โอเคค่ะ ฉันขอเทความน่ารักทั้งหมดทั้งมวลของคุณเซนที่ฉันสัมผัสได้ในช่วงเวลาที่ผ่านมาทิ้งไปให้หมด
ทั้งพ่อท้ายทอยขาว พ่อกล้ามขาว พ่อแก้มบุ๋ม… ขอลบทิ้งทั้งหมด
อาทิตย์ที่แล้วหลังจากงานฉลองเค้กวันเกิดพี่เพ็ญ บรรยากาศระหว่างฉันกับคุณเซนเป็นไปด้วยความชื่นมื่น แม้ในแต่ละวันเราจะไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่แค่สบตากันแล้วคุณเซนยิ้มน้อยๆให้ แค่นั้นฉันก็สุขใจแล้ว และได้แค่นั่งทำงานพลางจ้องมองท้ายทอยขาวๆของคุณเซน ฉันก็ชุ่มชื่นในหัวใจแล้ว
แต่วันนี้ตอนนี้ ฉันกำลังโกรธมาก! คุณเซนไม่น่ารักเลย มีอย่างที่ไหนกัน งานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมใหญ่ที่หัวหินคืนวันเสาร์นี้ คุณเซนจะให้น้องมินตราไปด้วย!
"ผมได้ข่าวมา ว่าทางบริษัทแม่ของโรงแรมในเครือนี้กำลังจะสร้างโรงแรมหรูแห่งใหม่ที่เมืองอูบุด แล้วคืนวันเสาร์นี้หุ้นส่วนใหญ่คนสำคัญจะบินตรงมาจากบาหลีมาร่วมงานด้วย ผมก็เลยคิดว่าเผื่อเค้าจะสนใจคอลเลคชั่นของคุณมินตราสำหรับโรงแรมใหม่บ้าง"
บ้าบอที่สุด!
เรื่องของเรื่องคือ ชุดโซฟาทั้งในล้อบบี้และในห้องพักของโรงแรมใหญ่ที่หัวหินที่กำลังจะเปิดตัวนี้ เป็นผลงานชิ้นโบว์แดงที่น่าภาคภูมิใจของทีมฉัน ทางโรงแรมเป็นปลื้มกับโปรดักต์เซตนี้ของเรามาก ฉันและคุณเซนจึงได้รับเชิญไปร่วมงานเลี้ยงเปิดตัวอย่างทางการของโรงแรมในคืนวันเสาร์นี้ด้วย
"งานนี้ที่เค้าเชิญเราไป ก็เพราะเป็นผลงานการออกแบบที่ยอดเยี่ยมของทีมชั้น ก็ควรให้ชั้นมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับคุณหุ้นส่วนใหญ่ก่อนสิคะ มันควรจะเป็นชั้นที่มีโอกาสได้คุยก่อนโดยไม่มีคนอื่นเข้าแทรก"
จะว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้ ก็งานนี้มันเป็นงานใหญ่ของฉัน ฉันก็ต้องโดดเด่นที่สุด จะมาโดนน้องมินตราขโมยซีนได้ยังไงกัน หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็จะไม่ยอมเด็ดขาด
เรากำลังนั่งคุยกันสามคน ฉัน คุณเซน และก็น้องมินตรา ในห้องประชุมเล็กซึ่งประตูปิดสนิท
ฉันมองคนตาเรียวนั่นอย่างโกรธจัด ยิ่งเห็นสายตาที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรส่งตอบกลับมา ฉันยิ่งโมโห พอเป็นเรื่องงานแล้วล่ะก็ เจ้านายคนนี้ดูจะกลับมาเป็นคนโหดร้ายเช่นเดิม ความกุ๊กกิ๊กอบอุ่นที่ฉันรู้สึกไปเองในช่วงเวลาที่ผ่านมานั่น มันก็แค่ภาพลวงตาสินะ การพยายามทำตัวเป็นผู้บริหารที่เห็นความสำคัญของพนักงานนั่น มันก็แค่การสร้างภาพสินะ
"แล้วทางบาหลีเค้าแจ้งมาหรือคะ ว่าสนใจคอลเล็กชั่นของน้องมินตรา"
ฉันไม่เชื่อว่าทางโน้นจะมีโอกาสได้เห็นผลงานของน้องมินตราแล้ว แม้บรรดาพวกโซฟาสีพาสเทลเรียบๆน่าเบื่อนั่นจะได้เปิดตัวให้กับพนักงานบริษัทของเรา แต่ก็ยังไม่ได้มีการเปิดตัวสู่ภายนอก แค็ตตาล็อกก็ยังไม่เสร็จดี เว็บไซต์ก็ยังไม่ได้เอาลง เรากำลังรอคอยงานแสดงเฟอร์นิเจอร์ครั้งใหญ่ประจำปีที่กำลังจะมาถึง
"ก็เพราะเค้ายังไม่เคยเห็น ผมก็เลยคิดว่าจะนำไปเสนอก่อนเลยไงครับ" น้ำเสียงที่เรียบเฉยนั่นยิ่งสร้างอารมณ์คุกรุ่นให้ฉัน
ผู้ชายคนนี้เคยเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างไหม นี่ตั้งใจใช้กลยุทธ์ให้โปรดักต์ของบริษัทฆ่ากันเองใช่ไหม
"คุณเซนทำยังงี้ได้ไงคะ เค้าเชิญเราไปงานเลี้ยงด้วย ก็เพราะทางโรงแรมเค้าต้องการขอบคุณเราที่ได้สร้างสรรค์งานดีๆให้กับเค้า และงานนี้มันก็เป็นงานของทีมชั้น คุณเซนจะเอาคนจากทีมอื่นไปคุยด้วย ก็เหมือนไม่ไว้หน้าชั้นเลยนะคะ"
เมื่อเห็นคนทั้งคู่กำลังตั้งใจฟัง ฉันจึงตัดสินใจพูดในสิ่งที่ไม่ได้คิดมาก่อนออกไป
"แล้วนี่ชั้นก็เตรียมตัวเป็นอย่างดีแล้วนะคะ ชั้นมีไอเดียที่จะไปนำเสนอหุ้นส่วนใหญ่คนนั้นแล้วค่ะ ชั้นมีแนวทางที่จะทำให้โปรดักต์เราเข้ากับสไตล์การตกแต่งที่บาหลีของเค้าได้ ชั้นได้ข่าวเรื่องนี้มานานแล้วค่ะ"
ได้ข่าวเรื่องนี้มานานแค่ไหน… เอ่อ ก็นานสิบนาทีมาแล้ว
โอเคค่ะ ยอมรับก็ได้ ทีแรกฉันไม่เคยรู้มาก่อนหรอกว่าบริษัทแม่มีโครงการจะสร้างโรงแรมใหม่ที่บาหลี ก็เพิ่งจะมาได้ยินจากคุณเซนเมื่อกี้ หรือเอาเข้าจริง ฉันไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าหุ้นส่วนใหญ่เค้าจะบินตรงจากบาหลีมาร่วมงานเลี้ยงคืนวันเสาร์นี่ด้วย ฉันก็พูดไปยังงั้นเองว่าเตรียมตัวไว้แล้ว ก็ไม่ผิดอะไรนี่ ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายวันจนกว่าจะถึงวันเสาร์ เดี๋ยวฉันก็ไปเร่งๆทำงานทั้งวันทั้งคืนเอาก็ได้ วัฒนธรรมไฟลนก้นมันก็เป็นเรื่องปกติของพวกเราอยู่แล้ว
"หรือครับ ผมไม่ยักจะรู้ว่าคุณลินได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว จะไม่ปรึกษาผมหน่อยหรือครับ ว่าเตรียมแผนอะไรไว้บ้าง"
"ก็ไว้ค่อยคุยกันค่ะ ยังไม่จำเป็นต้องคุยตอนนี้" ฉันทำท่ายักไหล่ ปรายตาไปทางน้องมินตรา
"ไม่คิดจะแชร์ความคิดที่ตกผลึกแล้วให้คนรุ่นใหม่อย่างพวกเราให้ได้ฟังบ้างหรือครับ" น้ำเสียงนั่นมีความเยาะเย้ยอยู่เต็มที่
"คุณเซนคะ การใช้เรื่องของวัยมาสร้างความแตกแยกกันในบริษัทนี่ ไม่ควรทำนะคะ" น้ำเสียงฉันเริ่มสั่น ฉันจ้องตาคุณเซนไม่กะพริบ
โคตรเกลียดแววตาเยาะๆนั่นเลย!
"เอ่อ มินว่า ไว้เป็นคราวหน้าก็ได้มั้งคะคุณเซน ที่จริงทางทีมของมินก็ยังไม่ค่อยพร้อม" เสียงเรียบๆของน้องมินตราที่ดังขึ้นทำเอาฉันแปลกใจ
"งานนี้ให้พี่ลินเค้าคุยไปก่อนเถอะค่ะ"
อะไรเนี่ย น้องมินตรากำลังเล่นบทนางเอกรึ
"คุณมินจะเอางั้นหรือครับ แต่ผมว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่คุณจะได้คุยกับหุ้นส่วนใหญ่เค้าโดยตรงเลยนะครับ ผมไม่แน่ใจว่าเค้าจะอยู่เมืองไทยนานแค่ไหน"
โอว เรียกว่า 'คุณมิน' ซะด้วย คงสนิทกันเนาะ ก็รุ่นๆเดียวกันนิ คงคุยกันรู้เรื่อง แล้วที่เรียกชั้นว่า 'คุณลิน' ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษเลยอะดิ
"ไม่เป็นไรค่ะคุณเซน เรายังมีโอกาสอีกเยอะ ค่อยๆไปอย่างช้าๆด้วยความมั่นใจดีกว่า"
โอว มีปรัชญาเก๋ๆในการทำงานกันซะด้วย แล้วดูท่าทางที่เค้ามองกันด้วยความเข้าใจ ท่าทางที่เค้าคุยกันด้วยภาษาเดียวกัน โคตรน่าหมั่นไส้!
โอ๊ย แล้วทำไมชั้นต้องไปหวั่นไหวอะไรกับท่าทีของสองคนนี้ด้วย
…
ข้างนอกฝนยังคงตกอยู่ ไม่บ่อยนักที่ฉันจะหงุดหงิดจนไม่มีอารมณ์อยากจะทำอะไรอย่างอื่น แต่ฉันเป็นคนไม่ชอบให้มีตะกอนพิษคั่งค้างอยู่ในใจนานๆ ดังนั้นสิ่งที่ฉันจะต้องทำอย่างเร่งด่วนที่สุดเพื่อบำบัดความขุ่นข้องในใจนี้ ก็คือการหาที่สงบๆแล้วนั่งลงวาดรูป
ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องออกแบบ ช่วงหลังหกโมงเย็นอย่างนี้คงไม่มีใครเข้ามาใช้งานแล้ว และเมื่อกี้ฉันก็สังเกตเห็นลูกทีมกลับบ้านไปกันหมดแล้วด้วย
ห้องออกแบบนี้มีหน้าต่างยาวบานใหญ่อยู่ด้านตรงข้ามกับประตู ซึ่งหากมองออกไปก็จะได้สัมผัสกับความร่มรื่นของต้นลำดวนต้นใหญ่ คุณราเชนทร์เป็นคนชอบต้นไม้ ตึกทำงานสองชั้นของเราจึงถูกแวดล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ท่านเคยบอกว่าสีเขียวของต้นไม้จะทำให้ใจเราสงบและทำให้หัวสมองผ่อนคลาย ฉันคิดถึงอดีตเจ้านายใหญ่คนนี้จับใจ แม้ท่านจะเป็นคนพูดน้อย แต่พนักงานทุกคนก็รับรู้ได้ถึงความใจดีของท่านผ่านสายตาที่อ่อนโยน เมื่อเทียบกับคุณลูกชายแล้ว...
ฉันถอนหายใจ ความรู้สึกหลายอย่างประดังเข้ามาในใจ ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่
โกรธคุณเซนที่ไม่เห็นหัวฉันงั้นหรือ อยากแข่งกับน้องมินตราแน่หรือ ฉันจะต้องพิสูจน์ความสามารถของตัวเองไปอีกนานแค่ไหน หรือฉันแค่เหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่ทำมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว
นี่ฉันกำลังทำงานไปเพื่ออะไร…
หรือฉันกำลังน้อยใจอะไรใครหรือเปล่า มันใช่แค่เรื่องงานแน่หรือ ทำไมฉันต้องรู้สึกจี๊ดเมื่อเห็นเค้าสองคนดูเข้าอกเข้าใจกัน อิจฉาน้องมินตราล่ะสิ
พอเถอะ ระยะหลังนี่เธอสับสนบ่อยเกินไปแล้วนะลลิน ทำไมเธอช่างเปราะบางเหลือเกิน
เอ๊ะ หรือเธอกำลังจะเข้าสู่วัยทอง
ตายแล้ว! นี่มันอาการของผู้หญิงวัยทองชัดๆ
ไม่ได้ ไม่ได้ เธอจะยอมให้ความวัยทองเข้าครอบงำจนมีอาการเหวี่ยงวีนไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้ไม่ได้
ฉันเดินไปเปิดหน้าต่างบานยาวนั่นจนสุด ตึกทำงานของเราถูกออกแบบมาอย่างดี น้ำฝนไม่สามารถสาดเข้ามาได้ ฉันยืนรับลมเย็นจากสายฝนที่พัดมาให้ได้ชื่นใจอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงกลับมานั่งลงที่โต๊ะกว้างตรงกลางห้อง หันหลังให้ประตูทางเข้าเพื่อที่จะได้มองไปยังหน้าต่างบานกว้างนั้นได้อย่างเต็มที่ หยิบกระดาษสเก็ตช์ภาพขนาดเอสามที่วางเตรียมพร้อมอยู่บนโต๊ะมาวางตรงหน้า เอื้อมมือไปเลือกสีไม้สองสามแท่งมาจากกล่องสีสองชั้นนั่น
วันนี้จะวาดรูปอะไรดี
ฉันมองเหม่อไปยังความเขียวขจีข้างนอกนั้น อยู่ดีๆในใจก็คิดถึงพ่อขึ้นมา พ่อชอบต้นไม้เหมือนกับคุณราเชนทร์ เค้าสองคนชอบอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนกัน ก็เค้าเป็นเพื่อนรักกันนี่นะ…
ที่ผ่านมาคุณลลนาแม่ของฉันเล่าเรื่องของพ่อให้ฟังไม่บ่อยนัก พ่อที่ฉันไม่เคยได้เจอหน้า รูปถ่ายของพ่อก็มีไม่เยอะ แถมรูปที่มีอยู่ก็ไม่ชัดเอาซะเลย แม่บอกว่าพ่อไม่ชอบถูกถ่ายรูป บ่อยครั้งฉันจึงต้องวาดรูปพ่อจากจินตนาการ
ฉันสวมหูฟังครอบตัวใหญ่ที่หยิบติดมือมาด้วย ตั้งใจเปิดเพลงอิตาเลียนเพราะๆฟัง นึกย้อนไปถึงช่วงเวลาแห่งความสุขสมัยเรียนที่มิลาน ช่วงเวลาที่ได้ขับรถท่องเที่ยวไปตามเมืองเล็กๆของแคว้นทัสคานี ความสุขที่ได้เดินไปตามถนนที่ปูด้วยหินเลี้ยวลดคดเคี้ยวตามตรอกซอกซอยยังอยู่ในความทรงจำ ความละเมียดละไมในประเทศที่เป็นเทพแห่งสปาเกตตีนั้นสร้างแรงบันดาลใจหลายๆอย่างให้แก่ฉัน
อา มีความสุขจังเลย ได้วาดรูป ได้ฟังเพลงอิตาเลียน
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนั่งวาดรูปฟังเพลงอย่างนั้นอยู่นานเท่าไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือมาจับหูฟังที่ฉันกำลังสวมอยู่ยกออกไปจากหูของฉัน
ฉันหันขวับไปด้วยอาการตกใจ แล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เพราะใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างๆฉันเค้าตัวสูงจังเลยแฮะ
"คุณเซน!"
ดวงตายาวรีนั้นกำลังจ้องมองมาที่ฉันด้วยอาการสงสัย แล้วเขาก็เลิกคิ้วขึ้น พยักพเยิดไปที่กระดาษสเก็ตช์รูปของฉันที่วางอยู่ตรงหน้า
"ผมว่า ตัวจริงเค้าต้องมีดวงตาที่ยาวๆรีๆกว่านี้ แล้วปากเค้าก็ไม่หนาเท่านี้นะครับ"
ฉันมองตามมือเรียวขาวที่ชี้ไปยังบรรดาแผ่นกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะพวกนั้น
เชี่ย! นี่ฉันตั้งใจวาดรูปพ่อของตัวเองไม่ใช่เหรอ ทำไมไปๆมาๆกลับกลายเป็นเผลอวาดรูปคุณเซนไปซะได้
ต๊าย! ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย โอ๊ย! ความใจลอยของช้านนนน
ฉันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พลางเอื้อมมือไปรวบรวมรูปสเก็ตช์พวกนั้นมาซ้อนๆกันไว้ แล้วเอากล่องสีมาวางทับ จะให้เห็นมากไปนี้กว่าไม่ได้
"คุณเซนรู้ได้ไงคะว่าชั้นวาดรูปใคร" นี่เค้ามายืนแอบดูฉันวาดรูปอยู่นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
"จะมีใครที่มีทรงผมตั้งเด่ขนาดนั้นอีกหรือครับ" รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นที่มุมปากเรียวนั่น
"ก้อ... พ่อชั้นเอง"
ฉันพูดกับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ด้วยสีหน้าที่พยายามจะให้เฉยที่สุด แล้วก็หันกลับมาที่กองกระดาษข้างหน้า หยิบกระดาษเปล่าแผ่นใหม่ขึ้นมา ทำเป็นวุ่นวายกับการค้นหาสีไม้บนกล่องสองชั้นนั่นกุกๆกักๆ
"อ้อ ครับ รูปคุณพ่อนั่นเอง"
คนตัวสูงข้างๆฉันพยักหน้าหงึกหงัก ยกมือขึ้นกอดอก แล้วถือโอกาสหย่อนก้นกึ่งนั่งกึ่งยืนพิงโต๊ะที่ฉันครอบครองอยู่ ท่าทางเค้าดูผ่อนคลายชอบกล วันนี้เสร็จงานแล้วรึ กี่โมงแล้วเนี่ย
"นี่คุณเซนนึกว่าชั้นวาดรูปคุณเซนหรือคะเนี่ย โฮะ โฮะ โฮะ หลงตัวเองไปม้างงงง" ฉันทำท่าเบะปากมองบน ยังไงก็ไม่ยอมรับหรอกว่า เอ่อ ฉันเผลอวาดรูปเค้า
"คุณพ่อคุณหน้าตาดีเลยนะครับ" เจ้าตัวเอื้อมมือมาข้างหน้าฉัน พยายามจะเอากล่องสีไม้เลื่อนออกไปแล้วหยิบภาพสเก็ตช์แผ่นบนสุดขึ้นมาดู
"เอ๊ มาดูของคนอื่นเค้า ขออนุญาตแล้วยังคะ" ฉันแย่งกระดาษในมือคนตัวสูงนั่นกลับมา แล้วรีบกวาดรูปสเก็ตช์ที่วาดไว้แล้วทั้งหมดมากอดไว้กับตัว เสมองไปทางอื่น ฮึ ไม่อยากเห็นหน้า
คราวนี้ฉันรู้สึกได้ว่าเค้ากำลังโน้มตัวลงมา แล้วพยายามจะมองหน้าฉันจากข้างๆ แขนทั้งสองข้างนั้นกอดอกอยู่
"งอนหรือครับ" น้ำเสียงนั้นอ้อนๆชอบกล
โอย รำคาญ ทีงี้มาทำง้อ ทีตอนอยู่ในห้องประชุมกับน้องมินตรา ทำเป็นเล่นใหญ่
ฉันทำท่าไม่สนใจ จัดการเอาบรรดาแผ่นกระดาษที่วาดรูปพ่อที่ไปๆมาๆกลายเป็นรูปคุณเซนวางซ้อนกันข้างหลังของกระดาษแผ่นเปล่า ใช้คลิปตัวใหญ่หนีบเข้าด้วยกัน ก่อนจะวางปึกกระดาษนั่นลงบนโต๊ะ หยิบสีไม้แท่งสีเขียวขึ้นมาเตรียมพร้อม แล้วก็เริ่มลงมือวาดรูปต้นไม้ใบหญ้า
"คือ…" น้ำเสียงของคนข้างๆดูเก้อเขินไปเมื่อเห็นอาการเมินเฉยของฉัน
เชอะ ฉันไม่สนหรอก ตอนนี้ฉันกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับการเติมบ้าน ก้อนเมฆ และพระอาทิตย์
"คือผมอยากได้โพสต์อิทไปฝากคุณมะพร้าวคุณพ่อบ้านของผมน่ะครับ คนนั้นเค้าชอบเขียนอะไรแปะไว้บนตู้เย็นที่บ้าน" ในที่สุดเค้าก็เอ่ยปากออกมา หลังจากเอนตัวค้างนิ่งๆ มองฉันวาดรูปอยู่พักใหญ่
ฉันปรายตามองนิดๆ คนตัวเอนนั่นหน้าตาเค้าดูจริงจัง ที่เข้ามาในห้องนี้เพราะต้องการโพสต์อิทจริงๆรึ
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาให้ค่ะ" ฉันตอบสั้นๆโดยไม่มองหน้าเขาขณะเติมนกบินเข้าไปในรูปที่กำลังวาดอยู่
เหมือนคนข้างๆจะรู้ตัวว่าฉันไม่ประสงค์จะสนทนาด้วย เขายืดตัวขึ้น เปลี่ยนท่าทางการกึ่งนั่งกึ่งยืนมาเป็นการนั่งห้อยขาอย่างเป็นกิจจะลักษณะแล้วเท้าแขนทั้งสองที่ริมโต๊ะ
"แล้วผมก็จะมาถามว่า คุณลินต้องการห้องพักที่สูบบุหรี่ได้ด้วยหรือเปล่าครับสำหรับคืนวันเสาร์นี้ ผมกำลังจะให้คุณวารุณีจองห้องพักของโรงแรมที่หัวหินให้"
เดี๋ยวนะ…
เรื่องจองห้องพักก็ให้น้องน้ำหวานหรือคุณวารุณีเค้ามาถามฉันเองมั้ย น้องน้ำหวานประชาสัมพันธ์คนสวยของเรารับหน้าที่เป็นธุรการของบริษัทเราและบวกตำแหน่งเลขาของคุณเซนเข้าไปด้วย หลังจากเลขาคุณเชนทร์ผู้บริหารคนเก่าลาไปคลอด ก็ประจวบเหมาะกับที่คุณผู้บริหารคนใหม่เข้ามาพอดี คุณเซนไม่ได้จ้างเลขาคนใหม่ เค้าบอกว่าเค้าจัดการตารางงานส่วนใหญ่ด้วยตัวเองได้
หรือที่ถามเรื่องห้องพักนี่ ก็เพราะคุณเซนอยากจะสอดแนมว่าฉันสูบบุหรี่จัดหรือเปล่า
แต่คิดๆไป คงไม่อะ ฉันว่านี่คืออาการของคนมาง้อมากกว่า แหม ฟอร์มจัดจริงๆพ่อหนุ่มคนนี้
"ชั้นลืมบอกไปค่ะ ฉันจะถือโอกาสพาครอบครัวไปพักผ่อนที่หัวหินด้วย เดี๋ยวชั้นหาโรงแรมของชั้นเอง คงไม่รบกวนบริษัทค่ะ"
เรื่องงานที่หัวหินคืนวันเสาร์นี้เราได้รับบัตรเชิญมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แล้วฉันก็วางแผนไว้แล้วว่าจะพาคุณมารดากับหลานสาวไปด้วย คุณลลนามารดาของฉันเขาเรื่องมากจะตายไป เค้าชอบโรงแรมบูติคหรูๆเล็กๆแบบประเภทเอาบ้านเก่ามารีโนเวทใหม่ โรงแรมใหญ่ๆอย่างที่กำลังจะเปิดตัวนี่ ไม่ใช่สไตล์แม่ฉันเลยสักนิด
"คุณเซนพาครอบครัวไปด้วยสิคะ ลูกชายคุณเซนอาจจะอยากเล่นน้ำทะเล" แล้วจู่ๆฉันก็นึกไปถึงครอบครัวของเค้า
"อือม์" คนตัวสูงทำสีหน้าครุ่นคิด
"ชั้นจำได้ว่า คุณราเชนทร์มีบ้านพักที่หัวหิน"
คราวนี้คนข้างๆชะงักไป เขาเลิกคิ้ว จ้องมองฉันอย่างตรงๆ แววตาสงสัย
"ก็ชั้นเคยไปช่วยตกแต่งนี่คะ" ฉันดีใจที่ได้อวด
"อ้อ…" แล้วเขาก็ยิ้มแก้มบุ๋ม
จะยิ้มทำไม?
"นี่แสดงว่าคุณเซนกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วยังไม่เคยไปบ้านที่หัวหินเลยสิคะ ไม่งั้นคุณเซนต้องรู้แล้วล่ะค่ะ ว่าบรรดาโซฟาและผ้าคลุมเตียงในบ้านนั่นเป็นฝีมือของชั้นทั้งหมด" ฉันยิ้มกว้าง ทำท่าภูมิใจ
"ครับ" เขายิ้มแก้มบุ๋มอีกที
"จะยิ้มทำไมคะเนี่ย ชั้นแค่เล่าเรื่องบ้านของคุณที่หัวหินให้คุณฟัง"
เขายังคงยิ้มแก้มบุ๋ม พร้อมจ้องตาฉัน
"หายงอนแล้วใช่ไหมครับ"
งอน?
