"ปรี๊ดดดดดดด"
บรื้นนนน
ทันทีที่เสียงนกหวีดดัง พร้อมกับผ้าที่หญิงสาวชูขึ้นเหนือศีรษะปริ้วออกไป รถมอไซค์ที่อยู่ในสนามทั้งสองคันก็เร่งเครื่องขับเบียดไล่เพื่อแซงอีกฝ่ายไปยังเส้นชัย ไม่ลดละ
บรื้นๆๆๆๆๆ
รถ Ducati สีแดงสดราคาเท่ารถเบนซ์ขับปาดหน้ารถคู่แข่ง บดขยี้ไปมา ยิ่งใกล้ถึงเส้นชัยทั้งคู่ยิ่งเร่งเครื่องผลัดกันแซงขึ้นลงอย่างเมามัน เรียกเสียงเชียร์ดังลั่นไปทั้งสนาม
เอียด~โครม!
รถคู่แข่งเสียหลักพลิกคว่ำข้างทาง ทำให้การแข่งขันที่กำลังดุเดือดต้องจบลง
"ไอ้เสือ มึงเป็นอะไรหรือเปล่าวะ"
"กูว่ามึงไปดูคนที่กลิ้งไปข้างทางก่อนไหม ตายห่าแล้วมั้ง"
ทั้งคู่และคนกลุ่มหนึ่งรีบเข้าไปดูรถที่ล้มอยู่ข้างทาง คนหนึ่งในกลุ่มนั้นรีบเข้าไปช่วยเพื่อนที่นอนอยู่ข้างรถ ตรวจเช็คแน่ใจว่าไม่เป็นอะไรจึงพากันเดินมายังข้างสนาม
"เชี้ย แม่ง รถเวรทำกูแพ้"
คนแพ้หัวเสียตีโพยตีพายเตะรถไม่หยุด
"เอาไงไอ้เสือมึงชนะแล้ว จะเอาผู้หญิงหรือจะเอาเงิน"
เอก คนคุ้มสนาม เขาเป็นคนกลางที่คอยตัดสินการแพ้ชนะของทุกการแข่งในที่นี้ ยื่นข้อเสนอให้แก่ผู้ชนะ การแข่งขันครั้งนี้นอกจากเงินที่เดิมพันไว้สูงแล้ว ยังมีดาวคณะที่เป็นของล่อตาล่อใจสำหรับผู้ชนะในครั้งนี้ด้วย
"น้องรหัสมึง"
"หึม? น้องรหัสกู…อะไรของมึงว่ะ"
"ไอ้ภีม กูจะเอามัน"
"เชี่ย มึงบ้ารึเปล่าไอ้เสือ"
เอกทำหน้าตกใจปนสงสัย แต่พอเสือยื่นข้อเสนอให้ เขากลับตกลงอย่างไม่ลังเล
"มึงเอาเงินไป แล้วเอาไอ้ภีมมา"
"พี่เสือเอาจริงโว้ย แบบนี้จัดไป เดี๋ยวกูจัดการให้"
"หึ พรุ่งนี้พามันมาที่คอนโดกู"
"เบาๆนะมึง น้องกูมันยังไม่เคย 555 แต่ทำไมมึงถึงสนใจมันว่ะ มึงกับมันก็ไม่น่าชอบผู้ชาย แถมไอ้ภีมมันยังเจ้าชู้ปี้ไม่เลือกอีก"
"หึ…"
เสือไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงแต่รับเงินที่ได้มาแล้วโยนไปให้คนตรงหน้า ก่อนจะขับรถแยกไป
วันรุ่งขึ้น เสือไม่ได้ออกไปไหน เขาไม่ได้ไปเรียน เอาแต่นั่งดื่มเหล้าสูบบุหรี่อยู่ในห้อง มองรูปแฟนที่จากไปเขาทั้งแค้นทั้งโกรธตัวต้นเหตุที่มันไม่ได้สำนึกผิดแม้แต่นิดเดียว
"ก็อกๆๆ"
ประตูถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงโว้ยวายของคนที่ถูกหิ้วปีกจากการถูกมอมเหล้าจนเมาไม่ได้สติ
"ใครฟร๊ะ ปล่อยกูเซ่ จับอยู่ด้ายยยย"
"หึ"
"อะ โอ้ยยย เจ็บ เชี่ยเจ็บ"
เสือจับแขนของภีม เขาบีบล็อคไว้เต็มแรงจนอีกคนหน้านิ่ว เขาพยุงกึ่งลากภีมเข้ามาในห้อง
"ไอ้เสือมึงเบาๆหน่อยนะเว้ย เดี๋ยวมันจะตายห่าซะก่อน"
"เออ พวกมึงกลับไปได้แล้ว"
"เชี่ย ใจร้อนจริงนะพี่เสือ"
ปัง!
เสือปิดประตูใส่หน้ากลุ่มเพื่อนที่ยืนล้อกันไม่หยุด เขามองคนข้างๆที่สูงไม่ต่างจากเขามาก แถมรูปร่างก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ มีแค่สีผิวที่มันตัดกันจนเห็นได้ชัด เสือจับแขนคนที่ยืนเมาไม่รู้สติเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี
"เจ็บ ไอ้เหี้ยยย"
เขาไม่ได้สนใจคนที่นอนร้องโวยวายเลยแม้แต่นิดเดียว เสือเดินไปนั่งบนโซฟา จุดบุหรี่สูดเข้าจนเต็มปอดก่อนปล่อยควันให้ล่องลอยไปทั่วห้อง เเก้วเหล้าที่ว่างอยู่บนโต๊ะด้านหน้าถูกหยิบขึ้นมาก่อนจะสาดใส่หน้าคนที่นอนอยู่บนพื้น
"เหี้ย อะไรกันว่ะเนี่ย มึงเป็นใคร ไอ้หน้าส้นตีน"
ภีมเริ่มมีมีสติขึ้นมาบ้างแล้ว เขามองไปยังคนที่สาดเหล้าใส่เขาอย่างโมโห เขาไม่คุ้นหน้าคนที่อยู่ตรงเลยหน้าสักนิด ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรทำไมถึงได้มาอยู่ตรงนี้ได้
"ไง ไอ้ภีม"
เสือทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นชา พร้อมสายตาดุดันที่มองมายังคนที่กำลังโวยวาย
"มึงรู้จักกู ได้งายยย แล้วไอ้พี่เอกไปหนายย
ภีมพูดไป ก็เซไป เขายังไม่สร่างเมาเต็มร้อย ภีมไม่ได้รับรู้ถึงความโกรธที่กำลังจะปะทุของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย เสือยิ้มเหี้ยม ก่อนมือหนาตบลงไปที่แก้มซ้ายเต็มเเรง
เพี๊ยะ!
"โอ้ย! ไอ้สัด มึง…อ๊ะ"
เขาจิกหัวคนที่ยืนเซให้เงยมามองหน้าเขาชัดๆ
"ถ้าพูดเหี้ยๆอีก มึงจะโดนตีนแทนมือ"
"เจ็บๆ ปล่อยกู"
เล็บของเสือจิกลงไปที่หนังหัวของภีมจนแสบ ภีมที่เริ่มจะสร่างเมา มองคนตรงหน้าอยู่สักพัก เขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าไปรู้จัก หรือกวนตีนใส่รุ่นพี่คนนี้ตอนไหน เขารู้แต่ว่ามันเป็นเดือนมหาลัยแต่เขามั่นใจว่าไม่เคยเฉียดเข้าไปใกล้มันแน่ๆ
"มึงจำฟ้าได้ไหม"
ภีมเบิกตากว้าง ชื่อนี้ทำเขาแทบสติหลุด พี่ฟ้า พี่ที่คณะ เขาเจอตอนมารับน้องครั้งแรก ภีมถูกใจพี่ฟ้ามาก จนวันที่รับน้องวันสุดท้ายเขากับเพื่อนวางแผนมอมเหล้าพี่ฟ้า และมีอะไรกันหลังจากนั้น เขาคิดว่ามันจะจบ แต่พี่ฟ้ากลับไม่จบ หลังจากนั้นไม่นาน เขาจึงได้รู้ข่าวว่าพี่ฟ้าฆ่าตัวตาย ภีมตกใจและเสียใจ การฆ่าตัวตายของพี่ฟ้า จึงเหมือนเป็นตราบาปมาให้เขาจนถึงทุกวันนี้
"มึงกล้ามากนะที่สวมเขาให้กู มึงกล้ามากที่ทำฟ้าตาย"
ภีมตกใจที่ได้ยินเสือพูด เขาจับมือเสือที่จิกหัวเขาไว้แน่นเพราะความเจ็บปวด
"มึง…กับพี่ฟ้า?!"
"เอากับแฟนเขา แต่ไม่รู้จักผัวเขา ไอ้เลวระยำ"
เสือจับหัวของภีมกระแทกไปกับกำแพงจนเลือดไหลลงมาข้างขมับ
"โอ้ย! เหี้ยเอ้ย"
ภีมทั้งเจ็บทั้งจุก เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป ต้องขอโทษ ต้องปฏิเสธ หรืออะไร สมองตีรวนไปหมด
"กูอยากจะรู้ว่ามึงเอามันแค่ไหน ทำไมฟ้าถึงได้ติดใจมึงนัก"
"มึง…อย่านะ!"
ภีมเบิกตากว้าง ข้อมือของเขาถูกรวบตรึงเกี่ยวไคว้ไว้ด้านหลัง เชือกเส้นหนาได้ถูกนำมามัดข้อมือจนแน่น
"มึง…อย่านะ ไอ้ระยำโรคจิต"
"หึ! ปากดีนะมึง…แต่กูว่า…"
เสือยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ใบหูคนที่ถูกมัด
"อมให้กู จนกว่ากูจะเสร็จ"
"มึง ไอ้สารเลว!"
เสือผลิกจำเลยให้หันหน้าเข้าหาเขา เขากดหัวภีมบังคับให้นั่งลง กางเกงยีนส์สีซีดของเสือถูกปลดออกลงมากองกับพื้น
"อมให้กูเดี๋ยวนี้!"
เสียงหนาดังก้อง คนพูดมองหน้าตื่นตระหนกของอีกฝ่ายอย่างซะใจ ภีมดิ้นไปมาจนข้อมือที่ถูกมัดไว้ห้อเลือด ยิ่งเห็นท่าทางผยศอวดดีเสือยิ่งอยากทำให้มันเจ็บเจียนตาย
"อื้อออ"
เสือกดใบหน้าขาวซีดให้เขามาใกล้ท่อนเอ็นแข็งเขาจ่อมันถูไปมาบนปากคนที่คุกเข่าตัวเกรงอยู่
"อมให้เสร็จ ถ้ามึงกัด กูปาดคอมึงแน่"
ภีมสบัดหน้าหนีแต่ก็ถูกจิกหัวกลับมาที่เดิมอีกครั้ง เขากัดปากแน่นหน้านิ่ว ตอนนี้ตัวสะบักสะบอมไปหมด จะขัดขืนคงทำได้อยาก ในเมื่อไม่มีทางเลือกจึงก้มหน้าก้มตาทำให้มันเสร็จๆคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด
"อือออ อะ แฮะๆ มึงจะรีบยัดเข้ามาพ่อมึงหรอ กูจะอ้วก"
"หึ เร็วกูกำลังมีอารมณ์"
ภีมพยายามข่มอารมณ์ไว้ เขายอมอมให้ทั้งที่โกรธโมโหคนตรงหน้าแทบบ้า ปากบางอมแท่งเอ็นร้อนเข้าออกอย่างไม่ประสา บ้างก็ใช้ลิ้นเลียจนเสือถึงกับครางออกมา
"อือ ซี๊ดดด ดูดแรงๆสิว่ะ"
เสือกดหัวคนที่นั่งคุกเข่า เร่งให้ทำเร็วกว่านี้ แต่เหมือนเขาจะยังไม่พอใจ ภีมถูกผลักให้นอนคว่ำลงที่พื้น
"ไอ้เหี้ย มึงจะทำอะไร กูไม่เอานะ"
"หึ แต่กูอยากเอา"
"อ๊ะ! ไอ้เหี้ย"
เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกดึงกระชากจนกระดุมกระเด็นหล่นพื้นไปทั่ว ร่างกายขาวเนียนที่ตัดกับสีผิวของเสือ ปลุกอารมณ์เขาได้ไม่น้อย เสือกัดไหล่ขาวจนเลือดซิบ เขาขบกัดไปทั่วแผ่นหลัง ทำรอยไว้แทบจะทุกจุด
"ไอ้สัด ปล่อยกู"
ภีมดิ้นหนีจนของที่อยู่ใกล้ตกลงพื้นเกลื่อนกลาดระเนระนาด มือที่ถูกมัดเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมามากขึ้น ตอนนี้เสือเหมือนจะหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว มือหน้าปลดตะขอกางเกงเดฟสีดำของอีกฝ่าย ดึงลงแล้วเควี่ยงทิ้งไปพร้อมบล็อกเซอร์ ก้นขาวเนียนโก้งโค้งอยู่ตรงหน้า เสือใช้นิ้วที่เปื้อนน้ำลายของตัวเองแหยงเข้าไปสองสามนิ้ว ในช่องรูทวาร
"โอ้ย! เชี่ย เจ็บ มันเจ็บ"
เขาไม่ได้สนใจเสียงร้องเจ็บปวดที่ดังครวญครางแม้แต่น้อย นิ้วมือยิ่งเร่งการสอดใส่อย่างไม่ปราณี
"ปล่อยกูไอ้เหี้ย อย่าให้กูหลุดไปได้นะ กูฆ่ามึงแน่"
"หึ! ปากดีให้ได้ตลอดเถอะมึง"
"อะ อ๊ากกก เชี่ย! โอ้ยย!"
เสือกระแทกท่อนเอ็นใส่ในรูแคบเต็มแรง มันเล็กและแน่นจนเขาหงุดหงิดที่มันเข้าไม่สุดสักที เลือดสีแดงสดเริ่มไหลออกมาจากช่องรูทวาร ไม่มีอ่อนโยน ความปราณีใดๆ การกระทำที่ป่าเถื่อนทำให้ร่างกายของภีมแทบแหลกคามือ
"ห่าเอ้ย แน่นชิบ"
เสือต้องใช้เจลในการช่วยเพราะเขาไม่สามารถเข้าไปได้สักที เมื่อร่างกายของภีมเริ่มสนองตอบรับได้ดี เสือจึงเพิ่มแรงกระแทกขยับเข้าออกไม่ออมแรง บั้นท้ายขาวถูกตีขย้ำจนแดงปื้น เสียงร่างกายกระทบกระแทกกันดังลั่นไปทั่วห้อง เสือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอัดทุกการกระทำในครั้งไปด้วย
ภีมเหมือนร่างไร้วิญญาณ เขาเจ็บเจียนตาย ร่างกายมีแต่ร่องรอยการถูกทำร้ายต่างๆนาๆ
"เจ็บๆ ไอ้เหี้ย อ๊ะ!"
เสือกระแทกเข้าออกไม่หยุด คนด้านใต้เริ่มไม่ไหวตาพร่ามัวแถบจะสลบคาพื้น เสือเร่งกระแทกท่อนเอ็นจนสั่นไปทั่วร่าง เขาจับสะโพกขาวบีบไว้แน่นกระแทกดันท่อนเอ็นเข้าไปจนสุด พร้อมเสียงครางอย่างสมใจ
"อือออ อ๊าาา"
น้ำขุ่นเหนี่ยวถูกปล่อยเข้าไปด้านในจนล้นเอ่อ ตอนนี้คนด้านล่างฟุบสลบไปแล้ว
"อ่อนชิบหาย"
เสือพยุงร่างที่นอนแน่นิ่งไปที่เตียงนอน เขาทิ้งอีกคนให้นอนอาบเลือดไว้แบบนั้น โดยไม่ได้สนใจใยดี ก่อนจะไปห้องน้ำทำธุระของตัวเอง
เกือบเที่ยงของวันรุ่งขึ้น คนที่นอนสลบอยู่ยังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้น
เพี้ยะ!
เสือตบไปที่หน้าของภีมสองสามที แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เขาจับที่ใบหน้าขาวจนรู้สึกถึงอุณหภูมิของร่างกายที่ร้อนกว่าปกติ
"สัด แค่นี้ก็ไข้ขึ้น สำออยชิบหาย"
เสือเข้าไปในห้องครัวค้นหายาที่อยู่ในกล่องบนตู้เย็น เขาหยิบยากับน้ำเดินไปยังคนที่นอนซมตัวร้อนผ่าว
"ไอ้ภีม ตื่นมากินยา"
เสียงเรียกนั้น ไม่ได้ทำให้คนที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นเลย เสือก้มลงไปเขย่าตัวภีมแรงๆ
"ตื่นสิว่ะ ไอ้ภีม ห่าเอ้ย"
เสือจับแก้มคนตรงหน้าบีบให้อ้าปากแล้วยัดยากับน้ำลงไปในปาก
'แฮกๆๆๆ'
ภีมสำลักไอ ดวงตาเริ่มปรือตื่นมาเล็กน้อย เขารู้สึกปวดตัวระบมไปหมด มึนหัวจนไม่อยากฟื้น เมื่อคืนเหมือนเป็นฝันร้าย แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมากลับเจอเรื่องร้ายแรงยิ่งกว่า
"ไงมึง นึกว่าจะตายห่าแล้ว กูจะได้เอาศพไปโยนทิ้ง"
"มึง!"
"เออ กูเอง…ทำไม? จำผัวตัวเองไม่ได้รึไง"
"ไอ้สัด! กูจะฆ่ามึง"
ภีมอยากพุ่งไปบีบคอคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ร่างกายดันสวนทางกับความคิด เขาแทบจะขยับไปไหนไม่ได้ เหมือนคนพิการแทบตายทั้งเป็น
"หึ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะมึง แล้วค่อยมาฆ่ากู"
เสือหายเข้าไปในห้องครัวอีกครั้งแล้วกลับมาพร้อมชามข้าวต้ม เขาวางมันไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะออกจากห้อง ทิ้งให้คนป่วยนอนอยู่ในห้องตามลำพัง
เกือบ 2 ชั่วโมงที่เสือหายไป ภีมมองหาทางออก เขามองไปรอบห้องหาช่องทางที่จะหลบหนีออกไป แต่เพียงแค่ขาแตะลงพื้น เขาก็รู้สึกถึงแรงรัดจากข้อเท้าที่ดึงขาเขาไว้กับเตียง
"ไอ้เสือ ไอ้เหี้ย ไอ้เลววว"
โซ่เส้นใหญ่รัดที่ข้อเท้าเขาไว้แน่น ภีมหัวเสียดึงกระชากโซ่อย่างบ้าคลั่ง น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลออกมาง่ายๆ ตอนนี้มันกลับไหลอาบแก้มเขาไปทั่ว เขาทั้งกลัวทั้งโกรธไม่รู้ว่าต่อไปจะต้องเจอกับอะไรอีก เพราะการกระทำที่ไม่ได้คิดของเขามันกำลังเล่นงานเขาให้เจ็บเจียนตาย
แกร๊ก~
"กองไว้ตรงนี้แหละ"
"สัด ขอบใจสักคำก็ไม่มี "
เสียงพูดคุยที่ได้ยินจากด้านนอก ทำภีมหูผึ่ง ภีมคิดว่าคนที่เสือพามาด้วยเขาอาจจะยอมช่วยตัวเอง เขาจึงพยายามส่งเสียงให้คนด้านนอกได้ยิน
"ชะ ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย"
คนที่อยู่ด้านนอกพากันเดินเข้ามาในห้องนอน ตามเสียงที่ดังออกมา
"เชี้ย ไอ้ภีมทำไมเละแบบนี้ว่ะ ไอ้เสือมึงทำเกินไปไหมเนี่ย"
เอก พี่คณะของภีมและเพื่อนของเสือที่เป็นนกสองหัว เขาเข้าไปพยุงรุ่นน้องที่นั่งอยู่บนพื้น เนื้อตัวมีแต่คราบเลือด รอยฟกช้ำ เอกใจอ่อนฮวบ เพื่อนเขาทำกับมันเกินไปรึเปล่า
"กูว่าพามันไปหาหมอเหอะ ไม่งั้นมันตายแน่ ตัวมันร้อนยังกับไฟ"
เสือมองคนที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่ที่พื้น สีหน้าของเขาเรียบเฉยไม่ได้แสดงความรู้สึกผิดใดๆแม้แต่น้อย
"มันไม่ตายง่ายๆหรอก มึงกลับไปได้ล่ะ"
"ไอ้เสือ มึงจะบ้าหรอ มึงดูมันดิสภาพยังกับศพ"
"มึงไม่ต้องยุ่ง กูจัดการเอง ไปได้แล้ว"
เอกมองรุ่นนอนอย่างเวทนา เขาอยากจะช่วย แต่ก็ไม่อยากโดนร่างแห่ไปด้วย เขารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้โหดร้ายป่าเถื่อนแค่ไหน
ตกดึก ภีมที่นอนซมอยู่ไม่มีท่าทีดีขึ้น แต่ก็เริ่มขยับตัวได้มากกว่าเมื่อเช้า
ตูบ! กองเสื้อผ้าของใช้ของภีม เสือจัดการไปขนมาจนหมด
"มึง…"
"ต่อไปมึงต้องอยู่กับกูที่นี้"
"ไม่! กูเกลียดมึง ไอ้นรก ไอ้เวร อะ…"
เพี้ยะ!
แก้มขาวถูกตบจนชา สีแดงระเรื่อขึ้นเป็นรูปฝามือจางๆ
"มึงไม่มีสิทธิ์บ่น มึงเป็นคนเริ่มเรื่องเองนะ มึงต้องชดใช้สิ่งที่มึงทำ แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับคนเหี้ยแบบมึง"
เสือกระชากคนตรงหน้า ลากไปที่ห้องน้ำ เขาเปิดฝักบัวฉีดใส่ภีมจนเปียกชุ่ม
"อาบน้ำเปลี่ยนชุด กูไม่ชอบพวกซกมก"
"กูป่วยอยู่มึงไม่เห็นรึไง แผลกูก็ยังไม่หาย"
"อาบ!"
เสือพูดสั่งเสียงเหี้ยม ภีมที่ยืนตัวสั่นจากความเย็นของน้ำ จึงได้แต่ก้มหน้าทำตามอย่างว่าง่าย
"มึงออกไปสิว่ะ ให้กูอาบน้ำแล้วจะมายืนทำห่าอะไร"
"ทำไมกูต้องออก นี่ห้องกู มึงรีบถอดเสื้ออาบน้ำได้แล้ว"
"แต่…แม่งเอ้ย"
ภีมลังเลอยู่นานแต่ก็ยอมถอดเสื้ออาบน้ำ เสือขยับเข้ามาเบียดคนตรงหน้าที่ยืนหันหลังให้ ภีมสะดุ้งตกใจเล็กน้อยแต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ น้ำเย็นจากฟักบัวถูกเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นเพื่อรดตัวแทน ไอระเหยจะน้ำปกคลุมไปทั่วห้องน้ำจนแทบมองไม่เห็น
"โอ๊ย! มึงกัดกูทำไมเนี่ย"
"มึงยั่วกู"
"ไอ้สัด มึงโรคจิตรึไงห๊ะ…โอ๊ย! ไอ้เสือ บอกว่าอย่ากัดไง"
เสือกัดลงที่ต้นคอขาว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูดเม้มเป็นรอยจนแดงจ้ำ แกนกายของเขาเริ่มขยายใหญ่ เขาจึงจับมันถูไถเสียดสีไปมาระหว่างร่องก้นเพื่อระบายความใคร่
"ไอ้เสือ มึง…"
"อาบน้ำไป กูจะทำอะไรก็เรื่องของกู"
"พ่อมึงสิ…ไอ้โรคจิต"
เสือดันท่อนเอ็น กระแทกใส่ร่องก้นขาว บีบขย้ำให้มันรัดของๆเขาไปด้วย
"อ๊าา ซี๊ดดด"
เสียงครางจากคนด้านหลัง เหมือนยาปลุกอารมณ์ ภีมรู้สึกเสียววาบ แกนกายของเขาเริ่มตั้งชู แรงกระแทกจากด้านหลัง เสียงครวญคราง ทำสติเขาตะเลิด เสือดันร่างขาวแนบติดไปกับตู้กระจกกั้นอาบน้ำ เขาบีบขย้ำก้นขาวจนแดง ขยับกระแทกถี่ๆไม่ออมแรง
"อื้อออ ไอ้เสือพอแล้ว"
"ซี๊ดดด…อ๊าาาา"
ไม่นานเสือก็กระตุกปล่อยน้ำใส่หว่างขาของภีมจนไหลเยิ้ม
"กูเสร็จแล้ว มึงก็รีบทำให้เสร็จแล้วกลับไปนอน กูจะไปข้างนอกคงกลับเช้า"
มือหนาจิกไปที่หัวภีมจนหน้าเชิด
"เจ็บไอ้สัด"
"กูทำให้มันเจ็บ มึงจะได้จำว่าอย่าคิดหนี เพราะมึงไม่มีทางหนีกูพ้น"
ภีมกัดปากแน่น เขาเจ็บทั้งตัวและเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย เขาต้องทนกับสภาพนี้ไปอีกนานแค่ไหน ภีมจัดการตัวเองเสร็จ อาบน้ำแต่งตัว แล้วหลับไปในทันที ร่างกายเหนื่อยเกินว่าจะคิดหนี หรือทำอะไรต่อไป


ตื๊ดดดดดด🎶🎶
เสียงโทรศัพท์ข้างเตียงดังปลุกคนขี้เซาที่นอนโทรมให้ลุกขึ้น
"ฮัลโหล"
"หึ…เสียงโคตรยั่ว"
"สัด!ยั่วบ้าอะไร กูไม่สบาย"
เสียงของภีมแหบแห้งเพราะพิษไข้จากกิจกรรมบนเตียงที่ยาวนานเกือบถึงเช้า แต่วันนี้เสือมีพรีเซนต์งานกับอาจารย์จึงต้องปล่อยให้คนป่วยนอนอยู่ห้องคนเดียว คนปากแข็งจึงโทรมาเช็คอาการเมื่อถึงเวลาพักกินข้าว
"มีอะไร จะโทรมาปลุกกูทำไมเนี่ย"
"ตื่นมากินข้าวกินยา ถ้าพรุ่งนี้ไข้มึงไม่ลด กูจะจับมึงล่ามโซ่ให้แดกแต่ยาจนหาย"
"อะ เออๆ"
ภีมรีบกดตัดสาย รู้สึกขนลุกกับคำขู่แต่ก็แอบยิ้มกับความใส่ที่ไม่ค่อยจะมีให้เห็น
ตื๊ดดดดดด🎶🎶
"อะไรอีกว่ะ กูจะกินข้าวแล้ว"
"เออ ภีมรึเปล่า?"
ภีมยกโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าจอ จึงได้รู้ว่าคนที่โทรเข้ามาไม่ใช่ไอ้หน้าโหดที่โทรปลุกเขาเมื่อกี้
"ครับ ภีมครับ ขอโทษทีครับ พอดีผมนึกว่าเป็นเพื่อน"
"กูนนท์นะ"
"หืม!? ไอ้นนท์ แล้วมึงไปเอาเบอร์กูมาจากไหน"
"ก็ตอนเจอมึงเมื่อวานไง มึงเมา กูก็เลยแอบกดเบอร์เข้าเครื่องกู เสือกไม่ล็อกรหัสเครื่องเอง"
"อ้าวไอ้นี่…เออๆ แล้วมึงมีอะไร โทรมาทำไม"
"กู…มีเรื่องสำคัญจะคุย มึงพอจะออกมาเจอได้ไหม"
"เรื่องสำคัญ? คุยทางโทรศัพท์ไม่ได้เหรอว่ะ"
"ไม่…เรื่องนี้เกี่ยวกับไอ้เสือ ถ้ามึงยังอยากหนีจากมันก็มาเจอกู เดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นไปให้ แค่นี้นะ"
ภีมนั่งตัดสินใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะกดเพิ่มเพื่อนในไลน์และขอโลเคชั่นที่ที่จะนัดเจอ ใช้เวลาเกือบชั่วโมงภีมก็มาถึงหน้าร้านตามนัด เขาเดินเข้ามาหาคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"ไงมึง กินไรก่อนไหม"
ภีมสายหัวแทนคำตอบ เขานั่งลงตรงข้ามนนท์ แล้วถามเรื่องที่สงสัย
"มึงเข้าเรื่องเถอะ กูมีเวลาไม่นาน"
"รีบจังว่ะ กลัวไอ้เสือมันรู้?"
เหมือนถูกพูดจี้ใจดำ ภีมเริ่มชักสีหน้า จนคนแกล้งชักเริ่มสนุก
"โอเคๆ งั้นมึงตอบกูมาก่อน…มึงยังอยากหนีจากมันอยู่ไหม"
คำถามที่แถมไม่ต้องคิดหาคำตอบ แต่ตอนนี้ภีมกลับนั่งนิ่งสีหน้าสับสนอย่างเห็นได้ชัด นนท์เท้าคางมอง ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆรอคำตอบที่เหมือนจะรู้อยู่แล้ว ก่อนนิ้วมือที่เคาะอยู่บนโต๊ะเลื่อนมาจับคางมลให้เงยขึ้น
"มาเป็นเด็กกู แล้วมึงจะเป็นอิสระจากไอ้เสือ"
ผ๊วะ!!!
แรงฟาดจากของแข็งลงที่หัวของนนท์อย่างจัง เลือดเริ่มไหลออกมาตามรอยแผลที่ถูกฟาด พร้อมเสียงกรีดร้องของคนที่อยู่ในร้าน เหมือนฉากฆาตกรรมในหนัง ภีมนั่งนิ่งเหมือนกำลังช็อก จนถูกเสือลากตัวออกไปถึงได้มีสติ แต่ก็ขัดขืนกำลังของคนโมโหได้ไม่มาก
"ไอ้เอก ที่เหลือมึงจัดการให้กูด้วย ส่วนมึง…"
เสือกระชากแขนภีมให้เดินตามไปที่รถมอไซค์คันโปรด ไม่มีคำพูดแม้แต่คำเดียว มีแต่การกระทำที่บ่งบอกถึงเรื่องเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น
ตุ๊บ! เมื่อมาถึงตอนโด ภีมถูกลากและผลักลงไปนั่งที่พื้น โซ่เส้นหนาที่ถูกเก็บไป ถูกนำออกมาใช้อีกครั้ง
"ไม่…ไม่นะ มึงฟังกูก่อน"
ภีมพยายามปัดป้องดึงรั้งโซ่ที่กำลังจะมัดขาเขาไว้
"เสือ…กูขอร้อง ฟังกูก่อน"
"โถ่ โว้ย!"
เสือผลักคนที่กำลังอ้อนวอนขอร้องเขาลงที่พื้น แล้วขึ้นคร่อมบีบคอด้วยความโมโห ภีมเริ่มสำลักไอ หน้าซีด จนเมื่อแรงบีบค่อยๆผ่อนลง คนที่ใกล้หมดลมจึงร้องไห้หนักขึ้นมาแทน เสือก้มหน้าลงไปแนบจนหน้าผากชิดกับคนที่กำลังสะอื้นร้องไห้
"พูดมา…มึงไปเจอมันทำไม"
กลับไปที่เอก เขาทอนหายใจกับสภาพคู่อริของเสือตรงหน้า กว่าจะเจรจากับเจ้าของร้านให้รับเงินและไม่เอาเรื่องก็ว่ายากแล้ว ยังต้องมาจัดการไอ้นนท์ที่เอาแต่ดิ้น ด่าเขาไม่หยุด เพราะโดนมัดไว้กับเก้าอี้
"สัด ปล่อยกู! ปล่อยสิว่ะ!"
"มึงก็อยู่นิ่งๆก่อนได้ไหม กูทำแผลไม่ได้"
"ไม่ต้องยุ่ง ปล่อยกู!"
เอกเริ่มหมดความอดทน เขายืนขึ้นถอดเสื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อทิ้ง
"มึง! มึงจะทำอะไร"
เอกเดินเข้าไปใกล้คนที่ถูดมัด ตอนนี้เริ่มหน้าซีดตื่นตระหนกภัยที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัว
"มึงรู้ไหม กูกับไอ้เสือมีบางอย่างที่เหมือนกันมาก…"
เอกบีบแก้มนนท์ไว้เเน่น ใบหน้าของผู้ล่าเริ่มฉายแววออกมาทีละนิด
"กูกับไอ้เสือ ความอดทนแม่งโคตรต่ำ และก็เกลียดพวกชอบแย่งของคนอื่น มึงนี่มันชอบหาเรื่องใส่ตัวเองจริงๆ"
เอกก้มลงไปกัดปากคนที่นั่งหน้าตื่นจนได้กลิ่นเลือด จากกัดเปลี่ยนมาเป็นจูบ แต่แล้วคนเริ่มก็ต้องแปลกใจ เมื่ออีกฝ่ายจูบตอบกลับมา ปากจูบปากบดขยี้ อ้ารับลิ้นร้อนอย่างไม่มีใครยอมใคร จนเสียงจ๊วบจ๊าบดังไปทั่ว เอกผละหน้าออกมามองนนท์ที่ยิ้มอย่างผู้ชนะตอกกลับให้
"ไอ้นนท์ มึง?"
"เอาสิ ไอ้เสือบอกให้มึงเอากู เพื่อจะได้แบล็คเมล์กูใช่ไหม หึ…เอาสิ"
นนท์ยกขาตั้งฉากวางบนเก้าอี้ แล้วอ้ามันออกเพื่อสนองความต้องการของคนที่จับเขามา
"เชี่ยเอ้ย! มึง…"
เอกหัวเสีย เตะเก้าอี้และโต๊ะในห้องจนล้มระเนระนาด ก่อนเดินออกไป ทิ้งให้คนในห้องนั่งร้องไห้กับอดีตที่ผุดขึ้นมาจากความทรงจำอีกครั้ง
ที่คอนโดของเสือ
ตอนนี้ภีมนอนอยู่บนเตียง ไข้กลับมาขึ้นสูง จนเสือต้องนั่งเช็ดตัวให้เกือบชั่วโมงถึงดีขึ้น หลังจากที่ภีมอธิบายถึงสาเหตุการไปพบกับนนท์ เขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องลงโทษคนตรงหน้า แถมยังรู้สึกแย่เพราะภีมยังไม่ได้ทำอะไรผิด จะผิดก็แค่ไปหานนท์โดยที่ไม่ได้บอกเขา
เสือห่มผ้าให้คนหลับและเดินออกมาสูบบุหรี่ที่ระเบียง ตอนนี้มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป ทั้งตัวเขาและมัน ความรู้สึกแปลกๆบางอย่างที่ยังหาคำตอบไม่ได้กำลังผุดขึ้นมาทีละนิด แต่…การตายของฟ้า ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ
"ฮัลโหลฝน อยู่ไหน เดี๋ยวเราออกไปหา"


กลางดึก คนที่หลับไปหลายชั่วโมงสะลึมสะลือตื่นเพราะปวดฉี่กลางคัน ภีมงัวเงียลุกขึ้นก่อนจะมองหาเจ้าของห้องแต่ก็ไร้เงา เขาเองก็ไม่ได้สนใจเดินไปเข้าห้องน้ำทำธุระเสร็จก็กลับออกมา เกือบจะล้มตัวลงนอน ก็ต้องสะดุ้งกับเงาใครบางคนตรงระเบียง
"ไอ้เสือ?"
ภีมเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นจนมั่นใจว่าตัวเองคงไม่ได้ตาฝาด เสือนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ดวงตาอิฐโรยบ่งบอกได้ว่าเขาแทบจะยังไม่ได้นอน
"ไอ้เสือ…มึง…เออ…ทำไมไม่นอนอีกว่ะ"
"เป็นห่วงกู?" เขาตอบกลับพร้อมพ่นควันบุหรี่ออกมา โดยที่ยังนั่งอยู่ท่าเดิม
"เปล่าเฮอะ งั้นกูไปนอนแล้ว มึงจะไม่นอนก็เรื่องของมึง"
"เดี๋ยว! มานี่"
"อะ อะไร"
"เดินมานี่"
คนถูกสั่งเริ่มใจไม่ดี แต่ก็ต้องขยับก้าวเข้าไปหาเจ้าของเสียง เสือกดปลายม้วนบุหรี่ให้ดับมอดลงกับที่เขี่ย ใบหน้าที่โรยราเริ่มมีรอยยักของคิ้วขมวดอยู่
"มึงกับฟ้าเจอกันตอนไหนว่ะ"
คนถูกถามถึงกับเสียวสันหลัง อยู่ดีๆอีกคนก็มีท่าทีแปลกๆ และถามอะไรแปลกๆอีก
"ก็เจอที่งานรับน้องตอนปี 1"
"มึงชอบฟ้า?"
ภีมเกลื่อนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ พยายามคิดหาคำตอบที่คิดว่าดีที่สุด แต่ก็มีแต่ความเห็นแก่ตัวของตัวเองที่ทำลงไปกับพี่ฟ้า
"ก ก็เปล่า แค่เห็นพี่เขาสวย"
"แล้วไงต่อ"
"กูเลยลองจีบ…ละ แล้วพี่เขาเล่นด้วย"
บุหรี่อีกม้วนถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง เสือไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดแต่กลับนิ่งจนขนลุก
"มึงรู้ไหมว่าฟ้ามีแฟนอยู่"
ภีมกัดปาดจนห้อเลือด เหมือนผู้ต้องหาที่กำลังถูกสอบสวนไม่มีผิด
"ตอบ"
"เออ…กูไม่รู้ และก็ไม่ได้…สนใจ"
"หึ…มึงแค่จะหลอกฟันว่างั้น"
"แต่…แต่กูไม่ได้เป็นคนทำพี่ฟ้าตายนะ…กู…"
"อืม…มึงไปนอนได้แล้ว"
"…!?"
ภีมมองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ปกติเขาต้องโดนมันทุบตีทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องพี่ฟ้า วันนี้มันกลับนิ่ง นั่งมองแต่นอกระเบียง หรือว่า…
"ไอ้เสือ มึงเข้ามาเลย!"
ภีมรีบเข้าไปฉุดกระชากคนที่นั่งอยู่ให้ลุกเข้ามาในห้อง คนที่ถูกลากพยายามสะบัดแขนออก แต่ก็ถูกกอดเอวไว้แทน
"มึงอย่าคิดสั้นนะเว้ย กูรู้ว่ามึงรักพี่ฟ้า แต่ตอนนี้มันกลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้ว มึงต้องเดินหน้าต่อ ยังมีคนที่รักและห่วงมึงอยู่นะเว้ย"
คนถูกกอดยังคงนิ่งจนผิดวิสัย ภีมจึงเงยหน้ามอง จนได้สบตากับสายตาคู่เศร้า ที่แทบจะไม่มีเคล้าไอ้เสือที่เขาเคยเจอเลย
"ไอ้เสือ…มึง…อึ อื้อออ"
คนด้านบนกดจูบลงมาแบบไม่ทันตั้งตัว ดุเดือนในตอนแรกแต่กลับค่อยๆอ่อนโยนจนแทบละลาย เสือประคองใบหน้าขาวจับอย่างถนุถนอน ความอ่อนแบบนี้ที่ไม่เคยได้รับทำคนในอ้อมกอดถึงกับอ่อนระทวย จูบอ้อยอิ่งดูดกลืนจนแทบขาดอากาศ
"อืออออ อ๊ะ"
ทั้งคู่สลับกันดูดชิมริมฝีปากของกันและกัน คนตัวใหญ่กว่านำพาอีกคนเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าระเบียง จนเมื่อแผ่นหลังเนียนแตะที่ขอบกั้นถึงได้สติว่าตรงนี้เป็นที่โล่งแจ้ง ถึงจะดึกแต่ก็ยังมีแสงไฟในช่วงกลางคืนให้มองเห็น
"สะ เสือ…เข้า…มึง!"
คนหน้าหนาถอดเสื้อยืดสีเข้มออกจากตัวจนเห็นหุ่นล่ำ กางเกงที่สวมใส่ถูกรูดซิบลงก่อนจะดึงส่วนท่อนเเข็งนั้นออกมา
"หันหลัง"
"เสือ…มะ ไม่ กูขอร้อง"
"ภีม หันหลัง"
"ไม่…เดี๋ยว ไอ้เสือ!"
เสือไม่ได้สนใจคำร้องขอเขาจับร่างขาวพลิกหันหลัง แล้วตามมาประกบบดเบียดแนบชิดจนแทบหลอมเข้าด้วยกัน
"กูขอ เข้าไปนะภีม"
คนฟังถึงกับชะงัก ร่างกายที่ต่อต้านจึงยินยอมให้กับความอ่อนโยนที่เพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรก เสือกอดเขาไว้แน่นลูบไล้เนื้อตัวพร้อมกับซุกไซ้ซอกคอจนขนลุกซู่ กางเกงบอลขาสั้นถูกถอดออกไปโดยไม่รู้ตัว รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้ร่างกายของเขามันกำลังตอดรับแท่งร้อนที่กำลังสอดแทงเข้ามา
"อ๊ะ เสือ…มึงเบาๆก่อน"
"อือ ยกก้นขึ้นอีกภีม"
มือหนาบีบรั้งก้นนิ่มให้ยกสูง ก่อนจะใส่ของๆเขาเข้าไปจนสุดด้าม
"อ๊า เสือ…กูเจ็บ"
"อดทนนะคนดี"
คนปลอบประโลมที่เหมือนเป็นเชื้อไฟ กำลังเผาไหม้คนฟังให้แหลกเหลว ภีมจับที่กั้นระเบียงไว้แน่น เพื่อรองรับแรงกระแทกที่หนักหน่วงมากกว่าทุกที มันทั้งแรงทั้งเน้นจนเขาแทบบ้า
"ซี๊ดดด โคตรแน่น"
"อะ อ๊ะ เสือ เสียว…มึงทำเบาๆ เดี๋ยวคนอื่น อ๊าา จะทำอะไร!"
เสือจับร่างขาวไปพาดกับโต๊ะข้างระเบียง แท่งกายเร่งสอดใส่หนักขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะจับคนตรงหน้าพลิกกลับมาแล้วอุ้มขึ้นโต๊ะ จับขาถ่างแล้วกระแทกใส่ถี่ๆ
"อ๊าา เสียวไหมภีม"
"เสือ จะไม่ไหวแล้ว"
"มึงเป็นของกูจำไว้ กูทำมึงได้แค่คนเดียว"
"อ๊ะ เสือ เเรง แรงไปแล้ว"
"ซี๊ดด ตอดชิบ"
แท่งร้อนใส่กระแทกไม่ออมแรง จนเสียงโต๊ะสั่นไหวกระทบพื้นดังไปทั่ว
"ภีม อ๊ะ อ๊าาาา"
"ไอ้เสือ เดี๋ยว…อ๊าาาาา"
น้ำขุ่นเหนียวพุ่งใส่รูแคบจนหมด พร้อมกับอีกคนที่ถูกชักสาวท่อนเอ็นดึงจนเสร็จพร้อมกัน เสียงหอบหายใจดังถี่ก่อนจะสงบลง ภีมสลบไปแล้ว ไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ที่ต้องสลบไปแบบนี้ เสืออุ้มร่างขาวไปบนเตียง จัดแจงเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนอนหลับตามไปจนถึงเช้า
เกือบเที่ยงที่คนบนเตียงถึงจะรู้สึกตัว ภีมยังคงปวดเมื่อยเนื้อตามร่างกาย แต่ก็ยังอยากไปเรียนเพราะหยุดไปหลายวันแล้ว เขาพยายามขยับตัวให้เบาที่สุดเนื่องจากลัวคนที่หลับอยู่ข้างๆจะตื่น พอเท้าถึงพื้นก็รีบเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำและกลับออกมาแต่งตัว
"จะไปไหนภีม"
ร่างขาวที่นุ่งผ้าขนหนูอยู่สะดุ้งโหยง เพราะกำลังง่วนอยู่กับการใส่เสื้อผ้า
"กูจะไปเรียน หยุดเรียนมาหลายวันแล้ว"
"อืม งั้นรอก่อน เดี๋ยวไปส่ง"
"ไม่ๆ กูไปเองดีกว่า มึงนอนพักเถอะ"
"อย่าเรื่องมาก กูจะไปส่ง"
คนฟังถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแต่ก็ขัดอะไรไม่ได้ ตอนนี้ได้แต่เดินตามเจ้าของห้องเพื่อขึ้นรถไปมหาลัย วันนี้เขามีเรียนบ่ายจึงรอดตัวไป ถ้ามีเรียนเช้าคงโดดอีกตามเคย
เสือจอดรถมอไซค์ที่หน้าคณะเพื่อให้อีกคนลงไปเรียนได้สะดวก
"จะกลับก็โทรบอก เดี๋ยวมารับ"
"แต่…กูกลับเองดีกว่า"
"ทำไม มึงจะไปแรดที่ไหนอีก"
"จิ…แรดบ้านพ่อมึงสิ เออๆ เลิกเรียนแล้วจะโทรหา"
"เดี๋ยว"
ภีมกำลังจะเดินขึ้นตึก แต่กลับถูกดึงแขนไว้
"อะไรอีก…เดี๋ยวกู…"
มือหนายื่นมาติดกระดุมเม็ดเกือบบนสุดให้เข้าที่ ก่อนจะทำตาเขียวปั๊ดใส
"มึงจะโชว์ไปถึงไหน อย่าให้กูเห็นอีก กูไม่ชอบ"
คนพูดขับรถออกไปแล้ว ทิ้งให้คนฟังเบลอไปกับการกระทำที่หาสาเหตุมาประกอบแทบจะไม่ได้
'หวงเขา!?' คำตอบที่โคตรจะเข้าข้างตัวเอง แต่ก็แอบดีใจก่อนจะเดินไปเรียนทั้งๆที่ยังหยุดยิ้มไม่ได้
"ไง ไอ้หล่อ เดี๋ยวนี้มึงดูแลเด็กมึงดีจังนะ มีติดกระดุมให้กันด้วย"
 เพื่อนตัวดีแอบเเซวเมื่อเห็นเสือเดินเข้ามาที่โต๊ะ
"มึงรู้ได้ไง"
"รูปมึงกับเด็กมึงผุดเต็มเฟสกับเพจมอ.แทบจะทุกวัน"
"น่ารำคาญ"
"ช่วยไม่ได้นะเพื่อน มึงเสือกเกิดมาหล่อ บ้านรวย แถมเป็นเดือนมหาลัยอีก มึงเลยต้องรับกรรมแบบนี้ 555"
"สัดเอก มึงหุบปากไปเลย แล้วเรื่องไอ้นนท์ไปถึงไหนแล้ว"
"ก็ไม่ถึงไหน เดี๋ยวกูจัดการเองแหละ ว่าแต่มึงกับไอ้ภีมเนี่ยยังไง สรุปคือแค่เรื่องแก้แค้นเหรอว่ะ"
เสือนิ่งไป ก่อนจะพูดถึงเรื่องที่คางคาใจให้เพื่อนฟัง
"กูเข้าใจผิด"
"เข้าใจผิดอะไรว่ะ"
"กูเข้าใจไอ้ภีมผิด ความจริงคนที่ทำให้ฟ้าตาย…คือไอ้สิงห์"
"เชี่ย ไอ้สิงห์อีกแล้วเหรอว่ะ แล้วมึงรู้ได้ไง"
"เมื่อวานกูไปหาฝนมา ฝนเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ความจริงคือกูโดนหลอกมาตั้งนาน โดนสวมเขาตั้งแต่คบกับฟ้าแรกๆ ฟ้ามีกูและก็ยังไปแอบคบกับไอ้สิงห์ ที่ฟ้าฆ่าตัวตายก็เพราะมัน…ไอ้สิงห์"
"สรุปไอ้สิงห์เป็นน้องมึงรึเปล่าว่ะ ทำไมมันถึงได้จองเวรมึงไม่เลิก"
"หึ…ช่างมัน ฟ้ากับกูถือว่าจบไปแล้ว เหลือแค่…"
"ไอ้ภีม…มึงล้างแค้นผิดคน เพราะฉะนั้นมึงควรปล่อยไอ้ภีมไปได้แล้วนะไอ้เสือ"
"เออ เดี๋ยวกูจัดการเอง มึงไปจัดการไอ้นนท์ให้เรียบร้อยก่อนเถอะ"
คนเอาแต่ใจเดินหน้าบึงไปที่โรงอาหารโดยมีแฟนคลับบางคนคอยตามถ่ายรูป ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจ ต่อจากนี้คนที่เขาสนใจคงมีแค่คนๆเดียว ถ้าไม่มีใครมายุ่ง เรื่องน่าจะจบได้สวย แต่ความจริงมันคงไม่เป็นแบบนั้น


ตื๊ดดดดดด🎶🎶 เสียงโทรศัพท์ของเสือดังขึ้น เจ้าตัวหยุดดื่มน้ำแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อ ก่อนกดรับสาย
"ฮัลโหล กูเลิกเรียนแล้วนะ"
"อืม มึงเดินมาที่สนามบาส กูรอที่นี้"
"เจอกันที่หน้าคณะไม่ได้เหรอว่ะ กูขี้เกียจเดิน"
"กูให้เวลา 5 นาที เดินมา"
ภีมหัวเสียเมื่อสายถูกตัดไปดื้อๆ เขาต้องลากสังขารเดินไปเพื่ออะไร สุดท้ายก็ต้องเดินไปบ่นไปจนมาถึงหน้าสนาม ภีมเดินมานั่งข้างรุ่นพี่ที่กวักมือเรียก เขามองคนเผด็จการกำลังวิ่งแย่งลูกบาสและโยนมันลงห่วง แทบจะไม่เคยเห็นมุมแบบนี้ของอีกคนเลยสักครั้ง ปกติมันก็ดูดีอยู่แล้ว พอมาแบบนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ข้างสนามวันนี้จึงได้คึกคักมีแต่พวกบรรดาแฟนคลับของเสือมายืนดูเพียบ
"ไงมึง มีผัวหล่อต้องทำใจนะ"
"จิ…พี่เอก ถ้าไม่ใช่พี่ ผมถีบไปแล้วนะ"
"555 เบาได้เบาน้อง"
ตูบ! กรี๊ดดดด!
เสื้อยืดสีขาวถูกโยนมาใส่หัวคนที่กำลังนั่งเถียงกับพี่ในคณะ หลังจากนั้นเสียงกรี๊ดก็ดังลั่นเมื่อหุ่นเพอเฟคของเสือได้ปรากฏต่อหลายสายตาที่กำลังจ้องมอง
"ห่าเสือ มึงจะถอดเสือทำไมเนี่ย แล้วโยนมาใส่กูทำไม"
ภีมบ่นพึมพำรู้สึกไม่พอใจ และหงุดหงิดกับเรื่องที่หาสาเหตุไม่ได้ เสือชูตลูกบาสลงห่วงอีกครั้งก่อนจะจบเกมที่ทีมเขาเป็นฝ่ายชนะ คนหน้านิ่งเดินมานั่งข้างๆคนตัวขาวที่ถูกสั่งให้มารอเขาเล่นบาสจนจบ
"น้ำ"
ภีมเหลือบมองคนพูด แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะรีบยกน้ำอัดลมรสหวานที่เขาถือมาด้วยดูดยั่วอีกคน เสือมองคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาดูน้ำในแก้ว ก่อนจะผิงหลังเอนลงกับที่นั่งแล้วยืดแขนออกมาคล้ายกำลังกอดอีกคนไว้ หน้าหล่อยื่นเข้าไปใกล้ พร้อมพูดแกล้งจนคนได้ฟังถึงกับสำลัก
"มึงจะเอาน้ำให้กูกิน หรือมึงจะกินน้ำกูแทน"
"อะ แฮกๆๆ"
ภีมเผลอกัดปากใจเต็นแรง กับคำพูดสองแง่สอมง่ามที่เขาไม่เคยจะชินเลยสักครั้ง ก่อนแก้วน้ำที่ถืออยู่ในมือจะถูกยื่นให้โดยไม่ลังเล แต่อีกคนกลับก้มลงดูดโดยไม่ได้ถือไว้เอง การกระทำที่เห็น ทำเอาเหล่าบรรดาแฟนคลับและคนที่แอบดู รีบยกมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปกันมือแทบเคล็ด
"เชี่ย พวกมึงเห็นกูนั่งอยู่ไหมเนี่ย "
เอกพูดแซวเพื่อนตัวดี แต่คนถูกแซวกลับตีหน้านิ่งไม่ได้สนใจ สวนอีกคนก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจนจะมุดลงไปที่พื้นหญ้าอยู่รอมร่อ
"แล้วตกลงวันนี้มึงจะเสด็จไปดื่มกับพวกกูไหมไอ้คุณชาย"
เมื่อไม่ได้คำตอบกลับมา เอกจึงหันไปถามรุ่นน้องแทน
"ไอ้ภีม งั้นวันนี้มึงไปกินเหล้ากับพวกกูนะ กินฟรีไม่อั้น"
"จริงดิพี่ ไปๆๆ"
แทบไม่ต้องคิด ภีมรีบตอบตกลงรุ่นพี่ไปทันที ทำเอาคนที่นั่งข้างๆ ถึงกับชี้หน้าคาดโทษเพื่อนตัวดี แต่ก็ถูกทำหน้าเยาะเย้ยใส่
ตกเย็นกลุ่มเด็กวิศวะจึงพากันมานั่งดื่มในร้านเจ้าประจำที่นัดไว้ กลุ่มของเสือมีทั้งหมด 5 คนรวมเอก และวันนี้มีภีมมาร่วมด้วย ทั้งโต๊ะจึงกลายเป็นจุดสนใจของเหล่าบรรดาสาวแท้สาวเทียมที่อยู่ในร้าน นั่งดื่มกันมาสักพักโทรศัพท์เสือก็ดังขึ้น เขาจึงต้องออกไปรับสายด้านนอก เเต่ก็บอกให้เอกด้วยดูแลภีมให้แทน
"น้องภีมของพี่ หมดแก้ววว"
พอเสือไม่อยู่ เพื่อนทั้งกลุ่มเลยพากันรุมมอมเหล้ารุ่นน้อง จนเริ่มนั่งไม่ติดที่
"พี๊ พอแย้ววว ผมไม่ไหวแย้ววว อึก…ปวดฉี่อะ"
"เฮ้ยไอ้ภีม ไปเข้าห้องน้ำ มึงจะมายืนฉี่ตรงนี้ไม่ได้ ไปๆๆ เดี๋ยวกูพาไป"
เอกพยุงคนเมาให้ลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่พอลุกขึ้นได้ ภีมก็เดินจ้ำอ้าวออกไปจนเอกเดินตามไม่ทัน เพราะเหล่าบรรดาหญิงสาวที่เอยทักเขาจนต้องหยุดคุย ภีมเดินโซเซมาถึงห้องน้ำก็รีบทำธุระจนเสร็จ คนเมาล้างหน้าล้างตาให้พอสร่าง พอเดินออกมาก็ได้ยินชื่อของใครบางคนที่ทำให้เขาหยุดชะงัก
"อื้อออ เสือเดี๋ยว อ๊ะ…เดี๋ยวคนอื่นเห็น ไม่เอาตรงนี้"
ภีมรีบเดินตามเสียงที่ได้ยินมาจนเกือบสุดทาง ป้ายบันไดหนีไฟที่อยู่ตรงหน้าถูกเปิดออกช้าๆ
"เสือ!?"
สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำเอาคนเปิดประตูเข้ามาต้องยืนตาค้าง มือกำแน่นจนเจ็บเพราะเล็บที่ฝั่งจิกลงไป ความโกรธ ความเจ็บ ความเกลียดตีรวนปนเปไปหมด
ตูบ ผ๊วะ ! ภีมรีบตรงเข้าไปผลักสองคนที่กำลังผลอดรักกันอยู่ตรงหน้า แล้วชกไปที่แก้มคนตัวโตจนเซ
"มึง!"
คนถูกชกรีบตรงมาผลักคู่กรณีกระแทกไปติดกำแพง หมัดหนากำลังจะชกไปที่แก้มเนียน แต่พออีกคนเงยหน้าขึ้นมสมาเขาจึงได้ชะงักค้างหมัดไว้
"ภีม...?"
"ฮึ อึก…ไอ้เสือ ไอ้ชั่ว ไอ้เลว ไอ้หน้าหมา…"
คนกึ่งเมาทั้งด่าทั้งตีพร้อมร้องไห้สะอื้นเหมือนคนขาดสติ คนตัวโตกว่าพยายามจับแขนที่เอาแต่ทุบและชกเขาให้หยุด
"เจ็บ!กูบอกให้หยุดไง"
"ไม่! ไอ้เชี้ย ไอ้เลว ไอ้…อะ อื้ออออ"
ปากบางถูกกัดจนได้เลือด แล้วดูดเม้มจนเจ็บระบม
กรี๊ดดด!
"เสือทำอะไร ไปจูบมันทำไม นี่เสือเป็น…"
"ออกไป"
คนที่กำลังระดมจูบอันแสบเผ็ดร้อน หันหน้ามองหญิงสาวแล้วไล่ไปอย่างไม่ไงดี เธอพยายามเข้ามากระชากตัวภีม แต่พอคนหน้าดุจะง้างมือตบ หญิงสาวจึงรีบวิ่งออกไป ทิ้งไว้แต่ทำด่าที่ไม่มีใครใส่ใจ
ตื๊ดดดดดด 🎶🎶
เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของภีมดังขึ้น เจ้าของที่ยังเมาไม่ได้สติ จึงถูกอีกคนล้วงมือไปหยิบมันขึ้นมารับสายแทน คนที่ถือโทรศัพท์มองชื่อคนโทรเข้า แล้วยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
"หึ…คนสำคัญสินะ"
"อืออ…อ๊ะ เจ็บ"
ภีมถูกดูดทำรอยจูบไว้ที่คอหลายจุด ก่อนจะร่างขาวจะล้มพับนั่งกองกับพื้น
"เอาไงดี…ภีม"
ไม่ถึงวิเปิดประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ก่อนที่ร่างของภีมจะถูกวางลงบนเตียง ปากหนาระดมจูบไปทั่วตัวขบกัดทำรอยไว้แทบจะทุกที
"อืออ ไอ้เสือ ปล่อยย อ๊ะ"
ภีมพยายามขยับถอยหนี แต่ก็ถูกดึงลากกลับมา ชุดที่สวมใส่ถูกถอดออกจนเหลือแต่ร่างขาวเปือยเปล่า ตามตัวมีรอยจูบแดงช้ำไปทั่ว ทำคนมองเลียปากอย่างกระหาย ผิวของภีมเนียนขาว ถึงมันจะไม่นุ่มแบบผู้หญิงแต่มันก็ลื่นมือ เวลาจับหรือบีบมันเร้าอารมณ์ยิ่งกว่า คนมองลูบไล้ที่ต้นขาขาวบีบเม้มมันก่อนจะจับถ่างออกก่อน และก้มลงไปจับแท่งกายที่ตั้งชันใช้ปากอมให้
"อ๊าา เสือ!"
ความเสียวซ่านจากการถูกใช้ปากทั้งอมทั้งเลีย ทำภีมแทบคลั่ง มันทั้งเสียวทั้งทรมานแทบขาดใจ
"อ๊าา เสือ…พอ เสียว อย่าดูด…เสือ!"
ภีมรวบแรงดันตัวอีกคนนอนราบลง ก่อนจะขึ้นมานั่งคร่อมแทน มือเรียวรีบถอดกางเกงสีเข้มออกแล้วบดเบียดก้นลงบนตรงเป้าตุงที่ยังมีบ็อกเซอร์กั้นไว้
"อ๊า ภีม…ซี๊ดดด"
เจ้าของบ็อกเซอร์พยายามจะดึงมันออก แต่ก็ถูกคนด้านบนยึดจับมันเอาไว้ พร้อมขยับสะโพกถูไปมาเร้าอารมณ์แทบขาดใจ
"มึงใจร้ายกับกูก่อน อึก…มึงไปจูบคนอื่น…อ๊ะ นิสัยไม่ดี"
พูดไปก็ขยับสะโพกเสียดสีแท่งร้อนไป จนตอนนี้มันขยายใหญ่คับเป้า ภีมจับท่อนเอ็นเเข็งของอีกคนขึ้นมารูดชักช้าๆ พร้อมก้มไปอมเลียจนมันชุ่ม เขาเร่งขยับปากถี่ๆและเอื้อยอิ่งในตอนท้าย คล้ายแกล้งคนใจร้ายให้ทรมานเล่น
"ซี๊ดดด ภีมอย่าแกล้ง"
คนถูกแกล้งขบกรามเเน่น อยากกระทุ้งสวนให้เสร็จคาปาก แต่ก็ทำได้ยากเย็น ภีมอมไปด้วยมองอีกคนไปด้วย ยั่วยวนจนคนมองทนไม่ไหว ภีมยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหยุดใช้ปากและลุกขึ้นมานั่งทับคนตัวโตไว้อีกครั้ง เขาจับท่อนเอ็นของตัวเองประกบเสียดสีไปกับของอีกคน
"ซี๊ดดด ภีม"
"อื้อออ อ๊ะๆ"
บทรักเริ่มร้อนจนทนไม่ไหว คนที่อยู่ใต้อาณัติจึงรีบลุกมานั่งจับคนขี้ยั่วมาดูดปาก ขบกัดจนบวมเปล่ง ก่อนจะซุกไซ้ลงมาที่คอ ไล้เลียลงมาหยุดที่หัวนมสีชมพูระเรื่อ
"อ๊าา เจ็บ…เสือ อื้มมม"
ลิ้นหนาไล้วนขบกัดเม็ดสีชมพูทั้งสองข้างอย่างเมามันส์ ภีมเองก็เร่งรูดสาวแท่งร้อนจนบวมเปล่ง
"อื้ม ซี๊ดด ไม่ไหวแล้ว"
"เสือ อ๊ะๆ อ๊าาส"
ปากประกบปากดูดดื่มจนดังจ๊วบจ๊าบดังไม่หยุด ลิ้นร้อนก็พันเกี่ยวจนน้ำลายไหลเยิ้ม มือหนาตะปบก้นเด้งทั้งตีทั้งขะยำ ปลุกอารมณ์ให้ยิ่งเพิ่มทวีคูณ
"ฮึก อ๊าาาาา ภีมม"
"ซี๊ดดด อะๆๆ อ่าาาาส"
ภีมเร่งชักขึ้นลงไม่ก็ที น้ำขุ่นเหนียวของทั้งคู่ก็พุ่งเสร็จคามือพร้อมกัน คนบนตักถูกผลักให้นอนลง ก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่ออีกคน จ่อแท่งเอ็นสวนใส่เข้ามาในรูทั้งๆที่เพิ่งเสร็จไป
"เสือ! อ๊ากก"
เสียงร้องครางสลับกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียง ดังไปอีก 3 รอบก่อนสงบลง ภีมหลับสนิทจนถึงเช้า ก่อนจะตื่นมาเพราะท้องร้องประท้วงด้วยความหิว เขาเดินไปล้างหน้าให้หายง่วงแล้วออกมาหาของกินในตู้เย็น นมรสจืดถูกเทใส่แก้วพร้อมขนมปังแผ่นนิ่ม ถูกกินเป็นอาหารเช้ามื้อแรกแก้หิวไปพราง แก้มขาวเคี้ยวขนมปังไปมองหาเจ้าของห้องไป แต่ก็ไม่เจอ ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา
"มึงไปไหนมาเนี่ย…ซื้อ…"
เหมือนมีบางอย่างผิดแปลกไป ทำไมวันนี้คนที่คุ้นเคยกลับเหมือนไม่ใช่คนเดิม รอยสักที่แขนปรากฏโผล่ออกมากจากแขนเสื้อ ทำให้คนมองมั่นใจว่านี้มันไม่ใช่เสืออย่างแน่นอน
"เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ"
"มะ มึง…เป็นใคร!?"
คำถามต่างๆมากมายผุดขึ้นมาเต็มหัว ก่อนประตูจะถูกเปิดครั้งอีกครั้ง พร้อมร่างของเสือที่วิ่งหอบเหนื่อยเข้ามา
"ไอ้สิงห์!"
ภีมมองสองพี่น้องสลับกันไปมา ช็อคจนพูดไม่ออก แล้วเมื่อคืนเขานอนกับใคร เสือ หรือ สิงห์


เสียงจอแจของผู้คนยามเช้ากลางตัวเมืองอยุธยา บวกกับบรรยากาศอบอวลของเมืองกรุงเก่า ทำให้จิตใจสงบไม่วุ่นวายเหมือนอยู่ใจกลางแห่งความศรีวิไล
"ภีม มึงใส่บาตรเป็นด้วยเหรอ กูไม่เคยเห็นมึงตื่นเช้าสักวัน"
"สัด...ว่าแต่กู มึงเคยใส่บาตรรึไง"
"ภีม มึงอยากปากเจ่อให้พระดูไหม"
"ทำไม มึงจะต่อยกูรึไง"
"หึ…มึงคิดว่ากูจะใช่อะไรต่อย"
"ไอ้…"
คนที่กำลังจะอ้าปากเถียงรีบเม้มปากปิดไว้ เมื่อคนข้างๆแกล้งเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ห่างแค่คืบ
"พระมาแล้ว หยุดเลยมึง"
เสียงแหลมรีบพูดดักไว้ ทั้งคู่ช่วยกันหยิบของใส่บาตรจนเมื่อได้รับพร และเดินไปกรวดน้ำเสร็จ
"ภีม"
"อะไร?"
"มึงนึกยังไงถึงพากูมาใส่บาตร มีอะไรรึเปล่า"
"เปล๊า! กูก็แค่อยากทำบุญบ้าง ต่อไปจะได้เจอเรื่องดีๆไง ถามอยู่ได้ กลับบ้านเหอะ พ่อกับแม่กูรออยู่เนี่ย"
เสือถอนหายใจให้กับความปากแข็งของคนตรงหน้า ทั้งคู่ใช้เวลาไม่นานรถคันหรูก็มาจอดหน้าบ้านของภีม ก่อนที่ผู้เป็นแม่จะรีบเปิดประตูมาหา
"ภีม…เสือ มาแล้วเหรอลูก มากินข้าวเช้ากันก่อนเร็ว วันนี้พ่อเขาลงมือทำข้าวต้มเองเลยนะ"
"จริงเหรอแม่ ลาภปากแต่เช้า"
ลูกชายคนเดียวของบ้านรีบเดินตรงมาหาพ่อในครัว ทั้งคู่หยอกล้อกันให้พอหายคิดถึงก่อนจะตั้งโต๊ะ จัดเตรียมอาหารไว้พร้อมทาน คนที่มาใหม่ไม่ได้ดูเหมือนคนนอกแล้วในตอนนี้ ไม่มีช่องว่างเหมือนครอบครัวของเสือเลยสักนิดเดี๋ยว
"กินข้าวเสร็จแล้วจะทำอะไรกันต่อ หรือเราสองคนจะไปสวนกับพ่อ"
"ไม่เอาอะพ่อ ผมนัดกับเพื่อนไว้ ว่าจะไปน้ำตกเจ็ดสาวน้อยกัน"
"แหม เรื่องเที่ยวเนี่ย เร็วจังนะ"
"โถ่แม่ นานๆทีจะได้กลับมา ภีมอยากเจอพวกมันด้วย ไม่ได้เจอกันนานแล้ว"
"จ๊ะ ตามสบาย แต่ก็ระวังตัวกันด้วยนะ เสือ…แม่ฝากภีมด้วยนะลูก"
"แม่…ภีมโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กแล้ว"
"ครับ ผมจะดูแลอย่างดี"
ภีมเหลือบมองเสือกับพ่อแม่สลับกันไป ตอนนี้เขากำลังกังวลถึงบางสิ่งที่อยากจะพูดออกไป ภายในใจอัดแน่นจนแทบบ้า คนตัวขาวช่างใจอยู่นานก่อนจะพูดขึ้น
"เออ…คือ พ่อครับแม่ครับ ผม…ผมกับเสือ ตอนนี้ เรากำลังคบกันอยู่ครับ"
ความเงียบเกิดขึ้นฉับพลัน ก่อนที่ผู้เป็นแม่จะหัวเราะออกมาเพราะขบขันกับหน้าตากระอักกระอ่วนของลูกชาย เสือที่นั่งอยู่ข้างๆก็อมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
"คิๆ 555 พ่อดูเจ้าภีมสิ หน้าหงอยไปเลย"
"หืม…? อะไรเนี่ยแม่ ไม่ตกใจเลยเหรอ ผมกับเสือเราคบกันนะ แถมยังเป็นผู้ชายด้วย"
"เฮ้อ…แม่รู้ตั้งแต่เสือมาบ้านครั้งแรกแล้ว"
"ห๊ะ รู้ได้ไง เสือบอกเเม่เหรอ"
"เปล่าย่ะ ดูจากทรงและก็ท่าทางของแก ไม่ต้องพูด พ่อกับแม่ก็รู้ไปถึงไส้ถึงพุงแล้ว"
"แล้ว…พ่อกับแม่ ไม่โกรธเหรอครับที่ผม…คบกับผู้ชาย"
"ภีม…แม่คุยกับพ่อแล้ว เราสองคนไม่ใช่คนหัวโบราณ อะไรที่ลูกทำแล้วมีความสุขลูกก็ทำไปเถอะ พ่อกับแม่ก็ไม่ได้จะอยู่กับลูกไปตลอดนะ ถ้าลูกอยู่กับใครแล้วมีความสุขและเขาดูแลลูกได้ พ่อกับแม่จะยิ่งดีใจซะอีก ส่วนเสือ แม่ก็ไม่รู้ว่าต่อไปเรากับภีมจะเป็นยังไง โลกข้างนอกอาจจะมีทั้งคนที่รับได้และรับไม่ได้ แค่รักกันมันคงไม่พอ หรอกนะลูก ลูกจะต้องเจอกับอะไรหลายๆอย่างที่เข้ามาอีกมากมาย ทั้งดีและไม่ดี เพราะฉะนั้นแม่จึงอยากให้พวกลูก คอยประคับประคอง และผ่านพ้นมันไปให้ได้ ถ้าลูกสองคนรักกันจริงและคิดที่จะอยู่ด้วยกัน"
"ครับ ผมเข้าใจ ผมจะดูแลภีมให้ดีที่สุดครับ"
ผู้เป็นแม่ยิ้มให้กับคำตอบและความหนักเเน่นของแววตาที่ส่งผ่านมา ก่อนจะหันไปพยักหน้ายิ้มให้กับผู้เป็นพ่อและแตะลงไปบนฝ่ามือของผู้เป็นสามีเบาๆ เพื่อสื่อสารเรื่องที่เข้าใจตรงกัน ทุกคนเหมือนได้เปิดอกคุยกันจนทลายกำแพงที่กั้นไว้จนหมดสิ้น เสือรู้สึกสบายและโล่งใจ ไม่ต่างจากภีมที่ยิ้มหน้าบานเกาะแขนผู้เป็นแม่ออดอ้อนจนน่าหมั่นไส้
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลูกชายตัวแสบของเจ้าบ้านรีบวิ่งไปเปิดประตูทันที เพราะรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนสนิทที่นัดแนะกันไว้ได้มาถึงแล้ว
"โหหหไอ้ภีม ความขาวของมึงไม่ลดลงเลยนะ ไอ้นีออน"
"สัด!วิน นี่คือคำพูดทักทายของมึงเหรอ"
"หวัดดีภีม"
"แพร เป็นไงบ้าง สวยขึ้นนะเนี่ย"
"บ้า ภีมก็ อย่าแซวเราสิ…เออแล้ว คนนี้…"
เพื่อนสนิทผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มชี้ไปยังคนตัวโตที่เดินตรงมาหยุดด้านหลังของภีม
"อ้อ นี่เสือ รุ่นพี่เราที่มหาลัย"
"รุ่นพี่? ดีจัง…สนิทกับรุ่นพี่ถึงขนาดมาบ้านเลย แพรก็อยากมีรุ่นพี่ที่สนิทแบบนี้บ้างจัง"
ภีมมองหน้าเพื่อนสาวกับคนข้างหลังสลับกับไปมา ก่อนจะถามถึงเพื่อนคนที่เหลือ
"เออ…แล้วไอ้บีมกับปอนด์ละ มันไม่มาเหรอ"
"มา แต่มันบอกว่าจะตามไปเจอที่น้ำตก ยังไงเราก็ไปรถคนละอยู่แล้ว กูกับแพรไปด้วยกัน ส่วนมึงก็ไปกับรุ่นพี่มึง…โอเค?"
"เออๆ ตามนั้น"
เมื่อตกลงนัดแนะกันเรียบร้อย ทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันไปเจอยังสถานที่ที่นัดหมาย ตลอดทางเสือเอาแต่หน้านิ่ง ถามคำตอบคำ เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา
"เสือ มึงเป็นอะไรเนี่ย ไม่พูดแล้วกูจะรู้ไหม"
"กูแค่สงสัย สรุปแล้วกูเป็น รุ่นพี่มึง?"
"เชี่ย มึงคิดมากเรื่องนี้เนี่ยนะ"
"ภีม…กูจริงจัง ในเมื่อมึงบอกที่บ้านว่าเราคบกันแล้ว คนอื่นมึงก็ควรจะบอกด้วยไหม"
"จิ…รู้แล้วๆ ขอเวลาหน่อยไม่ได้รึไง"
"งั้นกูบอกเอง"
"ไม่ๆๆ เดี๋ยวกูบอกเพื่อนกูเอง พอใจไหม"
"หึ…"
เอี๊ยด!
"เสือ มึงจอดรถทำไหมเนี่ย อือออ"
ภีมโดนกระชากกดคอเข้ามาจูบจนดิ้นพล่าน มือพยายามตบตี ทั้งผลักทั้งดันคนตัวหนาให้ปล่อย แต่ผลที่ได้กลับยิ่งทำให้ต้องบีบเเขนอีกคนแทนความวาบหวิวที่เกิดขึ้นนี่แทน
"หึ…ทำหน้าซะยั่วเลยนะมึง"
ใบหน้าฉ่ำเยิ้มที่ถูกปากหนาระดมจูบจนเบลอ ทำให้เสืออยากจะตีรถกลับบ้านซะตอนนี้เลย
"สัด! ไอ้ลามก"
ภีมทุบไหล่หนาไปทีหนึ่ง ก่อนจะบอกให้รีบขับรถไปได้แล้ว ขืนอยู่แบบนี้คงไม่ได้เล่นน้ำตกแน่ๆ
จากอยุธยามาถึงสระบุรี ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงที่หมาย ภีมโทรหาเพื่อนนัดแนะจุดที่จะมาเจอกัน ไม่นานพวกเขาทุกคนก็มารวมกลุ่มนั่งกันอยู่ริมน้ำตก เสือดูท่าจะเป็นที่สนใจของแพรอย่างมาก หญิงสาวคอยตามเทคแคร์ดูแลไม่ห่างจนเพื่อนคนอื่นๆถึงกับเอยแซว
"แพร ยังไงเนี่ย อีกนิดจะขึ้นไปนั่งตักพี่เสือแล้วนะ นั่งเบียดซะขนาดนั้น"
"อะไรบีม แพรก็แค่อยากคุยกับพี่เขา"
"แต่ดูท่า พี่เสือจะไม่อยากคุยด้วยนะ ดูดิ นั่งนิ่งเลย"
เสือเหลือบไปมองภีมที่ก็มองมาที่เขาเช่นกัน ความคิดบางอย่างจึงผุดขึ้นแบบจงใจ
"น้องแพรไปเล่นน้ำตกไหมครับ"
เสือถามหญิงสาวกลับ ทำเอาเจ้าหล่อนเนื้อตัวเต้นรีบเกาะแขนล่ำ พยักหน้าตอบรับแทบไม่ต้องคิด
"ปะ ไปค่ะพี่เสือ ไปเล่นตรงนู้นกันไหมค่ะ วิวสวยมากเลย"
"ครับ"
เสือตอบรับ ก่อนจะเดินพาหญิงสาวไปยังบริเวณที่บอกเธอบอกเอาไว้ ระหว่างนั้นเขาก็เดินสวนกับคนตัวขาวที่กัดปากจนเเน่นก้มหน้าเลี่ยงไปอีกทาง
"ภีม มึงเป็นไรเนี่ย เหม่อจังว่ะ งั้นไปเล่นน้ำกัน ไอ้บีมกับไอ้ปอนด์ไปนู่นแล้ว"
"อืมๆ ไปดิ"
ภีมกับเพื่อนแยกไปเล่นน้ำฝั่งตรงกันข้าม แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็สามารถมองผ่านเห็นอีกฝั่งได้ ภาพของเสือที่มีเพื่อนสาวคอยเกาะแขน แถมบางตอนคนตัวสูงกว่ายังโอบเอวพยุงคนที่กำลังเดินลงน้ำ ช่างเป็นภาพที่น่าหงุดหงิดจนแทบอยากจะเข้าไปชกหน้าคน
"เฮ้ย! ไอ้แพรจูบพี่เสือ"
ภาพของเพื่อนสาวกำลังจูบกับเสือทำให้ความอดทนที่มีขาดสะบั้นลง ภีมรีบเดินขึ้นฝั่ง ขอบตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆที่พยายามแอบซ่อนมันไว้ ไหล่อาบแก้ม
ตุบ!
"ขอโทษครับ"
คนที่เอาแต่ก้มหน้าเดินน้ำตาตก ชนเขากับใครสักคนที่บังเอิญผ่านมา
"คุณ เป็นไรรึเปล่า"
"อึก…ไม่ ฮึก…ไม่ครับ"
"ร้องไห้?"
ชายแปลกหน้าลูบที่หัวคนน้ำตานองเบาๆ จนคนร้องเริ่มหยุดสะอื้น
"เวลาน้องผมร้องไห้ ผมก็จะปลอบแบบนี้ เออ…ขอโทษนะครับ คุณ…"
"มึงจะทำอะไร!"
เสือรีบเดินเข้ามากระชากแขนของภีมจนตัวเซ
"ปล่อยกู!"
"ไม่! ภีมฟังกูก่อน"
"ไม่ฟัง กูไม่ฟัง มึงจะไปจูบกับใครก็เชิญ ไม่ต้องมายุ่งกับกู"
"ภีม…ฟังก่อนได้ไหม"
"ไม่! ปล่อยสิว่ะ"
"ภีม ฟัง!"
ผว๊ะ
คนโมโหไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น ภีมผลักคนตัวโตออกห่างและต่อยลงที่แก้ม จนเสือถึงกับเซล้มลงไป
"มึงจูบแพร แล้วยังจะมีหน้ามาบอกให้กูฟังมึงงั้นเหรอ…งั้นกูจะทำบ้างคงไม่ผิดสินะ"
เพราะความโมโห ภีมหันกลับมาหาชายแปลกหน้า ผู้ชายผิวสีแทนตัวใหญ่พอๆกับเสือทำหน้างง ก่อนจะถูกรั้งคอเกี่ยวลงมาแนบจูบลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าขาวเนียนที่เปื้อนน้ำตากดริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา ไม่ถึงวิ คนตัวขาวก็ถูกกระชากจนตัวปลิวออกไป
"ภีม! มึงเริ่มเองนะ"
เสือดึงแขนขาวฉุดกระชากกลับขึ้นไปที่รถ ก่อนจะขับแล่นออกไป ทิ้งความงงงวงไว้ให้ใครหลายๆคนที่มองดูเหตุการณ์นี้อยู่
เสือขับรถมาจอดยังที่พักที่อยู่ใกล้กับน้ำตกมากที่สุด เขาจ่ายเงินให้กับพนักงานแล้วขับรถเข้ามาจอดด้านในซึ่งดูเหมือนจะเป็นรีสอร์ทซึ่งมีที่กันเป็นส่วนตัว
"ลงมา"
ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับใดๆจากอีกคน ภีมเอาแต่นิ่งกัดปากสะกดกั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นนองขอบตา
"ภีม! มึงจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม…ได้!"
เสือดึงคนที่อยู่ในรถออกมาอย่างทุลักทุเล ประตูรถถูกปิดลงตามด้วยร่างของภีมที่ถูกดันกระแทกลงไป
"เสือ…มึงจะทำอะไร!"
"ลงโทษมึง"
"แต่มึงไปจูบกับแพรก่อนนะ"
"กูถึงบอกให้ฟังกูก่อนไง กูไม่ได้อยากจูบเพื่อนมึง เขาบอกตะคริวกินขาเลยให้กูช่วยพยุง แต่พอกูเข้าไปใกล้เพื่อนมึงก็ดึงกูเข้าไปจูบ"
"หึ…แต่มึงก็ผิด มึงไปอ่อยเขาก่อนไง เขาเลยคิดว่ามึงมีใจ"
"เออ…กูผิด กูทำไปเพราะประชดมึง"
"ประชดกู…เรื่องอะไร?"
"กูพูดไปแล้วในรถ"
"จิ…ก็กูบอกว่าขอเวลากูหน่อยไง ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอก"
"หึ…งั้นกูจะลงโทษมึงที่กล้าไปจูบผู้ชายคนอื่น ต่อหน้ากู"
"เดี๋ยว…อ๊ะ เสือ!"
