หมู่อาชาในสนามฝึกวังหน้าดูเหมือนจะหันมองบางสิ่งไปทิศเดียวกัน...
หน่องจาซึ่งมักจะติดตามขุนศึกบิดาไปในกรมทหารม้ามาตลอดจึงพอจับสังเกตเห็นอาการพวกมันอยู่ถนัดตา พวกมันอาจรับรู้ถึงกระไรบางอย่างที่เราไม่เห็น อาจเป็นพวกแมลงตัวเล็กมากๆ สภาพอากาศที่พระพิรุณนึกสนุกอยากมาประทับบนมัจฉา หรือไม่พวกมันก็หูไวได้ยิงเสียงกระสุนฝึกอาวุธปืนจากสนามอีกแห่ง
เพื่อปลอบขวัญพวกม้าฝึกหน่องจาจึงเดินไปลูบพวกมันเบาๆ ครั้นเห็นว่าพวกมันใจเย็นลงแล้วสายตาของพี่เลี้ยงก็หันไปทางเจ้านายของตน หลานหลวงมังสามเกียดกำลังทรงอาชาตัวใหญ่ผ่านสิ่งกีดขวางได้อย่างชำนาญ เคียงคู่มากับเหล่าอารักขาอยู่ห่างๆ
"เห็นพระองค์กระโดดควบม้าข้ายังนึกอดเป็นห่วง แต่ตอนนี้ข้าโล่งใจนัก องค์หลานหลวงขี่ม้าได้ชำนาญขึ้นมากนะ หน่องจา" เชงมากระซิบกับเขา หน่องจาทราบดีว่าเพื่อนรักมีนิสัยขี้กังวล แต่กับเรื่องอาชาเขาเข้าใจยิ่งกว่าผู้ใด ร่าของมันสูงใหญ่กว่าหลานหลวงเป็นกำลัง ดังนั้นจะวิตกก็มิใช่เรื่องแปลก "คราก่อนทรงเคยฝึกกับม้าแกลบยังมิคล่อง มาบัดนี้กระทั่งม้าดีจากล้านนาก็ขี่ได้สบายเชียวหนา" เชงมาพูดต่อ
"จริงอย่างว่า ...ครั้งสุดท้ายที่เห็นผู้ใดชำนาญว่องไวเช่นนี้ก็คงไม่พ้นท่านพ่อ....แล้วก็อาโก[1] มิโม"
หน่องจาระลึกถึงหม่องมิโมพี่ชายต่างมารดาของเขา ท่านตาสมิงพญาเคยเล่าว่าพี่ชายของเขามีชื่อเรื่องขี่ม้าได้เป็นเลิศนัก บางคนก็เล่าว่าตั้งแต่พี่ชายขี่ม้าเป็นก่อนจะหัดเดิน ยามที่มีราชพิธีกีฬาประจำปีก็จะมีบิดาแลหม่องมิโมได้รับการคัดเลือกชิงชัยเสมอ เป็นหน้าเป็นตาแก่ทหารอาชาหงสาวดี กระทั่งขุนศึกราชตะมันติดราชกิจไปแดนไทใหญ่ พอดีกับพี่ชายของเขาก็ย้ายไปติดตามรับใช้เจ้าชายมินเลตยา นับแต่นั้นก็ไม่เห็นพวกท่านลงสนามประลองพร้อมกันใดอีกเลยสักหน
"หน่องจา เจ้าฟังข้าอยู่หรือเปล่า?" เชงมากระซิบคู่สนทนา
"กระไรฤๅ"
"ข้าถามว่า...เจ้าคิดหรือไม่ ระยะนี้องค์หลานหลวงทรงเปลี่ยนพระองค์มากขึ้น"
"...สังเกตสิ เรื่องของพระองค์ ข้าทราบดียิ่งกว่าใคร"
หน่องจาจำได้ดีในวันที่ท่านปู่กับท่านตาแจ้งว่าเขาได้รับเกียรติให้เป็นพระพี่เลี้ยงแลพระสหายในตำหนักวังหน้า เจ้าตัวดีใจมากเพราะใฝ่ฝันจะเข้ารับราชการอยู่หลายสังกัด แลโอกาสนี้ก็เป็นโอกาสที่ดียิ่ง เมื่อทราบเจ้าตัวก็รีบเตรียมกายเตรียมใจเข้าวังหน้า หน่องจาเข้าวังก่อนหน้าเชงมาหนึ่งคืน ได้อุ้มได้ดูแลเคียงพระอู่หลานหลวงก่อนหน้าเสียด้วยซ้ำ มีหรือที่เขาจะไม่รู้ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับองค์หลานหลวงหากถามว่าระยะแรกผู้ใดดูแลหลานหลวงมากกว่ากัน บริวารเกิดกึ่งหนึ่งก็ต้องตอบว่าหน่องจาผู้นี้แลพระพี่เลี้ยงอันดับหนึ่ง...แต่นั้นก็เป็นเรื่องก่อนเกิดเรื่องในวันวิปโยค
ปลายฤดูฝนข่าวของดาง์วตองฮมูแม่ทัพผู้เฒ่าก็มาถึงวังหน้า อันที่จริงไม่กี่ปีก่อนท่านปู่ก็เพิ่งรับตำแหน่งมหากวีหลวงประจำราชสำนักแลฉลองครบรอบอายุแปดสิบปีบริบูรณ์ ท่านปู่เข้าสอนองค์หลานหลวงมังสามเกียดพร้อมพบปะตนเสมอ ตามจริงท่านปู่ก็อายุมากแล้วเทียบกับผู้อื่น แต่หน่องจาก็ไม่เคยคิดว่าท่านจะจากไปในวันนั้น
หน่องจาเกิดมาก็อยู่กับบิดา พี่ชาย ท่านปู่ และท่านตาสมิงพญา...มารดาถึงแก่กรรมไปแล้ว มาบัดนี้ปู่ก็ถึงแก่กรรมไปอีกคน บิดาก็เดินทางไกล จึงเหลือเพียงพี่ชายกับท่านตาเท่านั้นที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในงานศพ เด็กชายน้ำตาคลอ พอตนตัดสินใจลาไปบวชหน้าไฟจึงมากราบลาพระชายากับองค์หลานหลวงผู้เป็นนาย วันนั้นพระชายาไม่ได้ประทับอยู่ มีเพียงหลานหลวงอยู่ตามลำพัง เจ้าตัวจึงผลีผลามมาแจ้งก่อนโดยไม่รู้ว่าวันนั้นหลานหลวงกำลังพระทัยเคืองขุ่นอารมณ์ร้ายพอดี ...สิ่งที่เกิดขึ้นทุกคนก็ทราบดี หน่องจาเองก็จำไม่ลืม
"หน่องจาเอย เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องปรกติ เป็นธรรมชาติวิสัยของมนุษย์โลก ปู่ของเจ้าผ่านเวลายืนยาวมาห้าชั่วอายุคน ใช้ชีวิตคุ้มค่ามากแล้ว" สมิงพญาเอ่ยกับหลานชายวัยสิบปีซึ่งกำลังนั่งสะอึกสะอืน ขณะโกนศีรษะบวชหน้าไฟในวัด ชายชราเหลือบมองหลานก่อนปลอบด้วยเสียงแผ่ว "...และตาเชื่อว่าหลานหลวงท่านไม่ได้มีเจตนาพูดร้ายกับเจ้าหรอก ถ้าเจ้าเศร้าใจนักก็ร้องออกมาเสียเถิด ไม่มีผู้ใดโกรธเจ้าหรอก"
ได้ยินแต่เพียงเท่านั้นหน่องจาก็ปล่อยโฮ ร้องเสียยกใหญ่ไม่เกรงใจฟ้าฝนคะนองจนดวงตาบวมแดง...
เขานึกว่าตนตกอับไร้บุญวาสนาแล้ว กระทั่งมีข่าวจากเชงมาว่าพระนางมหาเทวีเจ้ามีพระเสาวนีย์ให้ท่านตากับตนเข้าเฝ้า
หน่องจาไม่กล้าแม้แต่จะมองหลานหลวงด้วยซ้ำ วาจาร้ายลึกยังคงติดหู
"...หม่อมฉันเคยนึกว่าพระองค์จะไม่ต้องการกระหม่อมแล้ว เมื่อครั้งส่งขับไล่ออกมาครานั้น"
เด็กชายกล่าวพลางก้มหน้าติดพื้น และในเวลานั้นเองพระสุรเสียงที่แสนอ่อนโยนอย่างที่สุดก็ได้เอ่ยขึ้นกับเขา
"...ที่เราพูดเพราะเราไม่อยากให้เจ้าไปไหน อยากให้เจ้าเป็นพี่เลี้ยงรับใช้ด้วยกัน จากนี้ไปเราจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี เงยหน้าเถิด บัดนี้เจ้าคือเป็นพระพี่เลี้ยงเรา ผิดถูกจงกล้าชี้แนะ ช่วยเหลือกันต่อไป"
รับสั่งของหลานหลวงทำเอาหน่องจาซาบซึ้ง ดุจได้รับน้ำทิพย์ชโลมจากสวรรค์ดาวดึงส์ลงมาบนพื้นดินแห้งผาก พอได้ยินแบบนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นวงพักตร์ของหลานหลวงชัด แววเนตรมุ่งมาดจ้องมองตนไม่วาง อาจกล่าวเข้าข้างตนเองว่าพระองค์ก็คงคิดถึงตนมากจริงดั่งที่ตรัสไว้
และตลอดมาที่รับใช้ก็ทรงดูแลเป็นอย่างดี ถึงแม้ในระยะหลังนี้จะส่งวางแผนหุนหันไปบ้าง แต่ก็ถือว่าดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อน
"พวกเจ้า เราฝึกม้าพอแล้ว"
"น้ำล้างพระพักตร์พระเจ้าค่ะ"เชงมายืนอ่างทองถวาย ส่วนหน่องจาคุมบังเหียนและประคองโกลนอาชา
"ฝีมือพระองค์เป็นเลิศยิ่งนัก บางทีงานประลองยุทธในปีหน้าพระองค์อาจสามารถร่วมชิงชัยได้" หน่องจาทูลผู้เป็นนายตามตรง
หลานหลวงเค้นหัวเราะพลางล้างพระพักตร์ "ข้าไม่ได้สนใจประลองยุทธอะไรกับใครในยามนี้หรอกหนา" ฉับพลันนั้นเองดวงเนตรของพระองค์ก็แน่วแน่ขึ้น "ไม่ใช่ตอนนี้ "
ถ้อยคำของเจ้านายเสมือนว่าพระองค์มีใครในใจอยู่แล้วที่อยากจะประลองยุทธเป็นมั่นคง สองพี่เลี้ยงสบตากันก็ไม่แน่ใจว่าบุรุษที่พระองค์สื่อถึงนั้นคือผู้ใด
รับสั่งเสร็จก็หันมาทางหน่องจา "ข้าว่าเจ้ามากกว่า ที่เหมาะสมจะเป็นผู้เป็นลงงานประลองยุทธขี่อาชา อย่างไรบิดาของเจ้าก็อยู่หน่วยอาชาหาญ"
หน่องจาพนมมือ ส่ายหน้าเล็กๆแล้วกราบบังคมทูล "กับข้า เพราะบิดาอยู่กรมม้านั่นแหละพระเจ้าค่ะ กระหม่อมเลยไม่อยากจะลงแข่ง ประเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าอาศัยเส้นสายบิดา แลข้าก็ไม่ได้เก่งเท่าพี่ชาย วิชาอาชาข้าก็ไม่ได้จัดเจน ลงสนามยามนี้ก็มีแต่จะทำให้อาย"
"ดั่งหน่องจาพูดก็จริงส่วนหนึ่ง บิดาของเขาก็เป็นบุตรแม่ทัพเรือ ยามมีประเพณีแข่งเรือก็ไม่ได้ลงแข่งเช่นกัน คงเป็นวิสัยของบ้านนี้ที่มักจะเจริญในหน้าที่การงานต่างจากที่ผู้เป็นบิดารับหน้าที่" เชงมาพูดเชิงเย้ากับสหายวัยไล่เลี่ย ซึ่งเขาก็ไม่คิดจะเถียงเพราะมันก็เป็นความจริง
"หากกระหม่อมเลือกได้ กระหม่อมจะไปขี่ช้างดีกว่าพระเจ้าค่ะพระองค์" หน่องจากล่าวอย่างว่องไว "ในลุ่มน้ำอิรวดีทั้งปวง กองทัพช้างศึกคือกองทัพที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร ไม่แพ้กองปืน กองทัพม้าหรือทัพเรือ ทั้งใหญ่โตแข็งแรงน่าเกรงขาม ข้าเองยังเคยนึกเสมอว่าจะไปฝึกกับกรมช้างเลยพระเจ้าค่ะ"
พอเขาทูลรับรององค์หลานหลวงผู้เป็นนาย กลับรู้สึกว่าเห็นสีพระพักตร์ของพระองค์แปรเปลี่ยนไป หัวเราะแห้ง แววเนตรมองไปทางหนึ่งซึ่งพวกอาชาก็มองไปทางนั้น หน่องจาจึงเหลียวไปก็ไม่เห็นสิ่งใด ก่อนจะได้ยินรับสั่งของผู้เป็นนายขึ้นว่า
"หน่องจาเอย...กับเรื่องช้าง ข้าคิดว่าเจ้าไตร่ตรองให้ดีเถิดหนา"
"ไตร่ตรองให้ดีหรือพระเจ้าค่ะ?" พี่เลี้ยงผิวแทนย้อนถามผู้เป็นนาย หลานหลวงยกหัตถ์ตบไหล่ของเขาเบาๆ แล้วพูดต่อไปความว่า
"ก็อย่างที่เจ้าพูด ช้างเป็นสัตว์ใหญ่ ใหญ่โตมาก น่าเกรงขาม...ยิ่งเวลามันอาละวาด ยิ่งเวลาตกมันก็ยากจะควบคุมได้เชียว" หลานหลวงหรี่พระเนตรก่อนจ้องหน่องจาหนักแน่น พูดน้ำเสียงจริงจังยิ่ง "มันน่าเป็นห่วงนัก...หากเจ้าไปฝึกล่ะหนา"
หน่องจาสบตาเชงมา ทั้งสองได้ยินคำนั้นก็ตื่นตันดีใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนไปก้มกราบหลานหลวง
"ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วงกระหม่อมพระเจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปไตร่ตรองเรื่องนี้อีกทีทำที่พระองค์รับสั่ง"
โอรสวังหน้ามองครู่หนึ่ง หน่องจาคาดว่าตนเผลอสำแดงกิริยาระริกระรี้ สองพี่เลี้ยงหยุดกุมสติ โชคดีที่หลานหลวงไม่ว่ากระไร แลยังทรงตรัสต่อไป
"ถ้าหากว่าเจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว...หน่องจา เรื่องนี้ดีกับเจ้าและข้ามากโขทีเดียว" หลานหลวงเน้นยำ ก่อนจะก้าวเท้าฉับออกจากสนามฝึกไปเรียนวิชาการตามกำหนดต่อไป ฝ่ายสองพี่เลี้ยงก็ลอบกระซิบความกัน
"พระองค์เป็นห่วงข้าด้วย ข้าสัมผัสได้"
เชงมาพยักหน้า ยิ้มอย่างออกหน้า "พระองค์ทรงเปลี่ยนไปมาก ข้าดีใจจริงเชียว"
"แต่อย่างไรวิชาขี่ช้างก็ต้องเรียนอยู่แล้ว เอาเถิด ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันหนา" เขากระซิบกับเชงมาเสร็จ สองพี่เลี้ยงก็เร่งฝีเท้าตามหลานหลวงไล่หลังไปทันที...


TW : กล่าวถึงสงคราม
'...ทหารเดินกันเต็มไปหมดเลย เจ้าชาย'
นาถะยากล่าวกับเจ้าชายของเขา ขณะที่เห็นทหารบางส่วนมารวมตัวกันตรงบริเวณหน้าลานฝึกวิชา ทหารเหล่านี้ล้วนเป็นชาวต่างด้าว ทั้งชาวแขก ชาวฝะรังคี เว้ ยะไข่[1] หรือกระทั่งจากทวีปแดนไกลโพ้น คนเหล่านี้ล้วนมีจุดร่วมกันคือชำนาญอาวุธปืนที่ราชสำนักหงสาวดีต้องการ พวกเขาอยู่ภายใต้สังกัดกรมกองราชองครักษ์ขึ้นตรงต่อประมุขสูงสุด
เนื่องด้วยท่านครูดีเอโก้รับหน้าที่เป็นแม่ทัพสนับสนุนศึกมณีปุระ ในคราวนี้นาถะยาเห็นว่าท่านครูสวมชุดศึกขึงขัง ไม่ได้ใส่ชุดลำลองยามปรกติ สวมหมวกขนนกหลากสีทำให้ดูโดดเด่นและน่าเกรงขาม ไม่ห่างกันนัก เสนาจัน ผู้รับกิจตัวแทนข้ารับใช้วังหน้าที่จะถูกส่งร่วมรบในคราวนี้ก็กำลังบัญชาโยกนายทหารไปอีกจุด พร้อมสั่งให้พลทหารกลุ่มหนึ่งนำวัวเทียมม้าเทียมล้อทยอยออกจากวังหน้าไปพลาง
'ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเดินทางกันในวันนี้' ดวงจิตคู่ขวัญกล่าว 'ท่านครูตัวใหญ่ ข้าขอให้ท่านครูกลับมาอย่างปลอดภัย'
'เอาเวลาห่วงผู้อื่น มาจัดการเรื่องของเราดีกว่า' หลานหลวงรับสั่งในห้วงความคิด ก่อนจะหยิบไม้พลองขนาดเท่าศอก จำลองแทนอาวุธซัดมีคม หลานหลวงมังสามเกียดเพ่งพิศครู่หนึ่งกะระยะ เพื่อฝึกฝนสมาธิกับกำลังแขน
'เวลาผ่านไป นาถะยาว่าตนเองก็พอจะมีกำลังวังชาขึ้น' ดวงจิตพูดก่อนไปแอบข้างพระกรที่กำลังจะฝึกซัดอาวุธ 'เช่นกดแรงใส่หัตถ์เจ้าชาย นี่แน่ะ!' ว่าแล้วเจ้าวิญญาณแสบก็ดันแรงใส่พระหัตถ์ขององค์หลานหลวงในจังหวะที่กำลังฝึกอาวุธ ดวงเนตรขัตติยะเขม็งเพราะเสียจังหวะ
"สำเร็จ เข้าเป้าแล้วพระเจ้าค่ะพระองค์" เชงมาตะโกนแจ้งพร้อมปรบมือชื่นชม เมื่อเห็นไม้พลองซัดมาถึงหุ่นฟางเป้าหมายพอดี
'เห็นหรือไม่พระองค์ นาถะยามีประโยชน์แล้ว ไม่ได้ลอยชายไปวันๆ ' ดวงจิตยิ้มร่าสีหน้าราวกับต้องการคำชมเชย ใช้นิ้วชี้เช็ดปลายสันจมูกกับเชื้อพระวงศ์หงสาที่มองอย่างขัดเคือง
'เก่ง...เก่งมาก...เจ้าได้เลื่อนขั้นจากผีอำเป็นผีผลักแล้ว'
มังสามเกียดตรัสเสียงเรียบกับนาถะยา ก่อนจะแบพระหัตถ์ แล้วเอ่ยดำริต่อ 'บัดนี้เราก็ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว เราเหลือเวลาฝึกปรืออีกไม่มาก...'
'ไม่มากของพระองค์คือเวลากี่วันเล่า?'
'หลังจากสมรภูมิเมืองกระแซที่มณีปุระจบลง หงสาวดีจะพักฟื้น ไม่มีกิจสงครามใหญ่' หลานหลวงหยิบไม้พลอง ตั้งท่าเล็ง 'เรามีเวลาราวสองสามปี'
'สองสามปี? นี่คือไม่นานหรือพระองค์'
'วันเวลาผันผ่านไปไว นาถะยา...พริบตาเดียวเท่านั้นแล' รับสั่งจบก็เขวี้ยงซัดแรงใส่ไม้พลองพุ่งออกไปไกลลับ 'ถ้าไม่เตรียมตัวเตรียมใจแต่เนิ่นๆ ชัยชนะของเราอาจเปลี่ยนไป...ข้าจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ข้าจะไม่ยอมซ้ำรอยอดีตเช่นนั้นอีกเด็ดขาด'
ไม้พลองพุ่งกระแทกตัวทุ่มจนสั่นไหว เสียงตะโกนชื่นชมของพี่เลี้ยงดังอีกครั้ง ระคนปรบมือดังขึ้นอีกหน


และเช้าวันต่อมานั้นเอง องค์หลานหลวงก็เปลี่ยนไป ...
เมื่อตื่นบรรทมหลานหลวงมังสามเกียดสงบพระทัยเป็นอย่างยิ่ง รับสั่งราวกับลืมความโกรธเมื่อวันวานไปสิ้นสรรพ
เชงมาพยายามสะกดอารมณ์ที่ยังครุกกรุ่นออกไปให้ได้มากที่สุด ความกลัวที่จะถูกไล่ออกไปยังคงมีอยู่ไม่ขาด กระนั้นหลานหลวงมังสามเกียดก็ไม่พิโรธอันใด
ตรงข้ามทรงเปลี่ยนพระทัยทุกสิ่งสรรพ ทรงปรารถนาจะตามเสด็จพระประยูรญาติในกิจกุศลเช้า
แลที่สำคัญที่สุดคือทรงยินยอมให้บ่าวไพร่ข้าใช้นางกำนัลกลับมาประจำการหน้าที่...ทุกคน ไม่เว้นกระทั่งหน่องจาที่โดนไล่ก่อนหน้าก็ด้วย
"ให้กลับเข้ามาตามเดิม? จริงหรือพระเจ้าค่ะพระองค์?"
"เออสิ เจ้าจักให้ข้าย้ำกระไรหนักหนา"
หลานหลวงตรัสเชิงเอ็ด แต่ลักษณะนั้นแตกต่างกับวันวานราวกับฟ้ากับเหวลึก
เชงมาแม้นจะสับสนกับกิริยาหลานหลวงแต่ความดีใจนั้นแทรกอยู่ทุกช่วงกายา เขาไม่รั้งรอที่จะรีบวิ่งจ้ำตาตั้งไปทั่วสารทิศรอบวังหลายแห่ง จากนั้นรีบวิ่งเพื่อแจ้งข่าวสารแก่บรรดาสหายของเขา ทุกคนต่างดีใจขอบคุณเชงมากันยกใหญ่กระนั้นเขาก็ไม่คิดรับความชอบนี้ไว้ที่ตน
เชงมายังคงรีบรุดไปหาพลพรรคไม่ว่าตอนนี้จะไปประจำการหรือพำนักยังถิ่นใดเพื่อมาช่วยเตรียมการในตำหนักวังหน้า ข่าวสารก็ถูกส่งออกไปทั่วกัน ไปถึงกระทั่งหน่องจาซึ่งบวชหน้าไฟอยู่นอกวัง ส่งไปยังหาพระชายาแลตำหนักพระมหาเทวีเจ้าผู้ปกครองวังหลัง
...วันนั้นเป็นวันที่เชงมาเหนื่อยจนสายตัวแทบขาดที่สุด เขาไม่เคยวิ่งวุ่นในวังหลวงเช่นนี้มาก่อนนับตั้งแต่มายังหงสาวดี เขาถือรักษาระเบียบวินัยยิ่งยวดตามคำสอนที่มารดาสอนสั่งมาจากเมืองแปร แลทำตามกฏเกณฑ์เรื่อยมาไม่ให้เสียชื่อพระบิดา แต่วันนี้เจ้าตัวสลัดทุกอย่างออก เหมือนเป็นอิสระต่อพันธะที่ตรึงเขาอยู่
ถ้อยคำของหลานหลวงลอยมาขณะที่เขากำลังวิ่งไปเตรียมอุปกรณ์ตามรับสั่งให้เจ้านาย
"เพราะข้าลำบากมากเรื่องเอง ลำบากเจ้าแล้วสิหนาเชงมา"
แม้จะไม่ใช่คำพูดอะไรมากมาย แต่กระนั้นคำนี้กลับทำให้เชงมาก็รู้สึกตื้นตัน ดุจน้ำทิพย์จากฟ้าชโลมรักษาบาดแผลเก่าให้สมานหายไปเป็นปริดทิ้งด้วยความรวดเร็ว เหมือนก้อนความเศร้ากระเด็นหลุดออกไปลับ...ซึ่งเขาก็หวังว่ามันจะไม่กลับมาอีก
เชงมาไม่เคยถือโทษอีกฝ่ายเลยสักนิด อย่างไรเสียหลานหลวงก็ยังทรงพระเยาว์นัก เขาในฐานะผู้ที่อายุมากกว่าต้องเป็นแบบอย่างที่ดี ในฐานะบ่าวก็ควรถวายงานใกล้ชิด และในสถานะพี่เลี้ยงและสหายย่อมไม่มีสิ่งใดน่าปีติไปมากกว่านี้อีกแล้ว
หลานหลวง เจ้านายของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ในทางที่ดีขึ้น...
และเจ้าตัวจะไม่ลืมเหตุการณ์คราวนี้ไปชั่วชีวิต...


