตาอันเคลือบแคลง
 มันส่งเสียงกระซิบด้วยท่าทีไม่พอใจ
 …
 ณ ทางเดินใต้ดินชั้นล่าง ไคลน์กำลังมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่นำไปสู่คลังอาวุธและคลังเก็บของเก่า
 เมื่อผลักประตูเข้าไป โรแซนผมน้ำตาลกำลังยืนหน้าโต๊ะทำงาน เธอสนทนาอยู่กับชายวัยกลางคนสวมหมวกทรงสูงซึ่งมีเคราสีดำเข้มน่าเกรงขาม
 “สวัสดียามเช้า ไม่สิ… สวัสดียามบ่าย ข้างล่างมืดตลอดจนฉันหลงลืมกลางวันกลางคืน… ไคลน์! ฉันได้ยินจากลุงนีลล์แล้ว คุณกลายเป็นผู้วิเศษอย่างนั้นหรือ? ชื่อว่าอะไรน้า~ นักทำนายใช่ไหม?”
 โรแซนหันมาหาพร้อมกับยิงคำถามใส่ ใบหน้าของเธอไม่ปกปิดความฉงนและความกังวล
 ไคลน์พยักหน้ายิ้มรับ
 “สวัสดียามบ่าย มิสโรแซน บรรยากาศข้างล่างมืดตลอดดังที่คุณว่า แต่มันก็มอบความสงบสุขได้ในเวลาเดียวกัน… ส่วนคำอธิบายของถูกยังไม่ถูกต้องนัก ต้องกล่าวว่า ชนิดของโอสถที่ผมดื่มเข้าไปมีชื่อว่านักทำนาย”
 “คุณกลายเป็นผู้วิเศษจนได้…”
 โรแซนกล่าวเสียงค่อย สีหน้าของเธอค่อนข้างผิดหวังและห่อเหี่ยว
 ไคลน์ชำเลืองมองชายวัยกลางคนที่ยืนข้างหล่อนและเอ่ยปากถามอย่างสุภาพ
 “สวัสดีครับ คุณคือ?”
 จะเป็นเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรี หรือเจ้าหน้าที่พลเรือนอีกหนึ่งคนที่ตนยังไม่เคยพบ?
 โรแซนทำแก้มป่องเมื่อถูกเมิน
 “นี่คือไบรท์ เจ้าหน้าที่พลเรือนเหมือนกับพวกเรา เขามาขอสลับเวรเฝ้าคลังอาวุธกับฉัน เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ไปดูหนังในโรงเขตเหนือกับภรรยา เนื่องในโอกาสครบรอบวันแต่งงานปีที่สิบห้า ช่างเป็นสุภาพบุรุษที่โรแมนติกมาก”
 ไบรท์อมยิ้มและยื่นแขนออกมาหาไคลน์
 “ถ้ามีมิสโรแซนอยู่ด้วย ผมแทบไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติมเลย สวัสดีครับไคลน์ ไม่คิดว่าคุณจะกลายเป็นผู้วิเศษเร็วขนาดนี้ ในส่วนของตัวผมคงขอผ่าน ฮะฮะ ผมไม่มีความกล้ามากขนาดนั้น”
 “ดีแล้วครับ เคยมีคำกล่าวไว้ว่า คนเสียสติจะไม่หวาดกลัวต่อภัยอันตราย”
 ไคลน์กล่าวเชิงตำหนิตัวเองพร้อมกับยื่นแขนออกไปจับมือกับไบรท์
 “ความขี้ขลาดของผมคงไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว”
 ไบรท์ส่ายศีรษะเล็กน้อย
 “เคยมีผู้วิเศษกล่าวกับผมในวาระสุดท้ายของเขาว่า จงอย่าได้สงสัยในสิ่งที่ไม่ควรสงสัยเด็ดขาด โดยเฉพาะกับเหตุการณ์แปลกประหลาดที่อาจนำพาไปสู่อันตราย ยิ่งรู้น้อยเท่าไร ชีวิตก็ยิ่งยืนยาวและมีความสุขมากเท่านั้น”
 โรแซนรีบเสริม
 “ไคลน์ คุณไม่ต้องกังวลเกินไป ฉันได้ยินมาจากลุงนีลล์แล้ว นักทำนายคือผู้วิเศษสายสนับสนุน ตราบใดที่คุณไม่ถูกเสียงในหัวเย้ายวน อันตรายยังถือเป็นเรื่องไกลตัว”
 “แล้วก็… ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้? ไคลน์! คุณแต่งกายได้เสื่อมเกียรติสุภาพบุรุษมาก!”
 “ว่าแต่… วันนี้คุณไม่ต้องเข้าเวรแล้วนี่นา? แล้วกลับมาทำไมอย่างนั้นหรือ?”
 “ผมมาเบิกกระสุนซ้อม”
 ไคลน์ไม่ตอบคำถามแรก มันเชื่อว่าอีกประเดี๋ยวสตรีผู้นี้คงลืมไปเอง
 “ไม่มีปัญหา”
 “ไบรท์ เป็นหน้าที่คุณแล้ว คงรู้ใช่ไหมว่ากุญแจคลังอาวุธถูกเก็บไว้ที่ใด? อ๊ะ! ลุงนีลล์ใจร้ายมาก! ไหนบอกว่าวันนี้จะให้ลองชิมกาแฟ? ดันเอากระป๋องติดตัวกลับไปเสียได้”
 โรแซนยืนจ้ออีกสักพักจนไคลน์ได้รับกระสุนฝึกซ้อม
 คนทั้งสองเดินออกจากบริษัทหนามทมิฬพร้อมกัน แต่แยกกลางทางบนถนนซุตแลน คนหนึ่งขึ้นรถม้ากลับบ้าน ส่วนอีกคนเดินไปสนามยิงปืน
 ปัง! ปัง! ปัง!
 ไคลน์ฝึกซ้อมแบบเดิมซ้ำไปมา : ดึงปืนออกจากซองรักแร้ เกร็งมือเล็ง ยิงให้ครบหกนัด ดันโม่ออก เทปลอกกระสุน และบรรจุกลับไปใหม่
 ยิ่งเวลาผ่านไป กล้ามเนื้อร่างกายก็ยิ่งคุ้นเคยกับท่วงท่า รวมถึงความแม่นยำของกระสุนที่เข้าเป้ามากกว่าเดิมเล็กน้อยหลังจากกลายเป็นผู้วิเศษ
 เมื่อครบหนึ่งเซต ไคลน์จะนั่งพักและพิจารณาหาข้อบกพร่องของตัวเอง
 หลังจากใช้กระสุนไปจนหมด ชายหนุ่มอาศัยพื้นที่ภายในสนามยิงปืนเพื่อซ้อมวิดพื้นและฝึกร่างกายในรูปแบบอื่น
 เมื่อทุกสิ่งเสร็จสิ้น มันนั่งรถม้าไร้รางตรงกลับบ้านทันที ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักได้ว่าท้องฟ้าเริ่มมืด ปัจจุบันเป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม
 ไคลน์เตรียมตัวออกจากบ้านไปซื้อของสำหรับประกอบอาหารเย็น ทันใดนั้น เมลิสซ่าเปิดประตูบ้านสวนเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าสะพายบรรจุเครื่องเขียน
 นอกเหนือจากกระเป๋า เธอยังถือถุงพะรุงพะรังซึ่งเป็นวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารในคืนนี้
 “…ฉันคิดว่านายกับเบ็นสันน่าจะกลับดึก ก่อนออกจากบ้านเลยหยิบเงินจากที่ซ่อนจำนวนหนึ่งซูลเพื่อซื้อของ”
 เมื่อเห็นพี่ชายแสดงสีหน้าฉงน เมลิสซ่าจึงอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง
 “ถ้าหยิบเงินไปแล้ว ทำไมเธอถึงไม่นั่งรถม้าไปโรงเรียน?”
