บทที่ 31 ทหารเสือที่แท้จริง ( 1 )
เหมียวอี้มิได้สนใจว่าบนยอดเขาตรงหน้าจะมีมากี่คน เขามองเพียงร่างกายท่อนบนของเฉาติ้งเฟิงที่ชักดิ้นอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก
นับตั้งแต่เขาออกมาจากภูเขาที่ฝึกฝน ได้รู้จักเพื่อนแล้วสี่คน เฉินเฟย เฉาติ้งเฟิง หลัวเจินและเหยียนซิว แต่ตอนนี้กลับตายไปต่อหน้าต่อหน้าตัวเองแล้วสองคน ส่วนตัวเขาตัวยืนดูความวุ่นวายอยู่ไกลๆ มาโดยตลอด
ตอนที่เห็นคนอื่นตาย ยังไม่ค่อยสะเทือนอารมณ์มากนัก พอเห็นสหายที่ดูแลตนดีมาตลอดตายอย่างอนาถ ทำให้เขาสัมผัสได้ทันทีถึงความเหี้ยมโหดอันลึกซึ้งของโลกแห่งการแดนฝึกตน!
ในใจเขากำลังตำหนิตัวเองอย่างบ้าคลั่งว่าทำอะไรลงไปกันแน่ เห็นได้ชัดว่าน้องรองสองกับน้องสามใช้ชีวิตอย่างดีอยู่แล้ว แต่ตนกลับส่งพวกเขาเข้าสู่สถานที่อันตรายเช่นนี้ เขาจะมีหน้าไปพบวิญญาณบนสวรรค์ของพ่อแม่บุญธรรมได้อย่างไร!
ตนทำให้น้องชายและน้องสาวตกอยู่ในอันตราย เหมียวอี้เบิกตาค้างมองสหายที่ดูแลตนเองอย่างดีตายอย่างอนาถ โหดเหี้ยมแต่ตัวเองกลับทำอะไรไม่ได้ไม่สะทกสะท้านอะไร!
ข้ามันสมควรตาย!
เหมียวอี้พิพากษาโทษตายให้ตัวเองอยู่ในใจ ทวนเงินในมือค่อยๆ ชูขึ้นมา ชี้ไปยังพวกมือสังหารที่อยู่ตรงหน้าเขา!
"เจ้าทำอะไร? รีบยอมแพ้ซะสิ!"
เหยียนซิวเรียกอยู่หลายครั้งแต่เหมียวอี้ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ สีหน้าของอีกฝ่ายเขากลับยิ่งดุร้ายขึ้นด้วยซ้ำไป ตรงหว่างคิ้วปรากฏดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบขึ้นมา เขารีบวิ่งเข้ามาทันทีเพื่อจะดึงเหมียวอี้ไว้
ผลก็คือเหมียวอี้ยื่นทวนชี้ออกมา ปลายยอดทวนที่คมกริบจ่ออยู่ตรงหน้าอกของเหยียนซิว เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ไสหัวไป!"
ผู้คนทั้งด้านบนและด้านล่างภูเขาต่างก็จ้องมองกิริยาท่าทางอันน่าสนใจนี้ดึงดูดใจของเหมียวอี้
"ตายซะ! " เหมียวอี้ยื่นทวนออกมาพร้อมคำรามอย่างเดือดดาล
ฮี้ ! ทันใดนั้น 'เฮยทั่น' ก็เปล่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมา ชูขาหน้าขึ้นกลางอากาศก่อนจะย่ำลงพื้นและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด
เหยียนซิวตกตะลึง เขายังไม่เคยเห็น 'เฮยทั่น' ระเบิดความเร็วได้มากขนาดนี้มาก่อน
หยางชิ่งที่สวมชุดเกราะสีเงินยืนอึ้งอยู่บนยอดเขา ไม่ใช่เพราะความกล้าหาญของเหมียวอี้ แต่เป็นเพราะ 'เฮยทั่น' ที่เหมียวอี้ควบขี่อยู่ "ตัวที่เขาขี่นั่นคืออาชามังกรเหรอ ?"
มีบางคนหัวเราะแล้วพูดว่า "ข้าก็นึกว่าเป็นหมูป่ายักษ์ซะอีก"
ทุกคนหัวเราะลั่น ไม่เคยพบเห็นอาชามังกรที่อ้วนขนาดนี้มาก่อน อาชามังกรที่สันทัดเรื่องการวิ่งทำไมอ้วนแบบนี้ได้ล่ะ ?
นักพรตไม่กี่ตคนที่ยังอยู่ในสนามรบด้านล่างภูเขาจ้องมอง เหมียวอี้ที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าเหยียดหยาม นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งกล้าบุกเข้ามาด้วยเหรอ ถ้าลองสุ่มหิ้วนักพรตขึ้นมาสักคนจากตรงนี้ อย่างน้อยก็เป็นระดับบงกชขาวขั้นสองทั้งนั้น
ทุกคนมองเขาเหมือนกับมองคนที่กำลังจะตาย ถ้าไม่ยอมแพ้ก็ต้องตายเป็นธรรมดา!
นักพรตบงกชขาวขั้นสามไม่ลงมือให้เสียศักดิ์ศรี หนึ่งคนในนั้นส่งสัญญาณออกมา นักพรตบงกชขาวขั้นสองคนรูปหนึ่งทำได้เพียงฝืนใจถือทวนพุ่งออกไป
ทั้งสองคนกำลังถลันพุ่งเข้าใส่กันด้วยความรวดเร็ว
พอเห็นพวกคนที่สังหารหลัวเจินพุ่งเข้ามา ในตาของ 'เฮยทั่น' ก็แดงก่ำขึ้นมา ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกครั้ง และยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเหยียนซิวเบิกตากว้าง
โครม! ทั้งสองพุ่งเข้าปะทะกัน
นักพรตบงกชขาวขั้นสองคนนั้นถึงกับถลึงตาจ้อง นึกไม่ถึงว่าพลังอิทธิฤทธิ์ที่เขาใช้จะระงับการกระทำของเหมียวอี้ไม่ได้
ทันทีที่พวกเขาชนกัน ทวนยาวที่เหมียวอี้ยื่นออกมา ไม่ต้องใช้การเคลื่อนไหวมากมาย แค่หวดออกไปเบาๆ เท่านั้นก็ เขา ปัดปลายทวนที่อีกฝ่ายแทงเข้ามาออกไป และถือโอกาสนี้ใช้ทวนแทงโต้งออกไป
นี่คือทวนที่ฝึกฝนอยู่ท่ามกลางคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้า นี่คือทวนที่ฝึกอยู่ใต้น้ำตกเป็นเวลาหลายปี นี่เป็นผลจากการผสานเชื่อมต่อกันระหว่างมนุษย์ อิทธิฤทธิ์และทวน หลังจากผ่านการโบกโบยขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนจนสามารถทำลายล้างภูเขาหินหนึ่งลูกได้
เหล่าไป๋กล่าวว่าการฝึกของเขาป็นแบบงูๆ ปลาๆ เมื่อเปลี่ยนจากทวนไม้เป็นทวนจริงควรจะมีอานุภาพมากขึ้น
ในเวลาอันรวดเร็ว หัวทวนก็ทะลวงเข้าไปที่หน้าอกของอีกฝ่าย ในสายตาของนักพรตบงกชขาวขั้นสองเผยแววไม่อยากเชื่อความรู้สึกไม่น่าเชื่อออกมา
ขณะที่อาชามังกรสองตัวพุ่งชนและตัดผ่านกันไป เหมียวอี้ใช้ทวนเขี่ยอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไป แล้วแกว่งทวนลากศพไปกับพื้นหนึ่งที ศพที่อยู่ใต้เท้าเขาเลือดทะลักกลิ้งไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้ชูทวนยาวขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าไปยังขบวนค่ายของอีกฝ่าย
ทุกคนในเขาลูกนั้นนิ่งเงียบ นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งสังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสองเสียแล้วงั้นหรือ?
ฉินเวยเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าใช้ประโยชน์ผู้ใต้บัญชาของตนใช้การไม่ได้เอาเสียเลยแล้ว
หยางชิ่งซึ่งผู้สวมชุดเกราะสีเงินส่งสายตาเป็นประกายเล็กน้อย เขาเริ่มสนใจเหมียวอี้ขึ้นมาอย่างจริงจัง
นักพรตบงกชขาวขั้นสองจำนวนสองคนตนถลันออกมาจากค่าย พุ่งปะทะตรงหน้าเหมียวอี้เพื่อหยุดยั้งการโจมตี
ทั้งสองโจมตีขนาบเข้ามาด้วยสีหน้าเดือดดาล เนื่องจากเพื่อนของถูกสังหารด้วยวิธีการที่เสื่อมเสียเกียรติ สองคนก็ดูไม่ออกเช่นกันว่าเหมียวอี้เก่งกาจพียงใด
ยกทวน!
ทันใดนั้นเหมียวอี้ทิ่มหัวทวนลงไปที่พื้น หินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งถูกทวนของเหมียวอี้หาบขึ้นมา ค้างอยู่บนหัวทวนแล้วจู่โจมไปยังสองคนนั้น
จังหวะที่ทั้งสองฝ่ายพุ่งชนกัน เหมียวอี้ดึงทวนกลับมาแล้วแทงออกไปอีกครั้ง
ปั้ง! หินก้อนใหญ่ระเบิดออกเป็นกลุ่มฝุ่นควัน เศษหินลอยพุ่งไปยังนักพรตสองคนที่กำลังบุกเข้ามา
การโจมตีแบบเด็กๆ เช่นแบบนี้ หากจะใช้สังหารคนธรรมดานั้นไม่มีปัญหา แต่ไร้ประโยชน์สำหรับนักพรตสองคนนี้ แม้กระทั่งเกราะพลังอิทธิฤทธิ์ของอีกฝ่าย เขายังโจมตีทะลุผ่านไปไม่ได้เลย
ทั้งสองสะบัดทวนหนึ่งครั้ง พลังงานไร้รูปร่างปัดเป่าเศษหินที่ขวางหูขวางตาพวกนั้นหายเกลี้ยงไปทันที
แต่เมื่อภาพตรงหน้าชัดเจนแล้ว กลับพบว่าบนตัวอาชามังกรที่วิ่งพรวดเข้ามานั้นไร้เงาของเหมียวอี้แล้ว แต่พวกเขาได้ยินเสียงอะไรอบางอย่างปะทะลมอยู่กลางอากาศ
เขาอยู่ข้างบน! ทั้งสองคนแหงนหน้ามองบนฟ้าพร้อมกัน เห็นเพียงก้อนหินขนาดใหญ่ลอยเฉียดหัวไป
ขณะที่ 'เฮยทั่น' วิ่งเข้าแทรกกลางระหว่างอาชาสองตัว ทวนสองด้ามแทงโผล่แทงเฉียงขึ้นมาจากด้านขวาและซ้ายของมัน กระทุ้งจากใต้รักแร้เข้าไปที่หน้าอกของนักพรตทั้งสองคน ทำให้พวกเขากระเด็นตกลงจากพาหนะไป
ทวนสองด้ามลากเงาคนสองคนทาบกับพื้น พลันมีเลือดกระจายอยู่สองกอง เงาคนผู้หนึ่งถือทวนคู่พลิกตัวขึ้นมาจากใต้ท้อง 'เฮยทั่น' อย่างรวดเร็ว เขาคือเหมียวอี้ ทวนที่เกินมาหนึ่งด้ามเขาฉวยหยิบขึ้นมาจากพื้น จะเป็นของใครนั้นไม่สำคัญ
นักพรตระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งคนเดียว ในระหว่างการโจมตีเวลาสั้นๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะสังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสองไปแล้วถึงสามคตน ทำเอาทุกคนตกตะลึงมาก
สังหารหนึ่งคน สามารถพูดได้ว่าโชคช่วย แต่สังหารติดต่อกันสามคน คงไม่ใช่อาศัยโชคช่วยแล้ว แบบนี้พูดได้ว่าทั้งฉลาดทั้งกล้าหาญ!
ซวก! ทันใดนั้นเหมียวอี้เหวี่ยงแขนแกว่งไหล่ขว้างทวนออกไปยังขบวนค่ายของอีกฝ่าย จู่โจ่มไปยังผู้ที่สังหารหลัวเจิน นี่คือการท้าสู้แบบระบุนาม
นักพรตบงกชขาวขั้นสามคนรูปหนึ่งคว้าหัวทวนที่พุ่งเข้ามาไว้ในมือแล้วโยนทิ้งไป เขาขี่อาชามังกรพุ่งออกไปเดี๋ยวนั้น พร้อมชูดาบยาวเล็งไปยังเหมียวอี้
ปึ้ง!
เสียงดังสนั่น ดาบยาวและทวนยาวไขว้กันอยู่ชั่วขณะหนึ่ง 'ถุย' เหมียวอี้พ่นเลือดออกมาจากปาก ง่ามนิ้วแตกละเอียด ตัวโยกสั่นจนเกือบกระเด็นออกไป
วรยุทธ์ของเขากับนักพรตบงกชขาวขั้นสามห่างชั้นกันเกินไป มิใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานได้เลย อิทธิฤทธิ์ทั้งตัวของเขา พอโดนคนอื่นโจมตีแบบไม่ตั้งใจหนึ่งครั้ง ก็สั่นจนเกือบทรงตัวไม่อยู่
แต่ทว่า ได้เกิดเรื่องประหลาดขึ้นอย่างหนึ่ง ตอนที่อาชาสองตัวเดินเฉียดผ่านกันไป จู่ๆ 'เฮยทั่น' ก็เอียงหัว เผยฟันขาวคมกริบออกมา กัดเข้าที่น่องของนักพรตนั่น นักพรตที่กำลังประมือกับเหมียวอี้และไม่ทันได้ตั้งรับจึงถูกมันลากลงมาจากพาหนะ
ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่นใด เพียงเพราะว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ใช้ดาบตัดหัวหลัวเจินลงมา 'เฮยทั่น' จำได้ชัดเจน
เหมียวอี้มีหรือจะพลาดโอกาสเช่นนี้ เขาพยายามใช้แรงทั้งหมดยกทวนขึ้นโจมตีเกราะพลังอิทธิฤทธิ์ของอีกฝ่าย หัวทวนพิโรธทะลวงเข้าขั้วหัวใจของอีกฝ่ายทันที
เคราะห์ดีที่เหมียวอี้โต้ตอบเร็ว ไม่เช่นนั้น 'เฮยทั่น' คงเสียแรงเปล่า เพราะนักพรตที่ถูก 'เฮยทั่น' โจมตีอย่างกระทันหันรีบป้องกันตัวเอง จึงใช้ดับฟันหลังบั้นท้ายของ 'เฮยทั่น' หากไม่ใช่เพราะเหมียวอี้ใช้ทวนได้ทันการ คงจะจบสิ้นจริงๆ แล้ว ก้นกับขาหลังของมันต้องถูกฟันออกด้วยกันแน่นอน
…………………………


บทที่ 34 ศัตรูของฉางเฟิง
หญิงรับใช้เหล่านี้ไม่เพียงแค่ไว้เนื้อเชื่อใจได้ และไม่ได้เป็นเพียงหญิงรับใช้อย่างเดียว พวกนางมักได้ปรณนิบัติบนเตียงด้วย จะมีนายท่านสักกี่คน ที่จะอดใจไม่ลงมือกับสาวงามหยาดเยิ้มข้างกายได้
คนสนิทแนบชิดกาย เขาจะดูไม่ออกเชียวหรือว่านางมีเรื่องไม่สบายใจ สงเซียวยื่นมือช้อนคางนางขึ้นมา ขณะที่มองใบหน้าที่น่าเอ็นดูปนน่าสงสารของนางนั้น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "มีใครรังแกเจ้างั้นหรือ? บอกข้ามา ข้าจะออกหน้าให้เจ้าเองให้เจ้าตัดสิน"
สงเซียวมีวรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นเก้า หากเขามิได้อยู่ใต้บัญชาของผู้มีพลังแข็งแกร่งเช่นหยางชิ่ง เขาถือเป็นผู้มีคุณสมบัติที่จะเป็นประมุขขุนเขาได้ หากภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ตำแหน่งประมุขแห่งขุนเขาคงหนีไม่พ้นเขาแน่ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นหนึ่งในสมุนที่หยางชิ่งไว้ใจด้วย เขาจึงมีสิทธิ์พูดเช่นนี้
ชุนเสวี่ยส่ายหน้า "เปล่าเจ้าค่ะ"
สงเซียวบีบคางนาง พลางถามด้วยน้ำเสียงที่ยากจะหลบเลี่ยง "บอกมา! "
ชุนเสวี่ยแสดงสีหน้าช้ำใจสิ้นหวัง นางกัดริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ท่านประมุขขุนเขา…"
"ประมุขขุนเขา?" สงเซียวตะลึงงัน
หากประมุขขุนเขาหยางชิ่งแตะต้องผู้หญิงของตนจริงๆ ตอนนี้ตนก็ทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้เช่นกัน
แต่เขารู้สึกทันทีว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ประมุขขุนเขาหยางชิ่งมิใช่คนที่ฝักใฝ่กามตัณหา ได้ยินมาว่าในใจเขามีสตรีที่แอบรักอยู่แล้ว แต่เพราะความแตกต่างของพื้นเพฐานะจึงไม่สมหวัง ความทุ่มเทส่วนใหญ่ของหยางชิ่งล้วนทำเพื่อโฉมงามผู้นั้น ผู้หญิงทั่วไปมิได้อยู่ในสายตาเขาเลย ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะแตะต้องผู้หญิงของลูกสมุนที่เขาไว้วางใจ หรือว่าจะมีสาเหตุอื่น?
เขาคลายมือจากคางชุนเสวี่ย แล้วลองถามนาง "เจ้าทำอะไรผิดไป? ท่านประมุขถึงได้ตำหนิ?"
ชุนเสวี่ยรู้ว่าเขาเข้าใจผิดไป รีบโบกมือแล้วตอบว่า "ท่านประมุขขุนเขาจะมาใส่ใจกับหญิงรับใช้เช่นข้าได้อย่างไรกัน"
สงเซียวเองก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น ถามอย่างแปลกใจว่า "แล้วเป็นเพราะเหตุใดกัน?"
ชุนเสวี่ยตอยบด้วยสีหน้าโศกเศร้า "ท่านประมุขถ้ำอย่าซักไซ้ร้ข้าเลย คนผู้นั้นได้รับความชอบจากท่านประมุขขุนเขา ข้าก็ไม่อยากสืบหาอีกแล้ว ไม่อยากให้ท่านลำบาก ถูกท่านประมุขขุนเขาตำหนิ "
ที่แท้ก็เป็นคนอื่น สงเซียวทำหน้าบึ้งตึง บรรดาสมุนของหยางชิ่ง นอกจากหยางชิ่งแล้ว เขาก็ไม่เกรงกลัวใครทั้งนั้น เขาถามอย่างเย็นชา "ข้าอยากรู้ว่าใครมันบังอาจ กล้าลงมือกับคนของข้า บอกมา!"
ชุนเสวี่ยเห็นเขาต้องการจะสืบหาให้ได้ เหมือนนางรู้ว่าปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว ท่าทางเคร่งขรึมของประมุขถ้ำเอง ก็อาจทำให้นางปิดบังต่อไปไม่ได้อีก นางจึงเอามือปิดหน้าร้องไห้โฮแล้วพูดว่า "เหมียวอี้เจ้าค่ะ!"
"เหมียวอี้?" สงเซียวอึ้งไปพักหนึ่ง เพราะในรายชื่อสมุนของประมุขขุนเขาหยางชิ่ง เหมือนจะไม่มีคนนี้อยู่ แต่เขาก็นึกขึ้นได้อย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยว่า "เจ้าเหมียวอี้ที่เพิ่งยอมแพ้นั่นน่ะเหรอ? คนที่เพิ่งยอมแพ้อย่างเขา กล้ามายั่วโมโหเจ้างั้นหรือ?"
เขารู้สึกไม่ค่อยเชื่อ เหมียวอี้นั่นแพ้ให้กับกองกำลังของฉินเวยเวย เวลานี้น่าจะถูกฉินเวยเวยควบคุมตัวอยู่ จะมีโอกาสมารังแกหญิงรับใช้ของตนได้อย่างไรกัน แม้แต่พบหน้ากันยังไม่มีโอกาสด้วยซ้ำ หรือจะมีคนอื่นที่ชื่อแซ่เหมือนกันอีก?
ชุนเสวี่ยเอ่ยพร้อมน้ำตานองหน้า "ท่านประมุขถ้ำลืมแล้วหรือ ว่าน้องชายของข้าตายอย่างอนาถเช่นนั้นได้อย่างไร? ในปีนั้นทั่วทั้งเมืองฉางเฟิงหาตัวฆาตกรไม่พบ นึกไม่ถึงว่าเรื่องผ่านไปแล้วสิบปี จะได้มาพบเขาที่นี่"
แท้จริงแล้วชุนเสวี่ยไม่ใช่ใครอื่น นางคือหวงเยว่ บุตรสาวที่ผู้ใหญ่บ้านหวงมอบให้เป็นหญิงรับใช้ท่านเซียน และนางก็คือพี่สาวของหวงเฉิงด้วยเช่นกัน
ตอนแรกที่เห็นเหมียวอี้สู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับคนฝ่ายนี้ นางยังจำเขาไม่ได้ แม้นางเองจะเคยเห็นเหมียวอี้ เพราะแต่ก่อนเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน แต่เวลาผ่านไปหลายปี เหมียวอี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มในปีนั้นอีกแล้ว รูปร่างหน้าตาก็เปลี่ยนแปลงไปมาก จึงจำเขาไม่ได้ไปชั่วขณะ
จนกระทั่งชื่อ 'เหมียวอี้' ที่นางสลักไว้ในกระดูกด้วยความแค้นประกาศออกมาจากปากเขา นางถึงได้หวาดหวั่น ปลุกความจำเรื่องในอดีตขึ้นมา นางพอจะแยกแยะได้รางๆ จากหน้าตา ว่าเหมียวอี้ก็คือเพื่อนบ้านในเมืองฉางเฟิงตอนนั้น ฆาตกรที่สังหารน้องชายนางนั่นเอง
สงเซียวงงงัน เรื่องนี้เขาย่อมรู้ ตอนนั้นชุนเสวี่ยเสียใจกับเรื่องนี้อยู่นาน ตนยังเคยเร่งให้เจ้าเมืองฉางเฟิงจับกุมอย่างสุดกำลัง เพื่อปลอบขวัญชุนเสวี่ย เพียงแต่ตอนนั้นเจ้าเด็กนี่หนีไปอย่างรวดเร็ว จับไว้ไม่ได้
เขาถามด้วยความฉงนสงสัย "เจ้าแน่ใจนะว่าเหมียวอี้ผู้นี้เป็นฆาตกรสังหารน้องชายเจ้า?"
ชุนเสวี่ยพยักหน้าสะอึกสะอื้น "เป็นเขานั่นแหละ ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านข้าก็จำเขาได้ เรื่องก็ผ่านมานานขนาดนั้น ชุนเสวี่ยเองก็ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย เพียงแต่พอค่นึกถึงน้องชายที่น่าสงสารขึ้นมา ชุนเสวี่ยก็มิอาจอดกลั้นความเศร้าโศกในใจได้ "
ตอนที่นางเศร้าโศกนางก็สังเกตปฏิกิริยาของประมุขถ้ำอย่างเงียบๆ
สงเซียวนิ่งเงียบ หากนี่เป็นสถานการณ์ปกติ แค่นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งคนเดียว เขาสามารถฆ่าทิ้งได้เลย ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่ขณะนี้เหมียวอี้ได้รับความเอ็นดูจากประมุขขุนเขาหยางชิ่งแล้ว เห็นได้ชัดว่าได้รับความชมชอบจากประมุขขุนเขา ตนจะบุ่มบ่ามมากไม่ได้ ถ้าหักหน้าหยางชิ่งคงจะไม่เป็นผลดีกับตนเช่นกัน
"เรื่องนี้ข้ามีแผนแล้ว ข้าจะคืนความเป็นธรรมให้เจ้า "
สงเซียวตบหลังนางเบาๆ เพื่อปลอบใจ แล้วทั้งคู่จึงเดินออกจากศาลาริมน้ำด้วยกัน
แต่บังเอิญโชคไม่ดี ตอนที่มาถึงนอกตำหนักใหญ่ ฉินเวยเวยที่สีหน้าไร้เรียบเฉยกำลังนำตัวเหมียวอี้เดินเข้ามาพอดี
สงเซียวประสานกุมมือคารวะฉินเวยเวยก่อน แม้วรยุทธ์ของเขาจะสูงกว่าฉินเวยเวยมาก แต่ฉินเวยเวยเป็นบุตรสาวบุญธรรมของหยางชิ่ง เป็นเด็กกำพร้าที่หยางชิ่งเก็บได้ข้างทางเมื่อหลายปีก่อน ตั้งแต่แบเบาะก็ถูกเลี้ยงอยู่ดูข้างกายหยางชิ่งมาตลอด ฉินเวยเวยเรียกได้ว่าเป็นผู้ที่หยางชิ่งไว้เนื้อเชื่อใจมากที่สุด สงเซียวเองก็ไม่กล้าเมินเฉยนาง
ฉินเวยเวยคารวะกลับ แล้วนำเหมียวอี้ขึ้นบันไดตำหนักล่องนิภาไป หยางชิ่งต้องการให้เหมียวอี้เข้าพบ
สายตาที่เป็นประกายของสงเซียวจ้องวนเวียนอยู่บนหน้าเหมียวอี้ ก่อนจะหันไปมองชุนเสวี่ยที่กำลังกัดริมฝีปากอยู่เงียบๆ
เหมียวอี้ก็เคยพบหน้าชุนเสวี่ยเช่นกัน แม้หลายปีก่อนทั้งสองจะเคยเป็นเพื่อนบ้านกัน เขาเองก็รู้จักชุนเสวี่ยเมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนที่ชุนเสวี่ยถูกส่งมาเป็นหญิงรับใช้ของ 'ท่านเซียน' นางอายุเพียงสิบห้าปี ชุนเสวี่ยในตอนนี้อายุใกล้วัยจะสามสิบแล้ว ดังคำกล่าวที่ว่าโตเป็นสาวเปลี่ยนไปสิบแปดตลบ ความเปลี่ยนแปลงมีเยอะกว่าผู้ชายมาก เหมียวอี้จะไปจำได้อย่างไรว่านางเป็นใคร และก็ไม่เคยเก็บเรื่องลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านหวงมาคิดใส่สมองด้วย
สงเซียวไม่พูดอะไร ปล่อยมือจากชุนเสวี่ย และมุ่งไปที่ตำหนักใหญ่ล่องนิภา
เมื่อประมุขขุนเขากำลังประชุมกัน ชุนเสวี่ยไม่มีสิทธิ์เข้าไป นางทำได้เพียงรออยู่ตรงสถานที่ของผู้ติดตาม
ในตำหนักใหญ่ หยางชิ่งนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุด ประมุขถ้ำแต่ละสายของเขาเส้าไท่รวมทั้งศิษย์สำนักหยกครามยืนแยกเป็นสองฝั่ง พอสงเซียวคารวะหยางชิ่งแล้ว ก็ชำเลืองสายตาไปยังเหมียวอี้ที่ยืนอยู่คนเดียวตรงใจกลางตำหนัก แล้วกลับไปยืนที่ตำแหน่งของตัวเอง
"บาดแผลบนตัวเจ้าร้ายแรงมั้ย?"
