ครูน้ำตาลนั้นเป็นหญิงสาวที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก เลยทำให้วิ่งช้าและรั้งท้าย ก็อปลินตัวหนึ่งที่วิ่งมาทันก็กระโดดจับขาครูสาวเอาไว้จนล้มลง และพยายามจะใช้ท่อนไม้ฟาดเธอ แต่ครูสาวก็ยื้อแย่งท่อนไม้เอาไว้สุดกำลัง ด้านหลังของครูสาวนั้นก็ยังมีเหล่าก็อปลินตามมาอีกมาก
ชีฟเปิดประตูรั้วแล้วผลักน้องสาว
"เข้าบ้านอีฟ"
"แต่ครูน้ำตาล"
ชีฟตะคอกสุดเสียง
"เข้าบ้านไป!"
อีฟที่ถูกพี่ชายตะคอกใส่ก็น้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะยืนร้องไห้อยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหน
ชีฟนั้นไม่มีสกิลสำหรับต่อสู้เลย พื้นถนนใหญ่ก็เป็นยางมะตอยไม่สามารถใช้พรวนดินได้ ถึงเขาจะเป็นกังฟู แต่ก็อปลินนั้นมีจำนวนเกือบครึ่งร้อย ยังไงเขาก็สู้ไม่ไหว
ชีฟมองอีฟที่ไม่ยอมเข้าบ้าน ก็ได้แต่ลองเปิดเมนูขึ้นมาแล้วมองหาสกิลที่พอจะใช้ได้
"หนามอสรพิษ"
ชีฟจ้องมองดูเมล็ดพันธุ์กรอบสีฟ้ามันมีพิษร้ายถึงตาย แต่จะใช้ยังไงในเมื่อมันเป็นเถาวัลย์ที่มีหนามแหลมทั้งต้น ชีฟค้นหาอย่างอื่นต่อก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับเมล็ดพันธุ์ที่เขาคุ้นเคย
ชีฟวิ่งไปใช้ท่อนไม้ฟาดใส่ก็อปลินที่ยื้อแย่งท่อนไม้อยู่กับครูสาวจนมันปลิวกระเด็นไปหาพวกของมันที่พึ่งจะวิ่งมาถึง
ชีฟแกะผลไม้ที่คล้ายคลึงกับลูกมะขามแต่มีขนมากมายออกมาจากเสื้อ ก่อนจะขว้างใส่ฝูงก็อปลินตรงหน้า ก็อปลินตัวหนึ่งที่โดนมันเข้าก็ทำท่าเกาไปทั้งตัว ทำให้ตัวอื่นระแวงและพากันถอยหนี ชีฟยังมีเจ้าสิ่งนี้ติดตัวอีกหลายลูก เขาแกะออกมาจากเสื้อของตัวเองก่อนจะระดมขว้างใส่ฝูงก็อปลินจนหมด
ครูสาวที่ถูกชีฟพยุงให้ลุกขึ้นมองฝูงก็อปลินอย่างสงสัย พวกมันพากันหวาดกลัวและถอยห่างจากเจ้าตัวที่โดนขว้างใส่
"มันคืออะไรน่ะ"
ชีฟช่วยประคองครูสาวขึ้นมาแล้วตอบ
"หมามุ่ยครับ ไปกันเถอะ"
ครูสาวมองชีฟแล้วยิ้ม อีกฝ่ายมีไอเดียการเอาตัวรอดที่ดีไม่ใช่น้อย ก่อนที่เธอจะสัมผัสถึงความคันที่หน้าอกข้างขวา
"เอ่อ ฉุกละหุกแบบนี้จะเผลอจับก็ไม่ว่านะ แต่หมามุ่ยมัน"
ชีฟมองมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยหมามุ่ย ตอนนี้มันได้เผลอไปจับหน้าอกของครูสาวแบบเต็มกำมือโดยไม่ได้ตั้งใจ
"อุ่ย"
ชีฟรีบขยับมือต่ำลงมาตรงเอว ก่อนจะพากันวิ่ง
ทั้งสามคนพากันวิ่งเข้าไปในตัวบ้านที่แม่ของพวกเขากำลังเปิดประตูรอพวกเขาอยู่ ชีฟนั้นอยู่รั้งท้ายและโปรยเมล็ดพันธุ์หนามอสรพิษไปรอบ ๆ ตัวบ้าน แล้วเร่งโตพวกมัน หนามอสรพิษเป็นพื้นไม้เลื้อยที่มีลักษณะเหมือนกับเถาวัลย์ เติบโตขึ้นมาอย่างช้า ๆ แต่การโตของพวกมันนั้นไม่มีอะไรให้เกาะให้เลื้อย ทำให้พวกมันกองกันไปกองกันมาจนกลางเป็นดงหนามอสรพิษที่ล้อมบ้านของชีฟเอาไว้อย่างแน่นหนา
ชีฟที่เข้ามาภายในตัวบ้านรีบแจ้งให้ทุกคนปิดหน้าต่างและประตูทุกบาน พร้อมกับกำชับว่าห้ามออกไปโดนหนามข้างนอกเด็ดขาด
ก็อปลินตัวอื่น ๆ ที่สังเกตอยู่สักพักก็เริ่มรู้แล้วว่าหมามุ่ยที่พวกมันโดน มีฤทธิ์ทำให้แค่คันคาย พวกมันที่เหลือจึงพากันหลีกเลี่ยงและวิ่งตรงมายังบ้านของชีฟ แต่เพียงแค่พวกมันสัมผัสโดนหนามแม้จะแค่เฉี่ยว พวกมันก็พากันดิ้นทุรนทุรายลงไปกับพื้นพร้อมกับมีน้ำลายฟูมปาก ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองนาที พวกมันก็เสียชีวิต
หนามอสรพิษทำงานได้อย่างดีเยี่ยม มันสังหารก็อปลินทุกตัวที่สัมผัสโดนมันเข้า ชีฟและครูสาวที่อยู่ด้านในก็พากันเอาของแข็งมาขูดหมามุ่ยออกจากตัว ก่อนจะตามด้วยล้างตัวแล้วทายาแก้คัน
ชีฟที่พึ่งฉาบยาแก้คันมาทั้งตัวก็เดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านก่อนจะเห็นครูน้ำตาลยืนมองบ้านข้าง ๆ ผ่านรูหน้าต่างที่แง้มไว้เล็กน้อย
ภาพที่เห็นทำให้ครูน้ำตาลรู้สึกเศร้าสลดกับภาพตรงหน้า ที่หน้าประตูบ้านหญิงวัยกลางคนกำลังถูกพวกก็อปลินลุมทุบด้วยท่อนไม้จนร่างกายแหลกเละไม่มีชิ้นดี
"โหดร้ายมาก"
ชีฟที่ยืนมองอยู่ด้านหลังแม้จะไม่ชอบอีกฝ่าย แต่เขาก็รู้สึกเสียใจที่ลืมช่วยอีกฝ่ายไปเลย
ก็อปลินจำนวนมากพากันมาล้อมบ้านของชีฟเอาไว้ แต่พอเห็นว่าพวกมันไม่สามารถฝ่าดงหนามอสรพิษเข้าไปได้ พวกที่เหลือก็พากันวิ่งไปโจมตีบ้านหลังอื่นต่อ
ตอนนี้ทั้งสี่คนได้แต่พากันนั่งกินขนมขบเขี้ยวและน้ำหวานน้ำอัดลมกันอยู่หน้าจอทีวีกลางบ้าน โชคดีที่ของส่วนใหญ่ยัดใส่ตะกร้าจักรยานของอีฟ ทำให้พวกเขายังเหลือของเล็กน้อยไว้กินกันในช่วงปีใหม่ และคุณไพรินแม่ของอีฟและชีฟ ก็มีของคาวมากมายกักตุนไว้ในตู้เย็น พวกเขาจึงมีกับข้าวแสนอร่อยไว้กิน เพื่อรอให้มีคนมาจัดการกับก็อปลินที่เหลือ
ในโทรทัศน์ทีวียังคงรายงานสถานการณ์การโจมตีของก็อปลินอย่างไม่หยุดไม่หย่อน นักรบสกิลจำนวนมากที่เป็นนักศึกษารุ่นแรก ๆ ที่เรียนจบ ก็พากันไปยังจุดต่าง ๆ ทีได้รับรายงานและไล่จัดการพวกก็อปลิน
เหตุการณ์ครั้งนี้ถูกคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าอาจจะเกิดขึ้น แม้ตราเวทย์จะทรงพลังแค่ไหน แต่มันก็ย่อมจะมีช่องโหว่ พวกปีศาจได้อาศัยช่องโหว่นี้ในการเปิดมิติขนาดเล็ก และส่งพวกก็อปลินเข้ามาจู่โจมมนุษย์เพื่อหยั่งเชิง ก็อปลินเป็นเผ่าพันธุ์ที่ขยายจำนวนได้รวดเร็ว พวกมันจึงเหมาะที่สุดที่จะใช้เป็นเบี้ยในการก่อกวนหรือหยั่งเชิงศัตรูที่แข็งแกร่ง
วันรุ่งขึ้นครูน้ำตาลก็ขอยกเลิกคอสการเรียนการสอนและขอตัวกลับบ้าน แต่หลังจากที่ชีฟสลายหนามไปจนหมด ก็พบว่ายางรถของครูน้ำตาลนั้นโดนหนามทิ่มจนยางรั่วทั้งสี่ล้อ นั่นทำให้ครูน้ำตาลต้องค้างอยู่บ้านของชีฟต่อไปเพื่อรอช่างมาซ่อม
ตกเย็นลูกหลานของป้าข้างบ้านก็พากันมารับศพป้า พวกนั้นพากันก่นด่าและสาปแช่งชีฟที่ไม่ช่วยแม่ของพวกเขา ก่อนจะพากันประกาศขายบ้านของตัวเองแล้วย้ายข้าวของออกไป
อีกหนึ่งวันต่อมาชีฟคิดวิธีใหม่ที่จะปกป้องบ้านของตัวเอง นั่นคือปลูกต้นไผ่ให้โตเป็นแนวยาวล้อมรอบรั้วบ้านของเขาเอาไว้ จากนั้นก็ปลูกหนามอสรพิษให้และเลื้อยขึ้นไปตามต้นไผ่ ส่วนรั้วที่ติดกับบ้านข้าง ๆ นั้นชีฟก็ปลูกไผ่ไว้ด้านในของรั้วแทน ส่วนบริเวณหน้าประตูชีฟทำให้ไผ่โค้งเข้าหากันจนกลายเป็นซุ้มประตู และตัดไผ่สองท่อนมาเกี่ยวเถาวัลย์หนามเอาไว้แล้ววางระเกะระกะไว้บนถนนทางเข้า เมื่อจะออกจากบ้านก็ยกไม้ไผ่ออก เมื่อกลับเข้ามาก็ยกมาปิดไว้เหมือนเดิม เป็นการป้องกันแบบง่าย ๆ ที่ได้ผลดี
สองวันต่อมาครูน้ำตาลก็จากไปในตอนเช้าเนื่องจากช่างมาปะยางให้แล้ว พอตกเย็นพวกก็อปลินก็บุกโจมตีอีกระลอก คราวนี้ทั้งสามคนก็แค่นั่งรับประทานอาหารกันอยู่เฉย ๆ รอพวกนักรบสกิลมาจัดการ
ทั้งสามคนนั่งรับประทานอาหารอยู่หลังบ้านพร้อมกับบรรยากาศที่มีเสียงดังป๊อกแป๊กไม่หยุด เสียงเหล่านี้คือเสียงของก้อนหินที่พวกก็อปลินพากันขว้างใส่ แต่ไม้ไผ่ที่หนาและแข็งแรงนั้นก็สามารถป้องกันหินแข็งเหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
การโจมตีระลอกนี้ก็เหมือนกับทุกครั้ง พอเช้าตรู่ของอีกวัน พวกมันก็โดนนักรบสกิลจัดการจนหมด แต่ทุกครั้งที่เจ้าหน้าที่เก็บศพนั้นมาเคลียศพของก็อปลิน ชีฟก็ต้องสลายหนามอสรพิษทิ้งเป็นการชั่วคราว เพื่อความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่
แต่หลังจากเจ้าหน้าที่เก็บศพจนหมดในช่วงบ่าย ชีฟก็มีอันต้องแปลกใจเมื่อเห็นรถเบนซ์ที่คุ้นตาขับมาหาพวกเขา เจ้าของรถก็คือครูน้ำตาลนั่นเอง
พ่อแม่ของครูน้ำตาลนั้นทำงานอยู่รัฐอินเดีย การปกป้องประชาชนของที่นั่นไม่ค่อยจะมีคุณภาพเสียเท่าไหร่ พอกลับมาอยู่รัฐไทยก็เจอสภาพแย่ ๆ พอกัน นั่นทำให้ครูน้ำตาลที่นึกถึงการป้องกันของชีฟเสนอกับพ่อแม่ว่า มีคนคนหนึ่งที่หน้าจะปกป้องพวกเขาได้ดี
สุดท้ายทั้งสามคนจึงพากันมาซื้อบ้านข้าง ๆ ของชีฟ แล้วย้ายเข้ามาอยู่ ซึ่งเมื่อบ้านทั้งสองหลังรวมกัน ก็จะกลายเป็นบ้านที่ล้อมรอบด้วยทุ่งนาทันที ชีฟจึงปรับรูปแบบการป้องกันแบบใหม่ โดยกำแพงไม้ไผ่ก็ให้ล้อมรั้วบ้านของพวกเขาตามเดิม ดีกว่าเดิมตรงที่ไม่ต้องมาล้อมตรงกำแพงระหว่างบ้านทั้งสองหลังอีก ส่วนทุ่งนาที่ล้อมบ้านพวกเขาทั้งสองหลังเอาไว้ชีฟก็กระจายหนามอสรพิษไว้ทั่วไปหมด แล้วทำรั้วไม้ไผ่เล็ก ๆ กั้นไว้อีกชั้น จากนั้นก็ติดป้ายไว้ด้วยว่า หนามมีพิษอันตรายถึงชีวิตห้ามโดนเด็ดขาด
เท่านี้บ้านใหม่ของครูน้ำตาลและบ้านของชีฟก็สามารถป้องกันก็อปลินตัวเล็กได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หนึ่งเดือนต่อมา
ในหนึ่งเดือนมานี้ พวกก็อปลินจะพากันโผล่มาแค่อาทิตย์ละหนึ่งถึงสองครั้ง และพื้นที่ที่พวกมันชอบโผล่ออกมานั้นก็มักจะเป็นหมู่บ้านในเขตชนบท ซึ่งทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนเป็นอย่างมาก ถึงแม้หลายบ้านจะมีห้องใต้ดินเพื่อหลบซ่อน แต่พวกเขาก็ยังได้รับความเสียหายจากการทำลายข้าวของของพวกก็อปลินอยู่ดี
ในบ้านหลังหนึ่ง สองครอบครัวพากันมานั่งล้อมวงรับประทานอาหารเย็นอยู่ที่ครัวหลังบ้านของครูน้ำตาล ด้วยที่ว่ามันกว้างกว่าบ้านของชีฟเยอะมาก แถมมีทีวีจอใหญ่ให้ดูด้วย
ทั้งหมดนั่งรับประทานอาหารไปด้วยดูทีวีไปด้วยอย่างมีความสุข แม้เสียป๊อกแป๊กจากการขว้างปาของพวกก็อปลินจะรบกวนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรมากมายนัก
วันนี้ข่าวในทีวีเป็นข่าวสด ที่นักข่าวพากันไปดักรอผู้บังคับบัญชาสูงสุด (ผบ.สส.) ของนักรบสกิลแห่งรัฐไทยอยู่หน้าตึกสำนักงาน
เมื่อผบ.ร่างท้วมเดินออกมา นักข่าวก็พากันกรูเข้าไปหา แต่ถูกนักรบสกิลในชุดทหารยืนกั้นเอาไว้ นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม
"ท่านผบ.คะ นี่ก็ผ่านกันมาตั้งเดือนนึงแล้ว หลาย ๆ รัฐสามารถรับมือกับสถานการณ์ได้อย่างดี แต่ทำไมรัฐของเรายังมีรายงานผู้เสียชีวิตอยู่เลย ไม่ทราบว่าท่านผบ.คิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้คะ"
"ไม่รู้ไม่รู้ไม่รู้ ไปถามเลขาผมนู่น"
เมื่อเจอคำถามที่ตอบได้ยาก ผบ.ก็สะบัดหน้าเดินหนีไปขึ้นรถที่เตรียมไว้อย่างรวดเร็ว นักข่าวที่เห็นเลขาสาวหน้าตาดีกำลังตามออกมา ก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที เลขาสาวที่โดนโยนขรี้ เอ้ย โยนงานมาให้ก็ต้องทำใจตอบออกมา
"เอ่อ ตอนนี้ทางเราได้พยายามควบคุมสถานการณ์อย่างเต็มที่ และจัดสรรกำลังอย่างเหมาะสม เพราะฉะนั้น ขอให้ประชาชนทุกคนมั่นใจได้เลยว่า พวกคุณจะได้รับความปลอดภัยจากเราแน่นอน ขอตัวก่อนนะคะ"
พูดจบเลขาสาวก็รีบหนีไปขึ้นรถอีกคน
ทางด้านสองครอบครัวที่ดูข่าวอยู่ก็พากันมองไปรอบ ๆ ที่มีแต่ต้นไผ่และเสียงกระทบดังป๊อกแป๊ก ทั้งหมดพากันก้มหน้ามองจานแล้วส่ายหัวอย่างเอือมระอาให้กับคำว่าปลอดภัยที่ได้ยิน นี่ถ้าพวกเขาไม่มีสกิลของชีฟ คงจะไม่รอดกันแน่ ๆ ชีฟเขี้ยวข้าวเสร็จก็พึมพำออกมา
"ปลอดภัยพ่อง"
อีฟที่นั่งข้าง ๆ ตีพี่ชายหนึ่งที
"หยาบคาย"


สีกรอบของไอคอนสกิลนั้นหมายถึงระดับความยาก โดยจะมีตั้งแต่สีขาว สีเขียว สีฟ้า สีม่วง สีแดง และสีทอง โดยสีทองจะมีความยากที่สุด การจะเปิดใช้งานสกิลหายากนั้นจำเป็นจะต้องเปิดใช้งานสกิลหาง่ายที่จำเป็นเสียก่อน ซึ่งในเมนูจะแสดงเอาไว้ในลักษณะคล้ายคลึงกับรากไม้ที่เชื่อมต่อไอคอนสี่เหลี่ยมแต่ละอันเข้าด้วยกัน
เมื่อผ่านมาหกเดือน โดยปกติแล้วนักศึกษาจะสามารถเปิดใช้สกิลสีแดงได้อย่างน้อยคนละหนึ่งสกิล เหล่าอาจารย์จึงใช้สิ่งนี้เป็นเกณฑ์ในการสอบผ่านกลางภาค
อาจารย์สาวคนหนึ่งนั่งลุ้นเด็กประจำห้องของตัวเองที่กำลังเร่งโตพืชสมุนไพรราคาแพงจำนวนมากให้ได้ตามใบสั่งของลูกค้า เพื่อที่จะได้รับค่าประสบการณ์มาเปิดใช้สกิลสีแดงสักที
การเร่งโตของชีฟนั้นยิ่งเป็นพืชสมุนไพรที่ปลูกได้ยากมากเท่าไหร่ ยิงเร่งโตได้ช้าเท่านั้น พืชสมุนไพรนี้ปลูกยากมาก แต่ก็มีราคาแพงมาก นั่นทำให้อาจารย์จัดหามาให้ เพื่อให้ชีฟได้รับค่าประสบการณ์เร็วขึ้น
ชีฟแบมือไปทางต้นสมุนไพรต้นสุดท้ายตรงหน้าแล้วถ่ายพลังอยู่นาน ในที่สุดมันก็โตเต็มวัยสักที
"ครบแล้ว"
ชีฟนอนแผ่สองสลึงอยู่บนพื้นเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็นนอกหน้าต่างห้องเรียนในวันหยุด ก่อนที่จะมีเจ้าหน้าที่จากบริษัทรับซื้อสมุนไพรมาเอามันไปแล้วจ่ายเงินให้
อาจารย์สาวหักเงินสี่สิบเปอร์เซ็นต์เข้ากระเป๋าตัวเองเป็นค่านายหน้า และส่งเงินที่เหลือให้กับชีฟ
ชีฟลืมตามองดูขีดค่าประสบการณ์ของตัวเอง ก่อนจะเห็นว่ามันยาวขึ้นมากแล้ว และเมื่อชีฟลองจิ้มไปที่ไอคอนสกิลสีแดง สกิลต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องเปิดใช้ก่อนหน้าก็เปิดใช้งานอย่างรวดเร็วขึ้นมาทีละสกิลจนกระทั่งถึงสกิลสีแดง
"เย้ มีสกิลสีแดงใช้แล้ว ไหน สกิลอะไร"
ชีฟอ่านข้อมูลสกิลใหม่ทันที
"ขยายขอบเขต คืออะไรหว่า"
อาจารย์สาวเดินเข้ามาดู
"เปิดใช้สีแดงได้แล้วใช่มั้ย"
"ครับ"
"โอเค งั้นก็ถือว่าผ่าน"
หกเดือนต่อมา ในที่สุดปิดเทอมใหญ่ก็มาถึง แต่ก่อนปิดเทอมอาจารย์ก็ให้นักศึกษาจัดกิจกรรมอะไรก็ได้ขึ้นมา เพื่อให้นักศึกษาสนุกสนานก่อนกลับบ้าน
มหาลัยวิทยาลัยสกิลศาสตร์แห่งนี้เป็นสถาบันการศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในรัฐไทยทำให้มีผู้คนจากภายนอกมาเข้าร่วมมากมาย
ชีฟเดินอย่างเซ็ง ๆ ไปตามถนนคนเดินภายในงาน เพราะปีนี้เขาอาจจะไม่ได้กลับบ้าน เนื่องจากเขายังปลดสกิลทองที่เป็นเกณฑ์ของการสอบผ่านปลายภาคไม่ได้เลย เพราะตอนนี้บริษัทที่ทำเกี่ยวกับสมุนไพรก็ไม่มาจ้างเขาสักจ้าว ด้วยถึงแม้เขาจะเร่งโตได้ แต่ก็ได้น้อยกว่าจ้างปลูกเป็นบริเวณกว้างตามที่ดินต่าง ๆ อยู่มากโข
ด้านข้างของชีฟเป็นลานกว้างของสวนหย่อม ที่ชมรม "นักสู้" ขอใช้เป็นพื้นที่ในการประลองการต่อสู้ โดยทุกคนที่เข้าประลองนั้นจะได้รับจี้คริสทัลสีฟ้าหนึ่งอัน โดยจี้นี้มีความสามารถพิเศษคือจะมีบาเรียใส ๆ ที่มองไม่เห็นมาคลุมร่างกายไว้เหมือนเสื้อผ้า หากบาเรียยังทำงาน ผู้ที่สวมใส่จะไม่ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีใด ๆ แต่ถ้าบาเรียสลายซึ่งจี้จะกลายเป็นสีใส ๆ นั่นก็จะหมายถึงความพ่ายแพ้
ตรงกลางของลานกว้าง วุฒิชัยหรือ "นิก" ลูกชายของผู้อำนวยการมหาลัยสุดหล่อ กำลังยืนท้าทายให้คนอื่นเข้าไปประลองกับตนอยู่กลางลานกว้าง จากข้อความอันโอ้อวดของเจ้าตัวในอินเทอร์เน็ต เห็นว่าอีกฝ่ายได้สามเหรียญตอนประเมินเสียด้วย
นักศึกษาชายสองคนหันไปมองชีฟที่กำลังเดินผ่าน
"เห้ย นั่นมันไอ้พืชนี่หว่า"
ชีฟหันไปมองตามเสียง เพราะทุกคนในมหาลัยเรียกเขาแบบนี้จนเขาจำขึ้นใจแล้ว
เมื่อชีฟหันไปไอ้เจ้าสองคนนั้นก็จับชีฟผลักไปกลางสนาม
"นิก ไอ้พืชอยากสู้ด้วย"
นิกเดินเข้ามาและมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เหยียดหยาม
"นายอยากสู้กับฉันเหรอ แต่ถ้าโดนเขาผลักมา จะหันหลังกลับไปปลูกผักเหมือนเดิมก็ได้นะ ไม่ได้ว่าอะไร"
ชีฟมองวิธีที่อีกฝ่ายใช้พูดกับเขาก่อนจะกำหมัดแน่น แล้วหันไปหาคนที่ถือจี้เอาไว้
"ลองดูก็ได้"
ทั้งสองคนสวมจี้แล้วไปยืนตรงกลางลานกว้าง โดยอาวุธของชีฟคือกระบองไม้ยาวท่อนหนึ่ง ส่วนอีกฝ่ายเป็นหอกไม้ที่ไม่มีคม
เสียงกองเชียร์รอบด้านต่างพากันตะโกนเชียร์นิกอย่างเต็มที่
"อัดไอ้พืชมันเลย" "น้องนิกสู้ ๆ นะคะ" "กรี๊ด น้องนิกถือหอกเท่มาก"
หญิงสาวที่เป็นกรรมการประกาศเริ่มการประลองก่อนจะวิ่งออกไป
นิกกระโดดลอยตัวขึ้นสูงก่อนจะฟาดหอกลงมา ชีฟพุ่งตัวไปทางขวาเพื่อหลบ นิกไม่หยุดแค่นั้น เขาเคลื่อนตัวตามแล้วพุ่งหอกใส่ ชีฟที่พอจะเป็นกังฟูอยู่บ้างก็ปัดมันออกอย่างรวดเร็ว นิกยังไม่ได้ใช้สกิล การต่อสู้จึงยังไม่ดุเดือด นั่นทำให้ชีฟยังคงสามารถตั้งรับและปัดหอกของอีกฝ่ายออกไปได้หมด ชีฟหลอกให้อีกฝ่ายแทงเต็มแรง แล้วหลบไปทางขวาเล็กน้อย ก่อนจะฟาดกระบองใส่หลังของอีกฝ่าย
นิกที่โดนฟาดจนเซไปด้านหน้า หน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะตีสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วหันกลับไปจ้องหน้าชีฟ
"ไม่เบานี่ พุ่งทะลุทะลวง"
นิกพูดจบสายตาก็แข็งกร้าว ก่อนจะวิ่งเข้าหาชีฟด้วยความเร็วร้อยหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ซึ่งเป็นท่าโจมตีของวิชา "แลนเซอร์"
ชีฟตกใจเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นแรงขนาดนี้ แต่เขาก็กระโดดหลบได้ทันท่วงที
นิกทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เพราะปกติท่านี้แทบจะไม่เคยมีใครหลบเขาได้มาก่อน
"เพิ่มความเร็ว"
สกิลเสริมถูกเปิดใช้งาน นิกจ้องชีฟที่พึ่งจะลุกขึ้นยืนและหันหน้ามามองเขา
ชีฟเห็นอีกฝ่ายที่จะใช้ท่าเดิมอีกแล้วก็หาทางแก้
"ขยายขอบเขต พรวนดิน"
ชีฟทาบมือลงบนพื้นดิน ดินเรียบระหว่างทั้งสองคนขยับตัวไปมากลายเป็นดินขรุขระ นิกสะดุดก้อนดินล้มไปกับพื้น ด้วยความเร็วที่เกินสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้นิกตีลังกากลิ้งกระแทกใส่พื้นดินไปอีกหลายตลบจนไปกระแทกเข้ากับต้นไม้
ผู้ชมรอบด้านต่างพากันเงียบสนิท จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องอันเจ็บปวดของนิก ในจังหวะที่กระแทกกับพื้นดินครั้งสุดท้าย บาเรียของนิกสลายไปพอดี ในตอนที่กระแทกต้นไม้ นิกจึงรับแรงกระแทกด้วยขาของตัวเองเต็ม ๆ นั่นทำให้กระดูกขาของเขาหัก
เพื่อนของนิกคนหนึ่งพูดทำลายความเงียบ
"ไปดูนิกเร็วเข้า"
ในห้องของผู้อำนวยการ ชีฟถูกเรียกตัวมาเพื่อพูดคุยอะไรบางอย่างในตอนเย็น ผู้อำนวยการเป็นหญิงวัยกลางคนที่ดูผอมแห้งเพราะเห็นว่าเธอชอบกินเจ เธอกำลังจ้องหน้าเด็กหนุ่มเขม่น ในขณะที่เด็กคนอื่น ๆ สามารถปลดล็อกสกิลทองได้กันคนละอย่างน้อยหนึ่งสกิล แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าเธอ กลับยังไม่ได้มาเลยแม้แต่สกิลเดียว
"นี่ก็จะปีนึงแล้วนะ ยังปลดสกิลทองไม่ได้อีกงั้นเหรอ คนอื่นเขาปลดได้ตั้งแต่สิบเดือนแล้วนะ รู้มั้ย"
ผู้อำนวยการพูดจบก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดต่อ
"รู้มั้ยอีกสิบห้าปีเราจะเจอกับอะไร"
"ปีศาจครับ"
ผู้อำนวยการตะคอกด้วยอารมณ์เล็กน้อย
"ใช่! ปีศาจ ละ แล้ว อะไรของเธอ ปลูกพืชปลูกผักยังงั้นเหรอ เอาเสียมสับปีศาจมันคงตายหลอก"
"เอ่อ แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะครับ ผมเร่งการเจริญเติบโตพืชที่เป็นอาหารให้ได้"
ผู้อำนวยการหัวเราะเสียงดังแล้วพูด
"ฮ่าฮ่าฮ่า!!! รู้มั้ยตอนนี้อาหารทั่วโลกเรามีมากมายแค่ไหน"
ชีฟส่ายหัว
"มันมีมาก...! มากพอที่จะไม่ต้องพึ่งวิชากระจอกของเธอเลย"
พูดจบผู้อำนวยการก็ถอนหายใจอีกครั้ง แล้วยื่นซองสีขาวให้
"อ่ะนี่ ทุนที่เหลือของเธอในการศึกษาต่อจนจบ ฉันว่าสถาบันศูนย์เหรียญหลาย ๆ แห่งน่าจะอยากให้เธอเข้าไปศึกษาต่อที่นั่น"
ชีฟยิ้มรับ
"ขอบคุณที่ให้โอกาสครับ"


โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ณ เขตเชียงราย ภายในห้องพักผู้ป่วยรวม พยาบาลกำลังชี้แจงสาเหตุการสลบไปของลูกชายให้กับไพรินฟัง
"ปกติแล้วร่างกายมนุษย์จะสามารถดึงพลังมาใช้สกิลได้แค่หกสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ลูกของคุณแม่เหมือนจะฝืนตัวเองจนใช้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ นั่นเลยทำให้ร่างกายบีบคั้นตัวเองจนอวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บ อย่างที่เห็นค่ะ"
ไพรินพยักหน้ารับรู้ พยาบาลก็พูดต่อ
"แต่ก็ไม่ต้องห่วงไปนะคะ เป็นเพียงแค่การบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น พักฟื้นสักสองสามวันเดี๋ยวก็หาย เอ่อไม่ทราบว่าลูกชายมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องบีบคั้นการใช้สกิลขนาดนี้"
ไพรินส่ายหัว
"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ แต่ยังไงก็อย่าให้ลูกชายหักโหมแบบนี้อีกนะคะ"
"ค่ะ"
เมื่อพยาบาลเดินออกไปชีฟก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาพอดี อีฟที่ดูอยู่ตรงโซฟาสำหรับผู้มาเฝ้าผู้ป่วยก็ตะโกนเรียกแม่
"แม่ พี่ชายฟื้นแล้ว"
ไพรินรีบเดินมาดูลูกชายที่กำลังลุกขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย
"เป็นไงบ้างลูก"
"แม่ ผมมาที่นี่ได้ไง"
"อีฟไปเจอลูกสลบอยู่กลางทุ่งนา แม่ก็นึกว่าลูกเป็นอะไรไปเลยโทรตามเรียกรถพยาบาล"
"อ้อ"
"ว่าแต่ทำไมลูกใช้พลังเกินตัวขนาดนั้นละลูก มีอะไรหรือเปล่า"
"เอ่อ พอดีผมอยากพัฒนาตัวเองให้เก่งกว่านี้ จะได้มีหนทางหาเงินได้หลาย ๆ ด้านนะครับ"
"ตอแหล!"
