บทที่ 32 แรกพบคุณชาย
เมื่อเยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้องพักบนรถม้า ก็พบว่ามีคนอยู่บนรถม้าเสียแล้ว
ดรุณีน้อยนางหนึ่ง
ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครเห็น ลุงวั่นไปจองห้องพัก บ่าวในรถม้าไปเติมถ่าน องครักษ์ก็ไปกับเขาด้วย
กระนั้น แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นรถม้าของคุณชายแห่งเมืองเยี่ยน
ด้านในเต็มไปด้วยตราประทับเจ้าเมืองแห่งเมืองเยี่ยน หากเป็นผู้อื่น เพียงแค่แง้มม่าน ก็คงจะกลัวหัวหดจนวิ่งหนีไปแล้วกระมัง
ทว่าน่าเสียดาย...อวี๋หวั่นมองไม่ออก
อวี๋หวั่นกอดไหและหลับไปอย่างสบายอุรา มิได้รู้ว่ามีคนขึ้นมาบนรถ
เธอหันด้านข้าง แพขนตางอนยาวดุจผีเสื้อโบยบิน เงาจางๆ พาดผ่านใบผิวสีเลือดฝาด แก้มของเธอแดงระเรื่อน่าหลงใหล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนาวเหน็บ หรือเป็นเพราะความอบอุ่นจากถ่านไฟ
เยี่ยนจิ่วเฉามองดวงหน้าสีแดงระเรื่อนั้น บนร่างก็พลันปรากฏรังสีอำมหิตขึ้นมา
ทันใดนั้นเอง ร่างสีขาวก้อนหนึ่งก็ปราดเข้ามา!
หากมิใช่เจ้าลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะที่อวี๋หวั่นช่วยมาเองกับมือ จะเป็นผู้ใดไปได้
สุนัขจิ้งจอกหิมะยืนผงาดอยู่ที่พื้นด้านหน้าอวี๋หวั่น และจ้องมองเยี่ยนจิ่วเฉาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
หลังจากวันที่เยี่ยนจิ่วเฉาแย่งซาลาเปาทั้งสองลูกไป มันก็มีปัญหากับเขาวันละสามสี่ครั้งเห็นจะได้
ทว่าวันนี้ทะเลาะกันมาสี่ครั้งแล้ว ครั้งนี้ก็ต้องนับเป็นครั้งที่ห้ามิใช่หรือ?
เยี่ยนจิ่วเฉาขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “หลบไป”
จิ้งจอกหิมะน้อยโมโหจนกระทืบเท้า!
ไม่หลบ!
จะไม่หลบ!
คุณชายผู้ห้าวหาญก้าวเท้าหมายเดินข้ามเจ้าจิ้งจอกตัวน้อย!
ผลัวะ
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินข้ามตัวมันไปแล้ว
ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะซึ่งถูกเดินข้าม “...”
เมื่อถูกขัดคอ รังสีอำมหิตอันแรงกล้าของเยี่ยนจิ่วเฉาก็ลดลงทันที เขาเดินไปหยุดด้านหน้าเบาะ และนั่งลงด้านข้างอวี๋หวั่นซึ่งกำลังนอนตะแคงข้างอยู่
อวี๋หวั่นไม่เพียงขึ้นมาบนรถม้าของคุณชายเยี่ยน ยังนอนลงบนเบาะนอนของคุณชายเยี่ยน ใช้ผ้าห่มปักดิ้น
ของคุณชายเยี่ยนอีกด้วย
คุณชายเยี่ยนร่างกายไม่แข็งแรง ทนความหนาวเย็นไม่ค่อยได้ ผ้าห่มของเขาล้วนเป็นผ้าไหมจากหนอนไหมไฟ ปักดิ้นของทางตะวันตก ในวังมีผ้าไหมจากหนอนไหมไฟซึ่งบางแต่ให้ความอบอุ่น ทว่าคนนั้นเลี้ยงหนอนไหมไฟไม่ได้ ทำได้เพียงไปหามาเท่านั้น หนอนไหมไฟสามพันตัวจึงจะสามารถถักทอมาเป็นผ้าห่มเช่นนี้ได้
เล่ากันว่า ครั้นทิเบตส่งบรรณาการเป็นผ้าไหมจากหนอนไหมไฟมา ผืนหนึ่งส่งไปยังคฤหาสน์ของคุณชายเยี่ยน แม้แต่โอรสของฝ่าบาท ก็ยังมิได้รับของขวัญล้ำค่าชิ้นนี้
ทว่า ผ้าห่มหายากไร้ผู้ใดเปรียบผืนนี้ กลับไปห่มอยู่บนร่างของดรุณีน้อยนางหนึ่ง
เยี่ยนจิ่วเฉามองนางด้วยสายตาข่มขู่ “กล้ามาก ซั่งกวนเยี่ยนส่งเจ้ามารึ?”
อวี๋หวั่นหลับสนิท แน่นอนว่าไม่มีทางเอ่ยปากตอบเขา
เยี่ยนจิ่วเฉาแค่นเสียง ‘หึ’ แล้วยื่นมือเรียวยาวสีหยกขาวออกไป หมายคว้าคอของนาง
คอเล็กๆ เช่นนี้ หมุนครั้งเดียวก็หักแล้ว
หักไม่ได้ หักไม่ได้!
ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะกระโดดขึ้นจากพื้น ทะยานเข้าไปกัดเข้าที่มือของเยี่ยนจิ่วเฉา
เยี่ยนจิ่วเฉามิได้เหลือบมองแม้แต่น้อย เขายื่นนิ้วชี้ออกมา แล้วกดบั้นท้ายเจ้าจิ้งจอกน้อยลงไปที่พื้น
ลูกจิ้งจอกหิมะซึ่งนอนมึนงงอยู่บนพื้น “…”
เยี่ยนจิ่วเฉาจับเข้าไปที่คอของอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยใช้ผ้าห่มที่อบอุ่นเช่นนี้ ไม่ทันไรก็รู้สึกร้อนเสียแล้ว เธอขยับตัว และเตะผ้าห่มผ้าไหมหลุดออก เผยให้เห็นเสื้อผ้าซึ่งทั้งเก่าทั้งขาด มองดูยากจนยิ่งนัก
เยี่ยนจิ่วเฉาที่คิดจะบีบคอนางให้ตาย ก็หยุดชะงัก
อวี๋หวั่นแต่งตัวเช่นนี้ เรียกว่ามอซอก็ยังฟังดูดีไปสักหน่อย รอบกายของเยี่ยนจิ่วเฉาไม่มีผู้ใดที่สภาพน่าเวทนาเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสตรีผู้นี้คือคนที่ซั่งกวนเยี่ยนส่งมาขึ้นเตียงกับเขา
ไม่กลัวว่าเราจะรังเกียจรึ?
ซั่งกวนเยี่ยนย่อมรู้ดี สตรีที่คุณลักษณะไม่งามพร้อมเช่นนี้
หรือว่าเสนอตัวมาเอง
เยี่ยนจิ่วเฉาอยากจะฆ่านางเข้าไปใหญ่!
จิ้งจอกหิมะน้อยกระโดดเข้ามาเป็นครั้งที่สาม ใจที่ต้องการปกป้องอวี๋หวั่นของมัน ตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นประจักษ์แก่ฟ้าแล้ว!
มันกระโดดเข้าไปในอ้อมอกของอี๋หวั่น ยืนอยู่บนไหซึ่งถูกอวี๋หวั่นกอดจนอุ่น จ้องไปทางเยี่ยนจิ่วเฉาอย่างดุร้าย มันใช้แรงเหยียบหนึ่งครั้ง!
ตุบ!
ฝาปิดไหถูกมันเหยียบจนตกลงไป
จิ้งจอกหิมะซึ่งเดิมทีควรจะพุ่งปราดเข้าอย่างรวดเร็วดังศรธนู กลับลื่นพรืด หน้าดิ่งลงและคะมำไปกับพื้น!
ม...มึนหัวอีกแล้ว...
เมื่อฝาเปิดออก กลิ่นหอมของเนื้อก็โชยออกมาจากไห
เยี่ยนจิ่วเฉาผู้ซึ่งอยู่โดยปราศจากความอยากอาหารมาเป็นเวลาหลายวัน อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าท้องร้องจ๊อกๆ
ลูกชิ้นลูกหนึ่งกลิ้งออกมาอยู่ที่ปากไห ดูราวกับจะตกลงพื้นแต่ก็ไม่ตกเสียที แม้สีสันจะดูไม่สวยงามเท่าไรนัก ไม่ประณีตเรียบร้อย ทว่ามันช่างหอมยิ่งนัก
เยี่ยนจิ่วเฉาใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาหยิบลูกชิ้นขึ้นมา ใส่ปากเคี้ยวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เพียงชั่วพริบตาเดียวก็เคี้ยวหมด เยี่ยนจิ่วเฉากินต่ออีกลูก
ยิ่งกินก็ยิ่งเร็วขึ้น
ผ่านไปเพียงเค่อ เดียว เยี่ยนจิ่วเฉาก็แย่งไหมาเสียแล้ว มือซ้ายอุ้มไห มือขวาหยิบลูกชิ้นกิน เขากินเข้าปากไปทีละชิ้นๆ จนแก้มพองออกมาเป็นก้อน
ไม่น่าเชื่อว่าลูกชิ้นครึ่งไหเพียงครู่เดียวก็พร่องลงจนมองเห็นก้นไหเสียแล้ว
คุณชายเยี่ยนที่แม้แต่ข้าวครึ่งถ้วยก็ยังกินไม่ลง แต่ไหนแต่ไรมิเคยกินข้าวอิ่ม
เขามองไปยังด้านข้างของอวี๋หวั่น
ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เขาจับปลายนิ้วขาวผ่องของอวี๋หวั่นขึ้นมางับ
……
อีกด้านหนึ่ง ลุงวั่นจองห้องเรียบร้อยแล้ว เดิมทีคิดว่าเมื่อใกล้ถึงสิ้นปี ลูกค้าก็จะมากขึ้น ยากที่จะจองห้องใหญ่ ใครจะรู้ว่าเมื่อไปถึงก็จองได้ห้องใหญ่เสียอย่างนั้น
จองห้องได้นับว่าเป็นเรื่องดี จะได้มิต้องมีปากเสียงกับใคร ผู้อื่นเกิดโทสะก็ไม่เท่าไรนัก แต่หากนายน้อยโมโหขึ้นมา นั่นเป็นเรื่องใหญ่
หลังจากที่ลุงวั่นจองห้องใหญ่แล้ว ก็สั่งให้ทางสถานีส่งสารทำอาหารเบาท้องมาสองสามอย่าง ไม่กี่วันมานี้ นายน้อยไม่ค่อยได้กินอะไร เขาครุ่นคิด อาจเป็นเพราะกินเนื้อสัตว์มากเกินไป อาจต้องเปลี่ยนเป็นอาหารรสอ่อนสักหน่อย
อาหารจำพวกลูกชิ้นหรือเนื้อแผ่นเทือกนี้ ห้ามจัดวางขึ้นโต๊ะเป็นอันขาด!
เมื่ออาหารพร้อมแล้ว เขาจึงไปเรียกนายน้อยบนรถม้า
ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อเปิดม่านออก กลับเห็นฉากที่เยี่ยนจิ่วเฉากำลังงับปลายนิ้วอวี๋หวั่นอยู่พอดี
เขายืนตะลึงงันอยู่เช่นนั้น
............................................


บทที่ 34 คู่หมั้นของเขา
รถม้านั้นเร็วกว่าเกวียนมาก เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า พวกเขาก็เดินทางถึงหมู่บ้าน
มิต้องกล่าวถึงหมู่บ้านยากจนแห่งนี้ แม้แต่ในตำบลเอง รถม้าก็นับเป็นของมีราคาและหายากประเภทหนึ่ง
“ไอหยา นั่นเสี่ยวเฟิงกับอาหวั่นใช่หรือไม่? พวกเขาทั้งสองนั่งรถม้ากลับมาเลยรึ?” สตรีสกุลเหอผู้หนึ่งได้ยินเสียงล้อรถ ถึงกับเดินออกมาดูเหตุการณ์พร้อมกับชามข้าวซึ่งกินค้างอยู่
แม่นางสวี่เพื่อนบ้านก็เดินออกมาด้วยความสงสัย มือหนึ่งอุ้มหลาน อีกมือหนึ่งถือมันเทศร้อนๆ เอาไว้ “บ้านสกุลอวี๋ร่ำรวยยิ่งนัก นั่งรถม้าเสียด้วย”
แม่นางเหอคีบข้าวหยาบเข้าปากหนึ่งคำ “สกุลอวี๋ทำกับข้าวอร่อยๆ อีกแล้วหรือ? กลิ่นหอมเหลือเกิน”
พักนี้มักได้กลิ่นเนื้อหอมๆ ลอยมาจากบ้านใหญ่สกุลอวี๋ หอมตลบอบอวลไปครึ่งค่อนหมู่บ้าน
หลังจากที่บุตรคนที่สามของสกุลอวี๋ไปเป็นทหาร และบุตรชายคนโตขาเจ็บ บ้านสกุลอวี๋ก็ตกต่ำลง ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายชีวิตพวกเขาจะพลิกผันกลับมาดีขึ้นได้ถึงเพียงนี้
“นี่” แม่นางเหอมองไปยังหญิงวัยกลางคน “ไยบ้านนางไม่กินเนื้อแล้วเล่า”
เมื่อสองปีที่แล้ว บ้านที่ได้กินเนื้อมากที่สุดก็คือบ้านสกุลจ้าว
ประจวบเหมาะกับที่ป้าจางเดินถือน้ำสำหรับอาบมาพอดี ได้ยินดังนั้น นางจึงกล่าวขึ้นราวกับจะให้ใครได้ยิน “หมูก็ไม่มีแล้ว จะหาเนื้อจากที่ไหนมากิน?”
แม่นางเหอและแม่นางสวี่ต่างหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ห่างออกไปไม่ไกล ณ บ้านสกุลจ้าว แน่นอนว่านางจ้าวที่กำลังใช้ไข่ไก่ประคบตาเขียวช้ำอยู่นั้น ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้าบวมฉุของนางซึ่งบัดนี้ยุบลงไปหนึ่งในสามแล้ว กลับพองขึ้นมาอีกด้วยความโกรธ
“ถุย!” นางจ้าวที่ถูกนางเจียงตบจนฟันหน้าหักไปหนึ่งซี่ ถ่มน้ำลายออกมาจากช่องของฟันที่หายไป “กล้าหัวเราะเยาะข้า! ได้ รอก่อนเถอะ! รอให้อาเหิงเป็นใหญ่เป็นโต พวกเจ้าจะต้องเสียใจ!”
คนสกุลอวี๋ ทำร้ายนางจนนางกลายเป็นเช่นนี้ แถมยังยักยอกหมูไปอีกหนึ่งตัว!
รออาเหิงกลับมา นางจะให้เขาหย่ากับนางเด็กชั่วคนนี้!
……
สิ่งที่นางจ้าวคิด แน่นอนว่าอวี๋หวั่นไม่รู้ แต่ถึงจะรู้ เธอก็ไม่สนใจ เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม จะแต่งงานหรือไม่แต่งงานกับจ้าวเหิง เธอก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย สำหรับเธอ ตอนนี้มีเพียงการหาเงิน ทำให้คนในครอบครัวมีอาหารกิน มีเสื้อผ้าใส่ และทำให้ลุงใหญ่ไปรักษาขาในเมืองหลวง
สองพี่น้องยังมิทันเดินเข้าบ้านใหญ่ ก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเถี่ยตั้นน้อยและเสียงพูดอ้อแอ้ของน้องสาวคนเล็กมาจากด้านใน
“เจินเจินพูดเก่งกว่าแต่ก่อนมาก” อวี๋เฟิงทอดถอนใจ แม้ว่าจะยังพูดไม่ค่อยได้ แต่อย่างน้อยก็พูดบ่อยขึ้นแล้ว ตั้งแต่เมื่อไรกัน? คงจะหลังจากที่ทั้งสองบ้านกลับมาคืนดีกันกระมัง
ที่จริง ต่อให้ทั้งสองครอบครัวไม่คืนดีกัน คนเดียวที่มาเล่นกับน้องสาวคนเล็กก็คือเถี่ยตั้นน้อย
ทว่าตอนนี้น้องสาวตัวน้อยยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่
พวกเขา...พวกเขาก็เช่นกัน
“ท่านพี่!” เมื่อเถี่ยตั้นน้อยรู้ว่าอวี๋หวั่นมา ก็วิ่งปราดออกไปประหนึ่งพายุ เข้าไปกอดอวี๋หวั่น งอแงเล็กน้อย แล้วจึงมองไปยังอวี๋เฟิงอย่างเหนียมอาย “พี่ใหญ่”
น้องสาวตัวน้อยก็เตาะแตะออกมาด้านนอก “ท่านพี่...พี่...”
ตึง!
ล้มไปเสียแล้ว
อวี๋เฟิงรุดรีบเข้าไปอุ้มน้องสาวขึ้นมา เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับอวี๋หวั่นและเถี่ยตั้นน้อย
ในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อหอมกรุ่น สี่พี่น้องก็ท้องร้องโครกครากขึ้นมา
“ไฉนพวกเจ้าไปนานเช่นนี้เล่า” อวี๋ซงหอบฟืนออกมาจากด้านหลัง
พวกเขาออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง จับจ่ายซื้อข้าวของก็มิได้ใช้เวลานาน สถานีส่งสารก็ไม่ได้ไกลเท่าไร บ่ายๆ ก็ควรกลับมาแล้ว
อวี๋เฟิงช่วยน้องชายหยิบฟืนใส่เตาไฟ “มีเรื่องที่ทำให้เสียเวลาเล็กน้อย”
“เรื่องอะไรหรือ” อวี๋ซงถาม “คงไม่ได้ถูกผู้ใดรังแกอีกแล้วหรอกนะ”
“พูดเพ้อเจ้ออะไรเล่า” อวี๋เฟิงถลึงตาใส่น้องชาย แต่ในใจย่อมรู้ดี ว่าน้องชายคาดเดาได้แม่นยำ วันนี้เกือบถูกคนอื่นรังแกอีกแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำให้คนเหล่านั้นรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียเอง
“ขำอะไร” อวี๋ซงขมวดคิ้ว มิต้องรอให้พี่ชายตอบคำถาม สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ผ้าห่มแพรที่วางอยู่บนเก้าอี้ “พวกท่านซื้อผ้าห่มมาหรือ?”
“เฮ้อ” อวี๋เฟิงไม่อยากบอกว่าเป็นอวี๋หวั่นที่เดินดุ่มๆ ขึ้นไปหยิบมาจากบนรถม้าของผู้อื่น จึงได้แต่ตอบว่า ‘อืม’
“ท่านแม่เล่า?” อวี๋หวั่นถามเถี่ยตั้นน้อย
เถี่ยตั้นน้อยเหยียดหลังตรง กล่าวว่า “กำลังนับเงินกับท่านป้าสะใภ้ใหญ่อยู่ในบ้าน!”
ที่แท้ วันนี้คุณหนูไป๋มานั่นเอง
ลุงใหญ่ทำเป็ดพะโล้ราดซีอิ๊วหนึ่งจาน เนื้อพะโล้เรียกน้ำย่อยหนึ่งสำรับ รากบัวกับเต้าหู้พะโล้หนึ่งชาม และเนื้อแพะพะโล้ตุ๋นกับผักกาดอีกหนึ่งหม้อ
คุณหนูไป๋พึงพอใจกับรสชาติและรูปลักษณ์ของอาหารเหล่านี้เป็นอย่างมาก จึงจ่ายเงินมัดจำให้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งจะจ่ายให้หลังจากเสร็จงานเลี้ยง
เพียงแต่ ราคาอาหารทุกวันนี้สูงเหลือเกิน ใครจะรู้ว่าหลังจากนี้สามวันราคาอาหารจะสูงขึ้นอีกเท่าใด หากไม่คิดเงินต้นทุน เกรงว่ากำไรที่พวกเขาจะได้รับจริงๆ คงไม่ถึงหนึ่งตำลึง
แต่ไม่เป็นไร แขกเหรื่อในงานเลี้ยงมีจำนวนมาก หากพวกเขาได้ใช้โอกาสนี้สร้างชื่อเสียง หลังจากนี้กิจการของพวกเขาย่อมต้องเฟื่องฟูกว่าเดิมอีกเป็นแน่
เมื่อป้าสะใภ้ใหญ่และนางเจียงนับเงินเสร็จเรียบร้อย ก็เดินคล้องแขนกันออกมา พร้อมกับใบหน้าเปล่งประกาย
ทางอวี๋หวั่นเองก็เริ่มใคร่ครวญแล้วว่าหลังจากนี้สามวัน เธอควรไปซื้อวัตถุดิบจากที่ใด
……
ตรอกยาวมืดสลัว หิมะโปรยปราย
รถม้าหรูหราเคลื่อนมาหยุดด้านหน้าคฤหาสน์ซึ่งดูเรียบง่ายหลังหนึ่ง
แผ่นป้ายที่ประตูใหญ่ มีตัวอักษรสีทองตัวใหญ่ดูใหม่เอี่ยม เขียนว่า ‘จวนสกุลเหยียน’
“คุณหนู ถึงแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้วัยกลางคนลงจากรถม้า แง้มม่านให้สตรีที่อยู่ด้านใน “หิมะตก คุณหนูโปรดระวัง”
มือข้างหนึ่งของเหยียนหรูอวี้อังอยู่กับเตาให้ความร้อน อีกมือหนึ่งจับแขนของสาวใช้ นางเหยียบลงบนเก้าอี้ไม้ตัวงามแล้วก้าวลงจากรถ
นางมองไปยังจวนซึ่งเพิ่งซ่อมใหม่ กล่าวเสียงค่อยว่า “สามปีแล้ว ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน”
สาวใช้วัยกลางคนตาแดงก่ำ นางปาดน้ำตาพลางกล่าวว่า “ใช่แล้ว ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน!”
“ลูกข้า!”
สตรีสูงศักดิ์สวมเสื้อคลุมลายนกกระเรียนสีม่วงอ่อน นางออกมาด้วยความตื่นเต้น เนื้อตัวสั่นเทิ้ม ข้างกายนางมีบ่าวคอยพยุง
เมื่อเหยียนหรูอวี้มองเห็นนาง ก็น้ำตาคลอ และค้อมตัวลงคารวะอย่างสง่างาม “ท่านแม่!”
ฮูหยินเหยียนจับที่ไหล่ของนาง พยุงนางให้ลุกขึ้น กล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้นว่า “เจ้าไม่ต้องมากพิธี ให้แม่มองหน้าเจ้าสักหน่อยเถิด!”
เหยียนหรูอวี้เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าประหนึ่งดอกสาลี่ต้องหยาดฝน เดิมทีนางก็งดงามอยู่แล้ว ครานี้มีหยดน้ำตาอยู่บนดวงหน้า กลับยิ่งทำรู้สึกปวดร้าวหัวใจ
“เจ้าผอมไป หลายปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว” ฮูหยินเหยียนลูบใบหน้าของบุตรสาว
“เป็นลูกที่อกตัญญู มิได้กลับมาให้เร็วกว่านี้ ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องลำบาก” เหยียนหรูอวี้ส่ายหน้าทั้งน้ำตา
สกุลเหยียนเกิดเรื่อง และเพิ่งจะสามารถกลับคืนสู่สภาพเดิมได้ คฤหาสน์หลังนี้ ก็ได้รับการบูรณะหลังจากที่ทุกอย่างกลับคืนเป็นปกติเช่นกัน
ฮูหยินเหยียนดูซูบผอมลงจากเมื่อสามปีที่แล้วมาก แต่เมื่อนึกถึงเกียรติยศที่จะกอบกู้กลับมาหลังจากนี้ ความลำบากยากเข็ญเหล่านั้นนับว่าน้อยนิดยิ่ง
ฮูหยินเยียนมีสีหน้าลำบากใจ “ลูกข้าให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยน หลังจากนี้ก็จะเป็นฮูหยินที่สูงศักดิ์ที่สุดในราชวงศ์ แม่ส่งเทียบเชิญไปแล้ว หลังจากนี้สามวัน จะมีงานเลี้ยงต้อนรับเจ้า แม่จะทำให้ทั้งเมืองหลวงรู้ว่า บุตรสาวสกุลเหยียนกลับมาแล้ว...คู่หมั้นของคุณชายเยี่ยนกลับมาแล้ว!”
......................................


บทที่ 35 เตรียมงานเลี้ยง
ตกกลางคืน ครอบครัวซึ่งมีสมาชิกสามคนนอนใต้ผ้าห่มที่อวี๋หวั่นซื้อ (หยิบ) กลับมา ผ้าห่มผืนนี้บางเหลือเกิน อวี๋หวั่นกลัวว่าจะไม่อุ่นพอ จึงใช้ผ้านวมห่มทับอีกชั้นหนึ่ง
สุดท้าย ทั้งสามนอนไปได้ครึ่งคืน ก็รู้สึกร้อนประหนึ่งกุ้งถูกนึ่ง ฟูกรองนอนชุ่มไปด้วยเหงื่อ…
..............
