แต่เสียใจ ร่างกายของผมนั้นขับอะดรีนาลีนออกมามากพอสมควร จึงสามารถหลบฟันที่แสนจะอันตรายของมันได้อย่างง่ายดาย แต่น่าเสียใจยิ่งกว่าถ้ามันจะไม่ยกมือขึ้นแล้วลงมือข่วนลงมาที่ใบหน้าของผม ผมพยายามหลบกรงเล็บที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของมัน แต่มันเร็วกว่า จึงทำให้กรงเล็บหนึ่งอันข่วนผ่าเฉียดดวงตาของผมไป สุดท้ายมันกลายเป็นเพียงแผลบาง ๆ ที่เลือดไหลออกมาเพียงเล็กน้อย
 "ไอ้เอ็น!!" นิวแผดเสียง
 ขบวนเริ่มเสียแล้ว เหลืออีกหนึ่งซอยก็ถึงแล้วแท้ ๆ
 "กูไม่เป็นไร!!" ผมถีบตัวที่ข่วนผมจนมันกระเด็นออกไป ให้ตายสิ แผลเริ่มเลือดไหลมากแล้ว แต่อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมามันทำให้ความเจ็บปวดนั้นน้อยลง ไม่อยากจะจินตนาการว่าถ้าผ่านช่วงเวลานี้ไปแล้ว แผลมันจะเจ็บขึ้นอีกสักเท่าไหร่เชียว พวกมันค่อย ๆ ล้อมวงเข้ามาหาเรามากขึ้นทุกที ขบวนก็เริ่มเสียหลักแล้ว นัทที่ล้มลงไปเมื่อกี้กำลังดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ส่วนกิ๊บก็ยังยิงหัวของพวกซอมบี้อย่างไม่หยุด และยังเปลี่ยนแม็กใหม่ที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรงของเธอ ตอนนี้เห็นได้ชัดเลยว่าพละกำลังของนิวนั้นเริ่มอ่อนแรงลงทุกที สังเกตได้จากท่าทางที่เขาฟันพวกมัน แม้ว่าใบมีดจะไม่มีรอยบิ่นเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แต่ผู้ที่ถือดาบนั้นเริ่มจะไม่ไหวแล้ว อย่าว่าแต่เขาเลย ผมก็เริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่ถ้าเรายอมแพ้ตรงนี้ เราก็ไม่สามารถไปถึง 'เซฟเฮาส์' ได้เลย ทุกอย่างที่เราทำได้ก็เพื่อการเอาชีวิตรอดของตัวเองทั้งนั้น แต่ละคนมีเป้าหมายในการเอาชีวิตรอด ผมต้องเอาชีวิตรอดเพื่อที่จะไปหาพ่อแม่ผู้ที่เป็นสองคนสุดท้ายของครอบครัว ถ้าผมขาดสองคนนี้ไป ผมก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร เพื่อนที่นอกเหนือจากนัท กิ๊บ และนิวก็น่าจะตายกันหมดแล้ว แฟนก็ไม่มี แถมยังต้องมาทนทุกข์ทรมานกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันแบบนี้ สู้ตายจากโลกนี้ยังเป็นทางออกที่ดีที่สุดและง่ายที่สุดจะดีกว่า
 "เร็วเข้า!! พวกมันแห่กันมาเยอะแล้วนะ!!" นิวฉุดผมกับนัทให้ลุกขึ้น ตัวผมก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองล้มไปตั้งแต่เมื่อไหร่
 สมองของผมอื้อไปหมด ใบหน้าของซอมบี้แต่ละตัวช่างน่าตลกเสียจริง ๆ
 เฮ้…ทำไมไม่ยิ้มกันล่ะ ทำไมถึงได้ซีเรียสกันนัก ทำไมถึงได้กระหายเลือดแบบนั้นล่ะ เลือดมันหอมหวานขนาดนั้นเลยเหรอ เนื้อมนุษย์นี่มันรสชาติเป็นอย่างไร ถ้าจะชิมสักคำ พวกนายสามารถแนะนำหน่อยได้ไหมว่าผมสามารถไปชิมใครก่อน พวกเราทุกคนย่อมมีครั้งแรกกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะกินของที่ชอบครั้งแรกทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ตัวเลยว่าของที่เราไม่เคยกินจะกลายมาเป็นของโปรดในเวลาต่อมา
 "ไอ้เอ็น!! ตั้งสติหน่อย!!" นิวตบหน้าผม
 สักพักต่อมาผมก็ได้สติ
 "ให้ตายสิ ไม่มีเวลามาจิตหลุดแล้ว รีบตามมาเร็ว ไม่งั้นจะทิ้งไว้ที่นี่แหละ!" จากนั้นนิวก็วิ่งออกไป จัดขบวนให้เป็นอย่างเดิม จากนั้นพวกเราก็วิ่งไปเรื่อย ๆ จนถึงบ้านของนิว จะเรียกว่าบ้านก็คงจะเรียกได้ไม่เต็มปาก เพราะ 'บ้าน' ของนิวนั้นก็คือคอนโดใหม่ที่เพิ่งสร้างขึ้นไม่นานมานี้ ด้วยราคาที่แพงหูฉี่ และอยู่ ณ ใจกลางเมืองที่รถติดเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก จึงไม่ค่อยมีใครเข้ามาอยู่ ข้อมูลที่ให้มาข้างต้นมันเป็นข่าวดีที่ว่าซอมบี้ในคอนโดนี้อาจจะน้อยถ้าเปรียบกับที่อยู่ด้านนอก ประชากรทั้งประเทศมีเกือบแปดสิบล้านคน ในเมืองหลวงนั้นก็น่าจะปาไปกว่าสามสิบล้านคนเข้าไปแล้ว แค่ดูจากคอนโด อะพาร์ตเมนต์หรือห้องเช่าถูก ๆ ต่าง ๆ นานาที่ถูกสร้างขึ้นนับสิบในทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
 "ร่มรื่นฤดี คอนโด" นี่เป็นชื่อคอนโดของนิว
 พวกเราเข้าประตูมาเป็นที่เรียบร้อย แต่พวกซอมบี้ก็ยังวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ พวกมันวิ่งประจันหน้าเข้ามาเหมือนกองทัพที่จะเข้ามาตีประตูเมือง
 "ปิดประตู!!" นิวตะโกนสั่ง
 นัทกับผมวิ่งไปยังประตูใหญ่เท่าประตูป้อมปราการเหล็ก ทั้งสองคนดันบานประตูเข้าหากันเพื่อจะปิดตายพวกเราให้อยู่ในนี้ ซอมบี้บางตัวที่อยู่ในตึก กิ๊บกับนิวมีหน้าที่จัดการพวกมัน ส่วนใหญ่กิ๊บจะมีหน้าที่เก็บตัวที่อยู่ด้านนอกที่พยายามจะวิ่งเข้ามาด้านใน พวกเราทั้งหมดล้วนมีศักยภาพที่เข้ากันได้และผ่านการใช้อาวุธมาแล้วสามคน แต่อีกคนน่าจะเป็นข้อยกเว้น ประตูของคอนโดนี้สูงประมาณสามเมตรซึ่งมันมีน้ำหนักตามที่เห็น ผมต้องออกแรงมากกว่านี้เพื่อให้มันขยับเข้าไปปิดทางเข้าของพวกมัน ผมกัดฟันพร้อมกับดันบานประตูสุดชีวิตเพื่อให้มันปิดตายได้ทันเวลา ส่วนบานประตูของนัทนั้นเริ่มจะเข้ามาปิดกันแล้ว อีกนิดเดียว
 อีกนิดเดียว…
 อีกนิดเดียว…
 ในที่สุดประตูหน้าก็ปิดตาย เมื่อประตูได้ปิดลงพวกซอมบี้ก็มาถึงประตูพอดี ผมกับนัทใช้พละกำลังทั้งหมดดันพวกมันเอาไว้ แม้ว่ามันจะไม่มีสติปัญญาเหมือนมนุษย์ แต่มันก็รู้ว่ามันควรจะทำยังไงเพื่อให้ได้ลิ้มลองเนื้อเลือดของมนุษย์ กิ๊บจัดการล็อกประตูทั้งหมด ทั้งกลอนกลางและกลอนล่าง แม้ว่ากลอนทั้งสองจะเป็นเหล็กกล้า แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะพังเมื่อไหร่ นิวที่จัดการกับซอมบี้ที่อยู่ชั้นล่างแล้วนั้นก็หยิบโซ่ที่อยู่หลังโต๊ะยามมาพันไว้กับที่จับของประตูเพื่อการันตีว่าพวกมันจะไม่มีวันพังเข้ามาได้ บวกกับว่าพวกเราก็ออกไปไม่ได้เช่นกัน
 พวกเราทุกคนล้มนั่งลงบนพื้นโดยไม่ได้สนใจเลยว่าบนพื้นจะสกปรกขนาดไหน ผมทิ้งดาบลงพื้น นิวก็เช่นกัน แต่ละคนเหนื่อยหอบอย่างน่าสงสาร แต่จู่ ๆ ผมก็นึกอะไรออก ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ผมเบิกตาโพลง ความเหนื่อยหายไปทันที อะดรีนาลีนที่เพิ่งหยุดสูบฉีดไปเมื่อกี้ก็กลับมาใหม่
 "พวกเราลืมใครไว้ข้างหลังหรือเปล่าวะ…?" ผมถามทุกคน สิ่งที่ได้กลับมาก็คือ ไม่มีใคร
 "คาโอรินไง…เธอหมดสติอยู่ และเธอก็ไม่ได้หนีมาพร้อมกับเรา" ผมพูดพร้อมยืนขึ้น
 คำพูดของผมนั้นทำให้ทั้งสามคนตาโตพร้อมกัน ใบหน้าของแต่ละคนมีแต่คำว่า 'ฉิบหาย'
 "เวรแล้ว ถ้าเรากลับไปช่วยอาจจะเสียที่นี่ไปเลยก็ได้นะเว้ย" นิวแย้งเหมือนจะรู้ว่าผมคิดจะทำอะไร "ถ้านายคิดจะออกไปช่วยผู้หญิงคนนั้นล่ะก็ฝันไปเถอะ นายไม่ได้มีพลังอะไรที่จะต่อกรกับพวกมันทั้งกองทัพด้วยตัวคนเดียวหรอก แถมนายก็เพิ่งโดนข่วนด้วย"
 "ว่าไงนะ!?" นัทลุกขึ้น "คงต้องฆ่าก่อนที่จะกลายเป็นพวกมัน"
 กิ๊บจ่อปืนมาที่ผม
 "อย่าแม้แต่จะคิด นัท" นิวทำเสียงเข้มแล้วหันมาหานิว "ผู้หญิงคนเดียวที่สลบอยู่แถมยังไม่รู้ว่าจะได้สติเมื่อไหร่ บวกกับว่าเธอไม่มีอาวุธที่จะสู้อะไรกับพวกมันที่มีกันเป็นกองทัพได้เลย คิดดูว่ากว่าพวกเราจะฝ่ามาถึงที่นี่ได้มันลำบากขนาดไหน อย่าหวังว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวจะทำอะไรพวกมันได้ ตอนนี้กลายเป็นอาหารของมันเรียบร้อยไปแล้ว"
 ผมยอมแพ้ เพราะสิ่งที่นิวพูดมานั้นมันคือความจริง
 "ยังไม่ได้แม้จะได้คุยกันเลย" ผมตอบอย่างเศร้า ๆ
 "ผู้หญิงในโลกนี้จะหาได้ใหม่ก็ไม่ยากหรอก แต่จะยากกว่าตอนที่โลกเป็นปกติแค่นั้น" นิวเข้ามายืนตรงหน้าผม "มึงลองคิดดูให้ดี ๆ นะ มึงมีความสามารถในการปกป้องคนอื่นได้ มันเป็นทักษะหนึ่งที่สำคัญมากในโลกแบบนี้ ถ้านายเจอผู้หญิงที่นายชอบ ก็สร้างสถานการณ์แล้วโดดเข้าไปช่วยอย่างเท่ ๆ ยังได้เลยเพื่อน"
 นิวยิ้ม
 "ชั้นกะว่าจะทำแบบนั้นแหละ"
 "มันจะดีเหรอ?" ผมถาม
 "โลกนี้มันเทานะเพื่อน ไม่ว่าจะโลกยุคไหนมันก็เทาหมดนั่นแหละ ไม่มีขาวไม่มีดำ ไม่มีคนที่ชั่วที่สุด ไม่มีคนที่ดีที่สุด มีแต่ตรงกลางซึ่งเป็นสมดุลของมนุษย์ นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์อยู่รอดจนถึงทุกวันนี้ไง" นิวตอบ
 "ชั้นสามารถเชื่อใจนายได้ไหม" ผมถามอีก
 "นายเชื่อใจชั้นได้" เขาตอบแทบจะทันที "แล้วชั้นล่ะ…จะเชื่อใจนายได้ไหม?"
 ผมลังเลอยู่ชั่วครู่
 "ได้"
 "โอเค ตอนนี้ทุกคนเชื่อใจกันแล้ว แต่ตอนนี้แค่อยากรู้ว่าเอ็นจะกลายเป็นซอมบี้เมื่อไหร่" กิ๊บจ่อปืนมาที่ผมทั้ง ๆ ที่ปืนในมือนั้นสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว
 "โดนข่วนนิดหน่อยไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก" นิวพูดพร้อมเอาตัวมาบังวิถีกระสุน
 "เดี๋ยวไปให้แฟนชั้นทำแผลให้ดีกว่า" นิวบอก
 แต่ละคนเงียบ
 นิวถอนหายใจ
 "โอเค ๆ ก็ได้ ๆ ยังไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ ยังเป็นคนคุยอยู่และชั้นยังไม่ได้บอกพวกนายสองคนด้วย ตอนนี้ชั้นให้เธอมาอยู่กับชั้นชั่วคราวเฉย ๆ ตามประสาคนรักกันแต่ยังไม่ได้ขึ้นสถานะว่าเป็นแฟนกันเท่านั้นเอง"
 "แล้วตอนนี้จะขึ้นไปยังไง ลิฟต์ก็ไม่น่าจะใช้ได้แล้วนี่" นัทบอก
 "ไม่หรอก คอนโดนี้มีระบบสำรองไฟที่สามารถมีไฟใช้ได้สามวัน ถ้าใช้ไม่ได้ประหยัดเท่าไหร่อะนะ" ผมพูด
 "แสดงว่าลิฟต์ก็ยังใช้ได้อยู่น่ะสิ" นัทพูด
 นิวพยักหน้า
 "งั้นขึ้นไปก่อนดีกว่า อยู่ตรงนี้มันเริ่มร้อนแปลก ๆ" กิ๊บบอก
 "ร้อนเหรอ?" ผมถาม
 "อืม" เธอตอบแล้วเดินไปที่ลิฟต์
 ที่ถามนี่ไม่ได้จะแย้งว่ากิ๊บเป็นผู้หญิงที่ไม่มีความอดทนหรอกนะ แต่สิ่งที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้นั้นมันทำให้ผมนึกถึงซีรีส์ซอมบี้เกาหลีที่อยู่ในเน็ตฟลิกซ์ หลายอย่างที่พวกเราเจอในวันนี้มันไม่ค่อยเหมือนกับซอมบี้ในหนังเท่าไหร่ แต่ข้อมูลพื้นฐานนั้นถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย แต่สิ่งอื่นใดที่ผมงงไปหมดนั้นก็คือ อากาศของประเทศไทย ระหว่างที่ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักของนิวที่อยู่ชั้นสิบเอ็ด พอเข้าไปในห้องก็เจอกับหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟา ในมือถือไม้กางเกงที่ทำจากไม้โอ๊กสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าของเธอแม้ว่าจะดูขาวใส แต่ก็ไม่ได้ดูสดใสไปสะทีเดียว เธอมีน้ำตาที่ไหลลงมาตามใบหน้า เธอดับไฟในห้องจนหมดและปิดผ้าม่านแง้มให้แสงสว่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่องเข้ามาในห้อง แสงสว่างนั้นได้ส่องผ่านหยดน้ำตาทำให้เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอกำลังร้องไห้อยู่
 "นี่ฟาง แฟน…เอ้ย…เพื่อนเราเอง เอ็น" เขาพูดพร้อมกับแง้มผ้าม่านให้เปิดกว้างกว่าเดิม นั่นทำให้แสงเข้ามาในห้องจนเผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาว นั่นทำให้ผมรู้ว่าเธอคือคนที่มาแอดไลน์และอ่านใจผมเมื่อเช้านี้นี่เอง แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกใจสลายและแปลกใจในเวลาเดียวกันเดียวกัน ผมเพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าเธอมีแฟนเช่นกัน ไม่สิ คนคุยมากกว่า สาเหตุที่เธอให้ไลน์ผมมาหมายความว่านิวไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตผู้หญิงคนนี้นั่นเอง แม้ว่านิวจะบอกว่าฟางเป็นเพื่อน แต่ในความเป็นจริงแล้วเธอไม่ได้เป็นเพื่อนกันจริง ๆ หรอก การเป็นคนคุยก็ไม่ต่างจากเพื่อนเท่าไหร่ แต่ความสัมพันธ์จะลึกซึ้งมากกว่าเพื่อนแต่รองจากแฟน ถ้าจะสรุปก็คือ 'กิ๊ก' นั่นเอง ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมจะต้องตัดใจกับผู้หญิงคนนี้ ต่อให้นิวบอกว่าตัวผมเองสามารถหาผู้หญิงมาครองคู่ได้โดยที่เราไปปกป้องตัวเขาหรือจะสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเองก็ได้ แต่ผมมองว่ามันไม่ได้สำคัญเท่าว่าคน ๆ นั้นซาบซึ้งกับการกระทำของเราหรือเปล่า และให้เวลามันเป็นตัวตัดสินความสัมพันธ์จะเป็นการดีที่สุด ตอนนี้ผมเพียงทำได้แค่ตัดใจจากเธอเท่านั้น
 "ยินดีที่ได้รู้จักครับฟาง" ผมยิ้ม พยายามทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด
 เธอพยักหน้าพร้อมกับปาดน้ำตาและยิ้มบาง ๆ ให้ผม ลิปสติกสีชมพูอ่อนนั้นประทับอยู่บนริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอ เวลาที่เธอยิ้มให้ ทำให้ดูน่ารักกว่าเดิมหลายเท่า
 "ตัวเองเป็นอารายค้าบ ร้องไห้ทำไมเหรอ?" นิววางดาบที่เปื้อนเลือดไว้บนพื้นแล้วเข้าไปโอบฟางที่ยังเป็นแค่ 'คนคุย' เพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น ซึ่งลึก ๆ ในหัวใจของผู้หญิงคนนั้นยังรู้สึกดีกับผู้ชายที่กำลังโอบกอดเธออยู่อีกงั้นเหรอ? "โชคดีนะที่ตอนเช้าอาจารย์ตัวเองแคนเซิลคลาสและตัวเองก็กลับมาที่นี่ก่อน ไม่งั้นแย่แน่เลย"
 น้ำเสียงของนิวฟังดูแอ๊บแบ๊วแตกต่างจากเมื่อกี้อย่างเห็นได้ชัด เขาดูอ่อนแอเมื่อได้อยู่กับคนที่เขารัก ผมมองไปยังนัทและกิ๊บที่ยืนกอดกันอย่างหวานชื่น สักพักผมก็ย้อนกลับมามองที่ตัวเองก็รู้ได้ทันทีเลยว่าการที่เราไม่มีคนที่รักอยู่ข้าง ๆ นั่นไม่ได้หมายความว่าในยุคซอมบี้ครองเมืองแบบนี้มันจะรู้สึกดี ลึก ๆ แล้วผมรู้สึกแย่มากที่ไม่ได้มีคู่ครองที่ตัวเองรักอยู่ข้าง ๆ และอิจฉาคนรอบข้างที่มีคนรู้ใจคอยซัปพอร์ต เป็นเหมือนกิ๊บที่คอยปกป้องนัท และนิวปกป้องฟาง ผมจะมีโอกาสได้ทำแบบนั้นบ้างหรือเปล่า…
 คงยาก…
.....