ชีฟหันขวับไปมองตามเสียงทันที ก่อนจะพบว่าเป็นเสียงทีวีที่กำลังฉายละครไทยน้ำเน่าอยู่
"หน็อย ทำเป็นอิดออด แต่ลึก ๆ ภายในเธอก็อยากได้คุณนิพนธุ์เป็นผัวใช่มั้ยละ"
ไพรินจ้องหน้าลูกที่อยู่ดีดีก็หันไปมองทีวี
"มีอะไรมั้ยลูก เดี๋ยวนี้ลูกชอบดูหนังแบบนี้ด้วยเหรอ"
ชีฟหัวเราะแห้ง ๆ แล้วตอบ
"เปล่าครับ แค่เสียงมันดังเกินไป"
"อืม แต่ลูกไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว"
พอถึงช่วงบ่าย หมอก็อนุญาตให้ชีฟเดินทางกลับบ้านได้ เพราะชีฟอาการไม่หนักมาก ระหว่างทางพวกเขานั้นเห็นโรงเรียนอนุบาลที่เด็กกำลังแรกของขวัญกันอย่างสนุกสนานเพราะใกล้จะปีใหม่ ไพรินและชีฟจึงคิดจะพาอีฟเข้าโรงเรียน แต่เจ้าตัวกับค้านหัวชนฝาและงอแงใส่ ทำเอาทั้งสองคนปวดหัวไม่ใช่น้อย แต่โชคดีที่เสาไฟหน้าโรงเรียนมีป้ายครูพิเศษรับสอนส่วนตัวติดอยู่ ชีฟจึงเสนอจ้างครูเหล่านี้มาสอนอีฟที่บ้านแทน ซึ่งค่าใช้จ่ายก็มีหลายระดับตามชั่วโมงการสอนและระดับชั้น โดยพวกเขานั้นเลือกราคาที่แพงที่สุดคือห้าล้าน จะเป็นการสอนตั้งแต่อนุบาลจนถึงปริญญาตรี ชีฟเป็นคนโทรหาเจ้าของใบปลิวและตกลงราคา ก่อนจะโอนจ่ายเงินแล้วนัดวันเริ่มเรียนให้แก่อีฟ
วันเสาร์ที่สามสิบธันวาคม วันนี้ครูที่จะมาสอนอีฟนั้นขอมาก่อนเวลา เนื่องจากครอบครัวของครูอยู่ต่างรัฐ จึงไม่มีใครร่วมฉลองปีใหม่ด้วย คุณครูจึงขอมาฉลองปีใหม่กับพวกเขา
ในยามเช้าชีฟเดินดูดกลืนสารอาหารเหล่าพืชพันธุ์ที่เขาปลูกเล่น ๆ ในทุ่งนาข้างบ้านเพื่อเพิ่มความสามารถ การดูดกลืนสารอาหารนั้นหากดูดมากพอพวกพืชก็จะสลายกลายเป็นผงไป
ในระหว่างที่ชีฟกำลังย่อยสลายพวกพืชอยู่นั้นรถเบนซ์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้านเขา ก่อนจะมีหญิงสาวผมสีน้ำตาลใส่แว่นลงมาจากรถ ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ เมื่อหน้าอกหน้าใจของเธอนั้น
"นี่มันเอฟเรียกพี่อีเรียกพ่อชัด ๆ"
ชีฟจ้องมองหญิงสาวที่ใส่เสื้อไหมพรมสีน้ำตาลและกางเกงยีนเดินไปที่หน้าประตูรั้วสีแดง แล้วตะโกนเรียกคนในบ้าน ชีฟที่เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปต้อนรับทันที
"มาหาใครครับ"
หญิงสาวหันมามองชีฟ
"ฉันถูกจ้างให้มาเป็นครูสอนเด็กที่ชื่ออีฟค่ะ"
ชีฟยิ้มแช่ง ก่อนจะเปิดประตูรั้วให้
"บ้านหลังนี้แหละครับ เชิญเลย ๆ"
หญิงสาวคนนี้คือครูสอนของอีฟนั่นเอง คุณครูสาวคนนี้มีชื่อเล่นว่า 'น้ำตาล' มีอายุยี่สิบห้าปี เรียนจบปริญญาโท และที่สำคัญที่สุดคุณครูยังไม่มีผ..เอ๊ยโสดสนิทไร้ซึ่งชายใดมาเกี่ยวข้อง
อีฟที่รู้ว่าเป็นครูที่จะมาสอนตนก็ออกมาต้อนรับด้วยความสดใสร่าเริง เพราะอีฟนั้นดีใจที่จะไม่ต้องไปเรียนที่โรงเรียน
"คุณครูน้ำตาลสวัสดีค่ะ"
"สวัสดีจ้ะ อีฟใช่มั้ย"
"ค่ะ"
ไพรินที่เดินตามออกมาก็เข้ามาทักทายด้วย
"สวัสดีค่ะครูน้ำตาล"
"สวัสดีค่ะ อันนี้คงเป็นคุณแม่ไพรินใช่มั้ยคะ"
"ใช่จ้ะ ส่วนนั่นก็ลูกชาย ชื่อชีฟ"
ไพรินผายมือไปทางชีฟ
"สวัสดีจ้ะ"
"สวัสดีครับ"
บ้านของชีฟนั้นมีห้าห้องนอน เนื่องจากเมื่อก่อนเคยมีทั้งตายายและปู่ย่ามาอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้พวกท่านนั้นเสียไปหมดแล้ว นั่นทำให้ตอนนี้มีห้องว่างให้ครูน้ำตาลพักอาศัยอยู่ได้พอดี
จากนั้นครูน้ำตาลก็ขับรถเข้ามาจอดในบ้าน และแม่ก็ให้การต้อนรับอย่างดีด้วยผลไม้หลากหลายชนิดที่ชีฟเร่งโตขึ้นมา
เช้าวันใหม่ อีฟก็ได้เริ่มเรียนหนังสือทันที อีฟชื่นชอบการเรียนการสอนแบบตัวต่อตัวกับครูน้ำตาลมาก เพราะมันทำให้เธอไม่ต้องออกจากบ้านไปไหน แถมเวลาเรียนก็น้อยกว่าการเข้าเรียนตามโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่น ๆ อีกด้วย
พอตกเย็นครูน้ำตาลก็พาอีฟออกมาปั่นจักรยานเล่นที่ถนนใหญ่ ถนนเส้นนี้เป็นถนนที่เชื่อมหมู่บ้านกับท้องนา นั่นทำให้มีรถสัญจรผ่านไปมาน้อยมาก โดยหากปั่นไปทางทิศตะวันออก ก็จะเจอบ้านเรือนที่มีลักษณะเป็นบ้านสวนปลูกอยู่ห่าง ๆ กัน เพราะเป็นทางเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านบางคนเลือกที่จะมาปลูกบ้านในที่นาเพื่อความสะดวกสบายในการทำนา เหมือนตายายของชีฟที่มาปลูกบ้านกลางที่นาของตน และเมื่อไปทางทิศตะวันตก ก็จะเป็นทุ่งนาแสนสวย โดยเมื่อมาทางนี้พวกเขาจะเจอแต่ทุ่งนา ที่ชาวบ้านกำลังพากันไถหน้าดินเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเพราะปลูกในช่วงนาปรัง
ครูน้ำตาลและอีฟพากันปั่นจักรยานไปทางทิศตะวันตกเรื่อย ๆ เพื่อชื่นชมพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน โดยด้านหลังของทั้งสองคนนั้นมีชีฟปั่นจักรยานตามมาด้วย
วันนี้เป็นวันที่สามสิบเอ็ดธันวาคม เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แค่มาชื่นชมพระอาทิตย์ตกดินเพียงอย่างเดียว แต่พวกเขามีเป้าหมายอื่นอีกก็คือร้านค้าสะดวกซื้อที่อยู่กลางทุ่ง เจ้าของร้านค้าแห่งนี้นั้นหัวดีมาก เพราะเขาเลือกที่จะเอาอุปกรณ์สนับสนุนการเกษตรต่าง ๆ มาเปิดร้านขายของอยู่กลางทุ่ง นั่นทำให้เกษตรกรหลายคนที่ขี้เกียจออกไปซื้อของไกล ๆ มักจะมาซื้อของกับร้านค้าแห่งนี้
ทั้งสามคนมาจอดอยู่ที่หน้าร้านในส่วนของอาหารและขนมขบเขี้ยว ก่อนจะพากันตรงดิ่งเข้าไปเลือกขนมและน้ำอัดลมที่ตนชอบ ใช้เวลาไม่นานทั้งหมดก็พากันหอบขนมถุงใหญ่ออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะเอามาห้อยไว้ที่จักรยาน
เปรี๊ยะ!!! เสียงเหมือนกับกระจกร้าวดังกังวานไปทั่วท้องนภา เมื่อทุกคนเงยหน้ามองท้องฟ้า ก็พบรูขนาดใหญ่ที่เหมือนกับกระจกใสที่โดนลูกบอลขว้างใส่จนแตกเป็นรู เจ้ารูนี้สูงจากพื้นเพียงสามเมตร นั่นทำให้ทุกคนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน และนอกจากรูนี้แล้วก็มีรูอื่น ๆ ปรากฏขึ้นรอบบริเวณ เจ้าของร้านรีบขนของบางส่วนลงห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว ทุกคนรู้จักปรากฏการณ์นี้ดี เพราะมันเหมือนกับวันที่ปีศาจบุกโลกครั้งแรก
ชีฟที่เห็นดังนั้นก็ตะโกนขึ้นมา
"กลับบ้านเร็ว"
คนอื่น ๆ พากันสตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว พวกชีฟทั้งสามคนก็รีบปั่นจักรยานให้เร็วที่สุดเช่นกัน
ในระหว่างทางชีฟมองรูแต่ละรูที่ปรากฏขึ้นมา รูเหล่านี้มีขนาดเล็กมาก ไม่เหมือนกับวันที่ปีศาจบุกครั้งแรก
"พวกมันหาทางเล็ดลอดตราเวทย์มาได้งั้น"
ชีฟพึมพำตามสิ่งที่คิด เพราะตอนปีศาจบุกครั้งแรกนั้น รูเหล่านี้ใหญ่กว่านี้มาก และมีปีศาจหลากหลายสายพันธุ์พากันออกมามากมาย
ในขณะที่ปั่นจักรยานชีฟก็จ้องมองรูเหล่านั้นไม่วางตา และก็เป็นดั่งที่คิดเอาไว้ มันมีสิ่งมีชีวิตสีเขียวออกมาจากรูและล่วงตกลงบนพื้น สิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกับมนุษย์แต่มีผิวหนังสีเขียวและหูที่แหลมกับจมูกที่ยาวดูน่าเกลียด พวกมันคือสิ่งที่เรียกว่า "ก็อปลิน"
ก็อปลินจำนวนมากร่วงออกมาจากรูเหล่านั้นไม่หยุดไม่หย่อน พวกมันมีขนาดตัวที่ไม่ใหญ่นักเมื่อเทียบกับมนุษย์ จากข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ตัวที่โตเต็มที่สูงแค่ร้อยยี่สิบเท่านั้น
"กรี๊ด!!!"
