ตอนที่ 8 เด็ดดารา
โลกทุกวันนี้ การบำเพ็ญเพียรใช้คำสอนจากลัทธิเต๋าดั้งเดิมเป็นหลัก แหล่งกำเนิดที่สำคัญที่สุดของพลังปราณก็คือดวงดาวที่ดารดาษเต็มท้องฟ้า นิกายแสงสว่างให้ความสำคัญกับคำว่าแสงสว่างสองคำ แสงสว่างที่เปล่งประกายโอบท้องนภายามราตรีแท้จริงแล้วคือแสงของดวงดาราที่ส่องสะท้อนลงไปจนถึงยมโลก หลังจากนั้นคือการรวมหมู่ดาว อาศัยสรรพดาราส่องแสงลงมาให้พลังแก่โลกมนุษย์ เพื่อเปลี่ยนแปลงพลังในร่างกายของคนธรรมดา นี่คือจุดมุ่งหมายสุดท้ายของการฝึกบำเพ็ญเพียร นอกจากนี้ยังสามารถพบเห็นคำว่า ‘ดวงดาว’ ได้ในขณะที่กำลังฝึกบำเพ็ญเพียร ทุกอาณาจักรทุกสำนักล้วนแต่มีแท่นดูดาว ต้าโจวมีหอชมดาวที่มีชื่อเสียงนับไม่ถ้วน แต่น้อยมากที่จะมองเห็นกลุ่มดาวที่มีชื่อเหล่านั้น อาจเพราะไม่ได้ศรัทธาต่อดวงดาว
แต่ใบรายชื่อของสำนักที่สองในมือของเฉินฉางเซิงกลับมีชื่อว่าสำนักเด็ดดารา
เด็ดดารา สำนักแห่งนี้ตั้งชื่อที่เต็มไปด้วยการตั้งตนเป็นใหญ่ แต่นิกายหลวงกลับไม่มีความคิดเห็นใดๆ ทั้งสิ้น เรื่องนี้เป็นเรื่องตั้งตนเป็นใหญ่ด้วยตัวของมันเอง
ในใต้หล้านี้มีเพียงสำนักนี้เท่านั้นที่กล้าใช้ และมีคุณสมบัติพอที่จะใช้ชื่อนี้
เพราะว่าสำนักแห่งนี้ขึ้นตรงต่อกองทัพต้าโจว หลายปีมานี้ได้สร้างเด็กหนุ่มที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวนับไม่ถ้วน ก้าวเดินออกไปประหนึ่งกลุ่มดาวที่เต็มไปด้วยขุนพล หลายปีก่อนได้ออกศึกที่ทั่วหล้าหวาดกลัวกับเผ่ามารครานั้น มนุษย์เมื่อตอนเริ่มใกล้จะถึงทางตัน ตั้งแต่เจ้าสำนักจนถึงนักเรียนธรรมดาของสำนักเด็ดดารา ต่างพากันรีบเร่งออกไปสนามรบ ข้างหน้าพลาดท่าเสียทีล้มลง ข้างหลังกระโจนเข้าสู้อย่างมิขาดสาย คนล้มตายในสนามรบประหนึ่งทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา หลังจากการรบสิ้นสุดลง คาดไม่ถึงว่าสำนักที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้จะแห้งเฉาเงียบวิเวกประหนึ่งสุสาน จากเหตุการณ์ครั้งนั้น สำนักเด็ดดาราจึงได้รับความเคารพที่ไม่มีผู้ใดสามารถจะไล่ตามทันและยังมีอำนาจที่ไม่อาจจะคาดคิดได้
เพราะเหตุนี้สำนักแห่งนี้ อย่าพูดว่าใช้ชื่อเด็ดดารา ถึงแม้จะใช้ชื่อว่าเผาดารามาตั้งเป็นชื่อสำนัก คงจะไม่มีผู้ใดกล้าออกความคิดเห็นไม่ใช่หรือ
ผู้คนบนโลกใบนี้ต่างเข้าใจประวัติศาสตร์ที่คละคลุ้งไปด้วยความโหดเหี้ยมของกลิ่นคาวเลือดและเกียรติยศของสำนักเด็ดดาราแห่งนี้ เฉินฉางเซิงก็ไม่เว้น อาจารย์ได้จัดเรียงให้สำนักเด็ดดาราอยู่ในอันดับที่สอง ที่จริงแล้วในความคิดและมุมมองของเขา ได้จัดให้สำนักเด็ดดาราอยู่อันดับแรกสุด ดังนั้นไม่สามารถสอบเข้าสำนักเทียนเต้าได้แม้จะทำให้เขารู้สึกกลัดกลุ้ม แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาเชื่อมั่นว่าสำนักเด็ดดาราคงจะไม่ปฏิบัติสิ่งที่มิชอบดั่งเช่นสำนักเทียนเต้าเป็นแน่ อย่างน้อยก็คงจะไม่ปฏิบัติเกินเลยเช่นนั้น คิดได้เช่นนี้ เขาก็มาถึงสำนักเด็ดดาราที่มีกลิ่นอายของความเคร่งครัด เริ่มเตรียมตัวที่จะลงสนามสอบที่สอง
สำนักเด็ดดาราและสำนักเทียนเต้าที่จริงแล้วไม่เหมือนกัน ภายนอกของประตูแม้จะล้อมรอบไปด้วยผู้คนที่แน่นขนัด แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายตาดุจเหยี่ยวของทหารผู้เกรียงไกรที่พรั่งพร้อมไปด้วยอาวุธครบชุดตรงทางเข้าประตู หรืออาจจะเป็นเพราะแผ่นหินก้อนนั้นที่เต็มไปด้วยรายชื่อของขุนพลที่เสียสละเพื่อชาติจึงทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัด ทั่วทั้งลานเงียบสงัด ไม่มีเสียงที่ผสมปนเปใดๆ ใบสมัครให้กรอกอย่างง่ายดาย รับเอาหมายเลข มีนายทหารไม่กี่นายพานักเรียนที่รอการสอบเดินเข้าไปยังสำนัก
มีการตรวจสอบทำนองเดียวกับสำนักเทียนเต้า สำนักเด็ดดาราก็ได้เตรียมทดสอบก่อนการสอบไว้ จุดประสงค์ก็เพื่อคัดเด็กหนุ่มธรรมดาที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกออก เพื่อให้การสอบคัดเลือกอย่างเป็นทางการบรรเทาความกดดันลง เพียงแต่สำนักเด็ดดาราโดยแท้จริงแล้วมีลักษณะทางด้านการทหาร วิธีการจึงทำอย่างตรงไปตรงมามากกว่า ที่นี่ไม่ได้มีหินหน่วงนำ มีเพียงแค่จานหินแผ่นหนึ่ง
จานหินแผ่นนี้ใหญ่มาก คล้ายกับจานแผ่นรองโม่หิน ในความเป็นจริงแล้ว แผ่นรองโม่หินนั่นเดิมทีขนมาจากบนแท่นโม่หินที่อยู่ด้านหลังห้องครัวของสำนักเด็ดดาราชั่วคราว หนักสามร้อยจิน* นักเรียนที่สามารถยกแผ่นรองโม่หินแล้วเดินขึ้นบันใดหินไปได้สามสิบขั้น ก็นับว่าสามารถผ่านการทดสอบด่านแรกไปได้ มีคุณสมบัติเข้าร่วมการสอบรับสมัครนักเรียนอย่างเป็นทางการ
น้ำหนักสามร้อยจิน นอกจากสำเร็จการชำระล้างกระดูก กล้ามเนื้อและกระดูกฝึกฝนจนเป็นดั่งต้นสน คนธรรมดายากอย่างยิ่งจะยกขึ้น แล้วยังต้องเดินขึ้นบันไดหินที่มีระยะทางยืดยาวอีก มีคนหนุ่มจำนวนมากที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกมองไปที่แผ่นโม่หินแผ่นนั้น ทันใดนั้นใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นอีกสีหนึ่ง มีคนจำนวนมากที่หน้าเศร้าคอตกถอยกลับไป แม้แต่คนที่สำเร็จการชำระล้างกระดูก ทว่าคนหนุ่มเหล่านั้นพละกำลังยังไม่มั่นคง คาดการณ์ว่าปีนี้ตนคงไม่สามารถทำได้ ส่ายหัวติดต่อกัน แม้ไม่ยินยอมแต่กลับต้องจำใจล้มเลิก แน่นอนว่าย่อมมีเด็กหนุ่มธรรมดาที่กล้าหาญใช้พลังร่างกายแต่เดิมของตนมาทดลองฝีมือ แต่กลับไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ
ผู้ที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกและสามารถยกแผ่นโม่หินแผ่นนั้นขึ้นได้ ในการสอบรับสมัครนักเรียนของสำนักเด็ดดารา ที่จริงแล้วนับว่าพบเห็นอยู่ไม่น้อย ดังเช่นขุนพลเทพไป๋หู่ที่ตอนนี้เป็นผู้พิทักษ์เฉียหลันกวาน ในปีนั้นเขาได้เข้าไปในสำนักทั้งที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก อาศัยเพียงกำลังที่มีมาแต่กำเนิด ยกแผ่นโม่หินแผ่นนั้นโยนไปยังทะเลสาบอย่างง่ายดาย...
แต่ว่าในที่สุดแล้วเรื่องเช่นนี้ก็ไม่ได้พบเห็นบ่อยนัก
อาจารย์ผู้ฝึกเสียใจเล็กน้อย มองหาโอกาส เพื่อตัดสินใจเพิ่มการทดสอบให้เร็วยิ่งขึ้น ให้ผู้เข้าสอบรายงานระดับความสามารถด้วยตนเอง หลังจากนั้นให้นักเรียนที่สำเร็จการชำระล้างร่างกายเข้าทดสอบก่อน หลังจากนั้นถึงจะให้คนหนุ่มธรรมดาเข้าทดลองสอบ
น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง จนกระทั่งผ่านพ้นไปครึ่งค่อนวัน ยังคงไม่มีหนุ่มน้อยธรรมดาคนไหนที่สร้างปาฏิหาริย์ได้
เมื่อทุกคนรู้สึกว่าไม่น่าสนใจ ในตอนที่ผู้คนจำนวนมากมายที่มามุงดูเตรียมตัวจะจากไป มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ร่างกายสูงใหญ่กำยำในมือถือป้ายหมายเลขเดินเข้าไปในสนามทดสอบ ยกแผ่นโม่หินแผ่นนั้นอย่างสบาย ตึงตึงตึง แม้แต่ขึ้นบันไดหินสามสิบขั้น ก็ยังไม่หอบหายใจ หน้าไม่แดง ยิ่งไปกว่านั้นยังแบกแผ่นโม่หินกลับมายังที่เดิม!
ทั้งสนามเกิดเสียงดังอื้ออึง
เด็กหนุ่มคนนั้นยกมือขึ้นเป็นสัญญาณโดยรอบ เดินขึ้นไปบนบันไดหินอีกครั้งด้วยความหยิ่งผยอง เดินตรงไปยังด้านในของสำนัก ที่น่าสนใจก็คือ เขาดูมีบุคลิกซื่อตรงเป็นอย่างยิ่ง เหตุใดจึงต้องแสดงความเย่อหยิ่งออกมาอีกครั้งด้วย ท่ามกลางสายตาของผู้คนโดยรอบ เห็นเป็นเพียงแค่ความน่ารักเท่านั้น ไม่มีการเยาะเย้ยถากถางใดๆ มีเพียงเสียงหัวเราะขบขันอย่างเอ็นดู
หลายร้อยปีมานี้ เพราะครั้งหนึ่งเผ่ามนุษย์และเผ่าปีศาจเคยร่วมมือกันต่อต้านเผ่ามาร แม้จะบอกไม่ได้ว่ามีความสัมพันธ์ปรองดอง แต่ก็นับว่าสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างสามัคคี เผ่าปีศาจชนชั้นสูงที่สามารถจำแลงกายได้บางตระกูล อาศัยอยู่แม้กระทั่งในโลกมนุษย์ ในต้าโจวจิงตูเองก็ต้องมีแน่นอน เพียงแต่ว่ามนุษย์กับปีศาจนั้นไม่เหมือนกัน เพราะไม่ว่ามนุษย์จะอยู่ที่ใดในโลกก็ล้วนแต่เป็นมนุษย์ เรื่องนี้ไม่ค่อยน่าหยิบยกมาพูดสักเท่าไรนัก เพียงแค่เผ่าปีศาจเหล่านั้นไม่ก่อเรื่องวุ่นวายก็พอ
เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำที่ถูกสงสัยว่าเป็นเผ่ามารยกแผ่นโม่หินสำเร็จ คล้ายกับเป็นการผลักประตูบานหนึ่งให้เปิดออก จากนั้น นายพรานหนุ่มสองคนที่มาจากต้าเหล่าหลิ่งเองก็ทำสำเร็จ อาศัยเพียงพละกำลังที่มาจากร่างกายก็ยกแผ่นโม่หินเดินขึ้นบันไดหินไป แม้จะเห็นได้ชัดว่ายากลำบาก แต่เมื่อทำสำเร็จแล้วก็ตะโกนดีใจอยู่พักหนึ่ง
ข้างบนบันไดหินมีนายทหารกำลังถือปากกาจดบันทึกพยักหัวเล็กน้อย ดูแล้วคงจะพึงพอใจกับคะแนนสอบของปีนี้
เวลาหมุนผ่าน ในที่สุดก็หมุนมาถึงเฉินฉางเซิง ผู้คนที่มุงดูจ้องมองใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่ม ช่วยส่งเสียงให้กำลังใจด้วยเจตนาอันดี แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก เพราะเห็นได้ชัดว่าหนุ่มน้อยคนนี้อายุยังเยาว์วัย ร่างกายยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ อย่ากล่าวว่าจะคล้ายกับเด็กหนุ่มเผ่าปีศาจร่างกายสูงใหญ่กำยำคนนั้น แม้แต่นายพรานหนุ่มสองคนนั้นความแข็งแรงยังห่างไกลยิ่งนัก มองอย่างไรก็คงไม่สามารถยกแผ่นโม่หินที่หนักอึ้งขึ้นได้
ที่สำนักเทียนเต้า เฉินฉางเซิงอาศัยกฎระเบียบของสำนักที่เขาชำนาญสามารถข้ามผ่านด่านการคัดเลือกการชำระล้างกระดูก ในเวลานี้อยู่ที่สำนักเด็ดดารา เขาสามารถคิดถึงวิธีอื่นได้ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศของสำนักที่สง่างามทว่ากลับเร่าร้อนฮึกเหิมนี้หรือไม่ หรือเพียงแค่อยากจะลองดูสักหน่อย เขาจึงไม่ได้ลงมือทำอะไร
เขาเดินไปถึงด้านหน้าของแผ่นโม่หิน ค่อยๆ ย่อลงไป มือทั้งสองจับแผ่นโม่หินทั้งสองข้าง สูดลมหายใจทั้งเข้าและออกยาวลึกอย่างช้าๆ ห้าครั้ง นำพลังทั้งหมดของร่างกายถ่ายเทลงไประหว่างหน้าท้องและแขนทั้งสองข้าง ร้องฮึดเสียงต่ำหนึ่งที ทันใดนั้นจึงออกแรง!
ด้านหน้าของขั้นบันไดที่ลาดเอียงพลันเปลี่ยนเป็นเงียบสงัดทั้งหมด ผู้คนที่กำลังคุยพูดเล่นอยู่เหล่านั้นงงงันจนลืมคำที่จะพูดต่อ อ้าปากค้างจ้องมองไปยังสนามทดสอบ
แผ่นโม่หินค่อยๆ ยกขึ้น ในที่สุดก็ถูกเฉินฉางเซิงยกขึ้นมาถึงหน้าอก ไม่มากไม่น้อย ผ่านข้อบังคับการทดสอบมาหนึ่งนิ้วพอดิบพอดี
ใบหน้าของเขาแดงเล็กน้อย แต่ว่าท่าทางที่แสดงออกมายังนับว่าสงบนิ่ง ในสายตาของเขามองไม่เห็นความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายและตื่นตระหนกแต่อย่างใด
เฮ! ในสนามมีเสียงกู่ร้องด้วยความยินดีอย่างคึกคัก ทุกคนไม่หยุดที่จะช่วยกันส่งเสียงร้องแทนเด็กหนุ่ม ส่งเสียงกู่ร้องเป็นจังหวะ ปรารถนาที่จะช่วยเขายกเท้าก้าวเดิน
เฉินฉางเซิงเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เพียงแค่หนึ่งก้าว หัวเข่าของเขาก็สั่นเทาเล็กน้อย
ยกแผ่นโม่หินขึ้นนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง ยกแผ่นโม่หินที่หนักอึ้งแล้วเดินขึ้นบันไดหิน นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ลมหายใจของเขาเปลี่ยนเป็นวุ่นวาย ใบหน้ายิ่งนานยิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดง
เขาไม่ได้เปล่งเสียงใดๆ ทั้งสิ้น จากแก้มที่นูนออกเล็กน้อยสามารถมองเห็นว่าเขากำลังออกแรงกัดฟัน
เขาเดินขึ้นบันไดหินไปทีละก้าว ทีละก้าว
เฉินฉางเซิงแท้ที่จริงแล้วยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก ระดับความแข็งแรงของกระดูกเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อ ตามเหตุผลก็คงจะแข็งแรงระดับเด็กหนุ่มธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้น เพราะสาเหตุมาจากโรคในวัยเยาว์ เขาควรจะอ่อนแอกว่าเด็กหนุ่มทั่วไปถึงจะถูก แต่เพราะว่าเป็นโรคนี่เอง และยังเป็นโรคที่รักษายากอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงมีคนสามคนซึ่งอยู่ในวัดทรุดโทรมนอกเมืองซีหนิง รวมถึงตัวเขา ที่ใส่ใจในสุขภาพของเขาที่สุด
ตอนที่เพิ่งจะรู้ความ เขาก็ถูกบังคับให้ท่องมหามรรคสามพันเล่มในวัดทรุดโทรม ในเวลาเดียวกันก็มีอาจารย์นักพรตเต๋าผู้เดินตามวิถีทางแห่งเซียนขุดสมุนไพรนับไม่ถ้วนมาต้มเป็นยาให้เขาแช่ตัว แล้วก็ยังมีศิษย์พี่ที่ถือเส้นเถาวัลย์และไม้กระบองช่วยเคี่ยวยาให้เข้าไปในร่างกายเขาอย่างไม่หยุดมือ สิบปีผ่านมา ผู้คนที่เขาคุ้นเคยที่สุดก็คือสามคนที่อยู่ในวัด กลิ่นที่เขาคุ้นเคยที่สุด คือกลิ่นของตำรา รวมถึงกลิ่นยาและกลิ่นไม้กระบอง
แม้จะผ่านการรักษาและความทุกข์ทรมานเป็นระยะเวลายาวนาน โรคของเขาก็ยังรักษาไม่หาย เขาไม่มีทางเป็นเหมือนเด็กหนุ่มเผ่าปีศาจผู้มีพรสวรรค์ทางด้านพละกำลังคนนั้น แต่เขาผู้ที่สมควรจะอ่อนแอไร้ใครเปรียบ ตอนนี้ร่างกายของเขากลับไม่ได้อ่อนแอดั่งเช่นคนธรรมดาทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นยังดีกว่ามาก แม้ว่านี่เป็นเพียงสุขภาพและความแข็งแรงที่แสดงออกมาให้เห็นในภายนอก แต่ก็ทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
เด็กเยาว์วัยที่มีโรคคนหนึ่ง เด็กหนุ่มที่ถูกปกคลุมไปด้วยเงาอันมืดมนหลังจากอายุได้สิบขวบ จะต้องใส่ใจเรื่องสุขภาพของตนเองมากกว่าคนอื่น จะต้องใส่ใจรายละเอียดในสิ่งเหล่านั้นมากกว่าสิ่งใด ดังนั้น วันนี้อยู่ที่สำนักเด็ดดารา ที่เขาเดินไปยังแผ่นโม่หินอย่างเงียบงันนั้น เพียงแค่อยากอาศัยพละกำลังของตนเองเพื่อผ่านการตรวจสอบครั้งนี้
เขาอยากยกแผ่นโม่หินที่หนักอึ้งนี้ขึ้น เพื่อที่จะพิสูจน์บางเรื่องของตนเอง ในเวลาเดียวกันก็แสดงความซาบซึ้งใจต่ออาจารย์และศิษย์พี่
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
สี่ก้าว
ลมหายใจของเฉินฉางเซิงยิ่งมายิ่งหนักหน่วง สีหน้ายิ่งมายิ่งไม่น่าดู ผมดำขลับที่มัดไว้อย่างแน่นหนาชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อนานแล้ว แต่แววตาของเขายังคงสงบนิ่งไม่ลังเลเช่นเดิม
เสียงให้กำลังใจและเสียงกู่ร้องด้วยความยินดีทั้งสองข้างของบันไดหยุดลงแล้ว ผู้คนทั้งหมดจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่ก้มหัวลง หนุ่มน้อยผู้มุ่งไปข้างหน้าด้วยความลำบาก ก้าวเดินขึ้นบันไดด้วยอาการสั่นเทา เป็นห่วงและเลื่อมใสอย่างยิ่ง หลายครั้งที่สายตามองเห็นว่าหนุ่มน้อยคนนั้นทำท่าจะล้มลง แต่ไม่รู้ว่าเอาพละกำลังมาจากที่ใด คาดไม่ถึงว่ายังคงประคับประคองให้เขายืนหยัดต่อไปได้!
อาจารย์ผู้ฝึกมองเฉินฉางเซิงอยู่บนบันไดหิน ในสายตาปรากฏความชื่นชม
เจ็ดก้าว
แปดก้าว
เก้าก้าว
แต่ละก้าวเดินของเฉินฉางเซิงยิ่งมายิ่งช้า
ความรู้สึกชื่นชมในสายตาของอาจารย์ผู้ฝึกยิ่งมายิ่งมากขึ้น เขาประหลาดใจกับระดับความสามารถที่เด็กหนุ่มคนนี้แสดงออกมาอย่างยิ่ง ร่างกายประหนึ่งทหาร สิ่งที่เขาสนใจก็คือความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญที่เฉินฉางเซิงแสดงออกมา เขาได้ตัดสินใจแล้ว ถึงแม้ว่าเฉินฉางเซิงไม่สามารถยกแผ่นโม่หินไปถึงบนบันไดได้ก็จะให้เขาผ่านการทดสอบครั้งแรกนี้ ไม่รู้ว่าจะกระทบต่อชื่อเสียงของสำนักและกองกำลังต้าโจวหรือไม่...