อาหารเช้าก็คือหมั่นโถวและต้มพะโล้ที่เหลือจากเมื่อวาน เมื่ออุ่นร้อนแล้วก็กินได้
ระหว่างที่อวี๋หวั่นรอหมั่นโถวนึ่งเสร็จ เธอก็เดินไปยังเล้าหมู
ในเล้าหมูไม่มีหมูอยู่แล้ว แต่อวี๋หวั่นก็ทำความสะอาดเรียบร้อย ตอนนี้ใช้สำหรับเลี้ยงไก่
อวี๋หวั่นนำผ้าฝ้ายไปล้อมเอาไว้ เพื่อให้ความอบอุ่นแก่ไก่ แม้ว่าจะอุ่นไม่เท่าการมีกำแพงกำบังลม แต่ยังดีกว่าใช้ชีวิตท่ามกลางลมหนาว อีกทั้งอวี๋หวั่นก็ยังวางเตาไฟเอาไว้ข้างกรงด้วย
ไก่ป่าถูกจับแยกกันคนละกรง
อวี๋หวั่นลูบไก่ทีละตัว เมื่อลูบจนถึงตัวที่สาม มือของเธอก็หยุดลง “แกไม่ออกไข่อีกแล้วเหรอ?”
เมื่อวานมันไม่ได้ออกไข่
“อาหวั่น” อวี๋เฟิงเคาะประตูหลังบ้าน เขามาพาอวี๋หวั่นไปซื้อกับข้าวในตัวตำบล แต่เมื่อคิดว่าเถี่ยตั้นน้อยและอาสะใภ้สามน่าจะยังไม่ตื่น เขาไม่อยากส่งเสียงดัง จึงเดินอ้อมมายังหลังบ้าน
อวี๋หวั่นเปิดประตูให้อวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงเห็นว่าในมือของอวี๋หวั่นมีไข่ไก่สองฟอง ก็ถามว่า “เก็บไข่อยู่หรือ?”
ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้อวี๋หวั่นตัวสั่น เธอรุดไปเปิดประตูให้อวี๋เฟิง และปิดประตูลงพลางกล่าวว่า “มีไก่ตัวหนึ่ง ไม่ไข่ ข้ากำลังคิดว่าจะเอามันไปขายในตำบล น่าจะขายได้ราคาดี”
ทันทีที่พูดจบ ก็ได้ยินเสียงร้อง ‘กระต๊าก’ เบาๆ มาจากในกรง
อวี๋เฟิงจึงวิ่งไปดู “เอ๋? ไข่แล้วละ”
……
หลังจากที่อวี๋หวั่นกินหมั่นโถวจิ้มกับน้ำพะโล้เสร็จ เธอก็ออกเดินทางไปพร้อมกับอวี๋เฟิง
พวกเขาเดินไปยังบ้านของซวนจื่อเพื่อเช่าเกวียนดังเคย แต่ภายหลังก็พบว่าเกวียนพังเสียแล้ว ทั้งสองจึงต้องเดินเท้าไปแทน
อวี๋หวั่นเดินจนชินแล้ว จึงไม่รู้สึกว่าไกล ทั้งยังประหยัดเงินอีกด้วย
เห็นพวกเขากินเนื้อทุกวันเช่นนี้ นั่นเพียงเพราะพวกเขาต้มเนื้อพะโล้ขาย ถ้าหักลบต้นทุนอันสูงลิบของค่าวัตถุดิบ
และเครื่องปรุงเช่นเกลือ เงินที่พวกเขาได้รับก็ไม่นับว่ามาก
อีกทั้งพวกเขายังต้องหาเงินค่ารักษาลุงใหญ่อีกหนึ่งร้อยตำลึง นับว่าหนทางนี้ยังยาวไกลนัก
แต่ก็ทำได้เพียงพยายามต่อไป อวี๋หวั่นเชื่อว่าวันหนึ่งพวกเขาจะต้องหาเงินได้ครบ
“ไม่ต้องซื้อผักสด ข้าบอกคนในหมู่บ้านเอาไว้แล้ว เมื่อถึงเวลาก็ค่อยไปเก็บจากในนาของพวกเขา แล้วให้ราคา
เท่ากับตลาด” เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง อวี๋เฟิงก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
อวี๋หวั่นพยักหน้า พวกเขาใช้ผักสดไม่มาก หากไปสั่งล่วงหน้าจากตลาดก็อาจสั่งไม่ได้ ซื้อผักจากคนในหมู่บ้านนับเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก รายได้กลับคืนสู่คนในท้องถิ่น ทั้งยังได้ราคาเดียวกับตลาด จ่ายเงินให้คนในหมู่บ้านย่อมดีกว่า
สำหรับเนื้อสัตว์ พวกเขาก็ยังจำเป็นต้องไปซื้อจากตลาด
ทั้งสองคนไปยังตลาดที่อวี๋หวั่นเคยขายปลาและหน่อไม้เป็นอันดับแรก
“หมูสามชั้นขายอย่างไรหรือ” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม พลางชี้ไปยังหมูสามชั้นชิ้นสวย
เจ้าของแผงตอบว่า “จินละ 20 อีแปะ”
อวี๋หวั่นชะงักไป “ทำไมถึงแพงเช่นนี้ เมื่อวานไม่ใช่ 18 อีแปะหรอกหรือ?”
เจ้าของแผงสับขาหมูและกล่าวว่า “พรุ่งนี้เจ้ามาก็ 22 อีแปะแล้ว! วันหนึ่งราคาหนึ่ง ใกล้สิ้นปีก็เป็นอย่างนี้แหละ พวกเจ้าไปถามร้านอื่นได้ ไม่มีที่ใดถูกไปกว่านี้แล้ว”
ในตอนแรกอวี๋หวั่นก็ไม่เชื่อ จึงพาอวี๋เฟิงเดินไปสำรวจทั้งตลาดรอบหนึ่ง แต่ก็เป็นดังที่เจ้าของแผงว่า ไม่มีร้านที่ราคาถูกกว่านี้แล้ว “พี่ใหญ่ ในตำบลมีตลาดอื่นอีกหรือไม่”
“มี ยังมีอีกที่หนึ่ง”
สองพี่น้องจึงไปยังตลาดอีกแห่งหนึ่ง ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องผิดหวังก็คือ ตลาดแห่งนี้อยู่ใกล้กับจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ราคาสินค้าจึงแพงกว่าตลาดก่อนหน้านี้เล็กน้อย
“ข้ายังต้องซื้อเกลืออีก หากต้นทุนค่าวัตถุดิบสูงเกินไป พวกเราก็อาจขาดทุนได้” แม้อวี๋หวั่นมิได้คิดว่าจะเอากำไรมาก แต่ก็มิได้หมายความว่าเธออยากขาดทุน
อวี๋เฟิงครุ่นคิด กล่าวว่า “ที่หมู่บ้านซีโถวยังมีตลาดอยู่อีกแห่ง ได้ยินว่ากับข้าวที่นั่นราคาย่อมเยาว์ แต่ก็อยู่ไกลเหลือเกิน”
หิมะโปรยปรายทั่วท้องฟ้าราวกับขนห่าน ทั้งสองเดินฝ่าหิมะไปสิบกว่าลี้จึงจะถึงหมู่บ้านซีโถว
ใบหูของอวี๋หวั่นเปลี่ยนเป็นสีแดง มือและปากก็รู้สึกชาไปหมด แม้แต่อ้าปากพูดก็ยังไม่มีแรง
ทว่า เรื่องที่น่าสลดยิ่งกว่า ก็คือสินค้าที่ตลาดแห่งนี้มิได้ถูกไปกว่าที่อื่นเลย…
“พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่” รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนมาจอดด้านข้างอวี๋หวั่น เมื่อม่านเผยอออก คุณหนูไป๋ก็มองมายังพวกเขาสองพี่น้อง
อวี๋หวั่นพยายามออกแรงพูด “พวก...เรา...มา...ซื้อ...กับ...ข้าว”
“ซื้อกับข้าวไฉนต้องมาไกลถึงเพียงนี้ ที่ตลาดไม่มีขายรึ?” คุณหนูไป๋เอ่ยถาม
“มา...ซื้อ...ของ...ไป...ทำ...อา...หาร...ใน...งาน...เลี้ยง...ของ...นาย...ท่าน...ไป๋” อวี๋หวั่นพูดคำหยุดคำ มิใช่ว่าเธออยากพูดช้าเช่นนี้ แต่แก้มของเธอชาจนขยับไม่ไหวแล้ว
ดวงตาอันงดงามดุจผลซิ่งของคุณหนูไป๋จ้องมายังพวกเขา “เมื่อวานข้าบอกไปแล้วมิใช่รึ? ข้าซื้อวัตถุดิบเอง พวกเจ้ามาแต่ตัวก็พอแล้ว!”
ฟังมาถึงตรงนี้ อวี๋หวั่นผู้ซึ่งปกติแล้วไม่ค่อยยินดียินร้ายกับเรื่องต่างๆ ก็ถึงกับตะลึงงัน คุณหนูไป๋สัญญาว่าจะให้เงินห้าตำลึง มิได้หมายความว่าจะให้พวกเขาเตรียมวัตถุดิบด้วยหรอกหรือ? พวกเขาเพียงแค่ไปทำต้มพะโล้เป็นเวลาหนึ่งวัน ได้เงินมากมายถึงเพียงนี้เชียว?!
ช่างเป็นคุณหนูที่ใช้เงินเก่งยิ่งนัก…
ไป๋ถังเห็นอวี๋หวั่นพูดไม่ได้ศัพท์ จึงรู้ว่านางหนาวแย่แล้ว นางถอนหายใจและกล่าวว่า “ขึ้นรถมาเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปส่ง”
อวี๋เฟิงมิได้เข้าไปข้างใน จึงนั่งด้านนอกกับสารถีรถม้า แต่ไป๋ถังก็ยังให้ผ้าขนแกะหนาๆ กับเขาหนึ่งผืน เขาพันมันไว้รอบตัว รู้สึกอบอุ่นประหนึ่งนั่งผิงไฟก็มิปาน
รถม้าหยุดลง ณ ทางเข้าหมู่บ้าน
อวี๋หวั่นซึ่งร่างกายกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง เอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจ
ไป๋ถังโบกมือ กล่าวว่า “มะรืนนี้ข้าจะส่งคนมารับพวกเจ้า”
อวี๋หวั่นตอบอย่างเกรงใจว่า “ตัวตำบลไม่ได้ไกลมาก พวกเราไปเองได้”
ไป๋ถังเลิกคิ้ว “ใครบอกว่าบ้านข้าอยู่ในตัวตำบล”
……
ยามบ่ายแก่ๆ หิมะค่อยๆ ตกหนักขึ้น นอกบ้านเต็มไปด้วยลมหนาวและหิมะ แต่ในบ้านกลับอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ
ถ่านหงหลัวลุกโชติช่วง
ฮูหยินเหยียนสวมเสื้อคลุมสั้นผ้าบาง ทว่ามิได้รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย
เบื้องหน้าของนาง พ่อบ้านตู้ซึ่งประจำในครัวกำลังพยายามสอบถามความคิดเห็น “...สั่งเนื้อกวางแล้วขอรับ ท่านคิดว่าควรเตรียมเนื้อลาสักหน่อยใช่หรือไม่ขอรับ มีคำกล่าวว่า บนสวรรค์กินเนื้อมังกร บนพื้นโลกกินเนื้อลา เหมาะแก่การใช้เลี้ยงแขกผู้สูงศักดิ์เป็นที่สุดขอรับ แต่ว่าราคาก็...”
พ่อบ้านตู้ว่าพลางเผยให้เห็นสีหน้าลำบากใจ
ฮูหยินเหยียนลูบขนแมวจอมเอื่อยเฉื่อยในอ้อมอก แค่นเสียง ‘หึ’ และกล่าวว่า “คนของจวนแม่ทัพอย่างพวกเราดูเหมือนขาดเงินอย่างนั้นหรือ? อะไรดี สิ่งใดทำให้แขกเหรื่อพอใจ เจ้าไปจัดการหามาให้หมด ไม่ต้องมาถามข้าทุกเรื่อง เจ้าจำไว้เพียงว่า พระชายาและคุณชายเยี่ยนก็จะมางานนี้ด้วย ห้ามทำขายหน้าเด็ดขาด!”
พ่อบ้านตู้ตกใจกลัวจนตัวสั่น “ขอรับ! ฮูหยิน!”
ตึง! ตึง! ตึงๆๆๆๆ!
ห่างออกไปไม่ไกล ก็เกิดเสียงดังตึงตังสะเทือนแก้วหู
แมวในอ้อมกอดของฮูหยินตกใจกลัว มันร้อง ‘เมี้ยว’ และวิ่งหนีไป
ฮูหยินเหยียนขมวดคิ้ว “ผู้ใดบังอาจเช่นนี้ มาทำเสียงอึกทึกครึกโครมในจวน ไม่รู้ว่าคุณหนูเดินทางมานานเท่าไร กำลังพักผ่อนอยู่ใช่หรือไม่ เจ้าไปดู แล้วไล่มันผู้นั้นไปเสีย!”
พ่อบ้านตู้ถูจมูก เขากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไม่ใช่จวนของพวกเรา หากแต่เป็นคฤหาสน์สกุลไป๋ ได้ยินว่านายท่านของบ้านนั้นฉลองวันเกิด ถึงกับเชิญคณะละครมาแสดงโดยเฉพาะด้วยขอรับ”
....................................


บทที่ 37 คุณชายมาแล้ว
เยี่ยนจิ่วเฉามีจวนของตนเองในเมืองหลวง หลังจากที่เขากลับมาถึงเมืองหลวง ก็ขลุกตัวอยู่แต่ในจวน จนลุงวั่นต้อง ‘ตัก’ ขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม
เยี่ยนจิ่วเฉารู้สึกรำคาญใจ
ลุงวั่นกล่าวอย่างลำบากใจว่า “ในตอนแรกพระชายาคิดไว้ว่า พวกท่านไปคนเดียวก็พอแล้ว หากคุณชายไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป อย่างไรเสียก็ยังมิได้สมรสกัน ก็นับว่าให้เกียรติจวนสกุลเหยียนแล้ว แต่ว่าพระชายาเกิดไม่ว่างกะทันหัน...
ไม่นานหรอก คุณชายเพียงแต่ไปให้แขกเห็นหน้าสักหน่อยแล้วค่อยกลับ
ท่านเคยร่วมเตียงกันแล้ว ไปพบนางสักหน่อยจะเป็นไรไป”
“อืม”
ไม่รู้ว่าประโยคใดไปดลใจเยี่ยนจิ่วเฉา เขาตอบตกลงอย่างว่าง่าย
ลุงวั่นที่ยังมิทันกล่าวอะไรมากก็รีบปรี่ออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า สั่งคนให้เตรียมรถม้า ด้วยกลัวว่านายท่านผู้นี้จะเปลี่ยนใจ
จวนสกุลเหยียนเตรียมการไว้อย่างดี เพื่อต้อนรับคุณชายเยี่ยน
“เจ้าบอกว่าคุณชายเยี่ยนเลือกกิน ลูกอวี้จึงเชิญแม่ครัวใหญ่จากเมืองหลูมา นางเป็นแม่ครัวที่มีความสามารถ อาหารของนางใครๆ ก็ต่างชื่นชม” ฮูหยินเหยียนกล่าวพลางมองไปยังบุตรสาวซึ่งนั่งอยู่ในห้อง
“เมืองหลู? เป็นแม่นางตู้หรือ?”
ฮูหยินเหยียนหัวเราะ “ฮูหยินหวังก็ได้ยินเกี่ยวกับแม่นางตู้มาเหมือนกันหรือ?”
“เคยได้ยินหรือ? เพื่อที่จะชิมอาหารของนาง เมืองหลูข้าก็ไปมาแล้ว แต่น่าเสียดาย นางรับลูกค้าเพียงสามคนต่อวันเท่านั้น ทั้งยังไม่รับจองล่วงหน้า นางจะทำอาหารให้ใครกินก็ต้องรู้สึกถูกชะตา เป็นข้าที่โชคไม่ดีเอง” ฮูหยินหวังจากบ้านรองเสนาบดีกรมโยธาธิการกล่าวพลางทอดถอนใจ
หากเทียบฐานะกันแล้ว รองเสนาบดีกรมโยธาธิการเป็นขุนนางระดับสี่ เหยียนฉงหมิงเป็นเพียงขุนนางระดับห้า อันที่จริงฮูหยินหวังมิจำเป็นต้องประจบประแจงฮูหยินเหยียนเช่นนี้ แต่ใครให้ฮูหยินเหยียนมีบุตรีเป็นฮูหยินของคุณชายเล่า
รองเสนาบดีกรมโยธาธิการอยากไปทำงานกับคุณชายเยี่ยน แต่ก็ไม่เป็นผล
“คุณหนูเหยียนได้ชวนเขามาใช่หรือไม่ นั่นเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน ในปีนั้นหรงอ๋องก็มาเชิญเช่นกัน ทว่าเชิญแม่นางตู้ไปไม่ได้” หากเมื่อครู่คือการเยินยอ บัดนี้คือการชื่นชมจากใจจริง
แม่นางตู้แห่งเมืองหลูผู้นี้ เย่อหยิ่งยิ่งนัก แม้แต่ตำแหน่งแม่ครัวในจวนอ๋องก็ยังไม่สนใจ ไม่รู้ว่าแม่นางเหยียนเชิญมาได้อย่างไร
ฮูหยินเหยียนมิได้ตอบคำถาม นางเลี่ยงประเด็นแม่นางตู้ “ทุกท่านได้ชิมหน่อไม้หมักหรือยัง รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างหยิบตะเกียบขึ้นมาและชิมหน่อไม้หมักในถ้วย ทุกคนต่างตะลึงจนปากค้าง
รสเปรี้ยวและเผ็ด เย็นสดชื่นตัดมัน เมื่อครู่กินขนมกินเล่นไป บัดนี้ได้กินหน่อไม้หมักหนึ่งคำ ก็รู้สึกสบายเข้าไปถึงกระดูก
“ฝีมือการทำอาหารของแม่นางตู้สมคำร่ำลือจริงๆ!” ฮูหยินหวังกล่าวด้วยความจริงใจ
ฮูหยินเหยียนจับมือลูกสาว แล้วยิ้มอย่างมีความนัยลึกซึ้งว่า “นี่มิใช่ฝีมือแม่นางตู้ แต่เป็นฝีมือของลูกอวี้”
“อะไรนะ? บุตรสาวหรือ?”
ฮูหยินหลายตกใจจนร้องออกมาพร้อมกัน
เหยียนหรูอวี้ยิ้มถ่อมตัว
ฮูหยินเหยียนกล่าวทั้งรอยยิ้มว่า “ในระหว่างทางมาเมืองหลวง ลูกอวี้เรียนรู้สูตรอาหารจากแม่นางตู้ วันนี้ขายหน้าเสียแล้ว ทำให้ฮูหยินทั้งหลายหัวเราะเยาะได้”
แขกเหรื่อทั้งหลายต่างตกใจ นี่เรียกว่าทำให้ขายหน้า? เช่นนั้นแม่ครัวที่บ้านพวกเขาไม่จำต้องผูกคอตายกันเลยหรือ
เรียนมาเพียงไม่กี่วัน ก็สามารถแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม แม้ว่าในใจจะดูแคลนเหยียนหรูอวี้ ทว่าบัดนี้ก็อดเอ่ยคำชื่นชมนางไม่ได้
ฮูหยินเหยียนยิ้มอย่างพึงพอใจ ตั้งแต่เล็กจนโต บุตรสาวของนางก็ฉลาดเฉลียวกว่าบรรดาพี่ชาย อ่านหนังสือก็ดีกว่า กู่ฉิน หมากล้อม การเขียนตัวอักษร และวาดภาพพู่กันก็ล้วนช่ำชองกว่า การขี่ม้าและยิงธนูต่างก็โดดเด่นกว่าเป็นไหนๆ นับประสาอะไรกับการทำครัว! หากมิได้เป็นสตรี ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเมืองหรือเสนาบดี นางก็เป็นได้!
บ่าวนางหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ฮูหยิน คุณชายเยี่ยนมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินเหยียนดวงตาเป็นประกาย “รีบไปบอกแม่นางตู้เร็ว!”
……
รถม้าของเยี่ยนจิ่วเฉามาแล้วจริง ทว่ายังมิทันเคลื่อนเข้าไปในจวนสกุลเหยียน รถม้าเคลื่อนไปได้เพียงครึ่งเดียว อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฟู่ๆ เขาจึงแง้มม่านดู ก็ได้กลิ่นหอมของน้ำมันต้นหอมและเนื้อแพะลอยมาวูบหนึ่ง
เขาชะงักไป
“หยุดรถ”
รถม้าหยุดลง
ผู้ช่วยรูปร่างหน้าตางดงามลงจากรถม้าอย่างระแวดระวัง และก้มตัวลงคุกเข่ากับพื้น
เยี่ยนจิ่วเฉาเหยียบลงบนหลังของเขา และเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ระหว่างคฤหาสน์สองหลัง กลิ่นหอมลอยมาจากกำแพงสูงเบื้องหน้า เขาจ้องมองอยู่ชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง เอ่ยปากว่า “บันได”
องครักษ์ที่มาด้วยก็ปราดออกไป!
แล้วก็กลับมา!
ในมือของเขาถือบันไดมาสองอัน อันหนึ่งพาดไว้นอกกำแพง อีกอันหนึ่งพาดไว้ด้านในกำแพง
บันไดทำมุมได้พอดิบพอดี สามารถปีนขึ้นไปได้อย่างมั่นคงโดยที่ไม่ต้องมีคนจับ
เยี่ยนจิ่วเฉาปีนขึ้นไปอย่างไม่รีบร้อน เขาปีนขึ้นไปทีละก้าวๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา
เห็นได้ชัดว่าเป็นการลอบเข้าบ้านผู้อื่น แต่เขากลับเดินขึ้นไปด้วยท่าทางองอาจประหนึ่งขึ้นครองบัลลังก์!
ในมือเถี่ยตั้นน้อยถือต้นหอมจีนที่หยิบมาจากในครัว มือหนึ่งถือชงโหยวปิ่งที่ท่านพี่ทำ เขากินอย่างมุ่งมั่น ทันใดนั้นด้านหลังก็มีบันไดมาจากที่ใดก็ไม่รู้ มีบุรุษผู้หนึ่งไต่ลงมาจากบันได บุรุษผู้นี้เดินมาด้านหลังของเขา
เยี่ยนจิ่วเฉามองเถี่ยตั้นน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า ใช้ปลายเท้าอันสูงศักดิ์รองบั้นท้ายแล้วนั่งยอง
เถี่ยตั้นน้อยหันมาทำตาโต
เยี่ยนจิ่วเฉามองเขาด้วยสีหน้าดุดัน
เถี่ยตั้นน้อยอ้าปากค้าง
เหตุใดพี่ชายจึงงดงามถึงเพียงนี้เล่า…
งดงามยิ่งกว่าท่านแม่และท่านพี่เสียอีก…
“อยากกินหรือไม่” เถี่ยตั้นน้อยยื่นชงโหยวปิ่งที่เหลืออีกครึ่งอันให้ทั้งที่ยังรู้สึกงุนงง
คุณชายเยี่ยนผู้ซึ่งในสมองเต็มไปด้วยร้อยแปดวิธีแย่งชิงชงโหยวปิ่งมา “...”
……
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นแล้ว ทุกคนต่างยุ่งจนมือไม้เป็นพัลวัน แม้แต่อวี๋ซงก็ยุ่งจนมิได้อยู่กับที่ ไม่มีใครมีเวลาแวะเวียนไปดูมุมอันเงียบเหงาด้านหลังบ้าน
เถี่ยตั้นน้อยเรียกพี่ชายคนงามมากินชงโหยวปิ่งที่พี่สาวของเขาทำด้วยความกระตือรือร้น แล้วจุดเตาไฟ ทั้งยังค่อยๆ อุ่นชงโหยวปิ่งเย็นชืดที่ยังไม่ได้กินในกระทะสักหน่อย
คุณชายเยี่ยนใช้ตะเกียบ คีบชงโหยวปิ่งขึ้นมาหนึ่งชิ้น
“ต้องกินกับต้นหอมจีนนะ”
“ข้าไม่กินของพรรค์นี้หรอก!”
หนึ่งเค่อผ่านไป ลุงวั่นนำรถม้าอีกสามคันซึ่งบรรทุกของขวัญตามมาสมทบกับเยี่ยนจิ่วเฉา ทว่าบนรถม้าไม่มีใครอยู่เลย!
