พวกเขารู้จักแต่มิมิค มอนสเตอร์ที่มีร่างกายเหมือนกับหีบสมบัติ มอนสเตอร์ชนิดนี้จะหลอกล่อให้นักผจญภัยผู้ละโมบเข้ามาใกล้ ก่อนจะเปิดฉากโจมตีอย่างไม่ตั้งตัว มีนักผจญภัยไม่น้อยที่ถูกสังหารโดยมอนสเตอร์ชนิดนี้
แคมปิงสไลม์ แทนที่จะเป็นหีบสมบัติ มันทำตัวเป็นบ้านหลักกะทัดรัด การเดินทางในป่าหรือดันเจี้ยนหากใครก็ตามไปพบเจอบ้านแบบนี้เข้า มันก็ยากที่จะเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ แม้จะไม่ถึงขั้นมีอาหารร้อน ๆ เสิร์ฟวางไว้ให้บนโต๊ะ แต่บ้านที่มีเก้าอี้นั่งดี ๆ เตียงนอนนุ่ม ๆ หรือห้องน้ำที่ใช้การได้อย่างดีเยี่ยมก็เป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจ
"สรุปว่าเจ้านี่ล่อเราให้สนใจเหมือนมิมิค แล้วจะจัดการเรางั้นเหรอ เราจะโดนจับกินไหมถ้าเข้าไปด้านใน"
"ไม่หรอก ฉันเอามิมิคมาผสมกับสไลม์ที่กินพืช ลำบากเหมือนกันกว่าจะทำได้ แต่ในที่สุดก็ได้เจ้านี่ออกมา มันคือแคมปิงสไลม์ที่มนุษย์สามารถอยู่อาศัยได้อย่างปลอดภัย ไม่เพียงแค่มันจะไม่กินคนเท่านั้น มันยังจะช่วยปกป้องเราระหว่างที่เราพักอยู่ในนั้นด้วย"
ด้วยเหตุนี้ พวกโธมาสจึงขอยืมใช้แคมปิงสไลม์ รวมถึงสไลม์สารพัดประโยชน์อื่น ๆ ของเจลในระหว่างการเดินทาง แน่นอนว่าพวกเขาทุกคนต่างก็ติดใจกันจนแทบไม่อยากให้การเดินทางครั้งนี้จบ
แต่แล้วงานเลี้ยงย่อมต้องมีวันเลิกรา หลังจากผ่านมาสามวัน พวกเขาก็เดินทางมาถึงดาริโอนาโดยสวัสดิภาพ เจลโบกมือลาพวกโธมาสที่จะไปรายงานภารกิจที่กิลด์ ส่วนเขาก็มุ่งหน้าไปร้านขายมอนสเตอร์อย่างที่ตั้งใจไว้
ที่ร้านขายมอนสเตอร์ เจลตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นภาษา ข้อมูลของโธมาสถูกต้อง เจลได้เจอสไลม์หลายชนิดที่เขายังไม่มี มีสไลม์ที่นำเข้ามาจากทวีปอื่นอย่าง เชสนัทสไลม์ ไวท์สไลม์ บอลลูนสไลม์ ซึ่งแม้จะหาง่ายในดินแดนอื่นแต่กลับไม่มีในทวีปนี้
แน่นอนว่าเจลซื้อสไลม์ทุกชนิดที่เขาขาดไป
"เจ้านี่ไม่ขายเหรอ"
"เดวิลสไลม์เป็นมอนสเตอร์หายาก ทางเราจะเปิดประมูลพร้อมกับมอนสเตอร์หายากตัวอื่นปลายเดือนนี้ค่ะ" พนักงานสาวส่งแผ่นพับให้กับเจล มันเป็นรายละเอียดของวันเวลาและสถานที่จัดงานประมูล
เดวิลสไลม์เป็นสไลม์จากทวีปปีศาจ นอกจากอยู่ในสถานที่ห่างไกลสุดขอบโลกแล้ว มันยังเป็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งจนยากแก่การจับตัว เจลรู้สึกสนใจมันแต่ก็คิดว่าการต้องไปโผล่ในที่ที่มีคนอยู่มากมายอย่างการประมูลไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับคนเก็บตัวแบบเขา
เขารับแผ่นพับนั้นมาโดยที่คิดว่าตนเองคงไม่ได้ไปอย่างแน่นอน
เจลตั้งใจจะเอาสไลม์ใหม่ที่เพิ่งได้มาไปเก็บประสบการณ์เพื่อเพิ่มเลเวล เขาถือโอกาสนี้ตรวจสอบรายการภารกิจที่กิลด์ของดาริโอนาไปในตัว โดยหวังว่ามันอาจจะมีเควสที่เกี่ยวกับสไลม์บ้าง
การปรากฏตัวของเจลทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจในทันที เด็กชายอายุสิบสี่แถมยังดูเด็กจนอาจจะทำให้คิดว่าอายุน้อยกว่านั้นหลายปี ยิ่งอยู่ในชุดประหลาดที่ไม่ค่อยเหมือนกับคนในโลกนี้เขาก็ยิ่งดูแตกต่าง
"มาลงทะเบียนครับ" เจลบอกพร้อมกับยื่นบัตรที่ทำจากกิลด์เมืองอื่นให้
"เจล นักผจญภัยแรงค์ B อาชีพสไลม์มาสเตอร์" เจ้าหน้าที่สาวทวนข้อมูลอีกครั้ง เธออ่านอาชีพของเจลซ้ำอีกหลายรอบ
"อะไรวะ สไลม์มาสเตอร์ ไม่เคยได้ยินมาก่อน" นักผจญภัยขี้เมาคนหนึ่งเดินเข้ามาร่วมบทสนทนา
"..." เจลไม่ได้ตอบ อาชีพของเขาเป็นอาชีพพิเศษที่เจลได้รับหลังจากใช้เวลาอยู่หลายเดือนกับการเก็บเลเวลสไลม์จำนวนมากจนสูงถึงระดับหนึ่ง แถมยังพัฒนาสายพันธุ์สไลม์ที่ไม่เคยมีมาก่อนได้สำเร็จ
"เฮ้ย แรงค์ B เจ้าหนูตัวกะเปี๊ยกเนี่ยนะ"
"เอ่อ คุณฮันซา ถ้าเมาแล้วก็กลับไปพักดีกว่าไหมคะ คุณกำลังรบกวนนักผจญภัยท่านอื่นอยู่นะคะ" เจ้าหน้าที่พยายามเตือน แต่ฮันซาทำเป็นหูทวนลม
"นี่แกโกงแรงค์ใช่ไหมเนี่ย เด็กแบบนี้จะได้ถึงแรงค์ B ได้ยังไง ข้าเป็นนักผจญภัยมาเกือบยี่สิบปียังอยู่ที่แรงค์ D เลยนะโว้ย"
"คุณฮันซาคะ" เจ้าหน้าที่พยายามหยุดแล้วแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
"ที่ลุงแรงค์ไม่ขึ้นมาจาก D ไม่ได้ก็เพราะว่ากระจอกยังไงล่ะ"
ฮันซาแทนที่จะโมโห เขากลับหัวเราะแทน "เออ ปากดีนี่หว่า มาเจอกันข้างนอกซะ"
โธมาสที่เพิ่งกลับเข้ามาในกิลด์เข้ามาเห็นตอนที่เจลกับฮันซากำลังจะเดินสวนออกไป เขารีบถามทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แทนที่จะห้ามปรามเจล เขากลับส่ายหน้าแทน
"ฮันซาเอ๋ย แกหาเรื่องผิดคนแล้ว"
เจลออมมืออย่างถึงที่สุดแล้ว แต่ฮันซาก็ไม่สามารถแม้แต่เฉียดปลายก้อยมาถูกตัวเขาได้แม้ว่าเขาจะมีสกิลดาบสายฟ้าซึ่งถือว่าเป็นสกิลที่ไม่น่าจะมีในนักผจญภัยแรงค์ D ได้ อย่างไรก็ตาม สกิลที่ทรงพลังนั้นกลับดูธรรมดาไปเลยเมื่อนำมาใช้ต่อสู้กับเจล
"พอเถอะฮันซา นายรู้ตัวรู้เปล่าว่ากำลังหาเรื่องกับใคร" โธมาสตะโกนมาจากกลุ่มคนดู
"เจ้าหนูนี่มันโกงแรงค์นะ ฉันเลยกำลังสั่งสอนมันอยู่"
"เออ ก็โกงจริง ๆ นั่นแหละ"
คำพูดของโธมาสทำให้ทุกคนตื่นตกใจไปตาม ๆ กัน เจ้าหน้าที่ของกิลด์เองก็สนใจด้วย เธอเข้ามาถามโธมาสว่าเขารู้อะไรมาอย่างนั้นเหรอ
"จำไข่ของไฟร์ดรากอนน่ะที่ฉันเอามาให้ดูก่อนหน้านี้ได้ใช่ไหม คนที่ล้มแม่ของมันคือเด็กคนนั้น แรงค์จริงของเขาเหนือกว่า B ไปไกลแล้ว อย่างน้อยก็ต้อง A ขึ้นไปแน่นอน"
ฮันซาได้ยินแล้วก็ยังไม่อยากเชื่อ เด็กตัวกะเปี๊ยก แถมยังแต่งตัวพิลึกแบบนี้ เขาคิดว่าโธมาสคงแค่หยอกเขาเล่น
"ลุงนี่น่าเบื่อจริง ๆ" เจลถอนหายใจ เขาหมดอารมณ์ที่จะประลองต่อแล้ว เขาเปิดช่องเก็บคลังมอนสเตอร์และเลือกสไลม์ตัวหนึ่งจากในนั้น
[บลูสไลม์ Lv. 50]
ฮันซามองไม่เห็นเลเวลของบลูสไลม์ เขาจึงไม่รู้ว่าสไลม์ตัวนี้มีเลเวลมากกว่าตัวเองเกือบสามเท่า ในสายตาของเขา เจลกำลังเล่นตลกด้วยการส่งมอนสเตอร์อ่อนแอมายั่วโมโหเท่านั้น เขาพุ่งเข้าใส่พร้อมกับดาบสายฟ้า แล้วภาพทั้งหมดก็วูบดับลง
มารู้สึกตัวอีกที เขาก็ถูกลากกลับมาปฐมพยาบาลอยู่ในกิลด์ซะแล้ว พอถามว่าเกิดอะไรขึ้นก็ดูเหมือนหลายคนไม่เต็มใจตอบให้กระจ่าง โธมาสจึงเป็นฝ่ายอธิบายแทน
"นายแพ้บลูสไลม์ตัวนั้นน่ะ โดนมันกระแทกทีเดียวก็หลับยาวไปสองชั่วโมงเลย ส่วนเจลก็กลับไปนานแล้ว"
"จะเป็นไปได้ยังไง บลูสไลม์เนี่ยนะ"
"ฉันเห็นเลเวลมัน" จอมเวทชราผู้เป็นนักผจญภัยแรงค์ B เช่นกันเสริม "ถึงจะเป็นแค่บลูสไลม์ แต่มันมีเลเวลตั้ง 50 ไม่ใช่แค่นายหรอก ต่อให้ทุกคนในกิลด์ที่อยู่ตรงนี้สู้แทนก็คงจัดการไม่ได้ง่าย ๆ"
กรณีที่ชายแก่พูดมันคือนับเฉพาะนักผจญภัยที่อยู่ในกิลด์ตอนนี้จริง ๆ อาณาจักรนี้ยังมีนักผจญภัยระดับ A และ S อยู่ แต่คนเหล่านั้นนาน ๆ ครั้งถึงจะกลับมา
"เจ้าเด็กนั่นเลี้ยงมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าตัวเองได้ยังไงกัน"
"ทำไมนายคิดว่าเลเวลของเจลถึงน้อยกว่าล่ะ เด็กคนนั้นเอาชนะไฟร์ดรากอนทั้งที่ยังไม่ได้เอาจริงนะ ฉันเห็นเหตุการณ์กับตา ยืนยันเรื่องนี้ได้" โธมาสตอบแบบไม่อ้อมค้อม
ได้ยินแบบนั้นฮันซาก็เริ่มหน้าซีดพาลจะเป็นลมอีกรอบ นี่เขาไปหาเรื่องกับสัตว์ประหลาดตัวจริงเข้าแล้วสินะ
เรื่องมหัศจรรย์ของเจลดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ความแข็งแกร่งของเขาทำให้เขาถูกรบเร้าจากกิลด์มาสเตอร์บ้าง คนใหญ่คนโตของเมืองบ้างให้รับภารกิจอื่นที่นอกเหนือจากการล่าสไลม์ มันทำให้เขาเกือบจะหนีจากดาริโอนาเพราะอยากหลบหน้าผู้คน
"คุณเจล ไม่ทราบว่าจะคุ้มกันขบวนสินค้าให้กับทางบริษัทของเราได้หรือไม่ครับ พอดีว่ามีสินค้าชิ้นสำคัญที่ถูกพวกโจร..."
"ไม่ล่ะ" เจลปัดงานทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
ประธานบริษัทเมลฟอรินฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาสั่งให้คนของเขานำของในกรงกระจกออกมาให้เจลดู มันคือเดวิลสไลม์ที่เขาเพิ่งประมูลได้มา
...หนอย ตาลุงเจ้าเล่ห์นี่…
"ถ้าคุณช่วยล่ะก็ นอกจากรางวัลปกติที่เราจะมอบให้ผ่านทางกิลด์ ผมจะให้ของขวัญเล็ก ๆ นี้กับคุณด้วยครับ"
"ชิ… เอาเถอะ ยังไงก็ว่างอยู่แล้วล่ะนะ"
ผลคือเจลต้องทำหน้าที่คุ้มกันกองคาราวานสินค้าให้กับบริษัทเมลฟอริน โจรปล้นสินค้าปรากฏตัวขึ้นจริงตามรายงาน พวกปลายแถวถูกเจลจัดการจนหมดในพริบตา แต่ตัวปัญหาก็คือหัวหน้าโจรนั่นเอง
[ลูซิแชนด์ Lv. 63]
[คลาส: แอสซาสซิน]
[HP 760/760 MP 32/32]
[พลังกาย: 58 ปัญญา: 35 ว่องไว: 128 ทนทาน: 76 พลังเวท: 16]
[สกิล: ความชำนาญมีด Lv. 40, เขวี้ยงมีด Lv. 32, ประเมินไอเท็ม Lv. 46, ซ่อนตัว Lv. 12, หลบหลีก Lv. 12, มีดมายา Lv. 19, มีดระเบิด Lv. 18, ก้าวพริบตา Lv. 33][ฉายา: หัวหน้ากลุ่มโจร, นักฆ่าอำมหิต, จอมโจรผู้ละโมบ]
หัวหน้าโจรเป็นผู้หญิงเอวบางร่างเล็ก ถ้าไม่นับรอยแผลรูปกากบากบนใบหน้า เธอก็น่าจะเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง หัวหน้าโจรสาวที่ชื่อลูซิแชนด์คนนี้มีเลเวลที่สูงมาก มันเป็นระดับเดียวกับพวกอัศวินในเมืองเลย
...ดูจากสกิลคงเป็นโจรที่เปลี่ยนมาเป็นแอสซาสซินสินะ...
หัวหน้าโจรเลเวลสูงกว่าเจลเพียงเล็กน้อย แต่สเตตัสของเธอไม่ได้น่ากลัว จะมีที่เจลต้องระวังก็แค่สกิลมีดมายา มีดระเบิด และก้าวพริบตาที่เป็นสกิลระดับสูง
ก้าวพริบตาเป็นสกิลที่เจลเองก็เพิ่งได้มาไม่นานนี้ เขายังเพิ่มเลเวลให้มันได้แค่ระดับ 10 เท่านั้น การดวลสกิลกับอีกฝ่ายที่มีก้าวพริบตาสูงถึงระดับ 33 จึงไม่ใช่เรื่องฉลาด
แต่เจลมีสกิลระดับตำนานอยู่ในมือ
เจ้าแห่งสไลม์ Lv. 1
มันคือสกิลที่เขาได้มาพร้อมกับอาชีพลับสไลม์มาสเตอร์ สกิลนี้ไม่เพียงแค่ทำให้เขาสามารถดึงดูดสไลม์มาเป็นพวกได้ง่ายขึ้น มันยังทำให้เขาสามารถเรียนรู้หรือหยิบยืมสกิลของสไลม์มาใช้ได้ด้วย
แก๊งงง
มีดของลูซิแชนด์แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหลังจากที่เธอฟันมันใส่คอของเจล พริบตาหนึ่งเจลได้ยืมสกิลร่างโอริคัลคุมมาจากโอริคัลคุมสไลม์ ถึงจะใช้ได้แค่ชั่วอึดใจแต่เขาก็เปลี่ยนทั้งร่างให้กลายเป็นโลหะที่แข็งที่สุดในโลกได้
"อะไรกันเจ้าหนูนี่ ไม่นะ มีดราคา 30000 บิรินของช้านนน" ลูซิแชนด์กรีดร้อง
"เธอเป็นคนฟันใส่ฉันเองนะ"
"แง้…. เอามีดของเค้าคืนมาเลยนะ"
การต่อสู้ยังไม่จบ ลูซิแชนด์หลังจากงอแงอยู่พักเดียวก็ลุกขึ้นมาสู้อีก เธอใช้ดาบจากลูกน้องที่สลบไปแล้วก่อนหน้านั้นแทน น่าเสียดายที่สกิลเกือบทั้งหมดของเธอเป็นสกิลมีด พอนำมาใช้กับดาบมันก็แสดงอานุภาพออกมาได้ไม่ถึงครึ่ง ตรงกันข้ามกับเจล เขายังมีไม้ตายก้นหีบอีกนับไม่ถ้วน
"สปริงสไลม์"
เจลเรียกสปริงสไลม์ออกมาจากคลังเก็บมอนสเตอร์ แต่แทนที่จะใช้เป็นฐานกระโดดเหมือนทุกครั้งเขาเรียกมันมาโผล่ที่ตำแหน่งที่หัวหน้าโจรกำลังวิ่งมา เธอหยุดตัวเองไว้ไม่ทัน พอเหยียบสปริงสไลม์ร่างของเธอก็กระเด้งลอยหวือขึ้นฟ้า ก่อนจะร่วงลงมาหัวปักพื้นแล้วสลบไปอย่างน่าสงสาร
ผลสรุปของการต่อสู้คือกลุ่มโจรชื่อดังสามสิบเอ็ดคนสลบเหมือด เจลใช้แคปเจอร์สไลม์ที่เหนียวเหมือนกาวพันธนาการลูซิแชนด์เอาไว้ ส่วนพวกที่เหลือก็ได้ลูกหาบกองคาราวานช่วยกับมัดและพาตัวไปส่งทางการ
โจรถูกเตะเข้าไปในคุกกันยกแก๊งค์ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ชื่อเสียงของเจลโด่งดังยิ่งขึ้นไปอีก และงานที่เขาไม่ได้อยากได้เลยสักนิดก็หลั่งไหลเข้ามา กองกระดาษชี้แจงรายละเอียดงานแทบจะกองทับเขาได้มิด
โอกาสที่น่าตื่นเต้นที่สุด คือเจลได้รับคำเชิญจากผู้กล้าเพื่อให้เขาร่วมกลุ่มเดินทางไปปราบจอมมาร สำหรับคนอื่นคงเป็นคำขอที่มีเกียรติแต่ไม่ใช่สำหรับเจล เขาไม่เคยสนใจเรื่องของจอมมารที่ว่าจึงปฏิเสธคำขอไปโดยไม่เคยได้เจอกับผู้กล้าที่ว่าเลยสักครั้ง
ถ้าจอมมารเป็นสไลม์ก็ค่อยมาว่ากันอีกทีล่ะนะ เจลคิดแบบนั้น ตอนนี้เขาขอพุ่งไปที่เป้าหมายแต่เดิม คือการพัฒนาสายพันธุ์ของสไลม์ต่อไป
ท่าทีกระตือรือร้นของเจลต่อสไลม์ถูกเล่าลือออกไป ทุกคนเชื่อว่าหากสามารถนำสไลม์ที่เจลยังไม่มีมาเป็นของรางวัลได้ ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็จะยอมช่วยงาน แม้จะเป็นงานที่นักผจญภัยรายอื่นไม่อยากรับทำหรืออยากหลีกเลี่ยงที่สุด
ใครบางคนทำลีสต์รายการสไลม์ที่เจลมีแล้วออกมา คนที่ได้ลีสต์นั้นไปต่างตามหาสไลม์ที่เจลไม่มีมาได้สำเร็จ และคำขอที่ส่งมายังเจลก็ยังมากอยู่ หรือมองๆ ไปเหมือนจะมากกว่าเดิม
เจลบ่นไม่เลิก แต่ก็รับงานเหล่านั้นทั้งหมด ด้วยเหตุนี้นอกจากเลเวลที่เพิ่มขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่ เจลยังได้สไลม์มาเพิ่มอีกมากมาย
จนวันหนึ่ง เขาพบว่าตัวเองมีสไลม์ทุกชนิดเท่าที่เคยมีบันทึกมา นั่นคือตัวเลขสามเก้าสิบสองสายพันธุ์
บางทีอาจจะมีสไลม์ที่ตกสำรวจอยู่อีก แต่เจลคิดว่าป่วยการที่จะสุ่มหามันต่อ จนกว่าจะมีข่าวยืนยันที่น่าเชื่อถือเขาจะไม่ออกล่าไปทั่วสุ่ม ๆ แบบตอนเริ่มต้นผจญภัย เจลตั้งใจจะพุ่งเป้าไปที่การเลเวลอัพสไลม์จนมันวิวัฒนาการได้ รวมถึงการผสมสไลม์ข้ามสายพันธุ์เพื่อสร้างชนิดใหม่
ที่ร้านรับผสมมอนสเตอร์ สถานที่ยอดนิยมที่เหล่าเทมเมอร์จะแวะเวียนมาเป็นประจำ วันนี้เจลแวะมาอีกรอบหลังจากที่เพิ่งแวะมาเมื่อตอนเช้า สมัยก่อนเขาเคยมาที่นี่นาน ๆ ครั้ง แต่ตอนนี้เมื่อเขามีพอร์ทัลสไลม์ที่สามารถไปที่ใดก็ได้ที่มันเคยไป เจลสามารถกลับไปกลับมาระหว่างดาริโอนาและที่นี่ได้ในชั่วพริบตา
การพัฒนาสายพันธุ์เริ่มที่นี่ เทมเมอร์จะนำเอามอนสเตอร์ที่เขาจับหรือซื้อมาผสมกันที่นี่ ถ้าสูตรในการผสมถูกต้องมอนสเตอร์สองตัวจะกลายเป็นมอนสเตอร์ชนิดใหม่เพียงหนึ่งตัว
การผสมนั้นมีสูตรของมัน เช่น บลูสไลม์กับเรดสไลม์จะออกมาเป็นตัวใดตัวหนึ่งในนี้หรือกลายเป็นเพอร์เพิลสไลม์ แต่ไม่ใช่มอนสเตอร์ทุกชนิดที่จะผสมกันได้ หากฝืนเอามอนสเตอร์มาผสมซี้ซั้วผลที่จะได้ก็จะกลายเป็นมอนสเตอร์ตัวใดตัวหนึ่งจากในนั้น
นั่นคือสิ่งที่ทุกคนเข้าใจ แต่เจลค้นพบบางอย่างระหว่างที่เขาทดลองผสมสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในตำรา เขาพบว่าบางครั้งสไลม์ที่ผสมกับมอนสเตอร์อื่นจะสืบทอดสกิลมา เจ้าหน้าที่ดูแลเชื่อว่ามันเป็นเรื่องของโชคที่มอนสเตอร์อาจจะสืบทอดสกิลดั้งเดิมของตัวใดตัวหนึ่งมา แต่เจลไม่ได้เชื่อแค่นั้น เขาเชื่อว่ามีบางสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าสืบทอดมาด้วย
แล้วเขาก็ทดลองจนรู้ความจริง หากเอาพ็อกเก็ตไทเกอร์มาผสมกับสไลม์ ผลส่วนใหญ่จะได้สไลม์ ทุกคนจึงเลิกล้มที่จะลองต่อ แต่เจลทำแบบนี้ซ้ำหลายครั้งจนในที่สุด เขาก็ได้ไทเกอร์สไลม์มา...
