บทที่ 20
อดีต 5
"หลันเอ๋อร์ดื่มน้ำสักหน่อยสิ เดินทางมาไกลขนาดนี้ ต้องกินต้องดื่มอะไรบ้างนะ เดี่ยวร่างกายจะเหนื่อยล้าได้"เสียงเข้มพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน พร้อมทั้งกำลังเดินมาใกล้ ในมือถือกระบอกน้ำอยู่
"ดื่มน้ำชาดีกว่าหลันเอ๋อร์ ข้าเตรียมขนมที่เจ้าชอบไว้ให้ด้วยนะ"
ไม่ต้องเดาเลยว่าเขาตัดสินใจยังไง แน่นอนเสียงเข้มที่พูดก่อนหน้านี้มาจากร่างสูงใหญ่ที่สุดในกลุ่มก็คือพี่หลงนั้นเอง ซึ่งเวลานี้กำลังยื่นกระบอกน้ำมาให้เขา ตามมาด้วยเสี่ยวหู่ที่เดินเข้ามาขวางร่างพี่หลงพร้อมทั้งฉุดแขนเขาไปนั่งลงผ้ารองนั่งผืนใหญ่ใต้ต้นไม้ที่ตรงกลางมีกาชายอดน้ำค้างและขนมจันทร์สีเหลืองน่าทานวางอยู่ จากนั้นก็รินชาให้เขา ซึ่งตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจอนุญาตให้พี่หลงมาติดตามดูแลได้ก็เพราะเห็นว่าพี่หลงน่าจะมีพลังยุทธ์ที่มากพอจะช่วยเขาแก้แค้นพรรคมังกรนิลเพลิงได้ ยิ่งมีคนเยอะโอกาสแก้แค้นชนะก็จะมีมากขึ้น ตอนที่เขาตัดสินใจเดิมทีก็ลังเลอยู่ว่าจะดึงคนไม่เกี่ยวข้องมายุ่งด้วยจะดีหรือไม่ ไม่รู้จะไว้ใจได้แค่ไหน แต่เมื่อได้สบตากับสายตาคู่นั้นที่ส่งมา ราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไร พี่หลงส่งสายตาที่มั่นใจว่าจะช่วยเขาได้ทุกอย่างขอแค่เขาไว้ใจเท่านั้นกลับมา เขาจึงอนุญาต แต่ก็ไม่วายโดนเสี่ยวหู่โกรธไปอีก จนต้องคุยในมิติจิตให้เข้าใจเหตุผลว่าทำไมถึงให้พี่หลงมาด้วย เสี่ยวหู่จึงหายโกรธ จากนั้นเขากับเสี่ยวหู่เลยตัดสินใจจะเดินทางมาสืบข่าวคราวของพรรคมังกรนิลเพลิงในแคว้นหนานแล้วจึงบอกพี่หลงว่าจะไปที่ใด พี่หลงจึงเล่าว่าตัวเองเป็นคนแคว้นหนานชำนาญเส้นทางไปที่นั้นมาก พวกเขาจึงให้พี่หลงนำทางมา จากนั้นจึงเหาะตามกันมา ด้วยระยะทางที่ไกลพอควรจึงได้พักกลางป่าสองวัน ตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาเหมือนมีตัววุ่นวายเพิ่มขึ้นจากทีแรกมีแค่เสี่ยวหู่ที่ดูแลเขาดี ปรนนิบัติราวกับเขาเป็นองค์หญิง แต่พอมีพี่หลงเพิ่มเข้ามา เขาราวกับเป็นจักรพรรดินีไปเลย แทบจะอุ้มไปแทนการเดิน หนักทั้งคู่ และเหมือนว่าจะแข่งกันดูแลเขาด้วย ทั้งที่เขาดูแลตัวเองได้ จนเขาได้แต่พูดห้ามทั้งคู่ไป แต่ทั้งคู่ก็แค่รับปากไปส่งๆ พฤติกรรมยังเหมือนเดิม และจากที่เขาสังเกตทั้งสองคนดูไม่ค่อยชอบกันเท่าไหร่ เหมือนคนนึงทำอะไรอีกคนก็จะทำดีกว่าอีกฝ่าย เช่นเสี่ยวหู่ปกติจะให้ดอกไม้เขาทุกวันอยู่แล้ววันละดอก แต่พี่หลงก็จะหาดอกไม้แบบเดียวกันมาให้เขาด้วยแต่เพิ่มจากดอกนึงไปเป็นช่อนึงงี้ หรือเสี่ยวหู่ว่าสัตว์มาย่างให้เขากิน พี่หลงจะไปล่าสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่ามา ผลไม้ก็เช่นกัน ทำแบบนี้ตลอดสองวันเลย ซึ่งวันนี้เข้าวันที่สามก็เหมือนเดิม เมื่อเช้าก่อนออกเดินทางเสี่ยวหู่ให้ดอกไม้มาช่อนึงแทนการให้เป็นดอก แต่พี่หลงก็ให้เขามาสองช่อกันเลยทีเดียว จนเดินทางมาถึงชายป่าเขตแคว้นหนานนี่ละ ที่ตอนนี้ใกล้ค่ำพวกเขาเลยจะพักที่ชายป่านี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปในตัวเมืองแค้วนหนาน แต่ก็ไม่วายยังจะปวดหัวกับคนทั้งคู่อีก แค่จะดื่มน้ำก็ยังจะเป็นเรื่องที่ต้องแข่งกันอีก พี่หลงที่เดินมาทิ้งตัวนั่งข้างๆเขาก็รินน้ำชาดื่มพร้อมทั้งกินขนมที่เสี่ยวหู่เตรียมให้เขาด้วยเช่นกัน ตอนนี้เราสามคนจึงนั่งพักดื่มชากินขนมกันไป
"เย็นนี้หลันเอ๋อร์อยากกินอะไรดี"เสี่ยวหู่ถามขึ้นหลังจากที่เราดื่มชากันไปสักพัก
"อะไรก็ได้ทั้งนั้นนะ แล้วแต่หู่เอ๋อร์เลย"เขาตอบตามปกติ เขากินได้ทกอย่างอยู่แล้ว
"งั้นกินปลาย่างดีมั้ยหลันเอ๋อร์ พี่ได้ยินเสียงน้ำตกใกล้ๆเรา น่าจะมีปลาอยู่ละ"พี่หลงที่นั่งฟังเงียบๆจึงพูดแทรกขึ้นมา เดี่ยวนี้พี่หลงเรียกเขาแบบที่เสี่ยวหู่เรียก ด้วยเหตุผลจะได้สนิทใจกันเร็วๆ แต่ก็เรียกเสี่ยวหู่ว่าเจ้า พอๆกับเสี่ยวหู่ที่ไม่เรียกพี่หลงว่าพี่ แต่เรียกชื่อไปเลย
"นี่เจ้าจะเอ่ยแทรกข้ากับหลันเอ๋อร์ทำไมชิงหลง ข้ากำลังจะบอกหลันเอ๋อร์แบบนั้นพอดี"
"เจ้าช้าเองทำไมละ และข้าก็ไม่รู้ด้วยว่าเจ้าจะพูดอะไรต่อ และที่สำคญเจ้าไม่บอกเองนิว่าจะทำอะไรให้หลันเอ๋อร์กิน ข้าก็เสนอสิ่งที่ข้าคิดอกสิ"ทั้งสองกำลังเถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว เฮ้อออ
"หลันเอ๋อร์ถอดหายใจทำไม เดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยใช่มั้ย งั้นให้เป็นหน้าที่ข้าไปหาปลาคนเดียวละกัน ส่วนเจ้าชิงหลง ไปหาฟืนมาก่อไฟ แล้วก็เตรียมที่หลับที่นอนด้วย"เสี่ยวหู่จึงแบ่งหน้าที่กันไปทำ
"แล้วทำไมข้าต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วย ข้าจะไปหาอาหารเอง ส่วนเจ้าหาฟืนและจัดที่นอน"
"พอ หยุดเถียงกันแล้วแยกย้ายไปทำหน้าที่ตัวเองไป เสี่ยวหู่หาอาหาร พี่หลงหาฟืน ไป"ยัง ยังเถียงกันไม่เลิกอีก เขาลำคาญมากเลย เหมือนเด็กสองคนเถียงกัน เขาต้องคอยห้ามแล้วก็ไล่ให้ไปกันคนละทาง เพราะเคยไปทางเดียวกันในวันแรกที่ให้ไปหาอาหารด้วยกัน เถียงกันจนป่าแตก สัตว์น้อยใหญ่หายไปหมด จนต้องให้แยกกันไปคนละทาง เกือบไม่ได้กินอะไรกันแล้วมั้ยละ และที่พวกเขาทำตัวเป็นชาวยุทธ์ทั่วไปแบบนี้เพื่อไม่อยากให้พี่หลงรู้ว่าเขาเป็นปรมาจารย์เวทย์ เพราะปรมาจารย์เวทย์มีไม่มากนัก คนรู้น้อยเท่าไหร่เป็นดี หากมีคนรู้ว่าเขาเป็นทั้งปรมาจารย์เวทย์และเทพเซียนยุทธ์ ทุกคนต้องพุ่งเป้ามาที่เขาแน่ เพื่อกำจัดคู่แข่ง และเรื่องนี้อาจจะทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงสงสัยได้ว่าเขาจะเป็นเด็กคนนั้นที่พวกเขาตามหา เอาง่ายๆก็คือยังไม่ไว้ใจพี่หลงหมดใจ ต่อให้ตลอดเวลาสามวันที่ผ่านมาพี่หลงจะให้ความรู้สึกน่าไว้ใจแค่ไหนก็เถอะ แต่ก็ต้องเผื่อใจกันไว้ด้วยความหายนะจะได้ไม่ตามมา เขาและเสี่ยวหู่จึงไม่ได้ใช้เวทย์อะไรมากเลย นอกจากแหวนมิติแค่นั้น นอกนั้นก็ใช้วิธีแบบชาวยุทธ์ทั่วไป ไม่ร่ายเวทย์เสกอาหาร ที่พัก และกางอาณาเขตขึ้นมาเพียงเท่านี้ก็ไม่น่าสงสัยอะไรแล้วละ มั้งนะ แถมประกายเทพเซียนพวกเขาสามคนก็กดข่มไม่ให้ใครมองเห็นรัศมีได้ ก็น่าจะเหมือนชาวยุทธ์ที่มาหาประสบการณ์ในป่าอาถรรพ์ทั่วไปแล้วละ แถมตั้งแต่เสี่ยวหู่มีร่างเทพเซียน ดวงตาแดงกล่ำนั้นก็มีสีน้ำตาลเข้มที่เข้ากับวงหน้าอีก ไม่ต่างอะไรกับคุณชายเจ้าสำราญในหัวเมืองเลยด้วยซ้ำ ดูยังไงก็มนุษย์ชัดๆไม่น่าจะมีคนรู้หรอกว่าเสี่ยวหู่เป็นสัตว์เวทย์ในตำนาน แม้แต่พี่หลงเองก็ไม่น่าจะทราบได้ ฉะนั้นพวกเขาไม่มีอะไรต้องกังวล หากจะมีชาวยุทธ์ผ่านทางไปมาแถวนี้
เปรี้ยงงงง เปรี้ยงงง!!!! เสียงพลังปราณประทะกันทางฝั่งที่เสี่ยวหู่ไปหาอาหารดังขึ้น ทำให้เขาที่นั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่ที่เดิมต้องหลุดออกจากภวังค์ แล้วรีบเดินทางไปทิศนั้นด้วยความรวดเร็ว แต่สิ่งที่เห็นทำให้เขาตกใจมากเช่นกัน ตัวอะไรกัน ทำไมตัวใหญ่ขนาดนั้น ใหญ่กว่าตัวเสี่ยวหู่ในร่างพยัคฆ์ทมิฬถึงสองเท่าซะอีก แถมยังมีท่าทางดุร้ายพยายามเข้าไปทำร้ายเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้ยังอยู่ในร่างมนุษย์อยู่ เมื่อยิ่งเทียบกับสัตว์ตัวใหญ่ที่มีขนหัวเป็นแผงรุงรัง มีเขี้ยวยาวที่ดูคมมาก มีเขาที่แหลมคม และมีขนยาวสีน้ำตาลปกคลุมทั่วทั้งตัว เสี่ยวหู่ยิ่งเหมือนสู้กับยักษ์อยู่ แต่เขาที่สังเกตสถานการณ์อยู่ภายนอกเห็นแล้วว่าดาบคู่อาวุธของเสี่ยวหู่ ทำอะไรมันไม่ได้แถมยังกระตุ้นให้มันมีพลังทำร้ายมากขึ้นไปอีก ตอนนี้ก้อนหินรอบๆน้ำตกแตกละเอียดตามการเหยียบย่างไปมาหวังเหยียบเสี่ยวหู่แล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถลดความดุดันของมันลงได้
"นั้นมันปีศาจเหนียนนิ มันกลัวสีแดงและเสียงที่ดังมากๆ สงสัยเห็นเสี่ยวหู่ใส่ชุดแดงวนเวียนอยู่บนน้ำตก มันเลยตกใจ เลยขึ้นมาจากก้นน้ำตกละมั้ง เพราะปกติตามวิสัยมันชอบอยู่ที่ใต้ทะเลลึก ท่าทางน้ำตกนี่ก้นบ่อจะต่อถึงทะเล เพราะแคว้นหนานตามทีก็เป็นแคว้นติดทะเลอยู่แล้ว แถมขึ้นชื่อว่าเมืองท่าที่เจริญที่สุดด้วยนะ"เขาที่พยายามคิดและหาวิธีจะจัดการมันอยู่ก็ได้ยินเสียงเข้มขึ้นข้างหู จึงหันไปเห็นพี่หลงยืนอยู่ แถมยังพูดอธิบายถึงสัตว์ตัวใหญ่นี่อย่างสบายๆ ไม่กลัวและกังวลอย่างเขาเลย
"กลัวเสียงดังและสีแดงงั้นรึพี่หลง แต่เสี่ยวหู่ก็ใส่ชุดสีแดงนิ ทำไมมันไม่เห็นกลัวแล้วหนีไปเลยละ"
"มันคงกลัวจนคุ้มคลั่งมากกว่านะ เลยพยายามทำร้ายเสี่ยวหู่"พี่หลงอธิบายสิ่งที่เขาสงสัยให้ฟัง
"แล้วเราจะจัดการมันได้ยังไง อาวุธอะไรก็ทำร้ายมันไม่ได้ แล้วจะหาเสียงอะไรที่ดังมากๆจนมันจะกลัวได้ละ"เขาถามอย่างกระวนกระวายเมื่อเห็นเสี่ยวหู่วิ่งโดดไปมา เริ่มเหนื่อยท่าทางไม่สนุกเหมือนตอนแรกๆแล้ว
"ประทัด หรือไม่ก็พลุ ดอกไม้ไฟ และคงดนตรีที่เสียงกังวาลมากๆละมั้ง คงจะได้อยู่"พี่หลงบอกวิธีที่จะจัดการปีศาจเหนียนได้ ซึ่งสามอย่างแรกเขาและเสี่ยวหู่สามารถร่ายเวทย์ได้เพียงแค่เสี้ยววินาที แต่นั้นก็จะเป็นการเปิดเผยตัวว่าเป็นผู้ใช้เวทย์นะสิ เหลือเพียงอย่างสุดท้าย คิดได้ดังนั้นเขาจึงเรียกผีผาจันทราเหมันต์ออกมา ซึ่งมันเป็นอาวุธประจำตัวในการฝึกยุทธ์ของเขา ฉะนั้นการใช้มันจึงเหมาะสมที่สุดแล้ว จากนั้นเขาจึงโดดมาขวางหน้าเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้กำลังโดนต้อนจะตกน้ำอยู่แล้ว บนหินก้อนใหญ่สุดท้ายริมแม่น้ำ จากนั้นจึงกรีดนิ้วไปบนผีผาส่งเสียงแหลมระรัวออกไปเบื้องหน้ายังปีศาจเหนียน ที่ตอนนี้ชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงแหลมดังแสบแก้วหูนั้น เขาจึงบรรเลงท่วงทำนองกรีดใจให้สัตว์ตรงกลัวแล้วทรมานที่ได้ยินเสียงผีผานี้ บทเพลงกรีดใจนี้นอกจากบีบใจผู้ฟังแลัวยังทำให้ดวงใจที่เต้นในอก เต้นเร็วมากขึ้นตามทำนองเพลง แต่ด้วยพลังเหมันต์ที่แผ่ขยายออกมาตามทำนองทำให้พลังปราณที่จะเข้าสู้แก่นพลังถูกแช่แข็ง เมื่อหัวใจเต้นเร็วขึ้นแต่พลังปราณไม่สามารถใช้ได้เพื่อควบคุมร่างกาย หัวใจก็จะค่อยๆเต้นเร็วขึ้นจนร่างกายควบคุมไม่ได้ จากนั้นเลือดจะออกทั้งเจ็ดทวารขาดใจตายอย่างทรมาน เมื่อปีศาจเหนียนได้ยินเสียงผีผาที่เขาเล่นมันก็เริ่มมีท่าทางกระสับกระสายแล้วมันก็โดดลงไปในน้ำลึกแบบไม่เห็นเงาอีกเลย เขาจึงผ่อนจังหวะแล้วหยุดมือเก็บผีผาเข้าไปแล้วหันมาหาเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้คลายเวทย์ป้องกันรอบตัวออกแล้ว เมื่อเห็นเขาหยุดเล่นผีผา
"เป็นยังไงบ้างเสี่ยวหู่ ไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ"เขาถามอย่างห่วงใยคนที่เห็นว่าเป็นน้องชาย
"ข้าไม่เป็นไร แค่เล่นสนุกแล้วไม่สนุกแค่นั้นเอง"เสี่ยวหู่พูดติดตลกออกมา
"เล่นสนุกอะไรกัน เห็นชัดๆว่าเกือบโดนเหยียบเกือบแบนแล้ว"
"หือออ ไอ้ตัวนั้นทำอันตรายข้าไม่ได้หรอกนะ แค่ที่หลันเอ๋อร์เห็น มันก็แค่ข้าเล่นสนุกต่างหาก ไอ้ตัวที่ไม่มีพลังปราณทำลายล้างอะไรเลยนั้นนะ ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก สบายใจได้หลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ยังคงทำเสียงทะเล้นส่งมาให้เขา ถึงแม้ปีศาจเหนียนจะพยายามใช้เขี้ยวกัดและเขาขวิคเสี่ยวหู่ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเสี่ยวหู่ได้ จนทำได้แค่ไล่เหยียบก็เถอะ แต่หัวใจคนเป็นพี่ก็เป็นห่วงน้องอยู่ดี
"ยังมีหน้ามาพูดอย่างนี้อีกนะ มัวแต่เล่นสนุกไปได้ เจ้าจะเห็นทุกเรื่องเป็นเรื่องเล่นๆไม่ได้นะ"
"หึหึหึ ข้าล้อเล่น ไม่อยากเห็นเจ้าทำหน้าจริงจังนี่น่า ข้าแค่กำลังคิดจะจัดการมันยังไงต่างหาก จะใช้ร่างพยัคฆ์ทมิฬจัดการก็กลัวเจ้าชิงหลงนั้นจะรู้นะสิ ถึงได้คิดหาวิธีแล้วโดดไปมาอย่างนี้ กะว่าจะใช้เวทย์สักนิดเพื่อให้มันหายไป แต่เจ้าชิงหลงนั้นก็ดันมายืนอยู่ข้างๆหลันเอ๋อร์ก่อน ข้าจึงต้องหาทางอื่น เพิ่งรู้ว่ามันคือปีศาจเหนียนก็ตอนที่มันเหยียบหินก้อนใหญ่แตกเมื่อกี้และก็สะดุ้งตกใจเองหรอก แล้วหลันเอ๋อร์ก็มาขวางหน้าจัดการมันก่อนข้า ไม่อย่างนั้นมันจะโดนข้าใช้วิชาพยัคฆ์คำรามใส่ให้นะสิ"เสี่ยวหู่อธิบายให้เขาฟังว่าทำไมถึงวิ่งไล่จับไปมากับปีศาจเหนียน แถมยังทำท่าราวกับจะจัดการปีศาจเหนียนเองได้โดยที่เขาไม่ต้องเข้ามาช่วย ซึ่งความเป็นห่วงคงบังตาเขาเอง เขาลืมไปได้ยังไงกันว่าเสี่ยวหู่สามารถใช้วิชาพยัคฆ์คำรามที่ผู้ฝึกยุทธ์เลียนแบบการคำรามของเสือ แต่ต่างกันตรงที่เสือคำรามเสียงเพื่อขู่ แต่ผู้ฝึกยุทธ์คำรามออกมาเป็นพลังปราณที่นอกจากเสียงจะดังแล้วยังทำร้ายฝ่ายตรงข้ามได้อีก ซึ่งพอเสี่ยวหู่ฝึกวิชานี้ยิ่งทำให้วิชานี้ทรงพลังมากขึ้น เพราะพยัคฆ์คำรามเองของแท้แน่จริง รู้อย่างนี้เขาตะโกนบอกดีกว่าว่ามันกลัวเสียงดังแล้วให้เสี่ยวหู่จัดการ
"เก่งนักนะพ่อน้องชาย รู้อย่างนี้ข้าไม่มาช่วยก็ดีหรอก"เขาจึงตัดพ้อไปเล็กๆ
"ใครว่า หลันเอ๋อร์มาช่วยข้าเพราะเป็นห่วงอย่างนี้ ข้าดีใจมากต่างหากละ"
"เมื่อกี้ยังบอกว่าช่วยตัวเองได้อยู่เลย"
"บ้า ข้าอ่อนแอต้องการมีคนปกป้องอย่างนี้จะดูแลตัวเองได้ยังไง มีเจ้าดูแลอย่างนี้ดีที่สุดแล้ว"
"ชิ เชื่อได้เหรอ"
"หึหึหึหึ เชื่อเถอะ ทั้งชีวิตข้าอยู่ในมือเจ้า จะปกป้องหรือทอดทิ้งข้าล้วนยินดี ไม่โกรธเคืองเจ้าเลย"
"พูดอะไรของเจ้านะหู่เอ๋อร์ เจ้าเป็นน้องคนเดียวของข้านะ ข้าจะทิ้งเจ้าได้ยังไงกัน"เขาพูดอย่างใจคอไม่ดีที่ได้ยินเสี่ยวหู่พูดแบบนั้น ถึงเสี่ยวหู่จะชอบพูดว่าชีวิตตนเป็นของเขา แต่ก็จะมีคำว่าจะอยู่ด้วยกันไม่ทอดทิ้งกันตลอดไป แต่ครั้งนี้ดันบอกว่าเขาจะทิ้งอีกคนก็ไม่เป็นไร อย่างนี้จะสบายใจได้ยังไงกัน
"ข้าว่าเรากลับที่พักกันเถอะ นี้ก็ใกล้มืดค่ำเต็มทีแล้ว"เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงของเสี่ยวหู่ แต่เป็นเสียงพี่หลงที่เดินขึ้นมาเรียกเมื่อเห็นทั้งสองคนจัดการปีศาจเหนียนแล้วยังไม่ลงจากก้อนหินใหญ่นี้สักที ทำให้เขากับเสี่ยวหู่ผละห่างออกจากกันแล้วเดินลงจากก้อนหิน เขาจึงเดินกลับไปทางที่พักโดยที่ยังไม่ได้รับการอธิบายจากเสี่ยวหู่ ส่วนเสี่ยวหู่ก็เดินไปหยิบปลาที่หาได้สี่ตัว จากนั้นจึงเดินรั้งท้ายตามกลับมา คืนนั้นนอกจากแบ่งปลาย่างกินกันแล้วแยกย้ายกันนอน พวกเราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเพิ่มเติม โดยเขานอนมุนใต้ต้นไม้พอดี ส่วนอีกสองคนนอนห่างออกไปช่วงตัวนึงทางซ้ายและขวาพอดี คืนนั้นเขาจึงพยายามข่มตาให้หลับไม่คิดอะไรมาก โดยก็ไม่รู้ข้างกายตนทั้งซ้ายขวาต่างนอนไม่หลับ ในสิ่งที่เห็นและเกิดในวันนี้
"เดี่ยววันนี้เราเข้าตัวเมืองแล้วซื้อจวนขนาดกลางสักจวน แล้วอาศัยอยู่ที่นั้นสักระยะแล้วกัน ข้ามีธุระที่ต้องทำหลายวัน หากเช่าโรงเตี้ยมจะเสียตำลึงโดยเปล่าประโยชน์ สู้ซื้อจวนสักจวนเราจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ดีกว่า พวกเจ้าสองคนคิดเห็นยังไงกับความคิดนี้"เขาถามเสี่ยวหู่และพี่หลงที่ตั้งใจฟังเขาอยู่
"ข้าเห็นด้วยกับหลันเอ๋อร์นะ นอกจากจะสะดวกแล้ว ยังเป็นส่วนตัว แถมเรายังคงความปลอดภัยได้ด้วยจากการที่เราช่วยกันจัดเวรยามดีๆ"พี่หลงสนับสนุนความคิดเขาพร้อมทั้งวางแผนเพิ่มเติมอีก
"อืม แผนนี้ใช้ได้ไม่เลว แต่เราคงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ให้ดูหรูหราน้อยกว่านี้หน่อย ไม่เช่นนั้นจะเป็นที่สะดุดตามากเกินไป จะซื้อจ่ายสิ่งใด เดี่ยวจะได้ราคาที่แพงหูฉีกกว่าปกติเป็นแน่"เสี่ยวหู่ที่เสนอความคิดเพิ่ม ทำให้แผนนี้รัดกุมมากขึ้น จากนั้นเขาจึงร่ายเวทย์เปลี่ยนชุดให้ทุกคน โดยเขาบอกพี่หลงว่าเคยเรียนเวทย์บทง่ายๆเพื่อใช้ชีวิตให้ง่ายขึ้นเรียนมาบทสองบทเท่านั้น และหนึ่งในเวทย์ที่เรียนคือการเปลี่ยนชุด เพราะเคยเปลี่ยนให้พี่หลงตั้งแต่อยู่ในถ้ำแล้วพี่หลงจึงพยักเข้าใจไม่ได้สงสัยอะไรต่ออีก จากนั้นพวกเขาจึงเดินเท้าเข้าไปหน้าด่านตรงจุดตรวจคนเข้าเมืองที่มีชาวบ้านต่อแถวอยู่ พวกเขาจึงมาต่อท้ายแถวด้วยหน้าตาอย่างเดียวก็ทำให้พวกเขาสามคนเป็นที่จับตามองได้ไม่ยากนัก พี่ลงที่เห็นคนมองเขาจึงใช้ผ้าสีดำผืนบางมาปิดใบหน้าครึ่งล่างให้ โดยผูกปมที่ด้านหลังให้จากนั้นจึงเสี่ยวหู่ผูกและตนเองก็ผูกตาม ทำให้ตอนนี้ชาวบ้านที่มาใหม่มองมาทางนี้หนักกว่าเดิม เพราะความลึกลับของพวกเขา พวกถึงจุดตรวจพวกเขาก็ตอบคำถามที่ทหารถามตามที่เตรียมกันมา แล้วตรวจค้นร่างกายไม่มีอาวุธ จึงผ่านเข้ามาอย่างง่ายดาย จากนั้นพวกเขาจึงมาหยุดที่หน้าจวนใหญ่ของเจ้าเมืองที่เป็นคนดูแลพื้นที่หัวเมืองนี้ จะทำการซื้อขายจวนหรือกิจการต้องมาทำที่นี่ เพราะฉะนั้นพวกเขามาถูกที่แล้ว ด้วยความที่เจ้าเมืองมีความเป็นธรรมในการทำงานมาก พวกเขาจึงได้จวนขนาดกลางราคาสมเหตุสมผล พอมาดูจวนที่จะซื้อก็ตกลงทำสัญญาทันที เพราะจวนนี้อยู่กึ่งกลางระหว่างทางไปตลาดและท่าเรือ หลังจวนติดชายป่าที่พวกเขาสามารถเข้าออกไปในป่าได้ เรียกได้ว่ามีทางหนีทีไล่นั้นแหละ ถือว่าทำเลดีต่อการสืบหาข่าวมาก เขาจึงตกลงซื้อทันที โดยไม่ถามใคร เมื่อซื้อเสร็จแล้วก็แบ่งเรือนกัน โดยจวนขนาดกลางนี้มีเรือนใหญ่ไว้รับรองแขกหนึ่งหลังหน้าสุด ส่วนภายในเข้ามาจะเจอสวนดอกไม้ที่มีดอกไม้ไม่กี่ชนิดอยู่ตรงกลางแล้วมีเรืองเล็กประดับซ้ายขวา และเรือนที่ไม่ใหญ่มากตรงกลาง ซึ่งทุกเรือนยังไม่ได้ทำความสะอาดเขาจึงให้เสี่ยวหู่พาพี่หลงออกไปซื้อของมาทำอาหาร ส่วนตัวเขาก็ร่ายเวทย์ทำความสะอาดจวนทุกหลังแล้วร่ายเวทย์จัดสวนและครัวใหม่ให้ทุกอย่างพร้อมใช้งาน เมื่อคนทั้งคู่ไปซื้อของกลับมาเขาจึงเข้าครัวแล้วร่ายเวทย์เสกอาหารขึ้นมาตามวัตถุดิบที่มี แล้วนำออกมาที่โต๊ะกินข้าว หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามเรือนส่วนตัวของตัวเอง ซึ่งเขาก็อยู่กึ่งกลางเหมือนเดิม


"ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ นี่เจ้าสามารถทำลายเชือกมัดเซียนได้ทั้งที่เชือกนี้ใช้กันมานักต่อนักแล้วนี่นะ"คนที่พูดเป็นคนเดียวกับที่โยนเชือกมัดเซียนมามัดเขา คนคนนี้คงจะเป็นทั้งผู็ใช้ยุทธ์และผู้ใช้เวทย์ เพราะเห็นกำลังร่ายเวทย์ใส่เชือกมัดเซียนเส้นใหม่อยู่ จากนั้นจึงโยนมาทางเขาเพื่อที่จะใช้มัดเขาอีกรอบ แต่รอบนี้เขาหวตัวทันจึงเบี่ยงตัวหลบแล้วจับปลายเชือก จากนั้นจึงร่ายเวทย์ให้เชือกไปมัดอีกฝ่ายแทน เมื่อเชือกมัดเซียนมัดจอมเวทย์คนเมื่อกี้ มันจึงใช้เวทย์และพลังปราณที่กำลังพยุงตัวลอยอยู่ไม่ได้ มันจึงกำลังดิ่งตัวตกลงสู่พื้นทันที เพื่อนมันคนนึงกำลังพยายามจะคว้าตัวเพื่อนเอาไว้ เขาจึงร่ายเวทย์เสกเชือกมัดเซียนมัดตัวคนที่พยายามจะช่วยด้วยอีกคน กลายเป็นตอนนี้ทั้งสองคนกำลังตกลงไปบนพื้น
"ชักจะเกินกำลังพวกเราแล้วละ ส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริมมา"ร่างสูงที่สุดเมื่อเห็นท่าไม่ดี จึงให้ลูกน้องส่งสัญญาณบอกพรรคพวกที่ตอนนี้กำลังเดินทางไปยังพรรคใหญ่ที่อยู่ภายในเมืองหลวงเพื่อทำการคำนับเจ้าสำนักคนใหม่ โดยต้องผ่านทางหัวเมืองนี้ก่อนจะเข้าเมืองหลวงได้ พวกเขาที่เป็นหน่วยติดตามออกเดินทางตามหาร่องรอยจากกระดูกนี้แทบจะทุกแว่นแคว้นแล้วก็ยังไม่มีเบาะแสอะไร เดิมทีได้คำสั่งมาหากตามหาไม่เจอไม่ต้องกลับพรรค แต่พอมีเจ้าสำนักคนใหม่พวกเขาจึงได้รับคำสั่งให้กลับพรรคมางานเลี้ยงต้อนรับเจ้าสำนักคนใหม่ ซึ่งพอเขาทราบข่าวทีแรกก็ตกใจ แต่พอคิดดีๆเขาดีใจมากกว่าที่จะได้ไม่ต้องทำงานไร้สาระอย่างแกะรอยอะไรอย่างนี้ แต่ไม่น่าเชื่อว่าพอเข้ามาที่หัวเมืองนี้ กระดูกนี้กลับมีพลังแฝงขึ้นมาจากที่นิ่งสนิทเป็นแค่กระดูกมานานเกือบสามปี พวกเขาจึงพักอาศัยอยู่ที่นี่เพื่อตามหาร่องรอยจนผ่านไปสามวัน นอกจากจะเจอเบาะแสเพิ่มเติมจากจวนกึ่งกลางทางระหว่างท่าเรือและตลาดแล้ว เขายังคุ้นหน้าคนผู้นึงที่เข้าออกที่จวนนั้นอีกเหมือนเคยเจอที่ไหนสักที่ สังเกตคนพวกนี้ที่มักจะแยกตัวกันไปคนละทิศละทาง เมื่อตามร่างสูงใหญ่ทั้งสองไป กระดูกก็ไม่มีอะไรเกิด แต่วันนี้ที่เขาตามร่างเล็กนี้มาตั้งแต่ที่หน้าจวนกระดูกนี้กับแผ่พลังแฝงออกมาจนต้องเก็บไว้ในถุงผนึกพลัง แล้วตามร่างเล็กเข้าไปที่หอเล่านิทานก็เห็นร่างเล้กถามถึงแต่เรื่องราวในพรรคมังกรนิลเพลิงเขาจึงมั่นใจว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นคนที่พวกเขาตามหาอยู่ เดิมทีคิดจะฆ่าปิดปากนักเล่านิทานที่รู้มากผู้นั้นด้วย แต่เมื่อลับหลังร่างเล็กแล้วชายที่ดูสูงศักดิ์ผู้นึงก็เดินเข้ามาเรียกนักเล่านิทานผู้นี้ว่าท่านตา ฟังไปมาก็รู้ว่าคนผู้นี้เป็นผู้อาวุโสพรรคกิเลนที่รอบรู้ทุกอย่าง คนที่เหมือนตำนานผู้นี้เดิมทีก็ได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง เขาจึงฆ่ามันไม่ได้ จึงได้แต่หลบตัวออกมาอย่างรวดเร็วแล้วล้อมรอบตัวร่างเล็กนี้ไว้ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะเจอตอใหญ่เข้าอย่างจัด เห็นตัวเล็กๆแถมข้างกายก็ไม่มีคนติดตามอีก ก็นึกว่าจะจับตัวกลับไปเป็นของขวัญเจ้าสำนักคนใหม่ได้ แต่ที่ไหนได้ถ้าเห็นจากวิธีการร่ายเวทย์อย่างรวดเร็วและประกายเวทย์สีทองรอบๆตัวนั้นก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นปรมาจารย์เวทย์ที่อายุน้อยที่สุดที่เขาเคยเจอแล้ว ต่อให้พวกเขาจะอยู่ในขั้นจินตานตอนปลายจนจะเลื่อนเป็นเทพเซียนแล้วนั้น แต่ก็ยังไม่น่าจะทำอะไรปรมาจารย์ด้วยเวทย์ได้หรอก เพราะพวกเขาถนัดสู้ด้วยกำลังภายในระยะใกล้ แต่พวกใช้เวทย์กลับถนัดยืนเฉยๆและฆ่าศัตรูได้ในระยะไกลหรือใกล้ก็ได้ แถมยังสามารถฆ่ากี่คนก็ได้ในเวลาอันสั้น แค่นี้ก็เสียเปรียบไม่รู้จะเสียยังไงแล้ว
"หือออ จะตามเพื่อนมาเหรอเล่นกับข้าเพิ่มเหรอ"เขาเอ่ยถามเมื่อได้ยินร่างสูงตรงหน้าบอกลูกน้องที่เหลือให้เรียกพรรคพวกมันเพิ่ม เห็นพวกมันที่อยู่ทางซ้ายมือเขากำลังจะจุดพลุส่งสัญญาณ เขาจึงร่ายเวทย์กางอาณาเขตให้พวกมันไม่สามารถออกไปไหนหรือส่งสัญญาณบอกใครได้ เพราะอาณาเขตนี้เขาทำให้โปร่งใสเห็นภายนอกได้เหมือนเดิม แต่คนภายนอกจะมองไม่เห็นพวกเขาที่อยู่ในอาณาเขตนี้
ปังงงงงปังงงงปังงงง เสียงจุดพลุดังขึ้นมาสามดอกติดกัน แล้วยังมีควันสีแดงที่ลอยอยู่บนฟ้าเป็นลวดลายมังกรลอยขดตัวม้วนไปมาบนฟ้าบริเวณที่พวกเขายนอยู่
"ส่งสัญญาณแล้ว อีกไม่นานพรรคมังกรนิลเพลิงจะแห่กันมาที่นี่แน่ หากไม่อยากเจ็บตัวเจ้าจงยอมไปกับพวกเราซะ"หนึ่งในลูกน้องจึงพูดขึ้นมาอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง แต่คนที่เป็นหน้ากลับยืนนิ่งเหมือนถูกแช่แข็ง
"หือออ ข้าต้องกลัวพวกเจ้าเหรอเนี่ย5555"เขาจึงส่งเสียงยียวนกลับไป
"เจ้าหัวเราะอะไร เสียสติไปแล้วรึไง คนจากพรรคมังกรนิลกำลังจะมาที่นี่ แล้วทุกคนล้วนแล้วแต่มีพลังเก่งกล้า ทั้งยังมีจอมเวทย์มากฝีมืออีก เจ้ามีแค่คนเดียวจะสู้พวกข้าได้ยังไง"
"เจ้าแน่ใจเหรอว่าจะมีคนมาช่วยพวกเจ้าได้นะ"
"หมายความว่ายังไง"
"ไม่ลองถามหัวหน้าเจ้าพวกเจ้าดูกันละ"เมื่อเขาปั่นหัวพวกมันเสร็จ เขาจึงเสกบัลลังก์ทองนั่งอยู่กลางอากาศแล้วท้าวคางมองคนพวกนี้พรางคิดว่าจะจัดการยังไงดีแต่ละคนยังไง ที่จะทำให้พวกมันจดจำจนแม้แต่ตอนเป็นวิญญาณยังต้องเกรงกลัวและหวาดผวา แล้วจึงร่ายเวทย์ให้สองคนที่หมดสติจากหัวที่แตกเพราะตกจากที่สูงลอยขึ้นมาอยู่เบื้องหน้าเป็นที่วางเท้าเขา เขาจึงวางเท้าลงไปแล้วนั่งพิงผนังบัลลังก์มองต่อ
"หัวหน้าขอรับ หัวหน้าเป็นอะไรขอรับ"ลูกน้องคนนึงเข้ามาใกล้ตัวหัวหน้าที่ทำร่างในชุดดำดูแข็งเกร็งไปหมด แต่ไม่เห็นสีหน้าที่อยู่ภายใต้ผ้าปิดหน้าอยู่เลยไม่รู้ว่าหัวหน้าทำหน้าซีดอย่างกับเห็นผี เมื่อเห็นมังกรที่ลอยอยู่บนหัวต่ำกว่าปกติแบบนี้ ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าพวกเขากำลังตกอยู่ในวงล้อมอาณาเขตที่ไม่น่าจะมีใครเห็นพวกเขาอยู่ในตอนนี้ แล้วเห็นสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอำมหิตแบบนั้นจะให้เขาไม่ขนหัวลุกและร่างกายแข็งทืออย่างนี้ได้ยังไง เห็นสายตานั้นเขาก็รู้แล้วว่าต้องตายแน่ๆ แต่ความตายไม่ได้น่ากลัวอะไรเลยสำหรับเขา แต่ที่น่ากลัวคือก่อนจะตายนี้สิจะโดนอะไร ฆ่าแล้วตายเลยถือว่ามีบุญอยู่บ้างไม่เจ็บไม่ปวด แต่หากทรมานทุรนทุรายก่อนตายคือเวรกรรมที่ทำมาย้อนมาเอาคืน และจากที่เห็นแววตานั้นจะต้องทุรนทุรายกว่าที่ผู้ใดเคยได้รับเป็นแน่
"พะ…พวกข้าเพียงทำตามที่ได้รับคำสั่งมา หามีเจตนาเข่นฆ่าผู้ใดไม่"เขาเห็นร่างสูงยืนสั่นเล็กๆพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อย
"ทำไมหัวหน้าพูดแบบนั้นละขอรับ พูดราวกับกลัวไอ้เด็กนี้อย่างนั้นแหละ แล้วดูสิ่งที่มันทำกับพี่น้องของเรา มันเอาเขาเป็นที่วางเท้าชั้นต่ำสกปรกแบบนั้นได้ยังไง ข้าจะถลกหนังมันมาเช็ดเท้า"ร่างลูกน้องมันคนนึงพยายามจะลอยเข้ามาหาเขา แต่เขาที่ได้ร่ายเวทย์ตรึงวิญญาณไว้แล้วคนพวกนี้จะขยับได้ยังไง
"เห้ยยยย!!!! เกิดอะไรขึ้นว่ะ ทำไมข้าขยับร่างกายไม่ได้เลย"มันผู้นั้นร้องออกมาอย่างตื่นตะลึง
"ข้าก็ขยับไม่ได้!!"
"ข้าด้วย!!"
"5555 พวกเจ้านี่ทำข้าตลกนะ อยู่ในอาณาเขตข้าจะทำอะไรตาใจตนเองได้ยังไง ต้องให้ข้าอนุญาตก่อนสิ"เขาที่เห็นใบหน้าพวกมันไม่ชัด จึงเสกผ้าคลุมหน้าให้หายไปจึงเห็นใบหน้าที่เดี๋ยวขาวซีดเดี๋ยวแดงกล่ำสลับไปอยู่ตอนนี้ เห็นแล้วก็น่าหัวเราะ ทำหน้าเหมือนคนถ่ายไม่ออก คงจะมีแค่ร่างใหญ่หัวหน้านั้นละมั้งที่มีแววตาราวกับปลงตกแล้วว่ายังไงชีวิตก็ต้องดับดิ้นลงตรงนี้แน่ๆ เขาจึงร่ายเวทย์ค้นตัวเอาถุงผนึกพลังและแหวนมิติของทั้งหกคนมาไว้กับตัว เมื่อเปิดถุงผนึกพลังก็เห็นกระดูกชิ้นนึงที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กกำลังนอนนิ่งอยู่ก้นถุง เขาจึงหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามีมวลพลังแฝงเล็กๆเริ่มแผ่ออกมาจากระดูก จนตอนนี้แผ่ออกมาครอบคลุมมือเขาที่ถทอกระดูกอยู่ เมื่อหัวใจสัมผัสได้ถึงพลังแฝงที่ซึมเข้ามาทางเส้นพลังปราณแล้วพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจ ทำให้เขาเห็นภาพที่ท่านแม่ประคับประครองเขาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่นี้ทำให้เขาเห็นถึงความรักที่แม่มีให้เขา มันมากมายจนจุกอยู่อก เขายิ่งโกรธแค้นกลุ่มคนตรงหน้าที่ยังเอากระดูกมารดามาตามหาพวกเขา ไม่ยอมให้ท่านแม่ไปอย่างสงบสักที เขาจึงบีบอาณาเขตให้เล็กลง จากนั้นก็ร่ายเวทย์สร้างกรงเหล็กแข็งแรงมาเพื่อขังคนทั้งหกคนละกรงไว้ จากนั้นจึงเสกมีดขึ้นมาหมื่นเล่น ให้ค่อยๆเฉือนหนังคนที่เป็นจอมเวทย์หนึ่งเดียวในกลุ่ม เขาจะทรมานทีละคน จะตายพร้อมกันไม่ได้ มันไม่สนุก โดยเขาจะฆ่าทีละคนให้พวกที่เรียกตนเองว่าพี่น้องนี่ละดู บีบหัวใจดี เนื่องจากมีดหมื่นเล่มที่เขาให้แล่หนังพร้อมกันนั้นแล้วเขายังร่ายเวทย์เสกหนอนแมลงวันโรยแผลเหวอะหวะนั้นตบท้าย จากนั้นก็ร่ายเวทย์ให้ฝืนคืนสติ
"อ๊างงงงง!!!!!! เจ็บบบ!!! เจ็บเหลือเกิน!!! ช่วยด้วยยย!!! ช่วยข้าด้วยย!!! ฆ่าข้า!!! ฆ่าข้าาาที!!!! ทรมานน!!! ทรมานเหลือเกินนนน!!!!!!"เสียงโหยหวนออกมาหลังจากได้สติ นอกจากความเจ็บที่หัวแล้วยังรู้สึกเจ้บปสบไปทั่วทั้งร่าง เมื่อลืมตาเห็นก็แทบสิ้นสติลงไปคง แต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่ทุรนทุรายจากการชอนไชของหนอนแมลงวันที่พยายามจะเข้ามาในตัวจากบาดแผลทั่วร่างกาย บรรดาคนที่อยู่กรงข้างๆเห็นการทรมานที่พี่น้องตนได้รับก็แทบอยากตายลงตรงนี้ เพราะแค่นี้ยังดูทรมานแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีวิธีการใดที่จะอำมหิตกว่านี้อีกมั้ย แต่หากมีคงเป็นพวกเขาคนใดคนนึงโดนเป็นแน่ ดูยังไงก็ไม่น่าจะได้ตายดีสักที
เมื่อเขาทรมานคนไปผู้นึงแล้วก็เห็นท้องฟ้าเริ่มมืด เขาจึงเก็บอาณาเขตไว้ในแหวนมิติที่เขาสร้างขึ้นเพื่อรองรับทุกอย่าง ใส่ได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ รวมทั้งมีอาณาเขตวิมานดาวด้วย และคนที่จะเข้ามาได้นอกจากเขากับเสี่ยวหู่แล้ว ต้องเป็นพวกเขาพาเข้ามาเท่านั้น เขาจึงจัดการเก็บกวาดทุกอย่างแล้วกลับจวนเพราะทุกคนคงรออยู่ เมื่อมาถึงก็โดนบ่นยกใหญ่จากทั้งสองคนที่ตอนนี้สามัคคีบ่นเขคนเดียว เขาจึงเล่าเรื่องทุกอย่างที่สืบมาได้วันนี้ ยกเว้นเรื่องพรรคมังกรนิลเพลิงเจอตัว จากนั้นก็ฟังข่าวคนอื่นต่อแล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อน


บทที่ 25
อดีต 10
"หลันเอ๋อร์!!!"ชิงหลงเรียกชื่อร่างเล็กตรงหน้าเสียงดังด้วยความตกใจ ร่างบางตรงหน้ามองเขาด้วยสายตาใสซื่อ แล้วยังถามว่าเขาเป็นใครทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน หรือการฟื้นคืนของหลันเอ๋อร์จะจำอะไรก่อนหน้านี้ไม่ได้นะ
"ข้าชื่อหลันเอ๋อร์รึขอรับ แล้วท่านละชื่ออะไร"ร่างบางตรงหน้าชิงหลงทำท่าทางตื่นเต้นเมื่อรู้ชื่อตนเอง แล้วถามชื่อเขาต่ออย่างฉงนสงสัย
"ข้าชื่อชิงหลง เป็นคนรักของเจ้า หลันเอ๋อร์"ชิงหลงพูดออกมาน้ำเสียงอ่อนโยน สิ่งที่บอกไปเพื่อทดสอบคนตรงหน้าว่าจำอะไรไม่ได้จริงๆ
"จริงเหรออ….เจ้าคือคนรักของข้างั้นเหรอ แล้วคนรักคืออะไร"ร่างเล็กมองเขาด้วยด้วยความฉงน แล้วเอียงคอถามด้วยดวงหน้าใสซื่อ
"คนรัก…เอ่อ…คนรักก็คือชีวิตเจ้าเป็นของข้า ชีวิตข้าก็เป็นของเจ้า เราสองคนเป็นส่วนนึงของชีวิตกันและกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน อยู่ด้วยกันจนหัวขาวแก่เฒ่าอย่างไรเล่า…"ชิงหลงพยายามอธิบายด้วยเสียงอ่อนโยน แต่หัวใจกลับเต้นแรงแทบทะลุอกออกมาอย่างลุ้นระทึกกับอาการที่นิ่งไปของคนตรงหน้าหลังจากฟังเขาอธิบาย
"อ่าาา….แล้วทำไมข้าจำอะไรไม่ได้เลยละ จำไม่ได้แม้แต่ว่าข้าชื่อกระไร เจ้าเป็นใคร พ่อแม่ข้าชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลยละ"ร่างเล็กที่ฟังเขาพูดด้วยท่าทางคิดหนัก นิ่งเงียบไปสักพัก ก็เริ่มพูดเสียงสั่นเครือเศร้าสร้อยขึ้นมา
"หลันเอ๋อร์…เจ้าใจเย็นก่อนนะ เจ้าแค่ไม่สบาย ข้าพาเจ้ามารักษาที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี่คงทำให้ความทรงจำเจ้าหายไปชั่วคราวนะ ไม่นานเจ้าก็จะจำได้ ตอนนี้เจ้าอย่าเศร้าเสียใจไปเลย เจ้ายังมีข้านี่ไง"ชิงหลงที่เห็นความเศร้าในดวงตาสวยคู่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างเล็กและรั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดไม่ได้ พรางลูบหัวอย่างอ่อนโยนด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับเคยทำบ่อยจนเป็นเรื่องธรรมดา จากที่ดูท่าทางเขาคิดว่าหลันเอ๋อร์คงจะจำอะไรไม่ได้จริงๆ นี้ถือเป็นเรื่องที่ดี
"อือ…งั้นข้าจะไม่คิดมาก รอเวลาเดี๋ยวข้าก็คงจะจำได้เองแหละ ว่าแต่เจ้าเป็นคนรักของข้าจริงเหรอ"
"จริงสิ ข้า..ชิงหลง เป็นคนรักของเจ้า..อี้หลัน"ชิงหลงที่กอดปลอบร่างบางอยู่พูดคุยกับร่างเล็กอย่างมีความสุข
"นี่ข้ามีคนรักที่หล่อเหลาเช่นนี้ได้ยังไงนะ ชิงหลงทั้งดูดี หน้าตาหล่อเหลาคมคาย มีประกายรอบตัวสูงส่ง หากไม่รู้ว่าท่านเป็นคนรักของข้า ข้าคงคิดว่าอยู่บนสรวงสวรรค์เป็นแน่ เพราะข้าเจอเทพบุตร ข้านี้ช่างโชคดีที่ลืมตาก็มีท่านอยู่ข้างกาย"คราวนี้ร่างเล็กในอ้อมกอดพูดด้วยน้ำเสียงสดใสไร้เดียงสา พูดชมเขาไม่หยุด
"หือ?...ข้ารูปงามขนาดนั้นเชียวรึ?"พูดจบชิงหลงจึงเหลือบหางตามองน้ำข้างตัว ก็เห็นใบหน้าเขาที่มีความเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยเลย ใบหน้าคมมีสันกรามที่ชัดขึ้น คิ้วกระบี่ได้รูป เข้มขึ้นและโก่งสวยขึ้นกว่าเดิม ดวงตาเรียวรีคมเข้มกับนัยน์ตาสีดำสนิทราวกับความมืดในรัตติกาลดูมืดมนกว่าเดิมมากยามสบตากับเขา จมูกโด่งเป็นสัน กับริมฝีปากหนาแดงได้รูป จากปกติริมฝีปากชิงหลงจะไม่หนาไม่บางได้รูป เรียกได้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของชิงหลงเปลี่ยนไปมากพอสมควรจนแทบจะจำร่างเดิมไม่ได้ คงเป็นเพราะเขากำจัดจิตมารออกไปได้ ทำให้ร่างเทพเซียนนี่ปรากฏออกมา และจากที่ชิงหลงรู้ปรมาจารย์เวทย์ส่วนใหญ่เมื่อบำลุเป็นเทพเซียนด้วย ร่างจะมีเพียงแค่ประกายเทพเซียนเพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ร่างกายภายนอกไม่เปลี่ยนแปลงเพราะพลังเวทย์แข็งแกร่งกว่าพลังยุทธ์หนึ่งขั้นเสมอ ต่อให้อยู่ระดับเดียวกันก็เถอะ ทำให้หลันเอ๋อร์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกไป ดังนั้นก่อนหน้านี้เสี่ยวหู่คงจะมีอารมณ์โกรธมากเกินไปสินะถึงไม่ได้ทักท้วงเรื่องรูปลักษณ์ของเขาเลย
"ชิงหลงรูปงามดูดีที่สุดในสายตาข้า"ร่างบางพูดตามที่คิด
"หึหึหึหึ…เจ้าก็รูปงามและน่าเอ็นดูที่สุดในสายตาข้า..หลันเอ๋อร์"ชิงหลงพูดอย่างมีความสุข
ซึ่งอี้หลันที่ถูกรั้งร่างเข้าไปกอดในอกแกร่งก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น และมีความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยมีคนโอบกอดเขาเช่นนี้ แม้จะสงสัยว่าร่างสูงใหญ่ที่บอกว่าเป็นคนรักของอี้หลันจะไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกอบอุ่นในใจนี้ก็เป็นเรื่องจริง ตอนที่รู้สึกตัวก็สัมผัสได้ว่ามีคนโอบกอดเขาอยู่จากด้านหลัง พอเขาผละตัวออกแล้วเห็นใบหน้าคนที่โอบกอดอยู่ก็ตกตะลึงไปแวบนึงเหมือนกัน คนอะไรหล่อเหลาราวกับเทพอันสูงส่ง แต่ตอนนั้นเขาคิดอะไรไม่ออกเลย ในหัวของอี้หลันขาวโพลนไปหมด ยังดีที่คนตรงหน้าทำเหมือนรู้จักเขา แถมยังเรียกเขาว่าหลันเอ๋อร์ เป็นคนรักของร่างสูงที่ชื่อชิงหลง ซึ่งพอเขาได้ฟังกลับไม่ได้ดีใจอะไรเลย เพราะเขาสับสนว่าทำไมในหัวเขาถึงไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับชิงหลงเลย และไม่มีความทรงจำอะไรในหัวเลย เขาเป็นใคร พ่อแม่เขาละเป็นใครกัน และชิงหลงคือคนรักของเขาจริงๆใช่หรือไม่ ทำไมเขาไม่มีความจำอะไรเลย ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้ พอถามชิงหลง ร่างสูงก็บอกเพียงว่าเขาป่วย แต่ที่เขาแน่ใจอย่างนึงคือใจดวงน้อยของเขาอุ่นวาบเสมอ เมื่ออยู่ในอ้อมกอดร่างสูง ถึงแม้จะมีความรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างก็ตาม คงเป็นเพราะเขายังไม่ชินละมั้ง
"เช่นนั้นเราขึ้นจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เถอะหลันเอ๋อร์ เจ้าแช่น้ำนานแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะ.."