อีฟกรีดร้องลั่นเมื่อก็อปลินตัวหนึ่งมายืนดักพวกเขาอยู่บนถนน ในมือของมันมีท่อนไม้ขนาดเหมาะมืออยู่ด้วย
ชีฟเร่งความเร็วรถจักรยานแล้วชนใส่ก็อปลินเต็มแรง ก่อนจะล้มไปทั้งคู่ ชีฟรีบลุกขึ้นมารัดคอมันเอาไว้จากด้านหลัง แล้วตะโกนบอกอีฟกับครู
"ไป ไม่ต้องรอ"
ทั้งสองคนส่ายหัว เพราะยังมีอีกสามสี่ตัวดักอยู่ข้างหน้า และอีกหลายตัวที่กำลังตามมาด้านหลัง
กร๊อก ชีฟตัดสินใจหักคอก็อปลินในมือของตัวเองอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกเขากำลังจะถูกล้อม ชีฟตัดสินใจหยิบกระบองไม้ขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าใส่อีกสี่ตัวที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา โชคดีที่พวกมันตัวเล็ก ทำให้ชีฟฟาดเพียงทีเดียวก็สามารถอัดพวกมันให้กระเด็นตกลงไปในท้องนาที่อยู่สองฟากถนนได้ และด้วยความช่วยเหลือของครูน้ำตาลที่ใช้จักรยานของตัวเองเหวี่ยงใส่ก็อปลินตัวหนึ่งจนมันสลบไป ทำชีฟนั้นสามารถจัดการฟาดอีกสามตัวให้หลีกทางพวกเขาไปได้ อีฟที่ยังอยู่บนจักรยานรีบปั่นอย่างรวดเร็ว ทิศทางข้างหน้าที่เป็นทางกลับบ้านนั้นไม่มีรูปรากฏขึ้นมาเลย นั่นทำให้พวกเขามั่นใจได้ว่าถ้าถึงบ้านแล้วพวกเขาน่าจะปลอดภัย
ชีฟและครูน้ำตาลที่เสียจักรยานไปพยายามวิ่งตามอีฟไปติด ๆ เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงรั้วสีแดงที่เป็นประตูบ้านของพวกเขา
อีฟที่ยืนอยู่ติดกับรั้วกรีดร้องลั่น
"กรี๊ด!!! ครูน้ำตาล"


วันที่สิบสี่ตุลาคม ลานรับซื้อข้าวเปลือกจากชาวนาเปิดให้ชาวนานำข้าวไปขายได้แล้ว ชีฟได้ติดต่อรถเกี่ยวข้าวไว้ถึงสองคัน ว่าให้มาเกี่ยวข้าวที่นาของเขาในทุก ๆ ห้าโมงเย็นของวัน จนกว่าลานรับซื้อข้าวลานสุดท้ายจะปิด
ในเช้าของวันที่สิบสี่ชีฟมองทุ่งนาที่เหลือแต่ดินเหนียวของตัวเอง ก่อนจะทาบมือลงไป แล้วกำหนดตำแหน่งออร่าขอบเขตการใช้สกิลให้ครอบคลุมพื้นที่นาทั้งยี่สิบไร่ของเขา
"พรวนดิน"
ผืนดินแข็งกระด้างค่อย ๆ ขยับแตกออกจากกันเป็นก้อนขนาดใหญ่ แล้วขยับไปมาจนก้อนใหญ่แตกออกจากกันกลายเป็นก้อนเล็ก จากก้อนเล็ก ก็แตกกระจายกลายเป็นก้อนที่เล็กลงไปอีก เหตุการณ์เดิม ๆ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนดินเหนียวแข็ง ๆ ที่จับตัวเป็นผืนเดียวกัน กลายเป็นดินร่วนซุยที่เหมาะแก่การเพาะปลูก
อีฟที่ยืนดูอยู่บนคันนามองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น
"สุดยอดเลย แม่ดูสิ"
อีฟหันไปคุยกับแม่ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม ใครจะบอกว่าสกิลของลูกชายเธอกระจอกก็ช่าง แต่สำหรับเธอแล้ว มันพิเศษมาก ไพรินลูบหัวลูกสาว
"ใช่จ้ะ ดูพี่เขาทำให้เสร็จก่อน อย่าซนนะ"
"ค่ะ"
เมื่อดินร่วนซุยแล้ว ชีฟก็ไปขนเอาเมล็ดพันธุ์ข้าวที่เก็บเอาไว้มาวางไว้ริมคันนา ก่อนจะกรีดกระสอบทุกถุงให้เมล็ดพันธุ์ข้าวไหลออกมา
"กระจายเมล็ดพันธุ์"
ชีฟ กำหนดออร่าขอบเขตการใช้สกิลให้คลุมผืนนาของเขาทั้งยี่สิบไร่อีกครั้ง ก่อนจะหันฝ่ามือข้างขวาไปทางเหล่าเมล็ดพันธุ์ข้าว
เมื่อสกิลทำงาน เมล็ดพันธุ์มากมายก็พลันลอยขึ้นจากพื้นแล้วพากันกระจัดกระจายไปยังผืนนาที่เต็มไปด้วยดินร่วนซุย
เมื่อกระจายเมล็ดพันธุ์ข้าวจนหมด ต่อไปก็ต้องรดน้ำให้ชุ่ม
"รดน้ำ"
น้ำจำนวนมากปรากฏออกมาจากอากาศธาตุข้าง ๆ ตัวของชีฟ แล้วพากันกระจายไปตามผืนนาที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์ข้าว
"อย่างสุดท้ายในรอบเช้า เพิ่มพูนสารอาหาร"
ละอองสีเขียวพวยพุ่งออกมาจากตัวของชีฟ แล้วกระจายไปตามผืนนายี่สิบไร่ที่กำหนดเอาไว้ ก่อนจะพากันซึมลงไปในเมล็ดพันธุ์และผืนดิน ชีฟมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง
อีฟเดินมาข้าง ๆ แล้วยื่นนมเย็นหวาน ๆ ของตัวเองให้
"น้ำค่ะ"
ชีฟยิ้มรับ ก่อนจะลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดู
"ขอบใจนะยัยตัวดี"
"แล้วเมื่อไหร่จะทำให้มันโตเหรอ"
"บ่าย ๆ ก่อน หมดแรงแล้ว"
ชีฟพูดจบก็เดินจูงมือน้องสาวกลับเข้าไปในบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ โดยมีแม่เดินตามหลังมาด้วย
ด้วยความจนในบ้านของชีฟมีเพียงแค่ทีวีราคาถูกและคอมพิวเตอร์เก่า ๆ เมื่อเข้ามาในบ้านชีฟก็เดินไปล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวตัวโปรดของตัวเอง
อีฟเดินมาใกล้ ๆ ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนหน้าท้องของชีฟ
"เกมใหม่ ๆ คอมมันเล่นไม่ได้แล้ว"
ชีฟชะโงกหน้าดูคอมพิวเตอร์เครื่องเก่า
"ก็สมควร สเปคมันต่ำกว่ายุคสมัยแล้ว"
น้องสาวทำท่าคิด
"แล้วต้องทำไงอ่ะ"
"เดี๋ยวซื้อใหม่ให้รอขายข้าวได้ก่อน"
"ซื้อใหม่ให้จริงนะ"
ไพรินที่เห็นลูกชายกำลังพักผ่อนอย่างเหนื่อยล้า ก็เดินเข้ามาคว้าตัวอีฟออกไปจากพุงของชีฟ
"พี่เขาเหนื่อยอย่าไปกวนสิลูก"
อีฟพยักหน้ารับฟัง
"ก็ได้ค่ะ"
ในที่สุดชีฟก็ได้พักผ่อนเสียที เขาหลับไปในทันทีที่ไม่มีใครมากวนใจ
เมื่อถึงเวลาสี่โมงเย็นชีฟก็ตื่นขึ้นมาแล้วไปยังผืนนาของตัวเองอีกครั้ง โดยมีน้องสาวกับแม่ตามมาดูเช่นเคย
น้องสาวกระโดดโลดเต้นรอดูท่ารำของพี่ชายในการเร่งโตต้นข้าว
"เย้ ๆ พี่ชายจะร่ายรำแล้ว"
ชีฟกำหนดออร่าขอบเขตสกิล ก่อนจะเอามือทาบลงบนพื้นดิน ต้นข้าวทั้งยี่สิบไร่งอกออกมาจากเมล็ด ก่อนจะเจริญเติบโตกลายเป็นต้นอ่อน แล้วโตขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นต้นข้าวสีเหลืองทองที่พร้อมจะเก็บเกี่ยว
อีฟทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย
"ไม่ร่ายรำแล้วเหรอ"
ชีฟเอามือวางแหมะลงบนหัวยัยน้องสาวช่างพูด แล้วพูดออกมาหนึ่งคำ
"เหนื่อย"
จากนั้นก็หันไปหาผู้เป็นแม่
"แม่ ชีฟฝากเรื่องให้รถมาเกี่ยวข้าวทีนะ"
ไพรินยิ้มให้
"ได้ลูก ปกติแม่ก็ทำเองอยู่แล้ว ลูกไปพักผ่อนเถอะ ที่เหลือแม่จัดการเอง"
ไพรินมองลูกชายที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาท่วมตัวจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม ก่อนจะเดินไปที่เถียงนาเพื่อนั่งรอให้รถมาเก็บเกี่ยวเอาข้าวไปขาย ที่จริงแล้วชีฟมีสกิลในการเก็บเกี่ยว แต่เขาได้ประเมินพลังของตัวเองเอาไว้แล้วว่าสามารถใช้ได้แค่ไหนต่อวัน
หลังจากชีฟกลับไปพักผ่อนในบ้าน ไพรินก็ยืนดูรถเก็บเกี่ยวอยู่กับอีฟ เพื่อรอรับเงินจากผลผลิตที่ได้ คนขับรถบรรทุกมองข้าวในรถบรรทุกด้วยสายตาอันแสนจะชื่นชม เพราะข้าวจากนาของไพรินนั้นไม่มีการล้มเปื้อนโคลนหรือชื้นแฉะเลยแม้แต่น้อย แถมเกี่ยวเพียงแค่ไร่เดียวน้ำหนักที่ได้ก็เกินหนึ่งตันขึ้นมาแล้ว
ผลการขายข้าวในวันนี้ไพรินได้เงินที่หักค่าเก็บเกี่ยวกับค่าลากแล้วถึงสามแสนกว่าบาท ถ้าตามที่ลูกชายเธอบอกพรุ่งนี้เขาจะทำแบบนี้ได้อีกครั้ง ซึ่งมันจะนำความสุขสบายมาให้แก่ครอบครัวของเธอได้อย่างแน่นอน ไพรินยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอกำลังร้องไห้ออกมาอย่างมีความสุข
หัวหน้างานที่คุมการเก็บเกี่ยวและลากข้าวไปขายเดินเข้ามาหาไพริน
"เอ่อพรุ่งนี้ให้พวกผมมาอีกใช่มั้ย"
"ใช่จ้ะ มาอีกได้เลย เดี๋ยวเรามีข้าวให้เกี่ยวแน่นอน"
หัวหน้างานพยักหน้าอย่างดีใจ เพราะเขากำลังจะได้ค่าจ้างเพิ่ม
"ได้ครับได้ครับ"
หัวหน้างานรับคำแล้วเดินจากไป ก่อนจะไปทำงานของเจ้าอื่นที่รับไว้ต่อ
ไพรินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออีฟสะกิดเรียก
"แม่ หนูง่วงแล้ว"
สาวน้อยช่างถามมีท่าทีงัวเงียอย่างเห็นได้ชัด ด้วยกว่าจะเก็บเกี่ยวแล้วลากไปขายเสร็จมันก็ค่ำมากแล้ว ไพรินอุ้มสาวน้อยขึ้นมา แล้วพากลับบ้าน
เช้าวันรุ่งขึ้นชีฟก็ทำแบบเดิม แต่มีจุดต่างเพียงเล็กน้อยตรงที่ตอข้าวที่เหลือจากการเกี่ยวนั้นได้ถูกพรวนไปด้วย ส่วนที่เหลือเขาก็ทำแบบเดิม หว่านเมล็ด รดน้ำ เพิ่มพูนสารอาหาร และตกเย็นก็เร่งโตเกี่ยวเอาไปขาย เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำในทุกวันโดยมีอีฟกระโดดเชียร์อยู่ข้าง ๆ ไม่มีเบื่อ จนในที่สุด ลานรับซื้อข้าวก็ปิดตัวลงเมื่อหมดฤดูในวันที่สิบห้าธันวาคม
เช้าวันที่สิบหก ชีฟนำเงินสดที่เก็บสะสมไว้ออกมานั่งนับ และกองไว้ตรงหน้า ก่อนจะตาโตออกมาเมื่อนับครบ
"โห ยี่สิบกว่าล้านแนะแม่"
อีฟทำตาโตเลียนแบบพี่ชายแล้วจ้องมองกองเงิน
"โห"
ชีฟกวาดแบงก์พันมากองตรงหน้าตัวเอง
"อืม ไหนดูสิตอนนี้เรามีค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง"
ชีฟนับเงินขึ้นมาก่อนจะจัดสรรเป็นกองเล็ก ๆ ตามรายการที่เขาร่ายออกมา
"อันนี้ค่ารถคันใหม่ ค่าคอมพิวเตอร์ ค่าโทรศัพท์ ค่าใช้ง่ายจิปาถะ ค่าขนมน้องกิ๊ก ค่าเทอมน้องหมวย ค่าหอน้องอ้อย ค่านู่น ค่านั่น ค่านี่ บลา ๆๆๆ"
เมื่อนับเสร็จ ก็เหลือแบงก์พันใบเดียวในมือ
"อ่ะ อันนี้ชีฟให้แม่"
ไพรินคิ้วกระตุกกึก ๆ ในความกวนประสาทของลูกชาย ก่อนจะยกกำปั้นขวาแล้วเขกลงไปที่กลางกระบาลดังโป๊ก
ชีฟเอามือกุมหัวแล้วลงไปนอนดิ้นกับพื้นบ้าน
"อ๊าก มันเจ็บนะแม่"
ผู้เป็นแม่ไม่สนใจก่อนจะหันไปโกยเอาเงินที่ลูกชายมันกองไว้เป็นกอง ๆ มาใส่ถุง
"อีฟ ช่วยแม่เก็บเร็ว เดี๋ยวพี่ชายนิสัยไม่ดีของลูกมันจะเอาไปใช้หมด"
อีฟช่วยแม่เก็บกองเงินใส่ถุงพลาสติกใบใหญ่พร้อมกับพึมพำไปด้วย
"เก็บเงินเก็บเงิน"


วันที่ยี่สิบธันวาคม ชีฟพาครอบครัวของตัวเองมารับประทานอาหารในห้างดังของเขตเชียงราย ตั้งแต่เกิดมาพวกเขายังไม่เคยรับประทานอาหารหรู ๆ ที่เคยเห็นในโฆษณาเลยสักครั้ง เมื่อพวกเขามีเงินมีทองแล้ว วันนี้จึงเป็นโอกาสที่ดีที่พวกเขาสามแม่ลูกจะได้เปิดหูเปิดตา
ทั้งสามคนพากันเข้าร้านอาหารญี่ปุ่น ที่มีสิ่งที่เรียกว่าซูชิไหลมาตามสายพาน พวกเขาพากันนั่งรับประทานอาหารเหล่านั้นอย่างเอร็ดอร่อย โดยในร้านนั้นก็ได้เปิดโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าวเกี่ยวกับการเกษตรอยู่ด้วย
นักข่าวสาวคนที่นั่งอยู่ทางขวาเปิดประเด็น
"ผลผลิตดีข้าวล้นคลัง"
นักข่าวชายที่นั่งทางซ้ายก็พูดเสริม
"ยังไงครับคุณกลิ่นดี"
"หน่วยงานการเกษตรและการค้าแห่งรัฐไทย ได้รายงานออกมาว่า ปีนี้ผลผลิตข้าวหอมมะลิของไทยเรานั้นมีเป็นจำนวนมาก"
"ก็ดีสิครับแบบนี้แปลว่าชาวนาไทยของเราเก่งมาก"
"มันจะดีได้ยังไงละคะคุณพจ"
"อ้าวทำไมละครับ"
"ก็ผลผลิตมันมีมากเกินความต้องการของตลาดโลกน่ะสิคะ"
"อ้าว งั้นอย่างนี้ก็แย่เลยสิครับ"
"ใช่ค่ะ เพราะทางหน่วยงานได้รายงานว่า หากปีนี้ไม่สามารถระบายข้าวพวกนี้ออกไปได้หมด ก็อาจจะจำเป็นต้องขอให้ชาวนางดทำข้าวนาปรังบางส่วน ด้วยรัฐไม่สามารถที่จะรับซื้อข้าวเพิ่มได้อีกค่ะ"
"แล้วชาวนาจะทำยังไงละทีนี้"
"ก็นั่นแหละค่ะ ทางหน่วยงานก็กำลังเร่งแก้ปัญหากันอย่างหนัก เห็นว่าปริมาณที่ได้มากที่สุดก็มาจากทางภาคเหนือเขตเชียงราย...."
ในขณะที่ชีฟกำลังนั่งกินซูชิอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ดีดีเหงื่อเม็ดโตก็ผุดออกมาไหลอาบเต็มใบหน้า ทั้ง ๆ ที่บรรยากาศในร้านก็เย็นสบายชุ่มปอด แต่เหงื่อเม็ดโตก็ผุดออกมาไม่หยุด ชีฟเงยหน้าคุยกับแม่ด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว
"เอ่อแม่ ปีหน้าเรางดทำนากันสักปีสองปีดีกว่าเน๊าะ"
ไพรินพยักหน้าเห็นด้วยกับลูกชาย เพราะสิ่งที่พวกเขาทำกำลังจะทำให้ราคาข้าวในตลาดมันต่ำลง
หลังจากที่พวกเขารับประทานอาหารกันอย่างอิ่มหนำสำราญ สามแม่ลูกก็พากันจับจ่ายซื้อของใช้อีกหลายอย่างแล้วพากันกลับบ้านไร่ของตัวเอง
ตกเย็นชีฟนอนเปิดดูเมนูสกิลของตัวเองอยู่บนโซฟา ก่อนจะพบว่าขีดค่าประสบการณ์ของเขามันพุ่งสูงขึ้นมาก มากจนต้องปัดลงไปอีกสองบรรทัดจนกลายเป็นสามขีด ชีฟที่กำลังงัวเงียเพราะง่วงนอน ก็ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
"ถ้าจะยาวขนาดนี้นะ สกิลทอง!"
ชีฟรีบเปิดดูเมนูสกิลแล้วเลื่อนดูสกิลทองต่าง ๆ ที่ยังเป็นสีเทาอยู่ เขาลองใช้ระบบทดสอบการปลดล็อกดูว่าเขาจะปลดล็อกสกิลทองได้กี่สกิล ก่อนจะพบว่าเขาสามารถปลดล็อกได้ถึงสองสกิลเป็นอย่างมาก และหนึ่งสกิลเป็นอย่างน้อย
ชีฟไล่อ่านชื่อของแต่ละสกิลที่เขาจะสามารถปลดล็อกได้ในตอนนี้
"เมล็ดพันธุ์ ปรับสภาพดิน เจริญเติบโตเฉียบพลัน แปรสภาพ เก็บรักษา อืม มีแค่แปรสภาพกับเก็บรักษาสินะ ที่เราจะสามารถปลดล็อกพร้อมกันได้ในตอนนี้"
ชีฟนั่งคิดหนัก
"จะอันไหนก็ดูจะมีประโยชน์ทั้งนั้นแหะ"
เมื่อคิดไม่ออกชีฟก็หันไปเรียกสาวน้อยที่นั่งเล่นคอมพิวเตอร์ตัวใหม่สีชมพูอยู่กลางบ้าน
"อีฟ มานี่หน่อยเร็ว"
อีฟเดินมาหาพี่ชายด้วยใบหน้าที่ร่าเริง เพราะเธอนั้นติดพี่ชายมาก ทำให้เธอมีความสุขทุกครั้งที่พี่ชายเรียกหา
"มีอาราย"
"เห็นรูปเทา ๆ ที่มีกรอบสีทองพวกนี้มั้ย อยากได้อันไหน"
อีฟนั้นยังอ่านหนังสือไม่ออก เมื่อเธอเห็นรูปดอกไม้จึงจิ้มใส่ทันที
ชีฟก็ไม่รอช้าจิ้มสัมทับลงไปเพื่อดำเนินการปลดล็อกสกิล ก่อนจะหันไปพูดหยอกล้อกับน้องสาว
"ไปไป หมดประโยชน์ละ"
"พี่ชายใจร้าย"
อีฟเอามือเล็ก ๆ ตีแปะลงบนแก้มของพี่ชาย แต่เธอก็ยังคงนั่งอยู่ข้างโซฟาเช่นเดิมเพื่อดูว่าพี่ชายจะทำอะไร
สกิลที่อีฟเลือกคือเมล็ดพันธุ์ เมื่อปลดล็อกแล้วชีฟก็จิ้มเข้าไปอีกครั้งเพื่อดูวิธีใช้งาน แต่เมื่อจิ้มเข้าไปหน้าจอที่ปรากฏขึ้นกลับไม่ได้อธิบายเพียงแค่วิธีใช้งานไว้อย่างเดียว แต่ยังมีไอคอนที่มีรูปพืชพรรณต่าง ๆ มากมายแสดงขึ้นมาอีกด้วย โดยไอคอนที่ไม่เป็นสีเทา ตอนนี้มีเพียงไอคอนที่เป็นกรอบสีขาวและเขียวเท่านั้น
ชีฟอ่านวิธีใช้งานที่บอกว่าแค่นึกถึงเมล็ดพันธุ์ที่ต้องการเมล็ดนั้นก็จะปรากฏขึ้นมาตรงหน้า และเมื่อรู้วิธีแล้ว เขาก็ไล่ดูเหล่าไอคอนเมล็ดพันธุ์ทั้งหลาย ก่อนที่สายตาจะไปเตะเข้ากับรูปรูปหนึ่งที่มีกรอบสีม่วง
"มักกะลีผล"
เหมือนความคิดของชีฟจะสูญหายไปชั่วคราว เจ้าตัวลองจิ้มใส่ทันทีเพื่อดูว่าค่าประสบการณ์ที่เหลืออยู่ตอนนี้จะพอปลดล็อกเมล็ดพันธุ์นี้ได้หรือเปล่า
แต่ผลที่ได้คือข้อความสีแดงที่บอกว่าเงื่อนไขไม่เพียงพอ โดยปกติแล้วหากค่าประสบการณ์ไม่เพียงพอ ข้อความจะขึ้นว่า ค่าประสบการณ์ไม่เพียงพอ แต่นี่กลับขึ้นเป็นอีกแบบ ชีฟลองหาปุ่มแสดงเงื่อนไขการปลดล็อก ซึ่งก็เจอปุ่มนั้นอยู่บนสุดของเมนูในหน้านี้
วิธีปลดล็อกพืชพรรณเหล่านี้คือ ต้องมีระดับสกิลต่าง ๆ ถึงระดับที่กำหนด
"คล้ายกับการปลดล็อกสกิลเสริมสินะ"
สกิลเสริม เป็นสกิลกรอบสีแดง สกิลพวกนี้นอกจากจะใช้ค่าประสบการณ์แล้ว ยังจำเป็นต้องทำให้สกิลอื่นที่ระบุถึงระดับที่กำหนดอีกด้วย โดยแต่ละสกิลจะมีเลขตามอยู่ด้านหลัง หากเลขยิ่งสูงเท่าไหร่ ยิ่งใช้ได้ชำนาญและมีประสิทธิภาพมากเท่านั้น อย่างสกิลขยายขอบเขตนอกจากจะใช้ค่าประสบการณ์แล้ว ยังมีข้อกำหนดด้วยว่าสกิลเร่งโตจะต้องมีความชำนาญในระดับยี่สิบขึ้นไป ถึงจะปลดล็อกขยายขอบเขตได้
กลางค่ำคืน แม้อีฟจะหลับไม่อยู่เชียร์พี่ชายแล้ว แต่ชีฟก็ยังคงพยายามที่จะฝึกฝนเพิ่มระดับสกิลให้ตรงตามความต้องการของต้นมักกะลีผล โดยถ้าจะปลูกมักกะลีผลได้นั้นเขาจะต้องมีสกิลเพิ่มพูนสารอาหารอยู่ในระดับสามสิบและเร่งโตสี่สิบ การเพิ่มระดับนั้นคือการต้องใช้งานสกิลนั้นบ่อย ๆ ซึ่งจากช่วงเย็นจนถึงเที่ยงคืน เขาพึ่งจะทำให้สกิลเพิ่มพูนสารอาหารถึงระดับที่ต้องการได้เพียงสกิลเดียว ส่วนเร่งโตตอนนี้อยู่ที่ระดับสามสิบเท่านั้น ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ ความยากในการพัฒนาก็จะมากขึ้นตามไปด้วย
แต่ด้วยแรงฮึดที่เกิดจากความพลุ่งพล่านของฮอโมน ก็ทำให้ชีฟยังคงฝึกฝนต่อไปโดยการเที่ยวไปเร่งโตต้นไม้บ้างต้นหญ้าบ้าง เสกเมล็ดพันธุ์ออกมาเร่งโตเองบ้าง จนในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านที่ตื่นเช้าต่างพากันมองมายังทุ่งนาที่แสนแปลกประหลาด เพราะในทุ่งนาแห่งนี้นั้นนอกจากจะมีหญ้าขึ้นรกรุงรังแล้ว ยังมีพืชหน้าตาแปลก ๆ งอกขึ้นมาอีกมากมาย ที่กลางทุ่งนานั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังจ้องมองเมล็ดพันธุ์รูปร่างคล้ายคนในมือด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขานั้นดูซีดเซียวราวกับคนที่โดนบังคับใช้แรงงานมาอย่างหนัก
ชีฟหย่อนเมล็ดลงไปในหลุมเล็ก ๆ ก่อนจะใช้พลังเฮือกสุดท้ายในการทำให้เจ้าเมล็ดพันธุ์นี้เจริญงอกงามขึ้นมา เมื่อใช้งานสกิลเร่งโต เจ้าเมล็ดน้อยก็ค่อย ๆ งอกใบสีเขียวออกมาจากเมล็ด ก่อนจะค่อย ๆ เติบโตกลายเป็นต้นไม้ต้นเล็ก แล้วขยายใหญ่ขึ้นอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นต้นไม้สูงใหญ่ที่พร้อมผลิดอกออกผล
ตื๊ด ตื๊ด การเติบโตของต้นมักกะลีผลหยุดลง พร้อมกับมีข้อความแจ้งเตือนสีแดงปรากฏขึ้นมาตรงหน้า
[ไม่สามารถออกผลได้ เนื่องจากวัตถุดิบไม่เพียงพอ]
ความหวังความฝันสูญสลายไปในพริบตา เพราะตอนนี้เขาไม่เหลือแรงจะทำอย่างอื่นได้อีกแล้ว และวัตถุดิบที่มันต้องการก็คือพลังชีวิตของสปีชี่ส์ใกล้เคียง เขาจะไปหาที่ไหนยังไงยังไม่รู้เลย
การใช้สกิลอย่างหักโหมทำให้ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าจนเกิดขีดจำกัด และได้รับบาดเจ็บจากการใช้พลังที่เกินตัว
"อัก"
ชีฟกระอักเลือดสีแดงสดออกมาจากปาก ก่อนจะสลบไปตรงหน้าต้นไม้ใหญ่ที่ตนปลูกขึ้น
"เอื๊อะ"


ครูสาวใจเต้นตึกตักทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอเป็นคนเรียกอีกฝ่ายมาเอง ความรู้สึกหวงแหนกับความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นตีกันมั่วไปหมด แต่อยู่ดีดีก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจ เธอจะเก็บรักษามันไปทำไม ในเมื่อเจ้าคนคนนั้น ยังไม่คิดที่จะรักษาหัวใจของเธอเอาไว้เลย
ครูสาวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปที่หน้ากระจก เธอก้มมองดูช่วงล่างของตนเองที่เหลือแต่กางเกงในสีฟ้า ขาของเธอนั้นเล็กเรียวดูสวยงาม ผิวพรรณของเธอก็ขาวเนียนนุ่มน่าสัมผัส และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาผมยาว ๆ สีน้ำตาลที่ม้วนเป็นปมอยู่บนหัวก็ทำให้เธอมีเสน่ห์ไม่น้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลภายใต้แว่นกลม ๆ ก็ดูซุกซน ใบหน้ารูปไข่และผิวขาวอมชมพูนั้นดูงดงามตามประสาลูกคุณหนู และสิ่งสุดท้ายที่เด็กหนุ่มไม่มีวันปฏิเสธเธอแน่นอนก็คงจะเป็นหน้าอกหน้าใจที่อีกฝ่ายนั้นจ้องมองอยู่ทุกวัน
ป๊อก ๆ ครูสาวสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู
"ครูครับ ผมมาเอาเครื่องเกม"
ครูน้ำตาลมองท่อนล่างของตัวเองแล้วเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน
"เข้ามาสิ ประตูไม่ได้ล็อก"
แกร๊ก ชีฟเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ห้องของครูน้ำตาลนั้นเป็นห้องโทนสีชมพู และมีตู้หนังสือการ์ตูน นิยาย และตู้เก็บของต่าง ๆ วางอยู่รอบห้อง ส่วนตรงกลางห้องนั้นก็เป็นฟูกนอนขนาดใหญ่ ซึ่งดู ๆ แล้วคล้ายกับห้องของคนญี่ปุ่นเลย ชีฟเลื่อนสายตาไปหยุดที่โต๊ะทำงานใกล้กับหน้าต่างของห้อง
"เอ่อ ครูครับ เครื่องเกม"
ครูน้ำตาลไม่หันกลับมามองชีฟเลยสักนิด แต่กลับบอกให้อีกฝ่ายทำอย่างอื่น
"ปิดประตูด้วย"
ชีฟรีบปิดประตูให้ทันที
ครูน้ำตาลใช้แรงแค้นและความอยากรู้อยากเห็นในการเสริมความกล้า จากนั้นเธอก็ลุกจากโต๊ะทำงาน
พรวด ชีฟที่เห็นท่อนล่างที่ไร้ซึ่งการปกปิดก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะล้มไปกับพื้น และเมื่อครูสาวเดินเข้ามาใกล้ ชีฟก็ดันตัวเองถอยหลังไปจนสุดกำแพง
"เอ่อ คะ คะ ครูครับ"
ครูน้ำตาลเห็นเด็กหนุ่มขี้ตกใจก็ขยับยิ้มที่มุมมาก ก่อนจะย่อตัวลงแล้วก้มคลานสี่ขาไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้า
ชีฟกลืนน้ำลายอึกแล้วอึกเล่า เมื่อท่าก้มนี้ทำให้คอเสื้อมันห้อยลงมา จนเห็นได้ชัดว่าข้างในเสื้อยืดสีขาวนั้นไร้ซึ่งการปกปิด
ครูน้ำตาลคลานมาพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนเจ้าเล่ห์ และเมื่อเธอคลานมาจนใบหน้าเกือบจะแนบชิดกับใบหน้าของเด็กหนุ่ม เธอก็ชะโงกหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
"ครูเห็นนะ ว่าเธอชอบแอบมองหน้าอกครูบ่อย ๆ"
"ขะ ขอโทษครับ"
ชีฟรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ร่างกายอันแข็งแกร่งสั่นไปทั้งตัว เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาจนเต็มใบหน้า
