บทที่ 2 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง ( 2 )
คำแก้ตัวนี้ เหมือนยิ่งอธิบายแล้วยิ่งส่อพิรุธ ยิ่งพูดก็ยิ่งน่าสนใจ ยิ่งทำให้สงสัย ว่าในใจสามคนนี้มีอะไรซ่อนเร้นอยู่
 "ส่งมานะ!" เหมียวอี้ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง มือที่ถือมีดฆ่าหมูพุ่งตรงไปยังสามคนนั้น
เมื่อก่อนเขาเคยแต่ฆ่าหมู ไม่เคยฆ่าคนมาก่อน แต่วันนี้ เขาจำเป็นต้องฆ่าสามคนนี้
เพราะหวงเฉิงได้เตือนสติเขาแล้ว ว่าหากปล่อยให้เขาทั้งสามให้จากไป แล้วสมมติครั้งนี้ตนกลับไปไม่ได้ น้องชายกับน้องสาวต้องเป็นอันตรายแน่ ตอนนี้ไอ้สารเลวพวกนี้กล้าฆ่าคนได้ ยังมีเรื่องอะไรที่ไม่กล้าอีกล่ะ วันนี้ต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม
สามคนนั้นแตกตื่นหวาดกลัวมาก หันหลังกลับจะวิ่งหนี ใครจะไปรู้ว่า จู่ๆ ก็มีคนอื่นวิ่งเข้ามาสร้างความยุ่งยากเพิ่ม ขวางทางที่พวกเขาจะไปไว้
"ตอนนี้แย่แล้ว ไม่ใช่แค่เหมียวอี้ที่ถือมีดตามไล่ฆ่า ยังมีคนอีกเจ็ดแปดคนมาตามล้อมสกัดไว้อีก"
ทั้งสามคนหนีกลับทางเดิมไม่ได้ก็ รีบพุ่งออกไปทันที ลุกลี้ลุกลนวิ่งหนีพลางตะโกนไม่หยุดปากว่า '“พวกข้าไม่มีสมุนไพรเซียน”'
"เหมียวอี้สีหน้าเย็นชา ถือมีดไล่ตามอย่างไม่ลดละ โดยมีคนที่กลุ่มหนึ่งตามไล่ตามไปด้วย "
ไม่นานนัก คนเหล่านี้ก็ถลันออกมาอยู่นอกเส้นทางปลอดภัยโดยไม่รู้ตัว
ก่อนที่ทุกคนจะมาที่นี่ ตอนอยู่ด้านนอกต่างก็ได้รับแจกแผนที่จากเมืองกู่เฉิงด้านนอกมาแล้ว บนแผนที่แสดงสัญลักษณ์เส้นทางที่ปลอดภัยเอาไว้ เป็นบักทึกประสบการณ์ที่ใช้ชีวิตคนแลกมา เพื่อสรุปเหตุการณ์ต่างๆที่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง"’ เปิด
สุดท้าย หวงเฉิงและพวกก็โดนชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนนั้นขวางเอาไว้ได้
"พวกเจ้าจะทำอะไร?"" หวงเฉิงตกใจจนพูดจาติดขัด ยกรัวดาบฟันไปมาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใกล้"
เห็นได้ชัดว่าบุรุษเครายาวผู้นั้นเคยฝึกวิชามาก่อน เขาก้าวเข้าประชิดตัวหวงเฉิงอย่างรวดเร็ว พลางเอียงตัวหลบดาบ จากนั้นคว้าข้อมือหวงเฉิงแล้วบิดจนเอาไว้ หวงเฉิงเจ็บจนร้องออกมา ดาบในมือตกลงพื้นดังแกร๊ก
สองพี่น้องตระกูลจ้าวเองก็ลนลานเครียดจนทำอะไรไม่ถูก หยิบมีดสั้นขึ้นมาขู่ไม่ให้คนพวกนั้นเข้าใกล้ ปกติรังแกคนอายุเท่ากันอย่างเหมียวอี้หรือไม่ก็คนที่เด็กกว่ายังพอไหว แต่พอเจอพวกชายฉกรรจ์เหล่านี้ รู้สึกเหมือนเจอกับพวกรุ่นใหญ่ จึงขี้ขลาดหวาดกลัวอยู่บ้างตามสัญชาตญาณ
ไม่ว่าหวงเฉิงจะอธิบายอย่างไร บุรุษเครายาวก็ลงมือคลำหาบนตัวเขาไปทั่ว ผลก็คือไม่พบสมุนไพรเซียนอะไรทั้งนั้น
เขามองที่สองพี่น้องตระกูลจ้าวคราแบบหนึ่ง แล้วก็หันกลับไปมองเหมียวอี้ที่พรวดพราดเข้ามา ขณะที่เขากำลังจะผลักหวงเฉิงออกไป เตรียมจะค้นหาที่ตัวสองพี่น้องตระกูลจ้าว นึกไม่ถึงว่าเหมียวอี้จะแกว่งมีดฆ่าหมูพุ่งเข้ามา 'ฉึบ' มีดแทงเข้าไปในที่หน้าอกของหวงเฉิงที่เดินโซซัดโซเซออกมาพอดี
หวงเฉิงเบิกตามองเหมียวอี้ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ บุรุษเครายาวนั่นก็ตกตะลึง และไม่เพียงนอกจากพี่น้องตระกูลจ้าว คนอื่นๆ ก็ตื่นตกใจเช่นกัน
 ฉึกๆบฉึบ! เหมียวอี้ตั้งใจแน่วแน่ที่สีหน้าดุร้าย แน่วแน่ชักมีดออกมาแล้วกระหน่ำแทงบนร่างหวงเฉิงอีกสองที สุดท้ายชูมีดในมือขึ้นมาแล้วปาดฟันที่คอหวงเฉิง
เลือดสดๆ กระเซ็นใส่ร่างเหมียวอี้ สองมือของหวงเฉิงยกสองมือที่ปิดคออยู่พลางกระตุกร่วงลงมา ในดวงตาเผยความหวาดกลัวอย่างชัดเจน
"เหมียวอี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แยกเขี้ยวยิงฟัน ในใจหวาดกลัวอยู่ แต่ยังคงถือมีดที่อาบด้วยเลือดพุ่งตรงไปที่สองพี่น้องตระกูลจ้าวต่อ"
สองพี่น้องตกใจมาก แกว่งมีดฝ่าวงล้อมออกไปอย่างไม่คิดชีวิตทันที
เหมียวอี้พุ่งเข้ามา ถือโอกาสที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง แทงเข้าที่เอวของจ้าวหังขุย เขาชักมีดออก แล้วกระหน่ำแทงเข้าไปอีกหลายครั้ง จนจ้าวหังขุยล้มจมกองเลือด
ท่าทางโหดเหี้ยมเช่นนี้ ทำให้คนอื่นๆ ตกตะลึงไป นึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้
"ขณะทุกคนกำลังใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จ้าวหังอู๋ที่กำลังแกว่งมีดเพื่อเอาชีวิตรอดอย่างบ้าคลั่ง ก็วิ่งหนีออกไปแล้ว"
คนกลุ่มนั้นจ้องมองเหมียวอี้ที่กำลังถือมีดไล่ตามจ้าวหังอู๋อีกครั้ง
"หน่วยก้านดี โหดใช้ได้ อายุยังน้อยก็ฆ่าคนแบบไม่กระพริบตาได้! "บุรุษเครายาวพูดพลางหัวเราะ จากนั้นคนกลุ่มนี้ก็วิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
จ้าวหังอู๋หันกลับมามองแล้วหวาดกลัวมาก เห็นเหมียวอี้ที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ไล่ตามหลังมาอย่างไม่ลดละ เขาตกใจจนวิ่งหนีไปด้วยส่งเสียงร้องโวยวายไปด้วย
"ไม่รู้เป็นเพราะเสียงร้องของเขาไปทำให้ใครตกใจเข้า หรือเป็นเพราะบุกเขามาในเขตอันตรายแล้วจริงๆ มีเสียงดังร้องวูบมาจากบนฟ้า ราวกับว่ามีตัวอะไรบินออกมา"
 ฟึบ! มีเงาดำมหึมาพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้ามายังเบื้องล่าง ลงเข้าตรงกลาง และตกอยู่ตรงกลางระหว่างระหว่างด้านหน้าและด้านหลังของพวกที่วิ่งไล่กันมา
เสียงที่ตกลงมาไม่ดังนัก อีกนิดเดียวก็จะชนหัวเหมียวอี้ที่กำลังวิ่งอยู่ เขาสะดุดล้มลงพื้นตีลังกาไปหลายตลบ
อีกเจ็ดแปดคนที่ตามมาข้างหลังรีบหยุดเท้าเดินโดยพร้อมเพรีียง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าหวาดกลัว ไม่รู้ว่าเห็นอะไรเข้าจึง ทุกคนพากันถอยถอยหลังกลับช้าๆ
เหมียวอี้ที่เพิ่งลุกขึ้นเมื่อแหงนหน้ามองก็ตกใจเช่นกัน ตั๊กแตนเหรอ?
"เขามองดูดีๆ อีกครั้ง ไม่ผิดหรอก ตั๊กแตนจริงๆ ด้วย เป็นตั๊กแตนตัวหนึ่งที่ใหญ่มากๆ "
 ตัวยาวเกินสองจั้ง ทั้งตัวเป็นสีดำวาว ขาทั้งสี่มีปลายเล็บที่แหลมคม ตอนมันยกขาหน้าขึ้นมา เหมือนกับมัจจุราชแบกเคียวที่กำลังแผ่รังสีความน่ากลัวที่เย็นยะเยือกลึกลับ มันเอียงศีรษะขนาดใหญ่ไปมาไม่หยุด ดวงตาสีเขียวเข้มเป็นประกาย ราวกับว่ากำลังติดตามสำรวจเหยื่อ
มันคือสัตว์ประหลาดที่ถูกบรรยายไว้ในแผนที่ ชื่อของมันคือ 'ตั๊กแตนทมิฬ' นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ เข้า
ทันใดนั้นหัวของเหมียวอี้ก็เต็มไปด้วยเหงื่อ แข้งขาอ่อนแรง ตัวเองยืนอยู่ด้านขวาของ 'ตั๊กแตนทมิฬ' แม้แต่จะขยับตัวยังด็ไม่กล้า
บุรุษเครายาวและพวกก็เหงื่อแตกพลั่กเช่นกัน พวกเขาอยู่ตรงหน้า 'ตั๊กแตนทมิฬ' พอดี ไม่กล้าเคลื่อนไหวมากดังนัก ค่อยๆ ถอยหลังต่อไป
ทันใดนั้น 'เคียว' ทั้งคู่ของตั๊กแตนทมิฬ ก็กวาดลงมาสองทีราวกับปีศาจ มันเด้งออกมาแล้วเก็บกลับคืนไป
ยังไม่ทันมีใครได้เห็นท่าทางของมันชัดๆ พวกของบุรุษเครายาวก็หายไปแล้วสองคน ชั่วพริบตาเดียวก็ไปห้อยอยู่บนเคียวของตั๊กแตนทมิฬแล้ว โดนเคียวเกี่ยวทะลุหน้าอก ห้อยอยู่บนนั้น ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลหยดลงมาตามร่างกาย
"พวกเขาตาย…" บุรุษเครายาวพูดเตือนคนอื่นๆ แล้วจู่ๆ ก็ตะโกนว่า "ทุกคนแยกย้ายกันวิ่งหนีเถอะ!"