จริงสิ ฉันเผลอลืมไปว่ากำลังทำงอนคุณเซนอยู่จากเรื่องในห้องประชุม ก็มัวแต่ไปสนใจเรื่องบ้านพักตากอากาศที่หัวหินของครอบครัวเค้า
ลืมงอนซะงั้น จะงอนต่อดีมั้ยเนี่ย เอาไงดี
"ชั้นงอนเรื่องอะไรคะ" แล้วฉันก็ตัดสินใจโต้ทันควันด้วยน้ำเสียงงอนๆ
อยากให้รู้แหละว่ายังงอนอยู่
"อ่อ ยังงอนอยู่" น้ำเสียงนั้นเริ่มกวนประสาท
"ใครงอน ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องงอน" น้ำเสียงของฉันนั้นใครฟังจากนอกโลกก็รู้ว่ากำลังงอนอยู่
"ก็ไม่รู้สิฮะ เรื่องคุณมินมั้ง" เขามองไปทางอื่น ทำหน้าเหมือนไม่ได้สนใจกับสิ่งที่กำลังพูดอยู่
"อ้อ เรื่องที่คุณพยายามจะหักหน้าชั้นต่อหน้าคุณมินตรา แล้วชั้นก็โกรธมาก"
คราวนี้ฉันจ้องหน้าเขาตรงๆบ้าง ความจริงฉันหายโกรธเค้าแล้วแหละ ฉันไม่เคยโกรธใครนานๆ มันอันตรายต่อสุขภาพใจ
"ก้อ… มันไม่ใช่อย่างนั้น" คนท้ายทอยขาวอึกอัก ก้มหน้ามองพื้น
"เอ้อ รูปนกนั่นนกอินทรีหรือนกพิราบครับ" จู่ๆเค้าก็หันหน้ามา แล้วชี้มือไปยังรูปนกที่ฉันกำลังวาดค้างไว้
เฮ้อ นี่เค้าจะขอโทษแบบตรงๆบ้างไม่ได้หรือไง ทีพูดเรื่องงานยังทำเป็นพูดตรงๆได้
แต่คำว่า 'ขอโทษ' ทำไมพูดไม่ได้ คนรุ่นใหม่ภาษาอะไร ไม่รู้จักพูดคำว่า 'ขอโทษ'
"ช่างเถอะค่ะ แม่ชั้นสอนว่า เรางอนได้ แต่ถ้าผู้ชายมาง้อ เราต้องหายงอน" ฉันลอยหน้าลอยตา
"ใครง้อใครครับ" ดูแววตากวนๆนั่น น่าหมั่นไส้มาก
"โอเคค่ะ ไม่ง้อก็ไม่ง้อค่ะ ไม่มีใครง้อใครค่ะ" นี่มาเถียงอะไรกันเหมือนเด็กปอสี่เนี่ย
"แต่ก็ดีแล้วครับที่หายงอน รุ่นนี้แล้ว อย่างอนนานครับ" คนหน้ากวนนั่นรีบพูดต่อ
โอ๊ย เบื่อ! มาเวย์นี้อีกละ นี่รอจะเล่นมุกนี้อยู่นานแล้วล่ะสิ
"คุณเซน! เล่นมุกแป้กอีกแล้วนะคะ"
"เอ้อ…"
"คุณเซนเคยได้ยินไหมคะ ถ้าคุณเล่นมุกตลก แล้วมีคนต้องอับอายหรือเสียใจ นั่นไม่ใช่มุกตลก นั่นคือไม่มีมารยาท"
ไม่รู้เป็นอะไร กับคนอื่นๆรอบตัวฉันจะประนีประนอมในการใช้คำพูดมาก ฉันไม่ชอบการสาดอารมณ์ใส่กัน แต่ทำไมกับผู้ชายคนนี้ ฉันมักจะวอร์ใส่ตรงๆโดยไม่ยั้งทุกที
หรือเพราะฉันเห็นเค้าเป็นหัวหน้า คนเป็นหัวหน้าย่อมต้องมีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเองสูงกว่าลูกน้องไม่ใช่หรือ คนเป็นหัวหน้าควรระมัดระวังคำพูดของตัวเองมากกว่าปกติหรือเปล่า
"คือ…"
คนตัวสูงนั่นชะงักไปนิดๆ แววตานั่นเหมือนจะท้าทายขึ้นมาหนึ่งแวบ แต่เมื่อเค้าเห็นท่าทางไม่ยอมความของฉัน แววตานั่นก็กลับเจือไปด้วยความสำนึกผิดแทน
"อุ้ย เหมือนฝนจะสาดเข้ามาทางหน้าต่างนะครับ นี่ทำไมคุณลินเปิดหน้าต่างไว้กว้างขนาดนี้ครับเนี่ย" แล้วคนที่ไม่ได้มาง้อก็เดินไปที่หน้าต่างเพื่อเลื่อนบานกระจกจากทั้งสองข้างมาปิดเข้าด้วยกัน
โอ๊ย เบื่อ! นิสัยช่างเบี่ยงเบนประเด็นก็มา ทีอยู่ในห้องประชุมล่ะก็ทำเข้ม แต่พออยู่ด้วยกันสองคนทีไรเป็นแบบนี้ทุกที
แล้วจู่ๆคนช่างเฉไฉก็หันหน้ามาถามฉันด้วยแววตาเป็นประกาย
"คุณลินหิวไหมครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงหนวดปลาหมึกทอด ผมเคยเห็นรถเข็นริมทางซอยข้างๆออฟฟิศเราเค้าทอดขายอยู่นะครับ ท่าทางจะอร่อย เห็นคนรอต่อคิวกันเยอะเชียว เราลงไปซื้อด้วยกันนะครับ นะ นะ"
ง้อหรือเปล่า นี่คือการง้อของเค้าหรือเปล่า?
…


"ถ้าเราไม่ได้มาบ่อยๆ พ่อก็น่าจะขายบ้านนี้ไปนะครับ"
ลูกชายผมพูดถึงบ้านตากอากาศของครอบครัวเราที่หัวหิน พวกเรากำลังนั่งอยู่ในรถเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านหลังที่ว่า เจ้าเซนทำหน้าที่เป็นคนขับ มีผมนั่งข้างๆ ส่วนเจ้าเรนกับคุณมะพร้าวนั่งกันอยู่ที่เบาะหลัง
นานแล้วที่เราไม่ได้นั่งรถพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างนี้เพื่อไปที่ไหนไกลๆ
ความจริงผมก็เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน ถ้าจะประกาศขายบ้านให้พวกนักธุรกิจเค้าเอาไปทำโรงแรมเล็กๆแต่ระดับห้าดาว ก็น่าจะมีแต่คนติดต่อขอซื้อ แต่นึกไปนึกมาก็เสียดาย สมัยนี้คงหาซื้อที่ดินติดชายหาดแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆอีกต่อไปแล้ว และอีกอย่างเราก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ผมอยากมีสมบัติเก็บไว้ให้หลานชายคนเดียว บ้านหลังนี้ผมเลยตั้งใจว่าจะยกให้เจ้าตัวแสบสุดที่รัก
"ตอนเจ้าเรนอยู่โรงเรียนที่นี่ แล้วพ่อมารับหลานกลับบ้านวันเสาร์อาทิตย์ บางทีเราก็ยังมาค้างกันบ้างนะ แม้จะไม่ค่อยบ่อยก็เถอะ แต่ตอนนี้แกก็กลับมาอยู่ไทยถาวรแล้ว ต่อไปนี้เราก็คงได้มาที่นี่กันมากขึ้น" ผมตอบลูกชายกลับไป
ผมยังไม่เคยบอกเค้าว่า บ้านหลังนี้จะเป็นของเจ้าเรนในอนาคต
"ความจริงก็ขับรถไม่ไกลนะครับพ่อ ถ้าพ่ออยากมาบ่อยๆก็คงได้ พ่อบอกผมก็แล้วกันครับ" นานๆทีเจ้าเซนมันจะพูดจาเอาใจผม วันนี้มันดูอารมณ์ดีชอบกล
"เสียดาย อยากให้หนูพลอยมาด้วย แกน่าจะเป็นแฟนกะหนูพลอยซะให้หมดเรื่องหมดราว เราจะได้ไม่เก้อเขินที่จะชวนเค้ามาพักผ่อนด้วยกัน"
ผมนึกไปถึงลูกสาวของเพื่อนบ้านที่ผมเชียร์ให้ตกร่องปล่องชิ้นกับลูกชายมาตั้งนานแล้ว
"เฮ้ย พ่อ พูดอะไรอย่างนั้นครับ แฟนเฟินอะไรกัน" เซนเขาทำหัวเสียทุกครั้งเมื่อผมพูดถึงเรื่องนี้
ผมล่ะไม่เข้าใจลูกชายคนนี้จริงๆ ตอนที่หนูพลอยเค้ามาหาที่บ้านไม่ว่าจะกี่ครั้ง ดูมันก็เอาอกเอาใจเค้าดี หรือบางทีก็พาเจ้าเรนออกไปข้างนอกกันบ้าง
แต่ก็แค่นั้้น ไม่มีอะไรคืบหน้ามากไปกว่านี้
"หนูพลอยมีอะไรไม่ดีตรงไหนวะ หน้าตาก็สวย ครอบครัวก็ดี ทำงานก็เก่ง ครบเครื่องเหมาะกับแกที่สุด" ผมยังคงพูดโน้มน้าวใจลูกชายหัวดื้อไปเรื่อยๆ
"แหม พ่อ เค้าอาจจะไม่ได้ชอบผมแบบนั้น" เซนมันก็เถียงไปเรื่อยเปื่อย ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ถนนข้างหน้า ดูไม่ได้สนใจเรื่องที่ผมพูดนัก
"เมื่อวานเค้าก็เอาขนมมาให้ แล้วพอรู้ว่าเราจะไปหัวหินกัน เค้าก็พาเจ้าเรนไปซื้ออุปกรณ์เล่นน้ำ เค้าดูแลลูกเราดีขนาดนี้ พ่อไม่เชื่อหรอกว่าเค้าจะไม่มีใจให้แก" ผมยังพยายามต่อไป
ไม่ใช่อะไรหรอก ผมอยากให้หลานได้มีคนดูแลดีๆ หนูพลอยเค้าก็เห็นเจ้าเรนมาตั้งแต่เด็ก คงรักและเอ็นดูเจ้าจอมแสบนี่อยู่ไม่น้อย
"แต่ผมไม่ได้ชอบเค้าแบบนั้น" คราวนี้ลูกชายหันมาหาผมแล้วพูดเรียบๆนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับไปที่พวงมาลัยต่อ
"แกมีแฟนใหม่แล้วรึ"
"ปล้าวววว" ดูมันทำเสียงสูง
"อ้าว แล้วทำไม่ไม่ชอบเขา"
"อ้าว แล้วทำไมต้องชอบ" ดูมันกวนผม ผมว่าหลานของผมก็ได้นิสัยนี้มาจากพ่อมันนั่นล่ะ
"เออ แฮะ ผู้หญิงดีๆไม่ชอบ" ผมอดไม่ได้ที่จะประชดประชัน
และก็อดคิดแวบไปถึงแม่ของเจ้าเรนไม่ได้ เจ้าลูกชายผมมันคงชอบผู้หญิงแบบนั้นสินะ ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเหมาะสมกับมันสักนิด
ปล่อยมัน ผมปลงแล้ว
"แหม วันนี้พ่ออารมณ์ดีจังนะครับ คุยเรื่องน้องพลอยซะยาว ปกติเห็นนิ่งตลอด" ลูกชายผมเขาช่างสังเกต
"ก็ต้องอารมณ์ดีสิ มีลูกชายมาขับรถพาไปเที่ยว"
ผมยิ้ม คิดว่าการได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัวคงเป็นความปรารถนาของพ่อแม่ทุกคน
แม้สาเหตุที่พวกเราได้มาหัวหินกันในวันนี้เพราะเป็นเรื่องงานของเจ้าเซนก็เถอะ แค่ได้ส่วนแบ่งเวลาอันมีค่าของลูกมานิดๆหน่อยๆ ผมก็ดีใจแล้ว ผมเองก็นึกไม่ถึงว่าลูกชายจะมีไอเดียที่จะมาทำงานพร้อมกับพาครอบครัวเที่ยวด้วยแบบนี้ ลูกชายผมเค้าเก่งและช่างคิดอย่างนี้ล่ะ น่าภูมิใจ
"ไง เรน อดได้แม่เลี้ยงเลยเรา พ่อแกมันเล่นตัว" ผมเอี้ยวตัวไปทางเบาะหลัง ไปมองดูเจ้าหลานชายซึ่งนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือมาตลอดทาง
"ผมก็ไม่เห็นอยากจะได้แม่เลี้ยง ผมอยู่กับปู่ก็ดีอยู่แล้วฮะ" หลานชายตัวแสบตอบโดยไม่เงยหน้าจากมือถือ แม้จะทำท่าเหมือนไม่สนใจ แต่ผมก็สังเกตได้ว่าวัยรุ่นคนนี้เค้าดูตื่นเต้นมากที่ได้มาเที่ยว
"อ้าว เป็นซะงั้นไป พ่อกับลูกทำไมมันนิสัยเหมือนกันอย่างนี้ ใครเลี้ยงมาวะเนี่ย"
เอาเข้าจริง เวลาผมมองหลานชายทีไร ผมมองเห็นเงาของพ่อมันซ้อนขึ้นมาเสมอ
"ก็คุณท่านเลี้ยงมาทั้งคู่นี่ครับ ก็ต้องมีความเหมือนกันเป็นธรรมดา" คราวนี้คุณมะพร้าวให้ความเห็นจากเบาะหลังขึ้นมาบ้าง คุณมะพร้าวเองก็ดูท่าทางมีความสุขมากวันนี้ เห็นตระเตรียมข้าวของและรายการอาหารยกใหญ่
"ไม่ใช่ปู่หรอกมั้ง โรงเรียนเก่าของแกมากกว่าที่สอนให้แกดื้อ" ผมแซวหลานยิ้มๆ
ผมส่งหลานชายเข้าโรงเรียนประจำชายล้วนตั้งแต่เด็กเพื่อตัดปัญหาเรื่องเพื่อนผู้หญิง ผมกลัวว่าเดี๋ยวจะซ้ำรอยพ่อมัน แต่พอเซนกลับมา เราก็มีความคิดอยากจะให้เจ้าเรนกลับมาอยู่บ้านและเข้าโรงเรียนใกล้ๆบ้าน ก็พอดีเจ้าตัวแสบไปมีเรื่องใหญ่โตกับครูที่โรงเรียนเก่า ผมเลยถือโอกาสย้ายโรงเรียนหลานกลางคัน ครั้นจะให้เข้าโรงเรียนปกติก็ไม่มีโรงเรียนไหนรับกลางภาคเรียน หรืออันที่จริงก็มีนั่นล่ะ แต่ต้องเสียค่าแป๊ะเจี๊ยะหรือที่เขาเรียกกันว่าค่าบำรุงการศึกษาแพงมาก
เซนเขาเลยตัดสินใจให้ลูกเข้าโรงเรียนนานาชาติไปเลย ซึ่งผมเห็นด้วยกับเรื่องนี้ เพราะผมเองก็ไม่ค่อยพอใจกับระบบการศึกษาของโรงเรียนไทยปกตินัก แม้โรงเรียนประจำที่ผมส่งเจ้าเรนไปเรียนที่หัวหินจะเป็นโรงเรียนที่ใช้สองภาษา แต่หลักสูตรก็ยังเป็นหลักสูตรของโรงเรียนไทย และค่านิยมในโรงเรียนก็ยังเป็นแบบไทยๆ ซึ่งในที่สุดเจ้าเรนก็มีปัญหากับครูที่โรงเรียนจนได้
"แล้วพ่อจะใส่หมวกในรถทำไมครับเนี่ย" ลูกชายตัวดีพูดขึ้นลอยๆเมื่อสังเกตเห็นผมขยับหมวกแก๊ปให้เข้าที่เข้าทางหลายรอบแล้ว
"ก็เผื่อลงจากรถจะได้ไม่ลืม" ผมตอบไปยิ้มๆ
"ปู่เห่อแหละ ผมดูออก" เสียงแตกหนุ่มดังมาจากเบาะหลัง
ผมหันไปมองเจ้าวัยรุ่นรูปหล่อที่ยังไม่ยอมเงยหน้าจากมือถือ คงกำลังเล่นเกมอยู่ ชีวิตเค้าวันๆก็เล่นแต่เกมกับอ่านการ์ตูนล่ะนะ เหมือนจะไม่ได้เรื่องได้ราว แต่ผมเคยแอบเห็นลายเส้นการ์ตูนที่หลานวาดเล่นๆ มันน่าทึ่งมาก เค้าไม่ค่อยยอมให้ผมดูหรอก วัยรุ่นเค้าชอบมีความลับเยอะ แต่เอาเถอะ อนาคตจะไปเป็นนักวาดการ์ตูนก็ดี อาจจะดังกว่านักวาดเรื่องดราก้อนบอลหรือเรื่องวันพีซก็ได้
"เราเองก็เห่อเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ปู่ก็ดูออก"
วันนี้สองปู่หลานไม่ได้ตั้งใจนัดกันแต่งตัว แต่ปรากฏทั้งผมและเจ้าเรนต่างหยิบของขวัญวันเกิดที่ได้มาจากคนชื่อเซนมาใส่ด้วยกันทั้งคู่
"ปล่าวเห่อซักกะหน่อย แค่บังเอิญ" วัยรุ่นตอบมาด้วยเสียงฉุนๆ
"คุณเรนเธอคงอยากเป็นทีมไฟลุกโชติช่วงทีมเดียวกับคุณปู่นะครับวันนี้" เสียงคุณมะพร้าวที่นั่งอยู่ข้างๆเสริมขึ้น
หมวกของผมเป็นหมวกแก๊ปสีดำ มีรูปลูกไฟสีส้มอยู่ตรงกระบังหน้า ส่วนของเจ้าเรนเป็นเสื้อสีดำแขนกุดมีฮู้ดสีดำเหมือนกัน ตรงหน้าอกของเสื้อมีรูปลูกไฟสีส้มเหมือนกับของผม เห็นเซนเขาบอกว่าเป็นของยี่ห้อดัง
"พูดกับคุณปู่ให้เพราะๆหน่อยเรน พูดจาให้มีหางเสียงด้วย" เสียงเข้มของเจ้าลูกชายผมปรามมาจากด้านหน้ารถ
"ไม่เป็นไรหรอก ก็คงมีลืมบ้างเป็นบางที ใช่ไหมลูก" ผมเข้าข้างหลาน
"พ่อก็ชอบให้ท้ายเด็ก" ลูกชายผมยังไม่ยอม
แต่ผมคิดว่าเด็กในวัยนี้ไม่ว่าจะสมัยไหนเขาไม่ต้องการคำสั่งสอนหรือคำแนะนำจากเรา สิ่งที่พวกเขาต้องการน่าจะเป็นการรับฟังและความคิดเห็นจากเรามากกว่า แล้วเขาจะเอาไปปรับใช้หรือไม่ มันก็คงเป็นเรื่องของเขา หลานผมคงได้รับการอบรมสั่งสอนจากโรงเรียนมามากพอแล้ว สิ่งที่เรนอยากจะได้จากผมน่าจะเป็นความเข้าอกเข้าใจกันระหว่างเรามากกว่า
ผมคิดไปถึงตอนนี้ที่เซนยังเด็ก เมื่อก่อนผมคงเข้มงวดกับลูกชายมากไป เซนเขาคงจะอึดอัด จนทำให้ใช้ชีวิตเลยเถิดอย่างนั้น ผมจึงคิดว่าผมควรจะใช้วิธีใหม่กับหลาน
การใช้เหตุผลและความเชื่อใจกันเข้าแลกน่าจะได้ผลมากกว่า
"แต่ปู่ว่านะ ถ้าเรนพูดจาเพราะๆ มันเป็นเสน่ห์นะลูก สาวๆเค้าชอบคนพูดเพราะ" ผมพยายามหาเหตุผลมาหว่านล้อมหลานชาย
"ผมไม่เห็นจะสนใจสาวๆพวกนั้นเลย เค้าจะชอบหรือไม่ชอบผม ผมก็ไม่แคร์"
"อ้อเหรอ แล้วปู่จะคอยดู" ผมอดหัวเราะไม่ได้ รูปหล่ออย่างนี้โตขึ้นไปขี้คร้านสาวๆจะตามเกรียว
"แล้วถ้าคุณปู่ชอบให้คุณเรนพูดเพราะๆกับคุณปู่ล่ะครับ" คุณมะพร้าวเค้าหันไปถามเจ้าวัยรุ่นบ้าง
"โอเคครับ ถ้าปู่ขอ ผมจัดให้ครับ" เสียงวัยรุ่นตอบกลับมา
ผมหัวเราะเสียงดัง เจ้านี่สมกับที่เป็นหลานรักของผมจริงๆ
"ไอ้เด็กสองมาตรฐาน" คราวนี้เป็นเสียงพ่อเค้าโต้กลับมาจากด้านคนขับ
ผมหันไปมองลูกชายที แล้วก็หันไปมองหลานชายที แล้วก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวในอดีต
สิบห้าปีก่อนที่ผมส่งเจ้าเซนไปญี่ปุ่นโดยทันทีหลังจากที่รู้เรื่อง ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือผิด ผมเชื่อว่าคนเราตัดสินใจเป็นครั้งแรกในทุกๆเรื่องของชีวิต เพราะเหตุการณ์ต่างๆมันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว แต่ขณะนั้น ผมคิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ผมต้องการให้ลูกชายได้เริ่มต้นชีวิตใหม่
และคงเป็นโชคดีของผมที่มาป่วยในเวลาที่เหมาะสม เลยตัดสินใจได้ง่ายขึ้นที่จะวางมือจากงานทั้งหมด และก็เป็นโชคดีของเจ้าเรนที่พ่อของเค้าไม่ทางปฏิเสธได้ ลูกชายผมจำต้องกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทย เมื่ออาการป่วยของผมดีขึ้น ผมจึงทุ่มเวลาทั้งหมดให้กับหลาน อยากให้เจ้าเรนรู้ว่าแม้พ่อจะกลับบ้านค่ำ แต่อย่างน้อยที่บ้านก็ยังมีปู่รออยู่เสมอ
วัยสิบห้าสิบหกเป็นวัยหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ผมไม่อยากพลาดอีก หลานต้องการครอบครัว ผมยังเชื่อว่าแม้เจ้าเรนจะไม่มีแม่ แต่ถ้าหลานได้รับความอบอุ่นจากผมและจากพ่อของเค้าเพียงพอ เค้าจะเติบโตขึ้นอย่างมีภูมิต้านทานที่แข็งแกร่งในชีวิต
หากมองโลกในแง่ดี การป่วยของผมทำให้พวกเราได้อยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง
ผมเชื่ออยู่เสมอ ว่าชีวิตมีจังหวะของมัน เราแค่ต้องคอยสังเกตและคว้าโอกาสนั้นไว้…
เรามาถึงบ้านที่หัวหินตอนก่อนเที่ยง เจ้าหลานชายผมดูเค้ากระตือรือร้นเป็นพิเศษ พอมาถึงเค้ากับคุณมะพร้าวก็พากันออกไปเลือกซื้ออาหารทะเลสดที่ตลาดในตัวเมืองหัวหิน ผมรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยเลยไม่ได้ไปด้วย เจ้าเซนลูกชายก็บอกว่าอยากเตรียมตัวสำหรับการพบปะลูกค้าในค่ำนี้ หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย ผมจึงออกมานั่งพักผ่อนรับลมทะเลบนโซฟานุ่มข้างนอกบ้าน บ้านเราโชคดีที่มีต้นไม้ใหญ่อยู่ที่ด้านหนึ่งของระเบียง ซึ่งเป็นชานไม้กว้างเปิดโล่งที่ต่อออกมาจากห้องรับแขก เราจึงสามารถนั่งข้างนอกชานกันอย่างร่มรื่นได้ตลอดทั้งวัน
และหลังจากเพลิดเพลินไปได้สักพักกับหนังสือที่ตั้งใจหยิบมาจากบ้านที่กรุงเทพ
"เป็นไง เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว"
ผมเอ่ยทักเมื่อเห็นลูกชายเดินออกมาพร้อมขวดเบียร์แล้วนั่งลงที่โซฟาตัวข้างๆ ผมยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา คงใกล้ถึงเวลาที่เจ้าเรนกับคุณมะพร้าวจะกลับกันมาแล้ว
"เรียบร้อยแล้วครับ เมื่อกี้เพิ่งจะโทรคุยกับคุณลินของพ่อ"
"เห็นไหม พ่อบอกแล้วว่าคุณลินเค้าเก่ง"
"ก็เตรียมงานจนวินาทีสุดท้ายล่ะครับ" ลูกชายผมหัวเราะ เอ แต่ทำไมดูแววตามันวิบวับชอบกล
ผมนึกไปถึงหญิงสาวนักออกแบบของบริษัทเรา เธอคือผู้สานต่อแรงบันดาลใจของภรรยาชาวญี่ปุ่นของผม โทโมโกะเป็นคนรักดอกไม้ ภรรยาของผมคือผู้สร้างสรรค์ผลงานรุ่นแรกๆของบริษัทเรา เสียดายที่เธออายุสั้น บริษัทระส่ำระส่ายพอสมควรหลังการจากไปของเธอ เราไม่สามารถหานักออกแบบที่ถูกใจผมได้ แต่ก็นับว่าผมยังโชคดี ที่หลายปีหลังจากนั้นในที่สุดผมก็ได้คุณลลินลูกสาวของเพื่อนรักเข้ามาร่วมงานด้วย สิ่งที่โทโมโกะได้ริเริ่มไว้จึงไม่สูญเปล่า
น่าเสียดายที่ลูกชายผมกลับคิดต่างออกไป
ตอนที่ลูกมาบอกว่าจะเปลี่ยนแนวทางการออกแบบ จะเปลี่ยนสไตล์ของโปรดักต์เรา ผมก็รู้สึกใจหายไม่น้อย แต่ผมต้องพยายามทำใจ บริษัทนี้ไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ผมตกลงกับเซนแล้วว่าถ้าเขากลับมาบริหารงานต่อ ผมจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย แล้วอันที่จริงมาคิดๆดู ผมก็ตั้งใจสร้างบริษัทนี้เพื่อเป็นมรดกให้แก่เขาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว
ไม่งั้นบริษัทของเราคงไม่มีชื่อว่า 'Zen' แล้วตัวโปรดักต์ของบริษัทก็คงไม่มีชื่อยี่ห้อว่า 'Zen'
