บทที่ 2
เด็กสาวอัจฉริยะแห่งวงการนักเคมีเวทมนตร์
 เท้าของวีโอเลตพาร่างไร้วิญญาณนั้นไปหยุดอยู่ที่ห้องพักศาสตราจารย์ วิชาเคมี ซึ่งบัดนี้ด้านในมีศาสตราจารย์และเด็กชายวัยเดียวกันที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาดียืนอยู่ด้วยกันบริเวณหน้าห้อง
 "อ้าว วีโอเลต เข้ามาสิ" ศาสตราจารย์หนุ่มหันมามองและเรียกเด็กสาวให้เดินเข้ามาร่วมวงสนทนา
 "สวัสดีค่ะศาสตราจารย์" เธอกล่าวทักทายก่อนจะเดินเข้าไปพลางหันโบกมือทักทายเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว
 เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตากลมโตและแว่นตากรอบดำที่สวมใส่เป็นประจำหันมาโบกมือเบาๆตอบกลับอย่างคุ้นเคยกันดี ป้ายชื่อเล็กๆถูกหนีบบนเสื้อแจ็คเก็ตยูนิฟอร์ม 'นิปุณ ลันตา'
 "เอาล่ะ พวกเธอก็คงรู้แล้วเนอะว่าพวกเธอได้ทุนการศึกษาจากเอียนโซจนถึงระดับมหาวิทยาลัยในสาขาเคมีเวทมนตร์ หลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอก พวกเธอสองคนก็แค่ต้องคอยรักษาระดับผลการเรียนให้อยู่ระดับสูงที่สุด แล้วก็คอยเข้าร่วมกิจกรรมตามที่เอียนโซส่งคำเชิญมาให้ครบทุกครั้ง กิจกรรมก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการเข้าร่วมการแข่งขันที่เอียนโซเป็นคนจัด กับการเข้าร่วมงานวิจัยเพื่อสร้างผลงานให้เป็นโปรไฟล์ติดตัวพวกเธอเอง...เท่านั้นแหละ ถ้าพวกเธอไม่พลาดล่ะก็ ตำแหน่งงานระดับสูงในอนาคตก็จะรอพวกเธออยู่ที่องค์กรเอียนโซแน่นอน" ชายที่ถูกเรียกว่าศาสตราจารย์อธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะหันไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาล2ซองจากบนโต๊ะมาแบ่งยื่นให้นักเรียนตรงหน้าคนละซอง
 "พวกเราต้องทำอะไรกับจดหมายเชิญด้วยรึเปล่าคะ?" วีโอเลตเอ่ยถาม
 "ในซองนั้นนอกจากจดหมายเชิญแล้วก็ยังมีแบบฟอร์มสมัครลงแข่งขันงานเคมีเวทมนตร์ของเอียนโซที่จะจัดขึ้นในอีก2เดือนข้างหน้าด้วย กรอกข้อมูลแล้วเอากลับมายื่นภายในสัปดาห์นี้ด้วยล่ะ แล้วก็นะ งานนี้จะถือว่าเป็นการเปิดตัวพวกเธออย่างเป็นทางการในระดับโลก เพราะฉะนั้น..."
 "ห้ามหลุดจาก5อันดับแรก...ใช่มั้ยคะ?" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยปนเบื่อหน่าย
 "ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นทุนการศึกษาของพวกเธอก็มีสิทธิสั่นคลอนเหมือนกัน เข้าใจใช่มั้ย?"
 "เข้าใจแล้วค่ะ/ครับ" เด็กทั้งสองคนตอบรับอย่างว่าง่ายพร้อมกัน
 "อ้อ แล้วก็นะ นิปุณ" ศาสตราจารย์หนุ่มหันไปมองหน้าเด็กหนุ่มเจ้าของชื่อ "งานวิจัยของคุณน่ะ ข้อมูลยังไม่สมบูรณ์เท่ากับของวีโอเลต ผมเลยยังยื่นส่งให้ทางเอียนโซไม่ได้ เพราะงั้นยังไงคุณช่วยแก้ไขด่วนแล้วส่งให้ผมภายในวันนี้ทีนะ ขอไม่เกินเที่ยงคืน เพราะผมต้องตรวจสอบอีกครั้งก่อนส่งต่ออีก"
 "ภายใน...วันนี้เหรอครับ?" เด็กหนุ่มอ้ำอึ้งไปพอสมควรกับงานที่ถูกมอบหมายกะทันหัน
 "ขอโทษทีนะ ผมเองก็เข้าใจนะว่าคุณน่ะต้องทำงานพาร์ทไทม์ที่ศูนย์วิจัยตั้งแต่หลังเลิกเรียนจนมืดค่ำ แต่คุณเองก็ต้องแบ่งความสำคัญให้ได้อยู่ดี คุณต้องนึกถึงอนาคตที่สดใสที่รออยู่ที่เอียนโซให้มากๆนะ ถ้าคุณหลุดออกจากทุนการศึกษานี้ล่ะก็...อนาคตของคุณจะยิ่งน่าเป็นห่วงกว่าเก่าอีกนะ ผมพูดด้วยความเป็นห่วงนะ นิปุณ"
 "...ครับศาสตราจารย์ ผมจะรีบส่งงานให้ทันครับ" เด็กหนุ่มซ่อนความกดดันเอาไว้ แม้ว่าจะซ่อนไม่มิด และตกปากรับคำอย่างง่ายดาย
 "โอเค งั้นก็เข้าใจกันแล้วตามนี้เนอะ ถ้างั้นก็ไปกันได้แล้วล่ะ"
 จบประโยค เด็กทั้งสองคนก็พากันเดินออกมาด้านนอก เด็กสาวมีสีหน้าที่นิ่งสงบ ในขณะที่เด็กหนุ่มอีกคนกลับคิ้วขมวดจนแทบจะชนกันโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
 "ปุณ มาทางนี้ด้วยกันหน่อยดิ" วีโอเลตเอ่ยปากชวนพลางชี้นิ้วโป้งไปทางห้องสมุดขวามือ
 แม้จะยังเครียดอยู่ แต่นิปุณก็เดินตามเธอเข้าไปในห้องอย่างง่ายดาย ร่างเล็กของสาวผมสั้นเดินนำไปหาเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าอยู่ที่เค้าน์เตอร์อย่างคุ้นเคย
 "สวัสดีค่ะ จะขอเปิดห้องอ่านหนังสือส่วนตัวครึ่งชั่วโมงค่ะ" เธอว่าพลางยื่นบัตรประจำตัวนักเรียนให้เจ้าหน้าที่
 "วี เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานแล้วนะ แกมีอะไรเนี่ย?" เด็กหนุ่มทักท้วงด้วยเสียงกระซิบเบาๆ
 "เออ รู้น่า ขอคุยด้วยในห้องส่วนตัวแค่แปบเดียว…อ๊ะ ขอบคุณค่า" วีโอเลตตอบกลับเบาๆก่อนจะหันไปรับคีย์การ์ดแล้วเดินนำไปอย่างชำนาญทาง
 จนกระทั่งทั้งคู่เข้าไปอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมขนาด22ตร.ม.ที่มีทั้งโต๊ะอ่านหนังสือและเฟอร์นิเจอร์อำนวยความสะดวกทั้งตู้กดอาหารและเครื่องดื่ม
 "อ่ะ มีอะไรถึงต้องมาแอบคุยกันด่วนแบบนี้เนี่ย?" เมื่อจัดการล็อคห้องเรียบร้อย นิปุณก็รีบเปิดประเด็นอย่างใจร้อน ทว่าเด็กสาวตรงหน้ากลับจ้องมองเพียงที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือที่เดียวจนน่าสงสัยและน่าหงุดหงิดไปพร้อมกัน
 "เช็คอีเมลดู ฉันส่งเอกสารไปแล้ว"
 จบประโยค เด็กหนุ่มก็ยังไม่หายงง ได้แต่หยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมาเปิดดูตามคำพูดของเธอ ก่อนจะเบิกตาโพลงอย่างสับสนและตกใจ
 "อย่าบอกนะว่า...แกแก้เล่มงานวิจัยมาให้ฉันเหรอ?" เขาเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างฉงนหลังจากได้กดเข้าไปดูไฟล์งานในหน้าจอแล้ว
 "เออ ฉันรู้อยู่ว่าศาสตราจารย์จะมาไม้นี้ เมื่อคืนก็เลยทำกันพลาดไว้ให้"
 "แต่นี่มันงานฉันนะเว้ย แกมาทำแทนแบบนี้ได้ยังไง?" เขาดูหงุดหงิดไม่ใช่น้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้
 "ก็มันไม่ยุติธรรมนี่หว่า มองก็รู้แล้วว่าศาสตราจารย์ตั้งใจจะเขี่ยแกออกแล้วให้เด็กตัวเองมารับทุนแทนใจจะขาด ติดแค่ผลการแข่งรอบที่แล้วมันค้ำคอเลยทำไม่ได้ไง พอใกล้ถึงเวลาส่งวิจัยก็จะอ้างนู่นอ้างนี่แล้วก็ไม่ยอมส่งงานแกไปไง ทีนี้แกก็จะชวดทุน แล้วเด็กคนอื่นก็เข้ามาเสียบแทนได้เลย มันใช่เหรอวะ?"
 "แต่ถึงยังไงฉันก็ควรทำด้วยตัวเองอยู่ดี ถึงจะอะไรยังไง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ก็คืองานที่ฉันส่งไปมันไม่ถึงมาตรฐานไง"
 "มาตรฐานวัดจากอะไรล่ะ? ถ้ามาตรฐานของเอียนโซล่ะก็ แกผ่านฉลุยไปนานแล้วย่ะ ตอนนี้ศาสตราจารย์น่ะกำลังเอามาตรฐานจากงานของฉันมาวัดให้แกอยู่ต่างหาก แกก็รู้นี่นาว่าฉันมันอัจฉริยะเกินหน้าคนอื่น ใครมันจะมาแตะมาตรฐานงานเคมีเวทฯกับฉันได้กัน? ฝันไปเถอะ"
 พรืด!
 นิปุณถึงกับหลุดขำออกมาอย่างเก็บทรงไม่อยู่ เขาถึงกับต้องหันหน้าหนีไปขำไหล่สั่นทางอื่นเพื่อจะกลั้นขำและกลับมาคุยกับเด็กสาวตรงหน้าให้จบ
 "โอเคๆ แกมันอัจฉริยะล้ำโลก"
 "ก็ใช่ไง" เธอตอบรับหน้าตาเฉยก่อนจะใช้มือซ้ายปัดปลายผมเบาๆเป็นการขิงใส่ แล้วถึงหลุดขำออกมาด้วยเช่นกัน "นั่นแหละ ทางเดียวที่จะทำให้แกหลุดจากทุนนี้ได้ก็มีแค่ต้องใช้งานของฉันเป็นข้ออ้าง แล้วฉันบอกได้เลยนะว่าถ้าเขี่ยแกทิ้งได้สำเร็จแล้วล่ะก็ เด็กที่เข้ามาเสียบแทนแกน่ะจะได้รับการวัดมาตรฐานใหม่เอาแค่พอผ่านมาตรฐานเอียนโซก็พอแหงๆ ฉันยอมไม่ได้หรอกนะ ว่ากันตามตรง ถ้าไม่มีฉันทั้งคนล่ะก็แกได้ขึ้นเป็นที่หนึ่งไปนานแล้ว"
 "คำพูดคำจาน่าหมั่นไส้จริงๆเลยนะแกเนี่ย" เขาหยอกล้อกับท่าทีอวดเก่งของเด็กสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู
 "ตกลงว่ายังไง? เอาไม่เอา?"
 "ไม่..."
 "ถ้าไม่เอาฉันจะไปขอร้องให้แม่ไปรับแกมาอุปการะเป็นลูกบุญธรรมเดี๋ยวนี้แหละ"
 "..."
 เพียงประโยคพูดที่ออกมาด้วยหน้าตาและน้ำเสียงจริงจังจากเด็กสาวตรงหน้าประโยคเดียว นิปุณก็ถึงกับนิ่งไป
 "เอาไง?"
 "ก็บอกไปแล้วนี่นาว่าแบบนั้นมันวุ่นวาย บ้านแกก็ไม่ได้อยู่กันสบายขนาดที่จะมาเลี้ยงฉันเพิ่มได้อีกคนสักหน่อย เรื่องเดือดร้อนชาวบ้านแบบนั้นฉันไม่เอาเว้ย"
 "ก็เพราะแกไม่โอเคไง ฉันถึงห้ามแม่เอาไว้ไม่ให้ไปรับแกมาจากสถานสงเคราะห์เด็กเฮงซวยที่แกอยู่ตอนนี้น่ะ ฉันยอมทำแบบนั้นก็เพราะแกขอร้องฉันไว้ว่าแกอยากจะพยายามด้วยตัวเองจนกว่าจะถึงวันบรรลุนิติภาวะแล้วแยกออกมาอยู่เอง...โอกาสเดียวที่แกจะหลุดพ้นจากที่นั่นได้แบบลอยตัวก็คือต้องคว้าทุนของเอียนโซเอาไว้ให้มั่น ไม่ใช่รึไง?"
 "..."
 "ฉันส่งงานไปให้แล้ว แกก็เลือกเอาเองละกันว่าจะส่งงานนั้นไปตอกหน้าอีตาศาสตราจารย์เฮงซวยที่จ้องแต่จะยัดเด็กตัวเองมารับทุน หรือจะยอมชวดทุนนั้นไปแล้วรู้ตัวอีกทีก็ได้กลายมาเป็นพี่น้องบุญธรรมของฉันแบบไม่เต็มใจ" เธอยื่นคำขาดพลางมองตากับชายหนุ่มอย่างมุ่งมั่น
 และสุดท้ายนิปุณก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจแล้วยอมพยักหน้ารับความช่วยเหลือแต่โดยดี
 "เออๆ เดี๋ยวฉันจัดการเอง ทีนี้ฉันไปได้รึยัง?"
 "ไปสิ เดี๋ยวไปสายแล้วโดนหักเงินขึ้นมาแกจะมาโทษฉันอีก" เธอยักไหล่เบาๆแล้วผายมือไปทางประตูด้วยท่าทีหยอกล้อ
 "...วี...ขอบใจนะเว้ย" เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่แอบฟังดูสั่นคลอนเล็กน้อยในขณะที่เขากำลังเก็บอาการให้นิ่งไว้ ก่อนจะเดินไปทางประตู
 "ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องยกยออะไรเยอะหรอก ฉันมันก็แค่เพื่อนสนิทที่ทั้งสวย เก่ง อัจฉริยะ แล้วก็นิสัยดีที่สุดในโลกก็แค่นั้นเอง ไม่ต้องปลื้มใจไปนะเพื่อนรัก" เธอไม่วายหยอกเอินทิ้งท้ายอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะของเพื่อนสนิทได้ในทันที
 เด็กหนุ่มหันมาหรี่ตามองทิ้งท้ายแต่พูดอะไรไม่ออก แล้วจึงเดินออกไปด้วยท่าทางอารมณ์ดีขึ้นกว่าตอนที่เข้ามามากมาย
 หลังจากแผ่นหลังของเด็กหนุ่มลับตาออกไปแล้ว แววตาของวีโอเลตพลันกลับมาเย็นยะเยือกอีกครั้งเมื่อเธอกลับมาอยู่กับตัวเอง...
ณ บ้านรอจเจอร์
 เด็กสาวเดินกลับมาอย่างใจลอยจนถึงหน้าบ้านตัวเองที่เป็นบ้านชั้นเดียวซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านขนาดกลางใกล้กับโรงเรียน เธอยืนนิ่งมองประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วปรับเปลี่ยนแววตาของตัวเองให้ดูสดใสขึ้นมาพลางเดินตรงเข้าไปในบ้าน
 "แม่จ๋า! กลับมาแล้ว" วีโอเลตตะโกนทักทายด้วยความสดใสสายตามองหาร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคยในบ้าน
 "วันนี้กลับมาไวจัง แม่กำลังจะออกไปทำงานพอดีเลยนะเนี่ย" หญิงสาววัยกลางคนเจ้าของดวงตาสีบลูเบอร์รี่แบบเดียวกันกับเด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะกับข้าวที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณประตูนัก มือของเธอดูเหมือนกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่
 "อย่าเพิ่งๆๆ ลูกสาวมีของจะอวดด้วยล่ะ" เด็กสาวรีบวิ่งตรงไปหาแม่พลางค้นเอาซองเอกสารในกระเป๋านักเรียนออกมา ก่อนจะหยิบเอาจดหมายเชิญที่ประทับตราองค์กร 'เอียนโซ' ออกมาโชว์พร้อมส่งยิ้มหวาน
 "ก็ไม่เซอร์ไพรส์เท่าไหร่นะ ลูกสาวแม่เก่งขนาดนี้จะไม่ได้ทุนจากเอียนโซได้ยังไงล่ะ?" คุณแม่หันมาหยอกล้อกับเด็กสาวอย่างขี้เล่น
 "โหย ทำเป็นตื่นเต้นกับเราสักหน่อยสิ" เด็กสาวยู่ปากบ่นกะปอดกะแปด
 "ใครว่าแม่ไม่ตื่นเต้นล่ะ? นี่แทบอยากจะปิดหมู่บ้านฉลองให้ลูกสาวเลยเนี่ย" เธอว่าพลางรีบปรี่เข้ามากางแขนและกอดร่างของเด็กสาวไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะพูดต่อ "แล้วค่าเทอมของเทอมนี้ตกลงเขาให้เราจ่ายสำรองไปก่อนระหว่างรอทุนจากเอียนโซใช่มั้ย? กำหนดจ่ายได้ถึงวันไหนล่ะ?"
 "...ก็...อาทิตย์นี้จ้ะ" เด็กสาวตอบด้วยสีหน้าอ้ำอึ้งไปเล็กน้อยพลางแอบชำเลืองตามองสีหน้าของแม่ที่ยังโอบกอดร่างของเธอเอาไว้ไม่ปล่อย
 "อาทิตย์นี้?" หญิงวัยกลางคนมีท่าทีครุ่นคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเก็บอาการอย่างรวดเร็วแล้วจึงลูบหัวเด็กสาวเบาๆแล้วผละตัวออกมา "โอเค เดี๋ยวแม่จัดการให้นะ"
 แม้ว่าคุณแม่จะเก็บอาการให้ดูเป็นปกติได้เป็นอย่างดี แต่ลูกสาวที่ช่างสังเกตอย่างวีโอเลตก็ยังดูออกได้ไม่ยากนัก
 "แม่...หาทันรึเปล่า? เดี๋ยววีคุยกับศาสตราจารย์ขอเลื่อนไปก่อนก็ได้นะ"
 "ทันสิ ไม่ต้องลำบากไปขอเลื่อนเขาหรอก ไม่เห็นจะยากเลย" คุณแม่ยังคงมีท่าทีสบายๆไม่แปรเปลี่ยน เด็กสาวจึงยอมพยักหน้ารับเหมือนว่าเธอเชื่อคำพูดนั้น "อ้อ เดี๋ยววีออกไปซื้อข้าวสารให้แม่หน่อยสิ หมดพอดีเลยเนี่ย เดี๋ยวนี่แม่ต้องรีบเก็บของออกไปทำงานแล้ว" เธอเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน แต่เด็กสาวก็ดูไม่ได้แปลกใจกับท่าทีนั้นสักเท่าไหร่นัก และทำเป็นเออออตกลงไปง่ายๆ
 เด็กสาวทำเป็นเดินออกจากบ้านไปตามคำขอของแม่ และเดินไปจนพ้นรั้วบ้านเพียงนิดเดียว...ก่อนที่จะค่อยๆถอยหลังกลับช้าๆพลางสอดส่องสายตามองเข้ามาในบ้าน และพบว่าร่างของหญิงวัยกลางคนกำลังเปิดประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี
 วีโอเลตเดินกลับเข้าบ้านด้วยฝีเท้าที่เบามากจนคนในบ้านไม่อาจรู้สึกได้ และเปิดประตูออกเงียบๆ ร่างของเธอเคลื่อนไปจนถึงประตูห้องที่แม่ของเธอเพิ่งจะเข้าไปและเปิดประตูแง้มเอาไว้เล็กน้อย
 ภายในห้องนั้นเป็นห้องนอนส่วนตัวที่ทั้งเธอและแม่ไม่ได้ใช้งาน แต่แม่ก็ไม่เคยปล่อยให้ห้องนั้นมีสภาพเก่าเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะทำงานในห้องยังคงมีข้าวของอันน้อยนิดของ 'เจ้าของห้อง' วางทิ้งไว้บ้าง แต่ก็ไม่ได้เยอะแยะ และไม่ได้ดูมีอะไรสำคัญนัก
 บัดนี้แม่ของเธอยืนนิ่งอยู่ที่หน้าโต๊ะ และค่อยๆเปิดลิ้นชักที่โต๊ะออกมา เผยให้เห็นสมุดบัญชีเล่มหนึ่งที่ถูกเก็บไว้เป็นอย่างดี เธอหยิบสมุดนั้นขึ้นมาถือเอาไว้และมองมันด้วยสายตาลำบากใจ
 แหมะ!
 หยดน้ำตาร่วงลงบนสมุดบัญชีในมือของเธออย่างไม่ทันรู้ตัว หญิงสาวรีบใช้มือเช็ดน้ำใสๆบนสมุดนั้นออกและรีบปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แต่ไม่อาจลบสายตาที่ดูโศกเศร้าของเธอออกได้เลยแม้แต่นิดเดียว แม้จะมองเห็นจะด้านข้าง แต่วีโอเลตก็รับรู้ได้ถึงความลำบากใจและความเศร้าที่สะท้อนบนดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน เธอค่อยๆถอยออกมาช้าๆและระมัดระวัง แววตาดูเศร้าตามไปกับหญิงผู้เป็นแม่
 เมื่อร่างของเธอถอยกลับมาจนออกมายืนอยู่ที่หน้ารั้วบ้าน เธอก็รีบปรับสีหน้าตัวเองให้กลับมาดูสดใสอีกครั้ง ก่อนจะทำเป็นเปิดประตูรั้วและปิดมันลงโดยจงใจให้เสียงดังเข้าไปข้างใน
 "แม่!! วีลืมเอาตังค์ไปอ่ะ แม่ออกไปรึยังอ่ะ!?" เด็กสาวจงใจส่งเสียงดังอีกครั้งหนึ่งพลางเดินดุ่มๆเข้าไปในบ้าน และพบว่าแม่ของเธอยืนอยู่ที่บริเวณใกล้กับประตูด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูเป็นปกติ ต่างกับเมื่อสักครู่ลิบลับ
 "ขอโทษที แม่ก็ลืมยื่นให้เลยเนี่ย" เธอรีบหันไปคว้ากระเป๋าสตางค์มาหาเงิน
 "เอ้อแม่ เมื่อกี้นี้ศาสตราจารย์เขาเพิ่งจะโทรมาหาวีโดยตรงเลย เรื่องค่าเทอมน่ะ"
 "...อ่าฮะ?" คุณแม่เงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย
 "ศาสตราจารย์บอกว่าทางเอียนโซเพิ่งจะติดต่อมาว่าจะดำเนินการไวขึ้นน่ะ ก็เลยกลายเป็นว่าเราไม่ต้องสำรองค่าเทอมแล้วล่ะ"
 ขอโทษค่ะแม่ ขอโทษจริงๆ...
 เด็กสาวพูดด้วยหน้าตาใสซื่อในขณะที่กำลังขอโทษขอโพยแม่ของเธออย่างรู้สึกผิดอยู่ในใจ
 "จริงเหรอ? อะไรจะสะดวกขนาดนี้เนี่ย?"
 "สงสัยลูกสาวแม่จะเป็นอัจฉริยะน่ะสิ เขาก็คงกลัวจะหลุดมือไปไง เลยต้องสนับสนุนให้เต็มที่หน่อย" เธอหยอกล้อตามปกติ
 "ก็คงจะจริงแฮะ ลูกสาวใครเนี่ย ทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้"
 "ทำไงได้ เชื้อแม่มันแรงน่ะสิ" เธอยักไหล่เบาๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะหลุดขำออกมา
 "อ่ะๆๆ เรื่องค่าเทอมก็เบาใจไปแล้วเนอะ งั้นแม่ไปก่อนนะ ไว้เจอกันนะคะลูกสาว" แม่ดูมีท่าทีโล่งใจลงมาก ก่อนจะลูบหัวเด็กสาวเบาๆแล้วเดินออกจากบ้านไป
 และในทันทีที่หญิงวัยกลางคนลับสายตาไป แววตาที่แสร้งทำเป็นสดใสของวีโอเลตก็กลับมานิ่งอีกครั้งหนึ่ง เธอรีบเดินตรงเข้าไปที่ห้องเดิมที่แม่ของเธอเพิ่งจะเข้ามา และตรงไปเปิดลิ้นชักเดียวกัน
 มือบางหยิบสมุดบัญชีเล่มนั้นขึ้นมา และเปิดออกดูหน้าที่แสดงยอดเงินเข้าบัญชี
 16/06/2160 : Deposit 1,000,000,000 USD
 สมุดบัญชีมีเพียงข้อความที่แสดงว่าเงินเข้าบัญชีเป็นจำนวนมหาศาล แต่ก็ไม่มีข้อความอื่นอีกเลย เป็นเหมือนข้อความบ่งบอกว่าไม่เคยมีใครไปยุ่งกับเงินจำนวนนั้นเลยแม้แต่น้อย
 สภาพสมุดบัญชีที่อยู่มาตั้งแต่สมัยที่วีโอเลตอายุ5ปี จนถึงวันนี้ผ่านมาแล้ว11ปี แต่ก็ยังดูใหม่เอี่ยมอยู่ เพราะไม่ได้ผ่านการใช้งานมากไปกว่าการที่แม่ของเธอจะเข้ามาหยิบออกมามองแล้วเสียน้ำตาให้กับมัน ก่อนจะเก็บคืนที่เดิมแล้วออกไปทำงานให้หนักยิ่งกว่าเดิม
 ตั้งแต่เด็กจนโตมาถึงวันนี้ แม่ก็ยังไม่สามารถถือสมุดเล่มนี้ออกมาจากห้องๆนี้ได้เลยแม้แต่น้อย...