 ไคลน์ย้อนนึกถึงสิ่งที่มันครุ่นคิดเมื่อช่วงเช้า
 เมลิสซ่าขมวดคิ้วตอบ
 “ทำไมฉันต้องนั่ง? ค่าโดยสารรถม้าไปโรงเรียนจะอยู่ที่สี่เพนนี่ ไปกลับเท่ากับแปดเพนนี หากรวมเบ็นสันกับนาย ค่าเดินทางครอบครัวเราจะตกที่วันละยี่สิบสี่เพนนี นั่นเท่ากับสองซูลเลยนะ! เมื่อคำนวณค่าใช้จ่ายภายในหนึ่งสัปดาห์โดยตัดวันอาทิตย์ออกไป ค่าเดินทางจะอยู่ที่สิบสองซูลต่อสัปดาห์ เทียบเท่าได้กับค่าเช่าบ้าน”
 หยุด หยุด หยุด! ไม่ต้องประกาศศักดาความเก่งคณิตศาสตร์ต่อหน้าพี่… ไคลน์รีบยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม
 เมลิสซ่าชะงักครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ
 “การเดินไปเรียนไม่ใช่เรื่องเสียหายสักหน่อย คุณครูบอกว่ามนุษย์ทุกคนควรออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แถมยังมีโอกาสเก็บเศษวัสดุได้ตามทางเดิน”
 ไคลน์แสยะยิ้ม
 “งั้นฉันจะคำนวณให้ฟัง ค่าเดินทางรายสัปดาห์ตกที่สิบสองซูล ค่าเช่าบ้านอีกสิบสองซูลสามเพนนี รวมเป็นหนึ่งปอนด์ สี่ซูล กับอีกสามเพนนี… ลำพังค่าแรงเบ็นสันก็มากพอจะจ่ายตรงนี้ได้หมด แถมยังเหลือเศษนิดหน่อย ค่าแรงของฉันอาจถูกลดลงครึ่งหนึ่งจากการเบิกล่วงหน้าก็จริง แต่ก็ยังสูงถึงสัปดาห์ละหนึ่งปอนด์กับอีกสิบซูล ต่อให้พวกเรากินเนื้อทุกวัน รวมถึงค่าจิปาถะอย่างแก๊ส ถ่านหิน ฟืน และเครื่องเทศสำหรับปรุงอาหาร รายได้ของพวกเราก็ยังเหลือกินเหลือใช้ ถ้าประหยัดค่าอาหารเที่ยงสักหน่อย พวกเราสามารถเป็นสมาชิกหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าได้ด้วย”
 “หลังจากครบสองเดือน หนี้ที่เบิกล่วงหน้าก็จะหมดลง ฉันจะกลับมามีค่าแรงสามปอนด์ต่อสัปดาห์อีกครั้ง เงินที่เหลือจะถูกเก็บออมสำหรับเสื้อผ้าชุดใหม่ของเธอและเบ็นสัน”
 “ต…แต่พวกเราต้องสำรองเงินเผื่ออุบัติเหตุเอาไว้”
 เมลิสซ่ายังคงยืนกราน
 ไคลน์อมยิ้ม
 “ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะกินเนื้อให้น้อยลง เธอไม่คิดบ้างหรือว่าระยะเวลาห้าสิบนาที ไม่สิ หนึ่งร้อยนาทีที่เธอใช้เดิน มันผ่านไปอย่างสูญเปล่าและไม่เกิดประโยชน์ เธอสามารถนำเวลาดังกล่าวมาทบทวนบทเรียนหรืออ่านหนังสือพัฒนาตัวเองได้”
 “ถ้ามีเวลาอ่านหนังสือเพิ่ม เมลิสซ่า เธอจะจบการศึกษาด้วยผลการเรียนเป็นเลิศ ได้ทำงานที่มั่นคงและผลตอบแทนดี และเมื่อเป็นเช่นนั้น ครอบครัวของเราจะยิ่งมั่งคั่งขึ้นกว่าเดิม ลองคิดถึงอนาคตดูบ้าง”
 “…”
 นี่คือความช่ำชองในการโต้เถียงของนักเลงคีย์บอร์ด เมลิสซ่ามิอาจหาเหตุผลมาแย้งได้ เธอจำใจต้องทำตามข้อเสนอ
 ฟู่ว! ในที่สุดก็ล่อลวงสำเร็จ ไม่สิ คำว่าล่อลวงฟังดูอันตรายเกินไป เรียกว่าโน้มน้าวก็แล้วกัน…
 ไคลน์รำพันก่อนจะก้มตัวลงไปหยิบถุงพะรุงพะรังที่เมลิสซ่าหิ้วมาตลอดทาง
 “คราวหลังซื้อเนื้อสัตว์ให้มากกว่านี้ จำพวกเนื้อแกะหรือเนื้อไก่… เธอต้องทานให้อิ่ม จะได้มีอาหารไปเลี้ยงสมอง เมื่อสุขภาพร่างกายแข็งแรง ผลการเรียนก็จะดีขึ้นตามไปด้วย เนื่องจากสมองได้รับการพัฒนาเต็มที่”
 เมื่อพูดถึงเนื้อสัตว์ ไคลน์เริ่มน้ำลายสอ
 เมลิสซ่าทำแก้มป่องก่อนจะยอมอ่อนข้อ
 “เข้าใจแล้ว”
 …
 เช้าวันถัดมา หลังจากมั่นใจว่าเมลิสซ่ายอมขึ้นรถม้าไปโรงเรียน ไคลน์และเบ็นสันต่างแยกย้ายไปยังบริษัทของตัวเอง
 เมื่อย่างกรายเข้าไปในสำนักงาน ชายหนุ่มได้พบกับลุงนีลล์และโรแซนกำลังนั่งสนทนาบนเก้าอี้รับแขกอย่างออกรส
 รายแรกยังคงสวมชุดคลุมสีดำคล้ายนักบวชเช่นเคย ดูเหมือนเขาจะไม่แยแสสายตาคนรอบข้าง
 ส่วนโรแซน วันนี้เธอปรากฏตัวในเดรสสีครีมน่ารักน่าชัง
 “สวัสดียามเช้า มิสเตอร์นีลล์ มิสโรแซน”
 ไคลน์กล่าวทักทายพร้อมถอดหมวก
 ลุงนีลล์จ้องมองอย่างมีเลศนัย
 “สวัสดียามเช้า… เสียงที่ไม่ควรได้ยิน เจ้าไม่ได้ยินมันใช่ไหม?”
