เมื่อเวลาผ่านไปหลายอาทิตย์ ความทุกข์โศกจากการจากไปของเด็กหญิงนุ่นค่อยๆคลายลงไป บรรยากาศของโรงงานก็ค่อยๆกลับคืนสู่ปกติ วันนี้สิปราค์มาถึงโรงงานแต่เช้า ฝนที่ตกมาตลอดคืนทำให้หญิงสาวรู้สึกสดชื่นอยู่ไม่น้อย เลยตั้งใจว่าจะเข้าไปทำความรู้จักกับเจ้าบรรดาเครื่องจักรในโรงงานอีกสักหน่อย หลังจากที่วินได้แนะนำให้รู้รายละเอียดทั้งระบบการผลิตแล้ว หล่อนก็รู้สึกสนใจโรงงานนี้มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า หากหล่อนประเมินความสามารถของเจ้าเครื่องพวกนี้อย่างได้อย่างถ่องแท้ ถึงตอนที่ต้องขายเครื่องพวกนี้ต่อเมื่อโรงงานต้องปิด อย่างน้อยก็ยังพอจะหาเงินเข้าบริษัทได้เพิ่มขึ้นบ้าง
เมื่อโรงงานต้องปิด…
ทำไมเริ่มรู้สึกแปลกๆเมื่อนึกถึงคำคำนี้นะ ก็หล่อนมาที่นี่เพื่อการนี้โดยเฉพาะมิใช่หรือ ทำไมถึงเกิดความรู้สึกเหมือนเริ่มจะไม่แน่ใจขึ้นมา
ไม่นะ สิปรางค์ อย่าเผลออ่อนไหวอะไรเชียว ตั้งสติไว้ ทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จก็พอ…
หากกลายเป็นว่าหลังจากที่หยุดไปช่วงเช้าเล็กน้อย ฝนกลับยังคงตกๆหยุดๆต่อเนื่องมาเกือบทั้งวัน กว่าสิปรางค์จะได้เดินออกจากออฟฟิศเพื่อไปยังทางโรงผลิตก็บ่ายคล้อยแล้ว วันนี้ทั้งโรงงานค่อนข้างเงียบ วุฒิชัยอยู่ระหว่างลาพักร้อน ส่วนณัฐกับคุณวิชิตเข้าไปประชุมในตัวจังหวัด ส่วนช่างวินก็หายไปไหนไม่รู้ ช่วงพักเที่ยงวันนี้หญิงสาวไม่เห็นเขาที่โรงอาหารเหมือนเคย
ขณะที่สิปรางค์กำลังจะเดินเข้าประตูของโรงล้างเมล็ดกาแฟนั้น หญิงสาวก็สังเกตเห็นบริเวณพื้นโรงงานใกล้กับประตูมีน้ำเจิ่งนองอยู่ คงจะเป็นฝนที่สาดเข้ามาเมื่อเช้า แม้โรงนี้จะมีหลังคายื่นออกมา แต่ลมที่พัดแรงและฝนที่ตกหนักตลอดคืนก็อาจทำให้โรงงานเก่าๆแห่งนี้หนีภาวะน้ำนองไปไม่พ้น
ต้องบอกให้คนงานมาจัดการเช็ดให้เรียบร้อย ปล่อยไว้อันตรายแย่
พลันก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกขึ้นที่เครื่องล้างเมล็ดกาแฟขนาดใหญ่ไม่ไกลจากที่หล่อนยืนอยู่นัก
"ป้าฟองโดนไฟดูด!"
เสียงของใครคนหนึ่งตะโกนดังขึ้นมากลบเสียงวี้ดว้ายของเหล่าคนงานหญิง สิปรางค์มองเข้าไปยังที่เกิดเหตุเห็นบรรดาคนงานกำลังยืนมุงล้อมรอบเครื่องล้างกาแฟอยู่ เหลือบไปเห็นช่างโต้งยืนที่มุมหนึ่งของโรงผลิต เขากำลังมองมายังเสียงอลหม่านอยู่เช่นเดียวกับหล่อน
ไฟดูด! แย่แล้ว!
"ช่างโต้ง โทรเรียกรถพยาบาลด้วยค่ะ!" หญิงสาวตะโกนเสียงดังบอกช่างโต้งระหว่างที่หล่อนวิ่งเข้าไปที่เกิดเหตุ
"ทุกคนถอยห่างจากบริเวณนี้ค่ะ ห้ามจับตัวป้าฟองนะคะ ช่างอู๊ดอยู่ไหมคะ สับคัตเอ้าท์ใหญ่ของโรงนี้ด้วยค่ะ" หล่อนวิ่งไปตะโกนไป รีบแหวกฝูงคนงานที่พากันมุงอยู่เข้าไปตรงกลาง หล่อนเห็นป้าฟองนอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆเครื่องคั่วกาแฟ
"ใครก็ได้ส่งผ้าแห้งๆผืนใหญ่ๆมาให้ที!"
สิปรางค์ตะโกนเหลียวซ้ายแลขวาพลางถอดรองเท้าส้นสูงออก พลันก็มีมือหนึ่งยื่นผ้าผืนใหญ่ส่งมาให้หล่อน หญิงสาวใช้ผ้าห่อตัวหญิงชราแล้วพยายามดันให้ตัวของป้าฟองออกมาห่างจากเครื่องล้างเมล็ดกาแฟ จากนั้นจึงจัดท่าทางของผู้ประสบเหตุให้นอนหงายราบ หล่อนตบที่ไหล่ทั้งสองข้างพลางเรียกชื่อป้าฟองเสียงดังหลายๆครั้ง ปรากฏว่าหญิงคนงานหมดสติไปแล้ว สิปรางค์จึงลองจับชีพจรที่ข้อมือดูก็ไม่พบสัญญาณชีพ และเมื่อเอามือไปอังจมูก ก็พบว่าแกหยุดหายใจไปแล้ว
สิปรางค์ตกใจแทบสิ้นสติ ใบหน้าซีดเผือด แต่ไม่มีเวลาที่จะมามัวแต่ตระหนกแล้ว หญิงสาวตัดสินใจรีบทำการผายปอดและนวดหัวใจให้ป้าฟองโดยทันที หล่อนขึ้นนั่งคร่อมบนตัวของป้าฟอง พยายามกดหน้าอกติดต่อกันและสลับการเป่าปากอย่างเต็มกำลังตามที่เคยได้รับการฝึกฝนมา
หญิงสาวไม่รู้ว่าหล่อนทำวิธีการทั้งสองซ้ำๆต่อเนื่องกันนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกอีกหล่อนก็ได้สัมผัสกับสัญญาณการหายใจของป้าฟอง และหญิงคนงานผู้ประสบเหตุก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา สิปรางค์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ถอยลงมานั่งแผ่ข้างๆป้าฟองอย่างหมดเรี่ยวแรง ท่ามกลางเสียงเฮลั่นจากคนงานชายและเสียงร้องไห้ระงมจากคนงานหญิงรอบข้าง
"มีหยังกั๋น ใครโดนหยัง!"
เสียงแหบทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นที่ข้างหลังของกลุ่มคนงานอย่างร้อนรน บรรดาไทยมุงทั้งหลายพากันหลีกทางออกให้นายช่างหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ตามติดมาด้วยหนุ่มฝึกงานหน้าใสที่มีสีหน้าตกใจไม่แพ้หัวหน้า
"ป้าฟองเปิ้นโดนไฟดูดคับ คุณสิปรางค์เปิ้นมาจ้วยไว้ ป้าแกบ่น่าเป็นหยังแล้วคับ"
เสียงลุงอินคนงานเก่าแก่รีบรายงานให้แก่หัวหน้าช่างฝ่ายซ่อมบำรุงเมื่อชายหนุ่มเข้ามาถึงตรงกลางวง
"พี่ปราง!" ปัณณ์รีบเข้าไปประคองญาติสาวผู้พี่ที่กำลังนั่งอ่อนระทวยอยู่ข้างหญิงชรา
ส่วนวินก็ถลาเข้าไปที่ร่างของป้าฟองที่คงยังนอนนิ่งอยู่ เขาเอามืออังที่จมูกและจับชีพจรตรวจดูจังหวะการเต้นของหัวใจของหญิงชราอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชายหนุ่มก็ถอนหายใจ มีสีหน้าที่ดีขึ้น เขาหันมามองหญิงสาวที่นั่งหมดสภาพอยู่บนพื้นใกล้ๆป้าฟอง เสื้อผ้าราคาแพงของหล่อนยับยู่ยี่เปื้อนฝุ่นและคราบน้ำมัน ผมเผ้าหลุดลุ่ยรุงรัง
นายช่างหนุ่มคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวคนสวยจากกรุงเทพจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ดีมากขนาดนี้ หล่อนมีสติดีกว่าคนงานของเขาทั้งโรงงาน ขณะเกิดเหตุมีคนงานคนหนึ่งวิ่งไปตามเขามาจากโรงซ่อมบำรุงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ขณะนั้นเขาไม่อยู่ที่โต๊ะ เขากำลังเดินไปสำรวจแนวรั้วด้านริมน้ำของโรงงานแถมไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือไป ซึ่งกว่าคนงานจะตามตัวเขาเจอ และกว่าเขาจะรีบวิ่งมาถึง สิปรางค์ก็ได้คลี่คลายสถานการณ์ที่วิกฤตอยู่ไปแล้ว
เสียงรถพยาบาลที่แล่นเข้าโรงงานมา ทำให้ทุกคนรีบถอยห่างเปิดทางให้บุรุษพยาบาลนำตัวหญิงชราผู้ประสบเหตุไปขึ้นรถในทันที และในขณะที่ทุกคนกำลังยืนงงทำอะไรไม่ถูกนั้น หญิงสาวผู้ช่วยชีวิตป้าฟองผู้ที่เองก็อยู่ในสภาพร่อแร่กลับวิ่งตามติดขึ้นรถพยาบาลไปด้วยในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่รถพยาบาลจะวิ่งออกจากโรงงานไปอย่างเร่งด่วน วินมองตามไปอย่างงงๆ แล้วเขาก็หันมาทางคนงานที่ตอนนี้ดูเหมือนไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว ทุกคนมัวแต่จับกลุ่มยืนคุยกันหน้าประตูโรงผลิตวิพากษ์วิจารณ์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
"วันนี้ปิดตึงหมดทุกโฮงก่อนเลยละกั๋น ยังไงก็ใกล้เลิกกะละ บ่ต้องมีกะดึก ลุงอินคับ ผมวานไปบอกพวกเฝ้าเครื่องจักทุกโฮงโตยคับ วันนี้ฮื้อจ้วยกั๋นดูว่ามีน้ำฮั่วน้ำขังตี้ใดพ่อง วันพูกจะฮื้อช่างอู๊ดมาตรวจสอบเครื่องจักรแต่เจ้า ต้องตรวจทุกโฮงก่อนฮื้อมั่นใจก่อนว่าบ่มีไฟรั่วตี้ใดแหม ส่วนโฮงนี้อย่าเพิ่งยะหยัง ปล่อยไว้อี้ก่อน เดี๋ยวผมจะตรวจดูเอง ปิ๊กบ้านกันได้คับ เดี๋ยวฮื้อคุณดนัยเขาเรียกรถแดงมาฮับ แยกย้ายคับแยกย้าย "
หัวหน้าช่างฝ่ายซ่อมบำรุงตัดสินใจสั่งปิดโรงงานเป็นการชั่วคราวอย่างรวดเร็วและยาวเหยียด เมื่อคุณวิชิตและช่างวุฒิชัยไม่อยู่ เขาก็มีอำนาจอันดับที่สามในการจัดการทุกอย่างในโรงงาน ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือทำท่าไล่คนงานที่ไม่มีหน้าที่เฝ้าเครื่องจักรให้กลับบ้าน แล้วก็หันมาทางพนักงานออฟฟิศซึ่งบัดนี้พากันมายืนออดูเหตุการณ์อยู่บริเวณหน้าประตูเช่นกัน
"คุณวิชิตล่ะครับอ้ายดนัย"
ดนัยซึ่งยังมีสีหน้าตกอกตกใจอยู่ก็เริ่มรู้สึกตัว และรายงานกับนายช่างหนุ่ม
"คุณวิชิตออกไปสำนักงานตรวจสอบบัญชีกับคุณณัฐที่ในเมืองฮ่ะ เนี่ยผมก็โทรตามแล้ว เห็นว่าแกกำลังรีบมา"
"งั้นถ้าแกมาแล้ว โทรตามผมโตยเน้อคับ" วินบอกดนัยเสร็จก็หันมาทางช่างโต้ง "ป๊ะ โต้ง ปัน เข้าไปดูฮ้อมรั้วฮื้อไอ่เครื่องจักรตัวนี้ก่อน วันพูกอ้ายอู๊ดปิ๊กมา จะได้จ้วยกันดูว่ามันเกิดหยัง"
แล้วเขากับชาวคณะก็กลับเข้าไปที่เกิดเหตุกันอีกครั้ง ชายหนุ่มบอกให้ปัณณ์ช่วยจัดการตรวจเช็คถูพื้นทำความสะอาดร่องรอยของหยดน้ำบนพื้น ขณะที่เขาและช่างโต้งช่วยกันล้อมรั้วบริเวณเครื่องจักรที่เกิดเหตุด้วยโซ่ห้ามเข้า
"ดีหนา ตี้ผมยังฮู้วิธีสับคัตเอาท์ ตี้อ้ายเคยบังคับผมฮื้อเฮียนกับอ้ายอู๊ด" โต้งยังรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่หาย เขานึกขอบคุณที่วินเคยบังคับให้เขาเรียนรู้ระบบไฟฟ้าของโรงงานจากช่างอู๊ด เผื่อไว้ยามฉุกเฉิน ซึ่งเขาไม่นึกว่าวันนั้นจะมาถึงจริงๆ
"คิงต๋ายแน่ไอ่โต้ง วันนี้หน้าที่คิงดูแลความเรียบร้อยของเครื่องจักรบ่ใจ้กา" วินแกล้งทำหน้าดุใส่ลูกน้อง
"โอย อ้าย บ่ดีมาอู้เล่น ผมนี่ยิ่งกลัวๆคุณวิชิตอยู่" นายช่างคนสนิททำหน้าเหมือนจะร้องให้
"คุณวิชิตแกดุด้วยเหรอฮะ ผมเห็นแกออกใจดี มันเป็นอุบัติเหตุป่าวพี่" หนุ่มน้อยฝึกงานรีบเข้ามาปลอบใจ พี่โต้งเป็นพี่ใจดีที่คอยดูแลเขาอยู่ เขาไม่อยากเห็นพี่โต้งต้องถูกทำโทษ
แต่ก่อนที่จะมีใครได้ทันที่จะพูดอะไรต่อ พลันก็มีเสียงใสๆเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง
"ช่างวินเจ้า คุณสิปรางค์เปิ้นลืมรองเท้าไว้เจ้า"
ปัณณ์รีบหันขวับไปตามเสียงนั้นทันที หัวใจของเขาเต้นดังตึกตัก
"งั้นเดี๋ยวผมเอาไปให้พี่ปรางเค้าที่รีสอร์ตเองก็ได้ฮะ" หนุ่มน้อยรีบรับอาสา เขารีบเข้าไปรับรองเท้าของสิปรางค์จากเอื้องคำมาโดยทันที พลางส่งยิ้มให้กับสาวน้อยแล้วพูดเสียงหวานผิดปกติ "ขอบคุณน้องเอื้องมากมากนะครับ"
ส่วนผู้เป็นลูกพี่ใหญ่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
"ไม่เป็นไรปัณณ์ เดี๋ยวพี่เอาไปให้เอง ว่าจะไปดูป้าฟองกับคุณสิปรางค์ที่โรงพยาบาลอยู่แล้ว" แล้วเขาก็หันไปทางลูกน้องคนสนิทอีกที
"โต้ง ช่วยกันกับปัณณ์ ดูให้ทั่วๆโฮงนี้ว่าบ่มีน้ำขังน้ำฮั่วตี้ใดแหม ฝากบอกคุณวิชิตโตย กำเดียวอ้ายมา"
โดยไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มรีบฉวยรองเท้าของสิปรางค์จากมือของหนุ่มน้อย แล้วรีบวิ่งกลับไปเอามอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่หน้าโรงบำรุงขี่ออกตามสิปรางค์ไปที่โรงพยาบาลในทันที…
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล หลังจากสอบถามข้อมูลจากแผนกประชาสัมพันธ์แล้ว วินก็รีบไปหาหญิงสาวที่นั่งรออยู่หน้าห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน เขาพบสิปรางค์กำลังนั่งอยู่คนเดียว ท่านั่งที่ก้มหน้าฟุบลงกับฝ่ามือนั้นทำให้เขารู้สึกสงสาร ชายหนุ่มเดินเข้าไปแล้วโน้มตัวลงคุกเข่าลงตรงหน้าหล่อนอย่างช้าๆ วินจัดการวางรองเท้าอย่างเบามือไว้ที่ปลายเท้าของหญิงสาว ก่อนที่จะเอื้อมไปแตะที่มือของหล่อนอย่างแผ่วเบา
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมองเขา หญิงสาวยังมีสีหน้าตระหนกตกใจ นายช่างหนุ่มเห็นน้ำตาของหล่อนคลอเบ้า
"วิน เรากลัวมาก เรากลัวว่าเราจะช่วยป้าเค้าไม่ได้ ไม่เคยกลัวอะไรอย่างนี้มาก่อนในชีวิต" คนตรงหน้าระล่ำระลัก และในที่สุดก็ปล่อยโฮออกมา
วินลุกขึ้นนั่งที่เก้าอี้ข้างๆหญิงสาว เขากอดหล่อนเอาไว้หลวมๆ มะปรางของเขาคงตกใจและเสียขวัญมาก
"ป้าฟองแกปลอดภัยแล้ว มะปรางเก่งมาก"
ชายหนุ่มพยายามปลอบโยนหล่อน ลูบผมของหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างช้าๆ เขานับถือหัวใจที่เข้มแข็งของสิปรางค์มาก ที่โรงงานหล่อนไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย แต่ที่นี่ คนกล้าหาญกลับกำลังนั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนของเขา วินรู้สึกสงสารมะปรางของเขาจับใจ…
"เดี๋ยวผมโทรถึงตี้บ้านฮื้อเองป้า บ่ต้องเป็นห่วงเน้อ"
นายช่างหนุ่มพูดกับหญิงคนงานอย่างอ่อนโยน หลังจากที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมในห้องรักษาพยาบาลได้
"แล้วเรื่องค่าโฮงหมอนี้ เดี๋ยวผมคุยกับคุณวิชิตฮื้อ ป้าซะบายใจ๋ได้"
วินพยายามทำเสียงขี้เล่นให้คนงานเก่าแก่ของโรงงานรู้สึกสบายใจ เรื่องนี้คงต้องเป็นความรับผิดชอบของทางบริษัทอย่างเต็มๆ และนับว่าเป็นความผิดของเขาด้วยที่ไม่ได้กำชับให้ลูกน้องตรวจตราดูบริเวณโรงงานยามฝนตกหนัก ป้าฟองยกมือไหว้ขอบคุณหนุ่มสาวทั้งคู่อย่างขวัญเสีย หญิงชรายังคงนอนอ่อนระโหยอยู่บนเตียงคนไข้
"หมอว่า คืนนี้ให้ป้านอนดูอาการอีกซักคืน แล้วพรุ่งนี้เดี๋ยวสายๆชั้นจะมาคุยกับหมอ แล้วมารับป้ากลับเองค่ะ"
สิปรางค์เข้าไปจับมือป้าฟองไว้ ยิ้มให้คนงานชราอย่างให้กำลังใจ วินมองภาพนั้นด้วยสายตาที่อ่อนโยน ต่อหน้าคนอื่นๆมะปรางของเขาก็กลับมาเข้มแข็งเสมอ…
หลังออกมาจากโรงพยาบาล ชายหนุ่มพาคนขวัญเสียอีกคนซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับมาเอากระเป๋าของหล่อนที่ออฟฟิศ พบว่าคนงานบางส่วนยังคงรวมตัวกันอยู่ที่หน้าประตูเข้าออฟฟิศเพื่อรอฟังข่าวของหญิงคนงานผู้เคราะห์ร้าย สิปรางค์แปลกใจที่เห็นบรรดาคนงานยังรอหล่อนและวินกลับมาแม้ว่าตอนนี้จะค่ำมากแล้ว
นี่ทุกคนเป็นห่วงป้าฟองกันขนาดนี้เชียวหรือ
"อ้าว นึกว่ากลับบ้านไปกันหมดแล้วนะคะเนี่ย วินไม่ได้โทรบอกเหรอคะว่าป้าแกไม่เป็นไรแล้ว" หญิงสาวสงสัย เพราะก่อนจะออกจากโรงพยาบาลวินได้โทรคุยกับคุณวิชิตถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วรอบนึง
"ก่ออยากฮู้อ่ะเจ้าว่าป้าแกเป็นไงพ่อง ถ้าข้าเจ้ากลับก่อน ก้าจะนอนบ่หลับแน่ๆ" นวลสาวน้อยคนงานเอ่ยขึ้น หล่อนมาอยู่รอกับเอื้องคำและบัวตอง ส่วนช่างโต้งเดินหน้าซีดเข้าไปเกาะแขนวิน
"ป้าปลอดภัยดีค่ะ นอนดูอาการหนึ่งคืน พรุ่งนี้คงกลับบ้านได้"
สิปรางค์พูดอย่างยิ้มแย้มเหมือนไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น วินต้องแอบอมยิ้มหันมองเห็นท่าทีนั้นของหญิงสาว ทันทีที่มาถึงโรงงาน คุณสิปรางค์คนเก่าก็กลับมา เขาแทบไม่เชื่อว่าหล่อนจะเป็นคนเดียวกับมะปรางของเขาที่โรงพยาบาล คนขวัญเสียที่ร้องไห้โฮอยู่ในอ้อมกอดของเขา
"โอเค งั้นแยกย้ายกันกลับบ้านได้แล้ว ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงป้าแก แล้วก็อย่างที่ช่างวินแกบอก พรุ่งนี้มาทำงานกันครึ่งวัน"
คุณวิชิตซึ่งยืนรออยู่เช่นกันหันไปบอกกลุ่มคนงาน ทุกคนถอนหายใจกันอย่างโล่งอก แล้วพากันแยกย้ายกลับไป
ส่วนณัฐรีบเดินเข้ามาหาหล่อน "เป็นไงบ้างพี่ ตอนผมกลับมากับคุณวิชิตแล้วคนงานเล่าให้ฟัง ผมตกใจหมดเลย พยายามโทรหาพี่ก็ไม่ติด"
"พี่ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลย เป็นห่วงป้าแกเลยวิ่งขึ้นรถพยาบาลไปกับเค้าหน้าตาเฉย" หญิงสาวหัวเราะน้อยๆทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้วก็หันไปทางคุณวิชิต หล่อนลืมเรื่องความรู้สึกของตัวเองไปชั่วขณะ โรงงานนี้มีสิ่งที่จะต้องสะสางอีกมากมาย
"เรียบร้อยแล้วนะคะคุณวิชิต ป้าฟองแกไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาคุยกันเรื่องรายละเอียดของการรักษาพยาบาลและเรื่องค่ารักษานะคะ ส่วนเรื่องอุบัติเหตุคงต้องเชิญช่างโต้งเข้ามาสอบถาม แล้วเราก็คงต้องทบทวนเรื่องของมาตรการความปลอดภัยในโรงงานกันอีกเยอะเลย"
"ผมต้องขอบคุณคุณสิปรางค์มากนะครับ ที่ช่วยป้าฟองแกไว้ ถ้าไม่ได้คุณ เรื่องราวมันคงเลยเถิดไปมากกว่านี้ ขอบคุณจริงๆครับ" วิชิตกล่าวกับหญิงสาวด้วยความตื้นตันใจ
ผู้จัดการสูงวัยไม่ได้เห็นเหตุการณ์ด้วยตนเอง ดนัยโทรบอกให้เขาและณัฐรีบกลับเข้ามาจากบริษัทตรวจสอบบัญชีในตัวเมืองเชียงใหม่ จากคำบอกเล่าของเหล่าบรรดาคนงานทำเอาวิชิตรู้สึกประทับใจหญิงสาวตรงหน้านี้ไม่ใช่น้อย หญิงสาวผู้เป็นหลานของเพื่อนรักเขาคนนี้มีความกล้าหาญมากกว่าที่คิด