หยางชิ่งที่สวมชุดเกราะนั่งอยู่บนแท่นสูง มองเหมียวอี้ที่ยืนอยู่ด้านล่าง ใบหน้ามีรอยยิ้มขณะแสดงความห่วงใย
เหมียวอี้ใช้สองมือที่ง่ามนิ้วถลอกจนเห็นเนื้อและมีรอยเลือด กุมหมัดขึ้นคารวะพลาง แล้วเอ่ยตอบ "ไม่ร้ายแรง"
หยางชิ่งที่นั่งอยู่ด้านบนหัวเราะจนลืมตัว พอพลิกฝ่ามือ แหวนเก็บสมบัติบนนิ้วกลางของเขาก็เปล่งแสงอ่อนๆ กิ่งพลอยใบหยกที่มีจำนวนเก้าใบเก้ากิ่งต้นหนึ่งลอยอยู่บนมือเขา แสงดาวระยับรายลอยล้อม สวยงามมาก
นี่ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สำหรับเหมียวอี้ มันคือสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' นั่นเอง
เห็นเพียงหยางชิ่งอ้าปากเป่า ประกายดาวระยิบระยับบนกิ่งพลอยใบหยกกลายเป็นกลุ่มหมอกดาวสองกลุ่มทันที แล้วลอยไปยังสองมือของเหมียวอี้
เหมียวอี้ตะลึง แสงดาวระยิบระยับที่เขาเป่าออกมา ได้เกาะติดอยู่ตรงบาดแผลเนื้อถลอกบนง่ามนิ้วแล้ว ความรู้สึกเย็นสบายแผ่ซ่านออกมาอย่างรวดเร็วจากบาดแผลบนมือทั้งสอง ขณะที่แสงดาวระยิบระยับแทรกซึมช้าๆ เข้าสู่บาดแผล รอยแยกบนง่ามนิ้วของทั้งสองมือก็หายไปอย่างรวดเร็วทันตาเห็น
ชั่วพริบตาเดียว บาดแผลก็หายดีคืนสภาพเหมือนเริ่มแรกแล้ว ทำให้เหมียวอี้ประหลาดใจอย่างมาก ใครๆ ก็บอกว่าสมุนไพรเซียนซิงหัว เป็นเป็นยาเทวดาที่แดนฝึกตนยกย่องกันราวกับสมบัติล้ำค่า นึกไม่ถึงว่าสรรพคุณจะมหัศจรรย์เหลือเชื่อเช่นนี้
…………………………


บทที่ 32 ทหารเสือที่แท้จริง (2)
แต่ตรงบั้นท้ายของ 'เฮยทั่น' ยังทิ้งรอยบาดแผลที่มีเลือดเอาไว้รอยหนึ่ง
ชั่วพริบตาเดียว 'เฮยทั่น' ที่กำลังเจ็บปวดก็วิ่งหลงทิศ แต่เมียวอี้กำลังขี่มันอยู่ มันจึงวิ่งวนรอบหนึ่งแล้วหยุด หันหน้าไปทางขบวนค่ายของอีกฝ่าย
เหมียวอี้เลือดกลบปาก มือถือทวนยาว หิ้วศพนักพรตบงกชขาวขั้นสามตคนนั้น สำแดงแสดงพลังต่อหน้าคนที่อยู่ด้านบนและด้านล่างของภูเขา!
ใครๆ ล้วนดูออกว่าเหมียวอี้มิใช่คู่ต่อสู้ของนักพรตบงกชขาวขั้นสามเลย แต่ใครจะไปคิดว่าเจ้าอาชามังกรอ้วนท้วนตัวนั้นจะช่วยต่อสู้ได้ มันเกิดขึ้นกระทันหัน ทำให้ทุกคนตะลึงจนลูกตาเกือบตกลงพื้น
คนที่ก่อนหน้านี้พูดเหน็บแนมว่า 'เฮยทั่น' เป็นหมูป่า อดไม่ได้ที่จะจ้อง 'เฮยทั่น' ตาเป็นมันเพราะอยากได้ หน้าตาอัปลักษณ์ก็ไม่เป็นไร ใช้งานได้ดีก็พอแล้ว
คนจำนวนไม่น้อยเหมือนกำลังสนใจ 'เฮยทั่น' รอเพียงให้เหมียวอี้ตาย
เหยียนซิวที่ยืนงงอยู่ที่เดิมตกตะลึงงัน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครสนใจเขา ดังนั้นความสนใจของทุกคนจึงไปรวมอยู่ที่ตัวเหมียวอี้และ 'เฮยทั่น' หมดแล้ว
สีหน้าของฉินเวยเวยแย่มาก ใต้บังคับบัญชาของนางมีนักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่คตนและนักพรตบงกชขาวขั้นสองหกคตน ผลสุดท้ายกลับถูกเจ้าเด็กบงกชขาวขั้นหนึ่งกำจัดทิ้งไปแล้วสี่คตน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกนางเป็นอย่างไร
"นำอาชามังกรตัวที่เขาขี่มาให้ข้า!" ฉินเวยเวยทำเสียงฮึดฮัดแบบเย็นชา ที่จริงนางกำลังถามปนตำหนิว่าผู้ใต้บังชาอย่างพวกเจ้ายังมัวรออะไรอีกล่ะ ?
นักพรตบงกชขาวขั้นสามสอามงคตน และนักพรตบงกชขาวขั้นสองสองคตน ควบอาชามังกรพุ่งออกไปทันที เรียกได้ว่าแต่ละคนอายจนโมโห วันนี้เสียหน้าไปเยอะแล้ว แถมยังเสียหน้าต่อหน้าหยางชิ่งอีก แต่ละคนอยากกลืนเหมียวอี้ลงไปแบบตัวเป็นๆ ใจจะขาด
เหมียวอี้สะบัดทวนยาวหนึ่งที ผ่าครึ่งศพที่หิ้วอยู่ให้กระจายเป็นฝนโลหิต ให้ตนเองได้อาบเลือดสดๆ เพื่อเพิ่มความสดชื่น จากนั้นควบ 'เฮยทั่น' วิ่งเลี้ยวกลับไป
นักพรตห้าคตนควบอาชามังกรตามหลังมาอย่างไม่ลดละ ไล่ตามสังหารเขาอย่างเร็วปานลมกรดและสายฟ้าแลบ
'เฮยทั่น' ที่โดนดาบฟันก้น เหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบมากมายนัก กลับวิ่งเร็วขึ้นเสียด้วยซ้ำ เร็วจนน่าตกใจ ไม่น่าเชื่อว่ารูปร่างอ้วนแบบนี้จะวิ่งเร็วกว่าอาชามังกรของนักพรตห้าคตนข้างหลัง ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายยิ่งไกลมากขึ้นเรื่อยๆ
เหยียนซิวรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย นี่ยังเป็น 'เฮยทั่น' ที่เขารู้จักมาสิบกว่าปีอยู่มั้ย?
เหมียวอี้ไม่ได้หลบหนี แต่เขากำลังล่อนักพรตห้าคตนนี้วิ่งอ้อมมายังที่โล่งกว้าง
อยากตามก็ตามไม่ทัน ระยะห่างกลับยิ่งมากขึ้นด้วยซ้ำ พวกเขากังวลว่าเหมียวอี้จะหนีไปได้ หนึ่งในนั้นจึงรีบออกไปสังหาร หมายจะดักทางเหมียวอี้ไว้ และก็มีบางคนวิ่งเลี้ยวกลับมาเพื่อสกัดกั้นเขา
แต่ทว่านี่กลับเป็นผลลัพธ์ที่เหมียวอี้ต้องการ ถ้านักพรตห้าคตนนั้นร่วมมือกันตัวเองจะไม่มีหวังอะไรเลย ต้องทำให้อีกฝ่ายกระจายกำลังออกจากกันถึงจะมีหวัง ต่อให้ตัวเองต้องตายก็ขอสังหารเจ้าแพะรับบาปพวกนี้ไปด้วย ฆ่าเพิ่มได้อีกสักคนก็ยังดี
เขาเผชิญกับนักพรตบงกชขาวขั้นสามคตนหนึ่งที่กำลังปะทะเข้ามาเบื้องหน้าเข้ามา ใบหน้าเหมียวอี้เผยความดุร้าย ชูทวนขึ้นเตรียมรับการโจมตี
มีประสบการณ์ต่อสู้กับนักพรตบงกชขาวขั้นสามก่อนหน้านี้แล้ว เขาจะไม่โง่ใช้แข็งชนแข็งสู้โดยใช้ความแข็งแกร่งปะทะกับความแข็งแกร่งอีก แต่จะพยายามทำอย่างสุดกำลัง!
พอทั้งสองฝ่ายได้ประจัญบานกัน อีกฝ่ายเข้าใจทันทีว่าทำไมนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างเหมียวอี้จึงสังหารต่อเนื่องได้ถึงสี่คตน นี่ไม่ใช่โชคช่วยอย่างเดียวแน่!
อาศัยการใช้อิทธิฤทธิ์จากวรยุทธ์ของตนกดดันอีกฝ่าย ก็ยังมันยากต่อการยับยั้งความเร็วในการตอบสนองของเหมียวอี้ เป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อจริงๆ ผู้ที่มีวรยุทธ์ล้ำลึกมิใช่ได้อาศัยวรยุทธ์ที่สูงกว่าเข้ากดดันเพื่อควบคุมโจมตีคู่ต่อสู้หรอกหรือ? เหมียวอี้กลับนั้นเหมือนกับปลาในทะเล ราวกับสามารถแหวกว่ายในพลังอิทธิฤทธิ์ได้ อีกทั้งโจมตีกลับได้ภายใต้แรงกดดันมหาศาล!
เมื่อเผชิญการโจมตีถึงตายท่าไม้ตายของศัตรูที่เก่งกาจ เหมียวอี้ไม่ได้หลบ และไม่ได้ป้องกันด้วย เขารูว่าอาศัยวรยุทธ์ของตนก็ป้องกันไม่อยู่เหมือนกัน เจ้าแทงข้า ข้าแทงเจ้า ให้ทุกคนจบเห่ไปพร้อมกันเสียเลย!
ไม่มีใครอยากเล่นแบบนี้กับเขา กลับโดนเขาคุกคามจนต้องรีบป้องกันตัวเองเสียด้วยซ้ำ ตอนทั้งสองฝ่ายเฉียดผ่านกันไป ยังต้องระวังการจู่โจมของ 'เฮยทั่น' ด้วย
อาชามังกรหกตัวที่อยู่ในพื้นที่โล่ง วนรอบหรือไม่ก็บุกไล่เข่นฆ่ากันซ้ำไปซ้ำมา
ตอนนี้ทุกคนเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่าใครไล่ฆ่าใครกันแน่ ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครที่ขัดขวางเหมียวอี้ได้ เห็นได้ชัดเลยว่าคนที่มาเพื่อสกัดกั้นเหมียวอี้ ผลลัพธ์คือหลังจากบุ่มบ่ามมาปะทะเหมียวอี้แล้วกลับถูกบีบบังคับจนฉุกละหุกทำอะไรไม่ถูก เหมือนกับว่าเหมียวอี้จะฆ่านักพรตระดับสูงห้าตคนนั้นจนยับไม่เหลือชิ้นดี
ฉากนี้โอ่อ่าสง่างามพอตัว ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆ นักพรตบงกชขาวขั้นสามสามคน และนักพรตบงกชขาวขั้นสองสองคนเชียวนะสามนยังไงล่ะ!
เหตุการณ์ดำเนินไปเช่นนี้อยู่เกือบครึ่งชั่วยามชั่วโมง นักพรตห้าคตนนั้นก็ยังจับตัวเจ้าเด็กหนุ่มบงกชขาวขั้นหนึ่งนี่ไม่ได้ กลุ่มคนที่อยู่บนเขาอดไม่ได้ที่จะหันมองหน้ากันอย่างแตกตื่นด้วยความสิ้นหวังจนใจ
หยางชิ่งในที่สวมชุดเกราะสีเงินทั้งตัว สายตาของเขาจับจ้องกำลังไล่ตามจับจ้องเหมียวอี้ที่กำลังพยายามเข่นฆ่าโรมรัน ถึงขนาดเผยสีหน้าัน เขาแสดงท่าทางชื่นชมที่ปิดบังไว้ไม่อยู่ พร้อมกล่าวชมเชยออกมา "ทหารเสือที่แท้จริง ในวันข้างหน้าหากวรยุทธ์สูงขึ้นอีกนิด ต้องเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับปกป้องอาณาเขตแน่นอน หยวนเจิ้งคุนขี้ขลาดนั่นมีดีอะไรถึงได้สมุนเช่นนี้คอยถวายชีวิตรับใช้!"
พอกล่าวคำนี้ออกมา ฉินเวยเวยที่ขายหน้าสุดจะทนอยู่แล้วขบฟันกรอดๆ รีบหยิบธนูที่สะพายแบกอยู่ข้างหลังมาไว้ในมือ ลูกธนูขนนกสามดอกถูกดึงอยู่บนสายธนูพร้อมกัน กรอกพลังอิทธิฤทธิ์เข้าไป เล็งไปยังเหมียวอี้
หยางชิ่งชำเลืองมองนางแล้วพลัน ก่อนจะเปล่งเสียงออกมา "หยุดมือก่อน!"
เขาใช้พลังอิทธิฤทธิ์แผดเสียงดังก้องอยู่ท่ามกลางหุบเขา
พอเขาเอ่ยปาก ฉินเวยเวยหันกลับมามองแวบหนึ่ง แล้ววางธนูในมือลงช้าๆ นักพรตห้าคตนที่ไล่โจมตีอยู่เบื้องล่างภูเขาก็มิกล้าขัดคำสั่ง ดึงอาชาหันกลับมาทันที
เหมียวอี้บังคับ 'เฮยทั่น' ให้หยุด และเงยหน้าเหลือบตามองบนยอดเขา
หยางชิ่งจ้องเหมียวอี้ เปล่งเสียงดังก้องออกมา "เจ้าเป็นใคร มีนามว่าอะไร! "
เหมียวอี้ชูทวนขึ้นชี้ไปยังหยางชิ่งที่อยู่บนยอดเขา ใช้อิทธิฤทธิ์แผดเสียงด้วยความเดือดดาลเช่นกัน "เหมียวอี้อยู่นี่แล้ว ใครกล้าสู้ก็เข้ามา!"
เสียงสนั่นแนวสันเขา อารมณ์โทสะพุ่งขึ้นฟ้า จากคนธรรมดาที่ไร้ความหวาดกลัว
คำพูดที่ไร้ความเกรงกลัวนี้ ยิ่งเพิ่มความชื่นชมในสายตาของหยางชิ่ง
เขายกมือขึ้น ชี้สองนิ้วไปยังเหมียวอี้ที่อยู่เบื้องล่างภูเขา แล้วเปล่งเสียงตอบ "เหมียวอี้ หากเจ้ายอมจำนนต่อข้า ข้าจะมอบตำแหน่งประมุขถ้ำล่องนิภาให้เจ้า!"
เมื่อเอ่ยคำนี้ออกมา เสียงดังเกรียวกราวก็ออกมาจากฝูงชน ให้นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งเป็นประมุขถ้ำงั้นหรือ?
เจ้าคนเด็กหนุ่มที่เคยบอกว่า 'เฮยทั่น' เป็นหมูป่ากระซิบเตือนทันที "ท่านประมุข แต่วรยุทธ์ของเขาเป็นเพียงบงกชขาวขั้นหนึ่ง"
"ทำให้ทุกคนนับถือได้ก็พอ!" เมื่อหยางชิ่งพูดสรุปสั้นๆ ทุกคนก็เงียบทันที
ใครจะไปรู้ว่าเหมียวอี้ไม่ได้ซาบซึ้งในบุญคุณ ทวนชี้ทวนไปที่หยางชิ่ง พลางพูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาล "ใครกล้าสู้กับข้า! "
ทุกคนพบคิดว่าเจ้าเด็กนี่เป็นบ้าหรือไม่ก็อยากรนหาที่ตาย ขนาดมีเนื้อก้อนใหญ่อย่างตำแหน่งประมุขถ้ำมากองอยู่ตรงหน้าแล้วยังไม่รับไว้อีก
หยางชิ่งชำเลืองมองฉินเวยเวยที่อยู่ด้านล่าง แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ "จับเป็นมาให้ข้า"
ฉินเวยเวยที่สวมอาภรณ์ขาวดุจหิมะ ถือทวนอสรพิษบุกเข้าไปทันที ควบอาชามังกรทะยานขึ้นสูงก่อนจะเหยียบลงสู่พื้น ใบหน้าไร้อารมณ์ชี้ทวนไปที่ใบหน้าไร้อารมณ์ของเหมียวอี้ ไม่พูดจาให้เสียเวลา
"ตายซะ!" เหมียวอี้ยื่นทวนออกมาพุ่งเข้าหานางอย่างรวดเร็ว
แต่ทว่า วรยุทธ์ของฉินเวยเวยมิใช่สิ่งที่ลูกสมุนพวกนั้นของนางจะเทียบได้ นางยื่นทวนชี้ออกไป พลังงานไร้รูปร่างกลุ่มหนึ่งที่รุนแรงเหมือนค้อนใหญ่ปะทะเข้าที่หน้าอกของเหมียวอี้
เป็นการโจมตีของพลังอิทธิฤทธิ์ที่บริสุทธิ์ วรยุทธ์บงกชขาวขั้นห้าเป็นเส้นแบ่งความแตกต่างของบรรดาระดับบงกชขาวทั้งหมด มีเพียงนักพรตที่เข้าสู่ระดับบงกชขาวขั้นห้าแล้วเท่านั้นจึงจะสามารถทำให้อิทธิฤทธิ์ก่อตัวเป็นรูปร่างได้ การใช้อิทธิฤทธิ์เล่นก้อนน้ำจุดคบเพลิงเหมือนตอนที่เหมียวอี้ทำอยู่บนเกาะนั้นเทียบไม่ติด เพราะนั่นเป็นเพียงการเล่นกล ไม่มีผลอะไรกับนักพรตที่มีเกราะพลังอิทธิฤทธิ์ การโจมตีของฉินเวยเวยต่างหากที่เป็นการโจมตีของพลังอิทธิฤทธิ์ที่แท้จริง
…………………………


บทที่ 33 ยอมแพ้
"อ่อค!" เหมียวอี้กระอักเลือดออกมา กระเด็นไปข้างหลัง ตกลงกลิ้งอยู่บนพื้น
'เฮยทั่น' ที่วิ่งพรวดออกไป ก็ถูกฉินเวยเวยหมุนหัวทวนกลับมาแทงเป็นบาดแผลลึกบนก้นเช่นกัน 'เฮยทั่น' เจ็บจนร้องเสียงประหลาดวิ่งหนีไป
เหมียวอี้เลือดไหลตรงมุมปาก เขาลุกยืนขึ้นช้าๆ อย่างโซซัดโซเซ
ฉินเวยเวยขี่อาชามังกรเดินเนิบนาบมาหยุดอยู่ตรงหน้าเหมียวอี้ ปลายทวนอสรพิษในมือนางจ่ออยู่ที่อกพลางพูดอย่างไม่แย่แส "จะยอมแพ้หรือไม่?"
เหมียวอี้ที่กำลังเผชิญกับความพ่ายแพ้ สบตานางด้วยดวงตาโกรธแค้น ท่าทางเหมือนยอมตายดีกว่ายอมจำนน
ฉินเวยเวยอาบยิ้มเย็นชาเยือกเย็น นางต้องการจะสั่งสอนเขาอีกครั้งพอดี
"ยอมแพ้! เขายอมแพ้! "
เหยียนซิวตะโกนพลางวิ่งเข้ามา เขาประคองเหมียวอี้แล้วพยักหน้าพูดซ้ำๆ "เขายอมแพ้!"
เหยียนซิวไม่รู้ว่าหยางชิ่งสั่งให้จับเป็น จึงห่วงว่าเหมียวอี้จะโดนอีกฝ่ายฆ่าตาย
ฉินเวยเวยไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย นางเพียงจ้องเหมียวอี้ พลางพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "ยอมแพ้หรือไม่?"
แม้หยางชิ่งจะบอกให้นางจับเป็น แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามทรมานเจ้าเด็กนี่เสียหน่อย
สมุนของนางตายด้วยน้ำมือเหมียวอี้หลายคน จึงอยากฉวยโอกาสแก้แค้น
เหยียนซิวเริ่มร้อนใจแล้ว เขารีบใช้อิทธิฤทธิ์ส่งเสียงไปยังเหมียวอี้ "น้องชาย พ่อแม่คลอดเจ้ามาเลี้ยงเจ้ามา ไม่ใช่เพื่อให้เจ้ามาตายอยู่อย่างนี้นะ! ยอมแพ้เถอะ! ตราบใดที่มีภูเขาเขียวขจี อย่าได้กลัวว่าจะไม่มีไม้ฟืน!"
เหมียวอี้กำลังจ้องฉินเวยเวย มุมปากที่เปื้อนเลือดกระตุกด้วยความโกรธ เมื่อ 'พ่อแม่' สองคำนี้ออกจากปากเหยียนซิว ทำให้เขานึกถึงพ่อแม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูเขามาด้วยความเมตตา และก็นึกถึงน้องรองกับน้องสามด้วย
ตัวเองยังไม่รู้ว่าน้องรองกับน้องสามเป็นตายร้ายดียังไงกันแน่…
"ข้ายอมแพ้!"
เหมียวอี้หักใจปักทวนลงบนพื้นทันที เขาแหงนขึ้นฟ้าพลางตะโกนร้องอย่างเจ็บปวด
ยังล้างแค้นให้หลัวเจินกับเฉาติ้งเฟิงไม่ได้แต่กลับยอมแพ้แล้ว ความรู้สึกปวดร้าวและโทษตัวเองมีอยู่เต็มอก เขาไม่เคยปรารถนาจะแข็งแกร่งขึ้นเหมือนวันนี้มาก่อน!
หากพลังของเขาไม่เพิ่มขึ้น ต่อให้พบน้องรองกับน้องสามแล้วจะมีประโยชน์อะไร? พี่ใหญ่อย่างตนมีความสามารถไปปกป้องพวกเขาเหรอ?