 “ไม่มีครับ ผมหลับสบายดี”
 ไคลน์ฉงนเล็กน้อย อาจเป็นเพราะตนยังมีสัมผัสวิญญาณไม่รุนแรงพอกระมัง…
 “ฮะฮะ! อย่าไปคิดมากเลย ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินง่ายนักหรอก”
 ลุงนีลล์ชี้นิ้วไปยังฉากกั้น
 “ตามฉันไปที่คลังอาวุธ พวกเราจะเรียนศาสตร์เร้นลับคาบเช้าที่นั่น”
 ไคลน์พยักหน้าและเดินตามลุงนีลล์ไปอย่างว่าง่าย เมื่อมาถึง ไบรท์ซึ่งมีเวรทั้งคืนยังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่ ได้เวลาลุงนีลล์มาเปลี่ยน
 “พวกเราจะเรียนอะไรกันหรือครับ?”
 ไคลน์ถามฉงน
 ลุงนีลล์อธิบาย
 “มีทั้งความรู้ระดับพื้นฐานและค่อนข้างซับซ้อน แต่ก่อนอื่นเลย ฉันจะสอนนายเกี่ยวกับลูกเล่นที่น่าสนใจ”
 ลุงนีลล์ยกข้อมือขึ้นและชี้ไปยังอัญมณีที่ห้อยอยู่กับสร้อยเงิน… ศิลาจันทรา
........................


ราชันเร้นลับ 42 : พ่อบ้านครี
 ไหว้วานภารกิจ...? คงมาผิดที่แล้ว
 ป้ายชื่อบริษัทรักษาความปลอดภัยของที่นี่มีไว้ประดับเท่านั้น...
 เมื่อทราบว่ามีแขกมาถามหาทหารรับจ้าง ไคลน์เกือบหลุดโพล่งถ้อยคำประชดประชันออกไป
 ช่างน่าขันที่บริษัทจอมปลอมเช่นนี้กลับมีลูกค้ากล้าไหว้วานให้ทำภารกิจ
 แต่เพียงไม่นาน มันก็ตระหนักว่า ตนเคยตั้งถามลักษณะนี้กับดันน์·สมิทมาแล้วหนหนึ่ง และคำตอบก็ชัดเจนว่า เหยี่ยวราตรีสามารถรับงานเสริมได้หากไม่กระทบกับงานหลัก นั่นจะถือเป็นรายได้เสริมสำหรับทุกคน และยังมีโบนัสสำหรับบุคคลที่เข้าร่วมภารกิจ
 โรแซนกวาดสายตาหนึ่งรอบ เธอครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป
 “เจ้าหน้าที่ของบริษัทเราออกไปทำงานข้างนอกกันหมด เร็วที่สุดคือหนึ่งชั่วโมง หากภารกิจของคุณไม่เร่งด่วนมาก ก็สามารถไหว้วานพวกเราทิ้งไว้ได้”
 จากบรรดาเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการหกคน หัวหน้าอย่างดันน์ถูกบิชอปของโบสถ์พระแม่เซเลน่าเรียกตัวโดยไม่มีใครทราบเหตุผล เลียวนาร์ด·มิเชลจึงต้องคอยเฝ้าประตูยานิสแทน
 ผู้เก็บซากศพ ฟราย และผู้ไร้หลับ รอยัล·เรย์ดีน ถูกเรียกตัวไปยังกรมตำรวจ ตามคำขอร้องให้ช่วยสืบคดีจารกรรมที่เขตไม้ฟินิกซ์ สันนิษฐานว่าผู้ก่อเหตุน่าจะเป็นพวกลัทธินอกรีต
 ผู้ไร้หลับ โคเฮนรี่·ไวท์ อยู่ในวันลาพัก ส่วนนักกวีเที่ยงคืน ซิก้า·ทีรอน กำลังออกลาดตระเวนแถบสุสานราฟาเอลบริเวณเขตเหนือ ตามหน้าที่รับผิดชอบประจำวัน
 สำนักงานเหยี่ยวราตรีจึงเหลือผู้วิเศษเพียงสองคน ลุงนีลล์อายุมากแล้ว ร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะขยับกระฉับกระเฉง ส่วนไคลน์ก็มือใหม่แกะกล่อง ยังเป็นผู้วิเศษได้ไม่ถึงสัปดาห์
 “ไม่มีใครอยู่เลยหรือ...”
 เมื่อกล่าวจบ ชายร่างผอมใช้มือข้างหนึ่งคว้าร่ม ส่วนมืออีกข้างถอดหมวกพร้อมกับก้มศีรษะ
 “ขออภัยที่มารบกวน ลาก่อน”
 มันหันหลังกลับและเดินจากไป เสียงฝีเท้าดังจากขั้นบันไดไกลขึ้นทุกขณะ เพียงอึดใจ ชายคนดังกล่าวเดินพ้นเขตบ้านเลขที่ 36 ถนนซุตแลนโดยสมบูรณ์
 ภายนอกมีเพียงเสียงฝนสาดกระหน่ำสอดแทรกกับเสียงฝีเท้าชุ่มน้ำ
 “น่าเสียดายจัง”
 โรแซนยืนมองชายร่างผอมเดินจากไป ก่อนจะถอนหายใจยาว
 แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับส่วนแบ่งหรือโบนัสสำหรับงานที่เป็นของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ แต่โรแซนก็มีโอกาสดื่มด่ำงานฉลองมื้อใหญ่ไปพร้อมทุกคนหากได้รับค่าจ้างก้อนโต
 “แต่พวกเราทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ประตูยานิสจำเป็นต้องมีคนเฝ้าตลอดเวลา”
 ไคลน์วางภาชนะทานอาหารลงด้วยสีหน้าอิ่มเอม ถึงมันจะไม่ชอบซุปผักข้นมากนัก แต่ของเหลวในชามก็ถูกยกซดจนเกลี้ยง
 “คุณจะให้ไบรท์ออกไปทำภารกิจอย่างนั้นหรือ? รึว่าตัวคุณเอง?”
 โรแซนกรอกตามองบนหนึ่งรอบ ก่อนจะหัวเราะคิกคักและกล่าว
 “ไบรท์คงไม่ไหว แต่ถ้าเป็นคุณต้องทำได้แน่ มิสเตอร์นักทำนาย...”
 ทันทีที่สิ้นเสียง โรแซนรีบใช้มือปิดปากด้วยสีหน้าหวาดผวาสุดขีด เธอหลงลืมว่านั่นคือสิ่งที่ห้ามพูด หากบุคคลภายนอกได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับผู้วิเศษเข้า จะถือว่าความลับองค์กรรั่วไหล
 “ขอบคุณสวรรค์ที่หัวหน้าไม่อยู่...”
 โรแซนชะโงกหน้ามองหลังฉากกั้นก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตา
 “ไม่อย่างนั้นฉันต้องไปห้องสารภาพบาปนั่นอีก!”
 ไบรท์และไคลน์ระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมกันด้วยบรรยากาศอบอุ่น ถัดมา สองหนุ่มได้ยกภาชนะทานอาหารไปเก็บให้เป็นที่เป็นทาง
 เมื่อทุกสิ่งเรียบร้อย ไคลน์ยังไม่มีแผนจะเดินทางกลับ เพราะมันไม่ได้นำร่มติดตัวมาด้วย ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหมกตัวในสำนักงานจนกว่าฝนจะหยุด
 ชายหนุ่มหยิบหนังสือพิมพ์พร้อมกับเดินไปหามุมนั่งอ่านบนโซฟานุ่ม นี่คงเป็นการพักเบรกยามบ่ายอย่างแท้จริง
 “การขนส่งทางอากาศจากเบ็คลันด์ถึงอ่าวเดซี่เปิดให้บริการแล้ว...”
