ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายเริ่มกรีธาทัพเข้าหากัน ปะทะต่อสู้กันอย่างอลหม่าน ผมจึงรีบนั่งลงและควานหาไฮโพชั่นในคลังเก็บของมาดื่มอีกหนึ่งขวด เพื่อให้ร่างกายฟื้นฟูได้เร็วที่สุด
ขาผมตอนนี้สั่นดิ๊กๆ ไม่ยอมหยุด ร่างกายของผมกระสันอยากออกไปสู้มาก ผมไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากแค่ไหน รู้เพียงแค่ไม่อยากอยู่เฉยๆ แน่นอน
"ไอ้หนู ไม่ต้องร้อนใจไป" ไนท์ฮอว์กที่นั่งข้างผมพูดขึ้นมา ผมเห็นเขากำลังสูบไปป์อยู่ ผมจึงคว้าแย่งมาสูบทันที
ซู๊~~~ด…. แค่ก! แค่ก! แค่ก! ค่อก! ค่อก!
"โอ๊ย สำลักเกือบตาย นี่มันยาเส้นธรรมดานี่ครับ แสบคอเป็นบ้าเลย ลุงมีไอเท็มหกดาวแบบเมื่อกี้อีกรึเปล่า?"
"จะบ้าเรอะวะ! นั่นไอเท็มหกดาวเชียวนะเว้ย ใบหญ้าหอมสวรรค์น่ะเป็นประเภทใช้ครั้งเดียว หาโคตรยากเลยละขอบอก" ไนท์ฮอว์กตอบและคว้าไปป์กลับไปสูบต่อ
"แล้วมีอะไรที่เพิ่มพลังอีกบ้างไหม ผมอยากออกไปสู้ แต่ก็กลัวจะเป็นตัวถ่วง"
"ถ่วงแน่นอน ภาระชัดๆ แกน่ะ"
"...."
"อ้าว คิ้วขมวดเชียว แซวนิดหน่อยทำเป็นเครียด เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
ผมยังจ้องหน้าไนท์ฮอว์กอยู่ จนเขาเอียงตัวมาพูดเบาๆ ว่า "อย่าลืมว่าในตัวแกมีอะไรอยู่ ถ้าเข้าไปชุลมุนกับเขาแล้วเกิดพลาดท่าขึ้นมา ซึ่งแกต้องพลาดแน่ รับรองว่าหากเกิดกรณีนั้นละก็ ถึงเป็นข้าก็คงขำไม่ออกแน่นอน เข้าใจยัง?"
"...ครับ เข้าใจครับ" ผมตอบกลับเสียงหงอย
"แหม~! ซึมเป็นส้วมเชียว ฟังนะ คนเราไม่มีใครเก่งแต่เกิดหรอกเว้ย ไม่ต้องทำเป็นเก่งตอนนี้ สักวันแกจะเก่งมากกว่านี้แน่นอน แกจะได้ปกป้องผู้คนอีกเยอะ แกจะได้มีโอกาสทำเท่ต่อหน้าสาว ได้เป็นฮีโร่ แต่วันนี้แกเพิ่งเลเวลเท่านี้ เกินคำว่ากากมานิดหนึ่ง ฉะนั้น จงยอมรับความอ่อนแอของตนเองซะ นั่นถึงจะเป็นก้าวแรกของสู่เส้นทางยอดฝีมือ"
"....ครับ"
….
พวกเราเฝ้ามองสงครามอันแสนชุลมุนวุ่นวายตรงหน้าห่างออกไปประมาณไม่เกิน 100 เมตร ผมรู้สึกหวาดหวั่นในใจเล็กน้อย เมื่อคิดว่าถ้าไม่ได้เอฟเฟ็กต์ [ผ่อนคลาย] ละก็ ผมคงเลิ่กลั่กลนลานจนพลาดให้โดนฆ่าตายง่ายๆ ชัวร์ ตอนนี้เมื่อมีโอกาส ผมจึงพยายามเรียนรู้วิธีการต่อสู้ของวิสเปอร์ ในความมืดแน่นอนว่าเธอนั้นไร้เทียมทาน แต่ในลานต่อสู้แบบนี้เธอก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ถึงแม้เธอจะตัวเล็ก แต่นั้นไม่ใช่จุดอ่อนเลย กลับกันวิสเปอร์ทำให้มันกลายเป็นจุดแข็งได้อย่างน่าทึ่ง หลบหลีกรวดเร็ว เข้าโจมตีจากมุมอับสายตาศัตรูอย่างฉับไว การเคลื่อนไหวไม่มีสูญเปล่าแม้แต่น้อย
"ผมคิดว่าวิสเปอร์ได้เปรียบกว่านิดๆ นะ ลุงคิดว่าไง?"
"ข้าก็คิดอย่างนั้น เป็นแบบนี้อีกไม่เกิน 20 นาที เราชนะแน่นอน..." ฟังไนท์ฮอว์กพูดแล้วปากผมยิ้มขึ้นทันที แต่ก็ต้องหุบลงเมื่อไนท์ฮอว์กพูดต่อว่า
"แต่เรื่องมันน่าจะยังไม่จบ รอธฟิลด์มันไม่หมดมุกแค่นี้หรอก และข้าจะไม่ยอมให้มันเป็นคนตัดไพ่ใบสุดท้าย ข้าจะเตรียมทำอะไรนิดหน่อย เอาล่ะ! แจ็ก แกรีบไปแบกเจลค์มาตรงนี้ แล้วคอยคุ้มกันพวกเราเอาไว้"
"ค...ครับ ได้ครับ!"
ไนท์ฮอว์กพูดจบก็คุกเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่งพร้อมกับเอาฝ่ามือขวาของเขากางสัมผัสพื้น จากนั้นก็มีอักขระวงเวทสีดำโผล่ออกมาบนพื้นและขยายเป็นวงกลมประมาณ 3 เมตร ในระหว่างที่ไนท์ฮอว์กกำลังเตรียมใช้สกิลอะไรสักอย่าง ผมจึงรีบวิ่งไปหาเจลค์ที่นอนสลบอยู่ใน
พงหญ้าด้านหลังไม่ไกล
เมื่อไปถึง ผมอุ้มเจลค์ขึ้นหลังทันที แต่สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนหลบอยู่ในพงหญ้าเช่นกัน เป็นผู้หญิงผมสีแดงกุหลาบ เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาของเธอสีเขียวอ่อนกลมโตสดใส
"พี่อาริเอล?"
พนักงานต้อนรับของกิลด์ไฮเอนด์นั่งคุดคู้อยู่ด้วยความกลัว "นะ...น้องที่เป็นโจรนี่นา ฮือ~! ฮือ~! อย่าทำอะไรพี่เลยนะ พี่ยังไม่อยากตาย"
"ผมจะไปทำอะไรพี่ล่ะครับ พวกเราไม่ใช่คนป่าเถื่อนขนาดนั้น แล้วนี่ทำไมพี่ไม่ไปหลบในกิลด์ มาหลบในนี้ทำไมอ่ะ?"
"มาสเตอร์รอธฟิลด์น่ะสิ สั่งให้ทุกคนออกมาทั้งหมดเลย และ
สั่งปิดล็อคกิลด์ไว้ทุกประตู ห้ามใครเข้าไปอีกถ้าไม่ได้รับอนุญาต"
อาริเอลอธิบาย
"พี่..! ผมถามพี่ตรงๆ พี่จะลาออกจากกิลด์ไฮเอนด์รึเปล่า?"
"ฮืออือ… พี่แค่ทำงานวันนี้วันเดียว พี่ก็รู้แล้วละว่าที่นี่ไม่ใช่กิลด์ที่ดีเท่าไรนัก แต่งานมันหายาก จะไปเป็นนักผจญภัย พี่ก็กลัวไม่กล้าสู้กับมอนสเตอร์ แถมพี่ใช้เวทเป็นแค่บทเดียวเอง หาปาร์ตี้ยาก อือ~! พอตัดสินใจมาทำงานออฟฟิสก็เจอแบบนี้อีก พี่ก็ไม่รู้จะทำไง...ฮืออือ" เธอบ่นระบายความเศร้าเคล้าน้ำตาออกมารัวๆ ผมตัดสินใจตะคอกใส่เพื่อให้เธอได้ตั้งสติ
"พี่อาริเอล! พี่ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ผมไม่มีเวลานะครับ ถ้าพี่บอกว่าจะลาออกจากที่นี่ละก็ ผมสัญญาจะปกป้องพี่เอง แต่ถ้าไม่…! พี่ก็หาทางหลบดาเมจเอาเองละกัน ถ้าจบเรื่องแล้วพวกผมแพ้ พี่จะทำงานที่กิลด์เส็งเคร็งแบบนี้ต่อ นั่นก็เรื่องของพี่แล้ว!"
"...."
"ฮึ่ก...." เธอเอามือลูบหน้าเพื่อเช็ดน้ำตาออก ตบแก้มตัวเองเบาๆ ทีหนึ่งและพูดว่า "โอเค ตัดสินใจแล้ว พี่จะลาออก!"
"อื้อ ดีมากๆ ถ้างั้นละก็มากับผมเลย ผมจะดูแลพี่เอง" ผมยื่นมือให้หาพี่อาริเอลที่นั่งอยู่ เธอจับมือผม ผมช่วยดึงเธอให้ลุกขึ้น แต่ดูเหมือนผมจะดึงแรงไปหน่อย เธอพุ่งพรวดขึ้นมาซบที่อกผมซะงั้น…
'อ๊ะ นุ่มจัง... เห้ย! ไม่ใช่สิ'
ผมรีบดึงตัวเธอออกห่างและกวักมือเธอให้วิ่งตามผมมา เหตุการณ์เมื่อสักครู่สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลยว่า ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ ผมจึงเหลือบไปมองน้ำที่ยืนอยู่ภายนอกโดม สงสัยผมอาจหลอนไปเอง เพราะน้ำไม่ได้หึงอะไร แต่ส่งสายตาเป็นห่วงมามากกว่า นั่นยิ่งทำให้ผมอยากรอดตายมากขึ้นไปอีก
ใครที่อยู่ใกล้ โจมตีไปที่เจ้าไนท์ฮอว์กเดี๋ยวนี้!"
นักรบสองคนกับจอมเวทอีกหนึ่งคน วิ่งเข้ามาหมายจะโจมตีไนท์ฮอว์ก ส่วนผมยังวิ่งไม่ถึงเขา
"งานเข้า! แบบนี้ไม่ทันแน่นอน บ้าเอ๊ย! ทำไมพวกมันรู้ตัวไวจังฟะ!"
"น้องแจ็ก รับนี่ไปค่ะ เปิดใช้งานสกิล [เฮสต์!]" (Haste) เสียงร่ายเวทของพี่อาริเอลดังขึ้นพร้อมกับแสงสีชมพูที่ส่องวูบเข้าตัวผม จากนั้นผมรู้สึกว่าร่างกายคึกคักขึ้นมาทันตา
ติ๊ง!
คุณได้รับบัพเอฟเฟ็กต์จากสกิล [เฮสต์]
ค่าสถานะ 'สปีดอัพ!' ถูกเปิดใช้งานค่ะ
ผลลัพธ์ - ความว่องไว ความคล่องแคล่ว ค่าความเร็วทุกชนิด ปฏิกิริยาตอบสนอง เพิ่มขึ้น 300% เป็นเวลา 120 วินาที
"นี่มันอะรั้ย! ทำไมรู้สึกถึงสปีด ร่างกายอารมณ์เร็วไปหมด ขนาดเวลาพูดลิ้นยังระระรัววววไม่หยุด หยุดๆๆ หยุดไม่ได้เลย--!"
"นั่นคือสกิลเพิ่มความเร็วของพี่เอง รีบไปช่วยคุณลุงคนนั้นก่อนเถอะค่ะ เร็วเข้า!"
"โอ้ๆๆ! แบบนี้ก็สนุกน่ะเซ่!" ผมกระชับเคียวในมือแน่น ออกตัววิ่งไปด้วยสปีดที่เร็วยิ่งกว่านรก เปิดก่อนได้เปรียบ ผมเงื้อสองแขนไป
ข้างหลังใส่พลังปาเคียวออกไปเต็มแรง
"[เคียวบูมเมอแรง!]"
ฟิ้--ว! คว้า---ง!
ฉัวะ!
นักรบคนแรกถูกเคียวเฉือนเข้าที่ไหล่เต็มๆ ส่วนอีกคนเบี่ยงตัวหลบทัน เคียวพุ่งต่อไปจนถึงจอมเวทสาว ซึ่งเธอก็ก้มหลบทันเช่นกัน นักรบคนที่หลบได้ตะโกนบอกว่า
"ระวัง! เคียวมันจะวกกลับมาอีกครั้ง!"
เคียวหมุนวกกลับมา จอมเวทสาวได้ยินคำเตือน แต่ดูเหมือนเธอจะว่องไวไม่พอ จึงโดนเคียวเล่มหนึ่งเฉือนเข้าที่ขา เธอทรุดตัวลงทันที และเมื่อเคียวที่เปล่งออร่าสีแดงคมกริบกำลังหมุนคว้างกลับมา นักรบทั้งสองหันไปซัดสกิลใส่เคียวจันทร์เสี้ยวของผมเพื่อจะสกัดมันให้ได้
"[เพลงดาบไร้ปราณี!]"
"[หมัดลมปราณอัดกระแทก!]"
ฟุ่บ! วืด!
ก่อนที่จะเกิดการปะทะกัน ผมเปิดใช้งานคำสั่งลัดในใจเรียกอาวุธกลับเข้าคลังในพริบตา ทำให้พวกเขาโจมตีวืด จากนั้นก็เรียกเคียวออกมาถือในมืออีกครั้ง และตอนนี้ผมวิ่งถึงตัวทั้งคู่พอดี
"[แทงข้างหลัง!] X 4"
ผมอัดสกิลสี่ครั้งซ้อนเล่นเอามานาหมดไม่มีเหลือ นักรบทั้งคู่ล้มตึงลงกับพื้นในทันใด
จากนั้นผมออกตัวกระโดดเข้าหาจอมเวทสาวอีกคนหนึ่ง เพื่อจัดการให้เสร็จ แต่เธอตั้งตัวได้ทัน เงยหน้าขึ้นมาโจมตีใส่ผม
 "[คาไมทาจิ!]"
"โอ๊ย!" ผมถูกเวทใบมีดสายลมโจมตีเข้าอย่างจัง โดนไปหลายแผล กระเด็นย้อนกลับมาทางเก่า จอมเวทสาวลุกขึ้นเดินกระเผลกตามมาร่ายเวทซ้ำใส่ผม แต่จู่ๆ ร่างแยกของวิสเปอร์กระโดดมาขี่คอเธอเอาไว้ และใช้มีดกระซวกคอหอยทันที เธอร่วงตุบลงกับพื้นแบบไร้ชีวิต จากนั้นวิสเปอร์กระโดดหายแวบไปอย่างรวดเร็ว
…..สงครามยังคงดำเนินต่อไป กองทัพสีดำของวิสเปอร์เริ่มถาโถมบุกอย่างรุนแรง และตอนนี้เหมือนรอธฟิลด์จะรู้ตัวแล้วว่าอีกไม่นาน กองทัพสีทองของเขาจะต้องพ่ายแพ้
"ฮึ่ม! ข้าไม่ยอมแพ้แน่ ไม่ยอม! ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม..."
"กิลด์มาสเตอร์คอมมานด์ เปิดใช้งาน [คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:088]!!"
"คำสั่งนี้จำเป็นต้องใช้งบประมาณกิลด์ 20%, หินแร่มิธริล 10 kg, เลือดมังกรศักดิ์สิทธิ์ 1 ขวด, และน้ำตานกฟินิกซ์ 10 mml ในการเปิดใช้งาน ขอคำสั่งยืนยันด้วยค่ะ"
"เออ--! ข้าขอยืนยัน ปัดโธ่เว้ย! หมดกันสมบัติหายากของข้า"
วู้ม-------ม!!
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:088 [ผู้ไม่มีวันดับสูญ] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"ว้าเว้ย! มันจะบัพอะไรกันนักกันหนา คราวนี้อะไรอีกล่ะ?!" ผมอุทานอย่างเหลืออด
รอธฟิลด์ที่ลอยอยู่หันมามองพวกเรา เหมือนจะได้ยินที่ผมถาม หรือไม่ก็คงอยากอวดเบ่ง อยากคุยโวเกทับไนท์ฮอว์กอะไรประมาณนี้แหงๆ
"ข้าบอกแล้วว่ากิลด์ไฮเอนด์จะไม่มีวันแพ้! บัพนี้จะทำให้พลังชีวิตของสมาชิกกิลด์ไม่มีวันเป็นศูนย์ พวกข้าจะอยู่ในสถานะ [อมตะ] เป็นเวลา 10 นาที!"
"บ้าไปแล้ว! นี่มันเหมือนกินยาอมตะที่วินได้จากอีเวนท์โปรโมทเลยนี่หว่า แย่แล้วแบบนี้"
"อุวะฮ่าฮ่าฮ่า ลุยเข้าไปเลย เหล่าสมาชิกกิลด์ไฮเอนด์อันทรงเกียรติของข้า ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้ว!"
"โอ้ววววว!!" "ย่า----ห์!!" "ฆ่ามานนนนน!!"
สงครามที่เมื่อฝ่ายหนึ่งดันฆ่าไม่ตายขึ้นมา ทำให้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไป วิสเปอร์ทุกร่างพยายามสู้สุดความสามารถแล้ว แต่ก็ทำได้เพียงลดพลังชีวิตของศัตรูให้เหลือน้อยที่สุด กองทัพสีทองได้กลืนกินกองทัพสีดำเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างแยกของวิสเปอร์เริ่มถูกสังหารระเบิดเป็นควันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผมต้องใช้คำพูดเดียวกับที่ไนท์ฮอว์กพูดเมื่อสักครู่เลยว่า 'อีกไม่ถึง 20 นาที พวกเราแพ้แน่'
"ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า! ไงล่ะเว้ยไนท์ฮอว์ก รอยยิ้มอันแสนทุเรศทุรังของแกนั้น ข้าจะลบมันออกไปจากใบหน้าให้เอง จงเคียดแค้นเข้าสิ จงทรมาน จงเจ็บใจในความพ่ายแพ้ครั้งนี้ซะ นี่คือวันที่แกจะต้องหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ฮ่าฮ่าฮ่า--!!"
เมื่อรอธฟิลด์หัวเราะเหยียดหยามไนท์ฮอว์กเสร็จ กลับเป็นเขาซะเองที่ดูงุนงง ผมจึงหันไปและเห็นชายผู้บ้าคลั่งยังคงยิ้มอยู่อย่างไม่ทุกข์ร้อน ไม่สะทกสะท้าน ในแววตาของเขาไม่มีความเกรงกลัวกับสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
"นี่แกบ้าไปแล้วสินะ? สรุปข้าสู้กับคนบ้าเหรอวะ เอาเถอะ งั้นแกก็จงตายไปพร้อมกับรอยยิ้มบ้าบอนั่นเลยก็แล้วกัน ทุกคน! ฆ่าพวกมันให้หมด!"
ไนท์ฮอว์กลุกขึ้นยืน ผมไม่ทันสังเกต แต่วงเวทสีดำที่พื้นหายไปแล้ว
"รอธฟิลด์ แกรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงยังยิ้มอยู่ได้… นั่นก็เพราะว่าทุกอย่างมันเป็นไปตามแผนของข้ายังไงล่ะว้อย!"
"....."
ไนท์ฮอว์กขบฟันแน่น กำสองหมัดออกมาด้านหน้า ตั้งท่าเบ่งพลัง เขาเกร็งร่างซะจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"ฮ่าห์.. ฮ่าห์…! ฮ่าห์~!"
ตอนแรกคิดว่าตาฝาดไป เพราะผมเห็นรอยสักรูปเสือ สัญลักษณ์ของสมาคมโจรเร้นเงากระตุกเบาๆ ตาของเสือบนหลังไนท์ฮอว์กเปล่งประกายสีแดงแวบออกมา จากนั้นมันก็เริ่มขยับไปมาบนหลังของเขา
ไนท์ฮอว์กกางสองมือชูขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนคำรามก้อง
"เปิดใช้งานสกิล [พยัคฆ์สายฟ้าจุติ!!]"
วู้มมมม!! ซูม------!!
รอยสักพุ่งวาบเป็นลำแสงสีดำทมิฬขึ้นสู่เบื้องบน มันพุ่งด้วยความเร็วทะลุผ่านโดมสายฟ้าเป็นรูออกไป ทุกคนที่กำลังต่อสู้อยู่หยุดและเงยหน้ามองดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น สายฟ้าทมิฬหายขึ้นฟ้าไปประมาณ 2 วินาที จากนั้นก็มีสายฟ้าสีขาวอมน้ำเงินขนาดใหญ่ฟาดกลับลงมาแทน
เปรี้ยง!! ตูม!!
ตรงจุดที่สายฟ้าฟาดลงมา พื้นดินแตกกระจายเป็นวงกว้าง ท่ามกลางฝุ่นควันนั้นมีใครบางคนนั่งก้มหน้าคุกเข่าข้างเดียวอยู่ เขายืนขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ฝุ่นควันที่เริ่มจางลงเผยให้เห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือผู้ชายผอมสูงคนหนึ่ง ผมหงอกขาวทรงสั้นฟูยุ่งทั้งหัว จอนยาวเกือบถึงคาง เขาสวมชุดสูทสีดำทั้งตัว เสื้อเชิ๊ตด้านในเป็นสีดำเช่นกันสไตล์แบล็กอินแบล็ก ตรงส่วนเอวของเขามีดาบซามูไรเหน็บเอาไว้สองเล่ม เล่มหนึ่งมีขนาดปกติ ส่วนอีกเล่มมีขนาดยาวเป็นสองเท่าเห็นจะได้ แต่สิ่งที่สะดุดตาทุกคนมากที่สุด เห็นจะเป็นทั่วทั้งร่างของชายคนนี้มีออร่าสายฟ้า
สีขาวอมน้ำเงินครอบคลุมอยู่ ลั่นเปรี๊ยะๆ ตลอดเวลา เสมือนเขาคือ
'กึ่งมนุษย์กึ่งสายฟ้า'
"ทะ.. ท่านคือ… มาสเตอร์ลู?! ...เป็นไปไม่ได้ อะไรกัน… ทำไม…?" รอธฟิลด์เริ่มเสียงสั่นและอยู่ในสภาพงุนงงสุดขีด เมื่อได้เห็นมาสเตอร์ลู หัวหน้ากิลด์ของสมาคมโจรเร้นเงาปรากฏตัวต่อหน้าต่อตา
มาสเตอร์ลูส่งสายตาแข็งกร้าวกลับมา เขาขยับปากเล็กน้อยเปล่งคำพูดออกมาคล้ายเสียงกระซิบ แต่ที่น่าตกใจคือ เสียงนั้นใหญ่หนักแน่นและดังมากพอที่ทุกคนในโดมสายฟ้าจะได้ยิน
"ข้ามาเพื่อ ปิดฉากสงคราม ครั้งนี้"
"ฮ่ะ!" รอธฟิลด์เหมือนตั้งใจทำเสียงหลุดขำออก "ขออภัยครับท่าน แต่ไม่คิดว่าท่านจะชอบขี้โม้ พูดจาโอ้อวดไร้สาระเหมือนกับลูกน้องท่านเลยนะครับ ถึงท่านจะเป็นหนึ่งในนักผจญภัยระดับตำนานของอาณาจักรก็เถอะ แต่นี่ฝั่งข้ามีลูกน้องอยู่อีกนับร้อย มีทั้งบัพทองคำ แล้วยังบัพอมตะ..."
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:088 [ผู้ไม่มีวันดับสูญ] หมดเวลาแล้วค่ะ!"
"...."
มาสเตอร์ลูยิ้มบางออกมาแวบหนึ่ง ก่อนที่จะชักดาบทั้งสองเล่มออกมาพร้อมกันอย่างเชื่องช้า วาดดาบสองเล่มเสียดสีกันหนึ่งครั้งอย่างรวดเร็ว ชิ้ง! ออร่าสายฟ้าระเบิดออกเสียงดังเปรี้ยง คลื่นพลังรอบกายเขาปรากฏเป็นรูปร่างหัวพยัคฆ์สายฟ้าขนาดใหญ่อยู่ด้านบน
ครืน~! ครืน~! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
บรรยากาศในโดมสายฟ้าตึงเครียดกดดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนทำได้เพียงเฝ้าดูว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป...
"โทระ ไรเนะ..."
"เคล็ดเพลงดาบสายฟ้า เทพยุทธ์ที่ 5"
"[พยัคฆ์สายฟ้าคำรณ!]"
หัวพยัคฆ์เปล่งเสียงคำรามออกมาดังมาก ดังราวกับเป็นเสียงฟ้าผ่าผสมกับเสียงของอสูรร้าย
"โฮก-----------!!! เปรี้ยงงงงงง!!!"
"อ๊ากกกก!!" "อ๊าาาาาา!!"
ทุกคนเอามือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างโดยสัญชาตญาณ มันเป็นเสียงที่ดังขนาดสั่นสะเทือนไปทั้งแผ่นดิน สะท้านไปทั้งท้องฟ้า อากาศภายในโดมสั่นไหวอย่างรุนแรง จนถึงขั้นที่กับดักโดมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์เริ่มแตกร้าวและพังทลายในที่สุด
เพล้ง!! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ........... ติ๊ง!
สมาชิกกิลด์ไฮเอนด์ในสนามรบทุกคนที่อยู่ภายในโดมสายฟ้ามีวินโดวส์เด้งขึ้นมาแจ้งเตือนกันอย่างถ้วนหน้า ทุกคนรวมทั้งรอธฟิลด์ที่ลอยอยู่ และพี่อาริเอลที่ยืนข้างผม ผมขยับไปหาเธอที่กำลังยืนมึนกระพริบตาปริบๆ อยู่ และอ่านหน้าต่างแจ้งเตือนของเธอ
คุณอยู่ในระยะของเอฟเฟ็กต์สกิล [พยัคฆ์สายฟ้าคำรน]
หากมีพลังชีวิตต่ำกว่า 30% คุณจะถูก "สตั๊นท์" เป็นเวลา 15 วินาที
ผมอ้าปากค้างเมื่อได้อ่านสกิลและหันไปมองเหล่าศัตรูนับร้อยที่ถูกสตันท์ ยืนแข็งทื่ออยู่ในขณะนี้ และแน่นอนว่าความเหลือเชื่อยังไม่จบแค่นี้แน่ เพราะผมไม่คิดว่ามาสเตอร์ลูจะสตันท์ศัตรูเอาไว้เฉยๆ สังเกตจากมุมปากของไนท์ฮอว์กที่ยิ้มกว้างจนจะถึงรูหู และสีหน้าของรอธฟิลด์ที่ขาวซีดลงอย่างกะทันหัน ทำให้ผมรู้ว่าสงครามครั้งนี้กำลังจะปิดฉากลงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา
 มาสเตอร์ลูเก็บดาบทั้งสองเล่มเข้าฝัก โน้มตัวไปข้างหน้า มือซ้ายกำปลอกดาบส่วนที่ติดกับกระบังมือเอาไว้แน่น นิ้วโป้งดันโก่งดาบไว้เล็กน้อย มือขวาประคองที่ด้ามจับ มาสเตอร์ลูตั้งท่า 'อิไอ' ได้อ่อนช้อยแต่หนักแน่น ออร่าสายฟ้าระเบิดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดอีกครั้ง ทิ่มแทงไร้ทิศทางและหมุนวนรอบกายของเขาอย่างรุนแรง จนในที่สุดพลังสายฟ้าที่ส่งเสียงดังเปรี้ยงปร้างไม่ยอมหยุดนั้น ได้ถูกสูบเข้าสู่ดาบเล่มที่เขากำลังจะชักออกมา
เกิดความเงียบสงัดขึ้นชั่วครู่…...