อีกห้าหกคนที่กำลังหวาดผวาก็พากันหันหลัง แล้ววิ่งหนีกันไปคนละทิศละทางทันที
บุรุษเครายาวบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันวิ่งหนี แต่ตัวเองกลับอยู่ที่เดิม
ตั๊กแตนทมิฬที่กำลังชูเคียวบดขยี้ศีรษะเพื่อรลิ้มรส มันกระพริบดวงตาสีเขียว จู่ๆ ก็กางปีกออกพัดกระพือลมขึ้นมา ก้อนหินดินทรายลอยฟุ้ง ในปากมันเคี้ยว 'อาหาร' ไปด้วย และไล่จับพวกคนที่วิ่งหนีไปด้วย
เหมียวอี้ที่กำลังตกใจจนแข้งขาอ่อนค่อยๆ เอียงคอหันไปมอง มองเห็นตั๊กแตนทมิฬรางๆ ท่าทางมันเหมือนกำลังเล่นแมวจับหนูอยู่ ขณะที่บินวนเวียนไปมาอยู่บนฟ้าท่ามกลางคนที่วิ่งหนี ปากก็เคี้ยวอาหารที่อยู่บนเคียวไปด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังกินอาหารในถ้วยแต่ตาก็จ้องอาหารในหม้อ เหมือนกับว่าเตรียมจะกินอีกหลังจากที่กินหมดแล้ว เสียงร้องโหยหวนอดครวญดังมาจากที่ไกลๆ เป็นระยะๆ
"หลังจากรอจนฉากแมวจับหนูนั้นหายลับไปจากสายตา เหมียวอี้ก็ค่อยๆ ถอนหายใจออกมา เขาคิดว่า หากไม่ใช่เพราะคนพวกนั้นวิ่งหนีดึงดูดความสนใจสัตว์ประหลาดนั่น เกรงว่าวันนี้ตนคงชะตาขาดแน่หนีไม่พ้นชะตากรรมแน่"
"พอเอาชีวิตรอดกลับมาได้" บุรุษเครายาวตบหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เห็นเหมียวอี้ยังไม่ขยับตัวไปไหน ก็ประหลาดใจเล็กน้อย รู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ฉลาดมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะมองแผนการณ์ของตนออก
หารู้ไม่ว่า ที่จริงเหมียวอี้ตกใจจนแข้งขาอ่อนขยับไปไหนไม่ได้
"เจ้าหนู พวกเราวิ่งเลยออกมาจากเขตปลอดภัยแล้ว อยู่ที่นี่นานไม่ได้ รีบออกไปกันเถอะ!"
บุรุษเครายาวเตือนด้วยเจตนาดีแล้วหันหลังวิ่งจากไป
พอเห็นอีกฝ่ายเดินหายลับเข้าไปท่ามกลางหมอกจาง เหมียวอี้ก็ดึงสติกลับคืนมาจากความตระหนกตกใจ หันไปมองหาอยากจะกลับไปตามหาจ้าวหังอู๋อีก แต่เพราะก็ถูกตั๊กแตนทมิฬมาขัดจังหวะ จึงไม่รู้ว่าจ้าวหังอู๋วิ่งหนีไปไหนแล้ว รอบด้านก็มีแต่หมอก อยากจะหาก็ไม่มีทางหาเจอแล้ว
"เขารู้สึกนับถือจ้าวหังอู๋เล็กน้อย ขณะที่ตนตกใจตั๊กแตนทมิฬจนไม่กล้าขยับตัว คิดไม่ถึงว่าเจ้านั่นยังจะกล้าวิ่งหนี "
แต่ไม่นาน เขาก็นึกเรื่องเศร้าขึ้นได้อย่างหนึ่ง จ้าวหังอู๋มันมัวแต่วิ่งหนี อาจจะไม่ได้สังเกตระวังตั๊กแตนทมิฬที่มาโผล่อยู่ข้างหลัง…
…………………………


บทที่ 3 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (3)
อย่าคิดมากเลย หลุดออกมาจากเส้นทางปลอดภัยแล้ว จะอยู่ที่นี่นานไม่ได้ เหมียวอี้สำรวจไปรอบๆ กลับไปยังเขตสถานที่ที่เรียกว่าปลอดภัยอย่างเงียบๆ ขณะเดียวกันก็สังเกตบริเวณรอบๆ ด้วยว่ามีสมุนไพรเซียนหรือไม่
ตอนนี้เขาก็เข้าเขตอันตรายไปตามหาจ้าวหังอู๋ต่อไม่ได้แล้ว และก็ไม่รู้ด้วยว่าจ้าวหังอู๋จะยังมีชีวิตหนีไปได้หรือไม่
หลังจากที่เขาคลำทางจนกลับเข้าเขตปลอดภัยได้แล้ว ฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง
เดินเตร่อยู่ที่นี่ต่อในตอนกลางคืน แม้แต่ถนนหนทางก็มองไม่ชัด บวกกับสัตว์ประหลาดที่พร้อมจะโผล่มาทุกเมื่อ ที่นี่อันตรายเกินไปจริงๆ
ที่สำคัญกว่านั้นคือวิ่งมานานมากหลายทางแล้ว เหนื่อยมาก ต้องหาที่ทางเพื่อหาที่พักผ่อนก่อน เขากวาดสายตาไปรอบๆ แล้วคลำทางไปยังกองกลุ่มแท่งหินระเกะระกะที่ตีนเขาลูกหนึ่ง
ขณะถลันเข้าไป เขาพบว่าตรงกลางกลุ่มแท่งกองหินนั้น มีถ้ำเล็กๆ ถ้ำหนึ่ง เขารู้สึกโล่งอก คิดว่าค้างคืนที่นี่ดีที่สุดแล้ว เพราะด้านนอกมีกองกลุ่มแท่งหินพวกนี้คอยปิดบังไว้
แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือ ขณะที่เขาเพิ่งจะเข้ามาในช่องแคบๆ เท่าตัวแมวผ่านได้ จู่ๆ ก็มีมือใหญ่มากดคอเขาไว้ เหมียวอี้ใช้มีดฆ่าหมูแทงเข้าไปเพื่อป้องกันตนเองโดยทันทีอัตโนมัติ แต่การตอบสนองของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา จับข้อมือเขาไว้ได้ในฉับพลันทันที
"ในที่สุดทั้งสองคนในถ้ำก็ได้เผชิญหน้ากัน พอเหมียวอี้มองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ ก็ส่งสายตาบอกให้อีกฝ่ายปล่อยตน"
อีกฝ่ายก็คือบุรุษเครายาวที่เจอกันก่อนหน้านี้ ไม่นึกเลยว่าจะมาหลบอยู่ในนี้
"เจ้าเองเหรอ?" บุรุษเครายาวค่อนข้างตกใจอึ้งงัน ขมวดคิ้วแล้วค่อยๆ ปล่อยเหมียวอี้ พร้อมทั้งแย่งมีดฆ่าหมูของเหมียวอี้มาไว้ในมือตัวเอง เหมือนเขาจะยังไม่วางใจเหมียวอี้ เพราะภาพความโหดร้ายของเหมียวอี้ยังชัดอยู่ในความทรงจำจริงๆ เขากังวลว่าจะโดนแทงข้างหลัง
 "แค่กๆ!" เหมียวอี้ที่เลือดคั่งจนหน้าแดง เอามือลูบคอพลางไอออกมาสองที
บุรุษเครายาวรีบเอามือปิดปากเขาไว้ แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "อย่าทำเสียงดัง ! ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นยังอยู่ข้างนอกรึเปล่า?"
แน่นอนว่าเขาต้องเจอกับสัตว์ประหลาดอีกแน่ถึงได้มาหลบอยู่ที่นี่
เหมียวอี้โบกมือ รอจนอีกฝ่ายคลายมือออก จึงส่ายหัวแล้วแล้วพูดพลางหอบว่า "ตอนที่ข้ามาก็ไม่เห็นสัตว์ประหลาดนะ"
บุรุษเครายาวยื่นหัวออกไปสำรวจนอกถ้ำ แล้วหดหัวเข้ามาจ้องเหมียวอี้พร้อมขมวดคิ้วถามว่า "เจ้าหนู อายุน้อยแค่นี้ลงมือโหดใช้ได้นี่นะ ตอนนี้กลับมาคิดๆ ดูแล้ว ไม่ว่าข้าจะคิดยังไง มันก็ยังแปลกๆๆ อยู่ เจ้าไม่เหมือนกำลังแย่งชิงสิ่งของ แต่เหมือนอยากจะกำจัดสามคนนั้นให้สิ้นซากมากกว่า เจ้าหนู พูดความจริงมาเถอะ บนตัวสามคนนั้นมีสมุนไพรเซียนจริงหรือ?"
เหมียวอี้จ้องไปที่มีดฆ่าหมูที่ตกในอยู่ในมืออีกฝ่าย พลางคิดในใจว่าไม่ควรปิดบัง จึงเล่าเรื่องให้ฟังคร่าวๆ
"ก็สมน้ำหน้าเจ้าพวกสวะโง่สามคนนั่้นแล้วล่ะ! ข้าว่าเด็กหนุ่มอายุน้อยแบบเจ้า หลอกคนอื่นได้ก็ถือว่าไม่เลวโง่แล้ว ข้าว่า…เฮ้ยถุ้ย ! ข้าก็โง่เหมือนกัน โดนเจ้าหลอกใช้จนซะแล้ว เกือบจะได้สังเวยชีวิตแล้ว" บุรุษเครายาวหัวเราะเยาะตัวเอง
เขาหันมามองห่อย่ามบนตัวเหมียวอี้แวบหนึ่ง แล้วถามว่า "มัวแต่ห่วงเอาชีวิตรอด ของกินที่พกติดตัวมาร่วงหายไปหมดแล้ว ถ้าเจ้าไม่ถือสา แบ่งอาหารให้ข้าหน่อยได้มั้ย?"