 “หนังสือรวมแฟ้มคดีของยอดนักสืบมุนซันกำลังจะถูกตีพิมพ์เร็วๆ นี้...”
 “โฆษณาของบริษัทอาวุธลากาลัส? ปืนลูกโม่บรรจุหกนัดรุ่นมาตรฐานมีราคาอยู่ที่สามปอนด์สิบซูล ปืนสั้นลำกล้องแฝดมีราคาอยู่ที่สองปอนด์...”
 ...
 ไคลน์อ่านเนื้อความภายในหนังสือพิมพ์ทิงเก็นซื่อตรงจนหมดทุกหน้า มีเพียงไม่กี่หัวข้อที่เตะตาชายหนุ่ม
 “...ผู้ต้องสงสัยในคดีสังหารมิสเตอร์เวิรช์และมิสนาย่าถูกจับตัวแล้ว พวกเราเชื่อว่า ความปลอดภัยและสันติสุขจะกลับคืนสู่เขตเหนือ เขตไม้ฟินิกซ์ และเขตตะวันออกอีกครั้ง... บิดาของเวิร์ช มิสเตอร์แม็คโกเวินผู้เป็นนายธนาคารใหญ่ กำลังลำเลียงศพของบุตรชายกลับสู่เมืองคอนสแตน โดยจะประกอบพิธีศพอย่างยิ่งใหญ่ในภายหลัง...”
 หลังจากอ่านข่าวเวิร์ชทวนซ้ำหลายรอบ ไคลน์ถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าเจ็บแปลบ
 จากคำบรรยาย ดูเหมือนบิดาของเวิร์ชจะไม่ได้เอะใจสาเหตุการตายจนต้องจ้างนักสืบเอกชน ชายคนนั้นเลือกที่จะเชื่อในคำอธิบายของตำรวจ...
 ความเศร้าโศกของบิดาเวิร์ช คงไม่ด้อยไปกว่าบิดาทุกคนที่สูญเสียบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน...
 ท่ามกลางบรรยากาศหดหู่ ไคลน์นั่งดำดิ่งกับความรู้สึกตัวเองเป็นเวลานาน
 มันมิได้ประหลาดใจหรือเศร้าใจที่ไม่ถูกเชิญตัวไปร่วมงานศพ
 เมื่อเหตุการณ์เริ่มสงบลงในอนาคต ตัวมันจะหาโอกาสส่งช่อดอกไม้ไปวางไว้หน้าหลุมศพของเวิร์ชและนาย่า
 ขณะไคลน์กำลังจะงีบหลับบนโซฟาในห้องรับแขก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
 “เชิญค่า”
 โรแซนที่สัปหงกพลันดีดตัวพรวดลุกยืน
 บานประตูถูกดันเข้ามาด้านใน ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น ชายร่างผอมซูบคนเดิม
 “ผมรอที่นี่ได้ไหม? ทหารรับจ้างของพวกคุณคง... เอ่อ ผมหมายถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย กำลังจะกลับมาแล้วสินะ?”
 ชายร่างผอมเอ่ยปากถาม มันพยายามเก็บซ่อนความกระวนกระวายใจ
 “ใช่ค่ะ เชิญนั่งก่อน”
 โรแซนชี้นิ้วไปยังโซฟาที่ว่าง
 ไคลน์ตัดสินใจถามด้วยสีหน้าใครรู้
 “คุณได้ยินชื่อของบริษัทนี้จากที่ไหนหรือครับ? ใครเป็นผู้แนะนำมา?”
 ต้องสิ้นหวังขนาดไหนกันถึงยอมเดินฝ่าพายุฝนสองครั้งสองครา แถมยังเต็มใจที่จะรอ
 บางที... ชื่อเสียงของบริษัทหนามทมิฬอาจโด่งดังกว่าที่ตนคิด ผู้วิเศษนั้นจัดการปัญหาได้รวดเร็วและเด็ดขาดกว่ามนุษย์ปรกติมาก ไม่แปลกที่จะมีผลงานอยู่บ้าง...
 ชายร่างผอมวางร่มไว้ข้างประตูด้านนอกก่อนจะเดินเข้ามานั่งบนโซฟา
 มันอมยิ้มขื่นขม
 “ผมเดินจนทั่วถนนใกล้เคียงและเข้าไปติดต่อกับบริษัททหารรับจ้างมาหมดแล้ว... เอ่อ ผมหมายถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย รวมถึงนักสืบเอกชน แต่ก็ไม่มีใครว่างพอจะรับงานนี้เลย พวกคุณจึงเป็นความหวังเดียว”
 “ด้วยความสัตย์จริง หากพนักงานเสิร์ฟของร้านอาหารไม่แนะนำว่าที่นี่มีบริษัทรักษาความปลอดภัยซ่อนอยู่ ผมคงไม่มีวันทราบ”
 ...ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่คิดเลยฟะ
 ขณะไคลน์อึ้ง โรแซนแทรกด้วยคำถาม
 “พวกเขาไม่ว่างหรือ? บริษัทรักษาความปลอดภัยมีงานเยอะขนาดนั้นเชียว?”
 ชายร่างผอมถอนหายใจซ้ำ
 “ในฐานะที่พวกคุณเป็นทหารรับจ้าง... เอ่อ ผมหมายถึงบริษัทรักษาความปลอดภัย คงเคยได้ยินข่าวปล้นฆ่าสุดสยองบนถนนฮาเวิสแล้วใช่ไหม?”
 ถนนฮาเวิส... ปล้นฆ่าสุดสยอง...
 เอ่อ... นั่นมันคดีเวิร์ชและนาย่าไม่ใช่หรือ? ก็ฉันนี่แหละหนึ่งในผู้เกี่ยวข้อง...
 ไคลน์พยักหน้า
 “ทราบครับ”
 “ด้วยความโหดเหี้ยมและอุกอาจของวิธีสังหาร ผู้มีอันจะกินภายในเขตเหนือและถนนใกล้เคียงจึงพากันหวาดระแวงภัยอันตราย... อาจส่งผลไปทั่วทั้งเมืองทิงเก็นด้วยซ้ำ ทำให้เจ้าหน้าที่คุ้มกันส่วนตัวเริ่มขาดแคลน งานว่าจ้างของผมจึงตกมาถึงมือพวกคุณ”
 ชายร่างสูงผอมอธิบายกระจ่าง
 เหตุการณ์ลูกโซ่สินะ... ไคลน์และโรแซนรีบหันมองหน้ากัน ต่างคนต่างสัมผัสถึงรอยยิ้มมุมปากซึ่งไม่เผยออกมาโฉ่งฉ่างของอีกฝ่าย
 นี่คือยุคสมัยของธุรกิจคุ้มกัน!
 แต่ถึงอย่างนั้น บริษัทหนามทมิฬก็ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียในวงจรธุรกิจมากนัก พวกมันมีกำลังคนจำกัด แถมชื่อเสียงก็ไม่โด่งดัง งานที่เข้าหาคงไม่มากไปกว่าเดิมสักเท่าไร
 แต่ขณะเดียวกันก็เป็นการยืนยันว่า หน่วยเหยี่ยวราตรีปกปิดตัวตนได้เงียบเชียบและไม่ปล่อยให้ข้อมูลรั่วไหล
 หลังจากบรรยากาศเข้าสู่ความเงียบงันราวยี่สิบนาที ไคลน์เตรียมตัวเดินทางไปสนามยิงปืนเนื่องจากฝนด้านนอกเริ่มซาลง
 ทันใดนั้น ชายผมดำนัยน์ตาเขียวได้เดินออกมาจากฉากกั้น มันชำเลืองมองบุคคลที่โซฟาด้วยสีหน้าสงสัย
 “เขาคือ?”
