สิปรางค์ปรากฏตัวขึ้นที่โรงซ่อมบำรุงในตอนบ่ายแก่ๆของวันถัดมา หล่อนได้ขอเอกสารประวัติการซ่อมบำรุงของเครื่องจักรต่างๆจากแผนกนี้ไปแล้ว แต่เอกสารปึกใหญ่ที่ดนัยนำมาให้นั้นทำให้สิปรางค์หัวเสียเป็นอย่างมาก เอกสารไม่มีระเบียบและไม่มีความละเอียดลออเอาเสียเลย วันนี้หญิงสาวจึงตั้งใจมาคุยกับบรรดาช่างในแผนกนี้โดยตรง
หญิงสาวเดินผ่านเครื่องมือเครื่องใช้ที่วางอยู่ในโรงซ่อมบำรุงอย่างระเกะระกะ มองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใครอยู่ในบริเวณนั้น แต่แล้วหล่อนก็สังเกตเห็นประตูเล็กๆอยู่ปลายสุดทางด้านหลัง หญิงสาวได้ยินเสียงเฮดังลั่นออกมาจากทางด้านหลังของประตู สิปรางค์จึงเดินตรงไปตามเสียงนั้นทันที หล่อนผลักประตูที่เปิดแง้มอยู่ออกไป ก็พบคนงานจำนวนหนึ่งกำลังนั่งล้อมวงกัน บ้างก็ยืนดูอยู่รอบๆ ทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์อะไรบางอย่าง
"พี่น้องคร้าบ แทงครับผม แทงเลยคร้าบ" แล้วเสียงคุ้นๆที่หล่อนจำได้ว่าเป็นเสียงของช่างอู๊ดแห่งแผนกซ่อมบำรุงก็ดังขึ้นกลบทุกเสียง
สิปรางค์ค่อยๆย่องเข้าไปร่วมวงยืนสังเกตการณ์ด้วย ยังไม่มีใครสังเกตเห็นการมาของหล่อน ทุกคนกำลังใจจดใจจ่อเพ่งอยู่กับสิ่งเล็กๆที่กำลังกลิ้งอยู่กลางวง มันคือลูกเต๋าที่ช่างอู๊ดเพิ่งเปิดฝาครอบออกมา
"เฮ้!" เสียงเฮดังลั่นเมื่อเห็นจำนวนจุดสีแดงของลูกเต๋าที่ปรากฏขึ้นกับสายตา รอบนี้หลายคนเลือกแทงสูง
"ไอ่ห่า อะหยังบ่ะเนี่ย เลิก เลิก พอ พอ" ช่างอู๊ดเจ้ามือเกิดอารมณ์เสีย เมื่อเขาต้องจ่ายเกือบรอบวง
"เลิกได้ก็ดีนะ สมัยนี้แล้วยังเล่นไฮโลกันอีกหรือคะ"
เมื่อมีเสียงใสๆที่ไม่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา เสียงที่กำลังดังเซ็งแซ่อยู่นั้นก็พลันเงียบลงทันที ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองมาทางต้นเสียงอย่างสงสัยและแล้วก็มีสีหน้าแตกตื่น และก็พลันสลายตัวแยกย้ายกันไปแทบจะในทันที
"พี่ปราง!"
หนุ่มน้อยญาติผู้น้องของหล่อนยืนหน้าจ๋อยร่วมอยู่ในวงด้วย…
สิปรางค์ยืนกอดอกอยู่ในห้องทำงานเล็กๆของแผนกซ่อมบำรุง หญิงสาวกำลังยืนสำรวจโต๊ะทำงานของพนักงานคนหนึ่งอย่างตั้งใจ เบื้องหน้าของหล่อน ช่างอู๊ด ช่างโต้ง และหนุ่มน้อยปัณณ์ยืนประสานมือกันอย่างสงบเสงี่ยม
"โต๊ะของช่างวินมันก็จะเรียบร้อยหน่อยๆครับผม" ช่างอู๊ดพูดเสียงอ่อยๆ พยายามเบี่ยงเบนประเด็น
"หัวหน้าไม่อยู่ ก็เลยเกเรกันงั้นสิคะ" คนสวยเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
"เอ๊ะ หรือถึงหัวหน้าจะอยู่ ก็ยังเล่นกันเป็นปกติ" หล่อนชักไม่แน่ใจในตัวของหัวหน้ากับลูกน้องของแผนกนี้ซะแล้ว
"คือเปล่านะครับคุณสิปรางค์ ช่างวินแกไม่ได้ให้พวกผมเล่นในเวลางานหรอกครับ" ช่างโต้งรีบละล่ำละลักแก้ตัวแทนลูกพี่
"ถ้านอกเวลางานล่ะก็ ไม่แน่" นายช่างรุ่นใหญ่พึมพำออกมาเบาๆ ช่างโต้งอดไม่ได้ที่จะเอาข้อศอกแหย่ไปที่นายช่างรุ่นพี่พลางพูดแบบไม่มีเสียงทำนองให้หุบปาก
"ปัณณ์ก็เอากับเค้าด้วยนะ ถ้าคุณหญิงอารู้เข้าที่เรื่องใหญ่แน่" หญิงสาวหันมาทางญาติผู้น้อง
"โถ่ พี่ปราง แค่เล่นสนุกๆขำๆครับ อย่าจริงจังสิครับ" ปัณณ์ระล่ำระลัก เขากลัวมากที่พี่สาวจะไปฟ้องแม่
"ใช่ครับ ใช่ครับ แค่เล่นสนุกๆขำๆครับ คุณสิปรางค์อย่าจริงจังสิครับ" ช่างอู๊ดรีบสนับสนุน
สิปรางค์ถอนหายใจ นี่หล่อนจะทำอย่างไรกับพนักงานพวกนี้ดี จะรายงานคุณวิชิตหรือจะรอคุยกับตัวหัวหน้า หรือหล่อนไม่ควรจะยุ่งเกี่ยว เพราะอันที่จริงหล่อนก็แค่มาที่นี่ชั่วคราว แต่มันก็เป็นบริษัทของพี่ป้อง ของคุณลุงปราณ
"เอาล่ะ เอาล่ะ เดี๋ยวดิฉันขอคิดดูก่อนแล้วกันค่ะว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง" ถึงอย่างไรหญิงสาวก็อยากจะขู่ทุกคนเล่นๆไว้ก่อนอยู่ดี
ทุกคนทำหน้าสลดด้วยการเกรงกลัวต่อการถูกพิพากษา ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูคุณวิชิตพวกเขาจะต้องถูกลงโทษอย่างแน่นอน ลำพังลูกพี่ช่างวินน่ะ พวกเขาไม่กลัวหรอก ลูกพี่เป็นหัวหน้าที่ใจดี ไม่เคยตำหนิลูกน้องอย่างจริงจัง จะมีบ้างเมื่อลูกน้องทำพลาด อย่างมากลูกพี่ก็แค่วิ่งไล่เตะแบบขำๆ
"ที่ดิฉันมาที่นี่ อยากจะมาคุยเรื่องเอกสารที่ขอไปด่วนน่ะค่ะ"
สิปรางค์เลิกสนใจเรื่องไฮโล หล่อนอยากเข้าประเด็นให้เร็ว อีกไม่นานโรงงานแห่งนี้ก็ต้องถูกปิดอยู่ดี ช่างเถอะ หล่อนรีบทำงานของตัวเองให้เสร็จดีกว่า
"คือมันไม่มีรายละเอียดเลยนะคะ ประวัติการซ่อมบำรุงย้อนหลังก็ไม่มี"
"อ๋อ คืออันนั้นพวกผมเป็นคนรวบรวมไปเองน่ะครับ เพราะเห็นคุณดนัยบอกว่าด่วนมาก" ช่างโต้งรีบบอก
"รายละเอียดมันอยู่ในคอมของช่างวินเค้าน่ะครับ พวกผมเปิดไม่ได้" ช่างอู๊ดเสริมขึ้นมา
"ตายละ เอกสารสำคัญอย่างนี้ก็ต้องอยู่ในเซิฟเวอร์ส่วนกลางสิคะ จะมาเก็บไว้ในคอมของใครคนใดคนนึงได้ยังไง งี้ถ้ามีใครสักคนป่วยอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน ไม่ต้องยกคอมเข้าไปเปิดกันในห้องผู้ป่วยเลยหรือคะ"
หญิงสาวผู้มาจากสำนักงานใหญ่ตำหนิออกมายาวเหยียด การทำงานที่ไร้ระบบของที่นี่มันน่าโมโหนัก สิปรางค์กวาดตามองไปรอบๆอย่างหัวเสีย ห้องทำงานก็รกรุงรัง เอกสารต่างๆก็วางกระจัดกระจาย แล้วสายตาของหล่อนก็มาหยุดอยู่ที่พนักงานตัวดีทั้งสามคนที่กำลังยืนทำหน้าสลด…
"…เนี่ย คุณสิปรางค์แกว่าอย่างนี้ลูกพี่"
ช่างโต้งกระแทกแก้วเบียร์วางกับพื้น วันนี้แก๊งซ่อมบำรุงของเขาพากันมาระบายความคับแค้นใจที่ลานท่าน้ำบ้านของลูกพี่
"อือ ก็บ่ต้องสนใจก่ะ เขามากำเดียวบ่ใจ้ก๋า"
ชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกพี่ยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ ไม่มีทีท่าจะสนอกสนใจอะไรกับคำพูดของลูกน้องมากนัก บ่ายๆวันอาทิตย์อย่างนี้ แค่การได้นั่งกินเบียร์เย็นๆกับบรรดาคนรู้ใจก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้ว
"โอ๊ะ อ้าย แต่มันน่าสงสัยนา แกจะมายะหยังตี้โฮงงานเฮานี่" นายช่างรุ่นน้องยังติดใจเรื่องการมาทำงานของหญิงสาวคนสวย
ลูกพี่อัดบุหรี่เข้าปอด ปกติลูกน้องของเขาไม่ค่อยบ่นในเรื่องการงานมากนัก แต่การตั้งใจมารายงานเรื่องราวในโรงงานของช่างโต้งและช่างอู๊ดในวันนี้ ทำเอาลูกพี่อย่างเขาต้องนิ่งคิด
คุณสิปรางค์หรือ เคยได้ยินชื่อนี้มาจากคุณวิชิตก่อนที่เขาจะลาพักร้อน แต่คุณวิชิตก็ไม่ได้ให้รายละเอียดอะไรมากนัก บอกแค่ว่าจะมีคนมาจากสำนักงานใหญ่มาช่วยเรื่องงานเอกสารในโรงงาน
เอ… หรือจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรในโรงงานที่เขายังไม่ได้รับรู้ อาทิตย์หน้าเมื่อกลับเข้าไปทำงานก็คงได้รู้เรื่องกัน เห็นอาการร้อนใจของลูกน้องแล้วเขาคงจะต้องรีบเข้าไปคุยกับคุณวิชิตถึงเรื่องนี้
"เฮ้ย ขอบใจเว้ย ไอ้เพชร อยู่ชั้นอะไรแล้วเนี่ย" ช่างอู๊ดหันไปรับถาดกับแกล้มมาจากเด็กชายตัวอ้วนกลมหลานของลุงแปง พ่อบ้านและคนสวน คนเก่าคนแก่ของบ้านเจ้านายเขา
"อยู่ปอสอง" เด็กชายตัวกลมชูสองนิ้ว ทำท่าเอียงอาย ก่อนจะเดินอุ้ยอ้ายมานั่งเบียดเข้ากับชายหนุ่มเจ้าของบ้าน
"อ้าว เห้ย เด็กมา เดี๋ยว เดี๋ยว ขอดับบุหรี่ก่อน"
ชายหนุ่มควานหาที่เขี่ยบุหรี่ แม้ว่าจะติดบุหรี่ แต่เขาก็ไม่อยากสูบหากมีเด็กน้อยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เมื่อเจอสิ่งที่ควานหา เขาจึงยื่นส่งบุหรี่ให้กับสมเพชร เด็กชายรับบุหรี่มาแล้วรีบขยี้ลงกับที่เขี่ยบุหรี่อย่างรู้งาน
"แล้วป้อแม่มันบ่มาหาบ้างก๋า ปล่อยลูกไว้เมินขนาด" นายช่างรุ่นใหญ่สงสัย เขามองเจ้าตัวน้อยอย่างเอ็นดู
"หมู่เขาไปทำงานก่อสร้างอยู่เจียงฮาย ก่อนานๆทีมา เอาเงินมาฮื้อลุงแปงเปิ้น"
ชายหนุ่มเจ้าของบ้านเองก็รู้สึกเอ็นดูเด็กชายไม่น้อยเช่นกัน เขากับเด็กชายตัวอ้วนกินข้าวเย็นด้วยกันประจำ สมเพชรกินเก่ง เด็กชายทำให้มื้ออาหารเย็นของเขาอร่อยขึ้นมาก ส่วนลุงแปงนั้นแม้เขาจะชวนให้ร่วมโต๊ะทีไร แกก็ปฏิเสธเสียทุกที จนบางครั้งที่เขานึกเหงาๆ เขาก็ไปร่วมวงกินข้าวที่บ้านแกเสียเลย
"แกจะเอาละเอียดอะหยังขนาดนั้นก็บ่ฮู้อ้าย" ช่างโต้งวกกลับเข้ามาเรื่องการมาตามเอกสารของสิปรางค์
"แม่น แกวุ่นวายไปทุกแผนกเลยครับพี่น้อง ไอ่ผมละสงสัยจริงๆครับพี่น้องเอ๋ย" ช่างอู๊ดผสมโรง มือก็หยิบกับแกล้มเข้าปาก
"อ่ะจ๊ะ แหนมนี่มันรำแต้รำว่า" แล้วก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมรสชาติของแหนมที่ได้ลิ้มลองรสไป
"ลุงแปงเปิ้นยะเองโตยนา" คนตรงหน้าภูมิอกภูมิใจกับพ่อบ้านของเขามาก ลุงแปงทำกับข้าวเก่ง และแกก็ยังสอนให้เขาทำอยู่บ่อยๆ
"อ้ายเลิกลาพักฮ้อนเต๊อะ ไปหาเอกสารฮื้อแกน่อย พวกผมขี้เกียจฮับหน้าแกแล้ว" ช่างโต้งหันมาคะยั้นคะยอเขา
"บ่ได้หรอกคิง ฮาต้องจ่วยลุงแปงเปิ้นตัดกล้วย บอกเขาไว้แล้ว"
ชายหนุ่มตั้งใจจะทำเหมือนที่เคยทำมาทุกๆปี พอถึงฤดูเก็บผลไม้ต่างๆ เขาจะลาพักร้อนเพื่อมาช่วยลุงแปงคุมคนงานในสวนเก็บผลไม้ไปขาย เขามอบหมายสวนนี้ให้ลุงแปงเป็นคนดูแลทั้งหมด รายได้จากการขายผลไม้เขาก็ยกให้ลุงแปง โดยเขามีข้อแม้แค่ว่า ขอให้ลุงแปงช่วยดูแลเรื่องงานบ้านและการกินอยู่ให้เท่านั้น
"โห อ้าย เงินก่อฮื้อเปิ้นไป๋หมด แถมยังไปจ่วยเขายะงานแหม" ช่างโต้งบ่นใส่ชายหนุ่มซึ่งเป็นทั้งเจ้านาย เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งพี่ชาย
"เออว่ะ อิจฉาลุงแปงชิบหาย เนอะไอ้เพชร ตามึงอ่ะ โคตรโชคดีเลย อยู่กะหัวหน้ากูเนี่ย" ช่างอู๊ดผสมโรงบ่นไปด้วย แต่ก็มิวายหันไปลูบหัวสมเพชรด้วยความหมันไส้ ตอนนี้เด็กชายเปลี่ยนจากนั่งเป็นเอาหัวไปนอนหนุนตักเจ้านายเขาซะแล้ว
หนุ่มผู้เป็นทั้งเจ้าของบ้านและทั้งเจ้านายของแขกผู้มาเยือนหัวเราะ ก้มลงมองเด็กชายตัวจ้ำม่ำบนตัก ลุงแปงเป็นคนเก่าแก่ของบ้านเขา สมัยที่พ่อของเขายังอยู่ ลุงแปงมีหน้าที่แค่ทำงานในสวน แกเป็นชาวพม่าที่ลักลอบเข้าเมืองมา และมีคนมาฝากทำงานไว้กับพ่อของเขา
พ่อของเขารู้สึกถูกชะตาหนุ่มพม่าคนนี้ตั้งแต่แรกเจอ ทั้งๆที่มีแต่คนเตือนแต่พ่อก็ให้พักอยู่อาศัยด้วย และด้วยความที่แกไม่มีญาติพี่น้องและไม่รู้จักใครที่ไหน หนุ่มพเนจรก็เลยอาศัยอยู่บ้านของเขาเสมอมา และก็มีหน้าที่เฝ้าสวนไปโดยปริยาย
ต่อมาหนุ่มพม่าคนนี้ก็ไปทำสาวเหนือหมู่บ้านข้างๆท้องโย้ ทางบ้านผู้หญิงไม่ยอมรับแกไปเป็นลูกเขย ได้แต่เรียกร้องแต่ค่าเลี้ยงดู เดือดร้อนถึงพ่อของเขาต้องไปจัดการชดใช้ให้ ลุงแปงจึงได้แต่ไปเยี่ยมๆมองๆลูกสาวที่แกไม่ได้เลี้ยงเป็นบางเวลา จนต่อมาลูกสาวแกก็ไปได้กับหนุ่มคนงานก่อสร้างและหอบลูกชายตัวน้อยมาให้แกเลี้ยง ลุงแปงรับเลี้ยงหลานชายตัวอ้วนกลมด้วยความยินดี แล้วเด็กชายสมเพชรก็กลายมาเป็นสมาชิกอีกคนนึงในครอบครัวเขาตั้งแต่นั้นมา
"เดี๋ยวพอฮากลับไปทำงานจะไปอู้กะคุณวิชิตฮื้อ" ลูกพี่ทำได้แค่รับปากลูกน้องเขาเกี่ยวกับเรื่องการมาเยือนของคนจากสำนักงานใหญ่
"ป๊ะ! ลืมๆมันไปก่อน ตอนนี้ชนกันดีกว่า" ลูกพี่ยกแก้วเบียร์ขึ้นชูสูง วันนี้วันอาทิตย์ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องงาน เรื่องดื่มสำคัญกว่าเยอะ
"เฮ้!" เมื่อเป็นเรื่องของการดื่ม ช่างโต้งกับช่างอู๊ดจึงรีบผสมโรงยกแก้วเบียร์ขึ้นชนกันเสียงดังลั่น
ห่างวงเหล้าเบียร์ออกไปไม่ไกลนัก ชายวัยกลางคนถือไม้กวาดยืนยิ้มมองไปยังความร่าเริงเฮฮาของกลุ่มคนที่ท่าน้ำ
คุณวินของผม เปิ้นมีความสุขตล้อด…


รถสปอร์ตสีดำสัญชาติยุโรปรุ่นใหม่ล่าสุดเลี้ยวผ่านประตูรั้วเข้ามาภายในบริเวณโรงงาน และเคลื่อนมาจอดหน้าอาคารหลังแรกที่อยู่ถัดไปจากประตูรั้วใหญ่นั่น หญิงสาวท่าทางสวยเก๋สวมแว่นตาดำก้าวลงมาจากรถ รูปร่างโปร่งบางมาด้วยชุดสูทกางเกงเรียบหรู สะพายกระเป๋าเอกสารสีดำทำจากหนังแกะชั้นดี หล่อนถอดแว่นตาดำออกและมองไปรอบๆบริเวณโรงงานด้วยสายตาสำรวจตรวจตรา
เก่า เชย ล้าสมัย นี่ชั้นอยู่ในยุคไหนกันเนี่ย!