ด้วยวิธีการผสมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ เขาจึงให้กำเนิดสไลม์สายพันธุ์ใหม่มากมายชนิดที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน และยิ่งเมื่อนำมันไปเก็บเลเวลจนวิวัฒนาการ แม้แต่เขาก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น


เจลแกร่งขึ้นจากครั้งล่าสุดที่เขาเอาชนะขุนพลปีศาจ เขารับมือกับจอมมารโดยอาศัยแค่สกิลที่หยิบยืมมาจากสไลม์มากมายที่อยู่ในคลังมอนสเตอร์ ทั้งสองฝ่ายหายตัวไปโผล่ทางนั้นทีทางนี้ทีในขณะที่กำลังแลกหมัดกันไปด้วย
เวทมนตร์ที่จอมมารใช้เป็นเวทมนตร์ชั้นสูงที่เขาสร้างขึ้นเอง เพลิงแห่งเบลมอส สายฟ้าแห่งเบลมอส อนธการแห่งเบลมอส ทั้งหมดเป็นเวทมนตร์ที่สูงว่าเวทมนตร์ทุกชนิดที่เจลรู้จัก และยิ่งถูกใช้โดยคนที่มีพลังเวทระดับจอมมารมันก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นอีกเป็นร้อยเป็นพันเท่า ทุกการโจมตีที่สามารถทำลายทั้งเมืองได้ในการโจมตีครั้งเดียวถูกขว้างใส่เจลแบบไม่ยั้ง
เจลโกงความตายด้วยสกิลหลบหลีกหลายสกิลผสานกัน เขาใช้เวลาอยู่นานในการเพ่งจนมองเห็น HP และ MP ของจอมมารครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ่งต้องตกใจ ไม่เพียงแค่ตัวเลขสูงจนเหมือนเกมที่มีบั๊ก ทุกครั้งที่จอมมารใช้เวท MP ของเขาลดลงน้อยมาก เรื่องที่จะหวังให้เขาอ่อนแรงจากการโหมใช้เวทคงจะต้องตัดไป
ความต่างของพลังเริ่มปรากฏให้เห็นชัดขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป เจลทำได้แค่สร้างรอยขีดข่วนให้จอมมารซึ่งไม่มีผลอะไรเลยเพราะจอมมารมีพลังพื้นตัวระดับสูงจนแผลเล็กน้อยหายเองได้ในไม่กี่อึดใจ กลับกันเจลเริ่มต้านทานการโจมตีไว้ไม่อยู่
กร๊อบบบ
เจลรู้ตัวว่าหลบไม่ทันแล้ว เขาจึงยกแขนขึ้นตั้งรับการโจมตี ผลคือแขนข้างนั้นหลุดกระเด็นไปด้วยกรงเล็บจอมมาร เลือดของเจลสาดกระจายไปจนทั่ว ความเจ็บปวดทำให้เกือบสิ้นสติ
เจลมีเวทที่สามารถรักษาตัวเองได้แต่เขาไม่มีโอกาสใช้ จอมมารโจมตีซ้ำอย่างต่อเนื่อง
"ยังคิดว่ามีโอกาสชนะข้าได้อีกไหม"
"ยังมีอยู่ราวหนึ่งในห้า" เจลพึมพำ
จอมมารได้ยินคำพูดของเจลก็นึกสนุก เขาผละออกมาแล้วปล่อยให้เจลใช้เวทมนตร์รักษาตัวเองจนหายดี "หนึ่งในห้าเชียวเรอะ ถ้าเห็นร่างนี้แล้วยังจะพูดแบบนั้นได้หรือเปล่า"
พูดจบจอมมารรวบรวมพลังอยู่ครู่หนึ่ง ร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้น ปีกที่คล้ายค้างคาวงอกออกมาจากกลางหลัง ผิวหนังกลายเป็นเกล็ดแข็งราวกับหุ้มเกราะ
...ยังมีร่างสองอีกเรอะ…
เจลไม่รอให้การกลายร่างเสร็จสิ้น เขากระหน่ำยิงเวทเพื่อขัดขวาง แต่มันแทบไร้ผล จอมมารยังคงกลายร่างต่อไปจนในที่สุดเขาก็กลายเป็นสิ่งใหม่
"ว่าไง เห็นร่างนี้แล้วยังคิดว่าโอกาสของเจ้ามีถึงหนึ่งในห้าอีกไหม"
เจลส่ายหน้า "น่าจะเหลือไม่ถึงหนึ่งในห้าสิบแล้ว แต่..."
"แต่อะไร"
"นั่นมันกรณีที่ฉันสู้คนเดียว"
เจลเปิดคลังมอนสเตอร์และเรียกสิ่งที่อยู่ในนั้นออกมา เริ่มจากผลผลิตจากการนำแองเจิลสไลม์ผสมลองผิดลองถูกหลายต่อหลายครั้งจนกลายเป็นสายพันธุ์ใหม่ ฮีโรสไลม์
ฮีโรสไลม์เป็นสไลม์ที่เติบโตรวดเร็วกว่าสไลม์อื่น ด้วยค่าประสบการณ์เล็กน้อยมันก็เลเวลอัพจนตามสไลม์รุ่นพี่ตัวอื่น ๆ ได้ทัน และในเลเวลที่เท่ากัน มันก็มีสเตตัสที่นำโด่งในเกือบทุกด้าน พร้อมกับสกิลที่ไม่ว่าจะดูเช่นไรก็เหมือนกับสกิลโกง
ตัวอย่างของสกิลโกงก็เช่น ไจแอนท์คิลเลอร์ สกิลที่ยิ่งอีกฝ่ายมีเลเวลสูงกว่าเท่าไหร่ฮีโรสไลม์ก็จะยิ่งเก่งกาจขึ้น พลังโจมตี พลังเวทมนตร์ พลังป้องกัน ทุกอย่างกลายเป็นทวีคูณนับสิบเท่าเมื่ออยู่ตรงหน้าศัตรูที่เลเวลสี่ร้อยกว่าแบบจอมมารเบลมอส
ฮีโรสแลช สกิลพิเศษที่มีผลกับศัตรูที่เป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจ เช่นเดียวกับไจแอนท์คิลเลอร์สกิลนี้จะรุนแรงขึ้นหากถูกนำมาใช้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า การผสานฮีโรสแลชและไจแอนท์คิลเลอร์เป็นสิ่งที่แม้แต่จอมมารก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายไปได้
นอกจากนั้นฮีโรสไลม์ยังเต็มไปด้วยสกิลโจมตีและสกิลสนับสนุนอีกมากมายหลายสิบสกิล เจลรู้สึกราวกับว่ามันคือผู้กล้าตัวจริงที่ตายไปแล้วและกลับมาเกิดใหม่เป็นสไลม์ตัวนี้
เซจสไลม์ อีกหนึ่งสไลม์สุดโกงที่เจลมี เขาต้องสละสไลม์ที่เก่งกาจจำนวนมากมาเพื่อรวมร่างกันเป็นสไลม์ตัวนี้ ไม่ว่าจะบลูเฟลมสไลม์ โคลนสไลม์ คลาวด์สไลม์ มานาสไลม์ และสไลม์ชนิดอื่น ๆ อีกมากกว่าสามสิบตัว
ต้องขอบคุณสกิลใหม่ของเจลผังวิวัฒนาการสไลม์ มันไม่เพียงแค่ทำให้เจลเห็นร่างวิวัตนาการทุกอย่างของสไลม์ทุกสายพันธุ์ มันยังบอกด้วยว่าสไลม์อะไรผสมอะไรจะได้ผลลัพธ์แบบไหน เขามองไปที่สุดปลายของวิวัฒนาการแต่ละสายจากนั้นก็ทุ่มเทจนได้ทั้งฮีโรสไลม์และเซจสไลม์มาครอบครอง
มันอาจจะต้องแลกมาด้วยสไลม์ส่วนใหญ่ที่เขามี แต่เจลก็ไม่มีทางเลือก ทั้งสองคือกุญแจสำคัญนำไปสู่ชัยชนะในการปราบจอมมาร
หากฮีโรสไลม์คือสุดยอดสไลม์ในด้านของสเตตัสและสกิลของผู้กล้า เซจสไลม์คือสุดยอดสไลม์ในด้านของเวทมนตร์ในทุกสาย มันมีเวทมนตร์แทบทุกชนิดเท่าที่มนุษย์เคยรู้จัก มีสเตตัสด้านเวทมนตร์ที่เหนือกว่ามิสเกลโดสี่ถึงห้าเท่า และยังมีสกิลสนับสนุนที่น่ากลัวอย่างอัลติเมตรีจูวิเนทออรา ซึ่งไม่เพียงแค่ฟื้นฟูพลังเวทให้กับทุกคน มันยังมีผลในการรักษาอย่างต่อเนื่องด้วย
สไลม์ทั้งสองทำให้จอมมารเสียเปรียบลงอย่างชัดเจน เมื่อรวมกับความสามารถของเจลแล้ว จอมมารรู้สึกเหมือนกลับมาสู้กับกลุ่มของผู้กล้าอีกครั้ง เซจสไลม์เหมือนกับนักบวชหญิงและมิสเกลโดที่ยืนหยัดสู้อยู่เคียงข้างผู้กล้าเสมอ ฮีโรสไลม์และเจลก็เหมือนคู่หูผู้กล้าและยาร์ติน ดาริโอนา
"คิดจะเล่นตลกกับข้าด้วยกลุ่มผู้กล้าปลอมนี่เรอะ" จอมมารคำรามลั่นจนเสียงสะเทือนไปทั่วสนามรบ "ผู้กล้าตัวจริงยังทำอะไรข้าไม่ได้สักนิด ของเลียนแบบนี่..."
"ฉันรู้" เจลแสยะยิ้ม "จนถึงตอนนี้โอกาสมันเพิ่มขึ้นเป็นสักสี่ในสิบเท่านั้น"
เจลเรียกสไลม์ตัวสุดท้ายออกมา… เดมอนลอร์ดสไลม์
จอมมารเบลมอสมองเห็นเลเวลและสเตตัสของสไลม์ตัวใหม่ มันสูงเสียยิ่งกว่าขุนพลปีศาจที่เก่งที่สุดในกองทัพของเขา แต่เรื่องที่ทำให้หนักใจไม่ใช่ส่วนนั้น แต่อาชีพของสไลม์ตัวนี้มันถูกระบุไว้อย่างชัดเจน
[คลาส: เดมอนลอร์ด]
เดมอนลอร์ดสไลม์มีสกิลหลายสกิลคล้ายกับเบลมอส แต่เลเวลของมันก็ยังด้อยกว่าเบลมอสมาก หากเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวเขาคงจะจัดการมันได้อย่างไม่ยากลำบาก
แต่ความจริงต่างออกไป ทั้งฮีโรสไลม์ เซจสไลม์ เดมอนลอร์ดสไลม์ เมื่อสามตัวร่วมมือกันมันก็กลายเป็นงานที่เกินกว่าจะรับมือไหว ยิ่งพอมีเจลด้วยทุกอย่างก็ยิ่งยุ่งยาก
เจลมีเจ้าแห่งสไลม์ Lv. 10 ตอนนี้เขาไม่เพียงแค่สามารถหยิบยืมสกิลใดของสไลม์มาใช้ได้อย่างใจเท่านั้น มันยังทำให้เขาและสไลม์ในสังกัดปลดล็อคสกิลที่ยังเอื้อมไม่ถึงด้วย
อนธการแห่งเบลมอสคือเวทมนตร์สายความมืดที่รุนแรงที่สุดและมีเพียงแค่เบลมอสเท่านั้นที่ครอบครอง ถูกเวทมนตร์แสงสว่างแห่งผู้กล้าของฮีโรสไลม์ดันกลับไป มันพุ่งเฉียดและกลืนปีกของเบลมอสข้างหนึ่งแหว่งหายไปพร้อมกับภูเขาที่อยู่ด้านหลัง
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เบลมอสรู้สึกว่าตนกำลังถูกไล่ต้อน ทั้งที่เขาควรจะเหนือกว่าทุกด้าน แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งโซ่ที่ไม่มีอยู่จริงก็กำลังพันธนาการเขาไว้ เบลมอสไม่สามารถเคลื่อนไหวได้โดยสะดวกอีกต่อไป เขาถูกโหมโจมตีจากทุกทิศทาง
...จอมมารเบลมอสอย่างข้าเนี่ยนะจะถูกเล่นงาน…
"แย่หน่อยนะ โอกาสชนะของพวกฉันในตอนนี้กลายเป็นเจ็ดต่อสิบแล้ว"
จอมมารนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะแสยะยิ้ม เขาย้อนเจลด้วยประโยคแบบเดียวกัน "นั่นมันกรณีที่ข้าสู้คนเดียว"
จอมมารเบลมอสใช้เวทอัญเชิญ ท้องฟ้าเปิดออกพร้อมกับบรรดาปีศาจจำนวนมากปรากฏขึ้น เขาดึงเอากองทัพที่ตนเองสั่งให้ถอยออกไปกลับมาช่วย
เป้าหมายของเขาคือการทำให้เจลไขว้เขว หากพวกสไลม์ตนใดตนหนึ่งต้องหันไปสนใจกองทัพที่ถูกของเรียกมา การประสานของพวกมันจะถูกทำลาย และวินาทีนั้นเขาจะสังหารพวกมันได้เรียงตัว
เจลเข้าใจเจตนานั้น แต่เขาไม่มีทางเลือก สไลม์ทุกตัวถูกสั่งที่โจมตีจอมมารต่อไป ส่วนตัวเขานั้นตัดสินใจใช้มหาเวทบทหนึ่ง
แซคคริไฟร์สไลม์ เป็นสไลม์ระดับล่างสายพันธุ์หนึ่งที่มีเวทมนตร์อันตราย มันสามารถระเบิดตัวเองในยามที่รู้ว่าตนเองนั้นกำลังจะตาย แรงระเบิดจะรุนแรงมากขึ้นตามพลังชีวิตที่เหลือและเลเวลที่มีของมัน น่าเสียดายที่สไลม์ชนิดนี้ยากต่อการเก็บเลเวลเพราะอาวุธที่น่ากลัวที่สุดของมันคือสกิลที่ใช้ได้เพียงหนเดียว
เจลนำพลังมันของมันมาใช้ ด้วยเลเวลของเขาในตอนนี้ด้วย ด้วยพลังชีวิตที่ยังเต็มเปี่ยมจากอัลติเมตรีจูวิเนทออรา การระเบิดของเขาจะมีอานุภาพไม่ใช่เท่าระเบิดมือเหมือนแซคคริไฟร์สไลม์ มันจะกินวงกว้างคลอบคลุมทุกอย่างจนสุดลูกหูลูกตา
ระเบิดที่เจลใช้ชีวิตแลกมามีพลังทำลายเท่ากับระเบิดไตรไนโตรโทลูอีนราวสิบล้านตัน หรือก็คือเทียบเท่ากับระเบิดนิวเคลียร์ มันกวาดเอาทุกสิ่งทุกอย่างในบริเวณนั้นไปหมด ปีศาจ ผืนดิน ภูเขา ทุกอย่างตกอยู่ในทะเลเพลิงในพริบตา
จอมมารบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิด ปีกทั้งคู่ไม่สามารถใช้บินต่อได้แล้ว ร่างกายแหว่งครึ่งหายไปจนเหลือแค่ครึ่งบนที่ใช้พลังทั้งหมดปกป้องเอาไว้ พลังชีวิตยังคงลดลงอย่างต่อเนื่องแม้ว่าจะใช้เวทมนตร์ในการเร่งฟื้นฟูแล้วก็ตาม
ทั้งที่เฉียดตายและเสียกองทัพที่มีไพร่พลนับหมื่นนับแสนไปแต่จอมมารกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด เขาแน่ใจว่าความเสียหายระดับนี้ทั้งเจลและสไลม์ทั้งสามก็คงพินาศไปด้วยพร้อมกัน
แต่เจลยังอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ยังคงลุกไหม้
...รอดได้ยังไงกัน…
สาเหตุที่เจลรอดมาได้ มาจากสกิลของสไลม์อีกตัวที่ถูกมองว่าเป็นสไลม์กระจอกในสายตาจอมมาร กาโบสไลม์ในเลเวลที่สูงพอจะมีสกิลหายากที่ชื่อว่ายืนหยัด สกิลนี้ทำให้เมื่อมีเหตุให้พลังชีวิตหมดลงจากกรณีใดก็ตาม ผู้ที่มียืดหยัดจะรอดชีวิตในสภาพที่มี HP เหลือ 1% โดยแลกกับ MP ทั้งหมด
ในช่วงจังหวะก่อนที่จะระเบิดตัว เจลเก็บสไลม์ทั้งหมดลงคลังเก็บมอนสเตอร์ และวินาทีที่ใช้สกิลสำเร็จไม่เพียงแค่รอดจากการระเบิดเท่านั้น เขายังเลเวลอัพจากที่ฆ่าปีศาจนับแสนตัว เขาและพวกที่ซ่อนตัวอยู่ในคลังมอนสเตอร์ไม่เพียงแค่ฟื้นฟูกลับมาสู่สภาพปกติแต่ยังแข็งแกร่งขึ้นจากการเลเวลอัพครั้งใหญ่ที่สุด
คลังเก็บมอนสเตอร์แต่ละเลเวลจะทำให้มอนสเตอร์ในคลังได้รับค่าประสบการณ์ 10% จากที่ควรจะได้ แต่เพราะเจลมีสกิลนี้ถึง Lv. 20 พวกมันทั้งหมดจึงได้ค่าประสบการณ์ถึงสองเท่าของที่เจลได้
จอมมารใช้พลังเวทจำนวนมากรักษาตัวเองจนหายกลับมาเหมือนเดิม แต่สถานการณ์นั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาไม่เหลือกองทัพใด ๆ อีก และสไลม์ทั้งหมดที่เจลมีก็มีเลเวลสูงกว่าเดิมลิบลับ
เจลไม่ต้องกลัวว่าสไลม์ที่อ่อนแอกว่าฮีโรสไลม์ เซจสไลม์และเดมอนลอร์ดสไลม์จะถูกฆ่าอีกต่อไป เขาเรียกสไลม์ทั้งหมดออกมา
ไม่มีการสาดเวทมนตร์ใส่กันอย่างบ้าคลั่งเหมือนก่อนหน้านี้ ทุกตัวรุมเข้าใส่จอมมารด้วยพลังที่มี เจลเองก็ทำแบบนั้น เขาพุ่งเข้าใส่จอมมารด้วยการเหยียบสปริงสไลม์ เขาชก เตะ เข่า และอีกสารพัดการโจมตีเหมือนกับสมัยแรก ราวกับได้ย้อนกลับไปในวันแรกที่เขาได้เดินทางมาสู่โลกนี้
สุดท้ายจอมมารผู้แข็งแกร่งอย่างเบลมอสก็ล้มลง ดูเหมือนหมดเรี่ยวแรงมากกว่าบาดเจ็บ ความเสียหายร้ายแรงที่สุดอาจจะเป็นที่จิตใจ เบลมอสยอมรับว่าตนเองพ่ายแพ้ให้กับเด็กชาวมนุษย์และมอนสเตอร์ที่เขาไม่เคยชายตามองอย่างสไลม์
เจลที่อ่อนแรงพาตัวเองนั่งลง เขาไม่รู้ตัวเลยว่าการต่อสู้ครั้งนี้มันกินเวลาเนิ่นนานกว่าที่คิด ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว ความง่วงกำลังถาโถมเข้ามา
เจลสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เขาประหลาดใจที่ตนเองเผลอหลับต่อหน้าจอมมาร และยิ่งตกใจยิ่งกว่าคือเขามาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่ที่เดิม มันคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ในตอนนั้นสัญชาตญาณของเจล บอกว่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเขาได้เกิดขึ้นซ้ำ… เขาได้ตายลงหลังจากโหมใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดล้มจอมมารเบลมอส
ที่แย่กว่านั้นคือ มันไม่ใช่จุดจบ เขาถูกส่งมาที่ต่างโลกอีกแล้ว!


มันทำให้ทิมเกิดไอเดียอะไรใหม่ ๆ ขึ้นมามากมาย เขาสามารถขนส่งผลไม้ข้ามจากอีกทวีปอย่างไม่จำกัดและยังคงความสดใหม่เหมือนเพิ่งถูกเก็บมาจากสวน เขาสามารถขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ที่เดิมทีต้องขนข้ามทวีปผ่านทางทะเลโดยใช้แค่ตนเองกับม้าดี ๆ สักตัวเท่านั้น
กิจการของบริษัทแบ๊ครอฟที่ใหญ่โตอยู่แล้วเติบโตขึ้นมากอีกในระยะเวลาสั้น ๆ ฉันหลงคิดไปว่าเรื่องนี้จะทำให้อคติของแม่สามีที่มีต่อฉันลดลงบ้าง แต่มันตรงกันข้าม
"อวดดี เธอรู้ตัวไหมว่าเธอไปสอนอะไรให้ลูกฉัน"
"คะ?"