"ดิฉันดีใจที่ได้มีโอกาสทำอะไรให้โรงงานนี้บ้างค่ะ"
สิปรางค์พูดด้วยความรู้สึกยินดีจากส่วนลึก แม้หญิงสาวจะไม่เคยลืมว่าหล่อนมาที่นี่เพื่ออะไร หากความรู้สึกสับสนที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจทีละน้อยทำให้หล่อนเริ่มเป็นกังวล สิ่งที่ได้รับมอบหมายจากปกป้องมาให้ทำ มันถูกต้องแล้วหรือ
"ส่วนช่างวินกับช่างโต้ง พรุ่งนี้เช้าเราค่อยคุยกันครับ วันนี้กลับไปพักผ่อนกันก่อนนะครับ ขอบคุณทุกคนมาก" แม้น้ำเสียงนั้นจะมีความเอื้ออาทร แต่สายตาของคุณวิชิตที่มองมาทางช่างวินและช่างโต้งก่อนจะเดินขึ้นสำนักงานไปนั้นทำเอาทั้งสองหนุ่มรู้สึกหนาวๆขึ้นอย่างมาฉับพลัน
"อ้ายวิน เฮาซวยแน่ๆ อ้ายอู๊ดพักฮ้อนก็รอดไป" ช่างโต้งหน้าตาแหยหันไปทางหัวหน้าหนุ่มอย่างหาที่พึ่ง
วินตบบ่าปลอบใจลูกน้อง เอ่ยเสียงหนักแน่น
"บ่เป็นหยัง บ่ต้องกั๋ว ฮาผิดเอง ฮาบ่ได้กำชับฮื้อพวกคิงคอยดูดีๆ ปิ๊กบ้านก่อนเต๊อะ"
"แล้วอ้ายลอ บ่ปิ๊กเลยก๋า" ลูกน้องยังเป็นห่วงลูกพี่
"อื้อ ก่อจะปิ๊กแล้วเหมือนกั๋น" คนตัวสูงบุ้ยหน้าไปยังหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับณัฐ
"งั้นผมกลับล่ะเน้อ คืนนี้ก้านอนบ่หลับ"
หลังจากโต้งหันหลังเดินหงอยๆกลับไป สิปรางค์จึงบอกกับชายหนุ่มว่า "งั้นเราก็กลับกันบ้างไหมคะ เดี๋ยวชั้นขึ้นไปเอากระเป๋าแป๊บนะ"
"ผมรออยู่ตรงนี้นะครับ ผมหิวแล้ว" วินตอบกลับหญิงสาวด้วยนัยน์ตาออดอ้อน โดยลืมไปสนิทว่ายังมีหนุ่มนักการเงินยืนอยู่ตรงนั้นด้วย
สิปรางค์พยักหน้าให้กับนายช่างหนุ่ม แม้หญิงสาวจะฝืนยิ้มหากแววตาเหนื่อยล้าเต็มทน ในเวลานี้หล่อนต้องการเขาอย่างบอกไม่ถูก ในยามที่หล่อนต้องเผชิญกับเรื่องที่ไม่สบายใจ ผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆหล่อนเสมอ
ในขณะที่ณัฐยืนมองท่าทางของหัวหน้าช่างกับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ของเขาอย่างสงสัย เขาสังเกตเห็นอาการสนิทสนมของวินและสิปรางค์มากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนแรกที่เห็นทั้งคู่มาทำงานตอนเช้าด้วยกันบ่อยๆนั้น เขาไม่ทันคิดอะไร เนื่องจากพี่ปรางให้เหตุผลว่าเพราะบ้านของนายช่างอยู่ติดกับรีสอร์ตของปริมน้องสาวและรถของหล่อนซ่อมอยู่ แต่หลังๆเริ่มชักจะผิดสังเกตมากขึ้น เพราะบางทีเขาเสนอจะไปส่งหญิงสาวที่รีสอร์ตหลังเลิกงานบ้าง แต่สิปรางค์ก็มักปฏิเสธ โดยอ้างว่าจะต้องทำงานถึงค่ำๆ และตอนนี้รถซ่อมเสร็จแล้วนี่ หากวินก็ยังมารับสิปรางค์กลับบ้านด้วยในตอนเย็นอยู่บ่อยๆ
 แล้วถ้าทั้งสองคนนี้เค้าเกิดมีใจให้กันขึ้นมาจริงๆ ณัฐนึกไม่ออกเลยว่าเรื่องราวมันจะจบลงอย่างไร…
"ขอบคุณนะวิน ที่ตามไปที่โรงพยาบาล"
เสียงของคนตรงหน้าดูอ่อนล้า วินมองหญิงสาวอย่างเห็นใจ เขากับหล่อนกำลังนั่งกันอยู่ที่ร้านบะหมี่เล็กๆในตลาดโต้รุ่ง สิปรางค์ยังคงมีท่าทางเหน็ดเหนื่อยและผมเผ้ายุ่งเหยิง นายช่างหนุ่มทิ้งมอเตอร์ไซค์คู่ใจไว้ที่โรงงานและอาสาขับรถพาหล่อนกลับรีสอร์ต
และเมื่ออยู่กันเพียงลำพัง คนตรงหน้าก็กลับมาเป็นมะปรางคนเดิมของเขา หญิงสาวตัวเล็กๆที่ยอมเผยความรู้สึกของตนเองออกมาตรงๆ
"ไม่เป็นไรครับ นี่มันโรงงานของผม เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องดูแลทุกคน" วินจ้องตาหล่อนเป็นประกาย "ผมต้องขอบคุณมะปรางมากกว่าที่ช่วยคนงานของผมไว้ ถ้าไม่ได้มะปราง ป่านนี้ป้าฟองแกจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ มะปรางเป็นฮีโร่เลยนะครับงานนี้ กล้าหาญมากมาก"
ชายหนุ่มยกมือทั้งสองข้างชูนิ้วโป้งให้กับหล่อนพร้อมด้วยนัยน์ตาแพรวพราว น้อยครั้งนักที่เขาจะพูดยาวๆแบบนี้ วินนึกอยากจะพูดให้กำลังใจมะปรางของเขาบ้าง แต่พอพูดจบก็กลับรู้สึกเขินตัวเอง เลยก้มหน้าก้มตาจัดการกับบะหมี่ตรงหน้าไม่ยอมสบตาหล่อนอีก
สิปรางค์ยิ้มกว้างพลางมองคนโหนกแก้มแดงที่กำลังโซ้ยบะหมี่อย่างเอ็นดู
นั่นเค้าหิวหรือเค้าเขินกันแน่
"มะปรางไม่หิวเหรอ" ชะรอยชายหนุ่มจะรู้ตัวว่ากำลังถูกแอบมองอยู่ เขาจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับหล่อนอย่างจัง ตอนนี้เป็นสิปรางค์เองที่เก้อเขินไป
"เอ้อ หิวมาก" คนตัวเล็กเลยต้องรีบเสคีบบะหมี่ในชามเข้าปากอย่างรวดเร็วบ้าง….
"มะปรางรู้สึกดีขึ้นหรือยังคับ" จู่ๆเขาก็ถามหล่อนขึ้นมาหลังจากที่เงียบเขินกันไปพักใหญ่
สิปรางค์เงยหน้าจากชามบะหมี่ขึ้นมองเขาก่อนจะตอบ
"ดีขึ้นแล้วค่ะ ได้รับคำชมยาวๆจากวิน ก็รู้สึกดีขึ้นมากเลย" น้ำเสียงของหญิงสาวแม้จะยังดูเหน็ดเหนื่อย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความขี้เล่น
ชายหนุ่มผิวคร้ามโหนกแก้มแดงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว เขาเขินอะไรกันเนี่ย แล้วนายช่างก็แก้เขินด้วยการก้มหน้าก้มตาคีบบะหมี่อย่างตั้งใจต่อไปอีก สิปรางค์แอบสังเกตเห็นอาการนั้น หล่อนอมยิ้ม
เอาแล้วไง เขินได้อีก วันนี้จะเขินกันไปกินบะหมี่กันไปอีกนานมั้ย
หญิงสาวจึงพยายามแก้เขินชายหนุ่มด้วยการพยายามสรรหาเรื่องมาคุย
"วินจบช่างกลมาหรือ" เอ ทำไมหล่อนมาถึงเรื่องนี้ได้นะ
"อื้อ" หนุ่มช่างกลตอบอย่างไม่สนใจ เขายังคงใส่ใจอยู่แต่กับบะหมี่ในชาม
"แล้วไม่คิดจะเรียนต่อมหาลัยหรือ ถ้าจบตรีนะ ก็ย้ายไปอยู่โรงงานใหญ่ๆได้สบาย" สิปรางค์พยายามโน้มน้าว
คราวนี้วินเงยหน้าจากชามบะหมี่ขึ้นมามองหล่อนด้วยสายตาสงสัยอยู่ครู่นึง จึงเอ่ยตอบ
"ก็ชอบอยู่ที่นี่ ป้าๆน่ารักดี" พูดจบก็คีบบะหมี่เข้าปากอีก
หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ นี่วินไม่คิดจะขวนขวายถึงอนาคตที่ดีกว่านี้บ้างเลยหรือ
"ป้า บะหมี่น้ำหมูแดงอีกชามครับ" หนุ่มช่างกลยังไม่ยอมอิ่มง่ายๆ หันไปสั่งเพิ่ม แล้วหันมามองที่ชามบะหมี่ของหล่อน
"กินหมูแดงด้วยครับ อย่ากินแต่ผัก"
หากหญิงสาวยังคงสนใจเรื่องของเขามากกว่า
"แต่ถ้าไปอยู่โรงงานใหญ่กว่านี้ เงินเดือนเยอะกว่านี้ วินก็จะมีอนาคตที่ดีกว่านี้นะ อาจได้เป็นถึงผู้จัดการโรงงานเลย"
"ที่นี่เค้าให้หมูแดงเยอะจริงๆ หาเส้นแทบไม่เจอ"
หากชายหนุ่มก็ยังคงดูเหมือนจะสนใจกับชามบะหมี่ของหญิงสาวมากกว่า สิปรางค์จึงอมยิ้มและยอมแพ้…
"ขอบคุณนะคะวินที่พาไปกินบะหมี่ ขอบคุณที่มาส่ง และขอบคุณอีกครั้งด้วยที่ไปเป็นเพื่อนที่โรงพยาบาล"
สิปรางค์กล่าวยาวยืดขณะที่เขาส่งกุญแจรถคืนให้หลังจากขับรถพาหล่อนมาถึงหน้าบ้านพัก
"พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้านะคะ" หญิงสาวนัดหมายเวลาเพื่อไปโรงงานพร้อมกับเขาอีกเช่นเคย
วินยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าแทนคำตอบรับ "ขึ้นบ้านได้แล้วครับ"
และหลังจากเห็นหล่อนขึ้นบันไดไปไขประตูเปิดเรียบร้อย เขาจึงโบกมือ "ไปละครับ"
ก่อนจะเดินตรงไปที่รั้วไม้ที่กั้นระหว่างรีสอร์ตและสวนของเขา แต่แล้วเมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขากลับหยุดเดินแล้วหันกลับมาหาหล่อนอีกครั้ง แน่นอนว่าสิปรางค์ยังคงยืนอยู่หน้าประตู หล่อนชอบที่จะเห็นเขาเปิดประตูรั้วเข้าไปก่อน ก่อนที่จะเข้าห้องพัก
ชายหนุ่มเดินกลับมาที่บันไดบ้านพัก เขาเงยหน้าพูดกับหญิงสาวว่า
"โรงงานนี้คือบ้านของทุกคนที่นี่ และผมก็รักบ้านหลังนี้ บางครั้ง เงินทองก็ไม่สำคัญเท่ากับบ้านที่อบอุ่นนะครับ"
"คราวนี้ไปจริงๆละครับ" แล้วเขาก็หันหลังเดินเข้าสวนไปโดยไม่ได้หันกลับมาอีก…
คืนนั้นสิปรางค์นอนไม่หลับ หล่อนอยู่บนเตียงนอนกระสับกระส่ายไปมา เริ่มรู้สึกแปลกๆในใจ หญิงสาวเริ่มรู้สึกถึงความผูกพันที่เริ่มจะมีให้โรงงานแห่งนี้ และที่เพิ่มเติมมาอีกก็คือ หล่อนเริ่มรู้สึกถึงความห่วงใยความใส่ใจที่ชายหนุ่มเพื่อนบ้านมีให้ นึกถึงตอนที่เขาเอารองเท้ามาให้หล่อนที่โรงพยาบาลแล้ว สิปรางค์ก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้
จะว่าไปวินก็เป็นผู้ชายที่น่ารักเลยนะเนี่ย…
และที่ปลายโค้งน้ำนั้น นายช่างหนุ่มเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน วินอยู่บนเตียงและนอนพลิกไปมาคิดถึงใบหน้าของมะปรางของเขา เริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ ชายหนุ่มไม่ค่อยได้เจอผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาและไม่มีจริตเช่นหล่อน เขาสังเกตเห็นว่าสิปรางค์เป็นคนตั้งอกตั้งใจในทำงานอยู่ไม่น้อย และจากเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เขารู้สึกประทับใจกับความกล้าหาญของหล่อนมาก มากอย่างที่ไม่เคยประทับใจผู้หญิงคนไหนเช่นนี้มาก่อน
วินอดกลั้นยิ้มไม่ได้เมื่อนึกไปถึงตอนที่คนสวยนั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงนั่งอยู่ข้างๆป้าฟองในโรงงานหลังจากช่วยชีวิตหญิงชราไว้ได้ ก็ปกติมะปรางเป็นคนห่วงความสวยความงามนี่นา เมื่อนึกถึงใบหน้าสวยๆของหญิงสาว ชายหนุ่มอดที่จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตัวเองไม่ได้
ไม่ใช่แค่สวย จะว่าไปมะปรางก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักเลยนะเนี่ย…


"มันก็อร่อยแบบแปลกๆนะคะป้า นับว่าเป็นรสชาติที่น่าสนใจ"
สิปรางค์เอาข้าวเหนียวจิ้มแกงโฮะเข้าปากอีกครั้งตามคำยุยงของป้าฟอง วันนี้หญิงสาวเข้าร่วมวงจกข้าวเหนียวกับบรรดาป้าๆในโรงงาน คนงานในโรงงานบางกลุ่มไม่ได้เข้าไปที่โรงอาหารยามพักเที่ยง แต่พวกเขาเตรียมกับข้าวกันมาเอง แล้วมาล้อมวงกันบนแคร่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำข้างหลังโรงซ่อมบำรุง
"ผมยกให้คั่วจิ๊นส้มของลุงอินมาเป็นอันดับหนึ่ง และข้าวกั้นจิ้นของป้าต๊ะตามติดๆเป็นอันดับสอง" ณัฐหนุ่มกรุงเทพสุดหล่อประกาศอันดับในใจของเขาที่มีต่ออาหารเหนือ
"คุณณัฐบ่จอบลาบดิบของผมก่าคับ ผมว่าของผมรำสุดๆแล้วนา" มีเสียงตะโกนทักท้วงมาจากอีกวงลาบที่อยู่บนอีกแคร่นึงใกล้ๆกัน
"แล้วคุณสิปรางค์มักอะหยังที่สุดเจ้า" เสียงป้าฟองเอ่ยขึ้นบ้าง
หญิงสาวคนสวยกำลังนั่งคิดอย่างหนักหน่วง ในบรรดาอาหารเหนือทั้งหมด อันที่จริงหล่อนไม่ชอบอะไรเลย รสชาติแต่ละอย่างมันยังไงก็ไม่รู้ แต่แล้วก็นึกไปถึงอาหารอย่างหนึ่งที่ยังติดใจไม่ลืม
"เราชอบผัดผักหนาม" สิปรางค์ยังจำชื่ออาหารจานนั้นได้
"ผัดผักหนามมันก่อบ่ใจ้ของตี้เฮาจะกินกันทุกวันนาคับ ผักหนามหาบ่ได้ง่ายๆนาคับ" ลุงอินตั้งข้อสังเกต
"แต๊เจ้า ข้าเจ้าบ่หันมีขายตี้ตลาดเมินละ แต่ถ้าหัน ข้าเจ้าจะผัดมาฮื้อคุณสิปรางค์กินนะเจ้า" ป้าฟองสนับสนุนลุงอินคนงานคนเก่าแก่ของโรงงาน
"อ้าว แล้วพี่ไปกินที่ไหนมา" ณัฐถามอย่างไม่ใส่ใจ เขายังคงสาละวนกับการจิ้มข้าวเหนียวจากปิ่นโตของคนโน้นคนนี้
คนสวยอมยิ้มเมื่อนึกถึงที่ที่ได้ชิมผัดผักหนามเป็นครั้งแรก แล้วหล่อนก็เผอิญหันไปเห็นร่างสูงๆของใครคนหนึ่งจากไกลๆ เขากำลังเดินไปทางโรงอาหารพร้อมกับคณะช่างคู่ใจ หญิงสาวพยายามโบกไม้โบกมือให้เขา เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มหันหน้ามาเห็นพอดี เขาจึงโบกมือตอบ…
วินรู้สึกแปลกใจที่เห็นสิปรางค์ไปนั่งรวมกลุ่มกับวงข้าวเหนียวมื้อเที่ยง ชุดสวยๆราคาแพงของหญิงสาวดูไม่เข้ากับแคร่ไม้ไผ่ที่หล่อนนั่งอยู่นัก แต่หลังเหตุการณ์ช่วยชีวิตป้าฟองจากการโดนไฟดูดที่ผ่านมา ชายหนุ่มสังเกตว่าความรู้สึกของผู้คนในโรงงานที่มีต่อหญิงสาวผู้มาจากสำนักงานใหญ่คนนี้ได้ค่อยๆเปลี่ยนไป เหล่าบรรดาคนงานเริ่มทักทายสิปรางค์ยามเมื่อคนสวยเดินสำรวจโรงงาน สายตาแปลกๆที่เคยจับจ้องมองหล่อนก็กลายเป็นสายตาที่เป็นมิตรมากขึ้น
มะปรางของเขาคงจะคุ้นเคยกับโรงงานของเขามากขึ้นแล้วสินะ…
สิปรางค์ได้ปรึกษาหารือกับคุณวิชิตถึงข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้น แม้หล่อนจะรู้ดีว่ายังไงโรงงานก็จะต้องถูกปิด แต่ตราบใดที่วันนี้ยังมีคนทำงานอยู่ ตราบนั้นทุกคนจะต้องทำงานอย่างปลอดภัย คุณค่าของชีวิตคนมีมากกว่าอะไร
คุณวิชิตไฟเขียวให้หลานสาวของเพื่อนรักสำรวจเรื่องของความปลอดภัยของโรงงานได้ตามที่ปรารถนา ตรงจุดไหนที่หญิงสาวเห็นว่าไม่ปลอดภัย เห็นว่าหละหลวม หล่อนสามารถจะมาขอคำปรึกษาให้เปลี่ยนแปลงแก้ไขได้ทันที สิปรางค์ทำหน้าที่นี้อย่างแข็งขัน หล่อนจบวิศวกรรมโรงงานมานี่นะ เรื่องความปลอดภัยในโรงงานเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดอีกเรื่องหนึ่ง หญิงสาวขอความร่วมมือจากแผนกของช่างวินและแผนกของช่างวุฒิในการสำรวจสถานที่และให้คำอบรมที่จำเป็นต่างๆกับบรรดาคนงาน ซึ่งทุกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
ผู้มาจากกรุงเทพสัมผัสได้ว่าพนักงานในออฟฟิศและคนงานในโรงงานที่นี่ทำงานกันอย่างมีความสุขในแบบที่หล่อนอธิบายไม่ได้ ภาพคุณวิชิตและช่างวินเดินทักทายหยอกล้อกับคนงานในโรงงานเกือบทุกวันทำให้หญิงสาวต้องยิ้มตาม ภาพคนงานในโรงงานที่สามารถสละเวลาพร้อมที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสมอ ทำให้สิปรางค์มองโรงงานเล็กๆแห่งนี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป นี่หล่อนกำลังเริ่มจะรู้สึกผูกพันกับโรงงานนี้หรือเปล่า
"อ้อ แล้วอย่าลืมที่บอกนะ อย่าไปสนิทสนมกับพวกพนักงานมากนัก เพราะเดี๋ยวเราจะพาลลำบากใจเอา"
เสียงเตือนของปกป้องยังคงดังย้ำเตือนอยู่ข้างๆหูของอยู่เสมอ หล่อนจำได้ดี ไม่เคยลืมว่าพี่ชายอยากให้ปฏฺิบัติตัวอย่างไรที่นี่
แต่หล่อนกลับทำไม่ได้…
ผู้คนที่นี่ไม่เหมือนกับที่หล่อนเคยพบมา…
ในตอนบ่ายแก่ๆวันถัดๆมา ขณะที่สิปรางค์กลับจากการพูดคุยกับฝ่ายผลิตและกำลังจะเดินเข้าอาคารสำนักงานนั้น เผอิญเป็นช่วงเวลาที่คนงานกะเช้ากำลังเลิกงานพอดี ภาพแสงแดดยามเย็นส่องที่สะท้อนใบหน้าของบรรดาป้าๆที่โผล่ยิ้มแย้มออกมาจากรถแดงนั้นเป็นภาพที่ละมุนละไมจนทำให้หญิงสาวถึงกับต้องหยุดยืนดู เหล่าคนงานกำลังพากันเดินไปขึ้นรถสองแถวที่มารอรับกลับบ้าน และหลายคนเมื่อหันมาเห็นสิปรางค์ยืนดูอยู่ ก็ต่างพากันโบกไม้โบกมือทักทายหญิงสาว รวมไปถึงลุงๆที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านต่างพากันบีบแตรเอิ้นใส่สิปรางค์เช่นกัน
เสียงคุณวิชิตดังขึ้นในหัวของหล่อน
"ผมจัดรถแดงรับส่งให้พวกแกไปถึงคิวต่อรถกลับอำเภอล่ะครับ ไม่งั้นหลายคนจะต้องขี่มอเตอร์ไซค์มาไกลเกินไป"
เงินที่บริษัทของพี่ชายหล่อนต้องเสียไปกับสวัสดิการเล็กๆน้อยๆของคนงานตามนโยบายของคุณวิชิตนั้น รวมๆกันเข้ามันก็ลดทอนกำไรของบริษัทลงไปเรื่อยๆ
"เฮ้อ…" อดไม่ได้ที่จะต้องถอนหายใจอีกครั้ง รู้สึกสะท้อนในอก คำว่ากำไรมันสำคัญสำหรับคนบางคน แต่อาจไม่สำคัญสำหรับใครๆอีกหลายคน
แต่หญิงสาวก็พยายามปัดความคิดนั้นออกไปจากในหัว หล่อนยิ้มร่าโบกมือตอบกลับทุกๆคน และไม่ลืมที่จะหันไปโบกมือลาคำตั๋นซึ่งกำลังขี่จักรยานจะกลับบ้านด้วย ซึ่งคุณวิชิตได้จัดยามหนุ่มมาเฝ้าเวรยามแทนสำหรับกะกลางคืน
ต้องใจแข็งเข้าไว้นะสิปรางค์ ทำหน้าที่ให้เสร็จ จบแล้วก็กลับกรุงเทพ
หล่อนย้ำเตือนกับตนเองเป็นรอบที่ร้อย และในขณะที่สิปรางค์หันหลังกลับเพื่อจะเดินกลับเข้าอาคารสำนักงานนั้น หล่อนก็สวนกับหนุ่มเติ้ดผู้อยู่แผนกเทคโนโลยีการสื่อสารของโรงงาน
"อ้าว จะกลับแล้วหรือคะ" หญิงสาวเอ่ยทักทาย หล่อนไม่ค่อยจะเห็นหน้าเห็นตาพนักงานคนนี้นักแม้จะทำงานอยู่บนชั้นสองของอาคารสำนักงานเหมือนกัน เติ้ดมักจะหมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานของตนเอง ไม่ค่อยได้ออกมาพูดคุยที่ห้องกาแฟ
"เอ่อ ยังครับ" ชายหนุ่มตอบตะกุกตะกักเป็นนิสัย "คือผม ผมกำลังจะไปสนามบอลครับ" เติ้ดชี้มือไปทางสนามบอลด้านหลังของโรงงาน
"อ้าว แล้วไม่เปลี่ยนเป็นชุดเตะบอลหรือคะ" หล่อนเห็นเติ้ดยังอยู่ในชุดทำงานของที่นี่ซึ่งเป็นเสื้อยืดกางเกงยีน
"คือผม ผม ผมไปดูเฉยๆน่ะครับ"
"อ๋อ ค่ะ งั้นตามสบายค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ" แล้วหญิงสาวก็เดินขึ้นเข้าประตูสำนักงานไป