 วีโอเลตเก็บสมุดคืนที่เดิมแล้วเดินออกจากห้องมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาใครบางคนพลางเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง
 "ฮัลโหลค่ะ คุณลุงคะ วีโอเลตเองนะคะ ที่คุณลุงเลยให้เบอร์ติดต่อไว้เรื่องของประดับเวทมนตร์น่ะค่ะ...ใช่ค่ะ สร้อยเส้นนั้นแหละ" เธอพูดกับปลายสายพลางนั่งลงค้นหาอะไรบางอย่างในกองหนังสือที่ดูค่อนข้างเก่า มีฝุ่นเกาะไม่ใช่น้อยๆ "คุณลุงยังรับในราคาเดิมอยู่มั้ยคะ? …สองเส้นค่ะ...ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยววีรีบเอาไปให้เลยนะคะ ร้านปิด2ทุ่มใช่มั้ยคะ? ...ค่าคุณลุง ไว้เจอกันค่ะ"
 เมื่อตกลงจบ เธอกดวางสายแล้วหันกลับมาจดจ่อกับการหาสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ ก่อนจะเจอกับเป้าหมายเป็นหนังสือเล่มหนาขนาดA5ที่คุ้นตาแม้ว่าจะไม่ได้เห็นมันมานานแล้วก็ตาม
 เด็กสาวดึงหนังสือเล่มนั้นออกมาปัดฝุ่นออก แสดงให้เห็นชื่อหนังสือบนหน้าปก 'M.A.G.101'
 เธอเปิดหนังสือออก เผยให้เห็นซองซิปใสที่แปะเทปใสติดไว้ด้านในปกหนังสือ ด้านในของซองเป็นสร้อยเงินที่ห้อยจี้ลักษณะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กจิ๋วสีโลหะ2เส้นอยู่ด้วยกัน
 วีโอเลตมองสร้อยด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย ก่อนจะดึงมันออกมาอย่างลำบากใจแล้วจึงปิดหนังสือลง...เมื่อได้มองหน้าปกชัดๆอีกครั้ง ความรู้สึกแปลกๆบางอย่างก็เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
 ไม่...มันจบไปนานแล้ว อย่าได้ไปรื้อฟื้นมันกลับมาอีกเชียวนะ วีโอเลต
 เด็กสาวคิดในใจอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะรีบวางหนังสือเก็บคืนในกองเช่นเดิม แล้วนำสร้อยในซองซิปใส่กระเป๋าเสื้อเดินออกไปอย่างรีบร้อน...
 ทำให้เธอไม่ได้เห็นภาพของตัวอักษรบนหน้าปก...ซึ่งบัดนี้กลับมีประกายสีฟ้าส่องไสวขึ้นมาเล็กน้อย...
เด็กสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ออกจากบ้านและตั้งหน้าตั้งตาเดินตรงไปยังจุดหมายซึ่งอยู่ในละแวกตลาดที่ดูจอแจผู้คนเยอะแยะแม้ว่าตอนนี้จะเริ่มค่ำมืดแล้วก็ตาม
 วีโอเลตเดินเบียดเสียดตรงเข้าไปยังร้านปริศนาผนังทึบสีดำสนิทที่มีป้ายชื่อร้าน '2040' เธอเงยหน้ามองป้ายตรงหน้าก่อนจะก้มลงมามองนามบัตรที่อยู่ในมือซึ่งปรากฏชื่อร้านชื่อเดียวกันบนบัตรเพื่อให้แน่ใจ แล้วจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ
 กริ๊ง!
 เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นตามการเคลื่อนไหวของบานประตูเหล็กหนาที่ถูกเปิดออก เด็กสาวสอดส่องสายตามองรอบตัว สังเกตเห็นว่าร้านดังกล่าวนั้นไม่ได้มีพื้นที่กว้างนัก ผนังทึบ เพดานร้านก็ค่อนข้างต่ำจนพาลให้รู้สึกอึดอัดทันทีที่เข้ามา หากมองไปทางซ้ายขวาจะพบชั้นวางของสไตล์โมเดิร์นสีทึบเรียงรายกันอยู่ไม่มาก สิ่งของบนชั้นวางถูกจัดแยกตามหมวดหมู่ เช่น ตำราเล่มหนา เครื่องประดับ และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ ซึ่งล้วนถูกครอบไว้ด้วยมวลพลังงานบางๆสีฟ้าที่มองแล้วรู้ทันทีว่านั่นคือเวทมนตร์
 บริเวณทางเดินจากประตู ลากยาวไปจนถึงเค้าน์เตอร์เบื้องหน้าเป็นเพียงพื้นที่โล่ง วีโอเลตเดินตรงไปยังชายที่ดูมีอายุพอสมควรที่ยืนอยู่หลังเค้าน์เตอร์ แล้วจึงเอ่ยปากถามด้วยท่าทีดูประหม่า
 "สวัสดีค่ะคุณลุง..."
 "มาได้ซะทีนะ วีโอเลต ตอนที่ได้รับโทรศัพท์ว่าเราจะยอมขายสร้อยนั่นน่ะ ลุงดีใจมากเลยรู้มั้ย?" ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะทักทายจบ คุณลุงหน้าตาใจดีตรงหน้าก็ทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
 "...อ่า...ค่ะ แล้วตกลงว่าได้ราคาตามที่ตกลงกันไว้ใช่มั้ยคะ?" เธอดูลำบากใจที่จะพูดถึงสิ่งของที่จะขาย และรีบเร่งรัดเข้าเรื่อง
 "อันที่จริง ลุงเพิ่มเงินให้อีกหน่อยน่ะ เพราะคนที่มาขอซื้อเขาดูจะต้องการของมากเลยล่ะ นี่พอลุงโทรไปบอกเขาว่าได้ของมาแล้วนะ เขาก็เพิ่มเงินให้ลุงค่อนข้างเยอะเลย ลุงก็เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษน่ะ...อ่ะ นี่ ลองนับดูก่อนได้นะ" เขาว่าก่อนจะวางซองปริศนาที่ใส่วัตถุบางอย่างไว้จำนวนหนึ่งบนโต๊ะ
 วีโอเลตเลื่อนซองที่ว่ามาใกล้แล้วเปิดแง้มปากซองออกดูเล็กน้อย สอดส่องสายตานับเงินปึกหนาด้านในอย่างคร่าวๆ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
 "เอ่อ คุณลุงหยิบผิดซองรึเปล่าคะ? นี่มันเยอะกว่าที่บอกไว้มากๆเลยนะคะ"
 "ไม่ผิดหรอก คนซื้อเขากระเป๋าหนักพอตัวน่ะ แถมยังดีใจที่ได้ของมามากๆอีกต่างหาก จะให้ลุงรับเอาไว้ทั้งหมดแล้วให้หนูไปแค่เท่าที่เราตกลงกันตอนแรกมันก็ดูจะยังไงอยู่ แถมจากที่ดูๆแล้ว ของชิ้นนี้ก็น่าจะสำคัญสำหรับหนูพอสมควรเลยนะ การจะตัดใจเอามาขายแบบนี้น่าจะทำใจยากน่าดู...ถ้าหนูไม่รับเงินจำนวนนั้นเพิ่มไปล่ะก็ ลุงคงรู้สึกแย่น่ะนะ"
 "..." วีโอเลตไม่พูดอะไรต่อ ในเมื่อชายตรงหน้ายืนกรานแบบนั้น แถมเธอเองก็ไม่ได้เสียประโยชน์อะไรด้วย เด็กสาวจึงหยิบเอาซองซิปที่ใส่สร้อยทั้งสองเส้นเอาไว้ออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง แล้ววางมันลงที่โต๊ะเช่นกัน
 คุณลุงหยิบเอาวัตถุดังกล่าวขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดจนพอใจ แล้วจึงเงยหน้ามองวีโอเลตอีกครั้ง
 "ของแท้แน่นอน หนูเอาเงินไปได้เลยนะ ขอบคุณมาก"
 "ขอบคุณคุณลุงเหมือนกันนะคะ" เธอหยิบซองเงินมาเก็บเข้ากระเป๋าแล้วหันไปโค้งขอบคุณชายตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบร้อนหันหลังเพื่อเตรียมเดินออกจากร้าน
 "ต่างหูนั่นน่ะ...ลุงให้ราคาสูงอีกเป็นเท่าตัวได้เลยนะ จะไม่ขายจริงๆเหรอ?" คุณลุงพูดลอย ๆขึ้นมาในขณะที่กำลังสำรวจสินค้าที่เพิ่งได้มา
 กึก!
 เด็กสาวชะงักไปชั่วขณะ ต่างหูสีทองสายยาวที่ปลายสายเป็นรูปคล้ายกับดาวกระจายสั่นไปตามใบหน้าของเด็กสาวที่เผลอแสดงอาการตกใจและสะดุ้งเล็กน้อย
 "...ต่างหูคู่นี้...คงไม่หรอกค่ะคุณลุง" เธอตอบกลับโดยไม่หันกลับไปมองคู่สนทนา สีหน้าดูลังเลขัดกันกับประโยคปฏิเสธของเธอพอสมควร
 "สร้อยเส้นนี้เธอก็เคยยืนยันว่าจะไม่ขายนี่นา...เอาเถอะ เอาเป็นว่าลุงให้ข้อเสนอเอาไว้ก็แล้วกันนะ"
 สิ้นคำพูดนั้น เด็กสาวก็ไม่ตอบกลับ เธอรวบรวมสติให้มั่นแล้วเดินตรงออกไปที่ประตูอย่างรีบร้อน
 กริ๊ง!
 ในขณะที่เดินออกไป วีโอเลตก็ได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งเดินสวนทางเข้ามาพอดิบพอดี เด็กสาวเหลือบไปมองร่างตรงหน้าเล็กน้อยเพราะถูกดึงดูดสายตาด้วยออร่าปริศนาที่แผ่ออกมาจากตัวชายคนนี้ เขาใส่เสื้อฮู้ดดี้สีดำ สวมหมวกปิดโครงหน้าและศีรษะของตัวเองไว้มิดชิดจนแทบจะไม่เห็นหน้า ด้วยสายตาช่างสังเกตของวีโอเลต เธอจึงแอบเห็นใบหน้าของเขาพอสมควร ริมฝีปากแดงระเรื่อเข้ารูปกับสันจมูกโด่ง ผิวขาวนวลและดวงตาสีน้ำตาลเข้ม...
 ในชั่วพริบตาที่มองไปที่ดวงตาแสนนิ่งสงบคู่นั้น เธอเห็นความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น...ที่ดวงตาข้างขวาของเขาส่องประกายสีฟ้าออกมาเล็กน้อย...
 ตาฝาดรึเปล่านะ?
 เด็กสาวเพียงคิดในใจ แล้วจึงเลิกสนใจชายผู้มาใหม่ พลางก้าวเท้าเดินออกจากร้านไปตามปกติ...และในพริบตาที่เธอหันกลับไปนั้นเอง ชายหนุ่มก็เหลือบมองมาที่นัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ของเธอด้วยสีหน้านิ่งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจชายสูงวัยที่ยืนอยู่หลังเค้าน์เตอร์แทน
 กริ๊ง!
 เสียงที่ประตูดังอีกครั้งเป็นสัญญาณบอกว่าเด็กสาวเดินออกไปจากร้านแล้วเรียบร้อย เป็นเวลาใกล้เคียงกันกับที่ชายหนุ่มปริศนาไปยืนอยู่ที่ด้านหน้าเค้าน์เตอร์พอดี
 "สวัสดีครับคุณวาเลนไทน์" คุณลุงทักทายด้วยความใจดีและแลดูจะคุ้นชินกับชายตรงหน้าพอสมควร
 "เด็กคนเมื่อกี้ใช่มั้ยครับ? วีโอเลตที่คุณลุงบอกว่าเป็นคนปล่อยของชิ้นนั้นน่ะ" เสียงทุ้มของเขาเอ่ยออกมาอย่างสงบนิ่ง
 "ใช่แล้วล่ะ ไม่รู้ว่าเป็นมาไง แต่เด็กนั่นดูเหมือนจะมีของดีติดตัวมาเยอะแยะเชียวล่ะ...อ่ะ คุณวาเลนไทน์จะเช็คของเลยมั้ยครับ?" เขาตอบพลางยื่นสร้อยสองเส้นในซองซิปที่เพิ่งรับซื้อมาให้กับชายตรงหน้า
 "ครับ เดี๋ยวผมรีบไปรีบมานะ" เขารับวัตถุดังกล่าวมาแล้วจึงเดินตรงไปที่ห้องเล็กๆลักษณะคล้ายห้องลองเสื้อ ด้านในเปิดประตูเข้าไปมีกระจกบานสูงขนาดเท่าตัวคนตั้งอยู่
 ชายที่ถูกเรียกว่า 'วาเลนไทน์' ถอดหมวกฮู้ดดี้ออกให้ไปกองที่ด้านหลังเผยให้เห็นทรงผมสกินเฮดของเขา ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาแผ่มวลพลังงานสีฟ้าจางๆรอบฝ่ามือทั้งสอง แล้วจึงใช้นิ้วกลางสองข้างดึงเปลือกตาบนและล่างเอาไว้ก่อนจะจัดการถอดคอนแทคเลนส์ที่ตาข้างขวาออกมาอย่างชำนาญ
 เมื่อคอนแทคเลนส์ถูกถอดออก นัยน์ตาข้างขวานั้นก็เผยให้เห็นสีที่แท้จริงของดวงตาซึ่งบัดนี้ส่องแสงสีฟ้าน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับสวยงาม
 วาเลนไทน์จัดการกับข้าวของตัวเองเรียบร้อย แล้วจึงแกะสร้อยโลหะผูกติดกับจี้รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เพิ่งได้รับออกมาเส้นหนึ่ง นำมาคล้างที่คอของตัวเอง
 ทันทีที่คล้อยสายสร้อยลงไป ดวงตาสีฟ้าสุกสกาวของเขาก็พลันเปลี่ยนกลับมาเป็นสีน้ำตาลเข้มสีเดียวกันกับตาข้างซ้ายทันที! ชายหนุ่มมองภาพตัวเองที่สะท้อนในกระจกอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถอดสร้อยออกแล้วนำเอาสร้อยอีกเส้นหนึ่งมาลองสวมดูบ้าง และแน่นอนว่าผลลัพธ์ปรากฏเช่นเดิม เป็นที่น่าพึงพอใจสำหรับเขา
 วาเลนไทน์ปล่อยสายสร้อยห้อยคอไว้เส้นหนึ่ง และเก็บอีกเส้นหนึ่งลงซองซิป ก่อนจะเดินออกไปหาชายสูงวัยที่รออยู่ที่เดิมอีกครั้ง
 "โอเคครับคุณลุง นี่เงินตามที่ตกลงไว้ครับ" เขาเดินดุ่มๆไปวางซองเงินลงที่โต๊ะ ชายผู้รับนำมาเช็คจำนวนเงินเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ
 "โอเคครับ เรียบร้อย ขอบคุณที่แวะมาอุดหนุนนะครับคุณวาเลนไทน์" เขายิ้มพริมใจพลางโค้งขอบคุณเล็กน้อย ในขณะที่ชายหนุ่มตรงหน้าเองก็โค้งรับเช่นเดียวกัน ก่อนจะเดินออกไปพร้อมของที่ได้ทำการแลกเปลี่ยนมาเรียบร้อยด้วยท่าทีที่ยังคงดูนิ่งสงบเช่นเดิม


บทนำ : วีโอเลต รอจเจอร์ แห่งปราสาทนักเวทมนตร์นอกรีด
(Violet Rojjer)
ปี ค.ศ.2180
 ณ ปราสาทเวทมนตร์สไตล์โบราณสีดำสนิทซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่ปริศนารายล้อมไปด้วยป่าทึบที่แลดูขมุกขมัว พื้นหลังคือท้องฟ้าครึ้มสีเทาเข้มและหมอกหนาที่รายล้อมไปทั่ว
 ด้านในของปราสาทถูกแบ่งเป็นบริเวณห้องต่างๆตามการใช้งานคล้ายกันกับ 'ปราสาทเอียนโซ' ที่แสนจะโด่งดัง แต่บรรยากาศกลับดูเงียบสงัดกว่ามาก ทุกๆห้องตกแต่งด้วยสไตล์ลอฟท์เน้นเป็นปูนเปลือยสีเทาขาวสว่าง และข้าวของเครื่องใช้สไตล์โมเดิร์นถูกจัดวางอย่างเรียบง่ายเช่นเดียวกัน และแทบจะตำแหน่งเดียวกันกับปราสาทของทางฝั่งนั้น
 นอกเหนือจากห้องทั่วไปที่คล้ายกันมากๆแล้ว ยังมีประตูทางเข้าลับๆที่แอบอยู่ในมุมหนึ่งของผนัง ซึ่งดูเหมือนว่าคนที่จะเข้าไปได้จะต้องได้รับอนุญาตเท่านั้น บุคคลผู้ได้รับอนุญาตจะต้องประทับฝ่ามือลงบนผนังในตำแหน่งที่กำหนดไว้ เขาคนนั้นจึงจะถูกพาวาร์ปเข้าไปยัง...
ชั้นใต้ดิน 'ปราสาทนักเวทมนตร์นอกรีด'
 แม้ว่าปราสาทนอกรีดนี้จะมีความคล้ายกับปราสาทเอียนโซมากมายหลายจุดเหลือเกิน ทว่า บรรยากาศชั้นใต้ดินกลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง...ชั้นใต้ดินของที่นี่เป็นเหมือนห้องส่วนตัวของใครบางคน บรรยากาศดูสบายๆ คล้ายห้องรับแขก มีทั้งชั้นหนังสือมหาศาลที่วางเรียงรายกินพื้นที่เกือบครึ่งห้อง ตรงกึ่งกลางของห้องมีเสาขนาดใหญ่ถูกตั้งเอาไว้เหมือนของประดับห้องที่มองดูแล้วอาจจะทำให้เกิดคำถามว่า...ทำไมมันถึงมาตั้งอยู่ตรงนั้น?
 อีกฝั่งหนึ่งของห้อง มีโซนห้องรับแขกที่วางโซฟาและโทรทัศน์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ตอนนี้มีเพียงร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟา นัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ของเธอจ้องมองเข้าไปที่หน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ในมืออย่างจดจ่อคล้ายกับกำลังทำงานด้วยใจขมักขเม้น ในขณะเดียวกันก็เปิดโทรทัศน์ทิ้งเอาไว้ด้วย
 แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนใจหน้าจอโทรทัศน์ที่แสดงภาพและเสียงอยู่เบื้องหน้า แต่ก็ยังปล่อยให้มันทำงานอยู่แบบนั้นคล้ายกับติดเป็นนิสัย จนกระทั่ง...
 "ต่อไปจะเป็นแถลงการณ์ด่วนจากตัวแทนของ 'องค์กรเอียนโซ' ถึงประเด็นร้อนที่เป็นที่ถกเถียงกันอย่างมาก เรื่องมาตรการตอบโต้ 'ปราสาทนอกรีด' ค่ะ และตัวแทนในวันนี้ที่มาแถลงคือผู้นำตระกูลนักเวทมนตร์ผู้ทรงเกียรติทั้งสองตระกูลอย่าง 'ตระกูลวิริญ' และ 'ตระกูลพิมารัน' ค่ะ" เสียงผู้ประกาศข่าวสาวในหน้าจอตรงหน้าที่เธอไม่ได้ให้ความสนใจนักดังขึ้น พร้อมทั้งเอ่ยคีย์เวิร์ดที่โสตประสาทของเธอดูจะสนใจเป็นพิเศษอย่าง 'ปราสาทเอียนโซ' 'ตระกูลวิริญ' 'ตระกูลพิมารัน'
 หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่และเรือนผมสั้นระดับปลางคางสีดำธรรมชาติเงยหน้าขึ้นมาจากงานที่อยู่ในแท็บเล็ต ดวงตาเผลอจ้องมองเข้าไปที่หน้าจอทีวีอย่างห้ามไม่ได้
 หน้าจอที่เธอเลือกจะมองนั้น บัดนี้ปรากฏภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเป็นตัวแทนของปราสาทเอียนโซเมื่อสักครู่นี้ คนหนึ่งคือชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีดำอันว่างเปล่าอ่านอารมณ์ไม่ออกที่มองมาที่กล้อง สีหน้าเฉยชาดูเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ด้านหน้าของเขามีป้ายชื่อตั้งโต๊ะวางอยู่เป็นชื่อ 'เตวิช วิริญ'
 อีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันคือหญิงสาวเจ้าของร่างที่เรียวบางแต่ก็ยังดูสมส่วนกับความสูงชะลูด ผมยาวสีบลอนด์และผิวสีแทนประกอบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ส่งรังสีแห่งความไม่ยอมคนออกมาชัดเจน ให้ภาพลักษณ์ที่ดูสวยงามและแข็งแกร่งอย่างบอกไม่ถูก ด้านหน้าของเธอมีป้ายชื่อตั้งโต๊ะแบบเดียวกัน 'เซเนท พิมารัน'
 "ตอนนี้ทางเอียนโซมีมาตรการที่จะจัดการกับผู้นำนักเวทนอกรีดคนปัจจุบันอย่าง 'วีโอเลตและวิคเตอร์' อย่างไรบ้างครับ?" นักข่าวคนหนึ่งในงานเอ่ยถามขึ้นอย่างฉะฉาน
 ยิ่งได้ยินชื่อของตัวเองในหัวข้อที่ว่า หญิงสาวก็อดใจหายไม่ได้ แววตาของเธอสั่นคลอนไปไม่น้อย
 "ทางเอียนโซจะดำเนินการสุดกำลังเพื่อป้องกันไม่ให้นักเวทนอกรีดมาทำอันตรายกับผู้คนได้ เราจะมุ่งไปที่การป้องกันเป็นหลักเพื่อความมั่นใจของประชาชนก่อนครับ" เตวิชตอบอย่างหนักแน่น ทว่าดูจะยังไม่ใช่คำตอบที่เหล่านักข่าวต้องการนัก
 "จะมีปฏิบัติการกวาดล้างนักเวทมนตร์นอกรีดอีกครั้งหลังจากที่ครั้งที่แล้วทำไม่สำเร็จรึเปล่าครับ?"
 "ทางเอียนโซยังไม่ได้มีความตั้งใจที่จะทำแบบนั้นครับ อย่างที่พูดไป เราจะเน้นความปลอดภัยของประชาชนเป็นหลักและตั้งรับกันก่อน" เขายังคงยืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่ไร้อารมณ์
 "รอบที่แล้วที่ทางเอียนโซบุกไป มีตระกูลใหญ่เข้าร่วมทั้งหมด รวมถึง 'ตระกูลวิริญ' ของคุณเตวิชด้วย ทำไมถึงยังไม่สำเร็จงั้นเหรอครับ?" นักข่าวอีกคนถามจี้ต่อถึงเรื่องในอดีต
 "เรื่องนั้นน่ะ..." ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะตอบจบประโยค นักข่าวเจ้าของคำถามล่าสุดก็โพล่งขัดขึ้นมาเสียก่อน
 "ไม่ใช่ว่าคุณเตวิชแอบช่วยเหลือวีโอเลตเพราะ 'ความสัมพันธ์เก่าๆ' หรอกเหรอครับ?"
