ถึงแม้กูณฑ์จะสัญญากับเคียวว่าจะหาวิธีช่วย แต่ต้องเข้าใจก่อนว่าชีวิตเด็กม.สามมีอะไรให้ทำมากกว่านั่งหาวิธีปล่อยผีให้เป็นอิสระ เขาต้องเรียนหนังสือตั้งแต่แปดโมงถึงสี่โมงเย็น แถมวันเสาร์อาทิตย์ก็ยังต้องเรียนพิเศษต่ออีก
ตอนนี้กูณฑ์กำลังทำการบ้านวิชาคณิตอยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เขาเขียนและลบอยู่หลายครั้ง ไม่แน่ใจว่าคำตอบที่ได้จะถูกหรือเปล่า
"ทำหน้าเครียดเชียว" แม่ทัก ขณะเอานมขึ้นมาให้ดื่ม "พักหน่อยไหม ลูก"
"วางไว้เลยครับแม่" กูณฑ์ว่า "ผมต้องแก้โจทย์นี้ให้เสร็จ"
"อย่านอนดึกนะ" แม่ย้ำอย่างเป็นห่วงก่อนออกไป
สุดท้ายกูณฑ์ก็ต้องยอมแพ้ นี่คงเป็นผลพวงที่ไม่ตั้งใจเรียนมาตลอดแน่ ๆ พอเขาพลิกหาดูว่าโจทย์นี้ต้องแก้ยังไง ก็เจอถ้อยคำบาดใจ
"เรื่ิงนี้นักเรียนคงได้เรียนไปแล้วสมัยมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง ดังนั้นเราจึงจะไม่ขอพูดซ้ำ"
"เรียนไปแล้วตอนไหนวะ" กูณฑ์พึมพำ คนเขียนรู้ดีกว่าเขาที่เป็นคนเรียนเองเสียอีก แต่ต่อให้เรียนไปแล้วก็ลืมไม่ได้หรือไง กูณฑ์หยิบมือถือขึ้นมาพร้อมค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต แต่กูเกิ้ลก็ดูเหมือนไม่มีคำตอบ บางทีเขาควรจะไปหาหนังสือเรียนเก่า ๆ มาเปิดดู เขาลุกขึ้นออกจากห้องและไปที่ห้องเก็บของ
"นายคิดหาวิธีช่วยฉันได้แล้วเหรอ" เคียวทักอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นกูณฑ์
กูณฑ์ถอนหายใจ เขาลืมเจ้านี่ไปเสียสนิท
"ฉันจะมาหาหนังสือเรียน ฉันต้องทำการบ้าน"
"การบ้าน งานที่ครูสั่งให้มาทำที่บ้านน่ะหรอ"
"ใช่" กูณฑ์กระแทกเสียง
"ไม่เห็นต้องหงุดหงิดเลย ฉันช่วยนายทำก็ได้นะ"
กูณฑ์พ่นลมหายใจอย่างดูถูก ขนาดอีบุ๊คยังไม่รู้จักจะมาทำโจทย์เลขยาก ๆ ได้ยังไง
"นายทำไม่ได้หรอก" กูณฑ์บอกปัด ก่อนจะลงมือหาหนังสือต่อไป
"ดูถูก" เคียวว่า "ฉันเป็นภูตหนังสือเชียวนะ อย่างน้อย ๆ ฉันก็ช่วยนายหาได้ ฉันรู้จักหนังสือทุกเล่มในนี้เลยนะ"
"นายตอนนี้ไม่มีแขน ไม่มีขาด้วยซ้ำ" กูณฑ์พูดอย่างดูถูก "จะช่วยหาได้ยังไง"
ความจริงแล้วเขาก็รู้สึกหลอนอยู่เหมือนกันที่ต้องมาคุยกับหนังสือแบบนี้ ถึงจะมีคนพูดว่าหนังสือเป็นเพื่อนแก้เหงาก็เถอะ แต่ถ้ามีเพื่อนแบบนี้ กูณฑ์ขอเหงาต่อดีกว่า
"ให้ฉันงอกแขน งอกขาก็ได้" พอเคียวพูดจบ เขาก็งอกแขน งอกขาออกมา
กูณฑ์ตบเคียว เคียวร้องออกมาด้วยความเจ็บ แต่มันไม่ใช่ความผิดของเขานะ หนังสือพูดได้ เขาก็แทบจะรับไม่ได้อยู่แล้ว นี่ยังมางอกแขน งอกขาออกมาอีก
"เจ็บนะ"
"เห็นแล้วสยอง"
"ล้อเล่นนิดหน่อยเอง" เคียวว่า ก่อนจะเปลี่ยนร่างให้ดูคล้ายกับมนุษย์ "ตกลงนายจะให้ฉันช่วยไหม บอกหน่อยว่าเรื่องอะไร
ขืนไม่ยอมตอบ เจ้านี่คงกวนไม่เลิกแน่
"เรื่องพีทาโกรัส นายรู้เหรอ"
"พีทาโกรัสเป็นนักคณิตศาสตร์และนักปราชญ์ชาวกรีกโบราณ มีชีวิตอยู่ในช่วงประมาณห้าร้อยเจ็ดสิบปีถึงประมาณสี่ร้อยเก้าสิบห้าปีก่อนคริสตกาล เป็นที่รู้จักในนามเจ้าของทฤษฎีบทพีทาโกรัส" เคียวท่องออกมา "ถูกไหม"
กูณฑ์ไม่รู้จะตอบยังไง ขนาดทฤษฎีเขายังจำไม่ได้ เขาจะไปจำประวัติคนคิดทฤษฎีได้ยังไง
"ว่าไง" เคียวถามย้ำ
"ฉันไม่รู้" กูณฑ์ว่า "อีกอย่างฉันไม่ได้อยากรู้ประวัติเขา ฉันอยากรู้ทฤษฎีที่เขาคิดต่างหาก"
"แล้วทำไมไม่บอก" เคียวพูดพลางกอดอก เสร็จแล้วเขาก็ร่ายยาวเรื่องทฤษฎีพีทาโกรัสให้กูณฑ์ฟัง
"นายรู้ได้ยังไง" กูณฑ์พูดอย่างไม่อยากเชื่อ ขนาดเขาไปเรียนยังจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย แต่เจ้านี่กลับจำได้ น่าหมั่นไส้ชะมัด
"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นภูตหนังสือ อะไรที่อยู่ในหนังสือ ฉันจำได้หมดแหละ" เคียวยืดอกอย่างภูมิใจ "ทฤษฎีนั่น ฉันอ่านไม่รู้กี่รอบแล้ว จะจำไม่ได้ได้ไง"
แววตาของกูณฑ์เป็นประกาย "งั้นฉันไม่หาแล้ว นายช่วยสอนการบ้านให้ฉันหน่อยสิ"
เคียวขมวดคิ้ว "นายจะให้อะไรตอบแทนฉันล่ะ"
ผีนี่เขี้ยวเหมือนกัน เห็นหน้าซื่อ ๆ ไม่คิดว่าจะมีมุมนี้ด้วย กูณฑ์ต้องระวังคำพูดให้ดี สัญญากับพวกผีนี่ไว้ใจได้ที่ไหน
"ว่าไงล่ะ" เคียวถามย้ำ
"นายอยากได้อะไรล่ะ" กูณฑ์ถาม
"นายบอกว่านายจะช่วยฉันให้ได้ไปเกิดใหม่ ไม่ใช่เหรอ" เคียวทวงสัญญา
"ก็ช่วงนี้มันยุ่ง ๆ น่ะ" กูณฑ์ว่า รู้สึกผิดนิดหน่อยเหมือนกัน
"งั้นฉันจะช่วยนายทำการบ้าน แต่นายต้องหาวิธีปลดปล่อยฉันนะ"
"ไม่ใช่แค่วันนี้นะ" กูณฑ์ต่อรอง "ช่วงนี้ฉันงานทับมาก ถ้าเคลียร์ไม่หมดก็คงไม่มีอารมณ์หาวิธีปล่อยนายหรอก"
"เอางั้นก็ได้"
หลังจากนั้นเคียวก็มาเป็นติวเตอร์ส่วนตัวของกูณฑ์ เขาคอยกระซิบอธิบายเนื้อหาต่าง ๆ ให้กูณฑ์ฟัง ทำให้ช่วงนี้กูณฑ์ทำแบบฝึกหัดทั้งที่โรงเรียนและบ้านได้ดีขึ้น จะไม่ดีได้ยังไง มีคนมาอธิบายเนื้อหาให้ฟังขนาดนี้ ตอนนี้กูณฑ์เลยพกหนังสือผีสิงไปทั่วจนดูเหมือนเด็กเนิร์ด
"น่าเสียดายที่ฉันเอานายเข้าห้องสอบไม่ได้" กูณฑ์ว่า เขาอยากให้เคียวเป็นภูตปากกาเหลือเกิน ห้องสอบไม่อนุญาตให้เอาหนังสืออะไรเข้าทั้งนั้น แม้ว่าจะเป็นหนังสือที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสอบก็เถอะ
"อย่าทุจริตสิ" เคียวดุ
"ก็มันยากนี่" กูณฑ์งอแง
"ยากก็ต้องพยายาม รู้ไหม"
"ให้ตายสิ พูดมากชะมัด"
"ก็นายให้ฉันติวให้"
พวกเขาไม่รู้เลยว่าพ่อแม่กำลังปรึกษากันอย่างเป็นกังวลอยู่นอกห้อง
"ลูกเราช่วงนี้แปลก ๆ ไปนะคะ เรศ" วาสนาพูดกับสามี
"ยังไงล่ะ วาส"
วาสนากัดริมฝีปาก "เขาเหมือนจะพูดคนเดียวตลอดเวลา ฟังสิคะ"
"เขาอาจคุยโทรศัพท์กับเพื่อนก็ได้" วาเรศให้เหตุผล
"มันไม่ใช่แค่วันนี้นะคะ" วาสนาว่า "เขาพูดคนเดียวมาตั้งนานแล้ว แถมตอนนั้นก็ไม่ได้คุยมือถือด้วย ฉันว่าลูกอาจจะเครียดมากไปหรือเปล่าคะ เรากดดันลูกมากไปไหม"
วาเรศขมวดคิ้ว "สมัยนี้การแข่งขันมันสูงจริง ๆ ขนาดยังไม่เข้ามหา' ลัยนะ ผมว่าเดี๋ยววันอาทิตย์นี้เราไปเที่ยวกันดีกว่า เจ้ากูณฑ์จะได้พักผ่อนด้วย"
"กูณฑ์จะยอมไปเหรอคะ เห็นว่าวันจันทร์นี้มีสอบเก็บคะแนน" วาสนาว่า ตอนแรกเธอก็ดีใจอยู่หรอกที่ลูกหันมาตั้งใจเรียน แต่พฤติกรรมที่แปลกจนพลิกหน้ามือเป็นหลังมือทำให้เธอกังวลอยู่ไม่น้อย ไหนจะชอบแบกหนังสือไปไหนต่อไหน ไหนจะชอบพูดและหัวเราะคนเดียวอีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอมั่นใจว่ากูณฑ์ต้องดีใจแน่ที่พ่อจะพาไปเที่ยว ก็งานของวาเรศยุ่งอยู่น้อยเมื่อไหร่ ขนาดจะมากินข้าวด้วยกันยังแทบไม่มีเวลา แต่ตอนนี้เธอไม่แน่ใจเสียแล้ว กูณฑ์เปลี่ยนไปมากจนดูเหมือนจะไม่ใช่ลูกชายคนเดิมของเธอเลย เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นก็จริง แต่เธอก็ยังกังวล
"เดี๋ยวผมไปคุยกับกูณฑ์เอง" วาเรศว่าพลางเคาะประตู "กูณฑ์ ขอพ่อเข้าไปนะ ลูก" บ้านหลังนี้ต้องเคาะประตูก่อนเข้าห้องส่วนตัวของคนอื่นเสมอ เพราะชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นห้องส่วนตัว
"แป๊บนะครับ พ่อ" กูณฑ์ตะโกนออกมา "นายรีบกลับไปเป็นหนังสือได้แล้ว" เขาพูดเบา ๆ กับเคียว
"ไม่อะ" เคียวว่า
"พ่อฉันจะเข้ามาแล้ว" กูณฑ์พูดอย่างร้อนรน
"ก็ให้เข้ามาสิ" เคียวว่าพลางแลบลิ้นใส่
"เดี๋ยวพ่อฉันก็จับนายถ่วงน้ำหรอก"
"ไม่กลัว"
กูณฑ์ถอนหายใจ เตือนแล้วไม่ฟัง เขาเปิดประตูออก
"ทำไมนานจังลูก" วาเรศถามด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่สายตาสอดส่องมองไปรอบห้อง
"เอ่อ ห้องมันรกน่ะครับ" กูณฑ์แก้ตัว
"ได้ข่าวว่าเรียนหนักเหรอ เรา" วาเรศถาม
"ก็ไม่หนักมากหรอกครับ พอได้อยู่"
"วันอาทิตย์นี้ไปเที่ยวกันไหม ลูก"
"วันจันทร์ผมมีสอบ" กูณฑ์ว่า ใจหนึ่งเขาก็อยากไปเที่ยว อีกใจก็อยากอ่านหนังสือทบทวนอีกรอบเพื่อความมั่นใจ
"พักวันเดียวไม่เป็นไรหรอก" วาเรศคะยั้นคะยอ
"พ่อนายพูดถูก" เคียวแทรกเข้ามา "ต่อให้นายไม่พัก ฉันก็จะพัก ไม่สอนหนังสือให้นายแล้ว"
"พูดมาก" กูณฑ์พูดอย่างลืมตัว
วาเรศคิ้วกระตุก ต่อให้อยากอยู่บ้านแค่ไหนก็ไม่ควรพูดคำนี้ออกมา เขาสูดหายใจลึก ๆ เพื่อคุมอารมณ์
"วันนี้ลูกคงอารมณ์ไม่ดี ไปเที่ยวสักหน่อยนะ ลูก"
"ขอโทษครับ" กูณฑ์ว่า พลางทำตาเขียวใส่ผีที่ตอนนี้แลบลิ้นปลิ้นตาล้อเลียนเขาอยู่ "แล้วพ่อจะพาผมไปไหนล่ะครับ"
"แล้วกูณฑ์อยากไปไหนล่ะ"
ปกติแล้วกูณฑ์คงเลือกไปเดินห้าง กินข้าว ดูหนัง แต่ตอนนี้เขาอยากกำจัดเจ้าผีกวนประสาทนี่ไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
"สำนักหมอผีมีไหมครับ" กูณฑ์ถาม พลางส่งสายตาอาฆาตให้เคียวที่หน้าซีดลงทันที กูณฑ์ยิ้มเยาะในใจ สมน้ำหน้า เล่นกับใคร ไม่เล่น
"หมอผี" วาเรศทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ปกติลูกเขาแอนตี้ไสยศาสตร์จะตาย สงสัยเรียนหนักจนเบลอไปแล้วมั้ง
"ครับ" กูณฑ์ยืนยันหนักแน่น "ยิ่งเก่งยิ่งดี"
วาเรศใช้หลังมือแตะหน้าผากลูก "ตัวก็ไม่ร้อนนี่"
กูณฑ์ปัดมือพ่อออก "ผมไม่ได้ไม่สบายสักหน่อย"
"ก็เห็นลูกเพ้อก็นึกว่ามีไข้" วาเรศแซว
"โอ๊ย! พ่อ ผมแค่จะหาหมอผีเอง ไม่ได้เพ้อสักหน่อย" กูณฑ์ทำหน้าเง้าอย่างเด็กที่ถูกขัดใจ ตอนนี้เคียวเป็นฝ่ายกลั้นหัวเราะ
"แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากหาหมอผีล่ะ" วาเรศถาม
"ก็ช่วงนี้ผมรู้สึกซวย ๆ ยังไงชอบกล เลยจะไปให้หมอดูหน่อยว่าผมมีวิญญาณตามหรือเปล่า ถ้ามีจะได้จับถ่วงน้ำเสียให้เข็ด" เขาจ้องเคียวที่กำลังหัวเราะอย่างมาดร้าย เคียวหุบปากฉับทันที
วาเรศคิ้วขมวด "พ่อไม่รู้จักสำนักอะไรพวกนี้หรอก น้อยมากจะเป็นของจริง ส่วนใหญ่ก็หลอกลวงกันทั้งนั้น พ่อว่าถ้าลูกไม่สบายใจ พ่อพาไปวัดดีกว่า"
"วัดเดี๋ยวนี้ก็หลอกลวง" กูณฑ์บ่น แม้เขาจะเป็นพุทธตามทะเบียนบ้าน แต่ก็ไม่ค่อยศรัทธาในตัวพระพุทธศาสนานัก เหตุเพราะมีคนใช้ศาสนาบังหน้าหากินอยู่ทุกวัน วัดเดี๋ยวนี้ก็เป็นพุทธพาณิชย์เสียเยอะ ทำทุกอย่างเพื่อหาเงินเข้าวัดโดยไม่สนใจศีลธรรม
"พูดอย่างนี้หลวงปู่ท่านจะน้อยใจเอานะ" วาเรศเตือน
"พ่อจะพาผมไปหาหลวงปู่เหรอครับ" กูณฑ์ถาม สีหน้าสดใสขึ้นมาทันที
หลวงปู่ที่ว่าเป็นปู่แท้ ๆ ของกูณฑ์ ท่านบวชตอนกูณฑ์ยังจำความไม่ได้เพื่อรับใช้พุทธศาสมานานแล้ว แต่โยมแม่ของท่านหรือทวดของกูณฑ์ต้องการให้ท่านแต่งงานมีครอบครัวเสียก่อน ท่านจึงมาแต่งกับคุณย่าและให้กำเนิดพ่อของกูณฑ์ พอแต่งแล้วท่านก็เกิดกิเลส เป็นห่วงลูกเมียจนตัดใจบวชไม่ได้ จนพ่อของกูณฑ์มีครอบครัวของตัวเอง ลงหลักปักฐานได้ ท่านจึงได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ในที่สุด
ปู่เป็นหนึ่งในพระไม่กี่รูปที่กูณฑ์ไหว้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ ไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่เพราะท่านเป็นพระปฏิบัติที่วางตัวดี
"ผมจะไปหาหลวงปู่ครับ" กูณฑ์ว่า


ถึงแม้กูณฑ์จะตั้งใจมั่นที่จะใช้โทรจิตกับเคียวให้ได้ แต่วันรุ่งขึ้น เขาก็ต้องไปโรงเรียนและขนาดอยู่ในห้องเงียบ ๆ ยังไม่มีสมาธิ ไม่ต้องพูดถึงโรงเรียนที่มีแต่เสียงดังหนวกหูเลย
ในเมื่อไม่สามารถฝึกโทรจิตได้ กูณฑ์เลยใช้เวลาว่างตอนพักกลางวันให้เป็นประโยชน์ด้วยการหาข้อมูลเกี่ยวกับภูซับเหล็ก ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งกังวล ทุกเว็บพูดเหมือนกันหมดว่าต้องเดินขึ้นไป ตัวเขาเองน่ะไม่มีปัญหาหรอก เขามั่นใจว่าเขาแข็งแรงพอจะเดินขึ้นได้ เขายังเด็กอยู่ เป็นห่วงก็แต่พ่อกับแม่ ไม่รู้ว่าจะเดินกันไหวหรือเปล่า อีกเรื่องหนึ่งที่น่าเป็นห่วงไม่แพ้กันคือข้างบนนั่น ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรเลย ไม่มีร้านอาหาร ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีแม้แต่ห้องน้ำด้วยซ้ำ
พอกูณฑ์กลับมาถึงบ้าน กล่าวสวัสดีพ่อกับแม่ เขาแปลกใจนิด ๆ ที่วันนี้พ่อกลับบ้านเร็ว
"กูณฑ์" พ่อเริ่มก่อนจะเงียบไป
"มีอะไรเหรอครับ" กูณฑ์ถาม
"ที่เราตกลงกันว่าจะไปภูซับเหล็กน่ะ เราไปที่อื่นกันดีกว่าไหม ลูก" แม่พูดอย่างอ่อนโยน "ที่สวย ๆ มีอีกตั้งเยอะ"
ใจจริงกูณฑ์ก็ไม่ได้อยากไปภูซับเหล็กเท่าไหร่หรอก จริง ๆ เขาไม่อยากไปไหนเลยมากกว่า แต่ผีที่ตามเขาส่ายหัวจนเขากลัวว่าหัวมันจะหลุด
"ผมอยากไปภูซับเหล็กจริง ๆ ครับ" กูณฑ์ว่า ถึงเขาจะสงสัยว่าที่นั่นจะมีคำตอบอะไรให้เขา แต่เขาก็เคารพหลวงปู่เสมอ ถ้าหลวงปู่บอกว่าที่นั่นมีคำตอบให้เขา ที่นั่นก็ต้องมี
"แต่มันลำบากมากนะ ลูก" แม่พยายามเกลี้ยกล่อมต่อ "ห้องน้ำยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ"
"นาน ๆ ทีไปใช้ชีวิตตามธรรมชาติก็ดีเหมือนกันนะครับ" กูณฑ์พูดตามที่เคียวกระซิบ
"ลูกกับพ่อน่ะไม่มีปัญหาหรอก" วาสนาว่า "ก็เป็นผู้ชายนี่"
พอแม่พูดแบบนี้กูณฑ์ก็เริ่มใจอ่อน ด้วยสรีระของผู้หญิงกับผู้ชายที่ต่างกันทำให้เวลาขับถ่ายผู้หญิงลำบากกว่าผู้ชายไม่น้อย กูณฑ์กำลังจะบอกว่า
"ไม่เป็นไรครับ เราไปที่อื่นกันก็ได้"
แต่จู่ ๆ มือของเคียวก็มาบีบปากเขา บังคับให้ริมฝีปากบนกับล่างติดกันจนกูณฑ์ไม่สามารถพูดอะไรได้ แล้วเคียวก็ใช้มืออีกข้างจับหัวของกูณฑ์สั่นจนกูณฑ์รู้สึกว่าหัวแทบหลุด
'ยังไงก็ต้องไป' เคียวส่งกระแสจิตมาหากูณฑ์
กูณฑ์ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เขาอยู่กับผีตนนี้มากเกินไป ความคุ้นเคยทำให้เกิดความไว้ใจ เขาลืมไปเสียสนิทว่าผียังไงก็เป็นผี มีพลังอำนาจเหนือมนุษย์ การที่เคียวไม่เคยทำอะไรเขา ไม่ได้หมายความมันทำไม่ได้
"เป็นอะไรไป ลูก" วาสนาถาม เธอตกใจที่อยู่ ๆ ลูกก็สั่นหัวราวกับคนบ้า
เคียวปล่อยให้กูณฑ์เป็นอิสระ กูณฑ์หายใจหอบ
"ยังไงผมก็อยากไปที่ภูซับเหล็กครับ แม่" กูณฑ์ว่า
วาสนาถอนหายใจ "งั้นก็ตามใจ"
คืนนั้นกูณฑ์ฝันร้ายทั้งคืน เขาฝันว่าเคียวจับเขาสั่นหัวจนหัวหลุดจากคอ
เขาสะดุ้งตื่น เหงื่อไหลท่วมตัว
"นายเป็นอะไร" เคียวชะโงกมาถาม
"ไม่ได้เป็นอะไร" กูณฑ์ว่า มองเคียวอย่างระแวดระวัง
"นายแน่ใจนะ" เคียวถาม
"ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ" กูณฑ์ยืนยัน เขาพลิกตัวและพยายามหลับต่อ
พอวันรุ่งขึ้นมาถึง กูณฑ์จัดการอาบน้ำแต่งตัวและลงไปกินข้าวตามปกติ แต่วันนี้เขาจงใจทิ้งหนังสือที่เคียวสิงไว้ในห้องนอน เหตุการณ์เมื่อวานทำให้เขาหวาดหวั่นเกินกว่าจะพาเคียวไปด้วยอีก ขณะที่เขาก้าวเท้าออกจากบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงเคียว
"กูณฑ์ นายจะไปโรงเรียนแล้วเหรอ" เคียวถาม
"ใช่" กูณฑ์ตอบโดยไม่ทันคิด แต่แล้วก็คิดขึ้นได้ เขาสูดหายใจลึก ๆ แล้วค่อยหันไป ใจสั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นเคียวยิ้มอยู่ข้างหลัง
"นายมาได้ไงเนี่ย" กูณฑ์ละล่ำละลักถาม
"คิดจะทิ้งฉันเหรอ กูณฑ์" เคียวพูดเสียงเย็น
"เปล่านะ" กูณฑ์รีบแก้ตัว "ฉันลืมเฉย ๆ ว่าแต่นายมาได้ยังไง ไม่ถูกผูกกับหนังสือแล้วหรือ"
เคียวเกาหัว "ฉันไปได้ทุกที่ที่หนังสือนั่นเคยไปมาก่อน ดังนั้นหมายความว่านายเคยพาฉันไปโรงเรียนมาแล้ว ฉันก็ตามนายไปโรงเรียนได้โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้หนังสืออีกแล้ว"
อย่างนี้ไม่ดีมาก ๆ เลย หมายความว่ากูณฑ์ก็แทบจะหนีเคียวไม่ได้เลย
"ถ้าอย่างนี้ก็ดีสิ" กูณฑ์พูดพลางหัวเราะทั้งที่ที่จริงแล้วอยากร้องไห้มากกว่า "ฉันจะได้ไม่ต้องแบกหนังสือนั่นไป ๆ มา ๆ อีก"
"ถึงฉันจะบอกว่าอยู่ไกลจากหนังสือได้ก็เถอะ แต่ฉันรู้สึกอ่อนเพลียไม่มีแรงยังไงชอบกล"
กูณฑ์ยิ้มออกมาได้ "งั้นนายก็ขึ้นไปหาหนังสือของนายก่อนเถอะ เดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมาแล้วจะยุ่ง" เขาได้แต่ภาวนาให้เคียวเชื่อคำพูดเขา เขาไม่อยากพาเคียวไปด้วยอีกแล้ว
"นายดูจะไม่อยากให้ฉันไปด้วยเท่าไหร่เลยนะ" เคียวตั้งคำถาม มองกูณฑ์อย่างจับผิด
"เปล่านะ" กูณฑ์รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ ผีคงอ่านใจเขาไม่ได้หรอกใช่ไหม "เห็นนายบอกว่าเพลีย ๆ ฉันห่วงกลัวว่านายจะเป็นอะไรไป"