ขณะที่หญิงสาวกำลังตัดสินใจจะก้าวเท้าเข้าไปในอาคารตรงหน้าหล่อนนั้น หล่อนก็ปะทะเข้ากับชายวัยใกล้เกษียณที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากประตูใหญ่ของอาคารที่เปิดกว้างไว้
"สวัสดีครับคุณสิปรางค์ เดินทางเรียบร้อยดีนะครับ" เขาเอ่ยต้อนรับปนเสียงหอบหายใจ
"สวัสดีค่ะคุณวิชิต" ผู้มาไกลทักทายเขาพร้อมกับถอนหายใจ
"ก่อนอื่น ขอนิดนึงค่ะ ดิฉันว่าป้อมยามที่นี่ไม่โอเคนะคะ ไม่มีระบบเซฟตี้เลย"
หญิงสาวบุ้ยหน้าไปทางประตูเข้าของโรงงาน วิชิตมองตามไปก็เห็นชายสูงอายุกำลังนั่งสัปหงกอยู่ในป้อมยามไม้หลังเล็กที่อยู่ติดกับประตู
"สงสัยมื้อเช้าคำตั๋นแกจัดข้าวเหนียวหนักไปหน่อยครับ"
ชายตรงหน้าหล่อนพูดขำๆอย่างไม่ถือสาหาความ หลังจากนั้นจึงยกมือป้องปากแล้วตะโกนไปทางป้อมยาม
"คำตั๋น ป้าศรีมาหา"
ยามสูงวัยสะดุ้งตื่นด้วยอาการตระหนกตกใจกับเสียงร้องเรียก เหลียวซ้ายมองขวาหน้าตาเลิ่กลั่ก
วิชิตหัวเราะเบาๆแล้วส่ายหน้า "เชิญคุณสิปรางค์เข้าข้างในดีกว่าครับ"
พูดพลางเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปยังด้านในซึ่งเป็นลักษณะอาคารหลังคาสูงครึ่งไม้ครึ่งปูนซึ่งอยู่ในสภาพกลางเก่ากลางใหม่ สมองของสิปรางค์เริ่มทำการเก็บข้อมูลที่ตาเห็นทันทีเมื่อเดินผ่านประตูของอาคารเข้าไป
คุณวิชิต ผู้ใหญ่ใจดี มีความสุภาพ ผู้จัดการโรงงานคนเก่าแก่ ร่วมก่อร่างสร้างโรงงานนี้มากับคุณพ่อของพี่ป้อง
อือม์ ส่วนของสำนักงานน่าจะอยู่บนชั้นสองด้านขวามือของหล่อน ส่วนชั้นล่างนี้ก็คงเป็นส่วนของแผนกต้อนรับ และก็ถูกจัดให้เป็นห้องเล็กๆสำหรับจัดแสดงโปรดักท์ของโรงงานด้วย ทางซ้ายมือของด้านในอาคารเป็นห้องโล่งขนาดใหญ่ก็คงเป็นที่สำหรับใช้เก็บสต๊อกสินค้าระหว่างรอการส่งออกให้ลูกค้า
คุณวิชิตได้แนะนำให้ผู้มาใหม่รู้จักกับราณี หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้น ผิวขาวแบบคนเหนือแท้ ใบหน้าหวานน่ารัก ตากลมโต ผมยาวตรงสลวย พนักงานหนึ่งเดียวผู้เป็นทั้งแผนกต้อนรับและแผนกประชาสัมพันธ์ของโรงงาน ชายผู้เป็นผู้จัดการโรงงานแนะนำว่า สิปรางค์เดินทางมาจากสำนักงานใหญ่เพื่อช่วยจัดระเบียบข้อมูลต่างๆของโรงงาน
"สวัสดีค่ะ เรียกเบลล่าก็ได้นะคะ คุณสิปรางค์ต้องการอะไรบอกได้เลยค่ะ"
ราณีทักทายหล่อนด้วยอาการยิ้มแย้มบวกกับน้ำเสียงหวานใสน่ารัก สิปรางค์มองตอบด้วยสายตาเป็นมิตร
คุณราณี… น่ารักใสๆ อือม์ น่าจะเป็นสายแบ๊วตัวท้อปขวัญใจของหนุ่มๆที่นี่…
หลังจากนั้นคุณวิชิตก็ได้พาหญิงสาวผู้มาใหม่ขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ซึ่งมีส่วนด้านหน้าเป็นระเบียงไม้กว้างสำหรับสองคนเดินสวนกันได้อย่างสบายๆ ส่วนของสำนักงานที่เป็นห้องกระจกกั้นเป็นห้องๆนั้นตั้งอยู่เป็นแนวยาวแถวเดียวขนานไปกับระเบียงไม้ ห้องทำงานของคุณวิชิตเป็นห้องเล็กๆถูกจัดไว้อยู่ด้านขวามือสุด ถัดมาเป็นห้องที่ใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อยมีโต๊ะทำงานว่างๆสองโต๊ะจัดเตรียมรออยู่แล้ว ห้องนี้น่าจะถูกจัดไว้ให้เป็นห้องทำงานของหล่อน เพราะเมื่อคุณวิชิตพาหล่อนเข้าไปในห้องก็มีพนักงานคนหนึ่งรออยู่ก่อนแล้ว
"นี่คือคุณดนัยครับ เลขาของผมเอง แต่ต่อไปเขาจะมาช่วยคุณประสานงานในเรื่องต่างๆ"
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยแนะนำให้สิปรางค์รู้จักกับผู้ช่วยของหล่อน
ดนัยยิ้มให้หล่อนอย่างสำรวจตรวจตรา สายตาเรดาร์และสมองของการวิเคราะห์ของสิปรางค์ก็เริ่มทำงานต่อไป
คุณดนัย หนุ่มใหญ่วัยกลางคนท่าทางตุ้งติ้ง เสื้อเชิ้ตอาร์มานี่ เนกไทเวอร์ซาเช่ นาฬิกาข้อมือแอปเปิ้ลวอช อือม์ รสนิยมแปรผกผันกับสภาพโรงงานจริงๆ
ถัดมาจากห้องทำงานของหล่อนก็คือห้องประชุมใหญ่ขนาดโต๊ะสำหรับสิบคนนั่งล้อมรอบได้ ปลายสุดด้านซ้ายของห้องประชุมใหญ่มีประตูอีกบานสำหรับเปิดไปยังห้องกาแฟที่อยู่ติดกัน และอีกด้านหนึ่งของห้องกาแฟก็จะเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งพนักงานในแผนกต่างๆในส่วนของสำนักงานจะนั่งทำงานรวมกันที่ห้องนี้ ส่วนห้องเล็กๆปลายสุดด้านซ้ายมือจะเป็นส่วนของแผนกไอที ซึ่งมีพนักงานดูแลอยู่เพียงคนเดียว
หลังจากได้ทำความรู้จักกับทุกคนในสำนักงานรวมไปถึงแผนกบัญชีและจัดซื้อแล้ว คุณวิชิตมีเรื่องที่ต้องพูดคุยกับแผนกบัญชีอีกเล็กน้อย หญิงสาวจึงออกมายืนรออยู่บริเวณราวระเบียงของชั้นสอง สิปรางค์กวาดสายตาไปรอบๆ อาคารไม้หลังนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังพาหล่อนย้อนอดีตไปสักยี่สิบปีที่แล้ว
ปิดไปซะก็ดี โรงงานเก่าๆไร้อนาคตแบบนี้…
"ไงคะพี่ ทำงานวันแรก กลับมาซะเย็นเชียว นี่ถ้าไม่โทรตามว่าอาหารพร้อมแล้ว สงสัยจะยังไม่ยอมกลับ"
ปริมน้องสาวของหล่อนหันหน้ามาทักทายเมื่อเห็นสิปรางค์เดินเข้ามาในบริเวณสวนของรีสอร์ตที่หล่อนกำลังดูแลคนสวนให้ตัดเล็มต้นไม้อยู่
"เชียงใหม่นี่ดีนะ รถยังไม่เยอะเท่ากรุงเทพ ไปไหนมาไหนง่าย" ผู้เป็นพี่สาววางกระเป๋าทำงานลงที่โต๊ะ หยิบแก้วน้ำส้มที่พนักงานของรีสอร์ตยกมาบริการขึ้นมาจิบพลางมองไปรอบๆ "สวนสวยจังเลย เธอนี่มีฝีมือนะปริม"
"ชอบใช่มั้ยล่า สวนก็สวยอากาศก็ดี อยู่ไปนานๆแล้วจะติดใจค่ะพี่ มันยังไม่วุ่นวายเหมือนกรุงเทพ"
ปริมพูดพลางเดินกลับเข้ามาหาหล่อนที่โต๊ะ น้องสาวเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามหล่อนพร้อมหย่อนตัวลงทำหน้าสนอกสนใจกับ
"ว่าแต่ที่โรงงานเป็นไงบ้างคะ"
"ก็โรงงานเล็กๆ คนงานร้อยกว่าคน น่าจะปิดได้ง่าย สามเดือนก็น่าจะเรียบร้อย เฮ้อ…" สิปรางค์ตอบคำถามของน้องสาวอย่างไม่ใส่ใจนักพร้อมกับทำท่าบิดขี้เกียจ วันนี้หล่อนเริ่มงานด้วยการนั่งดูเอกสารต่างๆที่คุณดนัยขนมาให้ หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อว่าในยุคสมัยนี้แล้วยังจะใช้เอกสารเป็นกระดาษกันอีก
"ถือว่ามาสำรวจที่ดินแถวนี้ละกันค่ะพี่" ปริมดึงความสนใจของพี่สาวกลับไปยังเรื่องของที่ดิน "ถึงที่ทางแถวเชียงใหม่จะเริ่มแพงแล้ว แต่ถ้าหาดีๆก็น่าจะเจอที่น่าสนใจอยู่นะคะ"
น้องสาวหล่อนช่างรู้ใจหล่อนจริงๆ ในชีวิตนี้ของสิปรางค์ไม่เคยสนใจอะไรมากไปกว่าเรื่องของธุรกิจและการประสบความสำเร็จ และอันที่จริง การที่หญิงสาวตกลงรับปากมาทำงานที่เชียงใหม่ในครั้งนี้ ก็เป็นเพราะหล่อนต้องการจะมาสำรวจตลาดที่ดินในเชียงใหม่ให้กับครอบครัวด้วย…
สิปรางค์นึกไปถึงตอนที่หล่อนเล่าให้พ่อแม่ฟังว่าหล่อนคงต้องไปช่วยงานบริษัทที่เชียงใหม่เป็นเวลาสามเดือน
"หนูไม่ค่อยอยากจะไปเลย โรงงานเล็กๆ ไม่น่าจะมีอะไรน่าสนใจ"
ตอนนั้นใจหญิงสาวคิดว่า งานเล็กๆแบบนี้ไม่น่าต้องถึงมือวิศวกรฝีมือดีอย่างหล่อน ส่งเด็กจบใหม่ไปทำก็ได้ แค่โรงงานเล็กๆ ดูแค่บัญชีคร่าวๆแล้วปิดไปเลยก็น่าจะได้
"ป้องเค้าคงอยากให้ลูกจัดการน่ะ ให้เกียรติคุณวิชิตแล้วก็ลุงปราณแกด้วยมั้ง"
บิดาของหล่อนพอจะรู้จักและเข้าใจความเป็นไปของโรงงานนี้ดี
"ลูกไปดูเองน่ะดีแล้ว เดี๋ยวนี้ที่ดินเชียงใหม่ไม่ใช่ถูกๆแล้วนะ เราเอาที่ดินของโรงงานมาพัฒนาอย่างอื่นดีกว่า" มารดาของหล่อนสนับสนุนเต็มที่
ปกป้องมาคุยเรื่องนี้ที่บ้านของหญิงสาวในตอนแรกโดยมีบิดาและมารดาของหล่อนนั่งฟังอยู่ด้วย ลูกพี่ลูกน้องของหล่อนโน้มน้าวให้สิปรางค์เป็นคนไปทำงานนี้เอง เพราะรู้ว่าครอบครัวของน้องสาวอาจสนใจพัฒนาที่ดินของโรงงานนี้ต่อไป ชายหนุ่มต้องการให้หล่อนมาศึกษาข้อมูลอย่างละเอียดทั้งหมดเพื่อประเมินสถานการณ์ของโรงงานที่เชียงใหม่นี้ ซึ่งโรงงานนี้เป็นสาขาแรกของบริษัทกาแฟของครอบครัวเขา
"ใช่ เผื่อปรางจะได้มีโอกาสไปสำรวจที่ทางอื่นๆในเชียงใหม่ด้วย ไปทั้งที่ก็ไปเก็บข้อมูลมาให้หมด" คุณปริญบิดาของหล่อนสนับสนุนมารดาอย่างเต็มที่อีกแรง
แม้ในใจลึกๆหญิงสาวจะไม่อยากไป แต่คำพูดของบิดาและมารดาที่เกี่ยวกับที่ดินในจังหวัดเชียงใหม่ก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าการขึ้นไปทำงานที่เชียงใหม่ในครั้งนี้อาจจะนำมาซึ่งโอกาสอื่นๆซึ่งเป็นประโยชน์กับครอบครัวหล่อนได้อีก
และอีกอย่าง ปกป้องก็เป็นลูกพี่ลูกน้องที่หล่อนนับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆ หล่อนคงไม่สามารถจะปฏิเสธปกป้องได้…
หลังจากวันที่ปกป้องไปคุยกับหล่อนที่บ้าน หญิงสาวจึงได้เจอคุณวิชิตพร้อมๆกับพนักงานคนหนึ่งจากแผนกการเงินของบริษัท พี่ชายของหล่อนต้องการปรึกษาหารือกับทุกคนให้เร็วที่สุดถึงเรื่องแผนการปิดโรงงาน
การประชุมวางแผนจึงเกิดขึ้นในห้องประชุมของสำนักงานใหญ่ของบริษัท The Coffee บนตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุงเทพ
"คร่าวๆคือ คุณสิปรางค์จะขึ้นไปเชียงใหม่ก่อนเพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลทั้งหมด เผอิญคุณณัฐติดงานด่วนตรงนี้ อีกสองสามวันถึงค่อยตามขึ้นไป ส่วนผมคงจะขึ้นไปดูเดือนสุดท้ายตอนประเมินรายงานสำหรับส่งให้ผู้ถือหุ้น"
"เราต้องรอการอนุมัติจากผู้ถือหุ้นด้วยหรือคะ"
สิปรางค์สงสัยในขั้นตอนที่ซับซ้อน ก็ในเมื่อปกป้องเห็นควรแล้วว่าควรปิดโรงงานนี้และบริษัทนี้ครอบครัวเขาก็ถือหุ้นใหญ่ เรื่องราวมันควรจะดำเนินไปง่ายๆไม่ใช่หรือ
"ครับน้องปราง เพราะเรากำลังจะเอาบริษัทเข้าตลาดหุ้น เพราะฉะนั้นทุกขั้นตอนระหว่างนี้ เราต้องรายงานผู้ถือหุ้นรายใหญ่"
"แล้วทำไมทุกอย่างคงต้องเป็นความลับครับ" ณัฐชายหนุ่มจากแผนกการเงิน หนึ่งในผู้ร่วมทีมถามด้วยความสงสัย
"ผมไม่อยากให้ข่าวนี้รั่วไปข้างนอกก่อนงานสำเร็จ เดี๋ยวพวกสื่อจะเอาเรื่องนี้มาโจมตี มันจะไม่เป็นผลดีกับราคาหุ้นของเราตอนเข้าตลาด" ปกป้องเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆ
เมื่อเห็นทุกคนกำลังตั้งใจฟัง ชายหนุ่มจึงพูดต่อไป
"จะมีก็แต่คุณสิปรางค์ คุณวิชิต และคุณณัฐเท่านั้นที่รู้ เรื่องนี้ต้องเป็นความลับสุดยอด ข่าวจะแพร่งพรายออกไปไม่ได้ กรณีปิดโรงงานอย่างนี้ กฎหมายแรงงานอนุญาตให้บอกล่วงหน้าอย่างช้าสุดหนึ่งเดือน ผมคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไรถ้าเราจะแถลงข่าวเรื่องนี้ในตอนหลัง"
"แล้วอย่างนี้พนักงานจะไม่สงสัยหรือครับ อยู่ๆก็มีคนจากสำนักงานใหญ่ขึ้นไปตั้งสองคน" ณัฐถามอีกด้วยความสงสัย แม้เขาเองจะเคยได้ยินชื่อโรงงานนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนว่าที่ผ่านมาโรงงานนี้จะถูกลืมเลือนจากบริษัทแม่ไป ณัฐไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตนเองจะถูกส่งไปทำงานที่นั่น
"ผมถึงคิดว่า คุณณัฐตามไปทีหลังก็ดีอย่างนะครับ จะได้ไม่ดูเอิกเกริก คุณน้าวิชิตเห็นด้วยใช่ไหมครับ" ปกป้องหันมาทางคุณวิชิตซึ่งนั่งเงียบมาโดยตลอดตั้งแต่ต้น
"ก็… ครับ" ชายสูงวัยตอบด้วยท่าทางขรึมๆ สิปรางค์มองท่าทางนั้นของวิชิตอย่างไม่ใส่ใจนัก หล่อนยังไม่หายข้องใจอีกเรื่อง
"แล้วพี่ป้องจะให้ปรางบอกพวกพนักงานว่ายังไงคะ ถ้ามีคนถามว่าปรางกับณัฐไปทำอะไรที่นั่น"
"คุณน้าวิชิตมีความเห็นว่ายังไงครับ" ซีอีโอหนุ่มลูกพี่ลูกน้องของสิปรางค์หันมาทางผู้จัดการสูงวัย
วิชิตถอนหายใจ โรงงานเขาเป็นโรงงานเล็กๆ การที่จะมีคนจากสำนักงานใหญ่เข้าไปร่วมทำงานด้วยถึงสองคนย่อมเป็นที่น่าสงสัยแน่ๆ
"ก็… คงจะต้องบอกว่า มาช่วยเรื่องจัดระเบียบข้อมูลน่ะครับ" ผู้จัดการโรงงานค่อยๆเอ่ยออกมาอย่างไตร่ตรอง
วิชิตนึกไปถึงบรรดาพนักงานและคนงานในโรงงานของเขา เรื่องนี้ไม่น่าจะปิดกันง่ายๆ ทุกคนในโรงงานของเขาสนิทสนมกันหมด แล้วนี่เขาจะปิดเรื่องใหญ่ที่มีผลกระทบกับชีวิตทุกคนให้เป็นความลับได้อย่างไร
"ขอย้ำกับทุกคนอีกครั้งนะครับ งานนี้ต้องเป็นความลับมากที่สุด เพื่อไม่ให้พนักงานแตกตื่น"
เสียงปกป้องยังก้องเข้ามาในหูของผู้จัดการโรงงานผู้สูงวัย…
หลังการประชุมเรื่องปิดโรงงาน ปกป้องขอคุยกับสิปรางค์เป็นการส่วนตัวที่ห้องทำงานของเขา
"ว่าไงเรา หนักใจไหม" ลูกพี่ลูกน้องหล่อนถามด้วยท่าทางสบายๆ
"แค่โรงงานเล็กๆ ไม่ต้องให้น้องไปก็ได้มั้งคะ ความจริงคุณณัฐไปคนเดียวก็อยู่แล้ว" สิปรางค์ยักไหล่ ยังไม่วายรู้สึกว่าหล่อนไม่จำเป็นสำหรับงานสเกลล่างๆระดับนี้
"เอาจริงพี่ก็คิดงั้นนะ แต่เกรงใจคุณพ่อกับคุณน้าวิชิตน่ะสิ ทั้งสองคนเค้ารักของเค้า สร้างกันมากับมือตั้งแต่ยังเป็นที่ดินเปล่าๆ เฮ้อ ก็น่าเห็นใจอยู่นะ" คนเป็นพี่ถอนหายใจ
"ก็เลยจะให้ปรางไปทำรายละเอียดมางั้น" ส่วนคนเป็นน้องมองบน
"ถ้าได้น้องปรางมาช่วยชี้แจงยืนยันกับคุณพ่ออีกแรง แกก็คงรู้สึกสบายใจขึ้น ว่าเราตัดสินใจไม่ผิด"
ปกป้องถอนหายใจอีกรอบ อันที่จริงไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับการปิดโรงงานครั้งนี้ โรงงานแห่งแรกของครอบครัวเขา ชายหนุ่มเองก็รู้สึกผูกพันกับที่นี่ไม่น้อย เขายังจำได้ถึงความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ตามบิดาขึ้นเครื่องบินไปเชียงใหม่อยู่บ่อยๆ เพื่อไปตรวจตราโรงงานแห่งนี้
หากผู้เป็นน้องสาวไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย สิปรางค์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก
"โลกของธุรกิจมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ใครปรับตัวก่อนก็รอดไป"
"พูดจากสมกับจบมาจากมหาลัยชื่อดังทางธุรกิจเลยนะเรา" ปกป้องมองลูกพี่ลูกน้องคนสนิทอย่างเอ็นดู ใครๆก็รู้ว่าสิปรางค์เรียนเก่ง ทำงานเก่ง สำหรับหญิงสาวแล้วเรื่องของงานต้องมาอันดับหนึ่งเสมอ แต่ถึงกระนั้น ชายหนุ่มก็ไม่วายที่จะกำชับน้องสาวอีกที
"อ้อ แล้วอย่าลืมที่บอกนะ อย่าไปสนิทสนมกับพวกพนักงานมากนัก เพราะเดี๋ยวเราจะพาลลำบากใจเอา"
"พี่ป้องสบายใจได้ ตอนอยู่อเมริกา ปรางก็เคยปิดมาหลายโรงงานแล้วค่ะ มืออาชีพค่ะ" สิปรางค์ตกปากรับคำญาติผู้พี่อย่างมั่นเหมาะ
หล่อนไม่ใช่คนใจอ่อน หล่อนรู้จักตัวเองดี…
สิปรางค์เกิดในตระกูลใหญ่ที่มีอันจะกิน หญิงสาวเกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ หลังจากจบชั้นประถมจากโรงเรียนนานาชาติ ครอบครัวก็ส่งหล่อนไปอยู่อเมริกาตั้งแต่ชั้นไฮสคูล จนจบปริญญาตรีทางวิศวกรรมอุตสาหการจากมหาวิทยาลัยเอ็มไอที ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยทางวิศวกรรมชั้นนำของอเมริกา และก็ยังจบปริญญาโทบริหารธุรกิจเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากฮาวาร์ด ซึ่งก็เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงโด่งดังด้านการบริหารธุรกิจอีกด้วย ในวันรับปริญญาของสิปรางค์ พ่อแม่และปริมน้องสาวของหล่อนบินไปแสดงความยินดีถึงที่ บรรยากาศที่ชื่นมื่นของครอบครัวทำให้หญิงสาวภูมิใจในตัวเองอย่างเป็นที่สุด
หลังจากสิปรางค์จบปริญญาโทและทำงานในบริษัทที่ปรึกษาทางธุรกิจอยู่ที่อเมริกาได้ห้าหกปี คุณลุงปราณซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆของบิดาหล่อน ก็ได้ชักชวนให้หญิงสาวมาช่วยบริหารงานในบริษัทผลิตกาแฟของครอบครัว สิปรางค์ตัดสินใจกลับมาประเทศไทยโดยไม่ลังเล เพราะในใจหล่อนก็นึกเบื่ออเมริกาอยู่บ้างแล้วเนื่องจากเติบโตและอยู่ที่นั่นมาจนเกือบทั้งชีวิต