 “ลูกค้าน่ะ หัวหน้ากลับมาแล้วหรือ?”
 โรแซนถามโล่งใจ
 “กลับมา?”
 ชายร่างสูงผอมออกท่าทีฉงน เพราะมันนั่งอยู่ในห้องมาตลอด แต่กลับไม่เห็นใครกลับเข้ามาในสำนักงานแม้แต่คนเดียว
 โรแซนผงะเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงคิกคัก
 “พวกเราเป็นถึงบริษัทความปลอดภัย ไม่ได้มีประตูเข้าออกแค่ทางเดียวหรอกนะคะ”
 “จริงด้วย”
 ชายร่างผอมพยักหน้าราวกับได้บรรลุสัจธรรม
 มันไม่ประหลาดใจกับคำว่า ‘หัวหน้า’ สักเท่าไร เพราะในหน่วยงานรักษาความปลอดภัยขนาดเล็ก รวมถึงสมาคมทหารรับจ้าง เป็นเรื่องปรกติที่จะใช้คำเรียกผู้บังคับบัญชาว่า ‘หัวหน้า’
 เลียวนาร์ดมาในชุดปรกติของมัน เสื้อกั๊กดำปล่อยชายออกนอกกางเกง ไร้ระเบียบและความเป็นมืออาชีพสิ้นดี
 เลียวนาร์ดชำเลืองมองชายร่างผอมเล็กน้อย ก่อนจะดีดนิ้วกล่าว
 “ผมคือเจ้าหน้าที่ของบริษัทหนามทมิฬ จะให้เรียกคุณว่าอย่างไรดีครับ? แล้วผมจะช่วยอะไรได้บ้าง?”
 บางที อาจเพราะเคยได้ยินวีรกรรมไร้ระเบียบของทหารรับจ้างมาก่อน ส่งผลให้มันไม่ถือสาการแต่งกายและมารยาทที่ไม่มืออาชีพของเลียวนาร์ด
 ตรงกันข้าม มันถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าโล่งอก
 เมื่อเห็นเลียวนาร์ดนั่งลง ชายร่างผอมพยายามเรียบเรียงคำพูด
 “ผมชื่อว่าครี เป็นพ่อบ้านของมิสเตอร์วิคโรลล์ พ่อค้ายาสูบ... บุตรชายเพียงคนเดียวของมิสเตอร์วิคโรลล์ คุณหนูเอลเลียต ถูกลักพาตัวไปเมื่อช่วงเช้า พวกเราได้แจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว และคดีถูกกำหนดระดับความสำคัญไว้สูงสุด”
 “แต่กระนั้น มิสเตอร์วิคโรลล์ก็ยังไม่สบายใจ จึงพยายามติดต่อกับทหารรับจ้างอีกหลายบริษัทเพื่อให้ช่วยตามหา... เอ่อ ผมหมายถึงบริษัทคุ้มกัน ในเมื่อกลุ่มคนเหล่านี้ชำนาญช่องทางในทิงเก็นไม่แพ้ตำรวจ เขาจึงมองว่า การค้นหาจากหลายมุมมองจะช่วยเพิ่มโอกาสพบตัวคุณหนูเอลเลียตได้มากขึ้น”
 “หากพวกคุณสามารถระบุแหล่งกบดานของคนร้ายได้ มิสเตอร์วิคโรลล์ยินดีมอบค่าตอบแทนเป็นเงินหนึ่งร้อยปอนด์ หรือหากช่วยชีวิตคุณหนูเอลเลียตออกมาได้อย่างปลอดภัย ค่าตอบแทนที่จะมอบให้คือสองร้อยปอนด์”
 เลียวนาร์ด·มิเชลแสยะยิ้ม
 “ดูเหมือนมิสเตอร์วิคโรลล์แค่ต้องการให้พวกเราระบุแหล่งกบดานคนร้ายก็พอสินะ? ไม่อย่างนั้น คงไม่ตอบแทนเพิ่มจากเดิมแค่ร้อยปอนด์แน่ ในฐานะพ่อค้ายาสูบที่มีสายสัมพันธ์แนบแน่นภาคเกษตรกรรมแคว้นใต้ ค่าไถ่ชีวิตบุตรชายสองร้อย ปอนด์มันไม่น้อยเกินไปหน่อยหรือ?”
 “ม...ไม่ใช่ครับ มิสเตอร์วิคไรลล์เป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา มิได้มั่งคั่งขนาดนั้น และเขามองว่า หากเป็นปฏิบัติการช่วยเหลือตัวประกัน ทางตำรวจคงมีขั้นตอนเป็นมืออาชีพมากกว่า”
 ครีตอบเถรตรง
 “ก็ได้ ไม่มีปัญหา”
 เลียวนาร์ดดีดนิ้วพร้อมกับชำเลืองหางตาไปมองโรแซน
 “คุณสุภาพสตรีผู้เลอโฉม ได้โปรดจัดการร่างสัญญาให้ด้วยครับ”
 “คุณไม่ต้องทำตัวเป็นนักกวีตลอดเวลาก็ได้ โดยเฉพาะตอนที่จิกหัวใช้ผู้อื่น”
 โรแซนบ่นอุบอิบโดยไม่แยแสว่าลูกค้าจะได้ยินหรือไม่ สายตาจ้องมองเลียวนาร์ดอาฆาตแค้น
 แน่นอน บริษัทหนามทมิฬไม่จำเป็นต้องง้อลูกค้าอยู่แล้ว
 มีก็ดี ไม่มีก็ไม่เป็นอะไร
 โรแซนเดินผ่านฉากกั้นเข้าไปในห้องทำงานเจ้าหน้าที่พลเรือน ถัดมาไม่นาน เสียงเครื่องพิมพ์ดีดเริ่มดังต๊อกแต๊ก
 มุมปากไคลน์พลันกระตุก มันมองว่าบริษัทแห่งนี้ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลย
 แค่แบบฟอร์มสัญญาก็ไม่มีเตรียมไว้รึไง!
 น่าอนาถชะมัด...
 และสิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ ตัวมันกำลังทำงานให้บริษัทดังกล่าวโดยที่ไม่สามารถลาออกไปได้อีกห้าปี
 ขณะไคลน์ครุ่นคิดเรื่อยเปื่อย โรแซนพิมพ์เอกสารเสร็จและเดินกลับมาในห้องรับแขก บนกระดาษเขียนระบุสัญญาไว้เพียงไม่กี่ข้อ เลียวนาร์ดและครีทำการเซ็นลงไปในฐานะผู้ว่าจ้างและผู้ถูกว่าจ้าง
 เมื่อครีปั๊มตราประทับเสร็จ โรแซนเดินถือกระดาษแผ่นเดิมเข้าไปในห้องการเงินของมาดามโอเรียนน่า เพื่อปั๊มตราประทับของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ...