ความแค้นฝังใจที่แฝงอยู่ในคำว่า 'ยอมแพ้' ทำให้ฉินเวยเวยใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก สายตาเย็นชาเพ่งมองอย่างตะลึงงัน พอนางประเมินเหมียวอี้อย่างละเอียดแล้ว ก็เคลื่อนหัวทวนอสรพิษออกจากจากหน้าอกเขาช้าๆ
หยางชิ่งที่อยู่บนยอดเขา นำคนกลุ่มหนึ่งพุ่งพรวดลงมา รีบมุ่งไปทางถ้ำล่องนิภา เหมียวอี้ทำให้คนมากมายเหล่านี้ต้องเสียเวลาไปมาก
แต่เหยียนซิวกลับรู้สึกหวาดระแวงหวาดกลัว เขาถูกตะโกนเรียกให้ไปติดตามข้างกายหยางชิ่ง
ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น เพราะคนที่มีตาล้วนดูออก ว่าเดิมทีหมียวอี้ยอมตายแต่ไม่ยอมแพ้ แต่เหยียนซิวเกลี้ยกล่อมให้เขายอมแพ้ได้
หยางชิ่งประหลาดใจเล็กน้อย เขากับเหมียวอี้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนและไม่มีความแค้นต่อกัน นึกไม่ถึงว่าเหมียวอี้จะสู้ไม่คิดชีวิตขนาดนี้ หรือว่าเหมียวอี้กับหยวนเจิ้งคุนมีความสัมพันธ์พิเศษอะไรต่อกัน ถึงได้จงรักภักดีเช่นนี้? เขาเดาว่าถ้าไม่มีความสัมพันธ์พิเศษต่อกัน คงเป็นไปไม่ได้ที่หยวนเจิ้งคุนจะรับนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งเข้าถ้ำล่องนิภา
หลักผ่านการซักถามแล้วจึงได้รู้ เหมียวอี้กับหยวนเจิ้งคุนไม่มีความสัมพันธ์พิเศษใดๆ ต่อกัน มาอยู่ถ้ำล่องนิภาได้ปีกว่า ได้พบหน้าหยวนเจิ้งคุนเพียงสองครั้ง เขาไม่ได้ทำดีอะไรกับเหมียวอี้ ให้เพียงตำแหน่ง 'ผู้ช่วยอาชา' เพื่อทำงานเบ็ดเตล็ดเท่านั้น
และที่เเหมียวอี้เข้าถ้ำล่องนิภาได้ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหยวนเจิ้งคุนเลย แค่มีคนแนะนำเขามาโดยเฉาติ้งเฟิงเป็นสื่อกลางให้เท่านั้น เพียงเพราะเฉาติ้งเฟิงที่เคยดูแลเขาถูกสังหารตาย เขาจึงสู้อย่างไม่คิดชีวิต
ที่จริงเหยียนซิวคิดว่าการที่ภรรยาของตนถูกสังหารต่างหาก ที่เป็นหนึ่งในสาเหตุสำคัญ เหมียวอี้มาอยู่ถ้ำล่องนิภาได้ปีกว่า ใกล้ชิดกับสองสามีภรรยามากกว่าเฉาติ้งเฟิงเสียอีก สาเหตุที่เหยียนซิวรีบวิ่งเข้าไปช่วยเรียกให้เหมียวอี้ยอมแพ้ เนื่องจากเหมียวอี้ได้ทำให้เขาซาบซึ้งใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบ เหยียนซิวไม่ได้เอ่ยถึงความสัมพันธ์สามีภรรยาของเขาและหลัวเจิน อย่างไรเสีย การยอมแพ้สิบเอ็ดครั้งก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าฟัง
หยางชิ่งพยักหน้าเล็กน้อย และถามเรื่องราวของ 'เฮยทั่น' ที่อ้วนเหมือนหมูนั่น
หลังจากได้รู้ถึงนิสัยคุณธรรมก่อนหน้านี้ของ 'เฮยทั่น' แล้ว หยางชิ่งก็อดหัวเราะไม่ได้ ที่มันต้องระเบิดอารมณ์ออกมาทั้งที่สักครั้งอยู่แล้ว เมื่อก่อนเอาแต่ขี้เกียจจน จึงอ้วนเหมือนหมู ครั้งนี้ที่เดือดพล่านขึ้นมามา เพียงเพราะว่า 'ผู้ช่วยอาชา' คนก่อนที่เลี้ยงดูมันอย่างดีต่อสู้จนตาย ช่างเป็นอาชามังกรที่พิเศษจริงๆ
แต่จากสาเหตุนี้ก็ทำให้หยางชิ่งเข้าใจแล้วเช่นกัน ก่อนหน้านี้เหมียวอี้ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของถ้ำล่องนิภา เห็นได้ชัดว่าเฉาติ้งเฟิงเองก็ไม่ได้ใส่ใจเหมียวอี้อย่างแท้จริง ไม่เช่นนั้น ทำไมแค่อาชามังกรดีๆ สักตัว เขาจึงไม่ช่วยจัดหาให้เหมียวอี้ล่ะ? เหมียวอี้สู้สุดชีวิตเช่นนี้เพียงเพราะ 'เห็นแก่บุญคุณ' อันน้อยนิดเท่านั้น
หยางชิ่งโบกมือเล็กน้อย ให้เหยียนซิวออกไป พร้อมทั้งตั้งใจหันไปมองเหมียวอี้ ผู้ที่มีสภาพจนตรอกยับเยินอยู่ข้างหลังกองทัพของฉินเวยเวย
เหมียวอี้เป็นเชลยที่ยอมแพ้ให้กับกองทัพของฉินเวยเวย ย่อมต้องส่งคืนให้ฉินเวยเวยควบคุมก่อนชั่วคราว
เพียงเพราะ 'สำนึกบุญคุณ' ยังทำได้ขนาดนี้ ข้าหยางชิ่งจะให้เจ้ามากกว่านั้นไม่ได้เชียวหรือ?
หยางชิ่งยิ้มมุมปากเล็กน้อย พึมพำกับตัวเองว่า "สิ่งที่เงินทองซื้อไม่ได้..."
เขาทั้งชื่นชมและชอบเหมียวอี้มาก
เพราะสิงห์ร้ายที่มีความเห่อเหิมทะเยอทะยานเช่นหยางชิ่ง ก็ยิ่งชอบกำราบคนที่ซื่อสัตย์และกล้าหาญ มีสมุนเช่นนี้ไว้รับใช้แล้วน่าวางใจ ในเมื่อวันนี้บังคับไว้ใต้อำนาจได้แล้ว วันข้างหน้าเหมียวอี้ก็จะทุ่มเทรับใช้เขาเหมือนอย่างวันนี้เช่นกัน
แม้หยวนเจิ้งคุนจะมีวรยุทธ์สูง แต่พอเกิดเรื่องก็รู้จักเพียงการหลบหนี หยางชิ่งยอมเอาหยวนเจิ้งคุนสองคนเพื่อไปแลกกับลูกสมุนแบบเหมียวอี้แค่คนเดียวดีกว่า วรยุทธ์ห่างกันเล็กน้อยไม่เป็นไร มอบพลังปรารถนาให้อีกสักหน่อย ให้เวลาสักหน่อยก็สามารถพัฒนาขึ้นมาได้ ยิ่งไปกว่านั้นเหมียวอี้ได้แสดงให้เห็นแล้ว ว่าคุ้มค่าที่จะเลี้ยงไว้ ต่อให้ไม่สามารถเป็นนายทหารคนสนิทของหยางชิ่ง ก็ยังเก็บไว้ใช้งานข้างกายได้
กลุ่มคนที่ไล่ตามมาถึงถ้ำล่องนิภา ก็เหมือนนกพิราบบุกยึดรังนกกางเขน หยางชิ่งและพวกไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ แค่มาค้างอยู่พักหนึ่งเท่านั้น สถานที่ที่เพิ่งตีได้ เขาต้องมาดูสักหน่อย
แต่ทว่า กองกำลังแนวหน้าหนึ่งกองทัพได้ออกเดินทางไปก่อนแล้ว ไปโจมตีถ้ำคล้อยบูรพาที่มีอาณาเขตติดต่อกันอยู่ ที่นั่นเป็นแผ่นดินที่เหมียวอี้เพิ่งเหยียบขึ้นฝั่งมาจากทะเล และเป็นที่อยู่ของเฉินเฟยด้วย
ด้านนอกตำหนักใหญ่ล่องนิภา ประมุขถ้ำสายต่างๆ ของเขาเส้าไท่รวมทั้งศิษย์สำนักหยกครามทยอยกันมาถึงและกระโดดลงจากอาชามังกร พอนำlสัตว์พาหนะส่งต่อให้ผู้ติดตามดูแลแล้ว ก็มุ่งหน้าสู่ตำหนักใหญ่ล่องนิภาทันที
หลังจากสงเซียว ประมุขแห่งถ้ำฉางเฟิงนำคนลาดตระเวนรอบๆ ทั้งถ้ำล่องนิภาแล้ว ไม่นานเขาก็มาถึงนอกตำหนักใหญ่ล่องนิภา แล้วกระโดดลงจากอาชามังกร
ที่ถ้ำฉางเฟิงปกป้องรักษาก็คือเมืองฉางเฟิง และก็เป็นบ้านเกิดของเหมียวอี้เช่นกัน
จังหวะที่เขากำลังจะส่งพาหนะให้หญิงรับใช้ตงเสวี่ย สงเซียวพบว่าหญิงรับใช้ประจำตัวสองคนของเขา เหลืออยู่แค่คนเดียว เขาจึงถามออกมาลอยๆ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเดินเพ่นพ่านไปไหนก็ได้ ชุนเสวี่ยไปไหนแล้ว?"
หญิงรับใช้ตงเสวี่ยชี้ไปยังร่างอรชรอ้อนแอ้นที่อยู่ในศาลาริมน้ำ นางเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป
หญิงรับใช้ประจำตัวของสงเซียว รับใช้เขามานานขนาดนี้ แค่มองก็รูว่านางมีเรื่องปิดบังอยู่ เขารีบก้าวยาวไปยังสะพานโค้ง มุ่งหน้าเข้าสู่ศาลาริมน้ำ เห็นหญิงรับใช้ชุนเสวี่ยที่หันหลังให้เขากำลังพิงราวลูกกรงสะอึกสะอื้นอยู่ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและเอ่ยว่า "ชุนเสวี่ย"
เมื่อได้ยินเสียง ชุนเสวี่ยก็รีบเช็ดน้ำตาแล้วหันกลับมา ใบหน้างดงามเปื้อนน้ำตาของนางเหมือนกับดอกสาลี่งามที่เปียกฝน นางฝืนยิ้มพลางโค้งกายคำนับ "ท่านประมุขถ้ำ"
สงเซียวมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
ชุนเสวี่ยพยายามฝืนยิ้ม พลางส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ทรายปลิวเข้าตา"
ช่างน่าขำ โดยทั่วไปแล้วผู้ที่ถูกเลือกเป็นหญิงรับใช้ข้างกายประมุขถ้ำ ล้วนเป็นสตรีที่มีคุณสมบัติในการฝึกตน เตรียมพร้อมให้เป็นคนสนิทข้างกายเพื่อฝึกฝนเลี้ยงดูในระยะยาว หญิงรับใช้ของสงเซียวก็มิใช่ข้อยกเว้น หญิงรับใช้ทั้งสองที่อยู่ข้างกายเขาทุกวันนี้ ล้วนมีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่งแล้ว จะถูกทรายธรรมดาทำให้เคืองตาได้อย่างไรกัน
…………………………


บทที่ 36 เฮยทั่นก่อหายนะ (2)
เหมียวอี้พยักหน้าแล้วพูดว่า "สำหรับมัน บทลงโทษนี้รุนแรงกว่าฆ่าทิ้งอีกนะ"
“หึๆ ฮ่าๆ” ด้านข้างมีคนหลุดขำออกมาทันที เพราะรู้สึกเหมือนเหมียวอี้กำลังล้อเล่นกับฉินเวยเวยอยู่ ฉินเวยเวยเป็นบุตรสาวบุญธรรมของหยางชิ่ง ปกติแล้วไม่มีใครกล้าทำให้นางเสียเปรียบ ยิ่งไปกว่านั้นนางก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใครจะไปยั่วโมโหนางก่อนได้ แต่ครั้งนี้ชักน่าสนใจ คาดไม่ถึงว่าจะมีคนล้อเล่นกับฉินเวยเวยต่อหน้าธารกำนัล
โชคดีที่หยางชิ่งหันมากวาดตามองอย่างเย็นชา ในสายตาของเขาแฝงความหมายว่า 'ใครกล้าจุดชนวนความวุ่นวายอีก?' ทุกคนจึงกลั้นเก็บเสียงหัวเราะเอาไว้
เหมียวอี้มองดูปฏิกิริยาของทุกคน เขาเองก็รู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้โกหก เฮยทั่นไม่เหมือนกับอาชามังกรตัวอื่น อาชามังกรตัวอื่นเป็นสัตว์ที่กินได้ทุกอย่าง ผลหมากรากไม้ หมูเห็ดเป็ดไก่ กินได้ทั้งผักและเนื้อ แต่เฮยทั่นกินแค่สัตว์น้ำจำพวกปลาและกุ้ง ไม่ให้มันกินปลากินกุ้ง ไม่ต่างกับปล่อยให้มันหิวโซหนึ่งเดือน โดยเฉพาะถ้าเจ้าอ้วนอย่างเฮยทั่นหิวโหยอยู่หนึ่งเดือน ถือเป็นการลงโทษที่หนักหนาโดยแท้
ฉินเวยเวยกลั้นไฟโกรธไว้ไม่อยู่แล้ว นางตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด "เจ้าล้อข้าเล่นเหรอ! ข้าจะให้มันชดใช้ด้วยชีวิตเดี๋ยวนี้เลย!"
นางชูทวนอสรพิษเตรียมจะแทง แต่กลับถูกหยางชิ่งคว้าไว้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดว่า "เวยเวย นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อย่าทำลายไมตรีต่อกันเลย เปลี่ยนตัวใหม่เถอะ!"
หยางชิ่งกำลังซื้อใจคน กำลังซื้อใจเหมียวอี้ พร้อมทั้งต้องการให้สมุนใต้บัญชาของเขาทั้งหมด ได้เห็นการเกื้อหนุนค้ำจุนที่เขามีต่อขุนศึกผู้จงรักภักดี หวังให้ทุกคนจะเข้าใจว่าตนจะไม่ปฏิบัติอย่างอยุติธรรมกับคนที่จิตใจซื่อสัตย์ แล้วจะให้ลูกสาวมาทำเสียเรื่องได้อย่างไรกัน
หน้าอกที่อิ่มเอิบของฉินเวยเวยขยับขึ้นลงถี่ๆ ดวงตาของนางที่จ้องเหมียวอี้ราวกับจะพ่นไฟออกมา แต่ในเมื่อหยางชิ่งเอ่ยปากแล้ว นางจะทำอย่างไรได้? ลับหลังนางอาจจะเกรี้ยวกราดใส่หยางชิ่งในฐานะลูกสาวได้ แต่ต่อหน้าบรรดาลูกสมุน อย่างไรเสียก็ต้องรักษาหน้าบิดาไว้
พอส่งสายตาอาฆาตให้เหมียวอี้ นางก็เก็บทวนคืนจากมือหยางชิ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป!
"ดูแลมันให้ดี..." หยางชิ่งชี้ไปยัง 'เฮยทั่น' ที่กำลังสั่นหัวส่ายหางอย่างภาคภูมิใจ เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ไปคิดเล็กคิดน้อยกับสัตว์เดรัจฉานมันคุ้มค่าหรือไงกัน?
เขาโบกมือ แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดจาอะไร
เหมียวอี้ชี้ไปที่ 'เฮยทั่น' เหมือนกำลังบอกว่าคอยดูเถอะ กลับไปข้าจะจัดการเจ้าอย่างไรดี ก่อนจะหันหลังเดินตามทุกคนกลับตำหนักล่องนิภาไป เขาเฝ้าคอยให้หยางชิ่งมอบตำแหน่งประมุขถ้ำให้เขา
ใครจะไปรู้ กลุ่มคนที่เพิ่งจะขึ้นบันไดตำหนักใหญ่ไป ก็ถูกการเคลื่อนไหวด้านหลังทำให้ตกใจจนต้องหันกลับมาอีกครั้ง
เห็นเพียง 'เฮยทั่น' จู่โจมเข้าใส่สัตว์พาหนะของฉินเวยเวยที่ยังไม่ตายสนิท กัดที่คออีกครั้ง แล้วสะบัดหัวเหมือนม้าคนบ้า กระทุ้งลงทั้งสองด้านอย่างบ้าคลั่ง ทำซ้ำไปซ้ำมาจนเกิดเป็นหลุมแอ่งเลือดปนเศษเนื้อ
หลังจากลมหายใจสัตว์พาหนะของฉินเวยเวยดับสนิทลง มันจึงอ้าปากที่อาบเลือดแล้วแหงนขึ้นฟ้า เผยฟันเลื่อยที่แหลมคม พลางร้องลากเสียงยาวแบบม้า
กลุ่มคนที่ยืนอยู่บนบันไดต่างมองหน้ากัน เยี่ยมจริงๆ สัตว์ตัวนี้ช่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เพียงลมหายใจเฮือกเดียวก็ไม่ปล่อยไป ต้องทำให้อีกฝ่ายขาดใจก่อนถึงจะวางมือ
เหยียนซิวงวิ่งมาด้านข้างเพื่อต้องการจะยับยั้ง เขามองดูสัตว์พาหนะของฉินเวยเวยที่ตายอย่างอนาถ แล้วหันไปมองด้านข้างอย่างปวกเปียกอ่อนแรง ท่าทางเหมือนอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เขานึกไม่ถึงว่า 'เฮยทั่น' จะสังหารราบเรียบแบบนี้
ฉินเวยเวยสวมอาภรณ์ขาวราวดอกสาลี่งาม หน้าอกอิ่มเอิบกระเพื่อมถี่อีกครั้ง เดรัจฉานนนั่นกำเริบเสิบสานเกินไป ไม่ไว้หน้านางเลยสักนิด!
หยางชิ่งหน้ากระตุกเบาๆ อยู่ครู่หนึ่ง
เหมียวอี้หน้าหน้าเจื่อนเพราะความอับอาย เจ้าสัตว์นั่นมักก่อความวุ่นวายในช่วงเวลาสำคัญของเขาเสมอ
เขาถลันออกไปทันที แย่งทวนยาวของตนจากเหยียนซิวมาไว้ในมือ แล้วพุ่งเข้าไปตีมันอย่างแรง
‘เฮยทั่น' วิ่งตะบึงหนีสุดฝีเท้า เหมียวอี้ตามไม่ทัน แม้แต่นักพรตระดับบงกชเขียวยังยากจะตามความเร็วของอาชามังกรให้ทัน แล้วนับประสาอะไรกับเหมียวอี้
"อย่าวิ่ง! หยุดเดี๋ยวนี้นะ..."
เสียงโมโหที่เกิดจากความอายของเหมียวอี้ดังมาแต่ไกล
พอกลุ่มคนกลับถึงในตำหนักใหญ่ได้สักพักหนึ่ง ถึงได้เห็นเหมียวอี้ลากทวนยาวกลับเข้ามาในตำหนักใหญ่
หยางชิ่งไม่อยากจะถือสาสัตว์เดรัจฉานแค่ตัวเดียว แต่ก็ยังอดถามไม่ได้ "เจ้าทำอย่างไรกับสัตว์พาหนะของเจ้าล่ะ?"
เหมียวอี้ระงับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกเสียหน้า แต่สุดท้ายก็ยังตอบไปอย่างซื่อตรง "ตามไม่ทัน"
"ฮ่าๆ!" มีบางคนกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่แล้ว
มีบางคนอุทาน "ตามไม่ทันก็ถูกแล้ว ถ้าตามทันได้ ก็คงไม่จำเป็นต้องใช้มันเป็นสัตว์พาหนะแล้วล่ะ"
บางคนพูดหยอกล้อ "เรื่องนี้ก็โทษเจ้าไม่ได้หรอก ใครได้สัตว์พาหนะไม่เชื่อฟังแบบนี้ก็ปวดหัวได้ทั้งนั้น"
คนที่อยู่ตรงนั้นพากันหัวเราะลั่น ตอนนี้ไม่มีใครอิจฉาที่สัตว์พาหนะของเหมียวอี้ที่ซุ่มโจมตีเก่งแล้ว สัตว์พาหนะที่ไม่เชื่อฟังเจ้าของ ได้มาแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
แม้แต่หยางชิ่งก็อดยิ้มไม่ได้ เขารู้สึกว่าเหมียวอี้กับกับอาชามังกรตัวนี้ เหมาะจะเป็นคู่หูตัวตลกกันโดยแท้
แม้แต่ฉินเวยเวยเองก็ไม่รู้ว่าควรจะโมโห หรือควรจะหัวเราะดี สรุปว่านางกลอกตา แล้วเงยหน้ามองไปยังหลังคาโค้งของตำหนักใหญ่
หยางชิ่งยกมือขึ้นเบาๆ เพื่อให้ทุกคนเลิกล้อเลียนเหมียวอี้ แล้วพูดวกกลับเข้าประเด็น "เหมียวอี้ เรื่องถ้ำล่องนิภาที่ข้ารับปากจะให้เจ้า..."
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกขัดจังหวะอีกแล้ว ด้านนอกมีมีเสียงกีบเท้าอาชามังกรย่ำถี่ดังอยู่พักหนึ่ง
ทุกสายตาจับจ้องไปที่เหมียวอี้โดยสัญชาตญาณ คาดว่าสัตว์พาหนะจอมป่วนของเขาคงกลับมาอีกแล้ว
เหมียวอี้เองก็คิดเช่นนั้น สีหน้าเขาบึ้งตึงขึ้นมาทันที พอถึงเวลาสำคัญเจ้าเดรัจฉานนั่นก็ก่อเรื่องอีกแล้ว คอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้ายังไง!
ไม่พูดจากับใครทั้งนั้น เหมียวอี้ถือทวนหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่พูดจากับใครทั้งนั้น
ผลก็คือ มีเสียงคนตะโกน "รายงาน!"
ที่นอกตำหนัก มีคนกระโดดลงจากอาชามังกรที่หยุดวิ่งกระทันหัน อีกนิดเดียวจะชนเหมียวอี้แล้ว เขาหลบเหมียวอี้พร้อมชำเลืองมองแวบหนึ่ง จากนั้นรีบร้อนยกมือคารวะรายงานหยางชิ่งทันที "ท่านประมุขขุนเขา กองกำลังที่บุกเข้าโจมตีถ้ำคล้อยบูรพาแพ้ย่อยยับทั้งหมด!"
ทุกคนในตำหนักใหญ่ตกใจ หยางชิ่งยืนขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ประมุขแห่งถ้ำจวี้หยาง เป็นถึงนักพรตบงกชขาวขั้นแปด รื้อทำลายถ้ำคล้อยบูรพาได้สบายๆ จะแพ้ย่อยยับหมดเลยได้อย่างไรกัน?"
ผู้ส่งสาส์นรีบอธิบาย "หลูอวี้รวบรวมกองกำลังของขุนเขาทั้งเก้าแห่งของหนานเสวียนมา และปะทะมาพบกับกองกำลังของถ้ำจวี้หยางเข้าพอดี หลูอวี้ลงมือตัดศีรษะท่านประมุขถ้ำด้วยตัวเอง ตอนนี้หลูอวี้กำลังนำกองกำลังของเขาเร่งมุ่งหน้ามายังถ้ำล่องนิภา!"
หยางชิ่งหัวเราะ "สารเลวโจรหมาหลูอวี้ ไหวตัวเร็วดีนี่! ก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องไล่จัดการที่ละคน ไปสะสางบัญชีกับเขาทีเดียวเลย"
หยางชิ่งมองไปรอบๆ ทั้งซ้ายขวาแล้วถามว่า "ผู้ใดกล้าหาญจะออกไปเผชิญหน้ากับเขาพร้อมข้า?"
ทุกคนกุมหมัดคารวะรับคำสั่ง
"ดี! หากปลิดชีพสารเลวโจรหมาหลูอวี้ได้ ข้าจะให้รางวัลพวกเจ้าตามผลงาน! "
"พวกข้ายินดีสละชีวิต!" ทุกคนขานรับเสียงดัง แสดงออกอย่างฮึกเหิมมาก
ในบรรดาคนเหล่านี้ มีจำนวนไม่น้อยที่มีความสามารถในการเป็นประมุขขุนเขาตั้งนานแล้ว กำลังเคลื่อนไหวที่จะก่อการร้ายอยู่เงียบๆ อยากทำให้อาณาเขตของตนใหญ่ขึ้นเร็วๆ เพื่อที่จะได้รับพลังปรารถนามากขึ้น การที่หยางชิ่งก่อกบฏครั้งนี้ ขาดการสนับสนุนของคนเหล่านี้ไปไม่ได้เลย ถ้าจะพูดให้ถูกก็ คือคนเหล่านี้คอยยุแยงหยางชิ่งมาตลอด
หยางชิ่งโบกมือ รีบก้าวออกไปก่อน นำหน้าทุกคนออกจากตำหนักใหญ่อย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้หลบเข้าอีกข้างในตำหนัก เพื่อให้ทุกคนผ่านไป เขางงงัน จะไปกันแบบนี้น่ะเหรอ? แล้วเรื่องของข้าล่ะ?
ฉินเวยเวยที่เดินเยื้องย่างออกมาเป็นคนสุดท้าย นางหยุดก้าวเท้า เอียงหัวมองเชา พลางพูดอย่างเย็นชา "เชลยศึกอย่างเจ้า ไม่ติดตามท่านประมุขขุนเขาไปออกรบ รออยู่ที่นี่เฉยๆ มีเจตนาแอบแฝงอะไร? อยากจะรอให้เจ้านายของเจ้าสังหารข้าศึกกลับมาหรือไง?"