ครูสาวที่เห็นอีกฝ่ายยังนิ่งอยู่ก็กระซิบต่อ
"อาหารถ้ามองอย่างเดียวมันไม่อิ่มหลอกนะ"
พูดจบก็งับลงบนใบหูสีแดงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าอันตื่นตกใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า
ชีฟสะดุ้งสุดตัวตั้งแต่โดนงับหู เขาหันหน้ากลับมามองจ้องสบตากับอีกฝ่าย ใบหน้าของทั้งสองนั้นอยู่ใกล้กันนิดเดียวใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน
ครูสาวที่ตอนนี้สติดีกว่าหายใจเข้าออกอย่างเชื่องช้า หน้าอกภายใต้เสื้อยืดก็ขยับขึ้นลงอย่างแผ่วเบา ส่วนชีฟที่อยู่ดีดีก็โดนรุกก็ทั้งหายใจแรงและติดขัด มือสองข้างกำขอบฟูกนอกของครูเอาไว้แน่น
สองสายตาจ้องสบประสานกันอย่างเริ่มรู้ใจ สายตาของทั้งคู่ตอนนี้ล้วนมีความต้องการที่เหมือนกัน แต่ด้วยความไม่แน่ใจของสายตาคู่หนึ่ง เขาจึงได้เอาแต่มอง ชีฟจ้องริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่ม มันเป็นริมฝีปากที่งดงามอย่างมาก
ครูสาวที่เห็นสายตาจ้องแต่ริมฝีปากของเธอ ก็ยืนหน้าเข้าไปใกล้เพื่อให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสความอบอุ่นนั้น ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบเข้าหากันอย่างแผ่วเบา ชีฟหลับตาลงช้า ๆ เพื่อลิ้มรสความอบอุ่นที่ไม่เคยรู้จัก ครูน้ำตาลเองก็เช่นกัน เธอที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อน สัมผัสแรกนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก
ครูน้ำตาลสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับไร้เล็มริมฝีปากของเธออย่างช้า ๆ ริมฝีปากล่างของเธอถูกงับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติอันหอมหวาน ชายหนุ่มก็เริ่มที่จะหยุดตัวเองไว้ไม่อยู่ ลิ้นนุ่ม ๆ เริ่มเกี่ยวพันเข้าหากัน
ครูน้ำตาลต้องเป็นฝ่ายหลับตาแล้วลิ้มรสสัมผัสครั้งนี้บ้าง
'ทั้งหวานทั้งอุ่น นี่เหรอจูบ'
ความพอใจทำให้ครูน้ำตาลค่อย ๆ ถอยกลับมา แต่ไม่ใช่ความพอใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า ที่มันไม่มีสิ้นสุด
ชีฟขยับตามไปทีละนิด โดยไม่ยอมปล่อยริมฝีปากอันแสนหอมหวานนี้ไปง่าย ๆ
เมื่อครูน้ำตาลถอยไปเรื่อย ๆ ชีฟก็ใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดแผ่นหลังเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายถอยได้อีก
ครูน้ำตาลตกใจเล็กน้อยที่โดนรั้งเอาไว้ เธอออกแรงดันหน้าอกอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าริมฝีปากของเธอจะเป็นอิสระได้เลย
'เด็กคนนี้ นี่เหรอความต้องการของผู้ชาย'
ตอนนี้ทั้งสองนั่งกอดจูบกันอยู่บนฟูกนอน ชีฟยังคงลิ้มรสความหอมหวานไม่ยอมปล่อย เขาบดขยี้ริมฝีปากและออกแรงดันไปเรื่อย ๆ จนอีกฝ่ายเอนหงายหลังแล้วล้มตัวลงไปบนฟูกนอน ซึ่งชีฟก็เผลอล้มตามลงไปคร่อมอยู่บนตัวของครูพอดี
ริมฝีปากที่หลุดออกจากกันทำให้ชีฟได้สติ และจ้องมองหน้าครูสาวที่หน้าแดงก่ำ
ชีฟจ้องหน้าแดงแดงและมือสองข้างที่ดันหน้าอกของเขาเอาไว้เหมือนไม่เต็มใจ
"เอ่อ ขอโทษ คือผม"
ครูสาวมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่เผลอดันอีกฝ่ายไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ เธอนั้นเป็นคนที่รักงวนสงวนตัวเอามาก ๆ มือทั้งสองข้างจึงขยับไปโดยอัตโนมัติ แต่ตอนนี้ความรู้สึกดีจากการจูบเมื่อครู่นี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกอยากที่จะให้อีกฝ่ายกระทำมากกว่านี้ เธอจึงขยับมือทั้งสองข้างไปโอบกอดรอบคออีกฝ่ายไว้อย่างแผ่วเบา พร้อมกับขาสองข้างที่หนีบเอวอันแข็งแกร่งไว้อย่างหลวม ๆ
"คืออะไร ไม่ต่อละ"
ชีฟที่เห็นท่าทีอีกฝ่ายเปลี่ยนไปก็จ้องมองดูลำคอที่ขาวผิดผ่อง ก่อนจะก้มลงไปงับที่ผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา
ครูน้ำตาลกระตุกกอดชีฟไว้แน่นขึ้น เมื่อสัมผัสนั้นทำเอาเธอเสียวไปทั้งตัว ทุกสัมผัสสร้างแรงกระเพื่อมแห่งความเสียวซ่านออกมาอย่างต่อเนื่อง มือที่ซุกซนก็เริ่มหาทางปลดเปลื้องเสื้อผ้าน้อยชิ้นออกไป
เมื่อทั้งสองไร้ซึ่งอาภรณ์ ชีฟก็หยุดทุกการกระทำแล้วจ้องมองร่างกายอันสวยงาม มันสวยมากจนเขาไม่สามารถที่จะละสายตาไปจากมันได้
ครูน้ำตาลหน้าแดงก่ำจนคล้ายลูกตำลึงยามเมื่อโดนจ้องมองร่างกายที่ไร้ซึ่งสิ่งใดปกปิด เธอเบือนหน้าหนีด้วยความอาย แล้วใช้การข่มขู่เพื่อกลบเกลื่อน
"หยุดจ้องได้แล้ว มันอาย ถ้าไม่ต่อเดี๋ยวให้ออกจากห้องนะ"
คำขู่ที่เหมือนกับคำท้าทาย เมื่ออีกฝ่ายต้องการ ชีฟก็ไม่ลังเลที่จะดำเนินตามบทสุดท้ายที่ได้รับ
ร่างทั้งสองร่างขยับเข้าหากันอย่างแนบชิด ความอบอุ่นสอดแทรกเข้ามาในร่างกาย ก็ทำให้ครูสาวไม่สามารถสะกดกั้นเสียงร้องเอาไว้ได้ ฟูกนอนขนาดใหญ่ขยับสั่นไหวจนไปกระแทกกับตู้หนังสือ จากฟูกนอนที่ถูกจัดไว้อย่างดี ผ้าปูผืนใหญ่ที่เรียบเนียนไร้รอยยับ บัดนี้มันกลับยับยู่ยี่จนไม่เหลือเค้าเดิม แรงสั่นสะเทือนที่เพิ่มขึ้นก็เริ่มทำให้ห้องทั้งห้องสั่นไหวตามไปด้วย ตู้หนังสือตู้เสื้อผ้าสั่นระริกอย่างหยุดไม่ได้ ราวกับแผ่นดินไหวที่สั่นสะเทือนจนมิอาจควบคุม


รถเบนซ์สีขาวโดนรถเก๋งชนเข้าเต็มแรง ประตูฝั่งซ้ายบุบจนเห็นได้ชัด โชคดีจุดที่โดนชนนั้นไม่ใช่ฝั่งคนขับ ทำให้ชีฟไม่ได้เป็นอะไรมากนัก กลางสี่แยกไฟแดงตอนนี้ไม่มีรถคันอื่นอยู่เลย เนื่องจากเป็นถนนเส้นเก่าที่ไม่ค่อยมีรถสัญจร
ชีฟจ้องมองรถเก๋งที่ค่อย ๆ ถอยออกไป ผู้ชายในรถเก๋งสองคนจ้องหน้าเขาเขม่น ก่อนที่คนขับจะเปิดกระจกแล้วตะโกนออกมา
"ถ้าไม่อยากตายก็เซ็นเอกสารซะ"
พูดจบรถเก๋งก็หักเลี้ยวไปทางตัวเมืองแล้วขับหนีไป ชายสองคนบนรถชีฟคุ้นหน้าเป็นอย่างดี เพราะคือคนที่มากับเจ้าหน้าที่หญิงที่ชื่อสิริน
ชีฟขับรถตัวเองไปจอดข้างทางเพื่อดูรอยชน รถเบนซ์คันนี้เป็นของครูน้ำตาล ซึ่งราคาของมันแพงมาก เมื่อตรวจสอบร่องรอยการชนเสร็จ เขาก็แจ้งให้ครูน้ำตาลกับพ่อแม่ทราบ ซึ่งพอได้ยินเสียงครูน้ำตาลแล้วเขาก็ดีใจมาก เพราะครูน้ำตาลไม่ถามถึงรถเลยแต่เอาแต่ถามถึงอาการบาดเจ็บของเขา
เมื่อรถยังขับได้ พ่อแม่ของครูน้ำตาลก็บอกให้เอารถไปไว้ที่ศูนย์ซ่อมในตัวเมือง ส่วนชีฟนั้นก็ซื้อรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งมาขับแทน เพราะเขานั้นไม่มีใบขับขี่รถยนต์ ที่ขับรถเบนซ์ออกมาในตอนแรกนั้น ก็เพราะชีฟไม่ได้ซื้อรถเอาไว้ เลยต้องยืมรถของครูน้ำตาล ซึ่งเสี่ยงต่อการถูกตำรวจตรวจจับเป็นอย่างมาก เมื่อไหน ๆ ก็ต้องเปลี่ยนรถแล้ว ชีฟจึงซื้อบิ๊กไบค์มาแทน
ชีฟขับบิ๊กไบค์ไปซื้อของจนเสร็จเรียบร้อยแล้วรีบกลับบ้าน กล่องจดหมายหน้าบ้านนั้นมีจดหมายซองหนึ่งอยู่ด้านใน เมื่อชีฟล้วงออกมาอ่านก็พบว่ามันคือเอกสารเซ็นยินยอมการโยกย้ายสกิลที่คนพวกนั้นเอามาฝากไว้
เมื่อเห็นจดหมาย ชีฟก็รีบเข้าไปในบ้านแล้วเรียกหาทุกคน ซึ่งก็พบว่าทุกคนยังอยู่ดีและไม่มีใครเป็นอะไร
ยามค่ำชีฟนอนกอดครูสาวพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง สกิลของเขานั้นแม้จะเป็นแค่การปลูกต้นไม้ แต่ต้นไม้ที่เขาปลูกบางอย่างก็สามารถทำเงินให้เขาได้ ตอนนี้ชีฟมีครูน้ำตาลเป็นคนรัก ครูสาวนั้นเป็นลูกคุณหนู ซึ่งแน่นอนว่าใช้เงินมาก และถึงแม้พื้นฐานของครูน้ำตาลนั้นจะร่ำรวยอยู่แล้ว แต่เขาจะไม่มีวันเป็นผู้ชายสายแมงดาที่เกาะผู้หญิงกินแน่ ๆ แต่จะทำยังไงนี่สิ อีกฝ่ายมีสกิลสายต่อสู้แบบเต็มรูปแบบ ส่วนเขานั้นมีแค่สกิลปลูกพืชปลูกผัก จะสู้ยังไงถึงจะชนะ และจากการตรวจสอบในอินเทอร์เน็ตของเขา เจ้าหน้าที่หญิงและตำรวจที่มาในวันก่อนก็เป็นตัวจริงเสียด้วย การที่สามารถบงการพนักงานข้าราชการของรัฐได้แบบนี้อีกฝ่ายต้องมีเส้นสายที่ไม่ธรรมดา เขาจะทำยังไง
ครูน้ำตาลเงยมองเด็กหนุ่มเจ้าของอ้อมกอดอย่างสงสัย ปกติหากนอนกอดกันแบบนี้ ไม่เกินห้านาทีเธอจะโดนรบเร้าแล้วเริ่มมีเพศสัมพันธ์กัน แต่วันนี้อีกฝ่ายกับกอดเธอไว้เฉย ๆ
"ชีฟ เป็นอะไร ไม่เห็นหื่นเหมือนทุกวันเลย ฮึ"
ครูสาวเอื้อมมือไปหยิกแก้มหนุ่มหื่นเล่น เพราะตั้งแต่มีสัมพันธ์กันครั้งแรก อีกฝ่ายมักจะขอมีอะไรกับเธออย่างน้อย ๆ ก็วันละสองรอบ
ชีฟที่กำลังเหม่อลอยเหลือบตาลงมามองหน้าครูสาว เขารู้สึกผิดที่ทำรถอีกฝ่ายพัง เพราะค่าซ่อมรถหรูนั้นแพงมาก ถึงแม้ตัวครูน้ำตาลกับพ่อแม่ของครูจะไม่ได้ว่าอะไรเขา แต่เขาก็รู้สึกผิดอยู่ดี
"เปล่า ไม่มีอะไร แล้วทำไมต้องบอกว่าผมหื่นด้วยเนี่ย"
"แหม เอาวันละสองรอบเช้าค่ำ ไม่ให้เรียกหื่นแล้วเรียกอะไรหึ"
ครูสาวดึงแก้มนุ่ม ๆ ของอีกฝ่ายเล่นอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะถามต่อ
"เป็นเรื่องของคนพวกนั้นหรือเปล่า"
ชีฟตอบเสียงเบา
"ก็...อืม"
"ร้องเรียนไปที่องค์กรยุติธรรมแห่งโลกสิ"
"นานอยู่นะ กว่าพวกนั้นจะลงมาจัดการให้"
ฟังจบครูสาวก็ทำท่านึก เพราะเธอเคยเห็นคดีที่คนไทยไม่ได้รับความยุติธรรมจนต้องร้องเรียนองค์กรยุติธรรมแห่งโลก ซึ่งส่วนมากกว่าจะรับเรื่องแล้วมาดำเนินการ อย่างช้าสุดก็เกือบเดือน
"งั้นก็ร้องเรียนไว้ก่อนเลย แล้วที่เหลือเราก็หลบอยู่แต่ในบ้านก็ได้ เธอสร้างป้อมปราการที่ดีได้อยู่แล้ว พี่เชื่อแบบนั้น"
คำแนะนำของครูสาวทำให้ชีฟยิ้มออก และเขาก็นึกถึงคำคำหนึ่งขึ้นมาได้ 'ซื้อเวลา'
เมื่อเห็นแฟนหนุ่มยิ้มครูสาวก็ยิ้มด้วยเช่นกัน แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายขึ้นมาคร่อมบนร่างเธอ
"แนะ สบายใจก็จะเอาเลยนะ"
ชีฟไม่ตอบแต่กลับก้มหน้าลงมาจูบลงที่คอของเธอแทน แน่นอนว่าครูสาวก็ไม่ได้อยากจะขัดขืนอะไรอยู่แล้ว เมื่ออีกฝ่ายรุก เธอก็พร้อมที่จะรับและสุขสมไปกับมัน
เช้าวันรุ่งขึ้นชีฟหอมแก้มครูสาวที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วหาเสื้อผ้าใส่
ครูสาวจ้องมองชีฟที่กำลังใส่เสื้อผ้าด้วยสายตาอันอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยถาม
"วันนี้รีบจังนะ"
"ใช่ พอดีผมมีแผนนิดหน่อย"
"มานี่"
ครูสาวดึงชีพที่พึ่งแต่งตัวเสร็จให้นั่งลงบนเตียง ก่อนจะขยับเข้าไปสวมกอดจากด้านหลังอย่างแนบชิด
"ดูแลตัวเองดีดีนะชีฟ ห้ามทิ้งพี่ไปเด็ดขาด"
"ครับ"
สิบโมงเช้าชีฟขอให้พ่อของครูน้ำตาลพาขับรถมินิแวนสีฟ้าสุดหรูเข้าไปในตัวเมือง เพื่อซื้อข้าวของที่จำเป็นสำหรับการหลบซ่อนอยู่ในบ้านเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน
แต่เหมือนการซื้อของในวันนี้จะไม่ราบรื่นเท่าไหร่นักเมื่อหลังจากที่พวกเขาซื้อของเสร็จและกำลังจะกลับ ก็มีรถตู้สีดำสองคันขับตามพวกเขา
ชีฟที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายหันไปมองด้านหลัง
"คุณพ่อครับ สองคันนั้นตามเรามาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วใช่มั้ย"
คุณพ่อเหลือบมองกระจกหลังแล้วตอบ
"น่าจะใช่ลูก เอาไงดี"
"มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ"
ชีฟนิ่งคิด ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ตอนนี้พวกเขายังอยู่ในตัวเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยรถมากมาย พวกมันเลยยังไม่กล้าทำอะไร แต่ถ้าออกนอกตัวเมืองเมื่อไหร่เป็นเรื่องแน่
ชีฟกวาดสายตามองในขณะที่รถก็วิ่งไปเรื่อย ๆ และเมื่อสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับตึกร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จ เขาก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ตัวตึกมีสองชั้นและมีขนาดพอพอกับห้างสรรพสินค้าขนาดเล็ก เหมาะกับแผนการที่เขาคิดไว้เป็นอย่างมาก
"คุณพ่อครับ รีบเหยียบให้มิดไปที่ตึกร้างนั่นเลย พวกเราจะได้มีเวลาเตรียมตัว"
คุณพ่อไม่รอช้ารีบเร่งความเร็วแล้วหาทางไปยังตึกร้างที่ชีฟบอก ไม่นานพวกเขาก็มาถึงตึกโทรม ๆ สองชั้นที่ล้อมรอบด้วยต้นหญ้าสูงใหญ่ พื้นที่ตรงนี้ห่างจากถนนและเขตตัวเมืองเล็กน้อย และยังเต็มไปด้วยบ้านร้างกับตึกร้างอีกหลายหลังที่มีหญ้าขึ้นอยู่เต็มไปหมด พวกเขาเอารถจอดที่ด้านข้างตึก ก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในและขึ้นไปบนชั้นสอง
ชีฟพาคุณพ่อนั่งลงตรงขอบหน้าต่างที่หันหน้าไปทางถนนที่พวกเขาเข้ามา
"คุณพ่อนั่งตรงนี้นะครับ เดี๋ยวขอจัดการอะไรหน่อย"
ชีฟหว่านเมล็ดไปรอบ ๆ ตึกที่กินพื้นที่ถึงสองไร่อย่างรวดเร็ว เมล็ดพันธุ์เหล่านี้คือตีนตุ๊กแกที่นิยมปลูกติดกับผนังบ้านผสมกับเถาวัลย์น้ำ ซึ่งเป็นเถาวัลย์ที่มีความเหนียวแน่นที่สุด เมื่อเร่งโต พวกมันก็เจริญงอกงามขึ้นมาและเลื้อยพันขึ้นมาบนตัวตึกจนปกคลุมตึกทั้งตึกไว้อย่างมิดชิด นอกจากนั้นชีฟยังปลูกพืชมีพิษอีกหลายชนิดขึ้นมาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับต่อสู้
ทางด้านรถตู้สีดำสองคันที่ขับตามเข้ามา ที่จริงแล้วยังมีรถเบนซ์สีดำอีกคันตามมาด้วย ในรถเบนซ์คนขับหันไปมองสามพ่อแม่ลูกที่นั่งมาด้านหลัง
"เจ้านายครับ ตึกนั้น"
คนขับชี้ไปที่ตึกที่มีพืชไม้เลื้อยขึ้นอยู่เต็มไปหมด ก่อนจะพากันขับไปจอดที่หน้าตึก
เด็กสาวผมยาวอายุสิบเจ็ดหน้าตาน่ารักตะโกนบอกพ่อที่พึ่งจะเดินลงรถไป
"คุณพ่อคะ เอาสกิลมาให้ได้เร็ว ๆ นะ อีกสองวันการประเมินรับเหรียญก็จะปิดแล้ว หนูไม่อยากเข้าเรียนทีหลังเพื่อน"
ผู้เป็นพ่อหันมาลูบหัวลูกสาว
"ได้ลูก ลูกพ่อต้องเป็นสาวน้อยที่ใช้สกิลได้เก่งที่สุด"
สองพ่อลูกส่งยิ้มให้กันอย่างอบอุ่น วันนี้คือวันที่ 12 ตุลาคม เป็นวันที่มีการคัดเลือกผู้ที่ได้รับเหรียญในแต่ละปี ซึ่งการคัดเลือกจะดำเนินไปทั้งหมดห้าวัน นั่นก็คือวันที 10 ถึง 14 ตุลาคม


หลังจากไม่สามารถเปลี่ยนสแตรงเกอร์ให้กลายเป็นผลแห่งชีวิตได้ เขาก็รีบกลับมาบ้านเพื่อดูว่ามีสแตรงเกอร์โผล่มาที่บ้านเขาหรือไม่ แต่โชคดีที่บริเวณนี้มีสแตรงเกอร์ปรากฏมาเพียงตัวเดียว ถ้ามีมาอีกเขาคงสู้ไม่ไหว
พอถึงยามเที่ยงทั้งสองครอบครัวก็มานั่งรับประทานอาหารด้วยกันและเปิดทีวีดูข่าวสารตามปกติ
ในข่าวทีวีกำลังรายงานสถานการณ์เกี่ยวกับสแตรงเกอร์อยู่พอดี โดยเหล่านักวิเคราะห์ได้ออกมาให้ความเห็นว่า พวกมันน่าจะฉวยโอกาสที่กองทัพเทพส่วนใหญ่กำลังไปช่วยเหลือดาวเคราะห์ดวงอื่น ในการฝ่าเข้าประตูไปสู่แดนเทพและสังหารประชาชนชาวเทพให้มากที่สุด แต่นักรบสกิลของโลกรู้ตัวซะก่อน และเหล่าเทพผู้เฝ้าประตูก็ปิดประตูได้ทัน พวกมันจึงพลาดโอกาส ก่อนจะถูกนักรบสกิลไล่จัดการจนหมด
ชีฟดูทีวีที่กำลังฉายภาพนักดาบหญิงที่มีปีกสีขาวบินไปจัดการกับสแตรงเกอร์อย่างนึกอิจฉา เพราะนักดาบหญิงคนนั้นเพียงแค่ใช้โล่กระแทกใส่แล้วฟันฉับเดียว เจ้าสแตรงเกอร์ก็ขาดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ แม่ของชีฟและพ่อแม่ของครูน้ำตาลก็พากันขับรถเบนซ์ออกไปจับจ่ายซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง เพราะเมื่อการโจมตีพึ่งจะผ่านไป กว่าฝูงปีศาจจะมาบุกอีกครั้งอย่างน้อย ๆ ก็กินเวลาสองถึงสามวัน นั่นทำให้หลังวันปีศาจบุกจึงเป็นช่วงที่มนุษย์เรียนรู้แล้วว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการออกจากบ้านไปทำกิจกรรมต่าง ๆ
ชีฟเดินมาที่หน้าบ้าน เพื่อดูภูเขาสองลูกและตรวจความเรียบร้อยว่าแถวบ้านของเขานั้นยังมีพวกปีศาจเหลืออยู่อีกหรือไม่
วันนี้ครูน้ำตาลอยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวและกางเกงขายาวสีน้ำตาล ครูสาวกับอีฟนั่งเรียนนั่งสอนกันอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อนที่เดิม แต่วันนี้ครูน้ำตาลมีท่าทีแปลก ๆ เพราะขอบตาของครูนั้นมีรอยช้ำเหมือนผู้หญิงที่พึ่งจะร้องไห้มาอย่างหนัก แม้จะมีรอยช้ำจนเห็นได้ชัด แต่ตอนนี้ครูน้ำตาลก็สอนอีฟด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส นั่นทำให้ชีฟไม่คิดที่จะไถ่ถามแล้วหันหลังกลับเดินเข้าบ้านของตัวเอง
ชีฟนอนลงบนโซฟาตัวโปรดแล้วเปิดดูข้อมูลของต้นมักกะลีผล เพื่อหาสาเหตุว่าทำไมสแตรงเกอร์ถึงทำให้สาว ๆ ของเขากลายเป็นเศษไม้ไปได้ ซึ่งเมื่ออ่านจนหมดทุกบรรทัดชีฟก็ถึงกลับบางอ้อ
มักกะลีผลคือพืชที่ถูกออกแบบมาเพื่อบำเรอเหล่าบุรุษเทพโดยเฉพาะ พวกเธอนั้นไร้จิตวิญญาณและหัวใจ ในสมองของพวกเธอมีเพียงแค่ความต้องการที่จะรับใช้เท่านั้น โดยมักกะลีผลนั้นถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้ผลที่ออกมามีอายุสั้น เพื่อป้องกันเรื่องชู้สาวและจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการเลี้ยงดู ผลของมักกะลีผลจึงมีสภาพเป็นสาวสวยที่มีเนื้อหนังเหมือนสิ่งมีชีวิตอยู่ได้เพียงแค่เจ็ดชั่วโมง เมื่อครบเจ็ดชั่วโมงเนื้อหนังที่เนียนนุ่มก็จะกลายสภาพเป็นเนื้อไม้ที่ผุพังได้ง่ายแม้จะยังติดอยู่กับต้นก็ตาม นี่คือเหตุผลที่ชีฟไปเจอมักกะลีผลในสภาพกลายเป็นเศษไม้นั่นเอง เมื่อเข้าใจเหตุผลและศึกษาข้อมูลของมักกะลีผลจนเข้าใจแล้ว ชีฟก็เปิดดูเมนูสกิลอื่น ๆ ต่อ
หลังจากชนะเจ้าสแตรงเกอร์มาได้ ค่าประสบการณ์ของชีฟก็เพิ่มขึ้นมาในระดับหนึ่งและทำให้เขาสามารถปลดล็อกสกิลทองเก็บรักษาได้
เมื่อปลดล็อกแล้วชีฟก็ลองกดดูอีกครั้ง ก่อนจะพบว่ามันมีหน้าต่างช่องเก็บของเหมือนในเกมแสดงขึ้นมา ซึ่งช่องสี่เหลี่ยมแต่ละช่องนั้นตอนนี้ยังคงว่างเปล่าอยู่ ชีฟอ่านคำอธิบายที่อยู่ล่างสุด
"ช่องเก็บของ สามารถเก็บรักษาทุกอย่างให้คงสภาพไม่เน่าเสีย โดยของที่เก็บได้นั้นจะต้องเป็นของที่สร้างด้วยสกิลของเจ้าของช่องเก็บเท่านั้น และสิ่งของเหล่านั้นจะต้องอยู่ห่างจากเจ้าของไม่เกินหนึ่งกิโลเมตร อืม"
อ่านแล้วชีฟก็ขมวดคิ้วนึกคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นไอคอนสี่เหลี่ยมทางด้านขวาสุดที่อยู่แยกกับไอคอนของช่องเก็บของ โดยแต่ละไอคอนนั้นมีรูปใบแห่งการรักษาและจำนวนระบุอยู่ด้วย ไอคอนรูปใบแห่งการรักษานั้นมีทั้งหมดหกสิบรูป ซึ่งตรงกับจำนวนใบแห่งการรักษาที่เขาปลูกไว้รอบบ้านพอดี
ชีฟลุกจากโซฟาเดินออกมานอกบ้าน แล้วเดินเข้ามาใกล้ต้นใบแห่งการรักษาที่ปลูกเอาไว้ ในหน้าจอเมนูบนรูปไอคอนใบแห่งการรักษาแต่ละรูป ที่มุมซ้ายล่างจะมีตัวเลขติดอยู่ ซึ่งตัวเลขนี้คือระยะห่างของเขากับต้นแห่งการรักษาแต่ละต้นนั่นเอง ชีฟลองลากไอคอนรูปต้นแห่งการรักษาไปใส่ในไอคอนสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่าในโซนช่องเก็บของ ก่อนจะมีรูปต้นแห่งการรักษารูปใหญ่ปรากฏขึ้นมาและมีข้อความแสดงว่า 'เลือกส่วนที่ต้องการเก็บเกี่ยว'
"สะดวกแฮะ"
ชีฟมองภาพโฮโลแกรมตรงหน้าอย่างนึกชอบใจ ก่อนจะแตะที่ใบใบหนึ่ง เขาก็พบว่าบนต้นใบแห่งการรักษานั้นมีใบหนึ่งมันหายไป และในช่องเก็บของก็มีไอคอนรูปใบแห่งการรักษาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรูป นอกจากรูปต้นไม้แล้ว ที่ข้างใต้รูปยังมีข้อความว่าเก็บทั้งหมดอยู่ด้วย ชีฟลองกดดู ก็พบว่าต้นใบแห่งการรักษาทั้งต้นหายไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่ราก ก่อนจะไปปรากฏในช่องเก็บของ ซึ่งมันมีทั้งใบทั้งลำต้นทั้งรากปรากฏขึ้นมาเต็มไปหมด แถมใบไหนที่มีขนาดและอายุใกล้เคียงกัน มันยังเอามารวมกันให้ด้วยแล้วแสดงตัวเลขจำนวนขึ้นมาที่มุมขวาล่างแทน
"ทำไมไม่อัพแต่แรกหว่า โคตรสะดวกเลย เอ่อ แล้วเรียกออกมาละ"
ชีฟลองจิ้มใส่ใบแห่งการรักษาที่เก็บไว้ แต่กลับมีแต่ข้อมูลรายละเอียดแสดงขึ้นมา
"อ้าว จะเรียกยังไงเนี่ย"
ชีฟหาอ่านวิธีการเรียกของจากช่องเก็บรักษา ก่อนจะพบประโยคคำว่า 'ให้นึกถึงสิ่งของที่อยากได้' ชีฟเงยหน้าและนึกคิด
'ใบแห่งการรักษาสี่ใบ'
ใบไม้สี่ใบปรากฏออกมาลอยอยู่ตรงหน้าชีฟทันที มันลอยอยู่แค่สามวินาที ก่อนจะร่วงลงพื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก
"อ้อ เจ๋งเลยแบบนี้"
เมื่อศึกษาสกิลทองอันใหม่จนพอใจ ชีฟก็เดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟา ก่อนจะศึกษาสกิลกรอบสีอื่น ๆ ไว้ด้วย
หลังจากศึกษาได้สักพัก ชีฟก็รู้สึกเบื่อ และเดินไปที่หน้าจอทีวีเพื่อเปิดเครื่องเกมที่เรียกว่าพีเอสขึ้นมาเล่น
ชีฟเปิดเกมเก่าเกมหนึ่งที่มีชื่อว่าเอลเดนริงขึ้นมา เกมนี้เหล่าผู้เล่นขนานนามว่าให้เป็นเกมระดับตำนาน ที่ไม่ว่าจะกลับมาเล่นกี่ครั้งก็ไม่เบื่อเลย
เมื่อชีฟเล่นเกมไปได้สักพัก ก็มีเสียงใสแจ๋วเสียงหนึ่งตะโกนใส่หูจนชีฟสะดุ้งโหยง
"ขอเล่นหน่อย!"