เดือนเทศกาลบันไดไฟนั้นทำให้ทั่วทุกพื้นเต็มไปด้วยมหรสพคึกคัก พระเจ้าบุเรงนองมอบงานเฉลิมฉลองแด่วันคืนนั้นสงบสุข แสงเทียนกับโคมไฟสว่างงดงามเรืองรองในยามค่ำคืน พร้อมกับการเดินทางของคณะนักรบมุ่งสู่สมรภูมิอันห่างไกลที่สุดเท่าที่อาณาจักรเคยมีมา
หลานหลวงมังสามเกียดและนาถะยายังคงดำเนินแผนการของพวกเขาต่อไป นับวันพระองค์ก็เริ่มกลายเป็นที่นับถือของคณะเจ้าฟ้าเจ้าชายและพระญาติรุ่นเยาว์ทั้งหลาย นอกเหนือจากพระสังขทัตแล้วบรรดาชั้นพระโอรสก็ทยอยเข้ามารวมกลุ่มกันมากขึ้น พระสังขทัตร่ำเรียนได้ว่องไว นับวันอาหลานคู่นี้มักไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น นาถะยายังคงแอบตัวและสังเกตเจ้าชายผู้นี้เป็นระยะ ในส่วนของผลการเรียนของหลานหลวงก็นับว่าก้าวกระโดดจากเก่าก่อน และฝีมือทักษะวรยุทธที่เพิ่มพูนจนบรรดาครูฝึกศาสตราวุธต่างชมเชย ลงความเห็นว่าพระองค์เป็นเลิศยิ่งในกลุ่ม
แต่ครูฝึกอาวุธทั้งหลายเองก็เห็นตรงกันว่ามีพระนิสัยหลานหลวงยังคงเอาแน่เอานอนไม่ได้ เพราะบ่อยครั้งครูฝึกจะตาดีสังเกตเห็นพระองค์พึมพำอยู่องค์เดียว บางครั้งพระองค์ก็ฉายแววอารมณ์ร้ายผ่านดวงเนตรจริงจัง ขมวดพระขนงเป็นนิจ ลางทีพอนึกดำริอันใดได้บางประการก็ทรงพุ่งเป้าไปยังกิจนั้นทันใด ให้เหตุผลกับพระพี่เลี้ยงแจ้งเหล่าครูฝึกว่ามีกิจสำคัญต้องทำก่อนฝึกวิชา ทว่ากระนั้นเมื่อถึงเวลาทดสอบหลานหลวงก็ทำได้ดีทุกครั้ง เหล่าครูฝึกก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไร
ในบรรดาครูสอน ผู้ที่เห็นว่าตนเองไม่เหมาะกับหน้าที่ที่สุดในช่วงเวลาที่ผ่านมา เห็นจะเป็นราชครูเฒ่าผู้สอนวิชาอักษร
ท่านครูรู้ดีว่าการสอนวิชาอักขระอ่านเขียนของตนเองนั้นน่าเบื่อ เขาเป็นเพียงครูผู้มารักษาการกรมราชบัณฑิต เทียบไม่ได้กับอดีตมหากวีหลวงผู้วายปราณ และมักจะเห็นกิริยาหน่ายพระทัยขององค์หลานหลวงอยู่เป็นระยะ บางครั้งพระองค์ก็โดดเรียน แจ้งผ่านพี่เลี้ยงข้าใช้คนสนิทว่าจะออกไปข้างนอกวังหน้าเพื่อไปหาเจ้าน้าฤๅษีนักพรตพงไพร ผู้มีชื่อเสียงแปลกประหลาดชานป่า แลบางทีก็ไปพบนายน้อยพ่อค้าวาณิชรายใหญ่ สหายแห่งย่านพาณิชการที่มีข่าวว่ากิจการมีพระอัครมหาเทวีเจ้าสนับสนุน นับวันการค้าในกิจการนั้นก็เฟื่องฟูเป็นลำดับ
อีกทั้งพักหลังราชครูเฒ่าก็สังเกตตนเองไม่คู่ควร อาจจะเป็นเพราะสุขภาพที่ไม่ดีหรือสิ่งใดมิทราบทำให้เจ้าตัวรู้สึกผวาขนลุกเป็นนิจ ยามสอนประเดี๋ยวก็รู้สึกอากาศร้อนประเดี๋ยวหนาว ผู้สอนวิชาร่ำเรียนจึงตกแก่ครูผู้ช่วยอย่างเจ้าฟ้าเมืองคำแห่งเมืองโมญี่น พระองค์เป็นผู้สอนวิชาแก่หลานหลวงแทน เจ้าฟ้าหนุ่มไทใหญ่ผู้นี้มาพำนักในหงสาระยะหนึ่งแล้ว มีวิชาความรู้และดูเข้าขากับเหล่าพระโอรสและหลานหลวงได้เป็นอย่างดี ทำให้ท่านครูก็มีแผนในใจที่จะเกษียณอายุ แต่ก่อนถึงเวลานั้นเขาเองก็จำเป็นต้องคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมมาแทนที่ตนเสียก่อน
...


"เกิดเรื่องใดที่บ้านเกิดเจ้าหรือ?" ท่านขุนลูบปลายคางแล้วเอ่ยต่อ "อย่างไรกัน จงว่ามาเถิด"
"...เรื่องหมองเศร้านั้นเล่าแล้วเกรงจะทำชาเสียรสชาติ ขออภัยท่านขุนผู้อาวุโสด้วยขอรับ"
"เจ้ามาบอกข่าวภายนอกให้ข้าซึ่งอยู่แต่ในเรือนได้เปิดโลกทัศน์ จะเป็นข่าวเสียรสชาติได้อย่างไร" ขุนทหารวัยเกษียณส่ายมือไม่ถือสา ดื่มชาไปพลางมองอีกฝ่ายนิ่งๆ
"...ที่บ้านเกิดข้าน้อย การเดินทางท่องโพ้นทะเลกลายเป็นเรื่องต้องห้าม ต้าหมิงห้ามไม่ให้พวกเราค้าขายกับชาวต่างชาติ ห้ามพบฝะรังคี ชาวประมงชายทะเลก็ห้ามออกทะเลออกห่างชายฝั่ง ราษฎรเดือดร้อนมากมาย ผู้คนอดอยาก ข้าเองเวลานั้นก็ได้รู้จักกับสหายผู้หนึ่งที่ต้าหมิง ผู้คนต่างเรียกขานเขาเป็นราชาแห่งท้องทะเล การค้าเสรีและการติดต่อเป็นเรื่องที่สมควร จึงชักชวนผู้คนมากมายที่เห็นด้วยกับเขาออกสู่ทะเล มาบัดนี้เขามีเรื่องกับทางการจนสิ้นท่าถูกจับ โทษทัณฑ์ที่ได้คือประหารขอรับ ...สหายผู้นี้สะสมบารมีจนเป็นคนใหญ่คนโต เดิมมีความประนีประนอมเพื่อให้เว้นโทษเขา แต่เพราะสถานการณ์การเมืองในราชสำนักเปลี่ยนไปลงท้ายจึงหัวขาด... ความตายของเขาจะเป็นชนวนทำให้การค้าต้าหมิงวุ่นวายขอรับท่านขุน อีกไม่นานท้องทะเลจะปั่นป่วนวุ่นวายหนักข้อมากขึ้นเป็นแน่"
"เวราหนอ เวรา" ขุนนางผู้เฒ่าได้ฟังก็พึมพำบทสวดแผ่เมตตาเบาๆ สีหน้าครุ่นคิด "เช่นนั้นการค้ากับต้าหมิงต้องระวังให้จงหนักแล้วซี ข่าวนี้เป็นประโยชน์นัก ขอบน้ำใจเจ้าหนา หลินต้าว"
"ต้าหมิงวุ่นวาย แต่สองแควรุ่งเรือง ข้าน้อยไม่ได้มีเจตนานำข่าวร้าย มาแจ้งท่านขุนทราบในห้วงเวลาอันเป็นมงคลวิเศษเช่นนี้เลย ขอท่านขุนโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วย"
"ไม่เป็นไรหรอก ข่าวสารของเจ้าเป็นประโยชน์แก่บ้านเมือง อีกประการเจ้าก็ช่างมาถูกวัน... วันนี้วันดียิ่งนัก ยินเสียงบรรเลงมโหรีหรือไม่ บัดนี้พระโอรสองค์ใหม่ของสองแควประสูติกาลแล้ว ย่อมเป็นเรื่องมงคลหาที่สุดมิได้"
"...ยินว่านานแล้วซิขอรับ กับข่าวดีเช่นนี้ในเมืองสองแคว"
"ใช่ นับแต่พระองค์ดำก็ผ่านมาห้าขวบปีมาแล้ว" ชายชราดื่มชาแล้วพูดต่อ "ถ้าลูกข้ามีหลานอีกคน คงจะให้ไปเป็นพระพี่เลี้ยงเป็นพระสหายอีกเช่นเดียวกัน"
"บ้านท่านเป็นขุนนางน้ำดี ไม่แปลกใจที่ลูกหลานจะจำเริญในหน้าที่การงาน หลินต้าวขอดื่มให้ท่านขอรับ"
ทั้งสองหัวเราะพูดคุยสารทุกข์ครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าของเด็กชายมัดจุกวัยเยาว์ก็ตรงหรี่มาทางพวกเขา


"ท่านปู่ขอรับ ท่านปู่!"
ขุนผู้เฒ่ากับวาณิชต้าหมิงหันไปมองผู้มาเยือนตัวน้อย "รีบกระไรของเจ้า เจ้าเพชร เสียงดังจริงเชียวปู่ติดธุระอยู่หนา"
หลานเจ้าบ้านตาเหลือกหันไปทางแขก สหายต้าหมิงจากแดนไกลไม่ได้ถือสาอันใด เขายิ้มแล้วปล่อยให้ทั้งสองปู่หลานพูดคุยเป็นการส่วนตัว
เด็กชายกระซิบที่ข้างหูผู้อาวุโส "ปู่จ้า...ข้าใคร่ขอไก่ชนของท่านปู่ไปสักตัวได้หรือไม่ขอรับ"
"ชะช้า นี่ข้าเพิ่งจะป้อนข้าวให้พวกมันไปตะกี้ เอ็งริจะเอาไปไหน ไปตีกับใครเล่า" ผู้เฒ่าเอ็ดเสียงกระซิบตอบ หรี่ตาเชิงดุ "งานการก็มีแล้วไม่ไปทำ หากติดเล่นติดตีไก่ รับใช้องค์ดำได้ไม่ดีจนโดนลงหวาย ให้ตายปู่ก็ไม่ไปช่วยเจ้าหรอกนะเวย"
"โธ่ ท่านปู่~ ข้าไม่โดนหรอกหวายเหว่ย และไม่ได้เอาไปตีกับใครด้วย" เพชรกระซิบความต่อ "ปรกติองค์ดำท่านโปรดไก่ชนยิ่งนัก แลวันนี้เป็นวันดีมีพระอนุชาของพระองค์ก็ประสูติกาล ข้าจึงตั้งใจนำไก่ชนไปถวายพระกุมารน้อยน่ะขอรับ"
"โธ่ พ่อหลานชายสุดประเสริฐ เจตนาดีแต่เอ็งนี่มันคิดอย่างเด็กจริงเชียว... มันก็ยังเด็กนี่เนอะ...ฮึฮึ ไม่ต้องเลย จะไปตอนนี้ก็ไม่เหมาะในวังจันทร์กำลังยุ่ง ไม่ต้อง"
ปู่ลูบศีรษะหลานแล้วขยี้เบาๆ
"กลับดูแลพระองค์ให้ดีด้วยเจ้าเพชร เข้าใจหรือไม่"
"ก็ได้ขอรับ แต่ไก่ข้าขอเอาไปเลี้ยงเล่นนะขอรับ ไหนๆก็มาขอแล้วล่ะ เผื่อข้าไปเล่นกับพระองค์ดำ" เจ้าหนูเพชรหันไปยังนายสำเภาเรือ ฉีกยิ้มแล้วพูดเสียงเข้ม คล้ายกับปู่ของตน "ตามสบายนะขอรับท่านผู้มาเยือน เสมือนอยู่บ้านตนเอง" พูดจบก็กระโดดหนีออกไปอย่างรวดเร็ว จนผู้เป็นปู่นึกระอาในความซุกซน
"ดูมันทำ...ทำข้าใจจะวาย แสบจริงหนอเจ้าเพชร"
หลินต้าวหัวเราะเบาๆ "เมื่อครู่หลานชายท่านขุนหรือขอรับ โตขึ้นมาทีเดียว"
"เจ้าลิงทโมนตัวนั้นน่ะหรือโต ตาพ่อหลินบอดแล้ว...นึกว่าเข้าไปรับใช้ในวังจะหายความเป็นลิงเป็นค่างเสียบ้าง ข้าคิดถูกหรือเปล่านะที่ให้ไปอยู่กับองค์ดำ"
"เด็กก็ต้องซนต้องแสบเป็นเรื่องปรกติขอรับ" หลินต่างพูด พลางนึกถึงเรื่องในอดีตก็หัวเราะ "แต่เด็กชาวสองแควก็ดูใช่ย่อยนะขอรับ...ทำเอานึกถึงเด็กใช่ย่อยผู้หนึ่งเลย ช่วงนี้ข้าเจอแต่เด็กแสบๆ"
"เด็กใช่ย่อยเหล่านี้แลคือผู้นำพายุคสมัยใหม่ สู่ศักราชใหม่...ข้านึกภาพไม่ถูกเลย" อดีตขุนนางเก่าตบตัก ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วพูดต่อ "เออ...จะว่าไปนะ หลินต้าว เจ้าบอกเดินทางไปเรื่อยทั่วหล้า ได้ลองไปที่หงสาวดีบ้างหรือเปล่า"


นาถะยามองบันทึกใบลานทั้งสีขาวและดำ จารึกทั้งเล่มเก่าและใหม่ เอกสารกระดาษของชาวต่างชาติแผ่นแล้วแผ่นเล่าที่เจ้าชายของเขาหยิบมาวาง อ่าน และเก็บเข้าที่ตามคำสั่งของเจ้าน้ามินเลตยา ดวงจิตรู้สึกเหลือเชื่อว่าอาศรมที่ดูเล็กจากมุมภายนอก จะซุกซ่อนสถานอันเป็นพื้นที่คลังตระการตาใหญ่โตกว้างขวางเช่นนี้อยู่ภายใน ที่นี่เต็มไปด้วยชั้นวางหนังสือ รูปวาดและรูปปั้นฝีมือจิตรกรต่างแดน ของสะสมกองพะเนิด วิถีดาราศาสตร์บนเพดาน แผนที่บ้านเมืองลุ่มน้ำอิรวดีขนาดใหญ่ โหลแก้วบรรจุแร่ อุปกรณ์ทดลองสารพัด ทั้งเชงมากับหน่องจาก็มองเรือนเก็บสรรพความรู้ด้วยความตะลึงงันโลกอัศจรรย์ตรงหน้า
'ของเล่นเยอะเช่นนี้เอง เจ้าชายถึงมุ่งมาดมาหาเจ้าน้าถึงที่นี่ให้ได้'
'มิใช่ของเล่น นี่แล ธาตุแท้ของเจ้าน้า' มังสามเกียดกระซิบ 'ในวังก็มีคลังความรู้เช่นนี้อยู่หรอก แต่ยังไม่ได้ปฏิรูปให้ทันสมัยตามยุคเท่าทันของเจ้าน้า'
'แล้วทรงอ่านกระไรหรือ'
'ข่าวสารบ้านเมืองแลแผ่นดินโดยรอบหงสาวดี ข้าจำต้องรู้เชิงลึกว่าบังเกิดเหตุกระไรบ้างเวลาที่ผ่านมา' รับสั่งกับดวงจิตคู่คิดเสร็จหลานหลวงก็เงยพระพักตร์มองสองพระพี่เลี้ยงคนสนิท "พวกเจ้าจัดห้องจงระวังให้ดี แล้วถ้าหากเจอเอกสารข่าวสารช่วงนี้ก็เอามาให้ข้า"
"ข่าวสารหรือขอรับ" เชงมากับหน่องจาทวนเบาๆ สายตาของสหายช่วยกันกวาดมองใบลาน ครั้นพอเจอเหตุในช่วงศักราชศกเก่าก็หยิบมาให้แก่เจ้านายของตน ใบลานถูกเรียงทีละผูกสองผูก ทรงอ่านอย่างรวดเร็วก่อนวางไว้บนชั้น
'ความรู้แน่นหัว นาถะยาตาลายแล้ว' เจ้าผีร้ายนอนซบกับรูปปั้นสลักหินอ่อนใกล้ๆ ระหว่างที่พัก หน่องจาก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมแจ้งข่าวว่าใบลานหนึ่งในสิบถูกนำออกมาปัดฝุ่นเรียบร้อยแล้ว มังสามเกียดถอนปัสสาสะ หากยังเป็นเช่นนี้กว่าจะอ่านเอกสารเสร็จก็ต้องใช้เพลาสิบวันเป็นแน่
"ท่านหาสิ่งใดอยู่หรือขอรับ ให้พวกข้าหาด้วยได้หรือไม่"เชงมาเสนอตัว หน่องจาก็พูดขึ้นเช่นกันจากมุมห่างไกล "หากช่วยกันสามคน สามวันก็เรียบร้อยแล้วขอรับ"
มังสามเกียดสบตากับนาถะยา และเจ้าดวงจิตก็ไม่รั้งรอเลยที่จะยอมรับความช่วยเหลือจากผู้อื่นบ้าง
"ก็ได้ พวกเจ้าเจอข่าวสารกระไรล่าสุดหรือน่าสนใจแม้แต่เล็กน้อยก็แจ้งข้ามา" รับสั่งเสร็จ เหล่าเยาวชนจากวังหน้าทั้งสามก็ตั้งวงสนทนาถกความกัน เมืองแล้วเมืองเล่าถูกบอกเล่า
เชงมาหยิบใบลานผูกหนึ่งจากกองที่คัดแยกไว้มา "หลังพระราชาของชำ[2] คู่ค้าอาวุธปืนสิ้นแล้ว กษัตริย์ใหม่ปกครองดีชื่อ... เอ่อ เล่มนี้มีแต่ภาษาต่างชาติ ต้องให้ซิมาวมาอ่านขอรับ"
"ข่าวพระเจ้าต่างด้าวต่างแดนเก่าไปหน่อย แต่แยกเอาไว้เถิด ข้าจะคิดดูอีกทีว่าจะเอากลับไปอ่านในตำหนักต่อหรือไม่"
"ฉกฉวยของผู้ทรงศีลคงไม่ดีกระมังขอรับ" หน่องจากล่าวอย่างพาซื่อ หลานหลวงรับฟังก็หยักพระอังสา สักพักพี่เลี้ยงคนเดิมก็อ่านใบลานอีกผูกออกเสียง "ข่าวจากสายลับฝั่งเราในศกนี้ ล้านช้างกำลังมีข่าวย้ายเมืองหลวง ยังไม่ทราบว่าย้ายเมืองจะไปที่ใด ละแวกมีสงครามไม่นาน...อยุธยา...สองแคว..."
'ข่าวสารเกี่ยวกับสองแคว...?'
หลานหลวงมังสามเกียดพระกรรณผึงเมื่อได้ยิน ทรงปิดใบลานแล้วรับสั่งกับหน่องจาทันที "เล่มที่เจ้าถือเนื้อหาน่าสนใจ อ่านต่อสิ"
หน่องจากระแอมเล็กน้อยแล้วอ่านต่อ "ที่กรุงละแวกมีสงคราม เจ้าเมืองโพธิสัตว์สิ้น[3] ชาวบ้านลือกันว่าแม่ทัพกลายเป็นผู้นำภูตผีเกณฑ์บรรดาผีไปรบต่อ...ทูลตามตรง กับเรื่องผีเรื่องสางเหนือเช่นนี้ข้าไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไร"
'แหม...' พอฟังเท่านั้น นาถะยาหยักไหล่แล้วเสสายตาไปทางเจ้าชายของตน 'ข่าวผีสางจริงเท็จไม่ทราบ ตั้งแต่มาสิงร่างพระองค์มานาน นาถะยาก็ไม่เคยเห็นผีตนอื่นเลย'
หลานหลวงไม่แยแสคำผีคู่คิด ก่อนรับสั่งให้หน่องจาอ่านต่อ
"ข่าวของอยุธยา เมื่อไม่กี่ปีก่อนเกิดเหตุไฟไหม้ราชวัง พระเจ้ากรุงอยุธยาได้ซ่อมแซมราชวังแลจัดพิธีอินทราภิเษกขึ้น มีภูเขาสูงพร้อมมณเฑียรใหญ่โต ดุจที่ประทับของพระอินทร์ ทรงขานพระนามใหม่เป็นพระเจ้าช้างเผือกมหาจักรพรรดิ พระญาติพระวงศ์จากสองแควแลหัวเมืองเหนือ ตลอดจนทูตไมตรีจากต่างชาติก็มาในคราวนี้จำนวนมาก งานเลี้ยงมากมายใหญ่โตตลอดเดือน"
หน่องจาเว้นช่วง เห็นพระเนตรหลานหลวงพิจารณาครุ่นคิดจนพระขนงค์ขมวดเป็นปม ใจก็นึกว่าควรหยุดหรืออ่านต่อดี แต่พอเห็นพระหัตถ์โบกไปมา เจ้าตัวจึงอ่านความต่อให้จบ
"ส่วนของจากสองแคว ข่าวล่าสุดโจษกันว่าแม่เมืองอัครมเหสีของเจ้าฟ้าสองแคว ซึ่งเป็นพระธิดาพระเจ้าช้างเผือกอยุธยากำลังทรงพระครรภ์ แลอาจจะมีประสูติกาลในศกข้างหน้าขอรับ สองแควก่อนหน้านั้นเคยมีงานฉลองประสูติกาลเป็นพระโอรสเมื่อห้าปีก่อน มีมหรสพใหญ่โต คราที่จะถึงนี้ก็คงเป็นเช่นเดียวกัน...สายรายงานจบแล้วขอรับ"
"คนน้องกระนั้นหรือ...ดีมากหน่องจา ดีมาก" หลานหลวงรับสั่ง หลังรับสั่งหน่องจาเก็บข่าวสารนั้นไว้บนชั้น พระองค์ก็ก้มพระพักตร์ครุ่นคิดหลายตลบในหัว
'พระองค์' นาถะยาไถ่ถามขึ้นเสียงแผ่ว 'นาถะยารับรู้ดวงจิต ว่าข่าวสารเมืองสองแควน่าสนใจพิเศษ เหตุใดฤๅ '
'สองแควจะเกี่ยวพันกับเราในอนาคต แลข้าจำได้ว่าทางนั้นก็มีพี่สาวหนึ่งและน้องชายอีกหนึ่ง...'
'ผู้ใดฤๅ? '
'อีกไม่นานพวกเราจะได้พบแล้ว นาถะยา' หลานหลวงมังสามเกียดเงยพระพักตร์ขึ้น แล้วตรัสต่อ ''พบกับพระนเรศ บุตรองค์รองของเจ้าเมืองสองแคว''


