ปลายสุดอุโมงค์ยาวหลายเมตร มีถ้ำโถงกว้างบรรจุคนนับพันอยู่ใต้อาณาจักรแห่งนี้ เส้นทางเข้าออกอื่นๆ ก็มีจากทุกทิศนอกจากทางที่เคยเข้า อีคอนมองออกไปนอกหน้าต่างพลางเหลือบมองบรรดากรงขังน้อยใหญ่ข้างในบรรจุสิ่งมีชีวิตรูปร่างคน บ้างก็คนจริงๆ บ้างก็ไม่ใช่
รถม้าบังคับจอดให้ลง สาวใช้เดินอ้อมมาเปิดประตูให้ ลอร์ดมาร์คัสเดินลงก่อน อีคอนถึงลงตาม
"ของขวัญที่ข้าอยากมอบให้เจ้าก่อนออกเดินทางคือทาสที่พอจะช่วยเจ้าพ้นภัยในป่าอาถรรพ์"
ลอร์ดมาร์คัสพาเดินเข้าไปในซอกแถวกรงค้าทาส อีคอนมองไปรอบเห็นผู้คนนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างในกรงราวกับนกไร้อิสรภาพ หรืออาจแย่กว่า อย่างน้อยนกก็ได้อาหาร คนที่นี่บางส่วนหากขายไม่ออกก็คงปล่อยให้ตายไม่มีใครเหลียวแล
เมื่อเดินเข้าไปเรื่อยๆ ก็เห็นกลุ่มคนมุงดูอะไรบางอย่าง แม้แต่ลอร์ดมาร์คัสเองก็หยุดดูแม้ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะโชว์คืออะไร
"ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย ในค่ำคืนสุดวิเศษนี้ข้ามีสิ่งที่ต้องการนำเสนอ สิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่ไม่อาจใฝ่ถึง ความงดงามที่ไม่อาจคะนึงหา ขอเชิญพบกับสัตว์หายาก อสูรเวทย์หมื่นดารา!"
คนในที่นี้ต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น อีคอนมองเข้าไปในกรงเห็นสัตว์สี่ขานอนขดอยู่ภายใน ขนของมันมีสีครามสลวย ในเส้นขนมีละอองแสงสีขาวระยิบระยับไปมาอย่างกับท้องฟ้ายามราตรีขับเน้นรูปร่างให้กลมกลืนกับท้องนภา ด้านหลังมีปีกอย่างนกพับอยู่ ตรงหางแกว่งไปมาคล้ายหงุดหงิดจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่
แก๊ง แก๊ง
ผู้ป่าวประกาศเคาะกรงขังให้มันหูผึ่งก่อนจะตะโกนคำด่า "ลุกขึ้นมาโชว์ตัวหน่อยสิวะ! ไอ้หมาโง่!!"
สัตว์อสูรดูไม่พอใจลุกขึ้นมาจะกระชากคนเคาะกรงแต่โชคดีที่คนผู้นั้นหลบทัน
โฮกกกกกก
สัตว์อสูรคำรามดังก้องทั้งถ้ำโถง คนก็เริ่มเข้ามาดูเยอะขึ้น ลอร์ดมาร์คัสคล้ายว่าจะสนใจก็อยู่ดูต่อ
"อสูรเวทย์หมื่นดาราเป็นที่รู้จักกันว่ามีความแข็งแกร่งสูง เป็นนักล่าเดี่ยวที่มักจะออกล่าเพียงตัวเดียว และพบเห็นได้เฉพาะเวลากลางคืนเท่านั้น น่าแปลกที่พ่อค้ากลับจับมันมาได้" ลอร์ดมาร์คัสเริ่มอธิบาย
"แต่ก็น่าสงสารนะครับ มันต้องเสียอิสรภาพเพื่อเป็นของเล่นให้คนอื่น" อีคอนกล่าวพลางมองไปทางกรงขัง
"คนเองก็ไม่ต่างนักหรอก แม้ไม่ได้มีโซ่คล้องแต่ก็ถูกจองจำด้วยหน้าที่จนไม่มีอิสรภาพ" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวพร้อมสะบัดพัดในมือ อากาศข้างในคนยิ่งเยอะยิ่งแออัด แม้แต่อีคอนก็เริ่มเหงื่อออก อีกทั้งผ้าคลุมนี่ก็ไม่ได้ช่วยให้ระบายความร้อนดีเลย "อย่าพูดเรื่องน่าหดหู่เลย อย่างน้อยถ้าเราได้มันไป มันจะช่วยนำทางให้เธอในป่าอาถรรพ์ได้"
"เอาล่ะ! มาเข้าสู่ช่วงน่าตื่นเต้นเร้าใจกันหน่อย การประมูลสัตว์อสูรตัวนี้พวกท่านคิดว่ามันมีมูลค่าเท่าไหร่กัน? 1 พันซีรู? 2 พันซีรู? นั่นไม่ถูกเกินไปสำหรับความเหนื่อยยากของพวกเราหน่อยเหรอ～ แต่ช่างเถอะ คนจนที่ไหนจะซื้อได้ถ้าไม่รวยไม่ต้องย่างกายเข้ามา! ข้าขอตั้งต้นราคาอยู่ที่ 5 พัน ซีรู!!"
ผู้คนเริ่มเซ็งแซ่ ก่อนจะมีคนเสนอราคาเข้าเทียบ "5 พัน 5 ร้อยซีรู"
"เริ่มแล้วขอรับกับ 5 พัน 5 ร้อยซีรู มีใครให้มากกว่านี้ไหมขอรับ? "
"6 พันซีรู"
"6 พันซีรู! พอราคาเริ่มสูงข้าก็เริ่มตื่นเต้นแล้วสิ มีใครให้มากกว่านี้อีกไหมขอรับ～"
"1 หมื่น ซีรู" ลอร์ดมาร์คัสชูมือขึ้นพูด
"1 หมื่นซีรู!! ไม่อยากจะเชื่อ! แต่ว่าถ้าใครยังสู้ไหวก็ยกมือขึ้นได้เลยไม่ต้องกลัว!"
"1 หมื่น 5 พันซีรู"
"1 หมื่น 5 พันซีรู ไม่อยากจะเชื่อ!" ลอร์ดมาร์คัสหันไปมองคนที่แข่งด้วย แม้ไม่รู้หน้าตาที่แท้จริง แต่หากให้เดาคงเป็นหนึ่งในขุนนางของอาณาจักร มาร์คัสกำลังจะยกมือขึ้นสู้ แต่ถูกอีคอนรั้งไว้ก่อน
"ท่านลอร์ดมาร์คัส ข้าว่าเราไปหาสิ่งที่ราคาต่ำกว่านี้จะดีกว่า หากสู้ต่อไปมีแต่จะยืดเยื้อ ไม่รู้ว่าชายคนนั้นเข้ามาปั่นราคาให้ท่านจ่ายแพงขึ้นหรือเปล่า"
ลอร์ดมาร์คัสนิ่งอยู่อึดใจ เสียงเร่งเร้าจากชายบนเวทีก็ดังไม่ขาดก่อนที่เขาจะพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเดินออกจากลานประมูลไป ตามซอกซอยลึกเข้าไปอีกเหมือนเห็นนรกบนดิน คล้ายว่าคนในห้องขังแถวนี้ไม่มีใครคิดจะซื้อเป็นเวลานาน ร่างกายผอมแห้งติดกระดูก บ้างก็ตายคากรง น่าสงสารที่ต่อให้ตายก็ไม่มีใครเหลียวแล อย่างมากก็กองเป็นชั้นๆ ทับถมกันรอวันฝังทีเดียว
"นอกจากนี้ก็ไม่มีอมนุษย์ที่ไหนให้ซื้อแล้วล่ะ"
ลอร์ดมาร์คัสกล่าวขึ้นพลางหยุดอยู่ที่กรงขังอันสุดท้าย อีคอนมองไปตลอดทางที่เดินมาเห็นคนต่างเพศ ต่างอายุที่ไม่มีใครซื้อก็รู้สึกเศร้าใจ คนพวกนี้มีหู มีหางอย่างสัตว์บางชนิด ไม่ได้มีรูปร่างอย่างคนมากเท่าไหร่
"ถ้าแค่นำทางอาจไม่ต้องใช้คนที่แข็งแรงมากนักก็ได้ แค่รู้ที่ทางในป่าอาถรรพ์ก็พอ"
"ป่าอาถรรพ์…"
เสียงหนึ่งดังที่กรงขังอันสุดท้าย ลอร์ดมาร์คัสหันไปมองทันทีแต่ก็ไม่พบอะไร มีเพียงกรงเปล่าที่ตั้งอยู่ตรงนี้รอทาสใหม่เท่านั้น
"นั่นใครพูด? "
เสียงเท้าเบาดังตุบตับไปมาไม่ปรากฏเจ้าของร่าง ฮาวเวอร์เองก็อยากรู้จึงขอเปลี่ยนจิตครู่หนึ่งก่อนเดินไปที่กรงขังแล้วเขย่าไปมาจนมันสะเทือน
"อ๊าาาาา ข้ากลัวแล้ว อย่าทำข้า ข้ากลัวแล้ววว"
แรงเขย่าของฮาวเวอร์ทำให้มีอะไรบางอย่างตกลงมาจากเพดานกรง สิ่งนั้นมีรูปร่างอย่างคนเพศชายวัย 25 ปี สูงกว่าลอร์ดมาร์คัสน่าจะ 187 ซม. รูปร่างผอมแต่ไม่ถึงกับติดกระดูก และหนวดประหลาดที่งอกขึ้นมาบนหัว
'เจ้าว่ามันคุ้นๆ ไหม มันเหมือนกับ…'
"อมนุษย์แมลงสาบ"
ลอร์ดมาร์คัสพูดทั้งเดินถอยหลังไปหลายก้าว แม้ไม่เห็นหน้าแต่ดูจากมือขาวซีดมีเหงื่อไหลก็พอเดาได้ว่าเขากลัวแมลงประเภทนี้
"ข้าจะเอาตัวนี้" ฮาวเวอร์กล่าวพร้อมยิ้มเยาะอยากแกล้งลอร์ดมาร์คัสให้สั่นกลัว
"เจ้าแน่ใจนะ เหมือนว่าอมนุษย์สัตว์ชนิดนี้จะอ่อนแอที่สุดในบรรดาอมนุษย์สายพันธุ์อื่น"
"ท่านดูถูกมันเกินไปแล้ว สัตว์ประเภทนี้มันฉลาดที่ไม่ทำอะไรเกินตัวต่างหาก ไม่เคยเป็นเหยื่อของใคร หนีเก่ง ซ่อนไว แถมยังบินได้อีก แน่นอนว่าถ้าเอาไปด้วยมันต้องวิ่งหนีศัตรูและปล่อยให้ข้าต่อสู้เพียงคนเดียว แต่นั่นก็หมายความว่ามันจะไม่ตายง่ายๆ ให้ข้าต้องมานั่งสงสารล่ะนะ" ฮาวเวอร์กล่าว
"ถ้าเจ้ายืนยันข้าก็ห้ามไม่ได้"
สาวใช้เดินจากไปพร้อมกับมีพ่อค้าทาสหน้าตาเคร่งขรึมเดินเข้ามา เขาไม่พูดถามอะไรมากก็เปิดกรงขังให้มันออกพร้อมยื่นกระดาษหนังให้เซ็น
"อีคอน เจ้าเซ็นเสียสิ อมนุษย์ตนนี้จะได้เป็นของเจ้า"
ฮาวเวอร์หยิบกระดาษมาอ่านข้อความภายใน อาจมีทั้งข้อความแฝง ข้อความสองแง่ที่น่าสงสัย
"การขายทาสเป็นการขายขาดไม่อาจรับซื้อคืนได้ หากทาสที่ท่านเลี้ยงมีพฤติกรรมดุร้าย ทางผู้ขายจะไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น แต่หากผู้ถือสัญญาทาสเสียชีวิตลงและทาสที่อยู่ในการดูแลไม่มีผู้สืบต่อ ทาสของท่านจะกลับมายังเจ้าของเดิมที่เคยทำสัญญาไว้" ฮาวเวอร์อ่านออกเสียงก่อนตวัดสายตามองพ่อค้าทาส "อย่างนี้ก็หมายความว่าถ้าข้าตายขึ้นมาทาสของข้าก็จะกลับไปเป็นของเจ้าสินะ"
"ขอรับ เพื่อไม่ให้ทาสพวกนี้ก่อความระรานให้ผู้อยู่อาศัยที่อื่น พวกเราจึงต้องจำกัดทาสที่มีอยู่ หากนำมาขายต่อไม่ได้ อย่างน้อยพวกมันก็ยังมีที่ให้ฝังอยู่"
'โหดร้ายจัง ต่อให้เจ้าของตายก็ยังไม่หายจากการเป็นทาส'
'พวกเราต้องสนด้วยรึไง ยังไงพวกเราก็ไม่ตายอยู่แล้ว'
ฮาวเวอร์จรดปากกาเซ็นลงนามความเป็นเจ้าของ พ่อค้านำไปตรวจดู เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเหรียญ 1 พันเซโรก็ถูกยื่นให้ ฮาวเวอร์ได้รับสัญญาทาสคืนมาแทน เมื่อตรวจดูอีกรอบแล้วสัญญาไม่ได้ถูกดัดแปลงเขาก็หันไปหาทาสคนใหม่ที่เพิ่งได้มา
"เจ้ามีนามว่าอะไร? "
"ข้าชื่อแอดดี้"
"ดี งั้นแอดดี้ เจ้าจะรู้สึกเจ็บนิดหน่อยนะ"
ฮาวเวอร์พูดพร้อมมือล้วงเข้าไปในตัวแอดดี้ แอดดี้ถึงกับผงะเมื่อมือนั้นล้วงเข้าไปกลางอกของเขา เลือดสีสดไหลซึมตามนิ้วมือที่ล้วงเข้าก่อนมือนั้นจะควักเอาอะไรบางอย่างออกมา
เครื่องหมายทาส!
ผู้คนในที่นั้นต่างอึ้งเป็นตาเดียว การเอาเครื่องหมายทาสเข้าไปในร่างของผู้ถูกขายนั้นไม่ยาก แต่ที่ยากคือการเอาออกมา เพราะหากเครื่องหมายฝังอยู่ในตัวแล้วมันจะถูกยึดติดกับร่าง เมื่อเวลาผ่านไปมากขึ้นเครื่องหมายนั้นก็จะไหลลึกลงไปเรื่อยจนอาจอยู่ใกล้จุดที่เอาออกมาอยากมากที่สุดก็คือหัวใจ
ฮาวเวอร์ทำลายเครื่องหมายทาสนั่นทิ้ง สัญญาทาสก็หายไปด้วย แต่ร่างแอดดี้กลับทิ้งตัวล้มอย่างหมดแรง ร่างกายมีเลือดไหลทะลักออกและกำลังจะสิ้นใจในไม่ช้า ฮาวเวอร์เข้าไปดูอาการของร่างแอดดี้ก่อนจะเริ่มการรักษา ถึงแม้ร่างแอดดี้จะเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ก็ไม่ได้ง่ายสำหรับการรักษาแม้แต่น้อย
เครื่องหมายฝังลึกเข้าไปในร่าง เดาว่าเขาคงอยู่ที่นี่มาหลายปี เครื่องหมายถูกฝังจนพังผืดเกาะบริเวณกล้ามเนื้อที่มันยึดติดอยู่ ฮาวเวอร์ต้องค่อยเลาะเอาพังผืดออกแล้วสร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาใหม่ อีคอนเองก็คอยบอกอาการของแอดดี้และชี้แจงจุดที่ต้องซ่อมแซมก่อนหรือหลังเป็นลำดับจนร่างของแอดดี้เริ่มกลับมาเป็นปรกติ
"อึก! เจ้าทำได้ยังไงกัน เจ้าชุบชีวิตอมนุษย์ได้!"
เสียงโวยวายของพ่อค้าทำเอาคนแตกตื่น ฮาวเวอร์เริ่มเห็นคนเข้ามามุงก็เริ่มรู้สึกอึดอัด
"ไหนๆ เราก็ได้ของที่อยากได้แล้ว คงต้องรีบกลับกันแล้วล่ะ"
ลอร์ดมาร์คัสเองก็เห็นด้วยจึงให้สาวใช้พยุงร่างของแอดดี้ตามมา ระหว่างทางมีผู้คนส่งเสียงซุบซิบนินทาแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดตรงๆ จนลอร์ดมาร์คัสเดินมาถึงรถม้า กลับมีใครบางคนยืนดักทางเดินเอาไว้
"สวัสดียามราตรีขอรับ ท่านลอร์ดมาร์คัส"
คนตรงหน้าพูดชื่อขึ้นมาทั้งที่มาร์คัสยังสวมหน้ากากอยู่ มาร์คัสโมโหถึงกับตบหน้าเขาอย่างจังจนหน้ากากหลุด คนตรงหน้าเป็นชายวัยใกล้เคียงกับลอร์ดมาร์คัส รูปร่างสูงใหญ่กำยำไว้หนวดเคราทรงรูปตัว T ใบหน้าดูดุดันแต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกป่าเถื่อน
'เจ้านี่หล่อเหมือนข้าสมัยหนุ่มๆ เลยแฮะ' ฮาวเวอร์คิด
"อย่ามาเสียมารยาทกับข้า เจ้าคนน่ารังเกียจ"
"ตบได้ไม่เลวนะขอรับ แต่ดูท่าจะแรงไม่พอให้ข้าสำนึกผิด"
ลอร์ดมาร์คัสสะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินไปนั่งที่รถม้าทันที ชายคนนั้นก็ไม่วายเดินเข้ามาเกาะที่หน้าต่างรถ
"กลิ่นของโรคกระสันที่ท่านเป็นมันยั่วยวนข้าเสียเหลือเกิน หากว่าท่านต้องการใครสักคนคอยแก้ขัดโรคกระสันแล้วล่ะก็ ให้ข้าทำหน้าที่นั้นแทนจะได้ไหมขอรับ? "
ลอร์ดมาร์คัสไม่พูดต่อปากต่อคำก็ปิดผ้าม่านบังหน้าเขาทันที ฮาวเวอร์ยิ้มอย่างรู้นัยว่าชายคนเมื่อครู่ต้องการอะไร หากหน้าด้านขนาดนี้คงไม่ใช่การหยอกเล่นธรรมดาแล้ว
"หากท่านอยากได้สัตว์อสูรนั่นมาก ข้าจะส่งเป็นของขวัญไปให้"
เสียงชายคนเดิมดังลอดเข้ามา มาร์คัสไม่สนใจยังคงนั่งนิ่งต่อ เมื่อสาวใช้เอาแอดดี้นั่งข้างหลังเรียบร้อยก็ตบให้รถม้าวิ่งออก ระหว่างทางเกิดความเงียบยากจะเอ่ยจนลอร์ดมาร์คัสถอนหายใจออกมา
"วันนี้เราคงต้องกลับเขตโอ้คทันที ข้าเกรงว่าอาจมีเรื่องยุ่งยากมากขึ้นในวันรุ่งเช้า เพราะอย่างนั้นเรากลับเขตโอ้คเสียตอนนี้จะดีกว่า"
"เป็นเพราะชายคนนั้นหรือขอรับ" อีคอนถามเพราะตอนนี้ฮาวเวอร์พักจิตหลับไปแล้ว
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ตลาดมืดเป็นที่เลื่องลือว่าผิดต่อศีลธรรมอันดีงามของอาณาจักร ไม่มีใครอยากให้ผู้อื่นรู้หรือระบุตัวตนได้ว่าเข้าไปในที่แห่งนี้ เป็นเพราะสงครามทำให้การเงินของอาณาจักรฝืดเคืองจนต้องพึงการค้ามืดของตลาดใต้ดินให้พอมีเงินไหลเวียนในอาณาจักรบ้าง ไม่ใช่แค่อาณาจักรเราทำหรอก อาณาจักรอื่นโดยรอบนี้ก็ไม่ต่าง ยกเว้นอาณาจักรริลกลิมที่ไม่ได้ปกปิดว่าทำการค้ากับมนุษย์ ถึงทางเราจะทำท่ารังเกียจ แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของทาสพวกนั้นดีกว่าประชาชนทั่วไปในอาณาจักรเราเสียอีก"
"ไม่ต้องห่วงขอรับท่านลอร์ด หากเราชนะสงครามได้เรื่องพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่"
"ข้าก็หวังไว้เช่นนั้น"
เช้าวันถัดมา รถม้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์พอดีกับตะวันขึ้นจากฟ้า ฮาวเวอร์ควบคุมร่างแล้วรอให้สาวใช้มาปลุกมาร์คัสให้ตื่น คนทั้งคู่กล่าวลาก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน แอดดี้ยังคงนอนไม่รู้เรื่องจนถูกทิ้งลงบนกองผ้าหนาที่เคยใช้ห่อไข่ทารก
"ทำไมเจ้านี่มันขี้เซาขนาดนี้นะ หรือว่าเราผ่าตัดชิ้นส่วนผิด? "
ฮาวเวอร์เลิกเสื้อแอดดี้ออกเห็นหน้าท้องผอมกะหร่องแบนราบก่อนจะสแกนร่างกายพลางจับคลำดู
"อื้มมม…" เจ้าของร่างพลิกตัวไปมาก่อนลืมตาตื่น เห็นฮาวเวอร์กำลังลูบคลำร่างกายตัวเองอยู่พอดี "...ข้าถูกซื้อมาเป็นทาสบำเรอหรือขอรับ"
คนพูดไม่ได้ดูสภาพตัวเอง ฮาวเวอร์หน้าตึงจัด ภายในใจคิดว่า 'นี่กูดูเป็นคนอย่างนั้นเหรอวะ? '
"บาดแผลไม่ได้มีอะไรผิดปรกติ เจ้าต้องกินอาหารเหลวไปสักพัก ให้ร่างกายดูดซึมสารอาหารเข้าไปมากๆ จะได้ฟื้นตัวเร็ว"
"ขะ ขอรับ"
ฮาวเวอร์เดินออกห่างจากเขาก่อนจะไปนั่งเขียนแบบแปลนเครื่องยิงกระสุนใหญ่ให้ค่ายเตรียมสร้างเอาไว้ก่อนเขากลับ
"นายท่านจะไปที่ป่าอาถรรพ์ทำไมหรือขอรับ คะ คือข้าได้ยินตอนที่ท่านคุยกันตอนนั้น"
"ตั้งฐานพักสำรองหลังพ่ายสงคราม"
"ฐานพัก? ไปตั้งในที่แบบนั้นจะดีหรือขอรับ ที่นั่นมันค่อนข้างอันตรายแถมยังมีมารปีศาจเต็มไปหมด"
"อย่างเจ้าต้องกลัวมารด้วยรึ นึกว่าเป็นพวกเดียวกันเสียอีก"
"อมนุษย์อยู่จุดต่ำในห่วงโซ่อาหารของบรรดาสิ่งมีชีวิตในป่าแห่งนั้น รองลงมาก็สัตว์ป่า สูงกว่าอีกขั้นก็อสูรชั้นสูง ขั้นต่อมาก็มาร สูงกว่ามารก็ปีศาจ"
"พวกเจ้าแบ่งพวกกันด้วยรึ ไหนลองเล่ามาซิว่ามีอะไรบ้างที่ข้าต้องกลัวในป่านั่น"
"อ้อ มีอีกสิ่งที่น่ากลัว ข้าไม่รู้ว่าจะนิยามสิ่งนั้นว่าอะไร แต่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่คอยกลืนกินทุกอย่างที่เฉียดใกล้ ขนาดปีศาจยังถูกลากไปเขมือบ มันย้ายที่อาศัยไปเรื่อยๆ จนไม่แน่ใจว่าปักหลักอยู่ที่ไหน แต่มันยังคงวนเวียนอยู่ในป่าอาถรรพ์นั่นแน่นอน
"อื้ม น่าสนใจ แสดงว่าเจ้านั่นอยู่จุดสูงสุดเลยน่ะสิ? "
"ไม่เชิงหรอกขอรับ เหมือนมันจะไม่มีสติปัญญา เป็นเพียงตัวเขมือบเท่านั้น"
ฮาวเวอร์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนที่ผ้าม่านเต็นท์จะถูกเปิดออกพร้อมคนยกอาหารมาให้ และแม่ทัพน็อลก็เข้ามาพอดี
"นายท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ แล้วท่านลอร์ดมีธุระอะไรกับท่าน แล้ว… เจ้านั่นมันเป็นใครขอรับ? " แม่ทัพน็อลมองแอดดี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะจับดาบขึ้นมา " เจ้าอมนุษย์!"