เงียบขนาดที่นกยังหยุดร้อง สายลมยังหยุดพัด ผู้คนต่างลืมวิธีหายใจ จากนั้นมาสเตอร์ลูก็เอ่ยเสียงหนักแน่นเหี้ยมเกรียมออกมาเพื่อทำลายความเงียบ
"ซันดะโบรูโตะ ซัทซึจิน..."
"เคล็ดเพลงดาบสายฟ้า เทพยุทธ์ที่ 7"
"[ทัณฑ์อัสนีบาตสังหาร!!]"
แว่บ!
ฉัวะ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ฉัวะ! ฉัวะ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยงงงงง! เปรี้ย---ง!!!
มาสเตอร์ลูหายวับไปฟาดฟันเหล่าศัตรูที่ติดสตันท์อยู่ทั้งหมด ราวกับตัวเขาและดาบเล่มนั้นกลายเป็นพายุสายฟ้าโหมกระหน่ำเข้าสู่ร่างของนักผจญภัยนับร้อยคนอย่างพร้อมเพียงกัน ฟาดฟัน! ฟาดฟัน! ฟาดฟัน!
เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ย---ง!! เปรี้ยงงงงง!!!
ครืน... ครืน... ครื~น…
การโจมตีทั้งหมดเสร็จสิ้นในเวลาแค่ 5 วินาทีเท่านั้น ในสนามรบแห่งนี้ไม่เหลือสมาชิกกิลด์ไฮเอนด์ที่ยืนอยู่อีกต่อไป สกิลท่าไม้ตายของหัวหน้าสมาคมโจรเร้นเงาช่างแสนงดงาม ร้ายกาจ และน่าพรันพรึงเป็นที่สุด วันนี้ผู้คนนับพันที่อยู่โดยรอบได้เห็นถึงศักยภาพและความแข็งแกร่งของหนึ่งในตำนานที่ยังมีชีวิตอยู่
ค่ำคืนแห่งสงครามที่ยาวนานมากสำหรับผมได้จบลงเช่นกัน พร้อมกับพระอาทิตย์ยามเช้าที่เริ่มโผล่ขึ้นมาทีละน้อยจากปลายขอบฟ้า ราวกับโลกใบนี้กำลังจะบอกว่า 'ได้เวลาเริ่มต้นใหม่แล้ว'
รอธฟิลด์ตัวสั่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา และเขากำลังจะหันหลังบินหนีไป แต่แน่นอนว่านั่นเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้
ฟุ่บ!
"แกคิดจะหนีไปไหนงั้นเหรอ ไอ้ขี้ขลาด--!" ไนท์ฮอว์กกระโดดพุ่งตัวไปดักหน้ารอธฟิลด์อย่างรวดเร็ว และใช้หมัดชกเข้าที่หน้าเต็มเปา
ตูม!
รอธฟิลด์ปลิวตกลงที่พื้น แต่เขาก็รีบลุกทันที เขาตะเกียกตะกายวิ่งหนีอีกครั้ง แบบที่เรียกว่าหนีหัวซุกหัวซุนนั่นแหละ เขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ไนท์ฮอว์กเรียกเชือกออกมาและเหวี่ยงไปรัดขาเอาไว้ เขาจึงสะดุดล้มหน้าทิ่มพื้นดังตึง เขาพยายามคลานหนีต่ออีก ไนท์ฮอว์กจึงออกแรงดึงสุดแรงลากรอธฟิลด์ไถกับพื้นกลับมา
ครืด~~ ครืด~~
รอธฟิลด์นอนอย่างหมดแรง เนื้อตัวมอมแมมด้วยเลือดและฝุ่น เสื้อผ้าหรูหราของเขาฉีกขาด หมดสภาพลอร์ดสูงศักดิ์ผู้หยิ่งทะนงโดยสิ้นเชิง และเมื่อเขาถูกลากมาจนสุดทาง ก็ถูกไนท์ฮอว์กเหยียบซ้ำที่หน้าอก ยันพื้นไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
"อั่ก!... แฮ่ก แฮ่ก"
"แกแพ้แล้ว รอธฟิลด์ ข้าจะส่งตัวแกให้กับทางสำนักราชองครักษ์ พร้อมกับ..." ไนท์ฮอว์กดีดนิ้วดังเป๊าะมาทางผม ผมรีบส่งคริสตัลไดรฟ์ให้เขาทันที "...หลักฐานความชั่วของแกทั้งหมด แกจบเห่แน่ เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
รอธฟิลด์เหม่อมองไปยังท้องฟ้าด้านบน ไม่ยอมสบตาไนท์ฮอว์ก และพูดว่า "ข้าประมาทแกไปจริงๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าโจรกระจอกอย่างแก จะวางแผนไว้ล้ำลึกขนาดนี้… แกวางแผนนี้มานานรึยัง?"
"นับตั้งแต่วันที่ข้ารู้ว่าแกเป็นคนฆ่าลอร์ดริชท์ อย่างที่แกเคยรู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่ฉลาดนัก ข้าไม่ใช่คนเหลี่ยมจัดเหมือนแก ข้าจึงไม่เคยประมาทแกเลยแม้แต่น้อย ข้าคอยสืบ คอยตามดูแกอยู่ในเงามืดมาเป็นระยะเวลานาน บางครั้งข้าต้องทนดูแกย่ำยีคนอื่นต่อหน้าต่อตา แต่ข้าก็ต้องอดทนเอาไว้ให้ได้ จนกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในแผนการจะพร้อม"
"เชอะ! แกรู้ว่าข้ามี 'กิลด์คอมมานด์' อะไรบ้าง รู้หมดทุกอย่างเลยรึไง?!"
"ใช่ ข้าคาดเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าสุดท้ายแกจะต้องใช้บัพ [ผู้ไม่มีวันดับสูญ] เป็น ไพ่ตายสุดท้าย เป้าหมายของข้าตั้งแต่ที่ต้องเปิดศึกกับทั้งกิลด์แบบนี้ จึงมีเพียงแค่สิ่งเดียว นั่นคือลดพลังชีวิตของทุกคนให้น้อยที่สุด และอัญเชิญมาสเตอร์ลูออกมาปิดฉาก"
"..."
"อัญเชิญกิลด์มาสเตอร์ออกมาได้ทุกเวลา [พยัคฆ์สายฟ้าจุติ] นั่นคือความลับของสมาคมพวกแกล่ะสินะ?"
"สกิลนี้ใช้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวในหนึ่งเดือน และนี่ก็ไม่ใช่ตัวจริง เป็นเพียงร่างแยกเงาสมบูรณ์เท่านั้น"
"ฮึ! แสดงว่ามีเวลาจำกัดและไม่สามารถฟื้นฟูมานาได้งั้นใช่ไหม…?"
"บ๊ะ! ไอ้เวรนี่ แกจะถามอะไรมากมายนักหนา--!" ไนท์ฮอว์กเพิ่มแรงที่เหยียบอกของรอธฟิลด์ไปอีกขั้น
"อ่อก! ...อึ่ก!" รอธฟิลด์ถึงกับกระอักเลือดเล็กน้อย หลังจากนั้นผมรู้สึกเหมือนเขาแสยะยิ้มออกมาแวบหนึ่ง แต่ไม่ชัวร์ว่ามองผิดรึเปล่า
"ที่นี่ก่อเหตุวุ่นวายอะไรกัน?!!" อัศวินคนหนึ่งพูดขึ้น ขณะที่เดินนำเหล่าการ์ดอัศวินพิทักษ์เมืองประมาณ 30 คน เมื่อมาถึงพวกเขาเริ่มกระจายตัวตีกรอบล้อมพวกเราเอาไว้เป็นวงกลม ทำหน้าที่ทั้งเคลียร์สถานการณ์และห้ามพวกต่างโลกมุงที่กรูกันเข้ามาใกล้ๆ ไปด้วยในตัว ผมเกือบลืมไปว่าโดมสายฟ้าถูกมาสเตอร์ลูพังยับไปแล้ว
"นายกองอัศวิน 'บาร์เทล' ข้าจะเป็นคนอธิบายให้ท่านฟังเอง" มาสเตอร์ลูกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาหัวหน้าอัศวิน
"โอ้ ท่านมาสเตอร์ลูรึเนี่ย ได้ข่าวว่าท่านเกษียณตนเอง… เอ่อ ไม่คิดว่าท่านยังอยู่ที่อาณาจักรแห่งนี้"
บาร์เทลโค้งคำนับเป็นการทักทาย และมาสเตอร์ลูเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง จากนั้นไม่นานเขาก็สั่งให้ลูกน้องเข้าเชิญตัวรอธฟิลด์ไปสอบสวน รวมทั้งขอหลักฐานจากไนท์ฮอว์กด้วย
"ท่านจะไม่ใส่กุญแจมือควบคุมมนตรากับรอธฟิลด์รึยังไง?" ไนท์ฮอว์กเอ่ยถาม
บาร์เทลขมวดคิ้วและตอบว่า "ข้าก็อยากทำเช่นนั้น แต่ในกรณีที่ชนชั้นสูงถูกกล่าวหา ก่อนที่จะตัดสินไต่สวนว่าผิดจริง ทางเราไม่มีสิทธิ์ใส่กุญแจมือผู้ที่ยศศักดิ์ชั้นลอร์ดขึ้นไป"
"...."
"งั้นข้าจะเป็นคนส่งคริสตัลไดรฟ์ด้วยมือตนเอง"
"ท่านในฐานะคู่กรณี ต้องตามไปให้ปากคำอยู่แล้ว ฉะนั้นเชิญตามมาได้เลยครับ"
ร่างของมาสเตอร์ลูเริ่มส่องแสงออกมา เขาเดินเข้ามาจับไหล่ของไนท์ฮอว์กและพูดว่า "ดูเหมือนทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้ว ร่างแยกเงานี้หมดเวลาพอดี ฝากที่เหลือด้วยนะ นายกองบาร์เทล"
บาร์เทลพยักหน้าเป็นการตอบรับ
"...ขอบคุณครับ มาสเตอร์"
ไนท์ฮอว์กเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับหันไปมองอีกทางหนึ่งไม่ยอมสบตามาสเตอร์ลู ผมเห็นมาสเตอร์ลูทำหน้าประหลาดใจเช่นกัน จากนั้นเขาก็อมยิ้มเล็กน้อยและกลายเป็นแสงพุ่งวาบขึ้นสู่ท้องฟ้า
…...
"ไปๆ เดินไปได้แล้ว ไปคุยกันต่อที่สำนักฯ" บาร์เทลผลักรอธฟิลด์ให้เดินหน้านำเขาไป รอธฟิลด์ก้าวเดินออกมาพร้อมกับอัศวิน 4 คน ล้อมรอบด้านและจากมุมของผม ผมเห็นชัดเจนว่าเขาแอบยิ้มอย่าง
น่ากลัวออกมาแว่บหนึ่งอีกแล้ว เป็นรอยยิ้มที่ไม่ใช่สำหรับคนสิ้นหวัง และไม่ใช่สำหรับคนที่กำลังจนตรอก
รอธฟิลด์หยุดเดินและแหงนหน้ามองข้างบน "ช่างเป็นรุ่งอรุณที่สดใส แสงจากพระอาทิตย์วันใหม่ส่องประกายต้องกระทบกับปราสาทลอยฟ้าได้งดงามยิ่งนัก ข้าขอยืนชมวิวทิวทัศน์นี้สักครู่จะได้ไหมครับ? เป็นครั้งสุดท้าย..."
อัศวินทั้งหมดรวมถึงบาร์เทลเงยหน้าขึ้นมองปราสาทพร้อมกัน เป็นช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นที่พวกเขาประมาท…...
"เปิดใช้งานไอเท็ม [กับดักแมงมุมสายฟ้า]"
แมงมุมสีม่วง 10 ตัว หล่นลงมาจากหน้าต่างระบบของรอธฟิลด์ พวกมันวิ่งกระจายตัวไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ผมรีบตะโกนบอกทันที "หัวหน้าบาร์เทล ระวังครับ!! รอธฟิลด์---!"


"แกกล้ามากนะที่บุกรุกกิลด์ไฮเอนด์ ตอนที่ข้าไม่อยู่ พวกแกเข้าไปที่ห้องหินกิลด์ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?" รอธฟิลด์ถามขึ้นขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ
"...."
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบ แต่ตวัดนิ้วเรียกวินโดวส์ วิ้ง! จากนั้นก็กดเลื่อนไปมาหาอะไรบางอย่างด้วยความเร็ว
"เปล่าประโยชน์ที่จะเรียกกำลังเสริม แกก็น่าจะรู้ถึงคุณสมบัติของไอเท็มราชวงศ์ชิ้นนี้ดีนี่นา 'โดมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์' กำแพงพลังที่แม้แต่จอมมารยังไม่สามารถฝ่ากำแพงนี้ออกไปได้ ปิดกั้นการติดต่อสื่อสารจากภายนอกโดยสมบูรณ์ ถึงคนข้างนอกจะมองเห็นพวกเรา แต่ก็ไม่ได้ยินอะไร เพราะมันปิดกั้นเสียงทั้งหมด และที่สำคัญหากแกตายในนี้อย่าหวังว่าไอ้หนูนั่นจะชุบชีวิตแกทันนะ เพราะแกจะเกมโอเวอร์ทันที ที่นี่ไม่สามารถชุบชีวิตได้"
ผมเหลือบมองออกไปรอบนอก แล้วน่าจะเป็นจริงอย่างที่รอธฟิลด์บอก เพราะภายนอกตอนนี้มีต่างโลกมุงให้เพียบ ก็แหงล่ะ จู่ๆ มีโดมสีขาวอมฟ้าโปร่งใสขนาดมหึมาปรากฏที่กลางเมืองแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องออกอาการเผือกร้อนเป็นแน่
ผมคิดในใจ 'ไอ้วิน นายอยู่ไหนฟะตอนนี้ กำลังดูฉันอยู่รึเปล่า เพื่อนรักของนายตอนนี้กำลังงานเข้าแล้วว้อย' ผมพยายามมองหาตามฝูงชนรอบๆ ที่ยืนประชิดกับโดมอีกฝั่งหนึ่งอยู่ หวังอยากจะได้เจอหน้าเพื่อนซี้ แต่ผมกลับเจอใบหน้าของสาวที่คิดถึงแทน
"ยัยน้ำ?!"
น้ำยืนอยู่กับแก๊งค์สี่สาวของเธอ มะนาว แนนซี่และเรย์ เธอเห็นผมแล้วเช่นกัน พวกเราสบตากันในระยะเกือบ 50 เมตร ผมโบกมือและส่งสายตาหวานซึ้งไป แต่เอ๊ะ… ทำไมเธอมองเขียวกลับมาและชี้นิ้วมาที่ผม
"ฉิบหาย! วิสเปอร์เกาะอยู่ข้างหลังนี่หว่า!"
ผมส่ายหน้างึกๆ พยายามจะสื่อให้รู้ว่ามันไม่มีอะไรในกอไผ่เลย
น้ำคิ้วขมวด แยกเขี้ยวเล็กน้อย และผายมือชึบออกมา ผมคิดว่าเธอคงถามประมาณว่า 'นี่มันหมายความว่ายังไงกันยะ?'
คราวนี้นอกจากส่ายหน้าปฏิเสธแล้ว ผมยกมือขวาขึ้นส่ายด้วยเป็นแรงเสริมว่า 'นี่เป็นเหตุสุดวิสัย มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ นะ!' ผมพยายามจะหย่อนวิสเปอร์ลงให้นอนที่พื้นหญ้า แต่ทันใดนั้น วิสเปอร์กอดคอผมแน่นไม่ยอมไหลลงไป แถมยังเอาหน้าถูไถซุกไซ้ท้ายทอยผมอีกด้วย
ตอนนี้น้ำหน้าตึงไปแล้ว เธอเงยหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องเขม็งมาที่ผม แล้วเธอก็ทำท่าหายใจฮึดฮัดๆ จากนั้นเธอก็สะบัดหน้าไปข้างๆ อย่างเร็ว ประมาณว่า 'ฮึ!' แต่เธอก็ยังไม่เดินหนีไปไหน สงสัยคงอยากดูว่าผมจะตายเมื่อไหร่แหงๆ เธอจะได้ล็อกเอาท์แล้วออกไปจิกผมที่โลกข้างนอก
"ไอ้แจ็ก! เป็นไรวะ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้" ไนท์ฮอว์กหันมาถามผม
"เปล่าครับ ไม่มีอะไร" ผมสังเกตว่าไนท์ฮอว์กสูบไปป์อยู่ตอนนี้ เลยถามกลับด้วยความสงสัย "ลุง… ตอนนี้เอาไงต่อ ว่าแต่ไหงลุงชิลจัง?"
"เคี๊ยก! เคี๊ยก! ชิลบ้าอะไรวะ นี่พวกเราซวยแล้วจะบอกให้ ว่าแต่ ไอ้นั่น ยังอยู่ดีใช่ไหม"
"ไอ้นั่น… อ๋อๆ" ผมทำท่าจะล้วงออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อแจ็กเก็ต ไนท์ฮอว์กเขกหัวผมอย่างไว โป๊ก!
"ไม่ต้องเอาออกมา ไอ้ซื่อบื้อ! ให้พวกมันรู้ว่าอยู่กับข้าน่ะดีแล้ว"
"อู๊ย… ค้าบ" ไอ้นั่นที่ไนท์ฮอว์กกล่าวถึงก็คือ 'คริสตัลไดรฟ์' หินกิลด์พุ่มสีแดงก้อนเล็กที่ดูดข้อมูลทั้งหมดของกิลด์ไฮเอนด์เอาไว้นั่นเอง ก่อนที่จะออกจากประตู เขาส่งให้ผมดูและผมยังไม่ได้คืน ตอนนี้มันจึงอยู่กับผม
"ถ้าพวกเราแพ้… ฉันคงถูกขังจองจำที่คุกใต้ดินสัก 10 ปีล่ะมั้ง หรือไม่ก็อาจจะ 5 ปีแล้วถูกประหาร ปล่อยให้โลกนี้เป็นคนตัดสินว่าจะให้ฉันเกิดใหม่อีกครั้งเมื่อไหร่ แต่แกไม่ต้องห่วงนะแจ็ก พวกเราจะให้การว่าเราจ้างแกมาเป็นตัวช่วย เพราะในข้อมูลแกยังไม่ได้เป็นสมาชิกสมาคมโจรเร้นเงา" ไนท์ฮอว์กกล่าว
"อ้าว ถ้าโดนก็ต้องโดนด้วยกันสิครับ ผมไม่เป็นไรหรอก ผมสมัครใจทำเควสนี้ด้วยตนเองอยู่แล้ว"
"เออน่ะ! ไม่ต้องมาทำตัวแมนเอาตอนนี้ แกเป็นคนจากฟ้า บางทีอาจโดนยัดความผิดมากกว่าข้าซะอีกนะเว้ย หนีเอาตัวรอดไปอ่ะดีแล้ว" ไนท์ฮอว์กทำท่าจะเขกหัวผม แต่ก็ยั้งมือและเปลี่ยนเป็นตบไหล่แทน
ผมหันไปมองรอธฟิลด์ เขาร่อนลงมาอยู่ที่พื้นแล้ว และกำลังจับกลุ่มคุยกับลูกน้องอีกสองคนอยู่ คาดว่าคงกำลังรายงานอยู่แน่ว่ามีสมบัติอะไรในกิลด์ที่หายไปบ้าง ด้านหลังพวกเขาเริ่มมีสมาชิกกิลด์
ไฮเอนด์ทั้งหมดทยอยกันเดินออกมารวมไปถึงล้อมพวกเราเอาไว้เป็น
ครึ่งวงกลมขนาดใหญ่
ติ๊ง!
แจ้งเตือนสำหรับผู้เล่นใหม่ค่ะ!
คุณกำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน มีความเสี่ยงสูงมากที่คุณอาจจะเกมโอเวอร์
คุณอยากสุ่มสกิลพื้นฐานอาชีพก่อนหรือเปล่าคะ?
"โอ้ ดีจังที่เตือน มัวแต่สู้จนลืมไปเลยว่าได้เลเวลอัพมาเยอะเชียว โอ๊ะ! ตอนนี้เลเวล 31 แล้วรึเนี่ย สุ่มๆๆ รีบสุ่มสกิลเลยดีกว่า เผื่อจะได้อะไรแจ่มๆ"
กลุ๊กๆๆๆๆๆ
ติ๊ง!
ยินดีด้วยค่ะ! คุณได้รับสกิล ระดับ A
[เชี่ยวชาญการเคลือบพิษ]
คำอธิบาย: คุณสามารถเคลือบพิษที่อาวุธได้มากสุด 3 ชนิดด้วยกัน
*หมายเหตุ: จำเป็นต้องมีสารพิษในการใช้สกิล
"บ๊ะ! แกนี่มันโชคดีจริงๆ ว่ะ ได้สกิลที่เหมาะกับเวลานี้พอดีเลย" ไนท์ฮอว์กที่ยืนดูอยู่พูดอย่างถูกใจ และยื่นขวดสามขวดมาให้ผม ผมจับขวดใส่คลัง
คุณได้รับขวดยาพิษ [สารหนู] 1 ea
คุณได้รับขวดยาพิษ [กล่อมประสาท] 1 ea
คุณได้รับขวดยาพิษ [ยาชา] 1 ea
"เดี๋ยวพอเริ่มต่อสู้เมื่อไร ก็ใช้เลยนะ ทั้งสามขวดเลย"
"ตกลงว่านี่พวกเรายังมีความหวังจะรอดใช่ไหมครับ?" ผมถามเพราะอยากจะเชื่อว่าไนท์ฮอว์กมีแผนอะไรสักอย่าง แต่ตาแก่นี่ชอบ
อมพะนำไว้ตลอด
"ถ้าพวกเราไม่ตาย…พวกเราก็รอด ง่ายๆ แค่นี้ละ"
"...."
"ไนท์ฮอว์ก!" รอธฟิลด์ตะโกนเรียก
"ข้ารู้เรื่องจากลูกน้องหมดแล้ว เป้าหมายแกไม่ใช่สมบัติของข้าสินะ พวกแกตั้งใจเข้าไปทำอะไรที่ห้องหินกิลด์กันแน่ อยากเข้าไปทำลายงั้นเรอะ?!"
ฟู่~~~ว
ไนท์ฮอว์กพ่นควันยาสูบปุ๋ยๆ ออกมาอย่างสบายอารมณ์ ไม่ยอมตอบอะไรกลับ เขาเพียงยืนนิ่งเหลือบมองไปที่รอธฟิลด์อย่างไม่สะทกสะท้านกับสถานการณ์ตรงหน้า
รอธฟิลด์ยกมือเตรียมออกคำสั่งให้ปล่อยเวทถล่มใส่ จอมเวท
ข้างหลังเริ่มรวบรวมมานา
"ถ้าแกไม่ยอมตอบ งั้นก็เตรียมตัวตา---!!"
"พวกข้ามาเพื่อถล่มกิลด์ไฮเอนด์!!" ไนท์ฮอว์กขัดขวางสถานการณ์โดยการตะโกนตอบกลับเสียงดังฟังชัด
"ในวันนี้...! กิลด์แห่งนี้จะต้องไม่มีพวกชั่วช้าสามานย์หลงเหลืออยู่อีก พวกปลิงเหลือบไรอย่างพวกแก คอยเกาะกินดูดเลือดเมืองนี้มามากพอแล้ว วันนี้ล่ะ ทุกอย่างจะต้องจบสิ้นลง เตรียมรับโทษทัณฑ์ที่ก่อเอาไว้ได้เลย!!"
"...."
"พรืด! ฮ้าา! ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้กากนี่มันพูดบ้าอะไรวะ!"
"กั่ก! กั่ก! ก๊า-ก! นี่แกไปโดนตัวไหนมาวะ มากันแค่สี่คน จะถล่มพวกเราทั้งกิลด์เนี่ยนะ เมาก็ไปนอนป่ะลู๊ง!"
"ปัญญาอ่อนฉิบ! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
"โอ๊-ย! ขำว้อย วะฮ่ะฮ่า! แม่งไม่เจียมกะลาหัวตัวเองซะเลย!"
"พวกข้าคือกิลด์ไฮเอนด์นะเว้ย!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะจากคนเกือบ 200 คน ที่ดังก้องกังวาลอยู่ตอนนี้ ไนท์ฮอว์กยื่นไปป์ส่งมาให้ผม
"สูบเข้าไปซะ"
"หา? เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมไม่สูบ ไม่เคยสูบด้วย"
"ถ้ายังไม่อยากตายละก็… สูบเข้าไปเดี๋ยวนี้!"
"...."
ผมรับมาด้วยท่าทีระแวงและยื่นปากจู๋สูบไปป์
ซู้ด~
"แค่ก! แค่ก! แค่ก! โอย… ไม่ไหวๆ หือ…? ไม่ยักกะเหม็นและแสบคอเหมือนที่คิด กลับกันกลิ่นมันค่อนข้างหอม"
ติ๊ง!