 เหมียวอี้ไม่พูดอะไร แกะห่ออาหารออกมา หยิบน้ำกับเสบียงส่งให้แล้วพูดว่า "ท่านอา ตอนกลางคืนเราผลัดกันพักผ่อน สลับกันเฝ้ายามดีมั้ย? อยู่คนเดียวถ้าหากมีใครสักคนหลับสนิทเกินไป อยู่ในสถานที่น่ากลัวแบบนี้ ข้าเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย"
เหมียวอี้มองออกว่าอีกฝ่ายฝึกวิชาป้องกันตัวมา ถ้าเขาลงมือขึ้นมาตนสู้เขาไม่ไหวแน่ เหมียวอี้กังวลนิดหน่อยว่าอีกฝ่ายจะมีเจตร้ายแอบแฝง จึงแสดงให้อีกฝ่ายเห็น ว่าตนก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง
บุรุษเครายาวมองเหมียวอี้ด้วยสีหน้าที่กำลังครุ่นคิด เขายกมุมปากขึ้น ไม่ได้พูดอะไร รับของมาแล้วก็กิน ขณะที่กินก็มองไปนอกถ้ำแล้วพูดด้วยความสงสัย "ท้องฟ้าข้างนอกคงยังไม่มืดขนาดนี้หรอก ที่นี่หมอกเยอะเลยมืดเร็ว"
ทั้งสองคนกินไปด้วยคุยกันไปด้วย ที่แท้บุรุษเครายาวผู้นี้ก็ชื่อว่า เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหง เดิมเป็นผู้บัญชาการกองทัพของเมืองแห่งหนึ่งที่มีประชากรหนึ่งล้านคน แต่ดันไปเป็นชู้กับอนุภรรยาของเจ้าเมือง จนทำให้เกิดปัญหาตามมา สุดท้ายก็ทำให้ทั้งครอบครัวของตนต้องเดือดร้อน เขาจึงสังหารเจ้าเมืองคนนั้นด้วยความโมโหแล้วหนีมา
วันที่เขาถูกไล่จับไปทุกหนทุกแห่งนั้นลำบากมาก ถึงอย่างไรก็ไร้หนทางจะไปแล้ว จึงถลันมาที่ 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' เพื่อสู้ดูซักตั้ง
เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงแปลกใจว่าทำไมคนอายุน้อยอย่างเหมียวอี้ ทำไมถึงเอาชีวิตมาเสี่ยงที่นี่ หากจะร่วมมือกันก็ต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจ เหมียวอี้จึงไม่ปิดบังเขา
คืนนั้น ทั้งสองคนทำตามที่ตกลงไว้ ผลัดกันพักผ่อน ผลัดกันเฝ้ายาม
พวกเขาร่วมมือกันได้อย่างดีตลอดทั้งคืน ยิ่งไปกว่านั้น จากคำพูดของเหมียวอี้เมื่อวาน ที่ดึงดูดให้มีคนมาแย่งปล้น ทำให้เหมียวอี้เข้าใจแล้วว่า ลำพังตัวเขาคนเดียวต่อให้หาสมุนไพรเซียนได้ก็มีปัญหายุ่งยากอยู่ดี วันรุ่งขึ้นเขาจึงออกปากขอให้เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงมาเป็นพันธมิตรกัน
เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงไม่รับปากและก็ไม่ปฏิเสธด้วย พอฟ้าสางก็โยนมีดฆ่าหมูคืนให้เหมียวอี้ แล้วเดินไปด้วยกัน
พอมีบทเรียนที่ได้เจอตั๊กแตนทมิฬมาก่อนหน้านี้แล้ว ทั้งสองก็ไม่กล้าวิ่งออกจากเส้นทางที่ปลอดภัยง่ายๆ อีก เรื่องที่โชคดีหนีรอดมาได้ อาจจะไม่เกิดขึ้นทุกครั้งเสมอไป พวกเขาเดินไปข้างหน้าบนเส้นทางปลอดภัยตามที่แผนที่บอกไว้แต่โดยดี
แต่สภาพที่แสดงให้เห็นบนถนน เส้นทางที่เรียกว่าปลอดภัย ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยเสียแล้ว เพราะบนเส้นทางปลอดภัย ก็สามารถเห็นชิ้นส่วนแขนขาได้เช่นกัน
วิเคราะห์จากศพที่ถูกตัดขาดจนเลือกโชก หรือไม่ก็ร่องรอยที่โดนกัดแทะ เห็นได้ชัดว่ามีคนจำนวนไม่น้อยโดนตั๊กแตนทมิฬโจมตีบนเส้นทางปลอดภัยนี้
ทั้งสองคนถึงขนาดหลบเข้ามาอยู่หลังก้อนหิน เห็นตั๊กแตนทมิฬฝูงหนึ่งไต่ผ่านไปช้าๆ กับตาระหว่างหลบอยู่หลังก้อนหิน ทำให้ทั้งคู่คนตกใจสุดขีด
ทั้งสองคนพอจะรู้รางๆ ว่า ถึงแม้ตั๊กแตนทมิฬจะชอบฆ่า แต่ก็ใช่ว่าจะฆ่าไม่เลือก มันจะเหลือทางรอดไว้ให้ไม่มากก็น้อย เหมือนกับว่าถ้ายิ่งขี้ขลาดวิ่งหนี ตั๊กแตนทมิฬก็ยิ่งไม่ปล่อยไป
ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน เห็นภูเขาแม่น้ำพังทลาย สายน้ำเปลี่ยนเส้นทาง พื้นดินเป็นรูพรุน สภาพที่เสียหายรุนแรงแบบนี้ ไม่ใช่เพราะกำลังมนุษย์แน่ ช่างน่าตกตะลึง มันยากจะจินตนาการว่าที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้น หรือว่าที่นี่จะเคยเกิดสงครามระหว่างเซียนและมารขึ้นจริงๆ?
การเผชิญหน้าครั้งถัดไป เหมียวอี้ดีใจที่โชคดีได้ร่วมทางกับเยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหง
ถึงแม้แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งจะเป็นแห่งเดียวที่มีสมุนไพรเซียนชิงหัว แต่ก็ใช่ว่าจะเติบโตขึ้นทุกที่ ทั้งสองเข้ามาเดินอยู่ในนี้หลายวันแล้ว แต่ไม่เห็นเงาของต้นสมุนไพรเซียนสักต้น
ที่น่ากลัวกว่าก็คือ พอหนีรอดจากการจู่โจมของตั๊กแตนทมิฬแล้ว กลับมาเจอการคุกคามประเภทเดียวกันอีก
อาหารที่เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงพกติดตัวมาก็ทำหล่นหายไปแล้วตอนวิ่งหนี ที่ตัวเหมียวอี้ก็พกเสบียงมาแค่สำหรับสิบวัน ไม่มีใครสามารถแบกอาหารสำหรับหนึ่งเดือนเข้ามาวิ่งวุ่นอยู่ในนี้ได้หรอก ดังนั้นอาหารของเขา ถ้ากินคนเดียวก็ยังอยู่ต่อไปได้อีกสิบวัน แต่พอกินด้วยกันสองคน นับๆ ดูแล้ว อาหารที่เหลืออยู่แม้แต่ห้าวันยังยากเลย
เห็นได้ชัดว่าสภาวะขาดแคลนอาหารเกิดขึ้นกับคนอื่นๆ แล้วเหมือนกัน ทั้งสองคนถูกคนห้าคนล้อมไว้ บังคับให้ส่งอาหารที่เหลืออยู่น้อยนิดออกมา
เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงหัวเราะอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ชักดาบที่เอวแบนพุ่งออกไปทันที
สมกับที่เคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพของเมืองที่มีประชากรนับล้าน ฝีมือองอาจ ฟันจนดาบอาบด้วยสีแดงเลือด สังหารอีกฝ่ายแบบหนึ่งต่อห้า
พอเช็ดรอยเลือดที่อยู่บนดาบแล้ว เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงก็จัดการเก็บอาหารที่เหลืออยู่บนตัวศพทั้งห้ามารวมกัน โยนให้เหมียวอี้แบกไว้ ทั้งสองมีอาหารกินเพิ่มอีกสองวันแล้ว
แต่ทว่า วันต่อมาเยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงได้พบกับคนที่ฝีมือเหนือกว่าตนเข้าแล้ว
…………………………


บทที่ 4 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (4)
ที่ที่ตีนเขาลูกหนึ่ง มีเสียงรัวดาบดังโช้งเช้ง เยียนเป่ยหงที่กำลังเดินเข้าไปใกล้ รีบดึงเหมียวอี้ลงมานั่งยองๆ อยู่หลังก้อนหิน เห็นเพียงคนสิบกว่าคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดที่ตีนเขา เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
และบนเขาที่สูงชันข้างๆ มีดอกไม้ชนิดหนึ่ง ที่มีกิ่งและใบสวยราวกับหยกเปล่งแสงเจิดจ้าละมุน ดูก็รู้ว่าทำไมคนพวกนี้จึงเข่นฆ่ากัน
สมุนไพรเซียนงั้นหรือ? เหมียวอี้จ้องที่แสงสีขาวอ่อนๆ บนภูเขาสูงนั่นจนตาเป็นประกาย กำลังจะยื่นมือไปชี้นิ้วบอก แต่กลับถูกเยียนเป่ยหงรีบยื่นมือมาอุดปากไว้ บอกใบ้ให้เขาหยุดส่งเสียงดัง
เยียนเป่ยหงเพียงแค่ชำเลืองมองที่สมุนไพรเซียนต้นนั้น เขาพุ่งความสนใจไปยังกลุ่มคนที่กำลังเข่นฆ่ากัน จับด้ามดาบเอาไว้ในมือ รออยู่เงียบๆ
ในกลุ่มคนที่กำลังเข่นฆ่ากันมียอดฝีมืออยู่ด้วย หนึ่งคนกระโดดหลบอย่างว่องไวแล้วรัวดาบฟันอีกสิบคนล้มลงไปอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายก็ถือดาบกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคู่ต่อสู้แล้ว ถึงได้เดินไปที่สมุนไพรเซียนบนภูเขาสูงนั่น
ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเสียสมาธิ เยียนเป่ยหงชักดาบพุ่งเข้าไปอย่างเหี้ยมโหด กระโจนออกไป ยกดาบขึ้นฟันอย่างบ้าคลั่ง
ฝ่ายนั้นโต้ตอบไวมาก 'ชวิ้ง!' เขาหันมองแล้วยกดาบสกัดไว้ หมุนตัวกลับมาสู้กับเยียนเป่ยหงอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตาเดียว ทั้งคู่รัวดาบใส่กันจนแยกเงาไม่ออกว่าใครเป็นใคร เห็นได้ชัดว่าฝ่ายนั้นฝีมือเหนือกว่าเยียนเป่ยหงมาก เพิ่งเมื่อผ่านการต่อสู้อย่างหนักหน่วงมาแล้ว แต่ยังคงมีแรงต้านทานการโจมตีด้วยดาบหนักของเยียนเป่ยหงอีก ซ้ำยังลงมือได้เร็วกว่าเยียนเป่ยหงด้วย
ไม่นานนัก บนร่างกายเยียนเป่ยหงก็ได้รับบาดเจ็บ สุดท้ายดาบที่อยู่ในมือก็โดนอีกฝ่ายเตะปลิวออกไป
จังหวะที่เล็งกระบี่ไปที่คอเยียนเป่ยหง เยียนเป่ยหงพยายามจับข้อมืออีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง ต้นขาไขว้หนีบขาที่อีกฝ่ายเตะเข้ามา แล้วยันไว้กับร่างกายของอีกฝ่าย จับคมกระบี่ที่กำลังบาดหนังลำคอตัวเองเอาไว้ได้ มุมปากมีเลือดไหล โกรธจนถลึงตาโต
ทั้งสองคนกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ และไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กัน ขณะที่เยียนเป่ยหงใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว ทันใดนั้นทัน ชายคนนั้นใช้เท้าถีบไปข้างหลัง
โครม! เหมียวอี้ที่แอบพุ่งเข้ามาโจมตีโดนถีบกระเด็นไป
แต่ตอนนี้ ที่หลังเอวของชายผู้นั้นมีมีดฆ่าหมูปักอยู่เล่มหนึ่งแล้ว และมีเลือดสดๆ ไหลออกมาด้วย
ใช้ชายคนนั้นใช้มือหนึ่งปิดหลังเอวไว้ ใช้แรงหันมองกลับไปยังเหมียวอี้ที่พยายามจะลุกขึ้นมาจากพื้นแต่ลุกไม่ไหว ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ราวกับเป็นสัตว์ป่าที่ต้องการจะกินคน
"ตายซะ!"