อาจารย์ฝึกกำลังจ้องมองผู้คนที่ตื่นเต้น อารมณ์สงบลง คิดในใจว่าคงจะเป็นไปไม่ได้ ดูแล้วคนจำนวนมากความคิดคงจะเหมือนกับตน
เด็กหนุ่มที่ตั้งใจและมีความพยายาม คุ้มค่าที่จะให้รางวัลชมเชยเป็นอย่างยิ่ง
ขณะคิดถึงเรื่องนี้ อาจารย์ฝึกกำลังตกอยู่ในสมาธิ ไม่ได้มองที่ข้างบนบันไดหินตลอด จนกระทั่งผ่านไประยะเวลาหนึ่ง เขาหลุดออกจากสมาธิ พลันเพ่งความสนใจไปยังใบหน้าของผู้คนที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน
เขาหันหลังไปมอง พบเพียงข้างกายมีคนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
เป็นเด็กหนุ่มที่อ่อนระโหยโรยแรงร่างกายเปียกชุ่มคนหนึ่ง
อาจารย์ฝึกคิดในใจว่าตนเองไม่ต้องลำบากใจแล้ว ยื่นมือเข้าไปตบไหล่ของเขาเล็กน้อย
เฉินฉางเซิงเดินไปถึงข้างบนบันไดหิน
แผ่นโม่หินที่หนักอึ้งแผ่นนั้นอยู่ใต้เท้าของเขา
เขาทำสำเร็จแล้ว
*จิน หน่วยมาตราวัดของจีน หนึ่งจินเท่ากับห้าร้อยกรัม


ตอนที่ 10 เมื่อใดจะอยู่บนประกาศชิงอวิ๋น
“ดูเหมือนว่าข้าจะไม่ได้ทำผิดอะไร”
เฉินฉางเซิงมองสตรีวัยกลางคน พลางเอ่ยว่า “ในเมื่อข้าไม่ได้ทำผิดอะไร อย่างนั้นเพราะเหตุใดข้าต้องแก้ไขสิ่งใด”
เมื่อกล่าวประโยคนี้ ลักษณะท่าทางของเขาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีเพียงแค่ลมหายใจเข้าออกที่ยากจะให้คนสนใจว่ามันเปลี่ยนไปหนักหน่วงเล็กน้อย
มีเพียงศิษย์พี่ของเขาเท่านั้นถึงจะรู้ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงออกมานี้หมายความว่าเขากำลังโมโหอย่างยิ่ง
ท่าทางของสตรีวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เอ่ยว่า “เจ้าไม่กลัวตายหรือ”
“ข้า...กลัวตายอย่างยิ่ง” น้ำเสียงของเฉินฉางเซิงแข็งกระด้างราวกับเหล็ก “...ดังนั้นข้ามาถึงจิงตูมุ่งไปยังจวนขุนพลเทพเพื่อถอนการหมั้นหมายเป็นอันดับแรก เมื่อวาน ข้าก็เตรียมตัวหลังจากสอบเข้าสำนักเทียนเต้าหรือสำนักเด็ดดารา ก็จะเลือกวันเพื่อจะไปถอนการหมั้นหมายอีกคราหนึ่ง...แต่ขออภัยอย่างยิ่ง ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้วจริงๆ”
สตรีวัยกลางคนจ้องเขม็งที่เขา แววตาเยือกเย็นเล็กน้อย
เฉินฉางเซิงจ้องนางกลับอย่างเงียบๆ เอ่ยว่า “นอกเสียจากว่าพวกเจ้ารู้ว่าตนเองทำผิดอะไร ให้จดจำชื่อของข้าไว้”
สตรีวัยกลางคนนิ่งเงียบเป็นเวลายาวนาน
“อันที่จริงแล้วข้าชื่นชมเจ้าอย่างยิ่ง”
นางมองเฉินฉางเซิง ความรู้สึกในแววตาสับสนเล็กน้อย “กี่วันมานี้ข้าเฝ้ามองการดำรงชีวิตของเจ้ามาตลอด ข้าแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยพบเจอหนุ่มน้อยอายุเช่นนี้จะมีกฎระเบียบของตนเอง และยังมีการสอบเข้าทั้งสี่สำนัก สิ่งที่เจ้าแสดงออกมานั้นเห็นได้อย่างยากยิ่ง ช่างคุ้มค่าต่อการชื่นชม...ยิ่งไปกว่านั้นมีบางครั้งที่ใคร่คิด ถ้าหากว่าข้ามีบุตรสาวสักคนหนึ่ง ให้นางแต่งกับเจ้าคงเป็นสิ่งที่เลือกไม่ผิดเป็นแน่”
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าควรจะกล่าวอะไร แต่ว่าถูกยกย่องชื่นชม ก็จำต้องทำอะไรตอบกลับบ้าง เขาคิดแล้วคิดอีกหลังจากนั้นจึงกล่าวสองคำนี้ “ขอบคุณ”
กล่าวขอบคุณในช่วงเวลาเช่นนี้ ช่างน่าขบขัน ช่างน่ารัก และน่าเคารพนับถืออย่างยิ่ง
สตรีวัยกลางคนมองไปยังข้างประตูสำนักซึ่งมีกำแพงหินอยู่ด้านหลัง เอ่ยว่า “แต่ที่น่าเสียใจก็คือ บนโลกนี้ไม่มีใครคิดว่าคุณหนูควรจะแต่งงานกับเจ้า”
เฉินฉางเซิงมองไปตามสายตาที่นางมองไป มองเห็นเพียงแผ่นกำแพงหินสีเข้มที่สลักอัดแน่นไปด้วยรายชื่อ ที่นี่อยู่ด้านหลังประตูใหญ่ของสำนัก นี่ไม่ใช่แผ่นประกาศรายชื่อผู้ผ่านการทดสอบเข้าสำนัก ถ้าอย่างนั้นคือการประกาศอะไร ทันใดนั้นเขาคิดขึ้นมาได้ วันก่อนอยู่ที่ด้านหลังประตูของสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา คล้ายกับเห็นแผ่นหินลักษณะนี้ บนนั้นสลักไปด้วยรายชื่อมากมาย
ด้านบนสุดของกำแพงแผ่นหินสลักตัวอักษรแบบตวัด ‘ขอยืมแรงของสายลมที่พัดมา ส่งข้าขึ้นไปชิงอวิ๋น’
จ้องมองที่ตัวอักษร เฉินฉางเซิงนึกถึงบันทึกในตำรา ถึงจะรู้ว่าแผ่นกำแพงหินที่สลักนี้คือประกาศชิงอวิ๋นในตำนาน
ต้าลู่มีผู้แกร่งกล้านับไม่ถ้วน แต่ว่าอัจฉริยะเริ่มมาจากเด็กหนุ่ม ประกาศชิงอวิ๋นคือการเรียงลำดับผู้แกร่งกล้าที่มีอายุน้อยกว่ายี่สิบปี รายชื่อที่สามารถบันทึกไว้บนประกาศชิงอวิ๋น ล้วนแต่เป็นลูกศิษย์ที่ทุกอาณาเขตทุกสำนักได้อบรม หรืออาจจะเป็นผู้เก่งกาจมีพรสวรรค์ เพียงแค่ไม่ล้มเลิกกลางคัน รายชื่อเหล่านี้สุดท้ายแล้วก็จะเปลี่ยนเป็นผู้แกร่งกล้าอย่างแท้จริง
เมื่อมาถึงจิงตูประตูสำนักแห่งอื่นทุกแห่งก็จะมีประกาศชิงอวิ๋น สำนักคิดว่ารายชื่อที่อยู่บนแผ่นกำแพงหินเป็นรายชื่อที่เต็มไปด้วยเกียรติยศ เพื่อที่จะปลุกเร้าพวกนักเรียนให้ก้าวหน้าอย่างห้าวหาญ เพิ่มความแนบแน่นของนักเรียนร่วมสำนักเดียวกันให้มากยิ่งขึ้น เพียงแต่ว่าผลลัพธ์ที่ได้ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ พวกนักเรียนชัดเจนอย่างยิ่งว่าตนไม่มีความเป็นไปได้ใดๆ ที่จะอยู่ในประกาศของชิงอวิ๋น รายชื่อพวกนั้นทำให้พวกเขารู้สึกเลื่อมใสและยำเกรง จนกระทั่งหมดความหวัง
ประกาศชิงอวิ๋นไม่ถามถึงวิชาความรู้ ไม่ถามถึงภูมิลำเนา อาจารย์ สำนัก ไม่แบ่งชายหญิง เพียงแค่ถามถึงความแข็งแรงและความอ่อนแอ มีข้อจำกัดเพียงหนึ่งเดียว ก็คือบุคคลที่จะอยู่ในประกาศจะต้องมีอายุไม่เกินยี่สิบปี เคยมีหลายต่อหลายครั้ง ผู้ที่มีวิทยายุทธ์สูงส่งบังเอิญเจอกับคู่ต่อสู้ที่มีวิทยายุทธ์ต่ำครั้งหนึ่ง ทำให้ได้อยู่ในอันดับต้นๆ ของประกาศ นั่นทำให้เกิดความไม่พอใจมากมาย
ปีนั้นหอความลับสวรรค์ได้ริเริ่มสร้างแผ่นประกาศ การพิจารณาคัดเลือกมาตรฐานเช่นนี้คงจะเคยถูกถามข้อสงสัยหลายต่อหลายครั้ง คำตอบของหอความลับสวรรค์นั้นง่ายแต่มีพลังอำนาจ ไม่ว่าจะเป็นวิชาความรู้ ความสามารถ แม้แต่การฝึกฝน จิตวิญญาณ และอารมณ์ความรู้สึก สุดท้ายเมื่อนำมารวมกัน ถึงจะเป็นการบูรณาการพละกำลังที่แท้จริง ประกาศชิงอวิ๋นจัดลำดับตามพละกำลังที่ผ่านการบูรณาการ วิธีการตัดสินที่ดีที่สุดก็คือการตัดสินแพ้ชนะ
สายตาของเฉินฉางเซิงอยู่ที่ประกาศชิงอวิ๋นไล่กวาดไปตามรายชื่อเหล่านั้น ตัวหนังสือเหล่านั้นสำหรับเขาไม่คุ้นเคย ในนั้นยังสามารถพบเห็นนามสกุลที่แปลกๆ อาจจะเป็นเด็กหนุ่มผู้แกร่งกล้าจากดินแดนปีศาจ หรืออาจจะเป็นผู้มีพรสวรรค์เผ่าโบราณที่อยู่ในป่าลึกทางใต้ ทันใดนั้น เขากำลังมองอยู่ตำแหน่งที่สามสิบหกพบชื่อถังถัง หวนคิดถึงตอนอยู่ที่สำนักเทียนเต้า เด็กหนุ่มเสื้อสีดำผู้นั้นได้เล่าความเป็นมาของชื่อถังซานสือลิ่ว หัวเราะอย่างมีความสุขออกมา คงรู้สึกภูมิใจในเกียรติยศแทนเขา
ในที่สุด สายตาของเขาก็มาถึงจุดที่สูงที่สุดของกำแพงแผ่นหิน มองเห็นชื่อที่โดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น โดดเดี่ยวอย่างชัดเจนอยู่บนที่สูง โดดเดี่ยวจนเหมือนจะเพิ่มความเย่อหยิ่งและเฉยชาเข้าไปอย่างชัดเจน ชื่อนั้นเป็นชื่อที่เขารู้จัก ชื่อนั้นเป็นชื่อที่เขาควรจะคุ้นเคย สวีโหย่วหรง
“ประกาศชิงอวิ๋นได้จดบันทึกเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ในโลกนี้ ราชวงศ์ต้าโจวของข้ามีผู้มีความสามารถมากมาย เสินตูมีเพียงสิบกว่าท่านที่อยู่บนประกาศชิงอวิ๋น สำนักเทียนเต้ามีสี่ท่าน สำนักเด็ดดารามีสามท่าน แต่ถ้าเทียบกับทางทิศใต้พรรคฉางเซิงและสำนักต้นไหวก็นับว่าไม่ได้ดีเลิศนัก จนกระทั่งหลังจากคุณหนูได้อยู่ในประกาศ ถึงได้รู้ว่าทิศเหนือหรือทิศใต้เป็นฝ่ายแพ้ชนะ...”
สตรีวัยกลางคนจ้องมองแผ่นกำแพงหิน ยากที่จะปกปิดความภาคภูมิใจ แต่ก็มิได้ปรารถนาจะให้ตนเองปกปิดมัน กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “...สองปีที่แล้วคุณหนูได้เข้าไปอยู่ในประกาศ ก็ขึ้นไปอยู่ในอันดับแรก ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เคยลงมา หนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์เหล่านั้นหลังจากนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าจะไล่ตาม แม้แต่การเข้าใกล้ก็ยากยิ่ง”
เฉินฉางเซิงจ้องมองรายชื่อที่อยู่ด้านบนสุดนิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด สี่ปีมานี้หนังสือสมรสล้วนแต่มีเขาเป็นผู้เก็บรักษา เขาเคยเห็นหลายครั้งหลายครา เขาเข้าใจชื่อของนาง และก็ชัดแจ้งในอายุของนาง เช่นนี้นับดูแล้ว คุณหนูแห่งตระกูลสวีอายุสิบสองปีก็ได้อยู่บนประกาศ ไม่มีศัตรูสู้ได้...เลือดหงส์แท้จริงแล้วช่างน่าสรรเสริญเช่นนี้
สตรีวัยกลางคนหันสายตากลับคืน มองไปทางเฉินฉางเซิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เจ้าแท้จริงแล้วดีเลิศอย่างยิ่ง ไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก ก็มีความสามารถสอบเข้าสำนัก แต่ว่า ระหว่างเจ้ากับคุณหนูมีความห่างไกลกันยิ่งนัก...เช่นนี้ไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ดิ้นรน และไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ และก็ไม่เกี่ยวข้องกับความขยัน เจ้าอยู่ในหนทางชีวิตของเจ้าไม่หยุดที่จะตะเกียกตะกาย ข้าเชื่อว่าเจ้าสามารถจะขึ้นไปอยู่บนยอดเขาสูงได้ แต่ว่าคุณหนูจากที่นั่นมานานแล้ว ถ้าหากว่าเจ้ายังดึงดันอยากจะติดตามนาง สิ่งที่รอต้อนรับเจ้าอยู่ก็คือสายฟ้าที่ร่วงลงมาจากสวรรค์”
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบ หลังจากนั้นก็คิดถึงสาวใช้ซวงเอ๋อร์ที่กล่าวถึงมังกรกลับชาติท่านนั้น ถูกยกย่องให้เป็นบุคคลผู้มีพรสวรรค์ที่ฟ้าส่งมาให้เป็นคู่กัน
“ชิวซานจวิน...”
สตรีวัยกลางคนคิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้เรื่องเกี่ยวกับชิวซานจวิน กล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก “เมื่อสองปีก่อนชิวซานจวินอยู่อันดับแรกของประกาศชิงอวิ๋นมาตลอด”
เฉินฉางเซิงกล่าวถาม “เพราะเหตุใดเขาถึงออกจากประกาศ เพราะว่าไม่อยากพ่ายแพ้ให้กับแม่นางสวีใช่หรือไม่”
สตรีวัยกลางคนเอ่ย “เมื่อสองปีก่อนชิวซานจวินได้บรรลุขั้นถอดจิตล่วงหน้าแล้ว ตอนนี้เขาอยู่อันดับแรกของประกาศเตียนจิน”
เฉินฉางเซิงถอนลมหายใจ พบว่าตนเองช่างยากที่จะหาสิ่งใดมาปลอบใจกับเรื่องนี้ เหตุเพราะว่าคนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นคนที่อยู่เหนือปวงชนทั้งหลาย แต่ว่าตัวเขาเอง ไม่ต้องพูดถึงว่าได้ขึ้นประกาศชิงอวิ๋น...เพียงแค่อยากจะมีรายชื่อในประกาศของการรับสมัครนักเรียนล้วนแต่ยากอย่างยิ่ง โดยแท้จริงแล้วโลกของเราสองช่างแตกต่างราวฟ้ากับดิน
เขากล่าวถาม “ก่อนหน้านั้นท่านกล่าวว่าระหว่างข้ากับแม่นางสวีแตกต่างกันไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ และไม่เกี่ยวข้องกับการดิ้นรนต่อสู้ ถ้าอย่างนั้น แท้จริงแล้วเกี่ยวข้องกับอะไร”
สตรีวัยกลางคนเอ่ยว่า “...เพียงแค่เกี่ยวข้องกับโชคชะตา เจ้าแม้จะเป็นคนธรรมดาที่ดีเลิศ ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังเป็นคนธรรมดา แต่คุณหนูนางตั้งแต่เกิด ก็มิใช่คนธรรมดา เจ้าเกิดมาก็คือมนุษย์ นางเกิดมาก็คือหงส์ ระหว่างทั้งสองระยะห่างราวฟ้ากับดิน”
“ที่แท้...ก็คือโชคชะตา”
เฉินฉางเซิงถอดถอนหายใจด้วยความหดหู่ นิ่งเงียบเป็นเวลานาน จ้องมองไปยังสตรีวัยกลางคนกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านอาจจะไม่เชื่อ ข้ามาจิงตูเพื่อที่จะเปลี่ยนโชคชะตา...ถึงแม้จะไม่เกี่ยวกับการหมั้นหมาย แต่ว่าคำว่าโชคชะตาคำนี้ ก็ไม่ได้ทำให้ข้าศรัทธาแต่อย่างใด”
สตรีวัยกลางคนตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าพูดชัดเจนแจ่มแจ้งเช่นนี้ เขายังไม่ยอมวางมือ
พระอาทิตย์ยามอัสดงตกทางตะวันตก เฉินฉางเซิงเดินไปยังถนนที่อยู่ตรงข้าม เดินปะปนไปกับผู้คนเดินห่างไกลออกไป
สตรีวัยกลางคนให้ความสนใจเขา เมื่อแรกเริ่มศีรษะของเขาก้มต่ำลง ร่างกายก้มโค้งเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะตกอยู่ในความเงียบและความอ่อนระทวย แต่ว่าเวลาผ่านไปไม่นาน ร่างกายของเขาค่อยๆ เหยียดตรง ศีรษะค่อยๆ แหงนขึ้น เริ่มมองผู้คนบนถนนและพระอาทิตย์ตกในที่ไกลออกไปอย่างราบเรียบ
แสงอาทิตย์ยามอัสดงส่องแสงเป็นประกายบนตัวเขา ราวกับกำลังลุกไหม้
“แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่เคยพบเจอเด็กหนุ่มที่มีระเบียบต่อตนเอง ควบคุมการรับประทานอาหารของตนเองได้อย่างเข้มงวดและยอดเยี่ยม ไม่มีความชอบใดๆ หรือข้องเกี่ยวสถานบันเทิงที่ไม่ดีงาม เขารักษาเวลาอย่างยิ่ง เขารักษาเวลาจนกระทั่งข้าคิดว่ามีใครไล่ตามเขา หรือมีแส้ที่กำลังโบยเขาไม่หยุด แต่ว่าเขาจะไม่ให้คนข้างกายเขารู้สึกกังวลร้อนใจ มองออกว่า เขาชอบที่จะมีความสุขกับการใช้ชีวิต หรืออาจจะพูดได้ว่ามีความสุขกับชีวิต...ชอบความสะอาดสะอ้าน เมื่อวันแรกข้าเคยนับมาแล้ว เขาล้างมือทั้งหมดเจ็ดครั้ง ผ้าเช็ดหน้าคงจะมีห้าผืนขึ้นไป”
ในจวนขุนพลเทพ สตรีวัยกลางคนยืนอยู่ข้างหน้าฮูหยินสวี ใบหน้าไร้ความรู้สึกกล่าวว่า “ฮูหยิน ข้าจำเป็นต้องพูด เด็กคนนี้ไม่เลวเลย ถ้าหากว่าให้โอกาสเขา เขาจะต้องเติบโตอย่างรวดเร็ว ถ้ามีจังหวะอีกเล็กน้อย อาจจะมีอนาคตที่ดีอย่างยิ่ง”
ฮูหยินคิดไม่ถึง คนที่ติดตามตนมาตลอดหลายสิบปี สตรีที่มีจิตใจซื่อสัตย์ภักดีคนนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะพูดแทนเด็กคนนั้น คิ้วขมวดกัน พลางเอ่ยว่า “เจ้าอยากจะกล่าวอะไรรึ”
สตรีวัยกลางคนกล่าวว่า “คุณหนูย่อมไม่อาจแต่งงานกับเขา...แต่ว่าการกดดันที่น่าอับอายดังเช่นปัจจุบันนี้ สู้ไม่เปลี่ยนเป็นสังหารเสียเลย”
ตรรกะเช่นนี้ คนธรรมดาฟังคงเข้าใจยากยิ่ง แต่ว่าฮูหยินสวีฟังก็สามารถเข้าใจได้ คิดไม่ถึงว่านางจะชื่นชมเฉินฉางเซิงด้วยใจจริง ทำให้หวนคิดถึงคำพูดของสวีซื่อจีในห้องหนังสือค่ำคืนนั้น มองนางด้วยสายตาลึกๆ กล่าวว่า “มีคนมากมายที่คอยจ้องมองจวนขุนพลเทพ...โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนแก่พวกนั้นไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ ถ้าหากจวนมีเรื่องอื้อฉาว ถึงแม้โดยรวมแล้วจะไม่ส่งผลกระทบ แต่ทางจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์คงไม่ยินดีเป็นแน่ ดังนั้นเรื่องนี้จะต้องทำด้วยความระมัดระวังรอบคอบ สามารถใช้วิธีการสันติเอาหนังสือสมรสมาได้นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ถ้าหากสุดท้ายแล้ว เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีที่น่าเวทนาของตนเองต่อไป หรือว่ามุ่งผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ ถ้าอย่างนั้นคงให้เขาตายอย่างเงียบๆ ถึงกระนั้นก็คงมีเรื่องยุ่งยากตามมา แต่นำต้นตอของความยุ่งยากทิ้งไป ก็นับว่าเป็นอีกวิธีหนึ่ง”
ซวงเอ๋อร์กลับมาถึงห้องของตน เหม่อลอยอยู่ข้างโต๊ะเป็นเวลานาน คิดไปถึงประโยคสนทนาที่ได้ยินนอกห้องของฮูหยิน มีความรู้สึกกระสับกระส่ายไม่สงบนิ่ง ถือกาน้ำชาเทน้ำไปแล้วกว่าครึ่ง ก็ไม่สามารถสงบนิ่งได้สักนิด นางรู้ว่าที่สามารถแอบได้ยินบทสนทนาได้มากมายขนาดนี้ ที่จริงแล้วเป็นเพราะว่าฮูหยินอยากให้ตนได้ยิน...ฮูหยินรู้ว่านางมักจะติดต่อกับคุณหนูทางจดหมาย ตั้งใจให้นางได้ยินประโยคเหล่านี้ เป็นธรรมดาอยากบอกเรื่องนี้กับคุณหนูผ่านทางนาง ก็นับว่าคือการแจ้งให้คุณหนูทราบนั่นเอง คุณหนูไม่อยากแต่งงานกับเจ้าหนุ่มที่ชื่อเฉินฉางเซิงอย่างแน่นอน แต่ว่าจะทำอย่างนี้จริงหรือ คุณหนูจะเห็นด้วยหรือ
นางเดินไปข้างโต๊ะ กางกระดาษให้เรียบ ยกพู่กันจุ่มน้ำหมึก หลังจากคิดแล้วคิดอีก จึงเริ่มเขียนจดหมาย


ตอนที่ 9 ข้าทำอะไรผิดหรือไม่
เฉินฉางเซิงประสบความสำเร็จในการทดสอบรับสมัครนักเรียนเข้ามาในสำนักเด็ดดารา นี่เป็นครั้งแรก ไม่เหมือนกับสำนักเทียนเต้าที่ต้อนรับเขาด้วยการเยาะเย้ยและความเย็นชา สิ่งที่รอเขาอยู่ที่นี่คือสายตาให้กำลังใจอันอบอุ่นและการเฝ้าคอยอย่างแรงกล้า เพราะเหตุนี้เขาจึงรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก มีความตั้งใจอย่างยิ่ง สามารถพูดได้ว่าอารมณ์ดีมาก
บรรดาสำนักในเมืองจิงตูแต่ละแห่งจะเน้นจุดในการรับสมัครนักเรียนไม่เหมือนกัน สำนักเทียนเต้าเน้นไปทางด้านคำสอนและการปฏิบัติทางศาสนากับพรสวรรค์ทางด้านการบำเพ็ญเพียร สำนักเด็ดดารากลับไม่ใส่ใจต่อการบำเพ็ญเพียรสักเท่าไหร่ กองกำลังทหารต้าโจวคิดว่าการบำเพ็ญเพียรเป็นเรื่องที่จะต้องให้ความสนใจหลังจากเข้ามาสำนักแล้ว พวกเขาให้ความสนใจทางความสามารถทางด้านทหารและระเบียบวินัยของนักเรียนที่เข้าสอบเสียมากกว่า ดังนั้นจำนวนข้อสอบของสำนักเด็ดดาราจึงมีไม่เยอะเช่นสำนักเทียนเต้า แต่จะเข้มงวดกับวิธีการเขียนชื่อของรูปแบบการโต้ตอบ ทั้งยังเนื้อหาพื้นฐานของข้อสอบจะเน้นเกี่ยวกับการจำลองการสู้รบและการวิเคราะห์ตัวอย่างการรบ
ถ้าหากพูดว่าเฉินฉางเซิงมีพรสวรรค์อย่างไร เมื่อเยาว์วัยการที่เขาสามารถท่องคัมภีร์สามพันมหามรรคได้อย่างชำนาญและคล่องแคล่วนั่นคงจะเป็นพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ดังเช่นการทดสอบของสำนักเทียนเต้า เมื่อพลิกข้อสอบ มองเห็นข้อแรกก็รู้สึกคุ้นตา คัมภีร์เต๋าสามพันมหามรรคครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ประโยคนี้สักครึ่งหนึ่งก็ไม่ได้เท็จแน่นอน มีเนื้อหาของวิชาการเรียนนับไม่ถ้วนในโลกนี้ที่อยู่ในนั้นดุจดวงดาวและพื้นทะเลทรายก็มิปาน เป็นธรรมดาที่จะประกอบไปด้วยการบันทึกข้อสำคัญของยุทธวิธีการรบที่ขึ้นชื่อรวมทั้งประวัติศาสตร์การรบที่มีชื่อเสียง เกี่ยวกับการสู้รบระหว่างมนุษย์และเผ่ามาร ยิ่งกว่านั้นคือบรรยายอย่างละเอียดและครบถ้วน เขาจดจำสิ่งเหล่านั้นได้ เป็นธรรมดาที่จะตอบไม่ผิดพลาด