"รู้ไหมว่ามันทำให้เขาต้องไปทำหน้าที่ที่เขาไม่เคยต้องทำ"
ฉันรู้ว่าท่านแม่ของทิมไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับการทำธุรกิจนัก ฉันจึงพยายามอธิบายทุกอย่างให้ง่ายที่สุด ฉันบอกท่านว่าด้วยคลังพกพาของทิมมันทำให้เรามีโอกาสใหม่ ๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อน ชนิดสินค้าของเรามีมากขึ้น ตลาดของเราใหญ่ขึ้น ลูกค้ามากขึ้น และเงินหมุนเวียนในระบบก็เพิ่มขึ้นจากไม่กี่เดือนก่อนอย่างมหาศาล
"สู่รู้" เธอกระแทกเสียงใส่ฉัน "แล้วมันเรื่องอะไรที่จะต้องให้ลูกชายของฉันมาทำงานหนักด้วย เขาควรจะอยู่ที่นี่กับฉันกับครอบครัว ไม่ใช่ออกไปตะลอน ๆ อยู่ต่างแดนแบบนี้"
เรื่องที่เธอพูดมาไม่ได้ไร้ประเด็นทั้งหมด ฉันเองก็ไม่ได้หวังพึ่งพาสกิลคลังพกพาของทิมไปตลอด ทิมเข้าใจเจตนานี้เช่นกัน เขาต้องการใช้มันเพื่อกระตุ้นตลาดเท่านั้น ในอนาคตพวกเราจะต้องหาวิธีการในการขนส่งที่ดีกว่าเพื่อไม่ให้ทุกอย่างถูกฝากไว้กับคนที่มีสกิลสองคนคือฉันและเขา
แต่ท่านแม่ของทิมไม่ได้เข้าใจเรื่องนั้น เธอยังคงโทษฉันว่าเป็นสาเหตุทำให้ลูกชายสุดที่รักต้องห่างไป
ครั้งล่าสุดที่ทิมกลับมา ฉันจึงตัดสินใจคุยกับเขาเรื่องนี้อีกครั้ง
"ว่าไงนะ คุณอยากให้ผม เลิกเดินทางเหรอ"
"ใช่แล้ว ท่านแม่พูดถูกนะ คุณเป็นผู้บริหาร มันไม่ใช่งานที่ต้องทำเอง"
ทิมขมวดคิ้ว "แต่มันเป็นความคิดของเธอเองนะ แล้วมันก็กำลังไปได้สวยด้วย เหล้าที่ทำผลเลิฟเบอร์รีและผลเลิฟเบอร์รีสดของบริษัทเรากำลังได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศโดเมล และเราก็กำลังเจรจาเปิดเส้นทางการขนส่งเพิ่มด้วย"
"ฉันรู้… แต่ท่านแม่ของคุณไม่พอใจ ฉันไม่อยากถูกท่านเกลียดมากไปกว่านี้"
ทิมหัวเราะและส่ายหัวดิก "คุณคิดมากไป ท่านแค่กังวลมากไปหน่อยเลยอาจจะบ่นเยอะไป แต่ท่านไม่ได้เกลียดคุณหรอก"
ฉันเคยคิดจะเก็บเอาไว้ แต่วันนั้นฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันตัดสินใจเล่าเรื่องที่ทิมไม่รู้
ท่านแม่คอยกลั่นแกล้งฉันตลอด บางครั้งก็เป็นแค่คำพูดจิกกัด บางครั้งก็เป็นการให้ท้ายคนรับใช้ให้ปฏิบัติกับฉันอย่างไม่ให้เกียรติ มีหลายเหตุการณ์ที่ท่านแม่ทำให้ฉันเจ็บช้ำน้ำใจแต่ฉันก็เลือกที่จะอดทน
ทิมไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ค่อยพอใจนักที่ฉันตำหนิท่านแม่ของเขา ถึงจะรักฉันมากแค่ไหนเขาก็ไม่เอาความรักนั้นมาเปรียบกับความรักของท่านแม่
ในแง่หนึ่ง ฉันรู้สึกประทับใจ เขาคือคนดีอย่างที่ฉันเชื่อ แต่อีกด้านฉันก็รู้สึกสิ้นหวัง มันเหมือนกับว่าคนที่ควรจะเข้าใจฉันที่สุด ไม่แม้แต่จะรับฟังความจริงเลย
เราทะเลาะกันเบา ๆ และจบด้วยการที่ต่างคนต่างซุกปัญหาที่ว่าไว้ใต้พรม ปัญหากับท่านไม่ได้หายไปไหน ในวันที่เขาออกเดินทางอีกครั้ง สงครามภายในบ้านระหว่างแม่สามีและลูกสะใภ้จะเริ่มขึ้นอีก
ฉันไม่ได้เฉลียวใจเลยว่านั่นคือครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกับทิม
ทิมออกเดินทางและกลับถึงบ้านอีกครั้งเพียงแค่ร่างของเขา ทิโมธี แบ๊ครอฟได้จากไปแล้ว
ฉันหมดสติไปทั้งวัน ตื่นมาก็ยังเข้าใจว่าเป็นความฝัน ฉันใช้เวลาอยู่นานกว่าจะยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น ทิมเสียชีวิตจากการถูกดักปล้น
เขามีผู้คุ้มกันมากมาย หลายคนในนั้นเคยเป็นทหารฝีมือดี เรื่องแบบนี้จึงไม่ควรเกิดขึ้นได้เลย
ฉันมารู้ภายหลังว่ากลุ่มโจรที่โจมตีทิมไม่ใช่โจรทั่วไปแต่เป็นโจรเรียกค่าไถ่ที่มีชื่อพอสมควร ทิมโด่งดังมากขึ้นจากที่เขาบุกเบิกตลาดใหม่ในอาณาจักรอื่น เขาดูน่าสนใจในสายตาของโจรกลุ่มนี้ พวกมันคงคิดจับตัวเขาเรียกเงินค่าไถ่ก้อนโต
ทิมควรจะยอม แต่เขากลับเสี่ยงสู้ และผลลัพธ์ของมันคือชีวิตของเขา
ฝันร้ายของฉันมันเพิ่งเริ่มขึ้นหลังการจากไปอย่างกะทันหัน
ท่านแม่โทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของฝัน มันไม่ใช่แค่การเหน็บแนบหรือพูดจาจิกกัดให้เจ็บใจ แต่มันรุนแรงขึ้นจนเป็นการลงไม้ลงมือ
ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไรจึงไม่ตอบโต้หรือแม้แต่พยายามเดินหนี บางทีฉันเองก็คงอยากลงโทษตัวเองเช่นกัน
แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น หลังจากนั้นไม่นานฉันก็เริ่มล้มป่วยและป่วยหนักแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้แต่ในชาติที่แล้วหรือชาติแรกสุด
[คุณได้รับสกิลต้านพิษ]
[คุณได้รับสกิลต้านอัมพาต]
[คุณได้รับสกิลต้านความเจ็บปวด]
...อะไรกัน ทำไมถึงได้สกิลต้านพิษมาล่ะ…
...หรือว่าฉันกำลังโดนวางยา…
ฉันช่างอ่อนโลก ในตอนนั้นหัวของฉันไปคิดถึงศัตรูทางการค้าของบริษัท หรือใครสักคนที่ฉันเผลอไปขัดผลประโยชน์ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม ฉันไม่ได้คิดเลยว่ามันจะเป็นฝีมือของคนใกล้ตัว
ใช่ ท่านแม่เกลียดฉัน เกลียดจนสกิลที่ฉันมีก็ช่วยฉันจากความเกลียดนั้นไม่ได้
แต่เธอคือท่านแม่ของทิม แม่ของผู้ชายแสนอ่อนโยนคนนั้น ฉันนึกไม่ออกว่าฉันทำให้เธอเกลียดชังขนาดนี้
ฉันปรึกษาเรื่องนี้กับเฮนรีและเมเบียส ทั้งสองดูไม่แปลกใจอย่างที่น่าจะเป็น ที่หนักหนาสุดก็คงเป็นตัวเมเบียสที่สารภาพว่าเขาอาจจะเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยไม่รู้ตัว
"ราว ๆ เดือนนึง หลังจากงานแต่งของเธอ ท่านแม่ของทิมถามฉันเกี่ยวกับยาพิษ"
"หาาา" ฉันและเฮนรีร้องเสียงหลง
"เธอไม่ได้บอกว่าจะเอาไปทำอะไร แต่ฉันคิดว่าเธออาจจะเอาไปฆ่าหนูหรือไม่ก็ตัวอะไรที่มารบกวนสวน" เมเบียสหัวเราะแบบไม่รู้กาลเทศะ
"นี่มันยาพิษร้ายแรงไม่ใช่เหรอ ใครจะเอาของแบบนี้มาฆ่าหนูกัน นายอ้างว่าไม่รู้เนี่ยนะ" ฉันโวยวาย รู้สึกโกรธเมเบียสจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
"เมเบียส" เฮนรีสูดลมหายใจเข้าออกหลายครั้งเพื่อข่มความโกรธเอาไว้ "นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ นายมียาแก้ใช่ไหม"
"ก็มีอยู่ เดี๋ยวฉันจะเอามาให้ก็แล้วกัน เลิกจ้องแบบนั้นสักที" เมเบียสตัดบทไปทั้งแบบนั้น
เมเบียสไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด ยาที่เขานำมาให้สามารถถอนพิษได้แค่ส่วนหนึ่ง มันทำให้ฉันไม่ตายในทันทีแต่ไม่ได้ทำให้ฉันหายขาด
ฉันตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่บ้านของท่านพ่อท่านแม่ ฉันไม่อยากถูกวางยาซ้ำและไม่สามารถไว้ใจแม่ของทิมได้อีก ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เพิ่งโกรธแค้นฉันหลังจากที่ฉันทำให้ลูกชายของเขาต้องไปตายข้างนอก เธอเริ่มวางยาฉันตั้งแต่ยังไม่รู้เรื่องสกิลคลังพกพา
มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสกิลนั้น ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่เขาต้องเดินทางไปแดนไกล ท่านแม่ของเขารู้สึกว่าลูกชายสุดที่รักกำลังถูกแย่งไป ฉันคือคนที่แย่งความรักนั้นไป นั่นคือเหตุผลทั้งหมดที่ฉันถูกวางยา
สกิลต้านทานพิษและต้านความเจ็บปวดเลเวลต่ำช่วยอะไรฉันไม่ได้มาก ฉันทนทรมานอยู่นานร่วมปีจนร่างกายทรุดโทรมถึงขีดจำกัด
เทียบกับครั้งแรกแล้ว ครั้งนี้คือความตายที่ทรมานฉันมากที่สุด แต่มันก็จบลง
ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าตนเองมีสิ่งนั้นอยู่ จนกระทั่งมันดังขึ้นมาอีกครั้ง
[สกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ทำงาน]
[กำลังทำการย้อนเวลากลับไปในวัยสิบหกปี]
"กลับมาอีกแล้ว" ฉันพึมพำ
ร่างของฉันยังนอนอยู่บนเตียงหลังเดิม แต่ความเจ็บปวดหลังมลายหายไปจนหมดสิ้น เป็นครั้งแรกในหลายปีที่ฉันสามารถนอนต่ออย่างเป็นสุขได้
ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเสียงร้องไห้ของท่านพ่อท่านแม่ที่ทรมานร่วมไปกับฉัน ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
ฉันบอกกับตัวเองว่ายังคงรักทิมอยู่ แต่ชีวิตใหม่คราวนี้ฉันจะไม่เลือกเขาแล้ว แม่ของเขาคือผู้หญิงที่ร้ายกาจและโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ ฉันไม่ต้องการอยู่ร่วมชายคากับคนแบบนั้นอีก และฉันก็แน่ใจด้วยว่าทิมไม่มีทางทิ้งแม่ของเขาหรือแม้แต่เชื่อว่าแม่ของเขาสามารถบ้าคลั่งได้ขนาดไหน
"เหนื่อยจัง ทำไมชีวิตคนเราถึงเหนื่อยขนาดนี้นะ"
ฉันปรับอารมณ์อยู่นานกว่าที่จะเริ่มยิ้มออกอีกครั้ง ฉันไม่อยากให้ท่านพ่อและท่านแม่เป็นกังวลกับฉันมากไปกว่านี้ พวกท่านดีต่อฉันมากและฉันก็ดีแต่ก่อปัญหาให้พวกท่าน
ฉันเริ่มจากการสำรวจตัวเองเพื่อคิดให้ดีอีกครั้งว่าจะทำอย่างไรกับอนาคตต่อไปนี้
[เวสตา เวดดิงตัน Lv. 32]
[คลาส: เวดดิงวิช] [HP 347/347 MP 5/5]
[พลังกาย: 29 ปัญญา: 35 ว่องไว: 31 ทนทาน: 38 เสน่ห์: 83]
[สกิล: คำอวยพรแห่งงานสมรส, โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่, ผู้ทรงเสน่ห์ Lv. 70, เจรจาหว่านล้อม Lv. Max, นักขุดทอง Lv. 1, นักกฏหมาย Lv. 6, คลังพกพา, วิเคราะห์ไอเท็ม Lv. 11, กฏหมาย Lv. 6, ค้าขาย (ดูรายละเอียดเพิ่ม), ต้านพิษ Lv. 19, ต้านอัมพาต Lv. 14, ต้านความเจ็บปวด Lv. 10]
"เฮ้ยยย" ฉันเผลอหลุดปากร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ก็คิดอยู่ว่าต้องเพิ่มขึ้นมาเยอะ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะขนาดนี้
ค่าพลังทุกอย่างเพิ่มขึ้นอย่างมาก ฉันก็แค่ใช้ชีวิตอย่างปกติเหมือนคนทั่วไป จะมีต่างบ้างก็แค่นอนกึ่งเป็นอัมพาตอยู่หลายปี ทั้งหมดก็นับเป็นประสบการณ์ด้วยเหรอ
เอาเถอะ จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ฉันแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แกร่งขนาดไหนน่ะเหรอ ฉันเคยชวนพวกคนงานมาทดสอบประลองกำลังกัน ผลคือแม้แต่คนงานตัวใหญ่สุดก็ไม่สามารถชนะงัดข้อกับฉันได้ แต่ฉันกลายเป็นยอดมนุษย์ไปแล้วเหรอเนี่ย
ที่ทำให้ฉันใจชื้นที่สุดคงเพราะมีสกิลสุดรักอย่างผู้ทรงเสน่ห์และคลังพกพาติดมาด้วย ผู้ทรงเสน่ห์ฉันคิดว่าคงไม่เพิ่มเลเวลไปมากกว่านี้แล้ว แต่ลำพังแค่เลเวลตอนนี้มันก็ทำให้ฉันกลายเป็นหญิงที่ถูกหมายปองมากที่สุดในอาณาจักรไปเรียบร้อย
สกิลเล็ก ๆ ที่ได้แถมมาหลังจากการนอนทรมานอยู่บนเตียงเป็นอีกอย่างที่ทำให้ฉันอุ่นใจ ด้วยพลังต้านพิษน้อง ๆ ที่มือสังหารมี มันจะเป็นสิ่งที่การันตีว่าฉันจะไม่เจอเรื่องเลวร้ายแบบชาติที่แล้ว ยาพิษทั่วไปใช้กับฉันไม่ได้อีกต่อไป
อาจจะเป็นเพราะเคยรู้สึกว่าตนเองไร้กำลัง พอเริ่มมีมันฉันก็ยิ่งอยากมีมากขึ้น ฉันขอท่านพ่อและท่านแม่เรียนฟันดาบ พวกท่านตามใจฉันเกือบทุกเรื่อง แต่เรื่องนี้มันไม่ง่ายเหมือนตอนที่ขอเรียนกฎหมาย
มันอาจจะดูอ้อมค้อมไปสักนิด แต่ฉันช่วยงานที่บ้านอย่างเต็มที่เพื่อให้ท่านยอมรับว่าฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ความรู้ที่ได้มาจากทิมผนวกด้วยสกิลคลังพกพา สกิลเกี่ยวกับการค้าและสกิลเจรจาหว่านล้อมที่ได้มาจากเมซ ทั้งหมดรวมกันทำให้ฉันไร้ผู้ต่อต้าน
เพียงหนึ่งปีฉันก็ช่วยทำให้ฐานะของครอบครัวเจริญขึ้นกว่าสองเท่า
สิ่งที่ฉันทุ่มเททำ เป็นผลให้ท่านพ่อและท่านแม่ไว้ใจฉันมากขึ้น สุดท้ายพวกท่านก็ยอมรับว่าท่านตามความคิดของฉันไม่ทัน และไม่ว่าฉันจะเลือกอะไรพวกท่านก็จะไม่ขัดอีก
ฉันได้เรียนในโรงเรียนสอนฟันดาบอย่างสมใจ การเข้ามาที่นี่ไม่ใช่แค่มีค่าเล่าเรียนก็จะเข้ามาได้ ที่นี่มีการสอบเข้าที่เข้มงวด แม้แต่ฉันที่มีค่าพลังเหนือกว่าคนทั่วไปก็ยังสอบผ่านชนิดฉิวเฉียด
ฉันเลือกที่นี่เพราะอาจารย์ของที่นี่คือนักดาบเลื่องชื่อในอดีต อัศวินในวังเกือบทุกคนก็ล้วนแล้วแต่เคยผ่านการฝึกของเขามาแล้วทั้งนั้น ถ้าไม่ติดที่เขามีสายเลือดของคนชั้นล่างอาจารย์เองก็คงเป็นหนึ่งในขุนนางใหญ่ในวังอย่างแน่นอน
ฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้นัก ถ้าฉันเป็นราชาก็คงเลือกคนที่เก่งที่สุดอย่างอาจารย์มาไว้ข้างกาย เรื่องชาติตระกูลอะไรเนี่ยมันไม่น่าจะเกี่ยวกับการทำสงครามไม่ใช่เหรอ แต่ก็นั่นแหละ ฉันจะไปเข้าใจได้ยังไง ฉันไม่ใช่ราชาสักหน่อย
สกิลดาบนั้นถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับ มีทั้งสกิลดาบขั้นต้น สกิลดาบขั้นกลาง และสกิลดาบขั้นสูง นอกจากนั้นก็ยังมีพวกที่เป็นท่าไม้ตายที่ถูกแยกออกมาต่างหากด้วย
อาจารย์เป็นยอดคนอย่างที่ฉันคิดไว้ ฉันเก็บสกิลดาบขึ้นต้นจนเต็มภายในเวลาไม่นานและได้สกิลดาบขั้นกลางมาหลังจากนั้น ความเร็วในการฝึกของฉันเหนือกว่าลูกศิษย์ทุกคนที่อยู่ในรุ่นเดียวกัน แต่ฉันมองไม่เห็นเลยว่าตัวเองจะมีทางเอาชนะอาจารย์ได้
ต่อให้ฝึกอีกสักสามสิบสี่สิบปีก็คงยากที่ตามทัน
อ๊ะ แต่ว่าบางทีฉันอาจจะมีเวลาไม่จำกัดก็ได้นะ ก็ฉันยังหาวิธีหนีจากสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ของตัวเองไม่ได้เลยนี่
สี่ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ฉันอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ชีวิตของฉันในรอบนี้ไม่มีโอกาสได้ข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนเลย ฉันเอาแต่ทำงานให้ที่บ้านและทุ่มเทกับการฝึกที่โรงฝึก จนวันหนึ่งท่านอาจารย์ก็บอกกับฉันว่าท่านไม่มีอะไรจะสอนฉันอีกแล้ว
"ถ้าไม่นับเจ้านั่นแล้ว เจ้าคือคนที่เรียนวิชาของข้าได้เร็วที่สุด" ชายชราผู้กร้านโลกเอ่ยชมเป็นครั้งแรก ถึงจะชมเขาก็ไม่ได้ชมอย่างเต็มที่ คำพูดถึงเจ้านั่นที่เขามักจะเปรยอยู่เสมอทำให้ฉันหงุดหงิด
"น่าเสียดายที่ลูกศิษย์คนโปรดของอาจารย์ไม่อยู่ตรงนี้ ไม่งั้นหนูจะขอประลองกับเขาให้รู้กันไปเลยว่าใครเป็นอันดับหนึ่ง"
เสียงหัวเราะดังมาจากข้างหลังทำให้ฉันตกใจจนสะดุ้ง นานแล้วที่ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ฉันขนาดนี้ได้โดยที่ฉันไม่รู้ตัว
"ประลองดูสักครั้งก็ไม่เสียหาย" ชายผู้นั้นตอบ ฉันรู้จักเขา เขาคือลูกศิษย์คนโปรดที่อาจารย์พูดถึงมาตลอด
ถึงแม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เจอเขาในชาตินี้ แต่ฉันคุ้นเคยกับใบหน้าและท่าทางนั้นดี เขาคือท่านบารอนแห่งตระกูลเจย์ฟรีด เฮนรี เจย์ฟรีดนั่นเอง
ในชาติก่อน ๆ ฉันเคยได้ยินวีรกรรมของเฮนรีมาไม่น้อย อาจเพราะว่าเขาเป็นเพื่อนกับเมซ ทิม และเมเบียส ฉันจึงรู้สึกเชื่อไม่ลงว่าเขาถูกนับว่าเป็นยอดคนแห่งยุค จนกระทั่งวันนี้ที่ฉันได้ประลองดาบกับเขา
[เฮนรี เจย์ฟรีด Lv. 81]
[คลาส: ฮีโร]
[การตรวจสอบสกิลและสเตตัสล้มเหลว]


ดันเจียนระดับสูงแห่งหนึ่ง สถานที่ที่แม้แต่นักผจญภัยฝีมือดียังต้องคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะเหยียบย่างเข้าไป ที่นั่นกลุ่มนักผจญภัยกลุ่มหนึ่งกำลังมองดูภาพประหลาดด้วยความสนใจ เบื้องหน้าของพวกเขามีฮีลเลอร์หนุ่มอยู่ กำลังแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
ฮีลเลอร์ไม่ใช่อาชีพประหลาดที่หายาก ในทางตรงกันข้ามมันคืออาชีพที่จำเป็นชนิดที่ขาดไปไม่ได้ในปาร์ตีของนักผจญภัย พวกเขาไม่ได้ประหลาดใจที่เห็นฮีลเลอร์ในดันเจียนที่โหดร้ายที่สุดแห่งหนึ่งในโลก แต่พวกเขาแปลกใจที่ฮีลเลอร์คนนี้กำลังสู้อยู่ตามลำพัง
"บางทีเขาอาจจะพลัดหลงจากกลุ่มก็ได้ รีบไปช่วยกันเถอะ ฮีลเลอร์จะไปสู้กับตัวแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวก็ตายหรอก" หัวหน้ากลุ่มบอก แต่คนอื่นยังยืนนิ่งรอดูท่าทีต่อไป นั่นเพราะอีกฝ่ายเห็นพวกเขาแล้วแต่กลับไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ
มอนสเตอร์ที่ฮีลเลอร์หนุ่มชุดขาวกำลังรับมืออยู่คือ อินเฟอร์โนไนท์ อัศวินปีศาจที่แค่เห็นรูปร่างหน้าตาก็ประเมินได้ทันทีว่าร้ายกาจจนน่าขนลุก มันเป็นศัตรูที่นักผจญภัยระดับแรงค์ A ยังยากที่จะล้มได้ตามลำพัง ถ้าเป็นฮีลเลอร์ที่พวกเขารู้จัก การต่อสู้คงจะจบลงด้วยความตายของฮีลเลอร์คนนั้นในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา แต่เขาคนนั้นไม่มีท่าทีว่าจะเดือดร้อน เขาเพียงแค่กระโดดหลบไปมาในขณะที่กำลังวิเคราะห์ศัตรู
ในนาทีที่รู้สึกว่ากำลังจะแย่แล้ว เงาของร่างที่ใหญ่ยิ่งกว่าอินเฟอร์โนไนท์ก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของฮีลเลอร์คนนั้น มันไม่ใช่ศัตรูใหม่เพราะมันเข้ามาขวางระหว่างสองฝ่ายที่กำลังสู้กัน
"โกเลมงั้นเหรอ" พวกนักผจญภัยพึมพำ
"อย่าเอาไปเปรียบกับโกเลมสิฟะ" ฮีลเลอร์พึมพำเพราะได้ยินเสียงวิจารณ์อาวุธใหม่ของเขา "รู้ไหมว่าฉันหมดเงินไปขนาดไหนเพื่อซื้อมันน่ะ"
เมไจไรซ์แมชชีน จักรกลสงครามระดับสูงที่ถูกผลิตขึ้นโดยจักรวรรดิออสที่ล่มสลายไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ราคาในตลาดปัจจุบันคือ 160 ล้านดาวอน ซึ่งถ้าให้เทียบกับราคาในโลกที่ฮีลเลอร์ผู้นี้จากมาก็ล่ะ มันก็คงพอ ๆ กับงบสำหรับซื้อเครื่องบินรบดี ๆ สักลำเลยทีเดียว
ดูเหมือนเป็นแค่การพบกันโดยบังเอิญ แต่แท้จริงแล้วมันคือเจตนาของฮีลเลอร์ลึกลับผู้นั้น เขาต้องการให้ข่าวลือเกี่ยวกับเมไจไรซ์แมชชีนกระจายออกไปในทำนองว่า แม้แต่ฮีลเลอร์ก็สามารถลุยเดี่ยวในดันเจียนสุดโหดหากมีของอย่างเมไจไรซ์แมชชีนคุ้มกันให้
เป้าหมายของเขาคือการทำให้ความต้องการของตลาดสูงขึ้น ยิ่งคนต้องการเพิ่มแต่ของมีอยู่จำกัดเขาก็ยิ่งสามารถโก่งราคามันได้
หลายเดือนก่อนหน้าเหตุการณ์นั้น เปโดรอยู่ในระหว่างการสำรวจสเตตันของตนเองอย่างละเอียด เมื่อรู้สึกตัวว่าได้มาอยู่ในโลกใหม่ที่แปลกประหลาด เขาก็พยายามตั้งสติและพิจารณาเกี่ยวกับชีวิตใหม่ในโลกนี้
[เปโดร เซอราโน]
[HP: 14/14 สถานะ: หิวโหย]
[คลาส: แอบโซลูทฮีลเลอร์]
[กำลังกาย: 5 ความคล่องตัว: 6 สัมผัสเวท: 6 แม่นยำ: 2]
[เพอร์เฟคฮีล]
เปโดรไม่เคยเล่นเกมออนไลน์มาก่อน รวมทั้งไม่เคยอ่านนิยายแนวเกิดใหม่ต่างโลก แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจถึงตัวเลขเหล่านี้ เขาอาจจะไม่ได้สนใจว่าโลกนี้ไม่มีเลเวลหรือค่าประสบการณ์เหมือนในเกมออนไลน์ แต่เขาแน่ใจว่าค่าทุกอย่างสามารถพัฒนาได้ผ่านการฝึกฝน
ปัญหาคือคลาสแอบโซลูทฮีลเลอร์และสกิลทั้งหลายมันคืออะไรกันแน่