…………………………


บทที่ 35 เฮยทั่นก่อหายนะ (1)
เมื่อแสงดาวระยิบระยับโผล่ออกจากกิ่งพลอยใบหยกอีกครั้ง หยางชิ่งอ้าปากเป่าอีกที กลุ่มหมอกดาวที่ลอยออกมาจากกิ่งพลอยใบหยก แทรกซึมเข้ารูจมูกของเหมียวอี้
ขณะที่แสงดาวระยิบระยับแทรกซึมเข้าหัวใจ เหมียวอี้รู้สึกได้ว่าอาการบาดเจ็บภายในถูกเยียวยาอย่างรวดเร็ว
ช่วงที่หยางชิ่งพลิกฝ่ามือ มีแสงอ่อนๆ กระพริบบนแหวนเก็บสมบัติ เขาเก็บสมุนไพรเซียนซิงหัวเข้าไปแล้ว
ฝูงชนในตำหนักใหญ่มองหน้ากันเลิกลั่ก พบว่าหยางชิ่งให้ความสำคัญกับเจ้าเด็กนี่จริงๆ สมุนไพรเซียนซิงหัวมิใช่สิ่งที่ทุกคนจะมีได้ แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งเปิดหนึ่งครั้ง ที่เฟ้นหาออกมาได้ก็ไม่มากเช่นกัน แถมสมุนไพรเซียนใช้ไปหนึ่งครั้งก็หมดไปหนึ่งต้น ล้ำค่ามาก ถ้าอยากได้อีกก็ต้องรออีกหนึ่งพันปีเพื่อให้แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งเปิดอีกครั้ง
บาดแผลเล็กน้อยของเจ้าเด็กนี่ ใช้เวลาพักฟื้นสักหน่อยก็หายแล้ว หยางชิ่งกลับนำสมุนไพรเซียนซึ่งสามารถใช้ไม่เสียดายจริงๆ ที่นำสมุนไพรเซียนที่เก็บไว้ช่วยชีวิตยามจำเป็นมาใช้อย่างไม่เสียดาย
ที่สำคัญที่สุดก็คือ ไม่น่าเชื่อว่าหยางชิ่งจะรักษาแผลให้เจ้าเด็กนี่ด้วยตัวเอง
ทุกคนนับว่าดูออกแล้ว ว่าหยางชิ่งกำลังซื้อใจคน
แต่ทุกคนทำได้เพียงเก็บคำพูดนี้ไว้ในใจ ไม่มีใครอยากพูดให้ตัวเองเกิดปัญหา
สงเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ความชื่นชมที่หยางชิ่งมีต่อเหมียวอี้เกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เล็กน้อย อยากจะเอาคืนให้ชุนเสวี่ย ก็เกรงว่าจะไม่ง่ายเสียแล้ว
"เหมียวอี้ ข้าเคยรับปากเจ้า..."
พอหยางชิ่งเอ่ยปาก ทุกคนหูตั้งชันขึ้นมาทันที คาดการณ์ว่าคงจะพูดเรื่องให้เหมียวอี้เป็นประมุขถ้ำล่องนิภา สิ่งนี้ทำให้ทุกคนอารมณ์เสียอย่างมาก
ที่หยางชิ่งกล้าก่อกบฏ สาเหตุหนึ่งก็เป็นเพราะกองกำลังที่แข็งแกร่งและฝึกมาดีของเขา ประมุขถ้ำใต้บังคับบัญชาของเขาถูกวางตัวไว้ที่อื่น มีคนจำนวนไม่น้อยมีคุณสมบัติเป็นประมุขขุนเขาได้ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเบื้องบนมีหยางชิ่งควบคุมอยู่ หยางชิ่งเองก็มีความสามารถที่จะเป็นประมุขจวน นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ประมุขหลูอวี้แห่งจวนหนานเสวียนหวาดกลัว
ประมุขถ้ำแต่ละสายของเขาเส้าไท่ที่อยู่ ณ ตรงนั้น นอกจากฉินเวยเวยแล้ว โดยพื้นฐานล้วนมีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นแปดขึ้นไปทั้งนั้น อดทนมาถึงขั้นนี้ก็เพื่อเป็นประมุขถ้ำ เหมียวอี้เป็นเพียงนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งเท่านั้น เพิ่งจะยอมแพ้มาก็จะกลายต้องการเป็นประมุขถ้ำแล้ว ทุกคนย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา
ใครจะรู้ หยางชิ่งยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียง 'ปั้ง' ดังสนั่น แซมด้วยเสียงร้องลั่น 'ฮี้ๆ' และมีเสียงดังวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง
ทุกคนท่าทางตกใจ หรือว่าประมุขหลูอวี้แห่งจวนหนานเสวียนจะรวบรวมกองกำลังมาโจมตีแล้ว?
หยางชิ่งเป็นผู้นำ แทบจะทุกคนนำอาวุธออกจากแหวนเก็บสมบัติที่กระพริบแสงในมือของตน แล้วก็รีบผลุบออกไปทันที
ชั่วพริบตาเดียว ในตำหนักใหญ่ว่างเปล่าโหรงเหรง เหลือเพียงเหมียวอี้แค่คนเดียว
เหมียวอี้พูดไม่ออกเล็กน้อย การต่อสู้ของวันนี้ ทำให้เขามีไฟปรารถนาจะรีบเพิ่มวรยุทธ์ของตน ดังนั้นเขาจึงอยากเป็นประมุขถ้ำล่องนิภามาก สาเหตุก็ไม่ได้ซับซ้อน เพื่อให้ได้ลูกแก้วพลังปรารถนามากขึ้นไงล่ะ
ตาเห็นอยู่กับตาว่าหยางชิ่งกำลังจะเอ่ยปากอยู่แล้วเชียว จู่ๆ เหตุการณ์ก็พลิก ไม่รู้ใครมาขัดจังหวะเรื่องดีๆ ของเขา
"เหมียวอี้! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"
ทันใดนั้นด้านนอกก็มีเสียงตะโกนของฉินเวยเวยดังออกมา ทำให้เหมียวอี้ที่กำลังจะหันหลังเดินออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นสะดุ้งตกใจ ฝีมือ ทักษะของสตรีนางนั้นแข็งแกร่งเกินไป เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางเลย ไม่รู้ว่าตัวเองไปยั่วโทสะอะไรนางอีก
เพื่อตำแหน่งประมุขถ้ำ ต้องอดกลั้นไว้ก่อน รอให้ตัวเองมีทักษะฝีมือค่อยจัดการนาง เหมียวอี้รีบวิ่งออกไปอย่างเชื่อฟัง
เขาพบว่าบนลานกว้างนอกตำหนักใหญ่ มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุงล้อมกันอยู่ คนจำนวนมากหันไปมองเขาที่กำลังวิ่งมา บางคนทำหน้าตะลึง บางคนยิ้มมุมปากล้อเลียน ทุกคนแหวกทางเดินให้เหมียวอี้โดยไม่ต้องร้องขอ
เห็นเพียงฉินเวยเวยยืนถือทวนอสรพิษอยู่ กำลังจ้องเหมียวอี้ด้วยสีหน้าเยียบเยือกเย็น และตรงเท้าของนางมีอาชามังกรตัวหนึ่งล้มชักจมกองเลือดอยู่ คาดว่าคงไม่รอดแล้ว พอเหมียวอี้มองก็จำได้เลยว่าเป็นพาหนะของฉินเวยเวย
เหยียนซิวกำลังก้มหัวนอบน้อม ขอโทษฉินเวยเวยไม่หยุด
เหมียวอี้เกาหัว รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อครู่ตัวเองเพิ่งอยู่ที่ตำหนักใหญ่ คงไม่ถึงขั้นบอกว่าตนฆ่าสัตว์พาหนะของนางหรอกนะ เหยียนซิวเองก็คงไม่กล้าทำเช่นกัน
"ไม่ทราบว่าท่านประมุขฉินโกรธเคืองข้าด้วยเรื่องอันใด?"
เหมียวอี้มีเริ่มสีหน้าเครียดขรึมขึ้น ถึงแม้วรยุทธ์ขจะต่ำ แต่เขาไม่ใช่คนนิสัยอ่อนแอ ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ในตลาดและปกป้องน้องๆ ทั้งสองจากการรังแกของคนอื่นได้
ฉินเวยเวยแกว่งทวนชี้ไปที่เหยียนซิว พูดอย่างเดือดดาล "ถามไอ้สัตว์นอกคอกของเจ้าดู! "
หัวทวนเกือบแทงถึงหน้าอกของตนเองแล้ว เหยียนซิวค่อยๆ ขยับตัวหนี ข้างหลังเขาก็คือ 'เฮยทั่น' ที่กำลังสั่นหัวส่ายหางอย่างภาคภูมิใจ
เหมียวอี้ยังไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร จึงถามเหยียนซิว "มันเรื่องอะไรกัน?"
"ข้าเองก็นึกไม่ถึง..." เหยียนซิวเบี่ยงตัว ชี้ไปยัง 'เฮยทั่น' แล้วอธิบาย
พอเหมียวอี้ฟังจบก็ เหงื่อแตกพลั่ก! เมื่อเผชิญหน้ากับฉินเวยเวยที่อารมณ์เดือดพลุ่งุ่งพล่าน แข้งขาก็อ่อนจนแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว
หลังจากที่เขากับฉินเวยเวยมาถึง สัตว์พาหนะของทั้งสองก็ถูกเก็บไว้ด้วยกัน เหยียนซิวเป็นผู้เฝ้าคุม 'เฮยทั่น'
แต่เหยียนซิวก็ไม่รู้ว่ามันเรื่องอะไรกัน จู่ๆ 'เฮยทั่น ' ก็จู่โจมใส่สัตว์พาหนะของฉินเวยเวย ชนเข้าไปตรงซี่โครงนิ่มด้านข้างเต็มแรง
ปกติ 'เฮยทั่น' จะขี้เกียจจนกู่ไม่กลับ แต่เวลามันปะทุอารมณ์ขึ้นมา ทุกคนก็ได้เห็นแล้ว อาชามังกรทั่วไปเหมือนจะเทียบไม่ติด ดังนั้น…มันจึงชนสัตว์พาหนะของฉินเวยเวยกระเด็นออกไป
เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อลอบจู่โจมสำเร็จ มันก็พุ่งเข้าไปกัดที่จุดสำคัญ...กัดที่คอสัตว์พาหนะของฉินเวยเวยทันที ตะลุมบอนกันอยู่พักหนึ่ง สัตว์พาหนะของฉินเวยเวยก็นอนกลิ้งอยู่ในสภาพยับเยินเช่นนั้น
เหมียวอี้ถือว่าเคยร่วมต่อสู้เคียงข้าง 'เฮยทั่น' อย่างเป็นทางการ เขาพอจะเข้าใจความเจ้าอารมณ์ของมัน จิตอาฆาตของเจ้าสัตว์ตัวนี้รุนแรงไม่ธรรมดา
พอหลัวเจินถูกสังหารไป 'เฮยทั่น' ก็เดือดดาลสุดขีด เหมียวอี้เข้าใจว่ามันอยากล้างแค้นให้หลัวเจิน
ที่เหมียวอี้โดนฉินเวยเวยโจมตีบาดเจ็บ ไม่รู้ว่าจะนับเป็นสาเหตุการล้างแค้นตอนนี้ได้หรือไม่ เขาคาดว่าเจ้าอาชาตัวนี้ คงยังไม่ผูกพันกับตนถึงขั้นนั้น
แต่เหมียวอี้กล้ารับประกัน ว่าต้องเกี่ยวกับที่ฉินเวยเวยแทงก้น 'เฮยทั่น' แน่ เจ้าตัวนี้มันรู้ว่าสู้ไม่ชนะฉินเวยเวย จึงถือโอกาสที่ฉินเวยเวยไม่อยู่ ลงมือสังหารสัตว์พาหนะของนาง เขาไม่กล้าที่จะพูดเยินยอ 'คุณลักษณะ' ของอาชามังกรตัวนี้เลยจริงๆ
'เฮยทั่น' ดันไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำผิด ยังคงร่าเริงเมื่อเห็นเหมียวอี้ปรากฏตัว มันเข้ามาใกล้แล้วก้มโก่งหัวลง แถมยังพ่นลมหายใจจามใส่อาชามังกรที่ล้มจมกองเลือดอยู่หนึ่งที แสดงท่าทางโอ้อวดภูมิใจ เหมือนมันกำลังบอกว่า 'ข้าทำได้ดีใช่มั้ยล่ะ?'
เหมียวอี้อยากจะบีบคอมันให้ตาย ถ้าเจ้าทำให้ตำแหน่งประมุขถ้ำที่ข้าเสี่ยงชีวิตแลกมาต้องหลุดมือไป คอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้ายังไง
"เจ้าเตรียมจะทำยังไงกับมัน? " ฉินเวยเวยยกทวนขึ้นพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงโมโห
"ข้าต้องขอโทษแทนมันด้วย" เหมียวอี้ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ใครใช้ให้เขาเป็นฝ่ายผิดล่ะ
ฉินเวยเวยยังระงับโทสะไม่ได้ "แค่พูดขอโทษง่ายๆ คำเดียวก็จบแล้วงั้นเหรอ?"
เหมียวอี้กุมหมัดคารวะแล้วตอบว่า "กลับไปข้าจะลงโทษมันแน่นอน"
“อ้อ'” ฉินเวยเวยอุทาน พอมองอาชามังกรตรงเท้าที่ใกล้จะสิ้นใจแล้ว ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "มันฆ่าสัตว์พาหนะของข้า เจ้าเตรียมจะลงโทษมันแบบไหนล่ะ?"
เหมียวอี้หันไปตบหัว 'เฮยทั่น' หนึ่งที พร้อมทั้งชี้ด่า "ข้าจะลงโทษเจ้า ไม่ให้กินปลากินกุ้งหนึ่งเดือน"
พอพูดจบก็หันกลับไปมองฉินเวยเวย
ฉินเวยเวยรออยู่ตั้งนาน เห็นเขาไม่พูดอะไรต่อ นางหน้าขรึมขึ้นมาทันที พูดจริงจังฟังชัดว่า "นี่คือการลงโทษของเจ้างั้นเหรอ?"
…………………………


บทที่ 37 ออกจากเขาเขามังกรหมอบ
"ไม่ใช่นะ" เหมียวอี้รีบร้อนโบกมือ เขารู้สึกขัดเขินที่จะเอ่ย แต่เรื่องนี้สำคัญกับเขามาก ไม่ถามให้กระจ่างไม่ได้ "แล้วถ้ำล่องนิภานี้จะทำอย่างไรล่ะ? ข้าต้องอยู่รักษาการณ์ที่นี่หรือเปล่า?"
"เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นประมุขถ้ำล่องนิภาแล้วจริงๆ สินะ" ฉินเวยเวยทำสีหน้าถากถาง
เหมียวอี้ถามด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น "ท่านประมุขขุนเขาจะไม่รักษาคำพูดตัวเองเชียวหรือ?"
"..." ฉินเวยเวยไปต่อไม่ถูกเพราะเหมียวอี้พูดตรง
นางหันหลังเดินก้าวยาวๆ ออกนอกตำหนัก พลางพูดว่า "ท่านประมุขขุนเขาย่อมไม่ผิดคำพูด แต่เรื่องแต่งตั้งตำแหน่ง ถือเป็นการให้รางวัลตามผลงานหลังจากเสร็จศึก ยังไม่ถึงเวลาให้เจ้ามาคิดเพ้อฝันอะไรตอนนี้ หากเจ้าไม่ออกไป ก็ถือเป็นกบฏหนีทัพ ข้าสามารถใช้ทวนแทงเจ้าให้ตายได้เลย!"
หากเขาไม่ใช่คนโปรดของท่านพ่อ นางคงบันดาลโทสะแทงเขาตายจริงๆ
เพราะนางรู้สึกว่าตัวเองตกหลุมพรางแล้ว เสียงตะโกนร้องที่เต็มไปด้วยความจำใจไร้ทางเลี่ยงของเหมียวอี้ตอนอยู่ในหุบเขาทำให้นางหวั่นไหว ยังนึกอีกว่าเจ้าหนุ่มคนนี้เป็นผู้ชายเด็ดเดี่ยวกล้าหาญที่ได้หายาก ใครจะไปรู้ว่าเขาก็เป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์เหมือนกัน หากนางรู้ตั้งแต่ตอนนั้น นางคงทรมานเขาให้หนักกว่านี้
นางมารร้าย! เหมียวอี้แอบด่าในใจ เขาคิดในใจว่า รอให้ข้ามีทักษะฝีมือก่อนเถอะ คอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้ายังไง
เรื่องมีทักษะฝีมือก็เป็นเรื่องหลังจากที่เขามีทักษะฝีมือแล้ว อย่างน้อยที่สุดตอนนี้เขายังต้องประพฤติตัวดีๆ หน่อย
ตอนที่เขาหลังจากวิ่งตามก้นฉินเวยเวยออกไป หยางชิ่งได้นำกองกำลังกลุ่มใหญ่ออกไปอย่างเกริกก้องแล้ว ลูกสมุนทั้งหมดของฉินเวยเวยก็อยู่บนอาชามังกรเตรียมรอฟังคำสั่งแล้ว เหยียนซิวกับเชลยศึกอีกสองคนจากถ้ำล่องนิภาก็รวมอยู่ในนั้นเช่นกัน
ฉินเวยเวยปีนขึ้นอาชามังกรที่ได้มาใหม่ สะพายธนูและลูกธนูไว้ที่ตัว ทวนอสรพิษอยู่ในมือ จังหวะที่นางยกทวนขึ้น กำลังจะตะโกนออกไป กลับพบว่าเหมียวอี้กำลังยืนมองไปรอบๆ อยู่อีกด้านหนึ่ง กำเริบเสิบสานนัก ไม่เห็นทุกคนอยู่ในสายตาจริงๆ ที่สำคัญที่สุดก็คือ ไม่เห็นประมุขถ้ำร้อยบุปผาอย่างนางอยู่ในสายตา
ฉินเวยเวยใช้ทวนอสรพิษชี้ไปที่เหมียวอี้ พลางพูดเสียงเข้ม "พอใกล้จะสู้รบแล้วขี้ขลาด หรือเจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า?"
เหมียวอี้พูดแบบทำตัวไม่ถูก "สัตว์พาหนะของข้ายังไม่กลับมาเลย!"
ฉินเวยเวยพูดไม่ออก เพิ่งจะนึกได้ว่าไล่ตีตะเพิดสัตว์พาหนะของเขาไปแล้ว นางพบว่าตัวเองถูกเจ้านี่ทำให้โกรธจนเลอะเทอะแล้ว
แต่ฉินเวยเวยก็ไม่เกรงใจเขาอยู่ดี ซ้ำยังดีใจที่เจอหนทางล้างแค้น นางยิ้มอย่างเยียบเยือกเย็นแล้วพูดว่า "เจ้าเป็นคนก่อเรื่อง เจ้าก็หาวิธีเองแล้วกัน ถ้าเข้าร่วมกองกำลังไม่ได้ถือว่าเจ้าเป็นกบฏหนีกองทัพ โทษตายสถานเดียว!" นางหันกลับไป ยกทวนชี้ไปยังทิศทางที่กองกำลังก่อนหน้านี้เดินหายไป "ออกเดินทัพ!"
นางควบอาชานำหน้า พากองทหารม้าออกไปอย่างรวดเร็วปานลมกรดและสายฟ้าแลบ
โชคดีที่ยังมีเหยียนซิวคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ ตอนที่เหยียนซิวควบม้าวิ่ง จู่ๆ ก็ยื่นมือดึงเหมียวอี้ขึ้นมา ทั้งคู่ขี่อาชามังกรตัวเดียวกันอยู่ด้านหลังกองทัพ
เหยียนซิวเองก็มีเรื่องจะถามเหมียวอี้พอดี ใช้อิทธิฤทธิ์ถ่ายทอดเสียงให้เขาเงียบๆ "หยางชิ่งให้เจ้าเป็นประมุขถ้ำล่องนิภาแล้วจริงเหรอ?"
"ท่านดูสิ่งที่ข้าได้รับตอนนี้สิ เหมือนคนที่เป็นประมุขถ้ำแล้วหรือไง?"
เหยียนซิวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ "เป็นไปไม่ได้มั้ง? เรื่องที่หยางชิ่งรับปากต่อหน้าฝูงชน จะเปลี่ยนใจได้ยังไงกัน? ไม่งั้นต่อไปพวกสมุนใต้บัญชาจะมองเขายังไง?"
"ไม่ได้เปลี่ยนใจหรอก พอเขาจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ก็โดนเจ้า 'เฮยทั่น' นั่นขัดจังหวะเข้าแล้ว เหมือนต้องรอถึงตอนให้รางวัลหลังจากเสร็จศึก ถึงจะมั่นใจได้" เหมียวอี้มองหน้ามองหลัง ก่อนจะพูดเบี่ยงประเด็น "เจ้าเฮยทั่นนั่นคงจะไม่ตกใจแล้วหนีไปจริงๆ หรอกนะ?"
"ไม่หรอก กลับไปหลบอยู่ที่หุบเขามังกรหมอบแล้วแน่ๆ ที่นั่นคือรังเก่าของมัน" เหยียนซิวมั่นใจมาก อย่างไรเสีย เขาก็รู้จักเฮยทั่นมานานหลายปี ต้องเข้าใจอุปนิสัยของเฮยทั่นบ้างแหละ "น้องชาย แผลของเจ้าหายเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"
เหมียวอี้มองที่สองมือของตน "หยางชิ่งใช้สมุนไพรเซียนซิงหัวช่วยรักษาข้าจนหายแล้ว"
เหยียนซิวถามด้วยความประหลาดใจ "หยางชิ่งช่วยเจ้ารักษาเองกับมือเลยเหรอ?"
เหมียวอี้เล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้เขาฟังคร่าวๆ หลังจากเงียบไปสักพัก เขาก็ถอนหายใจ "ใช่ว่าข้าจะพูดให้เขาดูดีเพราะว่ายอมแพ้เขาแล้วหรอกนะ ไม่ว่าหยางชิ่งจะจงใจเสแสร้งหรือจะยังไงก็ตาม ยังไงข้าก็รู้สึกว่าหยางชิ่งนั่นไม่เลวนะ ดีกว่าหยวนเจิ้งคุนอีก ที่เรายอมแพ้ครั้งนี้อาจจะทำถูกแล้วก็ได้"
อะไรที่เรียกว่าซื้อใจคนล่ะ? ก็นี่แหละที่เรียกว่าซื้อคน ชัดเจนมาก การกระทำของหยางชิ่งทำให้เหมียวอี้รู้สึกดีแล้ว
เหยียนซิวเองก็ตกอยู่ในความเงียบงัน เขาย่อมเข้าใจดีว่าหยางชิ่งไม่ทำแบบนี้โดยไร้มูลเหตุ และคงไม่ทำแบบนี้กับทุกคนด้วย แต่เป็นเพราะเหมียวอี้สู้ตายไม่คิดชีวิต ได้รับความชื่นชมจากหยางชิ่ง ถึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากหยางชิ่ง
อย่าว่าแต่หยางชิ่งเลย จากภาพเหตุการณ์ที่เหมียวอี้ใช้ทวนแทงหิ้วนักพรตพวกนั้นสี่คนนั้นอย่างหี้ยมหาญไม่กลัวตาย แม้แต่เหยียนซิวเองก็ตกใจไม่น้อย ซ้ำยังสู้แบบหนึ่งต่อห้าด้วย
และคำพูดของเหมียวอี้ตอนนี้ก็ยิ่งกระทบใจเขามาก ผลลัพธ์จากการที่เหมียวอี้ได้สู้ตายไม่คิดชีวิตก็คือ ไม่เพียงแค่นักพรตวรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่งสามารถเป็นประมุขถ้ำล่องนิภาได้ ยิ่งไปกว่านั้นหยางชิ่งยังรักษาบาดแผลให้เขาเองกับมือด้วย
แต่เขาล่ะ? มีแต่วรยุทธ์บงกชขาวขั้นสามแล้วยังไง? ความคิดที่ว่ามีชีวิตอนาถก็ยังดีกว่าตายแล้วกัน ความคิดที่ว่าความปลอดภัยต้องมาก่อน ได้สั่นคลอนอย่างถึงที่สุด ภาพที่หลัวเจินทนความอัปยศไม่ได้จนต้องเดิมพันชีวิตสู้ ทำให้เขาหลับตาลงช้าๆ ในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและวังเวง
เหยียนซิวถอดน้ำเต้าใส่เหล้าที่มัดอยู่บนเอวออก จากนั้นสะบัดโยนทิ้งไปไกลๆ
"น้องชาย หากเจ้าได้เป็นประมุขถ้ำล่องนิภาขึ้นมาจริงๆ อย่าลืมพี่ชายคนนี้ล่ะ!"
"วางใจเถอะ ข้าไม่ให้ผู้อาวุโสเสียเปรียบหรอก "
"น้องชาย แต่มีบางเรื่องที่ข้าไม่ถามไม่ได้"
"ถามมาได้เลย"
"เจ้าก็แค่วรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่ง ทำไมทนรับแรงกดดันจากพลังอิทธิฤทธิ์ของวรยุทธ์ขั้นสองกับขั้นสามไหวล่ะ แถมยังโจมตีกลับภายใต้แรงกดดันได้ด้วย?"
เหมียวอี้ถามอย่างประหลาดใจ " แล้วภายใต้สถานการณ์แบบเดียวกันกับข้า คนอื่นเขารับแรงกดดันแบบนี้ไม่ไหวเหรอ?"