เขาจึงปีนบันไดขึ้นไปบนกำแพง
และมองเข้าไป
ก็พบว่าคุณชายสูงศักดิ์ผู้ไม่กินอาหารบนโลกมนุษย์[footnoteRef:1] บัดนี้ดูเหมือนกับชาวนาผู้ยากไร้ กำลังนั่งอยู่กับเด็กชาวบ้านซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใด ทั้งบุรุษตัวใหญ่และเด็กตัวเล็กต่างนั่งเรียงกันหน้าเตาไป มือซ้ายถือชงโหยวปิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าใบหน้า ส่วนมือขวาถือต้นหอมจีนที่ใหญ่กว่านิ้วมือเสียอีก [1: ไม่กินอาหารบนโลกมนุษย์ ใช้บรรยายลักษณะของเซียนในลัทธิเต๋า เปรียบเปรยถึงบุคคลที่วางตนไว้สูงกว่าผู้อื่น ไม่สุงสิงกับคนทั่วไป ]
“ฉีกมันเลย!” เถี่ยตั้นน้อยพูด
“กินมันเลย!” คุณชายเยี่ยนพูด
..................................................


บทที่ 33 ฝ่ามือเดียวก็บินหนีไป
อวี๋หวั่นไม่ได้หลับสบายเช่นนี้มานานแล้ว สบายเสียจนเธอเริ่มฝัน นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
ทว่า ความฝันของเธอออกจะแปลกประหลาดไปสักหน่อย
เธอฝันว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนหาดทรายนุ่มๆ อาบแสงแดดอุ่นๆ แต่ทันใดนั้นเองกลับมีลูกหมูป่าวิ่งมาจากที่ใดก็มิอาจรู้ได้ มันอ้าปากแล้วกัดเข้าที่นิ้วมือของเธอ
เธอสะบัดอย่างไรก็สะบัดไม่ออก จึงยกฝ่ามือขึ้นมาปัดจนลูกหมูป่าบินหนีไป…
บนรถม้ามีแสงสลัว แสงสุกสกาวของไข่มุกราตรีส่องทะลุผ้าบาง
อากาศหนาวเหน็บ เมื่อหายใจ ก็ยังรู้สึกเหมือนสูดเอาลมหนาวเข้าไปเต็มปอด
เยี่ยนจิ่วเฉานั่งอยู่บนเบาะนุ่มซึ่งดูยุ่งเหยิงเกินพรรณนา หน้าผากปูดขึ้นเป็นลูก ใบหน้าด้านขวามีรอยฝ่ามือขนาดใหญ่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด
ลุงวั่นนั่งอยู่ข้างกาย ไม่กล้าระเบิดโทสะแล้ว
ใครจะคิดว่าคุณชายเยี่ยนผู้ซึ่งไม่เคยแม้จะแต่จะจับเส้นผมใครผู้นี้ จะไปงับนิ้วของเด็กสาวชาวบ้านเข้า…
“ฮึ่ม!” ลุงวั่นยกกำปั้นขึ้นใกล้ริมฝีปาก กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ใครให้ท่านล่วงเกินผู้อื่นเช่นนี้?”
พระชายาส่งสตรีมาให้ตั้งมากมาย ท่านไม่เคยสนใจ แต่กลับต้องมาล่วงเกินสตรีชาวบ้าน คุณชาย รสนิยมของท่าน รู้สึกจะเหนือกว่าคนอื่นสักหน่อยกระมัง…
แน่นอนว่านี่มิใช่เรื่องแปลก เรื่องแปลกที่สุดก็คือไฉนคุณชายจึงไม่ฆ่านางเล่า…
สีหน้าของเยี่ยนจิ่วเฉาดูไม่ได้อย่างถึงที่สุด
ด้านข้าง ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะนอนน้ำลายยืดกอดไหใบเล็กที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ
เยี่ยนจิ่วเฉาจับมันขึ้นมาอย่างมีเลศนัย ทันใดนั้นก็เขย่าตัวมันจนตื่น!
ขนเส้นเล็กๆ บนหัวของมันตั้งขึ้น มันลืมตาด้วยความงัวเงีย สีหน้าดูมึนงง
คุณชายเยี่ยน “ไม่ให้นอน”
ลูกจิ้งจอกหิมะ ‘น้องจะนอน!’
คนและสุนัขจิ้งจอกทะเลาะกันเสียแล้ว
ลุงวั่นเกรงว่าตนจะต้องเข้าไปผสมโรงด้วย จึงรีบลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวกับเยี่ยนจิ่วเฉาว่า “ข้าเห็นว่าข้างนอกหิมะหยุดตกแล้ว ออกเดินทางได้ พวกเราเร่งเข้าเหมืองหลวงสักหน่อยจะดีกว่า”
เหตุผลที่แท้จริงก็คือคุณชายผู้สูงศักดิ์และมีเกียรติออกไปพบปะผู้คนเช่นนี้ไม่เหมาะสมนัก อาจทำให้ภาพลักษณ์เสื่อมเสีย ทางที่ดีนั่งอยู่ในรถม้าอย่างว่าง่ายย่อมดีกว่า!
ลุงวั่นไปคืนห้อง จ่ายเงินค่าอาหารให้พ่อครัว เลือกอาหารที่ดูดีมาสองสามจานและนำติดไปด้วย
ท่านปู่มองดูรถม้าเลี้ยวออกไปจากสถานีส่งสารจากบนอาคาร สีหน้าระคนความสับสน
“ท่านปู่ ท่านเป็นอะไรหรือ?” เมื่อครู่เด็กหนุ่มลงไปดูม้าเหงื่อโลหิตที่ดรุณีน้อยรักษา เมื่อกลับมาก็พบว่าท่านปู่ของเขายืนนิ่ง จ้องมองไปในราตรี
เขามองตามจนรถม้าหายลับไปในความมืด เงามืดชั่วร้ายซึ่งซ่อนอยู่ในจิตใจของมนุษย์พลันสลายไป เขากล่าวด้วยน้ำเสียงปกติว่า “ที่ควรตายกลับไม่ตาย ที่ควรอยู่กลับไม่อยู่...ไฉนเป็นเช่นนี้?”
“ท่านปู่ ท่านพูดอะไรรึ” เด็กหนุ่มฟังไม่เข้าใจ
“อ่า ไม่มีอะไร” ท่านปู่ได้สติกลับคืนมา มองเด็กหนุ่มหัวจรดเท้า เป็นสายตาของคนที่สูญเสียและได้กลับคืน แต่จะทำอย่างไรก็รู้สึกราวกับว่าไม่เคยทดแทนได้
“ท่านปู่ ทำไมท่านมองข้าเช่นนี้” เด็กหนุ่มเอียงคอด้วยความสงสัย
“ไม่ได้พบเจ้ามานานแล้ว...” ดวงตาของท่านปู่มีน้ำตารื้นขึ้นเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้อยู่กับท่านปู่มาตลอดหรอกหรือ?” เด็กหนุ่มมิได้สังเกตความผิดปกติของท่านปู่
ท่านพ่อท่านแม่ของเขาจากไปนานแล้ว เป็นท่านปู่ที่เลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่ ท่านปู่ไปที่ใด เขาก็ไปที่นั่น แม้แต่ยามที่ท่านปู่กลับเมืองหลวงไปรับตำแหน่ง เขาก็ไปด้วย!
“ยังอยากพักห้องใหญ่อยู่หรือไม่” ท่านปู่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
เด็กหนุ่มสลัดความคิดที่มีออกไป เขากอดอก พยักหน้าหงึกๆ พร้อมกล่าวว่า “อยากสิขอรับ ห้องนี้หนาวเหลือเกิน! ข้าสั่นไปหมดแล้ว! แต่เดี๋ยวก่อน พวกเราเข้าพักห้องใหญ่ได้แล้วหรือ? เมื่อครู่มิได้บอกว่าจองไม่ได้หรอกหรือ?”
“ตอนนี้ได้แล้ว” ท่านปู่กล่าว
“เพราะเหตุใดเล่า” เด็กหนุ่มเอ่ยถาม
ท่านปู่หัวเราะ ลูบศีรษะน้อยๆ ของเขา แต่มิได้ตอบคำถาม
…
อวี๋หวั่นตื่นขึ้นเพราะรู้สึกโขยกเขยก เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นโคมไฟสลัวบนรถม้า ด้วยแสงไฟอ่อนๆ นั้น เธอมองเห็นตัวเองนอนอยู่บนรถม้าซึ่งดูซอมซ่อกว่าก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่า อวี๋เฟิงนั่งสัปหงกอยู่ด้านข้าง ศีรษะของเขาผงกขึ้นลงน้อยๆ ดูคล้ายลูกไก่กำลังจิกเมล็ดข้าว
เธอรู้สึกมึนงง
ทำไมรถเปลี่ยนเป็นอีกคันแล้วล่ะ?
เธอพยุงตัวลุกขึ้นมา
แกร็ก
เสียงไม้เก่าปราศจากการบำรุงรักษาก็ดังขึ้น
“ฮัดชิ่ว!”
“ในรถหนาวเหลือเกิน” เธอจามขึ้นมาทันใด
อวี๋เฟิงตัวสั่นเทิ้ม เขาลืมตาขึ้น หันไปทางนาง “เจ้าตื่นแล้ว”
“อือ” อวี๋หวั่นลูบแขน เธอรู้สึกปวดเมื่อย “พี่ใหญ่ ทำไมพวกเราเปลี่ยนรถเล่า?”
อวี๋เฟิงมองนางด้วยสายตาขุ่นเคือง “มิใช่ว่าเราเปลี่ยนรถ แต่เจ้าขึ้นผิดคันต่างหาก!”
หลังจากที่อวี๋เฟิงตามคนเดินหนังสือหวังไปจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จ จึงไปเช่ารถม้า เมื่อกลับมาก็หาอวี๋หวั่นไม่พบเสียแล้ว เขาหานางทั้งด้านในด้านนอก เรียกได้ว่าแทบพลิกสถานีส่งสารหาก็ว่าได้ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอย
“คงไม่ได้ถูกจับไปหรอกนะขอรับ”
เมื่อได้ยินเสมียนกล่าวเช่นนั้น อวี๋เฟิงก็กลัวจนหน้าขาวซีด
สถานีส่งสารมีผู้คนสัญจรผ่านไปผ่านมา ลูกตาปลาปะปนกับไข่มุก ขออย่าให้เกิดเรื่องเช่นนั้นกับน้องสาวของเขา
ในตอนที่เขาคิดจะไปแจ้งความนั้นเอง ก็มีบุรุษฉกรรจ์อายุประมาณสี่สิบปีเดินมา ถามเขาว่ากำลังหาคนอยู่ใช่หรือไม่ เป็นดรุณีน้อยอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ด
เขาถึงรู้ว่าน้องสาวของตนขึ้นไปนอนบนรถม้าของผู้อื่น
“ข้าอยู่นอกรถม้า เรียกอย่างไรเจ้าก็ไม่ตื่น”
บุรุษฉกรรจ์ผู้นั้นจึงให้คนเดินหนังสือหวังเรียกบ่าวสองคนมาพานางกลับไปยังรถม้าที่เช่าไว้
แม้อวี๋เฟิงจะมิได้เห็นโลกมามากเท่าไร แต่เมื่อเห็นว่าคนเดินหนังสือหวังมีท่าทีเคารพนบนอบเจ้าของรถม้าคันนี้มากกว่าที่ปฏิบัติต่อคนจากจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ก็เดาได้ไม่ยากว่าคนผู้นี้ต้องมีตำแหน่งใหญ่กว่าแม่ทัพเป็นไหนๆ
“โชคดีที่เขามิได้เอาเรื่อง” อวี๋เฟิงกล่าว เหลือบมองไปยังอวี๋หวั่น “อีกทั้งเจ้ายังใช้ผ้าห่มของเขาด้วย!”
“หืม?” อวี๋หวั่นตกใจ จากนั้นก็พบว่าบนร่างของเธอมีผ้าห่มซึ่งทั้งบางทั้งเบาผืนหนึ่งพันอยู่
อวี๋เฟิงรู้สึกอับอายจนไม่อยากหวนคิดถึงเรื่องนี้ บ่าวหญิงทั้งดึงจนเหงื่อแตกพลั่ก ทว่าทำอย่างไรก็ดึงผ้าจากมือนางไม่ออก บุรุษวัยกลางคนหัวเราะออกมา
สุดท้ายแล้ว บุรุษวัยกลางคนจำต้องยกผ้าผืนนั้นให้กับนาง
ในตอนนั้น เมื่อเห็นน้องสาวของเขาม้วนผ้าห่มเข้าหาตัว…
อวี๋เฟิงพูดไม่ออกจริงๆ “...”
“พี่ใหญ่ แล้วไหของข้าล่ะ” อวี๋หวั่นพลันหาไหใส่อาหารของตนไม่เจอ
อวี๋เฟิงครุ่นคิด “คงจะไปตกอยู่บนรถม้าอีกคันกระมัง ข้าจำไม่ได้แล้ว”
อวี๋หวั่นจับข้อมือของตนด้วยความผิดหวัง “ในนั้นยังมีลูกชิ้นทอดเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่ง ตอนแรกคิดไว้ว่าจะเอาไว้กินกับพวกท่าน...ตอนนี้ไม่มีเหลือแล้ว”
อวี๋เฟิงกลั้นหายใจเฮือก จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกด้วยความโล่งอก
........................................


บทที่ 36 ชงโหยวปิ่งแผ่นใหญ่
ยามจื่อ เพิ่งผ่านไป รถม้าของสกุลไป๋ก็มาถึง
ผู้ที่มารับพวกเขาก็คือพ่อบ้านคนหนึ่งของคฤหาสน์สกุลไป๋ เขาแซ่ติง อายุอานามใกล้เคียงกับลุงใหญ่
เดิมทีวางแผนไว้ว่าลุงใหญ่ อวี๋หวั่น และอวี๋เฟิงจะรุดหน้าไปก่อน ทว่าเถี่ยตั้นน้อยตื่นขึ้นพอดี เขากอดอวี๋หวั่นเอาไว้ ร้องไห้งอแงจะขอตามไปด้วย
“พี่ไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว” อีกทั้งงานนี้มิใช่การไปขายของในตลาด ที่สองสามชั่วยามก็กลับบ้านแล้ว
เถี่ยตั้นน้อยไม่ยอมปล่อยมือจากอวี๋หวั่น
อวี๋ซงเดินออกมา กล่าวเสียงค่อยว่า “เถี่ยตั้นน้อยโตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยไปเมืองหลวง ให้เขาไปเถอะ ข้าตัวนิดเดียวก็ได้เห็นธนาคารกลางแล้วนา”
อวี๋หวั่นและอวี๋เฟิงหันขวับไปส่งสายตาคมกริบประหนึ่งใบมีดให้เขา เจ้าเองก็อยากไปใช่ไหมเล่า?!
ความพยายามของเถี่ยตั้นน้อยมิได้มีผลต่ออวี๋หวั่น แต่กลับทำให้ลุงใหญ่ใจอ่อนเสียแล้ว
ที่จริง พาเด็กไปด้วยนั้นมิใช่เรื่องใหญ่ ในชนบท การพาเด็กไปช่วงทำครัวสำหรับงานเลี้ยงนับเป็นเรื่องปกติ แต่ในเมืองหลวงไม่เป็นเช่นนั้น…
ลุงใหญ่มองไปยังพ่อบ้านติง
พ่อบ้านติงตอบด้วยความใจกว้าง “หากมีคนดูแลก็ย่อมได้”
ดังนั้น ความพยายามของอวี๋ซงและเถี่ยตั้นน้อยจึงสัมฤทธิ์ผล พวกเขาปีนขึ้นรถม้าไป
นอกจากลุงใหญ่ คนอื่นๆ เคยเข้าเมืองหลวงกันแล้วคนละครั้ง ในตอนแรกพวกเขาต่างรู้สึกตื่นเต้น อยากมองทัศนียภาพระหว่างทาง ทว่าเส้นทางนี้มิได้ผ่านแม้แต่ตำบลเหลียนฮวา พวกเขาจึงพิงรถม้าและผล็อยหลับไป
เมื่อถึงคฤหาสน์สกุลไป๋ พ่อบ้านไป๋ก็ปลุกพวกเขา
ในตอนนั้น ฟ้ายังไม่สว่าง
“เร็วหน่อย! ท่านลุงติง!”
อวี๋หวั่นเพิ่งลงจากรถม้า ก็มีเด็กหนุ่นรูปร่างหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่งกำลังนำทางพ่อค้าสามคนที่กำลังหาบผักอยู่วิ่งผ่านไป
เด็กหนุ่มผู้นั้นเอ่ยทักทายพ่อบ้านติง พ่อบ้านติงส่งเสียง ‘อืม’ ด้วยสีหน้าราบเรียบพลางโบกมือให้เขาไปได้
เด็กหนุ่มและพ่อค้าผักเดินเข้าไปในกระโจมไม้ไผ่ทางด้านซ้ายซึ่งสร้างเอาไว้ชั่วคราว ด้านในใช้สำหรับเก็บวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำครัวเป็นหลัก เมื่อเดินต่อไปทางทิศตะวันออกก็จะเป็นห้องครัว
ห้องครัวมีขนาดใหญ่มาก มีขนาดเท่ากับสองห้องใหญ่ ลานด้านหลังบ้านมีบ่อน้ำ ภายในห้องครัวมีทั้งหมดเก้าเตา ห้าเตาตั้งล้อมรอบกำแพง อีกสี่เตาตั้งอยู่ตรงกลาง แปดเตามีคนจับจองแล้ว
พ่อบ้านติงนำอวี๋หวั่นและคนอื่นๆ ไปยังด้านหน้าเตาในห้องครัว กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “หนึ่งเตาสามารถตั้งได้หนึ่งหม้อ หากไม่พอใช้ ในกระโจมไม้ไผ่ยังมีเตาใบเล็กอีก ประเดี๋ยวข้าจะให้คนยกอาหารเช้ามาให้ วันนี้ต้องลำบากพวกเจ้าแล้ว”
เมื่อครู่ พ่อบ้านท่านนี้มิได้แยแสเด็กหนุ่มที่ทักทายเขาก่อนหน้านี้เท่าไรนัก แต่เขาน่าจะได้คุยกับคุณหนูไป๋แล้ว จึงดูเกรงอกเกรงใจพวกเขาเช่นนี้
ลุงใหญ่เอ่ยขอบคุณ
พ่อบ้านติงให้ป้ายคู่ สำหรับหยิบของแก่ลุงใหญ่หนึ่งชิ้น “คุณหนูอยู่ที่โถงบุปผา วันนี้มีแขกมาก นางอาจไม่มีเวลาแวะมาที่ห้องครัว หากพวกเจ้าต้องการสิ่งใด ก็บอกให้บ่าวในกระโจมไม้ไผ่ไปหาข้า”
ลุงใหญ่กระซิบถามว่า “คฤหาสน์ใหญ่เช่นนี้ ต้องให้นางมาจัดการเองเลยหรือ?”
พ่อบ้านติงหัวเราะ “คุณหนูเป็นบุตรกตัญญู”
อวี๋ซงเอ่ย “อ้อ”
มีบางเรื่องที่อวี๋ซงไม่รู้ แต่อวี๋เฟิงเคยได้ยินมาบ้าง
คุณหนูไป๋เป็นบุตรสาวของนายท่านกับฮูหยินคนก่อน ฮูหยินคนก่อนแต่งงานกับนายท่านไป๋แล้วสิบปีจึงจะมีบุตรสาวคนนี้ หลังจากนั้นก็มิได้มีบุตรอีก ในปีที่คุณหนูไป๋อายุครบห้าปี ฮูหยินคนก่อนก็จากโลกนี้ไป
หนึ่งปีให้หลัง นายท่านก็แต่งงานใหม่ ฮูหยินคนใหม่ก็ให้กำเนิดบุตรชายอ้วนท้วนสมบูรณ์แก่นายท่านแห่งสกุลไป๋
ว่ากันว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูไป๋กับแม่เลี้ยงคนใหม่ไม่ค่อยดีนัก
คุณหนูไป๋ไม่ยินยอมให้ทรัพย์สินของตระกูลตกไปอยู่ในมือของน้องชายต่างมารดา หากเป็นคนอื่น คงมิอาจทำเช่นนี้ได้ บุตรชายสืบทอดกิจการของตระกูล นั่นเป็นหลักการแห่งฟ้าดิน แต่เพราะพื้นเพของฮูหยินคนใหม่ต่ำต้อย ไปที่ใดก็ถูกบารมีของฮูหยินคนก่อนทับถม
“ท่านตาของคุณหนูไป๋เคยเป็นขุนนาง” แต่เป็นขุนนางอะไรนั้น อวี๋เฟิงก็มิอาจรู้ได้
พ่อบ้านติงผละไปได้ไม่นาน ก็มีคนยกอาหารเช้ามาให้ เป็นหมั่นโถวร้อนๆ กับโจ๊กข้าวฟ่าง ทั้งยังมีผักดอง ไข่เค็ม และเนื้อรมควันผัดผักกาดขาว
เถี่ยตั้นน้อยถึงกับน้ำลายสอ
ลุงใหญ่จึงปอกเปลือกไข่เค็มให้เขา
อวี๋หวั่นแบ่งโจ๊กข้าวฟ่างและหมั่นโถวอย่างละครึ่งหนึ่งให้เขาเช่นกัน
เถี่ยตั้นน้อยกินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากกินเสร็จแล้ว เขาก็ไปนั่งรอที่เก้าอี้ในลานบ้านอย่างรู้ความ ไม่งอแงหรือส่งเสียงดัง ว่าง่ายยิ่งนัก
ในตอนแรกอวี๋ซงก็คอยดูเขา ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็พบว่าเถี่ยตั้นน้อยนั่งสงบเสงี่ยมกว่าเขาเสียอีก เขาถอนหายใจเฮือก
หนึ่ง แล้วจึงหันหลังเดินออกมาช่วยคนอื่นๆ ทำงานแทน
พ่อครัวที่มาทำอาหารในวันนี้ ล้วนเป็นพ่อครัวในคฤหาสน์สกุลไป๋และพ่อครัวจากหอหยกขาว ทั้งสองกลุ่มต่างเป็นคนของสกุลไป๋ มีเพียงครอบครัวของอวี๋หวั่นเท่านั้นที่มาจากที่ใดก็ไม่รู้
“ได้ยินมาว่าคุณหนูไป๋เชิญมาจากชนบทด้วยตนเอง”
“คุณหนูไป๋มากเรื่องเสียจริง งานเลี้ยงของนายท่าน ไยต้องให้พ่อครัวจากชนบทมาทำด้วย?”
บรรดาพ่อครัวต่างส่ายหัว พวกเขาไม่เชื่อมั่นในอาหารของชาวบ้านเหล่านี้
อวี๋เฟิงและอวี๋หวั่นออกไปหยิบวัตถุดิบในกระโจมไม้ไผ่ ในนั้นมีเป็ดเป็นๆ อยู่หลายสิบตัว
เป็ดต้องเชือดสดๆ
แต่ก่อน งานประเภทนี้เป็นหน้าที่ของอวี๋เฟิง แต่เมื่อมีอวี๋หวั่นมา ความชำนิชำนาญในการใช้มีดของอวี๋เฟิงก็ลดลงเป็นอย่างมาก
อวี๋หวั่นถือเป็ดแล้วเดินไปยังลานหลังบ้าน
ท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้น
ใต้แสงแรกแห่งอรุณรุ่ง ดรุณีน้อยมือถือมีด เหงื่อโทรมกายประหนึ่งเม็ดฝน ขนเป็ดปลิวว่อนในสายลมหนาว
...........................
อีกด้านหนึ่ง ณ จวนสกุลเหยียน เหยียนหรูอวี้หลับไหลจนฟ้าสว่าง
ในห้องอันแสนอบอุ่น บ่าวสิบสองคนทยอยกันเข้ามา พวกนางถืออุปกรณ์สำหรับล้างหน้าบ้วนปากซึ่งดูวิจิตรงดงาม ทั้งยังนำเครื่องประดับศีรษะและเสื้อผ้ามาให้เลือกอีกแปดชุด
วันนี้เป็นวันสำคัญของนาง นางบรรจงแต่งตัว เลือกชุดกระโปรงยาวสีฟ้าทะเลสาบ และเสื้อคลุมสั้นทรงผีผาจิ้น
ซึ่งทำจากขนกระต่ายสีขาว ใบหูนุ่มดุจหยกขาวของนางประดับด้วยต่างหูซึ่งทำจากเส้นเงินและหยกไขแพะสีขาวขุ่น
โฉมสะคราญงามสง่า งามเกินกว่าจะหาคำใดเปรียบ
ฮูหยินเหยียนเข้ามาในห้อง ก็เห็นบุตรสาวซึ่งสวยปานเทพเซียนในภาพวาด นางถึงกับตกตะลึง
นางตื่นเต้นจนคว้ามือของบุตรสาว “ลูกข้า หากคุณชายเยี่ยนเห็นเจ้า ชีวิตนี้จักต้องไม่อยากเห็นสตรีอื่นเป็นแน่!”
.........................