"ใช่ ท่านลอร์ดมาร์คัสให้มาเป็นของขวัญในวันออกเดินทาง ข้าจะใช้มันนำทางในป่า"
"มันจะเชื่อใจได้หรือขอรับ บางทีมันอาจจะชักนำให้นายท่านหลงเข้าไปในป่าให้สัตว์ดุร้ายฆ่าเพื่อตัวมันจะได้เป็นอิสระนะขอรับ"
"ไม่มีทางหรอก ถึงข้าตายสัญญาทาสของมันก็ต้องกลับไปหาเจ้าของเดิมที่เคยขายให้ แต่เรื่องนั้นก็ไม่ต้องห่วงอีกว่ามันจะรวมหัวกับเจ้านายเดิมสังหารข้าเอาเงิน เพราะข้าได้ทำลายเครื่องหมายทาสในตัวมันไปแล้ว"
ดูเหมือนแม่ทัพน็อลจะหายกังวลจึงเริ่มรายงานเรื่องอื่นต่อทันที "กังหันน้ำที่ท่านให้สร้างคาดว่าในวันพรุ่งนี้คงเสร็จเรียบร้อย นายท่านจะไปดูก่อนเผื่อว่ามีอะไรต้องแก้ไขเพิ่มเติมหรือไม่ขอรับ"
"เดี๋ยวข้าไปดู แล้วจะได้สอนการใช้งานด้วย เอาไว้ช่วงบ่ายเจ้าส่งคนมาตามข้าอีกที"
"ขอรับ"
แม่ทัพน็อลรับคำแล้วเดินจากไป ฮาวเวอร์นั่งทำงานต่อ แอดดี้ก็มองเขาไม่วางตา พอดีกับเสียงท้องของใครบางคนร้องดังขึ้นมา
จ๊อกกกกก
ฮาวเวอร์ถอนหายใจยาวก่อนจะมองไปทางแอดดี้
"ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าจะอยู่ให้เงียบที่สุด ไม่ส่งเสียง…"
จ๊อกกกกก
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เสียงท้องร้องสร้างความอับอายให้แอดดี้ ฮาวเวอร์ถอนหายใจอีกรอบ
"เจ้าเอาไปกินเสียสิ เมื่อครู่ข้าลืมบอกให้คนเอามาเผื่อเจ้าด้วย ถ้ายังไม่อิ่มก็เดินไปบอกคนยืนเฝ้าเต็นท์ให้พาไปโรงอาหาร"
แอดดี้มองอาหารตรงหน้าสลับกับฮาวเวอร์ก่อนจะค่อยๆ ดึงเข้ามากินอย่างมูมมาม ดูจากร่างกายผอมโซแล้วคงอดอาหารมานาน แต่จากที่ร่างกายไม่ได้ไร้เรี่ยวแรงอะไรก็ทำให้ฮาวเวอร์สงสัยว่าระหว่างที่อยู่ในกรงขัง เขากินอะไรประทังชีวิต แต่สงสัยได้ไม่นานแอดดี้ก็ตอบคำถามนั้นด้วยการกินกองผ้าห่อไข่ทารกที่วางทิ้งไว้ ฮาวเวอร์เข้าใจในทันทีก่อนจะตวาดอย่างเหลืออด
"ข้าบอกว่าไม่อิ่มก็ไปกินต่อที่โรงอาหาร!"
แอดดี้ชะงักมือก่อนจะวิ่งออกไปจากเต็นท์ด้วยความอับอาย ฮาวเวอร์กลับไปทำงานต่ออย่างไม่มีแอดดี้มากวนอีกเลยจนถึงบ่าย ฮาวเวอร์ตั้งใจจะไปดูกังหันน้ำที่สั่งให้สร้าง แต่ต้องมายืนหน้านิ่งเพราะมีของบางอย่างเข้ามาส่งถึงในค่าย
"นี่เป็นของกำนัลที่ท่านเอริคแห่งเขตนอร์ททาวน์ส่งมาให้ท่านลอร์ดมาร์คัส"
'แต่กลับมาส่งที่ค่ายกองกำลังปฏิวัติเนี่ยนะ ผิดที่แล้วเว้ย'
"ท่านเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ ที่นี่เป็นค่ายกองกำลังปฏิวัติ ไม่ใช่คฤหาสน์ของลอร์ดมาร์คัส"
"ท่านลอร์ดให้ข้านำมาส่งที่นี่อีกทีขอรับ และนี่กระดาษสัญญา"
ของถูกถอดออกจากม้า คนส่งก็ทิ้งกล่องใหญ่ปริศนามีผ้าคลุมเอาไว้แล้วจากไป ฮาวเวอร์เอากระดาษสัญญาเปิดขึ้นดูพอดีกับมีกระดาษเล็กปลิวลอดออกมา เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบข้อความประหลาดที่ยากจะอ่านต่อ
'ท่านลอร์ดผู้งดงามของข้า หากโลกนี้จะมีสิ่งใดงดงามกว่าดวงจันทร์ก็คงเป็นท่านที่ข้าใฝ่หาทุกค่ำคืน ได้โปรดสลัดรักร้างที่จากไป แล้วให้หัวใจดวงนี้เข้าแทนที่ ข้าจะรักและห่วงใยท่านเป็นอย่างดี ไม่ให้ใครทำร้าย มิให้ใครก้าวก่าย ตัวข้าพร้อมพรักสมัครใจจะเป็นม้าให้ท่านขี่ เป็นวัวให้ท่านเฆี่ยนตราบจนท่านสมใจหมาย…'
ฮาวเวอร์เลิกอ่านต่อก่อนเผากระดาษใบนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี แม่ทัพน็อลให้ทหารสองนายเข้าไปเปิดผ้าคลุมออก ยังไม่ทันดึงจนสุด สิ่งที่อยู่ภายในตวัดมือกะซวกท้องนายทหารคนหนึ่งจนล้มลง โชคดีที่เขามีเกราะกำบังเอาไว้อยู่จึงได้แต่รอยถาก
"นั่นมันอสูร!"
เหล่าทหารต่างตื่นตระหนก สิ่งที่เห็นอยู่นี่ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายๆ อสูรนั่นเดินรอบกรงไปมาพร้อมคำรามเสียงน่ากลัว มีเพียงไม่กี่คนที่ยังคงนิ่งเฉยราวกับกำลังมองสัตว์เลี้ยงอยู่ในบ้าน
"นายท่านจะให้ข้าทำยังไงกับมันดีขอรับ ขนของมันดูเงางาม ถ้าเอามาทำเสื้อคลุมคงสวยดี"
"ดูจากความดุร้ายแล้วเนื้อมันคงเหนียวน่าดู ต้องต้มด้วยซุปนานๆ "
"ใจเย็นเหล่าทหาร ข้ามีต้องใช้มันในการเดินทาง อย่างน้อยมันก็ยังต้องมีชีวิตอยู่จนกว่าข้าจะกลับมา"
อสูรต่างจ้องมองผู้คนตรงหน้าพลางเห็นพลังเหนือกว่าความน่ากลัวของตัวเอง ไอเวทย์กดดันส่งเข้ามาจนไม่อาจสบตาต่อ ฮาวเวอร์ยิ้มเยาะความขลาดกลัวนั้นอย่างเหี้ยมโหด เขาสั่งทหารให้เปิดกรงมันออก เพราะสิ่งที่เขาต้องทำหลังจากนี้คือทำความสะอาดสัตว์อสูรตัวนี้เสียก่อน


ฮาวเวอร์เดินทางมาที่หน้าประตูเขตโอ้คทางฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทันทีที่ถึงก็มีทหารหลายนายทำความเคารพอยู่ตลอดทางจนเขาเดินเข้าเต็นท์บัญชาการไป ฮาวเวอร์หากระดาษหนังเปล่าหนึ่งแผ่นกางที่โต๊ะก่อนใช้แท่งถ่านร่างแบบอะไรสักอย่างด้วยสีหน้าขะมักเขม้น จนกระทั่งดัคลัสเดินเข้าเต็นท์บัญชาการมา ทุกคนต่างมองเขาเป็นตาเดียวยกเว้นฮาวเวอร์ที่ยังคงทำงานของตัวเองต่อไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
"ท่านฮาวเวอร์นี่คือแผนที่ของเขตโอ้ค"
ดัคลัสยื่นไปให้ ฮาวเวอร์รับในทันทีอย่างไม่ต้องมองก่อนจะเปิดกางออกเผยให้เห็นที่ทางทั้งหมดของเขตนี้ซึ่งมีบางส่วนไม่ตรงกับสายตาที่เห็น
"นี่เป็นแผนที่เก่าตั้งแต่สมัยใด? "
"ราว 30 ปีก่อนขอรับ แผนที่หยุดพัฒนามาหลายปีเพราะเขตนี้เริ่มไม่เป็นที่นิยมตั้งแต่อาณาจักรโพราเท็สถูกเมินการค้าจากอาณาจักรริลกลิมด้วยเหตุผลที่ว่าอาณาจักรเราไม่มีกำลังซื้อมากพอ"
ฮาวเวอร์หันมาทางแม่ทัพน็อลซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขาเริ่มคิดถึงเรื่องราวเมื่อ 30 ปีที่แล้วก่อนจะเริ่มอธิบาย
"ช่วงนั้นเป็นช่วงที่พ่อค้ากับขุนนางรวมหัวกันปั่นราคาสินค้าภายในอาณาจักร อย่าว่าแต่อาณาจักรอื่นเลย อาณาจักรริลกลิมเองก็ปั่นป่วนเพราะพวกมันเหมือนกัน พวกมันกักเก็บสินค้าแล้วทำทีว่ามีไม่พอเพื่อโก่งราคา พอราคาของบางอย่างแพงขึ้น สินค้าประเภทเดียวกันก็ขายแพงตาม ประชาชนที่มีกำลังซื้อไม่มากพอก็อดอยากอยู่ช่วงหนึ่ง จนกษัตริย์องค์ก่อนทรงตั้งคลังเก็บถ่ายสินค้าโดยไม่ผ่านพ่อค้าคนกลางให้คนในอาณาจักรจับจ่ายกันเอง พอคำสั่งนี้เกิดขึ้น พวกขุนนางกับพ่อค้าก็เริ่มไม่พอใจและนั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นให้รัชสมัยต่อมาขุนนางเริ่มกระด้างกระเดื่องต่อองค์ราชินีแล้วยุยงปลุกปั่นให้เกิดสงครามภายใน"
ฮาวเวอร์ได้ฟังก็เริ่มเห็นเค้าความไม่ต่างจากประวัติศาสตร์ของโลกเดิม เมื่อมีคนเห็นแก่ตัวเพียงหนึ่งคนก็อาจสร้างความเสียหายให้คนหนึ่งกลุ่ม แต่ถ้ามีคนเห็นแก่ตัวหนึ่งกลุ่มก็อาจสร้างความเสียหายให้คนทั้งเมือง
"แล้วสงครามภายในยุติยังไง"
"หลังจากที่ยุยงปลุกปั่นจนเกิดสงคราม ผู้คนแยกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งต้องการแต่งตั้งราชวงศ์ใหม่ อีกฝ่ายต้องการราชวงศ์เดิม เมื่อทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนเกิดเหตุนองเลือดมีคนเสียชีวิต แต่แล้วสงครามก็ยุติลงเมื่อขุนนางที่อยู่เบื้องหลังสงครามได้ตายลง ฝีมือนั้นเราสืบรู้ได้ว่าเป็นฝีมือของราชาไมนัส คราแรกเราคิดว่าเขาคงปรารถนาดีต่ออาณาจักรจึงลงมือทำเรื่องเช่นนั้นลงไป แต่ใครจะคิดว่าเขาทำเพียงเพื่อช่วงชิงอำนาจจากราชินีอีกที"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนจะเอากระดาษแผนที่เก่านั้นมาวาดเติมส่วนที่เขาจำได้ลงไป เส้นทางใหม่รวมถึงชุมชนคนยากจนที่เป็นคนส่วนใหญ่ของที่นี่ด้วย
"นี่คือสิ่งที่ข้าจะให้พวกเจ้าทำ นี่เป็นโครงสร้างกังหันน้ำใช้เป็นต้นแรงไว้ผลิตกับซ่อมแซมอาวุธ ให้ตั้งตรงช่วงต้นน้ำของเขตนี้ รวมถึงสร้างเป็นรางน้ำให้พวกเจ้าเอาไปเชื่อมต่อกับแทงค์สำรองน้ำไว้ใช้กินอาบแยกออกมาตรงนี้ ไม่ใช่ให้กินหรืออาบตรงทางน้ำที่คนทั้งหมู่บ้านใช้กัน"
แฮงค์กับหัวหน้าอีกสามคนถึงกับสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮาวเวอร์เห็นก็ถึงกับถอนหายใจแล้วส่งสายตาตำหนิ
"แล้วนี่เป็นโรงอาหาร นี่เป็นจุดตั้งที่พัก จุดฝึกซ้อม นี่โรงอาบน้ำ นี่ส้วม"
ฮาวเวอร์ยังคงหยิบโครงสร้างอาคารที่เพิ่งวาดเมื่อครู่ออกมาจนแม่ทัพน็อลถึงกับมึนงง เขาทำทั้งหมดนั่นในเวลาอันสั้นทั้งที่นักสร้างอาคารต้องทำเป็นเดือนๆ แต่สำหรับฮาวเวอร์แล้ว นี่เป็นแบบง่ายที่ไม่ต้องใช้ความคิดมาก ความหรูหราก็ไม่มีอย่างที่เขาชอบทำ สร้างเพื่อความสะดวกชั่วคราวและจำแนกที่กินที่นอนให้เป็นระเบียบจะได้ไม่วุ่นวายในภายหลัง
"ที่ตรงนี้ทำเกษตร จากนี้จะไม่ได้รับอาหารจากทางอาณาจักรริลกลิมและอาณาจักรโพราเท็สก็มีไม่พอแบ่งมาให้ ตรงนี้สร้างบ่อน้ำเพื่อการเกษตรกับเลี้ยงปลา ตรงนี้ปศุ…"
'แจ้งเตือน ระบบจะทำการเคลื่อนย้ายจิตนามฮาวเวอร์ไปยังดินแดนนรกเพื่อชดใช้การกระทำ หมายเหตุ สั่งฆ่าผู้คนจำนวน 32 คนด้วยน้ำมือผู้อื่นอันมีเจตนาต้องการปกปิดความผิดต้องติดอยู่ดินแดนนรก 32 ล้านปีด้วยสถานะไร้ร่าง 32 วันของโลกทดลอง'
จิตอีคอนถูกดึงให้มาสั่งการร่างแทนฮาวเวอร์ เพราะอาการช็อกเมื่อครู่ทำเอาทุกคนนิ่งเงียบไปด้วย เรื่องที่ฮาวเวอร์พูดเมื่อกี้เขาก็ฟังอยู่เพลินๆ จนระบบแจ้งเตือนเข้ามาแล้วดึงฮาวเวอร์ออกจากร่างทันทีหลังพูดจบ
'ฮาวเวอร์!!!'
เมื่อเรียกอีกคนเท่าไหร่ก็ไม่ออกมา อีคอนจึงต้องรับหน้าตรงนี้แทน จากสายตาคนอื่นก็ช็อกไม่ต่าง คนในที่นี้ล้วนเห็นพลังเวทย์ของฮาวเวอร์กระจายทั่วเต็นท์อย่างน่าเกรงขาม แต่เพียงฮาวเวอร์ชักกระตุกเมื่อครู่ พลังทั้งหมดถูกดูดเข้ากลางอกจนเหลือเพียงไอจางๆ ซึ่งต่างจากตอนที่อยู่บนคานไม้สูงต่อหน้าทหารนับหมื่นครานั้นที่พลังเวทย์ฮาวเวอร์จะค่อยๆ ลดลงจนเหลือไอจางๆ ก่อนจะสลับนิสัยเป็นคนละคน
"ท่านฮาวเวอร์? "
แม่ทัพน็อลเอ่ยขึ้นก่อนจะมองที่คนตรงหัวโต๊ะ อีคอนเกาหัวแก๊กๆ ก่อนจะพูดต่อจากที่ฮาวเวอร์พูดค้างไว้
"ตรงนี้ทำเป็นปศุสัตว์ และนี้คือห้องวิจัยสมุนไพร ทั้งหมดก็มีเท่านี้แหละ แยกย้ายได้"
อีคอนมองทุกคนตาใส ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรผิดไปรึเปล่าทุกคนถึงยังไม่ลุกไปไหน
"เราไม่คิดจะถามหน่อยหรือว่าไอ้ที่เห็นเมื่อกี้มันคืออะไร? "
หัวหน้าหน่วยข้างๆ น็อลกระซิบบอก น็อลถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะถามออกไป
"นายท่านขอรับ ท่านอาจยังไม่รู้ว่าพวกเราในที่นี้สามารถมองเห็นไอเวทย์ได้จากตัวท่าน เพราะอย่างนั้น เราจึงรู้สึกแปลกใจที่บางทีท่านก็มีพลังเวทย์มหาศาล บางทีก็มีพลังเวทย์จางๆ ข้าอยากทราบให้แน่ชัดว่าสิ่งที่ท่านเป็นอยู่คืออะไรกันแน่"
'เขารู้ด้วยแฮะว่าเราเปลี่ยนจิตกับฮาวเวอร์'
อีคอนนั่งเรียบเรียงความคิดในหัวก่อนจะพูดออกมา "ร่างนี้จริงๆ แล้วมีสองจิต จิตหนึ่งคือฮาวเวอร์ ที่พวกเจ้าเห็นพลังมหาศาลพวกนั้นก็เป็นเพราะเขา ส่วนอีกจิตคือข้า ตัวข้าอาจจะไม่มีพลังเวทย์มหาศาลแต่คนที่ควบคุมร่างหลักจะเป็นข้าเสียส่วนใหญ่"
"มีสองจิตในหนึ่งร่าง? "
"ช่าย"
อีคอนพูดเสียงยานคางอย่างเริ่มไม่แน่ใจ ระยะหลังๆ ฮาวเวอร์จะออกโรงเสียส่วนใหญ่ แต่เพราะเรื่องที่เขาสั่งฆ่าคนเลยทำให้ฮาวเวอร์ถูกดึงไปนรก ตอนนี้อีคอนจึงอยู่ในร่างเพียงจิตเดียว
"แล้วท่านฮาวเวอร์ไปไหนหรือขอรับ ทำไมอยู่ๆ ก็เปลี่ยนจิตกัน"
"อื้มมมม ตอนนี้ฮาวเวอร์ไม่อยู่เพราะต้องไปชดใช้กรรมในนรกโทษฐานสั่งฆ่าผู้อื่นจำนวน 32 คน ในอีก 32 วันนับจากนี้เดี๋ยวเขาก็กลับมา พวกเจ้าก็ไปทำงานที่เขาสั่งก่อนเถอะ เดี๋ยวฮาวเวอร์กลับมาแล้วงานไม่เดินเขาจะยิ่งโมโหเอา" ทุกคนต่างนิ่งเงียบ
'32 คน นั่นเป็นจำนวนคนที่เพิ่งสั่งประหารไปนี่ ในสงครามการฆ่าคนเพียงเท่านี้เพื่อไม่ให้ข้อมูลรั่วไหลถือว่าไม่เยอะมาก แต่ท่านฮาวเวอร์กลับต้องติดอยู่ในนรกถึง 32 วัน' แม่ทัพน็อลคิดก่อนจะเริ่มถามอีกครั้ง
"แล้วจากนี้ไปท่านจะอาศัยอยู่ที่ใดหรือขอรับ จากโครงร่างที่ท่านวาดมาให้ ข้ายังไม่เห็นที่พักของท่านเลย"
"เรื่องนั้นข้าจะไปพักที่บ้านแม่ทัพดัคลัสของอาณาจักรโพราเท็ส หากพวกเจ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาข้าได้ทุกเมื่อ ถึงข้าในจิตนี้จะไม่ค่อยรู้เรื่องสงครามเลยก็เถอะ"
"มันจะดีหรือขอรับ ยังไงเสียท่านก็เป็นรัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม ไปพักบ้านของคนที่เคยเป็นศัตรูกันอย่างนั้น อาจเกิดอันตรายกับชีวิตท่านได้ ให้ข้าสร้างเต็นท์นอนส่วนตัวให้ท่านดีไหมขอรับ"
"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงซะข้าก็ไม่ตายอยู่แล้ว ข้ากลับก่อนล่ะ ยังมีเรื่องอื่นให้ทำอีกเยอะเลย"
อีคอนเดินออกจากเต็นท์บัญชาการไป ตามหลังด้วยดัคลัส เรื่องที่คนในนั้นพูดเมื่อกี้ช่างไม่ไว้หน้าแม่ทัพหนุ่มอย่างดัคลัสเลย ยังไงซะตอนนี้อีคอนก็เป็นเพียงเด็กจิตไม่ปกติแถมยังหน้าตาอัปลักษณ์อีก คิดว่าเขาจะทำร้ายเด็กน่าสงสารต่อหน้าออสก้าลงได้หรือไง
คนทั้งคู่เดินกลับไปพักผ่อนที่บ้านของดัคลัส เมื่อกลับมาแล้วเห็นว่าข้าวของถูกจัดเรียบร้อย อีคอนก็กลับไปพักผ่อนจนถึงเช้า
การย้ายมาเขตโอ้คไม่ได้นับว่าดีหรือแย่สำหรับคนชรา เพราะสงครามได้ยุติลง ทหารของอาณาจักรบางส่วนได้เดินทางกลับไปภูมิลำเนาเดิมพร้อมบิดามารดาที่ฝากเลี้ยงเอาไว้ คนที่เหลืออยู่ในโรงนอนก็มีเพียงคนชราไร้ที่ให้กลับ หรือไม่บางคนก็ฝากเลี้ยงต่อเพราะไม่มีเงินทองจะเดินทางกลับแบบเดียวกับออสก้า
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ ท่านลอร์ดมาร์คัสเชิญให้ไปดื่มชาที่คฤหาสน์ส่วนตัวของพระองค์"
ดัคลัสเดินเข้ามาพร้อมบอกเรื่องที่กล่าว ตอนนี้ฮาวเวอร์ไม่อยู่ ถึงเชิญอีคอนไปก็มีแต่เสียเวลาเปล่า
"บอกท่านลอร์ดมาร์คัสไปว่าข้าไม่ค่อยสบาย อีกประมาณ 31 วันอาการคงดีขึ้น"
"จะให้บอกว่าท่านเปลี่ยนจิตกับฮาวเวอร์ และตอนนี้ยังให้ท่านฮาวเวอร์มาคุมร่างไม่ได้น่าจะเป็นคำอธิบายที่เข้าใจง่ายกว่านะขอรับ"
"อา… ตามนั้นแหละ"
"แต่ถึงอย่างนั้นท่านก็ควรไปบอกเองนะขอรับ ให้ข้าพูดปากเปล่าเกรงว่าเขาจะไม่เชื่อแล้วหาว่าท่านไม่รักษาน้ำใจ"
อีคอนหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเดินตามไปที่รถม้า รถม้าบังคับพาไปยังคฤหาสน์สีเทา รอบบ้านมีแต่ต้นไม้เลื้อยและหญ้าดูรกรุงรัง เมื่อเดินเข้าไปในคฤหาสน์มีสตรีวัย 20 ปลายๆ ยืนรอต้อนรับก่อนจะนำทางไปยังศาลากลางป่าที่ควรจะเป็นสวน
"ที่นี่สวยดีนะขอรับ มีต้นไม้เต็มไปหมดเลย"
"ในคฤหาสน์ขุนนางหรือชนชั้นสูงไม่นิยมมีต้นไม้เยอะในสวนอย่างไม่เป็นระเบียบหรอกนะขอรับ หากเอ่ยอย่างนั้นกับท่านลอร์ดมาร์คัส เขาอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นการดูถูกได้" ดัคลัสกล่าวเตือน
อีคอนก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ กลับไปอย่างทุกที เมื่อลอร์ดมาร์คัสมาถึงก็ชงชาและรินใส่ถ้วยให้เขาดื่ม อีกฝ่ายถามไถ่เรื่องโรงนอนคนชราทั่วไป อีคอนจึงไม่ได้เปิดประเด็นพูดคุยเรื่องจิตของฮาวเวอร์
"ที่โรงนอนตอนนี้เหลือคนชราอยู่เยอะหรือเปล่า ดูจากการที่ทหารบางส่วนเดินทางกลับบ้านแล้วพาครอบครัวกลับไปด้วยก็คงมีจำนวนน้อยลงกว่าตอนที่ยังอยู่ในเมืองใช่หรือไม่"
"ก็ไม่น้อยหรอกครับ จากที่เคยนับจำนวนดู จาก 158 คนที่เคยอาศัย มีคนพากลับไปเพียง 34 คนเท่านั้น จำนวนลูกหลานที่ตายในสงครามมีประมาณ 83 คน อีก 41 คน ลูกหลานไร้ที่อาศัยพักพิงจึงขอให้คนชรายังอยู่ต่อที่โรงนอน ส่วนเรื่องอาหารการกินก็ถูกจำแนก 2 แบบ คนที่ฟันเหลือน้อยทานอาหารเหลวย่อยง่าย กับคนที่ฟันยังแข็งแรงดีก็จะทานผักผลไม้เสริมวิตามิน และคนชราส่วนใหญ่จะมีโรคประจำตัวเยอะอย่างโรคคนแก่เลยก็คือโรคต้อกระจก จอตาฝ้าฟาง โรคสมองเสื่อม ยังไม่รวมโรคแทรกซ้อนที่เข้ามาในช่วงที่ป่วยทำให้อาการยิ่งทรุดลงเร็วอีก"
"ที่เจ้าพูดมาเราไม่เข้าใจเลยสักอย่าง แต่ก็เอาเถอะ เราได้ยินมาจากดัคลัสว่าเจ้ามีสองจิตที่สลับเปลี่ยนไปมา ข้าคิดว่าถ้าฮาวเวอร์ไม่อยู่แล้วเจ้าจะดูไม่ฉลาดเสียอีก ดูท่าข้าจะคิดผิด ถึงฮาวเวอร์จะมีความคิดอ่านด้านการปกครองแม่นยำ แต่เจ้าก็มีความคิดอ่านด้านการรองรับได้ดีสินะ ไม่ว่าจะจิตไหนก็ไม่ควรประมาทพวกเจ้าทั้งสองเลยจริงๆ "
'อ้าว รู้อยู่แล้วงั้นเรอะ! นี่เราถูกพามาทดสอบจิตสินะ ไม่รู้ตัวมาก่อนเลย'
"ว่าแต่จิตนี้เจ้าเรียกตัวเองว่าอะไรรึ"
"อีคอนครับ เป็นนามจิตที่ยายตาบอดเก็บข้ามาเลี้ยงตั้งให้"