"ก็อาจจะทนรับแรงกดดันของวรยุทธ์ขั้นสองไหว แต่ไม่เหมือนกับเจ้าแน่นอน ไม่เพียงแค่ทนแรงกดดันของวรยุทธ์ขั้นสามได้ ทั้งยังโจมตีกลับได้อย่างคล่องมือ! ดูจากสภาพของเจ้าแล้ว ข้าว่าวรยุทธ์บงกชขาวขั้นสี่ก็คงใช้อิทธิฤทธิ์กดดันเจ้าไม่ไหว นอกเสียจากจะข้ามเส้นแบ่งระดับบงกชขาวขั้นห้าไปแล้ว ระดับนี้สามารถก่อพลังอิทธิฤทธิ์เป็นรูปร่างได้ แล้วใช้พลังโจมตีได้โดยตรง เหมือนกับที่ฉินเวยเวยโจมตีเจ้าจนบาดเจ็บนั่นแหละ"
"เป็นแบบนี้เองเหรอ?"
"ในสถานการณ์ทั่วไปไม่ใช่แบบนี้ อย่างน้อยนี่คือข้อยกเว้นที่ข้าเห็นเป็นครั้งแรก"
พอเหมียวอี้ได้ยินแบบนี้ ทำให้คำพูดเหล่าไป๋แวบขึ้นมาในสมองทันที นึกถึงสภาพตอนตัวเองเผชิญกับแรงปะทะของน้ำตกเป็นเวลาแรมปี นึกถึงคำพูดตอนที่เหล่าไป๋ให้ตนดำน้ำลงไปฝึกตนใต้ทะเล มองแรงกดดันของทะเลลึกเป็นเหมือนแรงกดดันของพลังอิทธิฤทธิ์ที่ศัตรูผู้แข็งแกร่งที่สุดปล่อยออกมา ต้องทำความคุ้นเคยและรู้จักปรับตัวให้รุกโจมตีได้ ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกพลังอิทธิฤทธิ์ที่แข็งแกร่งแบบนี้กดดันอยู่!
ชั่วพริบตาเดียว เหมียวอี้ตาเป็นประกาย เขาพบสาเหตุแล้ว
ชัดเจนมาก ตอนแรกแม้เหล่าไป๋จะอธิบายทฤษฎีให้เขาฟังมากกว่านี้ หากไม่เคยเผชิญกับเหตุการณ์จริงมาก่อนก็จะไม่มีวันเข้าใจอย่างลึกซึ้ง แต่พอผ่านการต่อสู้จริงครั้งนี้แล้ว ในที่สุดเขาก็เข้าใจ
ตอนนี้เขาถึงพอจะเข้าใจรางๆ ที่จริงเหล่าไป๋ได้เปิดประตูบานแรกให้เขาตั้งนานแล้ว ส่วนด้านหลังประตูจะซ่อนสมบัติอะไรไว้นั้นเหล่าไป๋ไม่ได้บอกไว้ บางทีเหล่าไป๋ก็อาจไม่รู้เหมือนกัน ยังไงซะเหล่าไป๋ก็ไม่ใช่นักพรต ต้องไปทำความเข้าใจด้วยตนเอง ไปตามหาสมบัติที่ซ่อนอยู่หลังประตูนั่น...
‘ฮี้ๆๆ!’ ข้างหลังมีเสียงกีบเท้าสัตว์กับเสียงร้องที่คุ้นเคยดังออกมา ทำให้เหมียวอี้หลุดจากอาการครุ่นคิดกลับสู่ความเป็นจริง พอหันไปมองก็เห็น 'เฮยทั่น' ที่อ้วนตุ้ยนุ้ยวิ่งห้อเข้ามา กีบเท้าย่ำฝุ่นตลบฟุ้ง รวดเร็วปานฟ้าผ่า
เหยียนซิวเดาไว้ไม่ผิด เฮยทั่นกลับไปหลบที่หุบเขามังกรหมอบ ซึ่งเป็นรังเก่าของมันมาแล้วจริงๆ แถมมันยังกลิ้งเกลือกอย่างร่าเริงอยู่ตรงนั้นด้วย
แต่เมื่อเสียงย่ำเท้ากรุบกรับดังไกลออกไป หลังจากทั่วทั้งถ้ำล่องนิภาเข้าสู่ความเงียบสงัด เฮยทั่นก็วิ่งออกมาอีกครั้ง
วิ่งมาถึงนอกตำหนักใหญ่ล่องนิภา ร้องลากเสียงยาวกี่ทีก็ไม่มีคนใส่ใจมัน ทั้งถ้ำล่องนิภาว่างเปล่าไร้คน
พอหลัวเจินตายแล้ว เหมียวอี้กับเหยียนซิวก็ไม่ต้องการมันแล้วงั้นเหรอ? ทิ้งขว้างไม่สนใจแล้วสินะ?
มันจึงเลี้ยวกลับแล้ววิ่งตะบึงทันที มุ่งตามไปยังทิศทางที่เสียงกีบเท้าม้าวิ่งหายไป
มันทุบสถิติความเร็วอันน่าตกตะลึงอีกครั้ง ภายใต้สถานการณ์ที่วิ่งรั้งท้ายอาชามังกรตัวอื่นอยู่นานขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อว่ายังตามมาทันได้
ก็เหมือนกับตอนที่มันอยู่ในสนามรบ ด้วยร่างกายที่อ้วนท้วนแบบนี้ มันเอาชนะล้ำหน้าความเร็วของอาชามังกรตัวอื่นได้ มีแค่มันที่ไล่ตามศัตรูทัน แต่ศัตรูตามมันไม่ทัน
…………………………


บทที่ 39 สงครามชี้ขาดแห่งหนานเสวียน (2)
นี่เป็นการปลุกระดมลูกสมุนของตนให้ก่อกบฏต่อหน้าต่อตาชัดๆ หลูอวี้ย่อมไม่ปล่อยให้เขาได้พูดต่อ
"พูดจาส่งเดช!" หลูอวี้ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด "หุบปากเน่าๆ ไปซะ วันนี้เป็นวันตายของเจ้า!"
"ดี! วันนี้เจ้ากับข้ารู้ดำรู้แดงกัน!" ทันใดนั้นหยางชิ่งควบอาชามังกรพุ่งออกมาลำพัง แล้วหยุดอยู่ตรงกึ่งกลางสนามรบระหว่างทั้งสองฝ่าย ดอกบัวสีเขียวเรืองแสงเบ่งบานออกมาห้ากลีบตรงหว่างคิ้วเขาชี้ทวนไปที่หลูอวี้ "ไอ้เศษสวะ อย่าให้พี่น้องคนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วยเลย กล้าสู้ตัวต่อตัวกับข้ามั้ยล่ะ!"
เหมียวอี้พบว่าหยางชิ่งคนนี้กล้าหาญมาก เขาต้องการประลองกับหลูอวี้จริงๆ ราวกับว่าการล้มหลูอวี้เป็นเรื่องที่ง่ายมาก ทำให้ทหารฝั่งเขามีกำลังใจฮึกเหิมขึ้นทันที
สำหรับการต่อสู้กันแบบนี้ ในสถานการณ์ปกติแม่ทัพหลักจะไม่ออกรบเป็นกองหน้า จะพยายามลดการใช้พลังอิทธิฤทธิ์ ไม่เช่นนั้นหากมีคนฉวยโอกาสก่อกบฏตอนพลังอิทธิฤทธิ์แม่ทัพใช้งานไม่ได้ นั่นคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว
หลูอวี้มีกำลังคนมากมาย รวมๆ แล้วมากกว่าหนึ่งเท่า เขาได้เปรียบกว่าอยู่แล้ว ย่อมไม่ต้องการประลองเดี่ยวกับหยางชิ่งเป็นธรรมดา ให้ลูกสมุนทะลักเข้ามาเป็นกลุ่ม ทำลายกองทัพปีกซ้ายและขวาของหยางชิ่ง จากนั้นก็ล้อมโจมตี ถึงจะเป็นวิธีการที่ทำให้มั่นใจได้
แต่เขานึกไม่ถึงว่าหยางชิ่งจะท้าประลองเดี่ยวต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ เนื่องจากวรยุทธ์ของหลูอวี้สูงกว่าหยางชิ่งหนึ่งขั้น
สายตาสมุนทุกคนของฝ่ายหลู่อวี้แทบจะมารวมอยู่ที่ตัวเขาในทันที ดูว่าเขาจะกล้ารับคำท้าหรือไม่
สงเซียวและพรรคพวกทางฝ่ายเขาเส้าไท่เหมือนจะปรึกษากันดีแล้ว ประมุขถ้ำแต่ละสายชูมือขึ้นโหร้องทันที "ท่านประมุขขุนเขาน่าเกรงขาม หลูอวี้คนถ่อยกล้ารับคำท้ามั้ย! ท่านประมุขขุนเขาน่าเกรงขาม หลูอวี้คนถ่อยกล้ารับคำท้ามั้ย..."
แม้แต่เหมียวอี้และคนอื่นๆ ก็ตะโกนตามขึ้นมา ตะโกนเสียงดังซ้ำๆ สนั่นไปทั่วทิศ ปลุกขวัญกำลังใจนักรบเป็นอย่างดี
ในทางกลับกัน พวกสมุนฝั่งหลูอวี้เงียบกริบ กำลังพากันมองว่าหลูอวี้จะกล้ารับคำท้าหรือไม่
หลูอวี้สงสัยอยู่รางๆ ว่าฝ่ายนั้นจะขี้โกงหรือเปล่า?
หยางชิ่งโบกทวนชี้อีกครั้ง ตะโกนเกรี้ยวกราด "ทำเป็นแต่ส่งพวกลูกสมุนมาตายสินะ? ไอ้ถ่อยขี้ขลาด! กล้าสู้ให้ตายกันไปข้างมั้ยล่ะ!"
สักพักหลูอวี้ก็จนมุม หากวันนี้ไม่รับคำท้าสู้ ต่อไปคงหมดสิ้นศักดิ์ศรีต่อหน้าลูกสมุน
หากเป็นผู้ที่วรยุทธ์สูงกว่าตน ยังพอจะหลบเลี่ยงได้ ไม่ถือว่าเสียหน้า แต่เจอกับคนที่วรยุทธ์ต่ำกว่าตน ซ้ำยังเป็นลูกสมุนกบฏที่กำลังชี้หน้าด่าตน หากไม่โต้ตอบสักหน่อยก็คงโดนหัวเราะเยาะ
หากลูกสมุนพากันนึกว่าตนเป็นกระถางดอกไม้ที่สวยแต่เปลือกนอก เขากลัวต่อไปทุกคนจะกล้าเอาเยี่ยงอย่างหยางชิ่ง จะก่อปัญหาตามมาไม่จบสิ้น
"ตายซะเถอะ!"
หลูอวี้ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ดอกบัวสีเขียวเรืองแสงเบ่งบานออกมาหกกลีบตรงหว่างคิ้วเขา อาชามังกรที่ขี่อยู่พาเขาวิ่งออกมาราวกับลมพัด
ด้วยความเร็วของอาชามังกร ในระยะห่างสั้นๆ ไม่กี่ร้อยเมตร เพียงชั่วพริบตาเดียว ง้าวกรีดนภาในมือหลูอวี้ฟันเข้ามาด้วยความโมโห
ทวนเงินที่หยางชิ่งโบกขึ้นมากระพริบแสงสีเขียว ค่อยๆ เลือนรางเปลี่ยนออกมาเป็นภาพมายาของวัวตัวหนึ่ง ชนเข้ากับง้าวกรีดนภาที่ฟันเข้ามา
ปั้ง!
เสียงดังสนั่น พลังอิทธิฤทธิ์สั่นสะเทือน เศษหินเศษหญ้าปลิวกระจาย หลูอวี้ที่จู่โจมเข้ามาต้องฝืน หยุด อาชามังกรของทั้งคู่ร้องลากเสียงยาว พวกมันทนไม่ไหวเล็กน้อย เคราะห์ดีที่พวกมันมีพลังอิทธิฤทธิ์ของเจ้าของคอยป้องกันอยู่
ถ้าเป็นม้าธรรมดาทั่วไป เมื่อรับกับแรงกดดันแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องขาหักสี่ข้าง แต่สำหรับอาชามังกรที่สามารถวิ่งได้เหมือนสายฟ้าแลบแล้ว มันมีพลังเท้าที่แข็งแกร่ง และด้วยเหตุนี้มันจึงเป็นม้าพันธุ์ดีที่นักพรตชื่นชอบ
"ที่แท้ก็ยาปีศาจขั้นสอง มิน่าถึงกล้ากำเริบเสิบสาน!"
หลูอวี้เหยียดหยาม ง้าวกรีดนภาในมือเขาก็มีแสงสีเขียวลอยขึ้นมาเช่นเดียวกัน เป็นภาพมายาของหมีตัวหนึ่ง แล้วใช้ง้าวซัดออกไป
ไหล่ทั้งคู่ของหยางชิ่งสั่นสะท้าน หัวสัตว์ที่อยู่บนไหล่ซ้ายขวาของเสื้อเกราะก็มีชีวิตขึ้นมาทันที ขยายใหญ่ขึ้นในทันทีทันใด กลายเป็นหมอกสีเงินสองกลุ่ม กลายเป็นเส้นสีเงินแล้วจับตัวกันเป็นสัตว์ดุร้ายสองตัวอย่างรวดเร็ว
เสือโคร่งหนึ่งตัวกับเสือดาวหนึ่งตัว ท่อนบนใหญ่ ท่อนล่างเล็ก เหมือนทะลุออกมาจากไหล่หยางชิ่งเพียงชั่วพริบตา เหมือนนั่งอยู่บนหัวไหล่ของหยางชิ่ง พวกมันต่างก็เรืองแสงสีเขียวรางๆ
เสือโคร่งหนึ่งตัวกับเสือดาวหนึ่งตัว รวมทั้งทวนยาวเงามายาวัวในมือหยางชิ่ง ปั้ง! ทั้งหมดร่วมกันต้านการจู่โจมของหลูอวี้ไว้
หลูอวี้ตื่นตระหนก โบกง้าวกรีดนภาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อต้านทาน ทั้งคู่ควบม้าวิ่งวนไล่กัน วนอ้อมสู้รบอย่างดุเดือด เศษหินเศษทรายปลิวว่อนราวกับลมพายุงวงช้าง พลังที่ออกมาน่าตกตะลึงมาก ร่างกายของมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีพลังอิทธิฤทธิ์ป้องกันอยู่ หากเข้าใกล้อาจจะโดนฉีกเป็นชิ้นๆ ได้
หยางชิ่งเหมือนกับมีสามหัวหกมือ เหมือนกับสามรุมหนึ่ง โจมตีจนหลูอวี้เหลือแค่พลังไว้ต่อต้าน ถอยหลังกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เป็นครั้งแรกที่เหมียวอี้ได้เห็นภาพที่น่าตื่นเต้นแบบนี้ เขารีบถ่ายทอดเสียงไปถามเหยียนซิวทันทีว่านี่มันเรื่องอะไรกัน
ผ่านการอธิบายจากเหยียนซิว เข้าถึงได้เข้าใจ ระดับของปีศาจไม่ได้แบ่งย่อยละเอียด วรยุทธ์ของปีศาจขั้นหนึ่งก็เกือบเท่าวรยุทธ์ของนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่ง วรยุทธ์ปีศาจขั้นสองก็เท่ากับนักพรตบงกชเขียว ส่วนขั้นสามเท่ากับนักพรตบงกชแดง เป็นต้น
และยาปีศาจก็แฝงไว้ด้วยวรยุทธ์จำนวนมากของพรตปีศาจ เป็นสิ่งที่บรรดาผู้ฝึกตนอยากจะได้มาก สามารถหลอมเป็นของวิเศษได้
นักพรตที่วรยุทธ์สูง สามารถใช้ของวิเศษประเภทนี้สังหารศัตรูได้ในระยะไกล!
แน่นอน เงื่อนไขอย่างแรกที่ต้องทำคือตัดหัวพรตปีศาจ ถึงจะได้ยาเน่ยตัน[1]ของมันมา
แต่ทว่าพรตปีศาจที่ถูกตัดหัวแล้ว วรยุทธ์ที่แฝงอยู่ในยาเน่ยตันของมัน แน่นอนว่ามีไม่เท่าตอนยังมีชีวิตอยู่ ระดับจะลดลงไปหนึ่งขั้นโดยปริยาย
เช่น ตัดหัวพรตปีศาจขั้นสามหนึ่งตน ยาเน่ยตันที่ได้มาก็ได้เท่ากับวรยุทธ์ขั้นสอง พอๆ กับระดับบงกชเขียวของนักพรต ของวิเศษที่หลอมได้ก็จะเรืองแสงสีเขียว
แต่ถ้าหากที่ตัดหัวมาได้เป็นพรตปีศาจขั้นหนึ่ง ถ้าอย่างนั้น ยาเน่ยตันของมันก็จะยังไม่ถึงขั้น ให้ผลไม่มาก เพราะใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลยสำหรับนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่ง
เหมียวอี้เข้าใจในทันที มิน่าล่ะหลูอวี้ถึงบอกว่าหยางชิ่งได้ยาปีศาจขั้นสองมาแล้ว เห็นได้ชัดว่าทวนในมือของหยางชิ่งหลอมรวมยาปีศาจขั้นสองของปีศาจวัวไว้หนึ่งตัว หัวสัตว์บนหัวไหล่ซ้ายขวาของเสื้อเกราะก็หลอมรวมยาปีศาจขั้นสองของปีศาจเสือโคร่งและปีศาจเสือดาวไว้ ส่วนง้าวกรีดนภาในมือของหลูอวี้ก็หลอมรวมยาปีศาจขั้นสองของปีศาจหมีเอาไว้เช่นกัน
แต่หยางชิ่งกับหลูอวี้เดิมก็มีวรยุทธ์ระดับบงกชเขียวอยู่แล้ว สภาพการณ์ตอนนี้ก็เทียบได้กับการที่หยางชิ่งใช้นักพรตระดับบงกชเขียวสี่ตน โจมตีหลูอวี้สองคน
"น่าเสียดาย ถ้าหยางชิ่งมียาปีศาจขั้นสามหนึ่งเม็ด ต้องเอาชนะหลูอวี้ได้ภายในท่าเดียวแน่" เหมียวอี้ทำเสียงน่าเสียดาย
เหยียนซิวอดกลอกตามองบนไม่ได้ "น้องชาย ลำพังอาศัยวรยุทธ์ระดับบงกชเขียวของหยางชิ่ง แล้วได้ยาปีศาจขั้นสองมาก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว นั่นต้องตัดหัวปีศาจระดับบงกชแดงเลยนะ ข้าไม่คิดว่าเขามีความสามารถถึงขั้นตัดหัวปีศาจระดับบงกชแดงได้หรอก แล้วสามเม็ดที่อยู่ในมือเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่รู้จริงๆ ว่าเอามันมาได้ยังไง มิน่าล่ะถึงได้กล้าท้าทายหลูอวี้ ส่วนยาปีศาจขั้นสามนั่นน่ะ ก็หมายความว่าต้องตัดหัวปีศาจระดับบงกชม่วง วรยุทธ์ของทั้งสองฝ่ายห่างกันมาก ต่อให้หยางชิ่งร้อยคนรวมกัน ก็ฆ่าปีศาจระดับบงกชม่วงไม่ได้ เจ้าจะให้เขาไปหามาจากไหนล่ะ?"
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน ทางด้านนั้นก็สู้รบกันอย่างดุเดือด
พอเห็นหลูอวี้ใกล้จะต่อต้านไม่ไหวแล้ว กลับได้ยินหลูอวี้ตะโกนด้วยความโกรธ "ยังไม่มาช่วยกันอีก มาฆ่าไอ้คนทรยศนี้ด้วยกันสิ!"
นอกจากหยางชิ่งคนทรยศ ประมุขขุนเขาอีกเก้าคนแห่งจวนหนานเสวียน ก็รีบบุกเข้ามาช่วยชีวิตทันที นักพรตกว่าพันคนเคลื่อนไหวตามคำสั่ง เสียงโห่ร้องเข่นฆ่าสนั่นฟ้า พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง
สงเซียวและพรรคพวกทางฝั่งนี้ รวมทั้งฉินเวยเวย พากันชูมือขึ้นโหร้อง "ฆ่ามัน!"
บนที่รกร้าง กลิ่นอายสังหารพุ่งขึ้นฟ้าทันที อาชามังกรของทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าใส่กันอย่างบ้าระห่ำราวกระแสน้ำ แม้แต่พื้นดินยังสะเทือน
เหมียวอี้โดนปลายทวนของฉินเวยเวยชี้จนพูดไม่ออก เห็นสายตานางแฝงความดุร้าย ก็รู้ว่าต้องทำตามที่พูดก่อนหน้านี้ คือให้ตนไปรบเป็นกองหน้า
ต่อให้เหมียวอี้จะไม่เข้าในสถานการณ์แต่เขาก็เข้าใจอยู่อย่างหนึ่ง ในสนามรบถ้าบังอาจไม่ฟังคำสั่ง ฉินเวยเวยก็จะหาข้ออ้างฆ่าตนทันที และหยางชิ่งก็ช่วยอะไรไม่ได้ด้วย
เขาจึงทำได้เพียงฝืนใจพุ่งนำหน้าออกจากขบวนถ้ำร้อยบุปผาไปก่อน
แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ เหยียนซิวที่เอาแต่หลบข้างหลังมาตลอด ไม่น่าเชื่อว่าจะตะโกน "ฆ่ามัน!" เสียงดัง แล้วถือขวานปากกว้างสองด้ามรีบพุ่งตามเขาออกมา เหมียวอี้อดหันมองซ้ำสองครั้งไม่ได้
…………………………
^1 เน่ยตัน ในลัทธิเต๋า คือยาที่หลอมรวมขึ้นจากจิงชี่เสิน (ของเหลว ลมปราณ และจิตวิญญาณ) ในร่างกาย


บทที่ 40 สงครามชี้ขาดแห่งหนานเสวียน ( 3 )
ฉินเวยเวยนำบรรดาสมุนจากสำนักร้อยบุปผาตามมาด้านหลัง นางหยิบธนูไว้ในมือ จากนั้นง้างลูกธนูห้าดอกบนสายธนู ใส่พลังอิทธิฤทธิ์เข้าไป พอนิ้วเรียวคลายออก ลูกธนูคมห้าดอกยิงขวับออกไปทันที เสียงลูกธนูปะทะลมเฉียดผ่านตัวเหมียวอี้กับเหยียนซิวไป สองคนนั้นตกใจจนสะดุ้ง
ชั่วพริบตาเดียว ลูกธนูแหลมห้าดอกที่มีแสงสว่างโชติช่วง สามดอกยิงถูกนักพรตสามตคนจนตกจากอาชามังกร ส่วนอีกสองดอก โดนนักพรตระดับสูงใช้ทวนปัดทิ้งไปได้
เหมียวอี้รีบหันกลับมามอง รู้สึกรางๆ ว่าถ้าเขาไม่พยายามสู้รบอย่างสุดชีวิต ผู้หญิงคนนี้คงยิงธนูฆ่าเขาโดยอ้างสิทธิ์ของผู้บัญชาการรบแน่!
แต่ทว่า จังหวะที่สองฝ่ายกำลังใช้อาวุธห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด สถานการณ์การก็พลิกผันกระทันหัน
เนื่องจากหยางชิ่งรุกไล่รุกหลูอวี้มาตลอดทาง เขาจึงเข้าไปใกล้ค่ายของหลูอวี้แล้ว ตอนนี้ประมุขขุนเขาทั้งเก้าจึงร่วมมือกับหลูอวี้ เริ่มล้อมโจมตีหยางชิ่งทันที
หยางชิ่งที่กำลังตกอยู่ในอันตราย กลับแสดงสายตาชอบใจเสียด้วยซ้ำ เหมือนเป็นการบอกใบ้ว่าแผนการสำเร็จแล้ว
"มาก็ดี!" หยางชิ่งตะโกนเสียงดังขณะกำลังเผชิญหน้ากับประมุขขุนเขาทั้งเก้าที่ล้อมโจมตีเขาอยู่
ทันใดนั้นหัวสัตว์บนหมวกที่หัวของเขาก็แตกออกเป็นหมอกสีเงินกลุ่มหนึ่ง รวมตัวเป็นวานรยักษ์เรืองแสงสีแดงหนึ่งตัวอย่างรวดเร็ว
"ยาปีศาจขั้นสาม!"
หลูอวี้อุทานด้วยความตกตะลึง แฝงความรู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ ประมุขขุนเขาทั้งเก้าที่ล้อมอยู่ก็ตกใจจนสะดุ้งเช่นกัน
ยังไม่ทันจะได้กลับตัววิ่งหนี วานรยักษ์สีแดงที่อยู่ท่ามกลางหมอกเงินควงหมัดออกมา ทุบจนหลูอวี้ร้องลั่นอยู่ตรงนั้น พื้นดินถูกทำลายเป็นหลุมลึก หลูอวี้และสัตว์พาหนะของเขาโดนทุบจนแบนเป็นขนมเปี๊ยะไส้เนื้อ
"ยอมแล้ว!"
ประมุขขุนเขาตนคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง แต่เหมือนจะสายไป ตอนจะเอาชีวิตหยางชิ่งเมื่อครู่นี้ ดันไม่บอกว่ายอมแพ้ แต่ตอนนี้จะยอมแพ้งั้นเหรอ? ไปอยู่ไหนกันมา? ตอนที่ข้าให้โอกาสทำไมพวกเจ้าไม่ยอมแพ้ล่ะ?