คนที่แนบติดกับประตูรถ ถูกดูดกัดที่ต้นคอจนเป็นรอยแดง ร่างกายถูกลูบไล้โลมเลีย จนใบหน้าขาวต้องซบแนบกับรถด้วยความเสียวซ่าน กางเกงขาสั้นถูกดึงรั้งลงมากองกับพื้น ก่อนมือหนาจะเอื้อมจับบีบแกนกายที่กำลังตั้งชัน กระตุ้นอารมณ์ให้เพิ่มขึ้นอีก
"เสือ…หยุด…อ่า…ในห้องได้ไหม"
"หึ…ไม่กูจะทำตรงนี้"
เหมือนอีกคนจะไม่สนใจ เสือสอดนิ้วเข้าไปในรูแคบเพื่อเปิดทาง ขยับเข้าออกจนมันอ้ากว้าง แล้วจับท่อนเอ็นถูไถไปกับก้นเนียน เขาค่อยๆยัดมันเข้าไปในรูที่ขมิบรัดแน่น
"ซี๊ด…ภีม อย่าขมิบสิว่ะ"
"อะ มึงก็อย่าเพิ่งใส่สิ…โอ๊ยเสือ! เจ็บ!"
ท่อนเอ็นแข็งแท่งพรวดเดียวเข้าไปจนสุดลำ ก่อนจะกระแทกเน้นๆจนคนรับตัวสั่นไหวยึดเกาะรถไว้แน่น
"เสือ…เบาๆ อ่า ข้างนอก…ซี๊ด…มีคนอยู่"
"งั้นมึงก็ร้องเบาๆ"
"อ๊ะ! เสือ!"
ยิ่งภีมพยายามสะกดกั้นเสียงคราวมากเท่าไหร่ แรงกระแทกก็ยิ่งเพิ่มเข้ามามากเท่านั้น เสือเร่งขยับดันสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง จนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่ว
"เสือ…ไม่ไหวแล้ว อ๊ะๆ เสร็จ…จะเสร็จแล้ว"
"อือ ซี๊ดดด เสร็จพร้อมกัน"
เสือตีลงไปที่ก้นเนียนแรงๆ ก่อนจะกระแทกท่อนเอ็นถี่ๆสลับกับใช้มือให้ภีมไปด้วย
"เสือ อะๆๆๆ อ่าห์"
"ซี๊ด อ่าาาห์"
ภีมกระตุกพ่นน้ำขุ่นออกมาจนเปื้อนประตูรถ ส่วนเสือก็เร่งกระแทกท่อนเอ็นใส่รูปแคบ ก่อนจะปล่อยน้ำแตกเข้าไปจนหมด แล้วแนบกายซบลงไปกับอีกคน
"ภีม…ขอโทษ"
"…!?"
"ขอโทษที่กูโกรธมึง ขอโทษที่กูเอาแต่ใจ"
คนได้ฟังยิ้มหน้าบาน แต่ก็ยังไม่ได้หันมามองคนที่กอดเขาไว้ จนเมื่อเสียงทุ้มกระซิบข้างหูพร้อมเอยคำหวานที่แทบจะทำให้คนฟังสติหลุดลอย พร้อมหัวใจที่เต้นแรงขึ้นกว่าเดิม
"รัก"
ภีมอยากจะหันหน้าไปมองคนพูด แต่ความเขินอายก็มีมากกว่าที่จะหันกลับไปเผชิญหน้าได้
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เข้าไปอาบน้ำล้างตัว ก่อนจะกลับบ้าน ซึ่งตอนนี้เพื่อนๆกำลังรอฟังคำอธิบายทั้งหมดอยู่


การกลับมาจากบ้านของภีม ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสอง เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง แต่ภีมก็ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมเหมือนนักโทษอยู่ดี
วันต่อมาที่คณะมีนัดเลี้ยงสายรหัส ซึ่งบวกกับชั่วโมงเรียนในวันนี้ไม่เยอะมาก ทำให้ช่วงบ่ายรุ่นพี่ปี 2 จึงได้นัดน้องๆปี 1 ไปรวมตัวกันในห้องเรียนที่ว่างจากการสอน
"ไอ้ภีม น้องรหัสมึงโคตรสุด น่ารักเชี่ยๆ"
"มึงหมายถึงน้องเฟิร์น อืม…ก็น่ารักดี"
"อะไรว่ะมึง ปกติถ้าเห็นผู้หญิงตัวเล็ก น่ารักๆ มึงรีบวิ่งหางตั้งเข้าใส่เลย อ๋อออ…กูรู้ล่ะ ตอนนี้มึงมีผัว..อุ๊บ"
ภีมรีบปิดปากเพื่อนตัวดี ก่อนจะพูดขู่ให้หยุดพูด
"ถ้ามึงยังไม่หยุด กูจะให้ไอ้เสือพาเพื่อนมาข่มขืนมึง"
"สัด เดี๋ยวนี้อะไรๆก็อ้างแต่ชื่อพี่เสือ ตกลงมึงยอมรับแล้วใช่ไหมว่าพี่เสือเป็นผัวมึง"
"ไอ้แดน…"
เกือบจะได้วางมวยกับเพื่อนรัก เสียงคนที่เป็นผู้ดูแลกิจกรรมก็เรียกให้ไปรวมกลุ่มเพื่อบอกถึงการเลี้ยงสายและกิจกรรมระหว่างพี่กับน้องที่จะทำต่อไป หลังจากการประชุมและกิจกรรมจบ สายรหัสของภีมจึงได้พูดคุย นัดแนะที่ๆจะไปเลี้ยงสาย สรุปจบลงที่ร้านนั่งชิวๆแถวมหาลัย ภีมส่งข้อความไปบอกเสือถึงการเลี้ยงสายกับร้านที่ไป จึงมีข้อความสั้นๆกลับมาว่า
'อืม' ภีมกรอกตามองบน ถ้าจะพิมพ์มาแค่นี้มึงไม่ต้องพิมพ์ก็ได้ไอ้ขี้เก๊ก
จนถึงเวลาที่นัด ที่ร้าน ภีมกับเพื่อนและรุ่นน้องก็เริ่มทะยอยมากันเกือบครบ วันนี้เขารู้สึกเหมือนได้ออกจากคุก ได้ใช้ชีวิตแบบที่เคยทำ มันดีใจและโหว่งแปลกๆ เพราะปกติข้างตัวเขาจะมีเงาของอีกคนคอยตามอยู่ตลอดเวลา
"ไอ้ภีมมม ผัวไม่มาแค่นี้ซึมเลยนะมึง"
"สัดแดน มึงไม่ยุ่งเรื่องของกูจะตายห่าไหม"
"555 โอ๋ๆๆ เพื่อนล้อเล่น"
"เออ พี่ภีม ขอโทษนะคะ พอดีเฟิร์นลืมของไว้ที่รถ รบกวนพี่ไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมค่ะ เพื่อนเฟิร์นไปห้องน้ำยังไม่กลับมาเลย ตอนนี้มันก็มืดแล้วด้วยเฟิร์นไม่กล้าไปคนเดียว"
"ได้ครับ ไปๆๆ น้องรหัสมึง ดูเเลดีๆหน่อยสิว่ะ"
ภีมเหนื่อยใจกับความเจ้ากี้เจ้าการของเพื่อนตัวดี จนต้องตบรางวัลด้วยการกระทืบเท้าหนักๆไปเต็มแรงทีหนึ่ง ก่อนจะเดินตามน้องรหัสไปที่รถตามคำขอ ทั้งคู่เดินมาจนถึงที่จอดรถของร้าน เฟิร์นเดินไปหาของในรถ ซึ่งก็นานซะจนคนรอเริ่มรอไม่ไหว
"เฟิร์น หาเจอไหม"
"พี่ภีม มันติดอยู่ในซอกเบาะอะค่ะ เฟิร์นเอาไม่ออก"
ภีมถอนหายใจ ก่อนจะเดินตามไปช่วย น้องรหัสของเขากำลังนั่งหั่นข้าง ก้มๆเงยๆ เอามือล้วงไปข้างเบาะคนขับตรงที่วางของติดกับเบรกมือ
"ไหนเดี๋ยวพี่ดูให้ เฟิร์นหาอะไร"
"กล่องของขวัญอะคะ เฟิร์นทำหล่นอันหนึ่ง พอดีตั้งใจจะเอามาให้พี่ๆ ทุกคน"
"งั้นลุกออกมาครับ พี่จะดูให้"
หญิงสาวลุกออกมาตามคำบอก ปล่อยให้คนเป็นพี่เข้าไปหาของให้แทน ภีมพยายามปรับเบาะถอยหน้าหลัง เพื่อดึงเอาของน้องรหัสออกมา ไม่นานก็เจอ แต่พอเขาจะลุกออกหญิงสาวกลับดันเข้าไว้ที่เบาะแล้วขึ้นมานั่งค่อมบนตัก
"เฟิร์น!?"
"ขอบคุณนะคะพี่ภีม กล่องนี้เฟิร์นให้พี่ภีมนะคะ"
น้องรหัสสาวสวยหยิบสร้อยคอราคาแพงออกมาจากกล่อง เธอแกะตะขอแล้วโน้มตัวลงมาเพื่อจะสวมสร้อยคอเส้นนี้ให้กับพี่รหัส
ปัง!
เสียงทุบหลังรถดังลั่น คนในรถตกใจสะดุ้งจนรีบผลักออกจากกัน
"ไอ้เสือ!"
เสือที่มองดูทั้งคู่อยู่ เขาไม่พูดอะไรสักคำ แต่สายตาและการกระทำคงบ่งบอกได้ว่ากำลังไม่พอใจและโกรธอย่างมาก คนที่มาเงียบๆก็จากไปแบบเงียบๆ ภีมรีบวิ่งตามคนที่กำลังโมโหไป ถึงแม้น้องรหัสจะเรียกให้กลับมา เขาก็ไม่สนใจจะหันหลังกลับไปมอง
"เสือ มึงฟังกูก่อน"
เสือยังคนเดินไปเงียบๆไม่สนใจคนข้างๆที่กำลังพูดขอร้อง
"เสือ มึงฟังก่อนสิว่ะ เป็นเหี้ยอะไร!"
คนหน้านิ่งหยุดเดินแล้วหันมามอง ภีมกำลังจะอธิบาย แต่เสือผลักเขาล้มลงกำลังจะลงไปต่อย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีใครอีกคนมาห้ามไว้
"ใช้กำลังกันอีกแล้วนะพวกมึง"
นนท์คู่อริที่ไม่ถูกหน้ากับเสือเลยสักครั้ง เข้ามาห้ามดึงมือเขาไว้ ก่อนจะไปประคองร่างที่นั่งกับพื้นให้ลุกขึ้น เสือได้แต่กัดฟันกรอดๆ กำหมัดไว้แน่น ก่อนเดินเข้าไปในร้าน
"เจอมึงทีไรมีเรื่องทุกที"
นนท์มองคนหน้าเศร้าอย่างสังเวช มันกับไอ้เสือตกลงยังไงกันแน่ เขาเริ่มจะไม่เข้าใจความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้ จนอยากจะพิสูจน์บางอย่าง
"ไอ้เสือโกรธมึงเรื่องอะไร"
ภีมสายหัวไม่ตอบอะไรกลับไป
"พวกมึงเนี่ยน่า งั้นมานี้ เดี๋ยวกูช่วย"
นนท์ลากคนหน้าหง่อยเข้ามาในร้าน เมื่อแดนเพื่อนของภีมจมาเห็น จึงได้ชวนนนท์มานั่งด้วยกัน ซึ่งแน่นอนเขาไม่ปฏิเสธ ตั้งแต่เข้ามา ภีมเอาแต่เหลือบมองไปที่เสือที่นั่งกับกลุ่มเพื่อนและรุ่นน้องน่าจะเป็นสายรหัสเหมือนกัน ก็คงมาเลี้ยงสายที่ร้านนี้เหมือนกัน
"ไอ้ภีม มึงเป็นไรเนี่ย ไม่สนุกเหรอว่ะ"
"เปล่าๆ มึงไม่ต้องมายุ่งกับกูหรอก"
ภีมกระดกแก้วเหล้าที่นนท์ยื่นให้ขึ้นดื่มโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลย นนท์ยื่นมาให้กี่แก้วก็ดื่มจนหมด สายตาเขามองไปที่เสือตลอด จนเห็นหญิงสาวใส่เดรสเกาะอกสีดำ เดินเข้าไปใกล้นั่งเบียดจนแทบจะสิงกัน เธอพยายามออดอ้อนให้เสือดื่มเหล้าที่เธอเอามาให้ เสือโอบเอวคอดแล้วก้มลงไปกระซิบข้างหูหญิงสาว ภีมที่มองดูอยู่จึงรีบลุกพรวดจากโต๊ะตรงไปหาทั้งคู่ทันที
"เฮ้ย เดี๋ยวๆมึงจะไปไหน"
แดนร้องห้ามแต่ไม่ทัน ภีมเดินเซไปจับแขนหนา แล้วผลักหญิงสาวให้ถอยออกไป
"นี่แก! ทำอะไร"
เธอโมโห พุ่งเข้ามาจะตบหน้าคนที่กำลังไม่ได้สติ แต่ถูกเสือจับมือแล้วดันออกไป
"เสือ จะห้ามเราทำไม มันมาผลักเราก่อนนะ"
"แล้วใครใช้ให้มายุ่งกับผัวชาวบ้านห๊ะ!"
"อะ อะไรนะ!"
หญิงสาวอ้าปากค้างและเพื่อนๆพร้อมกับน้องรหัสของเสือต่างก็ทั้งตกใจกับคำพูดของภีม แต่เพื่อนสนิทบางคนของเสือดูไม่ได้แปลกใจอะไร เพียงแต่ไม่คิดว่าภีมจะกล้าเปิดตัวแรงขนาดนี้
"ตกลงว่า ยังไงกัน เสือกับมัน…"
"อืม ตามนั้น…งั้นเดี๋ยวกูพามันกลับก่อน เมาเหมือนหมา"
เสือพูดตอบหญิงสาว และหันไปคุยกันเพื่อน ก่อนจะพยุงคนเมาเดินออกไปจากร้าน ทิ้งภาระไว้ให้เพื่อนสนิท ต้องคอยตอบคำถามทั้งเพื่อนทั้งรุ่นน้องที่ต่างอยากรู้ในความสัมพันธ์ของทั้งคู่
ส่วนโต๊ะของภีม นนท์ที่มองเสือกับภีมอยู่ตลอดเวลา เขาเริ่มมั่นใจอะไรบางอย่าง จึงทำให้ความร้ายกาจผุดออกมาจากใบหน้าเจ้าเล่ห์นี้ แดนเองที่เห็นภีมออกไปกับเสือจึงไม่ได้เป็นห่วงอะไร หรืออยากตามไป เขาควรจะปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคนจะดีกว่า
"อือออ กูเดินไม่ไหวแล้ว"
"อย่าบ่น กูกำลังลงโทษมึง"
คนเมาถูกลากตัวแทบปลิว จนมาถึงรถ Porsche718 ที่คุ้นเคย เสือเปิดประตูดันอีกคนเข้าไปด้านใน ก่อนเขาจะขึ้นรถอีกฝั่งเข้ามา สตาร์ทรถเปิดแอร์
"เสืออออ"
คนเมาเข้ามาคลอเคลียซบไหล่แกร่ง มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขปัดป่ายไปทั่ว
"ภีม หยุดมึงจะทำอะไร"
"มึงเดินหนีกู ฮึ…แล้วกอดคนอื่น"
เสือถอนหายใจ เขากำลังไม่เข้าใจตัวเองและไม่เข้าใจอีกคนแต่ก็พอจะเดาการกระทำบางอย่างได้ไม่ยาก
"กูกำลังลงโทษมึง ที่มึงแอบไปเอากับคนอื่น"
"เปล่า…กูไม่เอา…น้องเขาเข้ามาเอง…อึก…กูจะผลักออก แต่มึงมา"
เสือตั้งใจฟังสิ่งที่อีกคนพูด เขาก็จะพอเข้าใจได้เรื่องภีมกับน้องรหัสคนนั้น เพราะผู้หญิงสมัยนี้เข้าหาผู้ชายก่อนก็มีเยอะ แต่การที่มันไปนั่งกินเหล้าข้างคู่อริของเขา นั่นทำให้เขาโกรธยิ่งกว่า
"ต่อไป ถ้าจะกินเหล้า ต้องมีกูอยู่ด้วย…เข้าใจไหม
"อือออออ"
คนเมาพยักหน้าตอบรับก่อนจะขยับขึ้นมานั่งค่อม แต่เสือจับเอาไว้ได้ทัน
"มึงจะทำอะไร เดี๋ยว! ไอ้ภีมมึงใจเย็น อึก…"
ภีมกดปากลงมาเม้มจูบ ขบกัดเบาที่ปากล่าง ก่อนจะเริ่มหนักหน่วงขึ้นจนกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วปาก
"ภีม…หยุด กลับไปถึงห้องก่อน"
คนไม่มีสติ ไม่ได้สนใจคำห้ามปรามสักนิด เขายังคงมีอารมณ์ที่มากกว่าจะดับไหว
"เสือ…เอากูได้ไหม ห้ามไปเอาคนอื่นได้ไหม"
เสืออึ้งไปกับคำเชิญชวนป่นคำสั่งนี้ คนตรงหน้าปลุกอารมณ์ดิบเถื่อน และ ทำให้เซ็กซ์กลายเป็นความตื่นใจจนใจเขาเต้นระรัว ซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมานานแล้ว
"ภีม…มึง จิ…แล้วอย่ามาโทษกูทีหลังละกัน"
เสือปลดตะขอกางเกงรูดซิบลง จับส่วนที่ตั้งแข็งออกมา ปรับเบาะให้นอนลง ก่อนจะกดศีรษะของภีมลงไปดูดอมมัน
"อมให้กูก่อน ถ้ามึงอยากเสร็จ"
ภีมก้มลงดูดมันอย่างว่าง่าย ริมฝีปากดูดอมขึ้นลง บางทีก็ใช้ลิ้นไล่ชิมรสฝาดสลับกันไป คนถูกทำแทบคลั่งเขาขย้ำกลุ่มผมนุ่มระบายความเสียวซ่าน พร้อมส่งเสียงครางอย่างพอใจ
"อ๊าาา เสียวชิบ ดูดเเรงๆ ซี๊ดดดด"
ยิ่งได้รับคำชมคนทำยิ่งปรนเปรอให้สุดแรง ปากบางห่อรัดท่อนแข็งขยับเข้าออกรัวๆ คนเสือแทบเสร็จ
"ซี๊ดดดด พอๆๆ เดี๋ยวแตก มึงมานี่"
เสือรีบถอดกางเกงคนตัวขาว อุ้มขึ้นมานั่งหันหน้าเข้าหาทับบนตัก เขาจ่อแท่งกายไว้ด้านหลังอีกคน พยายามถูไถยัดมันเข้าไปในช่องทวาร ภีมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขายกก้นขึ้นให้มันสามารถเข้าไปได้ง่าย ก่อนจะเป็นคนก้มมันเข้าไปด้านในรูเอง
"อึ เจ็บ มันใหญ่"
"หึ…มึงจะรีบยัดเข้าไปทำไม"
แขนขาวโอบรอบคอแกร่ง ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ ภีมขยับปากพูดบางอย่างจนทำให้เสือถึงกับอดกลั้นอารมณ์ไม่อยู่
"กูอยากเป็นของมึงแค่คนเดียว ได้ไหม…อ๊ะ!"
ภีมสะดุ้งจนหน้าเชิด เมื่อเสือกระแทกสวนขึ้นมาเต็มแรง โชคดีว่าที่ลานจอดรถของร้านไม่ค่อยมีคนเดินพลุกพล่าน แต่ถึงจะมีคนอย่างเสือก็ไม่เคยสนใจใครอยู่แล้ว เพราะคนที่น่าสนใจกำลังเด้งรับแรงกระทุ้งที่สอดใส่อยู่บนตักเขา
"อ๊าาา เสือ เเรงอีก"
คนพูดก้มลงไปดูดหัวนมของอีกคนเพื่อเร่งอารมณ์ ก้นขาวก็เด่งรับแท่งร้อนที่สวนใส่ขึ้นมาไม่หยุด
"ซี๊ดดด ภีมอย่าเลีย กูเสียว"
ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ ภีมดูดหัวนมพร้อมกับเอาลิ้นเลียวนจนเปียกชุ่ม
"ภีม อย่ายั่วกู กลับไปมึงไม่ได้นอนแน่'
"หึ…แล้วใครอยากนอน"
"ภีม…เชี่ยเอ้ย กูจะเสร็จแล้ว"
เสือบีบก้นขาวขย้ำจนแทบติดคามือ กดมาให้แนบกับของเขาลงไปอีก ท่อนเอ็นร้อนกระแทกถี่ๆดังลั่น มันแรงและรัวจนภีมใกล้จะเสร็จเช่นเดียวกัน มือเรียวจึงเร่งสาวชักของตัวเองตามเเรงกระแทกไปด้วย
"เสือออ ไม่ไหวแล้ว อ๊ะๆๆ จะแตกแล้ว อ๊าาาาา"
"ซี๊ดดด ภีม….อ๊าาาาา"
น้ำขุ่นเหนียวไหลเลอะหน้าท้องแกร่ง และ ฉีดเข้าไปในรูทวารจนหมด ทั้งคู่เสร็จเกือบพร้อมกัน ตอนนี้ร่างกายขยับกระเพื่อมเเข่งกับเสียงหอบเหนื่อยไปทั่วรถ ภีมขยับลุกขึ้นและคลานไปที่เบาะคนนั่ง จนน้ำเหนียวไหลออกมาตามง่ามขา
"อือออ น้ำเสือเต็มเลย"
"ภีม…มึง…กลับถึงคอนโด มึงได้ฟ้าสร่างแน่ ยั่วกูดีนัก"
เสือรีบขับรถไปยังคอนโด โดยไม่สนใจคนข้างๆว่าจะนั่งท่าไหน คืนนี้ยังไงเขาต้องจัดการไอ้ตัวปัญหาให้จำไปทั้งคืนว่าห้ามยั่วเขาแบบนี้ เเละเช้าของอีกวันภีมต้องโทรไปลาหยุด 2 วัน เพราะเขาไข้ขึ้น


"มึง!"
เสือรีบคว้าคอเสื้อของน้องชายเข้ามาใกล้ ก่อนหมัดหนักจะต่อยลงไปข้างเเก้มจนเลือดไหลซิบข้างมุมปาก
"หึ…กูก็แค่มาทักทายเด็กมึง ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"
"สัด มึงไม่ต้องมายุ่ง ถ้ายังสวมเขาให้กูอีก ครั้งนี้กูจะไม่ปล่อยมึงไปแน่"
สิงห์ยักไหล่ แกล้งทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะเดินออกจากห้อง ทิ้งความสับสนและมึนงงให้กับคนที่ยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม
"มึงกับมันเป็นพี่น้องกัน?"
"อืม น้องชายแท้ๆ ที่กูไม่อยากมี"
"แล้ว…เรื่องเมื่อคืน…มึงเป็นคนพากูมาที่นี้ใช่ไหม"
เสือยังคงยืนนิ่ง คนที่รอคำตอบเริ่มหน้าเสีย ใบหน้าขาวซีดเริ่มมีน้ำตาล้นเอ่อคลอเบ้า เสือขยับเข้ามาใกล้ดึงอีกคนเข้ามากอดไว้ ปลอบประโลมลูบหัวเบาๆ
"กูขอโทษ ที่กูทำให้มึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"
"มึง…หมายความว่ายังไง!?"
"กูขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา และขอโทษกับเรื่องที่มึงเจอเมื่อคืน"
"ละ แล้วคนที่กูนอนด้วยเมื่อคืน…"
"ภีม…นี่มึงจำผัวตัวเองไม่ได้เลยรึไง"
ภีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนสมองจะประมวลคำตอบและถอนหายใจออกมาอย่างโลงอก
"สัด เล่นเอากูหัวใจจะวาย ทีหลังมึงก็พูดเร็วๆสิ มัวแต่ลีลาอยู่ได้"
"หึ…กูไม่ยอมให้ใครทำอะไรมึงหรอก"
คำพูดแปลกๆของคนหน้าดุ กลับทำให้คนฟังเลือดสูบฉีด หัวใจเต้นแรง จนร้อนไปทั้งตัว
"ไข้ขึ้นรึเปล่าภีม ทำไมหน้าแดง"
"อะ เออน่าจะใช่ งั้นกูไปนอนพักก่อนดีกว่า"
ภีมรีบกลับเข้ามาในห้อง หัวใจเต้นแรงจนต้องเอามือมากุมไว้ เขานอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเบาะนุ่มใช้เวลาอยู่นานกว่าจะข่มตาหลับลงได้ จนเวลาผ่านมาถึงช่วงเย็น กลิ่นหอมของกับข้าวลอยอบอวลไปทั่วห้อง ภีมที่ได้กลิ่นหอมนั้นรีบเดินออกมาจากห้องนอนทันที เขาเห็นคนตัวโตกำลังง่วนกับการผัดบางอย่างอยู่บนกระทะ
"มึงทำเป็นด้วยเหรอ?"
"หึ…กูไม่ได้เป็นง่อยเหมือนมึง ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง"
"แม่ง กูไม่พูดก็ได้"
คนหน้าบูดเดินมานั่งดูทีวีที่โซฟา ปล่อยให้อีกคนทำอาหารจนเสร็จ เสือนำอาหารมาวางไว้บนโต๊ะทานข้าว จัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อม
"จะให้กูตักข้าวยัดปากด้วยไหม…มากินข้าว"
คนพูดถึงกับส่ายหัวให้กับความดื้อด้าน เอาแต่ใจของอีกคน
"จิ…ไอ้เผด็จการ"
ภีมเดินมาตามคำสั่ง นั่งลงกินข้าวอย่างว่าง่าย รสชาติของอาหารถือว่าอร่อยไม่น้อย จนทำให้อาหารหมดลงโดยใช้เวลาไม่นาน
"มึงล้างจานด้วย"
"ไม่ เรื่องอะไร"
"กูอุตส่าห์ทำข้าวให้มึงกิน ยังไม่ตอบแทนบุญคุณกูอีกนะ"
"เออๆ ก็ได้"
จานชามทุกอย่างบนโต๊ะถูกกวาดลงซิงค์ล้างจานจนหมด ภีมหยิบจานขึ้นมาล้างทีละใบ ท่าทางเงอะงะทำคนมองขัดใจไม่น้อย แต่เขาก็ปล่อยให้อีกคนล้างจานต่อไป
"ขอบใจ"
เสียงเบาเปล่งออกมาจากคนที่ยืนหันหลังล้างจานจนใบสุดท้ายถูกล้างจนเสร็จ
"เฮ้ย! ไอ้เสือ"
แรงกอดจากด้านหลังทำคนตัวขาวสะดุ้งแทบทำจานตก ก่อนจะสัมผัสอุ่นนุ่มจะประทับลงมาบนศีรษะ
"กูขอโทษ"
"งั้นกูขอถามเรื่องไอ้สิงห์ได้ไหม กูอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน"
"มันก็แค่เกลียดกู เลยมาลงที่มึง"
"ทำไมว่ะ กูไม่เข้าใจ"
"มันตั้งใจจะทำลายคนสำคัญของกูทุกคน"
"คนสำคัญ"
ภีมแอบอมยิ้มไปกับคำว่า คนสำคัญ แต่ก็ต้องกลับมาตีหน้านิ่งฟังอีกต่อ
"เมื่อวานมันแค่ทำรอยไว้ แต่มันยังไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น กูเข้าไปเจอมึงนั่งหลับอยู่กับพื้นแล้วก็พามาที่ห้อง"
"แล้วทำไมกูถึงได้ยินคนที่อยู่กับไอ้สิงห์เรียกมันเป็นชื่อมึงว่ะ"
"หึ…มันชอบใช้ชื่อกูไปทำเรื่องเหี้ยๆไง เพราะหน้าตาคล้ายกัน มันเลยจงใจใช้ชื่อกู ทำให้กูโดนคนอื่นเกลียด"
"โห สรุปพวกมึงเป็นพี่น้องกันจริงปะเนี่ย"
เสือไม่ได้ตอบคำถามนั้นกลับไป แต่สังเกตจากสีหน้าและแววตาก็พอจะรับรู้ได้ว่าคงมีแต่เรื่องเลวร้ายระหว่างเขากับน้องชายที่ทำให้เสือไม่อยากพูดมันออกมา
เอี๊ยด!