เป็นไปอย่างราบรื่น เฉินฉางเซิงสิ้นสุดการสอบแล้ว เดินมาถึงด้านหน้าของหอวินัยทหารกับบรรดาสหายที่เหลือ รอคอยการประกาศรายชื่อเป็นลำดับสุดท้าย ยืนอยู่ด้านหน้าของสัตว์เทพที่เป็นตัวแทนวินัยอันเข้มงวดของกองทัพต้าโจว เขากลับไปคิดถึงเนื้อหาของข้อสอบ มั่นใจว่าตนสามารถสอบเข้าสำนักเด็ดดาราได้อย่างแน่นอนคงจะไม่มีปัญหาแต่อย่างใด เขารู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าที่เจ็บปวดรวดร้าวของเด็กหนุ่มเผ่าปีศาจคนนั้น เขย่งเท้าด้วยเจตนาดีตบบ่าฝ่ายตรงข้ามเพื่อแสดงความปลอบใจ เห็นอย่างชัดเจนว่าหนุ่มน้อยเผ่าปีศาจผู้มีพรสวรรค์ทางด้านพละกำลังคนนี้คงไม่เข้าใจเกี่ยวกับยุทธวิธีการรบของมนุษย์สักเท่าไหร่ จึงทำข้อสอบได้แย่ไปบ้าง
ดวงอาทิตย์อัสดงใกล้จะลับเทือกเขา แสงสีแดงอ่อนๆ ส่องสว่างกระทบกับสัตว์เทพและเหนือรั้วเหล็กของหอวินัยทหารที่เย็นยะเยือก ทำให้สภาพแวดล้อมเกิดเป็นความรู้สึกที่ลึกลับแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง เฉินฉางเซิงยืนในเงากระทบของแสง มองดูก็ยังคงเป็นแผ่นหินที่ว่างเปล่าราวกับทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่จืดชืดเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดีใจและรอคอยกับอนาคต
อย่างไรก็ตามเขาคงไม่รู้ว่า อีกสักครู่ตนเองยังคงจะได้ต้อนรับความผิดหวังอันปวดร้าวขมขื่น
“เพราะเหตุใด”
นายทหารต้าโจวคนก่อนหน้านี้ที่เป็นคนดูแลตรวจสอบการยกจานโม่หินรวมทั้งอาจารย์ฝึกที่มีลักษณะท่าทางน่าเคารพท่านนั้น ยื่นอยู่ด้านหน้าโต๊ะหนังสือ มองไปยังขุนพลวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือพลางกล่าวถาม ใบหน้าของเขามีสีเขียวอย่างผิดปกติ เห็นได้ชัดอย่างยิ่งว่าใกล้ที่จะไม่สามารถสะกดอารมณ์โกรธในใจได้
ขุนพลวัยกลางคนใบหน้าไม่มีความรู้สึกใดๆ คิ้วประหนึ่งไหมสีดำ ไม่ได้โมโหแต่น่าเกรงขาม กำลังฟังผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาซักถาม ขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “ลักษณะการไต่ถามของเจ้าคือการถามเพื่อเลื่อนขั้นใช่หรือไม่”
อาจารย์ฝึกสองท่านได้ยินคำพูดที่ทำให้รู้สึกอึดอัด หนึ่งในนั้นได้ชี้ไปยังพระอาทิตย์ยามอัสดงที่อยู่ด้านนอกหอ เอ่ยว่า “ถึงแม้จะมีเพียงพวกเราสองคนที่เห็นข้อสอบฉบับนั้น แต่เพื่อนร่วมสอบที่ใส่ใจเด็กหนุ่มนามว่าเฉินฉางเซิงยังมีอีกมาก หรือทัศนคติของข้าอาจจะไม่ดี แต่ถ้าหากเพื่อนร่วมสอบรู้ผลสุดท้ายแล้ว ก็คงจะมีข้อสงสัยเช่นเดียวกัน”
ขุนพลวัยกลางคนกล่าว “สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่ไม่สามารถชำระล้างกระดูกสำเร็จ พวกเจ้าเหตุใดถึงให้ความสำคัญเช่นนี้”
อาจารย์ฝึกท่านนั้นโมโหพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้ไปยังข้อสอบแผ่นนั้นที่ถูกขยี้จนกลายเป็นกระดาษขยะอยู่ด้านหลังโต๊ะ กล่าวว่า “ท่านก็ได้ดูข้อสอบแผ่นนั้นแล้ว ท่านก็คงจะเข้าใจแจ่มแจ้งอย่างยิ่ง สิบปีผ่านมานี้ การทดสอบรับนักเรียนเข้าสำนัก แต่ไหนแต่ไรมายังไม่เคยปรากฏผลสอบที่สมบูรณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นการตอบคำถามหรือว่าจะเป็นการวิเคราะห์ตัวอย่างการรบ ไม่มีรูรั่วแต่อย่างใด ไม่มีตัวอักษรเขียนผิดสักตัว เส้นขีดของตัวอักษรขรุขระแม้แต่นิดก็ยังไม่มี! ใช่ เด็กหนุ่มคนนั้นคงไม่มีทางที่จะเป็นขุนพลที่กล้าหาญยิ่งใหญ่เช่นท่าน แต่เขาจะเป็นนายทหารฝ่ายเสนาธิการที่ดีเลิศที่สุดเป็นแน่”
ขุนพลวัยกลางคนเงียบไปชั่วขณะหลังจากนั้นกล่าวว่า “เป็นคำสั่งที่มาจากในพระราชวัง ข้าไม่ปรารถนาที่จะอธิบายกับเจ้า”
อาจารย์ฝึกท่านนั้นได้ยินแล้วตกตะลึง ผ่านไปชั่วครู่ถึงได้สติ กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “แต่...ข้าต้องไปอธิบายแก่เด็กหนุ่มคนนั้น”
ขุนพลวัยกลางคนแหงนศีรษะขึ้น มองเขาด้วยสายตาแวบหนึ่ง กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าให้เขาเข้ามา ข้าจะอธิบายกับเขา”
เดินเข้าไปยังหอที่มีการป้องกันอย่างเข้มงวด มองดูเปลวเทียนที่กำลังเผาไหม้อยู่บนโต๊ะ เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบไม่พูดจา ค่อยๆ กำหมัดแน่นทั้งสองข้างขนาบอยู่ข้างลำตัว ใบหน้ามีสีขาวซีด ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยล้าหรือว่าโมโห หรือว่าอาจเป็นทั้งสองอย่าง ในตอนที่เขาเห็นว่าบนแผ่นหินยังคงไม่มีชื่อของเขา เขารู้โมโหมากจริงๆ โมโหกว่าเมื่อตอนที่พบกับสายตาเย็นชาและความเหยียดหยันในจวนขุนพลเทพเมื่อวานนี้หลายพันเท่า
เพราะว่าเขาโอบอุ้มความคาดหวังอันยิ่งใหญ่เดินเข้าไปยังสำนักเด็ดดารา แต่ในตอนที่จ้องมองไปยังป้ายประกาศนั้นความคาดหวังทั้งหมดพลันแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวัง ความขยันหมั่นเพียรที่เขาอดทนทุ่มเทเพื่อมัน ตอนนี้มองดูแล้วล้วนกลายเป็นเรื่องตลกขบขัน ทั้งหมดนี้ในท้ายที่สุดแล้วเป็นเพราะเหตุใดกัน
เขาต้องการคำอธิบาย
ขุนพลวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังโต๊ะกล่าวว่าจะอธิบายให้กับเขา เขาอยากจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไร
“ขออภัย”
ขุนพลวัยกลางคนยืนตัวลุกขึ้น จ้องมองเขาด้วยความเย็นชาคล้ายกับสัตว์ดุร้ายที่จ้องเขม็งกระต่ายน้อยสีขาวก็มิปาน คำพูดที่กล่าวออกจากปากกลับเป็นการขออภัยสองคำ
“ร่างกายเป็นทหารต้าโจวคนหนึ่ง ข้าต้องฝ่าฝืนหลักการทำงานของตนเอง ขออภัยอย่างยิ่ง”
“การกระทำของข้าอาจจะทำให้เกียรติยศของสำนักเด็ดดาราได้รับความเสียหาย ขออภัยอย่างยิ่ง”
“เจ้ามีความสามารถและสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีอนาคต เจ้าเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ข้ากลับต้องมาหยุดอนาคตของเจ้าชั่วคราว ขออภัย”
“ข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ขออภัย”
“แต่ข้าคิดว่าเจ้าอีกไม่นานก็จะรู้สาเหตุ ดังนั้น หวังว่าเจ้าสามารถจะให้โอกาสในการแก้ไขความผิดพลาดของข้าสักครั้ง”
เมื่อเฉินฉางเซิงฟังคำพูดจนจบ ก็นิ่งเงียบชั่วครู่ หลังจากนั้นหมุนตัวจากไป
วันต่อมาเช้าตรู่เวลายามห้า เฉินฉางเซิงตื่นตรงเวลาเหมือนเมื่อวานเหมือนทุกวันเหมือนตลอดสิบสี่ปีที่ผ่านมา ล้างหน้าสวมใส่เสื้อผ้า สงบนิ่งทำจิตใจให้กระจ่าง หลังจากนั้นออกจากที่พัก มุ่งไปยังหนทางที่ตนเองปรารถนาจะศึกษาต่อไป
เขายึดตามการเรียงลำดับของรายชื่อ ไปสำนักอื่นอีกสองแห่ง สิ่งที่พบเจอที่สำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา เป็นธรรมดาที่จะทำให้เขารู้สึกกลัดกลุ้มไม่ยินดี แต่ว่าบนโลกใบนี้เขาเป็นคนที่เห็นคุณค่าของเวลาที่สุด เขาไม่ยินยอมที่จะเสียเวลาไปกับความโมโหและทุกข์ระทมเสียใจที่ไร้ค่า เพียงยินยอมที่จะใช้เวลาไปกับสิ่งที่คุ้มค่า การแสดงอย่างนี้บางทีทำให้คนรู้สึกว่ายืนหยัดสู้ต่อไป
สิ่งที่ประสบเมื่อวานมองดูแล้วไม่ได้ก่อผลกระทบกับเขาอย่างใด เขาตั้งใจเตรียมตัวเข้าสอบด้วยความรอบคอบ ใช้ความรู้ที่เก็บสะสมไว้ในสมองและจิตใจที่แน่วแน่ สามารถผ่านการทดสอบเข้าไปในทั้งสองสำนักสำเร็จ มองจากเนื้อหาของข้อสอบ เขาคิดว่าตนคงจะสามารถผ่านการทดสอบไปได้สำเร็จ หลังจากนั้นเขาก็ไม่ผ่านการคัดเลือกซึ่งไม่ก่อให้เกิดความแปลกประหลาดใจแต่อย่างใด
มีประสบการณ์ก่อนหน้านี้แล้วสองครั้ง เฉินฉางเซิงไม่ได้ผิดหวังเช่นนั้นแล้ว อาจจะพูดได้ว่าเขาชาชินเสียแล้ว
เขาเข้าใจแจ่มแจ้ง จะต้องมีคนพุ่งเป้ามาที่ตนอย่างลับๆ เป็นแน่ ส่วนคือใครนั้น...คำตอบนั้นก็ชัดเจนเช่นกัน
ช่วงเวลาตอนพลบค่ำ เขาเดินออกจากสำนักเป็นแห่งที่สี่ ในที่สุดก็เป็นครั้งแรกที่มองเห็นรถม้าของจวนขุนพลเทพคันนั้น มองไปยังแอกหน้ารถม้าเห็นสัญลักษณ์ของสายเลือดหงส์ที่ทั้งเก่าและซีดจนทำให้คนรู้สึกอกสั่นขวัญหาย อย่างไม่ต้องสงสัย ว่าฝ่ายตรงข้ามจงใจให้รถม้าจอดอยู่ด้านหน้าประตูสำนัก เพราะต้องการให้เขาได้เห็น
เฉินฉางเซิงกำลังจ้องมองรถม้า รู้ผลของคำตอบที่จะออกมา
ถึงแม้ว่าเขาจะเดาคำตอบได้ แต่อารมณ์ในตอนที่มองดูข้อสอบนั้นสุดท้ายก็ยังมีบางอย่างไม่เหมือนกัน
สตรีวัยกลางคนคนนั้นก้าวลงจากรถม้า
“เจ้าเป็นเพียงแค่เด็กน้อย...เดิมทีไม่มีคุณสมบัติอย่างใดที่จะทำให้จวนเทพขุนพลทำเรื่องมากมายเช่นนี้”
สตรีวัยกลางคนเดินมาด้านหน้าเขา ใบหน้าไร้ความรู้สึก กล่าวต่อ “แต่พวกเราก็ยังทำเรื่องตั้งมากมาย เพราะพวกเราเป็นห่วงว่าเจ้าคนหนุ่มไม่มีทางตระหนักถึงสถานการณ์ได้อย่างชัดเจน ดังนั้นพวกเราจึงตั้งใจเผยให้เจ้าได้เห็นความสามารถที่แท้จริง ตอนนี้เจ้าก็คงจะชัดเจนอย่างยิ่ง เพียงแค่พวกเราไม่เห็นด้วย เจ้าอยู่ที่ราชวงศ์ต้าโจวจะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันตลอดไป”
เฉินฉางเซิงจำนางได้ ที่จวนขุนพลเทพคนที่เขาเห็นเป็นคนแรกก็คือนาง จึงทักทายด้วยความเคารพ หลังจากนั้นยืดตัวตรง ไม่เอ่ยสิ่งใด
ดวงตาของสตรีวัยกลางคนกะพริบด้วยความแปลกประหลาด นางคาดไม่ถึง แม้จะอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ หนุ่มน้อยคนนี้ยังสงบนิ่งเช่นนี้ แม้กระทั่งไม่ลืมที่จะทำทักทายด้วยความเคารพ การแสดงออกเช่นนี้แท้ที่จริงแล้วทำให้คนไม่รู้จะจัดการอย่างไร แม้กระทั่งทำให้คนรู้สึกไม่สงบ แต่ว่านางจำเป็นต้องทำเรื่องนี้ให้จบลง
“พวกเราปรารถนาอะไร เจ้าชัดเจนยิ่งนัก...ถ้าเจ้าเห็นด้วย สิ่งที่เจ้าสมควรจะได้รับทั้งหมดที่พวกเราได้ลิดรอนจากตัวเจ้าไป ล้วนสามารถนำไปคืนข้างกายเจ้าได้ สำนักเทียนเต้า สำนักเด็ดดารา สำนักจงซื่อ...ก็แล้วแต่เจ้าจะเลือก ปรารถนาจะศึกษาอะไร ก็แล้วแต่เจ้าจะเลือก ปรารถนาจะศึกษากับท่านไหน ก็แล้วแต่เจ้าจะเลือก หลังจากศึกษาสำเร็จแล้ว เจ้าอยากจะเข้าไปอยู่ที่กองทัพทหารหรืออยากเข้าไปที่นิกายหลวงหรืออาจจะเป็นขุนนางที่ราชสำนัก...ทั้งหมดทั้งมวล ก็ล้วนแต่เจ้าจะเลือก”
สตรีวัยกลางคนจ้องมองเข้าแล้วกล่าวด้วยอารมณ์ที่เคร่งขรึม “ถ้าหากว่าเจ้าไม่เห็นด้วย ผ่านไปสองวัน ชีวิตของเจ้าก็ยังคงเกิดภาพเดิมขึ้นซ้ำใหม่ไม่หยุดเป็นแน่”
เฉิงฉางเซิงเงียบเป็นเวลานาน ไม่กล่าวสิ่งใด
สตรีวัยกลางคนกล่าว “เจ้าเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง น่าจะชัดเจนว่าจะต้องเลือกอย่างไร”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปที่นาง ในที่สุดจึงเอ่ยประโยคแรกออกมา “สมุดบันทึกของศิษย์พี่ได้เขียนไว้ คนฉลาดจะใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข จึงต้องปฏิบัติเป็นคนเลอะเลือนอย่างยากยิ่ง”
สตรีวัยกลางคนยิ้ม พลางเอ่ยว่า “แต่ว่าที่จริงแล้วเจ้าเป็นเด็กดี ฉลาดอย่างยิ่ง ไม่ได้บอกเรื่องการหมั้นหมายกับผู้ใด...มิเช่นนั้นตอนนี้เจ้าคงกลายเป็นศพไปแล้ว”
ตอนนี้เฉินฉางเซิงในที่สุดก็มั่นใจ สองวันที่ผ่านมาจวนขุนพลเทพตงอวี้ให้คนติดตามตนมาตลอด
สตรีวัยกลางคนกล่าวว่า “แน่นอนว่า เจ้าอย่าเข้าใจผิด...ก่อนหน้านี้ที่ข้าพูดคือสิ่งที่เป็นไปได้อย่างหนึ่ง จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์อยู่เหนือสุด แต่ไหนแต่ไรมาจวนขุนพลเทพทำตามกฎเกณฑ์มาตลอด เดิมทีไม่เคยรังแกใคร เพียงแค่ปรารถนาจะช่วยผู้คน เพียงแค่เจ้ามอบบางสิ่ง...เดิมทีเป็นสิ่งที่เจ้าเตรียมจะมอบให้อยู่แล้ว พวกข้าสามารถช่วยให้เจ้าได้ประโยชน์มากมาย”
สิ่งที่เดิมทีเตรียมจะมอบให้ ที่แท้ก็คือหนังสือสมรสฉบับนั้น
ช่วยให้ได้รับประโยชน์มากมาย แต่สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ตนสมควรจะได้รับตั้งแต่แรก
เฉินฉางเซิงรู้สึกว่า เมื่อเปรียบเทียบกันกับเมืองจิงตูอันรุ่งเรืองแล้ว คงจะสวยงามดังเช่นป่าเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์ดุร้ายที่อยู่ด้านหลังของวัดทรุดโทรม
เขาจ้องมองสตรีวัยกลางคนผู้นั้น ทันใดก็อ้าปาก เอ่ยว่า “แม่เฒ่า ข้าทำอะไรผิดหรือไม่”
สตรีวัยกลางคนตะลึงงัน กล่าวสิ่งใดไม่ออกไปชั่วขณะ
นางมีชีวิตอยู่ที่จิงตูมาร้อยกว่าปี มองดูคุณหนูแต่งเข้าบ้านตระกูลสวี มองดูบุตรเขยที่สู้อย่างไม่คิดชีวิตเพื่ออนาคตที่นับวันจะดียิ่งขึ้น เคยชินกับการพบเจอขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชวังและผู้แกร่งกล้าในโลกภายนอก คุ้นเคยกับการหลอกกันไปหลอกกันมา มีแผนการที่ใช้เล่ห์เพทุบาย นับแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้ เช่นนี้...ดูเหมือนเป็นคำพูดที่ไร้เดียงสา แต่กลับเป็นคำพูดที่ทำให้ตอบกลับยากเหลือเกิน
ดังนั้นนางจึงไม่ได้ตอบออกไป


ตอนที่ 18 นักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง (ตอนกลาง)
นิกายหลวงอยู่ที่จิงตู ไม่กล่าวถึงนิกายทิศใต้ เพียงกล่าวในเวลานี้ มีทั้งหมดอยู่หกโถงศักดิ์สิทธิ์ อบรมสั่งสอนคนหนุ่มสาว ภายใต้การควบคุมของสำนักเทียนเต้า สำนักงานหลักพระราชาคณะ ช่วยเรื่องต่างๆ ในโรงเรียน รวมทั้งสำนักฝึกหลวงและสำนักอื่นๆ อีกหลายสิบสำนัก รับผิดชอบในการดำเนินดูแลสำนักเหล่านี้ ที่นี่ที่จริงแล้วก็เป็นหน่วยงานหนึ่งของสำนักการศึกษาของราชวงศ์ต้าโจว สำนักงานพระราชาคณะการศึกษาเทวาศักดิ์สิทธิ์ ถูกเรียกขานจากราชสำนักและชาวพื้นเมืองว่า สำนักการศึกษากลาง ให้ความรู้สึกเหมือนกับการบีบอัดหล่อหลอมความศักดิ์สิทธิ์และพลังอำนาจรวมเข้าด้วยกัน ได้รับการเคารพจากเหล่าปรมาจารย์ เดิมทีสิ่งปลูกสร้างแห่งนี้สงบเงียบอย่างยิ่ง
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ทางเดินของระเบียงที่โล่งกว้าง ถูกเงามืดของเสาหินใหญ่ยักษ์ปกคลุมพอดิบพอดี เขาหันหลังไปมองห้องนั้นทางด้านหลัง คิดไปถึงเสียงก่นด่าก่อนหน้านั้นของเจ้าพนักงานสำนักการศึกษากลางคนนั้น ในใจคิดว่าไม่แปลกเลยที่เป็นสถานที่ตั้งโถงศักดิ์สิทธิ์ของนิกายหลวง สิ่งปลูกสร้างสร้างได้ดียิ่ง ปิดกั้นเสียงได้ดีเลิศ ผู้คนภายนอกแม้แต่เสียงสักนิดก็คงไม่ได้ยิน
จิงตูมีนักเรียนทั้งหมดหลายหมื่นคน ล้วนแต่จัดการดูแลโดยอาจารย์และเจ้าหน้าที่ในสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น ภาระหน้าที่มากมาย แผ่นหินอ่อนที่ส่องแสงเป็นประกายแวววาว มีรองเท้าหลากหลายชนิดเหยียบย่ำไปมาจนนับไม่ถ้วน ผู้คนที่เยอะแยะมากมายประดุจมหาสมุทร นอกจากเสียงฝีเท้าทั่วทั้งผืนยังคงเงียบสงบ
เดิมที่ไม่มีผู้ใดสนใจหนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ตรงเงามือของเสาหิน และก็ไม่มีผู้ใดกล่าวถามก่อน เวลาผ่านพ้นไปยาวนาน พระอาทิตย์เคลื่อนที่ เงามืดของเสาหินต้นนั้นเคลื่อนย้ายจากร่างกายของเขาไปยังทิศตะวันออก เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น ในที่สุดก็มีคนสนใจตัวตนของเขา
อาจจะเป็นสาเหตุมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ใกล้จะปิดประตู อารมณ์ของผู้คนแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายนิดหน่อย เสียงผสมปนเปในสิ่งปลูกสร้างดังขึ้นมา ไม่เหมือนดังก่อนหน้านั้นที่เคร่งครึมเปล่าเปลี่ยว มีเสียงกระซิบกระซาบดังมาจากทางด้านหลังของเฉินฉางเซิง เสียงเหล่านั้นถูกกดให้เบาอย่างยิ่ง ฟังแล้วเหมือนกับเสียงหนูกำลังแทะสิ่งของ ทำให้ใบหูของเขามีอาการคันยุบยิบ กุมหัวให้ต่ำลงโดยความเคยชิน
“หนุ่มน้อยคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้นทำอะไร เขายืนอยู่ตรงนั้นเกือบจะทั้งวันแล้ว”
“อืม เจ้าพูดถึงเด็กหนุ่มคนนั้นใช่หรือไม่ เมื่อตอนกลางวันได้มาสอบถามแล้ว กล่าวว่าถูกอาจารย์ซินขับไล่ออกไป...ได้ยินว่ามายื่นขอเงินบำรุงการศึกษาของปีนี้ และยังจะเอาอะไรอีกนะ”
“เงินบำรุงหรือ เมื่อเดือนสองแจกจ่ายไปครบหมดแล้วไม่ใช่หรือ ยังมีสำนักไหนที่ยังไม่ได้รับอีกหรือ ไม่น่าจะใช่! เจ้าสำนักที่หยิ่งยโสจนจมูกตั้งกับผืนฟ้าเหล่านั้น ถ้าหากว่าค้างจ่ายเงินพวกเขา จะสามารถผ่านพ้นมาถึงวันนี้ได้อย่างไรกัน ถ้าหากว่า ถึงแม้จะค้างจ่ายจริง แล้วเหตุใดถึงให้นักเรียนมารับเพียงคนเดียวเล่า”
“ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ ดังนั้นอาจารย์ซินจะสนใจเขาทำไม คงจะถูกไล่ออกมา แต่หนุ่มน้อยคนนี้ไม่รู้จะทำอย่างไร กลับไม่ยอมจากไป”
“เจ้าเด็กคนนี้ที่จริงแล้วเป็นคนของสำนักไหน”
“ตามที่พูดคือสำนักฝึกหลวง”
“อะไรนะ”
“สำนักฝึกหลวง”
ทั่วทั้งผืนมีเสียงดังเบาๆ หลังจากนั้นเป็นเสียงหัวเราะ
“ล้อเล่นเช่นนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย ไม่แปลกที่อาจารย์ซินโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้”
“ใครบ้างจะไม่รู้ว่าสำนักฝึกหลวงไม่มีคนมาตั้งนานแล้ว แม้แต่อาจารย์ก็ไม่มี แล้วนักเรียนจะมาจากที่ใด ข้าประมาณการว่า คงจะเป็นกิจกรรมต้อนรับสมาชิกใหม่ของหลายๆ สำนัก เจ้าเด็กที่น่าเวทนาคนนั้นคงถูกศิษย์พี่คัดเลือก จะต้องมาหาพวกเราเพื่อที่จะทำเรื่องบางอย่าง เพื่อที่จะเอาสิ่งของ ไม่เช่นนั้นไม่นับว่าผ่านด่าน”