วันนี้ก็เป็นวันสำคัญของอวี๋หวั่น
โอกาสเป็นสิ่งที่ได้มาอย่างยากลำบาก เธอต้องช่วยลุงใหญ่ทำอาหารอย่างเต็มที่ สร้างชื่อเสียงให้ได้ หลังจากนี้หากมีคนสั่งอาหารเพิ่มขึ้น เธอก็จะไม่ต้องกังวลว่าไม่มีเงินค่าอาหารและค่าหมออีกแล้ว
เธอจัดการถอนขนเป็ดจนสะอาดเรียบร้อย บนตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด อาจฟังดูน่ากลัวไปสักหน่อย ทว่าเธอมิได้ใส่ใจ รีบไปหั่นหัวผักกาดและมันเทศต่อ
อาหารชั้นเลิศหนึ่งสำรับ นอกจากจะต้องรสชาติดีแล้ว การตกแต่งจานก็นับว่าสำคัญมาก
เธอหั่นได้สวยงาม สีขาวเป็นกลีบดอกไม้ สีม่วงเป็นขอบ และสีเหลืองเป็นเกสรดอกไม้ บนกลีบดอกไม้ยังมีหยดน้ำ วางซ้อนกันเป็นชั้นๆ ดูน่ากิน มิใช่การนำอาหารมากองสุมกันแล้วหั่น แต่เหมือนกับเด็ดลงมาจากต้นเสียมากกว่า
“ท่านพี่”
เถี่ยตั้นน้อยเดินมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
อวี๋หวั่นวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่ “มีอะไร หิวแล้วหรือ”
เถี่ยตั้นน้อยพยักหน้า
ช่วงนี้เขากินเยอะ กินไปเพียงไม่นานก็หิวอีกแล้ว
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหาร เนื้อในหม้อยังต้มไม่สุก
โชคดีที่อวี๋หวั่นเตรียมการเอาไว้แล้ว “พี่เอาชงโหยวปิ่งมา เดี๋ยวพี่ไปหาเตา แล้วจะเอาไปอุ่นให้ร้อน”
อวี๋หวั่นเดินไปหยิบเตาไฟใบเล็กในกระโจมไม้ไผ่ เธอหามุมเงียบๆ นั่งลงจุดไฟ วางกระทะใบเล็ก แล้วใส่น้ำมันลงไปหนึ่งช้อน จากนั้นก็วางชงโหยวปิ่งแผ่นกลมใหญ่ลงไป กลิ่นหอมของชงโหยวปิ่งทอดก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว
เถี่ยตั้นน้อยย้ายเก้าอี้ไม้มา
หลังจากที่ชงโหยวปิ่งร้อนแล้ว อวี๋หวั่นก็ดับเตาไฟจนเหลือเพียงถ่านไม้ร้อนๆ ใต้กระทะ
“ท่านพี่ ท่านไปทำงานเถอะ ข้ากินเองได้!” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวอย่างรู้ความ
“อื้ม” อวี๋หวั่นกลับไปทำงานต่อ
ปล่อยให้เถี่ยตั้นน้อยนั่งกินต่อไป
ชงโหยวปิ่งไส้เนื้อแพะต้มหัวผักกาดอันนี้ อวี๋หวั่นทำด้วยตนเอง กลิ่นหอมมาก แต่รสชาตินั้น…
“ข้าไม่ได้เป็นน้องชายที่เลือกกิน” เถี่ยตั้นน้อยพูดพร้อมสูดลมหายใจ
................................................


บทที่ 41 เด็กๆ อยู่ที่ใด
ขากลับ อวี๋หวั่นและน้องชายนั่งกับคุณหนูไป๋ สามพ่อลูกนั่งด้วยกันอีกคันหนึ่ง ส่วนอีกสามคันที่เหลือด้านหลังบรรทุกของค่อยๆ เคลื่อนตามมาติดๆ
หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์สกุลไป๋ เกล็ดหิมะลอยละล่อง รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไปบนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยหิมะ ส่งเสียงกลุกกลักๆ
เถี่ยตั้นน้อยเล่นสนุกจนเหนื่อย จึงนอนหลับไปในอ้อมอกของอวี๋หวั่น
ตลอดทางนั้นช่างเงียบงัน
เมื่อมาถึงหอหยกขาว ตำบลเล็กๆ แห่งนี้ก็หลับไหล ประตูใหญ่ของหอหยกขาวก็ปิดไปเสียแล้ว
“จะให้ข้าเรียกคนหรือไม่” อวี๋เฟิงกระโดดลงจากรถม้า เดินมายังรถม้าของอวี๋หวั่น เอ่ยถามผ่านม่านซึ่งกั้นอยู่
สีหน้าของคุณหนูไป๋กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง นางตอบ ‘อืม’ ในลำคอ
อวี๋เฟิงจึงรีบไปเคาะประตูหอหยกขาว
ผู้ที่มาเปิดประตูเป็นท่านลุงบ่าวเก่าแก่ซึ่งติดตามฮูหยินคนก่อนมา หลังจากที่ฮูหยินคนก่อนล่วงลับไป เขาและภรรยาได้ติดตามรับใช้ไป๋ถัง ทุกวันนี้ทั้งคู่อาศัยอยู่ที่หอหยกขาว มิได้เข้าไปข้องเกี่ยวกับกิจการภัตตาคาร เพียงแต่คอยดูแลไป๋ถังเท่านั้น
“เป็นคุณหนูเองหรือ” เมื่อเห็นไป๋ถังลงจากรถม้า ท่านลุงก็มิได้แสดงอาการตกใจมากนัก เขาถือตะเกียง และเชิญไป๋ถังให้เข้าไปด้านใน
“ช้าก่อน” ก่อนอวี๋หวั่นจะขึ้นรถม้า เธอได้เลือกของขวัญเอาไว้ “ไม่ใช่ของมีค่าอะไร หวังว่าคุณหนูไป๋จะไม่รังเกียจ”
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มิได้ถามว่าเพราะเหตุใดจึงให้ของกับนาง แต่ก็มิได้ปฏิเสธ
อวี๋หวั่นมิได้เคืองโกรธที่นางทำสีหน้าบูดบึ้ง เด็กนั้นหนา เมื่อรู้สึกเศร้า ก็จะอารมณ์ไม่ดีไปพักหนึ่ง
อวี๋หวั่นยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “เดี๋ยวข้าถือขึ้นไปให้”
“อืม”
ครั้งนี้ตอบกลับมาหนึ่งคำแล้ว
“ข้าถือให้” ท่านลุงเข้าไปช่วยอวี๋หวั่น
“ข้าเอง ข้าเอง!” อวี๋เฟิงสาวเท้าขึ้นมาข้างหน้า รับของส่วนใหญ่ไป เหลือไว้เพียงกล่องขนมสองใบที่ถือไม่ไหว จึงให้อวี๋หวั่นช่วยถือไปอีกแรง
ท่านลุงเดินไปปลุกภรรยา ทั้งคู่เข้าครัวไปต้มน้ำและทำของกินเล่นให้ไป๋ถัง
อวี๋เฟิงและอวี๋หวั่นตามไป๋ถังไปยังหลังบ้าน
ท่านลุงจุดตะเกียงในห้องเอาไว้ อวี๋เฟิงก้มหน้าก้มตาเดินไปยังห้องนั้น เขาเดินเร็วกว่าอวี๋หวั่นและไป๋ถังเสียอีก
“ไอหยา” อวี๋หวั่นนึกบางอย่างออก แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเรียกอวี๋เฟิง อวี๋เฟิงก็ถือห่อของขนาดใหญ่เดินเข้าไปในห้องเสียแล้ว
ชั่วประเดี๋ยวเดียว อวี๋เฟิงก็เดินหน้าแดงออกมาจากห้อง
“ข้า ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!” เขาเดินสวนกับไป๋ถัง พูดจาตะกุกตะกัก เมื่อพูดจบก็ขยับคอคล้ายกับกำลังเมื่อยล้า แล้วรีบเดิน (วิ่ง) ออกไปจากหอหยกขาว
ไป๋ถังกำลังวิตกกังวลกับเรื่องของตน จึงไม่ได้ยินที่อวี๋เฟิงพูดแม้แต่น้อย และมิได้สังเกตเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของเขา
ก่อนที่จะเดินข้ามธรณีประตู นางหยุดฝีเท้าลง ดูคล้ายกับกำลังพึมพำหรือกำลังอธิบาย “เมื่อก่อนท่าพ่อข้ามิได้เป็นเช่นนี้ ตอนที่ข้ายังเด็ก เขาดีกับข้ามาก”
“ข้าเข้าใจ” อวี๋หวั่นพยักหน้า “ของนี่ให้ท่าน”
ไป๋ถังรับกล่องขนมทั้งสองกล่องมา
อวี๋หวั่นกล่าวอำลา และหันหลังกลับหมายจะเดินออกทางประตูใหญ่
“ขอบคุณ”
อยู่ๆ ไป๋ถังก็พูดขึ้น ไม่รู้ว่านางขอบคุณอวี๋หวั่นเรื่องอะไร
อวี๋หวั่นหันหน้าไปแล้วยิ้มให้นาง “อื้ม”
…...
ไป๋ถังมิได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนสกุลอวี๋ก็ตั้งใจไม่เอ่ยถาม แต่ถึงแม้มิได้ถาม ก็ไม่ได้หมายความว่าพวก
เขาเดาไม่ออก แปดในสิบส่วนก็คือฮูหยินไป๋รู้สึกว่าตนถูกไป๋ถังรังแก จึงไปฟ้องนายท่านไป๋ นายท่านไป๋เอ็ดว่าไป๋ถังไม่ควรหักหน้าแม่เลี้ยงเพียงเพื่อปกป้องคนนอก คุณหนูไป๋ระเบิดโทสะ และนางจะกล้ำกลืนความเศร้านี้อย่างไร?
บิดาและบุตรสาวทะเลาะกันรุนแรง
“คุณหนูไป๋ช่างน่าสงสารนัก” อวี๋เฟิงทอดถอนใจขณะเดินกลับไปยังรถม้า
อวี๋ซงมองพี่ชายของตน “นางน่าสงสารหรือ? นางไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง เรื่องเสื้อผ้า เงินทองของสกุลไป๋มีมากจนใช้ทั้งชีวิตก็ไม่หมด! หากนางน่าสงสาร แล้วพวกเราเรียกว่าอะไรเล่า? ตัวพี่เองแทบจะไม่มีกินอยู่แล้ว ยังจะมาสงสารคุณหนูสกุลใหญ่! พี่ใหญ่ท่านโง่หรือเปล่าเนี่ย!”
อวี๋เฟิงไอโขลกจนหน้าแดง
มุมปากอวี๋หวั่นยกขึ้นเล็กน้อย
……
หากไม่นับเรื่องเบาะแว้งกับฮูหยินไป๋ การไปเยือนคฤหาสน์สกุลไป๋ในครั้งนี้ นับเป็นประสบการณ์ที่ดียิ่ง
ต้มพะโล้ของพวกเขาได้รับคำชื่นชมอย่างมากจากบรรดาแขกที่มาร่วมงาน หลายคนถึงกับถามว่าคฤหาสน์สกุลไป๋เชิญพ่อครัวมาจากที่ใด เมื่อได้ยินว่ามิใช่พ่อครัวจากคฤหาสน์สกุลไป๋ และมิใช่พ่อครัวของหอหยกขาว ก็มีผู้ที่ต้องการเชิญคนสกุลอวี๋ไปทำงานที่บ้านของตน
อวี๋หวั่นและลุงใหญ่ตอบปฏิเสธและกล่าวขอบคุณสำหรับน้ำใจที่พวกเขามอบให้ พวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นการสั่งอาหารแทน เมื่อวานมีตระกูลใหญ่ทั้งหมดสามตระกูลสั่งอาหารจากพวกเขา หากมิใช่เพราะอวี๋หวั่นกังวลว่างานจะยุ่งจนเกินไปจึงมิได้ตอบรับไป ก็คงจะมีงานมากกว่านี้
ที่กล่าวมาข้างต้นคือเงินที่พวกเขาหาได้ ยังมีที่เถี่ยตั้นน้อยหาได้อีก
เถี่ยตั้นน้อยหามาได้มากสักหน่อย
ทั้งครอบครัวรวมไปถึงนางเจียงซึ่งป่วยกระเสาะกระแสะ ใช้เวลาตลอดช่วงเช้าในการตรวจสอบของทั้งสามคันรถ
ของทั้งหมดมิใช่เครื่องเงินเครื่องทอง ทว่าเป็นแป้งชาดชั้นดี ผ้าไหมและผ้าต่วน หนังสัตว์หายาก ภาพเขียนโบราณ รวมไปถึงอาหารขึ้นชื่อของบางพื้นถิ่น
ผ้าไหมและผ้าต่วนพวกเขาไม่ได้ใส่ ก็สามารถนำไปขายที่ตลาดผ้าได้
หนังสัตว์สามารถใส่ไว้ข้างใต้ผ้าฝ้าย เพื่อป้องกันลมและทำให้อบอุ่น
สำหรับเหยือกแปลกๆ และภาพเขียนนั้น…
“เหยือกนี้ใหญ่ นำไปใส่ผักดองได้พอดี”
เหยือกดินเผาจากราชวงศ์ก่อนถูกป้าใหญ่นำไปดองผักเสียแล้ว
“โถเล็กใบนี้เล็กไปสักหน่อย นำไปเลี้ยงลูกปลาก็ได้”
โถแก้วใสซึ่งเป็นบรรณาการจากทิเบตถูกอวี๋ซงนำไปใช้เลี้ยงลูกปลา
แก้วหยกถูกนำไปใส่น้ำให้ไก่กิน
อ่างล้างหน้าสัมฤทธิ์ถูกนำไปแช่เท้า
“บนผนังมีรูอยู่รูหนึ่ง ลมเข้ามาอยู่เนืองๆ”
ภาพเขียนซึ่งศิลปินคนแรกของวังหลวงได้รังสรรค์เอาไว้ ก็ถูกนำไปแปะบนผนังดินในห้องครัวแล้วเช่นกัน…
……
อีกด้านหนึ่ง ฮูหยินเหยียนรู้สึกอดสูยิ่งนักจนเป็นลมไปกลางงานเลี้ยง สามวันให้หลังจึงจะฟื้นขึ้นมา ในวันนั้น แขกเหรื่อต่างได้เห็นสกุลเหยียนถูก ‘ทำให้อับอาย’ และดังคำพังเพยที่ว่า ‘เรื่องดีไม่ออกไปไหน เรื่องร้ายแพร่ไปหมื่นหลี่’ เพียงไม่นาน เรื่องอัปยศเกี่ยวกับเหยียนหรูอวี้ก็แพร่ออกไปทั่วเมืองหลวง เมื่อฮูหยินเหยียนได้ยินเข้า ถึงกับต้องเบือนหน้าหนี
เหยียนหรูอวี้ถือน้ำแกงโสมเข้ามานั่งข้างเตียง “ท่านแม่ ท่านต้องรักษาเนื้อรักษาตัว”
ฮูหยินเหยียนจะรักษาเนื้อรักษาตัวได้อย่างไรเล่า สกุลเหยียนของพวกเขาต้องโทษคดีลอบปลงพระชนม์รัชทายาท ต้องใช้ความสัมพันธ์กับคุณชายเยี่ยนจึงจะกลับมาเป็นเช่นนี้ได้ หากคุณชายเยี่ยนปฏิเสธการแต่งงาน พวกเขาไม่ต้องกลับไปนอนในคุกหรอกหรือ?
“ลูกอวี้…” ฮูหยินเหยียนยั้งมือของเหยียนหรูอวี้ที่กำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นาง และมองไปยังบุตรสาว “เจ้ารีบคิดหาวิธี อย่าให้คุณชายเยี่ยนยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ได้!”
“เขายกเลิกไม่ได้หรอก” เหยียนหรูอวี้หลุบตา ใช้ช้อนคนน้ำแกงโสมพลางกล่าวว่า “ข้าให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือ?”
ฮูหยินเหยียนพึมพำว่า “เลือดเนื้อเชื้อไข...ใช่ ใช่แล้ว เจ้ายังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเยี่ยนจิ่วเฉา! เขาต้องเรียกพวกเจ้าแม่ลูกกลับไปเป็นแน่!”
เหยียนหรูอวี้ตักน้ำแกงป้อนให้ฮูหยินเหยียน “ท่านแม่วางใจเถิด ข้าจัดการไว้อย่างดี อีกสองวัน เด็กๆ ก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว”
................................................


บทที่ 40 เผชิญหน้าท่ามกลางฝูงชน
ผู้ดูแลบ้านเผยสีหน้าเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาถูกเหยียบไว้ด้วยแรงมหาศาล ขยับไปไหนไม่ได้แม้แต่น้อย
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ทำให้ผู้คนต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้ดูแลบ้านจะพูดขึ้นแล้วลงมือเลย แต่ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะทำไม่สำเร็จ
ผู้คนต่างเบนสายตาไปจับจ้องอยู่ที่อวี๋หวั่นพร้อมกัน
พวกเขามิได้รู้สึกเห็นใจผู้ดูแลคฤหาสน์สกุลไป๋ พวกเขาเชื่อว่าคนสกุลอวี๋ไม่ผิด เพียงแต่มือไม้ของเด็กคนนี้ออกจะไวไปสักหน่อย พวกเขายังไม่ทันสังเกตว่านางเคลื่อนไหวอย่างไร ก็พบว่าผู้ดูแลบ้านถูกนางเหยียบ และลงไปนอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้นเสียแล้ว…
“นางเด็กบ้านนอกนี่ใจกล้านัก! กล้ามาทำเรื่องชั่วช้าในคฤหาสน์สกุลไป๋!” ฮูหยินไป๋กล่าวด้วยโทสะพลุ่งพล่าน
ลุงใหญ่และอวี๋เฟิงก็มีสีหน้าถมึงทึงขึ้นมาทันที
“ยังไม่หลีกไปอีก!” ฮูหยินไป๋แผดเสียงพร้อมสะบัดแขนเสื้อ
ฮูหยินไป๋แม้ชาติกำเนิดจะไม่สูง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นถึงนายหญิงของสกุลไป๋ เด็กบ้านนอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไร้ที่พึ่งพิงอย่างอวี๋หวั่น ไม่มีทางอยู่ในสายตาของนาง
ก็มิได้เก่งกาจอะไร นางไม่เชื่อ คฤหาสน์สกุลไป๋มียามรักษาการณ์ตั้งมากมายเช่นนี้ จะจับนางเด็กบ้านนอกคนนี้ไม่ได้เชียวรึ!
“พวกเจ้ายืนงงกันอยู่ไย? ยังไม่ไปเรียกยามมาอีก!” ฮูหยินไป๋สั่งบ่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
บ่าวผู้นั้นได้สติกลับมาหลังจากที่กำลังตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ก่อนหน้า นางเหลือบไปมองอวี๋หวั่นด้วยความ
หวาดกลัว สายตาเย็นเยียบคู่นั้นทำให้บ่าวสะดุ้งโหยง “ฮู...ฮูหยิน...ท่านว่าเราต้อง...”
ฮูหยินไป๋หมดความอดทน “บอกให้ไปเจ้าก็ไปสิ! พูดพล่ามอะไร!”
บ่าวมิกล้ารอช้า วิ่งออกไปเรียกยามด้านนอก
ยามเข้ามาอย่างรวดเร็ว
บัดนี้ ผู้ดูแลบ้านซึ่งถูกอวี๋หวั่นเหยียบอยู่นั้น ได้เป็นลมไปแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกอวี๋หวั่นเหยียบ หรือเป็นเพราะเขาตกใจกลัวกันแน่
“ฮูหยิน” หัวหน้ายามรักษาการณ์เดินเข้ามาประสานมือคำนับฮูหยินไป๋
ฮูหยินไป๋ยกยิ้มอย่างพอใจ ชี้ไปยังอวี๋หวั่น “พวกเจ้า จับนางให้ข้าที!”
หัวหน้ายามมองไปยังอวี๋หวั่น และเอ่ยขึ้นด้วยความลำบากใจว่า “ฮูหยิน พวกเขาคือคนที่คุณหนูเชิญมา จับพวกเขาเช่นนี้เกรงว่าคงไม่เหมาะ ขอเรียนถามฮูหยิน ว่าแม่นางท่านนี้ทำผิดอันใดหรือ”
ยามผู้นี้นับว่าทำหน้าที่ได้รอบคอบดี สามพ่อลูกลอบถอนหายใจ
ฮูหยินไป๋กลับรู้สึกไม่สบอารมณ์ ไป๋ถังเชิญมา พวกเขาก็ไม่กล้าจับเสียแล้ว พวกเขายังเห็นข้าเป็นนายหญิงของบ้านอยู่หรือไม่?
“เจ้าหมายความว่า...เจ้าจะไม่ฟังที่ข้าพูดรึ?” ฮูหยินไป๋ถามแดกดัน
หัวหน้ายามตอบอย่างสุภาพว่า “ข้าน้อยมิได้หมายความว่าอย่างนั้นขอรับ ข้าน้อย...”
“ได้” ฮูหยินไป๋กล่าวพูดตัดบทอย่าง ‘ใจกว้าง’ “ข้าเข้าใจหน้าที่ของพวกเจ้า แต่ข้าจะบอกให้พวกเจ้าฟังเช่นกัน ว่านางขโมยของขวัญจากคฤหาสน์สกุลไป๋ ทั้งยังทำร้ายร่างกายผู้ดูแลบ้านด้วย พวกเจ้าว่านางควรถูกจับหรือไม่เล่า”
“เอ่อ...” หัวหน้ายามมองไปยังผู้ดูแลบ้านซึ่งนอนสลบอยู่บนพื้น และมองไปยังของขวัญที่กองพะเนินเป็นภูเขา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ฮูหยินไป๋ทนไม่ไหว “โจรเข้ามาที่บ้าน หากพวกเจ้าไม่ช่วยจับ สกุลไป๋จะเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำไม!”
“ฮูหยินไป๋ คนที่ท่านจะใส่ร้ายป้ายสีก็คือพวกข้า เหตุใดจะต้องไปสร้างความลำบากใจให้แก่ยามรักษาการณ์บ้านท่านด้วยเล่า?” อวี๋หวั่นกล่าวเสียงค่อย
“ใครใส่ร้ายป้ายสีพวกเจ้า?” ฮูหยินไป๋กล่าวพลางเหยียดตัวตรง
อวี๋หวั่นจึงพูดว่า“ที่ท่านพูดว่าพวกเราเป็นโจร ข้าใคร่ขอถามสักนิดว่าพวกเราขโมยสิ่งใด”
ฮูหยินไป๋ตอบ “ก็ของขวัญน่ะสิ!”
อวี๋หวั่นกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ในเมื่อฮูหยินไป๋ยืนกรานว่าของเหล่านี้เป็นของสกุลไป๋ เช่นนั้นมิสู้ให้นำรายการของออกมาสำแดงต่อหน้าทุกคน จะได้รู้กันว่าของเหล่านี้ได้รับมาจากแขกท่านใดดีกว่าหรือ”
ฮูหยิบไป๋ตะลึงงันไปทันที
“ทำไมเล่า ฮูหยินไป๋ไม่กล้าหรือ?” อวี๋หวั่นกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
ฮูหยินไป๋คิ้วกระตุก ทว่ามิได้ตอบอวี๋หวั่น “ข้าว่าเด็กคนนี้หากไม่ประสีประสา ก็คงแสร้งทำเป็นไม่ประสีประสา วันนี้แขกเหรื่อที่มาร่วมงานที่คฤหาสน์สกุลไป๋มีมากนัก ย่อมต้องได้รับของขวัญมาเป็นจำนวนมาก เกรงว่านับไปสามวันสามคืน ก็คงนับไม่หมด...”
“งั้นก็นับไปสามวันสามคืน” อวี๋หวั่นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทางที่ดี เรียกคนจากทางการมาด้วย เรียกชาวบ้านในเมืองหลวงมาด้วย ให้ทุกคนมาเป็นพยาน จะได้เห็นกันถ้วนทั่วว่าพวกเราไม่ได้ขโมยของของสกุลไป๋”
“เจ้า...” ฮูหยินไป๋โมโหจนหน้าแดงก่ำ “เจ้าเป็นใคร! อยากจะตรวจรายการของ ข้าก็ต้องให้เจ้าตรวจอย่างนั้นรึ?”
“ฮูหยินไม่ยินดีให้ตรวจสอบ เช่นนั้นข้าก็คงต้องไปเชิญคุณหนูไป๋เสียแล้ว พี่ชายท่านนี้ รบกวนท่านไปเชิญคุณหนูไป๋ บอกนางว่าทางนี้เกิดเรื่องที” ประโยคสุดท้าย อวี๋หวั่นบอกกับหัวหน้ายาม
ฮูหยินไป๋จ้องหัวหน้ายามด้วยความเกรี้ยวกราด “เจ้ากล้าไปรึ!”