เปโดรปรับตัวเข้ากับโลกใหม่ได้อย่างรวดเร็ว ความทรงจำของชาติก่อนหลอมรวมเข้ากับตัวตนของโลกใหม่ มันทำให้เขาระลึกได้ว่าในชาตินี้เขาเป็นชายผู้โดดเดี่ยว ไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนสนิท นักผจญภัยมือใหม่ผู้ยังไม่เคยสร้างผลงานใด ๆ มาก่อน
จะเรียกได้ว่าชีวิตใหม่ในโลกนี้แทบจะไม่มีตัวตนอยู่ก่อนหน้าเลยก็ว่าได้ เขาเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในโบสถ์ แม้ว่าชื่อในชาตินี้จะชื่อเปโดรเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่เคยมีชื่อตระกูล เขาแทบไม่มีเพื่อนสนิท ซีสเตอร์ที่เป็นคนที่ใกล้เคียงกับแม่ที่สุดก็จากไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน นี่ชีวิต ใช้ชีวิตมาได้เกือบยี่สิบปีทั้งที่แทบไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับใครเลย
ฟังดูน่าเศร้า แต่คิดมากไปก็ป่วยการ เปโดรหันมาสนใจกับสถานการณ์ในปัจจุบันแทน เขากำลังพิจารณาว่าตอนนี้เขาควรจะทำอย่างไรกับชีวิต เขายังควรจะยึดอาชีพนักผจญภัยต่อไปดีไหม
จากการลองค้นข้อมูลเพิ่ม เปโดรพบว่าเพอร์เฟคฮีลสกิลเพียงหนึ่งเดียวที่เขามีนั้นแตกต่างจากเวทมนตร์ฮีลที่คนในโลกนี้รู้จัก แตกต่างจนอาจมองได้ว่ามันเป็นสกิลคนละประเภท จากชื่อของมันเปโดรเข้าใจว่ามันคือเวทรักษาที่มีคุณภาพสูงขึ้น
ซึ่งถ้าเป็นแค่นั้นจริง คนที่มีสกิลรักษาเพียงสกิลเดียวอย่างเขาก็ย่อมถูกมองว่าไร้ประโยชน์ เขาไม่แปลกใจที่เขากลายเป็นนักผจญภัยที่ไม่มีใครสนใจ
แต่เมื่อเปโดรลองทดสอบมัน เขาก็พบว่ามันคือสกิลที่น่าหวาดหวั่นที่สุด ที่สำคัญคือมันเป็นสกิลแบบยูนีคซึ่งในโลกนี้มีแค่เขาคนเดียวในโลกที่ครอบครอง
เปโดรทดสอบสกิลนี้กับวัตถุ เขาพบว่าเขาสามารถรักษามันได้เช่นกัน ดาบหัก ๆ หนึ่งเล่ม เขาสามารถเปลี่ยนมันกลับไปอยู่ในสภาพตอนที่มันสมบูรณ์ที่สุด หรือแม้แต่ทำให้มันกลับเป็นเศษแร่อย่างที่มันเคยเป็นได้
"เกินขอบเขตของคำว่ารักษาไปแล้ว นี่มันเหมือนสกิลย้อนเวลาวัตถุเลย" เปโดรแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขานึกวิธีการใช้งานมันออกมากมายในไม่กี่อึดใจ ด้วยสิ่งนี้ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไป
...ฉันคนเดิมในชาตินี้ทำอีท่าไหนถึงได้ไม่รู้ตัวว่ามีสุดยอดสกิลขนาดนี้ได้เนี่ย ไม่สิคนในโลกนี้ต้องซื่อบื้อขนาดไหนกันถึงได้มองข้ามสกิลแบบนี้ไปได้…
เปโดรหวนนึกถึงวันคืนอันขมขื่นก่อนหน้านี้ เขาเคยต้องแบกหน้าไปขอเข้าร่วมปาร์ตีกับนักผจญภัยที่เป็นรุ่นน้อง แถมยังถูกปฏิเสธกลับมาอย่างไร้ไมตรี พอลองมาคิดดูตอนนั้นเขาได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ และยอมรับไป
"ฮีลเลอร์ที่ทำได้แค่ฮีลเหรอ" หัวหน้าของปาร์ตีหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงปนขำ
"คุณเป็นนักผจญภัยมาหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอคะ จะดีเหรอที่มาร่วมกับมือใหม่อย่างเรา" จอมเวทสาวจากอีกปาร์ตีพูดแบบนั้น แต่เปโดรแน่ใจว่าเธอไม่ได้กังวลเรื่องที่พวกเธอเป็นมือใหม่
"ขอโทษนะ จริง ๆ พวกเราติดต่อกับฮีลเลอร์คนอื่นไว้แล้วด้วย คุณมาช้าไปนิดเดียว" นักรบคนหนึ่งก็ตอบลักษณะเดียวกัน เปโดรรู้มาว่าเขายังหาปาร์ตีไม่ได้เลยสักคน แต่เขาก็ยังปฏิเสธ
แต่ทั้งหมดมันเป็นเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่ความทรงจำและบุคลิกของอดีตชาติยังไม่ตื่นขึ้นมา เปโดรในตอนนี้เป็นคนใหม่ที่จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกได้อีก
คติประจำใจในโลกเดิมของเขาคือ "เงินไม่สามารถซื้อได้ทุกอย่าง หากปราศจากสมอง" หรือถ้าจะให้พูดแบบชัดเจนไปเลย เขาเชื่อว่า "เกือบทุกปัญหาในโลกนี้สามารถแก้ไขด้วยเงิน" สมองจะคิดวิธีใช้เงินเพื่อแก้ปัญหาให้ ถ้าไม่มีเงินที่เป็นเครื่องมือแก้ปัญหา อะไรๆ ก็สามารถเป็นปัญหาต่อไป
เขามีเงินเก็บแค่เพียงเล็กน้อย มันน้อยขนาดที่ถ้าชะล่าใจเขาอาจจะเหลือเงินที่จะอยู่ได้อีกไม่ถึงครึ่งเดือน เปโดรตัดสินใจขายทรัพย์สินแทบทุกอย่างที่มีติดตัว เปลี่ยนมันมาเป็นเงินทุนสำหรับแผนการที่เขาคิด
"27 ดาวอน ทุเรศจริงเกินไปแล้ว ขายทุกอย่างหมดก็ยังได้ไม่ถึง 100 ดาวอนเลยเหรอ" เปโดรพึมพำ ถึงจะทำใจไว้แล้วว่าของติดตัวของเขาคงไม่ได้ราคามากแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะได้แค่นี้
เริ่มจากเกราะมือสองที่ได้จากร้านขายของเก่าในราคา 24 ดาวอน เกราะนี้ถูกตั้งราคาไว้ 35 ดาวอนแต่ด้วยลูกตื้อและทักษะการต่อราคาแบบไม่กลัวจะโดนเจ้าของร้านด่าถึงครอบครัว เปโดรก็ได้สินค้าชิ้นแรกมา เขาใช้เพอร์เฟคฮีลเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเกราะใหม่เอี่ยม จากนั้นก็ขายให้กับร้านขายเกราะในราคา 250 ดาวอน
เปโดรใช้วิธีการเดียวกันนี้กับสินค้าประเภทอื่น เขานำของจากร้านหนึ่งมาซ่อมแซมและนำไปขายให้กับร้าน ปัญหาของวิธีการนี้คือร้านค้าหลายร้านไม่ได้ทำธุรกิจรับซื้อโดยตรง พวกเขาจึงมักจะกดราคาเปโดรจนน่าเกลียด
เปโดรเองก็ไม่อยากให้ความลับของสกิลเขากระจายออกไป เขาจึงก็ไม่คิดจะใช้วิธีนี้ต่อเนื่องนานนัก เมื่อเก็บได้ราว 2000 ดาวอน เปโดรก็ลองมองหาวิธีใหม่ดู
มีไอเดียหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เปโดรลองทดลองใช้ฮีลกับขวดเปล่าที่เคยเป็นน้ำยาโพชัน โพชันคือยาที่นักผจญภัยขาดไปไม่ได้ ไม่ว่าจะโพชันฟื้นฟูพลังชีวิต หรือโพชันสำหรับฟื้นฟูเวทมนตร์ หากเขาทำให้ขวดเปล่ากลับมาเต็มได้ เขาจะขายมันหมดอย่างรวดเร็ว
น่าเสียดายว่ามันล้มเหลว นี่เป็นข้อจัดอย่างหนึ่งของเพอร์เฟคฮีล เขาอาจจะซ่อมแซมทุกอย่างได้ แม้แต่วัตถุดิบส่วนที่หายไปก็กลับคืนมาเหมือนเดิมอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ของบางอย่างที่ถูกเปลี่ยนรูปไปแล้วไม่ได้กลับมาด้วย ยาหรืออาหารที่ถูกดื่มกินไปจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิต เชื้อเพลิงที่ถูกเผาไหม้ไปแล้ว ของเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถนำกลับมาได้อีก
"ก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละ" เปโดรว่าขณะที่ทดลองเทยาโพชันทิ้ง จากนั้นก็ใช้สกิลเพื่อดึงมันกลับมาอยู่ในขวด ถ้าเป็นกรณีนี้เขายังทำได้อยู่
เงินราว ๆ 2000 ดาวอน กับข้าวของอีกเล็กน้อยที่ยังขายไม่หมด เป็นทุนเริ่มต้นที่ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย เปโดรตัดสินใจใช้เงินส่วนหนึ่งไปกับการซื้อร้านขายของชำที่อยู่ในสภาพที่น่าจะเรียกว่าเป็นซากไปแล้ว แน่นอนว่ามันกลับมาอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมในตอนที่ทุกคนไม่รู้ตัว
เงินส่วนที่เหลือเปโดรเก็บไว้ใช้กับร้านซื้อขายทาส ประเทศโดเชสที่เขาปักหลักอยู่ตอนนี้ไม่มีข้อห้ามเกี่ยวกับการครอบครองทาส เชลยศึก คนที่มีหนี้สินจนไม่สามารถชดใช้ได้ก็สามารถขายตัวเองเพื่อเป็นทาสได้
ทาสที่ขายในตลาดจะมีตราประทับเวทมนตร์ มันคือเวทที่จะทำให้ทาสไม่สามารถทรยศเจ้านายได้ สำหรับคนที่ไม่คุ้นชินกับระบบนี้อาจจะมองว่ามันคือเรื่องที่เลวร้าย แต่สำหรับคนที่เติบโตที่โดเชสนี่เป็นเรื่องที่ไม่แปลกประหลาดแต่อย่างใด พวกเขามีกระทั่งกฎหมายเกี่ยวกับทาสโดยเฉพาะซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้เจ้านายปฏิบัติกับทาสอย่างไร้มนุษยธรรมจนเกินไป
เปโดรสนใจทาสมากกว่าที่จะจ้างลูกน้องหรือหาหุ้นส่วน เหตุผลเพราะเขาไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ เขารู้ว่าสักวันทุกคนก็จะรู้ว่าสกิลที่เขามีมันอันตรายแค่ไหน แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้ในตอนที่เขายังไม่มีกำลังพอจะปกป้องตัวเอง
ทาสคือคำตอบ ตราบใดที่ยังมีตราเวทพวกเขาจะไม่เอาความลับของเปโดรไปแพร่งพรายกับใคร ส่วนเขาก็ตั้งใจจะปฏิบัติกับทาสให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต่างคนต่างก็ได้รับผลประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่
เปโดรเลือกทาสที่ราคาถูกที่สุดมาสามคน ทั้งสามเป็นครอบครัวเดียวกัน ประกอบไปด้วย บิบินาผู้เป็นแม่ที่กำลังป่วยหนัก แบรมเด็กชายตัวเล็กที่ผอมโซ และแบลร์พี่สาวของเขาที่หน้าตาเต็มไปด้วยแผลเป็น
บิบินาป่วยหนักจนใกล้จะตาย ราคาที่พ่อค้าทาสตั้งไว้จึงแพงกว่าของฟรีเพียงเล็กน้อย แบรมถึงจะเป็นผู้ชายแต่ก็ตัวเล็กและผอมจนไม่น่าจะมีเรี่ยวแรงอะไร เขาแพงว่าบิบินาแค่เล็กน้อย
เปโดรแน่ใจว่าแบลร์เคยเป็นสาวงาม เขาเคยได้ยินมาว่าทาสบางคนที่หน้าตาดีจะทำลายใบหน้าของตนเองเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกล่วงเกิน
เพอร์เฟคฮีลยังคงเป็นสกิลที่น่าทึ่งอย่างเดิม บิบินาแข็งแรงขึ้นราวกับเป็นคนละคน เปโดรใช้เวทกับพวกเขาทุกคนแม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยให้ร่างกายที่ผ่ายผอมกลับมาสมบูรณ์ได้ แต่มันก็ทำให้พวกเขามีกำลังวังชากลับคืนมา
รวมไปถึงใบหน้าของแบลร์ด้วย
เงินทุนที่ยังเหลืออีกเล็กน้อย เปโดรใช้มันไปกับค่าใช้จ่ายของทาสทั้งสามรวมทั้งเป็นทุนในการเริ่มกิจการ ในตอนแรกมันดูขลุกขลักอยู่บ้างเพราะงบของเขาหมิ่นเหม่จะหมดจนน่าหวาดเสียว แต่ทั้งสี่คนก็ผ่านมันมาได้
กิจการที่เปโดรทำนั้นคล้ายกับที่เขาเคยทำ สิ่งที่ต่างคือเขามีหน้าร้านเป็นของตัวเอง และบิบินาเป็นคนขายโดยมีแบรมเป็นผู้ช่วย ส่วนคนที่จะทำหน้าที่หาของที่พังแล้วมาให้เขาซ่อมก็คือแบลร์
ด้วยทั้งหมดนี้เขาจะไม่ต้องพบปะกับใครโดยตรงเลย
ร้านบิบินาอุปกรณ์สำหรับนักผจญภัยจึงถือกำเนิดขึ้น ช่วงแรกมันยังไม่มีของขายมากนัก ส่วนใหญ่เป็นของเก่าที่เปโดรซื้อมาแต่ยังขายไม่ออก แต่ก็ต้องขอบคุณแบลร์ที่เสนอไอเดียขึ้นมาว่าเธออยากทำสัญญาระยะยาวกับกิลด์นักผจญภัย
"ที่กิลด์นักผจญภัยใกล้ ๆ นี้ มีบริการรับซ่อมแซมอาวุธด้วยค่ะ แต่พวกเขามักจะมีงานมากจนล้น ขนาดที่ส่งต่องานให้กับช่างตีเหล็กในเมืองรับต่อแล้วก็ยังรับไม่ไหว"
"เธอก็เลยคิดว่าเราจะรับงานซ่อมแทนเหรอ ไม่สิบางทีพวกเราอาจจะรับซื้ออุปกรณ์ที่เสียหายจนเกินกว่าจะซ่อมแซมด้วยวิธีธรรมดาด้วย"
"และถ้ามีชิ้นไหนเป็นอุปกรณ์ระดับสูง นอกจากวางขายหน้าร้าน เราก็ยังฝากขายที่ร้านของทางกิลด์ได้ด้วยนะคะ ทำแบบนี้คนในกิลด์ก็จะรู้จักร้านเรามากขึ้นด้วย"
แบลร์เสนอความคิดด้วยใบหน้าที่สดใส บิบินาและแบรมไม่ได้เห็นเธอยิ้มแบบนี้มานานแล้ว
ครอบครัวนี้เก่งกว่าที่เปโดรคาดหวังไว้ ทั้งบิบินาและแบลร์เคยทำงานให้เจ้านายที่เป็นนักผจญภัย พวกเขาจึงคุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้ดี แบลร์ใช้เวลาไม่นานเจรจากับกิลด์ เธอได้ทำสัญญาอย่างที่ตั้งใจไว้แม้ว่ามันจะเป็นสัญญาระยะสั้นก็ตาม
การติดต่อกับกิลด์ทำให้สินค้าอีกระดับผ่านเข้ามาในร้าน ทั้งที่ถูกส่งมาเพื่อซ่อมแซม ทั้งที่ถูกขายทิ้งในฐานะวัตถุดิบ ในนั้นมีอาวุธและชุดเกราะระดับที่เปโดรไม่เคยได้สัมผัสในสมัยที่เขายังเป็นแค่นักผจญภัยคนหนึ่ง


เมื่อมีเงินมากขึ้นเปโดรก็ให้ความสนใจกับสกิลอื่นเพิ่ม ในโลกนี้แม้ว่าสกิลส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งที่เรียนรู้และฝึกฝนเพิ่มได้ แต่มันก็มีทางลัดบางอย่าง มันถูกเรียกว่าม้วนสกิล
ม้วนสกิลคือกระดาษเวทมนตร์ที่ทำการบรรจุสกิลของมนุษย์ลงไป ผู้ที่ผนึกสกิลจะสูญเสียสกิลนั้น ส่วนผู้ที่เปิดใช้ม้วนสกิลก็จะได้สกิลนั้นไปแทน ด้วยวิธีการแบบนี้มันจึงเกิดธุรกิจขายม้วนสกิลขึ้นมา
น่าเสียดายที่สกิลหายากเป็นสิ่งที่ราคาแพงจนเอื้อมไม่ถึง และถึงมีเงินก็ใช่ว่าจะหาคนขายให้ได้
ในวันที่บิบินามาบอกกับเปโดรว่าเธอสนใจศึกษางานช่างเพื่อที่เธอจะสามารถจัดการกับงานซ่อมได้เองโดยไม่ต้องโยนทุกอย่างไปให้เปโดร เขาก็คิดจะแก้ปัญหานี้ด้วยเงิน
เปโดรซื้อสกิลงานช่างให้กับบิบินา สกิลเบื้องต้นเป็นสิ่งที่ใช้เวลาไม่นานก็สามารถฝึกฝนได้ แต่ก็เพราะว่ามันใช้เวลาไม่นานนี่แหละ มันจึงเป็นสกิลที่ราคาถูก เปโดรยอมจ่ายเพื่อซื้อเวลาให้กับบิบินา
"ถ้ามีสกิลงานช่างระดับกลางขายเมื่อไหร่ ผมก็จะซื้อให้คุณด้วย แต่สำหรับตอนนี้คุณคงต้องลองฝึกฝนเองไปก่อน"
"ขอบคุณค่ะนายท่าน พวกเราสามแม่ลูกสัญญาว่าจะทำให้คุ้มค่าทุกเหรียญที่ท่านลงทุนไป"
"บอกว่าอย่าเรียกผมว่านายท่านยังไงล่ะ" เปโดรส่ายหน้าอย่างระอา
"เรียกนายท่านว่านายท่านก็ถูกต้องแล้วนี่คะ" แบลร์ฉีกยิ้ม ส่วนแบรมก็พยักหน้าเห็นด้วย
สถานการณ์ของร้านดีขึ้นในทุกวัน บิบินาตั้งใจฝึกฝนงานช่างชนิดหามรุ่งหามค่ำจนได้สกิลช่างโลหะระดับกลางมาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ มันแสดงให้เห็นว่าเธอมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
แบรมเองถึงจะยังเด็กแต่ก็ไม่เคยทำตัวเป็นภาระ เขาทำงานทุกอย่างได้ไม่แพ้ผู้ใหญ่หนึ่งคน ทุกอย่างลงตัวมากขึ้น ถึงมีแค่เขากับบิบินาร้านก็สามารถเปิดกิจการได้อย่างราบรื่น
ด้วยเหตุนั้นแบลร์จึงเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น เมื่อเธอรู้ว่าเปโดรกำลังวางแผนกลับไปทำงานเป็นนักผจญภัย เธอจึงอาสาเป็นอีกหนึ่งกำลังให้กับเขา
เปโดรไม่อยากให้เธอมาเสี่ยง แต่เขาก็ยอมรับว่าสองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว อีกอย่างแบลร์เองก็แข็งแรงอย่างกับม้า บางทีถ้าเธอกลายมาเป็นนักผจญภัย เธออาจจะเก่งกว่าเขาด้วยซ้ำ
เปโดรลงทุนครั้งใหญ่กับม้วนสกิลเทเลพอร์ต มันแพงขนาดที่ทำให้ทั้งเขาและร้านสามารถล้มละลายได้เลย แต่หลังจากลองปรึกษาเรื่องนี้กับทุกคน ก็ไม่มีใครขัดข้อง พวกเขาแน่ใจว่ามันคือการลงทุนที่คุ้มค่า ด้วยสกิลนี้ทั้งเปโดรและแบลร์จะสามารถไปและกลับมาที่ร้านได้ในทุกเวลาที่ต้องการ
"ใช้หนีเมื่อเจอสถานการณ์ที่อันตราย" บิบินายกเหตุผลขึ้นมา
"ถ้าเจอของดีที่ขนกลับมาครั้งเดียวไม่ไหวก็ใช้วิธีนี้ช่วยขนได้" แบลร์คิดข้อดีเพิ่ม
"ถ้าเจอคนบาดเจ็บในดันเจียนก็สามารถช่วยเขากลับมาได้" แบรมลองคิดบ้าง
"อะไรของนายกัน ลืมไปแล้วเหรอไงว่านายท่านมีพลังอะไร บาดเจ็บก็ให้นายท่านรักษาสิ จะลำบากพากลับมาทำไม" แบลร์แขวะใส่น้องชาย
เปโดรได้ฟังแล้วก็ยิ้ม "น่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ บางทีเราอาจจะเจอสถานการณ์ที่ต้องช่วยคนกลับมาก็ได้ คิด ๆ ดูแล้วสกิลนี้มันก็น่าจะคุ้มค่าจริง ๆ นั่นแหละ"
ด้วยเหตุนั้นเงินทุนเกือบทั้งหมดจึงหายเกลี้ยงในแค่ชั่วข้ามวัน
เปโดรฝากร้านให้บิบินาและแบรมดูแลต่อ ในขณะที่เขาและแบลร์ก็เริ่มออกสำรวจดันเจียนที่อยู่ใกล้ที่สุด
แน่นอนว่าเป้าหมายของทั้งสองนายบ่าวไม่ใช่มอนสเตอร์หรือวัตดุดิบที่ได้จากมัน พวกเขาเน้นดันเจียนที่มีข้าวของโบราณเป็นเป้าหมายหลัก อุปกรณ์ที่นักผจญภัยทำพังและทิ้งเอาไว้ ข้าวของเก่าที่ถูกเมินเพราะคิดว่าไม่คุ้มค่าแก่การเก็บกลับมา เหล่านี้คือสิ่งที่พวกเขามองหา
ปัญหาคือเปโดรและแบลร์ยังไม่แข็งแกร่งพอ ต่อให้มีสกิลเทเลพอร์ตแต่ยังอันตรายเกินไปที่พวกเขาจะลงไปในดันเจียนที่มีมอนสเตอร์ระดับสูง เมื่อโดนจำกัดว่าต้องอยู่ในดันเจียนระดับต่ำของที่พวกเขาพบก็เป็นแค่ของระดับต่ำด้วย
แต่แล้วก็เหมือนกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง ในดันเจียนระดับต่ำที่ไม่มีใครสนใจ แบลร์ได้เสนอให้เปโดรค้นหาในจุดที่อาจจะไม่เคยมีใครไปถึง เธอคิดว่าบริเวณก้นเหวที่อยู่ในดันเจียนอาจจะเป็นสถานที่ที่เปโดรสามารถไปถึงได้ด้วยสกิลเทเลพอร์ต
เปโดรทำตามคำแนะนำของเธอแบบไม่ได้คาดหวัง เขาโยนคบไฟลงไปในก้นเหว และในระยะที่สายตามองเห็นได้ เขาก็สามารถเทเลพอร์ตไปถึงได้เช่นกัน เปโดรพาตัวเองและแบลร์มาข้างล่างได้สำเร็จจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มค้นหา
ที่ซอกหินก้อนหนึ่ง แบลร์เห็นบางอย่างสะท้อนกับแสงไฟของคบเพลิง เมื่อเธอสำรวจดูก็พบว่ามันคือด้ามดาบเก่า ๆ ที่ทนอยู่ผ่านกาลเวลามานานนับร้อยปี
ถึงจะเก่าแต่ทั้งคู่ก็แน่ใจว่ามันไม่ใช่ด้ามดาบทั่วไป เปโดรใช้เพอร์เฟคฮีลซ่อมมัน ทั้งสองแทบหัวใจวายเมื่อเห็นรูปร่างดั้งเดิมของมัน มันไม่ใช่แค่ดาบระดับสูงอย่างที่เข้าใจในตอนแรก เปโดรเคยเห็นดาบนี้มาก่อนในตำรา เขาเชื่อว่ามันเคยเป็นดาบของผู้กล้า
"ดาบของผู้กล้า" แบลร์ร้องเสียงหลง "ของจริงเหรอคะ"
"ไม่รู้สิ อาจจะของเลียนแบบก็ได้ แต่มันเหมือนดาบเล่มแรกที่ผู้กล้าเคยใช้ ถ้าจำไม่ผิด มันเป็นดาบที่น่าจะติดอันดับหนึ่งในร้อยสุดยอดดาบของโลก เดี๋ยวนะฉันน่าจะเอาหนังสือเล่มนั้นมาด้วย"
เปโดรแบกเอาตำราเกี่ยวกับโบราณวัตถุมาด้วยหลายเล่ม เขาค้นอยู่ครู่หนึ่งก็เจอหนังสือที่พูดถึงดาบเล่มที่หน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน
"อันดับที่ 97 ดาบแห่งแสงลานิกา"
"เชื่อกันว่ามันหายสาบสูญไปแล้วในศึกระหว่างผู้กล้ากับปีศาจแห่งความมืดเจลูโดรา บ้างก็เชื่อว่ามันถูกทำลายไปพร้อมกับเจลูโดรา บ้างก็เชื่อว่าหลังจากผู้กล้าได้ดาบใหม่เขาก็มอบมันให้กับสหาย แต่จนปัจจุบันก็ยังไม่มีหลักฐานชี้จัดว่าดาบเล่มนี้ยังอยู่หรือถูกทำลายไปแล้ว"
"เจลูโดรา… ดันเจียนนี้เคยเป็นรังของเจลูโดราไม่ใช่เหรอ" แบลร์ตาโตด้วยความตกใจ
ทันทีที่กลับจากดันเจียน ทั้งสองก็ตรงดิ่งไปที่ทำการของกิลด์เพื่อทำการตรวจสอบดาบที่ได้มาอย่างละเอียดอีกครั้ง ด้วยอุปกรณ์เวทของกิลด์มันทำให้พวกเขาไม่ต้องเสียเวลาในการรอผล มันคือดาบแห่งแสงลานิกาของจริงแท้และหนึ่งเดียว
เปโดรเขาใจดีว่าสินค้าแบบนี้ไม่สามารถประเมินราคาได้ หากเขาต้องการขายให้ได้ราคาสูงที่สุดการประมูลจะเป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้ แต่เปโดรไม่ต้องการออกหน้าและเขาก็ไม่มีเวลาสำหรับรอการประมูลในรอบของเดือนนี้
"ถ้าต้องการขายทันที ผมสามารถจัดการให้ได้เลยนะครับ" เจ้าหน้าที่ของกิลด์การค้าสาขาโดเชสพูดราวกับอ่านออกว่าเปโดรกำลังร้อนเงิน
"คุณจะให้ได้สักเท่าไหร่ล่ะ"
"40 ล้านดาวอนครับ ถ้าคุณต้องการขายผมสามารถหาให้คุณได้ 30 ล้านดาวอนในตอนนี้เลย และอีก 10 ล้านดาวอนจะจัดหามาให้ได้ไม่เกินสามวันครับ"
เปโดรได้ยินก็หัวเราะลั่น "ดาบในตำนานที่มีคุณค่าระดับสมบัติของประเทศเนี่ยนะ ไม่เอาน่า"
เจ้าหน้าที่นิ่งไปครู่หนึ่ง "45 ล้าน..."