“ชู่! สำนักเหล่านี้จัดกิจกรรมต้อนรับสมาชิกใหม่นับวันยิ่งจะไม่ได้เรื่อง”
“จริงดังที่กล่าวมา ยังคงกล้ามาหลอกถึงสำนักการศึกษากลาง”
“พวกเจ้ากล่าวว่าหนุ่มน้อยคนนี้แท้จริงแล้วเป็นคนของสำนักแห่งไหน กิจกรรมเช่นนี้ก็มีความหมายอย่างยิ่ง”
“คงจะเป็นสำนักเด็ดดารา หนุ่มน้อยคนนั้นยืนอยู่โดยท่วงท่ามิได้เปลี่ยนแต่อย่างใด นอกจากสำนักเด็ดดาราผู้ใดจะสามารถสั่งสอนนักเรียนให้เป็นเช่นนี้ได้เล่า”
“ข้ายังไม่เคยพบเห็น ระเบียบวินัยทหารที่เข้มงวดของสำนักเด็ดดารา การต้อนรับนักเรียนใหม่ปีที่แล้วๆ มามากสุดก็ไปขโมยรถม้าบินของผู้ตรวจตราความเรียบร้อย แล้วจะมาที่สำนักการศึกษากลางได้อย่างไร ข้ากลับคิดว่าอาจจะเป็นสำนักเทียนเต้า สำนักเหล่านั้นคุ้นเคยกับพวกเรา และยังไม่กลัวสิ่งใด ก่อให้เกิดความยุ่งยากเสียจริง เด็กพวกนั้นควรจะเชิญญาติพี่น้องมา สำนักการศึกษากลางแห่งนี้ผู้ใดกล้าที่จะไม่ให้หน้ารึ”
ในสายตาของอาจารย์เจ้าพนักงานสำนักการศึกษากลาง หนุ่มน้อยที่ก้มศีรษะต่ำลงยืนอยู่ด้านหน้าทางเดินระเบียง คงจะเป็นนักเรียนที่น่าเวทนาของสำนักไหนสักแห่ง นักเรียนใหม่ที่ถูกบรรดาศิษย์พี่กลั่นแกล้งรังแก ในตอนวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้คิดปกปิดอะไรจากเขา ถึงแม้พวกเขาจะพูดคุยกันเสียงเบา แต่ยังคงชัดเจนในหูของหนุ่มน้อย
เฉินฉางเซิงก้มหน้าลงมองพื้น เงาบนพื้นของเขาไม่หยุดเคลื่อนย้าย เดินไปใกล้จะถึงสุดปลายบันไดหิน คิดว่าตนเองเสียเวลามาครึ่งค่อนวัน จิตใจรู้สึกกลัดกลุ้ม หลังจากฟังการวิพากษ์วิจารณ์ ถึงจะเข้าใจเพราะอะไรคนก่อนหน้านั้นถึงได้โมโหเช่นนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ให้ตนเข้าไปในห้องอีก
จะทำอย่างไรถึงจะให้ฝ่ายตรงข้ามเชื่อว่าตนเองคือนักเรียนใหม่คนแรกในหลายสิบปีของสำนักฝึกหลวง ถึงแม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเชื่อ จะทำอย่างไรในระยะเวลาสั้นๆ ที่จะเอากุญแจหอตำรามาจากฝ่ายตรงข้าม สมุดบันทึกรายชื่อของพนักงานทำงานในสำนัก ตราประทับของสำนักและยังมีเงินพวกนั้นอีก เขาจะไม่ยินยอมเสียเวลาดังเช่นวันนี้เพื่อเรื่องพวกนี้อีกเป็นแน่
เสียงระฆังที่ดังยาวไกลมาจากพระราชวัง ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงที่มีความสุขดังมาจากทางด้านสุสานเทียนซู เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าคิดไปถึงอะไร แหงนศีรษะขึ้น ไม่ได้คิดสิ่งใดมุ่งตรงไปยังห้องที่ก่อนหน้านั้นโดนขับไล่ออกมา การกระทำเช่นนี้สามารถดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมากมายในทันใด
เขาผลักประตูเข้าไป เดินไปข้างหน้าโต๊ะเอ่ยกับผู้ที่อยู่ข้างหลังโต๊ะว่า “สวัสดี ข้าต้องการใบรายชื่อของสำนักฝึกหลวง กุญแจ และยังมีเงินอีกด้วย”
อาจารย์ซินที่ก่อนหน้านี้ถูกคนกลุ่มนั้นกล่าวถึงผู้นั้น เมื่อพบเฉินฉางเซิงที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง ตบมือลงบนโต๊ะ ส่งเสียงด่าทอ “ข้าพูดไปแล้วว่าเจ้าไม่ต้องมาก่อกวนข้าอีก! ยังกล้าพูดคำพูดนั้นอีก! เจ้าต้องการให้ข้าเรียกคนมาโบยเจ้าสักยี่สิบที และให้เจ้าออกจากสำนักใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “อย่างนั้นท่านต้องให้ข้าเป็นนักเรียนอย่างเป็นทางการของสำนักก่อน”
อาจารย์ซินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ระงับความโกรธไว้ในใจอย่างรวดเร็ว กล่าวด้วยความบึ้งตึงและเยือกเย็น “ที่จริงแล้วเจ้าเป็นคนของสำนักไหน”
เฉินฉางเซิงเอ่ย “สำนักฝึกหลวง”
เมื่อพูดถึงประโยคนี้ ลักษณะท่าทางสงบนิ่งอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นลมจากทิศตะวันออก ทิศใต้ ทิศตะวันตก หรือทิศเหนือ ข้าจะจับขอบหน้าผาไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ว่าเจ้าจะถามสิ่งใด สีหน้าของข้าก็จะไม่เปลี่ยน จิตใจสงบเยือกเย็นตอบคำถามใหม่อีกรอบ ข้าคือนักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง ไม่ว่าพวกเจ้าเชื่อหรือไม่ ข้าก็จะอยู่ยืนอยู่ที่นี่ เป็นข้าเอง
“ไม่ต้องบอกว่าเป็นสำนักฝึกหลวง หรือว่าเป็นสำนักเทียนเต้า”
อาจารย์ซินคิดว่าตนเองใกล้จะบ้าตายแล้ว เอ่ยด้วยความบึ้งตึงและเยือกเย็นว่า “แม้ว่าเจ้าจะเป็นน้องขององค์ชายเฉินหลิว วันนี้ข้าก็จะให้เจ้าได้รู้ว่า การไม่เห็นความสำคัญของอาจารย์เป็นเช่นไร”
“นี่คือหนังสือแนะนำของข้า”
อาจารย์ซินตั้งใจอยากจะนำกระดาษแผ่นนั้นขยี้เปลี่ยนเป็นก้อนเล็กๆ แล้วยัดใส่ปากที่น่าเกลียดน่าชังของหนุ่มน้อยคนนั้น แต่บนกระดาษที่เกลี้ยงเกลามองเห็นชื่อที่คุ้นตาชื่อหนึ่ง เขาตะลึงงัน หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา ยืนยันว่าตนเองไม่ได้ดูผิด ชื่อนี้และลายมือนี้ยืนยันว่าคุ้นตาอย่างยิ่ง
ชื่อนี้และลายมือนี้ตนเองเคยพบเห็นที่ไหน
อาจารย์ซินขมวดคิ้วกำลังคิดใคร่ครวญ ตั้งแต่ต้นจนจบกลับหาคำตอบไม่พบ ส่วนลึกในใจมีความไม่สงบนิ่ง
พริบตาต่อมา ในที่สุดเขาก็คิดออก
เขาแน่ใจว่าไม่เคยเห็นลายมือบนกระดาษ และก็ไม่เคยเห็นชื่อนั้นมาก่อน ที่รู้สึกคุ้นตา นั่นเพราะว่าชื่อของสำนักการศึกษากลาง มีลายมือเหมือนกันกับบนกระดาษนั้นอย่างไม่ผิดเพี้ยน ชื่อนั้นผู้ที่เลื่อมใสศรัทธาในนิกายหลวงล้วนแต่รู้จัก แต่กลับไม่ได้พูดถึง ไม่ได้เขียนออกมา เพราะว่าชื่อนั้น...มีความศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก
จากนั้น อาจารย์ซินมองเนื้อหาตราประทับสีแดงเข้มบนกระดาษ
เขารู้สึกว่าขาอ่อนยวบ ระหว่างขามีอาการชักกระตุกเล็กๆ เขาเป็นโรคกลัวความสูง อาการเช่นนี้เมื่อไปเข้าชมวิหารจันทราของพระราชวังถึงจะเกิดขึ้น
อาจารย์ซินอยากจะดื่มน้ำชาสักอึกหนึ่ง แต่มือกลับสั่นแรงขึ้น จึงปัดถ้วยน้ำชาลงบนพื้น
เขามองไปยังเฉินฉางเซิง ริมฝีปากสั่นเทาเล็กน้อย ทั้งหมดล้วนแต่ควบคุมไม่ได้ น้ำเสียงก็เป็นเช่นนี้
เมื่อถึงตอนนี้ในที่สุดเขาถึงเชื่อว่าเฉินฉางเซิงเป็นนักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง
เพราะว่าไม่มีใครที่จะกล้าปลอมแปลงรายชื่อบนกระดาษนั้น ปลอมแปลงลายมือนั้น
“ที่จริงแล้ว...ท่านไม่ต้องนำหนังสือแนะนำฉบับนี้ออกมา...ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่มีอารมณ์ขันเสียจริง”
เขาจ้องมองเฉินฉางเซิง แย้มยิ้มอย่างยากลำบาก อยากจะยื่นมือออกไปตบไหล่ฝ่ายตรงข้าม แต่กลับไม่กล้า
‘ท่าน’ คำนี้ไม่สัมพันธ์กับเด็กน้อยอย่างสิ้นเชิง เด็กน้อยผู้นี้ยิ่งยากที่จะบอกว่ามีอารมณ์ขัน
เฉินฉางเซิงเข้าใจว่าเพราะเหตุใดฝ่ายตรงข้ามถึงลืมตัวเสียกริยา จนปัญญา อธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเตรียมนำออกมา แต่ท่านไม่ให้โอกาสมาตลอด”
“เชิญท่านนั่งก่อน คอยสักครู่จะมีน้ำชามาให้ ข้าจะไปทำธุระให้ท่าน”
อาจารย์ซินหยิบกระดาษแผ่นนั้น ทักทายกับเขาด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น หลังจากนั้นจึงหันกายออกประตูไป เริ่มตะบึงวิ่งออกจากห้องโถงที่กว้างขวางและสง่างาม
สายตาที่มองตามเฉินฉางเซิงเหล่านั้น คิดไม่ถึงจะมองเห็นภาพเหล่านี้ ตกตะลึงอย่างยิ่ง
ในส่วนที่ลึกที่สุดในสำนักการศึกษากลาง ในห้องที่ใหญ่ที่สุดห้องนั้น มีพืชพันธุ์หลากหลาย ที่มากที่สุดก็จะมีต้นเหมย มีต้นบ๋วย มีต้นเหมยน้ำ มีต้นเหมยมังกรว่ายน้ำ มีต้นเหมยสุราทอง...มีดอกไม้ที่ผลิดอกบานพอดี มีดอกไม้ที่รอคอยจะแบ่งบาน มีอีกหลายดอกที่ยังรอคอยอยู่อย่างเงียบๆ ราวกับว่าดอกเหมยบนโลกใบนี้ จะอยู่ที่นี่มิปาน
ลึกเข้าไปในเหล่าต้นเหมย เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ที่สลักภาพของสุสานเทียนซู ด้านหน้าของรูปภาพเป็นโต๊ะหนังสือขนาดใหญ่
อาจารย์ซินอยู่ด้านหน้าโต๊ะหนังสือ ลักษณะท่าทางเป็นกังวล หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ว่าชัดเจนยิ่งนัก ไม่เหมือนความเหลืออดเหลือทนก่อนหน้านี้ที่แสดงออกตอนอยู่ต่อหน้าเฉินฉางเซิง เพียงฟังเขากล่าว “องค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์อยู่เหนือสุด...ข้าน้อยสาบานต่อฟ้า ข้าน้อยมิรู้จริงๆ ว่าเขามีหนังสือแนะนำฉบับนั้น...มิเช่นนั้น...”
“มิเช่นนั้นเป็นอย่างไร มิเช่นนั้นจะไม่ให้เจ้าเด็กคนนั้นอยู่ที่ลานระเบียงรอครึ่งค่อนวันใช่หรือไม่”
อาจารย์ท่านหนึ่งออกมาจากด้านหลังโต๊ะหนังสือยืดตัวลุกขึ้น มองไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่ แววตาฉลาดหลักแหลมกว้างไกลและอ่อนโยน มองจากเครื่องแบบเสื้อผ้าคงจะเป็นหัวหน้าของสำนักการศึกษากลาง นั่นหมายความว่า เขาเป็นคนที่ใหญ่ที่สุดในสำนักการศึกษากลาง เพียงแค่มองลักษณะท่าทางและเสียงหัวเราะเมื่อสนทนา ยากเป็นอย่างยิ่งที่จะเข้าใจเช่นนี้
“ตราประทับและลายมือบนจดหมายฉบับนั้น ล้วนแต่เป็นของจริง สีเข้มข้น ยังมีลักษณะการเขียนตัวหวัด สิ่งสำคัญที่สุดก็คือกระดาษนี่...ฮ่าๆ ตัวอักษรของใต้เท้าสังฆราชสามารถทำให้ผู้คนซาบซึ้งถึงความสวยงามของโลกใบนี้ ข้าเคยเห็นมาแล้วหลายครา มองอีกครั้งก็ยังคงดีอกดีใจ ยังจำได้เมื่อปีก่อน ใต้เท้าสังฆราชถูกองค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เชิญไปเป็นผู้ฝึกสอนโอรสขององค์ชายเซียงอ๋องและแม่นางม่ออวี่”
มุขนายกแห่งสำนักการศึกษากลางเหมยหลี่ชา จ้องมองอาจารย์ซินผู้ที่ใกล้ชิดกับตน ทันใดนั้นระงับใบหน้าที่ยิ้ม เอ่ยด้วยความเย็นชา “ดีแล้ว เรื่องเก่าเหล่านั้นไม่ต้องนำมาพูดอีก หนูน้อยคนนี้ที่ชื่อเฉินฉางเซิงจะมีที่มาอย่างไรก็ได้ สามารถเป็นนักเรียนคนแรกของสำนักฝึกหลวงในรอบสิบปีที่ผ่านมานี้อย่างไรก็ได้ แต่ที่สำคัญก็คือ เรื่องนี้หมายถึงสิ่งใด”
“ใต้เท้าสังฆราชเตรียมที่เปิดสำนักฝึกหลวงอีกครั้งหรือไม่”
“ถ้าหากว่าเป็นเรื่องจริง พวกเราที่อยู่ใต้บังคับบัญชาควรที่จะทำอย่างไรล่ะ”
“เรื่องเหล่านี้ เจ้าต้องเข้าใจให้ดีๆ”
“เข้าใจจิตใจของเขา”


ตอนที่ 13 สหายที่ทำให้กล่าวสิ่งใดไม่ออก (ตอนปลาย)
“ถ้าหากข้ามองไม่ผิด เจ้าคงจะเป็น...คนธรรมดาใช่ไหม”
“ใช่แล้ว ข้ายังไม่เคยเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร”
“การสอบใหญ่...ต้องการขึ้นป้ายประกาศแรกและต้องการเป็นลำดับแรกใช่ไหม”
“ใช่แล้ว ข้าจะต้องเอาลำดับที่หนึ่งเท่านั้น”
คำถามของถังซานสือลิ่วตรงไปตรงมา เฉียบคมอย่างยิ่ง เฉินฉางเซิงกล่าวตอบอย่างจริงจัง สงบนิ่งยิ่งนัก ราวกับว่าบรรยายเรื่องราวธรรมดาๆ สักเรื่องหนึ่ง ดั่งเช่นการรับประทานอาหารควรที่จะจัดให้มีเนื้อสัตว์และผักให้เหมาะสมตามหลักเหตุผล ไม่ควรกินเค็มมากและมันมาก ควรที่จะนอนหัวค่ำตื่นเช้าตรู่ อย่างนี้ถึงจะมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง
ชีวิตคนเราก็คือกิน ดื่ม ถ่ายปัสสาวะ ถ่ายอุจจาระ เช่นนี้ก็ไม่ผิด มีทั้งหนักทั้งเบาเช่นนี้ นำเอาเรื่องสูงส่งเปลี่ยนเป็นเรื่องพื้นๆ ธรรมดา ทัศนคติก็ไม่เลว ปัญหาอยู่ตรงที่ เรื่องที่ต้องการขึ้นเป็นประกาศแรกชื่อแรกของการสอบใหญ่ ไม่ใช่การกิน ดื่ม ถ่ายปัสสาวะ ถ่ายอุจจาระ ธรรมดาจริงๆ เพราะว่าต้องการแค่ลำดับที่หนึ่งเท่านั้น ดังนั้นจำเป็นต้องได้ลำดับที่หนึ่ง สายลมแผ่วเบาก้อนเมฆอ่อนบางเช่นนี้ เป็นการบรรยายที่สมเหตุสมผล ที่จริงแล้วคงไม่มีหลักการไหนได้กล่าวไว้
เป็นเด็กน้อยที่มีพละกำลังดั่งไก่ผู้ไม่มีสิ่งใดผูกมัด กล่าวว่าอยากจะดึงหนวดมังกรทองยักษ์ที่แกร่งกล้าที่สุดบนโลกนี้มาเป็นกระบี่ เช่นนี้คงจะเป็นนิทานที่ดีงามยิ่งนัก แต่ในความเป็นจริงคงจะมีคนกล่าวว่า คงจะถูกมองว่าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน คนผู้นั้นคงจะถูกมองว่าเป็นคนบ้าหรือไม่ก็คนโง่เขลา แน่นอน อาจจะเป็นพรสวรรค์ของผู้ที่ไม่เป็นสองรองใครในใต้หล้า
ระหว่างผู้มีพรสวรรค์และผู้โง่เขลามีเพียงเส้นหนึ่งเส้นกั้นไว้ เส้นนั้นก็คือความเป็นไปได้
เหมือนว่าเฉินฉางเซิงคงจะมองข้ามเส้นนี้อย่างแน่นอน และยังเป็นคนเชื่อมั่นไม่สงสัย สุดท้ายแล้วควรจะจัดให้ไปอยู่ฝั่งไหนกันเล่า
ถังซานสือลิ่วแต่ไหนแต่ไรมาเป็นคนที่ทะนงตนอย่างยิ่ง ลุ่มหลงตัวเอง วันนี้กลับพบผู้ที่สงบนิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังพูดน้อย เจ้าเด็กที่ไร้เดียงสาถึงขนาดอ่อนต่อโลก ในที่สุดความทะนงตนและการหลงตัวเองก็นำผลกระทบพังพินาศมาสู้ตนเอง
พูดตามหลักการ
คนโง่เขลาที่พูดเพ้อเจ้อเดิมทีไม่สามารถคุกคามผู้มีพรสวรรค์ที่แท้จริงเช่นเขาได้ ปัญหาอยู่ตรงที่ แววตาที่เด็ดเดี่ยวของเฉินฉางเซิงเมื่อกล่าวเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่มีหนทางที่จะโต้ตอบหรือหัวเราะเยาะ ราวกับจิตใจเบื้องลึกของเขาคิดว่าสิ่งที่ไม่สามารถเป็นไปได้อาจจะสามารถเกิดขึ้นได้!
นี่เพราะเหตุใด ถังซานสือลิ่วถ้าหากรู้ว่าเฉินฉางเซิงเคยทำให้ฮูหยินแห่งจวนขุนพลเทพตงอวี้และสตรีนางนั้นรวมถึงสาวใช้ซวงเอ๋อร์ล้วนแต่เคยผ่านช่วงเวลาที่ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดมาแล้ว อย่างนั้นเขาคงจะคิดว่าโล่งอกไปมากทีเดียว อย่างน้อยก็สามารถแสวงหาเจ้าเด็กที่เป็นคนประเภทเดียวกันเห็นอกเห็นใจกันได้
ดื่มชาหอมจนเหือดแห้ง จนกระทั่งถังซานสือลิ่วเคี้ยวใบชาโดยไม่รู้ตัว การสั่นไหวก่อนหน้านี้เพิ่งจะทำให้เขารู้ตัว จ้องมองลักษณะท่าทางที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ราวกับว่าก่อนหน้านี้เฉินฉางเซิงไม่ได้กล่าวประโยคนั้นออกมา อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ในใจคิดเจ้าเด็กคนนี้ทำให้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดได้จริงๆ
“เพียงเวลาไม่ถึงหนึ่งปี...ถึงแม้ข้าจะเลื่อมใสความหวังที่กว้างใหญ่ของเจ้า แต่จากมุมมองของสติปัญญา ที่จริงแล้วคงไม่มีหนทางที่จะสนับสนุนเจ้า ดังนั้นก็ไม่มีประโยคที่จะกล่าวอวยพรให้เจ้า ถ้าอย่างนั้นราวกับว่าข้าช่างเป็นคนที่จอมปลอม ข้าเพียงแค่อยากจะเตือนเจ้า ทางจวนขุนพลเทพตงอวี้คงไม่ยอมวางมือง่ายๆ”
ถังซานสือลิ่วไม่รู้ว่าระหว่างเฉินฉางเซิงและจวนขุนพลเทพตงอวี้มีความแค้นอะไรกัน เขาคิดดูแล้ว อย่างไรเสียจิงตูก็เป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองอันดีงามของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้จวนขุนพลเทพตงอวี้ดำเนินการกีดขวางอนาคตความก้าวหน้าอย่างลับๆ ก็คงไม่สามารถทำเรื่องราวให้มันเลยเถิด
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบสักครู่ เอ่ยว่า “ข้าจะพยายามหลบหลีกพวกเขาอย่างเต็มที่”
ถังซานสือลิ่วกล่าวว่า “สามารถหลบหลีกได้รึ แม้แต่สำนักเด็ดดารายังไม่รับเจ้า”
เฉินฉางเซิงเอ่ย “นี่ก็เป็นสิ่งที่ข้าก็ไม่เข้าใจเช่นกัน”
ถังซานสือลิ่วกล่าวว่า “จวนขุนพลเทพตงอวี้ ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อสำนักเด็ดดารา สวีซื่อจีไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น ได้ยินมาว่า...ในพระราชวังมีคนพูดคุยกัน ดังนั้นข้าจึงแปลกใจยิ่งนัก ปัญหาระหว่างเจ้ากับจวนขุนพลเทพตงอวี้ แท้ที่จริงมีความลับอะไรปกปิดไว้ คาดไม่ถึงว่าจะพัวพันไปถึงราชวัง”
เฉินฉางเซิงเพิ่งจะรู้ว่าที่สำนักเด็ดดาราไม่ได้รับตนเข้าศึกษา เบื้องหลังยังมีความลับเช่นนี้ แปลกประหลาดใจยิ่งนัก ลืมคำพูดไปชั่วขณะหนึ่ง พลันได้สติขึ้นมา รู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย
สำนักเด็ดดาราที่เขาเคารพเผชิญหน้ากับเหตุสุดวิสัย ถึงได้ทำเรื่องไม่คุ้มค่าแก่การเคารพเหล่านั้น
ปัญหาต่อไป เพราะเหตุใดถึงเกิดเหตุสุดวิสัยนั่นได้
ไม่เอ่ยถึงเมืองต้าซีโจวอันลึกลับและไกลโพ้น ศูนย์กลางดินแดนต้าลู่มีผู้สูงส่งเยอะแยะมากมาย เป็นสถานที่ชาวบ้านคนธรรมดาห้ามเข้าใกล้ ดังเช่นประตูใหญ่ของสำนักทางทิศใต้ เมืองเสวี่ยทางทิศเหนือ...และรวมไปถึงผู้นำของต้าโจวผู้ที่ได้รับชนะในตอนท้ายในสงครามระหว่างมนุษย์และเผ่ามาร ทำให้พระราชวังของต้าโจวจิงตูกลายเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมที่สุด
เล่าขานกันว่าในราชวังแห่งนั้นมีองครักษ์ผู้แกร่งกล้าที่บรรลุขั้นทะลวงอเวจีจำนวนนับไม่ถ้วน เล่าขานกันว่าในราชวังมีขันทีผู้มีฝีมือบรรลุขั้นรวบรวมดารา เล่าขานกันว่าในราชวังมีสะพานไม้ไผ่สองแห่ง ในตำนานเล่าว่า ในราชวังมีแม้กระทั่งมังกรยักษ์ผู้มีอำนาจไม่เป็นสองรองใคร ซื่อตรง อายุพันปีตัวหนึ่ง!
ชีวิตในสิบสี่ปีก่อน เฉินฉางเซิงรู้จักราชวังต้าโจวผ่านตำรามากมายนับไม่ถ้วน ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของตนเองจะมีความเกี่ยวพันกันกับสถานที่ที่ห่างไกลและลึกลับน่ากลัวนั่น คิดไปถึงคำพูดของถังซานสือลิ่ว เขานิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด ทำอย่างไรก็มิอาจเข้าใจ
“ด้านหน้าม่านของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มีสุนัขนั่งคุกเข่าจำนวนนับไม่ถ้วน สวีซื่อจีก็เป็นตัวหนึ่งที่ค่อนข้างดุร้ายน่ากลัว แต่ก็ไม่มีหนทางที่จะเชิญให้คนในราชวังเหล่านั้นไปข่มขู่สำนักเด็ดดารา ถึงแม้จะสามารถ เขาก็ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองค่าตอบแทนที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ถ้าอย่างนั้น ไม่จำเป็นที่เขาต้องจ่ายค่าตอบแทนมากมาย ผู้มีฐานะสูงส่งในราชวังกลับเป็นผู้ที่ปรารถนาจะลงมือทำเอง...”