ห้องคอนโดของนิวนั้นเปรียบเสมือนเพนต์เฮาส์ขนาดเล็กที่มีสามห้องนอนแยกและสามห้องน้ำ ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่เรียบง่าย มีโคมไฟสีทองนวลที่ห้อยลงมาจาดเพดานเป็นไฟหลักของห้องที่คอยให้ความสว่างไสวของห้อง และยังมีไฟดวงสีขาวเป็นดวงที่ช่วยให้แต่ละพื้นที่สว่างขึ้น โดยรวมของห้องนั้นแบ่งเป็นสามพื้นที่หลัก ๆ โดยไม่รวมห้องนอน ได้แก่ โซนห้องครัวที่เป็นพื้นที่เล็ก ๆ สำหรับคนทำอาหารยืนคนเดียว แต่อุปกรณ์เครื่องครัวมีครบทุกอย่าง ห้องนั่งเล่นที่อยู่ถัดจากครัว มีโซฟาตัวใหญ่วางอยู่กลางห้อง มีโต๊ะหินอ่อนขาเตี้ยสีขาววางอยู่หน้าชั้นวางทีวี มีอินเตอร์เน็ตเราต์เตอร์ที่มีไฟสีเขียวส่องสว่างอยู่ภายในตัวเครื่อง นั่นหมายความว่าไฟฟ้าและอินเตอร์เน็ตยังใช้ได้ดีอยู่ โซนสุดท้ายก็คือโซนทำงาน ความจริงก่อนหน้านั้นจะเป็นโซนห้องกินข้าว แต่เขาได้เติมโต๊ะทำงานที่มีคอมพิวเตอร์แม็กวางอยู่ และชั้นหนังสือใหญ่สองชั้นวางอยู่ข้าง ๆ ที่เต็มไปด้วยดีวีดีหนังนับพันกล่องที่ไม่รู้ว่าทั้งชีวิตจะสามารถดูหมดหรือเปล่า
 ในระหว่างที่ทุกคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฟางและกิ๊บช่วยกันเตรียมมื้อเย็น นิวเป็นพวกพ่อบ้านที่ชอบไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อกับข้าวมาทำอาหารกินเองที่คอนโด เขาบอกว่าถ้ากินอาหารตามร้านอาหารด้านนอกนั้นจะมีโซเดียมเยอะและไขมันทรานส์ที่เยอะเกินไปจะทำให้อ้วนได้ง่าย ถ้าไม่ขี้เกียจจริงเขาก็จะออกไปหาอะไรกินข้างนอก เขาไม่ยอมเรียกฟางมาทำอาหารให้กินเพราะถ้าเรียกมาแค่นี้ สู้ไปนอนค้างที่หอพักของเธอเลยดีกว่า
 นิวให้ยืมเสื้อผ้าของเขาและได้รู้ว่าเสื้อผ้าของเขาส่วนใหญ่มีแต่สีดำ โดยปกติแล้วผมจะไม่ค่อยใส่สีดำเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่ตัวเองไม่มีทางเลือกมากก็ต้องยอมเอาเสื้อยืดยูนิโคลสีดำไปใส่ เพราะเนื้อผ้าดูเบาสบายที่สุดแล้ว เขาเลือกที่จะใส่กางเกงยีนสีดำและเสื้อยืดสีดำ เขาให้เหตุผลว่าเขาต้องเตรียมพร้อมสู้เสมอ ส่วนแผลที่ถูกเล็บซอมบี้ข่วนก็ถูกฟางปฐมพยาบาลเป็นที่เรียบร้อย ระหว่างที่เธอกำลังปฐมพยาบาลอยู่นั้นเราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันเลย เธอใส่ยาฆ่าเชื้อและยาอะไรไม่รู้ที่เป็นน้ำแดง ๆ จากนั้นเธอก็พันผ้าพันแผลปิดตาผมไว้
 เมื่ออาหารเย็นเสร็จแล้ว ทุกคนอาบน้ำกันเสร็จหมด แต่ละคนเข้ามานั่งล้อมวงที่โต๊ะกินข้าวที่อยู่ในโซนทำงานของนิว อาหารเย็นวันนี้มีหมูสามชั้นผัดพริกเกลือ ผัดผักคะน้าหมูกรอบ ต้มจืดฟัก และข้าวผัด รู้ได้เลยว่ามื้อนี้อาจจะเป็นมื้อแรกและเป็นมื้อที่ดีที่สุดในโลกซอมบี้ ผมไม่รู้ว่ามื้อต่อ ๆ ไปจะได้กินดี ๆ แบบนี้อีกหรือเปล่า
 "รออะไรล่ะ กินกันเลย" ผมพูดพร้อมตักข้าวผัดข้าวปาก ผมรู้สึกถึงเมล็ดข้าวที่หุงสุกพอดี ลิ้นของผมสามารถสัมผัสได้ถึงมันทุกเมล็ด รสชาติหวานที่ออกมาจากแคร์รอตที่ถูกหันเป็นลูกเต๋าทำให้ซีอิ๊วที่ถูกผสมลงในข้าวมีรสที่กลมกล่อมขึ้นมาทันที และยังมีเนื้อหมูย่างที่ถูกหันเป็นชิ้นเล็กที่ทำให้ยกระดับความกลมกล่อมขึ้นไปอีก
 มันมีสิ่งที่ผิดปกติอย่างนึงก็คือแต่ละคนกำลังนั่งมองผมกิน
 "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" ผมถาม
 "มึงรู้ไหมว่าทำไมเราถึงไม่ยอมกินกันสักที?" นิวถามกลับ
 ผมยักไหล่เพื่อเป็นสัญญาณว่าไม่รู้
 "คือประเพณีของเราน่ะ ก่อนกินข้าวพร้อมหน้ากันจะต้องมีใครสักคนนึงต้องกล่าวคำขอบคุณอาหาร ซึ่งถ้าไม่มีใครยอมกล่าวก็ต้องรอจนกว่าจะมีใครอาสาหรือตักข้าวกินเป็นคนแรก" นิวอธิบาย "นัทและกิ๊บก็เจอมาหมดแล้ว"
 "ก็ได้ เราก็เคยไปโบสถ์และได้กล่าวอยู่" ผมวางช้อนส้อมและประสานมือ ทุกคนทำตาม
 "ข้าแด่พระเจ้า ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ มื้อที่ไม่รู้ว่าเราจะได้ทานอีกเมื่อไหร่ ขอบคุณกลียุคที่พระองค์ได้นำมาหาเราเพื่อพาพวกเราทั้ง…" ผมนับจำนวนว่ามีกี่คน "พวกเราทั้งห้าคนได้มาเจอกัน แต่มอบพระพรกับคาโอรินที่เราได้ทิ้งไว้ในดงของพวกผีดิบ และขอบพระคุณสำหรับอาหารมื้อนี้"
 "อาเมน…"
 ทุกคนหยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักข้าวเข้าปากเมื่อพูดคำว่า 'อาเมน' จบ
 "อากาศข้างนอกยังร้อนเหมือนเดิมเลยแฮะ" นัทพูด "ต้องอาบน้ำตั้งสองรอบแน่ะ"
 "ร้อน…" ผมทวนคำ
 "ใช่ร้อน" นัทถอนหายใจ "ถ้าประเทศไทยเย็นกว่านี้ก็คงจะดี"
 จู่ ๆ ผมก็นึกอะไรขึ้นได้
 "ปกติแล้วซอมบี้จะต้องอยู่ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นไม่ใช่เหรอ?" ผมถาม


นิวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้กับกิ๊บและฟางฟังเป็นที่เรียบร้อย กิ๊บโกรธมากที่มันบังอาจมาลักพาตัวแฟนหนุ่มของตัวเองได้ ผมพอเข้าใจความรู้สึกที่ต้องถูกพรากจากกันแบบนี้ เพราะผมก็เคยโดนมาแล้วเหมือนกันก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้โลกของพลิก พวกเราศึกษาเส้นทางเดินเป็นอย่างดี เนื่องด้วยตัวพวกเราเองมีกันเพียงสามคน ซึ่งเราจะแบ่งหน้าที่กันโดยให้นิวเป็นแม่ทัพ ซึ่งจะใช้ปืนพกหนึ่งกระบอกที่เหลืออยู่ ส่วนผมจะอยู่ตรงกลางคอยจัดการพวกซอมบี้หรือมนุษย์ที่อยู่ระยะประชิด ในความเป็นจริงมันรู้สึกหวั่น ๆ ที่รู้ตัวเองดีว่าวันนี้มือของผมกำลังจะเปื้อนเลือดของมนุษย์คนใดคนหนึ่งอย่างแน่นอน ซึ่งผมภาวะนาไม่อยากให้เรื่องมันเกิดขึ้นแบบนั้น แค่ยื่นหมูยื่นแมวเสร็จก็ต่างแยกย้ายกลับบ้านกลับช่องก็พอแล้ว ส่วนกิ๊บเป็นมือปืนดูหลังพวกเราไว้ เพราะดูจากที่กิ๊บได้ถือปืนยิงพวกซอมบี้ดูแล้วว่าเธอเป็นคนที่ใช้ปืนที่เก่งที่สุดในหมู่พวกเรา ในความเป็นจริงเธอบอกว่าเธอสามารถใช้ปืนได้เกือบทุกแบบ ถ้าเธอได้ปืนกลหรืออาวุธหนัก ๆ เธอสามารถกลายเป็นมนุษย์สงครามที่จะเป่าใครให้ตายได้ทันที ในส่วนตรงนี้ผมกับนิวยกให้เธอคือที่สุดของกลุ่มในเรื่องของการโจมตีในระยะไกล
 ฟางเตรียมอาหารกับน้ำที่เราเพิ่งไปเอามาจากเซเว่นในกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งที่นิวไม่ได้ใช้แล้วจนเต็มกระเป๋า ความจริงเราแทบจะแบ่งเกือบครึ่งหนึ่งจากเสบียงทั้งหมดที่เรามีให้กับพวกมัน แต่นิวกลับบอกว่ามันคุ้มสำหรับแลกหนึ่งชีวิตให้รอด ใช่…ผมคงเห็นแก่ตัวเอานั่นแหละ ส่วนอาวุธ นี่คือสิ่งสำคัญที่เราควรจะมีให้กับพวกมัน เราไม่รู้อาวุธที่ว่านี้พวกเราจะหาได้จากไหน ภายในเวลาไม่ถึงห้าชั่วโมงนี้เราคงจะหาไม่ไหวแน่นอน
 "ถ้าหัวหมอหน่อยก็คือให้ปืนพกไปกระบอกเดียวแล้วบอกว่า 'อาวุธกูก็เอามาให้ตามสัญญาแล้ว' จริง ๆ พวกเราไม่ได้ทำสัญญาอะไรกับพวกมันเลยแท้ ๆ น่ารำคาญ" กิ๊บบ่นขณะที่ตัวเองกำลังใส่กระสุนลงในแม็กโดยมีฟางนั่งช่วยอยู่ข้าง ๆ อารมณ์โกรธของกิ๊บยังคงรุนแรงและพร้อมที่จะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
 "ใครบอกว่ากูจะเอาอาวุธไปให้พวกมัน แต่พวกมันจะต้องเอาตัวนัทคืนมาให้เรา" นิวพูดพลางเช็กอาวุธทั้งหมดที่เขามี ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่สะสมอาวุธระยะประชิดได้เยอะขนาดนี้ ส่วนใหญ่เขาจะเก็บมีดไว้หลายแบบ ระหว่างที่เราเตรียมตัว เขาเอาเสื้อคลุมตัวยาวบาง ๆ มาให้ผมใส่ เขาบอกว่ามันช่วยให้ผมเคลื่อนไหวได้ดีขึ้นและเหมาะกับนักดาบที่สุด ส่วนเขาสวมเสื้อกันกระสุนบาง ๆ ภายใต้เสื้อยืดของเขาและใส่เสื้อคลุมเป็นเสื้อคลุมหนังสีดำ เขาบอกว่าคราวนี้เขาจะให้ผมถือดาบเพียงคนเดียว ซึ่งเขาให้ดาบคาตะนะแก่ผมอีกเล่มเพื่อใช้เป็นดาบคู่ ความจริงเพียงแค่ดาบเล่มเดียวผมตวัดได้ลำบากอยู่แล้ว แต่การที่ต้องมาใช้ดาบทีเดียวสองมือแบบนี้คงควบคุมใบมีดได้ลำบากกว่าเดิม สุดท้ายผมจึงต้องเอาดาบที่สองเป็นดาบสำรองไป
 "ยังไงก็เตรียมอาวุธไปหน่อยก็ดีนะนิว" ฟางบอกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วง "ความจริงไม่ได้อยากให้ไปนะ แต่ช่วงเวลาแบบนี้จะให้ทำยังไงนอกจากต้องไปชิงตัวคืนมา"
 "มันก็ใช่" ผมว่า "ส่วนมากเรามีแต่อาวุธระยะใกล้ทั้งนั้น เราจะไปเอาอาวุธพวกปืนมาจากไหนกันล่ะ?" ในหัวผมเห็นว่าพวกเราอยู่ท่ามกลางดงศัตรูที่มีปืนและอาวุธระยะไกลครบมือ ซึ่งจุดนี้ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกมันจะฆ่าเราทันทีถ้าเราตุกติก
 "หาอาวุธมันไม่ยากหรอก แต่นี่คงต้องให้กิ๊บช่วย ก่อนหน้านี้ฉันพยายามขอใบอนุญาตในการครอบครองอาวุธปืนเพื่อให้ตัวเองมีอาวุธเพื่อใช้ตอบโจทย์สถานการณ์แบบนี้" นิวรูดซิปปิดกระเป๋าเมื่อเห็นว่ามีทุกอย่างที่มันต้องการอยู่ในกระเป๋าใบนี้แล้ว "มีอยู่ที่เดียวที่สามารถหาอาวุธปืนหรืออะไรพวกนี้ได้"
 นิวเปิดจีพีเอสบนแท็บเล็ตแล้ววางบนโต๊ะ จุดที่มันชี้ไปอยู่ที่สถานีตำรวจซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่
 "นี่เป็น สน.ที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เราสามารถขับรถออกไปเอาอาวุธที่นั่นได้ ในนั้นจะมีอาวุธหนักอาวุธเบา กระสุน เสื้อเกราะกันกระสุน และอาวุธหลายอย่างที่เราต้องขนมา ตอนนี้ขอให้ทุกคนจำไว้ว่า เรื่องใบอนุญาตในการพกพาอาวุธหรือกฎหมายต่าง ๆ นานาในตอนนี้ใช้ไม่ได้อีกต่อไป" นิวพูด "กฎข้อเดียวของการมีชีวิตอยู่คือห้ามตาย นี่เป็นวันแรกของยุคซอมบี้ แต่ละคนยังไม่พร้อมที่จะฆ่ามนุษย์ด้วยกันเอง แต่คืนนี้เราจะพยายามไม่ให้เกิดการนองเลือด ทรัพยากรที่ให้พวกมัน เราสามารถหาใหม่ได้เรื่อย ๆ ในช่วงเวลานี้ โชคดีที่กลุ่มเรามีกันไม่กี่คน แถมแต่ละคนก็ไม่ได้เป็นกินจุด้วย ฉันจึงพร้อมที่จะเสียสละเสบียงบางส่วนให้กับพวกมัน"
 ผมตั้งใจฟังอย่างตั้งใจ
 "คืนนี้เราจะวัดดวงในการยื่นหมูยื่นแมว" นิวพูดต่อ "ปกติที่เห็นในหนังนั้นผลที่ตามมาก็คือความตายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่ในชีวิตจริง อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้เสมอ ฉะนั้นได้เตรียมพร้อมสู้ให้ดี ไม่รู้ว่าพวกมันมีกี่คน ไม่รู้ว่าเก่งสักแค่ไหน แต่ในทางกลับกัน กิ๊บ เอ็น ถ้าสู้ก็ต้องพร้อมที่จะฆ่าทันที จำไว้ให้ดี…"
 เขาเว้นช่วงพร้อมกับมองหน้าผมสลับกับกิ๊บ
 "โลกนี้มันไร้กฎหมายไปแล้ว…"
 พวกเราออกมาจากคอนโดโดยใช้ประตูหลังของเซเว่น ผมหยิบถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบถุงใหญ่มาถุงหนึ่งเพื่อเป็นนกต่อให้กับพวกซอมบี้ ตอนนี้พวกเราไม่อยากจะใช้รถสปอร์ตพวกนั้นเพราะไม่มีใครกล้าขับ นิวจะวิ่งขึ้นไปบนรถที่จอดอยู่หน้าคอนโดคันใดคันหนึ่งแล้วใช้กุญแจผีสตาร์ตรถทันที ผมมองออกไปเห็นซอมบี้เดินไปมาอยู่ประมาณสิบตัว ตอนนี้มันเริ่มมืดแล้ว อากาศมันเริ่มหนาวลงอย่างแปลกประหลาด โดยปกติแล้วมันไม่ควรหนาวขนาดนี้แม้ว่าจะเป็นช่วงฤดูหนาวก็ตาม ผมค่อย ๆ เดินออกไปแล้วเหวี่ยงกำลังแขนทั้งหมดที่มี ปาถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบออกไปยังทิศทางตรงข้ามกับรถเป้าหมายของเรา เมื่อมันตกถึงพื้น นั่นส่งผลให้พวกมันได้เห็นเสียงกรอบกรอบของถุง จึงทำให้พวกมันวิ่งไปยังทิศทางแหล่งกำเนิดเสียงทันที
 "ไม่น่าเชื่อเลยว่ามันจะได้ผลเกินคาด" นิวพูด
 "ตามันมองไม่เห็นแม้ว่าจะอยู่ในระยะเผาขน แต่ถ้าหูกับจมูกล่ะก็ไวเชียวล่ะ" ผมแสยะยิ้ม "ตอนนี้ล่ะ รีบไป"
 เราสามคนวิ่งกึ่งย่องไปยังรถฮอนด้าซิตี้สีขาวที่จอดอยู่ไม่ห่างกันมาก เราโชคดีที่สุดที่เจ้าของรถนั้นทิ้งกุญแจเสียบคาไว้กับรถ นิวขึ้นไปนั่งที่คนขับแล้วสตาร์ตเครื่องยนต์ทันที เสียงเครื่องยนต์ทำให้พวกซอมบี้ละจากถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบหันมาให้ความสนใจกับเสียงที่ดังกว่า ผมและกิ๊บขึ้นมาถึงบนรถและปิดประตูอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะมีสัมภาระเยอะสักแค่ไหน แล้วฝากกระเป๋าเดินทางไว้ที่กิ๊บซึ่งเธอนั่งอยู่เบาะหลัง
 "ความจริงมึงไม่น่าสตาร์ตรถก่อนเลยนะเว้ยไอ้นิว!" กิ๊บตวาด
 "ก็ข้างในมันโคตรอับเลยนี่หว่า" นิวสวนกลับ
 ซอมบี้ตัวหนึ่งวิ่งเข้ามากระแทกกับกระจกหน้าต่างอย่างรุนแรงเหมือนลืมความเจ็บปวด จึงทำให้กระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ ซึ่งนั่นมันกระจกฝั่งของผม!! มือของมันตวัดแกว่งไปมาหมายจะคว้าตัวผมให้ได้
 "ไปเร็วสิ!!" ผมโวยวาย
 "จัดให้!!" นิวพูดพร้อมกับเข้าเกียร์และเหยียบคันเร่งจะมิด
 รถพุ่งทยานออกไป นั่นทำให้ซอมบี้ตัวนั้นหายไปจากนอกรถ แต่ก่อนที่มันจะปลิวออกไป เล็บของมันได้ข่วนเข้าที่แขนของผมจนเป็นแผลเลือดซิบ จู่ ๆ มันก็ทำให้แผลรอยข่วนอีกแผลหนึ่งปวดขึ้นมากะทันหัน ผมเจ็บจนไม่อยากจะกลั้นเสียงร้องออกมา แต่สุดท้ายผมเลือกที่จะกลั้นเสียงเอาไว้ เพื่อไม่ให้ทุกคนรู้ว่าตอนนี้ผมมีสิทธิ์ติดเชื้อซอมบี้ไปแล้ว!!
 "เป็นอะไรหรือเปล่าเอ็น!!" นิวถาม
 "ไม่เป็นไร…" ผมตอบพลางกัดฟันแน่น
 เมื่อพวกเราออกไปยังถนนใหญ่ พวกเราเห็นซอมบี้นับร้อยเดินเข้ามาหาพวกเรา ผมชักดาบออกมาทั้งสองเล่มและวางพาดไว้กับหน้าต่างประตูรถที่ไม่มีกระจกแล้ว นิวเห็นดังนั้นเขาจึงเหยียบเข้าไปประจัญบานกับพวกมัน เมื่อมีซอมบี้บางตัวเข้ามาใกล้ผม มันก็จะโดนใบมีดเฉือนด้วยความเร็วของรถโดยที่พวกมันไม่รู้ตัว จู่ ๆ เลือดของมันตัวหนึ่งกระเด็นโดนใบหน้าของผม แต่ด้วยความที่ยังคุมสติได้อยู่จึงวางดาบลงที่ตักและใช้แขนเสื้อเช็ดออก รถเริ่มบุบลงไปทุกทีแล้ว แต่พวกเราก็สามารถฝ่าพวกมันออกมาได้ ผมเก็บดาบเข้าฝักทั้งสองเล่มและหันมาให้ความสนใจกับบาดแผลบาง ๆ ที่เพิ่งได้มาเมื่อกี้ มันไม่ได้หนักหนาอะไร แต่ดูเหมือนว่าผมมีโอกาสติดเชื้อเพิ่มแล้ว
 "นิว"
 "ว่าไง?"
 "ถ้ากูเป็นอะไร หรือกลายเป็นซอมบี้ก็ฆ่ากูได้ทันทีเลยนะ" ผมบอก
 "คิดอะไรอยู่วะ?" นิวถามด้วยความแปลกใจ
 "มึงก็ต้องอยู่รอดเหมือนกับพวกเราสิวะ" นิวพูดเสียงดัง "กูไม่ยอมให้มึงตายแน่"
 ผมยิ้มพร้อมขอบคุณอยู่ในใจ ขอโทษนะนิว แม้ว่านายจะไม่ยอมให้ฉันตายหรือกลายไปเป็นพวกมัน แต่ด้วยรอยแผลที่มันเกิดขึ้นมา อีกไม่กี่ชั่วโมงฉันก็ต้องกลายเป็นพวกมัน
 เมื่อไปถึงสถานีตำรวจ พวกเราวิ่งลงไปจัดการกับพวกซอมบี้ ผมเหวี่ยงดาบออกไปฟันหัวของพวกมันขาดเป็นสองท่อน อาการเจ็บปวดของแผลทั้งสองทีได้หายเป็นปลิดทิ้ง แต่ผมรู้สึกได้ว่าผมถือดาบได้มั่นคงกว่าที่เคยเป็น ผมจึงชักดาบออกมาอีกเล่มและเหวี่ยงมันออกไปตัดหัวเจ้าพวกซอมบี้ขาดไปหลายตัว ไม่จริงน่า…ร่างกายของผมแข็งแรงขึ้นงั้นเหรอ…? จากอะไรกันล่ะ…? ตอนนี้ไม่มีเวลาจะมานั่งคิดเล็กน้อยอะไรแล้ว มันเป็นเพราะอะดรีนาลินล่ะมั้ง พอมันหาย พละกำลังก็คงจะกลับเป็นอย่างเดิม กิ๊บใช้ปืนยิงพวกมันที่เข้ามาใกล้โดยนางหันหลังพิงกับนิวที่ใช้มีดสั้นคู่ในการจัดการพวกมันในระยะประชิด เขาพุ่งเข้าไปแทงที่หัวของมันตัวหนึ่งและกระชากมีดออกมาก่อนที่จะถอยหลังไปตั้งหลัก จากนั้นเขาก็ทำแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมา ด้วยความที่มันเป็นตอนกลางคืน การโจมตีของพวกเราบางครั้งก็พลาดไปบ้าง แต่สถานีตำรวจนั้นอยู่ไม่ไกล ซอมบี้ที่เข้ามาทีละตัวทีละตัวนี่มันน่ารำคาญเหลือเกิน
 "กิ๊บหยุดยิงก่อน มันจะทำให้พวกมันเข้ามาเพิ่มอีก" นิวพูดพร้อมยื่นมีดมาให้
 "กูใช้ไม่เป็น!" กิ๊บสวนกลับ
 "ก็ต้องพยายามเรียนรู้ที่จะใช้แล้วแหละ เล็งที่หัว อย่าปล่อยมือจากมีดเด็ดขาด!"
 เธอรับมีดจากนิวและแทงเข้าที่หัวสมองของพวกมันตัวหนึ่ง และสามารถทำให้มันหยุดเคลื่อนไหวได้ แต่เธอกลับต้องใช้แรงอย่างมากที่จะดึงมีดที่ปักอยู่ออก ตอนนี้จำนวนของพวกซอมบี้เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด
 "วิ่งเข้าไปในสถานีเลย" ผมตะโกนพร้อมกับวิ่งขึ้นไปยังสถานีตำรวจ
 ภายในนั้นยังมีซอมบี้ตำรวจประจำการอยู่ประมาณห้าตัว ผมสังเกตได้ว่าแต่ละตัวยังมีปืนอยู่ที่กระเป๋าใส่ปืนที่ติดอยู่ที่เข็มขัดทั้งนั้น ผมฟันหัวมันขาดไปตัวหนึ่งและพุ่งเข้าไปฟันอีกสองตัวขาดด้วยใบมีดอันคมกริบอย่างรวดเร็ว รู้สึกได้ทันทีเลยว่าผมรวดเร็วขึ้น เพราะความเร็วของมนุษย์ทั่วไปนั้นไม่สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วขนาดนี้อย่างแน่นอน ความรู้สึกนี้มันคืออะไร หัวใจของผมเต้นช้าลง เหงื่อที่เคยออกตอนนี้ไม่ออกแม้แต่เม็ดเดียว ความรู้สึกที่จับดาบได้มั่นคงยิ่งขึ้น น้ำหนักของมันหายไปเยอะจนคิดว่าผมกำลังถือดาบของเล่นอยู่
 เกิดอะไรขึ้นกับกูวะ…?
 เมื่อจัดการพวกมันจนหมด ผมจึงจัดการเอาปืนทั้งหมดออกมาจากกระเป๋าใส่ปืนของพวกมัน คือปืนที่ตำรวจไทยใช้ นั่นก็คือปืนพกสั้นยี่ห้อซิก ซาวเออร์ พีสามสองศูนย์ เอสพี ขนาดเก้ามิลลิเมตร ซึ่งมีกระสุนสำรองอยู่คนละสามแม็ก ปืนทุกกระบอกยังมีลูกกระสุนอยู่เต็มและยังไม่ได้ปลดเซฟตี้ กิ๊บตามขึ้นมาบนสถานีก่อนแล้วเห็นปืนพกที่ผมเอามาได้ก็ตาวาว
 "มึง! กูขอนะ! นี่ปืนของตำรวจใช่มั้ย" นางเอาตาเข้าไปใกล้ปืนและเอาไปจ่อที่ปลายกระบอกปืนทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เช็กว่าเซฟตี้ยังถูกล็อกอยู่หรือไม่ "ปืนของตำรวจจริง ๆ ด้วย หนักไปหน่อยแต่ก็ถ้าฝึกฝนก็สามารถปืนทีเดียวสองมือได้ล่ะนะ"
 "ยิงสองมือมันยากจะตาย" ผมยื่นปืนที่เหลือให้กิ๊บ
 "เอ็นเคยยิงปืนด้วยเหรอ?" นางถามทั้ง ๆ ที่ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ปืน
 "เคยแต่บีบีกัน" ผมพูดจากนั้นก็สังเกตเห็นว่าเธอกำลังถือมีดสั้นอยู่ด้วย "เอามีดมาให้ฉันก่อนดีกว่า ถ้าจะถือปืนที่อยู่เต็มมือขนาดนั้นน่ะ"
 เธอส่งมีดสั้นให้ผมอย่างไม่ลังเล จู่ ๆ สัญชาตญาณของผมนั้นทำงาน ผมรู้สึกถึงอะไรบางอยู่ที่อยู่ในเงามืด ร่างกายของผมมันขยับไปเอง เพียงเสี้ยววินาทีผมปามีดสั้นที่อยู่ในมือออกไป ใบมีดนั้นเฉียดหัวของกิ๊บเพียงนิดเดียว แต่มันกลับไปปักเข้าที่ใครบางคนที่อยู่ในเงามืด กิ๊บตกใจสุดขีดกับสิ่งที่เกิดขึ้นและเผลอกรีดร้องออกมาเล็กน้อยและจ่อปลายกระบอกปืนมาที่หน้าผากของผมอย่างรวดเร็ว
 "มึงจะทำอะไร!" กิ๊บตะคอกใส่ "มึงจะฆ่ากูงั้นเหรอ!?"
 "ดะ…เดี๋ยวก่อนสิ!!" ผมแก้ตัว "กูไม่ได้จะทำอย่างนั้นนะ"
 "แล้วเมื่อกี้มันคืออะไร? ไม่มีซอมบี้อยู่แถวนี้สักหน่อย" สายตาของกิ๊บดูไม่เชื่อ
 ผมจึงเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ของผมและฉายไปทางที่ผมปามีดไป ปรากฏว่ามีซอมบี้ตัวหนึ่งนอนตายอยู่ตรงนั้นโดยมีมีดสั้นของผมปักเข้าที่กลางศีรษะอย่างแม่นยำ…ดูจากสภาพการตาย มันคงตายมาพักหนึ่งก่อนที่มันจะกลายเป็นพวกซอมบี้
 นี่ผมเป็นคนจัดการงั้นเหรอ…?
 ทั้ง ๆ ที่ไม่เห็นตัวมันเลยเนี่ยนะ…
 "โอเค…มึงทำได้ยังไง…?" กิ๊บถามแต่ก็ยังไม่ลดปืนลง "ถ้ามึงปาพลาดนี่มันอาจจะฆ่ากูได้เลยนะเว่ย!"