“เหตุใดเขาจะไม่กล้า”
ไป๋ถังเดินออกมาจากฝูงชน
เมื่อเห็นไป๋ถัง ฮูหยินไป๋ก็หน้าถอดสีทันที
“คุณหนูไป๋” อวี๋หวั่นกล่าวทักทาย
ไป๋ถังเดินมาอยู่ข้างกายอวี๋หวั่น หยิบรายการของปึกหนึ่งมาจากพ่อบ้านติง และกล่าวกับฮูหยินไป๋ว่า “รายละเอียดของงานเลี้ยงอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าไม่รู้หนังสือใช่หรือไม่ ข้าจะให้คนอ่านให้ แต่หากเจ้ารู้หนังสือ เจ้าก็อ่านเอาเอง”
นางกล่าวอย่างไม่เกรงใจ ฮูหยินไป๋โกรธจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว
“ท่านพี่ไป๋ พวกเราไม่ได้ขโมยของนะขอรับ” เถี่ยตั้นน้อยเดินเข้ามา
ไป๋ถังตอบ “ข้ารู้ ข้าเชื่อพวกเจ้า”
“หากเจ้ายืนกรานจะปกป้องหัวขโมยพวกนี้ ก็ปกป้องต่อไปเถอะ! เรื่องในคฤหาสน์หลังนี้ ข้าจะไม่ยุ่งแล้ว!” ฮูหยินไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงแดกดัน แล้วก็เดินกระแทกกระทั้นออกไปด้วยความโมโห
“แยกย้ายไปได้แล้ว” คุณหนูไป๋กล่าวกับผู้คนที่มามุงดู และไม่ลืมที่จะสั่งพ่อบ้านติง “เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เจ้าอย่าลืมตบรางวัลพวกเขาแทนข้าด้วย”
เมื่อได้ยินว่ามีรางวัล ฝูงชนต่างก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แล้วตามพ่อบ้านติงไปยังห้องบัญชี
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษด้วย ทำให้พวกเจ้าต้องเจอเรื่องเช่นนี้”
อวี๋หวั่นตอบ “พวกเราต่างหากที่ต้องกล่าวขอโทษ ทำให้ท่านลำบากแล้ว”
มิใช่ว่าทุกคนจะกล้าหักหน้าคนในสกุลเพื่อปกป้องคนนอก แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแม่เลี้ยงที่ปกติแล้วไม่ค่อยลงรอยกันก็ตาม
ไป๋ถังตอบกลับว่า “วันนี้ข้าฟังคำพูดดีๆ มามากพอแล้ว ไม่ต้องพิธีรีตองเกรงใจกันไปมา ตอนนี้ก็ช้ามากแล้ว ข้าจะไปเตรียมรถม้าส่งพวกเจ้ากลับบ้าน”
อวี๋หวั่นอมยิ้มมุมปาก “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“แล้วท่านเล่า?” อวี๋เฟิงถามขึ้น
ลุงใหญ่ถลึงตาใส่บุตรชาย “วันเกิดของนายท่านไป๋ คุณหนูไป๋ก็ต้องอยู่บ้านฉลองวันเกิดกับท่านพ่อของนางน่ะสิ”
 รอยยิ้มเขินอายของดรุณีที่เห็นได้ไม่บ่อยนัก ได้ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของคุณหนูไป๋
“คุณหนู นายท่านเรียกขอรับ” ขณะที่ไป๋ถังจะไปจัดการเรื่องรถม้า เด็กรับใช้ข้างกายของนายท่านไป๋ก็เข้ามา
ไป๋ถังมองไปยังอวี๋หวั่น “พวกเจ้ารอที่นี่เถิด อีกประเดี๋ยวรถม้าก็มาแล้ว”
อวี๋หวั่นพยักหน้า
ไป๋ถังเดินไปพบนายท่านไป๋พร้อมกับเด็กรับใช้
ผ่านไปไม่นาน ก็มีรถม้าหลายคันเคลื่อนเข้ามาดังคาด สามคันสำหรับบรรทุกของ อีกสองคัน…
ที่จริงพวกเขาทั้งหมดนั่งเพียงคันเดียวก็พอแล้ว
อวี๋หวั่นชะงักไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอจึงเดินไปยังด้านหน้าของรถม้าคันสุดท้าย ค่อยๆ แง้มม่านออก ก็เห็นคุณหนูไป๋นั่งอยู่ข้างใน
คุณหนูไป๋ที่ดูกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาเมื่อครู่ บัดนี้ดูประหนึ่งเด็กน้อยที่เศร้าสร้อย นางนั่งหลังตรง สองมือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ขอบตาแดงก่ำ ใบหน้ามีน้ำตาเม็ดใหญ่หยดลงมา
...................................................


บทที่ 42 เด็กน้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำสามคน
ณ จวนสกุลเกา
เกาหย่วนยืนอยู่ที่ทางเดิน ลมพัดหวีดหวิว เขามองตรงไปยังลานบ้านซึ่งมีเกล็ดหิมะปลิวว่อน
ฉีหลินมิได้นอนหลับเหมือนเคย เขาวางแผนที่จะออกไป ‘เติบโต’ ในตอนกลางดึก ไปเดินเล่นในสถานที่ที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อเปิดประตูออกมา กลับเห็นท่านปู่ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าประตู เข่าของเขาแทบจะทรุดลงไปกับพื้น!
แต่เขาก็พบว่าท่านปู่มิได้สังเกตเห็นเขาเลย
เขาลอบถอนหายใจ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินตรงไปยังท่านปู่ พร้อมเอ่ยขึ้นว่า “ท่านปู่ อากาศหนาวเพียงนี้ ไยท่านจึงมายืนตากลมเช่นนี้เล่า?”
สายตาของเกาหย่วนยังคงจับจ้องไปยังเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อน “อากาศจะเปลี่ยน[footnoteRef:1]แล้ว” [1: อากาศเปลี่ยน มีความหมายโดยนัยคือ มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง]
“อากาศเปลี่ยน?” ฉีหลินมองไปยังท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยหิมะ และเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่า “หนาวถึงเพียงนี้แล้ว ยังจะเปลี่ยนไปอย่างไรได้”
ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง บุตรของข้าอยู่ที่ใด
หัวหน้าสำนักบัณฑิตเกา ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งหนึ่ง ข้าจะนับถึงสาม หากเจ้าไม่บอกว่าบุตรของข้าอยู่ที่ใด ข้าก็จะฆ่าหลานชายของเจ้าเสีย
เกาหย่วนหลับตาลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน
“ยังเหลืออีกสองวัน...อีกสองวันก็จะหายไปแล้ว...”
เสียงของเขาช่างแผ่วเบา แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่หูของฉีหลินนั้นดีเยี่ยม
ฉีหลินกล่าวอย่างฉงนใจ “อะไรหายไปหรือขอรับ ใครหายไป”
ช่วงนี้ท่านปู่ทำตัวแปลกเสียจริง…
……
อวี๋หวั่นตื่นขึ้นเพราะเสียงเคี้ยวกร้วมๆ เมื่อหันไปก็พบว่าด้านข้างมีก้อนกลมๆ อยู่ เถี่ยตั้นน้อยกำลังคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม ในมือกำลังถือขนมดอกไห่ถังกรอบนอกนุ่มในรสชาติหอมหวานเอาไว้ ค่อยๆ ยัดใส่ปากทีละคำๆ
เขาคิดว่าเสียงไม่ดัง แต่ไม่รู้เลยว่าเสียงกลับดังจนทำให้อวี๋หวั่นสะดุ้งตื่น
อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก
สองคืนมานี้เธอได้ยินเสียงหนูแทะของจากที่ใดก็ไม่รู้ แท้จริงแล้วมิใช่ความฝัน และมิใช่หนูด้วย แต่เป็นเถี่ยตั้นน้อยที่แอบกินขนมนั่นเอง
“พี่บอกเจ้าไปกี่รอบแล้ว ว่าไม่ให้กินอะไรตอนกลางคืน จะทำให้ฟันผุ เจ้ารู้หรือไม่”
เมื่อเสียงของอวี๋หวั่นดังขึ้น เสียงจากใต้ผ้าห่มก็เงียบไป
อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก “เอาละ ฟ้าสางแล้ว อยากกินก็ลุกขึ้นมากินเถอะ”
เถี่ยตั้นน้อยไม่ลุก
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงคล้ายของแตกดังมาจากในครัว
อวี๋หวั่นมองไปยังทิศทางของเสียง ตีก้นของเถี่ยตั้นน้อยผ่านผ้าห่มหนึ่งที “เดี๋ยวพี่ค่อยกลับมาจัดการเจ้า”
เมื่อกล่าวจบ เธอก็สวมเสื้อผ้า แล้วก็เปิดประตูหลังบ้านให้อวี๋เฟิง
พวกเขาได้รับคำสั่งซื้ออาหารสามชุด ทั้งหมดมีเนื้อแพะต้มพะโล้ขาวสามสิบจิน เป็ดสิบตัวและขาหมูยี่สิบขาต้มพะโล้แดง เต้าหู้ต้มพะโล้เหลือง สิบจิน ไส้ใหญ่ต้มพะโล้ห้าจิน หมูสามชั้นพะโล้สิบห้าจิน วันนี้เป็นวันส่งมอบของ สถานที่ก็คือหอหยกขาว
ทว่าอวี๋เฟิงมิได้มาเรียกอวี๋หวั่นไปส่งของด้วยกัน เขานำซาลาเปามาให้อวี๋หวั่น “ซาลาเปาเพิ่งขึ้นจากหม้อ มีไส้ผักกาดขาว ไส้เนื้อแพะ แล้วก็ไส้น้ำตาลทรายแดง”
“ขอบคุณมากพี่ใหญ่” อวี๋หวั่นรับตะกร้ามา ตั้งเตาไฟ แล้วนำซาลาเปามาอุ่นบนเตา หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ ก็หยิบซาลาเปาไส้น้ำตาลทรายแดงมาลูกหนึ่ง และออกไปพร้อมอวี๋เฟิง
พวกเขาเช่าเกวียนของบิดาของซวนจื่อเล่มเดียวกับที่เคยนั่งเมื่อสองวันก่อนไปยังตำบล
ในตัวตำบลดูคึกคักกว่าปกติ รถม้าและเกวียนขวักไขว่ไปมา ผู้คนเดินเบียดเสียดกันไหล่ชนไหล่ บ้างก็กำลังจะกลับเมืองหลวง บ้างก็เพิ่งกลับจากเมืองหลวง ภัตตาคารและโรงเตี๊ยมคนแน่นขนัด แม้แต่หอมรกตที่ถูกหอหยกขาวช่วงชิงลูกค้าไปกว่าครึ่ง บัดนี้ก็มีลูกค้าเป็นจำนวนมาก
สองพี่น้องยกต้มพะโล้เข้ามาในหอหยกขาว
“พี่น้องสกุลอวี๋มาแล้วหรือ?” ผู้จัดการโจวเดินยิ้มร่าออกมา
“ผู้จัดการโจว” อวี๋หวั่นเอ่ยทักทาย “พวกเรามาส่งอาหาร”
ผู้จัดการโจวกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “มากันเร็วจริงๆ พวกเขายังไม่มาหรอก แต่ไม่เป็นไร คุณหนูได้ให้เงินไว้แล้ว หากพวกเขาไม่มา พวกเจ้าก็เอาอาหารไว้ที่นี่ ข้าจ่ายเงินให้พวกเจ้าก่อน”
อวี๋หวั่นมิได้ปฏิเสธ “เช่นนั้นต้องรบกวนผู้จัดการโจวแล้ว”
“เรื่องเล็ก!” ผู้จัดการโจวโบกมือ หันหลังไปตรวจสอบของ
อวี๋เฟิงก็โพล่งขึ้นมาว่า “คุณหนูไป๋ไม่อยู่หรือ?”
อวี๋หวั่นเหลือบมองเขา
ผู้จัดการโจวรู้สึกงุงงง และตอบไปว่า “คุณหนูกลับเมืองหลวงไปแล้ว เกรงว่าจนถึงปีใหม่ก็คงยังกลับมามิได้”
“นางไปเองหรือ?” อวี๋เฟิงถาม
ผู้จัดการโจวหัวเราะ “นายท่านมารับนางกลับไป”
“อย่างนั้นหรือ...” อวี๋เฟิงตกใจเล็กน้อย
อวี๋หวั่นก็ตกใจเช่นกัน เดิมทีคิดว่านายท่านไป๋จะลำเอียงเข้ากระดูกดำจนไม่สนใจว่าไป๋ถังจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ดูแล้วก็รักนางมิใช่น้อย เพียงแต่...ฝนตกไม่ทั่วฟ้าเท่าก็นั้นเอง
“เนื้อแพะพะโล้จินละแปดสิบอีแปะ เป็ดพะโล้ตัวละหนึ่งร้อยอีแปะ ขาหมูพะโล้ขาละแปดสิบอีแปะ เต้าหู้พะโล้จินละสิบอีกแปะ...” ผู้จัดการโจวอ่านรายการอาหาร พลางดีดลูกคิดตาม ไม่นานก็คำนวณเงินเสร็จ “ทั้งหมดสี่ตำลึงกับแปดร้อยสี่สิบอีแปะ”
นี่คือราคาอาหารช่วงสิ้นปี สูงกว่าช่วงปกติหนึ่งเท่าตัว
อวี๋หวั่นพึงพอใจเป็นอย่างมาก
หลังจากรับเงินมา อวี๋หวั่นก็กล่าวขอบคุณผู้จัดการโจว
“ข้าจะไปเรียกเกวียน เจ้ารออยู่ที่นี่” อวี๋เฟิงบอก เกวียนของพวกเขาจอดรออยู่ในตรอกด้านซ้ายของหอหยกขาว ตรงนั้นมีบ่าวคอยดูอยู่
อวี๋เฟิงเดินไปแล้ว
อวี๋หวั่นรอเขาอยู่ในห้องโถง ทว่ารออยู่นาน ก็ไม่เห็นอวี๋เฟิงจะนำเกวียนมา อวี๋หวั่นรู้สึกไม่ปกติ จึงรีบรุดไปยังตรอกที่จอดเกวียน
เกวียนยังจอดอยู่ แต่กลับไม่พบอวี๋เฟิง
อวี๋หวั่นถามบ่าวบริเวณนั้น แต่ก็ได้ข้อมูลว่าอวี๋เฟิงมิได้มาเรียกเกวียน
อวี๋หวั่นไปเข้าห้องน้ำและไปตามหาเขาในลานด้านหลัง แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของอวี๋เฟิง
แปลกจริงๆ อวี๋เฟิงมิใช่คนที่ไปไหนโดยไม่บอกกล่าว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาย่อมต้องบอกเธอก่อน
“เจ้าหาพี่ใหญ่อยู่ใช่หรือไม่” บ่าวซึ่งมีหน้าที่กวาดพื้นคนหนึ่งเอ่ยถาม
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ท่านเห็นเขาหรือไม่”
บ่าวผู้นั้นชี้ไปยังตรอกใกล้ๆ อีกตรอกหนึ่ง “เขาไปทางนั้นกับคนกลุ่มหนึ่ง”
ความคิดแรกของอวี๋หวั่นก็คือ อวี๋เฟิงถูกลักพาตัว
อันที่จริง อวี๋หวั่นเดาถูกแล้ว อวี๋เฟิงถูกอันธพาลกลุ่มหนึ่งต่อยและลากไปแล้ว สองพี่น้องนำของมาส่งที่หอหยกขาว อันธพาลเหล่านั้นก็จ้องตาพวกเขาตาเป็นมัน เพียงแต่เหล่าอันธพาลมิได้คาดคิดว่าอวี๋เฟิงไม่ได้เก็บเงินไว้กับตัวเลยแม้แต่น้อย เงินทั้งหมดล้วนอยู่ที่อวี๋หวั่น
อวี๋เฟิงรับเคราะห์เข้าเสียแล้ว
แววตาของอวี๋หวั่นแข็งกร้าวขึ้นทันที “ท่านแน่ใจว่าเป็นตรอกนั้นใช่ไหม”
“แน่ใจ เลี้ยวขวาไป” บ่าวผู้นั้นกล่าวด้วยความมั่นใจ
อวี๋หวั่นกำหมัดแน่น เธอหยิบเคียวจากในตะกร้า และเดินไปยังทิศทางที่บ่าวบอก
“ชู่ว เบาเสียงหน่อย! คนที่จับมายากเช่นนี้ อย่าทำให้ทางการต้องแห่มา!”
ขณะที่อวี๋หวั่นเดินผ่านบ้านร้างหลังหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงบุรุษดังจากด้านใน
อวี๋หวั่นหยุดฝีเท้าลง แล้วก็ได้ยินอีกคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ทางการมาก็ไม่กลัวหรอก พวกเรามีกันเป็นสิบคน!”
แต่เมื่ออวี๋หวั่นกำลังจะยกมีดขึ้นและบุกเข้าไป เธอกลับต้องชะงัก
“อีกอย่าง มิใช่ป้อนยาไปแล้วหรือ? ไม่ตื่นหรอก”
ป้อนยาเขาด้วยหรือ?
ความรู้สึกแปลกประหลาดถาโถมเข้ามาในใจของอวี๋หวั่น
“พวกเจ้ามานี่” ชายผู้เป็นหัวโจกพูดกับคนอื่นๆ เสียงค่อยเรื่องอะไรสักอย่าง ไม่นานประตูก็เปิดออก
อวี๋หวั่นรีบเข้าไปหลบด้านหลังต้นไม้
สักประมาณเจ็ดแปดคนเดินออกไปแล้ว
คนน้อยลงไปครึ่งหนึ่ง อวี๋หวั่นคิดในใจว่าเธอมีโอกาสชนะเพิ่มขึ้น เพียงแต่เธอเองก็ไม่อยากวู่วามบุกเข้าไป
เธอมองต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า เหน็บเคียวไว้ที่เอว ปีนขึ้นไปด้วยมือเปล่า และปีนไปยังกำแพง
“กินข้าวได้แล้ว!”
“มาแล้ว!”
บ้านหลังนี้ดูแล้วไม่ใหญ่นัก แต่มีทางเข้าถึงสองชั้น โชคดีที่บริเวณที่เธอลงมานั้น เป็นปีกด้านในสุดของบ้าน อันธพาลที่เฝ้ายามอยู่ก็กำลังเดินไปยกข้าวที่ห้องครัว อวี๋หวั่นต้องช่วยอวี๋เฟิงออกมาโดยเร็วที่สุด
อวี๋หวั่นเดินมายังด้านหน้าห้องซึ่งถูกลงกลอนเอาไว้ ปลดกิ๊บหนีบผม สะเดาะกลอน และเข้าไปในห้องอย่างไร้สุ้มเสียง
ในห้องช่างเงียบสงัด
ม่านในห้องถูกปลดลงมา บดบังด้านในไว้มิดชิด
หัวใจของอวี๋หวั่นรู้สึกถึงความประหลาดยิ่งกว่าเดิม เพียงพ่อค้าจากชนบท จำเป็นต้องจัดห้องเสียยิ่งใหญ่เพียงนี้เชียวหรือ?
เธอขมวดคิ้วแล้วแง้มม่านดู!
ไหนพี่ใหญ่ของเธอเล่า ที่แท้ก็เป็นเด็กน้อยอายุไม่เต็มสองขวบตัวอ้วนจ้ำม่ำสามคน
.......................................................


บทที่ 38 ขายหน้าประชาชี
ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เสียงฟ้าร้องดังก้อง ลมพัดโหมอย่างบ้าคลั่ง
รถม้าสองคันเคลื่อนเข้ามาด้านหน้าสำนักบัณทิตอย่างอย่างรวดเร็ว
ประตูสำนักบัณฑิตถูกถีบจนพัง เลือดสดๆ สาดเต็มกำแพง ศพของคนที่หนีไม่ทันนอนกองอยู่บนธรณีประตู
เกาหย่วนกระโดดลงจากรถม้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง จนเขาอดรู้สึกคลื่นเหียนมิได้
“ฝูเซิง...ฝูเซิง...ฝูเซิง!” เขานั่งยอง เขย่าร่างไร้วิญญาณซึ่งนอนพาดบนธรณีประตู แต่น่าเสียดายที่ร่างนี้แข็งเสียแล้ว
เขาลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าซีดเผือด ค่อยๆ เดินเข้าไปในสำนักบัณฑิตที่เต็มไปด้วยเลือดไหลนองดุจสายน้ำ
“เฝิงซวี่!”
“อาโย่ว!”
“กู้ชาง!”
เขาเรียกนักเรียนชื่อแล้วชื่อเล่า ทว่าไม่มีใครตอบกลับมา
สายฟ้าฟาดลงบนห้องโถงใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยรอยเลือด เขามองเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ที่บันได
บุรุษผู้นั้นสวมชุดพิธีการสีนิล ร่างสูงยืนตระหง่าน แววตาเย็นเยียบราวกับได้หลอมรวมกับราตรีอันหนาวเหน็บเป็นหนึ่งเดียว
เขาพุ่งเข้ามา เกาหย่วนรู้สึกประหนึ่งตนเห็นอสูรร้ายแห่งรัตติกาล
เกาหย่วนกล่าวด้วยความกลัวและโทสะ “เป็นเจ้า...เป็นเจ้า...ที่ฆ่าพวกเขา...เจ้า...ฆ่าพวกเขาทั้งหมดเลยรึ?”
มุมปากของเขาเชิดขึ้นด้วยความเย็นชา “ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง บุตรของข้าอยู่ที่ใด”
เกาหย่วนเริ่มขอบตาแดงก่ำ “พวกเขาไม่รู้เรื่อง! ไยเจ้าต้องฆ่าพวกเขาด้วย!”
บุรุษกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เช่นนั้นก็หมายความว่าเจ้ารู้เรื่อง?”
เกาหย่วนเกร็งไปทั้งร่าง
“ท่านปู่!”
เสียงควบม้าค่อยๆ ดังขึ้น เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดคนหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างร้อนรน
นัยน์ตาของเกาหย่วนสั่นระริก “ใครให้เจ้าเข้ามา! ยังไม่รีบกลับไปอีก!”
“เหอะ” บุรุษแค่นเสียงหัวเราะ
“ท่านปู่” เด็กหนุ่มปรี่เข้ามาข้างกายเกาหย่วน มองไปยังบุรุษผู้เย่อหยิ่ง คิ้วขมวดเป็นปม “ข้าจำเจ้าได้! เจ้าคือผู้ที่แย่งห้องใหญ่ชั้นบนที่สถานีส่งสาร!”
“กลับไปเร็ว!” เกาหย่วนตะคอกด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ข้าไม่กลับ!” เด็กหนุ่มชักกระบี่ออกมา มองไปยังบุรุษผู้นั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “หากเจ้ากล้าแตะต้องท่านปู่เพียงปลายผม ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!”
บุรุษผู้นั้นได้ยินคำขู่ แต่มิได้เหลือบมองแม้แต่น้อย “หัวหน้าสำนักบัณฑิตเกา ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งหนึ่ง ข้าจะนับถึงสาม หากเจ้าไม่บอกว่าบุตรของข้าอยู่ที่ใด ข้าก็จะฆ่าหลานชายของเจ้าเสีย”
“บังอาจ!” เด็กหนุ่มแผดเสียง
“หนึ่ง”
เม็ดเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของเกาหย่วน
“สอง”
เกาหย่วนกำมือแน่น
“สาม”
“ข้าบอก...” เกาหย่วนร้องลั่น
“ช้าไป”
บุรุษกล่าวจบ ก็แทงดาบยาวเข้าที่ขั้วหัวใจของเด็กหนุ่ม…
“ฉีหลินนนน” เกาหย่วนแผดร้องสุดเสียง พลันลุกขึ้นนั่ง!
เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ขอบเตียงมองมาอย่างประหลาดใจ “ข้าอยู่นี่ ท่านปู่มีอะไรหรือ?”
เกาหย่วนเห็นห้องที่คุ้นตา มองไปยังเด็กหนุ่มเบื้องหน้า แล้วจึงถอนหายใจยาวๆ ครั้งหนึ่ง
เขาปาดเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก และกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าเพียงฝันร้ายเท่านั้น”
“ฝันว่าอะไรหรือขอรับ” ฉีหลินถามด้วยความสงสัย
เกาหย่วนนัยน์ตาเบิกกว้าง “...ลืมไปแล้ว”
“อ้อ” ฉีหลินอุทานขึ้นราวกับเข้าอกเข้าใจ เขาเองเมื่อลืมตาขึ้น ก็จำฝันของตนไม่ได้เช่นกัน “อ้อ ท่านปู่ คำสั่งให้กลับไปรับตำแหน่งของท่านมาถึงแล้ว ตั้งแต่วันนี้ ท่านเป็นหัวหน้าสำนักบัณฑิตแล้ว! เอ๋? ท่านปู่ ทำไมท่านไม่ดีใจเลยเล่า?”
เกาหย่วนมิได้ตอบคำถาม เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จับแขนของของหลานชายแน่น “หลินเอ๋อร์ เจ้าสัญญากับปู่เรื่องหนึ่ง หลังจากวันนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าห้ามไปมีปัญหากับคนผู้หนึ่งเป็นอันขาด”
“ใครหรือ”
“เยี่ยนจิ่วเฉา”
……
ณ ลานหลังคฤหาสน์สกุลไป๋ ชงโหยวปิ่งไส้เนื้อแพะและหัวผักกาดแน่นๆ แผ่นใหญ่สองแผ่นได้ลงไปอยู่ในท้องของเยี่ยนจิ่วเฉาเป็นที่เรียบร้อย
คุณชายกินจนอิ่มหนำสำราญแล้ว รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
เขามองไปยังเด็กน้อยที่นั่งข้างๆ กำลังจะอ้าปากพูด
“ข้าชื่อเถี่ยตั้น!”