หยางชิ่งน่ะหรือจะปล่อยพวกเขาไป วานรยักษ์บนหัวแกว่งแขนทั้งคู่แล้วซัดใส่อย่างบ้าคลั่ง
เสียง 'ปั้งๆ ' ดังสนั่นต่อเนื่องกัน ประมุขขุนเขาเก้าตนคนหนีไม่ทัน เลือดพุ่งออกมา ร่างกายกระเด็นไปข้างหลัง สัตว์พาหนะก็ร้องลั่นกระเจิดกระเจิงไปเช่นเดียวกัน
เหตุการณ์ที่เปลี่ยนไปกระทันหันทำให้คนอื่นๆ ตะลึงงัน พวกลูกสมุนของหลูอวี้ที่จู่โจมเข้ามา พอได้สติกลับคืน ก็กลับตัวหนีทันที!
ผู้ที่มีฝีมือเก่งกาจที่สุดของฝั่งหลูอวี้โดนหยางชิ่งตัดหัวหมดแล้ว เมื่อไม่มีใครต้านทานกับศัตรูที่เข้มแข็งได้ จึงไม่สามารถโจมตีต่อได้อีก ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่เพิ่งตะโกนว่า 'ยอมแพ้' ก็โดนฆ่าตายหมดแล้ว ถ้าคนอื่นๆ ไม่วิ่งหนีก็คงแปลก
เหมียวอี้กับเหยียนซิวที่โดนฉินเวยเวยคอยบังคับให้รีบจู่โจมอยู่ด้านหลังมองหน้ากันเลิกลั่ก เมื่อครู่นี้เพิ่งพูดว่า ถ้าหยางชิ่งมียาปีศาจขั้นสามสักเม็ดก็คงจะดี เหยียนซิวยังบอกอยู่เลยว่าเป็นไปไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าหยางชิ่งจะทำของวิเศษขั้นสามออกมาได้แล้วจริงๆ รบสนามเดียวตัดสินแพ้ชนะได้เลย!
"หยางชิ่งเหี้ยมโหดมาก เขากลัวหลูอวี้และพวกลูกสมุนคนสนิทจะหนีไปได้ จึงจงใจจะไม่เปิดเผยของวิเศษขั้นสามให้เห็นในตอนแรก รอตอนหลังค่อยปราบให้สิ้นซากทีเดียว เพื่อตัดปัญหาที่จะตามมาในอนาคต!"
เหยียนซิวถ่ายทอดเสียงพูดเบาๆ ให้เหมียวอี้ฟัง
พอหยางชิ่งกำจัดหลูอวี้และพรรคพวกแล้ว ก็ชะเง้อมองกองกำลังที่ตามมาข้างหลัง แล้วนำพวกเขาบุกฆ่าตามรายทางทันที!
นักพรตร้อยกว่าตนคนบุกเข้ามาใกล้จนหนีไม่ทัน ทั้งหมดโดนกองกำลังฝ่ายเขาเส้าไท่ที่บุกฆ่าตามรายทางฆ่าตายหมด ผู้ที่ตายไปเกือบทั้งหมดเป็นนักพรตสำคัญของจวนหนานเสวียน ส่วนใหญ่เป็นพวกประมุขถ้ำ
คนที่บุกฆ่ามาทางนี้ ไม่มีใครแสดงความปราณี ขอเพียงแค่ให้มีตำแหน่งว่างเยอะขึ้นก็พอ ตัวเองถึงจะยิ่งมีโอกาสมากขึ้น กลิ่นคาวเลือดคลุ้งตลอดทาง
เหมียวอี้และเหยียนซิวร่วมมือกันไล่สังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสี่ตนคนหนึ่ง ลูกธนูคมสามดอกก็พุ่งขวับเข้ามา นักพรตหมุนทวนปัดลูกธนูทิ้งขณะอยู่ในความตกใจ
แต่เหยียนซิวขู่คำรามเกรี้ยวกราด ขวานปากกว้างหนึ่งด้ามในมือขว้างออกมา เฉาะเข้าที่หลังนักพรตตนคนนั้น
เหยียนซิวที่ไล่ตามมาอย่างบ้าคลั่งก็ใช้ขวานฟันอีก เพียงครั้งเดียวก็ฟันหัวอีกฝ่ายหลุดลงมาจนเลือดสดๆ พุ่งขึ้นฟ้า จังหวะที่กำลังจะเฉียดผ่านไป เขารีบดึงขวานอีกด้ามของตนที่อยู่บนตัวอีกฝ่ายมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว แล้วมุ่งหน้าตะโกนไล่เข่นฆ่าอย่างบ้าระห่ำไปต่อไป
เหมียวอี้ตกตะลึง พบว่าเหยียนซิวเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนกล้าหาญไม่กลัวตาย ยังเป็นสิบพ่ายคนเดิมที่เคยพร่ำพูดหลักการเรื่องการยอมแพ้อยู่มั้ยเนี่ย?
ไล่ตามมาตลอดทางอย่างบ้าระห่ำ จนกระทั่งไล่ตามต่อได้ยากแล้ว หยางชิ่งถึงได้เก็บของวิเศษบนหัวและไหล่ทั้งสอง โบกทวนพร้อมตะโกนลั่นราวเสียงฟ้าผ่า "ตัดสินชัยชนะแล้ว! กระจายกำลัง! เก็บกวาดและยึดครองภูเขาแต่ละลูก!"
ดูจากสีหน้าของเขา ขับเคลื่อนของวิเศษหลายชิ้นพร้อมกัน บวกกับการสู้รบที่ดุเดือด พลังอิทธิฤทธิ์เหมือนจะใช้สิ้นเปลืองพลังอิทธิฤทธิ์ไปเยอะเหมือนกัน ต้องหาสถานที่ฟื้นฟูพลังอิทธิฤทธิ์สักหน่อย
เห็นได้ชัดว่ากองกำลังของเขาเส้าไท่ได้วางแผนไว้เสร็จแล้วก่อนที่จะตัดสินใจก่อกบฏ ตอนนี้ไม่ต้องลังเลใจเลย ใครควรจะไปตรงไหนนั้นชัดเจนอยู่แล้ว แต่ละคนจึงมุ่งไล่สังหารไปตามทางของตนคนต่อไป
ฉินเวยเวยก็นำกองกำลังของถ้ำร้อยบุปผา ติดตามหยางชิ่งมุ่งตรงไปยังถ้ำคล้อยบูรพา เนื่องจากที่นั่นที่อยู่ใกล้ที่สุด
พอรวมกับผู้ติดตามประจำตัวของหยางยิ่งแล้ว กลุ่มนี้ก็มียี่สิบกว่าคน ไม่ถึงครึ่งวันก็บุกมาถึงถ้ำคล้อยบูรพา แทบจะไม่เจอการต่อต้านใดๆ และต่อให้เจอก็ต้านไว้ไม่ไหว
พอยึดถ้ำคล้อยบูรพาได้ หยางชิ่งก็หาสถานที่ฟื้นฟูพลังอิทธิฤทธิ์ทันที แม่ทัพหลักในเวลานี้จะต้องรักษาสภาพไว้ให้ดีที่สุดตลอดเวลา เพื่อรับมือกับเหตุร้าย!
ฉินเวยเวยสั่งการให้นักพรตบงกชขาวขั้นสามจำนวนสามตนคนเร่งตามไปรักษาการณ์ที่เมืองคล้อยบูรพา เตรียมป้องกันไม่ให้มีนักพรตถ้ำคล้อยบูรพาเดิมฉวยโอกาสเก็บทรัพย์สมบัติในเมืองหลบหนีไป
ช่วงพลบค่ำ สมุนตนคนหนึ่งของฉินเวยเวยรีบมารายงานนาง "ผู้รอดชีวิตของถ้ำคล้อยบูรพา คาดว่าหลบหนีไปแล้ว และยังไม่ก่อความวุ่นวายในเมือง ครอบครัวของพวกเขาก็ถูกส่งเข้า 'จวนเฉิงย่วน' แล้ว คนของพวกเราดักซุ่มอยู่ในนั้น คอยจับพวกที่กลับเข้ามาช่วยชีวิตพวกพ้อง"
"ดีมาก!" ฉินเวยเวยพยักหน้าชมเชย
เหยียนซิวที่อยู่ข้างๆ ถ่ายทอดเสียงไปยังเหมียวอี้เงียบๆ "เมื่อเปลี่ยนราชวงศ์ ขุนนางก็ต้องเปลี่ยนใหม่ เพียงชั่วพริบตาเดียวจวนหนานเสวียนก็พลิกโฉมใหม่ นักพรตพวกนั้นที่หนีไปแล้วน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ครอบครัวของพวกเขานี่สิน่าสงสาร เกรงว่าทั้งชีวิตนี้ พวกเขาคงจะต้องอยู่ใน 'จวนเฉิงย่วน' จนแก่ตายแล้วล่ะ ที่นั่นไม่ใช่ที่สำหรับให้คนอยู่นะ"
จู่ๆ เหมียวอี้ก็นิ่งไป ไม่รู้นึกอะไรขึ้นได้ เขากุมหมัดขึ้นขออภัยฉินเวยเวย แล้วออกจากตำหนักคล้อยบูรพาอย่างรวดเร็ว พอกระโดดขึ้นควบเฮยทั่น ก็พุ่งออกประตูหลักไป วิ่งห้อตะบึงออกไปตลอดทาง
ฉินเวยเวยเดินช้าๆ มาถึงประตูตำหนักใหญ่ นางยืนเอามือไขว้หลังแล้วขมวดคิ้วถาม "เขาคิดจะทำอะไรน่ะ?"
นางไม่คิดว่าตอนนี้เหมียวอี้จะยังอยากหลบหนีอีก ตีจวนหนานเสวียนแตกหมดแล้ว ถ้าหนีไปอีกก็โง่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าอยากจะหนีคงหนีไปนานแล้ว เจ้าอาชามังกรอ้วนนั่นวิ่งเร็วจะตาย
เหยียนซิวอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะร้องอุทานออกมา "ไม่ได้การละ!"
ฉินเวยเวยจึงหันกลับไปถาม "เป็นอะไรไป?"
เหยียนซิวเองก็กลัวเหมียวอี้จะก่อเรื่องขึ้นมา จึงรายงานทันที "เหมียวอี้มีสหายอยู่คนหนึ่งที่ถ้ำคล้อยบูรพา เขาเป็นผู้ฝากฝังเหมียวอี้ให้เข้ามาอยู่ถ้ำล่องนิภา ข้าเกรงว่าเขาจะไปดูว่าครอบครัวของสหายผู้นั้นยังอยู่หรือเปล่า"
เป็นอย่างที่เขาคิด เหมียวอี้ถือทวนควบม้าพุ่งไปเมืองคล้อยบูรพาเพียงลำพัง พอมาถึงด้านนอกของบ้านจี้ซิ่วฟาง หลานสาวของเฉินเฟย ก็เห็นเพียงประตูใหญ่ของบ้านติดแถบกระดาษเฟิงเถียวไว้แล้วแผ่นหนึ่ง
เพื่อพิสูจน์สิ่งที่ตัวเองเดาไว้ในใจ เหมียวอี้กลับไปที่ม้า แล้วถามพวกชาวบ้านที่อยู่ริมถนนทันที "นายท่านของบ้านนี้ไปไหนแล้วล่ะ?"
มีชายชราคนหนึ่งตอบอย่างกล้าหาญ "รายงานท่านเซียน ไม่ทราบเหมือนกันว่านายท่านบ้านนี้ทำผิดอะไร ได้ยินว่าถูกทางการคุมตัวไป 'จวนเฉิงย่วน' แล้ว น่าสงสารก็แต่พวกคนงานในนั้นที่ต้องต้องลำบากไปด้วยเปล่าๆ พวกที่ถูกจับไปล้วนแต่ต่างก็เป็นคนซื่อสัตย์กตัญญูจากครอบครัวสุจริตชนทั้งนั้น!"
เหมียวอี้ถามอีก "แล้ว 'จวนเฉิงย่วน' ของเมืองนี้อยู่ที่ไหน?"
ชายชราตอบ "ตอบท่านเซียน อยู่ข้างๆ ศาลเจ้าตรงใจกลางเมือง หาไม่ยากขอรับ"
"ขอบคุณมากท่านผู้เฒ่า!" เหมียวอี้กล่าวขอบคุณ รีบถอยกลับแล้วดิ่งตรงไปที่ศาลเจ้านั่น
…………………………


บทที่ 43 มีก้างขวางคอ(2)
สงเซียวตอบว่า "ในอาณาเขตที่ข้าควบคุมมีพรตผีคตนหนึ่งสร้างปัญหาอยู่ มันจู่โจมและก่อกวนสาวกที่สัญจรผ่านไปมา หลังจากข้าได้ข่าว ก็เคยส่งนักพรตบงกชขาวขั้นสามคตนหนึ่งไปสังหาร ทั้งสองฝ่ายต่อสู้สูสีกันยังไม่รู้แพ้รู้ชนะเสียที พรตผีตนคนนั้นจึงหนีไปได้ ข้าอยากจะส่งกำลังพลไปเพิ่มอีกครั้งเพื่อสังหารพรตผีตนคนนั้น บังเอิญท่านประมุขจวนออกทำสงครามพอดี จึงไม่ทันได้จัดการลงโทษ เดิมทีคิดจะกลับไปจัดการผีร้ายนั่นอีก พอตอนนี้มาคิดดูแล้ว ทำไมไม่ส่งเหมียวอี้ไปสร้างความดีความชอบนี้ล่ะ!"
เหมียวอี้เบิกตาโพลงจ้องมองเขา มันเรื่องบ้าอะไรกัน จะให้ข้าไปรับมือกับพรตผีที่ฝีมือใกล้เคียงกับนักพรตบงกชขาวขั้นสามเนี่ยนะ นี่จะส่งให้ข้าไปสร้างผลงาน หรืออยากจะทำร้ายข้ากันแน่?
ทุกคนจ้องจ้องมองสงเซียว พวกเขาต่างมีความคิดแบบเดียวกัน
หยางชิ่งก็ไม่ใช่คนโง่ ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ก่อนหน้านี้ที่เขาสังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสามได้เป็นเพราะโชคช่วยล้วนๆ เจ้าแน่ใจนะว่าการไปครั้งนี้จะกำจัดพรตผีตนคนนั้นได้สำเร็จ?
สงเซียวหัวเราะ "เดิมทีเรื่องนี้เป็นภาระหน้าที่ภายในเขตของข้า ข้าย่อมนั่งดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้แน่ ข้าจะให้นักพรตบงกชขาวขั้นสามสองตนคนติดตามไปกับเขาด้วย คาดว่าการสร้างคุณงามความดีนี้ของเขาจะไม่มีปัญหาใหญ่โตแน่ "
ทุกคนเข้าใจทันที เขาหาข้ออ้างเพื่อมอบคุณงามความดีให้เจ้าเด็กเหมียวอี้นี่จริงๆ ด้วย สงเซียวคนนี้รู้จักพูดประจบประมุขจวนจริงๆ จะทางเลี้ยวทางอ้อมก็หาทางประจบจนได้
เหมียวอี้เองก็โล่งใจขึ้นมาแล้ว แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย
หยางชิ่งพยักหน้า แล้วหัวเราะพลางมองไปที่เหมียวอี้แล้วพูดว่า "เหมียวอี้ เจ้าคงได้ยินหมดแล้ว หากเจ้ายินดีไปสร้างความดีความชอบนี้ พอกลับมาแล้ว เจ้าก็มารับตำแหน่งประมุขแห่งถ้ำล่องนิภาได้เลย"
"ข้าน้อยยินดีรับบัญชา!" เหมียวอี้ตกปากรับคำ พอมีเหตุพลิกผันมากมายเข้า คำพูดที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าพูด ตอนนี้กลับพูดออกมาได้ง่ายขึ้นแล้ว เขากุมหมัดคารวะ "เพียงแต่ว่าข้ามีคำขออย่างหนึ่งที่ดูไร้สาระ หวังว่าท่านประมุขจวนจะช่วยให้สมหวังได้!"
ฉินเวยเวยทำสีหน้าเหยียดหยาม คาดไม่ถึงว่าเจ้านี่จะกล้าต่อรองกับท่านประมุขจวน
หยางชิ่งก็ไม่ได้จิตใจคับแคบ เขายิ้มแล้วพยักหน้าตอบ "ว่ามา!"
เหมียวอี้ลองถามดู "ท่านประมุขจวน เปลี่ยนจากถ้ำล่องนิภาเป็นถ้ำคล้อยบูรพาได้หรือไม่? ข้าหมายถึง เมื่อข้าสร้างผลงานกลับมาแล้ว ให้ข้าเป็นประมุขถ้ำคล้อยบูรพาได้หรือไม่?"
ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สาวกของถ้ำล่องนิภากับสาวกถ้ำคล้อยบูรพาเหมือนจะพอๆ กัน ในเขตนั้นก็ไม่มีผลผลิตพิเศษอะไรด้วย เปลี่ยนแล้วจะได้ประโยชน์อะไรล่ะ?
หยางชิ่งงงงันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็คิดว่าตนเองเข้าใจแล้วล่ะ เขานึกถึงจี้ซิ่วฟางที่เหมียวอี้เคยไปช่วยชีวิตนางที่ 'จวนเฉิงย่วน' ขึ้นมาได้ คาดว่าคงจะถือโอกาสดูแลได้สะดวก
ที่จริงนี่เป็นเพียงแค่เหตุผลหนึ่งเท่านั้น หากอยากดูแลจริงๆ อย่างมากก็แค่รับนางมาอยู่ที่เมืองล่องนิภาหลังจากที่เขาได้เป็นประมุขถ้ำล่องนิภาแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ เหมียวอี้พอใจกับตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ของถ้ำคล้อยบูรพาที่อยู่ใกล้ทะเล หลังจากเข้าใจที่เหยียนซิวเตือนแล้ว ว่าทำไมเขาจึงสามารถต้านทานการกดดันด้วยพลังอิทธิฤทธิ์ของนักพรตขั้นสูงได้ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ควรละทิ้งวิธีฝึกฝนที่เหล่าไป๋แนะนำ ควรจะฝึกต่อไป
"ตกลง!" หยางชิ่งรับปากแล้ว
จากนั้นก็โบกมือเป็นสัญญาณให้ออกไป การแต่งตั้งตำแหน่งที่สูงขึ้นหลังจากนี้ เป็นสิ่งที่ระดับขั้นของเหมียวอี้ในปัจจุบันยังไม่สามารถเข้าร่วมได้
เหมียวอี้ก็ต้องขอบคุณแล้วออกไปเป็นธรรมดา แต่ยังมีความรู้สึกไม่สบายใจกับสงเซียวอยู่ เห็นเนื้อวางอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับต้องตวัดกินแมลงวันไปก่อน เขารู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก อยากเป็นประมุขถ้ำทำไม่มันยากแบบนี้?
ในตำหนักใหญ่ เสียงของหยางชิ่งดังขึ้นอีกครั้ง "ไม่ว่าจะเป็นถ้ำล่องนิภา หรือถ้ำคล้อยบูรพา ล้วนอยู่ในสังกัดเขาเจิ้นไห่ มีใครยินดีจะไปนั่งบัญชาการณ์ที่เขาเจิ้นไห่มั้ย?"
ตำแหน่งนี้ไม่มีใครแย่งอยู่ดี เนื่องจากได้กำหนดเป็นการภายในตั้งนานแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนที่กูกูใหญ่ชิงเหมยตั้งใจออกโรงมาแจ้งด้วยตัวเองทีละคน ว่าให้ทุกคนมาหารืองานราชการที่ตำหนักใหญ่ ก็เหมือนได้พูดออกมาอย่างไม่เป็นทางการแล้ว เดิมทีนอกจากฉินเวยเวย ท่านประมุขจวนก็ประสงค์จะเลื่อนขั้นประมุขถ้ำทั้งเก้าสายให้เป็นประมุขขุนเขาทั้งหมด ภูเขาอีกลูกหนึ่งที่เหลือก็มอบให้สำนักหยกคราม เนื่องจากวรยุทธ์ของฉินเวยเวยต่ำไปหน่อย น่าเสียดายที่ประมุขถ้ำจวี้หยางสิ้นชีพไปเสียก่อนจะรับรู้ชัยชนะ อย่างไรเสียก็มอบภูเขาสองลูกให้สำนักหยกครามหมดไม่ได้หรอก มอบให้คนของตัวเองจึงะจะวางใจได้มากกว่า ว่ามั้ยล่ะ?
"ทุกคนย่อมก็พยักหน้าเห็นด้วยเป็นธรรมดา เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่ามอบให้คนนอกเหมาะกว่า แบบนั้นจะไม่จะกลายเป็นสาวไส้ให้กากินหรอกหรือ?"
แม้ชิงเหมยกูกูใหญ่จะดูเหมือนถามออกมาอย่างไม่เป็นทางการ แต่ทุกคนรู้ชัดอยู่แก่ใจ เอ่ยถึงฉินเวยเวยถึงสองครั้ง แล้วพูดอีกว่าเป็นคนของเราเอง แค่เดาก็รู้ถึงความหมายลึกซึ้งในคำพูดนั้น ไม่จำเป็นต้องอธิบายละเอียด
ทุกคนเองก็เข้าใจ มีบางเรื่องที่หยางชิ่งไม่สะดวกใจที่จะเอ่ยปาก เขาเพียงแค่ยืมปากกูกูใหญ่บอกให้รู้เป็นนัยๆ ก็แค่นั้น
หยางชิ่งอยากช่วยให้ลูกสาวตนได้ขึ้นตำแหน่ง อยากให้ลูกสาวตนยึดครองพลังปรารถนาจากการเซ่นไหว้มากขึ้นอีกหน่อย อยากเพิ่มวรยุทธ์ของนางให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกคนจะมีข้อโต้เถียงอะไรได้ล่ะ? หากเปลี่ยนให้พวกเขาได้นั่งตำแหน่งประมุขขุนเขาบ้าง ก็คงต้องการเลื่อนขั้นให้คนของตัวเองเหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากกลับไปครั้งนี้ก็จะดำเนินการเลยด้วยซ้ำ
ผลสุดท้าย ตั้งแต่แรกหยางชิ่งใช้เหมียวอี้เพื่อเอ่ยถึงตำแหน่งประมุขแห่งเขาเจิ้นไห่ หยางชิ่งมีความคิดอย่างไรทุกคนเดาออกแล้ว ขนาดวรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างเหมียวอี้ยังรับตำแหน่งประมุขถ้ำได้ แล้วฉินเวยเวยเป็นใครล่ะ… ทำไมจะกลายเป็นประมุขแห่งเขาเจิ้นไห่ไม่ได้?
เหมือนกับหยางชิ่งได้เปิดปากแผลไว้รอแล้ว เหลือแค่รอให้ทุกคนช่วยใส่ยาแค่นั้นเอง
ดังนั้น สงเซียวรีบมายืนอยู่ข้างหน้าคนอื่น กุมหมัดคารวะแล้วพูดว่า "ท่านประมุขจวน ข้าคิดว่าท่านประมุขฉินแห่งถ้ำร้อยบุปผา สามารถดำรงตำแหน่งนี้ได้ "
"ข้าเห็นด้วย!"
"ข้าเห็นด้วย!"
กองกำลังเดิมของเขาเส้าไท่พากันยืนขึ้นเห็นด้วย มีเพียงฉินเวยเวยที่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับตัว เรื่องแบบนี้หากช่วยพูดแทนตัวเองจะดูไม่ดีเท่าไร
หยางชิ่งมองฉินเวยเวยแวบหนึ่ง ถามอย่างลังเล "วรยุทธ์ของนางเพียงแค่บงกชขาวขั้นห้า แต่งตั้งตำแหน่งประมุขขุนเขาเจิ้นไห่ให้ จะไม่เหมาะสมรึเปล่า?"
มีบางคนรีบตอบ "วรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างเหมียวอี้ยังเป็นประมุขถ้ำได้ แล้วเหตุใดท่านประมุขถ้ำฉินเวยเวยจะเป็นประมุขขุนเขาไม่ได้? ข้าคิดว่าการแต่งตั้งบุคคลผู้มีความสามารถเพียบพร้อม มิจำเป็นต้องหลบเลี่ยงญาติพี่น้องตัวเอง!"
สงเซียวพูดอีกว่า "ข้าจำได้ว่าท่านประมุขจวนเคยกล่าวไว้ว่า ขอแค่เหมียวอี้ทำให้ทุกคนนับถือได้ก็พอ!" จากนั้นเขาก็ย้อนถามคนอื่น "ท่านประมุขถ้ำฉินเวยเวยนั่งตำแหน่งประมุขเขาเจิ้นไห่ ทุกคนจะนับถือมั้ยล่ะ? ไม่ว่าอย่างไร ข้าสงเซียวขอยกสองมือสนับสนุนเลย"
"เห็นด้วย!"
"เห็นด้วย!"