"งั้นเจ้าก็กล่าวนามสัตย์ไม่ได้สินะ"
"ขอรับ อย่างที่ท่านบอก นามที่มารดาตั้งให้เป็นนามที่ถือว่าใช้เป็นคำสัตย์ ข้าให้นามนั้นแก่ฮาวเวอร์ จึงถือว่าไม่มีสิทธิ์ใช้"
ลอร์ดมาร์คัสรับรู้และเข้าใจก่อนจะทอดมองออกไปนอกสวน ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่กับอีคอนถึงได้รู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถ้าเป็นจิตของฮาวเวอร์ที่เคยอยู่ด้วยกันครั้งนั้นจะให้ความรู้สึกกดดันจนน่ากลัว แต่กับอีคอนที่มีรูปลักษณ์เดียวกันกลับรู้สึกผ่อนคลายราวกับสามารถพูดทุกเรื่องที่กลุ้มใจให้เขาฟังได้
"เจ้ารู้จัก มารฝังไข่รึเปล่า"
ดัคลัสกับสาวใช้มองไปที่ลอร์ดมาร์คัสทันที สิ่งที่เขาเอ่ยขานนั้นมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรพูดให้คนนอกฟัง ถ้าหากเรื่องที่เขาพูดแพร่หลายออกไปอาจเป็นอันตรายให้ใครอีกคนหนึ่ง
"สิ่งนั้นคืออะไรหรือครับ"
"นึกแล้วเชียวว่าเจ้าต้องไม่รู้จัก ประมาณ 500 ปีก่อน อยู่ๆ ก็มีโรคประหลาดเกิดขึ้น โรคนั้นทำให้คนบางกลุ่มมีพฤติกรรมประหลาด กระสันอยากมีเพศสัมพันธ์กับผู้อื่นจนถึงกับตั้งท้องโต หากเป็นผู้หญิงก็คงไม่ผิดแปลกอะไร ก็แค่ถูกกล่าวหาว่าสำส่อนแล้วค่อยคลอดทารกออกมา แต่กับชายกลับถูกมองว่าประหลาด เพราะหลายพันปีที่ผ่านมาไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนั้นเลยสักหน ชายใดที่ท้องโตจะถูกกล่าวหาว่าตั้งท้องให้มารปีศาจเพราะสิ่งที่ออกมาจากท้องไม่ใช่ทารกแต่เป็นไข่ขนาดใหญ่หนึ่งฟอง พอทุบออกก็เป็นของเหลวใสกับตัวอ่อนสร้างความหวาดกลัวให้ผู้คนจนต้องปฏิบัติเป็นธรรมเนียม ใครพบเจอมารฝังไข่ต้องทุบตีให้แตกก่อนมันจะฟักเป็นมารสร้างความหวาดกลัวให้ผู้คน"
ลอร์ดมาร์คัสพักหายใจเข้าออกเบาๆ สองตาเขาสั่นระริกอย่างคนจะร้องไห้ก่อนจะหันมามองอีคอนอย่างช้าๆ
"เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องที่ข้าพูด เจ้าคิดว่านั่นเป็นสิ่งถูกต้องรึเปล่า"
อีคอนเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่ลอร์ดมาร์คัสเล่า ในโลกเดิมของเขาไม่เคยพบเห็นผู้ชายตั้งท้องเช่นกัน แต่ลอร์ดมาร์คัสยกประเด็นนี้ขึ้นมาคงเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเขาเป็นแน่
"มีใครเคยเห็นมารฝังไข่ฟักเป็นตัวหรือเปล่าครับ แล้วเขาทำยังไงกับตัวอ่อนนั่น"
"ข้าเคยได้ยินว่าทาสเพศชายของขุนนางฟักไข่ออกมา มันมีหน้าตาน่ากลัวจนต้องฆ่าทิ้งและปกปิดเรื่องบัดสีนั่นให้เงียบเชียบเพราะกลัวว่าเจ้ามารร้ายที่มาวางไข่มันจะมาล้างแค้นที่ทำกับลูกของมัน"
"ฟังดูน่าเหลือเชื่อนะขอรับ ข้าไม่ค่อยเชื่ออะไรง่ายๆ หากไม่ได้พิสูจน์ด้วยตัวเอง หากข้าเจอมารฝังไข่ก็อยากเห็นกับตาสักครั้งว่ามีหน้าตาเป็นยังไง" ลอร์ดมาร์คัสเมื่อได้ยินเรื่องที่อยากฟังก็เปิดประเด็นให้อีคอนหายสงสัยเกี่ยวกับการเล่าครั้งนี้
"งั้นก็ดีเลย ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน หากว่าข้าเป็นคนเสนอเองมันจะดูแย่ในสายตาของคนทั้งอาณาจักร อีกทั้งข้าเป็นผู้ใหญ่แล้วสมควรจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควร เพราะงั้นเรื่องที่ข้าพูดเมื่อกี้ข้าก็อยากพิสูจน์เหมือนกันแต่ทำไม่ได้เพราะฐานะ"
'อ้อ หาแนวร่วมสินะ เพราะเราเป็นเด็กด้วย คิดหรือทำอะไรก็ไม่มีใครคิดจะตำหนิเป็นจริงเป็นจัง'
"ถ้าท่านจะให้ข้าพิสูจน์ ข้าต้องรู้เสียก่อนว่ามารจะฝังไข่ใส่คนตอนไหน" ดัคลัสได้ยินก็ถึงกับขำพรืดออกมา ลอร์ดมาร์คัสมองเขาตาขวางเพราะกลัวเขาทำเสียเรื่อง
"ส่วนใหญ่ได้ยินว่าฝังตอนมืดค่ำ แถมยังรวดเร็วจนตามไม่ทันอีก รู้ตัวอีกทีคนผู้นั้นก็ตั้งท้องโตแล้ว ถ้าเจ้าอยากพิสูจน์คงหาได้แค่ช่วงที่ตั้งท้องแล้ว" ดัคลัสพยายามกลั้นขำแทบตายกับเรื่องที่ลอร์ดมาร์คัสเล่าด้วยสีหน้าเงียบนิ่ง สาวใช้เองก็เม้มปากแน่นอย่างกับกลัวอะไรจะร่วงออกจากปาก
"ถ้าอย่างนั้นท่านพอจะหาคนที่ตั้งท้องมารได้รึเปล่า มันคงหาไม่ง่ายเลยสินะขอรับ"
"ไม่ง่ายเท่าไหร่หรอก มีชายคนหนึ่งตั้งท้องมารในเขตโอ้คใจกลางเมืองที่ร้านเหล้า เขาเป็นลูกชายคนที่สามของเจ้าของร้าน รูปร่างอวบมีน้ำมีนวลทำให้ดูไม่ค่อยออกว่ากำลังตั้งท้องมารอยู่ หากมารฟักออกมาเมื่อไหร่เขาก็จะทำลายทิ้งในทันที เจ้าต้องไปขัดขวางการกระทำนั้นก่อนไข่นั่นจะถูกทำลาย แล้วพิสูจน์ให้คนทั้งอาณาจักรเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในไข่นั่นคืออะไร"
"รับทราบ ข้าจะหาข้อพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้เลย"
ทั้งคู่ดื่มชาด้วยกันต่ออีกหน่อยก่อนที่ดัคลัสจะพาอีคอนส่งกลับโรงนอนคนชราชั่วคราว
"ท่านลอร์ด ท่านกล่าวเรื่องนั้นมันไม่เสี่ยงเกินไปหรือเจ้าคะ หากเขาหันกลับมาสงสัยท่านและเด็กคนนั้น…"
"ข้าพร้อมเสี่ยง อีกไม่นานเซอร์รัสก็จะโต ข้าปล่อยให้เขาอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ อย่างนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"
ระหว่างที่ทั้งคู่ตึงเครียดกันอยู่ พุ่มไม้ในสวนก็ขยับไปมาก่อนจะมีสิ่งมีชีวิตพุ่งเข้ามาทางดัคลัส
"ท่านแม่! ดูนี่สิ ข้าจับมันมาได้ด้วยล่ะ"
สิ่งที่อยู่ในมือเด็กน้อยเป็นเหล่าแมลงหลายขาเลื้อยไปมาบนมือน้อยๆ ลอร์ดมาร์คัสถึงกับใจหายเมื่อเด็กน้อยวางมันลงบนตักของเขาพยายามอวดให้ชม
"เก่งมากเซอร์รัส แต่อย่าเอามาให้แม่อีกนะ แม่ไม่ชอบพวกมัน"
เด็กน้อยทำหน้าหงอยก่อนจะปัดพวกมันลงจากตักมารดาและเอาหัวเข้าซบแทน
"คราวหน้าข้าจะไม่เอาพวกมันมาอีกแล้วขอรับ"
"เก่งมากลูกน้อยของแม่"
อีคอนกลับมาที่บ้านดัคลัสแล้วสอบถามเรื่องมารฝังไข่กับออสก้าอย่างละเอียดอีกทีพร้อมจดเรื่องราวทั้งหมดด้วยกระดาษหนังที่เอามาจากค่ายทหารกองกำลังปฏิวัติ
"เจ้าสนใจเรื่องมารฝังไข่ไปทำไมกัน เรื่องน่ากลัวอย่างนั้นพวกเราควรอยู่ห่างๆ ไว้จะดีกว่า"
"ไม่ได้ นี่มันเกี่ยวข้องกับวงการแพทย์และวิทยาศาสตร์เชียวนะ ถ้าฮาวเวอร์รู้เขาก็ต้องอยากศึกษาเหมือนกัน"
อีคอนตามสอดแนมร้านเหล้าใจกลางเมือง เมื่อพบเป้าหมายก็เฝ้าสังเกตการณ์ทุกอย่างรอบตัวของชายผู้นั้นไม่ขาด ทุกท่าทางทุกการกระทำของเขามีลักษณะคล้ายคนตั้งครรภ์อยู่หลายส่วน ทั้งทำท่าวิงเวียนศีรษะ ทำท่าจะอ้วกตอนเห็นของแสลง เมื่อแน่ใจว่านั่นเป็นอาการปกติของคนตั้งครรภ์เขาก็เริ่มแปลกใจ
เมื่อเฝ้าดูจนร้านปิดชายผู้นั้นก็ยังคงทำความสะอาดและเอาขยะไปทิ้งในป่านอกเขต อีคอนวิ่งตามไปติดๆ ไม่นานชายคนนั้นก็ลอบมองซ้ายมองขวาก่อนจะทำสัญญาณอะไรบางอย่างให้กับสิ่งที่อยู่ในป่า สิ่งที่โผล่ออกมานั้นเป็นผู้ชายสวมชุดมอซอเดินเข้ามาหาเขาและกอดรวบรัดร่างอวบเอาไว้ในอกพร้อมหอมหัวหอมตัวราวกับคิดถึง
"เจด ในที่สุดข้าก็กลับมาหาเจ้าอีก ข้าคิดถึงเจ้าจริงๆ ทุกวันที่อยู่ในสนามรบไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ แต่พอนึกถึงหน้าเจ้าแล้วข้าก็มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาเป็นสิบเท่า เจดวันนี้ให้ข้าได้บอกรักเจ้าเถอะนะ"
"ไม่ได้หรอกบรูค ตอนนี้มีมารฝังอยู่ตัวข้า มันทำให้ข้าไม่อยากร่วมรักกับใคร"
"เจ้ามารชั่ว กล้าดียังไงมาฝังไข่ในร่างเจด ไม่ต้องห่วง ถ้าหากมันออกจากท้องเจ้าเมื่อไหร่ข้าจะทุบมันให้แตกด้วยมือข้าเอง"
เมื่อพูดจบเจดก็ซบลงที่ไหล่ของบรูคทันที ทั้งคู่กอดกันอย่างรักใคร่กลมเกลียวแต่กับอีคอน เขาจดทุกการกระทำทุกคำพูดไม่ขาดในที่มืด เฝ้าดูจนวินาทีสุดท้ายที่ทั้งคู่เดินจากลา
อีคอนเข้ามาสอดแนมอย่างนี้เรื่อยๆ ทุกวันจนเวลาล่วงเลยไปหนึ่งอาทิตย์ แม้จะได้ยินเสียงบ่นเสียงร่ำว่ากระดาษหายจนจะหมดคลังแต่อีคอนก็ได้แต่หัวเราะแห้งตอบไป ไม่บอกให้ใครรู้นอกจากออสก้าว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
จนกระทั่งในค่ำคืนหนึ่ง อีคอนเดินตามสอดแนมเจดชายตั้งครรภ์จนมาถึงจุดทิ้งขยะที่เขามักจะนัดคนรักมากอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ระหว่างที่เจดกำลังรอบรูคอยู่ในป่าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหา
"บรูค!"
เมื่อหันกลับไปมองก็พบชายฉกรรจ์เดินเข้ามาอย่างน่ากลัว เจดเดินถอยหลังทีละกล่าวตั้งท่าจะเดินหนี แต่ก็พบกับชายคนรักยืนขวางทางออก
"บรูค!" เจดวิ่งเข้าไปหาพร้อมกอดแขนบรูคไว้ข้างตัวพลางมองชายทั้ง 7 คนเดินล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาอย่างกับจะทำร้าย "พวกเราไม่มีเงินให้เจ้าหรอกนะ และก็ไม่มีทรัพย์สินอะไรด้วย"
"ใครว่าข้าต้องการเงินกันเหล่า เจ้าเป็นลูกคนที่ 3 ของเจ้าของร้านเหล้า เราติดหนี้เขาไว้เยอะเกินไปก็เลยไม่มีปัญญาจ่าย พวกข้าเลยต้องให้เจ้าช่วยขอร้องพ่อเจ้าให้ยกหนี้ทั้งหมดให้"
เจดถึงกับหน้าถอดสีมองบรูคที่ยังคงนิ่งไม่ไหวติ่ง "บรูค เจ้ารีบหนีไปก่อนเถอะ คนพวกนี้ต้องการแค่ข้า อย่างน้อยเจ้าก็ช่วยไปบอกพ่อข้าให้ทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
"เรื่องนั้นข้าไปบอกแน่ แต่เจ้าต้องไปกับพวกเราก่อน"
"พวกเรา? "
"ใช่ เจ้าพวกนี้เป็นเพื่อนข้า แล้วข้าก็สานสัมพันธ์กับเจ้าเพื่อหลอกให้หาเงินมาให้แต่เจ้ากลับไม่มีเงินมาให้ข้าเลยเสียนี่ แถมยังมีมารฝังไข่ในตัวน่าขยะแขยงอีก แทนที่ข้าจะเสแสร้งต่อไป ไม่สู้รีบทำให้มันจบๆ ไปเสียจะดีกว่า"
บรูคผลักเจดจนล้มลง เจดนอนนิ่งเจ็บท้องจนขยับไม่ไหว พอเห็นเจดนอนแน่นิ่งไปบรูคก็คิดจะทำร้ายอีกที อีคอนเห็นท่าไม่ดีก็พุ่งตัวออกไป
"หยุด!!!"


หลังจากเกิดเหตุการณ์พุ่งหอกได้ไม่นาน แม่ทัพน็อลรีบส่งทหารตั้งแถวเป็นแนวยาว กดดันให้ฝั่งคนของเขตถอย ครอบครัวเจดเองก็ถูกดันให้กลับไปด้วย แต่เพราะความเป็นห่วงจึงพากันมุดลอดขาเหล่าทหารเข้ามา พี่ชายของเจดหลุดการจับกุมมาได้ก็รีบไปเขย่าตัวน้องชายให้ตั้งสติ
"เจด พวกเรารีบไปกันก่อนเถอะ เจ้ามารนั่นถูกสังหารแล้ว ถ้าขืนอยู่ต่อ มารเจ้าของไข่นั่นอาจมาสาปคนที่นี่ เดี๋ยวพวกเราจะโดนไปด้วย"
เจดยังคงมองร่างน้อยเปื้อนเลือดไม่วางตา พี่ชายเห็นอย่างนั้นก็คิดจะอุ้มออกไปแต่เจดกลับผลักคนไปพี่ออก
"ใครกันแน่ที่เป็นมาร ข้าเห็นกับตาว่าในไข่เป็นเพียงเด็กธรรมดา พวกท่านหลอกข้าเพราะเหตุใด หลอกข้าให้ฆ่าเด็กน้อยไร้เดียงสาได้ยังไง!"
คนในครอบครัวเองก็ชะงักกับสิ่งที่เจดพูด สองตาของเขาเอ้อล้นด้วยน้ำตาจนคนเป็นแม่จุกในอก พี่สาวเข้าไปพยุงแม่ไม่ให้ล้ม คนเป็นพ่อก็เดินเข้าไปดูร่างน้อยในไข่นั่นใกล้ เหมือนเห็นภาพที่เคยเห็น ร่างเล็กนั่นมีผมสีน้ำตาลอย่างเจด ใบหน้าหลายส่วนคล้ายภรรยาที่แต่งด้วย พ่อของเจดปิดปากแน่นเมื่อเห็นและรู้ทันทีว่านี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเจด
"เจด ยังไงตอนนี้เด็กคนนั้นก็จากเราไปแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ"
พ่อเองพยายามจะโน้มน้าวเจดให้กลับ แต่ด้วยความอาลัยอาวรณ์เด็กคนนี้ อุตส่าห์เฝ้ามองทุกวัน เฝ้ารอวันที่เขาจะฟักออกกลับต้องมาเห็นเขามีสภาพอย่างนี้ต่อหน้าต่อตา เจดยังคงดื้อไม่ยอมไปไหน ปล่อยให้น้ำตาไหลในความโศกเศร้าที่เสียสิ่งสำคัญไป
แสงละอองสีขาวสว่างยังคงคาอยู่ที่กลางอก อีคอนรู้สึกแปลกใจที่มันยังไม่ลอยไปไหนจึงเข้าไปดู เด็กคนนี้ยังคงมีลมหายใจอยู่และเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ
"แม่ทัพน็อล มีใครในค่ายเป็นหมอบ้างรึเปล่า หรือมีใครใช้เวทย์รักษาได้บ้าง"
"มีขอรับ ข้าจะไปตามให้เดี๋ยวนี้"
ไม่นานนักคนผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามา อีคอนสั่งให้เขาดูอาการของเด็กแล้วรักษาแต่หมอคนนั้นกลับส่ายหน้าทำไม่ได้
"เรียนท่านฮาวเวอร์ เวทย์รักษามีไว้สำหรับเร่งฟื้นฟูบาดแผลเพียงเท่านั้น ไม่สามารถย้อนกลับให้แผลเป็นเหมือนเดิมได้ อีกทั้งแผลลึกและใหญ่ขนาดนี้ไม่ว่าหมอคนไหนก็ไม่อาจช่วยเหลือได้ขอรับ"
อีคอนจนใจ 'นี่เราต้องปล่อยให้เด็กคนนี้ค่อยๆ ตายไปต่อหน้าต่อตาหรือนี่'
'ใช่' เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจ
'ฮาวเวอร์! นายกลับมาแล้วเหรอ'
'ก็อย่างที่เห็น ตัดใจซะเถอะ รีบปลิดชีพเด็กคนนั้นแล้วก็ให้ครอบครัวเอาไปฝัง'
'นั่นมันโหดร้ายเกินไปแล้ว ถ้าเราปล่อยให้เด็กคนนี้ตายไปอีกคน โลกก็ยังคงเข้าใจว่าเด็กที่เกิดจากไข่เป็นมารต่อไป ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าวิญญาณคนที่เรารักเกิดเป็นไข่อีก อาจต้องตายตั้งแต่ยังไม่เกิด'
'นี่เจ้าต้องการจะสื่ออะไรกับข้า'
'ก็ถ้าหากว่าเราช่วยโลกนี้จากมนุษย์อมตะได้สำเร็จแล้วโลกไม่ถูกรีเซต บางทีวิญญาณลีโออาจจะเกิดในโลกนี้อีกหน แต่ก็อาจจะตายก่อนเพราะโชคร้ายเกิดในไข่'
'หึ เจ้าคิดว่าใช้มุกนี้แล้วจะได้ผลกับข้ารึ? ...โชคดีที่เจ้าคิดถูกและข้าก็เริ่มเห็นด้วย แต่ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้นอกเสียจาก…'
'นอกเสียจากอะไรรึ? '
'เจ้าลองคิดภาพตาม เวทย์ฮิลเป็นเวทย์เร่งการฟื้นฟูของร่างกาย การรักษาจึงจำกัดอยู่ที่ร่างกายสามารถสร้างเซลล์ทดแทนได้ในระดับไหน ถ้าหากมีคนโดนตัดแขนแล้วทำแขนหายไป เวทย์ฮิลก็จะสร้างแขนทดแทนไม่ได้ แต่หากสามารถนำแขนมาต่อก่อนที่เลือดในแขนจะไหลหมดจนเน่าแล้วล่ะก็ คนผู้นั้นยังมีสิทธิ์เชื่อมต่อแขนกลับเข้าไปได้ แต่ก็ต้องใช้ความสามารถในการรักษาของผู้ใช้เวทย์ด้วยเช่นกัน หากเชื่อมต่อเส้นประสาทผิดแขนนั่นก็อาจใช้การไม่ได้แม้จะเชื่อมต่อกับร่างแล้ว'
'ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าเราจะรักษาเด็กคนนี้ต้องเชื่อมต่อส่วนที่ตัดขาดทีละชั้นสินะ เพราะหอกนั่นยังฝังในร่างอยู่ ทำให้เลือดยังคงไหลเวียนในร่างกายและไม่เกิดอาการช็อกเสียก่อน ดังนั้นถ้าเราจะรักษาต้องค่อยดึงหอกออกแล้วรักษาส่วนที่เสียหายจากระดับล่างก่อน'
'แต่ก็ต้องระวังอย่างหนึ่งด้วย ถ้าหากเจ้าเชื่อมต่อผิด จะแก้ใหม่ไม่ได้แล้ว การฟื้นฟูมันต่างจากการย้อนกลับ ถ้าคิดจะแก้ก็ต้องทำลายส่วนที่ต่อผิดแล้วเชื่อมใหม่'
'อื้ม ข้าจะระวัง'
อีคอนรีบวิ่งเข้าไปดูร่างของเด็กน้อย ฮาวเวอร์สร้างดวงตาเวทย์มองทะลุผ่านร่างทุกสัดส่วนเผยให้บาดแผลภายใน หอกยาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4 ซม. ปลายแหลมแทงเข้าร่างกายในแนวเฉียงจากกลางสะดือไปจนถึงส่วนเอวด้านซ้าย สร้างความเสียหายให้ลำไส้ กระเพาะอาหาร และซี่โครงส่วนล่างฝั่งซ้ายอีกสองเส้น เมื่อวิเคราะห์ความเสียหายของอวัยวะสำคัญที่ถูกทำลายจึงเริ่มจับหอกแล้วค่อยๆ ดึงออกอย่างช้า
'หอกพ้นผิวหนังชั้นในแล้ว ทำการเร่งฟื้นฟูได้'
ฮาวเวอร์เพ่งสมาธิไปที่ด้านหลังของเด็กสร้างบาเรียเล็กๆ กั้นระหว่างผิวหนังชั้นนอกกับด้านในกันไม่ให้ไอเวทย์ฟื้นฟูลอดเข้าไปทำการฟื้นฟูส่วนอื่นที่ต้องใช้ความละเอียดสูง
'ผิวหนังชั้นนอกปิดแล้ว การไหลเวียนของเส้นเลือดฝอยเป็นไปได้ด้วยดี คราวนี้สร้างเนื้อเยื่อที่หลังผิวชั้นในให้เข้าที่ก่อนแล้วเลื่อนไปฟื้นฟูส่วนลำไส้และกระเพาะอาหาร '
ฮาวเวอร์สร้างท่อบาเรียขนาดเล็กส่งไอเวทย์เข้าไปในร่างระดับชั้นเนื้อเยื่อส่วนหลังและสร้างบาเรียอีกชั้นจำกัดการรักษาทีล่ะส่วน
'การขยับหอกทำให้เส้นเลือดใหญ่เคลื่อน ตอนนี้เลือดไหลคลั่งตรงหลังใกล้กับลำไส้เล็ก'
'รีบหาเส้นเลือดใหญ่อีกเส้นเพื่อเชื่อมต่อ อย่าปล่อยให้เลือดคลั่งนาน'
'รับทราบ' ฮาวเวอร์ยังคงตั้งสมาธิกับการต่อหลอดเลือดหล่อเลี้ยงเนื้อเยื่อต่อ 'เจอแล้ว ปลายอีกด้านอยู่ล่างสุดถูกหอกกดจนบีบพับ ต้องเคลื่อนหอกออกแล้วสร้างบาเรียครอบไปจนถึงปลายอีกด้าน'
ฮาวเวอร์รีบสร้างบาเรียตามเส้นทางที่อีคอนบอกแล้วปล่อยไอเวทย์เข้าส่วนที่ครอบเอาไว้ฟื้นฟูหลอดเลือดให้จนติดกัน 'เรียบร้อย'
เมื่อลดความเสียหายของอวัยวะภายในทีล่ะระดับชั้นขึ้นมาเรื่อยๆ สีผิวของเด็กก็เริ่มมีสีขึ้นมา เจดมองการกระทำของอีคอนก็ได้แต่ทึ่งในความสามารถของเขา แม้ภายนอกจะเห็นเพียงเขานั่งนิ่งจับหอกแล้วกางมือออกเหนือร่าง แต่ผลลัพธ์ของการกระทำนั้นกลับทำให้ร่างของเด็กน้อยดูมีชีวิตกว่าตอนแรกที่มีสีผิวซีดลงเรื่อยๆ
ปลายหอกถูกดึงออกจนสุดและแผลภายนอกก็สมานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กไร้บาดแผลแต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องอย่างเด็กทั่วไปแต่อย่างใด ฮาวเวอร์จับเด็กพลิกไปมาก่อนจะทุบเข้ากลางหลัง
ปึก! ปึก!