"อะ...เอ่อ..ชิงหลงข้าเดินเองได้"อี้หลันพูดอย่างตกใจที่ร่างสูงอุ้มตัวเขาลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นฝั่งไป โดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว
"เรียกข้าว่า พี่หลงเหมือนเดิมเถอะหลันเอ๋อร์"ร่างสูงพูดพร้อมวางเขาลงพื้นที่สะอาดไม่มีเศษหินและฝุ่นละออง ในขณะที่ร่างสูงยืนอยู่ตรงที่มีเศษหินกรวดสกปรก ปรนนิบัติราวเขาสูงส่งไม่ยอมให้แปดเปื้อน ส่วนตัวเองจะเป็นยังไงก็ช่าง นั้นยิ่งทำให้อี้หลันแน่ใจว่าร่างสูงคงจะเป็นคนรักของเขาจริงๆ เพราะถ้าไม่รักกันจะดูแลดีขนาดนี้ได้ยังไง เขาคงต้องทำใจให้ชินเร็วๆสินะ และรักษาตัวให้ความทรงจำทั้งหมดกลับมา จะได้ทำตัวถูก เวลาที่ร่างสูงเข้ามาใกล้ชิดกัน และตอนนี้ด้วยเสื้อผ้าหน้าผมที่เปียกปอนของเราทั้งคู่ รอบตัวไม่มีสัมภาระอะไรเลย จะทำยังไงดี เขาเห็นร่างสูงกำลังรวบรวมอะไรสักอย่างที่ฝ่ามือแลดูยุ่งยากไม่น้อย อยากตัวแห้งและเปลี่ยนชุดจัง อี้หลันคิดในหัว อยู่ๆตัวก็แห้งแล้วชุดที่เปียกปอนมีรอยขาดแหว่งก็เปลี่ยนเป็นชุดที่ประณีตสวยงามราวกับเขาไม่เคยตัวเปียกมาก่อน เขาอึ้งไปเลยที่เห็นแบบนั้น พอเงยหน้ามองพี่หลงก็เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรไม่ตกสักอย่าง
"พี่หลง…เกิดอะไรขึ้นกับข้า พอข้าคิดว่าอยากตัวแห้งและเปลี่ยนชุด ตัวข้าก็แห้งและชุดที่ใส่ก็เหมือนกับเสกมา เพราะอยู่ๆชุดนี้ก็อยู่บนร่างข้าแล้ว มันคืออะไรกันแน่"เขาไม่เข้าใจเลยถามพี่หลงไป
"หลันเอ๋อร์..เป็นผู้ใช้เวทย์ที่แค่คิดในหัวก็เหมือนกับร่ายคาถาแล้ว ดังนั้นพอหลันเอ๋อร์คิดอยากตัวแห้ง อยากเปลี่ยนชุด พลังเวทย์ในตัวหลันเอ๋อร์ก็ทำงานเหมือนเดิมนั้นเอง ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีนะ ที่หลันเอ๋อร์สามารถใช้เวทย์ได้เหมือนเดิมเลย"ร่างสูงอธิบายอย่างใจเย็นให้เขาฟัง
"เช่นนั้นหรือขอรับพี่หลง"เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
"เป็นเช่นนั้นสิหลันเอ๋อร์ พี่จะโกหกเจ้าทำไม"พี่หลงพูดพร้อมส่งยิ้มมาให้เขา เขาจึงทดลองคิดให้ตัวพี่หลงแห้งและเปลี่ยนชุดที่เหมาะสมให้ร่างสูง ซึ่งร่างสูงก็ตัวแห้งและชุดเปลี่ยนตามที่เขาคิดเลย
"หู้ยยยย…เป็นอย่างที่คิดเลย คิดอยากได้อะไรก็ได้ เป็นผู้ใช้เวทย์นี้ดีจริงๆเลยนะขอรับพี่หลง"เขาที่ตื่นเต้นราวกับได้พบเจอของเล่นที่ไม่เคยเห็น ทั้งที่มันอยู่ในตัวเขาแท้ๆ แต่เขาก็ดีใจอยู่ดีต่อให้จำอะไรไม่ได้ก็ตาม
"อืม…พี่ดีใจที่หลันเอ๋อร์มีความสุข"ถึงพี่หลงจะพูดแบบนั้น แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความกังวลอะไรบางอย่างในดวงตาคมเข้มนั้นที่มองมาทางเขา
"เป็นอะไรรึเปล่าขอรับพี่หลง"
"อ่อ...เปล่าจ้ะ พี่แค่กังวลเกี่ยวกับบ้านของเรานะ"
"บ้านของเรา…บ้านของเราทำไมรึขอรับพี่หลง"เขาที่ถามพี่หลงถึงความกังวลในดวงตานั้นว่าจะเป็นเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องที่บ้าน บ้านของเรา บ้านของเราคืออะไร คือที่ไหน
"บ้านของเราก็คือพรรคมังกรนิลเพลิงอย่างไรเล่า"
"พรรคมังกรนิลเพลิง…พรรคมังกรนิลเพลิงรึขอรับ"เขารู้สึกคุ้นกับชื่อนี้มาก เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไรเพราะพี่หลงบอกเองว่าที่นั้นคือบ้านของเรา เขาจะคุ้นก็ไม่แปลก
"ใช่ พรรคมังกรนิลเพลิง ที่นั้นคือบ้านของเรา เรากลับบ้านกันเถอะ แต่ที่นั้นเพิ่งจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น คงจะต้องให้หลันเอ๋อร์อยู่แต่ในตำหนักสักพัก ส่วนพี่จะจัดระเบียบในพรรคใหม่ซะก่อน หลังจากนั้นหลันเอ๋อร์จะเดินเล่นไปมาที่ใดก็ได้ในพรรค"
"อ่อ..ได้ขอรับ ข้าเชื่อฟังพี่หลง"เขาที่ฟังพี่หลงอธิบายให้ฟังก้ตอบรับให้อีกฝ่ายสบายใจ
"เก่งมาก…เด็กดี"พี่หลงพูดเสร็จแล้วเดินเข้ามาจรดจุมพิตที่หน้าผากเขา แล้วจับข้อมือเขาพาเดินออกมาหน้าปากถ้ำ จากนั้นพี่หลงก็ผิวปากเรียกอะไรสักอย่าง จนเงาขนาดใหญ่ทาบทับอยู่เหนือหัวเขาและพี่หลง พอเขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นมังกรทองขนาดใหญ่ที่เกล็ดสีทองนั้นเปล่งประกายเรืองรองโดดเด่นออกมาทั้งตัว จนเขาเองยังแสบตาเมื่อมองไปนานๆ
"มาเถอะหลันเอ๋อร์ กลับบ้านกันเถอะนี้ใกล้มืดค่ำกันแล้ว"พี่หลงที่ดึงข้อมือเขาให้เดินตามไปแล้วอุ้มเขาลอยขึ้นมาบนหลังมังกร จากนั้นวางเขาให้ยืนอยู่เบื้องหน้าที่พี่หลงโอบเอวเขาอยู่เบื้องหลัง จากนั้นผิวปากมังกรทองก็ค่อยๆลอยสูงขึ้นแล้วบินไปในท้องฟ้าที่มีแสงสีส้มรำไรของดวงอาทิตย์ที่จะลับขอบฟ้า ลอยมาสักพักก็ถึงเขาลูกนึงที่มีบ้านเรือนมากมายเต็มทั้งภูเขา เมื่อคนในภูเขาเห็นมังกรทองนี้ก็เริ่มทำสัญญาณอะไรสักอย่าง เขาเพิ่งรู้ว่ามันคือการสั่นระฆังก็ตอนบินมาเกือบถึงยอดเขาเพราะตอนนี้เสียงระฆังดังไปทั้งภูเขาและบริเวณข้างเคียง มังกรทองบินจนถึงจุดสูงสุดของเขาลูกนี้ที่เป็นบริเวณลานกว้างและตำหนักมากมายรายล้อมลานนี้ มังกรทองลงจอดยังลานกว้างอย่างพอดิบพอดีเหมือนทำเป็นปกติ เขาที่ยังตั้งสติไม่ทันก็โดนพี่หลงอุ้มแล้วลอยตัวลงยืนที่พื้นลานกว้าง จากนั้นมังกรทองก็บินหายแวบไป
"นายน้อย…นายน้อยกลับมาแล้ววว…"
"นายท่านชิงหลง…ท่านกลับมาแล้ว ขอบคุณพระเจ้าทุกพระองค์ที่ส่งนายท่านกลับมา"
"นายน้อย…นายน้อยชิงหลงจริงๆรึขอรับ"
"ใบหน้าและรูปลักษณ์นายน้อยไม่เหมือนเดิม แต่ท่านหวงหลงมังกรทองที่เป็นสัตว์เทพในพันธะของนายน้อยเป็นมังกรตัวเมื่อกี้แน่นอน ต่างเพียงรัศมีเทพเซียนที่ออกมา แสดงว่านายน้อยบำลุเป็นเทพเซียนแล้วสินะ ถึงได้มีร่างเทพเซียนเช่นนี้"
"โอ้…นายน้อยช่างเก่งกาจ หายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมประกายเทพเซียนแล้ว"
คนมากมายทั้งผู้หญิงผู้ชายต่างวิ่งเข้ามายังลานกว้างนี้พร้อมทั้งร้องห่มร้องไห้และส่งเสียงเรียกพี่หลง ทุกคนต่างแสดงออกว่าดีใจมากที่พี่หลงกลับมา เหมือนทุกคนเจอเรื่องที่หวาดกลัวและหวาดผวามาก หาคนที่เป็นที่พึ่งทางใจไม่มี พอเจอหน้าพี่หลงก็เหมือนเจอเทพที่มาประทานพรช่วยเหลืออย่างไรอย่างนั้น
"ใช่…ข้าคือชิงหลง…ข้ากลับมาแล้ว"ร่างสูงพูดออกไปเพื่อเรียกสติที่เตลิดไปของทุกคนรอบตัว ทำให้ตอนนี้ทุกคนเริ่มได้สติ ขยับตัวออกไปสามก้าวแล้วคุกเข่าก้มหัวลงโขกพื้นเพื่อคำนับแล้วกล่าวชื่อพี่หลงออกมาเสียงดัง
"คารวะนายน้อยชิงหลง…คารวะนายน้อยชิงหลง….คารวะนายน้อยชิงหลง…"กล่าวสามครั้งเหมือนบูชาเทพเจ้าเลย เขามองไปอย่างสงสัยในการกระทำของทุกคนเบื้องหน้า สงสัยว่าเขาต้องทำมั้ย เขาจึงหันหน้าสงสัยไปหาพี่หลง
"เจ้าไม่ต้องทำอะไรแบบนี้หรอกหลันเอ๋อร์"พี่หลงคงเห็นสายตาเขาจึงห้ามความคิดเขาไว้แค่นั้น
"เอ่อ…นายน้อยขอรับ…คนข้างกายนายน้อย คือผู้ใดรึขอรับ"เสียงของผู้อาวุโสคนนึงที่ยังคุกเข่าอยู่เอ่ยถามขึ้น
"นี่คืออี้หลัน…เป็นคนรักของข้า ขอให้ทุกคนที่เคารพข้า เคารพหลันเอ๋อร์ยิ่งกว่า แล้วดูแลหลันเอ๋อร์ให้ดี ดีกว่าดูแลข้า เพราะหลันเอ๋อร์จะเป็นฮูหยินของข้า เป็นนายหญิงของพวกเจ้า…"พี่หลงหันกลับไปบอกทุกคนเสียงเข้ม เขาที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวใจเต้นแรงแล้วหันมองหน้าด้านข้างพี่หลงอย่างรวดเร็ว
"คารวะนายหญิงอี้หลัน…คารวะนายหญิงอี้หลัน….คารวะนายหญิงอี้หลัน"เมื่อจบประโยคพี่หลงทุกคนก็ก้มหัวโขกพื้นแล้วคำนับเขาสามครั้งเหมือนตอนพี่หลงเลย
"จิ้งหลิว…จิ้งหลัน เจ้าพานายหญิงไปพักที่ตำหนักบุปผา ส่วนผู้อาวุโส ข้าขอเชิญไปประชุมที่ท้องพระโรงสักหน่อยเถิด ข้าอยากทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดตอนที่ข้าไม่อยู่พรรค ส่วนคนอื่นๆแยกย้ายไปทำหน้าที่ตนเอง"พี่หลงหันไปเรียกสาวใช้สองคนมาพาตัวเขาไปตำหนักบุปผาที่ว่า ส่วนประโยคหลังหันไปพูดกับผู้อาวุโสสี่ห้าคนและคนั้งหมดที่ยังคุกเข่ารอรับคำสั่งอยู่ เขาที่โดนสาวรับใช้ประคองแขนซ้ายขวาเดินห่างออกมาเรื่อยๆจนลับร่างสูง เขาก็เข้าสู่สวนดอกไม้ขนาดใหญ่ที่มีดอกไม้สวยนานาชนิดกำลังผลิบานและเล่นแสงจากโคมไฟรอบสวน ถึงความมืดจะรอบตัว แต่บรรยากาศในสวนดอกไม้นี้ยังคงงดงาม กลิ่นหอมของเล่ามวลบุปผาทำให้เขานึกออกรางๆว่าเขาเคยอยู่เรือนที่มีมวลบุปผารายล้อมเรือนเช่นกันกับที่นี่ แถมกลิ่นหอมของบุปผายังทำให้เขานอนหลับสบายไปทั้งคืนด้วย เมื่อมาหยุดยืนที่หน้าตำหนักใหญ่กลางสวน ก็เห็นตัวเรือนที่เต็มไปด้วยของงามล้ำค่าทั้งเรือน และเรือนนี้ยังใหญ่พอที่จะแยกเป็นห้องหับต่างๆได้อย่างสบาย สาวรับใช้ทั้งสองคนเดินพาเขามาที่ห้องนอนใหญ่ ในห้องมีของถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา สาวใช้เห็นจึงรินชาร้อนๆหอมกรุ่นให้เขา
"พวกเจ้าสองคน ใครชื่ออะไรบ้างนะ ข้าจำไม่ได้"เขาที่นั่งชิบชาอยู่เอ่ยถามขึ้นแล้วมองทั้งสองคนชัดๆ
"ข้าน้อยจิ้งหลิวเจ้าค่ะนายหญิง"
"ข้าน้อยจิ้งหลันเจ้าค่ะนายหญิง"สาวใช้คนแรกท่าทางทะมัดทะแมง หน้าตาดูดีน่ารัก รูปร่างปราดเปรียว ส่วนคนที่สองท่าทางอ่อนหวาน หน้าตาหมดจดงดงาม รูปร่างสะโอดสะอง ทั้งคู่เอ่ยแนะนำตัวเสร็จก็ก้มตัวลงทำความเคารพเขาทันที
"พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ ไม่ต้องมากพิธีขนาดนั้นก็ได้ แล้วก็เรียกข้าอี้หลันก็พอ เรียกนายหญิงมันแปลกๆยังไงชอบกล"เขาพูดพร้อมกับรั้งทั้งสองคนให้ลุกขึ้น ซึ่งพอทั้งคู่ได้ยินที่เขาพูดก็หันหน้าไปสบตาเพื่อปรึกษากัน
"หากนายน้อยทราบ พวกข้าน้อยอาจโดนลงโทษได้นะเจ้าค่ะนายหญิง"คนชื่อจิ้งหลิวเอ่ยบอกเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ
"เรื่องนั้นเดี่ยวข้ารับผิดชอบเอง พวกเจ้าไม่ต้องห่วงไป เรียกอย่างที่ข้าบอกเถอะ"
"เจ้าค่ะท่านอี้หลัน"ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย
"นี่ก็มืดค่ำแล้ว ท่านอี้หลันจะให้ตั้งสำรับเลยมั้ยเจ้าค่ะ"จิ้งหลิวเอ่ยกับเขาอย่างนอบน้อม
"แล้วนายน้อยพวกเจ้าจะมารับพร้อมข้ามั้ย เขาจะกลับมาเมื่อไหร่"เขาถามถึงพี่หลงทันที
"ปกตินายน้อยหาลือกับเหล่าผู้อาวุโสค่อยข้างนานเจ้าค่ะ และที่ท้องพระโรงคงมีการจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มให้กับผู้ที่เข้าร่วมหาลือเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านอี้หลันจะรอนายน้อยรึไม่เจ้าค่ะ"จิ้งหลันพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะกลัวร่างบางที่มีใบหน้างดงามจะโกรธกริ้วเอาที่สู่รู้ หรือรู้เรื่องมากกว่าตนเอง
"อ่อ…อย่างนี้นี่เอง อืม..งั้นจัดสำรับมาเลยก็ได้"
"ท่านอี้หลันอยากทานอะไรเป็นพิเศษรึไม่เจ้าค่ะ รึว่าชอบไม่ชอบกระไรมั้ยเจ้าค่ะ"จิ้งหลันเมื่อเห็นร่างบางไม่ได้คิดมากจากที่นางบอก นางจึงเต็มใจที่จะรับใช้ร่างบางเต็มที่ เพราะเห็นสายตาของนายน้อยแล้วพวกนางก็รู้ได้ทันทีว่านี้คือดวงใจของพรรคมังกรนิลเพลิง ต้องดูแลปกป้องอย่างดี นายน้อยไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีนางใดหรือแม้แต่บุรุษงาม ท่านอี้หลันเป็นคนแรกและคงเป็นคนเดียว ฉะนั้นพวกเขาต้องดูแลร่างบางให้ดี จากที่นางลองทดสอบ คนผู้นี้ไม่ได้มีจิตใจคับแคบ และเป็นกันเองไม่ถือเนื้อถือตัว แถมแววตายังใสซื่อบริสุทธิ์มาก ไม่รู้ว่าโดนนายน้อยหลอกมารึเปล่า
"ข้าก็ไม่รู้กัน โรงครัวมีอะไรกินบ้างละ ข้ากินได้ทุกอย่างแหละ พวกเจ้าจัดมากเถอะ"
"เจ้าค่ะ"จิ้งหลิวเป็นคนออกไปจัดสำรับอาหารมาให้เขา ปล่อยจิ้งหลันให้อยู่ดูแลเขาต่อ
"จิ้งหลัน…เจ้าไม่ต้องยืนมองข้ากินหรอก นั่งลงจิบชาสนทนารอสำรับอาหารเป็นเพื่อนข้าก็พอ"เขาทนเห็นคนยืนมองเขากินขนมต่อไม่ไหวเลยเรียกให้นั่งลงกินเป็นเพื่อนเขาแทนซะ
"เอ่อ…ไม่เหมาะกระมังเจ้าค่ะท่านอี้หลัน"
"ข้าบอกว่าเหมาะก็เหมาะสิ นั่งลง"เขาใช้เสียงเข้มข่มขู่ให้จิ้งหลันนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา
"มีเรื่องอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นรึเปล่านะ ข้าเห็นสีหน้าทุกคนเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง"เขาถามอย่างตรงไปตรงมาทันที เพราะจากที่สังเกตจิ้งหลันค่อยข้างหัวหูฉลาดกว่าคนทั่วไป น่าจะรู้อะไรมาไม่น้อย
"เรียนท่านอี้หลัน เมื่อคืนวานเพิ่งเกิดเหตุนองเลือดทั่งทั้งลานมังกร งานจัดเลี้ยงเฉลิมฉลองตำแหน่งเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงคนใหม่ แต่กลับมีเหตุการณ์พระเจ้าลงโทษคนชั่วช้าทำให้เลือดชั่วล้างแดนมังกร คนที่แย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนักมาอย่างไม่ถูกต้องและผู้สมรู้ร่วมคิดต่างตายตกตามกัน ตายอย่างอนาจตัวไปทางหัวไปทาง ศพเกลื่อนไปทั้งลานมังกร พวกเราตรวจสอบก็พบว่าเป็นรอยจากดาบวิญญาณของนายน้อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่แทนที่จะกลัวทุกคนกลับวางใจกับการรับใช้นายน้อย เพราะนายน้อยมีความสามารถในการเป็นเจ้าสำนักปกครองผู้คนได้ ไม่เหมือนคนผู้นั้นที่ตอนนี้ยังหาศพเจ้าสำนักคนก่อนไม่เจอ คนในพรรคจึงหวาดกลัวกัน แต่พอเห็นว่านายน้อยกลับมา ทุกคนเลยวางใจไม่กลัวอีกต่อไป เพราะประกายเทพเซียนจากร่างนายน้อยพวกข้าก็แน่ใจแล้วว่าชีวิตใต้ปกครองของนายน้อยจะไม่ลำบากและอดสูใจอย่างแน่น้อย"จิ้งหลันเล่าทุกอย่างให้นายเหนือหัวอีกคนฟัง เพราะเห็นว่าท่านอี้หลันเป็นถึงนายหญิงที่จะปกครองพวกเขาร่วมกับนายน้อย เรื่องพวกนี้จะรู้ไว้ก็ไม่น่าผิดอะไร