คุณชายเยี่ยนหุบปากลง
แล้วเขาก็จะอ้าปากพูดอีกครั้ง
“ข้ามาจากหมู่บ้านเหลียนฮวา!”
คุณชายเยี่ยนหุบปากลงอีกครั้งหนึ่ง
เขาอ้าปากจะพูดเป็นครั้งที่สาม
“ชงโหยวปิ่งนี่ท่านพี่ข้าเป็นคนทำ!”
ช่างจำนรรจาเป็นที่สุด ไม่เพียงแต่พูดเรื่องของตนเอง ยังพูดเรื่องของผู้อื่นด้วย เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้ว!
เยี่ยนจิ่วเฉามองเถี่ยตั้นน้อยด้วยแววตาเศร้าสร้อย
เถี่ยตั้งน้อยถูกมองเช่นนั้นจึงรู้สึกประหม่่า เขายิ้มอย่างเคอะเขิน “ท่านอยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ ข้าไม่ขัดแล้ว”
คุณชายเยี่ยน ‘ไม่พูดแล้ว!’
เยี่ยนจิ่วเฉาสะบัดชายเสื้อ แล้วเดินไปปีนขึ้นบันไดด้วยสีหน้าราบเรียบ
เขามิได้กลัวเสียหน้า แต่ลุงวั่นกลัวเสียหน้า ลุงวั่นมีขอบเขตอยู่เสมอ เขายืนอยู่อีกด้านหนึ่งของกำแพง รอให้เยี่ยนจิ่วเฉากลับมา จึงปรี่เข้ามาด้วยความกังวลใจ “คุณชาย ครั้งนี้ท่านทำเกินไปแล้ว ท่านเป็นถึงคุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองเยี่ยน ไฉนจึงไปกินของสุ่มสี่สุ่มห้าจากเด็กแปลกหน้าเล่า?”
ท่านรู้จักเด็กคนนี้หรือ? ท่านรู้หรือว่าเขาเป็นใคร? ไม่กลัวใครแอบลอบวางยาพิษหรือ?
“อย่ากินของของผู้อื่นสุ่มสี่สุ่มห้าเป็นอันขาด” เยี่ยนจิ่วเฉาเห็นด้วย
ลุงวั่นรู้สึกทึ่ง จากนั้นก็น้ำตาคลอเบ้า พยายามมานานถึงเพียงนี้ ในที่สุดคุณชายที่หัวเแข็งราวกับหินผาก็ฟังเขาแล้ว!
เยี่ยนจิ่วเฉาชี้ไปยังของขวัญสามคันรถด้านหลัง แล้วสั่งองครักษ์ว่า “เอาของเหล่านี้ไปให้เด็กคนนั้น”
เท่านี้ก็เรียกว่าไม่ได้กินของสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วสินะ!
เพราะเขานำของไปแลกมา
ทันใดนั้นลุงวั่นก็รู้สึกเข่าทรุดราวกับมีธนูมาปักทั้งสองข้าง “...”
“ตกใจอะไร มิได้จะไปจวนสกุลเหยียนกันแล้วหรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉามองไปยังลุงวั่นด้วยสายตาขุ่นเคือง
โอ้ ท่านยังจำได้อีกหรือว่าต้องไปจวนสกุลเหยียน?
แต่ว่าไม่มีของขวัญแล้ว! ท่านจะไปมือเปล่าได้อย่างไรกันเล่า?!
ลุงวั่นจนปัญญา เขาทำได้เพียงบอกให้เยี่ยนจิ่วเฉานั่งรอบนรถม้า ส่วนเขาก็รีบกลับไปยังจวนคุณชาย ห่อของขวัญจนมือไม้พันกัน
เนื่องจากไม่มีเวลามาก ของสามคันรถม้าคงรวบรวมไม่ไหว จึงเหลือเพียงหนึ่งคันรถเล็กๆ
หิมะเกาะบนรถจนเป็นน้ำแข็ง กว่าเขาจะลากรถขนของขวัญถึงจวนสกุลเหยียน เยี่ยนจิ่วเฉาก็นอนกอดต้นหอมจีนหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว...
สุดท้ายแล้วเยี่ยนจิ่วเฉาก็มิได้ไปจวนสกุลเหยียน
ลุงวั่นลากรถขนของขวัญ บากหน้าไปพบคุณหนูเหยียนและฮูหยินเหยียน
เดิมทีสกุลเหยียนคิดว่าคุณชายเยี่ยนจะมาด้วยตนเอง จึงจัดงานเสียเอิกเกริก ไม่เพียงเชิญแขกเหรื่อมามากมาย ยังนำป้ายบรรพบุรุษมาจัดวางไว้อีกด้วย
แต่ปรากฏว่า...ผู้มาเยือนนั้นมีเพียงลุงวั่น
คุณชายมากเรื่องถึงเพียงนี้ ทำให้ลุงวั่นเหนื่อยล้าจนดูชรากว่าเดิมไปเป็นสิบปี เขาดูไม่เหมือนพ่อบ้านตำแหน่งสูง แต่กลับเหมือนคนสวนที่ทำงานหนักเสียมากกว่า
เมื่อมองไปยังของขวัญที่เขานำมา ไม่ว่าจะเป็นแจกันโบราณซึ่งขาหัก (กระแทกบนรถ) เก้าอี้เท้าแขนไม้หนาน[footnoteRef:1]เนื้อทองซึ่งเคลือบหลุดออกไป (ขูดกับรถ) ลูกพลับแห้งขึ้นรา (ฝ่าบาทพระราชทานให้เมื่อปีที่แล้ว ลืมกินแต่ก็ลืมโยนทิ้ง)... [1: ไม้หนาน หรือหนานมู่ ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ เป็นพืชประจำถิ่นแถบมณฑลหูเป่ยและเสฉวน ในสมัยโบราณถือเป็นไม้ที่ราชวงศ์เท่านั้นจึงจะใช้ได้ ปัจจุบันนี้เป็นพันธุ์ไม้คุ้มครองของประเทศจีน ]
คนอื่นๆ ‘นี่ นี่มิใช่การมาเยี่ยมเยือนบ้านสกุลเหยียนแล้ว เป็นการทำให้อับอายเสียมากกว่า!’
ฮูหยินเหยียนถึงกับลมจับ แล้วก็ล้มพับไป...
.........................................................


บทที่ 39 เถี่ยตั้นผู้มีความสุข
เมื่อเนื้อแพะต้มพะโล้ขาว[footnoteRef:1]จานสุดท้ายถูกจัดวางขึ้นโต๊ะ งานเลี้ยงของสกุลไป๋ก็ดำเนินมาถึงช่วงเวลาสุดท้าย [1: พะโล้ขาว หมายถึงต้มพะโล้ทั่วไปที่ใส่เพียงเครื่องเทศและเครื่องปรุง น้ำซุปจึงค่อนข้างใส]
ต้มพะโล้ของพวกเขาได้รับความนิยมมากกว่าที่คิดเอาไว้ โดยเฉพาะเนื้อแพะต้มพะโล้ขาว แม้แต่ลุงใหญ่เองก็มิได้คาดคิดว่าอาหารของตนจะเป็นที่ชื่นชอบถึงเพียงนี้
ชาวจงหยวนไม่ค่อยคุ้นเคยกับกลิ่นสาบของเนื้อแพะ พ่อครัวมักใช้การใส่เครื่องเทศและเครื่องปรุงในปริมาณมากเพื่อดับกลิ่นสาบของเนื้อ ดังนั้นน้ำพะโล้แดง ที่มีรสชาติเผ็ดจึงกลายเป็นตัวเลือกแรกเสมอ แต่ลุงใหญ่กลับไม่ใช้วิธีการเดียวกัน เขาใช้น้ำพะโล้ขาวสีใสแทน
ต้มออกมาแล้วกลับไม่คาวและไม่เหม็นสาบ เนื้อสัมผัสนุ่มลิ้น เป็นต้มพะโล้เพียงจานเดียวที่ทุกคนกินหมดไม่เหลือแม้แต่น้ำแกง
ต้มพะโล้ประเภทอื่นก็มิได้ด้อยไปกว่ากัน แขกที่มาต่างกินกันจนหมดตั้งแต่จานแรกที่จัดขึ้นโต๊ะ
บรรดาพ่อครัวซึ่งในตอนแรกไม่เชื่อว่าอวี๋หวั่นและคนอื่นจะสามารถทำอาหารดีๆ ได้ ต่างหน้าเสียไปตามๆ กัน อาหารของบ้านสกุลอวี๋พวกเขาได้ลองชิมแล้ว ควรค่าแก่การเรียกว่าอาหารเลิศรส ไม่แปลกใจเลยที่คุณหนูไป๋ไปเชิญมาตั้ง ‘ไกล’
“ข้านับถือจริงๆ!” พ่อครัวเก่าแก่ของสกุลไป๋ตบบ่าลุงใหญ่เบาๆ พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยความจริงใจ
“เด็กคนนี้ก็เก่ง” พ่อครัวจากหอหยกขาวอีกคนหนึ่งกล่าว เขาเคยพบอวี๋หวั่น จึงรู้ว่านางสามารถต้มเกลือได้ แต่คุณหนูไป๋กำชับไว้ว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป และเขาเองก็นึกไม่ถึงว่าเด็กคนนี้มีทักษะการใช้มีดที่ดีถึงเพียงนี้
หากลูกศิษย์ของเขามีความสามารถได้ครึ่งหนึ่งของเด็กคนนี้ ก็คงพัฒนาได้เร็วกว่านี้เสียอีก
แน่นอนว่า เด็กหนุ่มอีกสองคนก็เก่งกาจเช่นกัน ตลอดทั้งวันนี้ ทั้งของสกปรก ทั้งงานใช้แรง พวกเขาต่างทำได้โดยไม่ปริปากบ่น หรือแม้แต่เด็กเล็ก ก็ยังนั่งรออย่างว่าง่าย มิได้เข้ามายุ่งวุ่นวายด้านในแม้แต่น้อย
พวกเขาต่างเหนื่อยล้าเต็มที โดยเฉพาะลุงใหญ่ผู้ซึ่งขาแข้งไม่ค่อยดีนัก อวี๋หวั่นพยายามไม่ให้เขาทำงานอื่นนอกเหนือจากการต้มพะโล้ แต่หากจะให้นั่งหั่นผักหั่นเนื้อทั้งวัน ลุงใหญ่ก็จะรู้สึกทรมานไม่แพ้กัน
“เถี่ยตั้นน้อยเล่า?” ลุงใหญ่เอ่ยถามขึ้น
“อยู่ที่ลานหลังบ้านกระมัง” อวี๋ซงตอบ
พี่น้องทั้งสามจึงเดินไปยังลานหลังบ้าน
วันนี้ยุ่งจนไม่ได้ดูแลเรื่องอาหารของเด็กน้อย เขาต้องหิวมากเป็นแน่ เขาอาจจะนั่งนิ่งอยู่หน้าเตาไฟ กัดชงโหยวปิ่งที่อวี๋หวั่นเหลือเอาไว้ให้พร้อมกับน้ำตานองหน้า
แค่คิดพวกเขาก็รู้สึกผิดจนปวดใจ
แต่เมื่อเดินอ้อมรั้วไปยังมุมสงบมุมหนึ่ง เดิมทีควรเห็นเถี่ยตั้นน้อยนั่งร้องไห้น้ำมูกโป่ง ทั้งหนาวเหน็บและหิวโซ แต่ครั้งนี้กลับเห็นเขานั่งอย่างมีความสุขอยู่บนกล่องซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใด
กล่องใบนั้นช่างงดงาม งดงามเหลือเกิน
เขายกสองขาน้อยๆ ขึ้น มือหนึ่งถือองุ่นม่วงลูกวาวใสพวงหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือเนื้อแห้งที่มีเนื้อแดงและมันในปริมาณที่ลงตัว ด้านหน้าของเขาไม่มีชงโหยวปิ่งเหลืออยู่แล้ว สิ่งที่มาแทนที่กลับเป็นน้ำแกงเข้มข้นสีขาวดุจน้ำนมหม้อหนึ่ง
เถี่ยตั้นน้อยกัดเนื้อแห้งและองุ่นอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังซดน้ำแกงร้อนๆ อย่างมีความสุขจนแทบจะบินได้
อวี๋หวั่นมุมปากระตุก
ดังนั้น สิ่งที่พวกเรากังวลมาตลอดทั้งบ่าย จนรู้สึกผิดไปครู่หนึ่ง กลายเป็นว่าเด็กคนนี้กลับมีความสุขยิ่งกว่าเทพเซียนเสียอีก
หลังจากนั้นอวี๋หวั่นก็พบว่าข้างๆ เถี่ยตั้นน้อยยังมีกล่องใบใหญ่ดูหรูหราวางอยู่อีก
ทั้งผลไม้นอกฤดูกาล เนื้อกวางแห้ง และน้ำแกงหางวัวของเถี่ยตั้นน้อย ล้วนมิอาจเปรียบได้กับของเหล่านี้
“เกิดอะไรขึ้น”
อวี๋หวั่นเอ่ยถาม เถี่ยตั้นน้อยเล่าเรื่องให้ฟังอย่างละเอียด
เมื่อฟังเรื่องราวที่เถี่ยตั้นน้อยเล่า ทั้งสามคนก็ได้ยินเสียงหัวใจของตนกำลังแตกร้าว
พวกเขาทำงานทั้งวันจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่กลับทำรายได้ไม่เท่าเถี่ยตั้นน้อยที่ขายชงโหยวปิ่งไปสุ่มสี่สุ่มห้า...
…..
“เอ้อ มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” ลุงใหญ่ตกละลึง ในเมืองหลวงมีครอบครัวฐานะร่ำรวยซึ่งชอบทำเรื่องแปลกๆ อยู่ไม่น้อย แต่คนที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้ ในชีวิตนี้เขาเพิ่งเคยเห็นเพียงครั้งเดียว
ขามามีเพียงไม่กี่คน แต่ขากลับต้องใช้หลายคันรถ
“ข้าจะไปถามคุณหนูไป๋ว่ามีรถม้าเหลือให้พวกเราเช่าหรือไม่” อวี๋เฟิงกล่าว
ลุงใหญ่พยักหน้า
อวี๋เฟิงไปตามพ่อบ้านติงในกระโจมไม้ไผ่ ไหนเลยจะรู้ว่าไม่เพียงหาพ่อบ้านติงไม่พบ ยังต้องพบกับความผิดหวัง
“เจ้าว่าอะไรนะ? พวกเจ้าต้องการรถใหญ่สามคันรึ? ใครให้พวกเจ้านำของจากคฤหาสน์สกุลไป๋ออกไป?” ผู้ดูแลเก่าแก่ของคฤหาสน์ตบโต๊ะอย่างแรง
ผู้ดูแลบ้านคนก่อนหน้าไม่อยู่แล้ว คนผู้นี้อวี๋เฟิงไม่รู้จัก
อวี๋เฟิงอธิบาย “ไม่ใช่ของของคฤหาสน์สกุลไป๋ หากแต่เป็นของของพวกเราเอง”
“ของพวกเจ้า? ตอนที่พวกเจ้ามา ข้าไม่ยักจะเห็นว่าพวกเจ้านำของอะไรมาด้วย” ผู้ดูแลบ้านไม่เชื่อที่อวี๋เฟิงพูด กระวีกระวาดเรียกคนให้ไปเชิญฮูหยินไป๋มา
ฮูหยินไป๋ผู้นี้คือภรรยาใหม่ของนายท่านไป๋ อายุน้อยกว่านางเจียงเล็กน้อย ทว่ามองดูไม่งดงามและอ่อนวัยเท่านางเจียง แต่ก็นับว่าหน้าตาสะสวยใช้ได้
ฮูหยินไป๋พาบ่าวชราคนหนึ่งมาด้วย และเดินเข้าไปในห้องครัวอย่างสง่าผ่าเผย
เหล่าพ่อครัวที่กำลังเก็บข้าวของกลับต่างถูกท่าทางของนางทำให้ตกใจกลัว
“ของเล่า?” ฮูหยินไป๋เอ่ยถามด้วยสีหน้าเย็นเยียบ
ผู้ดูแลบ้านกล่าวว่า “อยู่หลังบ้าน ฮูหยินตามข้าน้อยมา”
ฮูหยินไป๋และผู้ดูแลบ้านเดินไปยังที่กล่องใส่ของขวัญตั้งอยู่
ฮูหยินไป๋มองไปยังกล่องไม้หวงลี่ นางทำตาโตด้วยความตกตะลึง แล้วจึงมองไปยังของที่อยู่ในกล่อง อีกเพียงนิดเดียวลูกตาก็จะถลนออกมาแล้ว!
ดอกบัวหิมะนี้ที่บ้านนางก็มี แต่มีใครบ้างที่เคยเห็นดอกใหญ่ถึงเพียงนี้
ขนสุนัขจิ้งจอกนางก็มี แต่ไหนเลยจะได้ใส่ขนสุนัขจิ้งจอกป่าอวิ๋นซัน
เงินทองที่นางมีนั้นซื้อภูเขาสำหรับเลี้ยงวัวได้ทั้งลูก แต่ถึงนางจะกล้าหาญเพียงใด ก็มิกล้าฆ่าวัวทั้งตัวมาทำแกงหางวัว
ของแต่ละชิ้นเหล่านี้ มิใช่ทรัพย์สินเงินทอง แต่เป็นของที่ไม่ว่าจะมีทรัพย์สินเงินทองเท่าไรก็ซื้อไม่ได้
“ฮูหยิน วันนี้แขกเหรื่อมากนัก พวกเขาต้องใช้จังหวะที่แขกไม่ทันระวังตัว ขโมยของมาเป็นแน่! หากข้าน้อยมิได้พบเข้าเสียก่อน เกรงว่าคนในคฤหาสน์คงจะเห็นแก่หน้าคุณหนูไป๋ ยอมให้พวกเขาขโมยของออกไปได้เสียแล้ว!” เขาพูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
ผู้ดูแลบ้านหน้าโง่ มองไม่ออกถึงมูลค่าของของเหล่านี้ ฮูหยินไป๋กลับรู้ชัด ลำพังฐานะของสกุลไป๋ หากมิใช่เพราะครอบครัวของฮูหยินคนก่อน ก็ไม่มีทางซื้อบ้านบนถนนสายนี้ได้ ถึงแม้พวกเขาไปตีสนิทกับบรรดาแขกที่มา ก็ไม่มีทางนำของหายากเช่นนี้มาได้
แต่ว่า...เป็นมาอย่างไรกันเล่า?
นางรู้ความจริงข้อนี้ แต่จำต้องพูดความจริงออกมาหรือ?
ลุงใหญ่กล่าวว่า “พวกเราไม่ได้ขโมยมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเรามาสกุลไป๋ ของขวัญของพวกท่านวางไว้ที่ใด พวกเราก็ไม่กระจ่าง อีกอย่าง พวกเรามิได้ผละออกจากห้องครัวเลย”
“พวกเขาทั้งบ้านทำอาหารอยู่ในครัวตลอด พวกเราเป็นพยานได้ พวกเขามิได้ออกไปไหนเลยขอรับ” พ่อครัวเก่าแก่ของสกุลไป๋ลุกขึ้นยืน
พ่อครัวจากหอหยกขาวก็ยืนขึ้นเช่นกัน “ใช่แล้ว พวกเราเป็นพยานได้ พวกเขาไม่ได้ออกไปที่ใดเลย”
ผู้ดูแลบ้านแค่นเสียง “งั้นรึ? แม้แต่ห้องน้ำก็ไม่ได้ไปรึ?”
นี่ฟังดูไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไรนัก
อวี๋ซงชี้หน้าเขาพร้อมกล่าวว่า “เช่นนั้นท่านก็ลองใช้เวลาที่ไปเข้าห้องน้ำขโมยของให้ข้าดูหน่อยสิ!”
“เจ้ายังกล้าจองหองอีกรึ!” ผู้ดูแลบ้านมีฮูหยินไป๋คอยหนุนหลัง มิได้เห็นพ่อครัวจากชนบทอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขายกกำปั้นขึ้น หมายจะโขกลงไปบนศีรษะของอวี๋ซง
เขาเป็นผู้ฝึกวิชายุทธ์ เพียงแค่หมัดเดียว ก็ทำให้ถึงกับเลือดตกยางออกได้
ทันใดนั้นเอง มีมือหนึ่งคว้าเข้าที่ข้อมือของเขา หมุนตัว คว้าหัวไหล่ของเขาอย่างสวยงาม แล้วก็จับเขาทุ่มลงกับพื้น
จากนั้น อวี๋หวั่นก็เดินขึ้นมาข้างหน้า แล้วเหยียบลงไปกลางอกของเขา!
..............................................


บทที่ 43 พาเด็กไป
เด็กสามคนนี้น่ารักเหลือเกิน ดูแข็งแรง อ้วนท้วนสมบูรณ์ อวี๋หวั่นอยู่มาทั้งสองร่าง ยังไม่เคยพบเด็กที่น่ารักเช่นนี้มาก่อน น่ารักจนอยากเข้าไปหอมแก้มนุ่มๆ นั้น
อวี๋หวั่นไม่เก่งเรื่องการเข้าหาผู้คน ถึงเป็นเถี่ยตั้นน้อย เธอก็เพียงจับมือเล็กๆ ของเขาเท่านั้น กระนั้นเมื่อเจอเด็กสามคนนี้ครั้งแรก จะให้เข้าไปหอมหรือกอดพวกเขา ก็จะดูไม่เป็นตัวเธอสักเท่าไร
อวี๋หวั่นส่ายหัว ตอนนี้มิใช่เวลาจะมาทอดถอนใจ
เด็กเหล่านี้สวมเสื้อผ้าที่ไม่ค่อยพอดีตัวนัก อาจเป็นเพราะหัวหน้าโจรให้ลูกน้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พวกเขาเพื่อตบตาผู้คน
เมื่อเป็นเช่นนี้ จะเห็นได้ว่าพวกเขามิใช่มือสมัครเล่น
หากถูกพบเข้า เกรงว่าคงจะหนีไปไม่ได้ง่ายๆ
เมื่อคิดได้เช่นนั้น อวี๋หวั่นจึงไม่กล้าจะอยู่ต่อ เธอหาตะกร้าใส่สะพายหลังจากในห้อง ไม่รู้ว่าตะกร้านี้ไม่มีคนใช้
มานานเท่าไร่แล้ว ฝุ่นเกาะหนา ทั้งยังมีรูโบ๋ถึงสองรู
อวี๋หวั่นไม่มีเวลาสนใจเรื่องเหล่านี้แล้ว เธอทดสอบความแข็งของตะกร้าเสียก่อน จากนั้นก็ยัดผ้านวมเข้าไปในตะกร้า และอุ้มเด็กสามคนใส่ลงในตะกร้าด้วยความระมัดระวัง แล้วจึงใช้ผ้าฝ้ายคลุมเด็กน้อยเอาไว้ นำตะกร้าสะพายขึ้นหลัง แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
ทันทีที่เธอออกไป หัวขโมยก็ถือข้าวกลับมา
เขาเดินไปพุ้ยข้าวไป เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นกุญแจทองแดงตกอยู่บนพื้น
คิ้วของเขาขมวดเป็นปม เตะประตูเปิดออก เดินกึ่งวิ่งเข้าไปข้างเตียง เปิดม่านขึ้นอย่างเร่งรีบ ก็พบว่าเตียงนั้นว่างเปล่า แม้แต่ผ้านวมก็หายไป เขาจึงร้องขึ้นว่า “ไม่ได้การแล้ว! มีคนมาที่นี่! เด็กไม่อยู่แล้ว!”
โจรรีบวางชามข้าว แล้วกระวีกระวาดออกไป
หลังจากที่อวี๋หวั่นออกไป เดิมทีคิดว่าจะวิ่งไปในที่ที่คนพลุกพล่าน ไหนเลยจะรู้ว่ากลับไปพบกับโจรเหล่านั้น พวกเขามิได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เป็นกลุ่มที่หัวหน้าได้สั่งการบางอย่างเอาไว้
อวี๋หวั่นกลับพบกับพวกเขาเข้าโดยมิได้ตั้งใจ
พวกเขาไม่รู้จักอวี๋หวั่น และไม่รู้ว่าอวี๋หวั่นซ่อนอะไรเอาไว้ในตะกร้า พวกเขาไม่มีทางจะมายุ่มย่าม
แต่ใครจะคิดว่า โจรจากในบ้านตามเธอออกมา หนึ่งในนั้นพูดด้วยโทสะที่ลุกโหมว่า “พวกเจ้า! จับนาง! นางจับเด็กไปแล้ว!”
ได้ยินดังนั้น โจรทั้งหมดก็วิ่งกรูกันมาทางอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นถีบโจรคนหนึ่ง เขากระเด็นไปชนกับโจรอีกคนหนึ่ง จนเปิดเป็นทางให้เธอ
อวี๋หวั่นจึงรีบพุ่งออกไป!