"เราไม่มีปัญหาอะไรในการทำงานกับคุณลินใช่ไหม คุณลินเค้าเป็นคนที่ประนีประนอมมากนะ"
"พ่อพูดผิดพูดใหม่ได้นะครับ คุณป้าคนนั้นน่ะนะครับช่างประนีประนอม โอ้ว เค้านี่จอมโวยวายเลย"
"อ้าว แล้วทำไมไปเรียกเค้าว่าป้า"
ผมเห็นลูกชายหัวเราะน้อยๆก่อนจะยกขวดเบียร์ขึ้นดื่ม แล้วพูดต่อด้วยแววตาเป็นประกาย แต่เอ ทำไมเวลาพูดถึงคุณลิน เจ้าเซนมันมีอาการแปลกๆ
"ก็ป้าจริงๆนี่นา เอะอะอะไรก็งอน"
คราวนี้ผมหัวเราะบ้าง
"แล้วเราไปทำอะไรให้เค้างอนล่ะ พ่อไม่เคยเห็นเค้างอนสมัยตอนทำงานกับพ่อ"
เจ้าลูกชายผมส่ายหน้า แล้วถอนหายใจพลางยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่ขวดเบียร์ในมือที่เจ้าตัวกำลังหมุนเล่นอยู่ แล้วเขาก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองผม
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเป็นเจ้านายที่ดีพอหรือเปล่า เหมือนหลายครั้งที่ผมคิดเร็วไป แล้วผมก็พูดตรงไป"
ผมมองลูกชายด้วยความเข้าใจ ทำไมผมจะไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ ลูกชายผมตอนนี้ก็เหมือนผมในตอนนั้น และก็คงเหมือนกับคนในวัยหนุ่มสาววัยทำงานทั่วไป ที่คิดเร็วทำเร็วและมุทะลุดุดัน
"ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่างหรอก มันสำคัญตรงที่เราต้องรู้ตัวและยอมรับให้เร็ว แล้วรีบแก้ไขสิ่งที่ทำพลาดไป" ผมให้ข้อคิดกับลูกชาย
"บางครั้งผมก็สับสนระหว่างความเด็ดขาดกับความอ่อนโยนที่ผมควรมีให้กับพนักงาน ผมว่าผมยังบริหารจัดการเรื่องของคนได้ไม่ดี ผมยังวางตัวไม่ค่อยถูก" คราวนี้น้ำเสียงของเซนดูไม่มีความมั่นใจ
ไม่บ่อยครั้งนักที่ลูกชายจะปรับทุกข์กับผม เซนเป็นคนเด็ดเดี่ยวและมั่นใจในตัวเองสูง อาจเป็นเพราะลูกผมต้องดูแลตัวเองตั้งแต่เด็ก ลูกแทบจะตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่คิดจะปรึกษาผม …ผมยอมรับว่าเราไม่ค่อยสนิทกัน
อดไม่ได้ที่จะย้อนคิดไปถึงเรื่องราวในตอนนั้นอีกที ผมคงแก่จริงๆแล้ว ชอบคิดถึงแต่เรื่องราวในอดีต…
ในตอนแรกที่ผมรู้ว่าจะมีหลานชายซึ่งเกิดจากลูกชายในวัยมัธยมปลาย และเค้าเกี่ยวข้องกับยาเสพติด ผมโกรธจัด เฝ้าคิดเสียใจและลงโทษตัวเองว่าเลี้ยงลูกไม่ดีพอ ผมใช้ยาแรงในการแก้ไขปัญหาให้ลูกชาย ส่งเค้าไปอยู่ในฟาร์มกับคุณตาคุณยายที่ญี่ปุ่น ตัดขาดเค้าจากวงสังคมที่จะนำพาเค้าไปในทางที่ผิด และสิ่งที่ได้กลับคืนมาก็คือลูกชายที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ลูกชายจอมเฮี้ยวในวันนั้นกลับมาเป็นลูกชายที่บ้างานในวันนี้
ผมยอมรับว่าตอนนั้นไม่มีเวลาให้เจ้าเซนอย่างเพียงพอ เซนตอนนี้ก็คงเป็นเหมือนผมในตอนนั้น วัยขนาดนี้เป็นวัยที่กำลังทุ่มเทให้กับการงาน แล้วในที่สุดลูกชายผมก็มีความสัมพันธ์ที่แย่กับหลานชาย เหมือนที่ผมเคยมีความสัมพันธ์ที่แย่กับลูกชายในอดีต แต่ผมก็ไม่คิดจะโทษตัวเองหรือโทษโชคชะตานัก เพราะไม่มีใครทำถูกต้องหมดทุกเรื่องในชีวิต ในวัยนั้นๆเราต่างก็คิดได้แค่นั้น
สิ่งที่ผมพอจะชดเชยการกระทำของผมได้ ก็คงจะเป็นการให้อิสระลูกชายอย่างเต็มที่ในการบริหารงานบริษัท และทุ่มเทเวลาทั้งหมดของผมมาในการเอาใจใส่หลานชายแทน
ผมยิ้มน้อยๆให้กับตัวเอง ผมรู้ว่าเซนทำได้ และผมก็รู้ว่าเจ้าเรนจะเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่ดี เราต้องมีความเชื่อมั่นในตัวลูกหลานของเรา
และทุกครั้งที่ผมนึกถึงอดีต อีกสิ่งหนึ่งที่ผมมักจะนึกถึงก็คือสิ่งที่โทโมโกะภรรยาผมเค้าเคยพูดกับผมอยู่เป็นประจำ
'วิถีแห่งเซนคือการอยู่กับปัจจุบันขณะ ไม่ไปหวนรำลึกถึงอดีต และไม่วิตกกังวลกับอนาคต แต่จะมองทุกอย่างตามที่เป็นในปัจจุบันขณะ'
ตอนนี้ผมอยากจะบอกโทโมโกะเหลือเกินว่า
ผมอยากจะคิดถึงอดีตบ่อยๆ เพราะอดีตของผมมีคุณอยู่ด้วย และเพราะคุณ ผมจึงมีลูกชายและหลานชายที่เยี่ยมยอดที่สุด…


ไม่ว่าจะมาบ้านหลังนี้สักกี่ครั้ง หลังจากก้าวผ่านประตูเล็กของรั้วใหญ่นั้นเข้ามาแล้ว ฉันก็อดที่จะหยุดยืนแล้วมองไปรอบๆบริเวณบ้านหลังขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่กึ่งปูนกึ่งไม้นั่นไม่ได้
บ้านสองชั้นสไตล์ญี่ปุ่นประยุกต์ยกพื้นเตี้ยและมีชานเฉลียงไม้โดยรอบ สวนญี่ปุ่นและบ่อปลาคาร์ฟถูกจัดไว้บริเวณมุมหนึ่งของชานบ้านทางด้านหน้า ส่วนด้านในของตัวบ้านก็ตกแต่งด้วยไม้สีอ่อนตัดกับผนังสีขาว และประตูทั้งหมดถูกออกแบบให้เป็นประตูบานเลื่อนกรุด้วยกระจกบ้าง ด้วยกระดาษแบบญี่ปุ่นบ้าง
ฉันชอบบ้านของคุณราเชนทร์ และรู้ว่านี่เป็นฝีมือการออกแบบของคุณโทโมโกะภรรยาผู้ล่วงลับไปแล้ว
แม้ฉันจะฝักใฝ่แนวศิลปะของทางยุโรปเพราะเรียนจบมาจากที่นั่น และสไตล์การออกแบบงานของฉันก็ไม่ได้มาในแนวทางเรียบง่ายแบบญี่ปุ่นเลย แต่ถึงกระนั้นฉันก็ชื่นชมในรสนิยมการตกแต่งบ้านของคุณแม่คุณเซนไม่น้อย
บ้านที่ให้ความรู้สึกสงบและละเอียดอ่อนไปด้วยภายในตัว
คนทำงานศิลปะหลายคนก็คงจะเป็นเหมือนฉันที่บางครั้งเรายังคงชื่นชมผลงานของผู้อื่นที่แนวทางต่างไปจากเรา สไตล์ดอกไม้ของคุณโทโมโกะเองก็ต่างไปจากดอกไม้ของฉัน ในตอนแรกฉันได้แรงบันดาลใจมาจากดอกไม้สไตล์ญี่ปุ่นของคุณโทโมโกะก็จริง แต่ในที่สุดฉันก็พัฒนาลวดลายเหล่านั้นผสมผสานกับลวดลายทางฝั่งยุโรปให้เป็นสไตล์ของฉันเอง
วันนี้ฉันรีบออกจากที่ทำงานเร็วกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อเอาเก้าอี้รถเข็นที่ยืมไปตอนอยู่หัวหินมาคืนให้อดีตเจ้านาย ความจริงตอนที่ฉันโทรหาคุณราเชนทร์เพื่อขอบคุณอีกครั้งและเพื่อนัดหมายเวลานั้น ท่านบอกว่าไม่ต้องรีบร้อน ให้ยืมไปใช้จนกว่าแม่ฉันจะหายดี แต่ด้วยความเกรงใจฉันเลยรีบไปหาซื้อมาให้แม่ใช้เองจะดีกว่า เอาไว้เผื่อภายภาคหน้าด้วยเลย คนแก่อะเนอะ เราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
คุณราเชนทร์ท่านนั่งรออยู่แล้วบนชุดรับแขกหวายที่มุมพักผ่อนข้างบ่อปลาคาร์ฟบนชานบ้านนั่น หลังจากท่านเกษียณอายุตัวเองออกจากบริษัทไปเมื่อสามสี่เดือนก่อน ฉันก็ไม่ได้เจอเจ้านายเก่าคนนี้อีกเลย ว่าจะเข้ามาเยี่ยมเยียนท่านบ้างก็ไม่ได้มาเสียที ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพราะฉันมัวแต่ดูเชิงกับคุณเซนอยู่น่ะสิ
"สวัสดีค่ะคุณราเชนทร์"
ฉันถอดรองเท้าไว้ที่ทางขึ้นบันไดเล็กๆทางด้านข้างของตัวบ้าน แล้วรีบเดินปราดเข้าไปยกมือขึ้นสวัสดีผู้สูงวัยซึ่งลุกยืนขึ้นทันทีเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาใกล้
"ครับ สวัสดีครับ มาครับ นั่งครับนั่ง ขอบคุณมากเลยนะครับที่อุตส่าห์เอารถเข็นมาคืนให้ถึงที่ ความจริงฝากเจ้าเซนเค้ามาก็ได้" คุณราเชนทร์ยกมือขึ้นรับไหว้ พร้อมทั้งผายมือไปยังกลุ่มโซฟาหวายเชื้อเชิญให้ฉันเลือกนั่งได้ตามสบาย
"คุณเซนเธอมักจะขี่จักรยานไปทำงานน่ะค่ะ หรือไม่ถ้าไปกับรถบริษัทก็คือไปโรงงานแล้วไม่กลับเข้าออฟฟิศอีก ลินเลยเอามาคืนเองถึงที่จะสะดวกกว่า" ฉันตอบพลางเลือกนั่งลงบนโซฟาตัวเดี่ยวลายดอกไม้สีเหลืองพื้นขาว
แน่นอน ลายดอกไม้บนโซฟาหวายเหล่านี้เป็นฝีมือการออกแบบของทีมฉันทั้งนั้น ส่วนลายดอกไม้ฝีมือของคุณโทโมโกะนั้นจะเป็นกลุ่มโซฟาใหญ่ที่ตั้งอยู่ภายในบ้าน
"แต่คุณลินมาก็ดีเหมือนกันครับ จะได้คุยเรื่องที่บริษัทกันบ้าง วันนั้นที่หัวหินผมยังไม่ค่อยได้ถามไถ่คุณลินเรื่องงานเลย"
คุณราเชนทร์ท่านสุภาพกับฉันเสมอตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกันจนถึงกระทั่งวันนี้ ฉันรู้ว่าท่านให้ความเอ็นดูฉันเป็นพิเศษในฐานะลูกสาวเพื่อน แต่ในขณะเดียวกันก็ให้เกียรติฉันในฐานะเพื่อนร่วมงาน
"อูย ที่หัวหินนั่นลินต้องขอโทษด้วยนะคะ ยัยลิสาแกพูดเก่งไปหน่อย จองเวลาออกอากาศซะคนเดียวเลย"
"ไม่เป็นไรเลยครับ ผมชอบซะอีก หลานสาวคุณลินแกเป็นเด็กน่ารักนะครับ ฟังแกเพลินเลย นานๆทีบ้านผมจะมีคนนำความสดใสมาให้ ที่นี่อยู่กันแต่หนุ่มๆ ผมว่าบรรยากาศมันก็เลยห้าวๆไปหน่อย"
ตอนอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของคุณราเชนทร์ แน่นอนว่าคนที่นำบทสนทนาบนโต๊ะอาหารคือยัยลิสา ความพูดเก่งของหลานสาวของฉันคนนี้ทุกคนต่างต้องยอมรับ วัยรุ่นคนสวยเค้าสามารถสรรหาหัวข้อมาพูดได้เรื่อยไป หรือไม่ก็สรรหาคำถามเกี่ยวกับสิ่งรอบข้างที่เค้าสังเกตได้มาถามคำถามที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดขบคิด ฉันกับแม่เคยชินกับนิสัยข้อนี้ของหลานสาวเป็นอย่างดี บางทีเราก็ทำเฉยเสียไม่บ้าจี้พยายามจะหาคำตอบอะไร เพราะประเดี๋ยวลิสาเขาก็จะตั้งสมมุติฐานหาคำตอบให้กับตัวเองได้ และฉันก็สังเกตเห็นว่าลูกชายคุณเซนก็ทำเฉยอยู่ออกบ่อยเหมือนกัน คงเพราะเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกัน น่าจะรู้จักนิสัยยัยลิสาอยู่พอควร
แต่คุณเซนกับคุณปู่นี่สิ สองคนนี้ตกหลุมหลานสาวของฉันอย่างเต็มๆ คุณราเชนทร์เป็นคนพูดน้อย แต่ฉันก็สังเกตว่าท่านขมวดคิ้วคิดตามทุกคำถามที่ยัยลิสาตั้งขึ้นมา ส่วนคนรับบทหนักที่สุดน่าจะเป็นคุณเซน รายนั้นพยายามทั้งคิดตามและตอบโต้ กวนบ้างไม่กวนบ้างแล้วแต่ว่าจะตามลิสาทันหรือไม่
"อ้าว คุณมะพร้าว สวัสดีค่ะ"
ฉันหันไปยกมือขึ้นไหว้ทักทายพ่อบ้านคนสำคัญของครอบครัวนี้ ฉันรู้จักคุณมะพร้าวดี เพราะสมัยคุณราเชนทร์ยังทำงานอยู่ บรรดาพนักงานจะเห็นคุณคนสนิทคนนี้แวะเข้าไปที่ออฟฟิศเป็นประจำ
"คุณลินรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ กาแฟหรือชาดีครับ หรือจะเป็นชาเขียวเกียคุโระไหมครับ คุณท่านเพิ่งจะซื้อมาเลยครับ มีความหวานละมุนกลมกล่อมมากครับ" คุณมะพร้าวเสนอชื่อชาเขียวที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
"ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณมะพร้าว รู้เลยค่ะว่าถ้ามาบ้านนี้ต้องได้จิบชาญี่ปุ่นชนิดเยี่ยมๆเท่านั้น"
ฉันยิ้มกว้าง รู้สึกอิ่มเอมใจเหลือเกิน ชาเขียวบ้านนี้น่าจะเริ่ดหรูกว่าตามร้านดื่มชาทั่วไปเสียอีก ต้องหาเรื่องมาเยี่ยมคุณราเชนทร์บ่อยๆเสียแล้ว
"ก็มาที่นี่บ่อยๆได้นะครับ" ราวกับว่าเจ้านายเก่าจะแอบล่วงรู้ความคิดของฉัน เอ้อ เขินจัง
"เอ้อ บ้านคุณราเชนทร์ร่มรื่นดีจังเลยนะคะ" ว่าแล้วฉันก็เสมองไปรอบๆชานไม้บริเวณที่เรานั่งกันอยู่
ก็เจ้านายเก่าของฉันเขาเป็นคนชอบต้นไม้นี่นะ ขนาดบริเวณรอบๆตึกที่ทำงานของเรายังร่มรื่นขนาดนั้น ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่บ้านของคุณราเชนทร์จะร่มรื่นขนาดนี้
"ผมชอบมุมบ่อปลานี่ที่สุดล่ะครับ ผมมานั่งตรงนี้คอยเจ้าเรนกลับจากโรงเรียนทุกวัน ถือโอกาสดูแลปลาให้หลานไปด้วย"
"ความจริงลินก็ชอบการจัดสวนสไตล์ญี่ปุ่นแบบนี้นะคะ มันดูสงบดี คุณโทโมโกะเธอคงชอบความสงบแบบนี้ใช่ไหมคะ"
"ก็ทั้งผมทั้งโทโมโกะล่ะครับ เราชอบสวนสไตล์เซนกันทั้งคู่ สวนสไตล์นี้เขาจะออกแบบให้เอื้อต่อการทำสมาธิ เพื่อที่จะแสดงให้เห็นถึงแก่นแท้ของธรรมชาติ สวนก็เลยจะแบ่งเป็น 3 ส่วนใหญ่ๆ ได้แก่ส่วนของหิน ส่วนของพืช และส่วนของน้ำ"
ฉันมองผู้สูงวัยที่หน้าตาสดใสอิ่มเอิบที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่เจอกันไม่กี่เดือน คุณราเชนทร์ดูเปลี่ยนไปเยอะ ดูแจ่มใส ผ่อนคลาย และช่างคุยมากขึ้น นี่ชีวิตวัยเกษียณมันดีขนาดนี้เชียวหรือ ชักอยากเกษียณแล้วบ้างจัง เฮ้อ
"หลังเกษียณมาผมก็ตั้งใจปรับปรุงสวนของเราใหม่ โทโมโกะเค้าจะได้ดีใจ เพราะหลังจากเค้าจากไป ผมก็ยุ่งกับงาน เจ้าเซนอยู่ญี่ปุ่น เจ้าเรนอยู่โรงเรียนประจำ บ้านหลังนี้แทบไม่เหลือใคร สวนนี่ก็ร้างไปนานเลย"
เจ้านายเก่าของฉันพูดช้าๆทว่าชัดเจน แววตาที่เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์นั่นมีความสุขุมอยู่ตลอดเวลาแม้เจ้าตัวกำลังพูดถึงเรื่องการจัดสวน ไม่ใช่เรื่องงานที่บริษัท ฉันรู้เลยว่าคุณเซนได้รับนิสัยความมุ่งมั่นมาจากใคร
"คุณลินดูทางเดินนั้นสิครับ พวกแผ่นหินนี่ผมจัดเรียงเองเลยนะ หากมองเผินๆแผ่นหินเหล่านี้เหมือนถูกวางแบบไม่ตั้งใจ แต่จริงๆการวางหินแต่ละก้อนนี่ผมคิดมาอย่างดีแล้วนะครับ ผมใช้เป็นหินแกรนิตที่โทนสีสว่างหน่อยครับจะได้รู้สึกผ่อนคลายสบายตา วิธีการปูหินทางเดินแบบนี้เรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า อะราเระโคะโบะชิ ครับ"
ฉันมองตามมือที่ชี้ไป ทางเดินข้างบ่อปลาที่เรียงรายไปด้วยแผ่นหินนั้นนำสายตาจากชานบ้านเข้าไปสู่สวนทางหน้าบ้าน รู้สึกทึ่งในศิลปะการจัดเรียงก้อนหินของเจ้านายเก่า แม้ฉันจะเคยมาบ้านหลังนี้บ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่คุณราเชนทร์อธิบายเรื่องการจัดสวนให้ฟังอย่างใจเย็น
"ปกติตามบ้านของคนญี่ปุ่นทั่วไปหรือตามร้านอาหารในแถบเกียวโต เขาจะมีมุมเล็กๆที่สามารถจัดเป็นสวนญี่ปุ่นได้จะเรียกว่า ทสึโบะนิวะ ครับ ซึ่งสวนลักษณะนี้จะเน้นความเรียบง่าย ความโปร่งโล่งสบาย ผมก็จำๆเลียนแบบเค้ามาล่ะครับ หรือไม่ก็หาหนังสือมาอ่านบ้าง ดูจากในยูทูปบ้าง"
คนเชี่ยวชาญเรื่องสวนญี่ปุ่นพิงพนักโซฟายาวนั่นด้วยท่าทางสบายๆ ดูเพลิดเพลินที่ได้บอกเล่าสิ่งที่ตัวเองรัก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชีวิตในวัยเกษียณของคุณราเชนทร์นั้นงดงามเพียงใด
"ผมเลือกตำแหน่งวางตะเกียงหินให้ถูกพรางด้วยต้นไม้นิดๆหน่อยๆ เป็นเสน่ห์ของสวนญี่ปุ่นเค้าน่ะครับ ต้นไม้นี่ก็หลากหลายเลยครับ ผมชอบต้นไม้ใหญ่เลยเลือกต้นที่มีฟอร์มเอียงคล้ายๆต้นไม้ญี่ปุ่นอย่างต้นพะยอมต้นนั้นไงครับ"
ต้องยอมรับว่าเจ้านายเก่าของฉันจัดวางต้นไม้ได้อย่างลงตัวมาก ดูมินิมอลสไตล์เซน แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีความร่มรื่น
"เอ้า ชาเขียวมาแล้วครับ คุณลินจิบชาก่อนครับ มะพร้าวนี่เค้ารู้ใจจริงๆ เอาถ้วยชามาเผื่อให้ผมด้วย แล้วมะพร้าวล่ะ ไม่ดื่มด้วยกันหรือ ทำไมเอามาแค่สองถ้วย"
คนพูดหันไปยิ้มให้กับคุณพ่อบ้านคนเก่าคนแก่ ที่กำลังเดินเข้ามาวางกาน้ำชาเซรามิคสีดำสไตล์ญี่ปุ่นแท้ลงบนโต๊ะเล็กข้างหน้าเรา ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับกาน้ำชาแบบนี้มาก มันเป็นกาแบบที่มีมือจับยื่นออกมาให้รินจากทางด้านข้าง และก็ต้องมาพร้อมกับเตาเล็กๆเพื่อคงความร้อนไว้อย่างสม่ำเสมอด้วยนะ อา… ญี่ปุ๊นญี่ปุ่น
"ขอบคุณมากค่ะคุณมะพร้าว" ฉันหันไปทางคุณมะพร้าวบ้าง
"ขอลินได้เป็นคนรินชาให้คุณราเชนทร์นะคะ แล้วคุณมะพร้าวไม่ดื่มด้วยกันหรือคะ"
โอย ตื่นเต้น นานๆทีจะได้รินชาจากกาน้ำชาโปรเฟสชั่นนอลขนาดนี้
"ผมขอตัวล่ะครับ วันนี้กำลังดูให้แม่บ้านเขาเอาเครื่องแก้วออกมาเช็ดเสียใหม่ ที่เก็บเข้าตู้ไปครั้งก่อนเขายังเช็ดแก้วไม่ได้ดั่งใจเลย แก้วยังใสไม่พอครับ"
ฉันชอบคุณพ่อบ้านคนนี้นะ คุณเค้าใจดีสม่ำเสมอ และทำงานทุกอย่างด้วยความเนี้ยบเรียบกริบ อิจฉาคุณราเชนทร์จริงๆที่มีคนรู้ใจขนาดนี้ ดูจากที่หัวหินก็รู้แล้วว่าคุณพ่อบ้านคนนี้มีความสำคัญกับครอบครัวนี้ขนาดไหน
"โอ้ว รสชาติเยี่ยมจริงๆค่ะ ไม่มีผิดหวังเลย บ้านนี้เค้าเซียนเรื่องชาญี่ปุ่นกันจริงๆ"
แล้วฉันก็ต้องหันไปยิ้มกว้างยกนิ้วให้คุณมะพร้าวหลังจากได้จิบชาร้อนๆนั้น คุณพ่อบ้านยิ้มรับเขินๆก่อนที่จะขอตัวไป ฉันจึงหันกลับมาทางเจ้านายเก่าอีกที
"คุณราเชนทร์นี่ดูมืออาชีพด้านการจัดสวนมากเลยนะคะ ไม่นึกเลย ลินนึกว่าคุณจะชอบต้นไม้เฉยๆ" ฉันอดทึ่งไม่ได้ ไม่คาดคิดว่าจะได้มีโอกาสมารู้จักมุมเทพๆมุมนี้ของเจ้านายเก่า
"เวลาเราชอบอะไรมากๆ วันหนึ่งเราก็อยากจะลุกขึ้นมาทำสิ่งนั้นเองไงครับ เหมือนคนชอบอ่านหนังสือ วันหนึ่งก็อาจจะอยากลุกขึ้นมาเขียนหนังสือซะเอง"
"ไม่จริงค่ะ พ่อของลินก็ชอบต้นไม้มากเหมือนกัน แต่แม่ไม่เห็นเคยเล่าว่าเค้าชอบจัดสวน"
จู่ๆฉันก็คิดถึงพ่อของตัวเองขึ้นมา สมัยเค้ามีชีวิตอยู่ เค้าเป็นเพื่อนรักกับคุณราเชนทร์นี่นะ
คนวัยเกษียณตรงหน้าชะงักไปนิดนึง ก่อนที่จะพูดต่อ
"ถ้าติณณ์เค้ามีโอกาสอยู่มาจนถึงตอนนี้ ผมคิดว่าเค้าก็คงจะเริ่มจัดสวนเหมือนกับผมนี่ล่ะครับ ผมเชื่อในเรื่องของจังหวะเวลาในชีวิตนะครับ บางสิ่งที่เราไม่เคยคิดว่าจะทำ แต่ถ้าจังหวะมันเหมาะสม อะไรมันก็เกิดขึ้นได้เสมอนะครับ"
ถ้าพ่อฉันยังคงอยู่ ท่านก็คงจะเป็นผู้ใหญ่ใจดีเหมือนกับคนตรงหน้านี่ล่ะนะ พ่อคงจะให้คำแนะนำอะไรดีๆกับฉันได้หลายๆอย่างเหมือนคุณราเชนทร์ ใครๆก็บอกว่าพ่อเป็นคนน่ารัก