ส่วนคุณปริญบิดาของหญิงสาวและคุณหญิงอาปิ่นอนงค์น้องสาวคนสุดท้องของครอบครัวต่างช่วยกันบริหารธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ คุณหญิงอาดูแลธุรกิจโรงแรมต่างๆในเครือ ส่วนบิดาหล่อนดูแลด้านอสังหาริมทรัพย์ซื้อขายและบริหารจัดการที่ดิน
และที่ดินเป็นรีสอร์ตของน้องสาวหล่อนในปัจจุบันนี้ บิดาของสิปรางค์ก็ซื้อไว้นานแล้ว ในตอนหลังเมื่อน้องสาวของหล่อนแต่งงานกับธนาลูกชายของนักธุรกิจชื่อดังของเชียงใหม่ ทั้งสองจึงช่วยกันสร้างรีสอร์ตแห่งนี้ขึ้นมาและก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นรีสอร์ตที่มีบรรยากาศดี อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ และที่สำคัญคืออยู่ติดริมแม่น้ำปิง ซึ่งหากได้ที่ดินบริเวณสวนผลไม้ตรงโค้งน้ำนั้นเพิ่มขึ้น ก็ยิ่งจะทำให้รีสอร์ตของน้องสาวหล่อนเป็นที่น่าพิสมัยมากขึ้น
แต่สิปรางค์หารู้ไม่ว่า การมาเชียงใหม่ครั้งนี้ จะเปลี่ยนความคิดและเปลี่ยนวิถีชีวิตของหล่อนไปตลอดกาล…


หลังจากพนักงานแยกย้ายกันไปแล้ว คุณวิชิตก็เชิญสิปรางค์และณัฐเข้าไปคุยกันต่อในห้องประชุม
"คุณสิปรางค์รับกาแฟไหมครับ" คุณวิชิตถามหญิงสาวเมื่อทุกคนเข้านั่งประจำโต๊ะกันเรียบร้อยแล้ว
"ปกติไม่ดื่มนะคะ คือคิดว่าคาเฟอีนไม่น่าจะดีต่อสุขภาพนัก มันทำให้ใจสั่น ใจเต้นเร็วผิดปกติ ความดันโลหิตสูงขึ้น เพิ่มความเสี่ยงโรคมะเร็งเต้านมและซีสต์ในผู้หญิง" คนไม่ดื่มกาแฟหันไปตอบคุณวิชิตยาวเหยียด
"โห พี่ เล่นเอาคนติดกาแฟอย่างผมรู้สึกผิดเลย แต่ผมขอแก้วนึงครับคุณวิชิต" ณัฐส่ายหน้ากับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ บางครั้งเขาก็รู้สึกระอากับความตรงไปตรงมาของคนสวยคนนี้
คุณวิชิตเดินออกไปบอกหนุ่มใหญ่เลขาดนัยขอกาแฟสำหรับณัฐและสำหรับตัวเขาคนละแก้ว
"โรงงานนี้เฮฮาดีนะครับคุณวิชิต" ณัฐยังรู้สึกสนุกสนานกับเหตุการณ์ข้างนอกที่ผ่านไปสักครู่
"เราจะมีการประชุมฝ่ายบริหารกันทุกวันจันทร์น่ะครับ วันพุธก็จะเป็นวันที่แจ้งให้พนักงานทั้งหมดทราบ ก็แจ้งกันให้ทราบเรื่องเล็กๆน้อยๆไปจนถึงเรื่องใหญ่ๆน่ะครับ" คุณวิชิตอธิบายให้ทั้งสองฟัง
"แล้วทำไมต้องเป็นวันพุธครับ ทำไมไม่วันอังคาร" ชายหนุ่มนักบัญชีสงสัย โรงงานมีอะไรแปลกๆดีแฮะ
"ก็วันพุธมันเป็นวันกลางสัปดาห์น่ะครับ พนักงานหลายคนอาจจะเริ่มไม่กระตือรือร้นเหมือนตอนต้นสัปดาห์ ผมก็เลยอยากให้เขารู้สึกคึกคักกันขึ้นมาบ้าง" วิชิตอธิบายอย่างอารมณ์ดี
"โห คุณวิชิตนี่ใจดี แล้วก็เอาใจใส่พนักงานมากเลยนะครับ"
ณัฐรู้สึกทึ่งในการบริหารงานของผู้จัดการสูงวัยคนนี้ เขาเปลี่ยนงานมาก็หลายบริษัท แต่ยังไม่เคยเห็นบริษัทไหนใส่ใจพนักงานมากเท่าที่นี่
"พวกเค้าก็เหมือนลูกเหมือนหลานผมน่ะครับ หลายคนเค้าก็อยู่กับเรามาตั้งแต่ต้น"
วิชิตมองออกไปยังส่วนของโรงงานนอกหน้าต่างห้องประชุม ท่าทางเขาดูซึมไปอย่างชัดเจน สายตามีแววใจหายอย่างลึกซึ้ง
"ความจริงดิฉันก็ไม่ได้จะมาประจำที่โรงงานนี้ ไม่เห็นจำเป็นต้องแจ้งให้คนงานทราบเรื่องเลยนี่คะ" สิปรางค์ไม่สนใจอาการของผู้สูงวัยตรงหน้า หล่อนเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว
"ไม่ได้ครับ ยังไงคุณก็เข้ามาทำงานกับเรา แม้จะไม่กี่เดือน แต่ก็ถือว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของเรา คนงานเค้าก็ควรจะรู้จักคุณด้วย" ผู้จัดการสูงวัยอธิบายอย่างใจเย็น ตาของเขายังคงเหม่อมองไปข้างนอกห้อง
"นี่คุณวิชิตต้องให้ความสำคัญกับทุกๆคนเสมอเลยหรือคะ" หากหญิงสาวเลิกคิ้ว บรรดาคนงานนั่งคัดเมล็ดกาแฟนี่สำคัญขนาดนั้นเชียว
"ครับ นี่คือข้อดีของโรงงานขนาดเล็ก ทุกคนอยู่ที่นี่กันเหมือนครอบครัว เราแบ่งปันทุกข์สุขกันเสมอครับ"
สิปรางค์ฟังอย่างไม่เข้าใจ "โรงงานนี้มีอะไรหลายอย่างที่… เอ้อ…" หล่อนนึกคำพูดไม่ออก
"ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น และไม่เป็นไปตามหลักทฤษฎีกำไรสูงสุดใช่ไหมครับ"
วิชิตต่อคำพูดของสิปรางค์โดยไม่ได้หันมาทางหญิงสาว หล่อนเห็นเขายังคงมองผ่านกระจกออกไปที่ระเบียง
"ก็งั้นค่ะ ก็ไม่แปลกใจ ว่าทำไมพี่ป้องถึงอยากจะปิดโรงงานนี้"
น้องสาวเจ้าของโรงงานพูดออกไปโดยไม่ทันคิด แต่ณัฐแอบสะกิดเตือนหล่อนให้ดูสีหน้าของคุณวิชิต ชายสูงวัยยังคงมองโรงงานด้วยแววตาเศร้าๆ แต่สิปรางค์ก็ยังไม่เห็นว่าคุณวิชิตควรจะเศร้าหรือเสียดายอะไรกับที่นี่ เพื่อนของคุณลุงคนนี้ก็ถึงวัยเกษียณแล้ว และเมื่อโรงงานถูกปิดลงคนตรงหน้าก็จะได้เงินเกษียณก้อนโตพอที่จะใช้ชีวิตในบั้นปลายได้อย่างสบายๆ ไม่เห็นมีอะไรที่จะต้องกังวล
"โลกมันหมุนไปไว ผมคงตามโลกไม่ทัน" คุณวิชิตหันมาพูดกับหล่อนอย่างยอมรับในความเปลี่ยนแปลง "สิ่งที่พวกเราที่นี่คิดว่ามันสำคัญ บางทีมันอาจจะไม่สำคัญจริงๆ"
สิปรางค์มองไปที่คุณวิชิตด้วยสายตาเรียบเฉย พอจะเข้าใจอยู่บ้าง อาจเป็นเพราะเขาอยู่กับโรงงานนี้มาตั้งแต่ต้น อาจมีความโหยหาอาลัยอาวรณ์ แต่ทำไงได้ ความเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับหล่อนคือผลกำไรและความมีประสิทธิภาพ
ดนัยเดินเข้ามาส่งกาแฟให้ณัฐและไม่วายแอบมองชายหนุ่มด้วยสายตาสนใจ คนรูปหล่อรับถ้วยกาแฟมาพลางยิ้มให้อย่างมีไมตรี ทำให้เลขาหนุ่มใหญ่เดินออกไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว สิปรางค์เผอิญหันมาเห็นอากัปกิริยาของคนทั้งสองเข้าพอดี แต่หล่อนไม่สู้จะใส่ใจนัก เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของหล่อนคนนี้เฟรนด์ลี่กับคนทั่วไปเป็นเรื่องปกติ
และเมื่อณัฐดื่มกาแฟเข้าไป เขาถึงกับต้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
"เช็ดเด้! โคตรอร่อยเลย! อุ้ย… ขอโทษครับ" ชายหนุ่มหน้าเขินเล็กน้อยเมื่อรู้สึ่งตัวว่าอุทานคำที่ไม่สุภาพออกมา
"กาแฟของโรงงานเราไงครับ" ผู้จัดการโรงงานยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ
"อ๋อ ผมเห็นข้อมูลอยู่ครับ เมล็ดกาแฟที่รับซื้อมาจากชาวบ้านแถวดอยสะเก็ดใช่ไหมครับ" ณัฐถามด้วยความสนใจ เขาเป็นคอกาแฟตัวยง เป็นผู้ที่นิยมชมชื่นการไปนั่งจิบกาแฟตามร้านกาแฟที่ใครๆเขาว่ากันว่าเยี่ยม หากไม่ถูกบังคับจากทางบ้านให้เข้าเรียนการเงินการบัญชี ป่านนี้เขาคงไปเป็นบาริสต้าที่ใดที่หนึ่งไปแล้ว
"ครับ เราเป็นผู้บุกเบิกการปลูกกาแฟอราบิก้าในเชียงใหม่เลยนะครับ ตอนโน้นเราไปส่งเสริมให้ชาวบ้านเริ่มปลูกที่ดอยสะเก็ดก่อน และตอนนี้ดอยสะเก็ดก็เป็นที่ที่ปลูกกาแฟพันธุ์นี้มากที่สุดครับ รองลงมาก็เป็นแม่แตงกับแม่แจ่ม"
"รสชาติเยี่ยมไปเลยครับ กลิ่นหอมมากมากด้วย" ชายหนุ่มจากกรุงเทพยังคงติดใจรสชาติของกาแฟ จากการที่เขาตระเวนกินกาแฟมาทั่ว กาแฟของโรงงานนี้น่าประทับใจเขาที่สุด
"เครื่องคั่วกาแฟนี่ ช่างของโรงงานเราเค้าช่วยกันคิดประดิษฐ์กันมาเรื่อยๆครับ"
แล้ววิชิตหันมาทางสิปรางค์ "นี่คุณสิปรางค์ยังไม่เจอช่างวินใช่ไหมครับ หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงน่ะครับ"
เมื่อเห็นหญิงสาวส่ายหน้า ชายสูงวัยจึงพูดต่อ
"ช่างวินนี่แกเก่งมากนะครับ แกเป็นคนพัฒนาเครื่องคั่วกาแฟของโรงงานเรามาเรื่อยๆน่ะครับ"
"จริงหรือคะ นี่เครื่องคั่วกาแฟใหญ่ที่เห็นๆในโรงงานนั่น ช่างที่นี่ทำกันเองหรือคะ" สิปรางค์ประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยิน สมัยนี้ยังมีเครื่องจักรที่ประดิษฐ์กันเองอีกหรือนี่
มิน่า! พวกเครื่องจักรนั่นถึงได้ดูขาดๆเกินๆ ไม่เห็นความทันสมัยเลย
"แมร่ง เจ๋งสัส!" ณัฐอุทานขึ้นมาอีกครั้ง สิปรางค์หันไปมองตาเขียว
"ขอโทษครับคุณวิชิต" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อยๆ นึกขึ้นได้ว่ากำลังนั่งอยู่ต่อหน้าผู้สูงวัยกว่า ตัวคุณวิชิตเองก็ท่าทางใจดีจนเขาลืมตัวอยู่บ่อยๆ
"ใช้เครื่องจักรน่าจะได้ประสิทธิภาพมากกว่านะคะ" สิปรางค์พูดออกมาอย่างใจนึก
"โห พี่ เครื่องคั่วกาแฟประดิษฐ์เองนี่ถือว่าเทพมากนะ" แต่ณัฐกลับเห็นต่าง เขามองดูถ้วยกาแฟที่ว่างเปล่าในมือ แว่บหนึ่งที่เขานึกเสียดายขึ้นมาที่โรงงานแห่งนี้กำลังจะถูกปิด กาแฟดีๆอย่างนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ
หากสีหน้าของสิปรางค์ยังมีแต่ความสงสัย วิชิตสังเกตเห็นได้จึงพูดต่อ
"ผมกำลังรอช่างวินแกกลับมาจากพักร้อนอยู่ครับ อยากให้คุณณัฐกับคุณสิปรางค์รู้จักโรงงานของเราอย่างละเอียดจากช่างวินน่ะครับ"
ชายหนุ่มนักบัญชีพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทางกระตือรือร้น โรงงานแห่งนี้น่าสนใจกว่าที่เขาคิด กำลังจะถูกปิดก็จริง แต่ขอเขาได้เห็นกระบวนการผลิตแบบบ้านๆนี้เป็นขวัญตาหน่อยเถอะ
"แล้วถ้าคุณสิปรางค์กับคุณณัฐสนใจ ช่างวินเค้าก็พาไปเยี่ยมชมไร่กาแฟได้นะครับ" คุณวิชิตเอ่ยปากชวนสองหนุ่มสาวต่อไป หากอยากจะรู้จักกาแฟ ต้องรู้จักต้นกาแฟด้วย
"ยินดีเลยครับ" ณัฐตอบด้วยความลิงโลด แม้จะเป็นคอกาแฟตัวยง แต่ชายหนุ่มเองก็ยังไม่เคยไปเห็นไร่กาแฟจริงๆกับตาตนเองเลยสักครั้ง เป็นโชคดีจริงๆที่ปกป้องส่งเขามาทำงานนี้
"ไม่เป็นไรค่ะ" สิปรางค์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ณัฐหันมามองหน้ารุ่นพี่อย่างประหลาดใจ เฮ้ นี่ไม่สนใจจริงๆหรือ
ส่วนหล่อนก็หันมาพูดตอบเขาแบบไม่มีเสียงจะไปทำไม
"ไหนๆโรงงานก็จะถูกปิดแล้ว ไปเที่ยวดูไร่กาแฟก็คงจะไม่เกิดประโยชน์อะไร" หญิงสาวพูดออกมาอย่างรวดเร็ว
แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคุณวิชิต สิปรางค์ก็รู้สึกตัวได้ว่าไม่ควรจะพูดออกมา ณัฐเองก็สังเกตเห็น เขาจึงพูดออกมาอย่างกระตือรือร้นว่า
"แต่ผมก็ยังอยากเห็นครับคุณวิชิต คือผมชอบดื่มกาแฟมาก แต่ยังไม่เคยเห็นไร่กาแฟจริงๆจังๆซักที"
เป็นความฝันของเขาที่อยากจะเห็นไร่กาแฟมานานแล้ว เขาคงจะมีความสุขมากหากได้มีโอกาสนั่งจิบกาแฟในไร่กาแฟจริงๆ
"ไว้ผมจะขอให้ช่างวินเค้าพาไปนะครับ" คุณวิชิตรับปากยิ้มๆ แม้คุณสิปรางค์จะไม่สนใจ อย่างน้อยหนุ่มหล่อคนนี้ก็ท่าทางจะเข้าใจในสิ่งที่เขาและคนทั้งโรงงานทำ ทำด้วยความรัก
"ไว้ไปกันพี่ปราง" ณัฐหันมาพยักพเยิดกับหญิงสาวข้างๆ
สิปรางค์พยักหน้ารับคำไปอย่างแกนๆ หล่อนไม่ชอบดื่มกาแฟ ในชีวิตนี้หญิงสาวดื่มกาแฟนับครั้งได้ ส่วนใหญ่ก็ตามมารยาทเมื่อต้องไปพบปะกับลูกค้า และหล่อนก็ไม่สนใจไร่กาแฟอะไรทั้งนั้น หล่อนมาที่นี่เพื่อมาทำงาน หญิงสาวอยากรีบปิดงานให้เสร็จ เพื่อจะได้ไปรับโปรเจ็คท์ที่ใหญ่ๆอื่นๆต่อไป
แต่ทำไมชื่อนี้คุ้นๆจัง วิน… หล่อนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนกันน้า…
ที่ห้องทำงานของฝ่ายผลิต วุฒิชัยกำลังคุยกับลูกน้องในแผนกเรื่องสิปรางค์กับณัฐผู้ที่ทางสำนักงานใหญ่ส่งมา เขาเองก็สงสัยในการมาของทั้งคู่เช่นเดียวกับพนักงานคนอื่นๆ
"ผมว่ามันแปลกๆอยู่นะพี่วุฒิ อยู่ดีๆก็มีคนจากสำนักงานใหญ่มาอยู่ทำงานที่โรงงานเล็กๆแบบนี้เป็นเดือน จะว่ามาฝึกงานก็ไม่น่าใช่" ลูกน้องคนนึงในฝ่ายผลิตของเขาให้ความเห็น
"พี่ก็ว่างั้นล่ะ โรงงานเล็กๆแบบเราจะมีอะไรน่าสนใจขนาดนั้น"
วุฒิชัยเห็นด้วยกับลูกน้อง เขาทำงานที่โรงงานนี้มาหลายปี รับผิดชอบทางด้านการผลิตทั้งหมด เขาไม่เคยคิดว่าโรงงานเล็กๆขนาดนี้จะต้องการใครมาช่วยเหลือเรื่องข้อมูลอะไรเลย ที่ทำๆกันมาก็ไม่จะมีปัญหาอะไร
"แล้วพี่ไปคุยกะน้องเบลล่ามาได้ความว่าไงบ้างล่ะ"
ลูกน้องอีกคนนึงของเขาสังเกตเห็นว่า หลังจากเลิกประชุมเขาตรงเข้าไปคุยกับประชาสัมพันธ์คนสวยของโรงงาน
"น้องเค้าก็เหมือนจะไม่รู้เรื่องนะ หรือจะเป็นดนัยที่น่าจะรู้มากกว่า"
"โรงงานเล็กๆอย่างเรา มันจะมีข้อมูลอะไรมากมายว้า ไปทำงานกันต่อดีกว่า คิดไปก็ปวดหัว" ลูกน้องเขาบ่นพึมพำแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป อีกคนก็พลอยลุกออกเดินไปด้วย
หากวุฒิชัยยังนั่งอยู่ที่เดิม เขายังคงครุ่นคิดเรื่องการมาของคนจากสำนักงานใหญ่ มันน่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆน้อยๆแล้ว
ผู้หญิงที่ดูท่าทางจะทำงานเก่งไม่ใช่เล่นอย่างคุณสิปรางค์มาทำอะไรที่นี่กันแน่นะ…


"โรงงานของเรา แม้จะไม่ทันสมัยก็จริงเพราะยังใช้แรงงานจากชาวบ้านอยู่เป็นจำนวนมาก แต่เมล็ดกาแฟที่ผลิตได้ ก็มีรสชาติดีกว่ากาแฟที่ผลิตจากเครื่องจักรสมัยใหม่นะครับ"
คุณวิชิตพาหญิงสาวตรงไปยังโรงผลิตซึ่งเป็นบริเวณถัดไปจากส่วนโรงจัดเก็บเมล็ดกาแฟที่ได้รับการคั่วแล้ว วันนี้หล่อนตั้งใจอยากจะสำรวจบริเวณโรงงานให้ทั่วๆ
สิปรางค์มองชายสูงวัยที่อยู่ตรงหน้า ผู้จัดการโรงงานซึ่งเป็นเพื่อนรักของคุณลุงปราณของหล่อน ชายร่างเล็กผิวขาวที่ดูสุภาพตลอดเวลา เขามีท่าทางและการพูดจาที่ให้เกียรติหล่อนเสมอแม้หล่อนจะเป็นคนรุ่นหลานและประสบการณ์การทำงานของหล่อนคงจะยังด้อยกว่าเขามากนัก และแม้วัยจะเสื่อมถอย หากนัยน์ตาเขายังเป็นประกายเสมอเมื่อพูดถึงโรงงานที่เขารัก
แต่แม้คุณวิชิตจะพยายามชี้ให้สิปรางค์เห็นสิ่งที่เป็นจุดแข็งของโรงงานนี้ แม้หล่อนจะรู้สึกนับถือเขาทั้งๆที่หล่อนไม่ใช่จะเป็นคนที่นับถือใครง่ายๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้สิปรางค์มีทัศนคติที่ดีกับโรงงานนี้ขึ้นมาเลย
เครื่องจักรเก่าแล้ว ไม่ทันสมัย พนักงานก็ทำงานกันเรื่อยๆ กระเซ้าเย้าแหย่กันไป จะสบายใจกันไปถึงไหน
"อ้อ นี่คุณวุฒิชัย วิศวกรฝ่ายผลิตของเราครับ" สิ้นเสียงคุณวิชิต ชายหนุ่มที่กำลังคุยกับพนักงานสามสี่คนและหันหลังให้อยู่ก็หันมาหาหญิงสาวและผู้จัดการโรงงานโดยเร็ว
หัวหน้าฝ่ายผลิต หล่อเข้มได้คะแนนเต็ม เพิ่มด้วยตาหวานบวกก้ามปูขนาดนี้ คงมีทั้งสาวทั้งหนุ่มกรี๊ดกันน่าดู
"นี่คุณสิปรางค์จากสำนักงานใหญ่ครับ ที่ผมเคยบอกไว้ว่าจะมาช่วยเราดูเรื่องระบบข้อมูลต่างๆ" คนสูงวัยแนะนำหญิงสาวผู้อ่อนวัยกว่าให้แก่วิศวกรหนุ่ม
วุฒิชัยเขม้นมองคนสวยตรงหน้าอย่างสงสัย
มาจากสำนักงานใหญ่รึ มาทำไมกัน ไม่เห็นโรงงานเราเคยมีคนจากสำนักงานใหญ่มาอยู่นานๆแบบนี้ มันเรื่องอะไรกันแน่
"วันหลังผมคงต้องรบกวนช่างวุฒิอธิบายให้คุณสิปรางค์ทราบถึงขบวนการผลิตของเราโดยละเอียดนะครับ" วิชิตเอ่ยต่อไป เขาพยายามจะไม่สนใจแววตาใคร่รู้ของวิศวกรตรงหน้า
"ยินดีมากเลยครับ คุณสิปรางค์ต้องการมาวันไหนบอกผมได้เลยนะครับ" วุฒิชัยเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังคงมองสิปรางค์ตรงๆอย่างเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่
หลังจากนั้นวิศวกรหนุ่มจึงแนะนำให้สิปรางค์รู้จักกับลูกน้องในแผนกของเขาที่ยืนอยู่แถวนั้นอีกสองสามคน สิปรางค์มองดูลักษณะท่าทางของชายหนุ่มหล่อเข้มตรงหน้าด้วยความสนใจ
ลักษณะท่าทางบ่งบอกได้ถึงความมั่นใจในตัวเอง น่าจะทำงานเก่งอยู่ไม่น้อย อือม์ ท่าทางก็ดูเป็นมืออาชีพดี...