ชีฟหันขวับกลับไปถลึงตามองด้านหลังที่ยัยน้องสาวตัวดีพึ่งจะโผล่มา ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองแล้ว ซึ่งเป็นช่วงที่อีฟมักจะเลิกเรียนพอดี เวลาเลิกเรียนของอีฟนั้นไม่แน่ไม่นอน โดยวันไหนอีฟสามารถเข้าใจโจทย์ของครูน้ำตาลได้เร็ว วันนั้นอีฟก็จะได้เลิกเร็ว แต่วันไหนเข้าใจช้าก็เลิกช้าหน่อย
ชีฟปิดเกมของตัวเองก่อนจะส่องจอยบังคับเกมให้
"เอ้า"
"ขอบคุณค่ะ"
สาวน้อยรีบมานั่งหน้าจอก่อนจะเปิดเกมของตัวเองขึ้นมาเล่น
ชีฟมองซ้ายมองขวาหาอีกเครื่องหนึ่ง
"อีฟ แล้วอีกเครื่องหนึ่งละ"
สาวน้อยเงยหน้าคิด
"อืม หนูลืมไว้บ้านครูน้ำตาลค่ะ"
"เฮย..."
ชีฟถอนหายใจอย่างนึกเซ็งนิด ๆ เวลาเขาเล่นเกมเครื่องไหนอีฟจะอยากเล่นเครื่องนั้น นั่นทำให้เขาต้องสละให้อีฟตลอดแล้วไปเอาอีกเครื่องมาเปิดเล่นแทน
ชีฟลูบหัวน้องสาวตัวแสบอย่างหมั่นไส้ แล้วเดินออกจากบ้านเพื่อไปยังบ้านของครูน้ำตาล
ภายในบ้านอีกหลัง ครูน้ำตาลกำลังนั่งเสียน้ำตาให้กับผู้ชายเส็งเคร็งคนหนึ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องบนชั้นสอง อีกฝ่ายสัญญากับเธอเอาไว้ว่าถ้าเรียนจบแล้วจะมาขอเธอแต่งงาน แต่นี่เธอเรียนจนจบปริญญาโทแถมมีงานทำแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่มาขอให้เป็นจริงเป็นจังเสียที แถมพอมาวันนี้ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งส่งคลิปที่กำลังมีอะไรกับแฟนของเธอพร้อมกับข้อความว่า 'คนนี้ของกู' มาให้อีก มันช่างเป็นอะไรที่หยามกันสุด ๆ เธอส่งคลิปนั้นกลับไปให้แฟนของเธอแล้วบอกเลิกทันที
หญิงแกร่งอย่างครูน้ำตาลปาดน้ำตาอันไร้ค่าทิ้งไป ก่อนจะหันมาจดจ่อกับหน้าจอโน๊ตบุ๊คของตัวเอง เธอแต่งนิยายลงเว็บทุกวัน แต่ยอดนิยายของเธอนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นั่นเพราะว่านิยายของเธอนั้นไม่มีฉากเลิฟซีนแบบผู้ใหญ่อยู่เลย หรือบางเรื่องที่ใส่ลงไปก็โดนนักอ่านบอกว่าไม่สมจริงและมีความคิดเห็นในเชิงลบมามากมาย ที่เธอไม่สามารถบรรยายให้สมจริงได้ ก็เพราะว่าเธอนั้นไม่เคยมีสัมพันธ์กับใครมาก่อน ด้วยเหตุผลว่าเธอต้องการเก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้ผู้ชายเลว ๆ คนหนึ่ง นั่นทำให้เธอไม่เคยสัมผัสเรื่องพวกนี้อย่างจริงจังเลยสักครั้ง ได้แต่ดูคลิปตามอินเทอร์เน็ตเพื่อหาความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อมาเขียนนิยายของเธอ
ในขณะที่ครูน้ำตาลกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เสียงเรียกของชีฟก็ดังขึ้น
"ครูน้ำตาลครับ ขอเข้าบ้านหน่อยนะครับ"
ครูน้ำตาลตะโกนกลับไป
"จ้า"
หลังจากตอบกลับ เธอก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เด็กหนุ่มข้างบ้านคนนี้ชอบแอบมองหน้าอกเธอบ่อย ๆ เธอสังเกตเห็นทุกครั้งแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร และพอนึกถึงตรงนี้เธอก็นึกย้อนไปถึงตอนที่โดนอีกฝ่ายเอามือที่มีแต่หมามุ่ยมาจับ แอบจับฟรีไม่พอ ดันเอาหมามุ่ยที่คันสุด ๆ มาฝากเธอด้วยซะงั้น ซึ่งกว่าเธอจะขูดออกหมด ก็เล่นเอาเสียวสะท้านไปทั้งทรวง พอนึกถึงเรื่องนี้เธอก็รู้สึกเคืองขึ้นมานิด ๆ ก่อนจะแอบคิดอะไรบางอย่างในใจ
ในขณะที่ครูสาวกำลังคิดอะไรเพลิน เสียงตะโกนของชีฟก็ดังขึ้นมาอีกรอบ
"ครูครับ อีฟเอาเครื่องเกมไว้ไหนครับ"
"อีฟเอามาเล่นบนห้องของครูจ้ะ"
ชีฟที่พึ่งจะเดินเข้ามาในครัวพอดี ก็ถึงกับเลิกคิ้วและจ้องมองหลังตู้เย็นในครัวอย่างสงสัย เพราะเครื่องเกมของเขามันอยู่บนนั้น


เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส ชีฟที่มักจะนอนตื่นสาย วันนี้เขากลับตื่นเร็วเป็นพิเศษ เขาเหลือบมองดูนาฬิกาที่อยู่กลางบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า
"นี่เราหลับไปตอนกี่โมงเนี่ย"
สิ่งที่ชีฟจำได้คือเขากลับมากินบัวลอยไข่หวาน ก่อนจะโดนความอิ่มเอิบในท้องทำให้รู้สึกง่วงนอน เหมือนโบราณที่เขาว่าไว้ หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน
"ช่างมัน เช้านี้แหละ ตรูจะได้เติบโตเป็นยอดบุรุษเต็มตัวซะที ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆ"
อีฟที่พึ่งตื่นและลงบันไดมาจากชั้นสองก็เหลือบมองพี่ชายแล้วหันไปถามผู้เป็นแม่ที่เดินตามมาด้านหลังอย่างสงสัย
"คุณแม่พี่ชายเป็นอะไรไปเหรอคะ หัวเราะใหญ่เลย"
คุณแม่หันไปมองบ้างก่อนจะเลิกคิ้วอย่างสงสัยแล้วตอบ
"ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ สงสัยเมื่อวานกินของหวานมากไปมั้ง"
เจ็ดโมงหลังจากทำธุระต่าง ๆ จนเสร็จ ชีฟก็ออกจากบ้านและกลับมาหาป่าไผ่ของเขาอีกครั้ง ก่อนจะต้องมีอันตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ป่าไผ่ที่เขาสร้างไว้ถูกพังทลายไม่เหลือชิ้นดี ชีฟไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปดูต้นมักกะลีผลของตัวเอง ก่อนจะพบภาพอันน่าสยดสยอง เมื่อเหล่ามักกะลีผลกลายเป็นเพียงกากไม้สีน้ำตาลที่แตกกระจายอยู่ทั่วบริเวณ แม้จะแตกกระจายจนเกือบจำไม่ได้ แต่รูปทรงที่คล้ายสัดส่วนของหญิงสาวก็พอทำให้ชีฟเดาได้ว่า เศษซากกากไม้เหล่านี้คือมักกะลีผลของเขาแน่นอน
ชีฟทรุดเข่าลงกับพื้น ก่อนจะพยายามกวาดเศษไม้มากองกัน
"โถ่ว ไม่นะ ไม่นะไม่ ม่าย!!!"
ตุบ สิ่งมีชีวิตบางอย่างบินลงมาจากฟากฟ้าแล้วมาหยุดยืนตรงหน้าชีฟ มันมีรูปร่างคล้ายกับคน แต่มีหัวและปีกที่เหมือนกับแมลงปอ ร่างกายบางส่วนของมันหุ้มด้วยเกราะที่เหมือนกับปีกแข็งของด้วงกว่าง กล้ามเนื้อของมันนั้นทั้งใหญ่และแน่นปึก ผิวสีน้ำตาลก็เต็มไปด้วยขนสีเขียวขนาดเล็ก เจ้าปีศาจตัวนี้คือ สแตรงเกอร์ เป็นปีศาจที่แข็งแกร่งและเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อาวุธของมันคือท่าเตะและท่าต่อยที่หนักหน่วง ปีศาจตนนี้มีไว้เพื่อเน้นโจมตีสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเทพ พวกมันเคยถูกส่งมาเพื่อหวังจะขับไล่เทพออกไป แต่ก็พ่ายแพ้ย่อยยับ
ชีฟเหลือบมองมักกะลีผลก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้ามัน มักกะลีผลเป็นผลไม้เพื่อบำเรอกามเหล่าบุรุษเทพ เพราะฉะนั้น สิ่งที่ทำกับสาว ๆ ของเขาแบบนี้ก็คือมันแน่นอน ชีฟยืนขึ้นสบตากับปีศาจตรงหน้า ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความแค้น ชีฟกัดฟันกรอดแล้วพูด
"ทั้งหมดเป็น..ฝีมือของมึงใช่มั้ย"
ฟุ่บ! สแตรงเกอร์พุ่งเข้าหาชีฟอย่างรวดเร็วตามคำท้า
ชีฟใช้มือสองข้างทาบลงพื้น ทักษะของสกิลที่เคยอ่านผ่าน ๆ ถูกนำออกมาใช้ทันที
"ไผ่อสรพิษ"
ไผ่ที่มีหนามแหลมคมและอาบไปด้วยพิษจำนวนมากปรากฏขึ้นมาล้อมรอบชีฟเอาไว้ นี่คือความสามารถของการเอาหนามอสรพิษกับต้นไผ่มาผสมกันด้วยสกิลผสมสายพันธุ์
สแตรงเกอร์ใช้เท้าของมันเหวี่ยงเตะต้นไผ่จนแหลกกระจุย แต่ชีฟได้วิ่งหนีไปที่อื่นแล้ว ทำให้พื้นที่ตรงกลางไผ่มีแต่ความว่างเปล่า
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายที่ขาโดนพิษเข้าไปแล้วเต็ม ๆ แต่เจ้าสแตรงเกอร์กับหันมามองเขาด้วยท่าทางสบาย ๆ
ชีฟเลิกคิ้วแล้วบ่นอุบ
"ไม่ได้ผลงั้นเหรอ หรือภูมิต้านทานมันสูง"
สแตรงเกอร์พุ่งใส่ชีฟอีกรอบ ไผ่อสรพิษปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะถูกแรงเตะที่แสนจะรุนแรงหวดเข้าใส่จนหักโค่นไปหลายต้น เศษไผ่กระเด็นไปทั่วบริเวณ จนมีเศษหนามมาถูกแขนชีฟที่หลบอยู่ใกล้ ๆ
ชีฟรีบปลูกใบแห่งการรักษาและเคี้ยวทันที
คราวนี้เจ้าสแตรงเกอร์มันยืนจ้องมองชีฟอยู่เฉย ๆ โดยไม่คิดจะเข้ามาโจมตีอีก แต่สักพักมันก็บินขึ้นท้องฟ้า แล้วเริ่มบินวนไปวนมาเหนือหัวของชีฟ
ชีฟเงยหน้าจับตามองตลอดทุกการเคลื่อนไหว
ฟิ้ว เมื่อสแตรงเกอร์อยู่กลางหัวของชีฟ มันก็ทิ้งดิ่งลงมา
ชีฟเอามือทาบพื้นแล้วตะโกน
"หลังคาขี้เมา"
ต้นไม้ใหญ่และเห็ดเมาถูกผสมเข้าด้วยกัน ก่อนจะกลายเป็นเห็นยักษ์สีแดงจุดขาวผุดขึ้นจากพื้นและขยายใหญ่จนมีขนาดเท่ากระท่อมหลังหนึ่ง
เจ้าสแตรงเกอร์ที่เบรกไม่อยู่ก็พุ่งทะลุเข้าไปในเห็ด
ชีฟรีบวิ่งออกห่างจากเห็ดยักษ์ที่คุ้มหัวอยู่ เมื่อเห็นว่ามันขยับกึกกักเหมือนกับว่ากำลังจะมีอะไรโผล่ออกมา และก็จริงดังคาด เจ้าสแตรงเกอร์สามารถใช้กรงเล็บอันแหลมคมของมันทะลวงเนื้อเห็ดออกมาได้ และยังมีสภาพปกติดี
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายแล้วคิดในใจ
'เห็ดเมาก็เอาไม่อยู่งั้นเหรอ'
เจ้าสแตรงเกอร์บินกลับขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง แล้วเริ่มทำการบินวนไปวนมาเช่นเดิม
ชีฟเงยหน้ามองอย่างหงุดหงิด แล้วเปิดหน้าต่างเมล็ดพันธุ์จากนั้นให้หน้าจอแสดงผลเฉพาะพืชมีพิษที่เป็นกรอบสีฟ้าออกมา จากนั้นเหล่าเมล็ดพันธุ์พืชมีพิษทั้งหลายก็ถูกเสกออกมา แล้วกระจายไปทั่วบริเวณ
"ป่าแห่งความตาย"
ดอกไม้ต้นไม้และพืชพรรณไม้น้อยใหญ่นานาชนิดผุดขึ้นมาจนพื้นที่แถวนั้นกลายเป็นป่าดงดิบ รอบ ๆ ตัวของชีฟนั้นมีใบแห่งการรักษางอกขึ้นมาด้วย ชีฟรีบคว้าใบเหล่านั้นเข้ามาอมไว้ในปาก และบางส่วนก็เหน็บไว้ที่ข้างเอว
สแตรงเกอร์ทิ้งดิ่งลงมาอีกครั้ง ชีฟวิ่งสุดฝีเท้าไปทางที่มีพืชมีพิษขึ้นอยู่หนาแน่นที่สุด แล้วกระโดดเข้าไป ซึ่งเจ้าสแตรงเกอร์ก็พุ่งตามลงมาด้วย ชีฟกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างหลบเท้าที่บดขยี้ลงมาได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะลุกขึ้นแล้วสร้างป่าไผ่ยื้อเวลาให้ตัวเองหนี
ชีฟวิ่งมายืนกลางดงดอกไม้สีม่วงแสนสวย ก่อนจะก้มตัวแล้วหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหอบ ตั้งแต่แรกที่สู้กับเจ้าสแตรงเกอร์ชีฟนั้นใช้วิธีเร่งโตพืชแบบลัดขั้นตอน นั่นก็คือการตัดขั้นตอนการพรวนดินรดน้ำและใส่ปุ๋ยออกไป การกระทำแบบนี้จะทำให้กินพลังงานการใช้สกิลอย่างมาก นั่นทำให้แม้พืชที่ชีฟปลูกจะเป็นแค่พืชกรอบฟ้า แต่มันก็ทำให้เขาหมดแรงอย่างรวดเร็ว
ชีฟมองดูเจ้าสแตรงเกอร์ที่ทำลายไผ่จนหมด ก่อนจะปลูกต้นใหม่ออกมารอบ ๆ ตัวเอง จากนั้นชีฟก็เหลือช่องวางไว้ด้านหลัง แล้วแอบหนีออกไปในขณะที่เจ้าสแตรงเกอร์กำลังพยายามทำลายกำแพงป่าไผ่ของเขา
ชีฟนั่งลงกับพื้นมองป่าไผ่โดนทำลาย ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้แต่มันก็ช่วยยื้อเวลาให้เขาได้พักหายใจครู่หนึ่ง
เจ้าสแตรงเกอร์ที่ทำลายไผ่จนหมด ก็มีท่าทีตกใจ ก่อนจะรีบบินขึ้นไปบนฟ้า ชีฟให้ความสนใจพฤติกรรมนี้อย่างรวดเร็ว
"ตรงนั้นมัน ฝิ่นนี่"
ชีฟเพ่งมองดอกฝิ่นจำนวนมากที่มีน้ำยางไหลออกมาเพราะเศษไผ่ที่กระจายไปทั่วบาดใส่ บางอันก็เป็นเพราะโดนเท้าของเจ้าสแตรงเกอร์มันเหยียบเอา
"มันไม่ถูกกับสารเสพติดงั้นเหรอ"
ชีฟเงยหน้ามองสแตรงเกอร์ที่บินอยู่นิ่ง ๆ บนท้องฟ้าแล้วจ้องมาทางเขา มันมีท่าทีหวาดระแวงเล็กน้อยยามเมื่อจ้องลงมา
ชีฟจ้องมองมันกลับและคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
สกิลจุดไฟเผา เป็นสกิลที่ชีฟไม่เคยสนใจ เพราะมันสร้างได้แค่ไฟดวงเล็กเท่าปลายนิ้วชี้ สำหรับเผาเฟืองเผาฟางเท่านั้น แต่ตอนนี้ ชีฟกำลังใช้มันไล่จุดใส่พืชชนิดหนึ่งที่เขาดูดกลืนสารอาหารอย่างพอดีจนมันกลายเป็นใบไม้แห้งที่เผาได้ง่าย
ควันสีเทาจากการเผาไหม้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ชีฟยืนเด่นอยู่ท่ามกลางควันเหล่านั้น พืชมีพิษต้นอื่น ๆ นั้นเป็นพืชที่เขียวสดนั่นทำให้พวกมันไม่ติดไฟไปด้วย และควันที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก ชีฟจึงยังสามารถยืนอยู่กลางกลุ่มควันเหล่านั้นโดยที่สามารถยังหายใจได้
เจ้าสแตรงเกอร์ทิ้งดิ่งลงมาตรงกลางหัวชีฟอีกครั้ง แต่เมื่อใกล้ถึงพื้นกลิ่นควันจากการเผาไหม้ก็ลอยเข้าไปในจมูกของมันเต็ม ๆ มันกระพือปีกอย่างรวดเร็วแล้วพยายามบินกลับขึ้นไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ปีกของมันกระพือบ้างไม่กระพือบ้าง ก่อนที่มันจะร่วงลงบนพื้นแล้วเซไปเซมา แม้ควันจะไม่ได้มีจำนวนมาก แต่กลิ่นของมันก็ส่งผลร้ายต่อระบบประสาทของเจ้าสแตรงเกอร์อย่างรุนแรง มันไอค็อกแค็กออกมาและทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
ชีฟเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ พร้อมกับท่อนไม้ในมือ
"ไงพวก สายเขียวจากโลกกรู ถูกใจดีมั้ย"
ผัวะ! ชีฟฟาดใส่ใบหน้าของมันสุดแรงจนมันล้มหงายท้องไปกับพื้น สิ่งที่เขาเผาไปคือกัญชาและฝิ่น กลิ่นของมันส่งผลร้ายต่อระบบประสาทอย่างรุนแรง
ชีฟจ้องมองเจ้าสแตรงเกอร์ที่คลานไปคลานมาอยู่บนพื้นอย่างไม่รู้ทิศรู้ทาง ราวกับคนที่มีอาการประสาทหลอน
"มึงรู้มั้ยเด็กจน ๆ อย่างกรูที่ไม่มีสาวไหนคิดจะเหลียวมอง มันเหงาแค่ไหน"
จบคำพูดก็ฟาดใส่อีกฝ่ายไปอีกผัวะ
"อายุสิบแปดจะสิบเก้าอยู่แล้ว แต่กรูยังซิงอยู่เลย รู้มั้ยมันรู้สึกยังไง"
แล้วก็ฟาดใส่ใบหน้าของมันอีกผัวะแบบเน้น ๆ ก่อนจะฟาดรัว ๆ พร้อมกับก่นด่าไม่หยุด
"ไอ้ตัวบัดซบ ไอ้ตัวขัดลาภ ไอ้ตัวขวางหลุม ไอ้แมงกะจั๊ว... ฯลฯ"
หากใครได้มาเห็นภาพนี้เข้า คงจะบอกได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า มันคือการทารุณกรรมปีศาจอย่างแน่นอน ความแข็งแกร่งของสแตรงเกอร์ก็ทำให้มันไม่ตายง่าย ๆ แต่การที่ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้ ก็ทำให้มันต้องกลายเป็นกระสอบทรายไปจนกว่าจะสิ้นลม
หลังจากนั้นสิบนาที ชีฟก็นั่งหมดเรียวหมดแรงอยู่ข้าง ๆ ศพของเจ้าสแตรงเกอร์ ป่าที่เขาสร้างขึ้นถูกสลายหายไปจนหมดแล้ว การสลายไปของป่าก็ทำให้ไฟดับลงด้วย เหลือเพียงไว้แต่กลิ่นจาง ๆ ของฝิ่นกับกัญชาและพืชมีพิษทั้งหลาย นั่นทำให้ชีฟยังคงต้องอมใบแห่งการรักษาไว้ในปาก เพื่อป้องกันตัวเองจากพิษของพืชต่าง ๆ
เมื่อนั่งพักได้สักครู่ชีฟก็พยายามฝืนตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะปลูกต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมา เมื่อต้นไม้โตเต็มที่ ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยมือทั้งสองข้างก็ตะเกียกตะกายขุดดินอย่างอยากลำบาก เมื่อเห็นรากแล้ว ศพของเจ้าสแตรงเกอร์ก็ถูกลากให้มาสัมผัสกับรากทันที
วิ้ง ตัวอักษรสีแดงขึ้นมาแจ้งเตือน
"ซากสิ่งมีชีวิตมีสารพิษอยู่ในร่างกายมากเกินไป ไม่สามารถดูดกลืนได้"
ชีฟกำหมัดแน่นอย่างเจ็บ และภาพทารุณกรรมปีศาจอันโหดร้ายก็เกิดขึ้นอีกครั้ง แม้มันจะสิ้นลมไปแล้วก็ตาม
"ไอ้#@&*#$!!!...... ฯลฯ"


ยามเช้าที่สดชื่นภายในบ้านที่เงียบสงบ ชีฟกำลังนอนศึกษาสกิลใหม่ ๆ ที่พึ่งจะปลดล็อกได้อย่างสบายอารมณ์บนโซฟาตัวโปรด การบุกรุกของก็อปลินนั้น กับคนอื่นอาจจะดูเหมือนเป็นการสร้างความเดือดร้อนให้อย่างมหาศาล แต่กับชีฟนั้นมันคือการทำฟาร์มค่าประสบการณ์ดีดีนี่เอง ทุกครั้งที่มีก็อปลินกลุ่มใหม่มา พวกมันจะพยายามฝ่าหนามเข้ามาในบ้านให้ได้ตลอด ซึ่งทำให้อย่างน้อย ๆ พวกมันต้องเสียสละถึงสิบกว่าชีวิต ถึงจะรู้ว่าหนามนั้นอันตรายถึงตาย
ชีฟมีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีเมื่อเขาพึ่งจะสามารถปลดล็อกสกิลกรอบสีแดงหนึ่งสกิลกับเมล็ดพันธุ์กรอบสีทองสองเมล็ดได้ โดยสกิลสีแดงนั้นมีชื่อว่าผสมสายพันธุ์ ส่วนเมล็ดพันธุ์กรอบทองทั้งสองนั้นคือต้นไม้แห่งชีวิต และเถาสูบชีวิต โดย เถาสูบชีวิตนั้นมีเงื่อนไขด้วยว่าจะต้องมีสกิลเก็บรักษาและแปรสภาพ นั่นทำให้ชีฟต้องเมินมันไปเพราะเขานั้นมีค่าประสบการณ์ไม่พอ
แต่ชีฟก็ไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด เพราะตอนนี้เขากำลังสนใจเจ้าต้นไม้แห่งชีวิตเป็นอย่างมาก เนื่องจากผลของมันอาจจะไปเข้าเงื่อนไขของต้นไม้บางต้นพอดี เทพแห่งความใฝ่รู้สิงสถิตในตัวเขาทันที ชีฟอ่านรายละเอียดแต่ละบรรทัดอย่างตั้งใจถึงการทำงานของมัน
ต้นไม้แห่งชีวิตจะให้ผลที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตในทุก ๆ หนึ่งพันปี โดยระยะเวลาจะเร็วหรือช้านั้นก็ขึ้นอยู่กับสารอาหารที่มันได้รับ หรือถ้าหากมีซากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วไม่เกินสามวันไปสัมผัสรากของมัน มันก็จะดูดกลืนพลังงานชีวิตของซากเหล่านั้นและให้ผลได้เร็วขึ้น
เมื่ออ่านจนเข้าใจชีฟก็ยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะคิดถึงวันที่เหล่าก็อปลินจะมาบุกโจมตีจนใจแทบขาด ทั้งที่วันนี้เป็นวันที่เงียบสงบแท้ ๆ แต่ชีฟก็เอาแต่กระวนกระวายจนต้องลุกออกจากโซฟาแล้วออกไปเดินเล่นข้างนอก ตอนนี้ที่โต๊ะไม้หินอ่อนหน้าบ้านของชีฟ อีฟกำลังเรียนหนังสืออยู่กับครูน้ำตาลที่ใส่เสื้อยืดสีขาวบาง ๆ จนเห็นขอบชุดชั้นในดันออกมา แถมครูยังใส่กางเกงขาสั้นอีกด้วย
ชีฟยืนจ้องมองดูอย่างเพลินตาสักพัก ก่อนจะนั่งลงบนพื้นสนามหญ้าหน้าบ้าน แล้วเปิดดูสกิลอื่น ๆ อันที่จริงแล้วเขาไม่ได้ปลดล็อกได้แค่สกิลกรอบแดงกับเมล็ดกรอบทอง แต่มีกรอบสีอื่น ๆ ด้วย แต่มันเป็นสกิลธรรมดาที่เขาไม่ค่อยจะสนใจเท่านั้นเอง
"ใบแห่งการรักษางั้นเหรอ"
แค่ชื่อชีฟก็พอเดาได้แล้วว่าใช้ทำอะไร ใบแห่งการรักษาเป็นเมล็ดพันธุ์กรอบสีม่วง ที่สามารถรักษาแผลให้หายได้ในทันทีโดยการกินใบของมัน และนอกจากรักษาแล้วมันยังสามารถใช้ถอนพิษได้ด้วย โดยพิษที่ถอนได้นั้นจะต้องมีระดับสีกรอบต่ำกว่าหรือเทียบเท่ากับสีม่วงเท่านั้น
"อืม น่าจะถอนพิษของหนามอสรพิษได้นะแบบนี้"
ชีฟคิดพลางนึกถึงอนิเมชั่นเก่า ๆ ของรัฐญี่ปุ่น ที่มีสาวน้อยถือโล่แล้วยอมโดนพิษเรื่อย ๆ จนตัวเองมีภูมิต้านทานพิษขึ้นมาได้
"ลองหน่อยดีกว่า"
ชีฟเดินไปที่ริมรั้วของบ้านแล้วปลูกใบแห่งการรักษาขึ้นมาหลายต้น ก่อนจะหามีดไปตัดเอาหนามอสรพิษออกมาท่อนหนึ่งแล้วกลับมายืนที่เดิมตรงที่ตนเองนั้นปลูกใบแห่งการรักษาไว้
ชีฟลองเด็ดมาหนึ่งใบ ซึ่งใบของมันนั้นเล็กกว่าฝ่ามือของเขาถึงครึ่งหนึ่ง และเมื่อลองเอาเข้าปากแล้วเคี้ยวดู ก็พบว่ารสชาติของมันนั้นออกแนวจืด ๆ และขมแค่เล็กน้อย เขาจึงเริ่มเอานิ้วไปแตะหนาม ซึ่งมันทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของเหล่าก็อปลินในที่สุด
เพียงแค่สิบวินาทีร่างกายของชีฟก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับโดนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงใส่ เขาทรุดลงและคุกเข่าลงกับพื้นอย่างทรมาน ชีฟรีบกินใบแห่งการรักษาอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เคี้ยวความรู้สึกเจ็บปวดในร่างกายก็หายไป จากนั้นชีฟก็หน่วงเวลาหนึ่งถึงสองนาทีเพื่อให้ใบแห่งการรักษาหมดฤทธิ์ แล้วทำซ้ำแบบนี้อีกหลายสิบยี่สิบรอบจนใบแห่งการรักษาใกล้หมด และเมื่อแตะหนามครั้งที่สี่สิบ ชีฟก็พบว่าเขายังเจ็บปวดเพราะพิษเช่นเคย ชีฟรีบกินใบแห่งการรักษาใบสุดท้ายแล้วลุกขึ้นยืน
"เฮ้อ มันก็แค่การ์ตูนละนะ เซ็ง"
ชีฟบนอุบ ก่อนจะเดินเอาเมล็ดของใบแห่งการรักษาไปปลูกไว้รอบ ๆ บ้านทั้งสองหลัง เพื่อให้คนอื่นเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น
วันต่อมาในยามเย็นชีฟก็ออกมานอกบ้านเพราะเริ่มกระวนกระวายใจถึงเรื่องบางเรื่องอีกแล้ว และเมื่อชีฟเปิดประตูออกมา ก็พบว่าครูน้ำตาลกำลังออกกำลังกายด้วยการกระโดดตบอยู่หน้าบ้านของตน แต่ละครั้งของการขยับขึ้นลง ส่วนนูนบริเวณหน้าอกก็สั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับภูเขาไฟฟูจิที่กำลังจะปะทุ
"พี่ชายอยากออกกำลังกายเหมือนครูเหรอคะ"
เสียงหวานใสดังขัดจังหวะแห่งการชื่นชมทัศนียภาพอันสวยงามอย่างรุนแรง ชีฟหันไปหาน้องสาวตัวดีทันที ก่อนจะยิ้มแล้วตอบ
"เอ่อ ไม่ พี่ก็แค่อยากรู้เฉย ๆ ว่าการทำแบบนั้นเขาเรียกว่าอะไร"
"เขาเรียกว่ากระโดดตบค่ะ หนูทำให้ดูก็ได้"
ว่าแล้วอีฟก็กระโดดตบโชว์ให้ดู แต่ก็ราวกับท่อนไม้ท่อนหนึ่งที่ขยับขึ้นลง มันไม่มีอะไรน่าสนใจเลย ชีฟบอกลาน้องสาวแล้วเดินเข้าบ้านทันที
"อ้อ ขอบใจนะ แต่พี่หิวละ ขอไปหาอะไรกินก่อน"
อีฟที่เห็นพี่ชายไม่สนใจตัวเองก็ทำหน้าบึ่งใส่ แล้วเดินสะบัดหน้าหนีไปหาครูน้ำตาลแทน
สามวันต่อมา ในที่สุดก็อปลินก็มาบุกอีกระลอก ชีฟรอจนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน นักรบสกิลก็มาจัดการพวกมันจนหมด จากนั้นชีฟก็รีบออกไปบอกไม่ให้เจ้าหน้าที่เก็บซากของพวกมันไป ซึ่งพวกเจ้าหน้าที่นั้นก็ยินดีที่จะทิ้งไว้ให้ เพราะมันจะทำให้พวกเขางานน้อยลงขึ้นเยอะเลย
เมื่อได้ซากก็อปลินสมใจ ชีฟก็เร่งโตต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมาหน้าบ้าน แล้วขุดดินใต้ต้นออกจนกระทั่งเห็นลากของมัน ชีฟไม่รอช้ารีบไปอุ้มศพก็อปลินมาวางใส่ลากทันที
การดูดกลืนซากเป็นไปอย่างรวดเร็วมาก และเพียงแค่ก็อปลินตัวเดียวก็มีผลเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นมา เมื่อเห็นดังนั้นชีฟก็ไม่รอช้า รีบไปขนที่เหลืออีกสิบกว่าตัวมาใส่
วันนี้มีก็อปลินตายอยู่บริเวณบ้านของชีฟเพียงแค่สิบสี่ตัว แต่นั่นก็เพียงพอแล้วในตอนนี้ เพราะต้นไม้แห่งชีวิตออกผลเท่าลูกเบสบอลออกมาให้เขาถึงเจ็ดผล
ตกค่ำชีฟออกจากบ้านไปโดยอ้างว่าไปฝึกวิชา ก่อนจะตรงดิ่งไปยังสุดขอบปลายนาที่เป็นพื้นที่ของเขา แล้วปลูกไผ่หลายสิบต้นเรียงกันเป็นวงกลมล้อมรอบพื้นขนาดครึ่งไร่เอาไว้ ชีฟเดินเข้าไปด้านในวงกลมต้นไผ่ จากนั้นก็นำเมล็ดพันธุ์มักกะลีผลออกมาแล้วปลูกไว้ตรงกลางวงกลม ก่อนจะเร่งโตอย่างรวดเร็ว
เมื่อมักกะลีผลโตเต็มที่ ชีฟก็วางผลแห่งชีวิตไว้รอบ ๆ ต้น เขาจ้องมองอยู่นาน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
"อะไรเนี่ย แล้วต้องทำไงหว่า"
ชีฟนิ่งคิด ก่อนจะนึกถึงวิธีของต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมาได้
"ราก"
ชีฟหันซ้ายหันขวาหาจอบทันที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้เอามาด้วย
"ฮึ่ย!... ช่างมัน มือเลยละกัน"
มืออันบอบบางข่วนดินอย่างเอาเป็นเอาตาย จนในที่สุดเขาก็เห็นรากของต้นไม้เสียที ชีฟเอาผลแห่งชีวิตวางใส่ และในพริบตาผลแห่งชีวิตเจ็ดผลก็ถูกรากของต้นมักกะลีผลสูบหายเข้าไป
ชีฟเงยหน้าขึ้นมองบนต้นไม้สูงใหญ่ที่เขาเป็นคนปลูก ผลไม้ขนาดเล็กเจ็ดผลรูปทรงคล้ายมนุษย์ค่อย ๆ งอกออกมาจากกิ่งก้านที่ยื่นออกมา จากนั้นก็ขยายใหญ่และเติบโตอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นทารกหญิงตัวเล็ก และไม่นานก็เติบโตจนกลายเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก และในอีกไม่กี่อึดใจก็กลายเป็นหญิงสาววัยรุ่นที่มีผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องและร่างกายที่อ้อนแอ้นอรชร พวกเธอทั้งเจ็ดคนล้วนมีร่างกายที่สมส่วนและสมบูรณ์แบบราวกันนางแบบตามงานแฟชั่น ผมยาว ๆ สีทองนั้นช่างทำให้เหล่าหญิงสาวพวกนี้ดูงดงาม และเมื่อเติบโตจนสุด พวกเธอก็ดูราวกับสาววัยรุ่นที่มีอายุแค่สิบแปดสิบเก้าปีเท่านั้นเอง ร่างกายที่สุดแสนจะเย้ายวนในสภาพเปลือยเปล่า ได้กระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มอย่างรุนแรง
กริ๊ง!!!
ชีฟสะดุ้งแล้วรีบรับโทรศัพท์ ก่อนจะมีเสียงอันหวานใสของอีฟดังขึ้น
"พี่ชาย คุณแม่บอกให้กลับมาก่อน เพราะครูน้ำตาลกับแม่พึ่งจะทำบัวลอยไข่หวานเสร็จ กลับช้าหนูกินหมดนะ"
จากนั้นยัยน้องสาวตัวดีก็ตัดสายไป ชีฟเงยหน้ามองเหล่าสาวสาวแสนสวยแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ไว้พี่กลับมานะน้อง"


หลายเดือนต่อมา การจู่โจมของเหล่าปีศาจก็ไม่เกิดขึ้นอีก ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ชีฟนั่งเล่นเกมเอลเดนริงอยู่ในบ้านอย่างสบายอารมณ์ เช้านี้ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติ ความสนิทสนมของเขากับครูน้ำตาลทำให้ผู้ใหญ่มองแปลก ๆ เล็กน้อย แต่พอเวลาผ่านไปทุกคนก็ชินและรับรู้ว่าทั้งสองกำลังคบกันอยู่ ตอนนี้ชีฟไม่สนใจต้นมักกะลีผลอีกแล้ว
ไพรินเดินเข้ามาในบ้านและเรียกลูกชายที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่
"ชีฟ มีคนมาหาแนะลูก"
ชีฟหันไปมองหนึ่งหญิงและสามชายในชุดข้าราชการสีกากีที่หน้าประตูบ้าน บรรยากาศแปลก ๆ ทำให้เขาเหลือบไปมองกล้องวงจรปิดที่ติดเอาไว้ เพราะในชายสามคนมีหนึ่งคนอยู่ในชุดเจ้าหน้าที่ตำรวจ
หญิงสาวเมื่อเดินเข้ามาก็เริ่มแนะนำตัว
"สวัสดีจ้ะ เราเป็นเจ้าหน้าที่จากกรมควบคุมการศึกษาระบบสกิลนะจ๊ะ พี่ชื่อสิริน อยู่ฝ่ายตรวจสอบ ส่วนที่เหลือเป็นผู้ช่วยของพี่เองจ้ะ"
"ครับ นั่งก่อน"
ชีฟเชิญให้ทุกคนนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ด้านหลังของเขา มันเป็นโซฟาที่เขาชอบใช้นอนนั่นเอง
ชีฟนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กใกล้ ๆ แล้วมองทั้งสี่คน
"มีอะไรกันเหรอครับ"
"อ่าจ้ะ เธอได้รับสกิลมาเมื่อตอนปี 2066 ใช่มั้ย"
"ครับ"
"เธอรู้มั้ยว่าระบบสกิลของเรามีความสำคัญยังไง"
"รู้ ใช้ปราบปีศาจ"
"ใช่จ้ะ เราให้สกิลพวกเธอ"
ชีฟที่ได้ฟังก็พูดตัดบท
"เทพให้ไม่ใช่พวกคุณ"
สิรินชะงักและหน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะตีหน้ายิ้มแล้วพูดต่อ
"แล้วรู้มั้ยว่าปีศาจจะกลับมาบุกโลกเราอีกครั้ง"
"รู้"
"รู้ แล้วทำไมเธอถึงเอาสกิลที่ไม่พร้อมสำหรับต่อสู้มาใช้ล่ะ รู้มั้ยว่ามีอัตราน้อยแค่ไหนที่เด็กคนหนึ่งจะได้เหรียญสักเหรียญมาเพื่อไปซื้อสกิล"
"เอ่อ แล้วยังไงเหรอครับ"
สิรินมองท่าทีของชีฟที่เริ่มรำคาญ
"งั้นเรามาเข้าเรื่องเลยละกัน เราเล็งเห็นว่าสกิลของเธอนั้นไม่มีประโยชน์สำหรับการต่อสู้เลย ทางผู้ใหญ่จึงลงความเห็นว่าเราควรที่จะโยกย้ายสกิลของเธอ"
การโยกย้ายสกิล คือการเอาบ่อพลังของเด็กที่ได้รับเหรียญ ไปให้กับเด็กที่ไม่ได้รับเหรียญ เพื่อให้เด็กคนนั้นได้รับการประเมินอีกครั้งในตอนอายุสิบแปดปี โดยเหรียญที่ได้จะได้เท่ากับเด็กอายุสิบเจ็ดที่เป็นเจ้าของบ่อพลัง การกระทำนี้จะทำให้คนที่โดนเอาบ่อพลังไปใช้สกิลไม่ได้อีก ซึ่งการกระทำแบบนี้นั้นจะใช้กับคนที่ใกล้ตายหรือหมดสภาพแล้วเท่านั้น เช่นหากเด็กคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บทางสมองจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรา พ่อแม่ก็จะตัดสินใจยอมให้มีการโยกย้ายสกิลไปให้ผู้อื่น เพื่อรับเงินเป็นค่าตอบแทน
ชีฟจ้องมองคนทั้งสี่อย่างไม่พอใจ
"เอาสิทธิ์อะไรมาโยกย้ายสกิลของผมเหรอครับ"
"สิทธิ์ในพลังในการใช้สกิล และเพื่อผลประโยชน์ของประชาชนชาวโลก เธอจะต้องยอมโดนโยกย้ายสกิล"
ชีฟคิ้วกระตุก
"เอ่อ ผมจำได้ว่าเทพโอเอซิสเคยบอกเอาไว้ว่าพลังที่ใช้สกิล เป็นของที่มีแต่เดิมในมนุษย์ทุกคนตั้งแต่แรกเกิด พวกคุณเอาอะไรมาอ้างสิทธิ์ในพลังของผมเหรอครับ กฎหมายข้อไหนระบุไว้เหรอ"
สิรินนิ่งไปครู่หนึ่ง ชายอีกสามคนก็มีท่าทีแปลก ๆ เหมือนเตรียมพร้อมจะต่อสู้ได้ทุกเมื่อ คนหนึ่งเป็นตำรวจอายุน่าจะเกินสามสิบแล้ว คนนี้ไม่มีสกิลแน่นอนแต่น่าจะมีปืน ส่วนอีกสองคนยังดูหนุ่มอยู่ น่าจะเป็นนักรบสกิลที่พึ่งเรียนจบใหม่ ๆ
"กฎหมายเพื่อความปลอดภัยและความสงบสุขของชาวโลกไง เธอควรจะศึกษาไว้นะ"
ชีฟหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโชว์หน้าค้นหาข้อมูล
"เจ้ นี่มันยุคไหนแล้ว ทุกอย่างล้วนมีในอินเทอร์เน็ต ผมไม่เคยเห็นกฎหมายข้อนี้ผ่านตาเลย"
"มันเป็นกฎหมายใหม่จ้ะ เธออาจจะไม่รู้จัก เพราะฉะนั้นขอให้เธอเซ็นเอกสารฉบับนี้ด้วย จะได้ไม่ต้องเป็นเรื่องถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาล"
สิรินนำเอกสารออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างและยืนให้ชีฟ
"ไม่รับครับ"
ชีฟหันไปหาแม่ที่พึ่งเดินเข้ามา
"แม่โทรแจ้งตำตรวจ สน. ใกล้ ๆ ที มีคนอ้างตัวเป็นเจ้าหน้าที่รัฐมาขู่ปล้นพลังของผม"
นายตำรวจที่มาด้วยพูดขึ้น
"ไม่ต้องแจ้งครับ ผมนี่แหละตำรวจ"
ชีฟหันไปย้ำกับแม่อีกครั้ง
"แม่แจ้งเลย"
สิรินรีบพูดขึ้น ก่อนที่ไพรินจะแจ้งความ
"สรุปว่าน้องไม่ยอมให้มีการโยกย้ายสกิลใช่มั้ยคะ งั้นเดี๋ยวทางเราจะกลับมาใหม่พร้อมหมายศาลนะคะ"
"เชิญครับ"
สิรินหน้าเสียอย่างหนัก เมื่อเห็นว่าชีฟไม่มีท่าทางที่เกรงกลัวเลยสักนิด แล้วทั้งสี่คนก็พากันลุกขึ้นแล้วรีบเดินจากไป
อีกวันต่อมา ทั้งสี่คนก็ไม่ได้กลับมาตามที่พูดไว้ ซึ่งเรื่องนี้ชีฟรู้อยู่แล้วว่ามันโกหกหลอกลวงทั้งเพ เพราะในอินเทอร์เน็ตมีการออกมาเตือนมากมายว่ามีกลุ่มคนเที่ยวไปหาหลอกเอาบ่อพลังของคนอื่น เช่น เด็กพิการอะไรพวกนี้ โดยที่พ่อแม่ของพวกเขาได้ค่าตอบแทนที่ไม่คุ้มค่าเลยสักนิด แล้วแทนที่เด็กพิการจะได้สกิลมาช่วยอำนวยความสะดวกตัวเอง กลับต้องเสียสกิลแล้วอยู่อย่างพิการเช่นเดิม บุคคลเหล่านี้นับเป็นบุคคลที่ชั่วร้ายมาก
ชีฟเดินออกมายืดเส้นยืดสายนอกบ้านในยามเย็น ก่อนจะเห็นศพชายใส่ไอ้โม่งสองศพนอนตายอยู่ข้างไผ่อสรพิษที่เขาใช้ล้อมบ้านเอาไว้ ใกล้ ๆ กับศพมีถังน้ำมันอยู่ด้วย
ชีฟแจ้งตำรวจและเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบ ก่อนจะพบว่าศพสองศพนี้คือชายที่เคยต้องโทษก่อคดีวางเพลิงมาก่อน
ชีฟยืนมองเจ้าหน้าที่ทำงาน และคอยเตือนเกี่ยวกับหนามของไผ่ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินมาหาชีฟและเริ่มถามคำถาม
"พี่ขอถามคำถามหน่อยนะ"
"ครับ"
"เคยไปสร้างความแค้นให้ใครไว้หรือเปล่า"
"ไม่ครับ"
"ช่วงนี้มีใครมองเธอแบบไม่พอใจหรือพบเห็นใครมีพิรุธบ้างมั้ย เพราะจากรูปการณ์แล้วพวกนั้นกะวางเพลิงเผาบ้านของเธอเลยนะ"
"อืม มีเจ้าหน้าที่รัฐสี่คนมาที่บ้าน แล้วบอกให้ผมโยกย้ายสกิลไปให้คนอื่น เพราะสกิลผมไม่มีประโยชน์"
"แล้วเจ้าหน้าที่พวกนั้นว่าไง"
"เห็นบอกว่าจะกลับมาวันนี้พร้อมหมายศาล แต่นี่ก็เย็นจนจะค่ำแล้ว ยังไม่เห็นมีใครกลับมาเลย"
ตำรวจพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเลิกถามคำถามแล้วเดินจากไป
หลายวันต่อมา ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างเรียบร้อยตามปกติ ในเช้าวันเสาร์ครูน้ำตาลกำลังก่อกวนคนขี้เซาที่กำลังหลับอยู่บนเตียง เมื่อคนทั้งบ้านรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนแล้ว ครูน้ำตาลก็มักจะมานอนที่ห้องของชีฟบ่อย ๆ หรือบางที่ชีฟก็จะไปนอนกับครูน้ำตาลที่ห้องของครูน้ำตาลบ้าง
"อือ..."