"เฮ้ย!ระวัง!"
รถมอเตอร์ไซค์เบรกกระทันหัน เมื่อลูกแมวขนปุยสีขาววิ่งตัดหน้า เข้าไปยังพุ่มหญ้าที่อยู่หน้าตึกวิศวะ
"เป็นไรไหมภีม"
คนที่นั่งซ้อนท้ายตัวเกร็ง ก่อนจะส่ายหัวไปมา เสือจึงจอดรถแล้วถอดหมวกกันน็อกออกให้
"ขะ ขอบใจ มึงก็ไปเรียนได้แล้ว"
"อืม เลิกเรียนแล้วโทรมา"
"เออๆ"
เสือมองคนที่เดินห่างไปจนลับตา สมองครุ่นคิดบางเรื่องอยู่นานสองนาน ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะสายเกินไป
ช่วงเวลาเรียนผ่านไปจนถึงพักเที่ยง ภีมแยกตัวออกมาจากเพื่อนเพื่อมาเข้าห้องน้ำ
"เดี๋ยว หยุดนะพี่สิงห์ อะ! อย่าทำรอย พอเลย"
ปัง!
ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง คนที่อยู่ด้านในเดินออกมาหน้าตาเฉย ไม่ได้มีท่าทีตกใจที่เห็นคนด้านนอกเลย ผู้ชายที่ดูอายุอ่อนกว่าเดินหน้างอออกไปจากห้องน้ำ ส่วนอีกคนก็ยืนพิงกำแพง กอดอกมองคนที่กำลังแสร้งล้างมืออยู่
"บังเอิญจังนะครับ"
ภีมไม่ได้ตอบกลับไป เพียงแค่เหลือบมองผ่านกระจกเท่านั้น
"คืนก่อน ผมไม่น่าปล่อยไปเลย"
"นี่นาย!…"
"แค่จะมาเตือน ถ้าไม่อยากเสียใจทีหลัง ก็เลิกกับมันซะ"
"พูดเรื่องอะไร นายหมายถึงอะไร แล้ว…เดี๋ยว!...ไอ้สิงห์…"
ภีมกัดฟันกรอดๆ รู้สึกโมโหที่ไม่สามารถตอบโต้อะไรอีกฝ่ายได้ แถมยังต้องมีเรื่องคาใจเพิ่มมาอีก วันนี้ทั้งวันเขาเอาแต่นั่งคิดถึงเรื่องที่สิงห์พูดทิ้งไว้ จนเมื่อได้รับข้อความจากเสือ ว่าอีก 5 นาทีให้ไปรอหน้าตึก เขาจึงไม่รอช้ารีบเก็บของลงมายืนรอตามนัดเนื่องจากเลิกคาบพอดี
มอไซค์คู่ใจวิ่งขับตรงไปบนถนนเรื่อยๆ แต่วันนี้จุดหมายกลับเปลี่ยนไปอีกทาง รถวิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้านหรู แถบจะเรียกว่าคฤหาสน์เลยก็ว่าได้ ซึ่งตอนนี้เหมือนจะมีงานเลี้ยงเล็กๆกำลังจัดขึ้นภายในบ้าน
"เสือ…มึง…?"
"อ้าวเสือ มาพอดีเลยลูกทุกคนรออยู่นะ…แล้วนี่ใครจ๊ะ"
"ภีม เพื่อนผมเองครับแม่"
"ดีเลย งั้นเข้ามาก่อนเร็วลูก เดี๋ยวแม่หาชุดหล่อๆใส่ให้นะ เสือเองก็น่าจะไปเปลี่ยนชุดก่อนนะลูก"
"ไม่ต้องหรอกแม่ แค่งานวันเกิดสิงห์ จะทำให้ยุ่งยากทำไม"
"แหม เราเนี่ย…ก็ได้ งั้นพาเพื่อนเข้ามานั่งพักในบ้านก่อนนะ"
ภีมโค้งคำนับให้ผู้ที่อายุมากกว่า ก่อนจะถูกคนหน้าดุลากเข้ามานั่งในห้องส่วนตัวของเขา
"ทำไมมึงไม่บอกกูก่อนว่ะ กูจะไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยเนี่ย"
"มึงอยากมาหาไอ้สิงห์?"
"เปล่า ก็มาบ้านมึงครั้งแรก ก็น่าจะแต่งตัวให้ดีกว่านี้หน่อย ของฝากก็ไม่มีติดมา"
"หึ…นั่งเฉยๆไปเถอะมึง ไม่ต้องหาเรื่อง"
คนที่เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกดูท่าจะกระวนกระวายไม่น้อย ถึงกับนั่งกระสับกระส่ายไม่ติดเก้าอี้ เสือเหลือบมองอยู่นานก่อนจะเรียกให้อีกคนรู้สึกตัว
"ภีม"
"ห๊ะ อะไร?"
"มานี่ดิ"
"อะไรว่ะ"
"มานี่"
ภีมเดินหน้าหงิกเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะถูกดึงให้ลงไปนั่งคร่อมคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
"เฮ้ย ไอ้เสือ ปล่อย! อื้อ เจ็บๆ"
ภีมพยายามตุบตี ผลักไสปากหนาที่กำลังดูดทำรอยไว้บนต้นคอ ก่อนริมฝีปากจะย้ายมาหยุดอยู่ที่หน้าอกแบนดูดเม้มจนขึ้นสีเป็นจุดๆ
"อืออ เดี๋ยว…ไอ้…"
"ต่อไปนี้ห้ามเรียกว่า ไอ้ นำหน้าชื่อกู"
"อะ อะไรของมึง"
"กูให้มึงเลือกว่าจะเรียก เสือ หรือ พี่เสือ"
"สัด…อ๊ะ เจ็บ"
ฟันคมกัดลงบนหน้าอกอีกครั้ง จนคนถูกกัดสะดุ้งอยากจะลุกหนี แต่ก็ถูกแขนหนารัดแน่นเข้าไปอีก
"ว่าไง…ตอบ…ภีม"
"…เสือ พอใจยัง"
คนเผด็จการผุดยิ้มขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนหน้าขึ้นไปประชิดกับริมฝีปากบาง แต่…
"แสดงหนังสดกันไม่เกรงใจเจ้าของวันเกิดเลยนะ พี่เสือ"
"สัด เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู"
"เอ้า ปกติก็ไม่เคยเคาะ…พ่อกับแม่ให้มาตามออกไปข้างนอก เร็วๆด้วย ทุกคนรออยู่"
สิงห์เดินนิ่งออกไป ภีมจึงรีบลุกพรวดขึ้นมาพร้อมพ่นคำด่าใส่เสือสารพัด ก่อนทั้งคู่จะเดินมายังพื้นที่ของงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อลูกชายคนเล็กของบ้าน เมื่อทุกคนมาครบ เค้กก้อนโตจึงถูกนำมาวาง พร้อมเสียงเพลงอวยพรวันเกิดที่ดังขึ้นและจบลงเพื่อให้เจ้าของวันเกิดเป่าเทียนพอเป็นพิธี พ่อกับแม่ของเจ้าของงานจึงบอกให้ลูกชายทั้งสองเข้ามานั่งคุยกันในห้องส่วนตัวด้านในของบ้าน ภีมที่ไม่ได้รู้เรื่องใดๆ กลับถูกดึงให้มาร่วมด้วย โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
"งั้นพ่อเริ่มเลยนะ เสือ…อีกไม่นานลูกก็จะเรียนจบแล้ว ธุรกิจของครอบครัวเรา ลูกต้องเป็นคนบริหารต่อหลังจากเรียนจบ พ่อเลยอยากให้ลูกหมั้นกับลูกสาวของคุณบดินทร์ เขาเป็นลูกสาวนักการเมืองที่อิทธิผลมาก พอจะทำให้ธุรกิจก่อสร้างของเราต่อยอดไปได้ ลูกว่าไง"
"ผมแล้วแต่พ่อครับ"
"ดีมาก ขอบใจมากนะลูก"
"ส่วนสิงห์ เราก็เหมือนกันหลังจากเรียนจบพ่อก็จะให้มาช่วยบริหารงานด้วย"
"ครับพ่อ"
ผู้เป็นพ่อยิ้มหน้าบานที่วันนี้ลูกชายคนโตกลับว่านอนสอนง่าย ผิดจากที่ผ่านมา ส่วนคนเป็นแม่ถึงกับโล่งอกที่ลูกยินยอมโดยไม่โต้เถียงสักคำเดียว แต่น้องชายที่คลานตามกันออกมา กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่แอบซ่อนไว้ของพี่ชาย เมื่อการพูดคุยได้จบลง เสือจึงขอตัวกลับคอนโดพร้อมคนที่มาพาด้วย ระหว่างทางไม่มีการพูดจาใดๆแม้แต่คำเดียว จนมาถึงห้อง
"ภีม…"
เสือจับแขนอีกคนไว้ไม่ให้เดินหนี ภีมก็ยังคงเอาแต่เบี่ยงหน้าลบ ไม่ยอมสบตา
"ฟังกู"
มือหนาจับใบหน้าอีกคนยึดไว้ให้หันมามอง
"อยากถามอะไรกูไหม"
"…"
"มึงแน่ใจว่าไม่มี"
ไร้เสียงตอบรับ ใบหน้าที่ถูกยึดจับ ถูกปล่อยออก พร้อมกับคลายมือที่จับแขน ปล่อยให้อีกคนเดินหายไปในห้องนอนตามลำพัง เสียงน้ำไหลจากฟักบัวดังลอดออกมาจากห้องน้ำ ภีมยังอยู่ในนั้นเกือบชั่วโมง นานจนคนรอเริ่มรอไม่ไหว
แกร๊ก
ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก เสือเดินตรงเข้าไปหาคนที่กำลังยื่นถูกตัวไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาระดมจูบปากบาง บดเบียดดึงดูดจนบวมเจ่อ แผ่นหลังเนียนขาวถูกดันจนแนบติดไปกับผนัง ร่างขาวถูกโลมเลีย ดูดเม้ม ขบกัดหลายต่อหลายครั้งจนขึ้นสีเป็นจุด
"อึก ฮือ…พอสักทีเถอะ จะทำแบบนี้กับกูทำไม…กูเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของมึงใช่ไหม"
ร่างที่กำลังสั่นเทานั่งพับลงไปกับพื้น ภีมสะอื้นร้องไห้จนตัวโยก ตอนนี้ความเข้มแข็งที่เคยมีพังทลายลงจนหมดสิ้น แต่เมื่ออีกคนนั่งลงกระชับเขาเข้ามาในอ้อมกอด คนอ่อนแอก็ดันใจอ่อนฮวบให้กับความอ่อนโยนนี้ทุกครั้ง ถึงแม้ต่อไปจะรู้ว่าต้องเจ็บมากกว่านี้ก็ตาม
"ร้องไห้ทำไมภีม"
"ฮึก ฮืออ"
"ตอบกู อย่าร้อง"
"ฮึก กู กูไม่รู้"
"ภีม ถ้ามึงไม่พูดกูก็ไปต่อไม่ได้นะ กูอยากรู้ว่าตอนนี้มึงคิดอะไร รู้สึกยังไง…กับกู"
ภีมมองหน้าอีกฝ่ายอย่างลังเล ก่อนจะพูดสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกไปจนหมด
"กูชอบมึง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอกูไม่ยินเรื่องหมั่นของมึง มันทำให้กูรู้สึกแย่ มันเจ็บจนพูดไม่ออก หายใจก็ไม่ออก ฮือออ กูไม่อยากเป็นแบบนี้ ไม่อยากอยู่แบบนี้"
"ภีม ฟังกู…จะไม่มีงานหมั้นอะไรทั้งนั้น กูสัญญา ตอนนี้มึงอาจจะยังไม่เชื่อ แต่กูจะทำให้มึงเห็นเอง"
"ทำไม…"
"กูชอบมึง"
"ชอบ…ตอนไหน!?"
"คำตอบก็คงเหมือนที่มึงตอบกู กูก็ไม่รู้ว่าชอบตอนไหน รู้แค่ว่าถ้ามึงหายไปกูคงแทบบ้า…อยู่ข้างๆกูต่อไปได้ไหม อย่าทิ้งกูไปไหน…ได้ไหม?"
คำพูดจริงจังพร้อมแววตาหนักแน่นที่จ้องมองมา ทำเอาภีมใจชื่นขึ้นมาได้บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นความไม่แน่นอนบางอย่างก็ยังทำให้เขาคิดมากอยู่ดี ถึงจะรักกัน แต่ความรักมันคงไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน และมันยังมีอีกหลายปัจจัยที่อาจจะทำให้มันเปลี่ยนแปลงไป ถ้าเหตุผลมันไม่มากพอ
"เสือ…พรุ่งนี้พากูกลับบ้านได้ไหม"


เกือบเดือนที่พวกเขาทั้งคู่แทบจะไม่ได้เจอหน้ากันเนื่องจากเสือต้องทำงานหนักเป็นสองเท่า ทุกอย่างบีบรัดให้ต้องเรียนรู้งานแข่งกับเวลา แถมยังต้องประชุมและติดต่อกับลูกค้าซึ่งเป็นหน้าที่ที่ไม่คุ้นเคย เสือจึงเลือกที่จะนอนที่บริษัทซึ่งมีเพนท์เฮ้าส์สำหรับผู้บริหารอยู่ด้านบนสุดของตึก เขาไม่อยากกลับไปนั่งหน้าเครียดให้อีกคนเครียดตามไปด้วย แต่ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนทุกวันเลิกงาน ก็จะต้องโทรหาอีกคนให้หายคิดถึง
"ฮัลโหล ว่าไงมึง"
"อยู่ไหน ทำไมรับสายช้า"
"กูเพิ่งถึงห้องเนี่ย ให้เวลาถอดรองเท้าเก็บของบ้างสิว่ะ"
"2 ทุ่ม มึงเพิ่งถึงบ้าน…ทำไมกลับช้า มึงไปไหนมา"
"จิ มึงหนิ…ติดทำรายงานกับเพื่อน ทีแต่ก่อนกูกลับเที่ยงคืนไม่เห็นบ่น งั้นกูไปอาบน้ำก่อนเสร็จแล้วจะโทรกลับ แค่นี้…"
"เดี๋ยว!"
"อะไรอีก"
จากการพูดผ่านเสียงจึงถูกสลับมาเป็นวีดิโอคอล
"มึงจะเปิดกล้องทำไมเนี่ย"
"หึ…กูอยากเห็นมึงอาบน้ำ"
"สัด ไอ้หื่น กูจะอาบน้ำแค่นี้แหละ"
ภีมรีบกดตัดสาย ก่อนจะไปอาบน้ำและทำธุระส่วนตัวต่างๆให้เสร็จ แล้วล้มตัวลงนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เขาหยิบมือถือขึ้นมากดไปหาคนที่เพิ่งวางสายไป รอไม่นานปลายสายก็กดรับแต่ดันเป็นเสียงคนที่ไม่คุ้นเคย
"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"
"เออ…คือ เสือ…"
"หืม…ท่านประธานเหรอค่ะ พอดีท่านไปห้องน้ำเดี๋ยวคงกลับมา มีอะไรฝากไว้ไหมค่ะ"
"ไม่ครับ งั้นเดี๋ยวผมค่อยโทรมาใหม่"
"คุณน่าจะให้ท่านได้พักบ้างนะคะ วันนี้ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อีกอย่างเมื่อกี้…ท่านก็เพิ่งเสร็จ…อุ้ย! เพิ่งทำงานเสร็จนะคะ"
"ครับ ขอบคุณที่บอก"
ภีมรีบกดตัดสาย นั่งโมโหหน้าแดงหน้าดำอยู่หน้าทีวี เขาต้องพยายามหายใจเข้าออกช้าๆปรับอารมณ์ที่เหมือนปรอทแตกของตัวเองหลายรอบ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนหูเบา แต่การที่เสือปล่อยให้เลขาเข้ามายุ่งกับเรื่องส่วนตัวมากถึงขนาดนี้ มันเป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้
ตื้ดดดด🎶
โทรศัพท์ราคาแพงดังขึ้นต่อเนื่องหลายครั้ง แต่เจ้าของเครื่องดันมัวแต่จ้องการแข่งขันคู่เตะหยุดโลกที่กำลังผลัดกันขึ้นนำอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงแต่จะรับรู้การสั่นสะเทือนของสายเรียกเข้าที่ดังอยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่ได้มีท่าทีสนใจมันเลยสักนิดเดียว ผ่านไปเกือบชั่วโมง การแข่งขันใกล้จะจบลงภีมถึงได้หยิบมือถือขึ้นมาดู
" 95 สาย! เชี่ย!"
แกร๊ก
เปิดประตูขึ้นพอดี คนที่กำลังตกใจกับข้อความเรียกเข้าไม่ทันหาย ยังต้องมาตะลึงตาค้างกับผู้ที่เปิดประตูเข้ามาจนสติแทบหลุด
"เสือ! มึง…อ๊ะ…"
ร่างของภีมถูกอุ้มลอยพาดบ่าเข้ามาที่ห้องนอน ก่อนจะถูกเหวี่ยงลงบนเตียง
"ทำไม…มึง"
"มึงไม่รับสายกู หาเรื่องเองนะมึง"
เสือค่อยๆเลื่อนเนคไทปลดออกจากคอ แล้วถอดมันโยนทิ้งลงที่พื้น คนตัวหนารีบลงมาคร่อมร่างขาวพร้อมจับสองแขนกดไว้เหนือศรีษะ
"ปล่อย มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ย!"
"ทำไม ไม่ รับ สาย กู"
เสือค่อยๆพูดออกมาช้าๆ ทีละคำ อย่างหนักแน่นและจงใจ
"คือ…คือกูดูบอลอยู่"
"แน่ใจ?"
สำหรับเสือเหตุผลเพียงเท่านี้คงไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการ มันต้องมาอะไรมากกว่านั้น เพราะเขารู้จักนิสัยของคนตรงหน้าดี
"พูดมาภีม"
"กูบอกไปแล้วไง มึงจะเอาอะไรอีกว่ะ…อ๊ะ เชี่ย เจ็บ!"
เสือก้มลงกัดหัวนมของอีกคนผ่านเสื้อยืดตัวบางจนเต็มแรง ยิ่งคนปากเเข็งปิดปากเงียบมากเท่าไหร่ แรงขบกัดก็ยิ่งทวีคูณมากเท่านั้น
"โอ้ย เจ็บๆ พอแล้ว กูบอกก็ได้…ก็เห็นเลขามึงบอกว่ามึงเพิ่งประชุมเสร็จ น่าจะให้พักบ้าง กูก็เลยไม่อยากวุ่นวาย อยากให้มึงได้พักตามที่เขาบอกไง"
"หึ…แค่นี้?"
"เออ!แค่นี้ ปล่อยกูได้ยัง"
"มึงหึงกูกับเลขาว่างั้น"
"จิ…หึงพ่อมึงสิ กูยังไม่ได้พูดสักคำ"
"แต่การกระทำมึงบอกว่าใช่ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้กูไปเปลี่ยนเลขาใหม่ มึงจะได้สบายใจ"
"เฮ้ย! ไม่ต้อง กูไม่ได้อยากให้มึงไล่เขาออก กูแค่ไม่ชอบที่เขามาวุ่นวายเรื่องของเรา…จิ เชี่ย…"
ภีมรีบเม้มปากเน้น เมื่อดันเผลอพูดเรื่องไม่อยากพูดออกไป
"หึ…ได้ เอาตามที่มึงสบาย งั้นต่อไปกูจะระวังตัว และก็จะห้ามไม่ให้เขาเข้ามายุ่งในห้องทำงานกูอีก"
"เออ! ปล่อยกูได้แล้ว แขนชาหมดแล้ว"
"ไปอาบน้ำ"
"อะ อะไรกูอาบแล้ว…"
"แต่กูยังไม่ได้อาบ มึงเป็นเมียก็ควรจะไปขัดหลังให้ผัวไม่ใช่รึไง"
"สัด เมียเชี้ยไร ปล่อยยย"
ถึงจะไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายภีมก็ถูกลากเข้ามาในห้องน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้ อ่างอาบน้ำที่ไม่ค่อยได้ใช้ถูกเปิดน้ำใส่จนเกือบเต็ม
"เร็ว ภีม มึงจะยืนอีกนานไหม หรือจะให้กูเอา…"
"…เออๆ มึงก็ขยับไปสิ"
ขาเรียวรีบก้าวลงในอ่างน้ำ คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วจึงขยับให้อีกคนลงมานั่งประชิดตัวได้ถนัด เสือนั่งพิงลงไปกับอกบางอย่างสบายใจ ความเครียดและความเหนื่อยล้าที่เคยมีมาแทบจะหมดสิ้น คนด้านหลังชะงักไปชั่วขณะกับท่าทีที่ไม่ชินตาของคนเผด็จการ แต่ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ภีมยกมือขึ้นมาบีบนวดข้างขมับให้คนตรงหน้า กดนวดเป็นจุดๆไล้ลงมาถึงไหล่แกร่ง
"เสือ เหนื่อยไหม"
"อืม แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"
เสือจับมือนิ่มขึ้นมาจูบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคนที่เอาแต่ก้มหน้าซ้อนความเขินอายไว้
"หึ…อย่าทำตัวน่ารักสิว่ะ กูหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว"
"…พูดอะไรของมึง ขนลุก"
เสือเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้คนี่กำลังตัวแดงเป็นลูกมะเขือเทศ กดจูบลงไปเบาๆก่อนจะหนักหน่วงมากขึ้น แล้วบรรเลงเพลิงรักกันต่ออีกหลายยก จนมาจบที่เตียงใหญ่
"อือออ เสือพอแล้ว กูไม่ไหวแล้ว"
"ซี๊ดด อีกครั้งนะ กูคิดถึงมึงแทบบ้า"
"อ๊ะ เจ็บ!เสือ แรง มันแรงไป อ๊าาห์"
ร่างกายสูงใหญ่พร้อมด้วยกล้ามเนื้อมัดแน่น กระแทกท่อนเอ็นใส่รูแคบจนตัวโยก เสียงตุบตับดังไปทั่วห้องจวบจนเสร็จไปอีก 2 รอบ ภีมจึงได้สลบหลับคาอกหนาไปจนถึงเช้า
เช้านี้ไออุ่นจากคนคุ้นเคยยังคงอบอวลไม่ได้หายไปไหน ภีมตื่นเช้ากว่าทุกวันเพราะรู้สึกตัวรุมๆเหมือนจะเป็นไข้ แต่เมื่อได้เห็นหน้าคนที่นอนกอดข้างๆ เขากลับอยากนอนต่อไปอีกนานๆ นิ้วเรียวแตะลงไปที่หน้าผากไล้เรื่อยมาจนถึงสันจมูกและจบลงที่ริมฝีปากอิ่ม เพื่อตรวจเช็คว่านี่คือความจริงไม่ได้ฝันไป
"โอ้ย เจ็บ!"
ฟันคมงับลงไปที่นิ้วขาว แกล้งจนอีกคนสะดุ้ง
"จะลักหลับกู?"
"เปล่าเฮอะ กู…กูจะปลุกมึงต่างหาก จะ 8 โมงแล้ว มึงไม่ไปทำงานเหรอ"
"อืมมม ไป แต่วันนี้เข้าสายได้ มีประชุมตอนบ่าย"
"รอดตัวไปนะมึง งั้นปล่อยกูได้แล้วจะไปห้องน้ำ"
"มึงไปกับกู"
"อะไร? ไปไหน"
"ก็ไปบริษัทไง วันนี้วันเสาร์มึงไม่มีเรียน"
"หึ…ไม่เอาอะ กูจะไปทำไม เกะกะเปล่าๆ"
"ไปดูบริษัทผัวไง"
"สัด มึงปล่อยเลย ก่อนที่กูจะถีบมึงตกเตียง"
เสือส่ายหัวอย่างเอ็นดูให้กับคนที่เอาแต่บ่นไม่หยุดเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาบีดขี้เกียจพอให้หายง่วง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็ครายงานและข้อความต่างๆที่ส่งเข้ามา จนเกือบ 10 โมง หลังจากทั้งคู่อาบน้ำและกินข้าวเช้าเสร็จ เสือจึงขับรถพาคนหน้าหงิกมายังร้านเสื้อที่เลขาได้จัดการสั่งชุดสูท และเสื้อเชิ้ตพร้อมกางเกงราคาแพงไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
"นี่มึงต้องซื้อชุดใหม่เลยเหรอ"
"หึ…เรื่องของธุรกิจ มึงรอกูตรงนี้ เดี๋ยวไปเปลี่ยนชุดก่อน"
คนตัวสูงเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด สักพักก็เดินกลับออกมาพร้อมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว
"ตายแล้ววว คุณเสือ หล่อยังกับเจ้าชาย"
"หึ…เจ้าชายอสูรสิไม่ว่า"
ภีมแอบพูดเหน็บคนหน้าหล่ออย่างหมั่นไส้
"งั้นมึงก็คงเป็นเบลล์สินะ"
"สัด พูดบ้าอะไร คิดแล้วขนลุก"
เสือเดินมานั่งข้างๆคนที่นั่งรอ แกล้งแหย่ไปพลางแอบจับตัวไปพลางจนสนุกมือ แต่เมื่อพนักเดินเข้ามาใกล้ภีมจึงต้องรีบจับมือหนาให้หยุดลูบตัวเขาได้แล้ว
"เออ…งั้นดิฉัน ขออนุญาตถ่ายรูปคุณเสือโปรโมทร้านได้ไหมค่ะ"
"ได้ครับ ไม่มีปัญหา"
เจ้าของร้านยิ้มหน้าบานเมื่อลูกค้ารายใหญ่ให้การสนับสนุน แถมยังใจดีช่วยโปรโมทร้านให้อีก
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เสือจึงขับรถตรงไปยังบริษัท เมื่อจอดรถเสร็จทั้งสองคนจึงเดินขึ้นตึกเคียงคู่มาด้วยกัน แต่ระหว่างทางกลับมีสายตาของพนักงานคอยสอดส่องมองตามทุกระยะ ถึงอย่างนั้นเสือก็ไม่ได้มีท่าทีใส่ใจอะไร ผิดกับอีกคนที่ดูจะกังวลจนเดินเงอะงะไม่เป็นท่า
"สวัสดีค่ะท่าน…เออ….แล้วนี้?"