บรรดาประมุขถ้ำสายต่างๆ ที่ยังไม่ได้เป็นประมุขขุนเขาพร้อมใจกันเปล่งเสียงสนับสนุน ทุกคนอารมณ์ดุเดือดมาก ราวกับว่าประมุขเขาเจิ้นไห่ นอกจากฉินเวยเวยแล้ว ไม่ว่าจะเปลี่ยนเป็นใครพวกเขาล้วนไม่ยอมรับนับถือ
คนของสำนักหยกครามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ประมุขถ้ำจวี้หยางตายขณะออกรบ มีตำแหน่งว่างออกมาแล้วหนึ่งตำแหน่ง เดิมทีพวกเขาอยากจะช่วงชิงตำแหน่งนี้ หากไม่ใช่เพราะสำนักหยกครามกับหยางชิ่งทำข้อตกลงกัน และมอบยาปีศาจขั้นสามให้ ชัยชนะในการรบครั้งนี้ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เดิมทีพวกเขาอยากรอให้ ประมุขขุนเขาสองตำแหน่งว่างลง แล้วค่อยครอบครองมันด้วยกัน
ตอนนี้มันจบแล้ว คนส่วนใหญ่สนับสนุนให้ฉินเวยเวยรับตำแหน่ง คนส่วนน้อยยอมทำตามคนส่วนมาก แม้ไม่พอใจก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้าน ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเวยเวยก็เป็นลูกสาวบุญธรรมของหยางชิ่งด้วย ให้ดันทุรังคัดค้านคงไม่เหมาะ อย่างไรเสีย หลังจากนี้ไปก็ยังต้องส่งคนจำนวนมากไปปะปนกับลูกสมุนหยางชิ่งอยู่ดี คงไม่ดีแน่หากแสดงออกชัดว่าไม่ไว้หน้าเขา
คนของสำนักหยกครามเหมือนโดนอุดปากจนพูดไม่ออก
เห็นทุกคนยืนกรานเช่นนี้แล้ว หยางชิ่งทำสีหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถอนหายใจแล้วพูดว่า "เอาเถอะ! ฉินเวยเวย เจ้าเต็มใจจะรับตำแหน่งประมุขเขาเจิ้นไห่?"
ฉินเวยเวยก้าวออกมาพลางกุมหมัดคารวะทันที "ข้าน้อยจะพยายามอย่างสุดกำลัง จะไม่ทำให้ท่านประมุขจวนและหนานเสวียนต้องผิดหวัง!"
"ถ้างั้นก็เอาอย่างนี้แล้วกัน!" หยางชิ่งทำตามความคิดเห็นของคนหมู่มาก เขาโบกมือเป็นสัญญาณว่า ตำแหน่งประมุขเขาเจิ้นไห่ได้ถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว
และต่อไป สงเซียวได้รับผิดชอบตำแหน่งเดิมของหยางชิ่ง กลายเป็นประมุขแห่งเขาเส้าไท่ บรรดาประมุขถ้ำก็พากันกลายเป็นประมุขขุนเขา
สำนักหยกครามได้ตำแหน่งประมุขขุนเขาไปเพียงตำแหน่งเดียว แต่พวกเขาก็ไม่เสียเปรียบ เพราะก่อนหน้านี้หยางชิ่งได้สัญญากับพวกเขาไว้แล้ว หลังจากตีจวนหนานเสวียนได้ ตำแหน่งมากมายที่ว่างอยู่ของถ้ำและหุบเขาแต่ละแห่ง ต้องมอบให้ศิษย์สำนักหยกครามก่อน
เท่ากับว่าตั้งแต่วันนี้ไป ศิษย์เกินครึ่งของสำนักหยกคราม จะกลายเป็นผู้ที่ได้เสวยสุขกับพลังปรารถนาจากการเซ่นไหว้อย่างเปิดเผย แถมยังได้เบี้ยเลี้ยงอื่นๆ อีก ไม่ต้องลำบากเสาะหาสิ่งของไปทุกหนทุกแห่งเพื่อมาเพิ่มวรยุทธ์อีกอีก โอกาสแบบนี้ ใช่ว่าทุกสำนักไหนจะได้รับไป
เพราะไม่ว่าจะเป็นกำลังของสำนักใดก็ตาม ต่อให้จะเก่งกาจกว่านี้ ก็ไม่เก่งเกินหกปราชญ์แห่งฟ้าดินอยู่ดี ที่หกปราชญ์แห่งฟ้าดินตั้งกฎฏเกณฑ์นี้ขึ้นมา ก็เพื่อยับยั้งสำนักใหญ่ๆ แต่ละแห่งไม่ให้โอหัง ไม่ว่าสำนักใด หากอยากเข้ามาในระบบนี้ล้วนต้องผ่านความยินยอม หลังจากเข้ามาแล้วก็ต้องรักษาระบบนี้ไว้ด้วย ใครกล้าแข็งข้อก็ลองดู!
ต่อให้สำนักหยกครามมีผู้กล้าสิบคน ก็ไม่กล้าเป็นปรปักษ์กับปราชญ์เซียนมู่ฝานจวินแห่งแดนโพ้นสวรรค์หรอก
…………………………


บทที่ 38 สงครามชี้ขาดแห่งหนานเสวียน (1)
เสียงกีบเท้าม้าด้านหลังทำให้ทุกคนหันกลับมามอง
ขนแผงกระพือพัด ทะลุออกมาจากฝุ่นดินที่ตลบอบอวล เหมือนพวกพเนจรท่ามกลางสายลม ถึงแม้จะเป็นเจ้าอ้วนพเนจร แต่ความเร็วก็ตามทันสัตว์พาหนะของเหยียนซิวอยู่ดี
มันส่งเสียงร้องฮี้ๆ วิ่งอยู่เคียงข้างสัตว์พาหนะของเหยียนซิว
เหมียวอี้ทั้งประหลาดใจและดีใจ นึกว่าเจ้านี่จะโกรธจนไม่กลับมาซะแล้ว เขาถือทวนเงินดีดตัวขึ้นจากด้านหลังของเหยียนซิว แล้วตกลงมาอยู่บนหลังเฮยทั่น
ท่ามกลางขนแผงคอที่ปลิวสะบัดของเฮยทั่น มีหนวดสัมผัสสองเส้นโผล่อกมาอย่างรวดเร็ว มันดูดซับรวมเข้ากับต้นขาของเหมียวอี้
สายตาของกับเหมียวอี้จ้องประสานกับฉินเวยเวยที่หันกลับมามองพอดี คนแรกข้างหน้าทำหน้าหัวเราะเย้ย เหมือนกำลังบอกว่าสัตว์พาหนะของข้ากลับมาเองแล้ว อยากให้ข้าขายหน้าเหรอ ไม่มีทางซะหรอก!
ฉินเวยเวยเชอะใส่อย่างเย็นชา ก่อนจะหันกลับไปข้างหน้า เร่งเคลื่อนทัพข้ามสันเขาต่อไป
"พุ่งไปข้างหน้า ให้นางมารร้ายนั่นกินฝุ่นอยู่ข้างหลังพวกเรา!"
เหมียวอี้ถ่ายทอดความคิดตัวเองไปยังเฮยทั่น ดูจากวรยุทธ์ของพวกเขาแล้ว แม้จะยังไม่ถึงขั้นกินฝุ่นจริงๆ แต่ฝุ่นที่ปลิวฟุ้งอยู่ข้างหน้า ก็จะลอยไปเปื้อนหน้าพวกที่อยู่ข้างหลัง สิ่งนี้ทำให้เขาสะใจมาก
ฮี้ๆๆๆ! เฮยทั่นตาเป็นประกายพลางร้องลากเสียงยาว เหมือนมันจะชอบทำเรื่องพรรค์นี้มาก โดยเฉพาะถ้าได้ทำกับคนที่เคยเอาทวนจิ้มก้นมันอย่างฉินเวยเวย
เพียงชั่วครู่ เท้าทั้งสี่ก็ห้อทะยานบินขึ้นบินลงราวกับภาพลวงตา ปีศาจสีดำที่เร็วปานสายลม แม้จะเป็นปีศาจอ้วน แต่ความเร็วนั้่นยอดเยี่ยมมาก มันข้ามสันเขาได้เหมือนวิ่งบนที่ราบ และข้ามผ่านลำธารตรงช่องเขาได้เพียงชั่วพริบตาเดียว ความเร็วของมันล้ำหน้าเหยียนซิวที่ควบอาชาอยู่ข้างๆ กันไปแล้ว
คนธรรมดาทนรับความเร็วขนาดนี้ของอาชามังกรไม่ไหว อย่าว่าแต่ลืมตาไม่ขึ้นเลย โดนลมต้านจนปลิวตกไปก็ถือเป็นเรื่องปกติ
ไม่นาน เหมียวอี้ก็พุ่งมาอยู่ข้างหน้าแล้ว เทียมหน้าเทียมตากับฉินฉินเวยเวยที่ควบอาชานำทัพอยู่ ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง สายตาเหมือนเสียดสีประกายไฟออกมา
เหมียวอี้หันหลับไปมองข้างหน้า ยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก เขาโค้งตัวเล็กน้อย ยื่นมือไปตบคอเฮยทั่น
เฮยทั่นเข้าใจคำสั่งทันที เร่งความเร็วอีกครั้ง ค่อยๆ ล้ำหน้าสัตว์พาหนะของฉินเวยเวยไปแล้วครึ่งตัว
ฉินเวยเวยข่มไฟโกรธไว้ในใจ และแอบถ่ายถอดคำสั่งให้สัตว์พาหนะของตัวเองวิ่งนำมันไป อาชามังกรที่นางนั่งอยู่ปลดปล่อยความเร็วทั้งหมดทันที ไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง จนลูกสมุนที่ควบอาชาอยู่ข้างหลังต่างพากันเร่งความเร็วตามผู้นำทัพ
แต่สิ่งที่ทำให้ฉินเวยเวยเกลียดจนขบฟันก็คือ อาชามังกรตัวอ้วนข้างหน้าไม่ได้วิ่งเร็วธรรมดา อาชามังกรที่นางขี่พยายามสุดชีวิตแล้ว แต่ระยะห่างของเจ้าอ้วนนั่นกับสัตว์พาหนะของนาง กลับยิ่งไกลออกไป ไม่ว่านางจะพยายามอย่างไรก็ตามไม่ทัน
ไม่ทันไร เฮยทั่นก็โยกร่างกายอ้วนจ้ำม่ำของมันล้ำหน้าฉินเวยเวยไปกว่าร้อยเมตรแล้ว แถมตอนนี้มันยังอยู่ภายใต้สภาวะที่มีแผลสองแผลอยู่ที่ก้นด้วย
ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ เฮยทั่นเหมือนรู้สึกว่าการแข่งความเร็วนั้่นยังไม่พอให้ระบายความโกรธได้ คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะค่อยๆ ลดความเร็วลง ร่นระยะห่างหน้าหลัง จากนั้นจงใจใช้สองเท้าหลังเตะฝุ่นหินดินทรายขึ้นมา ร้ายกาจใช้ได้เลย
กองเศษหินดินทรายกระเด็นปิดหน้าฉินเวยเวยที่อยู่ด้านหลัง แม้ทั้งหมดจะถูกฉินเวยเวยใช้อิทธิฤทธิ์กำจัดทิ้งแล้วก็ตาม
เหมียวอี้ที่อยู่ข้างหน้ามีสีหน้ากลั้นขำ สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาด้วยความสะใจ
เหยียนซิวที่อยู่ด้านหลังเห็นแล้วเหงื่อแตกพลั่ก นี่มันเห็นได้ชัดเลยว่ากำลังจงใจแกล้งฉินเวยเวย! เขารีบถ่ายทอดเสียงไปยังเหมียวอี้ทันที "น้องชาย เลิกเล่นได้แล้ว ข้าได้ยินมาว่า ฉินเวยเวย ประมุขแห่งถ้ำร้อยบุปผา เหมือนจะเป็นบุตรสาวบุญธรรมของประมุขขุนเขาหยางชิ่ง ก่อนที่ตำแหน่งประมุขถ้ำของเจ้าจะแน่นอน ข้าว่าทางที่ดีอย่าทำให้นางไม่พอใจเลย"
"..." ใบหน้ายิ้มของเหมียวอี้ชะงักงัน เขายิ้มไม่ออกทันที ในใจกำลังก่นด่า ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้วะ?
ฉินเวยเวยเองก็กลั้นไฟโกรธไว้ไม่อยู่แล้ว ถือทวนชี้ไปที่เหมียวอี้ นางตะโกนขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก "ฟังคำสั่งข้า! ตำแหน่งของเจ้าอยู่ข้างหลังข้า ต่อต้านผู้บัญชาการในสนามรบ โทษตายสถานเดียว!"
เหมียวอี้บังคับเฮยทั่นให้วิ่งช้าลงอย่างว่าง่าย ให้ฉินเวยเวยนำหน้าเขาไป
ถ้าถามว่า 'หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง' คืออะไร? มันก็คือสภาพเหตุการณ์ตอนนี้แหละ เรื่องที่เฮยทั่นทำก่อนหน้านี้ สัตว์พาหนะของฉินเวยเวยก็กำลังทำตามเช่นกัน
สัตว์พาหนะของนางอาจจะไม่ฉลาดเท่า 'เฮยทั่น' หากไม่ใช่นางเสี้ยมสอนมันคงไม่ทำแบบนี้
เศษหินเศษดินรัวกระเด็นเข้าใส่เหมียวอี้กับเฮยทั่น จนเหมียวอี้ต้องใช้อิทธิฤทธิ์กำจัดอย่างไม่หยุดหย่อน พอเวลานานเข้าก็ใช้พลังอิทธิฤทธิ์ไปไม่น้อยเลย แถมยังไม่กล้าร้องทุกข์ใดๆ เรื่องที่เขาทำได้ ไม่มีเหตุผลที่คนอื่นจะทำไม่ได้
เฮยทั่นร้อง 'ฮี้ๆ' ด้วยความน้อยใจไม่หยุด ที่เหมียวอี้ไม่ให้มันล้างแค้น
ฉินเวยเวยมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ในใจสะใจหรือไม่ มีเพียงตัวนางเองที่รู้
เพื่อไม่ให้เดือดร้อนไปด้วย คนอื่นที่อยู่ข้างหลัง กระจายกันติดตามเป็นฝั่งซ้ายและขวา แต่ละคนมองเหมียวอี้ที่จำใจกินฝุ่นอยู่ข้างหลังฉินเวยเวยด้วยสายตาเวทนา
ผ่านไปไม่นาน กลุ่มที่ตามมาก็เห็นกองทัพใหญ่ของหยางชิ่งจัดแถวตั้งทัพอยู่บนที่ดินรกร้างที่กว้างใหญ่แห่งหนึ่ง
พอฉินเวยเวยเห็นท่าทางแบบนี้ ก็รู้ทันทีว่าต้องเตรียมตั้งรับต่อสู้กับข้าศึกตรงนี้ นางรีบนำทัพเข้าประจำที่ทันที
"เหมียวอี้!" จู่ๆ ฉินเวยเวยที่มองด้านหน้าอยู่ก็เรียกเบาๆด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เหมียวอี้ควบเฮยทั่นไปข้างหน้าเพื่อรับคำสั่งทันที ฉินเวยเวยถือทวนชี้ไปข้างหน้า "เดี๋ยวพอเริ่มประจันหน้ากัน ให้เจ้าเป็นกองหน้า!"
"..." นี่มันอาศัยอำนาจส่วนรวมเพื่อแก้แค้นส่วนตัวนี่! เหมียวอี้ฝืนใจกุมหมัดคารวะแล้วพูดว่า " ข้าน้อยรับคำสั่ง!"
พอได้ยินดังนั้น สายตาแห่งความเวทนาก็มองไปที่เหมียวอี้อีกครั้ง
เหยียนซิวส่ายหัวแล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เป็นเพียงเชลยศึกทำไมต้องโอหังขนาดนั้น?
ด้านหน้า นักพรตคนหนึ่งเร่งควบอาชามังกรไล่ตามนักพรตอีกคนหนึ่งมา ชัดเลย ฝ่ายศัตรูที่ด่านปราการชั้นนอกกำลังไล่สังหารสายลับของฝ่ายนี้
พอเห็นแถวกระบวนทัพของฝั่งนี้ ฝ่ายศัตรูที่ด่านปราการชั้นนอกก็ไม่กล้าไล่สังหารต่อแล้ว รีบย้อนกลับไปทันทีเลย
สายลับฝ่ายนี้ก็รีบถลันเข้ามาหยุดตรงหน้าหยางชิ่ง ชี้กลับไปด้านหลังแล้วรายงานทันที "รายงานท่านประมุขขุนเขา กองกำลังของหลูอวี้มาถึงแล้ว!"
หยางชิ่งพยักหน้าเบาๆ โบกมือให้เขาถอยออกไป
ไม่นานนัก ด้านหน้ามีเสียงดังสนั่นกึกก้องเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว แม้แต่บนพื้นก็รับรู้ได้ถึงการสั่นสะเทือน
อาชามังกรฝูงหนึ่งกำลังวิ่งห้อเข้ามา นักพรตแน่นขนัดประมาณพันกว่าคนเข้ามาประชิด แล้วหยุดอยู่ตรงที่ห่างออกไปประมาณห้าหกร้อยเมตร
เหมียวอี้มองกำลังคนของฝั่งนี้ แล้วก็มองกองกำลังที่อยู่ตรงหน้า คาดว่าอีกฝ่ายมีนักพรตกว่าหนึ่งพันคน แต่ทางฝั่งหยางชิ่งนี้ยังมีไม่ถึงห้าร้อยคน เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจะชนะศึกครั้งนี้ได้มั้ย?
ที่จริงแล้ว กองกำลังเกินครึ่งของฝ่างหยางชิ่งมาจากสำนักหยกคราม ไม่เช่นนั้นนักพรตจากภูเขาลูกเดียวคงรวมออกมาไม่ได้เยอะขนาดนี้
การจัดรูปทัพของอีกฝ่าย ทำให้นักพรตของฝั่งหยางชิ่งเราที่วรยุทธ์ต่ำจำนวนไม่น้อยแอบขี้ขลาดตาขาว แต่พอโดนประมุขถ้ำสายต่างๆ ที่คุมทัพอยู่ด้านหน้าหันกลับมากวาดสายมองอย่างเย็นเยียบ พวกเขาก็ฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้งทันที
"เจ้าคนถ่อยหยางชิ่ง!"
เสียงคำรามดุร้ายราวฟ้าผ่ากลางอากาศ ดังก้องอยู่บนป่ารกร้าง
ท่ามกลางนักพรตสวมเกราะเงินสิบคนที่อยู่ตรงหน้า หนึ่งในนั้นถือง้าวกรีดนภาอยู่ในมือ ขี่อาชาก้าวออกมาจากขบวน ถือง้าวชี้ไปยังหยางชิ่งพลางตะโกนอย่างใส่เกรี้ยวกราด
หยางชิ่งไม่ยอมแพ้ ขี่อาชาก้าวออกมาจากขบวนเช่นกัน ชี้ทวนเงินในมือไปยังอีกฝ่ายแล้วตะโกน "ไอ้คนถ่อยหลูอวี้ บังอาจหลอกข้า!"
"ไอ้หมาชั่วหยางชิ่ง ข้าเลี้ยงดูปูเสื่อเจ้าอย่างดี ยังบังอาจทรยศข้า!"
"ในปีนั้นข้ารบพุ่งสุดชีวิตเพื่อเจ้า ยกทัพจับศึกไปทั่วสารทิศ ข้ากับเหล่าพี่น้องร่วมกันผลักดันเจ้าขึ้นสู่ตำแหน่งประมุขจวน ทำงานหนักแม้ไม่มีคุณงามความดีอะไร แต่วันนี้เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร? ให้ตำแหน่งแต่ริบอำนาจ รังแกกันเกินไปแล้ว!"
หยางชิ่งท่าทางเดือดดาลสุดขีด โบกทวนชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า "เจ้าชั่วหลูอวี้ใจแคบเห็นแก่ตัว พี่น้องทุกท่านต้องดูมองข้าไว้เป็นบทเรียน อย่ามีจุดจบเหมือนข้า ทำไมไม่ร่วมมือกับข้าปลิดชีพเจ้าคนชั่วนี่เล่า หลังจากเรื่องนี้สำเร็จ ข้าจะกลมเกลียวกับพวกท่านชั่วนิรันดร์ิ์ ร่วมกันเสพสุขจากพลังปรารถนาในโลกนี้!"