ชีฟครางอย่างนึกรำคาญเมื่อมีคนเอาขนไก่จากในครัวมาแหย่จมูกเขา
ครูน้ำตาลทำเสียงดุ
"ตื่นเลยชีฟ วันนี้รับปากจะไปซื้อของให้พี่ไม่ใช่เหรอ ฮึ"
ชีฟเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเองเพื่อหลบเจ้าขนไก่อันน่ารำคาญ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
"ยังเช้าอยู่เลย"
ครูน้ำตาลเหลือบมองโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียง
"สิบโมงแล้วย่ะ ไม่เช้าแล้ว ลุกเลย"
มือสองข้างกระชากผ้าห่มออก วันนี้อะไหล่โน้ตบุ๊คที่ใช้ทำงานอดิเรกของเธอเสีย แล้วเด็กหนุ่มก็รับปากว่าจะไปซื้อมาเปลี่ยนให้ แต่นี่พระอาทิตย์จะตรงหัวอยู่แล้ว อีกฝ่ายกับยังไม่ยอมลุกจากที่นอน
"ไม่ตื่นใช่มั้ย"
หมับ มือบางกำแน่นเข้าที่เป้ากางเกงของคนขี้เซาแล้วบีบเต็มแรง
ชีฟลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง มือสองข้างจับมือของครูน้ำตาลไว้แน่น พร้อมกับเสียงอู้อี้
"จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"
ในยามบ่าย ชีฟขับรถออกจากบ้านมาด้วยท่าทางที่เหมือนกับคนนอนไม่เต็มอิ่ม เมื่อติดไฟแดง เขาก็อ้าปากหาวฟอดใหญ่ไปหลายรอบ เมื่อสัญญาณไฟกลายเป็นสีเขียว ชีฟก็ออกตัว
โครม! รถเก๋งคันหนึ่งแหกไฟแดงมาชนชีฟเข้าอย่างจัง


ณ โพรงใต้ดินสุดหรูที่ชีฟทำเอาไว้
ครูน้ำตาลหันไปคุยกับคุณแม่ของชีฟที่กำลังนั่งซ่อมแซมเสื้อผ้าที่ขาดอย่างสบายใจ โดยข้าง ๆ ก็มีอีฟนั่งเล่นเกมอยู่กับพ่อของครูน้ำตาล
"คุณแม่ดูไม่เป็นกังวลเลยนะคะ"
ไพรินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอ
"ไม่รู้สิลูก จะบอกว่าแม่ไม่เป็นกังวลก็คงไม่ใช่ เพราะเรื่องที่ชีฟอาจจะไม่กลับมา อันนี้แม่ไม่กังวลเท่าไหร่ แต่แม่กังวลเรื่องอื่นมากกว่า"
"เรื่องอะไรคะแม่"
"มันเป็นเรื่องเมื่อสมัยชีฟยังเด็กน่ะจ้ะ"
ไพรินเริ่มเล่าเรื่องราวของชีฟในวัยเด็กให้ทุกคนได้ฟัง
"เมื่อก่อนตอนพ่อของชีฟยังมีชีวิต แม่กับพ่ออาศัยอยู่ด้วยกันที่เขตจันทบุรี พ่อเขาเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย เงินเดือนก็ไม่ได้มากเท่าไหร่ แม่เลยต้องทำงานเสริมเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูชีฟ แต่ด้วยความที่ไม่มีเวลาว่าง แม่เลยขอให้พ่อเขาช่วยเอาชีฟไปเลี้ยงบ้างเวลาเลิกงาน แต่พอเขาเป็นคนติดเหล้า ทุกครั้งที่พ่อเขาเอาไป พ่อเขาจะเอาชีฟไปฝากไว้กับลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ค่อยจะดีนักเพื่อให้ตัวเองสามารถไปดื่มเหล้าต่อที่อื่นได้ ซึ่งพวกลูกพี่ลูกน้องของชีฟก็ไม่ค่อยจะดีซะเท่าไหร่"
----------อดีต
ในห้องนอนทรงสี่เหลี่ยม หนุ่มสาวสามหญิงสองชายพากันนั่งเสพผงสีขาวกันอย่างเมามัน และเมื่อเมาได้ที่ พวกเขาก็ถอดเสื้อผ้าแล้วเริ่มมีเพศสัมพันธ์กันมั่วไปหมด โดยไม่สนใจเลยว่ากำลังมีเด็กน้อยวัยสามขวบอยู่ที่นั่นด้วย
เด็กเมื่อไม่มีใครสนใจเขาก็เดินไปที่ปลั๊กไฟ ก่อนจะเอามันเสียบเข้าไปในรูเลียนแบบผู้ใหญ่ เด็กน้อยหันไปมองทีวีที่มีภาพขึ้นมาแล้วตบมืออย่างดีใจ ก่อนจะหาสิ่งที่เรียกว่ารีโมต แล้วกดตัวเลขที่จำได้ว่ามีการ์ตูนเจ้ากระต่ายที่คอยเล่นงานนายพรานให้เขาดู
หญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นน้าของเด็กน้อย ที่รอคิวโดนโยกเพราะผู้ชายไม่พอคลานมาหาเด็กน้อยแล้วกอดเด็กน้อยเล่น
"ไงเจ้าหนู สนใจมาเล่นกับพวกพี่มั้ย"
เมื่อความสุขในการดูทีวีถูกขัดจังหวะ เด็กน้อยก็พยายามคลานหนีออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย และเมื่อหลุดจากอ้อมกอด เด็กน้อยก็คลานไปนั่งอยู่มุมห้อง ที่ยังคงมองเห็นทีวีอยู่
หญิงสาวมองเด็กน้อยด้วยความเซ็ง
"อะไรกัน อุตส่าห์จะพาไปสนุกด้วย"
เด็กน้อยนั่งดูทีวีต่อไปโดยไม่สนใจใคร
ในทุกครั้งที่พ่อของเขาพาเขามาปล่อยไว้ที่นี่ เขาจะได้อยู่แต่กับหน้าจอทีวีเครื่องหนึ่ง ซึ่งพอเขาอายุสี่ขวบ เจ้าทีวีก็มีเครื่องเล่นหน้าตาแปลก ๆ โผล่มาด้วย
ลูกพี่ลูกน้องของเขาบางคนก็สอนให้เขาเล่นมัน ซึ่งมันก็คือเครื่องเล่นเกม ยามถูกปล่อยไว้ เด็กน้อยก็เล่นแต่เกมที่มีในเครื่อง เกมบางเกมได้สอนบางอย่างแก่เขา ถ้าตัวละครในเกมสูบบุหรี่ การฟื้นฟูเลือดก็จะช้าลง แถมร่างกายยังย่ำแย่และตายเร็ว หรือถ้าตัวละครในเกมดื่มเหล้า ภาพก็จะเบลอแล้วควบคุมตัวละครได้ยาก หรือถ้าตัวละครนั้นเสพยา ร่างกายก็จะติดพิษและเลือดก็จะลดลงอย่างรวดเร็ว
เด็กน้อยซึมซับพฤติกรรมเหล่านั้นเข้าไปทีละเล็กทีละน้อย
หญิงสาวที่เป็นน้าหลังจากคู่นอนของเธอหลับไปแล้ว เธอก็มาดูหลานของเธอ
"ไง ลองเจ้านี่หน่อยมั้ย ของดีเลยนะ"
เด็กน้อยมองผงสีขาวที่อีกฝ่ายมอบให้ มันมีหน้าตาเหมือนกับผงสีขาวที่ตัวละครในเกมเสพเข้าไปแล้วก็ทำให้แถบหลอดเลือดลดลง เด็กน้อยเมินหน้าหนีแล้วหันไปเล่นเกมต่ออย่างไม่สนใจ
น้าสาวทำหน้าเซ็ง
"โถ่ว อุตส่าห์จะให้ของดี เมินกันซะงั้น ติดเกมจังนะเด็กคนนี้"
หลายครั้งน้าสาวก็พยายามที่จะสอนเด็กน้อยดื่มเหล้าดื่มเบียร์ แต่เด็กน้อยก็ปฏิเสธโดยตลอด แล้วเอาแต่สนใจเกมที่กำลังเล่น นั่นทำให้น้าสาวคิดว่าหลานของเธอนั้นเป็นเด็กที่ติดเกมไปแล้ว
เมื่อเด็กน้อยอายุได้หกขวบ แม่ของเขาก็ได้รับรู้ว่าสามีของเธอเวลาเอาลูกไปนั้น มักจะเอาไปปล่อยไว้กับคนเหล่านี้ และลูกของเธอก็ต้องคลุกคลีกับสิ่งเหล่านี้ทุกวัน เธอจึงยอมลำบากเลี้ยงลูกด้วยตัวเองและไม่ให้สามีของเธอเอาไปอีก
ปัจจุบัน----------
ครูน้ำตาลที่ได้ฟังก็แอบคิดในใจ
'ถึงว่า ติดเซ็กส์กับเราหนักเลย เคยเห็นภาพพวกนี้มาตั้งแต่เด็กนี่เอง'
คิดเสร็จครูน้ำตาลก็หันไปถามคุณแม่ไพรินต่อ
"แล้วชีฟไม่ติดของพวกนั้นเหรอคะ เจอแต่สภาพแบบนั้น"
คุณแม่ยิ้มแล้วตอบ
"ไม่จ้ะ แม่เคยถามชีฟแล้วว่า เคยสัมผัสสิ่งเหล่านั้นมั้ย ชีฟบอกแม่ว่า มันเป็นยาพิษ กินแล้วเดี๋ยวติดพิษชีฟเลยไม่ยุ่งด้วย"
"ทำไมตอนนั้นชีฟคิดว่าเป็นยาพิษคะ"
"ตอนแรกแม่ก็สงสัยเหมือนกันว่าชีฟคิดแบบนี้ได้ไง แม่เลยพยายามถามเหตุผล ซึ่งตอนนั้นชีฟก็ตอบแม่ว่า เวลาเขาเล่นเกม ถ้าตัวละครในเกมเผลอกินของเหล่านี้เข้าไป ก็จะติดพิษ"
อ้อ ทุกคนถึงกลับบางอ้อ ได้เกมที่เล่นสอนไว้นี่เอง แล้วคุณแม่ก็เล่าต่อ
"ตอนนั้นแม่ดีใจมากเลย เพราะชีฟไม่เสพติดสิ่งของเหล่านี้เลยสักอย่าง จากนั้นแม่เลยยอมทำงานหนักเพิ่ม แล้วหาซื้อเครื่องเกมมาให้ชีฟเล่นที่บ้าน แต่เพราะแม่ต้องเอาแต่ทำงาน แม่ก็เลยไม่ได้สังเกตเลยว่า นอกจากด้านดีดีแล้ว เกมเหล่านี้มันก็มีด้านที่ไม่ดีอยู่ด้วย"
ครูน้ำตาลที่ได้ฟังก็เลิกคิ้ว
"คืออะไรเหรอคะ ด้านไม่ดีที่คุณแม่ว่า"
คุณแม่ถอนหายใจแล้วเริ่มเล่าต่อ
"วิธีที่ตัวละครในเกมใช้ในการจัดการกับศัตรูไงลูก หลาย ๆ เกมจะทำให้ตัวละครเหล่านั้นฆ่าศัตรูแบบโหด ๆ เพื่อทำให้เกมดูตื่นเต้น หรือมีทักษะหลาย ๆ อย่างที่ไว้ใช้ในการต่อสู้ ซึ่งบางเกมก็เวอร์เกินจริง แต่บางเกมก็เน้นสมจริง จนชีฟสามารถเลียนแบบและนำไปใช้ได้"
----------อดีต
บริเวณหลังโรงเรียน เด็กเก้าขวบสามคนกำลังรุมเตะเด็กคนหนึ่งที่นอนขดตัวอยู่บนพื้นหญ้า แค่เพียงเพราะว่าอีกฝ่ายไม่ยอมให้ไถเงินค่าขนม
"ไอ้เวรเอ้ย เอาเงินมาให้รุ่นพี่อย่างพวกกูเดี๋ยวนี้นะ"
พูดจบพวกเด็กเก้าขวบก็พยายามเตะใส่เด็กที่นอนอยู่บนพื้นต่อ
เด็กน้อยวัยแปดขวบด้วยความที่ตัวเล็กว่าจึงได้แต่ขดตัวเพื่อป้องกันร่างกายตัวเองให้ดีที่สุด แต่ในขณะที่กำลังถูกเตะอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือไปเห็นท่อนเหล็กที่หล่นอยู่ใกล้ ๆ จากนั้นภาพตรงหน้าก็พร่ามัว ก่อนจะกลายเป็นห้องสีขาว ตัวละครในเกมหลายตัวปรากฏตัวออกมาพร้อมกับศัตรู ก่อนที่ตัวละครเหล่านั้นจะลงมือสังหารศัตรูของตนอย่างโหดเหี้ยม
ตัวละครชายใส่แว่นดำสุดเท่คนหนึ่ง เมื่อสังหารศัตรูที่เป็นทหารฝ่ายตรงข้างด้วยการแทงท่อนเหล็กใส่ลูกตาเสร็จแล้ว ชายใส่แว่นก็หันมามองเด็กน้อย แล้วเดินมาพร้อมกับท่อนเหล็กเปื้อนเลือดในมือ ก่อนจะวางเหล็กท่อนนั้นลงบนมือของเด็กน้อย
และเมื่อภาพหลอนตรงหน้าหายไป กลายเป็นภาพของความเป็นจริง เด็กน้อยมองท่อนเหล็กในมือของตัวเอง เมื่ออีกฝ่ายเตะเขาจนเหนื่อยและกำลังจะพูดอีกครั้ง เด็กน้อยก็กำท่อนเหล็กแน่นแล้วลุกขึ้นแทงใส่ตาของเด็กคนหนึ่งทันที เด็กคนนั้นล้มลงไปนอนเสียชีวิตกับพื้น เพราะเด็กแปดขวบไม่ได้แทงแค่เบา ๆ แต่แทงแรงเต็มทีจนเหล็กเสียบทะลุไปถึงด้านในสมอง
เด็กเก้าขวบอีกสองคนมองด้วยความตกตะลึง ก่อนจะวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง
ปัจจุบัน----------
ครูน้ำตาลได้ฟังแล้วก็อึ้งเล็กน้อย แต่มันก็แค่อารมณ์โมโหเพราะถูกทำร้ายเท่านั้น
"มันก็แค่การป้องกันตัวนี่คะ ถึงอาจจะเกินไปบ้าง"
คุณแม่ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วตอบ
"ใช่ลูก ครั้งแรกคือป้องกันตัว"
ครูน้ำตาลและแม่ของครูน้ำตาลย้ำคำ
"ครั้งแรก"
"จ้ะ ครั้งแรก หลังจากนั้นพี่ของเด็กคนนั้นที่มีอายุสิบเอ็ดปีก็คิดจะเอาคืนให้น้องชาย เลยพาพวกมารุมทำร้ายชีฟ แต่สิ่งที่ชีฟทำคือวิ่งล่อให้อีกฝ่ายออกไปกลางถนน เด็กห้าคนเสียชีวิตเพราะโดนรถสิบล้อชนในวันนั้น ส่วนชีฟลูกของแม่ กลับยืนมองคนพวกนั้นด้วยสายตาที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย นั่นทำให้แม่เริ่มวิตกกังวล แม่เลยไปค้นเกมที่ชีฟเล่น ถึงได้รู้ว่าตัวละครเหล่านั้นบางตัวก็เป็นฮีโร่สายมืด ที่ใช้วิธีโหดเหี้ยมในการผดุงความยุติธรรม ชีฟลูกของแม่ในตอนนั้นไปซึมซับเอานิสัยเหล่านี้มา"
คุณไพรินพักถอนหายใจแล้วเล่าต่อ
"และหลังจากนั้นพอชีฟสิบขวบก็เกิดเรื่องอีก เด็กที่ตามรังแกชีฟถูกชีฟหลอกล่อให้จนน้ำตายไปถึงเจ็ดคน"
ครูน้ำตาลอึ้งหนัก
"เจ็ดคนเลยเหรอคะแม่"
"ใช่ลูก จากนั้นแม่ก็เริ่มคิดว่าแม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว แม่จึงพาน้องไปหาจิตแพทย์ โชคดีที่ในตอนนั้นโครงการสามสิบบาทรักษาทุกโรคใช้ได้กับการรักษานี้ ทำให้แม่ไม่เสียเงินมากนัก"
คุณไพรินพักหายใจอีกครั้ง
"หลังจากตรวจสอบชีฟจนเสร็จ จิตแพทย์ก็บอกแม่ว่าชีฟถูกรังแกหลายครั้ง และทุกครั้งเขาไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือหรือปรึกษาใครได้เลย พูดง่าย ๆ ก็คือไม่มีฮีโร่คอยปกป้องยามเขาโดนรังแก เขาเลยเปลี่ยนตัวเองให้เป็นฮีโร่แทน ซึ่งจุดนี้แม่เข้าใจดีเลย เพราะพ่อของชีฟก็เอาแต่เมาเหล้าไม่สนใจ ส่วนแม่ก็ต้องทำแต่งาน ไม่มีเวลาดูแลหรือให้คำปรึกษายามเมื่อลูกของแม่ต้องการ"
พูดถึงตรงนี้คุณแม่ไพรินก็แอบมีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย เพราะทุกอย่างมันคือความผิดของเธอ คุณแม่เช็ดน้ำตาแล้วก็พูดต่อ
"สุดท้ายจิตแพทย์ก็อาสาปรับเปลี่ยนตัวตนที่โหดร้ายออกจากชีฟให้ด้วยการสะกดจิตและเก็บซ่อนความทรงจำ โดยมีข้อแม้ว่าชีฟจะต้องอยู่ในสังคมที่ดีเพื่อที่จะได้ไม่ถูกใครรังแกอีก ไม่งั้นตัวตนที่โหดร้ายอาจจะกลับมาอีกครั้งในสักวัน นั่นทำให้แม่และพ่อต้องย้ายที่อยู่ โดยการย้ายกลับมาอยู่บ้านเกิดของพ่อแม่ของแม่ และทำงานหนักกว่าเดิมเพื่อให้ชีฟได้เข้าโรงเรียนดีดี ที่จะไม่มีเด็กหัวไม้ที่ไหนไปนึกรังแกเขาอีก"
ครูน้ำตาลพยักหน้ารับรู้ เด็กคนหนึ่งที่โตมาโดยการขาดการดูแลเอาใจใส่ที่ดี แถมยังตกอยู่ในสังคมที่เลวทราม ไม่แปลกเลยที่จะกลายเป็นเด็กมีปัญหา เธอเป็นครูเธอเข้าใจเรื่องพวกนี้ดี
คุณพ่อที่ฟังอยู่ก็เข้ามาร่วมวงสนทนา
"งั้นตอนนี้ผนึกปีศาจก็กำลังจะคลายแล้วสินะ"
แม่ของครูน้ำตาลเลิกคิ้ว
"ผนึกปีศาจอะไรของคุณ"
"ก็ที่ชีฟเผลอฆ่าครอบครัวเจ้าสัวไง พ่อว่าที่ชีฟกล้าเหนี่ยวไก ก็เพราะตัวตนที่เคยโดนปรับเปลี่ยนมันกำลังจะกลับมา ก็เหมือนปีศาจที่โดนผนึกด้วยเวทมนตร์ พอผนึกคลาย ปีศาจก็จะโผล่ออกมา แฮร่"
คุณพ่อหันไปแยกเขี้ยวใส่อีฟที่หันมามองพอดี แต่อีฟนั้นไม่ตกใจเลยสักนิด แม่ของครูน้ำตาลก็มองสามีของตัวเองที่ทำตัวเป็นเด็ก แล้วส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ


ชีฟโดนเตะเต็มแรงจนกลิ้งไปกับพื้นหญ้าข้างโกดังที่อยู่ใกล้กับตึกด้านทิศตะวันออก ตอนนี้เขาถูกอีกฝ่ายจับได้ แต่ที่เขายังมีชีวิตอยู่ ก็เพราะอีกหกคนที่โดนเขาขโมยสกิลไปอยากได้สกิลคืน
บีรีบเข้ามาห้ามแจ็ค
"นี่อย่าทำแรงเกินไปสิ ถ้าเกินมันตายขึ้นมาใครจะเอาสกิลคืนให้ฉัน"
แจ็คตอบอย่างหัวเสีย
"โดนแค่นี้มันไม่ตายหลอกน่า"
พูดจบแจ็คก็เดินไปบีบคอชีฟแล้วดึงให้ลุกขึ้น ก่อนจะขว้างใส่พื้นหญ้าอีกครั้ง
"เอาสกิลพวกกูคืนมาเดี๋ยวนี้ แล้วกูจะใจดีปล่อยมึงไปหนหนึ่ง"
ชีฟไอแค่ก ๆ แล้วกระอักเลือดออกมา ก่อนจะยกนิ้วกลางให้อีกฝ่าย
"ถึงคืนไปก็โดนฆ่าอยู่ดี คืนให้โง่สิ"
ปัก! แจ็ดหวดเท้าใส่ท้องของชีฟเต็มแรงจนลอยขึ้นจากพื้น แล้วปลิวไปหลายเมตร ชีฟที่ร่วงกระแทกพื้นก็กระอักเลือดออกมาชุดใหญ่ พร้อมกับความจุกที่ทำให้เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออก
ชีฟก้มมองพื้นอย่างหมดหวัง เขาไม่ได้อยากจะสู้กับใครหรือฆ่าใครตายทั้งนั้น แต่ทำไมเขาต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ แบบนี้ เขาแค่อยากจะมีชีวิตที่ดี มีความรักที่ดี มีครอบครัวที่ดีเหมือนคนอื่น เขาไม่ได้อยากจะมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ เขาฆ่าครอบครัวเจ้าสัวด้วยความสิ้นคิด เพราะคิดว่าถ้าทำลงไปแล้วเรื่องน่าจะจบ แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยังมีลูกชายที่ส่งคนมาตามล่าเขา เขาจะทำยังไงเขาจะสู้ยังไง หรือยอมแพ้ตรงนี้ให้เรื่องทุกอย่างมันจบ ๆ ไป เมื่อคิดถึงตรงนี้ตาชีฟก็เริ่มพร่ามั่ว และเห็นภาพหลอนบางอย่าง
ภาพการฆ่าฟัน ภาพเหล่าตัวละครในเกมที่เขาเคยเล่น กำลังไล่เข่นฆ่าศัตรูอย่างโหดเหี้ยม เพราะแค่พวกเขาต้องเอาชีวิตรอด คำพูดมากมายจากตัวละครหลาย ๆ เกมดังซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเขา เสียงหลาย ๆ เสียงดังก้องกังวานในหัวของชีฟไม่หยุด
"ต้องรอด" "ต้องฆ่ามัน" "ฆ่าพวกมัน" "ฆ่าให้หมด!"