 คำถามของเขาสร้างความฮือฮาในกลุ่มผู้คนไม่ใช่น้อย แม้แต่กับชายหนุ่มเจ้าของแววตาว่างเปล่าเอง ก็ยังมีหลุดความสั่นไหวในแววตาออกมาเล็กน้อยอย่างที่ไม่ค่อยเป็น
 แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้จับผิดอาการผิดปกติของเตวิช หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกันก็รีบแก้สถานการณ์ด้วยการเอ่ยปากขึ้นมาอย่างแข็งกร้าว
 "ไม่มีทางที่เตวิชจะทำแบบนั้นได้หรอกค่ะ อย่างที่ทุกท่านทราบกันดีว่าปฏิบัติการครั้งนั้นมีตระกูลนักเวทมนตร์เข้าร่วมกันมากมาย ต่อให้พยายามช่วยเหลือจริง จะทำได้งั้นเหรอคะ? ไม่มีทางซะหรอก แล้วอีกอย่าง ถ้ามองย้อนกลับไปในวันนั้น เตวิชกับดิฉันเองก็เพิ่งจะเตรียมตัวเข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลกันเองค่ะ ยังไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมีอำนาจมากพอจะทำให้ปฏิบัติการที่แข็งแรงขนาดนั้นล้มเหลวได้หรอกค่ะ"
 "แต่ถึงอย่างนั้น จาก 'ภาพที่หลุดออกมา' ดูเหมือนว่าคุณเตวิชกับวีโอเลตจะเคยมีความสนิทสนมกันเกินกว่าเพื่อนนะครับ การให้คุณเตวิชเข้าร่วมกับกองกำลังหลักขององค์กรเอียนโซแบบนี้จะถือว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมจริงๆเหรอครับ? พวกเราจะมั่นใจได้ยังไงกัน?" นักข่าวคนเดิมยังจิกประเด็นเดิมไม่ยอมปล่อยง่ายๆ "หรือว่าทางคุณเตวิชจะสามารถอธิบายความสัมพันธ์ของคุณกับผู้นำคนปัจจุบันของนักเวทมนตร์นอกรีดอย่าง 'วีโอเลต' ได้รึเปล่าครับ?"
 คำถามของชายคนนั้นยิ่งเสียดแทงเข้าไปที่ชายหนุ่มแววตาว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อย แม้ว่าเขาจะเก็บอาการได้ดีจนไม่มีใครมองออก ทว่าเซเนทที่นั่งอยู่ข้างกันเพียงหันไปมองแว่บเดียวก็รู้สึกได้แล้วว่าเขากำลังตกที่นั่งลำบาก
 "ภาพที่หลุดออกมาเป็นภาพที่เก่ามากๆแล้ว ฉันไม่เข้าใจเท่าไหร่เลยว่าทำไมถึงยังไปขุดมาโยงอะไรกันมั่วซั่วอย่างกับเป็นข่าวซุบซิบดารากันแบบนี้? ในอดีตตอนนั้นวีโอเลตไม่ได้มีสถานะเป็นผู้นำนักเวทนอกรีด และดูไม่มีท่าทีจะเป็นแม้แต่น้อย ทำไมถึงคิดว่าเตวิชจำเป็นต้องมานั่งอธิบายเรื่องส่วนตัวในอดีตนานมาแล้วขนาดนั้นด้วยคะ?" สาวผมบลอนด์เอ่ยตอบแทนอย่างขึงขัง แววตาของเธอจ้องไปที่ดวงตาของเจ้าของคำถามอย่างเย็นยะเยือก
 "แต่ภาพที่หลุดออกมามันทำให้ประชาชนอย่างพวกเราไม่สบายใจนี่ครับ ถึงจะเป็นอดีตก็เถอะ"
 "งั้นเหรอคะ? ถ้างั้นทำไมถึงไม่เห็นมีใครขุดเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเรากับ 'วิคเตอร์' บ้างเลยล่ะ? ว่ากันตามตรง ดิฉันกับเตวิชเป็นเพื่อนสนิทกับวิคเตอร์มาตั้งแต่สมัยเด็กด้วยซ้ำ และต่อมาในตอนที่เข้าไปเป็นนักเวทมนตร์ขององค์กรอย่างเป็นทางการ พวกเราก็ไปสนิทกับวีโอเลต เราทั้งสี่คนสนิทกันมากในฐานะเพื่อนที่ไว้ใจกัน ทุกคนก็ดูจะมุ่งไปทางเดียวกันหมด ดิฉันกับเตวิชไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าทั้งวีโอเลตและวิคเตอร์ไปได้รับพลังนอกรีดมาตั้งแต่เมื่อไหร่" เธอจงใจขุดเรื่องเก่าขึ้นมาพูดด้วยแววตามุ่งมั่นที่ซ่อนความสั่นไหวไว้ข้างในอย่างมิดชิด
 ถ้าไม่ใช่ว่าหญิงสาวนัยน์ตาบลูเบอร์รี่คนนี้ที่นั่งดูอยู่นั้นรู้จักกับเซเนทมากพอสมควรล่ะก็ คงจะดูไม่ออกและเข้าใจว่าเซเนทพูดโดยไม่รู้สึกอะไรกับประโยคที่เธอพูดออกมาเลยแม้แต่น้อย
 บัดนี้บรรยากาศในที่แถลงการณ์ดูสงบลงด้วยความกดดันที่แผ่ออกมาจากดวงตาเย็นชาของสาวผมบลอนด์
 "เราสองคนไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอดีตได้ และเราสองคนในอดีตก็ไม่ได้มีความสามารถที่จะหยั่งรู้อนาคตได้เลยว่าเพื่อนคนไหนของเราจะตัดสินใจเลือกทางเดินไหนในชีวิตของพวกเขา...เพราะฉะนั้นพวกเราทำได้เพียงให้คำมั่นสัญญาในฐานะตัวแทนขององค์กรเอียนโซว่าพวกเราจะไม่มีทางใจอ่อนกับ 'อดีตคนสนิท' ที่ได้กลายเป็นผู้นำนักเวทมนตร์นอกรีดไปแล้วทั้งสองคนนั้นอย่างแน่นอน และพวกเราจะปกป้องผู้คนจากอันตรายอย่างสุดชีวิต จะต้องไม่มีใครได้รับความเดือดร้อนจากกลุ่มนอกรีดอีก"
 คำมั่นสัญญาทิ้งท้ายที่แสนเยือกเย็น มั่นคง และสง่างามของเซเนทนั้นได้เข้าไปจับใจผู้คนที่ฟังอยู่ได้ไม่ยาก...ไม่เว้นแม้แต่หญิงสาว 'อดีตคนสนิท' ที่นั่งมองเธอจากจอทีวีด้วยแววตาประทับใจไม่แพ้กัน
 นี่สิ เซนที่ฉันรู้จัก
 หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่คิดในใจก่อนจะคลี่ยิ้มบางที่ปะปนความโศกเศร้าไปด้วยโดยไม่ทันรู้ตัว ดวงตาของเธอเลื่อนไปมองภาพของชายหนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะพลันส่งความรู้สึกผิดออกมาอย่างห้ามไม่ได้
 ปิ๊บ!
 เธอไม่ปล่อยให้ความรู้สึกผิดเข้าเกาะกินจิตใจนานนัก และรีบกดรีโมตปิดหน้าจอทีวีลง
 ทันทีที่หน้าจอดับลง ที่ประตูทางเข้าก็มีร่างของผู้มาใหม่เดินเข้ามาและตรงไปหาหญิงสาวอย่างมุ่งมั่น
 "งานที่โซนGฉันไปจัดการมาเรียบร้อยหมดแล้วนะ ถึงจะลำบากนิดหน่อยเพราะดันไปเจอแจ็คพอตเป็นโจทก์เก่ามาก็เถอะ" ชายหนุ่มเจ้าของแววตาเฉี่ยวคมแลดูเจ้าเล่ห์และขี้เล่น ร่างสูงหุ่นนักกีฬาผิวสีแทนของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดียวกันกับหญิงสาวด้วยท่าทีสบายใจ
 "ใครล่ะ? เลียม?" เธอตอบกลับด้วยสีหน้าที่ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
 "ถูกเผง" ชายหนุ่มพยักหน้ารับด้วยท่าทางหยอกล้อกับหญิงตรงหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะขำเบาๆในลำคอ
 "ในเมื่อจบงานฝั่งนั้นได้ไว งั้นเดี๋ยวฉันส่งงานเพิ่มให้เป็นรางวัลก็แล้วกันเนอะ"
 "โหย ใจคอจะจิกหัวใช้ฉันให้หมดเรี่ยวหมดแรงขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย?" เขาโอดโอยทันที
 "พลังนายออกจะเยอะแยะ ไม่หมดง่ายๆหรอกน่า ทำเป็นบ่น"
 "เฮอะ ถ้าคำสั่งส่งตรงมาจากผู้นำปราสาทแบบนี้ ไอ้พ่อมดต็อกต๋อยแบบฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ?" เขาบ่นเชิงประชดประชันก่อนจะยู่ปากอย่างน้อยใจ
 ภาพของชายหนุ่มขี้เล่นที่ทำหน้าเหมือนเด็กน้อยถูกแม่ขัดใจนั้นทำให้หญิงสาวผ่อนคลายลงได้ไม่น้อย เธอคลายยิ้มออกมาด้วยความสนุกก่อนจะพูดต่อ
 "ไม่ต้องมาประชดกันเลยนะวิคเตอร์ ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดจะไม่ให้นายพักหรอกน่า อุตส่าห์เตรียมวันหยุดไว้ให้ในตารางด้วยนะเนี่ย"
 และในทันทีที่ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ 'วิคเตอร์' ได้ยินคำว่าวันหยุด ดวงตาของเขาก็พลันเปล่งประกายวิบวับเหมือนเด็กเห็นของเล่นที่อยากได้
 "แต่ว่า...งานรอบหน้าต้องมีเวทมนตร์ต้องห้ามเข้ามาช่วยเสริมอีกแรง เพราะงั้น..." หญิงสาวพูดต่อ ก่อนจะหันไปมองชั้นหนังสืออีกฝั่งของห้อง และส่งมวลพลังงานสีม่วงจากฝ่ามือไปยังหนังสือเล่มหนึ่งบนชั้น ก่อนจะนำพามันกลับมาอยู่ในมืออย่างง่ายดาย "อ่านแล้วฝึกมาดีๆด้วยล่ะ" เธอว่าก่อนจะยื่นหนังสือตรงไปให้วิคเตอร์ที่นั่งทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง
 "แถวบ้านฉันไม่เรียกว่าให้พักนะเนี่ย แบบนี้มันใช้งานกันต่อชัดๆ เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดหนังสือจะตาย โดยเฉพาะหนังสือของ 'ตระกูลเดแคลน' ยิ่งแล้วใหญ่"
 "อย่างอแงน่า สุดท้ายแล้วนายก็จะยอมทำตามคำสั่งของฉันอยู่ดีไม่ใช่รึไง?" เธอว่าพลางมองเข้าไปที่ดวงตาเฉี่ยวคู่ตรงหน้า ก่อนจะยกมือขวาขึ้นไปลูบที่เรือนผมสีดำของชายตรงหน้าอย่างทะนุถนอม
 ชายหนุ่มที่เพิ่งจะทำหน้างอนได้ไม่ทันถึงนาที พลันเปลี่ยนเป็นหน้าตาของคนใจอ่อนยวบยาบ เขากุมมือของเธอที่ลูบหัวตัวเองอยู่เบาๆและดึงลงมาช้าๆ ก่อนจะจุมพิตที่หลังมืออย่างทะนุถนอมไม่ต่างกัน
 "ก็จริงของเธอล่ะนะ...ว่าแต่ว่า ได้ข่าวว่าองค์กรเอียนโซจะแถลงการณ์เรื่องมาตรการปราบปรามพวกเราวันนี้นี่นา จบไปรึยังน่ะ?" เขาว่าพลางลดระดับมือของตัวเองและหญิงสาวลงมาวางที่ตัก แต่ยังไม่ยอมปล่อย
 "จบไปก่อนนายจะมาแปบเดียวเองเนี่ย"
 "โหย อะไรอ่ะ อดดูหน้าตาเคร่งเครียดของเพื่อนรักเลยนะเนี่ย...แล้วสองคนนั้นว่ายังไงบ้างล่ะ?"
 "ก็เหมือนเดิมแหละ มีแค่มาตรการป้องกัน ยังไม่ได้ประกาศบุก"
 "แต่ 'เลียม' กับ 'ติณณ์' ดูจะไม่ได้คิดแบบนั้นนะ ดูเหมือนจะตามร่องรอยของฉันมาอยู่เรื่อยเลย ช่วงนี้ฉันไปที่ไหนๆก็ได้เจอหน้าหนึ่งในสองคนนั้นตลอด"
 "กลัวเหรอ?"
 "นี่เธอใช้คำว่ากลัวกับใคร? ฉันเหรอ? ฉันคือวิคเตอร์ ดีกรีอดีตว่าที่ผู้นำตระกูลเดแคลนเชียวนะ" ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมาด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก จนกระทั่งสายตาของหญิงสาวก้มลงมาเห็นความผิดปกติที่ข้อมือด้านขวาของชายหนุ่ม
 ที่ด้านในข้อมือของเขามีรอยประทับบนผิวหนังเป็นตัวอักษร 'M' สีฟ้าอ่อนที่เริ่มมีประกายสีม่วงปะปนเข้ามา
 "นี่รอยประทับของนาย...เป็นยังไงบ้าง?" เธอถามพลางเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของวิคเตอร์อย่างจริงจัง
 "ก็...ตั้งแต่เริ่มใช้พลังนอกรีดเต็มที่ สีมันก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็นสีม่วงเรื่อย ๆน่ะ...แล้วเธอล่ะ?" เขาถามกลับด้วยแววตาจริงจังแบบเดียวกัน
 "...ก็มีตาข้างขวาที่เริ่มมีประกายสีม่วงโผล่มาบ้างเป็นระยะๆ ถ้าชัดกว่านี้คงต้องใช้เวทพลางเวลาอยู่ข้างนอกนั่นแหละ ส่วนที่ข้อมือก็มีรอยประทับขึ้นมาแบบจางๆ..." เธอบอกเล่าสิ่งที่เริ่มเปลี่ยนไปในร่างกาย ก่อนจะไล่ไปถึงที่ข้อมือด้านขวา สายตามองตรงไปที่รอยจางๆที่พูดถึงบนข้อมือข้างที่ยังกุมอยู่กับมือของชายหนุ่มอยู่ เธอมองนิ่งอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนที่แววตาจะพลันเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอย่างเห็นได้ชัด
 หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรออกมา ความรู้สึกบางอย่างที่น่าอึดอัดพลันจุกที่อกอย่างกะทันหัน แม้ว่าจะไม่มีประโยคใดๆเปล่งออกมา แต่ชายหนุ่มตรงหน้าที่มองมาที่เธอนั้นก็รับรู้ความรู้สึกของเธอได้อย่างง่ายดาย
 แขนที่แข็งแรงของวิคเตอร์เอื้อมไปโอบที่ท้ายทอยของหญิงสาวอย่างช้าและเบามือ ก่อนจะออกแรงเล็กน้อยเพื่อดึงให้เธอโน้มตัวเข้ามาหาเขา
 หญิงสาวไม่ได้ต้านแรงแม้แต่น้อย เธอขยับตัวไปตามนั้นเพื่อจัดท่าทางให้ตัวเองซบไปที่ไหล่ข้างขวาของชายหนุ่มได้ถนัด แล้วจึงทิ้งตัวอยู่แบบนั้น
 ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ชายหนุ่มเพียงลูบหัวเธอเบาๆเป็นการปลอบประโลม ในขณะที่หญิงสาวเองก็นั่งนิ่งอยู่กับที่ หลับตาลงและเริ่มคิดฟุ้งซ่านในหัวสมองอย่างห้ามไม่ได้
 เพียงแค่ปิดเปลือกตาลง ภาพในความทรงจำของเธอก็พลันไหลย้อนกลับมาอย่างง่ายดาย พร้อมกับคำถามไร้ประโยชน์ที่มักจะมาด้วยกัน
 อะไรกันแน่นะที่พาให้เธอมาอยู่จุด ๆนี้?
 อาจจะเป็น...ตอนที่ความฝันลมๆแล้งๆนี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่เธอได้เห็นภาพของปราสาทในโหลแก้วที่สวยงามจนไม่อาจละสายตาไปได้...
 อาจจะเป็น...วันที่ได้รับรู้ถึงความมหัศจรรย์ของอาชีพนักเวทมนตร์...
 อาจจะเป็น...วันนั้นที่เธอยังเด็กมากเหลือเกิน...เด็กมากจนมองและคิดเอาเองว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น...
 ความทรงจำที่มีร่วมกับชายคนหนึ่งที่เธอเรียกว่า 'คุณน้า' ในตอนอายุ5ปี...ผุดกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
 ความทรงจำที่อบอวลไปด้วยไออุ่น ทว่ากลับเป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญในปัจจุบันอย่างไม่คาดคิดมาก่อน...


บทที่ 4
เลียม เดแคลน
 หลังจากจบเหตุการณ์วุ่นวาย เหล่านักเวทที่สังกัดฝ่ายสมดุลอำนาจฯต่างพากันแยกย้ายทำหน้าที่ของตัวเอง บางส่วนก็ไปดูแลสภาพของสิ่งปลูกสร้างเพื่อสำรวจความเสียหาย บางส่วนก็ไปดูแลเหล่านักเวทสังกัดฝ่ายสิ่งแวดล้อมที่ผ่านการปะทะกับนักเวทนอกรีดเพื่อดูแลสภาพร่างกายของพวกเขา ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งซึ่งรวมถึงนักเวทคนดัง 'เลียม เดแคลน' พากันกระจายตัวไปพูดคุยสอบถามกับผู้คนในเหตุการณ์เพื่อสอบถามเหตุการณ์จากแต่ละมุมมอง
 ชายหนุ่มตาฟ้าคนดังเดินตรงไปหาวีโอเลตที่ถูกขอให้นั่งรออยู่ในซุ้มชั่วคราวที่เหล่านักเวทจัดพื้นที่รับรองไว้ให้คนในเหตุการณ์ แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ด้านหน้าเพื่อเตรียมพูดคุยกับเธอ
 "สวัสดีครับ" ชายหนุ่มทักทายเธอด้วยใบหน้าจริงจัง เด็กสาวจึงเงยหน้าขึ้นมามอง
 "ค่ะ" เธอตอบรับด้วยท่าทางเตรียมตัวที่จะพูดคุย
 "จากปากคำของทุกคน เห็นว่าคุณเป็นคนหยุดพลังเวทของแม่มดเอาไว้สินะ?" เขารีบเข้าเรื่องที่สนใจอย่างตรงประเด็น แววตามุ่งมั่นจ้องเข้าไปที่ดวงตาของเด็กสาว
 "อ่า...ใช่ค่ะ คือสถานการณ์มันแย่มาก แล้วนักเวททุกคนก็ตึงมือกันไปหมด เลยคิดว่าควรต้องทำอะไรสักอย่างที่พอจะทำได้น่ะค่ะ"
 "'งั้นเหรอ? มีสติมากเลยนะครับเนี่ย ปกติทุกคนที่เจออะไรพวกนี้จะตั้งสติไม่ค่อยได้ แม้แต่พวกนักเวทเอง ถ้าเป็นพวกมือใหม่ส่วนใหญ่ก็จะยังทำอะไรไม่ถูกกันทั้งนั้นเลยนะ...ไม่ทราบว่า คุณได้รับการทาบทามจากเอียนโซเป็นการส่วนตัวไปแล้วรึยัง?" ชายหนุ่มเริ่มคลายยิ้มบางๆออกมา หน้าตาดูเป็นมิตรมากขึ้นเล็กน้อย คล้ายกับว่ากำลังประทับใจในการกระทำของเด็กสาวตรงหน้า
 "คะ? ทาบทาม? หมายถึง?" วีโอเลตถามด้วยท่าทีสงสัยไม่เข้าใจ
 "หมายถึงทาบทามเข้าเป็นนักเวทมนตร์ประจำองค์กรไงครับ คือ...เท่าที่ฟังแล้วนอกจากคุณจะมีสติมากที่สุดแล้วเนี่ย ยังมีพลังมากพอที่จะสกัดพลังเวทมนตร์ระดับแม่มดซะด้วย เอียนโซคงไม่ตาถั่วขนาดมองไม่เห็นเมจอย่างคุณหรอกนะ?" เลียมว่าพลางเอียงคอมองหน้าเด็กสาวพร้อมรอยยิ้มละไมโปรยเสน่ห์
 ทว่าเด็กสาวที่ถูกเข้าใจว่าเป็น 'เมจ' กลับหน้าเจื่อนลงไปในทันที
 "คือว่า...ฉันไม่ใช่เมจนะคะ" เธอตอบอย่างตะกุกตะกัก
 พรึ่บ!
 ทันทีที่ได้ยินคำตอบ เลียมก็ขมวดคิ้วสงสัยและเอื้อมมือไปจับที่ข้อมือขวาของเด็กสาวหงายขึ้นมาให้เห็นข้อมือด้านในอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ
 และเมื่อพบว่าที่ข้อมือด้านขวาของเด็กสาวไม่ได้มีร่องรอยตราประทับใดๆ ต่างกันกับข้อมือขวาของเขาที่จับมือเธออยู่ซึ่งมีรอยประทับตัวอักษร M ติดอยู่...เลียมก็อ้าปากหวอด้วยความสงสัย และเงยหน้ามองตาเด็กสาวด้วยความไม่เข้าใจสุดขีด
 "ไม่มีทาง...ถ้าอย่างงั้น...คุณสลายพลังของแม่มดได้ยังไง?"
 "ฉัน...มีของวิเศษติดตัวอยู่น่ะค่ะ"
 "ของวิเศษ? ของชิ้นนั้นคืออะไร? แล้วคนธรรมดาแบบคุณไปได้มันมาได้ยังไง?"
 "มันเป็นสมบัติที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้น่ะค่ะ อย่างพวกเครื่องประดับแม่ก็จะยกให้ฉันทั้งหมดเลย"
 "แสดงว่าพ่อคุณเป็นนักเวทมนตร์งั้นเหรอ?"
 "...ใช่ค่ะ แต่ท่านเสียไปนานแล้ว"
 "ชื่ออะไรเหรอ?" หน้าตาท่าทางของชายตรงหน้าดูจะอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ และดูเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆด้วย
 "คุณคงไม่รู้จักหรอกมั้ง"
 "บอกมาเถอะน่า" น้ำเสียงของเขาดูห้วนขึ้นจนเด็กสาวเริ่มไม่ค่อยอยากคุยด้วยต่อสักเท่าไหร่นัก
 "... 'วินเซนต์' ค่ะ" เธอตอบออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
 แต่คำตอบนั้นเรียกเอาความประหลาดใจให้ปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มตาฟ้า เขาอ้าปากค้างอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด แล้วค่อยๆเก็บอาการกลับมา และเงยหน้ามองวีโอเลตชัดๆ ไม่นานนัก เขาก็เหลือบสายตาไปมองต่างหูข้างซ้ายที่ยังเหลืออยู่ของเธอ
 พรึ่บ!
 เป็นอีกครั้งที่เขาถือวิสาสะ เอื้อมมือไปหมายจะจับต่างหูสายยาวของเด็กสาว ทว่าครั้งนี้เธอไม่ยอม และได้เอี้ยวตัวหลบฝ่ามือของเขาด้วยใบหน้าหงุดหงิด
 "อะไรกันคะ? คิดอยากจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? ฉันแค่พยานในเหตุการณ์นะ ไม่ใช่ผู้ร้ายสักหน่อยคุณถึงจะได้ถือวิสาสะทำตัวไม่มีมารยาทแบบนี้ได้" เธอตอบโต้กลับโดยไม่คำนึงถึงความยิ่งใหญ่ของฐานะทางสังคมของชายตรงหน้าอีกต่อไป
 "...อา ขอโทษที" เขายอมผละออกมา และปล่อยมือของเธอออกแต่โดยดี ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ว่าแต่ ผมนี่ก็เสียมารยาทจริงๆเลย มัวแต่ยิงคำถามอย่างเดียว ยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลยเนอะ?"
 "..." เด็กสาวดูไม่อยากตอบคำถามของชายตรงหน้าอีกแล้ว เธอนิ่งไปในขณะที่ทั้งคู่จ้องหน้ากันเขม็ง ก่อนที่ชายตรงหน้าจะหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วพูดออกมา
 "ผมต้องบันทึกในรายงานส่งให้หัวหน้าน่ะ ถ้าไม่รู้ชื่อพลเมืองดีคนสำคัญแบบคุณล่ะก็ คงยุ่งเลยล่ะ ว่ามั้ย?" เขาโน้มน้าวพลางเอียงคอมองหน้าเธอและส่งรอยยิ้มละไมมาอีกครั้งหนึ่ง
 "...วีโอเลต รอจเจอร์" แม้จะไม่อยาก แต่เธอก็ไม่อยากขัดขวางการทำหน้าที่ของเหล่านักเวทมนตร์ และยอมตอบด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก
 "อา...เข้าใจแล้ว" เมื่อได้ยินชื่อของเด็กสาว ชายหนุ่มก็พยักหน้าและดูเหมือนจะหายข้องใจไปพอสมควร ก่อนจะทำหน้าตาตึงเครียดมองไปที่เด็กสาวอีกครั้ง "ว่าแต่ว่า ตอนที่แม่มดพยายามจะโจมตีเกราะป้องกัน เห็นว่ามีการโจมตีพร้อมกันสองทางนี่นา อีกทางหนึ่งที่ยัยนั่นโจมตีก็คือ...พลังงานสีฟ้าตรงยอดหอคอย ถูกมั้ย?"
 "ใช่ค่ะ"
 "คุณรู้รึเปล่าว่าพลังงานนั่นมีความสำคัญยังไง? ทำไมถึงได้ตัดสินใจจัดการฝั่งนี้เองแล้วตะโกนบอกให้คุณ 'ยูกิ' ...เอ่อ ผมหมายถึงคุณนักเวทที่สู้กับแม่มดตอนแรกน่ะ ทำไมถึงบอกให้เขาไปปกป้องทางนั้นล่ะ?"