 นายวานิชชะงักขณะดื่มชา ลอบสังเกตคู่สนทนาที่แววตายามนี้กับคมกริชเป็นใบมีดแหลมเล็ก หลินเงียบเพราะเมื่อครู่ตนกำลังนึกถึงเรื่องราวในหงสาวดีพอดี และคิดอยู่ว่าควรจะบอกอะไรดี
"ขอรับ ข้าไปมาแล้ว" เจ้าตัวพูดไปตามความจริง
"กระนั้นหรือ...เจ้าไปมาซิหนา" สีหน้าของชายชราตึงเครียดขึ้น "เอาเถอะ มีข่าวสารกระไรถิ่นนั้นบ้างหรือเปล่า?"
"มากเทียวขอรับท่าน" หลินต้าวยกยิ้มเล็กน้อย "ข้าคิดว่าเป็นข่าวอันเป็นประโยชน์อยู่บ้างขอรับ...แต่ขึ้นอยู่กับว่าข้าจะพอฝากผีฝากไข้ ปักหลักที่นี่ได้นานกี่มากน้อยน่ะขอรับ"
ชายชราดันของกำนัลใหเกลับไปหาหลินมากขึ้นแล้วเอ่ยต่อ "ศกเก่าศกใหม่...เจ้ามันก็คนเจ้าเล่ห์ แสนกลไม่เปลี่ยน เหลี่ยมหนอเหลี่ยม"
"นั่นคือฉายาของข้าน้อยขอรับ" พ่อค้าชาวหมิงดื่มชา ฟังเสียงเพลงบรรเลงมหรสพจากที่ไกล ก่อนพูดขึ้นต่อ
"มีพวกทหารฝึกปืนกันทุกวัน แม่ค้าพ่อค้าก็มากมาย...ก่อนที่ข้าจะออกมา ยินว่ามีการรบในมณีปุระขอรับท่านขุน พระเจ้าหม่าง[2] ส่งทัพอัครเสนาบดีที่เป็นชาวรามัญ พร้อมทหารม้าไทใหญ่ แล้วกับล้านนาไปตีเมือง ซ้ำยังมีกองทัพมือปืนชั้นดีไปนับร้อยในศึกคราวนี้ พวกเขายิงปืนขึ้นฟ้าไม่นานก็พิชิตเมืองได้โดยแทบไม่เสียทหารสักราย เจ้าเมืองกระแซยอมส่งบรรณาการดอกไม้เงินดอกไม้ทอง พร้อมอาชาชั้นดีมาถวายอ่อนน้อม พระเจ้าหม่างเมตตาให้ปกครองมณีปุระตามเดิมขอรับ"
"ทหารม้า ทหารปืน ระดมทั้งรามัญทั้งไทใหญ่..." อดีตขุนนางเฒ่าขบคิดความตามที่ได้ยิน "ทำไมส่งทหารไปเยอะแยะเช่นนั้น ไม่น่าแปลกใจหรอกหรือ เมืองกระแซก็ไม่ใช่ว่าใหญ่โตกระไร"
"ขอรับ ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่เห็นว่าต้นเหตุมาจากปัญหาลุกล้ำอาณาเขตขอรับ บางทีอาจจะแสดงพลังก็เป็นได้"
"อืม ถ้าไม่นึกกระไรบางทีอาจเป็นเหตุล้ำเขตแดนก็ยกทัพไปกำราบ แต่ถ้าหากว่าพระเจ้าบาเยนองทรงวางแผนอะไรอยู่ล่ะ" ชายชราลุกขึ้นแล้วหันมาทางวาณิช "หลิน...เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือไม่ที่จะเกิดสงครามขึ้นในเร็ววันนี้"
"สงครามเป็นเรื่องใหญ่ขอรับท่านขุน และมันอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อเชื่อวัน แลบัดนี้ทางนั้นก็ปกครองหัวเมืองไทใหญ่ มอญได้เสร็จสรรพอีกด้วย..."
"พวกเราที่ร้างราห่างสงครามมาตั้งเจ็ดแปดปีแล้วนับจากศึกหนก่อน[3] ชะรอยมื้อหน้านอกจากเข้าเฝ้า ข้าต้องสืบเสาะแล้วค่อยกราบทูลเรื่องนี้กับพระองค์ท่านแล้วกระมัง กันไว้ดีกว่าแก้"
ชายชรายกจอกแก้วชาขึ้นมา ก่อนพูดต่อ
"ถ้าเรื่องที่เจ้าว่าจริง ข้าจะตบรางวัลใหญ่ไว้ให้เจ้าถึงที่"
หลินต่างรีบลุกขึ้นประสานมือคารวะ...และบทสนทนาของทั้งสองก็จบลงแต่เพียงเท่านั้น
*** *** *** ***
เชิงอรรถ
^ พระองค์ดำ : ชื่อสมมุติยอดนิยมของพระนเรศในวัยเยาว์ ปัจจุบันนักวิชาการยังถกกันอยู่ถึงที่มาของพระนามนี้ เพราะปัจจุบันมีระบุในเอกสารต่างชาติว่า The Black prince เท่านั้น พระองค์อาจชื่อพ้องกับสีดำอย่าง พระนิล หรือ พระกาฬ ก็เป็นได้ครับ (ในที่นี่นักเขียนขออนุญาตใช้องค์ดำ ซึ่งทุกคนคุ้นเคยกันดีนะครับ) พระองค์ดำประสูติกาลในปี 2098 ดังนั้นตามท้องเรื่องพระองค์มีพระชนม์ราว 5 ชันษา สามารถเรียกโอรสเจ้าวังหน้าหงสาว่าพระเจ้าพี่ในรูทนี้ได้ครับ
^ พระเจ้าหม่าง (คำจีน) : เป็นชื่อเรียกพระเจ้าแผ่นดิน ผู้ปกครองพม่าในสมัยราชวงศ์หมิง สันนิษฐานว่าทับศัพท์จากคำว่า มิน, มัง หรือเมง
^ ในที่นี้หมายถึง สงครามคราวพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา คนไทยมักรู้จักกันในชื่อสงครามคราวเสียพระสุริโยทัย


นกแก้วตัวหนึ่งโผบินเข้ามายังรังไม้จำลองใกล้กับอาศรมนักบวช ส่งเสียงร้องก้องไปทั่ว หม่องมิโมเห็นและเป็นผู้เดินไปหามันที่รัง สกุณาหลากสียังส่งร้องเสียงเจื๊อยแจ้วบอกข้อความไม่ได้ขาด ชายหนุ่มฟังจบก็หยิบกระดาษที่ผูกบริเวณปลายขาออก ก่อนนำทั้งนกและสารลับกลับไปหาเจ้านายของเขาบนเรือนใหญ่
"เราชนะแล้ว... ชนะแล้ว..." ปักษาส่งสารร้องเป็นคำเมื่อเห็นฤๅษีผมขาวตรงหน้า มินเลตยาฟังสารจากเจ้านกแก้วก็หัวเราะ พลางควานหาผลไม้ที่มีคนถวายให้มันเป็นรางวัล
"ส่งมาจากชายแดนมณีปุระที่เมืองกระแซขอรับ" หม่องมิโมกล่าวรายงาน
"แค่นกแก้วพูด ข้าเดาได้แล้วว่าส่งมาจากที่ไหน" มินเลตยาแบมือรับสารจากคนสนิท แต่ไม่ทันที่ผู้ทรงศีลจะได้อ่าน เสียงคนกลุ่มหนุ่มก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาบริเวณถิ่นพำนัก เจ้าตัวจึงกำสารไว้พลางพูด "เสียงพวกนี้ข้าก็เดาไม่ถูกเลยว่าเป็นใคร"กล่าวจบก็เอานกน้อยฝากมิโมไปเก็บ แล้วจึงคว้าไม้เท้าเดินออกไปชะเง้อดูหน้านิวาส มองว่าเป็นเสียงคณะผู้ใด
หลานตัวน้อยมาอีกแล้ว ผู้เป็นญาติผู้ใหญ่พึมพำ วันนี้พวกหลานชายหลานสาวก็เดินทางมาพบตนอีกครั้ง เหล่าแขกของอาศรมรั้งรอบริเวณด้านล่าง ก่อนเป็นองครักษ์หนุ่มชาวต่างชาติก้าวเท้ามายังปลายบันไดชานที่พำนัก
"ช่วยเรียนผู้ทรงศีลทีขอรับ องค์หลานหลวงและคณะมาขอเฝ้าขอรับ" ซิมาวเอ่ย มองขึ้นหาผู้อยู่ด้านบน ครั้นพอมินเลตยาออกมาพบซิมาวก็ก้มหน้าลงต่ำ โค้งด้วยความเคารพ
"เสียงมาก่อนตัวเลยเชียวหนา หลานของข้า ไม่ได้มาอาศรมตั้งหลายเดือนกว่านึกว่าลืมข้าไปแล้วนะ" สายตาของนักบวชมองซิมาวจากมุมสูง เขาย่อเข่าเล็กน้อย ก้มทางผู้ที่อยู่ด้านล่างก่อนพูดเสียงกระซิบ "ไม่เจอหน้าเป็นเดือน เดอเมลโล สบายดีไหม?"
"บิดาของข้าปลอดภัยดีขอรับ ท่านกำลังกลับมาจากมณีปุระ และขอบคุณไวน์ที่ท่านส่งไปให้คราวก่อนอีกด้วย..."
"ข้าไม่ได้หมายถึงพ่อของเจ้า ...ซิมาว"
ซิมาวคล้ายจะพูดบางอย่างแต่เลี่ยงไว้ ก่อนเสสายตาไปทางอื่น "แข็งแรงดีขอรับท่าน"
"ดีแล้ว เป็นราชองครักษ์ก็ต้องแข็งแรงไว้สิดี" ฤๅษีพูดจบก็ลงจากบันไดอาศรมพร้อมมิโมที่ตามไล่หลังมา ทั้งสองฝ่ายทักทายแก่กันเป็นพิธีแล้วก็เป็นมินเลตยาที่เอ่ยขึ้นก่อน "ว่าแต่คราวนี้มีกระไรกันล่ะ ข้าว่ายังไม่ถึงเวลาที่ตกลงกันไว้หนก่อนนี่หนา มังสามเกียด...น้ายังมิไปเป็นครูฝึกให้เจ้าในวังหรอกหนา"
"เจ้าพ่อกับเจ้าปู่ใคร่นัดแนะพบเจ้าน้าเพื่อปรึกษาราชกิจ แลเตรียมงานมหรสพเถลิงศกปีใหม่ที่จะถึงนี้ขอรับ" มังสามเกียดทูลพระญาติไปตามตรง "ข้าจึงออกมาเพื่อแจ้งข่าวด้วยตนเอง และอาศัยเหตุคราวนี้แวะมาช่วยงานไปด้วยในตัว"
"ช่วยงานฤๅ?" ฤๅษีใช้ปลายนิ้วม้วนปลายผมของตน
"เจ้าน้าเคยบอกหลานหนก่อน ว่าหลังสงครามมณีปุระ เจ้าน้าต้องการลูกมือช่วยงาน" โอรสเจ้าวังหน้าเลิกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย "ข้าขอเชงมาหน่องจามาช่วยด้วย ส่วนซิมาวกับคนอื่นจะดูแลรอบหน้า ไม่ก่อกวนกิจการของเจ้าน้าหรอกขอรับ"
"จะดีฤๅ อยู่กับน้าบ่อยเจ้าจะมัวหมองนะ"
"ช่วยงานน้าชายมีกระไรให้มัวหมองหรือขอรับ"
"...น้ามั่นใจเรื่องชื่อเสียงตัวเองอยู่นะ และคิดว่าเชื้อพระวงศ์ถือยศถือศักดิ์ศรีไม่น่าเสด็จมาหาสักเท่าไรหรอก"
"เจ้าน้าพูดกระไรป่านนี้ คราวก่อนเจ้าพ่อกับเจ้าปู่ก็เสด็จมาที่นี่" หลานชายแย้มโอษฐ์ไม่ยอมแพ้
มินเลตยาเลิกคิ้วแกมเจ้าเล่ห์ ทำหน้าไม่รู้เรื่อง "ใครมาเรอะ น้าเห็นแต่ครอบครัวปาดตาลจะทะเลาะกับนายสำเภาจากต้าหมิง"
"กับแค่คนพูดกัน ข้าไม่ยี่หระหรอกขอรับ หรือเจ้าน้าจะผิดคำพูดไม่รับข้าทำงาน"
ฤๅษีหนุ่มรูปงามเดาะลิ้น เจ้าตัวจำได้ดีว่าเคยกล่าวอะไรไปแต่แสร้งเป็นจำไม่ได้เพื่อหยอกเย้าหลานชาย "ผ่านมาตั้งหลานเดือนแล้ว น้าจำไม่ค่อยได้ว่าเอ่ยเช่นนั้นนะ" เจ้าอาศรมกระแอมจำยอมคำหลานชาย แล้วจึงหันไปทางหลานสาว "เอาเถิด กับมังสามเกียดก็คุ้นหน้าอยู่ แต่หลานสาวคนดีก็จะมาช่วยงานอาศรมย่านกันดารดงด้วยหรือ..."
"งานนี้หลานไม่เหมาะกระมังเพคะเจ้าน้า" เจ้านางน้อยมังอะถ้วยแย้มพระสรวลชวนเอ็นดู ช่วงเวลาที่ผ่านมาพระนางได้ติดตามพระอนุชาอยู่เนืองๆ จนบัดนี้ก็พอคุ้นชินเจ้าน้ามากกว่าแต่ก่อน "หลานออกมานอกวังกับน้องสามเพราะเรื่องกิจการค้าให้เจ้าย่าเท่านั้นเพคะ ตามมาคราวนี้ก็เพียงมาส่ง อีกประการเจ้าแม่ได้ฝากของกำนัลมาให้เจ้าน้าด้วยเพคะ" กล่าวจบก็ลอบส่งสัญญาณให้แม่ดานองนำของกำนัลไปมอบให้หม่องมิโม
"ของกำนัลหรือ...พี่หญิงเรามัดมือข้าแล้วซิ" มินเลตยานึก ของกำนัลคราวนี้ก็เป็นของและสารฝากฝังดูแลลูกชายหัวแก้วหัวแหวน "ช่วยกิจการค้าซิหนา...มหาเทวีเจ้าทรงรับรองวาณิชคนกันเองดีเลิศจริงเชียวหนอ"
"แน่นอนซิเพคะ เรื่องสำคัญนี่เพคะ" เจ้านางน้อยแย้มสรวลเล็กน้อย เข้าใจความนัยของคู่สนทนา "หลานขอตัวไปพบทำภารกิจก่อนนะเพคะเจ้าน้า"
"มิโมเอย ช่วยไปส่งที ให้ถึงที่พวกเดอมาร์โคราอยู่โดยปลอดภัย" เจ้าน้าตบบ่าคนสนิท ร่างสูงหน้านิ่งคล้ายจะเอ่ยทักท้วงแต่มินเลตยาก็กล่าวต่อไม่ทันเขาจะขัด "ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ก่อเรื่องหรอก แถมมีมือดีอยู่ด้วย" เจ้าตัวหันไปทางซิมาวเล็กน้อย หม่องมิโมนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะทำตามรับสั่งแล้วออกไปพร้อมคณะเจ้านางน้อย พระนางรุ่นเยาว์โบกพระหัตถ์แก่อนุชาก่อนจะเดินจากไป
"อยู่ที่นี่เป็นลูกมือข้า เจ้าต้องปลอมตัวด้วยหนา คิดชื่อเด็ดไว้ใช้ปลอมตัวบ้าง...ดูปู่ของหลานสิ แนบเนียบเป็นที่สุด เอาอะไรมาตั้งชื่อตัวเองว่าจะเด็ด[1] คนปาดตาลจากตองอู...นี่ถ้าคนเก่าคนแก่ได้ยินคงขำพิลึก ตองอูยุคก่อนมีแต่สันดอนทราย แห้งแล้งจะตายไป ต้นตาลจะปลูกขึ้นหรือเปล่าหนอ"
"ท่านคงเห็นรังปลวกในตลาดกระมังขอรับ"
เจ้าน้าหัวเราะก่อน "ในฐานะลูกมือ ยินดีต้อนรับสู่นิวาสหลังน้อยของฤๅษี ...มังสามเกียด เข้ามาแล้วอย่าท้อจนเตลิดกลับวังไปเสียก่อนล่ะ"
หลานหลวงได้ยินก็ยิ้มที่ปลายโอษฐ์ ทรงวิริยะบากบั่นมาจุดนี้มีหรือที่จะหนี
...การต่อสู้ของพระองค์เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น


มีเสียงกลอง ระฆัง มโหรีบรรเลงขึ้นจากพระราชวังอย่างยิ่งใหญ่ ทั่วทั้งเมืองพิษณุโลกเต็มไปด้วยเสียงดนตรี บรรดาเรือฝะรังคีต่างยิงสลุต ส่วนบรรดาวาณิชต้าหมิงต่างจุดพลุกับประทัด ชาวเมืองสองแควที่ได้ยินต่างก็คุกเข่าลงแล้วตะโกนสรรเสริญ บางคนก็พนมมือเหนือศีรษะเปร่งคำยินดีทั่วกัน
ชายชราวัยหกสิบร่างสันทัดซึ่งกำลังให้อาหารสัตว์เลี้ยงได้ยินเสียงครื้นเครง เจ้าตัวรีบปลอบสัตว์ต้อนเข้าคอก หลังสังเกตที่มาของเสียงดังรอยยิ้มพลันปรากฏขึ้น เจ้าตัวพนมมือขึ้นสูงขณะที่ยืนอยู่
"โอรสเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินประสูติกาลอีกแล้วซิหนา" พูดจบเขาก็เดินกลับเข้าไปในเรือนใหญ่ บรรดาไพร่ทาสต่างตรงมาหา
"คุณท่านขอรับ มีวาณิชต้าหมิงผู้หนึ่งแจ้งว่ามาขอพบคุณท่านขอรับ" บ่าวหนุ่มผู้หนึ่งรายงาน
ชายชราคนเดิมสวมใส่เสื้อลำลองก่อนถามบ่าว "ผู้ใดรึ ได้แจ้งชื่อเอ็งไว้หรือไม่"
"ขอรับ เขาแจ้งเป็นชื่อไว้ว่าหลินต้าวขอรับ"
หลินต้าว ชายชราพึมพำนามของวาณิชครู่หนึ่งก่อนจะนึกออก จึงบอกบริวารตนให้แจ้งแขกรั้งรอพร้อมไปรับรองให้พร้อมสรรพ ส่วนตัวก็ไปอาบน้ำปะแป้งเปลี่ยนชุดอย่างดีมาเข้าพบ หลินต้าวรออย่างสงบเสงี่ยม ดื่มชาจีนชั้นดีที่ถูกตระเตรียมมาให้ไปพลางฟังเสียงเพลงกวีร้องขานมาตามสายลม เสพสุขความสุนทรีย์กระทั่งเจ้าบ้านได้เดินมาหา หลินต้าวจึงลุกขึ้นแล้วประสานมือคารวะ
"หลินต้าว ขอคารวะท่านขุนราชองครักษ์"
"พ่อค้าหลิน มิได้พบหน้ากันนานเชียวหนา นั่งเถิด นั่ง..." พอนั่งลงตรงชานเรือนรับรองใกล้สวนหย่อมริมน้ำ ชายชราเจ้าบ้านก็ยิ้มแย้มอ่อนโยนแล้วเอ่ยต่อ "ลมอันใดหอบพ่อมาถึงสองแควได้เล่า ยินว่าจะเที่ยวโพ้นสำเภาไปทั่วใต้หล้ามิใช่หรือ?" กล่าวไปพลางรินชาให้คู่สนทนา
"ข้าน้อยอยู่ในช่วงหาที่พักปักหลักปักฐานอยู่หนะขอรับท่านขุน" หลินต้าวรับชาจากผู้ใหญ่ซึ่งเขาให้การนับถือ นายสำเภามอบของกำนัลมีค่าชุดหนึ่งแก่เจ้าบ้าน ก่อนโค้งอย่างอ่อนน้อม
พอเห็นกริยาวาจาคู่สนทนา ชายชราก็รับรู้ได้ด้วยวัยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก จึงพูดด้วยเสียงขบขัน
"ถ้าพ่อจะมาพิงใบบุญข้าล่ะก็อย่าเลย พ่อหลิน ตอนนี้ข้ามิได้เป็นขุนนางในวังแล้วหนา ข้าเกษียณอยู่เรือนสมถะไปตามเรื่องแล้ว" ผู้เฒ่าดื่มชาจิบหนึ่ง วางแล้วพนมมือขึ้นไหว้เหนือศีรษะ "ลูกข้าหลานข้าหรอก ที่บัดนี้รับใช้พระมหาธรรมราชาแลองค์ดำพระโอรส[1] ในวังจันทร์ หากเจ้าต้องการที่พักพิง ก็จงไปพิอบพิเทาทางนั้นเถิด อย่ามาเสียเวลากับผู้เฒ่าผู้แก่ผู้นี้เลยหนา" พูดจบเขาก็ดันของกำนัลคืนกลับไปหาฝ่ายที่มอบ
หลินต้าวนึกเฉลียวใจอยู่แล้วว่าความต้องเป็นเช่นนี้เมื่อพบผู้เฒ่าที่บ้านมิใช่ในวัง บุรุษตรงหน้าตนถึงจะชราแต่ก็เคยเป็นถึงทหารสังกัดตำรวจหลวง แลเป็นองครักษ์ฝีมือฉกาจล้ำ ขยัน เฉลียวฉลาดทันคน อดีตเคยติดตามเจ้านายผู้ครั้งหนึ่งเคยเป็นขุนตำรวจในอยุธยา จนมาบัดนี้เจ้านายผู้นั้นก็ได้รับสถาปนาเป็นพระเจ้าธรรมราชา ปกครองเมืองอันโอฬาร
ครั้นหลินต้าวทราบว่าอำนาจถ่ายโอนไปยังรุ่นบุตรรุ่นหลาน วาณิชหนุ่มก็วางหมากในขั้นต่อไปทันที แต่ไม่วายพูดกับผู้เฒ่าอย่างปรกติวิสัย
"ถือเป็นน้ำใจจากสหายต่างแดนขอรับท่านขุน แลหลินต้าวซื่อสัตย์กตัญญูต่อผู้หลักผู้ใหญ่เสมอ ไม่เคยแปรเปลี่ยน..."
วาณิชพูดเชิงประจบเอาใจซึ่งหน้า ท่านขุนที่เถรตรงรู้ดีก็หัวเราะ ครั้นหลินต้าวเห็นท่านขุนผู้เฒ่าอารมณ์ดีจึงเอ่ยต่อ
"อันที่จริงเดิมข้าเที่ยวไปเที่ยวมาย่านเมืองท่า ที่ข้ามาในวันนี้เพราะกิจธุระบ้านเกิด พอกลับก็แวะมาพบท่านไปในที"