จากนั้นก็มีชายใส่แว่นสุดเท่คนหนึ่ง เดินมาพร้อมกับท่อนเหล็กขนาดพอดีมือ แล้วโยนท่อนเหล็กมาให้ชีฟ เมื่อเขากำท่อนเหล็กไว้ในมือ ท่อนเหล็กก็กลายเป็นละอองสีขาวไหลเข้าไปในหัวของเขา ความทรงจำบางอย่างที่เคยหายไป ไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวจนเขามึนหัวไปหมด แต่แล้วภาพหลอนที่กำลังเกิดขึ้นก็หายไป มันถูกแทนที่ด้วยเท้าใหญ่ ๆ ของแจ็คที่อัดเข้าใส่ใบหน้าของเขา
"สรุปมึงจะคืนสกิลให้พวกกูดีดีหรือมึงจะตายอยู่ที่นี่"
ชีฟที่กระเด็นไปค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้น ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วพูด
"ไม่ฆ่าเขา เขาก็ฆ่าเรา งั้น กูขอฆ่าพวกมึงก่อนละกัน"
แจ็คและคนอื่น ๆ หัวเราะลั่น
"อย่างมึงเนี่ยนะ จะฆ่าพวกกู ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆ"
ชีฟสาดเมล็ดพันธุ์ไปทางคนทั้งหมดหลายสิบเมล็ด
แจ็คยกมือขึ้นบังหน้าตัวเอง ก่อนจะก้มมองเมล็ดพืชแล้วหัวเราะออกมา
"เมล็ดนี่เหรอที่มึงจะใช้ฆ่าพวกกู"
ชีฟไม่สนใจ ก่อนจะเอามือทาบพื้น
"เจริญเติบโตเฉียบพลัน"
เมล็ดพันธุ์ที่ชีฟหว่านออกไปคือ เบาบับดิจิทาทา (เอาชื่อไปค้นในเน็ตได้) ต้นไม้ที่มีลำต้นหนาและสูงใหญ่ เมล็ดพันธุ์เม็ดเล็กแตกหน่อออกใบ ก่อนจะเจริญเติบโตขึ้นมากลายเป็นต้นเล็กที่ขึ้นแทรกกลางและล้อมรอบเหล่านักรบสกิลทั้งสิบสี่คนเอาไว้ และจากต้นเล็กก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นต้นใหญ่ เหล่านักรบสกิลที่แทรกกลางอยู่ระหว่างต้นไม้แต่ละต้น ก็ค่อย ๆ ถูกเบียดดันจนไปติดกับอีกต้นหนึ่ง เมื่อไม่มีทางไปร่างกายอันบอบบางก็ถูกการขยายใหญ่ของต้นไม้บดขยี้จนแหลกเหลวราวกับเนื้อบด ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นเพียงในเวลาแค่หนึ่งวินาที นั่นทำให้ไม่มีใครจะได้ทันตั้งตัวหรือแม้แต่จะส่งเสียงร้อง
ชีฟมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเหล่าต้นไม้กำลังขยับสั่นไหว
หญิงสาวผู้ถือดาบและโล่บินพุ่งขึ้นมาจากดงต้นไม้ใหญ่ด้วยปีกนกสีขาว รอบ ๆ ตัวของนักดาบนั้นหุ้มด้วยออร่าสีทองอร่าม และยังไม่หมดแค่นั้น ต้นไม้สองต้นถูกดันจนเอียง ก่อนที่แจ็คและชายถือขวานอีกคนจะโผล่ออกมา
แจ็คหันกลับไปมองด้านหลัง ก่อนจะเห็นเลือดสด ๆ เปรอะอยู่ตามซอกของต้นไม้ นั่นหมายถึงคนอื่น ๆ ในทีมของเขา โดนบดขยี้ตายไปหมดแล้ว
ชีฟมองทั้งสามคนด้วยความทึ่งเล็กน้อยพลางคิดในใจ
'ดาบโล่มีสกิลออร่าคุ้มกาย สายขวานก็มีสกิลเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายมากกว่าสายอื่น เพราะงี้ต้นไม้ของเราเลยทำอะไรไม่ได้สินะ'
แจ็คหันมาจ้องมองชีฟด้วยความโกรธเกรี้ยว
"มึงนะมึง อย่าอยู่เลย"
แจ็ควิ่งเข้าใส่ชีฟสุดกำลัง โดยมีเคิร์กวิ่งตามมาด้วย
ชีฟยิ้มเย้าะ
"จะฆ่าคนอื่นเสือกไม่รู้สึกอะไร แต่พอพวกพ้องตัวเองตายดันโกรธซะงั้น ไอ้ขี้ข้าโจรเอ้ย"
พูดจบต้นไม้สูงใหญ่สองต้นก็ปรากฏขึ้นมากำบังชีฟเอาไว้
แจ็คเหวี่ยงขวานในมือตัวเองใส่ต้นไม้สุดแรง
"คิดว่าต้นไม้แค่นี้จะขวางกูได้เรอะ!"
ต้นไม้ต้นใหญ่หักโค่นในพริบตา ชีฟโยนเมล็ดพันธุ์ขึ้นไปในอากาศเหนือหัวแจ็คกับเคิร์ก ต้นไม้ใหญ่สองต้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะหล่นใส่ทั้งสองคน
จากนั้นชีฟก็หันขวับไปจ้องนักดาบโล่ที่กำลังบินมาทางเขาพร้อมกับดาบที่เรื่องแสงสีทองเจิดจรัส
ชีฟเปลี่ยนมาใช้เมล็ดมะขามก่อนจะทาบมือลงพื้น
"ป่ามะขามยักษ์"
ชีฟผสมต้นมะขามกับต้นเบาบับดิจิทาทา ขนาดและจำนวนของมันทำให้พื้นที่ระหว่างโกดังกับตึกสูงกลายเป็นป่าทึบ
นักดาบโล่ที่กำลังพุ่งเข้าหาชีฟมีอันต้องหยุดชะงัก เมื่อตอนนี้เธอไม่สามารถมองเห็นเป้าหมายได้ แถมเธอก็ยังถูกต้นไม้เหล่านี้หนีบเอาไว้จนเคลื่อนไหวได้ลำบาก แต่อยู่ดีดีต้นมะขามหลายต้นก็หักโค่นลง
แจ็คและเคิร์กช่วยกันโค่นต้นมะขามที่หนีบนักดาบโล่ออกไป ก่อนที่แจ็คจะเดินเข้าไปหานักดาบโล่ที่กำลังล่วงลงมาบนพื้น
"เหมียว ไอ้พืชนั่นไปไหนแล้ว"
นักดาบโล่หรือเหมียวส่ายหัว
"ไม่เห็น"
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังมองซ้ายมองขวา อยู่ดีดีป่าทั้งป่าก็สลายกลายเป็นฝุ่นผง ก่อนจะมีผลทุเรียนที่โตเต็มที่หลายลูกร่วงลงมาจากตึกสูงเจ็ดชั้น
เหมียวยกโล่ขึ้นมากันส่วนแจ็คกับเคิร์กก็ยกขวานขึ้นมาป้องกันแทน
ชีฟนั่งเรียกทุเรียนออกมาจากช่องเก็บของอยู่บนดาดฟ้าของตึกอย่างสบายใจ เมื่อทุเรียนหลายร้อยลูกในช่องเก็บโดนใช้จนหมด ชีฟก็ชะโงกหน้าลงไปดูผลงานของตัวเอง
เมื่อฝนทุเรียนหยุดลงเหมียวก็บินขึ้นตรงดิ่งไปหาเจ้าของทุเรียนที่อยู่ด้านบน ชีฟที่เห็นดังนั้นก็โปรยเมล็ดพันธุ์หนามอสรพิษที่ผสมกับเถาวัลย์น้ำออกไปหลายเมล็ด เมื่อเหมียวบินขึ้นมาสัมผัสกับเมล็ด ชีฟก็เร่งโตทันที เถาวัลย์หนามขนาดใหญ่โตปรากฏขึ้นมาเกี่ยวพันทั้งปีกและตัวของเหมียวเอาไว้ จนเหมียวไม่สามารถขยับปีกได้ เมื่อบินไม่ได้ร่างอันบอบบางก็ร่วงกลับลงไปยังพื้นเบื้องล่าง
ชีฟฟังเสียงแจ็คกับเคิร์กที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดมา แต่คงจะขึ้นมาได้ยากสักเล็กน้อย เมื่อตามทางขึ้นเขาได้ปลูกเถาวัลย์ขวางไว้มากมาย ชีฟนำเถาวัลย์ธรรมดาไปผูกกับเสาปูน ก่อนจะค่อย ๆ โรยตัวลงไปจากตึกสูง เพื่อไปหานักดาบโล่สาวที่พยายามจะเอาตัวเองออกมาจากการเลื้อยพันธุ์ของหนามอสรพิษ
เมื่อมาถึงข้างล่าง ชีฟก็เดินเข้าไปเร่งโตหนามที่รัดเหมียวไว้ให้มากกว่าเดิมเพื่อให้เหมียวดิ้นออกมาไม่ได้ ตอนนี้หนามอสรพิษไม่สามารถทำอะไรเหมียวได้ ด้วยออร่าที่ปกคลุมอยู่ และถึงจะไม่มีออร่า ชุดคอมมานโดที่ทำจากเนื้อผ้าอย่างดีก็ยังปกป้องเหมียวไว้อีกชั้น
เมื่อเหมียวโดนรัดจนไม่สามารถดิ้นขัดขืนได้ ชีฟก็เดินเข้าไปถอดหน้ากากอีกฝ่ายออก
"ไงคนสวย"
เหมียวจ้องอีกฝ่ายเขม่น
"แก"
แล้วตะโกนออกมา
"มันอยู่ข้างล่าง! อุบ"
ชีฟอาศัยจังหวะที่เหมียวตะโกนหักหนามอสรพิษแล้วยัดเข้าไปในปากของเหมียวอย่างรวดเร็ว
เหมียวหุบปากทันที แต่ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อหนามอสรพิษได้อยู่ในปากของเธอเป็นที่เรียบร้อย
เหมียวชักกระตุกอย่างแรงและเริ่มมีน้ำลายฟูมปาก ก่อนที่ตาทั้งสองข้างจะเหลือกขึ้นบนแล้วค่อย ๆ สิ้นใจไปอย่างทรมาน
แจ็คกับเคิร์กที่ได้ยินเสียงตะโกนก็วิ่งกลับลงมาข้างล่าง ก่อนจะเห็นว่าเหมียวสิ้นใจไปแล้ว
ชีฟที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ศพของเหมียวลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ทั้งสองคน ตอนนี้แขนเสื้อของทั้งสองคนนั้นขาดเพราะโดนลูกทุเรียนกระแทกและข่วนใส่หลายรอบ
"อุ๊บ แฟนใครหรือเปล่า"
แจ็คมองชีฟด้วยใบหน้าที่โกรธจัด พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ
ชีฟสังเกตเห็นแจ็คที่จับขวานแน่นจนด้ามจับมีรอยร้าว
"อ๊า แฟนนายนั่นเอง น้ำลายฟูมปากแบบนี้คงอดเสียบแล้วสิ"
แจ็คตะโกนลั่นพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบเต็มใบหน้า
"ไอ้สัส!!!"


เมื่อความเครียดพุ่งจนถึงขีดสูงสุด ทุกสิ่งทุกอย่างในสายตาของชีฟ ก็เคลื่อนไหวเชื่องช้าไปหมด ช้าแม้กระทั่งการจิ้มกดโทรศัพท์มือถือ คนขับรถของเจ้าสัวนำโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดหาหมายเลขที่ตนต้องการ นิ้วแต่ละนิ้วที่จิ้มลงไป ล้วนอยู่ในสายตาของชีฟทั้งสิ้น
ภาพของแม่ภาพของน้องสาวภาพของครูน้ำตาล ภาพครอบครัวของเขาหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด เขาแค่ต้องการชีวิตที่สุขสบาย ไม่เคยคิดจะมีเรื่องกับใคร ไม่เคยคิดทำร้ายใคร แต่ทำไมคนพวกนี้ต้องมาทำร้ายเขากับครอบครัวของเขาด้วย
คนขับรถเมื่อได้หมายเลขที่ต้องการ ก็นำโทรศัพท์แนบหู ชีฟที่เห็นดังนั้น ความขาดสติก็เข้าครอบงำทันที
แกร๊ก! ปัง!ปัง!ปัง! ปืนกลเบาที่ยึดมาได้แหวกออกมาจากช่องเล็ก ๆ แล้วรัวจนหมดแม็ก
มือธนูล่องหนหายตัวหลบไปอย่างรวดเร็ว ส่วนลูกน้องคนอื่นก็วิ่งหลบกันจ้าละหวั่น เมื่อเสียงปืนเงียบลง ทุกคนต่างพากันก้มมองร่างกายตัวเอง คนขับรถมองเจ้าสัวของตัวเองที่พยายามพาหลบมาอยู่หลังรถตู้ด้วยกัน กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าศีรษะของเจ้าสัวเต็ม ๆ เท่านั้นยังไม่พอ ที่รถเบนซ์ยังเต็มไปด้วยรูกระสุน ชีฟไม่ได้ฆ่าแค่เจ้าสัว แต่ฆ่าลูกเมียของเจ้าสัวด้วย
ชีฟตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงที่เหี้ยมและอำมหิตแบบสุดสุด
"คนจ่ายเงินพวกมึงตายแล้ว จะสู้ต่อก็ลองดู ถ้าใครแตะครอบครัวกู มึงจะมีกี่คนรัก กี่ครอบครัว กูจะตามฆ่าให้หมด"
มือธนูที่ล่องหนอยู่เดินไปที่รถเบนซ์ก่อนจะมองเข้าไปที่เบาะหลัง ทั้งคุณนายและคุณหนู ตามตัวของพวกเขามีเลือดอาบอยู่เต็มไปหมด และตอนนี้พวกเขาก็ไม่หายใจแล้ว ซึ่งก็เป็นจริงที่อีกฝ่ายพูด คนจ่ายเงินของพวกเขา ไม่เหลือเลยสักคน
มือธนูรีบวิ่งไปหาคนขับรถเพื่อดูว่าเจ้าสัวยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ และเมื่อไปถึง ก็พบว่าเจ้าสัวเสียชีวิตแล้วเช่นกัน
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ เมื่อมีคนรับสาย
"ว่าไง"
ในขณะที่คนขับรถกำลังจะพูด มือธนูก็จับไหล่ของคนขับรถแล้วปรากฏตัวออกมา
"อย่า ถึงข้าจะมั่นใจว่าอีกฝ่ายสู้ข้าไม่ได้ แต่ถ้าวันนี้มันรอดไปได้ มันทำตามที่มันพูดแน่"
คนขับรถเถียงเล็กน้อย
"แต่เรายังมีลูกชายของเจ้าสัว"
"แล้วแกมั่นใจได้ไงว่ามันจะยอมจ่ายเงินให้กับคนที่ปล่อยให้พ่อแม่มันตาย ถึงจะจ่าย แต่ข้าจะไม่เสี่ยงกับความอำมหิตของไอ้เด็กนั่นเด็ดขาด"
"หมายความว่าไงที่พ่อแม่..."
มือธนูพยักหน้าให้อีกฝ่ายมองไปที่รถเบนซ์ที่มีแต่รอยกระสุน และตอนนี้ก็มีเลือดไหลออกมาเต็มไปหมด
"คุณนายกับคุณหนูตายแล้ว ตัดสินใจฆ่ายกครอบครัวแบบนี้ ใจมันต้องเหี้ยมพอตัว คนแบบนี้ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยว"
คนขับรถหน้าซีด ก่อนจะกดตัดสายทิ้งไป แล้วรถตู้สีดำสองคันก็พากันขับจากไปอย่างรวดเร็ว
คุณพ่อที่มองเหตุการณ์ก็อึ้งกับการตัดสินใจของว่าที่ลูกเขยตัวเองเหมือนกัน คุณพ่อหันไปมองชีฟที่ตอนนี้ยังยืนเล็งปืนอยู่ในท่าเดิม แม้ว่าอีกฝ่ายจะพากันจากไปแล้ว ชีฟหายใจแรงจนตัวโยน ใบหน้าเครียดจัดและเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ จมูกและตาก็มีเลือดไหลซึมออกมา มือทั้งสองข้างที่จับปืนก็สั่นไม่หยุด
"ชีฟ ส่งปืนให้พ่อนะ"
คุณพ่อค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับปืนแล้วดึงออกจากมืออีกฝ่ายอย่างช้า ๆ เมื่อปืนหลุดมือ ชีฟก็ล้มลงไปนอนกับพื้นทันที
ณ ห้องนอนที่แสนคุ้นเคย ชีฟลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนของตัวเอง โดยข้าง ๆ เขานั้นมีครูน้ำตาลนอนกอดเขาเอาไว้ ชีฟลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แต่การลุกขึ้นของเขาก็ทำให้ครูน้ำตาลตื่นขึ้นมาด้วย
ครูน้ำตาลสวมกอดชีฟอย่างแนบแน่นพร้อมกับมีเสียงสะอื้นไห้
"ชีฟ"
ชีฟที่ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่กอดตอบแล้วลูบหลังอีกฝ่ายเพื่อปลอบโยน ชีฟมองครูสาวที่กอดเขาก็แอบแซวเล่นขำ ๆ
"กอดนาน ๆ แบบนี้เดี๋ยวผมก็หื่นอีกหลอก"
ครูน้ำตาลที่เห็นแฟนของเธอยังไม่ตาย เธอก็มีแต่ความสุข
"อื้อ หื่นก็หื่น เธอหื่นทุกเช้าค่ำอยู่แล้วนี่"
"ว่ากันแบบนี้ต้องปล้ำให้เข็ด"
ชีฟดันครูน้ำตาลออก แล้วจับอีกฝ่ายให้นอนลงบนเตียง
พรวด อีฟที่ได้ยินเสียงคนคุยกับก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง ก่อนจะตะโกนอย่างดีใจ
"แม่ คุณลุง คุณน้า พี่ชายฟื้นแล้ว"
ชีฟตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างขัดใจ
"อีฟ!"
ตอนที่ชีฟสลบไป พ่อของครูน้ำตาลก็แบกชีฟไปขึ้นรถ แล้วพากลับมาที่บ้าน ก่อนจะนำใบแห่งการรักษาไปบดแล้วให้ลูกสาวนำมาป้อนให้กับชีฟ
ชีฟสลบไปเกือบหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ ซึ่งพอตื่นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงของอีกวันแล้ว
หลังจากโดนยัยน้องสาวตัวแสบขัดจังหวะ ทั้งสองก็พากันออกมาจากห้อง แล้วมาร่วมรับประทานอาหารในครัวหลังบ้านกับคนอื่น ๆ
เมื่อกำลังรับประทานอาหารทีวีที่พวกเขาเปิดอยู่ก็ได้รายงานข่าวการตายของเจ้าสัวคนหนึ่ง เสียงนักข่าวสาวที่หวานใสก็เริ่มเปิดประเด็นขึ้น
"ข่าวด่วน เจ้าสัวอันดับสี่ของรัฐไทย ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมพร้อมกับลูกสาวคนเล็กและภรรยา"
นักข่าวหยุดพักหายใจเพื่อรอให้ทีมงานนำภาพข่าวขึ้นมา ก่อนจะรายงานต่อ
"เวลาสิบแปดนาฬิกาสามสิบห้านาที ชาวบ้านคนหนึ่งพบเจอกับรถหรูสีดำและคราบเลือดจำนวนมาก ด้วยความตกใจ เขาจึงโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างรวดเร็ว จากรายงานของเจ้าหน้าที่ ในบริเวณดังกล่าวได้พบเจอกับศพสี่ศพ ซึ่งสามศพที่เจอนั้นจากการตรวจสอบ ก็พบว่าเป็นเจ้าสัวธนะชัย เจ้าสัวที่รวยเป็นอันดับสี่ของรัฐในตอนนี้ โดยที่อีกสองศพคือลูกสาวคนเล็กและภรรยา และศพสุดท้ายก็เป็นนักรบสกิลที่เป็นบอดี้การ์ดของเขา และสาเหตุการตายนั้นคาดว่าน่าจะมาจากบาดแผลถูกยิงบนร่างกาย ซึ่งในขณะนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเก็บรวบรวมหลักฐานเพื่อหาว่าใครคือคนร้ายกันแน่
ส่วนทางด้านลูกชายคนโตของเจ้าสัวนั้น เมื่อทราบข่าวการตายของครอบครัว ก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกมาพบปะหรือพูดคุยกับใคร"
ติ๊ด สัญญาณหนึ่งดังขึ้นก่อนที่นักข่าวจะรีบพูด
"ตอนนี้ทีมงานภาคสนามได้รายงานดิฉันมาว่า นายวรเวธลูกชายคนโตของเจ้าสัว ได้เดินออกมาให้สัมภาษณ์แล้วค่ะ"
จากนั้นภาพก็ตัดไปที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่มีประตูรั้วใหญ่โต และมีชายหนุ่มสวมสูทรูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่งเดินออกมายืนที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกหลายคน
เหล่านักข่าวต่างพากันกรู่เข้าไปเพื่อสัมภาษณ์ลูกชายคนโตของเจ้าสัว เหล่าบอดี้การ์ดรีบวิ่งมาดันประตูรั้วเอาไว้ เมื่อเห็นว่านักข่าวพากันดันเข้ามาจนประตูรั้วทำท่าจะพัง
เมื่อสามารถเข้าใกล้ตัวลูกชายของเจ้าสัวได้ เหล่านักข่าวก็ยิงคำถามชุดใหญ่ใส่ทันที
"คุณวรเวธคะ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณรู้สึกยังไงคะ"
นายวรเวธตอบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
"เสียใจครับ เสียใจมาก ครอบครัวของผมไปทำอะไรให้ ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้"
"แล้วทราบมั้ยครับว่าใครคือคนร้าย"
"ตอนนี้ยังไม่ทราบครับ แต่ผมเชื่อมั่นในฝีมือเจ้าหน้าที่ของรัฐไทย ว่าจะต้องหาตัวเจอในไม่ช้าก็เร็ว"
"เหตุการณ์นี้ใช่เรื่องบาดหมางของคุณพ่อกับบริษัทคู่แข่งมั้ยคะ"
"ข้อนี้ผมไม่ทราบครับ เพราะธุรกิจที่คุณพ่อดูแลกับธุรกิจที่ผมดูแลนั้นเป็นธุรกิจคนละอย่างกัน"
"แล้วถ้าเจอคนร้าย คุณวรเวธจะทำยังไงครับ"
"ใจจริงผมอยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย แต่คนเราต้องยึดมั่นในกฎหมาย เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ผมจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจ และความยุติธรรมครับ"
"ตอนนี้คุณวรเวธมีอะไรจะฝากถึงคนร้ายมั้ยคะ"
"มีครับ ผมอยากขอให้เขามอบตัวเถอะครับ โทษหนักจะได้เป็นเบา"
นักข่าวต่างพากันพึมพำอย่างชื่นชม
"นิสัยดีอ่า โดนทำขนาดนี้แล้วยังรู้จักให้อภัย" "ถ้าเป็นเราคงแค้นเลือดขึ้นหน้าไปแล้ว" "ไอ้คนร้ายนี่มันชั่วจริง ๆ ทำไมกับครอบครัวของคุณวรเวธได้ลงคอ"
แต่ในขณะที่ทิศทางของกระแสกำลังไหลไปเข้าข้างนายวรเวธ นักข่าวคนหนึ่งก็ถามขึ้น
"จริงมั้ยครับ ที่มีคนร้องเรียนไปทางองค์กรยุติธรรมแห่งโลก ว่ามีคนพยายามบังคับให้แฟนหนุ่มของเขาโยกย้ายสกิลไปให้น้องสาวของคุณ"
นายวรเวธตอบสวนกลับอย่างรวดเร็ว
"ไม่จริงเลยครับ พ่อแม่ของผมไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่มีสกิลก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ครอบครัวเรารวยอยู่แล้ว พวกเราไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอน"
เมื่อฟังจบ นักข่าวคนนั้นก็แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูดขึ้น
"ผมยังไม่ทันได้บอกเลยครับว่าพ่อแม่ของคุณเป็นคนทำ"
นายเวธชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบแก้ตัว
"คุณถามผมมาแบบนี้ผมก็ต้องคิดว่าเป็นพ่อแม่ผมอยู่แล้ว ผมมีธุระด่วน ผมขอตัว"
จากนั้นนายวรเวธก็หันหลังแล้วเดินกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงเรียกของนักข่าวคนอื่น ๆ เลย
นักข่าวชายที่เป็นเจ้าของคำถามสุดท้ายยิ้มอย่างได้ใจที่เขาทำให้ไอ้ผู้ดีจอมปลอมหน้ากากหลุดออกมาได้ นักข่าวคนนั้นมองซ้ายมองขวาแล้วรีบล่องหนหายไปจากบริเวณดังกล่าว