"อืม…อย่างนี้นี่เอง"เขาพรึมพรำออกมาเบาๆ เรื่องที่จิ้งหลันเล่ามาให้ฟังค่อนข้างหนักพอสมควร มิน่าพี่หลงถึงเครียด และเรื่องเมื่อคืนวานเกี่ยวข้องกับอาการป่วยของเขารึเปล่านะ ช่วงเวลาเหมือนจะใกล้เคียงกัน แต่เขาก็ประติดประต่ออะไรไม่ได้อยู่ดี คิดไม่ออก เลิกคิดดีกว่า เขาคิดถึงเรื่องที่จิ้งหลันเล่าจนอยู่แต่ในภวังค์ความคิดของตนเอง จนสำรับอาหารจัดขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้วโดนสะกิดนั้นแหละ เขาถึงหลุดจากภวังค์จากนั้นเขาก็กินข้าวแล้วนั่งย่อยอาหารสักพัก จากนั้นไปอาบน้ำที่จิ้งหลันเตรียมไว้ให้ ตั้งแต่มาถึงเขายังไม่มีเรื่องลำบากใจเลย จะมีก็ตรงที่ทั้งสองคนช่วยเขาอาบน้ำ ขัดตัวแล้วใส่ชุดนอนให้เนี่ยแหละ เขาที่อายหน้าแดงจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ส่วนทั้งสองคนก็ตีหน้านิ่งไม่เขินไม่อาย มีแต่เขาเนี่ยที่เขินอาย ไม่ชินที่มีคนมาแตะเนื้อต้องตัวเห็นเนื้อหนังเท่าไหร่ ได้แต่ปลอบใจตัวเองให้ชินแล้วรับการปรนนิบัติไป เพราะหากปฏิเสธทั้งสองคนก็อ้างว่าจะโดนลงโทษ เขาเลยต้องกึ่งรับกึ่งสู้ในบางเรื่องเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็นอนหลับไปอย่างไม่รู้ตัว ทั้งที่พยายามจะรอพี่หลงแล้วนะ แต่มันก็ดึกมากจนเขาข่มความง่วงไม่ไหวเลยนอนหลับไป โดยไม่รู้เลยว่าร่างสูงกลับมาตอนไหน


บทที่ 23
อดีต 8
งานเฉลิมฉลองเปิดตัวประมุขพรรคมังกรนิลเพลิงคนใหม่เรียกได้ว่าจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่พรรคเล็กพรรคใหญ่ทั่วยุทธภพต่างส่งของกำนัลเพื่อร่วมยินดีถึงแม้จะรู้ว่าเบื้องหลังตำแหน่งนี้เปื้อนเลือดแค่ไหน ไฉนเลยคนจะสนใจสนเพียงคนที่แข็งแกร่งที่อยู่รอดเท่านั้นเป็นพอ ไม่เว้นแม้แต่ฮ่องเต้แคว้นหนานยังส่งของกำนัลที่ประเมินค่าไม่ได้มาร่วมอวยพรด้วย เนื่องจากพรรคมังกรนิลเพลิงจัดงานเป็นการภายในไม่ได้เชิญคนนอกพรรคมาร่วมงานด้วยเท่าไหร่ คนนอกพรรคจึงทำได้เพียงส่งของมาร่วมยินดีเท่านั้น เพราะงานนี้จัดขึ้นเพื่อรวบรวมสมาชิกพรรคให้กลับมารวมตัวกันทั้งหมดจะได้กำจัดคนที่ภักดีต่อเจ้าสำนักคนเก่าให้หมดสิ้นในคราวเดียว อย่างที่เรารู้ว่าระบบการดูแลปกครองพรรคยังไม่เรียบร้อยดี นี้ก็คงจะเป็นหนึ่งในแผนที่จะจัดระบบการปกครองให้มีแต่คนของตัวเอง ส่วนลูกน้องที่เดินทางมาร่วมงานก็รู้เจตนานี้ดีว่าคงต้องสวามิภักดิ์ต่อนายคนใหม่เท่านั้น หนีหายหรือไม่มาเท่ากับทรยศ ทุบหยกประจำตัวที่ทำพันธะเลือดตอนเข้าพรรคใหม่ๆเพื่อสังหารคนผู้นั้นซะ เรียกได้ว่าคนในพรรคต้องมางานนี้เท่านั้น และต้องยินดีภักดีกับเจ้าสำนักคนใหม่ ไม่อย่างนั้นก็ตาย และงานนี้ก็เป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูด้วยว่าควรจะสวามิภักดิ์ต่อเจ้าสำนักคนใหม่ซะ เพราะขนาดคนในพรรคยังสามารถฆ่าแกงได้ง่ายๆนับประสาอะไรกับคนนอกพรรคที่ไม่เห็นด้วยและต่อต้าน นี่เป็นการโยนหินก้อนนึงได้นกสองตัวอย่างแท้จริง ซึ่งตอนนี้ก็เป็นยามห้าย ( 21.00-22.59 น.)ที่เขากับพี่หลงแอบขึ้นเขามาและตอนนี้ก็แอบอยู่นอกงาน ส่วนเสี่ยวหู่ขึ้นเขามาก่อนหน้านี้แล้วเพื่อจัดการกับผู้ใช้โอสถที่เรือนโอสถด้านหลัง เขาไม่ได้ห่วงเสี่ยวหู่เท่าไหร่เพราะรู้ว่าเสี่ยวหู่ใช้เวทย์ได้ดีกว่าจอมเวทย์ซะอีก ถึงจะน้อยกว่าเขาแต่ก็ดีกว่าจอมเวทย์ทั่วไปแน่นอน ส่วนเขาตอนนี้กำลังเริ่มร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตครอบคลุมทั่วลานที่จัดงานและบริเวณใกล้เคียงทันที
"เจ้าว่าตอนนี้นายน้อยจะอยู่ที่ใด ศพไม่เจอ ตัวหาไม่พบ แสดงว่านายน้อยต้องยังมีชีวติอยู่เป็นแน่"
"มีชีวิตอยู่แล้วอย่างไร นายน้อยโดนคำสาปจนไม่สามารถใช้พลังปราณได้แบบนั้นจะหวังพึ่งให้นายน้อยกลับมาทวงตำแหน่งเจ้าสำนักงั้นเหรอ ช่างหวังพึ่งจมูกคนอื่นหายใจซะจริง"
"แต่นายน้อยก็มีสติปัญญาที่หลักแหลมและสามารถปกครองใจคนในพรรคได้มากกว่าเฟิงหลง"
"ที่เจ้าพูดมันก็มีส่วนถูก แต่แล้วยังไงละในเมื่อนายของเราตอนนี้คือเฟิงหลง เราก็คงทำได้เพียงแต่ก้มหน้าสวามิภักดิ์เท่านั้น จะแข็งข้อต่อขันมีแต่จะเป็นภัยต่อตนเองและครอบครัวเปล่าๆ"
"เฮ้อออ ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า ข้าก็คงได้แต่ภาวนาให้นายน้อยกลับมาทวงของที่เป็นของตนเองในสักวันนึง งั้นเราเข้างานก่อนเถอะ"
"อืม ทำไมเดินเข้าไปไม่ได้กัน เหมือนมีกำแพงเวทย์ใสๆอยู่นะ สงสัยงานจะเริ่มแล้ว นี่คงจะกันคนที่มาป่วนงานหรือต่อต้านไม่ให้เข้าร่วมเป็นแน่ เช่นนั้นเราจะเอายังไงต่อดี"
"หืออ งั้นก็ไม่เข้าไปไง ไปร่ำสุราที่เรือนข้าแทนก็แล้วกัน ส่วนพรุ่งนี้เราค่อยเข้าประชุมแต่เช้าและขออภัยที่ไม่ได้มาร่วมงานแล้วกัน บอกว่าฮูหยินไม่สบายต้องอยู่ดูแลที่เรือน เจ้าสำนักเฟิงหลงน่าจะเกรงใจเราอยู่บ้างละน่า"
"ถึงเราจะเป็นผู้อาวุโสหนึ่งในพรรค แต่ก็ใช่ว่าเฟิงหลงจะเกรงใจเราเสมอไปนะ เจ้านั้นปกครองคนด้วยพลังกำลังไม่ใช่สติปัญญา ไม่อย่างนั้นจะแย่งชิงตำแหน่งมาทั้งที่ตนเองปกครองคนไม่เป็นทำไม"
"แต่เราเข้าไปไม่ทันแล้วไง เช่นนั้นจะทำยังไงดีละ"
"ถ้าอย่างนั้นไปร่ำสุราคิดหาวิธีก่อนดีกว่า ป่ะ ไปเรือนเจ้ากัน"
"นี่ละ สมกับที่เป็นสหายสนิทข้า ไปกันเถอะ"
เขากับพี่หลงที่สร้างอาณาเขตเสร็จกำลังจะเข้าไปข้างใน แต่ก็ต้องหลบเมื่อมีผู้อาวุโสสองคนเดินสนทนากันมาจากทางเดินที่อับตาคน เมื่อเดินเข้าอาณาเขตที่เขาสร้างไม่ได้ก็นึกว่ากำแพงเวทย์กันคนมาป่วนงาน โดยไม่เดินไปถามอีกด้านที่มีทหารและเวรยามเดินลานตระเวนอยู่ คนในอาณาเขตเลยยังไม่รู้ตัว ซึ่งก็ดีแล้วจะได้ไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เขาอยากเห็นหน้าพวกมันเมื่อเห็นหน้าเขา คนที่พวกมันฆ่าพ่อแม่เขา มันจะนึกออกมั้ย ยิ่งพอได้ยินว่าเฟิงหลงผู้นี้มีดีแค่ใช้กำลัง แสดงว่าร่างกายต้องแข็งแรงและมีความอดทนมากเป็นแน่ ก็ดี จะได้อยู่ให้เขาเล่นไปนานๆหน่อย อย่างเพิ่งรีบตายแบบหมิงหลงละกัน พอทั้งสองคนเดินกลับทางเดิม เขากับพี่หลงเลยเดินเข้าไปข้างในและแยกทางกันไปคนละฝั่งเพื่อจัดการคนในงาน เขาที่เดินมาเจอกับกลุ่มทหารลานตระเวนก็จัดการดีดผีผาบังคับให้ฆ่ากันเอง และยังบังคับคนในงานที่เริ่มรู้ตัวแล้วว่าใช้พลังไม่ได้ให้ฆ่ากันเองแบบที่เขายืนมองความนองเลือดเบื้องหน้า ด้วยสีหน้าที่มีความสุขเต็มประดา โดยตอนนี้ยังไม่เจอคนหกที่ทำร้ายท่านพ่อเลย คนนึงอยู่กับเขา ส่วนอีกคนตายไปแล้วจากแปดคน ตอนนี้เขาจัดการแค่พวกลูกน้องที่ดื่มกินกันบริเวณรอบนอก ยังไม่ได้เข้าไปส่วนกลางของงานที่อยู่กลางลานพรรคนั้นเลย
"ทำไมพวกเราใช้พลังปราณไม่ได้ว่ะ"
"นั้นสิ ข้าก็ร่ายเวทย์ไม่ได้เหมือนกัน"
"เจ้าสำนักเฟิงหลงจะฆ่าพวกเราทุกคน เพื่อกำจัดคนเก่าแก่ในพรรค"
"ข้าก็ไม่รู้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงถือว่าไอ้ลูกหมานั้นอำมหิตและขี้ขลาดที่สุด"
พอเขาเดินเข้ามาในส่วนงานผู้อาวุโสในสำนักก็เริ่มเห็นหน้าค่าตาคนทั้งหกคนที่ตามหาแล้ว ก่อนจะเดินเข้ามายังได้ยินเสียงคนเริ่มเอะอะโวยวายกันภายใน ทุกคนเริ่มพุ่งเป้าไปที่เจ้าสำนักคนใหม่ที่กำลังนั่งดื่มสุราท่ามกลางสตรีนุ่งน้อยห่มน้อย พอเจ้าสำนักเฟิงหลงได้ยินแบบนั้นก็เริ่มโคจรพลังปราณตัวเอง พอเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มส่งเสียงโวยวายเช่นกัน ตอนนี้ทุกคนในงานกำลังจะแห่กันออกจากงาน แต่เขาที่กางอาณาเขตอีกชั้นก็เดินเข้ามาในงานซะก่อน ทุกคนจึงหันมามองที่เขาเป็นจุดเดียว
"เจ้าเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง"เฟิงหลงถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นร่างเล็กเดินเข้าพร้อมหัวใจที่กระตุกไปทีนึง ใบหน้านี้ช่างคุ้นเคยนัก ไม่รู้ว่าเคยเจอที่ไหน แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าคนผู้นี้อันตราย
"อะไรกัน ตามหาข้ามาไม่รู้กี่ปี พอข้ามาหาเอง เจ้ากลับถามว่าข้าเป็นใครงั้นรึเฟิงหลง"เขาพูดยียวนพร้อมกับเดินเข้าไปในงานช้าๆผ่านผู้อาวุโสหลายคนที่ยืนตะลึงตั้งแต่เห็นเขาแล้ว รวมทั้งคนอีกห้าคนที่ยืนตะลึงตัวแข็ง เมื่อเห็นหน้าเขาแล้วจะได้ว่าคล้ายกับคนที่พวกตนเคยไล่ล่าฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม
"นะ…นี่เจ้า คงไม่ใช่ลูกของชิวหลิงกับซีหลี่ใช่มั้ย"เสียงผู้อาวุโสหนึ่งในคนที่ทรมานท่านพ่อเอ่ยขึ้น
"แห่ม….จำได้ซะด้วยยย…"เขาจึงเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆที่มีคนจำหน้าบิดามารดาเขาได้
"จะ…เจ้าา…เข้ามาได้ยังไง….ต้องการอะไรกันแน่"เสียงผู้อาวุโสอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก เพราะตอนนี้คนที่มีรัศมีเทพเซียนและน่าจะใช้พลังปราณได้น่าจะมีคนเดียวคือคนที่ยืนอยู่ตรงกลางตรงนี้
"ข้าก็มาหาพวกเจ้าไง เห็นตามหาข้าไม่เจอสักที ข้าเลยมาหาเอง จะได้เจอกันซะที"
"คนที่ตามหาเจ้าคือพี่ใหญ่ของข้าที่ตอนนี้ตายไปแล้ว ข้าว่าเจ้ามาหาผิดคนแล้วละมั้ง เพราะพวกข้าไม่ได้ต้องการตัวเจ้า"เฟิงหลงเป็นคนพูดขึ้นมาอย่างที่ไม่ได้รับรู้ถึงความผิดตนเองสักนิด
"ข้ารู้ว่าหมิงหลงตายไปแล้ว แต่ที่ข้ามาเยื่ยมเยียนพวกเจ้าเนี่ย เพราะอยากมาเจอหน้าคนที่ทรมานท่านพ่อข้าต่างหาก เพื่อส่งคืนความทรมานนั้นให้กลับไปเป็นร้อยเท่าพันเท่า"เขาพูดประโยคนั้นพรางเดินเข้าไปหาเฟิงหลงช้าๆ
"เจ้าจะมาแค้นพวกข้าได้ยังไง คนที่ต้องการชีวิตเจ้าคือพี่ใหญ่เพื่อช่วยลูกชายเขาต่างหากไม่เกี่ยวกับพวกข้า พวกข้าแค่ทำตามคำสั่งเขา หากจะแก้แค้นก็ไปแก้แค้นพวกเขาสองคนสิ"เฟิงหลงพูดละล่ำละลักเมื่อเห็นว่าร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ ประกายเทพเซียนและรัศมีเวทย์เรืองรองบ่งบอกว่าคนตรงหน้าบำลุขั้นสูงสุดทั้งด้านยุทธ์และด้านเวทย์แล้ว ตอนนี้มีแค่คนตรงหน้าที่สามารถฆ่าและทรมานคนในลานนี้ได้ เพราะพวกเขาทุกคนในลานงานนี้นอกจากไม่ได้พกอาวุธเข้ามาแล้ว ยังไม่สามารถเดินพลังใดๆได้อีก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกเป็นรองคนๆเดียว ฉะนั้นตอนนี้ทำได้เพียงแค่ผลักความจริงไปให้พ้นตัว โดยโยนให้คนที่ตายไปแล้วง่ายสุด ซึ่งสิ่งที่เฟิงหลงพูดล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น พวกเขาในตอนนั้นล้วนแต่ทำตามคำสั่งพี่ใหญ่หรือเจ้าสำนักหมิงหลงทั้งสิ้น
"ไม่เป็นไร ข้าถือว่าคนทำไม่ต่างอะไรกับคนสั่งอยู่แล้ว ความแค้นข้าไม่แบ่งแยกกัน ข้าคืนให้กับทุกคนที่เกี่ยวข้อง โดยไม่ยกเว้นผู้ใด"
"เจ้าคิดว่าจะทำอะไรพวกข้าได้งั้นเหรอ เจ้ามีเพียงผู้เดียว ส่วนคนของข้ามีมากมาย ต่อให้เจ้าเข้ามาได้แล้วคิดว่าจะออกไปง่ายๆงั้นรึ ฝันอยู่รึเปล่า"เฟิงหลงพูดออกมาอย่างอวดดีต่อหน้าเขา
"แล้วข้าบอกเหรอว่ามาผู้เดียว แต่ต่อให้มีเพียงข้าคนเดียว พวกเจ้าข้าก็จัดการได้เพียงแค่ดีดนิ้วมือ พวกเจ้ายังกล้าอวดดีต่อหน้าข้าอีกงั้น หากข้าเข้ามาได้โดยปราศจากแม้แต่รอยขีดข่วน ทำไมข้าจะออกไปไม่ได้กัน "เขาจึงพูดขู่เสียงเข้มขึ้นบ้าง
"เจ้ามันขี้ขลาดตาขาว สร้างอาณาเขตกักขังพวกข้าและยังคิดรังแกคนที่ไม่มีอาวุธหรือแม้แต่พลัง ทั้งที่ตนเองมีอาวุธและใช้พลังได้ เอาเปรียบกันชัดๆ เจ้าคนขี้ขลาดดดด…."คนผู้นึงตะโกนขึ้นมาจากด้านหลังเขา
"งั้นเจ้าสำนักของพวกเจ้าทั้งคนใหม่และคนเก่าก็ขี้ขลาดตาขาวกันทั้งสิ้น เพราะพวกมันใช้เชือกมัดเซียนไม่ให้พ่อข้าใช้เวทย์ได้ แถมพวกมันที่มีอาวุธครบมือและพลังกลับใช้ทำร้ายพ่อข้าอย่างเลือดเย็น จนพ่อข้าทนความทรมานและเจ็บปวดไม่ไหวขาดใจตายอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งที่พ่อข้าไม่เคยทำอะไรพวกมันด้วยซ้ำ ในวันนี้ข้ามีความแค้นก็ต้องชำระ"เขาจึงหันกลับไปพูดอย่างเคียดแค้นให้คนพวกนี้ฟัง เพื่อจะได้รู้จุดจบตนเองว่าต่อให้ไม่ได้มีส่วนร่วม แต่เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาในภายภาคหน้าก็ต้องกำจัดคนพวกนี้ทิ้งให้หมด และตอนนี้คนในลานก็ทำได้เพียงยืนนิ่งๆตามเวทย์แช่แข็งที่เขาร่ายเมื่อกี้ ทุกคนทำได้แค่เพียงส่งเสียงเท่านั้น
"คนในยุทธภพต้องตามล่าตัวเจ้าแน่ที่กล้ามาทำอะไรพรรคมังกรนิลเพลิงอย่างเรา"
"คงตามมาคารวะข้าเป็นแน่ที่กำจัดพรรคไส้เดือนดินที่ชั่วช้าอย่างพวกเจ้าออกไปจากยุทธภพได้"
"นี่เจ้า!!!!....หึหึหึหึหึ 55555 น่าขบขันซะจริง ความแค้นที่เจ้ามี ต่อให้ฆ่าพวกข้าแล้วยังไง มันจะทำเจ้าหายแค้นจริงๆนะเหรอเด็กน้อย ในเมื่อตัวการของเรื่องทั้งหมดยังคงมีชีวิตอยู่"เฟิงหลงที่ประเดี๋ยวทำหน้าแดงกร่ำอย่างโกรธแค้นสลับกับทำหน้าเจ้าเล่ห์ประหนึ่งจิ้งจอกมองลูกแกะแล้วพูดอย่างมีลับลมคมในอะไรสักอย่าง
"หากเจ้าหมายถึงนายน้อยของพรรคอะไรนั้นที่หายตัวไป เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกเฟิงหลง เดี่ยวข้าจะส่งลูกไปพบพ่อหลานไปพบอาเอง เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าชำระแค้นทั้งที มักเก็บหมดทั้งกระดานอยู่แล้ว ไม่เหลือหมากให้ได้เดินอีกหรอก"เขาพูดอย่างมั่นใจกลับไป
"5555 แล้วเจ้ารู้เหรอว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาแข็งแกร่งมากนะ เจ้าจะจัดการได้เหรอเด็กน้อย.."
"555 หากข้ายังจัดการคนในพรรคเจ้าและเจ้าได้อย่างง่ายดาย ทำไมข้าจะจัดการกับคนผู้นั้นไม่ได้กัน"
ฟิ้ววววตู้มมมมต้ามมมม อยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นพี่หลงกำลังใช้กระบี่ฟาดฟันไปที่ร่างคนทั้งหลายที่ถูกเขาแช่แข็งอยู่ขยับเขยือนไม่ได้ แม้แต่เสียงยังเปร่งออกจากลำคอไม่ทันที่หัวจะหลุดออกจากบ่า ดาบที่กวัดไกวไปมานั้นราวกับคนถือไม่มีสติควบคุมอยู่เลย จากที่เขาเห็นดวงตาพี่หลงเปลี่ยนจากสีดำรัตติกาลมืดมิดเป็นสีม่วงเปร่งประกายอำมหิตออกมา เกิดอะไรกับพี่หลง รัศมีที่ไม่น่าเข้าใกล้นั้นคืออะไรกัน
"ยะ…อย่า…อย่าทำข้านายน้อยย.."
"นายน้อย…."