ดูเหมือนว่าจะต้องผ่านตรอกซึ่งไร้ผู้คนแห่งนี้ หัวขโมยในบ้านก็วิ่งอ้อมมาจากอีกด้านหนึ่ง เตรียมปิดทางเข้าอย่างไม่ปรานี
อวี๋หวั่นถอยหลังมาสองสามก้าว แล้วเลี้ยวเข้าไปในทางแยกอีกเส้นหนึ่งของตรอกนั้น
คนเหล่านี้คุ้นเคยกับเส้นทางบริเวณนี้เป็นอย่างดี ไม่เพียงล้อมปิดเส้นทางออกสู่ตลาด ยังหลอกล่อหน่วยลาดตระเวนไปอีกทางหนึ่งด้วย
อวี๋หวั่นมิได้มาตำบลเหลียนฮวาบ่อยนัก หากใช้เพียงสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดวิ่งไปมาอยู่ในตรอกเปลี่ยวเช่นนี้ เธอคงจะวิ่งมาถึงจุดสุดท้ายเสียแล้ว เพราะเธอไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ใด
ณ ด้านข้างของตรอกร้างผู้คน อวี๋หวั่นเกาะอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง
ร่างนี้แม้จะเป็นร่างที่แข็งแรง ทว่าก็อดรู้สึกเหนื่อยล้าไม่ได้ เด็กสามคนหากแยกกันก็คงไม่หนักเท่าไร ทว่าเมื่อนำมาใส่รวมกันในตะกร้า อย่าให้บอกว่าเธอจะต้องวิ่งเร็วเท่าไร
“ฟู่...เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว...”
อวี๋หวั่นรู้สึกเหนื่อยจนแทบขาดใจ เสื้อผ้าเปียกชื้นไปหมด แต่เธอก็ไม่กล้าอยู่ตรงนั้นนาน ด้วยกลัวว่าพวกโจรจะตามมาทัน
อวี๋หวั่นก้มหน้าก้มตาวิ่งไปข้างหน้า หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วยาม เธอก็วิ่งมาพบกับวัดร้างแห่งหนึ่ง
อวี๋หวั่นไม่มีแรงวิ่งต่อไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจหยุดพักที่วัดครู่หนึ่ง
เมื่อเข้าไปด้านใน เธอก็พบว่าแท้จริงแล้วตนมิใช่คนเดียวที่มาพักในวัดแห่งนี้
เก้าอี้ในวัดล้วนแตกหักและผุพัง กระจัดกระจายจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บุรุษผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมสีท้องฟ้านั่งอยู่บนไม้หักๆ ท่อนหนึ่ง
บุรุษผู้นั้นร่างสูงใหญ่ ท่าทางการนั่งของเขาดูสบายๆ และอาจหาญ ทว่าเขานั่งหลังตรง ทั้งยังรู้สึกได้ถึงความสง่างามที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
ในวัดมืดสลัว
อวี๋หวั่นมองเห็นเพียงเงาเลือนราง แต่นั่นก็เป็นเงาที่ดูงดงาม งดงามเสียจนทำให้ประหลาดใจ
อวี๋หวั่นอดมองอีกครั้งมิได้
อวี๋หวั่นมั่นใจว่าบุรุษผู้นี้ได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ ทว่าสีหน้าของอีกฝ่ายกลับสงบนิ่ง มิได้เหลือบมองเธอ ราวกับว่ามิได้ใส่ใจว่ามีใครบุกเข้ามา
อีกฝ่ายมิได้ส่งเสียง อวี๋หวั่นก็ไม่ควรบุ่มบ่ามเข้าไป
อวี๋หวั่นหาผ้าปูรองนั่งเก่าๆ จากฝั่งตรงข้ามของบุรุษผู้นั้น เธอกอดตะกร้าเอาไว้ด้านหน้า มองไปที่เขาอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้มีท่าทีสนใจ เธอจึงค่อยๆ แง้มมุมผ้าออกดู ก็เห็นเด็กน้อยที่กำลังหลับใหลอย่างมีความสุข
“พี่ใหญ่ ข้างหน้ามีวัดร้าง!”
ไม่ไกลออกไป ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังมา
อวี๋หวั่นถึงกับตกใจจนนิ่งไป!
“พวกเจ้าไปดู!”
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
อวี๋หวั่นรีบรุดออกไปทางประตูหลัง แต่เมื่อเปิดประตูออกไปกลับพบว่าด้านหลังของวัดแห่งนี้เป็นทะเลสาบ เธอทำได้เพียงกัดฟัน และถอยหลังกลับเข้ามาด้านใน และหลบเข้าไปอยู่ด้านหลังพระพุทธรูปซึ่งเต็มไปด้วยใยแมงมุม
ขณะที่โจรห้าคนย่างเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามา อวี๋หวั่นก็หยิบเคียวซึ่งเหน็บไว้ที่เอวออกมาแล้ว
“เจ้า เห็นแม่นางคนหนึ่งหรือไม่? นางสะพายตะกร้าเอาไว้” หัวโจกเอ่ยถาม
“เห็น” บุรุษผู้นั้นตอบ
อวี๋หวั่นกำด้ามเคียวแน่น
“อยู่ที่ใด” หัวโจกถามต่อ
เขาชี้ออกไปนอกประตู “ไปทางตะวันออก”
เหล่าโจรมองมาที่เขา แล้วมองกันไปมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่าทางของบุรุษผู้นี้ทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญแขวนหรืออย่างไร จึงมิได้มาหาเรื่องเขา แล้วหันหลังเดินออกไปตามทางที่เขาบอก
อวี๋หวั่นหลับตาลง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เก็บเคียวเข้าที่ แล้วอุ้มตะกร้าลงมาจากด้านหลังองค์พระพุทธรูป
“ขอบคุณ” อวี๋หวั่นพูด
“จุดไฟเป็นหรือไม่” บุรุษผู้นั้นกล่าว
“เป็น” อวี๋หวั่นตอบ
เขาโยนท่อสำหรับเป่าไฟให้อวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นวางตะกร้าลง หากิ่งไม้แห้งมาสักหน่อย แล้วลงมือจุดกองไฟเล็กๆ เบื้องหน้าเขา
จากนั้น เธอก็กลับไปยังที่ที่ตนนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ แล้วกอดตะกร้าเอาไว้
บุรุษหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา แล้วใส่ลงไปยังกองไฟ “อากาศหนาวถึงเพียงนี้ จะทำให้เด็กหนาวตายได้”
นัยน์ตาของอวี๋หวั่นปรากฏความหวาดระแวงขึ้นฉันพลัน
“หากไม่รังเกียจ ก็มาผิงไฟ” บุรุษกล่าวอย่างใจเย็น
อวี๋หวั่นมองไปที่เขา ไม่รู้ว่าเขาดูออกได้อย่างไร แต่หากเขาคิดร้ายกับเธอ ป่านนี้เธอคงถูกจับตัวไปแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความหวาดระแวงของอวี๋หวั่นก็พลันลดลง
เธออุ้มตะกร้าสะพายหลังและผ้ารองนั่งเดินเข้าไป แง้มผ้าออกอย่างเบามือ
แสงจากกองไฟสะท้อนมา ทำให้มองเห็นแก้มแดงระเรื่อของเด็กน้อยทั้งสาม
เมื่อเห็นใบหน้าน้อยๆ ที่กำลังหลับใหล ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจของอวี๋หวั่นกลับอบอุ่นขึ้นมา
.............................................


บทที่ 45 ไปชี้ตัวลูก
สิ้นปีใกล้เข้ามาแล้ว แต่ละครอบครัวก็จะงานยุ่งขึ้นมาก จวนสกุลเกาก็มิใช่ข้อยกเว้น บรรดาบ่าวช่วยกันปัดกวาดลานบ้าน แขวนโคมแดง แปะกระดาษเขียนคำมงคลไปทั่วเรือน
ฉีหลินก็ไปแปะกระดาษเขียนคำมงคลเช่นกัน มิใช่เพราะว่าเขาชอบ หากแต่เป็นเพราะนี่เป็นเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้เขาสามารถออกมาจากห้องหนังสือได้อย่างเปิดเผย
ท่านปู่ใจดีกับเขาทุกเรื่อง เพียงแต่ชอบบังคับให้เขาอ่านหนังสืออยู่ร่ำไป
“ไอหยา เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว!” ฉีหลินกลัวว่าท่านปู่จะไม่เห็นถึงความลำบากยากเข็ญของเขา จึงตั้งใจไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับท่านปู่โดยเฉพาะ
เกาหย่วนกำลังเดินหมากล้อมกระดานหนึ่งอยู่
ฉีหลินเห็นจนชินตา หมากล้อมกระดานนี้เป็นหมากล้อมที่อัครเสนาบดีในราชวงศ์ก่อนทิ้งเอาไว้ ส่งต่อกันมาเป็นเวลากว่าร้อยปี ตราบจนทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครเล่นชนะได้ เขาเห็นท่านปู่เล่นมาตั้งแต่เขาจำความได้
 ท่านปู่เป็นปราชญ์ที่ความรู้เป็นเลิศที่สุดในราชวงศ์ต้าลี่ แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังคาดหวังว่าเขาจะเดินหมากกระดานนี้สำเร็จ
“ท่านปู่ขอรับ ท่านปู่!” ฉีหลินโบกมือขึ้นด้านหน้าของท่านปู่ เขาพึมพำว่า “ท่านอย่ามองที่กระดานหมากรุกเช่นนี้สิขอรับ เหนื่อยแย่เลย ท่านนั่งอย่างนี้มาสามชั่วยามแล้ว”
ประโยคนี้อาจจะกล่าวเกินจริงไปสักหน่อย ช่วงบ่ายเขาเพิ่งมานั่ง และนี่ยังไม่ตกเย็นเสียด้วยซ้ำ
แต่ก็ทำให้เกาหย่วนได้สติกลับคืนมา เขาถอนหายใจอย่างแผ่วเบา
ฉีหลินรู้สึกได้ว่าที่ท่านปู่ถอนหายใจ มิได้เป็นเพราะไม่รู้จะเดินหมากอย่างไร เขากลอกตา ปีนขึ้นไปบนโต๊ะ แล้วพูดกับเกาหย่วนว่า “ท่านปู่ขอรับ ท่านคิดอะไรอยู่หรือ ใช่เรื่องของเยี่ยนจิ่วเฉาหรือไม่?”
ตั้งแต่ที่จู่ๆ ท่านปู่ก็สั่งมิให้เขาไปมีปัญหากับเยี่ยนจิ่วเฉา เขาจึงเริ่มสืบหาข้อมูลของอีกฝ่าย
มิได้คาดคิดเลยว่าชะตาชีวิตของคุณชายเยี่ยนอะไรนี่ช่างซับซ้อนเหลือเกิน ท่านพ่อของเขาเป็นอ๋องแห่งเมืองเยี่ยน ฮ่องเต้ในตอนนี้เป็นลุงแท้ๆ ของเขา เมืองเยี่ยนของเขานั้นมั่งคั่งที่สุดในราชวงศ์ต้าลี่ เยี่ยนอ๋องจากไปในตอนที่เขาอายุเจ็ดขวบ จากนั้นเยี่ยนจิ่วเฉาก็มิได้รับการแต่งตั้ง จึงไม่ได้อยู่ในลำดับที่จะขึ้นครองตำแหน่งใด มิใช่เพราะฝ่าบาทไม่ทรงอนุญาต หากแต่เป็นเพราะเขาไม่เต็มใจ ฉีหลินไม่รู้ว่าในสมองของคนผู้นั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ทว่าหากไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับฉีหลินก็นับว่าเพียงพอแล้ว
หลังจากที่เยี่ยนอ๋องจากไปไม่ถึงหนึ่งปี เยี่ยนกุ้ยเฟยก็แต่งงานใหม่กับแม่ทัพสูงสุดนามว่าเซียวเจิ้นถิง
ว่ากันว่าแม่ทัพเซียวรักและเอ็นดูเยี่ยนกุ้ยเฟยมาก ทั้งยังปฏิบัติต่อเยี่ยนจิ่วเฉาประหนึ่งลูกของตน เพียงแต่น่าเสียดายที่เยี่ยนจิ่วเฉาไม่คุ้นเคยกับสภาพอากาศของเมืองหลวง จึงได้แต่พำนักอยู่ที่เมืองเยี่ยน
ฉีหลินกุมขมับแล้วกล่าวว่า “ปีนี้เยี่ยนจิ่วเฉาอายุเท่าใดหรือขอรับ ยี่สิบสอง? ยี่สิบห้า”
“ยี่สิบสาม” เกาหย่วนกล่าว
ฉีหลินหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ท่านปู่กำลังคิดเรื่องของเขาจริงด้วย อ้อ ข้ามีข่าวคราวเกี่ยวกับเขา ท่านปู่อยากฟังหรือไม่”
“ข่าวคราวอันใด” เกาหย่วนเอ่ยถาม
“คุณหนูสกุลเหยียนทำลูกของเขาหาย!” ฉีหลินสืบเรื่องของเยียนจิ่วเฉามามาก แน่นอนว่าจะพลาดเรื่องซึ่งเป็นที่พูดถึงที่สุดในตอนนี้มิได้ เรื่องที่ทำให้ผู้คนสนอกสนใจมากที่สุด ว่ากันว่าเขาเป็นหมัน ทว่าเขามีลูกถึงสามคน ทำเอาคนที่กล่าวหาเขาหน้าหงายไปตามๆ กัน
“ท่านปู่ ไฉนท่านไม่ตกใจเลยเล่า? ครั้งที่แล้วท่านบอกว่าสองวันให้หลังใครสักคนจะหายตัวไป เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเยี่ยนจิ่วเฉาใช่หรือไม่ ช่างเหมาะเจาะกระไรปานนี้ ท่านปู่ มิใช่ว่าท่านส่งคนไปขโมยลูกของเขาหรอกกระมัง?”
เกาหย่วนคิดจะฆ่าเด็กเหล่านี้จริง
ฉีหลินเบะปาก เอาเถอะ เขาก็เพียงพูดออกไปพล่อยๆ เท่านั้น ท่านปู่มิใช่คนแบบนั้นหรอก
บ่าวผู้หนึ่งซึ่งกำลังแขวนโคมไฟที่ทางเดินกล่าวว่า “นายน้อยฉี ที่ท่านเพิ่งกล่าวไปนั้นคือเรื่องก่อนหน้านี้ บัดนี้พบลูกของคุณชายเยี่ยนแล้ว”
ครานี้อย่าว่าแต่ฉีหลิน แม้แต่เกาหย่วนเองก็ตะลึงงันเช่นกัน
…..
ณ หมู่บ้านเหลียนฮวา ทหารองครักษ์ปิดล้อมหอหยกขาวเอาไว้อย่างแน่นหนา คุณหนูจากสกุลสูงศักดิ์สวมผ้าคลุมหน้าโปร่งแสงในอาภรณ์สีชมพูอ่อนและดูอรชรอ้อนแอ้นผู้หนึ่ง มีบ่าวช่วยพยุงจากรถม้า นางเดินเข้าไปในหอหยกขาวด้วยแววตาร้อนรน ทว่าท่วงท่ากลับสง่างาม
ของต่างๆ ถูกเคลื่อนย้ายออกไป ห้องโถงกลางซึ่งใหญ่โตโอฬารนั้นเต็มไปด้วยองครักษ์จากจวนสกุลเหยียน
“คุณหนูเหยียน เด็กๆ อยู่ในห้องด้านหลัง” องครักษ์นายหนึ่งกล่าวด้วยความปีติ
“รางวัล” เหยียนหรูอวี้สั่งเสียงค่อย จากนั้นบ่าวก็หยิบเงินรางวัลออกมา
องครักษ์ดีใจจนแทบเป็นบ้า
เหยียนหรูอวี้เข้าไปในลานด้านหลังพร้อมกับบ่าว ที่นั่นคือห้องของไป๋ถัง
ไป๋ถังและอวี๋หวั่นรออยู่แล้ว
เป็นไป๋ถังที่ส่งคนนำสารไปส่ง เนื่องจากจวนสกุลเหยียนและคฤหาสน์สกุลไป๋อยู่ใกล้กัน เพียงครู่เดียวพวกเขาก็รู้ข่าว
เหยียนหรูอวี้รีบรุดตามมา ทว่ามิได้กระวีกระวาดจนไม่งาม ไม่ว่าจะเป็นเมื่อไรที่ใด นางก็จะดูใจเย็นและสง่างามเสมอ
นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋หวั่นได้พบหน้าเหยียนหรูอวี้ สมกับเป็นสตรีที่คุณชายเยี่ยนผู้ปราศจากอารมณ์ทางเพศลุ่มหลง โฉมสะคราญงามล้ำยิ่งนัก
อวี๋หวั่นมองไปยังเหยียนหรูอวี้ สายตาของเหยียนหรูอวี้ก็ไปหยุดลงที่อวี๋หวั่นเช่นกัน
นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เหยียนหรูอวี้ได้พบหน้าอวี๋หวั่น มองปราดเดียวก็รู้ว่านางมิใช่คุณหนูจากสกุลไป๋ มิใช่เพราะเสื้อผ้ามอซอ หากแต่เป็นท่าทางสงบนิ่งไม่ยี่หระต่อสิ่งใดของนาง ทำให้อดคิดถึงประโยคหนึ่งมิได้ ‘หากมิสมถะก็จะมิอาจแจ้งในปณิธาน หากมิสงบก็จะมิอาจตรองการณ์ไกล[footnoteRef:1]’ [1: ‘หากมิสมถะก็จะมิอาจแจ้งในปณิธาน หากมิสงบก็จะมิอาจตรองการณ์ไกล’ ปรากฏใน ‘เจี้ยจื่อซู’ หรือ ‘บทสอนลูก’ เป็นหนังสือที่ขงเบ้งเขียนขึ้นเพื่อสอนบุตรของตน]
คนที่มีลักษณะนิสัยเช่นนี้ จะเป็นวาณิชไปมิได้
สตรีชาวบ้านเช่นนาง แม้จะทำไร่ทำนา ก็ยังดูงดงามประหนึ่งภาพวาดอาทิตย์อัสดง
บ่าววัยกลางคนผู้นี้เคยซื้อต้มพะโล้จากสกุลอวี๋ จึงจดจำอวี๋หวั่นได้ นางยิ้มอย่างเป็นมิตร “แม่นาง เป็นเจ้าหรอกหรือ? ยังจำข้าได้หรือไม่”
“แม่หลิน ท่านรู้จักนาง?” เหยียนหรูอวี้ตกใจ
แม่หลินหัวเราะ พร้อมกับกล่าวว่า “น้ำพะโล้ที่แม่นางชมว่ารสดีไม่แพ้พะโล้ฝีมือแม่นางตู้นั้น ซื้อมาจากจากแผงของนาง!”
“สตรีชาวบ้านที่...เกือบถูกจับใช่หรือไม่” เหยียนหรูอวี้พึมพำ มองไปยังอวี๋หวั่น แล้วส่งรอยยิ้มอ่อนโยนผ่านผ้าคลุมหน้า “พวกเรามีชะตาต่อกัน”
อวี๋หวั่นมิได้ตอบกลับ มิได้แม้แต่จะมองนาง เธอยืนเงียบๆ อยู่ข้างเตียง มองไปยังเด็กสามคนที่กำลังนอนหลับ
บรรยากาศออกจะน่าอึดอัดไปสักหน่อย
แม่หลินหัวเราะอย่างเคอะเขิน แล้วพูดขึ้นเพื่อลดความน่าอึดอัดนี้ “ครั้งก่อนคุณหนูบ้านข้าช่วยแม่นางอวี๋เอาไว้ ครั้งนี้แม่นางอวี๋ช่วยเลือดเนื้อเชื้อไขของนางเอาไว้ นับว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณ!”
คำพูดเช่นนี้ไป๋ถังไม่ชอบฟังเอาเสียเลย พูดอย่างกับว่าการที่เด็กๆ ถูกช่วยเอาไว้ เป็นเพราะความดีที่นางสะสมมา มิได้เกี่ยวอันใดกับผู้อื่น นางไม่คิดหรือว่า หากตอนนั้นมิใช่เพราะนาง อวี๋หวั่นก็คงมิต้องถูกจับ แต่ในครั้งนี้หากไม่มีอวี๋หวั่น ลูกๆ ของนางคงจากไปอย่างไม่มีวันกลับแล้ว!
รู้บ้างไหมว่าคนพวกนั้นเป็นใคร ทั้งหัวขโมยจนตรอก! ทั้งมือสังหารเลือดเย็น! พวกเขาเป็นคนที่ต่อกรด้วยง่ายๆ หรือ? อีกเพียงนิดเดียว ชีวิตน้อยๆ ของอวี๋หวั่นก็คงไม่เหลือกลับมาแล้ว!
“กล่าวเช่นนี้มิได้ แม่หลิน” เหยียนหรูอวี้กล่าวอย่างอ่อนโยน “เรื่องนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอบคุณแม่นางอวี๋”
แม่หลินพยักหน้า “คุณหนูกล่าวเช่นนี้ ข้าช่าง...”
“คุยกันนานถึงเพียงนี้ พวกท่านไม่มาดูหรือว่าเด็กเป็นอย่างไรบ้าง” อวี๋หวั่นโพล่งขึ้น
ทั้งเหยียนหรูอวี้และแม่หลินต่างเผยสีหน้าตกใจพร้อมกัน
..........................................


บทที่ 47 ขอบคุณด้วยตัวเอง
อะไรที่เรียกว่าเป็ดต้มสุกบินหนีไป[footnoteRef:1]ก็คือตอนนี้ [1: เป็ดต้มสุกบินหนีไป เป็นสำนวนหมายถึงของที่อยู่ในมือบังเอิญหายไป]
เห็นเยี่ยนจิ่วเฉาหอบเด็กทั้งสามที่ลำบากกว่าจะหาตัวเจอไปราวกับลมพายุ เหยียนหรูอวี้ก็เหมือนถูกฟ้าผ่าเปรี้ยง
แม่หลินที่อยู่ด้านข้างก็ทำตัวไม่ถูก แม้จะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วคุณชายเยี่ยนต้องทราบข่าว แต่มิคาดคิดเลยสักนิดว่าเขาจะมาเร็วดั่งสายฟ้าพายุเช่นนี้ ทั้งยังพาบุตรของคุณหนูไปโดยไม่ถามอะไรสักคำ
แน่นอนว่าเป็นบุตรของเขาเช่นกัน
แต่ถึงอย่างไรก็เลี้ยงดูอยู่ข้างกายคุณหนู อย่างน้อยไม่ควรถามคุณหนูสักหน่อยหรือ?
จะมาพาลและตัดสินใจโดยพลการเช่นนี้ได้เยี่ยงไร?!
แม้ความเคืองและน้อยเนื้อต่ำใจจะสุมอยู่เต็มอกของแม่หลิน แต่นางก็ไม่กล้าเผยท่าทางไม่พอใจต่อหน้าเยี่ยนจิ่วเฉาแม้แต่น้อย
องครักษ์ของเยี่ยนจิ่วเฉารุดตัวเข้ามา แต่ละคนอุ้มเด็กน้อยหนึ่งคน
เจ้าตัวน้อยทั้งสามแม้แต่โอกาสดิ้นรนก็ยังไม่มี ล้วนถูกอุ้มขึ้นรถม้าของบิดาไปแล้ว
เยี่ยนจิ่วเฉาจากไปอย่างสมหวัง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้พูดอะไรกับเหยียนหรูอวี้แม้แต่ประโยคเดียว กระทั่งไม่ได้มองนางตรงๆ ด้วยซ้ำ
ไม่ว่าเหยียนหรูอวี้จะสุขุมเพียงไหนก็อดกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว ถูกสาวชาวบ้านที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าพูดฉีกหน้าก็ยังไม่สนได้ เหตุใดแม้แต่บิดาของบุตรตนถึงดูถูกนางเยี่ยงนี้เช่นกัน?!
ในขณะที่เหยียนหรูอวี้ใกล้จะโกรธจนร้องไห้ออกมา เยี่ยนจิ่วเฉาที่เดินก้าวใหญ่ออกไปก็หันกลับมามองด้วยสายตาแปลกประหลาด
ครานี้เขาพุ่งเข้ามาหาดรุณีในห้อง
เห็นเยี่ยนจิ่วเฉาเดินมาหาตน เหยียนหรูอวี้ก็ปีติยินดี
ใน...ในที่สุดเขาก็จำนางได้แล้ว!
แต่วินาทีต่อมา เยี่ยนจิ่วเฉากลับเดินเฉียดไหล่นางไป
ราวกับมีฟ้าผ่าใส่เหยียนหรูอวี้อีกครั้ง “...”
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินไปทางอวี๋หวั่นกับไป๋ถัง
หนังตาของไป๋ถังกระตุกทันที!
คุณชายวิกลจริตผู้นี้จะทำอะไรกัน?!