 "กูขอโทษ แต่เห็นนั่นมั้ย? มันตายแต่มึงไม่ตายไงกิ๊บ" ผมบอกพร้อมชี้ไปที่ร่างอันไร้วิญญาณของซอมบี้ ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้กิ๊บลดปืนลงได้ เธอสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อให้ตัวเองใจเย็นลง เธอวางปืนทุกกระบอกไว้บนโต๊ะที่อยู่ไม่ห่างจากตัว จากนั้นเธอเดินเข้าไปในห้องเก็บอาวุธของตำรวจที่อยู่ไม่ห่างจากกัน ซึ่งผมก็ตามเข้าไปด้วย
 "แล้วนิวล่ะ?" ผมถาม
 "รออยู่ข้างนอก รอดูว่าพวกมนุษย์จะเข้ามาอาวุธเพิ่มที่นี่หรือเปล่า" เธอตอบพร้อมกับหยิบมือถือสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดไฟฉาย "ไม่น่าเชื่อว่ารัฐบาลมีเงินจากภาษีพวกเราถมเถ แต่ไม่เอาไปซื้อเครื่องปั่นไฟเหมือนที่คอนโดเรามีเนี่ยนะ"
 "อย่าพูดมาไป" ผมพึมพำ
 "แล้วไง!?" กิ๊บขึ้นเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว "ประเทศนี่มันล่มจมขนาดไหนแล้วดูดิ ตอนนี้ซอมบี้ก็เต็มเมือง พวกที่สามารถเอาชีวิตรอดได้อย่างเราสักวันก็ต้องเป็นเหมือนพวกมันนี่แหละ!"
 "โอเค ๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว" ผมเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ซึ่งผมก็รู้ว่าผมคงทำให้เธอใจเย็นไม่ได้เท่านัทหรอก "ไปหาอาวุธต่อดีกว่า"
 "คอยดูนะ ถ้ากูได้จับปืนหนักเมื่อไหร่ พวกที่เอาผัวกูไปไม่ตายดีแน่" กิ๊บกำมือแน่น แม้ว่าภายในจะมืดแต่ก็สามารถรู้ได้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ จริง ๆ แล้วในนี้มันก็ไม่ได้มืดมากนะ ผมเห็นปืนอยู่หลายกระบอกและยังมีกล่องกระสุนที่อยู่ในตู้เหล็กด้านในสุด
 "กิ๊บไปเอากระเป๋านะ เดี๋ยวนี่ไปเอาปืนเอง" ผมพูด
 "มึงอะไปเอากระเป๋า มึงไม่รู้จักปืนไปมากกว่ากูหรอก ที่จะเอาไปก็ใช่ว่าจะให้พวกมันสักหน่อย" กิ๊บทำเสียงเข้ม "กูอยากจะประกาศสงครามกับพวกมันฉิบหาย!"
 ผมตัดบทด้วยการเข้าไปหยิบกระเป๋าสำหรับใส่ปืนที่วางซับซ้อนกันอยู่ในตู้เหล็ก ในนั้นมีสนับมือเหล็กวางอยู่หลายคู่ซึ่งผมเอามาคู่นึง บอกตามตรงว่าผมไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของมันเลยสักนิด มันควรจะหนักกว่านี้สิ แต่ก็เอาเถอะ อะดรีนาลีนยังคงสูบฉีดอยู่ล่ะมั้ง
 "เอามาสักสองกระเป๋าก็ได้" กิ๊บพูด
 "เค ๆ" ผมตอบอย่างไม่สนใจ
 กิ๊บหยิบปืนกับกระสุนมาวางไว้บนโต๊ะสำหรับเตรียมตัวออกรบเพื่อให้ตำรวจสามารถเอาอุปกรณ์มาวางเตรียมไว้ ผมจึงจัดการยัดปืนทุกกระบอกที่กิ๊บเอามาวางใส่ลงในกระเป๋า รวมถึงกล่องกระสุนที่ผมเรียงมันอย่างเป็นระเบียบ กิ๊บบอกว่าเรามีปืนไรเฟิลหนักห้ากระบอก ลูกซองที่ยิงได้สองนัดสามกระบอก ลูกซองยิงได้หลายนัดสองกระบอก ปืนกลเบาหกกระบอก ปืนพกสิบกระบอก ปืนไรเฟิลซุ่มยิงสองประบอกพร้อมกระสุนที่ขนไปหมดตู้ ซึ่งรวมใส่กระเป๋าได้ทั้งหมดสี่กระเป๋าซึ่งแต่ละใบนั้นหนักมาก กิ๊บแบกไม่ไหว ผมกับนิวจึงต้องแบกคนละสองกระเป๋า มันน่าแปลกใจที่ผมแบกสองกระเป๋าแต่ไม่ได้รู้สึกถึงน้ำหนักของมันเลย แถมเหงื่อก็ไม่ออกด้วย ผมคิดว่านี่ไม่น่าเกี่ยวข้องกับการสูบฉีดของอะดรีนาลินแล้ว…


"ใช่…แล้วไง?" นิวถามกลับพร้อมกับยักไหล่
 "ที่ประเทศไทยนี่มันอากาศร้อนนะ พวกมันจะมีชีวิตรอดได้ยังไง มันแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ทั้งในสภาพอากาศแบบนี้อะนะ?" ผมทวนความรู้
 "เออว่ะ" นัททำหน้าเหวอจนเหนี่ยงโผล่ "ทำไมคิดไม่ถึงวะ"
 "ตามทฤษฎีมันอาจจะเป็นเป็นไปตามนั้นก็ได้" กิ๊บแย้ง "เราก็เห็นมากับตาแล้วนี่ ขนาดสภาพอากาศบ้านเมืองเรามันร้อนขนาดนี้ แต่มันก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ แถมแข็งแกร่งมากด้วย"
 ทุกคนเงียบกันหมด เสียงแอร์ดังมาก แต่ละคนหมดสนุกกับอาหารมื้อแรกในโลกซอมบี้ทันที สีหน้าของแต่ละคนซีดบ่งบอกได้ถึงความซิบหายทางความคิดที่เกิดขึ้นในหัว ผมไม่รู้ว่าแต่ละคนเขาคิดอะไรในหัว แต่ที่รู้ ๆ ก็คือมันไม่น่าใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่ แต่ละคนมองหน้ากันอย่างระมัดระวัง ความเงียบปกคลุมแต่ก็ถูกทดแทนด้วยเสียงแอร์ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ไม่มีใครกินอาหารต่อ มีแต่ใบหน้าที่ซีดเผือดของแต่ละคนที่มีคำถามอยู่ในหัวมากมาย
 "หมายความว่ายังไงดีเรื่องนี้…" นิวกอดอกอย่างครุ่นคิด "นายกำลังจะบอกว่าสภาพอากาศมันมีผลกับซอมบี้งั้นเหรอ…ไม่เคยได้ยินมาก่อน"
 "ซีรีส์เกาหลีซอมบี้ของเน็ตฟลิกซ์ไง" ผมพูด "เวลาอากาศร้อนมันจะตายทัน หรือไม่ก็วิ่งหาที่หลบและหลับจนกว่าอากาศจะเย็นลงหรือไม่ก็ตกกลางคืน"
 "เป็นไปได้มั้ยเอ็น ทฤษฎีที่นายตั้งมาเมื่อกี้มันอาจจะยังพิสูจน์ไม่ได้" นิวหรี่ตา "แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพียงแค่เรายังไม่ได้ทดลองเท่านั้น"
 "หมายความว่าไง?" ผมถาม
 "อยากจะทดลองสักหน่อยมั้ยล่ะ?" นิวถามกลับ "ข้อมูลเบื้องต้น…"
 จู่ ๆ ก็มีมือของใครบางคนทุบลงบนโต๊ะ เป็นฟางนั่นเอง ใบหน้าของเธอดูโกรธเกรี้ยว บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนอย่างสัมผัสได้
 "ถ้าอยากจะทดลอง พิสูจน์หรือพูดคุยเกี่ยวกับพวกซอมบี้บ้าบอล่ะก็ เชิญออกไปคุยด้านนอกเลย ตรงนี้เขาจะกินข้าวกัน ใช่มั้ยพี่กิ๊บ" กิ๊บรีบพยักหน้าโดยเร็ว
 หลังจากที่ทำฟางโกรธที่แต่ละคนก็ไม่เคยเห็นมาก่อน พวกเราจัดการกินมื้อเย็นทันทีโดยที่คำถามก็ยังคงค้างคาอยู่ในหัวตลอดเวลา ระหว่างมื้อเย็นนั้นแต่ละคนเลือกที่จะเงียบมากกว่าจะพูดอะไรออกมา เป็นเพราะว่าสิ่งที่ค้างคานั้นได้ไปกลบความคิดทุกอย่างที่เกิดขึ้นจนไม่มีพื้นที่ให้คิดอย่างอื่นนอกจากปริศนาลี้ลับของซอมบี้ สุดท้ายนิวแค่พูดขึ้นมาว่า
 "เดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะพาไปดูอะไรบางอย่าง"
 เมื่อกินข้าวเสร็จ ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น ผมยืนอยู่บนระเบียงที่สามารถออกไปยืนรับลมได้ สิ่งที่อยู่ด้านล่างนั้นมันอยู่ในสายตาของผม ไม่ว่าจะเป็นพวกซอมบี้ที่ตอนนี้จำนวนเริ่มลดลงแล้ว เหลือพวกนี้เพียงไม่กี่สิบตัวที่เดินไปเดินมาอยู่ทั่วบริเวณอย่างไร้จุดหมาย บางทีผมก็รู้สึกหวั่น ๆ เล็กน้อยกับพวกมัน เพราะไม่รู้ว่าตัวไหนมันเป็นยังไง แม้ว่าซอมบี้แต่ละตัวความสามารถมันเหมือนกัน ก็คือกัดทีเดียวก็ทำให้ตายและกลายเป็นพวกมันได้ ผมช่วยพวกผู้หญิงล้างจานแล้วถืออาวุธประจำกายตัวเองออกไปจากห้องพร้อมกับทุกคน พวกเราตั้งขบวนอย่างเดิมเหมือนกับตอนที่พวกเราวิ่งฝ่าดงซอมบี้เข้ามาที่นี่ พวกเราลงลิฟต์มายังชั้นที่หนึ่ง นิวพาเราเดินเลี้ยวซ้ายซึ่งจะไปเจอกับประตูที่จะพาเราไปไหนสักแห่ง ส่วนฟางยังคงอยู่เฝ้าห้อง
 "หลังประตูนี้จะพาเราไปยังที่จอดรถชั้นใต้ดิน รถทุกคันที่อยู่ที่นี่สามารถใช้ได้หมดเพราะเจ้าของกลายเป็นซอมบี้หมดแล้ว" นิวบอก
 "เดี๋ยวก็โดนกฎหมายข้อหาลักขโมยหรอกนิว" นัทแย้ง
 "ตอนนี้กฎหมายมันใช้ได้ที่ไหนกัน ต่อให้คนใหญ่คนโตขนาดไหนมาขออาศัยกูก็ไม่รับแล้ว ปล่อยให้มันตายอยู่ท่ามกลางพวกเดียวกันนี่แหละ" นิวตอบกลับด้วยอารมณ์หงุดหงิด
 "เอาน่า กูแค่พูดเล่นเฉย ๆ" นัทยักไหล่
 นิวไม่สนใจ จากนั้นเข้าค่อย ๆ เปิดประตูเหล็กออก มันเป็นประตูเหล็กที่ดูหนังอึ้งพอควร และเป็นประตูที่เหมาะกับการป้องกันพวกซอมบี้ได้เป็นอย่างดี เราเดินเข้าไปข้างในโดยที่ผมเป็นคนเดินนำ ข้างในนั้นเป็นเพียงทางหนีไฟธรรมดาที่มีกลิ่นเหม็นชื้นเท่านั้น ผมพยายามเดินให้มีเสียงน้อยที่สุดเผื่อมีพวกมันรออยู่ด้านล่าง โชคดีที่มันเป็นบันได ยังพอยื้อเวลาได้อยู่แป๊บนึง ลมหายใจของผมถูกสูดเข้าออกอย่างระมัดระวังทั้ง ๆ ที่ออกซิเจนพวกนั้นเราคุ้นเคยกับพวกมันเป็นอย่างดี แต่พอมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ทุกอย่างมันวางอยู่บนเส้นด้าย
 เมื่อลงบันไดมาได้ครึ่งชั้น ยังเหลืออีกครึ่ง ปลายบันไดของชั้นใต้ดินเจอประตูแบบเดียวกันปิดอยู่ ผมค่อย ๆ ย่องไปโดยที่มีพรรคพวกตามมา กิ๊บกำปืนพกไว้ในมือแน่นเหมือนกับไม่อยากให้มันหลุดจากมือไป ส่วนนัทถือมีดทำครัว ผมไม่รู้ว่าเราจะเจออะไรต่อไป จู่ ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้น นิวเดินผ่านขบวนไปอย่างชิลล์ ๆ แถมยังส่งเสียงเท้าดังอีกด้วย เสียงนั่นสะท้อนกับกำแพงและเพดานที่แคบของทางหนีไฟจนก้อง
 "นิว ทำอะไรน่ะ!" ผมทำเสียงให้เบาที่สุดแต่ทำให้นิวได้ยิน
 "ก็เดินสำรวจไง" นิวตอบกับด้วยสีหน้าที่กวนตีน
 "อย่าทำเสียงดังสิ"
 "ทำไม?"
 "เดี๋ยวพวกมันก็มาหรอก"
 "ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ยังไงเราก็ฆ่าพวกมันได้สบาย ๆ เพราะเราทำมากันแล้วไม่ใช่เหรอ?"
 นัทส่ายหน้า ใช่…ที่ผ่านมาเขาไม่ได้ฆ่าซอมบี้เลยแม้แต่ตัวเดียว
 "ปลอดภัยไว้ก่อนดีไหมล่ะ?"
 "ก็ได้…"
 ผมเคยได้ยินและประสบกับคำว่า คำพูดไม่ตรงกับการกระทำ หลังจากที่เขาพูดจบ เข้าวิ่งเข้าไปที่ประตู เขาเปิดประตูแล้วพุ่งออกไปโดยที่ไม่บอกไม่กล่าว สิ่งที่เขาทำนั้นทำให้พวกเราอีกสามคนนั้นตกใจเป็นอย่างมาก ผมตัดสินใจวิ่งออกไปโดยไม่สนใจเสียงอีกแล้ว
 "โธ่เว้ย…" ผมพ่นลมหายใจออกจากจมูกก่อนที่จะสูดเข้าไปใหม่และถีบประตูออกไป พวกเราตั้งท่าตั้งรับพวกมันไว้อย่างแข็งแรงอย่างที่ไม่ได้ซ้อมกันมาก่อน แต่กลับเป็นว่าไม่มีพวกซอมบี้เลยแม้แต่ตัวเดียว นิวยืนอยู่กลางที่จอดรถที่มีรถจอดอยู่หลายคัน ส่วนใหญ่จะเป็นรถสปอร์ตที่ต่อให้ทำงานมาทั้งชีวิตก็ไม่มีวันได้ขับรถพวกนี้ได้เลย ผมรู้สึกแปลกใจว่าทำไมไม่มีซอมบี้อยู่บริเวณนี้เลย
 "นี่เป็นที่จอดรถที่พวกซอมบี้ไม่มีวันเข้ามาถึงเด็ดขาด เพราะถ้าไม่มีใครพามันเข้ามา ก็ไม่สามารถเข้ามาได้" นิวพูด
 "อยากพูดเซอร์เรียลให้มาก มันน่ารำคาญ" นัทบ่น "ความจริงกูก็อยากขับรถแบบนี้มานานแล้ว"
 "ขับไปลุยซอมบี้กันไหมจ๊ะ ที่รัก" กิ๊บเอาหัวไปพิงไหล่แฟนหนุ่มเป็นเชิงอ้อน
 "ก่อนไปก็ต้องดูกว่ามีกุญแจรถหรือเปล่า" นัทพูดอย่างจริงจัง "คนพวกนี้ส่วนใหญ่จะเอากุญแจรถติดตัวไปตลอดเวลา"
 "เออ นั่นสิ…" ผมเห็นด้วย "ถ้ารถไม่มีกุญแจก็ไม่สามารถขับได้ แม้แต่สตาร์ตเครื่องยนต์ยังไม่ได้เลย"
 "รถบางคันจะมีกุญแจเสียบอยู่ที่รถ บางคนก็ฝากกุญแจไว้ที่ยาม"
 "ถ้ากูเป็นยาม กูจะขับไปเล่นให้พังก่อนเลย" นัทแสยะยิ้ม
 "ลองคิดละกันว่าเดี๋ยวนี้สังคมเราเริ่มมีคนขี้เกียจขึ้นเป็นกอง" นิวเริ่มเข้าประเด็นที่ไม่คิดว่าจะถูกหยิบยกเอามาพูดในเวลานี้ "ขนาดสั่งอาหารยังต้องสั่งออนไลน์กันแล้วเลย ทุกอย่างมันสะดวกสบายไปหมดจนเราแทบไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว อีกหน่อยถ้ามนุษย์ยังขี้เกียจอยู่แบบนี้ก็อาจจะกลายเป็นอย่างมนุษย์อ้วนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เดินไปเยี่ยวยังลำบากเหมือนในเรื่องวอลล์อีก็ได้"
 "สภาพแบบนั้นกูไม่เอาหรอก" กิ๊บเห็นด้วย "อ้วนแล้วเดี๋ยวไม่สวย"
 "ก็ตามนั้นแหละ กูก็ไม่อยากอ้วนไปกว่านี้แล้ว" ผมเห็นด้วย
 มันก็จริงที่มนุษย์เราเดี๋ยวนี้เริ่มขี้เกียจขึ้น บางคนยังขี้เกียจอ่านหนังสือให้ครบแปดบรรทัดเลย แต่มันไม่รวมผมที่เป็นคนชอบอ่านหนังสือเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โชคดีที่อ่านเรื่องซอมบี้มาไม่น้อยจึงพอจะมีข้อมูลของพวกมัน ผมคิดว่าเรื่องราวปรากฏการณ์ซอมบี้บุกโลกแบบนี้อาจจะเป็นครั้งแรกเลยก็เป็นได้ สภาพของเมืองทั้งเมืองคงไม่ต่างจากซากปรักหักพังของเมืองเก่าแน่นอน ยุคของมนุษย์กำลังจะหมดแล้ว แต่เผ่าพันธุ์ไหนล่ะจะมาแทนที่…? มนุษย์ต่างดาวเหรอ? ไม่รู้เหมือนกันแฮะ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้
 "เอาจริง ๆ เลยนะนิว" นัทพูดขึ้น "แทนที่จะพามาที่นี่ มึงพาพวกกูไปหาของกินก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?"
 "พาหนะมันก็สำหรับพวกเราเหมือนกัน หากอาหารเราหมดก็ต้องออกไปหาเพิ่มอีก จะวิ่งไปก็คงไม่มีใครอยากจะทำแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ? แต่เราก็ต้องเริ่มตั้งอาณานิคมของเราและต้องจัดการอะไรหลาย ๆ อย่างที่สามารถป้องกันซอมบี้ให้ได้" นิวพูด "ไม่ได้อยากจะพูดให้ดูเป็นหัวหน้านะ แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีใครสติดีที่จะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้เท่ากูแล้ว"
 ทุกคนเงียบ ไม่มีใครเถียง
 หลังจากนี้พวกเรามุ่งหน้าไปเซเว่นที่อยู่ในตัวคอนโด ด้วยความที่คอนโดนี้เป็นคอนโดระดับหกดาว เซเว่นที่มาเปิดที่นี่จึงเป็นเซเว่นที่สาขาใหญ่สาขาหนึ่งเลยทีเดียว รู้สึกว่าเจ้าของคอนโดจะรู้จักกับเจ้าสัวจึงสามารถเอาเซเว่นขนาดใหญ่เข้ามาเปิดได้ โดยปกติแล้ว ในเมื่อมันเกิดเหตุการณ์ไวรัสซอมบี้แพร่กระจายไปทั่วประเทศหรือทั่วโลกแบบนี้ส่วนใหญ่เราจะมีเวลาในการเตรียมเสบียงอาหาร ผมคิดว่าอาหารในเซเว่นอาจจะโดนเอาไปหมดแล้วก็ได้
 "ฟังให้ดีนะทุกคน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าแตกตื่น ให้ตั้งสติไว้ให้อยู่" นิวพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ตอนนี้ต่อให้เป็นมนุษย์ด้วยกันก็ไม่สามารถไว้ใจกันได้นอกจากพวกเรากันเอง มนุษย์ต่างมีความโลภอยู่ภายใต้จิตสำนึกของตัวเองทั้งนั้น แนะนำให้ระวังตัวจะดีที่สุด"
 ผมรู้งาน
 "กิ๊บ ถ้านี่บอกให้ยิงใครจัดการเลยนะ" ผมพูด
 "ทำไมต้องยิงคนด้วยล่ะ?" กิ๊บถาม "คนมันก็มีชีวิตเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"
 "ตอนนี้เราต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของเราเอง ถ้ามันจำเป็น กูยอมกินเนื้อมนุษย์แทนอาหารทั่วไปที่กำลังนับถอยหลังรอวันหมดนี่แหละ ตอนนี้ไม่มีใครสามารถผลิตอาหารให้เราอีกแล้ว นอกจากว่าเราจะปลูกผักและเลี้ยงปศุสัตว์ขึ้นเอง"
 "ปลูกผักกูพอได้ แต่เลี้ยงปศุสัตว์นี่ไม่ไหวจริง ๆ" กิ๊บทำหน้าขยะแขยง
 เมื่อพวกเราถึงเซเว่น มันมีสภาพย่ำแย่สุด ๆ มีศพนับร้อยนอนตายกระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ ถ้าให้เดาน่าจะเกิดขึ้นเมื่อคนกำลังแย่งอาหารแน่นอน ข้างในมืดสนิท นิวบอกให้พวกเราใช้ไฟฉายจากมือถือสมาร์ตโฟนของแต่ละคน ซึ่งมันทำให้ผมลืมไปเลยว่าเรายังมีสมาร์ตโฟนอยู่ในมือที่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ แต่ปรากฏว่าสัญญาณโทรศัพท์นั้นไม่มีแล้ว ความจริงถ้ายังมีสัญญาณหลงเหลือแม้ว่าจะเหลืออยู่เพียงขีดเดียวก็ตาม คนแรกที่ผมอยากจะโทรไปหาก็คือพ่อกับแม่ พวกท่านตอนนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง จะยังมีชีวิตรอดอยู่หรือตายแล้ว…
 จู่ ๆ ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างตกลงพื้นในเซเว่น ทำให้พวกเราหันอาวุธไปตามเสียงนั้น ข้างในนั้นมืดก็จริงแต่มันก็ไม่ได้กว้างพอที่จะมีพื้นที่ให้ใครก็ตามที่เข้ามาในนี้ก่อนเราหนีรอดออกไปได้ นิวให้สัญญาณมือเป็นเชิงให้เข้าไปพร้อมกัน เมื่อถึงจุดที่มีเสียงเกิดขึ้นนั้นกลับไม่มีใครอยู่ มีเพียงปลากระป๋องหนึ่งกระป๋องนอนอยู่ที่พื้นเท่านั้น แต่นั่นก็ยังทำให้นิวไว้ใจกับสถานการณ์ไม่ได้
 "ให้กิ๊บไปยืนเฝ้าที่ประตูดีกว่า เพราะนางมีอาวุธระยะไกล" นิวพูด ซึ่งกิ๊บก็ทำตามที่บอกอย่างว่าง่าย สิ่งที่เราทำทุกอย่างนั้นล้วนแล้วเราทำด้วยความระมัดระวัง ยังไม่รวมถึงการวางเท้าในแต่ละก้าว ผมหยิบตะกร้าสีส้มที่วางล้มอยู่
ข้าง ๆ ขึ้นมาแล้วเริ่มจัดการกวาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลากยี่ห้อที่ยังคงเหลืออยู่บนชั้นวางใส่ลงในตะกร้าจนแทบไม่เหลือ ตอนนี้ผมอยากจะให้เอาเสบียงไปให้หมด ผมใช้ปากคาบมือถือไว้และส่องไฟเพื่อให้แสงสว่างเพียงเล็กน้อย คนอื่นก็ทำเช่นนั้นเหมือนกัน ส่วนกิ๊บที่ยืนเฝ้ายามอยู่ด้านนอกพยายามไม่ทำตัวให้ตัวเองเด่นจนเกินไป
 พอใส่อาหารจนเต็มผมจึงเอาตะกร้ามาเพิ่ม ทีนี้ต้องเป็นพวกของสด โชคดีที่แอร์ของตู้เย็นเพิ่งปิดได้ไม่นาน จึงไม่ทำให้ของกินเน่า ผมคว้าอาหารสดหลายอย่างลงตะกร้าอย่างว่องไว ส่วนคนอื่นน่าจะไปเก็บอย่างอื่น บอกตามตรงเลยว่าไม่เคยเดินเข้าเซเว่นพร้อมอาวุธมาก่อน แม้ว่าจะมีป้ายบอกอยู่ที่น่าประตูว่าห้ามนำอาวุธเข้ามาก็ตาม เพราะเซเว่นที่เราเข้าอยู่ทุกวัน เราเข้ามาแบบไร้อาวุธ เพียงแค่มาซื้อของกินเสร็จก็จ่ายเงินแล้วเดินกลับบ้านเท่านั้น แต่วันนี้เราทำผิดกฎของร้านสะดวกซื้ออย่างมหันต์ แต่ไม่ว่าจะยังไงตอนนี้เราต้องเผชิญกับความจริงที่เราต้องทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง อ่า…เต็มอีกตะกร้าหนึ่งแล้ว ส่วนของผมนั้นพอแค่นี้ก่อนดีกว่า
 "กูว่าพอแค่นี้ก่อนดีกว่า" ผมพูดขึ้น "แค่นี้ก็ถือว่าเราได้เสบียงเยอะมากแล้ว"
 "ไม่ เราต้องเอาไปให้หมด นี่ยังไม่รวมสต๊อกที่อยู่หลังร้านอีกนะ" นิวแย้งออกมาจากอีกฝั่ง
 "กูเห็นด้วยกับนิวนะ ที่คอนโดไม่รู้ว่าใครสามารถลงมาที่นี่บ้าง กูว่าผู้รอดชีวิตที่อาศัยอยู่ในนี้คงมีเป็นร้อย" นัทเสริม "ก็ได้" ผมยอมแพ้ มันก็จริงที่ว่าจะมีคนอื่นที่สามารถลงมาเอาเสบียงที่นี่ได้ตลอดเวลา ทางที่ดีคือเราควรเอาไปให้หมดก่อนที่จะไม่เหลือให้เราในครั้งต่อไป
 "เดี๋ยวกูเข้าไปดูหลังร้านหน่อยนะ เพื่อนกูคนนึงบอกว่าสต๊อกหลังร้านนั่นเยอะกว่าอีก" ว่าแล้วนัทก็เดินเข้าไปหลังร้าน ส่วนผมกับนิวที่ได้เสบียงมาเต็มตะกร้านั้นได้หิ้วมาไว้ที่หน้าร้าน ซึ่งกิ๊บที่ยืนรออยู่ถึงกับน้ำลายสอเมื่อได้เห็นของกินมาวางอยู่ตรงหน้า
 "เราต้องจ่ายเงินด้วยมั้ยเนี่ย?" ผมถามขึ้น
 "มีเงินติดตัวกันด้วยเหรอ?" ชายหนุ่มถามกลับด้วยสีหน้าที่เริ่มเหลืออด เมื่อเห็นดังนั้นจึงส่ายหน้า
 "ไม่มี ไม่มี"
 "ก็นั่นแหละ เราไม่เงินติดตัวเลยสักบาท แต่เราสามารถขนอาหารได้ตั้งขนาดนี้ เดี๋ยวนัทก็คงออกมาพร้อมกับอาหารอีกเป็นกระบุงแน่นอน" นิวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ สักพักต่อมาเข้าก็นึกอะไรขึ้นได้ "ความจริงมันต้องออกมาขอความช่วยเหลือแล้วนา"
 "นั่นสิ เห็นไปนานแล้ว ความจริงมันไม่น่าจะนานขนาดนี้" ผมเห็นด้วย
 "เข้าไปดูกันเถอะ กิ๊บ ขอยืมปืนกระบอกนึงหน่อย" กิ๊บยื่นปืนพกให้นิวกระบอกนึง เขาเช็กที่ปืนดูว่าปลดเซฟตี้หรือยัง เมื่อเขามั่นใจในปืนของตัวเองว่าพร้อมใช้งานแล้ว ผมกับนิวจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง เราเดินแยกกันตรงช่องขนมกรุบกรอบเพื่อกระจายกำลัง เราย่องกันไปอยู่พักใหญ่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงโครมครามกันที่หลังร้าน พวกเราไม่รอช้า นิวพุ่งเข้าไปถีบประตูจนบานพับหัก นิวเหยียบบานประตูไว้เพื่อไม่ให้มันกระเด็นไปไกลกว่านี้แล้วจ่อปลายกระบอกปืนไปในความมืด ผมพุ่งเข้าตามนิวไป หันใบมีดไปหาใครก็ตามที่อยู่ในนั้น
 ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลยสักคน
 จากนั้นผมได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด
 "แย่แล้วมันออกจากหลังร้าน" ว่าแล้วชายหนุ่มพุ่งตัวออกไปเปิดประตูหลังร้านที่อยู่ด้านมุมห้อง พอผลักประตูออกไป มันจะทะลุไปถึงด้านหน้าคอนโด มันเป็นการออกแบบของสถาปนิกที่แปลกดี แทนที่จะเอาหน้าร้านมาตั้งหันหน้าออกแต่กลับเอาหลังร้านออก ยอมใจคนออกแบบจริง ๆ
 "ระวังด้วย มันมีปืน" นิวเตือน
 ผมตามหลังชายหนุ่มไปติด ๆ ข้างนอกมีซอมบี้นอนตายอยู่เป็นจำนวนมาก มันไม่ใช่ศพที่พวกเราฆ่า เพราะเลือดสีดำที่กระฉอกออกมาจากแผลของมันยังดูใหม่อยู่ นิวจัดการพวกมันที่อยู่บริเวณรอบ ๆ เพื่อไม่ให้พวกมันเข้ามาโจมตีพวกเราเวลาเผลอ ผมมองเห็นกลุ่มคนประมาณห้าคนกำลังวิ่งออกไปจากคอนโดและหายวับไปกับตา
 "นัทล่ะ?" นิววิ่งเข้ามาถามพลางเช็ดเลือดด้วยเศษผ้า
 "น่าจะโดนลักพาตัวไปแล้ว" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่กลัว ๆ
 "นายเหยียบอะไรอยู่น่ะ?" ชายหนุ่มก้มลงไปมองที่ใต้เท้าและเห็นว่ามีกระดาษขนาดเอสี่เขียนอะไรบางอย่างด้วยปากกาเพอมาเน้นสีดำอยู่ ผมก็ไม่รู้ว่ามันเขียนอะไรจนกระทั่งผมเท้าออก
 "ถ้าอยากได้เพื่อนคืน เอาน้ำกับอาหารและอาวุธทั้งหมดมาให้เรา ไม่งั้นเพื่อนของแกได้เป็นอาหารพวกซอมบี้แน่ ๆ พวกกูให้เวลามึงถึงสี่ทุ่มคืนนี้ เจอกันที่หน้าสยามสแควร์"
 "พวกมันบ้าไปแล้ว สยามสแควร์เราเพิ่งหนีออกมาจากที่นั่นเลย จะให้กลับไปเนี่ยนะ?" ผมบ่น
 "ยังไงเราก็ต้องไป" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "กูกับกิ๊บไปแน่นอน แล้วนายจะไปด้วยมั้ย?"