"อย่าาาาาา"
"ท่านชิงหลงงงงอย่าาาทำข้าาา"
"ช่วยด้วย…ช่วยข้าด้วยยย"
เสียงร้องระงมดังขึ้นทั่วสารทิศทาง ตอนนี้เขาเองก็มองแทบไม่ทันว่าพี่หลงฆ่าคนไปแล้วมากมายเท่าไหร่ รู้แต่ว่าตอนนี้ลานงานเต็มไปด้วยเลือดและชิ้นส่วนร่างกายที่กระจัดกระจายที่ทั่วทั้งลาน ลานงานเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง แต่ที่ทำให้เขาชะงักยืนตัวแข็งอยู่คือนามที่เรียกพี่หลงต่างหาก คนพวกนี้บางคนเรียกพี่หลงว่านายน้อย บางคนเรียกว่าท่านชิงหลง นี่คงไม่ใช่ว่าพี่หลงคือนายน้อยที่หายตัวไปหรอกนะ คงไม่ใช่ทายาทคนเดียวของพรรคมังกรนิลเพลิงที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดหรอกใช่มั้ย จะเป็นพี่หลงได้ยังไงกัน
"พะ…พี่หลง…พี่หลงงงง…หยุดดดด…หยุดก่อนนน"เขาจึงตะโกนเรียกพี่หลงที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาร่ายเพลงดาบฆ่าคนต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนกว่าคนสุดท้ายในลานนี้จะตายตกตามกันไป
"เกิดอะไรขึ้นกับพี่หลงนะ ทำไมดูไร้สติเช่นนี้"เขาจึงยืนดูพี่หลงอยู่ที่เดิมไม่ได้เข้าไปห้ามปรามการกระทำของพี่หลงแต่อย่างใดและยังขบคิดไม่ออกว่าพี่หลงเป็นอะไร ต่อให้เขาจะสงสัยว่าพี่หลงอาจเป็นนายน้อยคนนั้น แต่เขาก็จะรอถามจากปากพี่หลงเอง แต่ตอนนี้เขาต้องการให้พี่หลงคืนสติกลับมาซะก่อน
"หึหึหึหึ เจ้าเห็นพลังของชิงหลงรึยัง และจากที่เห็นเจ้าคงรู้จักกับชิงหลงมาก่อนหน้านี้สินะ ถ้าให้ข้าเดาตอนที่ข้ายึดตำแหน่งพ่อมัน มันคงบาดเจ็บหนักไปเจอเจ้าละสิ และข้าเห็นประกายเทพเซียนมันแล้วแสดงว่าคำสาปของแม่เจ้าได้ถูกแก้ไขแล้ว ชิงหลงถึงบำลุเป็นเทพเซียนได้ 55555 นี่เจ้ารู้รึเปล่าว่าเขาคือใคร หรือว่าเจ้าไม่รู้ นี่เจ้าโดนหลอกให้แก้คำสาปให้เขาไม่รู้ตัวรึเปล่า เจ้านี่ช่างไม่รู้อะไรเลยนะเด็กน้อย แล้วตอนนี้คนผู้นั้นก็คือชิงหลงที่ถูกจิตมารเข้ายึดร่างนะสิ สงสัยแก่นวิญญาณที่พี่สะใภ้ให้ไว้คงจะหมดพลังหล่อเลี้ยงจิตมารแล้ว จิตมารเลยต้องหาวิญญาณเพื่อดูดกลืนใหม่ ซึ่งตอนนี้ก็เหลือคนไม่มาก หนึ่งในวิญญาณนั้นคงจะเป็นเจ้าด้วยละนะเด็กน้อยยย…."พูดจบเฟิงหลงก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาที่กระจ่างใจในทุกคำถามในคำบอกเล่าที่ได้รู้ ก็ทำได้เพียงยืนตัวแข็งทือในสิ่งที่รู้ แต่เขาก็ไม่รู้อีกเช่นกันว่าต้องตัดสินใจยังไงกับพี่หลง ไม่รู้ว่าต้องคิดหรือทำยังไงต่อ แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขารู้คือต้องหยุดพี่หลงก่อน เขาจึงคิดจะหันหลังกลับไปทางพี่หลงเพื่อจะร่ายเวทย์หยุดร่างพี่หลงให้อยู่กับที่ แต่พอเขาหันหลังกลับไปเขาก็สบสายตาเข้ากับนัตน์ตาสีม่วงประกายแดงนั้นทันที เขาที่ยังไม่ได้ตั้งตัวและสติ พอรู้สึกตัวอีกที เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องทันที พอก้มหน้าลงไปมองก็เห็นดาบวิญญาณของพี่หลงเสียบอยู่ที่หน้าท้องมิดด้าม เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร อยู่ๆร่างกายก็รู้สึกอ่อนแรงจนตอนนี้เปลือกตาเขาปิดลงและสติเขาก็หมดไปพร้อมกลับร่างที่กำลังทิ้งตัวลงสู่พื้น


บทที่ 26
ร้อยรักปักใจ
 "ท่านอี้หลันเจ้าคะ วันนี้จะไปที่สวนโม่ลี่ฮวาหรือไม่เจ้าคะ"เสียงจิ้งหลันที่เอ่ยเรียกสติเขาที่กำลังตั้งใจวาดรูปอยู่
"เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนก็ไปเตรียมของไว้รอข้าเถอะ อีกเดียวข้าจะออกไป"เขาหันไปบอกจิ้งหลันที่ตอนนี้ยืนคอยดูแลเขาอยู่ข้างประตูห้อง ให้ไปเตรียมของไว้หลังจากที่เขาบอกว่ายามเซิน (เวลา 15.00-16.59.) จะออกไปนั่งเล่นที่ศาลากลางสวนดอกมะลิ ปกติเขาจะไปที่สวนดอกกุ้ยฮวาหรือดอกหอมหมื่นลี่เพราะเวลานั่งจิบชาแล้วได้กลิ่นหอมของดอกไม้ไปด้วย มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมาก เหมือนได้อยู่สวนมวลบุปผาในอาณาเขตวิมานดาวของเขาเหลือเกิน เขตวิมานดาวที่เขาเพิ่งเข้าไปเจอในแหวนมิติไม่นานมานี้ เพราะปกติเขาจะมีคนคอยอยู่ด้วยตลอดเวลา กลางวันก็สองสาวจิ้งหลัน จิ้งหลิว กลางคืนก็พี่หลงที่มานอนกับเขาทุกคืน แรกๆเขาก็ไม่ชินที่อีกฝ่ายมานอนด้วย แต่พี่หลงก็ให้เกียรติและใจเย็นกับเขามากบอกว่าต่อให้เราจะเป็นคนรักกัน แต่เขายังจำอะไรมากไม่ได้รวมทั้งอาจจะยังไม่รักไม่ชอบพี่หลง ฉะนั้นพี่หลงจะรอจนกว่าเขาจะรักพี่หลงอีกครั้ง ขอเพียงแค่ตอนกลางคืนได้นอนกอดเขาเพิ่มพลังใจก็พอ นั้นจึงทำให้เขาใจอ่อนยอมให้พี่หลงรั้งตัวเขาไปกอดแล้วหลับไปทุกค่ำคืน แต่เมื่อเดือนก่อนพี่หลงทำงานหนักทุกวันจนดึกดื่น เขาเลยมีเวลาอยู่คนเดียวแล้วได้สำรวจตัวเองว่าทำอะไรได้บ้าง พอเขานึกเขาอยากได้อะไรทุกอย่างก็เกิดขึ้นราวกับเสกได้ เขาจึงได้หนังสือเวทย์มาอ่านหลายเล่มแล้วจึงรู้ว่าตัวเขาเองที่ทำได้แบบนี้เพราะเขาเป็นปรมาจารย์เวทย์แล้ว เลยไม่จำเป็นต้องร่ายเวทย์มาก เวทย์บทง่ายๆเขาแค่นึกก็เท่ากับร่ายแล้ว แต่ถ้าเวทย์บทยากๆเขายังต้องร่ายเวทย์อยู่ เขาจึงอ่านใหม่ตั้งแต่เริ่มต้นเลย ทีแรกเขาก็กลัวว่าจำอะไรไม่ได้จะอ่านไม่ออก แต่พอเห็นหน้าปกและตัวอักษรก็รู้ว่ามันคืออะไร แสดงว่าเขาอ่านออก เขาจึงได้อ่านหมดทุกเล่มที่มีเพราะตื่นเต้นอยากได้รู้อยากเห็นว่าจะมีอะไรสนุกๆในหนังสือมั้ย จนเจอเล่มเกี่ยวกับอาวุธเวทย์ที่มีรายละเอียดและรูปแหวนวงที่เขาห้อยคออยู่ จึงรู้ว่านี้คือแหวนมิติที่โดนสร้างมาแบบพิเศษ ไม่มีพื้นที่จำกัด เขาจึงอ่านวิธีเข้าไปในแหวน แล้วตัวเองก็เข้ามาในแหวนสำรวจดูทุกอย่าง ในนี้มีทุกอย่างครบทั้งอาหาร ที่พัก และอาวุธ แล้วยังมีอาณาเขตสองอาณาเขตในแหวนอีก เขาเข้าไปอาณาเขตแรกก็เห็นป้ายจวนว่าเขตวิมานดาว เข้าไปในเรือนที่สวยงามหรูหรากว่าตำหนักบุปผาที่เขาอยู่ตอนนี้ซะอีก ทุกก้าวที่เขาเดินสำรวจในเขตวิมานดาว เขามีสุขมาก และเหมือนจะมีภาพในหัวว่าเขาเคยอยู่ที่นี่กับใครสักคน กินข้าวด้วยกัน ดูดาวด้วยกัน เล่นดนตรีด้วยกัน จะเขายังได้รับดอกไม้ทุกวันอีกต่างหาก คนที่อยู่ในหัวเขามีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เหมือนกับพี่หลงเลย เพราะพี่หลงก็ชอบให้ดอกไม้กับเขาเหมือนกัน ตื่นมาทุกเช้าจะมีดอกไม้จากพี่หลงวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงเสมอ แล้วเขาก็เห็นว่าพี่หลงก็มีแหวนเหมือนกับเขา นั้นจึงทำให้เขารู้สึกอุ่นวาบในอกเสมอว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่คือเขากับพี่หลงจริงๆ และเราคงมีความสุขกันมาก นั้นจึงทำให้เขาเริ่มสังเกตการกระทำพี่หลงที่จะนึกถึงเขาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะไปไหนหรือทำอะไรจะบอกเขาก่อน สังเกตสิ่งที่พี่หลงทำให้เขาเพราะสิ่งที่พี่หลงทำมักจะเป็นเรื่องที่เขาหัวเราะและยิ้มได้เสมอ ทุกการกระทำของพี่หลงถูกเขาจำได้หมด มันค่อยๆสลักลงในใจเขาจนตอนนี้เขาว่าเขาเริ่มรักพี่หลงแล้วละ เมื่อเขาออกมาจากเขตวิมานดาวจึงไปอีกอาณาเขตที่ส่งกลิ่นเหม็นออกมาตั้งแต่เดินเข้าไปก้าวแรก พอเขาเดินเข้าไปดูจึงเห็นกรงเหล็กสี่ห้ากรงที่มีแต่โครงกระดูกแห้งกรังอยู่ในนั้น ซึ่งเขาไม่รู้โครงกระดูกพวกนี้เป็นใคร เป็นมายังไงถึงมาอยู่ที่นี่แล้วตายอย่างทรมานอย่างนี้ โครงกระดูกพวกนี้ยังมีบางร่างที่ยังเหลือเนื้อเน่าอยู่จึงส่งกลิ่นเหม็น เขาสงสารจึงเผาไฟโครงกระดูกพวกนี้จนเหลือแต่ธุลีจากนั้นเขาจึงทำลายอาณาเขตนี้ทิ้งไปซะ แล้วเวลาที่อยู่คนเดียวเขาจะเข้าไปในเขตวิมานดาวอ่านหนังสือและฝึกใช้ผีผาอยู่ในนั้นเสมอ จนตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเกือบสามเดือนแล้ว รวมๆแล้วเขาก็อยู่ที่นี่มาสี่จะห้าเดือนแล้ว จนนี้ก็ใกล้งานเฉลิมฉลองตำแหน่งเจ้าสำนักคนใหม่ของพี่หลงเข้าไปทุกที และที่จัดงานช้าแบบนี้เพราะว่าช่วงก่อนหน้านี้ที่พรรคมังกรนิลเพลิงมีแต่เรื่องสูญเสียทำลายขวัญและกำลังใจของสมาชิกในพรรค พี่หลงจึงให้สมาชิกในพรรคไว้อาลัยให้เจ้าสำนักคนเก่าหรือพ่อพี่หลงเป็นเวลาหนึ่งร้อยวัน ช่วงนั้นที่นี่จึงไม่จัดงานอะไรทั้งสิ้น แล้วพี่หลงก็ทำงานอย่างหนักเพื่อฟื้นฟูพรรคและเป็นเสาหลักให้คนในพรรคจนสมาชิกพรรคกลับมามีขวัญและกำลังใจเหมือนเดิม ทุกคนทำหน้าที่กันอย่างขยันขันแข็ง พอผ่านช่วงไว้อาลัยผู้อาวุโสในพรรคจึงช่วยกันหาฤกษ์หายามที่เหมาะสมเพื่อแต่งตั้งตำแหน่งให้พี่หลงอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติ และนี่ก็เหลือเวลาอีกแค่สามวันเท่านั้นก็จะถึงงานฉลอง เขาที่ไม่มีอะไรทำหรือไม่ได้ช่วยงานอะไรจึงใช้ชีวิตเหมือนเดิม เพราะเขาถามพี่หลงแล้วว่ามีงานอะไรให้ช่วยมั้ย บอกเขาได้เสมอเขาเต็มใจจะช่วยทุกอย่าง แต่พี่หลงก็ทำเพียงยิ้มกรุ้มกริ้มแล้วบอกให้เขาอยู่เฉยๆสบายๆไม่ต้องช่วยอะไร เรื่องงานให้พี่เขาจัดการก็พอ เขาเลยว่าง จึงได้แต่นั่งวาดรูป เล่นดนตรี แต่งกลอนไปวันๆ และก็ไปจิบชากินขนมแค่นั้น
"วันนี้ดอกโม่ลี่ฮวางามนะ บานสะพรั่งไปทั้งสวนแถมส่งกลิ่นงามอีกต่างหาก หอโอสถไม่เก็บไปปรุงยาบ้างเหรอจิ้งหลัน"อี้หลันที่เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเข้าเขตสวนดอกโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ) เห็นดอกสีขาวซ้อนกลีบกันบานแข่งกันทั้งสวนจึงถามสาวใช้สารพัดประโยชน์ที่ทำได้ทุกอย่าง ตอบได้ทุกเรื่องที่เขาสงสัยไป
"ตามจริงหอโอสถจะเข้ามาเก็บดอกโม่ลี่ฮวาในสวนวันนี้ แต่เจอข้าน้อยที่มาจัดเตรียมสถานที่รอท่านอี้หลัน ข้าน้อยจึงขอให้ทางนั้นมาเก็บใหม่วันพรุ่ง เพราะวันนี้นายหญิงอี้หลันจะมาชมสวน ทางหอโอสถจึงกลับไปเจ้าค่ะ ข้าน้อยขออภัยที่ไม่แจ้งนายท่านก่อนเจ้าค่ะ"จิ้งหลันอธิบายพร้อมทั้งคุกเข่าขออภัย
"เจ้าลุกขึ้นเถอะจิ้งหลัน ข้าแค่สงสัยนะ ไม่ได้โกรธอะไรหรอก ข้าเคยบอกเจ้าแล้วนี่ หากเห็นสมควรอะไรควรทำก็ทำเถอะไม่ต้องถามข้า เจ้าทำถูกแล้วละ"เขาพยุงแขนให้จิ้งหลันลุกขึ้น ถึงแม้ว่าที่จิ้งหลันทำจะดูไม่ดีและเอาแต่ใจไปสักหน่อย แต่นั้นก็เพื่อเขาทั้งนั้น เพราะพี่หลงเคยบอกให้จิ้งหลันและจิ้งหลิวดูแลเขาให้ดี หากจะไปที่ไหนต้องมีองครักษ์มากมายรายรอบ จะกินอะไรต้องพิถีพิถัน เสื้อผ้าต้องสง่างาม เหมือนวางเขาไว้บนหิ้ง ทำให้คนในพรรคต่างได้ยินชื่อเขาต้องหลีกหนีไปให้ไกลเพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากภายหลัง เขาจึงอยู่แต่ในที่ของตัวเองไม่ค่อยออกไปไหนเพราะกลัวมีปัญหา ครั้งนี้ก็เหมือนกันสินะ
"เช่นนั้นท่านอี้หลันเชิญที่ศาลาเถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้แดดยังแรงอยู่เดินเล่นตอนนี้อาจจะไม่สบาย จิบชากินขนมสักหน่อย แดดคล้อยค่อยเดินเล่นดีหรือไม่เจ้าคะ"
"อืม เอาตามที่เจ้าว่าแล้วกัน"อี้หลันจึงเดินชมดอกโม่ลี่ฮวาไปเรื่อยๆจนถึงศาลาที่อยู่ท่ามกลางต้นดอกโม่ลี่ฮวา ทันทีที่นั่งลงอี้หลันก็ได้กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ฮวาทันที จิ้งหลันรินชายอดน้ำค้างชั้นดีให้เขาจิบ กลิ่นหอมของชาที่อวลในปากกับกลิ่นหอมดอกโม่ลี่ฮวาที่อวลในจมูกช่างเข้ากันเหลือเกิน กินกับขนมกุยฮวาทุกอย่างช่างลงตัวเข้ากัน
"จิ้งหลัน จิ้งหลิว นั่งทานเป็นเพื่อนขาหน่อยสิ"
"เอ่อ…เจ้าค่ะ"
"เจ้าค่ะ"เขาจึงเป็นฝ่ายรินชาให้ทั้งคู่ เพราะกลัวทั้งคู่จะแค่นั่งลงเฉยๆเหมือนทุกครั้งที่เขาเรียก ถ้าเขาไม่รินให้ทั้งคู่จะไม่กล้ารินเอง กลัวเบียนบังของของเจ้านาย แต่ถ้าเจ้านายให้ก็อีกเรื่องนึง นั้นจึงทำให้เขารินให้ทั้งคู่เสมอ ไม่อยากให้ทั้งคู่นั่งมองเขากินเฉยๆ
"วันนี้พี่หลงได้แจ้งมั้ยว่าจะกลับมาตอนไหน"เขาถามเหมือนทุกวัน
"เอ่อ…นายท่านแจ้งว่าช่วงนี้มีงานเร่งด่วน จะทำให้เสร็จก่อนวันฉลอง สามวันนี้นายท่านจะอยู่ที่ห้องทรงอักษรเจ้าค่ะ หากท่านอี้หลันมีเรื่องเร่งด่วนให้พวกข้าน้อยไปแจ้งได้ทุกเมื่อเจ้าค่ะ"จิ้งหลันบอกอ้อมแอ้มพรางหน้าแดงไปด้วย ซึ่งตอนนี้ทุกคนในพรรคเรียกพี่หลงว่านายท่านแทนนายน้อยแล้ว เพราะพี่หลงถือเป็นนายใหญ่ เป็นเจ้าสำนักพรรคแล้ว ทุกคนจึงเปลี่ยนคำเรียก
"แล้วเจ้าหน้าแดงทำไม ไม่สบายรึเปล่า"เขาถามอย่างเป็นห่วงที่เห็นหน้าแดงๆของจิ้งหลัน
"อะ..เอ่อ..ข้าน้อยเพียงโดนแดดมากไปนะเจ้าค่ะ ไม่ได้ป่วย ข้าน้อยสบายมากเจ้าค่ะ"
"อ่อ…แล้วทำไมเจ้าต้องทำตัวหลุกหลิกด้วยละ มีเรื่องอะไรรึเปล่า"เขาถามเพราะจิ้งหลันหน้าแดงแล้วก็บิดตัวไปมาเหมือนเขินอาย น่าจะไม่สบายหนักเลยอาการอย่างนี้
"ปะ..เปล่าเจ้าค่ะ ข้าน้อยรู้สึกเหมือนจะเป็นลมแดดนะเจ้าค่ะ"จิ้งหลันกลับมาท่าทางสุขุมเหมือนเดิม
"แล้วไป แล้วงานเร่งด่วนที่ว่า เจ้ารู้มั้ยว่าคืองานอะไร เร่งด่วนขนาดไม่กลับมานอนหลับพักผ่อนเลยงั้นรึ อย่างน้อยๆงานเร่งด่วนก็ไม่ควรอดหลับอดนอนขนาดนั้นนะ ไม่งั้นงานจะออกมาดีได้อย่างไร ปกติพี่หลงทำงานดึกดื่นขนาดไหนก็จะกลับมานอนกับข้านะ"เขาถามระรัวทันที เพราะเป็นห่วงพี่หลงส่วนนึง
"ข้าน้อยไม่ทราบเจ้าค่ะ รู้แต่ว่าเกี่ยวกับงานฉลองครั้งนี้ มีเรื่องมากมายที่นายท่านต้องจัดการ แต่นายท่านกำชับว่าให้พวกข้าน้อยดูแลท่านอี้หลันให้ดีกว่าเดิมเจ้าค่ะ และยังให้พวกข้าน้อยมานอนเฝ้าท่านอี้หลันด้วยเจ้าค่ะ"
"ห๊ะ…ให้พวกเจ้ามานอนเฝ้าข้างั้นเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก พวกเจ้าไม่ต้องมานอนเฝ้าข้า ข้านอนคนเดียวได้"
"นายท่านบอกว่าหากท่านอี้หลันไม่ยอม ให้ข้าน้อยสองคนมานอนเฝ้าหน้าประตูแทนเจ้าค่ะ"จิ้งหลิวเป็นตอบพร้อมทั้งใช้น้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ให้เขาสงสาร
"แต่ข้าเป็นบุรุษ พวกเจ้าเป็นสตรี ทำแบบนี้มันไม่งามนะ ใครรู้เข้าพวกเจ้าก็เสียหายนะสิ"
"ไม่เสียหายหรอกเจ้าค่ะ และก็ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอกนะเจ้าค่ะ"จิ้งหลันตอบพร้อมกับทำหน้าเอือมๆ คนมองเข้ามาจะเห็นแต่สามสาวงามอยู่ด้วยกันละสิไม่ว่า
"เจ้ารู้ได้ยังไง"อี้หลันถามกลับอย่างรวดเร็ว
"รู้ก็แล้วกันน่าเจ้าค่ะ"
"ฮึ…"อี้หลันรับคำในคอพร้อมกับคว่ำมุมปากลงทั้งสองข้างอย่างแงงอน ช่างเป็นภาพที่น่าเอ็นดูนัก