ไป๋ถังดึงตัวอวี๋หวั่นให้ถอยหลังไปด้วยกัน แต่ด้านหลังนั้นเป็นเตียง เข่าของนางชนเข้ากับขอบเตียง เกิดเสียงดังตึงพร้อมกับนางนั่งลงบนฟูกอันอ่อนนุ่มพอดี
คุณหนูไป๋ผู้มีฉายายิ่งใหญ่ในตำบลเหลียนฮวามาตลอด มิเคยต้องจนตรอกเช่นนี้เลย
ทว่าอวี๋หวั่นกลับไม่ลนลานแม้แต่น้อย เธอมองเยี่ยนจิ่วเฉาที่ทำให้ไป๋ถังตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อหยุดอยู่ตรงที่ห่างจากตัวเองไปหนึ่งก้าวด้วยสายตาสงบนิ่ง
รูปร่างของอวี๋หวั่นในหมู่สตรีนับว่าสูงแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเยี่ยนจิ่วเฉากลับให้ความรู้สึกตัวเล็กน่ารักเสียอย่างนั้น
อวี๋หวั่นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบเข้ากับสายตาค้นหาของเขา
“ข้าเคยเจอเจ้าที่ไหนหรือไม่” เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยถาม
ตอนนั้นเอง ลุงวั่นที่หายใจหอบก็ตามเข้ามา เขาอธิบายเสียงต่ำ “นางก็คือแม่นางที่เข้าใจผิดจนมาขึ้นรถม้าของพวกเราในวันนั้นอย่างไรเล่า”
รถม้าในวันนั้น...เป็นเขา?
อวี๋หวั่นตกใจ
“เช่นนั้นหรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉามองอวี๋หวั่นแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
ลุงวั่นเอ่ยต่อ “ก็ต้องเป็นเช่นนั้นสิ ก่อนหน้านี้คุณชายเคยพบแม่นางผู้นี้รึ?”
เยี่ยนจิ่วเฉาไม่มีความทรงจำนั้นอยู่เลย
แต่เยี่ยนจิ่วเฉาพอจะรู้สึกว่าไม่ใช่บนรถม้านั้น บนรถม้านางเพียงแค่เผยแก้มเล็กขึ้นสีแดงเท่านั้น แทบไม่เหมือนกับที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้เลย
พูดตามตรง ครั้งแรกที่เห็นเขา อวี๋หวั่นก็มีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างเช่นกัน แต่ไม่นานนักอวี๋หวั่นก็เข้าใจ นั่นเป็นเพราะเขาเหมือนกับเด็กน้อยทั้งสามมากเกินไป คนทำไร่ทำนาในชนบทอย่างเธอจะไปเคยเจอคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนที่สูงส่งก่อนหน้านี้ได้อย่างไร?
“นะ...นางก็คือผู้มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตบุตรของท่าน! เป็นนางที่ชิงตัวบุตรของท่านกลับมาจากเงื้อมมือของเหล่าโจร! ระหว่างทางนางยังเจอมือสังหารอีกด้วย! นางเสี่ยงครึ่งชีวิตช่วยพาบุตรของท่านกลับมาเลยนะ!” ไป๋ถังกลัวว่าคุณชายที่อารมณ์ไม่แน่ไม่นอนผู้นี้จะคลุ้มคลั่งขึ้นมา นางจึงเสี่ยงเสนอหน้าพูดดีๆ ให้อวี๋หวั่นสักสองสามประโยค!
“เช่นนั้นหรือ?”
ประโยคเช่นนั้นหรืออีกแล้ว เพียงแต่ครานี้น้ำเสียงของเยี่ยนจิ่วเฉาดูมีความหมายแฝงอยู่มากกว่าเดิมเล็กน้อย
“แซ่อะไร?” เยี่ยนจิ่วเฉาจับจ้องอวี๋หวั่นพร้อมกับถาม
ลุงวั่น ‘อย่าจ้องมองแม่นางเช่นนี้สิ ท่านไม่ไร้ยางอาย แต่ข้ายังมียางอายอยู่นะ!’
“อวี๋” อวี๋หวั่นตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าไร้ซึ่งความสับสนหรือเขินอาย
“อวี๋จากอวี๋(虞)เหม่ยเหริน[footnoteRef:2]หรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉาเดินหน้าไปครึ่งก้าวพลางถามอย่างดูถูกเหยียดหยาม [2: อวี๋เหม่ยเหริน (虞美人) หรือสาวงามแซ่อวี๋ คือบทกวีโบราณเชิงอุปมาอุปไมยของฮ่องเต้ไร้บัลลังก์ กล่าวถึงชีวิตของตนในอดีตที่เคยเป็นเจ้าแผ่นดิน เมื่อรำลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้นไปก็พาให้ใจเศร้าโศก สุดท้ายก็จบชีวิตลงเพราะบทกวีนี้เนื่องจากเหมือนมีใจคิดกบฏต่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน]
“อวี๋จากอวี๋(俞)ป๋อหยา[footnoteRef:3]” อวี๋หวั่นตอบอย่างซื่อตรง [3: อวี๋ป๋อหยา (俞伯牙) คือนักดนตรีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในการดีดกู่ฉิน ซึ่งมีตำนานเรื่องมิตรภาพระหว่างเขากับจงจื่อฉี สหายผู้ซึ่งอ่านใจของอวี๋ป๋อหยาออกเพียงแค่ได้ยินเสียงกู่ฉินเท่านั้น]
เยี่ยนจิ่วเฉาแสยะยิ้ม “อย่างไรกัน? เจ้ายังอยากหาสหายรู้ใจหรือ?”
ไป๋ถัง ‘คนผู้นี้วิปลาสใช่หรือไม่?!’
ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก แม้แต่ลมหายใจก็ยังหลอมรวมเข้าด้วยกัน ผู้คนโดยรอบมองจนหัวใจเต้นรัว ทว่าพวกเขาทั้งสองกลับสงบนิ่งยิ่งกว่าใคร
“คุณชายเยี่ยน” เหยียนหรูอวี้รวบรวมความกล้าเปิดปากพูดแล้ว นางยืนอยู่ไกลจึงได้ยินไม่ชัดว่าทั้งคนพูดอะไรกัน แต่พอคิดดูก็น่าจะเป็นการขอบคุณที่ช่วยชีวิตบุตรทั้งสามไว้ ไม่มีทางเป็นการสนใจนางแน่ สาวชาวบ้านที่ต่ำต้อย? จะเป็นไปได้อย่างไร?
คนหยิ่งทระนงเช่นเหยียนหรูอวี้ แทบไม่คิดว่าจะมีความเป็นไปได้เช่นนี้ แต่นางก็ไม่พอใจที่กลายเป็นเยี่ยงอากาศ นางเป็นมารดาของเด็กน้อยทั้งสาม เป็นคู่หมั้นของเยี่ยนจิ่วเฉา นางต่างหากที่เป็นสตรีเพียงคนเดียวในห้องนี้ที่สมควรถูกเยี่ยนจิ่วเฉาปฏิบัติดีด้วย
นางเดินไปยังข้างกายเยี่ยนจิ่วเฉา มองใบหน้าหล่อเหลาที่สมบูรณ์แบบนั้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ของขวัญขอบคุณข้าเตรียมไว้แล้ว ข้าต้องตอบแทนแม่นางอวี๋”
คำพูดนี้ดูมีนัยบางอย่าง เยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้องก็ไม่ได้เหลือบมองนางเลยแม้แต่น้อย มากกว่าครึ่งคือจำตัวนางไม่ได้ ได้ยินคำพูดของนางเมื่อครู่ก็ควรต้องถามประโยคหนึ่งว่า เจ้าเป็นใคร? เหตุใดต้องให้เจ้าขอบคุณ?
“มิจำเป็น” ใครจะรู้ว่าเยี่ยนจิ่วเฉาจะปฏิเสธโดยไม่คิดสักนิด
เหยียนหรูอวี้อึ้งไปทันที
เยี่ยนจิ่วเฉาจ้องอวี๋หวั่นอย่างลึกซึ้งไปที ก่อนจะเอ่ยอย่างแฝงความหมาย “ผู้มีบุญคุณของบุตรข้า ข้าจะขอบคุณด้วยตัวเอง”
แต่ไม่เอ่ยว่าจะขอบคุณอย่างไร เขากลับหมุนตัวออกไป ทิ้งให้คนที่เหลือในห้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ใบหน้าของเหยียนหรูอวี้ดำทะมึนอย่างถึงที่สุด นางมีน้ำโหจนจิกเล็บเข้าเนื้อ ตัวก็สั่นเทาเบาๆ
แม่หลินเห็นสถานการณ์ไม่ดีก็รีบดึงนางออกไป
ในห้องเหลือเพียงแต่ไป๋ถังกับอวี๋หวั่น
ไป๋ถังตบหน้าอกเบาๆ ด้วยความโล่งใจ นางมองไปที่อวี๋หวั่นอย่างแปลกใจ “เหตุใดเจ้าถึงไม่กลัวเลยสักนิด”
อวี๋หวั่นให้นางลองจับมือของเธอ
ไป๋ถังตกใจทันที “ไอ้หยา เหงื่อออกเต็มเลย!”
อวี๋หวั่นผงกศีรษะ ถึงแม้ภายนอกจะสงบนิ่ง แต่มีเพียงเธอที่รู้ว่าเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้น เธอก็อารมณ์ไม่มั่นคงเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะอะไรนั้นเธอก็ตอบไม่ได้
...........................................................


บทที่ 46 คุณชายมาถึง
“คุณหนู ท่านก็อย่ามัวแต่ซาบซึ้งในบุญคุณเลย รีบไปดูเด็กเถิด” แม่หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
เหยียนหรูอวี้รีบตรงไปยังหน้าเตียง
ในเมื่อมารดามาแล้ว อวี๋หวั่นก็ไม่เหมาะจะขวางอยู่ตรงนี้ต่อ จึงรีบลุกขึ้นยืนเดินไปอยู่ข้างไป๋ถัง
เหยียนหรูอวี้นั่งลงบนหัวเตียง มองเด็กน้อยทั้งสามอย่างเป็นห่วงเป็นใย พร้อมกับยื่นมือออกไปสอดชายผ้าห่มให้พวกเขาทันที แต่กลับพบว่าเครื่องแต่งกายของเหล่าเด็กๆ นั้นไม่ปกติ
นางขมวดคิ้วในทันใดแล้วกล่าวด้วยความโกรธเคือง “พวกแม่นมทำอะไรกันอยู่? เหตุใดจึงแต่งตัวให้เด็กๆ เยี่ยงนี้?”
อวี๋หวั่นจึงกล่าวตอบ “มิใช่ฝีมือของแม่นมหรอก พวกโจรต้องการตบตาจึงเปลี่ยนชุดเดิมออกเจ้าค่ะ”
ใช่แล้ว ผู้ชายที่สวมใส่ชุดผ้าดิบกลุ่มหนึ่งอุ้มเด็กสามคนที่สวมใส่ชุดผ้าแพรเครื่องหยกเดินไปมาในเมือง ไม่ว่าใครก็มองออกว่าผิดปกติ
เหยียนหรูอวี้พยักหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงค่อย “ที่แท้เป็นเช่นนี้ ข้าโทษแม่นมไปเสียได้ แม่หลิน ท่านไปหยิบชุดในรถม้ามาหน่อย”
“เจ้าค่ะคุณหนู”
แม่หลินไปหยิบชุดที่สะอาดและอุ่นบนรถม้ามาหลายชุด ทั้งหมวกหัวเสือ รองเท้าหัวเสือ เสื้อผ้าฝ้ายกางเกงผ้าแพร อะไรที่ควรมีก็มีหมด
สมกับเป็นบุตรของตระกูลร่ำรวย แค่ชุดเพียงตัวเดียวก็พอให้ประชาชนคนธรรมดากินใช้ไปได้หลายปีแล้ว
แม่หลินเริ่มเปลี่ยนชุดให้เด็กคนหนึ่ง เหยียนหรูอวี้ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงหยิบชุดขึ้นมา
ยังเหลือชุดสุดท้ายอยู่ อวี๋หวั่นรับมาอย่างชำนิชำนาญ
ไป๋ถังทำเรื่องละเอียดอ่อนอย่างดูแลเด็กน้อยไม่เป็น อีกอย่างก็ไม่มีเด็กคนที่สี่ให้นางช่วยแต่งตัว
นางจึงยืนมองอยู่ด้านข้างเงียบๆ
ใครจะคาดการณ์ได้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น
เด็กที่แม่หลินและเหยียนหรูอวี้กอดไว้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงดิ้นไปมาในอ้อมอกทั้งสองคนไม่หยุด แขนเล็กและขาเล็กเตะต่อยมั่วซั่วพักหนึ่ง ราวกับอยากจะผละออกไป
แต่พอมองในอ้อมอกของอวี๋หวั่น เด็กน้อยถูกอวี๋หวั่นถอดชุดจนเหลือแต่กางเกงในตัวจิ๋วแล้ว ศีรษะเล็กถูกขยับไปมาแต่กลับยังคงหลับสนิทเหมือนหมูตัวน้อย
จนสุดท้ายแม่หลินกับเหยียนหรูอวี้เหงื่อผุดออกมาไม่หยุด ก็ยังถอดแม้แต่กางเกงของคนโตกับคนรองไม่ได้ ส่วนด้านนี้ อวี๋หวั่นแต่งตัวให้คนสุดท้องได้เรียบร้อยแล้ว
“ข้าจัดการเองแล้วกัน” อวี๋หวั่นเอ่ยบอกทั้งสอง
แม่หลินเหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออก ใครจะคิดว่าฝ่ามือเด็กนั้นเล็กแต่เรี่ยวแรงกลับไม่ได้น้อยเลย
เมื่อก่อนนั้นเหล่าแม่นมมักจะบ่นว่าเด็กๆ นั้นปรนนิบัติดูแลยาก นางกับคุณหนูก็มิได้นำมาใส่ใจ คิดเพียงว่าเป็นความเกียจคร้านของแม่นมเท่านั้น พอได้มาเจอกับตาตัวเองถึงได้รู้ว่าเหล่าแม่นมนั้นพูดจาไว้หน้าแล้ว
มิรู้เลยว่าเหตุใดแม่นางอวี๋จึงจัดการได้ง่ายดายนัก
หรือเป็นเพราะคนทำไร่ทำนาแรงเยอะ?
ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนั้นแน่!
แม่หลินส่งชุดในมือไปให้ “เช่นนั้นต้องรบกวนแม่นางอวี๋แล้ว”
อวี๋หวั่นอุ้มคนรองขึ้นมา
พูดแล้วก็แปลก คนรองที่เดิมเตะต่อยมั่วซั่วอยู่ พอมาอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋หวั่นก็ว่าง่ายไม่ขยับเขยื้อน หากไม่ใช่ว่าเขายังกรนอยู่ เกรงว่าหลายคนคงคิดว่าเขาหมดสติไปแล้ว
หลังจากคนรองแต่งตัวเรียบร้อย อวี๋หวั่นก็หันไปมองเหยียนหรูอวี้
เหยียนหรูอวี้ฝืนใจส่งชุดในมือตนไปให้
อวี๋หวั่นก็แต่งตัวให้คนโตเรียบร้อยแล้ว
ราบรื่นจนไม่อาจจินตนาการได้
หากไม่ใช่ว่าเห็นกับตาตัวเอง เหยียนหรูอวี้กับแม่หลินก็ไม่กล้าเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง
จอมมารตัวน้อยสามคนนี้ เดือนเดือนหนึ่งก็ทำให้แม่นมหัวเสียไปเจ็ดถึงแปดคน กระทั่งตอนนอนก็ยังเอาแต่ใจ เหตุใดจึงเชื่องในอ้อมแขนของสาวชาวบ้านคนหนึ่งเช่นนี้...
“ได้ยินมาว่าถูกโจรป้อนยาให้กิน เกรงว่าผลจะยังคงอยู่ถึงได้สะลึมสะลือเช่นนี้” แม่หลินเอ่ยเสียงเบา
เหยียนหรูอวี้ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่มองอวี๋หวั่นนิ่งๆ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ นางกระซิบเสียงเบาข้างหูของแม่หลินไปสองสามประโยค แม่หลินเบิ่งตาโพลงทันทีแล้วก้าวไปคุยกับอวี๋หวั่น “แม่นางอวี๋ ข้าเห็นว่าเจ้ามีชะตาต้องกับเด็กสามคนนี้ มิทราบว่าเจ้ายินดีเข้ามาดูแลพวกเขาในจวนของเราไหม”
ไป๋ถังไม่พอใจแล้ว “ได้อย่างไร? พวกท่านอยากให้แม่นางอวี๋ไปเป็นแม่นมของนายน้อยบ้านท่านหรือ? นางไม่มีน้ำนมเสียหน่อย!”
แม่หลินเข้าใจผิดว่าไป๋ถังไม่ยินยอมให้อวี๋อวั่นเข้าไปทำงานรับใช้ในจวน จึงเอ่ยอย่างมีท่าทีอ่อนโยน “นายน้อยเลิกดื่มนมมานานแล้ว แต่พวกเราจะให้พวกนายน้อยคิดว่าแม่นางอวี๋เป็นแม่นม ในอนาคตเมื่อพวกนายน้อยโตขึ้นก็จะดูแลแม่นางอวี๋เป็นอย่างดี”
ในรัชสมัยต้าลี่ ตำแหน่งแม่นมนั้นสูงกว่าคนทั่วไป หลายตระกูลก็จะดูแลแม่นมจนกระทั่งแก่เฒ่า
ในสายตาของแม่หลิน สาวชาวบ้านที่อาศัยการขายเนื้อพะโล้ดำรงชีพ ทั้งชีวิตไม่มีทางได้พบกับโอกาสที่ดียิ่งกว่านี้อีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางคัดเลือกแม่นมอย่างเคร่งครัดมาก แต่เมื่อดูจากบุญคุณที่แม่นางอวี๋ช่วยชีวิตนายน้อยไว้และยังจัดการได้เช่นนี้ พวกนางก็ยอมฝืนละเว้นสักครั้งหนึ่ง
แม่หลินเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เรื่องเงินเดือนนั้นต้องทำให้แม่นางอวี๋พอใจแน่นอน อนาคตเมื่อถึงเวลาสมควร ยังจะหาคู่ครองที่ดีให้แม่นางอวี๋ได้ด้วย”
สาวใช้ในตระกูลใหญ่ยามออกไปข้างนอกล้วนแต่มีคนหมายปอง มิต้องกล่าวถึงสาวใช้ที่ปรนนิบัติดูแลนายน้อยเลย ต่อให้เป็นนายท่านขุนนางขั้นเก้าก็ยังแต่งงานด้วยได้
“แม่นางอวี๋ เจ้าเห็นว่าอย่างไร” แม่หลินเอ่ยถามอย่างพิจารณาถี่ถ้วนแล้ว
“ไม่เห็นว่าอย่างไร” อวี๋หวั่นสาดน้ำเย็นใส่นางหนึ่งกะละมัง เธอชอบเด็กสามคนนี้ไม่ผิด แต่ให้เธอไปรับใช้ในจวนตระกูลเหยียนนั้นเธอทำไม่ได้
รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่หลินแข็งทื่อทันที
เหยียนหรูอวี้เปิดปากเอ่ยเสียงเบา “หากแม่นางอวี๋มิชอบที่ตำแหน่งแม่นมนั้นต่ำต้อย เป็นครูหญิงของเด็กๆ เป็นอย่างไรเล่า?”
 ครูหญิงมีหน้ามีตากว่าแม่นมมาก อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนรับใช้ เงินเดือนก็อู้ฟู่มากทีเดียว
นี่เป็นขีดสุดที่เหยียนหรูอวี้มอบให้อวี๋หวั่นได้ ตำแหน่งมารดาแท้ๆ นางคงมอบให้ไม่ได้กระมัง
อวี๋หวั่นมองเหยียนหรูอวี้อย่างเย็นชา “คุณหนูเหยียน ท่านไม่เคยได้ยินประโยคที่ว่าแต่ละคนมีความปรารถนาที่ต่างกันหรือ? มิใช่เพราะข้าชาติกำเนิดค่อนข้างต่ำต้อยก็จำต้องประจบประแจงบ้านพวกท่าน สิ่งที่ท่านจะทำทานให้ข้า ไม่มีค่าอะไรสำหรับข้าเลย หากท่านอยากขอบคุณข้าจริงๆ เป็นเงินทองจริงๆ ไม่ดีกว่าหรือ ข้าเองก็ไม่ได้ต้องการมากเท่าไร พันทองคำ หมื่นเงินขาวเป็นเช่นไร? เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยนคงมีค่าพอกับจำนวนเท่านี้”
เหยียนหรูอวี้ถูกพูดย้อนใส่จน...พูดไม่ออกทันที
เดิมคิดว่าสมเหตุสมผลแล้ว ผู้ใดจะคาดคิดว่ากลับอ้าปากกว้างราวราชสีห์เช่นนี้
พันทองคำ หมื่นเงินขาว นางยังมียางอายอยู่หรือไม่? ยังมีอยู่หรือไม่?!
หากรับคำไป ตนจะไปหาเงินทองมากมายขนาดนั้นมาจากที่ใด
แต่หากไม่รับคำ มิได้หมายความว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยนไม่มีค่าเท่านี้รึ?!
อวี๋หวั่นเอ่ยเสียงเย็นชา “คุณหนูเหยียนใจกว้างมากมิใช่หรือ? ไม่มีทางหาเงินจำนวนน้อยนิดเท่านี้มาไม่ได้หรอกกระมัง? ประเดี๋ยวก็เป็นแม่นม ประเดี๋ยวก็เป็นครูหญิง ข้าคิดว่าเงินทองในจวนของพวกท่าน...คงมากมายจนใช้ไม่หวาดไม่ไหวแล้ว!”
เหยียนหรูอวี้จะกระอักเลือดแล้ว
แม่หลินขยิบตาให้นาง นี่เป็นผู้มีบุญคุณของนายน้อย ใจเย็นไว้ ต้องใจเย็นไว้
เหยียนหรูอวี้พยายามสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยอย่างกล้ำกลืนความอัปยศ “เป็นข้าบุ่มบ่ามเอง แม่นางอวี๋ได้โปรดอย่าถือสา ข้าขอคืนคำพูดก่อนหน้า เวลานี้ข้าควรพาเด็กๆ กลับได้แล้ว ของขวัญขอบคุณกับเงินค่าตอบแทนข้าจะไปมอบให้ถึงมือแม่นางอวี๋ด้วยตัวเอง”
อวี๋หวั่นเห็นนางยื่นมือไปหาเด็กน้อยบนเตียงก็ขมวดคิ้วทันที
ขณะนั้นเอง หอหยกขาวก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังเข้ามา
“คุณชายเยี่ยนมาถึงแล้ว!”
เหยียนหรูอวี้รีบเก็บมือกลับแล้วหันตัวออกไปพร้อมกับคนในห้อง
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินก้าวใหญ่เข้ามาเร็วมาก
ลุงวั่นเกือบจะตามไม่ทันเล็กน้อย
เยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้องแล้ว
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องอยู่ที่ตัวเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้พบเจอคุณชายเยี่ยนผู้เลื่องชื่อ เขาสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกเงิน รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำขลับดั่งหมึก ใบหน้าดั่งหยกประดับกวน มองแวบแรกดูตัวผอมบาง แต่เมื่อมองอย่างละเอียดเขากลับไหล่กว้างเอวสอบ สมบูรณ์แบบอย่างถึงที่สุด
เพียงแค่เขาก้าวผ่านธรณีประตู ทั้งห้องก็ราวกับสว่างไสวขึ้น
ไป๋ถังตกใจจนพูดไม่ออก มิแปลกที่คนผู้นี้ชื่อเสียงเลวร้าย กลับยังมีสตรีมากมายอยากแต่งงานกับเขาไม่ขาดสาย เป็นใบหน้าที่ล่มเมืองจริงๆ...
อวี๋หวั่นเองก็รู้สึกว่าเขาหน้าตาหล่อเหลาจนดูขี้โกงไปอยู่บ้าง ทว่าที่เธอสนใจไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นใบหน้านี้ที่เหมือนเคยรู้จัก เหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อน
เหยียนหรูอวี้ที่เพิ่งถูกฉีกหน้ามา พอเห็นผู้ที่สนับสนุนตนได้ก็ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ นางรีบทำความเคารพ “คุณ...”
เยี่ยนจิ่วเฉากลับเดินผ่านหน้านางไปโดยไม่มองด้วยซ้ำ
ร่างเหยียนหรูอวี้แข็งทื่อ
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินไปยังหน้าเตียง
ลุงวั่นก็ตามไปเช่นกัน
ทั้งสองมองเด็กน้อยที่หลับสนิทอยู่บนเตียง ในหัวปรากฏความคิดหนึ่งขึ้นมา จมูกเล็กๆ ตาเล็กๆ นี้แทบจะถอดแบบมาจากเยี่ยนจิ่วเฉาทุกกระเบียดนิ้ว หากบอกว่าไม่ใช่สายเลือดแท้ๆ ก็ไม่มีใครเชื่อแล้ว...
เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยออกมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้คัดค้าน “พาไป”
................................................