 "ก็ต้องไปสิวะ ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่"
 "ให้มันได้อย่างนี้สิ" นิวยิ้ม "เดี๋ยวเราไปเตรียมอาวุธกัน คืนนี้ได้มีนองเลือดแน่"


แสงสว่างจากเทียนส่องประกายไปทั่วห้อง ตอนนี้เป็นเวลาค่ำซึ่งเป็นเวลาที่เราจะต้องปิดไฟทุกดวงและใช้เพียงแสงเทียนเพื่อความปลอดภัยต่อมนุษย์ด้วยกัน พวกเราเชื่อสุดใจเลยว่ามนุษย์ ณ ตอนนี้ได้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเราเป็นที่เรียบร้อย นับจากที่มีเรื่องกันกลางสยามแควร์เมื่อไม่กี่วันก่อน บนโต๊ะอาหารมีสมาชิกรวมกันอยู่หกคน ประกอบไปด้วย นัทที่นิวอุ้มมานั่งที่เก้าอี้และให้กิ๊บที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ป้อนข้าวต้มเข้าปากก่อนที่จะกลืนลงคอไปด้วยความเจ็บปวด อาการของเขาถือว่าพ้นขีดอันตรายไปแล้ว แต่ฟางก็ไม่อยากให้นัทลุกออกมาจากเตียงเร็วขนาดนี้ แต่กิ๊บไม่ยอมที่จะมาร่วมโต๊ะอาหารโดยที่ไม่มีนัท สุดท้ายฟางจึงยอมให้นัทลุกออกมาเพียงหนเดียวเท่านั้น ถ้าอาการมันแย่ลงหรือมีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลต้องอุ้มกลับไปที่เตียงด่วนเลย ฟางกับนิวนั่งอยู่หัวโต๊ะตรงข้ามกัน ส่วนผมนั่งอยู่ข้างฮีซุยที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง เธอดูอึดอัดที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับคนแปลกหน้าทั้งห้าคน บรรยากาศดูตึงเครียดเพราะไม่มีใครอยากจะพูดอะไรออกมาเลยสักคำ ต่างคนต่างรับประทานอาหารที่อยู่บนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าดูจากภายนอกจะไม่ค่อยตึงเครียดเท่าไหร่ แต่สายตาของกิ๊บดูไม่ค่อยไว้ใจฮีซุยเท่าไหร่ บางครั้งเธอจ้องหญิงสาวที่ผมช่วยไว้อย่างจะกินเลือดกินเนื้อจนบางครั้งทำข้าวต้มหกใส่นัทจนเขาร้องออกมาเสียงหนัก แต่โชคดีที่นิวไหวตัวทัน เขาพุ่งเข้ามาปิดปากผู้ป่วยชายเพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังเพื่อเรียกพวกซอมบี้หรือมนุษย์เข้ามาในอาณาเขตของเรา
 เราใช้คำว่า 'อาณาเขต' เมื่อวานเพราะว่าเรามีกันถึงหกคน ในอนาคตอาจจะมีประชากรมาเพิ่มก็ได้ แต่ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจแน่ชัดว่าจะรับสมาชิกใหม่มาเร็ว ๆ นี้ ซึ่งฮีซุยนั้นก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของพวกเราเช่นกันโดยการโหวตและกิ๊บก็ออกเสียงโหวตเห็นด้วยแม้ว่าจะไม่เต็มใจก็ตาม เพราะฮีซุยนั้นเป็นหนึ่งในเหยื่อของแก๊งนักเลงสยามอยู่แล้ว แถมยังไม่มีที่ไปอีก จึงดีที่สุดแล้วที่เราจะรับเธอเข้ามาในกลุ่มของพวกเรา
 "เราว่ามาแนะนำตัวกันดีกว่า" ผมพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย "รู้สึกว่าเราจะมีสมาชิกใหม่เข้ามาในกลุ่มด้วยนี่"
 "พูดเหมือนกับว่าเรามีสมาชิกกลุ่มเป็นร้อย ๆ คน" กิ๊บแซะ "มีกันอยู่แค่นี้ไม่รู้ก็ไม่รู้จะว่ายังไงกันแล้ว"
 "เอาน่า" ผมยิ้มแหยะ "ในเมื่อเรารวมกันเป็นกลุ่มตัวละครหลักแบบนี้แล้ว ก็ต้องเริ่มมีอะไรเป็นทางการบ้างแล้ว"
 "เริ่มจากฉันก่อนก็ได้" นิวพูดขึ้น "ชื่อ 'นิว' ก่อนเกิดกลียุคเป็นนักศึกษาคณะนิเทศของมหาวิทยาลัยสยาม หลังเกิดเรื่อง เป็นมือปืนและหัวหน้ากลุ่มนี้"
 "ชื่อ 'กิ๊บ' " กิ๊บแนะนำตัวเองก่อนที่จะป้อนข้าวต้มนัทและทำเศษข้าวต้มเลอะเป้าแฟนหนุ่ม "ก่อนหน้านี้เป็นนักศึกษาเรียนคณะเดียวกับนิว หลังเกิดเรื่องเป็นมือปืน ส่วนนี่ผัวฉัน ชื่อ 'นัท' เรียนคณะเดียวกัน หลังเกิดเรื่องก็เป็นแค่ตัวถ่วง"
 คำพูดของกิ๊บทำให้แฟนหนุ่มถึงกับมองมาที่แฟนสาวด้วยสายตาอันน่าสงสาร
 "ไม่ต้องมาเถียงเลยนะพี่นัท!" กิ๊บตวาด "ตอนที่พี่ถูกจับตัวไปรู้มั้ยว่ากิ๊บกลัวขนาดไหน! พี่ไม่แข็งแกร่งเลย!"
 "พี่ขอโทษ…" นัทพูดเสียงอ่อน
 "ฉันชื่อ 'ฟาง'" ฟางปากไวตัดบททั้งสองทิ้ง "ก่อนหน้านี้เรียนคณะเดียวกับนิว ตอนนี้เป็นมือซุ่มยิง อาวุธหลักจะเป็นปืนไรเฟิลซุ่มยิง"
 "ชื่อ 'เอ็น'" ผมพูด "เมื่อก่อนเรียนคณะเดียวกับคนอื่น ตอนนี้เป็นนักดาบและหน่วยลุยระยะประชิดของกลุ่ม"
 ใช่แล้ว…ก่อนหน้านี้เราได้แบ่งหน้าที่ซึ่งกันและกันเป็นที่เรียบร้อย ว่าใครทำอะไรโดยเฉพาะเรื่องการต่อสู้ พวกเราทุกคนล้วนไม่อยากจะมีสงครามกับใครทั้งนั้น แต่ในเมื่อโลกมันได้บีบบังคับเราให้เข้าสู่สงครามแห่งคนเป็นนั้นไม่สามารถคาดเดาได้ว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ ดีไม่ดีมันอาจจะสิ้นสุดเมื่อมนุษย์คนสุดท้ายได้ตายไปจากโลก
 ความเงียบครอบคลุมพวกเราอีกครั้ง ไม่ชอบเลยบรรยากาศแบบนี้ ตึงเครียดได้ใจจริง ๆ
 "ถึงตาเธอแล้วล่ะ น้องใหม่" ผมพูด ซึ่งเธอแอบสะดุ้งเล็กน้อย สมาชิกที่เหลือหยุดทานมื้อเย็นเพื่อฟังคำแนะนำตัวของสมาชิกใหม่ที่ทุกคนรู้จักแค่ชื่อ
 "ชื่อ 'ฮีซุย'…" เธอเริ่มพูดด้วยสีหน้าอันแดงก่ำ "เรียนมหาวิทยาลัยมายา คณะการแสดง ตอนนี้ก็…"
 เธอเงียบไป
 ผมมองสมาชิกแต่ละคนอย่างมีคำถามในหัวว่า 'ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดี' ก่อนที่จะหันไปหาเธอ
 "ไม่ต้องกลัวไปหรอก เธอเป็นสมาชิกของเราแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเกร็งแล้วนะ" ผมปลอบ
 "อย่าเพิ่งดีกว่าเอ็น" ฟางพูดเป็นเชิงห้าม "ฮีซุยเพิ่งเจออะไรที่กระทบจิตใจเธอเกินไป ฉันว่าปล่อยให้เธอค่อย ๆ ปรับตัวก่อนดีกว่า แต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีอะไรที่ต้องกลัวแล้วนะฮีซุย เพราะเราเป็นเพื่อนกันแล้ว"
 ใบหน้าของฮีซุยดีขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า 'เพื่อน'
 เมื่อฮีซุยเริ่มพูดกับคนอื่นในกลุ่ม ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศของมื้อเย็นนี้มีสีสันมากขึ้น แทนที่จะเป็นเพียงสีดำขาว ทุกคนต่างมีความสุขยิ่งขึ้นเมื่อใบหน้าอันน่ารักของหญิงสาวที่เป็นสมาชิกใหม่ของเรานั้นยิ้มออกมาด้วยความจริงใจ ความหนาวเย็นยะเยือกเมื่อสักครู่ถูกความอบอุ่นของฮีซุยละลายไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงรอยยิ้มที่เริ่มค่อย ๆ เกิดบนใบหน้าของทุกคน
 ยกเว้นกิ๊บที่ยังคงไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรเลย
 เมื่อมื้อเย็นได้ถูกรับประทานจนหมดแล้ว ฟางและกิ๊บช่วยกันล้างจาน ฮีซุยช่วยเก็บโต๊ะ ส่วนพวกผู้ชายอย่างผมและนิวเดินออกไปที่ระเบียง ปกติแล้วจะมีแสงสว่างจากตึกรามบ้านช่องส่องสว่างไปทั่วบริเวณไกลสุดลูกหูลูกตา แต่คืนนี้กลับมืดจนไม่สามารถเห็นอะไรได้เลย ซึ่งมันเป็นการดีที่จะทำให้เราสามารถสังเกตเห็นผู้บุกรุกเข้ามาบุกพวกเราได้ ผมมั่นใจได้เต็มร้อยเลยว่ามนุษย์อย่างพวกเราไม่สามารถมองเห็นในความมืดที่มืดไม่ต่างจากหลับตาได้อย่างแน่นอน ทางเดียวก็คือต้องจุดไฟเพื่อให้แสงสว่าง แต่ความผิดพลาดจะอยู่ตรงนั้นเมื่อพวกมันสร้างแสงสว่างไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม มันจะเป็นเป้าอย่างดีให้กับนักซุ่มยิงสามารถสอยมันได้อย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้ทักษะความแม่นปืนของฟางนั้นก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะความที่เจ้าตัวนั้นหัวไวด้วย จึงสามารถเรียนรู้อะไรต่ออะไรได้ในเวลาอันรวดเร็ว
 นิวควักบุหรี่ขึ้นมาสูบก่อนที่จะยื่นให้ผม แต่ก็ปฏิเสธไป
 "รู้มั้ยว่าฉันคิดอะไรก่อนที่จะตักอาหารเข้าปากในทุก ๆ มื้อหลังจากเกิดกลียุค" เขาพ่นควันออกมากจากปากก่อนที่จะเริ่มตั้งคำถามกับผม
 ผมไม่ตอบ
 นิวสูดมะเร็งเข้าปอดอีกครั้งและพ่นควันออกมา มันลอยเป็นกลุ่มควันหนาก่อนที่มันจะค่อย ๆ สลายหายไปตามกาลเวลาที่มีให้มันได้ชมโลกกว้างเพียงไม่กี่วินาที
 "ฉันคิดว่าเราจะต้องมีชีวิตรอดไปเพื่ออะไร" เขาพูด "ทำไมต้องมีชีวิตอยู่? ชีวิตของเรามีค่าพอที่จะได้กินข้าวจานนี้หรือเปล่า? พอกินไปแล้วชีวิตต่อจะทำอะไรอีก? จะทำอะไรที่มันคุ้มค่าพอที่จะสมควรได้กินข้าวในแต่ละมื้อ? ถ้าเป็นนาย นายจะตอบคำถามพวกนี้ยังไง?"
 ตัวผมเองก็ไม่สามารถตอบบางคำถามนั้นได้ แต่เป้าหมายของผมก็คือ…
 "นายอยากจะกลับไปหาพ่อแม่ตัวเองที่ยังคิดว่าจะยังอยู่ที่คอนโดของตัวเองงั้นเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยและไร้อารมณ์
 เขาเงียบไปพักหนึ่ง
 "ทำไมถึงหลอกตัวเองอย่างนั้นล่ะ?" เขาพูดประโยคนั้นออกมา
 ผมมองหน้านิวที่กำลังยกมือขึ้นมาสูดมะเร็งเข้าปอดเป็นครั้งที่สาม
 เขาบอกว่าผมหลอกตัวเองงั้นเหรอ?
 "นายอาจจะมีคำถามในหัวว่าทำไมฉันถึงได้พูดแบบนั้นใช่มั้ย?" เขาพูดแล้วดับบุหรี่ด้วยการขยี้ก้นบุหรี่ที่รั้วระเบียงซึ่งถูกทาด้วยสีขาว หลังจากนั้นมันก็เปื้อนไส้บุหรี่จนมันกลายเป็นรอยด่างสีดำ ไม่จากหญิงสาวที่มีแต่รอยแปดเปื้อนและความบริสุทธิ์ที่ได้ถูกพลัดพราก "นายเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีเป้าหมายที่จะมีชีวิตจะอยู่ไปเพื่ออะไร เลยหลอกตัวเองขึ้นมาว่าจะอยู่เพื่อกลับไปหาพ่อแม่ตัวเอง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วพ่อแม่นายอาจจะตายไปแล้วก็ได้ และไม่นายก็ฉันอาจจะฆ่าไปแล้วก็ได้"
 ผมฉุน
 แผลที่โดนข่วนแสบร้อนอย่างเห็นได้ชัด รอยแผลเกิดสีแดงก่ำอย่างไม่มีสาเหตุ
 "หน้านายไปโดนอะไรมา?" นิวถาม "โดนข่วนหรือเปล่า? ทำไมเพิ่งมาเห็นล่ะเนี่ย?" นิวตั้งคำถามขึ้นมาหลายข้อจนทำให้ผมต้องควบคุมความโกรธและสติของตัวเองให้อยู่ เพราะว่าผมจะให้นิวรู้เรื่องที่ผมโดนข่วน แม้ว่าจะเฉียด ๆ ก็ตามไม่ได้เด็ดขาด
 "เปล่า ๆ แค่น่าจะล้มไปโดนเหล็กข่วนหน้าล่ะมั้ง" ผมแก้ตัวอย่างกะทันหัน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคำแก้ตัวแบบนี้มันใช้ไม่ได้ทุกสถานการณ์ แต่ก็เอาเถอะ ใช้คำพูดเป็นใหญ่ไว้ก่อนแล้วถ้านิวไม่เชื่อค่อยหาหลักฐานมาโต้ทีหลัง เพราะแม้ว่าซอมบี้ตัวนั้นข่วนผมมาได้สามวันแล้ว แต่ก็ไม่มีท่าทีที่จะไม่สบายหรือกลายร่างเลยแม้แต่นิดเดียว ในทางกลับกัน มันเปรียบเสมือนยาดีที่ทำให้ผมรู้สึกแข็งแรงกว่าที่เคยเป็น ดวงตาและประสาทการได้ยินนั้นพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนบางทีผมสามารถได้ยินเสียงครางเบา ๆ ของพวกซอมบี้ได้ในระยะห้าร้อยเมตร ซึ่งมนุษย์ธรรมดานั้นไม่สามารถทำได้แน่นอน
 นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่…
 "งั้นเหรอ?" นิวพยักหน้าอย่างเชื่อใจ "มันก็จริง เพราะรอยมันแค่ขีดเล็ก ๆ ขีดเดียว พวกมันคงทำไม่ได้หรอก ทีหลังก็อย่าซุ่มซ่ามแบบนี้อีกละกัน"
 "อ่า…เข้าใจแล้ว" ผมพูด
 ผมเดินกลับเข้าไปในห้อง แต่ด้วยความที่ต้องแหวกม่านก่อนจึงทำให้ไม่ทันมองคนที่ยืนอยู่หลังผ้าม่าน ทำให้ชนกับใครบางคนจนอีกฝ่ายล้มลงไปกับพื้น
 "อะ! ขอโทษนะ!"
 คนที่ถูกผมชนล้มนั่นก็คือฮีซุยนั่นเอง
 "ฮีซุย…ขอโทษ…เป็นอะไรมั้ย? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ผมโผเข้าไปพยุงร่างของหญิงสาวขึ้นมา
 "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้ม "ฉันมองไม่ดูทางเอง"
 "เกิดอะไรขึ้นวะ?" นิวที่ได้ยินเสียงโครมครามพุ่งเข้ามาจากระเบียงเพื่อมาดูเหตุการณ์
 "ไม่มีอะไรหรอก แค่ชนฮีซุยล้มเฉย ๆ" ผมพยุงร่างของหญิงสาวให้ลุกขึ้นมา
 "งั้นก็ไม่มีเป็นไร ไหน ๆ แผลของฮีซุยก็เริ่มดีขึ้นเยอะแล้ว งั้นอาทิตย์หน้าให้นายกับฮีซุยออกไปหาอาหารเพิ่มละกัน เพราะเดี๋ยวกูต้องไปหาของใช้" นิวพูด
 "เอางั้นเหรอ?"