…………………………


บทที่ 42 มีก้างขวางคอ (1)
ฉินเวยเวยหน้าบูดบึ้งขึ้นมา อยากระเบิดอารมณ์โกรธจริงๆ แต่ก็ยังอดกลั้นไว้ได้ เพราะนางดูออกว่าเหมียวอี้พูดประจบบออกมาส่งเดช ถ้าไปคิดเป็นจริงเป็นจัง ก็เท่ากับโดนเหมียวอี้ลามปามแล้วจริงๆ
นางเชิดใส่อย่างเย็นชา ทำหน้าตึงแล้วควบอาชามังกรออกไปอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้สบตากับเหยียนซิวด้วยสีหน้าเหมือนคนมีความผิดติดตัว คนข้างหลังชูนิ้วโป้งขึ้นมาเป็นสัญญาณแทนคำพูดว่า 'เจ้าช่างกล้าหาญที่กล้าทะลึ่งลามปามใส่ฉินเวยเวย'
คนข้างหน้าหดคอลง สีหน้าอับอาย ไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนต่ำตมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร ไม่น่าเชื่อว่าจะเอ่ยคำพูดหยาบคายแบบนี้ออกมา
ทั้งสองคนรีบควบอาชามังกรวิ่งตามกระโปรงสีขาวที่สะบัดโบกอยู่ใต้แสงจันทร์นั้นไป…
พอพวกเขากลับถึงถ้ำคล้อยบูรพา ก็ติดตามหยางชิ่งที่เคลื่อนกำลังพลมุ่งสู่จวนหนานเสวียนต่อในคืนนั้นทันที ที่นั่นต่างหากล่ะที่หยางชิ่งต้องการจะนั่งบัญชาการ…
เมืองหนานเสวียน เป็นเมืองใหญ่ที่มีจำนวนสาวกกว่าหนึ่งล้านคน เป็นครั้งแรกที่เหมียวอี้ได้เห็นเมืองที่ใหญ่ขนาดนี้ จนตกตะลึงในความเจริญรุ่งเรืองของที่นี่ เขากับเหยียนซิวปลอมตัวเป็นคนธรรมดาเดินเตร็ดเตร่อยู่ตามถนนหลายวัน เพื่อสังเกตการณ์ธรรมเนียมในท้องที่และดื่มด่ำกับอาหารเลิศรส
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้มาเที่ยวเล่นอย่างเดียว ล้วนถูกส่งออกมาลาดตระเวนอย่างลับๆ ดูว่ามีลูกสมุนที่เหลือรอดของหลูอวี้มาก่อเรื่องหรือไม่ รับประกันความสงบสุขของสาวกในอาณาเขตคือเรื่องสำคัญ ไม่เช่นนั้น หากเมื่องที่มีประชากรหนึ่งล้านกว่าคนนี้เกิดวุ่นวายขึ้นมา จะมีผลกระทบใหญ่มากต่อการเก็บรวบรวมลูกแก้วพลังปรารถนา
สาวกของเมืองนี้มีจำนวนเกือบเท่าสาวกของเขาเส้าไท่ที่หยางชิ่งดูแลในปีนั้น นี่ยังไม่รวมภูเขาอื่นๆ อีกสิบลูกนะ…
ปัจจุบันเมืองนี้ได้กลายเป็นอาณาเขตสิทธิ์ขาดของประมุขหยางชิ่งแห่งจวนหนานเสวียนแล้ว อาณาเขตของภูเขาอื่นๆ อีกสิบลูกก็ต้องแบ่งมอบเป็นรางวัลไปตามผลงาน แต่ทั้งหมดก็เป็นอาณาเขตของเขาอยู่ดี มีแค่เมืองหนานเสวียนที่หยางชิ่งดูแลโดยตรง
ด้วยเหตุนี้ หยางชิ่งย่อมให้ความสำคัญต่อการปกครองของหัวเมืองนี้มากเป็นธรรมดา ไม่ใช่แค่ส่งนักพรตจำนวนมากลงมาตรวจตราทั้งแบบเปิดเผยและแบบลับ ขณะเดียวกันก็เรียกพบขุนนางท้องถิ่นเพื่อประกาศความผิดของหลูอวี้ให้รับรู้ บอกว่าตนได้รับคำสั่งให้ปราบปราม และได้ตัดหัวกบฏหลูอวี้ไปแล้ว
แน่นอน หลังจากขู่ไปแล้ว ก็ต้องมีคำพูดปลอบใจด้วย อย่างไรเสียนักพรตใต้บัญชาของหยางชิ่งก็ฝึกตนฝนเป็นหลัก จะเอาเวลาที่ไหนไปเน้นเรื่องกิจการท้องถิ่น คนที่เก็บตัวฝึกตนฝนบ่อยก็ไม่มีประสบการณ์นั้นเช่นกัน ยิ่งทำจะยิ่งวุ่นวาย ดังนั้นเรื่องการปกครองสถานที่ก็ยังต้องอาศัยขุนนางในท้องที่อยู่ดี
สิบกว่าวันต่อมา เหล่าประมุขถ้ำที่โจมตียึดภูเขาแต่ละสาย รวมทั้งศิษย์สำนักหยกครามที่ติดตามสู้รบ ค่อยๆ ทยอยตามมาถึง ชุมนุมพร้อมเพรียงกันที่จวนหนานเสวียน
ท่ามกลางเทือกเขาคดเคี้ยวที่สูงตระหง่าน ต้นไม้เก่าแก่สูงระฟ้า ดอกไม้ใบหญ้าสวยแปลกตาราวลายผ้าไหม เหล่านกและสิงห์สาราสัตว์มีให้เห็นไม่ขาดตา มีตำหนักใหญ่โตโอ่อ่าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ ในศาลาสูงตระหง่านเหนือน้ำนั้น มีชนชั้นสูงจากโลกมนุษย์และเหล่าเซียนปะปนรวมอยู่ด้วยกัน
เมื่อเทียบกับจวนหนานเสวียนนี้แล้ว สำหรับเหมียวอี้ ถ้ำล่องนิภาก็เหมือนกับศาลเจ้าธรรมดาแห่งหนึ่งซึ่งไม่สะดุดตา
ประมุขถ้ำแต่ละสาย ทุกคนหน้าตาสดชื่นมีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยความสุขและความปลาบปลื้ม พอตั้งแถวเสร็จแล้ว ก็เดินเป็นแถวยาวเหยียดขึ้นบันได เข้าไปในตำหนักใหญ่โอ่อ่าของจวนหนานเสวียน
จะไม่ให้ทุกคนดีใจก็ไม่ได้ เพราะถึงเวลาได้ตบรางวัลตามผลงานแล้ว
ผลการสู้รบครั้งนี้ถือว่าบริบูรณ์คุ้มค่าโดยแท้ หยางชิ่งยึดครองจวนหนานเสวียนได้ทั้งหมด เท่ากับสาวกเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสิบเท่า พวกหัวหน้าที่อยู่ใต้บัญชาเขาก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย ประมุขถ้ำเหล่านั้นนั้นที่กำลังจะกลายเป็นประมุขขุนเขา ก็จะมีสาวกเพิ่มขึ้นเกือบสิบเท่าเช่นกัน นั่นก็หมายความว่าต่อจากนี้ไป ลูกแก้วพลังปรารถนาที่เก็บได้ในแต่ละปีก็จะเพิ่มขึ้นสิบเท่าแล้ว
พอเห็นคนพวกนั้นเข้าไป เหมียวอี้เดินกลับไปกลับมาอยู่ที่ศาลาริมน้ำอย่างร้อนใจ จะทำอย่างไรได้ หากไม่ได้ถูกเรียกเข้าพบ เขาก็ยังไม่สิทธิ์เข้าตำหนักใหญ่
เขาร้อนใจคิดว่าหยางชิ่งจะยังจำเรื่องของเขาได้หรือไม่ อย่าข้ามแม่น้ำเสร็จแล้วรื้อสะพานทิ้ง ลืมเรื่องของตนไปแล้วล่ะ
เห็นได้ชัดว่าหยางชิ่งไม่ใช่คนแบบที่เขาคิด พอประมุขถ้ำสายต่างๆ เพิ่งเข้าตำหนักใหญ่ไปไม่นาน ก็เห็นหญิงงามชุดสีเขียวคนหนึ่งออกมาจากตำหนัก แฉลบตัวลอยมายังศาลาริมน้ำข้างๆ ดอกบัวขาวบานเจ็ดกลีบตรงหว่างคิ้วหลบซ่อนไป นางเดินเนิบนาบมาที่เหมียวอี้
พอเหมียวอี้เห็นนางเดินมาก็ใจระทึก ในตาฉายแววปีติยินดีทันที รีบก้าวออกไปข้างหน้าแล้วกุมหมัดคารวะ "เหมียวอี้คำนับกูกูน้อย[1]"
หลังจากเขาพักอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน ก็ค่อยๆ รู้จักคนสนิทข้างกายของหยางชิ่ง หยางชิ่งมีหญิงรับใช้ประจำตัวสองคน คนหนึ่งชื่อชิงเหมย อีกคนชื่อชิงจวี๋
หญิงรับใช้สองคนนี้อยู่รับใช้ข้างกายหยางชิ่งมาตั้งแต่ตอนหยางชิ่งเป็นประมุขถ้ำ วันนี้มีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นเจ็ดแล้ว กองกำลังใต้บังคับบัญชาของหยางชิ่งล้วนสุภาพนอบน้อมต่อหญิงรับใช้สองคนนี้ พวกเขาเรียกชิงเหมยว่ากูกูใหญ่ และเรียกชิงจวี๋ว่ากูกูน้อย
กูกูน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขานี้แน่นอนว่าคือชิงจวี๋
"ทำตัวตามสบายเถอะ!" ชิงจวี๋ยกช้อนมือขึ้นแสดงมารยาท เห็นได้ชัดว่านางเองก็รู้ว่าหยางชิ่งให้ความสำคัญกับเหมียวอี้ นางพูดกับเหมียวอี้ด้วยสีหน้าแต้มร้อยยิ้มอ่อนๆ "เหมียวอี้ ท่านประมุขจวนเรียกให้เข้าเฝ้า"
ตอนนี้ทุกคนไม่เรียกหยางชิ่งว่าท่านประมุขขุนเขาอีกแล้ว เรียกอย่างเต็มปากเต็มคำว่าท่านประมุขจวนแล้ว
เหมียวอี้ตามหลังนางไปด้วยท่าทางนอบน้อม
ในตำหนักใหญ่ หยางชิ่งถอดเครื่องแบบทหารออกแล้ว เขาสวมชุดคลุ่มผ้าไหมนั่งอยู่บนแท่นสูง เกล้าผมด้วยปิ่นหยก ท่าทางเลอเลิศไม่ธรรมดา เหล่าสมุนใต้บัญชายืนเรียงแถวแบ่งเป็นฝั่งซ้ายและขวาราวกับข้าราชสำนักเข้าเฝ้าจักรพรรดิในท้องพระโรง
พอเหมียวอี้และกูกูน้อยเข้ามาในตำหนักใหญ่ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ตัวเหมียวอี้ ฉินเวยเวยที่ยืนอยู่ท้ายสุดพอเห็นเจ้าหนุ่มนี้ก็กัดฟันกรอดๆ นึกไม่ถึงว่าเพราะไอ้พันธุ์ถ่อยนี่จะกล้าทะลึ่งลามปามใส่ตน!
ชิงจวี๋เดินไปยืนอยู่ตรงข้างขวาของหยางชิ่ง ส่วนกูกูใหญ่ชิงเหมยท่านนั้น ก็ยืนอยู่ตรงข้างซ้ายขวาแท่นบัลลังก์ของหยางชิ่งมาตลอด
เหมียวอี้ที่เดินมาถึงที่ว่างตรงกลางระหว่างข้าราชสำนักทั้งสองแถวแล้วหยุดยืนอยู่กับที่ กุมหมัดคารวะต่อหยางชิ่งและพูดว่า "ข้าน้อยเข้าเฝ้าท่านประมุขจวน!"
หยางชิ่งหัวเราะเบาๆ โบกมือเป็นสัญญาณว่าให้ทำตัวตามสบาย แล้วหันไปพูดกับบรรดาผู้ที่ยืนอยู่เบื้องล่าง "ข้าเคยรับปากเขาเรื่องตำแหน่งประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภา ข้าพูดคำไหนคำนั้น! ถ้ำล่องนิภาอยู่ในสังกัดของตู้ฉางสิงแห่งเขาเจิ้นไห่ ตอนนี้ตู้ฉางสิงตายแล้ว ไม่ทราบว่าใครจะยินดีไปรับตำแหน่งประมุขแห่งเขาเจิ้นไห่ ถือโอกาสพาเจ้าเด็กนี่ไปด้วยกันเลยมั้ย?"
ในใจเหมียวอี้ดีใจสุดขีด มาถึงแล้ว ในที่สุดก็มาถึงแล้ว ข้าจะได้เป็นประมุขถ้ำแล้ว…
ภายนอกยังมีท่าทางสงบใจเย็นมาก เขามีเรื่องขอร้องอย่างหนึ่ง คิดมาตลอดว่าควรพูดออกมาหรือไม่
คนส่วนใหญ่ในนั้นมองหน้ากันแล้วปล่อยเสียงหัวเราะออกมา ความรู้สึกที่ได้แบ่งอาณาเขตแบบนี้มันดีจริงๆ
แน่นอน ทุกคนล้วนมีส่วนแบ่ง จะรีบยืนขึ้นมาก็คงไม่ดี ไม่เช่นนั้นจะดูละโมบจนน่าเกลียด
แต่ทว่า มีอยู่สองคนดูเหมือนไม่ค่อยดีใจนัก หนึ่งในนั้นคือฉินเวยเวย ส่วนอีกคนก็ก้าวออกมาแล้ว
สงเซียวออกจากแถว กุมหมัดคารวะ "ท่านประมุขจวน ข้าน้อยมีความในใจที่ไม่รู้ว่าควรพูดออกมาดีมั้ย"
หยางชิ่งอารมณ์ดี พยักหน้าตอบ "ว่ามาเลย!"
สงเซียวมองเหมียวอี้แล้วพูดว่า "เหมียวอี้เป็นเพียงเชลยศึก มีเพียงวรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่ง แถม ผลงานเล็กน้อยก็ยังไม่เคยสร้าง หากให้รางวัลตำแหน่งประมุขถ้ำส่งเดช เกรงว่าจะทำให้บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาเก่า ที่ติดตามท่านประมุขจวนมาตลอดหลายปีขุ่นเคืองในใจ "
เหมียวอี้อึ้งไป รีบเงยหน้ามองสงเซียว กำลังคิดว่าสงเซียวเป็นก้างขวางคอ ตนกับเขาไม่ได้มีเรื่องแค้นเคืองกันนี่นา?
หยางชิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่พอเห็นบรรดาผู้คนที่อยู่ตรงนั้นมีท่าทางเห็นพ้องต้องกัน สายตาก็ไปตกอยู่ที่สงเซียวแล้วถามว่า "เจ้าจะให้ข้าผิดคำพูดหรือไง?"
"มิบังอาจ! คำพูดท่านประมุขจวนมีค่าดั่งทองคำ พูดคำไหนคำนั้น!" สงเซียวกุมหมัดคารวะอีกครั้ง "ข้าเพียงแค่ไตร่ตรองเพื่อท่านประมุขจวนเท่านั้น ข้าคิดว่า ทำไมไม่หาข้อตกลงบางอย่าง ทำให้คนอื่นรู้ว่าไม่ว่าผลงานใหญ่หรือผลงานเล็ก ขอเพียงพยายามทำงานให้ท่านประมุขจวนอย่างเต็มที่ ท่านประมุขจวนก็จะกรุณามอบรางวัลให้ พอคนอื่นรู้ว่าเขาทำงานเพื่อท่านประมุขจวนถึงได้รับตำแหน่งประมุขถ้ำพวกเขาก็พูดอะไรไม่ได้ อย่างน้อยในที่เปิดเผย ก็หยุดคำครหาจากปากคนมากมายได้
หยางชิ่งพยักหน้าแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นเจ้าคิดว่าควรให้เขาทำคุณงามความดีอะไรถึงจะเหมาะสม?"
…………………………
^1 กูกู (姑姑) ความหมายตรงตัวคือ อาหญิง ทั้งนี้ในสมัยโบราณยังเป็นคำเรียกนางกำนัลรับใช้อาวุโส


บทที่ 41 บุญคุณเท่าหยดน้ำ
ศาลเจ้าไม่ใช่สิ่งที่แปลกใหม่สำหรับเขา มันมีอยู่ทุกเมือง เป็นสถานที่เก็บรวบรวมพลังปรารถนาของสาวก
พอเข้าใกล้ศาลเจ้า ก็เห็นว่าข้างๆ มีบ้านหลังหนึ่ง หลังคามุงกระเบื้องทอดยาว ล้อมรอบด้วยกำแพงสูงตระหง่าน ประตูหลักแขวนป้าย 'จวนเฉิงย่วน' อยู่ ประตูใหญ่ปิดสนิท ประตูทางเข้ามีโคมไฟห้อยอยู่ มีเจ้าหน้าที่ของทางการประคองดาบยืนอยู่ตรงประตูใหญ่ด้านซ้ายและขวา
เฮยทั่นแบกเหมียวอี้พุ่งเข้าไปทันที ขี้คร้านจะพูดมาก
เพราะเหมียวอี้รู้ดีว่า 'จวนเฉิงย่วน' เป็นสถานที่แบบไหน คนที่เพิ่งเข้าไปล้วนต้องลำบาก ยิ่งไปกว่านั้นจี้ซิ่วฟางก็เป็นฮูหยินสาวที่หน้าตาสะสวยด้วย ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในนั้นจะทำอะไรกับนางบ้าง หากนางอยู่นานกว่านี้เกรงว่าจะยิ่งอันตราย
‘โครม!' เฮยทั่นพุ่งหัวชนประตูใหญ่จนพัง
อย่าว่าแต่ประตูใหญ่เลย ต่อให้เป็นกำแพงเมืองมันก็สามารถชนถล่มลงมาได้ มันแบกเหมียวอี้พุ่งเข้าไปตรงลานบ้านข้างใน เจ้าหน้าที่ตรงประตูทางเข้าก็ตกใจจนหัวซุกหัวซุน
ในขณะเดียวกัน นักพรตสองคตนที่มีเงามายาดอกบัวสีขาวบานสามกลีบตรงหว่างคิ้ว ก็รีบถือทวนออกมา แล้วชี้ไปที่เหมียวอี้
ทั้งสองคือสมุนใต้บังคับบัญชาของฉินเวยเวย และก็เคยสู้กับเหมียวอี้มาก่อนด้วย เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ
มองดูประตูใหญ่ที่โดนชนพังยับ หนึ่งในนั้นขมวดคิ้วถาม "เหมียวอี้? เจ้าเองเหรอ! มาทำอะไรที่นี่?"
เหมียวอี้กุมหมัดคารวะแล้วพูดว่า "รบกวนทั้งสองท่านช่วยให้ความสะดวก ให้ข้านำคนในนั้นออกไปด้วย!"
"ได้สิ" นักพรตคตนนั้นยื่นมือออกมาแล้วพูดว่า "แต่ต้องมีคำประกาศิตจากประมุขขุนเขาหรือไม่ก็ประมุขถ้ำ!"
"ไม่มี!" เหมียวอี้ส่ายหน้า แล้วก็พูดว่า "ข้าจึงขอให้ทั้งสองท่านอำนวยความสะดวกให้ไง!"
นักพรตตนคนนั้นปฏิเสธ "เวลาปกติพวกข้าจะเห็นแก่หน้าเจ้า แต่วันนี้ไม่ได้หรอก พวกข้ามาเฝ้าที่นี่ทำไม เจ้าคงรู้ชัดอยู่แล้ว"
เหมียวอี้พูด "ข้ามาแบบรีบร้อน เลยไม่ทันคิด ส่งคนมาให้ข้าก่อน พอกลับไปข้าค่อยรายงานท่านประมุขฉิน ถ้ามีเรื่องอะไรข้าจะรับผิดชอบคนเดียว!"
อีกฝ่ายส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เกรงว่าจะไม่ได้!"
"ให้ข้าดูก่อนเถอะว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง" เหมียวอี้พูด
อีกฝ่ายส่ายหน้าอีกครั้ง "เอาคำประกาศิตมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
แค่ขอดูยังไม่ให้ดู เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงความหน้าเนื้อในเสือของอีกฝ่ายที่กลั่นแกล้งตน เขาทำหน้าขรึม ตรงหว่างคิ้วปรากฏเงาแสงดอกบัวขึ้น ทวนในมือชี้ไปทางสองนักพรตนั้นช้าๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "จะไม่ยอมไว้หน้าข้าจริงๆ ใช่มั้ย?"
นักพรตอีกคนเดือดดาลทันที "เจ้าคิดว่าพวกข้ากลัวเจ้าจริงๆ เหรอ!"
ก่อนหน้านี้คนมากมายร่วมมือกันสู้รบกับเหมียวอี้อยู่นานแต่ก็จัดการไม่ได้ พวกเขาจึงกลั้นไฟโกรธเอาไว้ในใจ ถ้าไม่เห็นว่าเหมียวอี้ได้รับความชื่นชมชอบจากหยางชิ่ง สองคนนี้คงไม่เกรงใจเหมียวอี้ขนาดนี้ ตอนนี้เหมียวอี้มาก่อกวนหาเรื่อง ก็เท่ากับเป็นโอกาสที่จะจับเขา
กีบเท้าทั้งสี่ของเฮยทั่นอยู่ไม่สงบ มันรับรู้ได้ถึงความโกรธของเหมียวอี้
จังหวะที่สองฝ่ายกำลังจะเปิดฉากสู้กัน เสียงฉินเวยเวยก็ดังมาจากนอกกำแพงลานบ้าน "หยุดนะ!"
ทั้งสองฝ่ายนิ่งไป เงาแสงดอกบัวตรงหว่างคิ้วของพวกเขาหายไปทันที ได้ยินเสียงฉินเวยเวยดังมาอีกครั้ง "ส่งคนให้เขาไป"
นักพรตสองตนคนนั้นมองตากันแวบหนึ่ง กุมหมัดคารวะไปทางยังทิศทางต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียงกันแล้วพูดว่า "รับทราบ!"
หนึ่งในนั้นหันกลับมาถามเหมียวอี้ "ต้องการใครล่ะ?"
เหมียวอี้เปล่งเสียงตอบ "จี้ซิ่วฟาง! คนที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา"
นักพรตตนคนนั้นหันไปบอกขุนนางที่ตัวสั่นงก ๆ หลบอยู่ใต้ชายคาบ้าน "นำตัวนางออกมา"
ขุนนางคนนั้นโค้งตัวอย่างนอบน้อมแล้วเดินจากไปทันที สักพักก็นำตัวจี้ซิ่วฟางที่ร้องไห้จนตาแดงก่ำออกมา
ดูจากท่าทางของจี้ซิ่วฟางแล้วน่าจะ ก็ไม่ได้รับความลำบากอะไร
ทีแรกเรื่องมันก็ไม่ได้ดีแบบนี้หรอก เพราะจู่ๆ ก็มีเซียนสองตนคนตนออกมาคุ้มกัน 'จวนเฉิงย่วน' เจ้าหน้าที่ข้างในก็ไม่เข้าใจสถานการณ์แน่ชัด จึงไม่กล้าผลีผลาม ไม่เช่นนั้นคงไม่จบลงด้วยดีแบบนี้แน่
พอเห็นหมียวอี้ จี้ซิ่วฟางก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นวิ่งมาคุกเข่าตรงหน้าเฮยทั่นทันที นางร้องไห้จนหมดสภาพพร้อมพูดว่า "ท่านเหมียว ช่วยชีวิตลูกชายข้าด้วย เห็นแก่ท่านอาของข้าเถอะนะ ช่วยลูกข้าที! ข้าขอร้อง..."
เหมียวอี้กระโดดลงจากอาชามังกร สองมือประคองนางขึ้นมา แล้วถามว่า "พวกเขาไม่ได้ทำให้ท่านลำบากใช่มั้ย?"
พอเขาพูดคำนี้ออกมา ทำเอาเจ้าหน้าที่ตรงลานบ้านก็ตกใจจนตัวสั่น กลัวว่าจี้ซิ่วฟางจะพูดอะไรที่ไม่น่าฟังออกมา
จี้ซิ่วฟางร้องไห้พลางส่ายหน้า "ท่านเหมียว ช่วยลูกชายข้าด้วย เขายังเด็กนัก!"
เหมียวอี้หันกลับไปสั่งทันที "นำคนในบ้านนางออกมาให้ข้าให้หมด!"
ไม่ต้องพูดอะไรมาก ทั้งเด็กและคนชราถูกนำส่งออกมาทั้งหมด รวมทั้งพ่อบ้านที่เหมียวอี้รู้จักก็อยู่ในนั้นด้วย
จี้ซิ่วฟางกอดลูกชายแล้วร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงนั้น นางคุกเข่าก้มหัวตรงหน้าเหมียวอี้
เหมียวอี้ประคองนางขึ้นมา "ไปกันเถอะ ไม่เป็นไรแล้ว กลับบ้านกัน!"
ภายใต้สายตาของมวลชนที่จ้องมอง เขาคุ้มกันส่งคนกลุ่มนี้กลับไปที่ประตูทางเข้าบ้านเดิมของจี้ซิ่วฟางด้วยตัวเอง พอมองเห็นแผ่นคาดกระดาษเฟิงเถียวตรงประตูใหญ่ เขาก็หันกลับไปตะโกน "ไปเรียกเจ้าเมืองออกมา!"
ตอนนี้เหยียนซิวกำลังหลบอยู่ที่มุมมืดแห่งหนึ่งตรงมุมถนน เขามองดูเหตุการณ์การณ์ตรงหน้าอยู่ข้างๆ ฉินเวยเวย
ไม่นานนัก ขุนนางตัวอ้วนหน้ากลมกับผู้ใต้บังคับบัญชางอีกสองสามคนก็ขี่ม้ามาถึงโดยพลัน
เหมียวอี้ไม่ฟังคำพูดเหลวไหลตื่นตระหนกของพวกเขา ชี้ทวนไปที่ประตูใหญ่ "ท่านเจ้าเมือง ต่อไปหากเกิดเรื่องอะไรกับคนในบ้านนี้อีก ข้าจะมาถามเจ้าก่อนเลย ฉีกกระดาษเฟิงเถียวทิ้งซะ เปิดประตู!"
เขาไม่สามารถอยู่ดูแลข้างกายจี้ซิ่วฟางได้ตลอด เฉินเฟยก็ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย แต่ถ้าไม่มีการแนะนำในตอนแรกจากเฉินเฟย ในตอนแรก ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองจะไประเหเร่ร่อนอยู่ที่ไหน เขาออกมาเคลื่อนไหวแบบนี้ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณ ที่เขาทำกร่าง ก็เพื่อแสดงท่าทีให้ชัดเจนว่าตนคุ้มครองครอบครัวนี้อยู่ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้มีคนพุ่งเป้ามารังแกแม่หม้ายกับเด็กกำพร้าคู่นี้
"เชอะ! ทำเป็นกร่าง!" ฉินเวยเวยเบะปากเชิดใส่อย่างเย็นชา
เหยียนซิวยิ้มแห้งอยู่ข้างๆ พักหนึ่ง สายตามองตามเหมียวอี้ที่กำลังส่งคนในครอบครัวจี้ซิ่วฟางเข้าบ้าน
รอจนเหมียวอี้ออกมาอีกครั้ง ก็เห็นเขาพูดกับเจ้าเมืองที่ก้มหน้านอบน้อมอยู่ว่า "สิ่งของในบ้านนี้ที่หายไป รีบนำกลับมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ถ้าขาดตะเกียบไปไม้เดียวข้าจะฆ่าเจ้า!"
"ขอรับ ขอรับ!" เจ้าเมืองรีบรับปาก ยกเอามือลูบเหงื่อที่หัวแล้วเร่งสั่งลูกน้องให้ไปจัดการ
ตรงอีกมุมหนึ่ง พอเฉินเฟยเห็นภาพนี้กับตาก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง "น้องชาย บุญคุณนี้ข้าจะจำไว้ หากมีโอกาส ข้าจะตอบแทนเจ้า!"
มีเหมียวอี้ออกหน้ารับผิดชอบให้ เขาสามารถวางใจจากไปได้แล้ว เขาหันหลังจากไปเงียบๆ ท่ามกลางความมืดบนถนน
เหมียวอี้ที่เพิ่งขี่เฮยทั่นวิ่งออกจากเมืองมาด้วยความเร็วสูง ก็เจอเข้ากับฉินเวยเวยและเหยียนซิวที่เฝ้ารออยู่ข้างนอก เขารีบหยุดแล้วกุมหมัดคารวะ "ขอบคุณที่ท่านประมุขถ้ำช่วยเหลือ!"
ฉินเวยเวยน่ะเหรอจะไปใจดีช่วยเหลือเขา เป็นเพราะหยางชิ่งฟื้นฟูพลังอิทธิฤทธิ์เสร็จออกมาพอดี พอเห็นเหยียนซิวเข้าก็ถามถึงเหมียวอี้ พอได้ฟังสาเหตุแล้ว หยางชิ่งชื่นชมยกใหญ่ กล่าวว่าเหมียวอี้เป็นคนซื่อสัตย์ภักดี คนอื่นมีบุญคุณต่อเขาเท่าหยดน้ำ แต่เขาตอบแทนคืนดั่งน้ำพุที่เอ่อทะลัก หยางชิ่งจึงให้ฉินเวยเวยมาด้วยตัวเอง จะได้ไม่เกิดเหตุอะไรขึ้น
ฉินเวยเวยทำสีหน้าเหน็บแหนม "แม่นางคนนั้นหน้าตาสวยใช้ได้เลยนี่ ข้าก็นึกว่าคืนนี้เจ้าจะนอนค้างบ้านนางซะอีก"
"นางไม่สวยเท่าท่านหรอก..."
เหมียวอี้พูดประจบทันที พอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นลูกบุญธรรมของหยางชิ่ง เขาก็มีท่าทีสุภาพนอบน้อมขึ้นมาก แต่ทว่า พอพูดคำนี้ออกมาก็รู้สึกทันทีว่ามันทะแม่งแปลกๆ เหมือนมีความหมายสองแง่สองง่าม
เหยียนซิวทำแก้มป่องกลั้นขำสุดชีวิต เขารู้สึกว่าคำพูดของเหมียวอี้ทะลึ่งเกินไป ฟังยังไงก็เหมือนกับหมายความว่า นางไม่สวยเท่าท่าน ถ้าจะนอน ขอนอนกับท่านดีกว่า
ขณะเดียวกันเขาก็กังวลใจแทนเหมียวอี้ เหมียวอี้เองก็กระวนกระวายเช่นกัน อยากจะตบปากตัวเองจริงๆ
…………………………