 "...ก็พลังงานตรงนั้นคือพายุที่จะเกิดขึ้นในพื้นที่โซนนี้นี่คะ เป็นพายุที่พวกนักเวทต้องคอยมาสลายเพื่อไม่ให้เป็นอันตรายกับเมือง แต่ถ้ามวลพลังงานนั้นถูกทำลายก่อนที่จะถึงเวลาที่กำหนดไว้ ทั้งพายุและผลกระทบจากพลังเวทก็จะโจมตีโซนบริเวณนี้ทั้งหมด ฉันก็เลยคิดว่ามันสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดเลยน่ะค่ะ ให้คุณนักเวทเขาไปป้องกันทางนั้นน่ะดูจะเข้าท่ากว่าเยอะเลย" เธอเผลออธิบายยาวเหยียดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ และคำตอบนั้นก็ทำเอาคิ้วของชายตรงหน้าถึงกับขมวดมาชนกัน
 "ทำไมถึงได้รู้ข้อมูลนี้ล่ะครับ?"
 "ก็...แค่ชอบศึกษาหลายๆเรื่องก็เลยอ่านหนังสือเยอะน่ะค่ะ"
 ปึ้ง!
 ชายหนุ่มกระแทกฝ่ามือลงบนขอบพนักเก้าอี้ที่วีโอเลตนั่งอยู่อย่างแรง และเคลื่อนตัวให้เข้าไปประชิดกับเด็กสาวจนน่าตกใจ ดวงตาของเขาจ้องไปที่เธอเขม็งราวกับโมโหในคำตอบของเธอ
 "ไม่มีทาง...ข้อมูลพวกนี้น่ะไม่ใช่อะไรที่ใครๆแค่นึกอยากจะรู้ก็รู้ได้ง่ายๆหรอก...อย่าบอกนะว่าที่คุณศึกษาข้อมูลพวกนี้ในเชิงลึกขนาดนี้เพราะ...อยากเป็นนักเวทมนตร์งั้นเหรอ?" เขาพูดพลางจ้องเขม็งรอคำตอบจากวีโอเลตที่นั่งมองเขาตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตกใจ
 "..." เธอพูดไม่ออก ได้แต่พยายามพะงาบ ๆปากเพื่อจะกลั่นกรองประโยคคำพูดออกมา แต่เสียงกลับไม่ออกจากลำคอแม้แต่น้อย
 "อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ...คุณไม่ใช่เมจนี่นา ในเมื่อเกิดมาเป็นคนธรรมดาคุณก็ควรจะเจียมเนื้อเจียมตัวแล้วอยู่ในที่ของคุณไปซะสิ ข้อมือขวาที่ไม่มีตราประทับของคุณน่ะ มันคือสิ่งที่กำหนดเส้นทางชีวิตที่ควรจะเป็นของคุณเอาไว้แล้ว...ไม่คิดอย่างงั้นเหรอ?" เขาพูดในลักษณะที่ดูเหมือนการข่มขู่ พร้อมมองหน้าเด็กสาวอย่างไม่วางตา แววตาคู่นั้นฉายความรู้สึกที่ดูสะใจปนดูถูกมาจนเด็กสาวรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเดี๋ยวนี้เลย
 ไม่ได้ ห้ามร้องนะ จะร้องต่อหน้าคนแบบนี้ในตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด
 วีโอเลตคิดในใจพลางพยายามเก็บอาการเอาไว้...แต่มันยากเสียเหลือเกิน
 "คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ? เลียม" เสียงพูดที่ฟังดูเยือกเย็นดังมาจากบุคคลที่สามที่เพิ่งมาถึง เปรียบเสมือนเสียงระฆังช่วยชีวิตเด็กสาวเอาไว้อย่างฉิวเฉียด!
 เมื่อได้ยินเสียงๆนั้น ชายหนุ่มนิสัยเสียก็ยอมผละตัวออกมาช้าๆ แต่ยังไม่ละสายตาจากนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ตรงหน้า
 "ก็แค่สอบสวนโดยละเอียดน่ะครับ" เขาตอบด้วยเสียงนิ่งโดยไม่หันไปมองหน้าคู่สนทนาผู้มาใหม่ ชายวัยกลางคนเจ้าของดวงตากลมโตและใบหน้าละมุนดูอ่อนกว่าวัยที่เป็นผู้นำของนักเวทสังกัดฝ่ายสิ่งแวดล้อม
 "จากที่ฉันดู...มันเหมือนกับการข่มขู่เสียมากกว่านะ"
 "คุณยูกิก็ว่าไปนั่น ผมไม่ใช่คนที่จะใช้อำนาจในทางมิชอบสักหน่อยนะครับ"
 "ฉันก็ว่าอย่างนั้นนะ เพราะถ้าเธอมีพฤติกรรมแบบนั้นล่ะก็...มีหวังตำแหน่งซีเนียร์ที่กำลังจะได้รับของเธอก็คงสั่นคลอนเนอะ? ว่ามั้ย?"
 ทันทีที่ประโยคนั้นออกมา เลียมก็ดูหน้าตาหงุดหงิดขึ้นอีกทวีคูณ เขายอมละสายตาจากเด็กสาวตรงหน้าแล้วมองไปทางอื่นที่ยังคงไม่ใช่คู่สนทนาซึ่งยืนมองเขาจากด้านหลังอยู่ดี
 "ก็คงงั้นแหละครับ ว่าแต่คุณยูกิไปเช็คร่างกายมาเรียบร้อยแล้วเหรอครับ? ทำไมถึงมาเดินเล่นในเขตการทำงานของฝ่ายสมดุลอำนาจฯได้อย่างอิสระแบบนี้ล่ะครับ?" เลียมพูดจาเหน็บแนมสมกับท่าทีที่ดูนิสัยเสียของเขา
 "เรียบร้อยแล้วล่ะ ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร แล้วก็...มีเรื่องต้องขอบคุณ 'พลเมืองดี' ที่ช่วยชีวิตคนในโซนนี้เอาไว้ได้ด้วยล่ะ...การสอบสวนก็ดูไม่น่าจะมีอะไรมากนะ ต้องใช้เวลานานเลยเหรอกว่าฉันจะได้คุยกับเด็กคนนี้น่ะ?" ยูกิพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่รูปประโยคนั้นกลับแลดูกดดัน จนเลียมเผลอจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดแล้วหันไปมองหน้าเขา
 "ไม่นานหรอกครับ อันที่จริงผมก็กำลังจะไปแล้วล่ะ ยังไงซะก็ไม่ได้มีเรื่องให้คุยกับ 'เด็กธรรมดา' คนนี้สักเท่าไหร่น่ะครับ" เขาว่าก่อนจะยอมลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้วยท่าทางยโสโอหัง
 แม้จะน่าหงุดหงิด แต่ยูกิก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ เขายืนนิ่งๆจนเห็นว่าแผ่นหลังของชายนิสัยเสียนั้นไกลออกไปแล้ว จึงค่อยนั่งลงบนเก้าอี้แทน แล้วปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนลง
 "หมอนั่นคงเสียมารยาทกับเธอไปเยอะเลยใช่มั้ย? เด็กนิสัยเสียก็แบบนี้ล่ะ อย่าไปจำคำพูดไร้มารยาทของเขามากนักล่ะ" ชายวัยกลางคนเอ่ยปลอบใจด้วยรอยยิ้มละไมที่ดูจริงใจกว่าของใครบางคนพอสมควร
 "...ก็แค่ตกใจน่ะค่ะ...ว่าแต่คุณ...ยูกิใช่มั้ยคะ?"
 "ใช่ ฉันจะมาขอบใจเธอน่ะที่ตอนนั้นเธอดูมีสติมากกว่าฉันเสียอีก ถ้าไม่ได้เธอล่ะก็ฉันอาจจะปกป้องอะไรไม่ได้สักอย่างเลยก็ได้นะ แถมยังกล้าพอที่จะเขวี้ยงของใส่พลังของคนน่ากลัวแบบแม่มดอีก...ถามจริงนะ ไม่กลัวว่ายัยแม่มดนั่นจะเปลี่ยนเป้าหมายมาหาเธอแทนเหรอ?" เขาพูดพลางอมยิ้มอย่างถูกใจไปด้วย
 "ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็ยังมีต่างหูอีกข้างน่ะค่ะ" เด็กสาวตอบพลางส่งยิ้มสดใสออกมา
 "ใจกล้าจริงๆเลยแฮะ เอาจริงๆเธอมีนิสัยแบบที่ฉันหวังว่านักเวทหลายๆคนควรจะมีนะเนี่ย...ไม่สนใจอาชีพนี้งั้นเหรอ?"
 "ถึงสนใจก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นได้นี่นาคะ ฉันไม่ใช่เมจสักหน่อย"
 "อืม...ฉันจำได้ว่าเคยมีนักเวทที่ไม่ได้เป็นเมจอยู่นะ ถึงจะไม่รู้รายละเอียดก็เถอะ...แต่ไม่ใช่ว่าไม่ได้เป็นเมจแล้วจะเป็นนักเวทไม่ได้หรอกนะ" เขาพูดด้วยท่าทีสบายๆ และดูจริงใจเสียจนเด็กสาวเผลอใจเต้นแรงกับประโยคคำตอบนั้นโดยไม่รู้ตัว
 วีโอเลตมองหน้าชายวัยกลางคนด้วยแววตาที่ดูมีประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
 "มีด้วยเหรอคะ?"
 "ถึงจะไม่มาก แต่ก็จำได้ว่ามีอยู่นะ เห็นว่ามีคนที่เคยไต่ไปจนถึงระดับซีเนียร์ด้วยล่ะ...แต่ถ้าให้พูดตามตรงล่ะก็ มันต้องใช้ความพยายามสูงเหมือนกันนะ...แต่ก็นั่นแหละ ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอก"
 "..."
 "ในอนาคตตอนที่อายุถึง ถ้าเธอสนใจ อยากจะเข้ามาลองสอบดูก็ไม่น่าจะเสียหายหรอกนะ"
 "..." เด็กสาวดูสับสนกับสิ่งที่ได้ยินพอสมควร จนชายตรงหน้าสังเกตเห็นได้ไม่ยาก
 "เงียบแบบนี้แสดงว่าสนใจจริงๆล่ะสิ? ถ้าสนใจล่ะก็ อย่างน้อยก็ลองพยายามให้สุดแรงสักครั้งดีมั้ยล่ะ? จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลังไง"
 "แต่ว่า..."
 "ก็ไม่ได้บังคับอะไรหรอกนะ มันเป็นแค่คำเชิญชวนน่ะ เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนแมวมองที่ดันมาเจอเด็กที่น่าสนใจมากๆคนหนึ่งเข้าน่ะสิ จะตัดสินใจยังไงก็เป็นเรื่องของเธอล่ะนะ ยังไงซะเธอก็ยังเด็ก มีเวลาให้คิดอีกนี่นา"
 "ฉัน...จะเป็นได้จริงๆเหรอคะ?" เด็กสาวเริ่มเผลอหลุดปากพูดออกมาโดยไม่พยายามปิดบังอะไรบางอย่างที่อยู่ในตัวเธออีกต่อไป
 "ถ้าเธอพยายามมากพอล่ะก็...มันก็ไม่แน่หรอก ว่ามั้ย?" เขาเลือกที่จะถามกลับ พลางส่งรอยยิ้มใจดีมาให้เธอ
 เด็กสาวอดที่จะยิ้มตามอย่างมีความหวังไม่ได้...ในจิตใจของเธอที่เคยมืดมิด เริ่มจะมีจุดเล็กๆแต่งแต้มเข้ามาเล็กน้อย
 "ทำไมถึงดูเชียร์ให้ฉันเป็นนักเวทจังเลยล่ะคะ? แค่เพราะเมื่อกี้ฉันมีสติแล้วก็บ้าบิ่นงั้นเหรอ?"
 "อืม...นั่นก็แค่ส่วนหนึ่งน่ะนะ...แต่ไม่รู้เพราะอะไร...เธอให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยแปลกๆน่ะ จะว่ายังไงดี? ความรู้สึกรอบตัวเธอ โดยเฉพาะฉากที่ตั้งสติแล้วยอมเสี่ยงทำอะไรบางอย่างดูน่ะ...มันให้ความรู้สึกเหมือนกับใครบางคนที่ฉันเคยรู้จักน่ะ"
 "..."
 "...เธอ...ชื่อว่าอะไรนะ? พอดีเมื่อกี้ฉันมาทันแค่ตอนที่เธอเริ่มถูกข่มขู่แล้วน่ะ"
 "..."
 ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้อ้าปากตอบ ก็มีเสียงของชายนิสัยเสียขัดขึ้นมาเสียก่อน
 "คุณยูกิครับ ผมได้ยินมาว่าคุณยูกิมาช่วยงานที่นี่แบบเฉพาะกิจนี่นา ต้องรีบกลับไปดูแลที่โซนRอีกไม่ใช่เหรอครับ?" เลียมมายืนจ้องอยู่ด้านหลังไม่ไกลนักพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นการไล่ทางอ้อม
 "...ให้ตายสิ นายนี่มันรู้ดีจริงๆเลยนะ"
 "แน่นอนสิครับ ผมอุทิศทุกอย่างให้กับการทำงานในองค์กรอยู่แล้วล่ะ แล้วตอนนี้ผมก็ว่ามันดึกแล้วด้วย เราควรจะปล่อยเด็กคนนี้กลับบ้านได้แล้วนะครับ ไม่ใช่มานั่งเม้ามอยเรื่อยเปื่อยไร้ประโยชน์แบบนี้...อ้อ แม่เธอมารอแล้วนะ กลับไปได้แล้วล่ะ" เขาว่าก่อนจะหันไปเชิญวีโอเลตให้ออกไปเสียที
 เมื่อคู่กรณีจ้องเขม็งมาขนาดนั้น เด็กสาวก็รู้สึกเกร็งจนไม่อยากอยู่ในสายตาเขาแล้ว เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วโค้งให้ยูกิเป็นการบอกลาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป
 แม้ว่าบทสนทนาจะยังไม่จบ แต่คำพูดและความรู้สึกบางอย่างที่เธอได้รับมาจากชายวัยกลางคนนั้น ก็ดูเหมือนจะมากพอที่จะปลุกไฟบางอย่างในตัวเด็กสาวที่เคยมอดไหม้ไปให้ค่อยๆลุกโชนขึ้นอย่างช้าและน่าประหลาดใจ...
 เด็กสาวเดินออกมาด้วยความฮึกเหิมและจินตนาการที่เห็นตัวเองในฐานะนักเวทมนตร์อีกครั้ง...จนกระทั่ง...เธอมาเจอกับหญิงสาววัยกลางคนผู้เป็นแม่ที่ยืนรอรับอยู่ด้านนอกของซุ้มชั่วคราว...
 "วี! ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!?" หญิงผู้เป็นแม่วิ่งเข้ามาโผกอดเธอเอาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง
 "ไม่เป็นอะไรค่ะแม่ วีไม่เป็นไร" เธอลูบหลังแม่เป็นการตอบรับความรู้สึก ในขณะที่สีหน้าค่อยๆเจื่อนลง ความทรงจำเก่าๆกลับมาพร้อมกับสัมผัสอันแสนอบอุ่นของแม่
 ความทรงจำในวัยห้าขวบ...ที่แม่ของเธอโอบกอดเธอไว้แน่นและร้องไห้สะอึกสะอื้น...ทว่าในความทรงจำนั้น ไม่ได้มีเพียงสัมผัสของแม่เท่านั้น...มันยังมีประโยคคำพูดที่ติดฝังอยู่ในใจของเธอจนทุกวันนี้ด้วย
 แม่ที่กอดเธอไว้ด้วยร่างที่สั่นเทาวันนั้น เคยพูดกับเธอไว้ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านว่า...
 'อย่าเป็นนักเวทเลยนะวี...อย่านะ...อย่านะ...แม่ขอร้องล่ะ ฮึก...'
 เสียงของแม่ในวันนั้นยังคงดังก้องและฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอ...และกำลังกลับมาทำลายกองไฟแห่งความฝันที่กำลังจะลุกโชนของเธออีกครั้งหนึ่ง...
 ฉันควรจะทำยังไงดีนะ?
 เด็กสาวได้แต่วนเวียนถามคำถามเดิมกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า...


บทที่ 5
เตวิช วิริญ
4ปีต่อมา
ณ สนามฝึกร่างกายประจำเขต
3.00 AM
 วีโอเลตในวัย20ปี เธอยังคงไม่ได้ต่างไปจากเดิมมากนัก มีเพียงสีผมที่เปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม และแววตาที่ดูสดใสขึ้นกว่าเดิม เด็กสาวสวมชุดกางเกงวอร์ม เสื้อฮู้ดสีขาว สวมรองเท้าผ้าใบเดินตรงเข้าไปยังทางเข้าสนามฝึก พลางคุยโทรศัพท์ไปด้วยสีหน้าสดใส มือขวาที่ถือโทรศัพท์นั้นมีปลอกแขนสีดำใส่ปิดบริเวณข้อมือเอาไว้
 "ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วง แกนี่ยังไงเนี่ย ไปนอนต่อได้แล้วไป๊" เธอพูดกับอีกฝ่ายอย่างสบายๆ ก่อนจะฟังปลายสายตอบกลับมา คำตอบของเขาทำเอาเธอกรอกตามองบนด้วยความละเหี่ยใจ "ปุณ ฉันอายุ20แล้วมั้ย? แกก็เคยมากับฉันอยู่ มันไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย คนก็ไม่มีสักคน...เออๆ นอนได้แล้ว"
 เธอกดวางสายไป แล้วมองตรงไปที่ประตูสนามด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวก...ดูไม่เห็นเหมือนคนที่ตั้งนาฬิกาปลุกตอนตี2ครึ่งเพื่อออกมาสนามฝึกร่างกายให้ทันตี3เลยสักนิด
 วีโอเลตในเวอร์ชั่นผมสีฟ้าครามเดินสะพายกระเป๋าไปวางพิงที่ล็อคเกอร์ ก่อนจะเคลียร์สัมภาระเก็บไว้ในกระเป๋าให้เรียบร้อย แล้วจึงเดินเข้าโซนสนามอย่างคุ้นเคยแม้ว่าไฟในสนามจะไม่ได้เปิดสักดวงเลยก็ตาม
 ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เธอเดินไปที่โซนเชือกต้านแรงที่ถูกแขวนไว้กับบาร์เหล็กที่ดูแข็งแรง ก่อนจะเริ่มจับที่ห่วงสำหรับมือจับ แล้วเริ่มออกแรงดึงเชือกลงมา แม้จะอยู่ในความมืดมิด แต่ทันทีที่เชือกถูกดึงจนตึง ก็มีไฟกะพริบสีเขียวขึ้นมา เป็นสัญญาณว่าระดับการตรึงเชือกอยู่ในระดับที่เหมาะสมแล้ว
 หญิงสาวกำลังใส่พลังงานไปกับเชือกในมือแต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ดีของเธอ ทำให้โสตประสาทของเธอไปรับเสียงแปลกๆเข้า...เธอเริ่มรู้สึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว...
 หญิงสาวค่อยๆ คลายแรงช้าๆ จนเชือกถูกปล่อยกลับเข้าที่อย่างเงียบเชียบ ก่อนที่เธอจะยืนนิ่ง เริ่มใช้ประสาทสัมผัสของตัวเองอย่างเต็มที่
 "ฮึก...ฮึก..." เสียงสะอื้นเบาๆค่อยๆเข้ามาในโสตประสาทการรับรู้ของเธอช้าๆ
 วีโอเลตเริ่มกลืนน้ำลาย ในหัวสมองเธอตอนนี้ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องผีสางนางไม้!
 …ทีก่อนหน้านี้ที่พกไอ้ปุณมาด้วยกันตั้ง3-4วันไม่เห็นมีอะไรเลย! ต้องรอให้ฉันมาคนเดียวก่อนเนี่ยนะ? ใจร้ายชะมัด!
 หญิงสาวตัดพ้อในใจ ก่อนจะรวบรวมสติ ค่อยๆเดินให้เบาที่สุดเพื่อไปให้ถึงสัมภาระที่กองอยู่ในโซนล็อคเกอร์ ทำยังไงก็ได้ไม่ให้คุณผีตนนั้นหันมาสนใจเธอ!
 วีโอเลตสะพายกระเป๋าอย่างเงียบเชียบ แล้วค่อยๆ ย่องออกไปทางประตูช้าๆ ...ก่อนที่สายตาของเธอจะไปสบเข้ากับภาพๆ หนึ่งในความมืดมิด...
 ที่ประตูทางเข้า มีร่างของชายคนหนึ่ง นั่งลงกอดเข่าอยู่ท่ามกลางความมืด...
"ฮึก...เหนื่อย...ไม่ไหวแล้ว...ฮือๆๆ" ชายเจ้าของเสียงประหลาดเริ่มตัวสั่น ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ชุดของเขาคล้ายกับชุดออกกำลังกายของหญิงสาว กางเกงวอร์มสีดำตัดกับเสื้อฮู้ดสีขาวที่แม้มองจากไกลๆก็พอจะรู้ได้ว่าเป็นแบรนด์ดัง ราคาน่าจะสูงไม่ใช่น้อย ไหนจะรองเท้าสีแดงรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่เขาใส่อยู่นั่นอีก
 ฟึ่บ!
 วีโอเลตรีบเข้าไปหลบโดยใช้ล็อคเกอร์บังตัวเอาไว้ และส่งสายตาออกไปมองชายตรงหน้าอย่างระแวดระวัง
 ชายหนุ่มเลื่อนมือทั้ง2ข้างขึ้นมาสัมผัสที่หน้าผากของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปขยำเส้นผมของตัวเอง ร่างกายของเขาดูเกร็งจนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง
 มือด้านขวาที่จับที่เส้นผมของเขานั้นเผยให้เห็นแสงประหลาดสีฟ้าอ่อนที่เปล่งประกายออกมาจากตัวอักษร 'M' บนข้อมือ
 ดวงตาที่แดงก่ำของเขาจ้องมองไปที่สนามด้านหน้าอย่างว่างเปล่า...หากแต่ความว่างเปล่าที่เห็นอยู่นั้นกลับเอ่อล้นไปด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาราวกับว่าจะไม่มีวันหยุดไหล...ราวกับว่าความเสียใจของเขากำลังท่วมท้น
 วีโอเลตถูกสะกดไว้แน่นิ่ง เธอจ้องมองภาพตรงหน้าและรับเอากลิ่นอายของความปวดร้าวนั้นเข้ามาในใจโดยอัตโนมัติ...ราวกับมีสิ่งเชื่อมต่อระหว่างเขาและเธอ...
 ภาพของชายที่ร้องไห้อย่างทุกข์ทรมานอยู่ตรงหน้าทำให้เธอหวนคิดถึงภาพในอดีตของตัวเองที่แสดงความเจ็บปวดออกมาแบบเดียวกันไม่มีผิด...กระแสความเศร้าที่ถูกส่งออกมาได้ปกคลุมสถานที่แห่งนี้จนหญิงสาวไม่อาจก้าวออกไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว
 และนั่นคือการพบกันครั้งแรกของเขาและเธอ...
ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
ณ คฤหาสน์ตระกูล 'วิริญ'
'จดหมายแจ้งเตือน'
 แผ่นกระดาษขนาดA4ที่เพิ่งถูกแกะออกจากซองจดหมายที่ประทับตราขององค์กร 'เอียนโซ' อยู่ในมือของชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งบนโซฟาหรูในห้องรับแขก
 บรรยากาศในห้องเริ่มมาคุขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากจดหมายฉบับนั้นถูกเปิดอ่าน
 ชายหนุ่มเจ้าของสายตาว่างเปล่านั่งก้มหน้าอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายหญิงที่นั่งอ่านจดหมายอยู่ในขณะนี้
 "เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกัน? ลูกไม่เคยได้จดหมายเตือนมาก่อนเลยนี่นา ทำไมถึงได้พลาดเอาซะได้?" หญิงวัยกลางคนตรงหน้าเริ่มพูดขึ้นพลางเงยหน้ามอง 'ลูกชาย'
 "...ขอโทษครับ" เด็กหนุ่มก้มหน้ามองพื้นด้วยสายตาที่ยังคงว่างเปล่า
 "รู้สึกผิดมันก็ดี แต่ลูกรู้ใช่มั้ยว่าแค่นั้นมันยังไม่พอ" ชายวัยกลางพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาของเขายังคงมองไปที่แผ่นกระดาษใบเดิมด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก
 "ครับ...ผมจะพยายามให้มากกว่านี้"
 "แล้วนี่พอจะหาสาเหตุได้มั้ย? ว่าทำไมพลังของลูกถึงไม่เพิ่มขึ้นจากเดือนที่แล้ว" หญิงสาวมองเด็กหนุ่มด้วยแววตากังวล ทว่าเขาก็ยังคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา
 "...ผมจะพยายามให้มากกว่านี้ครับ" เด็กหนุ่มยังคงพูดประโยคเดิม สายตาแน่นิ่งอยู่ที่พื้นดังเดิม
 "..." ชายหญิงที่นั่งอยู่ที่โซฟาหันมามองหน้ากันด้วยสายตาเป็นกังวล ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมามองลูกชายอีกครั้ง "หวังว่าแกจะไม่ได้พูดไปอย่างนั้นหรอกนะ รู้ใช่มั้ยว่าพูดแล้วต้องทำให้ได้ด้วย"
 "ครับ ผมเข้าใจครับ"
 ไม่เลย ไม่เข้าใจเลยสักนิด
 คำพูดที่ออกจากปากของเด็กหนุ่ม สวนทางโดยสิ้นเชิงกับความคิดในหัวของเขา...ทว่าไม่มีทางที่ใครจะอ่านความคิดนั้นออกได้ เพราะเขาปิดบังความรู้สึกนั้นเอาไว้ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...เหมือนกับที่ทำมาตลอด...