อาการแปลกๆของเติ้ดไม่ทำให้สิปรางค์ข้องใจอะไร เป็นธรรมดาของพวกทำงานแผนกไอทีที่จะชอบทำท่าลับลมคมในอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว…
หนุ่มไอทีคนนี้รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินของโรงงานนี้มาตลอด เขายืนดูกลุ่มของช่างวินเตะบอลกันอย่างสนุกสนาน เขาอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของทีม แต่ก็ไม่กล้าจะเดินเข้าไปขอ และก็ไม่เคยมีใครมาชวนเขาเล่นบอล เติ้ดใช้เวลาส่วนใหญ่ในการนั่งทำงานคนเดียวในห้องทำงานเล็กๆที่เป็นอาณาจักรส่วนตัวของเขา ห้องของเขาอยู่ปลายสุดของชั้นสำนักงาน เป็นทั้งห้องทำงาน และห้องเก็บอุปกรณ์ทางคอมพิวเตอร์รวมไปถึงอุปกรณ์ของสำนักงานทุกชนิดด้วย พวกสาวๆจะแวะเวียนไปที่ห้องนั้นก็ต่อเมื่อต้องการถ่ายเอกสาร หรือไม่ก็เมื่อมีปัญหาทางคอมพิวเตอร์เท่านั้น และส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครสนใจจะพูดคุยกับเขา และเขายังมักจะลงไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารคนเดียว โดยเลือกเวลาที่โรงอาหารใกล้จะปิด เพราะจะได้ไม่ต้องเผชิญกับสายตาใคร
"ไม่เข้าไปร่วมวงกับเค้าล่ะ" เติ้ดได้ยินเสียงจากนายช่างหัวหน้าฝ่ายผลิตทักมาจากข้างตัวเขา
ช่างวุฒิมายืนข้างเขานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย ทำไมเขาไม่ทันสังเกตเลย
"อ้าว ช่างวุฒิ" ชายหนุ่มประหลาดใจที่อยู่ๆช่างวุฒิก็มาทักทายเขา ปกติแล้วพวกนายช่างก็ไม่มีใครมายุ่งกับเขา ยกเว้นแต่จะมีปัญหาทางด้านไอทีมาให้เขาช่วยเหลือเท่านั้น
"ผมเล่นไม่เก่ง ไม่อยากเป็นตัวถ่วงเค้า" เติ้ดตอบไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ
"ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ แค่ซ้อมกันเล่นๆ" วุฒิชัยปลอบใจ"อยากเล่นป่าวล่ะ ชุดนี้ก็ได้"
เติ้ดมองวิศวกรหนุ่มตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ช่างวุฒิพูดจริงหรือ เขาเข้าเล่นบอลกับพวกช่างและคนงานคนอื่นๆได้จริงหรือ
"เฮ้ย ขอเล่นด้วยอีกสองคน"
นายช่างใหญ่ตะโกนเข้าไปในสนาม ทีมฟุตบอลหยุดชะงักและหันมามองอย่างงงๆ และโดยไม่รอคำตอบวุฒิชัยก็วิ่งนำหน้าหนุ่มไอทีเข้าไปในสนาม
"เติ้ด เข้ามาสิ" เขาหันมาเรียกหนุ่มเติ้ดซึ่งกำลังยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นในเข้าไปในสนามด้วย
หนุ่มไอทีลังเลรีรออยู่ชั่วอึดใจ แต่ในเมื่อโอกาสมาถึงแล้ว เขาก็ต้องฉวยไว้ รู้สึกขอบคุณวุฒิชัยเป็นอย่างมากที่นำเขาเข้าไปหาคนอื่นๆได้…
"คุณน้องปัณณ์ครับ อันเรื่องความรักนี้ ถามพี่อู๊ดได้ครับ"
ขณะนี้ทุกคนในแผนกก็ได้รับรู้กันแล้วว่า ในหัวใจของหนุ่มน้อยปัณณ์นั้นมีแต่น้องเอื้องคำอยู่เต็มทั้งสี่ห้อง เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายใจของหนุ่มน้อย ทางทีมงานจึงอดรนทนไม่ได้ ต้องใช้เวลาระหว่างทำความสะอาดเครื่องจักรปรึกษาหารือกันถึงวิธีจีบสาวน้อยคนน่ารักคนนั้น
"การจีบผู้หญิงนั้น มันไม่ยากครับผม อ้ายอู๊ดจะสรุปให้เป็นข้อๆได้ดังนี้นะครับ"
หนุ่มปัณณ์ทำท่าฟังรุ่นพี่ในแผนกผู้ช่ำชองเรื่องความรักอย่างตั้งอกตั้งใจ ทำให้วินและโต้งซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการซ่อมเครื่องจักรต้องหันมาฟังอย่างสนใจบ้าง
"ข้อหนึ่ง ผู้หญิงน่ะเค้าชอบขนมนะคร้าบ หมั่นเอาไปให้เค้าบ่อยๆครับคุณน้องปัณณ์ เค้าก็จะรู้สึกว่า เราน่ารักอบอุ่น" ช่างอู๊ดพูดจาฉะฉานสมกับเป็นกูรูด้านความรัก ตัวช่างไฟฟ้าคนนี้เองก็ซื้อขนมไปให้ราณีประชาสัมพันธ์สาวคนสวยทุกวันในตอนเช้า แต่เขาหารู้ไม่ว่า เมื่อสาวราณีได้ขนมจากเขาไปแล้ว หล่อนก็เอาไปแจกจ่ายให้หนุ่มๆคนอื่นต่อไป
ปัณณ์นึกไปถึงสิ่งที่ตนเองเคยทำมา เขาแวะซื้อขนมมาฝากน้องเอื้องคำบ่อยๆ นำมาซึ่งความซาบซึ้งใจมาสู่สาวยน้อยเป็นอย่างมาก หล่อนเอาขนมกลับไปเก็บรักษาไว้ที่บ้านเป็นอย่างดี
"ข้อสอง ผู้หญิงน่ะเค้าชอบคนตลกนะคร้าบ"
ช่างอู๊ดมักจะหาโอกาสปล่อยมุกสามบาทห้าบาทใส่สาวสวยอยู่เสมอๆเมื่อได้มีโอกาสเฉียดกรายไปแถวๆสำนักงาน นายช่างวัยกลางคนมักจะปล่อยมุกเองแล้วก็หัวเราะเอง หารู้ไม่ว่าตัวของราณีเองก็แอบมองบน เบ้ปากทุกครั้ง
ในขณะที่ปัณณ์พูดอะไรไปนิดหน่อย น้องเอื้องก็เอาแต่ขำแล้ว โดยที่หนุ่มน้อยไม่ต้องพยายามอะไรมากมาย
"ข้อสาม ถ้าผู้หญิงเค้าชอบเรา เค้าก็จะพูดหวานๆใส่เราครับผม"
ความเป็นจริงแล้วราณีพูดหวานหัวร่อต่อกระซิกกับหนุ่มๆทุกคน ส่วนน้องเอื้องคำยอมพูดคุยกับปัณณ์เพียงแค่คนเดียว สาวน้อยจะออกอาการหัวเสียทุกครั้งเวลาที่มีคนงานชายคนอื่นๆมาแซวหรือมาพยายามชวนหล่อนคุย
"ผมทึ่งพี่มากมากเลย พี่ช่างอู๊ด นอกจากจะเป็นกูรูด้านไฟฟ้าแล้ว ผมยกให้เป็นกูรูด้านความรักของโรงงานนี้อีกด้วยเลยละกัน"
ปัณณ์บอกกับนายช่างวัยกลางคนอย่างทึ่งๆ คำแนะนำของนายช่างรุ่นใหญ่นั้นที่ผ่านมาเขาได้ทำมาหมดแล้ว และมันก็ทำให้เขาได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับสาวน้อยมากขึ้น เขามักจะหาเวลาตอนพักเที่ยงแวะไปคุยกับเอื้องคำอยู่บ่อยๆ
"โอ๊ะ คุณน้องครับ เรื่องแบบนี้มันก็ต้องเข้าปรึกษาให้ถูกคนครับ" นายช่างไฟฟ้าของโรงงานมองปัณณ์ด้วยสายตาเอ็นดู พร้อมกับส่ายหน้าช้าๆก่อนจะพูดต่อ
"จะไปปรึกษาไอ่โต้ง หรือช่างวิน ก็เห็นจะไม่ได้เรื่อง สองคนนั้นเขาอ่อนประสบการณ์ แถมหน้าตาก็งั้นๆ ผู้หญิงไม่น่าจะสนใจ"
และสายตาที่หนุ่มน้อยฝึกงานมองดูช่างรุ่นใหญ่อย่างเขาด้วยความชื่นชมนั้น มันทำให้ช่างอู๊ดปลื้มอกปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง
เฮ้อ เด็กๆสมัยนี้มันจะมาสู้เฮาได้จะได ว่าแล้วก็คิดเติงหาน้องเบลล่า
นายช่างรุ่นใหญ่ปรากฏกายที่หน้าห้องประชาสัมพันธ์ในเวลาหลังจากนั้นไม่นาน เพราะหลังจากที่คุยกับน้องปัณณ์แล้ว เขาก็เกิดความรู้สึกคิดถึงราณีจับใจ
แต่ภาพที่เขาเห็นเบื้องหน้าก็คือ คุณณัฐกำลังยืนคุยอยู่กับหวานใจของเขา ท่าทางสนิทสนมที่ทั้งสองมีให้กันนั้น ทำเอาช่างอู๊ดถึงกับหน้าร้อนขึ้นมา แม้เวลาราณีคุยกับเขา หล่อนจะอ่อนหวานและน่ารัก แต่หล่อนก็ไม่เคยปล่อยให้เขาเข้าประชิดตัวเหมือนกับที่คุณคนจากกรุงเทพทำอยู่ขณะนี้ เมื่อก่อนเขาคิดว่าจะมีแต่วุฒิชัยเท่านั้นที่เป็นคู่แข่ง มาตอนนี้มีคุณณัฐอีกคน ทำเอาช่างอู๊ดจิตใจร้อนรุ่ม เขาจะเอาชนะใจสาวสวยคนนี้อย่างไรดี
"อ้าว ช่างอู๊ด" ณัฐหันมาเห็นเขาพอดี "ผมว่าจะไปถามเรื่องเอกสารเพิ่มเติมหน่อยครับ"
 แล้วชายหนุ่มก็ผละจากราณีแล้วเดินตรงเข้ามาหาเขาผู้ซึ่งจะเข้ามาถึง
"เดี๋ยวช่างอู๊ดเสร็จธุระแล้วตามขึ้นไปหาผมที่โต๊ะด้วยนะครับ" ณัฐบอกกับเขาแล้วหันไปที่ราณี "ผมไปก่อนนะครับ"
ราณีส่งยิ้มหวานให้กับณัฐเป็นคำตอบ
ในเมื่อยามเผชิญหน้ากันสามคนแบบนี้ ช่างอู๊ดอดไม่ได้ที่จะรู้สึกได้ถึงความต่ำต้อยของเขา เขาเป็นเพียงช่างไฟฟ้าธรรมดาๆในโรงงานแห่งนี้ ไม่มีอะไรที่จะเทียบหนุ่มหล่อจากกรุงเทพคนนี้ได้เลย นายช่างมองไปที่สาวเบลล่าของเขา ก็เห็นหล่อนกำลังมองตามหลังชายหนุ่มไป โดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาอีก ช่างอู๊ดจึงเปลี่ยนใจที่จะเข้าไปคุยกับหล่อน และเลือกที่จะเดินตามณัฐขึ้นไปที่ออฟฟิศแทน…
หลายวันมาแล้วที่วุฒิชัยรู้สึกหงุดหงิดใจขณะไปทำงานที่โรงงาน เขายังหาคำตอบเกี่ยวกับการมาของหญิงสาวจากสำนักงานใหญ่ไม่ได้ ชายหนุ่มไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องปกติ ที่อยู่ๆสิปรางค์ก็มาถามหาเอกสารหลายอย่างอย่างละเอียดจากทุกๆแผนก ตั้งแต่เขาทำงานที่โรงงานนี้มาก็หลายปี เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
วันนี้หลังเลิกงานเขาจึงต้องการหาวิธีผ่อนคลายบ้าง สนามไดรฟ์กอล์ฟแห่งนี้ก็เป็นที่หนึ่งที่วิศวกรใหญ่อย่างเขาแวะเวียนมาอยู่เสมอยามเย็น และในขณะที่ชายหนุ่มเดินกำลังหาเรนจ์ที่ต้องการนั้น เขาก็เห็นร่างนึงคุ้นๆจากด้านหลัง
นั่นคุณสิปรางค์นี่นา เล่นกอล์ฟกะเค้าด้วยเหรอวะ กำลังเบื่อหน้าอยู่ก็ดันมาเจอที่นี่อีก
เขาไม่คิดว่าจะเจอหญิงสาวตัวปัญหาของความกลุ้มใจของเขาเข้าที่นี่
เอ หรือเข้าไปทักทายหน่อยดีกว่า เผื่อแกจะหลุดบอกอะไรเรามาบ้าง
หากแต่ขณะที่วุฒิชัยกำลังจะเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของสิปรางค์ก็ดังขึ้น วิศวกรหนุ่มจึงหยุดชะงักรีรออยู่ แล้วเขาก็ได้ยินสิปรางค์พูดขึ้น
"ฮัลโหล หวัดดีค่าพี่ป้อง ปรางมาไดรฟ์กอล์ฟอยู่ค่า"
วุฒิชัยแอบเข้าเสากำแพงข้างหน้าไม่ไกลจากหญิงสาวนัก เขากำลังตั้งใจฟัง
"อ๋อ เรื่องโรงงานเหรอคะ ก็คืบหน้าไปพอสมควรแล้วค่า"
เรื่องโรงงานหรือ หมายถึงโรงงานของเราหรือเปล่า
หัวหน้าช่างฝ่ายผลิตเหลียวซ้ายแลขวา ขยับหมวกแก๊ปให้ปิดบังใบหน้ามากขึ้น คุณสิปรางค์ยังไม่น่าจะสังเกตเห็นเขา ยังคงพูดต่อเรื่อยๆ
"งานก็เยอะกว่าที่คิดค่ะ วันนี้เลยเครียดๆ เลยต้องขอแวบออกมาไดรฟ์แป๊บนึงค่ะ"
สิปรางค์แนบหูโทรศัพท์ไว้กับไหล่ พลางถอดถุงมือกอล์ฟออก เอาไม้กอล์ฟไปวางพิงไว้ที่เก้าอี้นั่งข้างๆนั้น แล้วหญิงสาวก็เดินออกด้านข้างสนามไป
วุฒิชัยรีบเดินตามหญิงสาวออกไป หล่อนยังคงมองไม่เห็นเขา แล้วหล่อนเดินไปหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้บริเวณข้างๆลานจอดรถ วิศวกรหนุ่มหยุดแอบอยู่ที่มุมตึก เขาเว้นระยะห่างจากสิปรางค์พอประมาณ แล้วแสร้งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำท่าเหมือนกำลังตั้งใจส่งข้อความ
"ต้องใช้เวลาหน่อยค่ะพี่ป้อง กำลังรวบรวมข้อมูลอย่างละเอียดน่ะค่ะ"
สิปรางค์ยังคงพูดต่อเรื่อยๆ บวกกับหยุดฟังทางโน้นเป็นพักๆ
"ปัญหาเหรอคะ ก็น่าจะเป็นเรื่องข้อมูลที่จัดเก็บไม่ค่อยเป็นระเบียบนี่ล่ะค่ะ แต่พี่ป้องไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ จะรีบปิดจ๊อบตามที่วางแผนไว้ค่ะ"
ปิดจ๊อบหรือ ปิดจ๊อบอะไรกัน
ชายหนุ่มผู้กำลังแอบฟังอยู่รู้สึกคลางแคลงใจกับสิ่งที่ได้ยินมากขึ้น คุณสิปรางค์มาทำอะไรที่โรงงานนี้กันแน่ วุฒิชัยพยายามจะเข้าไปฟังใกล้ๆหญิงสาวมากกว่านี้ เผื่อจะได้ยินข้อมูลอะไรมากขึ้น
"ฮัลโหล ฮัลโหล พี่ป้องได้ยินปรางมั้ยคะ ปรางไม่ได้ยินพี่ป้องเลยค่ะ เสียงขาดๆหายๆ"
แต่ดูเหมือนสัญญาณโทรศัพท์ของทางโน้นจะมีปัญหา
"โอเคค่ะ พี่ป้องขับรถต่อเถอะค่ะ แล้วค่อยคุยกันนะคะ"
สิปรางค์กดปิดโทรศัพท์และหันหลังกลับมา วุฒิชัยรีบหันหลังให้หล่อน ขยับหมวกแก๊ปให้ปิดใบหน้ามากขึ้น และทำเหมือนประหนึ่งว่ากำลังโทรศัพท์อยู่วุ่นวาย หญิงสาวจึงเดินกลับเข้าไปที่ไดรฟ์วิ่งเรนจ์ โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นชายหนุ่มเลย…
สิ่งที่วุฒิชัยได้ยินมานั้นทำเอาเขาต้องมาขบคิดต่อในยามค่ำคืนนั้น
"เป็นไรครับพี่ วันนี้ดูพี่ใจลอยจังเลย" บอลหนุ่มน้อยคู่ขาตัดพ้อพลางลูบไล้มือไปบนแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของวิศวกรหนุ่ม
คนร่างกำยำนอนคว่ำหน้าอยู่บนหมอน คำพูดของสิปรางค์ยังคงติดอยู่ในหัวสมองเขา มันเป็นเรื่องอะไรกันนะ จะเป็นเรื่องตลาดใหม่ๆสำหรับเมล็ดกาแฟ หรือเป็นเรื่องซื้อเครื่องจักรใหม่หรือเปล่า แต่ถ้างั้นเขาก็ต้องรู้ คุณวิชิตต้องแจ้งให้เขาได้รับรู้ได้ตัดสินใจด้วยสิ หรือจะเป็นเรื่องโยกย้ายตำแหน่งใหม่ อาจจะมีคนจากกรุงเทพมาแทนคุณวิชิตก็เป็นได้
โอ๊ย ปวดหัวเว้ย
"พี่ดูเครียดๆนะครับ ผมทำอะไรให้ไม่ถูกใจหรือเปล่า" หนุ่มน้อยข้างๆกายเขาพยายามฉอเลาะ
"เรื่องงานน่ะ ไม่เกี่ยวกับบอลหรอก" วุฒิชัยหันไปขยี้หัวเด็กหนุ่มเล่น บอลเป็นหนึ่งในหนุ่มน้อยที่ถูกใจเขายิ่งนัก
"พี่วุฒิน่ะคิดถึงเรื่องงานตลอดเลย ได้เป็นใหญ่ที่สุดในฝ่ายผลิตแล้วยังไม่พอใจอีกหรือครับนี่"
บอลรู้เรื่องราวของเขาไม่น้อย แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีบอลแค่คนเดียว แต่หลังๆมานี้เขาก็ใช้เวลาอยู่กับบอลมากที่สุดแล้ว เด็กหนุ่มคนนี้ฉลาด วุฒิชัยจึงมักเล่าเรื่องราวต่างๆให้คู่ขาคนนี้ฟังอยู่บ่อยครั้ง
วิศวกรใหญ่ของโรงงานคนนี้เป็นคนทะเยอทะยาน เขาเป็นหนุ่มจากกรุงเทพที่เผอิญมาเอ็นทรานซ์ติดที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ชายหนุ่มมาจากชนชั้นกลางทั่วไปที่ใช้การศึกษาเป็นตัวไต่เต้าอนาคต และหลังเรียนจบด้วยผลการเรียนที่ดีเยี่ยม พ่อกับแม่ได้พยายามรบเร้าให้ลูกชายคนเดียวกลับกรุงเทพเพื่อไปเข้าทำงานกับบริษัทใหญ่ๆ แต่เขากลับเลือกที่จะมาอยู่โรงงานเล็กๆแห่งนี้แทน ชายหนุ่มคิดว่าการเป็นหัวหมาย่อมดีกว่าการเป็นหางสิงห์แน่ๆ
เขาเข้าเป็นวิศวกรคนเดียวของโรงงานนี้ตั้งแต่เรียนจบ ทำงานอยู่ที่นี่มานานจนได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต แม้เงินเดือนที่นี่จะไม่มากมายเหมือนกับโรงงานใหญ่ๆในกรุงเทพ แต่ด้วยค่าครองชีพของเชียงใหม่ที่ยังคงย่อมเยากว่าทำให้เขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบาย และเมื่อเทียบระยะเวลาไม่นานที่เขาใช้เพื่อไต่เต้ามาเป็นระดับหัวหน้าใหญ่แล้ว นับว่าชีวิตการเป็นวิศวกรของเขาประสบผลสำเร็จไม่น้อยเลยทีเดียว
แต่การมาของหญิงสาวจากสำนักใหญ่ในคราวนี้ วุฒิชัยไม่แน่ใจว่ามันจะสั่นคลอนความมั่นคงในอาชีพการงานของเขาหรือไม่ หรือทางกรุงเทพมีแผนจะส่งวิศวกรคนอื่นๆมาควบคุมเขาอีกที
เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าจุดประสงค์การมาของคุณสิปรางค์ในครั้งนี้คืออะไร…


อากาศที่เย็นสดชื่นของยามเช้าวันนี้ทำเอาสิปรางค์ลังเลที่จะไปทำงานแต่เช้าตรู่เหมือนเคย หญิงสาวนึกครึ้มใจลงไปยืนสูดกลิ่นไอของธรรมชาติที่บริสุทธิ์ริมแม่น้ำหน้าบ้านพักของหล่อน
หล่อนเริ่มชักจะคุ้นเคยกับชีวิตที่เดินช้าเสียแล้ว…
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ถนนคนเดินท่าแพเมื่อคืนแล้วหญิงสาวก็รู้สึกอารมณ์ดีมีความสุข นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่ได้รู้สึกสนุกสนานแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่ได้หัวเราะกว้างๆแบบนั้น และเมื่อนึกไปถึงคำบอกนอนหลับฝันดีของหนุ่มตัวสูงคนนั้นก็ทำให้เช้านี้ของสิปรางค์สดใสยิ่งขึ้นไปอีก
เค้าจะบอกฝันดีอย่างนี้กับผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่าน้า หรือบอกเราคนเดียว
ขณะที่หญิงสาวกำลังคิดไปเขินไปพลันก็มีเสียงเรียกเข้าที่โทรศัพท์มือถือ
"คุณสิปรางค์ฮะ คุณเจ้าของโรงงานมารอคุณอยู่ที่ห้องทำงานแล้วฮะ" ดนัยส่งเสียงมาตามสายอย่างเร่งรีบ
"อะไรนะคะ" สิปรางค์อุทานอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
ทำไมอยู่ดีๆเค้าก็มา ไม่เห็นบอกกันก่อนเลย
"คุณสิปรางค์รีบมาเถอะฮ่ะ ด่วนเลยฮ่ะ" เลขาหนุ่มใหญ่เร่งเร้าหญิงสาวด้วยน้ำเสียงร้อนรน…
คนถูกเร่งจึงรีบขับรถมาถึงโรงงานภายในยี่สิบนาที และเมื่อก้าวเข้าไปในห้องทำงานก็เห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งยืนหันหลังให้อยู่ เขากำลังยืนพลิกดูแฟ้มเอกสารที่วางเป็นระเบียบอยู่บนชั้นด้านหลังโต๊ะทำงานของหล่อนอย่างสนอกสนใจ โดยมีดนัยยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ
ไหล่ผึ่งผายจากทางด้านหลังนั้นคุ้นตาหญิงสาวเป็นอย่างดี รูปร่างสูงใหญ่สมส่วนแบบนักกีฬาส่งผลให้ชายหนุ่มดูน่าเกรงขามกว่าผู้ชายทั่วไป
"อ้าว คุณสิปรางค์มาแล้วฮ่ะ" เมื่อเลขาหนุ่มใหญ่หันมาเห็นหญิงสาว เขาก็ทำท่าโล่งอก ร่างสูงนั้นจึงหันขวับมา
"พี่ป้อง!" หล่อนร้องเรียกชื่อเขาอย่างขัดใจ
"ว่าไงมะปราง" ญาติผู้พี่คนสนิทเอ่ยทักหล่อนด้วยรอยยิ้มอันหล่อเหลาคุ้นตา
หา คุณสิปรางค์ชื่อเล่นว่ามะปรางรึ อยู่กันมาตั้งนานเพิ่งจะรู้ แล้วเค้าสองคนรู้จักกันเป็นการส่วนตัวหรือนี่
ดนัยรู้สึกฉงนฉงายกับสิ่งที่ได้ยิน โชคไม่ดีสำหรับเขาที่วันนี้คุณวิชิตไม่เข้าออฟฟิศ ไม่งั้นคงต้องเข้าไปถามคุณวิชิตให้รู้เรื่อง คุณปกป้องเจ้าของโรงงานสนิทสนมกับคุณสิปรางค์รึ…