ขอบคุณที่ติดตามในเว็บ Webnovel มาตลอดเวลา
บัดนี้เราจะย้ายไปลงโปรเจคที่เว็บสามแห่งนี้
ติดตามไอศูรย์ราชันต่อได้ใน readawrite ,Dek-D,fictionlog
เราจะกลับมาหากสามารถใช้บริการติดเหรียญที่นี่ได้อีกครั้งหนึ่ง ขอขอบคุณที่ติดตามโปรเจคเสมอมา
 readawrite ,Dek-D,fictionlog
ด้วยรักและห่วงใย พบกันใหม่ในสามเว็บด้านบน สวัสดีครับ


"เปิดหน้าต่างสเตตัส"
เมื่อสิ้นคำหน้าต่างโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้าของเด็กชาย เขากวาดตาตรวจสอบข้อมูลในนั้นทีละรายการอย่างละเอียด
[แองเจโล เยลล์ (ชื่อเดิม) Lv. 1] คุณสามารถเปลี่ยนชื่อใหม่สำหรับโลกนี้ได้ (ตกลง/ยกเลิก)
[คลาส: เทมเมอร์]
[ค่าประสบการณ์: 0/5] [HP 10/10 MP 0/0]
[พลังกาย: 3 ปัญญา: 32 ว่องไว: 4 ทนทาน: 2 พลังเวท: 0]
[สกิล: ไม่มี] [ฉายา: ไม่มี]
"เลเวลหนึ่งอย่างที่คิด คลาสเป็นเทมเมอร์ก็ไม่เลว ค่าปัญญาสูงทั้งที่ยังเลเวลหนึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับชาติที่แล้วของตัวเรา แต่ MP ไม่มีเลย… น่าจะเป็นเพราะค่าพลังเวทเป็นศูนย์ ว่าแต่มีคลาสเป็นเทมเมอร์แต่ดันไม่มีสกิลอะไรให้เลยเนี่ยนะ" เขาพึมพำ
"ไหน ๆ ก็เกิดใหม่แล้ว ขอเปลี่ยนชื่อก่อนแล้วกัน เอาสั้น ๆ แค่เจลก็พอ"
[ระบบยืนยันการเปลี่ยนชื่อของคุณเป็นเจล] (ตกลง/ยกเลิก)
"ตกลง" เขาตอบกลับระบบ "ก่อนอื่น เราต้องเก็บเลเวล แล้วมาตรวจดูอีกทีว่าจะได้สกิลอะไรจากการเพิ่มเลเวลบ้าง"
เจล เป็นแค่เด็กอายุสิบสี่ เขาต้องมาใช้ชีวิตใหม่ที่ต่างโลก มันควรไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา แต่ในโลกเดิมทุกคนต่างประเมินว่าเขาเป็นอัจฉริยะ และนั่นคือเหตุผลที่เขาไม่มานั่งกังวลเพราะกำลังเผชิญหน้ากับความไม่รู้เกี่ยวกับโลกที่เขาเพิ่งมาถึง โดยเฉพาะเมื่อโลกใหม่นี้เห็นชัดว่ามันคล้ายกับเกม
ถ้าเป็นคนที่เล่นเกมจนติดท็อปของเซิร์ฟเวอร์ได้ง่าย ๆ แบบเขา การใช้ชีวิตแบบสบาย ๆ ในโลกนี้น่าจะเป็นสิ่งที่ไม่ไกลจนเกินเอื้อม
"เอาตัวรอดให้ได้ก่อน" เขามองไปรอบบริเวณอย่างสำรวจตรวจตรา
สถานที่ที่รอบตัวมีต้นไม้รายล้อม มันคือป่าของที่ไหนสักแห่ง แต่ไม่ใช่ป่าในโลกเดิม ต้นไม้ ดอกไม้ สัตว์ทั้งหลายคือหลักฐานยืนยันอย่างดี ต้นไม้บนโลกไม่พิลึกกึกกือเหมือนต้นหนึ่งที่เขากำลังจ้องอยู่ด้วย
เจลตริตรองถึงภารกิจที่เขาอาจจะต้องทำให้สำเร็จเมื่อเลเวลสูงขึ้นไปก่อน หลายคนอาจคิดถึงเรื่องจอมมาร กู้โลก หรือช่วยผู้คนจากคำสาปหรือทุกขภิกขภัย แต่เขายักไหล่หลังคิดถึงเป้าหมายพวกนั้น เขาไม่ได้อยากเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดหรือเป็นที่โจษจันจดจำ
"คลังเก็บของ"
เสียงของเขาไม่ได้รับการตอบสนองจากระบบ
"ไม่มีอย่างนั้นเหรอ… คลังเก็บของ"
ลองอีกครั้ง แต่ก็ไร้การตอบสนองใดๆ เช่นเดิม
"หรือว่ามันเป็นสกิล" เจลครุ่นคิด ต่อไปนี้เขาต้องเลือกให้ดีว่าจะเก็บหรือไม่เก็บสิ่งใด
ในโลกนี้มีพระเจ้าหรือไม่ เขาไม่รู้ และมีผู้ใช้เวทที่อัญเชิญเขามาหรือเปล่า นั่นก็ยังเป็นปริศนา เพราะการมาปรากฏตัวที่นี่ เขาไม่ได้พบกับผู้สร้างหรือผู้อัญเชิญในตอนที่มาถึงหรือที่เขาอยากเรียกว่ามาเกิดใหม่ เพราะสิ่งสุดท้ายที่เกิดขึ้นในโลกเดิมเท่าที่เขาจำได้คือเขาประสบอุบัติเหตุบนท้องถนน
"นอกจากเสื้อผ้าที่ใส่มา ไม่มีระบบช่วยเหลืออย่างสัตว์คู่หูตัวแรกที่ให้คำแนะนำ หรือข้าวของเริ่มต้นเลยเหรอ" เจลล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า เผื่อว่าจะมีไอเทมลับซ่อนอยู่ในนั้น แต่ไม่มีของแบบนั้นอยู่
"น่าจะให้อาวุธอะไรเริ่มต้นมาบ้างไม่ใช่เหรอ ไม่สิ อย่างน้อยก็ช่วยส่งไปเริ่มที่เมืองจะได้ไหม ส่งมาเกิดใหม่หลังจากที่ตายอนาถที่โลกเดิมมันก็ดีอยู่หรอก แต่เล่นส่งมากลางป่าโดยมีแค่มือเปล่าเนี่ยนะ อย่างน้อยก็ขอมีดหน่อยสิ"
เจลบ่นไปอย่างนั้นเอง
ไม่นาน ทุกอย่างเริ่มไปได้สวยกว่าที่คิด เขาสามารถหาท่อนไม้ขนาดพอเหมาะได้ หลังจากปรับปรุงเล็กน้อยก็นำมันมาใช้ต่างอาวุธ เขาเคยดูสารคดีเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในป่ามาพอสมควร เรื่องการจุดไฟ สร้างกับดัก หรือจับสัตว์ขนาดเล็กมาเป็นอาหารจึงเป็นสิ่งที่พอทำได้
"ยากเหมือนกันแฮะ" เจลลองจุดไฟดู มือของเขาพองเพราะต้องปั่นไม้ให้เกิดแรงเสียดสีเพื่อให้เกิดประกายไฟ เขานั่งลงและกระเทาะหินที่เขาเก็บได้แถวลำธารใกล้ๆ เพื่อสร้างเหลี่ยมมุมให้มัน จากนั้นจึงมัดเข้ากับกิ่งไม้ยาวที่เก็บมาได้ และหักให้มีขนาดพอดีมือ
เขาโชคดีที่เป็นคนเรียนรู้ไวมาตั้งแต่อยู่โลกเดิม และสามารถเลียนแบบพฤติกรรมและทักษะของผู้คนได้ง่ายๆ ด้วยการได้เห็นเพียงครั้งเดียว
เจลตั้งใจล่าทุกอย่างที่เขาทำได้เพื่อใช้เป็นเสบียงและเก็บค่าประสบการณ์ ตอนแรกเขาจับปลามีขากับตะขาบตัวโตได้ พวกนั้นทั้งคู่รสชาติไม่เลวร้ายหลังจากที่เขานำพวกมันมาผ่านไฟเสียหน่อย แต่เจลพบว่าเขาไม่ได้รับค่าประสบการณ์หรืออะไรทำนองนั้นเลย พอเจลลองมองหาตัวอะไรที่ใหญ่ขึ้นเขาก็พบ
[หนูกาโบ Lv. 1] [หนูกาโบ Lv. 2] [หนูกาโบ Lv. 1]
หน้าต่างข้อมูลโปร่งแสงแสดงชื่อและเลเวลของศัตรูออกมาเหนือร่างกายของพวกมัน แต่ไม่แสดงค่าสเตตัส ค่าประสบการณ์ และสกิลเหมือนที่เขาใช้กับตัวเอง เขาเดาว่ามันคงเป็นเพราะเขาไม่มีสกิลสำหรับตรวจสอบศัตรูหรือระบบของโลกนี้ไม่อนุญาตให้สามารถดูข้อมูลพวกนั้นของคนอื่นได้
"เจ้าพวกนี้มีเลเวล ไม่เหมือนกับไอ้ที่จับกินไปก่อนหน้านี้ แสดงว่าถ้าจัดการมันได้ ก็ควรจะได้ค่าประสบการณ์" เจลคาดเดา
หนูกาโบตัวใหญ่กว่าหนูทั่วไปมาก ใหญ่กว่าสุนัขพันธุ์เล็กเสียอีก แต่ก็ไม่สูงใหญ่เท่าสุนัขขนาดกลาง เจลลองสู้กับมัน เขากลั้นใจและกระโจนใส่มันอย่างกล้าหาญ แทงมันเข้าไป หนูกาโบตัวแรกสิ้นลมก่อนเขาจะถอนหายใจออกมาด้วยซ้ำ
[ได้รับค่าประสบการณ์ 1 หน่วย]
"เออ กระจอกแบบนี้ก็คงได้แค่ 1 หน่วยนี่แหละ"
หนูกาโบอีกสองตัว แทนที่จะหนีไป พวกมันกลับฮึดสู้ หนึ่งในพวกมันเลเวลมากว่าอีกตัว แต่มันไม่ได้เก่งกว่าตัวแรกที่ถูกสังหารไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อฆ่าไปแล้ว ตัวที่มีเลเวลสองให้ค่าประสบการณ์สามหน่วย ส่วนตัวที่เหลือให้ค่าประสบการณ์ไม่ต่างจากพวกมันตัวแรกที่เจลฆ่าไป
[เจลเพิ่มระดับเป็น Lv. 2]
[HP สูงสุดเพิ่ม 2 หน่วย]
[พลังกายเพิ่ม 2 หน่วย ว่องไวเพิ่ม 1 หน่วย ทนทานเพิ่ม 1 หน่วย]
[ได้รับสกิลเลี้ยงมอนสเตอร์ Lv. 1]
"สเตตัสเพิ่มกระจึ๋งเดียวแฮะ แต่ว่าได้สกิลด้วย"
เลี้ยงมอนสเตอร์ เจลอ่านรายละเอียดเพิ่ม มันคือสกิลสำคัญสำหรับอาชีพเทมเมอร์ ทุกครั้งที่เขาพบกับมอนสเตอร์ มีโอกาสที่มอนสเตอร์จะถูกใจและขอเป็นเพื่อน สกิลนี้จะช่วยให้มอนสเตอร์ไว้ใจและรู้สึกสนิทสนมเพิ่มขึ้น ยิ่งระดับของสกิลสูงก็จะยิ่งดึงดูดมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งมากขึ้น
"ก็ฟังดูไม่เลวแฮะ แต่จะเลี้ยงตัวอะไรเอาไว้ตัดสินใจอีกทีก็แล้วกัน"
เจลก็ไม่ได้อยู่ในป่านานอย่างที่เขาคิดเอาไว้ ราวหนึ่งสัปดาห์ต่อมาเขาก็บังเอิญได้พบกับพรานที่เข้ามาล่าสัตว์ และพบกับเรื่องประหลาดใจถึงสองเรื่องพร้อมกัน หนึ่งคือเขาสามารถพูดคุยสื่อสารกับอีกฝ่ายได้ราวกับรู้จักภาษาของโลกนี้ และสองคือหมู่บ้านของพวกพรานอยู่ใกล้กว่าที่เขาคาดไว้มาก
หมู่บ้านกาโบ หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีพื้นที่ติดกับป่ากาโบตะวันตก เจลได้รับการต้อนรับอย่างดีแม้ว่าเขาจะเป็นคนต่างถิ่นที่ไม่มีใครรู้หัวนอนปลายเท้า เจลได้รับน้ำใจจากผู้ใหญ่บ้านให้มาพักจนกว่าเขาจะหาที่ไปต่อได้ แต่เขาปฏิเสธที่จะรับความช่วยเหลือเปล่า ๆ แต่นำหนังของหนูกาโบมาแลกกับอาหารและที่พักเพื่อขอปักหลักชั่วคราวในหมู่บ้านแห่งนี้
แม้จะไกลปืนเที่ยง แต่หมู่บ้านแห่งนี้มีห้องสมุดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่เก็บค่าบริการ เจลพบว่าเขาสามารถอ่านหนังสือได้รู้เรื่อง แม้ว่าตัวอักษรจะหน้าตาไม่เหมือนกับที่เขาเคยเห็นมาก่อน นี่คงเป็นสกิลลับที่พระเจ้ามอบให้ตอนส่งมาโลกนี้
เจลอ่านทุกอย่างในห้องสมุด ระดับความเร็วในการอ่านหนังสือของเขาทำให้ชาวบ้านต่างแปลกใจ หนังสือในห้องสมุดมีทั้งเรื่องราวของจอมมารในโลกนี้ ประวัติศาสตร์ของมนุษย์ สังคม การเมือง อารยธรรม ศาสนา และยังมีเรื่องที่จำเป็นต่อเขาอย่างยิ่งยวด
หัวข้อที่เขาสนใจมากที่สุดตั้งแต่มาถึงโลกนี้ และเห็นหน้าต่างสถานะของตัวเอง...
"รวมข้อมูลมอนสเตอร์! มีหนังสือนี่ด้วย เอ๊ะ! เฮ้ย! โลกนี้มีเจ้านั่นด้วย" เจลดวงตาเป็นประกาย ถึงนี่จะเป็นต่างโลก แต่เขาไม่ได้หวังว่าจะได้พบกับสิ่งนั้น มอนสเตอร์สายพันธุ์เดียวที่เป็นหนึ่งในใจของเขาตลอดมา
...สไลม์…
เจลคือโอตาคุสไลม์ ในโลกที่เขาเคยอยู่ เวลาเล่นเกม เขาชอบสไลม์เป็นที่สุด เขาเล่นทุกเกมที่มีสไลม์อยู่ในเกม ยิ่งถ้าเกมไหนสามารถเอาสไลม์เป็นพวกได้เขาก็จะเน้นเก็บสไลม์เป็นคอลเลคชัน ในบางเกมเขาถึงกับเก็บเลเวลสไลม์จนสามารถเอาไปตบกับบอสใหญ่ได้ด้วยซ้ำ
"แจ๋ว! แจ๋วสุดๆ" เจลอดยิ้มไม่ได้
เขาตัดสินใจแล้ว ในเมื่อโลกนี้มีสไลม์ ฉันก็จะเก็บแต่สไลม์นี่แหละ ไม่ใช่สิ… มีหนังสือที่พูดถึงการพัฒนาสายพันธุ์มอนสเตอร์อยู่ด้วย บางทีอาจจะพัฒนาสไลม์ชนิดใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนขึ้นมาได้
ถ้าคนอื่นอ่านใจของเจลออก พวกเขาอาจจะเห็นเป็นแค่เรื่องน่าขัน ไม่สำคัญ เพราะสไลม์ไม่ใช่มอสเตอร์ในตำนาน แต่การที่เจลจับสิ่งเล็กๆ ที่ตนชอบที่สุดนี้มาเป็นหลักในการพัฒนาตัวเองในโลกนี้ของเขา มันคือจุดเปลี่ยนชีวิตของเจลไปอย่างสิ้นเชิง
หลังจากวันนั้น เจลเริ่มสำรวจป่ากาโบตะวันตกจนได้พบกับสไลม์ตนแรก
[บลูสไลม์ Lv. 1]
บลูสไลม์ สไลม์สีน้ำเงินสายพันธุ์ไร้หน้า อาหารหลักคือใบไม้แทบทุกชนิด อ่อนแอ แต่มีพลังธาตุน้ำที่เข้มแข็ง หากสามารถเติบโตขึ้นเป็นเลเวลสูงก็อาจจะเป็นมอนสเตอร์อันตรายได้
"สายพันธุ์ไร้หน้า มีพลังธาตุน้ำ" เจลพึมพำ เรื่องพลังธาตุเขาเคยได้อ่านมาก่อนแต่เรื่องของสายพันธุ์สไลม์เขาไม่เคยอ่านเจอในหนังสือเล่มไหน อาจจะเพราะไม่ค่อยมีใครสนใจจะศึกษาเรื่องสไลม์
เจลจัดการบลูสไลม์ไปหลายตัวจนเลเวลอัพ และในที่สุดเขาเจอกับตัวหนึ่งที่สกิลเลี้ยงมอนสเตอร์ทำงาน
[บลูสไลม์ Lv. 1 ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณ] (ตกลง/ยกเลิก)
"แน่นอน ล่ามาตั้งนาน ต้องตกลงสิ"
แม้จะได้บลูสไลม์ตัวแรกเจลก็ยังไม่หยุดล่า บลูสไลม์หนึ่งตัวอาจจะไม่ได้ช่วยให้เขาเก่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่การมีกับไม่มีพวกพ้องนั่นแตกต่างกันมาก เขาสามารถใช้เพื่อนตัวแรกเพื่อเป็นตัวล่อ ล้อมศัตรู หรือแม้แต่ช่วยกันรุมโจมตีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่า
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเจลก็ได้บลูสไลม์มาอีกหลายตัว
[เจลเพิ่มระดับเป็น Lv. 3]
[HP สูงสุดเพิ่ม 2 หน่วย]
[พลังกายเพิ่ม 2 หน่วย ปัญญาเพิ่ม 1 หน่วย ว่องไวเพิ่ม 1 หน่วย ทนทานเพิ่ม 1 หน่วย]
[ได้รับสกิลตีต่อเนื่อง Lv. 1 สกิลเลี้ยงมอนสเตอร์เพิ่มระดับเป็น Lv. 2]
ตีต่อเนื่องช่วยให้เจลสามารถโจมตีซ้ำสองถึงสามครั้งได้ในระดับเบื้องต้น ส่วนเลี้ยงมอนสเตอร์ระดับสองที่ช่วยในการจับมอนสเตอร์ในระดับที่สูงขึ้นไม่มีผลอะไรกับเจลมาก เพราะเขาตั้งใจจะจับแต่สไลม์ซึ่งสกิลระดับหนึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้ว เขาไม่สนมอนสเตอร์ชนิดอื่น
เจลหาบลูสไลม์เป็นพวกได้สามตัวในวันเดียว และในวันเดียวกันนี้เองเขาก็เก็บเลเวลของทั้งตัวเองกับบลูสไลม์ทั้งสามไปได้จนถึงเลเวลห้า และจังหวะที่เลเวลอัพ บอสของป่ากาโบตะวันตกได้โผล่ออกมา
[กาโบสไลม์ Lv. 8]
"จริงสิ ชาวบ้านเตือนแล้วนี่นาว่ามีสไลม์อันตรายอยู่ในป่า" เจลแสยะยิ้ม แทนที่จะกลัวเพราะเจอกับมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าตัวเอง เขารู้สึกยินดีที่ได้เจอกับสไลม์พิเศษที่มีเฉพาะในป่ากาโบเท่านั้น
นอกจากนี้ เหตุผลที่เจลไม่รู้สึกกังวลที่จะเข้าต่อสู้กับศัตรูที่เลเวลสูงกว่า เพราะเลเวลของมอนสเตอร์ไม่ใส่สิ่งเดียวที่บ่งบอกความเก่งกาจ ฟอร์เรสดรากอน Lv. 1 ควรเหนือกว่าบลูสไลม์ lv. 10 ความแข็งแกร่งอยู่ที่สายพันธุ์ด้วย แต่พอเจลเข้าปะทะกับสไลม์พิเศษที่เขาหมายตา เขาก็รู้ว่ากำลังเจอเข้ากับของแข็ง
กาโบสไลม์มีสกิลตีต่อเนื่อง Lv. 5 ซึ่งสามารถโจมตีรัวได้ เจ็ดถึงเก้าครั้งในการออกท่าครั้งเดียว ด้วยพลังชีวิตที่มีอย่างจำกัด หากถูกท่านี้ไปครั้งเดียวเจลสามารถกลับบ้านเก่าได้ในทันที
"ไม่อยากตายเพื่อจะทดลองหรอกนะว่าฟื้นคืนชีพได้เองหรือเปล่า" เจลหลบการโจมตี
เขาใช้สมาธิกับการต่อสู้มากขึ้น อีกสิ่งที่อีกฝ่ายเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด คือมันสามารถโจมตีด้วยเวทมนตร์ได้ด้วย เจลหวุดหวิดถูกย่างสดจากสกิลลมหายใจเพลิง Lv. 3
"มีสกิลอื่นอีกหรือเปล่า… " เขาอยากรู้อยากเห็น แต่ขณะเดียวกันเขาก็คิดว่าตัวเองอาจควรหนีก่อนที่กาโบสไลม์จะใช้สกิลที่เขาไม่รู้ผลแนๆ ออกมา แต่นี่มันสไลม์ที่เขาอยากจะล่าให้ได้ ใจที่เห็นสมบัติอยู่ตรงหน้าบังคับไม่ให้หันหลังกลับ
[ได้รับสกิลหลบหลีก Lv. 1]
"หืม สกิลสามารถได้มาจากวิธีอื่นนอกจากเลเวลอัพด้วยเหรอเนี่ย หวานสิแบบนี้" เจลยิ้มออกมาอย่างโล่งอก
ในทันทีที่ได้สกิลมา การหลบหลีกของเขาเป็นไปอย่างถนัดถนี่ขึ้น มันเหมือนกับว่าร่างกายของเขาเบาลง
เจลออกท่าตีต่อเนื่อง มันเป็นท่าที่ไม่ได้ใช้ค่าพลังเวท แต่ข้อเสียคือไม่สามารถใช้ซ้ำได้อย่างต่อเนื่อง เจลอาศัยการอ่านการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายออกและหลบไปมา เขาแทบไม่ได้โจมตีกลับ แต่มอบหน้าที่นั้นให้กับบลูสไลม์ทั้งสามที่รู้งานเป็นอย่างดี
บลูสไลม์ทำความเสียหายได้แค่ทีละเล็กน้อย แต่พวกมันทำงานเป็นทีมอย่างต่อเนื่อง กาโบสไลม์ไม่ได้สนใจนักเพราะเพ่งความสนใจว่าการโจมตีที่แท้จริงซึ่งสร้างความเสียหายได้จะมาจากเจล
แต่เจลก็ยังไม่โจมตี เขาก้มหลบ ถอยหลัง ตีลังกาอย่างคล่องแคล่ว เผลอแค่ครู่เดียวสกิลหลบหลีกก็กลายเป็นเลเวลสามไปแล้ว ทางด้านกาโบสไลม์ที่เคยไล่ล่าเขาอย่างดุดัน มันเริ่มมีการเคลื่อนที่ช้าลงบ้าง ถึงจะมองไม่เห็น HP แต่เจลแน่ใจว่ามันเหลือพลังชีวิตน้อยกว่าครึ่ง เขาภาวนาให้มันยอมแพ้และกลายเป็นเพื่อนก่อนที่จะสายเกินไป