"นั่นเจ้าจะทำอะไรน่ะ!"
เจดเห็นฮาวเวอร์ทุบหลังเขาหลายทีก็ตกใจ จะเอื้อมมือไปคว้าเด็กคืนแต่ไม่นานเด็กก็อ้วกออกเป็นน้ำเมือกใสๆ และเปล่งเสียงร้องออกมา
"งาาาาาาา งาาาาาาา"
เสียงร้องดังไกลไปทั่วค่ายราวกับประกาศกร้าวว่าข้าถือกำเนิดแล้ว เจดเข้าไปดูเด็กคนนั้นก่อนฮาวเวอร์จะยื่นให้เขาอุ้มด้วยมือของตัวเอง
"เจ้าจะอยู่ที่นี่ต่อก็ได้นะ หากว่ามีใครคิดจะทำร้ายเด็กคนนี้อีก คนที่นี่จะได้คุ้มกันให้"
"ข้าขอบใจที่เจ้าเป็นห่วง แต่ข้ามีบ้านให้ต้องกลับไปแล้ว"
เจดพูดพร้อมกับครอบครัวของเขาเดินเข้ามาจากด้านหลัง ทุกคนก้มหัวเล็กน้อยให้ฮาวเวอร์พร้อมส่งสายตาขอบคุณ สมาชิกใหม่ตั้งแต่ร้องออกมาได้ก็เริ่มดิ้นไปมา ทุกคนเห็นว่าเขาสุขภาพดีก็พลอยเอ็นดูไปด้วย
หลังจากได้ลูกกลับคืน เจดก็พาเขาเดินกลับบ้านพร้อมครอบครัว คนที่เคยเข้ามาโวยวายหน้าทางเข้าต่างมองเป็นตาเดียว เห็นได้ชัดว่าเด็กที่เจดอุ้มอยู่คือเด็กจริงๆ ไม่ได้มีส่วนงอกส่วนย้อยอย่างปีศาจมารบางประเภท แม้บางคนจะเริ่มสงสัยในคำสอน แต่บางคนก็ยังยึดมั่นและคาดเดาว่าเด็กคนนี้ต้องกลายร่างเป็นปีศาจมารในสักวัน
สถานการณ์เริ่มคลี่คลายลง แต่ก็ยังไม่กระจ่าง หากมีเด็กตัวอย่างแค่คนเดียวบางคนอาจไม่เชื่อและมองเป็นเรื่องบังเอิญหรือหลอกตา อีคอนและฮาวเวอร์ต่างเห็นพ้องต้องกันว่า หากเจอชายตั้งท้องอีก จะเก็บไว้เป็นกรณีศึกษาเพิ่มอีกคน
'ตั้งแต่ข้าหายไป 32 วัน เจ้าก็ยังคง… น่าสมเพชเหมือนเดิม'
ฮาวเวอร์ย้อนมองอดีตเมื่อ 32 วันก่อน จากความทรงจำร่างเห็นการเฝ้ามองของไข่ทุกวัน การจดบันทึกสังเกตการณ์ และเห็นฉากที่ถูกรุมเตะเป็นฟุตบอลในป่า ฮาวเวอร์เริ่มคิดได้ว่า ถ้าเขาเผลอฆ่าใครอีกจะถูกส่งลงนรกทันที และร่างนี้ก็จะเหลือจิตซื่อบื้อหนึ่งคนที่ไม่ว่าอะไรก็ยอม อะไรก็ปล่อยวาง ถ้าเขาไม่สร้างอำนาจไว้ในค่ายนี้ อีคอนคงถูกเมินเป็นหมาหัวเน่าแน่ๆ
'ดูจากความสามารถของเจ้าแล้ว เจ้าช่ำชองเรื่องการแพทย์รึ? '
'ก็นิดหน่อย ส่วนใหญ่ข้าเป็นหมอสมุนไพรมากกว่า'
'แต่เจ้าเป็นพระ? '
'เป็นพระก็เป็นหมอได้ ถือเป็นการเมตตาต่อร่างกายของตัวเองและผู้อื่น ข้ารักษาคนที่มาขอความช่วยเหลือ ช่วยได้บ้างไม่ได้บ้างก็แล้วแต่อาการหนักเบา'
'ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ช่วยพัฒนาการแพทย์ให้สูงขึ้นไปอีกได้น่ะสิ เดิมทีข้าติดอยู่ในนรก ที่นั่นไม่มีการรักษาอย่างที่เจ้าทำหรอกนะ แต่ล่ะคนที่ถูกทำร้ายจากสงครามจะต้องรอการรีเซตวันใหม่ร่างถึงจะกลับมาเป็นปรกติ'
'แล้วเจ้ารู้จักเวทย์ฮิลได้ยังไงกัน'
'ข้ามีคอนเนคชั่นจากเพื่อนหลายโลกในนรก บางโลกก็มีเวทย์หลงเหลืออยู่เลยได้ศึกษามาบ้างเพราะอาจต้องใช้ในโลกนี้ บางโลกก็ไร้เวทย์อย่างโลกที่ข้าจากมาไม่มีพลังเวทย์อะไรแต่ก็พึ่งเทคโนโลยีช่วยให้ชีวิตคนเกิดง่ายตายยากไม่ต่างจากข้อแลกเปลี่ยนที่เคยทำแล้วเจ้าล่ะ'
'ข้าไม่ค่อยเข้าใจคำว่าเทคโนโลยีของเจ้าหรอกนะ ข้ารู้จักแค่ป่าเขากับธรรมชาติที่ข้าเคยอยู่อาศัย ว่าแต่พวกเราก็เริ่มพูดศัพท์โบราณตามคนที่นี่ไปแล้ว'
'นั่นสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า'
แม่ทัพน็อลเดินเข้ามาขัดจังหวะพูดคุยกันในจิต แต่ภายนอกคือยืนอยู่เฉยๆ ที่หน้าค่ายนานหลายนาทีจนคนที่เคยมาก่อความวุ่นวายก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ คนอื่นกลับกันหมดแล้ว อากาศเริ่มหนาวท่านกลับเข้าข้างในก่อนเถอะครับ"
"เรียกหัวหน้าหน่วยทุกคนไปที่เต็นท์บัญชาการ เราจะคุยกันเรื่องแผนการรบกับอาณาจักรริลกลิม"
"ขอรับ"
แม่ทัพน็อลเดาว่าฮาวเวอร์กลับมาแล้ว แต่น่าแปลกที่ไอเวทย์ไม่ได้ดุดันเท่าเมื่อก่อน
ในเต็นท์บัญชาการห้อมล้อมไปด้วยเหล่าหัวหน้าหน่วยดูแลทหาร 1 หมื่นนาย จำนวน 10 คนนั่งเต็มโต๊ะ ด้านหน้ามีฮาวเวอร์ทำหน้าเครียดจ้องมองแผนที่อาณาจักรริลกลิมซึ่งอยู่ห่างออกไป 1 ร้อยกิโล
มองภาพพื้นที่ตั้งผ่านกระดาษแผ่นเดียวก็พอจะนึกออกว่าบ้านเมืองนี้ถูกจัดสรรประณีตเพียงใด ทั้งถนนและบ้านเรือนถูกวางอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีพื้นที่ยากจนแต่จะเป็นพื้นที่ชนบทเสียส่วนใหญ่ ฮาวเวอร์เกิดคำถามขึ้นมาจึงใคร่ถามคนที่เกิดมาในอาณาจักรแห่งนี้เอง
"ที่อาณาจักรประชาชนส่วนใหญ่ทำอาชีพอะไร"
"การเกษตรขอรับ เมืองเราตั้งห่างจากป่าอาถรรพ์ พื้นที่กว้างขวางจึงสนับสนุนให้ชาวบ้านทำการเกษตร แถมเรายังมีแม่น้ำใหญ่พาดผ่านเมืองทำให้ไม่ขาดแคลนน้ำตลอดทั้งปี"
"เป็นความคิดที่ดี แล้วอาณาจักรนี้มีการค้าขายทาสหรือซ่องโสเภณีหรือเปล่า"
"เรื่องนั้นมีขอรับ แต่ว่าไม่ใช่ประสงค์ของราชาหรอกขอรับ เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อ 400 ปีก่อน เพราะมีการอพยพเข้าอาณาจักรเรามาจากชนเผ่าดาอินทางตอนเหนือของอาณาจักรอาเรียด พวกเขาถูกรุกรานจากโจรสลัดเหนือน่านน้ำทะเลเทียร่าทำให้เมืองถูกทำลาย เมื่อไม่มีที่อาศัยจึงหนีไปขอที่พักในอาณาจักรอาเรียดแต่กษัตริย์ที่นั่นไม่ต้อนรับเพราะความต่างด้านวัฒนธรรม จึงหนีมาอาศัยที่นี่แทน ตอนแรกเราก็ต้อนรับและให้อยู่แถบชนบทเรียนรู้การทำเกษตร แต่นานวันพวกเขาก็เริ่มมีปัญหากับคนในท้องถิ่นทำให้เกิดการต่อสู้กัน คนที่นั่นเริ่มหนีเข้าเมืองหลวงเกิดอาชญากรรมและจี้ปล้นมากมาย หลังจากนั้นองค์ราชาจึงมีคำสั่งให้นักโทษเหล่านั้นทำงานรับใช้เป็นทาสให้ขุนนางเพื่อคุมความประพฤติ เมื่อชีวิตคนพวกนั้นดีขึ้นชาวบ้านธรรมดาจึงเอาอย่างและขายตัวเป็นทาสเช่นเดียวกัน เป็นอย่างนั้นเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ว่าทาสของเราไม่ได้ถูกทำสัญญาเวทย์หรอกนะขอรับ แค่สัญญาธรรมดาแผ่นเดียวพวกเขาก็ไม่กล้าขัดขืนแล้ว"
"เป็นทาสหนีความอดยากสินะ เพราะไม่มีใครซื้อทาสทั้งที่ไม่มีปัญญาอุปถัมภ์คนพวกนั้นหรอก ถ้าเลี้ยงดีก็ซื่อสัตย์จวบจนตาย ถ้าเลี้ยงไม่ดีก็แว้งกัดไม่ก็อยู่อย่างอาภัพไปทั้งชีวิต แต่ในเมื่อเมืองนั้นมีก็ถือเป็นจุดอ่อนให้แทรกแซงได้แล้ว ส่งทหารราว 1 ร้อยคนออกเดินทางในอาทิตย์นี้ แสร้งเป็นทหารหนีทัพเข้าไปในเขตการค้า อาจมีพ่อค้าโลภสักคนเก็บเขาเอาไว้แล้วใช้ให้ทำงานเป็นทาสปกปิดความผิด จากนั้นก็เริ่มสอดส่องและคอยส่งข่าวให้คนของเราที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าแถวนั้น เมื่อเรารู้เรื่องราวในอาณาจักรเราถึงจะวางแผนการรบอีกที"
"ทหารที่ประจำการ ทหารสังกัดขุนนางที่ถูกยึด ทหารรับจ้างเกณฑ์เข้าวัง รวมถึงผู้ตรวจการในอาณาจักรรวมแล้วก็ 2 แสน 5 พันคน ประชากรในอาณาจักรล้วนเป็นคนต่างชาติพันธุ์ที่ทยอยเข้ามาสวามิภักดิ์กับราชาราว 1 ล้าน 3 แสนคน ตอนนี้เรามีทหารในสังกัดตัวเองเพียง 1 แสน 40 นาย ถ้าเราโจมตีแบบล่อเสือออกจากถ้ำแล้วเข้าโจมตีภายในอาจได้ผลกว่าสู้รบซึ่ง ๆ หน้า"
"ถูกต้อง นอกจากส่งคนสอดแนมเข้าไป เราจะหาผู้ร่วมอุดมการณ์ภายใน เส้นทางใต้ดินจากท่อระบายน้ำเชื่อมออกนอกอาณาจักรฝั่งใต้จะเป็นจุดนัดพบของกองกำลังปฏิวัติของเรา เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงการก่อสงครามข้างในได้ประชาชนที่นั่นจะเป็นอันตราย ผู้ร่วมอุดมการณ์ใหม่เราต้องเป็นผู้นำประชาชนภายในอพยพผ่านท่อน้ำใต้ดินออกนอกเมืองหลวงเมื่อนั้นเราจะเข้าจู่โจมจากทุกทิศขังทหารอาณาจักรริลกลิมไว้ในกำแพงและโจมตีเข้าไปจนกว่าฝ่ายนั้นจะพ่ายแพ้"
"แต่ว่าการจะล้อมขังศัตรูได้ต้องมีกำลังรบมากกว่าไม่ใช่หรือขอรับ ทางเรามีทหารไม่พอล้อมอาณาจักรเลยด้วยซ้ำแถมทหารฝั่งนั้นยังมากกว่าเราหลายเท่าตัว"
"เรื่องนั้นข้าคิดไว้อยู่แล้ว อาณาจักรริลกลิมมีประตูทางออกอยู่ 7 ประตู ท่อน้ำใต้ดินอีก 4 ที่ เรายึดท่อน้ำใต้ดินไว้ตั้งแต่วันแรกที่เปิดศึกปิดการเข้าออกของศัตรูภายใน ประตูทั้ง 7 ต้องแยกทหารฝั่งเราออกเป็น 7 กลุ่ม เราจะปิดกั้นการเข้าออกของแต่ล่ะประตูเอาไว้ให้พวกทหารภายในโจมตีทางอากาศอย่างเดียว พอถึงตอนนั้นเราจะยิงกระสุนใหญ่เข้าไปทำลายบ้านเมืองภายใน เมื่อเมืองหลวงเกิดความโกลาหลอย่างหนัก ข้าจะบุกเข้าประตูหน้าและเข้าปะทะกับราชา หากข้าต่อสู้กับราชาและพ่ายแพ้ พวกเจ้าก็เตรียมถอยทัพเดินทางไปทางทิศตะวันตก ที่นั่นจะเป็นที่สำหรับตั้งฐานทัพใหม่เพื่อรอโอกาสต่อสู้ครั้งต่อไป"
"ถ้าเสียนายท่านไปแล้วเราจะต่อสู้ไปเพื่ออะไรกัน ถ้านายท่านแพ้เราก็จะขออยู่เพื่อตายไปพร้อมท่าน"
"เราสู้เพื่ออิสรภาพ เพื่อลูกหลาน เพื่อความยุติธรรม ไม่ใช่เพื่อข้า ต่อให้ข้าตายก็อย่าได้ทำให้ผิดแผน เดินหน้าทำแผนต่อไปอย่าหยุดยั้ง อย่าหันหลัง และอย่ายอมแพ้!"
ฮาวเวอร์พูดออกเสียหนักแน่นจนคนภายในเงียบกริบ แม่ทัพน็อลเมื่อรู้ว่าฮาวเวอร์จะไม่ขึ้นเป็นราชาก็มีสีหน้าหมองคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่เด็กน็อลคลั่งไคล้ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับมหาราชาพาวเวอร์มากจนอยากเกิดในช่วงเวลานั้นเพื่อเห็นความแข็งแกร่งของเขา แต่เมื่อทำไม่ได้จึงตั้งเป้าหมายว่าจะต่อสู้เพื่อทายาทของราชาพาวเวอร์จนกว่าจะตาย แต่ตอนนี้ได้เห็นเงาร่างของมหาราชาคนต่อไปอย่างฮาวเวอร์จึงรู้สึกเหมือนความฝันถูกเติมเต็ม แต่เมื่อฮาวเวอร์ไม่ฝักใฝ่การครองราชย์ น็อลจึงรู้สึกเหมือนฝันสลายที่รู้เรื่องนั้น
"แม่ทัพน็อล มีเรื่องอะไรกวนใจเจ้าหรือเปล่า" น็อลได้สติก็รีบบอกปัดไปทันที
"ไม่ขอรับ แล้วเรื่องที่ให้ถอยไปตั้งรับที่ทิศตะวันตกในป่านั่นท่านแน่ใจหรือครับว่าจะไม่ถูกตามตัวเจอ"
"เรื่องนั้นไม่แน่ใจนักหรอก แต่พื้นที่นอกแผนที่ตรงนี้อาจพอมีที่ให้หลบซ่อนได้ ข้าคิดจะไปสำรวจสักหน่อย พวกเจ้าที่อยู่ที่นี่ก็ฝึกฝนทหารและคอยรับข่าวจากภายใน ควบคุมสถานการณ์ให้เป็นไปตามแผน"
"ถ้านายท่านจะไปสำรวจให้ข้าไปด้วยดีไหมขอรับ ได้ยินว่าอาณาเขตในป่ายิ่งลึกเท่าไหร่ยิ่งมีอสูรและปีศาจมากขึ้น สาเหตุที่ไม่มีการสำรวจที่แห่งนี้ได้เพราะถูกโจมตีโดยอสูรก่อนเข้าถึงข้างในป่า"
"อย่างนั้นเองรึ? "
"ใช่ขอรับเพราะอย่างนั้นให้ข้ากับทหารสักพันคนตามนายท่านไปด้วยดีไหมขอรับ"
"ไม่ต้อง ข้าจะเข้าไปคนเดียว อย่างที่ข้าพูด พวกเจ้าอยู่ที่นี่และคอยควบคุมสถานการณ์จนกว่าข้าจะกลับ ในอีก 6 เดือนอย่างน้อย ถ้าหากมีอะไรเกิดในอาณาจักรนี้ก็จงช่วยเหลือตัวเองให้ได้"
"แล้วนายท่านจะเริ่มเดินทางเมื่อไหร่ขอรับ"
"ในอีก 3 วัน"
วันต่อมาอีคอนขอเข้าพบลอร์ดมาร์คัสหลังจากพิสูจน์ได้แล้วว่าไข่ที่ถูกฟักออกมานั้นเป็นเด็กมนุษย์ ไม่ใช่ปีศาจ และอาจขอความช่วยเหลือจากเขาให้คุ้มกันเจดและเด็กระหว่างที่เขาไม่อยู่
"เจ้าจะออกเดินทางเข้าป่าอาถรรพ์ในอีก 2 วันงั้นหรือ เจ้าแน่ใจนะ? "
"ขอรับ ข้าจะไปดูที่ทางสำหรับตั้งค่ายพักแรมให้ทหารหลังหนีสงครามด้วย หากฝ่ายเราแพ้สงครามทางฝั่งอาณาจักรโพราเท็สจะถูกหางเลขไปด้วย อย่างน้อยหลังจากแพ้แล้วเรายังพอมีที่ให้หนีและทางฝั่งโพราเท็สจะได้ปัดความรับผิดชอบให้เป็นความผิดของทางเราฝ่ายเดียว อาณาจักรนี้ก็ไม่ถูกรุกรานต่อ แถมฝั่งริลกลิมจะได้เปลี่ยนเป้าหมายมาทางเราอีกด้วย"
"เจ้าดูเป็นห่วงอาณาจักรเราเสียเหลือเกิน มีสิ่งใดที่เจ้าอยากรักษาไว้เป็นพิเศษรึเปล่า? "
'บอกเขาไปว่าเป็นลีโอ!!' ฮาวเวอร์
"ไม่มีหรอกครับ ชีวิตทุกชีวิตล้วนมีค่าเท่าเทียมกัน ข้าไม่อยากให้ทางฝั่งโพราเท็สร่วมสงครามด้วยก็เพราะเป็นห่วงชีวิตทุกคนที่นี่"
"รวมถึงโจรและคนร้ายน่ะหรือ เจ้าใจดีไร้ขอบเขตเกินไปหรือเปล่า หากอาณาจักรนี้ต้องสูญสิ้นไป ก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องเป็นห่วง"
"อาณาจักรสูญสิ้นแต่คนต้องไม่สูญเสีย ความตายคือการจากลาอย่างไม่มีวันหวนกลับ ข้าเดาว่าท่านเองก็คงมีคนที่ไม่อยากปล่อยให้จากไปอย่างนั้นเหมือนกัน ไม่ว่าโจรหรือคนร้าย แม้ชั่วช้าสักเพียงใดในจิตใจก็ยังมีใครที่สำคัญอยู่"
"เป็นความคิดที่ดี ถ้างั้นก่อนท่านจะไป ช่วยรับของขวัญจากข้าไปสักหน่อยดีไหมขอรับ ป่าอาถรรพ์นั้นไม่เหมือนป่าทั่วไป มีเรื่องมากมายที่หาคำมาอธิบายไม่ได้ รวมถึงสัตว์อสูรป่าเถื่อนอีก เพราะฉะนั้นได้โปรดรับของขวัญจากข้าด้วย"
เช้าวันต่อมา อีคอนถูกลอร์ดมาร์คัสเชิญให้เดินทางไปที่คฤหาสน์ตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งคู่ขึ้นรถม้าและเดินทางไปยังเมืองหลวงของอาณาจักร ในย่านการค้าส่วนลึกจะเป็นที่พักแรมของชนชั้นสูง หินไม้แกะสลักตามเสาดูงดงามตระการตา
'เชยชะมัด สถาปัตยกรรมที่นี่เหมือนเอาหินมากะเทาะแล้วแปะๆ อย่างกับเด็กเล่น ไม่รู้ว่าใครมันช่างออกแบบ'
ฮาวเวอร์พูดเหน็บแนมบ้านเรือนของคนชนชั้นสูงตลอดทางจนรถม้าจอดลงที่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง
"ห้องนอนธรรมดา 1 ห้อง และห้องนอนพิเศษ 2 ห้อง" สาวใช้พูดกับพนักงาน
"เออ.. ท่านหญิงนอนห้องธรรมดา กับท่านลอร์ดนอนห้องพิเศษ แต่เจ้าตัวนั้น...เออ ท่านคงไม่ให้อีกห้องกับมันใช่ไหมขอรับ? "
พนักงานเลิกคิวถามอย่างสงสัย อีคอนได้ยินทั้งหมดแต่สีหน้ายังไม่เปลี่ยน เขานึกอยู่แล้วว่าเรื่องมันต้องเป็นอย่างนี้แต่ก็ปล่อยให้เลยตามเลย
สาวใช้ชูป้ายสัญลักษณ์ขึ้นให้พนักงานดู ก่อนที่นางจะเก็บลงในห่อผ้าอย่างดี พนักงานกลืนน้ำลายลงคอทันทีก่อนจะหยิบกุญแจ 3 ดอกให้กับนาง สาวใช้ถือทั้ง 3 ดอกเอาไว้ก่อนจะยื่นมาให้ฮาวเวอร์ 1 ดอก
"เชิญท่านขึ้นไปรอที่ห้องพักก่อน ท่านลอร์ดมีธุระอื่นต้องไปทำต่อ เมื่อตะวันตกดิน นายท่านถึงจะกลับมารับท่านไปดูของขวัญได้" สาวใช้กับลอร์ดมาร์คัสเดินออกไป
เมื่อท้องฟ้าเลือนลับเป็นสีคราม ยามดึกสงัดเสียงเคาะเรียกจากประตูดังขึ้น
"ท่านอีคอน ถึงเวลาต้องไปแล้วเจ้าคะ"
อีคอนเปิดประตูออกไปพบ สาวใช้ยื่นเสื้อคลุมกับหน้ากากปกปิดใบหน้าให้ นางเองก็ใส่แบบเดียวกันไม่ต่าง อีคอนเดินตามหลังไปที่ประตูทางออก รถม้าจอดรออยู่ด้านนอก สาวใช้เปิดประตูให้อีคอนก้าวไปข้างในและปิดลงเดินไปนั่งที่ด้านหลัง
รถม้าบังคับพาออกไปไกลจากโรงแรม เป็นทิศตรงกันข้ามกับฝั่งวิหาร มีอุโมงค์ลับใต้ท่อระบายน้ำกว้างพอให้รถม้าเข้าไปได้ เมื่อรถม้าบังคับเข้าไปภายใน เสียงเซ็งแซ่จากข้างในก็ดังขึ้น
"เร่เข้ามา เร่เข้ามา ทาสหนุ่ม ทาสสาว ทาสเด็กมีทุกทาสแล้วแต่จะต้องการ เร่เข้ามา～ จะทาสอสูร หรือทาสอมนุษย์พวกเรามีหมด ต้องการทาสแบบไหนแค่มีเงินก็เดินเข้ามา"
'ที่อโคจร!!!'