"ทำไมพี่ป้องไม่บอกกันก่อนเลยคะว่าจะมา" สิปรางค์เอ่ยทักพี่ชายคนสนิทด้วยอารมณ์ตัดพ้อ พี่ป้องไม่ส่งสัญญาณมาเลยสักนิดว่าจะขึ้นมาเชียงใหม่
"ก็อยากมาดูความคืบหน้า เลยถือโอกาสเชิญลูกค้ามาตีกอล์ฟแถวนี้ด้วย"
ปกป้องมองญาติผู้น้องด้วยสายตาเอ็นดูเช่นเคย ชายหนุ่มไม่เห็นว่าการมาของเขาจะเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไร ทำไมหญิงสาวต้องแปลกใจ
แต่สำหรับสิปรางค์แล้ว การปรากฏตัวครั้งนี้ของผู้เป็นทั้งเจ้านายและญาติผู้พี่นั้นทำเอาหล่อนทำตัวไม่ถูก ถ้าเป็นก่อนหน้านี้หญิงสาวคงจะยินดีมากต่อการปรากฏตัวของปกป้อง หล่อนคงจะรีบรายงานความก้าวหน้าของงานให้เขาฟังอย่างภาคภูมิใจ
เพียงทว่า… ในตอนนี้ชีวิตของหล่อนกำลังดำเนินไปในอีกรูปแบบหนึ่ง ในรูปแบบที่สิปรางค์เองก็ไม่แน่ใจว่ามันคือตัวตนของหล่อนจริงๆหรือเปล่า หญิงสาวกำลังสับสนกับอะไรหลายๆอย่าง กำลังสับสนกับคำว่าบทบาทหน้าที่ ตัวตน และการแสดงออก การมาเยือนของชายหนุ่มเหมือนทำให้สิปรางค์ต้องตระหนักเสียทีว่า แท้จริงแล้วจุดประสงค์การมาเชียงใหม่ของหล่อนคืออะไร…
"เอ่อ พี่ป้องคะ ปรางว่า มันยังมีอีกหลายจุด ที่เราจะแก้ไขได้นะคะ"
สิปรางค์พยายามค่อยๆโน้มน้าวปกป้อง หล่อนและเขากำลังนั่งอ่านรายงานผลวิเคราะห์สถานะทางการเงินของโรงงานฉบับร่างที่ณัฐได้ส่งให้ดูก่อนหน้านี้
อันที่จริงผลของรายงานก็เป็นไปตามที่หญิงสาวคาดเดาไว้ตั้งแต่ต้น ทั้งโรงงานควรจะต้องถูกปิดภายในหนึ่งเดือนหลังปีใหม่นี้ ถ้าเป็นเมื่อเดือนที่แล้วที่หล่อนมาถึงที่นี่ใหม่ๆ สิปรางค์ก็คงไม่สนใจอะไรมากนัก งานของหล่อนใกล้จะเสร็จสิ้นเสียที
แต่ทว่าตอนนี้… ความรู้สึกของหญิงสาวกลับเปลี่ยนไป หล่อนเกิดความรู้สึกผูกพันกับที่นี่อย่างบอกไม่ถูก เริ่มรู้สึกลังเลและอยากจะต่อรองกับปกป้องบ้าง
"เราไม่ต้องปิดทั้งโรงงานไม่ได้หรือคะ เราอาจจะแค่ลดการผลิตบางส่วน เพื่อลดต้นทุน"
สิปรางค์พยายามจะผ่อนหนักให้เป็นเบา ถ้าโรงงานไม่ถูกปิด อย่างน้อยก็ไม่ต้องตกงานกันทุกคน
"แต่มันจะไม่คุ้มนะครับ มันยังไม่ถึงภาวะขาดทุนก็จริง แต่ก็ไม่ได้ทำกำไร น้องปรางก็รู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่ครับว่าผลประเมินมันต้องออกมาเป็นรูปแบบนี้"
ปกป้องถอนหายใจ เขาไม่เข้าใจสิปรางค์เลยทำไมน้องสาวของเขาจะมาเรื่องมากอะไรกันตอนนี้ ยังไงโรงงานนี้ก็จะไม่ใช่ของครอบครัวเขาเท่านั้นอีกต่อไปแล้ว บริษัทของเขากำลังจะเข้าสู่ตลาดหุ้น ในฐานะซีอีโอของบริษัทเขามีหน้าที่ที่ต้องทำตัวเลขในบัญชีให้ดูดีที่สุด เพื่อราคาของหุ้นในอนาคต การขายทรัพย์สินและที่ดินในโรงงานนี้ออกไปจะช่วยเพิ่มยอดเงินในบัญชีให้มากขึ้น
"หน้าที่ของน้องปรางคือมาปิดโรงงานนะครับ เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนี่ เราไม่อยากจะเลี้ยงพนักงานเอาไว้อีกต่อไปแล้ว แค่นี้บริษัทแทบจะไม่เหลือกำไรแล้วนะ"
"แต่ทุกคนต้องตกงาน…" สิปรางค์ยังพยายามจะหาเหตุผลด้วยเสียงอ่อยๆ
"ก็เราจะจ่ายเงินชดเชยให้พวกเค้าตามกฎหมายแล้วไงครับ"
"แล้วการจ่ายเงินชดเชยมันคุ้มหรือคะพี่ป้อง" จู่ๆหญิงสาวก็มีความรู้สึกว่า เงินไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิต
"พวกเค้ารักโรงงานนี้ มันคือบ้านของพวกเค้า มันคือชีวิตของพวกเค้า"
หล่อนไม่รู้ว่าหล่อนได้ยินคำพูดนี้มาจากไหน แต่หญิงสาวก็พูดออกไปโดยไม่ทันได้คิด
"น้องปรางก็รู้ว่าในระยะยาวคุ้มกว่าแน่นอน" ปกป้องไม่เข้าใจความหมายของสิปรางค์ นี่น้องสาวของเขากำลังพูดถึงอะไร โรงงานนี้มันจะเป็นชีวิตของใครได้ยังไง ถ้าตกงาน ก็หางานใหม่ ก็เท่านั้นเอง…
"พี่ป้องให้เวลาปรางอีกนิดนะคะปรางอยากตรวจสอบรายละเอียดอีกที"
สิปรางค์พยายามส่งสายตาอ้อนวอนไปยังญาติผู้พี่ ทั้งๆที่หล่อนก็รู้ถึงคำตอบดี ทำไมหญิงสาวถึงจะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะทำกำไรให้บริษัทได้มากที่สุด แต่หญิงสาวก็ยังอยากจะถาม ยังอยากจะได้ยินคำตอบที่หล่อนไม่มีความหวัง
"น้องปราง…" ปกป้องทำเสียงระอา "รีบๆทำงานให้เสร็จไม่ดีกว่าหรือ"
ชายหนุ่มไม่เคยคิดว่าจะต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับน้องสาวคนสนิทถึงเรื่องนี้ สิปรางค์เป็นอะไรไป ทำไมไม่เป็นมืออาชีพเหมือนแต่ก่อน จู่ๆก็เกิดอ่อนไหวอะไรกันขึ้นมา
"พี่ป้องอย่าเพิ่งส่งรายงานให้สำนักงานใหญ่ได้ไหมคะ ปรางอยากเสนอทางเลือกอื่นๆดู เผื่อผู้ถือหุ้นอาจจะรับพิจารณาดูก็ได้นะคะ ปรางขอร้องนะคะพี่ป้อง" หญิงสาวพูดต่อโดยเร็ว ยังพยายามที่จะยื้อเวลาให้ถึงที่สุด
"มันจะเสียเวลาของเราเปล่าๆนะครับน้องปราง" ปกป้องเริ่มเสียงอ่อนต่อสายตาอ้อนวอนของหญิงสาวตรงหน้า
ถึงอย่างไรเขาก็เอ็นดูญาติผู้น้องคนนี้เป็นพิเศษ ปกป้องเป็นลูกคนเดียว แม้สิปรางค์จะเป็นเพียงแค่ลูกพี่ลูกน้อง แต่เขาก็รู้สึกเหมือนหล่อนเป็นน้องสาวแท้ๆของเขา และสิปรางค์ก็ช่วยงานเขาอย่างดีมาโดยตลอด หญิงสาวยอมกลับมาจากอเมริกาก็เพื่อช่วยงานบริษัทตามคำขอของเขา
"พี่ป้องคะ บางทีถ้าเราพยายามอีกนิด เราอาจช่วยให้หลายชีวิตเค้าไม่ต้องตกงาน" หญิงสาวยังไม่ละความพยายาม แล้วหล่อนก็เผลอทวนคำพูดที่หล่อนได้ยินมาจากใครบางคนให้ปกป้องฟัง
"หลายๆคนเค้าไม่ได้ทำงานแค่เพื่อเงิน บางคนขอแค่ได้มีเพื่อนร่วมงานดีๆก็มีความสุขแล้ว ส่วนบางคนก็ขอแค่ได้ทำงานที่ตัวเองรักในทุกๆวัน"
ปกป้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างแปลกใจ สิปรางค์เพ้ออะไร หล่อนพูดถึงเรื่องของความสุข เรื่องของผู้ร่วมงานดีๆงั้นหรือ นี่จะมาดราม่าอะไรกัน น้องสาวของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา
ญาติผู้พี่ถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ เขาเกิดความรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาบ้างแล้ว
"ถึงยังไงผู้ถือหุ้นใหญ่คงไม่ยอมหรอก บริษัทจะเข้าตลาดหุ้น ผู้ถือหุ้นใหญ่คงตรวจรายงานบัญชีถี่ยิบ"
"นะคะพี่ป้อง ปรางขอร้อง ปรางจะเข้าไปชี้แจงที่สำนักงานใหญ่เอง" หญิงสาวเริ่มมีเสียงร้อนรน ไม่ยอมแพ้ แล้วน้ำเสียงของหล่อนก็เริ่มสั่นเครือ
"แต่ก่อนปรางก็คิดเหมือนพี่ แต่ช่วงเวลาที่ปรางมาอยู่ที่นี่ มันทำให้ปรางได้เข้าใจชีวิตได้มากขึ้น"
"เฮ้ย เป็นอะไรนักหนา"
ชายหนุ่มนึกแปลกใจขึ้นมาครามครันเมื่อเห็นท่าทางของน้องสาว หล่อนดูแปลกๆไป คนอย่างสิปรางค์เนี่ยนะจะมาทำเสียงสั่นกับเรื่องงานต่อหน้าเขา หล่อนไม่เคยเป็นอย่างนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงเก่งคนนี้กันแน่
"พี่ป้อง โรงงานนี้คือชีวิตของพวกเค้า ที่นี่คือบ้านของพวกเค้า"
หญิงสาวพยายามเปลี่ยนมาเป็นเสียงที่จริงจังเพื่อกลบเสียงสั่น หล่อนทำหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
"ปรางไม่อยากทำร้ายพวกเค้า ปรางอยากช่วยพวกเค้า"
"น้องปราง!"
อะไรกันวะเนี่ย มะปรางเป็นอะไรของเค้า
ปกป้องเริ่มหนักใจ ชายหนุ่มไม่เคยคิดว่างานนี้จะมีปัญหาอะไร หรือถ้าจะมี ก็คงเป็นปัญหาเรื่องคนงานนิดๆหน่อยๆ แต่แล้วน้องสาวของเขาเองกลับเป็นคนสร้างปัญหาเสียนี่ ไม่น่าเชื่อว่าในเวลานี้สิปรางค์จะมีความเห็นที่ต่างจากเขา ในตอนแรกที่คุยกัน ตอนนั้นหญิงสาวดูบัญชีอย่างคร่าวๆแล้วก็สนับสนุนให้เขาปิดโรงงานโดยเร็วเสียด้วยซ้ำ
เขาไม่เคยคิดว่าญาติผู้น้องของเขาคนนี้จะเป็นคนใจโลเลอย่างที่เขาคาดไม่ถึง ปกติเขาเห็นสิปรางค์ใจเด็ดจะตายไป หล่อนพูดคำไหนเป็นคำนั้น ไม่เคยเห็นหล่อนจะใส่ใจใครเลย หญิงสาวเพียบพร้อมไปหมดทุกด้าน หล่อนทะเยอทะยานและเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองเสมอ แต่สิปรางค์คนนี้กลับเปลี่ยนไปภายในระยะเวลาไม่นานหลังจากที่หล่อนมาอยู่ที่นี่
"นี่ไปฟังอะไรพวกคนงานมาล่ะสิ เฮ้อ… พี่ถึงได้กำชับนักหนาไง ว่าอย่าไปสนิทสนมกับพวกคนงานให้มากนัก ได้เรื่องจนได้นะเรา" ปกป้องส่ายหน้า เอ่ยออกมาอย่างขัดใจ
ทันใดนั้นเสียงเพลงจังหวะคุ้นหูก็ดังขึ้นจากเสียงตามสายในโรงงาน
"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าชู้ ไม่ใช่ผู้หญิงเลิศหรู แต่ฉันเป็นหญิงลั้ลลา…
…ถึงไม่เลิศไม่สวยปานนางฟ้า ถึงเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา แต่น้องจะพาอ้ายไปขึ้นสวรรค์..."
บทสนทนาระหว่างสองพี่น้องหยุดชะงักไปเมื่อเสียงเพลงแว่วเข้ามาในห้องทำงานของหญิงสาว
โอ๊ย เพลงจะมาอะไรกันตอนนี้
แล้วก็มีเสียงเคาะประตูกระจกมาจากทางด้านนอก ณัฐหนุ่มนักการเงินของสำนักงานใหญ่นั่นเอง หญิงสาวพยักหน้าให้เขาเข้ามา
"วันนี้วันพุธ ไปกันครับคุณปกป้อง ไปครับพี่ปราง" หนุ่มกรุงเทพโผล่เข้าประตูมาแค่ครึ่งตัว
เอาไงดี เอาไงดี
สิปรางค์รีๆรอๆ หล่อนกำลังคุยเรื่องสำคัญกับปกป้องค้างอยู่ แต่แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจฉุดมือปกป้องออกไปด้วย
"เฮ้ย! อะไรกันเนี่ย ไปไหน เดี๋ยวก่อน" ปกป้องรูัสึกมึนงงกับความรวดเร็วตรงหน้า
แต่ผู้เป็นน้องไม่ยอมฟังเสียงทักท้วง หญิงสาวดึงมือญาติผู้พี่ลาดออกไปร่วมวงกับณัฐและบรรดาพนักงานคนอื่นๆที่ระเบียงด้านนอก…
ปกป้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างหน้าอย่างงงๆ เขายืนอยู่ข้างๆสิปรางค์ และไม่ยอมเต้นไปตามที่หญิงสาวและคนอื่นๆชักชวน แม้ชายหนุ่มจะพอรู้มาบ้างว่าโรงงานนี้มีบรรยากาศชนิดที่เป็นกันเองอย่างมาก ซึ่งแตกต่างไปจากโรงงานอื่นๆโดยสิ้นเชิง แต่เขาไม่คิดว่าจะเป็นกันถึงขนาดนี้
ในขณะที่สิปรางค์เองก็อดไม่ได้ที่จะพยายามสานต่อบทสนทนากับปกป้อง แม้ยามหล่อนกำลังยักย้ายส่ายสะโพกร่วมไปกับคนงานตามจังหวะดนตรี
"นะคะ พี่ป้อง ขอเวลาปรางอีกหน่อย"
หญิงสาวเต้นไปด้วยและพยายามอ้อนวอนขอความเห็นใจจากชายหนุ่มไปด้วย ในขณะที่ณัฐและดนัยกำลังเต้นไปกับคนงานด้านล่างอย่างสนุกสนาน
ปกป้องมองน้องสาวอย่างตกตะลึง สิปรางค์เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เปลี่ยนไปชนิดที่เขาเองก็คาดไม่ถึง
นี่น้องปรางเป็นไบโพล่าร์ด้วยหรือนี่ เมื่อกี้ยังจริงจังอยู่เลย เอ หรือเราจะใช้น้องทำงานหนักมากเกินไป…
"ไผนั่งกิ๋นข้าวกับคุณสิปรางค์วะนั่น"
ช่างโต้งกระซิบกระซาบกับเดอะแก๊งขณะนั่งกันอยู่ในโรงอาหาร วินหันไปมองอยู่ครู่นึง เขารู้สึกคุ้นหน้าชายคนนั้น แต่พยายามนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน แต่พลันชายหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความสนิทสนมของคนทั้งคู่ หัวหน้าช่างเริ่มรู้สึกกระวนกระวายฟุ้งซ่านในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเริ่มคิดไปเรื่อยเปื่อย
ใครวะเนี่ย หน้าคุ้นมาก เคยเห็นที่ไหนวะ แล้วรู้จักกับมะปรางมาตั้งแต่ไหนกัน ดูหน้าตาผิวพรรณไม่น่าใช่คนแถวนี้
"ฮาจะฮู้ก่อ ดูๆไปก่อหล่ออยู่เนาะ แต่ยังไงก็แพ้ฮาน่อยนึง" ช่างอู๊ดปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจนัก "วันนี้ไอ่น้องปัณณ์ก็บ่มาโตย น้องมันก้าจะฮู้มั้ง"
"จะมาจีบคุณสิปรางค์ก่อวะ ท่าทางสนิทสนมกันแต๊"
คำพูดของโต้งทำเอาวินหูผึ่ง
"เอ่อ คุณโต้งครับ คุณสิปรางค์เปิ้นเกรียนน่าขนลุกขนาดน้าน ปู้จายง่าวๆตี้ใดจะมาฮักมาชอบคับ"
ช่างอู๊ดพูดโดยไม่ทันสังเกตอาการสะดุ้งของเจ้านายที่นั่งอยู่ข้างๆ นายช่างรุ่นใหญ่ไม่คิดว่าสิปรางค์เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์แต่อย่างใด หญิงสาวหน้าตาและรูปร่างสะสวยก็จริง แต่นิสัยที่เกรียนๆฉลาดเกินตัวอย่างนั้น ไม่น่าจะมีผู้ชายที่ไหนมาชอบ
ส่วนนายช่างวินก็เสมองไปรอบๆกลบอาการหน้าแดง ประจวบเหมาะกับที่ดนัยเดินผ่านมาแถวโต๊ะของพวกเขาพอดี ชายหนุ่มเลยถือโอกาสคว้าแขนคนตรงหน้าไว้ เลขาหนุ่มใหญ่คนนี้ต้องรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน
"อุ๊ย ช่างวิน อย่าฮ่ะ เดี๋ยวคนมอง"
ดนัยเขินอายที่อยู่ดีๆนายช่างหนุ่มก็มาจับแขนเขา แต่วินไม่ได้สนใจ เพราะสายตาเขายังคงจับจ้องอยู่ที่สิปรางค์และหนุ่มแปลกหน้าคนนั้น
"อ้ายดนัย ไผกัน ต่างฮั้นน่ะคับ"
ชายหนุ่มถามโดยที่ยังไม่หันมา แต่ดนัยยังคงเขินอายและพยายามมองไปรอบๆ เขาอยากให้ทุกคนรับรู้ว่าช่างวินกำลังจับแขนของเขาอยู่ เขาคือคนพิเศษของช่างวิน ดนัยจึงไม่ทันฟังที่ชายหนุ่มถาม
เมื่อไม่ได้ยินคำตอบ วินจึงปล่อยแขน แล้วหันหน้ามาหาดนัย
"คุณดนัยครับ" วินทำเสียงเข้ม "คนที่นั่งอยู่กับคุณสิปรางค์เป็นใครกันครับ"
ดนัยหันไปมองตามสายตาที่ชายหนุ่มพยักพเยิด แล้วหันกลับมาตอบด้วยสายตาหยาดเยิ้มเสียงอ่อนหวาน
"อ๋อ คุณปกป้องไงฮะ ลูกชายคุณปราณเจ้าของบริษัทเราไงฮะ แต่ตอนนี้เค้าขึ้นเป็นซีอีโอแทนคุณปราณแล้วนะฮะ แต่เค้าไม่ค่อยได้มาแถวนี้หรอกฮ่ะ ไม่รู้แกมาทำไมนะฮะ อยู่ดีๆก็มา แต่คงมาไม่นานหรอกฮ่ะ ดาน่าเองก็ไม่รู้ว่า…บลา บลา บลา"
ดนัยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพูด แต่วินเลิกฟังตั้งแต่ประโยคที่สองแล้ว
อะไรนะ คุณปกป้องลูกชายคุณปราณเองน่ะหรือ อ๋อ มิน่า หน้าตาคุ้นๆ ไม่เห็นมาที่นี่นานมากแล้ว แล้วทำไมมะปรางถึงได้สนิทสนมกับเจ้าของบริษัทขนาดนั้น
นายช่างหนุ่มรู้สึกปั่นป่วนในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง ทำไมเขาต้องไม่พอใจที่เห็นสิปรางค์แสดงท่าสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น และโดยเฉพาะผู้ชายคนนั้นซึ่งเป็นเจ้าของโรงงานแห่งนี้
ปกติสิปรางค์จะไว้ตัวค่อนข้างมากยามอยู่ที่โรงงาน วินไม่เคยเห็นหล่อนให้ความสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษ แม้ชื่อเล่นของหญิงสาวก็ยังไม่มีเคยมีใครเรียก และถึงหลังๆมานี้หล่อนจะเริ่มเป็นกันเองกับพนักงานในโรงงานมากขึ้น แต่ทุกคนก็ยังคงให้ความยำเกรงคนสวยคนนี้เหมือนเดิม แต่วินกลับสังเกตได้ถึงความพิเศษของสิปรางค์ที่มีให้ผู้ชายคนนี้ หรือจะสนิทกันเพราะเป็นพวกคนรวยเหมือนกัน นายช่างจนๆอย่างเขาคงไม่อยู่ในสายตาของหญิงสาวสินะ นายช่างหนุ่มเริ่มจะคิดว้าวุ่นเวิ่นเว้อไปเรื่อยเปื่อย…
"คุณปกป้องไว้ใจผมได้เลยครับ เรื่องร้านอาหารในเชียงใหม่เนี่ย ผมเชี่ยวชาญมากครับ"
ณัฐเอ่ยอย่างร่าเริงขณะเดินออกมาจากสำนักงานพร้อมสิปรางค์และปกป้องในตอนเย็น เขารู้สึกดีใจที่เจ้านายใหญ่ขึ้นเยี่ยมเยียนพวกเขาถึงเชียงใหม่ ตอนนี้ภารกิจที่ได้รับมอบหมายเดินมาได้เกินครึ่งทางแล้ว
"ผมเองก็ไม่ค่อยได้มาเชียงใหม่ ได้ข่าวว่าเชียงใหม่เปลี่ยนไปมาก"
เจ้าของโรงงานรู้สึกชักจะอยากเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้เสียแล้ว เขาไม่ได้ขึ้นมาเชียงใหม่หลายปีแล้ว หลังจากที่เขารับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารต่อจากบิดา เขาก็มัวแต่วุ่นๆเรื่องโรงงานใหญ่ที่ฉะเชิงเทราเสียเป็นส่วนใหญ่ ปล่อยเรื่องของโรงงานแม่ริมแห่งนี้ให้เป็นความรับผิดชอบของคุณวิชิตเพียงลำพัง เขารับรู้มาโดยตลอดว่าโรงงานแห่งนี้ไม่ทำกำไร แต่ก็ยอมปล่อยๆไป เพราะถือว่าเป็นโรงงานรักของบิดา แต่มาถึงขณะนี้ที่เขากำลังจะนำบริษัทเข้าตลาดหุ้น เขาคงยอมปล่อยไปไม่ได้แล้ว
"เชียงใหม่ตอนนี้รถติดขึ้นเยอะมากเลยครับ ช่วงหลังเลิกงานไม่ต้องพูดถึง พอๆกัับกรุงเทพเลย… อ้าว! ช่างวิน"
ณัฐหันไปเห็นชายหนุ่มหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านเข้ามาใกล้พอดี
"ไปทานข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ" หนุ่มนักการเงินหลุดปากชวนนายช่างหนุ่ม แม้ณัฐจะไม่ค่อยได้พูดคุยกับนายช่างผู้นี้เท่าไหร่นัก แต่ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกถูกชะตากับหัวหน้าช่างหน้าเฉยแต่ตาเป็นประกายคนนี้เอามาก
"โอ๊ย!" ณัฐอุทานเบาๆ เมื่อสิปรางค์แอบหยิกเขาเข้าที่ข้อศอก ชายหนุ่มหันไปขมวดคิ้วให้หญิงสาว ทำปากขมุบขมิบ อะไร?