อีกฝ่ายผ่อนกำลัง จะพลาดโอกาสไม่ได้ เยียนเป่ยหงร้องตะโกนก้องด้วยความโกรธ คว้าข้อมือที่ถือกระบี่ของอีกฝ่ายไว้ได้ แล้วใช้ศอกกระแทกชกหน้าอกเขาจนเซถอยหลังไป
เยียนเป่ยหงถือโอกาสชิงกระบี่มาไว้ในมือได้ ควงกระบี่แล้วดีดตัวขึ้นมา สองมือจับกระบี่แน่น แทงลงอย่างโหดเหี้ยมในชั่วพริบตาเดียว
ฉึบ! ฟันเฉียงที่ไหล่ของยอดฝีมือคนนั้นทันที
เลือดสาดกระเด็น รู้แพ้รู้ชนะแล้ว เยียนเป่ยหงใช้กระบี่ยันพื้นแล้วยืนขึ้น ถอนหายใจแรงเฮือกใหญ่ พอเห็นเหมียวอี้ที่มุมปากเลือดไหลกำลังเอามือมากุมปิดอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด เขาก็หัวเราะขึ้นมาทันที
ความรู้สึกที่เอาชีวิตรอดได้แบบนี้ ทำให้เขาหัวเราะอย่างอย่างผู้ชนะ
พอฉีกเสื้อมาพันปิดแผปลไว้อย่างลวกๆ แล้ว เยียนเป่ยหงเก็บอาหารที่อีกฝ่ายเหลือไว้น้อยนิดขึ้นมา เดินไปข้างๆ เหมียวอี้ ก้มลงจับข้อมือเหมียวอี้แล้วฉุดลุกขึ้นมา
พอจับดูชีพจรให้เหมียวอี้แล้ว ก็ตบที่ท้องของเหมียวอี้ทันที
"แหวะ…" เหมียวอี้อ้าปากพ่นบ้วนเลือดสดออกมา แต่ทว่าพายุปั่นป่วนที่อยู่ในท้องกลับผ่อนคลายขึ้นทันใด ความรู้สึกที่เหมือนจะขาดใจก่อนหน้านี้หายไปทันที
"เจ้ากับข้าเป็นคนแปลกหน้ากัน เสี่ยงชีวิตช่วยข้าค่ามันคุ้มกันเหรอ?" เยียนเป่ยหงจ้องใบหน้าซีดเผือดของเหมียวอี้ พลางถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
เหมียวอี้เช็ดรอยเลือดที่มุมปาก กลอกตาเชิดใส่เขาหนึ่งที ไม่เคยพบเห็นชายหนุ่มคนโหดร้ายเลือดเย็นขนาดนี้มาก่อน เขาตอบแบบอารมณ์ไม่ดีว่า " ฝีมือท่านไม่ธรรมดา ข้าจึงต้องการให้ท่านมาเป็นองครักษ์ให้ข้า"
เยียนเป่ยหงชี้แกว่งดาบไปยังเหมียวอี้ที่เพิ่งล้มลง ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เขาฝีมือดีกว่าข้า เจ้าช่วยเขาจะไม่ปลอดภัยกว่าหรอกหรือ?"
เหมียวอี้ตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "เป็นเพราะเขาฝีมือดีกว่าไงเล่า ข้าถึงต้องช่วยท่าน และตอนนี้ก็ช่วยชีวิตท่านไว้ได้แล้วด้วย!"
 "ถือว่าเจ้ารู้มากนะเจ้าหนู ฮ่าๆ!" เยียนเป่ยหงแหงนหน้ามองฟ้าพลางหัวเราะลั่น จากนั้นก็ตบหลังเหมียวอี้ "อย่าทำหน้าตาน่าสงสารเหมือนสาวน้อยสิ ได้รับบาดเจ็บนิดเดียว ไม่ตายหรอก!"
สายตาระแวดระวังที่เขามีต่อเหมียวอี้มาตลอด ในที่สุดก็หายไปโดยสิ้นเชิง ไม่นานนัก พวกเขาก็ปีนขึ้นเขาสูงชันไปเก็บสมุนไพรเซียนต้นนั้นมาไว้ในมือแล้ว พอเก็บลงมาแล้วทั้งสองก็ชื่นชมด้วยกัน
สมุนไพรเซียนต้นนี้ยาวแค่ครึ่งไม้ตะเกียบ มีเก้ากิ่งเก้าใบ แวววับเหมือนหยก เรียกได้ว่าเป็น กิ่งพลอยใบหยกเลยล่ะ เปล่งแสงสลัวๆ ผิวภายนอกมีอนุภาคแสงเล็กๆ กระจายล่องลอยอยู่ เหมือนกับหิ่งห้อยตัวเล็กๆ ฝูงหนึ่งกำลังบินระบำอยู่รอบๆ แล้วก็เหมือนดวงดาวเดียรดาษในท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วย นี่คงจะเป็นที่มาของชื่อสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว[1]' สินะ
ทั้งสองคนต่างก็เพิ่งเคยเห็นของล้ำค่านี้เป็นครั้งแรก ลองเอาจมูกเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้กลิ่นหอมเย็นอ่อนๆ ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ไม่เหมือนกลิ่นของดอกไม้ตามป่าเขาที่ดึงดูดผึ้งและผีเสื้อได้ง่าย
 "ของดีนี่! สมกับเป็นสมุนไพรเซียน " เยียนเป่ยหงพูดเบาๆ ให้เหมียวอี้ชมเชยชมดมกลิ่นสักหน่อยแล้วจึงก็เก็บกลับคืนมา
เหมียวอี้เบิกตาโพลงจ้องมองเขาใช้ผ้าห่อสมุนไพรเซียน ยัดเข้าไปในอ้อมอกตัวเอง
พอเห็นเหมียวอี้มองตนด้วยสายตาแปลกๆ เยียนเป่ยหงที่นำสมุนไพรเซียนมาเป็นของตนเองโดยที่ยังไม่ได้รับความยินยอมจากพันธมิตร ก็กำมือไว้ข้างๆ ปากแล้วไอแห้งๆ พูดด้วยท่าทางอึดอัดเล็กน้อยว่า "อะไรกันเล่า ต้นนี้ให้ข้า ส่วนต้นต่อไปก็ถือเป็นของเจ้าไง"
เหมียวอี้มองไปที่ถนนแวบหนึ่งแล้วถามว่า "ท่านได้สมุนไพรเซียนมาแล้ว ไม่กลับไปเหรอ?"
"เจ้าเห็นข้าไร้คุณธรรมน้ำมิตรขนาดนั้นเชียวหรือ?” 'เยียนเป่ยหงทำหน้าด้านผลักเหมียวอี้ให้เดินต่อไป "ข้าจะเป็นองครักษ์ให้เจ้าต่อ รอให้ชิงสมุนไพรเซียนอีกต้นมาได้แล้ว พวกเราค่อยกลับไปด้วยกัน แต่ว่าถึงยามนั้นทางใครทางมัน แบ่งแยกกันให้ชัดนะ ใครทำใครได้ เด็กอย่างเจ้าอย่ามาแอบมีแผนตุกติกกับข้าเชียวนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
เหมียวอี้พูดไม่ออก ใครใช้ให้ตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ล่ะ ถ้าแลกเปลี่ยนความสามารถกันสักหน่อย เยียนเป่ยหงจะกล้าเก็บสมุนไพรเซียนเข้ากระเป๋าโดยยังไม่ผ่านการยินยอมจากเขามั้ยนะ?
เยียนเป่ยหงไม่ได้ผิดคำสัญญา วันต่อมา พอเจอคนเขาก็ปล้นอีก เหมือนอยากจะชิงสมุนไพรเซียนมาให้เหมียวอี้จริงๆ
ตามคำพูดของเขาก็คือ พวกเรามาสำเร็จเป็นเซียนไปด้วยกัน!
แต่ถึงตอนนี้แล้ว คนที่ยังคลำทางตามหาอยู่ก็เป็น 'คนจนตรอก' เกือบหมด พวกเขาก็เก็บสมุนไพรเซียนไม่ได้เหมือนกัน ปล้นไปก็เสียแรงเปล่า
เยียนเป่ยหงไม่ได้ผิดคำพูดแค่ตอนแรกเท่านั้นแหละ สุดท้ายเขาก็ผิดคำพูดอีกแล้วอยู่ดี
ทั้งคู่เดินมาถึงจุดที่ไกลที่สุดของเขตปลอดภัยที่อยู่ในแผนที่แล้ว ถึงปลายทางเขตปลอดภัยแล้ว หากเดินเข้าไปอีก ก็ไม่มีใครรู้ว่าสถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไร
ทั้งสองยืนอยู่บนเขาลูกหนึ่ง หยุดอยู่ที่ปลายทางเขตปลอดภัย หมอกบางลอยเบาๆ อย่างอิสระอยู่ข้างกาย
ตรงที่ไกลๆ ซึ่งที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาลึกลับเช่นนี้ เยียนเป่ยหงเหมือนพูดพึมพำกับตัวเอง "น้องชาย ข้าไม่ได้ผิดคำพูดนะ กลับกันเถอะ สถานที่อันตรายนี้เปิดแค่หนึ่งเดือน จนวันนี้ก็ผ่านไปแล้วครึ่งเดือน บนทางกลับยังต้องใช้เวลาอีกไม่น้อย หากช้าเกินไปก็จะออกไปไม่ได้แล้ว ระหว่างทางกลับข้าจะพยายามเต็มที่ ไม่แน่อาจจะชิงสมุนไพรเซียนมาได้สักต้น"
เหมียวอี้เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย เยียนเป่ยหงมาเป็นเพื่อนตนัวตนจนถึงตรงนี้ได้ก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว แต่ทว่า...