ฮาวเวอร์ถอนเครื่องหมายทาสออกมาจากร่างของสัตว์อสูรเวทย์หมื่นดาราและรักษาให้หายเป็นปรกติ ขนฟูฟ่องของมันหยาบกร้านเนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างที่อยู่ในกรง หลังจากฮาวเวอร์จัดการอาบน้ำ ให้อาหารและที่พักเรียบร้อยก็ปล่อยให้สัตว์ตัวนั้นนอนอย่างสบายอารมณ์ในเต็นท์ของตัวเอง
'เจ้าชอบหมาสินะ'
'เปล่า ข้าแค่สงสารสัตว์ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้' ทั้งที่พูดปฏิเสธ แต่มืออีกข้างก็ลูบหัวสัตว์อสูรไปมาอย่างเอ็นดู
หลังจากจัดการงานภายในค่ายเรียบร้อย ฮาวเวอร์ก็เตรียมของที่ต้องใช้ในการเดินทางพรุ่งนี้เช้า ทั้งอาหาร น้ำ เต็นท์นอน และอาวุธ เมื่อจัดทุกสิ่งไว้ในห่อผ้าเรียบร้อยก็หันไปมองสัตว์อสูร กองผ้าที่สัตว์อสูรเคยมุดนอนเป็นกองใหญ่ ตอนนี้เหลือเพียงกองเล็กๆ ไร้ร่างของสัตว์อสูร
'เจ้านั่นหายไปไหนวะ' ฮาวเวอร์รีบวิ่งออกไปนอกเต็นท์แล้วถามทหารนอกค่าย
"เจ้าเห็นสัตว์อสูรออกไปข้างนอกบ้างรึเปล่า"
"ไม่เลยนะขอรับ ข้าเฝ้าอยู่ตลอด ไม่มีอะไรเข้าออกเลยระหว่างที่ท่านอยู่ข้างใน"
ฮาวเวอร์ยิ่งงงหนักกว่าเดิม 'ถ้าไม่ได้ออกแล้วจะหายไปไหนได้วะ? '
"สั่งคนออกลาดตระเวน ตอนนี้สัตว์อสูรไม่ได้อยู่กับข้าแล้ว ให้พวกสู้ไม่เป็นไปหลบซ่อน ส่วนทหารเตรียมอาวุธให้พร้อมเพื่อป้องกันตัว"
"ขอรับนายท่าน"
นายทหารรีบวิ่งออกไปแจ้งข่าว ฮาวเวอร์เดินกลับมาที่เต็นท์อีกทีเพื่อหาเบาะแสกับทิศทางที่มันหายไป สองเท้าเดินรอบห้องมองร่องรอยการหลบหนีแต่ก็ไร้วี่แวว ในเมื่อหาจากรอบนอกไม่เจอก็เปิดค้นกองผ้าออกเผื่อว่าสัตว์ตัวนั้นจะมุดดินหนีออกไป ฮาวเวอร์รื้อผ้าออกจนหมด ไม่เจอร่องหลุมแต่กลับเห็นสตรีเปลือยร่างนอนอยู่ในกองเสื้อผ้า
"ท่านฮาวเวอร์"
พรึบ!
ฮาวเวอร์เอากองผ้าคลุมอย่างเดิมก่อนจะหันไปมอง
"ข้าได้ยินว่าสัตว์อสูรหายไป ตอนนี้คนทั้งค่ายกำลังออกลาดตระเวน ถ้าหากหามันพบแล้วจะให้จับเป็นหรือจับตายขอรับ"
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน สัตว์อสูรที่จับมามันสามารถกลายร่างได้รึเปล่า"
"เรื่องนั้นข้าก็ไม่แน่ใจ เดิมทีสัตว์อสูรเวทย์หมื่นดาราเป็นสัตว์อสูรที่จับตัวได้ยากอยู่แล้ว เรื่องเกี่ยวกับมันก็ไม่เป็นที่เล่าขานมากนัก รู้แค่ว่ามันรวดเร็ว ว่องไว และกรงเล็บคมแต่ก็เทียบกับดาบไม่ได้"
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็เดาไม่ยากว่าสิ่งที่อยู่ในกองผ้าคืออะไร แต่ถ้ายังไม่กระจ่างก็ต้องควบคุมสถานการณ์เอาไว้ก่อนเพื่อความไม่ประมาท ฮาวเวอร์เปิดกองผ้าดูอีกครั้งแต่ครั้งนี้เปิดให้เห็นเพียงใบหน้า เส้นผมสีครามมีประกายละอองสีขาวตามเส้นผม ใบหน้ารูปไข่สมส่วน คิ้วคางจมูกปากเรียวเล็กสอดรับกันอย่างดี จัดว่าสวยอย่างกับรูปปั้นสตรี
"ข้าคิดว่าข้าเจอแล้ว"
"ขอรับ? "
ฮาวเวอร์พยักพเยิดให้เขาดูสตรีหลับตาพริ้มในกองผ้า แม้ใบหน้าจะงดงาม แต่รูปร่างใหญ่โตเทียบกับน็อลได้เลย ถึงอย่างนั้นมวลร่างกายก็ไม่ได้หนาแน่นอย่างชายชาตรี
"นั่นมัน… นายท่านเพิ่งอายุ 10 ปีเองไม่ใช่หรือขอรับ หากจะแต่งงานล่ะก็ อาจต้องรอเวลาอีกหน่อย หรืออย่างน้อยอายุ 15 ก็หมั้นหมายก่อน…"
"ข้าไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น ผู้หญิงคนนี้อาจเป็นร่างจำแลงของสัตว์อสูร ดูจากเส้นผมของนางสิ มีสีและละอองแสงไม่ต่างจากสัตว์อสูรเลย"
แม่ทัพน็อลถอนหายใจอย่างผิดหวัง เขานึกว่าฮาวเวอร์หาคู่ครองได้ตั้งแต่ยังเด็กแล้วเสียอีก
"ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าจะกลับไปบอกทุกคนให้หยุดการค้นหานะขอรับ"
หลังจากแม่ทัพน็อลเดินออกไป ฮาวเวอร์ก็นั่งมองเธอก่อนจะนึกอะไรออก ในระหว่างที่นางนอนอยู่ก็หาเชือกมาวัดสัดส่วน หยิบผ้าขึ้นมาสร้างแบบเสื้อก่อนจะตัดและเย็บเป็นเสื้อออกมา
"อื้มมมมมม หลับสนิทเลยแฮะ"
สตรีงามในกองผ้าบิดขี้เกียจลืมตาพลางมองไปรอบห้อง ก่อนจะสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง
"เจ้า! เจ้าล้างตัวให้ข้า! เจ้าคนชั่ว"
ฮาวเวอร์มองนางหน้ามึน นางลุกขึ้นนั่งอย่างไม่อายในรูปร่างแต่กลับด่าว่าเขาไปล้างตัวให้ การกระทำนั้นย้อนแย้งจนเขาอดถามไม่ได้
"พวกเรามนุษย์ล้างตัวกันเป็นปรกติอยู่แล้ว เจ้าเป็นสัตว์อสูรของข้า ข้าล้างตัวให้เจ้าก็ถือเป็นเรื่องปรกติ ถ้าเจ้าไม่ชอบ ครั้งหน้าข้าจะไม่ล้างตัวให้อีก" นางบุ้ยหน้าหนีก่อนจะพูดงึมงำในลำคอ
"ข้าก็ชอบอยู่หรอก แต่ว่า…"
"อะไรรึ? "
"ถึงข้าเล่าไปเจ้าก็คงไม่อยากจะฟังอยู่ดี ข้าเป็นทาสเจ้าแล้วนี่ คงขังข้าเอาไว้ดูเล่น หรือไม่ก็เอาข้าไปสู้กับสัตว์ตัวอื่นไว้ดูสนุกอยู่ดี ข้าไม่เล่าเรื่องของตัวเองให้เป็นจุดอ่อนหรอก"
"จุดอ่อนหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับจิตใจว่าโอนอ่อนต่อสิ่งไหน ตั้งแต่เจ้ามาข้าเคยทำร้ายเจ้าหรือยัง? ข้ากักขังเจ้าหรือไม่? ข้าให้อาหารและที่พักกับเจ้าแถมยังทำลายเครื่องหมายทาสในตัวเจ้า เจ้าคิดว่าข้าต้องการอะไรจากเจ้า" นางส่ายหน้าไม่รู้ก่อนฮาวเวอร์จะเฉลย "ข้าต้องการให้เจ้ากลายร่างกลับไปเป็นหมาป่าแล้วทำตัวฟูฟ่องให้ข้าจับ ข้าต้องการเท่านั้น"
นางพยักหน้าเข้าใจและพยายามแปลงร่างกลับ "ข้าทำไม่ได้อะ ตอนนี้ท้องข้ากำลังอิ่มเลยไม่อยู่ในสภาพออกล่า"
เมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการฮาวเวอร์ก็หน้าหงอยไปสองวิก่อนจะโยนเสื้อผ้าที่ตัดเสร็จไปให้นาง
"สวมใส่ซะ ร่างมนุษย์ของเจ้ามันอุจาดตาข้าจนไม่อยากจะมอง"
นางหยิบเข้าสวมอย่างทุลักทุเล ฮาวเวอร์เดาว่านางคงกลายร่างไม่บ่อยเท่าไหร่ จึงใส่เสื้อมนุษย์ไม่เป็น
"เจ้าดูข้า เจ้าหยิบเสื้อขึ้นมาอย่างนี้ แหวกช่วงคอออกแล้วก็สวมหัว" นางทำตามแล้วหัวก็สวมเข้าไปในเสื้อ "จากนั้นก็สอดแขนเข้าหนึ่งข้าง แล้วก็อีกหนึ่งข้าง" นางก็ทำตามอีก จนตัวเองสวมใส่เสื้อได้ "เก่งมากเด็กดี"
ด้วยความลืมตัวฮาวเวอร์ก็เข้าไปขยี้หัวนางและนางก็ยอมก้มให้ลูบหัวก่อนทั้งคู่จะตั้งสติได้แล้วนั่งเจรจากันอีกหน
"เจ้ามีชื่อหรือเปล่า"
"ไม่มีหรอก ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ชื่อ ยังไงเสียข้าก็ออกล่าผู้เดียวอยู่แล้ว"
"แม่ของเจ้าก็ไม่ตั้งให้รึ? "
"แม่ข้าก็ไม่มีชื่อ นางไม่จำเป็นต้องใช้ พวกเราล้วนเกิดและเติบโตมาเพื่อใช้ชีวิตเพียงลำพัง"
"แต่ตอนนี้เจ้าต้องอยู่กับข้า เพราะเจ้าเป็นของข้า แม้จะไม่มีสัญญาทาสคอยกักขัง แต่เจ้าต้องอยู่ใช้หนีที่ข้าปลดปล่อยอิสรภาพให้"
"ต้องใช้เวลาอีกนานไหม ข้าต้องออกตามหาลูกน้อยของข้า เขาเพิ่งอายุ 6 ปี ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ และเพราะเจ้าล้างตัวให้ข้า กลิ่นเดิมที่เคยติดตัวข้ามันหายไปแล้ว ลูกข้าอาจจำกลิ่นข้าไม่ได้แล้ว และคงตามตัวข้าไม่เจอ"
"แล้วลูกเจ้าตอนนี้อยู่ที่ไหนเจ้าพอจะรู้รึเปล่า"
"ข้าพลัดหลงกับเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่ลูกข้าเข้าไปติดกับดักพวกนักล่าสัตว์ ข้าเข้าไปช่วยเขาออกมาได้ แต่ตัวเองต้องถูกจับไปแทน ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเขาจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง"
"เดิมทีเจ้าอาศัยในแถบใดกัน เผื่อว่าข้าจะให้ทหารช่วยออกตามหา"
"เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นทหารนับพันยังอยากที่จะเข้า ที่นั่นคือป่าอาถรรพ์ที่พวกเจ้าเรียกกัน"
"ฮืม? ถ้าเป็นป่าอาถรรพ์ แล้วทำไมนักล่าสัตว์ถึงเข้าไปได้กันล่ะ"
"ข้าไม่ได้บอกว่าพวกนักล่าเป็นมนุษย์นี่ บางทีนักล่าก็เป็นพวกอมนุษย์ในป่านั่นแหละ พวกมันบางกลุ่มไม่อยากอยู่ใต้อาณัติของมารหรือปีศาจแต่กลับมารับใช้พวกมนุษย์ทำเรื่องต่ำช้า ไม่รู้ว่าอย่างไหนเลวกว่ากันแต่พวกมันก็เอาชีวิตผู้อื่นมาแลกกับชีวิตตัวเองไม่ต่างกันเลย"
"ในป่าเจ้าคงแข็งแกร่งมากเลยสินะ ถึงอยู่รอดเพียงลำพังได้"
"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า"
คนถูกชมหัวเราะชอบใจ ฮาวเวอร์วิเคราะห์ข้อมูลที่เพิ่งได้ งั้นหมายความว่าอาณาจักรนี้ก็มีอมนุษย์คอยรับใช้อยู่เบื้องหลังด้วยสินะ ไม่แน่ใจว่าเป็นอมนุษย์ประเภทไหน แต่คงไม่ได้แข็งแกร่งมากถึงขนาดกลับเข้าไปอยู่ในป่าได้ ก็แค่รู้ที่ทางเท่านั้น
"งั้นก็พอดีเลย ข้ากำลังเดินทางไปสำรวจพื้นที่ในป่าอาถรรพ์เสียหน่อย เจ้าเองก็ตั้งใจจะตามหาลูกน้อยด้วยใช่ไหมล่ะ ถ้างั้นพวกเราก็เดินทางไปพร้อมกันเลยก็ได้นี่"
"เจ้าแน่ใจนะ ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่มนุษย์จะเข้าไปได้ หากว่าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาข้าไม่รับผิดชอบด้วย"
"เรื่องนั้นยังต้องห่วงอีกรึ" ฮาวเวอร์แผ่พลังเวทย์ออกมาจากร่าง สัตว์อสูรก็ขนลุกทันที "นับจากนี้ไปเจ้ามีนามว่าลิลลี่ จงเดินทางไปพร้อมข้าสู่ป่าอาถรรพ์ หากข้ากลับมายังอาณาจักรแห่งนี้อีกเมื่อใด เจ้าก็ได้อิสรภาพเมื่อนั้น"
"เข้าใจแล้ว"
วันต่อมาฮาวเวอร์พร้อม แอดดี้และลิลลี่กำลังออกเดินทางเข้าเขตป่าอาถรรพ์ แม่ทัพน็อลเดินเข้ามาหาพร้อมยื่นม้วนกระดาษให้เขาเอาไว้
"นี่เป็นจดหมายรับรองจากข้าแม่ทัพน็อล ว่าท่านเป็นเจ้าชายจากอาณาจักรริลกลิม หากว่าท่านเข้าไปในป่าแล้วพบอมนุษย์ที่มีเกศาสีแดงเพลิงกับใบหูสามเหลี่ยมอย่างแมวป่าแล้วล่ะก็ นั่นคือกลุ่มอมนุษย์ที่เข้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรเราและเขาจะให้ความช่วยเหลือท่านหากท่านแสดงตัวว่าเป็นเจ้าชายของเมือง"
"ขอบใจมากนะ"
ฮาวเวอร์รับมาด้วยท่าทางประหลาดก่อนแม่ทัพน็อลจะจับได้ว่านี่ไม่ใช่ฮาวเวอร์ แล้วเดินเข้าไปกระซิบใกล้ๆ "ท่านฮาวเวอร์ได้บอกเจ้าพวกนั้นรึยังว่าท่านมีสองจิตและอาจจะสลับเปลี่ยนกันไปมา"
"เหมือนจะยังไม่ได้บอกนะ"
"ข้าคิดว่าท่านควรบอกเขาก่อนจะมีใครเข้าใจผิดแล้วทิ้งท่านกลางทาง" แม่ทัพน็อลพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"เอาไว้ข้าจะหาโอกาสบอกก็แล้วกัน"
ทั้งสามคนเดินลับหายเข้าไปในป่า ที่ค่ายกองกำลังปฏิวัติก็เริ่มกลับไปทำงานที่ถูกสั่งต่อ แบบแปลนใหม่ถูกใช้ให้สร้างเริ่มพิสดารขึ้นเรื่อยๆ อาวุธมากมายถูกสั่งให้สร้างรวมถึงบอกวิธีใช้งานครบครัน แม้จะไม่รู้ว่าแบบแปลนอาวุธพวกนี้ฮาวเวอร์เอามาจากไหน แต่เดาได้ไม่ยากว่าเขาต้องมาจากมิติก็โลกก้าวไกลไปมากกว่านี้แน่
ในป่ายิ่งลึกทางยิ่งรก อีคอนสร้างสัญลักษณ์ทิ้งไว้ตามประสาคนเคยอยู่ในป่ามาก่อน แม้แอดดี้กับลิลลี่จะไม่เข้าใจแต่ก็เดินตามเข้าเรื่อยๆ พอถึงเส้นทางธารน้ำก็เอากระบอกน้ำมากรอกก่อนจะกรองลงกระบอกไว้ดื่มระหว่างทาง บ้างก็แวะเด็ดใบสมุนไพรเก็บเข้ากระเป๋าไปตามทางอย่างเอ้อระเหย ไม่ตงิดใจเลยว่าทำไมป่านี้ถึงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นป่าอาถรรพ์ที่ไม่มีใครอยากเข้ามา
"ฮาวเวอร์ ข้าหิวแล้ว"
ลิลลี่พูดบ่นขึ้นมา อีคอนก็หยิบเอาอาหารให้คนทั้งคู่กิน แล้วนั่งพักสักครู่ เมื่อตะวันคล้อยบ่าย อีคอนจึงเริ่มตั้งเต็นท์นอน โดยพลัดเวลาเฝ้ายามกับทั้งสามคน กองไฟถูกก่อให้ลุกโชนจนควันลอยพุ่ง แต่ได้เพียงไม่นานก็ถูกลิลลี่เป่าให้ดับก่อน
"อย่าจุดไฟ เดี๋ยวจะเป็นเป้าสายตาของพวกอมนุษย์เผ่าอื่น"
"ถ้างั้นเราก็มองไม่เห็นกันพอดีน่ะสิ"
ลิลลี่เดินไปหาหินก้อนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลก่อนจะทุบจนมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ มีเพียงก้อนคริสทัลเล็กเท่านั้นที่ยังมีสภาพดีอยู่
"นี่เป็นหินเรืองแสง ถึงจะสว่างไม่เท่าไฟ แต่ก็ช่วยให้มองเห็นได้ดีกว่า แถมไม่ต้องเป็นเป้าสายตาให้นักล่าตัวอื่นอีก"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง"
อีคอนพูดพร้อมจดจำข้อมูลลงในความทรงจำ เพราะเข้าป่ามาแล้วพกกระดาษมาไม่ได้เลยอดจดเป็นลายลักษณ์อักษรให้คนอื่นอ่าน
'ค่อยกลับไปเขียนตอนอยู่ค่ายก็ได้'
'อีคอน ข้าสัมผัสความผิดปรกติ' อีคอนมองไปรอบๆเพราะอาจเจออะไรบางอย่างที่ว่าผิดปรกติ 'อณูเวทย์ของข้าจับการเคลื่อนไหวได้ในระยะหนึ่งร้อยเมตร ดูเหมือนว่าต้นไม้ในป่าจะเคลื่อนที่เองได้'
อีคอนรีบหันไปมองสัญลักษณ์ที่เคยทำเอาไว้แต่กับไม่พบ กลายเป็นต้นไม้ชนิดอื่นเข้าแทนที่
"ต้นไม้ที่นี่เคลื่อนที่ได้งั้นเหรอ" อีคอนถามทั้งสองคน
"ขอรับ ต้นไม้บางพวกจะเดินหาน้ำให้ตัวเอง ถ้าตรงไหนมีน้ำมันก็จะเข้าไปดูดซึม เพราะงั้นเส้นทางในป่านี้จึงคลาดเคลื่อนอยู่ตลอด"
'เป็นอย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นสัญลักษณ์ที่ทำไปก็ไร้ความหมายสินะ'
"แอดดี้ เจ้าเป็นอมนุษย์แมลงสาบนี่ เจ้าอยากแวะไปหาครอบครัวหรือเปล่า ชนเผ่าของเจ้าอยู่ห่างจากที่นี่มากไหม? "
แอดดี้เริ่มทำสีหน้าอึดอัดใจก่อนตอบ "นายท่าน เผ่าข้าไม่ได้แข็งแกร่งพอจะเอาไปสู้รบหรือสอดแนมได้หรอกนะขอรับ หากจะจับไปเป็นทาส เจ้าพวกนั้นคงเปล่าประโยชน์"
"ข้าไม่ได้จะจับใครไปเป็นทาสเสียหน่อย ก็แค่อยากไปเห็นชนเผ่าอื่นบาง ข้าจะได้ทำความรู้จักเอาไว้ ถ้าเจ้าบอกว่าพวกเขาไร้ประโยชน์ นั่นก็น่าจะไม่เป็นปัญหาเลยนี่ ยังไงข้าก็ไม่คิดจะจับพวกเขาอยู่แล้ว"
"ถ้านายท่านยืนยันข้าก็พอพาไปได้ แต่พวกเขาจะต้อนรับท่านหรือเปล่าข้าก็ไม่แน่ใจ"
คืนนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่ายกว่าที่คิด ทั้งสามคนผลัดกันเฝ้ายามจนถึงเช้า ก่อนจะเริ่มออกเดินทางอีกครั้งโดยให้แอดดี้เป็นคนนำทาง ตลอดเส้นทางไร้การเคลื่อนไหวใดๆ ที่ฮาวเวอร์จะตรวจจับได้ จนแอดดี้หยุดเดินที่ลานกว้างกลางป่าด้วยสีหน้าตกใจ
"หมู่บ้านของข้าเคยอยู่ตรงนี้นี่นา ทำไมตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยล่ะ"
แอดดี้วิ่งไปตามบ้านเรือนร้างจนเถาวัลย์เลื้อยขึ้นเกาะอีคอนเดินตามหลังพร้อมลิลลี่เดินข้างตัวไม่ห่าง
"ดูเหมือนที่แห่งนี้จะถูกโจมตี แต่กลับไม่พบศพเลยสักร่าง บางทีคนที่นี่อาจหนีออกไปก่อนแล้วหมูบ้านนี้ก็ถูกทำลายด้วยฝีมือใครสักคน" ลิลลี่อธิบาย
"แล้วถ้าเขาหนีไปได้ พวกเขาจะหนีไปไหนกัน เดิมทีถ้าคนจะหนีก็ต้องหนีไปในที่ที่รู้จักมาก่อน หากว่าเผ่านี้มีเผ่าพันธมิตรหรือเพื่อนก็อาจจะไปอาศัยที่นั่นก็ได้"
"ไม่มีทางหรอกขอรับ เผ่าข้าขึ้นชื่อว่าอ่อนแอไร้ประโยชน์ เผ่าอื่นเลยไม่คบค้าเพราะมองว่าเป็นตัวถ่วง ถ้าหากจะมีใครสักคนปองร้ายคนของเผ่าข้า ก็คงเป็นมารแถวนี้ เพราะหากมีเผ่าไหนไม่รับใช้ตัวเองก็ต้องตาย"
"ถ้างั้นเผ่าเจ้าปฏิเสธการรับใช้มารงั้นเหรอ ถึงได้โดยกำจัด"
"นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้หรอก เผ่าอ่อนแอไม่มีทางต่อต้านการครอบงำอยู่แล้ว มีแต่มารจะเลือกผู้รับใช้ด้วยตัวเอง ส่วนใหญ่แล้วหากผู้เข้ามารับใช้ไม่เข้าตา หรือไม่อร่อยก็จะฆ่าทำลายทิ้งเพราะไม่อยู่ในอาณัติเพียงเท่านั้น" ลิลลี่กล่าว
"ใจร้ายชะมัด" แอดดี้
"แสดงว่าที่นี่มีมารถือกำเนิดขึ้นใหม่ เผ่าของเจ้าจึงถูกล่า แต่ก็ยังดีที่พวกเขาหนีรอดไปได้ เจ้าก็แค่ไม่ท้อแท้ที่จะตามหาก็พอ" ลิลลี่เดินไปตบหลังปลอบใจ
ปึก! ปึก!
ตบทีเลือดแทบกระเด็น จากเศร้าๆ ต้องมากุมหลังด้วยความเจ็บ
'อีคอนมีการเคลื่อนไหวประหลาดเกิดขึ้นอีก'
'ต้นไม้เคลื่อนที่อีกแล้วเหรอ'
'ไม่ใช่ คราวนี้เป็นสัตว์ขนาดใหญ่หกขากำลังวิ่งไปมาที่ใต้ดิน ข้าจับการเคลื่อนไหวได้ยากมาก มันอาจอยู่ลึกกว่าหนึ่งร้อยเมตรก็ได้'
"แอดดี้! เจ้าขุดดินเก่งรึเปล่า"
"ก็พอได้นะขอรับ มีอะไรรึเปล่าขอรับ"
"ดูเหมือนข้าจะจับความเคลื่อนไหวที่ใต้ดินได้ บางทีอาจจะเป็นเผ่าของเจ้าก็ได้"
พอได้ยินอย่างนั้นแอดดี้ก็กลายร่างเป็นแมลงสาบเข้าขุดดินทันที สองเท้าหน้าขุดลง สองเท้ากลางกอบดินออก และสองเท้าหลังดีดดินขึ้น ไม่นานนักดินก็ลึกลงเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหมดแรง อีคอนโยนน้ำดื่มให้เขาจิบพักก่อนจะทำการชุดต่ออย่างไม่ลดละจนตะวันคล้อยบ่ายอีกหน อีคอนตั้งท่าจะกางเต็นท์เตรียมหาที่พัก แต่แอดดี้ขุดดินจนทะลุเห็นเป็นโพรงเสียก่อน
"นายท่าน! ข้าเจอเผ่าของข้าแล้ว"
อีคอนเองก็ดีใจไถลตัวลงหลุม แต่ด้วยความที่มันลึกเกินไปเขาก็เสียหลักล้มกลิ้งไปตามทางก่อนจะทะลุลงโถงถ้ำกว้างตกลงไปยังบ้านเรือนคนอื่น
โครม!!