วันนั้นอี้หลันจึงไม่ได้เดินเล่นเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่แกล้งงอนให้สองสาวง้อ แล้วยังแกล้งล้อจิ้งหลิวเล่น เพราะเขาดันไปเห็นจิ้งหลิวได้ขนมจากองครักษ์ประจำตัวพี่หลงนะสิ ท่าทางทั้งคู่เหมาะสมกันมาก สวยหล่อทั้งคู่ แถมท่าทางมีใจให้กันอย่างลึกซึ้งอีกด้วย เขากับจิ้งหลันจึงแกล้งล้อเลียนจิ้งหลิว ท่าทางเขินอายหน้าตาแดงกล่ำลามไปหูและลำคอนั้นช่างน่าแกล้งนัก จนถึงยามโหย่ว (17.00-18.59น.) เขาจึงกลับตำหนักตัวเอง คืนนั้นเองที่เกิดปัญหา ปัญหาแรกคือสองสาวยืนยันจะเข้ามานอนเฝ้าเขาให้ได้ พอเขาไม่ให้นอนด้วย ทั้งคู่จึงเก็บที่นอนไปนอนเฝ้าหน้าประตูอย่างที่พูดจริงๆ ถ้านอนเฝ้าประตูข้างในห้องก็ไม่น่าห่วงจนเป็นปัญหาได้หรอก แต่ทั้งคู่ไปนอนข้างนอกที่อากาศหนาวมากจนเขากลัวว่าทั้งคู่จะแข็งตายก่อนเช้านะสิ นี้ต่างหากที่เป็นปัญหา เขาจึงได้แต่ยอมให้ทั้งคู่เข้ามานอนเฝ้าหน้าเตียงเขา ส่วนปัญหาที่สองคือเขานอนไม่หลับนะสิ ทำยังไงก็นอนไม่หลับ เหมือนร่างกายจะชินที่มีร่างใหญ่ของพี่หลงกอด ความอุ่นของอ้อมกอด กลิ่นหอมอ่อนๆเฉพาะตัวที่กล่อมเขานอน พอไม่มีพี่หลงมานอนกอด เขารู้สึกว่าเตียงมันกว้างไป แถมผ้าห่มก็ไม่อุ่นเท่าที่ควร กลิ่นกำยานที่จุดก็ไม่หอมเลยสักนิด เขาพยายามข่มตาให้นอนหลับจนในที่สุดก็หลับไปตอนเกือบเช้าอะนะ ตื่นอีกทีก็ยามอู่ (11.00-12.59 น.) รับอาหารกลางวันพอดี พร้อมกับใต้ตาที่มีสีช้ำนิดๆเหมือนคนพักผ่อนไม่พอ บ่ายเขาจึงหากิจกรรมเรียกเหงื่อทำนั้นคือซ่อนแอบและวิ่งไล่จับ แต่นั้นก็ไม่ได้เหนื่อยเท่าไหร่ เขาจึงมาช่วยหอโอสถเก็บดอกโม่ลี่ฮวา จริงๆเขาจะร่ายเวทย์เก็บจะได้ไม่เหนื่อย แต่เขาให้เก็บมือเอามันจะได้เหนื่อย ซึ่งมันก็เหนื่อยจริงๆเพราะต้องก้มๆเงยๆเก็บทีละดอกหลายรอบ พอเขาเหนื่อยแล้วจึงร่ายเวทย์เก็บดอกโม่ลี่ฮวาแทน ซึ่งทุกคนทำหน้าสงสัยว่าเขาจะอยากเหนื่อยทำไม แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม จากนั้นเขาจึงให้จิ้งหลันไปบอกแม่ครัวทำขนมมาให้ทุกคนทานแก้เหนื่อย พอกลับมาตำหนักด้วยท่าทางที่เหนื่อยล้าจิ้งหลันจึงจะไปเตรียมยาฟื้นฟูร่างกายให้ ซึ่งเขาก็ห้ามแทบไม่ทัน ถ้ากินยาฟื้นฟูไปทุกอย่างที่ทำก็สูญเปล่านะสิ จนเขาต้องบอกว่าทำไมต้องเหนื่อยขนาดนี้ เพราะแค่จะได้นอนหลับสนิทอย่างเต็มอิ่มสักทีอย่างไรเล่า จิ้งหลันที่ได้ฟังก็ยิ้มกรุ้มกริ้มใส่เขาซะงั้น แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร สรุปคืนนั้นผ่านไปได้ด้วยดี เขานอนหลับสนิทพักผ่อนอย่างเพียงพอ ไม่รู้ว่าพี่หลงจะได้นอนบ้างมั้ย หรือพักผ่อนเพียงพอหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าจะเร่งทำต้องงานจนร่างกายรับไม่ไหวหรอกนะ แถมข้าวปากได้กินตรงเวลาบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้ ถามจิ้งหลันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน นี้ก็ถึงวันงานฉลองแล้วเขาโดนปลุกมาขัดตัวแต่เช้าเลย แล้วยังให้เขาใส่ชุดฮั่นฝูสีแดงลายหงษ์อีกต่างหาก ยังไม่หมด ยังแต่หน้าทาชาดให้เขา เกล้าผมสวยงามปักปิ่นหงษ์เงินและทอง ห้องนอนเขาโดนเปลี่ยนผ้าม่านผ้าปูตอนไหนไม่รู้ ทุกอย่างเป็นสีแดงมงคลหมดเลย เขาที่ยังงงๆอึนๆสับสนไปหมด ทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำอะไร เลยได้แต่ทำตัวนิ่งๆให้จิ้งหลันและจิ้งหลิวแต่งเนื้อแต่งตัว หยิบไปนั้นลากมานี่อย่างง่ายดาย และความเรียบร้อยของเขาทุกอย่างก็จบลงตรงที่เขาได้มานั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่กลางเตียงหลังใหญ่ที่เขาใช้นอนหลับทุกคืนแถมยังถืออะไรบางอย่างอยู่ พอก้มดูที่มือก็เห็นพัดกลมที่ปักลายหงษ์คู่มังกรอยู่ พิธีฉลองนี้แปลกๆนะว่ามั้ย เหมือนงานแต่งงานยังไงชอบกลแฮะ แต่อาจจะไม่ใช่ก็ได้เพราะเขายังไม่เคยแต่งงานจะรู้ได้ไงว่างานแต่งงานหรือแม้แต่งานฉลองจะเป็นยังไง เขาที่นั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยสักพักก็ได้ยินเสียงจุดประทัดหน้าตำหนักและเสียงคนมากมายแซ่เซ็งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งประตูห้องนอนเข้าเปิดออก แสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาด้านหลังของร่างใหญ่ที่วันนี้หล่อเหลาเป็นพิเศษ ผมดำยาวถูกเกล้าครึ่งหัวปักด้วยปิ่นมังกรอย่างเรียบร้อย เข้ากับหน้าตาเหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ดวงตารัตติกาลที่วันนี้มีแววแจ่มใสกว่าทุกวัน นั้นตรึงสายตาของอี้หลันตั้งแต่สบตา มุมปากที่แย้มยิ้มตลอดเวลานั้นอีก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ใจดวงน้อยเต้นระรัวในอก เต้นแรงจนอี้หลันกลัวว่ามันจะกระเด็นมานอกอกอยู่แล้ว แต่เขาก็ละสายตาจากดวงหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้อยู่ดี จนร่างใหญ่ที่มีแสงสว่างส่องออกมาทั้งตัวเดินเข้ามาในห้อง เขาจึงเห็นว่าร่างตรงหน้าใส่ชุดฮั่นฝูสีแดงลายมังกรทั้งตัว ลวดลายมังกรสีทองช่างโดดเด่นเหมาะกับร่างตรงหน้ามาก จนเดินเข้ามาใกล้เตียงที่เขานั่งตะลึงอยู่
"พี่มารับน้องแล้ว หลันเอ๋อร์"ร่างสูงพูดออกมาเสียงทุ้มนุ่มหู เขาที่ยังตะลึงอยู่จึงยิ้มออกมาอย่างโง่งม มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าเขา เขาที่ยังตะลึงอยู่จึงวางมือเล็กลงไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว มือใหญ่จึงดึงมือเล็กให้ลุกขึ้นเดินเข่ามาขอบเตียง พออี้หลันจะก้าวขาลงพื้นก็โดนกดไหล่ให้นั่งห้อยขาลงจากบนเตียงพร้อมทั้งร่างใหญ่ก็คุกเข่าลงแล้วสวมรองเท้าแดงให้เขาอย่างอ่อนโยนทั้งสองข้าง จากนั้นจึงกุมมือเขาทั้งสองข้างพยุงให้ยืนขึ้นอย่างมั่นคง
"เราจะไปไหนกันรึขอรับพี่หลง"อี้หลันถามอย่างโง่งม เพราะไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง ไม่รู้ว่าที่พี่หลงทำอยู่คืออะไร แล้วเขาต้องวางตัวยังไง
"หึหึหึ…เด็กดี เดี่ยวเจ้าก็รู้ แค่เจ้าทำตามพี่ ทุกอย่างจะดีเอง"ชิงหลงพูดปลอบอย่างขบขัน เมื่อเห็นท่าทางตื่นตูมของร่างเล็กที่วันนี้สวยสง่างาม ราวกับเทพธิดาที่ตกจากสรวงสวรรค์เข้ากับชุดพญาหงษ์ที่ชิงหลงสั่งตัดจากไหมพิเศษเข้าชุดกับปิ่นหงษ์เหลือเกิน ภาพตรงหน้างดงามจนชิงหลงละสายตาไปไหนไม่ได้
"พี่หลง..พี่หลงงขอรับ"อี้หลันเรียกร่างใหญ่ที่มองเขาแล้วยิ้มเหมือนคนเพ้อ ไม่ได้สติเขาจึงเรียกแล้วโบกมือผ่านหน้าไปมา จนอีกฝ่ายได้สติกลับคืนมา แล้วจึงยิ้มมุมปากจับข้อมือพาเขาก้าวข้ามออกมาธรณีประตูพร้อมกัน หลังจากก้าวออกห่างหน้าประตุไม่กี่ก้าวก็เห็นจิ้งหลันสาดน้ำหน้าห้องนอนนั้นทันที


บทที่ 24
อดีต 9
อีกด้านของงาน
เสี่ยวหู่ที่กำลังใช้ร่างพยัคฆ์ทมิฬตัวใหญ่โตกำลังใช้กรงเล็บแข็งแกร่งตะปบเข้าร่างผู้ใช้โอสถสองคนที่พยายามจะโปรยยาสยบพยัคฆ์ใส่หน้าเสี่ยวหู่ แต่เสี่ยวหู่ที่ร่ายเวทย์ป้องกันไว้แล้ว ยาสยบพยัคฆ์จึงทำอะไรเสี่ยวหู่ไม่ได้ ตอนนี้เสี่ยวหู่ได้ฆ่าทุกคนในอาศรมโอสถหมดแล้ว ไม่มีใครเหลือรอดแม้แต่คนเดียว เดิมทีเสี่ยวหู่แค่จะขังทุกคนไว้ในเขตอาศรมที่ร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตแยกออกมาเท่านั้น แต่ผู้ใช้โอสถบางคนเป็นผู้ใช้เวทย์ควบคู่ไปด้วย ทำให้ไม่สามารถขังทุกคนได้ง่ายๆ เมื่ออีกฝ่ายมีคนใช้เวทย์ได้หลายคน แถมยังมีสมุนไพรต่างๆมากมายที่เอามาใช้กับพยัคฆ์อย่างเสี่ยวหู่แล้วทำให้เสี่ยวหู่แทบหลับกลางอากาศ ดีที่เลือดพยัคฆ์ทมิฬระดับตำนานสามารถถอนพิษได้เกือบทุกชนิด เสี่ยวหูจึงไม่ได้หลับไป หลังจากนั้นจึงร่ายเวทย์ป้องกันไว้รอบตัว คนพวกนั้นจึงพยายามโปรยยามาทางเสี่ยวหู่แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อใช้วิธีการประนีประะนอมแล้วไม่ได้ผล เสี่ยวหู่จึงใช้ไม้แข็งคือกำจัดทุกคนที่ขวางหน้า แล้วนี่ก็คือสองร่างสุดท้ายที่สังเวยแก่คมเล็บพยัคฆ์ทมิฬ เมื่อไม่มีคนเหลือรอดแล้ว เสี่ยวหู่จึงคืนเป็นร่างเทพเซียน แล้วเดินไปยังลานงานเพื่อร่วมวงกับอี้หลันและชิงหลงต่อ เสี่ยวหู่เดินผ่านซากศพทหารมากมายที่โดนดาบบั้นคอจนหัวไปทางตัวไปทาง การฟาดฟันฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมอย่างนี้น่าจะเป็นของชิงหลง เพราะจากที่เสี่ยวหู่เคยฝึกวิชายุทธ์ด้วยกัน ชิงหลงเป็นคนที่มีทักษะดาบที่ดีเยี่ยมจนยากจะหาคนเปรียบเทียบได้ แม้แต่เสี่ยวหู่เองก็ยังรับมือได้สูสีเท่านั้น ทั้งที่ชิงหลงยังไม่ได้เอาจริงเอาจังมากนัก คาดว่าหากต้องสู้กันจริงๆเห็นทีว่าเสี่ยวหู่อาจจะเอาชนะชิงหลงได้ยากกว่าที่คิด หากใช้แค่วิชายุทธ์ละนะ แต่เสี่ยวหู่ยังใช้เวทย์ได้อีก หากต้องปะมือกันจริงๆก็ต้องดูไหวพริบกันอีกทีละน่า เสี่ยวหู่จึงเดินเข้าไปยังลานจัดงานที่อยู่ใจกลางหุบเขา รอบๆเต็มไปด้วยโคมไฟสีแดงที่จุดไว้เพื่ออวยพรและกระดาษสีที่เอาไว้ตกแต่งตามต้นไม้ข้างทางเดิน ส่วนทางเดินหินอ่อนที่เสี่ยวหู่กำลังเดินอยู่ก็มีกระถางต้นไม้วางไว้ประดับประดาอย่างสวยงาม แต่ภาพที่สวยงามพวกนี้กลับถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานที่สาดกระเด็นไปทั่วทั้งต้นไม้สีสันดอกสวยงาม และโคมไฟสีแดงที่เปื้อนเลือดเป็นดวงดำ บรรยากาศเงียบสงัดน่ากลัวไม่น่าจะเดินต่อไปเบื้องหน้าเลยสักนิด เพราะไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรรออยู่ แต่เสี่ยวหู่ก็เดินเข้าไปเรื่อยๆจนสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตการฆ่าฟันที่รุนแรงมากจนได้ยินเสียงการสนทนาของใครบางคนและเสียงของอี้หลัน ด้วยประสาทหูของสัตว์นักล่าชั้นสูงอย่างเสี่ยวหู่ การได้ยินในระยะไกลไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด
"พะ…พี่หลง…พี่หลงงงง…หยุดดดด…หยุดก่อนนน"เสี่ยวหู่ได้ยินเสียงอี้หลันร้องเรียกชิงหลงอย่างตื่นตระหนก เกิดอะไรขึ้น แสดงว่าคนที่กำลังสังหารทุกคนอยู่ตอนนี้คือชิงหลงอย่างนั้นเหรอ
"เกิดอะไรขึ้นกับพี่หลงนะ ทำไมดูไร้สติเช่นนี้"เสียงอี้หลันยังคงสับสน
"หึหึหึหึ เจ้าเห็นพลังของชิงหลงรึยัง และจากที่เห็นเจ้าคงรู้จักกับชิงหลงมาก่อนหน้านี้สินะ ถ้าให้ข้าเดาตอนที่ข้ายึดตำแหน่งพ่อมัน มันคงบาดเจ็บหนักไปเจอเจ้าละสิ และข้าเห็นประกายเทพเซียนมันแล้วแสดงว่าคำสาปของแม่เจ้าได้ถูกแก้ไขแล้ว ชิงหลงถึงบำลุเป็นเทพเซียนได้ 55555 นี่เจ้ารู้รึเปล่าว่าเขาคือใคร หรือว่าเจ้าไม่รู้ นี่เจ้าโดนหลอกให้แก้คำสาปให้เขาไม่รู้ตัวรึเปล่า เจ้านี่ช่างไม่รู้อะไรเลยนะเด็กน้อย แล้วตอนนี้คนผู้นั้นก็คือชิงหลงที่ถูกจิตมารเข้ายึดร่างนะสิ สงสัยแก่นวิญญาณที่พี่สะใภ้ให้ไว้คงจะหมดพลังหล่อเลี้ยงจิตมารแล้ว จิตมารเลยต้องหาวิญญาณเพื่อดูดกลืนใหม่ ซึ่งตอนนี้ก็เหลือคนไม่มาก หนึ่งในวิญญาณนั้นคงจะเป็นเจ้าด้วยละนะเด็กน้อยยย…." เสี่ยวหู่ที่ได้ยินประโยคนั้นจึงตกใจแล้วรีบวิ่งไปเบื้องหน้าด้วยความรวดเร็ว แต่เมื่อวิ่งเข้ามายังลานงานสิ่งที่เห็นกลับทำให้เสี่ยวหู่โกรธแทบขาดสติ ภาพที่ร่างใหญ่ของชิงหลงแทงดาบเข้าไปที่ท้องของอี้หลันจนสุดดาบ แล้วร่างของอี้หลันที่กำลังจะทิ้งตัวลงสู่พื้น แต่เหมือนชิงหลงจะได้สติกลับคืนมาหลังจากที่แทงอี้หลันจนเลือดกระเด็นเปื้อนใบหน้าหล่อเหลานั้น เสี่ยวหู่ที่รีบวิ่งเข้าไปหมายรับร่างอี้หลันกับไม่ทันชิงหลงที่รับร่างเล็กก่อน เสี่ยวหู่ที่วิ่งเข้ามาใกล้จึงดึงเอาร่างเล็กของอี้หลันมากอดไว้แนบอกพร้อมทั้งผลักร่างชิงหลงให้ออกไปใกล้ๆ
"อย่ามาแตะต้องหลันเอ๋อร์!! ไอ้คนสารเลว!!! เจ้ามันชั่วช้าสามานย์!!! เจ้าโกหกหลอกลวงพวกข้า!!! ตามจริงเจ้ารู้อยู่แล้วใช่มั้ยว่าพวกข้าเป็นใคร"เสี่ยวหู่ชี้หน้าด่าชิงหลงที่ตอนนี้ยืนนิ่ง ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
"มะ..ไม่ใช่นะ!!! ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายหลันเอ๋อร์….ข้าไม่ได้ตั้งใจจะโกหกพวกเจ้า…ข้าไม่เคยคิดจะหลอกพวกเจ้านะเสี่ยวหู่"ชิงหลงที่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ออกมาที่เห็นร่างอี้หลันเต็มไปด้วยเลือด และดาบที่ปักอยู่หน้าท้องนั้นก็เป็นดาบประจำตัวชิงหลง นั้นยิ่งทำให้ชิงหลงแทบอยากจะตายลงตรงหน้าทั้งสองคนเพื่อชดใช้คืนกับทุกสิ่งอย่าง
"เจ้าไม่ต้องพูด ทุกอย่างที่ข้าเห็น มันบอกข้าหมดแล้ว!!!"เสี่ยวหู่ยังคงหันไปพูดกับชิงหลงอย่างโกรธกริ้ว พร้อมทั้งอุ้มร่างเล็กแล้วนำไปวางไว้เตียงนั่งรับรองที่ตัวใหญ่ที่สุดในงาน ก่อนจะดึงดาบออกมา แล้วหยิบยาสมานแผลมาโรยใส่แผลดาบแทงทะลุร่างทั้งหน้าและหลัง
"หึหึหึหึ ต่อให้แผลหายแต่เจ้าเด็กนั้นจะฟื้นได้เหรอเจ้าสัตว์หน้าขน?"เฟิงหลงที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเอ่ยเสียงขึ้นอย่างยียวน
"เจ้าหมายความว่ายังไง!!! พูดมาาา!!!!"เสี่ยวหู่ที่ดูแผลถูกแทงเริ่มสมานตัวแล้วแต่คนยังไม่ได้สติ แถมชีพจรยังเต้นเบามากจนเสี่ยวหู่แทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้น จึงเดินเข้ามาหาร่างเฟิงหลงที่ถูกแช่แข็งร่างอยู่ พร้อมทั้งเอือมมือไปบีบคอเพื่อบังคับอีกคนให้พูดออกมา
"อึก!!! เจ้าาา…หากเจ้าอยากรู้ก็ปล่อยมือออกไปซะ และแก้เวทย์แช่แข็งร่างข้าด้วย!!"ร่างที่ถูกบีบคออยู่ต่อรองให้ปล่อยตัวเขา แลกกับการบอกความลับนี้
"เจ้ามีสิทธิ์ต่อรองข้าตั้งแต่เมื่อไร หากเจ้าไม่พูด ข้าก็จะไม่ถามอีก คนไร้ประโยนช์ข้าย่อมไม่จำเป็นต้องเก็บไว้"เสี่ยวหู่พูดขึ้นมาเสียงเย็น ดวงตาสีอ่อนกลับมาสีแดงกร่ำดังเดิม พร้อมกับแรงที่บีบคอมากขึ้น คนที่ยังเหลืออยู่ตัวนี้มีไม่ถึงสิบคน คนทั้งหกที่พวกเขาต้องแก้แค้นยังมีชีวิตอยู่ทุกคนรวมทั้งคนที่ไม่รู้จักอีกสองคน
"หยุดมือก่อนเสี่ยวหู่!! อาสามจะตายง่ายๆไม่ได้นะ หลันเอ๋อร์ต้องการให้เขาทรมานที่สุดก่อนจะตายอย่างช้าๆ"ชิงหลงที่ก้าวเข้ามาห้ามเสี่ยวหู่
"เจ้าหุบปากก!!! เจ้ามันก็พวกเดียวกัน!!! ชั่วเหมือนกัน!! แล้วยังมีหน้ามาเรียกหลันเอ๋อร์อีก!!! เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียกหลันเอ๋อร์!!!"เสี่ยวหู่ที่สะบัดมือออกจากการดึงของชิงหลง
"ได้ได้ได้!! แต่เรามาคุยเรื่องที่หลันเอ๋อร์ไม่ฟื้นดีกว่านะเสี่ยวหู่ เพราะหากปล่อยไว้นานกว่านี้หลันเอ๋อร์จะไม่ฟื้นเลยตลอดกาลนะ"
"เจ้าหมายความว่ายังไงไอ้คนหลอกลวง!!!"เสี่ยวหู่ที่เดินเข้ามาดึงปกเสื้อชิงหลงหลังจากที่ได้ยินชิงหลงพูดจบประโยค
"คือ…ดาบวิญญาณของข้า เดิมทีเป็นอาวุธวิญญาณของจอมมารที่ไม่ว่าจะฟาดฟันไปทิศทางใดหรือผู้ใดล้วนหมายแต่จะเอาชีวิต คนที่โดนดาบนี้แทงหรือฟันไม่ว่าจะมากหรือน้อยล้วนต้องตายตกลงไปทั้งสิ้น เพราะดาบนี้จะดูดซึมวิญญาณจากเลือดผู้ที่ถูกดาบ วิญญาณจะถูกดึงเข้าไปสังเวยให้ดาบจนหมดสิ้นลมหายใจ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะดึงวิญญาณคืน คือชำระกายด้วยน้ำทิพย์แล้วเลื่อนขั้นบำเพ็ญให้สูงขั้นไปกว่าเดิม เรียกง่ายๆคือต้องทำการเกิดใหม่"ชิงหลงที่อธิบายให้เสี่ยวหู่ฟังอย่างใจเย้นไม่ได้สนใจถึงมือที่ดึงปกเสื้อตนอยู่ เสี่ยวหู่ที่ยินก็ถึงกลับโกรธกริ้วยิ่งกว่าเดิม
 "สมแล้วที่เจ้าเป็นบุตรแห่งมาร!! ชั่วช้าสามานย์ที่สุด!! แม้แต่อาวุธที่ฆ่าฟันคนก็อำมหิตผิดมนุษย์มนา!!!พ่อแม่เจ้าก็อำมหิต!!! เจ้าก็อำมหิตยิ่งกว่า!!"เสี่ยวหู่ยังคงด่าทอชิงหลง
"นี่เจ้าา!!!! อย่ามาหยาบคายด่าทอพ่อแม่ข้านะ!!!"ชิงหลงก็เริ่มมีอารมณ์โกรธเหมือนกัน
"ทำไม!!! ข้าพูดไม่ถูกตรงไหน!! ก็พ่อแม่เจ้าอำมหิตจนทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี่ไม่ใช่รึไง!!"