ผู้ร่วมงานผู้พี่สั่นหน้าอย่างเร็ว อย่าเพิ่ง!
ปกป้องมองไปที่ชายหนุ่มผู้ถูกทักอย่างสนใจ ถึงการแต่งกายของคนบนมอเตอร์ไซค์จะบ่งบอกว่าเป็นช่างประจำโรงงาน แต่จากการที่คนของเขาเอ่ยปากชวน และดูจากบุคลิกแล้ว หนุ่มคนนี้ท่าทางจะไม่ใช่นายช่างธรรมดาเป็นแน่
วินปรายตามองไปที่สิปรางค์อย่างเฉยชา วันนี้เขาหงุดหงิดมาทั้งวันอยู่แล้วที่เห็นหญิงสาวและชายหนุ่มเจ้าของโรงงานแห่งนี้อยู่ด้วยกัน และยิ่งมาเจอทั้งคู่กำลังจะออกไปด้วยกันตอนเย็นอย่างนี้อีก นายช่างหนุ่มยิ่งรู้สึกไม่พอใจโดยไม่มีเหตุผล
สิปรางค์ยิ้มแห้งๆ พยายามจะไม่สบตาคนตัวสูงบนมอเตอร์ไซค์ หญิงสาวไม่รู้จะพูดอะไร กำลังรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก หล่อนไม่อยากให้ปกป้องเห็นว่าหล่อนสนิทสนมกับใครในโรงงานนี้เป็นพิเศษ
"เอ่อ ช่างวิน นี่..."
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ว่าง" วินชิงตอบขึ้นมาก่อน สายตานิ่งเฉยยังคงจับจ้องอยู่ที่มะปรางของเขา
"สวัสดีครับ ผมไปก่อนล่ะครับ" แล้วเขาก็หันไปพยักหน้าทักทายปกป้อง ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปโดยไม่ได้หันกลับมามองหญิงสาวอีกเลย
ปกป้องผู้เป็นเจ้าของโรงงานลอบสังเกตอาการของทุกคนอยู่อย่างเงียบๆ
มีอะไรผิดปกติแน่ๆ…


เช้าวันนี้สิปรางค์มาถึงที่ทำงานแต่เช้าเช่นเคย ปกติแล้วหล่อนจะมาถึงที่ทำงานเป็นคนแรกเสมอ วันนี้หล่อนขับรถมาเองไม่ได้มากับหนุ่มข้างบ้านที่ชื่อวิน
คิดถึงหนุ่มตัวสูงคนนั้นแล้วก็ต้องอดอมยิ้มไม่ได้ หลังๆมานี่หล่อนและเขาสนิทสนมกันมากขึ้น แม้รถของหล่อนจะซ่อมเสร็จแล้ว แต่บางครั้งเขาก็ยังชอบมารอแวะรับหล่อนในตอนเย็นหลังเลิกงานเพื่อชวนไปหาสรรหาอาหารมื้อเย็นก่อนกลับบ้าน แล้วก็เป็นเหตุให้หล่อนต้องมาทำงานกับเขาในเช้าวันรุ่งขึ้นเสมอๆ
แต่แล้ววันนี้เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน สิปรางค์ก็ต้องประหลาดใจที่พบใครคนนั้นที่หล่อนกำลังนึกถึง ยืนรอหล่อนอยู่ก่อนแล้ว
"คุณสิปรางค์ครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย"
"อ้าว ช่างวิน มาถึงที่นี่มีเรื่องอะไรคะ"
หญิงสาวทักเขาหน้าตาสดชื่น ในที่ทำงานเขาและหล่อนจะเรียกกันอย่างนี้เสมอ หล่อนออกจะแปลกใจเล็กน้อย ที่อยู่ๆวินก็ขึ้นมาหาที่สำนักงานแต่เช้า เพราะปกติชายหนุ่มจะอยู่แต่ในโรงงาน เขาแทบจะไม่เคยปรากฏตัวบริเวณออฟฟิศแถวนี้เลย ยกเว้นแต่เมื่อเขามีธุระกับคุณวิชิต
วินเดินตามหญิงสาวเข้ามาในห้องทำงาน ชายหนุ่มหันหลังปิดประตูก่อนที่จะถามหล่อนเสียงเรียบ
"นี่อะไร มะปรางจะให้รื้อสนามบอลของพวกผมงั้นเหรอ" นายช่างหนุ่มวางเอกสารเสนอเซ็นต์ลงบนโต๊ะทำงานของตัวเล็กตรงหน้า เขาได้รับเอกสารนี้เมื่อวาน พื้นที่นี้อยู่ในความรับผิดชอบของแผนกซ่อมบำรุง สิปรางค์ต้องการลายเซ็นอนุมัติจากเขา
"ก็เห็นเป็นที่ว่าง มันสำคัญอะไรนักหนา น่าจะเอาใช้ทำประโยชน์อย่างอื่นได้ดีกว่า"
หญิงสาวพยายามอธิบายให้สั้นที่สุด หล่อนไม่ต้องการให้ชายหนุ่มรู้ว่าหล่อนกำลังประเมินราคาทรัพย์สินทุกอย่างของโรงงาน และเตรียมปรับพื้นที่ในทุกๆส่วนในโรงงานเพื่อเข้าสู่โหมดการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต่อไป ซึ่งหากยิ่งทำได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี งานของหล่อนก็จะได้จบเร็วขึ้นเท่านั้น
"มะปราง พวกผมใช้สนามนั้นเล่นบอกกันอยู่บ่อยๆแล้วงี้จะให้ไปเล่นกันที่ไหน" วินพยายามใช้เสียงอ่อน มะปรางของเขาเป็นพวกไม่ชอบยอมแพ้ เขาต้องค่อยๆตะล่อมหล่อน
"ก็ลานหน้าโรงซ่อมบำรุงก็ได้มั้ง"
"มะปราง ตรงนั้นมันพื้นปูนเล่นไม่สนุกเท่าพื้นหญ้า"
"ก็แค่เล่นกันอาทิตย์ละวัน" หญิงสาวยักไหล่ ทำหน้าเบื่อหน่าย
"สาม"
"ห้ะ"
"อาทิตย์ละสามวัน จันทร์ พุธ ศุกร์" นายช่างหนุ่มตอบอย่างใจเย็น
"นี่จะไปแข่งซีเกมส์กันรึไง เล่นอะไรกันนักหนา"
"นี่ยังดีที่ไม่เล่นกันทุกวันนะ เอาเถอะ ผมไม่เซ็นต์"
"วิน เราให้เวลาถึงเย็นนี้ จัดการเซ็นต์ให้เรียบร้อย แล้วก็นี่มีเรื่องอื่นอีกไหม เดี๋ยวเรามีประชุมกับคุณวิชิต" สิปรางค์ตัดบทแล้วหันหน้าเข้าหาจอโน้ตบุ๊คตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
นายช่างหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความน้อยใจ นี่หล่อนไม่เคยเห็นคุณค่าของพนักงานเลยใช่ไหม
และเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาอีก วินจึงหันหลังเดินออกไปโดยทิ้งเอกสารไว้บนโต๊ะ
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นจากโน้ตบุ๊คของตนเอง หญิงสาวมองตามหลังชายหนุ่มไปแล้วถอนหายใจ นี่หล่อนจะบอกเขาได้อย่างไรว่าความจริงแล้วหล่อนกำลังช่วยโรงงานแห่งนี้ต่างหาก การขายที่ดินได้ก่อนจะปิดโรงงาน อย่างน้อยก็ทำให้โรงงานมีบัญชีทรัพย์สินที่ดูดีบ้าง เห็นทีหล่อนอาจจะต้องรอให้วินอารมณ์ดีๆแล้วค่อยไปเกลี้ยกล่อมเขาที่บ้านกระมัง…
ทว่าในตอนเย็น เมื่อสิปรางค์แวะไปหาชายหนุ่มที่บ้านหลังเลิกงาน หล่อนก็ได้รับคำบอกกล่าวจากลุงแปงที่กำลังยืนรดน้ำอยู่ที่แปลงผักหลังบ้านของวิน
"คุณวินเปิ้นไปตีสนุ๊กค้าบ"
หญิงสาวตัดสินใจตามไปหาวินที่ร้านสนุกเกอร์ในตัวเมืองแม่ริมตามคำบอกพิกัดของผู้ดูแลสวน สิปรางค์เป็นคนใจร้อน ยิ่งถ้าเป็นเรื่องงาน อะไรที่จะทำให้สำเร็จอย่างรวดเร็วได้ หล่อนก็จะทำทันที
และเมื่อเข้าไปถึงข้างในร้านก็พบวินอยู่ที่นั่นจริงๆ หล่อนเห็นเขากำลังยืนคุยกับชาวคณะอยู่ที่โต๊ะสนุกเกอร์ด้านในสุด มากันครบทีมเชียวช่างอู๊ด ช่างโต้ง น้องปัณณ์ก็ด้วย แถมด้วยคนงานอีกสองสามคนที่หล่อนจำหน้าได้
"เฮ้ย มาได้ไงเนี่ย" หัวหน้าแก๊งทำหน้าตกใจเมื่อหญิงสาวปราดเข้าประชิดตัว
"อ่ะ เซ็นต์ซะ" คนตัวเล็กยื่นเอกสารไปข้างหน้าชายหนุ่ม
"เซ็นต์ไรครับ อย่ามายืมตังค์ผม ผมไม่มีให้ยืม" ว่าแล้วคนตัวสูงก็เดินห่างออกไป เขาเดินวนไปเวียนมาที่ขอบมุมของโต๊ะ ตาก็พลางจ้องแต่ลูกสีๆที่ตั้งอยู่สงบนิ่งบนโต๊ะ
ในขณะที่ทุกคนกำลังจ้องมองสิปรางค์อย่างสงสัยว่าหล่อนมาทำไม ชายหนุ่มต้นเรื่องกลับก้มลงแทงลูกสนุ๊กสีขาวตรงหน้าไปกระแทกลูกสีดำลงหลุมไปท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจ วินหันไปพยักพเยิดกับลูกทีม
"ก็เรื่องพื้นที่ร้างไง" สิปรางค์รำคาญกับเความลีลาของคุณหัวหน้าช่างคนนี้เหลือทน ทำไมคราวนี้ช่างดื้อดึงอย่างนี้ ปกติก็เห็นเป็นคนเรื่อยๆเฉยๆนี่นา น่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน หล่อนอยากจะทำงานให้เสร็จๆไป
"ร้างไหน" เขายังทำท่าไม่สนใจหล่อน เดินไปรอบโต๊ะอีกด้านนึง ตอนนี้ลูกทีมของเขาก็เริ่มไม่สนใจหล่อนบ้างแล้ว ทุกคนหันมาใจจดจ่อกับลูกสีๆบนโต๊ะกันต่อไป
"โอ๊ย ก็พื้นที่ข้างโรงซ่อมบำรุงไง" หญิงสาวเริ่มจะหมดความอดทน
"อ๋อ หนามบอล" วินตอบมาลอยๆ
พอได้ยินคำว่าสนามฟุตบอล คราวนี้เป็นช่างโต้งที่หันขวับมาทางหญิงสาว
"นั่นแหละ เราต้องรีบปิดเคสนี้ เอาพื้นที่ไปใช้ทำอย่างอื่น อย่าลีลามากนักเลยน่า"
"ก็บอกแล้วผมไม่เซ็นต์ จะไล่ผมออกก็ตามใจ" คนดื้อก็ยังดื้อต่อ แล้วก็หันไปอธิบายกับลูกน้อง "เขาจะเอาสนามบอลของหมู่เฮาขาย"
"เฮ้ย ลูกพี่ จะยอมได้จะใด จะฮื้อเฮาไปเล่นตี้ใด" ช่างโต้งเริ่มการโวยวาย และตามด้วยช่างอู๊ด
"คุณสิปรางค์คับ พวกผมเล่นกันแถวนั้นมาเป็นปีๆแล้วคับ"
"ใช่ เนอะ อยู่ๆจะมาแย่งไปเฉย เนอะ บ่ยอมคับ บ่ยอม" คนเป็นลูกพี่ได้ใจ ยักคิ้วหลิ่วตาให้หล่อน
สิปรางค์ยืนนิ่ง เห็นท่าทางเขาเป็นคนง่ายๆสบายๆ บทจะดื้อนี่ หัวชนฝาจริงๆ แต่นี่เขาดื้อจริงหรือตั้งใจจะกวนประสาทหล่อนกันแน่
ก็ได้ กวนมา กวนกลับ
"งั้นเอางี้ มาแข่งสนุ๊กกัน ถ้าดิฉันชนะ ช่างวินต้องเซ็นต์นะคะ" หญิงสาวเริ่มหาวิธีใหม่ ยังไงหล่อนก็ต้องจบเรื่องนี้ให้ได้เร็วที่สุด หล่อนมีเรื่องต้องทำอีกมาก
วินหยุดชะงักการจ้องลูกกลมๆบนโต๊ะนั่น แล้วหันมาจ้องหญิงสาวแทน ชายหนุ่มเลิกคิ้วทำหน้าประหลาดใจกับคำท้า แต่เพราะเสียงเชียร์จากลูกทีม ทำให้เขาเอ่ยออกไปอย่างรวดเร็ว
"ได้ครับ เกมเดียวจบ ไม่มีต่อให้"…
ท่ามกลางเสียงเชียร์ดังก้อง การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด สิปรางค์เคยเล่นสนุกเกอร์มาบ้างสมัยเรียนหนังสือที่อเมริกา แม้หล่อนจะไม่ใช่คนชอบไปสังสรรค์ตามผับตามบาร์ แต่ในบางครั้งที่หล่อนกำลังเครียดอย่างหนักจากการเรียน หญิงสาวก็จะทนการคะยั้นคะยอของเพื่อนๆไม่ไหว จนต้องตามไปคลายเครียดที่โต๊ะสนุกเกอร์ตามผับเล็กๆบ้าง และก็เหมือนดังเช่นเรื่องอื่นๆ หล่อนจริงจังกับการเล่นสนุ้กเกอร์จนเป็นฝ่ายที่ชนะเพื่อนๆเสมอๆ
แต่ผลปรากฏว่าครั้งนี้คนชอบเอาชนะกลับเป็นฝ่ายแพ้ วินยักคิ้วหลิ่วตาเย้ยหยันหล่อนเต็มที่ แม้จะหัวเสียแค่ไหน แต่หญิงสาวต้องรักษาคำพูด หล่อนฉีกเอกสารนั้นต่อหน้าทุกๆคน
"เชิญเล่นบอลกันตามสบายต่อไปค่ะ"
เสียงไชโยโห่ร้องจากเหล่าทีมบอลดังขึ้น พร้อมกับเสียงขอบคุณหญิงสาวดังเซ็งแซ่
"พี่ปรางใจดีที่สุด" เสียงจากหนุ่มน้อยปัณณ์ลูกพี่ลูกน้องของหล่อนก็ตามมาด้วย
ใจดีอะไรกันล่ะ ชั้นแพ้พนันย่ะ
สิปรางค์ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ทำไมหล่อนจัดการไม่ได้ หญิงสาวหันหลังจะเดินกลับ แต่ด้วยความที่หล่อนมัวแต่หัวเสียและคิดว่าควรจะอย่างไรต่อไปดี ทำให้หล่อนเผอิญก้าวไปเหยียบเท้าของชายคนหนึ่งในกลุ่มชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆกันนั้น แต่สิปรางค์ไม่ทันรู้ตัวจึงตั้งท่าจะเดินต่อไป
"อ้าว เหยียบตีนกันแล้วไม่ขอโทษล่ะครับ" เสียงห้าวดังขึ้นมาทำให้หญิงสาวต้องหันกลับมา
"อ้าว ขอโทษนะคะ ไม่ทันเห็น" คนกำลังหัวเสียเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็วและหมุนตัวเดินกลับออกไป หล่อนกำลังอารมณ์ไม่ดี หล่อนอยากรีบออกไปจากที่นี่
"เดี๋ยวสิคร้าบ เจ็บนะคร้าบ จะขอโทษง่ายๆอย่างนี้หรือคร้าบ" แต่กลับมีมือมาจับต้นแขนของหล่อนเอาไว้
"เอ๊ะ น้อง พี่ก็ขอโทษแล้วไงคะ จะเอาไงอีก แค่เหยียบเท้าทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ก็นั่งกันอยู่เกะกะ มันก็ต้องมีเดินพลาดกันบ้าง แล้วก็ปล่อยแขนพี่ด้วยค่ะ อยู่ดีๆน้องจะมาจับแขนคนอื่นเขาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตได้ยังไงคะ"
สิปรางค์เริ่มขึ้นเสียงอย่างยาวเหยียดบ้าง หล่อนเกลียดนักผู้ชายที่ชอบมาหาเรื่องผู้หญิง คิดว่าหล่อนจะกลัวหรือ
"ใครน้องมึง"
คราวนี้ฝ่ายโน้นเริ่มเอาจริงและมีหน้าตาถมึงทึง แต่ก่อนที่สิปรางค์จะได้ต่อปากต่อคำอะไรอีก ก็มีแผ่นหลังของร่างสูงมาออกหน้าบังหล่อนเอาไว้
"สุมาเต๊อะอ้าย อย่ามีเรื่องกันเลยนะ" น้ำเสียงทุ้มๆนั้นเอ่ยขอโทษด้วยเสียงเรียบๆ
"เล่นเอาส้นสูงมาเหยียบตี๋นฮาเต็มๆแบบนี้ จะแค่ขอสุมก๋า บ่ปอเว้ย" หากอาการไม่พอใจของคนตรงหน้ายังคงอยู่
"วิน! ไม่ต้อง เดี๋ยวเราเคลียร์เอง" คนตัวเล็กข้างหลังเขาพยายามจะแซงออกมาอยู่ข้างๆหน้า
หากคนตัวสูงไม่ยอม เขากางแขนออกพยายามกันคนตัวเล็กนั้นไว้ข้างหลัง แล้วพูดเสียงเรียบๆกับคนตรงหน้าต่อไป
"แล้วอ้ายจะฮื้อผมยะจะใด"
ชายวัยกลางคนหันไปมองรอบๆ ทำท่านึกตรึกตรอง จะให้มันทำอะไรถึงจะสะใจที่สุด แม่งใช้ส้นสูงมาเหยียบเท้ากู เจ็บจะตายห่า
"งั้นคิงก่อต้องยกมือไหว้ขอโทษฮาอีปี้นี่"
"เฮ้ย! ช่างวิน! อย่านะ!"