เสียงบ้านถล่มดังสะเทือนไปทั่วถ้ำ เหล่าอมนุษย์แมลงสาบต่างมุงดูผู้มาใหม่ พอเห็นเป็นคนแปลกหน้าก็วิ่งกันจ้าละหวั่น บ้างก็บินไปมาหาที่หลบซ่อน
"นายท่าน!!"
แอดดี้บินถลาลงมาจากเพดานด้วยปีกและขากางรับลมก่อนจะเกาะลงบนตัวอีคอน ด้วยความที่เคยเป็นพระมาก่อนก็นั่งนิ่งไม่ไหวติ่งแต่ภายในใจกลับกู่ร้องด้วยความหวาดกลัว
'อ๊ากกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกก อึก อ๊ากกกกกกกก'
'อ๊าาาาาาา แมลงสาบ!! แมลงสาบเต็มไปหมดดดดด!'
ไม่ใช่แค่อีคอนที่เสียสติ ฮาวเวอร์ก็ไม่ต่าง ตอนแรกที่ซื้อทาสมาก็กะจะแกล้งลอร์ดมาร์คัส แต่พอเจอกับตัวในจำนวนเยอะขนาดนี้ก็ถึงกับสติแตก อีคอนเองก็คิดว่าผู้คนในเผ่าจะอยู่ในรูปลักษณ์ของมนุษย์อย่างแอดดี้ ไม่นึกว่าจะกลายร่างเป็นแมลงสาบตัวใหญ่บินไปมากันหมด"
"ดูท่าเขาคงจุกหน้าดูถึงได้ไม่พูดอะไรเลย" ลิลลี่กล่าว
ความจริงร่างกายฮิลลิ่งตั้งแต่สองนาทีแรกแล้ว แต่อีคอนยังช็อกจนพูดอะไรไม่ออก
"ทุกคน! ฟังข้าก่อน เขาไม่ได้จะมาทำร้ายใคร เขาแค่อยากมาทักทายเราเท่านั้น" แอดดี้ตะโกนลั่นก่อนที่คนอื่นๆ จะเริ่มเดินเข้ามาดู
"นั่นเจ้าเองหรือ แอดดี้"
แมลงสาบตัวหนึ่งเดินเข้ามายืนต่อหน้าเขา ทั้งคู่มองกันไปมาก่อนจะสวมกอดเข้าหากัน
"พ่อ!"
"แอดดี้ เจ้าหายไปไหนมาตั้งนาน รู้รึเปล่าว่าพ่อเป็นห่วงเจ้ามากแค่ไหน ตั้งแต่ที่เผ่าอมนุษย์แมงมุมมันเข้ามารุกรานตามคำสั่งของมารงู พวกเราก็หนีกันไปคนละทางจนเริ่มคิดได้ว่าตัวเองไม่มีที่ให้หนีจึงได้สร้างอุโมงค์ลับแห่งนี้เอาไว้ให้พ้นจากสายตามารงู ถึงมันจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่ก็คงหาเราไม่พบได้ง่ายๆ แน่ แอดดี้ลูกพ่อ เจ้ากลับมาหาเราได้ยังไง"
"พ่อ ข้าหาที่นี่เจอได้ก็เพราะท่านฮาวเวอร์เป็นผู้นำมา ตอนนี้เขาเป็นเจ้านายข้า เขาช่วยขาจากการถูกขายเป็นทาส ข้าจึงต้องตอบแทนด้วยการพามาเดินทางสำรวจพื้นที่ป่าอาถรรพ์แห่งนี้ พวกท่านไว้ใจได้ว่าเขาจะไม่ทำร้ายพวกเรา"
บทสนทนาประหลาดของพ่อลูกทำเอาฮาวเวอร์ได้สติ 'คือต้องรำลึกเหตุการณ์กันขนาดนี้เลยหรือ ดูไม่เข้ากับรูปร่างของเจ้าพวกนี้เลย' อีคอนเองก็ได้สติก่อนเดินหน้าเข้าไปทักทายพ่อของแอดดี้
"สวัสดีขอรับ ข้ามีนามว่า… ฮาวเวอร์"
"ขอรับท่านฮาวเวอร์ ข้ามีนามว่าเอโดเลียยินดีที่ได้รู้จัก ข้าเป็นหัวหน้าเผ่าแมลงสาบ ชื่อเผ่าอย่างเป็นทางการไม่มีหรอกขอรับ ถึงตั้งไปก็ไม่มีใครให้เกียรติเรียกชื่อนั้นด้วย ตัวข้าเดิมทีเป็นชาวบ้านธรรมดา แต่พอหัวหน้าเผ่าคนก่อนตาย พวกข้าเลยจับไม้สั้นไม้ยาว ใครโชคร้ายก็ได้เป็นหัวหน้าเผ่าต่อ"
'ใช้คำว่าโชคร้ายเลยแฮะ'
"ถ้างั้นก็ยิ่งดีสิขอรับ ข้าอยากรู้ธรรมเนียมของพวกท่าน หากถามเอาจากหัวหน้าเผ่าผู้รอบรู้อย่างท่านคงได้ความมากกว่า"
"ท่านช่างเจรจาเหลือเกิน ถ้าท่านมีเรื่องอะไรอยากรู้ข้าจะเล่าให้ละเอียด ทุกอย่างทุกขั้นตอนเลยขอรับ ท่านรู้ไหมว่าข้าสร้างถ้ำนี้มาได้ยังไง อันที่จริงข้าก็ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเผ่าตัวเองสามารถขุดดินได้ลึกจนกระทั่งมีเผ่าอมนุษย์แมงมุมมารุกราน ตัวข้าหนีไปซ่อนใต้ดินก่อน พอพวกอมนุษย์แมงมุมไปกันหมดก็เรียกรวมพลทุกคนให้สร้างถ้ำแห่งนี้ไว้ แล้วก็ทำเป็นที่อาศัยหลบภัยจากสายตามารงู มารงูนั้นเดิมทีเป็นเผ่าอมนุษย์งูซึ่งอาศัยอยู่ในอาณาเขตนี้ แต่เพราะได้พลังจากปีศาจเลยสามารถอัพสถานะเป็นมารงูแล้วเข้าครอบงำผู้คนในเขต ไม่เว้นแม่แต่เผ่าของตัวเอง"
'เจ้านี่มีแววเป็นพระนักเทศน์ได้เลยนะเนี่ย' ฮาวเวอร์กล่าว
"พูดมากน่ารำคาญ! ข้าหิวแล้ว!!"
ลิลลี่ตะโกนออกมา อีคอนได้ยินอย่างนั้นก็ยื่นอาหารให้ทาน แต่ยังไม่ทันที่ลิลลี่จะรับไป อาหารกลับถูกธนูปักร่วงลงพื้นเสียก่อน
"เจ้าพวกอมนุษย์แมลงสาบ วันนี้คือวันตายของเจ้า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"


ช่องทางเดิมที่ทั้งสามคนขุดหลุมเข้ามา ตอนนี้มีบรรดาแมงมุมตัวใหญ่กำลังทยอยเขามาเกาะอยู่ด้านบนผนังถ้ำจนเต็มพื้น มองดูยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
'อ๊าาาาาาาาาาา แมงมุม! แมงมุม!!!'
ฮาวเวอร์ถึงกับกรีดร้องในขณะที่อีคอนกลับทำหน้าตานิ่งเฉย เขาไม่ได้รู้สึกกลัวแมงมุมเท่าแมลงสาบ จึงไม่ตกใจเท่าไหร่นัก ทันทีที่มองพวกอมนุษย์แมงมุมทยอยเข้ามาจนเสร็จ พวกมันก็ง้างธนูเตรียมยิงคนที่อยู่ตรงพื้น เหล่าแมลงสาบรีบหาที่หลบหนีลูกธนู หมูบ้านใต้ดินแห่งนี้กำลังเป็นสมรภูมิเลือดให้ถูกฆ่าแกงอยู่ฝ่ายเดียว
เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว!
ลูกธนูถูกปล่อยให้ลอยเข้าหาเป้าหมาย แต่ก็หยุดกลางคันเสียก่อน เพราะถูกบางอย่างกั้นจนลูกธนูกลิ้งหล่นลงกับพื้น
"บาเรีย…"
ฮาวเวอร์สร้างบาเรียคลุมกันพื้นที่เป็นวงกว้าง แม้แต่แอดดี้ที่วิ่งไปหลบยังโผล่หัวมามองโดมบาเรียขนาดใหญ่ปกคลุมทั่วหมู่บ้าน
"ลิลลี่ ระหว่างเจ้ากับเผ่าอมนุษย์แมงมุม อะไรแข็งแกร่งกว่ากัน"
"ก็ต้องเป็นข้าอยู่แล้วสิ ถึงจะมาเป็นร้อย ก็ไม่คณนามือข้าได้หรอก!"
เธอกลายร่างเป็นสัตว์อสูรสี่ขาแล้วบินขึ้นเหนือบาเรียก่อนจะพ่นไฟออกจากปากใส่เหล่าแมงมุมยักษ์ตรงผนังถ้ำ ตัวที่โดนเผาก็ร่วงลงมาสู่พื้น พวกมันตอบโต้ด้วยการยิงธนูกลับแต่นางป้องกันด้วยการสร้างบาเรียขนาดเล็กดักลูกศรที่จะปักร่างของเธอ
ฮาวเวอร์มองเครื่องสังหารทำงานต่อไปก็เริ่มนึกขึ้นได้ว่า เมื่อกี้ตัวเองสั่งให้ไปจัดการ แถมตอนนี้เธอก็เป็นลูกน้องเขาแล้วด้วย ความผิดของลูกน้อง เจ้านายก็อาจจะมีเอี่ยวด้วย ตอนนี้เขายังอยู่ในป่าที่มีอันตรายล้อมรอบไปหมด ถ้าหากเขาลงนรกหนึ่งร้อยวันตามจำนวนฆ่า เจ้าอีคอนต้องไม่รอดในป่านี้แน่ๆ บางทีอาจจะตื่นขึ้นมาในท้องของเสือหรือฮิปโปก็ได้ น่าเป็นห่วงจริงๆ
"ลิลลี่! พอได้แล้ว!"
แม้ไม่เข้าใจว่าฮาวเวอร์ต้องการอะไร แต่เธอก็หยุดตามคำสั่ง ก่อนจะบินลงมาหา เพราะคิดว่าคงทำอะไรผิดไปแน่ๆ
"มีอะไรหรือ? ฮาวเวอร์"
ฮาวเวอร์ไม่ตอบก็วิ่งไปที่บาเรียชั้นนอกที่มีเหล่าแมงมุมนอนดิ้นกำลังจะตายเพราะไฟลวก
"ฮิลลิ่ง"
เขารีบรักษาคนที่มีอาการหนักที่สุดก่อนจะสั่งให้แอดดี้ไปอุ้มคนที่ดูอาการหนักที่สุดมาหาเขาก่อน แอดดี้มีท่าทางกลัวๆ แต่ก็ยอมทำตาม คนป่วยถูกแยกออกจากกันตามคำสั่งของฮาวเวอร์ เจ็บหนักให้รักษาด้วยฮิลลิ่งของเขา คนที่เจ็บเบาก็ให้รักษาตัวเอง และให้ลิลลี่เป็นคนคุมความประพฤติคนไม่ดีที่จับได้เอาไว้ แมงมุมบางตัวที่เหลือรอด มองการกระทำนั้นอย่างแปลกใจก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อย่างกับตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง
"เจ้ามีนามว่าอะไรรึ? "
แมงมุมตัวหนึ่งตะโกนถามเข้ามา ฮาวเวอร์กำลังตั้งสมาธิกับแมงมุมที่ดูมีอาการหนักที่สุดก่อนจะตวัดสายตาไปมองคนถามอย่างเหลืออด
"ถ้าว่างมากก็ไปตามหาคนบาดเจ็บมากองตรงนี้ แล้วเอาพวกที่พักฟื้นแล้วไปพักผ่อนที่มุมนู้น ถ้าไม่อยากให้พวกมันตายหมดก็อย่าปล่อยให้คนเจ็บรอดสายตา!!"
แมงมุมตัวนั้นถูกสั่งเสียงแข็ง แทนที่จะรู้สึกโมโหกลับซาบซึ้งใจที่คนแปลกหน้าผู้นี้มีน้ำใจรักษาเพื่อนร่วมเผ่าของเขา แมงมุมตัวอื่นรีบเร่งหาเพื่อนที่รู้จักเข้ามารักษากับฮาวเวอร์เฉพาะที่มีอาการหนัก อาการเบาเจ้าพวกนี้ก็รักษากันเอง
เมื่อฮาวเวอร์รักษาเสร็จจนเหลือคนสุดท้าย แมงมุมตัวเดิมก็เดินเข้ามาพร้อมถามคำถามอย่างเดิมที่ยังไม่ได้คำตอบ
"เจ้ามีนามว่าอะไรรึ? "
"ข้าชื่อ ฮาวเวอร์"
"เจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับเผ่าอมนุษย์แมลงสาบกัน แล้วเจ้าเป็นอสูรสายพันธุ์อะไร"
"ข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ และก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา"
แมงมุมตัวนี้พอได้ยินก็ถึงกับตาค้าง เผ่ามนุษย์ไม่มีทางช่วยเหลือเหล่าอมนุษย์โดยไม่หวังผลประโยชน์ แต่ถึงอย่างนั้นเผ่าอมนุษย์แมลงสาบมันมีประโยชน์อะไรด้วยหรือ
"ข้าขอถามอีกนิด เดิมทีมนุษย์ไม่ช่วยเหลือเผ่าอมนุษย์หากไม่มีผลประโยชน์ร่วมกัน การที่เจ้าช่วยพวกเราเผ่าอมนุษย์ทั้งสองสายพันธุ์ เจ้าจะได้ประโยชน์อะไร"
ฮาวเวอร์ทำหน้าจริงจังก่อนตอบ "ไม่ได้อะไรเลย แถมยังเสียพลังเวทย์อย่างเปล่าประโยชน์อีก"
"แล้วทำไมเจ้า…"
"เพราะชีวิตทุกชีวิตมันมีค่า (ติดสถานะไร้ร่าง แล้วส่งจิตผู้ฆ่าไปยังนรกเป็นล้านวันตามจำนวนการฆ่า) ข้าจึงไม่อยากปล่อยให้เสีย (เวลาอย่างเปล่าประโยชน์) ไป"
"เจ้าช่างเป็นผู้มีจิตใจน่านับถือ แต่ถึงเจ้าจะช่วยข้าพ้นวันนี้ไปได้ วันหน้าก็ใช่ว่าข้าจะรอด"
'เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับข้า เจ้าไม่ได้ตายด้วยน้ำมือข้าก็พอ'
"เพราะคำสั่งของมารงูสินะขอรับ การที่เผ่าเราไร้ประโยชน์ต่อสายตานาง แถมยังอุตส่าห์รอดมาได้ถึงขนาดนี้ นางจึงโกรธและสั่งให้มาสังหารทุกคนที่ไม่อยู่ในอาณัติ เดิมทีเราไม่คิดจะขัดขืนที่อยู่ใต้คำสั่งของนาง แต่นางไม่ชอบรสชาติของพวกเราจึงต้องการจะทำลาย" เอโดเลียกล่าว
'เรื่องนั้นใครอยากฟังวะ'
"ว่าแต่เจ้าเดินทางมาที่ป่าอาถรรพ์ทำไมกันหรือ มนุษย์อย่างเจ้าน่าจะมีที่ให้พักอาศัยอยู่แล้วไม่ใช่หรือ"
"เรื่องนั้นข้าต้องการตั้งฐานพักรบไว้ที่ป่าแห่งนี้ ในเขตที่ไม่ไกลจากอาณาจักรริลกลิมมากนัก"
"ฐานพัก? มนุษย์เนี่ยนะจะเข้ามา ที่นี่ไม่ได้เหมาะให้พักสักเท่าไหร่หรอกนะ ทั้งอสูร ทั้งมารคอยแต่จะฆ่ากันตายเพื่อเอาวิญญาณ"
"วิญญาณ? เจ้าพวกนั้นจะเอาวิญญาณไปทำไม"
"การจะอัพสถานะได้คือการนำวิญญาณมาหลอมรวมกับร่าง ให้สิ่งนั้นเป็นพลังขับเคลื่อนในตัว ยิ่งมีวิญญาณเยอะก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น"
'เพราะอย่างนี้เองสินะถึงได้ส่งวิญญาณเกิดใหม่มาล่ามนุษย์อมตะ เพราะบางทีก็ไม่ได้มีแต่พวกที่ตายไม่ได้ ยังมีพวกไม่ยอมตายอีก แถมยังดูดเอาวิญญาณที่ต้องหมุนเวียนโลกเก็บไว้เป็นของตัวเอง ไม่ปล่อยให้วิญญาณเหล่านั้นได้ตายแล้วเกิดใหม่ในโลกที่อาจมีใครคอยพบเขาอยู่'
"เผ่าอมนุษย์แมลงสาบก็ไม่ได้ถูกล่าเพียงไร้ประโยชน์อย่างเดียวน่ะสิ ก็แค่หาข้ออ้างมาฆ่าเอาวิญญาณเท่านั้น"
"ที่เจ้าพูดมาก็ไม่ผิด เผ่าของเราเองก็ต้องบูชายัญลูกหลานให้มันทุกปีอีก"
"เจ้าทนมานานขนาดนี้ได้ยังไง รวมหัวกันสู้กับพวกมันไม่ได้หรือไง"
"เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอกขอรับ ความเก่งของมารงูก็อีกเรื่องหนึ่ง ยังไม่รวมถึงมารตนอื่นที่จ้องจะเข้ามาสอดการปกครองพื้นที่เขตนี้อีก ถ้าหากไม่มีมารงูอย่างตอนนี้ เผ่าเราเองก็จะถูกล่าเอาวิญญาณไม่ต่างจากเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ"
ฮาวเวอร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบเอาแผนที่ขึ้นมาวาดต่อ เส้นทางที่เขาเดินมามีสายธารไหลเข้าอาณาจักรโพราเท็สตัดผ่านอยู่ ไม่ไกลจากนั้นก็เป็นเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ ตรงที่เขาอยู่ตอนนี้ยังเป็นพื้นที่ของฝั่งโพราเท็ส การจะเข้าไปฝั่งนั้นก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร
"เจ้าแมงมุม…"
"ข้ามีชื่อนะ! ข้ามีนามว่าโลอาโนเป็นรองหัวหน้าเผ่ามางามู"
"เจ้าดูแผนที่ตรงนี้หน่อยสิ ที่เขตนี้เป็นการปกครองของใคร? "
ฮาวเวอร์เมินชื่อโลอาโนก่อนจะยื่นแผนที่ให้ดู เขาทำหน้าฟึดฟัดก่อนจะดูแผนที่ตรงส่วนที่เขาไม่ได้วาดอะไร แต่ก็พอเดาออกว่าเป็นที่ไหน
"บริเวณนี้เป็นที่คาบเกี่ยวกันกับเผ่าคามาโดเป็นเขตปกครองตัวเองที่รวมเอาเผ่าประเภทเดียวกันเข้าร่วม ถึงจะไม่มีมารคอยคุ้มครองแต่เผ่านี้ทำสัญญากับปีศาจและสามารถเรียกมาต่อสู้ได้ทุกเมื่อ และอีกฝั่งคือเผ่าขนที่อยู่ในอาณัติของมารโมงุนเป็นศัตรูกับเผ่ามารงูอยู่ตอนนี้"
"สามเขตนี้ข้าต้องผ่านเข้าไปตั้งฐานทัพ พวกมารนี่พอจะเจรจากันได้ไหม? "
"ไม่มีทางหรอกขอรับ พวกเราเอาชนะกันด้วยกำลัง คนที่แพ้มีแต่ต้องศิโรราบและยอมทำตามคำสั่งอย่างไม่มีเงื่อนไข"
"ไม่มีทางเลือกอื่นเลยสินะ แต่ยังไงข้าก็ต้องไป หากว่าเจ้าพาข้าไปหามารงูได้ข้าอาจจะช่วยปลดปล่อยพวกเจ้าจากการถูกกดขี่แล้วช่วยแต่งตั้งผู้ปกครองใหม่ที่พวกเจ้าอยากจะเลือก"
"ไม่มีทางหรอกขอรับ ข้าบอกไปแล้วไงว่าถึงมารงูจะถูกฆ่าพวกเราก็ถูกหมายหัวอยู่ดี ทางที่ดีอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมันเลยขอรับ ตัดใจเรื่องตั้งฐานพักไปจะดีกว่า"
"นี่เจ้ากล้าสั่งเจ้าชายแห่งอาณาจักรริลกลิมอย่างนั้นหรือ ข้าอุตส่าห์จะช่วยให้พวกเจ้าเป็นอิสระโดยการตั้งพันธมิตรร่วมกับมนุษย์ผู้ปกครองอาณาจักรอย่างข้า เจ้ามองว่ามันเปล่าประโยชน์ด้วยอีกคนงั้นหรือ? "
ฮาวเวอร์ทำท่าข่มขู่ให้อีกฝ่ายยอมจำนนแล้วเข้าร่วม โลอาโนเองก็คิดหนักก่อนจะเริ่มหาทางออกอย่างอื่นที่นึกขึ้นได้เมื่อกี้
"ข้าก็อยากจะเข้าร่วมกับท่านอยู่หรอก แต่ท่านต้องพิสูจน์ก่อนว่าตัวเองแข็งแกร่งมากพอที่จะต่อสู้กับผู้ปกครองทั้งสามเขตนี้"
"แล้วจะให้ข้าพิสูจน์ยังไง"
โลอาโนพาฮาวเวอร์ออกมาจากหมู่บ้านใต้ดินพร้อมผู้ติดตามของตัวเองอีกสองคน และของฮาวเวอร์อีกสองคนเช่นกัน เมื่อเดินมาถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่งก็หยุดมองก่อนจะกล่าวความนัย
"ถ้ำแห่งนี้เป็นที่อาศัยของหมียักษ์ มันเป็นลูกผสมระหว่างยักษ์กับอมนุษย์หมี เพราะความแปลกแยกจึงทำให้มันถูกเนรเทศออกจากกลุ่มแล้วมาอาศัยอยู่ที่นี่แทน ความแข็งแกร่งของมันเทียบกับมารได้เลย แต่เพราะไม่มีความเชื่อใจในพวกพ้องถึงเลือกที่จะอยู่อย่างสันโดษ"
"งั้นข้าจะทำให้มันจำนน แต่ก็ไม่ถึงกับฆ่าให้ตายก็แล้วกัน"
"นั่นก็แล้วแต่ความประสงค์ของทาน"
ฮาวเวอร์เดินเข้าถ้ำไปเพียงลำพัง มองถ้ำกว้างยาวลึกเข้าไปถึงภายใน ไม่รู้ว่าเจ้าหมีนั่นยังอยู่ที่เดิมไหมแต่ก็เข้าไปเรื่อยๆ และคิดว่าไม่นานก็คงเจอ
เฟี้ยว!
เงาดำพุ่งเข้ามาหาฮาวเวอร์ด้วยความเร็วสูง โชคดีที่เขายังหลบได้ เขาหลบเข้าหลังโขดหิน สิ่งที่พุ่งเข้ามาเป็นก้อนเมือกที่ดำเลื่อมยาวยื่นออกมาจากความมืดภายในถ้ำ มันค่อย ๆ หดตัวเข้าไป แต่ฮาวเวอร์ไม่ปล่อย เขาใช้ดาบเข้าฟันมันจนขาดเป็นสองท่อน เมื่อก้อนเมือกนั้นมันแยกออกจากกันก็ดิ้นพล่านราวกับไส้เดือน ส่วนที่เชื่อมกับตัวในถ้ำมันรีบหดกลับจนหายไปในความมืด ฮาวเวอร์ค่อย ๆ เดินออกมาดูอีกส่วนที่ยังดิ้นอยู่ ภายในเมือกสีดำมีซากกระดูกของสิ่งมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะของสัตว์หรือของอมนุษย์
'เจ้าโลอาโนมันให้ข้าสู้กับตัวอะไรกันแน่เนี่ย!'
ฟ้าว ฟึบ
เมือกสีดำมันพุ่งออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันพุ่งมาเร็วกว่าเดิม มันไม่ได้พุ่งในแนวตรงอย่างเดียวกลับตวัดไปมาราวกับจะคว้าร่างของฮาวเวอร์ให้ได้ เมื่อมันไม่ได้สิ่งที่ต้องการก็ยิ่งเร่งความเร็วและเพิ่มจำนวนเมือกดำเข้ามาควานหาตัวฮาวเวอร์อีก เมื่อหลบหลีกได้ยากฮาวเวอร์ใช้ดาบด้ามเดิมฟันเมือกดำจนขาดวิ่น ดูท่ามันคงไม่โผล่หัวออกมาให้เห็น ฮาวเวอร์จึงต้องตวัดดาบเข้าไปในถ้ำแบบสุ่ม ภายในไม่มีเสียงตอบกลับ แถมไม่ได้ยินเสียงกระทบของแรงดาบปะทะกลับผนังถ้ำใด ๆ เลย
'ข้างในมันคือตัวอะไรกันแน่วะ?!'
เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไรก็มีแต่ต้องเข้าไปให้เห็นกับตาเท่านั้น แต่เพราะความมืดด้านใน ต่อให้เขาเข้าไปก็อาจไม่เห็นมันอยู่ดี มีแต่ต้องล่อมันออกมาเท่านั้น
เฟี้ยว!
ก้อนเมือกที่ถูกตัดก่อนหน้านี้มันรวมตัวกันเป็นก้อนก่อนจะพุ่งมาทำร้ายเขาจากด้านหลัง ฮาวเวอร์ไม่ทันหลบมันก็โดนเมือกนั้นเข้าอย่างจัง นอกจากความจุกจากแรงปะทะแล้วไอ้ก้อนเมือกมันก็ลุกลามไปรอบจนตรึงตัวไม่อาจขยับได้อย่างอิสระ ความเหนียวหนืดของมันยิ่งทำให้รู้ว่าต่อให้สัตว์ป่าหรืออมนุษย์ที่ตัวใหญ่แรงเยอะมากแค่ไหนเมื่อถูกสิ่งนี้ก็อาจตายได้อย่างง่ายดายเหมือนกับซากอื่นๆ ในเมือกมีแต่ผู้หลบหนีชะตากรรมของตัวเองไม่ได้ แต่กับฮาวเวอร์นั้นไม่ใช่ ระหว่างที่มันลุกลามร่างกายเขาจนทั่วเหลือแต่มือข้างขวาที่พยายามจะหาสิ่งของมาดึงเมือกนี้ออก ในที่สุดเขาก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยจากเมือกมรณะนี่ กลิ่นของสิ่งที่เขาเคยรู้จักจากซากเรือล่มที่อ่าวทะเลทิศใต้ของประเทศเมอเรตาร์จากชาติก่อน มันคือปิโตรเลียม มหันตภัยบนทะเลที่พรากสิ่งมีชีวิตและทำลายระบบนิเวศอันอุดมสมบูรณ์ ดีแลนใช้เวลาหลายปีกว่าจะกำจัดมันออกจนหมดและคืนสภาพแวดล้อมการเป็นอยู่ของสัตว์ในทะเลกลับคืนมา ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าน้ำมันชนิดนี้จะก่อตัวเป็นสิ่งมีชีวิตขยับได้และไล่เขมือบสัตว์ตัวอื่นๆ อย่างตัวที่อยู่ในถ้ำ แปลกจริง การที่น้ำมันปิโตรเลียมจะเกิดขึ้นได้ต้องใช้เวลาหลายล้านปีโดยมีองค์ประกอบอื่น ๆ ประกอบด้วย เท่ากับว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้มันอยู่มาหลายล้านปีแล้ว รวมถึงสร้างองค์ประกอบที่เหมาะกับการเป็นอยู่ของตัวเองจนมีสภาพร่างกายเป็นอย่างนี้ อะไรคือองค์ประกอบสำคัญที่ทำให้มันขยับได้ นอกจากขยับได้แล้วมันยังมีสติปัญญาด้วยหรือเปล่า หรือตัวปิโตรเลียมเป็นเพียงเครื่องมือของสิ่งที่อยู่ภายใน
ฮาวเวอร์กลั่นกรองความคิดก่อนจะร่ายเวทย์ไฟใส่ตัวที่อยู่ด้านหน้าตัวเองก่อน ไฟลุกท่วมตัวมันก่อนจะลามเข้ามาถึงตัวเขา ฮาวเวอร์ไม่สนไฟที่ลุกไหม้ตัวเอง คอยดูปฏิกิริยาของมันจนกระทั่งมันระเหยหดตัวลงจนเหลือเพียงซากกระดูกภายใน แถมบางส่วนที่อยู่บนตัวเขาก็ระเหยออกไปจนไม่เหลือ ทิ้งไว้เพียงรอยแผลไหม้ลามไปทั้งตัว ฮาวเวอร์ฮิลลิ่งร่างกายจนกลับเป็นปกติก่อนจะใช้เวทย์ย้อนกลับคืนสภาพเสื้อผ้าให้กลับมาอย่างเดิม เขาเดินเข้าไปในถ้ำทั้งยังสร้างบาเรียกั้นตัวเองพร้อมสร้างลูกไฟไว้บนฝ่ามือส่องแสงไสวในความมืดแล้วเดินเข้าไปในถ้ำ
โลอาโนและผู้เห็นเหตุการณ์จากภายนอกมองเข้าไปเห็นการต่อสู้ภายใน เมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ภายในไม่ใช่หมียักษ์ต่างก็หวาดกลัว แถมมันยังน่ากลัวกว่าหมียักษ์หลายเท่า จอมเขมือบที่ขึ้นชื่อเรื่องการกินไม่เลือก มันย้ายที่อยู่อาศัยมานี่แถมยังเขมือบหมียักษ์ไปแล้วด้วย ใช่ว่าอมนุษย์เผ่าอื่นจะไม่เคยต่อสู้กับตัวข้างใน พวกเขาสู้จนรู้วิธีหลบหนีมันได้ แต่ไม่รู้วิธีเอาชนะหรือกำจัดมัน จึงต้องปล่อยให้มันเร่ร่อนไปมาและพยายามแจ้งการเคลื่อนไหวของมันตลอด แต่บางทีถ้ำที่มันอาศัยก็สามารถทะลุไปทั่วป่าอาถรรพ์ได้จึงจับไม่ได้ว่ามันอยู่ที่ไหนบ้าง แต่เหนือสิ่งอื่นใด จอมเขมือบนั่นยังมีสิ่งที่เขาหาคำพูดใดมาอธิบายความน่ากลัวของมันไม่ได้อยู่ ความน่ากลัวที่ว่านั่นคือสิ่งที่อมนุษย์อย่างเขาไม่อาจเอาชนะมันได้ เพราะมันไม่อ่อนแรง ไม่เหน็ดเหนื่อย และที่สำคัญคือ มันไม่ตาย…
ทางฝั่งฮาวเวอร์ เขาเดินเข้ามาโดยที่ไม่ถูกมันโจมตีกลับ ระยะทางไกลจนไม่อาจจินตนาการได้ว่าขนาดตัวมันต้องใหญ่แค่ไหนถึงได้ยืดเมือกพวกนั้นออกไปนอกถ้ำได้ มิน่าเล่า ตอนที่เขาเหวี่ยงดาบเข้าถ้ำมันถึงได้เงียบกริบ แต่ถึงอย่างนั้นก็หมายความว่าที่มันโจมตีเขาออกมาได้ แสดงว่ามันมีสัมผัสการรับรู้ที่กว้างไกลเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้ และต่อให้เป็นอณูเวทย์ที่เขาเคยใช้ก็มีระยะเพียงแค่ 100 เมตรเพียงเท่านั้น จากที่ฮาวเวอร์เดินมามันนานพอจนทำให้พลังเวทย์อันมหาศาลของเขาอ่อนลง ฮาวเวอร์ต้องปลดบาเรียออกเหลือเพียงลูกไฟบนฝ่ามือก้อนเล็ก ๆ พอให้เห็นทาง เส้นทางเริ่มเล็กลงเรื่อย ๆ แต่ก็กว้างพอสำหรับเด็กอย่างฮาวเวอร์เดินเข้าไปอีกจนบรรจบลงที่กำแพงถ้ำ ตอนแรกเขานึกว่ามันจะสิ้นสุดลงตรงนี้แต่กลับกลายเป็นว่าด้านล่างตรงปลายเท้าของเขามีหลุมลึกให้ลงไปอยู่
ฮาวเวอร์โยนลูกไฟบนมือลงไปแสงสว่างของมันไล่ตามความมืดลึกลงไปสู่ด้านล่าง แต่ยังไม่ทันถึงพื้นก็ปรากฏความประหลาดให้เห็น ท่ามกลางความมืดมีลูกตาดวงใหญ่จ้องมองเขาจากภายใน ลูกไฟกระทบลงพื้นและดับลง ความเงียบเพียงชั่วขณะถูกทำลายลงด้วยการขยับตัวครั้งใหญ่ของสิ่งประหลาดภายใน มันโถมร่างเข้าปะทะฮาวเวอร์จนท่วมทั้งถ้ำ ฮาวเวอร์ไม่อาจหลบหนีขนาดตัวของมันได้ แต่ยังดีที่สร้างบาเรียไว้ทันทำให้เมือกนั่นไม่สามารถพันธนาการเขาได้อีกเป็นครั้งที่สอง
เจ้าสิ่งนี้มีสติปัญญาหรือใช้เพียงสัญชาตญาณนักล่าล่อเขาเข้ามาในถ้ำกันแน่ ให้ฮาวเวอร์หมดทางหนี และถูกจองจำในร่างเมือกนี้ตราบนานเท่านาน แต่ถึงอย่างนั้นฮาวเวอร์ก็ไม่ยอมรับ เขาใช้ลูกไฟเผาร่างของสิ่งมีชีวิตประหลาดจนมันหดหนี ร่างของมันค่อย ๆ คายเขาออกแต่ก็ไม่หยุดโจมตี มันพ่นลูกเมือกใส่เขาและปล่อยให้มันเกาะตัวกันเป็นเมือกอีกก้อนไว้ปะทะกับเขา ถ้าเป็นอย่างนี้หมายความว่า ร่างต้นมีบางอย่างสำคัญให้ต้องปกป้องอยู่
ฮาวเวอร์ต่อสู้กับร่างเล็กจนตรึงมือ ร่างใหญ่ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ คอยโจมตีเขาตอนที่ตั้งหลักไม่ทัน การต่อสู้นี้เป็นไปอย่างไม่จบไม่สิ้น ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฮาวเวอร์ยังคงต่อสู้กับมันจนพลังเวทย์เริ่มลดลง แถมร่างกายก็เหนื่อยหอบจนหลบการโจมตีอื่นไม่ทัน ความเหนื่อยล้าเข้าถาโถมอย่างที่มนุษย์คนหนึ่งต้องเผชิญ แต่สัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ต้องเผชิญกับสิ่งนั้น มันไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยอย่างฮาวเวอร์ แถมสิ่งที่พ่นมาจนติดไฟหายไปนั้นก็ยังไม่หมด อากาศภายในก็ลดลงเพราะถ้ำลึก ถ้าเขาไม่ตายเพราะเมือกดำก็ตายเพราะภาวะพร่องออกซิเจนเสียก่อน
ฮาวเวอร์พยายามถอยไปตั้งหลักที่ปลายหลุมแต่เจ้าสิ่งนั้นไม่ยอมปล่อย เมื่อหมดหนทางต่อสู้ ฮาวเวอร์ค่อยๆ ถูกกลืนเข้าไปในเมือกสีดำ ความเหนื่อยล้าถูกบรรเทาลงกับความเย็นเยือกภายในตัวมัน ฮาวเวอร์ยังไม่สิ้นใจตายในขณะที่ร่างค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนจนชา แต่ในความมืดนั้นเขาสัมผัสอะไรบางอย่างที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าเมือกของสัตว์ประหลาด ขนาดของมันเรียวเล็กและไล่เลื้อยมาที่มือเขา ซอกนิ้วทั้งห้าถูกกุมเอาไว้คล้ายมือของใครสักคน
'ไม่มีทาง ใครมันจะอยู่ในเมือกได้นานขนาดนี้ หรือนี่จะเป็นร่างต้นที่มันปกป้องอยู่!!'
'ช่วยด้วย…'
ในจิตสำนึกของฮาวเวอร์มีเสียงเรียกอื่นนอกจากความคิดของเขาเองหรืออีคอน ฮาวเวอร์คิดว่าตัวเองคงประสาทหลอนเพราะกำลังจะตาย แต่เมื่อมือที่กุมอยู่เริ่มดึงเขาเข้าไปกอดในอ้อมอกที่ไม่อาจจินตนาการได้ว่าเป็นชายหรือหญิง รู้เพียงว่าร่างนี้บอบบาง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจคิดได้ว่าบนโลกที่เขามาเกิดนี้จะมีโทรจิตอยู่ด้วย
'ช่วยข้าที… เหงา…เหงาเหลือเกิน…. อยากได้...สักคนอยู่ด้วย อยู่ด้วยกัน กับข้า'
'ขยะแขยงวะ ต่อให้อยู่ในนี้ไปพร้อมกับเจ้า ข้าก็ไม่เติมเต็มความเหงาเจ้าหรอก'
'ฮึก…ฮืออออ ทำไม…'
ฮาวเวอร์ขยับดาบแทงเข้าร่างที่กอดเขาอยู่หลายครั้งจนหมดแรง ตัวเมือกไหวสั่นรุนแรงจนพรากเขาออกจากอ้อมกอดปริศนา ตัวฮาวเวอร์ถูกผลักออกจากเมือกดำจนกระแทกกับผนังถ้ำ เมื่อได้รับอากาศหายใจอีกครั้งยิ่งตอกย้ำให้เขาต้องเผชิญกับความอันตรายต่อ ในเมื่อเขารู้ว่าข้างในมีร่างของมนุษย์อีกคนคอยควบคุม เขาก็ไม่ต้องเสียเวลากับร่างเมือกดำอีกต่อไป แถมตอนที่เข้าไปในเมือกก็รู้สึกเหมือนถูกสูบความเหนื่อยล้าออกจากร่างไปด้วย ฮาวเวอร์ใช้ลูกไฟที่เพิ่งฟื้นพลังเวทย์ปาใส่มันอีกครั้ง ร่างหลักของมันหลบเลี่ยงลูกไฟได้หมดอย่างกับรู้ทิศทางล่วงหน้า ในเมื่อต่อสู้ระยะไกลไม่ได้ก็ต้องวิ่งเข้าใส่ ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าฟันมันกับตัวพลางร่ายลูกไฟเอาไวในมือ เมื่อมันหลบการโจมตีระยะประชิดไม่ได้ ร่างหลักมันก็ลุกเป็นไฟ เมือกดำใหญ่มันรีบพุ่งตัวออกจากส่วนที่ติดไฟจนขนาดเล็กลง และแบ่งร่างขนาดเท่ากันกับตัวหลักเพิ่มขึ้น คราวนี้ดูไม่ออกเลยว่าร่างไหนคือร่างจริงที่มีมนุษย์ซ่อนอยู่ ฮาวเวอร์ใช้ท่าเดิมกับมันอีกครั้งจนก้อนเมือกที่มันสร้างลดลง
'แกเสร็จฉันแน่ไอ้ก้อนขี้มูก!'
พึบ!
ลูกไฟที่ร่ายออกมาค่อยๆ หายและดับไปกับตา ไฟรอบ ๆ ที่ลุกลามก้อนเมือกก็มอดดับไปด้วย ฮาวเวอร์เริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกจนหน้ามืด แสงไฟไม่มี อากาศไม่มี หายนะของจริงกำลังเริ่ม เมือกดำเริ่มกลับมารวมตัวอีกครั้งและโถมตัวเข้าใส่ฮาวเวอร์ ความเย็นเยือกโอบล้อมร่างกายเขาอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าเมือกของมันจะช่วยฟื้นพลังเวทย์ แต่ถ้าไม่มีไฟ ไม่มีอากาศหายใจ โอกาสชนะก็เท่ากับศูนย์ แต่หมาจนมุมอย่างฮาวเวอร์หรือจะยอมแพ้ หากเขาตายก็คงฟื้นมาในเมือกนี่อีกอยู่ดี ถ้าหลุดออกจากมันไม่ได้ก็จะถูกขังเอาไว้คุยเป็นเพื่อนเล่นกับมนุษย์ในเมือกนั่นจนกระทั่งโลกแตก! ข้อตกลงที่ทำไว้ก็ยุติ ดีแลนจะไม่ได้เกิดในโลกที่ดีขึ้น แถมเขายังไม่ได้ไปเสวยสุขบนสวรรค์ที่มีแต่เหล่าลูคัสอีก!
ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!
'ถ้าต้องอยู่อย่างนี้ ขอสู้จนตายซ้ำตายซากยังจะดีกว่า!!'
ฮาวเวอร์แกว่งดาบในเมือกอย่างบ้าคลั่ง ดาบที่เขาถือคือดาบที่ใช้พลังเวทย์ของผู้ใช้เป็นหลักมันจะขยายขอบเขตการโจมตีตามพลังของผู้ใช้ ฮาวเวอร์ที่พลังเวทย์มหาศาลบวกกับความคลั่งของเขาในตอนนี้ แม้แต่เมือกเหนียวก็ถูกผ่าออกจากกันเป็นชิ้น ๆ ทั้งผนังถ้ำและก้อนหินเองก็ถูกผ่าเช่นเดียวกัน ร่างของเมือกเหนียวหลุดออกจากกันและปนกับก้อนหินจนเละเหลว เมื่อมีอะไรให้ยึดเหนี่ยวฮาวเวอร์ก็รีบคว้าก้อนหินยักษ์เพื่อดึงตัวขึ้น ดูเหมือนว่าแรงดาบของเขาจะฟาดไม่ยั้งจนผนังถ้ำแตกออก แต่ความลึกและตัวถ้ำหนาแน่นคงไม่ถล่มลงมาง่าย เมื่อหลุดออกจากพันธนาการก็วิ่งไปตามก้อนหินและกระโดดออกจากหลุมจนรู้สาเหตุของอากาศที่หายไป เมือกที่แยกตัวออกมาในตอนนั้น มันใช้โอกาสที่เขาพุ่งโจมตีเมือกอื่นๆ ให้เมือกอีกก้อนขึ้นมาปิดทางเข้าออกของผนังถ้ำ เพราะความเหนียวของมันปิดซอกหินอย่างมิดชิดทำให้อากาศถ่ายเทได้ยาก พอไม่มีออกซิเจนไฟก็ไม่เกิดการเผาไหม้ ไม่รู้ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดนี่รู้วิธีนี้มาจากไหน แต่นับว่ามันเก่งไม่เบา ฮาวเวอร์ฟันดาบผ่าก้อนเมือกที่ปิดทางออก แสงริบหรี่จากปลายอุโมงค์ส่องเข้ามา อากาศเริ่มถ่ายเทจนหายใจออก
'คราวนี้แหละ แกได้ปิดฉากจริงๆ แน่'


อีคอนยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนร้าย บรูคหันเป้าหมายมาทางอีคอนก่อนจะส่งสายตาให้เพื่อนในกลุ่มยืนล้อมเอาไว้
"ถ้าจำไม่ผิด รูปร่างลักษณะอย่างนี้เจ้าคือรัชทายาทจากฝั่งริลกลิมสินะ มีธุระอะไรกับคนของอาณาจักรโพราเท็สไม่ทราบ ถึงสงครามจะยุติลง แต่อย่าคิดว่าเราจะลืมสิ่งที่พวกแกทำกับพวกเราได้นะเว้ย"
"นี่หรือวะองค์รัชทายาท พอเห็นตัวเป็นๆ ก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันทีเลยวะ" เพื่อนบรูคที่อยู่ด้านข้างอีคอนพูดขึ้นพลางลูบขนแขน คำด่าประณามพวกนั้นอีคอนเจอตั้งแต่เด็กจนเคยชินแล้ว แต่หากเป็นจิตของฮาวเวอร์แล้วล่ะก็ คนพวกนี้อาจไปนอนคุยกับรากต้นสนเลยก็ได้ แต่ในเมื่อตอนนี้เป็นจิตของอีคอน และวิธีการรับมือกับเรื่องแบบนี้ของเขาคือ
"ขออภัยที่เข้ามาขัดจังหวะสนทนา แต่ว่าข้าเห็นคนถูกทำร้ายเลยไม่อาจอยู่เฉยได้"
"อยู่เฉยไม่ได้แล้วแกจะทำอะไร หา? คิดว่าเป็นรัชทายาทริลกลิมแล้วพวกเราต้องก้มหัวให้รึไง" คนพูดเดินเข้ามาพร้อมตบหัวอีคอนหนึ่งที "จำไว้ใส่กะโหลกบ้างก็ดีว่าที่นี่คือโพราเท็ส ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าริลกลิมจะมาระรานกันได้ง่ายๆ "
"เฮ้ย ทำอย่างนั้นมันจะดีหรือวะ ถ้าไอ้พวกริลกลิมมันรู้ว่าเราทำอะไรกับรัชทายาทของมัน มันอาจจะมาเล่นงานเราทีหลังก็ได้"
"งั้นก็อย่าให้พวกมันรู้สิวะ ฆ่าปิดปากไอ้เด็กเวรนี่ซะก็สิ้นเรื่อง"
พูดจบคนที่อยู่ด้านข้างก็เตะกลางหลังของอีคอนจนหลังแอ่นเซไปด้านหน้า บรูคที่อยู่ด้านก็เตะเสยคางอีกทีไม่ให้ล้มมาทางเขา แต่ละคนผลัดกันเตะไปมาตามการเซของอีคอน เจดนอนกุมท้องทั้งผวากับภาพที่เห็น คนในเขตนี้ต่างรู้จักเรื่องที่รัชทายาทพลัดหลงจากมาตุภูมิมายังอาณาจักรโพราเท็สทั้งถูกสาปในมีรูปร่างอัปลักษณ์ตั้งแต่ยังเป็นทารก ตอนได้ยินเรื่องราวนั้นครั้งแรกเขาก็รู้สึกสงสารในชะตากรรมของคนผู้นี้แล้วยังต้องมาเห็นการถูกทำร้ายของเขาอีก ขนาดทุกคนรู้ว่าเขาเป็นถึงเจ้าชายจากเมืองอื่นยังไม่เว้นถูกรังแก ถ้าตอนที่ยังไม่เปิดเผยสถานะเขาจะโดนหนักกว่านี้ขนาดไหน
"หยุดเถอะบรูค เจ้าต้องการแค่ข้าไม่ใช่หรือ? "
"ไม่ต้องมาสั่งข้า!"
บรูคตั้งท่าจะเตะเจดที่นอนนิ่ง อีคอนรับรู้การเคลื่อนไหวนั้นก็กระโดดเข้าไปเกาะร่างบรูคเอาไว้จนเสียหลัก
"อ๊าก ปล่อยนะเว้ยไอ้เด็กเวร"
คนอื่นที่เห็นการเคลื่อนไหวนั้นก็ชะงักไปทันทีการที่เด็กถูกเตะจนเสียหลักขนาดนั้นยังมีพละกำลังไปเกาะหลังคนอื่นด้วยความเร็วอีก ดูยังไงก็รู้ว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่เด็กธรรมดาจะทำได้ แต่ล่ะคนหยิบมีดขึ้นมาตั้งท่าจะแทงอีคอนในตอนที่ยังเกาะหลังบรูคอยู่
ฉึก!
"อ๊ากกกกกก! ใครแทงข้า!!"
อีคอนหลบวิถีมีดจนมันไปปักอยู่กลางหลังของอีกคน ด้ามมีดยังคงคาที่แผ่นหลังก่อนที่มีดด้ามอื่นๆ จะปักตามอย่างไม่สนใจคนที่โดน เป้าหมายของคนพวกนี้คือการได้ฆ่าอีคอน เด็กประหลาดที่แทงเท่าไหร่ก็หลบหลีกได้ เพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว บรูคจึงล้มลงไปกับพื้นทั้งเลือดไหลโชก
"เอาไงดีวะ ทำไมมันหลบมีดได้ทั้งที่ตอนเราเตะมัน มันยังหลบไม่ได้สักเลยตีน"
"หรือว่ามันแกล้งอ่อนแอเพื่อลองใจพวกเรา? "
พอคิดถึงตรงนี้ต่างคนต่างขนลุก การลองใจนั้นมีไว้สำหรับทดสอบคน ไม่ว่าจะการลองใจด้วยวิธีไหน ผลลัพธ์ที่ผู้ทดสอบไม่ผ่านต้องเจอก็คือบทลงโทษ
"หยุดทำชั่วแล้วหรือ" อีคอนถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เจ้าจะขอให้พระเจ้าลงโทษเจ้าตอนไหน ตอนนี้หรือโลกหน้า"
นั่นฟังดูเหมือนเป็นคำถาม แต่คนถามกลับไม่ได้ต้องการคำตอบ อีคอนเดินไปที่บรูคก่อนจะกดปิดเปลือกตาเขาให้หลับสนิท แล้วยกมือขึ้นแตะศีรษะพลางกล่าวคำภาวนา
"ข้าแต่พระเจ้า โปรดอภัยให้ชายผู้นี้ด้วย เขาไม่อาจบรรลุบททดสอบของพระองค์ได้ จนมีจุดจบเป็นความตายที่น่าเศร้า หากเขาต้องกลับไปยังปรโลกที่จากมา ได้โปรดให้เขาได้ตระหนักรู้ถึงความผิดบาปที่ทำด้วย"
หลังจากคำภาวนากล่าวจบ ละอองแสงสีขาวเทาหลุดลอยออกจากร่างต่อหน้าต่อตาเขา นั่นเป็นภาพที่ไม่มีใครเห็นนอกจากเขา อีคอนเหม่อมองละอองแสงนั้นลอยหายไปไกลจนหลับสายตา
"โอ๊ยยยย ช่วยข้าด้วย ข้าเจ็บเหลือเกิน"
เสียงหนึ่งเรียกสติให้กลับมา คนทั้ง 7 หนีหายเข้าไปในป่านานแล้ว แต่เจดยังนอนกุมท้องด้วยความเจ็บปวดอยู่ อีคอนรีบถกเอากางเกงที่เขาสวมออก เจดไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนก็ได้แต่สงสัยในการกระทำนั้น
"เจ้าจะทำอะไรน่ะ ข้าปวดท้องจะตายอยู่แล้ว ทำไมไม่ไปหาคนมาช่วย"
"ไปตอนนี้ก็ไม่ทันหรอก ระยะทางไปกลับจากตรงนี้คงต้องใช้เวลาอีกนาน ขืนรอนานอีกหน่อยเจ้าคงหมดแรงเบ่งก่อน อาจเกิดอันตรายกับเจ้าและเด็กได้ เพราะงั้นข้าจะทำคลอดให้ตอนนี้ ไม่ต้องห่วง ข้าเคยทำมาแล้ว"
'แต่ก็เคยทำให้เฉพาะผู้หญิงล่ะนะ กับเพศชายอาจไม่ต่างกันก็ได้'
อีคอนถ่างขาเจดออกปล่อยให้นอนในองศาที่เบ่งได้ง่าย รูทวารของเจดเริ่มขยายออกจนเห็นเปลือกไข่สีขาว
"เอาล่ะ ค่อยๆ เบ่งเป็นจังหวะตามข้านะ เอ้า! ฮืบบบบบบ"
"อืบบบบบบ"
"เอ้า! ฮืบบบบบบบบ"
"อืบบบบบบบบ"
เมื่อเบ่งแรงออกตามจังหวะทำให้เจดมีช่วงให้หายใจก่อนเขาจะเริ่มจับจังหวะได้แล้วเบ่งแรงขึ้นอีก
"อืบบบบบบบบบ"
พรวด!