คุณกำลังได้รับเอฟเฟ็กต์จากไอเท็มหกดาว
[ ใบหญ้าหอมสวรรค์ ]
ประเภท: ใช้แล้วหมดไป
ระยะเวลาแสดงผล: 30 นาที
คำอธิบาย: หากคุณค่อยๆ ละเลียดรสชาติของมันนานมากพอ เอฟเฟ็กต์จะสมบูรณ์แบบ (ปัจจุบันอยู่ที่ 5%)
*เปิดใช้งานค่าสถานะ 'สมาธิ'
- ช่วยให้สมาธิของคุณนิ่งมากขึ้น
- ความแม่นยำ+200%
- ประสาทสัมผัส+200%
*เปิดใช้งานค่าสถานะ 'ผ่อนคลาย'
- ช่วยให้ร่างกายและจิตใจของคุณไม่เครียด คลายความกดดัน ไม่ว่าอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม
*อัตราการฟื้นฟู HP และ MP เพิ่มขึ้นสองเท่าตัว
*ต้านทานค่าสถานะดีบัพทุกชนิด
*หากคุณใช้สกิลประเภทเสริมเคลื่อนไหว "สกิลของคุณจะอัพเลเวลไปอีกขั้น"
"ไอเท็มหกดาว? โอ้โหเฮะ...ไม่น่าเชื่อเลย"
"ใช้ได้ครั้งเดียว สูบได้ประมาณ 2 คน อัดเข้าไปให้ถึง 100% ซะ แต่ไม่ต้องรีบละ ค่อยๆ ละเลียดเข้าไป เปอร์เซ็นต์จะขึ้นไวกว่า"
"ครับ..."
ซู้~~ด ฟู่~~~ว
"เฮ้อ… ผมกลายเป็นเด็กไม่ดีไปซะแล้วสินะ สา--ธุ ขอให้เรื่องนี้อย่าให้ถึงหูป๊ากับม๊าเลย ไม่งั้นมีหวังโดนหวดก้นลายแหงๆ"
รอธฟิลด์โบกมือสั่งให้ทุกคนหยุดหัวเราะ และชี้นิ้วมาทางพวกเราอีกครั้ง "ไนท์ฮอว์ก แก…! ที่พูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงยังงั้นเรอะ พวกแก
บุกรุกกิลด์ของข้า ไม่แตะสมบัติสักชิ้น แค่เข้าไปที่ห้องหินกิลด์อย่างเดียว นั่นหมายความว่า…!"
"เออ ก็บอกแล้วว่าวันนี้พวกแกจะต้องได้รับโทษทันฑ์ที่ก่อไว้"
"ไอ้แก่ริชท์ริดเดิ้ลเป็นคนบอกรหัสแกใช่ไหม?!"
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบกลับ แต่ดูเหมือนว่านั่นไม่สำคัญอะไร เพราะตอนนี้รอธฟิลด์หันไปสั่งลูกน้องให้แปรขบวนเตรียมสังหารพวกเราแล้ว ทั้งหมดยืนแบ่งกันเป็นกลุ่มอย่างชัดเจน กลุ่มทะลวงฟัน กลุ่มแทงค์ กลุ่มเวทมนตร์โจมตีระยะกลาง กลุ่มนักธนูสายโจมตีระยะไกล และกลุ่มซัพพอร์ทไว้คอยฮีลและบัพเสริมพลัง ผมถึงขั้นคิดในใจว่า
'เอ่อ โทษนะ พวกผมมีแค่สองคนเองนะ นี่เฮียจะเล่นใหญ่ไปไหนครับเนี่ย'
"คี๊ก คี๊ก คี๊ก" ไนท์ฮอว์กขำเบาๆ พร้อมกับแสยะยิ้มน่ากลัวออกมาราวกับถูกใจการแสดงของนักผจญภัยประมาณ 200 คนข้างหน้าอยู่ในตอนนี้
"...แจ็กเว้ย ดูสิวะ ไอ้รอธฟิลด์มันปอดแหกเหมือนที่ข้าคิดไม่มีผิด" จากนั้นไนท์ฮอว์กหันมากระซิบบอกแผนลับอะไรบางอย่างกับผม
"...."
ซู้~~ด ฟู่~~~ว
"โอเคครับ วางใจได้เลย เดี๋ยวผมจัดให้" ผมสงสัยว่านี่เป็นผลจาก
เอฟเฟ็กต์ของไอเท็ม [ใบหญ้าหอมสวรรค์] รึเปล่านะ ผมรู้สึกว่าตัวเองใจเย็นและผ่อนคลายมากทีเดียว ชิลมาก สบายๆ ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ทั้งที่เป็นยามปกติ หากมีใครบอกว่าเดี๋ยวพวกเราสองคนจะเข้าไปต่อสู้พวกมันทั้งสองร้อยคน ทุกคนอาวุธครบมือ งานนี้อย่างมากแค่เจ็บปวดทรมานแสนสาหัส จากนั้นถึงจะได้ตายสมใจอยาก ในสภาพที่ทุเรศทุรังที่สุด เหมือนโดนประจานให้อับอายต่อหน้าคนทั้งเมือง ผมคงจะโวยวายใส่และตอบกลับไปว่า 'จะเข้าไปให้โง่เรอะ' แต่นาทีนี้ความรู้สึกของผมกลับตอบประมาณว่า 'ครับ เอาดิ'
ไนท์ฮอว์กก้าวออกไปข้างหน้าและตะโกนว่า "รอธฟิลด์! มันจะไม่หมาหมู่ไปหน่อยรึไง พวกข้ามีกันแค่นี้เองนะโว้ย คนทั้งเมืองถือเป็นประจักษ์พยานอยู่ตอนนี้ หากแกแน่จริงมาเดี่ยวกับข้าตัวต่อตัวเซ่ ว่าไงล่ะ?!"
"..."
คนในกิลด์ไฮเอนด์ต่างฮือฮา พูดคุยกันยกใหญ่ รอธฟิลด์จึงวาดมือขวาขึ้นฟ้าตะโกนบอก
"เงียบ-! เงียบ-!" รอธฟิลด์ก้าวออกมาข้างหน้าเช่นกัน "ก็ได้ ข้าจะบดขยี้แกด้วยตัวเอง"
ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยว เดินก้าวอาดๆ เข้าไป ส่วนรอธฟิลด์เริ่มรวบรวมมานา แสงสีเหลืองทองวนเวียนอยู่รอบกายจากนั้นเขากางมือออกไปข้างหน้า
วู้ม!
เกิดวงเวทสีเหลืองปรากฏขึ้นที่พื้น และมีเขาสองข้างผุดขึ้นมา ใบหน้าของมันเป็นวัว ร่างกายเป็นคน ถือขวานขนาดใหญ่ ใส่เกราะเหมือนนักรบ จนในที่สุดมอนสเตอร์ตัวนั้นก็โผล่ออกมาจนหมด ร่างกายมันล่ำบึ่กเหมือนนักมวยปล้ำ โดยรวมแล้วมันสูงใหญ่กว่าไนท์ฮอว์กประมาณ 3 เท่า มอนสเตอร์ตัวนี้ผมจำชื่อของมันได้แม่น มันคือ 'มิโนทอร์' นั่นเอง
"กรร กรร ฮูมมมม!!" มิโนทอร์คำราม
ติ๊ง!
มอนสเตอร์ระดับบอสดันเจี้ยนชั้นกลาง
[มิโนทอร์ Lv. 54] ปรากฏตัวค่ะ!
"ขี้ขลาด! ไหนบอกตัวต่อตัวไงครับ แล้วเรียกอสูรอัญเชิญออกมาทำไมเล่า?!" ผมตะโกนท้วง
"หุบปาก ไอ้เด็กบ้านนอก! อสูรนี่มันก็เป็นสกิลของข้า สวะอย่างพวกแกน่ะไม่ต้องถึงมือข้าหรอกเว้ย…" ขณะที่เขาด่าผมกลับอยู่นั้น สมาชิกกิลด์ของเขาต่างอยากรู้อยากเห็น อยากสัมผัสตัวเป็นๆ ของ
มอนสเตอร์ระดับบอสอย่างใกล้ชิด
"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน พวกแกห้ามเข้าไปใกล้มิโนทอร์นะ!" รอธฟิลด์ตะโกน
ฉัวะ!
"อ๊ากกกก!"
"อ๊า--!!"
มิโนทอร์สะบัดขวานเล่มใหญ่โตได้รวดเร็วราวกับคุณครูสะบัดไม้เรียว พริบตาเดียวร่างของนักผจญภัยที่เข้าไปใกล้ก็ถูกแบ่งเป็นชิ้นอย่างง่ายดาย
"…ไอ้พวกโง่เอ๊ย ทำให้ข้าขายหน้าไปด้วย" รอธฟิลด์บ่นด่าลูกน้องตนเองออกมาเบาๆ
"เคี๊ยก! เคี๊ยก! ก็แค่ วัวโง่ๆ ตัวหนึ่งล่ะวะ เดี๋ยวข้าจะหักเขามันให้ดูเอง" ไนท์ฮอว์กสำทับใส่เสียงดัง ทุกคนน่าจะได้ยินกันหมดรวมทั้งเจ้า
มิโนทอร์ด้วย เพราะมันฮึดฮัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ฮูมมมม!!" ตึงตัง! ตึงตัง!
มิโนทอร์วิ่งกระทืบเท้าเข้าหาศัตรูตรงหน้าที่เหยียดหยามมัน ส่วน
ไนท์ฮอว์กเองก็วิ่งเข้าหามันด้วยเช่นกัน เมื่อทั้งคู่เข้าใกล้กันจนได้ระยะโจมตี เป็นมิโนทอร์ที่ลงมือก่อน มันเหวี่ยงขวานแนวเฉียงฟาดมาอย่างรุนแรง ไนท์ฮอว์กหลบได้แบบฉิวเฉียดแต่สีหน้ายิ้มเยาะของเขาหายไป เขาคงสัมผัสได้ว่าพลังโจมตีสูงขนาดไหน ขนาดผมที่อยู่ห่างเกือบ 20 เมตร ยังรู้สึกถึงแรงลมที่แหวกอากาศมาเลย
เมื่อไนท์ฮอว์กหลบได้แล้ว เขาไม่รอช้าแทงมีดสปาร์ต้าสวนเข้าไปด้วยความเร็ว เป้าหมายคือซี่โครงของมัน แต่มิโนทอร์บ้าคลั่งกว่าที่คิด มันไม่คิดหลบมีดแต่อย่างใด มันใช้ตัวพุ่งกระแทกสวนมีด โดยไม่สนว่าจะถูกมีดแทงหรือไม่
ตึง!
 ไนท์ฮอว์กกระเด็นล้มกลิ้งไปกับพื้น เขารีบม้วนตัวลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เปื้อนเลือด
"ฮ่ะ! แรงเยอะดีนี่หว่า" เขาวิ่งกระโจนเข้าใส่มิโนทอร์อีกครั้งพร้อมปลดปล่อยสกิลออกมา
"เปิดใช้งานสกิล [คลุ้มคลั่ง!] [กระหายเลือด!]" ออร่าสีแดงเข้มพวยพุ่งออกจากร่าง ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับปีศาจ มิโนทอร์ตั้งท่าเหวี่ยงขวานรอรับศัตรูที่วิ่งตรงเข้ามา มันเกร็งกล้ามเนื้อจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามแขนและมีออร่าพลังลุกพรึ่บขึ้นมา มิโนทอร์หมุนตัวฟาดขวานเต็มเหนี่ยวและหมุนเหวี่ยงต่อไปตามแรงของขวานใหญ่ จนกลายเป็นทอร์นาโดที่พร้อมเชือดศัตรูที่เข้ามาใกล้ให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ไนท์ฮอว์กหยุดตรงหน้าทอร์นาโดฉับพลัน เขาเลียริมฝีปากหนึ่งครั้งและเรียกมีดสปาร์ต้าเล่มสีดำสนิทรูปร่างแปลกตาน่าขนลุกออกมาถือไว้ทั้งสองมือ และเหวี่ยงหมุนตัวด้วยความแรงเช่นเดียวกัน ตอนนี้พายุทอร์นาโดทั้งสองลูกกำลังปะทะกันอยู่ เสียงของอาวุธกระแทกกันดังสนั่นไปทั่วพื้นที่ภายในโดม
กึง! กึง! กึง! กึง!
เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวและหวาดเสียวเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่รู้ว่าจะมีชิ้นส่วนของใครคนใดกระเด็นออกมาเมื่อไร แต่กระนั้นสำหรับคนดูแล้วมันช่างเป็นฉากที่น่าตื่นเต้นเสียจริง พวกเขาหมุนด้วยความเร็วสูงชนกันอยู่ประมาณหนึ่งนาที และในที่สุดพายุลูกหนึ่งก็กลืนอีกลูกหนึ่งเข้าไป
ฉัวะ!
ขวานเล่มใหญ่กระเด็นออกมาหมุนคว้างกลางอากาศและปักลงกับพื้น โดยมีมือของมิโนทอร์ที่ยังกำขวานอยู่ติดออกมาด้วย
เป็นมิโนทอร์นั่นเองที่เป็นฝ่ายพลาดท่าก่อน และตอนนี้มันกำลังถูกชายผู้บ้าคลั่งกระหน่ำมีดหมุนสับไม่ยั้งต่อไป
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
"กะ กรร..." มิโนทอร์ล้มลงแบบเลือดท่วมตัว และเริ่มสลายหายไป
"อ้าว โทษทีว่ะ เขายังไม่ทันหักเลย ดันตายซะก่อนแล้ว คี๊ก! คี๊ก!" ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยวยิ้มสยองอย่างผู้ชนะ ตามร่างกายของเขามีแผลจากคมขวานทั่วไปหมด แต่ทุกแผลแค่เป็นรอยเฉี่ยวเท่านั้น เสื้อของเขาขาดวิ่นยับเยินและร่วงลงมากองอยู่ที่ขอบกางเกงหนังสีดำเก่าโทรมของเขา
เกิดเสียงฮือฮาขึ้นเมื่อทุกคนได้เห็นแผ่นหลังของไนท์ฮอว์ก ซึ่งตอนนี้มันเผยให้เห็น 'รอยสักสัญลักษณ์รูปเสือขนาดใหญ่ที่กลางหลัง' พวกเขารู้แล้วว่ากำลังต่อกรกับใครอยู่
"...สมาคมโจรเร้นเงา"
ผมเห็นรอยสักนั้นเข้าถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื้อก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม แข็งกร้าว ทรนงเด็ดเดี่ยว หรือเป็นเพราะเจ้าของรอยสักกันแน่ ชายฉกรรจ์คนนี้แผ่รังสีอำมหิตออกมาตลอดเวลา เขาไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย ถึงแม้จะกำลังเผชิญหน้ากับคนทั้งกิลด์ก็ตาม และตามร่างกายมีเลือดของศัตรูที่เขาสังหารสาดกระเซ็นเปรอะทั่วไปหมด ผสมกับท่าทีของเขาตอนนี้ที่กำลังยิ้มอย่างสดชื่นราวกับเพิ่งได้ดื่มน้ำอัดลมซ่าๆ หลังทำงานหนักมาทั้งวัน
"แก! อย่าได้ใจนักนะ ยังไงแกก็ไม่รอดไปจากที่นี่หรอกเว้ย"
รอธฟิลด์ชูสองมือขึ้นฟ้าตะโกนก้อง
"เปิดใช้งานไอเท็มหกดาว [ประตูมนตราระดับสาม!]"
เกิดอักขระวงเวทใหญ่สีม่วงขึ้นบนท้องฟ้า จากนั้นรอธฟิลด์ร่ายเวทอัญเชิญอีกครั้ง
"ในนามของข้า ตัวแทนแห่งเดดาลัส มาสเตอร์ออฟลาบิรินซ์ ข้าขอเรียกขานอสูรผู้พิทักษ์ออกมาสังหารศัตรูของข้าให้สิ้นไป! [อัญเชิญ
มิโนทอร์!]"
มิโนทอร์ออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พวกมันไม่ได้มาตนเดียว มันโผล่มาทั้งหมดสามตน
"โอ้ มาย ก็อด" ถึงผมจะยังชิลเพราะฤทธิ์ใบหญ้าหอมสวรรค์แต่ความตกใจและอึ้งในสิ่งที่เห็นก็ยังมีอยู่ ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะไอเท็มหกดาวที่เขาเปิดใช้งานก่อนหน้านี้ 'ประตูมนตราระดับสาม' ถ้าให้เดาก็คงเพิ่มพลังเวทสามเท่าอะไรประมาณนี้ล่ะมั้ง แต่ถึงอย่างนั้นแล้วผมกับไนท์ฮอว์กก็ยังไม่ยี่หระ เพราะว่าแผนของพวกเรากำลังจะเริ่มแล้ว...
"รอธฟิลด์เอ๋ย… ในเมื่อแกอัญเชิญออกมาขนาดนี้ งั้นข้าเรียกอสูรรับใช้ออกมาบ้างนะ" ไนท์ฮอว์กดีดนิ้วดังเป๊าะ
"ข้าไม่คุยเล่นกับแกแล้ว ทุกคนฟังคำสั่งข้า! เตรียมพร้อมบุก รีบๆ จบเรื่องนี้กันได้แล้ว" รอธฟิลด์โบกมือสั่งการ
"โอ้ววววว!! ฆ่ามัน!! โอ้วววว!!" สมาชิกกิลด์สองร้อยคนขานรับ แต่ทันใดนั้นกิลด์ไฮเอนด์ทุกคนรู้สึกความมืดอะไรบางอย่างที่บดบังแสงจากดวงจันทร์ เงามืดนั้นใหญ่มาก ใหญ่ขนาดครอบคลุมพื้นที่ต่อสู้เอาไว้ทั้งหมด พวกเขาจึงพร้อมใจกันแหงนหน้าขึ้นไปดู
"ตัวอะไรวะนั่น?!"
"มอนสเตอร์งั้นเรอะ?!"
"เฮ้ย!"
"โอ๊ย!"
"อ๊าก!"
"แสบ!! นี่มันอะไรวะเนี่ย?!"
"ระวังนะเว้ย มันปล่อยพิษลงมาด้วย"
"จอมเวท! นักธนู! รีบโจมตีมันเร็วเข้า!"
"พวกข้ายิงเวทไม่ถึง มันสูงเกินไป"
"พวกข้ายิงธนูถึงอยู่ ทุกคนรีบใช้สกิลยิงพร้อมกันเลย!! ฆ่ามันให้ได้!!"
"ใครมีสกิลบินได้ รีบบินขึ้นไปโจมตีอีกทางหนึ่งด้วย!!" รอธฟิลด์ตะโกนสั่ง จากนั้นมีนักผจญภัยเหาะขึ้นไปประมาณ 5 คน
"ฉิบหายแล้ว!! ทุกคนหยุดโจมตีมันก่อน!!" จอมเวทที่ลอยขึ้นไปตรวจสอบตะโกนลั่น
"เดี๋ยวก่อน! มันคือ 'ปลาปักเป้าระเบิด'"
"ไอ้พวกโง่ อย่าโจมตีนะว้อย!"
แต่ดูเหมือนนักผจญภัยที่อยู่ข้างล่างจะไม่ได้ยินเสียงที่พรรคพวกข้างบนตะโกนบอก เพราะกำลังวุ่นกับการวิ่งพล่านหลบพิษที่ปลาปักเป้ายักษ์คายทิ้งลงมาใส่ราวกับฝนเม็ดเป้งที่ตกปอยๆ เหล่านักผจญภัยต่างส่งเสียงเร่งเร้าให้นักธนูรีบระดมยิงสังหารมันให้ได้
จู่ๆ ทันใดนั้นมีเสียงรอธฟิลด์ตะโกนสั่งการออกมาแบบดังมาก
"อสูรมันบินต่ำลงมาแล้ว! มันแพ้ไฟ! จอมเวทไฟทุกคนร่ายเวทโจมตีมันเดี๋ยวนี้!!"
รอธฟิลด์หันขวับไปมองไนท์ฮอว์กด้วยท่าทีงุนงง และเขาเห็นชัดเจนเลยว่าไนท์ฮอว์กกำลังตะโกนสั่งการด้วยเสียงที่เหมือนตนเองอยู่
"ใช้เวทไฟที่แรงที่สุดเลย ใครฆ่ามันได้ข้าจะมีรางวัลให้เป็นพิเศษ จัดให้หนักเลย!! ลุย! ลุย! ลุย!"
รอธฟิลด์อ้าปากค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
"ไอ้บัดซบ!! แกบังอาจเลียนเสียงข้า หยุดก่อนทุกคน อย่าโจมตีนะ เมื่อกี้ไม่ใช่เสียงของข้า!!"
แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไปเสียแล้ว…
ตูม! ตูม! ตูม!
ตูม! ตูมมมมมม!
บรึ้ม!! ฟู่~~~~ว ฟู่~~~~ว
ติ๊ง!
คุณได้รับ 'พิษระดับสาม'
HP ของคุณจะลดลง 3% ในทุกๆ วินาทีค่ะ!
คุณติดสถานะ 'อัมพาต' เป็นระยะเวลา 5 วินาทีค่ะ!
พิษจากปลาปักเป้ายักษ์ระเบิดออกกระจายไปทั่วพื้นที่ต่อสู้ ทุกคนที่อยู่ในลานกว้างหน้ากิลด์ได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด ยกเว้นผมกับไนท์ฮอว์ก…
ติ๊ง!
เนื่องจากคุณมีภูมิต้านทาน
สถานะพิษระดับสามถูกยกเลิกค่ะ!
สถานะอัมพาตถูกยกเลิกค่ะ!
และสิ่งที่ไนท์ฮอว์กกระซิบบอกผมก่อนหน้านี้ก็คือ
'หากข้าตะโกนออกมาเป็นเสียงของรอธฟิลด์เมื่อไร นั่นคือสัญญานลงมือ เข้าไปสังหารกลุ่มซัพพอร์ทให้หมด'
...เมื่อได้ยินสัญญาน ผมออกตัวพุ่งฟ้าวอย่างรวดเร็วและไร้เสียงฝีเท้า ด้วยสกิล [วิชาตัวเบา] กับ [ตีนแมว] ซึ่งสกิลทั้งสองได้อัพเกรดไปอีกขั้นจากบัพใบหญ้าหอมสวรรค์ และตอนนี้ที่ๆ ผมอยู่ก็คือ กลางวงกลุ่มซัพพอร์ท นั่นเอง
"ปลดปล่อย! [เคียวบูมเมอแรง!] ย้ากกกก-!!"


ออร่าสีทองระเบิดออกมาจากทั่วร่างกาย ราวกับเขากลายเป็นดาวตกที่พุ่งตรงเข้าชนกับอุกกาบาตยักษ์ วินใช้หมัดขวารวมพลังไว้ทั้งหมดแล้วชกเข้าใส่มันแบบสุดแรงเกิด
ตูม!!!
เปรี้ยง!!
บรึ้มมมมม!!
วินาทีที่กำปั้นกระทบอุกกาบาต เกิดแสงสว่างวาบขึ้นทันตา อุกกาบาตยักษ์ร้าวอย่างรวดเร็วและแตกระเบิดออกจากภายใน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนทั้งอาณาจักร คลื่นโซนิคบูมระเบิดตูมแผ่ขยายเป็นวงกว้าง รัศมีของมันกระจายออกทั่วท้องฟ้า นี่คือภาพการระเบิดครั้งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยได้เห็นกับตาตนเอง เศษอุกกาบาตใหญ่เกือบทั้งหมดกระจายตัวออกไปตามแรงระเบิดข้ามพ้นเขตที่อยู่อาศัยเกือบทั้งหมด มีเพียงเศษเล็กเศษน้อยที่ร่วงกราวตกลงมาในตัวเมือง จากนั้นมีอีกสิ่งหนึ่งที่ร่วงตามลงมา นั่นคือร่างของเด็กหนุ่มที่ไหม้ดำจากแรงระเบิดและเปลวไฟ เขากำลังลอยละลิ่วตกลงมาจากฟากฟ้าแบบไร้ซึ่งสติ…
ฟิ้ว~~~~~!!
ไวยิ่งกว่าความคิด ผมพุ่งตัวออกไปกระโดดเพื่อรับตัวเพื่อนได้ทันก่อนที่เขาจะตกถึงพื้น
"วิน! เป็นไงบ้างเพื่อน ยังไม่ตายใช่ไหม?!"
เมื่อพวกเราลงถึงพื้น ร่างของเขานอนนิ่งในวงแขนของผม เสื้อผ้าขาดวิน เนื้อตัวเปรอะเลอะไปด้วยคราบเขม่า ผมเอาหน้าแนบไปที่หน้าอกของวิน เลยทำให้รู้ว่าเขายังไม่ตาย แต่ก็ร่อแร่เต็มที่ ผมพยายามเทโพชั่นฟื้นฟูให้ดื่ม แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ผมจึงรีบแบกเขาขึ้นหลังเพื่อไปหาพวกน้ำให้ช่วยฮีลให้
ทันทีที่ลุกขึ้นยืนผมรู้สึกถึงเสียงพึมพำรอบตัวและสายตาที่จับจ้องมองมา ไม่ว่าจะเป็นจากคนพื้นโลกหรือคนจากฟ้า ทุกคนต่างกำลังสับสนและถกเถียงกันว่า 'เด็กหนุ่มหายนะคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่?' คืนแห่งโศกนาฏกรรมนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมก็ไม่รู้รายละเอียดหรอก แต่ผมเชื่อในตัววินที่เขาบอกว่า มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด และการกระทำของเขาวันนี้ก็ช่วยตอกย้ำให้รู้ว่าเพื่อนสนิทของผมยังเป็นคนเดิมเสมอมา
"ฉันควรจะดีใจใช่ไหม?"
"เขาใช่คนเดียวกับคืนนั้นแน่เหรอ?"
"คืนนั้นฉันเกมโอเวอร์ สูญเสียทั้งเงินและไอเท็มสำคัญเพราะมันคนเดียว"
"ถ้าฉันโห่ร้องดีใจตอนนี้ ฉันจะถูกเพ่งเล็งรึเปล่า?"
"คืนนั้นเขาทรมานสามีฉันอย่างโหดร้าย...จนทุกวันนี้กลายเป็นคนซึมเศร้าไปเลย"
"แต่วันนี้เขาช่วยชีวิตทุกคนเอาไว้นะเว้ย...!"