 "น่าจะพอแล้วล่ะค่ะคุณ แค่นี้ลูกก็น่าจะรู้แล้วแหละ" คนเป็นแม่หันไปแตะบ่าของชายหนุ่มที่นั่งข้างกันเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันมาพยักหน้าเบาๆ และลุกขึ้นยืน สายตามองไปที่ลูกชายคนเดียวของบ้าน มือของเขาที่ถือแผ่นกระดาษเจ้าปัญหาค่อยๆ ยื่นกระดาษใบนั้นไปให้เด็กหนุ่ม
 "เก็บใบเตือนนี้ไว้เตือนตัวเองด้วยล่ะ แล้วอย่าให้มันเกิดขึ้นอีก"
 "ครับ" เด็กหนุ่มรับแผ่นกระดาษจากมือของคนเป็นพ่อมาโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย
 หลังจากเด็กหนุ่มรับคำแล้ว ชายที่ยืนอยู่จึงค่อยเดินออกไปจากห้อง
 ...อยากจะให้ใส่กรอบติดผนังไว้เลยรึเปล่านะ?
 เด็กหนุ่มเลื่อนสายตามาจ้องที่กระดาษที่เพิ่งรับมา และยังคงใช้สายตาแบบเดิมของเขาปกปิดความคิดในใจเอาไว้
 "ไม่ต้องคิดมากนะเต พ่อเขาก็แค่ไม่อยากให้เราประมาทน่ะ แค่พยายามเหมือนที่ผ่านมา อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกก็พอจ้ะ" หญิงสาวเดินมาแตะบ่าลูกชายเบาๆ คล้ายกับจะปลอบประโลม พลางพูดประโยคที่ฟังดูเหมือนจะปลอบใจและกดดันไปในตัว
 'พยายามเหมือนที่ผ่านมา' หมายถึงให้พยายามให้เลือดตากระเด็นแบบไม่คิดชีวิตสินะ?
 ความคิดในหัวยังคงพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่หยุด ช่างตรงกันข้ามกับสีหน้านิ่งเฉยของเขาโดยสิ้นเชิง
 "ครับ"
 สิ่งที่เด็กหนุ่มแสดงออกมามีเพียงการตอบรับอย่างนิ่งเฉยและง่ายดาย ไร้ซึ่งการขัดขืนใดๆ ภาพนั้นดูจะเป็นที่พึงพอใจในสายตาของคนเป็นแม่ เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตามคุณพ่อออกไปอีกคน ทิ้งให้ในห้องรับแขกที่ขว้างขวางนั้นเหลือเพียงร่างของเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้
 "เฮ้อ..." เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่สีหน้ายังคงไว้ซึ่งแววตาว่างเปล่า
คงจะเป็นเพราะเขาใช้แววตานี้ปิดบังสิ่งที่อยู่ในใจมาโดยตอด ทำให้เขาสามารถแสดงแววตาแบบนี้ออกมาได้ไม่ว่าจะรู้สึกอะไรอยู่ก็ตาม...
 เด็กหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องที่คุกรุ่นไปด้วยบรรยากาศมาคุแม้ว่าจะเหลือเขาแค่เพียงคนเดียวก็ตาม
 เขาเดินออกมาก่อนจะไปพบกับหญิงสูงอายุที่คุ้นตาคนหนึ่งกำลังใช้ผ้าผืนหนึ่งในมือทำความสะอาดแจกันโบราณที่ตั้งบนโต๊ะไม้ติดผนังทางเดิน
 "ป้ารันครับ" เด็กหนุ่มเรียกชื่อของเธอ ก่อนที่ 'ป้ารัน' จะหันมามองเขาแล้วค่อยๆ วางแจกันในมือลงอย่างระมัดระวัง
 "ว่ายังไงคะคุณหนู?" เธอหันมาพูดกับเด็กหนุ่มด้วยท่าทีนอบน้อมและเป็นมิตร
 "วันนี้ผมรบกวนป้ารันจัดอาหารเย็นมาให้ที่ห้องด้วยนะครับ วางไว้หน้าห้องเหมือนเดิมได้เลย ผมว่าจะอ่านหนังสือที่ห้อง คงไม่ได้ไปกินข้าวกับคุณพ่อคุณแม่"
 "ได้เลยค่ะคุณหนู งั้นป้าแจ้งคุณนายให้เลยนะคะ"
 "ขอบคุณนะครับ" เตวิชก้มหัวให้หญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ถัดไปไม่ไกล และเปิดประตูเข้าไปในห้อง
 ฟุ่บ!
 ทันทีที่ปิดประตูและกดล็อกที่ลูกบิด ร่างของเด็กหนุ่มก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แผ่นหลังพิงประตู แววตาว่างเปล่าของเขาทอดมองออกไปอย่างไร้ซึ่งจุดหมาย
 อึดอัด...
 คำ ๆ เดียวนี้โผล่ขึ้นมาในหัวของเขาอย่างห้ามไม่ได้
 เด็กหนุ่มยกมือข้างขวาขึ้นมาทาบกลางอกและขยำเสื้อไว้แน่น เล็บของเขาจิกทะลุเนื้อผ้าจนรู้สึกได้ แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้คลายมือออกแต่อย่างใด มือของเขาจิกแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
 ถ้าร้องไห้ออกมา...จะหายมั้ยนะ?
 ...แต่ฉันได้รับอนุญาตให้ร้องไห้ด้วยเหรอ? น่าจะไม่นะ...
 เด็กหนุ่มค่อย ๆ คลายมือที่กำแน่นออก ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างกอดเข่าทั้งสองข้างไว้แน่น เขาค่อย ๆ ก้มหัวลงไปแนบกับหัวเข่า และอยู่ในท่านั้นนิ่งๆ ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด เด็กหนุ่มเพียงแค่ค้างไว้ในท่านั้นและหลับตาลงเบาๆ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมอยู่ในร่างกาย...
 2.45 AM
 ร่างของเด็กหนุ่มที่หยุดนิ่งอยู่ท่าเดิมเป็นเวลานาน ค่อยๆมีการขยับตัวเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะลืมตาและเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ และทันทีที่รู้สึกตัว ความอึดอัดก็ถาโถมกลับเข้ามาในจิตใจ เขายกมือขึ้นมาทาบที่กลางอกอีกครั้งและกุมเสื้อไว้แน่น แววตาที่ว่างเปล่าดูสั่นคลอน
 ไม่หายแฮะ...รอบนี้อึดอัดกว่าที่ผ่านมางั้นเหรอ? หรือเป็นเพราะความอึดอัดที่ผ่านมามันยังไม่เคยหายไปจริงๆ เลยทำให้ฉันรู้สึกอยากจะตะโกนออกมาดังๆ ตรงนี้ซะเลย
 เด็กหนุ่มเล็งเห็นว่าเขาไม่สามารถหลบหนีความอึดอัดด้วยการหลับใหลได้เหมือนที่ผ่านๆ มา จึงพยายามมองหาทางออกของปัญหา...
 ปัญหา? ปัญหาของฉันในตอนนี้คงจะเป็นบ้านหลังนี้ล่ะมั้ง?
 ถ้างั้นคงต้องออกจากบ้านไปก่อน แล้วค่อยคิดต่อละกัน
 หลังจากคิดได้อย่างนั้น เด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบเสื้อฮู้ดสีขาวและกางเกงวอร์มสีดำมาสวมเปลี่ยนจากชุดเดิมอย่างคล่องแคล่วแล้วจึงเดินไปเปิดประตูห้อง
 ก่อนก้าวออกไป เด็กหนุ่มก้มลงไปเจอกล่องข้าวที่บรรจุอาหารเป็นผักสลัดและธัญพืช อาหารประจำที่เขาจะได้กินเวลาที่อยู่ในช่วง 'สำคัญ'
 'สำคัญ' สำหรับพ่อแม่น่ะสิ...ไม่เห็นจะสำคัญสำหรับเขาสักนิด
 เด็กหนุ่มก้มลงไปหยิบกล่องอาหารขึ้นมาแล้ววางไว้บนโต๊ะด้านในห้อง ก่อนจะปิดประตูห้องลงเบาๆ แล้วจึงค่อยเดินออกไปจากบ้านอย่างเงียบเชียบ
 เด็กหนุ่มก้าวเท้าเดินบนถนนพลางสอดส่องสายตาไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย..ถึงจะออกมานอกบ้านแล้ว ก็ใช่ว่าเขาจะมีที่ไป...สถานที่นอกบ้านที่เขามักจะไปบ่อยๆ ก็มีแค่ที่เดียว...
 หลังจากเดินเรื่อยเปื่อยตามสัญชาตญาณ รู้ตัวอีกที เด็กหนุ่มก็มาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าสนามฝึกร่างกาย...ที่ ๆ เขาอยู่นานมากพอๆ กับที่บ้าน...แม้ว่าจะไม่ได้ต้องการก็ตาม...
 สถานที่ที่มักจะพลุกพล่านไปด้วยผู้คน บัดนี้มีเพียงความมืดมิดเข้าปกคลุม ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด ๆ
 เด็กหนุ่มค่อยๆ ก้าวเท้าตรงเข้าไปด้านในช้าๆ ...และทันทีที่ก้าวเข้ามาถึงบริเวณด้านในแล้ว ร่างสูงของชายหนุ่มก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เตวิชชันเข่าขึ้นมาด้วยความคุ้นชิน มือทั้งสองข้างกอดเข่าไว้แน่น
 สายตาของเด็กหนุ่มทอดมองไปด้านหน้าที่มีเพียงความมืดมิด ความว่างเปล่าในแววตาเริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ความรู้สึกของเด็กหนุ่มต่างออกไปจากตอนที่อยู่ที่บ้าน...เขาปิดโหมดป้องกันตัวเองลง ทำให้ตัวของเขาเริ่มสั่นสะท้าน ที่คอของเด็กหนุ่มเริ่มส่งเสียงแปลกๆออกมาอย่างห้ามไม่ได้
 "ฮึก...ฮึก..."
 เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้น ดวงตาของเด็กหนุ่มเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำใสๆ...ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลผ่านแก้มใสของเขา...
 น้ำตายังคงร่วงหล่นลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง เสียงสะอื้นของเขายังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจปลดปล่อยความรู้สึกออกมาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
 "ฮึก...เหนื่อย...ไม่ไหวแล้ว...ฮือๆๆ" เด็กหนุ่มปล่อยความรู้สึกในใจออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นขยำเส้นผมสีดำขลับของเขาแน่น สายตาว่างเปล่าที่บัดนี้ผสมกับความสั่นคลอน ทอดมองออกไปด้านหน้า ก่อนที่จะเหลือบไปมองตัวอักษร M ที่บัดนี้มีแสงสีฟ้าประกายออกมาจากข้อมือด้านขวา
 เขาค่อย ๆ คลายมือทั้งสองข้างออกจากเส้นผม แล้วจึงขยับแขนขวามาตรงหน้า สายตาเพ่งมองไปที่ข้อมือ ก่อนที่แววตาว่างเปล่าของเขาจะแปรเปลี่ยน กลายเป็นความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่
 เด็กหนุ่มใช้มือด้านซ้ายประกบเข้าที่ตัวอักษรMที่ยังคงส่องแสงสีฟ้าออกมา ก่อนจะออกแรงขยี้ ราวกับกำลังใช้ยางลบลบรอยดินสอ
 "ฮึก...ฮึก..." เสียงสะอื้นของเขาดังขึ้นในขณะที่มือซ้ายของเขายังคงไม่หยุดขยับ เขาถูมือไปที่ข้อมือขวาอย่างสุดแรงราวกับจะลบรอยที่ข้อมือ...ทั้ง ๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางทำสำเร็จ...
 เด็กหนุ่มทำแบบนั้นอยู่สักพักใหญ่ ๆ จนเริ่มเหนื่อย เขาจึงค่อยๆ ยกมือซ้ายออกมา เผยให้เห็นรอยแดงที่เกิดจากแรงขัดเมื่อสักครู่...ทว่าตัวอักษรบนข้อมือก็ยังคงอยู่ที่เดิม และยังเปล่งแสงสีฟ้าออกมาดังเดิม...แม้จะรู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาเป็นแบบนั้น...แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังคงทำให้จิตใจของเด็กหนุ่มบอบช้ำขึ้นไปอีก
 "เหนื่อยแล้ว...ฮึก...ทำไมถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย? ขอใช้ชีวิตง่ายๆ บ้างไม่ได้เลยเหรอ? ...ฮึก...เคยพูดตอนไหนกันว่าอยากได้ชีวิตแบบนี้..." เด็กหนุ่มปลดปล่อยความเจ็บปวดออกมากับเสียงพูดที่ดังลั่นไปทั่วสนามฝึก ก่อนจะฟุบหน้าลงกับหัวเข่า และปล่อยให้น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างที่ไม่เคยได้ทำมาก่อน
 เขาจมอยู่ในห้วงแห่งความเจ็บปวดอย่างนั้นราวชั่วโมง...ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเพราะไม่เหลือน้ำตาที่จะออกมาอีกแล้ว แววตาของเขาดึงความว่างเปล่ากลับมาอีกครั้ง มือของเด็กหนุ่มถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่แก้มออกจนหมด ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน และคิดว่าถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว
 ทันทีที่เด็กหนุ่มเริ่มเปิดโหมดป้องกันตัวเองกลับมาอีกครั้ง...โสตประสาทของเขาก็กลับมาปกติ...เขารู้สึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว...
 เขาค่อย ๆ สอดส่องสายตาไปรอบ ๆ จนกระทั่งสังเกตได้ถึงอะไรบางอย่างที่โซนล็อคเกอร์ เด็กหนุ่มจ้องไปที่มุมดังกล่าวอย่างตั้งใจ ก่อนจะยกมือขึ้นไปด้านหน้า ที่มือของเขามีแสงประหลาดค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกมาและก่อเกิดเป็นมวลพลังงานสีฟ้าเคลื่อนตัวไปที่เป้าหมาย
 "โอเคๆๆ ฉันขอโทษที่แอบทำตัวลับๆล่อๆ แต่ฉันไม่ได้เจตนาไม่ดีเลยนะ" เสียงหวานของหญิงสาวดังออกมาอย่างผู้ยอมแพ้ ร่างบางของหญิงแปลกหน้าค่อย ๆ โผล่ตัวออกมาจากตู้ล็อคเกอร์ที่เธอซ่อนตัวอยู่ สองมือของเธอยกขึ้นสูงระดับศีรษะเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่ายอมแพ้
 หญิงตรงหน้าก้าวออกมายืนให้เขาเห็นเต็มตัว แววตาสีบลูเบอร์รี่ของเธอที่กำลังสั่นไหวด้วยความประหม่า มองมาที่เขา
 "..." เด็กหนุ่มยืนมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตานิ่งเฉย เพราะเริ่มสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าไม่น่าจะเป็นบุคคลอันตราย
 "...คือ...ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะ แค่ไม่ชอบตอนคนเยอะเฉยๆ ก็เลย...แอบเข้ามาเวลานี้" หญิงตรงหน้าออกปากแก้ตัวขึ้นมา ก่อนจะมองหน้าเด็กหนุ่มตรงๆ และสังเกตเห็นดวงตาสีแดงก่ำของเขา "เอางี้มั้ย? นายไม่บอกใครเรื่องฉันแอบเข้ามาที่นี่ สาบานได้เลยว่าฉันจะไม่ทำอะไรเสียหาย จะทำให้เนียนเหมือนไม่มีใครแอบเข้ามาใช้เลย...แล้วฉันก็จะไม่พูดเรื่องที่นายแอบมาร้องไห้ที่นี่ นายจะมาแอบร้องไห้ที่นี่กี่ครั้งก็ได้ จริงๆนะ"
 "ใครบอกเธอว่าฉันจะมาร้องไห้อีก?" เด็กหนุ่มโพล่งขึ้นมาทันทีที่ถูกจี้จุดด้วยคำพูดของเด็กสาวตรงหน้า
 "...แต่หน้านายดูเหมือนยังอยากจะร้องอีกนะ"
 "จะคิดอะไรก็คิดไป แต่ฉันจะไม่เป็นแบบเมื่อกี้อีกแล้ว แล้วก็จะไม่มาที่นี่เวลานี้แล้วด้วย" เด็กหนุ่มกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่ถูกพูดจี้จุดด้วยน้ำเสียงและสีหน้านิ่งเฉย "เธอจะใช้สนามเวลาไหนมันก็เรื่องของเธอ ฉันไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน" เตว่าก่อนจะหันหน้าออกไปทางประตูและเดินนำออกไป
 เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้น วีโอเลตจึงรีบหันไปหยิบสัมภาระของตัวเองขึ้นมาและกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามร่างสูงออกไป
 "พูดจริงนะ? นายไม่บอกใครจริงนะ?" เธอสาวเท้ายาวๆเพื่อเดินให้ทันเด็กหนุ่มขายาวที่จ้ำอ้าวอยู่ พลางถาม
 "อือ"
 ทันทีที่ได้ยินคำตอบสั้นๆ ของเขา เธอก็ฉีกยิ้มด้วยความดีใจสุดขีด ขาก็ก้าวเดินไปเรื่อย ๆไม่หยุด
 "...แต่ฉันก็พูดจริงเหมือนกันนะ ที่บอกว่านายจะมาร้องไห้ที่นี่กี่รอบก็ได้ ฉันจะไม่บอกใครจริงๆ แล้วก็จะไม่ถามไม่วุ่นวายอะไรเลย ยกเว้นว่านายจะอยากเล่าเองน่ะนะ"
 กึก!
 เมื่อได้ยินประโยคคำพูดนั้น เด็กหนุ่มก็หยุดเดินและหันมามองหน้าหญิงสาวแปลกหน้าด้วยแววตาที่แสดงความหงุดหงิดออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
 "ก็บอกว่าจะไม่มาแล้วไง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ไม่อาจซ่อนความหงุดหงิดในแววตาของตัวเองได้อีกต่อไป
 "..." วีโอเลตยืนนิ่ง เธอมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาของคนที่ทำอะไรไม่ถูก เปลือกตากระพริบถี่ขึ้นด้วยความกดดันเล็กน้อย
 ไม่นานนัก เตวิชเริ่มรู้สึกตัวว่าเขาเผลอแสดงอารมณ์ที่ไม่เคยปล่อยออกมา...ก่อนจะรีบสวมทับด้วยแววตาว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเดินแยกไปตามทางกลับบ้านทันที
 วีโอเลตยืนมองแผ่นหลังของชายที่เพิ่งจะเดินออกไปสักชั่วครู่ ก่อนจะยู่ปากด้วยความน้อยใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจดีว่าเมื่อครู่เธออาจจะจุ้นจ้านมากเกินไปหน่อย เขาเลยโมโหเข้าให้
 เด็กสาวสลัดความคิดในหัวออกไป ก่อนจะหันหลังเดินแยกไปทางกลับบ้านของเธอที่อยู่คนละทางกัน
 จะร้องไม่ร้องมันก็เรื่องของเขาสิ เขาคงจัดการความรู้สึกตัวได้แหละ!
 เธอคิดในใจพลางเดินไปจนถึงหน้าบ้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวเล็กน้อย ราวกับรู้สึกว่ามีอะไรติดอยู่ในใจกลับมาด้วย...แต่ไม่ว่าความรู้สึกนั้นจะเป็นอย่างไร เด็กสาวก็สลัดมันออกจากหัว แล้วค่อยๆเปิดประตูรั้วบ้านอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงที่บ่งบอกให้ทุกคนรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้ในเวลานี้ ท่าทางการเดินเข้าบ้านของเธอดูหลบๆซ่อนๆจนมองเผินๆก็ดูไม่ต่างจากขโมยที่แอบเข้ามาในบ้านนัก
1สัปดาห์ต่อมา
 ด้านในคฤหาสน์หลังโตที่เต็มไปด้วยของใช้และของประดับหรูหราตามฐานะเจ้าของบ้าน...บัดนี้มีชายกลุ่มหนึ่งกำลังยกเครื่องมือที่มีลักษณะเป็นโครงเหล็กชุดหนึ่งเข้ามาด้านในตัวบ้าน พวกเขานำของในมือมาวางไว้ตามที่คุณนายเจ้าของบ้านจัดแจง ก่อนจะพากันออกไปหลังจากติดตั้งเครื่องมืออย่างรวดเร็ว
 ในห้องที่ติดตั้ง มีคุณนายของตระกูลกับลูกชายของเธอยืนอยู่ด้วยกัน เด็กหนุ่มยังคงสวมแววตาว่างเปล่าปิดทับความคิดในใจไว้เช่นเดิม...ทั้ง ๆที่ตอนนี้เขาอยากจะวิ่งออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ
 นอกจากเครื่องที่เพิ่งถูกติดตั้งไปเมื่อสักครู่แล้ว ยังมีขวดแก้วบรรจุน้ำยาสารเคมีสีม่วงจำนวนไม่ต่ำกว่า30ขวดถูกแพ็คมาในกล่องลังขนาดสูงเท่าตัวคนถูกวางไว้ข้างๆกัน
 หญิงสาววัยกลางคนเดินไปหยิบเครื่องแท็บเลตสีพิ้งโกลด์ขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอ เผยให้เห็นภาพที่ดูคล้ายกับตารางเรียนที่อัดแน่นไร้ซึ่งช่องว่างใดๆ
 เธอเดินถือแท็บเลตในมือไปให้เด็กหนุ่มดูตารางในหน้าจอด้วยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
 "ดูสิลูก นี่แม่จัดตารางการฝึกไว้ให้เรียบร้อยหมดแล้วนะ ลูกแค่ทำตามตารางนี้ไปเลย แล้วเดี๋ยวเราจะมาเข้าเครื่องวัดระดับกันวันละครั้ง น้ำยาเคมีก็มากพอให้ดื่มได้วันละขวด นี่ทางเอียนโซเขาใจปล้ำมากเลยนะลูก เขาส่งทั้งเครื่องทั้งน้ำยามาให้ฟรีหมดเลย นี่แม่ก็ปรึกษาไปแล้วด้วยนะว่าถ้าไม่ได้ผลจะทำยังไง? เขาบอกว่าถ้ายังไม่ได้ผลทางเอียนโซก็จะจัดเตรียมแพทย์ที่ปรึกษาทุกขนานที่เกี่ยวข้องไว้ให้เราเข้าไปปรึกษาได้เลยนะ" เธอร่ายยาวพลางยื่นตารางให้เด็กหนุ่มดู
 เตวิชมองไปที่ตารางฝึกที่อัดแน่นไปด้วย 'คำสั่ง' เต็มหน้ากระดาษ เพียงแค่มาในรูปแบบของสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า 'ความหวังดี' เท่านั้นเอง
 "..."
 "นี่ทั้งพ่อแม่ทั้งทางเอียนโซพร้อมใจกันหาทางให้ลูกขนาดนี้เลยนะ ทำให้ขนาดนี้แล้วถ้าลูกชายแม่ไม่ทำให้เต็มที่ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มสดใสทีเล่นทีจริง ก่อนจะยื่นมือซ้ายไปจับที่แก้มใสของเด็กหนุ่มเบาๆ "แต่ลูกชายแม่ไม่ใช่คนเหลวไหลอยู่แล้วเนอะ ยังไงก็คงจะพยายามเต็มที่ไปกับทุกคนใช่มั้ยลูก?"
 "...ครับ" แววตาว่างเปล่าของเขาจ้องมองเข้าไปที่นัยน์ตาของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะตกปากรับคำอย่างว่าง่าย
 "ลูกชายแม่นี่สมกับเป็นที่1ของรุ่นจริงๆ เลย ไม่เหมือนลูกชายบ้านเดแคลน รายนั้นน่ะเห็นว่าทั้งดื้อทั้งไม่เอาไหน ถ้าไม่ได้โชคดีเกิดมาได้พลังงานเยอะพอๆกับลูกนะ มีหวังได้เป็นที่โหล่ของรุ่นไปนานแล้วล่ะ" คุณนายพูดชมลูกชายก่อนจะพาดพิงไปถึงลูกชายของบ้านที่ทุกคนลงความเห็นว่าเป็นคู่แข่งรายสำคัญของตระกูลพวกเขา
 "...งั้นผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะได้เริ่มฝึกตามตารางได้เลย"
 "พรุ่งนี้? ลูกพูดอะไรน่ะ? พวกเราไม่มีเวลาเหลือเยอะแล้วนะ อีกไม่ถึงเดือนก็ต้องเข้าไปวัดระดับพลังอย่างเป็นทางการแล้วนะ ลูกแน่ใจเหรอว่าเริ่มพรุ่งนี้จะทัน? คือ...แม่ไม่ได้จะบังคับหรอกนะ แต่แม่เป็นห่วงว่าจะไม่ทันน่ะสิ"
 เอาอีกแล้วสินะ...ความหวังดีของคุณแม่...