 "ก็แยกกันไปดีกว่า"
 "ปกติถ้าแยกกัน มันมีโอกาสเสี่ยงสูงที่จะโดนพวกซอมบี้หรือพวกนักเลงสยามฆ่าได้ง่าย ๆ เลยนะ เหมือนหนังสยองขวัญเกรดบีไง ที่ปกติแล้วคนแยกกันจะตายง่าย ๆ เสมอ"
 "เอาน่า เอารถไปกันคนละคันก็ไม่มีปัญหาหรอก พวกเราต่างมีฝีมือกันหมดแล้วนี่"
 "งั้นก็ได้ พรุ่งนี้ให้กิ๊บช่วยฝึกฮีซุยยิงปืนหน่อยสิ"


การเลี้ยงลูกแมวนั้นไม่ได้ยากเท่าไหร่ แต่โชคดีที่ฮีซุยเป็นคนรักแมว จึงเอาใจใส่มันมากกว่าผม ในความเป็นจริงผมก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบแมวมาก แต่ไม่มีเวลาเลี้ยง เนื่องด้วยพ่อกับแม่นั้นไม่ชอบสัตว์เลี้ยงเอามาก ๆ จึงไม่มีโอกาสได้เลี้ยงสักที ผมเทนมแพะให้ลูกแมวน้อยกินทุกเช้า ๆ และจะเล่นกับมันเพื่อรอให้ฮีซุยทำอาหารเสร็จ นี่ผ่านมาได้หนึ่งอาทิตย์หลังจากที่ผมกับเธอตกลงคบกัน เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดคนหนึ่งเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นงานบ้าน เธอสามารถทำได้หมด แม้กระทั่งออกไปหาอาหารและข้าวของเครื่องใช้คู่กับผม โดยฝีมือการยิงปืนของเธอนั้นพัฒนาอย่างรวดเร็วจนกิ๊บแปลกใจ ส่วนลูกแมวที่ฮีซุยไปเจอนั้นเราตั้งชื่อว่า "เนโกะ" ที่แปลว่าแมวเหมียวและดูเหมือนว่ามันจะชอบชื่อใหม่มันมาก ๆ เลยทีเดียว ผมนั่งมองเนโกะที่กำลังกินนมในชามอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ กลิ่นหอม ๆ ก็รอยมาจากในครัว
 ผมเดินเข้าไปในครัวเห็นแฟนสาวของตัวเองกำลังหันหลังทำอาหารในผ้ากันเปื้อน ซึ่งทำให้ผมรู้สึกคึกคักอย่างบอกไม่ถูก ผู้หญิงอะไรทั้งเซ็กซี่และมีเสน่ห์ขนาดนี้ทั้ง ๆ ที่ใส่เพียงเสื้อยืดกางเกงยีนเท่านั้น ผมไม่ได้สนใจว่าเธอกำลังทำเมนูอะไรให้ผมทาน สิ่งที่มันยั่วยวนที่สุดก็น่าจะเป็นหุ่นที่ผอมเพรียวมีน้ำมีนวลเล็กน้อย ส่วนที่น่าจะเป็นไฮไลต์ที่สุดก็คือบั้นท้ายอันกลมสวยได้รูปของเธอนั่นแหละ มันโยกย้ายไปมาเหมือนอยากจะเชื้อเชิญใครก็ตามเข้ามาสำรวจมัน ซึ่งเหยื่อนั่นก็คงจะเป็นผมแล้วสินะ
 "ทำอะไรอยู่เหรอคะ? เหมียว" เป็นคำเรียกน่ารัก ๆ ที่ต่างคนต่างคิดขึ้นมาให้กับคนที่เรารัก ซึ่งผมรู้สึกดีที่ได้เรียกเธอว่า "เหมียว" เพราะว่าใบหน้าของเธอทั้งน่ารักและน่าเอ็นดูเหมือนแมว จึงเรียกแบบนั้น
 ผมเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลังพร้อมหอมแก้มไปฟอดใหญ่
 "ไอ้หมีบ้า!! จู่ ๆ ก็เข้ามาด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ตกใจหมด!" ชื่อเรียกแทนผมก็คือ 'หมี' เธอให้เหตุผลว่า ออร่าของผมที่เธอเห็นเหมือนตุ๊กตาหมีน่ากอด อีกทั้งร่างกายของผมก็ใช่ว่าจะอุดมไปด้วยมัดกล้าม ส่วนใหญ่จะเป็นไขมันมากกว่า แต่รูปร่างทั้งหมดก็ยังอยู่ในภายใต้คำว่าอวบอย่างเดียว
 "เห็นแฟนตัวเองทำอาหารและเผยบั้นท้ายเซ็กซี่ ๆ แบบนี้ใครมันจะไปอดใจไหว หืม!?" จากนั้นผมก็จุมพิตที่ลำคอของเธอโดยที่ไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ซึ่งนั้นส่งผลให้เธอถึงกับขนลุกและเสียวในเวลาเดียวกัน เธอครางออกมาเล็กน้อยซึ่งเสียงนั้นยิ่งทำให้ผมอยากขึ้นไปอีก
 "เดี๋ยวเถอะอีหมี!!" เธอร้องออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดง
 "เหมียวน่ารักแบบนี้จะให้เค้าทำยังไงล่ะ?" ผมยิ้ม "มื้อเช้าเดี๋ยวไว้ก่อนเถอะ กลับไปนอนกันเหมือนเดิมมั้ย? เค้ายังง่วงอยู่เลย เค้าก็รู้ว่าเหมียวยังไม่ตื่นง่าย ๆ แบบนี้หรอก"
 "เดี๋ยวทำมื้อเช้าให้เสร็จก่อนสิ เนี่ยเดี๋ยวจะเสร็จแล้ว" เธอพูด
 เธอเอาไข่เจียวขึ้นจานเสร็จ จากนั้นก็หันมาจุมพิตที่ริมฝีปากของผมทันที โดยที่ไม่ให้ผมได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย ริมฝีปากของเธอนุ่มนวลและยังชุ่มชื่นเกินกว่าจะบรรยาย เมื่อเธอโจมตีกลับมาแบบนี้มีเหรอที่ผมจะไม่โต้กลับ ผมสอดลิ้นเข้าไปทักทายริมฝีปากของเธอก่อนที่จะดันมันเข้าไปในปากและเล่นกับลิ้นที่แสนอ่อนนุ่มของเธอ จากนั้นเราจูบกันอย่างดูดดื่ม อย่างกับว่ามันเป็นวันสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกัน
 "เค้าทนไม่ไหวแล้วอะเอ็น" หญิงสาวดึงริมฝีปากออกมาพร้อมน้ำลายสีใสยืดออกมา พร้อมกับมองด้วยสายตาที่เคลิ้บเคลิ้ม
 "ไม่หิวแล้วเหรอที่รัก?" ผมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายทั้ง ๆ ที่ยังหน้าแดงอยู่
 "หิวอย่างอื่นมากกว่า" เธอผละออกจากผมก่อนที่จะจูงมือผมไปที่ห้องนอน
 ก่อนหน้านี้ห้องนี้เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด ผมจึงจัดการทำความสะอาดจนสามารถอยู่อาศัยได้ แต่ส่วนที่เหลือผมแทบไม่ได้ทำความสะอาดเลย ไม่ว่าจะเป็นห้องนั่งเล่นหรือห้องครัว พอฮีซุยมา เธอไม่สามารถอยู่ในห้องแบบนี้ได้ จึงช่วยกันจัดการทำความสะอาดจนเหมือนห้องใหม่โดยใช้เวลาเพียงหนึ่งวัน เราสองคนเป็นคู่ใหม่ปลามัน ไม่ต่างจากสามีภรรยาที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่กันเลยทีเดียว ความสัมพันธ์ของเราสองคนนั้นถือว่าไปกันด้วยดี เธอซาบซึ้งที่ผมได้ช่วยเธอออกมาจากจุดนั้น แถมยังรู้ว่าผมเป็นคนดูแลเธอในขณะที่เธอไม่ได้สติ แม้ว่าฟางจะดูแลมากกว่าก็ตาม แต่คนที่เอาใจใส่มากที่สุดก็เป็นผมนั่นเอง
 "เอ็น!!" เสียงนิวเคาะประตู
 เสียงเคาะนั้นดังขึ้นในขณะที่ผมเพิ่งโยนร่างของแฟนสาวขึ้นเตียงพร้อมที่จะขย้ำเธอเป็นชิ้น ๆ นั่นทำให้อารมณ์ความต้องการของสัตว์ป่านั้นมลายหายไปสิ้น ผมหัวเราะกับเธอเล็กน้อยและจูบเธอหนึ่งทีก่อนที่จะลุกออกไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มที่เพิ่งบังอาจมาขัดจังหวะกันแบบนี้
 "ว่าไง?" ผมถามอย่างรีบร้อน
 "วันนี้เป็นเวรของนายที่จะต้องไปค้นหาเสบียงแล้วนะ" เขาพูดอย่างเลือดเย็นโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่า เกิดอะไรขึ้นภายในห้องบ้างแถมเจ้าตัวก็ยังไม่รู้ว่าเพิ่งขัดจังหวะการขึ้นสวรรค์ของผมและฮีซุย
 "ก็…ก็รู้สิ เดี๋ยวจะออกไปแล้วนี่ไง" คำพูดที่เปล่งออกไปนั้นมีมูลอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเป็นชุดนอนที่กำลังใส่อยู่ ใบหน้าที่แดงก่ำทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นไข้แม้แต่อย่างใด และอย่างสุดท้ายที่ไม่บอกก็รู้ เพราะว่าน้องชายของผมนั้นแข็งตัวจนสามารถเห็นเป็นแท่งเอ็นทะลุกางเกงผ้าออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งนิวมีเหตุผลพอที่จะวิเคราะห์ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างรวมถึงการวิเคราะห์สภาพร่างกายของผมในเวลาที่ถูกเรียกตัวอย่างกะทันหันแบบนี้
 "เอาเถอะ เวลาของพวกนายคือเวลาสิบโมงเช้า ปกติพวกนายจะต้องออกมาเตรียมตัวเสร็จตั้งแต่เก้าโมงครึ่งแล้ว แต่ก็นะ วันนี้สายได้ละกัน" จากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไปและปล่อยให้ผมยืนอึ้ง ๆ อยู่พักใหญ่
 การค้นหาเสบียงอาหารนั้นส่วนมากจะเป็นหน้าที่ของผมกับฮีซุย เนื่องจากการเคลื่อนไหวของเราทั้งสองนั้นรวดเร็วแต่เงียบสงัดดั่งเงา จนตอนนี้ผมกับแฟนสาวได้ฉายาว่า "คู่เงา" เราเคลื่อนไหวโดยไม่มีเสียงซึ่งเป็นเทคนิคที่น่าจะมีติดตัวมาตั้งแต่เกิด เป็นเพราะว่าการร่วมงานครั้งแรกของเรานั้นมันผ่านไปได้ด้วยดีและไม่ถูกซอมบี้เจอตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว ส่วนใหญ่จะเจอเพราะเสียงคำรามของพวกมันบางตัวที่จะเรียกตัวอื่นเข้ามาตามเสียงที่ได้ยิน พวกมันไม่มีภาษาที่จะสื่อสารกัน เพราะผมเคยจับพวกมันมาหันหน้าชนกัน พวกมันไม่กัดกันเองแต่มันมีประสาทรับกลิ่นที่ดีกว่ามนุษย์ ดวงตาของพวกมันมืดบอด ต่อให้มีมีดมาจ่อที่ดวงตาของพวกมันห่างประมาณหนึ่งมิลลิเมตร พวกมันยังไม่รู้สึกหวาดกลัวเท่าไหร่ พวกมันไร้ความรู้สึก ไม่การเจ็บปวด ถ้าจะให้พูดง่าย ๆ ก็คือ ส่วนที่เป็นมนุษย์ของพวกมันได้ตายลงไปแล้ว พวกมันไม่รู้ว่าตัวเองเคยเป็นใคร พวกมันไร้ความต้องการยกเว้นเพียงสิ่งเดียว คือการได้ลิ้มลองเนื้อมนุษย์และได้ดื่มไวน์เลือดอันแสนเลิศรสพวกนั้น
 การหาเสียงนั้นจะออกไปเป็นคู่ ซึ่งมีกันอยู่สามคู่ คู่แรกจะเป็น นิวและฟาง คู่ที่สองจะเป็นนัทและกิ๊บ ตอนนี้นัทเริ่มจะใช้ปืนเป็นแล้วจากที่ไม่เคยใช้มาก่อน แต่ก็ต้องให้กิ๊บเป็นคนนำมากกว่า และคู่สุดท้ายก็คือ ผมและฮีซุย
 ผมสะพายดาบคู่ไว้ที่หลัง ซึ่งตอนนี้ผมสามารถเหวี่ยงมันไปมาไม่ต่างจากส่วนหนึ่งของร่างกาย พละกำลังของผมแข็งแกร่งขึ้นหลังจากที่ต้องไปเผชิญหน้ากับพวกซอมบี้ทุกครั้งที่ออกไปหาเสบียง เราไม่เจอมนุษย์อยู่เลย ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ดี สิ่งที่ผมเรียนรู้มาก็คือเราไม่ควรที่จะใช้อาวุธระยะประชิดเพียงอย่างเดียว อาวุธระยะไกลก็เป็นอีกกุญแจที่สามารถทำให้มีชัยในทุกการต่อสู้ ผมมักจะเตรียมปืนพกไปสองกระบอก กระสุนแม็กสำรองประมาณสองแม็กและปืนนไรเฟิลเอ็มสิบหกของนิวและกระสุนประมาณห้าแม็ก ซึ่งแม้ว่าจะเยอะ แต่ก็ยังดีกว่าขาด ส่วนฮีซุยจะใช้เพียงปืนพกคู่อย่างเดียว เพราะเธอไม่มีแรงพอที่จะถือไรเฟิลเดินไปเดินมาทั้งวันได้ แถมเธอเองเป็นเพียงหญิงสาวร่างเล็กที่ดูอ่อนแอ นั่นทำให้เธอต้องฝึกการต่อสู้ระยะประชิดจากนิวและหัดยิงปืนกับกิ๊บ การฝึกยิงปืนนั้นเป็นอะไรที่เสี่ยงสำหรับเรา เพราะเสียงปืนนั้นจะนำพาพวกซอมบี้และพวกมนุษย์เข้ามาใกล้ ๆ พื้นที่ของเราอย่างแน่นอน เราฝึกกันที่ดาดฟ้าและให้ฟางใช้กล้องส่องทางไกลส่องดูทั่วบริเวณว่ามีใครซ่อนตัวอยู่ตรงไหนบ้าง ในกลุ่มนับว่าฟางมีความสามารถในการมองเห็นระยะไกลได้ดี รวมทั้งยังใช้กล้องส่องทางไกลยิ่งมีโอกาสที่จะจ๊ะเอ๋กับมนุษย์ไม่กลุ่มใดก็กลุ่มหนึ่ง
 "เหมียวเตรียมตัวเสร็จยัง?" ผมถามแฟนสาวที่กำลังแต่งตัวอยู่
 "ยังค่ะ" เธอตอบกลับ "วันนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"
 ผมเดินเข้าไปด้านหลังเธอ เพราะรู้ว่าเธอไม่สามารถดึงซิปด้านหลังของเสื้อเกราะได้ เมื่อเธอเห็นผมในกระจก จากใบหน้าที่ดูทุกข์ทรมานก็เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
 "หมีรูดซิปให้เค้าหน่อยสิ" หญิงสาวทำเสียงหวานพร้อมกับเอนตัวมาพิงที่อกของผม ความสูงของเธอเพียงครางของผมเท่านั้นเอง ทำให้เธอยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่ต่างจากลูกแมวเท่าไหร่เลย ยิ่งนิสัยของเธอเป็นคนขี้อ้อนแบบนี้ยิ่งทำให้ผมหลงรักเข้าไปใหญ่
 "ไม่ต้องมาฝากเนื้อฝากตัวเลย" ผมค่อยรูดซิปขึ้นให้เธอก่อนที่จะกระซิบไปที่หูของเธอ "กลับถึงห้องเมื่อไหร่จะขโมยให้หมดเลย นังเหมียว"
 ผมหัวเราะ หึหึ ก่อนที่จะหยิบปืนไรเฟิลคู่ใจมาประคองไว้ที่แขนทั้งสองข้าง
 เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ผมจะลงบันไดไปชั้นใต้ดินเพื่อไปยังลานจอดรถ รถคันโปรดของผมก็ยังจะเป็นรถลัมโบกีนีติดตั้งเกราะรอบคันซึ่งผมและนัทช่วยกันติดเกราะให้มันเอง แม้ว่าจะไม่มีความรู้ในเรื่องของทำเสริมรถยนต์เท่าไหร่ แต่ด้วยความพยายามของนัทที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคทั้งหลายก็สามารถติดเกราะรถได้สำเร็จหมดทุกคัน
 พอขึ้นรถกันแล้ว ฮีซุยจะเปิดหน้าต่างแง้มเอาไว้เล็กน้อยเพื่อระบายอากาศ เพราะว่าแอร์ทุกตัวในรถทุกคันเสียหมดเลย ซึ่งถ้าไม่มีผู้เชี่ยวชาญด้านนี้โดยตรงก็ไม่สามารถรู้ถึงสาเหตุได้อย่างแน่นอน ผมสตาร์ตรถและเหยียบคันเร่งทะยานออกไปจากลานจอดรถชั้นใต้ดินไปยังชั้นพื้นดินทันที แม้ว่าเครื่องยนต์จะดังและเรียกพวกซอมบี้เข้ามาหามากก็ตาม แต่ก็มีฟางคอยสกัดให้อยู่แล้วจากดาดฟ้าและกิ๊บที่เป็นคนคุ้มกันประตูรั้วของที่นี่ เธอเปิดประตูบานใหญ่ให้เราออกไปจากนั้นก็เปิดลงอย่างรวดเร็ว
 เป้าหมายของเราก็คือห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเท่าไหร่ จำนวนของซอมบี้ไม่ได้ลดลงจนสามารถเห็นความแตกต่างได้มากนัก แต่ทุกครั้งที่ออกมาเราไม่จำเป็นต้องฆ่ามันทุกตัว เผื่อจะมีศัตรูบุกรุกอาณาเขตของเราจะได้มีไม้กันหมาไว้ก่อน แต่ในทางกลับกัน เราก็จะลำบากอีกเพราะพวกซอมบี้นั้นก็จ้องจะเข้ามากินเราด้วยเช่นกัน ผมขับไปถึงห้างสรรพสินค้าใช้เวลาไม่ถึงห้านาที ซึ่งผมจะจอดรถแอบไว้ห่างจากตัวห้างประมาณสิบเมตรแล้วให้พวกเราวิ่งเข้าไป ผมรู้ว่าการทำแบบนี้โดยมีกันแค่สองคนนั้นเป็นเรื่องที่เสี่ยงตายเอามาก ๆ แต่วิธีนี้เป็นวิธีการที่ดีที่สุดเท่าที่จะคิดได้
 ห้างนี้เตรียมไปด้วยศพมากมาย ทั้งตายและยังไม่ตาย ผมชักดาบออกมาหนึ่งเล่มคอยสะกิดพวกมันบางตัวที่คิดจะซุ่มโจมตีตอนเผลอ จู่ ๆ ผมจิ้มไปโดนตัวนึงและมันพุ่งเข้ามาหมายจะกัดผมให้จมเขี้ยว แต่ฮีซุยเร็วกว่า เธอฝังลูกตะกั่วในหัวสมองของพวกมันก่อนที่จะเข้ามาถึงตัวผมเสียอีก แต่การกระทำนั้นมันทำให้ซอมบี้ที่อยู่ในละแวกนั้นโดยกรูเข้ามาหา
 "เค้าขอโทษที่ใช้ปืนนะหมี" เธอขอโทษและชักปืนอีกกระบอกออกมา
 "ไม่เป็นไร" ผมชักดาบอีกเล่มออกมา "ไม่ว่ายังไงก็ต้องจัดการพวกมันอยู่แล้ว"
 พวกเรามีกฎในการล่าเสบียงไว้ชัดเจนว่า 'หลีกเลี่ยงการต่อสู้กับซอมบี้ให้ได้มากที่สุด ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องสู้' แต่ตอนนี้นับว่าเราจำเป็นต้องต่อสู้กับพวกมันจริง ๆ ผมกับฮีซุยทำงานเข้าขากันได้ดี เธอจะเป็นคนยิงพวกมันในระยะไกลและผมจะเป็นคนจัดการกับพวกมันในระยะประชิดซึ่งผมจะดาหน้าเข้าไปบวกกับมันโดยตรงเลย บางคนอาจจะคิดว่ามันเป็นการกระทำที่บ้าบิ่นและโอกาสตายอยู่สูงมาก แต่ด้วยการที่นิวฝึกให้ผมสามารถต่อสู้กับพวกมันได้เป็นฝูงจึงสามารถลืมจุดนั้นได้เลย
 ใบมีดอันคมกริบลอยผ่านคอพวกมัน บางใบมีดตัดกะโหลกศีรษะของผมหลุด พวกมันล้มลงไปทีละตัว ๆ จนตอนนี้จำนวนของมันเริ่มลดลง มีบางตัวที่เข้ามาประชิดผมมาก ๆ แต่ก็ได้แฟนสาวช่วยไว้ เธอมักจะยืนอยู่กับที่และคอยยิงพวกมันที่จะเข้ามาในแต่ละทิศทางอย่างคล่องแคล่ว จากสถิติที่เธอทำมานั้นความคลาดเคลื่อนของวิถีกระสุนที่จะไปถูกเป้าหมายนั้นแทบไม่มี แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้มาเป็นกองทัพ แค่เป็นกลุ่มย่อย ๆ ไม่ถึงยี่สิบตัว จึงสามารถชนะพวกมันได้อย่างไม่ยากนัก แต่สิ่งที่น่าจะเป็นห่วงก็น่าจะมีแค่กำลังของตัวเองมากกว่าว่าจะตัวเราจะหมดแรงเมื่อไหร่ ยามที่ใบมีดตวัดไปกลางอากาศ ฟันคอของพวกมันหลุดจากบ่าตัวแล้วตัวเล่า เหมือนจะมีอยู่ตัวนึงที่พูดอะไรบางอย่างกับผมด้วยเสียงกระซิบ
 "แกเป็นพวกเราแล้ว…"
 ก่อนใบมีดผมจะฟันผ่านลำคอของมันไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทำให้มันรู้ตัวเลยว่าโลกมันหมุนเร็วแค่ไหน ตอนนี้ร่างกายของผมโชกไปด้วยเลือดของพวกมัน ซึ่งมันเป็นปกติที่การฆ่าพวกมันจะมีเลือดที่ยังไม่แข็งตัวกระฉูดออกมาจากปากแผล
 แต่กลับกลายเป็นว่าเสียงคำพูดของซอมบี้ตัวนั้นมันดันฝังอยู่ในหูของผมแล้ว เมื่อซอมบี้ตัวสุดท้ายกำลังจะเข้ามาทำร้ายผมที่กำลังจิตหลุด จู่ ๆ กระสุนจากไหนก็ไม่รู้พุ่งเข้ามาเจาะกบาลของซอมบี้ตัวนั้นทะลุท้ายทอย จากนั้นศพเดินได้ตัวนั้นก็ล้มลงกับพื้นไม่ต่างจากกระสอบทราย ฮีซุยตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้มาจากเธอ แต่มาจากทิศใดทิศหนึ่ง
 ปัง!!
 กระสุนนัดนึงลอยเข้ามาเจาะที่หน้าท้องของผมจัง ๆ
 เลือดกระฉูดเป็นท่อประปาแตก…
 ร่างกายของผมจู่ ๆ ก็เอนและล้มลงในที่สุด
 เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ…?


เธออยู่ในภวังค์นิทราเป็นเวลานานจนไม่รู้ว่าวันเดือนนั้นผ่านไปเท่าไหร่แล้ว เธอหลับไปตลอดชีวิตหรือเปล่า ไม่ก็หลับไปเป็นร้อยปี จากนั้นก็ตื่นขึ้นมาพบกับโลกที่เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนเจ้าตัวเองก็ไม่สามารถตามทันได้ ทุกอย่างมันมืดไปหมด ไม่มีภาพความฝันเข้ามาในตัวเหมือนตอนที่นอนหลับในเวลากลางคืนหรือกลางวัน ซึ่งส่วนใหญ่เธอจะฝันอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอตื่นขึ้นมาพบกับยามเช้าที่แสนสดใส ก่อนที่หายนะจะพังทลายความฝันที่สวยงามนั้นจนกลายเป็นฝันร้ายจนเธอไม่สามารถนอนหลับได้ในคืนแรก สุดท้ายเธอก็ถูกพวกแก๊งนักเลงสยามจับมาย่ำยี่ทั้งร่างกายและจิตใจจนเธออยากจะลืมความฝันที่สวยงามนั่นไปเสีย ระหว่างที่พวกมันได้กระทำชำเรากับเธออย่างทรมาน ได้แต่เพียงหวังว่าสิ่งที่เห็นและรู้สึกอาจจะเป็นความฝันที่เธอเพียงจินตนาการขึ้นมาเท่านั้นเอง
 "เธอเป็นยังไงบ้าง?" เสียงใครน่ะ…? เสียงผู้ชาย พวกมันงั้นเหรอ? เดี๋ยวนะ…ฟังดูดี ๆ แล้วไม่เหมือนพวกมันเลยแม้แต่น้อย
 แล้วเป็นเสียงของใครกันล่ะ
 เธอไม่กล้าที่จะเปิดตามองเพื่อหาต้นตอของเสียงปริศนาที่เพิ่งได้ยินเมื่อกี้
 "ทำแผลให้เสร็จหมดแล้ว ให้เธอกินยาคุมไปเม็ดนึงเพราะพวกมันกระทำเธอหนักไปเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะท้องหรือเปล่า แต่โชคดีที่กิ๊บมียาคุมที่เอาไว้เสริมหน้าอกตัวเองด้วยจึงไม่ต้องเสี่ยงตายออกไปหาข้างนอก" อีกเสียงนึงพูด ซึ่งมันอยู่ใกล้มาก ๆ
 แต่เดี๋ยวนะ…ยาคุมงั้นเหรอ?
 เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
 "อ่า…" เธอคราง
 "อ๊ะ…เธอฟื้นแล้ว" เสียงของเอ็นพูดขึ้น "นี่เธอ เป็นอะไรมากมั้ยครับ?"