"แกก็พูดได้สิ แกไม่ได้อยู่ด้วยวันนั้นนี่หว่า เขามันปีศาจชัดๆ"
'ผมอยากตะโกนโต้แย้งออกไป แต่นั่นจะกลายเป็นยิ่งแย่รึเปล่า ผมควรทำยังไงดี วิ่งหนีตอนนี้จะยิ่งน่าสงสัยไหมหว่า' ผมคิดว้าวุ่นอยู่ในใจ และแล้วก็มีคนที่ผมไม่อยากได้ยินเสียงเขาที่สุดตะโกนออกมา
"นั่นไงเด็กหนุ่มหายนะ! ข้าจำรอยสักเปลวไฟที่แขนขวาของเขาได้ ไม่ผิดตัวแน่นอน เขาคือปีศาจในคืนโศกนาฏกรรม!!" รอธฟิลด์ตะโกนดังลั่น ผมอยากปากล้วยไปอุดปากเขาอีกครั้งเป็นบ้า แต่มีผู้คนขวางอยู่เยอะเกินไป
"แกหุบปากซะเดี๋ยวนี้เลย!!" ไนท์ฮอว์กดึงเอาผ้าสกปรกมาจากที่ไหนสักแห่งและมัดปากรอธฟิลด์ไม่ให้พูดอีก จากนั้นหัวหน้าบาร์เทลก็เดินถึงตัวและใส่กุญแจล็อกมนตราให้กับรอธฟิลด์
"อู้อี้! อู้อี้! อู้-อี้!" เหมือนรอธฟิลด์อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่หัวหน้าบาร์เทลตัดบทด้วยการบอกว่า
"ลอร์ดรอธฟิลด์ ข้าขอจับกุมท่านในข้อหาพยายามฆ่าคนนับหมื่น โดยการใช้เวทมนตร์โบราณขั้นสูง [อุกกาบาตยักษ์ล้างเผ่าพันธุ์] ท่านก่อเหตุซึ่งๆ หน้าและมีประจักษ์พยานนับไม่ถ้วนขนาดนี้ ข้าคิดว่าเป็นเหตุผลเพียงแล้วล่ะนะที่จะบังคับใช้กุญแจล็อกมนตรากับท่าน"
ขณะที่หัวหน้าบาร์เทลและกลุ่มอัศวินของเขากำลังเดินคุมตัวรอธฟิลด์ออกไป จู่ๆ ฝูงชนได้แหวกออกเป็นทางให้กับคณะอัศวินประมาณ 20 คนเดินทัพตรงเข้ามาอย่างพร้อมเพรียงกัน เบื้องหน้าอัศวินหน่วยนั้น มีอัศวินคนหนึ่งผมสีทอง รองทรงแซกกลาง หน้าตาเจ้าเล่ห์ เขาสวมชุดเกราะสีเงินประดับด้วยผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้ม เข็มกลัดผ้าคลุมนั้นเป็นรูปตราสัญลักษณ์ราชวงศ์คาเอลุมสีทองแวววับเด่นเป็นสง่าอยู่
"เซอร์ซีเพียส ท่านพาหน่วยอัศวินองครักษ์มาทำอะไรที่นี่?"
ซีเพียสไม่ตอบคำถามบาร์เทล แต่กลับถามกลับว่า "คุณบาร์เทล เหตุไฉนคุณถึงไม่จับตัวอาชญากรไปด้วยงั้นหรือ?"
"ข้าทำการจับกุมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ท่านไม่เห็นรึไงกัน?"
"ข้าไม่ได้หมายถึงลอร์ดรอธฟิลด์ ข้าหมายถึงเด็กหนุ่มหายนะ
คนนั้นต่างหาก" ซีเพียสชี้มาทางผมซึ่งกำลังแบกวินอยู่บนหลัง
"...."
'เอาล่ะสิ งานเข้าแล้ว ทำยังไงดีวะเนี่ย' ผมคิดร้อนรนอยู่ในใจ
หัวหน้าบาร์เทลยืนครุ่นคิดหน้านิ่วคิ้วขมวด เหมือนกำลังตัดสินอยู่ว่าจะมองวินในฐานะอะไรดี
'ฮีโร่ในวันนี้ หรือ ปีศาจในอดีต'
ผมไม่รอให้ใครตัดสินชะตาชีวิตแทนทั้งนั้น เผ่นก่อนดีที่สุด เรื่องอื่นไว้ว่ากันทีหลัง ผมรีบจับมือของวินตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์ และเอานิ้วของเขาจิ้มกดปุ่ม [ล็อกเอาท์] ทันที
ติ๊ง!
เนื่องจากคุณถูกจับตามองมากเกินไป และกำลังอยู่ใน
อีเว้นท์สำคัญ
คุณจึงไม่สามารถล็อกเอาท์ได้ค่ะ!
'ฉิบหาย...อ๊าก อะไรเนี่ย ทำไมเป็นงี้' ผมครวญครางในใจ
"คุณบาร์เทล ดูเหมือนคุณจะตัดสินใจไม่ได้นะ งั้นข้าจะช่วยคุณเอง" ซีเพียสชูใบประกาศจับของวินขึ้นมา
"ทุกคนจงฟัง! ใบประกาศจับนี้มิใช่เควสล่าค่าหัวธรรมดาทั่วไป ขอให้ทุกคนสังเกตว่ามีตราสัญลักษณ์สีทองรูปมงกุฏกับปีกประทับอยู่ ซึ่งทุกคนรู้ดีว่านี่คือสัญลักษณ์ของราชวงศ์คาเอลุม นั่นหมายความว่านี่คือ เควสจากพระราชา"
เสียงฮือฮาของผู้คนดังขึ้น และเหมือนเริ่มจะเห็นด้วยกับการที่ว่าวินนั่นคืออาชญากรที่ต้องจับกุมตัวเช่นกัน
"ใบประกาศจับนี้จึงมีสิทธิ์เทียบเท่ากับ ประกาศิตของพระราชา มันผู้ใดกล้าขัดขวาง เท่ากับเป็นกบฏ!!"
คำว่า 'กบฏ' เหมือนเป็นคำตัดสินให้ทุกคนต้องเห็นด้วยและทำตาม ผมไม่รู้ว่ามีคนที่จะยืนหยัดเพื่อวินสักกี่คน จะมีคนที่ซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำวันนี้บ้างหรือไม่ แต่ทุกคนคงเลือกที่จะเงียบเอาไว้เป็นดีที่สุด
"เซอร์ซีเพียส…!" หัวหน้าบาร์เทลแค่นเสียงเรียก
"มีอะไรหรือคุณบาร์เทล จะต่อต้านพระราชางั้นเหรอ?" ซีเพียส
ตอบกลับด้วยท่าทางจองหอง
"ข้าไม่…! แต่เด็กหนุ่มคนนี้… วันนี้เขาช่วยชีวิตผู้คนนับหมื่นนะ"
ซีเพียสเดินเข้ามาใกล้บาร์เทล วางมือบนบ่าและพูดว่า
"ข้ารู้ ข้าเฝ้าดูเหตุการณ์จากอีกฟากของเมืองอยู่ ข้าเข้าใจความรู้สึกคุณดี แต่ไม่ว่ายังไงเขาต้องถูกจับกุมไปขึ้นศาลก่อน แต่คุณไม่ต้องห่วง เพราะความดีความชอบของเด็กหนุ่มจะถูกเก็บไปพิจารณาคดีด้วยแน่นอน เขาอาจได้รับการอภัยโทษก็เป็นได้นะ"
'ทำไมผมไม่เชื่อที่หมอนี่พูดเลยฟะ หรือเพราะหน้าตาเขาขี้โกงหว่า?' ผมคิดในใจ
เผียะ!
มีลูกหินก้อนเล็กลอยมาโดนแก้มผม ผมหันไปมองทันที ไนท์ฮอว์กนั่นเอง แต่เขาอยู่ห่างกับผมพอสมควร เขาเอานิ้วจิ้มที่ปาก เป็นเชิงบอกให้อ่านปากเขาดูผมจึงแอบเปิดใช้งานสกิล [ดักฟัง] โดยเล็งที่ปากของไนท์ฮอว์ก
 "ไอ้บื้อเอ๊ย...สถานการณ์แบบนี้ แกล็อกเอาท์หนีไม่ได้หรอกเว้ย ตอนที่มาโลกนี้เขาไม่ได้สอนแกรึไงวะ ฮึ่ย ข้าละเบื่อสมองไร้รอยหยักของแกจริงจริ๊ง.."
"...."
'อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ยังมิวายจะโดนด่าอีกตู คร้าบๆ ผมขอโทษที่มัวแต่ใจร้อนในทุกเรื่องคร้าบ'
"ในเวลาแบบนี้ ถ้าคนจากฟ้าอย่างแกอยากล็อกเอาท์ละก็ มีสองวิธีที่แกจะทำสำเร็จ หนึ่งคือแกต้องคลี่คลายสถานการณ์ให้ได้ สองคือแกต้องหลบหนีให้พ้นจากสายตาคนหมู่มาก แกเตรียมตัวให้พร้อมละกันไม่ว่าทางไหนก็ตาม เข้าใจรึยัง? ไอ้หัวมีไว้กั้นหู"
"...."
"เอาล่ะ ทุกคนหลบทางไปได้แล้ว!" ซีเพียสตะโกนพลางโบกมือไล่ เพื่อให้หน่วยองครักษ์ทั้งหมดเดินเรียงแถวเข้ามาได้ ผู้คนต่างรีบหลีกหนีแหวกทางให้เขาเดินตรงมายังผมได้โดยสะดวก จากคนแน่นเอี๊ยดกลายเป็นทางโล่งโจ้งในไม่กี่วินาที ผมเอามือล้วงในกระเป๋าเล็กตรงเอวเผื่อเอาไว้ก่อน ซึ่งในนั้นบรรจุระเบิดควัน ระเบิดพริกไทย ฯลฯ ไว้อย่างครบถ้วน
ตุบ... ตุบ... ตุบ...
กึก
หน่วยอัศวินเดินมาได้ครึ่งทางก็ต้องหยุด เพราะมีชายผู้บ้าคลั่งคนหนึ่ง เดินออกไปยืนจังก้าขวางทางเอาไว้ด้วยท่าทางที่กวนอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง
"แกคือไนท์ฮอว์กแห่งสมาคมโจรเร้นเงาสินะ" ซีเพียสถาม "มีอะไร โจรโสโครกแบบแกวันนี้ทำให้ข้าประหลาดใจมากพอดูเลย กับแผนการเปิดโปงลอร์ดรอธฟิลด์เนี่ย แล้วนี่จะทำอะไร? อยากเป็นฮีโร่? หรือแก...อยากเป็นกบฏล่ะหือ?"
"เปล๊า~! ไม่ได้อยากจะเป็นกบฏแม้สักนิดเดียว ยังไงซะคาเอลุมก็คือบ้านเกิดของข้า ข้าเคารพพระราชาและเหล่าราชวงศ์เสมออยู่แล้ว แต่พอดี๊~พอดีข้าแค่อยากยืนตรงนี้เท่านั้นเอง ลมมันเย็นดีนะตรงจุดนี้...ฮึ้บ เฮ้อ สบายดีจังเลย~!" ไนท์ฮอว์กบิดขี้เกียจโชว์ต่อหน้าซีเพียส
"แกจะมาเล่นตลกอะไรอีก?! หลบไปเดี๋ยวนี้!"
"ตลกเหรอ? ไม่ได้จะมาเล่นตลกเลย แต่พูดถึงเรื่องตลกละก็ เมื่อสักครู่มีเรื่องตลกมากเกิดขึ้นด้วย ข้าว่าแกก็เห็นนะ คือไอ้ตอนที่อุกกาบาตยักษ์ตกลงมาเนี่ย ไหงพระราชาที่ประชาชน เคารพรัก ถึงไม่ทำอะไรเลยสักอย่างก็ไม่รู้ จะทำเป็นกางบาเรียสักหน่อยก็ไม่ได้ บ๊ะ! ข้านี่อึ้งไปเลยวะ เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก โอ๊ย~! ยังดีนะที่พวกเรามีฮีโร่ตัวจริงอยู่ด้วย ไม่งั้นขำไม่ออกแน่นอน"
"...."
"อ๊ะ เปล่าๆ เปล่านะ ข้าไม่ได้จะกบฏอะไร ข้าแค่อยากมายืนตรงนี้เฉยๆ แล้วก็อยากเล่าเรื่องตลกนี้ให้ทุกคนได้นึกถึงอีกครั้งหนึ่งเท่านั้นเอง อดีตที่ผ่านมาคืนแห่งโศกนาฏกรรมนั้น แท้จริงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้าว่าบางทีเรื่องราวอาจจะไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิดก็ได้ เมื่อคิดจากการกระทำของเด็กหนุ่มในวันนี้ ไม่เห็นมีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องโผล่ออกมาเสี่ยงตายช่วยพวกเราทุกคน ซ้ำยังเสี่ยงที่จะถูกจับอีก เห็นเขาเป็นคนแบบนี้แล้ว ข้าเองก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าคืนนั้นเขาทำผิดจริงรึเปล่า… หรือมันเป็นแผนการของใครกันแน่?"
เสียงผู้คนรอบข้างเริ่มฮือฮาพูดคุยถกเถียงกันอีกครั้ง
"ฮึ่มม…" ซีเพียสโมโหเส้นเลือดปูด "สรุปแกคิดจะขัดประกาศิตพระราชาใช่ไหม?! ทหาร...!"
ก่อนที่ซีเพียสจะพูดสั่งการจบ มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน แก๊งค์สี่สาวของน้ำ เรย์ แนนซี่ มะนาวนั่นเอง พวกเธอเดินมาหยุดอยู่ข้างไนท์ฮอว์ก
"พวกเราก็อยากมายืนตรงนี้เหมือนกัน" น้ำพูดและเพื่อนของเธอพยักหน้าเห็นด้วย
จากนั้นก็มีนักผจญภัยอีก 4-5 คนเดินออกมา "พวกเราก็ด้วย" "อยากยืนตรงนี้นานๆ เลย"
มีคนพื้นโลกเดินตามออกมาอีก
"ขะ... ข้าด้วย"
"ฉันก็เช่นกัน"
"ฉันด้วย"
"ข้าด้วย หึหึหึ" นักรบคนหนึ่งก้าวเดินออกมา เขาหันมายิ้มให้ผมพร้อมกับหัวเราะในลำคอ ทำเอาผมเซอร์ไพรส์มาก เขาคือ 'ลุงปื้ด' นั่นเอง ไม่น่าเชื่อว่าศัตรูที่คิดจะล่าค่าหัววินในวันวานจะเป็นพันธมิตรของเราในวันนี้ เห็นแบบนี้แล้วโคตรซึ้งเลย พับผ่าสิ แถมลุงปื้ดไม่ได้มาคนเดียว แต่ดึงหูไอ้จ้อยที่ดูเหมือนลังเลอยู่ให้ออกมาด้วยแบบไม่เต็มใจ
"หนูด้วย!" "ผมด้วยครับ!" "พวกเราด้วย!" คราวนี้เซอร์ไพรส์กว่า เพราะกลุ่มเด็กชายและหญิงตัวเล็กที่อายุไม่น่าจะเกิน 10 ขวบ ก้าวเท้าออกมาด้วยสายตาที่มุ่งมั่นและท่าทีขึงขัง
'โอ…' ผมรู้สึกเหมือนฝุ่นจะเข้าตา มันตื้นตันใจเหลือเกิน
"ข้า...ข้าก็ด้วย" เสียงอ่อนแรงแต่สุขุมดังมาจากคุณปู่คนหนึ่ง ที่เดินค้ำใช้ไม้เท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า คนที่อยู่ในแถวออกมาช่วยพยุงท่านอีกแรง ท่านไม่ได้เดินไปอยู่ข้างหลังแต่เดินมาอยู่ข้างหน้าไนท์ฮอว์กเลย
"คุณปู่เฮอร์นันเดส ผู้ใหญ่บ้านอย่างท่านทำไมถึง…?" ซีเพียสส่งเสียงถาม "ท่านเสียลูกชายไปในคืนนั้นด้วยไม่ใช่รึไง?"
คุณปู่ส่งสายตาแข็งกร้าวไปที่ซีเพียส ซึ่งทำให้เขาถึงกับหงอลงในทันที
"ถูกแล้ว เขาจากข้าไปในคืนนั้นและป่านนี้เขาก็ยังเป็นวิญญานรอการเกิดใหม่อยู่ ข้าเองก็คิดถึงเขามากยิ่งนัก แต่ถึงอย่างนั้น..." คุณปู่เว้นช่วงนิดหนึ่ง หันมามองที่วินและพูดต่อว่า
"ข้าอยู่มานาน...นานเกินกว่าที่จะนิ่งเฉยกับลางสังหรณ์ตนเอง ทุกสิ่งที่ข้าได้เห็นในตัวเด็กหนุ่มคนนี้ แววตา ท่าทาง การกระทำของเขาทั้งหมดนั้น มันทำให้ข้าเชื่อในตัวเขา สายตาของข้าไม่เคยมองคนผิดหรอก เจ้าก็รู้ดีเรื่องนั้นไม่ใช่รึไง ซีเพียส?"
"...."
"นี่ๆ คุณปู่คนนั้นเป็นใครเหรอ? ทำไมถึงทำให้คนระดับซีเพียสที่เป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์ไม่กล้าหือ"
"คุณปู่เฮอร์นันเดสเป็นคนที่กว้างขวางและมีอิทธิพลสูงมากใน
คาเอลุม สมัยวัยหนุ่มท่านเป็นหัวหน้าหน่วยฝึกอัศวินสุดโหด อัศวินทุกคนในเมืองนี้เคยโดนท่านตบกบาลกันมาแล้วทั้งนั้น ไม่สำคัญว่าจะมาจากชนชั้นสูงหรือต่ำ เมื่อท่านอายุมากขึ้น ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นหนึ่งสมาชิกสภาสูงสุดของอาณาจักร เคยเป็นหนึ่งในคณะที่ปรึกษาของราชวงศ์ มิหนำซ้ำท่านยังเป็นคนก่อตั้งมูลนิธิเพื่อคนยากไร้ เป็นคนออกทุนสร้างโรงเรียน 'จากพื้นสู่โลก' ให้เด็กชนชั้นล่างได้มีความรู้ ความดีของท่านนับไม่หวาดไม่ไหวเลย และสุดท้ายในบั้นปลายชีวิตท่านจึงมารับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านของเมืองเนี่ยแหละ"
"โห….คุณปู่ไม่ธรรมดาแฮะ"
 หลังจากที่คุณปู่เฮอร์นันเดสพูดจบ ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นมากมายก้าวเดินออกมาช่วยกันยืนขวางเอาไว้ ทั้งคนพื้นโลกและคนจากฟ้าต่างค่อยๆ ทยอยกันเดินออกมาต่อแถวกันจนเต็มพื้นที่ไปหมด รวมแล้วคร่าวๆ น่าจะหลายร้อยคนเลยทีเดียว
ผมที่เห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้ตรงหน้า ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ผมซาบซึ้งแทนวินจริงๆ อยากให้มันเห็นชะมัดว่ามีคนที่พร้อมจะเชื่อใจในตัวเขา เพิ่มมากขึ้นขนาดนี้…
ซีเพียสที่เห็นคนออกมาขวางหลายร้อยคนแบบไม่กลัวฝ่าฝืนคำสั่งพระราชา ทำให้ท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนอกจะแตกตาย เส้นเลือดปูด หน้าแดงก่ำ เหงื่อแตกพลั่ก ลมหายใจหอบถี่ สักพักหนึ่งเขาก็ตัดสินใจพูดอย่างเคียดแค้นออกมา
"คอยดูนะ เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่ คนผิดยังไงก็ต้องถูกตัดสินโทษอยู่วันยังค่ำ...เฮอะ!" เขาหันหลังสะบัดผ้าคลุมและเดินจากไป หน่วยอัศวินองครักษ์ก็เดินแถวเรียงสี่ตามกลับไปด้วย
ติ๊ง!
[ระบบแจ้งเตือนเพลเยอร์ใหม่]
ขณะนี้คุณสามารถล็อกเอาท์ออกจากเกมได้แล้วค่ะ!
เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ระบบจึงส่งแจ้งเตือนมาบอก ผมเงยหน้ามองฟ้าและรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อรู้สึกตัวคุณปู่เฮอร์นันเดส
ก็เดินเข้ามาใกล้แล้ว
"กลับขึ้นฟ้าไปก่อนเถอะ ไปพักรักษาตัวก่อน พวกเจ้าคงเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจเป็นแน่... เอ้อ อีกอย่างนึงฝากบอกเพื่อนของเจ้าด้วยว่า 'ข้าผู้ใหญ่บ้านเฮอร์นันเดส พร้อมจะรับฟังเรื่องราวของเขาเสมอ' หากกลับมาเมื่อไร แวะไปหาข้าด้วยนะ"
"ได้ครับ ผมจะบอกเขาให้" ผมใช้มือของวินตวัดเปิดวินโดวส์และกด [ล็อกเอาท์] ให้ทันที ร่างของวินเปลี่ยนเป็นแสงพุ่งวาบขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่วนตัวผมเองก็ล้าเต็มทีแล้ว จึงกดล็อกเอาท์ออกบ้างเช่นกัน แต่ก่อนจะกด ผมหันไปก้มหัวโค้งขอบคุณคุณปู่เบาๆ ส่งยิ้มให้วิสเปอร์ ให้น้ำและสาวๆ สุดท้ายหันมาตะเบ๊ะให้ไนท์ฮอว์ก จากนั้นก็กดปุ่ม [ล็อกเอาท์]
แวบ!
วู้ม---!
...
.....
ผมกระพริบตาปริบๆ จากนั้นเมื่อหายสลึมสลือ ผมลืมตาโพล่งรีบเปิดฝาล็อกเครื่องแคปซูลแล้วลุกออกไปทันที อยากจะคุยกับวินใจจะขาด และผมก็เห็นเขายืนหน้าเครื่องตนเองหันหลังให้ผมอยู่
"เฮ้ย~! ไอ้วิน ไอ้เพื่อนยาก ไอ้เพื่อนซี้ นายนี่มันโคตรเจ๋งเลยว่ะเพื่อน!" ผมเข้าไปกอดคอวินจากข้างหลัง เอามือขยี้หัวเบาๆ "หลังจากที่นายสลบไปนะ โห เรื่องราวแม่งโคตรน่าประทับใจ เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังเองว่ามีอะ..."
"นั่นใครวะ?"
ตรงหน้าประตูทางเข้าห้องมีผู้ชายในชุดสูทสีดำยืนพิงกำแพงอยู่ ชายคนนี้ตัวสูงใหญ่ล่ำบึ้กหุ่นเหมือนนักมวยปล้ำไม่มีผิด เขาหัวโล้น ไม่มีคิ้ว และใส่แว่นตาดำแม้จะอยู่ในห้องก็ตาม ส่วนที่เด่นที่สุดของเขาเห็นจะเป็นรอยสักบนใบหน้า ที่ลากยาวตั้งแต่ขมับลงมาจนถึงแก้ม
"ผมจำคุณได้ คุณคือหนึ่งในผู้ติดตามของยูกินะ" วินพูดขึ้น
เขาขยับตัวเล็กน้อยก้าวออกจากกำแพงที่พิงอยู่ และพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า
"ฝาเครื่องแคปซูลมันล็อกออโต้ ทีแรกฉันคิดจะทุบให้พังไปเลยเพื่อลากตัวพวกแกออกมา แต่บอสบอกว่าเสียดายเครื่องราคาแพง..." พูดจบเขาขยับก้าวหนึ่งก้าวมาทางพวกเรา ผมกับวินสะดุ้งเฮือกทันที
ผมกลืนน้ำลายหนึ่งเอื๊อก ผมสัมผัสได้เลยว่าออร่าของนักสู้ที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ทุกการกระทำของชายคนนี้มันช่างน่าเกรงขาม
แกร๊ก
เขาเดินไปเปิดประตูถือค้างไว้และพูดว่า
"บอสรอเจอพวกแกอยู่ และฉันบอกได้เลยว่าเขากำลังหงุดหงิดมากที่โดนเด็กลูบคม..."


รอธฟิลด์กระทืบเหยียบแมงมุมตัวที่อยู่ใต้เท้าของตนเองจนบี้แบน จากนั้นมันระเบิดออกเป็นสายฟ้าขนาดเล็กแล่นไปตามพื้นเชื่อมถึงแมงมุมตัวอื่นทั้งหมด ทุกตัวระเบิดออกพร้อมกัน
เปรี้ยง! ตืด! ตื~ด! เปรี้ยง!
ทุกคนในระยะ 10 เมตรรอบตัวรอธฟิลด์ ต่างถูกโครงข่ายใยแมงมุมสายฟ้าช๊อตกันถ้วนหน้า
"รอธฟิลด์… กะ แก… คิดว่าจะหนีรอดรึไง?!" ไนท์ฮอว์กพยายามตะโกนทั้งๆ ที่ถูกช๊อตตัวสั่นงั่กๆ อยู่
"ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า!!" รอธฟิลด์ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ "ไม่ต้องห่วงหรอกเว้ยไนท์ฮอว์ก ข้าไม่ได้คิดจะหนี เพราะไอเท็มนี้หยุดพวกแกได้เพียง 5 วินาที หนียังไงก็ไม่พ้นหรอก ข้าแค่อยากมีเวลาเล็กน้อยเพื่อปลดปล่อย 'ไพ่เด็ดใบสุดท้าย' เท่านั้นเอง"
รอธฟิลด์อ้าสองแขนออกกว้างตะโกนว่า
"กิลด์มาสเตอร์คอมมานด์ เปิดใช้งาน [คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:666] เป้าหมายคือลานต่อสู้กิลด์ไฮเอนด์!!"
"คำสั่งนี้จำเป็นต้องใช้งบประมาณกิลด์ 100% จากที่เหลือทั้งหมดในการเปิดใช้งาน [ระดับพลังทำลายขั้นแรก] ขอคำสั่งยืนยันด้วยค่ะ"
หมดเวลาสายฟ้าช๊อต 5 วินาที ไนท์ฮอว์กกระโดดพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วสุดชีวิตเท่าที่ตัวเองจะทำได้ เขาคว้าตัวรอธฟิลด์เอาไว้และจับดึงลงมาฟาดกับพื้นเต็มแรง แต่กระนั้นก็ไม่สามารถหยุดปากของ
รอธฟิลด์ได้ทัน…..
"ข้าขอยืนยัน!! ลงมือเดี๋ยวนี้!!"
วู้ม-------ม!!
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:666 [มหาเวทโบราณ อุกกาบาตยักษ์ล้างเผ่าพันธุ์] พลังทำลายขั้นแรก เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"แก-! ไอ้เวรตะไลเอ๊ย!" ไนท์ฮอว์กเอามีดสปาต้าออกมาจ่อที่คอหอยของรอธฟิลด์ "มหาเวทโบราณนี้มันอะไรกัน?! สั่งหยุดมันเดี๋ยวนี้!!"
"กะแล้วว่าแกต้องไม่รู้ นี่คือคอมมานด์ลับสุดยอดที่มีแต่กิลด์มาสเตอร์เท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้ และเมื่อสั่งเปิดใช้งานไปแล้ว ไม่มีทางยกเลิกได้ว้อย ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า สะใจจริงๆ! นี่ต่างหากคือไพ่เด็ดใบสุดท้ายของข้า ซึ่งจริงๆ ข้าไม่อยากใช้หรอก แต่แกเป็นคนที่บีบให้ข้าต้องใช้เอง อีกไม่ถึง 10 นาทีจะมีอุกกาบาตขนาดยักษ์ตกตูมลงมาตรงนี้ยังไงล่ะวะ!! รัศมีทำลายล้างขั้นแรกเบาะๆ คือ 5 กิโลเมตร หนึ่งในสี่ของเมืองนี้จะพังพินาศย่อยยับแบบไม่เหลือซาก ดาเมจของมันคงไม่ต้องให้บอกนะ ทันทีที่มันตกถึงพื้นรับรองทุกคนหายวับในพริบตาแน่นอน!! ฮ้า!ฮ่าฮ่าฮ่า-!!"