แต่สกิลของเจลอาจยังมีระดับต่ำเกินไป หรือไม่ ดวงของเขายังดีไม่พอ กาโบสไลม์เมื่อเจ็บหนักมันก็เลือกที่จะหนีแทน แต่ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อน เจลคิดไว้แล้วว่าเขาต้องเก็บค่าประสบการณ์จากมัน เจลจึงรุกไล่ตาม ตัดสินใจเผด็จศึก
"เสียดายจริงๆ" เขามองร่างสไลม์ที่แหลกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะตรวจสอบหน้าต่างสถานะของตัวเอง
เลเวลพุ่งขึ้นไปถึงสามเลเวลในทีเดียว พร้อมกับได้สกิลที่เป็นประโยชน์อีกหลายรายการ
ทุกวันหลังล้มกาโบสไลม์ตัวแรกได้ เจลตระเวนไปทั่วและลึกเข้าไปในป่าเพื่อตัวใหม่ แต่ก็ไร้วี่แวว ตอนนี้เขามีบลูสไลม์เพิ่มมาเป็นห้าตัวแล้ว แถมสามตัวแรกสามารถพัฒนาสายพันธุ์ต่อไปได้ เจลเก็บหนึ่งตัวไว้ให้ยังเป็นบูลสไลม์เหมือนเดิม ส่วนอีกสองตัวเขาเปลี่ยนมันกลายเป็นกรีนสไลม์และฮีลสไลม์
ทบทวนความรู้จากหนังสือข้อมูล จริง ๆ แล้วกรีนสไลม์เป็นสายพันธุ์หาง่ายไม่ต่างจากบลูสไลม์ มันเป็นหนึ่งในสายพันธุ์พื้นฐานที่มีอยู่แทบทั้งโลก
ขณะที่ฮีลสไลม์นั้นต่างออกไป มันเป็นสไลม์ที่มาพร้อมกับเวทมนตร์รักษา โดยแม้จะเป็นแค่เวทมนตร์รักษาเบื้องต้น แต่ชีวิตของเจลก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อมีฮีลสไลม์เป็นพวก การมีพวกช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ทำให้เขากล้าเผชิญหน้ากับศัตรูที่อันตรายกว่าเดิม ในเวลาต่อมาทางป่าตะวันตกจึงแทบไม่เหลือมอนสเตอร์ให้เขาล่าอีก
การวิวัฒนาการด้วยเลเวลเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น แต่หนังสือบอกว่ามันมีข้อจำกัดในการพัฒนาด้วยวิธีนี้ ในระหว่างที่เก็บเลเวลอย่างบ้าคลั่งเขาจึงคิดค้นหาหนทางอื่น ๆ ไปด้วยพร้อมกัน
[เจล Lv. 13]
[ค่าประสบการณ์: 215/232] [HP 73/84 MP 3/3]
[พลังกาย: 38 ปัญญา: 52 ว่องไว: 30 ทนทาน: 20 พลังเวท: 3]
[สกิล: ตีต่อเนื่อง Lv. 8, เลี้ยงมอนสเตอร์ Lv. 6, หลบหลีก Lv. 8, รวมจิตโจมตี Lv. 3, คลังเก็บมอนสเตอร์ Lv. 4][ฉายา: นักล่าแห่งกาโบ]
[คลาส: เทมเมอร์]
รวมจิตโจมตีเป็นสกิลใหม่ ใช้สำหรับโจมตี เขาเพิ่งมาเพิ่มเลเวลให้กับมันเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากทุ่มฝึกตีต่อเนื่องจนไปถึงเลเวลแปด ส่วนคลังเก็บมอนสเตอร์เป็นสกิลที่ใช้เก็บมอนสเตอร์ตามชื่อ มอนสเตอร์ที่ถูกเก็บไว้ในนี้จะอยู่ในสภาพเหมือนจำศีล มันช่วยให้เจลสามารถพกพามอนสเตอร์ทั้งหมดไปไหนมาไหนได้สะดวกขึ้น
ในวันหนึ่ง ขณะที่เกือบจะตัดใจในการตามหากาโบสไลม์ เจลได้พบพวกมันตัวหนึ่ง แต่มันมีเลเวลสูงยิ่งกว่าตัวแรกที่เจอ แต่ครั้งนี้ เจลไม่จำเป็นต้องเรียกสไลม์ตัวอื่นออกมาช่วยในการจัดการกับมัน เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวของเขาทุกอย่างก็จบลง
[กาโบสไลม์ Lv. 12 ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณ] (ตกลง/ยกเลิก)
"ตกลง"
เท่านี้ความฝันของเขาที่หมู่บ้านกาโบก็เป็นจริง
เจลไม่มีเหตุผลให้อยู่ในหมู่บ้านหรือบริเวณป่าทางตะวันตกอีก เขาจึงเริ่มแผนการเดินทางไปยังดินแดนใหม่ที่เขาเคยเห็นชื่อจากในหนังสือ
การตระเวนไปทั่ว จากอาณาจักรหนึ่งสู่อีกอาณาจักร เจลได้พบกับสไลม์ชนิดใหม่มากขึ้น เขาได้เรียนรู้คำจำกัดความของสไลม์ไร้หน้า มันหมายถึงสไลม์ตามปกติที่ไม่มีตา จมูก และปาก แต่พวกมันสามารถรับรู้ถึงเสียงผ่านแรงสั่นสะเทือน หรือสัมผัสกลิ่นด้วยการสัมผัส แต่เพราะมันไม่มีตาหรือปาก มันมองไม่เห็นและส่งเสียงร้องไม่ได้
วิธีการสื่อสารระหว่างสไลม์เกิดจากการปล่อยสารเคมี การสื่อสารแบบนี้มีแต่สไลม์ด้วยกันเท่านั้นจะเข้าใจ บางครั้งสไลม์บางตัวก็อาจสื่อสารกับสัตว์อื่น พวกมันสามารถพัฒนาสกิลที่จำลองอวัยวะในการมองเห็นและสร้างเสียงขึ้นไป และนั่นทำให้สไลม์บางสายพันธุ์มีตาและปาก
เจลยังพบอีกว่าความสามารถในการสร้างอวัยวะเพื่อการสื่อสารหรือรับการสื่อสารจัดเป็นสกิล แสดงว่าบางทีเขาอาจจะฝึกพวกมันบางตัวให้มีสกิลนี้แม้ว่าสายพันธุ์เดิมของมันจะไม่มี และในกรณีที่เขาเจอตัวที่ฉลาดมาก ๆ บางทีมันอาจจะพัฒนาไปถึงขั้นพูดกับเขาได้ด้วย
เมื่อมีเป้าหมาย เขาดำเนินการทดลองและหาข้อมูลอย่างไม่ลดละ
สี่เดือนต่อมา ถ้ำขนาดใหญ่ในภูเขาไฟบีโรกา นักผจญภัยระดับบีหลายคนกำลังตื่นตระหนก พวกเขารับเควสเข้ามาเพื่อปราบไฟร์เดรคมอนสเตอร์สายพันธุ์ระดับต่ำของมังกรไฟ แต่สิ่งที่ได้พบกลับเป็น ไฟร์ดรากอน มังกรเพลิงตัวจริง
"นี่มันไม่เหมือนกับข้อมูลที่ได้มานี่ แบบนี้ไม่ใช่เควสระดับ B แล้ว" นักรบโล่ใหญ่ที่อยู่หน้าสุดร้องตะโกน "อย่างพวกเราจัดการมันไม่ได้หรอก"
"ใจเย็น ๆ อย่าแตกตื่น รักษารูปแบบที่ฝึกกันมาไว้" นักรบผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนบอกเพื่อน
คำพูดของเขาไม่ช่วยอะไร นักธนูในกลุ่มของเขาสติแตกเมื่อเห็นมังกรไฟคำรามและพ่นเปลวเพลิงไปจนทั่ว เขาเริ่มออกวิ่งโดยไม่สนใจเพื่อน ๆ ที่กำลังถอยออกมาอย่างระมัดระวัง
"อย่าเข้ามาาา"
มังกรเพลิงโผบินข้ามหัวกลุ่มที่ยังตั้งรับอยู่ มันถูกกระตุ้นและดึงดูดด้วยเสียงกรีดร้องและสภาพผู้คนที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ความเร็วของมันเหนือกว่าฝ่ายมนุษย์มาก เพียงพริบตาเดียวระยะระหว่างมันและมนุษย์ผู้เป็นเหยื่อก็แทบเป็นศูนย์
ตู้มมมม
ไม่ใช่เสียงของมังกรที่คว้ามนุษย์เอาไว้ได้ แต่เป็นเสียงของรองเท้าบู๊ตกระแทกเข้าเสยคางมังกรเพลิงที่รุนแรงเสียจนมันต้องถอยกลับไปตั้งหลัก เจ้าของรองเท้าคู่นั้นเป็นแค่เด็กชายอายุสิบสี่ปี ชุดที่เขาใส่ในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อครั้งที่เขาเพิ่งมาถึงโลกแห่งนี้ ตอนนี้เขาสวมเสื้อฮู้ดสีม่วงเข้ม บริเวณที่ปกคลุมศีรษะนั้นมีรูปร่างเหมือนสไลม์กำลังอ้าปากและมีหัวของเด็กชายอยู่ในนั้น เป็นการแต่งตัวพิลึกที่หาไม่ได้ทั้งในโลกเก่าที่เขาจากมาและแม้แต่ในโลกนี้
เจลในท่าทางสบาย ๆ มองสำรวจไปรอบ ๆ โดยไม่ได้สนใจมังกรเพลิงนัก บรรยากาศร้อนระอุของดันเจี้ยนที่มีลาวาปรากฏอยู่เป็นหย่อม ๆ และมังกรเพลิงที่เป็นเจ้าของรังคือสาเหตุที่ทำให้บริเวณนี้ไม่มีมอนสเตอร์ชนิดอื่นเลย แน่นอนว่ารวมทั้งสไลม์ที่เขาตั้งใจจะมาล่าด้วย
[ไฟร์ดรากอน Lv. 38]
เจลในตอนนี้สามารถมองเห็นได้ทั้งสเตตัสและสกิลของอีกฝ่ายผ่านสกิลวิเคราะห์ แต่เขาไม่ได้หยุดดูให้ละเอียด เป้าหมายหลักของเขาไม่ใช่มังกรตัวนี้
"เจ้าหนู หนีไป"
พวกนักผจญภัยมองไม่เห็นชื่อและเลเวลของเจลด้วยสาเหตุที่พวกเขาก็ไม่เข้าใจ แต่ละคนจึงแปลกใจมากที่เจลสามารถหลบการโจมตีของมังกรได้อย่างง่ายดาย ความลับของการหลบหลีกนี้คือคอมโบผสานระหว่างสกิลหลบหลีบ Lv. 20 หลบหลีบขั้นสูง Lv. 14 อ่านการเคลื่อนไหวล่วงหน้า Lv. 9 และว่องไว Lv. 43
ไม่ใช่แค่สกิลที่เหนือชั้น เจลยังสามารถนำเอาสไลม์มาใช้ร่วมกับการต่อสู้ด้วย สปริงสไลม์ เป็นสไลม์ตัวใหญ่เกือบสองคนโอบที่มีความยืดหยุ่นสูง เจลใช้มันเป็นฐานส่งตัวเขาพุ่งไปข้างหน้า เขาต่อยมังกรที่หน้าอย่างจังแต่ความเสียหายนั้นน้อยกว่าที่คาดเพราะมังกรเป็นมอนสเตอร์ที่ขึ้นชื่อในเรื่องของทั้งพลังโจมตีและพลังป้องกัน
มังกรไฟมีสกิลแบบเดียวกับกาโบสไลม์ มันมีลมหายไฟเพลิง Lv. 28 ซึ่งแรงมากพอจะทำให้หินหลอมเหลวจนกลายเป็นลาวาได้ไม่ยาก มันใช้สกิลอันตรายนี้ใส่เจลขณะที่เขายังอยู่กลางอากาศ
เจลป้องกันด้วยโล่อันใหญ่ที่ไม่มีใครมองทันว่าเขาหยิบมาจากที่ไหน แม้จะป้องกันไฟส่วนใหญ่ไว้ได้แต่แรงกระแทกก็ทำให้เขาปลิวไปไกล
"โล่นั่น เป็นไปไม่ได้ สีของโลหะแบบนั้น… โอริคัลคุม" หัวหน้านักผจญภัยต้องขยี้ตาเพื่อดูให้ชัด ๆ อีกครั้ง
"ตาแหลมนี่ลุง" เจลแสยะยิ้ม
โอริคัลคุมในโลกที่เจลจากมา ผู้คนเชื่อว่าแท้จริงมันคือทองเหลือง แต่ในยุคสำริด โลหะชนิดนี้ถือว่าเป็นโลหะที่แข็งแกร่งที่สุด มันจึงถูกมองว่าเป็นโลหะในตำนาน แต่ดูเหมือนว่าที่โลกแห่งนี้โอริคัลคุมจะเป็นชื่อที่ตั้งให้กับโลหะอีกประเภท ซึ่งนอกจากความแข็งแกร่งและความเหนียวที่เหนือกว่าเหล็กกล้าหลายสิบเท่า มันยังมีคุณสมบัติพิเศษที่ดูดซับความร้อน ความเย็น และธาตุต่าง ๆ ไว้ได้อย่างดีเยี่ยม
แน่นอนว่าโลหะวิเศษแบบนี้คือสิ่งหายาก ว่ากันว่าแม้แต่นักผจญภัยระดับ S ก็ใช่ว่าทุกคนที่เคยเห็นหรือสัมผัสมันด้วยซ้ำ
แต่โล่ที่เจลใช้อยู่ไม่ใช่โอริคัลคุมแบบที่ทุกคนเข้าใจ พริบตาต่อมาตอนที่เขาโต้กลับ โล่ที่เคยเข้าใจว่าทำจากโลหะในตำนานได้เปลี่ยนรูปร่างไป มันกลายเป็นดาบ!
"อะไรกัน เป็นดาบไปแล้ว" พวกนักผจญภัยต่างร้องกันเสียงหลง
ดาบโอริคัลคุมฟันตัดคอมังกรและจบชีวิตของมันในที่สุด เจลเอาชนะศึกนี้อย่างไม่ยากเย็น เขามองไปที่ดาบพร้อมกับพูดว่า "ขอบใจนะ"
ดาบกลายร่างไปอีกครั้ง คราวนี้มันกลายเป็นสไลม์สีทองเป็นประกายสะท้อนแสง สีของมันเหมือนกับดาบและโล่ไม่มีผิด มันคือสีของโอริคัลคุม
"โอริคัลคุมสไลม์น่ะ" เจลไขข้องสงสัยของพวกนักผจญภัย "ฉันพัฒนาสายพันธุ์ของมันมาจากพวกไอออนสไลม์ และสตีลสไลม์"
"พัฒนาสายพันธุ์" เป็นคำที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
หลังจากนั้นกลุ่มนักผจญภัยจึงเริ่มแนะนำตัวพร้อมกับขอบคุณเจลที่เข้ามาช่วย หัวหน้าของกลุ่มชื่อโธมาส และดูเหมือนว่าแท้ที่จริงแล้วพวกเขาเป็นนักผจญภัยมีชื่อเสียงอยู่พอสมควร โธมาสประหลาดใจมากที่เจลเองก็เป็นนักผจญภัยแรงค์ B เช่นเดียวกับพวกตน ทั้งที่ฝีมือของเขาอาจจะไปถึงระดับ A หรือสูงกว่านั้นแล้วก็ได้
"ก็นะ ฉันไม่ค่อยได้ทำเควสขึ้นแรงค์ล่ะมั้ง" เจลตอบกลับอย่างรำคาญ ๆ เขาไม่ได้อยากอยู่คุยต่อเพราะไม่ชินกับการสื่อสารกับมนุษย์ด้วยกัน แต่กลับถูกตื้อถามนู่นถามนี่มากมาย
"ยังไงก็ขอโทษนะที่เข้ามาสอดมือในภารกิจของคนอื่น"
"ไม่เลย พูดแล้วก็น่าอาย แต่ถ้าเธอไม่เข้ามาช่วยมีหวังพาร์วิสคงเดี้ยงไปแล้ว" โธมาสชี้ไปที่เพื่อนนักธนูที่ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ยอมรับความผิดโดยไม่ได้โต้เถียงใด ๆ
"งั้นก็แค่นี้นะ บาย" พอไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อ เจลก็รีบปลีกตัว
"เดี๋ยวก่อน" โธมาสร้องห้ามไป เขาชี้ไปที่ด้านตรงกันข้ามกับที่เจลกำลังจะเดินไป "ไม่เอาเจ้านั่นไปด้วยเรอะ"
ห่างออกไปไม่มาก จากจุดที่เจลเอาชนะมังกรไฟ เจลเพิ่งรู้สาเหตุที่มังกรอาละวาดขนาดนั้น ใกล้กับลาวาที่เดือดปุด ๆ อยู่ มีไข่ใบโตถูกซ่อนไว้หลังกองหินแบบปิดไม่มิดเพราะขนาดของมัน เจลเคยเห็นมันในหนังสือจึงรู้ได้ทันทีว่ามันคือไข่ของมังกรไฟนั่นเอง
"พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย ดังนั้นไข่นี่ควรตกเป็นของเธอ" โธมาสหันไปถามความเห็นของเพื่อน ๆ ทุกคนพยักหน้าและเห็นดีเห็นงามด้วย
"เอ๋ ไม่เอาหรอก"
"อ้าว ทำไมล่ะ เธอเป็นเทมเมอร์ไม่ใช่เหรอ นี่ไข่ของไฟร์ดรากอนเลยนะ"
"ฉันไม่สนอะไรที่ไม่ใช่สไลม์" เจลตอบหน้าตาเฉย
"ไฟร์ดรากอน ไข่ของไฟร์ดรากอนนะ ถึงไม่คิดจะเลี้ยงแต่แลกมันกับปราสาทสักหลังสองหลังยังได้เลย" พาร์วิสพยายามอธิบายสุดความสามารถ
"เงินมีเยอะแล้ว พวกลุงอยากได้ก็เอาไปละกัน"
"เอาจริงเหรอเนี่ย"
"หรือถ้าไม่อยากได้ก็ทิ้งมันไว้ตรงนั้นแหละ เจ้าพวกนี้ถึงจะไม่มีคนเลี้ยงก็ไม่ตายหรอก งั้นแค่นี้นะ บาย" คราวนี้เจลไม่ยอมให้รั้งไว้อีก เขาออกวิ่งหนีไปในทันที สำหรับเขา การคุยกับคนมันน่าหนักใจยิ่งกว่าการสู้กับมังกรไฟเสียอีก
เจลในตอนนี้แตกต่างจากสี่เดือนก่อนราวกับคนละคน เขาตระเวนไปตามดันเจี้ยนต่าง ๆ สู้กับศัตรูสุดโหดชนิดที่นักผจญภัยทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้
เพื่อให้ได้ครอบครองสไลม์สายพันธุ์หายากและวัตถุดิบสำหรับพัฒนาพวกมัน เขามุมานะจนเก่งขึ้นแบบก้าวกระโดดในช่วงเวลาสั้น ๆ ตอนนี้เจลครอบครองสไลม์ถึงหนึ่งร้อยสี่สิบแปดสายพันธุ์และกว่ายี่สิบชนิดเป็นสายพันธุ์พิเศษที่เขาพัฒนาขึ้นและมีอยู่เพียงตัวเดียวในโลก
หลังเจลแยกตัวไป โธมาสไม่คิดว่าเขาจะได้เจอเจลอีกครั้งเร็วขนาดนี้ ห่างออกมาจากถ้ำที่เจอเจลเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้เขาเจอเจลในสถานที่ที่คนปกติคงไม่กล้าหยุดพัก เจลเพิ่งกวาดล้างรังของก็อบลินกลุ่มใหญ่ไปหลังจากเผลอล้ำอาณาเขตของพวกมัน และเขาก็ถือโอกาสพักระหว่างที่ปล่อยให้สไลม์กินเนื้อจัดการกับศพของพวกก็อบลินจนหมด
เจลนอนหลับอย่างสบายใจอยู่บนพิลโลว์สไลม์ อีกหนึ่งสายพันธุ์พิเศษที่เขาพัฒนาขึ้น สไลม์ชนิดนี้มีขนาดเท่ากับเตียงขนาดใหญ่ พวกมันมีความนุ่มและสัมผัสที่ยอดเยี่ยมเหมาะแก่การนอน แถมยังมีสกิลประหลาดที่ช่วยให้คนที่นอนหลับบนตัวมันฟื้นฟูกำลังได้อย่างเต็มที่
การนอนบนพิลโลว์สไลม์ยี่สิบนาทีจะได้ผลเทียบเท่ากับการนอนหลับเต็มอิ่มถึงแปดชั่วโมง เจลที่นอนกลางดงก็อบลินตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจโดยไม่รู้ว่าโธมาสกับพวกกำลังจ้องด้วยสายตาประหลาด
"เจอกันอีกแล้วนะ มาทำอะไรแถวนี้" โธมาสถาม
"ก็อบลินพวกนี้สร้างความเดือนร้อนให้ชาวบ้าน เลยมาจัดการ" เจลตอบแบบเขิน ๆ เขาไม่พูดความจริงว่าตนแค่หลงทางมา
"พวกเราคิดจะกลับเข้าเมือง เธออยากไปด้วยกันไหม"
"ดาริโอนาน่ะ" ชายร่างใหญ่ผู้ทำหน้าที่แบกไข่ใบยักษ์บอกชื่อเมือง
ดาริโอนาเป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรซาริโอส เจลเคยเฉียดเข้าใกล้เมืองนี้หลายครั้งแต่ไม่เคยมีโอกาสแวะเข้าไป เขาไม่ค่อยสนใจเมืองนักเพราะติดว่าการติดต่อกับคนมันยุ่งยาก แถมสไลม์ที่เป็นเป้าหมายหลักไม่น่าหาพบได้ในเมือง
"จริงสิ ที่นั่นมีร้านขายมอนสเตอร์นี่ บางทีอาจจะมีสไลม์ที่เธอยังไม่มีก็ได้นะ" คำพูดของโธมาสทำให้เจลตาเป็นประกาย
"ว่าไงนะ เมืองนี้มีร้านขายมอนสเตอร์ด้วยเรอะ"
"สนใจแล้วใช่ไหมล่ะ"
"แต่ก็คงมีแค่พวกหาได้ไม่ยากล่ะมั้ง ถ้าพวกสไลม์ทั่วไป ฉันมีเกือบครบแล้ว"
"ได้ยินมาว่าบางครั้งก้มีมอนสเตอร์จากทวีปอื่นมาขายด้วยนะ อาจจะมีไอ้ที่นายยังไม่มีก็ได้"
เจลยอมรับว่าโธมาสชักชวนเก่ง หลังจากตรึกตรองอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายเจลก็รับปากจะร่วมทางไปด้วยจนกว่าจะถึงดาริโอนา โธมาสรู้สึกว่าเขาคิดถูกที่กล่อมเจลได้เพราะการเดินทางเป็นไปได้สะดวกมากขึ้นเมื่อมีเจลอยู่
เจลแข็งแกร่งกว่าพวกโธมาสสี่คนมัดรวมกันหลายเท่า สไลม์ที่เขามีก็ไม่ได้ใช้สำหรับต่อสู้เท่านั้น มีหลายชนิดที่มีประโยชน์อย่างเหลือเชื่อ เจลแทบไม่ต้องพักแรมเพราะเขามีพิลโลว์สไลม์ แต่เมื่อจำเป็นต้องหยุดพักเพราะมากับพวกโธมาส เขาก็นำเอาแคมปิงสไลม์ออกมาใช้
โธมาสเคยคิดว่าโอริคัลคุมสไลม์ที่จดจำรูปแบบและแปลงกายเป็นอาวุธและโล่เป็นสิ่งที่ประหลาดแล้ว แต่แคมปิงสไลม์เป็นอีกระดับของความแปลกที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอ เจ้านี่เป็นสไลม์ที่เหมือนกับบ้านทั้งหลังที่มนุษย์สามารถเข้าไปอยู่อาศัยในนั้นได้
"รู้จักมิมิคเฮาส์ไหม" เจลถามพวกโธมาสแต่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน


อาร์คเดวิลสไลม์ คือหนึ่งในผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเจล มันคือร่างระดับสูงของเดวิลสไลม์ที่เจลเพิ่มจำนวนขึ้นและยกระดับมันด้วยการทั้งเลเวลอัพและการผสม อาร์คเดวิลสไลม์ไม่เพียงแค่มีพลังเวทมนตร์มากมายกว่ามอนสเตอร์ทุกชนิดที่เจลเคยพบ มันยังเต็มไปด้วยเวทมนตร์สายความมืดที่ร้ายกาจ
เมื่อฝีมือของเจลสูงเกินกว่าระดับแรงค์ เจลถูกกิลมาสเตอร์ของดาริโอนารบเร้าให้เข้ารับการสอบเป็นนักผจญภัยระดับ A ซึ่งเขามองว่ามันไม่จำเป็นสักนิด แต่ก็ยอมทำตามเพราะความรำคาญ
บททดสอบแรก เขาต้องเก็บเกล็ดของอาร์เมอร์สไปเดอร์ที่ทำรังอยู่ในหุบเหวลึก บททดสอบนี้จบลงในพริบตา เจลมีเกล็ดของแมงมุมชนิดนี้อยู่แล้วเพราะเขาเคยลองจับมันมาผสมกับสไลม์
บททดสอบที่สอง เป็นงานคุ้มกันแบบเดียวกับที่เขาเคยทำให้กับบริษัทเมลฟอริน อันนี้ราบรื่นจนเจลรู้สึกเบื่อ ไม่มีโจรที่ไหนกล้าบุกโจมตีขบวนสินค้าที่เจลเป็นผู้คุ้มกัน เขาเบื่อจนถึงขั้นที่ต้องแอบทิ้งตัวปลอมของตัวเองเอาไว้และใช้เวลาช่วงพักแรมออกไปล่ามอนสเตอร์เพิ่ม
โคลนสไลม์ หากนับความแข็งแกร่งแล้วอาจจะเทียบกับอาร์คเดวัลสไลม์ไม่ได้ แต่มันเป็นอีกหนึ่งผลงานเอกของเจลที่เขาเก็บไว้เป็นความลับ สไลม์ตัวนี้ต่างจากตัวอื่นตรงสติปัญญา มันไม่ใช่สไลม์ไร้หน้าเหมือนตัวอื่น โคลนสไลม์สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์หรือสัตว์ชนิดใดก็ได้ เจลมักให้มันแปลงเป็นตัวเขาเมื่อเจ้าตัวอยากหลีกหนีจากสถานการณ์น่าอึดอัด
"ไม่ต้องห่วงครับ พวกคุณไปนอนได้เลย ผมจะเฝ้ายามให้เอง" โคลนสไลม์พูดจาสุภาพกว่าตัวจริง จนคนในขบวนขนส่งสิ้นค้าแปลกใจ
"คุณเจลเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว จะพักก็พักได้นะครับ เรามีคนเฝ้ายามและคอยดูกองไฟให้อยู่ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรค่อยปลุกคุณขึ้นมา"
"ผมพักแค่ยี่สิบนาทีก็เต็มอิ่มแล้วครับ คุณหัวหน้าขบวนไม่ต้องเกรงใจหรอก" โคลนสไลม์อยากไล่ให้เขาไปนอนเร็วที่สุด เพราะตัวมันก็ไม่รู้ว่าจะทำตัวเป็นเจ้านายได้อีกนานแค่ไหน
เจลล่ามอนสเตอร์ทั้งคืนโดยไม่มีใครจับได้ ภารกิจจบลงและเขาก็ผ่านแบบทดสอบที่สองไป
แบบทดสอบสุดท้าย เจลต้องรอจนกว่านักผจญภัยระดับ A จะว่างมาเป็นคู่ประลองให้กับเขา เจลคิดว่ามันคงจะอีกนานเพราะนักผจญภัยแรงค์ตั้งแต่ A ขึ้นไปถูกเกณฑ์ไปช่วยในภารกิจต้านทานการรุกคืบของกองทัพปีศาจ แต่แล้วกลับมีการยืนยันตอบกลับมาว่ามีผู้ยินดีช่วยในการทดสอบ
เขาไม่ใช่นักผจญภัยแรงค์ A แต่เคยเป็นถึงแรงค์ S มาก่อน
[มิสเกลโด คาร์เมลอน Lv. 90]
นานแล้วที่เจลไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นฝ่ายถูกกดดัน มิสเกลโดคือชายแก่ที่แม้แต่คนไม่ค่อยตามข่าวแบบเจลยังเคยได้ยินชื่อมาก่อน เขาไม่เพียงแค่เป็นนักผจญภัยระดับ S แต่ยังเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มของผู้กล้า
การปะทะกับกองทัพจอมมารเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้มิสเกลโดต้องถอนตัวจากแนวหน้า เขาสูญเสียแขนขวาไปพร้อมกับพลังเวทที่ถดถอย แต่ถึงภายนอกอาจหลอกล่อให้คิดว่าเขาอยู่ในสถานะอ่อนแอกว่าและจะเพลี่ยงพล้ำได้ง่าย เจลกลับรู้สึกได้ว่าชายแก่ผู้นี้คือตัวอันตรายที่เกินระดับ A ไปแล้ว
เจลควรปฏิเสธข้อเสนอไป แต่มิสเกลโดจับทางเขาได้อย่างอยู่หมัด ชายแก่เสนอว่าหากทำให้เขายอมรับได้ "อาร์คแองเจิลสไลม์" ที่มีเพียงตัวเดียวในโลกจะตกเป็นของเขา
มิสเกลโดขอยืมสนามต่อสู้ประจำเมืองดาริโอนามาใช้ในการประลองกับเจล เจลตอบรับโดยไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับสถานที่ เพราะนึกว่ามันคงมีแค่เจ้าหน้าที่มาร่วมดูการทดสอบเหมือนกับตอนทดสอบแรงค์ที่เขาเคยผ่านมา แต่พอถึงเวลาจริง เจลอยากหนีจากการทดสอบ ไปหลบซ่อนตัวเอง เพราะผู้ชมมากมายแห่กันมาจากไหนบ้างก็ไม่รู้
เจลมารู้ภายหลังว่ามิสเกลโดไม่ได้ยืมสนามมาเฉย ๆ เขาจ่ายค่าเช่าให้กับเมืองด้วย แต่เขาไม่ขาดทุนอย่างแน่นอนเพราะขายบัตรเข้าชมที่ราคาสูงลิบเอาเงินเข้ากระเป๋าของชายแก่ไปเต็ม ๆ ถ้าเขาชนะเจลได้เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้อาร์คแองเจิลสไลม์กับเจลด้วย นั่นคือเขาจะได้กำไรร้อยเปอร์เซ็นต์
"ชิ ตาแก่เจ้าเล่ห์ มาหลอกกันได้นะ"
"ไม่เอาน่า แค่เจ้าเอาชนะตาแก่แขนด้วนได้ก็จะได้สไลม์ระดับตำนานเลยนะ" มิสเกลโดว่าพร้อมกับถอนขนจมูกตัวเองแบบไม่ค่อยใส่ใจ ท่าทางไม่น่าเคารพเหมือนที่เจลเคยได้ยินมาสักนิด
"อัดคนแก่อาจจะดูไม่ค่อยดี แต่ขออัดหน่อยก็แล้วกัน"
"ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ทำได้ก็เอาเลยไอ้หนู"
เจลเป็นฝ่ายลงมือก่อน เขาเข้าโจมตีระยะประชิดซึ่งน่าจะเป็นจุดอ่อนของจอมเวท แต่ไม่ได้เข้าถึงตัวมิสเกลโดง่าย ๆ ชายแก่มีกำแพงเวทป้องกันหลายชั้น แถมเขายังมีโล่เวทมนตร์ไว้ยามฉุกเฉินอีก
กำแพงเวทเป็นสกิลธาตุแสง เจลจึงเรียกอาร์คเดวิลสไลม์ออกมาช่วย กระสุนแห่งความมืดทะลวงกำแพงเวททั้งสามชั้นทะลุไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ แต่ก็ยังไม่ผ่านโล่เวทมนตร์ของมิสเกลโด
"พลังทำลายน่ากลัวจริง ต่อให้เป็นปีศาจชั้นสูงก็ไม่ใช่ทุกตัวหรอกนะที่ทะลวงกำแพงเวทสามชั้นเข้ามาได้"
มิสเกลโดร่ายกำแพงเวทใหม่ในพริบตา ส่วนอาร์คเดวิลสไลม์ก็ทำลายพวกมันอีก
เจลรู้ว่ามิสเกลโดมี MP มากกว่ามาก การแข่งกันโจมตีและสร้างบาเรียแบบนี้ฝ่ายเขาคือฝ่ายที่เสียเปรียบ แต่ยังไม่ทันจะได้ใช้แผนใหม่ มิสเกลโดก็เริ่มโจมตีบ้าง
"เพลิงจักรพรรดิ"
เป็นการร่ายเวทระดับสูงในพริบตา เจลไม่เคยพบจอมเวทที่ไหนร่ายเวทได้แบบนี้มาก่อน เขาต้านทานไว้ด้วยสกิลไฟไร้ผลของแมกมาสไลม์ แต่ความเสียหายกลับยังอยู่ เป็นหลักฐานว่าระดับเวทของมิสเกลโดเหนือกว่าเขามาก
เจลใช้โอริคัลคุมสไลม์ห้าตัวพร้อมกัน ทั้งห้ากลายเป็น ดาบ โล่ เกราะ หมวกและรองเท้า
"ยอดเยี่ยม! พลังป้องกันอาจจะเหนือกว่ายาร์ตินซะอีก"
ยาร์ติน ดาริโอนาที่มิสเกลโดพูดถึงนอกจากจะเป็นเชื้อพระวงศ์สำคัญของอาณาจักรดาริโอนาแล้ว เขายังเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มผู้กล้าเช่นเดียวกันมิสเกลโด เชื่อกันว่าเขาคือชายที่ทนทานมากที่สุดในโลกและเป็นเพื่อนคนแรกของผู้กล้าอีกด้วย
คำชมของมิสเกลโดไม่ได้ทำให้เจลดีใจสักนิด เพราะแม้เขาจะงัดมาตรการป้องกันออกมาเต็มที่แต่เขาก็หยุดความเสียหายของอีกฝ่ายไม่ได้อย่างสมบูรณ์ เจลหันมาใช้วิธีการเกลือจิ้มเกลือ เอาการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเขาสวนกลับไปบ้าง แต่ด้วยระดับของเวทที่ต่างกัน มันจึงไม่เห็นผลนัก
"สายฟ้าสวรรค์"
"สายฟ้าสวรรค์"
เวทมนตร์พุ่งเข้าสวนกัน สายฟ้าสวรรค์ของมิสเกลโดมีเลเวลถึง 70 เป็นเวทสายฟ้าที่แรงที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกเอาไว้ ส่วนเจลเพิ่งฝึกเวทระดับนี้ได้ไม่นาน ซึ่งเขาเคยคิดว่าเลเวล 34 ของสายฟ้าสวรรค์เป็นตัวเลขที่สูงมากแล้ว
อันที่จริง ความคิดของเจลไม่ได้ผิด เวทมนตร์นี้อยู่ในขั้นสูงจนทั้งโลกนี้มีคนเรียนรู้ได้แค่สิบคนเท่านั้น และเลเวล 34 ของเขาก็เป็นรองเพียงแค่สองถึงสามคนในนั้นซึ่งรวมมิสเกลโดด้วย ดังนั้นเขาไม่ได้อ่อนแอ แต่ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป
อย่างไรก็ตาม ผลของระดับที่น้อยกว่าไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เจลกลัว เขาไม่สามารถหยุดเวทอีกฝ่ายได้ แต่สามารถทำให้มันเบี่ยงวิถีออกไป ถ้านับจากผลลัพธ์ที่รอดตายมาได้ฉิวเฉียด ก็ถือว่าเขาทำได้เกินความคาดหวังของทุกคนที่กำลังดูอยู่
"นี่คิดจะฆ่ากันจริง ๆ เลยใช่ไหมตาแก่"
มิสเกลโดหัวเราะแห้ง ๆ อีกฝ่ายเป็นเทมเมอร์เขาจึงไม่ได้คิดว่าจะมีเวทมนตร์แบบนี้อยู่ด้วย เมื่อครู่เขาแค่คิดจะใช้เวทนี้ขู่เจลเท่านั้น แต่ระหว่างต่อสู้ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เขาเผลอเอาจริง
"หนักมือไปหน่อยแฮะ แต่ก็เก่งนี่ที่รอดได้"
"ไม่ใช่แค่รอดหรอก แต่จะเอาชนะให้ได้ด้วย" เจลแสยะยิ้ม เขาเริ่มมีไฟอยากเอาชนะขึ้นมา
เจลเรียกสไลม์ออกมาจำนวนมาก ทุกตัวเป็นสไลม์หายากที่เก็บเลเวลมาจนเกิน 50 ไปแล้ว
"เรียกพวกเหรอ ค่อยสมกับเป็นเทมเมอร์หน่อย" มิสเกลโดหัวเราะอย่างนึกสนุก "ถึงข้าจะไม่ใช่เทมเมอร์ แต่ก็มีเหมือนกันนะเจ้าพวกเวทอัญเชิญเนี่ย"
เจลรู้สึกขนลุกชูชันไปทั้งร่าง มอนสเตอร์ที่อีกฝ่ายเรียกมา เขาเคยได้เห็นได้อ่านมาจากตำราเท่านั้น แต่ละตัวล้วนเป็นมอนสเตอร์ที่มาจากทวีปปีศาจ และยังเป็นมอนสเตอร์ระดับบอส
[แบล็กออร์คคิง Lv. 123] [ทูเฮดอีวิลดรากอน Lv. 113] [ไพโรแมนเซอร์ Lv. 134] [อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ Lv. 180]
"บ้าไปแล้ว เลเวลสูงกว่าตาแก่ทุกตัวเลย" เจลร้องลั่น
"แย่หน่อยนะ พวกนี้คือขุนพลปีศาจ ยอมแพ้ซะเถอะเจ้าหนู"
มิสเกลโดไม่ได้คิดจะสู้ต่อ มอนสเตอร์ทั้งสี่เป็นมอนสเตอร์ระดับขุนพลจากโลกปีศาจตัวจริง มันถูกกลุ่มผู้กล้าปราบอย่างยากลำบากและถูกเขาบังคับทำสัญญาให้มารับใช้ มิสเกลโดเรียกพวกมันออกมาเพื่อให้เจลได้ตระหนักว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เขาไม่อยากให้เจลที่ยังเด็กอยู่ทะนงในพลังของตนจนเกินไป
ความคิดของมิสเกลโดไม่ได้ผิด แต่เขาไม่รู้จักกับเจล ยิ่งถูกกดดันเจลก็ยิ่งไม่ยอมศิโรราบโดยง่าย เดิมทีเขาไม่ได้สนใจการต่อสู้ครั้งนี้ แต่เมื่อถูกอีกฝ่ายบีบให้ยอมแพ้ ความคิดในหัวของเขาก็เปลี่ยนไป
...ต่อให้ต้องตายในวันนี้ก็จะไม่ยอมถอย…
ราวกับรู้ว่ามิสเกลโดแทบไม่เหลือพลังเวทหลังจากที่ซัมมอนสุดยอดมอนสเตอร์ออกมา เจลเลิกสนใจชายชราและหันมาทุ่มพลังไปกับมอนสเตอร์ทั้งสี่แทน
โคลนสไลม์ Lv. 65 เปลี่ยนร่างเป็นเจลและรับมอบโฮริอัลคุมสไลม์ทั้งหมดไปแทน เจลขอให้มันช่วยต้านแบล็กออร์คคิงเอาไว้ โดยมีกาโบสไลม์ Lv. 66 คอยทำหน้าที่สนับสนุน
อาร์คเดวิลสไลม์ Lv. 51 คลาวด์สไลม์ Lv. 62 ที่บินได้จะคอยสกัดทูเฮดอีวิลดรากอนที่มีปีกเช่นกัน ส่วนนินจาสไลม์ Lv. 59 จะคอยช่วยสนับสนุนทั้งคู่จากภาคพื้นดินด้วยการโจมตีที่มีความหลากหลาย
แมกมาสไลม์ Lv. 53 บลูเฟลมสไลม์ Lv. 57 คือสไลม์สองชนิดที่มีสกิลไฟไร้ผลและมีเลเวลสูงพอจะรับความเสียหายได้บ้าง เช่นเดียวกับสองกลุ่มแรก เจลเรียกพวกมันออกมาเพื่อถ่วงเวลาไว้เท่านั้น
นอกจากบรรดาสไลม์ที่เป็นกองหน้าแล้ว ก็ยังมีกลุ่มกลางที่จะสนับสนุนทุกกลุ่มอีกที เริ่มด้วย เกรทฮีลลิงสไลม์ Lv. 54 ร่างพัฒนาขั้นสุดท้ายของฮีลลิงสไลม์ที่มีกระทั่งเวทชุบชีวิต ฟอร์จูนสไลม์ Lv. 47 สไลม์ที่มีพลังที่จะมอบโชคดีให้กับฝ่ายตัวเองและอาจรวมถึงลดโอกาสที่ศัตรูจะมีโชค มานาสไลม์ Lv. 34 สไลม์ที่แม้จะเลเวลน้อยแต่เจลก็จำเป็นต้องใช้ มานาสไลม์จะคอยเร่งอัตราฟื้นฟูพลังเวทให้กับฝ่ายตนเองทุกคน
"เจ้าหนูรีบยอมแพ้ซะ ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าจะควบคุมมันได้อีกนานแค่ไหน" มิสเกลโดเตือน เขาใช้พลังเวทไปมากเกินไปจนเกือบยืนไม่อยู่แล้ว
"งั้นก็ยอมแพ้ไปสิ" เจลตะโกนกลับ
เจลมีเลเวล 72 เทียบกับอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์แล้ว มันต่างกันเกินสองเท่า แม้แต่มิสเกลโดก็ไม่คิดว่าเจลจะใช้วิธีเผชิญหน้ากับศัตรู
สารพัดสกิลของทั้งสองฝ่ายสาดใส่กันจนเกิดความพินาศไปทั่ว ผู้ชมต่างทยอยหนีตายกันจ้าละหวั่น ส่วนเจลก็ไม่มีทีท่าว่าจะหนีสักนิด
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์มีรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ผสมกับแมลงหลายชนิด มีเขาเหมือนด้วง ตาและปากคล้ายมด แขนสองข้าง ขาสองข้างและยืนหลังตรงเหมือนกับมนุษย์แต่มีเปลือกแมลงปกคลุมทั้งร่าง
มันเร็วกว่ามอนสเตอร์ทุกชนิดที่เจลรู้จัก เร็วจนสายตาเกือบจะตามไม่ทัน เจลใช้สกิลทุกอย่างที่เพิ่มความเร็วและการรับรู้ให้กับตัวเองแล้วแต่เขายังเทียบความเร็วกับมันไม่ได้
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งความเร็ว Lv. 1]
[ได้รับสกิลปฏิกิริยาตอบสนองขั้นสูงสุด Lv. 1]
[ได้รับสกิลดวงตาเทพเจ้า Lv. 1]
ในการแข่งความเร็ว เจลได้รับสกิลใหม่เพิ่มขึ้นมาอย่างมากมาย มันทำให้เขามองเห็นและตามความเร็วทันขึ้นอีกนิด
ศัตรูมีพลังโจมตีมหาศาล แต่เจลก็เอาตัวรอดมาได้ด้วยสกิลของโอริคัลคุมที่เขาเลียนแบบผ่านสกิลเจ้าแห่งสไลม์ ที่เพิ่งจะขึ้นมาเป็น Lv. 2 หมาด ๆ
ร่างโคลนของเจลมีสภาพคล้ายกัน เขาถูกแบล็กออร์คคิงถลุงอยู่ข้างเดียว แต่ก็ได้ชุดเกราะโอริคัลคุมครบเซ็ตช่วยเอาไว้
หลายครั้งที่ร่างโคลนเกือบเสียท่า กาโบสไลม์ที่รอจังหวะอยู่จะใช้เพลิงจักรพรรดิโจมตีใส่แบล็กออร์คคิง ความเสียหายอาจจะไม่มากแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายถูกผลักถอยออกไปและช่วยให้ร่างโคลนตั้งหลักได้
ไพโรแมนเซอร์ เป็นมอนสเตอร์สายจอมเวท มันเหมือนกับมิสเกลโดที่มีทักษะด้านเวทไฟล้วน ๆ เจลมองตรงนั้นออกจึงให้แมกมาสไลม์ และบลูเฟลมสไลม์ที่มีทั้งไฟไร้ผลและพลังต้านทานไฟ ไพโรแมนเซอร์สามารถร่ายเวทเพื่อลบผลของไฟไร้ผลได้แต่ด้วยพลังต้านทานไฟระดับสูง พวกมันจึงไม่ถูกเล่นงานจนระเหิดไปในการโจมตีครั้งเดียว
จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของเกรทฮีลลิงสไลม์ มันมีสุดยอดเวทที่สามารถรักษาพรรคพวกได้พร้อมกัน และแม้ว่ามันจะกินพลังเวทอยู่พอสมควร ก็ไม่ได้มีปัญหาเพราะเจลได้ให้มานาสไลม์มาคอยเพิ่ม MP ให้ทุกคนแล้ว
ทูเฮดอีวิลดรากอนเป็นมังกรที่ตัวใหญ่กว่าไฟร์ดรากอนที่เจลเคยรับมือประมาณสามเท่า แค่ลมจากปีกที่พัดกระพือสามารถก่อลมพายุกวาดคนปลิวไปได้โดยไม่ต้องพึงพาสกิลใด ๆ หัวทั้งสองของมังกรเองนั้นใหญ่โตจนสามารถกลืนมนุษย์เข้าไปได้ทั้งเป็น และปากทั้งคู่สามารถพ่นออกมาได้ทั้งไฟ สายฟ้า ความเย็นและแม้แต่ธาตุความมืด
อาร์คเดวิลสไลม์รับบทสำคัญในการโจมตีมังกรสองหัว ส่วนคลาวด์สไลม์มีสกิลหายากที่ใช้ควบคุมอากาศ เจลสั่งให้มันคอยรบกวนอากาศที่อยู่ใต้ปีกของมังกรทำให้อีกฝ่ายบินขึ้นไม่ได้
ผ่านไปหลายนาทีหลังจากที่ปีศาจทั้งสี่ปรากฏตัว แม้แต่กรรมการที่ทำหน้าที่ตัดสินยังวิ่งหนีไปแล้ว มนุษย์เพียงสองคนที่เหลืออยู่ในสนาม คือเจลกับมีสกัลโด อีกฝ่ายได้ยอมแพ้ และพยายามช่วยให้เจลหนีไปได้ เขาพยายามยกเลิกการอัญเชิญแต่ไม่สำเร็จ
"ขอโทษนะเจ้าหนู ข้าพลาดไปจริง ๆ ที่เอาพวกนี้ออกมาพร้อมกัน ข้าจะส่งพวกมันกลับแม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยชีวิตของตาแก่คนนี้"
"ไม่จำเป็นหรอก อีกเดี๋ยวฉันก็หาทางล้มพวกมันได้แล้ว"
สภาพของเจลไม่เหมือนกับที่คุยโว เขากำลังเจ็บหนัก ขาข้างซ้ายหัก ส่วนไหล่ขวาแหว่งไปจนแขนข้างเดียวกันร่องแร่งเหมือนจะขาด ทั่วทั้งร่างชโลมไปด้วยเลือด
ร่างของเขาได้รับการรักษาในพริบตาจากเกรทฮีลลิงสไลม์ แต่ไม่นานเขาก็กลับไปมีสภาพเหมือนผ้าขี้ริ้วอีกครั้ง
ในการใช้โอริอัลคุมสไลม์ เจลไม่สามารถคงสภาพของสกิล "ร่างโอริคัลคุม" ได้ตลอดเวลา ผลจึงกลายเป็นว่าเขาโดนอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์เล่นงานจนเกือบตายครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งก็ไม่ใช่แค่เกือบ เขาถูกฆ่า แต่ถูกเวทชุบชีวิตกลับขึ้นมา
พวกปีศาจทั้งสี่ไม่ได้โง่ มันรู้ว่าการประสานระหว่างเกรทฮีลลิงสไลม์กับมานาสไลม์คือสิ่งที่ทำให้การต่อสู้นี้ยืดเยื้อ พวกมันพยายามฝ่าสไลม์อื่น ๆ และเจลที่สู้เพื่อต้านทานไว้ และเป็นแนวหน้าตั้งรับ