"งั้นนายก็ขึ้นไปเอาหนังสือสิ"
กูณฑ์แกล้งทำเป็นมองนาฬิกา "สายแล้วล่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเอา" เขารีบจ้ำอ้าวออกจากบ้านโดยไม่เหลียวหลังมามอง ได้แต่ภาวนาไม่ให้เคียวตามเขามา
หลังจากนั้นกูณฑ์กับเคียวก็เริ่มเหินห่างกันขึ้นเรื่อย ๆ กูณฑ์ไม่พาเคียวไปโรงเรียนด้วยอีกแล้ว เคียวเองหลังจากที่กูณฑ์หาข้ออ้างสารพัดว่าทำไมถึงไม่ยอมแบกหนังสือนั่นไปโรงเรียนอีกก็เลิกมาตอแยกูณฑ์ วันหนึ่งขณะที่กูณฑ์นั่งทำการบ้านอยู่ เคียวก็ถามว่า
"นายโกรธอะไรฉันหรือเปล่า"
"เปล่านี่"
"แล้วทำไมนายไม่พาฉันไปไหนกับนายแล้วล่ะ"
กูณฑ์อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไงดี
เคียวจ้องตากูณฑ์เขม็ง "นายรู้ไหมว่าฉันไม่ใช่มนุษย์"
กูณฑ์รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ใครจะไปลืมกันล่ะ
"ฉันเป็นภูตที่อยู่มาเป็นร้อยปีแล้ว" เคียวพูดต่อ "ฉันรู้เสมอเวลามีใครโกหกฉัน" เขากดเสียงต่ำลง ส่อเค้าอันตราย "สารภาพมาดีกว่า กูณฑ์ นายอย่าบังคับให้ฉันทำอะไรที่ไม่อยากทำเลย"
กูณฑ์ตัวสั่น เขาสารภาพทุกอย่างไปจนหมดสิ้น
"อย่าทำอะไรฉันเลยนะ" กูณฑ์ขอร้อง "ฉันยังเด็ก ฉันไม่อยากตาย"
เคียวหัวเราะ ใช้นิ้วเกลี่ยแก้มกูณฑ์เบา ๆ "ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก ตอนนั้นที่ทำก็เพราะมันจำเป็นจริง ๆ"
"หัวฉันแทบจะหลุดแน่ะ" กูณฑ์ว่า
"ขอโทษจริง ๆ ดีกันนะ" เคียวยื่นนิ้วก้อยออกมา
"แก่ขนาดนี้แล้วยังเกี่ยวก้อยเป็นเด็ก" กูณฑ์แซว แต่ก็ยอมเกี่ยวก้อยด้วย
"ว่าแต่ถ้าฉันไม่ยอมบอกนาย นายจะทำอะไรฉันเหรอ" กูณฑ์ถาม
"ฉันจะร้องไห้" เคียวตอบเสียงเรียบ
"อะไรนะ" กูณฑ์ทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ เขาคิดว่าเคียวจะใช้อิทธิฤทธิ์ทำอะไรน่ากลัว ๆ เสียอีก แต่จะร้องไห้นี่นะ
"ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ" เคียวยักไหล่ "ฉันไม่ใช่ผีที่ฤทธิ์มากสักหน่อย ถึงจะได้อาละวาดใส่นายได้ อีกอย่างทำแบบนั้นก็บาปด้วยล่ะ ทุกวันนี้ยังหาทางไปเกิดไม่ได้ ไม่อยากสร้างบาปเพิ่มอีก"
"พูดถึงเรื่องผีอาละวาด ฉันสงสัยมานานแล้วว่าทำไมผีบางตน ตอนเป็นคนก็ไม่ได้ดุอะไร แต่ทำไมเป็นผีแล้วเฮี้ยนจัง"
"ขึ้นอยู่กับฤกษ์น่ะ ฤกษ์เกิดหรือจะเรียกว่าฤกษ์ตายก็ได้ ว่าตายตอนไหน ถ้าตายตอนวันแรง ก็มีโอกาสที่จะมีฤทธิ์มาก" เคียวอธิบาย
"งั้นนายก็ตายตอนวันไม่แรงสินะ" กูณฑ์ว่า นึกขอบคุณสวรรค์อยู่ไม่ใช่น้อย ถ้าเจ้าผีนี่ตายตอนวันแรง เขาคงไม่ได้มาคุยกันอยู่อย่างนี้หรอก คงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว
วันเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิด ไม่นานครอบครัวภูเขี้ยวก็ต้องมาจัดของเตรียมไปเที่ยวกันแล้ว ตัวกูณฑ์กับพ่อไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่แม่นี่สิจัดราวกับไปเที่ยวเป็นอาทิตย์ ไม่ใช่แค่สามวัน
"คุณจะเอาถุงขยะไปทำไมเยอะแยะ" วาเรศถาม ขณะที่วาสนายัดถุงขยะใบที่สิบเข้าไปในกระเป๋า
"ก็ไว้เก็บขยะน่ะสิ คุณจะเอาขยะไปทิ้งที่สวย ๆ อย่างนั้นได้ลงคอเชียวหรือ"
"แต่มันเยอะไป" วาเรศโอดครวญ "เราไปเที่ยวกันแค่สามวันนะ ไม่ได้ไปเป็นเดือน ๆ"
วาสนาหน้าแดง "ฉันต้องเข้าห้องน้ำวันละไม่รู่กี่รอบ เอาไปเผื่อน่ะ ดีแล้ว"
วาเรศเข้าใจคำพูดของภรรยาทันที ตัวเขาเป็นผู้ชาย ถ้าจะทำธุระก็หันหลบเข้าต้นไม้ก็ไม่มีปัญหา แต่ผู้หญิงเวลาจะทำธุระก็ลำบากอยู่ไม่ใช่น้อย
การจัดกระเป๋าครั้งนี้ วาสนาเป็นคนจัดการทั้งหมด อะไรที่เธอคิดว่าเผื่อได้ใช้ก็จัดการยัดใส่กระเป๋า กูณฑ์นึกประหลาดใจว่ากระเป๋าใบเล็ก ๆ แค่นั้นใส่ของทั้งหมดได้ยังไง ถ้าลองให้กูณฑ์จัดเองล่ะก็ ต้องใช้กระเป๋าสามใบเป็นอย่างต่ำ
"ลูกจะเอาหนังสือเล่มนี้ไปด้วยหรือ" วาสนาถาม เมื่อกูณฑ์พยายามแอบยัดหนังสือลงไปในกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ เขาคิดว่าจะแอบทำโดยไม่มีใครเห็นแล้วเชียว ความจริงเขาก็เข้าใจดีว่าไปเที่ยวแบบนี่เอาหนังสือไปก็ไม่ได้อ่าน เกะกะพื้นที่เปล่า ๆ ถ้าเป็นหนังสือปกติเขาคงไม่ลังเลที่จะทิ้งมันไว้ที่บ้าน แต่หนังสือเล่มนี้มันไม่ธรรมดาน่ะสิ
"อย่าเอาไปเลยดีกว่า" วาเรศว่า "เราไปพักผ่อนกันนะ ลูก ที่นั่นไฟก็ไม่มี ลูกจะอ่านตอนไหน"
ถ้าไม่เอาหนังสือเล่มนี้ไป การเดินทางครั้งนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย กูณฑ์ไม่ได้ตั้งใจไปพักผ่อนสมอง เขาตั้งใจจะไปปลดปล่อยดวงวิญญาณของเคียวต่างหาก เขาเม้มปาก คิดวุ่นว่าจะทำยังไงดี
"เอาไปก็ได้" วาสนาว่า เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองของลูกชาย "ถึงจะไม่ได้อ่านก็ทำประโยชน์อย่างอื่นได้"
"เช่นอะไร" วาเรศถามอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ
"ก็อย่างเช่น.." วาสนาแย่งหนังสือไปจากมือกูณฑ์ ก่อนจะฟาดใส่แมลงสาบเคราะห์ร้ายที่เผอิญเดินผ่านมา มันชักอยู่สักพักก่อนจะนิ่งสนิท
"แม่นายนี่น่ากลัวกว่าผีอีก" เคียวว่า
กูณฑ์พยักหน้าตอบ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแม่เป็นอะไรที่น่ากลัวที่สุดในโลก


"ลูกจะเอาหนังสือไปวัดด้วยเหรอ" วาสนาถาม เธออุตส่าห์จะพาลูกไปผ่อนคลายสมอง แต่ลูกก็ยังยืนยันจะเอาหนังสือเล่มนี้ไปอีก
"ก็เผื่อไว้อ่านตอนรถติดไงครับ" กูณฑ์ตอบ
"เราไปทางเลี่ยงเมือง รถไม่ติดหรอก ลูก" วาเรศว่า "เอาหนังสือไว้ที่บ้านเถอะ แบกไปก็ไม่ได้อ่านหรอก"
"นายต้องพาฉันไปให้ได้นะ" เคียวกระซิบที่หูของกูณฑ์อย่างร้อนรน ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องกระซิบหรอก ไม่มีใครได้ยินเขานอกจากกูณฑ์อยู่แล้ว
กูณฑ์เม้มปาก ต่อให้ผีไม่บอก เขาก็ต้องพาเคียวไปด้วยอยู่แล้ว จุดประสงค์ที่เขาอยากไปสำนักหมอผีหรือวัดตั้งแต่แรกก็เพื่อช่วยปลดปล่อยดวงวิญญาณของเคียวให้ไปสู่สุคติ
"ให้ผมเอามันไปด้วยเถอะครับ ผมจะถือเอง ไม่ทำให้พ่อกับแม่เดือดร้อนแน่" กูณฑ์ว่าพลางส่งสายตาอ้อนวอน
พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจ แต่ทั้งคู่ก็ไม่อยากให้บรรยากาศอบอุ่นนี้หายไปเพราะเรื่องไร้สาระจึงตัดสินใจไม่พูดอะไร
บรรยากาศในวัดยังสงบร่มรื่นเหมือนครั้งก่อนที่กูณฑ์มา กูณฑ์กับพ่อแม่เข้าไปกราบหลวงปู่ที่วัด กุฏิท่านเป็นกุฏิเล็ก ๆ มีของใช้ตามสมควรแก่อัตภาพ
"นมัสการครับ/ค่ะ" พ่อแม่ลูกพูดพร้อมกัน
"เจริญพร โยม" หลวงปู่ตอบ ยิ้มน้อย ๆ กูณฑ์ชอบรอยยิ้มของหลวงปู่เสมอ มันดูจริงใจ ไม่มีพิษมีภัย ต่างจากรอยยิ้มการค้าที่เป็นยาเคลือบน้ำตาลในปัจจุบัน
"ผมไม่ได้มาเยี่ยมหลวงพ่อเสียนานเลย หลวงพ่อสบายดีนะครับ" วาเรศถาม
"ก็สบายตามอัตภาพแหละโยม" หลวงปู่ตอบ "แล้วพวกโยมล่ะ"
วาเรศกับภรรยามองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างไม่อยากพูดเรื่องที่อยู่ในใจตัวเองออกมาด้วยกังวลว่าจะกระทบต่อจิตใจของกูณฑ์ที่หมู่นี้ดูไม่ปกติ แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังบ่นพึมพำอะไรคนเดียวอยู่
ฝ่ายกูณฑ์ผู้ไม่ได้สนใจเลยว่าทำให้พ่อแม่เป็นห่วงแค่ไหนกำลังกระซิบพูดกับเคียว
"นี่ปู่ฉัน เขาคงช่วยนายได้นะ" กูณฑ์สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเคียวถึงเข้าวัดได้ ไม่ใช่ว่าวัดจะมีเจ้าที่คอยเฝ้าไม่ให้สัมภเวสีเข้ามาหรอกเหรอ แต่บางทีเจ้าที่ของวัดคงรู้ว่าเคียวไม่เป็นอันตราย ความคิดนี้ทำให้กูณฑ์แช่มชื่นขึ้นไม่น้อย
"ว่าไงล่ะ โยม" พระชราถามย้ำ แต่ไม่ได้มีทีท่าว่าจะโกรธ
"ดิฉันเป็นห่วงลูกน่ะค่ะ" วาสนาตัดสินใจพูด "ช่วงนี้เขาทำตัวแปลก ๆ "
หลวงปู่มองกูณฑ์แวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้ม
"อาตมาก็ไม่เห็นว่าเขาผิดปกติตรงไหนนี่"
"ก็ท่านไม่ได้เห็นอย่างที่ฉันเห็นนี่คะ" วาสนาพูดอย่างหงุดหงิดเพราะความเป็นห่วงลูก แต่พอรู้ตัวว่าทำตัวไม่เหมาะสมจึงยกมือไหว้ "ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ท่าน ดิฉันลืมตัวไปหน่อย"
"ไม่เป็นไรหรอก โยม แล้วกูณฑ์เขาเป็นอะไรหรือ"
วาสนาเล่าเรื่องทั้งหมดให้หลวงปู่ฟังซึ่งท่านก็ไม่ได้ขัดอะไร เพียงแต่คอยพยักหน้ารับเท่านั้น
"เท่าที่โยมว่ากูณฑ์เขาหันมาตั้งใจเรียนขึ้น มันก็น่าจะดีแล้วนี่นา"
"ดิฉันก็ดีใจอยู่หรอกค่ะที่เขาตั้งใจเรียน แต่เรื่องที่เขาชอบพูดคนเดียวนี่สิคะที่ดิฉันเป็นห่วง"
"บางทีกูณฑ์อาจจะติวหนังสือแบบใหม่อยู่ก็ได้ ใช่ไหม กูณฑ์" หลวงปู่หันมาคุยกับกูณฑ์
กูณฑ์สังเกตเห็นว่าหลวงปู่ใช้คำว่าติวแทนที่จะเป็นท่องหนังสือ บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่กูณฑ์มีความรู้สึกว่าท่านทราบอะไรบางอย่าง
"ใช่ครับ" กูณฑ์ว่า เขาปลอบใจตัวเองว่าไม่ได้โกหกหลวงปู่ เขาติวหนังสือกับเคียวอยู่จริง ๆ
"งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก" หลวงปู่สรุป แต่เมื่อเห็นลูกชายและลูกสะใภ้ยังมีทีท่าไม่สบายใจจึงพูดเสริมว่า "ถ้าโยมกังวล ก็ลองพากูณฑ์ไปหาหมอดูสิ"
"หมอผีเหรอครับ" วาเรศถาม ใจคิดไปถึงบทสนทนาของเขากับกูณฑ์เมื่อวันก่อน หรือลูกเขาจะโดนวิญญาณอาฆาตตามติดจริง ๆ ขนาดหลวงพ่อยังออกปาก
พระชราส่ายหน้า "อาตมาหมายถึงจิตแพทย์ ถ้ากูณฑ์มีพฤติกรรมที่แปลกไป อาจจะเป็นเพราะเครียดก็ได้ กำลังจะสอบเข้ามัธยมปลายไม่ใช่หรือ"
"แต่หนูไม่เคยกดดันอะไรลูกนะคะ" วาสนารีบพูดด้วยเกรงว่าหลวงปู่จะเข้าใจผิด
"อาตมาไม่ได้ว่าโยมกดดันอะไรลูก แต่ใจมนุษย์นี่ยากแท้หยั่งถึงนะ โยม" หลวงปู่ว่า "แต่ถ้าโยมยังไม่อยากไปก็ลองพาไปเที่ยวผ่อนคลายกันก็ได้"
"แล้วไปเที่ยวไหนดีล่ะครับ หลวงพ่อ" วาเรศถาม
"โยมก็ต้องเลือกสถานที่ที่โยมชอบสิ จะมาให้อาตมาเลือกให้ได้ยังไง แต่ถ้าจะให้อาตมาแนะนำอาตมาว่าลองไปเที่ยวแบบธรรมชาติ พวกเข้าป่าอะไรพวกนี้ น่าจะดีนะ บางทีโยมอาจจะได้คำตอบที่กำลังตามหาอยู่ก็ได้" หลวงปู่หันมาสบตากูณฑ์ แต่กูณฑ์กลับรู้สึกว่าท่ารไม่ได้มองเขา แต่มองเคียวที่อยู่ข้างหลังเขาต่างหาก
หลังจากครอบครัวภูเขี้ยวออกมา พวกเขาก็รู้สึกโล่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"ความจริงหลวงพ่อก็พูดถูกนะคะ เราไม่ได้ไปเที่ยวไกล ๆ กันมานานแล้ว" วาสนาพูดขณะที่วาเรศกำลังขับรถกลับบ้าน
"ก็จริง" วาเรศว่า "ตั้งแต่ผมได้เลื่อนตำแหน่ง ผมก็ไม่ค่อยมีเวลาให้ครอบครัวเท่าไหร่ ว่าแต่จะไปไหนกันดีล่ะ"
"ก็ต้องถามเจ้ากูณฑ์แหละ ว่าไง อยากไปเที่ยวไหน"
เคียวกระซิบใส่หูกูณฑ์ "บอกไปว่าอยากไปภูซับเหล็ก"
กูณฑ์พูดไปตามที่ผีบอก แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่รู้จักสถานที่นั้นเลยก็ตาม ว่าแต่เขายังไม่รู้จัก เจ้าผีนี่ไปเอาชื่อนี้มาจากไหน
"ที่ไหนนะ" วาเรศถามย้ำ
"ภูซับเหล็กครับ" กูณฑ์ยืนยัน
"แม่ไม่เห็นจะเคยได้ยิน" วาสนาว่า "ไปเที่ยวพวกม่อนแจ่มไม่ดีกว่าเหรอลูก"
กูณฑ์มองเคียวเป็นเชิงถามซึ่งผีก็เอาแต่ส่ายหน้าลูกเดียว
"ผมอยากไปภูซับเหล็กจริง ๆ ครับแม่" กูณฑ์ยืนยัน
"งั้นเดี๋ยวพ่อขอหาข้อมูลก่อนละกัน เดือนหน้าพ่อลาพักร้อน จะได้ไปเที่ยวด้วยกัน"
เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน กูณฑ์ก็คาดคั้นเคียวทันที
"ทำไมต้องไปภูซับเหล็กด้วย มันมีอะไร แล้วมันอยู่ไหน"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เคียวตอบเอาง่าย ๆ
"แล้วทำไม.."
"ก็หลวงปู่สุกท่านบอกให้ฉันไปภูทับเหล็กแล้วจะได้คำตอบ"
"อย่ามาโกหก หลวงปู่ท่านไม่ได้พูดอะไรกับนายสักคำ" แล้วกูณฑ์ก็คิดขึ้นได้ "นายรู้ได้ยังไงว่าท่านชื่อสุก" เท่าที่จำได้เขาไม่เคยบอกชื่อหลวงปู่กับเคียวเลย และก็ไม่มีใครเอ่ยชื่อหลวงปู่ด้วย
"ก็ท่านบอกฉันน่ะสิ" เคียวว่า
กูณฑ์ใช้นิ้วชี้แหย่เข้าไปในรูหูตัวเองก่อนเอาออกมาดู
"ขี้หูก็ยังไม่เยอะนี่หว่า" เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง ถ้าหลวงปู่กับเคียวคุยกันจริง ทำไมเขาไม่ได้ยินอะไรสักคำเลยล่ะ
"สกปรกจริง" เคียวว่าพลางย่นจมูก "นายไม่ได้ยินอะไรก็ไม่แปลกหรอก ท่านสื่อสารกับฉันผ่านทางจิต"
"ยังไง" กูณฑ์ถามอย่างสนใจ
อยู่ ๆ กูณฑ์ก็ได้ยินเสียงในหัวของเขา
'ก็ไม่ต้องพูดกัน สนทนาผ่านทางจิตไง"
"นายทำแบบนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่" กูณฑ์ถาม
ผียักไหล่ "ก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"งั้นต่อไปนี้ ฉันก็ไม่ต้องดูเป็นคนบ้าแล้วสิ" กูณฑ์ว่า เขารู้ว่าผู้คนเริ่มมองเขาแปลก ๆ เพราะเขาคุยกับเคียว ก็ใครจะไม่มองกันเล่าก็เล่นพูดคนเดียว แต่สนทนาโต้ตอบเหมือนกับมีคนคุยด้วยเสียอย่างนั้น ก็คิดจะแก้ปัญหาด้วยการใส่หูฟังอยู่หรอก แต่ใส่ทีไรก็ปวดหูทุกที
"ก็อาจจะอย่างนั้น" เคียวว่า "นายลองส่งข้อความมาหาฉันทางจิตสิ"
"ทำยังไง"
"รวบรวมสมาธิ คิดถึงคนที่นายจะคุยด้วย แล้วก็พูด" เคียวอธิบาย
กูณฑ์รวบรวมสมาธิ พยายามส่งโทรจิตไปหาเคียว
'นายได้ยินฉันไหม'
แต่เคียวก็ไม่ได้มีทีท่าอะไร
กูณฑ์รวบรวมสมาธิ เขาหลับตา เม้มปาก พยายามส่งพลังไปในถ้อยคำให้มากขึ้น
'นายได้ยินฉันไหม'
"นายส่งมาหรือยัง" เคียวถาม ท่าทางหมดความอดทน
"ฉันพยายามอยู่" กูณฑ์ว่า หน้าเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ทำไมถึงทำไม่ได้สักทีนะ
"นายต้องทำจิตให้นิ่ง เป็นสมาธิ" เคียวว่า
"เงียบสักทีเถอะน่า" กูณฑ์ว่าอย่างหงุดหงิด "ยิ่งมาพูดอยู่ข้างหู ยิ่งไม่มีสมาธิเข้าไปใหญ่"
ผ่านไปประมาณสิบนาที กูณฑ์ก็ต้องยอมแพ้ เขาไม่สามารถส่งข้อความใด ๆ ไปถึงเคียวได้เลย
"ทำไมเป็นยังงี้เนี่ย" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด "นายส่งมาให้ฉันได้ ทำไมฉันส่งกลับไปไม่ได้ล่ะ"
"การรับกับการส่งมันไม่เหมือนกันสักหน่อย" เคียวปลอบ
"รับได้อย่างเดียวจะมีประโยชน์อะไร ไม่มีใครได้ยินที่นายพูดอยู่แล้ว"
"ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม"
"ฉันอยากส่งโทรจิตคุยกับนาย ไม่ได้อยากได้พร้า"
"พักก่อนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยฝึกใหม่"
กูณฑ์ไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่รู้ว่าฝืนไปก็ไม่มีประโยชน์ ตาเขาจะปิดอยู่แล้ว เขาเดินสะโหลสะเหลเข้าไปอาบน้ำ แปรงฟัน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ไม่นานเขาก็หลับไปเพราะความอ่อนเพลีย


กูณฑ์หนีออกมาจากห้องเก็บของ เขากุมหน้าอก หายใจหอบ อยู่บ้านนี้มาตั้งแต่เกิดจนอายุสิบห้า เพิ่งรู้ว่าบ้านตัวเองมีผี ถึงจะไม่ได้ออกมาน่าสยองแบบในหนัง แต่ขึ้นชื่อว่าผีแล้วกูณฑ์ไม่อยากคบทั้งนั้นแหละ
"จะรีบไปไหน" แม่ทัก
"แม่ครับ แม่มีพระเครื่องไหมครับ" กูณฑ์ถาม
แม่เลิกคิ้ว "ลูกจะเอาไปทำอะไร ไหนบอกไม่เชื่อเรื่องพวกนี้"
ตั้งแต่กูณฑ์เข้าวัยรุ่น เขาก็เริ่มอายที่ต้องห้อยสร้อยพระไปไหนมาไหน เอ่อ แต่มันไม่ใช่ความผิดของเขานะ ก็สร้อยพระที่แม่ให้เขามามันไม่ได้มีพระแค่องค์เดียวน่ะสิ มาตั้งสามองค์จนเพื่อนแซวหมดแล้วว่าจะไปล่าท้าผีที่ไหน อีกอย่างเขาอยู่มาตั้งนานก็ไม่เคยเห็นผีสักทีจนตัดสินใจถอดออก ใครจะไปรู้ล่ะว่าพอถอดออกก็เป็นเรื่องเลย หรือตอนแรกเขาไม่เห็นผีเพราะพระคุ้มครองอยู่กันแน่นะ
"โห! แม่" กูณฑ์ว่า "ขอหน่อยเถอะ"
แม่ยื่นสร้อยพระให้ "เก็บดี ๆ ล่ะ"
กูณฑ์เอาสร้อยพระทูนหัว บริกรรมคาถา กำพระไว้ในมือแน่น นี้เขาก็พร้อมลุยแล้ว จะไล่ไอ้ผีนั่นออกไปให้ได้เลย คนอย่างกูณฑ์ไม่ยอมอยู่ร่วมบ้านกับผีหรอกนะ
กูณฑ์เปิดประตูห้องเก็บของช้า ๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดที่เคยดังเป็นปกติของมันกลับฟังสยองอย่างบอกไม่ถูก เขาสูดหายใจลึก ๆ เขาเป็นลูกผู้ชาย เขาต้องทำได้
"นายกลับมาแล้วเหรอ" เจ้าผีทัก ดูท่าทางมันดีใจมากที่เห็นกูณฑ์ เหอะ คงคิดจะฆ่าเขาแล้วให้เป็นตัวตายตัวแทนล่ะสิ กูณฑ์รู้เรื่องพวกนี้ดี เขายื่นพระไปตรงหน้า คาดว่าเจ้าผีนั่นจะกรีดร้องแล้วหายไปเหมือนในหนังผีที่เคยดู แต่ว่า..