"...."
ทันทีที่ฝูงชนรอบๆ ได้ยินสิ่งที่รอธฟิลด์พูด ทุกคนพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นฟ้า และสิ่งที่ทุกคนเห็นคือบนท้องฟ้าสูงลิบมีวงเวทหลายสิบชั้นซ้อนกันเกิดขึ้นอย่างรัวๆ และสิ่งที่กำลังเคลื่อนตัวออกมานั่นก็คือ 'หินอุกกาบาตยักษ์' ที่กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีแดงเข้ม มันส่องแสงสว่างไสวขนาดมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเลยทีเดียว
"ทุกคนที่อยู่ที่นี่ รีบอพยพออกจากเมืองเดี๋ยวนี้!! หนีไปให้ไกลเกินกว่า 5 กิโลเมตร!!" หัวหน้าอัศวินบาร์เทลตะโกนเสียงดังลั่น จากนั้นเขาหยิบไอเท็ม [โทรโข่งเตือนภัย] ออกมา และเริ่มป่าวประกาศใหม่อีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาดังขึ้นจากลำโพงที่อยู่ตามเสาไฟมุมถนน เป็นเสียงก้องกังวานไปทั่วเมือง
"ฉุกเฉิน! ฉุกเฉิน! เตือนภัยเหตุวิกฤตระดับ [มังกร] กำลังจะมีอุกกาบาตยักษ์ตกลงมา ผู้ที่อยู่ภายในพื้นที่ตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองทั้งหมด รีบอพยพโดยด่วน!!"
เมื่อเสียงของหัวหน้าบาร์เทลที่ประกาศสิ้นสุด ฝูงชนก็ต่างแตกตื่นทันที ความโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตา ทุกคนต่างวิ่งหนีตายกันอย่างชุลมุนเพื่อไปให้ไกลจากตรงนี้ บาร์เทลยังคงประกาศซ้ำอีก แต่รอธฟิลด์ที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นโดยมีไนท์ฮอว์กจับล็อกอยู่ก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา
"ฮ่ะฮ่ะฮ่าฮ่า!! พวกที่อยู่ริมเมืองอาจรอดพ้นได้ แต่ข้าพูดเลยว่าคนที่อยู่ในรัศมีจากจุดนี้ไปประมาณ 3 กิโลเมตรก็เท่ากับตายไปแล้ว ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า!! เป็นไงวะไนท์ฮอว์ก อ้าว? อะไรกัน ไม่ยิ้มมั่นใจเหมือนหยั่งเคยแล้วเหรอวะ แน่จริงก็ยิ้มต่อไปสิว้อย--!!"
ผัวะ! ผัวะ! ไนท์ฮอว์กที่กัดฟันแน่นด้วยความโกรธแค้นลงมือต่อยรอธฟิลด์จนเลือดกลบปาก รอธฟิลด์ถุยเลือดออกมา และพูดต่อว่า "ทำไมวะ ไม่อยากตายพร้อมข้ารึไงหา?! จิ๊ๆๆ ข้าเคยบอกแล้วไงว่า แกไม่มีทางชนะข้าได้ ขอเพียงแค่ไม่หลงเหลือหลักฐาน หลังจากนี้ข้าก็จะใช้เส้นสายหาทางรอดไปจนได้ล่ะวะ หรือไม่ก็ย้ายไปสุขสำราญที่เมืองใหม่ก็ยังได้ ฮ่ะฮ่าฮ่า..."
ผัวะ! ผัวะ! ปึ้ก! ไนท์ฮอว์กกระหน่ำหมัดต่อไปอีก "แกมันไอ้ชั่ว! ไอ้สันดานสุนัข แค่จะกลบเกลื่อนความผิดตัวเอง แกถึงกับตัดสินใจฆ่าคนเป็นหมื่นได้ลงคอเชียวเรอะ แกมันโคตรของโคตรเลว ไอ้นรกสั่งมาเกิด...!"
ครืน~! ครืน~! ครืน~~!
ติ๊ง!
เหลืออีก 8 นาที อุกกาบาตยักษ์จะถึงเป้าหมาย!
ขณะที่ไนท์ฮอว์กกำลังอัดรอธฟิลด์อยู่ เสียงอุกกาบาตจากบนฟ้าเริ่มดังหวีดหูขึ้นทุกขณะ ผมแหงนหน้ามองและเห็นว่ามันใหญ่ขึ้น แสดงว่ามันเข้าใกล้ทุกทีแล้ว จากนั้นผมรู้สึกว่ามีใครบีบมือผมขวาอยู่… วิสเปอร์นั่นเอง ผมจึงเอ่ยถามเธออย่างสิ้นคิด
"วิสเปอร์ เธอพอจะมีหนทางช่วยพวกเราได้ไหม?"
วิสเปอร์ก้มหน้าและส่ายหัวเบาๆ ผมจึงเอามือลูบหัวเธออย่างนุ่มนวล แต่ทันใดนั้นน้ำกับแก๊งค์ของเธอก็โผล่มา
"แจ็ก! นายทำอะไรอยู่น่ะ"
"นะ น้ำ!! พวกเธอมาได้ไง ทำไมไม่หนีไปล่ะ?" ผมรีบเดินเข้าไปหาพวกเธอทันที
แนนซี่ส่ายหน้าและพูดว่า "พวกเราดึงลากเธอให้หนีแล้ว แต่ยัยนี่ไม่ยอม จะมาหานายให้ได้น่ะสิ"
"แล้วก็คงจะหนีไม่พ้นอยู่ดีแหละมั้ง" เรย์พูด
"ว่าแต่...เด็กคนนั้นเป็นใคร แล้วทั้งหมดนี่มันเรื่องบ้าอะไรหา?!" น้ำตะโกนถามพลางชี้ไปที่วิสเปอร์ที่ยืนนิ่งเหม่อมองพวกเราอยู่
"อีกไม่กี่นาทีจะเกมโอเวอร์กันหมดอยู่แล้ว เธอจะมาเม้งแตกอะไรตอนนี้!" ผมสวนกลับบ้าง จากนั้นผมก็เอามือทั้งสองข้างจับไหล่น้ำ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"แค่มีเธออยู่ข้างกาย ฉันก็เกมโอเวอร์ได้อย่างอุ่นใจแล้วละ"
น้ำทำตาโตฟังที่ผมพูด เธอเหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่เธองับปากตัวเองนิดหนึ่งแล้วเงียบไป จากนั้นพวกเราทุกคนก็เงยหน้ามองอุกกาบาตด้วยกัน
"พวกเรายังมีความหวัง!" หัวหน้าบาร์เทลก้าวออกมาตะโกนประกาศทั่วเมืองเสียงดัง เขาชี้ไปที่ปราสาทลอยฟ้า "ข้าคิดว่ากษัตริย์ต้องทรงรับรู้เหตุการณ์นี้แล้ว ท่านต้องสั่งใช้บาเรียหรือเวทมนตร์ทรงพลังเพื่อช่วยเหลือเหล่าราษฏรมากมายเป็นแน่ ดูนั่นสิอุกกาบาตกำลังผ่านเขตปราสาทแล้ว อีกไม่กี่วินาทีนี้แหละ มันจะต้องเกิดขึ้นแน่ พวกเราจะต้องไม่เป็นไร!"
ครื~น! ครื~น! ครื~น!
ซูมมมมมมม!!
แต่ปรากฏว่าอุกกาบาตร่วงลงมาตามเดิม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย ผู้คนที่อยู่เบื้องล่างนับหมื่นคนไม่ว่าจะเป็นคนพื้นโลกหรือว่าคนจากฟ้า ต่างกรีดร้องด้วยเสียงแห่งความสิ้นหวังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
 "ไม่นะ…! อะไรกัน ทำไมพระราชาหรือเหล่าราชวงศ์ไม่ยอมทำอะไรสักอย่าง! ไม่จริง!!" บาร์เทลหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจ "ข้าเป็นคนผิดเอง ข้าผิดที่ไม่ใส่กุญแจมนตรากับลอร์ดรอธฟิลด์ตั้งแต่แรก ข้ามันตาแก่เถรตรงไร้น้ำยาที่ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามกฏ และความประมาทของข้าครั้งนี้หมายถึงชีวิตของคนนับหมื่นที่จะต้องตาย...อึ่ก!"
บาร์เทลยืนตัวสั่น หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความคับแค้นใจ ผมอยากเดินไปปลอบว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย แต่กระนั้นแม้แต่เวลาให้ปลอบใจกันก็ยังไม่มี เมื่อเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาอีกครั้ง
ติ๊ง!
เหลืออีก 5 นาที อุกกาบาตยักษ์จะถึงเป้าหมาย!
ปึ้ก! ผัวะ!
"อั่ก! แค่ก!"
รอธฟิลด์เจ็บหนักขึ้นทุกที แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยิ้มอย่างสะใจ "ขา~ก ถุย! พอใจรึยังวะไนท์ฮอว์ก หึหึ… เอางี้ก่อนตายพร้อมกัน ข้าจะเล่าให้ฟังเอาบุญ แกรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงลงทุนวางแผนลอบสังหารลอร์ดริชท์ แล้วยึดกิลด์นี้เป็นของตนเอง…"
"...."
"นั่นก็เพราะหินกิลด์ยังไงล่ะเว้ย หินกิลด์ก้อนใหญ่ที่สุดในทวีป ที่แกเป็นคนช่วยนำมาให้กับลอร์ดริชท์นั่นแหละ ความลับของมันก็คือ 'ปลดล็อคกิลด์คอมมานด์มหาเวทโบราณ' ยังไงเล่า เป็นไง? สะใจไหมวะที่จะต้องตายด้วยพลังของหินกิลด์ที่แกรักและภูมิใจกับมันนักหนาน่ะหา?"
"ฮึ่ย! ไอ้เวรเอ๊ย!!" ไนท์ฮอว์กลุกขึ้นกระทืบเข้าที่ท้องรอธฟิลด์แบบเต็มๆ
"อ่อก! แค่ก...! แฮ่ก… แฮ่ก..." รอธฟิลด์นอนแผ่สองสลึง เขาน่าจะใกล้ตายเต็มที แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะหยุดปากของเขาได้
รอธฟิลด์เอาสองมือป้องหูตัวเองและพูดว่า "ไนท์ฮอว์ก… เหล่าอัศวินพิทักษ์เมือง… สมาคมโจรเร้นเงาทุกคน… พวกแกได้ยินเสียงนั่นไหม? เสียงร้องไห้ เสียงคร่ำครวญ เสียงแห่งความโศรกเศร้า ของคนนับหมื่นที่กำลังจะตายก็เพราะพวกแกยังไงล่ะ ฮ้า~ฮ่าฮ่าฮ่า! สมน้ำหน้าเว้ย ไอ้พวกเศษสวะ! ไอ้พวกชั้นต่ำเอ๊ย! ริอาจจะลองดีกับคนชั้นสูงอย่างข้า มันก็ต้องจบแบบนี้! นี่คือพลังอำนาจของข้า! ข้าคือผู้ที่จะตัดสินว่าพวกแกจะอยู่หรือตาย-! ข้าคือเจ้าเหนือหัวของพวกแก จงยอมแพ้ซะ! จงหมอบกราบ---!!"
แปะ!
มีเปลือกกล้วยปลิวไปปิดที่ปากของรอธฟิลด์ ใช่ครับ ผมเป็นคนปาเอง
"หุบปากซะที ไอ้ตัวร้ายบ้าอำนาจ..."
"แก..! ไอ้หนู กล้าดียัง--!"
 ฟิ้~ว แปะ! แปะ! คราวนี้เขาโดนเปลือกกล้วยปิดปากอีกสองลูก
"เอ๊ะ ก็บอกให้หุบปากไง เลิกพล่ามได้แล้ว เพราะทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่เป็นเหมือนที่คุณคิดหรอก" ผมมองหน้าเขาและยิ้มอย่างมั่นใจพร้อมกับชี้นิ้วขึ้นบนท้องฟ้า
"...เพราะเพื่อนผมจะพิสูจน์ให้คุณดูเอง"
 "เฮ้ย-! ดูนั่นสิ มีคนลอยตรงขึ้นไปหาอุกกาบาต!"
"เขาเป็นใครกัน?!"
"โอ คุณพระคุณเจ้าช่วย ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ขอให้เขาทำสำเร็จด้วยเถอะ ได้โปรด!"
"สู้ๆ นะครับ! อย่ายอมแพ้! อย่ายอมแพ้เด็ดขาด!"
"ฉันยังไม่อยากตาย~!! ช่วยพวกเราด้วยเถอะ!"
"เดี๋ยวนะ…? ฉันรู้แล้ว-ว่าเขาเป็นใคร!"
"รอยสักเปลวไฟที่แขนขวาแบบนั้นมัน…?!"
"ฉันจำเขาได้!!"
"เขาคือ…!!"
"เขาคือเด็กหนุ่มหายนะคนนั้น!!"
ติ๊ง!
เหลืออีก 3 นาที อุกกาบาตยักษ์จะถึงเป้าหมาย!
วินเหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งตรงเข้าหาอุกกาบาตยักษ์อย่างไม่มีทีท่าลังเลแม้แต่น้อย ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ แววตาและสีหน้าของเขายิ่งเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่นออกมามากเท่านั้น เมื่อได้ระยะ เขาตัดสินใจแผดเสียงตะโกนก้องเพื่อปลุกความกล้าหาญในตัวและขับไล่ความกลัวออกไปจากจิตใจ…
"เปิดใช้งานสกิล [กายาเหล็กขั้นสูงสุด!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นอมตะ!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นเยือกแข็ง!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นสตามิน่า!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นพละกำลัง!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นความว่องไว!]"
"เปิดใช้งานสกิล [หมัดเสริมพลังปราณ!]"
"ปลดปล่อย [สะสมพลังขั้นสาม!]"
 "และสุดท้าย…"
 "ปลดปล่อยสกิล…!"
 "ลม ปราณ จักรพรรดิ!!"


ตึกตัก…! ตึกตัก…! ตึกตัก…!
ไม่ได้ยินเสียงนกร้อง ไม่ได้ยินเสียงใบไม้ที่ไหวเอนไปตามลม ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเดิน เพราะเสียงเดียวที่ดังยิ่งกว่าสิ่งใดในยามเช้านี้คือเสียงหัวใจของพวกเขาเองที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ภายในอก อารมณ์ของเด็กหนุ่มทั้งคู่ราวกับนักโทษที่กำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร
"ไม่ใช่ไปที่คฤหาสน์ เดินเลี้ยวขวาไปทางป่าด้านหลังของตัวตึก"
บอดี้การ์ดล่ำบึกที่เดินตามหลังอยู่พูดขึ้น
"อะ เอ่อ...นี่คุณจะพาเราไปฆ่าหมกป่า หรือฝังพวกเราทั้งเป็น
รึเปล่าครับ?" แจ็กหันไปถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"...."
บอดี้การ์ดนิ่งไม่ตอบคำถาม หากแต่ส่งรังสีอำมหิตกลับมาเป็นเชิงบอกให้ 'หุบปากซะ'
พวกเราเดินผ่านทางเดินเล็กๆ ซึ่งมีทิวไผ่อยู่สองข้างทาง จนในที่สุดก็ได้เห็นจุดหมาย
"นั่นมัน...โดโจ" (โรงฝึกการต่อสู้แบบญี่ปุ่น)
"ถอดรองเท้าแล้วเข้าไปข้างใน" พี่บึ้กกล่าว พวกเราทำตามทันที และเดินแบบเกร็งๆ เข้าด้านใน
"ย่าห์! ฮ่ะ!"
ปึก! ปึก! ปึก!
"ฮ่าห์! ฮึ้บ!"
ด้านในของโรงฝึกมีคนสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ พวกเขาทั้งคู่
ใส่ชุดฝึกสีดำ วินกับแจ็กจำได้ทันทีว่านั่นคือ ยูกินะกับพ่อของเธอ
เสี่ยสมบัตินั่นเอง
"แฮ่ก…แฮ่ก"
"เอาละ ฝึกซ้อมตอนเช้าแค่นี้พอ พ่อต้องจัดการเรื่องหนูสกปรกสองตัวนี้ก่อน"
เสี่ยสมบัติลงนั่งที่เบาะตรงกลางบริเวณลึกสุดของโดโจเสมือนที่นั่งเจ้าสำนัก ส่วนยูกินะนั่งลงที่เบาะข้างๆ ด้านหลังพวกเขามีป้ายผ้าใหญ่เบ้อเริ่มแขวนพาดอยู่ เขียนด้วยภาษาญี่ปุ่น แปลได้ว่า "ห้าวหาญและเยือกเย็น"
วินกับแจ็กถูกผลักให้เดินไปยืนอยู่เบื้องหน้าเสี่ยสมบัติ เขามองดูทั้งคู่ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร
"สะ สวัสดีครับเสี่ย" แจ็กกล่าวทักทายยกมือไหว้ วินก็เช่นกัน จากนั้นทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย คุกเข่าลงและพูดพร้อมกันว่า
"เสี่ยครับ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราขอโทษครับที่บุกรุกเข้ามาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต!"
"ความบ้าบิ่นและคึกคะนองของวัยรุ่นแบบนี้แหละ ที่ทำให้เด็กอย่างพวกแกอายุไม่ยืน"
"...."
"พวกเราขอโทษครับ! พวกเรามันโง่เองที่ทำอะไรไม่ทันยั้งคิด ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะครับ!" แจ็กกล่าวขอโทษเสียงดัง
"แอบเข้ามาในบ้านได้ยังไง?"
"...พวกเรามาทางคลองครับ"
"คลอง? อากาศหนาวขนาดนี้เนี่ยนะ พวกแกนี่โคตรบ้าเลย แต่ก็ทำให้รู้ว่ายามบ้านฉันหละหลวมแค่ไหน ลูกน้องทุกคนที่อยู่ภายในบ้านเมื่อคืนได้รับการลงโทษหมดแล้ว"
วินเงยหน้าขึ้น "อย่าเอาผิดทุกคนเลยครับ ไม่ใช่ความผิดพวกเขา เป็นความผิดพวกผมเอง อย่าตัดเงินเดือนพวกเขาเลยครับ!"
"ตัดเงินเดือน? ฉันไม่ทำกับลูกน้องแบบนั้นหรอก พวกเขาต้องกินต้องใช้ ฉันแค่ให้โคกับคัทซึกิตบสั่งสอนคนละฉาดเท่านั้นเอง" เสี่ยสมบัติผายมือไปทางบอดี้การ์ดทั้งคู่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง โคยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ส่วนคัทซึกิทำหน้ากวนอารมณ์พร้อมกับขยิบตาส่งวิ้งค์มาให้ทั้งคู่
"..."
"โชคดีนะที่พาร์ทเนอร์ของฉันแคนเซิลประชุมที่ต่างจังหวัดกะทันหัน พวกเขาเปลี่ยนไปเป็นประชุมกันทาง VR แทน ฉันเลยได้กลับมาบ้านแล้วก็พบพวกแกนอนแช่เครื่องแคปซูลของฉันอย่างสบายใจเฉิบ บอกตามตรงว่าโคตรเซอร์ไพรส์เลยว่ะ พวกแกแอบเข้ามาเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว?"
"ครั้งแรกครับ...ครั้งแรกจริงๆ พวกเราไม่ได้ตั้งใจเข้ามาขโมยอย่างอื่นเลย เพียงแค่อยากเล่นเกมกันเท่านั้น" วินตอบ
"แค่เพราะอยากเล่นเกม ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเรอะ เกมนี้มันสนุกขนาดนั้นเลยรึไง?"
"ไม่ใช่แค่สนุกครับ แต่พวกเราเล่นเพราะอยากหาเงิน" แจ็กตอบ แล้ววินหันไปมองหน้าเพื่อน ประมาณว่า 'ไอ้บ้า นายไม่น่าพูดเลย'
แจ็กงงนิดหน่อยที่ว่าทำไมห้ามพูดเรื่องนี้ แต่เสี่ยสมบัติก็ถามขึ้นมาว่า
"เพื่อเงินเนี่ยนะ ฉันพอรู้ว่ามันใช้เงินจริงแลกเปลี่ยนได้ แต่โลกมันจะง่ายขนาดที่ว่าให้โอกาสเด็กอย่างพวกแกเข้าไปกอบโกยเงินทองได้เชียวเหรอวะ… ยูกินะ เห็นลูกเล่นเกมนี้บ่อยเหมือนกันนี่ มันเป็นยังไง?"
ยูกินะไม่พูดอะไร แต่หยิบไอแพดข้างตัวยื่นไปเปิดให้พ่อของเธอดู เสี่ยสมบัติรับมาเลื่อนดูอย่างรวดเร็ว
"โฮ่… ผลประกอบการ… จำนวนผู้เล่น… เงินสะพัดหมุนเวียน… อัตราการเติบโต… เกมนี้ไม่เลวนี่ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้วสินะ จริงๆ แล้วเครื่องแคปซูลทั้งหมด ยูกินะเป็นคนแนะนำให้ซื้อมา เพื่อเอาไว้ประชุมเรื่องงาน ติดต่อธุรกิจ เพราะเวลาเป็นเงินเป็นทอง...."
เสี่ยสมบัติที่เลื่อนไอแพดไปเรื่อยๆ จู่ๆ ก็หยุดกึกอ่านค้างอยู่หน้าหนึ่งนานมาก แล้วหัวเราะเบาๆ ออกมา
"....หึหึหึ พวกแกนี่ดังไม่เบานี่นา" เขาหันหน้าจอไอแพดมาให้พวกเราดู
"[AWO News] ข่าวล่ามาแรง! - อุกกาบาตยักษ์ถล่มจากฟากฟ้าเป้าหมายคืออาณาจักรคาเอลุม มันเป็นเวทมนตร์อันร้ายกาจ เป็นความสิ้นหวังที่อาจสังหารชีวิตของผู้คนนับหมื่น แต่แล้วกลับมีฮีโร่ปรากฏตัวออกมาช่วยทุกคนเอาไว้ได้…(รับชมวิดีโอและรายละเอียดพิเศษเพิ่มเติม คลิ๊ก) #มหาเวทโบราณ #เด็กหนุ่มหายนะ #วินเพลเยอร์ชาวไทย"
ยูกินะรีบคว้าไอแพดจากพ่อมาอ่านอย่างร้อนรน จากนั้นเสี่ยสมบัติจึงหันมาพูดกับวินและแจ็คต่อ
"หนึ่งแสนบาท...ค่าเช่าเครื่องแคปซูลเมื่อคืน"
"...."
"อะ อะไรนะครับ หนึ่งแสน! มันจะไม่แพงเกินไปหน่อยเหรอครับ!" แจ็กออกอาการตกใจ
"แล้วถ้าพวกเราไม่ยอมจ่ายล่ะครับ หรือเอ่อ… ถ้าไม่มี… เงินหนึ่งแสนบาทจะเป็นยังไง คุณขูดรีดเงินหนึ่งแสนจากเด็กนักเรียนมันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?" วินถามออกมาด้วยแววตาขึงขัง
"เด็กงั้นเหรอ..." เสี่ยสมบัติเริ่มแผ่รังสีข่มขวัญออกมา "ความที่พวกแกเป็นเด็กนั่นแหละ คือส่วนลดของราคาที่ต้องจ่ายเรียบร้อยแล้ว นี่ฉันอดทนและปราณีพวกแกแล้วนะ…
เสี่ยสมบัติสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ตนเอง จากนั้นพูดต่อว่า
"เพราะลูกสาวฉันขอไว้หรอก ไม่งั้นพวกแกน่ะอาจไม่ได้กลับไปเจอหน้าแม่แล้วก็ได้ เรื่องนี้พวกแกเป็นคนทำผิด ยังจะมีหน้ามาต่อรองอีก เฮอะ! ไอ้พวกเด็กเหลือขอเอ๊ย ฟังให้ดีๆ นะ ถ้าพวกแกหามาจ่ายให้ฉันไม่ได้ในสามวัน แก..." เขาชี้มาทางวิน
"แม่ของแกจะถูกไล่ออกจากร้านอาหาร โดยฉันจะไม่จ่ายเงินทดแทนใดๆ ทั้งสิ้น ส่วนแก..." เขาชี้มาทางแจ็ก
"ฉันจะยกเลิกสัญญาเช่าตึกที่แกอยู่ เตรียมบอกครอบครัวไปเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวที่ซอยอื่นได้เลย"
วินกับแจ็กที่เจอเงื่อนไขแบบนี้เข้าไปถึงกับหน้าถอดสี แม่ของวินรักร้านอาหารนั่นมาก เธอทุ่มเทในงานที่ทำเสมอ เป็นความภาคภูมิใจ เป็นเหมือนส่วนสำคัญในชีวิตไปแล้ว ส่วนแจ็กไม่ต้องพูดถึงเลย
ร้านก๋วยเตี๋ยวของครอบครัวเปิดมานานกว่า 30 ปี ก่อนที่เขาจะเกิดเสียอีก และวันนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตึกนั้นเป็นของเสี่ยสมบัติ
"บอกตามตรงว่าฉันก็เสียดายนะ จู่ๆ ต้องมาไล่พนักงานดีเด่นที่ร้านอาหารออก ต้องมาเสียร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อยที่อยู่ในซอยมาตั้งหลายสิบปี ลูกน้องฉันชอบกันมากด้วย แต่ช่างเถอะ ค่อยหาร้านอื่นมาเปิดแทนก็ได้….หือ…ทำหน้าแบบนั้นคืออะไรวะ" เสี่ยสมบัติจ้องหน้าวินกับแจ็กที่อารมณ์เริ่มปะทุอยู่ภายใน
"โมโหทำไม พวกแกทำตัวเองไม่ใช่เรอะ? ก่อเรื่องงามหน้าเอาไว้เองแท้ๆ"
"หนึ่งแสนบาท…! พวกเราจะหามาจ่ายให้แน่นอน!" วินพูดเสียงดัง จากนั้นก็ลุกขึ้นและหันหลังเดินออกมา แจ็กก็ลุกเดินตามมาด้วย
"หยุดก่อน…!" เสียงเสี่ยสมบัติเรียกขึ้น ทั้งคู่หันกลับไปมอง
"ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าให้พวกแกกลับไปได้ ในเกมพวกแกน่าจะเก่งน่าดูเลยไม่ใช่รึไง ไหนๆ มาอยู่ในโดโจแล้ว มาฝึกกันสักยกเป็นไง?"