ขณะที่สิปรางค์กำลังแนะนำตัวที่ฝ่ายผลิตอยู่นั้นเอง ที่ภายในอาคารของโรงซ่อมบำรุงซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ปรากฏช่างซ่อมบำรุงหนุ่มสองคนกำลังถกเถียงกันเรื่องซ่อมเครื่องจักรอย่างจริงจัง
"โอ๊ะ มันคับไปเนาะ หันก่อไอ่โต้ง" ช่างอู๊ดช่างวัยกลางคน รูปร่างอวบอั๋น ค่อนไปทางเตี้ยล่ำ ไว้ผมยาวรวบไว้ข้างหลัง หันมาพูดกับเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง
"จะอี๊มันก่อต้องฝนตะไบก่าอ้ายอู๊ด เหล็กมันฮ้อน มันก่อเลยขยายตั๋ว" ช่างโต้งช่างหนุ่มรูปร่างผอมสูงซึ่งยืนอยู่ข้างๆให้ความเห็น
"โอย แล้วไผจะฝนเนี่ย จะส่งไปร้านช่างวินก็ไม่อยู่เซ็นต์อนุมัติฮื้ออีก ช่างวุฒิก็เร่งจังเล้ย"
ช่างรุ่นพี่บ่นพลางส่ายหน้าไปมาอย่างหัวเสีย งานฝนตะไบเขาไม่ถนัด แถมยังเป็นงานใช้แรงที่เสียเวลามากมากอีกด้วย ครั้นส่งสายตาไปยังช่างรุ่นน้องก็ได้การส่ายหน้าอย่างรู้ทันกลับมา
"อ๊า ผมฮู้แล้วอ้ายอู๊ด" แต่แล้วชั่วอึดใจต่อมาช่างรุ่นน้องก็โพล่งออกมาด้วยความดีใจ
"ฮาก็ฮู้ไอ่โต้ง" ช่างอู๊ดพลันนึกออก ก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้ชายหนุ่มรุ่นน้อง
"น้องปันคร้าบบบบ"
ทั้งสองประสานเสียงเรียกเด็กฝึกงานจากกรุงเทพๆที่เพิ่งเข้ามาทำงานวันนี้เป็นวันแรก
"คร้าบพี่"
ชายหนุ่มผิวขาวหน้าใสรีบกุลีกุจอเดินออกมาจากหลังเครื่องจักรตามเสียงเรียก…
สิปรางค์และคุณวิชิตเดินผ่านๆดูการทำงานของฝ่ายผลิตมาเรื่อยๆจนถึงบริเวณด้านปลายสุดของโรงผลิต หลังจากนั้นผู้จัดการโรงงานสูงวัยจึงพาหล่อนเลี้ยวซ้ายเพื่อเดินออกจากประตูโรงผลิตไปสู่ลานกว้าง
"ส่วนตรงโน้นที่ติดริมน้ำก็จะเป็นโรงซ่อมบำรุงละครับ"
หญิงสาวมองตามที่คุณวิชิตชี้ไปด้านตรงข้าม หล่อนเห็นจากไกลๆเหมือนว่าตรงนั้นจะเป็นโรงเปิดซึ่งเป็นบริเวณที่เก็บเครื่องจักรเก่า มีคนยืนอยู่หน้าเครื่องจักรเครื่องหนึ่งอยู่สองสามคน ส่วนตรงกลางระหว่างโรงสองโรงนี้ที่เป็นที่ว่างนี้เป็นส่วนของบริเวณที่รถเข้าออกส่งของรับของ สิปรางค์สังเกตเห็นว่าใกล้ๆกับโรงซ่อมบำรุงติดกับริมน้ำเป็นบริเวณที่ว่างๆกว้างพอขนาดสนามฟุตบอลย่อมๆได้ จึงชี้มือถามคนสูงวัยข้างๆส่งสัญญาณทำนองสงสัย และก็ได้รับคำตอบกลับมาแทบจะในทันที
"อ๋อ สนามบอลน่ะครับ คนงานเค้าเล่นกันตอนเย็นๆเกือบทุกวัน"
วิศวกรสาวยืนมองอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงหันกลับมาทางผู้จัดการโรงงาน
"อือม์ น่าเสียดายพื้นที่นะคะ ที่ว่างๆอย่างนี้น่าจะเอาไปทำประโยชน์อย่างอื่นนอกจากเอามาเตะบอลเล่นกัน"
สิปรางค์รู้สึกว่าโรงงานนี้ให้ความสำคัญกับพนักงานในเรื่องไร้สาระมากเกินไป
"ถ้าเป็นความสุขของพวกคนงานเค้า ผมก็ไม่ขัดข้องน่ะครับ"
ชายวัยใกล้เกษียณหันไปยิ้มอย่างใจดีให้หญิงสาวผู้เป็นทั้งหลานของเพื่อนและเป็นทั้งผู้ร่วมงานรุ่นใหม่ไฟแรงของเขา เขาอยู่ที่นี่มานาน โรงงานนี้เป็นเสมือนบ้านของเขา วิชิตดูแลคนงานทุกคนเหมือนลูกเหมือนหลาน เขารักและผูกพันกับโรงงานแห่งนี้เป็นอย่างมาก แม้จะรู้สึกเสียดายและใจหายกับความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เขาก็ต้องยอมรับมัน…
วิชิตนึกไปถึงเมื่อตอนที่เขาและปราณจบจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ด้วยกันใหม่ๆ ตอนนั้นทุกคนกำลังเป็นวิศวกรหนุ่มไฟแรง ปราณได้เงินทุนก้อนหนึ่งมาจากครอบครัวเพื่อมาทำตามความฝัน เพื่อนรักของวิชิตอยากจะมีโรงคั่วเมล็ดกาแฟเป็นของตัวเอง
ฝันนี้เกิดจากการที่ปราณและวิชิตต่างก็ชอบกินกาแฟ
เมื่อยามพักผ่อนจากการเรียน ทั้งสองชอบที่จะซ้อนมอเตอร์ไซค์กันตระเวนไปตามดอยต่างๆทั่วเชียงใหม่เพื่อไปเจาะจงดูไร่กาแฟโดยเฉพาะ ไปชิมรสชาติของกาแฟ และไปหัดคั่วเมล็ดกาแฟเองกับมือ
แต่จากบทสนทนาที่สนามกอล์ฟระหว่างเขาและปราณครั้งล่าสุด หน้าที่ของวิศวกรแก่ๆที่มีกับโรงงานแห่งแรกแห่งนี้คงจะหมดไปในไม่ช้า
"ไอ้ป้องมันกำลังจะเอาบริษัทเข้าตลาดหุ้น" ปราณเอ่ยถึงลูกชายคนเดียวของเขาขณะที่ทั้งสองกำลังเข้าตีหลุมสุดท้าย "หลังจากมันกลับมาจากอเมริกา กูก็วางมือจากบริษัทไปเยอะ ก็ให้มันบริหารไป…"
ปราณหยุดพูด พร้อมกับใจจดจ่ออยู่กับการจัดวงสวิงสำหรับลูกสุดท้าย เขาหวดลูกเต็มเหนี่ยวด้วยลีลาเหมือนมืออาชีพ แม้จะไม่โฮลอินวัน แต่ลูกก็ไปตกอยู่ในตำแหน่งที่สวยมากทีเดียว ถ้าอาศัยการเดาะเบาๆอีกสักครั้ง ลูกก็คงจะลงหลุมอย่างไม่มีพลาด คะแนนระหว่างเขากับวิชิตกำลังสูสี วิชิตต้องตีลูกสุดท้ายได้โฮลอินวันเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ชนะเขา
"ป้องเค้าเก่ง เห็นแววมาตั้งแต่เด็กแล้ว"
วิชิตสนับสนุนเพื่อนรัก เขาเองไม่มีลูก ก็ได้แต่เอ็นดูลูกของเพื่อน แม้เขาจะได้เจอลูกของเพื่อนไม่ค่อยบ่อยเพราะปราณส่งลูกไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่เด็ก นานๆทีเขาถึงจะได้เจอปกป้องจากที่เพื่อนพามาเชียงใหม่ช่วงปิดเทอม แต่เขาก็เห็นแววความฉลาดของลูกชายเพื่อนมาตั้งแต่เด็ก เด็กชายช่างซักช่างถาม ช่างจำนรรจา
หลังจากนั้นเขาก็ได้ข่าวจากเพื่อนเป็นระยะๆว่าปกป้องไปเรียนต่อปริญญาตรีทางด้านวิศวกรรมเครื่องกลที่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของอเมริกา และหลังจากจบปริญญาโททางบริหารธุรกิจ ปกป้องก็กลับเมืองไทยมาช่วยกิจการของบิดาต่อทันที
"ตอนนี้ฝ่ายบัญชี เค้าก็เตรียมข้อมูลกันน่าดู" เจ้าของกิจการหลายพันล้านถอนหายใจ "โรงงานที่เชียงใหม่น่ะ ตอนนี้มันเหมือนเป็นส่วนเกินว่ะ"
วิชิตรู้ความจริงข้อนี้มานานแล้ว แม้โรงงานที่เชียงใหม่แห่งนี้จะไม่ถึงกับขาดทุน แต่ก็ไม่ได้ทำกำไรมากมายนัก หลายครั้งที่เขาและปราณเคยปรึกษาหารือกันถึงเรื่องการปรับปรุงโรงงาน พูดคุยกันเรื่องการเปลี่ยนเครื่องจักรใหม่ แต่ทุกครั้งก็จะมาลงที่ข้อสรุปว่า ถ้าใช้เครื่องจักรที่ทันสมัยเข้ามาแทนที่ คงต้องลงทุนอีกเยอะ แล้วอีกอย่าง คนงานล่ะ จะทำอย่างไรกับพวกเขาต่อไป
เราจะเอาเครื่องจักรมาแทนคนงานเก่าแก่พวกนี้จริงๆหรือ
เป็นคำถามที่ทั้งเขาและปราณต่างก็ไม่มีใครอยากตอบ หรือไม่แม้แต่อยากจะคิดถึง แต่ในที่สุด คำถามนี้ก็ถูกตอบโดยปกป้องลูกชายของปราณเอง
วิชิตเดินเข้าประจำที่สำหรับการหวดวงสวิงลูกสุดท้าย เขาตั้งสมาธิจิตใจแน่วแน่ และหวดลูกสุดท้ายไปเต็มกำลัง เขามองตามลูกกอล์ฟไป ลูกกอล์ฟวิ่งโค้งขึ้นไปในอากาศตามทิศทางที่เขาคาดไว้
"เฮ้ย โฮลอินวัน" ปราณตะโกนด้วยความทึ่ง
วิชิตยิ้มน้อยๆแล้วหันมาทางเพื่อนรัก พูดเสียงเหนื่อยล้า
"ชนะมึงแล้ว จะได้โรงงานคืนมาไหม"…
ชายผู้สูงวัยทั้งคู่พากันมานั่งพักที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ซึ่งถูกปลูกอย่างร่มรื่นในสนามกอล์ฟ หลังจากดื่มน้ำที่แคดดี้ส่งมาให้แก้กระหายกันแล้ว ปราณก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
"กูขอโทษด้วยจริงๆว่ะ" เขาเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนรัก
"กูเข้าใจ โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ถ้าเราหยุดอยู่กับที่ มันก็เหมือนเรากำลังถอยหลัง"
วิชิตผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เขาเข้าใจสัจธรรมของโลกใบนี้ดี
"ส่วนมึง กูอยากให้เข้ามาเป็นที่ปรึกษาให้บริษัท"
"กูคงวางมือ อยากพาเกดเค้าไปโน่นมานี่บ้าง เค้าบ่นมาตลอด ว่ากูรักโรงงานมากกว่าเค้า"
วิชิตหัวเราะเบาๆเมื่อเอ่ยถึงคู่ชีวิต ปราณมองเพื่อนรักแล้วยิ้ม วิชิตรักภรรยามาก ตามใจทุกอย่าง อาจด้วยเพราะว่าเพื่อนรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลาที่ต้องทำงานหนักเพื่อโรงงานของครอบครัวเขา
"คิดถึงตอนที่เราเริ่มตั้งโรงงานกันใหม่ๆว่ะ มันส์ชิบหาย"
ปราณอดที่จะนึกไปถึงตอนสมัยนั้นไม่ได้ สมัยที่เขากับวิชิตดั้นด้นขี่มอเตอร์ไซค์กันขึ้นไปบนดอยสูง ตระเวนไปตามบ้านชาวบ้านเพื่อไปหว่านล้อมให้ชาวไร่หันมาปลูกกาแฟสายพันธุ์อาราบิก้าเพื่อป้อนให้โรงงานของเขา ช่วงนั้นประจวบเหมาะพอดีเป็นช่วงที่ทางโครงการหลวงได้ริเริ่มส่งเสริมและสนับสนุนให้ชาวเขาและชาวไร่บนดอยในจังหวัดเชียงใหม่หันมาปลูกกาแฟสายพันธุ์นี้แทนการปลูกฝิ่น
ปราณได้เงินทุนก้อนแรกมาจากพ่อของเขาเป็นของขวัญหลังเรียนจบปริญญาโททางบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในขณะที่วิชิตจบมาทางด้านวิศวกรรมโรงงาน ทั้งสองร่วมมือกันเปิดโรงงานเล็กๆสำหรับคั่วกาแฟสายพันธุ์ใหม่นี้ และจัดจำหน่ายไปสำหรับร้านกาแฟทั่วประเทศ
หลังจากโรงงานเล็กๆโรงงานแรกของเขากับวิชิตประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ครอบครัวของปราณจึงสนับสนุนให้เขาย้ายฐานการผลิตไปอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมในภาคกลางเนื่องจากมองเห็นตลาดในการผลิตกาแฟสำเร็จรูปในสายพันธุ์อื่น
"ทำใจนะมึง" ไม่เพียงแต่จะบอกกับเพื่อน แต่ปราณก็คิดว่าเขากำลังบอกตนเองเช่นกัน
"มีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่" วิชิตรู้สึกเริ่มใจหายขึ้นมาอย่างจริงจัง
"ป้องมันอยากให้เรียบร้อยภายในหกเดือนนี้ บัญชีจะได้เสร็จทันรอเข้าตลาดหุ้นกลางปีหน้า" ปราณส่งสายตามองเพื่อนรักอย่างเห็นใจ
"เดี๋ยวป้องมันจะให้ยัยปรางเข้าไปช่วยเคลียร์ที่โรงงานให้ ปรางหลานกูเอง ลูกไอ้ปริญน้องคนเล็กของกูไง แต่มึงคงไม่เคยเห็นมั้ง ไปอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็กเหมือนกัน เค้าจบทางโรงงานมาโดยตรงจากอเมริกา เก่งมากคนนี้"…
เมื่อนึกมาถึงคำพูดของเพื่อนในตอนนี้ วิชิตจึงหันมามองสิปรางค์อย่างเต็มตา เขาไม่เคยเห็นหลานสาวคนนี้ของเพื่อนรักมาก่อน และจากการได้พูดคุยกันมาก่อนแล้วที่กรุงเทพ เขาก็พอจะมองออกว่า หญิงสาวน่าจะเป็นผู้หญิงที่ทำงานเก่งทีเดียว
"อ้าว คุณวิชิต หวัดดีคร้าบ" เสียงเรียกจากข้างหน้าทำเอาวิชิตตื่นจากภวังค์ นี่เขาพาสิปรางค์เดินข้ามจากโรงผลิตมาถึงโรงซ่อมบำรุงโดยไม่รู้ตัว
"อ้อ ต่อไปก็แผนกซ่อมบำรุงนะครับคุณสิปรางค์ และนี่ช่างปฐมพงศ์ ช่างไฟฟ้าประจำแผนกน่ะครับ"
"สวัสดีคร้าบ เรียกผมช่างอู๊ดก่อได้คร้าบผม" ชายวัยกลางคนทักทายหญิงสาวด้วยหน้าตายิ้มแย้ม และด้วยสำเนียงขึ้นจมูกแบบชาวเหนือ
ช่างอู๊ด อือม์ หนุ่มใหญ่ดูมีอายุ ดูอารมณ์ดี และดูมีความท้องถิ่น
"ส่วนผมช่างโต้งคร้าบ ช่างซ่อมเครื่องจักรคร้าบ" ชายหนุ่มผอมสูงที่ยืนข้างๆกันแนะนำตัวเองบ้าง
ช่างโต้ง อือม์ หนุ่มน้อยลงมานิดนึง ดูอารมณ์ดี และดูมีความท้องถิ่น
"แล้วช่างวินไปไหนเสียล่ะ" วิชิตถามพลางเหลียวมองไปรอบๆ
"อาทิตย์นี้ช่างวินแกพักร้อนคร้าบ อาทิตย์หน้าแกถึงจะกลับมา" ช่างอู๊ดชิงตอบอย่างฉะฉาน
"เออ จริงผมลืมไปเลย แกก็ส่งใบลามาให้ผมแล้วนี่นา เอ้อ แก่แล้วน้อเรา หลงๆลืมๆ"
แล้วผู้จัดการสูงวัยจึงหันมาทางสิปรางค์
"อ้อ ช่างวินแกเป็นหัวหน้าแผนกน่ะครับ แกไม่อยู่ตอนนี้ งั้นกว่าคุณสิปรางค์จะได้เจอตัวก็อาทิตย์หน้าล่ะครับ"
ช่างวิน หัวหน้าแผนกซ่อมบำรุงรึ ถ้าช่างอู๊ดดูสูงวัยขนาดนี้ งั้นช่างวินก็น่าจะสูงวัยกว่า คงเป็นตาลุงแก่ๆ หนวดเคราเฟิ้มตามประสาช่าง
"สวัสดีค่ะทุกคน"
เสียงใสๆดังมาจากประชาสัมพันธ์สาวคนสวยประจำโรงงาน ราณีปรากฏกายต่อหน้าทุกคนด้วยท่าทีร่าเริงพร้อมกับเอกสารปึกใหญ่ในอ้อมแขน
"อุ้ย น้องเบลล่า สวัสดีคร้าบ มาหาอ้ายแม่นก่อ" ช่างอู๊ดปราดไปทักทายหญิงสาวคนสวยทันทีที่ได้ยินเสียงหวานๆนั้น
"เบลล่าเอาหนังสือพิมพ์ประจำอาทิตย์มาแจกน่ะค่ะ"
ราณียิ้มหวานพลางหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับบางในมือส่งให้กับช่างอู๊ด นายช่างประจำโรงซ่อมบำรุงรับแผ่นกระดาษแผ่นบางๆนั้นไปพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สิปรางค์มองตามด้วยความสงสัย
ห้ะ หนังสือพิมพ์โรงงาน! สมัยนี้ยังมีอะไรอย่างนี้ด้วยเหรอ
"อ้อ ของอาทิตย์นี้ออกแล้วรึเนี่ย นี่ผมยังไม่เห็นเลย ไหนๆขอดูบ้างสิครับ"
วิชิตถามอย่างอารมณ์ดี แล้วกางหนังสือพิมพ์ที่เบลล่ายื่นให้ออกดู ทุกคนต่างเข้าล้อมวงผู้จัดการสูงวัยรุมดูแผ่นกระดาษนั่นกันอย่างกระตือรือร้น
จะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา เฮ้อ…
สิปรางค์ปล่อยให้คุณวิชิตคุยกับบรรดาช่างแผนกซ่อมบำรุง ตัวหล่อนเองถือโอกาสมองไปรอบๆบริเวณที่ได้ชื่อว่าเป็นโรงซ่อมบำรุงแห่งนั้น ภาพที่เห็นคือเครื่องจักรทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กวางกันอยู่อย่างระเกะระกะ เครื่องไม้เครื่องมือก็ไม่ถูกเก็บรักษาไว้ให้เป็นที่เป็นทาง ความไร้ซึ่งระเบียบทำเอาหญิงนึกขัดใจ
เพราะมีแต่เครื่องจักรเก่าๆนี่เองสินะ ถึงต้องมีช่างซ่อมบำรุงถึงสามคน แต่เอ๊ะ ช่างคนนั้นหน้าคุ้นๆนะ
หล่อนมองไปตามช่องเล็กระหว่างเครื่องจักรที่ตั้งอยู่ ก็เห็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งกำลังฝนตะไบชิ้นส่วนงานบนแท่นจับอยู่อย่างขะมักเขม้น
พลันหนุ่มน้อยก็ยกมือขึ้นยืนปาดเหงื่อ แล้วมือที่เปื้อนผงตะไบเหล็กก็พาลมาลูบเอาที่หน้า วันนี้ปัณณ์มาฝึกงานที่โรงงานแห่งนี้เป็นวันแรก พี่ๆทุกคนดูเป็นมิตรและใจดี เขาได้รับมอบหมายให้เช็ดทำความสะอาดเครื่องมือที่ส่วนใหญ่เปื้อนเขลอะไปด้วยคราบน้ำมัน ซึ่งเขาก็ยินดีทำด้วยความเต็มใจ หนุ่มน้อยตั้งใจจะทำงานที่นี่อย่างดีที่สุด ให้สมกับการที่เขาแอบหนีที่บ้านมาไม่ยอมให้ใครรู้
"พี่อู๊ดคร้าบ ไม่ไหวแล้ว คงได้เท่านี้"
หนุ่มน้อยตะโกนขึ้น พลางหันใบหน้าที่เปื้อนผงตะไบมาทางกลุ่มของสิปรางค์ ทุกคนถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นใบหน้าอันขะมุกขะมอมนั้น
"อ้าว น้องปัน!"