 "ใจเย็น ๆ สิเอ็น เธอเพิ่งได้สติ อย่าเพิ่งถามอะไรเธอมากเลย" นิวเตือน
 "อืม…" ผมหยักหน้าอย่างว่าง่าย "แล้วนัทเป็นยังไงแล้วบ้าง"
 "ตอนนี้ยังโคม่าอยู่ พวกมันซ้อมมันหนักไปจริง ๆ ส่วนพวกมันก็ยังลอยนวล แต่ตอนนี้ก็ให้ฟางดูลาดเลาบนดาดฟ้าและฝึกยิงปืนกับกิ๊บไว้แล้ว"
 "พวกมันเป็นแก๊งที่โหดร้ายเอาการเลย ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน" ผมทำหน้าเศร้า พลางมองใบหน้าของหญิงสาวที่ตอนนี้มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ ผ้ากอซแปะอยู่บริเวณแผลที่ซ้ำและแผลสด ซึ่งมันดูเกินกว่าผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่งจะรับได้ แม้เธอจะได้สติแล้ว แต่เธอก็ยังไม่สามารถลืมตาได้เต็มที่ เพราะอาการบวมที่ตาทั้งสองข้างยังไม่ยุบ นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วตั้งแต่เราช่วยนัทและหญิงสาวปริศนาออกมาจากแก๊งนักเลงสยามได้ ก็ไม่มีวี่แววของพวกมันเลย นิวมีหน้าที่ตรวจดูรอบ ๆ คอนโดว่ามีอะไรที่ผิดปกติหรือเปล่าและเขามักจะกลับมาพร้อมมีดทำครัวและอาหาร โดยอ้างว่าการใช้มีดเป็นอาวุธพื้นฐานในการป้องกันตัวอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ซึ่งในความจริงแล้วเราสามารถใช้มีดที่เขาสะสมไว้ก็ได้ แต่ก็ไม่ได้ขัดใจอะไรเขา แต่อาจจะเป็นเพราะว่ามีดพวกนั้นราคาแพงเกินไป และมันจะไม่คุ้มอย่างแน่นอนหากจะสูญเสียมันให้กับพวกซอมบี้ตัวใดตัวหนึ่ง ซึ่งนั่นอาจจะทำให้นิวตรอมใจตายยิ่งกว่าที่ได้เห็นฟางแฟนสาวของเขาตายลงต่อหน้าต่อตา ตอนนี้ผมไม่ได้ชอบเธอแล้ว เป็นเพราะว่าผมไม่ได้อยากจะไปแย่งสิ่งที่มีค่าที่สุดของนิวนั่นเอง ส่วนนัทก็ยังโคมา ฟางให้กิ๊บสอนยิงปืนให้ นี่คือสถานการณ์ที่เรายังคงเป็นอยู่ตอนนี้ ซึ่งผมกำลังกลัวอยู่เสมอว่าพวกมันจะกลับมาจัดการเราเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ทุกคนนั้นต่างเป็นเพื่อนกันและได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกันและกัน จึงสามารถพกอาวุธมีดเดินไปมาในห้องคอนโดได้ เมื่อวานผมบุกรุกเข้าไปที่ห้องตรงข้ามเพื่อใช้เป็นห้องส่วนตัวของตัวเอง ในห้องนั้นมีอาหารกระป๋อง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเป็นปลากระป๋อง แต่การที่ผมไม่สามารถกินปลาได้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเมื่อมันมาตั้งเด่อยู่ในห้องของผม ยังโชคดีหน่อยที่ยังมีแฮมกระป๋องจำนวนมากตั้งอยู่ในตู้กับข้าว ดูเหมือนว่าจะเจ้าของห้องนี่น่าจะชอบอาหารกระป๋องมาก ๆ เลย แต่มันแปลกที่ว่าเขาไม่ได้เอาอะไรไปเลย ถ้าให้เดาก็คือ เขาอาจจะออกไปทำงานแล้วตอนนี้อาจจะเป็นซอมบี้เดินอยู่ที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็โดนฆ่าไปแล้ว ไม่ว่าด้วยน้ำมือของผมเองหรือน้ำมือของใคร มันไม่สำคัญว่าใครฆ่า แต่มันสำคัญตรงที่ว่า
 "ขออนุญาตนะครับ…" ทุกครั้งที่ผมกลับไปที่ห้องของตัวเองมักจะพูดขออนุญาตก่อนเสมอ แม้จะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่า ต่อให้ไม่พูดอะไร จะทำลายข้าวของในห้องนั้นมากขนาดไหนก็ตาม ก็ไม่มีเจ้าของห้องหรือใครหน้าไหนมาต่อว่าทั้งนั้น แต่ผมรู้สึกว่าเราเพิ่งออกมาจากโลกมนุษย์ที่แสนสวยงามได้ไม่นาน ต้องอาจให้มีการปรับตัวเล็กน้อย ซึ่งแต่ละคนจะใช้เวลานานเท่าไหร่ อันนี้ไม่มีใครสามารถตอบได้แม้แต่คนเดียวนอกจากตัวเอง แต่ในบางครั้งตัวเราเองก็ยังไม่สามารถตอบคำถามอะไรนั่นได้เลย
 ผมเข้าไปในห้องนั้นพร้อมกับเปิดเครื่องปั่นไฟที่เจออยู่ชั้นบนสุด มันอยู่บนชั้นเพนต์เฮาส์ที่ดูจะสภาพแล้วน่าจะเป็นชั้นที่เจ้าของคอนโดเคยอาศัยอยู่อย่างแน่นอน ผมขโมยของมาหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเสบียงอาหารที่สามารถอยู่กินได้ตลอดทั้งปี ปืนพกและลูกซอง ซึ่งผมเอาไปให้กิ๊บสอนยิงจนตอนนี้ผมแทบจะใช้มันคล่องแล้ว และที่เป็นไฮไลต์ที่สุดก็จะมาอยู่ที่เครื่องปั่นไฟสองเครื่องที่ผมสามารถแบ่งให้นิวได้ ซึ่งผมแบ่งเสบียงอาหารให้กับนิวส่วนหนึ่ง ซึ่งในตอนนี้เราแทบไม่มีปัญหาเรื่องอาหารเลย เพราะพวกเราทุกคนรู้อยู่แต่ใจแล้วว่าเราสามารถมีกินอยู่ได้ตลอด ถึงแม้ว่าของมันสามารถมีวันหมด แต่เรายังสามารถปลูกขึ้นได้ ดีไม่ดีเราสามารถเพาะพันธุ์ปศุสัตว์ขึ้นมาเองก็ได้ ส่วนเรื่องพ่อแม่ ผมพยายามติดต่อกับพวกท่านอยู่หลายครั้งจนแทบจะถอดใจ ผมไม่รู้ว่าพวกท่านตายหรือยัง
 ผมทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบรีโมตขึ้นมาเปิดเครื่องปรับอากาศ มันทำงานเป็นปกติ แต่ร่างกายของผมนั้นกลับร้อนรุ่ม ผมถอนหายใจพลางนึกถึงหญิงปริศนาที่ยังนอนอยู่อีกห้องได้เป็นอย่างดี
 ทำไมเราถึงได้ช่วยเธอออกมาล่ะ…?
 เราแทบไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ…
 เป็นเพราะว่าเธอเป็นหนึ่งในเหยื่อของพวกมันงั้นเหรอ…?
 ไม่ใช่
 เป็นเพราะเราสงสารงั้นเหรอ…?
 อันนี้ก็ยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่
 แล้วอันนี้ล่ะ?
 เป็นเพราะเราชอบเธอเข้างั้นเหรอ...?
 ผมสะบัดหน้าอย่างแรง
 ไม่ ๆ มันห่างไกลกว่านั้นเยอะ
 จู่ ๆ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ผมหลุดจากห้วงคำถามความคิดบ้า ๆ เหล่านั้น แล้วชักมีดที่เสียบไว้กับเข็มขัดออกมาถือ ก่อนที่จะค่อย ๆ เดินไปที่ประตู เมื่อมองออกไปจากห้องโดยใช้ตาแมว เห็นฟางยืนอยู่หน้าประตู และมีท่าทีที่จะเคาะประตูอีกครั้ง แต่ผมฉวยจังหวะเปิดประตูออกก่อน ทำให้เธอตกใจเล็กน้อย เธอยิ้มให้ผม รอยยิ้มที่แสนน่ารักนั้นทำให้ผมรู้สึกร้อนรุ่มเข้าไปใหญ่ จู่ ๆ ผมก็รู้สึกได้ว่าแผลที่โดนข่วนแบบเฉียด ๆ นั้นได้เริ่มทำพิษผมเข้าเสียแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่เป็นแบบนี้มาก่อน พยายามทนความเจ็บปวดนี้และสู้หน้าฟางให้ได้
 "เออ…คือวันนี้จะชวนมากินข้าวเย็นด้วยน่ะ เวลาเดิม ตอนนี้นัทก็ดูเหมือนจะพ้นขีดอันตรายแล้ว ส่วนผู้หญิงอีกคนที่เอ็นช่วยมาก็รู้สึกตัวแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ในการดูแลของฉันเองแหละ" ฟางพูดด้วยรอยยิ้มที่มองกี่ทีก็ไม่มีวันเบื่อ
 "อืม…เข้าใจแล้ว เดี๋ยวถึงเวลาละเดี๋ยวเข้าไป" ผมยิ้มตอบ
 เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีว่าจะเดินออกไปไหน เธอยืนอยู่ตรงนั้นนานพอที่จะทำให้ผมเหงื่อออกได้ จากนั้นก็เข้ามากอดผมอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ทำได้เพียงตกใจกับเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดฝันไว้เลย แต่เธอกอดผมไม่นาน จากนั้นก็วิ่งเข้าห้องไป ทิ้งให้ผมยืนอยู่ตรงนั้น อยู่กับความเงียบ
 อาหารมื้อเย็นนั้นไม่ได้มีอะไรที่หรูหรามาก เพียงแฮมกระป๋องอุ่นไมโครเวฟ ข้าวสวยที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ ๆ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละชาม พวกเราต่างคนต่างก็เป็นเพื่อนกัน จึงไม่เรื่องมากในส่วนของอาหารการกิน เป็นเพราะว่าในยุคสมัยของซอมบี้ ไม่ว่าอะไรเราก็ควรที่จะกินเพื่อความอยู่รอด ฟางกำลังจัดเรียงจานบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ เพราะตอนนี้คงยังไม่ถึงเวลานัด แน่ล่ะ…ผมมาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมง จึงเดินเข้าไปดูอาการของหญิงปริศนาก่อน ส่วนนิวหลับอยู่ในห้องและกิ๊บยังคงนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงนัทในห้องของพวกเขา
 ในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปยังห้องของหญิงปริศนา ฟางก็เดินเข้าสวนกับผมอย่างงง ๆ พร้อมทั้งเอาไหล่มากระทุ้งกับแขนผมเบา ๆ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้รับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่เธอพยายามจะสื่อออกมา แต่ผมยังไม่สามารถรับรู้ได้ว่า เธอกำลังจะสื่อสารกับผมเรื่องอะไร เมื่อเธอเดินสวนผมไป เธอยังหันมาชำเลืองมองผมด้วยหางตาแล้วหันกลับไปทำกิจกรรมของตัวเองต่อ นั่นก็คืออ่านหนังสือ
 ผมเดินเข้าไปในห้องที่หญิงสาวปริศนากำลังหลับปุ๋ยอยู่ ดูเหมือนว่าฟางจะเอาผ้าพันแผลบางส่วนออกให้แล้ว แต่ก็ยังมีผ้ากอซแปะอยู่ตามจุดต่าง ๆ ของร่างกาย สภาพร่างกายของเธอดูดีขึ้นกว่าเก่าและดูเหมือนว่าเธอพอจะมีแรงลุกออกไปนั่งกินมื้อเย็นกับพวกเราแล้ว เธอไม่รู้สึกตัวเมื่อผมเข้ามาให้ห้อง แสงสลัวจากดวงอาทิตย์ด้านนอกส่องผ่านม่านเข้ามาโดยทำให้ห้องนั้นสว่างไม่มาก ผมมองไปที่ใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นใบหน้าอันสวยของเธอแม้ว่าจะมีรอยช้ำอยู่ก็ตาม ดวงตาของผมมองเธอเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถูกสะกดด้วยเวทย์มนตร์อะไรบางอย่าง จนทำให้ดวงตาข้างที่โดนข่วนนั้นกระตุกเล็กน้อยแต่ถี่ยิบจนสามารถรู้สึกถึงมันได้
 เธอเป็นใครกันนะ
 จู่ ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ และเห็นผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ
 "ใครน่ะ!" เธอตกใจและถีบตัวเองให้ถอยห่างโดยที่ไม่ระวังหลังของตัวเองเลย แรงถีบนั้นส่งผลให้ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับหัวเตียง "โอ๊ย!!"
 "เดี๋ยวสิ! จู่ ๆ ก็ลุกพรวดพลาดแบบนี้ได้ยังไงกันเล่า" ผมพยายามจะเข้าไปช่วยให้เธอกลับไปนอน แต่เธอกลับมองผมด้วยสายตาที่ไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่ นั่นแหละ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นใคร
 "ฟางอยู่ไหน?" เธอถามอย่างกลัว ๆ "แล้วแกเป็นใคร?"
 "เอ๊ะ…เออ ขอโทษทีที่ไม่ได้แนะนำตัว พอดีเธอสลบไปตั้งสองวัน" ผมยิ้มและค่อย ๆ ถอยออกมาห่างจากตัวเธอพอประมาณ "ฉันชื่อนิว เป็นนักศึกษาคณะนิเทศ ซึ่ง…ตอนนี้เป็นนักดาบไปแล้ว ก็คิดซะว่าฉันเป็นนักดาบก็แล้วกัน ฉันช่วยเธอออกมาจากแก๊งนักเลงสยามได้และเธอถูกพวกมันทำร้ายจนปางตาย โชคดีที่ฟางสามารถปฐมพยาบาลเธอได้ เพราะเธอเคยมีประสบการณ์ด้านพยาบาลมาก่อน"
 เธอมองผมโดยตาไม่กะพริบ
 "ตาเธอแล้ว" ผมผายมือให้หญิงสาว
 "ฉันชื่อ ฮีซุย" เธอพูดเบา ๆ "เป็นภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าหยก"
 ผมพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ
 "เป็นนักศึกษาคณะนิเทศ ภาคการแสดง ตอนนี้คงจะเป็น…ผู้ประสบภัย" ฮีซุยตอบ
 ผมพยายามกลั้นขำมาก สุดท้ายก็ต้องระเบิดหัวเราะออกมาจนทำให้หญิงสาวที่ยังคงนั่งเอาผ้าห่มมาปิดครึ่งหน้ามองอย่างหงุดหงิด
 "เป็นผู้ประสบภัยแล้วไงยะ?" เธอตวาดอย่างหงุดหงิดเพราะไม่ชอบให้หัวเราะตอนที่กำลังซีเรียส
 "ขอโทษที ๆ พอดีหลังจากที่เจอเรื่องพวกนั้นทำให้ไม่ค่อยได้หัวเราะเท่าไหร่น่ะ" ผมยิ้มและปาดหยดน้ำตาแห่งความสุข "นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองสามวันที่ได้หัวเราะเลยเชียวล่ะ"
 "อะไรจะขนาดนั้น" ฮีชุยทำแก้มป่อง
 "แล้วตอนนี้อาการของเธอเป็นยังไงบ้าง?" ผมถาม
 "ก็ไม่รู้สินะ" เธอทำตากลมโตอย่างใสชื่อ
 ให้ตายสิ…น่ารักชะมัดเลย…
 "ก็น่าจะดีขึ้นล่ะมั้ง พลังงานก็ดูเหมือนจะกลับมาเต็มแล้วด้วย อีกทั้ง…เดี๋ยวนะ" เธอมองมาที่ผมคล้ายว่าจะพยายามจะจับผิดผมอะไรสักอย่าง เธอเอาผ้าห่มที่ผิดครึ่งหน้าลงและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเล็กน้อย "ฉันจำเสียงคุณได้ ใช่ที่มานั่งเผ้าฉันที่นี่หรือเปล่าคะ?"
 "มันก็ใช่อยู่หรอก เพราะฉันเป็นคนพาเธอมาที่นี่เองแหละ" ผมยิ้ม
 เธอหน้าแดงก่ำเล็กน้อยก่อนที่จะชักหน้ากลับไปพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าของตัวเอง
 "…." เธอพึมพำอะไรบางอย่างอยู่ใต้ผ้าห่ม
 "เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ" ผมเอียงคอทำหน้างง
 "เอ้า! เอ้า! ถึงเวลากินข้าวแล้วเพื่อน" นิวเปิดประตูเข้ามาเรียกผม "ตอนนี้ทุกคนออกมากันหมดแล้วนะ ดูเหมือนว่าต้องขอแรงนายช่วยแบกนัทออกมาหน่อยแล้ว เจ้าตัวยังเดินไม่ได้เลย"
 "อ่า ได้ ๆ" ผมตอบรับ จากนั้นนิวก็ปิดประตูตามหลัง "เธอคงจะหิวมากล่ะสิ ออกไปเจอเพื่อน ๆ ของฉันกัน และจะได้ทำความรู้จักกับครอบครัวของเรากัน"


"ก็เห็น ๆ กันอยู่นี่คะที่รัก" ฮีซุยยื่นหน้าเข้ามา "ฉันแกล้งทำเป็นรักแกเพื่อจะให้แกแยกออกมาจากกลุ่มเนี่ยแหละ พอแกคนเดียวก็ตามอะไรแทบไม่ได้นอกจากขย่มกูบนเตียงเท่านั้น ให้ตายสิ มีอยู่แค่นั้นยังมีหน้ามาภูมิใจลีลาบนเตียงอีก อยากจะอ้วก"
 เจ็บสัส…
 "ว่ากันว่า อาวุธที่ร้ายกาจของผู้หญิงมีสองอย่าง เป็นสองอย่างที่มีพลังทำร้ายสูงยิ่งกว่าปืนหรือศาสตราวุธไหน ๆ เลยทีเดียว นั่นก็คือ ที่อยู่ตรงหว่างขาของพวกนางและมารยาหญิงที่ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรง เพียงแค่พูดไม่กี่คำให้ผู้ชายหลงเชื่อแต่ถูกเชิดเป็นหุ่นกระบอกก็สำเร็จแล้ว" วินพูดอีกด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก
ฮีซุยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ทำไงกับไอ้นี่ดีล่ะหัวหน้า?" พลถามด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับตัวตลกโรคจิต ใบหน้าของมันที่ซูบผอมจนเห็นกะโหลกศีรษะที่คั่นระหว่างหูของมันได้ชัดเจน ขอบตาที่คล้ำนั้นบ่งบอกได้ถึงสุขภาพที่ย่ำแย่ของตัวของมันเอง ในแววตาของมันว่างเปล่าจนไม่สามารถเดาใจได้ออกว่ามันคิดกำลังจะทำอะไรต่อจากนี้
"ก็ตามใจมึง ไอ้พล" วินตอบอย่างมั่นใจพลางโอบไหล่แฟนสาวแพศยาของมันกระชับขึ้นก่อนที่จะก้มไปจุมพิตที่แก้มอันนุ่มนวลของเธอ…ต่อหน้าผม "ความจริงกูอยากให้ไอ้นี่ตาย ต่อหน้าไอ้นิว"
"ไอ้นิวเอามึงตายแน่" ผมพูดข่มและถ่มน้ำตาลรดรองเท้าหนังของมันที่ไม่รู้ว่าขโมยมาจากใคร
มันผละจากฮีซุยและใช้เท้าข้างที่มีน้ำลายเปลืองเตะเข้าที่ใบหน้าของผมจัง ๆ พละพลังของมันดูมากกว่าคนปกติ นั่นทำให้ร่างกายกระเด็นไปอีกทาง ผมรู้สึกเจ็บจี๊ดที่กรามจนมารู้อีกทีว่าเลือดไหลกบปาก ให้ตายสิ ทั้งชีวิตที่อยู่มากว่ายี่สิบปีไม่เคยเลือดไหลเยอะขนาดนี้มาก่อน สมองทำงานช้าลง สายตาเริ่มเลอะเลือน ก่อนที่ภาพจะตัดกลายเป็นสีดำ ผมเห็นฮีซุยยื่นหน้าเข้ามาหาพร้อมกับกระซิบอะไรบางอย่างที่ตอนนี้ประสาทการได้ยินของผมหยุดการได้ยินไปแล้ว
จากนั้น…ภาพทุกอย่างก็ตัดไปเป็นสีดำ…
กลิ่นสาบสางของอะไรบางลอยเข้าแตะที่จมูก เสียงหยดน้ำที่ดังก้องอยู่ในความเงียบสงบ ความมืดสนิทที่ขนาดลืมตาตื่นขึ้นจากภวังค์ยังคิดว่าตัวเองกำลังหลับตาอยู่ ราวกับว่าจะไม่มีวันเห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกต่อไป แต่ก็ยังมีแสงสว่างราง ๆ ที่ส่องมาจากด้านบนหัวของตัวเองที่พอให้เห็นว่าร่างกายของตัวเองครบสามสิบสอง แผลที่ถูกยิงแสบราวกับถูกสาดน้ำกรดอยู่ตลอดเวลา ยามที่ขยับตัว ผมยังรู้สึกถึงลูกตะกั่วอุ่น ๆ ยังคงฝังอยู่ในแผลนั้น ตราบใดที่กระสุนยังค้างอยู่แบบนี้ ผมอาจจะตายในอีกไม่กี่นาทีก็เป็นได้ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คืออยู่นิ่ง ๆ รอคอยความตายที่กำลังจะมาถึง
ยามที่ผมลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ผมคิดอยู่ข้างต้นนั้นมันหลั่งไหลเข้ามาอยู่ในหัว ราวกับท่อประปาแตกเนื่องจากมีเด็กมือบอนพยายามจะเล่นซนกับมัน ลมหายใจอ่อนระทวยจนไม่สามารถหายใจทางจมูกได้ จนต้องหายใจทางปาก ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ถ้าให้เดาผมน่าจะอยู่ในท่อระบายน้ำ เพราะผมรู้สึกถึงน้ำเหม็น ๆ ที่อยู่ใต้ร่าง เสื้อผ้าเปียกปอนและส่งกลิ่นเหม็นเน่า
ให้ตายสิ…เมื่อไหร่ยมทูตจะมารับตัวสักทีนะ
"ไง" เสียงหนึ่งเรียกซึ่งผมคุ้นกับเสียงนี้เป็นอย่างมาก มันเป็นทั้งดั่งเสียงจากสวรรค์และเสียงที่หลอกหลอนสั่งตรงมาจากนรก ผมมองขึ้นไปทางเสียง เห็นฮีซุยยืนมองอยู่ ผมเห็นเธอเป็นเพียงแค่เงาสีดำ เพราะว่ามองย้อนแสงขึ้นไป แต่ผมสามารถเดาได้ทันทีว่าเธอกำลังยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาต้องตัวเองที่หลับหูหลับไปรักคนที่ถือมือซ่อนอยู่ด้านหลัง ซึ่งเธอสามารถจะแทงผมให้ทะลุกลางหัวใจเมื่อไหร่ก็ได้
"อืม…" ผมตอบไปเพียงแค่นั้น
"อยู่ในนี้สบายมั้ย?" เธอถาม
"สบายกว่าอยู่ในหัวใจเธอละกัน" ผมตอบอย่างไม่สนใจ
"นี่…ขอถามหน่อยสิ"
"…"
"เธอรักฉันหรือเปล่า?"
"ตอบไม่ได้…"
"ทำไมล่ะ?"
"สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดนั้นมันหลอกลวง!" ผมขึ้นเสียงอย่างใจสลาย "หัวใจที่เน่าเฟะของมึงที่หยิบยื่นเอามาให้กู และบอกให้กูดูแลมันไม่ต่างจากชีวิตของตัวเอง แต่หัวใจอันสวยงามของมึงดันอยู่กับไอ้เด็กแว้นสารเลวนั่นอะนะ!!"
ทั้งสองเงียบ ไม่มีใครพูดต่อ
ผมเริ่มสะอื้น
"ผมรักคุณนะฮีซุย รักจนสุดหัวใจ แต่จะไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกนี้ได้อีกแล้ว ต่อให้คุณจากไป คุณจะไม่มีวันออกไปจากความทรงจำของผมแน่นอน" ผมลุกขึ้นยื่น ความเจ็บปวดอันแสนสาหัดต้องทำให้ผมกัดฟันและรวบรวมพละกำลังที่มีให้เผชิญหน้ากับความเศร้าที่อยู่ตรงหน้า น้ำตาอาบแก้มผสมกับเลือดที่ยังค้างอยู่ตามใบหน้าไหลหยดลงพื้น
นี่สินะที่เขาเรียกว่า ร้องไห้น้ำตาไหลดั่งสายเลือด
 "จะมาพูดอะไรตอนนี้" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย "รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังจะตาย"
"รู้สิ" ผมตอบ "ไม่งั้นคงจะไม่บอกความรู้สึกที่อยู่ภายในใจได้หรอก ยังมีอีกหลายคำเลยนะที่ยังไม่ได้หรอก แต่มันคงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วล่ะมั้ง"
"แผลที่โดนยิงน่ะ…ฉันเอาออกให้แล้ว ถ้ายังรู้สึกว่ายังมีกระสุนอยู่ในแผลล่ะก็ บอกได้เลยว่าเธอคิดไปเองทั้งนั้น"
ผมอึ้ง…แต่ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากทำว่า "ขอบคุณนะ…"
"ไม่เป็นไร" เธอพูด "เธอจะสามารถสู้ได้สะดวกขึ้นไง"
"เธอว่าไงนะ?"