"คนสำคัญของผม ยังไงช่วยเอาของว่างเข้ามาเสริฟให้ผมด้วย แล้วก็…ถ้าผมไม่สั่ง อย่าเข้ามารบกวนในห้องเด็ดขาด"
"ระ รับทราบค่ะ"
"อีก 10 นาทีผมจะตามเข้าไปในห้องประชุม เตรียมเอกสารให้เรียบร้อย"
"ค่ะท่าน"
สีหน้าของเลขาสาวบ่งบอกถึงความไม่พอใจจนสังเกตได้ชัด แต่ก็ต้องก้มหน้าทำตามที่เจ้านายสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเข้ามาในห้องทำงานภีมแทบทรุด ไม่รู้ทำไมทุกอย่างถึงได้ดูน่าอึดอัดไปหมด แทบไม่อยากจะก้าวขาออกไปจากห้องนี้เลย
"ไง เข่าทรุดเลยนะมึง"
เสือนั่งลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง พร้อมหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาตรวจเช็คความเรียบร้อยของงาน แล้วเอยแซวคนที่นั่งตัวอ่อนเพลี้ยอยู่บนโซฟา
"เออ…พนักงานมึงโคตรน่ากลัว"
"หึ…ถ้ามัวแต่กลัวก็บริหารคนไม่ได้กันพอดี มึงต้องเข้มแข็งมากกว่านี้นะภีม"
ภีมอยากจะเถียงกลับไป แต่พอเงยหน้ามองคนที่กำลังขมักเขม้น เพ้งมองเอกสารในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ ความรู้สึกทึ่งและภาคภูมิใจจึงเกิดขึ้น จนไม่อาจละสายตาไปจากภาพตรงหน้าได้เลย
ก๊อกๆ
"เข้ามา"
"ท่านประธานค่ะ ดิฉันนำของว่างมาให้แขกของท่านค่ะ"
"ขอบใจ อีก 5 นาทีให้ทุกคนไปรอที่ห้องประชุมได้เลย"
"ค่ะ ท่าน"
เลขาสาววางน้ำและขนมที่เตรียมมาลงบนโต๊ะ ก่อนจะชำเลืองตามองไปที่ภีมอย่างไม่พอใจ คนที่นั่งอยู่บนโซฟาต้องรีบเบี่ยงหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากจะมีเรื่องให้เสือต้องปวดหัว เมื่อเลขาเปิดประตูออกไป ไม่นานหลังจากที่เสือตรวจแฟ้มเอกสารเสร็จ เขาก็เดินตามออกไป แต่ไม่วายก้มหอมแก้มนิ่มของคนที่นั่งบนโซฟาฟอดใหญ่เพื่อเป็นกำลังใจในการออกไปทำงาน
"ไอ้เสือ ทำไรเนี่ย"
"ขอกำลังใจ"
"มึงนี่มัน…"
"เดี๋ยวมา ถ้าเบื่อก็ลงไปเดินเล่นข้างล่างได้ วันนี้เหมือนจะมีตลาดนัด"
"เออๆ มึงรีบไปได้แล้ว"
ภีมรีบดันหลังคนตัวสูงให้ออกจากห้อง กลบเกลื่อนความเขินอายที่เริ่มจะปิดไม่มิด เมื่อในห้องเหลือเพียงเขาแค่คนเดียว คนที่ไม่รู้จะทำอะไรจึงหยิบมือถือขึ้นมานั่งเล่นเกมส์ฆ่าเวลาไปพลาง
ก๊อกๆ
"คะ ครับ"
คนที่นั่งเล่นเกมส์เพลินๆตัวสะดุ้งโหยง เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น และคนที่เปิดประตูเข้ามาก็ดันเป็นเลขาสาวที่ดูก็รู้ว่าไม่ชอบขี้หน้าเขาสักเท่าไหร่
"ท่านประทานให้มาถามว่า คุณต้องการทานเป็นพิเศษไหมเพราะน่าจะต้องประชุมกันอีกนาน"
"เออ…ไม่ครับ ถ้าผมหิวเดี๋ยวผมลงไปหาข้าวกินข้างล่างก็ได้ครับ ขอบคุณครับ"
"ค่ะ ข้างล่างมีตลาดนัด ก็เหมาะกับคุณดีนะคะ ดูบ้านๆ…แล้วก็…ต่อไปถ้าคุณจะมากับท่านประธาน ดิฉันขอแนะนำว่าให้แต่งตัวให้ดีกว่านี้หน่อยนะคะ แต่งตัวแบบนี้คนอื่นจะเอาไปนินทาได้ค่ะ ว่าคู่ควงดูไม่สมฐานะ น่าจะหาได้ดีกว่านี้ แล้วก็…ระวังอย่าให้ตัวจริงเขารู้ละกันนะ"
"ปากหรือว่าชักโครกครับ พูดแบบนี้ระวังโดนออกโดยไม่รู้ตัวนะคุณเลขา"
"คุณสิงห์!?"
ยังไม่ทันที่ภีมจะได้พูดโต้กลับไป คนมาใหม่ก็พูดแทรกขึ้นซะก่อน
"ไม่มีใครเขาสอนเหรอครับ ว่าหน้าที่เลขามีอะไรบ้าง...แบบนี้สงสัยผมคงต้องรายงานให้ท่านประธานรู้สึกหน่อย ว่าเลขามีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับแขกคนสำคัญ"
"ยะ อย่านะคะ ดิฉันขอโทษค่ะ"
"หึ…ขอโทษผิดคนรึเปล่าครับ คุณเลขา"
"เออ…คือ…ดิฉันขอโทษค่ะ"
เลขาสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปขอโทษภีมแบบไม่เต็มใจ หลังจากนั้นเจ้าหล่อนก็เชิ่ดหน้าสบัดตัวออกไปทันที
"สงสัยจะอยู่ได้ไม่นาน ไม่มีสำนึกสักนิด"
สิงห์บ่นอย่างหัวเสียถึงพฤติกรรมแย่ๆของพนักงานที่เขาไม่ชอบใจเอาเสียเลย
"เออ…คือ ขอบใจ"
"หึ…เปลี่ยนจากขอบใจเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหม"
"นี่นาย…"
"555 ผมล้อเล่น ผมไม่กล้าเตะพี่หรอก เสือมันได้ฆ่าหมกป่าแน่"
"แล้วนี่มาหาเสือเหรอ"
"ครับ เสือมันสั่งให้มาประชุม แต่ผมมาสาย เลยขี้เกียจเข้าไปมันแค่จะให้มาฝึกดูงานไว้ ไม่ได้สำคัญอะไร"
"อ่อ…ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะ"
"ครับ ไม่ต้องไปสนใจคนแบบนั้นหรอก คงอยู่ได้อีกไม่นาน งั้นผมไปละ"
คนที่มองว่าไม่ดีสุดท้ายกลับมีจิตใจที่ดีกว่าที่เขาคิดไว้ แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องที่เลขาคนนั้นพูดถึง ก็ยังคงมีบางเรื่องที่ยังติดค้างอยู่ในใจจนรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ


เกือบ 4 ชั่วโมงของการประชุม เสือหน้านิ่วกลับเข้ามาในห้องคนตัวสูงนั่งพิงเก้าอี้เอนตัวลงไปกับพนักพิงอย่างเหนื่อยหน่าย
"ไงมึง เหนื่อยมากเลยเหรอว่ะ"
"อืม ก็มีหลายอย่างที่ยังไม่ลงตัว"
ภีมมองคนที่นั่งหมดแรงอย่างกังวล ใบหน้าเหนื่อยล้าบวกกับคิ้วที่ขมวดอยู่ตลอดเวลายิ่งทำให้รู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรเพื่อคนที่รักได้เลย
"หืมม"
สัมผัสอุ่นนุ่มของนิ้วมือค่อยๆกดนวดลงไปที่ข้างขมับหนาทั้งสองข้าง สีหน้าเคร่งเครียดของเสือเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อรู้สึกถึงความห่วงใยของคนรักที่ส่งมาให้
"มึงกินอะไรไหม เดี๋ยวกูไปซื้อมาให้ ประชุมมาตั้งนาน"
"กูยังไม่หิว กูหิวมึงมากกว่า"
"สัด…จะไม่วนเข้าเรื่องลามกสักวันจะตายไหมห๊ะ!"
"หึ…ก็มึงทำตัวน่ารัก"
"จิ…น่ารักบ้านมึงสิ"
"ได้ไหมภีม…"
"อะไร?"
"กูกินได้ไหม"
"เชี้ย อะไรของมึงเนี่ย"
"จูบได้ไหมครับ"
เหมือนภูเขาไฟกำลังระเบิดออกจากตัว คนที่ถูกจู่โจมด้วยความอ่อนโยนและเสียงทุ้มนุ่ม กำลังชะงักเหมือนตกอยู่ในพะวัง
"อืออออ"
คนเจ้าเล่ห์อาศัยช่วงที่อีกคนเผลอกดคอขาวลงมาจูบ ริมฝีปากหนาบดเบียดดูดเม้มจนคนด้านบนตาลาย เมาไปกับรสจูบที่กดลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ไม่เคยจะทำใจให้ชินได้สักที
"อื้อ เสือ อย่า…เดี๋ยวมีคนเข้ามา"
"เวลาเลิกงาน"
"อ๊ะ เสือ!"
ท่านประธานใหญ่รีบอุ้มคนรักขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงาน คนตัวสูงเร่งถอดเสื้อผ้าที่ขว้างกันออกจนหลุยลุ่ย ปากหนาขบกัดไปทั่วหน้าอกเนียนจนขึ้นรอย
ก๊อกๆ
"เสือ!"
เสียงเคาะประตูดังอยู่หลายครั้ง แต่ดูเหมือนเจ้าของห้องแทบจะไม่ได้ใส่ใจ
"ท่านประธานค่ะ ดิฉันขอเข้าไปเก็บของว่างที่นำไปเสริฟค่ะ"
"ชิบ…เดี๋ยว! รอแปบหนึ่ง"
เสือตอบกลับอย่างหัวเสีย เขาควรจะขึ้นเงินเดือนให้กับเลขาที่ทำงานเกินหน้าที่ หรือควรจะย้ายไปอยู่แผนกอื่นที่เหมาะกับความขยันนี้ดี ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก เสือจึงหยิบเสื้อโค้ทตัวใหญ่ของตนมาคลุมร่างคนที่นั่งบนตักเขาไว้จนมิด
"เออ…คือ…ขออนุญาตค่ะ…งั้นดิฉันขอตัวกลับบ้านเลยนะคะ ท่านประธานไม่มีอะไรเรียกใช้แล้วใช่ไหมคะ"
"ครับ เชิญครับ แล้วล็อกประตูให้ผมด้วย"
เลขาสาวก้มหน้าก้มตาเก็บจานและแก้วบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเลิ่กลักหน้าตื่นออกจากห้อง พร้อมล็อกประตูให้ตามที่เจ้านายสั่ง
"เชี่ย…ปล่อยเลยไอ้เสือ"
คนบนตักดิ้นพล่านหลังจากที่ต้องค่อยเอาหน้าซุกกับอกแกร่งอยู่นานสองนาน ความอับอายและความกลัวแปรเปลี่ยนมาเป็นความตื่นเต้นเข้าแทนที่
"เสือ…เดี๋ยว!"
ร่างสูงอุ้มคนรักนั่งบนโต๊ะแล้วผลักให้นอนราบลงไป กางเกงยีนส์สีซีดถูกดึงรั้งลงมากองไว้ที่พื้น ขาขาวจึงปรากฎเด่นชัดอยู่ตรงหน้า เสือรีบจับมันขึ้นมาเกี่ยวพาดบ่า ปากหนาค่อยๆบรรจงจูบลงไปบนข้อเท้าแล้วไล่เลียมาจึงถึงโค่นขาอวบ
"อ๊าาา เสืออ อย่า…มันเสียว"
ฟันคมขบกัดช่วงโค่นขาอยู่นานจนพอใจ คนตัวสูงจับแท่งกายแข็งของภีมที่ตั้งอยู่ตรงหน้ารูดสาวจนมันบวมเปร่ง ร่างขาวร้องครวญครางด้วยความเสียวซ่านเมื่อมือใหญ่เร่งชักให้จนแทบเสร็จ
"อ่าาาห์ เสือ ไม่ไหวแล้ว"
"หึ…กูยังไม่ให้มึงเสร็จ ภีม"
เสือจับท่อนเอ็นใหญ่ดุดันเข้าไปในรูแคบ พร้อมเร่งชักของอีกคนขยับไปด้วย ก่อนจะอุ้มร่างที่นอนร้องครางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากระแทกในท่ายืน จังหวะเร่งเร้าทำคนโดนสอดใส่แทบขาดใจ
เพี๊ยะ!
"อ๊ะ เสือ…ซี๊ดดด"
"กอดคอแน่นๆ…ซี๊ดด เดี๋ยวตก"
เสียงตีก้นขาวผสมกับเสียงกระแทกรูแคบ ยิ่งกระตุ้นความปราถนาให้ถึงขีดสุด
"อ๊าาา ภีม…อือออ"
"เสืออ ดะ เดี๋ยว อย่า…"
"ซี๊ดดดด ไม่ไหวแล้วจะแตกแล้ว อ่าาาห์"
เสือบีบก้นคนที่อุ้มไว้แน่นก่อนจะฉีดน้ำขุ่นเหนียวใส่รูเล็กจนล้นทะลัก เขาวางคนรักลงบนโต๊ะทำงานแล้วค่อยๆถอดแท่งกายออก คราบน้ำขุ่นจึงไหลเปื้อนลงมาตามง่ามขา
"เสือ…"
ท่านประธานนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ดวงตาหรี่ตามองคนรักที่กำลังรูดสาวแท่งกายอูมสีชมพูเข้มอย่างเว้าวอน
"อะไร ภีม"
"ช่วย อื้อออ"
คนที่ยังไม่เสร็จพยายามอ้อนวอนให้คนรักช่วยปลดปล่อยความอึดอัดนี้ให้ออกไปเสียที
"ขึ้นมาขย่มเอง ถ้าอยากเสร็จ"
"เสือ…มึง!"
แท่งกายใหญ่ที่เพิ่งเสร็จไป มันกลับมาตั้งชูชันอีกครั้ง แน่นอนว่าคนขี้แกล้งกำลังยั่วประสาทให้คนรักช่วยตัวเองต่อหน้าแถมยังให้ขย่มขึ้นเองอีก
"เร็ว ภีม…ของกูเเข็งแล้ว"
"จิ…เสือ มึงแกล้งกู"
คนที่นั่งหน้าแดงอยู่บนโต๊ะช่างใจไม่นาน ก้นงอนก็ค่อยๆขยับนั่งลงบนตักพร้อมกับกดรูก้นเข้าไปบนแท่งเอ็นจนเกือบสุดโค่น
"ซี๊ดดด ภีม…โคตรแน่น"
"อืออ เสือ อย่า…เพิ่งขยับ อ่าา"
คำขอร้องแทบไม่เป็นผล เสือกอดคนบนตักไว้แน่น แล้วกระแทกเข้าใส่หลายที ก่อนจะปล่อยให้คนด้านบนขย่มลงมาเองตามใจชอบ
"อ่าาา เสือ เสร็จ จะเสร็จแล้วว อ้าาาาห์"
"อืออออ ซี๊ดด"
ภีมเร่งขย่มจนเก้าอี้ดังเอี๊ยดอ๊าด มือก็รูดสาวของตัวเองพร้อมกันไปด้วย จนความอัดเเน่นที่มีมาได้แตกกระจ่ายพุ่งเต็มมือ พร้อมกับความอุ่นวาบพุ่งใส่รูก้นจนเลอะเต็มรู
"ขึ้นห้องกัน"
เสือจับร่างขาวใส่เสื้อผ้าลวกๆ ก่อนจะพาขึ้นไปพักยังเพ้นท์เฮ้าส์ที่อยู่ด้านบนสุดของตึก เมื่อมาถึงห้องล้างตัวเสร็จทั้งคู่จึงหลับไปพร้อมกันจนถึงกลางดึก เสียงท้องร้องเพราะความหิวก็ทำเอาคนที่กำลังหลับสบายต้องงัวเงียตื่น
"จิ…มาหิวอะไรตอนนี้ว่ะไอ้ภีม"
ภีมลุกออกมาจากเตียง เดินสำรวจห้องไปเรื่อยๆเนื่องจากเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ก่อนจะเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่เป็นห้องครัวขนาดเล็ก คนตัวขาวเปิดตู้เย็นหาของกินเพื่อหยุดเสียงท้องร้องที่น่ารำคาญให้เงียบลง โชคดีที่มีพิซซ่าถาดใหญ่และไอศกรีมพร้อมน้ำอัดลมอยู่ในตู้ ภีมเอาพิชช่าไปอุ่นในไมโครเวฟ ระหว่างรอก็เดินไปดูในห้องรับแขกที่มีกองเอกสารมากมายวางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา เผอิญสายตาดันไปสะดุดกับกองแผ่นการ์ดที่มีหลายแบบหลายขนาดวางตกอยู่ เขาหยิบมันขึ้นมาดู พลิกไปพลิกมาแล้วเปิดออก
"…!?"
เหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางอก ตัวอักษรที่เขียนไว้บนแผ่นการ์ด S&F การตกแต่งและดีไซน์เดาไม่ผิดแน่ 'การ์ดแต่งงาน' คนที่ยืนนิ่งกำลังสับสบและตกใจจนร้องไห้ไม่ออก มันจุกอยู่ในอกในหัวขาวโพลนไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรก่อนดี ภีมยืนมองแผ่นการ์ดในมืออยู่หลายนาที ไม่นานขาเรียวที่แทบจะหมดเเรงก็เดินออกจากห้องไปพร้อมน้ำตา
"อืมมม…ภีม…"
เกือบเช้า คนที่หลับไม่รู้เรื่องงัวเงียตื่นพร้อมควานหาคนที่นอนด้วยกันข้างกายแต่กลับไม่เจอ เสือเดินออกมาจากห้องมองหาคนรักไปทั่วแต่ก็ยังไม่พบ ร่างสูงเดินหน้าเครียดเมื่อยิ่งหายิ่งเจอแต่ความว่างเปล่า ก่อนที่จะคิดขึ้นได้ เขารีบเดินไปยังกองแผ่นการ์ดงานแต่งที่เผลอวางทิ้งไว้บนโต๊ะ มีใบหนึ่งที่ถูกขยำจนยับพร้อมคราบหยดน้ำ ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าตอนนี้คนรักได้หายไปไหน เพราะอะไร
"เชี้ยเอ้ยยย"
เสือรีบกดโทรศัพท์ไปยังปลายสายที่เขามั่นใจว่าต้องได้คำตอบที่ต้องการ แต่มันกลับไม่เป็นไปตามคาด ภีมไม่ได้กลับบ้านและไม่ได้ไปมหาลัย คนตัวสูงโทรไปหาทุกคนที่ภีมรู้จักแต่กลับไม่มีคำตอบที่น่าต้องการกลับมา
"ไอ้ภีม…แม่งเอ้ย ไปไหนของมึงว่ะ"
หลังจากคิดอยู่สักพัก เสือตัดสินใจขับรถออกจากห้องแล้วตรงไปยังบ้านของภีมที่อยุธยา เขาพยายามถามคนที่บ้านทั้งพ่อและแม่ของภีม หรือเพื่อนสนิทที่รู้จัก แต่ก็ไม่มีใครสามารถตอบได้ว่าภีมหายไปไหน ยิ่งกลับทำให้ทุกคนที่ไม่รู้เรื่องเป็นห่วงเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ
"พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะตามภีมกลับมาให้ได้"
"แล้วพวกลูกทะเลาะเรื่องอะไรกัน ดูท่าภีมจะโกรธมาก"
"คือ…ผมผิดเองครับ ผมแค่อยากอธิบายให้เขาฟัง"
"เฮ้อออ…งั้นก็เดี๋ยวแม่ขอคิดก่อน เจ้าภีมมันจะไปไหน"
ผู้เป็นแม่พยายามนึกถึงสถานที่ที่ลูกชายคนเดียวของเขาชอบไป คิดไปคิดมาจนมานึกขึ้นได้ว่าคงมีแค่ที่นี้ที่เดียวที่ภีมมักจะไปบ่อยๆ แต่เธอก็ยังลังเลที่จะบอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของลูกชาย


ตื๊ดดด🎶
"ฮัลโหลสวัสดีค่ะ"
"แม่ค่ะ ภีมอยู่กับแม่รึเปล่าค่ะ
"เจ้าภีมเหรอ อยู่ๆ เพิ่งมาถึงเมื่อวาน ตอนนี้นั่งอยู่ในสวน มีอะไรกันรึเปล่า เห็นภีมหน้าเศร้าๆ"
"ไม่มีอะไรค่ะแม่ หนูฝากแม่ช่วยดูภีมแทนหนูด้วยนะ"
"ได้ๆ"
เมื่อโทรเช็คเรียบร้อยว่าลูกชายปลอดภัยดี ผู้เป็นแม่ก็รู้สึกโล่งใจ แต่เธอก็ยังไม่ได้คิดจะบอกให้เสือได้รับรู้ เพราะยังไม่แน่ใจถึงต้นสายปลายเหตุที่ทำให้ลูกชายสุดที่รักต้องหนีไปไกลถึงเพียงนั้น
เกือบ 1 อาทิตย์ที่เสือยังคงหาทางติดต่อภีมไม่ได้ จนเมื่อข้อความในมือถือเด้งขึ้น รูปภาพและที่อยู่ของคนที่ตามหาจากนักสืบที่จ้างไปจึงถูกส่งมาให้จำนวนมาก คนเปิดอ่านถึงกับอมยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะกดโทรหาเลขาให้เข้ามาในห้อง
ก๊อกๆ
"ขออนุญาตค่ะ"
"เชิญครับ"
"ท่านประธานมีอะไรรึเปล่าค่ะ"
"เดี๋ยวผมจะลางานสัก 1 อาทิตย์ ถ้ามีงานเร่งด่วนก็ช่วยส่งเข้ามาในไลน์ให้ผมด้วย ถ้าไม่มีอะไรด่วนก็จัดการแทนผมได้เลย ผมจะให้สิงห์มาช่วยดูแทน"
"คะ รับทราบค่ะ"
เมื่อจัดการเรื่องงานเรียบร้อย เสือจึงรีบขึ้นรถเพื่อเดินทางไปหาคนที่อยากเจอจนแทบบ้า
ที่ เชียงใหม่ ตอนนี้ภีมกำลังเร่งปั่นรายงานที่เพื่อนๆส่งมาให้จนหัวฟู เพราะขาดเรียนไปหลายวัน
ตื๊ดด🎶🎶
"ฮัลโหล"
"ไอ้แดน เดี๋ยวกูส่งรายงานให้ทางเมล์นะ"
"เออๆ แล้วเมื่อไหร่มึงจะซื้อโทรศัพท์ใหม่ว่ะ กูติดต่ออะไรไม่ได้เลย ทั้งเฟสทั้งไลน์มึงก็ไม่ออน โทรศัพท์บ้านมันติดต่อยากนะมึง"
"เออๆ กูลืมไว้ที่คอนโด ไม่กี่วันกูก็กลับแล้ว มึงอย่าบ่นมากน่า"
"แล้วมึงโอเคใช่ไหมภีม…เรื่อง…เออ…เรื่องพี่เสือ"
"ไม่รู้ว่ะ กูไม่อยากคิดถึงมันว่ะ"
"ได้ไงมึง เรื่องใหญ่เลยนะเว้ย เมื่อวานกูไปถามพี่เอกมา แกก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกันเรื่องที่พี่เสือจะแต่งงาน แกก็ติดต่อพี่เสือไม่ได้ด้วย"
"อืมๆ มึงไม่ต้องไปถามใครแล้ว แล้วก็ไม่ต้องมาคุยเรื่องนี้กับกูอีก กูไม่อยากได้ยิน"
"เออๆ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็โทรหากู อย่าคิดมากนะมึง"
"อืมๆ ขอบใจนะมึง"
ภีมวางสายไม่นาน เสียงจากคุณยายก็เรียกให้ลงมากินข้าวเย็น แต่พอก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัว ใบหน้าขาวถึงกับตะลึงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้เห็น
"มึง!?"
"ภีม พูดเพราะๆหน่อยลูก เห็นพ่อหนุ่มบอกว่าเป็นรุ่นพี่เราที่มหาลัย"
"คือ…เออ…ครับ"
"งั้นมากินข้าวกันมาลูก ยายเห็นภีมดูเศร้าๆตั้งแต่มา มีคนมาอยู่เป็นเพื่อนจะได้ไม่เครียด"
"มาอยู่เป็นเพื่อนอะไรครับยาย"
"เอ้า ก็พ่อหนุ่มบอกว่าจะมารับภีมกลับกรุงเทพฯด้วย เพราะอาทิตย์หน้าจะมีงานที่มหาลัย ยายก็เลยให้พักที่นี้ซะเลย จะได้ไม่ต้องไปเสียเงินหาที่พักแพงๆ"
'จิ…ไอ้คนตอแหล' ภีมแอบบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆคุณยายที่กำลังตักข้าวให้คนหน้าหนาที่แสดงละครเก่งจนต้องยกรางวัลให้ เสือยักคิ้วยิ้มเหยียดแกล้งหยอกคนที่นั่งหน้าบึ้งให้ยิ่งหน้างอหนักเข้าไปอีก
"เอ้า ไม่กินข้าวเหรอภีม กินเสร็จแล้วก็ไปจัดที่นอนในห้องรับแขกให้พี่เขาด้วยนะลูก"
"ผมนอนกับภีมก็ได้ครับ จะได้ไม่ต้องยุ่งยาก อยู่ที่กรุงเทพฯก็นอน…ด้วยกันอยู่แล้ว"
ภีมถึงกับขบกรามแน่นเมื่อได้ยินสิ่งที่เสือจงใจพูด
"อ๋อ…แบบนั้นก็ได้ ว่าไงเจ้าภีม"
"อะ…ครับ"
ภีมทำได้เพียงตอบรับและก้มหน้าตักข้าวใส่ปากอย่างโกรธเคือง จนเมื่อข้าวมื้อเย็นหมดลงคุณยายจึงสั่งให้หลานๆขึ้นไปจัดห้องเตรียมตัวนอน ส่วนเรื่องจานชามเธอจะเป็นคนจัดการเอง ภีมหน้ามุ่ยเดินนำทางเสือขึ้นมาบนห้อง เขาอยากจะด่าอยากไล่อยากจะต่อยอีกคนให้น้วมคามือ แต่เนื่องจากตอนนี้อยู่บ้านคุณยาย จึงไม่อยากจะทำอะไรให้เจ้าของบ้านต้องเป็นกังวล
"เข้ามา มึงนอนพื้นไปละกัน ที่นอนผ้าห่มอยู่ในตู้ จัดการเอาเอง กูจะไปทำรายงานต่อ…ห้ามกวน"
คนพูดหันมาแยกเคี้ยวขู่ฟ้องใส่ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานตั้งหน้าตั้งตาทำรายงานที่ต้องส่งอาจารย์ต่ออีกวิชา
"อืมม…ให้กูช่วยไหม วิชานี้กูเคยเรียนมาแล้ว"
เสือเดินมายืนคร่อมคนที่นั่งกดแป้นพิมพ์อย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อสัมผัสอุ่นของลมหายใจประทับลงไปบนกลุ่มผมนิ่ม คนที่นั่งปากเม้มปากเเน่นจึงหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจกดแป้นพิมพ์ต่อ เสือที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงฉวยโอกาสกอดลงไปเต็มแรง พร้อมวางหน้าซบไหล่ขาวอย่างจงใจ
"อีก 2 เดือน งานแต่งจะจัดขึ้น"
"มึง…ปล่อยกู"
"ฟังกูพูดให้จบก่อนภีม"
เสือพยายามบีบรัดคนในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก เพราะเเรง ต้านของอีกคนก็มีไม่ใช่น้อย
"ที่กูทำไปทุกอย่าง มันมีเหตุผล และกูก็ไม่ได้…"
ก็อกๆ
"จัดห้องเสร็จรึยังเจ้าภีม"
"ครับๆ เสร็จแล้วครับ"
ภีมรีบดันแขนแกร่งที่รัดตัวออก แล้วเดินไปเปิดประตูให้ผู้เป็นยายเข้ามา
"งั้นเดี๋ยวภีมไปเดินเล่นที่วัวลายก่อนนะครับ ว่าจะไปซื้อของฝากด้วย"
"แล้วเพื่อนเราละลูก"
"เขาเพิ่งมาถึง คงอยากพัก ภีมไปคนเดียวดีกว่าครับ แล้วภีมจะรีบกลับนะครับ"
"อ้าว…ดะ เดี๋ยว…เจ้าภีม" ขี่สตา
คนตัวขาวรีบวิ่งหน้าตั้งออกไปโดยไม่สนใคร เขาขึ้นขี่ขับรถมอไซค์ออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้ทั้งสมองและจิตใจตีรวนจนแยกแยะไม่ออก ทุกอย่างมันอึดอัด เจ็บปวด สับสนจนไม่รู้จะระบายออกมาแบบไหน
ปรี้นน!