"ท่านได้ยินเสียงอะไรมั้ย?" จู่ๆ เหมียวอี้ก็อุทานตกใจจนอุทานขึ้นมา พลางชี้ไปยังเขตอันตรายสุดจะหยั่งถึงที่อยู่ตรงหน้าตน "เหมือนจะดังมาจากข้างในนั้น"
"เสียงเหรอ? เสียงอะไร?" เยียนเป่ยหงงุนงง เอียงหูฟังเป็นระยะ เลิกคิ้วขึ้นแล้วถามว่า "ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรนี่!"
"ไม่ได้ยินเหรอ ? " เหมียวอี้แปลกใจเล็กน้อย เอียงหัวไปฟังอีกครั้ง
มีเสียง 'ตึ๊งๆ ตึงตั๊งๆตั๊ง' ราวกับเสียงน้ำเอื่อยๆ ที่ตกลงจากภูเขาสูงดังออกมา ท่วงทำนองในจังหวะสูงต่ำก้องกังวานเร้าใจและอ่อนโยนดุจสายน้ำ เป็นเสียงมีคนกำลังดีดฉินอยู่ชัดๆ
…………………………
^1 星华ซิงหัว แปลว่าดาวที่สุกสกาว


บทที่ 13 หลบหนี
เหมียวอี้ยิ้มเจื่อน "ข้าเก็บได้แค่สองต้นเอง"
เยียนเป่ยหงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมออกมาอย่างอดไม่ได้ ตอนนั้นแรกที่เขาแยกทางกับเหมียวอี้ตอนอยู่ข้างในนั้น เขายังนึกว่าเหมียวอี้จะมีแผนการสกปรก ใจแคบกับเขา จึงแยกทางไปอย่างเหยียดหยาม ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าตนไปตัดสินคนดีด้วยจิตใจที่ต่ำช้า ถ้าเปลี่ยนเป็นตนเกรงว่าจะทำแบบเหมียวอี้ไม่ได้ นำโอกาสที่เสี่ยงชีวิตแลกมาได้ให้น้องชายน้องสาวต่างสายเลือดไปหมด
เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาตบไหล่เหมียวอี้ "ไอ้น้องชาย ข้าไม่รู้จะพูดอะไรกับเจ้านอกจาก ขอโทษจริงๆนะ!"
เหมียวอี้สั่นหัว "พี่เยียนจะพูดแบบนั้นทำไมเล่า ข้าเพียงจะขอคำแนะนำจากท่านหน่อย ท่านมีวิธีหนีจากการจับกุมของพวกทหารมั้ย มีวิธีช่วยให้ข้าหลุดพ้นไปได้มั้ย?"
เยียนเป่ยหงหัวเราะแล้วดึงแขนเขา " เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเถอะ ไปหาให้อะไรกินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
เหมียวอี้ดึงเขาไว้ทันที เตือนว่า "มีคนกำลังจับตาดูข้าอยู่"
"พวกกระจอกไม่กี่คน จะกลัวทำไม!" เยียนเป่ยหงดึงเขาออกมาไป "กินดื่มให้อิ่มเสียก่อน เติมกำลังวังชา ตอนมืดพี่จะไปส่งเจ้าเอง!"
ทั้งสองหาร้านบะหมี่ที่เปิดชั่วคราวตอนนั้น สั่งเนื้อวัวนิดหน่อยกับกับบะหมี่สองถ้วย กิ่นอิ่ื่มจนเรอออกมา
ตอนจะออกไปไปจากร้าน เยียนเป่ยหงก็ห่ออาหารกลับไปด้วย จากนั้นก็หาบ้านห้องว่างที่ไม่มีคน เขาปลดบานประตู มาปูบนพื้นแล้วเอนตัวลงนอนหลับ
ถ่วงเวลาไปจนถึงตอนกลางคืน เพื่อให้พ้นจากการถูกจับตามอง เยียนเป่ยหงพาเหมียวอี้ปีนอ้อมข้ามกำแพงไปอย่างรวดเร็ว ไม่เดินไปตามทางปกติ ไม่นานก็หลุดพ้นจากพวกที่คอยจับตาดูได้แล้ว
คลำทางไปจนถึงฐานกำแพงที่ค่อนข้างมืด เยียนเป่ยหงสังเกตการณ์กฏการลาดตระเวนบนกำแพงเมืองดู คนที่เคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพมาก่อนแบบเขาย่อมมีประสบการณ์
พอมีแผนการณ์ในใจแล้ว ก็ฉวยโอกาสนำตะขอแบบเรียบง่ายที่เขาเตรียมไว้โยนข้ามกำแพงไป อีกมือหนึ่งจับเชือก ใช้เท้ายันผนัง พาเหมียวอี้ปีนขึ้นมาอยู่บนกำแพงสูง จากนั้นก็ไถลลงมาอีกด้านของกำแพงเมืองอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองเดินไปท่ามกลางความมืดมิด พอถึงกลางป่าที่อยู่นอกเมืองประมาณเจ็ดแปดลี้แล้วจึงหยุดลง
อาศัยแสงจันทร์บนฟ้า เยียนเป่ยหงนำห่ออาหารที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ยัดใส่อ้อมแขนเหมียวอี้
"พี่เยียน นี่คือ...?" เหมียวอี้กอดห่อย่ามไว้ด้วยความสับสน
"ไอ้น้องชาย อยากจะหนีไปน่ะมันง่าย แต่ต่อไปถ้าเจ้าอยากจะกลับมาบ้านคงยากแล้วล่ะ อย่างไรซะตอนนี้เจ้าก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว บ้านหลังนั้นถ้าไม่กลับมาก็คงไม่เป็นไรหรอก ถ้าเจ้ากลับมาต้องตกอยู่ในน้ำมือของเจ้าหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านนั่นแน่ จากบ้านเกิดตัวเองไปเป็นเรื่องยาก ก่อนหน้านี้เมื่อก่อนข้าไม่พูดคำพวกนี้เพราะ กลัวว่าพูดออกมาแล้วเจ้าจะทุกข์ใจ ของกินพวกนี้ให้เจ้าพกไปกินระหว่างทาง ไปเถอะ ยิ่งไปไกลเท่าไรก็ยิ่งดี "
เยียนเป่ยหงหันกลับมาแล้วยื่นมือชี้ไปยังทิศทางตรงกันข้ามตามแนวภูเขา "ตะขอบนกำแพงเมืองสุดท้ายมันจะทิ้งเบาะแสเอาไว้ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดคิด เจ้าควรเดินไปอีกทางหนึ่ง ที่ข้าทำให้ได้ก็มีเพียงเท่านี้แหละ จะดีหรือจะร้ายข้าก็กำหนดไม่ได้ สุดแล้วแต่โชคชะตาของเจ้าเอง"
 "ขอบคุณมากพี่เยียน แต่ข้ามีอีกเรื่องที่อยากจะขอร้อง!"
"ว่ามาเถอะ ถ้าข้าช่วยได้ก็จะช่วย"
"น้องสาวข้าอยู่ในสำนักเซียนที่ท่านอยากจะเข้าไปวันนี้ นางชื่อลู่เสวี่ยซิน นางยังอายุน้อย ถ้าในวันข้างหน้าพี่ได้ดูแลช่วยเหลือนาง หวังว่าพี่เยียนจะช่วยเป็นหูเป็นตาให้ข้าได้ "
"ลู่เสวี่ยซิน…" เยียนเป่ยหงพึมพำอยู่ไม่กี่ครั้ง พยักหน้าอย่างหนักแน่น " ข้าจะจำไว้ วันนี้ได้พบกันอีกครั้ง ข้าหวังว่าวันหลังจะมีโอกาสได้พบกันอีก ข้าจะไม่ทำกระบิดกระบวนเหมือนเด็กผู้หญิงหรอกนะ ข้าก็มีธุระของข้าที่ต้องรีบทำ ข้ากลับก่อนละ เจ้าดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน"
เขาไม่ใจเสาะยืดยาด สิ่งที่ควรพูดก็พูดแล้ว สิ่งที่ควรทำก็ทำแล้ว ตบไหล่เหมียวอี้ แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล
มองร่างเยียนเป่ยหงที่ค่อยๆ หายไปในความมืด เหมียวอี้แหงนหน้ามองไปยังเมืองกู่เฉิง สีหน้าซับซ้อนยากที่จะเข้าใจ
ตอนแรกที่เข้าไปเสี่ยงอันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง เขาได้เตรียมตัวกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าหลังจากโชคดีกลับมาได้แล้วกลับกลายเป็นคนโดดเดี่ยวเดียวดาย จากนี้ต่อไปจำต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนหลบหนีไปเพียงลำพัง
เขาหมุนตัวไปยังทิศทางของบ้านตัวเอง เหมียวอี้คุกเข่าสะอึกสะอื้นลงตรงนั้น "พ่อลู่แม่ลู่ พ่อจางแม่จาง น้องรองสองกับน้องสามสำเร็จเป็นเซียนแล้วนะ ต่อไปก็ไม่ต้องมาลำบากกับข้าแล้ว วิญญาณของพวกท่านที่อยู่บนสวรรค์ก็ช่วยคุ้มครองพวกเขาด้วยนะ"
พูดจบก็ก้มตัวศีรษะแนบพื้นหัวลงบนพื้น แสดงความเคารพ
ลูกประคำสีเขียวเข้มที่ห้อยอยู่บนคอเขากระพริบแสงอ่อนๆ 'บัณฑิต' ที่ดีดฉินอยู่ในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งผู้นั้น ได้ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเขาอย่างเงียบๆ ยังคงงดงามน่าทึ่งเหมือนเดิม เขามองดูเหมียวอี้ที่กำลังก้มหัวลงพื้นอยู่อย่างเงียบๆ
พอเหมียวอี้โขกก้มหัวแสดงความเคารพเสร็จแล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตา ลุกขึ้นมาพลาง ชักมีดฆ่าหมูจากเอวมาถือไว้ในมือ เล็งหาทิศทาง จากนั้นแล้วไปตามทิศทางที่เยียนเป่ยหงแนะนำไว้อย่างรวดเร็ว
‘บัณฑิต' เงยหน้ามองพระจันทร์ ก่อนจะหายไปอย่างเงียบๆ ภายใต้แสงจันทร์...