แต่สิปรางค์ไม่ได้หัวเราะไปด้วย หล่อนกำลังตะลึงกับบุคคลที่หล่อนไม่เคยนึกฝันว่าจะได้เจอเขาที่นี่
"พี่ปราง!" หนุ่มน้อยเดินลิ่วเข้ามาหาหล่อน พลางยกมือขึ้นไหว้
"สวัสดีคร้าบพี่" เขายิ้มแหยๆ
"มาได้ไงนี่ แล้วคุณหญิงอาปล่อยให้มาเนี่ยนะ"
หล่อนทักทายญาติรุ่นน้องด้วยความประหลาดใจ ซึ่งไม่เพียงแต่หล่อนเท่านั้นที่ประหลาดใจ ทุกคนที่ยืนอยู่ในที่นั้นก็ประหลาดใจเช่นกันที่ปัณณ์เด็กนักศึกษาฝึกงานจากกรุงเทพรู้จักกับสิปรางค์ และดูเหมือนจะรู้จักกันดีเสียด้วย…
สิปรางค์พาปัณณ์กลับมาที่รีสอร์ตด้วยกันในตอนเย็น ปัณณ์เป็นลูกชายของคุณหญิงอาปิ่นอนงค์น้องสาวของบิดาหล่อน คุณหญิงอาเป็นผู้หญิงทำงานเก่ง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักของครอบครัว มีสายสัมพันธ์กับนักธุรกิจต่างๆมากมาย ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปในการทำงานหนัก แต่ก็จับพลัดจับผลูมาเจอเนื้อคู่ระดับท่านนายพล นายทหารหม้ายระดับสูง จึงได้แต่งงานเมื่ออายุเยอะแล้ว และมีปัณณ์เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว
"ดูซิ เจอใครที่โรงงาน เซอร์ไพรส์จริงๆ ไม่นึกว่าคุณหญิงอาจะปล่อยให้มา" สิปรางค์เดินพาญาติผู้น้องเข้ามาที่บ้านพักของน้องสาว
"อ้าว ปัณณ์ โอ้โห มาไม่บอกกล่าวกันเลยนะ วัยรุ่นสมัยนี้เค้าความลับเยอะจริงๆ" ปริมปราดเข้าไปจับแขนเด็กหนุ่มด้วยความตื่นเต้น หล่อนไม่ได้เจอลูกพี่ลูกน้องคนนี้มานานแล้ว ปัณณ์ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเชียว
"ก็เพิ่งมาถึงอาทิตย์ที่แล้วนี่เองครับ"
เด็กหนุ่มยิ้มแห้งๆ เดินเข้าไปนั่งทำตัวสบายที่โซฟามุมห้องรับแขกนั้น
"แล้วนี่พักที่ไหน ทำไมไม่มาพักด้วยกันที่นี่" คนเป็นพี่เจ้าของรีสอร์ตนึกสงสัย ปัณณ์เองก็รู้ว่าหล่อนยินดีที่จะจัดเตรียมห้องพักให้แก่ญาติๆเสมอ
"คือว่า… เกรงใจอะครับ ผมเช่าหออยู่ในเมือง" หากหนุ่มน้อยตอบด้วยน้ำเสียงงุบงิบ ไม่กล้าสบตา
เอาเข้าจริงปัณณ์ก็เพิ่งจะบอกกับบิดามารดาเมื่อมาถึงเชียงใหม่แล้ว ที่โรงงานก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นญาติกับเจ้าของโรงงาน นอกจากคุณวิชิต เขาบอกผู้จัดการสูงวัยว่าขอให้เก็บเป็นความลับกับทุกคน เขาอยากใช้ชีวิตที่เป็นอิสระดูบ้าง
"เค้าคงอยากอยู่ตามประสาวัยรุ่นเค้ามั้ง ไกลหูไกลตาผู้ใหญ่" สิปรางค์ยักคิ้วหลิ่วตาให้ลูกชายของคุณหญิงอาของหล่อน หญิงสาวไม่ได้สนิทสนมกับน้องชายมากนักด้วยวัยที่แตกต่างกัน แต่ก็พอจะเข้าใจอารมณ์ของหนุ่มๆวัยนี้ดี
"แหม รีสอร์ตเราก็ออกกว้างใหญ่" ปริมยังมีอารมณ์น้อยใจหนุ่มน้อยญาติผู้น้องตรงหน้าอยู่ไม่หาย
"ว่าไง ชมพู่ โห ตัวโตขึ้นเยอะเลย ไม่เจอกันซะนาน ไหนมาหาน้าหน่อยซิ"
ปัณณ์แก้เขินด้วยการหันไปเล่นกับเด็กหญิงตัวน้อยลูกสาวของปริมที่เดินเข้ามาหา เขาคะเนว่าเด็กหญิงน่าจะอายุประมาณห้าหกขวบ ครั้งสุดท้ายที่เจอเจ้าตัวน้อยนี่เมื่อไหร่นะ เขาเอาก็จำไม่ได้แล้ว
"แล้วไปไหนมาคะเนี่ย ทำไมตัวมอมแมม" ปัณณ์ก้มลงหอมแก้มเด็กหญิงฟอดใหญ่
"ไปเก็บชมพู่ที่สวนมาค่ะ แล้วก็ไปเล่นกับสมเพชรด้วย" เด็กหญิงตอบเจื้อยแจ้วพลางส่งลูกชมพู่ในมือให้ชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นน้า
"สวนที่ไหนเหรอครับพี่ปริม แล้วสมเพชรคือใคร" ปัณณ์เงยหน้าขึ้นถามญาติผู้พี่
"อ๋อ สวนผลไม้ข้างๆรีสอร์ตเรานี่ แล้วสมเพชรก็ลูกคนเฝ้าสวนเค้า" ปริมตอบพลางเดินเข้ามาปัดหน้าปัดตาลูกสาวแสนซน ลูกสาวของหล่อนชอบนักเชียวที่จะมุดรั้วเข้าไปเล่นในสวนลิ้นจี่ข้างๆรีสอร์ตนี่
หญิงสาวพลันนึกขึ้นได้ จึงหันมาถามพี่สาว
"เอ๊ะ แล้ววันนั้นที่พี่ปรางเดินไปสำรวจสวนเค้า พี่ปรางได้เจอคุณวินเจ้าของสวนมั้ยคะ"
"เจอแต่คนเฝ้าสวนนะ" ผู้เป็นพี่ตอบกลับมา
สิปรางค์นึกหวนไปถึงชายหนุ่มที่หล่อนไปนั่งร้องเพลงกับเขา เขาไม่น่าจะใช่คุณวินเจ้าของสวน
"ว้า เสียดาย แต่ไม่เป็นไร พี่ปรางยังอยู่อีกเป็นเดือน คงจะได้เจอแกเข้าซักวัน แล้วอย่าลืมช่วยน้องหว่านล้อมเค้าเรื่องที่ดินด้วยนะคะ" ปริมยังไม่ลืมสิ่งที่หล่อนพูดกับพี่สาวไว้
สิปรางค์เองก็ตั้งใจว่าหล่อนจะพยายามหาโอกาสไปเจอกับเจ้าของสวน เพื่อช่วยพูดเรื่องซื้อที่ดินให้น้องสาวหล่อนให้ได้ หญิงสาวมองไปที่เด็กหญิงชมพู่อีกครั้ง หลานสาวของหล่อนท่าทางมีความสุขที่ได้ไปเล่นกับลูกคนเฝ้าสวน
ว่าแต่ อีตาคนเฝ้าสวนนั่นมีลูกแล้วหรือนี่…


เช้าวันเสาร์เช้านี้ดนัยมาฟิตเนสด้วยอารมณ์แจ่มใสเป็นพิเศษ ชุดฟิตเนสชุดใหม่ที่เขาสั่งออนไลน์เพิ่งมาส่ง มันเหมาะกับความหรูหราของฟิตเนสที่เพิ่งจะเปิดใหม่ใจกลางเมืองเชียงใหม่ที่นี่มาก
เอ๊ะ นั่นเครื่องเล่นใหม่นี่นา งั้นขอประเดิมลู่วิ่งใหม่กับชุดใหม่นะฮ้า
ดนัยขึ้นไปบนลู่วิ่งพยายามจะปรับปุ่มโน่นนี่ลองเล่นไปเรื่อยเปื่อย แต่มันกลับทำให้อัตราการวิ่งทีแรกเหมือนจะคงที่กลับเพิ่มความเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ ดนัยเริ่มวิ่งตามความเร็วของลู่วิ่งไม่ทัน เริ่มรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างมาก
ว้าย ว้าย หยุดยังไงเนี่ย
หนุ่มใหญ่กับชุดฟิตเนสชุดใหม่เริ่มลนลาน พยายามจะปรับเจ้าปุ่มหลากหลายบนหน้าจอไปเรื่อยเปื่อยด้วยอาการลนลาน ทว่าความเร็วของสายพานบนลู่วิ่งก็ไม่มีท่าทีจะชะลอลง ดนัยตกใจเป็นอย่างมาก เขายิ่งยื้อยุดกับเจ้าปุ่มพวกนั้นพยายามจะหยุดความเร็วให้ได้
และขณะที่กำลังจะหมดแรง พลันก็มีมือของใครคนหนึ่งมากดปุ่มชะลอความเร็วให้จนเครื่องหยุดเดินในที่สุด ดนัยแทบจะล้มลงด้วยความอ่อนล้า แต่มือแช็งแรงนั้นก็เอื้อมมาพยุงเขาเข้าไว้
"ขอบคุณฮ่ะ" ดนัยละล่ำละลักเอ่ยขึ้น แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือผู้มีพระคุณนั่น
"อ้าว ช่างวุฒิ…" พลันใบหน้าของหนุ่มโสดวัยกลางคนก็แดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
กรี๊ด ช่างวุฒิ แต่ทำไมถึงต้องมาเจอชั้นในสภาพนี้เนี่ย
"มาพักก่อนครับ เครื่องเพิ่งมาใหม่ พี่ดนัยคงยังจะไม่ชิน" วุฒิชัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาพยุงเพื่อนร่วมงานผู้พี่ออกมานั่งพักที่เก้าอี้ริมผนังห้อง
"เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้"
โดยไม่รอคำตอบ วุฒิชัยเดินออกไปที่บาร์เครื่องดื่มทันที ดนัยถือโอกาสนี้เช็ดหน้าเช็ดตา เช็ดเหงื่อตามร่างกาย ดึงเสื้อยืดกีฬาไนกี้สีสวยให้เข้าที่ และเมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนการปัดทรงผมให้เข้าทรง ก็พอดีวิศวกรประจำฝ่ายผลิตเดินกลับมาและยื่นน้ำมาให้เขา เลขาหนุ่มของโรงงานรับขวดน้ำมาด้วยอาการเขินอายเล็กน้อย
แม้จะทำงานอยู่โรงงานเดียวกัน แต่ดนัยก็แทบจะไม่ค่อยได้มีโอกาสพูดคุยกับวุฒิชัย เขาแอบมองมาวิศวกรหนุ่มคนนี้มาโดยตลอด ซึ่งก็คงจะเหมือนกับสาวๆทั้งโรงงาน ด้วยบุคลิกหน้าตาและการศึกษาทำให้วุฒิชัยโดดเด่นกว่าหนุ่มคนอื่นๆในโรงงาน แม้แต่ช่างวินก็สู้ไม่ได้เรื่องดีกรีระดับปริญญาตรีของช่างวุฒิ
"ช่างวุฒิก็เล่นที่นี่ประจำหรือฮะ ไม่เคยเห็นมาก่อน"
ดนัยเป็นสมาชิกของฟิตเนสที่นี่ตั้งแต่ฟิตเนสเริ่มเปิดตัว แต่เขากลับไม่เคยเจอนายช่างคนนี้เลย ไม่ยักจะรู้ว่าช่างวุฒิเข้าฟิตเนสด้วย แต่จากการคะเนจากกล้ามล่ำๆของคนตรงหน้า ก็คงจะต้องมีบ้างล่ะนะ
"ก็เพิ่งจะเข้ามาลองเล่นน่ะครับพี่" วุฒิชัยตอบแบบไม่จริงจังพร้อมกับสบตาหวานของดนัยที่ส่งมา ความจริงแล้ววันนี้เขาตั้งใจมาที่นี่ เพื่อจะมาหาดนัยเพื่อสอบถามเรื่องของสิปรางค์โดยเฉพาะ…
วันนี้เป็นวันหยุดแท้ๆแต่สิปรางค์กลับไม่นึกอยากออกไปไหน หล่อนอยากรีบเคลียร์งานให้เสร็จ หญิงสาวเอางานกลับมาทำที่บ้านด้วย และขณะที่กำลังนั่งทานอาหารเช้ากับปริมน้องสาวที่ในสวนของรีสอร์ตนั้น หลานสาวสุดที่รักของหล่อนก็วิ่งเข้ามากอด
"ป้ามะปรางค้า จะไปกันหรือยังค้า ชมพู่จะพาแขกไปเก็บผลไม้ที่สวนของน้าวิน" หลานสาวตัวอ้วนจ้ำม่ำพูดจาชวนหล่อนด้วยอาการตื่นเต้น
"ไปไหนชมพู่ เดี๋ยวรอแป๊บนะจ๊ะ ให้ป้ากินข้าวให้เสร็จก่อน" สิปรางค์ขยี้ผมหลานสาวด้วยความเอ็นดู
"แล้วนี่ เรียกป้ามะปรางเต็มยศตลอดเลยนะเรา" คนสวยอดที่จะค้อนหลานสาวไม่ได้ ชื่อเล่นเต็มยศของหล่อนนี้ เห็นก็จะมีแต่หลานสาวตัวน้อยคนนี้แหละที่เรียก
"สวนของคุณวินเพื่อนบ้านเราไงคะพี่มะปราง" น้องสาวหล่อนก็ผสมโรงล้อชื่อเล่นอันเต็มยศของหล่อนไปด้วย
"อันที่จริงสวนคุณวินแกก็ถือเป็นจุดขายของรีสอร์ตเราด้วยนะคะ แขกที่มาพักก็ชอบที่จะได้เข้าไปเดินดูผลไม้ในสวน คุณวินเค้าปลูกผลไม้หลายอย่างเชียว ออกดอกออกผลตามฤดูกาลไป ที่น่าตื่นเต้นก็คือแขกที่มาพักจะได้คาดเดากันไปว่าช่วงนี้เจอเข้ากับผลไม้อะไร"
โอเค เจ้าของสวนชื่อคุณวิน แต่ชื่อนี้ซ้ำกับใครคนนึงน้า นึกไม่ออก
"แล้วแกคิดค่าเก็บผลไม้ยังไงเหรอ" สิปรางค์ชักสนใจธุรกิจเก็บผลไม้นี้เข้าบ้างแล้ว ถ้าได้ซื้อที่ดินจากคุณวินนี่ได้ เราก็จะได้สวนผลไม้มาด้วย หากเก็บสวนบางส่วนไว้ทำให้เป็นเรื่องเป็นราว ก็อาจเปิดให้คนนอกเข้าชม เก็บค่าเข้าได้อีก
"เปล่า แกให้ฟรี" ปริมพูดพลางป้อนขนมเค้กให้ลูกสาว
"ทำสวนผลไม้แจกฟรีเนี่ยนะ! ถ้าพี่เป็นคุณวิน พี่จะตัดสวนทิ้ง ขายที่ให้รีสอร์ตจะดีกว่า รับเงินสบายๆไป ไม่ต้องมาทำสวนให้ลำบาก" แปลกคนนะเนี่ย สิปรางค์ไม่เคยเจอคนใจดีไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้ เพื่ออะไร?
"คุณวินแกดื้อ ไม่ยอมขายสักทีน่ะสิคะพี่ พี่ธนาเค้าตะล่อมถามหลายทีแล้ว แกก็พูดทีเล่นทีจริงไปว่าถ้าขายแล้วแกจะไปอยู่ที่ไหน"
"เดี๋ยวถ้าพี่เจอแก พี่จะหว่านล้อมให้ เชื่อฝีมือการปิดดีลธุรกิจของพี่ได้ ไม่มีใครในโลกนี้ปฏิเสธเงินหรอก"
ในใจของสิปรางค์กำลังยิ้มเยาะ จริงอยู่สวนผลไม้ริมแม่น้ำปิงถือเป็นทรัพย์สินอันมีค่าในยุคสมัยนี้ แต่การทำสวนมันก็ไม่ได้ง่าย ถ้าเลือกได้ คงไม่มีใครอยากทำ
ในเมื่อตัวเจ้านายหาเจอตัวยากนัก หล่อนก็ควรจะเลียบเคียงถามเอากับคนเฝ้าสวนคนนั้นก่อนดีกว่า…
เมื่อสิปรางค์และหลานสาวตัวกลมพากันเดินมาถึงเขตรั้วไม้ผุๆนั้น ก็พบแขกของรีสอร์ตกลุ่มเล็กประมาณสี่ห้าคนมารออยู่ก่อนแล้ว อีกด้านหนึ่งของรั้วมีชายวัยกลางคนผมสีดอกเลาและเด็กชายตัวอ้วนมารอรับอยู่ หล่อนไม่เคยเห็นหน้าของคนทั้งสองมาก่อน แต่เมื่อเห็นเด็กหญิงชมพู่ลอดรั้วเข้าไปอย่างคุ้นเคย สิปรางค์จึงลอดรั้วตามหลานสาวนำแขกคนอื่นๆของรีสอร์ตเข้าไปในสวนบ้าง
แล้วทำไมไม่ทำประตูให้เป็นเรื่องเป็นราวเนี่ย ลอดรั้วกันไปมาเพื่อจะได้ความรู้สึกผจญภัยกันเล็กๆน้อยๆรึ
และเเมื่อทุกคนได้เอาตัวเองเข้าไปอยู่อีกด้านหนึ่งแล้ว ชายวัยกลางคนจึงเริ่มแนะนำตัวเองว่าชื่อแปง เป็นผู้ดูแลสวนนี้และจะเป็นคนพาทุกคนไปเก็บผลไม้ในสวนเอง
เอาเข้าจริงสิปรางค์ไม่ได้นึกสนุกอยากมาเก็บผลไม้เท่าไหร่นัก หนึ่งหล่อนแค่อยากตามใจหลานสาว และสองหล่อนแค่อยากจะมาเจอเจ้าของสวน และเมื่อเห็นหลานสาววิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลินสนิทสนมกับเด็กชายตัวอ้วนกลมที่มากับคนดูแลสวนโดยลืมหล่อนไปเลย หญิงสาวจึงแอบเดินแยกออกมาจากกลุ่มของบรรดาแขกของรีสอร์ต
สิปรางค์อยากสำรวจบริเวณที่ดินให้มากกว่านี้ วันนั้นที่หล่อนเข้ามาก็เห็นแต่บริเวณท่าน้ำ อยากจะรู้ว่าสวนนี้กว้างสักเท่าไหนกัน หญิงสาวคนสวยมองไปรอบๆก็เห็นทั้งต้นลิ้นจี่ ลำไย มะม่วง มะปราง ปลูกผสมกันไปอยู่อย่างไร้ระเบียบ
นี่เจ้าของสวนเค้าเป็นมืออาชีพจริงๆรึ หรือแค่ทำเป็นงานอดิเรก
และเมื่อไล่สายตาไปตามแนวขอบรั้วเป็นต้นกล้วย หล่อนเห็นหลังไวๆของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่บนเก้าอี้พลาสติกกลมและกำลังพยายามตัดเครือกล้วยเครือหนึ่งอยู่ คงจะเป็นคนงานอีกคนในสวน สิปรางค์จึงเดินตรงเข้าไปอย่างรวดเร็วและเงยหน้าขึ้นถาม
"คุณคะ คุณวินที่เป็นเจ้าของสวนเค้าอยู่มั้ยคะ"
ชายหนุ่มร่างสูงบนเก้าอี้ผละมือจากเครือกล้วยและหันหน้าก้มลงมาหาหล่อน
"อ้าว! คุณ…" คนงานในสวนที่หล่อนคาดไว้คือคนที่หล่อนเจอเขาที่ท่าน้ำเมื่อวันก่อนนี่นา
"บุกรุกอีกแล้วหรือครับนี่" ใบหน้านั้นชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงคือหล่อน
"เปล่านะคะ คราวนี้ชั้นมากับแขกที่รีสอร์ต ก็เจ้าของสวนเค้าอนุญาตให้แขกของรีสอร์ตเข้ามาเก็บผลไม้ฟรีไม่ใช่หรือคะ" สิปรางค์รีบปฏิเสธ เอะอะอะไรก็มาหาว่าเราบุกรุก นี่คนเฝ้าสวนที่นี่เค้าจบกฏหมายมาหรืออย่างไร
คนตัวสูงข้างหน้าหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นท่าทางการปฏิเสธตื่นๆของหล่อน
"ว่าแต่คุณเจ้าของสวนเค้าอยู่ไหนคะ" หล่อนมองไปรอบๆ หรือเขาจะอยู่แถวๆนี้ สิปรางค์ไม่ทันได้สังเกตว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังมองหล่อนอย่างสงสัย
"ตามหาเค้าทำไมครับ"
สิปรางค์ขมวดคิ้วแหงนคอมองเขาพลางคิดในใจ ทำไมเรื่องมากจัง แต่เอ… เราจะบอกคนงานนี่ว่ายังไงดีนะ
"คือชั้นเห็นเป็นเพื่อนบ้านกัน แล้วยังให้เข้ามาเก็บผลไม้ฟรี ก็เลยอยากจะขอบคุณเค้าน่ะค่ะ" หญิงสาวคิดเร็วพูดเร็วเช่นเคย
"ครับ แล้วผมจะบอกเค้าให้" คนงานตัวสูงพูดแล้วก็หันไปสนใจกับการตัดเครือกล้วยต่อไป
โอ๊ย อะไร ตานี่ อีกละ อยู่ๆก็ไม่สนใจกันอีกละ
ก็ได้… ในเมื่อการเจอเจ้าของสวนมันช่างยากเย็นนัก หาข้อมูลจากคนงานไปพลางก่อนก็แล้วกัน หึ หึ เผลอๆอาจจะได้ข้อมูลอะไรดีๆที่ไม่คาดคิด
"เอ เท่าที่ดูสวนก็ไม่น่าจะกว้างมากนะคะ ปลูกผลไม้ผสมกันหลายอย่างแบบนี้ จะได้ราคาดีเป็นกอบเป็นกำหรือคะ เจ้าของสวนนี่เค้าทำสวนเป็นอาชีพจริงๆหรือคะ" หญิงสาวเอ่ยไปอย่างยืดยาวตามนิสัย
"…"
ทว่าเสียงความเงียบที่ตอบกลับมานั้นทำให้สิปรางค์ชักไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มกำลังฟังที่หล่อนพูดอยู่หรือเปล่า แต่แล้วเขาหันหน้ามาทางหล่อนด้วยใบหน้าเรียบเฉย แล้วพูดขึ้นว่า
"ช่วยรับเครือกล้วยหน่อยครับ"
ห้ะ อะไรนะ
"รับหน่อยครับ มันหนัก" คนผิวคร้ามแดดส่งเสียงดุๆมา
"อ้อ ค่ะ ค่ะ" หญิงสาวรีบกุลีกุจอรับเครือกล้วยที่ตัดแล้วจากเขามาวางบนพื้น
"สนใจอยากมาลองตัดกล้วยไหมครับ" ส่งเสร็จก็ถามต่อ
ห้ะ อะไรนะ
"คิดว่าไม่จะดีกว่าค่ะ ขอบคุณค่ะที่ชวน" สิปรางค์ยังใจจดใจจ่ออยู่แต่เรื่องที่ดิน หล่อนยังไม่อยากลองตัดเครือกล้วย นี่ก็ยังนึกไม่ออกว่าทำอย่างไรจึงจะได้เจอเจ้าของสวน หากเจอแล้วก็ต้องตะล่อมถามซื้อที่ดินโดยไม่น่าเกลียด
"ถ้าคุณอยากเจอเจ้าของสวน ก็ไปหาเค้าที่ผับในตัวเมืองได้ครับ"
ผับ?