จู่ ๆ เสียงสว่างก็สาดส่องเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวเพราะมีใครบางคนเปิดช่องของลูกกรงออก ซึ่งนั่นมันทำให้รู้ว่าท่อน้ำนี่ถูกแก๊งนักเลงสยามดัดแปลงจนมันกลายเป็นกรงขนาดใหญ่ไปแล้ว พรรคพวกของมันกว่าร้อยคนยืนเรียงรายอยู่รอบด้าน แต่มีเพียงด้านข้างเท่านั้นที่มีกำแพงกั้นอยู่ ผมเห็นวินนั่งมองผมอย่างสบายใจเฉิบ ไม่ต่างจากคนที่เข้ามาสวนสัตว์เพื่อมาดูสัตว์ป่าที่ถูกขัง ซึ่งนั่นก็เป็นผมเอง ใบหน้าของมันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากที่เจอกับมันเป็นครั้งแรก ฮีซุยปีนลงจากกรงและเดินเข้าไปหาแฟนหนุ่มสารเลวของเธอ ตอนนี้แสงสว่างมันมากพอที่ทำให้ผมลองเห็นรายละเอียดมากขึ้น เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีดำและกางเกงขาสั้นซึ่งเผยให้เห็นต้นขาอันเรียวงาม ซึ่งนั้นเธอคนนี้แตกต่างจากฮีซุยที่ผมรู้จัก เธอแต่งหน้าไม่ต่างจากสก๊อยที่เพิ่งได้จับเครื่องสำอางเป็นครั้งแรก ใบหน้าที่ขาวโพลงเหมือนเลือกรองพื้นมาผิดเบอร์ รวมทั้งลิปสติกสีม่วงที่ประทับอยู่บนริมฝีปากที่อวบอิ่มและอายลายเนอร์บนขอบตาของเธอทำให้ดูเป็นคนละคน
"นี่มันหมายความว่ายังไงวะเนี่ย!? ไอ้วิน!!" ผมตำคอกอย่างเหลืออด
"กูแค่อยากจะทดสอบอะไรมึงหน่อยก่อนที่พวกไอ้นิวจะมา" มันพูดอย่างสบายใจเฉิบ อย่างกับว่ามันสามารถควบคุมทุกอย่างได้ "ระหว่างรอ ลูกน้องของกูคงจะเบื่อที่จะมายืนรอ กูจึงจัดโชว์พิเศษให้กับพวกลูกน้องเสียหน่อย"
มันดีดนิ้วด้วยมือขวา
 กำแพงด้านขวามือของผมได้เปิดออก ผมเห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม คนนี้ผมจำหน้าได้ มันคือ 'ไรท์' คนที่จะให้ผมไปยื่นหมูยื่นแมวเมื่อหลายวันที่ผ่านมา มันอยู่ในสภาพที่สะบัดสะบอม มันมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ขอความน่าสงสาร อย่างที่มันไม่เคยทำมาก่อนเมื่อครั้งที่ผมเคยทำให้มัน
 "อะ…เอ็น…เอ็นใช่มั้ย?" มันพูด "ขอบคุณพระเจ้า มึงต้องช่วยกูออกไปจากที่นี่นะเว่ย!"
 "แล้วกูจะช่วยมึงยังไง ถ้าจะถามให้ดีกว่านั้น ทำไมกูจะต้องช่วยมึง?"
 เมื่อไรท์กำลังจะขยับปาก วินก็พูดแทรกขึ้นมา
 "เอาละ ลูกน้องที่น่ารักทุกคน วันนี้จะมีโชว์พิเศษระหว่างที่กูส่งหน่วยไปลากคอมันมาที่นี่แล้ว เผื่อพวกแกจะเบื่อตายกัน กูก็เลยจะให้สองคนนี้ปะทะกับซอมบี้หนึ่งร้อยตัวเลยเป็นไง!!"
 พวกลูกน้องของวินส่งเสียงเฮฮากันอย่างยกใหญ่ ราวกับเป็นผู้ชมในโคลอสเซียมยังไงยังงั้น ผมรู้สึกคุ้นหน้ากับลูกน้องของมันบางคน เพราะเห็นจากในข่าวทางทีวีที่บางคนในนั้นไปก่อเรื่องจนโดนตำรวจจับเข้าคุก บางคดีเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วจนทุกสื่อนั้นฉายข่าวนี้ลงทุกช่องทาง จนถึงทุกวันนี้พวกมันสามารถรอดจากห้องกรงได้เพราะเหตุการณ์กลียุคนี่จนไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะมาเข้าร่วมแก๊งนักเลงสยามได้
 "ฉิบหายแล้ว…" คำพูดของไรท์เต็มไปด้วยความกลัวที่แผ่ออร่าออกมาอย่างเห็นได้ชัด
 "อะไรของมึงวะ?" แผลถูกยิงที่หน้าท้องเจ็บแปลบอีกครั้ง รวมถึงแผลเป็นเล็ก ๆ ที่อยู่ใต้ตาของผมอยู่ ๆ ก็เจ็บแปลบราวกับว่ามีเหล็กร้อน ๆ มาสัมผัสที่มัน ความเจ็บปวดเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็น ผมทรุดลงไปกับพื้นท่ามกลางเสียงเชียร์ เสียงด่า คำหยาบมากมายถาโถมเข้ามาราวกับพายุก็ไม่ปาน เสียงคำสาปแช่งให้ถึงแก่ความตายก็พุ่งเข้ามาอย่างไม่ขาดสายเช่นกัน
 "ไอ้เอ็น!! มึงลุกขึ้นเร็ว!" ไรท์กระซากเสื้อของผมขึ้นจนได้ยินเสียงเสื้อขาดเล็กน้อย "มึงอยากตายหรือไงวะ!? ตอนนี้มึงกับกูก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ร่วมชะตาเดียวกันแล้ว ซอมบี้หนึ่งร้อยตัว เราต้องฆ่ามันให้ได้คนละห้าสิบตัวถึงจะผ่านไปได้ สิ่งที่มึงต้องทำในตอนนี้ก็คือตั้งสติและสู้พวกมัน!"
 ความเจ็บปวดหายไป แต่อะดรีนาลีนกลับสูบฉีดขึ้นมาแทน
 ผมกัดฟันพร้อมกับลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดยังคงมีอยู่ แต่อะดรีนาลีนนั้นทำให้บรรเทาความเจ็บปวดให้เบาลงเพียงไม่กี่นาที นั่นก็เป็นเวลาที่ประตูเปิดออก ซอมบี้นับร้อยพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ก็มีปืนไรเฟิลตกลงมาจากด้านบนสองกระบอก ผมกับไรท์รับไว้คนละกระบอก จากนั้นก็กราดกระสุนยิงใส่พวกมันอย่างไม่ยั้งมือ เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วแตะที่ไกปืน ผมมักจะเล็งเข้าที่หัวก่อนเสมอ พยายามใช้กระสุนให้น้อยที่สุด อย่างมากสองนัดต่อหนึ่งตัว ไม่งั้นกระสุนจะหมดและพวกเราจะตกที่นั่งลำบาก แม้ว่าผมกับไรท์จะเป็นศัตรูกัน แต่เมื่อได้สู้กันแบบเคียงบ่าเคียงไหล่ก็รู้สึกว่าเราน่าสามารถเข้าขากันได้ดีในอนาคต ในพริบตาเดียว ซอมบี้ก็นอนลงไปกองอยู่กับพื้นถึงยี่สิบศพ ดูจากสภาพแล้ว ไรท์ก็เป็นคนหนึ่งที่ยิงปืนแม่น ไม่ว่าพวกซอมบี้จะวิ่งเข้ามากี่ตัวเข้าก็สามารถสอยมันล่วงได้หมด แม้ว่าภายในจิตใจลึก ๆ นั้น เขาหวาดกลัวต่อสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างมาก
 จู่ ๆ กระสุนปืนไรเฟิลของผมนั้นหมดไปแล้ว จากนั้นก็มีมีดทำครัวตกลงมาจากด้านบน เมื่อมองตามขึ้นไป เห็นพลยืนอยู่พร้อมกับโบกมือทักทายไม่ต่างจากเด็กปัญญาอ่อนที่พยายามจะเยาะเย้ยผู้ใหญ่เล่น เสียงโฮ่ร้องของพวกลูกน้องและเสียงของวินดังโหยหวนแข่งกับเสียงปืนที่ดังสนั่นของไรท์ ซึ่งตอนนี้เราสามารถเก็บไปได้เกือบห้าสิบตัวแล้ว พวกมันเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที
 "เดี๋ยวกูจะเข้าไปในระยะประชิดแล้วให้มึงยิงสกัดพวกมันให้ด้วย!" ผมสั่ง
 "กระสุนกูจะหมดแล้ว!!" ไรท์ตะโกนบอก
 "หนึ่งนัดต่อพวกมันหนึ่งตัว กูเชื่อว่ามึงทำได้!!" เมื่อพูดจบผมหยิบมีดที่พื้นก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาพวกมันอย่างไม่คิดชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องพุ่งเข้าไปหาพวกมันแบบลุยเดี่ยว เพราะส่วนใหญ่ผมจะไม่บ้าพลังขนาดนี้ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เพื่อความอยู่รอดของธรรมชาติมนุษย์ มนุษย์นั้นสามารถทำอะไรก็ได้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ต่อให้จะต้องฆ่าคนตายก็ตาม
 แต่นี่เป็นการฆ่าคนที่ตายไปแล้ว มันไม่ได้เป็นบาปอะไรนักหนาหรอก
 ผมแทงเข้าที่คางทะลุไปจนถึงสมองของซอมบี้ตัวแรกก่อนที่จะกระชากมีดออกมาสุดแรง จากนั้นก็ถีบร่างของมันไปชนกับซอมบี้ตัวอื่น โชคดีที่เป็นพื้นที่แคบ พวกมันที่ไม่มีสติปัญญาแล้วก็ไม่สามารถพลิกแพลงสถานการณ์แบบนี้ได้ เสียงกระสุนเฉี่ยวผ่านศีรษะผมไปเล็กน้อย แต่ผมก้มกลบอย่างว่องไวก่อนที่จะเข้าไปรับมือกับซอมบี้อีกตัว ตอนนี้การต่อสู้ระหว่างเราสองคนกับพวกมันเริ่มแย่ลง เพราะว่าการที่แรงเข้าทะลุกะโหลกศีรษะทะลุไปจนถึงสมองและต้องกระชากออกมาในเวลาเพียงชั่วพริบตานั้นจำเป็นต้องใช้แรงเป็นอย่างมาก
 เมื่อผมกระซากมีดออกมาจากศีรษะของซอมบี้ตัวหนึ่ง จู่ ๆ ซอมบี้อีกตัวนั้นกระโดดเข้ามากัดเข้าที่แขนของผมทันที!!
 ผม…ตายแล้ว…งั้นหรือ?
 ฟันอันแสนสกปรกของมันฝังเข้าไปในเนื้อหนังของผม เลือดพุ่งกระฉูดออกจากบาดแผลราวกับท่อประปาแตก ความเจ็บปวดแผ่ขยายอย่างทวีคูณจนไม่มีอะไรเจ็บไปกว่านี้อีกแล้ว ผมกรีดร้องโหยหวนก่อนที่พวกซอมบี้จะเข้ามารุมกินโต๊ะผม สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นทำให้พวกลูกน้องโห่ร้องอย่างสะใจ อย่างกับว่าพวกมันกำลังกระหายที่จะกลิ่นเลือดอันหอมหวานเหล่านี้
 "ไอ้เอ็น!!" ไรท์ตะโกนทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่า ผมไม่สามารถได้ยินอยู่ดี
 ไรท์เล็งปืนไปที่ซอมบี้ตัวใดตัวหนึ่ง เมื่อลั่นไกปืน สิ่งที่ออกมาจากปลายกระบอกปืนคือความว่างเปล่า กระสุนของเขาหมดแล้ว ดูจากสภาพนั้นเหลือเพียงซอมบี้ประมาณสี่สิบตัว ซึ่งพวกเราฆ่าพวกมันไปได้เกินครึ่ง มีดทำครัวตกลงมาต่อหน้าของชายหนุ่มด้วยน้ำมือของพลที่ตอนนี้หัวเราะราวกับเป็นคนบ้า ไรท์หยิบมีดขึ้นมาและพุ่งเข้าไปแทงที่หัวของพวกมัน เขาทั้งแทงและกระชากมีดออกมาจนเลือดสีดำของพวกมันพุ่งกระฉูดออกมา จู่ ๆ เขาก็โดนมือของซอมบี้ตัวหนึ่งคว้าเอาไว้ ด้วยที่พละกำลังของซอมบี้นั้นมหาศาล จึงไม่สามารถทำให้ตัวไรท์นั้นหลุดจากพันธนาการนี้ไปได้ เมื่อวินเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มอย่างมีชัย ฮีซุยก็เช่นกัน
 "ปืนไรเฟิลสองกระบอกกับมีดทำครัวสองเล่มและคนสองคนจะไปทำอะไรซอมบี้สายลุยหนึ่งร้อยตัวได้กันเล่า พวกมึงนี่แม่งโคตรโง่เลยว่ะ!!" วินระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ "โดยเฉพาะมึงไอ้เอ็น กูเห็นมึงที่มหาลัยฯ แล้ว มึงเป็นแค่สวะชั้นต่ำที่รอวันตายเท่านั้นล่ะวะ!!"
 ไรท์ถูกซอมบี้ตัวนั้นพุ่งเข้ามากัด เขาร้องออกมาอย่างทรมาน นี่เป็นวาระสุดท้ายของเขาบนโลกใบนี้แล้ว เลือดไหลออกมาจากแผล แต่ไรท์ยังคงไม่ปล่อยมีด ยังไม่ยอมแพ้ต่อความตายก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะปล่อยออกมา เขาแทงไปที่หัวของซอมบี้และกระชากออกมาด้วยพละพลังของเขาที่มี อีกทั้งยังเหวี่ยงแขนที่ถูกกัดนั้นออกมาโดยที่ไม่สนใจว่าเนื้อหนังของเขาจะฉีกขาดออกไปมากมายเพียงใด มือของเขาที่ถูกกัดถูกเหวี่ยงไปชกเข้าที่ใบหน้าของซอมบี้ตัวหนึ่งล้มหงายหลังลงไป แต่ซอมบี้อีกนับสิบพุ่งเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว พวกมันไม่สนใจในสิ่งที่ชายหนุ่มได้กระทำ ไรท์ถูกพวกมันผลักจนล้ม แต่เขาไม่ยอมที่จะตายง่าย ๆ เขาทั้งถีบ แทงพวกมันโดยไม่รู้สึกเปลืองแรง เขาดิ้นรนเหมือนกับไส้เดือนที่กำลังถูกนกรุมจิก ซึ่งสภาพมันก็ไม่ได้ต่างกันมาก เขาทั้งถูกกัดที่ขาและแขนจนความเจ็บปวดนั้นเหนือกว่าความฮึดสู้ของชายหนุ่ม จากนั้นเขาจึงยอมศิโรราบให้กับความตายแต่โดยดี
 เมื่อวินเห็นดังนั้นเขาก็ถอนหายใจอย่างยินดี จากนั้นเขาก็ปรบมือเหมือนเขาเพิ่งดูภาพยนตร์เรื่องเด็ดจบ รวมถึงคนอื่น ๆ ก็ปรบมือตามไปด้วย
 "เป็นการแสดงที่ดีจริง ๆ เลยว่ามั้ยที่รัก" วินจับมือของฮีซุยขึ้นมาจุมพิต
 "เห็นด้วยค่ะที่รัก แต่เมื่อไหร่พวกของนิวจะมาถึงเหรอคะ?" หญิงสาวถาม
 "อีกไม่กี่นาทีก็จะมาถึงแล้ว การแสดงมันสั้นกว่าที่คาดเอาไว้ คงจะต้องรอกันอีกหน่อย แต่ก็นะ" วินอันหื่นกามของมันดันดื้อเข้าไปจับที่ก้นของเธอจนหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ยินดีที่จะให้แฟนหนุ่มทำแบบนั้น เรียกอย่างง่าย ๆ ว่าเธอสามารถถวายตัวให้กับแฟนหนุ่มของตัวเองเลยก็ยังได้ "บางทีเราอาจจะไปพักกันที่ห้องก่อนดีมั้ย?"
 ก่อนที่วินจะลุกขึ้น เขาได้ยินเสียงบางอย่างออกมาจากกรงนั่น ไม่ใช่เสียงของซอมบี้ที่กำลังเคี้ยวเนื้อกับกระดูกอย่างเอร็ดอร่อย แต่เป็นเสียงหักกระดูกที่พวกซอมบี้ไม่นานจะมีปัญญาทำแบบนั้นได้ เขาชะงักและสั่งให้พวกลูกน้องเงียบ ทุกคนมองไปที่หัวหน้าใหญ่เป็นตาเดียวพร้อมกับลุ้นว่าเขากำลังจะทำอะไรต่อ
 "อะไรเหรอคะที่รัก?" หญิงสาวถาม
 "ฉันได้ยินอะไรบางอย่างออกมาจากในกรง" เขาตอบอย่างระมัดระวังพร้อมทั้้งเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
 ต่อมากองซอมบี้ที่กำลังกัดกินร่างของเอ็นนั้นขยับขึ้นลงอย่างแปลกประหลาด เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทรงพลังกำลังต้านพวกซอมบี้อยู่ ภายในพริบตา พวกซอมบี้กระเด็นขึ้นไปบนเพดานของกรงจนทำให้กรงเหล็กนั้นงอทันที ท่ามกลางความตื่นตกใจของทุกคน มีบางอย่างกำลังลุกขึ้นมาจากกองศพของพวกซอมบี้ ร่างกายของมันเป็นสีขาวซีดแต่มีแผลเหวอะหวะอยู่ตามร่างกาย แต่ไม่กี่วินาทีมันก็ค่อยสมานแผลจนหายดี เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
 นั่นคือ เอ็น…ใช่…นั่นแหละผม
 ใบหน้าขาวซีดไม่ต่างกับพวกซอมบี้ เส้นเลือดเผยให้เห็นชัดเห็นตามใบหน้าและตามร่างกาย ขอบตาสีดำรวมถึงนัยน์ตาสีเลือด ให้ตายสิ…ผมกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว


ก่อนที่เหตุการณ์กลียุคนี้เกิดขึ้น ชีวิตของผมนั้นเดินทางเป็นเส้นตรงเสมอ มันเป็นชีวิตที่แสนน่าเบื่อ ตอนเช้าตื่นมาอาบน้ำอาบท่าแล้วขึ้นบีทีเอสไปเรียนที่มหาวิทยาลัย พอเรียนเสร็จก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที เพราะผมไม่ได้อินเรื่องของการไปไหนมาไหนหลังเลิกเรียนเลย แม้ว่ามหาวิทยาลัยจะตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับแหล่งชอปปิงทั้งหลายที่ตั้งอยู่ ณ ใจกลางกรุงเทพมหานครก็ตาม พอกลับบ้านก็จะทำอาหารกินเอง ส่วนมากจะเป็นข้าวไข่เจียวง่าย ๆ แม่สอนผมทำอาหารอยู่แค่เมนูเดียวตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น ทั้งชีวิตที่อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ก็มีแต่ข้าวไข่เจียวสูตรของตัวเองนี่แหละที่ผมสามารถทำกินเองได้ทุกครั้งที่กลับมาถึงบ้านและพ่อยังรถติดอยู่กลางสยาม มันเป็นชีวิตที่แสนเหงา ไม่มีใครอยู่บ้านให้คุยด้วย กว่าพ่อและแม่จะกลับก็ดึกพอควร
 ไข่ใบสุดท้ายที่ผมเอามาจากเซเว่นด้านล่างของคอนโดได้ถูกแปรรูปเป็นไข่เจียวโปะข้าวสวยร้อน ๆ กลิ่นไข่เจียวที่ใส่เครื่องเทศหลายชนิดที่ไม่คิดว่าจะสามารถใส่ลงไปได้ส่งกลิ่นหอมชวนรับประทานอยู่บนโต๊ะอาหารในห้องมืด ๆ ในความเป็นจริงผมไม่ค่อยชอบเปิดไฟเมื่ออยู่คนเดียว เพราะมันทำให้เสียค่าไฟเยอะ แต่ตอนนี้จะไม่มีบิลเรียกเก็บค่าไฟส่งมาถึงตู้ไปรษณีย์ที่อยู่ด้านล่างแน่นอน แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมเป็นคนที่ชอบอยู่ในความมืดซะมากกว่า มันเป็นความรู้สึกอ้างว้างเมื่อทุกอย่างสว่าง แต่เรากลับรู้สึกเดียวดาย ในบางครั้งผมได้เห็นภาพหลอนของหญิงสาวเส้นผมสีชมพู เดินไปไหนต่อไหนในสายตาของผมที่ไม่มีใครสามารถเห็นอย่างที่ผมเห็นได้เลย
 'เธอคืออดีตไปแล้ว' ผมคิด
 ก๊อก! ก๊อก!
 ผมตื่นจากภวังค์ความคิดที่แสนเหม่อลอยกลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริงเพราะเสียงเคาะประตู ผมใช้เวลาเพียงอึดใจเดียวในการตั้งสติ แล้วจึงเดินออกไปเปิดประตูโดยที่ไม่ได้หยิบอาวุธติดมือไปด้วย เป็นเพราะว่าผมกับนิวออกสำรวจทั่วชั้นแล้วว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่นอกจากพวกเรา คนที่ยังอยู่นั้นส่วนใหญ่ก็กลายร่างเป็นซอมบี้กันหมดแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องระมัดระวังตัวตลอดเมื่ออยู่ที่บ้าน
 ฮีซุยมายืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้อง ใบหน้าของเธอวันนี้ดูสดใสขึ้นมากกว่าวันก่อน ๆ รอยแผลของเธอหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนดูเปล่าประกายแข่งกับใบหน้าที่ไร้รอยแผลและผ้ากอซที่ถูกถอดออกเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ดูรวม ๆ แล้วเธอเป็นคนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว
 "มีอะไรหรือเปล่าครับ?" ผมถาม
 "ตั้งแต่วันนี้ไป จะขอมาอยู่ที่ห้องนายนะ" เธอตอบแทบจะทันทีและรวดเร็ว
 "เดี๋ยวนะ ๆ" ผมแย้ง "ยังมีห้องอื่นอีกไม่ใช่เหรอ?"
 "มันก็ใช่ แต่อยู่คนเดียวมันเหงานี่ แถมถ้าไปอยู่ห้องนู้นมันก็มีแต่คนมีคู่อะ ไม่อยากรู้สึกเป็นส่วนเกิน" เธอตอบโดยที่ใบหน้าของเธอเริ่มแดงก่ำ
 เธอคิดอะไรอยู่กันแน่
 เธอใช้คำว่าเหงามาเป็นข้ออ้างที่จะได้อยู่ห้องเดียวกับผม ซึ่งมันก็สมเหตุสมผลอยู่ตรงที่เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวที่เพิ่งเจออะไรหนัก ๆ มาจนอยากจะมีใครสักคนมาคอยอยู่ข้าง ๆ ซึ่งนั่นมันเป็นสิ่งที่ผมเคยเจอเมื่อครั้งที่ยังอยู่กับแฟนเก่าที่ทิ้งผมไปอย่างไม่ไยดี ไม่ต่างจากขนมถุงที่ถูกกินจนหมดแล้ว เปลือกนอกก็ไม่มีความจำเป็นที่จะถูกเก็บไว้ จึงถูกโยนทิ้งจนกลายเป็นขยะไปในที่สุด
 ทำไมจู่ ๆ ผมเข้าใจเธอ…
 "ได้มั้ย…?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนลูกแมวที่น่าสงสาร "ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปอยู่อีกห้องก็ได้"
 ว่าแล้วเธอก็เดินไปอีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องของผม ให้ตายสิ ทำไมผมไม่ได้ตอบอะไรเธอเลย เกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่…แต่ความรู้สึกที่ดีแบบนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้ประสบพบเจอมานานมากแล้ว
 ผมชอบเธองั้นเหรอ…
 กรี๊ดดดดดดด!!!!
 เสียงกรีดร้องนั้นดังออกมาจากห้องของฮีซุยที่เจ้าตัวเพิ่งเข้าไปเมื่อกี้ สักพักต่อมาก็ได้ยินเสียงสิ่งของหล่นลงมากระแทกพื้น ผมจึงไม่ช้า วิ่งเข้าไปที่ห้องนั่นทันที เมื่อเห็นว่าประตูมันปิดอยู่ ผมจับลูกบิดแล้วพยายามจะผลักเข้าไป แต่มันล็อก แน่ล่ะ ระบบประตูของคอนโดสมัยนี้มักจะล็อกอัตโนมัติจากข้างใน ในเมื่อเวลามันมีจำกัด เพราะไม่รู้ว่าเธอจะเจออะไรในห้องนั้นบ้าง แต่ในทางกลับกัน ห้องที่อยู่ใกล้กับห้องของพวกเรานั้นผมกับนิวเป็นคนตรวจสอบเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว
 หรือว่าเราสะเพร่าเอง!?
 ในเมื่อใช้ไม้อ่อนเปิดประตูไม่ได้ ผมจึงก้าวไปด้านหลังประมาณสองก้าวก่อนที่จะรวบรวมกำลังทั้งหมดไว้ที่ต้นแขนและไหล่ จากนั้นก็ใช้แรงขาถีบส่งพุ่งเข้าไปกระแทกกับบานประตู เพียงแรงกระแทกหนึ่งทีทำให้ประตูบานหนักนั้นถึงกับหลุดออกจากบานพับกระเด็นออกไปไกลถึงสามเมตร
 ผมพุ่งตัวเข้าไปหาหญิงสาวพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหาศัตรู แต่สิ่งที่เจอมีเพียงฮีซุยที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว แปลกอย่างเดียวที่ รอบข้างไม่มีศัตรูเลยแม้แต่คนเดียว
 "เป็นอะไรหรือเปล่า?" ผมถามอย่างกลัว ๆ "เจ็บตรงไหนมั้ย?"