"ข้าเตือนเจ้า!!! อย่ากล่าววาจาสามหาวกับท่านพ่อท่านแม่ข้า!!"ชิงหลงเริ่มกัดฟันกดข่มอารมณ์
"พ่อแม่เป็นเช่นไร!!! ลูกเป็นเช่นนั้น!!! ดีจริงๆ!!!"เสี่ยวหู่พูดประชดประชนชิงหลง เมื่อเห็นว่ายั่วโมโหอีกฝ่ายได้
"นี่เจ้า!!!"ชิงหลงจึงทำเสียงเข้มใส่อีกฝ่าย ทั้งคู่จ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
ตอนนี้เสียงหัวใจเต้นของอี้หลันเริ่มเต้นช้าลงเรื่อยๆ จนหยุดเต้นไป เสี่ยวหู่ที่ฟังเสียงหัวใจอี้หลันเต้นอยู่ตลอดรีบปล่อยมือจากชิงหลงก้าวมาหาอี้หลันอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้ามาใกล้ก็ใช้นิ้วชี้อังใต้จมูก เมื่อสัมผัสไม่ได้ถึงลมหายใจ เสี่ยวหู่ก็ตัวแข้งทือทำอะไรไม่ถูก
"เราต้องรีบพาหลันเอ๋อร์ไปที่สระน้ำนั้น!! ไปเร็วเสี่ยวหู่!!"ชิงหลงที่ก้าวเข้ามาอังใต้จมูกอี้หลันเหมือนกัน ก็ตั้งสติและเข้าไปรวบร่างที่ไม่มีบาดแผลแล้ว และเพิ่งจะหยุดหายใจไปไม่นาน ยังพอมีเวลาฟื้นชีพให้ร่างบาง สระน้ำนั้นที่ชิงหลงเคยแช่ เขามั่นใจว่ามันต้องเป็นน้ำทิพย์จากสวรรค์แน่ น่าจะช่วยอี้หลันได้ แต่พวกเขาต้องรีบไปตอนนี้
"เจ้าอย่ามายุ่ง!! ข้าจะจัดการเอง!!! ไม่เกี่ยวกับเจ้า!!"เสี่ยวหู่พยายามจะแย่งร่างอี้หลันจากอ้อมกอดแข็งแกร่งนั้น
"นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาทะเลาะกันนะ!! เราต้องรีบช่วยหลันเอ๋อร์!!"แต่ชิงหลงยังคงดื้อดึงไม่ยอมให้เสี่ยวหู่พรากอี้หลันไปจากอกตนเอง
"หลังจากที่ช่วยหลันเอ๋อร์แล้ว!!! เจ้ากับข้ามีเรื่องต้องสะสางกัน!! ชิงหลง!!"เสี่ยวหู่พูดอย่างจนใจ เมื่อพยายามจะอุ้มร่างบางแล้ว แต่ชิงหลงไม่ยอม เสี่ยวหู่จึงร่ายเวทย์รวบอาณาเขตให้เข้าไปในแหวนมิติตน ก่อนจับแขนชิงหลง แล้วฉีกยันต์เคลื่อนย้ายไปโผล่ที่ปากถ้ำมรกตนั้นทันที เมื่อมาถึงทั้งชิงหลงและเสี่ยวหู่ก็รีบเดินเข้าไปในถ้ำ พร้อมทั้งชิงหลงที่เดินลงไปในสระน้ำศักดิ์สิทธ์พร้อมทั้งแช่ลงไปทั้งตัวพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของอี้หลันที่พิงอยู่บนตัวชิงหลง เสี่ยวหู่จะลงไปด้วยแต่เมื่อเห็นว่าชิงหลงพยายามจะใช้พลังปราณห่อหุ้มทั้งสองร่างแล้วทำอะไรสักอย่างที่เสี่ยวหู่ไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นร่างบางอยู่บนอกอีกคนเสี่ยวหู่ก็หงุดหงิดจนเดินวนไปมา แต่ทำอะไรไม่ได้ จนทนมองต่อไม่ไหวจึงเดินออกมาหน้าถ้ำแล้วสงบสติอารมณ์
ภายในถ้ำเมื่อชิงหลงพยายามแช่ตัวอี้หลันลงไปในน้ำทิพย์หรือน้ำศักดิ์สิทธ์ไป ไม่นานใต้น้ำที่มือชิงหลงประคองอกเล็กของอี้หลันอยู่ก็สัมผัสได้ถึงแก่นอะไรบางอย่างที่มีพลังมากเหลือเกิน เมื่อยกขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นแก่นรากวิญญาณที่ออกมาจากร่างอี้หลัน เมื่ออี้หลันสิ้นชีวิต ชิงหลงจึงพยายามหลอมแก่นรากวิญญาณเข้าไปในร่างอี้หลันเหมือนเดิม แต่ก็ยากเหลือเกินเพราะร่างของชิงหลงก็มีเศษเสี้ยวแก่นรากวิญญาณอยู่ ทำให้ร่างกายชิงหลงสัมผัสได้ถึงอีกส่วนของพลังจึงพยายามจะหลอมรวมเป็นแก่นรากวิญญาณที่สมบูรณ์ดั่งเดิม ชิงหลงจึงพยายามใช้พลังปราณให้แก่นรากวิญญาณไปที่ร่างอี้หลันเป็นส่วนใหญ่ เมื่อร่างอี้หลันรับพลังแก่นรากวิญญาณ จิตวิญญาณที่เคยออกจากร่างก็ถูกเรียกให้กลับเข้าร่างเดิม ตอนนี้อี้หลันจึงเริ่มมีลมหายใจ ทำให้แก่นรากวิญญาณอีกครึ่งที่เหลือยังอยู่ที่ร่างชิงหลง และเมื่ออี้หลันกลับมามีลมหายใจอีกครั้งแก่นพลังเวทย์และแก่นพลังยุทธ์ก็เริ่มกลับมาทำงานมันจึงปฏิเสธพลังอย่างอื่นที่พยายามจะเข้ามาในร่างกาย ตอนนี้แก่นรากวิญญาณที่อยู่ในตัวของชิงหลงจึงทำการตีกับพลังของจิตมารที่ตอนนี้เริ่มคุ้มคลั่งจากพลังของสรวงสวรรค์ ถึงแม้จะมีเพียงครึ่งเดียว แต่พลังนั้นก็มีมากมายจนเหลือคณานับ จิตมารที่ตอนนี้กำลังจะสลายไปจากร่างของชิงหลง ก็ทำให้ชิงหลงปวดไปทั้งร่างเจ็บไปทุกเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อ จนกระอักเลือดสีดำออกมาและไม่นานเลือดสีม่วงค่อนไปทางดำจึงออกมาจากเจ็ดทวารคือตาสอง หูสอง จมูกสองและปากหนึ่ง เมื่อเลือดม่วงคล้ำไหลออกมาหมด ก็เท่ากับจิตมารได้สลายหายไปจากร่างชิงหลงแล้ว ทั้งชิงหลงและอี้หลันตอนนี้จึงยังคงนั่งพักพิงกันแช่น้ำศักดิ์สิทธ์เพื่อฟื้นฟูร่างกายต่อ เมื่อเสี่ยวหู่เดินเข้ามาในถ้ำก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่คุ้มเคย เมื่อเห็นอี้หลันที่นั่งพิงร่างชิงหลงแล้วหลับตาพริ้มและลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเหมือนคนที่นอนหลับไป เสี่ยวหู่จึงเบาใจไปเปราะนึง
"ถ้าอี้หลันปลอดภัยแล้ว เจ้ากับข้าก็ถึงเวลาที่จะต้องสะสางเรื่องราวกันซะที ชิงหลง!!!"เสี่ยวหู่พูดเสียงเข้มอย่างเบาบาง อย่างกลัวว่าจะปลุกร่างบางให้ตื่น
"อืม ได้สิ"ชิงหลงที่ลืมตามองตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่เดินเข้ามาในถ้ำ จนมาหยุดยืนอยู่ขอบสระที่ใกล้เขามากที่สุดในตอนนี้ ชิงหลงจึงประคองร่างอี้หลันให้พิงไปที่หินห้อนใหญ่ที่สามารถพักพิงได้อย่างสบายและไม่จมลงไปในสระมากกว่านี้ ชิงหลงลุกขึ้นจากสระแล้วเดินตามเสี่ยวหู่ไปที่ปากถ้ำ
"เจ้ามีอะไรจะสะสางกับข้ารึเสี่ยวหู่"ชิงหลงที่เดินตามเสี่ยวหู่ออกมาไกลจากปากถ้ำพอประมาณจึงเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นเสี่ยวหู่ไม่ได้มีทีท่างจะหยุดเลย
"เจ้ากับข้ามาสู้กันแบบลูกผู้ชาย เดิมพันกันด้วยชีวิต ความแค้นนี้ ข้าจะแก้แค้นให้ท่านพ่อและท่านแม่ของหลันเอ๋อร์เอง"เสี่ยวหู่พูดเสียงเข้มอย่างเด็ดขาด
"มันไม่มีทางที่ดีกว่านี้รึเสี่ยวหู่ เรากลับไปเป็นแบบเดิม เหมือนเดิมไม่ได้รึ"ชิงหลงพูดอย่างเกลี้ยกล่อม
"เหมือนเดิมเหรอ? เจ้าก็พูดได้นิ!! เจ้าเป็นคนได้ประโยชน์นิ!! แต่หลันเอ๋อร์ที่สูญเสียทุกสิ่งละ!! เจ้าจะชดใช้ยังไง!!! พ่อเจ้าสังหารทั้งท่านพ่อและท่านแม่หลันเอ๋อร์!! ที่ไม่ต่างอะไรจากพ่อแม่ข้า!! เจ้ายังมีน่ามาพูดให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกงั้นเหรอ!! น่าตายนัก ไอ้คนบัดซบ!!!"เสี่ยวหู่ที่เริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับท่านพ่อ แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาและหลันเอ๋อร์ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกโง่ ทีท่านพ่อก็เพราะไม่เฉลียวใจว่าจะมีใครใช้อาวุธที่ตนสร้างมาทำร้ายตัวเอง ครั้งนี้หลันเอ๋อร์ก็ช่วยชีวิตคนไว้ แต่คนที่ช่วยดันเป็นจุดกำเนิดของเรื่องราวทั้งหมด เหมือนโดนแทงแบบไม่รู้ตัวทั้งพ่อและลูก เพราะความเป็นคนดีเกินไปว่าอย่างนั้นก็ได้ เสี่ยวหู่จึงไม่อยากให้มือหลันเอ๋อร์เปื้อนเลือดไปมากกว่านี้แล้ว หากจะตัดไฟก็ควรตัดตั้งแต่ต้นลม และการกำจัดชิงหลงก็สมควรที่สุดแล้ว
"ข้าไม่เคยอยากให้เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ แม้แต่ข้าเอง หากเลือกได้ ข้าอยากเกิดมาพร้อมจิตมารซะเมื่อไหร่กัน แต่ข้าเลือกเกิดไม่ได้ ตั้งแต่ที่คำสาปถูกแก้ ข้าก็รู้แล้วว่าหลันเอ๋อร์คือคนที่ข้าติดค้าง ทุกวันนี้ข้าพยายามไถโทษพวกเจ้า ทำเพื่อหลันเอ๋อร์ได้ทุกอย่างขอเพียงหลันเอ๋อร์บอก ข้าไม่เคยคิดปฏิเสธเลย แม้แต่ให้ข้าตาย!!"ชิงหลงพยายามอธิบายเท่าที่ทำได้ให้เสี่ยวหู่ฟัง
"สิ่งเดียวที่จะชดใช้ให้พวกข้าได้ คือชีวิตเจ้า หากเจ้าบอกว่าแม้แต่ความตายก็ให้ได้ งั้นเจ้าก็จงใช้ชีวิตเจ้าแลกกับความเจ็บปวดของหลันเอ๋อร์เถอะ"เสี่ยวหู่กัดฟันพูดพร้อมทั้งชักกระบี่ออกจากฝักแล้วฟันลงไปกึ่งกลางของร่างใหญ่
"นี่เจ้าไม่คิดจะให้อภัยข้าเพราะเจ้ารักหลันเอ๋อร์มากกว่าพี่น้องใช่รึเปล่า กลัวหลันเอ๋อร์จะรักข้ามากกว่าเจ้าใช่รึไม่ ทั้งที่เจ้าเป็นเพียงแค่สัตว์ในพันธะสัญญา!!!"ชิงหลงที่ยกดาบขึ้นกันกระบี่ทันจึงโกรธขึ้นมาบ้างที่เสี่ยวหู่ไม่ฟังเหตุผลเขา แถมยังคิดจะเอาชีวิตเขาอีก เขาบอกว่าชีวิตนี้จะมอบให้หลันเอ๋อร์ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าใครจะเอามันไปจากเขาได้ง่ายๆเช่นกัน และจากที่เขาดูสายตาและสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเสี่ยวหู่ที่มีให้หลันเอ๋อร์มากกว่าพี่น้องนั้นอีก นี่คงจะเป็นเหตุผลที่เสี่ยวหู่อยากจะกำจัดเขามากกว่า
"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!! หากข้าจะรักหลันเอ๋อร์!! เจ้าก็ไม่เกี่ยว!!"เสี่ยวหู่โกรธที่โดนจี้ใจ เหตุผลหลักที่เสี่ยวหู่อยากฆ่าชิงหลงคือแก้แค้น แต่ก็มีส่วนน้อยที่คิดว่าหากชิงหลงตายแล้ว การแก้แค้นเสร็จสิ้นแล้ว เขากับหลันเอ๋อร์คงได้อยู่ด้วยกันสองคนอย่างมีความสุขเหมือนเดิม เสี่ยวหู่ที่พยายามฟาดฟันกระบี่ไปที่ร่างชิงหลงตลอดก็ตะโกนกลับไปอย่างโกรธกริ้ว
"ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของข้า ข้าก็รักหลันเอ๋อรืไม่น้อยกว่าเจ้า!!"ชิงหลงจึงบอกความรู้สึกที่มีต่อหลันเอ๋อร์ให้เสี่ยวหู่รับรู้ ตัวชิงหลงนั้นตกหลุมรักดวงหน้างามตั้งแต่สบตาครั้งแรกและยิ่งชื่นชอบมากขึ้นเมื่อรู้ว่าหลันเอ๋อร์คือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้
"หลันเอ๋อร์ไม่มีวันรักคนที่ทำให้พ่อแม่หลันเอ๋อร์ต้องตายอย่างเจ้า!! ไม่มีวัน!!!"เสี่ยวหู่ที่ได้ยินประโยคบอกรักของชิงหลง ก็พูดเสียงเย้ยหยันกลับไปชิงหลงที่ได้ยินประโยคจี้ใจแบบนั้นจากที่เคยตั้งรับเพลงกระบี่ตลอดก็เป็นฝ่ายฟาดฟันอย่างหนักหน่วงกลับไปบ้าง ทั้งคู่โรมรันกันอย่างรวดเร็วทั้งพื้นดินและอากาศ เมื่อสู้กันไปแบบนี้เรื่อยๆไม่น่าจะหาคนแพ้ชนะได้ เสี่ยวหู่จึงใช้เวทย์กักขังอีกคนให้อยู่กับที่ไว้ ก่อนจะพุ่งตัวเพื่อแทงเข้าหัวใจของชิงหลงให้ตายในกระบี่เดียวนี่คือความปรานีที่เสี่ยวหู่พอจะมีให้แล้ว แต่ชิงหลงที่ขยับไม่ได้จึงเรียกมังกรฟ้าสัตว์ในพันธะสัญญาออกมา ซึ่งพอออกมาร่างมังกรที่เคยเป็นสีเขียวก็เปล่งประกายสีทองอร่ามทั้งตัว เกิดจากการเลื่อนขั้นเป็นเทพเซียนพร้อมเจ้านายตั้งแต่คราก่อนนั้นเอง ร่างมังกรสีทองเข้ามาขวางทางกระบี่และสะบัดหางใส่เสี่ยวหู่ จนเสี่ยวหู่ที่โดนหางนั้นตบเข้าที่หน้าก็มึนงงตั้งตัวไม่ทัน แต่เมื่อเห็นมังกรทองระดับเทพเซียนแล้วสิ่งที่จะสู้ได้อย่างสูสีคงจะมีแต่ร่างพยัคฆ์ทมิฬสัตว์ระดับตำนานเท่านั้น เสี่ยวหู่จึงใช้ร่างพยัคฆ์ทมิฬที่ใหญ่กว่าเดิมสองเท่าเข้าไปต่อสู้กับมังกรทอง มังกรทองพยายามพ่นไฟใส่เสี่ยวหู่ แต่เสี่ยวหู่ก็ใช้พยัคฆ์คำรามกลับไปเช่นกัน พลังสองขั้วจึงปะทะกันอยู่กึ่งกลางทั้งสอง เสี่ยวหู่ที่ตั้งหน้าตั้งตาพยายามจะกำจัดมังกรทองอยู่นั้นไม่ทันระวังชิงหลงที่ใช้พลังปราณบังคับดาบวิญญาณกะเพียงจะฟันเข้าที่ขาเพื่อหยุดเสี่ยวหู่เท่านั้น แต่ด้วยความที่เวทย์กักขังนั้นใช้กักขังพลังเขาด้วยส่วนนึงทำให้ควบคุมดาบวิญญาณได้ไม่ดีนัก จากที่จะฟันขา ดาบกลับแทงทะลุหัวใจพยัคฆ์ทมิฬไปอย่างรวดเร็ว เสี่ยวหู่ในร่างพยัคฆ์ทมิฬตกลงมาจากกลางอากาศ พร้อมกระอักเลือดออกมามากมาย ชิงหลงที่หลุดจากเวทย์กักขังจึงรีบวิ่งเข้ามาหาเสี่ยวหู่ทันที
"เสี่ยวหู่!!! ข้าขออภัย!! ข้าไม่ได้ตั้งใจ!! ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ข้าเพียงแค่จะหยุดเจ้าเท่านั้น"ชิงหลงที่ละล่ำละลักพยายามจะเข้ามาดูแผลของเสี่ยวหู่ แต่ก็ช้าไปแล้วเพราะดาบวิญญาณได้ตัดขั้วหัวใจเสี่ยวหู่ในดาบเดียว ทำให้เสี่ยวหู่ตายในทันที โดยที่ยังเข้าใจว่าชิงหลงใช้กลอุบายชั่วช้าฆ่าตนให้ตาย
"เขาตายแล้วนายท่าน"เสียงมังกรทองดังขึ้นเหนือหัวชิงหลง
"ข้าจะพาเขาไปแช่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์!! เสี่ยวหู่จะต้องรอด!!"ชิงหลงเอ่ยออกมาด้วยขอบตาที่ร้อนผ่าว เขาไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นอย่างนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แวบแรกมันมีแค่ความโกรธจนขาดสติที่เสี่ยวหู่พูดว่าหลันเอ๋อร์ไม่มีทางรักเขาได้ เขาก็แค่จะสั่งสอนเสี่ยวหู่นิดๆหน่อยๆเท่านั้น ไม่ได้หมายจะเอาชีวิตเสี่ยวหู่ด้วยซ้ำ ชิงหลงที่พยายามจะย้ายร่างเสี่ยวหู่ไปถ้ำมรกตแต่ก็ทำไม่ได้ แก่นพลังระดับสิบสีดำเปล่งประกายลอยออกมากลางอกเสี่ยวหู่พร้อมทั้งแหวนวิญญาณประจำตัวเสี่ยวหู่ที่ลอยอยู่ตรงหน้าชิงหลง บ่งบอกว่าเสี่ยวหู่ได้ตายแล้วจริงๆ เสี่ยวหู่ตอนนี้อยู่ในร่างพยัคฆ์ทมิฬที่ตัวใหญ่กว่าพยัคฆ์ทั่วไปมากหรือโตกว่าสามเท่า ตัวเท่าช้างป่าเชือกนึงเห็นจะได้ แลัวมังกรทองเขาจะทำอะไรได้นอกจากลอยไปมา เขาไม่มีเวทย์เคลื่อนย้ายด้วย จะเอาตัวเสี่ยวหู่ไปยังไงดี ชิงหลงจึงรวบรวบพลังปราณแล้วออกแรงดึงร่างเสี่ยวหู่เพื่อเดินไปยังถ้ำมรกต ซึ่งจากระยะที่เดินมาและจากที่ต่อสู้กัน น่าจะออกมาไกลจากถ้ำมรกตมากโขอยู่ แต่ชิงหลงก็ยังพยายามจะลากร่างเสี่ยวหู่กลับมาด้วย เพราะหวังใจจะชุบชีวิตเสี่ยวหู่แบบที่ทำกับหลันเอ๋อร์ แต่ลากมาไกลแล้วก็ยังไม่เห็นปากถ้ำสักที ชิงหลงจึงเดินลากซากพยัคฆ์ตัวใหญ่ที่ตอนนี้เปื้อนฝุ่นและเลือดไปหมดแล้วทั้งคนลากและซากสัตว์
"นายท่าน นายท่านพอเถิด เขาตายไปแล้ว แก่นพลังออกมาแล้ว เราไม่สามารถชุบชีวิตเขาได้แล้วนายท่าน"มังกรทองที่ลอยตามมาพูดขึ้น เมื่อทนเห็นนายตนลากซากสัตว์ต่อไปไม่ไหวแล้ว
"ไม่!!!!ข้าอยากจะช่วยเขาให้ถึงที่สุด เพราะข้าไม่ได้หมายใจให้เขาตาย!!!"
"แต่เราทำอะไรไม่ได้แล้วนายท่าน ตอนนี้ทำได้เพียงผ่าเอาหัวใจ ขน และคมเขี้ยวของพยัคฆ์ทมิฬตัวนี้เท่านั้น จากนั้นก็ฝังเขาซะ"
"ไม่!!!!"ชิงหลงตะโกนออกมาเสียงดัง
"หากนายท่านไม่ทำเช่นนั้น บุรษนั้นที่รอนายท่านอยู่ในถ้ำจะโกรธเกลียดนายท่านเอาได้นะขอรับที่นายท่านพลั้งมือฆ่าพยัคฆ์ตัวนี้"ชิงหลงชะงักไปเมื่อได้ยินที่มังกรทองพูด
"เจ้าหมายความว่ายังไง"
"นายท่านรักคนผู้นั้นไม่ใช่รึ หากไม่มีพยัคฆ์ตัวนี้ เส้นทางความรักของนายท่านคงสมหวังได้ไม่อยาก"
"แต่หากหลันเอ๋อร์รู้ทีหลัง เขาอาจจะโกรธเกลียดจนไม่อภัยให้ข้าอีกเลยนะ"ชิงหลงเอ่ยอย่างกังวล
"แล้วใครจะบอกเขาได้ละนายท่าน มีเพียงข้าและท่านที่ทราบ ส่วนคนตายก็ไม่อาจพูดได้ ผู้ใดจะบอกคนผู้นั้นได้กัน"มังกรทองพยายามโน้มน้าวนายของตน เพราะอยากให้นายตนสมหวัง จะได้มีความสุขสักที จากที่ทนทรมานจากคำสาปมานานหลายปี
"เจ้าว่ามันจะดีเหรอ"ชิงหลงยังลังเล
"ดีสินายท่าน"
"เช่นนั้นก็เอาตามที่พูดแล้วกัน"ชิงหลงที่คล้อยตามมังกรทองจึงผ่าเอาหัวใจพยัคฆ์ เลาะเอาขนหนังผืนงามใหญ่ และคมเขี้ยวขาวยาว จากนั้นนำทุกอย่างใส่ไปในแหวนวิญญาณที่เปลี่ยนนายจากเสี่ยวหู่มาเป็นชิงหลงแล้วจึงสามารถใช้การทุกอย่างได้ เมื่อเหลือแต่ร่างที่เต็มไปด้วยเลือด มังกรทองจึงพ่นไฟเผาให้มอดไหม้เหลือเพลีงเถ้าธุลีเท่านั้น
ชิงหลงจึงรีบเดินทางกลับถ้ำมรกตทั้งที แล้วให้มังกรทองกลับเข้าไปในมิติดังเดิม เดินมาสักพักก็ถึงปากถ้ำ ชิงหลงจึงค่อยๆเดินเข้าไปข้างในช้าๆกลัวร่างบางตื่นมาแล้วเห็นหน้าเขาเข้าจะโกรธเอา แต่พอเข้ามาแล้วก็เห็นอี้หลันยังคงนั่งพิงหินที่เดิม น่าจะยังไม่ได้สติกลับมา ชิงหลงจึงเดินลงบ่อน้ำแล้วชำระคราบสกปรกออก จากนั้นก็เดินไปดึงร่างบางมานั่งพิงอกเขาเหมือนเดิม พร้อมทั้งกอดร่างบางไว้แน่น ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวตลอดเวลาอย่างคนกลัวความผิด สักพักร่างบางที่ตนกอดอยู่ก็รู้สึกตัว เริ่มขยับตัวออกจากอกแกร่ง จากนั้นชิงหลงก็เห็นอี้หลันยกมือตนเองขึ้นดู แล้วมองไปรอบๆก่อนจะหันมามองชิงหลงด้วยดวงตาเปล่งประกายแกรมตกตะลึงก่อนจะค่อยๆแย้มมุมปากส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้เขา
"ท่านเป็นใครรึขอรับ"เสียงหวานของอี้หลันดังขึ้นเรียกสติชิงหลงที่หายไปตั้งแต่รอยยิ้มนั้นกระแทกตา
"หลันเอ๋อร์!!!"


เงินที่หามาด้วยการแลกกับหยาดเหงื่อแรงกาย หมดไปกับค่าอาหารกับค่าเรียน ถึงแม้ว่าจะพยายามประหยัดอย่างถึงที่สุด อดใจไม่กินอาหารข้างนอกกินแต่อาหารสำเร็จรูปกับอาหารกระป๋อง
กระนั้นก็ยังไม่พอ คงมีแค่ต้องทำงานเพิ่ม แต่ว่าการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยช่างยากเย็นเหลือเกิน การที่หาเงินและเรียนไปด้วยนี่ ช่างลำบากเหลือเกิน ชักเริ่มเคารพในใครหลายๆคนที่ทำแบบนี้จริงๆ
ฉันพยายามค้นหาเศษเหรียญ หวังแต่เพียงว่า จะมีหลงเหลืออยู่สักนิดเพียงพอค่าในการเดินทางไปทำงานก็พอ เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ไม่พบแม้แต่เพียงเศษเดียว หรือแม้แต่เงินที่พอจะถอนออกจากบัญชีได้ก็ไม่มี
 "ทำอย่างไรดีละ? มืดแปดด้านแล้ว"
จิน ชายหนุ่ม สูง รูปร่างสมส่วน ผมสั้นสีดำ กำลังนั่งกลัดกลุ้มอยู่ตรงหน้าตู้กดเงินอัตโนมัติ
คิดดูแล้วก็สิ้นหวังในความสะเพร่าของตนเอง แต่ว่าจะนั่งกลุ้มต่อไปก็ไม่ได้ ยังมีงานที่ต้องไปทำ จะไปยังไงล่ะโดยไม่มีเงินสักแดง? คิดได้ดังนั้นแล้วคงมีแค่ทางเดียว คือ วิ่งไปเท่านั้น
ถ้าคำนวณเวลาที่ไปถึงแล้ว ระยะทางเกือบๆ ยี่สิบกิโล เข้างานตอนหนึ่งทุ่ม ตอนนี้พึ่งจะสี่โมงเย็น ทันแน่ๆ
 "เดี๋ยวนะ! เพื่อไว้ดีกว่า"คิดได้ดังนั้นเลยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาหัวหน้าเพื่อรายงานว่า "วันนี้อาจจะเข้าไปทำงานสาย"
 ถึงแม้คิดว่าจะวิ่งไปก็เถอะ! แต่บนฟุตบาทก็ดันมีผู้คนพลุกพ่าน จากที่จะวิ่งกลับกันเลยต้องเดินเร็วไปแทนพอมาได้ถึงครึ่งทางก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา
(เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน) มองไปรอบๆเห็นมีม้านั่งอยู่ตรงตรอกแห่งหนึ่ง เลยคิดว่าจะไปนั่งพักสักหน่อยแล้วค่อยไปต่อ
ในขณะที่กำลังนั่งพักเพลินๆอยู่นั้น ได้ยินเสียงคนกำลังพูดคุยกันในซอยลึกๆนั่น
หันไปดูพบเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังรีดไถเงินจาก ชายคนหนึ่ง แต่ว่าเห็นหน้าไม่ชัดเพราะว่าโดนบังอยู่
หวา--- สมัยนี้ยังมีเหลืออีกหรอ? คนพวกนี้ ทางนี้ทำงานแทบตาย แต่ว่าพวกแกกลับมารีดไถคนที่ไม่มีทางสู้แบบนี้
 "แค่ให้เงินมามันจะไปยากอะไรวะ !!"
เสียงตะคอกของพวกนั้นดังขึ้นมาพร้อมกับร่างชายคนนั้นที่ล้มลงกับพื้น ดูเหมือนว่าโดนต่อยไปที่ท้องอย่างแรง
โดนเหยียบซ้ำแถมด้วยพูดจาเยาะเย้ยใส่
 "คนอ่อนแอแบบแกควรจะทำตามที่ฉันสั่งเข้าใจไหม?"
เฮ้ยๆ นี่มันเกินไปหรือป่าว ? แม้ว่าจะอยากได้เงินขนาดไหนก็เถอะแต่ว่าถึงขั้นทำร้ายนี่มันโหดร้ายไป ดูเหมือนพวกคนที่ดินไปมายังไม่เห็นเพราะว่าอยู่ลึกเกินไป แถวๆนี้ก็ไม่มีกล้องด้วย
ทำยังไงดีล่ะ จะเข้าไปช่วยเป็นเหมือนฮีโร่ไหม? หรือจะเรียกให้คนช่วยแต่ว่าข้างนอกก็มีเสียงดังไหนจะการก่อสร้างอีก...ช่วยไม่ได้
 "เป็นอะไรไปแล้วล่ะ ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนสิเว้ย!!"
คนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าคนพวกนั้นเตะซ้ำเรื่อยๆจนหยุดลง ก้มลงไปหยิบท่อนไม้แถวนั้น และกำลังจะพาดไปนั้น ก็มีมือปริศนาเข้ามาหยุดไว้ทัน
 "รังแกคนที่อ่อนแอกว่านั้นมันน่าสนุกตรงไหน?"
พอสิ้นสุดเสียงนั้น ชายคนที่ถือไม่นั้นก็โดนพลักไปติดกำแพงแล้วชกซ้ำเข้าที่หน้า หมัดที่รุนแรงกระทบเข้าหน้า จนทำให้สลบไป
ในขณะที่อีสองคนนั้นตกตะลึงกับเหตูการณ์ที่เกิดตรงหน้า แล้วพอตั้งสติได้ก็รีบพุ่งเข้ามาเพื่อหวังจะแก้แค้นแทนพวกพ้องที่โดนชกไป
 "แกเป็นใครกันวะ?"
 ตอนที่ทั้งสองโจมตีเข้ามาพร้อมกันนั้น ฉันเลือกที่จะถีบคนหนึ่งออกไปก่อน และหมดหมัดอีกคน
 สวนกลับโดยการต่อยไปที่ซี่โครงตามด้วยคาง พออีกคนที่ล้มกำลังจะลุกขึ้นมานั้น ฉันเลือกที่จะเตะไปที่กกหู แค่เพียงครั้งเดียวทำให้ทุกคนตรงนั้นสลบนอนกองกับพื้น
หลังจากจัดการพวกไถเงินเสร็จแล้วรีบไปดูอาการคนที่โดนทำร้าย
 "เป็นอะไรไหมครับ? เอ๊ะ! เดี่ยวนะ เฮนรี่ นายเองหรอ?"