"ติณณ์เป็นคนที่ใครๆก็รักเค้าครับ เค้าเป็นคนร่าเริง อารมณ์ดีขี้เล่น จิตใจดี ก็สมชื่อเค้านะครับ ติณณ์แปลว่า ผู้ข้ามพ้นความทุกข์แล้ว"
ทำไมคุณราเชนทร์ช่างรู้ใจฉันจริงๆ รู้ได้ไงว่าฉันกำลังคิดว่าใครๆก็รักพ่อ
"คุณลินก็เองก็มีส่วนเหมือนคุณพ่อไม่น้อยเลยนะครับ เหมือนคุณแม่ด้วย สมกับที่ชื่อของคุณลินมีทั้งชื่อของคุณพ่อและคุณแม่มารวมกัน"
จริงสินะ ลลิน อาจจะมาจากลลนาบวกกับติณณ์ก็ได้ นี่ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย แม่ของฉันเขาก็ไม่เคยพูดเรื่องที่มาของชื่อฉัน และแม่ก็พูดเรื่องของพ่อน้อยมาก ฉันได้แต่คิดไปเองว่าแม่ฉันเขาเป็นสไตล์หญิงแกร่งสาวสังคมที่ไม่เคยมีมุมอ่อนไหวหรือมุมอ่อนหวานเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ
ฉันรู้สึกคิดถึงพ่อขึ้นมาจนน้ำตารื้น หากจะคุยเรื่องพ่อกันต่อไปฉันคงต้องร้องไห้แน่ๆ เปลี่ยนเรื่องพูดดีกว่า เดี๋ยวคุณราเชนทร์เขาจะอึดอัด สิบกว่าปีที่ทำงานร่วมกันมาฉันเดาเอาว่าเจ้านายเก่าของฉันคนนี้น่าจะเหมือนลูกชายเขานั่นล่ะ ไม่ชอบเรื่องอะไรที่มันดราม่า
"อยากมาช่วยคุณราเชนทร์จัดสวนบ้างจังเลยค่ะ" ฉันพยายามทำตาแห้ง แล้วพูดออกไปอย่างไม่ทันคิด
คนสูงวัยหัวเราะน้อยๆ คงไม่คิดว่าฉันจะพูดอะไรที่ดูไม่น่าเป็นไปได้ขนาดนี้
"ยินดีครับ มาเลยครับ โครงการทำสวนผมยังมีอีกเยอะ นี่ผมก็ว่าจะทำน้ำตกเล็กๆด้วยนะครับ กำลังรอให้เจ้าเรนมันปิดเทอมก่อน จะได้มีลูกมือมาช่วยกันทำ เรี่ยวแรงผมมันไม่ค่อยมีแล้ว คุณลินมาช่วยอีกคนก็ดีครับ มีเราสามคนช่วยกันรับรองสวนต้องออกมาสวยแน่ๆครับ"
"อ้าว แล้วคุณเซนล่ะคะ คุณราเชนทร์ไม่ได้นับเป็นลูกมือด้วยหรือคะ" ฉันถามคุณราเชนทร์ยิ้มๆ นึกภาพคนหัวตั้งผู้ชอบทำมาดเข้มมานั่งทำสวนไม่ออกจริงๆ
"โอ้ รายนั้น ผมไม่อยากไปรบกวนเวลาเขาหรอกครับ เขาหายใจเข้าหายใจออกเป็นงาน"
ผู้สูงวัยส่ายหน้าเหมือนไม่ได้ดังใจ หากแต่ใครก็เดาจากสีหน้านั้นออกว่าเขามีความภาคภูมิใจในตัวลูกชายมากเพียงใด
"อ้อ พูดถึงเจ้าเซน ผมต้องขอโทษคุณลินจริงๆครับที่ขัดลูกชายไม่ได้ เอ้อ เรื่องแนวทางการออกแบบ" อดีตคนเป็นหัวหน้าฉันพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
"ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ คุณราเชนทร์สิคะที่น่าจะต้องทำใจมากกว่าลิน แนวทางที่เราทำกันมาเป็นแนวทางของคุณโทโมโกะนี่คะ"
"โลกมันหมุนไปเรื่อยๆนะครับ เราคงต้องยอมรับความเปลี่ยนแปลงล่ะครับ ผมรับปากกับเค้าแล้วว่าผมจะปล่อยมือ ผมก็ต้องทำตามสัญญา" แววตานั้นดูเข้าใจโลกจริงๆ
"แต่พอมาคิดๆดูนะคะ ความจริงลินเองก็เป็นแค่ลูกจ้าง ลินคงจะไม่อยู่บริษัทนี้ไปจนตาย แต่คุณเซนสิคะ คือคนที่จะอยู่กับบริษัทนี้ไปตลอด ก็คงถูกของคุณเซนเค้าแล้วนะคะ เค้าควรจะทำในสิ่งที่เป็นตัวตนของเค้าที่สุด" ฉันพูดไปตามความคิดในใจ แม้จะเสียดาย แต่บริษัทนี้ก็ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย
"ผมขอบคุณคุณลินที่เข้าใจ" อดีตหัวหน้ามองฉันอย่างอ่อนโยน
คุณราเชนทร์ก็คือคุณราเชนทร์ ฉันรู้สึกนับถือในตัวความเด็ดขาดที่อ่อนโยนของชายชราตรงหน้านี้จริงๆ
แล้วในนาทีถัดมา เราสองคนก็ได้ยินเสียงของวัยรุ่นที่กำลังแตกเนื้อหนุ่มตะโกนดังขึ้นจากทางประตูรั้ว…


"พ่อ ผมลืมไป เราสั่งสาเกกันได้ไหมฮะพ่อ"
ลูกชายหันมาถามผมเมื่อเราสั่งซูชิเซตใหญ่ไปเรียบร้อย ตอนนี้เรากำลังนั่งกันอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหรูของห้าง ผมรู้ว่าน้องพลอยไม่ได้ชอบกินปลาดิบ แต่ที่เลือกมาร้านนี้เพราะน้องสาวข้างบ้านเขารู้ว่าทุกคนในครอบครัวของผมชอบกินอาหารญี่ปุ่น
วันนี้ผมนัดเจอกับลูกชายที่ห้างเซนเตอร์วันหลังเลิกงานเพื่อมาเลี้ยงวันเกิดให้น้องพลอย ความจริงวันเกิดของน้องเค้ามันเป็นวันเสาร์ที่ผ่าน แต่เผอิญครอบครัวเราอยู่กันที่หัวหิน น้องพลอยเค้าเลยโทรไปออดอ้อนผมถึงหัวหินว่าเธอไม่ได้เค้กจากบริษัท เพราะฉะนั้นเธอจึงมาขอเค้กจากผมแทน และด้วยความที่เป็นน้องสาวข้างบ้านที่ครอบครัวผมสนิทด้วย วันนี้ผมจึงจำต้องพาเธอมาเลี้ยงปลอบใจ ผมไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมาให้เธอเพราะไม่มีเวลาไปหาซื้อ ได้แต่บอกให้เจ้าเรนซื้อเค้กชิ้นเล็กๆมาแทน
ความจริงน้องพลอยเขาชวนทุกคนในบ้าน แต่เหมือนพ่อผมเขายังพยายามจะทำตัวเป็นพ่อสื่ออยู่ ตัวเขาเองจึงรีบตอบปฏิเสธน้องพลอย อ้างว่าเพราะเพิ่งกลับจากหัวหิน กำลังเหนื่อยและเพลียมาก อยากพักผ่อนเต็มที แล้วก็รีบสนับสนุนให้ผมพาน้องพลอยมาเลี้ยงวันเกิดโดยเร็วที่สุด
"นะฮะพ่อ เราสั่งสาเกกันนะ ผมขอกินแค่ถ้วยเดียวเท่านั้น อยากฉลองวันเกิดให้น้าพลอย" เจ้าเรนยังคงรบเร้าผม
"อย่าเลยค่ะน้องเรน น้องเรนยังเด็กอยู่นะคะ กินเหล้าไม่ดีนะคะ เชื่อน้าพลอยนะคะ น้าพลอยไม่อยากให้คุณปู่มาดุน้าพลอยกับคุณพ่อถ้าเราอนุญาตให้น้องเรนกินเหล้า ใช่ไหมคะพี่เซน" และเสียงหวานๆน่ารักๆของน้องพลอยก็ดังขึ้นมา
"อือม์ คงเป็นอย่างที่น้าพลอยเค้าว่านะครับเรนลูกรัก พ่อว่าเรนยังเด็กอยู่ อย่าเพิ่งแตะต้องแอลกอฮอล์เลยครับลูก รอให้เรนจบมหาลัยก่อนดีไหมครับ" ผมพูดจาเอาใจน้องพลอยเต็มที่
"ครับพ่อ ผมเข้าใจดีครับ ผมยังเด็กเกินไปที่จะไปข้องเกี่ยวกับเหล้ายาปลาปิ้งครับ" ลูกผมเขารับมุกกลับมา เขาคงดูออกว่าผมปลอมมาก
แล้วผมกับลูกก็แอบสบตาแล้วยิ้มให้กัน นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่เรามีความเห็นตรงกัน
"เห็นไหมคะน้องเรน คุณพ่อเค้าก็เห็นเหมือนน้าพลอย น้องเรนควรจะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ไม่สูบบุหรี่หรือเที่ยวเตร่กินเหล้า คุณปู่กับคุณพ่อจะได้ภูมิใจ" น้องพลอยเขายังคงพยายามจะสั่งสอนเจ้าเรนต่อไป
"ฮะน้าพลอย ผมจะเชื่อฟังผู้ใหญ่ฮะ" เจ้าเรนทำท่านอบน้อม
พรืดดดดดด
ผมกลั้นหัวเราะไม่ไหวจริงๆว่ะ
"ขำอะไรคะพี่เซน ที่พลอยพูดไม่ถูกหรือคะ"
"ครับ ครับ ถูกครับ"
น้องพลอยพูดถูกครับ แต่ใช้ไม่ได้สำหรับเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้ครับ
"แล้วน้องเรนเห็นไหมคะ น้าพลอยก็ไม่ดื่มแอลกอฮอล์ คุณพ่อเองก็ยังสั่งน้ำเปล่าเลยนะคะ น้าพลอยกับคุณพ่อเซนพยายามจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับน้องเรนนะคะ"
น้องพลอยส่งยิ้มหวานให้ผมอีกรอบ เรานั่งเก้าอี้ตรงข้ามกัน วันนี้น้องพลอยเขายิ้มหวานให้ผมเป็นรอบที่ร้อยแล้วมั้ง
"จริงของน้าพลอยเค้าครับลูกเรน พ่อคิดว่าน้ำเปล่ามันดีต่อสุขภาพที่สุดแล้วครับ" ผมตบมุกให้ลูกชาย
แต่คือต้องสารภาพก่อนว่า ปกติเวลาไปกินข้าวนอกบ้านแต่ละที ผมก็สั่งเหล้าสั่งเบียร์ทุกทีล่ะนะ เพียงแต่สองสามวันมานี้ผมแตะต้องแอลกอฮอล์ไม่ไหวอีกแล้ว เหตุจากงานเลี้ยงเมื่อคืนวันเสาร์ที่หัวหินน่ะสิ ผมกับคุณป้าเล่นเติมไวน์ทุกชนิดเข้าไปกันเต็มร่างกายซะขนาดนั้น นี่ผมคงเบื่อแอลกอฮอล์ไปอีกสักพักเลยว่ะ
"ฮะพ่อ ผมเชื่อพ่อกับน้าพลอยฮะ ผมจะรักษาสุขภาพเหมือนพ่อกับน้าพลอยฮะ" ลูกผมทำหน้าทำตาจริงจัง หยอดกลับเพื่อเอาใจน้องพลอย
"ดีค่ะ น้องเรนของน้าพลอยเป็นเด็กดีจังเลย น่าเอ็นดูที่สุด" น้องพลอยเอียงคอมองเจ้าเรนด้วยท่าทางน่ารัก
วันนี้น้องพลอยเค้าดูมีความสุขมาก ผมเกิดรู้สึกผิดยังไงไม่รู้ว่ะ เหมือนผมกับลูกกำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของน้องสาวข้างบ้านคนนี้กันอยู่
"อ้อ แล้วเสาร์อาทิตย์นี้พลอยอยากจะชวนพี่เซนกับน้องเรนไปทำบุญที่วัดกันด้วยนะคะ เดี๋ยวพลอยจะเตรียมชุดขาวไว้ให้ทั้งคู่เลยค่ะ"
"เอ้อ เสาร์อาทิตย์นี้ผมต้องมีนัดเตะบอลกะเพื่อนแล้วฮะ" เจ้าเรนรีบชิงหนีเอาตัวรอดก่อนอย่างรวดเร็ว
"พี่เอ้อ..."
เอาไงดีวะ การไปวัดไปทำบุญนี่ไม่ใช่แนวผมจริงๆ ผมกำลังพยายามนึกอย่างหนักหน่วง เสาร์อาทิตย์นี้ผมมีนัดที่ไหนหรือเปล่าวะ อ้อ!
"คือเย็นวันเสาร์พี่มีงานเลี้ยงรุ่นนะครับ คงไปวัดกับน้องพลอยไม่ได้ ว้า เสียดายจัง"
"เอ๊ะ เลี้ยงรุ่นของที่ไหนคะ พี่เซนไม่ได้เรียนที่ไทยนี่คะ แล้วงานเลี้ยงก็ตอนเย็นนี่คะ ตอนกลางวันพี่เซนก็น่าจะว่าง" น้องพลอยเขาทำหน้าสงสัย
"อ๋อ เลี้ยงรุ่นมัธยมน่ะครับ เพื่อนๆเค้านัดเลี้ยงกันนานๆที ตอนกลางวันพี่คงต้องเตรียมตัวไปงาน แล้วงานเลี้ยงก็คงเลิกดึก วันอาทิตย์พี่ก็คงตื่นเช้าไม่ไหวแน่ๆครับ"
ผมพยายามอธิบายให้สั้นที่สุด ผมไม่ได้โกหกนะ ผมต้องไปงานเลี้ยงรุ่นจริงๆ ก็งานเลี้ยงเพื่อนมัธยมของคุณป้าเค้าไง ผมจำนัดครั้งนี้ได้แม่นยำเลย
แต่ดูจากท่าทางแล้วเหมือนน้องพลอยเขาจะยังไม่เคลียร์กับคำตอบของผม ก็แน่ล่ะสิ เขาคงงงๆว่าทำไมผมต้องใช้เวลาทั้งวันเพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงรุ่น แต่น้องเค้าก็ไม่ได้เซ้าซี้เรื่องทำบุญที่วัดต่อ เค้ารู้ว่าผมเป็นคนไม่ชอบอธิบายอะไรซ้ำๆ
"ว้า เสียดายจังไม่ได้ไปทำบุญที่วัดด้วยกัน งั้นเราไปทำบุญบริจาคของให้กับคนจนที่คลองเตยกันไหมคะ ไปวันอาทิตย์บ่ายๆก็ได้ค่ะ คือพลอยสงสารพวกคนจนๆในสลัมน่ะค่ะ เราน่าจะรวบรวมของที่เราไม่ใช้แล้วไปให้พวกเค้ากัน ของใช้ของพวกเราดีๆมียี่ห้อทั้งนั้น พวกเค้าน่าจะอยากได้นะคะ พวกเค้าคงไม่เคยจะได้ใช้ของดีๆกันหรอกค่ะ" น้องพลอยยังพยายามต่อไปกับเรื่องของการทำบุญ หน้าตาน้องพลอยตอนนี้ดูเป็นคนใจบุญเอามากๆ
"ผมเตะบอลทั้งวันเลยฮะ ช่วงนี้ต้องซ้อมหนักมากฮะน้าพลอย" เจ้าเรนไปเร็วกว่าผมหนึ่งก้าวเสมอ
นี่ลูกชายผมหัดโกหกเพื่อถนอมน้ำใจคนตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ ปกติลูกผมเป็นคนไม่เคยสนอะไรเลยบนโลกใบนี้ และไม่เคยแคร์ใครด้วย เจ้าเรนจึงเป็นคนที่ปากตรงกับใจเสมอ ผมกับพ่อยังไม่เคยจับได้เลยว่าเจ้าเรนโกหก เอ หรือผมกับพ่อจะมองเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้ผิดไป
"จริงๆนะฮะพ่อ ช่วงนี้ผมเหนื่อยมากเลย เนี่ยอาทิตย์ที่แล้วผมก็ขาดซ้อมเพราะเราไปหัวหินกัน" เจ้าตัวแสบหันมาทำหน้าออดอ้อนราวกับรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วหน้าตาอินโนเซ้นต์แบบนี้ลูกผมก็ไม่เคยทำมาก่อน ทำไมบ้านเรากลายเป็นแก๊งจอมปลอมกันไปได้วะเนี่ย แต่ก็นะ...
"คือพี่ไม่อยากรับปากเลยน้องพลอยเลยครับ พี่ไม่รู้ว่าพี่จะตื่นกี่โมงน่ะครับ น้องพลอยไปกับเพื่อนๆเถอะครับ ตามสบายเลยครับไม่ต้องรอพี่ เอ้า เรน ปลาดิบมาแล้วลูก"
โชคดีที่พนักงานของร้านนำอาหารชุดแรกมาเสิร์ฟพอดี
"นี่เลยข้าวปั้นหน้าปลามากุโร่ที่เรนชอบ แล้วนี่ก็เทมปุระที่น้องพลอยชอบครับ" ผมพยายามเบี่ยงเบนประเด็นเรื่องการไปทำบุญโดยการวุ่นวายคีบโน่นคีบนี่ให้คนโน้นทีคนนี้ที
"ส่วนนี่วาซาบิที่พ่อชอบ ผมตักให้พ่อเยอะกว่าใครเพื่อนเลยฮะ นี่ของน้าพลอยฮะ น้าพลอยลองชิมดูสิฮะ ผมว่าร้านนี้วาซาบิเค้ารสชาติดีนะฮะ" เจ้าลูกชายก็เกิดใจดีตักวาซาบิมาบริการผมและน้องพลอย
"พ่อเอาจักรยานมาด้วยป่าวฮะวันนี้" แล้วอยู่ดีๆเจ้าเรนก็พูดถึงเรื่องจักรยาน
นี่ผมกับลูกชายเกรงใจน้องพลอยสุดขีด ถึงขั้นต้องพยายามสรรหาเรื่องต่างๆมาพูดคุยกันเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่เราสองคนไม่อยากไปทำบุญกับน้องพลอยกันเลยเหรอวะ ผมชักเริ่มรู้สึกอึดอัด
"อื้อ พ่อเอาจักรยานมาด้วย งั้นเดี๋ยวคืนนี้เรนกลับกับน้าพลอยเค้านะ"
"ทำไมพี่เซนไม่ให้สมานไปรับที่บ้านตอนเช้าล่ะคะ เป็นถึงผู้บริหารมีคนขับรถให้น่าจะดูดีกว่าเยอะนะคะ"
น้องพลอยเขาหมายถึงคุณสมาน คนขับรถของบริษัท
"บ้านเราใกล้แค่นี้เองครับน้องพลอย พี่ถือโอกาสออกกำลังกายไปด้วย พี่ชอบขี่จักรยาน ได้เห็นชีวิตคนอื่นๆข้างทางด้วย เสียดายที่กรุงเทพมีทางจักรยานน้อยไปจริงๆ"
"แล้วพี่เซนไม่ร้อนหรือคะ กรุงเทพนี่หกโมงเช้าก็ร้อนจะแย่แล้ว พลอยว่าพวกขี่จักรยานน่ะเกะกะคนขับรถเค้าด้วยนะคะ บางทีไฟเขียวแล้วเราจะรีบไปก็ต้องมาติดพวกขี่จักรยาน"
ผมถึงกับเงยหน้าจากข้าวปั้นที่กำลังเตรียมจะคีบเข้าปาก น้องพลอยเค้ารำคาญคนขี่จักรยานหรือนี่
"ส่วนน้องเรนก็ไปกันใหญ่นะคะ เดินไปกลับโรงเรียนได้ไงไม่รู้ตั้งหลายกิโล เหนื่อยแย่เลยนะคะ แทนที่จะให้มะพร้าวเค้าขับรถไปรับไปส่ง"
น้องพลอยเขาหมายถึงคุณมะพร้าว พ่อบ้านของครอบครัวเรา
คราวนี้ลูกชายผมถึงกับเงยหน้าขึ้นมาจากปลาทูน่าชิ้นใหญ่ซึ่งกำลังคีบเตรียมจะเข้าปากเช่นกัน
แต่ดูเหมือนน้องพลอยเขาจะไม่ทันสังเกต เขายังคงจิ้มสลัดสาหร่ายเข้าปากพลางพูดต่อเรื่อยๆ
"ว่าแต่เทอมหน้าน้องเรนก็ขึ้นมอปลายแล้วนี่คะ จะเข้าสายวิทย์หรือสายศิลป์คะเนี่ย"
เอ่อ... จริงสิ ผมเองก็ยังไม่เคยคุยเรื่องนี้กับลูกเลย
"โรงเรียนผมไม่มีแบ่งเป็นสายวิทย์หรือสายศิลป์ฮะ เค้ามีแต่วิชาให้เลือกเรียน ผมยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย"
"แล้วน้องเรนอยากเรียนคณะอะไรคะ หมอหรือวิศวะคะ"
"เอ้อ ไม่รู้สิฮะ ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เหมือนกันฮะ" เหมือนลูกชายผมเขาจะไม่เคยคิดอะไรเรื่องเรียนเลย
"หรือไม่ น้าพลอยว่าน้องเรนเรียนบริหารธุรกิจเหมือนคุณปู่กับคุณพ่อดีไหมคะ พี่เซนว่าไงคะ" แล้วน้องพลอยก็โปรยยิ้มหวานมาให้ผมอีกที
"เอ้อ เรียนบริหารก็ดีนะ" ผมตอบลอยๆออกไป ไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก
"น้องเรนต้องเก่งให้ได้เหมือนคุณปู่กับคุณพ่อนะคะ คุณปู่สร้างบริษัทมาได้ใหญ่โตมีพนักงานหลายร้อยคน ส่วนคุณพ่อ ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น คุณพ่ออายุน้อยกว่าใครแต่ก็ขึ้นถึงตำแหน่งบริหารในบริษัทญี่ปุ่น คุณพ่อเป็นผู้นำของคนญี่ปุ่นได้ ก็แสดงว่าคุณพ่อเป็นคนเก่งมากเลยนะคะ น้องเรนต้องเอาตามอย่างคุณพ่อนะคะ"
เอ่อ... ทำไมจู่ๆผมรู้สึกเครียดแทนลูกขึ้นมาวะ ผมรู้จักความรู้สึกแบบนี้ดี แม้พ่อจะไม่เคยกดดันผม แต่ผมก็รู้ตัวและกดดันตัวเองเสมอมา ผมเคยทำให้พ่อผิดหวังมาแล้วในอดีต และที่ผมทำงานหนักอยู่ทุกวันนี้เพราะผมแค่อยากให้พ่อได้ภูมิใจในตัวผมบ้าง
แต่สำหรับเจ้าเรน...
ผมหันมามองที่ลูกชายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าลูกรู้สึกอย่างไรกันแน่ แม้ลูกชายผมจะทำท่าสนใจแต่อาหารในจานของตัวเอง แต่สังเกตจากสีหน้าก็รู้ว่าเรนคงกำลังอึดอัดใจอยู่ ถึงผมจะไม่ได้ใกล้ชิดกับลูกขนาดนั้น แต่ผมคิดว่าผมรู้จักลูกพอสมควร เรนไม่ใช่เด็กประเภทที่น้องพลอยกำลังคาดหวังแน่ๆ
แล้วผมก็หันไปมองน้องพลอยอย่างเต็มตา ที่พ่อชอบถามผมบ่อยๆว่าทำไมผมถึงไม่จีบน้องพลอย ตอนนี้ผมคิดว่าผมมีคำตอบให้ตัวเองแล้ว
น้องพลอยดีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งพึงจะดีได้ แต่น้องพลอยเขาไม่เหมาะกับผม ผมเพิ่งเข้าใจคำว่า 'ดีเกินไป' ที่ใครหลายคนชอบใช้เป็นคำอ้าง คือบางทีเวลาเราอยู่กับคนที่เขาเป็นคนดีกว่าเรามาก เราจะรู้สึกแย่ว่ะ นี่เองที่เขาบอกว่า คนที่เหมาะสมกัน คือคนที่ศีลเสมอกัน
และที่สำคัญ ไม่รักก็คือไม่รักไง...
"น้องเรนรู้ไหมคะ ว่าน้าพลอยภูมิใจในตัวคุณพ่อเซนของน้องเรนที่สุดเลยค่ะ"
ผมมองแววตาที่น้องพลอยกำลังมองมาที่ผมอย่างเปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ
ชักเริ่มหนักใจแล้วว่ะ...
นี่ผมจะทำอย่างไรดี ผมคิดว่าตัวเองไม่ได้ให้ความหวังใดๆกับน้องพลอยเลย แต่ดูเหมือนน้องพลอยไม่พยายามที่จะเข้าใจ เธอยังคงโทรหาผมทุกคืนก่อนนอน ผมก็รับสายบ้างไม่รับบ้าง เรื่องนี้ต้องโทษพ่อผมคนเดียวเลยที่เป็นพ่อสื่อพ่อชักพยายามให้น้องพลอยมาสนิทสนมกับผม ที่น่าโมโหที่สุดคือ น้องพลอยทำงานที่เดียวกับผม แล้วผมจะหลบหน้าเธอได้อย่างไร ผมพยายามวางตัวให้เฉยที่สุดกับพนักงานผู้หญิงทุกคนเพื่อไม่ให้เกิดคำครหา ซึ่งผมคิดว่าผมทำได้ดีพอสมควรแล้วนะ...
ไม่ว่ะครับไอ้คุณเซน คุณรู้ตัวดีอยู่ครับว่ามีใครบางคนที่คุณไม่อาจสามารถวางตัวเฉยกับเค้าได้
คุณป้า...
โว้ย คิดแล้วก็โมโหตัวเอง ช่วงนี้ผมคิดถึงคนตาโตคนนั้นแทบจะทุกครั้งที่เผลอ
คืนวันเสาร์ของการเมากรึ่มที่ชายหาดหัวหินกับคุณลินยังคงตราตรึงอยู่ในใจผม นานแล้วที่ผมไม่ได้เมากรึ่มในบรรยากาศดีๆอย่างนั้น ผมว่าคืนนั้นผมรู้สึกดีมากเลยนะ
แล้วผมก็เผลอยิ้มให้ตัวเองโดยไม่รู้ตัว
"แหม พี่เซนยิ้มซะหวานเชียว ปลื้มที่พลอยชมใช่ไหมคะ" น้องพลอยเค้าคงสังเกตผมตลอดเวลาอะนะ
"เอ้อ เปล่าครับเปล่า นี่น้องพลอยได้ชิมมิโซะซุปหรือยังครับ อร่อยนะครับ"
ผมรีบกลบเกลื่อนอาการใจลอยถึงใครคนนั้นด้วยการเลื่อนถ้วยซุปของน้องพลอยเข้าไปใกล้ๆจานของเค้า
เฮ้อ ทำไมช่วงนี้ผมใจลอยบ่อยจัง...