"น้ามะปรางค้า" เสียงเรียกหาของหลานสาวดังมาจากไกลๆ ทำให้สิปรางค์รีบถามชายหนุ่มออกไปโดยเร็ว
"ผับชื่ออะไรหรือคะ"
คนที่ยังยืนอยู่บนเก้าอี้ก้มมองท่าทางกระตือรือร้นของหญิงสาวผมยาวประบ่าตรงหน้าด้วยแววตายิ้มๆ
อ้อ คนสวยคนนี้ชื่อมะปราง…
สิปรางค์และณัฐกำลังยืนกันอยู่หน้าประตูทางเข้าผับริมน้ำชื่อดังของเชียงใหม่ ทั้งสองได้ยินเสียงดนตรีที่กำลังแผดเร้าเอาใจวัยรุ่น นักเที่ยวราตรีกำลังเดินเข้าออกกันให้วุ่นวาย บรรยากาศดูคึกคักอย่างที่ไม่เคยนึกมาก่อน
นี่เชียงใหม่ไม่ได้มีแต่ฟ้อนเล็บเท่านั้นหรอกหรือ
นึกถึงตอนที่หญิงสาวคะยั้นคะยอชวนณัฐให้มาเป็นเพื่อน หนุ่มหล่อดูแปลกใจเล็กน้อย เพราะปกติสิปรางค์ไม่ใช่คนชอบเที่ยวกลางคืน แต่ณัฐก็ไม่ปฏิเสธ เขาเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืนเป็นประจำอยู่แล้ว พอสิปรางค์ทักมาก็นับว่าเป็นโอกาสอันดีเลย เขากำลังหาเพื่อนเที่ยวอยู่พอดี
"พี่นึกไงชวนผมไปเที่ยวผับครับนี่ แน้ อย่าบอกนะว่าจะชวนผมออกเดต"
หนุ่มรุ่นน้องหยอกเย้าหล่อนมาในโทรศัพท์ หลังจากที่สิปรางค์โทรไปชวนเขาในทันทีหลังจากที่ได้ชื่อของผับมาจากคนงานของสวน หญิงสาวเป็นคนใจร้อน หากคิดอยากจะทำอะไร หล่อนจะต้องทำในทันที
"โอ๊ย คุณณัฐคะ" หล่อนตะโกนใส่โทรศัพท์ ทำหน้าเบื่อเซ็งสุดขีดในความกวนรุ่นน้องคนสนิท
"ดิฉันไม่อยากจะไปตีรันฟันแทงกะพวกคุณสาวๆของเธอหรอกค่ะ นี่แฟนเธอก็แอบไลน์ถึงชั้นอยู่บ่อยๆ ถามถึงความประพฤติหล่อนนะคะ แต่เรื่องปวดหัวแบบนี้ขอไม่ยุ่งนะคะ"
สิปรางค์ตระหนักดีถึงชื่อเสียงในเรื่องของความเจ้าชู้ของเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง แต่ณัฐเองแม้เขาจะชอบโปรยเสน่ห์กับสาวๆสวยๆไปทั่ว แต่กับเพื่อนรุ่นพี่คนสวยคนนี้เขาขอละเว้นไว้ อาจจะด้วยบุคลิกตรงไปตรงมาคล้ายผู้ชายของหล่อนซึ่งไม่ใช่ผู้หญิงในแบบสเปคของเขา บวกกับความนับถือในความเก่งในหน้าที่การงานของสิปรางค์ ทำให้เขาให้ความเคารพหล่อนในฐานะรุ่นพี่และให้ความเป็นมิตรฉันท์ผู้ร่วมงานเท่านั้น ความสนิทสนมของเขาและหญิงสาวคนสวยคนนี้จะไม่มีวันพัฒนาเกินเลยไปกว่านี้
"ชั้นแค่อยากจะไปหาคนคนนึง"
"ใคร?" ณัฐทำเสียงประหลาดใจ สิปรางค์รู้จักใครในเชียงใหม่ด้วยหรือ
"เธอไม่รู้จักหรอก เรื่องของธุรกิจน่ะ ช่างเถอะ ไว้ค่อยอธิบาย ว่าแต่คืนนี้ว่างหรือเปล่าล่ะ วันเสาร์ซะด้วย มีนัดกะใครรึยัง" หญิงสาวตัดบท ขี้เกียจต้องอธิบายให้มากความในตอนนี้
"ไปกับพี่ก็ได้ครับ ยังไงผมก็กะหาเพื่อนออกเที่ยวอยู่แล้ว"
ณัฐเป็นคนง่ายๆอย่างนี้เสมอ เขาเป็นคนที่สนุกสนานกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต ชายหนุ่มเกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะดี หน้าตาดี แต่งตัวดี ฉลาด เข้ากับคนง่าย แถมยังทำงานเก่ง คงจะด้วยความเพียบพร้อมเช่นนี้เองที่ส่งเสริมให้คนหล่อคนนี้เป็นคนเจ้าชู้และมีผู้หญิงเข้ามาหาเขาไม่ได้ขาด…
และมันก็เป็นไปตามที่สิปรางค์คาด ขณะที่หล่อนกับณัฐเดินเคียงข้างกันเข้าไปในผับริมน้ำแห่งนั้น สายตาของสาวๆเกือบทุกโต๊ะก็พุ่งตรงมายังชายหนุ่ม หญิงสาวชินเสียแล้ว ไม่ว่าณัฐจะไปที่ไหน เขาจะเป็นที่ถูกจับตามองจากสาวๆเสมอ
เสียงดนตรีดังกระหึ่มด้วยเพลงร็อกที่คุ้นหู กลุ่มวัยรุ่นกำลังโยกตัวกันอย่างร้อนเร่าที่ด้านหน้าติดเวทีซึ่งถูกยกพื้นขึ้นมาอย่างเตี้ยๆ สิปรางค์มองไปยังบนเวทีนั่นก็เห็นใครคนหนึ่งที่คุ้นตากำลังเล่นกีตาร์ไฟฟ้าด้วยท่าทางมีความสุขอยู่
อ้าว นั่นมันอีตาคนงานในสวนนี่นา เล่นดนตรีเป็นด้วยแฮะ อือม์ ไม่เบาเลยนะเราน่ะ
สิปรางค์เลือกนั่งที่บาร์เครื่องดื่มซึ่งอยู่ด้านตรงข้ามกับเวที หญิงสาวและณัฐสั่งเบียร์คนละแก้ว หล่อนยังงงอยู่ว่า ทำไมคนงานในสวนถึงมาอยู่ที่นี่ หรือคุณวินเจ้าของสวนจะเป็นเจ้าของผับด้วย แล้วคนงานตัวสูงคนนี้นี่ก็อาจหารายได้เสริมมาเล่นดนตรีให้ผับของเจ้านาย เคยได้ยินมาว่าตามต่างจังหวัดครอบครัวหนึ่งๆเขาจะมีธุรกิจหลายๆอย่างกัน พนักงานคนหนึ่งอาจต้องทำหน้าที่หลายอย่างให้กับเจ้านาย
ขณะที่เพื่อนสาวผู้พี่ยังคงจ้องไปที่เวทีอย่างไม่วางตานั้น ณัฐก็มองไปรอบๆบริเวณในผับอย่างสนอกสนใจ เขาเคยมาเชียงใหม่หลายครั้งแล้ว ชายหนุ่มมีเพื่อนฝูงอยู่ที่นี่พอสมควร แต่แม้เขาจะชอบบรรยากาศที่เชียงใหม่มาก ถึงอย่างไรเขาก็ยังชอบกรุงเทพมากกว่าอยู่ดี เชียงใหม่เล็กเกินไปสำหรับเขา สังคมที่นี่ก็แคบเกินไป
"ไหนล่ะครับ คนที่พี่จะมาหา" ณัฐหันไปถามคนสวยข้างๆที่ตอนนี้สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่เวทีเตี้ยๆนั่น
"นั่นสิ ตอนนี้ชักงง" สิปรางค์ถอนหายใจ คิ้วของหล่อนยังคนขมวดอยู่
"อ้าว นี่พี่ไม่รู้จักเขาหรือครับ" เพื่อนร่วมงานรุ่นนั้งเริ่มจะงงๆไปกับหญิงสาวด้วย
"คืองี้ พี่ว่าจะมาตามหาเจ้าของสวนผลไม้ข้างๆรีสอร์ตน้องปริม แล้วพ่อหนุ่มคนที่เล่นกีตาร์อยู่บนเวทีนั่นน่ะ เค้าเป็นคนงานในสวน"
หญิงสาวเขม้นมองชายหนุ่มตัวสูงที่กำลังเล่นกีตาร์บนเวที พยายามจะโบกไม้โบกมือเรียกความสนใจจากเขา
"เฮ้ย เท่ว่ะ"
ณัฐมองตามไป นักกีตาร์หนุ่มนั่นกำลังวาดลวดลายอย่างน่าทึ่ง อายุอานามน่าจะอ่อนกว่าเขานิดหน่อย วงดนตรีกำลังเล่นเพลงฝรั่งในยุค90ที่เขาคุ้นเคย และในขณะที่ณัฐกำลังฟังเพลงอย่างเพลินๆนั้นเอง สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นสาวๆโต๊ะหนึ่งที่ด้านข้างของเวที
นั่นน้องเบลล่านี่นา โอ้ว โชคดีจริงๆ ต้องไปทักทายกันซักหน่อยแล้ว
"พี่ปราง ผมเห็นน้องเบลล่าด้วยอะ ไปทักเค้ากันป่าวครับ"
"เธอไปเถอะ คนแน่นอย่างนี้ พี่กลัวเก้าอี้หลุด ฝากทักด้วยละกัน" สิปรางค์ยังคงสนใจแต่กลุ่มนักดนตรี หล่อนกำลังส่งสัญญาณให้พ่อหนุ่มคนงานในสวนคนนั้นเห็นว่าหล่อนกำลังคอยเขาอยู่ตรงนี้
ณัฐจึงเดินตรงเข้าไปหาสาวๆกลุ่มของราณีโดยทันที และเมื่อราณีหันมาเห็น หล่อนดีใจอย่างมากมาย ไม่นึกว่าจะได้เจอหนุ่มกรุงเทพสุดหล่ออย่างเขาที่นี่
"มาดูช่างวินเล่นดนตรีหรือค้า" หล่อนตะโกนถามคุณณัฐสุดหล่อของหล่อน
หากแต่เขาไม่ได้ยินเพราะเสียงดนตรีดังกลบหมด เผอิญโต๊ะข้างๆมีเก้าอี้เหลืออยู่หนึ่งตัว ณัฐจึงลากเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ๆกับหญิงสาวคนสวยประจำโรงงาน และเขากับหล่อนก็เริ่มชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน เพื่อนๆของราณีต่างมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาอิจฉาใคร่รู้ หนุ่มรูปหล่อคนนี้เป็นใครกันหนอ…
หลังจากเพลงอันร้อนแรงจบลงไป นักร้องนำจึงกล่าวขอบคุณแล้วก็ขอตัวพักครึ่งเวลา นักดนตรีจึงต่างแยกย้ายกันไปพัก บ้างก็เดินไปทักทายแขกประจำที่คุ้นเคย บ้างก็เดินไปหาเครื่องดื่มมาเพื่อบรรเทาอาการกระหาย
เฉกเช่นเดียวกับมือกีตาร์หนุ่มนั้น หลังจากวางกีตาร์คู่ใจลงบนแท่นพักแล้วเขาก็เดินตรงมายังบาร์เครื่องดื่มทันที
"ไม่นึกว่าจะมาเร็วขนาดนี้" ชายหนุ่มกระเซ้าสิปรางค์ทันทีที่เขาเดินมาถึงตัวหล่อน ใบหน้ากลั้นยิ้มเช่นเคย
เขาเห็นสิปรางค์ตั้งแต่หล่อนเดินเข้าประตูมาแล้ว แต่หญิงสาวไม่รู้ตัว ตลอดช่วงการบรรเลงเพลง สิปรางค์พยายามจะโบกไม้โบกมือเรียกสายตาเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ท่าทางของความพยายามอย่างเก้ๆกังๆของหญิงสาวนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอดขำไม่ได้
"นี่ค่ะ มาตั้งตรงนี้เลย เนี่ยอุตส่าห์จองที่ไว้ให้เลยนะ" สิปรางค์รีบกุลีกุจอให้เขานั่งเก้าอี้ว่างข้างๆหล่อนที่แต่เดิมเคยเป็นเก้าอี้ของณัฐ ชายหนุ่มมือกีตาร์ส่ายหน้ายิ้มๆแล้วนั่งลงข้างๆหล่อน
"เล่นเพลงร็อกซะด้วย เล่นเก่งมากๆเลย นี่ตื่นเต้นมากเลยค่ะ คนเชียงใหม่เค้าช่างมีความสามารถหลากหลายกันจริงๆ" หญิงสาวทำหน้าตาตื่น หมายความตามนั้นจริงๆ คนสวยชาวกรุงเทพไม่นึกว่าจะได้มาเห็นภาพคนงานสวนลิ้นจี่เล่นกีตาร์เพลงร็อกในผับกลางเมือง
อาการตรงไปตรงมาแบบซื่อๆของคนสวยตรงหน้า ทำเอานัยน์ตายิ้มได้ของชายหนุ่มยิ้มไม่หยุด
"ชั้นขอเลี้ยงเบียร์นะคะ" สิปรางค์รีบเสนอ หล่อนอยากจะเอาใจเขาให้มากๆ จบเรื่องชมเชยกันเรื่องการเล่นดนตรีเก่งแล้ว จะได้ถามหาเจ้านายเขาเพื่อเข้าเรื่องที่ดินเสียที
"ตอนทำงานผมไม่ดื่มครับ" หากชายหนุ่มปฏิเสธโบกมือปฏฺิเสธในโดยทันที
และเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าฉงน เขาจึงพูดต่อ "กลัวยาวแล้วเมา"
ประจวบกับเด็กที่บาร์เครื่องดื่มยื่นขวดน้ำแร่มาให้เขา ชายหนุ่มจึงรับไปดื่มรวดเดียวเกือบครึ่งขวดเพื่อดับกระหาย
"เอ่อ แล้วเจ้านายของคุณอยู่ไหนล่ะคะ คืนนี้เค้าจะเข้ามาที่นี่แน่หรือคะ" สิปรางค์พยายามเข้าเรื่องหลังจากเห็นเขาวางขวดน้ำดื่มลงบนบาร์
หญิงสาวเริ่มกวาดสายตาไปรอบๆ ชายหนุ่มผู้ถูกคาดเดาเอาว่าเป็นคนงานในสวนมองหน้าหล่อนด้วยสายตามีแววสงสัย นี่คนสวยคนนี้ยังสนใจเรื่องสวนผลไม้ถึงขนาดตามมาที่ผับเชียวหรือนี่
"ก็อยู่แถวนี้แหละ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจนัก
"อยู่ไหนล่ะคะ ยังไง ไม่เข้าใจค่ะ" สิปรางค์เริ่มชักจะหมดความอดทนกับชายหนุ่มตรงหน้านี้แล้ว ทำไมเขาช่างพูดจากไม่รู้เรื่อง พลันหญิงสาวก็ได้ยินเสียงทักทายจากแขกกลุ่มใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน
"หวัดดีคร้าบพี่วิน"
"หวัดดีค่าพี่วิน"
แล้วคนตัวสูงตรงหน้าหล่อนก็โดนรุมล้อมจากกลุ่มหนุ่มสาวกลุ่มใหญ่นั่น
ห้ะ พี่วิน วิน… วิน… เดี๋ยวนะ ชื่อนี้มัน… ชื่อเจ้าของสวนนี่นา หรือตานี่… โอ๊ย ไม่นะ โอ๊ย หน้าแตก โอ๊ย จริงๆแล้วตานี่เป็นเจ้าของสวนหรือนี่ ไม่เห็นยัยปริมจะบอกเลยว่าหนุ่มขนาดนี้ โอ๊ย อาย…
สิปรางค์มองไปทางชายหนุ่มที่ชื่อวิน ก็ยังเห็นเขาทักทายกับคนโน้นนี้โดยไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาทางหล่อนอีก หญิงสาวถอนหายใจ
สงสัยคืนนี้คงไม่ได้เรื่องอีกตามเคย…


เช้าตรู่วันนี้สิปรางค์เลี้ยวรถเข้ามาหยุดที่ประตูโรงงานอย่างรวดเร็วตามเคย และก็ยังคงเห็นยามสูงวัยนั่งหลับอีกเช่นเคย หญิงสาวตั้งใจจะบีบแตรดังๆให้ชายชรารู้ตัว แต่ก็ยั้งมือเอาไว้ หล่อนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ถ้าเราไม่ทำอะไรซักอย่าง ลุงแกก็ต้องหลับอย่างนี้ทุกวัน และเราก็ต้องบีบแตรอย่างนี้ทุกวัน
สิปรางค์ตัดสินใจดับเครื่องยนต์ขวางทางเข้าประตูและเข้าเบรกมือไว้ หลังจากลงจากรถและปิดล็อกประตูเรียบร้อยหญิงสาวก็เดินผ่านช่องทางคนเดินเข้าประตูโรงงานไป หล่อนหันไปมอง คำตั๋นยามสูงวัยยังคงนอนหลับตาพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว สิปรางค์ยิ้มแล้วเดินตรงไปยังตึกสำนักงาน…
ขณะที่ภายในโรงซ่อมบำรุงนั้นใครผ่านไปผ่านมาก็คงจะอดรำคาญไม่ได้กับเสียงของสองช่างที่ทะเลาะกันไปมา โดยมีปัณณ์หนุ่มน้อยฝึกงานกำลังยืนดูอยู่อย่างงงๆ นี่พวกเขาทะเลาะกันแน่หรือ
"อ้ายบ่เข้าไปห้ามเขากะเจ้า"
พลันเขาก็ได้ยินเสียงหวานกังวานดังมาจากด้านหลัง ปัณณ์หันขวับไปตามเสียงใสๆนั้น และแล้วเขาก็ต้องตกตะลึงในความน่ารักจิ้มลิ้มของสาวน้อยวัยเดียวกันกับเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า หล่อนตัวเล็กๆ นัยน์ตากลมโต และมีมวยผมอยู่ด้านหลัง ใบหน้าใสๆนั้นแทบปราศจากเครื่องสำอาง หนุ่มน้อยผู้มาจากกรุงเทพรู้สึกแปลกใจมาก ผู้หญิงส่วนใหญ่ในวัยเดียวกับเขาที่เคยเจอเกือบทุกคนจะต้องแต่งหน้าเข้มกันทั้งนั้น
หน้าใสชะมัด น่ารักเป็นบ้าเลย
หนุ่มน้อยมองหล่อนอย่างเคลิ้มเขินอาย
แถมวันนี้เป็นวันศุกร์ ใส่เสื้อม่อฮ่อมอีก โอ้ย จะน่ารักไปไหน
"เอ่อ อ้าว นั่นเค้าทะเลาะกันเหรอครับ" ปัณณ์ตะกุกตะกัก ด้วยเขินสาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"ผมยังนึกอยู่ว่าเค้าตัดพ้ออะไรกันเสียอีก" เด็กหนุ่มจากกรุงเทพมองไปที่ช่างรุ่นพี่ทั้งคู่ ทำไมภาษาเหนือมันช่างนิ่มนวลเช่นนี้
"แต่หมู่อ้ายเขาก็เป็นอี๊ตึงวัน ก่อชินกันละ บ่ฮู้จะเดือดหยังกันนักกันหนา" สาวน้อยมองตามไปแล้วก็ส่ายหน้า
ปัณณ์ฟังสาวน้อยพูดนัยน์ตาเยิ้ม
"แหม ภาษาเหนือนี่มันน่ารักจังนะครับ" แถมพูดไปก็เขินตัวเองไป
"อ้ายเพิ่งเข้ามาใหม่ก่าเจ้า" สาวน้อยหน้าใสถามเขาด้วยท่าทางที่เป็นมิตร
"ผมมาฝึกงานน่ะครับ ผมชื่อปัณณ์ครับ" เขารีบแนะนำตัวเอง ด้วยอยากรู้เต็มทนว่าสาวน้อยตรงหน้าชื่อว่าอะไร
"น้องชื่อเอื้องคำเจ้า"
สาวน้อยบอกชื่อตัวเองพร้อมกับยิ้มหวาน ทำเอาหัวใจของหนุ่มน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ
เอื้องคำ โอ้ว สาวเหนือเค้าน่ารักอย่างนี้กันทุกคนเลยป่าววะเนี่ย…
และที่ในห้องกาแฟของสำนักงาน ราณีประชาสัมพันธ์สาวกำลังชงกาแฟอย่างอารมณ์ดี เช้าวันนี้หล่อนได้แอบสบตากับช่างวุฒิตอนที่เดินเข้าสำนักงานมา แล้วแถมวันนี้ยังมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาจากสำนักงานใหญ่มาใหม่อีก มันช่างเป็นเช้าที่สดใสสำหรับหญิงสาวเหลือเกิน
"อีหล้า คิงว่าคุณสิปรางค์เปิ้นมาทำหยังตี้นี่"
ดนัยเลขาหนุ่มใหญ่ของคุณวิชิต ซึ่งบัดนี้ได้กลายมาเป็นผู้ช่วยของสิปรางค์ได้ปราดเข้ามาหาหล่อน
"อีปี้ดินี่ เบาๆน่อยก่า" ราณีหันไปทำตาดุใส่ผู้ที่เข้ามาใหม่ หล่อนพยายามปรามไม่ให้เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่พูดเสียงดัง
"แล้วก่ออีกอย่าง เบลล่า เบลล่า บอกฮื้อเรียกเบลล่า"
ราณีรู้สึกขัดใจนักเมื่อเพื่อนรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกันสมัยเด็กซึ่งบัดนี้ได้กลายมาเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ยังคงเรียกหล่อนด้วยชื่อเล่นจริงๆของหล่อน ราณีไม่ต้องการให้ใครที่นี่รู้ชื่อที่มันเป็นอดีตของหล่อน หล่อนมีชื่อใหม่แล้ว แล้วมันก็เหมาะสมกับหน้าตาที่น่ารักๆของหล่อนมากกว่าชื่อเก่า
"แหม ค่า คุณเบลล่า" ดนัยค้อนขวับ หมั่นไส้ท่าทางของเพื่อนสาวรุ่นน้อง
"คิงว่า มันแปลกๆก่อ จู่ๆคุณสิปรางค์เปิ้นก่อมาทำงานตี้นี่ มาขอดูเอกสารเยอะแยะไปโม้ด" ดนัยยังสงสัยกับการปรากฏตัวของสิปรางค์สาวสวยจากกรุงเทพ
"แล้วนิ คุณณัฐก็มาแหม มันมีอะหยังฮื้อยะนักหนาวะ" หนุ่มใหญ่พูดพลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟตรงหน้าขึ้นมาจิบ
"อีปี้ดาน่า แก้วนี้ของฮา" ราณีตีมือเพื่อนร่วมงานคนสนิท
"อุ้ย โทษที เผลอไป ชงใหม่ก่อได้" ดนัยยิ้มอายๆ ส่งแก้วคืนให้ราณี แล้วหันหลังไปหยิบแก้วกาแฟในตู้
"ปี้จะไปสนหยัง ใค๋จะมาจะไป๋ บ่ใจ้เฮื้องของเฮา"
ราณีไม่สู้จะใส่ใจในสิ่งที่ดนัยพูดนัก สายตาหล่อนมองผ่านกระจกห้องกาแฟไปยังห้องประชุมที่สิปรางค์และชายหนุ่มผู้มาใหม่ยืนหันหลังอยู่ วันนี้เขาเข้ามาในโรงงานตั้งแต่เช้า เพียงแว่บแรกที่หล่อนเห็นเขา หญิงสาวก็ตกหลุมรักชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้เข้าเต็มเปา วินาทีนั้นไม่ว่าจะเป็นช่างวุฒิหรืออ้ายเปรมคนรักของหล่อน หล่อนก็ลืมเสียสนิท หนุ่มกรุงเทพนี่ช่างหล่อเท่เหลือเกิน หล่อนยิ้มหวานให้เขายามแนะนำตัวเอง วันนี้คุณวิชิตเข้าไปที่โรงซ่อมบำรุงแต่เช้า หล่อนจึงพาเขามารอคุณสิปรางค์ที่ห้องประชุม เขาบอกกับหล่อนว่าเขาชื่อณัฐและจะมาทำงานที่นี่ในช่วงเวลาสั้นๆ ชายหนุ่มดูเป็นกันเองและยิ้มแย้มแจ่มใส ราณีมองแผ่นหลังของคนรูปหล่อผ่านกระจกอย่างหลงใหล ดนัยยังคงพูดเจื้อยแจ้วเรื่องโน้นเรื่องนี้ แต่หล่อนไม่ได้ฟังที่เพื่อนพูดเลย นัยน์ของหล่อนยังคงจับจ้องอยู่แต่ที่ชายหนุ่มจากสำนักงานใหญ่คนนั้น…
ส่วนในห้องประชุม ณัฐหันหน้ากลับมาที่สิปรางค์หลังจากที่ยืนมองความเป็นไปของโรงงานอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศภายในโรงงานเบื้องหน้าเขาดูน่าสนใจดี ขั้นตอนการทำงานหลายอย่างยังใช้แรงงานคน ทั้งๆที่ยุคสมัยนี้สามารถจะใช้เครื่องจักรอันทันสมัยเข้ามาทดแทนได้แล้ว สำนักงานใหญ่ส่งเขามาทำงานร่วมกับสิปรางค์ ชายหนุ่มจบมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังทางด้านการเงินและยังเชี่ยวชาญทางด้านบัญชีของโรงงานอุตสาหกรรมเป็นพิเศษ ณัฐอดไม่ได้ที่จะบอกความรู้สึกของเขาตรงๆกับรุ่นพี่ซึ่งเป็นญาติเจ้าของบริษัท
"น่าเสียดายเหมือนกันนะพี่ กาแฟคัดมือแบบนี้หายากนะ"
หนุ่มกรุงเทพคนนี้ชอบดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ มีคนรุ่นเขาจำนวนไม่น้อยที่คุ้นเคยกับการไปตระเวนนั่งจิบกาแฟตามร้านกาแฟที่ตกแต่งแบบเก๋ๆและทันสมัย
"ก็ถ้ามันไม่ทำกำไร ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
หากสิปรางค์ไม่ได้สนใจเรื่องของกาแฟ หล่อนไม่ดื่มกาแฟ หล่อนรักษาสุขภาพ หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมหลายๆคนถึงได้ชื่นชอบในรสชาติของกาแฟนัก ก็อาจจะเป็นเพียงแค่แฟชั่นที่ทำตามๆกันไป
และก่อนที่ทั้งสองจะถกกันเรื่องของกาแฟต่อไป เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นรัวๆ ดนัยเลขาหนุ่มใหญ่ทำหน้าตาเลิ่กลั่กอยู่ด้านนอกห้องประชุม สิปรางค์พยักหน้าให้เขาเข้ามาได้ เลขาหนุ่มรีบเปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"คุณสิปรางค์ฮะ คำตั๋นบอกว่าคุณสิปรางค์ลืมจอดรถทิ้งไว้หน้าประตูโรงงานน่ะฮ่ะ" หนุ่มใหญ่ผู้แต่งตัวดีอยู่เป็ฯนิจรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
สิปรางค์มองไปทางด้านหลังของเลขาหนุ่มใหญ่ก็เห็นยามสูงวัยเดินตามเข้ามายืนหน้าตางงงวยอยู่ไม่ห่างนัก
"แล้วรถคันอื่นๆเค้าก็เข้ามาไม่ได้ บีบแตรกันใหญ่เลยฮ่ะ รถคุณสิปรางค์เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ ทำไมไม่เห็นบอกผม" ดนัยรายงานสถานการณ์ต่อไปอย่างตกอกตกใจ เขาอยากจะเอาใจคนจากสำนักงานใหญ่
"เปล่าค่ะ ไม่ได้ลืม ตั้งใจจอดไว้ตรงนั้น เห็นลุงยามหลับอยู่ เลยไม่กล้าปลุก" แต่หญิงสาวคนสวยกลับพูดหน้าตาเฉยๆ ทำเอาดนัยทำหน้าเหรอหรา
"โอ๊ะ คุณสิปรางค์ บ่เป็นหยังคร้าบ บ่ต้องเกรงใจ๋ ปลุกผมได้ตาล้อด"
คำตั๋นยามสูงวัยเมื่อได้ยินก็รีบโผล่หน้ามาระล่ำระลักบอกหญิงสาว
"ลุง คุณสิปรางค์เค้าประชด" ณัฐถึงกับหัวเราะออกมา "เค้าจะแกล้งให้ลุงต้องขึ้นมาตามถึงที่นี่น่ะสิ"
"ทีหลังลุงก็อย่าหลับสิคะ ถ้าลุงหลับอีก ชั้นก็จะจอดรถไว้ตรงนั้นทุกครั้ง" สิปรางค์เสริม ทำหน้าตาจริงจัง
"โอ้ะ คุณสิปรางค์อย่ามาแกล้งคนแก่อย่างนี้สิคร้บ" คำตั๋นหัวเราะแบบเขินๆ
"โอ้ย คำตั๋น อะหยังมาหลับนักหลับหนา นี่ถ้าขโมยขโจรเข้ามาเนี่ย บ่ต้องฮู้เรื่องกันเนาะ" ดนัยหันไปเล่นงานยามเก่าแก่ประจำโรงงานอีกคน…
ทันใดนั้นเสียงเพลงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากลำโพงเสียงตามสายข้างนอกห้องประชุม
"แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ แต่เธอไม่รู้บ้างเลย
แอบส่งใจให้นิดๆ แต่ดูเธอช่างเฉยเมย
เอาล่ะเตรียมใจไว้หน่อย มันจะหัวก้อยต้องเสี่ยงกัน Yeah Yeah Yeah..."