"...."
"แน่นอนว่าห้ามปฏิเสธ หึหึหึ... โค! คัทซึกิ! มาสั่งสอนเด็กพวกนี้หน่อยซิ"
"พ่อคะ ไหนบอกจะไม่ทำร้ายพวกเขาไง!" ยูกินะหันไปถามพ่อของเธอด้วยหน้าตาเคร่งเครียด
"ไม่ได้ทำร้ายนี่ลูก พวกเราแค่ฝึกประลองกันเฉยๆ ยกเดียวสามนาที ไม่ถึงตายหรอกน่า…มั้งนะ"
บอดี้การ์ดสกินเฮดล่ำบึกที่ชื่อโคเดินออกมาอยู่ด้านหน้าวินด้วยท่าทางขมึงทึง ส่วนคัทซึกิเดินออกมาอยู่ด้านหน้าแจ็กพลางทำท่าเชือดคอและยิ้มเยาะออกมา
"เตรียมใจไว้ล่ะไอ้หนู ข้าออมมือไม่ค่อยเป็นว่ะ"
"ยูกินะ ลูกให้สัญญาณซิ"
ยูกินะลุกออกมาอย่างไม่เต็มใจ เธอเดินออกมายืนตรงกลางโดยที่ไม่มองสบตาวินกับแจ็ก และก่อนที่เธอจะยกมือให้สัญญาณเริ่มการต่อสู้
"เดี๋ยว!"
ทุกคนหยุดมองที่วินซึ่งพูดโพล่งขึ้นมา วินเอามือล้วงกระเป๋าหาของบางอย่างในนั้น และสิ่งที่เขาเอาออกมาก็คือ 'ยาพ่นแก้โรคหอบหืด'
ฟืด~ ซึ่บ!
"เอ้อ โอเค ผมพร้อมละ"
แจ็กถึงกับส่ายหัว และพลางคิดในใจว่า 'งานนี้ยับแน่นอน'
"การประลองมือเปล่าหนึ่งยกสามนาที เริ่มได้!"
"ฮึ่ย-!" "ย้าก-!"
วินกับแจ็ก ด้วยความที่พวกเขาทั้งคู่ฝึกศิลปะป้องกันตัวมาในสมัยเด็ก บวกกับความฉลาดและใจกล้าพอที่จะกำราบคนที่คิดจะเป็นศัตรู การท้าวิวาทหน้าห้องน้ำ การท้าต่อยตัวต่อตัว สถานการณ์ยกพวกตีสิบรุมสอง หรือแม้จะเป็นนักเลงหัวไม้แถวบ้าน พวกเขาก็ไม่เคยเกรงกลัวแม้แต่น้อย แต่หากต้องสู้กับบอดี้การ์ดมากประสบการณ์ที่มีฝีมือเชิงยุทธิ์สูงส่งอย่างโคกับคัทซึกิ วินกับแจ็กก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กทารก…
ปึ้ก! ปึ้ก! ผัวะ! ตุบ! ตุบ! พลั่ก!
ตึง! ปึ้ก! ปึ้ก! ผัวะ! ผัวะ! โครม! โครม-!
...
ที่หน้าประตูใหญ่คฤหาสน์เสี่ยสมบัติ วินกับแจ็กถูกโยนออกมาล้มกลิ้งเกลือกนอนแผ่หราอย่างหมดแรง เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยเขียวฟกช้ำ ปากแตก หัวคิ้วแตก จมูกเลือดกำเดาไหล เรียกได้ว่าสภาพยับเยินเลยทีเดียว
"จะให้เรียกแท็กซี่หรือรถตุ๊กๆ มาให้เอาไหมไอ้หนู?" ลุงยามหน้าประตูเดินมาดูอาการเด็กหนุ่มทั้งสอง
"โอย...ไม่เป็นไรครับ พวกผมเอามอเตอร์ไซค์มา" วินตอบกลับลุงยาม และสังเกตเห็นว่าที่แก้มของลุงมีรอยแดงเป็นปื้นรูปฝ่ามือ
"ลุง พวกผมขอโทษนะครับที่ทำให้ลุงและพนักงานคนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วย" วินกล่าว
"ลุงไม่โกรธพวกผมเหรอครับ? อู๊ย! พอพูดแล้วเจ็บในปากเป็นบ้า" แจ็กเอ่ยถาม
"ตอนแรกก็โกรธอยู่หรอก แต่เห็นพวกเอ็งน่วมขนาดนี้ ลุงโกรธ
ไม่ลงว่ะ แล้วนี่คือแค่จะเข้าไปแอบเล่นเกม ต้องทำเรื่องโง่ๆ ขนาดนี้เลยเรอะ?"
"โธ่~ ลุงอย่าตอกย้ำสิครับ… อุ่ก อึก ถุด!" แจ็กถุยน้ำลายที่เป็นก้อนเลือดออกมา ในนั้นมีฟันอยู่ด้วยซี่หนึ่ง "เฮ้อ ยังดีนะที่ไม่ใช่ฟันหน้า ไปไอ้วิน ลุกไหวเปล่าวะ" แจ็กลุกมาพยุงวินให้ยืนขึ้น
"เออ ไหว! ....อึ่ก!" วินเอามือจับซี่โครงตัวเอง "สงสัย...ซี่โครงฉันร้าวแหง"
แจ็กช่วยแบกเดินพยุงไหล่ ก่อนไปทั้งคู่หันมาหากล่าวลาลุงยาม
"ไปละครับลุง"
"ฝากขอโทษ...พนักงานทุกคนด้วยครับ"
....
ขณะที่เดินลัดกำแพงไปอย่างช้าๆ เพื่อไปให้ถึงมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ตรงสะพาน ทั้งคู่เดินกันไปอย่างเงียบเชียบ พวกเขาไม่ได้พบกับความรู้สึกพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิงมานานแล้ว แถมยังรู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบอีกต่างหาก ถึงจะรู้ดีแก่ใจว่าตนเองเป็นฝ่ายผิดก็ตาม
แจ็กเอ่ยถามวินด้วยน้ำเสียงท้อแท้
"วิน...พวกเราจะหาเงินแสนมาจากไหนเหรอ? ในสามวันอีกต่างหาก นายก็เพิ่งจ่ายค่ารักษาแม่ไป ฉันก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้างนะ แต่มันแค่ประมาณหนึ่งหมื่นบาท… เก็บเหลือๆ จากแต๊ะเอียมาหลายปี มีแค่เนี้ยแหละ ทำไงดีวะวิน ถ้าพวกเราหาไม่ได้ แล้วเกิดต้องย้ายร้านก๋วยเตี๋ยวจริงๆ ป๊ากับม๊าได้ฆ่าฉันแน่นอน"
"...อืม" วินตอบในลำคอเบาๆ และเงียบต่อ เพราะเขาเองก็กำลังใช้ความคิดสะระตะว่าจะแก้ไขอย่างไรอยู่
"วิน...ฉันขอโทษนะ เหตุเริ่มจากไอเดียบ้าบอของฉันแท้ๆ"
วินเหลือบหันมองหน้าแจ็ก "ไอ้บ้า ฉันก็เห็นด้วยกับนายไม่ใช่รึไง ทำไมช่วงนี้ขอโทษบ่อยจัง ปกติไม่เห็นเซนซิทีฟแบบนี้เลย"
"ก็...เมื่อก่อนเรื่องมันไม่ใหญ่เท่านี้นี่หว่า แล้วฉันก็รู้ว่าเรื่องเกมนี่มันสำคัญกับนายมาก และตั้งแต่ที่ฉันเข้าไปสัมผัสบรรยากาศในเกม แค่เข้าไปอยู่ในนั้นมาสองครั้ง รวมเวลาจริงๆ คือไม่กี่วัน แต่ฉันรู้สึกเลยว่าตัวเองโตขึ้นเยอะมาก ฉัน...อธิบายไม่เก่งว่ะ แต่ไม่ว่ายังไงฉันจะเล่นเกมต่างโลกนี้ต่อไปแน่นอน..."
พวกเขาเดินมาถึงมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่พอดี วินผละตัวออกมายืนเอง มองหน้าแจ็กและยิ้มออกมา
"ได้ยินนายพูดแบบนี้ งั้นพวกเราก็ใจตรงกันแล้วละ เงินหนึ่งแสนบาทจะหาจากไหนน่ะเหรอ ไม่ยากเลยพวก… 'พวกเราจะไปต่างโลกอีกครั้ง' ฉันตัดสินใจเรื่องวิธีการได้แล้ว รับรองว่าไม่ใช่แค่เงินแสน แต่อาจได้มากกว่านั้น หึหึ… แค่ก! แค่ก! โอย~! ปวดซี่โครง"
แจ็กเห็นวินมั่นใจและยิ้มออกมาแบบนี้ก็ใจชื้นขึ้นเยอะ เขากระโดดค่อมมอเตอร์ไซค์ทันที
"ป่ะ! ไปกันเถอะ ฉันอยากเข้าเกมจนทนไม่ไหวแล้ว ฮ่ะฮ่า" แจ็ก
กล่าวพร้อมสตาร์ทรถและเบิ้ลเครื่องปลุกใจ
บรืน-! บรืน-! แว้ด! แว้ด!แว้ด!
"เจี๊ยกกก! เจ็บข้อมือขวาจี๊ดเลยว่ะ สงสัยจะร้าวหรืออะไรสักอย่างแหงๆ"
"ก่อนจะไปเล่นเกม ฉันว่าพวกเราไปโรงพยาบาลก่อนเหอะ มาๆ เดี๋ยวฉันขับให้" วินให้แจ็กซ้อนท้ายแทน และขับออกไปอย่างช้าๆ
....
หลังรักษาแผลที่โรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อย ผลสรุุปออกมาว่าพวกเขาไม่ถึงขั้นต้องแอดมิท นอกจากรอยฟกช้ำตามร่างกายของทั้งคู่ มีแผลแตกต้องเย็บบ้าง 2-3 เข็ม ส่วนที่หนักสุดของวินคือซี่โครงร้าวสองซี่ หมอบอกให้พักนอนเฉยๆ ที่บ้านก็ได้ ส่วนของแจ็กคือข้อมือข้างขวากระดูกร้าวต้องเข้าเฝือกอ่อนเอาไว้
เวลาประมาณช่วงบ่ายๆ พวกเขากลับมาถึงบ้านวินในสภาพเหนื่อยล้าเต็มที ทั้งคู่หาอะไรกินอย่างง่ายๆ และน็อคหลับเป็นตายอย่างหมดเรี่ยวแรง จนกระทั่งแจ็กตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนตีสี่ งัวเงียเหยียบขาวินเข้า วินจึงลุกเดินไปเข้าห้องน้ำเช่นกัน เสร็จแล้วทั้งคู่กลับมานอนคุยกันต่อ แจ็กได้โอกาสโม้สาธยายอภิมหากาพย์การผจญภัยของตนเองให้ฟัง
...
"เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ละ เป็น 24 ชั่วโมงที่ระทึกใจที่สุดในชีวิตของฉันแล้ว" แจ็กเอ่ยปิดท้ายด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
"สมาคมโจรเร้นเงา…พวกเขาเจ๋งอย่างที่คิดเลย" วินกล่าว
"อ้าวไอ้วิน นายรู้จักพวกเขาอยู่แล้วเหรอวะ"
"ไม่ได้รู้จักแบบสนิทอะไรขนาดนั้นหรอก แต่ฉันเคยเจอมาสเตอร์ลูกับไนท์ฮอว์กมาก่อน"
"หือ? เมื่อไรฟะ"
"ช่วงคืนแห่งโศกนาฏกรรมนั่นแหละ…พวกเขาก็อยู่ด้วย แล้วฉันก็ส่งข้อความถึงมาสเตอร์ลูบอกแค่ว่าจะแนะนำเพื่อนคนหนึ่งไปที่สมาคม แต่ไม่คิดเลยนะว่าทางฝ่ายนู้นจะให้ไนท์ฮอว์กทดสอบฝีมือนายแบบนี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ"
"อ้าวเอ๊ย! นี่ตกลงฉันเป็นเด็กเส้นเหรอวะ แต่ไหงไม่เห็นเหมือนเลย ชิ! ตาลุงนั่น ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกนะ แม่งไม่มีปราณีกันสักนิด เดี๋ยวเจอกันเมื่อไรฉันจะหาทางเอาคืนแน่นอน" แจ็กที่นอนอยู่ใช้หมัดขวาชกเข้าที่ฝ่ามือซ้ายเบาๆ แต่ก็ลืมไปว่าตัวเองเจ็บข้อมืออยู่ จึงดีดดิ้นครางออกมาเบาๆ
"เอาน่า แต่สุดท้ายนายก็ได้พิสูจน์ตัวเองไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ทุกคนในสมาคมต้องเห็นนายเป็นหนึ่งในคนที่พวกเขาไว้ใจได้แล้วละ นายเองนั่นแหละที่เจ๋งมากเพื่อน" วินพูดจบก็ยื่นหมัดขวาออกไปหาแจ็ก แจ็กที่นอนข้างๆ ก็ใช้หมัดซ้ายชนตอบรับ
แจ็กยิ้มฮี่ออกมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วพูดว่า "พูดถึงเรื่องพิสูจน์ตัวเอง นายเองก็ทำได้เหมือนกันนี่ ช็อตนั้นแม่งโคตรพระเอกเลยว่ะ เหาะขึ้นไปเพื่อช่วยคนนับหมื่นอย่างไม่เกรงกลัว อะจ๊าก! ลมปราณจักรพรรดิ ตูม! ระเบิดเป็นโกโก้ครั้นซ์ ฮ่าฮ่าฮ่า สุดๆ อ่ะ เท่จริงๆ"
"เออ ขอบใจที่ชม ยังดีนะที่ทุกอย่างมันออกมาโอเค"
"ฉันยอมรับเลยว่านายโคตรกล้าเลย นายคิดทุกอย่างไว้หมดแล้วใช่ป่ะว่าจะรอด?"
"นาทีนั้นใครจะไปคิดทันฟะ มีแต่ต้องลุยเท่านั้นแหละ"
"โอ้ว สัญชาตญาณฮีโร่นี่หว่า โคตรเฟี้ยวเลย…." แจ็กทำท่าตบมือให้เพื่อนเบาๆ แล้วถามต่อว่า
"เอ๊ยวิน...เล่าเรื่องคืนนั้นให้ฟังทีสิ อยากรู้ใจจะขาดแล้วเนี่ย"
"...."
"ก็นะ ถึงเวลาต้องเล่าแล้ว แต่..."
"แต่อะไรอีกฟะ...วัยรุ่นใจร้อนนะเว้ย"
วินยิ้มบางออกมาแวบหนึ่ง "เออ โทษทีๆ คือเรื่องมันยาวไง มัน...เป็นเรื่องที่...ค่อนข้างสะเทือนใจ… เอางี้ได้ไหมล่ะ อดใจรออีกหน่อย เอาไว้ไปเล่าให้ฟังพร้อมกันกับคุณปู่เฮอร์นันเดสและพวกสมาคมโจรเร้นเงาด้วยเลย ขี้เกียจเล่าหลายรอบน่ะ โอเคนะไอ้เพื่อนเลิฟ"
"โอเค ตามนั้น... ว่าแต่วิน… พวกเราเอาเคียวจันทร์เสี้ยวของฉันไปประมูลขายดีไหม เผื่อจะได้เงินมาใช้หนี้เสี่ยสมบัติให้จบๆ ไป ฉันว่าน่าจะได้ราคาดีอยู่นะ"
"ดีแน่นอน เผลอๆ อาจได้ราคาดีกว่าลูกตุ้มไฟห้าดาวที่เพิ่งขายไปด้วยซ้ำ แต่… ฉันไม่อยากขายมันเนี่ยสิ มันเป็นอาวุธที่เหมาะกับนายดีออก ใช้โจมตีได้ทั้งระยะใกล้ ระยะไกล แถมด้วยความที่มันเป็นอาวุธระดับตำนาน จึงสามารถพัฒนาต่อไปได้อีก ฉันเคยเห็นคลิปวิดีโอท็อปเพลเยอร์ที่ใช้ไอเท็มระดับตำนานมาแล้ว เมื่อเขาพัฒนาจนสุดทางแล้ว ท่าไม้ตายมันโคตรอลังการเลยละ แต่ละชนิดก็ไม่เหมือนกัน ฉันรอลุ้นอยากเห็นอัลติเมทสกิลเคียวจันทร์เสี้ยวของนายอยู่"
"โอ้ เหรอๆ เออ ฉันก็ไม่อยากขายหรอก...อาวุธชิ้นแรกของฉัน แต่ต้องหาเงินก้อนโตนี่หว่า คิดแล้วเครียดแฮะ"
"ฉันเข้าใจนายน่า แต่ถ้าขายเบ็ดตกปลาไป แล้วจะหาปลาได้ไงล่ะเพื่อน จริงไหม?"
"....ก็ใช้แหหรืออวนเอาสิ"
"...."
"ตูเปรียบเทียบเฟ้ย"
"รู้น่า หยอกๆๆ" แจ็กหันมาทำหน้าทะเล้นใส่
"เอาเป็นว่า...เดี๋ยวพวกเราเข้าเกมแล้ว ทำตามแผนฉันก่อน ถ้าไม่สำเร็จค่อยว่ากันใหม่… การขายประมูลเป็นทางเลือกสุดท้ายละกัน"
"ได้เลยตามนั้น เฮ้อ~ พรุ่งนี้ต้องไปเสียค่าเช่าเครื่องที่แสนแพงอีกแล้วสินะ"
"ก็ช่วยไม่ได้นี่นา หรืออยากไปบ้านเสี่ยสมบัติอีกไหมล่ะ"
"เหอเหอ...."
ถึงสองหนุ่มยังสามารถพูดคุยหยอกล้อกันได้ แต่ในใจของทั้งคู่ก็กังวลกับเรื่องนี้ไม่ใช่น้อย พวกเขานอนคิดอะไรต่ออย่างเงียบๆ และหลับกันไปอีกครั้งหนึ่ง
....
…..
"วิน~! วิน~!" เสียงแม่ตะโกนเรียกมาจากข้างล่าง แต่ไร้วี่แววเสียงของลูกชายตอบกลับ แม่จึงเดินขึ้นบันได้มา
ตุบ ตุบ ตุบ
ปึ้ง! แม่เปิดประตูเข้ามาปลุกอย่างร้อนรน
"วิน! ตื่นได้แล้วลูก... อ้าว แจ็กมาค้างด้วยรึเนี่ย มิน่าว่าเห็นมอเตอร์ไซค์จอดอยู่"
เด็กหนุ่มทั้งคู่สลึมสลือลุกขึ้นมานั่ง
"คุณป้าสวัสดีครับ รบกวนหน่อยนะครับ ฮ้าว~" แจ็กยกมือไหว้
แม่กาญโดยที่ยังปิดตาอยู่
"จ้ะๆ ...หือ? นั่นหน้าพวกลูกไปโดนอะไรมา แล้วแจ็กแขนหักเหรอน่ะ?"
"อ๋อ เอ่อ...คือ.. ไม่ได้หักครับ แค่ร้าว..." แจ็กชูแขนให้แม่วินดู
"พวกเรารถล้มนิดหน่อยนะครับแม่ ไม่ได้เป็นอะไรมาก..." วินตอบ
"ไม่ใช่ไปมีเรื่องชกต่อยกันมาอีกใช่ไหม" แม่กล่าวเสียงดุ "จะจบ ม. 6 กันอยู่แล้วนา ยังจะทำตัวเป็นเด็กๆ กันอยู่อีก"
"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่จริงๆ รถล้มจริงๆ ครับแม่ ว่าแต่แม่เรียกผมมีอะไรรึเปล่าครับ เห็นดูรีบๆ" วินรีบถามกลับเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
"พี่จุ๊บแจงมาหาแน่ะ แถมมีรถบรรทุกขนสินค้าตามมาด้วย
คันเบ้อเร่อ ลูกสั่งเตียงใหม่มารึไง?"
"ไม่ใช่แม่ ผมไม่ได้สั่งอะไรนะ รถไม่ได้มาบ้านเรารึเปล่า หรืออาจจะของบ้านอื่นก็ได้"
"เหรอๆ เห็นมาพร้อมกัน แม่ก็นึกว่ามาด้วยกันน่ะสิ ยังไงก็รีบลงไปหาพี่เค้าก่อนเถอะ" แม่บอกเสร็จก็เดินจากไป
"วิน พี่จุ๊บแจงนี่ใครอ่ะ?" แจ็กถาม
"พี่ที่เป็นครูสอนภาษาไง ตอนนั้นพี่เค้าเป็นนักศึกษา ป.เอก แล้วก็ทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ไปด้วย พี่แจงเป็นคนที่ติดต่อเรื่องงานแปลกับฉันมาตลอด ปกติคุยเมลกันอย่างเดียว ไม่ได้เจอกันเกือบสามปีแล้วมั้งเนี่ย"
....
ตุบ ตุบ ตุบ
"สวัสดีวิน ว้าว~ โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วสินะ" พี่จุ๊บแจงกล่าวทักทาย เธอเป็นสาวอายุ 30 ที่ดูอ่อนกว่าวัยมาก เธอมาในชุดไปรเวทสบายๆ เสื้อแบบผู้หญิง กางเกงยีนส์เข้ารูป รองเท้าบู๊ทยาว เธอถักผมเปียสีดำยาวประมาณบ่า และสวมแว่นตากลมเหมือนแฮร์รี่พ๊อตเตอร์ ที่เข้ากับใบหน้าและดวงตาเป็นอย่างมาก
"พี่แจงสวัสดีครับ" วินยกมือไหว้ได้ไม่ทันไร ก็ถูกพี่จุ๊บแจงโผกอดซะก่อน
"อื้ม~! คิดถึงจังเลย สบายดีใช่ไหม อ้าว? หน้าไปโดนอะไรมาเนี่ย"
"รถล้มน่ะครับไม่มีอะไร ว่าแต่พี่แจงกลับมาไทยตั้งแต่เมื่อไร"
"มาเมื่อคืนจ้ะ มาเพราะเรื่องเธอโดนเฉพาะเลย ว่าแต่ห้องที่เราเคยติวหนังสือที่ชั้นสองกันยังว่างอยู่ไหม?"
"ใช้เก็บของเล็กน้อย แต่ยังว่างอยู่ครับ"
"โอเค" พี่จุ๊บแจงผละออกจากวิน เดินไปตะโกนบอกพนักงานขนสินค้าที่ยืนอยู่ 4-5 คนหน้าบ้าน
"เชิญเลยค่า ขึ้นไปติดตั้งที่ห้องแรกชั้นสองซ้ายมือได้เลย!"
พนักงานเดินกรูกันเข้ามาในบ้าน ทุกคนโค้งทักทายผมกับแม่ "สวัสดีครับ รบกวนหน่อยนะครับ" พวกเขาใส่เสื้อและหมวกที่มีโลโก้บริษัท [Infinity 69] และบนกล่องที่แบกเข้ามามีคำว่า [Another World Online]
"...."
"เอ่อ พี่แจงครับ...นี่มันเรื่องอะไร..." วินถามด้วยสีหน้างุนงง
"คุณป้าคะ หนูรบกวนคุณป้านิดหนึ่ง ขึ้นไปดูความเรียบร้อยด้วยกันกับหนูหน่อยค่ะ น่าจะใช้เวลาติดตั้งไม่นาน"
"จ้ะๆ ได้จ้ะ"
แม่รีบเดินนำขึ้นบันไดไปก่อนเลย ส่วนพี่จุ๊บแจงหันมายื่นซองจดหมายให้กับผม
"เอานี่ ศาตราจารย์ฝากจดหมายมาให้"
วินรับมาเปิดอ่าน ส่วนพี่จุ๊บแจงเดินขึ้นชั้นสองไป
ถึง ...วิน…
หลานรู้จัก ดร.เอ็ดเวิร์ด ผู้สร้างโลกเกม [Another World Online] หรือเปล่า? เขาฝากให้ปู่ส่งเครื่องแคปซูล VR มาให้แก่หลานหนึ่งเครื่อง กับข้อความที่ส่งถึงหลานโดยเฉพาะ ปู่แนบโน๊ตของเขามาพร้อมกับจดหมายฉบับนี้แล้ว
ส่วนปู่...คนที่คิดถึงหลานเสมอ คิดว่าหากหลานอยากเล่นเกมต่างโลกนี้ละก็ หลานไม่ควรเข้าไปเล่นคนเดียวนะ ปู่จึงขอมอบเครื่อง VR แคปซูลให้อีกหนึ่งเครื่องเป็นของขวัญ ลองชวนแจ็กเพื่อนสนิทของหลานดูสิ ผจญภัยกับเพื่อนมันต้องสนุกกว่าแน่นอน สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้า
สุดท้ายนี้...ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ติดต่อมาหาเลย แต่ปู่เชื่อว่าหลานจะสบายดี และใช้สมองอันชาญฉลาดกับจิตใจที่แข็งแกร่งและอ่อนโยนผ่านทุกปัญหาไปได้เสมอ
 Wisdom is a "BOND" for Us
 รักและคิดถึง
 ศาสตราจารย์ชาญวานิช
ปล. 'เรื่องพ่อของหลาน' บอกตามตรงว่าตอนที่ปู่รู้เรื่องเข้า มันเกิดคำถามมากมายขึ้นในหัวเต็มไปหมด แต่ดร.เอ็ดเวิร์ด เป็นคนที่เข้าถึงตัวได้ยากมาก พวกเราคงไม่ได้ข้อมูลอะไรมากกว่านี้จากเขาหรอก
"ห๊ะ…เรื่องพ่อเหรอ?"
วินดึงกระดาษโน้ตเล็กสีส้มที่พับอยู่และถูกเย็บติดมากับจดหมายของศาตราจารย์ออกมาและเปิดอ่านทันที
"ถ้าอยากตามหาพ่อ… ให้ทำเควส [ผู้กล้าที่ถูกสาป]"
เมื่ออ่านจดหมายที่เขียนด้วยลายมือจบ วินถึงหน้าชา พละกำลังจากแขนขาเริ่มหายไป เขารู้สึกหวิวๆ ไปทั้งตัว วินเซถอยหลังและล้มลงนั่งที่โซฟา เขามองดูจดหมายในมือและอ่านมันซ้ำอีกรอบ
"ตามหา...พ่อ"
"นี่มัน...ทำไม…? ...พ่อ"
หัวใจของเขาเต้นแรงและเร็วขึ้น เขารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้างรอบตัว ความคิดในหัวแล่นปรู๊ดปร๊าดอย่างวุ่นวายโกลาหลที่สุด จนเขาถึงกับต้องหลับตาแน่น และเอามือกุมหัวเอาไว้เพื่อไม่ให้มันระเบิดตูมออกมา
"วิน~!" ตุบ ตุบ ตุบ เสียงแจ็กวิ่งลงบันไดตะโกนเรียกดังขึ้นมา
"ฉันฝันไปรึเปล่า! นั่นพวกเขากำลังติดตั้งเครื่องแคปซูลใช่ไหมน่ะ แถมสองเครื่องอีกด้วย-! บอกทีว่าของฉันกับนายสินะ นายคงไม่ได้ซื้อมาเล่นกับแม่ใช่เปล่า ว่าแต่เอาเงินมาจากไหนเนี่ย โอ๊ย~! ตื่นเต้นเป็นบ้าเลย! อ๊ะ อ้าว...นายเป็นอะไรเพื่อน?"