หลังเสร็จจากซูชิมื้อใหญ่ เราก็พากันเดินลงมาที่ชั้นล่างของศูนย์การค้า เพราะเจ้าเรนอยากจะชวนผมมาดูร้านการ์ตูนร้านโปรดของเค้าและซื้อการ์ตูนไปฝากคุณปู่
ขณะที่เราเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้าเล็กๆในห้างนั้นแล้วผมเห็นเสื้อลายดอกไม้แขวนอยู่เรียงราย สารภาพว่าผมก็อดที่จะคิดถึงคุณป้าไม่ได้อีกแล้ว...
ตอนนี้เธอจะเรียนสเกตบอร์ดเสร็จหรือยังนะ แล้วกลับถึงบ้านหรือยัง
หลังกลับมาจากหัวหินผมแทบไม่ได้คุยกับเธอเป็นการส่วนตัวเลย เมื่อเย็นผมเห็นเธอออกไปจากออฟฟิศตั้งแต่ตอนห้าโมง เห็นทำท่ารีบร้อนแถมหอบกระเป๋าใบใหญ่เชียว แต่ก่อนที่คุณลินจะเดินผ่านโต๊ะผมไป เธอก็มิวายที่จะหยุดเดินแล้วหันมาหาผม ทำท่าพยักพเยิดชี้ไปที่กระเป๋าใบโตที่เธอกำลังสะพายอยู่นั่น
'ครับ?'
'มันไม่ใช่สเกตบอร์ดธรรมดานะคะคุณเซน มันคือเซิร์ฟสเกต' เธอทำหน้าภาคภูมิใจสุดๆ
'อะฮ้า ทันสมัยมากครับ' ผมแกล้งทำตาโต เออออไปกับคุณป้า รู้สึกเอ็นดูในท่าทางนั้น ไม่อยากจะขัดความภูมิใจของเธอ
'เริ่มต้นด้วยขั้นแอดแวนซ์เลยหรือครับ'
'แน่นอนสิคะ มีคนอุปถัมภ์ค่าเรียนตั้งห้าพัน เราก็ต้องหาคอร์สที่เยี่ยมที่สุด'
'อ้อ หรือเป็นเพราะว่า เซิร์ฟสเกตมันใช้การบิดตัวและแรงเหวี่ยงของสะโพกในการขับเคลื่อน จึงไม่ต้องใช้แรงไถมากเท่ากับสเกตบอร์ดธรรมดา อือม์ มีเหตุผลครับ เหมาะกับวัยของคุณลินแล้วครับ'
'โอเคค่ะ ไปล่ะนะคะ'
ผมอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นเธอทำท่างอนท่าประจำ นั่นคือการมองเหลือบตาขึ้นไปข้างบน ทำหน้าเหมือนว่าโลกนี้อยู่ยากและน่าเบื่อหน่ายเป็นที่สุด
น่ารักแบบแปลกๆดี…
และลึกๆในใจผมก็แอบโล่งใจที่เห็นคุณป้าเค้ากลับไปก่อน ผมรู้สึกเหมือนว่าไม่อยากจะให้เธอเห็นว่าผมจะออกมากับน้องพลอยหลังเลิกงาน
"อ้าว คุณเซน น้องพลอย อ้าว เรนก็มาด้วย"
เฮ้ย ทำไมเสียงคุ้นๆของคนที่กำลังอยู่ในความคิดของผมมาดังอยู่แถวๆนี้วะ
ไม่ใช่แค่เสียงแค่นั้นที่คุ้น ดวงตากลมโตสดใสที่อยู่ดีๆก็โผล่ออกมาทักทายข้างหน้าผมก็คุ้นเคยด้วย
เฮ้ย ป้าครับ ป้ามาได้ไงครับเนี่ย
คือว่า คือ ผมไม่ได้ตั้งใจมากับน้องพลอยนะครับ คือเมื่อวันเสาร์เป็นวันเกิดของน้องพลอยเค้า คือมันเป็นแมทช์บังคับ คือผมเพิ่งว่างวันนี้ คือผมต้องมาเพราะพ่อผมเค้าอยากให้มา คือ…
ผมรีบแก้ตัวในใจเป็นพัลวัน แต่เฮ้ย! เชี่ย นี่ผมแก้ต่างให้ตัวเองทำไมวะเนี่ย คุณป้าเค้าสนใจไหมครับนั่น
แต่มันก็เป็นแค่เพียงคำแก้ตัวและความพลุ่งพล่านภายในใจ
ต่อหน้าเธอผมทำหน้านิ่งที่สุดในโลก
"อ้าว คุณลิน มาจากไหนครับเนี่ย"
"สวัสดีฮะป้าลิน" เจ้าเรนยกมือขึ้นสวัสดีทักทายคุณป้าเค้าด้วยความนอบน้อม
"อ้าว พี่ลิน" แล้วน้องพลอยก็ทักทายคุณป้าด้วยหน้าตาที่อยู่ดีๆก็แจ่มใสเป็นพิเศษขึ้นมา และแถมยังเอามือมาคล้องแขนผมไว้ด้วยความรวดเร็ว
ผมสะดุ้งเฮือก พยายามเอนๆตัวออกมาให้ห่างจากน้องพลอยแบบเนียนๆ
"หวัดดีจ้าเรน น้าลินนะจ๊ะ นี่น้าลินเองจ้า" คุณป้าเธอหันไปรับไหว้ลูกชายผม
เห็นอาการย้ำคำว่า 'น้า' ของคุณป้าแล้ว ผมกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว เธอพยายามย้ำคำนี้นักหนากับเจ้าเรนมาตั้งแต่ตอนอยู่ที่หัวหินแล้ว แต่เจ้าเรนมันก็เหมือนผมแหละ กวน!
คุณลินครับ คุณคือป้าสำหรับเราสองพ่อลูกครับ
"ไหนคุณลินบอกว่าจะไปเรียนสเกตบอร์ดไงครับ" ผมมองไปที่กระเป๋าใบโตของเธอ
"เซิร์ฟบอร์ดค่ะ" เธอทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ผม
"อ่อ ครับ เซิร์ฟบอร์ดครับ" ผมทำตาใสซื่อ แต่รอยยิ้มของผมนั่นใครเห็นก็จะรู้ทันทีว่ามันกวนประสาท
"ก็เรียนที่นี่ไงคะ"
"อ้าว ที่นี่มีลานให้เล่นด้วยหรือครับ"
"อ๋อ วันนี้มีเรียนทฤษฎีค่ะ"
"อ้าว แล้วเอาบอร์ดมาด้วยทำไมครับ"
"เอามาให้คุณครูดูไงคะ ถ้าเห็นท่าไม่ดี จะได้เอากลับไปเปลี่ยนก่อนที่จะเริ่มใช้"
แล้วต้องหอบไอ้บอร์ดยักษ์นี่มาทำงานด้วยเนี่ยนะ เอ้อ คุณป้า
 "แล้วนี่มากินข้าวกันเย็นกันหรือคะ" เธอถามยิ้มๆ ทำไมดูคุณลินเธอไม่ได้มีท่าทางผิดปกติอะไรเลย ทำน้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดามากมากที่ผมจะมากินข้าวกับน้องพลอย นี่ผมแอบรู้สึกนอยด์นิดๆนะ
"ใช่ค่ะ วันนี้มาฉลองวันเกิดให้พลอยค่ะ ก็พี่ลินกำหนดเองนี่คะว่าถ้าวันเกิดใครปีนั้นตรงกับวันเสาร์อาทิตย์จะอดได้เค้กวันเกิดจากบริษัท พลอยก็เลยต้องมาอ้อนขอเค้กจากพี่เซนโดยตรง"
น้องพลอยเค้ากระชับวงแขนเข้าหาผมอีก หลังจากที่ผมพยายามถอยห่างออกมาแล้วไปรอบหนึ่ง
"แล้วเค้กของคุณเซนอร่อยไหมคะ ซื้อจากร้านขนมตรงฝั่งตรงข้ามนั่นหรือเปล่าคะ" คุณลินเธอชี้มือไปยังฝั่งตรงข้ามกับที่เรายืนกันอยู่
ผมมองตามมือเธอที่ชี้ไป นึกสะดุดใจกับร้านขนมที่ชื่อ My Rain นั่นทันที ผมหันหน้ามามองน้องพลอย ก็พบว่าเธอกำลังมองไปที่ร้านนั่นเช่นกันและก็กำลังนิ่งอึ้งพอๆกับผม
"งั้นไปก่อนนะคะ จะขอเข้าไปดูขนมไปฝากที่บ้านหน่อยน่ะค่ะก่อนที่ห้างเค้าจะปิด บายค่ะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะน้องพลอยคุณเซน บายนะจ๊ะเรน น้าไปก่อนนะจ๊ะ"
แล้วคนตาโตก็เดินพร้อมกับกระเป๋าใบยักษ์ไปอีกฝั่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ผมพยายามมองเข้าไปที่ข้างในของร้าน เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่เค้านท์เตอร์ขายขนมด้านใน
...จะใช่เค้าหรือเปล่า
แต่มองจากตรงนี้มันไกลเกินไป ไม่สามารถเห็นได้ถนัดนัก ผมจึงขยับเท้าจะตามคุณลินเค้าไปบ้าง แต่ก็ปรากฏมีมือมาดึงแขนผมเอาไว้
"พ่อ รีบเข้าไปร้านการ์ตูนกันดีกว่าฮะ เดี๋ยวห้างจะปิดแล้ว ผมกลัวจะอดได้การ์ตูนไปฝากปู่"
"เรนเข้าไปก่อนเลย พ่ออยากไปดูร้านขนมนั่นแป๊บนึง" ผมบอกลูกขณะสายตายังพยายามสอดส่องเข้าไปที่ร้านขนมนั่น
"ไม่เอาอะพ่อ ไปดูการ์ตูนด้วยกันเถอะฮะ นานๆทีพ่อจะมีเวลามาซื้อการ์ตูนกับผม"
เสียงชักชวนของลูกชายทำให้ผมลังเล หันมามองลูก สลับกับมองไปที่ร้าน
"พ่อไปกับผมดีกว่าฮะ ผมอยากให้พ่อมาเห็นร้านการ์ตูนร้านนี้ มันเจ๋งมากมีการ์ตูนของเกือบทุกสำนักพิมพ์เลย"
เจ้าเรนมันดึงแขนผมให้เดินตามไปอีกด้านหนึ่งซึ่งห่างจากร้านขนมออกไปเรื่อยๆแล้ว
"ต้องรีบเลยพ่อ เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีร้านจะปิดแล้ว"
เห็นท่าทางจริงจังของลูกแล้วทำให้ผมต้องยอม ไม่เป็นไร เดี๋ยววันหลังผมค่อยมาที่นี่อีกทีก็ได้
อันที่จริงก็ดีเหมือนกัน เพราะหากผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ ผมจะได้มีเวลาทำใจ วันนี้ผมอาจจะยังไม่ทันได้ตั้งตัว
แต่แล้วผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้
"น้องพลอยครับ พี่ฝากเข้าไปดูที่ร้านนั้นหน่อยได้ไหมครับ ว่าใช่เขาหรือเปล่า" ผมรีบหันไปบอกกับน้องพลอย ก่อนที่จะหันกลับมาเดินตามลูกชายไป
...
และผมก็โล่งใจ ที่หลังจากนั้นน้องพลอยมาบอกผมมาว่า .
..ไม่ใช่เขา
...


ชั้นรักหัวหินตรงที่ชายหาดมันอยู่ทางทิศตะวันออกนี่ล่ะ การได้ฝึกโยคะบนหาดทรายเนียนนุ่มพร้อมกับชมพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าอย่างนี้คงเป็นความฝันของผู้รักโยคะหลายๆคน และโดยเฉพาะการฝึกโยคะกับหลานสาวคนสวย ความสดใสของวัยรุ่น ความช่างพูดช่างคุยของลิสาทำให้ชั้นอารมณ์แจ่มใสจิตใจสดชื่นแต่เช้า
ลิสาเป็นเด็กช่างสังเกตก็เลยมีเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเล่าให้พวกเราฟังอยู่บ่อยๆ ชั้นและยัยลินไม่ได้มีเวลามาคอยนั่งตามติดชีวิตหลาน สิ่งที่เราทำได้ก็คือรอให้หลานมาเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังด้วยตัวเอง ชั้นแทบไม่เคยจะบังคับอะไรยัยลิสา ชั้นคิดว่าเราควรจะแฟร์กับเด็กๆ ถ้าเราไม่อยากให้เขาทำอะไร เราก็ต้องไม่ทำสิ่งนั้น หรือถ้าหากเราอยากให้เขาทำอะไร เราก็ควรจะทำด้วย
อย่างเช่นการฝึกโยคะนี้อย่างไร ยัยลิสาเขาเห็นชั้นฝึกทุกวัน เขาก็มาร่วมด้วยเองโดยที่ชั้นไม่ต้องบังคับ
"คุณยายดูลิสาทำท่าท่านักรบนะคะ เป็นไงคะ นี่ขนาดพื้นทรายไม่แข็งนะคะ ลิสายังปักหลักได้สบายเลยค่ะคุณยาย" หลานสาวเธออวด หลังจากทรงตัวบนพื้นทรายได้อย่างแข็งแรง
มันน่าภูมิใจใช่ไหมล่ะ ที่เด็กผู้หญิงวัยรุ่นคนนี้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อมาเล่นโยคะเป็นเพื่อนยาย ส่วนลลินลูกสาวตัวดีของชั้นน่ะหรือ ก็ตามเคย ยังไม่ตื่นหรอก รายนั้นเค้าตื่นสาย และเมื่อคืนกว่าจะกลับมาจากงานเลี้ยงก็ดึกเชียว ชั้นงัวเงียลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำพอดีตอนลูกไขกุญแจห้องพักเข้ามา เหลือบตาดูเวลาจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็เห็นเที่ยงคืนแล้ว และท่ามกลางไฟสลัวของบริเวณทางเข้าห้องพักนั้น ชั้นสังเกตลูกดูท่าทางหน้าตามีความสุขแปลกๆ ซึ่งนอกเหนือไปจากอาการกรึ่มเพราะแอลกอฮอล์ อันเรื่องความกรึ่มนี้น่ะมันมีมาคู่ยัยลินแน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีงานไหนที่ยัยลินไม่ดื่ม
"ลิสาดูยายนะ ยายจะทำท่าต้นไม้ แล้วยายก็จะทำที่ตรงนี้ เพราะพื้นทรายมันนุ่มกว่าตรงที่ลิสาอีกนะ ลิสาก็จะเห็นว่ายายทรงตัวได้ดีมากเหมือนกัน"
ชั้นเริ่มนึกสนุกในการทำท่าโยคะท่าต่างๆกับหลาน
"อูย คุณยายคะ ตรงนั้นทรายมันนุ่มเกินไปหรือเปล่าคะ เดี๋ยวคุณยายจะล้มเอานะคะ ลิสาว่าคุณยายเปลี่ยนที่ดีกว่าไหมคะ"
"เอาน่า คอยดูยายก็แล้วกัน แล้วยายก็จะยืนด้วยขาซ้ายด้วยนะ การยืนด้วยขาข้างที่ไม่ถนัดนี่นับว่าเป็นโยคะที่สูงไปอีกขั้นนึงเลยนะลูก"
ชั้นต้องแสดงให้หลานสาวเห็นว่าถึงจะแก่แต่ชั้นก็ยังแข็งแรง หลานจะได้สบายใจว่าเขาไม่ต้องคอยมาเป็นห่วง ชั้นไม่เคยคิดอยากให้ลูกหลานมาดูแล พวกเขาควรมีชีวิตของตัวเอง เราทำให้เขาต้องเกิดมาผจญกับโลกใบนี้ทั้งๆที่เขาไม่ได้เลือกมาเกิด แล้วพวกเขาก็ทำให้เรามีความสุข แค่นี้เราก็เป็นหนี้ลูกหลานมากพอแล้ว
ลมทะเลที่สดชื่นยามเช้าผ่านเข้าปะทะหน้า ชั้นเริ่มต้นด้วยการยืนตัวตรง หน้ามองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังค่อยๆโผล่พ้นขอบฟ้า ชั้นยกส้นเท้าขวาขึ้นอย่างเนิบๆมาวางชิดที่ต้นขาซ้ายด้านใน แล้วเปิดเข่าออกด้านข้าง เริ่มทำสมาธิโดยการพนมมือระหว่างอก หายใจเข้าอย่างช้าๆให้ลึกที่สุด พยายามทรงตัวโดยการค่อยๆยกมือที่พนมไว้ขึ้นเหนือหัวให้แขนเหยียดตรง และผลักแขนไปหลังใบหู แล้วก็เริ่มผ่อนลมหายใจออกให้ช้าที่สุด
อา ชั้นทรงตัวได้ดีทีเดียว…
"ลิสาเห็นไหมลูก ยายทำได้ดีใช่ไหม ยายเก่งไหม" ชั้นหันหน้าไปอวดหลานสาว ลิสากำลังยืนมองดูชั้นอยู่ไม่ไกลนักห่างออกไปสักสี่ห้าเมตร
"คุณยายระวังค่ะ เรือมันแล่นผ่าน คลื่นลูกใหญ่เลยค่ะ" หลานตะโกนตอบกลับมา พร้อมสาวเท้าก้าวเข้ามาหา
"เอ๊ะ จริงหรือลูก ทำไมเมื่อกี้ยายไม่เห็น" ชั้นหันหน้าออกไปทางทะเลอีกที ก็เห็นเรือหางยาวเพิ่งจะแล่นผ่านหน้าไป
"ว้าย!"
แล้วชั้นก็ต้องร้องเสียงหลง รู้สึกได้ถึงความแรงของกระแสน้ำที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขาข้างซ้ายที่รองรับน้ำหนักอยู่ขาเดียวเริ่มอ่อนแรงทรงตัวไม่อยู่เนื่องจากการทรุดของพื้นทรายตรงที่ยืนอยู่
"คุณยาย!"
สิ้นเสียงหลานสาวที่ร้องด้วยความตกใจ ชั้นก็ล้มก้นจ้ำเบ้าไปที่พื้นทรายชุ่มน้ำนั่น และเพราะพื้นที่อ่อนยวบนั้นทำให้ชั้นนั่งไม่อยู่เสียล้มหลักตะแคงข้างไปกับพื้นอีกที เนื้อตัวเปียกปอนเลอะทรายเต็มไปหมด
"คุณยายเป็นยังไงบ้างคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ลิสารีบทรุดลงประคองชั้นให้ค่อยๆเอนตัวขึ้นมานั่ง
"ไม่เป็นไรลูก ยายเจ็บแค่นิดหน่อย" ตอบหลานสาวไปก็ปัดทรายตามเนื้อตามตัวไป
"คุณยายลุกไหวไหมคะ เดี๋ยวลิสาพยุงคุณยายไปนั่งพัก"
ในใจชั้นคิดว่าไม่เป็นอะไร แต่ความเจ็บแปลบๆที่เกิดขึ้นมานั้นทำให้ชั้นต้องบอกกับหลานสาวไปตรงๆ
"ยายลุกไม่ไหวหรอกลูก ยายเจ็บหัวเข่ากับเจ็บข้อเท้า"
"งั้นคุณยายรอแป๊บนะคะ ลิสาจะขึ้นไปเอาโทรศัพท์ แล้วจะปลุกน้าลินด้วย เดี๋ยวลิสาโทรถึงรถพยาบาลให้มารับเลย" ลิสาตัดสินใจด้วยความรวดเร็ว
"โอย ไม่เอา ไม่เอา ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะแม่คุณ เดี๋ยวยายนั่งพักตรงนี้สักพักก็น่าจะหาย" คนแก่อย่างชั้นถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ค่อยอยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับหมอกับโรงพยาบาลนักหรอก เดี๋ยวมันจะเป็นลางไม่ดี
"แต่คุณยายจะนั่งแช่น้ำอยู่อย่างนี้หรือคะ ไม่ได้นะคะ" ลิสาทำท่าตำหนิ
"เสื้อผ้าของคุณยายเปียกทั้งเนื้อทั้งตัวอย่างนี้ ถ้านั่งแช่น้ำนานๆแล้วอุณหภูมิของร่างกายเริ่มลดลง ลิสากลัวว่าจะไม่เป็นการดีต่อปอดนะคะ แล้วอีกอย่าง ลิสาก็ไม่แน่ใจว่าหัวเข่ากับข้อเท้าของคุณยายจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า"
หลานคนนี้เขามีบุคลิกและความคิดเป็นผู้ใหญ่เกินตัว ชั้นคิดว่ามันมาจากการที่ร้านตัดเสื้อของเราอยู่ในบริเวณบ้าน ลิสาเขาเลยคุ้นเคยกับการไปมาของผู้ใหญ่ เหมือนว่าบางทีหลานคนนี้เค้าจะเป็นคนคอยดูแลพวกเรามากกว่าที่ชั้นกับยัยลินต้องคอยดูแลเค้า
"แหม ยายรู้ตัวดีน่า ว่าไม่เป็นอะไรมาก ขอยายนั่งพักนิดหน่อยก็พอลูก"
"คุณยายนี่ดื้อจริงๆเลยค่ะ โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวพักกันแป๊บนึงนะคะ"
แต่หลังจากที่เรานั่งกันเงียบๆผ่านไปห้านาที ลิสาเขาก็อดรนทนไม่ได้
"คุณยายเป็นไงบ้างคะ ลองขึ้นขี่หลังลิสาไหมคะ ลิสาไม่อยากให้คุณยายนั่งในน้ำนานเกินไป" ว่าแล้วหลานสาวก็ย่อตัวลงแล้วหันหลังมาให้
"เอ้า ไปก็ไป แหม ช่างตื๊อยายจริงๆ"
ชั้นเอื้อมมือไปเกาะแขนลิสาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง พยายามจะยกตัวขึ้นเพื่อเอามืออีกข้างไปเกาะไหล่อีกข้างของหลาน แต่ความพยายามของชั้นไม่เป็นผล ชั้นทรงตัวไม่อยู่ กลับเป็นการดึงตัวหลานสาวให้ล้มลงสู่พื้นทรายด้วยกันซะอย่างนั้น
"คุณยายโอเคมั้ยคะ ตรงนี้มันเป็นพื้นทรายคงจะลุกยากน่ะค่ะ" หลานรีบหันมาช่วยพยุงชั้นและช่วยปัดทรายตามเนื้อตามตัวชั้นอีกรอบ
"ยายคงยังลุกไม่ไหวน่ะลูก" ชั้นคงจะแก่แล้วจริงๆ ล้มแค่นี้ถึงกับลุกไม่ขึ้น
"งั้นลิสาคงต้องไปตามน้าลินมาช่วยกันอุ้มคุณยายแล้วล่ะค่ะ คุณยายรอตรงนี้นะคะ" ขณะที่หลานสาวกำลังละล้าละลังนั้น เราก็ได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อดังมาจากทางด้านหลังของลิสา
"ลิสา!"
"เรน!" หลานสาวชั้นหันขวับไปทางต้นเสียงทันที
ชั้นชะเง้อมองตาม ก็เห็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งวิ่งปราดเข้ามาหาเราสองยายหลานที่กำลังทุลักทุเลกันอยู่ในน้ำทะเล
"เกิดอะไรขึ้นเหรอเนี่ย" เสียงหนุ่มที่น่าจะวัยเดียวกับลิสาถามอย่างตกใจ
"คุณยายล้มน่ะ ลุกไม่ไหว เราอยากจะพาคุณยายกลับไปที่โรงแรม แต่คุณยายก็ขึ้นขี่หลังไม่ไหว"
"มา งั้นเดี๋ยวเราอุ้มคุณยายไปเอง เราอุ้มคุณยายได้สบายมาก คุณยายตัวเล็กนิดเดียว" หนุ่มวัยรุ่นคนนั้นรีบอาสาอย่างแข็งขัน
ชั้นมองพ่อหนุ่มแล้วก็ระแวงเล็กน้อย ผมสีฟ้าแปร๋นน่ากลัวเชียว ลูกเต้าเหล่าใครกันนี่ เพื่อนยัยลิสางั้นหรือ แล้วรู้จักกันได้อย่างไร แล้วรูปร่างผอมบางสะโอดสะองขนาดนี้จะอุ้มชั้นไหวแน่รึ
"นี่เรน เพื่อนที่โรงเรียนของลิสาค่ะคุณยาย" แต่หลานสาวชั้นเค้าก็ไม่ลืมที่จะแนะนำ
"สวัสดีครับคุณยาย" แหม ท่าทางนอบน้อมเชียว
"ไหว้พระเถอะจ้ะพ่อคุณ" จะว่าไปหนุ่มน้อยนี่ก็หน้าตาหล่อเหลาดีนะ ดูมีน้ำใจดีด้วย แต่ทำไมพ่อแม่เขาถึงปล่อยให้ไว้ทรงผมที่รุงรังอย่างนี้
และเมื่อชั้นเห็นผู้ชายที่รีบเดินตามมาข้างหลัง ชั้นก็ต้องตกใจ
"ราเชนทร์!"
"ลลนา!"
...