พูดมาถึงตรงนี้ ถังซานสือลิ่วก่อนหน้านี้มีการคาดเดาที่คลุมเครือมาตลอด พลันเปลี่ยนเป็นชัดแจ้งขึ้นมา แต่ว่ามองใบหน้าที่อ่อนเยาว์ซีดเซียว ยังมีความรู้สึกสับสนเล็กน้อย แม้แต่การเชิญให้รับประทานอาหารเจ้าเด็กคนนี้ก็ทำไม่เป็น แท้จริงแล้ว...เกี่ยวข้องกันอย่างไรกับหงส์ตัวนั้น
เขาอยากจะถามเฉินฉางเซิงจริงๆ สุดท้ายแล้วเรื่องนี้เป็นอย่างไร แต่ผ่านพ้นวันนี้ เขาเข้าใจเรื่องของเฉินฉางเซิงอย่างยิ่ง รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ยินยอมพูด อย่างไรก็คงไม่พูดใดๆ ดังนั้นสุดท้ายแล้วเขาเพียงสามารถกล่าวว่า “...จวนขุนพลเทพตงอวี้คนที่สำคัญแท้จริงก็คือนาง เจ้าต้องเข้าใจตรงนี้”
เมื่อกล่าวประโยคนี้ เขาจ้องมองดวงตาของเฉินฉางเซิงตลอดเวลา
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบเป็นเวลานาน ทันใดกล่าวถาม “นาง...แท้จริงแล้วเป็นคนอย่างไร”
ถังซานสือลิ่วท่าทางมิได้เปลี่ยนแปลง ภายในใจกลับก่อเกิดคลื่นลูกใหญ่สั่นสะท้าน ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเฉินฉางเซิง และยังในตอนที่เขาพูดลักษณะท่าทางที่แสดงออกมาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เขาคงจะมั่นใจอย่างแน่นอน ระหว่างเฉินฉางเซิงกับหงส์ตัวนั้นต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน เพียงแค่ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วปัญหาเป็นอย่างไร
“ยากมากที่จะบรรยายว่าเขาเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นข่าวลือที่คนอื่นเล่าต่อๆ กันมา ทางด้านอุปนิสัยของนางไม่มีจุดไหนที่แปลกประหลาด”
ถังซานสือลิ่วพูดมาถึงตรงนี้ ค้นพบว่าการอธิบายออกมายากมากจริงๆ จนกระทั่งเขามองเห็นดวงตาของเฉินฉางเซิง ทันใดนั้นเวลานั้นเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
“นาง...เหมือนกับเจ้ามาก”
“นาง ก็เป็นเด็กที่ทำให้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดเช่นกัน”
“แน่นอน เจ้าทำให้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด เพราะว่าลักษณะท่าทางของเจ้าสงบเงียบยิ่งนัก น้ำเสียงเมื่อพูดจาก็ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก ทำให้ผู้คนกลัดกลุ้มจนอยากจะอาเจียนออกมาเป็นโลหิต...เรื่องที่เล่าต่อกันมาบอกว่านางไม่ชอบพูดคุย น้อยมากที่จะคบค้าสมาคมกับผู้อื่น แต่ว่านางกับเจ้าเหมือนกัน ล้วนแต่ทำให้ผู้คนกลัดกลุ้มจนอยากอาเจียนเป็นโลหิต”
เฉินฉางเซิงมีบางอย่างงงงันไม่เข้าใจ
“เจ้ากับนางก็เป็นสหายที่ทำให้ผู้อื่นไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด เพียงแค่วิธีต่างกันอย่างสิ้นเชิง นางไม่ต้องการพูดคุย นางไม่พูดเยาะเย้ย นางไม่เหยียดหยาม นางไม่ปรารถนาอยู่ที่สูงมองดูผู้ที่ต่ำกว่า...นางเพียงแค่ดำรงอยู่ เพียงปรารถนายืนอยู่ที่นั่น แค่นี้ก็เพียงพอให้ผู้คนจำนวนมากกลัดกลุ้มอยากจะอาเจียนเป็นโลหิตออกมา”
ถังซานสือลิ่วเงียบงันชั่วครู่ ตกอยู่ในความเงียบงันพลางเอ่ยว่า “ข้ายอมรับ คนเหล่านั้นก็คงจะรวมถึงข้าด้วย...มีสายเลือดของหงส์สวรรค์ ตื่นนอนด้วยตนเองตั้งแต่เยาว์วัย บำเพ็ญเพียรด้วยความราบรื่นอย่างยิ่ง สติปัญญาแกร่งกล้า จิตใจเด็ดเดี่ยวแกร่งกล้า อะไรก็ล้วนแกร่งกล้า...เจ้าไม่คิดว่าคนที่เป็นอย่างนี้ช่างเกินเลยหรือไม่”
“เหมือนกับว่าเกินเลยไปบ้าง”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ เอ่ยอีกครั้ง “แต่...เช่นนี้เหมือนกับว่าไม่สามารถโทษนางได้”
“เป็นเด็กสาวที่ทำให้ผู้มีพรสวรรค์ทั่วทั้งโลกสิ้นความหวัง ทำให้ผู้มีพรสวรรค์ทั้งโลกไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด คนเช่นนี้ก็คือคนที่น่าชิงชัง”
“คำพูดนี้ไม่มีเหตุผล”
“แท้จริงแล้วเจ้ายืนอยู่ข้างไหน”
“เพราะเหตุใดไม่สามารถยืนอยู่ข้างนางได้”
“เพราะ...ข้างกายของนางไม่ใช่ว่าใครจะสามารถยืนอยู่ได้”
ถังซานสือลิ่วจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ กล่าวว่า “นางช่างพิเศษจริงๆ ในความเป็นจริง คนมากมายล้วนแต่คิดว่า อาจจะมีเพียงแค่ชิวซานจวินที่มีคุณสมบัติจะยืนอยู่ข้างนาง”
กล่าวประโยคนี้จบ เขาก็ได้ออกจากโรงเตี๊ยมไป
เฉินฉางเซิงมึนงง เริ่มการดำเนินชีวิตในวันปกติ เช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม่ให้เปื้อนฝุ่นละออง น้อยมากที่จะพบเห็นว่าไม่อาบน้ำ น้อยมากที่จะไม่อ่านตำรา เดินไปถึงกลางสวนหย่อม ย้ายเก้าอี้เอนไม้ไผ่นอนใต้ต้นไม้ มีกลีบดอกไม้กับใบไม้สีเขียวที่จะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นใบที่อุดมสมบูรณ์กั้นกลาง จ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราวงดงาม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ไม่มีความรู้สึกใดๆ
เขาได้ยินชื่อของสวีโหยว่หรงและชิวซานจวิน ลักษณะท่าทางของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลง อารมณ์ที่ยากจะหลีกเลี่ยงของเขายังคงหวั่นไหว ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปี
อารมณ์มีทั้งความโศกเศร้ามีทั้งความกลัดกลุ้ม
เป็นอารมณ์ที่เขาขับไล่ไปๆ มาๆ หลังจากเข้ามาถึงจิงตูเป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้เข้าใจและซาบซึ้ง
แม้จะพ่ายแพ้ให้แก่สอบเข้าสำนักทั้งสี่แห่งติดต่อกันเพราะว่าจวนขุนพลเทพตงอวี้ ทางพระราชวังออกหน้ายับยั้งความคิดเห็นของสำนักเด็ดดารา ไม่ใช่เพราะขุนพลเทพตงอวี้ แน่นอนว่าเป็นเพราะนาง เช่นนี้ยิ่งทำให้เขาโกรธ เพิ่มอารมณ์ทั้งโศกเศร้าทั้งกลัดกลุ้มครั้งนี้เข้าไปอีก เขาพบว่าตนเองนับวันนับจะชิงชังเด็กสาวที่ชื่อสวีโหย่วหรง
เมื่อยามวัยเยาว์อยู่ในวัด เขากล่าวกับศิษย์พี่ว่า ตนอาจจะโกรธผู้คน แต่กลับไม่รู้จักการชิงชังผู้อื่น
ตอนนี้เขาเริ่มที่จะชิงชังเด็กสาวคนนั้น
ใช่แล้ว เกรงว่าจะให้ผู้มีพรสวรรค์ของพรรคจำนวนนับไม่ถ้วน คนหนุ่มสาวจากแดนหิมะไม่กล้าที่จะมีปากมีเสียงกับหงส์สาว แต่ในจิตสำนึกของเฉินฉางเซิง นางก็เป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาจำได้ชัดเจนอย่างยิ่ง นางเกิดวันที่สิบเอ็ดเดือนสิบเอ็ด อ่อนกว่าตนสามวัน
เด็กหนึ่งวันก็คือเด็กกว่า ไม่ต้องพูดถึงเด็กกว่าสามวัน
เด็กสาวคนนี้ ช่างทำให้เบื่อหน่ายจริงๆ
เฉินฉางเซิงอารมณ์ยิ่งนานยิ่งย่ำแย่ ในใจคร่ำคิดเหตุใดอาจารย์ถึงได้หมั้นหมายการสมรสครั้งนี้ให้กับตนด้วยเล่า เขาพลิกกายลุกจากเก้าอี้ ปลดสิ่งเล็กๆ ที่ทำจากไม้ไผ่ออกจากเข็มขัด แล้วใส่เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของสัมภาระ หลังจากนั้นเริ่มล้างหน้าล้างมือ ทำตนเองให้สะอาดสะอ้าน ในที่สุดอารมณ์ก็ดีขึ้นมามากแล้ว
ในกล่องมีหนังสือสมรสหนึ่งฉบับ สิ่งเล็กๆ ที่ทำจากไม้ไผ่นั่น คือสิ่งที่ส่งมาจากจิงตูเมื่อเขาอายุสิบเอ็ดปี เขายังจำนกกระเรียนที่ส่งของตัวนั้นได้ ยังจำหนังสือสมรสฉบับหนึ่งที่ส่งตามของชิ้นนั้นมาได้ ยังจำคำพูดที่อยู่ในจดหมายฉบับนั้นได้ และยังจำได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง หลังจากวันนั้นนกกระเรียนขาวตัวนั้นก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย
ค่ำคืนนี้
นกกระเรียนขาวหนึ่งตัวได้ร่อนลงที่ยอดเขาเทพธิดาทางทิศใต้
ใต้ดวงดาวเดียรดาษเต็มท้องฟ้า มีเด็กสาวคนหนึ่งได้นั่งอยู่ริมหน้าผา


ตอนที่ 15 แพะดำหนึ่งตัว
เฉินฉางเซิงเวลาเดินมีจุดเด่น จุดเด่นก็คือไม่มีจุดเด่น ยกหัวเข่าขึ้นสูง สาวเท้าเดินยาวอย่างยิ่ง สายตามองตรง สามารถมองไปยาวไกล และก็สามารถมองเห็นด้านหน้า หน้าอกตั้งตรง ยืนตระหง่านอย่างมิได้ตั้งใจ กลับมีอาการเหมือนต้นสนอย่างเป็นธรรมชาติ ผมสีดำมัดรวบอย่างแน่นหนา มิได้หวีมวยแบบเต๋า เพียงแค่ใช้ผ้ามัดเข้าไป ทำให้ดูเอาจริงเอาจัง เสื้อผ้าของเขาก็ธรรมดา ซักจนกลายเป็นสีขาว สะอาดสะอ้าน แม้แต่ด้านบนของรองเท้าก็ไม่มีคราบสกปรกแม้แต่นิด พิถีพิถันอย่างยิ่ง เดินไปตามทาง กระบี่สั้นที่ผูกติดกับเอวกวัดแกว่งเบาๆ กระบี่เล่มนั้นก็ธรรมดาอย่างยิ่ง
สามสี่วันก่อนเขาเอากระบี่สั้นไว้ที่โรงเตี๊ยมตลอดเวลา วันนี้เป็นวันแรกที่พกไว้ข้างกาย กระบี่สั้นที่ธรรมดาเป็นตัวแทนความหมายของความไม่ธรรมดา หลังจากสนทนากับสตรีวัยกลางคนคนนั้น ถ้าหากว่าจวนขุนพลเทพตงอวี้อยากจะทำอะไรต่อจริงๆ กระบี่เล่มนี้เป็นสิ่งที่เขาจัดเตรียมเอาไว้ เพียงแค่กระบี่สั้นเล่มนั้นเป็นเหมือนเขาเท่านั้น ปกติธรรมดา ยากที่จะให้ผู้คนสนใจ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเล่าลือของ ‘กระบี่น้ำค้างเหนือกาลเวลา’ ‘กระบี่สังหาร’ ‘เกล็ดมัจฉาทวนแสง’ แม้แต่อาวุธที่พกติดเอวของผู้คนที่เดินไปมาก็ยากจะเปรียบ แล้วจะช่วยเขาอะไรได้บ้าง
ด้านนอกของโรงเตี๊ยม เขาไม่แปลกใจที่มองเห็นรถม้าของจวนขุนพลเทพตงอวี้คันนั้น แสงอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าส่องแสงรุ่งโรจน์ สัญลักษณ์เลือดหงส์ที่สลัวๆ บนแอกม้าเปลี่ยนเป็นชัดเจนอย่างยิ่ง กระทั่งราวกับกำลังแผดเผาก็มิปาน ม้าศึกตัวนั้นมีสายเลือดของอาชาเขาเดียวอันล้ำค่า ยกหัวขึ้นอย่างอวดดี จ้องมองเขาจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ
ขณะเดินผ่านรถม้าคันนั้น เขาเอามือกุมด้ามของกระบี่สั้นไว้ ผ่านไปชั่วครู่ถึงจะปล่อยออก หยุดเดินตรงด้านนอกหน้าต่างรถม้า ทำความเคารพเงียบๆ ครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นเดินมุ่งไปข้างหน้าต่อไป เดินต้อนรับแสงอาทิตย์ที่เพิ่งพ้นขอบฟ้า หน้าต่างได้เปิดออก สตรีวัยกลางคนจ้องมองแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องเป็นเงาของเด็กหนุ่ม ความรู้สึกสับสน
เฉินฉางเซิงเดินมุ่งไปยังเฉิงเป่ย ที่อยู่ของสำนักลำดับที่สองโดยไล่จากท้ายสุดในรายชื่ออยู่ที่ตรอกไป๋ฮวา เขาใช้เวลายาวนานในการเดิน หลังจากมาถึงเขาตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าที่แห่งนี้จะใกล้กับพระราชวังเช่นนี้ แม้ยืนอยู่ตรงทางเข้าตรอกก็สามารถมองเห็นสิ่งปลูกสร้างของราชวงศ์ที่ตั้งตระหง่านสูงเด่นได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าสามารถได้กลิ่นประวัติศาสตร์ของราชวังก็มิปาน
เดินมาถึงด้านในของตรอกไป๋ฮวา ความฉงนภายในใจของเขายิ่งมายิ่งมากขึ้น เป็นสถานที่ที่อยู่ติดกับพระราชวังอะไรเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมีสำนักหนึ่งซ่อนอยู่ เพราะเหตุใดถึงได้เงียบเชียบเช่นนี้เล่า ในที่สุด ก็มาถึงท้ายตรอก เขามองเห็นประตูใหญ่ของสำนัก ด้านข้างของแผ่นกำแพงหินถูกปกคลุมไปด้วยไม้เลื้อย แสงอาทิตย์ส่องผ่านทะลุทำให้ทิ้งร่องรอยเป็นลวดลายจางๆ ที่แห่งนี้ไม่มีชื่อ
คือที่นี่ใช่หรือไม่ เขาอยากจะถามไถ่ดู แต่ว่าตรอกแห่งนี้ช่างเงียบเชียบ เดิมทีไม่เหมือนสำนักเทียนเต้าหรือสำนักเด็ดดารา ด้านนอกของประตูคึกคักอย่างยิ่ง ยืนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่มีผู้ใดผ่านมา ชัดเจนยิ่งนักว่ามีเพียงประตูสำนักที่ทรุดโทรมคอยอยู่เป็นเพื่อนเขาอย่างเงียบๆ ได้รับความเงียบสงบในความคึกคัก อยู่ใกล้พระราชวัง ไม่สามารถเทียบได้กับสถานที่ทรงคุณค่า ตอนนี้ราวกับว่าเป็นซากปรักหักพังที่ไม่มีผู้ใดสอบถามข่าวคราว
เขาเดินมาถึงแผ่นกำแพงหินด้านข้างของประตู ยื่นมือออกไปดึงใบไม้และกิ่งของไม้เลื้อยที่แน่นขนัด ในที่สุดก็มองเห็นตัวอักษรที่สลักอยู่บนแผ่นหินหนึ่งตัว คำนั้นคือ ‘หลวง’ ตัวอักษรที่สลักลึกลงไปเคยมีร่องรอยของสีที่สวยสดงดงาม ถูกลมฝนกัดกร่อนมานานหลายปีจนทำให้จืดจางไป พื้นผิวของแผ่นกำแพงหินมีสัญญาณว่าจะหลุดลอกในตัวของมันเอง
คิดไปถึงชื่อของสำนักแห่งนี้บนใบรายชื่อ เฉินฉางเซิงตกตะลึง ถึงจะแน่ใจว่าคือที่นี่ มิเช่นนั้นคงจะต้องงุนงงเป็นแน่ สำนักที่อาจารย์ได้คัดเลือกไปก่อนหน้านี้สามสี่แห่งยังคงมีชื่อเสียงที่สุดในต้าลู่และยังเป็นสำนักที่ดีเลิศที่สุดอีกด้วย เพราะเหตุใดสำนักแห่งนี้ถึงได้ตกอับเงียบเชียบวังเวงเช่นนี้
เมื่อคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ มือของเขาก็ยังจับที่ไม้เลื้อย ดึงไม้เรื่อยเหล่านั้นลงมาเรื่อยๆ จึงมองเห็นตัวอักษรที่สอง ‘ฝึก’ เขาไม่ทันได้ถอดถอนหายใจ จากการกระทำเช่นนี้ของเขา แสดงให้เห็นว่าไม่มีคนทำความสะอาดไม้เลื้อยมานานหลายปี ครืดๆ เสียงของไม้เลื้อยไถลลงบนพื้นดังทำให้ฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่ว
เฉินฉางเซิงถอยมาด้านหลังหลายก้าว ทั้งนี้เพื่อไม่ให้ฝุ่นผงจากไม้เลื้อยกระเด็นถูกตัว
ไม้เลื้อยร่วงหล่นลงพื้น ฝุ่นละอองค่อยๆ จางหาย เวลาไม่นาน แผ่นกำแพงหินด้านนั้นไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันมานานหลายปี ในที่สุดก็ปรากฏออกมาสู่โลกนี้อีกครั้ง
บนแผ่นกำแพงหินที่ลายพร้อยนั้น สลักอักษรสี่ตัว
‘สำนักฝึกหลวง’
ร่องรอยตัวอักษรที่สลักบนแผ่นหินมีสีหลงเหลือไม่มากนัก มีเพียงฝุ่นที่สะสมเป็นเวลานาน ยังมีความทรุดโทรมของใบไม้และกิ่งของไม้เลื้อยทิ้งไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว จนกระทั่งตรงมุมยังถูกลมฝนพัดผ่านจนชำรุด ถ้าหากไม่ดูอย่างละเอียด คงจะดูอย่างยากเย็นว่าแท้ที่จริงแล้วอักษรไม่กี่คำนั้นคืออะไร
จ้องมองแผ่นกำแพงหินด้วยความตกตะลึง เฉินฉางเซิงไม่เอ่ยสิ่งใดเป็นเวลายาวนาน ก่อเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้และซึมเศร้า ทั้งจิตใจเกิดคำถาม น้อยมากที่จะมีอารมณ์ดั่งเช่นตอนนี้ ใช่แล้ว ตอนนี้เขาอยากจะหันหลังเดินกลับไป
สำนักที่ชำรุดทรุดโทรมเช่นนี้
ถึงแม้ว่าจะสอบเข้าได้ แล้วจะช่วยอะไรกับชีวิตของตนได้
เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า แน่ใจแล้วว่ายังมีเวลา ตัดสินใจที่จะลองเข้าไปดูสำนักที่ทรุดโทรมแห่งนี้ก่อน ถ้าหากไม่ไหวก็จะไปสำนักสุดท้ายในใบรายชื่อ
มือของเขาผลักประตู ใช้พละกำลังเพียงน้อยนิด
เสียงแกรกดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ห่างหายมานานหลายปี ประตูของสำนักฝึกหลวงในที่สุดก็เปิดออกอีกครั้งหนึ่งแล้ว
รถม้าของจวนขุนพลเทพตงอวี้จอดที่ด้านนอกของตรอกไป๋ฮวา ม้าสีขาวที่อวดดีตัวนั้นแหงนศีรษะขึ้น รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก ในตู้ของรถม้า อารมณ์ของสตรีวัยกลางคนไม่เหมือนกับอารมณ์ที่สงบนิ่งของมัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและงงงัน กล่าวพึมพำกับตนเอง “เหตุใดถึงมาที่นี่”
นางเข้าใจแจ่มแจ้ง ด้านในของตรอกไป๋ฮวาก็คือสำนักที่ร่วงโรยเหี่ยวเฉามานานแล้ว เพียงแค่คิดว่าหนุ่มน้อยคนนั้นชำนาญที่จะให้ผู้คนแปลกประหลาดใจยิ่งนัก และก็ไม่กล้าดูแคลน นิ้วมือเคาะกรงหน้าต่างเบาๆ เป็นสัญญาณให้ม้าขาวลากรถเข้าไป ทว่าเวลานี้ มีรถหนึ่งคันขับขึ้นมาจากทางลาดเอียงด้านหลัง มาขวางกั้นด้านหน้า
ตรอกไป๋ฮวาแคบอย่างยิ่ง เพียงแค่สามารถให้รถคันหนึ่งแล่นผ่านไปเท่านั้น เดิมทีรถม้าของจวนขุนพลเทพก็เข้าไปได้ยากอย่างยิ่ง สตรีวัยกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ยินดี เพียงแค่คิดว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับพระราชวัง ดังนั้นไม่ควรที่จะว่ากล่าวฝ่ายตรงข้ามให้หลีกทางในทันที
รถคันนั้นปรากฏออกมาในทันใด ทั้งเล็กทั้งเตี้ย ดูโกโรโกโส ผ้าม่านสีดำ สัตว์เลี้ยงที่ลากรถของฝ่ายตรงข้ามก็ทั้งเล็กทั้งเตี้ย เส้นขนสีดำขลับ คล้ายกับศีรษะของลา สตรีวัยกลางคนตกตะลึง ในใจคิดเยาะหยัน เมืองจิงตูแห่งนี้คาดไม่ถึงว่ายังคงมีคนใช้รถลา แท้จริงแล้วช่างน่าเวทนายิ่งนัก
สตรีวัยกลางคนยังไม่ได้เกิดโทสะ ม้าขาวกลับทนไม่ได้ มันมีสายเลือดของอาชาเขาเดียว ไฉนจะยินยอมให้ลาดำตัวเล็กหนึ่งตัวมากีดขวางข้างหน้าตนได้เล่า มันโกรธเคืองพลางแหงนศีรษะขึ้น ปรารถนาจะร้องขู่ขวัญ แต่เวลานี้ สัตว์เลี้ยงที่อยู่ด้านหน้าของรถผ้าสีน้ำเงินคันนั้นค่อยๆ หันมา จ้องมองมันแวบหนึ่ง
ไม่ใช่ลาดำ นั่นคือแพะดำที่ทั้งร่างเป็นดั่งอเวจีทมิฬ เส้นขนราบลื่นดั่งผ้าแพร ชัดเจนอย่างยิ่งว่าไม่ใช้สัตว์ธรรมดา
สิ่งที่ยากต่อการจินตนาการก็คือแววตาคู่นั้นของมัน เย็นชาลึกล้ำ ราวกับสัตว์เทวะที่อยู่เหนือมวลเมฆ
ถ้าหากกล่าวว่าม้าขาวสูงศักดิ์เพราะมีสายเลือดของอาชาเขาเดียว ถ้าอย่างนั้นแพะดำที่สูงศักดิ์ตัวนี้คงเพราะด้วยจิตใจของมันเอง ม้าขาวตรงหน้ามันเปรียบดั่งเด็กน้อยดื้อรั้นที่มีอารมณ์หุนหันพลันแล่น แต่มันกลับอยู่ในพระราชวังที่มิได้เปรอะเปื้อนกับฝุ่นละออง เป็นราชนิกุลที่อยู่เหนือสิ่งใด
แพะดำตัวนั้นหันกลับมามองม้าขาวแวบหนึ่ง
ม้าขาวกำลังส่งเสียงร้องด้วยความโมโหอย่างยิ่ง จ้องมองสายตาของแกะดำที่เฉยเมยไม่ใส่ใจ ชั่วพริบตาเดียวพลันนิ่งงัน ความหวาดกลัวในดวงตาพรั่งพรูออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทันใดนั้นขาหน้าก็ไร้เรี่ยวแรง ไม่สามารถที่จะประคับประคองร่างกายที่หนักอึ้งของตน หัวเข่างอโค้งลาดเอียงไปกับร่างกาย เสียการทรงตัวล้มลงเป็นระลอกๆ ร่างกายสั่นเทาทั่วทั้งตัวไม่กล้าที่จะลุกขึ้น คล้ายกับกำลังทำความเคารพแพะดำตัวนั้น