"ถ้าไม่ได้ถึง 100 ล้านก็เลิกคุยเถอะ ผมรอประมูลเอาก็ได้"
"มันเป็นอาวุธในตำนานก็จริงครับ แต่ก็อยู่อันดับท้ายเกือบที่สุดจากหนึ่งร้อยชิ้น ผมไม่คิดว่า..."
"ถ้าคุณจะซื้ออะไรสักอย่างเพื่อไปขายต่อ คุณไม่ซื้อ 45 ล้านเพื่อไปขายแค่ 50 ถึง 60 ล้านหรอกใช่ไหม อย่างน้อยราคาที่คุณคิดว่าจะขายได้ก็ต้องสองถึงสามเท่าตัวนู่น บางทีถ้าผมขายเองมันอาจจะได้ถึง 150 ล้านเลยก็ได้ แต่ผมไม่อยากออกหน้าดังนั้น ผมถึงยอมขาดทุนอยู่ที่ 100 ล้านยังไงล่ะ"
เจ้าหน้าที่ตีหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "เงินขนาดนั้นผมคงอนุมัติเองไม่ได้หรอกครับ"
"คุยกับคนที่อนุมัติให้ได้สิ พวกคุณกำลังจะทำกำไรได้หลายสิบล้านนะ เขาอาจจะสละเวลามาคุยด้วยก็ได้"
เจ้าหน้าที่โค้งให้จากนั้นเขาก็เดินจากไป เปโดรและแบลร์ตัดสินใจรอคำตอบอยู่ที่ห้องรับรอง แบลร์รู้สึกคันปากจนเกือบอดใจไว้ไม่อยู่ เธออยากถามหลาย ๆ เรื่องกับเปโดร แต่ถูกกำชับไว้ก่อนหน้านั้นว่าห้ามพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่มาเจรจาขณะที่ยังอยู่ในพื้นที่ของอีกฝ่าย
เงื่อนไขที่เสนอได้รับการอนุมัติ เจ้าหน้าที่มาพร้อมกับเงินครึ่งหนึ่งและหนังสือสัญญาในเงินก้อนที่เหลือ สร้างความสับสนให้แบลร์ยิ่งขึ้นไปอีกเพราะว่าพวกเขามีเงินสดเกิน 30 ล้านดาวอน
ทันทีที่เปโดรใช้เวทมนตร์พาเธอกลับถึงบ้าน แบลร์ก็ยิงคำถามใส่ทันทีโดยไม่รอให้แม่กับน้องชายเข้ามาร่วมรับรู้บทสนทนาของพวกเธอ
"นายท่านรู้ได้ยังไงคะว่าดาบราคาจริงเท่าไหร่"
"ฉันไม่ใช่นักประเมินราคานะ จะไปรู้ได้ยังไง"
"อ้าว… งั้น"
"ก็แค่ลองเดาน่ะ แต่เป็นเรื่องจริงนะที่เวลาขายของมันควรจะทำกำไรให้ได้อย่างน้อยเท่าตัว ดูจากผลลัพธ์ก็แสดงว่าเดาถูก"
"แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ราคาจริงมันอาจจะสูงกว่า 150 ล้านก็ได้นี่คะ"
"เป็นไปได้ แต่พวกเราเป็นหน้าใหม่ ไม่รู้ได้เลยว่าถ้าเอาของไปลงประมูลจะเจอกับอะไรบ้าง พวกนั้นอาจจะควบคุมผลของการประมูลได้ ถ้าเราเอาไปลงก็ไม่แน่ว่าอาจจะโดนรวมหัวกันกดราคา แต่ถ้าขายไปแบบนี้ก็ถือว่ากำไรกันทั้งสองฝ่าย พวกนั้นก็จะไม่มายุ่งกับเรา และเราก็ได้เงินเร็วอย่างที่หวังเอาไว้"
"แต่นั่นมันกังวลเกินกว่าเหตุหรือเปล่าคะ เรายังไม่รู้สักนิดว่าพวกเขาจะโกง"
"โกงแน่นอน ถ้ามีโอกาสใครก็โกงได้ทั้งนั้นแหละ เป็นฉันก็ยังอาจจะทำเลย"
แบลร์ขมวดคิ้ว เธอพูดต่อไม่ออก บางทีเธอก็สงสัยว่านายท่านของเธอเป็นคนเช่นไรกันแน่ เขาช่วยเหลือทั้งครอบครัวเธอเอาไว้ รักษาใบหน้าของเธอจนหายดี และแม้ว่าเธอจะยอมให้กับทำอะไรกับเธอก็ได้แต่เขาก็ไม่เคยล่วงเกินอะไรแม้สักนิด ในด้านหนึ่งเขาราวกับเทพบุตร แต่ในอีกด้านหนึ่งเธอก็รู้สึกว่าเขามีส่วนที่น่ากลัว
เปโดรมักจะพูดอยู่เสมอว่าคนทุกคนสามารถกลายเป็นคนร้ายได้หากสบโอกาส แม้แต่คนที่ซื่อสัตย์ที่สุด หากสถานการณ์บีบคั้นให้เขาต้องทำผิดเพื่อช่วยใครสักคนเขาก็อาจจะทำมันได้
เปโดรคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุดสำหรับมนุษย์ "นอกจากจะหลีกเลี่ยงคนเลวโดยสันดานแล้ว ต้องอย่าปล่อยให้คนดีมีโอกาสทำชั่วด้วยเช่นกัน"
แบลร์อยากรู้เรื่องในอดีตของเขามากขึ้น เธอเชื่อว่าเขาอาจจะเคยโดนทรยศหักหลังจากคนที่ไว้ใจมาก่อนจึงได้ติดนิสัยไม่วางใจใครง่าย ๆ
แต่เธอเข้าใจผิด เปโดรไม่ได้เคยพบกับจุดเปลี่ยนร้ายแรงในชีวิตอย่างที่แบลร์เดา เขาแค่เข้าใจโลกนี้และเข้าใจมนุษย์เป็นอย่างดี และเขาเลือกที่จะมองในแง่ร้ายไว้ก่อนเพื่อที่จะไม่ต้องมาเสียใจทีหลังว่าไว้ใจคนอื่นมากจนเกินไป
เงินหนึ่งร้อยล้านดาวอนเป็นตัวเลขที่มหาศาลจนแบลร์จินตนาการไม่ออก ไม่เพียงแค่ขยับขยายร้านให้ใหญ่โตขึ้น เปโดรยังกว้านซื้อพื้นที่รอบ ๆ และกิจการต่าง ๆ มากมาย
หมู่บ้านที่เปโดรปักหลักอยู่ในตอนนี้ แม้จะอยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงของอาณาจักโดเชส แต่ก็เป็นหมู่บ้านที่เกือบจะเป็นหมู่บ้านร้าง เหตุก็เพราะว่ามันอยู่ใกล้กับดันเจียนอันตรายซึ่งบางครั้งก็จะมีมอนสเตอร์ที่หลุดออกมาบ้าง เขาเลือกที่นี่เป็นทำเลหลักเพราะว่ามันราคาถูก
เปโดรดูราวกับมีแผนเปลี่ยนทั้งหมู่บ้านให้เป็นหมู่บ้านของนักผจญภัย เมื่อมีนักผจญภัยพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน มันก็หมายถึงความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นของคนในพื้นที่และเมืองหลวงที่อยู่ถัดไปแค่เอื้อม
ไม่หรอก เขาไม่ได้คิดไปถึงขนาดนั้น แผนของเปโดรก็แค่สร้างหมู่บ้านที่เขาสามารถใช้เป็นแหล่งผลิตเงินทุนได้อย่างต่อเนื่อง มันก็เท่านั้นเอง
เรื่องกำลังคนก็ไม่มีปัญหา เปโดรใช้วิธีการเดิมที่ทำให้เขาได้บิบินา แบลร์และแบรมมาช่วย เขาแวะไปที่ร้านขายทาส พูดคุยเพื่อหาคนที่มีแววจากในนั้นและกว้านซื้อทาสไปเป็นจำนวนมาก
ร้านบิบินาอุปกรณ์สำหรับนักผจญภัยถูกขยายขนาด ปรับปรุงให้สวยงามขึ้นและถูกเปลี่ยนชื่อเป็นร้านบิบินาอาวุธและชุดเกราะ จากชื่อแน่นอนว่าบิบินายังเป็นผู้ดูแลร้านนี้อยู่ แต่นอกจากแบรมแล้ว เปโดรยังได้ทาสที่มีทักษะด้านงานโลหะมาเพิ่มอีกสองคน
บิบินา แบรมและผู้ช่วยอีกสอง สมาชิกรวมในร้านนี้คือ 4 คน
ติดกันกับร้านของบิบินาทางด้านซ้ายคือร้านเชียนา ร้านเสื้อผ้าที่ได้ทาสคนใหม่เชียนามาเป็นผู้ดูแล เชียนามีทักษะด้านตัดเย็บและมีความเข้าใจเรื่องแฟชันเป็นอย่างดี เปโดรลงทุนซื้อม้วนสกิลมาให้เธอเพิ่มเพื่อให้เชียนาสามารถตัดเย็บชุดเวทมนตร์ได้ด้วย เช่นเดียวกับร้านของบิบินา ร้านนี้รับซ่อมเสื้อผ้า ชุดหนัง และชุดที่มีเวทมนตร์ด้วย
เชียนาและบีนทาสผู้เชี่ยวชาญงานเครื่องหนังและผู้ช่วยงานขายอีก 1 สมาชิกรวมในร้านนี้คือ 3 คน
ร้านอาหารอยู่ทางขวาของร้านบิบินา เปโดรได้มือดีมาช่วยเธอคืออดีตเชฟมือหนึ่งของภัตตาคารชื่อดัง โมซาเคยมีชื่อเสียงโด่งดังก่อนที่เธอจะมีเรื่องกับผู้มีอิทธิพล เธอถูกกลั่นแกล้งจนตกต่ำลง นอกจากไม่มีใครกล้าจ้างแล้วเธอยังถูกหลอกจนกลายเป็นหนี้ก้อนโต โมซาคือทาสราคาสูงที่สุดที่เปโดรตัดสินใจซื้อตัวมาและเขาแน่ใจว่ามันจะต้องคุ้มค่า
ไม่ว่าอาหารจานไหน หากได้ผ่านฝีมือของโมซามันก็ไม่มีทางเป็นอาหารธรรมดาสามัญ เธอคืออัจฉริยะทางด้านนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ร้านที่เปโดรสร้างก็ไม่ใช่ภัตตาคารที่ขายอาหารราคาแพงระยับ เปโดรเข้าใจดีว่าลูกค้าส่วนใหญ่ของเขาคือนักผจญภัยซึ่งมีทั้งคนที่กระเป๋าหนักและพวกที่จนกรอบ เขาตัดสินใจทำมันเป็นร้านอาหารชุดและร้านเหล้าที่ทุกคนสามารถจับต้องได้
ด้วยทักษะของโมซาเธอคิดค้นเมนูใหม่ ๆ ที่ทั้งอร่อยและราคาย่อมเยา เปโดรสามารถการันตีเรื่องคุณภาพได้เพราะเขาเคยชิมมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นจานไหนก็คือมื้อที่วิเศษที่สุดตั้งแต่เขามาถึงโลกนี้
"บอกแล้วว่าเชื่อรสมือข้าได้เลยนายท่าน" โมซาทำท่าเบ่งกล้าม ผลของการสะบัดกะทะมานับสิบปีแม้แต่ผู้หญิงตัวเล็กแบบเธอก็ยังมีมัดกล้ามให้เห็น
"เลิกทำท่านั้นสักทีเถอะ เสียดายหน้าตาก็ออกจะน่ารัก"
"เอ๋ ทำไมล่ะ เบ่งกล้ามแล้วไม่น่ารักเหรอ" โมซาชี้ไปที่กล้ามของเธอ "นี่มันผลผลิตจากความเหนื่อยยากของข้าเลยน้า"
เปโดรถอนหายใจ รู้สึกว่าเขาจะได้มาแต่ทาสที่เพี้ยน ๆ
โมซา ผู้ช่วย 1 คน สาวเสิร์ฟ 2 คน สมาชิกรวมในร้านนี้คือ 4 คนไม่รวมพนักงานทำความสะอาดและเด็กล้างจานที่จ้างแบบไม่ประจำ
สุดท้ายคือแอดเวนเจอเรอร์อินน์โรงแรมขนาดเล็กที่อยู่ตรงกันข้ามกับร้านทั้งสาม แม้ขนาดจะไม่ใหญ่โตนักแต่ที่นี่คือสถานที่ที่เงินของเปโดรไปลงอยู่กับมันมากที่สุด เหตุที่เขาซื้อที่ดินจำนวนมากแต่ยังไม่สร้างอะไรเพิ่มมากไปกว่านี้ก็เพราะว่าเขาต้องเผื่อเงินไว้สำหรับบริหารและการปรับปรุงที่นี่
ทาสที่เหลืออีกยี่สิบสี่คน เปโดรเห็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านต่อสู้จากในนั้นเพียงสี่คน เขาแยกพวกนั้นออกมาและให้คนที่เหลือทำงานในโรงแรมแห่งนี้ โดยผู้ที่เปโดรเลือกให้มาบริหารโรงแรมคือฟิลเลย์
ฟิลเลย์คือชายวัยดึก เขาเป็นทาสที่มีความรู้หลายด้าน เขาเคยมีประสบการณ์ในการช่วยบริหารโรงแรมมาก่อนด้วย ฟิลเลย์และเจ้านายเก่ามีความสัมพันธ์อันดีถึงขนาดที่นายเก่าสัญญาเอาไว้ว่าไม่เพียงจะมอบอิสระให้แต่ยังจะยกกิจการส่วนหนึ่งให้กับเขาด้วย


ฉันมองไม่เห็นค่าพลังยกเว้นเลเวลของเขา ชาติก่อน ๆ เลเวลของฉันต่ำจนมองเลเวลเขาไม่เห็นด้วยซ้ำ นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ความน่ากลัวนี้
เฮนรีแข็งแกร่ง เขาเร็วกว่าฉันหลายเท่า ดาบของเขาทรงพลังยิ่งกว่าดาบของท่านอาจารย์ เขาไม่จำเป็นต้องใช้ลูกเล่นเพื่อให้เหนือกว่าอีกฝ่าย ลำพังแค่พละกำลังกับท่วงท่าที่ไร้ที่ติ ฉันก็จินตนาการไม่ออกแล้วว่าจะมีมนุษย์ที่ไหนเอาชนะเขาได้
สี่ปีที่ฝึกกับท่านอาจารย์ ฉันเก่งขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่า แม้แต่ท่านอาจารย์เองก็ยอมรับว่าหากฉันฝึกฝนต่ออีกสักสิบปีก็น่าจะมีระดับไม่ต่างจากท่าน แต่กับเฮนรีมันไม่ใช่อะไรแบบนั้น
คำตอบก็คือสกิล เฮนรีมีสกิลบางอย่างที่ทำให้เขากลายเป็นอัจฉริยะ ฉันได้เปรียบคนทั่วไปเพราะมีสกิลสะสมมาจากชาติก่อน แต่ตราบใดที่ไม่ได้มีสกิลแบบเดียวกัน ฉันอาจจะไม่มีวันตามเขาทันแม้จะต้องฝึกไปตลอดกาล
เจ็บใจจนอยากร้องไห้ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นที่มีคู่แข่ง ฉันแพ้แต่ก็ยังปากดีทิ้งท้ายเอาไว้
"คราวหน้าฉันจะเก่งกว่านี้อีก"
เฮนรีไม่ได้พูดตอบ แต่เขาส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่ดูเย็นชาแบบเขายิ้มแบบนี้เป็นด้วย
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ศิษย์เก่าอย่างฉันและเฮนรีหาเรื่องแวะเวียนกลับมาที่โรงฝึก เยี่ยมเยียนท่านอาจารย์ก็เหตุผลหนึ่ง แต่เหตุผลหลักของฉันคือการแก้มือเฮนรี
มันน่าเจ็บใจจะตาย ตาเฮนรีที่เหมือนกับหุ่นยนต์คนนั้นเนี่ยนะ ฉันเกลียดเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะแพ้ใครก็ไม่ว่าฉันทนไม่ได้ที่จะแพ้เขา
เราประลองกันครั้งแล้ว ครั้งเล่า วันแล้ว วันเล่า แม้ว่าภายหลังพวกเราทั้งคู่จะไม่ได้ยืมใช้โรงฝึกของอาจารย์อีก แต่ฉันก็แวะไปที่ปราสาทของเขาบ้าง แน่นอนว่าเพื่อท้าประลอง
ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักนิด ฉันพยายามย้ำกับตัวเองซ้ำ ๆ ในบรรดาเพื่อนของเมซ เฮนรีหัวแข็งที่สุด อวดดีที่สุด เข็มงวดไปเสียทุกเรื่อง แค่เป็นเพื่อนก็อึดอัดแล้ว มันไม่มีทางหรอกที่ฉันจะคิดอะไรมากไปกว่านั้น
จนวันที่อยู่ ๆ เขาก็ดึงตัวฉันเข้าไปแล้วพวกเราสองคนก็จุมพิตกันอย่างดูดดื่ม
ฉันไม่เคยทำตัวเหลวไหลแบบนี้เลย รู้สึกโกรธและงงกับตัวเอง ทำไมตอนที่เขาล่วงเกินฉันถึงไม่ขัดขืน อย่างน้อยก็ควรจะจบด้วยการตบหน้าเขาไปสักรอบ
ฉันคงมัวแต่ตกใจนั่นแหละ เฮ้ย นั่นเฮนรีผู้ไม่แสดงอารมณ์อื่นนอกจากความฉุนเฉียวเวลาเห็นเรื่องไม่ถูกต้องนะ เมื่อคนแบบนั้นเกิดเข้าไปจูบใครเข้า ไม่ว่าใครก็ต้องตั้งตัวไม่ทันทั้งนั้นแหละ
ตามนี้แหละ ฉันก็แค่ตกใจ ฉันบอกกับตัวเองว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก
ฉันไม่ควรจะเจอกับเขาอีก แต่ความรู้สึกอยากเอาชนะ ทำให้การประลองเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันแพ้อย่างที่คาดเอาไว้
ก่อนกลับเฮนรีมาขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน มันยิ่งกระตุ้นให้ฉันโกรธมากขึ้นที่ถูกเขาล้อเล่น แล้วเฮนรีก็ทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด เขาสารภาพรักกับฉัน
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน แต่เขาดูจริงจังมาก เขาพูดถึงเรื่องแต่งงานทั้งที่ฉันยังไม่ทันได้คิดไปไกลขนาดนั้น
พวกเราจูบกันอีกครั้ง แต่ฉันกลับปฏิเสธเรื่องงานแต่งงานไป
ฉันเคยล้มเหลวกับการแต่งงานมาแล้วสองครั้ง ฉันไม่พร้อมกับที่จะร่วมชีวิตกับใครอีก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเร็ว ๆ นี้
ยิ่งฉันถอย เฮนรีก็ยิ่งรุกหนัก เขาเข้าหาทั้งฉันและท่านพ่อ ท่านแม่ ถึงกับหลอกให้ฉันไปเจอกับครอบครัวของเขา เฮนรีในตอนนี้ไม่เหมือนเฮนรีที่ฉันรู้จักเลยสักนิด
ฉันรู้สึกพ่ายแพ้ ไม่เพียงแค่การประลอง แต่ทั้งที่คิดว่าจะไม่มีทางรู้สึกอะไรกับเขาแต่ฉันก็ทำไม่ได้ บ้าจริง นี่ฉันรักคนหัวแข็งอย่างเฮนรีเนี่ยนะ
แล้วฉันก็ตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย ฉันยังยืนกรานว่าหัวเด็ดตีนขาดฉันก็จะไม่แต่งงานกับเขา ฉันรู้ว่าปัญหามากมายจะตามมาทีหลัง และเหนืออื่นใดเมื่อแต่งงานกันฉันก็จะได้สกิลของเขามา ฉันอยากชนะเขาให้ได้โดยไม่ต้องพึ่งวิธีโกงแบบนั้น
ผู้ชายหากได้อะไรอย่างใจสักครั้งแล้ว เขาก็จะรู้สึกต้องการสิ่งนั้นน้อยลง ฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในชาติที่แล้วมา แต่ชั้นเจตนาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเฮนรี
พวกเรามีความสัมพันธ์กันฉันท์ชู้สาว น่าตลกที่ฉันกำลังรอให้เขาเบื่อฉันอยู่ แต่เฮนรีดันเป็นผู้ชายประหลาด มันดันตรงกันข้าม เขาหลงใหลฉันหนักข้อขึ้นทุกวัน
ถ้ามีน้องสาวหรือลูกสาวที่เกิดคิดว่าอาจจะได้เจอคนแบบเฮนรี ฉันคงจะสวดให้แบบข้ามวันข้ามคืน ถึงจะมีประสบการณ์ผู้ชายไม่มาก แต่ฉันพูดได้เต็มปากว่าผู้ชายคนนี้ไม่ปกติ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ยิ่งเธอเอาตัวเข้าแลก เขาก็ยิ่งเห็นคุณค่าของเธอน้อยลง เป็นไปไม่ได้หรอกหนู ไอ้ที่จะติดใจลีลารักของเธอแล้วยิ่งหลงน่ะ
แต่เฮนรีมันบ้า เขาตรงกันข้ามกับความธรรมดา และฉันก็ดันบ้าพอกันที่ไปชอบคนแบบนั้น
ฉันใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่นาน เคยบอกเฮนรีด้วยซ้ำว่า ฉันยินดีอยู่ในสถานะแบบนี้ เขาไม่จำเป็นต้องตบแต่งอะไร และฉันก็ไม่คิดจะเรียกร้องอะไรด้วย แต่เขาก็ยังคงยืนกรานว่าต้องการแต่งกับฉันเท่านั้น
ราว ๆ ปีที่หกของการคบกันแบบลับ ๆ ในที่สุดฉันก็ใจอ่อน แน่นอนว่าฉันยังไม่เคยเอาชนะเขาได้ แต่ฉันก็ไม่มีความคิดอยากเอาชนะเขาแล้ว
ในวัยยี่สิบเจ็ด ในที่สุดฉันก็แต่งงานกับผู้ชายที่เหมือนกับสามีของฉันมาตลอดหกปี
[คุณได้รับสกิลพรสวรรค์แห่งดาบ]
"นั่นไงล่ะ"
[คุณได้รับสกิลผู้กล้า] (ดูรายละเอียดเพิ่ม)
[คุณได้รับสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมาร]
"หืม ผู้กล้า… จอมมาร"
แม้จะมีปราสาทของตระกูลเจย์ฟรีดอยู่ที่เมืองหลวง แต่พื้นที่อาณาเขตที่แท้จริงของตระกูลเจย์ฟรีดอยู่ที่เมืองนอสริงก์ที่อยู่ตอนเหนือสุดของอาณาจักร
เฮนรีมีราชการลับที่เขาต้องจัดการที่เมืองหลวงเป็นครั้งคราว แต่ฉันรู้ว่าอย่างไรเสียบ้านที่แท้จริงของเขาก็ยังคงเป็นนอสริงก์ มันทำให้ฉันตัดสินใจย้ายไปที่นั่นแทน
แต่ฉันก็ไม่กล้าพาครอบครัวไปด้วย แม้ฉันเชื่อว่าตระกูลเจย์ฟรีดจะสามารถปกป้องดินแดนของตนไว้ได้ แต่อย่างไรเสียนอสริงก์ก็ยังเป็นชายแดน ไม่รู้เลยว่าสงครามจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
ยิ่งเมื่อพิจารณาจากสกิลของเฮนรี ฉันก็ยิ่งหนักใจ เขาคือผู้กล้าตัวจริง และสักวันเขาอาจต้องเป็นผู้ที่ล้มจอมมาร
ว่าแต่จอมมารเป็นใครกันนะ เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้
มันเป็นตำนานที่ทุกคนเชื่อ พวกเขาเล่าต่อ ๆ กันมาว่าในสมัยก่อนมีเผ่าพันธุ์ปีศาจอยู่จริง แม้ว่าภายหลังจะพ่ายแพ้สงครามกับมนุษย์จนสูญพันธุ์ไปหมด แต่ตำนานเชื่อว่ามนุษย์ที่มีสายเลือดของปีศาจยังมีหลงเหลืออยู่