เหมียวอี้เดินทางผ่านเทือกเขาสูงชันตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าสว่าง แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาไกลแค่ไหนแล้ว หลังจากที่วิ่งเข้าหาดวงอาทิตย์เพื่อออกมาจากภูเขา ก็เจอแม่น้ำใหญ่สกัดทางไว้ พอเห็นแม่น้ำ เขาก็พอจะเดาออกว่าตัวเองวิ่งมาไกลแค่ไหนแล้ว
ตัวเขาเองเหนื่อยจนเหลือทน คุกเข่าข้างแม่น้ำแล้ววักน้ำล้างหน้าเพื่อทำให้รู้สึกสดชื่น ไม่นานก็นั่งลงบนก้อนหินใหญ่บนริมหาดทรายของแม่น้ำ หยิบเสบียงที่เยียนเป่ยหงเตรียมไว้ให้ออกมา กัดไปไม่กี่คำ ก็หยิบถุงกาน้ำที่ทำจากหนังแกะออกมาจากเอว เปิดฝาแล้วกระเดือกลงไปสองสามอึก
ขณะกำลังกินอาหารอยู่ ก็คิดหาวิธีไปด้วยว่าจะข้ามน้ำยังไง แล้ววันข้างหน้าจะไปที่ไหนต่อ ทว่าเขากลับเห็นเรือแจวลำหนึ่งลอยมาตามกระแสน้ำ แต่เรียกว่าเป็นแพไม้ไผ่จะเหมาะกว่า
บนแพไม้ไผ่มีชายหนุ่มชุดขาวที่สวมเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนไม่ฉูดฉาดคนหนึ่ง ใช้ลำไม้ไผ่ถ่อแพลอยมา
น้ำในแม่น้ำเป็นระลอกคลื่น แพไม้ไผ่ที่เพิ่งสร้างใหม่สีเขียวมันวาว 'บัณฑิต' ที่ยืนอยู่บนแพหันหน้ารับลมยามเช้าและแสงแดดรุ่งอรุณ แขนเสื้อปลิวไสว เป็นภาพที่งดงามเจริญหูเจริญตาเหนือความธรรมดามาก
"..." เหมียวอี้ที่กำลังกัดเคี้ยวอาหารอยู่อ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจตกใจ ทำไมเป็นเขาล่ะ? นี่มันชายหนุ่มรักสะอาดคนนั้นใน 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ไม่ใช่เหรอ?
"เหล่าไป๋ เหล่าไป๋!" เหมียวอี้กระโดดขึ้นมาโบกมือตะโกน "ทางนี้ๆ ทางนี้ ยังจำข้าได้มั้ย?"
บัณฑิตมองไปตามเสียงแล้วยิ้มบางเบาๆ ใช้ลำไม้ไพ่ยันแพเข้าฝั่ง พอแพหยุดนิ่ง มองเห็นสภาพจนตรอกของเหมียวอี้แล้วก็ยิ้มกล่าว " เป็นเจ้านี่เอง น้องชาย เราเจอกันอีกแล้วนะ ในป่าเขากันดารแบบนี้ ไม่ทราบว่าน้องชายต้องการจะไปไหน? "
เหมียวอี้ถาม "ท่านจะไปไหน?"
บัณฑิตมองกระแสน้ำที่ไหลไปแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "แพน้อยลอยมาตามกระแสน้ำ ข้ามาตากลมชมทิวทัศน์ ไม่มีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษหรอก ไปถึงไหนก็ไปถึงนั่นแหละ พอใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "
ความคิดนี้ อากัปกิริยานี้ ช่างเป็นคนรู้จักพอจริงๆ เหมียวอี้รู้สึกไม่ว่าเมื่อไรที่เจอเขา ท่าทางของเขาดูสุขุมเยือกเย็นตลอด แม้แต่ในที่อันตรายแบบนั้นก็ยังไม่มีท่าทีรีบร้อนลนลานฉุกละหุกเลย บนตัวสะอาดสะอ้านเรียบง่ายตลอด
เหมียวอี้ถูฝ่ามืออย่างกระดากอายเล็กน้อย "ดูเหมือนพวกเราจะไปทางเดียวกันนะ ไม่ทราบว่า..."
ความหมายที่พูดก็ชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ทราบว่าจะขอขึ้นแพไปของท่านได้หรือไม่
บัณฑิตพยักหน้าด้วยความเข้าใจ "ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการมีเพื่อนร่วมทางแล้ว หากไม่รังเกียจแพไม้ไผ่กระจอกงอกง่อยของข้า ก็ขึ้นไปด้วยกันจะดีกว่า"
"ไม่กระจอก ไม่งอกง่อย เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นเรือไม้ไผ่สวยขนาดนี้ " เหมียวอี้กระโดดขึ้นเรืออย่างเบิกบานใจ
เขาไม่ได้พูดยกยอประจบ แพนี้ทำออกมาประณีตมากจริงๆ ตรงกลางยังมีหลังคาไม้ไผ่โค้งสำหรับกันแดดกันฝนด้วย
ลำไผ่ในมือบัณฑิตยันแพออกจากฝั่ง แพไม้ไผ่บรรทุกทั้งสองไปยังกลางแม่น้ำ ไหลตามกระแสน้ำอีกครั้ง
…………………………


บทที่ 10 เหมือนคำพยากรณ์(1)
ในลานบ้านพักแห่งหนึ่งในเมือง นักพรตชุดเหลืองสะพายดาบท่าทางใจดีคตนหนึ่งที่พกดาบไว้ข้างหลัง หลังจากมองตามเงาร่างหลังเงาของเทพธิดาหงเฉินที่หายเข้าไปในบ้านหลังงามนั้นแล้ว ก็พึมพำกับตัวเองคล้ายเหมือนกับว่าตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!"
เหมือนกับเขาเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว ยิ้มบางเบาๆ แล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องไป นั่งขัดสมาธิบนเตียงเตี้ย มือทั้งสองทำท่าจีบนิ้ววางที่เข่าซ้ายและขวา ปิดตาและปิดปาก ท่องบทสวดที่เข้าใจได้ยากออกมา
คนธรรมดาอาจจะมองไม่เห็นอะไร แต่ถ้าเป็นคนที่มีพลังอิทธิฤทธิ์ล้ำลึก ก็จะเห็นตัวอักษร 'สวัสดิกะ'[1] สีทองพากันหลั่งไหลออกมาจากปากที่กำลังขยับของเขา จากเล็กกลายเป็นใหญ่ ลอยออกนอกประตูและหายไปอย่างรวดเร็ว…
ในเมือง ในที่สุดสามพี่น้องที่หลบหนีหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเข้ามาได้ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ
พอพบบ่อน้ำเก่าโบราณบ่อหนึ่ง เหมียวอี้ก็ตักน้ำหนึ่งถังมาถูล้างตัว จากนั้นนำน้องๆ เดินไปที่ถนน สามพี่น้องที่เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนตื่นเต้นดีใจผิดปกติ ใฝ่ฝันถึงคืนวันที่สวยงามเมื่อกลายเป็นเซียน
แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสามคนคิดหนักก็คือ ไม่รู้ว่าจะเข้าไปที่สำนักเซียนไหนดี!
ตามวิธีคิดของคนปกติ แน่นอนว่ายิ่งเป็นสำนักเซียนที่ยิ่งเก่งเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น แต่สามคนนี้ไม่รู้ว่าสำนักไหนเก่งที่สุด
สมบัติที่หามาได้จาก 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' แต่ละสำนักล้วนอยากได้ จากช่วงแรกๆ ที่ก็เข่นฆ่าแย่งชิงกันแล้วจนกระทั่้งตั้งแต่จนค่อยๆ ตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมา แต่ละสำนักฝึกตนที่มารวมตัวกันที่นี่ เพื่อความยุติธรรม ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาติให้ใช้เล่ห์กล และห้ามใช้วิธี 'เรียกลูกค้า' บนถนนด้วย ทั้งหมดล้วนอาศัยความสมัครใจของผู้ที่ไปหาสมบัติมา ว่าจะมอบให้คนของสำนักไหน
แต่ถ้าอยากจะให้ยุติธรรมไปเสียทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้ ที่พักที่สำนักใหญ่ตั้งแบ่งไว้ในเมืองกู่เฉิง ใหญ่โตหรูหรา ส่วนมาตรฐานที่พักของสำนักเล็กๆ ก็จำเป็นต้องจะแย่หน่อย ภายใต้ความสมัครใจของผู้หาสมบัติ สำนักเล็กๆ ต้องเสียเปรียบไม่น้อยแน่
แต่ที่พักใหญ่โตหรูหราก็มีไม่น้อยเลยนะ! สามพี่น้องเตรียมเปรียบเทียบที่พักแต่ละแห่ง
"จางเฟิงเป่า...จางเฟิงเป่า..."
สามพี่น้องเพิ่งจะเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนไป เจ้าอ้วนจางหยุดเดินแล้วหันกลับไป มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้างงงัน
"เจ้าสองเจ้ารอง เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?"เหมียวอี้และหนูน้อยลู่หยุดเพื่อถาม
"มีคนเรียกข้า" เจ้าอ้วนจางพูดพลางมองไปรอบๆ
"ใครเรียกเจ้า?" เหมียวอี้และหนูน้อยลู่มองไม่เห็นใคร
"ฟังสิ! เหมือนจะดังมาจากทางนั้น" เจ้าอ้วนจางชี้ไปยังอีกหัวถนนหนึ่ง
พี่ใหญ่และน้องสามเงี่ยหูฟังแต่ไม่ได้ยินอะไรเลย มองหน้ากันแล้วส่ายหัว หนูน้อยลู่หัวเราะเย้ยว่า "พี่สองพี่รองโกหกอีกแล้วสินะ"
เหมียวอี้คล้ายก็เหมือนจะไม่กล้าจะเยินยออุปนิสัยของเจ้าสองเจ้ารองเช่นกัน ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "เจ้าสองเจ้ารอง อย่าก่อเรื่องเลิกทำเป็นเล่นเสียที"
เจ้าอ้วนจางกระวนกระวายใจ ชี้ไปที่หัวถนนนั้น "พวกท่านพี่กับน้องสามลองฟังเอาเองสิ! มีคนเรียกจางเฟิงเป่าๆ จางเฟิงเป่าตลอดเลย"
หนูน้อยลู่ถามด้วยความสงสัย "พี่สองพี่รอง คนที่รู้จักพี่ก็เรียกพี่ว่าเจ้าอ้วนจางทั้งกันนั้นไม่ใช่เหรอ?"