"เฮ้ย!"
รถมอเตอร์ไซค์ของภีมเกือบจะเฉี่ยวชนปะทะกับรถอีกคันที่วิ่งสวนมา ทำให้ภีมต้องหักหลบล้มลงไปข้างทาง คู่กรณีที่อยู่ข้างถนนจึงวิ่งหน้าตื่น รีบเข้ามาพยุงคนที่นอนกองอยู่กับหญ้าข้างทาง
"คุณ เป็นอะไรไหม"
"ซี๊ด…เจ็บขานิดหน่อยครับ…ขอโทษด้วยครับ คือผมขับรถผิดเลน ผมผิดเองครับ"
"ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ไม่ได้เป็นอะไร…อ้าว! นาย…"
ภีมมองหน้าคนที่ทำท่าทางเหมือนรู้จักเขามาก่อนอย่างงงงวย
"เราเจอกันที่น้ำตกไง…แล้วนายก็มาจูบ…"
"อะ อ๋อออ แฮะๆ ขอโทษอีกครั้งนะ…เออ ทั้งสองเรื่องเลย"
"ไม่เป็นไร แล้วลุกไหวไหม"
"ไหวๆ ขอบใจ"
"แล้ว…นี่นายจะกลับบ้านเหรอ"
"เปล่า…ว่าจะไปเดินเล่นที่ถนนวัวลาย"
"เฮ้ย งั้นไปด้วยกันเลย เราก็กำลังจะไปหาเพื่อนที่นั้น…เราชื่อนุ แล้วนายชื่ออะไร"
"ภีม"
"ภีมเหรอ…ชื่อน่า…รักดี" คนพูดชมพูดตะกุกตะกักจนเสียงเบา ทำให้ภีมต้องเงี้ยหูฟังว่าอีกคนต้องการจะสื่อสารอะไร
"หืม…อะไรนะ?"
"เปล่าๆ ไปกันเถอะ"
นุประคองคนตัวขาวให้ยืนขึ้น กก่อนจะพากันขี่รถไปยังปลายทาที่ถนนคนเดินวัวลาย วันนี้คนเยอะกว่าที่ผ่านมา เนื่องจากใกล้จะถึงวันหยุดเทศกาล นักท่องเที่ยวจึงหลั่งไหลเข้ามาจนคนแน่นเอียด ภีมเดินดูของที่ขายตามร้านและข้างทางไปเรื่อยไม่ได้เจาะจงอะไรเป็นพิเศษ ผิดกับอีกคนที่เดินอยู่ข้างๆ นุดูเหมือนจะจดรายการของที่อยากได้เอาไว้หมดแล้ว
"ภีมอยู่ที่นี้เหรอ"
"เปล่าๆ มาหายายนะ เราเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯ"
"อืมมม…น่าเสียดายนึกว่าจะได้เรียนใกล้กัน"
"นุ เรียนที่นี้เหรอ…อืมมม งั้นคงเรียนที่มช.สินะ"
"555 ใช่ๆ สอบติดไกลโคตร แต่ก็ต้องมาเรียนอะเนอะ"
ทั้งคู่คุยกันถูกคอจนแทบจะลืมไปเลยว่าเพิ่งรู้จักกันเป็นครั้งแรก จนเมื่อนุชวนให้ภีมไปนั่งดื่มกันในร้านที่นัดเพื่อนเอาไว้ ภีมเองก็ไม่ได้ขัดอะไร ถือว่าได้เจอเพื่อนใหม่และจะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่านถึงคนที่ทำให้เขาต้องหนีมาอยู่ที่นี้
"เอ้า ชนนนน"
"เฮ้ย ภีม…ไหวไหมเนี่ย"
เข้ามานั่งในร้านไม่ถึงชั่วโมง ภีมก็เอาแต่นั่งซดเหล้าจนแทบอาบ เพื่อนๆที่อยู่ในโต๊ะเดี๋ยวกันต่างกุมขมับและงงงวยไปตามๆกัน
"ไอ้นุ กูว่ามึงพามันกลับไปก่อนเถอะว่ะ แม่งนั่งไม่ติดแล้ว"
"เออๆ งั้นกูกลับก่อนนะ เอ้านี้…ค่าเหล้ากูกับไอ้ภีม"
นุประคองคนเมาเดินมายังรถที่จอดไว้ ระหว่างทางภีมก็เอาแต่พูดพร่ำในเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ
"ภีม เดินดีๆ"
"อึก…ไอ้ชั่ว มึงมันชั่ว มึงหลอกกู"
"ภีม...เดี๋ยว…เฮ้ย!"
ภีมผลักคนข้างๆจนเซไปกระแทกกับต้นไม้ ก่อนจะรีบเดินตามมาทุบตีเพราะคิดว่าเป็นคนที่กำลังนึกถึง
"ภีม…หยุด…กูเจ็บ ภีมหยุด!"
นุรวบข้อมือคนที่กำลังไม่ได้สติมาแนบอก ใบหน้าแดงก่ำของคนเมาจึงเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาจนอีกคนถึงกับตกใจ
"ฮึก…มึง…มึงมันไม่มีหัวใจ…ฮือออ ทำไมมึงทำแบบนี้"
"ภีม…"
เสียงสะอื้นร้องไห้พร้อมตัวที่สั่นเทา ทำให้นุต้องรีบดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดปลอบ
"ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆ ไม่เป็นไร"
เสียงนุ่มทุ้มพร้อมกอดปลอบอุ่นๆทำให้คนที่ร้องไห้เริ่มหยุดนิ่ง นุค่อยๆดึงคนในอ้อมกอดออกมามองหน้าให้เห็นชัดๆ ใบหน้าแดงกล่ำบวกกับดวงตาที่ปรือฉ่ำด้วยคราบน้ำตา ทำให้คนมองต้องกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ มือหนาเอื้อมไปปาดคราบน้ำตาที่ไหลข้างแก้มออกให้ พร้อมไล่นิ้วลงมาคลึงเกลี่ยปากแดงที่เม้มเข้าหากันจนคลายออก
"อย่าร้องนะคนดี…"
ใบหน้าที่อยู่ห่างกันไม่ถึงเซน เริ่มขยับเข้าหากันเรื่อยๆจนจมูกแทบจะชิดชนกัน ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้แตะสัมผัสกัน ก็มีฝามือหนามาทาบทับคันกลางไว้
"มึงจะทำอะไรเมียกู"
เสียงเย็นยะเยือกบ่งบอกถึงความไม่พอใจดังก้อง ก่อนที่ภีมจะถูกดึงออกไปอยู่ในอ้อมกอดของคนยืนเหงื่อท่วมกาย
"มึงเป็นใคร"
"มึงน่าจะรู้ว่ากูเป็นใคร…อย่ามายุ่งกับคนของกู"
"หึ…คนของมึงงั้นเหรอ…มึงดูแลคนของมึงแบบไหน เขาถึงได้ร้องไห้มาซบอกกูได้"
"สัด…อย่ามาเสือกเรื่องของกู"
"กูก็ไม่อยากเสือก…แต่ต่อไปกูเสือกแน่ ถ้าภีมมันร้องไห้เพราะมึงอีก
"มึง…!"
เสือกัดฟันขบกรามแน่น เขาจ้องมองหน้าอีกคนอย่างเครียดแค้น ซึ่งนุเองก็ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวใดๆ เขาจ้องมองกลับตอบไป ก่อนจะยิ้มเหยียดแล้วเดินไปที่รถขึ้นขี่มอไซค์ตัวเก่งก่อนสตาร์ทรถเร่งเครื่อง
"ถ้ามึงดูแลไม่ดีอีก ครั้งหน้า…อย่าหวังว่าจะได้กลับไป"
"สัด…มึง!"
ยังไม่ทันที่เสือจะได้พูดจบ นุก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปจบเกือบลับตา เสือพ้นลมหายใจเพื่อไล่ความโกรธก่อนจะพาคนเมาขึ้นรถกลับบ้าน ในระหว่างทางถึงแม้จะโกรธจนแทบบ้า เขาก็ต้องตั้งสติและระงับอารมณ์ให้ได้มากที่สุด เพราะเมื่อถึงบ้านคุณยายเขาต้องเข้าไปคุยรายละเอียดบางอย่างและขอตัวภีมกลับกรุงเทพฯทั้งๆที่ยังเมาค้างอยู่แบบนั้น


หลังจากภีมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ใช้เวลาไม่นานคนที่ขาดเรียนไปเกือบอาทิตย์ก็เดินตรงมายังหน้าคณะที่มีเพื่อนๆนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ใต้ตึก
"พวกมึง โห่ต้อนรับเจ้าหญิงสายเสมอของคณะหน่อยโว้ยย…ฮิ้วววว"
"พ่อมึงสิไอ้แดน…เดี๋ยวโดน"
"555 หยอกๆ วันนี้หิมะตกเมืองไทยแน่ ไอ้ภีมมาเรียน"
"สัด กูก็มาปกติเหอะ แค่หยุดไปอาทิตย์เดียว มึงอย่าพูดมาก"
"อาทิตย์เดี๋ยว? มึงกล้าพูดนะไอ้ภีม แล้วอาทิตย์นั้นอาทิตย์นู้นมึงได้นับไหม หยุดบ่อยเดี๋ยวก็ไม่จบหรอกมึง"
"เออๆ พูดมาก แล้วน้องรหัสมึงอยู่ไหน"
"สาดด มาถึงก็ถามหากิ๊กเลยนะมึง…ผัวมึงรู้รึยังว่าเมียสวมเขาให้"
"ไอ้แดน!"
"เฮ้ยๆ อย่ากริ้วเดี๋ยวกูโทรตามมันให้ ใจเย็นๆน๊าาาภีม"
ภีมแกล้งกำหมัดจะชกเพื่อนตัวดีให้หายซ่า แดนที่กำลังวิ่งหลบจึงรีบโทรตามน้องรหัสให้รีบมาหาทันที
"มึงมีอะไรว่ะ ตามหาน้องรหัสกูทำไม"
"เปล๊า…กูก็แค่อยากถ่ายรูปกับมัน"
"ห๊ะ!?..ถ่ายรูปเนี่ยนะ"
แดนเกาหัวแกรกๆ เริ่มไม่เข้าใจถึงการกระทำของเพื่อนซี้ที่ผิดแปลกไป
"ไอ้ริว ทางนี้ๆ"
"มีอะไรพี่แดน"
"กูอะไม่มีหรอก แต่เพื่อนกูมี"
ริวมองหน้าพี่รหัสอย่างงงๆก่อนจะหันไปทางคนที่ถูกเอยถึง
"นี่ไอ้ภีม มึงไม่ค่อยได้เจอมันหรอก พอดีพ่อมันเป็นอธิการเลยไม่ต้องมาเรียนก็ได้"
"สัดแดน เมื่อไหร่มึงจะหุบปากสักที"
รุ่นน้องแอบขำกับการหยอกล้อของรุ่นพี่ทั้งสองก่อนจะเอยถามที่สาเหตุที่ต้องเรียกเขามาหา
"สวัสดีครับพี่ภีม…เออ พี่มีอะไรรึเปล่าครับ"
"เปล่าๆ ไม่ต้องสุภาพกับกูขนาดนั้น กูแค่อยากจะขอมึงถ่ายรูป"
"ถ่ายรูป?"
"อืมใช่ ก็มึงเป็นเดือนคณะไง กูเลยอยากถ่ายรูปด้วย"
"หืมมมม?"
ตอนนี้เพื่อนทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยกันต่างหันมองมาที่ภีมกันเป็นตาเดียว ไม่รู้มันไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่าถึงได้ดูเพี้ยนๆไป
"มาไอ้ริว มานั่งข้างๆกูดิ"
ยิ่งกว่าเห็นหิมะตกที่เมืองไทย ภาพของภีมกับรุ่นน้องหน้าหล่อดีกรีเดือนคณะกำลังนั่งถ่ายรูปกอดคอซบไหล่หยอกล้อกันอย่างสนิทสนม เพื่อนทุกคนเริ่มมองหน้ากันอย่างเลิกลักก่อนที่ในโซเชียลจะมีรูปของภีมกับริวอับลงเรื่อยๆ
"เชี่ย! ไอ้ภีม รูปมึงกับไอ้ริวเด้งขึ้นเต็มเลย คอมเม้นก็เยอะ ตายห่า พี่เสือเอามึงตายแน่ๆ ไอ้ริวมึงเตรียมตัวตายได้เลย มึงสองคนไม่รอดแน่ๆ"
"หุบปากไอ้แดน อย่าเว่อร์…ไอ้ริวมึงไม่ต้องคิดมาก พี่รหัสมึงมันบ้าพูดเพ้อเจ้อ"
"หึ...ผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร…งั้นผมขอถ่ายรูปพี่ด้วยได้ไหมครับ"
"ได้ดิ.. มึงกับกูก็ถ่ายรูป…."
ฟอดดด…แชะๆๆ
"เชี่ย!!!"
เหมือนเกิดเดทแอร์กลางอากาศ หลังจากที่ริวใช้จังหวะทีเผลอก้มหอมแก้มขาวของรุ่นพี่พร้อมกดถ่ายรูปทุกช็อตไว้เป็นที่ระลึกอย่างที่ตั้งใจ
"มึง…!?สัดเอ้ย พอเลยมึงเล่นไม่รู้เรื่อง ลบรูปออกเลยไอ้ริว"
"หึ…ไม่ทันแล้วพี่ ไม่ใช่มีแค่ผมคนเดียวที่ถ่ายรูปนี้ไว้นะ"
ตรึง ตรึง ตรึงๆๆๆ
เสียงข้อความดังเตือนขึ้นมารัวๆ เมื่อมีการคอมเม้นหรือกดแสดงความรู้สึกให้กับรูปที่แท็กชื่อของภีมไว้
ตื๊ดดด🎶
เป็นไปตามคาดเสียงโทรศัพท์ของภีมดังขึ้นจากหมายเลขที่ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร
"ไอ้ภีมรับสิว่ะ จะปล่อยให้มันดังอีกนานไหม"
"ช่างมันสิ กูไม่รับ อยากโทรก็โทรไป"
"แม่ง ไอ้ขี้ป๊อด มึงกลัวพี่เสืออะดิ งั้นเอามานี้"
"เฮ้ย! ไอ้แดน เอาคืนมา มึงจะทำอะไร"
แดนรีบกดรับสายโทรศัพท์ที่แย่งมาจากมือของภีมทันที
"ฮัลโหลครับพี่เสือ…เออ ครับๆ มันอยู่ข้างๆผมเนี่ยละครับ แปบนึงนะครับ…เอ้า พี่เสือจะคุยด้วย"
แดนเน้นย้ำคำว่า 'พี่เสือจะคุยด้วย' อย่างชัดถ้อยชัดคำ พร้อมทำหน้าตาล้อเลียนอย่างผู้ชนะที่สามารถแกล้งเพื่อนได้สำเร็จเย้ยให้อีกที
"มีอะไร"
"เลิกเรียนแล้ว รอกูที่หน้าตึก ห้ามไปไหน"
"เรื่องเหอะ ทำไมกูต้องทำตามมึงด้วย"
"หึ ถ้ากูไปแล้วไม่เจอมึง คนที่เดือดร้อนอาจจะเป็นเพื่อนมึงหรือไอ้รุ่นน้องที่มึงถ่ายรูปคู่กับมันเมื่อกี้แทนก็ได้"
"สัด…แค่นี้ใช่ไหม กูจะเข้าเรียนแล้ว"
ภีมรีบกดตัดสายทันที ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าห้องเรียนโดยไม่สนใจเพื่อนๆที่ต่างพากันนั่งส่ายหน้าให้ความไบโพล่าร์ของตัวเอง
เวลาผ่านมาจนเกือบเย็นเมื่อคลาสเรียนจบ นักศึกษาทุกคนจึงแยกย้ายออกจากห้อง ภีมและเพื่อนๆก็พากันเดินลงมายังใต้ตึก ทุกคนบอกลาเพื่อจะไปทำธุระส่วนตัวของแต่ละคน ในตอนแรกแดนเซ้าซี้ที่จะพาภีมไปเลี้ยงต้อนรับที่กลับมาเรียนหลังจากหายไปเกือบอาทิตย์ แต่เมื่อภีมบอกว่าเสือจะมารับ เพื่อนซี้อย่างแดนจึงต้องยอมหลีกทางปล่อยภีมไปโดยไม่มีข้อแม้ใดๆรั้งเพื่อนไว้อีกเลย
"งั้นกูกลับก่อนละกัน มึงก็ดูแลตัวเองดีๆ ระวังพรุ่งนี้จะลุกไม่ไหวนะเพื่อน"
"สัด รีบไปเลยมึง"
"555 โชคดีนะจ๊ะ น้องภีมสุดสวาทขาดใจของพี่เสือ"
"ไอ้แดน!"ต่อกับพลาด
คนโดนล้อยกเท้าขึ้นหวังจะถีบเพื่อนปากเสียไม่หยุดเห่าแต่กับพลาดเพราะเพื่อนตัวดีรีบวิ่งหน้าระรื่นหายลับไปเสียก่อน สวนทางกับรถของเสือที่วิ่งเข้ามาจอดตรงหน้าพอดี ภีมคว่ำปากถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินขึ้นรถไปอย่างไม่สบอารมณ์
เมื่อรถขับออกไปได้สักระยะ คนนั่งข้างที่สังเกตเห็นเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยจึงเอยถามขึ้นอย่างสงสัย
"มึงจะไปไหน"
"กินข้าว"
"กูไม่หิว มึงอยากกินก็ไปกินคนเดียว จอดให้กูลงข้างหน้าเนี้ยแหละ"
"นั่งเงียบๆ กูยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องที่มึงทำไว้เลยนะ"
"เรื่องอะไร กูไม่ผิด มึงจอดให้กูลงเดี๋ยวนี้เลย"
บรื้นนนน ปริ้นๆๆ
รถเริ่มเร่งเครื่องด้วยความเร็วมากกว่าเดิมหลายเท่า ก่อนจะบีบแตรดังลั่นเมื่อมีรถขับผิดเลนวิ่งมาตัดหน้าจนเกือบจะชน คนที่กำลังเถียงฉอดๆจึงได้แต่นั่งตัวเเข็งเงียบมาตลอดทางหลังจากนั้น จนเมื่อรถขับเข้ามาจอดยังลานจอดรถของโรงเเรมหรูแถบชานเมือง เสือก็ต้องปวดหัวอีกครั้งเพราะคนที่นั่งข้างๆไม่ยอมลงจากรถสักที
"ภีม ลงมา"
"ไม่"
"ภีม อย่าให้กูหมดความอดทนนะ"
"กูบอกว่า…ไม่ลง…มึง…อื้มมม อ้อยยยย"
เสือยกมือขึ้นมาปิดปากคนขี้โวยวาย ก่อนจะพูดให้อีกคนเสียวสันหลังจนต้องนั่งนิ่ง
"ถ้ามึงไม่ลง งั้นเอาในรถสักรอบก่อนไปกินข้าวก็ดีเหมือนกัน"
สายตาที่จริงจังพร้อมกระทำที่เริ่มลุกลามทำให้ภีมต้องยอมจำนนเดินลงจากรถตามเสือขึ้นไปยังห้องอาหารที่จองไว้
"อ้าว พี่ภีม"
"สิงห์!?"
"หึ…ก็งงอยู่ว่าทำไมถึงจอง 4 ที่ ที่แท้ก็ไปรับ…"
"พูดมากไอ้สิงห์ไปได้แล้ว"
ภีมทำหน้างงมองพี่น้องสองคนสลับกันไปมา ก่อนจะเดินตามหลังเสือโดยมีสิงห์เดินประกบท้ายไปยังโต๊ะที่จองไว้
"ทางนี้ สิงห์…เสือ"
หญิงสาวผิวขาวหน้าสวยรูปร่างสมส่วนดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้ากำลังโบกมือเรียกคนที่เพิ่งมาถึงให้เดินไปที่โต๊ะ ภีมชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
"ใส่ชุดอะไรของเธอ มันจะแหวกเกินไปไหม ข้างหลังนะ"
ทันทีที่นั่งลง สิงห์ก็พูดบ่นหญิงสาวที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นจนเธอต้องยู่ปากหน้างอใส่คนขี้บ่นอย่างน้อยใจ
"อะไรเล่า นายตาไม่ถึงเลย นี้มันคือแฟชั่น…แล้วพี่เสือละค่ะ ฝนใส่ชุดนี้แล้วสวยไหม"
"อืม ก็ดี"
"เฮ้อ…ทั้งพี่ทั้งน้อง พอกันเลย…แล้วนี้ใครค่ะ"
ใบหน้าหวานจ้องมองยังชายหนุ่มผิวขาวที่นั่งข้างๆเสืออย่างสนใจ
"ภีม…รุ่นน้องพี่ที่มหาลัย"
ภีมกัดปากแน่นเมื่อได้ยินประโยคที่เสือแนะนำตัวเองกับอีกฝ่าย แต่ก็จำต้องฝืนยิ้มกลับไปเพราะไม่อยากแสดงความเสียใจและความเจ็บปวดที่มันกำลังเอ่อล้นให้ใครได้รู้
"อ๋อ…พี่ชื่อฝนนะ แต่แหมมม…ดูท่าพี่เสือจะสนิมกับรุ่นน้องคนนี้มากเป็นพิเศษนะคะ"
"สั่งอะไรรึยังฝน"
"จิ…เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย…ยังค่ะ พวกนายสั่งเลย…ภีมอยากกินอะไรก็สั่งเลยนะมื้อนี้ท่านประธานเขาเลี้ยง"
ฝนหญิงสาวคนเดียวในโต๊ะ แอบพูดแหย่คนที่นั่งหน้านิ่งจนสิงห์ต้องคอยปรามอยู่เป็นระยะ
"น้องภีม ได้รับการ์ดเชิญไปงานแต่งของพี่รึยังค่ะ เสือเอาให้รึยัง"
"เออ…เห็นแล้วครับ แต่ยังไม่ได้"
"อ้าวเหรอ ไม่เป็นไร งั้นพี่เชิญไปงานแต่งด้วยนะ หมั้นตอนเช้าเเต่งตอนเย็นรวดเดียวเลย"
"เออ…คือ…ครับ"
เสือและสิงห์ได้แต่มองสองคนที่ตอบโต้พูดคุยกันอยู่เงียบๆ อย่างอึดอัด ก่อนที่อาหารที่สั่งมาจะทยอยเสริฟจนเต็มโต๊ะ
"คือ…ผมขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะครับ"
ภีมรีบลุกออกจากโต๊ะโดยที่ไม่ต้องรอฟังคำอนุญาตใดๆ สองขารีบก้าวไปยังห้องน้ำทันที เนื่องจากตอนนี้สภาพจิตใจกำลังย้ำแย่เเทบทนไม่ไหว
"ภีม"
เสียงทุ้มเรียกดังขึ้นหลังจากที่ภีมเข้ามานั่งสงบอารมณ์ในห้องน้ำเพียงไม่นาน
"ภีม ออกมา"
"…"
มีแต่เพียงความเงียบที่เสือได้รับตอบกลับไป
"ถ้ามึงยังไม่ออกมา กูจะทิ้งมึงไว้ทีนี้"
"…"
ทุกอย่างยังคงไม่มีการเคลื่อนไหว เสือสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อระงับอารมณ์ฉุนเฉียวที่ใกล้จะปะทุให้ทุเลาลง ก่อนที่ผู้เป็นน้องจะวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา
"พี่้เสือ! แย่แล้วพี่ เราต้องรีบไปรพ.ด่วนเลย คือ…ที่บ้านของพิมพ์เขา…"
"อืม งั้นนายไปกับพิมพ์ แล้วเดี๋ยวฉันตามไป"
"ก็ได้ครับ"
สิงห์ตอบรับคำสั่งจากพี่ชายก่อนจะรีบเดินไปหาหญิงสาวที่นั่งหน้าซีดน้ำตาคลออยู่ที่โต๊ะ
"ภีมออกมา กูไม่มีเวลามาทะเลาะกับมึงทั้งวันนะ"
"…"
คนในห้องน้ำก็ยังคงนิ่งเงียบอยู่เช่นเคย จนเป็นเสือเองที่ทนไม่ไหว เขาเดินไปตบประตูเคาะเรียกคนด้านในหลายครั้งจนเมื่อเสียงกลอนถูกปลดล็อกออกมา
"ภีม…"
ภาพที่เห็น คนในห้องน้ำกำลังนั่งร้องไห้กัดหลังมือตัวเองไว้เพื่อเก็บเสียงร้องไม่ให้เล็ดรอดออกไปด้านนอก ภีมนั่งสั่นโยกสะอื้นไห้หน้าตาแดงกล่ำเหมือนคนใกล้จะขาดอากาศหายใจอยู่ในไม่ช้า
"ภีม…ชู่ววว ไม่ร้องนะคนดี กูขอโทษ กูขอโทษ…อย่าร้องเลยนะ"
"ฮึก ฮึก ฮือออออ"
ทันทีที่อ้อมกอดคุ้นเคยโผล่เข้าหา คนที่พยายามกลั้นเสียงร้องสะอื้นก็ปล่อยโฮออกมาจนคนปลอบใจหล่นวูบ เขาไม่เคยเห็นภีมเป็นแบบนี้ ไม่เคยรับรู้เลยว่าคนรักต้องรู้สึกแย่แค่ไหนกับสิ่งที่เขาได้ยัดเยียดให้ เสือได้แต่กอดปลอบคนในอ้อมกอดโดยที่ไม่มีคำพูดใดๆออกมาเลยสักคำ จนเมื่อคนสะอื้นไห้เริ่มสงบลง เขาจึงได้พยุงพาขึ้นรถกลับคอนโดหวังให้อีกคนได้พักผ่อน
"อยู่คนเดียวได้ไหมภีม กูต้องไปทำธุระสำคัญ ไม่ถึงชั่วโมงกูจะรีบกลับมา…ได้ไหม"
เสือลูบแก้มนิ่มมองคนที่นั่งตาบวมด้วยสายตาเว้าวอน เขาไม่อยากทิ้งคนรักให้อยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้ แต่ก็ต้องจำใจไปทำธุระที่เป็นปัญหาของครอบครัวให้จบสิ้นสักที
"อืม ไปเถอะ กูไม่เป็นไรแล้ว"
"งั้น…กินยาแล้วนอนพักนะ กูจะรีบกลับ"
ปัง!