เจลรู้เช่นกันว่าพวกมันเบนเข็มเป้าหมายแรกไปเป็นสไลม์สายสนับสนุนทั้งสอง แต่เขายังมีกำลังเสริมอยู่อีก และจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้ทำอย่างที่คิด กำลังเสริมของเขาแม้ว่าจะไม่แข็งแกร่งเท่ากับกลุ่มแรกแต่เป็นประโยชน์อย่างมากในสถานการณ์ที่เผชิญอยู่
บลูสไลม์สามตัว เพื่อนตัวแรก ๆ ของเขา และสไลม์ที่มีเลเวลสูงที่สุด นินจาสไลม์ lv. 43 ที่มีสารพัดสกิลในการปั่นป่วนและสกิลลอบสังหาร เลนซ์สไลม์ lv. 23 ที่สามารถรวมแสงและยิงออกไปเหมือนเลเซอร์ และอีกมากมายรวมกันแล้วอีกเกือบสิบตัว
อาจเป็นนี่คือการสู้โดยเอาชีวิตเข้าแลก ระดับสกิลของเจลจึงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เจ้าแห่งความเร็วเพิ่มขึ้นจนถึงเลเวลสี่ ปฏิกิริยาตอบสนองขั้นสูงสุดกลายเป็นเลเวลสาม และดวงตาแห่งเทพที่เพิ่มความสามารถในการมองยกระดับเป็นเลเวลเจ็ด
เจลเริ่มมองทันศัตรู แต่ร่างกายของเขายังตอบสนองไม่ทัน
"อินครีสโพเทนเชียล" มิสเกลโดร่ายเวทใส่เจล เจลไม่รู้จักสกิลนี้มาก่อนแต่เขารู้สึกได้ว่ามันเป็นเวทมนตร์ที่ส่งผลบวก เขาไม่แน่ใจว่ามิสเกลโดกำลังทำสิ่งใด
"ยังไงก็จะไม่ยอมหนีสินะ" ชายชราแขนเดียวทรุดลงไปหลังจากร่ายเวทจบ
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งความทรหด Lv. 1]
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งปัญญา Lv. 1]
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งพละกำลัง Lv. 1]
เจลเข้าใจเจตนาของมิสเกลโดแล้ว เวทเมื่อครู่ช่วยให้เขาเรียนรู้สกิลได้เร็วขึ้น ไม่ใช่แค่เจ้าแห่งความเร็วที่ได้มาก่อนหน้านี้ เจลได้รับสกิลเสริมสเตตัสขั้นสูงมาจากการกระทำของเขา ไม่ว่าจะเป็นการโหมใช้แรง การใช้ความคิดไม่หยุดหย่อน และยังถูกเล่นงานจนบางตายครั้งแล้วครั้งเล่า
หากเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของเจลและอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์เมื่อหลายสิบนาทีก่อน เขาคงถูกทิ้งห่างชนิดที่เป็นระยะทางไกลเสียจนแทบมองไม่เห็นหลังของอีกฝ่าย แต่การต่อสู้ที่ยืดเยื้อทำให้ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่สกิลของเจลที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง สเตตัสของเจลปรับเปลี่ยนไปทั้งที่ยังไม่ได้เลเวลอัพเช่นกัน และเหนือกว่านั้นคือประสบการณ์ที่ไม่ใช่แค่ค่าของตัวเลข เจลกำลังซึมซับเทคนิคในการรับมือกับศัตรูที่เหนือกว่าเขาในทุกด้านระหว่างการต่อสู้ที่ยืดเยื้อนี้
ฉัวะ
ดาบของโคลนสไลม์เรียกเลือดจากแบล็กออร์คคิงสำเร็จเป็นครั้งแรก เป็นแค่แผลถลอกเท่านั้น ราชาออร์กทมิฬเข้าใจว่ามันเป็นเพียงแค่โชค แต่ไม่กี่อึดใจต่อมาแผลที่สองก็ตามมา
โคลนสไลม์ต่างจากเจล เขาไม่ได้เก่งขึ้นพรวดพราดในระหว่างต่อสู้ สาเหตุที่มันทำแบบนั้นได้มาจาก MP ของแบล็คออร์คคิงที่เริ่มลดลงจากการโหมใช้สกิลอย่างต่อเนื่อง และไฟจากเพลิงจักรพรรดิที่ทำให้กำลังกายของมันลดลงอย่างไม่รู้ตัว
มันเริ่มเหนื่อยหอบ ความเฉียบคมและดุดันแบบก่อนหน้านี้กำลังจะหายไป เป็นจังหวะที่กาโบสไลม์รออยู่ มันเข้าประชิดจากมุมอับและใช้ตีไร้สิ้นสุด Lv. 10
ตีไร้สิ้นสุดคือสกิลปลายทางของตีต่อเนื่อง นอกจากการสร้างความเสียหายจากการโจมตีธรรมดานับพันครั้งแล้ว หากจังหวะเหมาะสมมันสามารถใช้โจมตีอย่างต่อเนื่องได้จนกว่า MP ของผู้ใช้จะหมดสิ้น
แต่เรื่องแบบนั้นยากที่จะเกิด มานาสไลม์มอบความสามารถฟื้นฟู MP ในระดับสุดยอด กว่าที่กาโบสไลม์จะใช้สกิลจน MP หมดเกลี้ยงมันอาจจะต้องใช้เวลานานเป็นสิบ ๆ นาที
ความเสียหายที่ได้รับจากกาโบสไลม์ยังไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่สุดสำหรับศัตรู แต่การโจมตีไม่หยุดต่างหากที่น่ากลัว แบล็กออร์คคิงถูกการโจมตีของกาโบสไลม์ป่วนจนไม่สามารถโต้กลับได้ ส่วนโคลนสไลม์ก็ซ้ำจากด้านตรงกันข้ามโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถป้องกันได้
เจลเปลี่ยนแผนกะทันหัน เขาดึงโอริคัลคุมสไลม์สี่จากห้าตัวจากโคลนสไลม์มาใช้ เขาเขวี้ยงสามตัวจากในนั้นใส่อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ พวกมันกลายเป็นสายโซ่พันเอาไว้
มันไม่มีทางหยุดจักรพรรดิแห่งแมลงได้ แต่เจลต้องการเวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น เขาเปลี่ยนโอริคัลคุมสไลม์ตัวสุดท้ายเป็นดาบและฟันใส่แบล็กออร์คคิงสุดกำลัง
แบล็กออร์คคิงบาดเจ็บสาหัสจากแผลที่ลึกจนถึงหัวใจ เจลเกือบจะฆ่ามันได้ถ้าเขาไม่ถูกอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ที่เพิ่งหลุดจากพันธนาการมาขวางไว้
เจลแน่ใจว่าที่เหลือปล่อยให้โคลนสไลม์และกาโบสไลม์จัดการต่อได้ เขาจึงกลับไปสู้กับศัตรูเดิมอีกครั้ง
[ได้รับค่าประสบการณ์ 58,345,798 หน่วย]
ไม่ใช่แค่เจลที่เลเวลอัพเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบเลเวล ค่าประสบการณ์นี้ถูกแบ่งให้กับสไลม์ทุกตัวที่กำลังต่อสู้อยู่ พวกมันทุกตัวแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด
โคลนสไลม์ Lv. 65 กลายเป็น Lv. 88 ส่วนกาโบ Lv. 66 ก็กลายเป็น Lv. 88 เท่ากัน คู่ต่อสู้ของทั้งสองดับดิ้นไปแล้ว โคลนสไลม์เลือกมาช่วยเจลส่วนกาโบหันไปช่วยอาร์คเดวิลสไลม์สู้กับทูเฮดอีวิลดรากอน
อาร์คเดวิลสไลม์เลเวลเพิ่มจนถึงจุดที่สามารถวิวัฒนาการได้ เจลจึงสั่งให้มันกลายร่างในทันที อาร์คเดวิลสไลม์เกิดใหม่และกลายเป็นเดมอนลอร์ดสไลม์
อาร์คเดวิลสไลม์เองก็เป็นสไลม์ที่ไม่เคยมีใครเห็นหรือได้ยินมาก่อน มันไม่น่าแปลกใจที่เจลจะไม่รู้จักร่างวิวัฒนาการของมัน แต่ตอนที่มองเห็นชื่อของมัน เขาก็คิดว่า
...เอาจริงสิ สไลม์ที่นับว่าเป็นจอมมารด้วยเนี่ยนะ…
เจลไม่มีเวลาตรวจสอบพรรคพวกใหม่ เขาถูกอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์โหมโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ายศัตรูรู้สึกได้ว่าเรื่องเลวร้ายกำลังจะเกิดจึงเร่งมือเพื่อที่จะจัดการกับเจลก่อน
ตูมมมม
เสียงดังราวกับฟ้าถล่ม แรงสั่นสะเทือนที่ราวกับโลกทั้งโลกกำลังจะแตกออก เจลและอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ถึงกับต้องหยุดมือลงชั่วคราว พวกเขาเห็นผืนดินส่วนหนึ่งรวมทั้งสนามประลองถูกเปลี่ยนสภาพเป็นเหวลึก
มันคือเวทมนตร์ของเดมอนลอร์ดสไลม์ ถึงจะไม่เห็นตอนที่ใช้แต่เจลก็แน่ใจว่าไม่มีทางเป็นฝีมือของใครอื่น ทุกคนยังอยู่ครบดี ที่หายไปหลังการโจมตีนี้มีเพียงแค่ส่วนหนึ่งของผิวโลกและทูเฮดอีวิลดรากอน
เลเวลของเจลและเหล่าสไลม์พุ่งทะยานอีกรอบ แม้จะไม่เพิ่มมากเท่าครั้งแรกด้วยเหตุว่าเลเวลของพวกเขาสูงขึ้นจนถึงจุดที่เลเวลสูงมากแล้ว
เจลในตอนนี้มีเลเวลสูงเลยมิสเกลโดไปแล้ว มิสเกลโดเคยเอาชนะเหล่าขุนพลปีศาจมาก่อน แต่ที่เลเวลของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยเพราะเขาและผู้กล้าเอาชนะด้วยวิธีการผนึกและเปลี่ยนพวกมันกลายมาเป็นร่างซัมมอน พวกเขาไม่ได้ล้มมันจริง ๆ
"นรกเยือกแข็ง"
เช่นเดียวกับเพลิงจักรพรรดิ เวทนี้คือที่สุดของเวทมนตร์สายเยือกแข็ง เจลใช้ออกมาโดยที่เขาก็ไม่รู้ตัว เป้าหมายของเวทมนตร์คือไพโรแมนเซอร์ที่อ่อนแอต่อเวทความเย็น
ทันทีที่ร่างกายถูกแช่แข็ง แมกมาสไลม์ที่กลายเป็น แมกมาลอร์ดสไลม์ก็โจมตีซ้ำ ส่วนบลูเฟลมสไลม์ที่กลายเป็นดีพ-บลูเฟลมสไลม์ก็ใช้เพลิงสีน้ำเงินที่เป็นสกิลเฉพาะตัวเผาไหม้ศัตรูจากภายในร่าง การประสานซับซ้อนนี้แม้แต่ไพโรแมนเซอร์ก็ไม่สามารถทนได้
เจลเลเวลอัพอีกเล็กน้อย พวกสไลม์เองไม่ใช่ทุกตัวที่เลเวลเพิ่มแบบก้าวกระโดดตาม ยังมีพวกที่เลเวลสูงแต่ไม่สามารถวิวัฒนาการต่อ เลเวลของพวกมันกระเตื้องขึ้นไม่กี่เลเวล การเติบโตที่เกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในหมู่พวกสไลม์คือพวกที่วิวัฒนาการแล้ว เลเวลกลับมาเป็น 1 มีหลายตัวกระโดดกลับมาเป็นเลเวลสี่สิบถึงห้าสิบหลังจากศัตรูระดับบอสล้มลงอย่างต่อเนื่อง
ศัตรูเหลือเพียงแค่อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ มิสเกลโดยังไม่อยากเชื่อว่านี่คือความจริง เจลพลิกสถานการณ์ที่ดูน่าสิ้นหวังกลับมากลายเป็นต่อทั้งที่ตัวมิสเกลโดเองก็ทำใจเผื่อไว้แล้วว่าทั้งเจลและตัวเขาอาจจะไม่รอด
เจลทำเรื่องที่น่าตกใจซ้ำ เขานำเอาสไลม์ทั้งหมดเก็บลงคลังมอนสเตอร์
"จะทำอะไรน่ะ ทำไมถึงเก็บสไลม์ทั้งหมดไป" มิสเกลโดถาม แต่ไม่มีคำตอบจากเจล
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์มีเลเวลสูงกว่าเจลถึงสามสิบเลเวล แต่สเตตัสกับสกิลของเจลเหนือกว่าอยู่เล็กน้อย
สิ่งที่เจลได้เปรียบอย่างแท้จริงคือ MP และกำลังกายของเขาเต็มเปี่ยมจากที่เพิ่งเลเวลอัพมา ส่วนอีกฝ่ายนั้นแม้จะแทบไม่ได้ใช้ MP เลย แต่มันก็มีเรี่ยวแรงเหลือไม่ถึงครึ่ง
อินครีสโพเทนเชียลที่มิสเกลโดร่ายเอาไว้จะส่งผลมากขึ้นหากว่าเจลอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ มันคือสาเหตุที่เจลต้องไล่ต้อนตัวเอง เขาหวังใช้โอกาสนี้พัฒนาตัวเองขึ้นอีกสักนิด
เจลและอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์กระโจนสวนกัน เจลหลบกำปั้นที่เหมือนขาแมลงได้ในระยะที่ถากแก้มไป ส่วนอีกฝ่ายก็ถูกลูกเตะของเขาอัดใส่ลำตัวอย่างจัง
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ยิงเวทออกมาเป็นครั้งแรก เป็นเวทมนตร์ระเบิดระดับสูงที่ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เจลก็คงคิดหนักในการจะรับมือ แต่ตอนนี้เขาหลบมันได้อย่างสบาย เวทมนตร์อาจจะทำความเสียหายได้วงกว้างกว่า แต่เทียบความน่ากลัวแล้วความเร็วของอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ต่างหากที่เจลคิดว่ามันน่ากลัว
เวลาผ่านไปอีกร่วมสิบนาที มิสเกลโดฟื้นฟูพลังเวทกลับมาได้ส่วนหนึ่ง เขามีพลังพอที่จะส่งอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์กลับไปได้แล้ว แต่มันไม่จำเป็นอีกต่อไป
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์เหลือแขนเพียงข้างเดียว ปีกทั้งสองแหว่งหายไปโดยยังมีรอยไหม้หลงเหลืออยู่ ร่างของมันถึงขีดจำกัดแล้ว
"ลาก่อน" เจลพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะระเบิดเพลิงจักรพรรดิใส่ในระยะประชิด
มิสเกลโดถูกบ่นยกใหญ่จากทั้งทางการและผู้คนในเมือง เขาต้องควักเงินก้อนใหญ่เพื่อซ่อมสนามประลองที่เกือบจะต้องสร้างใหม่ทั้งสนาม
หลังการต่อสู้ มิสเกลโดไม่ได้หลบเลี่ยงเจลเพราะเข็ดหลาบจากการต้องเสียเงินมากโขเพราะเขา แต่กลับยิ่งสนใจการเติบโตของเจลมากขึ้นไปอีก โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจหรือไม่ มิสเกลโดหางานใหม่ ๆ มาให้เจลทำอยู่เนือง ๆ โดยหวังว่ามันจะเป็นการฝึกฝนอีกฝ่ายให้พร้อมสำหรับความไม่แน่นอนที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต
ในวันหนึ่ง ข่าวร้ายที่สุดของมนุษยชาติได้กระจายไปทั่ว มีความพยายามจากหลายประเทศที่จะยับยั้งปิดบังข่าวนี้เอาไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ มันใหญ่โตจนเกินกว่าที่ใครจะปิดไว้ได้
ผู้กล้าได้เสียชีวิตไปแล้ว
แม้จะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์มิสเกลโดก็รับรู้ทุกอย่างโดยละเอียดจากข้อมูลที่ถูกส่งต่อ ๆ กันมา เขานำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาเล่าให้เจลฟังอย่างละเอียด
"ผู้กล้าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหยุดการเคลื่อนทัพของจอมมาร และทำได้อย่างดีด้วย ในที่สุดจอมมารจึงตัดสินใจลงมือด้วยตนเอง"
มิสเกลโดเล่าเรื่องราวของผู้กล้าไม่ใช่เพียงแค่จุดจบของเขา แต่ยังเป็นจุดเริ่มต้นด้วย เจลแปลกใจเล็กน้อยที่หมู่บ้านของผู้กล้าคือหมู่บ้านกาโบ และป่าที่เขาฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กคือป่ากาโบตะวันตกที่เป็นจุดเริ่มต้นของเจล
ผู้กล้าพบว่าตนเองเกิดมาพร้อมกับสกิลพิเศษที่ทำให้เขามองเห็นบางส่วนของอนาคต เขาพบว่าตนเองถูกกำหนดมาให้ทำตามวิถีของผู้กล้า เขาออกเดินทางเพื่อฝึกฝน ช่วยเหลือผู้คน ได้พบพานกับผองเพื่อน และถูกยอมรับจากทุกคนว่าเป็นผู้กล้าในที่สุด
เจลรับฟังเรื่องราวของผู้กล้าโดยไม่ได้ปริปากแทรก เขาคิดว่าตาแก่มิสเกลโดคงต้องการคุยกับใครสักคนและเลือกเขาเพียงเพราะไม่รู้ว่าจะปรับทุกข์กับใคร
เจลไม่ได้หลงตัวเองถึงขนาดที่คิดว่าหากวันนั้นเขาตอบรับคำเชิญของผู้กล้าแล้วจะมีอะไรเปลี่ยนไป เขาไม่ได้คิดว่าถ้าผู้กล้ามีเขาอยู่ด้วย ผู้กล้าอาจจะรอดในศึกที่เขารับมือกับจอมมาร
ทวีปดีสเซเดีย ใกล้กับช่องเขาเฮล์น สถานที่เดียวที่เชื่อมต่อระหว่างทวีปปีศาจและทวีปของมนุษย์
ผู้คนกำลังแตกตื่น แต่ไม่ใช่สาเหตุจากกองทัพปีศาจที่กำลังจะเดินทัพผ่านจากเส้นทางนี้ แต่เพราะสิ่งก่อสร้างปริศนาได้ปรากฏขึ้นและกั้นขวางทางเข้าออก
"นั่นมันอะไร ปราสาทเหรอ เมื่อวานมันยังไม่มีเลย"
"แต่รูปร่างมันพิลึกนะ อย่างกับ..."
"นายก็คิดเหมือนกันสินะ มันเหมือนสไลม์ขนาดยักษ์มากกว่าปราสาทซะอีก"
เหล่าทหารหาญของอาณาจักรซูลอนได้แต่มองสิ่งนั้นอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาหวังว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับทัพจอมมารที่อยู่ห่างออกไปแค่ข้ามเขาลูกเดียว
มันคือพาเลซสไลม์ร่างพัฒนาสุดท้ายของแคปปิงสไลม์ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นจนเท่าปราสาท นอกจากขนาดและพลังป้องกันที่เพิ่มขึ้นมหาศาล มันยังมาพร้อมกับปืนใหญ่และอาวุธมากมายที่สามารถป้องกันตัวเองได้ และแน่นอนว่าเจ้าของของมันก็ทิ้งลูกน้องอีกไม่น้อยไว้คุ้มกันอีกด้วย
ลึกเข้าไปในทวีปปีศาจ เบื้องหน้าของจอมมารเต็มไปด้วยซากศพมากมายของเหล่าอสูรปีศาจนับพันนับหมื่น เขามองร่างเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กผู้ชายแค่คนเดียวจะสร้างความยากลำบากให้กับกองทัพอันเกรียงไกรของเขา
"แกคือเจลสินะ"
ฝ่ายที่ถูกทักประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าจอมมารจะรู้จักเขาด้วย
"ได้ยินข่าวเรื่องของแกมานานแล้ว" จอมมารแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวยาว "หลายเดือนหลังจากผู้กล้าตายก็ออกอาละวาดไปทั่วแดนปีศาจ ทั้งที่เคยคิดว่าหากกำจัดผู้กล้าไปแล้วก็คงไม่มีใครมาขวางกองทัพปีศาจได้อีก แต่เจ้าตัวยุ่งยากแบบแกก็ดันโผล่มา"
เจลไม่ได้สนใจหัวข้อสนทนานัก เขากำลังพิจารณารูปร่างลักษณะ อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จอมมารใช้เพื่อจะได้คาดเดาสกิลของอีกฝ่าย จอมมารมองผิวเผินไม่ต่างจากปีศาจทั่วไป เขี้ยวยาว หูแหลม นิ้วมือมีเล็บยาว มีหางและปลายหางเป็นรูปลูกศร ถึงจะไม่เห็นปีกแต่ก็น่าจะเหมือนปีศาจหลาย ๆ ตัวที่ซ่อนปีกเอาไว้ได้
สิ่งที่แตกต่างจากปีศาจอื่นที่เจลเคยพบคือเขามีเลเวลสูงจนน่ากลัว แค่แรงกดดันที่เขาปล่อยออกมาโดยไม่ตั้งใจก็สามารถฆ่าคนที่เผลอไปสบตาด้วย เป็นตัวตนที่ไม่ควรจะมีอยู่ในโลกนี้
[(จอมมาร)เบลมอส ดีเวียนาตัส Lv. 443]
[คลาส: เดมอนลอร์ด]
[ไม่สามารถตรวจสอบสเตตัส]
[ไม่สามารถตรวจสอบสกิล] [ฉายา: ฝันร้ายแห่งมวลมนุษย์, จอมมารผู้แข็งแกร่งที่สุด, นักปราชญ์แห่งโลกปีศาจ, อวตารแห่งเทพ]
...แข็งแกร่งมาก แต่ระดับของจอมมารก็ต้องขนาดนี้แหละนะ…
จอมมารยกมือขึ้นเพื่อบอกให้ลูกน้องของเขาถอยห่างออกไปซึ่งไม่จำเป็นเลย เพราะพริบตาต่อมาเมื่อสองฝ่ายพุ่งเข้าปะทะกัน แรงกระแทกจากการปะทะก็ทำให้ลูกน้องทั้งหมดถ้าไม่กระเด็นออกไปและแหลกเป็นชิ้นในทันที ก็ไม่มีใครเหลือรอดมาเกะกะการต่อสู้ของทั้งสองอีก