วินเงยหน้าขึ้น เหงื่อแตกซึม และยื่นจดหมายให้แจ็กอ่าน
"เอ๋~? โอ้~ หา?"
"ติดตั้งเครื่องและระบบทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณที่อุดหนุนสินค้าจากบริษัทอินฟินิตี้ ซิกตี้ไนน์ ใบรับประกัน คู่มือการใช้งาน อยู่ในแฟ้มนี้หมดแล้วครับ หากมีปัญหาอันใดติดต่อได้ที่ศูนย์บริการหลังการขายได้ตลอด 24 ชม.ครับ"
"ค่ะๆ ขอบคุณค่ะ"
พนักงานยกมือไหว้ลาและเดินกลับอย่างสุภาพ แม่กาญรีบหันไปถามพี่จุ๊บแจงอย่างรวดเร็ว
"หนูจุ๊บแจง เครื่องพวกนี้มันไม่แพงไปเหรอ สำหรับของขวัญ
ปีใหม่น่ะ"
"ไม่หรอกค่ะ ศาสตราจารย์อยากให้วินจริงๆ และคุณแม่ไม่ต้องห่วงเรื่องวินจะติดเกมนะคะ หนูเชื่อว่าเขาจะแบ่งเวลาได้เป็นอย่างดีค่ะ ใช่ไหมวิน?"
เมื่อวินได้ยินคำถาม เขาเงยหน้าขึ้นมองพี่จุ๊บแจงโดยที่ไม่ได้ตอบกลับอะไร พี่จุ๊บแจงจึงพูดต่อว่า
"ศาสตราจารย์บอกว่า เกมนี้จะช่วย ชี้นำทางเขา และจะเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของวินแน่นอนค่ะ"
วินได้ยินดังนั้น เหมือนการจราจรในสมองที่ยุ่งเหยิงกลับสู่สภาพปกติในทันที เขาลุกพรวดจากโซฟา วิ่งเข้ากอดแม่แน่นๆ จากนั้นกอด
พี่จุ๊บแจงเบาๆ แล้วพูดว่า
"พี่แจงขอบคุณมากครับ แม่ผมไปก่อนนะ แจ็กมาเร็ว!" วินหัน
บอกแจ็กแล้ววิ่งขึ้นบันไดไป
ขณะที่แม่ยังงงอยู่ แจ็กก็วิ่งมากอดแม่ด้วย จากนั้นทำท่าจะกอดพี่จุ๊บแจงต่อ แต่พี่เค้าเอามือยันหน้าไว้ทัน ยิ้มให้และบอกว่า "ไม่ต้องมาเนียนเลยจ้า" แจ็กหัวเราะแห้งๆ แล้ววิ่งขึ้นบันไดไปทันที
"วิน! แจ็ก! นี่พวกลูกจะรีบไปไหนกัน?"
.....
...
บิ๊บ บิ๊บ บิ๊บ ตริ๊ง~!
วู้มมมมม
[Another World Online]
[ยินดีต้อนรับเพลเยอร์ คุณพร้อมที่จะไปต่างโลกแล้วหรือ
ยังคะ?]
วินยิ้มกว้างออกมาอย่างสดชื่น ดวงตาที่เคยฉายแววเศร้าหมอง
ได้แปรเปลี่ยนเป็นสดใส เนื้อตัวของเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
อะดรีนาลีนกำลังสูบฉีดทั่วร่างกาย ความคิดในหัวที่วุ่นวายอึดอัดเหมือนรถติดใจกลางกรุงเทพ บัดนี้มันกลับปลอดโปร่งโล่งสบาย ความรู้สึก
ถวิลหาที่เป็นดั่งเปลวไฟที่คุกรุ่นภายในใจตลอดมานั้น เขาได้คำตอบชัดเจนแล้วว่าคืออะไร…
"ผมจะไปไหนน่ะเหรอครับแม่? คำตอบนั้นง่ายมาก..."
"ผมจะไปต่างโลก!"
"เริ่มเกมได้!! [GAME START]!!"
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
I Will Go To Another World
[ผมจะไปต่างโลก] เล่มที่ 2 'สมาคมโจรเร้นเงา'
- จบ -
- คำทิ้งท้ายนักเขียน -
นิยายเล่มที่สองจบลงด้วยดีและค้างคาเหลือเกิน(ยิ้ม) หวังว่าทุกท่านจะได้รับความสนุกกลับไปไม่มากก็น้อยนะครับ มีฉากหลายฉาก มุกหลายมุก ที่คิดพล็อตไว้ล่วงหน้าเป็นปีๆ การได้เขียนหรือปลดปล่อยมันออกไปทำให้ผมรู้สึกโล่งและดีใจมากๆ ครับ (ขอถอนหายใจด้วยรอยยิ้มแบบยาวๆ สักหนึ่งเฮือก)
ในเล่มนี้มีตัวละครใหม่มากมายที่เพิ่มเข้ามาไม่ว่าจะเป็น ไนท์ฮอว์ก เจลค์ มาสเตอร์ลู และตัวร้ายอย่างรอธฟิลด์ แต่ที่ชอบที่สุดสำหรับผมนั้นขอยกรางวัลตัวละครดีเด่นให้กับ แทม ทา ดา แดม แทม แท่ม แทม แทม แท้ม....
 "วิสเปอร์ นั่นเองคร้าบ~!!"
 น้องเป็นตัวละครที่ไม่ได้คิดมาก่อนล่วงหน้า แต่กระนั้นกลับมีเสน่ห์ล้นเหลือจริงๆ หลังจากนี้หวังว่าจะได้เขียนเรื่องราวของเธอให้มากขึ้นอีกครับ
"ขอบคุณค่ะ"
 หือ? เมื่อกี้ได้ยินเหมือนเสียงใครกระซิบไหมครับ เสียงน่ารักคุ้นๆ จังเลยเอาละครับ! วรรณกรรมเยาวชน I Will Go To Another World [ผมจะไปต่างโลก] เล่มที่ 3 'เด็กหนุ่มหายนะ' จะกลับมาพบกับทุกคนให้เร็วที่สุดครับ เห็นจากชื่อเล่มก็พอจะเดาได้เลยใช่มั้ยครับว่าจะเป็นเรื่องราวแบบไหน ใช่แล้วครับ จะเปิดเผยเรื่องราวของวินที่ล็อกอินครั้งแรกนั่นเอง สามวันนั่นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ความจริงนั้นเป็นอย่างไร? หึหึหึ แล้วเจอกันใหม่ครับผม ^__^
บุรุษเที่ยงคืน
Kasiphat Ounob


เช้าวันจันทร์ หนึ่งวันหลังวันแห่งความรัก
8:15 น. 15 กุมภาพันธ์
'สถานีต่อไป ทองหล่อ… Next Station Thonglor… ทองหล่อ'
เสียงประกาศในรถไฟฟ้าในภาวะเร่งรีบยามเช้าส่งให้หญิงสาววัยเกือบจะกลางคน รูปร่างสมส่วนกะทัดรัดสูงโปร่ง ที่กำลังนั่งฟังเพลงอย่างเพลิดเพลินโดยหูฟังครอบตัวใหญ่นั้นเตรียมตัวขยับลุกจากที่นั่ง ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนเก๋ไก๋ป้ายข้างสะบัดปลายถูกโพกด้วยผ้าซาตินเนื้อบางเบาสีม่วงเข้มสลับเหลืองสดใส สร้อยข้อมือลูกปัดสีเทอคว้อยส์กับชุดแซคสั้นแขนกุดสีเหลืองมัสตาร์ดลายดอกไม้ใหญ่สีม่วง ทำให้หล่อนดูโดดเด่นเกินใครบนรถไฟฟ้าขบวนนี้
เอาล่ะค่ะ เลิกบรรยายได้แล้วนะคะ!
สาวผมสั้นผู้โดดเด่นเก๋ไก๋คนนั้นน่ะ คือฉันเองค่ะ ฉันชื่อลลิน อายุ…เอ่อ… ช่างมันเถอะนะจ๊ะ
แล้วอีกอย่าง จะรูปร่างสมส่วนกะทัดรัด หรือจะสูงโปร่ง เอาให้แน่สิจ๊ะ แต่คิดว่าออกไปทางสูงโปร่งมากกว่านะ อือม์… ไหนลองเปรียบเทียบกับคนอื่นๆดูหน่อยดีกว่า
และเมื่อฉันเหลียวหันไปมองรอบๆตัว คริคริ ก็สูงกว่าค่าเฉลี่ยสาวๆแถวนี้นะ แต่เอ… เหมือนว่าเมื่อก่อนฉันจะสูงกว่านี้นี่นา เอ๊ะ หรือว่า… วัยที่เพิ่มขึ้นจะทำให้กระดูกหดลง รึจะถึงวัยที่ต้องกินแคลเซียมเสริมแล้ว โอววว ไม่นะ! ไม่!
แต่จะว่าไป ลองเช็กราคาแคลเซียมเม็ดในเฟซดูหน่อยก็ดี เผื่อมีโปรโมชั่นช่วงนี้ งั้นเดี๋ยวอย่างแรกที่ต้องทำเมื่อถึงออฟฟิศ ก็คือต้องเช็กเฟซ อ้อ ต้องอย่าลืมเช็กด้วยว่า ครีมบำรุงใต้ตาเมือกหอยทากที่สั่งซื้อส่งมาแล้วหรือยัง แม่ค้าออนไลน์เจ้านี้ไว้ใจไม่ค่อยได้ ชอบงอนลูกค้าเป็นประจำ
เฮ้อ… เมื่อวานฉันปิดเฟซบุ๊กทั้งวัน ก็เพราะมันเป็นวันวาเลนไทน์ มันแสลงใจคนโสดอย่างฉัน
หน้าฟีดของฉันจะโหมกระพือไปด้วยความภาคภูมิใจของบรรดาพวกมีคนมีคู่ พวกที่แต่งงานแล้วก็จะโพสต์รัวๆโชว์ของขวัญไม่ว่าจะเป็นสร้อยเพชร ตั๋วเครื่องบินไปพักร้อน หรือกระเป๋ายี่ห้อหรูที่บรรดาสามีซื้อให้ และแก๊งที่ยังเป็นแค่แฟนกันก็จะกระหน่ำลงรูปคู่ฉลองวันแห่งความรักตามร้านอาหารเริ่ดๆหรูๆ หน้าตายิ้มแย้มราวกับเป็นเดทแรกในชีวิต
เปล๊านะจ๊ะ ฉันไม่ได้อิจฉาพวกเขาเหล่านั้นนะคะ อย่าเข้าใจผิด เจ๊แค่หมั่นไส้เบาๆเท่านั้นค่ะ
ทีนี้เราหันมาดูบรรดาคนโสดทั้งชาวเกย์ชะนีน้อยใหญ่ในวันวาเลนไทน์กันบ้าง พวกเขาจะพากันหายตัวเงียบกริบ หรือไม่ก็โพสต์รูปตัวเองเดี่ยวๆทำท่าคูลๆ ทำนองนั่งอ่านหนังสือจิบไวน์ใต้แสงเทียนอย่างสงบอยู่กับบ้าน ตามด้วยสเตตัสที่แอบเวิ่นเว้อนิดๆ …ประเภท
'ไม่ถึงขั้นโสด แต่อยู่ในโหมดอิสระ ไม่ได้ไร้สาระ แต่แค่มีสถานะที่ไม่ชัดเจน'
'ไม่มีหรอกคบซ้อน มีแต่โสดซ้ำโสดซ้อน'
'ไม่ใช่คนดี ไม่มีเสน่ห์ ไม่ใช่สายเปย์ แต่ไม่เทแน่นอน'
โอ้ ช่างน่าเบื่อมากมาย นางเอกกันเหลือเกิน สายเฟี้ยวอย่างฉันน่ะ! ไม่มีมาแอบน้อยใจในโชคชะตาอันอาภัพรักอะไรแบบนี้แน่นอน
อย่างฉันมันต้องแคปชั่นประเภท…
'อ่อยให้คุ้ม เพราะคนคุมไม่มี'
เพลงมา!
'ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าชู้ ไม่ใช่ผู้หญิงเลิศหรู แต่ฉันเป็นหญิงลั้ลลา ฉันไม่ชอบความขี้เหงา…'
นี่มันต้องเพลงนี้! มันถึงจะเข้ากับผู้หญิงสายแกร่งอย่างฉัน
แหม ฟังเพลงนี้แล้วมันคึกคัก รอค่ำคืนวันศุกร์นี้ชวนวิสกี้เพื่อนรักไปแดนซ์กันดีกว่า
แต่…เดี๋ยวนะ ทำไมฉันได้ยินเสียงทำนองเพลงที่คุ้นหูกว่าแทรกเข้ามา
'ธงชาติและเพลงชาติไทย เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นไทย…
ตอกติ๊ก ตอกติ๊ก ตอกติ๊ก ตึงตะละลึงตึ๊งตึงตึงตึ่ง ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย…'
เสียงเพลงชาติที่จู่ๆดังขึ้นมาอย่างไม่มีไม่มีขลุ่ยนั้นทำเอาคนบนรถไฟฟ้าต่างลุกขึ้นยืนกันอย่างพรึ่บพรับ
"เฮ้ย กูว่านี่มันแปดโมงครึ่งแล้วนี่หว่า ทำไมเพลงชาติเพิ่งขึ้นวะ" เสียงวัยรุ่นคนแรกพึมพำข้างๆฉัน
"กูว่ากูได้ยินไปทีนึงแล้วนะ ที่สถานีก่อนหน้านี้อ่ะ" วัยรุ่นคนที่สองให้ความเห็น
นั่นสิ เดี๋ยวนี้เค้าเปิดเพลงชาติในขบวนรถไฟฟ้าด้วยรึ ทำไมหนอ เอ้อ…
"ป้าครับป้า"
ใครเรียกใครที่ไหน?
เอ๊ะ มือใครมาสะกิด อ้าว น้องวัยรุ่นข้างๆนี่เอง ฉันลดหูฟังลง ตามด้วยการสะบัดผมเก๋ๆ ก่อนจะหันหน้าไปหาน้องวัยรุ่นสองคนนั่น
"ว่าไงคะ น้องเรียกพี่หรือคะ"
"ป้าครับ ผมว่าเพลงชาติมันดังมาจากในกระเป๋าของป้านะครับ" เหมือนวัยรุ่นคนแรกจะไม่สนเรื่องสรรพนามเรียกขานให้ถูกต้องเท่าไหร่นัก
"เสียงมาจากโทรศัพท์ป้าหรือเปล่าครับ" วัยรุ่นคนที่สองคาดเดา
อ้าว! เหรอ ฉันรีบเปิดกระเป๋า มองเข้าไปเห็นแสงวาบขึ้นที่โทรศัพท์มือถือโชว์เบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เอ่อ… ใช่แฮะ แหะ แหะ มันคือเสียงเรียกเข้ามือถือของฉันเอง
ฉันนึกโมโหในใจ รู้ดีว่าใครเป็นคนแกล้งเปลี่ยนเสียงเรียกเข้านี้ เอาเพลงชาติมาเป็นเสียงเรียกเข้าเนี่ยนะ!
แต่ยังไม่ทันได้จะได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา วินาทีนั้นรถไฟฟ้าก็แล่นเข้าเทียบชานชาลาพอดี ฉันเลยรีบผลักตัวเองให้พ้นออกมาจากขบวนรถอย่างรวดเร็วเพื่อหลบสายตาพิฆาตของคนบนรถ ในฐานะที่ฉันไปทำให้พวกเขางุนงงกันเป็นพิเศษแต่เช้าในเรื่องของเพลงชาติ
ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงดิ่งไปลงบันไดของสถานีรถไฟฟ้าอย่างแน่วแน่ ไม่สามารถเสียเวลาแม้แต่สักเสี้ยวนาทีที่จะหยุดรับโทรศัพท์ได้ เดี๋ยวจะไปไม่ทันเวลาประชุมสำคัญ สงสัยจะเป็นคนที่บริษัทโทรมาตามนั่นล่ะ แต่คอยอีกนิดนะจ๊ะ อีกไม่เกินห้านาทีฉันก็จะถึงออฟฟิศอยู่แล้ว
ในที่สุดฉันก็หอบตัวเองมาจนถึงหน้าอาคารสองชั้นของบริษัทที่ทำงานจนได้ แต่เสียงเพลงชาติในกระเป๋าสะพายก็ยังคงดังไม่หยุด คราวนี้ผู้คนที่ลานหน้าโชว์รูมของบริษัทเราเริ่มหยุดยืนตรง หลายคนยังคงมองหน้ากันเลิ่กลั่กหาที่มาของเสียง บางคนละล้าละลังว่าจะหยุดเดินหรือไม่หยุดดี
ทว่าประเด็นสำคัญคือ ลุงประยุทธ์ ยามประจำบริษัทรีบวิ่งออกมาจากป้อมยามมายืนตัวตรง
สงสารแกจัง
โอเคค่ะ ก็ได้ค่ะ งั้นรับสายหน่อยก็ได้ค่ะ
ฉันจำใจต้องหยุดเดินที่หน้าประตูทางเข้าตึกนั่นเอง แล้วล้วงกระเป๋าสะพายหนังสีสดหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดรับสายที่โชว์เบอร์แต่ไม่โชว์ชื่อ ใครกันนะ
"สวัสดีตอนเช้าค่ะ …ใช่ค่ะ ดิฉันลลินค่ะ ลลิน สินธาค่ะ"
"คะ? อะไรนะคะ? ลิสาต่อยเพื่อน!"
"ตอนนี้เลยหรือคะ …ได้ค่ะ จะรีบไปค่ะ"
ฉันถอนหายใจ ยัยลิสามีเรื่องอีกแล้ว…
วันนี้มีประชุมนัดสำคัญรออยู่ตอนเก้าโมงเช้าซะด้วย แต่ไม่เป็นไร ขาดฉันไปสักคน บริษัทคงจะไม่เจ๊งหรอกนะ ก็ฉันติดธุระสำคัญจริงๆนี่นา
พลันก็มีเสียงเรียกเข้าอีกสาย ฉันรีบกดรับโดยไว …ก่อนที่จะมีใครหยุดยืนตรงเคารพเพลงชาติอีก
"ซิส! จะได้เวลาประชุมอยู่แล้ว ซิสอยู่ไหนคะเนี่ย"
เสียงร้อนรนของคิตตี้หนึ่งในทีมงานผู้ซึ่งเป็นมือขวาของฉันดังมาตามสาย คิตตี้ผู้ร้อนรนกระวนกระวายตลอดเวลา
"คิตตี้ นี่พี่ว่าจะโทรหาอยู่พอดี ความจริงพี่ก็อยู่หน้าออฟฟิศเราแล้วนะ แต่เผอิญมีเรื่องทางบ้านด่วนมาก ต้องรีบไปสะสาง คิตตี้ช่วยออกรับแทนพี่ในที่ประชุมด้วย เดี๋ยวพี่กลับมาแล้วจะเข้าไปหาท่านประธานเอง"
"แต่ซิสคะ! ประชุมสำคัญขนาดนี้ขาดซิสไม่ได้นะคะ" เสียงคิตตี้เริ่มทุรนทุราย
"เออ น่า คิตตี้จ๋า บอกท่านประธานคนใหม่ไปว่า คุณลลินติดธุระด่วนทางบ้านฮ่ะ แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ พี่ต้องรีบไปแล้ว" ฉันรีบกดวางหูอย่างไวก่อนที่คิตตี้จะเริ่มดราม่า
ยังไงฉันก็ต้องไปเคลียร์กับทางโรงเรียน วินาทีนี้คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหายนะของหลานสาวคนเดียวที่เป็นแก้วตาดวงใจของฉันอีกแล้ว เรื่องของลิสาต้องสำคัญที่สุด!
09:15 น.
กว่าจะเดินย้อนจากตึกทำงานกลับมาที่วินมอเตอร์ไซค์ กว่าจะนั่งผมปลิวฝ่าแดดเช้าอันแรงกล้ามาถึงโรงเรียนของลิสาแถวย่านสุขุมวิท ตลาดก็วายหมดแล้ว ฉันกวาดตามองก็ไม่เห็นใครที่บริเวณสนามหญ้าหน้าโรงเรียนตามที่คุณครูใหญ่แจ้งมา ทั้งครูและนักเรียนที่มามุงดูเหตุการณ์คงจะแยกย้ายกันเข้าห้องเรียนไปแล้ว
ฉันเดินอย่างเร่งรีบไปยังห้องของครูใหญ่ทันที แน่ละฉันรู้จักดีทิศทางของโรงเรียนนี้ ก็ฉันเพิ่งจะมาที่นี่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพื่อพายัยลิสามาฝากเข้าเรียน ฉันเสียเงินค่าบำรุงการศึกษาไปไม่น้อยเลยล่ะสำหรับการเอาหลานสาวมาเข้าเรียนกลางคันแบบนี้
เริ่มกังวลใจซะแล้วสิ การต่อยหน้าเพื่อนจนได้รับบาดเจ็บนี่มันใช่เรื่องเล็กๆเสียที่ไหน เอ นี่ยัยลิสาอายุถึงสิบห้าหรือยังนะ ยังเรียกได้ว่าเป็นเยาวชนอยู่หรือเปล่าหนอ แล้วคดีทำร้ายร่างกายแบบนี้ต้องไปเข้าสถานพินิจหรือเปล่าเนี่ย เอ๊ะ หรือว่าต้องเป็นบ้านเมตตากันแน่นะ
และเมื่อฉันไปถึงห้องทำงานของคุณครูใหญ่…
นั่นไง นั่งหน้าตาเบื่อโลกอยู่นั่น ยัยผมหางม้าหลานสาวคนสวยของฉัน แล้วเจ้าเด็กผู้ชายหัวฟ้าโหนกแก้มเขียวปั้ดข้างๆคงเป็นคู่กรณีสินะ แหม หน้าตาร้ายเอาเรื่องไม่เบานะเราน่ะ คะเนจากหัวฟ้าแปร๋นขนาดนั้น เจ้าเด็กนี่กินตำแหน่งตัวจี๊ดประจำโรงเรียนแน่ๆ
ฉันรีบยกมือไหว้สวัสดีคุณครูใหญ่ผู้สูงวัยท่าทางใจดี และหันไปยิ้มอย่างอ่อนหวานที่สุดกับคุณครูวัยสาวซึ่งยืนหน้าตาตกใจอยู่ข้างๆ ต้องทำท่านอบน้อมเข้าไว้เผื่อทุกคนจะเห็นใจ
…ทว่าหลังจากฟังคุณครูใหญ่รายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ผู้ปกครองของเด็กชายเรนติดธุระไม่สามารถมาได้ค่ะ และท่านก็ไม่ติดใจถือสาหาความ บอกว่าเป็นเรื่องทะเลาะกันของเด็กๆ แต่ทางโรงเรียนของเราเห็นว่าเด็กหญิงลลิสาทำเกินกว่าเหตุแม้จะเป็นการป้องกันตัวก็ตาม หากถูกแกล้งควรแจ้งทางคุณครูมากกว่าที่จะลงมือตอบโต้โดยพลการ จึงถูกทำโทษให้แยกนั่งห้องเดี่ยว และนั่งทำแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ทั้งวัน ส่วนเด็กชายเรนนั้นมีความผิดที่ไปแกล้งเด็กหญิงลลิสา และทำไม่ถูกที่ไปแตะเนื้อต้องตัวเด็กหญิงลิสาแม้จะเป็นการดึงผมหางม้าเบาๆ จึงถูกทำโทษให้แยกมานั่งห้องร่วมกับเด็กหญิงลลิสา และนั่งทำแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ทั้งวันเช่นกัน"
"ขอบคุณมากค่ะคุณครู" ฉันยกมือไหว้คุณครูใหญ่สูงอายุจากใจจริง
แล้วก็พาลให้นึกเห็นใจ คุณครูอาจจะต้องเจอกรณีอย่างนี้จากลิสาอีกนับครั้งไม่ถ้วนนะคะ แล้ววันนี้ลิสาก็เพิ่งจะเข้าเรียนเป็นวันแรก!