สิปรางค์กับณัฐมองหน้ากันเลิ่กลั่ก มันเกิดอะไรขึ้น ใครเปิดเพลงที่ไหน อะไร ยังไง ขณะที่คนจากกรุงเทพกำลังงงงวยกันอยู่นั้น ดนัยก็ทำท่านึกขึ้นได้
"อุ้ย เกือบลืมเลย วันนี้วันพุธ คุณสิปรางค์กับคุณณัฐ เชิญทางนี้ฮะ" เลขาหนุ่มใหญ่ทำท่าจะเดินนำหญิงสาวกับชายหนุ่มออกจากห้องประชุม
"มีอะไรหรือคะคุณดนัย แล้วเพลงนี้" หากหญิงสาวคนสวยยังคงสงสัยกับเรื่องเสียงเพลง
"เร็วเลยฮ่ะ คุณวิชิตรออยู่"
ดนัยเดินลิ่วนำหล่อนกับณัฐออกไปแล้ว ทั้งสองจึงจำเป็นต้องลุกจากเก้าอี้ แต่สิปรางค์ก็ไม่ลืมที่จะส่งกุญแจรถให้คำตั๋นเพื่อไปเลื่อนรถ แล้วหล่อนกับณัฐจึงพากันออกเดินตามเลขาหนุ่มออกไปหาคุณวิชิตที่ยืนรออยู่ที่ระเบียงด้านนอกแล้ว ภาพเบื้องล่างที่เห็นทำเอาหญิงสาวประหลาดใจระคนตกใจ กลุ่มคนงานที่กำลังมายืนชุมนุมกันอยู่อย่างกระจัดกระจายต่างพากันเริ่มโยกย้ายเต้นส่ายไปตามจังหวะเสียงเพลง ส่วนสาวๆบนสำนักงานก็ออกมายืนยักย้ายส่ายสะโพกกันอยู่ที่ระเบียง ดนัยรีบปราดเข้าไปตรงกลางระเบียงแล้วเป็นผู้นำในการทำท่าทางต่างๆ ทั้งชูมือขึ้นโบกไปมา ทั้งเคลื่อนตัวเดินหน้าถอยหลัง
สิปรางค์รู้สึกตะลึงพรึงเพริดมาก หล่อนไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
เต้นกันแต่เช้าตรู่ ในโรงงานเนี่ยนะ คืออะไร ยังไง
หญิงสาวหันไปมองณัฐ ก็เห็นคนรูปหล่อกำลังหัวเราะพร้อมโยกตัวไปตามจังหวะเสียงเพลงด้วย สิปรางค์เบ้ปากทำหน้าเบื่อหน่าย
อีตาณัฐ ทุกทีเลย เรื่องเอนเตอร์เทนนี่ชอบนัก
ณัฐหันมามองเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่พร้อมยกมือยกไม้เชิญชวนให้หล่อนเข้าไปเต้นด้วย หากสิปรางค์ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาคุณวิชิต
"มันอะไรกันคะเนี่ย" หล่อนพยายามตะโกนกลบเสียงเพลง ยังคงงงงวยกับภาพที่เห็นตรงหน้า
"อ้อ คุณสิปรางค์ เชิญครับ ออกกำลังกายกันนิดหน่อย เช้าวันพุธน่ะครับ" คุณวิชิตหันมายิ้มให้หล่อนอย่างใจดี ก่อนจะตะโกนตอบข้อสงสัยของหล่อน
"แล้วเดี๋ยวพอเพลงจบ ผมจะขออนุญาตแนะนำคุณสิปรางค์ให้กับคนงานเลยนะครับ"
เมื่อเสียงเพลงจบลงคุณวิชิตจึงก้าวไปที่ไมโครโฟนซึ่งอยู่ที่กลางระเบียง แล้วผู้จัดการโรงงานก็เริ่มต้นทักทายทีมงานของเขา
"สวัสดีทุกๆคน เป็นไงกันบ้าง เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาพาลูกพาหลานไปเที่ยวกันมาบ้างหรือเปล่า"
"เจ้าาาาา"
"คร้าบบบบ"
เสียงตอบรับเซ็งแซ่จากกลุ่มคนงานเบื้องล่าง
"วันนี้เรามีผู้ร่วมทีมมาจากสำนักงานใหญ่สองคนนะครับ คุณสิปรางค์และคุณณัฐ" คุณวิชิตผายมือมาทางหญิงสาวคนสวยและชายหนุ่มรูปหล่อผู้มาจากกรุงเทพ
สิปรางค์ทำหน้าเลิ่กลั่ก มองไปทางณัฐ ก็เห็นเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องยกมือไหว้ไปทางคนงานและโบกมือให้คนงานอย่างยิ้มแย้ม หล่อนก็จึงยกมือไหว้บ้างด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ และคนงานก็พากันปรบมือต้อนรับดังกึกก้อง
"คุณสองคนนี้จะมาช่วยเราดูเรื่องข้อมูลต่างๆในโรงงาน อาจจะต้องขอความร่วมมือจากทุกคนด้วยครับ เอ๊า วันนี้มีเรื่องแค่นี้ เจอกันใหม่วันพุธหน้าครับ"
สิ้นเสียงประกาศแยกย้ายจากคุณวิชิต เสียงพนักงานก็ดังแซ่ซ้องขึ้นมาเป็นนกกระจอกแตกรัง ต่างก็หันไปจับกลุ่มคุยกันวิพากษ์วิจารณ์การมาเยือนของสองหนุ่มสาวจากสำนักงานใหญ่
"เอ๊ หมู่เขามายะอีหยังกันแน่เนี่ย ไอ่โต้ง ตึงสองคน" ช่างอู๊ดหันไปถามนายช่างหนุ่มรุ่มน้องในทีม ความสงสัยยังคงเกาะกุมใจเขาอยู่ไม่หาย
"อั้นก่าปี้อู๊ด อาติ๊ดตี้แฮ้วก็มีก่าคุณสิปรางค์ ก่อนึกว่า แค่มาดูบัญชี นี่มาแห๋มคน" ช่างโต้งก็พลอยพยักพเยิดไปกับช่างรุ่นพี่ อาทิตย์ที่แล้วมีแค่หญิงสาวคนสวยคนเดียว แต่วันนี้มีคนหล่อมาเพิ่มอีกหนึ่ง "ว่าใดน้องปัน ฮู้ก่อ คุณสิปรางค์เปิ้นมายะหยัง"
"ไม่รู้อะครับ ผมก็รู้พอๆกับพวกพี่แหละ"
ปัณณ์เองก็ไม่นึกว่าจะได้เจอสิปรางค์ที่นี่ และญาติผู้พี่ของเขาก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟังมากไปกว่าที่เขาได้ยินจากคุณวิชิตในวันนี้
"ช่างวินก่อยังบ่เข้ามาเตื้อ พักฮ้อนตึงอาทิตย์นึ่ง" ช่างอู๊ดบ่นอุบถึงหัวหน้ากลุ่ม วินาทีนี้เขาคิดถึงช่างวินขึ้นมาอย่างจับใจ
"เอ๊อ ปล่อยเปิ้นไปเต๊อะ ป๊ะ ยะก๋านยะงานต่อ" ช่างโต้งส่ายหน้าพลางเดินนำพรรคพวกกลับไปยังโรงซ่อมบำรุง เขาขี้เกียจสนใจอะไรที่มันไม่เกี่ยวกับตัวเขา
ปัณณ์มองไปที่สิปรางค์และณัฐอย่างครุ่นคิด
พี่ปรางถึงกับมาที่นี่ด้วยตัวเอง มันต้องมีอะไรแน่ๆ…
หากแต่ช่างอู๊ดยังติดใจสงสัยในเรื่องของหญิงสาวคนสวยจากสำนักงานใหญ่ นายช่างรุ่นเดอะจึงเดินแยกออกมา ต้องหาโอกาสไปคุยกับประชาสัมพันธ์สาวสวยของบริษัทที่เขาติดเนื้อต้องใจมานานแล้ว แม้หลายๆคนเตือนเขาว่าราณีมีแฟนอยู่แล้ว แต่เขายังไม่อยากจะเชื่อ เพราะเคยถามราณีตรงๆ และหล่อนก็ปฏิเสธ มันทำให้ชายกลางคนไร้แฟนคนนี้ยังมีความหวัง
แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าวันนี้มันช่างบาดตาบาดใจเขายิ่งนัก ราณีกำลังยืนคุยหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับช่างวุฒิหัวหน้าฝ่ายผลิต ช่างอู๊ดรีบปราดเข้าไปยังคนทั้งสองทันที
"น้องเบลล่าคร้าบ อ้ายมีเรื่องจะอู้โตย"
หากราณีแอบเบ้ปากเมื่อเห็นช่างอู๊ดเดินเข้ามาหา หล่อนกำลังคุยอยู่กับช่างวุฒิอย่างออกรส แม้วันนี้หนุ่มหล่อจากกรุงเทพอย่างณัฐจะดึงความสนใจหล่อนไปได้บ้าง แต่หญิงสาวก็ยังอยากจะเก็บช่างวุฒิไว้ในใจต่อไป นายช่างหนุ่มเป็นผู้ชายที่เท่พอควรเลย เท่คนละแบบกับคุณณัฐ คนหล่อจากกรุงเทพรายนั้นดูกรุ้มกริ่มน่ารักสดใส ท่าทางเป็นคนคุยสนุก แต่ช่างวุฒิมาในแบบเงียบๆท่าทางจริงจัง อันที่จริงราณีก็ชอบหุ่นล่ำๆผิวเข้มๆหน้าตาสไตล์ไทยๆของเขาอยู่ไม่น้อย ถึงแม้หล่อนจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว แต่ในเมื่อหล่อนยังไม่ได้แต่งงาน หล่อนก็มีสิทธิ์เลือกนี่นะ
ราณีหาโอกาสที่จะคุยกับช่างวุฒินานแล้ว และวันนี้ชายหนุ่มหุ่นล่ำคนนี้ก็ตรงเข้ามาคุยกับหล่อนก่อน หญิงสาวรู้สึกปลื้มปิติเป็นอย่างมาก และเมื่อหันไปข้างๆ นี่ก็ช่างอู๊ดอีกคนที่แสดงความสนใจหล่อนอย่างออกนอกหน้า แต่ในบรรดาหนุ่มๆทั้งหมดในโรงงานนี้ที่มาแสดงความสนใจหล่อนนั้น ช่างอู๊ดดูจะด้อยกว่าทุกคน รูปร่างหน้าตาและระดับการศึกษานี่คือเทียบไม่ได้กับทั้งช่างวุฒิและคุณณัฐเลยสักนิด
"คะ ช่างอู๊ด" ราณีจำใจหันมาทางช่างอู๊ด และส่งยิ้มหวานให้เขา
วุฒิชัยจึงถือโอกาสนั้นขอปลีกตัวออกไป หญิงสาวมองตามอย่างเสียดาย ทำไมช่างอู๊ดต้องเข้ามาตอนจังหวะนี้ด้วยนะ น่าเบื่อจริง
"อ้ายใค่ฮู้น่ะคับ คุณสิปรางค์เปิ้นมาทำหยังตี้เนี่ย น้องเบลล่าพอจะฮู้ก่อคับ" ช่างอู๊ดถือโอกาสปราดเข้าไปยืนใกล้ๆคนสวยประจำโรงงานเพื่อกระซิบกระซาบ
ราณีผงะถอยห่างออกเล็กน้อย "ก็ตามที่คุณวิชิตบอกน่ะค่ะ เบลล่าไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้หรอกค่ะ"
แต่นายช่างยังทำท่าครุ่นคิด อะหยังวะ บ่ฮู้ได้จะใดวะ
"ช่างอู๊ดลองถามคุณวิชิตดูสิคะ"
ประชาสัมพันธ์สาวโบ้ยไปให้คุณวิชิต ตัวหล่อนเองก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้ และก็ไม่ได้อยากจะรู้ด้วย ทำไมใครๆช่างสงสัยเรื่องนี้กันจริงๆนะ เมื่อกี้ช่างวุฒิก็เข้ามาถามเรื่องนี้ไปแล้วคนนึง
"อ้อ เกือบลืม ขอบคุณมากนะคะสำหรับขนม อร้อยอร่อย"
แม้หล่อนจะไม่สนใจในตัวช่างอู๊ดเลย แต่ราณีก็อยากจะรักษาสัมพันธ์เอาไว้ อย่างน้อยๆหล่อนก็ได้ขนมอร่อยๆจากนายช่างคนนี้มาอวดสาวๆคนอื่นเกือบทุกวัน
"ก๋า น้องเบลล่าชอบแม่นก่อคับ งั้นอ้ายซื้อมาฮื้อกู้วันเลยเน้อ" ช่างอู๊ดดูจะลืมเรื่องของสิปรางค์เสียสนิท เมื่อคนสวยส่งเสียงออดอ้อนมา
"ช่างอู๊ดใจดีมากเลย น่ารักจริงๆค่ะ" หญิงสาวทำสายตาออดอ้อนใส่เขา เล่นเอาชายโสดวัยกลางคนบิดตัวเขินไปมา น้องเบลล่านี่น่ารักแต๊ๆน่อ
"อ้ายยินดีแต้คับ เพื่อน้องเบลล่าแล้ว อ้ายยะได้เสมอ" ชายหนุ่มรู้สึกดีใจจริงๆที่น้องเบลล่ามีใจให้ เขาคิดอยู่แล้วว่าหญิงสาวจะต้องมีใจให้เขาอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นหล่อนจะชมว่าขนมของเขาอร่อยหรือ
"เอ่อ น้องเบลล่า อ้ายอยากจะ…"
"เบลล่าต้องไปทำงานก่อนนะคะช่างอู๊ด คุณวิชิตเรียกแล้วค่ะ ไว้ค่อยคุยกันนะคะ"
ราณีรีบตัดบท เมื่อเห็นช่างอู๊ดเริ่มจะก้าวล้ำเส้นเข้ามา หล่อนต้องพยายามปลีกตัว เก็บเอาไว้ห่างๆน่ะดีแล้ว
"บ้าย บายนะค้า"
หญิงสาวคนดังประจำโรงงานทำท่าน่ารักใส่เขาก่อนจะจากไป หากราณีหารู้ไม่ว่าการพูดคุยของหล่อนกับช่างวุฒิและช่างอู๊ดนั้นอยู่ในสายตาของหนุ่มผู้มาใหม่จากกรุงเทพเรียบร้อยแล้ว ณัฐแอบยืนมองดูคนสวยจากบนระเบียงด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก…


เช้าวันนี้สิปรางค์เลี้ยวรถเข้าประตูโรงงานแต่เช้าเช่นเคย แต่ก่อนจะขับรถออกมาจากที่พักหล่อนแวะเข้าไปเอากาแฟร้อนที่ห้องอาหารในรีสอร์ตของน้องสาวมาเผื่อยามผู้สูงวัยด้วย
แปลกแฮะ วันนี้ไม่สัปหงก สงสัยยังเช้าอยู่
เมื่อคำตั๋นเปิดไม้กั้นให้ หญิงสาวจึงจอดไขกระจกลง แล้วยื่นแก้วกาแฟร้อนให้
"กาแฟค่ะคำตั๋น จะได้ไม่ง่วง และจะได้ไม่หลับ และจะได้คอยเปิดไม้กั้น" หล่อนยิ้มล้อเลียน
"โอ๊ะ ขอบคุณคับคุณสิปรางค์ ใจดีแต้ๆ"
ชายชรารีบกุลีกุจอออกจากป้อมยามมารับถ้วยกาแฟจากหล่อน
"อ้าว แล้วนั่นใครคะ"
สิปรางค์มองไปทางด้านหลังของคำตั๋น บุ้ยบ้ายไปทางเด็กหญิงหน้าตามอมแมมอายุราวสี่ห้าขวบที่นั่งระบายสีอยู่ในป้อมยาม
"หลานสาวผมเองครับ ชื่อน้องนุ่น" ยามผู้ชราหันไปมองเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู
เมื่อตอนมาถึงที่เชียงใหม่ใหม่ๆ สิปรางค์แปลกใจพอสมควร ที่ผู้คนที่นี่จะเรียกเด็กผู้หญิงไปจนถึงวัยสาวว่าน้องนำหน้าชื่อ และก็ผู้หญิงเกือบทุกคนก็จะแทนตัวเองว่าน้องเสมอๆ
"ตอนนี้โฮงเฮียนปิด แม่มันไปฮับจ้างก่อสร้าง จะเอาไปฝากเขาเลี้ยงก็บ่มีสตางค์ ผมเลยเอามันมานั่งอยู่กับผม คุณวิชิตแกฮื้อแล้วคับ" ชายชราอธิบายต่อ
"แล้วนั่งตรงนี้ทั้งวัน ไม่ร้อนแย่หรือคะ ให้เข้าไปนั่งในออฟฟิศไหม"
แม้ในใจจะไม่ชอบใจนักที่โรงงานปล่อยให้มีเด็กน้อยมาเพ่นพ่าน แต่หญิงสาวก็รู้สึกเอ็นดูหญิงตัวน้อยอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะเด็กหญิงอยู่ในวัยใกล้เคียงกับชมพู่หลานสาวของหล่อน
แล้วตอนนี้ยัยชมพู่ก็ต้องปิดเทอมเหมือนกันน่ะสิ ในขณะที่หลานสาวของหล่อนมีพี่เลี้ยงคอยวิ่งตามดูแลอย่างดี แต่หนูน้อยคนนี้กลับต้องมานั่งเล่นเงียบๆในป้อมยามร้อนๆอย่างนี้
"บ่เป็นหยังคับ ฮื้อมันนั่งนี่แหละ กำเดียวมันจะไปกวนเปิ้นยะงาน"
ยามผู้ชรารู้สึกเกรงใจหญิงสาวจากสำนักงานใหญ่ตรงหน้า เท่าที่คุณวิชิตอนุญาตให้นำเด็กหญิงมานั่งอยู่ที่ป้อมยามด้วย เขาก็รู้สึกเป็นพระคุณแล้ว
"ไปนั่งในห้องกาแฟก็ได้นะคะ" หากสิปรางค์ยังคงเอื้อเฟื้อต่ด หล่อนอดไม่ได้ที่จะชวนเจ้าตัวน้อยด้วยตนเอง "ไปไหม เด็กหญิงนุ่น"
เด็กหญิงเงยหน้าจากสมุดระบายสี จ้องมองสิปรางค์เขม็งและส่ายหน้า
"จะอยู่กับตาตั๋น" แล้วเจ้าหล่อนก็ก้มหน้าก้มตาระบายสีต่อไป
ยามชราประจำโรงงานเดินเข้าไปลูบหัวหลานสาวด้วยความรักใคร่ สิปรางค์อดยิ้มในความเด็ดเดี่ยวของเจ้าตัวน้อยไม่ได้ ภาพคำตั๋นและเด็กหญิงนุ่นทำให้หล่อนหวนระลึกถึงตัวเองในวัยเยาว์
ในบรรดาหลานทั้งหมดสี่คน หล่อนเป็นหลานรักที่สุดของคุณปู่ อาจเป็นเพราะหล่อนเป็นเด็กที่มีนิสัยโลดโผนกล้าได้กล้าเสียและเด็ดเดี่ยวคล้ายเด็กผู้ชาย แต่ในขณะเดียวกันก็ฉลาด ขี้อ้อน และพูดเก่ง ในตอนปิดเทอมบิดาหล่อนจะเอาหล่อนและสุปราณีหรือปริมน้องสาวของหล่อนไปฝากไว้ที่บ้านใหญ่ของคุณปู่เสมอ สิปรางค์จะตามติดคุณปู่ไปทุกๆที่ที่คุณปู่ไป ไม่ว่าจะเป็นร้านกาแฟ ร้านหนังสือ ที่บริษัท หรือแม้กระทั่งที่โรงงาน ในขณะที่ปริมน้องสาวของหล่อนจะอยู่เงียบๆกับคุณย่าที่บ้าน หัดทำกับข้าวหรือไม่ก็เย็บปักถักร้อย
สิปรางค์โบกมือลาเด็กหญิงพลางบอกว่า
"ไปล่ะนะ ถ้าเปลี่ยนใจ ก็เดินเข้าไปข้างในออฟฟิศนะคะคุณเด็กหญิงนุ่น"…
งานของสิปรางค์ยุ่งตั้งแต่เริ่มต้นอาทิตย์ รายงานจากแผนกต่างๆที่หล่อนขอไปในอาทิตย์ที่แล้วเริ่มทยอยเข้ามา หญิงสาวกับณัฐช่วยกันตรวจดูเอกสารต่างๆ และพบข้อผิดพลาดหลายแห่ง
"คุณสิปรางค์ครับ ช่างวินหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงแกกลับมาจากพักร้อนแล้วนะครับ จะให้เข้ามาพบเลยไหม" คุณวิชิตเข้ามาแจ้งกับหล่อนในตอนสายๆ
"ยังดีกว่าค่ะ ยังไม่มีเวลา ตอนนี้กำลังดูเอกสารของฝ่ายผลิตกันอยู่น่ะค่ะ"
สิปรางค์ตอบผู้จัดการโรงงานโดยที่ยังไม่เงยหน้าจากกองกระดาษตรงหน้า ช่วงนี้นี้ดนัยลาพักร้อน ทำให้หล่อนอาจต้องลงมือตามเอกสารหลายๆอย่างด้วยตนเอง
"เอกสารไม่ค่อยเป็นระเบียบเลยนะคะคุณวิชิต"
หล่อนอดที่จะบ่นกับผู้อาวุโสกว่าไม่ได้ ในยุคสมัยนี้ที่คอมพิวเตอร์มีบทบาทเป็นอย่างมากกับการทำงาน แต่โรงงานนี้กลับเก็บข้อมูลเป็นกระดาษเหมือนย้อนยุคไปเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว
"ผมก็ไม่ได้จ้ำจี้จ้ำไชอะไรพนักงานเค้ามากน่ะครับ ส่วนใหญ่ก็ทำงานกันมานาน ก็ชินกันไปแล้ว"
วิชิตรู้ตัวดีว่าโรงงานของเขาหละหลวมในเรื่องของระบบการจัดเก็บข้อมูล ด้วยความที่พนักงานสนิทสนมคุ้นเคยกัน ทำงานกันเหมือนเป็นครอบครัว จึงทำให้เขาละเลยเรื่องระบบการทำงานไปอยู่มากทีเดียว
"ดิฉันเห็นทีจะต้องลงไปตามเอกสารที่ฝ่ายผลิตด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ"
หญิงสาวพูดต่อไปโดยที่ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร วิชิตมองผู้หญิงสวยด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หลานสาวของเพื่อนรักเขาคนนี้ขยันขันแข็งและตั้งอกตั้งใจทำงานมาก
หากเขาได้ร่วมงานกับหล่อนในภาวะที่ปกติกว่านี้ก็คงจะดีไม่น้อย น่าเสียดาย ที่ภารกิจที่สิปรางค์ได้รับมอบหมายมา คือการมาปิดโรงงานของเขา แทนที่จะเป็นมาพัฒนาโรงงาน…