ทีมงานของนายช่างใหญ่ต่างประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกัน ตอนนี้คณะของวินและฝ่ายตรงข้ามเขามายืนประจัญหน้ากันแล้ว เตรียมพร้อมที่จะมีเรื่องกันเต็มที่
"ช่างบ่ดียอมมัน ไอัพวกนี้มันชอบหาเรื่องอยู่แล้ว" คนงานคนหนึ่งของเขาโวยวาย
"บ่ดีไปกลัวมันช่างวิน เดี๋ยวเฮาโทรตามพวกคนงานตี้โฮงงานมาอีกก่อได้" คนงานอีกคนเริ่มเลือดร้อนขึ้นมา
"ใช่! วิน! จะบ้าเหรอ อย่าไปยอม มีเรื่องก็มีเรื่องสิ" สิปรางค์ก็ไม่ยอมเช่นกัน หล่อนไม่เคยกลัว ตอนอยู่อเมริกา เมื่อยามถูกราวีจากแก๊งต่างชาติ หญิงสาวก็ไม่เคยกลัวใครทั้งนั้น หล่อนมีสเปรย์พริกไทยพกไว้ติดตัวตลอด
คนตัวเล็กยังพยายามจะเบียดตัวเล็กๆของหล่อนขึ้นมาอยู่ข้างๆคนตัวสูงหัวหน้าช่างใหญ่ แต่วินเอามือผลักหล่อนไปข้างหลัง
"อยู่เฉยๆน่ะ"
เขาหันมาบอกหล่อนเสียงเรียบๆแต่จริงจัง แม้ว่าวินจะมีอายุน้อยกว่าหล่อน และชายหนุ่มก็มักจะมีท่าทีสบายๆ ไม่เคยเดือดเนื้อร้อนใจอะไร แต่เมื่อไหร่ที่เขาทำเสียงเข้มขึ้นมา สิปรางค์ก็ต้องยอมฟังเขาทุกที
"ผมขอโทษคับอ้าย"
วินยกมือขึ้นมาไหว้ฝ่ายตรงข้ามท่ามกลางความตื่นตระหนกอ้าปากค้างของเหล่าลูกทีมและคนงานของเขา น้ำเสียงที่ดูจริงใจและการไหว้ของเขาก็สร้างความประหลาดใจให้กับฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน
"เลิกแล้วกันเต๊อะคับ ผมฮู้ว่าอ้ายเจ็บ ผมว่าส้นรองเท้าของคนนี้เขาก่อแหลมอยู่" วินปรายตาไปที่เท้าของหญิงสาวตัวเล็กข้างหลัง
เมื่ออีกฝ่ายทำตามที่ตนเองขออย่างคาดไม่ถึง แถมชายหนุ่มตัวสูงคนนี้ยังเห็นด้วยกับเขาเรื่องส้นสูงของหญิงสาว ชายวัยกลางคนก็ยอมที่จะไม่เอาเรื่อง
"เออ งั้นแล้วไป ฝากบอกเปิ้นโตยว่าทีหลังก่อโตยฮื้อมันระวังๆน่อย" และน้ำเสียงนั่นก็ดูเป็นมิตรขึ้นมาเมื่อพูดกับวิน แต่สายตาที่ปรายมาทางหญิงสาวนั่นยังมีความหมันไส้
"โหย วิน ยอมยกมือไหว้เค้าได้ไงอ่ะ เรานึกว่าวินเป็นนักเลงพอนะเนี่ย" สิปรางค์ถึงกับเอ่ยออกมาด้วยความผิดหวัง หล่อนไม่เคยยอมแพ้ใครง่ายๆ
"โหย ช่างวิน…"
"โหย อ้ายวิน…"
"โหย พี่วิน…"
ทั้งชาวคณะต่างก็รำพึงออกมาด้วยความผิดหวังเต็มที่เหมือนกับสิปรางค์
"ช่างเถอะ กลับกันดีกว่า"
วินยักไหล่ พลางเดินนำเอาไม้คิวไปเก็บ สิปรางค์ยังยืนอยู่ที่เดิม มองตามเขาไปอย่างประหลาดใจแกมประทับใจ ผู้ชายคนนี้ยอมยกมือไหว้ขอโทษนักเลงกลุ่มนั้นแทนหล่อน วินาทีนั้นเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกว่ามีผู้ชายคนนึงที่สามารถปกป้องหล่อนได้ ภายใต้ท่าทางที่สบายๆของชายหนุ่ม หล่อนรับรู้ได้ถึงความเข้มแข็งและการมีวุฒิภาวะของเขา
การปกป้องของคนคนหนึ่งอาจะไม่ใช่เรื่องของตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่อาจเป็นการยอมรับลดศักดิ์ศรีของตนเองเพื่อให้เรื่องจบ
หญิงสาวไม่รู้ว่าหล่อนยืนจับตาการเคลื่อนไหวของคนตัวสูงอย่างนั้นอยู่นานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีเมื่อเห็นชายหนุ่มหันมาเหมือนมองหาหล่อน และเมื่อเขามองเห็นหญิงสาวยังยืนอยู่ตรงที่เดิม วินก็เลิกคิ้ว บุ้ยหน้าพร้อมกับชี้นิ้วไปยังประตูทางออก สิปรางค์ยิ้มหวานให้ชายหนุ่มก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเขาในทันที…
"ผมก็คิดอยู่แล้ว ว่าเค้าไม่น่ายอม ช่างวินนี่บทจะดื้อเค้าก็ดื้อมากนะครับ" ผู้จัดการสูงวัยกล่าวยิ้มๆหลังจากฟังสิปรางค์ฟ้องเรื่องสนามบอลจบลง
"นี่เค้าเห็นความสนุกสนานของพรรคพวกตัวเองสำคัญกว่าผลประโยชน์ของบริษัทนะคะ"
หญิงสาวยังไม่วายไม่เข้าใจความคิดของคนที่นี่ การเล่นบอลจะไปสำคัญกว่ารายได้ของโรงงานได้อย่างไร
วิชิตนั่งนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวหาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ นี่ถ้าคุณสิปรางค์ได้มาเจอวินตอนสมัยเป็นวัยรุ่นเมื่อเข้ามาทำงานใหม่ๆ เห็นทีต้องทะเลาะกันบ่อยเป็นแน่แท้
วินเป็นคนรักเพื่อนพ้องมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และเขาไม่เพียงแต่จะใส่ใจในเรื่องของงาน แต่เขาก็ยังใส่ใจคนรอบข้างเสมอ ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงเป็นที่รักของทุกคนในโรงงาน วิชิตรู้ว่าเคยมีโรงงานที่ใหญ่กว่าแห่งอื่นๆในเชียงใหม่มาเสนอนายช่างหนุ่มให้ไปทำงานด้วยในราคาค่าตัวที่สูงกว่าที่นี่มากมาย แต่เขาก็ไม่เคยเห็นวินจะสนใจ ผู้สูงวัยเคยคุยเรื่องนี้ตรงๆกับนายช่างหนุ่มอยู่บ้าง เพราะเขาเองก็มองวินเป็นเหมือนหลานชาย และเมื่อพอจะมองเห็นทางก้าวหน้าของวินเขาเองก็อยากจะสนับสนุน แต่ตัวชายหนุ่มเองกลับไม่มีความทะเยอทะยานนั้นเลย วินยังคงยืนยันที่จะทำงานในโรงงานแห่งนี้ไปเรื่อยๆ
วิชิตรู้ว่าความผูกพันกับวินที่มีต่อโรงงานแห่งนี้มีความหมายกับชายหนุ่มมาก…
"ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ ปล่อยให้หนุ่มๆเค้าใช้สนามกันไปเถอะครับ" ผู้จัดการโรงงานหันกลับมาที่หญิงสาวตรงหน้า แล้วก็พูดต่อด้วยเสียงเบา
"อีกไม่กี่เดือนโรงงานก็จะปิดแล้ว ไว้เราค่อยปรับพื้นที่กันตอนหลังก็ได้ครับ"
สิปรางค์มองชายสูงวัยด้วยสายตาที่เห็นใจ ทำไมหล่อนจะไม่เข้าใจว่าวิถีชีวิตที่นี่เป็นอย่างไร มันก็เป็นสิ่งที่หล่อนกำลังหนักใจเพิ่มขึ้นทุกวัน
คนที่นี่ผูกพันกับโรงงานแห่งนี้กันมากกว่าที่หล่อนคิด…
ความเงียบงันปลอดคนของออฟฟิศในช่วงเย็นทำเอาชายหนุ่มสองคนที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวาท่ามกลางแสงสลัวรู้สึกใจชื้นขึ้น
"กว่าจะหาโอกาสอย่างวันนี้ได้นี่ ไม่ง่ายเลยนะพี่ ปกติคุณสิปรางค์แกกลับดึกทุกวัน ผมรอแกไม่ไหวหรอกพี่"
หนุ่มไอทีพูดพลางพาหัวหน้าฝ่ายผลิตย่องอย่างเบาๆไปที่ห้องทำงานของหญิงสาวผู้มาจากรุงเทพ วุฒิชัยลองพยายามเปิดประตู ก็พบว่าประตูล็อกอยู่
"ห้องทำงานคุณสิปรางค์เค้าล็อกทุกทีเลยพี่ เอาไงดี กุญแจสำรองก็อยู่ที่คุณวิชิตคนเดียว" เติ้ดเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความหวาดหวั่นอีกที เขารู้สึกประหม่าที่จะต้องมาทำอะไรลับๆล่อๆแบบนี้
"ผมกลัวเหมือนกันนะพี่ ถ้าเค้าจับได้ขึ้นมาล่ะ"
"ไปห้องประชุมละกัน เอาน่า ไมค์ตัวเล็กนิดเดียวไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก" ชายหนุ่มหัวหน้าฝ่ายผลิตพยายามปลอบใจ
เขาเดินนำไปที่ห้องประชุม แล้วเดินดูรอบๆห้องเพื่อหาที่เหมาะๆในการที่จะติดไมโครโฟนดักฟัง
"ติดตรงหัวโต๊ะตรงนี้ก็แล้วกัน เห็นบางทีคุณสิปรางค์กับคุณณัฐเค้าก็ชอบมาคุยกันที่ตรงนี้"
วุฒิชัยก้มลงดูได้โต๊ะประชุมใหญ่กลางห้อง แล้วก็ชี้ตำแหน่งให้หนุ่มไอทีดำเนินงาน ส่วนตัวเขาเองก็เดินออกไปดูต้นทางที่ประตูห้อง…
"มาเลย มาเลยครับพี่น้อง หงส์กะเป็ดรึจะสู้นกอินทรี"
ช่างอู๊ดตะโกนก้องก่อนจะวิ่งนำกลุ่มคนงานเข้าไปในสนามบอล เหล่าสิงห์ค้าแข้งทั้งหลายต่างเฮโลขานรับแล้ววิ่งกันเข้าไปดวลแข้งกันอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ
"ฟุตบอลมันสนุกยังไงเนี่ย กะอีกแค่ลูกบอลเล็กๆลูกเดียว แย่งกันอยู่ได้"
สิปรางค์พึมพำอย่างไม่เข้าใจมาจากข้างสนาม ลูกกลมๆลูกนึงที่คนวิ่งไล่ตามกันเป็นสิบ หล่อนไม่เคยสนใจกีฬาประเภทนี้ ไม่เคยแม้แต่จะปรายตาดูเวลาที่เห็นการถ่ายทอดสดการแข่งขันทางทีวี
"ก็ต้องลองเล่นดูล่ะนะ"
เสียงท้าทายจากชายหนุ่มข้างๆทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว
หรือหล่อนควรจะลองดู? เกิดมายังไม่เคยเตะฟุตบอลเลย เอ หรือมันจะน่าสนใจจริงๆ
"เฮ้ย ผมพูดเล่นครับ ไม่ต้องลองไปหมดซะทุกอย่างก็ได้"
เหมือนวินจะอ่านใจหล่อนออก สิปรางค์ปรายตามองเขา ท่าทางที่เขากำลังจ้องมองเกมในสนามนั้นดูมีความสุขมากอีกแล้ว ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีความสุขกับอะไรได้ง่ายเหลือเกิน
"โอเค งั้นเดี๋ยวจะแค่ลองเป็นคนดู อยากจะรู้ว่าถ้าตั้งใจดูจริงๆมันจะสนุกขนาดนั้นหรือเปล่า"
แล้วหญิงสาวก็หันไปตั้งใจดูเกมข้างหน้าอย่างจริงจัง วินอดไม่ได้ที่จะแอบเหลือบมองดูหล่อน ท่าทางคนตัวเล็กกำลังตั้งอกตั้งใจเหลือเกิน ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ตั้งใจที่จะทำอะไรไปเสียทุกอย่างนะ มะปรางของเขาจริงจังกับชีวิตแบบนี้ตลอดเลยหรือ…
"เอ้า ชนครับพี่น้อง จะอี้มันต้องฉลองน่อย"
ช่างอู๊ดตะโกนในวงสุราข้างสนามบอลหลังจากที่ทีมบอลของเขาได้ชัยชนะในวันนี้
"โห ลูกนั้นนาอ้าย แม่งถ้าบ่ได้ผมเสียบนี่ เฮาแป๊แน่นวล" ช่างโต้งเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ แล้วก็พูดต่อไป "นี่ขนาดช่างวินลงแค่ครึ่งหลังนา หมู่เฮายังชนะ เอ้า ชนครับพี่น้อง"
แล้วการชนแก้วกันก็เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่ช่างอู๊ดจะหันมาเห็นแก้วในมือของหัวหน้าเขาเป็นน้ำอัดลม
"เฮ้ย ใครชงเหล้าฮื้อช่างวินหน่อยก่ะ"
"วันนี้ผมดื่มบ่ด้ายอ้ายอู๊ด เดี๋ยวผมต้องไปส่งใครบางคนเขาตี้บ้าน"
ชายหนุ่มมองมาทางคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้าม ทำตายิ้มกรุ้มกริ่ม เขาเห็นหล่อนมองมาทางเขาแวบเดียว ก่อนที่จะหันไปชนแก้วกับกลุ่มคนงานอย่างเฮฮาต่อไป วันนี้เขาต้องงดดื่มไปโดยปริยาย เมื่อเห็นหญิงสาวเข้าร่วมวงฉลองด้วย
วินไม่เคยรู้มาก่อนว่าหญิงสาวดื่มเหล้าเป็น หล่อนไม่ได้แสดงทีท่าว่าเจนจัดในการดื่ม หากแต่สิปรางค์นั่งดื่มไปเรื่อยๆ พลางฟังคนโน้นคนนี้โม้ หัวเราะบ้างเวลาช่างอู๊ดแซว ส่วนช่างโต้งก็ขยันเติมเหล้าให้หญิงสาวอยู่เรื่อยๆ แต่หล่อนก็ไม่มีทีท่าว่าจะเมามายเลย วินนั่งสังเกตหญิงสาวอยู่เงียบๆ มะปรางของเขามีอะไรให้แปลกใจอยู่เสมอ…
"ผมไม่ยักจะรู้ว่ามะปรางคอแข็งขนาดนี้"
วินเดินนำหญิงสาวมาที่มอเตอร์ไซค์หลังจากจบการดวลครั้งยิ่งใหญ่
"วิน คือเราเมามากตอนนี้" หากคนตัวเล็กสารภาพกับเขาด้วยท่าทางโอนเอน
"คือเมื่อกี้เราต้องฝืนนั่งตัวตรง เข้าใจไหม ปกติเราไม่ดื่มขนาดนี้ แอลกอฮอล์มันไม่ดีต่อสุขภาพ ไม่เข้าใจจริงๆ จะกินเหล้ากันไปทำไมนักหนา เปลืองเงิน เปลืองเวลา เอื๊อกกกก…" หล่อนพูดพล่าม ขณะกำลังพยายามยืนให้ตรง
หากนายช่างหนุ่มไม่ได้สนใจ เขากำลังถอยมอเตอร์ไซค์ออกมาจากสถานที่จอด
"ขึ้นมาครับ" ชายหนุ่มส่งหมวกกันน็อคให้หล่อน "เกาะแน่นๆนะจ๊า เดี๋ยววันนี้ซิ่งหน่อย"
แต่เขาก็ออกรถไปอย่างช้าๆ ในตอนแรกหญิงสาวได้แค่จับชายเสื้อเขาไว้อย่างหลวมๆ แต่วินก็จับมือทั้งสองข้างของหญิงสาวมากอดเอวเขาไว้ให้แน่นๆ ชายหนุ่มไม่ได้หมายความตามที่พูด เขากลับขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามทางอย่างช้าๆ
สิปรางค์แนบตัวซบแผ่นหลังของชายหนุ่มไว้แน่นไปตลอดทาง รู้สึกกึ่งเมากึ่งอบอุ่นใจที่ที่มีคนพาส่งไปบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนดื่มแอลกอฮอล์จนรู้สึกเมา ปกติหล่อนควบคุมตัวเองได้เสมอ แต่ครั้งนี้… หล่อนกลับกล้าทลายความยับยั้งชั่งใจของตัวเอง กล้าเปิดใจสนุกสนานไปกับบรรยากาศตรงหน้าร่วมกับชาวคณะของวินและคนงานคนอื่นๆ
เพราะหล่อนรู้ไง ว่ามีคนคนนึงคอยปกป้องและดูแลหล่อนอยู่ใกล้ๆ…
วินพยุงสิปรางค์ขึ้นไปส่งที่หน้าประตูบ้านพัก เขาเพิ่งรู้ว่าสิปรางค์เมาจริงๆ ก็เมื่อตอนที่มาถึงหน้าห้องพักแล้วหล่อนพยายามควานหากุญแจ แต่ไม่สำเร็จ ชายหนุ่มเลยบอกให้หล่อนส่งกระเป๋ามาให้เขา หญิงสาวหลับตาและเอนตัวมาซบไหล่เขา
"ดีจังเลย มีวินมาส่ง ไม่ต้องขับรถเอง เอื๊อก…" หล่อนกอดแขนเขาแน่นโหยหาที่พึ่งพิงไม่ให้ตัวเองล้ม
"ดีจังเลย มีคนเปิดประตูบ้านให้ด้วย เอื๊อก…" คนตัวเล็กยังคงพึมพำด้วยน้ำเสียงแบบเด็กๆในขณะที่หลับตา
หากนายช่างหนุ่มกลับรู้สึกแปลกๆ แปลกที่เขาอยากจะยืดเวลาการไขกุญแจนี้ออกไปให้นานที่สุด เขาเริ่มรู้สึกตัวมาระยะนึงแล้ว นานมากแล้วที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้ใคร ชายหนุ่มจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขามีความรู้สึกนี้ก็คือมีให้คุณแป้ง มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะคุ้มครอง อยากจะปกป้องผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเก่งไม่เคยต้องพึ่งพาใคร
หรืออาจเพราะมะปรางของเขาเป็นคนแบบนี้ มะปรางผู้ซึ่งมีแต่ความเข้มแข็ง มันเลยยิ่งทำให้เขาอยากแสดงให้หล่อนเห็นว่า ผู้ชายที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคนนี้ก็ดูแลหล่อนได้…
ในที่สุดชายหนุ่มก็ไขกุญแจเปิดประตูห้องเข้าไปสำเร็จ เขาโอบหล่อนพาไปนั่งที่โซฟาข้างๆเตียงนอน หญิงสาวยังคงกอดแขนเขาแน่น ท่าทางเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น
"มะปราง ผมต้องกลับแล้วนะครับ" น้ำเสียงทุ้มๆนั้นอ่อนโยน
"อื้อ" หล่อนตอบรับ หากสองแขนเล็กๆนั่นยังคงเกี่ยวแขนเขาไว้แน่น
วินมองสิปรางค์ด้วยสายตาแห่งความเอ็นดู เขาเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าหญิงสาวขึ้นไปทัดหู นี่หรือ คุณสิปรางค์คนเก่งของบริษัท เวลาเมาแล้วช่างเหมือนเด็กน้อย ชายหนุ่มเผลอลูบผมหล่อนเล่น ใบหน้าใสที่แดงเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์นั้นดูหวานยิ่งขึ้นในยามนี้ หญิงสาวหลับตาพริ้ม มันทำให้วินอดใจไม่ไหว…
และแล้วเขาก็เผลอก้มลงไปจะจูบหน้าผากหล่อน
"โอ๊ย!"
ทว่ามันเป็นจังหวะที่คนสวยเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วพอดี หน้าผากที่เขาหมายจะจูบ จึงกระแทกคางของชายหนุ่มอย่างจัง
"อุ๊ย ขอโทษ ง่วงจัง"
หญิงสาวเอนตัวออกห่างจากเขา ยกมือขึ้นเสยผม พร้อมกับหาว
เอ้อ…
วินหน้าเจื่อนไป เขาเอามือลูบคางป้อยๆ แต่สิปรางค์ไม่ทันสังเกตเห็น หล่อนเอนหลังไปพิงที่พนักโซฟา แล้วทำท่าจะหลับอย่างจริงจัง
หนุ่มนายช่างถอนหายใจ จ้องมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูก
รู้แต่ว่าเขาต้องออกไปจากที่นี่ ตอนนี้เลย!