เจ้าผียื่นแขนเข้ามาจับพระเครื่องก่อนจะดึงออกไปจากมือกูณฑ์ มันก้มลงมองสำรวจพระอย่างสนใจ
"พิมพ์ดีเสียด้วย หายากอยู่นะ" มันชม
กูณฑ์ตบหน้าผากตัวเอง เพิ่งเคยเห็นผีไม่กลัวพระก็ตอนนี้แหละ
"ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้" กูณฑ์บ่นพึมพำ
กูณฑ์คิดว่าตัวเองพูดเบาแล้ว แต่เขาลืมไปว่าผีน่ะหูดีเสมอ
"แล้วต้องเป็นยังไงล่ะ" เจ้าผีเอียงคอถาม
"นี่มันพระนะเว้ย" กูณฑ์ตะโกน "แกจะต้องทุรนทุรายสิ"
ผีเม้มปาก "นายเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"
"เอ่อ คือว่า" กูณฑ์เริ่ม ให้ตาย ทำไมเขาต้องรู้สึกผิดด้วยเนี่ย
"ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่เคยทำอะไรใครแท้ ๆ" ผีว่าต่อ "ทำไมต้องจงใจหาของมาทำร้ายกันด้วย"
"คือ" แววตาของผีที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวทำเอากูณฑ์คิดว่าตัวเองเป็นคนที่แย่ที่สุดในโลกเลย
กูณฑ์สั่นหัวไล่ความคิดไร้สาระออกไป หมอนี่มันเป็นผี แล้วขึ้นชื่อว่าผีก็ไว้ใจไม่ได้ เขาจะต้องเด็ดขาดกว่านี้
"แต่นายเป็นผี" กูณฑ์ว่า "ผีกับคนอยู่ร่วมกันไม่ได้หรอกนะ"
"ฉันเป็นภูต" ผีหัวดื้อเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"มันก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ" กูณฑ์โต้กลับ จะภูตจะผีก็เป็นสิ่งเหนือธรรมชาติไม่ควรยุ่งเกี่ยวทั้งนั้น
"ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว" ผีว่า ก้มลงมองเท้าตัวเอง "นายไม่ให้ฉันอยู่ที่นี่ แล้วจะให้ไปอยู่ไหน"
"นายจะไปที่ชอบ ที่ชอบสิ" กูณฑ์แนะนำ เขาไม่รู้หรอกว่าผีควรไปอยู่ที่ไหน ก็เขาเป็นคนไม่ใช่ผีนี่หว่า แต่มันเป็นประโยคที่เขาได้ยินบ่อยตอนมีคนตาย ถึงเขาจะไม่รู้ว่าที่ชอบที่ชอบนั่นหมายถึงอะไรก็เถอะ
ผียิ้มแฉ่ง มันค่อย ๆ ขยับมาหากูณฑ์ทีละนิด กูณฑ์ผงะถอยหลัง
"ทำบ้าอะไร"
"ฉันก็จะไปอยู่กับนายไง"
"จะบ้าเหรอ" กูณฑ์ว่า เขาถอยไปจนชิดประตูห้อง
"ก็นายบอกให้ฉันไปที่ชอบ ๆ" ผีว่า
"ฉันหมายถึงไปสวรรค์ ไปนรกโว้ย" กูณฑ์ว่า
"แต่มันต้องมีคนมารับฉันไม่ใช่เหรอ" ผีย้อนถาม "ฉันไม่เคยไป จะไปถูกได้ไง"
คำถามนี้กูณฑ์ก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
"แต่ยังไงนายก็อยู่ที่นี่ไม่ได้" กูณฑ์ว่า
ผียักไหล่ "ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอกนะ ทั้งมืด ทั้งสกปรก" มันปัดฝุ่นหนังสือที่อยู่บนพื้น "หนังสือดี ๆ ก็ถูกวางให้ฝุ่นจับไปหมด ไม่มีใครสนใจเลย"
"ไม่อยากอยู่ ก็ไปสิวะ" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไปไม่ได้ ฉันถูกผูกติดกับหนังสือเล่มนี้ ฉันออกห่างจากมันไม่ได้"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "แกก็ถือหนังสือไปด้วยสิ ยากอะไร" ทำไมผีต้องทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากด้วย
"เดี๋ยวทำให้ดู" ผีหยิบหนังสือเล่มดังกล่าวขึ้นมา
กูณฑ์ขยี้ตา เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ทันทีที่ผีหยิบหนังสือขึ้นมา มันก็หายวับไป เหลือแต่หนังสือปกติที่เปิดอ้าอยู่บนพื้น ไม่สิ ไม่ใช่หนังสือปกติ หนังสือปกติไม่มีตา มีปากหรอกใช่ไหม
"ก็เป็นอย่างนี้แหละ" หนังสือขยับปากพูด ดูน่าสยองกว่าตอนเป็นผีเสียอีก อย่างน้อยตอนเป็นผี หน้าตามันก็ยังเหมือนคนอยู่
กูณฑ์พยายามคิดหาวิธีที่จะช่วยผีตนนี้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีอะไรหรอกนะ แต่เขาทนอยู่ร่วมบ้านกับผีไม่ได้จริง ๆ ต่อให้เป็นผีดีก็เถอะ แต่เด็กหนุ่มอย่างเขาจะทำอะไรได้ล่ะ
กูณฑ์พยายามเรียบเรียงข้อมูลที่ได้รับ เขาไม่ถนัดอะไรพวกนี้เอาเสียเลย เขาเป็นสายลุยมากกว่า เท่าที่รวบรวมได้คือไอ้ผีนี่ถูกผูกติดกับหนังสือ ไปไหนไม่ได้ถ้าไม่มีหนังสือไปด้วย แต่พอมันหยิบหนังสือเข้ามาใกล้เกินไป มันก็กลายเป็นหนังสือเล่มนั้นเสียเองซึ่งไปไหนไม่ได้เพราะไม่มีขา
กูณฑ์ทึ้งหัวตัวเอง ให้ตายสิ เขาไม่ใช่หมอผีหรือพระสักหน่อย เขาจะไปรู้ได้ยังไง
ทันทีที่เขาคิดอย่างนั้นได้ เขาก็ยิ้มกว้าง ใช่แล้ว เรื่องแบบนี้ต้องให้พระจัดการสิ
"นายยิ้มอะไร" เจ้าหนังสือผีถาม กระดาษของมันดูซีดลง
"ฉันรู้แล้วว่าจะทำยังไงกับนายดี" กูณฑ์ว่า เขาหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง
"เบา ๆ หน่อยสิ ยับหมด" มันประท้วง
"เงียบน่า เจ้าผีหนังสือ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่สบอารมณ์
"นายเรียกฉันว่ายังไงนะ"
"ก็เรียกผีหนังสือไง นายมันผีหนังสือ"
กูณฑ์รู้สึกว่าเจ้าหนังสือนั่นพยายามงับก้นเขาด้วยหน้ากระดาษของมัน เขาสะดุ้งโหยง กระโดดตัวลอย
"หยุดเดี๋ยวนี้ เจ้าผีหนังสือ"
"เลิกเรียกฉันว่าผีหนังสือก่อน"
"แล้วจะให้เรียกว่าอะไร ก็แกเป็นผีหนังสือ"
"งั้นฉันเรียกนายว่าไอ้หัวแดงก็ได้สินะ ก็นายมันหัวแดง" ผีย้อน
กูณฑ์โกรธจนตัวสั่น ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เขาเกลียดไปกว่าการเรียกว่าหัวแดงอีกแล้ว เพราะสีผมที่ไม่เหมือนพ่อแม่ทำให้เขาถูกล้ออยู่เสมอ บางคนก็แค่ล้อเล่นขำ ๆ แต่กูณฑ์ไม่เคยขำด้วย แต่บางคนก็เล่นหนักถึงกับบอกว่าเขาไม่ใช่ลูกจริง ๆ ของพ่อแม่
"ฉันมีชื่อ" กูณฑ์คำราม โชคดีของหมอนี่ที่มันเป็นผีหรือถึงมันไม่ได้เป็น กูณฑ์นี่แหละจะจัดการให้มันเป็นเอง
"ฉันก็มีชื่อเหมือนกัน" ผีตอบ
"แกชื่ออะไรล่ะ" กูณฑ์ถาม
เงียบกันไปสักพัก ก่อนที่ผีจะพูดอ้อมแอ้ม
"ฉันก็จำไม่ค่อยได้แล้วเหมือนกัน ไม่มีคนเรียกชื่อฉันนานแล้ว"
"โธ่เว้ย!" กูณฑ์สบถ ก่อนจะเตะตั้งหนังสือเพื่อระบายอารมณ์
"แต่ว่าฉันจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า แบบฉันนี่พวกมนุษย์เรียกว่าเคียว.."
"เคียวเกี่ยวข้าวเนี่ยนะ" กูณฑ์ขัดอย่างไม่อยากเชื่อ ถึงครอบครัวเขาจะไม่ได้ทำนา แต่เขาก็พอรู้จักเคียวเกี่ยวข้าวอยู่ และมันก็ไม่มีอะไรเหมือนผีตนนี้เลยสักนิด
"เคียวรินรินต่างหาก" ผีว่า มีความเหนื่อยหน่ายอยู่ในน้ำเสียง
"ชื่อเหมือนญี่ปุ่นเลย" กูณฑ์ตั้งข้อสังเกต
"ก็ใช่น่ะสิ" ผีว่า "ถ้าจำไม่ผิด ตอนเป็นมนุษย์ฉันน่าจะเป็นคนญี่ปุ่น"
"แล้วทำไมนายพูดภาษาไทยกับฉันล่ะ"กูณฑ์เปลี่ยนสรรพนามการเรียกให้สุภาพขึ้น
"ทำอย่างกับพูดภาษาญี่ปุ่นแล้วนายจะฟังออก"
ก็จริงของมัน กูณฑ์คิด "เล่าเรื่องเคียวรินรินต่อสิ"
"เป็นวิญญาณแห่งความรู้ที่ถือกำเนิดมาจากคัมภีร์โบราณที่ถูกเจ้าของทิ้งเอาไว้อย่างไม่ไยดี ไม่ทำการเปิดอ่านกระทั่งฝุ่นจับเต็มไปหมด" ผีอธิบาย "เพราะงั้นนายโทษฉันไม่ได้นะที่มาอยู่นี่ นายไม่รู้จักหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเอง"
"เดี๋ยวนี้ใครเขาอ่านหนังสือกัน" กูณฑ์ว่า "รู้จักอีบุ๊คหรือเปล่า ตามเทรนด์บ้าง"
"ฉันเป็นวิญญาณแห่งความรู้นะ ทำไมแค่นี้จะไม่รู้จัก" ผีว่าอย่างผยอง "อีก็เป็นคำเรียกผู้หญิงแบบไม่สุภาพไง ฉันว่าเรียกคุณบุ๊คจะดีกว่านะ"
กูณฑ์สำลักน้ำลาย เห็นได้ชัดว่าเจ้าผีตนนี้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกจริง ๆ กูณฑ์เชื่อว่าผีนี้คงมีความรู้มาก แต่เป็นความรู้ในตำราที่ไม่พัฒนาให้เข้ากับยุคสมัยเสียมากกว่า แต่จะโทษมันก็ไม่ได้ ก็เล่นติดอยู่ในหนังสือเป็นปี ๆ
"ฉันจะอธิบายให้นายฟังทีหลัง" กูณฑ์ตัดบท จริง ๆ มันยากที่จะอธิบายให้ผีฟังว่าอีบุ๊คคืออะไร ทั้ง ๆ ที่มันไม่รู้จักสมาร์ทโฟนด้วยซ้ำ
กูณฑ์ออกมาจากห้องเก็บของและตรงไปที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน ตอนแรกเขาลังเลว่าจะอาบน้ำและขึ้นห้องเลยดีไหม แต่ความหิวก็ชนะ
"ตายแล้ว! ฝุ่นเต็มไปหมด"แม่ดุ "ไปขลุกอะไรอยู่ในห้องเก็บของ คงไม่ได้ไปซ่อนอะไรหรอกใช่ไหม" แม่หรี่ตามอง
"ผมสาบานได้ว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้เอาอะไรไปซ่อนทั้งนั้น" กูณฑ์พูดพร้อมสบตาแม่เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แล้วเขาไม่ได้โกหก เมื่อกี้เขาไม่ได้เอาอะไรไปซ่อนจริง ๆ
"ครูโทรมาหาแม่" แม่เปลี่ยนเรื่อง เสียงเรียบ
"ผมไม่ผิดนะ" กูณฑ์พูดอย่างร้อนรน "เจ้านั่นมันหาเรื่องผมก่อน"
"ครูถามแม่ว่าสนใจร่วมทำบุญกับทางโรง.." แม่หยุดพูดกลางคัน เมื่อได้ยินคำสารภาพของลูก
กูณฑ์หน้าซีด เมื่อเห็นแม่หันมายิ้มหวานให้
"เล่ามาให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้น" แม่พูดเสียงเย็น
กูณฑ์กลืนน้ำลาย เขาหนีไปห้องเก็บของทันไหม แม่ตอนนี้น่ากลัวกว่าผีอีก


ในที่สุดครอบครัวภูเขี้ยวพร้อมกับผู้ติดตามที่ไม่มีใครเห็นนอกจากกูณฑ์ก็ได้เข้าไปทำกิจกรรมที่อ่างซับเหล็ก วาเรศไปติดต่อซื้อตั๋วบานาน่าโบ๊ทให้ตัวเองกับลูก
กูณฑ์ชวนเคียวไปเล่นบานาน่าโบ๊ทด้วยกัน
"ไปเถอะน่ะ รับรองติดใจแน่"
"ฉันไม่ไปหรอก" เคียวปฏิเสธ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกว่า "นายไม่ไปไม่ได้เหรอ ฉันสังหรณ์ไม่ดียังไงชอบกล เหมือนในน้ำจะมีอะไร"
กูณฑ์หัวเราะ "ไร้สาระจริง นี่มันแหล่งท่องเที่ยวนะ อีกอย่างเราก็มีเสื้อชูชีพอยู่แล้ว จะกลัวอะไร"
วาเรศโบกมือเรียกลูกชายให้ไปหาจากริมน้ำ กูณฑ์วิ่งไป วาเรศใส่เสื้อชูชีพและส่งอีกตัวหนึ่งให้กูณฑ์ใส่ กูณฑ์พยายามใส่อยู่นาน แต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถติดล็อกให้แน่นสนิทได้ วาสนาเห็นลูกวุ่นอยู่กับเสื้อชูชีพก็ลุกมาช่วย
"ทำไมติดไม่ได้ล่ะเนี่ย ไม่มีตัวอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรือ"
คนขับเรือยิ้ม "ไม่มีแล้วครับ แต่ติดแค่นี้ก็พอแล้วครับ ไม่มีอันตรายอะไรหรอก"
วาสนาเม้มปาก เธออยากจะค้าน แต่ไม่อยากพูดอะไรเป็นลางจึงได้แต่ลูบหัวกูณฑ์ ระลึกถึงคุณพระศรีรัตนตรัยให้ช่วยคุ้มครองเขา
ผู้โดยสารทั้งหมดลงเรือ กูณฑ์ยึดหลักไว้แน่น ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความมันที่กำลังจะเกิดขึ้น คนขับเรือขับไปช้า ๆ ก่อน น้ำกระเซ็นมาโดนแก้มทำให้สดชื่นขึ้นไม่น้อย ความเร็วค่อย ๆ เพิ่มขึ้น กูณฑ์จับที่ยึดไว้แน่นกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าเขาตะโกนอะไรออกบ้างเพราะความตื่นเต้น ในที่สุดก็มาถึงวินาทีที่ตื่นเต้นที่สุด เรือบานาน่าโบ๊ทพลิกคว่ำ ผู้โดยสารที่ยังไม่ทันตั้งตัวลงมาอยู่ในน้ำ สำลักน้ำไปคนละหลายอึก กูณฑ์มองไปรอบ ๆ พอมาอยู่ในน้ำแล้ว วิวที่เห็นก็ดูแปลกตาไปชอบกล ทันใดนั้นเองกูณฑ์ก็ขยี้ตา เขาไม่แน่ใจว่าเขาตาฝาดไปหรือเปล่า แต่เมื่อมองไปอีกที เขาก็เห็นหน้าคนที่กำลังลอยปริ่มน้ำอยู่ หน้าคนที่เหมือนแม่ของเขาไม่มีผิด กูณฑ์ตกใจ เขารีบว่ายไปตรงนั้นทันที ทั้ง ๆ ที่ความจริงเขาควรปล่อยให้พ่อจัดการเรื่องนี้จะปลอดภัยกว่า แต่กูณฑ์ก็ตัดสินใจทันทีเพราะอารามรีบร้อนและไว้ใจในฝีมือของตัวเองมากเกินไป เนื่องด้วยกูณฑ์เองก็เป็นนักกีฬาว่ายน้ำคนหนึ่ง
เมื่อกูณฑ์ว่ายเข้าไปใกล้ ๆ เขาก็นึกแปลกใจว่าเหตุใดแม่จึงไม่ยกมือโบกเพื่อเป็นสัญญาณให้คนเห็นชัดกว่านี้ แต่เขาก็สลัดความรู้สึกนั้นไปเสีย เนื่องด้วยมีเรื่องอื่นต้องห่วงกังวลมากกว่า
"แม่ครับ เกาะผมไว้" กูณฑ์ตะโกนบอก เมื่ออยู่ใกล้พอที่จะได้ยิน เขาว่ายเข้าไปใกล้อีก พยายามอ้อมไปด้านหลังตามหลักการที่ได้ศึกษามา เขาใช้มือข้างหนึ่งพาดบ่าไหล่ด้านหลังไขว้ทะแยงหน้าอก จับข้างลำตัวด้านตรงข้ามของแม่ ขณะที่เขาอุ่นใจว่าทำสำเร็จแล้วนั่นเอง แม่ก็หันกลับมากอดรัดเขาไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าหากเขาไม่ได้ใส่เสื้อชูชีพก็คงสิ้นไปเสียแล้ว
"แม่ครับ ใจเย็น ๆ " กูณฑ์ปลอบ คิดไปว่าแม่คงตกใจเมื่ออยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ แต่ถ้าแม่ไม่ตั้งสติให้ดี อย่างไรเขาก็เอาแม่เข้าฝั่งไม่ได้ แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเสื้อชูชีพที่เขาติดไว้หลวม ๆ นั้นได้หลุดลอยออกจากตัวเขาเป็นที่เรียบร้อย กูณฑ์นึกแช่งชักหักกระดูกความสะเพร่าและโชคชะตาเฮ็งซวยของตัวเอง แต่เขาก็พยายามมองหาฝั่งเพื่อจะว่ายเข้าหา
และแล้วกูณฑ์ก็ได้ยินเสียงที่ไม่ควรได้ยินในเวลานี้ เวลาที่เขากับแม่กำลังจมน้ำตายเพราะความประมาทเลินเล่อ เสียงนั้นเป็นเสียงหัวเราะแสบแก้วหู เหมือนเสียงหัวเราะของปีศาจอย่างไรอย่างนั้น แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่เสียงหัวเราะอันน่าประหลาดนั้นหรอก แต่เพราะกูณฑ์ได้ยินมันมาจากร่างที่กอดรัดเขาอยู่ตอนนี้ ร่างที่พยายามกอดรัดและกดเขาไปใต้น้ำ นี่ไม่ใช่การกอดรัดเพราะความตกใจเสียแล้ว แม่พยายามจะฆ่าเขา กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ขณะที่เขากำลังจะจมดิ่งไปสู่ห้วงน้ำอันลึกล้ำ ไม่มีที่สิ้นสุดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงแว่วมา
บางทีมันอาจจะเป็นเสียงอนุสติของเขาก็ได้
"กูณฑ์ มันไม่ใช่แม่นาย"
วาสนาผุดลุกผุดนั่งอย่างอยู่ไม่สุข ทำไมกับอีแค่เล่นบานาน่าโบ๊ทรอบเดียว สองพ่อลูกจึงไปกันนานถึงเพียงนี้ ครั้นพอวาเรศกลับมา วาสนาก็วิ่งไปต้อนรับอย่างยินดี แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อไม่เห็นลูกชายมาด้วย
"กูณฑ์ไปไหน" วาสนาถามอย่างร้อนรน
วาเรศยังคงดื่มน้ำอย่างใจเย็น
"มันไม่ได้ขึ้นมาแล้วหรือ มันขึ้นมาก่อนผมเสียอีก"
"ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด แต่ก็ไม่เห็นนะ"
"เดี๋ยวมันก็กลับมาเองแหละ อาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้"
พวกเขานั่งรอกันอยู่สักพัก แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ากูณฑ์จะกลับมา
"ฉันว่ามันท่าจะไม่ดีแล้วนะ เราไปหากันเถอะ" วาสนาพูดอย่างร้อนรน
วาเรศลุกขึ้น "คุณรออยู่ตรงนี้แหละ เผื่อมันจะกลับมา ผมจะไปบอกให้ประชาสัมพันธ์ประกาศตามหา มันอาจจะหลงทางก็ได้"
วาเรศเดินไปที่ประชาสัมพันธ์และขอให้เธอประกาศตามหาซึ่งเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ก็ทำตาม เธอประกาศซ้ำสองรอบ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ากูณฑ์จะมา
วาเรศเดินตามหาลูกชายอยู่สักพัก พยายามตะโกนหาและถามคนไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครเห็นลูกของเขาเลย เขาเริ่มร้อนรนขึ้นมา ในที่สุดเขาก็ไปขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยตามหา
"คุณแน่ใจหรือเปล่าครับว่าลูกคุณขึ้นจากน้ำแล้ว" เจ้าหน้าที่ถาม
"ก็เขาบอกว่าขึ้นแล้วนี่"
"คุณเห็นกับตาหรือเปล่าครับ" เจ้าหน้าที่ถามย้ำ
พอเจอคำถามแบบนี้วาเรศก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน เขาจำได้ว่าเมื่อ บานาน่าโบ๊ทคว่ำ เขากับกูณฑ์อยู่ใกล้ ๆ กัน เด็กหนุ่มลอยตัวอยู่ในท่าคล้าย ๆ กับแมงกะพรุนเพียงแต่ไม่ได้ก้มหน้าไปในน้ำเท่านั้น แล้วกูณฑ์ก็บอกว่าเขาจะขึ้นบก ไปอาบน้ำ ล้างตัว วาเรศจำได้ว่าเขาพยักหน้าตอบ แต่หากถามว่าเขาเห็นกูณฑ์ขึ้นบกไปจริง ๆ หรือเปล่า เขาก็ต้องตอบว่าไม่
"ผมไม่แน่ใจ" วาเรศอ้อมแอ้ม
"งั้นเดี๋ยวเราต้องหาทางน้ำด้วย อ่างเก็บน้ำของเรากว้างมาก บางทีเขาอาจจะอยู่ในน้ำก็ได้"
"คุณคงไม่คิดว่าเขาจมน้ำหรอกนะ" วาเรศถามอย่างร้อนรน
เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างเมตตา "ผมไม่คิดยังงั้นหรอกครับ ลูกคุณใส่เสื้อชูชีพไม่ใช่เหรอ"
"เขาใส่" วาเรศว่า
"งั้นคงไม่เป็นไรหรอกครับ ใจเย็น ๆ ก่อน
ใจเย็น จะให้วาเรศใจเย็นอยู่ได้ยังไง ลูกชายเขาทั้งคนนะที่หายไป
ฝ่ายเจ้าหน้าที่ก็คงเข้าใจและเห็นใจคนเป็นพ่อ เพราะเขารีบหยิบวิทยุขึ้นมาเรียกกำลังเสริม
"ว.1 เรียกทุกคน ตอนนี้มีเด็กคนหนึ่งหายไป กรุณามาช่วยกันค้นหา ด่วน!" เขาหันมาทางวาเรศก่อนจะถามว่า "คุณเห็นลูกครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ครับ"
วาเรศชี้นิ้วไปกลางน้ำ "อยู่แถวกลางน้ำนั่นแหละ ที่เรือบานาน่าโบ๊ทชอบไปคว่ำ"
เจ้าหน้าที่พูดวิทยุต่อ "พ่อเด็กแจ้งว่าเห็นเด็กครั้งสุดท้ายตอนเรือบานาน่าโบ๊ทคว่ำ อ๋อ เดี๋ยวถามให้" เขาหันมาทางคุณพ่อผู้ร้อนรนอีกครั้ง "เขาใส่เสื้อสีอะไร"