ไข่ทั้งฟองหลุดออกจากช่องทวาร เมือกใสปกคลุมเอาไว้จนเหนียวเหนอะ อีคอนถอดเสื้อคลุมตัวออกแล้วห่อไข่ด้วยผ้าเอาไว้ อุ้มไปหาคนฟักออกให้เขาดูสภาพไข่ที่ยังแข็งแรงดี
"เจ้าดูนี่สิ ไข่น้อยๆ ที่เจ้าฟักออกมา"
เจดเบือนหน้าหนี เขาดีใจที่อีคอนช่วยเอาออกมาให้ แต่ไม่ได้ดีใจที่ได้เป็นผู้ฟักออกมา
"เจ้าช่วยรีบๆ ทำลายไข่นั่นก่อนที่จะมีใครมาเห็นที ข้าไม่อยากถูกประณามว่าเป็นตัวอุ้มมาร…"
เจดทำสีหน้าเศร้าทั้งขอร้อง อีคอนมองดวงตานั้นไร้เดียงสาอย่างน่าสงสาร
"ถ้าเจ้าไม่ต้องการ ข้าขอเก็บเอาไว้ได้หรือเปล่า"
เจดทำหน้าแปลกใจทั้งผวา "เจ้าจะเก็บไว้ทำไม ถ้ามีใครรู้ว่าไข่นั่นเป็นของข้า ครอบครัวข้าอาจจะซวยเอาได้ ทางที่ดีเจ้ารีบทำลายไข่นั่นก่อนมันจะฟักออกมาจะดีกว่า"
อีคอนไม่ฟังทั้งห่อไข่ฟองนั้นไว้กับตัว "ข้าจะอยู่เฝ้าเจ้าจนกว่าเจ้าจะฟื้นตัว หรือไม่ก็จนถึงตอนที่มีคนมาตามหาเจ้า"
เจดจนปัญญาจะให้อีคอนทุบไข่ก็ปล่อยร่างอ่อนเพลียให้พักผ่อน ไม่นานเสียงบางอย่างก็ดังเข้ามาในป่า
"เจดดดด ลูกอยู่ไหน… เจด!"
คนตะโกนเห็นเจดนอนพิงต้นไม้อยู่ลำพังก็รีบวิ่งเข้ามาดู เจดไม่ได้ใส่กางเกงทั้งยังมีเมือกใสไหลตามร่องขา
"เจด! นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
ผู้เป็นแม่รีบวิ่งมาดูลูกพร้อมบิดาและพี่ชายพี่สาวเดินตามหลัง เจดพอเห็นทั้งครอบครัวเข้ามาดูทั้งเป็นห่วงเขาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ คนทั้งบ้านต่างงงสงสัยแต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ พ่อกับพี่ชายพยุงเจดขึ้นแล้วพากลับไปที่บ้าน
อีคอนมองดูเจดเดินออกจากป่าไปไกลก่อนจะถลาลงจากต้นไม้ที่เจดพิงลงมาพร้อมศพของบรูค อีคอนโยนศพบรูคเข้าป่าไปไกลๆ จากที่เจดอยู่ก่อนจะเดินกลับไปที่ค่ายพักของกองกำลังปฏิวัติ
ในยามดึกยังคงมีทหารเฝ้ายามอยู่ตามจุดต่างๆ ทหารไม่เคยเห็นอีคอนเดินเข้าเต็นท์มาตอนดึกก็รีบวิ่งไปตามท่านแม่ทัพให้มาดู แม่ทัพน็อลตื่นขึ้นมาทั้งชุดลำลองมองร่างแคระแกร็นอุ้มของบางอย่างเดินเข้าค่ายทหารอย่าทุลักทุเล อีคอนเดินมาจนถึงหน้าค่ายก็เริ่มมีคนเดินเข้ามาหาพลางจะช่วยถือของ แต่เขาห้ามเอาไว้ก่อนพลางมองไปที่แม่ทัพน็อล
"ผมต้องการเต็นท์ส่วนตัวโดยด่วนครับ"
แม่ทัพน็อลมองห่อผ้าอย่างสงสัยก่อนจะสั่งให้ทหารไปตั้งเต็นท์ในทันที รอไม่นานก็ได้เต็นท์พอให้คลุมหัว อีคอนรีบเข้าไปในเต็นท์ก่อนจะนั่งลงถอดห่อผ้าออกเผยให้เห็นไข่ภายใน แม่ทัพน็อลแอบมองตามหลังก็ถึงกับตกใจจนเกือบหยิบดาบมาฟัน แต่สะดุดสายตาของอีคอนเสียก่อน
"ข้าขอผ้าหลายๆ ผืนหน่อยได้ไหม"
คำขอนั้นไม่ยากที่จะหาให้ แต่ที่ยากคือการเก็บสิ่งนั้นไว้ในค่ายแห่งนี้ต่างหาก
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ หากท่านไม่ทราบ การเก็บไข่นั้นไว้กับตัวอาจนำภัยมาหาท่านได้นะขอรับ"
"ไข่ของมารฝังไข่น่ะหรือ ข้าได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วล่ะ และข้าไม่อาจทำใจทิ้งลงได้หากยังไม่เห็นกับตาว่าสิ่งนี้คืออะไร"
แม่ทัพน็อลคัดค้านอยู่ในใจ แต่เขาเองก็รู้เพียงเรื่องเล่าที่ส่งต่อกันมา ไข่นี้เกิดจากโรคกระสันกามารมณ์ หรือที่ชาวบ้านเรียกโรคกระสันที่เป็นได้ทั้งชายทั้งหญิง คนเป็นโรคนี้จะมีอาการตั้งแต่อายุ 14 ปีจนถึง 40 แต่ไม่แน่ไม่นอน โรคกระสันต่างจากกามารมณ์ทั่วไปตรงที่โรคนี้จะมีอาการกระสันอยากทุกเดือน เป็นนานถึงอาทิตย์ ทำให้คนเป็นทำมาหากินลำบาก ร่วมถึงเข้าเป็นทหารไม่ได้ด้วย หากคนที่เป็นโรคนี้ได้มีเพศสัมพันธ์กับใครสักคนแล้ว จะตั้งครรภ์ได้ง่ายถึงแม้จะเป็นชายก็ตาม และไม่รู้เพราะเหตุใดโรคนี้ถึงได้ไปเกี่ยวโยงกับความเชื่อเรื่องปีศาจมาร อาจเพราะความไม่ปกติที่ชายตั้งครรภ์ทำให้ถูกแบ่งแยกออกจากสังคม คนไม่ยอมรับ จึงกีดกันไปให้เป็นความผิดของปีศาจแทน
"นายท่านขอรับ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับความเชื่อของคนทั้งเมือง ถ้าหากเรื่องที่เขาคิดมาตลอดมันผิดจากที่เชื่อ บางทีอาจเกิดความโกลาหลได้"
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ บางทียุคสมัยมันก็ขับเคลื่อนได้เพราะความโกลาหล" อีคอนได้ผ้ามาห่อให้ความอบอุ่นแก่ไข่ฟองน้อย แล้วจึงขอให้คนอื่นออกไปก่อนเพื่อให้ไข่พักผ่อน
หลายวันต่อมา อีคอนเฝ้าดูไข่ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว เขาคลุกอยู่กับเต็นท์ไม่ไปไหนจนเวลาล่วงเลยไปสองอาทิตย์ กองกระดาษหนังวางเกลื่อนพื้นภายในเต็นท์ แม่ทัพน็อลเองก็เร่งสร้างอาคารตามที่ฮาวเวอร์สั่งและแอบแวะมาดูอีคอนอยู่ไม่ห่าง การที่แต่ล่ะวันผ่านไปอย่างลุล่วงด้วยดี ทำให้แม่ทัพน็อลวางใจอยู่เป็นพัก แต่แล้วเรื่องราวที่เขาคาดการก็เกิดขึ้น
ชายหนุ่มร่างอวบเดินเข้ามาด่อมๆ มองๆ อยู่บริเวณค่ายทหารจนน่าสงสัย ด้วยความแปลกใจที่ชาวบ้านของอาณาจักรโพราเท็สไม่เคยเฉียดใกล้ค่ายทหารของกองกำลังปฏิวัติมาก่อน แม่ทัพน็อลจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เพราะเหมือนว่าคนจมูกไวอย่างกัมป์ หนึ่งในหัวหน้าหน่วยกองกำลังปฏิวัติจะออกไปรับหน้าแทนก่อน
"เจ้ามีธุระอะไรกับค่ายทหารรึเปล่า? ที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ชาวบ้านธรรมดาอย่างเจ้าจะเข้าออกได้ง่ายๆ "
"ขะ ข้าแค่…"
เจ้าตัวยังไม่อธิบายอะไรก็รีบวิ่งหนีไปโดยไม่ตอบคำถาม กัมป์มองแผ่นหลังวิ่งออกไปไกลก็ได้แต่งงว่าตัวเองทำอะไรผิด
"หรือว่าเจ้านั่นจะเป็นสายให้ทหารโพราเท็สมาสืบความลับของค่ายเรา" แม่ทัพน็อลเดินไปอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ก่อนที่กัมป์จะหันมาเห็น "อุ่ย ท่านแม่ทัพ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่? "
"ก็ตั้งแต่เจ้าแยกเขี้ยวใส่เด็กหนุ่มนั่นไงเล่า เจ้าทำหน้าตาน่ากลัวอย่างนั้นใครจะกล้าเข้าใกล้"
"ข้าเนี่ยนะ? ข้าออกจะหล่อเหลาจนสาวเหลียวมีตรงไหนให้น่ากลัวกัน"
แม่ทัพน็อลไม่เถียงต่อก่อนจะทอดมองไปทางเด็กหนุ่มที่วิ่งออกไป
"ท่านแม่ทัพคิดเห็นอย่างไรขอรับ"
"บางทีเด็กหนุ่มคนนั้นอาจเป็นโรคกระสันเจ้าของไข่ที่ท่านฮาวเวอร์นำมา"
"ฮืม? เจ้าเด็กคนนั้นน่ะหรือ? ท่านรู้ได้ยังไงขอรับ ขยายความให้ข้าเข้าใจอีกสักนิดที"
น็อลมองกัมป์อย่างระอา เจ้านี่มันเก่งเรื่องต่อสู้ก็จริง แต่ยังอ่านสถานการณ์ไม่ขาด "เด็กหนุ่มคนนั้นเข้าวัยออกรบแล้วแต่ยังอยู่ติดกับบ้าน ร่างกายหนาอวบดูสุขภาพดีไม่เป็นโรค แถมยังมีกลิ่นประหลาดที่มีเพียงคนบางประเภทจะแยกออกได้"
"กลิ่นประหลาดหรือขอรับ อืม… แต่เจ้านั่นก็มีกลิ่นจริงๆ ถึงจะจางจนแยกไม่ค่อยออกก็เถอะ"
"อันที่จริงเจ้าควรไปล้างมือเปื้อนเลือดนั่นก่อนแล้วค่อยมารับแขกจะดีกว่า หากเจ้าโผล่มาสภาพนี้อีกคงเสียภาพลักษณ์ของค่ายหมด"
"อะ เอ่อ ขอรับ"
กัมป์เดินกลับไปสนามฝึกสั่งทหารในหน่วยให้พักผ่อนก่อนที่ตัวเองจะไปล้างมือ ส่วนแม่ทัพน็อลมองรอบค่ายทหารหนึ่งรอบก่อนจะเดินกลับเข้าไป
วันต่อมาหน้าค่ายมีคนของอาณาจักรโพราเท็สเดินเข้ามาเป็นที่ฮือฮาของคนทั้งค่าย เมื่อเหลือบไปดูเป็นหนุ่มร่างอวบคนเดิม แม่ทัพน็อลจึงเดินเข้าไปหา
"วันนี้เจ้ามีธุระอะไรกับที่นี่หรือ? "
"ข้ามาหารัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม วันก่อนเขาช่วยให้ข้าพ้นภัยจากโจร ข้าเลยเอาของมาขอบคุณ"
ในตะกร้าน้อยมีขนมปังกับนมหนึ่งไห แม่ทัพน็อลมองเด็กหนุ่มก่อนจะกล่าวออกไป
"ข้าได้ยินว่าที่โพราเท็สมีอาหารไม่เพียงพอต่อประชากรไม่ใช่หรือ การที่เจ้าเอาอาหารมาให้คนอาณาจักรอื่นเช่นนี้ไม่เป็นการเฉือนเนื้อให้วัวกินหรือ ท่านฮาวเวอร์เองก็เป็นถึงรัชทายาทไม่มีทางอดอยากในค่ายเราอย่างแน่นอน ข้าคิดว่าคงต้องรับเพียงน้ำใจส่วนเรื่องที่เจ้ามาหา ข้าจะไปกล่าวกับเจ้าชายเอง ถ้าเขาอยากพบเจ้า ข้าจะมาบอก"
เด็กหนุ่มถูกปล่อยให้ยืนตามลำพังกลางค่ายฝึกที่มีคนมากฝีมือมองเขาเป็นตาเดียว เสียงพูดคุยรอบตัวทำให้เขารู้สึกประหม่าจนยากจะขยับตัว
"เจ้าได้กลิ่นนั่นรึเปล่า"
"กลิ่นอะไรของเจ้าข้ายังไม่ได้กลิ่นเลย"
"กลิ่นของคนเป็นโรคกระสันไงเล่า กลิ่นนั่นจะยั่วยุให้ผู้คนลุ่มหลงจนอยากมีเพศสัมพันธ์ด้วย เจ้าแยกไม่ได้รึ "
มีบางคนพูดถึงกลิ่นบางอย่างที่เจดเองก็ยังไม่เข้าใจจนแม่ทัพน็อลยืนอยู่ต่อหน้าเขา
"ท่านฮาวเวอร์อนุญาตให้เจ้าเข้าพบแล้ว ตามมา"
เจดเดินตามหลังท่านแม่ทัพไปยังเต็นท์ที่พักขนาดใหญ่ไม่ไกลนักก่อนจะเปิดผ้าให้เขาเข้าไป ภายในเต้นมีกองกระดาษราคาแพงวางเกลื่อนพื้นดูไร้ค่า อีคอนนั่งอยู่ตรงกลางพลางเฝ้าฟังทุกการเคลื่อนไหวของสิ่งที่อยู่ในไข่
"เจ้าชายขอรับ? "
"เจด เธอเข้ามาฟังนี่สิ"
อีคอนเรียกเขาเข้าไป ก่อนจะให้แนบหูกับไข่ เจดแนบหูลงไปพร้อมฟังสิ่งที่อยู่ภายใน มันไม่ใช่เสียงร้องหรือเสียงคร่ำครวญ แต่เป็นเสียงการเคลื่อนไหวของตัวอ่อนในน้ำเมือกเคลื่อนไหวเบาฟังแล้วให้ความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนอยู่ในน้ำ
"อีกนานไหมกว่าไข่นี่จะฟัก"
เจดถามพลางฟังการเคลื่อนไหวข้างในอย่างเคลิบเคลิ้มจนลืมเรื่องที่ถูกสั่งมา เขาเล่าเรื่องไข่ที่ฟักออกมาให้ครอบครัวฟัง พวกเขาวางแผนจะให้เจดลอบเข้าค่ายมาแล้วทุบตีไข่ให้แตกก่อนที่มันจะฟักตัวออกมาสร้างความเสียหายให้บ้านเมือง และครอบครัวเขาอาจจะโดนตราหน้าไปด้วยถ้าหากความแตกเรื่องไข่นั่นเป็นของใคร แต่ดูจากที่อีคอนทะนุถนอมไข่นั่นเป็นอย่างดีเขาก็ไม่กล้าจะทุบตีในทันที
"เจ้าอยากเห็นไหมว่าอะไรอยู่ข้างใน"
อีคอนยกไข่ขึ้นสูงทาบกับแสงแดดส่องเข้าเปลือกเผยให้เห็นก้อนเล็กๆ นอนขดในไข่จนแน่นขนัด เจดเห็นชัดเจนว่าภายในไข่เป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ ถึงจะไม่แน่ชัดว่ามีรูปร่างแบบไหนกันแน่ แต่ทำให้เขารู้สึกอยากเฝ้าดูไปด้วย
"ข้ามาหาเขาอีกได้ไหม? ข้าเองก็อยากรู้ว่าตัวเองฟักอะไรออกมา"
"ได้สิ ข้าต้อนรับเสมอ"
ในทุกๆ วัน เจดจะเดินเข้าไปยังค่ายทหารจนคนในค่ายเริ่มชิน คนทั้งคู่คลุกอยู่แต่กับในเต็นท์จนคนภายนอกสงสัย แม้แต่คนในเขตโอ้คเองก็เผลอคิดไปว่าเจดอาจเป็นสายสอดแนมที่ทางริลกลิมซื้อตัวไป หารู้ไม่ว่าเขาทั้งสองมีแผนการที่ใหญ่กว่านั้น
"วันนี้ครบ 32 วันตามกำหนดที่ท่านฮาวเวอร์จะกลับมาจากนรกแล้วขอรับ หลังจากนี้เราอาจจะไม่ต้องสิ้นเปลืองกระดาษให้ท่านฮาวเวอร์อีกคนแล้ว"
"หรืออาจะมากกว่า เจ้าคิดว่าท่านฮาวเวอร์พลังเวทย์สูงจะปรานีเรารึ หากเขากลับมาเราคงได้งานเพิ่มอีกกระสอบ แถมของที่ท่านฮาวเวอร์คราวก่อนสั่งเราก็ยังทำไม่เสร็จอยู่หลายชิ้น"
"จะอย่างไหนก็ช่าง ตอนนี้เราควรรับมือกับปัญหาตรงหน้าก่อนดีกว่า ดูเหมือนชาวบ้านจะไม่พอใจอะไรสักอย่างถึงได้แห่กันเข้ามา"
เหล่าหัวหน้าทหารมองการเคลื่อนไหวของคนในเขตถือหอกคราดและคบเพลิงเดินเข้ามาเป็นหมู่คณะราวกับกำลังล่าปีศาจอยู่
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย"
ทางเข้าของค่ายถูกคนในเขตปิดกั้นไม่ให้เข้าออก พวกเขามีท่าทีฉุนเฉียวส่งเสียงโวยวายเอะอะจนคนในค่ายต้องเอาเรื่องไปแจ้งแม่ทัพน็อล น็อลสั่งให้คนหยิบอาวุธไม้สำหรับฝึกไปป้องกันด้วย เขาคาดการณ์ไว้ประมาณหนึ่งแล้วว่าเรื่องเช่นนี้ต้องเกิดขึ้น
"เอาไอ้มารนั่นออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
"พวกคนชั่วหล่อเลี้ยงมารไว้ในค่าย!"
"พระเจ้าต้องลงโทษคนชั่วอย่างพวกแก ที่ปล่อยให้มารนั่นถือกำเนิด!"
เสียงก่นด่าสาปแช่งดังเซ็งแซ่ แม้แต่เต็นท์อีคอนเองก็ได้ยินเรื่องที่พูด เจดยังคงอยู่ในเต็นท์ถึงกับตัวสั่นเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับคนที่ทำผิดประเพณี
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ คนในเขตต่างพากันทำลายข้าวของพวกเราจนเละเทะ ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง"
"ห้ามทำร้ายพวกเขา เขาอยากทำอะไรก็ทำไป อย่าไปตอบโต้"
"ขอรับ แล้วต่อจากนี้เราจะทำยังไงต่อ"
อีคอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถือห่อผ้าซึ่งมีไข่อยู่ข้างในออกไป เจดเองพอเห็นอย่างนั้นก็รีบเดินตามไป เมื่อถึงด้านหน้าที่คนชุมนุมกันอยู่ ผู้คนเมื่อเห็นอีคอนถือไข่ออกมาก็ตั้งท่าจะเข้าไปทำร้าย แต่ถูกทหารกองกำลังปฏิวัติเข้าคุ้มกันเสียก่อน
"ดูก่อนท่านทั้งหลาย ในตอนนี้ท่านเห็นหรือยังว่าไข่ใบนี้ยังมิได้ทำร้ายผู้ใดเลย ตัวท่านก็คิดจะทำร้ายเขาแล้วหรือ"
อีคอนเอ่ยกล่าวต่อหน้าผู้คนแต่ถูกตอบกลับมาอย่างไร้เยื่อใย "แล้วยังไงเล่า ถ้าหากไข่นั่นเป็นมารขึ้นมาจริงๆ เจ้าจะรับผิดชอบยังไง! เพราะบ้านเมืองนี้ไม่ได้อยู่ในอาณาจักรริลกลิมใช่ไหมล่ะ เจ้าถึงได้กล้าเพาะเลี้ยงลูกมาร!" อีคอนได้แต่หลุบตาต่ำ เจดมองดูผู้คนสาปแช่งก็ทำเอาใจสั่นไปด้วย
"เจด กลับมาหาแม่มา อย่าไปใกล้คนพวกนั้น"
เจดกำลังจะเดินกลับแต่ก็ชะงักเมื่อเห็นอีคอนวางไข่ไว้กับพื้น เขาเฝ้ามองการเติบโตทุกวันจนคาดการณ์ว่าไข่ใบนี้อาจใช้เวลาฟักตัวเพียง 21 วันเท่านั้น และวันนี้ก็เป็นวันที่ 21 พอดี ทุกคนในที่นี้จะได้เห็น สิ่งที่อยู่ภายในไข่สักที
เหล่าทหารกองกำลังปฏิวัติเองก็รู้สึกกลัวสิ่งที่อยู่ในไข่ แม่ทัพน็อลสั่งทหารตั้งแถวครึ่งวงกลมกันคนนอกเข้ามาทำร้าย และสั่งทหารอีกกลุ่มสร้างกำแพงโล่ตีเป็นวงล้อมไข่ใบนั้น อีคอนไม่ได้ออกไปไหน ตั้งใจจะดูให้เห็นใกล้ๆ สิ่งที่ทุกคนหวาดกลัวกัน สิ่งที่ไม่มีใครกล้าเลี้ยงดู สิ่งที่อยู่ในไข่นี้มีชะตาชีวิตไม่ต่างจากเขาทั้งที่ยังไม่ได้เกิด
เปลือกไข่เริ่มกะเทาะแตกออกด้วยแรงกระแทกจากข้างใน เปลือกไข่แยกเปิดเป็นชิ้นเล็กแล้วก็มีบางอย่างทะลุออกมา ขาเล็กถีบเอาเปลือกออกก่อนจะมีมืออีกข้างทะลุออกจากไข่ อีคอนมองครั้งแรกก็รู้ว่านี่เป็นแขนขาของเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อเกิดเป็นรอยแยกวงใหญ่ เปลือกตรงกลางไข่ก็แยกออกจากกัน รอยแยกเล็กนั่นส่องผ่านตาดวงน้อยจ้องมองรอดออกมา เจดเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว ก้มมองสิ่งที่อยู่ภายในด้วยความรู้สึกจุกในอก มือน้อยพยายามไขว่คว้าคนตรงหน้าให้มาหา เจดกำลังเอื้อมมือไปจับมือเล็กๆ นั่นเอาไว้ ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมากลับมีหอกพุ่งลงมาปักกลางลำตัวเด็กน้อย เลือดสีสดกระจายโดนใบหน้าอวบจนหน้าถอดสี สิ้นไร้เสียงรอบกายคล้ายหูอื้อ เจดนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นจนลืมหายใจ
"ไปตายซะไอ้มารชั่ว!!"
อีคอนมองภาพตรงหน้าก็ช็อกไม่ต่าง เขารีบวิ่งไปดูร่างเล็กแน่นิ่งพร้อมเลือดไหลทะลัก ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ เมื่อร่างน้อยชักกระตุกและเลือดไหลออกทางปาก ไม่นานละอองแสงเล็กๆ ส่องขึ้นมากลางอกแบบเดียวกับที่เคยเห็นกับร่างศพของบรูค