ชายหนุ่มประคองสิปรางค์ให้เปลี่ยนจากท่านั่งเป็นเอนตัวนอนลงที่โซฟา เขาจัดท่าทางให้หญิงสาวนอนในท่าที่สบายที่สุด หยิบผ้าห่มผืนบางจากบนเตียงนอนมาคลุมให้ ถอดรองเท้าส้นสูงทั้งคู่วางไว้ปลายเตียง หึหึ ส้นสูงคู่นี้สินะที่เกือบจะพาเขาและพรรคพวกไปมีเรื่องกับนักเลงเจ้าถิ่น
วินยืนมองอยู่ครู่หนึ่งให้แน่ใจว่าหญิงสาวนอนสบายดีแล้วจึงตัดสินใจหันหลังกลับ แต่ก่อนที่จะเดินพ้นออกจากประตูไป เขาก็ได้ยินเสียงเล็กๆพึมพำมาจากทางโซฟา
"ขอบคุณมากมากเลยน้า วินน่ารักที่สุดเลย"
นายช่างใหญ่อมยิ้ม ก่อนที่จะรีบออกไปจากห้องพักของหญิงสาวโดยทันที…


"ไปใดมาใดวะ"
วินทักทายเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องอย่างประหลาดใจ ชายหนุ่มเห็นช่างโต้งเดินเข้ามานั่งที่บาร์เครื่องดื่มตั้งแต่ตอนที่เขายังเล่นเพลงสุดท้ายไม่จบ
"หมู่เปื้อนเขานัดกั๋นร้านข้างเนี้ยอ้าย มันปิ๊กกันไปหมดละ ผมก่อเลยแวะมาหาอ้าย" โต้งไขข้อข้องใจ ก่อนจะหันไปสั่งเบียร์มาส่งให้รุ่นพี่
"เมียอนุมัติแล้วแม่นก่อ ดึกขนาดนี้" ลูกพี่หยอกพร้อมยื่นมือไปรับขวดเบียร์มาจิบ
"แหม่ อ้าย คนเขามีเมียแล้ว ก่อต้องมีการขออนุญาตเมียกันบ้าง" โต้งหัวเราะเบาๆอย่างเขินๆที่มีคนรู้ทัน แล้วเขาก็ได้ทีแหย่หัวหน้ากลับบ้าง "ว่าแต่อ้ายเต๊อะ สาวๆทั้งโฮงงานเปิ้นรออ้ายอยู่เน้อ"
"นายช่างจ๋นๆ บ่มีไผมาสนใจเฮาหร้อก" นายช่างจนๆยกเบียร์ขึ้นจิบ พูดถึงใครบางคนออกมาอย่างไม่ทันรู้ตัว
"ถึงเฮาจะจ๋น แต่เฮาก่อมีศักดิ์ศรีนาอ้าย" แต่ลูกน้องคนสนิทของเขากลับตอบมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นโดยทันใด
"เฮ้ย จริงจังหยังวะ"
วินเก้อเขินไปเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการที่ไม่ต้องการจะพูดเล่นจากอีกฝ่ายหนึ่ง มันเป็นอาการที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก การพูดคุยส่วนใหญ่ในกลุ่มของพวกเขาจะเป็นไปในแนวหยอกล้อแซวกันไร้สาระซะมากกว่า
"ถึงเขาจะจบนอกจบนา เงินเดือนสูงลิบลิ่ว แต่มันก่อบ่ได้หมายความว่า เขาจะเหนือกว่าเฮานาอ้าย" โต้งยังพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงขึงขัง พลางจ้องตารุ่นพี่เขม็ง
คนถูกจ้องตารู้สึกหนาวๆวูบๆกับสิ่งที่นายช่างรุ่นน้องพูด หรือโต้งจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสิปรางค์ ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ ความสัมพันธ์ที่อาจเป็นเขาฝ่ายเดียวที่หวั่นไหวไปเอง วินหลบตาลูกน้องคนสนิท
"เฮ้ย บ่มีหยัง…" ชายหนุ่มพยายามที่จะพูดแก้เก้อ เสยกแก้วเบียร์เข้าปาก ก่อนที่ตาเขาจะจับจ้องอยู่แต่ที่แก้วเบียร์ เขาไม่กล้าสบตาคนนั่งข้างๆ
"มันบ่มีหยังก็ดีละ เรื่องนี้บ่น่าจบง่ายนาอ้าย กำเดียวเขาก่อต้องปิ๊กกรุงเทพละ"
รุ่นน้องยังพูดแทงใจดำต่อไป โต้งเอ่ยถึงบุคคลที่สามซึ่งทั้งสองต่างก็รู้ดีกันอยู่แก่ใจว่าคือใคร
และมันก็ความเป็นจริงที่วินเองก็หวั่นใจมาตลอด เขาเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวระหว่างเขากับคนสวยจากกรุงเทพนั่นจะเดินไปในทิศทางไหน และจะจบลงอย่างไร แต่ชายหนุ่มก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้…
"เฮ้อ… ฮาก่อบ่ฮู้ว่ะ… แต่คิงเข้าใจฮาแม่นก่อ"
วินเผลอหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนายช่างรุ่นน้องด้วยความจำนน แววตามีความสับสน โต้งเอื้อมมือมาตบไหล่รุ่นพี่คนสนิทอย่างเห็นใจ เขารักชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้มาก วินเป็นทั้งหัวหน้า เป็นทั้งพี่ชาย และเป็นทั้งเพื่อนของเขา เขาไม่อยากเห็นผู้ชายดีๆคนนี้ต้องเสียใจ…
หลังจากที่แยกกับหัวหน้ารุ่นพี่ ช่างโต้งก็เดินมายังที่ลานจอดรถเพื่อที่จะเตรียมกลับบ้าน ขณะที่เขากำลังไขกุญแจประตูรถของตัวเองอยู่นั้น หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหญิงชายคู่หนึ่งเดินตระกองกอดกันมาจากผับข้างๆ ทั้งคู่ต่างมองไม่เห็นเขาเพราะกำลังหยอกเย้ากันอย่างมีความสุข
ในตอนแรกชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจชายหญิงคู่นี้นัก หากแต่ชั่วขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านเขาไป โต้งกลับรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับคนทั้งคู่อย่างประหลาด เขาอดไม่ได้ที่จะมองตามหลังคนทั้งสองไป ประจวบกับมีจังหวะหนึ่งที่ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างก็หันหน้าเข้าหากัน มันทำให้ช่างโต้งเห็นใบหน้าด้านข้างของทั้งคู่อย่างชัดเจน
เชี่ย! คุณณัฐกับน้องเบลล่า! โต้งอุทานในใจ
อะหยังกันวะวันนี้ มาแหมคู่ละ
เขาพยายามเพ่งตามองให้แน่ใจ แสงสว่างจากเสาไฟฟ้าบริเวณที่รถของทั้งคู่จอดอยู่เผยให้เห็นใบหน้าของทั้งคู่ชัดๆแต่ทั้งสองไม่ทันสังเกตเห็นชายหนุ่ม โต้งรู้สึกไม่พอใจแทนเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่กำลังแอบหลงรักราณีอยู่
เรื่องนี้ต้องถึงหูอ้ายอู๊ดแน่ๆ…
"เฮ้ย แต๊กา คิงบ่ด้ายเมานา"
ช่างอู๊ดยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเมื่อโต้งเอาเรื่องนี้มาบอกกับเขาในเช้าวันถัดมา เขาวางไขควงในมือลงก่อนหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมืออย่างลวกๆ แล้วจึงหันไปมองนายช่างรุ่นน้องอย่างคาดคั้น
"คิงอาจจะจำคนผิดก่อด้าย" นายช่างรุ่นใหญ่ยังมีความหวังอยู่ลึกๆว่าสิ่งที่รุ่นน้องเห็นไม่น่าจะเป็นความจริง
"แต๊ อ้าย ผมหันกับต๋า" โต้งยังยืนยันหนักแน่น
ซึ่งอันที่จริงแล้วช่างอู๊ดก็ไม่คิดว่าหนุ่มรุ่นน้องจะพูดเล่นๆ ปกติโต้งก็ได้ชื่อว่าเป็นชายหนุ่มที่พูดจาเป็นเรื่องเป็นราวที่สุดแล้วเมื่อเทียบกับหนุ่มๆคนอื่นๆในโรงงาน
"ฮาบ่ยอม!" ทันใดนั้นเขาก็ผลุนผลันลุกขึ้น แล้วเดินดุ่มๆออกจากโรงซ่อมบำรุงไปอย่างรวดเร็ว
"อ้าว เฮ้ย อ้าย จะไปไหน" โต้งรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล จึงลุกขึ้นวิ่งตามเพื่อนรุ่นพี่ไปในทันที…
แม้แดดภายนอกโรงซ่อมบำรุงจะร้อนผ่าวเพียงใด มันก็ยังไม่ร้อนเท่าใจของนายช่างวัยรุ่นใหญ่ในขณะนี้ ช่างอู๊ดรู้สึกปวดจี๊ดเป็นระลอกในใจขณะที่เดินฝ่าเปลวแดดอย่างรีบเร่งไปที่อาคารสำนักงาน
และภาพบาดตาบาดใจที่เขาเจอในห้องกาแฟในตอนที่เขาพรวดพราดเข้าไป ก็ตอกย้ำคำบอกเล่าของโต้งช่างรุ่นน้อง
ณัฐและราณีกำลังคุยกันอย่างกะหนุงกะหนิงใกล้ชิดก่อนที่ทั้งสองจะหันมาเห็นเขา ช่างอู๊ดมองภาพนั้นด้วยสายตาเจ็บช้ำ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มจากเมืองหลวง
"คุณณัฐ คุณจีบน้องเบลล่าอยู่ก๋า"
นายช่างรุ่นใหญ่เอ่ยถามหนุ่มนักบัญชีรุ่นน้องตรงๆด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว จังหวะนั้นโต้งก็ตามมาถึงที่ห้องกาแฟพอดี เขารีบเดินเข้ามาดึงแขนรุ่นพี่เอาไว้
หนุ่มหล่อจากกรุงเทพชะงักไปกับคำถามแบบไม่อ้อมค้อมนั่น ณัฐไม่เคยถูกใครถามซึ่งๆหน้าแบบนี้มาก่อน และแถมยังถามต่อหน้าผู้หญิงที่เขากำลังจีบ ชายหนุ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ด้วยความมีชั้นเชิง ทำให้หนุ่มหล่อเริ่มพยายามจะควบคุมสถานการณ์โดยการหลีกเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถาม
"อ้าว ช่างอู๊ดมาพอดี ผมกำลังอยากปรึกษาเรื่องเครื่องจักรสำรองเลยครับ" เขาพยายามเบี่ยงเบนประเด็นเป็นอันดับแรก
"บ่ต้องอู้เรื่องอื่น ผมถามเรื่องน้องเบลล่า" หากคนที่อาวุโสกว่ายังคงพยายามคาดคั้น วันนี้เป็นไงก็เป็นกัน เขาจะต้องรู้ความจริงจากปากคนทั้งคู่ให้ได้
ราณีมองสถานการณ์ด้วยอาการตกใจเล็กน้อย ใจหนึ่งหล่อนก็ภูมิใจที่มีผู้ชายมาแสดงความหึงหวงต่อหน้าต่อตา แต่อีกใจหนึ่งหล่อนก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องราวใหญ่โต หญิงสาวคิดว่าตนเองรู้จักนิสัยของบรรดาเพื่อนร่วมงานอยู่บ้าง พวกฝ่ายช่างดูเหมือนจะไม่เคยเกรงกลัวใคร
"คือ ไว้คุยกันนะครับ วันนี้ผมยุ่งมาก" ณัฐพยายามทำใจดีสู้เสือ
เขาไม่อยากปฏิเสธตรงๆ เพราะกลัวราณีเสียหน้า แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากจะยอมรับตรงๆ เพราะเขาเองก็ไม่เคยคิดจีบราณีจริงจัง เขาก็แค่เล่นๆกับหล่อนเหมือนกับที่เล่นๆกับผู้หญิงคนอื่น ราณีสวยน่ารักจริง ณัฐยอมรับ แต่เขาก็ดูออกว่า อันที่จริงหล่อนก็ไม่ได้ใสซื่ออย่างที่หล่อนพยายามจะแสดงออก ผู้หญิงที่ไม่ได้จริงใจอย่างธรรมชาตินั้น ไม่มีทางได้ใจเขาไปอย่างแน่นอน
และที่สำคัญที่สุด ชายหนุ่มมีแฟนแล้วอยู่ที่กรุงเทพ ยังไงเขาก็ต้องให้ความสำคัญกับแฟนตัวจริงเป็นอันดับแรกอยู่ดี เขากับแพรวคบกันมานาน เราเหมาะสมกันทุกอย่าง ทั้งฐานะ การศึกษา และชาติตระกูล แพรวต่างหากเป็นผู้หญิงที่ควรคู่กับหนุ่มไฮโพรไฟล์อย่างเขา
"กล้ายะ ก่อต้องกล้าฮับก่ะ"
หากแต่ช่างอู๊ดยังไม่ยอมลดละ เขาต้องการให้ชายหนุ่มยอมรับให้ได้ แม้จะมีผู้เข้ามาใหม่อย่างโต้งคอยดึงแขนไว้ แต่นายช่างรุ่นใหญ่ก็ยังพยายามจะเดินเข้าไปหาณัฐ
แล้วเขาก็แสดงความจริงใจออกมาก่อน "จะได้ฮู้กันไป๋ ถ้าคุณณัฐจีบน้องเขาแต๊ ผมก็จะได้ถอย"
ณัฐรู้สึกประหลาดใจกับท่าทางของนายช่างคนนี้มาก เขาไม่นึกว่าคนอย่างช่างอู๊ดจะยอมถอยง่ายๆ ในหัวของชายหนุ่มมักมีแต่ภาพนักเลงของบรรดาพวกช่างในโรงงาน
ในขณะเดียวกัน ราณีก็ใจเต้นรอฟังคำตอบอยู่ไม่ห่าง หญิงสาวเองก็อยากจะรู้ว่าณัฐคิดอย่างไรกับหล่อนกันแน่ เขากับหล่อนสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ ไปเที่ยวด้วยกันก็ออกบ่อย แต่ณัฐไม่เคยเผยความในใจอะไรกับหญิงสาวเลยแม้สักนิด…
บรรยากาศในห้องกาแฟขณะนี้เริ่มเข้มข้นขึ้นทุกขณะ ตอนนี้บรรดาพนักงานคนอื่นๆเริ่มพากันมาร่วมวงดูด้วยความสนใจ และขณะที่ทุกคนกำลังจ้องเป็นตาเดียวกันไปที่ชายหนุ่มหน้าใสผู้มาจากกรุงเทพนั้น หัวหน้าหนุ่มร่างสูงแห่งโรงซ่อมบำรุงก็เดินดุ่มๆฝ่าวงล้อมของกลุ่มพนักงานเข้ามา
วินทำท่าเหมือนไม่รับรู้เรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มเดินตรงรี่เข้าไปเปิดตู้เย็นที่อยู่ข้างๆณัฐ ท่าทางที่ค้นหาอะไรกุกกักวุ่นวายในตู้เย็นของเขานั้นทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเบี่ยงเบนสายตาจากหนุ่มกรุงเทพ แล้วมองตามไปที่นายช่างร่างสูงคนนั้น และก่อนที่จะมีใครทันพูดอะไรขึ้นมา
หัวหน้าช่างใหญ่ก็เงยหน้าขึ้นมาจากตู้เย็น แล้วตะโกนถามเสียงดัง
"เมื่อวานผมเอาบัวลอยมาแช่ในตู้เย็น ใครมาเอาบัวลอยของผมไป"
วินมองไปรอบๆด้วยหน้าตาจริงจัง ทุกคนต่างจ้องคนตัวสูงด้วยสายตาประหลาดใจ
เค้าพูดอะไรของเค้า ช่างวินกะบัวลอยเนี่ยนะ?
แล้วนี่ยอมเดินมาไกลจากโรงซ่อมบำรุง เพื่อเอาบัวลอยมาแช่ตู้เย็นที่ห้องกาแฟเนี่ยนะ?
แต่ชายหนุ่มก็ยังย้ำข้อความเดิมด้วยเสียงที่ดังมากขึ้น "บอกมานะ ใครขโมยบัวลอยของผมไป"
วินทำหน้าขึงขัง มองกวาดไปที่สมาชิกแต่ละคนในห้องกาแฟอย่างช้าๆ แล้วเริ่มขานชื่อ
"ปี้แวว!"
"ปี้บ่ได้เอาไปเน้อช่างวิน"
"ปี้อ้อย!"
"อื๊อ บ่ใจ้ปี้ ช่างวินบ่ต้องหันมาผ่อตางอี้"
"น้องนก!"
"เอ่อ… คือ… นกป่าวนะคะช่างวิน"
"คุณณัฐ!"
"เอ่อ… คือ… ผมยังไม่เคยเห็นมีบัวลอยในตู้เย็นเลยนะ"
"ไอ่เติ้ด!"
"ผมบ่ฮู้โตยเน้ออ้าย ผมนั่งอยู่แต่ในห้องทำงานของผม"
"อ้ายดนัย"
"เค้าป่าวนะฮ้า แต่เอ๊ เมื่อวานช่างวินเข้ามาในนี้ด้วยหรือฮ้า"
"ช่างโต้ง!" หัวหน้าช่างหนุ่มไม่สนใจคำถามของเลขาใหญ่ แต่หันไปเรียกชื่อลูกน้องคนสนิทพลางขยิบตาถี่ๆให้
"เอ้อ… อ้ายวิน ผมเพิ่งกึ้ดออก เฮามีประชุมแผนกตอนสิบโมง" โต้งสะดุ้งพลางละล่ำละลัก สายตาเริ่มลอกแลก
"ป๊ะ ป๊ะ ไปเต๊อะอ้ายอู๊ด ประชุมสำคัญมากวันนี้ ขาดบ่ได้เลย"
และท่ามกลางความงวยงงของทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ โต้งจึงถือโอกาสหันไปดึงแขนเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ลากออกไปจากห้องกาแฟอย่างรวดเร็วโดยที่อู๊ดไม่ทันได้ตั้งตัว
"เออ จริงลืมสนิทเลยว่ามีประชุม งั้นต้องไปก่อนละนะทุกคน" ตัวลูกพี่เองก็ทำท่าผสมโรงนึกขึ้นมาได้ รีบก้าวเท้าทำท่าจะตามลูกน้องทั้งสองไป
แต่ก่อนที่ตัวคนตัวสูงจะก้าวพ้นไปจากห้องกาแฟ เขายังมิวายหันกลับมาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อย่าให้รู้นะ ว่าใครขโมยบัวลอยของผมไป! ขโมยไปตั้งสองถุงเลยด้วย!"
ในขณะที่ดนัยยังคงพึมพำสงสัยเรื่องบัวลอยของช่างวิน ชายหนุ่มต้นเรื่องอย่างณัฐก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นสายตาของราณีที่มองมาอย่างน้อยใจ…
"ช่างวิน เฮามีประชุมอะหยังคับวันนี้ อ้ายจำบ่ได้เลย"
นายช่างรุ่นใหญ่ผู้ก่อเรื่องพึมพำอย่างสับสนขณะที่ทั้งสามกำลังเดินฝ่าแดดเปรี้ยงกลับโรงซ่อมบำรุง
"บ่มีหร้อก" ช่างโต้งส่ายหน้า
"เอ้า อะหยังวะเนี่ย จุ๊กั๋นทำหยังเนี่ย" ช่างอู๊ดหัวเสีย เขากำลังจะเคลียร์ปัญหาหัวใจให้เรียบร้อยแล้วเชียว
วินหยุดอยู่ที่หน้าประตูโรงซ่อมบำรุง เขาหันมาพูดกับลูกน้องสูงวัยกว่าด้วยเสียงเรียบๆระคนไปด้วยความเห็นใจ
"อ้ายอู๊ด ตัดใจเต๊อะ อย่าไปหาเรื่องเปิ้นเลย"
"ช่างวิน ผมก็บ่ได้จะยะอะหยังเปิ้น" นายช่างรุ่นใหญ่ถอนหายใจ ความทะเล้นไม่มีบนใบหน้าเขาเหมือนเช่นเคย
"ผมก่อแค่กั๋วเขาจะมาหลอกน้องเบลล่ามัน เขามาทำงานชั่วครั้งชั่วคราว เขาจะมาจริงจังอะหยังกะคนของเฮา"
ช่างอู๊ดพูดระบายความในใจออกไปเรื่อยๆโดยไม่ทันสังเกตว่าหัวหน้าหนุ่มรุ่นน้องไม่ได้ตั้งใจฟังเขาอยู่ วินกำลังเหม่อมองไปที่โรงงานอีกฝั่ง โต้งมองตามรุ่นพี่ไปก็เห็นสิปรางค์กำลังคุยอยู่กับช่างวุฒิ ครั้นพอหญิงสาวเสร็จธุระ หล่อนก็หันมาเจอวินเข้าพอดี หล่อนยกมือขึ้นโบกให้ช่างหนุ่มแบบขอไปทีก่อนที่จะรีบเดินกลับไปยังอาคารสำนักงาน โดยที่วินรีบโบกไม้โบกมือตอบแทบไม่ทัน
โต้งถอนหายใจเมื่อเห็นท่าทางของลูกพี่ที่ดูจะดีใจและมีความสุขที่ได้เห็นคนสวยคนนั้น ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าหัวหน้าของเขามีใจให้กับหญิงสาวจากกรุงเทพคนนี้มากแค่ไหน…
ณัฐเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาแล้วออกไปนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าใบที่ระเบียงด้านนอก ห้องพักของเขาอยู่บนชั้นที่ยี่สิบของคอนโดไม่ไกลตัวเมืองเชียงใหม่นัก ชายหนุ่มเกือบจะเสร็จสิ้นภารกิจที่โรงงานในส่วนของเขาแล้ว และวางแผนจะกลับกรุงเทพทันทีก่อนปีใหม่นี้ ช่วงนี้เขาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่หลังเลิกงานกับราณี
วันนี้ก็เช่นกัน เขาเพิ่งกลับมาจากห้องพักของหญิงสาว คืนนี้หล่อนตั้งอกตั้งใจปรนเปรอความสุขให้เขาอย่างเต็มที่
ชายหนุ่มนั่งมองดูแสงไฟของตัวเมืองเชียงใหม่ยามค่ำคืนอย่างเหม่อลอย เขายังไม่รู้สึกง่วงแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาดึกมากแล้ว คำพูดของช่างอู๊ดในห้องกาแฟวันก่อนยังรบกวนจิตใจเขาอยู่ไม่น้อย แม้ช่วงนี้เขากับราณีจะไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่ห้องกาแฟ แต่ณัฐก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ แม้ลึกๆในใจจะรู้สึกผิด แต่คนอย่างเขาก็ยังเลิกนิสัยเจ้าชู้ไม่ได้ เขาไม่เคยหักห้ามใจตัวเองได้เลยเมื่อเจอกับสาวๆสวยๆ
และกับราณีก็เช่นกัน ณัฐพอจะมองออกตั้งแต่วันแรกที่เขามาถึงโรงงานว่าคนสวยประจำโรงงานคนนี้พึงพอใจในตัวเขามาก ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่แปลกใจอะไร ผู้หญิงทุกคนที่ได้รู้จักกับเขาส่วนใหญ่ก็จะหลงเสน่ห์เขาทั้งนั้น เพียงแต่ว่าเขามองราณีผิดไป ณัฐไม่คิดว่าหล่อนจะหลงรักเขาขนาดนี้ ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขาเคยเจอมา เมื่อได้รู้ว่าชายหนุ่มไม่คิดจะจริงจังด้วย ก็มักจะเป็นฝ่ายทนไม่ได้และเป็นฝ่ายถอยห่างออกไปเอง
แต่ราณียังคงยอมเขาทุกอย่าง…
เขาคิดว่าหล่อนก็รู้ว่าเขาไม่เคยคิดจะจริงจัง แต่หญิงสาวก็ไม่เคยเรียกร้องอะไร และเป็นฝ่ายทำตัวน่ารักกับเขาเสมอมา หล่อนยังคงเอาใจเขาอย่างสม่ำเสมอ แล้วนี่ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้บอกหล่อนเรื่องที่เขาจะกลับกรุงเทพในไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า ราณียังคงไม่รู้ว่าเรื่องราวระหว่างเขาและหล่อนกำลังจะจบลงในไม่ช้านี้
ณัฐดื่มเบียร์รวดเดียวหมดกระป๋องพลางถอนหายใจ กะแค่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเทียบกับแฟนเขาได้เลย แต่ทำไมคาสโนว่าตัวพ่ออย่างเขาถึงต้องรู้สึกผิดขนาดนี้ด้วยนะ…


"พี่ว่า ปรางคงต้องไปให้หมอเช็คดูหน่อยดีไหม ปกติปรางเป็นคนแข็งแรงนี่นา" ปกป้องมองน้องสาวด้วยสายตาเป็นเป็นห่วงเป็นใย เขามาหาสิปรางค์ที่บ้านพักในรีสอร์ตแต่เช้า
การเป็นลมหมดสติของหญิงสาวเมื่อวานที่งานกีฬาของโรงงานทำเอาความรื่นเริงหยุดชะงักไปในทันที ชายหนุ่มถลาเข้าไปถึงตัวน้องสาวเกือบจะในทันใดที่ได้ยินเสียงร้องเรียกสิปรางค์ของช่างวิน แต่ก็ไม่ทันนายช่างหนุ่มที่อุ้มสิปรางค์เข้าไปพักในที่ร่มอย่างรวดเร็ว
วินวางหญิงสาวลงนอนบนพื้นราบ พร้อมกับร้องบอกให้ทุกคนถอยห่างออกไป ชายหนุ่มรีบทำการตรวจเช็คการหายใจและชีพจรของหญิงสาวในทันที และเมื่อพบว่าทั้งสองอย่างปกติ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยื่นมือไปรับยาดมและผ้าชุบน้ำเย็นจากดนัยเพื่อเริ่มการปฐมพยาบาลเบื้องต้นต่อไป
สิปรางค์ฟื้นขึ้นมาหลังจากนั้นไม่นานนัก ปกป้องรีบผละจากโทรศัพท์มือถือเข้ามาหาน้องสาว เขากำลังพยายามจะโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล หญิงสาวโบกมือบอกทุกคนว่าหล่อนไม่เป็นอะไร และยืนกรานว่าตนเองแค่หน้ามืด นั่งพักก็หาย ไม่ถึงกับต้องไปโรงพยาบาล
หญิงสาวพยายามคะยั้นคะยอให้ทุกคนสนุกกันต่อไป ไม่ต้องเป็นห่วงหล่อน เพราะลึกๆแล้วสิปรางค์ก็กลัวว่า งานแข่งขันกีฬาครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ชาวโรงงานจะได้มาสนุกสนานร่วมกัน หล่อนอยากให้ทุกคนมีความทรงจำที่ดีกับงานในวันนี้…