ให้ตาย สมองของวาเรศเหมือนจะหยุดทำงานไปเสียเฉย ๆ เขาดันจำไม่ได้ว่าลูกตัวเองใส่เสื้อสีอะไร เขาเป็นพ่อประสาอะไรกัน ลูกหายไปไหนก็ไม่รู้ ลูกใส่เสื้อสีอะไรก็จำไม่ได้
"ว่ายังไงครับ" เจ้าหน้าที่ถามซ้ำเมื่อเห็นวาเรศไม่ตอบ
"ผมจำไม่ได้" วาเรศเอามือกุมหัว "ผมคิดไม่ออก"
"ใจเย็น ๆ ครับ แล้วลูกคุณมีตำหนิหรือจุดเด่นอะไรไหมครับ"
"เขามีผมสีแดง" วาเรศว่า "แล้วก็ทำผมตั้ง ๆ ขึ้นไปเหมือนกองไฟเลย ผมเขาเด่นมาก"
เจ้าหน้าที่แจ้งข้อมูลกลับไปทางวิทยุ
วาเรศรู้สึกเหมือนรอเป็นชั่วโมง กว่าเจ้าหน้าที่ที่เหลือจะมา แถมพวกนั้นก็ดูเหมือนเดินทอดน่องกันตามสบาย ไม่ได้ร้อนใจเลยว่าลูกชายเขาเหมือนจะหายไปจากแผนที่โลก แม้ว่าวาเรศจะรู้สึกอย่างนั้น แต่ความจริงเขารอไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็เร่งฝีเท้าอย่างเต็มที่ ความร้อนใจของวาเรศทำให้เขาคิดไปเองว่าเจ้าหน้าที่จงใจถ่วงเวลา
เจ้าหน้าที่ระดมกำลังค้นหาอย่างเต็มที่ วาเรศก็ตะโกนเรียกชื่อลูกชายเขาจนเสียงแหบเสียงแห้ง เขามัวแต่กังวลเรื่องลูกชายจนลืมภรรยาที่กำลังเป็นทุกข์ไม่แพ้กันเสียสนิท
"ใครมันโทรมาตอนนี้วะ" วาเรศสบถเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เขากดรับสายและพูดห้วน ๆ "ฮัลโหล ใคร มีอะไร"
"ทำไมคุณไปนานนัก" วาสนาถามมายังร้อนรน "ตกลงกูณฑ์ไปอยู่ไหน"
วาเรศไม่รู้จะตอบยังไงดี เขาไม่อยากโกหก แต่ถ้าพูดความจริงไปวาสนาจะกลุ้มเสียเปล่า ๆ
"ว่ายังไง" วาสนาถามซ้ำ
"ผมยังหากูณฑ์ไม่เจอเหมือนกัน" วาเรศตอบแบ่งรับแบ่งสู้ "คุณไปอาบน้ำให้สบายใจก่อนเถอะ" เขาเบี่ยงความสนใจของเธอไปทางอื่น
"ลูกหายไปไหนก็ไม่รู้ ใครจะมีอารมณ์ไปอาบน้ำได้" วาสนาแหว เธอกดวางสายไปโดนไม่ได้บอกลา
"มาทางนี้กันหน่อยครับ" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งโบกไม้โบกมือเรียก
ทุกคนรวมทั้งวาเรศเดินไปตามเสียงเรียก เจ้าหน้าที่ที่เรียกมาหยิบเสื้อชูชีพที่เปียกน้ำมาให้พวกเขาดู
วาเรศหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาไม่อยากคิดเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
"ลูกคุณใส่เสื้อตัวนี้หรือเปล่าครับ" เจ้าหน้าที่ถาม
วาเรศหลับตาและส่ายหน้า เสื้อชูชีพก็เหมือน ๆ กันไปหมด ใครจะไปจำได้ว่าลูกตัวเองใส่เสื้อตัวไหน เขาได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้เสื้อตัวนี้หลุดออกขณะที่กูณฑ์ยังอยู่ในน้ำเลย แม้ว่ากูณฑ์จะว่ายน้ำเก่งแค่ไหน ก็เฉพาะในสระน้ำที่มีการวอร์มร่างกายก่อนลงสระ อีกทั้งใส่ชุดว่ายน้ำที่บางเบา เหมาะสมสำหรับการว่ายน้ำหรอก จะเอามาเปรียบเทียบกับการว่ายน้ำในชุดหนา ๆ หนัก ๆ อย่างนี้ได้อย่างไร
"นายเจอดสื้อชูชีพตัวนี้ตรงไหน" เจ้าหน้าที่ที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าถาม
"มันลอยมาติดฝั่งตรงนั้นน่ะครับ" เจ้าหน้าที่ที่เจอเสื้อชูชีพชี้บอก
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเอง เขาหันทางมาทางวาเรศก่อนจะพูดด้วยเสียงแปร่ง ๆ ว่า
"ผมขอแสดงความเสียใจด้วย ทางอ่างเก็บน้ำจะชดใช้คุณแน่นอน"
วาเรศสติหลุด "คุณพูดบ้าอะไรของคุณ ลูกผมยังไม่ตาย อย่าพูดอะไรไม่เป็นมงคลอย่างนี้อีก"
เจ้าหน้าที่ได้แต่มองหน้ากัน พวกเขามั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไม่มีเด็กหนุ่มที่ชื่อกูณฑ์อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว แต่ก็ไม่อยากตอกย้ำพ่อผู้กำลังสูญเสีย


กูณฑ์มัวแต่ดีใจที่จะได้กินข้าวจนลืมเคียวไปเสียสนิท เมื่อเข้าถึงเขตร้านแล้วก็นึกได้ เหลียวมองหาไปมา
"ไปไหนของเขานะ" กูณฑ์พึมพำ
"หาอะไรอยู่ ลูก" วาเรศถาม ขณะที่เขาและภรรยาเดินเข้ามาใกล้
"ไม่มีอะไรครับ" กูณฑ์ปด
สองสามีภรรยามองหน้ากัน แต่ไม่ได้พูดอะไร เป็นเวลาเดียวกับที่พนักงานเข้ามาต้อนรับ กูณฑ์แจ้งว่าเป็นกลุ่มเดียวกับที่จองคิวไว้ เธอยิ้มให้ก่อนจะพาไปนั่งที่โต๊ะ
"เดี๋ยวอาหารจะมาเสิร์ฟค่ะ"
ไม่นานอาหารสารพัดอย่างก็ถูกวางเรียงไว้บนโต๊ะ วาสนาจัดการตักข้าวให้ทุกคน ก่อนจะลงมือรับประทาน
"เดี๋ยวเราน่าจะใกล้ถึงแล้ว" วาเรศว่า "กินกันให้เต็มที่เลยนะ เดี๋ยวต้องไปปีนเขาอีก ต้องใช้พลังงาน"
พอพ่อพูดแบบนั้น เด็กหนุ่มผมแดงเพลิงก็อดคิดถึงเพื่อนร่วมทางที่ไร้ตัวตนไม่ได้ ตัวเขาเองเติมพลังงานจากอาหารแล้วเคียวจะไปเอาพลังงานมาจากไหน กูณฑ์ยังไม่เข้าใจโลกอันเร้นลับของพวกวิญญาณดีนัก อะไรที่เขาเคยคิดว่าถูกก็ผิดไปเสียหมด เป็นต้นว่าเขาคิดว่าผีต้องกลัวพระแน่ แต่กูณฑ์กลับจับพระเครื่องได้ แถมเดินเข้าออกวัดเสียอีก ส่วนเรื่องกลัวแดดนั้นยิ่งไม่ใช่ใหญ่เพราะเคียวก็ไปไหนมาไหนตอนกลางวันได้ จุดอ่อนของเคียวมีอยู่อย่างเดียวคือห่างหนังสือเล่มนั้นไม่ค่อยได้เท่านั้น
"เป็นอะไรไป อาหารไม่อร่อยเหรอ" วาสนากระซิบ
กูณฑ์สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ส่ายหน้า "อร่อยดีครับ" เขารีบตักข้าวเข้าปากเพื่อยืนยันคำพูด แต่เพราะอารามรีบร้อนทำให้สำลักเอา
"ตายจริง ดื่มน้ำเสียก่อน" วาสนาส่งน้ำมาให้
กูณฑ์รับน้ำไปดื่ม "ขอบคุณครับ"
"เกือบติดคอตายแล้วไหมล่ะ" วาสนาดุ
กูณฑ์ยิ้มแหย.ๆ ไม่ได้เถียงอะไร
"เราจะกินของหวานไหม" ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวถามขึ้น
กูณฑ์เรอออกมา "ผมอิ่มแล้วครับ"
วาสนามองลูกอย่างตำหนิ แต่ไม่ได้ว่าอะไร
"ฉันก็อิ่มแล้วเหมือนกันค่ะ ไม่กล้ากินเยอะ เดี๋ยวต้องนั่งรถอีกไกล"
วาเรศมองเมนูขนมหวานตาละห้อย
"แต่น่ากินทั้งนั้นเลยนะ อีกอย่างของหวานก็ช่วยเติมพลังงานด้วย" เขาโน้มน้าวต่อ
"คุณอยากกินอะไรก็สั่งเลย" วาสนาพูดอย่างรู้ทัน "ไม่ต้องมาหาพวกหรอก"
วาเรศหัวเราะแห้ง ๆ "ผมกลัวกินไม่หมดนี่"
"พ่อสั่งมาเลยครับ เดี๋ยวถ้าเหลือ ผมกับแม่ช่วยกินเอง"
"เกี่ยวอะไรกับแม่" วาสนาบอกปัด "กินกันเองไปเลย"
วาเรศไม่ได้ตอบโต้อะไร ได้แต่โบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ
"รับอะไรเพิ่มดีคะ"
"กะทิถั่วแดงครับ" วาเรศสั่ง
พนักงานจดลงในสมุด "แล้วสองท่านที่เหลือจะรับอะไรเพิ่มดีคะ"
"ไม่เอาครับ/ค่ะ" สองแม่ลูกพูดพร้อมกัน
พนักงานพยักหน้า "สักครู่นะคะ"
ไม่นานกะทิถั่วแดงก็มาเสิร์ฟ วาเรศยังไม่ทันจะตักกิน วาสนาก็แย่งช้อนมาตักเข้าปากตัวเองเสียก่อน
"ไหนคุณว่าจะไม่กินไงล่ะ" วาเรศแซว
วาสนาวางช้อนคืน เลียริมฝีปาก
"ฉันแค่ลองชิมดู"
"แล้วเป็นไง หวานไหม" วาเรศถาม มองภรรยาด้วยแววตาระยิบระยับ
"คุณก็ชิมเอาเองสิ" วาสนาตอบสะบัดสะบิ้ง
วาเรศหอมแก้มภรรยาเร็ว ๆ
"ก็หวานดีนะ" วาเรศว่าพลางเลียริมฝีปาก
กูณฑ์หันหน้าไปทางอื่น พยายามกลั้นยิ้ม พ่อกับแม่แต่งงานมาได้สิบกว่าปีแล้ว แต่ก็ยังหวานอยู่เสมอ แปลกดีเหมือนกันที่หวานกันขนาดนี้ กูณฑ์ยังไม่มีน้องสักที กูณฑ์ตักขนมหวานขึ้นมากินบ้าง
"ผมว่าหวานเกินไปหน่อย น่าจะมีอะไรแก้เลี่ยน"
วาเรศกับวาสนาหัวเราะ เข้าใจคำหยอกเย้าของลูกชาย
"อิจฉาล่ะสิ" วาเรศว่าพลางยักคิ้วกวนประสาท "ไม่มีก็อย่าอิจฉา"
"โธ่ ผมอาจมีแล้วไม่บอกพ่อก็ได้" กูณฑ์โต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้
"ไม่จริงอะ ต้องไม่มีแน่ ๆ " วาเรศเย้ากลับ
"พอได้แล้ว" วาสนาว่า "รีบคิดเงินเถอะ จะได้ไปถึงก่อนมืด"
วาเรศเรียกพนักงานมาเก็บเงิน แล้วหลังจากนั้นครอบครัวภูเขี้ยวก็เดินทางกันต่อไป
พอมาถึงภูซับเหล็ก กูณฑ์เงยหน้ามองยอดเขาที่ถึงแม้จะไม่ได้สูงอะไรนัก แต่สำหรับเด็กเมืองกรุงที่ขึ้นบันไดไม่เกินสองชั้น นอกนั้นใช้ลิฟต์ตลอดก็ทำให้ท้อใจอยู่ไม่ใช่น้อย
"ไม่มีทางรถขึ้นเหรอครับ" กูณฑ์ถามอย่างมีความหวัง แน่ล่ะว่าข้อมูลเท่าที่เขาค้นมานั้นบอกว่าไม่มี แต่เขายังมีความหวังอยู่เพราะเว็บไซต์นั้นก็เก่าแล้ว
"ไม่มีหรอก" วาเรศว่าพลางตบบ่าลูกชาย "ถึงมี ลูกคิดเหรอว่ารถเราจะขึ้นได้"
กูณฑ์หันไปมองรถคู่ทุกข์คู่ยากของครอบครัวแล้วถอนหายใจ กูณฑ์เห็นรถคันนี้มาตั้งแต่ยังเด็ก มันอายุมากกว่าเขาเสียอีก วันดีคืนดี ขับ ๆ อยู่มันก็ดับไปเสียเฉย ๆ เขานึกแปลกใจอยู่เหมือนกันที่มันพาพวกเขามาส่งถึงภูซับเหล็กได้โดยไม่งอแง แต่จะให้มันขับขึ้นเนินต่อก็ไม่น่าไว้ใจ กลัวจะไปดับกลางทาง
"มาช่วยขนของหน่อย" วาสนาเรียกมาจากท้ายรถ
สองพ่อลูกรีบเข้าไปช่วย หลังจากที่ขนกระเป๋าเดินทางลงมาแล้ว พวกเขาก็ช่วยกันขนไปตีนเขา
กูณฑ์เงยหน้ามองยอดเนิน ก่อนจะหันมามองกระเป๋าที่วางกองอยู่
"เราจะขนไปกันยังไง" วาเรศถามในสิ่งที่กูณฑ์คิด
"ผมว่าผมพอจะยกได้สองใบ" กูณฑ์ว่าพลางหิ้วกระเป๋าสองใบขึ้นมา น้ำหนักของกระเป๋าทำเอาเขาเซไปข้าง ๆ โชคดีที่เคียวดันเขาไว้
"ระวังหน่อยสิ"
วาสนากะพริบตา เมื่อตะกี้เธอเห็นว่าลูกของเธอจะล้มอยู่แล้ว แต่เหมือนมีพลังงานบางอย่างผลักเขาขึ้นมา แต่คงไม่ใช่หรอก เธอคิดมากไปเองเสียมากกว่า
วาเรศส่ายหน้า "ไม่ไหวหรอกมั้ง ขนาดถือเฉย ๆ ยังจะล้ม จะพาขึ้นไปได้ยังไง ความจริงก็ไม่ควรเอามาเยอะแยะตั้งแต่แรก แค่เป้คนละใบก็น่าจะพอแล้ว"
"แล้วทำไมตอนจัดไม่เตือนล่ะ" วาสนาพูดอย่างไม่พอใจ
ก่อนที่พ่อกับแม่จะทะเลาะกันให้เสียบรรยากาศ กูณฑ์ก็เหลือบไปเห็นป้าย
"รับขนสัมภาระขึ้นเนิน ราคาย่อมเยา"
"พ่อแม่ ดูนั่น มีคนรับขนสัมภาระด้วย" กูณฑ์สะกิดเรียกให้พ่อแม่ดู
ใต้ป้ายนั้นมีชายร่างเล็กสันทัดคนหนึ่งยืนอยู่ ดูรูปร่างเขาไม่ได้สูงใหญ่อะไรมาก แต่ท่าทางแข็งแรงทีเดียว
"จริงด้วย" วาเรศพูดอย่างดีใจ "เดี๋ยวพ่อไปติดต่อก่อน"
ก่อนที่วาเรศจะผละไป วาสนาดึงชายเสื้อเขาไว้
"จะดีเหรอ ถ้าเกิดเขาเป็นโจรขึ้นมาล่ะ"
"ไร้สาระน่า กลางวันแสก ๆ แบบนี้ โจรที่ไหนจะกล้ามา"
"เขาอาจจะโขกราคาเราก็ได้นะ" วาสนายังไม่หายกังวล
"เขาโขกก็ต้องยอมแหละ ไม่งั้นที่อุตส่าห์ขับมาก็เหนื่อยเปล่า"
ในที่สุดวาสนาก็ยอมปล่อยให้สามีไปเจรจา วาเรศเดินเข้าไปคุยอะไรอยู่สักครู่ ไม่นานพวกเขาก็เดินมาหากูณฑ์กับแม่
"ทั้งหมดนี่คิดเท่าไหร่ครับ" วาเรศถาม พลางชี้ไปที่กระเป๋าสี่ใบที่วางกองเรียงรายอยู่
ชายร่างเล็กมองสำรวจอยู่สักครู่ สีหน้าครุ่นคิด
"สองพันบาทครับ"
วาเรศควักแบงก์พันสองใบส่งให้ ก่อนจะถามว่า
"คุณจะแบกไปยังไงหมด"
"ผมมีคนช่วย" คนขนกระเป๋าบอกพร้อมตะโกน "มานี่ เด็ก ๆ "
เด็กหนุ่มสามคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับกูณฑ์โผล่มา
"มีอะไรอะ ลุงชิด" เด็กหนุ่มที่ดูเป็นหัวหน้าแก๊งถาม เขาทำผมเหมือนกับนกแก้ว แล้วก็ใส่ต่างหูข้างเดียว
"ช่วยกันขนกระเป๋าหน่อย รอบนี้ได้สองพันเชียวนะเว้ย หน่อง"
"แบ่งกันสี่คนก็ได้คนละห้าร้อยใช่เปล่า" เด็กหนุ่มอีกคนถาม เขาตัดผมเกรียน คงจะดูเหมือนนักเรียนปกติ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวเกรียน ๆ ของเขาถูกตัดเป็นข้อความที่ไม่สุภาพบางอย่าง
"ใครว่า" ชิดตอบ "ข้าน่ะได้พันหนึ่ง พวกเอ็งเอาไปพันหนึ่งไปแบ่งกัน"
"โหย" เด็กหนุ่มหัวเกรียนร้องประท้วง
"อย่าเรื่องมากไปหน่อยเลยน่ะ เต้" เด็กหนุ่มคนที่สามพูดขึ้น เขาไว้ผมรองทรง ใส่สร้อยคอจี้รูปกางเขน
"ยังงี้มันก็หารไม่ลงตัวน่ะสิ" หน่องว่า
วาเรศมีประสบการณ์มากพอที่จะรู้ว่าที่หน่องพูดหมายถึงอะไร แต่เขาก็ยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"ลุง" หน่องเดินเข้ามาหาวาเรศ วาเรศดึงตัวเมียและลูกไปหลบด้านหลัง ถ้าจะมีใครต้องถูกทำร้าย เขาจะเป็นคนโดนก่อน
"ผมขอเพิ่มอีกสองร้อยได้เปล่า จะได้หารลงตัว" หน่องขอตรง ๆ
ความจริงแล้วค่าขนกระเป๋าสองพันสองร้อยก็ไม่ถือเป็นราคามากอะไร เมื่อเทียบกับกระเป๋าที่ต้องขนและระยะทางที่ต้องเดิน แต่วาเรศเกรงว่าถ้าเขายอมจ่ายเงินให้รอบนี้แล้ว คนพวกนี้อาจจะหาเหตุอย่างอื่นขอเงินเพิ่มอีก
"นะครับ ลุง" เต้พูดเสริม ก่อนยกมือไหว้และก้มหัวอย่างนอบน้อมทำให้ถ้อยคำไม่สุภาพที่อยู่บนหัวถูกมองเห็นได้อย่างชัดเจน
"ลุงไม่มีเงินสดมากขนาดนั้นหรอก" วาเรศตอบแบ่งรับแบ่งสู้ คิดในใจว่าคนพวกนี้คงไม่รู้จักธุรกรรมออนไลน์หรอก
แต่วาเรศคาดผิดถนัด หน่องหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา
"ไม่ต้องห่วงครับ ผมรับโอน"
พอเด็กพูดขนาดนี้แล้ว วาเรศก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไง ได้แต่ขอเลขบัญชีแล้วก็โอนให้
"ขอบคุณมากครับ" เด็กหนุ่มทั้งสามยกมือไหว้
"เสร็จแล้วใช่ไหมครับ ไปกันได้เลย" ชิดว่า เขาแบกกระเป๋าใบใหญ่ที่สุด ส่วนเด็กหนุ่มทั้งสามก็แบกกระเป๋าคนละใบอย่างทะมัดทะแมง แล้วพวกเขาก็เดินนำขึ้นเนิน
ครอบครัวภูเขี้ยวเดินตามคนนำทางขึ้นไป กูณฑ์รับรู้ได้ถึงความแตกต่างระหว่างคนพื้นถิ่นกับนักท่องเที่ยวอย่างพวกเขา ขนาดคนพื้นถิ่นแบกกระเป๋าคนละใบยังเดินได้กระฉับกระเฉงกว่าเขามาก อีกทั้งไม่ได้พักดื่มน้ำเลย ตรงกันข้ามกับพวกเขาที่ต้องพักและดื่มน้ำเป็นระยะ ๆ
"นายวาร์ปไม่ได้เหรอ" กูณฑ์ถามเคียว เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง
"วาร์ปคืออะไร" เคียวถามกลับ
"หายตัวน่ะ" กูณฑ์อธิบาย ถ้าเคียวหายตัวได้ก็ดี เขาจะได้เกาะไปด้วย เขาชักเหนื่อยเต็มทนแล้ว
"ทำไม่ได้หรอก" เคียวว่า "ถ้าทำได้ก็ทำไปนานแล้ว"
"ไม่เห็นได้เรื่อง" กูณฑ์บ่น "เป็นผีเสียเปล่า ในหนังเขายังทำได้'
เคียวยกมือจะโบกหัวกูณฑ์ กูณฑ์ก้มหัวหลบ
"น้อย ๆ หน่อย ฉันบอกแล้วว่าเป็นภูต ไม่ใช่ผี แล้วเรื่องหายตัวแวบไปแวบมาก็ไม่ใช่ผีทุกตนที่ทำได้"
"งั้นนายก็กระจอกน่ะสิ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่สบอารมณ์ ความเหนื่อยล้าทำให้เขาอารมณ์เสีย
เคียวยักไหล่ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของกูณฑ์ พวกเขาต่างเดินขึ้นไปโดยไม่พูดอะไรกันอีก
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงยอดเนิน คนขนกระเป๋าวางกระเป๋าไว้รวมกัน วาเรศขอเบอร์ติดต่อไว้ ก่อนที่พวกคนขนกระเป๋าจะลงจากเนินไป ทิ้งให้ครอบครัวภูเขี้ยวอยู่กันตามลำพัง กูณฑ์ทิ้งตัวลงนั่งพัก แต่พ่อเรียกเขาเสียก่อน
"อย่าเพิ่งพัก มาช่วยกันกางเต็นท์ก่อน"
กูณฑ์ยันตัวลุกขึ้น บิดขี้เกียจ ก่อนบ่นพึมพำ
"ผมกางเต็นท์ไม่เป็นสักหน่อย"
แม้ว่าเขาจะพูดเบา แต่ด้วยบรรยากาศอันเงียบสงบ ทำให้วาเรศได้ยิน
"ไม่เป็นก็มาดู"
ในที่สุดพวกเขาก็กางเต็นท์กันได้อย่างง่ายดาย ไม่ใช่ว่าพวกเขาเก่งหรืออะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะวาเรศซื้อเต็นท์แบบกางอัตโนมัติมาต่างหาก
"แล้วเราจะอาบน้ำกันยังไง" วาสนาถาม เธอรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว
"ก็คงต้องลงไปอาบข้างล่าง" วาเรศว่า
วาสนาถอนหายใจ ขืนเดินลงไปอาบข้างล่าง แล้วเดินขึ้นมา ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
"ไม่อาบสักวัน ไม่เป็นไรหรอกแม่" กูณฑ์ว่า
"เรามาทำอาหารกันดีกว่า" วาเรศเบี่ยงเบนความสนใจ
พวกเขาก่อกองไฟและทำอาหารกินกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขโดยพวกเขาไม่รู้เลยว่าคงอีกนานที่พวกเขาจะได้มาทำกิจกรรมร่วมกันอย่างนี้อีก


พอวันรุ่งขึ้นมาถึง พวกเขาก็ตกลงกันว่าจะไปหาที่พักอื่นแทนการกางเต็นท์คืนนี้อีกคืนตามที่วางแผนไว้
พวกเขาออกมานอกเต็นท์ หลังจากที่ทนอุดอู้อยู่ในเต็นท์ทั้งคืน พวกเขามองวิวพระอาทิตย์ขึ้นกันอย่างดื่มด่ำ
"มันก็สวยดีอยู่หรอก" วาสนาว่า "แต่ยุงมันกวนทั้งคืนเลย"
"เราน่าจะเอายากันยุงมาด้วยนะครับ" กูณฑ์ว่า ขณะที่กำลังเการอยตุ่มจากยุงกัด ครอบครัวภูเขี้ยวต่างมีรอยตุ่มแดง ๆ กันทุกคน โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรมากกว่านั้น พวกแมลงนี่ร้ายกาจจริง ๆ มีแต่เคียวที่ไม่เดือดร้อนกับเรื่องนี้ แน่ล่ะสิ ผีมันไม่มีเลือดให้ยุงดูดนี่
"เอามาก็จุดไม่ได้" วาเรศว่า "ไฟไหม้แล้วจะยุ่ง"
"ผมหมายถึงโลชั่นกันยุงต่างหากครับ"
"ช่างเถอะ ฉันไม่เอาแล้วนะ เที่ยวแบบนี้ เหนื่อยก็เหนื่อย" วาสนาบ่น
"แล้ววันนี้เราจะไปไหนกันต่อดีครับ"