สตรีวัยกลางคนเดินก้าวออกมาจากตู้รถ จ้องมองม้าขาวที่กำลังคุกเข่าบนพื้น ร่างกายสั่นเทาไม่กล่าวสิ่งใด ในใจคิดว่าม้าตัวนี้คงเป็นม้าที่นั่งของขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ แต่ไหนแต่ไรมาโอหังอวดนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงเปลี่ยนเป็นอ่อนแอเช่นนี้ เมื่อนางหันไปมองแพะดำตัวนั้น ทันใดนั้นถึงคิดเรื่องหนึ่งออก เมื่อจ้องมองไปยังรถผ้าสีน้ำเงินอีกครั้ง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว
นางคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว ทำความเคารพต่อรถผ้าสีน้ำเงิน เดิมทีไม่กล้าที่เอ่ยสิ่งใด
มีเสียงชราเสียงหนึ่งออกมาจากรถผ้าสีน้ำเงินอย่างรวดเร็ว
“ข้าปรารถนาจะเข้าไปก่อน ท่านยายฮวามีความคิดเห็นเช่นไรบ้าง”
ได้ยินเสียงที่เปล่งออกมานั้น สตรีวัยกลางคนความสงบของจิตใจลดลง ที่จริงคนที่มามิใช่แม่นางท่านนั้น แต่คือหญิงรับใช้อาวุโสคนข้างกายของแม่นางท่านนั้น สำหรับหญิงรับใช้อาวุโสท่านนั้นเพราะเหตุใดถึงรู้ว่าตนแซ่ฮวา อยู่ที่จวนขุนพลเทพมักจะถูกเรียกว่าหญิงรับใช้อาวุโส นางเดิมทีไม่ปรารถนาที่จะใคร่ครวญ เพราะว่าฝ่ายตรงข้ามรู้ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ในรถผ้าสีน้ำเงินก็คือหญิงรับใช้อาวุโสท่านหนึ่ง เพียงแค่เปรียบเทียบกับหญิงรับใช้อาวุโสที่จวนขุนพลเทพ หญิงรับใช้ท่านนั้นเป็นผู้มีชื่อเสียงที่สุดในทั้งเมืองจิงตู ทำให้ราชนิกุล ขุนนาง แม่ทัพต่างได้ยินชื่อก็ล้วนเกรงกลัว ต่างต้องเจียดเวลาหลายนาทีแย้มยิ้มให้แก่หญิงรับใช้อาวุโสผู้นี้ แล้วตัวนางจะนับเป็นอะไรได้เล่า
“ท่านยายเอ่ยสิ่งใดกัน ข้าน้อยก่อนหน้านี้ดูไม่ออก ใคร่ครวญเป็นเวลานานมิได้ทำความเคารพ ท่านยายโปรดให้อภัย”
สตรีวัยกลางคนเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นไหว นางก่อนหน้านี้มิได้เอ่ยวาจากล่าวว่า ตอนนี้กลายเป็นเรื่องที่น่ายินดีโดยมิได้คาดคิด แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ นางมิกล้าที่จะปกปิดเจตนาร้ายที่เคยปรากฏในความคิด เพราะสิ่งที่เล่าขานกันมา เมื่ออยู่ต่อหน้าแพะดำตัวนั้น การปกปิดใดๆ ก็คือการรนหาที่ตาย อีกทั้งนางยังชัดเจนด้วยว่า มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้หญิงรับใช้อาวุโสท่านนั้นพึงพอใจ
ถ้าหากไม่เป็นเพราะจวนขุนพลเทพตงอวี้กับแม่นางท่านนั้นไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิดมาแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้แม้แต่การอธิบายนางก็ยังไม่กล้า คงตัดแขนข้างขวาของตนเอง เพื่อที่จะขออภัยโทษ
หญิงรับใช้อาวุโสที่อยู่ในรถผ้าสีน้ำเงินกล่าวถาม “เจ้ามาดูเด็กหนุ่มคนนั้นรึ”
สตรีวัยกลางคนไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมา ตอบด้วยเสียงเคารพนอบน้อม เวลานี้ถึงยืนยันได้ว่าแม่นางที่อยู่ในพระราชวังท่านนั้นที่จริงแล้วรู้เรื่องราวนี้มาตลอด
หญิงรับใช้ท่านนั้นกล่าวว่า “จากวันนี้เป็นต้นไปไม่ต้องติดตามดูแล้ว”
สตรีวัยกลางคนตกตะลึง ก้มศีรษะลงเสียงสั่นเทากล่าวว่า “ท่านยายโปรดอธิบาย”
เสียงของหญิงรับใช้ไม่มีความรู้สึกใดๆ “ข้าทำสิ่งใดจะต้องอธิบายต่อเจ้าด้วยรึ”
สตรีวัยกลางคนสะเทือนอารมณ์ มิกล้ากล่าวสิ่งใดอีก
แพะดำตัวนั้นมองเขาแวบหนึ่ง หันหลังกลับลากรถผ้าสีน้ำเงินคันเล็กๆ มุ่งไปยังตรอกไป๋ฮวาด้านใน
จนกระทั่งผ่านพ้นไปเป็นเวลานาน สตรีวัยกลางคนถึงจะกล้าแหงนศีรษะขึ้นมา สีหน้ายังคงขาวซีดเช่นเดิม
หญิงรับใช้ในรถผ้าสีน้ำเงินเมื่อทำสิ่งใด แท้ที่จริงไม่ปรารถนาที่จะอธิบายกับผู้ใด ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นจวนเทพขุนพลก็ตาม
เพราะว่านางคือหญิงรับใช้อาวุโสข้างกายของแม่นางม่ออวี่
สิ่งปลูกสร้างที่อยู่ในสำนัก สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่เจริญรุ่งเรืองของปีนั้นอย่างเลือนราง เพียงแค่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นทรุดโทรม ไม่มีกลิ่นอายของผู้คน
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบ จ้องมองหญ้าป่าที่เติบโตอย่างรวดเร็วที่อยู่ใต้เท้าของตน เงียบนิ่งไม่เอ่ยใดๆ ก่อนหน้าที่เขาตัดสินใจมาเข้ามาดู ก็เพราะว่าจำได้ว่าเคยเห็นในตำราได้บันทึกเกี่ยวกับสำนักฝึกหลวงแห่งนี้ สามารถที่จะนำคำว่า ‘ฝึกหลวง’ มาเป็นส่วนประกอบของชื่อสำนักได้ เป็นธรรมดาที่สำนักแห่งนี้จะมีประวัติยาวนาน เคยเกรียงไกรไม่มีผู้ใดเทียบ สั่งสอนลูกศิษย์มานับไม่ถ้วน เพียงแต่...ตอนนี้เพราะเหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้เล่า
น้ำในทะเลสาบกระเพื่อมเบาๆ เงียบเชียบไร้เสียงใดๆ สิ่งปลูกสร้างอันเก่าแก่ ที่นี่แม้แต่คนหนึ่งยังไม่มี
เขางงงวยในหลายๆ สิ่ง แต่มิรู้ว่าจะถามผู้ใด
เวลานี้ มีเสียงดังมาจากทางด้านหลัง
เขาหันไปมอง พบแพะดำหนึ่งตัว
เป็นแพะที่ดำสนิท ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกประหลาด
คนธรรมดาเมื่ออยู่ในบรรยากาศที่เงียบเชียบไม่มีชีวิตชีวา พบเจอแพะดำเช่นนี้ เมื่อรู้ตัวคงจะหวาดกลัว อย่างน้อยก็คงจะหลบหนี แต่ว่าเฉินฉางเซิงไม่เป็นเช่นนั้น เขาชอบแพะดำตัวนี้อย่างยิ่ง เพราะว่าแพะดำตัวนี้สะอาดสะอ้าน เหมือนกับเขา เขาเด็ดหญ้าจำนวนหนึ่งจากริมทะเลสาบ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อเช็ดน้ำค้างที่เกาะตามหญ้าให้สะอาดสะอ้าน ยื่นไปข้างหน้าของแพะตัวนั้น
แพะดำจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ เอียงหัวไปมา ดูเหมือนฉงนงงงวย ราวกับไม่รู้ว่าเขาอยากจะทำสิ่งใด
แต่ไหนแต่ไรมายังไม่เคยมีผู้ใดป้อนแพะดำตัวนี้ด้วยหญ้า
ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายเฉินหลิวจวิน หรือว่าองค์รัชทายาท ก็มิกล้าที่จะป้อนหญ้าให้กับมัน
ผู้คนในราชวังล้วนแต่รู้ มันเพียงกินผลไม้ที่ม่ออวี่เก็บด้วยมือของนางเองเท่านั้น
“กินสิ ไม่มีน้ำค้าง ท้องไม่เสียหรอก”
เฉินฉางเซิงจ้องมองแพะดำตัวนี้ แกว่งหญ้าสีเขียวในมือไปมา พลางกล่าวอย่างจริงจัง
แพะดำเข้าใจความหมายของหนุ่มน้อยคนนี้ แววตาแปรเปลี่ยน เหมือนกันพบเจอคนโง่เขลาผู้หนึ่ง
เฉินฉางเซิงไฉนจะเข้าใจ ยังคงยกหญ้าที่อยู่ในมือเช่นเดิม
แพะดำรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รู้สึกว่ากลิ่นอายของเด็กหนุ่มคนนี้ทำให้ตนชื่นชอบ
มันลังเลชั่วครู่ ในที่สุดจึงเดินไปข้าวหน้าหนึ่งก้าว มุ่งไปข้างหน้าเพื่อหยั่งเชิง ก้มหัวลงเล็กน้อย คาบหญ้าในมือของเฉินฉางเซิงจำนวนหนึ่ง แล้วค่อยๆ เคี้ยว
ไม่ไกลออกไป ใต้ต้นไม้มีสตรีอาวุโสนางหนึ่งถือไม้เท้าจากต้นหวงหยาง (ต้นแก้ว) กำลังจ้องมองภาพที่อยู่เบื้องหน้า ริ้วรอยบนใบหน้าสั่นเทาเล็กน้อย ประหนึ่งต้นหญ้าที่โดนลมพัดผ่าน
ถึงแม้ปีนั้นองค์รัชทายาทจะถูกฮองเฮาองค์ก่อนกลั้นใจให้สวรรคต นางก็มิได้ตกตะลึงเช่นนี้มาก่อน


ตอนที่ 14 สวีโหยว่หรง
โลกปัจจุบัน นิกายหลวงได้สืบทอดปณิธานของคัมภีร์สวรรค์ ศรัทธาในศาสนาเดียวกัน สาเหตุเพราะเทียนซูอยู่ที่จิงตู แท่นคำสอนก็อยู่ที่จิงตู ก่อนราชวงศ์ต้าโจว สังฆราชต่างก็เป็นชาวซางโจว เมื่อซางโจวล่มสลายต้าโจวได้รับการสถาปนา สังฆราชจึงจะต้องเป็นชาวต้าโจวอย่างแน่นอน ราชวงศ์หวังก่อตั้งจิงตูให้เป็นศูนย์รวมของอำนาจ และได้มอบหมายให้ปกปักรักษานิกายหลวง จึงเป็นธรรมดาที่จะกลายเป็นศูนย์กลางของโลก
ในยุคของต้าซางเมื่อเปรียบเทียบกับต้าโจว ต้าลู่ทางทิศใต้มีอิทธิพลรวมกัน ทุกอาณาจักรทุกสำนักได้ถ่ายทอดทุกคำสั่งไปยังดินแดนของตน แม้จะค่อนข้างหละหลวม แต่ว่าจำนวนผู้แกร่งกล้าก็มีไม่น้อย จนกระทั่งค่อยๆ ล้ำหน้าต้าโจว ในนั้นที่โดดเด่นก็จะมีสถานศึกษาหนานซีของเทือกเขาเทพธิดา รวมทั้งพรรคฉางเซิงและยังมีตระกูลชิวซานที่นับว่ามีอิทธิพลเกรียงไกรที่สุด
หลักจากการสู้รบที่น่าเวทนาระหว่างมนุษย์และเผ่ามารสิ้นสุดลง ทางใต้ได้เสียสละกองกำลังจำนวนมากมาย เป็นธรรมดาที่ปรารถนาจะได้รับตำแหน่งที่ตนควรจะได้รับ พวกเขาคิดว่ามนุษย์บนโลกใบนี้มีกรรมสิทธิ์ในสมบัติศักดิ์สิทธิ์แห่งสุสานเทียนซูเหล่านั้นร่วมกัน ไม่ควรยึดกุมโดยต้าโจวเพียงลำพัง ในทำนองเดียวกัน อำนาจในการอธิบายของคัมภีร์สวรรค์ไม่สามารถทำให้สังฆราชเป็นตัวแทนในการปกครองศาสนาแบบดั้งเดิมได้
เพราะเหตุนี้ บรรดาผู้มีอำนาจของทิศใต้ ส่วนหนึ่งของนิกายหลวงยังแบ่งออกเป็นนิกายหนานฟาง
นิกายหนานฟางยังคงอยู่ในระบบของนิกายหลวง
เคารพศรัทธาแค่เพียงใต้เท้าผู้เป็นดูแลศาสนาเป็นผู้นำทางด้านจิตวิญญาณ แต่ความเป็นจริงแล้วธุระต่างๆ เทพธิดาจะเป็นผู้ดูแล
ทิศใต้มีเทพธิดา ธรรมดาแล้วล้วนแต่เป็นผู้ที่บรรลุขั้นสูงและเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ผู้ที่เคยดำรงอยู่ในตำแหน่งเทพธิดาต่างปรารถนาให้บรรดาอำนาจทั้งมวลค้ำชูทิศใต้ให้เกิดความสมดุล ไม่มีกองทัพที่เกรียงไกรรวมถึงผู้สนับสนุน ดังนั้นที่จริงแล้วอำนาจและตำแหน่งจึงไม่เท่ากับสังฆราชทางทิศเหนือเป็นธรรมดา แต่ว่ายังคงเป็นบุคคลที่น่าเคารพสูงสุดของทิศใต้ ทางด้านจิตใจก็สามารถต่อต้านสังฆราชทิศใต้ที่มีฐานะคล้ายคลึงกันได้
ผู้ที่เคยดำรงอยู่ในตำแหน่งเทพธิดาทิศใต้ล้วนแต่เกิดที่สถานศึกษาหนานซี เช่นนี่ก็เพื่อที่จะสืบทอดสำนักที่เทือกเขามานานหลายปี เรียกว่าเทพธิดาแห่งเทือกเขา ผู้นำที่เป็นเทพธิดาเทพแห่งเทือกเขาต่างล้วนเป็นหญิงสาวจากทิศใต้ตลอดมา หลายพันปีผ่านมาไม่เคยมีข้อยกเว้น เมื่อมาถึงวันนี้ในที่สุดก็ได้มีการเปลี่ยนแปลง
เพราะว่าตอนนี้สถานศึกษาหนานซีมีผู้สืบทอดเพียงคนเดียว
เด็กสาวคนนั้นนามว่าสวีโหยว่หรง ยังเป็นสายเลือดหงส์กลับชาติมาเกิด มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร ถูกยกให้เป็นที่หนึ่งในโลก แตกฉานในเนื้อหาของคัมภีร์เต๋า อายุสิบสองเริ่มเดินทางไปเทือกเขาเทพธิดา ยิ่งแจ่มแจ้งในเรื่องของคัมภีร์สวรรค์ บรรดาผู้อาวุโสแห่งเทือกเขาเทพธิดา ไม่ได้สนใจว่านางคือชาวต้าโจว ประกาศให้ทั่วหล้าได้รับรู้ รับนางเป็นศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของสถานศึกษาหนานซี บรรยากาศเช่นนี้ ถ้าหากไม่มีอะไรเกินความคาดหมาย เด็กสาวที่ชื่อสวีโหยว่หรงจะต้องเป็นเทพธิดาคนต่อไปของศาสนาทิศใต้ จะต้องกลายเป็นผู้นำที่ต่อต้านกับสังฆราชทิศเหนือ!
ความมืดยามราตรีที่มืดสนิท ดวงดาวเต็มท้องฟ้า คล้ายกับจะไม่เคลื่อนย้ายไปที่ใดอีกตลอดกาล ทั้งยังคล้ายกำลังเคลื่อนย้ายอยู่ในทุกเวลาทุกนาที เงียบสงบจนทำให้ผู้คนลุ่มหลงจนกระทั่งจิตผวา เมฆหมอกราตรีบนเทือกเขาลอยผ่านบางเบาทั่วทั้งผืนเงียบสงบ ทันใดนั้น เสียงร้องของนกกระเรียนที่ใสกังวานทะลุผ่านเมฆตกลงมา ผ่านไปชั่วครู่ นกกระเรียนสีขาวตัวหนึ่งร่วงลงมาจากฟากฟ้า
นกกระเรียนขาวภายใต้ความมืดยามราตรี ถูกแสงของดวงดาวส่องสว่างดูแล้วเหมือนไม่ใช่ของจริง ราวกับว่าทำมาจากกระดาษมิปาน ไม่มีคราบสกปรกแม้แต่เส้นเดียว เสียงร้องของนกกระเรียนกระจายจากหน้าผาของเทือกเขาไปถึงท้องฟ้าที่เงียบสงัด ทะลุผ่านเมฆตกลงมา พลันบินออกไปทำให้เมฆหมอกสั่นสะเทือน สาเหตุอาจจะเพราะหมดเวลาแล้ว ความมืดยามราตรีก็ค่อย ๆ หายไปเพียงแค่นี้ ขอบฟ้าทางด้านตะวันออกปรากฏสีขาว แสงยามเช้าตรู่ส่องลงมายังโลกนี้อย่างกะทันหัน
เด็กสาวที่นั่งอยู่ที่หน้าผาของเทือกเขา ปลดถุงผ้าไหมออกมาจากบนตัวของนกกระเรียนขาว ดึงจดหมายฉบับนั้นออกมา เปิดจดหมายออก อ่านอย่างสงบ ขณะที่อ่านจดหมาย คิ้วบางประหนึ่งภาพวาดขมวดขึ้นเป็นครั้งเป็นคราว เวลาส่วนใหญ่สงบนิ่ง แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่กำลังสะท้อนนัยน์ตาสุกสว่างสดใสประหนึ่งน้ำของทะเลสาบ ระหว่างคิ้วและตางดงามและยังมีความอ่อนเยาว์ของใบหน้าที่ไม่ได้ถดถอย ทว่ากลับมิได้โง่เขลา
แสงยามเช้าตรู่ค่อยๆ ทวีขึ้น ทางทิศใต้ค่อนข้างเปียกชื้น ด้วยเหตุนี้หมอกจึงตกมาอีก ลำแสงถูกความเปียกชื้นของไอน้ำทำให้แตกกระจาย เมื่อตกกระทบลงบนใบหน้าของนาง แปรเปลี่ยนเป็นยิ่งนุ่มนวล ถึงแม้ใบหน้าของนางจะเปลี่ยนไปไม่มาก แต่กลับทำให้งดงามยิ่งขึ้น ในความงดงามถึงขนาดที่ว่าแฝงไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์
“เจ้าเด็กคนนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง กล่าวอยู่ตลอดว่าจะมาถอดถอนการหมั้นหมาย แต่เพราะว่าสาเหตุที่ไม่มีใครเข้าใจ จึงไม่ถอนการหมั้น ไม่รู้จริงๆ ว่าเขากำลังเล่นกลอุบายอะไรอยู่ เดิมทีข้าคาดว่าเขาคงคิดว่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จึงตั้งใจกล่าวเช่นนั้น แต่ว่าเรื่องราวได้ผ่านพ้นไปกลับมิใช่ เหตุเพราะขณะเขาได้พูดประโยคเหล่านั้นช่างสงบนิ่งอย่างยิ่ง ไม่มีความรู้สึกโกรธแค้นใดๆ”
“หญิงรับใช้อาวุโสเฝ้ามองเขามาหลายวัน ได้ยินว่าเช้าตรู่เวลายามห้าทุกวันเจ้าเด็กคนนี้จะตื่นนอนตรงเวลา ทำสิ่งใดเอาจริงเอาจัง เหมือนกับหุ่นท่อนไม้ แต่ว่ารักความสะอาดสะอ้าน ฟังแล้วคล้ายกับคนวิปริตหน้าเนื้อใจเสือที่เมื่อก่อนคุณหนูเคยเล่าให้ข้าฟัง ทำให้คนกลัวจนตัวสั่น เอาเถิด คุณหนู ข้ายอมรับว่า เจ้าหนุ่มคนนั้นที่จริงแล้วหน้าตาก็ไม่ได้น่าเกลียด เวลาที่ข้าได้คุยกับเขา รู้สึกว่าเขาทั้งน่ารำคาญทั้งน่าชื่นชม ทำให้ผู้คนอยากใกล้ชิด แต่นี่ยิ่งทำให้น่ากลัว เพราะว่าเป็นครั้งแรกที่ข้าเจอกับเขา ไม่ใช่หรือ”
“เรื่องหนังสือสมรส เจ้าเด็กคนนั้นคงไม่ได้ไปคุยกับคนภายนอก ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนโง่หรือคนฉลาด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คนในตระกูลก็ส่งคนไปตามดูเขาตลอด ข้าคิดว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นเสแสร้งอย่างยิ่ง ความคิดล้ำลึก แผนการมากมาย ข้ามองสถานการณ์อันใกล้นี้ ถ้าเขายังคงกวนใจเช่นนี้ ฮูหยินคงจะเตรียมการที่จะจัดการบางอย่าง”
“คุณหนู ถึงแม้ข้าจะคิดว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นโทษไม่ถึงตาย แต่คิดดูว่าเขานำหนังสือสมรสขึ้นมาต่อหน้า ต่อสายตาเย็นชาของคนในจวน ลักษณะท่าทางมิได้เกรงกลัวประหนึ่งมีคนคอยหนุนหลัง คิดว่าเขาช่างน่าเกลียดยิ่งนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ได้ยินมาว่าตระกูลชิวซานปีหน้าจะมาจิงตูเพื่อมาสู่ขอท่าน ถ้าหากตอนนั้นมาถึงเจ้าคนไม่มีสัจจะก่อความไม่สงบจะทำอย่างไร”
เด็กสาวนั่งอยู่ริมหน้าผา จ้องมองจดหมายด้วยความเงียบงัน ผ้าที่พาดอยู่บนไหล่ปลิวสะบัดไปตามสายลมยามเช้าตรู่ เส้นผมสีดำประหนึ่งเส้นไหมปลิวตามลม ปะทะเข้ากับใบหน้าเบาๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกเจริญหูเจริญตากับความสวยงามและความอ่อนเยาว์ที่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม
หลังจากอ่านจดหมายเรียบร้อยแล้ว นางนิ่งเงียบชั่วครู่ พึมพำกับตนเอง “คาดไม่ถึงว่าจะมาจิงตูจริงๆ”
ขณะนางอ่านจดหมาย นกกระเรียนขาวตัวนั้นรออยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ถึงแม้จะคุกเข่า ก็สูงเท่าครึ่งหนึ่งของคน ในเวลานี้นางได้พับจดหมายเข้าหากัน นกกระเรียนขาวหันตัวไป ไม่รู้ว่าไปคาบพู่กันหนึ่งด้ามมาจากที่ไหน ปลายพู่กันจุ่มลงไปจนสุดปลายแต่กลับไม่มีน้ำหมึกหยดไหล น้ำหมึกนั้นไม่รู้ว่าทำมาจากที่ใด คาดไม่ถึงว่าจะมีกลิ่นหอมเย็นกระจายออกมาเช่นนี้
เด็กสาวยิ้มอ่อนๆ ยื่นมือลูบไปลูบมาบนลำคอที่เกลี้ยงเกลาของนกกระเรียนขาว รับเอาพู่กันมาเพื่อที่จะเขียนจดหมายตอบกลับ แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเขียนสิ่งใด
นางกับท่านปู่ใกล้ชิดกันตั้งแต่เยาว์วัย ถ้าหากว่าท่านปู่ไม่จากไป บางทีเมื่อนางอายุสิบสองปีก็คงไม่ต้องจากจิงตูเพื่อที่จะมาศึกษาหาความรู้ที่สถานศึกษาหนานซี นกกระเรียนขาวที่อยู่ข้างๆ ตัวนี้ ก็เป็นท่านปู่ทิ้งไว้ให้กับนาง ถ้าหากเป็นเรื่องอื่นที่ท่านปู่ให้นางสานต่อ นางจะต้องปฏิบัติตามอย่างแน่นอน แต่...การหมั้นหมายคงจะทำไม่ได้เป็นแน่
นักพรตหนุ่มจากซีหนิงคนนั้นคงจะแซ่เฉินกระมัง
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดย้อนกลับไปเรื่องที่เคยได้ยินในวัยเยาว์ พบว่าไม่มีความทรงจำใดๆ กับนักพรตหนุ่มคนนี้เลย
นางจำได้ว่าหนังสือสมรสฉบับนั้นท่านปู่เชิญให้ใต้เท้าสังฆราชวิเคราะห์ให้โดยเฉพาะ มีเพียงแค่ฝ่ายชายถึงจะสามารถถอนการหมั้นหมายได้ ทำให้คิดไปถึงคำพูดของซวงเอ๋อร์ในจดหมาย ไหล่เรียวเล็กสั่นไหวเล็กน้อย ใคร่ครวญเงียบๆ นักพรตหนุ่มคนนั้นเป็นคนเสแสร้งไม่มีสัจจะจริงรึ ยังจำได้เมื่อครั้งเป็นเด็กรู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น
นางรู้ว่าจิงตูมีผู้คนจำนวนมากมาย รวมถึงบิดาก็อยู่ในนั้น ล้วนแต่หวังว่าตนจะเป็นตัวแทนของต้าโจวกับทางทิศใต้ที่จะเกี่ยวดองกัน คงจะไม่ยินยอมให้นักพรตหนุ่มแซ่เฉินคนนั้นมากระทบกับทุกสิ่งอย่างแน่นอน แม้กระทั่งอาจจะสังหารเขาก็เป็นได้
นางคิดว่านักพรตเต๋าหนุ่มคนนั้นโง่เขลาเบาปัญญาอย่างยิ่ง
เขาคงคิดว่าตนเองเป็นคนฉลาดเจ้าเล่ห์ สามารถรับผลประโยชน์มากมายจากจวนขุนพลเทพอย่างนั้นหรือ
คิดมาถึงข้อนี้ นางรู้สึกไม่ยินดี
ไม่ยินดี สำหรับนางแล้วเป็นความรู้สึกที่จะพบเห็นได้น้อยมาก เพียงแค่ไม่รู้ว่าเพราะนักพรตเต๋าหนุ่มคนนั้นไม่เข้าใจว่ารักตัวเองปกป้องตัวเอง หรือว่าจะเพราะ...