"จบธุระกันแล้วใช่ไหมฮะ งั้นผมไปละ" อยู่ๆเด็กชายหัวฟ้าก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
"แล้วลิสาขอโทษเพื่อนหรือยังคะ"
ฉันรีบหันไปทางหลานสาว ไม่ว่างานนี้ใครจะเริ่มก่อน ลิสาต้องเป็นฝ่ายขอโทษ เอ่อ… เราเป็นเด็กใหม่ ยังไงการผูกมิตรกับเพื่อนๆเอาไว้ก่อนน่าจะดีกว่า
"ทำไมหนูต้องขอโทษคะ หนูไม่ผิด หนูไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องตัวของหนูแม้แต่ปลายผม" หลานสาวฉันหันมาทำหน้านิ่งเฉย ส่วนนัยน์ตาก็จ้องเขม็งไปยังเด็กชายผมย้อมสีฟ้าแปร๋นคนนั้น
นั่นไง ว่าแล้ว หลานคนนี้เขาไม่เคยยอมใครง่ายๆ ฉันล่ะภูมิใจในตัวหลานสาวจริงๆ อย่าไปยอมให้ใครมารังแกกันง่ายๆค่ะลูก
"แต่เค้าแค่ดึงหางม้าของลิสาเบาๆเองนะคะ แล้วลิสาก็เล่นใหญ่ไปชกหน้าเค้านะคะ ลิสาทำแบบนี้ได้ยังไงกันคะ"
แต่ฉันก็ทำท่าตกอกตกใจเหมือนเป็นเรื่องใหญ่มากแม้ในใจจะเห็นด้วยกับหลานสาว และอยากจะเล่นงานเจ้าเด็กผมสีฟ้านั่นใจจะขาด นี่บังอาจมาดึงผมหลานสาวสุดที่รักของฉันได้อย่างไร หน้าตาร้ายๆของเด็กนั่นดูไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย
ทว่าต่อหน้าคุณครูใหญ่ เราต้องเล่นบทผู้ใหญ่ซึ่งมีจิตใจโอบอ้อมอารีเอาไว้ก่อน ฉันต้องทำเสมือนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ลิสาเด็กสาวผู้เรียบร้อยทำอะไรแบบนี้ เอ่อ… ทั้งๆที่ลิสาเคยทำอะไรยิ่งกว่านี้มาเยอะ
"ไม่เป็นไรฮะป้า ผมดึงหางม้าเขา เขาต่อยหน้าผม ถือว่าหายกันฮะ" หน้าตากวนๆนั้นหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กับหลานสาวคนสวยของฉัน
ป้าเหรอ? น้าจ้า น้าก็พอนะจ๊ะ
แม้จะขัดใจกับสรรพนามผิดๆที่เจ้าเด็กหัวฟ้าเรียกฉัน แต่เสียงห้าวๆแมนๆที่แสดงความกล้าทำกล้ารับนั่นก็ทำเอาฉันใจอ่อนยวบ มองรอยช้ำนั่นแล้วก็เกิดนึกสงสารขึ้นมา จู่ๆป้าก็หันมาเห็นใจพ่อหนุ่มน้อยซะงั้น
เดี๋ยวค่ะพ่อหนุ่มผมรุงรัง หนูโดนชกหน้านะลูก เบ้าหน้าใสๆหล่อๆภายใต้ทรงผมอันปิดหน้าปิดตานั่น ม่วงคล้ำเขียวคล้ำขนาดนั้น หนูต้องมีโวยวายหน่อยมั้ยคะ
ฉันคิดว่าลิสาปล่อยหมัดไปเต็มเหนี่ยวแน่ๆ ฉันรู้จักหลานสาวดี ลิสาปกป้องตัวเองได้
"กรณีนี้ผิดทั้งคู่นะคะ เราตั้งใจจะให้เด็กทั้งสองขอโทษกันและกันอยู่แล้ว เพียงแต่อยากให้ทำต่อหน้าผู้ปกครอง แต่เมื่อผู้ปกครองของเด็กชายเรนไม่มา ดังนั้นเด็กชายเรนและเด็กหญิงลลิสา ครูขอให้เธอทั้งสองกล่าวขอโทษซึ่งกันและกันจ๊ะ"
คุณครูใหญ่ตัดสินด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและด้วยความเฉียบขาดทำให้เด็กทั้งคู่ยอมทำตามแต่โดยดี แต่ก็ด้วยความกระฟัดกระเฟียดกระเง้ากระงอดเล็กน้อยตามประสาวัยรุ่น
"จบแล้วจริงๆใช่ไหมฮะ ผมไปนะฮะ จะไปเอาหนังสือแบบฝึกหัดเลข" เด็กหัวฟ้ารีบลุกยืนขึ้น
"เดี๋ยวค่ะน้องเรนคะ คือน้า! น้านะคะ" ฉันจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'น้า'
"น้าอยากจะขอเบอร์โทรศัพท์คุณพ่อหรือคุณแม่หน่อยได้ไหมคะ น้าอยากจะติดต่อไปขอโทษท่านด้วยตัวเอง" อันที่จริงฉันอยากจะโทรไปวีนโวยวายกับพ่อแม่ของเด็กนี่มากกว่า ว่าเลี้ยงลูกยังไงให้ลูกมาแกล้งเด็กผู้หญิง
"ไม่ต้องหรอกฮะป้า ผมไม่ถือสา ก็แค่เด็กผู้หญิงอารมณ์ร้อนคนนึง" สายตาเรียวนั้นปรายมาทางหลานสาวของฉัน
ยัง ยังมาป้า หนักใจแทนพ่อแม่จริงๆ
แต่นี่หนูอายุสิบสี่สิบห้าจริงๆใช่มั้ย พูดจายิ่งกว่าเด็กมหาลัย
"ผมไปล่ะฮะ สวัสดีฮะ"
แล้วพ่อหนุ่มน้อยมาดคูลก็หันมายกมือไหว้สวัสดีฉัน ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องคุณครูใหญ่ไปง่ายๆเช่นนั้นเอง
แล้วนี่คุณครูเค้าไม่คิดจะห้ามปรามหรือเอ่ยอะไรกันบ้างเลยหรือคะ?
"งั้นดิฉันขอชื่อกับเบอร์โทรศัพท์ของผู้ปกครองของเด็กชายเรนจากทางคุณครูใหญ่ได้ไหมคะ" ฉันหันมาทางคุณครูใหญ่ เจ้าเด็กผมฟ้านั่นไม่ให้ก็ไม่เป็นไร ฉันขอจากทางโรงเรียนเลยก็ได้
"เอ้อ คงจะไม่ได้ค่ะ เพราะถ้าเด็กชายเรนไม่อนุญาต เราก็คงจะให้เบอร์แก่คุณลลินไม่ได้ ถือเป็นการรักษาความเป็นส่วนตัวค่ะ แต่ถ้าคุณลลินอยากคุยกับผู้ปกครองของเด็กชายเรน เราให้เบอร์คุณลลินกับเค้าได้นะคะ แล้วแจ้งว่าคุณอยากคุยด้วย"
เอ่อ… เอ้อ คุณครูโรงเรียนนี้เค้าเคารพสิทธิส่วนบุคคลของเด็กๆกันดีจังเลยนะคะ สมกับเป็นโรงเรียนอินเตอร์สินะคะ ให้อิสระเด็กเต็มที่เลย นี่มันคือโรงเรียนในฝันของยัยลิสาชัดๆ
เอาไงดี จะโทรไปวีนดีไหม หรือรอดูทีท่าก่อนดี ลิสาเพิ่งเข้ามาใหม่ ฉันยังไม่อยากให้หลานสาวเป็นจุดสนใจของครูและนักเรียนโรงเรียนนี้จนเกินไป
"ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าทางโน้นไม่ติดใจอะไร ก็ถือว่าแล้วกันไป" ฉันรีบบอก และก็แอบยิ้มในใจ
เด็กนั่นเจอเข้าไปแบบนี้คงไม่กล้ารังแกลิสาอีก ลิสาทำดีมากลูก
"สรุปว่าเดี๋ยวหนูต้องไปนั่งห้องเดี่ยวเลยใช่ไหมคะคุณครู ห้องนั้นไปทางไหนคะ หนูพร้อมแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณครูใหญ่"
ลลิสาหลานสาววัยใสผู้เก่งกล้าเข้มแข็งของฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ ยกมือไหว้คุณครูใหญ่ แล้วก้าวเข้าไปยืนประชิดคุณครูเล็ก
"ไปกันเลยไหมคะจะได้ไม่เสียเวลา คุณครูกรุณาเดินนำไปด้วยค่ะ"
"เอ้อ จ๊ะ ไปก่อนนะคะคุณลลิน สวัสดีค่ะ" คุณครูเล็กดูท่าทางประหม่าเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเด็กใหม่อย่างลลิสา
หลานสาวหันมาโบกมือร่ำลาฉันก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมคุณครูเล็ก
"เจอกันเย็นนี้ที่บ้านนะคะน้าลิน กลับบ้านดีๆนะคะ แล้วเราค่อยไปคุยกันที่บ้านค่ะ"
คือ… เด็กสมัยนี้เขารับผิดชอบตัวเองกันได้ใช่ไหม
แล้วนี่ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันมีประโยชน์อัลไล?
…


ผมยืนคิดอะไรใต้สายน้ำจนตัวเปื่อยได้ที่ แล้วก็ออกจากห้องน้ำมาเปิดตู้เสื้อผ้า ขณะหยิบชุดนอนตัวโปรดออกมาสวมสายตาผมก็กวาดมองไปทั่วตู้ คุณมะพร้าวนี่รู้ใจผมจริงๆเลย ให้แม่บ้านจัดเรียงเสื้อผ้าไล่ตามโทนสีอย่างที่ผมกำชับไว้ คือ… แม้อันที่จริงเสื้อผ้าของผมจะมีอยู่แค่สามสีคือ น้ำเงิน เทา และดำ แต่ยังไงเสื้อผ้าที่แขวนหรือวางพับไว้ในตู้ของผมก็ต้องมีการแยกจัดวางตามโทนสีอย่างชัดเจน
ผมชอบความเรียบง่ายและมีระเบียบ!
ไอ้เวฟมันพูดถูก ผมเปลี่ยนไปเยอะ!
หลังจากสวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่มเรียบร้อย ขณะกำลังเดินไปเลือกหนังสือที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบอีกเช่นกันที่ชั้นหนังสือข้างผนังห้องเพื่อมาอ่านก่อนนอน
'ก๊อก ก๊อก' เสียงเคาะประตูนั่น ผมเดาออกว่าเป็นใคร แล้วผมก็รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร
"ครับพ่อ" ผมเดินไปเปิดประตูรับคนที่ก่อนหน้านี้เหมือนจะงอนผมอยู่
"อย่าลืมไปคุยกับลูกด้วย พ่อไปนอนล่ะนะ" พ่อบอกผมสั้นๆยิ้มๆ แล้วก็ตบบ่าผม แล้วก็เดินจากไป ง่ายๆอย่างนั้นเอง เขาล่ะคุณราเชนทร์ คนที่พูดน้อยแต่เด็ดขาด และตัดสินใจเร็ว
'ก๊อก ก๊อก' หลังจากนั้นไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ผมก็รู้อีกว่าคือใคร
"ครับคุณมะพร้าว" ผมเดินไปเปิดประตูรับคนที่ผมนึกไม่ออกว่าหากขาดเขาแล้วครอบครัวเราจะเป็นอย่างไร
"คุณเซนอย่าลืมไปคุยกับคุณเรนด้วยนะครับ ผมว่าคุณเรนเธอรอคุณอยู่ ผมไปนอนล่ะนะครับ" คุณมะพร้าวพูดยิ้มๆ แล้วเดินจากไป
ผมยืนถอนหายใจอยู่ที่ประตูนั่นเอง มีเสียงเตือนถึงสองเสียงอย่างนี้ ผมก็คงต้องเดินไปที่ห้องเจ้าลูกชายตอนนี้แล้วสินะ
แต่เผอิญได้ยินเสียงวิดีโอคอลเรียกเข้ามาที่มือถือเสียก่อน ผมจึงหันหลังกลับเข้ามาในห้อง
"ครับ น้องพลอย" ผมยิ้มให้กับเพื่อนรุ่นน้อง คนสนิทอีกคนในชีวิตนอกเหนือไปจากไอ้เวฟ
น้องพลอยเป็นคนน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย เราเป็นเพื่อนข้างบ้านกันมาตั้งแต่เด็ก เธอยังคงติดต่อผมมาโดยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมามานี้ ทั้งๆที่ผมไม่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่เมืองไทยเลย
"พี่เซนเป็นไงบ้างคะวันนี้ เหนื่อยมั้ยคะ ตอนบ่ายเห็นพี่เซนไปโรงงานทั้งวันเลย" เสียงใสๆหวานๆ ที่บวกหน้าตาใสๆหวานๆนั้น ทำให้ผมชื่นใจ
แต่ก็แค่ชื่นใจ ไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านั้น…
"ก็เหนื่อยนิดหน่อยครับ นี่พี่เพิ่งกลับเข้าบ้านมาเลยนะครับ"
น้องพลอยเข้าทำงานแผนกบัญชีในบริษัทผมทันทีหลังจากเรียนจบปริญญาโทด้านการเงินจากอเมริกา ก็ตามคำแนะนำของพ่อผมนั่นล่ะ ผมรู้ว่าพ่อคิดอะไรอยู่ แต่ก็ปล่อยเค้า อยากคิดอะไร อยากทำอะไรก็ทำไป
ผมแก่กว่าน้องพลอยสองปี บ้านเรามีประตูรั้วเล็กๆริมสนามข้างบ้านที่เปิดไปมาหาสู่กันได้โดยไม่ต้องไปอ้อมเข้าทางประตูใหญ่ สมัยนั้นผมมักจะเป็นผู้นำเด็กผู้ชายในละแวกบ้านไปเล่นที่โน่นที่นี่กันอยู่เสมอ และลงท้ายเราก็จะพากันที่ไปกินขนมที่บ้านของน้องพลอย ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่พอช่วงวัยรุ่นตอนต้น ผมค่อนข้างจะมีสังคมส่วนตัว ทำให้ต้องเหินห่างจากน้องพลอยไปบ้าง แต่น้องพลอยก็ยังหาโอกาสแวะมาหา และเอาขนมมาให้ผมที่บ้านเป็นประจำสม่ำเสมอ
"พี่เซนรู้มั้ยคะ สาวๆทั้งบริษัทกรี๊ดกร๊าดพี่กันใหญ่เลย ถามพลอยกันใหญ่ว่าพี่เซนมีแฟนหรือยัง นี่พลอยต้องพยายามบอกให้เค้าเก็บความรู้สึกกันบ้าง เพราะพี่เซนเป็นถึงท่านประธานบริษัท"
หน้าใสๆผิวสวยๆในชุดนอนสีชมพูอ่อนนั้นแม้จะปราศจากเครื่องสำอางก็ยังดูน่ารักน่าทะนุถนอม น้องพลอยคงจะเตรียมตัวนอนแล้ว และคงจะโทรมาทักทายผมก่อนนอนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ
"แหม ถ้าพี่มีน้องสาวขี้หวงอย่างนี้ พี่คงขายไม่ออกนะครับ"
คำพูดทำนองพี่น้องน่ารักกุ๊กกิ๊กแบบนี้ ผมเคยพูดย้ำกับน้องพลอยมาแล้วหลายครั้งหลายครา ผมดูออกว่าน้องพลอยคิดยังไงกับผม ไม่ได้เข้าข้างตัวเอง แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่จะอ่อนไหวกับเรื่องผู้หญิงง่ายๆอีกต่อไป บทเรียนจากการมีเจ้าเรนนั่งหัวฟ้าอยู่ตรงนั้น ทำให้ผมกลายเป็นคนไร้ใจไปเสียแล้ว
"แหม พี่เซนก็ ถ้าพี่เซนขายไม่ออกจริงๆ พลอยรับซื้อต่อนะคะ" ตาแบ๊วๆของน้องพลอยทำเอาผมแอบถอนหายใจข้างในใจ แต่ต่อหน้าผมก็ต้องทำตาใสซื่อปากยิ้มตอบน้องพลอยไป
"อย่าเลยครับ ของมีตำหนิ ไม่เหมาะกับผู้หญิงดีๆแบบน้องพลอยหรอก"
"พลอยยินดีนี่คะ ยิ่งมีตำหนิมากเท่าไหร่ พลอยว่ายิ่งน่าสนใจออกค่ะ แปลว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ประสบการณ์ชีวิตสูง"
หากเป็นผู้ชายคนอื่นได้ยินน้องพลอยพูดเช่นนี้ คงหลงใหลได้ปลื้มกับความเข้าอกเข้าใจของผู้หญิงคนนี้ที่มีในตัวของเขา
แต่ไม่ใช่ผม ผมรู้จักตัวเองดีพอ ไม่ได้ต้องการให้ใครมาเข้าใจหรือมาเห็นใจ
"น้องพลอยยังไม่ง่วงหรือครับนี่ จะเที่ยงคืนแล้ว" ผมเปลี่ยนเรื่อง การต่อปากต่อคำหยอกเย้ากันผมทำได้แค่หอมปากหอมคอ มากไปก็น่าเบื่อ
"เดี๋ยวก็จะนอนแล้วค่ะ อยากแค่โทรมาเซย์กู๊ดไนท์กับพี่เซน" น้ำเสียงนั้นออดอ้อน
"ครับ กู๊ดไนท์นะครับ" ผมตอบสนองไปสั้นๆ
"เอ้อ เดี๋ยวค่ะ เสาร์อาทิตย์นี้พี่เซนว่างไหมคะ พลอยว่าจะชวนพี่เซนกับน้องเรนไปดูหนังกันน่ะค่ะ พี่เซนคงเครียดๆกับเรื่องงานช่วงนี้ ผ่อนคลายหน่อยก็ดีนะคะ"
ตั้งแต่ผมกลับมาจากญี่ปุ่น ดูน้องพลอยเธอจะมีโปรแกรมสำหรับพวกเราอยู่เรื่อยๆ
"พี่ยังไม่แน่ใจนะครับ ช่วงนี้มีอะไรต้องสะสางเยอะมาก แต่เจ้าเรนน่าจะอยากไปนะ"
แม้จะไม่ได้อยากให้ความหวังกับน้องพลอย แต่ผมต้องถนอมน้ำใจเธอหน่อย ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่ผมไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอเข้ามาช่วยดูแลเอาใจใส่เจ้าเรนไม่น้อยเลย และเจ้าเด็กนั่นใช่ย่อยซะเมื่อไหร่ แต่ก็ดูเหมือนจะเชื่อฟังน้องพลอยดี เอาเข้าจริง คนน่ารักอย่างน้องพลอย ใครได้อยู่ใกล้ ใครก็รัก
เพียงแต่คนคนนั้นไม่มีวันจะเป็นผม…
พูดถึงเจ้าเรน คงต้องรีบไปคุยกับมันก่อนที่มันจะเข้านอน …ก็ตามประสาพ่อที่ดีอ่ะนะ ยังไงก็ต้องเป็นวันนี้
เอ่อ… ถือเป็นการตัดบทน้องพลอยไปในตัวด้วย
"วันนี้เจ้าเรนมีเรื่องที่โรงเรียน เดี๋ยวพี่ต้องไปคุยกับลูกหน่อยนะครับ ไว้เราเจอกันที่บริษัทพรุ่งนี้นะครับน้องพลอย"
"อ้าว เหรอคะ นี่พลอยยังไม่รู้เรื่องนี้เลย น้องเรนยังไม่ได้เล่าให้ฟัง งั้นพี่เซนไปคุยกับน้องเรนเถอะค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่เซน"
น้องพลอยยอมวางสายไปง่ายๆ เธอรู้จักผมดีพอ รู้ว่าไม่ควรจะเซ้าซี้ผมต่อ หากเธออยากรู้อะไรเพิ่มเติม เดี๋ยวเธอก็โทรคุยกับเจ้าเรนมันเอง
ผมยอมรับว่า ระหว่างผมกับน้องพลอยที่เรายังสานต่อกันได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะน้องพลอยเค้ารู้จักคนอย่างผมดีพอสมควร รู้ว่าควรจะรุกผมยังไงหรือถอยตอนไหนไม่ให้ผมได้รำคาญใจ
บางครั้งผมก็แปลกใจในความมั่นคงของน้องพลอยที่มีต่อผม ผมมั่นใจว่าด้วยคุณสมบัติอันเพียบพร้อมของน้องพลอยต้องมีผู้ชายคนอื่นๆตามจีบเธออยู่แน่ๆ บางครั้งน้องพลอยก็เป็นคนเล่าให้ผมฟังเองด้วย แต่ทำไมเธอยังคงเฝ้ารอแต่ผม
หรือความรักจะเป็นเรื่องที่หาเหตุผลไม่ได้จริงๆ…
'ก๊อก ก๊อก'
ผมเคาะประตูห้องลูกชายแล้วยืนรอ ไม่พรวดพราดเข้าไป เราเคารพความเป็นส่วนตัวของกันและกันเสมอ
"ไม่มีใครอยู่ในห้องครับ หรือถึงมี ก็หลับไปแล้ว" เสียงวัยรุ่นหัวฟ้าตอบมาจากข้างใน ฟังเสียงนั่นก็รู้ว่าเจ้าเด็กน้อยยังไม่มีทีท่าว่าจะง่วงในเร็วๆนี้แน่ๆ
"โอเคครับ งั้นแปลว่าห้องว่าง หรือไม่ก็ไม่เป็นการรบกวนใคร งั้นเข้าไปเลยละกันนะครับ" ผมทำเป็นจับลูกบิดประตูหมุน ทั้งๆที่รู้ว่าลูกชายผมมันล็อกประตูอยู่แน่ๆ
"ใจเย็นสิครับ" เสียงตอบดังออกมาขณะที่ผมได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ประตู
"มีอะไรครับ" ประตูเปิดออก เจ้าเด็กน้อยยืนจ้องหน้าผมนิ่งๆ ไม่มีทีท่าว่าจะให้ผมเข้าไปในห้อง หูฟังแบบครอบตัวใหญ่นั้นยังคงห้อยค้างอยู่ที่คอ นี่แสดงว่ายังคงนั่งฟังเพลงอยู่
หรือว่าจะนั่งรอผม…
"เออ พูดจาเพราะๆก็ได้เหมือนกันนะครับ คุณเรน" ผมจ้องนิ่งๆกลับไปบ้าง
"ดึกแล้วครับ กรุณาตรงเข้าประเด็นเลยครับ"
ผมไม่อยากจะใช้คำว่า 'เด็กสมัยนี้' เลย แต่ผมก็สงสัยจริงๆว่า 'เด็กสมัยโน้น' ตอนรุ่นผมเด็กๆ พวกผมแก่แดดแก่ลมเท่า 'เด็กสมัยนี้' หรือเปล่า
ความจริงผมหมั่นไส้ท่าทางของไอ้เจ้าลูกชายมาก อยากจะสั่งสอนมันนัก เป็นผู้ชายภาษาอะไรไปรังแกเด็กผู้หญิง แม้จะแค่ดึงผมหางม้าของเค้าเล่นๆก็เถอะ
แต่เห็นโหนกแก้มที่เขียวช้ำของลูกแล้วก็นึกสงสาร ใจหนึ่งอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสความเจ็บช้ำนั้น แต่อีกใจหนึ่งก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้สิ การแสดงความอบอุ่นต่อหน้ากันไม่ใช่สไตล์ผม
"เรน พ่ออยากคุยด้วย" ผมได้แค่ทำหน้าอ่อนโยนลงนิดนึง
เจ้าเด็กน้อยก็ไม่ร้ายกาจใจแข็งเลยซะทีเดียว เค้าเปิดประตูกว้างให้ผมเดินตามเข้ามาในห้อง
"ยังเจ็บอยู่มั้ย เอ่อ ที่โหนกแก้มน่ะ" ผมถามขณะนั่งลงบนเตียงลูกชาย ขณะที่เจ้าของเตียงเลี่ยงไปนั่งบนเก้าอี้โต๊ะทำงาน ลูกชายผมมันคงกลัวการใกล้ชิดกับผม
ความจริงผมไม่ชอบที่จะมาถามอะไรที่มันมุ้งมิ้งสะเทือนอารมณ์แบบนี้ แต่ก็ต้องกลั้นใจถามไป ตามประสาพ่อที่ดี …มั้ง
"เฉยๆฮะ" คนโดนต่อยทำหน้าเฉยๆจริงๆด้วย หรือมันจะไม่เจ็บจริงๆแฮะ คงแค่เขียวช้ำ เด็กผู้หญิงคงหมัดไม่หนัก …มั้ง
"เอ่อ แล้ว…" ผมไม่รู้จะถามอะไรต่อไปดี ก็ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องจริงๆนี่นา
ผมกวาดมองไปรอบๆห้องของลูกชาย ตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่น ผมเคยเข้ามาในห้องนี้แค่ไม่กี่ครั้ง ก็ไม่ค่อยอยากจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา เพราะผมก็ไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งกับเรื่องของผมเหมือนกัน
ห้องก็ดูรกๆตามปกติของเด็กผู้ชาย กางเกงที่ถอดแล้วกองอยู่กับพื้น ตะกร้าผ้าที่เสื้อกล้ามห้อยอยู่ ถุงขนมวางเกลื่อนอยู่ที่โต๊ะหนังสือ แต่ที่น่าแปลกใจก็คือที่ชั้นหนังสือกลับมีแถวของหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นตั้งเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเต็มทั้งชั้น นิสัยชอบอ่านการ์ตูนนี่เป็นกันทั้งบ้าน รวมทั้งผมกับพ่อก็ด้วย
"ถ้าเมื่อเช้าคุณปู่ไม่เผอิญมีนัดหมอฟอกไตอยู่ คุณครูเค้าก็คงไม่โทรไปหาพ่อหรอกฮะ" แม้ตัวคนพูดจะไม่มองหน้าผม แต่ผมก็จับน้ำเสียงประชดประชันได้นิดๆ
ผมไม่ชอบภาวะดราม่าเอาซะเลยจริงๆ
"เรน ลูกเป็นผู้ชายก็ไม่ควรไปแกล้งผู้หญิง" ยังไงเสียผมก็ต้องตักเตือนลูก
"ก็แค่แกล้งสนุกๆ ยัยนั่นเค้าเว่อร์ไปเอง"
"ไม่ได้! ลูกสนุก แต่คนอื่นเค้าไม่สนุกด้วย แล้วอีกอย่าง หากเขาไม่อนุญาต เราไม่มีสิทธิ์ไปแตะต้องตัวเขา แม้จะเป็นแค่ปลายผมหรือแค่ปลายเล็บก็ตาม" ผมทำเสียงเข้ม แล้วผมก็สังเกตเห็นลูกหน้าจ๋อยไปนิดนึง ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจผมดังเดิม
ผมแอบถอนหายใจ ลูกจะยอมฟังผมบ้างไหม ผมไม่อยากปล่อยหน้าที่การดูแลลูกทั้งหมดให้กับปู่ของเค้า แต่ผมก็ไม่สนิทกับลูกพอ นี่ผมจะทำยังไงดี
ขณะที่ผมกำลังนั่งกระอักกระอ่วนใจอยู่นั้น เผอิญสายตาผมก็เหลือบไปเห็นแผ่นกระดานอะไรแวบๆออกมาจากใต้เตียง
"นี่เล่นสเกตบอร์ดด้วยเหรอ" ผมก้มลงหยิบเจ้าแผ่นไม้ติดล้อลวดลายหัวกะโหลกนั้นขึ้นมาดู
"ก็… นิดหน่อยฮะ" ทำไมเจ้าเรนต้องทำท่าอึกอัก
"ไปเล่นที่ไหนน่ะ วันหลังพาพ่อไปด้วยคนสิ"
เอาล่ะ ผมหาวิธีเชื่อมต่อกับเจ้าลูกชายได้แล้ว
"อย่าเลยฮะ พ่อไม่มีเวลาว่างหรอก" แต่ทำไมเจ้าลูกชายต้องทำท่ามีพิรุธ
"เฮ้ย พ่อเล่นเป็น เล่นเก่งด้วย รับรองไม่อายเพื่อน" ผมพยายามผูกมิตร คิดว่าลูกน่าจะยินดี
"ช่างมันเถอะพ่อ"
แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายกับเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้ มันเอานิสัยเข้าถึงยากแบบนี้จากใครมาวะ
"เออ ตามใจ งั้นนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปโรงเรียนสาย"
ผมเองก็หมดความอดทนเหมือนกัน ผมลุกขึ้นยืน มองลูกชายอย่างเงียบๆชั่วอึดใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เราไม่เคยคุยกันได้นานๆ…