"ก่อนจะไปไหน ขอไปอาบน้ำก่อนเถอะ เหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัวแล้ว" วาสนาว่า เธอยกรักแร้ขึ้นมาดมก่อนจะย่นจมูก
"ข้างล่างน่าจะมีห้องอาบน้ำ เดี๋ยวผมจะโทรไปบอกพวกเขาให้ช่วยยกกระเป๋าลงไป"
"เขาจะตื่นแล้วเหรอครับ พ่อ" กูณฑ์ถาม ปกติถ้าตอนนี้เขาอยู่บ้าน เขาก็คงยังไม่ตื่นเหมือนกัน แต่วันนี้เพราะแปลกที่เขาถึงตื่นมาตั้งแต่หัววัน
"ก็ไม่แน่เหมือนกัน พ่อจะลองโทรดูก่อน" วาเรศว่า ก่อนจะกดโทรศัพท์ วาเรศคุยมือถืออยู่สักพัก ก่อนจะหันมาบอกครอบครัวว่าเดี๋ยวพวกลูกหาบจะขึ้นมา
"งั้นตอนนี้เรามาช่วยกันเก็บของก่อนเถอะ" วาสนาว่า
ถึงแม้วาสนาจะบอกให้ช่วยกันเก็บของ แต่ส่วนใหญ่เธอก็เป็นคนเก็บคนเดียวเสียหมด เพราะพอกูณฑ์กับพ่อจะเข้าไปช่วย พวกเขาก็เงอะ ๆ งะ ๆ ทำอะไรไม่ค่อยจะถูกนักจนวาสนาต้องไล่ให้พวกเขาไปเก็บเต็นท์ให้เรียบร้อย
พอพูดเขาเก็บเต็นท์เสร็จก็เป็นเวลาเดียวกับพนักงานขนของรับจ้างมาถึงพอดี
"แหม จะไม่อยู่ต่อกันหน่อยเหรอครับ เพิ่งมาวันเดียวก็จะไปแล้ว" ชิดว่า
"ไม่ไหวล่ะครับ" วาเรศพูดกลั้วหัวเราะ "ยุงมันกวนทั้งคืนเลย ต่อไปไปเช่าโรงแรมนอนดีกว่า"
"มาบ้านผมก็ได้นะ ลุง" หน่องว่า "มีบริการยากันยุง แค่คืนละห้าร้อยเท่านั้น"
"ขอบใจนะ" วาเรศว่า "แต่พวกเราจะไปเที่ยวที่อื่นกันต่อ มีที่ไหนแนะนำบ้างไหม"
"อยากไปแนวไหนล่ะ" ชิดถาม
"ผมอยากไปเล่นน้ำ" กูณฑ์ว่า ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของแม่แล้ว เหนียวเหนอะหนะไปหมดแล้วยังร้อนด้วย นี่ขนาดพระอาทิตย์เพิ่งขึ้นแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าต่อไปจะร้อนได้ขนาดไหน
"งั้นไปอ่างซับเหล็กไหมล่ะครับ กว้างพอ ๆ กับทะเลสาบเลย ลงเล่นน้ำได้แถมมีบานาน่าโบ๊ทบริการด้วย ใกล้ ๆ นี่เอง"
กูณฑ์ดึงแขนพ่อ "ไปกันนะพ่อ กูณฑ์อยากเล่นบานาน่าโบ๊ท" ตอนนี้กูณฑ์ลืมไปเสียสนิทว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเที่ยวเล่น แต่มาเพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณของเคียวให้ไปสู่สุคติ กูณฑ์เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เมื่อได้มาเที่ยวก็ลืมภาระหน้าที่ของตัวเองไปหมด
"บานาน่าโบ๊ทคืออะไร" เคียวถาม
"เรือกล้วย เป็นเรือรูปร่างเหมือนกล้วย เรานั่งกันบนเรือแล้วก็มีเรืออีกลำลากไป เร็วสะใจสุด ๆ ยิ่งตอนคว่ำนะยิ่งวิเศษ มันมาก" กูณฑ์อธิบายอย่างตื่นเต้น แววตาเป็นประกาย เขาจำการนั่งบานาน่าโบ๊ทครั้งหลังสุดได้ดี ถึงจะกินน้ำไปหลายอึกก็นับว่าคุ้มค่า
"ท่าทางนายอยากเล่นมากนะ" เต้แซว "นายพูดอย่างกับจะขายให้เรางั้นแหละ เราไม่มีเวลาไปเล่นหรอก"
กูณฑ์หน้าแดง เขาลืมไปเสียสนิทว่าไม่มีใครเห็นหรือได้ยินเคียว ดังนั้นตอนนี้ก็เหมือนเขาพูดเพ้ออยู่คนเดียว โชคยังดีที่ไม่มีใครสงสัยอะไร
"แล้วมันจะอันตรายหรือเปล่า" วาสนาถาม
ชิดหัวเราะ "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ มีเสื้อชูชีพให้ใส่ รับรองปลอดภัยแน่"
กูณฑ์ดึงแขนแม่ "นะครับ แม่ ไหน ๆ มาเที่ยวกันทั้งที"
"เอาก็เอา" วาสนายอมแพ้ ก่อนจะหันไปถามคนพื้นที่ "แล้วไกลไหมคะ"
"ไม่หรอกครับ แค่หกกิโลกว่า ๆ เท่านั้น เดินไปก็ยังได้"
"คงเดินไม่ไหวหรอกครับ" วาเรศว่า กำลังของคนที่ออกกำลังกาย ใช้แรงงานเป็นประจำจำอย่างชิด จะเดินได้หกกิโลก็ไม่น่าแปลก แต่สำหรับครอบครัวของเขาที่เป็นสัตว์เมือง ออกกำลังกายอย่างมากก็แค่เดินขึ้นลงบันได เห็นทีก็คงไม่ไหว
"ถ้าอย่างนั้น ขับรถไปไม่ถึงสิบนาทีหรอกครับ รถไม่ติด มันไม่ใช่หน้าเทศกาล"
"เดี๋ยวก่อนครับ แล้วอ่างมันจะเปิดเหรอครับ" กูณฑ์ว่า คิดหวั่นว่าพอไปถึงจะมีแต่อ่างเก็บน้ำ ไม่มีกิจกรรมอะไรให้เล่นเลย เหมือนหลาย ๆ สถานที่ที่กูณฑ์เคยผิดหวังมาแล้ว แต่จะตำหนิคนพื้นถิ่นก็ไม่ถูก กิจกรรมพวกนี้ถ้าไม่ใช่ช่วงเทศกาลท่องเที่ยวก็ไม่มีใครสนเอาเสียเลย เมื่อลงทุนลงแรงไปแล้วไม่คุ้มก็ย่อมต้องเลิกทำกันไป
"ไม่ต้องห่วงหรอก" หน่องว่า "เขาเปิดทุกวันแหละ"
หลังจากสอบถามเส้นทางกันจนมั่นใจแล้ว ครอบครัวภูเขี้ยวและคนพื้นที่ก็พากันลงมาข้างล่าง
วาเรศโอนเงินค่าขนสัมภาระให้ เสร็จแล้วเขาและครอบครัวก็พากันขึ้นรถ ขับไปทางทิศตะวันตกเพื่อจะได้มุ่งไปอ่างซับเหล็ก
จริงอย่างที่ชิดว่าไม่ถึงสิบนาที พวกเขาก็เห็นป้ายอ่างซับเหล็ก
"ในที่สุดก็ถึงสักที ผมจะโจนลงน้ำให้สะใจเลย" กูณฑ์พูดอย่างคึกคัก เขาเป็นคนชอบเล่นน้ำมาแต่ไหนแต่ไร เพราะเหตุนี้เองตอนแรกพ่อแม่ถึงสงสัยว่าทำไมถึงเลือกมาปีนเขาแทนที่จะเป็นทะเล
"ไม่ได้" วาสนาว่า "สกปรกแบบนี้ขืนลงไปน้ำก็เสียหมด"
"โห แม่ ยังไงผมก็ต้องล้างตัวก่อนอยู่แล้วน่ะ ไม่ได้สกปรกขนาดนั้นสักหน่อย"
แต่พวกเขาก็ต้องผิดหวังเมื่อมาถึงอ่างซับเหล็ก
"มันยังไม่เปิดเลย" วาเรศอุทานออกมา เมื่อจอดรถหน้าประตูรั้วที่ยังปิดอยู่
"ลงกันก่อนเถอะ" วาสนาแนะนำ
พวกเขาต่างพากันลงจากรถ กูณฑ์นำเล็บไปขูดประตูรั้วเล่นจนเกิดเสียงดังแกรกกราก วาสนาหันมามองตาเขียว
"มันจะเปิดเมื่อไหร่ครับ" กูณฑ์ว่า พลางพยายามชะโงกเข้าไปดูข้างใน คิดดูสิ แอ่งน้ำเย็นสบายอยู่ข้างในเพียงรั้วกั้น แต่เขากลับเข้าไปไม่ได้
"เดี๋ยวพ่อเปิดแมพดูก่อน" วาเรศว่าพลางเปิดกูเกิ้ลแมพ "ไม่มีบอกเสียด้วย"
"งั้นเราจะอยู่ตรงนี้จนกว่าจะเปิดงั้นเหรอ" วาสนาพูดอย่างไม่พอใจนัก การที่เดินทางสมบุกสมบันเมื่อคืนนี้ อีกทั้งยังไม่ได้อาบน้ำจนเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว อากาศก็ร้อนทั้งที่พระอาทิตย์เพิ่งขึ้นได้ไม่ถึงชั่วโมง ครั้นจะมาหวังเล่นน้ำคลายร้อน อ่างเก็บน้ำก็ดันปิดเสียอีก
"คงงั้นแหละ" วาเรศว่าพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ นั่นยิ่งทำให้วาสนามีน้ำโหมากขึ้น
"จะทำงั้นได้ไง" เธอแหว "ขืนมันเปิดเก้าโมง สิบโมง ไม่ต้องแห้งตายอยู่ตรงนี้เหรอ ร้อนก็ร้อน หิวก็หิว"
วาเรศเริ่มอารมณ์เสียแล้วเหมือนกัน "แล้วคุณจะเอายังไง"
"ทำไมไม่รู้จักถามเขาเสียก่อนนะว่ามันเปิดกี่โมงกันแน่ จะได้ไม่ต้องมาเสียเที่ยว" วาสนาเสียดสี
กูณฑ์เห็นท่าจะไม่ดีเลยห้ามไว้ก่อน
"พ่อครับ แม่ครับ ผมว่าเราหาอะไรกินกันก่อนดีไหมครับ"
"ก็ดีเหมือนกัน" วาเรศเห็นด้วย "เดี๋ยวพ่อดูก่อนว่ามีร้านอะไรเปิดอยู่บ้าง"
หลังจากที่หาร้านที่ต้องการได้แล้ว พวกเขาก็ไปกินอาหารกัน เมื่อท้องอิ่ม อารมณ์ก็เริ่มดีขึ้น
"ฉันขอโทษนะที่โวยวาย" วาสนาว่า "ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ หงุดหงิดบอกไม่ถูก"
วาเรศขมวดคิ้ว "คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า" เขาถามอย่างเป็นห่วง
วาสนายักไหล่ "ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก.." จู่ ๆ เธอก็หยุดพูดเสียกลางคัน ขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด
"แม่เป็นอะไรครับ" กูณฑ์ถาม นึกกังวลขึ้นมาบ้าง
วาสนาเริ่มกระสับกระส่าย "เรศ ฉันขอกุญแจหน่อยสิ" เธอพูดอย่างร้อนรน
วาเรศนึกสงสัย อยากจะถาม แต่ก็ไม่กล้าแหย่แม่เสือ เขาหยิบกุญแจส่งให้แต่โดยดี วาสนารับกุญแจและเดินออกไปด้วยอาการรีบร้อน พอเธอกลับมาก็นำห่อกระดาษมาด้วย สองพ่อลูกยังไม่ทันซักอะไร หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มผจญภัยนี้ก็รีบไปเข้าห้องน้ำที่อยู่หลังร้านทันที
"ท่าทางจะปวดหนัก" วาเรศว่าอย่างไม่คิดอะไร เมื่อคนรักกลับมาเขายังแซวเสียอีก "ปล่อยแล้วคงสบายตัวแล้วสินะ"
วาสนาไม่เห็นขันด้วย "อย่าพูดบ้า ๆ น่ะ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว อยากจะตีรถกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ"
"อ้าว แล้วจะไม่ไปเล่นน้ำด้วยหรือ" วาเรศถาม
"ไปเล่นไม่ได้แล้วล่ะ 'มัน' มาแล้ว" วาสนาตอบ
วาเรศตบหน้าผากตัวเอง "ให้ตายสิ งั้นเรากลับกันดีไหม" เขาถาม หลังจากแต่งงานกันมาได้สิบกว่าปี วาเรศก็รู้ดีว่าหากภรรยาของเขารอบเดือนมาเมื่อไหร่ก็จะหงุดหงิดและพาลไปทั่ว บางทีก็ร้องไห้ขึ้นมาเฉย ๆ วาเรศพยายามทำความเข้าใจ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาไม่มีมดลูก แต่โชคยังดีอยู่อย่างคือแม้ว่าเธอจะหงุดหงิด สภาพจิตใจอ่อนแอแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยเจ็บป่วยทางกายเลย ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีภาระยุ่งยากเพิ่มขึ้นอีก
"อุตส่าห์มากันถึงนี่แล้ว ฉันไม่กลับ" วาสนาว่า
วาเรศคิดใคร่ครวญ เขาต้องพูดประโยคต่อไปอย่างระมัดระวังที่สุด ตอนที่ยังไม่มีรอบเดือนก็ช่างเถอะ จะยั่วแหย่อย่างไรก็มองว่าเป็นการล้อเล่นฉันสามีภรรยาได้อยู่ แต่พอมีรอบเดือนแล้ววาสนาก็เป็นเหมือนคนอีกคนเลยทีเดียว
"งั้นเดี๋ยวเราไปกันเลยนะ" วาเรศว่า พอเห็นวาสนาไม่ได้คัดค้านอะไร เขาก็เรียกพนักงานมาเก็บเงินและออกเดินทางกันต่อไป


เกิดเรื่องวิกลขึ้นเสียแล้ว พิษธรไม่รู้จะทำอย่างไร มันค่อย ๆ เลื้อยเข้ามาใกล้กูณฑ์เพื่อสำรวจ ขณะที่กัจฉปานันท์หดหัวเข้าไปในกระดองอีกครั้ง
"อย่าไปยุ่งกับมันเลย" กัจฉปานันท์ว่า
พิษธรส่ายหัวอย่างหงุดหงิด นึกระอาความขี้ขลาดของเพื่อน แต่จะตำหนิมันก็ไม่ได้ กัจฉปานันท์ไม่เคยกลัวสรรพาวุธใด ๆ เพราะกระดองมันแข็งเกินกว่าอะไรจะเจาะทะลวงเข้าไปได้ มีแต่ไฟเท่านั้นที่ฆ่ามันได้
พิษธรเองก็หวาด ๆ อยู่เหมือนกัน หากไม่ใช่ไฟที่มันจุดเองแล้วไซร้ ไม่ว่าไฟนั้นจะเกิดด้วยสาเหตุอันใด ก็น่าหวั่นใจทั้งสิ้น แล้วยิ่งลุกโชติช่วงโดยไม่มีเหตุผลอย่างนี้ พิษธรเองใจหนึ่งก็เห็นด้วยกับเพื่อน ไม่อยากยุ่งกับมนุษย์ประหลาดผู้นี้อีก แต่อีกใจก็เสียดายความพยายามที่อุตส่าห์ลงทุนลงแรงมา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ลิ้มรสมนุษย์อีก
พิษธรลองใช้ปลายหางสัมผัสร่างของกูณฑ์ดู แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว รีบดึงหางออก ไฟติดมาทีหางของมันด้วย มันพยายามสะบัดให้ไฟดับ แต่ก็ไม่ได้ผล ไฟกลับยิ่งลุกลามขึ้น จากแค่ปลายหางมาตรงส่วนท้อง ถ้ามันดับไม่ได้ล่ะก็มีหวังลามไปศีรษะแน่
"ช่วยด้วย" พิษธรร้องโวยวาย เลื้อยเข้าไปหากัจฉปานันท์
กัจฉปานันท์คลานถอยหลังหนี มันเองก็ไม่อยากยุ่งกับไฟประหลาดนี้แม้แต่น้อย
"เอะอะวุ่นวายอะไรกัน" เสียงทรงอำนาจดังขึ้น
พิษธรทั้งกลัวและโล่งใจเมื่อได้สดับพระสุรเสียงของพระนางมุจลินท์ พระธิดาของท้าวมุจลินท์ที่ปกครองสระมุจลินท์แห่งนี้
"ใต้ฝ่าพระบาท" พิษธรเลื้อยเข้าไปหา "โปรดช่วยกระหม่อมด้วย"
พระนางมุจลินท์ทอดพระเนตรข้ารับใช้ของพระนางด้วยสีพระพักตร์ระอา การปกครองพวกอมนุษย์ช่างยากกว่าการปกครองมนุษย์นัก พวกอมนุษย์มักมีฤทธิ์มาก ลำพองในฤทธิ์ของตัว และก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน พระนางเองก็ไม่ได้มีฤทธิ์มากเหมือนพระบิดา เนื่องด้วยไม่ใช่พญานาคแท้ ๆ แต่เป็นลูกครึ่งพญานาคกับกินรี เผ่าพันธุ์ผู้รักสงบ พระนางไม่ได้ถูกเลี้ยงมาเพื่อให้ปกครองบาดาลด้วยซ้ำ หากแต่อาศัยอยู่ในคูหาอันวิจิตร ร้อยมาลัยไปตามเรื่อง จนกระทั่งมีเจ้าชายมนุษย์องค์หนึ่งมาถึงถ้ำแล้วพานางกลับเมืองไปเป็นพระมเหสี ระหว่างทางกลับก็มีอุปสรรคมากมาย แต่สุดท้ายพระนางก็ได้ครองคู่กับพระสวามีอย่างเป็นสุข และได้ให้กำเนิดพระโอรส หากแต่เวลาแห่งความสุขนั้นช่างแสนสั้น พระนางทรงลืมไปว่านางไม่ใช่มนุษย์ หากแต่เป็นชาวจตุมหาราชิกาที่มีอายุขัยยืนกว่ามนุษย์หลายเท่า พระนางต้องทนทอดพระเนตรพระสวามีที่ทรงพระชราขึ้นไปทุก ๆ วัน ขณะที่นางมุจลินท์ยังคงความสาวความสวย ดังหนึ่งเป็นสาวสะพรั่ง พระจันทโครพ พระสวามีนั้น พระเกศาก็หงอก พระพักตร์ก็เหี่ยวย่น พระวรกายก็อ่อนกำลังลง แต่พระนางก็ยังอยู่เคียงข้างพระสวามี ปรนนิบัติรับใช้จนพระจันทโครพสวรรคต เมื่อพระจันทโครพสวรรคตแล้ว พระนางก็ไม่อยากประทับอยู่ในเมืองเดิมอีก เพราะทอดพระเนตรไปที่ใดก็ทำให้คิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ร่วมกัน ประกอบกับพระบิดามีความประสงค์จะไปบำเพ็ญศีลเพื่อเพิ่มพูนบารมีจึงมีกระแสรับสั่งให้พระนางกลับมาปกครองสระมุจลินท์ซึ่งพระนางก็ยอมกลับมาแต่โดยดี แต่นาน ๆ ครั้ง พระนางก็จะไปเยี่ยมเมืองพาราณสีบ้าง ปล่อยให้พวกประชาชนปกครองกันเองซึ่งแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร จนมาวันนี้นี่แหละ
"พระนางมุจลินท์" เสียงของพิษธรปลุกมุจลินท์ขึ้นจากภวังค์ "โปรดช่วยกระหม่อมด้วย"
พระนางมุจลินท์ถอนพระทัย ก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์ เรียกพลังเวทน้ำเพื่อดับไฟที่บัดนี้เผาไหม้มาเกือบศีรษะ หากแต่ไม่ว่าพระนางจะรวบรวมพลังสักเท่าไหร่ก็ไม่อาจดับไฟได้โดยง่าย หากแต่ไฟกลับยิ่งลุกโหมขึ้นอีก
มุจลินท์ตกพระทัย แทบทำอะไรไม่ถูก พระนางไม่เคยทรงเห็นเรื่องวิกลขนาดนี้มาก่อนเลย ปกติแล้วไม่ว่าไฟจะเกิดจากเวทแบบใดก็ย่อมสงบลงได้ด้วยเวทน้ำ แต่ครั้งนี้ไม่ว่าจะร่ายเวทน้ำไปเท่าใด ไฟก็ไม่มีทีท่าว่าจะดับ พระนางจึงหยุดร่ายเวท เหตุเพราะทรงคิดว่าต่อให้ร่ายเวทไปก็ไม่มีประโยชน์
"ช่วยกระหม่อมด้วย" พิษธรว่า "หากพระองค์ไม่ช่วย กระหม่อมต้องตายแน่ ๆ"
'ต่อให้เราช่วย ท่านก็อย่าหวังว่าจะรอด'มุจลินท์ดำริในพระทัย หากแต่ไม่ได้ตรัสออกไปให้ข้ารับใช้เสียกำลังใจ
"เราพยายามเต็มที่แล้ว หากแต่เวทของเราดับไฟนี้ไม่ได้เลย ท่านไปได้ไฟประหลาดนี้มาจากไหน"
พิษธรอึกอัก พระนางมุจลินท์ทรงห้ามนักหนากับการจับมนุษย์มากิน เพราะพระนางเคยประทับอยู่กับมนุษย์ และมีความผูกพันกับสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อเหล่านี้ หากพระนางทรงทราบว่าพิษธรไปจับมนุษย์มา ก็อาจจะกริ้วจนไม่ยอมพระราชทานความช่วยเหลือก็ได้ แต่หากไม่ยอมบอก พระนางก็อาจหาวิธีช่วยไม่ได้ ในที่สุดพิษธรก็ใช้ลิ้นสองแฉกของมันกลับดำเป็นขาว
"ข้าแต่ใต้ฝ่าพระบาท มีมนุษย์กับภูตหนังสือบังอาจล่วงล้ำเขตแดนของเรา ครั้นพอกระหม่อมถาม กลับก้าวจาบจ้วงถึงฝ่าพระบาท กระหม่อมจึงจับตัวไว้เพื่อรอพระองค์กลับมาตัดสินโทษ แต่มนุษย์ผู้นั้นมีฤทธิ์กล้านักจึงเผากระหม่อมเสีย หากแต่กระหม่อมก็สู้จนยิบตา ทำให้มันสิ้นฤทธิ์ สลบไปได้ แต่ทำกระไรก็ไม่อาจดับไฟได้  โชคดีเหลือเกินที่พระองค์เสด็จมาทัน โปรดช่วยข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของพระองค์ด้วยเถิด"
มุจลินท์หรี่พระเนตร หากเป็นเมื่อก่อน พระนางคงจะเชื่อคำกล่าวของพิษธรโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ เลย แต่บัดนี้พระนางไม่ใช่ดรุณีที่แสนซื่อบริสุทธิ์อีกแล้ว พระนางยังไม่ปักพระทัยเชื่อนักว่ามนุษย์ผู้นี้บังอาจจาบจ้วง หากแต่พระนางก็ไม่ได้ทรงสำแดงว่าสงสัย ได้แต่แย้มพระโอษฐ์ ตรัสไปว่า
"ปัจจุบันนี้ หายากนักที่จะมีมนุษย์ฤทธิ์กล้า ล่วงล้ำมาถึงเมืองบาดาลของเรา เราเห็นทีต้องขอพบบุรุษผู้กล้านี้สักหน่อยแล้ว"
"ข้าแต่พระองค์ โปรดช่วยกระหม่อมก่อนเถิดพระเจ้าค่ะ มนุษย์ผู้นั้นก็เป็นแค่มนุษย์ปกติทั่วไปเท่านั้น หากแต่กระหม่อมประมาทจึงได้พลาดพลั้ง หาได้มีค่าให้พระองค์ไปทอดพระเนตรไม่" พิษธรว่า เริ่มมีกระแสความไม่พอใจอยู่ในน้ำเสียง แม้ว่าไฟจะไม่ได้ลุกท่วมมาถึงศีรษะ แต่สภาพการณ์ตอนนี้ก็น่าหวั่นใจอยู่ไม่ใช่น้อย
มุจลินท์ส่ายพระพักตร์ "เราไม่คิดว่ามนุษย์ผู้นี้เป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างที่เจ้ากล่าวอ้างดอก แค่ลงมาถึงเมืองบาดาลก็เห็นได้แล้วว่าเป็นผู้มีฤทธิ์กล้า เมืองบาดาลของเราล่วงล้ำง่ายเสียเมื่อไรเล่า หากไม่มีคนในเปิดทางให้" พระเนตรของนางสบกับตาของพิษธร ราวกับต้องการค้นลึกเข้าไปในจิตใจของปีศาจงูอย่างไรอย่างนั้น
ธรรมดาของผู้มีชนักติดหลัง พิษธรร้องอุทธรณ์ขึ้นมาว่า "ข้าแต่พระองค์ เหตุใดจึงตรัสเช่นนั้น กระหม่อมเสี่ยงชีวิตสู้ถึงเพียงนี้ พระองค์ยังตรัสปรามาสราวกับกระหม่อมเป็นไส้ศึก หากพระองค์ทรงระแวงกระหม่อมถึงเพียงนี้แล้ว โปรดสั่งประหารกระหม่อมเสียเถิด"