ชื่อของฉันในโลกนี้คือเวสตา เวดดิงตัน
เป็นความจริงที่เจ็บปวด ฉันเคยเป็นสาวออฟฟิศที่อายุกำลังจะพ้นวัยแต่งงาน ชีวิตเดิมของฉันวนเวียนอยู่กับการทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงานอย่างหนักจนแทบไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอย่างคนอื่นเขา
ถามว่าฉันอยากพิสูจน์ตัวเองงั้นเหรอ ตอนแรกก็อาจจะใช่อยู่ แต่ใครจะไปรู้ว่ายิ่งพยายามพิสูจน์ตัวเองมันกลับเป็นการผลักไสคนอื่นออกไป ฉันไม่มีเพื่อนสนิท เพื่อนที่ทำงานก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรนอกเหนือจากเรื่องของงาน เพื่อนสมัยเรียนที่มีอยู่บ้างต่างมีครอบครัวแล้วห่างกันไป ครอบครัวที่เหลือก็มีเจ้าน้องชายที่ไม่ค่อยจะถูกกัน
ส่วนเรื่องกุ๊กกิ๊กให้กระชุ่มกระชวยหัวใจนี่ยิ่งตัดไปได้เลย คนเข้าสังคมไม่เป็นอย่างฉันเพื่อนยังไม่มีจะไปหาแฟนได้ที่ไหน
สรุปก็คือเป็นชีวิตที่จืดชืดอย่างสมบูรณ์แบบ เดิมทีฉันก็เคยคิดนะว่าของแบบนี้ไม่มีก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันเอาตัวรอดได้ อยู่คนเดียวก็ได้ จะไปหาภาระทางใจมาเพิ่มทำไมเล่า
แต่มันเป็นแค่ข้ออ้างนั่นแหละ ฉันกลัวการถูกปฏิเสธ เดิมทีก็ไม่ใช่คนหน้าตาดีเด่อะไรอยู่แล้วด้วย พอมาผสมกับนิสัยเก็บตัวเข้าไปอีก ฉันก็เลยไม่กล้าแม้แต่จะพยายาม
กว่าจะรู้ตัวมันก็ถึงวัยที่เกือบจะสายไปแล้ว ไม่สิ… มันสายไปแล้วต่างหาก
วันก่อน รถยนต์โดยสารสาธารณะที่ฉันนั่งอยู่ได้ประสบอุบัติเหตุไม่คาดฝัน ดูเหมือนว่าทุกอย่างในชีวิตน่าเบื่อของฉันกำลังจะจบลง นั่นคือสิ่งที่ฉันเชื่อ
แต่ไม่เป็นแบบนั้น ฉันตื่นขึ้นอีกครั้งในร่างครบสามสิบสอง ไม่มีร่องรอยอาการบาดเจ็บหลงเหลือ ราวกับอุบัติเหตุเมื่อวานเป็นแค่ความฝัน
บางทีฉันอาจจะนอนเจ็บหนักอยู่ที่โรงพยาบาล ทุกอย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้เป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน ฉันอยากจะบอกตัวเองแบบนั้น แต่บางอย่างบอกให้ฉันรู้ว่านี่คือความจริง ฉันยังไม่ตาย แถมยังไม่ได้อยู่บนโลกเดิมของตัวเองด้วย
เคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาก่อน ไอ้ที่เขานิยมอ่านกันในอินเทอร์เน็ตสินะ
เอาเถอะ จะเป็นยังไงก็ช่าง อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ไม่ต้องมาทุกข์ทรมานกับอาการบาดเจ็บหรือแม้แต่พิการ ที่สำคัญในโลกใหม่ที่มาอยู่นี่ถึงจะมีใบหน้าจืด ๆ ของตัวเองเหมือนเดิมแต่ฉันก็ได้ความสาวกลับคืนมาแล้ว
พ่อแม่ของฉันในโลกนี้ก็ดูท่าทางจะเป็นคนดี อย่างน้อยก็ดีกว่าพ่อแม่ในโลกเก่าที่เอาความรักที่ควรจะให้ลูกเท่า ๆ กันไปแบ่งให้กับเจ้าน้องบ้าของฉันเสียหมด ที่โลกนี้ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวชนชั้นกลางและทั้งสองก็ดูแลฉันเป็นอย่างดีเท่าที่กำลังของพวกท่านจะทำได้
ท่านพ่อของฉันเป็นพ่อค้า ไม่ร่ำรวยถึงกับมีเงินให้ล้างผลาญ แต่ก็พูดได้เต็มปากว่าต่อให้ฉันไม่ทำงานงก ๆ แบบชาติที่แล้วก็ไม่มีทางอดตายแน่
โลกนี้อาจจะดูย้อนยุคกว่าโลกที่ฉันจากมาหลายร้อยปี แต่มันก็ไม่ได้ลำบากในการใช้ชีวิต ที่นี่มีอารยธรรมเวทมนตร์ด้วย ตอนแรกที่ได้รู้ฉันตกใจมาก เคยคิดด้วยซ้ำว่าอยากจะขอท่านพ่อและท่านแม่ไปฝึกฝนเวทมนตร์กับเขาบ้าง แต่ก็ถูกหัวเราะใส่ด้วยความเอ็นดูซะงั้น
"ไม่ใช่ทุกคนนะลูกที่สามารถฝึกฝนเวทมนตร์ได้" ท่านแม่บอกกับฉันแบบนั้น
เป็นอันว่าแผนการเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ของฉันเป็นหมันไปทันที
แต่นั่นไม่ใช่ฝันสูงสุดของฉันหรอก มันน่าอายที่จะยอมรับ แต่ความจริงคือฉันโหยหาความรักมาตลอด ตลอดทั้งชีวิตเดิมของฉัน ฉันต้องมองดูคนอื่นมีคู่ด้วยความอิจฉา อิจฉาคนอื่นที่ไม่ต้องพยายามอย่างหนักแต่ได้รับการยอมรับ อิจฉาคนอื่นที่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างมีสีสันไม่ถูกจำกัดจากความคาดหวังสูงๆ จากพ่อแม่ อิจฉาคนอื่นที่ไม่ต้องมานั่งกังวลกับบิลค่าใช้จ่ายที่ไม่ใช่แค่ของตัวเองแต่ยังต้องลามไปถึงน้องเวรที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เป็นภาระ
ฉันตอนนี้มีอิสระแล้ว กลับมาเป็นสาวอีกครั้ง เรื่องเงินทองก็ไม่ต้องกังวลเท่าชีวิตก่อน แถมน้องชายที่ไม่เคยสำนึกบุญคุณที่ฉันต้องลำบากเพื่อไม่ให้มันอดตายก็ไม่มีแล้วด้วย
อนาคตที่สดใสกำลังรอฉันอยู่ แค่คิดถึงฉันก็ตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะลอยออกมานอกอก
แล้ววันแห่งโชคชะตาก็มาถึง วันนั้นฉันได้พบกับเขาเมซ ซาร์แมนตัน
ตระกูลซาร์แมนตันเป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบเชื้อสายมาจากขุนนาง แม้ปัจจุบันจะไม่เหลืออำนาจมากเท่ากับในอดีตแต่เมซซึ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลก็เป็นคนเดียวที่จะได้รับสมบัติทั้งหมด
ฉันไม่ได้สนใจสมบัติพัสถานอะไรของเขาเลย กิจการร้านเครื่องประดับของท่านพ่อก็กำลังไปได้สวย ถ้าจะมีสิ่งที่ฉันรู้สึกสนใจในตัวเมซ ก็คงเป็นคารมคมคายของเขา
ฮะๆ ใช่ซะที่ไหน ฉันโกหกน่ะ
วิธีการพูดจา วิธีการโปรยเสน่ห์ของเขาอาจจะเป็นอันดับหนึ่ง แต่ฉันหลงเสน่ห์ของเขาตั้งแต่เห็นใบหน้าเขาแล้วต่างหาก
เมซเป็นผู้ชายหน้าตาดีที่สุดเท่าที่ฉันรู้จัก แม้แต่ในโลกเก่าที่สามารถพึ่งฝีมือหมอในการทำให้สวยหล่อขึ้นได้ ฉันก็ยังไม่เคยเห็นใครที่งดงามแบบเขา วันที่เพื่อนของฉันแนะนำให้รู้จักกับเมซ ฉันตกตะลึงกับความงามของเขาจนเกือบลืมหายใจ
ใช่ มันเหมือนกับเวทมนตร์เลยทีเดียว บางทีเมซอาจจะมีเวทมนตร์ที่ทำให้ทุกคนหลงเสน่ห์ก็ได้ ก็ว่าไปนั่น…
เราเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว หรืออย่างน้อยฉันก็เชื่อแบบนั้น เมซเป็นคนฉลาด อ่อนโยนและมีความรู้รอบตัวมากมาย เขาสามารถชวนทุกคนคุยได้ทุกเรื่องแถมยังเปลี่ยนเรื่องน่าเบื่อให้ฟังดูสนุกขึ้นได้ด้วย
เมซมองเห็นข้อดีของคนอื่นอยู่เสมอ เขามักจะชื่นชมชุดที่ฉันใส่ แถมยังมาพร้อมกับคำแนะนำดี ๆ ให้เสมอ
เราเริ่มนัดเจอกันบ่อยขึ้น วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เราเดินเตร็ดเตร่ไปด้วยกัน ฉันคลาดสายตาไปเพียงครู่เดียว เมซก็ไปหยุดอยู่ที่ร้านกระเป๋าสำหรับผู้หญิง ฉันแปลกใจที่ผู้ชายแบบเขาสนใจอะไรแบบนี้ด้วย
"ผมว่ากระเป๋าใบนี้สีเข้ากับชุดของคุณเลย" เมซว่าพร้อมกับหยิบกระเป๋าใบหนึ่งมาให้ฉันลองถือ ฉันส่องกระจกแล้วพบว่ามันเป็นอย่างที่เขาว่าจริง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะรู้สึกตัวก่อนฉันเสียอีก
"น่ารักดีนะคะ" ฉันพยายามอย่างมากที่จะไม่ยิ้มจนเกินงาม แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เหมือนกับเด็ก ๆ ของเขามันก็ไม่ง่ายเลย
"ถ้าคุณชอบก็ดีครับ" เมซหันไปพยักหน้าให้กับพนักงานขาย "ลงชื่อผมไว้"
"เดี๋ยวนะคะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก"
"ไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกจะเหมาะกับมันมากไปกว่าคุณแล้ว กรุณารับไว้เถอะครับ"
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเมซถึงได้มาสนใจคนแบบฉัน ผู้หญิงมากมายที่เข้าหาเขามีทั้งคนที่สวยหยาดเยิ้ม คนที่มีฐานะดีกว่าฉัน และมีชาติตระกูลสูงส่งกว่าก็มีไม่น้อย ฉันได้แต่คิดว่าบางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องของพรหมลิขิต
ตอนนั้นฉันช่างอ่อนโลกเสียเหลือเกิน
แล้วงานหมั้นเล็ก ๆ ของเราก็เกิดขึ้น ตอนนั้นฉันแปลกใจที่เมซไม่มีญาติพี่น้องที่มาร่วมงานเลย แต่ก็ได้เพียงแค่มองโลกในแง่ดีว่าเขาเสียทั้งพ่อและแม่ไปแล้ว ครอบครัวฉันไม่ได้คิดว่ามันคือสัญญาณที่ไม่ดีที่บอกว่าแม้แต่ญาติพี่น้องก็ตัดเมซไปแล้ว
และในที่สุดวันแต่งงานของเราสองคนก็มาถึง วินาทีที่บาทหลวงกำลังทำพิธี บางสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
[เวสตา เวดดิงตัน Lv. 1]
[คลาส: เวดดิงวิช] [HP 20/20 MP 0/0]
[พลังกาย: 2 ปัญญา: 5 ว่องไว: 4 ทนทาน: 4 เสน่ห์: 4]
[สกิล: คำอวยพรแห่งงานสมรส, โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่]
นี่คือครั้งแรกที่ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าโลกนี้ไม่ใช่แค่อีกชาติภพหนึ่ง แต่มันคือโลกที่เหมือนกับนิยายเกิดใหม่แบบที่เคยผ่านตามาบ้างในชาติที่แล้ว
สกิลคำอวยพรแห่งงานสมรส และโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ คือสิ่งที่ฉันแปลกใจที่สุดและก่อนที่จะได้อ่านคำอธิบายของมัน สกิลนี้ก็ทำงานขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ
[เงื่อนไขครบถ้วน คำอวยพรแห่งงานสมรสเริ่มทำงาน]
[กำลังทำการสร้างสกิลใหม่จากคู่สมรส]
...สร้างสกิลใหม่จากคู่สมรส… ฉันถามตัวเอง
[คุณได้รับสกิลผู้ทรงเสน่ห์]
[คุณได้รับสกิลเจรจาหว่านล้อม] [คุณได้รับสกิลนักขุดทอง]
ฉันใช้เวลาว่างหลังจากนั้นในการตรวจสอบสกิลที่ได้มา น่าประหลาดที่แม้โลกนี้จะมีเวทมนตร์และระบบค่าพลังต่าง ๆ แต่กลับไม่มีใครมองเห็นและรับรู้ถึงมันได้
คำอวยพรแห่งงานสมรส คือสกิลระดับยูนีคมีผู้ครอบครองคนเดียวในโลกคือฉันเอง เมื่อได้มาอ่านรายละเอียดมันก็เป็นอย่างที่ฉันเข้าใจตั้งแต่แรก สกิลนี้จะทำให้ฉันได้รับสกิลทุกอย่างจากคู่สมรส โดยมีข้อแม้ว่ามันจะทำงานเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ไม่ว่าฉันจะแต่งงานสักกี่ครั้งในชีวิตนี้ ฉันก็จะได้สกิลจากสามีคนแรกเท่านั้น เพราะแบบนั้น ฉันเลยได้สกิลของเมซมาทั้งหมดแล้ว
โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ คือสกิลลับ ลับขนาดที่ว่ามันไม่มีคำอธิบายนอกเหนือจากว่าฉันจะเข้าใจพลังของมันหลังจากที่มันทำงานแล้วเท่านั้น มันสะกิดต่อมขี้สงสัยของฉันเข้าอย่างจัง แต่ในเมื่อคาดเดาไปก็ไม่ได้อะไรมากไปกว่านี้ ฉันจึงพักเรื่องของมันไว้ก่อน
ที่ฉันหนักใจคือสกิลทั้งหลายที่ได้มาจากเมซต่างหาก มันดูประหลาดมาก
ผู้ทรงเสน่ห์ คือสกิลที่ใช้เพิ่มเสน่ห์ตามชื่อ ในตอนแรกฉันเข้าใจว่ามันจะส่งผลถึงแค่ความรู้สึกต่อผู้ที่รู้จักฉัน ทำให้รู้สึกเอ็นดูและรักใคร่ยิ่งกว่าเดิม แต่มันไม่ใช่อะไรเรียบง่ายแบบนั้น ผู้ทรงเสน่ห์เป็นสกิลระดับสูงมันส่งผลไปถึงกายภาพด้วย ที่ชัดเจนที่สุดก็คือกระและฝ้าบนใบหน้าของฉันหายไปจนหมดในคืนเดียว
สกิลของเมซแตกต่างจากสกิลของฉันตรงที่มันมีเลเวลด้วย ต่อให้ฉันไม่ใช่คนที่เล่นเกมมามากมายก็เข้าใจสิ่งนี้ได้ทันที มันแปลว่าบางสกิลเองก็สามารถเติบโตได้ด้วยวิธีการบางอย่าง ฉันสงสัยว่าถ้าผู้ทรงเสน่ห์เพิ่มระดับขึ้นใบหน้าของฉันจะเปลี่ยนไปเลยหรือเปล่า มันฟังดูน่ากลัวและก็น่าตื่นเต้นไปด้วยพร้อมกัน
เจรจาหว่านล้อม สกิลนี้คงเป็นสาเหตุที่เมซพูดจาน่าฟังไปหมดทุกเรื่อง ไม่ว่าเขาจะอยากได้สิ่งใดเขาก็จะมีวิธีพูดให้คนคล้อยตามได้ ฉันเองก็อาจจะเคยโดนสกิลนี้ของเขาโดยไม่รู้ตัว ไม่สิ แม้แต่ตอนนี้ฉันก็อาจจะยังโดนผลของสกิลนี้อยู่เช่นกัน
สกิลที่ทำให้ฉันระแวงที่สุดคือ นักขุดทอง สกิลนี้มีผลคล้ายกับเจรจาหว่านล้อม แต่มันฟังดูแย่กว่า มันช่วยให้การหลอกลวงผลประโยชน์จากผู้อื่นมีโอกาสสำเร็จมากขึ้น ในตอนนั้นฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเมซถึงมีสกิลที่ดูน่ารังเกียจแบบนี้
ชีวิตคู่ของเราในช่วงแรกดูเป็นไปได้ดี เมซช่างเอาอกเอาใจทุกอย่าง ฉันรู้สึกได้ใช้ชีวิตราวกับเจ้าหญิง
แต่ข้อเสียของเมซก็ปรากฏให้เห็นหลังจากนั้นไม่นาน เขายังเลิกนิสัยเจ้าชู้ไม่ได้ ฉันเคยคิดว่าหลังจากแต่งงานแล้วนิสัยเก่าของเขาจะหายไป แต่มันเป็นไปไม่ได้
ในชีวิตก่อน ฉันเคยอ่านบทความในนิตยสารที่พูดถึงความเจ้าชู้ บทความบอกว่านิสัยเจ้าชู้เป็นนิสัยที่ไม่มีทางหายได้จนกว่าเจ้าตัวจะคิดแก้ไขด้วยตนเอง บางคนอาจจะเบื่อหน่ายกับชีวิตเสเพล บางคนอาจจะเปลี่ยนไปหลังจากเริ่มมีลูก แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรมันต้องมาจากความต้องการแก้ไขจากตนเองเท่านั้น
ไม่มีใครบังคับใครได้ โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ ผู้หญิงที่หวังว่าจะใช้ความรักทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงได้เป็นแค่ความคิดที่อ่อนต่อโลกเท่านั้น
ฉันหวังว่าสกิลผู้ทรงเสน่ห์จะดึงเมซไว้ได้ มันได้ผลระดับหนึ่ง ด้วยเหตุผลที่ฉันก็ไม่เข้าใจ สกิลนี้ยกระดับเลเวลขึ้นทีละนิด มันทำให้ฉันดูสาวขึ้นสวยขึ้นในทุกวันอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ผลของมันยังไม่เพียงพอ มันแค่ทำให้เมซไม่ยอมปล่อยฉันไปแต่มันไม่ทำให้เขาหยุดยุ่งเกี่ยวกับหญิงอื่น
นิสัยเจ้าชู้ไม่ใช่ปัญหาเดียวของเมซ หลังจากแต่งงานกันมาร่วมหนึ่งปี ฉันก็พบความจริงอีกอย่างว่าเขาคือผีพนัน
ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ระแคะระคายเลย สมัยที่ยังคบหาดูใจกัน ฉันก็เคยได้ยินว่าเขามีงานอดิเรกคือการเล่นไพ่ ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาคงเล่นเอาสนุกเฉย ๆ
มันก็คงเหมือนเรื่องเจ้าชู้นั่นแหละ ฉันอาจจะรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเขาเสพติดมัน แต่ก็นั่นแหละ มันคือความโง่ของฉันเอง ฉันหลงตัวเองและเชื่อว่าความรักของฉันจะเปลี่ยนเขาได้ โง่งมเป็นที่สุด
เมซมีหนี้พนันมากกว่าที่คิด ส่วนใหญ่เจ้าหนี้ก็เป็นญาติของเขาเอง และเพราะถูกทวงจนผิดใจกันขนาดที่สกิลของเขายังช่วยรักษาความสัมพันธ์ไม่ได้ หลังจากขายทรัพย์สินใช้หนี้จนแทบหมด ความสัมพันธ์กับญาติพี่น้องของเขาทุกคนก็จบสิ้นไปด้วย นั่นคือเหตุผลที่ฉันเองก็แทบไม่เคยได้รู้จักกับญาติของเขาเลย
สิ่งเดียวที่ประคองความสัมพันธ์ของฉันและเมซไว้คือสกิลที่ฉันได้มาจากเขา
เพราะสกิล เมซหลงรักฉันหัวปักหัวปำ อย่างน้อยพวกเราก็ไม่เคยทะเลาะกันรุนแรง ทุกครั้งเขาจะเป็นฝ่ายขอโทษและขอแก้ตัว แต่น่าเสียใจ เมซไม่เคยทำได้ เขาติดพนันและก็ยังมีปัญหาเรื่องผู้หญิงรุมเร้า หลายคนจากในนั้นคือผู้หญิงที่ยอมให้เขาปอกลอก
ฉันเองก็เกือบจะเป็นหนึ่งในนั้น มาคิดดูตอนนี้ สาเหตุแรกที่เขาแต่งงานกับผู้หญิงแบบฉัน อาจจะเป็นเพราะธุรกิจของท่านพ่อฉันก็ได้ แต่เขาคงไม่มีทางรู้ว่าเพราะสกิลของเขาเองที่ฉันได้มา มันทำให้เขารักฉันจนไม่กล้าแตะต้องธุรกิจของท่านพ่อ
สกิลของเมซอาจทำให้เขาน่าดึงดูดใจ แต่พฤติกรรมของเมซก็มีผลแรงกล้า คนที่ยอมคบเขาอย่างมิตร มีเพียงเพื่อนที่คบหากันมาตั้งแต่เยาว์วัยถึงสามคน และทั้งสามก็พยายามอย่างยิ่งที่จะดึงเมซกลับมาสู่ลู่ทางที่ถูกต้อง
บารอนเจย์ฟรีด หรือเฮนรี เจย์ฟรีด ในบรรดาเพื่อนของเมซ เฮนรีคือคนที่ดูมีอนาคตมากที่สุด แม้จะเป็นแค่เพียงขุนนางจากชายแดน มาจากตระกูลเล็ก ๆ ที่ถูกหลงลืม แต่ชาวบ้านต่างก็รู้ว่าตระกูลเจย์ฟรีดคือสาเหตุสำคัญที่ทำให้ประเทศยังไม่ถูกรุกราน
ทิโมธี แบ๊ครอฟ ฉันรู้จักกับทิโมธีหรือทิมก่อนที่จะรู้จักกับเมซ ตระกูลแบ๊ครอฟเป็นพ่อค้าอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรเซียซาแลนด์ของเรา และยังมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเวดดิงตันของฉันมาช้านาน
เมเบียส สไนเดอร์ นายธนาคารหนุ่มอนาคตไกล แต่ก็ดูเป็นคนธรรมดาที่สุดในกลุ่ม เบเบียสไม่ได้มีรูปงามและคารมคมคายอย่างเมซ ไม่ได้กล้าหาญชาญชัยแบบเฮนรี และไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้าเหมือนทิม แต่ไม่ว่าจะด้านไหนเขาก็ไม่เคยพ้นจากอันดับเกือบที่สุด
พวกเขาคือเพื่อนที่ดีของเมซและก็กลายมาเป็นเพื่อนที่ดีของฉันด้วยเช่นกัน ไม่ว่าเมซจะทำตัวน่าระอาแบบไหนทั้งสามก็ยังวนเวียนคอยช่วยเหลืออยู่เนือง ๆ
แต่มันก็มีทั้งเรื่องที่ช่วยได้และช่วยไม่ได้
วันหนึ่งฉันต้องตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเนื่องจากได้ยินเสียงกรีดร้องของบรรดาสาวใช้ บ้านของฉันถูกบุกรุกโดยคนของทางการ ฉันและเมซถูกจับกุมตัวในระหว่างที่เจ้าหน้าที่ค้นข้าวของจนกระจุยกระจาย
"พวกคุณทั้งสองคนถูกจับในข้อหาขายความลับของชาติ"
"หาาา" ฉันคิดว่าหูคงเพี้ยนไปถึงถามอีกรอบ แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังยืนยันสิ่งเดิม
"มีแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือแจ้งมาว่า สามีของคุณติดต่อกับประเทศศัตรู"