 ตราประทับที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในโลก
 หากเป็นวันทำงานทั่วไป ดันน์จะมอบให้โอเรียนน่าเก็บไว้ ส่วนในวันอาทิตย์ ตราประทับดังกล่าวจะถูกส่งต่อให้โรแซน
 “แล้วผมจะรอฟังข่าวดีนะครับ”
 เมื่อได้รับสัญญาฉบับคัดลอก ครีลุกขึ้นยืนพร้อมถอดหมวกคำนับ
 เลียวนาร์ดไม่กล่าวสิ่งใดต่อ มันครุ่นคิดกับตัวเอง ก่อนจะชำเลืองมองไคลน์ด้วยรอยยิ้มแฝงเลศนัย
 “คุณต้องช่วยผม”
 “เอ๋?”
 ไคลน์ผงะ
 “ผมหมายความว่า พวกเราสองคนจะต้องบรรลุภารกิจนี้ไปด้วยกัน”
 มุมปากเลียวนาร์ดโค้งขึ้นเล็กน้อย
 “ผมชำนาญการต่อสู้ ยิงปืน ปีนป่าย จิตสัมผัส และขับขานบทกวี แถมยังรับหน้าที่สนับสนุนได้บางครั้ง แต่นั่นไม่รวมถึงการตามหาเบาะแสผู้คน ด้วยสภาพอากาศเลวร้ายเช่นนี้ คุณคงไม่คิดจะให้ลุงนีลล์ออกไปข้างนอกใช่ไหม?”
 ขณะกล่าวคำว่า ‘จิตสัมผัส’ เลียวนาร์ดเบาเสียงตัวเองลงจนเกือบเป็นการกระซิบ มีเพียงไคลน์เท่านั้นที่ได้ยิน
 “ก็ได้”
 มันไม่ปฏิเสธ มีโอกาสไม่บ่อยนักที่จะได้ทดสอบ ‘พลังใหม่’ ถึงภายในใจจะยังหวาดระแวงเลียวนาร์ดอยู่บ้างก็ตาม
 ฟู่ว! ขอให้ผลลัพธ์ออกมาดีด้วยเถิด...
 มันจินตนาการไม่ออกเลยว่า พลังนักทำนายของตนจะทำประโยชน์ให้พวกพ้องด้านใดได้บ้าง ไม่แปลกที่จะตื่นเต้นกว่าทุกครั้ง
........................


ราชันเร้นลับ 43 : ตามหาคนหาย
 ขณะจ้องมองไคลน์ เลียวนาร์ดอมยิ้มพลางผงกศีรษะเบาๆ
 “คุณต้องการอะไรจากเขาไหม?”
 มันเคยทำภารกิจร่วมกับลุงนีลล์บ่อยครั้ง จึงไม่แปลกที่จะทราบว่า ศาสตร์ทำนายจำเป็นต้องใช้‘สิ่งของ’เป็นสื่อกลาง โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายการทำนายไม่อยู่ใกล้
 ไคลน์ครุ่นคิด ก่อนจะหันไปบอกครี
 “ผมต้องการชุดที่เอลเลียตเพิ่งสวม เอาแบบไม่ได้ซัก ถ้ามีเครื่องประดับที่เขามักสวมติดตัวบ่อยครั้งก็จะดีมาก”
 เพื่อไม่ให้ถูกตั้งคำถาม ไคลน์พยายามร้องขอของใช้ทั่วไปสำหรับการสืบคดี
 แต่กระนั้น ครียังคงฉงนหนัก
 “ผมพกรูปถ่ายคุณหนูเอลเลียตติดตัวมาด้วย ใช้แทนได้ไหม? คุณจะเอาเสื้อผ้าไปทำอะไรหรือ?”
 เอาไปทำอะไรงั้นหรือ? ก็เอาไปทำนายหาที่อยู่ของคุณหนูเอลเลียตไงฟะ…
 ไคลน์อ้ำอึ้ง มันมิอาจหาคำตอบมาอธิบาย
 หากตอบในสิ่งที่คิดออกไปโดยไม่ห่วงว่าความลับจะแตก ครีคงเดือดดาลและฉีกสัญญาทิ้งต่อหน้า จากนั้นก็โพล่งอย่างฉุนเฉียวว่า ‘ไอ้พวกนักต้มตุ๋น! ถ้าของพรรค์นั้นได้ผล ฉันไปจ้างผู้สื่อวิญญาณคนดังของแคว้นอาโฮว่าไม่ดีกว่ารึไง!’
 เลียวนาร์ด·มิเชลที่ยืนข้างไคลน์ มันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
 “มิสเตอร์ครี คู่หูของผมน่ะ… เอ่อ เพื่อนของผมเขามีสัตว์เลี้ยงพันธุ์พิเศษ จมูกดมกลิ่นได้ดีกว่าสุนัขล่าเนื้อชื่อดังหลายเท่า นั่นคือสาเหตุที่พวกเราต้องการชุดเก่าของคุณหนูเอลเลียต คุณคงเคยได้ยินมาบ้าง ว่าสุนัขดมกลิ่นสามารถระบุสถานที่อย่างคร่าวๆ ได้”
 “ส่วนรูปถ่าย พวกเราก็ต้องการเช่นกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ทราบว่าคุณหนูเอลเลียตมีหน้าตาเช่นไร”
 ครีผงกศีรษะคล้อยตาม
 “จะรออยู่ที่นี่ หรือว่าจะตามผมไปที่บ้านมิสเตอร์วิคโรลล์พร้อมกัน?”