"เราแค่พูดว่าแปลกเท่านั้น หาได้ตำหนิใด ๆ ท่านไม่" มุจลินท์ตรัส "เมืองบาดาลจองเราล่วงล้ำเข้ามายาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีใครล่วงล้ำเข้ามา อย่างไรเราก็ต้องขอขอบน้ำใจท่านที่ช่วยป้องกันไม่ให้อริราชศัตรูล่วงล้ำไปถึงด้านชั้นใน"
"กระหม่อมได้รับพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณจากพระองค์และพระบิดาก็ย่อมสนองพระเดชพระคุณเต็มที่อยู่แล้วพระเจ้าค่ะ" พิษธรทูลประจบ
"แต่ที่น่าแปลกกว่านั้น" มุจลินท์ตรัสเบา ๆ ราวกับรำพึงกับองค์เอง "คือเวทไฟที่ติดตัวท่านอยู่ตอนนี้ ทำอย่างไรเรากลับดับมันไม่ได้สักที ทั้ง ๆ ที่เวทน้ำของเรานั้น แม้กระทั่งไฟกรดก็ยังดับได้ แต่ไฟนี้ก็หาได้ทำอันตรายท่านถึงชีวิตไม่ ราวกับผู้ใช้เวทนี้ยังปรานีท่านอยู่ไม่ใช่น้อย"
"ข้าแต่พระองค์ กระหม่อมหาได้ต้องการความปรานีจากข้าศึกศัตรูไม่ แม้ว่ารบแพ้ กระหม่อมยินดีที่จะพลีชีพมากกว่ามีชีวิตอยู่ให้ผู้คนหัวเราะไยไพเล่นเช่นนี้"
"เราอย่ามัวพูดกันอยู่เลย พาเราไปหามนุษย์ผู้นั้นเถิด"
พิษธรก้มศีรษะ "เชิญเสด็จตามกระหม่อมมาเถิดพระเจ้าค่ะ" พูดจบมันก็เลื้อยนำไปที่ ๆ กูณฑ์อยู่ทันที
มุจลินท์เสด็จพระราชดำเนินตามไป พิษธรเมื่อเลื้อยมาถึงรัศมีที่กูณฑ์อยู่ มันก็ไม่กล้าเข้าไปอีก เพราะเพียงแค่เลื้อยมาใกล้แค่นี้ก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์แล้ว มันเหลือบมองเจ้าเหนือหัวของมันที่หาได้มีปฏิกิริยาใด ๆ ไม่
"ไหนเล่ามนุษย์ของท่าน" มุจลินท์ตรัส
"ไฟกรดของมันแรงนัก กระหม่อมไม่มีปัญญาเข้ามาใกล้ได้พระเจ้าค่ะ พระองค์เองก็อย่าทรงเข้าไปเลย"
"หากเราไม่เข้าไป แล้วจะรู้เห็นเหตุการณ์ได้อย่างไร ท่านบอกว่าไฟกรด แต่เราก็หาได้รู้สึกอะไรไม่ รู้สึกแต่เพียงว่าน้ำนี้อุ่นขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น แต่หากท่านขลาดกลัวจะให้เราเข้าไปคนเดียว ก็จงรออยู่ที่นี่เถิด" มุจลินท์ตรัสเยาะ
พิษธรเมื่อได้ยินดังนั้นก็สุดที่จะทนอยู่ได้ ด้วยหน้าที่ของข้าราชบริพารที่ดีที่ควรตามเสด็จฯทุกที่ที่มีอันตรายอย่างหนึ่ง หน้าที่ของหัวใจที่มันบังอาจหลงรักพระนางมุจลินท์อย่างหนึ่ง มันไม่อาจจะปล่อยให้พระนางเข้าไปตามลำพังได้เลย
"แม้ชีวิตกระหม่อมก็ถวายให้พระองค์ได้ โปรดตามมาเถิดพระเจ้าค่ะ"
ทั้งข้าและเจ้ามาถึงที่ที่สามารถเห็นกูณฑ์สลบอยู่ หากแต่พิษธรก็ไม่กล้าเข้าไปแตะต้องอะไรมนุษย์ผู้นี้อีก ได้แต่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่
 ตอนก่อนที่มุจลินท์จะได้เห็นหน้ากูณฑ์ ก็ทรงพระราชดำริไปสารพัด หากแต่ที่ทรงพระราชดำริไว้ หาได้เหมือนภาพที่ปรากฏอยู่ขณะนี้ไม่ มนุษย์ผู้นี้แต่งกายไม่เหมือนผู้ที่ท่องไปในแดนหิมพานต์เลย หากแต่แต่งกายเหมือนมนุษย์ที่ตัดขาดจากโลกหิมพานต์อย่างชัดเจน เป็นโลกที่เห็นว่าเวทมนตร์คาถาเป็นเรื่องเหลวไหล แต่สิ่งนั้นก็ไม่น่าประหลาดใจเท่าไฟที่ลุกท่วมตัวมนุษย์ผู้นี้ในขณะนี้ ไฟนั้นราวกับเกราะเพลิงที่กันไม่ให้ใครมาแตะต้องกายได้
พระนางเอื้อมพระหัตถ์ไปจะลองจับดู แต่พิษธรทูลห้ามว่า
"ข้าแต่พระองค์ อย่าได้แตะต้องชายผู้นี้เป็นอันขาด"
มุจลินท์ส่ายพระพักตร์ "เราจำเป็นต้องแก้ไขให้เขาฟื้น ไม่อย่างนั้นเราจะรู้วิธีแก้ได้อย่างไร"
"แต่มันจะเป็นอันตรายต่อพระองค์นะพระเจ้าค่ะ"
"หากมันเป็นไฟกรดอันตรายจริง เรามาอยู่ใกล้รัศมีของมันแล้ว ก็อันตรายไม่แพ้กันดอก" พระนางก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเหตุใดพระนางจึงไม่รู้สึกร้อนเลย พระนางประสานพระหัตถ์ อธิษฐานในพระทัยก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์ไปจับ ไฟนั้นไม่ได้ร้อนเลย กลับเย็นสบายอย่างที่สุด พระนางรู้สึกว่าไฟไม่ได้ทำอันตรายใด ๆ พระองค์เลยกลับทำให้พระองค์มีพลังมากขึ้นราวกับดื่มน้ำอมฤตฉะนั้น
แต่เรื่องน่ามหัศจรรย์ยังไม่จบ พระนางทอดพระเนตรเห็นเทพบุตร กายสีแดงเพลิง กรหนึ่งถือหอกเอาไว้ สวมมงกุฎน้ำเต้ายอดเพลิง พระองค์ทรงแรดเป็นพาหนะ ปรากฏพระวรกายออกจากร่างมนุษย์ผู้กำลังสลบไสลอยู่  เปล่งรัศมีจ้าเสียจนพระนางต้องหลับพระเนตรด้วยความหวาดหวั่น พระนางไม่ค่อยได้ติดต่อกับเทพชั้นสูงนัก แต่ก็ทราบโดยสัญชาตญาณว่าเทพผู้นี้ต้องไม่ใช่เทพชั้นจตุมหาราชิกาแน่ อย่างต่ำต้องอยู่ดาวดึงส์ขึ้นไป
"เจ้าไม่ต้องกลัวดอก" กระแสเสียงอันเปี่ยมด้วยความเมตตาเข้ามาในพระทัยของพระนาง "ไฟของเราหาเป็นอันตรายใด ๆ ต่อเจ้าไม่"
"พระองค์คือใคร" พระนางมุจลินท์ทูลถาม แม้ว่าพระนางจะพอเดาได้ว่าเทพองค์นี้เป็นใคร แต่ก็อยากจะทราบจากพระโอษฐ์
เทพเพลิงแย้มพระโอษฐ์ "เจ้าไม่รู้จักเราจริงหรือ"
"เทพอัคนี" พระนางเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "เหตุใดพระองค์จึงเสด็จมายังวังบาดาลที่แสนต่ำต้อยของหม่อมฉันเล่าเพคะ"
"เราไม่ได้มาเอง มีผู้ลากเรามา" เทพอัคนีตรัสตอบ ตวัดสายพระเนตรไปหาพิษธรที่บัดนี้ยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
"ข้าแต่พระองค์" พิษธรกราบทูล "กระหม่อมไม่ทราบว่าเป็นพระองค์ กระหม่อมเพียงต้องการปกป้องเมืองบาดาลเท่านั้น ขอพระองค์โปรด.."
ยังไม่ทันพูดจบ เทพอัคนีก็ตวัดพระหัตถ์ พิษธรกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ลงไปดิ้นเร่า ๆ ราวกับไส้เดือนโดนกองขี้เถ้า
"พระองค์โปรดทรงพระเมตตาด้วย อย่าฆ่าเขาเลย" มุจลินท์ว่า "คนของข้าไม่ทราบว่าเป็นพระองค์ จึงมิได้ต้อนรับ หากพวกเขาทราบย่อมจะรับเสด็จฯอย่างดีแน่"
"ลูกสาว" พระอัคนีตรัส ทอดพระเนตรธิดาพญานาคด้วยสีพระพักตร์เอ็นดู "เรามิคิดจะฆ่าอรหันตนนี้ให้เป็นบาปกรรมดอก ตัวเราเองก็มีกรรมมากพออยู่แล้ว จึงต้องมาชดใช้กรรมโดยการเกิดเป็นมนุษย์เช่นนี้"
ตรัสจบ พระองค์ก็โบกพระหัตถ์อีกครั้งหนึ่ง พิษธรหยุดดิ้น หายใจหอบ ไฟที่เผาทั่วสรรพางค์กายก็หยุด
"เจ้าจงไปเสียเถิด เรามีธุระจะคุยกับเจ้าเหนือหัวของเจ้าเสียหน่อย"
เมื่อพิษธรได้ยินดังนั้น มันก็รีบเลื้อยออกไปทันที
"เราขอถามอะไรเจ้าหน่อย งูอรหันตนนั้น ไว้ใจได้อยู่ดอกหรือ" เทพอัคนีตรัส
"เขารับใช้หม่อมฉันมานาน แล้วก็ไม่เคยทำกระไรผิด"
"เราขอเตือนเจ้าด้วยความหวังดี ผู้เป็นใหญ่หลายคนพินาศด้วยบริวารนักต่อนักแล้ว ผู้มีปัญญาย่อมเสาะหาผู้มีปัญญามาไว้ข้างกาย เราเห็นว่าทั้งเต่าและงูอรหันที่เจ้าเลี้ยงไว้ สักวันหนึ่งจะนำภัยมาสู่เจ้า"
พระนางยกมือขึ้นทาบพระอุระด้วยความตกพระทัย "ข้าแต่พระองค์ จะให้หม่อมฉันทำอย่างไร"
"คุมขังทั้งสองตนนั้นไว้ให้ดี อย่าได้ปล่อยออกมาอีก" เทพอัคนีประกาศิต
"รับพระบัญชา" พระนางมุจลินท์ก้มเศียรลง และเมื่อเงยพระพักตร์ขึ้นมาอีกครั้ง พระนางก็ไม่พบกับเทพผู้เป็นเหมือนสื่อกลางของโลกมนุษย์และสวรรค์อีกแล้ว มีแต่เด็กมนุษย์ที่กำลังนอนสลบไสลอยู่ พระนางหันพระพักตร์ไปรอบ ๆ เพื่อแสวงหาว่าเทพอัคนีอยู่ที่ใด
"เจ้าไม่ต้องแสวงหาเราหรอก" กระแสเสียงอ่อนโยนเข้ามาในพระทัยของพระนาง "จงรักษาเด็กมนุษย์ผู้นั้นคือเรา และเราก็คือเด็กมนุษย์ พวกเราทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกัน"
ครั้นได้สดับพระสุรเสียงดังนั้นแล้ว พระนางมุจลินท์รีบเข้าไปแก้ไขเด็กมนุษย์คนนั้นทันที แม้จะอายอยู่บ้างที่ต้องแตะต้องตัวบุรุษเพศ แต่พระนางก็ทำพระทัยว่า มนุษย์ผู้นี้มีอายุคราวลูกหลานของพระองค์
ครั้นพอมนุษย์ฟื้นขึ้นมา คำแรกที่หลุดออกจากปากคือ
"เคียวอยู่ไหน"
ดูลักษณะท่าทางมิน่าจะเป็นชาวนาเลย พระนางมุจลินท์ป้อนน้ำอมฤตให้ ตรัสประโลมว่า
"อย่ากังวลกับสิ่งของนอกกายเลย จงพักผ่อนเสียเถิด"
เด็กมนุษย์ก็ว่าง่ายดีเหมือนกัน ดื่มน้ำราวกับลูกนกที่กลืนอาหารจากแม่ แล้วก็หลับไปง่าย ๆ
พระนางก้มพระพักตร์ แล้วแย้มพระโอษฐ์ ต่อไปนี้เมืองบาดาลคงมีสีสันขึ้นอีกมาก


เมื่อพระนางมุจลินท์อุ้มกูณฑ์เข้าไปในเขตพระราชฐาน บุปผา หัวหน้านางกำนัลเอามือทาบอก ทูลถามว่า
"ข้าแต่พระองค์ มนุษย์ผู้นี้เป็นใครเพคะ"
พระนางมุจลินท์ทรงอึกอัก พระองค์ทรงทราบดีว่ามิควรจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของมนุษย์ผู้นี้ให้ใครรู้จึงตรัสแต่เพียงว่า
"มนุษย์ผู้นี้หลงมาเมืองบาดาลของเรา เราจึงช่วยไว้เพื่อเอากุศล จงรีบไปเตรียมห้องเสียเถิด"
นางกำนัลหรี่ตา "พระองค์ทรงทราบใช่ไหมเพคะ ว่ามนุษย์ปกติมิอาจอยู่ในเมืองบาดาลได้นาน พวกเขาอาจจะต้องตายด้วยละอองพิษของเราที่สะสมในอากาศ"
'แต่เขาไม่ใช่มนุษย์ปกติ' พระนางมีดำริในพระทัย แต่ก็ตรัสไปเพียงว่า "เรารู้ดี แม้ตัวเราเองก็ไม่อาจอยู่เมืองบาดาลได้นาน ด้วยเหตุว่ามิใช่มีแต่เชื้อสายพญานาคอยู่ในตัว เรามิคิดจะกักขังเขาไว้ที่นี่ดอก หากเขาฟื้นกำลังเมื่อใด เราก็ให้เขาไปเมื่อนั้น"
"โปรดทรงวางเขาลงเถอะเพคะ และเชิญเสด็จไปพักผ่อนตามพระราชอัธยาศัย อย่าได้ทรงวิตกอีกเลย"
พระนางมุจลินท์ทรงนิรมิตเตียงดอกไม้ ก่อนจะวางกูณฑ์ลงอย่างเบาพระหัตถ์
"เรายังมีกิจต้องไปทำ" พระนางมุจลินท์ตรัส
"หม่อมฉันบังอาจทูลถาม พระองค์ทรงมีราชกิจอะไรหรือเพคะ"
"ตอนนี้ยังมิควรเปิดเผย"
ตรัสจบ พระองค์ก็ทรงเรียกหัวหน้าราชองครักษ์ที่ไว้พระทัยได้ให้ติดตามไปด้วย
ครั้นมาถึงที่พิษธรอยู่ พระนางก็ตรัสว่า "พิษธร ท่านจงไปตามกัจฉปานันท์มาเถิด เรามีเรื่องจะคุยกับพวกท่านทั้งสอง"
"พระเจ้าค่ะ" พิษธรก้มศีรษะรับคำ ก่อนที่จะรีบเลื้อยออกไปทันที
"วิกรม" พระนางมุจลินท์ตรัสกับหัวหน้าองครักษ์ "ท่านจงแปลงเป็นแมลงวันติดตามพิษธรไปเถิด เรามีลางสังหรณ์ว่ามันกับกัจฉปานันท์คงไม่กลับมาหาเราโดยความสมัครใจอีกแล้ว แล้วท่านก็จงนำสิ่งนี้ไปด้วย"
พระนางทรงมอบนาคบาศให้ วิกรมรับไว้ด้วยความยินดี นาคบาศนี้เป็นอาวุธที่วิเศษนัก ผู้ใดโดนมันคล้องแล้ว ไม่มีทางจะดิ้นหลุดได้เลย เหมาะสำหรับการจับเหยื่ออย่างละมุนละม่อม มิให้เป็นอันตรายถึงชีวิต
"รับพระบัญชา" วิกรมว่า ก่อนจะแปลงเป็นแมลงวันทอง บินตามพิษธรไป
พิษธรเลื้อยมาหาสหายของมันที่ยังหดหัวและขาทั้งสี่เข้าในกระดองอยู่
"กัจฉปานันท์" พิษธรกระซิบอย่างเร่งร้อน "กัจฉปานันท์"
"มีอะไรเหรอ" กัจฉปานันท์ถาม
"เราต้องรีบหนีกันได้แล้ว" พิษธรว่า มันมองไปรอบ ๆ อย่างระแวง
ในที่สุด กัจฉปานันท์ก็โผล่หัวออกมา "หนีไปไหน"
"ไปไหนก็ช่าง เราต้องรีบไป"
"พวกเจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" วิกรมกลับคืนร่างเดิม ยืนอยู่ต่อหน้านักโทษทั้งสอง
"ท่านวิกรม เรามิได้คิดจะหนีเลย เพียงแต่.." พิษธรเริ่ม
วิกรมมิฟังคำแก้ตัวของปีศาจงูให้เสียเวลา หากแต่ใช้นาคบาศจับพิษธรและกัจฉปานันท์ไว้ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่นเข้าจนมันรู้สึกเจ็บ
"ทำไมถึงทำกับเราอย่างนี้ เราไม่ได้ทำอะไรผิด" พวกมันโอดครวญ
พิษธรไม่ฟังเสียง หากแต่ฉุดกระชากลากถูพวกมันมาโยนไว้เบื้องพระพักตร์จอมนาง
"ขอบน้ำใจท่านมาก" พระนางมุจลินท์ตรัส
"เป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้วพระเจ้าค่ะ"
"พระองค์ทรงทำกับพวกเราอย่างนี้ได้อย่างไรพระเจ้าค่ะ พวกเราจงรักภักดีต่อพระองค์ แม้ชีวิตก็ยังถวายให้ได้" พิษธรโวยวาย ขณะที่กัจฉปานันท์หวาดกลัวจนตัวสั่น ตามวิสัยของเต่าหดหัว
มุจลินท์ทรงนำพระดัชนีลูบพระโอษฐ์ ก่อนตรัสว่า
"หากท่านจงรักภักดีต่อเราจริง เหตุใดจึงขัดคำสั่งเรา เราต้องการให้ท่านไปตามกัจฉปานันท์มา แต่ท่านกลับวางแผนจะหนี มิเท่ากับคิดเอาใจออกหากเรากระนั้นหรือ"
"พระองค์เข้าพระทัยผิด" พิษธรโวยวาย "กระหม่อมมิได้คิดจะหนีเลย หากแต่กัจฉปานันท์หวาดหวั่นพระอาญา กระหม่อมจึงต้องเสียเวลาเกลี้ยกล่อม แต่ยังไม่ทันเกลี้ยกล่อมสำเร็จ ท่านวิกรมก็มาจับเราเสียก่อน"
"จริงหรือ กัจฉปานันท์" พระนางมุจลินท์ตรัสถาม
"พระเจ้าค่ะ" กัจฉปานันท์ว่า แต่ไหนแต่ไรมา มันก็มักโอนอ่อนผ่อนตามพิษธรอยู่ตลอด เนื่องด้วยมันเป็นปีศาจที่วิวัฒนาการมาจากเต่าจึงมักแพ้ทางพิษธรที่วิวัฒนาการมาจากงู ครั้งนี้ก็เช่นกัน
"โกหก" วิกรมตะโกนทะลุกลางปล้องออกมา ทำให้ทั้งเจ้าเหนือหัวและนักโทษหันมามองเขาเป็นตาเดียว
"ขอพระราชทานอภัยโทษพระเจ้าค่ะ" วิกรมกล่าวอย่างเก้อเขิน "แต่เรื่องราวหาได้เป็นไปตามที่พวกปีศาจชั้นต่ำพวกนี้กราบทูลไม่"
"แล้วเรื่องราวเป็นอย่างไร ท่านจงเล่าไปให้ละเอียด"
"พระเจ้าค่ะ" วิกรมรับคำ ก่อนจะเล่าว่าพิษธรไปเกลี้ยกล่อมให้กัจฉปานันท์หนีไปด้วยกันอย่างไรบ้าง
"จริงหรือ กัจฉปานันท์" พระนางตรัสถาม
กัจฉปานันท์กลืนน้ำลาย มันมองหัวหน้าองครักษ์ที มองหน้าสหายที มิรู้จะตัดสินใจอย่างไรถูก เมื่อธิดาพญานาคตรัสถามอีกครั้งหนึ่ง ก็ตอบไปว่า
"พระเจ้าค่ะ"
พระนางมุจลินท์เลิกพระขนง
"กัจฉปานันท์ ตอนแรกเราถามท่านว่าท่านคิดจะหนีแล้วพิษธรเกลี้ยกล่อมท่านจริงหรือ ท่านก็รับคำว่าจริง ครั้นตอนนี้เราถามท่านว่าพิษธรเกลี้ยกล่อมให้ท่านหนีหรือ ท่านก็ว่าจริงอีก ท่านทราบหรือไม่ว่าทั้งสองอย่างมิอาจเป็นจริงพร้อม ๆ กันได้ หากมีอย่างหนึ่งจริง อย่างหนึ่งก็ต้องเท็จ"
กัจฉปานันท์สับสน มิอาจกล่าวสิ่งใดถูก กล่าวได้แต่เพียงว่า
"ที่พระองค์ตรัสก็จริงพระเจ้าค่ะ"
พระนางมุจลินท์มิตรัสถามอะไรต่อ หากแต่สั่งวิกรมให้พานักโทษทั้งสองไปคุมขัง กัจฉปานันท์ยอมไปแต่โดยดี หากแต่พิษธรไม่ยอม
"พระองค์ทำอย่างนี้ได้อย่างไรพระเจ้าค่ะ" พิศธรโวยวายและดิ้น "กระหม่อมจงรักภักดีต่อพระองค์ขนาดนี้"
วิกรมพยายามลากพิษธรไป ไม่ให้เขาพูดอะไรให้ระคายพระกรรณพระนางมุจลินท์อีก แต่พระนางโบกพระหัตถ์ห้ามไว้
"ว่าอย่างไร ท่านพิษธร" พระนางมุจลินท์ตรัสด้วยพระสุรเสียงอันอ่อนหวาน แต่ส่อเค้าอันตราย ประดุจน้ำผึ้งที่เคลือบไปด้วยยาพิษฉันนั้น
"พระองค์อาจจะพิโรธที่กระหม่อมล่วงเกินเทพแห่งไฟ แต่กระหม่อมจะทราบได้อย่างไรเล่าพระเจ้าค่ะ ว่าเทพอัคนีจะเสด็จมาโดยไม่บอกล่วงหน้า มิฉะนั้นกระหม่อมก็คงต้อนรับอย่างดีแล้ว กระหม่อมเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์มานาน พระองค์จะไม่คิดถึงคุณความดีหนหลัง ทรงพระเมตตากระหม่อมบ้างเทียวหรือ"
วิกรมทำท่าเหมือนจะอาเจียน เขาไม่พอใจอยู่ตั้งแต่แรกที่ให้งูอรหันตนนี้มารับใช้ใกล้ชิด ถึงจะเป็นเผ่าพันธุ์งูเหมือนกัน แต่พญานาคมีศักดิ์ศรีมากกว่างูอรหันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
"ความเมตตากระนั้นหรือ" พระนางมุจลินท์ตรัสเยาะ "แล้วที่เราขอให้ท่านมีความเมตตากับเหล่ามนุษย์เล่า ท่านเคยทำตามที่เราขอหรือไม่"
"มนุษย์ผู้นั้นบังอาจล่วงล้ำเขตเมืองบาดาล กระหม่อมเพียงต้องการ.." พิษธรแก้ตัว
พระนางมุจลินท์เม้มพระโอษฐ์ เลิกพระขนง "ต้องการกินเขา ใช่หรือไม่"
"กระหม่อมมิเคยคิดจะกินมนุษย์เลย" พิษธรว่า "กระหม่อมเพียงจับมันมาให้พระองค์ลงพระอาญาเท่านั้น"
"โกหก" พระนางมุจลินทร์ตรัสอย่างเฉียบขาด หรี่พระเนตรลง "ท่านคิดว่าเรารู้ไม่ทันท่านหรือ นี่มิใช่ครั้งแรกที่ท่านไปจับมนุษย์มากิน ท่านคิดว่า เมื่อเราทิ้งเมืองไป เราจะมิมีใครมาสอดส่องดูแลหรือ"
"ข้าแต่พระองค์" พิษธรโอดครวญ "พระองค์เป็นพญานาคผู้ประเสริฐ เสวยทิพยอาหารและทิพยสมบัติ แต่กระหม่อมเป็นแค่ปีศาจงูชั้นต่ำ จะนิรมิตอาหารอะไรมาก็มิได้ เป็นความผิดของกระหม่อมหรือพระเจ้าค่ะที่จะเสาะหาอาหารใส่ท้อง อีกประการหนึ่งอายุของมนุษย์เมื่อเทียบกับเราแล้วก็เหมือนเศษธุลีดินเท่านั้นเอง"
"ท่านพูดเอาแต่ได้" พระนางมุจลินท์ตรัส "ท่านบอกว่าท่านมิสามารถนิรมิตอาหารได้ หากแต่ในวังเมืองบาดาลก็มีอาหารเลิศรสให้ท่านเลือกรับประทานมากมาย หากท่านไม่ชอบอยากจับกุ้งจับปลากิน เราก็ไม่เคยหวงห้าม เหตุใดจึงต้องไปจับมนุษย์ แถมท่านยังไปจับมนุษย์ที่.." ตรัสจบพระองค์ก็ส่ายพระพักตร์ นึกในพระทัยว่า หากเทพอัคนีกริ้วจนสาปขึ้นมา สระมุจลินท์แห่งนี้คงเหลือแต่ตำนานเล่าขานเท่านั้น
"กระหม่อมมิได้ตั้งใจ เป็นความสัตย์จริง" พิษธรว่า "อีกประการหนึ่ง กระหม่อมก็เคยทำความดีมามาก ขอพระองค์โปรด.."