วันหนึ่งพลังของพวกเขาจะตื่นขึ้น พวกเขาจะรวมตัวกันโดยมีชายที่มีพลังปีศาจสูงที่สุด เขาจะกลายเป็นจอมมารของยุคใหม่
ตอนที่ฉันได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรก ฉันคิดว่ามันคือนิทานหลอกเด็ก ปีศาจเองก็ไม่มีใครเคยเห็น ไม่ต้องไปพูดถึงจอมมารเลย
แต่สกิลของเฮนรีไม่น่าจะโกหกได้ ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากเชื่อนิทานหลอกเด็กที่ว่า
ฉันแน่ใจเหลือเกินว่าชีวิตคู่กับเฮนรีไม่มีทางจบลงอย่างสวยงาม เราเริ่มความสัมพันธ์จากการแข่งขัน ความรู้สึกอยากเอาชนะอีกฝ่าย ฉันคิดว่าอย่างเก่งมันก็คงจะจบลงภายในสองถึงสามปีแรก
เวลาผ่านไปเร็วจนฉันแทบไม่รู้ตัว ฉันและเฮนรีเพิ่งฉลองครบรอบงานแต่งปีที่ยี่สิบของเราไปเมื่อไม่กี่วันก่อน
พวกเราไม่มีลูกด้วยกัน บางทีอาจจะเป็นที่ฉันเอง ดูจากในชาติก่อนๆ ที่แต่งงาน ฉันก็ไม่เคยมีลูกมาก่อน แต่ชีวิตแบบนี้ก็ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรไป เฮนรีอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดในโลกแต่อย่างน้อยพวกเราก็ทนกันได้
ในปีนี้เรื่องที่ฉันหวาดกลัวมานานได้ตามมาหลอกหลอน เรื่องเกี่ยวกับสายเลือดปีศาจที่ซ่อนอยู่ในตัวมนุษย์กลับมาเป็นประเด็นที่ทุกคนพูดถึงอีกครั้ง เกิดคดีแปลก ๆ ที่ไม่สามารถจับมือใครดมมากมายหลายคดีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านและปีนี้มันก็ยกระดับขึ้นอีกจนกลายเป็นคดีฆาตกรรมหมู่ไม่เว้นแต่ละวัน
เรื่องน่ากลัวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในอาณาจักรของเรา มันเกิดขึ้นในทุกมุมของโลก แน่นอนว่าแต่ละประเทศไม่ได้นิ่งนอนใจ พวกเขาพยายามทำทุกวิธีเพื่อค้นหาคนที่มีสายเลือดปีศาจ แต่มันยิ่งแย่ลง มันกลายเป็นแค่ความพยายามล่าแม่มดเท่านั้น
เฮนรีทำงานอย่างหนักเพื่อให้นอสริงก์ปลอดภัยกว่าที่ใดในโลก ฉันเองก็ช่วยด้วยอย่างเต็มที่เพื่อแบ่งเบาภาระของเขา ในขณะที่เขาต้องจัดการกับภัยคุกคามจากประเทศเพื่อนบ้าน ฉันก็วางแผนรับมือกับการก่อกวนของพวกมีสายเลือดปีศาจที่เพิ่มขึ้นในทุกวัน
พวกเราทำได้ดี อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาที่พวกเรายังมีกำลังให้ทำได้
ในวัยหกสิบปีของฉันและวัยหกสิบแปดปีของเฮนรี พวกเราได้รับการติดต่อจากเพื่อนเก่าของเราเมเบียส ฉันไม่คิดฝันว่ามันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบ
มันแตกต่างจากงานเลี้ยงรำลึกความหลังที่ฉันคิดไว้มาก เมเบียสไม่ได้พาเพียงแค่คนสนิทของเขามาด้วย เขามาพร้อมกับกองทัพ
นอสริงก์ถูกโจมตีอย่างอุกอาจ ผู้บุกรุกมีแค่หลักร้อยเท่านั้นแต่กองทัพของเรากลับไม่สามารถทำอะไรได้มาก เนื่องจากพวกเขาล้วนแต่เป็นมนุษย์ที่มีสายเลือดปีศาจนั่นเอง
เมเบียสคือหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ ในการเผชิญหน้ากับเขา ฉันและเฮนรีเข้าใจได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด เมเบียสรูปร่างหน้าตาไม่แตกต่างจากเมื่อสี่สิบกว่าปีก่อนแม้แต่น้อย สิ่งนี้คือหลักฐานอย่างชัดเจนว่าเขาคือผู้ที่มีสายเลือดปีศาจอย่างเข้มข้น
"มันเกิดอะไรขึ้นกับนายเมเบียส แล้วอะไรคือเหตุผลให้นายโจมตีพวกเรา"
"ไม่เอาน่าเฮนรี นายพยายามหาเหตุผลในเรื่องนี้เนี่ยนะ"
"มันต้องมีคำอธิบายไม่ใช่เหรอ" ฉันถามบ้าง เมเบียสยังคงยิ้มยียวนเหมือนเดิม
"ผู้ที่แข็งแกร่งก็ควรจะเป็นผู้ปกครอง ฉันก็แค่ทำสิ่งที่ไม่ว่าใครก็จะทำถ้าเขามีอำนาจ"
"นายรู้ตัวมาตลอดเลยสินะ" เฮนรีหมายถึงเรื่องที่เมเบียสมีสายเลือดของปีศาจ เขาไม่เพียงไม่ทุกข์ร้อนแต่ยังดูสนุกสนานไปกับสถานะของตนเองในขณะนี้
"แน่นอน ฉันรู้มานานแล้ว นานก่อนที่จะเกิดด้วยซ้ำ" เมเบียสหันมาพูดกับฉัน
"ฉันไม่เข้าใจว่านายพยายามจะบอกอะไรกันแน่"
"ก็เหมือนกับนายน่ะแหละเฮนรี นายมีสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมาร ส่วนฉันเองผู้เกิดมาเป็นจอมมารก็มีชะตากรรมที่ต้องจัดการกับนาย"
ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่เรื่องน่าตกใจยังไม่จบ เมเบียสพูดต่อ "ส่วนเธอสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ นี่มันเป็นปัญหากับฉันจริง ๆ"
...ทำไมหมอนี่ถึงรู้สกิลของฉันและเฮนรี…
"ฉันศึกษาเรื่องของพวกเธอสองคนมานานแล้ว เคยคิดจะฆ่าทิ้งก็หลายครั้งแต่โอกาสมันไม่อำนวยเอาเสียเลย สุดท้ายก็ต้องรอจนแน่ใจกว่าพวกเธออ่อนแอลง"
ยิ่งเขาเล่า ฉันก็ยิ่งสับสน เมเบียสไม่ได้สนใจจะอธิบายทุกอย่างให้กระจ่างชัด แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้ ฉันพยายามยื้อเอาไว้อย่างเต็มที่ อาจจะด้วยสกิลเจรจาหว่านล้อมระดับสูง เมื่อกระตุ้นอีกเล็กน้อยเมเบียสก็นึกสนุกและเริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้น
เมเบียสมีเลเวลสูงกว่าฉันและเฮนรีมาก แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุเดียวที่ทำให้เขารู้จักกับสกิลของเฮนรี เขาเคยสู้กับเฮนรีมาก่อน
เมเบียสมีสกิลเดียวกับฉัน เขาคือผู้ครอบครองสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ เขาใช้สิ่งนี้ร่วมกับสกิลลับอีกอย่าง… คำอวยพรแห่งการสังหารในการทำให้ตัวเองเก่งกาจขึ้น
คำอวยพรแห่งการสังหารนั้นมีส่วนคล้ายคำอวยพรแห่งการแต่งงานของฉัน ต่างกันตรงที่ฉันจะเลียนแบบสกิลของคู่สมรสคนแรกในชีวิตครั้งนั้น แต่คำอวยพรแห่งการสังหารจะช่วงชิงสกิลของคน ๆ แรกที่เมเบียสฆ่า
ด้วยการประสานของสองสกิลสุดโกง เมเบียสสามารถฆ่าใครก็ได้ ช่วงชิงพลังมา เกิดใหม่ และ ฆ่าคนต่อไป วนเวียนแบบนี้จนแทบจะไร้เทียมทาน
แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็พบกับคู่ปรับฟ้าประทาน ชายผู้เกิดมาพร้อมกับสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมาร
เมเบียสวนเวียนเกิดใหม่หลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยเอาชนะเฮนรีได้เลย เขาตัดสินใจทิ้งทิฐิไป ไม่มีความจำเป็นต้องสู้กับเฮนรีในขณะที่เขาเหนือกว่า เมเบียสเป็นเผ่าปีศาจและเขาได้เปรียบในเรื่องของเวลาที่แทบจะไร้ที่สิ้นสุด
ปัญหาใหม่ของเมเบียสเกิดขึ้นในวันที่อีกหนึ่งศัตรูฟ้าลิขิตส่งมา ตอนที่เขาพบเธอครั้งแรก เธอเป็นแค่เด็กสาวอ่อนแอผู้มีสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่เหมือนกันเขา
เมเบียสจะฆ่าฉันในตอนนั้นก็ไม่ยากเย็น แต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาเพียงแค่สังเกตการณ์ เมเบียสเฝ้ามองฉันแต่งงานกับเมซ จากนั้นก็วางแผนทำลายชีวิตของฉัน
เขาคือคนที่ติดสินบนผู้พิพากษา พยาน รวมทั้งสร้างหลักฐานเท็จเพื่อเล่นงานเมซ แล้วเขาก็ทำได้สำเร็จฉันติดร่างแหไปด้วย และพบกับจุดจบของชีวิต
ในตอนนั้นคือวินาทีที่เมเบียสพบกับหายนะของเขาเช่นกัน เขาเคยสงสัยว่าโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่จะทำงานอย่างไรในมุมมองของคนที่ไม่ได้ไปเกิดใหม่ด้วย แต่ผลของมันกลับเชื่อมถึงกัน ทันทีที่ฉันถูกย้อนกลับไปเมเบียสก็ถูกบังคับให้ย้อนกลับไปด้วย
ตอนนั้นเขาตระหนักความจริงได้อีกสิ่ง ตราบใดที่มีคนอย่างฉันอยู่ เขาจะติดอยู่ในวังวนนี้ไปด้วย แม้ว่าเขาจะฆ่าเฮนรีที่เป็นเสี้ยนหนามไปได้ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ เขาจะย้อนกลับไปเสมอ เฮนรีจะเป็นปัญหาของเขาไปตลอดกาล
เมเบียสพลาดตรงที่เขาไม่เชื่อผลสรุปของตัวเอง เขาทดลองอีกครั้งในตอนที่ฉันแต่งงานกับทิม เริ่มจากการยุยงท่านแม่ของทิมที่รังเกียจฉันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และหลังจากแกล้งทำลืมยาเบื่อหนูชนิดใหม่เอาไว้ที่บ้านของทิม เรื่องมันก็เกิดขึ้น
ฉันตายอีกรอบ เมเบียสพยายามอยู่ให้ห่างจากฉันมากที่สุดโดยหวังว่าสกิลเกิดใหม่ของเราทั้งสองจะไม่เชื่อมถึงกันหากเขาไปซ่อนตัวอยู่ในอีกซีกโลก แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล
เมเบียสมีวิธีหยุดปัญหานี้ได้ตั้งแต่แรก ด้วยสกิลคำอวยพรแห่งการสังหาร เขาสามารถขโมยโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่จากฉันไปได้ เขาแค่ต้องลงมือฆ่าฉันด้วยตนเองเท่านั้น แต่เมเบียสดูแคลนฉันเกินไป เขามองว่าการจะฆ่าผู้หญิงอ่อนแอแบบฉัน มันไม่ใช่เรื่องยากเย็น เขาเสียดายโอกาสเพียงครั้งเดียวต่อหนึ่งชาติที่จะช่วงชิงสกิลจากคนที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเช่นเฮนรี
แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งเป็นรองเพียงแค่เฮนรีเท่านั้น และจากการแต่งงานกับเฮนรี การฆ่าฉันในวันนี้จะทำให้เขาได้รับทุกอย่างที่เขาต้องการ
หลังจากพูดคุยกันจนสิ้นสงสัยพวกเราก็เริ่มสู้กัน ทหารเลือดปีศาจของเมเบียสแข็งแกร่งแต่ทหารองครักษ์เองก็ถูกเฮนรีฝึกมาโดยตรง พวกเขาแตกต่างจากทหารทั่วไปที่ถูกจัดการได้โดยง่าย ผลคือทหารของทั้งสองฝ่ายถูกกันออกไปจากศึกสุดท้ายที่มีฉัน เฮนรีและเมเบียส
เมเบียสทะนงตนเกินไป แม้ฉันและเฮนรีจะอายุมากแล้วแต่พวกเราก็ยังแข็งแกร่ง การสู้กับพวกเราพร้อมกันทำให้เขาเสียเปรียบ
เมเบียสไม่ใช่คนโง่ หลังจากการปะทะไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่าตนเองเดินหมากผิดพลาดไป ถ้าเขาไม่ใจร้อนและรออีกสักสิบถึงยี่สิบปี พวกฉันอาจจะแก่จนแทบทำอะไรไม่ได้และเขาก็คงจะชนะได้โดยไม่ต้องลำบากลำบนขนาดนี้
ทั้งสองฝ่ายเริ่มเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ ค่าพลังที่สูงจนน่ากลัวของเมเบียสส่งผลกับเราสองคนที่มีสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมารไม่ถึงหนึ่งในสิบ
เฮนรีบาดเจ็บมากกว่าเพราะพยายามรับความเสียหายทั้งหมดแทนฉัน เฮนรีเข้าใจดีว่าเมเบียสจำเป็นต้องฆ่าฉันเป็นคนแรกเพื่อให้สกิลเกิดใหม่ของฉันหายไป ซึ่งเป็นสิ่งที่เขายอมให้เกิดไม่ได้
เกือบครึ่งวันผ่านไป ทหารองครักษ์ส่วนใหญ่เสียชีวิตจนหมดแล้ว แต่พวกเลือดปีศาจเองก็เหลือไม่มากและพลทหารของพวกเราก็ยังหนุนเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
ฉันทั้งฟันทั้งแทงเมเบียสไปหลายครั้ง ไม่รู้เป็นเพราะความชรา ฉันอ่อนแอเกินไป หรือเมเบียสแข็งแกร่งเกินไป แผลเหล่านั้นไม่ลึกพอจะหยุดเขาได้
เฮนรีควรจะรู้ตัวว่าเขาเป็นคนสำคัญแค่ไหน เขาคือบารอนแห่งนอสริงก์ เขาคือผู้กล้าที่แท้จริง เขาคือชายคนเดียวในโลกนี้ที่เอาชนะเมเบียสได้ แต่เขากลับทำเรื่องสิ้นคิด
ขณะที่ดาบของเมเบียสกำลังจะถึงคอฉัน เฮนรีก็โดดเข้ามาขวาง
เคยตายเองมาก็หลายครั้ง แต่ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน มันมีจริงด้วยสินะ ภาพสโลโมชันเวลาที่เหตุการณ์สำคัญในชีวิตเกิดขึ้น ฉันเห็นอย่างชัดเจนในตอนที่ดาบของเมเบียสแทงทะลุร่างของเฮนรี เลือดของเขากระเซ็นออกมาอย่างช้า ๆ ตอนนี้ดาบถูกดึงกลับไป
ฝ่ายเมเบียสเองก็ไม่ได้รอดปลอดภัยดี ดาบของเฮนรีอาจจะไม่ได้แทงถูกตำแหน่งสำคัญแต่มันก็สร้างความเจ็บปวดให้แสนสาหัส ไหล่ขวาของเมเบียสไม่สามารถใช้การได้อีกและฉันก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป ฉันพุ่งออกไปพร้อมกับดาบที่เงื้อจนสุดแขน
คอของเมเบียสเกือบขาด ส่วนฉันก็ได้รับบาดเจ็บในตำแหน่งที่เกือบจะเหมือนกับเฮนรี แม้แต่วิธีตายพวกเราก็ยังคล้ายกันขนาดนี้เลย
ฉันไม่น่าจะเอาชนะเมเบียสได้ ต่อให้ได้รับบาดแผลฉกรรจ์จากเฮนรีก็ตาม ผลลัพธ์ที่ออกมาเกิดจากความลังเลของอีกฝ่าย เมเบียสตกใจที่เขาพลั้งมือฆ่าเฮนรีก่อน เขากำลังสับสนว่าจะจัดการยังไงกับพลังเกิดใหม่ของฉัน แต่ฉันไม่ปล่อยให้เสี้ยววินาทีนั้นสูญเปล่า
เมเบียสขาดใจตายก่อนฉันแค่ไม่กี่วินาที ตอนนั้นฉันคิดว่าผลมันไม่ต่างกันเท่าไหร่ ไม่ว่าฉันหรือเขาตายสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ของคนใดคนหนึ่งก็จะทำงานและส่งพวกเราทั้งคู่กลับไป ฉันเข้าใจแบบนั้น
[คุณฆ่าจอมมารสำเร็จ เงื่อนไขครบถ้วน สกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่เปลี่ยนจุดเริ่มต้นเป็นช่วงเวลาปัจจุบัน]
...เปลี่ยนจุดเริ่มต้น หมายความว่ายังไง ถ้าฉันตายตอนนี้ก็จะไม่ได้กลับไปตอนอายุสิบหก แต่เป็นตอนนี้น่ะเหรอ…
ข้อดีของการกลับมาในจุดที่ฆ่าจอมมาร คือเมเบียสจะไม่ฟื้นกลับสร้างความเดือดร้อนให้ใครได้อีก แต่ปัญหาคือฉันบาดเจ็บหนักก่อนหน้านั้นแล้วฉันจะตายหลังจากนั้นไม่กี่วินาที
เรื่องตายวนเวียนน่าหนักใจแน่นอน แต่ที่แย่กว่านั้นคือเฮนรี… เขาไม่มีทางฟื้นกลับมาได้อีกครั้ง
[รางวัลพิเศษสำหรับการปราบจอมมาร คุณสามารถเลือกไปเกิดใหม่ในโลกอื่นพร้อมกับสกิลทั้งหมดที่มีติดตัว]
[คุณต้องการรับรางวัลนี้หรือไม่] (ตกลง/ยกเลิก)
...รางวัล ต้องไปเกิดในโลกอื่นที่ไม่รู้จัก ฟังดูไม่เหมือนเป็นรางวัลสักนิด…
...ฉันอยากตอบปฏิเสธ แต่หวนนึกถึงสิ่งที่รออยู่…
...ถ้าฉันไม่รับรางวัลนี้ ชีวิตจะวนเวียนตายแล้วตายอีก เป็นนรกไม่มีวันรู้จบ…
"ตกลง" ตอบกับระบบด้วยเสียงแผ่วเบา
ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รอบกายคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด มีคนอยู่ที่นั่นก่อนหน้าฉันแล้ว หนึ่งในนั้นคือเด็กชายที่สวมฮู๊ดประหลาดสีม่วง
เขาเองก็มาจากต่างโลก ฉันรู้สึกแบบนั้น


น่าเสียดายเรื่องนั้นไม่ได้เกิดขึ้น ทายาทของนายเก่าเป็นลูกไม้ที่หล่นไกลต้น เขาไม่มีอะไรที่เหมือนพ่อเลยสักนิด เมื่อผู้เป็นพ่อเสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน เขาก็แก้แค้นฟิลเลย์ด้วยการยึดทุกอย่างไปและยังขายก้างขวางคอชิ้นใหญ่อย่างเขาให้กับร้านขายทาส
มันเป็นเรื่องโหดร้ายสำหรับฟิลเลย์ แต่สำหรับเปโดรนี่คือโอกาสที่ดี ถ้าไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเขาก็คงไม่ได้คนเก่ง ๆ ของฟิลเลย์มาช่วยบริหารโรงแรมแน่นอน
เพราะมีโรงแรมเป็นของตัวเอง สมาชิกทุกคนของ "ตระกูลเซอราโน" จึงไม่จำเป็นต้องพักที่ร้านอีกต่อไป เปโดรตัดสินใจให้พวกเขาทุกคนพักที่นี่ด้วย
ที่ดินนอกเหนือจากร้านทั้งสามและโรงแรมเปโดรไม่คิดจะปล่อยไว้ให้เสียเปล่า ระหว่างที่เขายังไม่ได้ตัดสินใจว่าควรจะสร้างอะไรเพิ่ม เขาปล่อยเช่าที่เหล่านั้นสำหรับการปลูกพืชที่ไม่ยืนต้น ผลคือไร่ผลไม้จำนวนมากจะเริ่มออกดอกผลในอีกไม่กี่ฤดูข้างหน้านี้
กลับมาที่กลุ่มผจญภัยของเปโดร เขาได้สมาชิกใหม่มาเพิ่มอีกสี่คน แจนนิสคือนักธนูเผ่าดาร์คเอลฟ์ ฝีมือยิงธนูของเธออาจจะไม่โดดเด่นมากในเผ่า แต่เมื่อเทียบกับมนุษย์แล้วเธอก็เก่งไม่ต่างจากมือธนูที่มีประสบการณ์มาหลายสิบปี เธอยังใช้สามารถเวทโจมตีได้ด้วย แต่ประสิทธิภาพของมันต่ำจนเอามาใช้จริงได้ยาก เพื่อให้แจนนิสแข็งแกร่งขึ้นอีก เปโดรได้ลงทุนซื้อม้วนสกิลผนึกเวทมาให้เธอ มันจะทำให้เธออัดพลังเวทลงไปในลูกธนูได้
เบรเกอร์เคยเป็นทาสนักสู้ในสังเวียนใต้ดิน เขาถูกบังคับให้ล้มมวยแต่ก็ปฏิเสธจนถูกเจ้านายตัวเองซ้อมจนเกือบตาย เปโดรพบเขาในสภาพที่แขนทั้งสองข้างยับเยินจนไม่สามารถรักษาได้ด้วยเวทมนตร์ทั่วไป มันคือเวลาที่เพอร์เฟคฮีลได้เป็นพระเอกอีกครั้ง เบรเกอร์ไม่เพียงกลับมาใช้มือทั้งคู่ได้ เขายังแข็งแกร่งขึ้นอีกจากสกิลสายสู้มือเปล่าที่เปโดรมอบให้
รารามิสคือลูกสาวของฟิลเลย์ ต่างจากบิดาที่มีความรู้ด้านงานบริหาร เธอถูกฝึกอย่างหนักโดยอาจารย์ผู้เคยเป็นนายทหารฝีมือดีของกองทัพ รารามิสเชี่ยวชาญการใช้หอกเป็นอาวุธหลักและมีดเป็นอาวุธรอง นอกจากนั้นเธอยังมีความรู้ด้านกลไก การวางและทำลายกับดัก