เอาเถิด นักพรตหนุ่มคนนั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกน่ารำคาญเสียจริง
เอาเถิด ไม่ว่านักพรตหนุ่มคนนั้นจะเปลี่ยนแปลงเป็นเช่นไร การแต่งงานก็ต้องถอดถอนเป็นแน่
เพียงแค่...เหตุใดต้องทำร้ายเขากัน
เสียงร้องใสกังวาน นกกระเรียนขาวนำจดหมายที่นางเขียนทั้งสองฉบับทะลุผ่านเมฆไป สายลมยามเช้าตรู่คอยส่ง แสงยามเช้าตรู่เป็นเพื่อนเดินทาง บินมุ่งตรงไปยังจิงตูอันไกลโพ้น
เด็กสาวได้นำเอาพู่กันวางจุ่มลงแอ่งระหว่างก้อนหิน ยืดตัวลุกขึ้น สะบัดแขนเสื้อเดินไปยังริมหน้าผา เอามือพาดไว้ด้านหลัง
คิ้วและตาของนางยังคงอ่อนเยาว์ บุคลิกไม่ธรรมดา ไม่ได้กล่าวว่านางเหมือนกับเฉินฉางเซิงที่มีความเป็นผู้ใหญ่และใจเย็นมากกว่าอายุอย่างยิ่ง แต่ว่านางมีสิ่งที่ทำให้บุคลิกลักษณะดูไม่ธรรมดา รูปร่างบอบบางอ่อนช้อย ยืนอยู่ริมหน้าผาถูกลมยามเช้าตรู่พัดโชยแผ่วๆ ให้ความรู้สึกลุ่มลึกดั่งน้ำ ตระหง่านดั่งเทือกเขา
ลุ่มลึกดั่งสายน้ำ ตระหง่านดั่งเทือกเขา โดยปกติแล้วจะใช้ในการบรรยายปรมาจารย์ที่ดำรงชีวิตหลายร้อยปี
นางปีนี้อายุสิบสี่ปี แต่ว่าก็เหมาะสมกับประโยคนั้น
ลมตอนเช้าตรู่ยังคงพัดโชยต่อไป พัดโชยบนไหล่ของนางกระจายไปถึงเสื้อผ้า บนไหล่มีเส้นผมสีดำปรกลงมา เส้นผมปลิวไสวบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์งดงามของนาง ทำให้นางยิ้มขึ้นมา
นางใช้เวลาเพียงแค่ห้าอึดใจ ลืมเลือนจดหมายก่อนหน้าฉบับนั้น ลืมของนอกกาย หลงเหลือเพียงแค่ความสงบเงียบ ดังนั้นจึงยิ้มขึ้นมา
รอยยิ้มของนางในฤดูใบไม้ผลิ ดั่งดอกไม้ทั่วทุกเทือกเขาและป่ากำลังเบ่งบาน
มีนกแปลกประหลาดบินมานับไม่ถ้วน ส่งเสียงร้องไม่หยุด จนกระทั่งมองเห็นเป็นหงส์คราม*จำนวนหนึ่ง
มีนกจำนวนมากมายเข้ามาทำความเคารพนาง
นางคือลูกหงส์ที่เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใคร
นางคือเทพธิดาของนิกายทิศใต้คนต่อไป
นางเป็นอันดับหนึ่งของการประกาศชิงอวิ๋น
นางคือสวีโหยว่หรง
นางยังคงไร้เดียงสา แต่ว่าความไร้เดียงสานั้นมิใช่ความดื้อด้าน แต่คือความใสซื่อบริสุทธิ์
รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความใสซื่อ แต่ความใสซื่อนี้มิใช่ความรู้สึก แต่คือความสุข
นางมิได้ใส่ใจผู้คนและเรื่องราวบนโลกนี้ คนบนโลกคิดว่าเกี่ยวข้องกับนาง แต่ที่จริงแล้วไม่ได้มีความเกี่ยวพันกัน ดังเช่นการหมั้นหมายที่นางเกือบจะลืมนั้น รวมไปถึงชิวซานจวินด้วย
นางยอมรับว่าศิษย์พี่ชิวซานจวินแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังดีเลิศยิ่งนัก ในสายตาของผู้คนเขาเป็นคู่ชีวิตที่ดีที่สุด แต่เรื่องนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับนางเล่า
สิ่งเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่ดี แต่นางไม่ปรารถนา
แน่นอน นักพรตเต๋าหนุ่มคนนั้นนางก็ไม่ปรารถนา
สิ่งที่นางต้องทำตอนนี้มีเพียงแค่ยืนอยู่ริมหน้าผา เก็บยาสมุนไพร อ่านตำรา อ่านตำรา และก็อ่านตำราตลอดไป
ในหนังสือมีมหามรรคา ตำราหนึ่งม้วนดีกว่าความรักจนนับไม่ได้
หนึ่งใจของนางถวายแด่เต๋า ใครจะกล้าสั่นคลอนจิตใจของนาง
เฉินฉางเซิงออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งไปยังสำนักแห่งที่สองนับจากอันดับสุดท้ายของใบรายชื่อที่อาจารย์ให้
เขาอยากจะรู้ยิ่งนัก วันนี้คุณหนูสวีจะมีวิธีอะไรที่ทำให้ตนพ่ายแพ้
แน่นอน ถ้าหากว่าครั้งนี้พ่ายแพ้อีก เขาก็ไม่สั่นคลอน
เมื่อตอนที่เขาเยาว์วัย เขาทำเรื่องต่างๆ เช่นการอยู่เฝ้าระวังที่วัด เก็บกวาดหิมะ ปิดกั้นน้ำฝน กินโอสถ อ่านตำรา อ่านตำรา และก็อ่านตำรา
ในตำรามีมหามรรคา ตำราหนึ่งม้วนดีกว่าพันภูผาหมื่นสายน้ำ
หนึ่งใจของเขาศึกษาหาความรู้ ใครจะยับยั้งก้าวเดินของเขาได้
*หงส์คราม คือ นกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ตระกูลหงส์ มีขนสีคราม มีหางลักษณะคล้ายกับนกยูง


ตอนที่ 16 สำนักแห่งหนึ่ง
สาเหตุที่สตรีอาวุโสท่านนั้นตกตะลึง เพราะนางรู้ดีว่าแพะดำที่แม่นางม่ออวี่เลี้ยงดูจนเติบโตด้วยมือของนางเองมีนิสัยหยิ่งยโสเยือกเย็น และยังรักความสะอาดเป็นพิเศษ ถึงขนาดเป็นความแปลกประหลาดชนิดหนึ่ง มีผู้คนจำนวนน้อยที่เคยพบเห็นอาชาเขาเดียวถึงจะรู้ว่าคล้ายคลึงกัน ไม่ต้องกล่าวถึงต้นหญ้าที่ขึ้นเองริมทะเลสาบ ต่อให้เป็นอาหารที่เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ตั้งอกตั้งใจคัดสรรให้ มันแม้แต่มองยังไม่มองสักนิด ทว่าในเวลานี้ มันรับเอาหญ้าสีเขียวจากมือของหนุ่มน้อยที่เพิ่งเคยเจอกัน คาดไม่ถึงว่ากำลังกินจริงๆ!
ภาพที่เกิดต่อมา ยิ่งทำให้สตรีอาวุโสยิ่งตกตะลึงยิ่งขึ้น เพราะว่าหลังจากแพะดำตัวนั้นกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่ได้ออกห่างไปที่ใด และยังเอาหัวไปถูที่ฝ่ามือของหนุ่มน้อยคนนั้นเบาๆ เหมือนกับว่าสนิทสนมกันยิ่งนัก ลักษณะท่าทางก็พึงพอใจอย่างมาก ราวกับว่าชื่นชอบที่จะคบค้าสมาคมกับหนุ่มน้อยผู้นั้น
แท้จริงแล้วนี่เพราะเหตุใด
สตรีอาวุโสขมวดคิ้วเล็กน้อย มือที่กุมไม้เท้าต้นหวงหยางก้าวเดินช้าๆ มุ่งไปยังริมทะเลสาบ จ้องมองหนุ่มน้อยที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้านหน้าของแพะดำคนนั้น สนใจในรูปร่างหน้าตาที่ธรรมดาแต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความสนิทสนมอย่างเป็นธรรมชาตินั้น จิตใจสงบ แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่สงบอย่างยิ่ง ผู้ที่สามารถทำให้นางที่มีจิตใจผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ จะต้องระมัดระวัง
เฉินฉางเซิงยืดตัวลุกขึ้นยืน จ้องมองสตรีอาวุโสกล่าวว่า “ท่านยาย นี่คือแพะที่ท่านเลี้ยงใช่หรือไม่”
สตรีอาวุโสหรี่ตาลง กล่าวว่า “เจ้ารู้ว่าข้าคือใครใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงประหลาดใจเล็กน้อย กล่าวว่า “ไม่รู้ขอรับ”
สตรีอาวุโสกล่าวด้วยความเย็นชา “แล้วเหตุใดเจ้าถึงเรียกข้าว่าท่านยายเล่า”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าเล็กน้อย ในใจคิดว่าสตรีที่อายุขนาดท่าน ถ้าไม่เรียกว่าท่านยายจะเรียกว่าอะไร ท่านยายที่อยู่ในรถม้าของจวนเทพขุนพล ผู้ที่ล้างจานโรงเตี๊ยมก็เป็นท่านยาย ชาวเรือที่รับผิดชอบหุงอาหารก็เป็นท่านยาย ท่านยายในใต้หล้านี้มีมากมาย หรือว่ายังมีอะไรที่ไม่เหมือนกัน
สตรีอาวุโสมองเขาด้วยอารมณ์งุนงง จึงรู้ว่าตนเองคิดมากไปเอง ต้องระมัดระวังหนุ่มน้อยคนนี้อย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง เพราะว่านางเข้าใจอย่างยิ่ง บทสนทนาที่ตนแสดงความงุนงงออกมานี้ ทั้งหมดทั้งมวลมาจากความชื่นชอบในตัวหนุ่มน้อยผู้นี้
หนุ่มน้อยธรรมดาเช่นนี้ กลับทำให้ผู้คนรู้สึกอยากใกล้ชิดได้ง่าย ไม่ว่าจะเป็นแพะดำหรือว่าตนเอง ล้วนแต่เป็นเช่นนี้ แท้ที่จริงแล้วเพราะเหตุใด
สตรีอาวุโสจ้องมองไปยังสิ่งปลูกสร้างที่เก่าแก่และชำรุดทรุดโทรม คิดไปถึงบรรยากาศช่วงที่เจริญรุ่งเรืองในปีนั้น คิดไปถึงเรื่องราวของการเข่นฆ่าที่โหดร้ายและความน่าสะพรึงกลัวครั้งนั้น คิดไปถึงหนุ่มน้อยที่พิเศษคนนี้ ในใจไม่สงบนิ่งยิ่งมายิ่งมากขึ้น ตัดสินใจที่จะถ่วงเวลา เอ่ยต่อว่า “เจ้าสามารถเรียกข้าว่าท่านยายหนิง”
เฉินฉางเซิงก้มลงทำความเคารพ กล่าวว่า “สวัสดีท่านยายหนิง”
ท่านยายหนิงเอ่ยว่า “ถ้าหากทำให้เจ้ารู้ คนที่ทำให้เจ้าไม่สามารถผ่านการสอบสำนักเด็ดดาราคือข้า เจ้ายังจะคิดว่าข้าเป็นคนดีหรือไม่”
ต้นฤดูใบไม้ผลิราวกับฤดูหนาว สายลมพัดเบาๆ ผ่านพุ่มต้นหญ้าป่าเตี้ยประมาณรอบเอว ทั่วทั้งผืนเงียบสงบ
เฉินฉางเซิงยืดตัวตรง มองสตรีอาวุโส ตกตะลึงอย่างยิ่ง เมื่อวานถังซานสือลิ่วกล่าวเมื่อตอนอยู่ที่โรงเตี๊ยม จวนขุนพลเทพตงอวี้ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อสำนักเด็ดดาราได้ หมายความว่าคงจะเป็นฝีมือของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชวัง ตามที่ท่านยายหนิงกล่าวนั้น...นางก็คือผู้ใหญ่คนนั้นหรือ
“ถือหนังสือสมรสฉบับนั้น แล้วยังกล้าเดินไปทั่วเมืองจิงตู ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าหนุ่มน้อยเช่นเจ้าโง่เขลาหรือว่าใจกล้า” ท่านยายหนิงกล่าวด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก
เฉินฉางเซิงเงียบนิ่งชั่วครู่ เอ่ยว่า “นอกจากจวนขุนพลเทพ ก็ไม่มีผู้ใดสนใจข้า”
ท่านยายหนิงกล่าวว่า “ถ้าหากทำให้ผู้คนรับรู้ว่าเจ้าคือคู่หมายของหงส์ คนจำนวนนับไม่ถ้วนคงจะมาสังหารเจ้า”
เฉินฉางเซิงกล่าวว่า “ข้ายังมีชีวิตอยู่ พิสูจน์ได้ว่าจวนขุนพลเทพไม่อยากให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องการหมั้นหมายนี้”
ท่านยายหนิงมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวถาม “หากจวนขุนพลเทพปรารถนาจะเอาชีวิตเจ้าล่ะ”
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบชั่วครู่หลังจากนั้นจึงกล่าว “จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ปกครองแผ่นดิน ต้องดูแลทุกสิ่งเหล่านี้”
ท่านยายหนิงคิ้วขมวดขึ้น คล้ายกับว่าคิดไม่ถึงว่าหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปีคนนี้ สามารถเข้าใจแจ่มแจ้งถึงสาเหตุแท้จริงที่จวนขุนพลเทพกลั่นแกล้งเช่นนี้ “ประวิงเวลายิ่งนาน ความกดดันยิ่งมากขึ้น ก็อาจจะมีวันใดวันหนึ่ง จวนขุนพลเทพอาจจะทนต่อไปไม่ไหว”
“อย่างนั้นข้าจะลองต่อต้าน” เฉินฉางเซิงกุมด้ามกระบี่ที่อยู่ข้างเอวแน่นขนัดพลางเอ่ยออกไป
ท่านยายหนิงจ้องมองกระบี่สั้นที่ธรรมดาไม่แปลกตรงรอบเอวของเขาเล่มนั้น พลางกล่าวถากถางเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเพียร อยากจะพึ่งกระบี่สั้นเล่มนี้ต่อต้านผู้แกร่งกล้าในจวนตงอวี้อย่างนั้นรึ เจ้าคิดว่ากระบี่สั้นเล่มนี้คือสิ่งใด เป็นอาวุธวิเศษในตำนานหรือ เทียบได้กับกระบี่ยาวน้ำค้างเหนือเวลาของจักรพรรดิไท่จงหรือกระบี่เกล็ดมัจฉาทวนแสงเล่มนั้นของตระกูลชิวซานได้หรือไม่”
เฉินฉางเซิงไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
“ถึงแม้เจ้าไม่ส่งมอบหนังสือสมรส เจ้าก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้”
ท่านยายหนิงกล่าวว่า “เพียงแต่ว่าไม่อนุญาตให้นำเรื่องการหมั้นหมายไปบอกผู้ใด ถ้าไม่อย่างนั้น แม้แต่จักรพรรดิเผ่ามารก็คงรักษาชีวิตเจ้าไม่ได้”
ประโยคที่กล่าวออกมามิได้มีน้ำเสียงคุกคาม เหตุเพราะไม่ได้ใช้อำนาจคุกคาม เพียงแค่อธิบายเกี่ยวกับสัจธรรมที่ไม่สามารถหักล้างได้
จักรพรรดิเผ่ามารก็คงรักษาชีวิตเจ้าไม่ได้
ผู้คนทั้งใต้หล้าก็มิอาจจะรักษาชีวิตเจ้าได้ เพราะว่าท่านยายหนิงเป็นตัวแทนความตั้งใจของราชวังต้าโจว
เฉินฉางเซิงจำใจยอมรับ ถึงแม้ไม่สามารถเลือกได้ บางทีอาจจะทำให้ผู้คนรู้สึกไม่ยินดี แต่ว่าคำพูดของท่านยายหนิง เป็นเรื่องที่ดีต่อเขา เพียงแค่เขามีบางสิ่งที่ยังไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดเมื่อหลายวันก่อนตอนที่สอบเข้าสำนักเด็ดดารา ฝ่ายตรงข้ามถึงบดขยี้อนาคตของตนให้แตกละเอียดอย่างไร้ความรู้สึก แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนความตั้งใจ
“มีคนที่ต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่ เพียงแค่เจ้าไม่สร้างความยุ่งยาก นายหญิงของข้ากลับไม่ชื่นชอบที่จะพบเจอกับสิ่งที่เรียกว่าการเปลี่ยนแปลงซ้ำๆ ดังนั้นนางไม่ยินดีให้เจ้ามีอนาคตหรือมีความเป็นไปได้ เดิมทีเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยุ่งยาก...”