ดูเหมือนว่าคนที่โดนทำร้ายจะเป็นเพื่อนของเขาที่เรียนมหาลัยเดียวกัน รูปร่าทั้งสองต่างกันมาก เฮนรี่นั้นเป็นชายตัวเล็ก ร่างกายบอบบางคล้ายผู้หญิง ผมยาวสีดำแต่มัดรวบไว้
 "ขอบใจนะที่มาช่วย จิน"
เฮนรี่ที่พยายามจะลุกขึ้นยืนนั้น ขาอ่อนแรงมาก เนื่องจากถูกทำร้ายจนข้อขาแพลง เหมือนว่าจะล้ม ยังดีที่จินพยุงไว้ทัน
 "ไม่ไหวอย่าฝืนสิ ค่อยๆเดินไปนั่งตรงนั้น เดี๋ยวฉันโทรเรียกรถแท็กซี่ให้"
 "อือ เข้าใจแล้ว"
หลังจากที่จินโทรเรียกรถแท็กซี่เรียบร้อย ทั้งสองก็มานั่งคุยกันบนม้านั่ง
 "เดี๋ยวฉันนั่งรอเป็นเพื่อน กว่ารถจะมาตั้งอีกยี่สิบกว่านาที"
 "นี่จิน ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"
 "ถามอะไรดีล่ะ ฉันก็ไม่ค่อยฉลาดด้วยสิ เอาเป็นว่าจะตอบเท่าที่ตอบได้"
 "ทำไมนายถึงเข้ามาช่วยฉัน ทั้งที่ไม่ว่าใครต่างก็เดินผ่านไปเฉยๆ"
 "แค่บังเอิญผ่านทางมาพอดี ตอนแรกไม่คิดว่าจะเป็นนายด้วยซ้ำ โชคดีจริงๆที่เข้ามาช่วย ไม่อย่างนั้นฉันคงเสียนายไปแน่เลย"
 "รู้สึกขนลุกแปลกๆ แต่ว่านะ นายทำได้ยังไงขนาดที่สามรถจัดการทั้งสามคนได้อยู่หมัดเลย"
 "โชคดีเฉยๆ ในช่วงเวลาที่โกลาหลคนเรานั้นมักตัดสินใจได้ทื่อลง ฉันเลยอาศัยช่วงเวลานั้น"
 "นายนี่ฉลาดเหมือนกันนะ? ตลอดมานายแกล้งโง่สินะ? ที่สอบตกบ่อยเป็นพียงการแสดงเท่านั้น"
 "เฮือก!! บางครั้งนายนี่ก็พูดแรงนะ เจ็บไปถึงหัวใจเลย นั้นสินะถ้าจะให้อธิบายละก็ เหมือนเป็นความเคยชิน ที่ฝึกเยอะจนเป็นกิจวัตรได้ละก็มันก็สามารถเอาออกมาใช้ได้เองอัตโนมัติหรือที่เรียกว่า กฎ 10000 ชั่วโมง"
 "ดูท่าทางนายเหมือนจะภูมิใจกับมันมาเลยนะ แล้วทำไมไม่มาปรับใช้กับการเรียนละ จะได้สอบผ่านไม่ต้องมาแก้"
 "พูดอีกก็ถูกอีก ไม่ใช่ว่าไม่เคยลอง ฉันเองก็ลองมาแล้ว แต่ผลสรุปมันช่างโหดร้าย...ฮ่าฮ่าฮ่า" เขาหัวเราะราวกับเป็นเรื่องตลก
ทำให้เฮนรี่นั้นถึงกับกุมขมับกับสิ่งที่ได้ยิน "คนอย่างนายนี่มัน"
 "จะว่าไปแล้วนายมาทำอะไรแถวเมืองอีสล่ะ บ้านนายน่าจะแถวทางนอร์ไม่ใช่หรอ?"
 "มาตรวจสุขภาพประจำปี และว่ากำลังจะกลับบ้านพอดี แต่ว่าโดนพวกนี้มาไถเงินซะอย่างนั้น"
 "แถวนี้มีหรอ-"
ยังไม่ทันพูดจบเสียงเรียกดังจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ดูเหมือนว่าตอนนี้รถจะมาถึงแล้ว ทันทีจินรีบช่วยพยุงเฮนรี่และพาขึ้นรถ
 "ขอบใจสำหรับหลายๆอย่าง ที่มาช่วยวันนี้ด้วย"
 "ไม่เป็นไรแค่นี้เอง รักษาตัวดีๆละ พยายามอย่าให้เจ้าพวกนี้เห็นเข้าล่ะ รอบหน้าอาจจะไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้"
 "จะระวัง...บาย..."
 "โชคดี..."
ทั้งสองโบกมือไปมา บอกลากันจนกระทั่งรถที่มารับเฮนรี่นั้นไปจนพ้นสายตา
ฉันที่เปิดดูเวลาที่โทรศัพท์
 "เฮ้อ~ ไม่ไหวแฮะ แค่สิบนาทีเอง"
ตอนนี้ต่อให้วิ่งสุดแรงก็ไม่น่าจะทันเวลาแหง หวังว่าหัวหน้าคงไม่ว่าอะไร


"อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะเว้ย! ที่ฉันเสียเวลามาทั้งหมดนี่เพื่อมาฟังเรื่องไร้สาระพรรณนี้หรอ? ทางราชวังคงว่างน่าดูเลยจ้างไอ้คนปัญญาอ่อนมาทำงานเป็นผู้ช่วย" ฟิชั่น ชายที่ไว้ผมทรงสลิกแบ็ก ลุกยืนขึ้นพร้อมชี้ไปที่หน้าของดีลเลอร์
"โหดร้ายจังนะครับ ไม่น่าเชื่อจะออกมาจากปาก "คุณฟิชั่น"เลย มาดเด็กเรียนดีไปไหนหมดละครับ?" เขาพูดจาเหน็บแนมฟิชั่น
"ทั้งที่วันนี้จะได้เรียนปฏิบัติงานจริง แต่กลับมาเสียเปล่าแบบนี้ ฉันขอกลับก่อนล่ะ" เขาลุกออกจากที่นั่นและกำลังจะเดินออกจากห้องในขณะที่มือกำลังจะแตะประตูก็มีเสียงคนหนึ่งพูดออกมา
"เดี๋ยวก่อนไอ้หนู! อย่าพึ่งไปเปิดประตูบานนั้น" แจ็ค ชายสูงใหญ่รูปร่างบึกบึน ผมสีทอง ไว้ทรงเฟด พูดห้ามฟิชั้นที่กำลังจะเดินออกไปนั้น
"อะไรอีกเล่า? อย่ามาห้ามให้ยากเลยลุง ฉันเห็นผลการเรียนสำคัญกว่าเรื่องไร้สาระอีกนะ"
"แกคิดหรือว่า...พวกมันจะปล่อยพวกเรากลับไปง่ายๆขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรอ?"
เมื่อได้ยินดังนั้นแล้ว ฟิชั่นเลยออกห่างจากประตูอย่างรวดเร็ว
เขายิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วปรบมือชื่นชมการคาดการณ์ของแจ็ค "สมกับเป็นทหารเก่า "คุณแจ็ค"คาดการถูกต้องแล้วครับ...เพราะว่าถ้าใครก็ตามที่ไม่ใช่ผมออกจากที่นี่จะถูกยิงโดยคนที่อยู่ข้างๆ ประตูด้วยห่ากระสุนนับร้อยนัด"
เมื่อทุกคนที่ได้ยิน แจ็ค พูดมาดังนั้นแล้วต่างพากันแตกตื่น ยกเว้นแค่เขา และคนอีก 4 คนในห้องนั้น
 "นี่แกกะจะฆ่าฉันตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?" ตอนนี้ฟิชั่นเริ่มขึ้นเสียงโมโหโวยวายออกมา
"ไม่ครับ...ไม่ทำอย่างนั้นหรอก จะเรียกว่าตอนนี้ทำไม่ได้มากกว่า"
 "แกกลับมานั่งที่ก่อนไอ้หนู...ถ้ามันจงใจจะฆ่าพวกเราคงตายไปแล้ว แต่ว่านายมีสิ่งที่ยังไม่ได้บอกมาใช่ไหม?" เขาถามดีลเลอร์แล้วสั่งให้ฟิชั่นเข้ามานั่งที่เดิม
ฟิชั่นยอมทำตามแต่โดยดีเนื่องจากตอนนี้ไม่มีทางเลือก...
"ใช่ครับ! แต่ว่าก่อนอื่นขอเชิญทุกท่านมารับประทานอาหารกันก่อนดีกว่า พวกเราได้ทำการคัดสรรเซฟฝีมือดีจากในประเทศ ได้มารังสรรค์อาหารชั้นยอดให้พวกท่านแล้ว...เชิญ~"
อาหารมากมายกำลังค่อยๆ เข้ามาเสิร์ฟตรงหน้าของทุกคน ถึงแม้ว่าจะมีอาหารที่หรูหราแต่กลับไม่มีใครกินอาหารเลย พอดีลเลอร์เห็นดังนั้นแล้วจึงพูดขึ้นมา
 "ไม่แปลกใจหรอกครับ ที่ทุกท่านจะกังวล ไม่ต้องห่วงพวกท่านทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นแขกของเรา ถ้าท่านไม่ออกไปจากที่นี่ก่อนที่งานจะจบอะนะ" เขาพยายามพูดให้ทุกคนสบายใจว่าในอาหารไม่มีพิษ
 "จะให้กินยังไงวะ? ถ้ามือของฉันยังถูกล่ามอยู่อย่างนี้" บันพูดขึ้นมาพร้อมกับแสดงกุญแจมือให้เขาดู
 "ขอประทานอภัยอย่างยิ่ง ที่ไม่ทันได้สังเกต (เสียงดีดนิ้ว)" หลังจากที่เขาดีดนิ้ว ก็มีตำรวจคนหนึ่งได้เข้ามาในห้องพร้อมกับไขกุญแจมือให้ทันที ในตอนที่ทุกคนต่างมองไปทางนั้นเหมือนเห็นสิ่งที่เหมือนปากกระบอกปืนนับร้อยรออยู่ข้างนอก
 "เดี๋ยวก่อนเถอะ!! ถ้างั้นพวกเราทุกคนไม่แย่กันพอดีหรอ? นั่นมันนักโทษเลยนะ ถ้าไม่มีโซ่คอยล่ามไว้มันจะคอยไปไล่กัดคนอื่นกันพอดี" อลิส หญิงสาวผมสั้นประบ่าใส่ชุดพนักงานที่สุภาพ ทุบโต๊ะและลุกขึ้นยืนชี้หน้าบัน
 "ไม่ต้องห่วงครับ "คุณอลิส" เพราะว่าเขาไม่กล้าทำอะไรพลีพลามแน่นอน" ดีลเลอร์พูดยืนยัน
 "ใช่แล้ว!...คุณผู้หญิง จะกลัวอะไรขนาดนั้น ขนาดคนที่นั่งข้างๆผมยังไม่เห็นบ่นอะไรเลย ใช่ไหม? พี่ชาย"
ไท ชายหนุ่มทรงผมสกินเฮด สูงใหญ่ร่างกายที่บึกบึนนั่งกอดอกตอบกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว
 "ฉันไม่ประมาทตั้งแต่เห็นแกใส่ชุดนั้นแล้ว หรือต่อให้แกจะเข้ามายังไงก็เอาชนะฉันไม่ได้ ต่อให้แกจะใช้มีดหั่นเนื้อนั่นเป็นอาวุธก็เถอะ"
 "เอ่อ...คือว่า ผมกลัวครับ ใครก็ได้โปรดแลกที่นั่งกับผมด้วยครับ" จินเป็นอีกคนหนึ่งที่นั่งข้างๆบัน เขานั่งด้วยท่าทางเรียบร้อยแล้วยกมือขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ
 "คนอย่างนาย...กลัวไอ้สวะอย่างนี้ด้วยหรือ?" ไท ถามด้วยความสงสัย
 "กลัวสิ!!! แต่เราเคยรู้จักกันด้วยหรอ?"
 "ชิ! จำไม่ได้แล้วสินะ"
 "(จำไม่ค่อยได้เลยว่าไปรู้จักคนที่ดูหน้ากลัวแบบนั้นด้วย ตอนไหนกันนะ)"
 (เสียงตบมือ)....
 "ถ้างั้นทุกท่านที่มารวมกันที่นี้ เชิญรับประทานอาหารตามอัธยาศัย"


ชายชุดดำปริศนาที่จู่ๆก็บุกเข้ามาหาจิน แล้วเขาไปในเซนเตอร์ สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เขาสับสนอยู่ครู่หนึ่ง มองดูเห็นราชสีขาววังขนาดใหญ่ในรูปแบบวิกตอเรีย ต่างอึ้งตะลึงกับความงดงามนั่น
"พวกเรามาส่งท่านได้แค่นี้ ส่วนที่เหลือสาวรับใช้จะนำทางท่าน โปรดตามเธอไป แล้วสุดท้ายนี้ขอให้ท่านโชคดี" หลังจากนั้นพวกเขาก็รีบขับรถออกไป
สาวใช้คนหนึ่งเข้ามาหาพร้อมกับโค้งคำนับแสดงความเคารพ
 "ขอต้อนรับค่ะท่านจิน โปรดแสดงหลักฐานยืนยันด้วยค่ะ"
 "หลักฐานยืนยัน? นี่สินะครับ?" จินแสดงหมายเลขที่อยู่บนมือให้ดู
 "ได้รับการยืนยันแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นเชิญตามดิฉันมา"
จินค่อยเดินตามสาวใช้คนที่นำทางไป หน้าประตูที่ขนาดใหญ่และงดงาม แกะสลักด้วยลายที่ดูประณีตอย่างบรรจง ตอนแรกก็จะคิดว่าจะสวยแค่เพียงภายนอกเท่านั้น แต่ว่าข้างในก็ตกแต่งสวยงามไม่แพ้กัน ทั้งแจกัน รูปภาพ หรือแม้กระทั่งพรมที่ปูบนพื้น ทุกอย่างล้วนสวยงามและดูมีราคาแพงทั้งนั้น และอาจถูกสร้างด้วยช่างที่มีฝีมือชั้นเยี่ยม
 สาวใช้หยุดอยู่ตรงหน้าประตูที่ห้องหนึ่ง
 "ห้องตรงนี้คะ เชิญเข้าไปได้เลย ทุกคนกำลังรอท่านอยู่ ส่วนดิฉันขอตัวก่อน" พูดจบแล้วเธอก็เดินออกไป
 "อ่า~ ครับ!"
 ทุกคนอย่างนั้นหรอ? แสดงว่าไม่ใช่มีเราเพียงแค่คนเดียวสินะที่ถูกเชิญมา แต่ว่าจะเชิญเด็กหนุ่มมหาวิทยาลัยธรรมดาทำไม? เหมือนว่าเรื่องทุกอย่างคนที่อยู่ในนี้น่าจะอธิบายได้นะ?"
 ประตูบานใหญ่ค่อยเปิดออก เห็นห้องกว้างที่อยู่ตรงหน้าเป็นโต๊ะยาวรูปตัวยูและมีคนมารออยู่ที่นั่นแล้ว 11 คน แบ่งเป็น ชาย 8 ผู้หญิง 3
 เมื่อทันทีที่ทุกคนได้ยินสียงประตูที่เปิดออกต่างก็หันมามองเป็นที่เดียวกัน หนึ่งในนั้นมีคนที่ฉันรู้จักด้วย คือ เฮนรี่และไมร่า ทั้งสองนั่งอยู่ใกล้กัน เนื่องจากบรรยากาศภายในห้องนั้นค่อนข้างตึงเครียดระดับหนึ่ง เลยไม่ได้ทักไป ไว้หลังจากจบนี่ไว้ค่อยแนะนำพวกเขาให้รู้จักกันไว้ดีกว่า...
 ฉันเลือกที่จะเดินเข้านั่ง ณ ที่ยังว่างอยู่ ในตอนที่ขณะเดินไปนั้นเองก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาพูดคุยด้วย ผมสีขาว รูปร่างผอมบาง ทั้งที่น่าจะเป็นวัยกลางคนแต่ใบหน้ากลับยังดูหนุ่มอยู่
 "ยินดีต้อนรับครับ ท่านผู้มาเยือนคนสุดท้าย! ผมชื่อว่า "ดีลเลอร์" ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณจิน" เขายื่นมือออกมาเพื่อที่จะจับมือทักทาย
 เมื่อเห็นดังนั้นแล้วเลยจึงต้องตามน้ำเขาไป "คุณคือราชาของประเทศนี้หรอ?"
 "มิบังอาจ! กระผมนั้นไม่ได้มีบุญวาสนาขนาดพวกท่านหรอกครับ เป็นเพียงข้ารับใช้ราชาก็เท่านั้นเอง" เขาพยายามพูดดัดเสียงสูง
 "เฮ้ย! ไอ้ขี้ข้า...ถ้ามากันครบแล้วก็ช่วยเริ่มงานสักทีได้ไหม?" เสียงตะโกนออกมาจาก "บัน" ชายวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดคล้ายนักโทษ ตรงมือถูกล่ามด้วยกุญแจมือ
 "ขอโทษจริงๆครับคุณบัน ถ้างันเชิญท่านที่มาคนสุดท้าย! นั่งที่ๆยังว่างอยู่ด้วยครับ"
 ก็ไม่ได้เกลียดการพูดเชิญชวนให้ใครหลายคนหมันไส้ก็เถอะ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้อะไรที่พวกเราสงสัยอยู่จริงๆด้วย แต่ว่าบรรยากาศแบบนี้เหมือนว่าเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อนยังไงไม่รู้...
 "ขอต้อนรับผู้เข้าสมัครการเป็นราชาทั้งสิบสามคน และก็เป็นเกียรติที่พวกท่านรับคำเชิญของพวกเรา "
(จะเรียกว่าชวนได้ด้วยหรอ? บังคับกันเห็นๆ) จินนึกในใจพร้อมเอามือเท้าคาง
 "พวกท่านอาจจะสงสัยว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้? นั่นก็เพราะว่าพวกท่านมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน"
 "รีบเข้าเรื่องสักที่สิโว้ย! เลิกเกริ่นอะไรที่ไร้สาระได้แล้ว" บัน เริ่มอารมณ์เสียแล้วขึ้นเสียงใส่ดีลเลอร์
 ดีลเลอร์เห็นดังนั้นแล้วค่อยๆถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วพูดขึ้นมาว่า…
 "เฮ้อ~พวกท่านที่อยู่ที่นี่แล้วมีหมายเลขอยู่บนมือนั้นต้องเข้าห้ำหั่นกัน คนที่เหลือรอดเป็นคนสุดท้ายจะได้เป็นราชาของประเทศนี้"
 ฮะ!!!!!!


ในอดีตปี 2xxx นั้นภายในเกาะแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า 'ดาวน์ฟอล' ได้มีการค้นพบแหล่งพลังงานแห่งใหม่ที่จะมาทดแทนพลังงานในยุคนั้น
จากเกาะร้างที่ไร้ผู้คน กลายมาเป็นสถานที่แห่งการเริ่มต้นใหม่ของหลายคน มีการย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น
ในปัจจุบันได้มีการรับรองให้เป็นประเทศที่มีเอกราชเป็นของตน
ดาวน์ฟอล เป็นประเทศที่มีประชาธิปไตยโดยมีกษัตริย์เป็นประมุข มีพื้นที่ประมาณฯ 1024.4 ตารางกิโลเมตร ประชากร3.3ล้านคน
แผนผังเมืองแบ่งเป็นสองส่วนใหญ่ ส่วนใน ประกอบด้วยเมืองหลวง 'เซนเตอร์' อีกทั้งยังมี 4 หัวมุมเมืองล้อมรอบคล้ายดอกไม้ขนาดเล็ก ส่วนภายนอกเป็นเพียงส่วนของเมืองแบ่งย่อยๆ เป็น 4ส่วน เช่น นอร์ ซาร์ เวสและอีส รวมทั้งหมดแล้วเมื่อมองจากมุมสูงจะกลายเป็นดอกไม้ ขนาดใหญ่ที่มี 2ชั้น และจะมีกำแพงสูงกั้นระหว่างภายในกับภายนอก แต่ละเขตของตัวเมืองนั้นจะเชื่อมต่อกันด้วยถนนเส้นใหญ่ ครอบคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ ประชาชนมักจะใช้เส้นทางนี้เดินทางไป-มา
ภายในเมืองหลวง ณ ราชวังที่ ที่ใหญ่โอ่อ่า งดงาม ภายนอกนั้นตกแต่งอย่างประณีตแบบวิคตอเรียน
ส่วนภายในนั้นประดับประดาด้วยสิ่งของที่มีมูลค่านับไม่ถ้วนตั้งเรียงราย ทั้งรูปภาพ แจกัน หรือแม้กระทั่งโคมไฟ อีกทั้งคนรับใช้นับร้อยคนที่คอยปรนนิบัติรับใช้ราชา
เมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา...
ภายในปราสาทนั้นเกิดความวุ่นวายขึ้น สาวรับใช้ทุกคนตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมตัวกันอยู่หน้าห้องของราชา
ในขณะนั้นได้มี ชายสูงวัย ร่างกายใหญ่โต แต่งกายคล้ายทหารเดินเข้ามาอย่างองอาจ ถามกับพวกสาวรับใช้ที่มากองกันอยู่หน้าห้องบรรทมของราชา
 "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมารวมตัวกันส่งเสียงกันหน้าห้องของฝ่าบาท"
 "ท่านนายพลเลโอ เกิดเรื่องแล้วคะ...คือว่าฝ่าบาทท่านสิ้นพระชนม์แล้วค่ะ"
คำพูดของข้ารับใช้ที่ออกมานั้นทำให้เลโอตกใจไปชั่วระยะหนึ่ง เขาพยายามสังเกตสีหน้าของพวกหล่อนดูแล้วในแววตามีความเศร้า น้ำตาเริ่มซึมออกมาทีละน้อยบางคนก็มีรอยแดงรอบๆขอบตา
 "ปะ...เป็นไปไม่ได้ "
 "ตอนนี้พวกตำรวจสืบสวน และหมอชันสูตรกำลังตรวจสอบพื้นที่ภายในห้องอยู่ค่ะ"
ตอนที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าปริศนาเดินออกมาจากห้องที่ใกล้กับราชา
 "เสียงโหวกเหวกโวยวายอะไรกัน? ช่วยเกรงใจคนที่พักผ่อนน้อยกันหน่อยได้ไหมครับ?"
เสียงชายปริศนาเปิดประตูออกมา ทั้งที่ยังงัวเงียในชุดนอนลายน่ารักๆแถมยังกอดหมอนข้างแปลกไว้ รูปร่างที่สูง ผมสีขาวเงินราวกับคนที่มีอายุเยอะ แต่ใบหน้ายังหนุ่ม
 "ท่านดีลเลอร์ ขออภัยที่ส่งเสียงดังรบกวนในตอนที่กำลังพักผ่อน ตะ...แต่ว่าตอนนี้กำลังเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น-"
ยังไม่ทันที่ข้ารับใช้พูดจบ เลโอนั้นได้เดินเข้าไปหาดีลเลอร์เข้าดึงคอเสื้อกระซากอย่างแรงจนหน้าทั้งสองใกล้ชิดกันจนแทบจะได้ยินเสียงหายใจ
 "อย่าทำแบบนี่สิครับ...ผมเขินนะ"
 "อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น...แกรู้อะไรบ้างไหม?"
 "อะไร?...คืออะไร?...ผมไม่เห็นเข้าใจเลยว่าคุณเลโอกำลังพูดเรื่องอะไร?" ถึงแม้จะทำท่าทางเหมือนไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น
 "ฝะ...ฝ่าบาทสิ้นพระชนม์แล้ว"
 "ไม่จริงหรอกครับ นี่อำผมเล่นอีกแล้วนะ จะเป็นไปได้ยังไง ไม่มีทางเกิดขึ้น-"
ดีลเลอร์ที่มองเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของเลโอนั้น ก็ได้นิ่งไปชั่วครู่หนึ่ง สักพักน้ำตาของเลโอนั้นก็เริ่มไหลซึมออกมา มือที่ดึงคอเสื้อนั้นก็ค่อยปล่อยลงไป เพื่อความชัดเจนดีลเลอร์จึงตอบกลับเลโอไป
 "ถึงเมื่อคืนนี้ ผมจะอยู่กับฝ่าบาทเป็นคนสุดท้ายก็เถอะแต่ว่าผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย"
เลโอที่เห็นแววตาที่จริงจังของดีเลอร๋นั้น จึงค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาของเขาออก
 "แต่ว่านะท่านเลโอ มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่ฝ่าบาทจะสิ้นพระชนม์ เพราะว่าพึ่งจะขึ้นครองราชย์ได้เพียงแค่20กว่าปีเอง ปัญหาเรื่องสุขภาพก็ไม่น่าจะใช่ แสดงว่า…"
 "ใช่! ฉันเองก็คิดแบบเดียวกัน ต้องมีคนลอบปลงพระชนม์ แต่ว่า..."
 "ไม่น่าจะมีใครที่สามารถทำได้ ยกเว้นท่านเลโอแต่มันก็เป็นไปไม่ได้เลย เดี๋ยวนะ ท่านเลโอได้ลองโทรไปตรวจสอบที่ 13 สภากลางหรือยัง? เพื่ออาจจะมีอะไรผิดพลาดไป"
ยังไม่ทันขาดคำได้มีเสียงเรียกเข้าดังมาจากโทรศัพท์ของเลโอ กริ๊งงงงงงง~~
 "ค...ครับ รับทราบแล้วครับ" ในระหว่างที่คุยกันสีหน้าเขาก็เริ่มถอดสี
หลังจากที่วางสายแล้วเลโอค่อยๆสูดหายใจเข้าลึกๆ และถอนหายใจออกมาเสียงดัง
 "เฮ้อ~ ดีลเลอร์ ฉันมีเรื่องที่อยากให้นายช่วย"