ในที่สุดทั้งลูกสาวและหลานสาวของชั้นเค้าก็บังคับให้ชั้นไปตรวจที่โรงพยาบาลจนได้ และหลังจากตรวจเอกซเรย์เสร็จเรียบร้อยพบว่าทุกอย่างเป็นปกติดี จะมีก็เแค่อาการเคล็ดขัดยอกเล็กน้อยเท่านั้น
หลังจากออกจากโรงพยาบาล เราก็มาแวะทานอาหารเช้าที่บ้านของราเชนทร์กัน
ชั้นเองเป็นคนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องของพรหมลิขิต ชั้นเองนี่ล่ะที่เป็นคนกำหนดชะตาชีวิตของตัวเองไม่ใช่สวรรค์ที่ไหน แต่เรื่องของราเชนทร์ทำเอาชั้นต้องยอมรับ ว่าบางครั้งโชคชะตาก็เล่นตลกกับชีวิตของคนเรา
'ผมเรียนอยู่ห้องเดียวกับลิสาฮะ บ้านเราอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ปู่เขาชวนผมเดินเล่นมาทางนี้ตั้งแต่เช้าแล้วฮะ'
ชั้นได้คุยกับพ่อหัวฟ้าเล็กๆน้อยๆระหว่างทางเดินกลับห้องพัก เราไม่ได้คุยอะไรกันมากนักที่ชายหาด เพราะยัยลิสารีบเร่งให้พ่อหนุ่มอุ้มชั้นไปส่งที่ห้องพักก่อน เห็นตัวบางๆหน้าหล่อๆอย่างนี้ แต่พ่อหนุ่มน้อยหัวสีฟ้าเค้าแข็งแรงมาก ในตอนแรกก็อุ้มชั้นจากหาดทรายเดินช้าๆอย่างมั่นคงตรงไปที่ห้องพักของชั้นในโรงแรม และหลังจากรอชั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย พ่อหนุ่มก็อุ้มชั้นอีกทีเพื่อไปส่งขึ้นรถที่ยัยลินขับมาจอดรอเพื่อจะได้ไปโรงพยาบาลกัน ตลอดเวลานั้นราเชนทร์แทบจะไม่ได้ปริปากพูดเลย
แต่หลังจากที่ส่งพวกเราขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ราเชนทร์ถึงได้เอ่ยปากชวนพวกเราให้มาที่บ้านของเค้าหลังนี้ เค้าบอกว่ามีรถเข็นให้ชั้นหยิบยืม มะพร้าวพ่อบ้านของครอบครัวนี้เขารอบคอบเสมอ เขาให้เหตุผลว่าต้องเอารถเข็นติดรถมาด้วยเผื่อว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วราเชนทร์ต้องการใช้
ลลินลูกสาวของชั้นเขาก็ตกปากรับคำเชิญของราเชนทร์อย่างเต็มใจ เพราะเขาเองก็คิดไว้ว่าจะมาสวัสดีเจ้านายเก่าของเขาอยู่แล้ว...
"ต้องขอโทษจริงๆค่ะที่ทำให้คุณราเชนทร์ต้องรอทานข้าวพร้อมพวกเรา นี่ลินยังไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะ ว่าวัยรุ่นหัวฟ้าคนนี้จะคือหลานชายของคุณราเชนทร์จริงๆ"
เสียงยัยลินคุยกับราเชนทร์เจื้อยแจ้วไม่หยุด ทันทีที่เรามาถึงบ้านพักตากอากาศริมทะเลหลังนี้ อาหารเช้าซึ่งเป็นข้าวต้มกุ้งฝีมือของพ่อบ้านถูกจัดเตรียมพร้อมรอไว้แล้ว และถูกนำมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็วเมื่อเราพากันเข้านั่งที่โต๊ะอาหาร
"ชั้นต้องขอชื่นชมราเชนทร์ด้วยที่มีหลานชายมีน้ำใจดี ชอบช่วยเหลือคนแก่คนเฒ่า เรน ยายขอบใจอีกทีนะลูกนะ นี่ยายนึกไม่ถึงเลยว่าลูกจะแข็งแรงอุ้มยายไปมาได้ขนาดนี้"
ชั้นเอ่ยขึ้นเมื่อสบโอกาสเหมาะ หลังจากที่เราได้เริ่มต้นกับอาหารมื้อเช้าอันแสนอร่อยกันไปบ้างแล้ว
"ครับ" คำตอบอันแสนสั้นของราเชนทร์ไม่ทำให้ชั้นแปลกใจ เค้าเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว
วูบหนึ่งที่ชั้นรู้สึกอิจฉาแววตาความภาคภูมิใจของราเชนทร์ที่กำลังส่งไปที่หลานชาย แต่แล้วชั้นก็ต้องตักเตือนตัวเอง ราเชนทร์เขามีครอบครัวที่ดีแล้ว ชั้นควรจะยินดีกับเขาถึงจะถูก
"เรนเค้าต้องแข็งแรงสิคะคุณยาย เค้าเป็นนักกีฬาสเกต..."
"ลิสา!" เสียงของหนุ่มน้อยดังขึ้นกลบก่อนที่หลานสาวของชั้นจะพูดจบ ชั้นหันไปก็เห็นหลานชายหัวฟ้าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองทางยัยลิสา
"คือเรนเป็นนักกีฬาโรงเรียนน่ะค่ะคุณยาย เค้าเล่นกีฬาเก่ง" ยัยลิสารีบพูดต่อโดยเร็วด้วยเสียงอ่อยๆ ชั้นแปลกใจกับท่าทีแปลกๆอย่างนั้นของหลานสาว ปกติลิสาไม่ใช่คนที่จะทำเสียงแบบนั้น
"อ้อ เหรอ ไม่เห็นเรนเล่าให้ปู่ฟังบ้างเลยลูก" คนเป็นปู่ดูท่าทางแปลกใจ เหมือนเพิ่งจะรู้ว่าหลานตัวเองเล่นกีฬาเก่ง
"ก็แค่นักกีฬาโรงเรียนน่ะฮะปู่ ไม่ได้พิเศษอะไร" แต่คนเป็นหลานกลับทำท่าทางเฉยๆ
"โอ้โห หล่อแล้วยังเป็นนักกีฬาอีกด้วย เท่สุดๆไปเลยจ้า" เสียงลูกสาวของชั้นดังขึ้นมาบ้าง
"หน้าตาน้องเรนหล่อเหมือนคุณปู่เลยนะคะ โชคดีมากที่น้องเรนไม่ได้หน้าตาของคุณพ่อมา" แล้วยัยลินเขาก็หันไปทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ใส่คุณเซนซึ่งเป็นเจ้านายคนปัจจุบันของเขา
"นั่นหัวหน้าของแกนะยัยลิน จะล้อเล่นก็ยั้งๆไว้บ้าง ชั้นต้องขอโทษด้วยนะคะคุณเซน"
ชั้นต้องคอยปรามๆลูกสาว เพราะเท่าที่รู้มาจากยัยลิน เหมือนว่าหัวหน้าคนนี้เค้าจะไม่ค่อยปลื้มลูกน้องคนนี้เท่าไหร่นัก เพราะฉะนั้นจะพูดจะจาอะไรก็ต้องระมัดระวังคำพูด แม้คุณเซนเขาจะอายุน้อยกว่าก็ตามที
ทว่าคำตอบอารมณ์ดีกึ่งประชดและแววตายิ้มๆของลูกชายราเชนทร์ก็ทำเอาชั้นแปลกใจ
"ไม่เป็นไรครับคุณป้า ผมชินแล้วครับ คุณลินเธอเป็นคนตรงไปตรงมาน่ะครับ"
"ผมว่าก็จริงของคุณน้าลินฮะ ผมคงหล่อเหมือนปู่นั่นล่ะฮะคุณยาย ถ้าหน้าเหมือนพ่อก็คงแย่เลยฮะ" และเสียงของหลานชายที่สนับสนุนขึ้นมาก็ทำเอาชั้นแปลกใจเข้าไปอีก บ้านนี้เขาพูดแซวเล่นกันอย่างนี้หรือนี่
แวบหนึ่งที่ชั้นหันไปมองราเชนทร์ ก็พบว่าเค้ากำลังมองมาที่ชั้นอยู่แล้ว แต่ชั้นก็ตีความหมายของสายตานั่นไม่ออกจริงๆ
"เรนเค้าหน้าตาดีที่สุดในโรงเรียนเลยค่ะ มีเพื่อนผู้หญิงชอบเค้าเยอะแยะไปหมด" หลานสาวของชั้นเค้ายังไม่จบเรื่องของหน้าตา ยัยลิสานี่ก็อีกคน เฮ้อ เรื่องการพูดตรงแบบไม่เหนียมอายนี่ ยัยลิสาเขาถอดแบบมาจากน้าสาวเลยทีเดียว
ชั้นอดที่จะแอบทำตาเขียวใส่หลานสาวไม่ได้ เราเริ่มจะเป็นสาวเป็นแส้แล้ว จะไปชมผู้ชายซึ่งๆหน้าได้อย่างไรกัน
"โอ้โห นี่พ่อไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี่ยว่าเรนป๊อปปูล่าร์ขนาดนั้น คงจะได้พ่อมาแหละนะ ดูออก" เสียงของคุณเซนแทรกขึ้นมาอีก
ชั้นลอบมองลูกชายของราเชนทร์ด้วยความพินิจพิจารณา เป็นชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาท่าทางดีทีเดียว มีเค้าโครงดูเหมือนกับราเชนทร์สมัยหนุ่มๆ ผิดแต่ว่าราเชนทร์ดูจะเงียบขรึมกว่าเยอะ เจ้านายของยัยลินคนนี้ดูท่าทางเป็นกันเองกับทุกๆคนมากกว่า โดยเฉพาะกับลูกสาวของชั้น ก็ไหนยัยลินบอกว่าไม่ถูกชะตากัน แต่เท่าที่ชั้นสังเกตเขาสองคนในวันนี้ ท่าทางพวกเค้าดูจะเป็นเหมือนเพื่อนกันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง
"ก็เหมือนลิสาแหละนะคะ สวยได้น้าสาวมาอะเนอะ" นั่นไง ชั้นคิดยังไม่ทันขาดคำ ยัยลินก็ต่อปากต่อคำกลับไปซะแล้ว
"แล้วเราสองคนได้ความหน้าตาดีนี้มาจากใครกันคะน้าลิน คือ หนูว่าไม่น่าจะมาจากคุณยายนะคะ คงจะมาจากทางคุณตามากกว่า"
"ยัยลิสา!" ดู๊ ดู ดูหลานสาวชั้นพูด ชั้นล่ะกลุ้มใจจริงๆ
"คุณตาของหนูลิสาหน้าตาหล่อเหลามากนะลูก ลิสาหน้าตาดีเหมือนคุณตานะ ปู่ยืนยันได้"
ชั้นถึงกับหันขวับไปทางต้นเสียงที่แทรกขึ้นมาหลังจากนั่งเงียบอยู่นาน
ราเชนทร์! เธอเปลี่ยนไปนะ เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนที่จะมาพูดจาเล่นหัวแบบนี้ นี่ไม่เจอกันหลายสิบปี เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวหรือ
ราเชนทร์ผู้ชายที่เป็นรักแรกของชั้น รักแรกที่ชั้นยังไม่เคยลืมแม้เวลาจะผ่านไปกว่าสี่สิบปี
ความหลังเรื่องนี้ชั้นไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ก็เพราะนิสัยยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองไม่ได้นี่ล่ะที่ชั้นเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวมาตลอด และชั้นก็รู้ว่าทางโน้นเองก็คงไม่ได้เล่าอะไรให้ลูกสาวของชั้นฟังอย่างแน่นอน ชั้นรู้จักนิสัยเค้าดี ชั้นรู้ว่าเค้าเป็นสุภาพบุรุษพอ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่เที่ยวพูดโพนทะนาไปเรื่อยเปื่อย ลลินรับรู้เพียงแค่ว่า ราเชนทร์เจ้านายของเค้าเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อ ลูกสาวเคยมาถามชั้นเรื่องนี้ตอนเข้าทำงานใหม่ๆ ชั้นก็แค่ตอบไปว่า ใช่ เค้าเป็นเพื่อนกัน แต่ไม่ได้ขยายความต่อ
ราเชนทร์เป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเดียวกับชั้น หน้าตาอันหล่อเหลาและรูปร่างที่สูงใหญ่แตกต่างไปจากชายหนุ่มคนอื่นๆในสมัยนั้นทำให้เค้าเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆทั้งโรงเรียน และการที่เค้าเป็นคนเงียบๆและเป็นคนสุภาพ แต่ในขณะเดียวกันก็มีบุคลิกที่เป็นผู้นำและเป็นหัวหน้าทีมฟุตบอลของโรงเรียน ก็ยิ่งเป็นเสน่ห์ที่น่าหลงใหล
และหนุ่มรุ่นน้องเจ้าเสน่ห์คนนี้ก็ได้ครอบครองหัวใจของชั้นในที่สุด
ในสมัยนั้นการมีแฟนตั้งแต่เรียนมัธยมเป็นเรื่องที่ไม่มีพ่อแม่คนไหนรับได้ เราต้องพยายามปิดบังเรื่องนี้กับทุกคนแม้แต่กับเพื่อนสนิทในโรงเรียน ตอนเย็นหลังเลิกเรียนราเชนทร์เค้าจะดักรอชั้นอยู่ข้างนอกประตูรั้วของโรงเรียน แล้วเราก็จะเดินกลับบ้านด้วยกัน จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษามาที่บ้านชั้นแถวเพลินจิตเป็นระยะทางที่ไกลพอควร แต่การได้เดินคุยกับคนที่เราชอบ แม้จะต้องเดินเป็นชั่วโมงเราก็จะรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ชั้นกับราเชนทร์คบกันอย่างหลบๆซ่อนๆอยู่อย่างนั้นเป็นปีจนชั้นจบมัธยมปลาย และครอบครัวก็ส่งชั้นไปเรียนต่อด้านแฟชั่นที่อังกฤษ แรกๆราเชนทร์ยังคงส่งจดหมายถึงสาวคนรักรุ่นพี่คนนี้อย่างสม่ำเสมอ แต่การติดต่อในสมัยยากลำบากกว่าสมัยนี้มาก ไม่นานนักจดหมายจากราเชนทร์ก็เริ่มห่างหายไป เค้าอายุน้อยกว่าชั้นสามปี ชั้นคิดไปเองว่าเค้าคงต้องเตรียมตัวอย่างหนักเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เห็นชั้นท่าทางมั่นใจในตัวเองอย่างนี้ก็เถอะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าสาวเปรี้ยวคนนี้จริงจังกับความรักครั้งแรกนั้นมากแค่ไหน ชั้นเฝ้ารอจดหมายจากราเชนทร์ทุกวัน จากที่ห่างหายไปหลายอาทิตย์ก็ห่างหายไปเป็นเดือน แล้วก็เงียบหายไปในที่สุด สมัยนั้นการเดินทางยังไม่สะดวกสบายเท่าทุกวันนี้ กว่าชั้นจะได้กลับเมืองไทยอีกทีก็คือเมื่อสามปีผ่านไปในตอนที่เรียนจบแล้ว
แม้สมัยอยู่ที่อังกฤษสาวสวยอย่างชั้นจะมีฝรั่งตาน้ำข้าวมาตามตื๊ออยู่ตลอดเวลา หรือไม่ก็พวกบรรดานักเรียนไทยนี่ล่ะที่หมั่นขายขนมจีบอยู่เนืองๆ แต่ชั้นก็ไม่ได้คบใครจริงจัง เฝ้ารอแต่จดหมายตอบกลับจากราเชนทร์
แล้วชั้นก็ต้องผิดหวังอกหักเป็นที่สุด เมื่อกลับมาถึงเมืองไทยและรู้จากเพื่อนสนิทสมัยอยู่โรงเรียนเตรียมด้วยกันว่า ราเชนทร์เข้าเป็นน้องใหม่คณะบริหารธุรกิจที่จุฬา และมีคนรักคนใหม่ไปแล้ว
แต่ชีวิตของชั้นก็ได้วนมาเกี่ยวข้องกับราเชนทร์อีกจนได้ ก็พ่อของยัยลินนี่คือเพื่อนสนิทของเค้าสมัยมัธยมนั่นล่ะ รุ่นน้องโรงเรียนของชั้นเอง พ่อของยัยลินแอบมาสารภาพกับชั้นในภายหลัง ว่าแอบชอบดาวโรงเรียนคนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว แต่ชั้นกลับไปแต่สนใจราเชนทร์ พ่อของยัยลินเลยได้แต่แอบชอบชั้นมาอย่างเงียบๆ จนได้ข่าวว่าชั้นกลับมาจากอังกฤษแล้ว เค้าจึงพยายามกลับเข้ามาหาคนสวยคนนี้อีกครั้ง และด้วยความที่พ่อของยัยลินเป็นคนร่าเริงอารมณ์ดี ขี้เล่น ทำให้ชั้นอดใจอ่อนไม่ได้ ในที่สุดเราจึงได้ตกล่องปล่องชิ้นกัน
นับตั้งแต่วันที่ชั้นจากเมืองไทยไปอังกฤษ ชั้นกับราเชนทร์ก็ไม่เคยได้เจอหรือพูดคุยกันอีกเลย แม้แต่ตอนที่ชั้นแต่งงานกับเพื่อนสนิทของเค้า ก็เป็นช่วงที่ราเชนทร์ไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น
ตอนที่ลูกสาวมาบอกว่าจะเข้าทำงานที่บริษัทนี้ ชั้นคัดค้านหัวชนฝา ไม่อยากให้ลูกไปทำงานกับคนคนนี้ แม้ในใจจะยังคิดถึงเค้า แต่ชั้นก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับราเชนทร์อีกต่อไป และแล้วก็เป็นดังที่คิด คนอย่างยัยลิน ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ในที่สุดลูกสาวตัวดีก็เข้าทำงานบริษัทนั้น และก็ทำเรื่อยมานานเกินกว่าที่ชั้นคิดเอาไว้มาก
ตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีที่ลลินทำงานที่นี่ ชั้นก็ได้รับข่าวคราวของราเชนทร์มาเรื่อยๆผ่านทางลูกสาว ภรรยาของราเชนทร์เสียไปก่อนที่ลลินจะเข้าทำงาน ราเชนทร์เองก็เอ็นดูยัยลินอยู่ไม่น้อย ชั้นคิดว่าคงจะเป็นเพราะราเชนทร์เขารู้สึกผิดกับชั้นด้วย ก็เลยทดแทนด้วยการให้ความเมตตากับลูกสาวของชั้นเป็นพิเศษ
พอเริ่มแก่ตัวลงมากๆเข้า หลังๆมานี่ชั้นเริ่มจะหวนคิดถึงความหลังมากขึ้น และชั้นก็เปลี่ยนความคิดใหม่ ก่อนตายชั้นยังอยากจะได้เจอราเชนทร์อีกสักครั้ง อยากจะถามถึงเรื่องราวในตอนนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมความรักของเค้าจึงไม่มั่นคง ทั้งๆที่เค้าเองเป็นคนสัญญาว่าจะรอชั้นกลับมา
แล้วในที่สุดหัวหินก็นำพาให้เราสองคนได้มาเจอกัน
แต่แม้จะขอบคุณสวรรค์ที่เป็นใจให้ชั้นได้พบกับราเชนทร์อีกครั้ง ชั้นก็ขอตำหนิสวรรค์หน่อยตรงที่ว่าทำไมต้องกลั่นแกล้งให้ชั้นได้เจอกับคนที่เฝ้ารอคอยมาแสนนาน ในตอนที่ชั้นอยู่ในชุดเล่นโยคะที่มีสภาพเนื้อตัวเปียกปอนและผมเผ้าก็เปรอะเปื้อนไปด้วยเม็ดทรายอย่างนั้นด้วยเล่า
ยามปกติชั้นสวยกว่านั้นแยะ…


ผมจ้องมองผู้หญิงผมสั้นสวยเก๋ที่กำลังเยื้องกรายมาหยุดยืนตรงหน้าอย่างตกตะลึง ชุดเดรสสั้นนั้นปาดไหล่และเว้าหลังเล็กน้อยพอให้ความรู้สึกเซ็กซี่นิดๆ สีครีมนวลประกายของชุดขับให้ผิวสองสีของเธอผ่องขึ้นกว่ายามปกติ และรองเท้าส้นสูงปลายแหลมนั้นก็ช่วยส่งให้ร่างผอมเพรียวนั่นดูงามสง่ายิ่งขึ้น
อา คุณป้าเธอช่างทำผมปั่นป่วนในใจอย่างบอกไม่ถูก
เดรสยาวลายดอกไม้ยามอยู่ที่ทำงาน เชิ้ตสีสันสดใสบวกกับยีนทรงสบายๆยามอยู่จตุจักร เสื้อสายเดี่ยวที่มากับกางเกงรัดรูปในเธคผับ และเดรสหรูมีสไตล์ยามต้องเจอกับลูกค้าในงานปาร์ตี้
อา คุณป้าเธอช่างมีหลายตัวตน
หรือนี่จะเป็นข้อดีของผู้หญิงสูงวัย ชีวิตของพวกเธอคงบ่มเพาะประสบการณ์มามากพอที่จะมั่นใจในตนเอง จนสามารถปรับเปลี่ยนบทบาทไปได้ทุกสถานการณ์ คงเป็นคุณสมบัติที่เพิ่มพูนขึ้นมาเมื่อยามคนเราอายุมากขึ้น
อื้อม น่าสนใจ…
ว่าแล้วผมก็ยิ้มกว้างให้คุณลิน เธอมาตรงตามเวลาที่เรานัดหมายกันไว้ ผมกำลังยืนรอเธออยู่ที่ซุ้มประตูทางเข้า งานคืนนี้ถูกจัดขึ้นที่บริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรมซึ่งอยู่ติดริมชายหาด ผมรอให้เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมมะลิเย็นๆที่คุ้นเคย
แล้วผมก็เอ่ยทักทายเธอด้วยประโยคยาวๆที่บ้าบอที่สุด ไม่รู้อะไรดลใจ
"คุณลินหิวหรือยังครับ ปาร์ตี้วันนี้อาหารน่าจะเยี่ยมยอดที่สุด คุณลินต้องชอบแน่ๆครับ ผมว่าเค้าถือโอกาสใช้งานวันนี้โปรโมทร้านอาหารของโรงแรมด้วยนะครับ"
อยากตบปากตัวเองมาก เอาไงดีวะนี่ แต่เฮ้ยเผลอพูดออกไปแล้ว ความจริงแล้วมันต้องเป็นประโยคสั้นๆเท่ๆกว่านี้ป่าววะ เช่น คุณลินสวยจังนะครับวันนี้ หรือ ดีใจนะครับที่คุณลินมาด้วยในวันนี้ หรือไม่ก็ทักทายเรื่องดินฟ้าอากาศภูมิทัศน์ของหัวหินอะไรก็ได้
แต่แม่ง ทำไมผมถึงพุ่งเป้าไปที่เรื่องของกินอันดับแรกเลยวะ
แล้วก็เป็นดังคาด คุณป้าเธอทักทายผมตอบด้วยใบหน้าที่เฉยเมยที่สุดในโลก
เธอยังงอนๆแหละผมรู้ ซึ่งก็ไม่น่าจะใช่แค่เรื่องประโยคทักทายเมื่อกี้ เพราะในระหว่างอาทิตย์ที่ผ่านมาคุณลินแทบจะไม่คุยกับผมเลย วันนั้นที่ห้องออกแบบผมชวนไปกินหนวดปลาหมึกทอดเธอก็ไม่ไป พอผมทวงถามว่าเตรียมอะไรไว้ที่จะมาคุยกับหุ้นส่วนใหญ่จากบาหลี เธอก็บอกว่างานยังไม่เสร็จ จนเมื่อตอนบ่ายวันนี้นั่นล่ะ เธอถึงได้ส่งรูปตัวอย่างไอเดียมาให้ผมดู แล้วเราก็เลยได้โทรศัพท์คุยกันแป๊บๆ
"หน้าบึ้งอย่างนี้เดี๋ยวจะไม่ประทับใจคุณวาเลนติโน่เค้านะครับ" ผมหมายถึงหุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมที่มาจากบาหลี คนที่เราสองคนหมายมั่นปั้นมือว่าจะได้เจอในวันนี้
"เดี๋ยวพอเจอคุณวาเลนติโน่แล้วค่อยเริ่มต้นการยิ้มก็ได้ค่ะ ตอนนี้ยังไม่จำเป็น"
เออ แฮะ คราวนี้คุณป้างอนนานแฮะ
"โอเคครับ งั้นเดี๋ยวค่อยยิ้มก็ได้ แต่ตอนนี้ขออนุญาตเดินควงแขนคนสวยเข้างานได้ไหมครับ" ผมพูดยิ้มๆ นึกสนุกที่จะได้กวนอารมณ์ของคุณลินเธอต่อไป
ชมว่าสวยนี่ง้อแล้วนะฮะ ปกติผมไม่ค่อยชมผู้หญิงง่ายๆนะฮะคุณป้า
แม้หน้าตาของเธอยังจะไม่ยิ้ม แต่คุณลินเธอก็ยื่นมือมาควงแขนผมไว้หลวมๆแต่โดยดี ดูออกแหละว่าดีใจที่ผมชมว่าสวย
"เอ งานนี้เค้าจะเสิร์ฟหนวดปลาหมึกทอดไหมน้า" ผมยังคงวนเวียนอยู่กับประเด็นไร้สาระขณะพาเธอออกเดินเข้าไปในงาน
"คุณเซนคะ ชั้นยังไม่มีสมาธิกับการกิน ชั้นต้องการจะคุยกับคุณวาเลนติโน่ก่อน หลังจากนั้นค่อยลุยเรื่องกินค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ" เธอหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"อ้อ ครับ ได้ครับ โฟกัสเรื่องงานกันก่อนครับ หลังจากนั้นค่อยตะลุยเรื่องกินกันครับ" ผมหยอกเธอยิ้มๆกลับไปอย่างอารมณ์ดีเต็มที่