 “ไปพร้อมกัน แบบนั้นประหยัดเวลากว่า”
 ไคลน์เสริม
 ในภารกิจปัจจุบัน ไม่เพียงมันต้องการทดสอบพลังใหม่ แต่การช่วยเหลือตัวประกันก็สำคัญไม่แพ้กัน
 “ตกลงครับ รถม้ารออยู่ด้านล่าง”
 เมื่อกล่าวจบ ครียื่นรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งให้เลียวนาร์ด
 เป็นภาพเดี่ยวของเอลเลียต·วิคโรลล์ อายุราวสิบขวบ ผมด้านหน้ายาวปรกถึงดวงตา ตามแก้มมีจุดกระเล็กน้อย รูปลักษณ์โดยรวมมิได้หน้าตาดีจนโดดเด่น
 เลียวนาร์ดชำเลืองภาพชั่วครู่ก่อนจะยื่นให้ไคลน์ ชายหนุ่มรับมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบไม้ค้ำพร้อมกับสวมหมวก
 ไคลน์เดินตามครีและเลียวนาร์ดขึ้นไปนั่งในรถม้าที่จอดรออยู่ข้างล่าง
 เป็นรถม้าส่วนบุคคลที่ห้องโดยสารมีขนาดใหญ่โอ่อ่า กึ่งกลางมีโต๊ะขนาดเล็ก บนพื้นเป็นพรมหนาคุณภาพดี
 เมื่อร่วมทางไปกับครี ไคลน์กับเลียวนาร์ดมิได้สนทนาสิ่งใดต่อกัน ทั้งสองดื่มด่ำไปกับบรรยากาศแล่นรถม้าท่ามกลางพื้นถนนเปียกชุ่มและสายฝนเอื่อย
 “คนขับฝีมือดีมาก”
 เลียวนาร์ดทำลายความเงียบด้วยรอยยิ้ม
 “เห็นด้วย”
 ไคลน์เสริมพอเป็นพิธี
 ครีอมยิ้ม
 “คำชมของพวกคุณถือเป็นเกียรติแก่เขา… พวกเราใกล้ถึงกันแล้วครับ”
 ด้วยความหวาดกลัวว่าคนร้ายอาจไหวตัวทัน รถม้าจึงไม่หยุดที่หน้าบ้านตระกูลวิคโรลล์โดยตรง แต่เลื่อนไปจอดบนถนนด้านข้าง
 ครีหยิบร่มและวิ่งหายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เลียวนาร์ดมองตามสักพักก่อนจะหันมาคุยกับไคลน์
 “สมมติฐานของผมเมื่อก่อนหน้า ไม่ได้คาดเดาอย่างไร้ความหมายหรอกนะ ผมเพียงต้องการจะบอกคุณว่า สมุดบันทึกเล่มนั้นต้องปรากฏตัวอีกแน่ และบางทีอาจเร็วกว่าที่คิด”
 “ไม่ใช่สมมติฐานที่น่ายินดีเลยสักนิด”
 ไคลน์เชิดคางขึ้นและยื่นไปทางคนขับรถม้า เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า มันไม่ต้องการพูดคุยเรื่องละเอียดอ่อนให้คนนอกได้ยิน
 เลียวนาร์ดเป่าปากเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างห้องโดยสาร สายฝนยังคงตกปรอยจนกระจกหน้าต่างหนาแน่นขนัดด้วยหยดน้ำ ภาพการมองเห็นพร่ามัวไม่ชัดเจน
 ผ่านไปสักพัก ครีกลับมาพร้อมกับถุงใส่สิ่งของหลายชิ้น และด้วยความเร่งรีบวิ่งมา ขากางเกงจึงมีรอยโคลนเปรอะเปื้อน ส่วนชายเสื้อเปียกชุ่มเป็นจุดๆ
 “นี่คือชุดที่นายน้อยเอลเลียตสวมเมื่อวาน ส่วนนี่คือสร้อยคอวายุที่เขาใส่ประจำ”
 ไคลน์นั่งพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เบื้องหน้าเป็นเสื้อผ้าสุภาพบุรุษตัวน้อยซึ่งประกอบด้วย เชิ้ตเล็ก กั๊กเล็ก และโบว์หูกระต่ายเล็ก
 สร้อยคอวายุทำจากทองแดง สลักลวดลายคลื่นทะเลและสายลม …ไคลน์สัมผัสไม่พบความผิดปรกติในสิ่งของชนิดใดเลย
 “ผมจะเล่าเหตุการณ์ในช่วงเช้าอย่างละเอียดอีกครั้ง หวังว่าจะช่วยให้พวกคุณพบตัวนายน้อยเอลเลียตเร็วขึ้น…”
 ครีนั่งลงพร้อมกับอธิบายเหตุการณ์เป็นฉากๆ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทีมค้นหาจะสร้างปาฏิหาริย์สำเร็จ
 ไคลน์และเลียวนาร์ดมิได้ใส่ใจรายละเอียดปลีกย่อยมากนัก พวกมันเพียงต้องการทราบว่า ฝ่ายลักพาตัวมีจำนวนกี่คน ใช้วิธีการใด และพกอาวุธหรือไม่
 ‘สาม’ ‘ไม่ใช่ผู้วิเศษ’ ‘ใช้อาวุธปืน’
 เมื่อได้รับข้อมูลที่ต้องการ ทั้งสองกล่าวคำอำลากับครีและเดินไปเช่าบริการรถม้าสองล้อ
 แตกต่างจากรถม้าสาธารณะ รถม้าส่วนตัวมีเพียงสองชนิด ไม่สี่ก็สองล้อ ค่าบริการขึ้นอยู่กับเวลาหรือระยะทาง แล้วแต่จะตกลง หากคิดตามระยะทางจะตกกิโลเมตรละสี่เพนนีในเขตเมือง และแปดเพนนีในเขตชานเมือง แต่หากคิดตามเวลาจะตกสองซูลต่อชั่วโมง เศษเกินคิดหกเพนนีทุกสิบห้านาที หากสภาพอากาศเลวร้ายหรือลูกค้าเร่งรีบ ราคาจะปรับขึ้นตามความเหมาะสม
 ไคลน์เคยได้ยินจากอะซิกว่า รถม้าภายในกรุงเบ็คลันด์ขึ้นชื่อด้านขูดรีดราคามหาโหด
 สำหรับมัน รถม้าส่วนตัวถือเป็นสิ่งหรูหราเกินจำเป็น แต่ในคราวนี้ไม่ต้องกังวล เพราะเลียวนาร์ดได้ยื่นธนบัตรหนึ่งซูลสองใบให้คนขับเรียบร้อย
 “คิดตามเวลา”
 เมื่อบอกเงื่อนไขการใช้บริการ เลียวนาร์ดเอื้อมมือไปปิดประตูห้องโดยสาร
 “ไปไหนดีครับ?”
 คนขับรับธนบัตรด้วยสีหน้ายินดีปนฉงน
 “รอสักครู่”
 เลียวนาร์ดหันมองไคลน์
 ชายหนุ่มพยักหน้ารับ มันหยิบเสื้อผ้าเอลเลียตออกมาวางแผ่บนพื้นห้องโดยสาร ก่อนจะนำสร้อยคอวายุมาพันรอบด้ามจับไม้ค้ำเลี่ยมเงิน ส่วนปลายของไม้ค้ำจิ้มลงบนชุดที่วางแผ่
 ไคลน์สร้างบอลแสงซ้อนทับภายในห้วงจิตและเข้าฌานอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาน้ำตาลทวีความเข้มข้นลุ่มลึก
 ชายหนุ่มควบคุมกายจิตให้อาศัยร่างวิญญาณดาราติดต่อกับโลกวิญญาณ
 เมื่อจิตสงบนิ่ง ไคลน์กล่าวเสียงค่อย
 “ที่อยู่ของเอลเลียต”
 หลังจากกล่าวครบเจ็ดครั้ง ไคลน์ปล่อยมือจากไม้ค้ำเลี่ยมเงิน แต่ไม้ค้ำกลับไม่หล่นไปยังทางใดทางหนึ่ง มันตั้งตรงเช่นนั้นชั่วครู่ทั้งที่ห้องโดยสารรถม้ามีอาการโคลงเคลงเล็กน้อยจากสายฝน
 ผ่านไปราวหนึ่งนาที ไม้ค้ำเริ่มเกิดการสั่นเล็กๆ โดยตลอดขั้นตอน ไคลน์สัมผัสถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองไม่เห็นกำลังจ้องมอง
 ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา นี่คือความรู้สึกปรกติที่จะได้รับเมื่อเข้าฌานหรือเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณ
 แม้จะหวาดกลัว แต่มันก็ทราบดีว่าเป็นผลข้างเคียงจากโอสถ
 ชายหนุ่มจ้องมองไม้ค้ำเลี่ยมเงินที่ตั้งตรงด้วยนัยน์ตาเกือบดำสนิทต่อไปอีกสักพัก ก่อนจะเริ่มกล่าวในใจอีกหน
 “ที่อยู่ของเอลเลียต”
 “ที่อยู่ของเอลเลียต”
 เมื่อครบเจ็ด คราวนี้ไม้ค้ำเอียงล้มลงไปในทิศทางเดียวกับที่รถม้าหันหัว
 “ตรงไป”
 ไคลน์กล่าวด้วยเสียงทุ้มกังวานประหนึ่งเปล่งจากโลกลึกลับ จากนั้น มันเอื้อมมือลงไปหยิบไม้ค้ำกลับขึ้นมาตั้งตรงใหม่
 นี่คือเทคนิคทำนายที่ชายหนุ่มเพิ่งเรียนรู้ มีชื่อว่า‘การทำนายด้วยแท่งไม้’ อุปกรณ์สื่อกลางสามารถใช้เป็นแท่งไม้ แท่งโลหะ หรือผสมกัน
 ในการทำนายของมนุษย์ปรกติ ผู้ทำนายต้องใช้แท่งไม้ดาวซิ่งถึงสองอันไขว้กัน แต่ในฐานะที่ไคลน์เป็นนักทำนายตัวจริง มันทดสอบแล้วพบว่า ตนสามารถใช้เพียงไม้ค้ำของตัวเองในการบ่งบอกทิศทางสิ่งที่ต้องการค้นหา
 น่าเสียดายที่มันไม่หลงเหลือความทรงจำของสมุดบันทึกอันทีโกนัสอยู่เลย ไม่อย่างนั้นคงใช้วิธีนี้หาจนพบได้
 “ตรงไปเรื่อยๆ”
 เลียดนาร์ดส่งสัญญาณบอกคนขับ
 “ไว้เลี้ยวแล้วจะบอกเอง”
 คนขับไม่ค่อยเข้าใจนัก เหตุใดลูกค้าถึงมีเงื่อนไขพิสดารเช่นนี้ แต่ธนบัตรสองซูลในกระเป๋าได้ปิดปากจนเงียบสนิท มันยอมทำตามโดยไม่ปริปากบ่น
 รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างไม่รีบร้อนผ่านถนนเส้นแล้วเส้นเล่า
 จนกระทั่งถึงจุดที่ไคลน์เริ่มมั่นใจว่าเทคนิคทำนายด้วยแท่งไม้ของตนพบจุดหมาย
 เมื่อรถม้าขับวนครบรอบบ้านหลังหนึ่ง ชายหนุ่มจึงมั่นใจว่าว่าเอลเลียต·วิลโรลล์อยู่ภายในตัวอาคารหลังนี้
 ทั้งคู่ตัดสินใจลงจากรถม้า
 เพิ่งจะผ่านไปเพียงสามสิบนาทีเท่านั้นหลังจากกล่าวคำอำลากับครี
 ไคลน์วางไม้ค้ำลงให้ปลายปักพื้น แต่คราวนี้มิได้ใช้เสื้อผ้าเอลเลียตรองไว้เหมือนทุกครั้ง มันกำสร้อยคอไปพร้อมกับใช้ปลายไม้ค้ำจิ้มลงพื้นถนนโดยตรง
 นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีเข้มลุ่มลึกอีกครั้ง ทันใดนั้น สายฝนรอบไม้ค้ำเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวอย่างผิดธรรมชาติ
 ไม้ค้ำเลี่ยมเงินเอนไปด้านหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับล้มสนิท ไคลน์ชี้นิ้วไปยังบันไดวนที่อยู่เบื้องหน้าคนทั้งสอง
 “ไม่ผิดแน่ ในนั้น”
 “ผมเคยอิจฉาลุงนีลล์ที่มีพลังแสนสะดวก และตอนนี้กำลังอิจฉาคุณในแบบเดียวกัน”
 เมื่อได้บทสรุป เลียวนาร์ดอมยิ้มพร้อมกล่าวชมไคลน์
 ชายหนุ่มชำเลืองมอง มันกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
 “ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น คุณเองก็ทำได้ถ้าตั้งใจศึกษา… สัมผัสวิญญาณของคุณก็คงเฉียบแหลมไม่แพ้ผมหรอกใช่ไหม?”
 เลียวนาร์ดพยักหน้า
 “นั่นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอกนะ”
 เมื่อกล่าวจบ เหยี่ยวราตรีนัยน์ตาเขียวรีบเดินข้ามถนนไปหยุดหน้าบันไดวนท่ามกลางสายฝนตกปรอย
 ไคลน์กังวลว่าชุดทำงานใหม่เอี่ยมของตนจะเปียก มันรีบวิ่งย่องข้ามถนนว่องไว
 อาคารตรงหน้าสูงสามชั้น ลักษณะคลับคล้ายตึกแถวบนโลกเก่า ทางเข้าแต่ละชั้นจะอยู่กลางทางบันไดวน แต่ละชั้นมีแค่สองห้องซ้ายขวา
 ไคลน์ทดสอบทำนายแท่งไม้ในชั้นที่หนึ่งและสอง แต่แท่งไม้ยังคงชี้ขึ้น ทั้งคู่จึงเดินขึ้นไปยังชั้นสาม
 ไคลน์ลงมือทำนายอีกครั้ง
 ฟ้าววว
 สายลมเย็นพัดพาละอองน้ำฝนพาดผ่านบันไดวน นัยน์ตาชายหนุ่มพลันดำเข้ม คล้ายกับจะดูดกลืนวิญญาณของมนุษย์เข้าไป
 ฟ้าววว!
 เสียงลมยังคงดังต่อเนื่องประหนึ่งฟ้าร่ำไห้ ไคลน์ปล่อยมือไปตามสบาย ไม้ค้ำที่ยังมีสร้อยคอวายุรัดพันกำลังตั้งตรงเป็นเวลานาน
 ไคลน์ท่องเสียงค่อย
 “ที่อยู่ของเอลเลียต”
 ทันใดนั้น ไม้ค้ำล้มชี้ไปยังห้องฝั่งขวา
 “น่าจะอยู่ในนั้น”
 ขณะไคลน์ก้มหยิบไม้ค้ำเลี่ยมเงิน มันใช้ปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วสองครั้ง
 ชายหนุ่มเพ่งพิศห้องขวามืออย่างละเอียด แสงออร่าจากมนุษย์ภายในส่องสว่างชัดเจนเต็มสองตา
 “หนึ่ง สอง สาม สี่… ผู้ร้ายสาม ตัวประกันหนึ่ง ตรงตามข้อมูลที่ได้รับ… แสงออร่าหนึ่งจุดมีส่วนสูงต่ำ คงจะเป็นเอลเลียต…”
 “มิสเตอร์ครีเล่าว่า พวกมันมีปืนล่าสัตว์สองกระบอกและลูกโม่หนึ่งกระบอก”
 ไคลน์กระซิบกระซาบ
 เลียวนาร์ดแสยะยิ้ม
 “ให้ฉันกล่อมพวกมันเอง”
 “อา…”
 “เหตุไฉนพวกเจ้าต้องประพฤติร้าย…”
 “เหตุไฉนพวกเจ้าไม่ใช้ชีวิตสงบสุข”
 เลียวนาร์ดเยื้องย่างสองก้าว สีหน้าและแววตาพลันเงียบงันเจือความเศร้า
 เสียงของมันใสกังวานขึ้นทุกขณะ
 “จงหวาดกลัว ต่อเหล่ามาร”
 “จงเทิดทูน องค์จันทร์ชาด”
 “มีหนึ่งสิ่ง ที่แน่ชัด ทุกชีวิต ย่อมถึงฆาต”
 “มีหนึ่งสิ่ง ที่เที่ยงแท้”
 “คืออื่นใด ล้วนภาพวาด”
 “เช่นบุปผา ที่ถูกเด็ด”
 “มีชะตา ต้องลาจาก”
........................