"เรามีเมตตาต่อท่านแล้ว ถึงมิประหารท่านเสีย นี่หากเทพอัคนีมิได้ทรงสั่งให้เราขังท่านกับกัจฉปานันท์ไว้ เราคงมีคำสั่งให้สังหารท่านเสียแล้ว"
"งั้นกระหม่อมควรสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของเทพแห่งไฟกระนั้นหรือพระเจ้าค่ะ" พิษธรพูดอย่างประชดประชัน
"ถูกแล้ว" พระนางมุจลินท์ตรัส
"พระองค์ทรงทราบได้อย่างไรพระเจ้าค่ะ ว่านั่นมิใช่กลอุบายของเทพผู้ทรงแรดเป็นพาหนะ"
พระพระนางมุจลินท์หรี่พระเนตร "ท่านพูดอย่างนี้ หมายความว่าอย่างไร"
"เมืองบาดาลของพระองค์ ใครมาเยือนก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่างดงามไม่แพ้ดาวดึงส์ หากเทพอัคนีประสงค์ จะมิมายึดเมืองเราหรือ มิฉะนั้นจะปลอมองค์เป็นมนุษย์มาด้วยเหตุอันใด หากมิใช่ต้องการสืบ และยกพลมายึดเมืองเราทีหลัง"
"บังอาจ" วิกรมตวาด จับบ่วงนาคบาศให้รัดแน่นขึ้น "เจ้ากล้าใส่ร้ายเทพแห่งสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เทียวหรือ"
พิษธรไปเผชิญหน้ากับวิกรม "เหตุใดข้าจะพูดมิได้ เทพอัคนีเป็นเทพสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ก็จริง หากแต่มิได้มีวิมานอยู่ในเขตเขาพระสุเมรุ แต่ล่องลอยราวกับไร้ถิ่นฐานอยู่ระหว่างมณฑลสุริยวิถีกับจันทรวิถี"
วิกรมสุดจะอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาตบปากที่พูดจาไม่รู้ความของพิษธรเต็มแรง
"เจ้าสัตว์ชั้นต่ำ" วิกรมบริภาษ "เทพอัคนีทรงเป็นอากาศเทวดา ธรรมชาติของพระองค์ย่อมทรงอาศัยอยู่พื้นที่ว่างเป็นปกติ และด้วยบุญบารมีของพระองค์ แม้กระทั่งวิมานที่งดงามที่สุดของเมืองบาดาลเราก็ยังเทียบวิมานของพระองค์มิได้"
"ท่านทราบได้อย่างไรว่าสู้มิได้ เมืองบาดาลของเราก็งามมิแพ้กันดอก"
"เราเคยมีโอกาสติดตามท้าววิรูปักษ์ในฐานะตัวแทนบิดาของเราไปเฝ้าท้าวสักกะครั้งหนึ่ง เชื่อเถิดว่าเมืองบาดาลของเราเทียบกับดาวดึงส์มิได้แม้เพียงเศษเสี้ยว ผู้ที่บอกว่างดงามมิแพ้กัน เชื่อเถิดว่ามิเคยไปเยือนดาวดึงส์มาก่อน เมื่อมีวิมานอันงดงามถึงเพียงนั้นแล้ว เทพอัคนีมิได้มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องมายึดเมืองของเราเลย" พระนางมุจลินท์ตรัส
"แต่เทพอัคนีก็เป็นบริวารของท้าวสักกะมิใช่หรือพระเจ้าค่ะ" พิษธรถาม
"เป็นจริงดังนั้น แล้วมันเกี่ยวกระไรกับเรื่องนี้เล่า"
"พระองค์อาจจะเกิดไม่ทันกระมัง" พิษธรพูดอย่างดูถูก "แต่ท้าวสักกะนี้ก็หาได้เป็นเทวดาที่หมดสิ้นแล้วซึ่งกิเลส เมื่อท้าวมัฆวานได้จุติสู่ดาวดึงส์ ที่นั่นก็หาได้เป็นอากาศว่างเปล่า หากแต่มีบุรพเทพอาศัยอยู่ก่อนแล้ว แทนที่ท้าวมัฆวานจะอ่อนน้อม ประพฤติตนสมกับเป็นผู้มาใหม่ แบ่งสรรปันส่วนทิพยสมบัติกันอย่างยุติธรรม กลับใช้กลอุบายผลักบุรพเทพจนเทพตกสวรรค์เหล่านั้นต้องมาสร้างเมืองใหม่ที่อสูรนคร ตัวหัวหน้ายังเป็นถึงเพียงนี้ พระองค์ทรงทราบได้กระไรพระเจ้าค่ะว่าเทพอัคนีจะมิประสงค์ยึดเมืองเราเสีย"


ระหว่างที่วาเรศและเจ้าหน้าที่กำลังระดมกำลังค้นหาภาคพื้นดินอย่างเต็มที่ ยังมีอีกคนหนึ่งที่เหนื่อยไม่แพ้กันหรืออาจจะเหนื่อยกว่าด้วยซ้ำ คนคนนั้น(ภูตตนนั้น)ก็คือเคียว ทันทีที่เคียวเห็นว่ากูณฑ์หลงกลปีศาจสัตว์แสนเจ้าเล่ห์
 ปีศาจอรหันที่แม้ชื่อจะสะกดใกล้เคียงกับพระอริยบุคคลอันน่าเคารพ แต่พอ ต์ หายไป ความหมายก็เปลี่ยนไปชนิดคนละโยชน์ อรหันคือสัตว์หน้าคน อรหันนี้มีหลายประเภท ทั้งหมา นก ปลา เต่า นอกจากใบหน้าที่เป็นคนแล้ว จากส่วนคอลงไปเป็นสัตว์ทั้งหมด แล้วมันก็ใช้หน้าและความสามารถในการพูดได้ของมนุษย์มาหลอกล่อให้คนไปเป็นเหยื่อของมัน แล้วกูณฑ์ก็ตกหลุมพรางของมันโดยไม่รู้ตัว
เคียวไม่เคยชอบการเล่นน้ำเลย แม้ว่าเขาจะเกิดในประเทศที่เป็นเกาะก็ตาม เขาเคยจมน้ำเกือบตายเมื่อชาติที่แล้ว แต่ตอนนี้เวลาที่กูณฑ์ เพื่อนของเขาต้องการความช่วยเหลือ เขาตัดสินใจกระโดดน้ำลงไปทันที เขาไม่จำเป็นต้องกลัวน้ำอีกต่อไปแล้ว น้ำไม่อาจจะทำอะไรสิ่งไม่มีชีวิตอย่างเขาได้
แล้วกูณฑ์อยู่นั่นเอง กำลังนอนแผ่หลาอยู่ หลับตาพริ้ม ท่าทางเหมือนกำลังหลับสบาย หากเคียวไม่ได้รับรู้ถึงกระแสน้ำรอบตัวขณะนี้ เขาอาจคิดไปว่าพวกเขากำลังนอนคุยกันอยู่ที่เตียงที่บ้านของกูณฑ์ก็ได้
เคียวรีบไปหากูณฑ์ เขาพยายามจะอุ้มกูณฑ์ขึ้น แต่ทำอย่างไรก็แบกน้ำหนักของเพื่อนไว้ไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะกูณฑ์หนักเกินไปหรือกำลังของเคียวเริ่มอ่อนลง หลังจากอยู่ห่างจากขุมพลังมานาน
"กูณฑ์" เคียวเรียก พยายามเขย่าตัวให้กูณฑ์มีสติ แต่กูณฑ์กลับไม่ตอบสนองใด ๆ เลย ตัวอ่อนปวกเปียกเหมือนตุ๊กตา
เคียวแทบสิ้นสติ เขาไม่ต้องหายใจก็จริง แต่กูณฑ์ไม่ใช่ เขาเป็นมนุษย์ เขาต้องหายใจ เคียวไม่รู้จะทำยังไงดี เขารู้แต่เพียงว่าเขาต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่พวกอรหันพวกนั้นจะกลับมา
สายไปเสียแล้ว กระแสน้ำเริ่มปั่นป่วนจนเคียวแทบทรงตัวไว้ไม่อยู่ โคลนที่ขุ่นคลั่กบดบังทัศนวิสัยทำให้เคียวเหมือนคนตาบอด
แม้ตอนนี้เคียวจะมองอะไรไม่เห็น แต่ก็รับรู้โดยสัญชาตญาณว่าสิ่งมาใหม่ย่อมไม่ประสงค์ดีกับตนแน่ เขาขยับเข้าไปใกล้กูณฑ์ตามเดิม หลังจากที่ตอนแรกกระแสน้ำพัดเขาให้ออกห่างจากเพื่อนรัก
"โอ้โห มาดูอะไรนี่สิ กัจฉปานันท์ น่าประหลาดใจสุด ๆ ไปเลย" เสียงของผู้มาใหม่ว่า แม้มันจะพูดภาษามนุษย์ แต่ก็ฟังยากมาก ฟังดูเหมือนเสียงขู่ฟ่อของงูมากกว่า
เคียวเงี่ยหูฟัง เขาโชคดีเหลือเกินที่ตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นหัวใจของเขาคงเต้นแรงจนหลุดออกมาแน่ ผู้มาใหม่อีกตนที่ชื่อว่ากัจฉปานันท์กำลังค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา
"มีอะไรเหรอ พิษธร" กัจฉปานันท์ว่าด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก
"บอกให้มาก็มาเถอะ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ ชักช้าอยู่ได้"
"เจ้าก็พูดได้สิ เจ้าไม่ใช่เต่าอย่างข้านี่นา"
ตอนนี้เคียวรู้แล้วว่ากัจฉปานันท์เป็นปีศาจเต่านั่นเอง เขาพยายามคิดทบทวนว่าเต่ามีจุดแข็ง จุดอ่อนอะไรบ้าง พยายามคิดวางแผนว่าเขาจะจัดการกับเต่าตัวนี้ยังไง เขารู้มาว่ากระดองเต่าแข็งแกร่งมากจนไม่สามารถทำลายได้ง่าย ๆ หากต้องการจะฆ่าเต่าก็ต้องจุดไฟเผาเอา คิดถึงตรงนี้เขาก็อดหัวเราะในใจไม่ได้ แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดแบบนี้ก็ตาม เขาจะหาไฟที่ไหนมาจุดเผาเต่าตัวมหึมานี้ได้ตอนนี้ ตอนที่เขาอยู่ในน้ำ
ฝุ่นเริ่มจางลงแล้ว เคียวหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจ แล้วเขาก็ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นหน้าแม่ของกูณฑ์อยู่ข้าง ๆ เคียวไม่ได้ตกใจที่เห็นแม่กูณฑ์หรอก ถ้าเธอมาทั้งตัว แต่คนที่อยู่ข้าง ๆ เขาตอนนี้มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่เหมือนวาสนาทุกส่วนสัด แต่ความจริงแล้วเมื่อตั้งสติและพิจารณาดูอีกทีก็จะเห็นว่าเธอไม่เหมือนวาสนาแม้แต่น้อย วาสนามีแววตาที่แจ่มใส แต่แววตาของสัตว์ประหลาดนี่ดูเจ้าเล่ห์ กลิ้งกลอก  แต่แววตาของมันยังไม่น่ากลัวเท่าลิ้นที่มันแลบออกมา เป็นลิ้นสองแฉกเหมือนงู
เคียวค่อย ๆ ลดระดับสายตาลงเพื่อสำรวจร่างกายของสัตว์อรหันตัวนี้ อย่างที่เขาคาดเอาไว้ ตั้งแต่ระดับคอลงไปไม่ได้มีความเป็นมนุษย์อยู่เลย หากแต่เป็นงูตัวเบ้อเริ่ม เพราะเหตุอย่างนี้เองตอนที่มันหลอกกูณฑ์ มันจึงโผล่มาแค่ศีรษะเท่านั้น ไม่ได้โบกไม้โบกมือเหมือนกับคนจมน้ำทั่ว ๆ ไป เพราะมันไม่มีมือให้โบกนี่เอง หากกูณฑ์เฉลียวใจคิดสักนิด พวกเขาก็คงไม่ต้องมาลำบากอย่างนี้ แต่เคียวเองก็มีส่วนผิด เขาก็ไม่ใช่ปีศาจชั้นต่ำ ไร้ประสบการณ์ เก่งกาจถึงขนาดแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ แต่กลับปกป้องเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเองไม่ได้ เพราะมัวแต่ชะล่าใจว่าพ่อของกูณฑ์คงจะดูแลกูณฑ์เอง เขาลืมคิดไปว่าอย่างไรวาเรศก็เป็นมนุษย์ธรรมดา คงไม่อาจจะมองผ่านมนตร์ลวงตาได้เหมือนเขา ทั้งเต่าและงูอรหันสองตัวนี้ไม่ได้โง่เลย มันทำงานกันได้อย่างสามัคคีมาก งูอรหันใช้หน้าวาสนามาหลอกกูณฑ์ให้ไปช่วย อีกทั้งเก่งกล้าพอจะสร้างหมอกเวทมนตร์ปกคลุมไว้ไม่ให้ใครเห็น ส่วนเต่าอรหันก็แปลงหน้าเป็นกูณฑ์ หลอกวาเรศว่าจะขึ้นบกแล้ว ให้เขาคลายกังวล ไม่ได้มาใส่ใจอะไร กว่าจะรู้ตัวว่ากูณฑ์หายไปแล้วต้องตามหาก็สายไปเสียแล้ว เคียวแน่ใจว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในอีกมิติหนึ่งแล้ว ต่อให้นักดำน้ำมาดำหา พวกเขาก็คงไม่เจอแม้แต่ร่างของกูณฑ์ แล้วต่อให้มีปาฏิหาริย์มาช่วยให้มีคนมาพบพวกเขา ก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้มากนัก เคียวมั่นใจว่าอาวุธสมัยใหม่ทำอะไรมันไม่ได้มากนัก ขนาดของมันใหญ่โตเกินไป เคียวไม่สามารถเห็นปลายหางของมันด้วยซ้ำ แม้เคียวจะไม่ได้เข้าไปสัมผัส แต่เขาก็รู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าร่างกายของเจ้าตัวนี้คงจะแข็งราวกับหิน ปืนหรือมีดธรรมดาคงไม่อาจเจาะทะลวงมันได้แม้แต่น้อย จุดอ่อนของมันคงอยู่ที่ศีรษะนั่นเอง  ศีรษะของมันเป็นมนุษย์ หากสามารถเจาะกระสุนไปที่หัวของมันได้ ก็คงจะเสร็จ แต่พูดไปก็ป่วยการเปล่า เขาไม่มีปืนอยู่กับตัวขณะนี้ หรือต่อให้มี เขาก็ไม่อาจยิงออกไปได้ เขาไม่มีทั้งทักษะและใจที่กล้าพอที่จะยิงใบหน้าที่เหมือนกับวาสนา วาสนาที่แม้จะมองไม่เห็นเขา แต่ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน เคียวก็เคารพวาสนาเหมือนแม่คนหนึ่ง แม้เขาจะรู้ว่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่วาสนาก็ตาม แต่เขาทำใจยิงมันไม่ได้จริง ๆ เขาไม่ได้เหี้ยมโหดขนาดนั้น
ดูลักษณะมันก็คล้ายกับพญานาคที่คนเคารพ นับถือกัน แต่ที่ต่างกันคือเวลาพญานาคแปลงเป็นมนุษย์ก็จะแปลงเป็นมนุษย์รูปร่างสวยงาม หากจะต้องอยู่ในสภาพครึ่งคนครึ่งงู ก็หมายความตรงตัวตามนั้นคือตั้งแต่ศีรษะถึงเอวไปเป็นมนุษย์ หลังจากเอวลงไปถึงเป็นงู ไม่ได้มีแค่หัวเป็นมนุษย์อย่างนี้
กัจฉปานันท์มาถึงแล้ว ตัวมันใหญ่ไม่แพ้พิษธรเลย หากมันหดหัวเข้าไปแล้วหมอบนิ่ง ๆ มันคงไม่ต่างอะไรจากเกาะขนาดใหญ่ หน้าของมันก็เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพิษธร แต่ต่างกันตรงที่ว่าขณะที่พิษธรใช้หน้าของวาสนา กัจฉปานันท์ใช้หน้าของกูณฑ์
"เจ้าเชิญใครมาร่วมงานเลี้ยงเพิ่มเหรอ" กัจฉปานันท์ถามทันทีที่เห็นเคียว
พิษธรส่ายหัว "เจ้าปีศาจหนังสือนี่ มันมาได้ยังไงไม่รู้"
ตอนนี้ทั้งปีศาจเต่าและปีศาจงูมามองสำรวจเคียวราวกับเขาเป็นสิ่งประหลาด มหัศจรรย์อะไรสักอย่าง เคียวพยายามยืนให้นิ่งที่สุด แม้ว่าพวกนี้จะเป็นอรหัน แต่เขาก็ได้แต่หวังว่ามันจะมีสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมอยู่บ้าง และขอให้ข้อมูลที่เขาได้มาไม่ผิดพลาด พวกงูจะมีสัญชาตญาณพิเศษดักจับการเคลื่อนไหว ยิ่งถ้าเขาขยับหนีเร็วเท่าไหร่ โอกาสที่จะเสร็จก็มีมากเท่านั้น
"เจ้ามาทำอะไร" กัจฉปานันท์ถามอย่างคุกคาม "จะมาร่วมงานเลี้ยงกับเราด้วยหรือ"
เคียวอยากจะบอกเหลือเกินว่ามีแค่สองตน ไม่เรียกว่างานเลี้ยงหรอก แต่เวลานี้ไม่เหมาะกับการอวดดี เขาหัวเดียวกระเทียมลีบ คงไม่ต้องนับกูณฑ์ที่กำลังสลบไม่ได้สติ เขาพยายามปฏิเสธว่ากูณฑ์ตายไปแล้ว ตราบใดก็ตามที่ไม่อาจพิสูจน์ออกมาได้แน่ชัด เขาก็ต้องมีความหวัง กูณฑ์เป็นที่พึ่งให้เขามาตลอด ถึงเวลาแล้วที่เขาจะเป็นที่พึ่งให้กูณฑ์บ้าง
"ว่าอย่างไรล่ะ" พิษธรถาม เมื่อเห็นว่าเคียวไม่ยอมตอบสักที
"เจ้าก็…" กัจฉปานันท์พูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ ราวกับมันไม่สนใจอะไรอีกแล้วบนโลกใบนี้ "ให้เวลาเข่หน่อยก็ได้ ไม่เห็นต้องรีบเลย"
"เจ้าไม่รีบ แต่ข้ารีบ ขืน 'เสด็จมาจะทำอย่างไร"
กัจฉปานันท์หดหัวเข้าไปในกระดอง พูดเสียงอู้อี้ออกมาว่า
"เจ้าอย่าพูดถึง 'นาง' สิ ประเดี๋ยวนางทรงได้ยินแล้วจะยุ่ง"
"เจ้ากลัวหรือ" พิษธรถาม มีรอยเยาะเย้ยอยู่ในน้ำเสียง
"ทำอย่างกับเจ้าไม่กลัว 'นาง' เสียอย่างนั้น" กัจฉปานันท์ว่า
"ตอนนี้ข้าไม่กลัวดอก" พิษธรพูดอย่างลำพอง " 'นาง' เสด็จพระราชดำเนินไปทำราชกิจ คงอีกนานกว่าจะเสด็จพระราชดำเนินกลับ"
กัจฉปานันท์โผล่หัวออกมาจากกระดอง ท่าทางโล่งใจ
"เจ้าพูดจริง ๆ หรือ พิษธร"
"ข้าจะปดเจ้าด้วยเหตุอันใด เจ้าคิดหรือว่าหากพระนางมุจลินท์ยังประทับอยู่ที่นี่ พวกเราจะหลอกล่อมนุษย์ผู้นี้มาได้ง่ายเพียงนี้ นางย่อมเสด็จมาช่วยแล้ว"
"แต่นางก็อาจเสด็จฯกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้" กัจฉปานันท์ว่า "เรารีบจัดการมนุษย์ผู้นี้เสียเถิด ก่อนที่นางจะทรงบังคับให้ปล่อยมันไป"
ระหว่างที่กัจฉปานันท์กับพิษธรกำลังสนทนากัน เคียวพยายามรวบรวมกำลังประคองกูณฑ์ขึ้นมาจนได้ น้ำหนักของกูณฑ์ทำให้เขาแทบล้ม หากเป็นเวลาปกติ เขาคงจะทำให้กูณฑ์ขยับไม่ได้เลย แต่เมื่อภัยมาถึงตัวแบบนี้แล้ว ราวกับเคียวมีพลังพิเศษบางอย่างที่ช่วยให้เขามีพลังเพิ่มขึ้นกว่าเดิม
เคียวค่อย ๆ ประคองกูณฑ์ถอยหลังหนี พยายามหาทางว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ เคียวจำได้ว่าตอนลงมาน้ำเหมือนไม่ลึกอะไรนัก แต่ตอนไหว้ขึ้นไปนี่สิ ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็ไม่อาจขึ้นสู่ผิวน้ำได้เลย อีกทั้งกูณฑ์ก็ยังตัวหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าเคียวแบกหินทั้งก้อนอยู่อย่างนั้นแหละ
เคียวก้มลงไปมองแล้วก็เห็นว่าที่เขาประคองขึ้นมาไม่ได้มีแค่กูณฑ์เสียแล้ว ทั้งปีศาจเต่าและปีศาจงูก็ตามขึ้นมาด้วย ปีศาจงูรัดขาของเขาไว้แน่นทำให้เขาว่ายน้ำได้ช้าลง ส่วนปีศาจเต่าก็งับขากางเกงของกูณฑ์ไว้ ต้องการสะบัดปีศาจเต่าให้หลุดไป กูณฑ์คงไม่รอดแน่
"ข้าไม่ยอมให้เจ้าเอาเหยื่อของเราไปหรอก" พิษธรพูดเสียงเหี้ยมเกรียม
กัจฉปานันท์พยักหน้า มันไม่อาจจะพูดโต้ตอบได้ เพราะหากพูดโต้ตอบ มันก็จะร่วงลงไปทันที