 "...งั้นผม...จะเริ่มวันนี้เลยละกันครับ"
 "ตั้งใจเข้านะลูก แต่อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ"
 หักโหมที่ว่าหมายถึง...ฝึกหนักจนตายได้อะไรแบบนั้นหรือเปล่านะ? เพราะถ้าฉันตายไปสักคนบ้านนี้คงเหมือนเสียแหล่งทรัพยากรสำคัญของตระกูลไปอะไรแบบนั้นสินะ
 "ครับ" เด็กหนุ่มตอบกลับ ก่อนที่แม่เขาจะส่งยิ้มให้อีกครั้งแล้วจึงเดินออกไปจากห้อง
3.15 AM
 เด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงมาหลายชั่วโมง กำลังพลิกตัวไปมาซ้ายขวา แม้จะอยากข่มตานอนก็ทำไม่ได้
 ขณะที่หงายตัวขึ้นมองเพดานห้อง มือขวาของเด็กหนุ่มก็ขยับมาทาบที่กลางอก ก่อนจะเริ่มกำมือขยำเสื้อไว้แน่น
 เขาพรวดพราดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงโดยที่ยังไม่ปล่อยมือออกจากเสื้อ สีหน้าของเด็กหนุ่มดูกระอักกระอ่วน ร่างกายเริ่มสั่นเทา ความเครียดและความอึดอัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งร่าง
 ไม่ว่าจะทำอย่างไรความรู้สึกนี้ก็ไม่หายไปเสียที เขาจึงตัดสินใจลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า มือคว้ากางเกงวอร์มเสื้อฮู้ดมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
 เขาเดินออกไปตามถนนด้านนอกบ้าน เท้า2ข้างก้าวเดินไปตามสัญชาตญาณทั้ง ๆ ที่แววตาของเด็กหนุ่มดูช่างเลื่อนลอยและว่างเปล่า
 รู้สึกตัวอีกที ขาของเด็กหนุ่มก็พาเขามายืนอยู่หน้าประตูสนามฝึกที่คุ้นเคยเสียแล้ว...
 ฉันคงจะบ้าไปแล้วสินะ ถึงได้ยังมาที่นี่ในตอนนี้ทั้งที่อุตส่าห์พูดไว้ขนาดนั้นแล้ว
 เตวิชถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในที่ปกคลุมด้วยความมืดแล้วนั่งลงพิงผนังข้างๆกับบานประตู แต่ยังไม่วายสอดส่องสายตาไปรอบๆ ทว่าก็ไม่รู้สึกว่าจะมีบุคคลอื่นอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
 ...ไม่มาสินะ...ก็ดีแล้วล่ะ...
 เด็กหนุ่มเผลอลืมความอึดอัดไปชั่วขณะที่มองหาใครบางคนอยู่ ก่อนจะกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง แล้วจึงค่อยๆ ปลดปล่อยความรู้สึกออกมาทางดวงตา...น้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอ และไหลผ่านแก้มของเขาอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ
 "ฮึก...ฮือๆๆ" เขาเริ่มปล่อยให้เสียงออกมาจากลำคอเต็มที่เพื่อระบายความรู้สึกออกมาอีกทาง พลางมองไปที่สัญลักษณ์บนข้อมือที่เริ่มฉายแสงสีฟ้าออกมาเองอีกครั้ง ยิ่งเห็นภาพนั้น เสียงสะอื้นของเด็กหนุ่มก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดในใจยิ่งชัดเจนขึ้นมาเรื่อย ๆ มือซ้ายของเขาขยับไปถูที่สัญลักษณ์บนข้อมือขวาด้วยความคิดว่า ถ้าเขาลบรอยๆ นี้ออกไปได้จริงๆ ชีวิตมันจะง่ายขึ้นรึเปล่านะ? ...เขานั่งถูข้อมืออยู่อย่างนั้นจนรอยแดงปรากฎขึ้นอย่างชัดเจน...เขาทำแบบนั้นจนในที่สุดก็ยอมแพ้และยอมรับความจริงที่ว่า...
 รอยบนมือนี้จะยังคงติดตัวเขาไปจนวันตาย...
 เด็กหนุ่มนั่งร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนแทบจะลืมเวลา...


บทที่ 10
การทดสอบคัดเลือกนักเวทมนตร์ประจำปี (1/2)
 ว้าบ!
 ผู้เข้าทดสอบทุกคนหลับตาลงตามคำแนะนำการใช้เครื่องจักร ก่อนที่แสงจะสว่างว่าบขึ้นมา...
 "ผู้เข้าสอบคัดเลือกทุกท่าน เชิญลืมตาได้ค่ะ" เสียงของหญิงคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันมองสอดส่องสายตาไปทั่วด้วยความสงสัย
 ผู้เข้าทดสอบจำนวนร่วม200คน อยู่รวมกันในห้องโถงขนาดใหญ่ โดยแต่ละคนนั่งอยู่บนเก้าอี้สีดำมีพนักพิงที่วางเรียงกันตามหมายเลขประจำตัวผู้เข้าทดสอบ
 "สวัสดีค่ะทุกท่าน ดิฉัน อลิซ AIผู้รับผิดชอบงานทดสอบคัดเลือกนักเวทประจำปี ทุกท่านจะได้เจอกับดิฉันในตลอดช่วงการแข่งขันค่ะ ดังนั้นถ้ามีปัญหาหรือข้อสงสัยใดๆ สามารถติดต่อดิฉันได้โดยตรงจากเครื่องแท็บเลตที่อยู่ด้านหน้าของทุกท่านในตอนนี้ได้เลยค่ะ" ภาพของหญิงสาวปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ที่ด้านหน้าของห้องโถง เธอมีรูปร่างหน้าตาที่สวยงามราวกับซุปเปอร์สตาร์ และทันทีที่เธอประกาศตัวว่าเป็นAI ทุกคนจึงเข้าใจในความงดงามของเธอทันที "ในวันนี้ขอให้ทุกท่านเข้าไปรับคีย์การ์ดห้องพักของตัวเองได้ที่เค้าเตอร์ด้านหน้าและเชิญพักผ่อนตามอัธยาศัยได้เลยค่ะ สัมภาระของทุกท่านอยู่ในห้องพักส่วนตัวทั้งหมดแล้ว การทดสอบจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้ ส่วนรายละเอียดต่างๆ ท่านสามารถเช็คได้ในเครื่องแท็บเลตส่วนตัวได้เลยค่ะ"
 หลังจากจบประกาศ หน้าจอใหญ่ด้านหน้าก็ดับลง ผู้เข้าสอบเริ่มสำรวจสิ่งแวดล้อมรอบๆ
 วีโอเลตก้มลงมองที่หน้าตัก พบกับเครื่องแท็บเลตที่วางอยู่ เธอจึงหยิบขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ
 "ไปหยิบกุญแจกันเลยมั้ย?" วิคเตอร์ที่นั่งอยู่ถัดไป1ที่นั่งเดินมาชวนเธอด้วยสีหน้าสดใส
 "อื้อ ไปกัน" วีตอบรับก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ก่อนหน้าเธอ1หมายเลข "เต นายจะไปเลยมั้ย?"
 "โอเค เซนน่าจะอยู่แถวหน้าๆ นะ ไปพร้อมกันเลยละกัน"
 ทั้ง3คนพากันเดินไปเจอกับเซเนท หญิงสาวอีกคนที่คุ้นเคยกันดี ก่อนจะพากันเดินไปตามทางเพื่อรับคีย์การ์ดซึ่งวางเรียงตามหมายเลข
 เตสังเกตเห็นหมายเลขของตัวเอง ทั้ง3คนซึ่งมีหมายเลขประจำตัวติดกันจึงเดินตามกันไป
 '102...104' หมายเลขคีย์การ์ดที่เรียงกันอยู่มีเพียงเลขที่ของเตวิช 102 และของวิคเตอร์ 104 แต่หมายเลข103ที่ควรจะอยู่ระหว่างกลางกลับหายไป
 "...แล้ว103ไปไหนล่ะ?" วิคเตอร์ที่สังเกตเห็น บ่นขึ้นมาเบาๆ
 "ของพวก 'คนนอก' อยู่ฝั่งนู้นโน่น ฝั่งนี้มีแค่ของเมจ ไม่มีของเธอหรอก" เสียงของหญิงแปลกหน้าที่อยู่ด้านหลังวีโอเลตดังขึ้นมา เมื่อหันไปเธอก็เจอกับหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาสะสวย เจ้าของเรือนผมสีแดงธรรมชาติลอนคลายยาวสลวยประมาณกลางหลัง ดวงตาสีฟ้ากลมโตน่าหลงใหล ซึ่งบัดนี้ฉายความเย็นชาออกมาอย่างชัดเจน
 "หา? ฉันก็เข้าใจนะว่าจะต้องโดนแบ่งแยกชนชั้นแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่าจะทำออกมาชัดเจนขนาดนี้ นี่มันยุคไหนแล้ว?" หญิงคนหนึ่งโวยวายขึ้นมา เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ที่ข้อมือ หรือก็คือเป็น 'คนนอก' ที่เด็กสาวผมแดงกล่าวถึง
 กลุ่มเด็ก 'คนนอก' เริ่มพูดกันเสียงเซ็งแซ่...ยกเว้นวีโอเลต เธอหันไปมองหน้ากับหญิงสาวตาฟ้าที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า
 "ขอบใจนะ" เธอว่าก่อนจะเดินนำไปทางที่เด็กสาวตาฟ้าบอกไว้ ก่อนจะเจอคีย์การ์ดหมายเลข103ของตัวเอง เธอจึงหยิบมันขึ้นมา
 "ห้องของพวกคุณอยู่ที่ชั้น1กันนะคะ" เสียงเรียบเฉยของหญิงผู้เป็นปัญญาประดิษฐ์หน้าสวยที่เพิ่งโผล่หน้าขึ้นจอในห้องโถงเมื่อสักครู่ดังขึ้น ร่างสูงของเธอกำลังเดินเข้ามาที่หลังเค้าเตอร์ ฝั่งที่วางคีย์การ์ดแยกออกมา
 "แม้แต่ห้องก็ถูกแยกออกจากเมจ? เห็นพวกเราเป็นคนนอกจริงๆด้วยสินะ" หญิงสาวอีกคนในกลุ่มพูดประชดขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
 หลังจากที่กลุ่มคนผู้ถูกมองเป็น 'คนนอก' เริ่มแสดงความโมโหหงุดหงิดออกมา เหล่าเมจก็เริ่มถอนหายใจ กรอกตามองบนกันเป็นแถบๆ โดยเฉพาะแม่สาวผมแดงที่ดูจะเบื่อสถานการณ์นี้ที่สุด
 "ก็มีห้องให้นอนเหมือนกันนี่นา" วีพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนที่บรรยากาศของกลุ่มคนที่กำลังโวยวายจะเงียบสงัดลง และเด็กสาวเจ้าของผมสีแดงเพลิงก็เริ่มกระตุกยิ้มมุมปากเอียงคอมองวีโอเลต
 "อย่างน้อยก็มีคนเจียมตัวอยู่1คนแฮะ" เธอว่าพลางปรบมือช้าๆ3ครั้ง ด้วยใบหน้าเย้ยหยัน ทำเอาวีโอเลตที่กำลังถือคีย์การ์ดกำลังจะเดินไปที่ห้องพักอย่างสงบ ถึงกับหยุดกึกด้วยความหงุดหงิด เธอหันไปมองหน้าเด็กสาวคู่กรณี ก่อนจะรวบรวมสติกลับมา
 "ขอบใจจ้ะ" วีโอเลตหันไปพูดขอบคุณด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ก่อนจะหุบยิ้มในทันที่จบประโยคและทำหน้านิ่ง ส่งสายตาเย็นชาสู้กับหญิงตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันหน้าไปมองทางด้านหน้า ไม่ได้กลับมาสนใจสาวผมแดงที่ยืนส่งสายตาอาฆาตตามหลังมาอย่างไม่ลดละ
 อวดดีนักนะ ยัยนี่ไม่ได้ตายดีแน่!
 สาวสวยตาฟ้าคิดในใจด้วยความโมโหกับท่าทีอวดดีเมื่อสักครู่ของเด็กสาวผมชมพูที่บัดนี้ได้ตกเป็นเป้าหมายของเธอเข้าเสียแล้ว...
เช้าวันถัดมา
3.00AM
ณ สนามวิ่งวงแหวน
 ผู้เข้าทดสอบถูกเรียกตัวมารวมกันในตอนเช้าตรู่โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าใดๆ ทั้งสิ้น...คำพูดของแม่สาวAIที่ทิ้งไว้ให้เมื่อวานนี้มีแค่ 'การทดสอบจะเริ่มวันพรุ่งนี้' ...ก็อาจจะถือว่าเตือนแล้วก็ได้น่ะนะ
 ทุกคนใส่ปลอกแขนโลหะที่ได้รับไว้ ก่อนจะเริ่มยืดเส้นยืดสาย
 "ในด่านแรกเราจะเริ่มต้นที่การวิ่งวนในสนามค่ะ ถ้าวิ่งจนครบระยะที่กำหนดไว้แล้ว ที่ปลอกแขนจะขึ้นสัญญาณไฟสีเขียว ถึงตอนนั้นท่านจึงจะสามารถออกจากสนามได้ค่ะ ถ้าใครหยุดวิ่งเกิน10นาที หรือออกจากสนามก่อนได้รับสัญญาณไฟ จะถือว่าสละสิทธิ์ค่ะ การคัดเลือกจะจบเวลา 7โมงเช้า ถ้ามีใครที่ยังไม่ได้รับสัญญาณจนถึงตอนนั้น ถือว่าทดสอบไม่ผ่านค่ะ" AIสาวสวยคนเดิมยืนอธิบายกติกา วันนี้เธอแต่งชุดวอร์มสำหรับออกกำลังกาย แม้ว่าจริงๆ แล้วเธอจะไม่ได้เป็นคนที่ต้องมาออกกำลังสักหน่อย
 พวกเขาต่างหากที่ถูกทดสอบ!
 "ถ้าทุกท่านพร้อมแล้ว...เริ่มได้เลยค่ะ"
 สิ้นเสียงหญิงสาว ทุกคนเริ่มออกตัววิ่ง อีก1สิ่งที่ทำให้เห็นได้ชัดว่าใครเป็นเมจหรือใครไม่ใช่ ก็คือท่าทางตอนออกตัววิ่ง...ในตอนเริ่มวิ่ง เหล่าเมจดูจะตั้งสมาธิเพื่อทำอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะมีแสงออร่าสีฟ้าจางๆเปล่งประกายออกจากร่างกายของพวกเขาเล็กน้อย
 มันคือการใช้พลังเวทมนตร์เสริมพลังร่างกาย เป็นวิธีการที่จะเพิ่มขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ อย่างในกรณีนี้ก็อาจจะช่วยให้วิ่งได้เร็วขึ้น และเหนื่อยยากขึ้น
 ทำให้ตอนนี้กลุ่มเมจเริ่มวิ่งเร็วขึ้น และดูไม่ค่อยเหนื่อยกันสักเท่าไหร่
 เป็นการทดสอบที่ดูยังไง เมจก็ผ่านฉลุยแน่นอน
 ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่ง กำลังวิ่งด้วยพละกำลังขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ปกติ แถมยังไม่มีใครรู้ว่าตกลงแล้วจะต้องวิ่งนานแค่ไหน? พวกเขาทำได้เพียงแหงะมองปลอกแขนในทุก ๆ ครั้งที่เริ่มเหนื่อยจนทนไม่ไหว
 วีโอเลตซึ่งแม้จะไม่ใช่กลุ่มของเมจ แต่ก็ดูจะจัดการร่างกายของตัวเองได้ค่อนข้างดี เธอรวบรวมสติให้มั่นคง และจัดการการหายใจให้สม่ำเสมอ สายตาสอดส่องไปสังเกตร่างสูงของชายที่ทุกคนเรียกกันว่า 'ตัวเต็ง'
 เตวิชที่เสริมพลังด้วยพลังเวทของตัวเองแล้ว เริ่มออกวิ่งด้วยความเร็วสูงโดยไม่รู้สึกตัวว่าถูกจับจ้องด้วยสายตาเฉียบแหลมของหญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่
 ทุกๆ ครั้งที่ร่างสูงวิ่งครบ1รอบ เด็กสาวก็จะขยับปากขมุบขมิบนับเลขตามจำนวนรอบแบบลับๆ
 ติ๊ดๆๆ
 เสียงสัญญาณเสียงแรกดังขึ้นจากแขนของเต แสงสีเขียวกะพริบขึ้นบ่งบอกให้รู้ว่าเขาสอบผ่านเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มจึงค่อยๆ ชะลอแล้ววิ่งเหยาะๆออกไปพักข้างสนาม
 หลังจากเตวิช ก็ตามมาด้วยวิคเตอร์ เซน และเหล่าเมจคนอื่น ๆ ที่ค่อยๆ ทยอยสอบผ่านและออกมาจากสนาม
 ปึก!
 ผ่านไปไม่นานนัก วีโอเลตก็เริ่มถูกก่อกวนจากเด็กที่มีตราบนข้อมือบางคนที่วิ่งเข้ามาจากด้านหลังเธอด้วยความเร็วและจงใจกระทบไหล่ให้เธอเสียสมดุลและเสียสมาธิ
 ปึก!
 ไม่เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ยิ่งพวกเขาเห็นว่ามีคนทำ คนอื่นๆ ก็เริ่มทำตามบ้างด้วยความสนุก
 ไอ้พวกเด็กนิสัยเสียพวกนี้นี่มันเหลือเกินจริงๆ ! ที่บ้านตามใจกันมาตั้งแต่เด็กๆ สินะ โอเค! ถ้าที่บ้านไม่สั่งไม่สอน งั้นฉันช่วยสอนสักนิดก็คงได้แหละ
 วีโอเลตคิดในใจพลางเก็บสีหน้าให้นิ่งเฉยเข้าไว้ ก่อนจะเปิดโหมดรับประสาทสัมผัสเต็มที่...ด้วยผลจากการฝึกฝนร่างกายและจิตใจมาโดยตลอด ทำให้วีโอเลตมีประสาทสัมผัสที่ค่อนข้างดีกว่าคนอื่นๆ
 ...ใน 5...4...3...2...
 ทันใดนั้นเอง วีโอเลตยกมือ2ข้างขึ้นมา งอข้อศอก ก่อนจะจงใจออกแรงส่งให้แขนทั้ง2ข้างยืดออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็วและปล่อยเต็มแรง
 ปั้ก!
 "โอ๊ย!!"
 ศอกของเด็กสาวกระแทกเข้าอย่างจังบริเวณลิ้นปี่ของเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่วิ่งเข้ามาจากด้านหลังซึ่ง 'บังเอิญ' อยู่กระชั้นชิดกับเธอในระยะกระทบไหล่พอดี...
 แหม จะพูดว่าบังเอิญก็รู้สึกกระดากปากแฮะ...ก็พวกเขาจงใจเล่นไม่ซื่อกับเธอก่อนนี่นา เธอไม่ได้เริ่มนะ
 "โอ๊ะ 'โทษๆๆ" วีโอเลตแสร้งทำหน้าตกใจราวกับไม่รู้มาก่อนเลยว่ามีคนวิ่งมาด้านหลังเธอในระยะกระชั้นชิด และกล่าวขอโทษขอโพยเล็กน้อย แล้ววิ่งต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 เหตุการณ์นั้นทำเอาผู้เฝ้ามองเหตุการณ์คนอื่น ๆ ก็เริ่มรับรู้ได้ว่า 'ยัยนี่ไม่ใช่ประเภทที่จะยอมให้คนอื่นแกล้งได้นาน' แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าแผนกลั่นแกล้งนี้ดูไม่เวิร์คอีกต่อไป ทุกอย่างจึงกลับเข้าสู่สถานการณ์ปกติ วีโอเลตได้รับความสงบสุขกลับคืนมาอีกครั้ง เธอจึงกลับไปตั้งใจควบคุมร่างกายและลมหายใจได้ดังเดิม
 เวลาผ่านไปสักพักจนกระทั่งในสนามไม่หลงเหลือเมจสักคนแล้ว และเหล่าคนที่ยังเหลืออยู่ในสนามก็เริ่มดูอ่อนล้า...เว้นแต่เพียงเด็กสาวผมชมพูที่แม้จะไม่ใช้ความเร็วสูงนัก แต่ก็ยังดูมีท่าทีที่สบายๆ
 ไม่มีใครมองออกว่าจริงๆ แล้วในหัวสมองของเด็กสาวตอนนี้กำลังประมวลผลอย่างหนัก เธอคำนวณทุก ๆ ย่างก้าวของตัวเองอย่างแม่นยำ ทำให้จิตใจยังค่อนข้างมั่นคง...การร่ำเรียนสายวิทย์-คณิตตั้งแต่ม.1ยันม.6 แล้วต่อด้วยคณะวิทยาศาสตร์ต่อในมหา'ลัยอีก4ปีของเธอไม่เคยเสียเปล่าจริงๆ ทุกอย่างอยู่ในขอบเขตของการประมวลผลได้หมดแหละ! ที่ผ่านมาเธอฝึกร่างกายจนแข็งแรงพอแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ต้องคงสติไว้ให้มั่นจนกว่าจะจบ!
 "บ้าจริง วีโอเลตของฉันนี่มีเสน่ห์ชะมัด" วิคเตอร์ที่ยืนมองจากข้างสนาม พูดขึ้นมา พลางส่งสายตาขี้เล่นมองตามแม่สาวผมชมพูไม่ละสายตา
 "ของแก? ของแกตอนไหน? ฉันเห็นวีก็เลี่ยงแกมาตลอด เอาจริงๆ ยัยนั่นถนอมน้ำใจแกขั้นสุดแล้วนะ" เด็กสาวผมบลอนด์ผู้ยืนฟังคำพูดของเด็กหนุ่มพูดขัดขึ้นมาด้วยหน้าตานิ่ง ๆ
 เซเนทมองไปที่เด็กสาวผมชมพูในสนามที่เธอเองก็คุ้นตา แต่แววตาของเธอนิ่งมากจนไม่สามารถอ่านออกว่าคิดอะไรอยู่
 "ก็แค่ตอนนี้แหละน่า ไว้หลังจากได้เข้าเป็นนักเวทด้วยกัน ฉันมั่นใจว่าฉันจะมีโอกาสโปรยเสน่ห์มากกว่านี้นั่นแหละ"
 วิคเตอร์และเซนยืนคุยกันอยู่สักพัก โดยไม่ได้สังเกตว่ามีบุคคลนอกวงสนทนายืนฟังอยู่ด้านหลัง
 เด็กสาวผมแดงกับกลุ่มเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ด้วยกันราว3-4คนได้ยินบทสนทนาในเชิงชื่นชมจากคนระดับท็อป3ในคลาสนักเวท แล้วรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เด็กสาวผมแดงผู้เป็นเหมือนหัวโจกของกลุ่มค่อยๆ ยกมือขึ้นมา สายตาเล็งไปที่เด็กสาวผมชมพูในสนาม ก่อนจะเริ่มตั้งสมาธิ
 "เฟย์ แกจะทำอะไรอ่ะ" 1ในบรรดาเพื่อนสาวกระซิบถามสาวผมแดงเจ้าของชื่อ
 "สั่งสอนคนอวดดีให้รู้จักที่ต่ำที่สูงสักหน่อยไง" เธอตอบกลับพลางตั้งสมาธิควบคุมพลังงานเตรียมเล็งไปที่เป้าหมาย
 "จะดีเหรอแก"
 "นั่นสิ"
 ประโยคคำพูดดูเหมือนจะคัดค้าน แต่สีหน้าและน้ำเสียงของพวกเธอกลับแลดูสนุกสนานและสะใจไปด้วย
 สรุปแล้วก็ไม่มีใครห้ามเธอสักคน เฟย์ค่อยๆ ส่งพลังงานเข้าไปใกล้สนามเรื่อย ๆ แบบลับ ๆ
 ถึงจะมีคนเห็นพลังของเธอแต่พวกเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันเป็นของเธอ และเธอเองก็แน่ใจว่า เมจคนอื่นๆ ก็เหม็นขี้หน้ายัยเด็กนี่พอๆ กันกับเธอนั่นแหละ
 "..." ไม่ทันที่พลังงานจะไปถึงตัวเป้าหมาย วิคเตอร์ที่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างก็หันมามองหน้าเฟย์...
 สายตานิ่งเฉยที่เขาส่งมาในแวบแรกนั้น ทำเอาเด็กสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
 จริงสิ เด็กระดับSทั้ง3คนนี้ดูเหมือนจะสนิทกับเด็กนั่นนี่นา...ถ้าเขาเกิดเปิดโปงฉันขึ้นมา...