และคนสุดท้ายฮันโจที่มีที่มาประหลาดกว่าใครอื่น เขาไม่ใช่ทาสแต่สมัครใจมาเป็นทาสเพราะได้ยินข่าวลือว่าเปโดรเลี้ยงดูคนของเขาอย่างดี ฮันโจเป็นคนร่างใหญ่ หัวช้า ใจดีผิดกับรูปลักษณ์ที่ทำให้คนส่วนใหญ่หวาดกลัว แม้จะตัวใหญ่แต่สกิลของเขากลับเป็นสกิลเกี่ยวกับจิตสัมผัส ฮันโจจะสัมผัสได้ยามที่เขาเข้าใกล้สมบัติ รวมทั้งสามารถบอกได้ว่าสมบัติแต่ละชิ้นมีค่ามากแค่ไหนต่อให้เขาจะไม่รู้จักมันเลยก็ตาม
กลุ่มของเปโดรไม่ได้แข็งแกร่ง แม้จะเทียบกับนักผจญภัยแค่แรงค์ D ก็ตาม แต่เมื่อเงินถึง ข้าวของที่ใช้ล้วนแล้วแต่เป็นของดี มันเลยทำให้พวกเขาก็พัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็วเหนือนักผจญภัยทั่วไป
กิจการทั้งหลายของเปโดรก็เติบโตรวดเร็วไม่แพ้กัน นักผจญภัยส่วนใหญ่เมื่อรู้ว่าใกล้กับดันเจียนมีโรงแรมสุดหรูในราคาที่ไม่โหดร้ายต่องบประมาณ พวกเขาก็เลิกพักในเมืองหลวงที่อยู่ไม่ห่างกันมาก ด้านร้านอาวุธ เกราะและร้านเสื้อผ้าก็มีชื่อเสียงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เหตุจากที่นาน ๆ ครั้งมันจะมีข้าวของที่หาไม่ได้ทั่วไปปรากฏให้เห็น
เพราะรับซื้ออุปกรณ์ทุกอย่างที่เสียหายเกินกว่าจะซ่อม บางครั้ง "ของเลียนแบบ" ที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนของจริงทุกประการจึงปรากฏให้เห็นในร้านอยู่เนือง ๆ
แต่ละคนได้รับอาวุธและอุปกรณ์ที่เกินกว่าระดับของพวกเขาจะหาได้โดยวิธีปกติ เปโดรได้ชุดใหม่จากเศษผ้าศักดิ์สิทธ์ที่เขาพบและซ่อมแซมจนได้มาเป็นผืนใหญ่จากนั้นมันก็ถูกตัดเย็บอย่างดีด้วยฝีมือของเชียนา
ชุดนี้เปโดรประเมินแล้วว่ามันน่าจะมีราคาหลายสิบล้านดาวอน แต่เขาไม่มีความคิดที่จะขายมัน นอกจากมันจะมีพลังป้องกันที่สูงยิ่งกว่าชุดเกราะแล้วชุดสีขาวฟ้าตัวนี้ยังเปลี่ยนความเสียหายจากเวทมนตร์ส่วนหนึ่งมาเป็นพลังเวทให้กับผู้ใช้ ตราบใดที่ใช้ชุดแบบนี้เปโดรก็ไม่ต้องห่วงเรื่องที่เขาจะถูกฆ่าด้วยเวทโจมตี และตราบใดที่มีพลังเวทเหลือ เขาก็รักษาตนเองและทำให้ชุดกลับมาอยู่ในสภาพดีได้ทุกเมื่อ
เบรเกอร์ได้อาวุธเวทมาจากดันเจียนแห่งหนึ่ง มันไม่ใช่สมบัติเดิมของดันเจียนแต่เหตุผลที่มันอยู่ที่นั่นเหมือนกับดาบเก่าของผู้กล้า เจ้าของใช้มันต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่ร้ายกาจที่อาจจะเป็นบอสของดันเจียน จากร่องรอยที่เหลืออยู่เขาเอาชนะมันได้แต่ทำให้อาวุธเสียหายจนตัดสินใจฝังมันไว้ที่นั่น
เมเทียร์กอนต์เล็ตคือชื่อของมัน เบรเกอร์สามารถต่อยและสร้างพลังระเบิดที่เขาไม่ได้รับผลกระทบ ด้วยสิ่งนี้แม่แต่โกเล็มหินตัวใหญ่ยังถูกเขาทำลายได้ในหมัดเดียว
แจนนิสได้ธนูมาจากนักผจญภัยระดับ S ที่นำธนูเก่าที่พังแล้วมาขาย ธนูนี้สร้างมาจากไม้ของต้นไม้โลก สายธนูทำจากเส้นขนของมอนสเตอร์ระดับสูงที่ขึ้นชื่อเรื่องความทนทานและยืดหยุนของเส้นขนจนฟันแทงไม่เข้า
รารามิส แบลร์ และฮันโจยังไม่ได้อาวุธที่เหมาะกับแต่ละคน รารามิสได้หอกอย่างดีมาหนึ่งเล่มแต่มันยังเทียบไม่ได้กับอาวุธที่เบรเกอร์และแจนนิสใช้ แบลร์กำลังฝึกฝนดาบใหญ่และเธอเลือกดาบที่ไม่มีพลังพิเศษเพื่อให้คุ้นชินกับมัน ส่วนฮันโจเขาก็ต้องการแค่เกราะและโล่เท่านั้น
เพื่อให้กลุ่มพัฒนาได้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เปโดรโหมอัดม้วนสกิลให้กับกลุ่มผจญภัยทุกคน ด้วยเหตุนี้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ระดับของพวกเขาก็สูงขึ้นราวกับเป็นคนละคน
ตั้งแต่เปโดรหันมาเน้นเพิ่มระดับของนักผจญภัย รายจ่ายนั้นรุนแรงจนน่าขนลุก แต่ด้วยความร่วมแรงร่วมใจจากทุกฝ่ายจึงไม่มีเดือนไหนเลยที่ยอดติดตัวแดง โรงแรมแอดเวนเจอร์อินน์มีลูกค้ามากขึ้นในทุกวัน แต่พวกเขาเพิ่งทำกำไรได้มากเป็นประวัติการณ์ในเดือนนี้
ร้านอาหารของโมซาแม้จะมีคนคับคั่งจนเธอแทบไม่มีเวลาพักแต่ราคาเน้นกำไรต่ำ ไม่ได้มีส่วนมาก
ที่กำไรสูงสุดคือร้านอาวุธ ชุดเกราะของบิบินาและร้านเสื้อของเชียนา สินค้าไม่ใช่รายได้หลักของร้านทั้งสอง แต่กลับกลายเป็นงานซ่อมแซม มีหลายครั้งที่ของมีค่าที่ไม่ได้เกี่ยวกับนักผจญภัยถูกส่งมาให้ซ่อมด้วย เครื่องดนตรีระดับตำนาน เสื้อคลุมของคนใหญ่คนโตในราชสำนัก และอีกมากมายหลายร้อยรายการที่เจ้าของเคยตัดใจไปแล้วว่าไม่มีใครซ่อมแซมได้
แต่มันไม่เป็นปัญหาเมื่อมีเพอร์เฟคฮีล เปโดรและกลุ่มของเขาไม่ได้หายตัวไปในดันเจียนอย่างที่นักผจญภัยอื่นทำกัน พวกเขาใช้เทเลพอร์ตย้อนกลับมาที่พักที่โรงแรมเกือบทุกวัน และเมื่อบิบินากับเชียนาเจอกับงานที่ทักษะของพวกเธอจัดการไม่ได้ หน้าที่นั้นก็จะกลายเป็นของเปโดรไป
ยิ่งหาได้มาก เปโดรก็ยิ่งใช้มาก บางเดือนที่หาไอเท็มหายากได้ เขาทำให้รายได้ของเดือนนั้นพุ่งขึ้นไปสูงถึงร้อย มีแค่ส่วนน้อยที่ถูกเจียดไว้เป็นทุนสำรอง ที่เหลือเปโดรกระหน่ำใช้เพื่อขยายธุรกิจหรือไม่ก็เสริมให้กับทีมนักผจญภัย
โลกนี้ไม่มีเลเวลที่เห็นชัดเป็นตัวเลข แต่เปโดรแน่ใจว่ากลุ่มของเขากำลังจะกลายเป็นนักผจญภัยระดับสูงอีกไม่นานเกินรอ หลักฐานที่เห็นได้ชัดที่สุดคือการสอบเลื่อนขั้นนักผจญภัยที่กลุ่มของเขาสามารถสอบผ่านแรงค์ B มาได้ทุกคนแบบที่ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก
ที่ดันเจียนที่อยู่สุดขอบทวีป เปโดรและกลุ่มของเขาเพิ่งได้รับใบอนุญาตให้มาสำรวจที่นี่ มันคือโบราณสถานของจักรวรรดิออสที่ล่มสลายมาเกือบสี่ร้อยปีแล้ว
ออสนั้นมีวิทยาการที่ล้ำหน้าประเทศอื่น พวกเขาใช้กองทัพจักรกลเวทรุกรานไปทั่วโลก ในประวัติศาสตร์เชื่อว่าพวกเขาเกือบทำสำเร็จด้วยซ้ำ
แต่โลกแห่งนี้ไม่ได้มีวายร้ายแค่หนึ่งเดียว ก่อนที่จะมีออส ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของมนุษยชาติคือเผ่าพันธุ์ปีศาจ เป็นความโชคดีของมวลมนุษย์ที่ภัยร้ายทั้งสองต่างห้ำหั่นกันเอง
มหาสงครามเมื่อสี่ร้อยปีก่อนทำให้ออสพินาศลง ส่วนปีศาจเองก็บอบช้ำอย่างหนัก มันเป็นช่วงเวลาที่เหล่าประเทศขนาดเล็กอย่างโดเชสพัฒนาจนเข้มแข็งขึ้นอย่างในปัจจุบัน
ที่ดันเจียนของออส มันเหมือนกับดันเจียนที่อื่นในโลกที่มีมอนสเตอร์เกิดวนเวียนอยู่ในนั้น สิ่งที่แตกต่างคือมันเคยมีจักรกลสงครามและกับดักของออสอยู่ด้วย แต่เพราะว่ามันผ่านมาแล้วถึงสี่ร้อยปีปัจจุบันจึงไม่มีของแบบนั้นเหลืออยู่อีกแล้ว
แต่นั่นคือสิ่งที่คนทั่วไปเชื่อ
ที่ชั้นล่างสุดของดันเจียนที่ปัจจุบันถูกพวกมอนสเตอร์มากมายหลายสายพันธุ์ยึดไว้เป็นรัง กลุ่มของเปโดรกำลังพักรักษาตัวหลังจากที่เพิ่งปะทะกับไฮออร์คฝูงใหญ่มาหมาด ๆ แต่แล้วความหวังจะได้พักนานกว่านั้นก็ถูกขัดเมื่อฮันโจสำรวจพบกับอะไรบางอย่างด้วยสกิลประจำตัวของเขา
"เจอสมบัติงั้นเหรอ" แบลร์ถาม
"จะมีสมบัติหรือไม่ข้าก็ไม่รู้ แต่มีประตูลับอยู่ตรงนั้น" ฮันโจชี้ไปที่กำแพงเปล่า ๆ ที่ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็ไม่ผิดไปจากส่วนอื่นสักนิด
"มีกลไกอยู่ แต่ไม่มีกับดัก" รารามิสตรวจสอบอยู่ครู่ใหญ่จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ
เธอดันอิฐก้อนหนึ่งเข้าไป ทางลับตรงกำแพงจึงเปิดออก มันเป็นทางเข้าขนาดใหญ่ ดูจากสภาพแล้วพวกเขามั่นใจว่ามันไม่เคยถูกใช้งานมาเป็นร้อย ๆ ปี
รารามิสยังคงคอยตรวจจับกับดักในทุกฝีก้าว ส่วนฮันโจก็ใช้ประสาทสัมผัสพิเศษของเขาค้นสมบัติต่อไป พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ด้วยใจระทึก
ที่ปลายทางคือห้องทรงโดมขนาดยักษ์ บนเพดานนั้นเต็มไปด้วยสายและท่อมากมายระโยงไปทั่ว มีของที่เห็นได้ชัดว่าเป็นเศษชิ้นส่วนของจักรกลมากมายหลายแบบ บนโต๊ะจำนวนมากมีเอกสารและอุปกรณ์มากมายที่พังเพราะกาลเวลา
ดูจากสภาพไม่ว่าใครก็เดาออกว่ามันคือห้องทดลองเก่าของอาณาจักรออส
"นึกว่าจะมีสมบัติซะอีก" เบรเกอร์บ่นพึมพำ เขากวาดตามองจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่เจออะไรที่ใกล้เคียงกับของมีค่า ทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้เป็นแค่ขยะในสายตาของคนทั่วไป
"ใครว่าไม่ใช่สมบัติกัน" เปโดรหัวเราะชั่วร้าย
เพอร์เฟคฮีลถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเกือบจะทุกซอกทุกมุมของห้อง เอกสารมากมายถูกซ่อมแซมจนเหมือนใหม่ รวมทั้งอุปกรณ์ที่แม้แต่คนที่มีความรู้เรื่องกลไกอย่างรารามิสก็ยังบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร
"เก็บให้เกลี้ยง รอบเดียวไม่หมดก็ไม่เป็นไร เทเลพอร์ตก็มีอยู่แล้ว เราจะเอาทุกอย่างกลับไปให้หมด"
"รวมทั้งเจ้านั่นด้วยสินะคะ" แบลร์ชี้ไปที่จักรกลตัวเบ้งที่เปโดรเพิ่งซ่อมกลับมาสมบูรณ์ โชคดีที่มันไม่อาละวาดเพราะก่อนที่จะพังมันได้ถูกปิดระบบเอาไว้ก่อน
"โดยเฉพาะเจ้านี่" เปโดรแสยะยิ้มมองสิ่งนั้นด้วยตาที่เป็นประกาย
ชื่อของมันคือเมไจไรซ์แมชชีน หนึ่งในอาวุธร้ายแรงที่เป็นกำลังรบหลักของออส เมไจไรซ์ตัวนี้ไม่ใช่ตัวแรกที่ถูกค้นพบหลังจากที่ออสล่มสลาย และมันก็ไม่ใช่ตัวเดียวที่ยังขยับได้ แต่มันเป็นตัวเดียวที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด
ตัวที่ยังขยับได้นอกจากตัวที่เปโดรเก็บกู้มาได้มีราคาสูงกว่า 100 ดาวอน ส่วนเศษซากของมันก็ถูกขายในราคาสูงลิบเช่นกันเนื่องจากวัสดุที่นำมาใช้เป็นโลหะสังเคราะห์ที่มีแต่ออสเท่านั้นที่สร้างขึ้นได้
เมไจไรซ์แมชชีนเกือบทั้งหมดที่เคลื่อนไหวได้ถูกประเทศใหญ่กว้านซื้อไปจนหมดแล้ว บางส่วนถูกนำไปซ่อมแซมและปรับปรุงเพิ่ม แต่ผลที่ได้คือประสิทธิภาพที่ด้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
พวกที่เคลื่อนไหวได้แต่ไม่มากพอจะใช้การได้จริงถูกประเมินว่าไม่คุ้มค่าต่อการซ่อมแซมมีอยู่ราวสองตัวในโลก นอกนั้นที่ยังไม่ถูกนำไปแยกส่วนแปรสภาพก็มีเหลืออีกสิบตัวเท่านั้น
นั่นก็คือเป้าหมายของเปโดรมีสิบสองตัวนี้
หนึ่งในนั้นเป็นเศรษฐีนักสะสมวัตถุโบราณ เปโดรมีเงินสะสมไม่มากพอซื้อเมไจไรแมชชีนที่เขาตั้งไว้สูงเกือบจะเท่ากับตัวที่เคลื่อนไหวได้สมบูรณ์ เขาจึงต้องศึกษาเรื่องของคู่ค้ารายนี้ก่อน
ภรรยาของเศรษฐีเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนด้วยโรคที่รักษาไม่หาย ส่วนลูกสาวของเศรษฐีก็กำลังป่วยด้วยโรคเดียวกัน ถ้าปล่อยไว้แบบนี้อีกไม่นานเธอก็จะตายตามแม่ของเธอไป
เปโดรจึงขอเข้าพบและเสนอความช่วยเหลือโดยแลกเปลี่ยนกับการลดราคามาไจไรแมชชีน
"คุณพูดจริงเหรอว่าคุณสามารถรักษาโรคของลูกสาวผมได้"
"ผมคิดว่ามีโอกาส… แต่จะตอบได้ก็คงต้องหลังจากที่ดูอาการแล้ว"
"ถ้าคุณทำได้จริง ไม่ต้องมาคุยเรื่องลดราคาอะไรหรอก ผมจะยกมันให้คุณเลย"
คำพูดของเศรษฐีมันคือหลักฐานว่าเขาสิ้นหวังกับเรื่องนี้ขนาดไหน เขาลองมาแล้วทุกรูปแบบ แพทย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังจากอีกซีกโลก เขาก็เคยเชิญตัวมาดูอาการแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็มีเพียงแค่ลดความเจ็บปวดของลูกสาวตนเท่านั้น ไม่มีใครเคยรักษาได้
เปโดรมีสกิลที่สามารถสแกนร่างได้เหมือนเครื่องตรวจด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เขาพบว่าร่างของหญิงสาวมีสิ่งแปลกปลอมอยู่บริเวณท้อง เขาไม่เคยเรียนแพทย์แต่ก็เดาได้ทันทีว่ามันคือเนื้อร้าย
เพอร์เฟคฮีลเองก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างชื่อ มีบางกรณีที่มันมีข้อจำกัดเช่นกัน การย้อนสภาพของเวทจะใช้ได้ผลดีกับคนที่เคยมีสภาพสมบูรณ์ แต่เด็กสาวผู้นี้เติบโตมาโดยมีพิษร้ายนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก การรักษาของเขาอาจจะทำให้มันทุเลาลงแต่เธอจะไม่หายขาด
เปโดรช่วยชะลออาการของเธอและบอกเศรษฐีไปตามจริงว่าเขาเพียงแค่ประวิงเวลาเท่านั้น เขาขอตัวกลับไปเตรียมพร้อมและจะกลับมาหาอีกทีเมื่อพบวิธีการรักษาที่ใช้การได้
แล้วเขาก็กลับมาในเวลาแค่ไม่กี่วันให้หลังพร้อมกับลูกมืออีกสองคน เปโดรมาพร้อมสกิลความเข้าใจในร่างมนุษย์ สกิลลดความเจ็บปวด สกิลอาการชา และสกิลชำระล้างที่สามารถทำลายเชื้อโรคได้
เขาฟื้นคืนกำลังให้อีกฝ่ายก่อนที่จะเริ่ม ร่างกายของเด็กสาวถูกชำระล้าง จากนั้นความเจ็บปวดทั้งหมดก็หายไปจนหมดด้วยคอมโบสกิลลดความเจ็บปวดและอาการชา
เนื้อร้ายถูกตัดออกด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ด้วยเพอร์เฟคฮีลเปโดรไม่จำเป็นต้องเย็บแผลด้วยซ้ำ เขาแค่ต้องระวังให้การรักษานี้ไม่ไปกระตุ้นเนื้อร้ายให้ฟื้นคืนกลับมาด้วย
การผ่าตัดโดยคนที่ไม่ใช่แม้แต่แพทย์จบลงอย่างสวยงาม เด็กสาวดีขึ้นทันตาเห็น แม้ว่าสกิลชาและต้านความเจ็บปวดจะหมดฤทธิ์ลงแต่เธอก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดแบบเดิมแล้ว
เรื่องราวจบลงด้วยดี เปโดรได้รับเมไจไรแมชชีนมาแทนค่ารักษาตามที่ตกลงเอาไว้ นอกจากนั้นเขาก็ขอให้เศรษฐีรับปากว่าจะไม่แพร่งพร่ายเรื่องนี้ออกไป เรื่องแรกผ่านไปได้อย่างไร้ปัญหาแต่เรื่องที่สองไม่เป็นไปอย่างที่หวัง
มันเป็นเรื่องที่เปโดรคิดไว้แล้วว่าต้องความแตกเข้าสักวัน โรคที่รักษาไม่ได้กลับรักษาจนหายขาด เรื่องนี้เศรษฐีไม่สามารถปิดปากเงียบไว้ได้ เขาเลือกบอกเฉพาะญาติที่เขาไว้ใจ และการร้องขอความช่วยเหลือก็แห่กันตามมา
เปโดรไม่กล้าบ่นมากในเรื่องนี้ เพราะเขาได้กำรี้กำไรมหาศาลทั้งทางตรงและทางอ้อมจากการรักษาให้พวกชนชั้นสูง รายได้ส่วนนั้นช่วยอุดแผนการกว้านซื้อมาไจไรซ์แมชชีนได้พอดี
เพียงแค่ราวสองเดือน เปโดรซื้อของทั้งหมดที่มีในตลาดมาได้อย่างที่ตั้งใจ ผลคือเขากลายเป็นผู้ที่ครอบครองเมไจไรเซอร์ที่สมบูรณ์แบบถึง 13 ตัว
เพื่อกระตุ้นให้ราคาสูงขึ้น เปโดรนำพวกมันไปทดสอบโดยตั้งใจให้มีคนเห็น ยิ่งนักผจญภัยพูดถึงมันมากเท่าไหร่รัฐบาลของแต่ละประเทศก็ยิ่งตีค่ามันไว้สูงขึ้น
"มันเหนือกว่าเมไจไรเซอร์ที่ประเทศการิมมีซะอีก ไม่รู้ว่าทำได้ยังไงแต่เขามีตัวที่สมบูรณ์มาก" นักผจญภัยแรงค์ S ที่เคยเห็นเมไจไรเซอร์ทั้งสองแบบพูดในวงเหล้า เมื่อออกจากปากของชายที่แข็งแกร่งติดอันดับโลกก็ไม่มีใครกล้าสงสัย เจ้าเมไจไรเซอร์ที่มาพร้อมกับฮีลเลอร์เหนือกว่าตัวที่กองทัพครอบครองอยู่ราวครึ่งเท่า
"ว่าแต่ฮีลเลอร์คนนั้นเป็นใคร" นักผจญภัยหนุ่มถาม
"เขาเป็นนักผจญภัยแรงค์ A แต่ไม่ค่อยมีคนรู้จักเพราะเขาแทบไม่รับภารกิจที่ไม่เกี่ยวกับการเลื่อนขั้น น่าจะชื่อเปโดรล่ะมั้ง"
"เปโดร เซอราโน" อีกคนช่วยเสริม


เมซเนี่ยนะ คนอย่างเมซน่ะเหรอจะมีปัญญาสืบจนเอาความลับของชาติไปขาย ความลับของตัวเขาเอง เขายังไม่เคยปิดได้สำเร็จด้วยซ้ำ
ฉันเข้าใจได้แทบจะทันทีว่ามันคือการใส่ร้าย เมซมีศัตรูมากมายกว่าที่หลายคนคิด เขาหลอกลวงผู้หญิงเอาไว้เยอะ ในนั้นมีหลายคนที่เป็นบุตรีหรือแม้แต่ภรรยาของบรรดาคนใหญ่โต ฉันสังหรณ์มานานแล้วว่าเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นสักวัน เพียงแค่มันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คาดไว้
ข้อหาร้ายแรงอย่างการขายชาติไม่ได้หยุดแค่คนที่ทำ แต่มันลามไปถึงฉันและท่านพ่อท่านแม่ของฉันด้วย
ทุกคนถูกจับกุมและสอบสวนอย่างไม่เป็นธรรม ไม่ได้มีหลักฐานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันพอที่จะใส่ความได้ เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับคดีเลยสักนิด มีใครบางคนแค้นเมซและหาทางระบายกับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขา
เฮนรี ทิม และเมเบียสพยายามวิ่งเต้นอย่างเต็มที่ เฮนรีช่วยในการค้นหาหลักฐานมาคัดง้างกับพยานทั้งหลายที่ถูกจ้างมา ทรัพย์สินของครอบครัวฉันถูกอายัดระหว่างการดำเนินคดี ทิมจึงออกเงินก้อนโตเพื่อจ้างทนายที่เก่งที่สุดเท่าที่จะหาได้มาช่วยพวกเรา