ทันทีที่เสียงประตูปิดลงน้ำตาที่เหือดหายก็กลับไหลรินลงมาอีกครั้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอหลับไปพร้อมคราบน้ำตาจนถึงเช้าโดยไร้เงาคนที่บอกว่าจะรีบกลับมาภายในไม่กี่ชั่วโมง


เมื่อเสือและภีมเดินเข้ามาในบ้าน ทุกคู่สายตาของเพื่อนๆที่กำลังนั่งรอพวกเขา ต่างหันมองกันเป็นทางเดียว
"ไอ้ภีม สรุปยังไง? อธิบายมาดิ"
วินเพื่อนที่สนิทที่สุดทวงถามขึ้น เนื่องจากท่าทีของทั้งสองที่เห็นที่น้ำตกมันดูผิดวิสัยเกินกว่าจะเป็นเเค่รุ่นพี่กับรุ่นน้อง
"เออๆ…แฟนกู"
"ห๊ะ…อะไรนะ"
"จิ…พวกมึงเนี่ยหูหนวกรึไง"
"สัด…มึงก็พูดดังสิว่ะ ดังๆชัดๆนะพูดเป็นไหม"
"เออ!...กู กับ เสือ เป็น เเฟน กัน...พอใจพวกมึงไหม"
"กูว่าแล้ว ไงละไอ้วิน ไอ้ปอนด์ บอกแล้วว่าไอ้ภีมมันต้องมีซัมติงกับพี่เสือ"
"หุบปากไปเลยไอ้บีม"
ทุกคนที่ได้ยินกลับไม่ได้รู้สึกตกใจอะไร เพียงแต่ต้องการความแน่ใจให้หายสงสัยก็เท่านั้น ภีมถลึงตาใส่เพื่อนตัวดีแล้วหันมาทำหน้าบึ้งตึงใส่คนตัวสูงที่ยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆ
"งั้นที่เราจูบกับเสือ…เออ…เราขอโทษจริงๆนะ เราคิดว่าเสือยังโสดก็เลย…"
"เลยอ่อยให้ท่างั้นสิ"
"บีม! นิสัยไม่ดี หยุดพูดเลยนะ"
"ใครว่า…พูดความจริงต่างหาก"
"บีม ไอ้บ้า ไอ้…"
"พอๆ หยุดเลยทั้งคู่"
วินรีบพูดห้ามเพื่อนทั้งสอง ก่อนที่จะลงมวยกลางบ้านให้ปวดหัว
"ภีม งั้นพวกกูกลับก่อนละกัน ไม่งั้นบ้านมึงได้กลายเป็นสนามมวยแน่"
"วิน…คือ…เออคือ มึงไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอว่ะที่กูคบผู้ชาย"
"รู้สึกอะไรว่ะ ไม่ว่าเพื่อนกูจะคบใคร ถ้าเป็นคนดีกูโอเคหมดแหละ มึงอย่าคิดมาก"
"โห กูนึกไม่ถึงเลยว่ามึงจะเป็นเพื่อนที่ดีขนาดนี้ มาให้กูกอดทีดิ"
ภีมทำท่าจะยกแขนขึ้นมากอดเพื่อนซี้ แต่ดันกลับถูกขายันไว้ให้ออกห่าง เสียงหัวเราะพร้อมคำพูดด่าทอแค่หยอกล้อกัน ทำให้วันนี้กลายเป็นอีกวันที่เสือรู้สึกว่าการได้มีคนข้างๆที่ชื่อภีม มันช่างดีกว่าที่ผ่านมา แต่ไม่ทันทีจะได้ดื่มด่ำกับความสุขจนเต็มปอด ข้อความจากโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้เขาต้องรีบบึ่งรถมายังที่ที่ไม่อยากมา
"เสือ…มึงใจเย็นๆ พ่อมึงต้องไม่เป็นอะไร"
ณ โรงพยาบาลเอกชน เสือรีบวิ่งตรงมายังห้อง ICU ที่มีแม่กับน้องชายนั่งรออยู่หน้าห้องอย่างกระวนกระวาย
"แม่…"
"เสือ…พ่อ…อยู่ๆพ่อเขาก็ล้มหมดสติไป…แม่กลัวเสือ แม่กลัว"
"แม่ครับ ไม่เป็นไรนะครับ พ่อต้องไม่เป็นไร"
ผ่านไปหลายชั่วโมงกว่าประตูห้องฉุกเฉินจะถูกเปิดออก แพทย์ที่ดูแลอาการรีบออกมาแจ้งผล และขอคุยรายละเอียดกับสมาชิกในครอบครัวเพื่อทำความเข้าใจ
"ไหนญาติคนไข้ครับ"
"ฉัน…ฉันเองค่ะ ฉันเป็นภรรยาเขา"
"คนไข้เส้นเลือดในสมองแตกเฉียบพลัน หลังจากการผ่าตัดเรายังคงต้องรอดูอาการอีกสักระยะ เนื่องจากยังไม่พ้นขีดอันตราย"
"หมอ…หมอต้องช่วยสามีฉันให้ได้นะคะ อย่าให้เขาเป็นอะไรไปนะคะ"
"ครับ แต่ยังไงญาติก็ต้องเพื่อใจไว้ส่วนหนึ่งนะครับ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ"
หญิงสาวร้องไห้โห่เมื่อรับรู้ถึงอาการที่ไม่สู้ดีของผู้เป็นสามี เสือได้แต่กอดปลอบผู้เป็นแม่ไว้แนบอก เขาหันมองสิงห์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่มีคำพูดจามีแต่ความเข้าใจที่สองพี่น้องแสดงถึงกันและกัน
"สิงห์มึงพาแม่กลับบ้านไปก่อน เดี๋ยวกูไปส่งภีมแล้วจะตามไป"
"เฮ้ย ไม่ต้อง กูกลับเองได้ มึงกลับไปพร้อมแม่เถอะ แม่มึงร้องไห้ไม่หยุดเลย"
"ภีม…"
"เออน่า กูไม่ใช่เด็กๆแล้ว"
"อืม งั้นถึงคอนโดแล้วโทรหากูด้วย"
"เออๆ"
เสือเดินประคองผู้เป็นแม่พาไปที่รถ โดยมีสิงห์เดินตามไม่ห่าง ภีมถึงกับอมยิ้มเมื่อเห็นสองพี่น้องที่ก่อนหน้านั้นแทบจะฆ่ากันตาย แต่มาวันนี้กลับเดินอยู่ข้างกันไม่ทิ้งไปไหน เมื่อเสือขึ้นรถออกไป ภีมจึงเรียกรถแท็กซี่กลับคอนโด ทันทีที่ถึงห้อง เขารีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาคนที่คิดถึง แต่ปลายสายกับไม่มีผู้รับ ภีมรอสายอยู่นานจนต้องกดตัดสาย นั่งมองหน้าจอที่ดับไป
"เฮ้อ…"
คนตัวขาวนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในสถานการณ์แบบนี้ตัวเขาเองก็เข้าใจได้ถ้าอีกคนจะไม่รับสาย ภีมใช้เวลาอยู่ในห้องคนเดียว กินข้าว อาบน้ำ ดูหนังจนหลับคาโทรทัศน์แต่มือยังคงถือโทรศัพท์ของเดิมไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ห่างตัว
"อือออ"
ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ ตอนนี้ร่างกายเหมือนรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆที่หน้าผากและข้างแก้มจนต้องร้องท้วง
"เฮ้ย!"
คนที่นอนสะดุ้งตื่นเมื่อร่างกายเหมือนถูกอุ้มให้ลอยขึ้นไปกลางอากาศ
"เสือ!?"
"ทำไมไม่ไปนอนในห้อง เดี๋ยวก็ไม่สบาย"
"มึง…"
คนที่ถูกอุ้มถูกวางบนเตียงนอน ก่อนที่เจ้าของห้องจะเดินหายเข้าห้องน้ำไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมเนื้อตัวที่มีน้ำใส่เกาะเป็นหยดตามร่างกายกับผ้าเช็ดตัวที่พันไว้รอบเอว เสือเดินมานั่งบนเตียง ภีมมองใบหน้าอมทุกนั้น ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าผืนเล็กมาเช็ดผมที่เปียกให้
"ทำหน้าที่เมียเหรอมึง"
"สัด…กูอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยเช็ดผมให้ มึงต้องสำนักบุ…"
"กูคงต้องดรอปเรียน"
คำพูดเรียบเฉยทำคนฟังใจไม่ดี ภีมหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆเช็ดศีรษะที่เปียกชื้นนั่นต่อ เขานิ่งเงียบรอฟังสิ่งที่อีกคนอยากจะอธิบาย
"ตอนนี้ที่บริษัทไม่มีใครจะขึ้นมาทำหน้าที่แทนพ่อกูได้ แต่ถ้าจะมีบริษัทพ่อกูคงโดนโกงไม่เหลือ แม่กูเลยขอให้เข้าไปช่วยทำงานที่บริษัทแทนพ่อ กูไม่รู้ว่าพ่อจะหายดีเมื่อไหร่ ตอนนี้กูเป็นเสาหลัก กูต้องทำหน้าที่ทุกอย่างแทนพ่อ…ตั้งแต่พรุ่งนี้กูต้องเข้าบริษัทและเริ่มทำงานเต็มตัว…คงไม่ค่อยได้ไปส่งมึงที่มหาลัย"
"ไม่เป็นไร กูไปเองได้ อย่าทำเหมือนกูเป็นเด็กสิว่ะ"
"หึ…เราอาจจะเจอกันน้อยลง…แต่..."
เสือจับมือนิ่มที่กำลังเช็ดผมของตนไว้แน่น
"แต่กูมีสายสืบ ถ้ามึงจะไปแรด ออกนอกลู่นอกทาง…กูกระทืบมึงแน่ ภีม"
"เชี่ย กูนึกว่ามึงจะพูดเรื่องซึ้งๆ มึงแม้งโคตรบ้า"
ภีมทุบหลังหนาด้วยความโมโหไปแรงๆหนึ่งที ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีแต่กลับถูกดึงให้หันมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง
"ต่อจากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…อย่าทิ้งกู อย่าไปไหน ขอแค่อยู่ข้างๆกัน…ตลอดไป…ได้ไหมภีม?"
สายตาเศร้าบอกผ่านความหมายอะไรหลายๆอย่างของเสือ ทำให้ภีมต้องรีบดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้แน่น เขาลูบกลุ่มผมหนาอย่างเบามือ ก่อนจะพูดคำที่อีกคนรอฟัง
"กูสัญญา กูจะอยู่ข้างมึงตลอดไป"
นี่เป็นครั้งแรกที่ภีมได้เห็นความอ่อนแอของคนดิบเถื่อน คืนนี้เสือแทบไม่ปล่อยให้อีกคนห่างตัวเลยสักวินาที เขานอนกอดคนรักไว้จนถึงรุ่งเช้า ก่อนที่คนเพิ่งตื่นจะหันกลับมาแล้วเห็นเพียงความว่างเปล่า มีเพียงไออุ่นจางๆของคนที่นอนกอดเขาไว้ให้ได้คิดถึง


"อื้ออออ ใคร…อย่ายุ่ง"
"ภีม นั่งดีๆ"
ผ้าเย็นที่เพิ่งแกะออกจากห่อถูกนำมาลูบไปทั่วใบหน้าและลำตัวของคนที่นอนไม่ได้สติ
"อย่า…ปล่อยกูสิว่ะ"
คนถูกรบกวนปัดป้องมือไปมา เมื่อผ้าเย็นเฉียบแตะลงบนหน้าผาก ความเย็นของผ้าทำให้คนที่นอนอยู่ค่อยๆเริ่มตาขึ้นทีละน้อย
"อืออ…ใคร"
"ภีม…"
"…เสือ…เสือเหรอ…ไอ้เสือ!"
"เบาๆ มึงจะตะโกนทำไม"
"มึงมาอยู่ที่นี่ได้ไง…แล้วกูอยู่ที่ไหนเนี่ย"
"เครื่องบิน…กำลังจะกลับกรุงเทพฯ"
"ห๊ะ!...ไอ้เสือมึง…อื้อออ"
เสือรีบเอามือมาปิดปากคนที่กำลังเอะอะโวยวาย ก่อนจะพูดขู่จะทำให้คนเสียงดังต้องเงียบลงทันที
"หุบปาก ถ้ามึงไม่อยากให้พนักงานเขาเห็นหนังสดของมึงกับกู"
"…สัด"
เกือบชั่วโมงกว่าๆที่นั่งอยู่บนเครื่องบินชั้นfirst class ทั้งคู่แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลย แม้แต่หน้าภีมก็แทบจะไม่อยากหันมองอีกคน เอาแต่นอนคู้แกล้งหลับจนมาถึงปลายทาง
"ภีมถึงแล้ว"
คนตัวโตกว่าพยายามจะเข้าไปพยุงอีกคนให้ลุกขึ้นแต่กลับถูกผลักออก ภีมรีบลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินหน้าบึ้งออกมาตลอดทาง จนมาถึงทางแยกของทางเดินผู้โดยสาร
หมับ! มือหนารีบคว้าแขนอีกคนไว้ก่อนที่หนีไปอีก
"มึงจะทำอะไร"
"พามึงกลับห้อง"
"ไม่ต้องกูกลับเองได้ กูจะไปนอนกับเพื่อนที่หอ"
"ภีม มึงอย่างี่เง่าได้ไหมว่ะ"
"อ๋อเหรอ กูงี่เง่าเหรอ งั้นมึงก็เลิกยุ่งกับกูสักที ไปหาคนที่มึงจะแต่งงานด้วยนู้น"
"ภีม!"
"โอ้ย! ไอ้เสือ ปล่อยกู ไอ้บ้า…ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย"
แขนขาวถูกบีบไว้แน่น ก่อนคนโวยวายจะถูกลากขึ้นรถหรูซึ่งเจ้าของรถที่ตอนนี้กำลังโมโหจนแทบบ้า ถึงแม้จะมีสายตาหรือท่าทางของคนรอบข้างที่มองเข้ามาก็ไม่มีใครเสี่ยงเข้ามายุ่งเรื่องของคนในครอบครัว
"นั่งดีๆ ถ้ามึงไม่อยากให้กูเอามึงต่อหน้าคนอื่น"
"มึง…"
เสือทำหน้าจริงจังแถมการกระทำก็ดูจะสอดคล้องกับคำพูดไม่มีผิดเพี้ยน ภีมจึงได้แต่ฮึดฮัดหน้าหยิกหน้างอยอมนั่งนิ่งไม่กล้าขัดขืน จนเมื่อรถขับเข้ามาถึงคอนโด เสือจึงรีบดึงคนหน้าบึ้งขึ้นมาบนห้องโดยไม่ได้สนใจคำด่าทอหรือการปัดป้องที่มีมาตลอดทาง
ปัง! ตุบ!
ประตูถูกเปิดและปิดลงพร้อมร่างขาวที่ถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้องจนลงไปนอนกระแทกกับพื้น
ตื๊ดดด🎶
ก่อนที่จะเกิดสงครามในห้อง เสียงโทรศัพท์ของเสือก็ดังขึ้นขัดช่วงจังหวะที่กำลังเดือดพล่านของทั้งสองคน
"ฮัลโหล…ครับ…ได้ครับ พรุ่งนี้ 10 โมงผมจะไปรับ…ฝันดีครับ"
ผ๊วะ
ทันทีที่เสือวางสาย หมัดหนักก็ชกเข้าที่แก้มซ้ายจนเกือบเซ
"ภีม! มึง…!
เสือรีบพุ่งตรงเดินไปประชิดตัวคนก่อเรื่อง ใบหน้าโหดเหี้ยม ผุดขึ้นจนภีมถึงกับผงะจะเดินถอยหนีแต่ก็ไม่ทันการณ์ มือหนาบีบต้นคอขาวกดไว้แน่นก่อนจะดึงเข้ามาประกบปากบดเบียดจูบไปมาจนอีกคนเริ่มเบลอ เสือดันคนตรงหน้าจนหน้าแนบไปกับกำแพงห้องที่อยู่ตรงทางเดินหน้าประตูทางเข้า
"ไอ้เสือ ปล่อยกู"
"กูบอกว่าห้ามเรียกไอ้ มึงจำไม่ได้รึไง"
"โอ้ย! ไอ้…สัดเอ้ย"
ไหล่ขาวถูกกัดผ่านเสื้อที่ยังใส่อยู่จนมีเลือดไหลซึม ก่อนก้นนิ่มจะถูกบีบขยำแล้วเลื่อนมาบีบกำตรงเป้ากางเกง
"เสือ…ปล่อย…อย่า!"
กางเกงยีนส์ถูกปลดตะขอและรูดซิบลงดึงลงมากองกับพื้น ตอนนี้ภีมมีแต่กางเกงในที่ยังคงส่วมใส่พร้อมกับเสื้อที่ถูกเลิกขึ้นจนเห็นแผ่นหลังเนียน เสือพยายามกดอีกคนให้ก้มลงและโก้งก้นเพื่อรอรับการสอดใส่ของเขา แต่เขาดันเจอฤทธิ์ม้าพยศที่ไม่ยอมลงให้ง่ายๆ
"มึงจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม…ได้"
แกร๊ก แอ็ดดดด…
ประตูถูกปลดล็อกและเปิดออกช้าๆ จนเกือบจะเห็นพวกเขาสองคนที่อยู่ด้านใน ภีมมีสีหน้าตื่นตกใจจนลนลานเพราะอีกนิดเดียวคนด้านนอกก็จะเห็นพวกเขาสองคนที่กำลังทำเรื่องอย่างว่ากันอยู่ข้างประตู
"เสือ…ปิดประตู มึงจะทำอะไร"
"ปราบม้าผยศ มึงกลัว?"
"สัด…กูบอกให้ปิดประตู…อ๊ะ…เชี้ยเสือ"
เสือแกล้งดันแท่งกายกระแทกไปที่รูก้นจนภีมถึงกับสะดุ้ง ก่อนที่มือหนาจะเกี่ยวรั้งกางเกงในเอี้ยวไปอีกฝั่งแล้วใส่แท่งกายดันเข้าไปอีกทีโดยที่ยังไม่ได้ถอดกางกางในออกมา
"ซี๊ด เจ็บ เสือ…เดี๋ยว"
เสือได้แต่เลียปากที่แห้งผาก พร้อมจับก้นขาวตรึงไว้แล้วกระแทนท่อนเอ็นเข้าไปจนสุดลำ
"เสือ!"
"ชู่ว เบาๆ มึงอยากให้คนข้างนอกได้ยินใช่ไหม"
"จิ…งั้นมึงก็ปิดประตูสิว่ะ"
"หึ…งั้นก็รอให้กูเสร็จก่อนละกัน…ซี๊ดด อย่าขมิบภีม…เดี๋ยวกูเสร็จ"
"เชี้ยเอ้ย…กูบอกให้ปิดประตูไง อ๊ะ โอ้ย…เสือ…อ้าา อุ๊บ"
ภีมรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้เมื่อรู้ตัวว่าร้องเสียงดังจนอาจจะเป็นจุดสนใจของคนด้านนอก เพราะแรงกระแทกที่มากเกินกว่าปกติทำให้ร่างกายแทบจะทนไม่ไหว ท่อนเอ็นใหญ่ดุดันเข้ามาถี่ๆจนรูเล็กบวมแดงกล่ำ เสือจับใบหน้าขาวให้หันมารับจูบที่เขาปรนปรือให้ พร้อมกระแทกรูก้นไปพร้อมกัน
"อื้ออออ…จ๊วบ…อ๊ะๆๆๆ เสือ…กู…อืมมมม"
มือหนารีบปิดปากคนที่กำลังใกล้ถึงขีดสุด ความวาบหวามที่ท้องบวกกับความเสียวซ่านจากช่องทางด้านหลัง ทำให้ท่อนเอ็นเริ่มอึดอัดอยากจะปลดปล่อยออกมาเต็มที
"เสือ…จะเสร็จแล้ว…อ๊าาาาาา"
เสียงครางดังที่เกิดจากความสุขสมถึงแม้จะถูกมือปิดกั้นเอาไว้ก็ไม่สามารถจะปิดได้มิด ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาจึงเริ่มมีเสียงซุบซิบแว่วให้เริ่มได้ยิน
"ซี๊ดดด ภีม…รัดแน่นจังว่ะ…อึ อ๊ะๆๆ อื้ออออ"
ด้วยความตื่นกลัวบวกกับความเสียวกระสันทำให้รูก้นบีบรัดท่อนเอ็นใหญ่แน่นกว่าปกติ เสือกระแทกเข้าออกเพียงไม่นานน้ำสีขุ่นก็ปล่อยออกมาจนล้นรู ทั้งคู่ยังยืนหอบหายใจอยู่ข้างประตูที่ยังคงปิดไม่สนิทโดยลืมความอับอายไปชั่วขณะ
"ปล่อยได้ยัง"
"หึ…ได้ แต่กูจะปล่อยในตัวมึงอีกรอบ และอีกรอบ จนกว่ามึงจะหายผยศ"
"มึง! ไอ้ชั่ว ปล่อยกู…ปล่อยยย"
คนฟังถึงกับตาโตแทบจะถล่นออกมาจากเบ้า ก่อนที่ร่างจะถูกแบกขึ้นบ่าแล้วพาไปยังห้องน้ำและจบลงที่ห้องนอนอีกหลายยก
รุ่งเช้า คนที่โดนกระทำมาเกือบทั้งคืนยังคงตอนนิ่งหายใจเข้าออกเป็นจังหวะคงที่สม่ำเสมอ ส่วนอีกคนเริ่มจะขยับตัวเพื่อลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัว แล้วออกจากห้องไปทำธุระตามที่นัดหมาย โดยไม่ลืมจะส่งข้อความไปให้คนรักว่าจะกลับมารับไปกินข้าวด้วยกันเย็นนี้
"อื้อออ"
คนขี้เซาบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะหยิบมือถือข้างตัวมาดู เมื่อ เขาเห็นข้อความที่เสือส่งมาก็ถึงกับเบ้ปาก ก่อนจะมีข้อความเด้งขึ้นจากบุคคลปริศนาที่ไม่รู้จักมาก่อน
"…!?"
รูปการลองชุดแต่งงานที่มีเสือ สิงห์ และเจ้าสาว พร้อมครอบครัวของทั้งสองฝ่ายถูกส่งมาเกือบ 10 รูป ภีมได้แต่นั่งกัดฟันกำโทรศัพท์ในมือแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ แล้วส่งข้อควมกลับไปว่า 'ขอบใจ' พร้อมกับส่งรูปของเขาถ่ายคู่กับเสือตอนนอนอยู่บนเตียงไปให้อีกฝ่าย เมื่อภีมเห็นว่ามีการอ่านมันแล้ว เขาจึงปิดมือถือและเดินไปอาบน้ำ น้ำเย็นๆจากฝักบัวทำให้อารมณ์ขุ่นมัวเริ่มจางหายไปได้บ้าง ก่อนที่สีหน้าเศร้าหม่องจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ
"หึ…กูเอาคืนมึงแน่ ไอ้เสือ"


ก๊อกๆ
"ภีม ทำไรอยู่…พี่รอนานแล้วนะ"
"งือออ…แป๊บนึง"
เสือยืนกอดอดพิงพนังข้างประตูอดทนรอ เขาพยายามเข้าใจคนรักแต่ก็อยากเห็นเซอร์ไพรส์ใจจะขาดอยู่แล้ว
แกร๊ก
เสียงปลดล็อคประตูทำเอาหัวใจยิ่งเต้นถี่รัว ชุดกระต่ายบันนี่คอสเพลย์สีดำผ้ากำมะหยี่ลื่นมือที่แหวกอกเว้าขาคล้ายชุดว่ายน้ำวันพีชพร้อมโบว์สีดำที่ผูกอยู่บนคอ มองลงมาด้านล่างก็เห็นถุงเท้าลายตาข่ายที่ขอบด้านบนเป็นระบายลูกไม้ดูน่ารักน่าฟัดสวมทับด้วยรองเท้าส้นสูงสีแดงสด ยิ่งเวลาเดินแล้วได้ยินเสียงส้นสูงกระทบพื้นยิ่งทำเอาความกระสันที่อยู่ภายในของเสือเริ่มนูนออกมาจนเป้ากางเกงนูน
"พี่เสือ"
กรอกๆ เสือกัดกรามเเน่นเมื่อคนที่เดินเข้ามาใกล้จงใจใช้มือขาวลูบคลำไปที่เป้านูนนั้นอย่างใสซื่อ
"ใครสอนให้ทำแบบนี้"
"อ๊ะ…พี่เสือ!"
ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงเสือรีบแบกคนขี้ยั่วขึ้นบ่าแล้วเดินเข้าห้องเหวี่ยงร่างขาวลงบนเตียงจนเตียงจนเบาะยวบ
"พี่เสือ…ใจเย็นๆ"
คนหื่นกระหายที่มองแทะโลมร่างสวาทค่อยๆขยับเข้ามาใกล้พร้อมเสื้อผ้าของคนหิวโซที่หลุดร่วงกระเด็นออกจากตัวจนหมดชิ้นด้วยฝีมือของเจ้าของเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่มีซิกแพกกำยำและท่อนเอ็นใหญ่ที่ดังโด่อยู่ตรงใบหน้าแดงจัดของกระต่ายน้อย
"เลียมันซะ"
...........
สวัสดีจร้า วันนี้เอาตอนพิเศษของเสือ-ภีมมาสปอยให้อ่านนิดๆหน่อยๆ ที่เหลือตามไปอุดหนุนกันใน ebook น๊าา ราคาไม่แรงไม่แพงจร้า อย่างที่บอกในอีบุ๊คจะมีตอนพิเศษ 3 ตอน 3 คู่ จุกๆไปเลย
กำหนดการลงอีบุ๊ค จะเป็นวันเสาร์ที่ 11/9/64 นะฮับส่วนเวลา อันนี้ไม่แน่ใจ แฮะๆๆ เดี๋ยววันคืนวันศุกร์เราจะมาแจ้งรายละเอียดอีบุ๊คอีกทีนะ
ขอบคุณที่ติดตามและชื่นชอบ...รักกก
ส่วนเรื่องใหม่ชื่อ เมียสุลต่าน วันจัันทร์น่าจะได้อ่านกันนะ แต่เราก็จะอับคู่กับเรื่องสี่พี่น้องไปด้วย ยังไงเรื่องสี่พี่น้องก็ต้องจบก่อน
สุดท้าย ขอบคุณจากใจที่ติดตาม ที่กดหัวใจ ที่คอมเม้นต์ ที่สนับสนุน มันเป็นแรงใจให้นักเขียนไร้ประสบการณ์อย่างเราก้าวต่อ...ขอบพระคุณจากใจ
http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzY1MDg1NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtpOjE2ODI5ODt9
ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนเพื่อให้เรามีกำลังใจต่อไปนะ