"ข้า…" เจ้าอ้วนจางพูดไม่ออก ยังนึกว่าตัวเองหูฝาดไป พยายามใช้นิ้วก้อยแหย่หูแต่ก็ยังได้ยินอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา "พี่ใหญ่ นี่ไม่ได้ยินกันจริงๆ เหรอ? คงไม่ได้แกล้งข้าหรอกนะ?"
หนูน้อยลู่ส่ายหัว ใช้สายมองดูถูกที่พี่สองพี่รองแก้นิสัยไม่หาย
เห็นท่าทางของน้องรองสองไม่เหมือนคนที่กำลังโกหก จู่ๆ เหมียวอี้ก็นึกถึงเหตุการณ์ในหมอกเลือดหมื่นจั้งขึ้นมาได้ ตอนนั้นตนเองได้ยินเสียงฉิน แต่เยียนเป่ยหงกลับยืนยันว่าไม่ได้ยินอะไร คล้ายกับเหตุการณ์ตอนนี้เลย
"ไป ไปดูกันหน่อย!" เหมียวอี้เรียกให้เจ้าอ้วนจางนำทางอยู่ข้างหน้า
หลังจากเดินผ่านถนนไป ทั้งสามคนเห็นสวนเล็กๆ นอกที่พักแห่งหนึ่ง เจ้าอ้วนจางชี้ที่ลานบ้านแล้วพูดว่า "เป็นที่นี่แหละ"
ยังไม่ทันพูดจาอะไร และไม่รอให้เหมียวอี้เรียกไว้ร้องทัก เจ้าอ้วนจางผลักประตูเข้าไปที่ลานบ้านแล้วตะโกนว่า "ใครกันน่ะ?ข้า…"
เขาสำลักเสียงของตัวเอง สามพี่น้องเบิกตาโพลงพร้อมกัน มองไปในลานบ้านด้วยความเหลือเชื่อ
ตอนยังไม่ผลักประตูเข้าไป มองจากแต่ภายนอกก็เป็นแค่ที่พักธรรมดา แต่พอผลักประตูเข้าไปกลับ็พบอีกโลกหนึ่งทันที ข้างในมีแสงเรืองรองแวววับ รัศมีความมงคลประสานอยู่ด้วยกัน เสียงดนตรีของสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมกรุ่นปะทะจมูก ทั้งซ้ายและขวามีมนุษย์ที่ดูสูงส่งดุจเทพสวมชุดเกราะสีทองยืนอยู่มากมาย นี่เป็นที่พักธรรมดาซะที่ไหนกัน เป็นวิมานสำนักเซียนชัดๆ
ในห้องที่มีแสงอาทิตย์ส่องผ่าน เซียนท่านหนึ่งสวมชุดสีเหลืองมีดาบอยู่ข้างหลังกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนฐานประทับดอกบัว ใบหน้ายิ้มอย่างเป็นมิตรกวักมือเรียกทั้งสามคน ส่งสัญญาณให้เข้ามา
ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่เชิญให้เข้ามา สามคนจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร ค่อยๆ เดินเข้าไปที่ลานบ้านอย่างระมัดระวัง จากนั้นประตูลานบ้านก็ปิดเองโดยอัตโนมัติ
มหาเซียนชุดเหลืองกวาดสายตามองทั้งสามคน สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่หน้าของเจ้าอ้วนจาง พยักหน้าเบาๆ แล้วยิ้ม "เป็นเจ้าเองเหรอที่ได้ยินเสียงเรียกของข้า?"
ท่าทางเจ้าเล่ห์ที่เป็นปกติของเจ้าอ้วนจางหายไปหมดสิ้น เขาผงกหัวด้วยสีหน้าท่าทาง 'ใสซื่อไร้เล่ห์เหลี่ยม' เจอกับคนที่น่าเกรงขามทางที่ดีทำท่าซื่อสัตย์และเรียบร้อยไว้จะดีกว่า
มหาเซียนชุดเหลืองยิ้มแล้วพูด "ข้าหวังจะหาลูกศิษย์สักคนเพื่อถ่ายทอดวิชาจีวรและบาตรให้ จนใจที่จะทำอย่างไรก็ไร้ผู้ที่เหมาะสมมาตลอด ข้าพบกับเทพยากรณ์แล้วขอคำแนะนำมา คำทำนายที่เทพยากรณ์มอบคำทำนายแก่บอกข้า เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ คนที่ถูกลิขิตไว้อยู่ตรงนี้แล้ว"
สามคนที่เออออตามอย่างระมัดระวัง ฟังไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไร มหาซียนชุดเหลืองดูเหมือนจะไม่สนใจว่าสามคนนี้จะฟังรู้เรื่องหรือไม่ ถามแค่เจ้าอ้วนจาง "เจ้าจะยอมเป็นลูกศิษย์ข้าหรือไม่?"
ตอนที่ทั้งสามคนเดินบนอยู่ในเมืองนี้ ที่พักของสำนักเซียนแห่งอื่นๆ ที่กำลังเปิดรับคนดูเหมือนจะยิ่งใหญ่กว่าที่นี่ แต่ในประตูใหญ่ที่เปิดอ้าออกมา ความยิ่งใหญ่ของสำนักเซียนอื่นๆ เทียบกับที่นี่ไม่ติด แตกต่างกันมาก
อย่างไรก็ไม่รู้ว่าเขาไม่แน่ใจว่าใครดีหรือใครไม่ดีกันแน่ เซียนท่านนี้ ดูๆ แล้วก็ไม่แย่หน้าใหญ่ใจโต เหมียวอี้กัดฟัน ยื่นมือเข้าไปคลำหาในอก หยิบสมุนไพรเซียนสองต้นออกมาแล้วส่งให้ถึงได้สองต้น มอบใส่มือให้มือเจ้าอ้วนจางและหนูน้อยลู่ จากนั้นแล้วผลักทั้งคู่ไปอยู่ตรงหน้าท่านเซียนชุดเหลือง
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าอ้วนจางและหนูน้อยเห็นได้เห็นสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' พอเห็นกิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมที่มีประกายดาวเล็กๆ ปกคลุมอยู่ในมือ พวกเขาก็ละสายตาไปไหนไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง
ท่านเซียนชุดเหลืองพอมองเห็นสมุนไพรเซียนก็ประหลาดใจเล็กน้อย ดูจากขนาดของสมุนไพรเซียนแล้วรู้เลยว่าอายุของมันไม่ธรรมดา น่าเหมือนะจะเติบโตมาแล้วเกินหมื่นปี สายตาที่เขามองเหมียวอี้ดูประหลาดใจเล็กน้อย แล้วถามว่า "เจ้าเข้าไปในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งมาเหรอ?"
เหมียวอี้คิดในใจว่าเขาถามอะไรไร้สาระ ถ้าข้าหาสมุนไพรเซียนมาให้ท่านไม่ได้ ท่านจะไม่เต็มใจยอมรับคนข้าเหรอ? แต่ภายนอกเขาพยักหน้าตอบ "ใช่ขอรับ"
ท่านเซียนชุดเหลืองตาลุกวาวกวาดสายตาไปทั้งตัวเหมียวอี้ทันที ดูออกแล้วว่าบนตัวเหมียวอี้มีสมุนไพรเซียนเพียงสองต้น เขาพูดด้วยความเสียดายว่า "นิสัยอย่างเจ้านั้นหายาก แต่น่าเสียดาย ถ้าข้าเหลือสมุนไพรเซียนไว้ให้เจ้าหนึ่งต้น มันกลับจะเป็นการทำร้ายเจ้าเสียด้วยซ้ำ ช่างเถอะ!"
พอพูดจบเขาก็ยกแขนเสื้อชูกระบอกแขนเสื้อขึ้น สมุนไพรเซียนที่ประคองอยู่ในมือเจ้าอ้วนจางปลิวหวือ'วืบ'ปลิวเข้าไปในแขนเสื้อกว้างของเขา จากนั้นชี้ไปบนพื้น "ยังไม่ก้มหัวคำนับอาจารย์อีก!"
เจ้าอ้วนจางหันกลับมามองเหมียวอี้ เหมียวอี้พยักหน้า
เจ้าอ้วนจางคุกเข่าโขกและโค้งหัวลงทันที "ท่านอาจารย์!"
ท่านเซียนชุดเหลืองยิ้มบางๆแบบรู้ทัน พยักหน้าพูดกับเหมียวอี้และลู่เสวี่ยซิน "ข้ารับเขาไว้แล้ว ส่วนพวกเจ้าสองคนก็ไปได้แล้ว"
สามพี่น้องอึ้งไปพักหนึ่ง มันไม่ถูกนี่ ไม่ใช่ว่าถ้ามีสมุนไพรเซียนก็จะรับไว้ไม่ใช่เหรอ?
เจ้าอ้วนจางกระโดดขึ้นมาคนแรกแล้วพูดว่า "ท่านอาจารย์ พวกเราสามคนมาด้วยกัน พวกเรามีสมุนไพรเซียน รับพวกเราไว้ด้วยกันเถอะ "
ท่านเซียนชุดเหลืองส่ายหัวไม่รับปาก
เหมียวอี้รีบร้อนผลักลู่เสวี่ยซินออกไปข้างหน้า แล้ววิงวอน "ท่านมหาเซียน รับน้องสาวข้าไว้ด้วยเถิด นางมีสมุนไพรเซียนนะ น้องสาม รีบคุกเข่าคำนับอาจารย์เร็ว!"
ลู่เสวี่ยซินกำลังจะคุกเข่าลงไป ท่านเซียนชุดเหลืองสะบัดแขนเสื้อหนึ่งที ไม่ว่าจะทำอย่างไรหหนูน้อยก็คุกเข่าลงไม่ได้
เจ้าอ้วนจางส่งเสียงด้วยความร้อนใจอยู่ข้างๆ "พี่ใหญ่ น้องสาม รีบคุกเข่าคำนับอาจารย์สิ!"