เฮ้อ ยามผมอยู่กับคุณป้าสองต่อสอง ไม่รู้ว่ามาดประธานบริษัทผู้เคร่งขรึมจริงจังหายไปไหนหมด…
"คุณลลิน สวัสดีค่า เชิญค่า แหม ดีใจจังที่คุณลลินมาร่วมงานวันนี้ได้" เสียงสดใสดังมาจากทางฝ่ายต้อนรับของทางโรงแรมเมื่อเราเดินผ่านเข้าซุ้มประตูดอกไม้นั่นเข้ามา เหมือนบรรยากาศของโรงแรมในวันนี้จะอบอวลด้วยดอกไม้ไปทั่ว
"สวัสดีค่ะคุณศุภจรี ยินดีมากเลยค่ะ โรงแรมสวยขนาดนี้ใครก็อยากมาเยี่ยมชมนะคะ อ้อ นี่คุณเซนประธานบริษัทของเราค่ะ คุณเซนคะนี่คุณศุภจรี ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงแรมค่ะ"
อยู่ดีๆคุณป้าเค้าก็เปลี่ยนเป็นโหมดยิ้มแย้มแจ่มใสเฟรนด์ลี่ได้โดยอัตโนมัติ
"สวัสดีค่ะคุณเซน ได้ยินคุณลลินพูดถึงบ่อยๆ ตัวจริงหล่อเนี้ยบมากนะคะเนี่ย" ผู้จัดการสาววัยกลางคนเอ่ยทักผมอย่างมืออาชีพพร้อมกับคำชมตรงๆแบบที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว เอ๊ะ แล้วนี่พวกเค้าเคยพูดอะไรถึงผมกันด้วยหรือ
"สวัสดีครับคุณศุภจรี เอ้อ โรงแรมสวยมากเลยนะครับ"
ผมพยายามไม่ใส่ใจกับคำป้อยอของคุณผู้จัดการ และมองไปรอบๆบริเวณอย่างตื่นตาตื่นใจ
เมื่อเดินเข้ามาอยู่ภายในบริเวณงานเหมือนเราได้หลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง พวกคนรวยเขามีชีวิตกันเช่นนี้เอง แขกผู้มางานแต่งละคนแต่งตัวหรูหรากันเต็มที่ ดีนะที่วันนี้ผมเชื่อพ่อที่บอกให้ผมใส่สูทมา ไม่งั้นถ้าผมมาด้วยเสื้อเชิ้ตดำตัวเก่ง ผมคงแลดูไม่ต่างจากบริกรผู้เดินเสิร์ฟเครื่องดื่มไปทั่วงาน
พวกลูกโป่งสีเมทัลลิคสวยๆที่ประดับประดาอยู่ตามมุมต่างๆสนนราคาแต่ละใบคงไม่น้อย ซุ้มอาหารหลากหลายซุ้มถูกจัดแต่งอย่างปราณีตและถูกตั้งอยู่ภายในเต็นท์สีขาวที่เรียงกันอยู่เป็นแถวด้านข้างของสนามทางเดินลงไปชายหาด รอบๆบริเวณสระว่ายน้ำมีโซฟาหวายที่มีขนาดและรูปทรงหลากหลายแบบตั้งอยู่กระจัดกระจาย ส่วนลวดลายดอกไม้บนหมอนอิงและเบาะรองโซฟานั่นก็คงเป็นผลงานของบริษัทผมสินะ
"ที่โรงแรมของเราสวยขนาดนี้ได้ก็ต้องขอบคุณบริษัทของคุณเซนนะคะ ต้องชื่นชมความร่วมมือของคุณลลินกับแผนกอินทีเรียของเราด้วยค่ะ ตัวดิชั้นเองก็ชอบคอลเล็กชั่นนี้ของโรงแรมเรามาก" คุณศุภจรีเธอช่างเสียงไพเราะและยิ้มแย้มแจ่มใสสมกับเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์จริงๆ
"เอ๊ะ หมอนอิงแล้วก็เบาะรองโซฟานี่มีลวดลายเหมือนดอกไม้ที่ปลูกอยู่รอบๆบริเวณโรงแรมเลยนะครับ" พลันสายตาผมก็สังเกตเห็นความคล้ายกันของสองสิ่งนั่น
"ดอกไม้ที่เราเห็นนี่ชื่อดอกเกดค่ะคุณเซน หรืออีกชื่อหนึ่งคือราชายตนะ เป็นดอกไม้ประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ค่ะ เราเลยเลือกลายดอกเกดเป็นธีมการออกแบบของเราค่ะ" คุณลินเธอเอ่ยชี้แจงขึ้นมาเบาๆ
นี่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น คุณป้าเค้าหายงอนผมแล้วหรือฮะ
"สวยดีครับ" ผมอดที่จะเอ่ยออกมาไม่ได้ เหมือนเรากำลังเดินอยู่ท่ามกลางดงดอกไม้ และผมก็เพิ่งสังเกตอีกว่าชุดสีครีมที่คุณลินใส่มาวันนี้ก็สีโทนเดียวกับดอกเกดที่ว่า
"ไอเดียนี้ต้องยอมรับเลยล่ะค่ะว่าเริ่ดมาก มีสตอรี่ด้านการท่องเที่ยวเหมาะกับโรงแรมของเรา คุณลลินเธอมีความคิดที่สร้างสรรค์มากค่ะ" เหมือนคุณศุภจรีเธอจะชื่นชมคุณป้าเหลือเกิน
"อ้อ คุณเซนคะ เห็นคุณพิเชษฐ์บอกว่าอยากคุยกับคุณเซนด้วยค่ะ ท่านอยู่ด้านในตรงมุมสระว่ายน้ำด้านโน้นนะคะ เชิญคุณเซนกับคุณลลินตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวดิฉันขอตัวไปรับแขกทางโน้นก่อนค่ะ"
ผมพยักหน้ายิ้มให้เธอก่อนที่คุณผู้จัดการจะจากเราไปเพื่อต้อนรับแขกสำคัญคนอื่นต่อไป คุณพิเชษฐ์คือเจ้าของโรงแรมที่เป็นเป้าหมายสำคัญของผมในคืนนี้ เขาจะเป็นสะพานเชื่อมเราไปถึงคุณวาเลนติโน่ผู้มาจากบาหลี
"ดูเหมือนคุณผู้จัดการเค้าจะชอบคุณนะครับ รู้จักกันมาก่อนหรือครับ" ผมหันกลับมาทางคุณลิน
"ก็รู้จักกันตอนชั้นได้มาทำงานนี้ล่ะค่ะ ตอนนั้นชั้นมาที่นี่บ่อยมากเลยรู้จักกับหลายๆคนที่นี่" คุณลินเธอเริ่มพูดคุยกับผมเป็นปกติ ก่อนที่เราจะพากันออกเดินสำรวจบริเวณงาน
คงจะลืมไปว่ากำลังงอนผมอยู่ นอกจากขี้งอนแล้ว คุณป้ายังขี้ลืม
"ช่วงนั้นชั้นมาหัวหินเกือบทุกอาทิตย์เลยมั้งคะ มาคุยกับผู้คนแถวนี้ ทั้งคุยกับคนของโรงแรม แล้วก็คุยกับผู้คนที่อาศัยอยู่รอบๆบริเวณ มาเก็บไอเดียน่ะค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าวันนี้มันเสร็จสมบูรณ์แล้ว" สายตาของคุณลินเธอเหม่อมองไปรอบๆอย่างภาคภูมิใจ
"มันจำเป็นที่ต้องมาที่นี่บ่อยๆด้วยหรือครับ เราออกแบบอยู่ที่ออฟฟิศก็ได้นี่นา ถ้าทางโครงการมีความคืบหน้าอะไร เราก็ส่งคนมาถ่ายรูปกลับไปให้ดูก็ได้"
ผมยังมองไม่ออกว่าทำไมคุณลินเธอต้องทุ่มเทขนาดนั้น ความจริงมาดูสถานที่ด้วยตัวเองแค่ครั้งเดียวก็น่าจะเพียงพอแล้ว
คราวนี้เธอหยุดเดินแล้วหันหน้ามาหาผม แล้วคนตาโตก็ตั้งใจพูดอย่างช้าๆ
 "คุณเซน มันสำคัญมากนะคะที่ต้องมาเพื่อซึมซับบรรยากาศ จริงอยู่ค่ะที่ธีมรวมๆของการออกแบบมันต้องเสร็จก่อนตั้งแต่ตอนร่างโครงการ แต่ระหว่างการลงรายละเอียดเราก็ต้องพิถีพิถัน ชั้นมาที่โรงแรมนี้ตั้งแต่ตอนยังเป็นพื้นดินโล่งๆ ตอนลงเสาเข็มต้นแรก ตอนเริ่มโบกปูนทาสีตึก จนกระทั่งถึงวันที่เรานำโปรดักต์ของเรามาส่ง วันที่เราเอาหมอนอิงเอาโซฟาเข้าไปไว้ตามห้องต่างๆ เราต้องมีความรู้สึกให้ได้ก่อนค่ะว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ แล้วงานของเราถึงจะออกมาดีที่สุด"
ผมมองคุณลินนั้นด้วยความทึ่ง ดวงตากลมโตคู่นั้นดูจริงใจกับทุกถ้อยคำที่เธอเอ่ยออกมา คำพูดของคนญี่ปุ่นที่ว่า 'อิจิโกะ อิจิเอะ' ลอยกลับเข้ามาในหัวผมอีกแล้ว คุณลินเธอทำเสมือนประหนึ่งว่างานนี้จะเป็นงานชิ้นสุดท้ายที่เธอจะได้ทำ
แต่กะอีแค่งานออกแบบหมอนอิงและโซฟานี่ คุณป้าเขาถึงกับต้องมีความอินในงานด้วยเลเวลที่สูงมากไปจนถึงขั้นอินกับไซต์งานก่อสร้างด้ววเลยเหรอวะ…
"Mi piace molto la città di Siana"
"C'è la mia città natale"
"จริงหรือคะคุณวาเลนติโน่ ว้าว อิจฉาคุณวาเลนติโน่จังเลย นี่ชั้นหลงรักเมืองนี้เลยนะคะ เซียน่าเป็นเมืองที่ชั้นชอบที่สุดในทัศคานีแล้ว ชั้นชอบเมืองเล็กๆที่เก่าแก่น่ะค่ะ"
นี่เขาสองคนจะคุยกันถึงเรื่องเมืองต่างๆในอิตาลีอีกนานไหมฮะ
จริงของคุณป้าเขานะฮะ พอเราสองคนได้รับการแนะนำให้รู้จักกับคุณวาเลนติโน่ปุ๊บ คุณป้าก็เปิดยิ้มสดใสปั๊บและก็ยิ้มไม่หยุดเลยในเวลาถัดมา พอรู้จากคุณพิเชษฐ์ว่าคุณวาเลนติโน่เป็นคนอิตาเลียน คุณลินเธอก็เริ่มต้นทักทายคุณหุ้นส่วนใหญ่ด้วยภาษาอิตาเลียนก่อนเลย จากนั้นเธอก็พลิ้วมากในการชวนหนุ่มใหญ่คนนี้คุยเรื่องสัพเพเหระ ทักษะการเข้าสังคมของคุณป้านี่ขั้นสูงมากจนผมต้องยกนิ้วให้
คุณวาเลนติโน่เป็นชาวอิตาเลี่ยนซึ่งไปอาศัยอยู่บนเกาะบาหลีแล้วทำธุรกิจใหญ่โตที่นั่น คุณเค้าน่าจะรุ่นแก่กว่าคุณป้านิดหน่อย ผมสีดอกเลาที่ขึ้นแซมๆอยู่นั่นทำให้คุณหุ้นส่วนใหญ่คนนี้ดูภูมิฐานไม่หยอก หูตาแกก็ระยิบระยับแพรวพราวน่าดู ตามสไตล์หนุ่มอิตาเลี่ยนนั่นล่ะ คงถูกใจคุณป้าเค้ามั้ง ก็วัยใกล้เคียงกันนี่
"คุณลลินมีความรู้รอบตัวดีจังเลยนะครับ ผมชื่นชมผู้หญิงอย่างคุณจังเลย"
คนอิตาเลี่ยนนี่แม่งปากหวานอย่างที่ร่ำลือจริงๆ คุณป้ากับคุณสปาเกตตีเขาดูคุยกันถูกคอในเวลาอันรวดเร็ว ผมรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินยังไงไม่รู้ แม้คุณวาเลนติโน่เขาจะมีมารยาทในการพูดคุยกับผมถึงเรื่องโครงการของโรงแรมใหม่ๆที่กำลังจะสร้างที่บาหลีหลายแห่ง แต่ผมก็สังเกตได้ว่าสายตาของเขาแอบจับจ้องอยู่ที่คุณป้าแทบจะตลอดเวลา
"ชั้นว่าเมืองเซียน่าคล้ายๆเมืองอูบุดนะคะ เป็นเมืองเล็กๆที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่ ชั้นก็รักอูบุดเป็นที่สุดเหมือนกันค่ะ เลือกไม่ถูกเลยล่ะค่ะ ระหว่างวัฒนธรรมบาหลีและวัฒนธรรมอิตาเลี่ยน…"
แววตาคุณป้าเขาระยิบระยับตลอดเวลาของการพูดคุย ไปๆมาๆผมเองก็ชักจะเคลิ้มกับรอยยิ้มที่โชว์ฟันสวยเรียงเป็นระเบียบนั่น โหมดร่าเริงมีเสน่ห์ของคุณป้าแบบนี้ผมยังไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
"ชั้นรู้ค่ะว่าดอกลั่นทมเป็นสัญลักษณ์ของบาหลี แต่เราก็เห็นกันทุกที่อยู่แล้ว…"
และหลังจากสนทนากันเรื่องบรรดาเมืองต่างๆทั้งในอิตาลีและในบาหลีกันพอหอมปากหอมคอ คุณลินเธอก็เริ่มไทอินเข้าเรื่องการตกแต่งโรงแรมใหม่ที่บาหลีอย่างเนียนๆ คนยิ้มฟันสวยคนนี้ถือโอกาสโชว์งานออกแบบคร่าวๆในไอแพดขนาดเล็กกะทัดรัดที่เธอพกมาด้วยในกระเป๋าราตรีใบเล็กนั่น
"ชั้นสังเกตว่าชาวเมืองบาหลีเค้าจะจัดดอกไม้ไปไหว้พระกันทุกเช้าโดยใช้ดอกเข็ม เพราะฉะนั้นเราจึงใช้ดอกเข็มนี้ในการทำลวดลายของหมอนหนุนนอน เสมือนประหนึ่งว่าเราวางสิ่งที่เคารพไว้เหนือหัว ส่วนหมอนอิงที่โซฟาเราก็ใช้เป็นลวดลายของต้นตาลที่เราพบเห็นตามทุ่งนา และสีของโซฟาเราจะไล่สีเขียวอ่อนเป็นชั้นๆ เลียนแบบทุ่งนาเป็นขั้นๆที่มีชื่อเสียงของเมืองอูบุด…"
คุณป้าเค้าคล่องแคล่วมาก
"ไอเดียดีมากเลยครับ ผมชักอดใจไม่ไหวที่จะได้เห็นโรงแรมของเราตกแต่งด้วยฝีมือการออกแบบของคุณแล้ว" ส่วนคุณสปาเกตตีเค้าก็รักษาระดับความปากหวานได้คงเส้นคงวามาก
"ชั้นยินดีมากค่ะที่จะเข้าร่วมคุยกับทีมอินทีเรียดีไซน์ของบริษัทคุณ ไม่ทราบว่าจะเป็นทีมเดียวกับที่ทำให้โรงแรมที่หัวหินนี่หรือเปล่าคะ ถ้าใช่ก็เพอร์เฟคเลยค่ะ เราทำงานร่วมกันได้ดีมาก…"
ผมปล่อยให้คุณลินได้พรีเซนต์ไอเดียกับคุณวาเลนติโน่อย่างเต็มที่ ความจริงผมไม่ได้ซีเรียสเรื่องจะมาคุยงานที่ปาร์ตี้ในคืนนี้หรอก ขอแค่ได้มีโอกาสเปิดตัวทีมงานออกแบบของเรากับหุ้นส่วนใหญ่ก็เท่านั้น แต่ปรากฏว่าคุณลินเธอตั้งอกตั้งใจจัดเต็มมามากกว่าที่ผมคิดไว้
"งานออกแบบของบริษัทจากต่างประเทศเช่นจากเมืองไทย จะทำให้บรรยากาศของโรงแรมในบาหลีมีความเป็นอินเตอร์เนชั่นเนล แต่ในขณะเดียวกันเราก็มีความเป็นเอเชียเหมือนกัน ซึ่งเราเข้าใจวัฒนธรรมของกันและกันเป็นอย่างดี ใช่ไหมคะ…"
ตลอดเวลาของการสนทนากับคุณหุ้นส่วนใหญ่ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ไม้ประดับยังไงก็ไม่รู้ แต่เอาเถอะ ถ้ามันจะทำให้บริษัทของเราได้งาน ผมก็ต้องยอม
แม้ในใจลึกๆจะรู้สึกตงิดๆกับสายตาหวานเยิ้มของคุณสปาเกตตีที่จ้องมองคุณป้าตลอดเวลา…
แล้วนอกจากจะคุยกับคุณวาเลนติโน่ได้ถูกคอแล้ว เหมือนคุณลินเขาจะรู้จักกับทุกคนในงานนี้ แล้วก็คุยถูกคอกับทุกคนในงานด้วย คุณป้าเธอทักทายกับคนโน้นคนนี้ตลอดเวลา หรือไม่ก็มีคนปราดเข้ามาหาเธออยู่เนืองๆ
"น้องลิน ดีใจจัง เจอตัวพอดีเลย พี่มีเรื่องจะปรึกษาค่ะ พี่เผลอทำไวน์แดงหกใส่โซฟาของน้อง เนี่ยพี่กลุ้มใจมากเลย ว่าจะโทรถึงน้องลินอยู่เลยนะเนี่ย"
อย่างเช่นคุณสาวรุ่นใหญ่ผู้ปราดเข้ามาขวางทางเราไว้ขณะที่ผมกับคุณลินแยกตัวออกมาจากคุณวาเลนติโน่แล้ว และกำลังเดินตรงดิ่งกันไปยังซุ้มอาหาร
"อ้าว สวัสดีค่ะคุณพี่ติ๋ม โซฟาของคุณพี่ติ๋มที่เป็นรุ่นลายดอกลิลลี่ีสีขาวพื้นเหลืองใช่ไหมคะ อ๋อ นั่นต้องใช้น้ำยาซักแห้งชนิดพิเศษนะคะ ที่เราแถมให้ไปตอนซื้อน่ะค่ะ คุณพี่ติ๋มยังเก็บไว้อยู่ไหมคะ แต่ถ้าหาไม่เจอไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวลินให้แผนกเซอร์วิสจัดส่งขวดใหม่ไปให้คุณพี่เองค่ะ"
และหลังจากเคสของคุณพี่ติ๋ม เราก็ได้รับแจ้งเคสจากแขกคนอื่นๆตลอดเวลาที่ผมกับคุณลินอยู่ในงาน ไม่ว่าจะเป็นขณะที่เรากำลังตระเวนหาของอร่อยตามซุ้มต่างๆ หรือหาไวน์หลากชนิดดื่ม หรือยืนโซ้ยผัดไทยกันอยู่ริมสระว่ายน้ำ
"คุณลินครับ โซฟาแบบกางเป็นเตียงได้น่ะครับที่เราซื้อยี่ห้อของคุณลิน ตอนนี้สปริงมันติดขัดกางไม่ค่อยจะออก ผมจะทำไงดีครับ"
"อ๋อ เดี๋ยวส่งทีมเซอร์วิสไปดูให้ที่บ้านนะคะคุณประสาน ลินจะเช็คให้ด้วยค่ะว่ายังอยู่ในประกันหรือเปล่า ถ้ายังอยู่ในประกันคือซ่อมฟรีค่ะ แต่ถ้าหมดประกันแล้วก็ต้องขอค่าแรงให้ทีมเซอร์วิสเค้าหน่อยนะคะคุณประสาน"
"นี่คุณลินรู้จักลูกค้าของเราทุกคนเลยเหรอครับ" ผมกระซิบกับคุณป้าเมื่อคุณประสานพออกพอใจกับคำตอบแล้วก็จากไป
"ก็พอจะรู้จักค่ะ" เธอตอบมาสั้นๆ
ดูเหมือนว่าตอนนี้คุณป้าเธอเริ่มจะโฟกัสกับอาหารหลากหลายชนิดมากกว่าที่จะฟังผมพูด
โอเคครับ คงถึงเวลาตะลุยกินของคุณป้าเค้าแล้ว…
และหลังจากที่ผมกับคุณป้าได้เพลิดเพลินกับการชิมอาหารจนครบทุกซุ้มทุกเมนู ชิมไวน์จนครบทุกประเภท เล่นสนุกให้คะแนนจัดอันดับกันเองกับความอร่อยของหวานและความนุ่มของไวน์ และทักทายกับคนทั้งงานแล้ว เราก็มาหยุดยืนในวงสนทนากลุ่มใหญ่ริมชายหาด
"พวกเราเป็นลูกค้าของครอบครัวนี้ทั้งของคุณแม่และคุณลูกล่ะค่ะคุณเซน เคยไปตัดเสื้อกับคุณลลนาแล้วได้นั่งคุยกันบนโซฟาที่น้องลินออกแบบ นั่งสบายมากก็พากันติดใจ แล้วบอกต่อๆกันนี่ล่ะค่ะ"
"อ้อ ครับ" ผมพยักหน้าหงึกหงักไปกับคำบอกเล่าของคุณรัศมีไฮโซชื่อดังของกรุงเทพ ชื่อนี้คุณลินเขากระซิบบอกมา
"นี่คุณเซนต้องเพิ่มเงินเดือนให้น้องลินแล้วนะคะ น้องลินเธอไม่ใช่แค่ดีไซเนอร์นะคะ เธอทั้งเป็นมาร์เก็ตติ้ง เป็นพีอาร์ เป็นอาฟเตอร์เซลล์เซอร์วิส เป็นทุกอย่างให้บริษัทคุณเลยนะคะเนี่ย" คราวนี้เป็นคุณพิไลลักษณ์ที่เอ่ยชื่นชม ชื่อนี้คุณลินเขาก็กระซิบบอกผมมาอีก
"แหม พวกพี่ๆก็พูดเกินไปค่ะ ก็แค่ลินเชื่อแล้วก็ภูมิใจว่าโซฟาที่ทีมของลินออกแบบมันนั่งนุ่มจริงๆนี่นา ลินก็เลยอยากให้พวกพี่ๆได้ใช้ของดีๆกัน" คุณป้าเธอก็ผสมโรงถือโอกาสไทอินโปรดักต์เราไปอีก
"แล้วช่วงนี้กิจการเป็นไงบ้างครับคุณเซน ผมว่าบริษัทเฟอร์นิเจอร์ใหม่ๆก็เกิดขึ้นเยอะอยู่นา" คุณนัธุรกิจคนข้างๆผมเขาชวนคุย
"ครับ ก็ยากนิดนึงครับ เรากำลังหาวิธีใช้กลยุทธ์ใหม่ๆอยู่" ผมตอบแบบกว้างๆกลับไป
นอกจากคุณลินที่เหมือนจะทำงานอยู่ตลอดเวลาทั้งๆที่เราอยู่ในงานปาร์ตี้ ผมเองก็ต้องทำงานเช่นกัน ผมถือว่าการเข้าสังคมและการสนทนาเรื่องเกี่ยวกับทางธุรกิจล้วนเป็นการทำงานอย่างหนึ่ง ซึ่งแม้ผมจะทำได้ดีพอสมควร แต่ใจจริงผมโคตรจะเกลียดการเข้าสังคมจอมปลอมนี่จริงๆเลย ผมก็คงนิสัยเหมือนพ่อผมนั่นล่ะ
ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมพ่อต้องอาศัยคุณลินในช่วงระยะเวลาที่ผ่าน…
และก็เป็นดังคาด หลังจากเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง ผมก็เริ่มรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปกับบรรยากาศอันเก๋ไก๋ของงานปาร์ตี้นี้ ไม่รู้เป็นเพราะผมเริ่มอยากมีเวลาเงียบๆของผมแล้ว หรือเป็นเพราะผมรู้สึกไม่สบอารมณ์นักกับอาการตาหวานของมิสเตอร์สปาเกตตีที่ส่งมาถึงคุณป้าแทบจะตลอดเวลากันแน่
"คุณลินครับ เรากลับกันเถอะครับ" ผมแตะข้อศอกคุณป้าแล้วเอนตัวกระซิบข้างหูเธอ
"คะ?" ท่าทางเธอไม่ได้สนใจผม สายตาเธอยังคงเชื่อมไปถึงคุณวาเลนติโน่ที่กำลังยืนอยู่อีกด้านวงสนทนากลุ่มใหญ่ที่เราสองคนกำลังยืนร่วมอยู่
"ผมอยากกลับแล้วครับ" ผมยืนยันคำเดิม
"คุณเซนกลับก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวชั้นกลับกับรถโรงแรมได้" เธอหันหน้ามากระซิบตอบกลับ ก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปหัวเราะกับมุกฝืดๆของไฮโซหนุ่มคนข้างๆสลับกับการสบตากับมิสเตอร์สปาเกตตีต่อไป
"มากับผมหน่อยครับ" ผมถือวิสาสะดึงแขนคุณป้าเดินพาตัวเค้าออกมาจากกลุ่มนั้น
ผมรู้ว่าคุณวาเลนติโน่แกเป็นคนสำคัญของโรงแรมนี้ และเค้าก็มีส่วนที่จะทำให้เราได้งานในบาหลีด้วย แต่ผมคิดว่าวันนี้คุณป้าได้ส่งสายตากับหนุ่มใหญ่สายสปาเกตตีมามากพอควรแล้ว
"ผมว่าจะเดินกลับ อยากเดินรับลมทะเลสักหน่อย บ้านผมกับโรงแรมคุณลินก็ไม่ไกลจากที่นี่ คุณลินเดินกลับกับผมนะครับ"
"คงไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชั้นให้รถโรงแรมไปส่งได้ ชุดเดรสสั้นกับรองเท้าส้นสูงอย่างนี้เดินไม่ถนัด คุณเซนกลับก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวชั้นอยู่โปรโมทบริษัทต่อให้เองค่ะ"
ครับ ผมรู้ครับว่าป้าสายปาร์ตี้ แต่ผมอยากมีคนเดินกลับเป็นเพื่อนครับป้า
"คุณลินรอผมตรงนี้แป๊บนึงนะครับ แป๊บเดียวเท่านั้น อย่าเพิ่งหนีไปไหน" ผมรีบพูด ก่อนจะทิ้งให้คุณป้ายืนเก้ๆกังๆรออยู่ตรงนั้นชั่วหนึ่งอึดใจ
แล้วผมก็เดินกลับมาพร้อมชูขวดไวน์สองขวดในมือทั้งสองข้างขึ้น
"คุณเซน! นี่ไปซื้อไวน์ของโรงแรมเค้ามาหรือคะเนี่ย หรือไปขโมยมา! ตายแล้ว!"