เคียวไม่ตอบโต้ เขาพยายามใช้มือข้างหนึ่งแกะงูออก แต่มันก็รัดแน่นเหลือเกิน อย่าว่าแต่ใช้มือเพียงข้างเดียวอย่างนี้เลย ต่อให้มีมือสองข้างเขาก็ไม่อาจจะจัดการมันได้ ดังนั้นเขาจึงเลิกพยายาม แต่ใช้ความสามารถพิเศษที่ได้มาจากการเป็นภูตหนังสือของเขาคือการยืดแขนได้ไม่มีสิ้นสุด พยายามยื่นแขนขึ้นไปตรวจดูว่าผิวน้ำอยู่ตรงไหน บางทีหากโชคดีอาจจะมีผู้มีฤทธิ์กล้าอยู่แถวนั้น เห็นความผิดปกติ แล้วลงมาสำรวจดูก็ได้ น้ำเป็นแหล่งชีวิต ย่อมจะมีสิ่งมีชีวิตมากมายอยู่ริมน้ำเคียวภาวนาให้มีผู้มีฤทธิ์สักคนสังเกตเห็นและลงมาช่วยเขากับกูณฑ์ด้วย แม้ว่าเขาจะสามารถยื่นแขนไปถึงผิวน้ำได้ แต่เขาคงไม่อาจว่ายไปถึงผิวน้ำได้ เขาไม่ได้ว่ายน้ำเก่งอะไรเลย ความจริงแทบไม่มีทักษะด้านนี้ด้วยซ้ำ อีกทั้งพลังของเขาก็ลดน้อยถอยลงเรื่อย ๆ หากเขาตัดสินใจทิ้งกูณฑ์ตอนนี้แล้วรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายว่ายขึ้นไปก็คงทำได้อยู่หรอก เขารู้แล้วว่าแสงแดดหรือไม่ก็แสงจันทร์อยู่ใกล้แค่นี้เอง แต่หากเขาทิ้งกูณฑ์ไปตอนนี้ พวกอรหันคงจะฉีกเนื้อกูณฑ์กินแน่ คงจะเหลือแต่กระดูกเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมทิ้งกูณฑ์เด็ดขาด จะหามิตรที่ประเสริฐอย่างกูณฑ์คงหาไม่ได้อีกแล้ว แม้ว่าเคียวจะหมดกำลังกาย แต่กำลังใจเขามีอยู่เต็มเปี่ยม แม้ว่าอรหันทั้งสองตัวจะช่วยกันฉุดกระชากลากถูให้พวกเขาทั้งสองดำดิ่งสู่ก้นบาดาลเพียงใด เคียวก็ยังสู้สุดใจที่จะขึ้นฝั่งให้ได้ ไม่ต่างอะไรกับการเล่นชักเย่อ.แต่ที่ต่างกันก็คือ การเล่นครั้งนี้ เดิมพันด้วยชีวิต
"หากเจ้าต้องการเหยื่อมนุษย์ ก็จงไปแสวงหาเอาเอง ไม่ใช่มาชุบมือเปิบจากคนอื่นเยี่ยงนี้" พิษธรว่า มันเริ่มล้าแล้วเหมือนกัน ไหนจะต้องใช้มนตร์พรางตา ไหนจะต้องมาแย่งเหยื่อที่มันได้มาโดยชอบธรรมจากปีศาจหนังสือหน้าด้าน มันลงทุนลงแรงหลอกล่อมนุษย์มาถึงเพียงนี้แล้ว มันไม่ยอมให้ใครได้มนุษย์ผู้นี้ไปหรอก
เคียวไม่ตอบให้เปลืองพลังงาน หากแต่ใช้พลังทั้งหมดว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่เขาหมดแรงเสียแล้ว จิตสำนึกสุดท้ายที่เขารู้คือมีผู้ลากเขาลงสู่ความมืดมิดของก้นแม่น้ำ
"ฉันขอโทษ กูณฑ์" อนุสติของเคียวกระซิบ "ขอโทษ"
หลังจากที่ทุ่มเทพยายามในที่สุดพิษธรกับกัจฉปานันท์ก็ได้เหยื่อของพวกมันมาไว้ในกำมืออีกครั้ง พิษธรจัดการสร้างกรงขังภูตหนังสือจอมยุ่ง ก่อนจะหันมาสำรวจเหยื่อของมัน
"เราน่าจะไปจับปลาอีกสักสองสามตัวมาแกล้มนะ" กัจฉปานันท์ว่าพลางเลียริมฝีปาก
"เจ้าก็ไปหามาสิ" พิษธรว่าอย่างไม่สบอารมณ์ มีเหยื่อมนุษย์อยู่แล้วแท้ ๆ ยังอยากจะไปกินปลา ใฝ่ต่ำเหลือเกิน
"แล้วเจ้าจะทำอะไร"
"ข้าก็จะใช้ไฟปรุงมันให้สุกน่ะสิ เจ้าไปหาปลากลับมาก็คงสุกพอกิน" พิษธรว่า มันเลื้อยไปรอบ ๆ เพื่อดูว่าพอมีพืชน้ำอะไรมาใช้เป็นเชื้อเพลิงได้บ้าง เรื่องการจุดไฟเป็นความภาคภูมิใจของมันทีเดียว ปกติอรหันจุดไฟไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่กลัวไฟเหมือนสัตว์ป่าทั่วไป แต่มันได้บารมีจากพระนางมุจลินท์ ทำให้ไม่หวาดกับกองอัคคี ด้วยความที่มันอาศัยอยู่ในน้ำจึงสามารถทำอะไรก็ได้เหมือนที่มนุษย์ทำกันบนบก แม้แต่การจุดไฟในน้ำ หากเป็นเวลาปกติ มันไม่จำเป็นต้องใช้เชื้อเพลิงด้วยซ้ำ แค่พลังเวทก็เพียงพอ แต่ตอนนี้มันใช้พลังมากเกินไปจึงต้องขอพึ่งเชื้อเพลิงสักหน่อย
"เจ้าไม่จำเป็นต้องก่อไฟก็ได้" กัจฉปานันท์พูดขึ้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"เจ้าพูดอะไรของเจ้า" พิษธรหันขวับมาดู แล้วก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นกองเพลิงลุกท่วมร่างของมนุษย์ หากแต่มันกลับไม่เป็นอันตรายแม้เพียงเศษเสี้ยว


พระนางมุจลินท์ส่ายพระพักตร์อย่างระอาใจ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ไม่ผิดเลย สัตว์บางพวกก็เป็นบัวใต้ตมเกินกว่าจะสั่งสอนได้
"ท่านคิดว่าท่านทราบเรื่องการปฏิวัติสวรรค์ แต่สิ่งที่ท่านทราบมาเป็นเพียงปลายยอดภูเขาเท่านั้น" พระนางมุจลินท์ตรัส "ก่อนที่ท้าวมัฆวานจะเสด็จสู่สวรรค์ดาวดึงส์ บารมีของบุรพเทพก็ใกล้จะหมดอยู่แล้ว ทั้งวิมาน แลข้าวของเครื่องใช้ก็แทบจะสิ้นไป ครั้นพอท้าวมัฆวานและสหายเสด็จไปถึง วิมานและข้าวของเครื่องใช้ทิพย์ต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาด้วยอำนาจบารมี ความจริงแล้วหากต่างคนต่างอยู่ตั้งแต่วันนั้น ก็คงไม่มีปัญหาอะไร หากแต่บุรพเทพกลับต้องการให้แบ่งกันคนละครึ่ง"
พระนางมุจลินท์จ้องพระเนตรอดีตข้ารับใช้ของนาง "ท่านพอเห็นปัญหาหรือยังเล่า"
ครั้นพิษธรไม่ตอบ พระนางจึงตรัสต่ออย่างช้า ๆ หวังว่าคำตรัสของพระนางจะแทรกซึมเข้าไปในใจของอสรพิษร้าย แม้เพียงสักกระผีกเดียวก็ยังดี
"ฝ่ายหนึ่งแทบไม่มีบารมีเหลืออยู่แล้ว วิมานและของใช้ต่าง ๆ ก็เป็นของเก่า รังแต่เสียหายและสูญหายไปตามกาลเวลา อีกฝ่ายหนึ่งมีบารมีเต็มเปี่ยม วิมานและข้าวของเครื่องใช้ใหม่ แต่จะแบ่งให้เท่า ๆ กัน ท่านจะเรียกว่ายุติธรรมได้อย่างไร เปรียบประหนึ่งผู้ลงทุนในการค้า ผู้หนึ่งลงทุนมาก อีกผู้หนึ่งลงทุนน้อย แต่เวลาได้กำไรมา จะแบ่งให้เท่ากันได้หรือ"
"ถึงกระนั้นพระอินทร์ก็ไม่ทำควรทำเยี่ยงคนขลาด มอมสุราและผลักพวกบุรพเทพตกสวรรค์" พิษธรเถียงต่ออย่างไม่ยอมแพ้
"ในเมื่อตกลงกันไม่ได้ ต่างฝ่ายก็ต้องต่างไป ท่านมองว่าเป็นการกระทำของคนขลาด แต่เรากลับมองว่าเป็นการกระทำที่กล้าหาญแลกอปรด้วยสติปัญญา พระอินทร์ไม่ได้ทรงต้องการประหัตประหารชีวิตใคร จึงใช้เพียงกลอุบายนี้เท่านั้น"
"แต่อย่างไรข้าก็ไม่เห็นด้วยกับพระองค์" พิษธรว่า
พระนางมุจลินท์เพียงแย้มพระโอษฐ์ให้ "เราไม่ได้ต้องการให้ท่านเห็นด้วยกับเรา แต่เราคงปล่อยท่านให้เป็นอิสระต่อไปไม่ได้ ท่านอันตรายเกินไป"
พระนางทรงสั่งให้วิกรม พาตัวนักโทษทั้งสองไปขังแยกกัน แต่ไม่ให้ทำทัณฑ์ทรมานใด ๆ เพียงแต่ขังไว้เพื่อไม่ให้เป็นอันตรายอีกต่อไปเท่านั้น
ระหว่างที่พระนางมุจลินท์จัดการกับพวกนักโทษ บุปผาก็กำลังปวดหัวกับมนุษย์ที่พระนางมุจลินท์นำตัวมาด้วย มนุษย์ผู้นี้ยังไม่ฟื้น หากแต่ยังตะโกนไม่หยุด
"เคียว ฉันต้องการเคียว"
บุปผาได้แต่ส่ายหน้า มนุษย์ผู้นี้ต้องเคยเป็นชาวนา และผูกพันกับเคียวแน่ ไม่ต่างอะไรกับพระโพธิสัตว์ที่ครั้งหนึ่งเสวยพระชาติเป็นชาวสวน และผูกพันกับจอบ จนบวช ๆ สึก ๆ อยู่ถึงเจ็ดครั้ง ก่อนจะตัดใจทิ้งจอบลงแม่น้ำและได้สำเร็จญาณในที่สุด
ฝ่ายกูณฑ์ไม่ได้รู้ถึงความคิดในใจของบุปผา เขาพยายามจะลืมตาให้ได้ เขาจะต้องไปช่วยเคียว กูณฑ์จำได้ว่าเขาถูกสัตว์ประหลาดที่มีหน้าเหมือนแม่ของเขา แต่ร่างกายเป็นงูใหญ่ รัดเขาสู่ใต้น้ำ เขาพยายามดิ้นรน แต่ก็สู้แรงงูใหญ่ไม่ไหว มันลากเขาอย่างไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย กูณฑ์คิดว่าตัวเองต้องตายแน่แล้ว เขาเริ่มเห็นภาพช่วงชีวิตก่อนหน้านี้เป็นฉาก ๆ เขาเห็นภาพที่เขาเล่นเรือกับพ่อ เขาเห็นภาพที่พวกเขาไปรับประทานอาหารด้วยกัน ไปกางเต็นท์ด้วยกัน และชีวิตก่อนหน้านั้น ทั้งสุขและทุกข์ เขายังเห็นภาพไฟไหม้ ภาพที่เขาไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหน อย่างไร ไฟที่โหมกระหน่ำ สีแดงร้อนแรง ต่างจากสายน้ำที่เย็นเยือก แต่ก็เปรียบดังมัจจุราชที่พรากชีวิตได้เช่นเดียวกัน กูณฑ์พยายามดิ้นรน หากแต่น้ำที่แต่เดิมเคยได้ชื่อว่าเป็นพลังของชีวิต กลับสูบเอาชีวิตเขาไปเสียหมด เขาสลบก่อนที่จะถึงก้นแม่น้ำด้วยซ้ำ
ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิต หากกูณฑ์สลบไปแบบไม่รับรู้อะไร ก็คงดีอยู่หรอก แต่ดูเหมือนมีแต่ร่างกายของเขาที่สลบ หากแต่วิญญาณหรือจิตใจของเขายังคงมีสติรู้คิด เขารับรู้ทุกอย่าง เขารับรู้ว่าเคียวพยายามช่วยเขาอย่างเต็มที่ แต่ร่างกายที่บอบบางของเคียว ยกร่างของเขาไม่ไหว กูณฑ์รับรู้ว่าเคียวเขี้ยวพยายามสู้กับเต่าและงูหน้าคนตามลำพัง แต่เขาก็สู้แรงพวกมันไม่ไหว กูณฑ์อยากไปช่วยเคียวเหลือเกิน แต่เขากับถูกขังอยู่ในร่างกายนี้ เขาพยายามดิ้นรนต่อสู้ ร้องผรุสวาทต่าง ๆ ด้วยถ้อยคำที่หากแม่มาได้ยิน เขาคงโดนฟาดก้นแน่ แต่เขายอมให้แม่ฟาดก้น ดีกว่าต้องสูญเสียเคียวไป
"ใจเย็นก่อน" เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของเขา กูณฑ์คิดว่าเป็นเสียงของจิตสำนึกฝ่ายดีที่มีหน้าที่คอยควบคุมไม่ให้สัญชาตญาณดิบออกมามากเกินไป
"ให้ใจเย็นอยู่ได้ยังไง" กูณฑ์โต้กลับ เขารู้สึกเหมือนตัวเองบ้าไปแล้วที่มาเถียงกับจิตใต้สำนึกของตัวเองแบบนี้
"เจ้าด่าไปแล้วช่วยอะไรได้ มีแต่ทำให้จิตเศร้าหมองเปล่า ๆ"
กูณฑ์ชักรู้สึกทะแม่ง ๆ นี่ไม่ใช่จิตสำนึกของเขาแน่ เขาไม่เคยเรียกตัวเองว่าเจ้า
"แกเป็นใครกัน" กูณฑ์คิด นี่เขาโดนวิญญาณร้ายสิงร่างเหรอ มันจะมายึดวิญญาณเขาใช่ไหม
"ข้าก็คือเจ้า" ผีปรสิตตอบ "หากเป็นเจ้าในอีกภพภูมิหนึ่ง"
"หมายความว่ายังไง" กูณฑ์ถาม ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด แต่ถ้าเขาตายจากชาติก่อนแล้วมาเกิดใหม่แล้ว เขาจะมีอีกวิญญาณหนึ่งได้ยังไง
"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงตนว่าเหนือกว่า ทำเอากูณฑ์อยากถีบจริง ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
"ตอนนี้ข้ารู้ว่าเจ้าไม่สบายใจ แต่เจ้าจงทำใจให้สงบเสียเถิด รวบรวมพลังและสมาธิ มิฉะนั้นเจ้าต้องกลายเป็นอาหารเต่ากับงูแน่"
"ให้ฉันทำยังไง" กูณฑ์ถามกลับ เขาเพิ่งอายุสิบห้า เขายังไม่อยากตาย แล้วยิ่งตายไปโดยเป็นอาหารเต่ากับงูก็ยิ่งไม่อยากใหญ่
"ทำใจให้สบาย ปล่อยให้ข้าควบคุม ข้าจะช่วยเจ้าเอง"
'แหงล่ะสิ' กูณฑ์คิดในใจอย่างประชดประชัน 'ช่วยฉันเสร็จก็ยึดร่างเสียเลย'
อีกฝ่ายหัวเราะ กูณฑ์ลืมไปเสียสนิทว่าผีปรสิตอยู่ในตัวเขาและย่อมได้ยินเสียงความคิดของเขา
"ข้าจะยึดร่างเจ้าทำไม ในเมื่อข้าก็คือเจ้า หรือว่าเจ้าอยากโดนกินก็ตามใจนะ"
กูณฑ์ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่บอกไปว่า "ช่วยหน่อยก็แล้วกัน"
"เด็กดี" ผีพูดอย่างพึงใจ
กูณฑ์รับรู้ได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของเขาสูงขึ้น เหมือนกับตอนเขาเป็นไข้ตัวร้อน
"ทำยังงี้เพื่ออะไร" กูณฑ์ถาม ทำให้เขาเป็นไข้แล้วมีประโยชน์อะไรกัน หรือว่าจะทำให้สัตว์ประหลาดพวกนั้นไม่กล้ากินเขาเพราะกลัวติดไข้
อีกฝ่ายไม่ตอบ อุณหภูมิร่างกายของกูณฑ์สูงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับถูกไฟเผา กูณฑ์สุดที่จะอดทนอยู่ได้ นี่ไม่ใช่ว่าเขาตกนรกแล้วหรือ มันจะช่วยเขาหรือจะฆ่าเขากันแน่
"ไม่ต้องกลัว เจ้าจะไม่เป็นไรหรอก" ผีปลอบ
จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร ตอนนี้กูณฑ์เห็นร่างเขาถูกไฟเผา ไฟประหลาดนั่นลามเลียร่างเขา แม้ว่าตอนนี้หลังเขาจะยังไม่ไหม้ แต่เนื้อหนังมังสาของมนุษย์จะทนไฟประหลาดได้นานสักแค่ไหน
"แกทำอะไรของแก" กูณฑ์โวยวาย
"ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว"
"ก็พูดง่ายนี่ ไม่ใช่ร่างแกนี่ที่ถูกเผาอยู่" กูณฑ์โต้กลับ
ครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ตอบ เจ้างูประหลาดเลื้อยเข้ามาหาเขา กูณฑ์พยายามพลิกตัวหนี แต่ร่างกายของเขาไม่ตอบสนองอะไรเอาเสียเลย นี่คงเป็นภาพสุดท้ายที่เขาได้เห็น งูที่หน้าเหมือนแม่ เมื่อคิดถึงแม่กูณฑ์ก็อยากร้องไห้ออกมา หากแต่น้ำตาก็ไม่ยอมไหล ตอนนี้พ่อกับแม่คงตามหาเขาให้วุ่น พ่อกับแม่จะรู้หรือเปล่าว่าลูกชายของพวกเขาคงไม่มีโอกาสกลับไปหาพวกเขาอีกแล้ว เวรกรรมอะไรกันหนอที่ทำให้กูณฑ์ต้องตบอยู่ในสภาพนี้ ตอนนี้กูณฑ์หมดหวังทุกอย่างแล้ว เขาไม่คิดว่าจะรอดไปได้ เขาระลึกถึงคุณพระที่แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยคิดนับถือ ภาวนาขอให้ชาติหน้าได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อกับแม่อีก
งูประหลาดใช้หางแตะตัวเขา บางทีมันอาจจะทดลองดูกระมังว่าสุกพอที่จะกินได้หรือยัง แต่แล้วไฟก็ลามไปติดตัวมันด้วย ไฟประหลาดนั้นเผาร่างของมันเช่นเดียวกับที่เผาร่างของกูณฑ์ มันรีบเลื้อยกลับไปหาเพื่อนของมันทันที
"เอะอะวุ่นวายอะไรกัน" เสียงทรงอำนาจดังขึ้น
"พระนางมาแล้ว เจ้าปลอดภัยแล้ว" เสียงผีกระซิบ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ครั้งนี้กูณฑ์เชื่อมัน เขาเชื่อจริงๆ ว่าเขาปลอดภัย หรืออย่างน้อยก็ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในดินแดนประหลาดที่งูหน้าเหมือนแม่ เต่าหน้าเหมือนตัวเขา และมีไฟประหลาดที่จุดติดแม้อยู่ใต้น้ำ
กูณฑ์ได้แต่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ได้แต่ภาวนาให้เรื่องทั้งหมดจบลงด้วยดี เขาจะได้กลับไปหาพ่อกับแม่เสียที ไม่นานพระนางก็เสด็จมาพร้อมกับงูประหลาดตัวนั้น
"ข้าจะปรากฏร่างให้นางเห็น เพื่อที่เจ้าจะได้อยู่พักฟื้นในเมืองบาดาลนี้ได้ อย่างไรนางคงเกรงใจข้าอยู่บ้าง"
"เดี๋ยวก่อน" กูณฑ์ขัด "ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันอยากกลับบ้าน แล้วอีกอย่างแกคิดว่าแกเป็นใคร พระนางถึงต้องเกรงใจด้วย"
ดูอย่างไรพระนางที่เสด็จมาใหม่ก็ไม่ใช่มนุษย์ เอ่อ กูณฑ์ไม่ได้หมายความในแง่ลบหรอกนะ แต่ดูยังไงพระนางก็มีสิริโฉมงดงามเกินกว่านางใดบนโลกมนุษย์จะเทียบได้ แล้วไอ้ผีปรสิตตนนี้กล้าดียังไงถึงบอกว่าพระนางต้องเกรงใจมัน
แต่เมื่อผีตนนั้นปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ กูณฑ์ก็แทบช็อก ดูยังไงสภาพของสิ่งที่ปรากฏร่างก็ไม่ใช่ผีแน่ หากแต่ต้องเป็นเทวดาที่มีฤทธิ์มาก เพราะเปล่งรัศมีจ้า น่าหวั่นเกรงเหลือเกิน ครั้นกูณฑ์คิดไปว่าตัวเองพูดจาหยาบคายกับท่านเทพไปยังไงบ้างก็ให้หวาดหวั่น หวังว่าท่านเทพคงจะไม่กริ้วจนสาปเขาเป็นหมู เป็นหมาไปหรอกนะ
กูณฑ์ตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างเทพกับเทพี ทำให้กูณฑ์รู้ว่าเทพที่มาสถิตในร่างเขาคือเทพอัคนี เทพแห่งไฟ หรือว่านี่เป็นสาเหตุที่กูณฑ์มีผมสีแดงเพลิง ทั้ง ๆ ที่ไม่มีเชื้อฝรั่งเลยแม้แต่น้อย กูณฑ์ไม่มีความรู้เกี่ยวกับเทพปกรณัมมากนัก เขาแทบไม่เคยได้ยินชื่อของเทพอัคนีด้วยซ้ำ จำไม่ได้ด้วยว่าในประเทศไทยมีศาลบูชาพระองค์หรือเปล่า แต่กูณฑ์ตั้งใจมั่นว่าหากเขารอดกลับไปได้ก็ต้องไปกราบไหว้ท่านเสียหน่อย แม้ว่าจะต้องเดินทางไปต่างประเทศก็ตามเพื่อขอบคุณที่ท่านลงมาช่วยในครั้งนี้  เพราะถ้าไม่ได้ท่านกูณฑ์ก็คงเข้าไปอยู่ในกระเพาะของสัตว์หน้าคนพวกนั้นแล้ว เขาว่าคนดีผีคุ้ม แต่กูณฑ์คงเป็นคนดีมาก ทั้งผีและเทวดาจึงแย่งกันมาคุ้มครองเขาเต็มไปหมด