 ความคิดของเธอพลันสับสนวุ่นวายไปชั่วขณะ ก่อนที่สายตาของชายหนุ่มที่มองมาที่เธอจะเปลี่ยนไป กลายเป็นสายตาเจ้าเล่ห์ปนขี้เล่น เขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองที่สนามดั่งเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 เขาไม่ได้ไม่พอใจถ้าฉันจะแกล้งเด็กนั่นสินะ? ก็ว่าอยู่ คนอย่างวิคเตอร์จะห่วงใครจริงจังล่ะ ก็คงสนใจแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเหมือนที่ผ่านๆ มานั่นแหละ
 เฟย์คิดในใจก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากแล้วกลับไปโฟกัสกับเรื่องตรงหน้าต่อ
 เซนที่สังเกตเห็นทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นเหลือบมองชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อน
 "คิดว่าแกจะห้ามยัยนั่นซะอีก"
 "...อืม...ไม่ล่ะ แบบนั้นไม่น่าจะสนุก" เขาว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์มองตรงไปที่สนามวิ่ง "ฉันยังอยากจะรู้ว่า 'วีโอเลต รอจเจอร์' มีอะไรซ่อนไว้บ้าง...แกก็รู้นี่นาว่าคุณนายตระกูลเดแคลนไม่ได้ให้ความสนใจกับคนธรรมดาทั่วไปหรอกนะ"
 "ดูเหมือนแกกำลังสนุกมากกว่าอยากรู้อยากเห็นนะ"
 "ไม่เถียง"
 วิคเตอร์ยักไหล่ ก่อนจะยิ้มบางๆ แสดงแววตาเป็นประกายส่งไปที่ร่างบางของหญิงสาวคนเดิมที่ยังคงวิ่งต่อไปด้วยการหายใจอย่างสม่ำเสมอ
 ออร่าพลังงานจางๆของเฟย์เคลื่อนตัวเขาไปใกล้สนามขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่ได้เคลื่อนไปเร็วมากนัก เพราะผู้ใช้เองก็ยังไม่ได้ชำนาญมากพอ
 ฟึ่บ!
 จู่ ๆ ลมก็พัดเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทิศทางลมถูดพามาที่สาวผมแดงโดยตรง ทำเอาผมลอนสวยของเธอถูกพัดอย่างแรงจนกระเซอะกระเซิงไปหมด
 "ว้าย!"
 "เฟย์ ผมแก!"
 กลุ่มเด็กสาวร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ ทุกสายตาหันมาสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าทันที
 บ้าจริง! ฉันลงทุนเสียพลังเวทไปเมื่อเช้าเพื่อจัดให้ทรงผมเป๊ะภายใน5วินาทีก่อนจะวิ่งออกมาเชียวนะ!
 ความคิดโผล่ขึ้นมาในหัวเธอทันทีที่ผมสีแดงเพลิงของเธอปลิวมั่วซั่วปิดหน้าปิดตาเต็มไปหมด
 เด็กสาวลืมทุกเรื่องที่กำลังทำอยู่แล้วรีบใช้2มือจัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว
 "กระจก! เอากระจกมาเดี๋ยวนี้เลย"
 "นี่ๆๆ! ฉันมี!"
 พวกเธอโวยวายกันยกใหญ่ และควานหากระจกส่งให้เฟย์อย่างร้อนรนกันไปหมด ทำเอาทุกคนเปลี่ยนโฟกัส...เป็นไปตามแผนของชายหนุ่มผู้ยืนนิ่งอยู่รอบนอกบริเวณฝูงชน...
 สายตาที่ว่างเปล่าของเขาไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่มองไปที่กลุ่มเด็กสาวที่วุ่นวายกันอยู่เล็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับไปมองสอดส่องที่สนามฝึกอีกครั้ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 ชายเจ้าของแววตาขี้เล่นหันมามองสถานการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนจุดโฟกัสไปมองชายร่างสูงที่ยืนนิ่งเฉยเหมือนไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น
 "เสียของหมดเลย ไอ้คนใจอ่อนนั่น...น่าหงุดหงิดชะมัด" วิคเตอร์บ่นอุบอิบก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความรำคาญใจ
 เซเนทที่ยืนอยู่ใกล้กันเหลือบมองหน้าผู้เป็นเพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะหันมองไปที่เด็กหนุ่มคนเดียวกัน...ดูเหมือนว่านอกจากเขา2คนแล้ว ทุกคนต่างก็คิดว่าลมพัดเมื่อสักครู่เป็นเพียงแค่ความบังเอิญทั้งนั้น...
 เธอจ้องมองด้วยสายตาที่ไม่แสดงความรู้สึกอยู่สักพัก ก่อนจะผละสายตากลับมามองที่เด็กสาวที่ยังคงวิ่งวนอยู่ในสนามฝึกด้วยท่าทางแบบเดิม
 บัดนี้คนในสนามเริ่มถอดใจกันไปเป็นแถบ บางคนถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งกลางสนามแล้วด้วยซ้ำ ในขณะที่วีโอเลตเริ่มประมวลผลอีกครั้ง
 ...ระยะทางทั้งหมดที่ต้องวิ่งถ้าคำนวณจากจำนวนรอบของสนามวิ่งนี้แล้วคือ...ราว ๆ 50กิโลเมตร ระยะทางค่อนข้างใกล้เคียงกับการวิ่งอัลตร้ามาราธอน แต่จำกัดเวลาเพียง 4 ชั่วโมง แถมยังไม่มีน้ำดื่ม และไม่ปล่อยให้พักนาน ถ้าเป็นร่างกายมนุษย์ปกติ ยังไงก็ไม่มีทางทนไหว ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีการฝึกฝนมาอย่างน้อย 3-6เดือน และยังต้องมีพลังงานที่มากกว่าระดับปกติเพื่อคอยเสริมร่างกายไว้ตลอดเวลาที่วิ่ง
 เช่นเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่!
 วีโอเลตผู้เตรียมการมาก่อนการทดสอบมากมาย และยังใช้ไหวพริบของตัวเองควบคู่กันไป ทำการประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างชาญฉลาดและวิ่งต่อไปไม่ยอมแพ้
 เหลืออีก2รอบสนาม...
 วีโอเลตคิดในใจด้วยความโล่งอก...ตอนนี้เป็นเวลา ตี5 กับอีก45นาที ทันแบบสบายๆ
 ทันทีที่รู้สถานการณ์ตัวเองว่ากำลังจะปลอดภัย เธอก็เริ่มมองไปที่ผู้เข้าแข่งคนอื่นๆ ที่ยังอยู่ในสนาม...แววตาของพวกเขาดูไร้ความหวังจนเธอรู้สึกเศร้าใจ และอดไม่ได้...
 วีโอเลตที่รู้ตัวว่ากำลังจะรอดแล้ว รู้สึกเจ็บใจแปลกๆ จากการที่ประมวลผลได้ว่า หากเธอผ่านการแข่งและออกจากสนามไปในตอนนี้ล่ะก็...คนที่เหลือน่าจะรอดอยาก...หรืออาจจะไม่มีใครผ่านเลยสักคน...
 สามัญสำนึกบางอย่างในตัวเธอตื่นขึ้น วีโอเลตตัดสินใจชะลอความเร็วลง ก่อนจะวิ่งไปแตะบ่าคนที่อยู่ด้านหน้าเธอซึ่งดูหมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว และตั้งสมาธิ ปล่อยพลังงานผ่านไปที่ปลายนิ้วเล็กน้อย
 ถึงแม้เธอจะไม่ได้มีพลังงานล้นเหลือ แต่อีกเดี๋ยวเดียวเธอก็จะจบการทดสอบนี้แล้ว
 เด็กหนุ่มที่ถูกแตะบ่าได้รับพลังงานผ่านเข้ามาในตัวเล็กน้อย ทำให้ร่างกายของเขาดีขึ้นมานิดหน่อย
 "125รอบ...วิ่งครบเมื่อไหร่ก็จบ" เธอกระซิบเขาเบาๆ ก่อนจะวิ่งต่อเงียบๆและทำแบบนั้นต่อกับคนที่อยู่ถัดไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสัญญาณสีเขียวขึ้นที่ปลอกแขนของเธอ เธอจึงต้องวิ่งออกจากสนามไป
 หลังจากวีโอเลตผ่านการทดสอบด้วยสภาพร่อแร่ คนอื่นๆ ในสนามที่ทำท่าเหมือนจะยอมแพ้กันไปแล้ว จู่ ๆ ก็ให้บรรยากาศที่เปลี่ยนไป แววตาของพวกเขาดูฮึดสู้ขึ้นมาดื้อๆ!
 และผลของการทดสอบในครั้งนั้น...
 1.00PM
 กลุ่มคนที่ผ่านการทดสอบจากรอบแรกถูกเรียกเข้ามาเตรียมตัวทดสอบรอบที่2 พวกเขายืนอยู่ที่ด้านหน้าห้องๆหนึ่งในตัวอาคาร
 ในกลุ่มผู้สอบผ่าน มีบุคคลที่ถูกเมจเรียกว่า 'คนนอก' อยู่ด้วยไม่น้อย...พวกเขาผ่านการทดสอบมาได้ด้วยแรงฮึดในชั่วโมงสุดท้ายแบบฉิวเฉียด
 "ปกติพวกคนนอกจะถอดใจกันไปหมดตั้งแต่รอบแรกแล้วแท้ๆ ...พอสุมหัวช่วยกันเข้าหน่อยก็เลยผ่านมาได้สินะ" เสียงบ่นดังเซ็งแซ่จากกลุ่มเมจหลายๆคนที่ดูจะไม่ค่อยพอใจกับผลการทดสอบรอบแรกสักเท่าไหร่ เดิมทีพวกเขาคิดว่าอย่างมากก็มีแค่เด็กสาวอวดดีผมชมพูคนเดียวที่มีแววจะผ่านมาจากรอบนั้นได้
 วีโอเลตที่ตกเป็นเป้าสายตาเข้าไปอีก ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับว่าเธอไม่ได้ยิน...ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนหูดีตาดีจะตาย
 บางเรื่องที่ไม่สำคัญขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องตอบโต้ก็ได้ เปลืองพลังงานเกินไป
 นั่นคือสิ่งที่วีโอเลตจำใส่ใจมาโดยตลอด หลังจากที่เธอใช้ชีวิต20กว่าปีที่ผ่านมาโดยการตอบสนองกับทุกสิ่งและทุกคนที่เข้ามาหาเรื่อง...ถ้าให้พูดตรงๆ ด้วยหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิต ทำให้เธอตกเป็นเป้าหมายที่น่าหาเรื่องไม่ว่าจะอยู่ในสังคมไหนก็ตามน่ะนะ...แต่เมื่อช่วงไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ นิปุณเพื่อนรักเพิ่งจะขอร้องเธอจากใจจริงว่า
 'ไม่ต้องตอบโต้ทุกคนที่หาเรื่องก็ได้มั้ง'
 และพอเธอลองพยายามทำแบบนั้นดู...เธอก็ได้พบกับความสงบสุขในชีวิตแบบคาดไม่ถึง! แม้ว่าพวกที่ชอบหาเรื่องจะยังคงชอบเข้ามาหาเรื่องเหมือนเดิม...แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ เธอไม่เหนื่อยกับการต้องไปคิดหาวิธีตอบโต้อีกต่อไป! อย่างมากก็กวนประสาทแบบเนียนๆ ไปบ้างนิดหน่อยเท่านั้นเอง
 คำขอร้องแกมสั่งสอนของเพื่อนรักใช้ได้ผลแบบไม่ต้องสงสัย! คาราวะ!
 "เชิญผู้เข้าแข่งขันทุกท่านเข้าไปประจำที่ตามหมายเลขประจำตัวด้านในได้เลยค่ะ การทดสอบรอบที่2จะเริ่มภายใน1นาทีหลังจากทุกท่านเข้าประจำที่เรียบร้อยค่ะ" อลิซ ผู้คุมสอบเจ้าเก่าเจ้าเดิมยืนประกาศอยู่ด้านหน้าทางเข้า ก่อนที่ประตูบานใหญ่นั้นจะเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ แล้วผู้เข้าทดสอบจึงทยอยเดินเข้าไป
 วีโอเลตกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเริ่มเข้าใจว่า ตำแหน่งการยืนรอบนี้ไม่ได้ถูกเรียงตามหมายเลขเหมือนเช่นทุกครั้ง หมายเลขถูกจัดสลับตำแหน่งกันมั่วจนเป็นการยากที่จะหาเลขของตัวเอง
 บรรยากาศการเดินหาตำแหน่งของตัวเองดำเนินไปด้วยความวุ่นวายอยู่สักพัก ก่อนที่ทุกคนจะเจอและประจำตำแหน่งตามหมายเลข
 วีโอเลตสอดส่องสังเกตรอบๆ ห้องและเห็นว่า ห้องทั้งห้องที่ยืนอยู่มีสีขาวโพลนตั้งแต่บนเพดาน ผนัง หรือแม้แต่ที่พื้นห้อง ตำแหน่งการยืนที่ทุกคนยืนนั้นจะไม่ได้เรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยนัก แถวค่อนข้างสะเปะสะปะ และมีระยะห่างระหว่างกันพอสมควร นอกจากนี้กลุ่มคนที่เธอพอจะรู้จักอย่าง Top 3 ทั้ง3คน ก็ถูกจัดตำแหน่งไว้ที่ด้านหลังทั้งหมด ในขณะที่ด้านหน้าสุดนั้นไม่มีเมจเลยสักคนเดียว ถ้าจะให้พูดถึงการจัดตำแหน่งในตอนนี้แบบไม่คิดเยอะ พูดตามที่เห็นเลยก็คือ…พวกเขาเรียงกลุ่มคนจากระดับพลังงาน แถวหน้าเริ่มจากคนที่พลังงานค่อนข้างน้อย ไปจนถึงแถวหลังที่เป็นแถวของกลุ่มเมจที่พลังงานค่อนข้างสูง
 พอคิดได้อย่างนั้น เธอก็รีบสอดส่องสายตาหาเด็กสาวผมแดงคู่กรณีที่เธอคิดว่าเป็นบุคคลอันตรายสำหรับเธอ…เด็กนั่นอยู่แถวหลัง ๆ ใกล้เคียงกับTop3 ซึ่งหมายความว่าอยู่ด้านหลังเธอด้วย
 ...รู้สึกไม่ปลอดภัยชอบกลแฮะ...
 วีโอเลตแอบกังวลขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป และตั้งใจมองตรงไปด้านหน้า
 "ตอนนี้ทุกท่านประจำที่แล้ว ดิฉันจะนับถอยหลัง 1 นาทีเพื่อเริ่มการทดสอบค่ะ" อลิซว่าก่อนจะกดเครื่องจับเวลาที่อยู่ข้าง ๆ เธอ ซึ่งบัดนี้ตัวเลขดิจิตอลค่อย ๆ นับถอยหลังจาก 60วินาทีแล้ว นอกจากนั้น ป้ายเหล็กที่แสดงหมายเลขประจำตัวของทุก ๆคนซึ่งเคยตั้งอยู่ที่พื้น ก็หายวับไปในทันที "ในระหว่าง 1 นาทีนี้ ดิฉันจะอธิบายกติกาของรอบนี้ไปด้วยค่ะ โปรดตั้งใจฟังให้ดี เพราะจะไม่มีการอธิบายซ้ำ และไม่ขยายเวลานับถอยหลังค่ะ"
 จู่ ๆ อลิซก็เลือกที่จะอธิบายกติกาในตอนที่ทุกคนกำลังเริ่มตื่นเต้นกับการนับถอยหลัง…เป็นวิธีการที่ทำให้หลาย ๆ คนเริ่มเลิ่กลั่กและสติกระเจิงเล็กน้อย บางคนเริ่มแสดงออกถึงแววตาที่เคร่งเครียดทั้งที่ยังไม่ทันได้ฟังกติกาด้วยซ้ำ
 "ในการทดสอบรอบนี้ เราจะทดสอบไหวพริบและความคล่องตัวของผู้เข้าทดสอบค่ะ หลังจากเริ่มการทดสอบ ลูกบอลเวทมนตร์จะถูกปล่อยออกมาจาก 'ทุกที่ในห้องนี้' ยกเว้นจากที่พื้นเท่านั้นค่ะ ทุกท่านมีหน้าที่ต้องคอยหลบหลีกหรือป้องกันไม่ให้ลูกบอลโดนตัว โดยที่ไม่สามารถขยับออกจากตำแหน่งที่ยืนอยู่ได้เกิน 50เมตรค่ะ หากขยับไกลเกิน 50เมตร 'ตกรอบ' หากลูกบอลโดนตัวท่านเกิน 5ครั้ง 'ตกรอบ' ท่านต้องอยู่ในการแข่งขันจนกว่าจะครบเวลาที่กำหนดคือ…3ชั่วโมง"
 "หา!?"
 หลังจากอลิซร่ายยาวกติกาน่าขนหัวลุกออกมารวดเดียวด้วยสีหน้านิ่งเฉย เด็ก ๆ แถวหน้า ๆ ก็เริ่มหันมองหน้ากัน เสียงบ่นที่ผสมความกดดันเซ็งแซ่ขึ้นมา …จนหลาย ๆ คนลืมมองว่านาฬิกาที่นับเวลาถอยหลังกำลังดำเนินไปอย่างเงียบงันด้านหน้านั้น กำลังจะนับครบเวลาที่ตั้งไว้แล้ว!
 "10!" วีโอเลตตะโกนขึ้นมาท่ามกลางกลุ่มคนที่ไม่ทันระวังตัวเหล่านั้น เป็นดั่งสัญญาณบอกให้พวกเขาตั้งสติเตรียมรับมือ !
 เลขที่นาฬิกา ตอนนี้กำลังนับ 10…9…8…7…
 กลุ่มบุคคลผู้แตกตื่นกันอยู่เมื่อสักครู่หันกลับไปมองตัวเลขบนนาฬิกา ก่อนจะรีบตั้งสติ…แม้ว่าจะมีบางคนที่ยังร้อนรนอยู่ก็ตาม
 …3…2…1
 "เริ่มทดสอบค่ะ"


บทที่9
การเดินทางสู่สนามทดสอบ
2เดือนผ่านไป
 หญิงสาวเจ้าของแววตามุ่งมั่น ซึ่งตอนนี้สีผมเปลี่ยนเป็นสีเขียวสะท้อนแสง เธอเดินเข้ามาในห้องวิจัยที่คุ้นเคย สีหน้าดูเหนื่อยล้าราวกับเพิ่งผ่านการสู้ศึกมา ในมือขวามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่มุมด้านซ้ายล่างของซองถูกประทับตราสัญลักษณ์ประจำองค์กรซึ่งมีลักษณะเป็นรูปดอกไซคลาเมนที่มีชื่อองค์กร 'IANZO' ประดับอยู่ด้วยกัน
 "อาจารย์ฝากมาให้อ่ะแก" วีโอเลตยื่นซองเอกสารขนาดA4ให้ชายหนุ่มเจ้าของแว่นกรอบดำทรงกลมที่นั่งเช็คงานจากหน้าจอแท็บเลตในมืออยู่ก่อนแล้ว
 "..." นิปุณไม่ได้ถามอะไร เขารับซองมาเปิดและหยิบกระดาษด้านในออกมาอ่าน...ก่อนจะหันไปมองหน้าหญิงสาวอย่างไม่แปลกใจนัก "แกปฏิเสธไปแล้วเหรอ?"
 "..." วีไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้าด้วยแววตาเบื่อโลกก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ด้านหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง
 "อย่าบอกนะว่าที่ไม่เห็นหน้าเห็นตาแกตั้งแต่เช้า..."
 "อยู่กับศาสตราจารย์น่ะสิ นั่งฟังเทศน์เป็นชั่วโมง ขนาดตอนเที่ยงก็ยังอุตส่าห์ลากฉันไปกินข้าวด้วย อาหารไม่ย่อยแล้วเนี่ย" เธอว่าพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ
 "แหงดิ เมื่อ2เดือนก่อนแกเพิ่งจะเสนองานวิจัยระดับSไปนี่หว่า พอมาวันนี้ดันปฏิเสธงานตำแหน่งใหญ่ซะงั้น"
 "แกก็รู้ว่านั่นมันงานวิจัยบังหน้าเพื่อให้ฉันเอาสูตรที่เบาที่สุดไปใช้เพิ่มพลังงานให้ตัวเอง แถม...นั่นมันงานวิจัยของฉันคนเดียวซะที่ไหน?"
 "แกก็รู้ว่าเอียนโซก็เล็งแกไว้ตั้งแต่ปีแรกๆ แล้วศาสตรจารย์เขาก็เป็นคนของเอียนโซอยู่แล้วนี่"
 "แล้วไงอ่ะ? ไม่ไปซะอย่าง" เธอว่าพลางยู่ปากทำหน้ามุ่ย ทำเอาชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู "แล้วแกจะไปป่ะ?"
 "ก็ต้องไปสิ ฉันไม่ใช่คนประหลาดแบบแกที่จะปฏิเสธงานขององค์กรระดับเอียนโซอยู่แล้ว"
 "...งั้นนี่ก็จะเป็นครั้งแรกเลยดิ ที่เรา2คนแยกกันอยู่"
 "อือ...ตัวติดกันมาเป็น10ปีแล้วนี่นา แยกๆกันบ้างเผื่อจะได้มีเพื่อนเยอะขึ้นหน่อยเนอะ ทุกวันนี้คบกันอยู่แค่2คนเนี่ย"
 "ทำไม? เบื่อเหรอ?"
 "เปล๊า! ก็ลองห่างๆ กันบ้าง เผื่อแกจะได้มีเวลาคิดถึงฉันบ้าง" เขาว่าพลางหันมาส่งยิ้มยียวนกวนประสาท
 วีโอเลตมองรอยยิ้มนั้นก่อนจะกรอกตามองบนและแลบลิ้นล้อเลียน ทำเอาชายตรงหน้าหลุดขำออกมาเล็กน้อย
 "เออ แล้วนี่สอบคัดเลือกเมื่อไหร่ล่ะ?"
 "อาทิตย์หน้านี่เอง น่าจะเป็นวันเดียวกันกับที่แกไปต้องรายงานตัวที่ปราสาท" เธอตอบพลางยกมือข้างขวาขึ้นมาเท้าคาง "นี่เพื่อนฉันกำลังจะไปรับตำแหน่งผู้ช่วยนักเคมีเวทมนตร์ประจำองค์กรเอียนโซเชียวนะเนี่ย"
 "...แกว่าฉันจะทำได้มั้ย?" ชายหนุ่มเริ่มแสดงสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะหันมาถามคำถาม
 "แล้วทำไมถึงจะทำไม่ได้ล่ะ?"
 "ก็ที่ผ่านมาฉันมีแกอยู่ด้วยตลอดนี่นา" เขาก้มหน้าและตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่มั่นใจออกมา
 "ฉันไม่ได้ช่วยอะไรแกสักอย่างเลยนะ รางวัลที่ได้มาแกก็ได้ของแกเองทั้งนั้น" หญิงสาวหันไปตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "อย่าเผลอกดความมั่นใจตัวเองลงแค่เพราะอยู่กับอัจฉริยะอย่างฉันสิ แกก็รู้อยู่ว่าฉันน่ะมันคนละระดับกับคนอื่น" เธอพูดจาน่าหมั่นไส้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะยักไหล่เบาๆ
 "เออ แกมันฉลาด ฉลาดปะล้ำปะเหลื่อ" เขาตอบเชิงประชดประชันพลางแสดงรอยยิ้มกว้างที่โผล่ออกมาแบบห้ามไม่ได้ "...แกจะไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่มั้ย?" เขาค่อยๆ หุบยิ้มลงแล้วถามคำถามเธอด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังมากขึ้น
 "ทำไมล่ะ? ฉันดูเหมือนจะเป็นอะไรรึไง?"
 "ฉันรู้แหละว่าแกมันเก่งอยู่แล้ว...แต่แกต้องเปลี่ยนสถานะจากหัวกะทิคณะเคมีเวท กลายเป็นคนธรรมดาที่ต้องตะเกียกตะกายอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเวทที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์...มันดูเป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่ากลัวนะ"
 "น่าสนุกดีออก" เธอตอบกลับพร้อมส่งสายตาที่ดูวิ้งวับเป็นประกายออกมาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
 เมื่อเห็นความตื่นเต้นของเด็กสาวที่ส่งผ่านแววตามา ปุณก็คลายความกังวลลง เขาค่อย ๆ ยิ้มออกมาบางๆ
 "ถ้าแกว่าอย่างนั้นก็...ตามนั้นแหละ" เขาพูดไป แต่แววตาก็ยังคงหลงเหลือความกังวลแฝงอยู่
 "ถ้าเป็นห่วงนะ แกก็ตั้งใจทำงานให้เลื่อนขั้นไวๆเข้าไว้นะ ถ้าเกิดฉันไปสายนั้นไม่รอดขึ้นมาจะได้ซมซานกลับไปของานจากเพื่อนรักได้ไง"
 "เตรียมแผนสำรองไว้ดิบดีเลยนะเนี่ย งั้นเพื่อนรักคนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขยันทำงานสินะ" สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเอือมระอา
 "ก่อนจะได้ขยันทำงานได้เลื่อนขั้น ก่อนอื่นแกต้องส่งใบตอบรับก่อนนะ รีบๆ เขียนแล้วส่งศาสตราจารย์ไปเลย เขาจะได้ตัดใจจากฉันสักที" เธอทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นมาตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ "รีบเขียนส่งได้แล้ว แกต้องไปทำพาร์ทไทม์ต่อไม่ใช่เหรอ?"