"ผมไปขอเค้ามาครับ อยากเดินจิบไวน์ริมทะเล เดินคนเดียวมันไม่ฟิน อยากมีเพื่อนเดินด้วย" ผมทำเสียงอ้อนแกมบังคับ และคิดว่าข้อเสนอนี้คุณป้าน่าจะสนใจ
แต่คุณป้าเธอกำลังทำหน้าประหลาด คงนึกไม่ถึงล่ะสิว่า ระดับผู้บริหารอย่างผมจะกล้าไปขอไวน์ฟรี
"คุณลินไม่สนจริงๆหรือครับ นี่ผมลงทุนขนาดนี้แล้วนะครับ นี่เป็นไวน์ชนิดที่คุณลินให้คะแนนสูงสุดในคืนนี้ด้วย นะ เดินกลับกับผมนะครับ"
"แต่…" เธออึกอักลังเล
"นะ นะครับ" ผมพยายามทำเสียงสอง เสียงอ้อนที่สุดเท่าที่เคยทำมาในชีวิต เชี่ย นี่ผมเป็นอะไรไปวะ
"ผมไม่อยากเดินกลับคนเดียว กลัวเป็นอันตรายกับชาวประมง"
"ฮ่า ฮ่า โอเค ยอมค่ะยอม" คุณป้าเธอหัวเราะออกมาในที่สุด
ผมแอบยิ้มในใจ
ชุดสีครีมที่เผยแผ่นหลังอันนวลเนียนของคุณลินมันอันตรายต่อใจมาก ผมจะปล่อยให้เธอกลับโรงแรมคนเดียวได้อย่างไรกัน
จู่ๆผมก็มีความรู้สึกอยากเดินจิบไวน์ชมดาวริมชายหาดขึ้นมาซะงั้น…


"ทำไมคุณยายไม่ชอบเล่นน้ำทะเลล่ะคะ ลิสาว่าการว่ายน้ำโต้คลื่นสนุกจะตายไปค่ะ สนุกกว่าการว่ายน้ำในสระตั้งเยอะ"
เสียงใสๆทำเอาชั้นต้องเบนสายตาจากไอแพดเพื่อหันไปมองสาวน้อยที่กำลังเดินเข้ามาหา ยัยลิสาช่างเข้ามาขัดจังหวะจริงๆ นี่ชั้นกำลังดูการถ่ายทอดสดมิลานแฟชั่นวีคอยู่ เป็นคอลเล็กชั่นหน้าร้อนของยุโรปที่กำลังจะมาถึงนี้เสียด้วย
แต่ไหนๆหลานสาวก็เข้ามาหาแล้ว คุยกับหลานหน่อยเห็นจะดีกว่า นานๆทีจะได้ออกมาเที่ยวพักผ่อนพร้อมหน้าพร้อมตากัน
"ใครเค้าเล่นน้ำทะเลที่หัวหินกันจ๊ะแม่คุณ เดี๋ยวได้คันเนื้อคันตัว"
ชั้นตอบหลานสาวคนสวยก่อนจะกดปิดถ่ายทอดสดไป วางไอแพดไว้บนตัก ถอดแว่นตาดำออก แล้วหยิบแก้วค็อกเทลซึ่งบรรจุน้ำสีใสขึ้นมาจิบ รสชาติเปรี้ยวของมาร์การิต้านี่มันทำให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่าดีจริงๆ เหมาะกับบรรยากาศริมทะเลยามหน้าร้อนอย่างนี้มาก
"แล้วนี่เราไม่กลัวตัวดำบ้างเลยหรือไง เล่นน้ำซะกลางแดดเปรี้ยงเชียว"
"เล่นกลางแดดสิคะดี จะได้ไม่หนาว" หลานสาวสุดที่รักของชั้นนั่งลงตัวเปียกๆบนเก้าอี้ผ้าใบข้างๆ ผิวบอบบางของหลานเริ่มจะเป็นสีแทนแล้ว ตั้งแต่มาถึงชั้นยังไม่เห็นยัยลิสาหยุดว่ายน้ำเลย
ท่าทางหลานดูกระหายน้ำ ชั้นยื่นแก้วมาร์การิต้าไปให้หลานสาวลองจิบ
"ลองหน่อยไหม ยายว่าที่นี่เค้าผสมใช้ได้เลยนะ ไม่หวงเหล้าเตกีล่าด้วย"
"ไม่ล่ะค่ะ หนูไม่ชอบแอลกอฮอล์ บ้านเรานี่ก็แปลกนะคะ ชอบยุยงให้หลานดื่มเหล้ายา แล้ววันนี้คุณยายดื่มไปกี่แก้วแล้วคะเนี่ย ไม่ไหว ไม่ไหว"
ดูคนสวยเขาพูด ยัยลิสานี่พูดจาแก่แดดแก่ลมเหลือเกิน แต่ชั้นจะโทษหลานก็คงไม่ได้ ก็ใครล่ะที่เด็กๆได้ตัวอย่างมา ก็พวกผู้ใหญ่ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ
"อ้าว เป็นงั้นไป กลายมาเป็นห้ามยาย วัยรุ่นคนอื่นๆเค้ามีแต่อยากจะกินเหล้ากัน"
และชั้นก็แปลกใจในความนึกคิดของหลานคนนี้จริงๆ เขาคิดอะไรไม่ค่อยเหมือนใคร แต่ก็อย่างว่า เด็กยุคนี้เขาเป็นตัวของเขาเอง ข้อมูลเขาเยอะ เขาเลือกกันเองได้ว่าอะไรเหมาะหรือไม่เหมาะกับตัวเขา
"ไม่ล่ะค่ะ ขม ไม่เห็นจะอร่อย พี่คะขอน้ำมะนาวแก้วนึงค่ะ" ประโยคหลังยัยลิสาหันไปบอกกับพนักงานที่เดินเข้ามาหาพอดี
ก่อนจะหันมาทำท่าประจบประแจง
"ถ้าคุณยายไม่ลงเล่นน้ำทะเล เดี๋ยวลิสาลงเล่นน้ำในสระเป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ เรามาว่ายน้ำแข่งกันไหมคะ"
ชั้นดูก็รู้ว่าหลานมีความสุขที่ได้มาหัวหินกันในวันนี้
"ได้สิ ถ้าเป็นน้ำในสระเดี๋ยวยายลงเล่นด้วย รอแดดร่มลมตกกว่านี้อีกนิด"
การเล่นน้ำทะเลที่หัวหินมันไม่น่าพิสมัยนักหรอก ชั้นไม่คิดว่าน้ำทะเลที่นี่สมัยนี้จะสะอาดเหมือนสมัยก่อน บ่ายแก่ๆแบบนี้เหมาะกับการได้นั่งๆนอนๆบนเก้าอี้ผ้าใบสีสวยใต้เงาร่มริมสระน้ำมากกว่า
ชั้นมองไปรอบๆอย่างพึงพอใจ โรงแรมนี้เรียบหรูคลาสิคตรงกับรสนิยมชั้นทีเดียว
"เป็นไงคะคุณลลนา ชอบใช่มั้ยล่ะคะโรงแรมสไตล์นี้" และเสียงของลลินลูกสาวคนเล็กของชั้นก็ดังขึ้นราวกับกำลังล่วงรู้ความในใจของชั้น ยัยลินเดินเข้ามานั่งลงข้างๆหลานสาวบนเก้าอี้ผ้าใบตัวเดียวกัน
วันนี้เรามาถึงหัวหินกันประมาณช่วงเที่ยง ลูกสาวชั้นเขาต้องมางานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมใหญ่ตอนค่ำนี้ เขาเลยถือโอกาสหนีบเราสองยายหลานติดมาด้วย
หัวหินสมัยนี้เปลี่ยนไปเยอะทีเดียว ชั้นเห็นมีสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ได้ตั้งอยู่ตามชายหาดเยอะทีเดียว เมื่อตอนมาถึงยัยลินเขาก็พาไปกินข้าวเที่ยงที่ตลาดน้ำหัวหินสามพันนาม ที่นั่นเค้าทำเลียนแบบร้านค้าสมัยโบราณ ถึงแม้จะดูไม่สมจริงก็ตามเถอะ แต่สำหรับชั้นมันก็ดูแปลกหูแปลกตาดี เดินเล่นได้เพลินๆแม้แดดจะร้อนไปหน่อย
ส่วนยัยลิสา รายนั้นก็ตื่นตาตื่นใจไปตามนิสัย หลานสาวชั้นเขาเป็นคนที่สนใจในทุกๆเรื่องอยู่แล้ว เห็นว่าเย็นนี้จะชวนคุณยายไปเดินที่ตลาดนัดตอนกลางคืนอีก ซึ่งแน่นอน ชั้นก็ต้องตามใจหลาน
"แล้วนี่เตรียมงานเสร็จแล้วรึ แหมขยันจริงนะเรา" ชั้นลุกขึ้นนั่งเอียงข้างมาทางเก้าอี้ผ้าใบตัวที่ทั้งลูกสาวและหลานสาวนั่งเบียดกันอยู่
ช่วงสองสามวันก่อนจะมาที่หัวหิน ลูกสาวชั้นดูเอาใจใส่การงานพิกล เห็นหอบงานมานั่งทำที่บ้านดึกดื่นทุกคืน ไม่ออกไปท่องราตรีเหมือนอย่างเคย แล้ววันนี้พอมาถึงโรงแรมเค้าก็ขอตัวทำงานต่อในห้อง ส่วนยัยลิสาพอถึงปุ๊ปก็เปลี่ยนเสื้อผ้าวิ่งลงน้ำทะเลทันที ชั้นเลยถือโอกาสลงมานั่งรับลมทะเลจิบมาร์การิต้าที่ริมสระว่ายน้ำของโรงแรมคนเดียวอย่างสบายใจ
"ความจริงก็เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะแม่ ทุกอย่างอยู่ในไอแพดหมดแล้ว งานนี้หนูทุ่มเต็มที่เลย"
อ้อ งานเสร็จแล้วนี่เอง มิน่าถึงได้เปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำลงมา คนนี้เค้าไม่ค่อยพลาดเรื่องความบันเทิงหรอก
"ทำไมอยู่ดีๆเกิดขยันขึ้นมา ชั้นว่าปีหลังๆนี่แกดูเนือยๆกับงานไปนะ"
"เพราะงานนี้มันเป็นโปรเจกต์ที่บาหลีไงคะ หนูชอบบาหลี อยากไปอีกซักครั้ง ถ้าบริษัทเราได้งาน หนูก็จะต้องได้ไปสำรวจสถานที่" คุณลูกสาวเค้าทำหน้าทำตาตื่นเต้น
"อ้อ ที่ขยันนี่เพราะอยากไปเที่ยว" ว่าแล้วเชียว คนแบบยัยลินจู่ๆลุกขึ้นมาขยันอย่างนี้น่าจะมีแรงจูงใจอะไรสักอย่าง คนนี้เขาอารมณ์ศิลปินแบบพ่อเขา ต้องมีแพสชันในการที่จะทำอะไรก็ตาม เขาไม่เคยสักแต่ว่าทำๆตามคนอื่นไปเรื่อย
"ถูกต้องนะค้า ปกติถ้าลูกค้าเชิญเราไปประชุม เค้าก็ออกเงินใหัหมด สบายเรา" ลูกสาวทำหน้าทะเล้น ลลินไปได้นิสัยขี้เหนียวแบบนี้มาจากไหนกัน ชั้นล่ะสงสัยจริงๆ
แล้วนี่ดูแต่งตัวเข้า
"นี่ยัยลิน บิกินี่ของแกยี่ห้ออะไรน่ะ ชั้นไม่เคยเห็น" ปราดตามองชุดว่ายน้ำสองท่อนของลูกสาวแวบเดียว ก็รู้แล้วว่ายี่ห้อนี้ไม่เคยผ่านตามาก่อน
"แม่รู้แล้วอย่าบอกใครไปนะคะ หนูไปซื้อมาจากร้านเสื้อผ้ามือสองของญี่ปุ่น" คุณลูกเขาทำท่าป้องปากกระซิบกระซาบ
"ว้าย ตายแล้ว แกนี่ชอบไปสรรหาเสื้อผ้ามือสองมาใส่จริงๆเลย แหม เรื่องการแต่งตัวนี่แกไม่ได้รสนิยมชั้นไปเลยนะยะ"
"โธ่ คุณลลนาคะ เรื่องของรสนิยมไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคานะคะ หนูไม่ใช่สไตล์เน้นยี่ห้อนี่คะ หนูชอบสไตล์มิกซ์แอนด์แมทช์ค่ะ แล้วดูนี่ค่ะ ของยัยลิสาหนูก็ซื้อจากที่นั่นเหมือนกัน มีแค่ตัวเดียวในโลก ไม่ดีหรือคะ ไม่ซ้ำใครนะคะ"
"จริงของน้าลินค่ะคุณยาย ลิสาว่าไม่เห็นต้องซื้อของแพงเลย เราไม่ได้มาทะเลบ่อยขนาดนั้น"
ดู ดูสองน้าหลานเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย
"แล้วชุดสำหรับไปงานคืนนี้ล่ะ เตรียมเรียบร้อยหรือยัง อย่าให้ชั้นต้องขายหน้าเชียวนะ ชั้นรู้ว่างานเปิดโรงแรมคืนนี้น่ะต้องมีคนรู้จักในแวดวงได้รับเชิญมาแน่ๆ"
"แหม แม่คะ ถึงหนูจะชอบใช้ของมือสอง แต่รสนิยมหนูไม่ด้อยนะคะ ชุดสำหรับงานคืนนี้หนูลงทุนค่ะ เป็นยี่ห้อของโอปอเพื่อนสมัยมัธยมของหนูไงคะ รายนั้นแบรนด์เค้าไปไกลถึงยุโรปแล้วนะคะแม่"
"จ้า แม่คนเพื่อนเยอะ เดี๋ยวก็เพื่อนคนนั้น เดี๋ยวก็เพื่อนคนนี้"
"หนูได้นิสัยนี้มาจากใครกันล่ะคะ"
ดูลูกสาวชั้นเค้าทำตาเล็กตาน้อย
แต่ก็จริงของลลิน นิสัยการชอบเข้าสังคมน่ะคงมาจากชั้น นิสัยเพื่อนเยอะคงได้มาจากพ่อเค้า รายนั้นสมัยยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นคนมีเพื่อนฝูงที่รักใคร่กันอยู่มากพอควรเลย
"ว่าแต่โรงแรมนี้ฝีมือเพื่อนคนไหนอีกล่ะ ตกแต่งได้เข้าท่าดีนะ"
เห็นลูกบอกว่าตั้งแต่ก่อนจะมาถึงหัวหิน ว่าโรงแรมนี้ก็เป็นฝีมือการออกแบบตกแต่งของเพื่อนอีกเหมือนกัน
 "อ๋อ ฝีมืออินทีเรียดีไซน์นี่ของกระแตเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของหนูค่ะ คนที่เคยมาที่บ้านเราบ่อยๆ ไม่รู้แม่จำได้หรือเปล่าคะ"
"อ๋อ คนที่เค้าเป็นลูกท่านนายพลใช่ไหม แม่ว่าแม่จำได้นะ"
ลลินพาเพื่อนๆมาที่บ้านบ่อย ชั้นก็ซักไซ้ไล่เลียงกันทุกคนล่ะว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันบ้าง ถ้าพ่อแม่เค้าเป็นคนในแวดวงสังคมเดียวกัน ชั้นก็จะจำได้แม่นมากกว่า
"แหม แม่ก็จำได้แต่ลูกหลานคนใหญ่คนโตนะคะ" คุณลูกสาวเค้าว่างั้น
ซึ่งก็จริงอีก บรรดาพวกไฮโซพวกนี้ไม่ใช่หรือที่เป็นลูกค้าของชั้น คนเรามันก็ต้องมีสังคมมีคอนเนกชั่นกันเอาไว้
"แต่ลิสาจำเพื่อนของน้าลินได้ทุกคนเลยนะคะ" หลานชั้นพูดจาเอาใจน้าสาวอีกแล้ว วันนี้ลิสาดูอารมณ์ดีมากกว่าปกติ หลานคงดีใจที่ได้ออกมาเที่ยว
"จ้า หลานรัก แหม ช่างเป็นหลานที่เอาใจใส่น้าดีมาก"
"ก็เพราะเพื่อนน้าลินแต่ละคนเค้าไม่ธรรมดากันน่ะสิคะ แต่ละคนช่างมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง น่าสนใจและน่าศึกษามากค่ะ"
"อ้าว เอ๊ะ ยังไงกันนี่เรา เห็นเพื่อนๆน้าเป็นแซมเปิ้ลในการทดลองด้านจิตวิทยารึ" แล้วยัยลินก็เอื้อมมือไปขยี้ผมของหลานสาวคนสวยเล่น
ชั้นอดไม่ได้ที่จะแอบมองสองน้าหลานเค้าหยอกล้อกันอย่างน่าเอ็นดู
สองคนนี่เค้าสนิทกันมาก ตั้งแต่พ่อแม่ของลลิสาจากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทั้งชั้นและลลินก็ต้องทำหน้าที่แทนทั้งพ่อและแม่ให้หลาน และมันก็ไม่ง่ายเลยที่คนชอบเข้าสังคมอย่างชั้นหรือลูกสาวจะต้องเสียสละเวลาของตัวเองมาดูแลเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอายุห้าขวบ ชั้นและลลินตกลงกันว่าเราจะเลี้ยงยัยลิสาในแบบฉบับของเราเอง อาจไม่เหมือนครอบครัวอื่น แต่เราก็มั่นใจว่าเราทำไ้ด้
"เดี๋ยวหนูลงไปว่ายน้ำในสระรอคุณยายดีกว่านะคะ ได้นั่งพักแล้ว ตอนนี้หนูมีแรงขึ้นมาแล้วค่ะ" หลานสาวคนนี้เขาอยู่นิ่งไม่ค่อยได้
ว่าแล้วยัยลิสาก็ลุกขึ้นเดินไปทางสระน้ำอย่างร่าเริง ก่อนจะกระโดดตูมลงไปในน้ำโดยไม่มีอาการลังเล และไม่มีท่าทีว่าจะสนใจสายตาใครๆที่จ้องมองมา
ทุกครั้งที่มองหลานสาวคนสวย ชั้นก็คิดถึงลลิตาผู้เป็นแม่ของลลิสาจับใจ
ภาพของลูกสาวคนโตยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ ลูกสาวแสนสวยผู้ฉลาดน่ารักและอ่อนหวาน ลลิสาได้ความสวยและความฉลาดมาจากแม่ของเค้าเต็มๆ ตอนที่ได้รับข่าวร้ายนั่น หัวอกของคนเป็นแม่อย่างชั้นมันเจ็บจนแทบไม่มีน้ำตา ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่จะทนเห็นลูกมาด่วนจากไปก่อนได้
ชั้นได้แต่หวังว่าลูกลลิตาคงจะมองดูอยู่ไกลๆอย่างภาคภูมิใจ ว่าแม่และน้องสาวของเค้าได้เลี้ยงดูลูกสาวของเค้ามาอย่างดีที่สุด
"หลานแกนี่เหมือนแกสมัยเด็กๆเปี๊ยบ นึกจะทำอะไรก็ทำเลย" ชั้นหันไปทางลูกสาวคนเล็ก
"หนูว่ายัยลิสาล้ำไปกว่าหนูเยอะค่ะแม่" ลลินมองตามหลานสาวไปยิ้มๆ
"แกดื้อกว่าหนูเยอะ ทั้งดื้อเสียงดัง แล้วก็ดื้อเงียบ" น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเอ็นดู
ไม่ต้องสงสัยเลย ลิสาคงจะได้นิสัยดื้อจากยายและน้าสาวมานั่นล่ะ หลานของชั้นแหกกฏทุกอย่างของโรงเรียน ตั้งแต่เรื่องทรงผมไปจนถึงเรื่องสีของปากกาที่ใช้เขียนหนังสือ
"แต่แกก็ใช่ย่อยนะ ลงแกอยากจะทำอะไรล่ะก็ ไม่มีใครขวางแกได้" ชั้นเองก็มองลูกสาวยิ้มๆเช่นกัน
ลลินลูกสาวของชั้นเด็ดเดี่ยวมาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก ลูกคงจะรู้ตั้งแต่อยู่ในท้องแล้วว่าเกิดมาคงไม่ได้เจอพ่อ ได้เจอแต่แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างชั้น บางทีชั้นก็อดเสียดายไม่ได้ที่พ่อของเค้าไม่มีโอกาสได้เห็นลูกสาวคนนี้ ถ้าพ่อเค้าอยู่เค้าคงจะภูมิใจในตัวยัยลินไม่น้อย ลูกสาวคนนี้เป็นคนใจกว้าง เข้ากับคนง่ายและเป็นที่รักของผู้คน ...เหมือนพ่อของเค้านั่นล่ะ
น่าแปลกที่ลลินไม่เคยมีภาพความทรงจำใดๆเกี่ยวกับพ่อ แต่ลูกกลับถอดบุคลิกและนิสัยมาจากพ่อของเค้าแทบจะไม่ผิดเพี้ยน
ตอนที่ยัยลินตัดสินใจไม่เรียนออกแบบแฟชั่น แต่จะไปเรียนออกแบบเฟอร์นิเจอร์ที่อิตาลีแทน ชั้นก็ขัดลูกไม่ได้ ในใจก็แอบหวังว่าลูกสาวจะเปลี่ยนใจ แต่จนแล้วจนรอด ยัยลินก็ไม่เคยคิดจะหันมาสนใจด้านนี้ เสียดายที่ลลิตาเขาอายุสั้น ลูกสาวคนโตของชั้นคนนั้นเขาสนใจเรื่องแฟชั่นถึงกับไปเรียนต่อทางด้านนี้ ชั้นเคยคิดว่าที่ยัยลินเขาไม่สนใจ ก็เพราะเขาไม่อยากจะเดินตามรอยแม่กับพี่สาวหรือเปล่า เขาเป็นคนอย่างนี้ล่ะ ชอบเป็นตัวของตัวเอง
แต่เห็นระยะหลังๆนี่ลูกบ่นเรื่องที่บริษัทบ่อยขึ้น ชั้นไม่เคยคิดจะไปยุ่งอะไรกับเรื่องการงานของเขาหรอก ชั้นเองก็มีธุระมากมายของชั้นอยู่ แต่เมื่อได้ยินลลินบ่นอย่างนั้นชั้นก็แอบดีใจ เผื่อเขาจะออกจากงานแล้วหันมาสนใจและสืบทอดในกิจการของเราบ้าง
"แล้วนี่เรื่องบริษัทน่ะ ถ้าอึดอัดใจนัก แกก็ลาออกแล้วมาช่วยแม่ที่ร้านของเราดีกว่า ตอนนี้ร้านของเราก็มีดีไซเนอร์ฝีมือดีอยู่หลายคน แกแค่เข้ามาช่วยบริหาร แม่จะได้ถือโอกาสวางมือ"
"แม่ก็รู้ว่ามันไม่ใช่ความฝันของหนูที่จะเป็นเจ้าของห้องเสื้อ" ลลินพูดออกมาเบาๆ
"ชั้นรู้ย่ะ แต่แล้วไงล่ะ แกก็ได้ทำตามความฝันของแกแล้วนี่ แกอยากจะเรียนอะไร ชั้นก็ตามใจ แกอยากจะทำงานอะไร ชั้นก็ไม่เคยไปยุ่ง ห้องเสื้อนี่หลังจากยัยลลิตาไม่อยู่ ชั้นก็พยายามประคองมาโดยตลอด เผื่อว่าวันนึงมันอาจจะเป็นกิจการของแกได้"
"หนูไม่รู้สิคะแม่" ลูกสาวตัวดีถอนหายใจ
"นี่อย่าบอกนะว่าแกฝันที่จะมีบริษัททำเฟอร์นิเจอร์ของตัวเองน่ะ มันไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ จะไปเริ่มใหม่จากศูนย์ แล้วแกจะเอาเงินทุนเงินรอนจากไหนกัน"
ชั้นไม่เข้าใจเรื่องความฝันอะไรพวกนี้จริงๆ คนเรามีสิทธิ์เลือกได้ด้วยหรือ อย่างชั้นเองที่มาทำห้องเสื้อก็เพราะแม่ของชั้นทำร้านตัดเสื้อมาก่อน ชั้นต้องช่วยแม่ตั้งแต่เด็กแต่เล็ก เลยได้วิชาความรู้ในการตัดเย็บเสื้อติดตัวมา
"แล้วก็อย่างที่แกเล่า ตอนนี้บริษัทเค้าก็ไม่ได้สนใจแกแล้วนี่ แล้วเราจะอยู่ไปทำไม"
"หนูยังห่วงพวกลูกทีมของหนู" สีหน้าลูกสาวชั้นเค้าดูเป็นกังวลจริงๆ
ชั้นเข้าใจยัยลินเรื่องนี้ ลูกสาวเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้าง สนใจและห่วงใยในความรู้สึกของทุกคน
"แกออกไปสักคนหนึ่ง พวกเค้าก็ไม่ตายกันหรอก เดี๋ยวเค้าก็มีทางไปกันเอง" ชั้นพยายามชี้ให้ลูกเห็นถึงสัจธรรม
"คือหนู… คืออีกอย่าง หนูไม่อยากออกมาแบบผู้พ่ายแพ้ค่ะแม่ หนูยังยอมรับไม่ได้ว่าเราไม่เป็นที่ต้องการแล้ว"
คำสารภาพของลูกสาวทำเอาชั้นนิ่งไป นิสัยที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองแพ้แบบนี้
...คงมาจากชั้นสินะ
ความทรงจำในอดีตเหมือนจะคอยตอกย้ำชั้นเรื่องนี้ตลอดเวลา
"หนูยังรู้สึกเสียดายสิ่งที่ได้ทำให้กับบริษัท คุณราเชนทร์เคยบอกว่า หนูเป็นผู้สานต่อความฝันของภรรยาเค้า" เสียงลูกสาวยังคงพูดต่อเรื่อยๆ
"แต่ตอนนี้บริษัทก็เป็นของลูกชายเค้าแล้ว แกก็อย่าไปยึดติดเลย เราทำให้บริษัทเค้ามามากพอแล้ว" ชั้นพยายามปลอบใจลูกสาว
"อ้อ พูดถึงคุณราเชนทร์ พรุ่งนี้หนูว่าจะถือโอกาสไปสวัสดีคุณราเชนทร์หน่อยนะคะ" อยู่ดีๆลลินก็เปลี่ยนเรื่อง
"หนูมัวแต่ยุ่งเรื่องเตรียมงานเลยลืมบอกแม่ไปค่ะ คุณเซนเค้าพาครอบครัวมาด้วย บ้านของเค้าอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมของเราเลยค่ะ บ้านหลังนี้ฝีมือหนูตกแต่งเกือบทั้งหลังด้วยนะคะแม่"
อะไรนะ ตอนนี้ราเชนทร์อยู่ที่หัวหินนี่เหมือนกันหรือ
ราเชนทร์…
ผู้ชายอีกคนคนที่อยู่ในความทรงจำของชั้นเสมอมาน่ะหรือ…