ท่านยายหนิงจ้องมองสิ่งปลูกสร้างที่ทรุดโทรมและเงียบเชียบของสำนักฝึกหลวง ทันใดนั้นจึงยิ้มออกมา กล่าวว่า “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกระโดดเข้ามายังบ่อน้ำที่แห้งขอดแห่งนี้ ในที่สุดเจ้าก็ช่วยข้าจัดการกับเรื่องยุ่งยากนี้”
เฉินฉางเซิงถูกวาจาท่อนหลังดึงดูดสมาธิทั้งหมด ดังนั้นจึงพลาดวาจาก่อนหน้าหกคำนั้น
อนาคต ความเป็นไปได้ บ่อน้ำที่แห้งขอด ยุ่งยาก
ทันใดนั้นเขาเกิดความไม่สงบนิ่งอย่างชัดเจน ใช้เหตุผลพิจารณาตามที่คำพูดของท่านยายหนิง ตนได้เข้ามายังสำนักฝึกหลวงอาจจะมีโทษในการทำความผิดใหญ่หลวง
เขากล่าวอย่างไม่ลังเล “ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจที่จะเข้าสำนักฝึกหลวง”
ท่านยายจ้องมองเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าจำเป็นต้องเข้าสำนักฝึกหลวง”
“เพราะเหตุใด”
“เจ้าเดินมาถึงที่นี่ ดังนั้นนี่คือการเลือกของเจ้า”
“ข้าได้เปลี่ยนความตั้งใจแล้ว”
“ขออภัย ข้ามิใช่ฮูหยินสวี”
ท่านยายหนิงจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ กล่าวว่า “ข้าไม่ถือสาที่จะสังหารเจ้าให้ตาย”
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบเป็นเวลานาน เขารู้ว่าตนเองไม่มีหนทางที่จะปฏิเสธ แต่ยังคงมีความไม่พึงพอใจ
“ข้ายังไม่ได้สอบ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ได้รับหนังสือประกาศการรับเข้าศึกษา”
“สำนักฝึกหลวงไม่มีเจ้าสำนัก แม้แต่อาจารย์ก็ไม่มี เป็นธรรมดาที่จะไม่มีการสอบ แต่ว่าสามารถรับลูกศิษย์ได้”
ท่านยายหนิงล้วงเอากระดาษบางๆ ออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นไปด้านหน้าเขา เอ่ยว่า “นี่เป็นหนังสือแนะนำที่เขียนด้วยมือของใต้เท้าสังฆราช เจ้าสามารถเข้าสำนักแห่งไหนก็ได้”
ไม่รอให้เฉินฉางเซิงกล่าวสิ่งใด นางใบหน้าไร้ความรู้สึกกล่าวว่า “แต่ว่าเจ้าสามารถเข้าได้เพียงสำนักฝึกหลวง”
เฉินฉางเซิงรับกระดาษแผ่นนั้นมา มองการลงชื่อด้วยตัวหวัดบนกระดาษนั้น รวมทั้งประทับด้วยตราประทับที่สลับซับซ้อนวิจิตรตระการตาอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยสิ่งใด
เขาคิดไม่ถึงว่าตลอดทั้งชีวิตของตนเองจะมีโอกาสได้เห็นลายมือของใต้เท้าสังฆราชด้วยตาของตนเอง เกือบจะตื่นเต้นดีใจ แต่สายตาเหลือบไปเห็นภาพที่ทำให้ไม่สามารถตื่นเต้นดีใจได้ มองไปเห็นการลงชื่อและหมึกสีแดงที่ประทับตราสีของมันจืดลง คงจะไม่ใช่ลงชื่อเมื่อเร็วๆ นี้ หนังสือแนะนำสำนักที่มีชื่อกลับกันเพิ่งจะเขียน คงจะเป็นลายมือของท่านยายท่านนี้
“ข้อหนึ่ง ไม่สามารถบอกเรื่องการหมั้นหมายกับผู้ใด ข้อสอง เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ ข้อสาม จะไม่มีผู้ใดขัดขวางอนาคตของเจ้า”
ท่านยายหนิงจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก เอ่ยว่า “การตกลงแลกเปลี่ยนสิ้นสุดแล้ว”
พูดประโยคเหล่านั้นเสร็จสิ้น นางหันหลังกลับมุ่งไปยังด้านนอกของสำนักฝึกหลวง ริมทะเลสาบมีหญ้าป่าที่อยู่ลึกออกไป ก็ไม่อาจพันเกี่ยวกระโปรงสีขาวที่ปลิวสะบัดของนางได้
โดยฐานะของนาง มาพูดคุยกับหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปีด้วยตนเอง แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่ออย่างยิ่ง ทั้งยังเป็นเรื่องที่ไม่น่าสนใจอีกด้วย
นางกล่าวก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องจริง เพียงต้องการให้คนตาย แล้วหนังสือสมรสยังจะมีความหมายอะไรอีก ถึงแม้จะคิดว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะไม่เลวนัก แต่ว่าทุกปีที่จิงตูมีหนุ่มน้อยที่ไม่เลวจะต้องตายกี่คนกัน เมื่อวานตอนดึกถ้าหากไม่ใช่เพราะจดหมายฉบับนั้น วันนี้เขาอาจจะเสียชีวิตไปแล้ว ถ้าหากว่าเขาคือคนฉลาด คงจะคาดเดาได้ว่าใครที่ทำให้เขามีชีวิตต่อ คงจะรู้ว่าควรจะทำอย่างไร
เมื่อพูดกับคนทั่วไปแล้ว นี่ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพียงแค่สำหรับเขาอาจจะไม่ใช่ แต่ว่า ใครจะมาสนใจเล่า
คิดได้เช่นนี้ ท่านยายหนิงจึงค่อยๆ เดินห่างออกไปไกลๆ
แพะดำตัวนั้นเดินตามนางไป เดินเข้าไปด้านหน้าของระเบียงกำแพง หันหน้ากลับมามองเฉินฉางเซิงแวบหนึ่ง
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ริมทะเลสาบ ในมือถือกระดาษแผ่นนั้น นิ่งเงียบเป็นเวลายาวนาน
จนกระทั่งถึงตอนนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าท่านยายหนิงท่านนั้นคือใคร แต่เขาถูกบังคับให้รับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้
เขาไม่รู้ความจริงหลังม่านของการแลกเปลี่ยนนี้ แต่ก็เข้าใจอย่างคลุมเครือ ถ้าหากว่าตนเองยอมรับ ล้วนแต่มีผลดีต่อทุกคน
ยิ่งไปกว่านั้นเขาเข้าใจมากกว่าทุกคน
มองดูแล้วสำหรับคนเหล่านั้น การเลือกครั้งนี้ผู้ที่ไม่ได้รับผลประโยชน์คงมีแต่เขาเพียงผู้เดียว แต่ที่จริงแล้วผลประโยชน์ที่เขาต้องการก็คือกระดาษแผ่นนี้ที่เขากำลังถืออยู่ในมือ ซึ่งก็รับมาเรียบร้อยแล้ว
ดังนั้นจึงไม่ได้โกรธแค้น เพียงแค่รู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อย
เดิมทีเขามาจิงตูเป้าหมายมิใช่การหมั้นหมาย ก็ไม่ใช้เพราะเด็กสาวที่ชื่อสวีโหยว่หรง จวนขุนพลเทพ และพระราชวัง เมื่อก่อนมองดูแล้วราวกับเป็นชื่อที่อยู่บนขอบฟ้ายิ่งไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งสิ้น เขาก็ไม่ปรารถนาจะสร้างความสัมพันธ์กับสถานที่เหล่านี้ เขาเพียงต้องการอ่านตำรา ฝึกบำเพ็ญเพียร หลังจากนั้นเข้าร่วมการสอบใหญ่ สอบให้ได้ลำดับที่หนึ่ง
ก่อนการสอบใหญ่คือการสอบเตรียม จะมีการจัดสอบในเดือนถัดไป เขาไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเพียร แม้แต่การชำระล้างกระดูกยังไม่สำเร็จ คงไม่มีทางจะผ่านเป็นแน่ แม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการสอบใหญ่ก็ไม่มี แล้วจะเอาลำดับที่หนึ่งได้อย่างไร เพราะเหตุนี้ เขาจำเป็นต้องสอบเข้าหนึ่งในหกสำนักบนรายชื่อ
สำนักทั้งหกแห่งนั้นล้วนมีประวัติที่ยาวนานในจิงตู เป็นสำนักที่ดีที่สุด นอกประตูล้วนแต่มีไม้เลื้อยมากมาย ดังนั้นจึงถูกเรียกขานว่าสำนักไม้เลื้อยทั้งหก
มีเพียงแค่ลูกศิษย์ของสำนักไม้เลื้อยทั้งหก
ถึงจะมีคุณสมบัติไม่ต้องเข้าร่วมการสอบเตรียม สามารถเข้าร่วมการสอบใหญ่ได้เลย
ขณะนี้ ในที่สุดเขาก็เป็นลูกศิษย์หนึ่งในหกของสำนักไม้เลื้อย เกือบจะสมดังปรารถนา เพียงแค่...ประตูของสำนักแห่งนี้มีไม้เลื้อยขึ้นเยอะมากมาย
ก่อนหน้าที่จะจากเมืองซีหนิงมา นี่คือหนทางที่อาจารย์และศิษย์พี่วางแผนให้เขา
แต่ว่าชัดเจนยิ่งนัก พวกเขาคิดไม่ถึงว่าประวัติที่เคยได้ประพันธ์ถึงความวิจิตรงดงามตระการตาของสำนักฝึกหลวง ตอนนี้ได้ทรุดโทรมจนถึงขั้นนี้แล้ว
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ริมทะเลสาบ มองไปยังแสงอาทิตย์ที่งดงาม ยังคงเงียบเชียบน่ากลัวประหนึ่งสุสานของสำนัก จนปัญญาที่จะคาดเดาอนาคตของตนเอง
เวลาผ่านพ้นไปยาวนาน เขาสะดุ้งเพราะลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมา สูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ ลึกๆ ห้าครั้ง นำกระดาษที่พับแล้วสอดเข้าไปในหน้าอก เดินไปตามต้นหญ้าป่าริมทะเลสาบเข้าไปในสำนักซึ่งมองเห็นทางเดินเดิมไม่ชัดเจนนัก


ตอนที่ 17 นักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง (ตอนต้น)
เฉินฉางเซิงเห็นคุณค่าของเวลาอย่างยิ่ง
พบว่าการได้หมั้นหมายกับหงส์ตัวนั้น แม้แต่จะต้องทนรับความอัปยศอดสูและการกดขี่ข่มเหงจากผู้คนที่สูงส่ง ถึงขนาดคนของราชวังยังปรากฏตัว...ถ้าหากเป็นหนุ่มน้อยปกติทั่วไป เกรงว่าคงจะกลัดกลุ้มจนเสียชีวิตไปนานแล้ว แม้กระทั่งจิตใจก็คงใกล้จะพังทลาย แต่ว่าเขาไม่มีเวลาที่จะมาเศร้าโศกเสียใจ ไม่มีเวลาที่จะโกรธเคือง สิ่งที่เขาขาดที่สุดก็คือเวลา
ดังนั้นเขามองจุดหมายในแต่ละวันอย่างชัดเจน ไม่ลังเลที่จะเดินไปข้างหน้า ไม่มีความลังเล ไม่ปรารถนาเสียงกู่ร้องสนับสนุน ยืนกรานที่จะมั่นคงอย่างเงียบๆ เพียงแค่ต่อสู้ทุกเวลา
ตอนนี้จุดมุ่งหมายของเขาก็คือได้รับการประกาศแรกเป็นอันดับแรกของการสอบใหญ่ในปีหน้า
สำหรับผู้ที่ไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกเช่นเขา แท้จริงแล้วนี่คือจุดมุ่งหมายที่แสนห่างไกล เมื่อวานหลังจากที่เขาได้กล่าวออกมาที่โรงเตี๊ยม ทำให้ถังซานสือลิ่วที่หยิ่งทะนงตนและหลงตัวเองเป็นที่สุดถึงกับไร้คำเอื้อนเอ่ย ทว่าเฉินฉางเซิงไม่ได้หวั่นไหวใดๆ แต่เพราะจุดมุ่งหมายนี้ยิ่งห่างไกล เขายิ่งเห็นคุณค่าของเวลาที่เดินไปทุกวินาที เม็ดทรายทุกเม็ดในขวดแก้ว เงาเส้นขีดตัวอักษรที่เล็กบางบนพื้นผิวของเสาหิน
สำนักฝึกหลวงจะทรุดโทรมอีกคราแล้วจะเป็นเช่นไร สิ่งก่อสร้างที่มีไม้เลื้อยขึ้นเต็ม มองดูแล้วใกล้จะพังทลายแล้วจะเป็นเช่นไร เขามิได้สนใจ ไม่มีเวลาที่จะสนใจ เขามุ่งมั่นและก็เดินไปยังตามทางเดินของตนเอง เขาออกจากริมทะเลสาบ เดินเข้าไปยังข้างในของสำนักด้วยจิตใจฮึกเหิม เตรียมตัวตามหาผู้คนในนั้น หลังจากนั้นจะเริ่มศึกษาชีวิตที่ผ่านมาของตนเอง...
หลังจากผ่านมาครึ่งชั่วยาม เขาอยู่ที่กลางลานตามลำพัง ต้นหญ้าป่าปกคลุมทั่วพื้นดิน มีเสียงนกและแมลงส่งเสียงผสมผสานปนเป มีเพียงหนึ่งกายหนึ่งเงา มองไปรอบๆ ตัวอย่างไร้จุดหมาย
เขาตามหาผู้ใดไม่พบ ผู้คนสักคนหนึ่งก็หาไม่พบ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าสำนักฝึกหลวงถึงแม้จะเงียบเชียบทรุดโทรมอย่างไร อย่างน้อยจะต้องมีอาจารย์ที่ดูแลหรืออาจจะมีผู้เฒ่าที่เฝ้าประตู ใครจะคาดคิด เขาตามหาทั่วทั้งสำนัก อย่าพูดถึงเงาของคนเลย แม้แต่ร่องรอยที่คนเคยเข้ามายังไม่มี
ด้านหลังลานของสำนักฝึกหลวงเคยเป็นอาคารเรียนที่สูงตระหง่านยิ่งใหญ่ ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นซากปรักหักพังที่น่ากลัว สิ่งปลูกสร้างตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปได้พังถล่มลงมา น้ำพุราชสีห์หินเหลือเพียงแค่ครึ่งท่อน ลำต้นของพืชสีเขียวนับไม่ถ้วนเติบโตในร่างกายที่หักพังของราชสีห์หิน ยอดลำต้นมีดอกไม้เล็กๆ สีม่วงกำลังเบ่งบาน ช่างเป็นความงดงามที่โศกเศร้า
เห็นได้ชัดเจนว่าสิ่งผุพังมิได้เกิดจากลมฝน และก็มิได้เกี่ยวข้องกับกาลเวลา คงจะเป็นเมื่อหลายสิบปีก่อนหรืออาจจะก่อนหน้านั้น ที่นี่คงจะเคยผ่านการสู้รบที่น่าเวทนา อาคารเรียนได้รับการกระทบกระเทือน จึงเปลี่ยนเป็นเศร้าสลดเช่นนี้ เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบกำลังคิดใคร่ครวญ ส่ายหัวไปมา เดินไปยังสิ่งปลูกสร้างที่ยังถูกรักษาให้สมบูรณ์ทางด้านขวาหลังนั้น
สิ่งก่อสร้างหลังนั้นสร้างด้วยไม้และหินผสมผสานกัน สูงหลายจั้ง บนกำแพงหินมีไม้เลื้อยและตะไคร่น้ำสีเขียวขึ้นเต็ม คานกับเสาและหน้าต่างสีลอกออกเป็นแผ่นๆ มองดูแล้วตกอับอย่างยิ่ง ตรงบันไดหินของประตูทางเข้ามีป้ายคำขวัญแขวนไว้ เขาจ้องมองเป็นระยะเวลายาวนานถึงจะมองออกตัวอักษรสองตัวในนั้น แน่ใจว่าอาคารหลังนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับคลังคัมภีร์เป็นแน่
เขาเดินไปยังริมหน้าต่างมองเข้าไปข้างใน มีแสงมืดสลัว แต่ยังพอให้มองเห็นได้ชัดเจน บนชั้นข้างในมีตำราวางอยู่ถี่ยิบ เขาตกตะลึง คิดไม่ถึงสำนักฝึกหลวงที่เสื่อมโทรมมาหลายปี ข้างในยังคงมีตำราจำนวนมากมาย แท่นสอนหนังสือยังมิถูกเก็บไป ราชสำนักก็มิได้สนใจเลยหรือ
ตำราคือสิ่งที่เขาสัมผัสเป็นสิ่งแรกบนโลกนี้ และเป็นสิ่งของที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เหมือนกับคนปกติทั่วไปที่มีความทรงจำกับน้ำนม ใกล้ชิดมาตั้งแต่กำเนิด สามารถทำให้จิตใจรู้สึกโล่งสบายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เวลานี้เขาจ้องมองตำราจำนวนมากมายซึ่งถูกกั้นระหว่างหน้าต่าง
ไม่รู้เพราะเหตุใด ความรู้สึกตกต่ำแปรเปลี่ยนเป็นฮึกเหิมขึ้นมา
เขาเดินไปถึงประตูด้านหน้า คิดจะผลักประตูเข้าไปด้านใน เพิ่งมองเห็นประตูถูกคล้องด้วยแม่กุญแจทองแดงหนึ่งตัว ผิวด้านนอกของแม่กุญแจทองแดงมืดสลัวไม่ส่องแสง ส่วนที่สัมผัสกับประตูเป็นสีสนิมของทองแดงบางๆ เก่าแก่อย่างยิ่ง มิรู้ว่าไม่ได้เปิดมาเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว สิ่งที่สำคัญก็คือแม่กุญแจทองแดงมีพลังลมปราณแผ่กระจายออกมาบางเบา
เขารู้สึกว่าแม่กุญแจคงจะซ่อนค่ายกลที่ซับซ้อนอยู่
ไม่แปลกที่สำนักฝึกหลวงรกร้างว่างเปล่ามานานหลายปี
ตำราก็ยังคงถูกรักษาให้สมบูรณ์เช่นนี้ ไม่ถูกพวกขโมยหรือพวกขาดเงินซื้อเหล้าขโมยไป คิดมาถึงตรงนี้ อารมณ์ของเขาเปลี่ยนเป็นดีขึ้นมา แต่กลับไม่รู้ว่าจะเปิดแม่กุญแจอย่างไร เพราะว่าเขาไม่มีกุญแจ และก็ไม่รู้ว่ากุญแจมีหรือไม่มี แม้จะมี แล้วกุญแจอยู่ที่ไหน อยู่ในมือของผู้ใด
แม้แต่จะถามเขาก็ไม่รู้จะไปถามใคร เพราะว่าสำนักแห่งนี้ไม่มีผู้ใด
มิได้เป็นกังวลว่าผู้ใดจะขโมยหนังสือออกไป ในเมื่อยังเข้าไปไม่ได้ชั่วคราว เขาก็ไม่ได้เร่งรีบ ก่อนหน้านี้ได้เดินตามหาผู้คนผ่านไปยังในอาคารที่พัก สำนักฝึกหลวงมีอาคารเล็กๆ หลายสิบหลังรวมเป็นที่พัก ครอบคลุมพื้นที่ไม่เล็กเลย ทุกแห่งหนเป็นต้นไม้สีเขียวและไม้เลื้อย ในปีนั้นคงสามารถพูดได้ว่ามีบรรยากาศที่สวยงามและเงียบสงบ ตอนนี้มองดูแล้วคงจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความสะพรึงกลัว
เขาตามหาอาคารหลังเล็กสักแห่งแล้วผลักประตูเข้าไป มีกลิ่นราปะทะเข้ามาที่หน้า เขามองเห็นฝุ่นละอองในห้อง และใยแมงมุมที่มุมเสารวมทั้งหน้าต่างที่เสียหาย ยืนยันได้ว่าคงจะยากต่อการทำความสะอาด ชั่วระยะเวลาหนึ่งคงไม่สามารถจัดให้เป็นระเบียบเรียบร้อยได้ ส่ายหัวจากไป ในใจคิดว่าย้ายมาจากโรงเตี๊ยม คงต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่ง
เขายืนอยู่บนทางเดินหินด้านนอกของอาคารหลังเล็ก จ้องมองป่าไม้เขียวชอุ่มบดบังแสงจากท้องฟ้า จ้องมองต้นหญ้าป่าในป่าไม้ จ้องมองมุมหนึ่งของม้านั่งหินที่มีต้นหญ้าป่าขึ้นแทรกไปทั่ว ฟังเสียงร้องผสมผสานของแมลงที่เปล่งออกมา รับรู้ถึงกลิ่นอายของระยะเวลาที่อึมครึม ยังมีสภาพความเป็นจริงที่ถูกกาลเวลาฝังกลบให้เปลี่ยนแปลงไป เฉินฉางเซิงค่อยๆ หลับตาลง
เมื่อหลายสิบปีก่อน ผู้มีพรสวรรค์ทั้งหนุ่มน้อยและเด็กสาวที่น่าทึ่งจำนวนนับไม่ถ้วนได้เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปตามถนนหิน บ้างนั่งเรียงกันอยู่บนม้านั่งหิน กลางป่าบางครั้งบางครามีแสงของกระบี่เปล่งแสงออกมา ทุกหนทุกแห่งมีเสียงท่องหนังสือ ในอาคารด้านหลังกายของเขาคงจะมีเสียงหัวร่อออกมาบ่อยๆ เสียงระฆังของราชวังที่ห่างไกลออกไปดังออกมา บรรดานักเรียนเคาะตีจานอาหารด้วยความสุขวิ่งห้อสุดกำลัง
เขาลืมตาขึ้น ภาพเหล่านั้นไม่มีอยู่ มีเพียงแค่ป่าไม้ที่อ้างว้างเงียบสงัดกับบรรดาอาคารหลังเล็กที่เสื่อมโทรม
สำนักฝึกหลวงอยู่ศูนย์กลางของเมืองจิงตู ซึ่งอยู่ติดกับราชวัง แต่กลับถูกผู้คนบนโลกใบนี้หลงลืมไปแล้ว
ความรุ่งโรจน์กับความสวยงามที่เคยมีคงจะไม่สามารถฟื้นคืนมาได้ เสียงแห่งความปีติยินดีและเสียงหัวร่อไม่รู้ว่าไปอยู่แห่งใด มีเพียงแค่เขาที่ยืนอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่ที่แห่งนี้
ทันใดนั้นเขารู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อย ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ ก็ถูกขับไล่ออกจากใจเขา
ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้เลวนัก ถ้าหากสามารถมองภาพเหล่านั้นใหม่
มองเห็นบรรยากาศที่คึกคักเมื่อหลายสิบปีก่อนของสำนักฝึกหลวง สามารถมองเห็นเด็กหนุ่มเด็กสาวผู้มีพรสวรรค์ที่น่าถึงกำลังฝึกบำเพ็ญเพียร สามารถมองเห็นภาพที่ล่วงเลยผ่านมาเหล่านั้น ไม่ใช่เพราะว่าเฉินฉางเซิงมีความสามารถพิเศษ และไม่ใช่เพราะว่าเขามีความชำนาญในการจินตนาการ แต่เพราะว่าเขาเคยอ่านตำราที่เกี่ยวข้องกับที่นี่มาแล้ว
กำแพงแผ่นหินด้านนอกประตูสำนักมีไม้เลื้อยสีเขียวร่วงหลุดลงมา ทำให้มองเห็น ‘สำนักฝึกหลวง’ คำนี้ บันทึกเกี่ยวข้องกับที่นี่ในคัมภีร์เต๋าได้จำนวนมากมายที่อยู่ในสมองของเขาค่อยๆ ออกมา แปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรที่สอดคล้องกับความเป็นจริง เปลี่ยนเป็นรูปภาพ ประทับอยู่ในส่วนที่ลึก เปรียบเทียบไม่ได้ว่าสว่างชัดเจนแค่ไหน เขาเพิ่งจะค้นพบว่าเดิมทีตนเองรู้ประวัติและเรื่องราวของสำนักแห่งนี้เยอะแยะมากมาย
เรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะทำความเข้าใจได้ยาก เขาสามารถจำคำอธิบายที่ไม่สะดุดตาของกฎระเบียบการรับสมัครนักเรียนของสำนักเทียนเต้า สามารถจดจำวินัยทหารที่ซับซ้อนของสำนักเด็ดดารา เป็นธรรมดาที่เขาจะจดจำเกี่ยวกับประวัติการถ่ายทอดตำแหน่งและเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสำนักฝึกหลวงได้ สิ่งที่ซ่อนอยู่ในตำราเต๋าสามพันม้วนนั้นมีมากมาย
ตอนนี้สำนักฝึกหลวงคงจะมีนักเรียนเพียงแค่เขาผู้เดียว แม้กระทั่งท่านยายหนิงยังกล่าวไว้ แม้แต่อาจารย์ก็ไม่มีสักท่าน แต่ในเมื่อเขาจะเริ่มศึกษาที่สำนักฝึกหลวง อย่างนั้นต้องทำเรื่องบางอย่าง ดังเช่นเขาต้องไปเอากุญแจที่ห้องตำรา ดังเช่นเขาต้องไปยื่นคำร้องเรื่องเงิน
เขายังจำได้ชัดเจนอย่างยิ่ง
ราชสำนักต้าโจวมีเงินบำรุงการศึกษาให้แก่ทุกสำนัก เพียงแค่สำนักจะต้องมีตัวตน ซึ่งจะแจกจ่ายตามปี สำนักเด็ดดาราแจกจ่ายทางด้านทหาร เงินบำรุงของสำนักฝึกหลวงดำเนินการจัดการโดยสำนักงานพระราชาคณะการศึกษาเทวาศักดิ์สิทธิ์
ที่ประจวบเหมาะก็คือ กุญแจและสมุดรายชื่อของสำนักฝึกหลวง ก็คงจะเก็บรักษาไว้ที่นั่น
เฉินฉางเซิงออกจากสำนักฝึกหลวง อาศัยแผนที่นำทาง ใช้เวลาไม่มากเท่าไหร่ จึงมาถึงสำนักงานพระราชาคณะการศึกษาเทวาศักดิ์สิทธิ์ เป็นสิ่งปลูกสร้างที่ไม่สะดุดตา บันไดหินที่ประตูใหญ่มีประมาณสามสิบกว่าขั้น เสาหินสูงลิบลิ่ว แต่ก็ยังไม่สะดุดตา เพราะว่าด้านนอกของสิ่งปลูกสร้างมีต้นหงซาน (ต้นจามจุรีแดง) หลายสิบต้น จึงให้ทั้งหมดถูกซ่อนไว้อยู่ด้านใน
ถึงแม้แสงจากฟากฟ้าจะสว่างไสว แต่ก็ยากที่จะส่องแสงมาถึงด้านในนี้
ประตูใหญ่ของสำนักงานพระราชาคณะเงียบสงัดอย่างยิ่ง เวลาผ่านไปยาวนาน ถึงจะเห็นอาจารย์ที่สวมใส่ชุดคลุมสีดำเดินผ่านมา เฉินฉางเซิงเดินขึ้นไปยังบันไดหิน รู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย ยังสนใจความคึกคักทางด้านหลังของสิ่งปลูกสร้าง มีผู้คนจำนวนมากมายกำลังคุยเรื่องอะไรกัน
เดินเข้าไปยังสำนักงาน มองหาเจ้าพนักงานเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เขาเอ่ยว่า “ข้ามาเอาสมุดรายชื่อและกุญแจ”
“สมุดรายชื่อกับกุญแจอะไรหรือ”
เจ้าพนักงานคนนั้นพึมพำกับตนเอง ดวงตาหรี่ลง ใบหน้าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ปูดโปน ไม่ได้แสดงอาการเหยียดหยาม ลมฤดูใบไม้ผลิโชยมาทำให้ใกล้จะหลับ ไม่รู้ว่าฝันครึ่งๆ กลางๆ เรื่องอะไร
เฉินฉางเซิงเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นกล่าวว่า “สมุดรายชื่อกับกุญแจของสำนักฝึกหลวง”
เจ้าพนักงานเบิกตาขึ้น หาวรอบหนึ่ง เดินไปริมหน้าต่างเพื่อล้างหน้า ในที่สุดก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาบ้าง เดินกลับมายังด้านหน้าโต๊ะ มองเขาด้วยสายตาเอือมระอาแวบหนึ่ง นำเอกสารออกมาจากลิ้นชัก เปิดออกพลางกล่าวถาม “บอกชื่อของสำนักเจ้าอีกครั้งหนึ่ง”
ครั้งนี้ เฉินฉางเซิงตั้งใจออกเสียงให้ชัดเจน กล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ “สำนักฝึกหลวง”
เจ้าพนักงานคนนั้นไม่ได้คิดสิ่งใด เพียงแค่รู้สึกว่าชื่อนี้ไม่คุ้นเคย หยุดเปิดเอกสารในมือ แหงนศีรษะขึ้น จ้องมองเฉินฉางเซิงคิ้วขมวด เอ่ยว่า “ที่จิงตูมีสำนักเพิ่มมาอีกหนึ่งแห่งเมื่อไหร่ รายงานหรือยัง ชำระค่าภาษีหรือยัง ผู้ใดเป็นคนอนุญาต”
“ไม่ใช่สำนักใหม่ คือสำนักฝึกหลวง”
สำ...นัก...ฝึก...หลวง
เจ้าพนักงานคนนั้นคิ้วขมวดคิดใคร่ครวญชั่วครู่ รู้สึกว่าชื่อนี้เหมือนกับว่าจะเคยได้ยินที่ไหนสักที แต่กลับจำไม่ได้ สิบปีที่ผ่านมานี้ เขามีการติดต่อกับทุกสำนักในจิงตูนับครั้งไม่ถ้วน กลับไม่เคยได้ยินสำนักฝึกหลวงอะไรนี่...ทันใดนั้น เขานึกออกแล้ว
สีหน้าของเขาชั่วขณะหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นกลัดกลุ้มยิ่งนัก ราวกับหยดน้ำที่ตกลงมา
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เจ้าพนักงานท่านนั้นน้ำเสียงเยือกเย็น กล่าวว่า “เจ้ากำลังล้อเล่นกับข้าใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงรู้สึกผิดหวังห่อเหี่ยว ในใจคิดว่าท่านนี้กำลังล้อเล่นอะไรอยู่
เจ้าพนักงานดำเนินเรื่องคนนั้นลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ตบลงไปที่โต๊ะซ้ำๆ ตวาดด้วยเสียงดัง “เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่จะมาล้อเล่นอย่างนั้นรึ”
เจ้าพนักงานดำเนินเรื่องคนนั้นกล่าวด้วยความโมโห “เจ้าเป็นลูกกระต่ายน้อยของสำนักแห่งไหน! ยังกล้ามาแกล้งอาจารย์”
เฉินฉางเซิงกล่าวโดยไม่มีความผิด “ข้าเป็นนักเรียนของสำนักฝึกหลวงจริงๆ”
เจ้าพนักงานดำเนินเรื่องคนนั้นมองเขาประหนึ่งมองคนโง่เขลา เอ่ยว่า “หลอกลวง เจ้ายังหลอกลวงต่ออีก”