 "เออๆ รู้น่า"
 หลังจบประโยคนั้น หญิงสาวก็โบกมือลาส่งให้เขา ก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยมีสายตาของนิปุณมองตามไปด้วย
 ชายหนุ่มที่แม้จะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะไปทำงานพาร์ทไทม์สาย ก็ยังคงนั่งเท้าคางมองตามร่างบางของเด็กสาวผมสีเขียวที่ก้าวเดินไปอย่างสบายใจเฉิบราวกับชีวิตของเธอไม่มีเรื่องให้กังวลแม้แต่เรื่องเดียว ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่แบบนั้นเลย...
 ไม่นานนักหลังจากเธอเดินออกไป จู่ ๆ ร่างสูงของชายเจ้าของผิวสีแทนและแววตาขี้เล่นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหญิงสาวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
 ภาพนั้นทำเอานิปุณเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเล็กน้อย ร่างกายของเขาขยับโดยอัตโนมัติ ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกกดปุ่มเปิดระบบทำงาน...ทว่าเขาตั้งสติและหยุดตัวเองไว้ชั่วครู่ ก่อนจะมองไปที่ภาพของชายหญิงด้านนอกห้องอีกครั้ง
 พวกเขา2คนคุยอะไรบางอย่างกันอยู่ วิคเตอร์ทำหน้าตาท่าทางยียวน เหมือนจะพยายามยื้อให้หญิงสาวอยู่คุยด้วย แต่ทางวีโอเลตเองก็ตอบกลับอะไรบางอย่างไปก่อนจะส่ายหน้าอย่างหนักแน่น ทำเอาแววตาขี้เล่นของชายตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นแววตาหมาหงอย ก่อนที่เขาจะเดินหลบออกมาอยู่ริมทางเดินและยังคงทำหน้าตาน้อยใจใส่หญิงสาว แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนใจและเลือกที่จะเดินผ่าไปอย่างสง่าผ่าเผย
 พอเห็นภาพเหตุการณ์นั้น นิปุณที่เฝ้ามองจากในห้องก็เริ่มวางใจ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
 ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยรู้ว่าจริงๆ แล้ว วีก็ดูแลตัวเองได้มาตลอด และต่อไปก็คงจะเป็นแบบนั้น...ไม่ได้จำเป็นจะต้องมีเขาอยู่ด้วยตลอดสักหน่อย...เขาต่างหากที่ต้องหัดทำอะไรตัวคนเดียวให้ได้สักที
 ชายหนุ่มเลื่อนสายตาไปมองที่ถ้วยรางวัลที่วางคู่กันอยู่บนชั้นวางด้านซ้าย
 ...นั่นคือถ้วยรางวัลแรกที่เขากับวีได้รับมาในฐานะนักศึกษาคณะเคมีเวทมนตร์
 'รางวัลชนะเลิศ : วีโอเลต รอจเจอร์'
 'รางวัลรองชนะเลิศอันดับ1 : นิปุณ ลันตา'
 ทุกๆ รางวัลที่พวกเขาลงแข่งมา อันดับ1และ2จะตกเป็นของพวกเขาเสมอมา แน่นอนว่าเขาเป็นที่2รองจากเธอมาตลอด เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มลงสนามแข่ง
 ครั้งแรกที่เราต้องมาลงแข่งชิงตำแหน่งสำคัญกันเองจริงๆ ...และแน่นอนว่าวีโอเลตเองก็มีความสามารถมากพอที่จะทะยานขึ้นเป็นอันดับ1ได้อยู่แล้ว...แต่แววตาที่เธอมองมาที่เขาในวันนั้นกลับดูสับสน ราวกับเธอกำลังจะตัดสินใจเรื่องสำคัญในชีวิต...ในวันนั้นวีโอเลตกำลังจะแกล้งทำพลาดด้วยการจงใจจะผสมสารเคมีผิดตัว เพื่อให้นิปุณได้รับอันดับที่1ไป
 แน่นอนว่าเขามองออกได้ทันเวลา แล้วห้ามเธอไว้ได้ทันด้วยเพียงการส่งสายตาเท่านั้น...พวกเราสนิทกันถึงขนาดนั้นแหละ ขนาดที่สามารถอ่านออกจากสายตาของอีกฝ่ายได้ทันทีว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ...
 หลังจบการแข่ง วีโอเลตได้รับอันดับ1ไปครอง และนิปุณก็ตามมาที่อันดับที่2...เขา2คนนั่งอยู่ด้วยกันในห้องเงียบๆ อยู่สักพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเคลียร์ประเด็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และในวันนั้นเขาก็ได้รับคำตอบของการกระทำของเธอ
 'ฉันไม่คิดว่านี่เป็นที่ของฉัน...ฉันทุ่มความพยายามไปให้การฝึกเพื่อเป็นนักเวทจนไม่เหลือความพยายามให้การเป็นนักเคมีเวทด้วยซ้ำ...พวกเขาบอกว่าฉันมีพรสวรรค์ แล้วมันยังไงล่ะ? ถ้าฉันไม่ได้พยายามเพื่อมันด้วยซ้ำ มันสมควรแล้วจริงๆเหรอที่ฉันจะได้รับรางวัลนี้? ฉันรู้สึกเหมือนว่าการมีอยู่ของฉันกำลังดูถูกการแข่งขันนี้'
 แววตาของเด็กสาวที่เคยมั่นใจกับทุกๆเรื่องในชีวิต ณ ตอนนั้นกลับดูสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
 'สิ่งที่ดูถูกการแข่งนี้คือการที่แกคิดจะแกล้งแพ้ต่างหาก...ถ้าแกอยากจะรักษาศักดิ์ศรีของคนที่พยายามมากกว่าแกล่ะก็...ใส่ทุกอย่างที่แกมีลงในการแข่งทุกครั้งซะ อยู่เป็นอุปสรรคขัดขวางการเป็นที่1ของฉันไปจนกว่าจะถึงวันที่ฉันก้าวข้ามพรสวรรค์ของแกได้'
 เขาบอกให้วีโอเลตเต็มที่กับทุก ๆ การแข่งขันจนกว่าเขาจะก้าวข้ามเธอได้ด้วยตัวเอง...แต่จนถึงวันนี้เขาก็ยังไม่เคยชนะเธอได้เลยสักครั้ง...รางวัลที่ได้รับในทุกๆ การแข่งขันมักจะเป็นรางวัลที่รองจากเธอเสมอ แต่ความอิจฉาก็ไม่เคยได้มีโอกาสก้าวเข้ามาในจิตใจของเขาเลยแม้แต่น้อย
 อาจจะเป็นเพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนที่ดำเนินมาด้วยการซัพพอร์ตกันและกันมาตลอดในช่วงเวลาที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม...เขายังคงจำภาพของเด็กสาวในยูนิฟอร์มนักเรียนม.ต้น คนเดียวที่เริ่มเข้ามาพูดคุยกับเขาจนสนิทกัน และเป็นเพื่อนคนแรกที่พาเข้าไปรู้จักกับครอบครัวของเธอ...จนทุกวันนี้กลายเป็นว่าเขาได้เข้าไปเป็นคนในครอบครัวของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
 ครอบครัวที่เขาไม่เคยมี และไม่เคยคิดว่าจะได้มี...
1 สัปดาห์ถัดไป
วันสอบคัดเลือกนักเวทมนตร์ประจำปี
 กลุ่มคนมากมายร่วมร้อยมารวมกันอยู่ในสถานที่ประจำเขต แต่ละเขตทั่วโลกจะมีศูนย์กลางของเขตให้ผู้เข้าร่วมการคัดเลือกเข้าประจำที่ในเครื่องจักรขององค์กรเอียนโซที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ โดยมีป้ายหมายเลขแสดงอยู่ด้านบนของแต่ละเครื่อง
 '103'
 หญิงสาวที่เดินคล้องแขนมาด้วยกัน2คน คนหนึ่งเป็นหญิงวัยราว ๆ 50ปี ส่วนอีกคนคือหญิงสาววัย 22ปี เจ้าของผมสีชมพูที่เพิ่งถูกย้อมสีกลับมาเมื่อวันก่อน
 ทั้ง2คนมาหยุดอยู่ที่เครื่องจักรรูปร่างเป็นอุโมงค์และมีเตียงโลหะติดอยู่กับอุโมงค์ ลักษณะคล้ายกับเครื่อง MRI ด้านบนของเครื่องจักรมีป้ายหมายเลข103 ซึ่งเป็นเลขที่เดียวกันกับบัตรประจำตัวผู้เข้าทดสอบที่ถูกส่งมาที่บ้านเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
 "เครื่องนี้แหละ" วีโอเลตมองหมายเลขบนป้ายด้านบนสลับกับหมายเลขบนบัตรในมือ ก่อนจะพูดขึ้นมา
 "อีก15นาทีถึงจะเริ่มเดินเครื่องพร้อมกันใช่มั้ย?"
 'กิริน' คือหญิงเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอรี่ ที่ถูกถอดแบบมารุ่นต่อรุ่น และยังถูกส่งต่อให้กับลูกสาวของเธอ 'วีโอเลต'
 "อื้อ แม่ต้องกลับไปทำงานต่อเลยใช่มั้ยเนี่ย?"
 "อยากให้อยู่รอก่อนมั้ยล่ะ?"
 "โหย ทำเป็นมาส่งลูกเข้าโรงเรียนอนุบาลไปได้ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก"
 "ดีมาก นี่แหละคำที่แม่อยากได้ยิน" คุณแม่ฉีกยิ้มสดใสทันทีที่ได้ยินคำตอบ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้หัวลูกสาวเบาๆ
 "คุณกิรินเกลียดการอยู่ในฝูงชนคนเยอะๆ อย่างกับอะไรดี ใครไม่รู้บ้างล่ะคะ?"
 "รู้ใจจริงๆ เลยนะลูกสาว นี่ถ้าไม่ติดว่า 'ลูกชาย' แม่ไม่ว่างนะ แม่ส่งถึงแค่หน้าบ้านแล้วเนี่ย" เธอพูดในเชิงหยอกล้อ แต่ลูกสาวผู้รู้ใจนั้นดูออกว่าคุณเธอพูดเรื่องจริง100เปอร์เซ็นต์
 "นี่แม่กะจะยกให้ไอ้ปุณมันเป็นผู้ปกครองหนูเลยรึเปล่าเนี่ย? งานราชงานหลวงอะไรก็ส่งมันมาเป็นตัวแทนตลอดเนี่ย" เด็กสาวว่าก่อนจะยู่ปากใส่คนเป็นแม่
 "ก็แม่ไว้ใจไงว่าลูกปุณของแม่จะดูแลเราได้" เธอว่าพลางยกมือ2ข้างขึ้นมาลูบหัวลูกสาวพลางส่งยิ้มสดใสให้
 "จากนี้หนูน่าจะได้เจอมันน้อยลงแล้วนะ แม่จะอดสอดแนมเรื่องของหนูจากลูกชายคนโปรดแล้วนะ บอกไว้ก่อน"
 "ลูกสาวแม่ก็ไม่ใช่คนชอบปิดบังอะไรอยู่แล้วล่ะ เดี๋ยวมีเรื่องอะไรก็อดไม่ได้ต้องมาเม้าท์มอยให้แม่ฟังอยู่ดี"
 "ก็แม่เลี้ยงลูกมาเป็นเด็กพูดมากนี่นา จะให้ทำไงได้ล่ะ"
 สองคนยืนต่อปากต่อคำแบบคนรู้ทันกันอยู่สักพัก ก่อนจะส่งรอยยิ้มสดใสให้กันและกัน
 "ไปเตรียมตัวได้แล้วไป แม่จะไปแล้ว"
 "โอเค กลับดีๆ นะ" เด็กสาวพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเข้าไปกอดหญิงตรงหน้า และยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บเบาๆที่แก้ม2ข้าง
 กิรินกอดตอบและเอียงคอซ้ายขวารับเล็กน้อยอย่างเคยชิน ก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกจากกันช้าๆ
 คนเป็นแม่เดินออกไปพลางโบกไม้โบกมือลากับลูกสาวอย่างร่าเริง ก่อนจะหันหลังไปที่ทางออก...ทว่าทันทีที่หันไป สายตาของเธอไปสบเข้ากับภาพๆหนึ่งที่ทำเอาก้าวขาไม่ออกไปชั่วขณะ
 วีโอเลตเอียงคอมองแผ่นหลังของแม่ด้วยความแปลกใจ เธอค่อยๆ หันมองตามทางที่แม่ของเธอยืนมองค้างอยู่...ภาพนั้นคือกลุ่มของครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่งที่เดินมาด้วยกัน และหนึ่งในนั้นมีคนที่คุ้นตาเธออยู่...วิคเตอร์ ชายร่างสูงผิวสีแทนที่ยืนอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น เขายืนฟังหญิงวัยใกล้เคียงกับแม่ของเธอพูดอะไรบางอย่างอยู่ด้วยสีหน้านิ่งเฉยสักพัก ก่อนจะบังเอิญหันหน้ามาทางวีโอเลตพอดี
 ทันทีที่เจอหน้าเธอ ชายหนุ่มก็ยิ้มร่าขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ก่อนจะยกมือโบกทักทายเธอเบาๆโดยไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้าเขานัก ในวินาทีนั้น หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่มขี้เล่นก็หันหลังมามองตามสายตาของเขา ก่อนจะพบกับวีโอเลต
 สายตาของหญิงคนนั้นส่งความรู้สึกเชือดเฉือนมาที่เด็กสาวทันที ราวกับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เคยเจอกัน... ก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาไปเจอกับกิริน ที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม
 ทันใดนั้นเอง สายตาของหญิงแปลกหน้าคนนั้นก็ส่งบรรยากาศเย็นยะเยือกยิ่งขึ้นมาที่แม่ของเธอ ก่อนจะกรอกลูกตามองแม่ของวีตั้งแต่หัวจรดเท้าและกระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่น่าไว้ใจ แล้วจึงหันกลับมามองหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าดังเดิม
 วีโอเลตหันกลับมามองแม่ของเธอที่หันหน้าหนีไปอีกทาง และถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป
 ทิ้งให้เด็กสาวมองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยความสงสัยอยู่สักพัก ก่อนจะสลัดความสงสัยและเดินไปที่เครื่องจักรด้านหลัง เพื่อนำกระเป๋าสัมภาระไปเก็บเข้าที่ด้านหลังเครื่องตามคำแนะนำที่เขียนอยู่ในป้ายด้านหน้า
 "เอาของติดตัวไปแค่นั้นเองเหรอ?" น้ำเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมาใกล้ๆ วีโอเลตจึงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเจ้าของเสียง และพบกับเด็กหนุ่มแววตาขี้เล่นที่ยืนอยู่ที่ด้านหลังเครื่องจักรเครื่องข้างๆกันกับเธอ
 "อือ ขี้เกียจพกไปเยอะน่ะ"
 "ว่าแต่ว่านะ...เธอรู้จักกับแม่ฉันด้วยเหรอ?" เขาเข้าเรื่องที่สงสัยโดยไม่อ้อมค้อม แววตาฉายแววอยากรู้อยากเห็นสุดๆ
 "...คนที่อยู่กับนายเมื่อกี้นี้น่ะเหรอ?"
 "อื้อ ที่สายตาแบบ มีออร่าอำมหิตหน่อยๆอ่ะ ให้เดานะ ที่หันมามองเธอเมื่อกี้เขาน่าจะทำสายตาแบบจิกกัดหน่อยป่ะ?"
 "ก็ประมาณนั้นล่ะมั้ง...แต่ฉันว่าฉันไม่เคยรู้จักแม่นายนะ ไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ"
 "เหรอ? แปลกจังเลยนะ ถึงคุณนายเขาจะเป็นคนนิสัยเสียขั้นสุด แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นเขาจะไปมองหน้าหาเรื่องใส่คนไม่รู้จักเลยนะ...แปลก...แปลกมาก" เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าครุ่นคิด คิ้วขมวดกันเป็นปมด้วยความสงสัย
 "ช่างเถอะ เขาไม่ได้ทำอะไรฉันสักหน่อยนี่นา อาจจะแค่เป็นคนหน้าตาดูเหวี่ยงเฉยๆ ก็ได้ คงไม่มีอะไรมั้ง"
 "ไม่อ่ะ เขาแสดงเก่งจะตายไป ปกติก็เห็นตีหน้ายิ้มเข้าสังคมออกจะบ่อย" เด็กหนุ่มพูดถึงคนที่เรียกว่า 'แม่' ในทางที่เสียแบบสุดๆ จนวีโอเลตแอบสงสัยในความสัมพันธ์อันเหนียวแน่นของครอบครัวเดแคลน
 หญิงสาวหันกลับไปสนใจเก็บสัมภาระต่อ ก่อนจะเดินไปที่ด้านหน้าเครื่อง และได้พบกับกลุ่มครอบครัวที่ยืนอยู่ด้านหน้าเครื่องจักรอีกข้างหนึ่ง และในกลุ่มนั้นก็มีร่างสูงที่คุ้นตายืนอยู่ด้วย
 เด็กหนุ่มเจ้าของแววตาว่างเปล่ายืนฟังหญิงสาววัยเดียวกันกับแม่ของเธอกำลังพูดอะไรบางอย่างด้วยใบหน้าที่ดูอบอุ่น
 "อ้าว คุณน้า! สวัสดีครับ" วิคเตอร์ที่เพิ่งเดินมายืนใกล้ๆ กับวีโอเลต ส่งเสียงโพล่งออกมา พลางผงกหัวทักทาย
 หญิงสาวที่ยืนอยู่กับเตวิชหันมามองตามเสียงเรียก ก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้วิคเตอร์
 "สวัสดีจ้ะ วิคเตอร์ นี่คุณวิคตอเรียไม่ได้มาด้วยหรอกเหรอ?" เธอหันมาทักทายและถามหาบุคคลที่สาม
 "แม่เพิ่งกลับไปเมื่อกี้นี้เองครับ"
 "น่าเสียดายจัง อดเจอกันเลยนะ"
 โกหก! สีหน้าของเธอดูโล่งใจสุดๆกับคำตอบนั้น
 "เดี๋ยววันงานเลี้ยงต้อนรับนักเวทปีนี้ก็น่าจะได้เจอกันแหละครับ" วิคเตอร์ที่ดูออกว่าหญิงตรงหน้าไม่ได้อยากเจอแม่ของเขาสักนิด ทำเป็นเออออตามไปแล้วพูดตามบทที่คิดว่าควรจะพูด
 "จ้ะ งั้นไว้เจอกันนะ ยังไงก็ฝากเตด้วยนะลูก ถึงลูกชายน้าจะไม่ได้น่าเป็นห่วงสักเท่าไหร่ก็เถอะ" เธอว่าพลางหันกลับไปมองหน้าลูกชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ว่าแต่ว่า เดือนล่าสุดนี้เห็นว่าพลังเราลดลงเหรอ? น้าได้ยินมาอีกทีน่ะ"
 "ครับ ข่าวไปไวเหมือนกันนะครับเนี่ย" วิคเตอร์ที่ได้รับคำถามที่ดูเหมือนจะหวังดีจากหญิงตรงหน้า เขาไม่ได้แสดงออกว่าไม่ชอบใจแต่อย่างใด เพียงแค่ยิ้มกว้างและตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนคนไม่คิดอะไรมาก
 "ยังไงวิคเตอร์ก็เป็นเพื่อนของลูกชายน้านี่นา น้าก็เป็นห่วงเป็นธรรมดา...ถ้าต้องการคำปรึกษาก็คุยกับเตได้นะลูก ลูกชายน้าน่ะเขามีเคล็ดลับที่ทำให้พลังงานไม่เคยลดลงเลยล่ะ" เธอพูดในเชิงกึ่งแนะนำกึ่งบัฟใส่วิคเตอร์ สีหน้าของทั้งสองคนตอนนี้คือสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแต่แฝงด้วยนัยยะอะไรบางอย่าง
 "ขอบคุณนะครับคุณน้า" วิคเตอร์ยังคงเก็บอาการให้ดูปกติได้ คุณน้าจึงค่อยๆ ละสายตาออกมาจากเขา ก่อนจะหันมาสบตาวีโอเลตที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน
 "นี่ใครกันจ๊ะเนี่ย? เพื่อนในคลาสของวิคเตอร์เหรอลูก? ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรู้จักกับเตด้วยน่ะสิ" เธอหันมาส่งยิ้มให้เด็กสาวอย่างเป็นมิตร
 "อ๋อ นี่ วีโอเลตครับ ไม่ได้เรียนคลาสเดียวกันหรอก แต่เตกับเซนก็รู้จักนะครับ สนิทกันระดับหนึ่งเลยแหละเนอะ" วิกเตอร์ตอบแทน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้วีโอเลตที่ยืนไม่รู้อิโหน่อิเหน่
 "เอ๋ งั้นเหรอ? งั้นน้าก็คงต้องทำความรู้จักไว้น่ะสิ"
 "เอ่อ คือว่า..." วีเริ่มตะกุกตะกัก ไม่รู้จะตอบยังไง ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นว่าสายตาของหญิงสาวตรงหน้าเลื่อนลงมามองเห็นที่ข้อมือของเด็กสาวซึ่งไม่ได้มี 'ตัวอักษรที่ควรจะมี' ในความคิดของเธอ
 ทันทีที่พบว่าข้อมือของเธอว่างเปล่า แววตาของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นแววตาเย็นชาไปชั่วขณะ ก่อนที่จะปรับกลับมา
 "...เอาไว้ถ้ามีโอกาสเจอกันครั้งหน้า ไว้เราค่อยมาทำความรู้จักกันเนอะ เดี๋ยวน้าต้องไปทำธุระต่อแล้ว ไปก่อนนะลูก" เธอรีบตัดจบบทสนทนาอย่างแนบเนียน ก่อนจะเดินออกไปอย่างมีมารยาท
 "เป็นไง? สมกับฉายางูแมวเซาแห่งวงการคุณนายตระกูลนักเวทมั้ย?" วิคเตอร์ก้มลงมาพูดเสียงเบาๆ พลางส่งสายตามองไปที่แผ่นหลังของคุณนายที่เพิ่งเดินออกไปจากวงสนทนา
 "งูแมวเซาเลยเหรอ? ไม่ขนาดนั้นมั้ง"
 "ไม่ๆๆ ขนาดนั้นแหละ ที่เธอเจอนี่บอกเลยว่าเบาๆ ฉันน่ะเจอจนชินแต่ก็ยังไม่ชินจริงๆ สักทีหรอก กัดเบาๆ แต่พิษค่อยๆทำให้ตายช้าๆ...ถ้าเผลอประมาทล่ะก็ ตายช้าแต่ตายชัวร์" เขาอธิบายในเชิงเปรียบเปรยอย่างละเอียด "ส่วนคุณนายวิคตอเรีย...หมายถึงแม่ฉันน่ะ รายนั้นได้ฉายาเสือเขี้ยวดาบล่ะ แบบว่ากัดเข้าคอทีเดียวกะให้ตายไปเลยไรงี้" เด็กหนุ่มไม่วายหันกลับมานินทาแม่ตัวเองต่อ
 "ประกาศจากส่วนกลางของเอียนโซค่ะ ตอนนี้เหลือเวลาอีก5นาที ทางเราจะทำการเดินเครื่องเคลื่อนย้ายผู้เข้าทดสอบไปยังสนามสอบคัดเลือก ขอให้ผู้เข้าสอบทุกๆ ท่านเข้าประจำที่ไว้ก่อนเลยนะคะ ถ้าท่านใดประจำที่ไม่ทัน และไม่ได้รับการเคลื่อนย้ายเข้าสู่สนามสอบ ทางเอียนโซจะตัดสิทธิ์การเข้าทดสอบคัดเลือกทันทีนะคะ"
 เสียงประกาศจากลำโพงใหญ่ที่อยู่ในส่วนกลางดังขึ้นมา ผู้เข้าสอบทุกคนจึงเริ่มเตรียมเข้าประจำที่ วิคเตอร์เองก็หันมาโบกมือให้เธอเป็นเชิงขอตัว ก่อนจะเดินกลับไปที่เครื่องตัวเอง ในขณะที่เตวิชที่เพิ่งเก็บสัมภาระที่เครื่องเรียบร้อยกำลังเดินกลับมาที่ด้านหน้า ชายหญิง2คนหันมาสบตากันโดยบังเอิญ ก่อนที่วีโอเลตจะส่งยิ้มให้ก่อน
 สายตาว่างเปล่าของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย เขาส่งยิ้มบางๆ คืนให้หญิงสาว ก่อนที่ทั้งสองคนจะขึ้นไปนั่งบนแท่นโลหะ แล้วจึงล้มตัวลงนอนราบไปกับแท่นที่ติดกับตัวเครื่อง
 "ทางเราจะเริ่มเดินเครื่องในอีก10วินาทีค่ะ ...10...9...8..." น้ำเสียงของหญิงผู้ประกาศดังขึ้นอีกครั้ง เธอนับถอยหลังจนถึงเวลา ก่อนที่เสียงของเครื่องจักรจะเริ่มดังขึ้น...