 "ไม่เป็นไรหรอก แต่ดูนี่สิ เค้าเจออะไรด้วยแหละ" หญิงสาวอุ้มอะไรบางอย่างอยู่ในอ้อมแขน เมื่อมาดูดี ๆ แล้ว มันคือลูกแมวนั่นเอง ขนสีขาวนวลของมันดูอ่อนนุ่มราวกับพรม ไม่รู้ว่ามันเป็นพันธุ์อะไร แต่มันดูน่ารักมากเมื่อมันนอนขดอยู่ในอ้อมแขนของฮีซุย "มันกำลังกินนมจากเต้าของแม่ แล้วจู่ ๆ ก็ชั้นหนังสือจะหล่นลงมาทับ เค้าช่วยได้แค่ตัวเดียว"
 ในหน้าของเธอดูเศร้า ผมมองตามสายตาของเธอที่เป็นตัวบอกทางให้ผมมอง จากนั้นก็ได้เห็นชั้นหนังสือที่คว่ำอยู่และฟุ้งไปด้วยเม็ดฝุ่น สิ่งที่หน้าสลดใจที่สุดก็คือหางแมวสีขาวที่มีรอยเปื้อนจากขี้ฝุ่นสีดำโผล่ออกมาจากชั้นวางหนังสือ มันไม่ได้เคลื่อนไหว มันนิ่งเหมือนรูปปั้น…ที่ไร้ชีวิตชีวา
 มันตายแล้ว…
 โลกนี้มันโหดร้ายแม้กระทั่วสัตว์ตัวเล็ก ๆ
 "มันคงเพิ่งจะคลอดลูกได้ไม่นาน โชคดีที่ตัวนี้เดินห่างแม่และพี่น้องและช่วยได้ทัน" น้ำตาเย็น ๆของหญิงสาวเริ่มไหล เธอกอดลูกแมวแน่นขึ้นไปอีก
 ผมมองไปที่ลูกแมวสีขาวตัวเล็กนั้น ตาของมันหลับปี้ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่น้องและแม่ของมัน ถ้าผมกับฮีซุยทิ้งมันไว้ที่นี่ สักวันมันก็จะต้องตายตามครอบครัวไป นั่นมันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า แต่ถ้าหากเลี้ยงมันไว้ในโลกที่แสนโหดร้ายแบบนี้ ยังไงมันคงจะตายได้เข้าสักวัน มันคงทุกข์ทรมานเกินกว่าแมวตัวหนึ่งจะรับได้
 "เราเลี้ยงเอาไว้แหละ" ผมพูดขึ้น
 ฮีซุยหยุดร้องไห้พร้อมกับมองหน้าผมที่กำลังยิ้ม
 "เอ็นจะเลี้ยงเอาไว้เหรอ?" หญิงสาวถาม
 "ความจริง…เราเลี้ยงด้วยกันก็ได้นะ" ผมพูดอย่างเขิน ๆ "แบบว่า…มาอยู่ที่ห้องฉันก็ได้ เจ้าเหมียวอาจจะรู้สึกดีกว่าก็ได้ที่มีเธอดูแลมัน และฉันก็…"
 "เธอก็จะดูแลฉันอีกทีงั้นเหรอ…?" หญิงสาวต่อจนจบประโยค นั่นทำให้ผมอึ้งไปพักนึง
 "ชะ…ใช่" ผมตอบ "ตามนั้นแหละ"
 เราเงียบกันไปสักพัก ยังยืนอยู่จุดเดิม ไม่มีใครพูดออกมา ในห้องมืด ๆ มีแสงสว่างจากข้างนอกทั้งสองช่องทางแบบสลัว ๆ ทำให้ในห้องในมีเพียงความสว่างแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ และขนลูกแมวสีขาวที่ส่องสว่างอย่างเห็นได้ชัดแม้จะอยู่ภายใต้เงาเล็ก ๆ ของฮีซุย
 "มาอยู่ด้วยกันนะ" ผมพูดออกไปจนได้ นั่นเป็นคำที่ผมคิดมานานหลังจากที่เคยพูดกับใครคนหนึ่งไป นั่นทำให้หัวใจผมกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งหลังจากที่ตัวเองไม่ต่างจากซอมบี้ในเวลาที่ผ่านมา ก่อนจะทำให้ผมกลายร่างเป็นซอมบี้อีกหลังในเวลาต่อมา เชื่อได้เลยว่าผมจะไม่ลืมสีผมที่ยังเป็นเอกลักษณ์ของเธอได้เลย ในยามที่ผมเดินอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลก ทุกคนที่ทำสีผมเหมือนเธอทำให้แผลที่ยังคงมีมีดแทงคาไว้อยู่นั้นเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างแสนสาหัส ผมทนอยู่แบบนั้นมานานนับปีจนมันเกิดกลียุค ซึ่งเป็นยุคที่ผมควรจะตายไปตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่ตาย
 "อื้ม!" รอยยิ้มที่แสนสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่น่ารักของเธอก่อนที่จะเข้าซุกที่อกผมโดยมีลูกแมวอยู่ในอ้อมกอด "เค้ากอดไม่ได้อะ…กอดเค้าหน่อยจิ"
 "ได้สิ" ผมยิ้มก่อนที่จะยื่นมือเข้าไปกอดร่างของเธอ
 "ชีวิตของเค้าก็คือชีวิตของเธอนะ" ฮีซุยซบผมมากขึ้น
 "ไม่หรอก" ผมบอก
"ชีวิตของเราทั้งคู่เป็นของกันและกันต่างหาก"


"ลากตัวมันมา" เสียงหนึ่งพูด "อย่าให้มันตายนะเว่ย! มันเป็นคำสั่งของหัวหน้า! ถ้ามันตายหัวหน้าคงเอาพวกเราตายแน่!"
 เสียงใครวะ…?
 เสียงดูเหมือนเด็กแว้นหน้าปากซอยที่ชอบทำตัวเหลวแหลกไปวัน ๆ เมื่อครั้งที่ยังเด็กพ่อชอบซื้อนาฬิกาจีช็อกให้ใส่เรือนนึงและผมชอบมันมาก ๆ หวังว่าในอนาคตเมื่อมีเงิน ผมอาจจะตระเวนซื้อนาฬิกาจีช็อกมาหลาย ๆ เรือน จากนั้นก็เก็บมันไว้เป็นคอลเลกชั่น แต่เมื่อผมเห็นพวกเด้กแว้นเขาใส่กัน ผมถึงกับถอดนาฬิกาของตัวเองออกอย่างขมขื่นแล้วปาลงกับพื้นจนหน้าปัดแตก หลังจากนั้นผมก็เกลียดจีช้อกตั้งแต่นั้นมา คนเรามักจะมีสิ่งที่เกลียดซึ่งส่วนใหญ่มาจากแบ็กกราวน์สตอรี่ของแต่ละบุคคล นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของพื้นหลังว่าทำไมผมถึงเกลียดเด็กแว้นเข้าไส้
 ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนลากไปไหนสักแห่ง ซึ่งตอนนี้ผมถูกคุมหัวด้วยถุงผ้ากำมะหยี่สีดำเพื่อไม่ให้เห็นว่าเราอยู่ที่ไหน ผมไม่รู้ว่าฮีซุยจะเป็นยังไง แต่ผมเป็นห่วงเธอเหลือเกิน
 "หัวหน้ายังไม่ตื่นอีกเหรอ?" เสียงเดิมพูดด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง ผมแกล้งทำเป็นสลบอยู่แต่ยังรู้สึกเจ็บแผลที่ถูกยิงอยู่ดี "นี่จะบ่ายโมงแล้วนะ นอนกินบ้านกินเมืองฉิบหาย"
 "อย่าพูดอย่างนั้นสิ ถ้าเขารู้เขาอาจจะฆ่านายตายได้นะ" อีกเสียงนึงพูด ฟังดูเจ้าเล่ห์
 "เปิดประตูเร็ว ๆ เข้า กูไม่อยากแบกไอ้นี่นานนะเว้ย!" เสียงแรกพูด
 เสียงเสียดสีที่ฟังดูแสบแก้วหูดังขึ้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นตามมา คาดว่าน่าจะมีกันสักสิบคนได้ คนที่แบกร่างของผมนั้นหายใจฟืดฟาดเหมือนอยากจะโยนร่างที่ไร้สติลงกับพื้นเพื่อให้ตัวเองรู้สึกเบาหวิว แต่ก็นะ แบกร่างผู้ชายอวบ ๆ แบบนี้ไม่รู้สึกหนักก็เป็นจอมพลังแล้ว สักพักเขาก็หยุดเดิน จากนั้นมันก็ยกร่างของผมวางไว้บนเก้าอี้โดยก้นกระแทกกับเก้าอี้ไม่แรงมาก แต่ก็ทำให้รู้สึกปวดที่แก้มก้นทันที
 "จับมาได้แค่คนเดียว ป้อมปราการของมันมีนักแม่นปืนอยู่ ท่าทางเก่งมาก มันสอยพวกเราล่วงไปหลายคน" มันพูดถึงฟาง ส่วนผมยังคงนั่งนิ่งอยู่ พยายามไม่ให้พวกมันสังเกตุว่าตื่นแล้ว
 "ไม่เป็นไร" เสียงหนึ่งพูด แต่น้ำเสียงและท่วงทำนองนั้นแตกต่างจากคนที่ผ่าน ๆ มา ฟังดูเป็นคนที่มีความเป็นผู้นำสูง ความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายในที่สามารถรู้สึกได้ "ถ้าอยากเข้าถ้ำเสืออย่างปลอดภัย ก็ต้องมีอะไรไปล่อ ถอดถุงผ้ามันออกมา"
 แสงสว่างพุ่งเข้ามากระทบกับสายตาทันทีที่ถุงผ้าสีดำได้ถูกดึงออกมาจากศีรษะ ผมหยีตาเล็กน้อยเพื่อให้สายตาได้ปรับสภาพ ผมเพิ่งมารู้ว่าตัวเองถูกมัดด้วยเชือกกำมะหยี่หยาบ ๆ เวลาขยับข้อมือจะรู้สึกถึงความคมของเชือกที่กำลังข่วนจนหนังเริ่มถลอก เมื่อสายตาเริ่มปรับสภาพได้ ผมเห็นว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องที่ไหนสักแห่งที่เต็มไปด้วยผู้คน มีประมาณสิบคนเข้ามายืนอยู่ข้างหลังผม และมีอยู่หนึ่งคนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าผม เขามองมาที่ผมเหมือนกับว่าเขากำลังเจาะเข้าไปในดวงตาทะลุไปจนถึงจิตใจ พอสังเกตสถานที่ที่ผมอยู่ ณ ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นห้องร้างห้องหนึ่งของตึกไหนสักที่ ดูจากสภาพคงไม่น่าไกลจากคอนโดของนิวเท่าไหร่ กลับมาที่บุคคลปริศนาที่นั่งจ้องตาผมไม่กะพริบ ใบหน้าของเขาดูเหมือนว่าผมเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ใบหน้าทรงรีสีคล้ำดูเจ้าเล่ห์ ตัดทรงผมสกินเฮด ใส่แว่นตากรอบหนาสีดำ ร่างกายสูงแต่ผอม มีมัดกล้ามเล็กน้อย
 "คนนี้ใช่ไอ้นิวแน่เหรอ?" มันพูด
 "ก็คงจะใช่…ล่ะมั้งครับ…" เจ้าของเสียงที่แบกผมพูดออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
 "ไอ้นี่มันไม่ใช่ไอ้นิว!!" มันลุกขึ้นพรวดและหยิบเก้าอี้ทุ่มลงกับพื้นอย่างหัวเสียจนเก้าอี้ไม้ผุ ๆ พัง ๆ แหลกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่มีชิ้นดี "กูต้องการไอ้นิว!! แล้วมึงเอาไอ้นี่มาให้กูเนี่ยนะ!!"
 ผมงงไปหมดแล้ว…
 "ไม่เป็นไร" มันหอบเล็กน้อยจากการบันดาลโทสะก่อนที่จะกลับเข้าสู่ภาวะนิ่งเฉยอีกครั้ง เขาจ้องมาที่ใบหน้าของผมอีกครั้งพร้อมกับแสยะยิ้ม "ความจริงมันเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้เป๊ะ"
 มันหันไปหน้าลูกน้อง
 "ไปเอาผู้หญิงเข้ามาดิ๊" เขาพยักหน้าสั่งลูกน้อง ซึ่งพวกมันสองคนในนั้นทำตามอย่างว่าง่าย คนแรกมีปืนไรเฟิลอยู่หนึ่งกระบอก ส่วนอีกคนมีปืนลูกซองคู่ที่สามารถยิงได้ทีละสองนัด พวกมันทั้งสองโกนหัว โกนคิ้วและโกนหนวดจนไม่เหลือเส้นขนอะไรปรากฏอยู่บนส่วนศีรษะและใบหน้าเลย แถมยังสวมเครื่องแบบ รปภ. ของห้างอีกด้วย ซึ่งเครื่องแบบที่ว่านั้นจะมีเสื้อเกราะกันกระสุนที่ปกปิดเพียงด้านหน้าท้องเท่านั้น ส่วนที่เหลือมีเพียงกางเกงยีนและรองเท้าผ้าใบ เมื่อพวกมันเดินออกไปนอกห้องไม่กี่อึดใจก็กลับเข้ามา พร้อมเสียงลากใครบางคนเข้ามาด้วย
 "ปล่อย!!" นั่นเสียงฮีซุย!
 "ถ้าอยากจะฆ่าหัวหน้าครอบครัวเสือ ก็ต้องเอาเสือตัวที่อ่อนแอออกมาก่อน" มันมองข้ามผมไป รอยยิ้มที่แสน
ชั่วร้ายแยกออกมาพร้อมใบหน้าอันบิดเบี้ยวของมัน "วันนี้มาเล่นบทตำรวจดีตำรวจเลวกันดีกว่า"
 คู่หูผู้คุมหัวโล้นทั้งสองคนลากหญิงสาวมาวางไว้อยู่ข้าง ๆ ผมโดยที่ให้เธอนั่งลงกับพื้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบน้ำตา รวมถึงรอยแผลและคราบเลือดตามร่างกายของเธออีกด้วย ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าฉีกขาดรุ่งริ่งจนเห็นชุดชั้นใน อาวุธของเธอถูกยึดไปหมด ซึ่งอันนี้ไม่ต้องบอกก็ร้
 "ฮะ…ฮีซุย…" ผมเรียกแฟนสาว "มะ…ไม่เป็นอะไรนะ…?"
 หมัดหนัก ๆ รอยเข้ามากระแทกกับใบหน้าของผมจัง ๆ จนใบหน้าหันไปตามแรงที่หมัดนั้นปล่อยออกมา เลือดกระฉอกออกจากปาก แผลที่ถูกซอมบี้ขวนแสบขึ้นจนต้องหลับตาข้างหนึ่งไว้ ผมพ่นเลือดออกมา กลิ่นเลือดนั้นเหม็นคาวสลับหอมหวาน…ให้ตายสิ…เกิดอะไรขึ้นกันแน่…?
 "ใครบอกให้มึงเห่า!!?" มันตะคอกใส่หูจนโลกทั้งใบมีแต่เสียงวิ้งก้องอยู่ในหัว
 ผมไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่หลับตาปี๋เพื่อบรรเทาอาการเสียงวิ้ง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรมาก
 "มึงจะเห่าได้ ต่อเมื่อกูสั่งเท่านั้น" มันพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ตอนนี้กูมีเวลาว่างตั้งเยอะ แต่น่าเสียดายที่กูเป็นคนขี้ใจร้อนนึกนึง"
 มันเข้ามายื่นมือกดที่ต้นขาของผมเบา ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ ใส่น้ำหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ รอยยิ้มอันแสนชั่วร้ายยังปรากฏอยู่บนใบหน้าและดวงตาปีศาจของมันจ้องมาที่ผม
 "ไอ้นิวอยู่ที่ไหน?" มันถาม "โอเค ๆ ไม่ถามคำถามนี้ละ แม่งน่าเบื่อว่ะ เอางี้ดีกว่า เอางี้ดีกว่า…มึงรู้จักอะไรไอ้นิวกับไอ้นัทบ้าง? บอกกูมาให้หมด"
 ผมไม่ปริปาก
 "อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่น่า แค่อยากจะทำความรู้จักพวกมันให้มากขึ้นไง…อ้อ!! ลืมแนะนำตัวไปเลย กูชื่อ วิน เป็นหัวหน้าแก๊งนักเลงสยาม เชื่อเถอะ มึงคงได้ยินชื่อมาบ้างแล้วว่าแก๊งของกูมีคนมากมายและโหดเหี้ยมขนาดไหน ในยามที่กฎหมายไม่สามารถใช้การได้อีกต่อไป ทำให้แก๊งของเราขยายอาณาเขตไปได้เรื่อย ๆ รวมถึงเขตของมึงด้วย"
 ผมเม้มปากพร้อมกลืนเลือดตัวเองที่ไหลออกจากแผลในปาก…
 ทำไมรู้สึกว่าเลือดหวาน…?
 "กูไม่อยากถามให้เปลืองน้ำลายหรอกว่ากบดานของพวกแกอยู่ที่ไหนเพราะกูรู้อยู่แล้ว แต่กูแค่อยากรู้จักไอ้สองคนนี้มากขี้นเท่านั้นเอง"
 เป็นไปไม่ได้ที่จะจับผมมานั่งมัดไว้กับเก้าอี้พร้อมกับถามคำถามอยากทำความรู้จักหรอก พวกมันมีจุดประสงค์อย่างอื่นแน่นอน
 ผมนิ่ง
 "บอกหน่อยเถอะน่า" มันเปลี่ยนสีหน้ามายิ้มอย่างเป็นมิตร ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่าตัวเองกำลังปั้นหน้าทุเรศ ๆ เพื่อหวังอะไรบางอย่าง ซึ่งมันใช้ไม่ได้ผลกับตัวผมหรอก
 ผมยังคงนั่งนิง ริมฝีปากไม่ขยับ
 วินถอนหายใจอย่างถอดใจ
 "ใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็ต้องจำเป็นต้องทำใจใช้ไม้แข็งแล้วสินะ" มันหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องขอมันคนนึง ซึ่งลูกน้องคนนั้นคือคนที่แบกผมเข้ามานั่นเอง มันเป็นชายร่างกายผอมบาง แต่สูงโย่ง ผิวคล้ำกว่าวิน ใบหน้าเลือนลอยไร้ความปรานีและความรู้สึกจนถึงขนาดต่อให้ฆ่าลูกแมวก็ไม่ทำให้สีหน้าของมันเปลี่ยนไปได้ มันเดินไปหาฮีซุยจากนั้นก็กระซากเส้นของเธอให้ลุกขึ้นยืน เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะดิ้นรนจากพันธนาการที่ไม่อาจดิ้นจนหลุดได้
 "อย่าทำอะไรฮีซุยนะเว่ย!!" ผมตะคอกใส่ลูกน้องของวิน
 "มึงไม่มีสิทธิ์สั่งลูกน้องกู!!" วินตะคอกกลับเหมือนครูฝึกทหารตะคอกเมื่อทหารใต้บังคับบัญชาเริ่มออกนอกลู่นอกทาง "ไอ้พล! มึงลองทำอะไรแฟนสาวสุดที่รักของมันหน่อยสิวะ เริ่มจากระดับหนึ่งก่อน"
 "จัดให้เลยครับหัวหน้า" มันแสยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายก่อนที่จะยื่นริมฝีปากไปสไลด์ลำคอของเธอ จนเธอกรีดร้องอย่างขยะแขวง
 "หยุดนะเว่ยไอ้สัส!!" ผมตะโกนเสียงหลง
 "กูบอกว่ามึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งลูกน้องกู!!" วินตบเข้าที่บ้องหูผมอย่างแรงจนสายตาและสติเริ่มเลอะเลือน "มึงจะบอกมั้ย!?"
 ผมที่เริ่มควบคุมสติได้ยังคงนิ่งไม่ตอบ
 "นิวกับนัทเป็นเพื่อนกู…"
 "อ่าหะ…?" มันพยักหน้า "แล้วยังไงต่อ?"
 "เรากบดานอยู่ที่เดียวกัน…"
 "อ่าหะ?"
 "นิวเป็นคนดี…"
 "กูไม่อยากรู้ส่วนตรงนี้ของมันโว้ย!!" มันหยิบเศษเก้าอี้แล้วปาไปใส่กำแพง "ไอ้พล!! ระดับสอง!!"
 "ระดับสองเลยเหรอหัวหน้า!? จัดให้" ว่าแล้วพลจัดการใช้มือของตัวเองจับหน้าอกของฮีซุยอย่างมันมือ หญิงสาวหลุดครางออกมาเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแดงก่ำแม้ว่าจะมีรอบแผลก็ตาม "นุ่มดีว่ะ เป็นเมียคนไร้น้ำยาแบบไอ้เอ็นนี่มันเสียชาติเกิดจริง ๆ มาเป็นเมียพี่ดีกว่ามั้ย?"
 "…" ผมกัดฟันอย่างโกรธแค้น ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยืนมองแฟนสาวของตัวเองโดนกระทำอยู่อย่างนั้น
 "บอกได้ยัง?" วินถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง
 "…" ผมยังคงไม่ตอบ
 วินถอนหายใจและยังให้สัญญาณกับพล ซึ่งลูกน้องร่างสูงคนสนิทก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจเหมือนกับตัวเองเพิ่งได้ของเล่นใหม่ที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด เขาใช้มือล้วงเข้าไปที่หว่างขาของแฟนสาว คงไม่ต้องบรรยายเพิ่มนะว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น ฮีซุยร้องออกมาและดิ้นรนอย่างทรมานใจ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวด ภาพที่เห็นนั่นยิ่งทำให้ผมกัดฟันแน่นเข้าไปใหญ่
 จะเลือกอย่างไรระหว่างไม่บอกเพื่อปกป้องกลุ่ม แต่คนรักของตัวเองดันถูกกระทำแบบนั้นต่อหน้า หรือบอกไปเลยเพื่อรักษาร่างกายและจิตใจของหญิงสาว
 ซึ่งผมยังนิ่งเงียบอยู่…
 "เอ้า!? ว่าไง จะบอกมั้ย?" มันถาม
 น้ำตาของผมไหลอาบแก้มแต่ก็ยังไม่มีคำพูดใดแลดรอดออกมาจากปาก ความเงียบปกคลุมทั้งห้อง มีเสียงเล็ก ๆ มาจากเสียงของฮีซุยที่กำลังร่ำไห้อย่างทรมานใจ
 "เอ็น…ช่วยเค้าด้วย" เธอเริ่มร้องไห้ออกมา
 "น่าเบื่อว่ะ ทั้งมันทั้งมึง ตายหลังเมียมึงก็แล้วกันนะ" วินพูดพร้อมชักปืนพกออกมาจากเอวและเล็งไปที่ฮีซุยทันที แต่ดวงตาของมันยังคงจ้องมองที่ผมอย่างเลือดเย็น "จะฆ่านังนี่ทิ้งก็น่าเสียดาย นางจะกลายเป็นนางโลมชั้นดีของเราเลยทีเดียว แต่เรื่องนั้นยกเป็นเป็นเรื่องรองดีกว่า ในเมื่อเรื่องหลักของเราสามารถทำให้สำเร็จจนกระทั่งเรื่องรองเป็นผลพลอยได้ ให้ตายสิ มีผู้หญิงสวย ๆ ที่อยู่ในการปกครองของนิวตั้งสองคน น่าอิจฉาจริง ๆ ว่ามั้ย? เอาล่ะ…บอกลาแฟนสาวได้เลยถ้าไม่บอก"
 วินกำลังปลดเซฟตี้
 "เอ็น!!" ฮีซุยตะโกนอย่างหวาดกลัว
 "สาม!"
 "ช่วยด้วย!!"
 "สอง!!"
 ช่างแม่งแล้ว!!
 "หนึ่ง"
 "ใช้กูเป็นตัวล่อ!!" ผมตอบ ซึ่งวินทำหน้างง "นิวเป็นคนรักเพื่อนมาก พร้อมที่จะเสียสละเพื่อเพื่อนเสมอ ถ้าเอากูไปล่อให้นิวออกมาช่วย พวกมึงทุกคนสามารถรุมฆ่านิวยังไงก็ได้ตามใจ"
 วินแสยะยิ้มออกมา
 "เห็นมั้ยล่ะที่รัก ว่าแผนนี้ต้องได้ผล" มันพูด
 …ที่รัก…? ใคร?
 เมื่อพลปล่อยตัวฮีซุย เธอปาดน้ำตาและยิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมกับเดินไปหาวินโดยไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย วินวาดแขนมาโอบไหล่หญิงสาวพร้อมจุมพิตกันอย่างดูดดื่มปล่อยให้ผมจมอยู่กับความงงงวยของสถานการณ์ที่กลับตาลปัตรแบบนี้ หญิงสาวแทบไม่ได้แลมองผมเลยแม้แต่น้อย และจังหวะการจูบของทั้งสองนั้นดูเหมือนคู่รักกันจริง ๆ
 ที่ไม่ใช่กับผม…
 "ไม่ได้จูบเมียทั้งนาน คิดถึงจังเลย" ปีศาจร้ายยิ้มให้ฮีซุย ซึ่งนางก็ยิ้มตอบ
 "ก็ไปทำงานให้ผัวนี่แหละ ฉันก็คิดถึงที่รักเหมือนกันนะ" นางมองมาที่ผมอย่างเลือดเย็น ปราศจากความรักราวกับว่าหัวใจที่ผมให้ถูกขยำทิ้งคงถังขยะไม่ต่างจากกระดาษที่มีแต่คำผิดเขียนอยู่ในนั้น
 "เกิดอะไรขึ้น…" ผมพูดเบา ๆ ยังคงตะลึงกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันนั้น…