กว่าจะออกมาจากการพูดคุยกับฝ่ายผลิตได้ก็เกือบเที่ยง สิปรางค์มุ่งหน้าเข้าออฟฟิศเพื่อเอาเอกสารไปเก็บ และกำลังคิดจะชวนณัฐไปที่โรงอาหารของโรงงาน ขณะเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง หล่อนก็ได้กลิ่นอะไรฉุนๆอบอวลไปทั้งชั้น
กลิ่นอะไรเนี่ย เหมือนกลิ่นกับข้าว แต่เป็นกลิ่นที่โหดร้ายมาก
หล่อนเดินตามกลิ่นไปเรื่อยๆ ไปหยุดอยู่ที่ห้องกาแฟ ออฟฟิศที่นี่มีลักษณะเปิดโล่ง จะมีก็แต่ห้องคุณวิชิต ห้องทำงานของหล่อน และห้องประชุมเท่านั้นที่มีประตูปิด
ภาพในห้องกาแฟเบื้องหน้าที่หล่อนเห็นคือ สาวๆจากแผนกต่างๆในออฟฟิศกำลังล้อมวงกันรับประทานอาหารกลางวัน และหนึ่งหนุ่มเดียวในนั้นก็คือณัฐเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องสุดหล่อของหล่อน
อะไรกัน กินข้าวกันที่ห้องกาแฟรึ อย่างนี้ก็ได้หรือ
"อ้าว พี่ปราง เร็วพี่ เดี๋ยวหมดก่อน"
ณัฐเงยหน้าขึ้นมาเห็นหล่อนพอดี เขาเชิญชวนหล่อนให้ร่วมวง เรื่องสมาคมสังสรรค์กับผู้อื่นนั้นหนุ่มหล่อคนนี้ไม่เคยพลาด สิปรางค์ก้าวเข้าไปหากลุ่มสาวๆในห้องกาแฟ หญิงสาวขมวดคิ้วมองบรรดาอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะ
ไม่เห็นจะรู้จักสักอย่าง… อ้อ อันนั้นน่าจะส้มตำ
"กินไม่เป็นซักอย่าง" หล่อนยิ้มแหยๆ
เห็นสาวๆกำลังเอาข้าวเหนียวปั้นและจิ้มไปในส้มตำแล้วพาลรู้สึกพะอืดพะอม หล่อนไม่เคยชินกับการใช้มือรับประทานอาหาร
"อาหารเมืองทั้งนั้นค่าคุณสิปรางค์ ลองดูสิค้า" คุณแววแผนกบัญชีพยายามหว่านล้อมหญิงสาวจากกรุงเทพ
"อันนี้เค้าเรียกอะไรน้า ผักกาดจอใช่ไหมครับคุณเบลล่า" ณัฐหันไปหยอกล้อกับราณีด้วยท่าทางสนิทสนม
"เบลล่าก็ไม่ค่อยถนัดอาหารพื้นเมืองนะคะ" คนสวยประจำโรงงานตอบเอียงอาย
"อันนี้ก็อ่องออ ลาบดิบ คั่วโฮะ ข้าวจิ้น รำๆทั้งนั้นเลยค่า คุณสิปรางค์ลองหน่อยไหมค้า" คุณแววยังไม่ละความพยายาม
"อ่องออมันคือสมองหมูพี่ ต้องลอง มันเด็ดมาก" รุ่นน้องของหล่อนพูดพลางจิ้มข้าวเหนียวเข้าปาก
ณัฐเป็นคนเข้ากับคนอื่นได้ง่ายเสมอ เขาเป็นคนใช้ชีวิตสนุกสนาน และชอบลองทุกสิ่งทุกอย่าง หล่อนไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างณัฐจะจบปริญญาโทด้านการเงิน มันขัดกับบุคลิกขี้เล่นของเขาสิ้นดี
สิปรางค์ขอตัวจากทุกคนเพราะหล่อนรู้สึกวิงเวียนกับกลิ่นของอาหารที่ไม่คุ้นเคย และเมื่อกลับเข้ามาอยู่ในห้องทำงาน ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น และเหมือนอาการเวียนหัวจะทวีคูณขึ้นอีก หญิงสาวจึงตัดสินใจเอางานกลับไปทำที่รีสอร์ต…
หลังจากที่ได้กินยาแก้ปวดหัวและนอนพักไปชั่วครู่แล้ว สิปรางค์ก็รู้สึกดีขึ้น จึงตั้งใจจะเริ่มทำงานที่เอามาจากโรงงาน
บ้านพักในรีสอร์ตของหล่อนที่ปริมจัดไว้ให้เป็นบ้านเดี่ยวยกพื้นชั้นเดียว ภายในแบ่งเป็นห้องนั่งเล่นและห้องนอนเล็กๆ ส่วนด้านนอกหลังจากขึ้นบันไดมาก็จะมีระเบียงสำหรับนั่งเล่น หญิงสาวจัดแจงลากโต๊ะเขียนหนังสือในห้องนั่งเล่นออกมาที่ระเบียง แล้วนั่งลงมือทำงาน โชคดีที่บ่ายวันนี้อากาศไม่ร้อนนัก ยังพอมีสายลมพัดอ่อนๆพอที่จะทำให้หล่อนทำงานได้อย่างเพลิดเพลิน…
กว่าหญิงสาวจะเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะเขียนหนังสืออีกทีก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว วันนี้หล่อนลืมบอกน้องสาวไปเลยว่าจะกลับมากินข้าวเย็นด้วย
ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะเดินลงบันไดจากบ้านพักไปหาปริมที่รีสอร์ต สิปรางค์ก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ที่ในแม่น้ำ นั่นมันคุณเจ้าของสวนนี่นา ชายหนุ่มกำลังพายเรือเลียบริมน้ำใกล้บ้านพักของหล่อน ในเรือมีเด็กชายตัวอ้วนกลมและมีหมาพันธุ์ไทยตัวโตนั่งอยู่ด้วย
"คุณ! คุณวินสวนลิ้นจี่" หล่อนร้องตะโกนเรียกเขาอย่างดัง
คนตัวสูงชะงักการพายเรือและเหลียวซ้ายแลขวาหาต้นเสียง พลันเมื่อเขาหันมาเห็นหญิงสาวบนเรือนพักตะโกนโหวกเหวก ชายหนุ่มก็ทำท่ารีบจะพายเรือให้ห่างออกไป
"เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป รอก่อน"
สิปรางค์รีบวิ่งลงจากเรือนพักอย่างลุกลี้ลุกลน หล่อนยังไม่ละความพยายามที่จะหาโอกาสพูดคุยกับเขาเรื่องขอซื้อที่ดิน ภารกิจที่ผับในวันนั้นล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า วินเอาแต่คุยกับคนโน้นคนนี้และไม่ได้สนใจหล่อนอีกเลย
"อ้ายวิน ปี้คนสวยๆเปิ้นฮ้อง"
เด็กชายที่นั่งอยู่หัวเรือพยายามย้ำเตือนเขาอยู่หลายรอบ จนชายหนุ่มจึงจำต้องพายเรือเข้ามาหาหญิงสาวคนสวยที่ริมตลิ่ง
"จะไปไหนกันจ๊ะสมเพชร"
คนสวยมุ่งไปทางเจ้าตัวอ้วนกลมที่นั่งอยู่หัวเรือ หล่อนจำชื่อของเด็กชายได้จากตอนที่ลุงแปงแนะนำตัวให้แก่แขกในรีสอร์ตเมื่อตอนเข้าไปเก็บผลไม้ในสวนกับชมพู่หลานรัก
"จะไปเก็บผักหนาม จะเอาไปฮื้อป้อผัดกิ๋น" เด็กชายตัวกลมตอบกลับมา ยิ้มกว้างพร้อมกับชูผักที่กำไว้ในมือ
"ไปด้วยคนสิ" หญิงสาวพยายามจะเอื้อมมือไปดึงกราบเรือเข้ามาหาตัว
"เฮ้ย"
คราวนี้เสียงตอบกลับมาเป็นเสียงของชายหนุ่มผิวคร้ามที่ทำหน้าที่พายเรือ เขาทำท่าทางเหมือนไม่อยากจะให้หล่อนร่วมทางด้วย
"อย่าเลย ไม่สนุกหรอก"
นั่นไง เขาอ้อมแอ้มปฏิเสธกลับมา สิปรางค์จึงหันไปทำสายตาอ้อนวอนกับเจ้าตัวกลมที่หัวเรือ
"ฮื้อปี้สาวไปโตยก่ะอ้าย เปิ้นจะได้จ้วยเฮาเก็บโตย"
เด็กตัวกลมหลงกลหล่อน สิปรางค์จึงถือโอกาสยึดกราบเรือไว้แน่น แล้วก็หันหน้าไปทำสายตาอ้อนวอนเขาอีก
"ไม่อ่ะ ไม่เอา!" ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงหลง…
สายลมเอื่อยๆจากแม่น้ำยามเย็นพัดผ่านปะทะเข้ากับผิวกายขาวผ่องของสิปรางค์ หญิงสาวรู้สึกสงบและสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มเจ้าของสวนพายเรือเลียบฝั่งแม่น้ำไปช้าๆ คนตัวขาวผ่องโน้มตัวลงกับกราบเรือ เอามือราน้ำเล่นเป็นบางครั้ง แม้จะแอบกลัวผิวเสียหน่อยๆ แต่แดดยามเย็นก็ไม่ร้อนแผดเผานัก นานๆทีจะได้นั่งเรือเล่น หล่อนคงต้องยอมบ้าง
นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้นั่งเรือที่มีคนพายให้ก็ว่าได้ สมัยอยู่อเมริกาหญิงสาวแทบไม่เคยได้ไปทำกิจกรรมอะไรอย่างอื่นที่นอกเหนือไปจากการเรียนเลย
วินมองภาพหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ผู้หญิงผิวขาวผ่องในชุดอยู่บ้านเสื้อยืดกางเกงทรงหลวมง่ายๆ แต่ดูจากลักษณะเนื้อผ้าแล้ว วินพอจะดูออกว่าไม่น่าจะเป็นเสื้อผ้าที่ราคาย่อมเยาเป็นแน่ เสี้ยวหน้าเรียวยาวที่เขาเห็นนั้นรับกันดีกับเส้นผมอ่อนสลวยที่บัดนี้ถูกเกล้าขึ้นสูงเป็นหางม้า เผยให้เห็นต้นคอเรียวขาวผ่อง แม้หล่อนจะดูไม่ใช่สาวรุ่นแล้ว แต่ผิวขาวใสนั้นก็ยังดูเปล่งปลั่งสมบูรณ์
จะว่าหล่อนเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขาก็ใช่ เขาเพิ่งเจอหล่อนไม่กี่ครั้ง และไม่เคยคุยกับหล่อนอย่างจริงจัง ชายหนุ่มรู้คร่าวๆจากลุงแปงว่าหล่อนเป็นพี่สาวของเจ้าของรีสอร์ตข้างๆ มาจากกรุงเทพและจะมาพักที่นี่ระยะหนึ่ง ก็แค่นั้น แต่ทุกครั้งที่เขาเจอหล่อน เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับหญิงสาวอย่างบอกไม่ถูก หล่อนดูเป็นพูดจาคนตรงไปตรงมา และแววตากลมโตคู่นั้นดูจะมีแววมุ่งมั่นอยู่เสมอ จนบางครั้งเขาก็แอบนึกกลัวความเอาจริงเอาจังในทุกเรื่องของหล่อน
แต่ขณะนี้ หญิงสาวผู้กำลังนั่งอยู่ในเรือของเขากลับดูเป็นอีกคน คนผิวสวยดูผ่อนคลายสบายอกสบายใจ ยามเล่นกับสมเพชรก็ดูสนุกสนานเหมือนกับเด็กหญิงตัวน้อยๆ วินสัมผัสได้ถึงความไร้จริตของหญิงสาวตรงหน้า แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเจ้าของต้นคอเรียวสวยนั้นอยู่ๆก็หันขวับมาทางเขา
สิปรางค์รู้สึกแปลกๆกับนัยน์ตายาวรีที่แอบมองหล่อนคู่นั้น เขาดูเก้อไปเมื่อหญิงสาวหันมาเห็นเขากำลังจ้องมองหล่อนอยู่พอดี คนตัวสูงชะงักแล้วเสมองไปทางอื่น แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนเช่นเคย
แต่คนสวยไม่ได้คิดจะใส่ใจเขาไปมากกว่านี้ หล่อนกำลังสนุกสนานไปกับเด็กชายตัวอ้วนกลม สมเพชรสอนให้หล่อนเก็บผักหนาม มันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่สิปรางค์ไม่เคยทำมาก่อน…
เจ้าของสวนลิ้นจี่ยังคงพายเรือเลียบริมแม่น้ำต่อไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ปล่อยให้หล่อนและสมเพชรเก็บผักหนามไปเรื่อยๆ จนทั้งหญิงสาวและสมเพชรมีผักหนามเต็มอ้อมแขน
"ป๊ะ ไปกินข้าวกัน" เจ้าตัวกลมชวนหล่อนอย่างง่ายๆ
"เฮ้ย!" ชายหนุ่มอุทานขึ้นมาอีกครั้ง
"ดีเลยจ้าสมเพชร พี่กำลังหิวอยู่พอดี"
ช่างสมใจสิปรางค์ยิ่งนัก หญิงสาวกำลังอยากเข้าใกล้คุณสวนลิ้นจี่ยิ่งกว่านี้ เดี๋ยวตอนมื้อเย็นหล่อนจะหาโอกาสพูดกับเขาเรื่องที่ดินให้ได้ ตอนพายเรือกันมาก็มัวแต่เพลิดเพลินกับบรรยากาศการเก็บผักหนาม ทำให้หล่อนลืมที่จะเอ่ยปากจนได้…
"ป้อ ป้อ ปี้คนงามเขาจะมากินผัดผักหนามโตยเฮา"
เด็กชายตัวกลมร้องตะโกนมาแต่ไกล สมเพชรเดินนำสิปรางค์และชายหนุ่มไปที่บ้านหลังเล็กของตาเขาที่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางดงลิ้นจี่
เรือนไม้ยกพื้นชั้นเดียวหลังนั้นตั้งอยู่ชิดขอบริมรั้วด้านข้างของสวนด้านตรงข้ามกับรีสอร์ต เมื่อหล่อนก้าวขึ้นบันไดไปก็พบกับส่วนของนอกชานซึ่งมีเสื่อปูอยู่กับพื้นและมีสำรับกับข้าวบางอย่างตั้งรออยู่แล้ว ด้านซ้ายมือของหล่อนถูกกั้นแบ่งเป็นอีกหนึ่งห้อง ซึ่งหญิงสาวคาดเดาเอาว่าน่าจะเป็นห้องนอน ส่วนด้านขวาของเรือนถูกจัดเป็นส่วนของครัวยาวไปจนถึงหลังบ้าน
ลุงแปงออกมาต้อนรับหล่อนด้วยสีหน้าแปลกใจ แต่ก็ดูเต็มใจ พร้อมกับรับผักหนามจากหล่อนเข้าครัวไปโดยไม่ได้ถามอะไรให้ยืดยาวต่อ
บ้านนี้พูดน้อยกันทั้งบ้าน มื้อเย็นนี้เราจะรอดไหมเนี่ย…
ในระหว่างอาหารมื้อเย็น ดูเหมือนจะเป็นเด็กชายสมเพชรที่เป็นฝ่ายนำบทสนทนาในวง เล่าเรื่องโน้นนี้ให้ผู้เป็นตาฟัง เด็กชายนั่งตัวติดกับสิปรางค์และถามหญิงสาวในทุกๆเรื่อง ส่วนเจ้าของบ้านและเจ้าของสวนต่างเป็นฝ่ายนั่งกินข้าวกันเงียบๆ นานๆทีก็จะได้ยินเสียงผู้เป็นตาปรามหลานชายเมื่อเห็นว่าเด็กชายชักจะพยายามตีสนิทกับหญิงสาวเกินเหตุ
สิปรางค์แอบมองชายหนุ่มผิวคร้ามแดดที่นั่งตรงกันข้ามเป็นพักๆ เขาดูท่าทางสบายๆเหมือนเคย หัวเราะหรือยิ้มน้อยๆไปกับเด็กชายตัวกลมบ้าง ความร่าเริงของสมเพชรทำให้วงอาหารเย็นไม่เงียบเหงาอย่างที่สิปรางค์นึกหวั่นก่อนหน้านี้…
หลังเสร็จสิ้นอาหารเย็น ลุงแปงและสมเพชรช่วยกันเก็บสำรับกับข้าวเข้าไปล้างในครัว ส่วนวินก็ถอยไปนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของชานเรือน เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ สิปรางค์นั่งพิงเสาด้านตรงข้ามกับชายหนุ่ม หล่อนกำลังสนอกสนใจมองดวงดาวบนท้องฟ้า
คืนนี้ท้องฟ้าโปร่งจนเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า หญิงสาวรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าจนทำให้หล่อนลืมที่จะถามชายหนุ่มเรื่องซื้อที่ดินไปเสียสนิท
"ชั้นไม่เคยนั่งดูดาวในบ้านสวนอย่างนี้มาก่อน มันสวยจังเลย" หล่อนพูดโดยไม่หันมามองเขา
"แล้วคุณมะปรางเคยดูดาวที่ไหนมาบ้างล่ะครับ"
จู่ๆชายหนุ่มก็นึกอยากจะรู้เรื่องของคนสวยตรงหน้าขึ้นมาบ้าง
สิปรางค์หันขวับมามองคนตัวสูงอย่างแปลกใจ เขาเรียกชื่อเล่นหล่อนแบบเต็มๆ ไปได้ยินมาจากไหนกันนะ
"ก็เคยดูที่หอดูดาวของนาซ่านะ ตอนนั้นมหาวิทยาลัยพาไป นานมากแล้ว" หญิงสาวพยายามจะนึกย้อนไปถึงสมัยเรียน
"โอ้ว!" ชายหนุ่มกลั้นยิ้ม ทำตาโต
"แล้วเห็นดาวสวยไหมครับ"
"ก็ไม่เห็นจะสวยนะ ดาวมันเป็นกลมๆ ไม่ระยิบระยับแบบนี้"
ภาพคนตัวเล็กตรงหน้าที่ทำท่าผิดหวังกับดวงดาวที่เห็นที่หอดูดาว ทำเอาวินกลั้นหัวเราะไม่อยู่ บทหล่อนจะซื่อก็ซื่อซะจนเขาอดขำไม่ได้
"ขำอะไรน่ะ"
แต่หญิงสาวไม่ขำไปด้วย บางทีหล่อนก็นึกรำคาญสีหน้ายิ้มๆกับแววตายิ้มๆของเขา คนอย่างเขาเคยจริงจังกับเรื่องอะไรบ้างไหมนะ
คนอะไร นัยน์ตายิ้มได้ ยิ้มแทบจะตลอดเวลาเสียด้วย
"ปี้สาวคร้าบ ป้อเปิ้นจะเป่าขลุ่ยฮื้อฟัง"
สมเพชรวิ่งออกมาจากในครัว ตรงเข้ามานั่งกระแซะข้างๆหล่อน แล้วยิ้มตาหยีแก้มตุ่ยออดอ้อนกับหญิงสาว "ปี้สาวเคยฟังขลุ่ยก่อ"
"อ้าว ไอ่เพชร ป่ะเดียวนี่เปลี่ยนคนอ้อนแล้วกา"
วินเย้าเด็กชายตัวกลม แต่หากได้รับความสนใจจากเด็กชายไม่ ชายหนุ่มชูบุหรี่ให้เด็กชายดู แล้วก็บุ้ยใบ้ถามหาที่เขี่ยบุหรี่ แต่เจ้าตัวกลมก็เหมือนกับจะยังคงสนใจอยู่แต่กับสิปรางค์
"เอ๊อ บ่สนกั๋นเลยเน่อ"
คนผิวคร้ามพึมพำ เหลียวหาที่เขี่ยบุหรี่เพื่อมาดับเจ้ามวนที่อยู่ในมือเขา แล้วก็หันมานั่งกอดเข่าหลวมๆ สายตามองไปที่หญิงสาวคนสวยกับเด็กชายอ้วนกลมที่กำลังคุยอะไรกันจิ๊จ๊ะ
ความรู้สึกแปลกๆกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเขา…
เสียงกังวานของขลุ่ยไทยที่มาจากลุงแปงทำเอาสิปรางค์ตะลึงไปกับความหวานไหวไพเราะจับใจ หญิงสาวจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่หล่อนได้ยินเสียงขลุ่ยไทยมันคือเมื่อไหร่กัน
ตอนอยู่ที่อเมริกา หล่อนได้ไปฟังคอนเสิร์ตดนตรีคลาสสิคที่มีการแสดงฟลุ้ทอยู่บ้าง แม้จะยอมรับว่าเสียงเครื่องดนตรีฝรั่งชนิดนั้นมีความไพเราะอยู่มาก แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความหวานซึ้งของเสียงขลุ่ยที่หล่อนกำลังได้ยินในตอนนี้
บรรยากาศที่อ้อยส้อยนุ่มนวลท่ามกลางเสียงขลุ่ยนั้นทำเอาสิปรางค์ตกอยู่ในภวังค์ คนสวยนั่งมองความระยิบระยับของแสงดาวบนฟ้าเจือไปกับเสียงขลุ่ยครวญด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก มันเป็นอารมณ์อ่อนหวานซึ่งเจือไปด้วยความเหงา… แต่ทว่าอบอุ่น
หล่อนไม่เคยอยู่ในห้วงอารมณ์อย่างนี้มาก่อนเลย นี่สินะ… ที่เค้าเรียกว่าบรรยากาศพาไป
สิปรางค์อดที่จะหันไปมองยังชายหนุ่มเจ้าของสวนไม่ได้ เพื่อที่จะพบว่าเขาเองก็กำลังมองตรงมาที่หล่อนอยู่ก่อนแล้ว หากแต่ว่าครั้งนี้.. เขาไม่ได้หลบตาหรือเสมองไปทางอื่นเหมือนอย่าง แม้ใบหน้าเรียวคร้ามแดดนั้นจะดูนิ่งๆ หากดวงตาคู่นั้นมีความหวานซึ้งอย่างที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน
ทำไมสายตาของพ่อหนุ่มชาวสวนคนนี้ทำเอาใจหล่อนเต้นแรงขนาดนี้นะ…