"แค่แดดมันร้อน และปรางอยู่กลางแดดทั้งวันก็เท่านั้น ไม่ต้องไปหาหมอหรอกค่ะ"
มาถึงวันนี้สิปรางค์ก็ยังยืนยันเหมือนเดิม
"ปรางสบายดี เห็นไหมคะ" หญิงสาวทำท่าร่าเริง กระโดดโลดเต้นหมุนตัวไปมา นอกจากวินแล้ว เห็นจะมีแต่ปกป้องนี่ล่ะ ที่เวลาหล่อนอยู่ด้วยแล้วสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่
"หรือปรางอาจจะแค่เครียด ที่พี่ป้องไม่ยอมเห็นด้วยกับเรื่องการปรับปรุงโรงงาน" หญิงสาวเอาเรื่องงานขึ้นมาอ้าง พลางทำหน้าตาล้อเลียนญาติผู้พี่
"เอาเถอะ ยังไงพี่ก็รักษาสัญญา" ผู้เป็นพี่ยอมจำนน หรือน้องสาวเขาจะเครียดเรื่องความขัดแย้งระหว่างเขากับหล่อนเรื่องการปิดโรงงานจริงๆ
"ทำเต็มที่เลยละกัน พี่จะยังไม่ส่งรายงานเข้าบริษัทใหญ่ แต่อย่าลืมว่าเรามีเวลาถึงแค่ปลายปีเท่านั้นนะ เรามีเวลาอีกแค่เดือนเดียว"
"พี่ป้องน่ารักที่สุดในโลกเลย ขอบคุณมากมากนะคะ" ผู้เป็นน้องตรงเข้ากอดผู้เป็นนเสมือนพี่ชายแท้ๆด้วยความดีใจ หล่อนมีโอกาสที่จะช่วยโรงงานแห่งนี้แล้ว หล่อนจะทำให้ดีที่สุด
"อือม์ พี่ว่าสองสามวันนี้เราอย่าเพิ่งคิดเรื่องงานดีไหม น่าจะพักผ่อนหัวสมองสักหน่อย" พูดออกไปแล้วปกป้องก็นิ่งคิด เขารู้จักสิปรางค์ดี ถ้าจะให้น้องสาวเขาเลิกคิดเรื่องงานคงจะยาก
"เอางี้ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกัน พอดีคุณแป้งเค้าจะขึ้นมาเชียงใหม่เย็นนี้ พี่ก็อยากจะพาเค้าไปทัวร์เชียงใหม่ ปรางพอจะรู้จักใครให้มาเป็นไกด์พาเราเที่ยวกันได้ไหม"
"อ้าว คุณแป้งเค้าจะขึ้นมาด้วยเหรอคะ ทำไมพี่ป้องไม่เห็นบอกปรางก่อนหน้านี้เลยล่ะคะ"
สิปรางค์นึกไปถึงหญิงสาวตัวเล็กบอบบางน่ารักผู้ซึ่งเป็นแฟนสาวของญาติผู้พี่ คุณแป้งเป็นลูกสาวของตระกูลที่สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ตระกูลผู้ดีเก่าแก่แต่โบราณ
คุณแป้งรู้จักกับครอบครัวของพี่ป้องมาตั้งแต่เด็กแล้ว ครอบครัวของทั้งสองคนเขาสนิทสนมกัน และคุณแป้งก็ยังตามพี่ป้องไปเรียนปริญญาโทถึงที่อเมริกา ทั้งสองคบหาดูใจกันมานานมาก แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะแต่งงานกัน พี่ป้องเค้ายังต้องการจะประสบความสำเร็จขั้นสูงสุดในธุรกิจเสียก่อน
"อื้อ เค้าจะขึ้นมาแค่วันสองวันน่ะ คงถือโอกาสมารำลึกถึงความหลังที่เชียงใหม่มั้ง ตอนสมัยเรียนมหาลัยที่เมืองไทยเค้าเคยมาฝึกงานที่โรงงานนี้ด้วยนะ"
"อ้าว เหรอคะ ปรางไม่ยักจะเคยรู้ ไม่เห็นคุณแป้งเคยเล่าให้ฟัง"
สิปรางค์รู้จักคุ้นเคยกับคุณแป้งมาตั้งแต่อยู่อเมริกาแล้ว แต่ไม่เห็นคุณแป้งเคยเอ่ยถึงเรื่องนี้
"งั้นคุณแป้งเค้าคงจะเคยเที่ยวเชียงใหม่จนทั่วแล้วมั้งคะ"
"ก็ไม่นะ ปรางก็รู้อยู่ เค้าน่ะคุณหนู ไม่ค่อยกล้าไปไหนหรอก ไม่เหมือนปราง" ผู้เป็นพี่อดที่จะหยอกเย้าน้องสาวไม่ได้
"หรือพี่ควรจะถามยัยปริมเรื่องบริษัททัวร์ในเชียงใหม่ดีไหม ให้เค้าจัดจัดส่งไกด์ทัวร์พร้อมคนขับรถมาให้"
"พี่ป้องไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ เดี๋ยวปรางจัดการให้เอง เพื่อเป็นการขอบคุณพี่ป้อง ปรางจะต้อนรับคุณแป้งเป็นอย่างดีเลยค่ะ"
สิปรางค์นึกอยากจะทำอะไรเพื่อตอบแทนญาติผู้พี่บ้างที่เขาโอนอ่อนผ่อนตามหล่อนในเรื่องของโรงงาน ปกป้องทำให้ความหวังของหล่อนที่จะช่วยโรงงานนี้เป็นจริง หล่อนขอบคุณเขาอย่างจริงใจ…
"อ้าว ช่างวินนี่เอง สวัสดีครับ"
เสียงปกป้องทักทายมาแต่ไกล แม้ไกด์กิตติมศักดิ์จะยืนหันหลังให้เขาอยู่แต่ปกป้องก็จำชายหนุ่มคนนี้ได้
สิปรางค์ไม่ทันได้บอกปกป้องก่อนหน้านี้ถึงเรื่องที่วินจะมาขับรถและเป็นไกด์นำเที่ยวเชียงใหม่ให้ หญิงสาวไม่ได้เห็นเป็นเรื่องสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้วที่จะพยายามปกปิดว่าหล่อนสนิทสนมกับชายหนุ่มนายช่างคนนั้น
จากเหตุการณ์ที่หญิงสาววิ่งเข้าไปกอดช่างวินในงานกีฬาสีของโรงงาน ก็ทำให้ทุกคนมองหล่อนไปในทิศทางนั้นอยู่แล้ว ซึ่งสำหรับสิปรางค์แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือความรู้สึกของวิน หญิงสาวรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างมากมายของเขา วินแทบจะประกบติดหล่อนแจหลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
หญิงสาวนึกไปถึงตอนที่เขามาหาหล่อนอีกครั้งเมื่อวานเช้าหลังจากปกป้องกลับไปไม่นาน
"เราไม่เป็นอะไรจริงๆ หายมึนหัวแล้ว นอนเยอะแล้ว" หล่อนพยายามยืนยัน เมื่อนชายหนุ่มคาดคั้นจะพาหล่อนไปหาหมอ
"เราไม่ได้ป่วย เราแค่เป็นลม"
วินส่ายหน้า ในบางครั้งเขาก็เบื่อหน่ายกับความดื้อดึงของหญิงสาว หากเป็นเรื่องอื่นๆเขาก็คงตามใจหล่อนและปล่อยไปเพราะเขาเองก็เป็นคนที่ไม่ได้คิดมากมายอะไร ชายหนุ่มไม่ชอบบังคับหรือพยายามจะเอาชนะใคร แต่พอเป็นเรื่องสุขภาพของหญิงสาว เขากลับไม่สามารถที่จะปล่อยให้มะปรางของเขาทำอะไรตามใจได้ง่ายๆ เรื่องการละเลยต่อสุขภาพของคนอันเป็นที่รัก มันทำให้เขาเจ็บปวดมาแล้วหลายครั้ง
"งั้นมะปรางก็ต้องพักผ่อนมากมาก วันนี้กับพรุ่งนี้อย่าเพิ่งไปไหน อย่าเพิ่งทำงาน สัญญาสิครับ"
ชายหนุ่มรู้ว่าสิปรางค์มักจะทำงานวันหยุดสุดสัปดาห์เป็นปกตินิสัย เขาต้องเริ่มเข้มงวดกับหล่อนบ้างแล้ว
"เอ่อ คือ พรุ่งนี้เราจะพาพี่ป้องกับแฟนไปเที่ยว" หญิงสาวตอบเสียงอ่อย
แล้วหล่อนก็รีบเปลี่ยนเรื่อง
"วินรู้จักใครที่พอจะมาขับรถกับเป็นไกด์นำเที่ยวเชียงใหม่ให้ได้บ้างไหม"
คนตัวสูงถอนหายใจ ขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กตรงหน้า เป็นลมไปซะขนาดนี้ นี่หล่อนยังคิดจะออกไปเที่ยวหรือ เขาจะทำอย่างไรกับหล่อนดี
"เราสบายดีแล้ววิน ไปเที่ยวบ้างก็ดี เราแค่เครียดเรื่องงาน" คนตัวเล็กพยายามหว่านล้อม
สิปรางค์ตั้งใจอยากพาปกป้องและแฟนสาวไปเที่ยวจริงๆ หล่อนอยากแสดงให้พี่ชายสบายใจว่าหล่อนแข็งแรงสมบูรณ์ทั้งกายและใจ พร้อมที่จะทำงานที่หล่อนตั้งใจให้สำเร็จ
"งั้นเดี๋ยวผมพาไปเอง"
ชายหนุ่มตัดสินใจที่จะอยู่ใกล้ๆมะปรางของเขาให้ได้มากที่สุดในช่วงเวลาแบบนี้ เมื่อคืนเขาก็นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะรู้สึกกังวลใจเกี่ยวกับสิปรางค์ หล่อนไม่ใช่คนร่างกายอ่อนแอ แต่การเป็นลมในงานกีฬาวันนั้นมันน่าจะไม่ใช่เรื่องปกติ แต่เขาคงจะบังคับให้หญิงสาวไปหาหมอไม่ได้ ดังนั้นการได้เห็นหล่อนอยู่ในสายตาสักระยะก็น่าจะเป็นการดีที่สุด…
วินมาก่อนเวลานัดหมายเล็กน้อย เลยถือโอกาสยืนพินิจพิจารณากระถางดอกกล้วยไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่หน้าเรือนรับรองของรีสอร์ต เขากำลังมีความคิดว่าหรือจะให้ลุงแปงเพาะเลี้ยงกล้วยไม้บ้างดี
และเมื่อชายหนุ่มหันหลังกลับมาตามเสียงเรียก เขาก็เห็นปกป้องควงคู่มากับหญิงสาวสวยในชุดกระโปรงสีหวานพร้อมหมวกใบโต มีสิปรางค์เดินตามมาข้างๆ
แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวสวยที่เดินมากับปกป้องอย่างชัดๆ
"เอ่อ… วิน… สวัสดีค่ะ"
แล้วหล่อนก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมาก่อน หลังจากที่หล่อนเองก็ผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้านายช่างหนุ่ม
สิปรางค์ทันได้สังเกตเห็นว่าวินมีสีหน้าเจื่อนไปอย่างผิดปกติ แต่เพียงแค่แวบเดียว ชายหนุ่มก็ทำหน้านิ่งเฉยอย่างเคย หากแต่คราวนี้… แววตาที่มักจะเจือด้วยรอยยิ้มได้เลือนหายไป
"สวัสดีครับ"
นายช่างหนุ่มทักทายด้วยการพยักหน้าให้กับคนทั้งคู่ ยิ้มน้อยๆแล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อไปอีก
"อ้าว รู้จักกันด้วยหรือครับนี่"
ปกป้องถามอย่างอารมณ์ดี อากาศเช้านี้เย็นสบาย เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะได้พาแฟนสาวออกไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง หากคุณแป้งไม่เอ่ยปากตามเขาขึ้นมาเชียงใหม่ปกป้องก็คงไม่มีความคิดที่จะไปเที่ยวอยู่ในหัว
"ก็ตอนแป้งมาฝึกงานตอนปีสี่น่ะค่ะ นานมากแล้วค่ะ สมัยยังวัยรุ่นอยู่เลย" หญิงสาวหัวเราะสดใส พลางกอดแขนปกป้องอย่างประจบน่ารัก
สิปรางค์แอบมองปฏิกิริยาของวิน ก็พบว่าชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของคุณแป้งนัก เขากลับหันหน้ามาทางหล่อนและถามอย่างอ่อนโยน
"มะปรางเป็นยังไงบ้างครับ ยังมีอาการมึนหัวอยู่หรือเปล่า"
ปกป้องสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาระหว่างนายช่างหนุ่มคนนี้กับน้องสาวของเขา แม้ผู้เป็นพี่จะรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่อยากวิตกกังวลอะไรไปมากกว่านี้ เขาเชื่อว่าสิปรางค์ยังน่าจะควบคุมความรู้สึกของตนเองไว้ได้
"สบายมากค่ะ พร้อมตะลุยสะเมิงแล้ว" น้องสาวของเขาทำเสียงร่าเริง
เช้านี้สิปรางค์รู้สึกสบายดีเป็นปกติ อันที่จริงหล่อนก็สบายดีตั้งแต่เมื่อวานแล้ว อาการปวดหัวไม่ได้ปรากฏอีกเลย
"งั้นเชิญครับ รถจอดอยู่ทางโน้น"
วินเดินนำหน้าทุกคนไปยังที่จอดรถในทันที ชายหนุ่มไม่ทันสังเกตแววตาที่ผิดปกติไปเล็กน้อยของแฟนสาวของปกป้อง หากแต่คนที่สังเกตเห็นนั้นคือมะปรางของเขา…
วิหารไม้ที่มีลายแกะสลักเก่าแก่อยู่ล้อมรอบนั้น ทำเอาชาวคณะที่มาจากกรุงเทพยืนตกตะลึงในความงดงามของสถาปัตยกรรมแบบล้านนาโบราณ
"วัดอินทราวาส หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่าวัดต้นเกว๋น เป็นวัดเก่าแก่อายุกว่าร้อยปีที่สำคัญในอดีตของจังหวัดเชียงใหม่ครับ ศาลาจตุรมุขซึ่งพบเพียงหลังเดียวในภาคเหนือนั้นถูกใช้เป็นที่ประดิษฐานพระบรมธาตุชั่วคราว ศาลาถูกสร้างด้วยไม้และมุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา บนหลังคามีช่อฟ้าและหงส์ประดับอยู่อย่างสวยงามมากครับ"
เสียงไกด์กิตติมศักดิ์บรรยายได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
"นี่ผมเองก็เคยเห็นวัดแบบทางเหนือจริงๆก็วันนี้เองนะครับช่างวิน ไม่น่าเชื่อว่าจะต่างไปจากวัดในกรุงเทพอย่างมากเลย"
ปกป้องเองไม่เคยสนใจการท่องเที่ยวเช่นนี้มาก่อน แต่บรรยากาศที่ร่มรื่นและเงียบสงบของวัดเล็กๆนอกเมืองแห่งนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและมีอารมณ์อยากจะสนใจสิ่งรอบๆตัวดูบ้าง
"วัดต้นเกว๋นในสมัยก่อน เป็นสถานที่พักกระบวนแห่พระบรมสารีริกธาตุจากวัดพระธาตุจอมทองเข้ามายังเมืองเชียงใหม่ ซึ่งถือเป็นประเพณีเก่าแก่ของเจ้าหลวงเชียงใหม่ครับ"
แม้ชายหนุ่มจะไม่ใช่คนที่หลงใหลในศิลปวัฒนธรรมมากมายนัก แต่เขาก็พอจะมีความรู้เกี่ยวกับประวัติสถานที่สำคัญๆในเชียงใหม่และของทางภาคเหนืออยู่บ้าง
"ว้าว ช่างวินก็เก่งทางประวัติศาสตร์ด้วยหรือคะเนี่ย นึกว่าจะเก่งแต่ทางด้านเครื่องจักรเครื่องยนต์" คุณแป้งเอ่ยปากชมเขาอย่างทึ่ง หล่อนมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ
"วัดนี้เคยได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมดีเด่นของสมาคมสถาปนิกสยามด้วยนะครับ" วินกล่าวต่อไปอย่างภาคภูมิใจ เขาไม่ได้มีทีท่าจะใส่ใจในคำชมของหญิงสาวสวยตรงหน้า
"ทายสิครับว่าคำว่า ต้นเกว๋น ในภาคกลางคือต้นอะไร"
คราวนี้นายช่างหนุ่มคาดหวังจะได้รับการเดาคำตอบจากใครบางคนที่ชอบเล่นเกมแบบนี้ เขาหันซ้ายแลขวามองหาคนคนนั้น
แต่หากสิปรางค์กลับไม่ทันฟัง หล่อนแทบไม่ได้สนใจดูสถาปัตยกรรมล้านนาใดๆทั้งนั้น หญิงสาวกำลังเฝ้าแอบมองปฏิกิริยาระหว่างนายช่างหนุ่มและคุณแป้งอย่างสงสัย ท่าทีของวินดูไม่เรื่อยๆสบายๆเหมือนอย่างเคย
ชายหนุ่มมีท่าทีสุภาพและไว้ตัวเป็นพิเศษเมื่ออยู่กับปกป้องและคุณแป้ง แม้เขาจะพยายามอธิบายสิ่งต่างๆเกี่ยวกับวัดให้ผู้มาเยือนทั้งสองคนฟังอยู่บ้าง แต่สิปรางค์ก็ยังคิดว่าวินเงียบและขรึมไปอย่างผิดปกติ จะมีก็แต่ยามที่เขามีโอกาสได้อยู่กับหล่อนตามลำพัง วินจะยังคงแวะเวียนคอยส่งแววตาที่อ่อนโยนและห่วงใยนั้นมาให้หล่อนเสมอ…
ความคดเคี้ยวของถนนเส้นทางไปสะเมิงทำเอาสิปรางค์ออกอาการมึนหัวเล็กน้อย นี่ขนาดหล่อนนั่งข้างหน้าคู่กับคนขับแล้วนะ ทำไมหล่อนถึงยังมึนหัว หญิงสาวเริ่มแปลกใจตัวเองอยู่ครามครัน หล่อนไม่เคยเมารถนี่นา ครั้งล่าสุดที่ขึ้นดอยไปกับวินและณัฐ หล่อนก็ไม่ได้รู้สึกเวียนหัวอะไรเลย
สิปรางค์พยายามมองออกนอกหน้าต่างรถไปไกลๆเพื่อขจัดความมึนหัว และเมื่อหล่อนหันกลับมาทางคนขับโดยบังเอิญ ก็เห็นวินเผลอมองใครบางคนผ่านทางกระจกหลังโดยไม่รู้ตัวอยู่บ่อยครั้ง แต่หากคนในกระจกนั้นเผอิญหันหน้ามาเจอ ชายหนุ่มก็จะรีบหลบสายตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างรวดเร็ว สิปรางค์มองอาการนั้นของคนข้างๆอย่างปวดแปลบในใจอย่างบอกไม่ถูก…
วินขับรถเลี้ยวเข้าสวนกุหลาบแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากแยกหางดง-สะเมิงไม่ไกลนัก เขาคิดว่าผู้มาเยือนน่าจะชอบที่จะได้สัมผัสกับบรรยากาศของสวนสวยงามที่ตกแต่งตามสไตล์อังกฤษ
ซึ่งชายหนุ่มก็เดาไม่ผิด คุณแป้งตกตะลึงและเพลิดเพลินไปกับความงดงามของเหล่าดอกกุหลาบหลากหลายสีสันนานาพันธุ์ภายในสวน หญิงสาวชี้ชวนให้แฟนหนุ่มดูกุหลาบพันธุ์โน้นพันธุ์นี้อย่างตื่นเต้น ปกป้องต้องรับหน้าที่คอยเดินตามและถ่ายรูปให้หญิงสาวตามมุมต่างๆไม่มีหยุด
นายช่างหนุ่มเดินตามสองหนุ่มสาวไปอย่างห่างๆและเงียบๆโดยมีสิปรางค์เดินอยู่ข้างๆ แม้วินจะคอยถามว่าหล่อนโอเคไหม มีอาการมึนหัวบ้างหรือเปล่า แต่หญิงสาวก็รู้สึกได้ว่าวันนี้วินไม่ใช่วินคนที่หล่อนคุ้นเคย
ทำไมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกอย่างนี้นะ แม้ในยามปกติชายหนุ่มจะเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว แต่มันก็ไม่เหมือนอย่างในตอนนี้ วินแทบจะไม่พูดคุยอะไรเลย เขาเดินไปเงียบๆ สายตามองไปข้างหน้ายังพี่ชายของหล่อนและคุณแป้ง สิปรางค์คิดว่าหล่อนไม่ได้ตาฝาดที่เห็นแววตาในบางขณะของวินมีแต่ความเศร้าเจือปนอยู่ลึกๆ…
มื้ออาหารกลางวันของวันนั้นจบลงที่ร้านอาหารของโครงการภายในสวนกุหลาบ โชคดีที่คุณแป้งเป็นคนช่างคุย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงไม่อึดอัดจนเกินไปนัก ทว่าวินก็ขอตัวออกไปสูบบุหรี่ในทันทีหลังจากที่ทุกคนอิ่มหนำสำราญกันแล้ว และคุณแป้งก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำหลังจากนั้น
เสียงโทรศัพท์มือถือของสิปรางค์ดังขึ้นขณะที่หล่อนและปกป้องกำลังจิบกาแฟหลังมื้ออาหาร ณัฐโทรเข้ามาถามหล่อนบางอย่างเรื่องงานที่สิปรางค์ขอให้เขาช่วยตรวจสอบบางอย่างให้อย่างเร่งด่วน การสนทนาที่ทำท่าจะยืดเยื้อทำให้หญิงสาวต้องลุกเดินออกไปคุยนอกโต๊ะอาหาร หล่อนเดินออกมาไกลจากโต๊ะที่ปกป้องนั่งอยู่เรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว
สิปรางค์คุยโทรศัพท์กับหนุ่มรุ่นน้องอยู่ครู่หนึ่ง ณัฐจึงวางสายไป หญิงสาวจึงถือโอกาสแวะเข้าห้องน้ำที่อยู่ไกลออกไปทางด้านหลังของสวน หล่อนเดินไปตามทางเดินซึ่งปูด้วยหินแผ่นใหญ่ ด้านข้างของทางเดินถูกบดบังด้วยรั้วระแนงไม้ไผ่ยาวไปสุดทางเดิน ความสวยงามของดอกเล็บมือนางสีแดงพวงใหญ่ที่ห้อยย้อยมาจากระแนงไม้ไผ่ ดึงดูดสายตาของสิปรางค์จนหล่อนต้องหยุดดู และหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะมองลอดผ่านช่องระหว่างระแนงไม้ไผ่ไปสำรวจอีกด้านหนึ่งของสวนหลังระแนงไม้ไผ่นั้น
แล้วหล่อนก็ต้องแปลกใจกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า ชายหนุ่มร่างสูงและแฟนสาวของญาติผู้พี่ของหล่อนกำลังยืนสนทนากันอยู่ไม่ไกลนัก ด้วยความอยากรู้ สิปรางค์จึงเหลียวซ้ายแลขวาจนเห็นพุ่มไม้ใหญ่ที่อยู่ปลายสุดทางเดิน หญิงสาวรีบสาวเท้าเข้าไปหลังพุ่มไม้ใหญ่นั้น คราวนี้หล่อนก็ได้ยินเสียงของทั้งคู่ชัดขึ้น
"วินสบายดีใช่มั้ย ไม่เจอกันนานเลยนะ" น้ำเสียงคุณแป้งยังสดใสเช่นเดิม
"ครับ ก็เรื่อยๆ" ชายหนุ่มพ่นควันบุหรี่ออกไปอีกทาง เขาไม่ได้หันหน้ามาทางหญิงสาวผู้พูด
"ยังไม่เลิกสูบบุหรี่อีก ไหนสัญญากันแล้วไงว่าจะเลิก"
คุณแป้งพูดกับวินด้วยน้ำเสียงสนิทสนม ยิ่งนำความสงสัยใคร่รู้มาสู่สิปรางค์ผู้กำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
มีการสัญญิงสัญญาอะไรกันด้วยเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่?
"ก็ทีคนบางคน ก็ไม่เห็นเคยจะรักษาสัญญาเหมือนกัน"
คราวนี้วินหันมามองตาหญิงสาวคนที่อยู่ข้างๆอย่างเต็มตา คุณแป้งยังคงสวยน่ารักเหมือนเดิม เหมือนตอนโน้นที่เขาเจอหล่อน แววตาหล่อนยังคงสดใสร่าเริง หญิงสาวคงจะมีความสุขดีกับชีวิตที่เป็นอยู่
"โอ๊ย! ปั๊บปี้เลิฟ! วินจริงจังด้วยเหรอ โอเค เราขอโทษก็ได้" คุณแป้งหัวเราะขำ
ปั๊บปี้เลิฟหรือ วินกับคุณแป้งน่ะหรือ!
สิปรางค์รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน จริงอยู่ที่หล่อนไม่เคยถามเรื่องในอดีตของเขา แต่หญิงสาวก็ไม่คิดว่าอดีตของวินมันจะเกี่ยวพันใกล้ชิดกับคนใกล้ตัวของหล่อนขนาดนี้
"แล้วนี่วินมีแฟนหรือยังเอ่ย อย่าบอกนะ ว่ายังเฝ้ารอใครบางคนอยู่ นี่สงสัยจะรอเก้อแล้วมั้ง"
หญิงสาวสวยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาล้อเลียน หากวินมองตอบหล่อนด้วยสายตาว่างเปล่าทว่าระคนไปด้วยความน้อยใจ
คุณแป้งไม่เคยคิดจะจริงจังอะไรกับเขา ไม่เคยเลยจริงๆ…
"กลับไปที่โต๊ะกันเถอะครับ เดี๋ยวคุณปกป้องกับคุณสิปรางค์จะรอ"
และโดยไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มออกเดินนำหญิงสาวสวยกลับไปยังโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว…
หากสิปรางค์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม หล่อนกำลังนิ่งอึ้งไปกับบทสนทนาที่แอบได้ยิน หญิงสาวบอกความรู้สึกของตนเองขณะนี้ไม่ถูกเหมือนกัน มันระคนไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ความปวดแปลบในใจ และความอาทรที่มีต่อคนร่างสูงคนนั้น
เค้าสองคนเคยคบกัน!
…