เรื่องมันยุ่งขึ้นอีกชั้น เมื่อเมเบียสใช้วิธีการนอกรีตในการแก้ปัญหา เขาพยายามใช้เงินซื้อตัวพยาน หรือแม้แต่การสร้างหลักฐานปลอมขึ้นมาช่วยเมซ
เขาพลาดตรงที่มันถูกเฮนรีจับได้ และกลายเป็นเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต
เฮนรีแน่ใจว่าเมซไม่ได้ทำเรื่องที่เขาถูกกล่าวหา แต่เขาไม่พอใจกับวิธีสกปรกของเมเบียส
ฉันยอมรับว่าวิธีของเมเบียสมันไม่ใสสะอาด แต่ในเมื่อเมซและครอบครัวฉันก็ไม่ได้รับความยุติธรรมแบบที่ควรได้ มันก็ควรจะใช้ทุกวิธีเพื่อเอาตัวรอดไม่ใช่เหรอ
เฮนรีทำเรื่องที่ถูกต้องแล้ว การหวังพึ่งพยานเท็จและหลักฐานปลอมรังแต่จะทำให้เรื่องยิ่งแย่ลง แต่ฉันในตอนนั้นกลับโกรธโทษเฮนรี หากเขาไม่ถือทิฐิจนเกินไปเมซกับครอบครัวของฉันก็อาจจะรอดไปแล้วก็ได้
ขณะที่เฮนรีกับเมเบียสเริ่มถอดใจ ทิมนั้นยังไม่สิ้นหวัง ทนายที่เขาจ้างมาถูกข่มขู่จนต้องถอนตัวไป แต่เขาก็ยังจ้างคนใหม่ที่เก่งน้อยกว่าแต่กล้ามากกว่ามาให้แทน
ขนาดทนายยังโดนกดดันมีหรือที่ทิมจะรอด เขาเองก็ถูกขู่ฆ่านับครั้งไม่ถ้วน มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาถูกลากตัวไปกระทืบจนยับเยิน แต่ทิมก็ยังเหมือนเดิมเขายังยืนกรานว่าเชื่อในตัวเมซและเชื่อว่ายังมีโอกาสชนะคดีนี้
ฉันรู้สึกผิดต่อเขา ทุกครั้งที่ทิมมาเยี่ยมฉันในคุก เขามักจะมาพร้อมกับบาดแผลใหม่ ๆ เสมอ ฉันประหลาดใจที่เขาไม่ยอมแพ้ขนาดนี้ ฉันเคยคิดว่าถ้าอยู่ในสถานะแบบเดียวกัน ถ้าฉันมีเพื่อนอย่างเมซ ฉันคงยอมแพ้แบบเฮนรีและเมเบียสไปแล้ว
วันประหารถูกกำหนดขึ้นในอีกหลายสัปดาห์ต่อมา แม้จะทำใจไว้แล้วแต่ก็ต้องยอมรับว่าฉันหวาดกลัวมาก ฉันร้องไห้ทุกวัน เฝ้าถามซ้ำ ๆ ว่าทำอะไรผิด โกรธเกลียดทุกคนที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้
พยานที่ถูกจ้างมา ผู้พิพากษาที่รับเงินใต้โต๊ะ บรรดาญาติพี่น้องของคนที่คิดจะแก้แค้นเมซ ตัวเมซเอง เพื่อนของเขาที่ดีแต่พูดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้สักอย่าง คนใกล้จะตายแบบฉันพาลโทษทุกอย่างยกเว้นตัวฉันเอง
ใช่ ฉันเองนี่แหละที่สมควรโดนตำหนิที่สุด ฉันรู้ว่าเมซเป็นคนแบบไหน เขาจะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ไม่รู้จบ ต่อให้ฉันรอดจากเรื่องนี้ไปได้ ฉันและเมซก็คงไม่เข็ดหลาบ แล้วสุดท้ายมันก็ต้องจบลงอย่างเลวร้ายไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง
ในวันสุดท้ายที่อนุญาตให้เข้าเยี่ยม ฉันยังคงไม่ได้พบท่านพ่อท่านแม่เพื่อกราบขออภัยที่ลูกเลว ๆ คนนี้ทำให้พวกท่านต้องมาเดือดร้อนไปด้วย เฮนรี เมเบียส และทิมกลายเป็นสามคนสุดท้ายที่ฉันได้เจอก่อนที่จะถูกประหาร
เฮนรีไม่ได้พูดอะไรมาก เขาขอโทษที่ไม่ยอมโอนอ่อนกับแผนการของเมเบียส และขอโทษเรื่องที่เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้มากอย่างที่ตนหวังไว้
ฉันไม่ยกโทษให้เขา ตอนนั้นฉันรั้นและพาลจนเกินไป เฮนรีจากไปพร้อมกับขอโทษอีกครั้ง
เมเบียสที่มักจะทำหน้าเป็นอยู่เสมอ ไม่ได้ยิ้มเหมือนทุกครั้ง ฉันยอมรับว่าโกรธเขาน้อยกว่าที่โกรธเฮนรี อย่างน้อยเขาก็พยายามในวิธีที่เขาถนัด แม้ว่าสุดท้ายมันจะโดนเฮนรีหยุดเอาไว้ได้
"ถ้ามีอะไรที่ฉันทำให้ได้อีกก็บอกมาได้เลยนะ"
"ไม่มีหรอก เว้นเสียแต่ว่านายจะช่วยให้ทุกคน ไม่สิ เมซ น่ะช่างเถอะ ทำให้ครอบครัวของฉันรอดไปได้"
ฉันพูดไปแบบนั้นแหละ คดีมันถึงที่สุดแล้ว ต่อให้ได้หลักฐานอะไรมาเพิ่มในตอนนี้ก็ใช่ว่าพวกเขาจะยอมรื้อคดีกลับมาพิจารณาใหม่
ทิมคือคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขานิ่งอยู่นานจนฉันสงสัยว่าฉันหรือเขากันแน่ที่กำลังจะโดนประหาร
"เธอรู้ใช่ไหมว่าตระกูลของเรารู้จักกันมานานแล้ว"
...จะมารื้อฟื้นอะไรกันตอนนี้… นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
แล้วทิมก็พูดสิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจ ทิมสารภาพว่าฉันคือรักแรกของเขา
มันผิดกาลเทศะเหลือเกิน กับคนที่กำลังจะตายอยู่รอมร่อ แถมคน ๆ นั้นยังอยู่ในฐานะภรรยาของเพื่อนสนิท
พวกเราสองคนรู้จักกันมานานแล้ว แต่พวกเราไม่เคยได้พูดคุยอะไรกันมาก ฉันจึงไม่รู้ตัวเลยว่าเขาสนใจฉันอยู่ ทิมบอกว่าเขาประทับใจวิธีการคิด วิธีการมองโลกของฉันที่เขาไม่เคยเห็นจากผู้หญิงคนใดมาก่อน ก็แน่ล่ะฉันจะเหมือนคนอื่นได้ยังไงก็ฉันไม่ใช่คนของโลกนี้แต่ดั้งเดิม
ฉันควรจะโกรธทิมที่มารู้สึกอะไรแบบนั้นกับภรรยาคนอื่น แต่ก็ไม่ ถ้าจะมีอย่างเดียวที่ฉันโกรธก็คงเป็นที่เขาเพิ่งมาบอกอะไรเอาป่านนี้ มันสายไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ทิมสารภาพต่อ ตั้งแต่เขารู้ว่าฉันเริ่มคบหากับเมซ เขาก็ตัดสินใจจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้ มันจะเป็นความลับที่เขาเก็บไว้และนำมันฝังไปกับร่างของเขาในวันสุดท้ายของชีวิต แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันและครอบครัวมันทำให้เขารู้ตัวว่าไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการจากลาทั้งที่ยังมีสิ่งค้างคาในใจ
"ขี้โกง" ฉันพึมพำ "เล่นพูดเรื่องที่อยากพูดอยู่คนเดียว"
ทิมยิ้มเจื่อน ๆ
ฉันเคยคิดว่าถ้าคนเราระลึกชาติได้ ความทรงจำที่น่ากลัวที่สุดก็คงเป็นความทรงจำก่อนที่เราจะจบชีวิตลง มันเป็นโชคดีเหลือเกินที่ฉันไม่มีความทรงจำเหล่านั้นเลย เรื่องสุดท้ายที่ฉันจำได้คือรอยยิ้มทั้งน้ำตาของทิม ฉันนอนหลับไปอย่างสงบโดยไม่เหลือความทรงจำน่ากลัวที่จะเกิดขึ้นในวันต่อมา
ฉ ันรู้ว่าตนถูกประหาร พร้อมกับเมซและครอบครัว นั่นคือเรื่องที่ฉันรู้จากความรู้สึกไม่ใช่ความทรงจำ
[สกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ทำงาน]
[กำลังทำการย้อนเวลากลับไปในวัยสิบหกปี]
"สกิลทำงาน? สิบหกปี? นั่นมันก่อนที่จะฉันจะได้เจอเมซใช่ไหมเนี่ย"
ฉันแน่ใจว่าตื่นขึ้นมาในวันเดียวกับที่ถูกส่งมาเกิดใหม่ ถูกส่งกลับมาอยู่ในอายุสิบหกอีกครั้ง
นี่ฉันหนีรอดจากความตายมาได้แล้วเหรอนี่
ก่อนที่จะใช้เวลากับความยินดีที่ได้กลับมามีชีวิต เป็นอิสระจากเมซ หรือได้ท่านพ่อท่านแม่กลับมา ฉันมีเรื่องข้องใจที่อดทนรอต่อไปไม่ได้และต้องตรวจสอบให้สิ้นสงสัยก่อน
"หรือว่านี่คือผลของสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่" ฉันพึมพำขณะที่ตรวจสอบสกิล
[เวสตา เวดดิงตัน Lv. 10]
[คลาส: เวดดิงวิช] [HP 44/44 MP 5/5]
[พลังกาย: 8 ปัญญา: 25 ว่องไว: 8 ทนทาน: 12 เสน่ห์: 59]
[สกิล: คำอวยพรแห่งงานสมรส, โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่, ผู้ทรงเสน่ห์ Lv. 29, เจรจาหว่านล้อม Lv. 12, นักขุดทอง Lv. 1]
มันมีเรื่องน่าตกใจอยู่สองสามเรื่อง เรื่องแรกคือเลเวลและค่าต่าง ๆ ของฉันเพิ่มขึ้นกว่าเดิม ฉันไม่ได้ทำเรื่องที่เรียกว่าเก็บเลเวลอะไรเลยสักนิด ไม่ได้ไปฆ่าสัตว์ประหลาดหรือรบราฆ่าฟันกับใครแล้วมันเพิ่มขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย
ฉันเดาว่ามันอาจจะขึ้นมาในระหว่างการใช้ชีวิตก็ได้ แต่เดี๋ยวก่อนสิ มันไม่สมเหตุสมผลนี่นา ฉันจำได้ว่าตอนที่เห็นค่าพลังของตัวเองครั้งแรกมันคือตอนที่ฉันอยู่ในพิธีแต่งงานกับเมซ และตอนนั้นฉันมีแค่เลเวลหนึ่งเท่านั้น
คำตอบอยู่ในส่วนของสกิล ผู้ทรงเสน่ห์ เจรจาหว่านล้อม และนักขุดทองไม่ใช่สิ่งที่ฉันมีอยู่ตั้งแต่แรก นี่คือหลักฐานว่าฉันไม่ได้แค่กลับมาในจุดเริ่มต้นแต่ยังนำเอาบางอย่างติดตัวมาด้วย
ชีวิตใหม่แตกต่างจากเดิม อาจจะเพราะฉันแข็งแรงขึ้นกว่าเดิม บวกกับความยินดีที่เหมือนกับได้ตื่นจากฝันร้ายอย่างยาวนาน มันทำให้ฉันมีเรี่ยวแรงจนเหมือนจะทำสิ่งใดก็ได้
ในชีวิตแรกสุดฉันทำงานราวกับเป็นทาสของบริษัท มันทำให้ชีวิตที่สองของฉัน ฉันเลิกสนใจพัฒนาตัวเอง แต่ฉันสำนึกแล้วว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดพลาด ฉันขอท่านพ่อท่านแม่เข้าเรียน แม้ว่าพวกท่านจะมองว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเรียนสูงนักแต่ท่านก็ตามใจฉัน
ฉันเลือกเรียนด้านกฎหมาย สาเหตุเพราะอะไรคงไม่ต้องบอก มันคือเหตุผลจากที่ฉันและครอบครัวเคยถูกปรักปรำจนต้องตายอย่างน่าอนาถ ฉันเลยคิดว่าอย่างนี้คราวนี้ฉันต้องเรียนรู้ในการเอาตัวรอดไว้บ้าง
มีเรื่องสำคัญอีกอย่างที่ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว ด้วยค่าพลังของเสน่ห์หรือผลจากสกิลผู้ทรงเสน่ห์ ฉันเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้ริ้วรอยจนน่าตกใจ ดวงตาโตขึ้นและเหมือนกับว่าตำแหน่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย ริมผีปากเล็กลงแต่ก็ได้รูปมากขึ้น หากมองแยกเป็นส่วนมันเป็นแค่ความเปลี่ยนแปลงในระดับที่ถ้าไม่สังเกตก็จะมองไม่เห็นชัด แต่เมื่อมันเกิดขึ้นพร้อมกัน มันก็ไม่ใช่ใบหน้าเดิมอีกต่อไป
แน่นอนว่ารูปร่างของฉันก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ฉันสูงขึ้นเล็กน้อย ส่วนโค้งส่วนเว้าที่เดิมที่ท่านแม่ให้มาน้อยจนน่าน้อยใจก็กลับโดดเด่นจนสะดุดตา พูดชมตัวเองก็กระดากปาก แต่นี่เป็นสิ่งที่ผู้คนพูดกัน ฉันเคยถูกมองเป็นแค่ผู้หญิงจืด ๆ ที่ถึงจะไม่ขี้เหร่แต่ก็ยังไกลจากความสวย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว
"เฮ้ย นั่น… เห็นหรือเปล่า" ชายคนหนึ่งชี้มาทางฉันขณะที่กำลังรถม้าของฉันกำลังผ่านหน้าเขาไป
"อย่าไปชี้เขาสิวะ"
"ลูกบ้านไหนเนี่ย"
"เวดดิงตันไง ไม่รู้จักได้ยังไงวะ"
เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด ไม่เคยมีใครมองฉันแบบนี้มาก่อนเลย
ในชีวิตแรกของฉัน ฉันเคยคิดอยากเก็บเงินไปทำศัลยกรรม ไม่ใช่ว่าอยากสวยขึ้นให้คนมาหลงใหลหรอกนะ ฉันแค่อยากรักตัวเองให้มากขึ้นและอยากมีความมั่นใจให้มากขึ้นด้วย
แต่สุดท้ายฉันก็ตัดใจ บอกตามตรงว่าฉันกลัวเจ็บและกลัวว่าถ้าทำออกมาแล้วไม่ดีจะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง
ดังนัั้นการที่สามารถสวยขึ้นได้ด้วยสกิลหรือค่าเสน่ห์เนี่ย จึงเป็นสิ่งที่ฉันดีใจเป็นที่สุด
หลังเข้าเรียนที่โรงเรียนกฏหมาย ฉันไม่ได้สนิทกับเพื่อนกลุ่มเดียวกับชาติก่อน มันกลายเป็นสาเหตุที่ฉันไม่ได้เจอเมซในแบบที่เคยเจอด้วย
ฉันพบเมซอีกครั้งในวัยยี่สิบสองปี เป็นช่วงเวลาที่ฉันควรจะตายไปแล้วในชาติก่อน สิ่งที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงคือฉันไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยแม้แต่นิด ไม่มีความโกรธ เกลียด สมเพชหรือความรู้สึกด้านดีเหลืออยู่ เป็นความรู้สึกเหมือนการได้พบเพื่อนสมัยเด็กที่เคยสนิทแต่พอมาเจอกันอีกครั้งมันก็ไม่ได้ต่อกันติดเหมือนเดิม
เป็นเรื่องที่ดีสำหรับฉัน หากยังโกรธอยู่บางทีมันอาจจะเพราะฉันยังมีเยื่อใยก็ได้
ข้อดีของการได้เจอเมซ มันคือทำให้ฉันได้คุยกับทิมอีกครั้ง แล้วคราวนี้ฉันไม่รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่ม
อาจจะน่าอายนิดหน่อย แต่ฉันที่แหละเป็นฝ่ายจีบเขา
ทำไมถึงเป็นทิมเหรอ ทำไมถึงเป็นทิมไม่ได้ล่ะ ในชาติก่อนเขาคือคนสุดท้ายที่อยู่กับฉันจนวินาทีสุดท้าย และเขาก็รักฉันมานานแล้วด้วย ทิมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ
ถึงจะไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ตาม แต่เขารวยมาก มากชนิดที่ต้องลากเสียงยาว ๆ เลย
ฉันอาจจะไม่ได้รู้สึกกับทิมเท่ากับที่เคยรู้สึกกับเมซ แต่ฉันก็มั่นใจว่าครั้งนี้ฉันเลือกได้ถูกต้อง ทิโมธี แบ๊ครอฟไม่ใช่คนที่จะทำให้ฉันเสียใจ
ปัญหาคือมีแค่ทิมที่คิดแบบนั้น แม่ของทิมไม่เคยชอบฉันเลย
ท่านแม่ของทิมอยากให้เขาตบแต่งกับลูกขุนนางหรือไม่ก็ตระกูลที่ร่ำรวยกว่าฉัน ในสายตาของหล่อนฉันเป็นแค่ผู้หญิงสวยและอวดดี
"ผู้หญิงเรียนกฎหมายเนี่ยนะ" เป็นประโยคแรก ๆ ที่หล่อนพูดและฉันยังจำได้ถึงบัดนี้
...ช่างปะไร ฉันจะแต่งงานกับลูกของคุณ ฉันไม่ได้แต่งกับคุณเสียหน่อย อยากเกลียดฉันก็ช่าง…
โชคดีที่ท่านพ่อของทิมเอ็นดูฉันมาก อย่างที่เคยเกริ่นเอาไว้ ตระกูลของฉันและตระกูลของทิมมีสัมพันธ์อันดีมาหลายรุ่น ท่านพ่อของทิมและท่านพ่อของฉันก็สนิทสนมกันในระดับหนึ่ง แม้ท่านแม่ของเขาจะพยายามขวางแต่เขาก็ไม่สามารถห้ามเราได้
ในที่สุดพวกเราก็ได้แต่งงานกันสมใจ
ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว แต่เสียงที่มีแค่ฉันที่ได้ยินก็ดังขึ้น
[เงื่อนไขครบถ้วน คำอวยพรแห่งงานสมรสเริ่มทำงาน]
[กำลังทำการสร้างสกิลใหม่จากคู่สมรส]
[คุณได้รับสกิลคลังพกพา]
[คุณได้รับสกิลวิเคราะห์ไอเท็ม]
[คุณได้รับสกิลค้าขาย] (ดูรายละเอียดเพิ่ม)
อันที่จริงสกิลของทิมนั้นมีมากกว่านี้มาก แต่ส่วนใหญ่มันเป็นสกิลย่อยที่ถูกรวมไว้ในสกิลค้าขาย เช่นสกิลเศรษฐศาสตร์ สกิลการเงิน หรือสกิลการทำบัญชี ซึ่งหลาย ๆ สกิลเป็นสิ่งที่ฉันรู้มาจากความรู้ในชาติก่อน แต่การที่มีสกิลก็ช่วยให้ฉันเข้าใจเกี่ยวกับการค้าขายในโลกนี้มากขึ้น
สกิลวิเคราะห์ไอเท็ม เป็นหนึ่งในทักษะที่ทิมใช้อยู่ตลอด ทิมมีความรู้เกี่ยวกับข้าวของมากมายในโลกนี้ ทั้งของโบราณ งานศิลปะ สิ่งประดิษฐ์ เขาอาจจะไม่ลงลึกด้านใดด้านหนึ่งแต่เขาก็มีความรู้อยู่มาก ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากสกิลวิเคราะห์ไอเท็มที่เขาใช้โดยไม่รู้ตัว
มันทำให้ฉันนึกขึ้นได้อีกเรื่อง ที่เมซมีความรู้รอบตัวเยอะบางทีอาจจะเกี่ยวกับทิมก็ได้ ไม่ว่าจะเจออะไรทิมก็ติดนิสัยชอบเล่าเกี่ยวกับสิ่งนั้น เมซคงจะซึมซับความรู้มาจากทิมนี่เอง
สกิลสุดท้ายเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับเวทมนตร์ที่สุดที่ฉันเคยพบ มันคือคลังเก็บของแบบพกพานั่นเอง สกิลนี้เป็นสกิลระดับแรร์ที่น้อยคนนักจะครอบครอง น่าเสียดายที่ทิมไม่เคยรู้ตัวหรือพยายามฝึกใช้มันมาก่อน
ฉันแน่ใจว่าสักวันมันจะมีประโยชน์ ไม่เพียงแค่แสดงให้ทิมเห็นฉันยังพยายามสอนให้เขาสามารถใช้มันได้ด้วย ซึ่งกว่าเขาจะทำได้มันก็เป็นเวลาอีกหลายเดือนต่อมา
ทิมไม่ได้บอกเรื่องสกิลนี้กับใครเลยแม้แต่ท่านแม่ของเขา โลกนี้คนที่มีสกิลมีอยู่มากมาย แต่เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่พวกเขามองไม่เห็นนี่แหละ จึงไม่ใช่ทุกคนที่ใช้มันเป็น คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสกิลที่พวกเขามีคืออะไรบ้าง
ทิมเป็นทั้งหุ้นส่วนรายใหญ่และประธานของบริษัท เขาไม่ได้มีหน้าที่อะไรที่จะต้องมาเกี่ยวข้องกับการขนส่งสินค้า แต่เมื่อทิมเข้าใจความลับของสกิลตนเองเขาก็เริ่มเปลี่ยนความคิด
คลังพกพามีข้อดีมากมายหลายอย่าง ข้อแรกมันไม่มีขีดจำกัดในด้านความจุ หรืออย่างน้อยที่สุดฉันและทิมก็ยังไม่เคยไปถึงจุดที่เป็นขีดจำกัดนั้น อะไรก็ตามที่มนุษย์สามารถเคลื่อนย้ายได้ มันก็สามารถถูกเก็บลงในคลังพกพาได้ทั้งนั้น
ข้อสองคือเรื่องน้ำหนัก การขนส่งสินค้าไม่ใช่ต้องคำนึงถึงขนาดเท่านั้น น้ำหนักเองก็เป็นสิ่งที่สำคัญ แต่เรื่องเหล่านี้หมดไปทันทีด้วยสกิลนี้
ข้อสุดท้ายและเป็นสิ่งที่สำคัญที่ฉันเองก็เพิ่งค้นพบ คลังพกพานั้นสามารถคงสภาพของทุกอย่างไว้ได้อย่างสมบูรณ์ อาหารที่นำไปเก็บลงคลัง แม้ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหนจะยังคงความอุ่นและความสดเหมือนครั้งสุดท้ายที่มันถูกเก็บลงไป หากจะบอกว่าเวลาในคลังนั้นถูกหยุดลงก็คงจะไม่ผิดนัก