ความคิดของสามพี่น้องก็ไม่ซับซ้อนอะไรเลย ถ้าหากได้อยู่ด้วยกัน พวกเขาก็จะได้ดูแลกันและกัน
เหมียวอี้เจ็บปวดแต่ระบายออกมาไม่ได้ เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อไปหาสมุนไพรเซียน แต่กลับ็นำออกมาได้เพียงสองต้น
"ข้าไม่ได้สนใจสมุนไพรเซียนนั่นจริงๆหรอก แล้วสำนักนี้ก็ไม่รับลูกศิษย์ผู้หญิงด้วย!" ท่านเซียนชุดเหลืองพูดพลางส่ายหน้า
เจ้าอ้วนจางจะไม่ทำแล้ว ยื่นมืออกมาแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นท่านคืนสมุนไพรเซียนมาให้ข้า ข้าไม่อยากเป็นลูกศิษย์ท่านแล้ว "
ท่านเซียนชุดเหลืองหัวเราะแล้วพูดว่า " นี่ไม่ใช่การซื้อขาย เจ้าคำนับเรียกข้าว่าอาจารย์แล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะกลับคำพูด "
พูดจบก็สะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง ประตูลานบ้านเปิดขึ้นโดยทันทีอัตโนมัติ ชั่วพริบตาเดียวลมได้พัดหอบเหมียวอี้และลู่เสวี่ยซินส่งออกไปโดยพลันทันที
พอประตูปิด ทั้งสองคนถูกสกัดกั้นไว้ข้างนอก จะตะโกนเรียกให้ประตูเปิดอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เสียงของข้างในและข้างนอกถูกตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง
…………………………
^1 卍 สวัสดิกะ หรือ สวัสติกะ (卍) คือเป็นเครื่องหมายอันเป็นมงคลสูงยิ่ง เป็นเครื่องหมายแห่งพลวัตร การเคลื่อนไหว ความไม่หยุดนิ่ง ความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เป็นเครื่องหมายแห่งการหล่อเลี้ยงสรรพชีวิต มีการใช้เป็นสัญลักษณ์ในศาสนาฮินดู และศาสนาพุทธ


บทที่ 11 เหมือนคำพยากรณ์ (2)
หลังจากทั้งสองคนดื้อดึงตบจนเปิดประตูออกได้ในที่สุด ทั้งสองก็ตกตะลึงอีกครั้ง ภาพตรงหน้าเป็นเพียงลานบ้านธรรมดา สำนักเซียนอันแสนมหัศจรรย์ก่อนหน้านี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทั้งสองค้นหาไปทั่วทั้งในและนอกบ้าน ไม่เห็นเงาใครสักคน ทุกอย่างก่อนหน้านี้เหมือนเป็นความฝัน เจ้าอ้วนจางก็หายไปแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปไหน
"พี่สองพี่รอง พี่สองพี่รองไปไหนแล้ว…" ลู่เสวี่ยซินร้องไห้สะอึกสะอื้น
เหมียวอี้ที่ยืนอึ้งทึ่มตำหนิตัวเองอยู่ที่เดิม พอมองเห็นสมุนไพรเซียนใบหยกกิ่งสีทับทิมในมือน้องสามแล้ว สายตาดูตื่นตัวขึ้นมาทันที พูดปลอบใจหนูน้อยว่า "น้องสามอย่าร้องไห้เลย เจ้าสองเจ้ารองมันได้พบอาจารย์ดีแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรหรอก"
"คำพูดของพี่ใหญ่น่าเชื่อถือกว่าพี่สองพี่รองมาตลอด หนูน้อยเช็ดน้ำตา พูดพลางสะอึกสะอื้น
"พี่ใหญ่รู้ได้ยังไง?"
เหมียวอี้ชี้ไปที่กิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมในมือนางแล้วอธิบาย "ถ้าเขาเป็นคนชั่วจริงๆ สมุนไพรเซียนต้นนี้คงเสร็จเขาไปแล้ว "
คำพูดนี้ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง หนูน้อยถาม "พี่สองพี่รองถูกพาตัวไปไหนแล้วล่ะ?"
เหมียวอี้จนปัญญาจะตอบคำถามนี้….
ในที่รกร้างแห่งหนึ่งที่อยู่นอกเมืองกู่เฉิงไปหลายสิบลี้ ท่านเซียนชุดเหลืองและเจ้าอ้วนจางยืนเผชิญหน้ากัน อีกคนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ส่วนอีกคนโกรธแต่ไม่กล้าพูด
ลมพัดวูบหนึ่ง ผืนหญ้ารกร้างส่ายั่นไหว ฝุ่นดินที่อยู่บนตัวท่านเซียนชุดเหลืองปลิวหายไป
มวยผมที่เกล้าอยู่บนหัวของเขา ผิวหนังที่อยู่บนใบหน้า เสื้อที่อยู่บนร่างกาย ดาบยาวที่สะพายหอบไว้ข้างหลังค่อยๆ กลายเป็นฝุ่นปลิวออกไป ทั้งตัวที่เหมือนถูกกลบอยู่ในฝุ่นดิน ถูกลมค่อยๆ พัดเผยโฉมหน้าที่แท้จริง
ฝุ่นดินที่อยู่บนร่างกายเขาถูกปัดออกไป เผยให้เห็นนักบวชเฒ่าศีรษะล้านคนหนึ่ง คิ้วขาวทั้งสองข้างยาวห้อยลงมาถึงหน้าอก หน้าตาดูมีเมตตา ผอมบางกระฉับกระเฉง ดวงตาทั้งคู่ลึกล้ำมีประกาย
ชุดคลุมที่เขาสวมเป็นใส่มีสีขาวราวกับหิมะ ขลิบโดยมีขอบด้วยเป็นผ้าต่วนสีดำ บนผ้าต่วนสีดำปักลายริ้วเมฆสีทองงดงาม ดอกบัวสีม่วงบานเก้ากลีบเปล่งแสงอยู่ตรงกลางหว่างคิ้วของเขา ในความเรียบง่ายทั้งตัวของเขาเผยความสูงส่งที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ลักษณะท่าทางดูสงบใจดี แต่ให้ความรู้สึกสูงศักดิ์สง่างามราวกับจักรพรรดิ ดูแล้วเหมือนพระราชาในคราบนักบวช
เจ้าอ้วนจางมองจนตะลึงอ้าปากค้าง พูดแบบติดอ่าง "ทะ ท่านเป็นนักบวชเหรอ?"
นักบวชเฒ่ายิ้มอย่างเมตตา "ในดินแดนแห่งเซียนไม่ค่อยจะต้อนรับให้คนจากแดนพุทธะเข้ามาหาลูกศิษย์ในเขตนี้หรอก ข้าจึงต้องปกปิดตัวตน เจ้ากับข้าอยู่ห่างกันหมื่นลี้แต่บังเอิญพบและได้มาพบหน้าเป็นอาจารย์เป็นศิษย์กันที่นี่ ต้องมีวาสนาต่อกันแน่"
เจ้าอ้วนจางรีบส่ายหัวโบกมือทันที "พวกเราไม่มีวาสนาต่อกัน ไม่มีจริงๆ "
นักบวชเฒ่าหัวเราะแล้วถามว่า "หากไม่มีวาสนาเจ้าจะได้ยินบทสวดเฉพาะของข้าได้อย่างไรกัน เป็นเพราะวาสนามากมายนี่เอง"
"ข้าไม่อยากเป็นพระ ข้าชอบกินเนื้อกินเหล้า ข้าชอบหญิงงาม ข้ายังอยากแต่งงานด้วย…" เจ้าอ้วนจางถอยหลังด้วยสีหน้าหวาดกลัว ไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องเป็นพระ น่ากลัวเกินไปแล้ว เขาหันกลับแล้วออกวิ่งไป ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย!"
"เด็กโง่ ในโลกมนุษย์มีคนใฝ่ฝันอยากเป็นลูกศิษย์ของข้ามิรู้เท่าไรต่อเท่าไร"
นักบวชเฒ่าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ลายริ้วเมฆสีทองปักอยู่บนผ้าต่วนสีดำข้างสาบคอเสื้อจู่ๆ ก็กลายเป็นเหมือนกลายเป็นงูที่มีชีวิต บินออกมาจากเสื้อ บินวนอ้อมเวียนนักบวชเฒ่าที่ยืนพนมมืออยู่อย่างรวดเร็ว ค่อยๆ ใหญ่ขึ้น สุดท้ายกลายเป็นภาพมายาภูตมังกรทะเลสีทองตัวใหญ่ตัวหนึ่ง พันรอบนักบวชผู้ฝึกตนเฒ่าและทะยานขึ้นฟ้าไป
มังกรทะเลบินวนอยู่บนฟ้า แล้วถลาลงมา ไล่ตามโฉบเจ้าอ้วนจางที่กำลังวิ่งหนีอย่างอกสั่นขวัญหายขึ้นไปบนฟ้า สั่นหัวกระดิกหางพาทั้งสองคนหายลับเข้าขอบฟ้าไปอย่างรวดเร็ว…
เวลานี้เอง เหมียวอี้พาลู่เสวี่ยซินเบียดแทรกออกจากฝูงชน มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ประดับตกแต่งสวยงาม
เขาเองก็แยกไม่ออกเหมือนกันว่าสำนักไหนดี เดินมาถึงตรงนี้เห็นคนมากมายกำลังรุมล้อมดูอยู่อย่างคึกคัก ได้ยินคนที่อยู่รอบๆ พูดกันว่า เทพธิดาหงเฉินที่ก่อนหน้านี้ยืนอยู่บนกำแพงให้เซียนทุกท่านทำความเคารพเลื่อมใส ได้เหาะเข้าไปในนี้ ทุกคนจึงพากันแห่เข้ามา
ได้รับความเคารพเลื่อมใสจากเซียนทุกคนก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว เหมียวอี้อดเสียใจไม่ได้ที่ปล่อยให้เจ้าอ้วนจางพบเซียนชุดเหลืองท่านนั้น ไม่เช่นนั้นน้องรองสองกับน้องสามคงจะได้อยู่คอยดูแลกันได้ แต่มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว
สองพี่น้องก้าวขึ้นบันไดที่เชื่อมไปที่ประตูทางเข้า แต่ถูกเซียนที่เฝ้าประตูขวางเอาไว้
เหมียวอี้ส่งสัญญาณให้หนูน้อยลู่นำเจ้าต้นไม้กิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมที่ส่องแสงระยิบระยับนั่นออกมาทันที คุณลักษณะของสมุนไพรเซียนต้นนี้ทำให้เซียนที่เฝ้าประตูอยู่ตาลุกวาวทันที
มีเสียงตะโกนดังออกมาจากกลุ่มคนที่ล้อมอยู่ข้างนอกทันทีใด "นั่นพี่ใหญ่กับน้องสามตระกูลจางไม่ใช่เหรอ ? พวกเขาเก็บสมุนไพรเซียนได้แล้วเหรอ?"
ที่นี่ไม่เรื่องมากเหมือนเซียนชุดเหลืองท่านนั้น พอเห็นว่ามีสมุนไพรเซียน ก็มีคนออกมานำตัวหนูน้อยลู่เข้าไปที่บ้านทันที แต่กลับขวางเหมียวอี้ที่ต้องการจะไปส่งน้องเอาไว้ข้างนอก
เพื่อน้องสาว เหมียวอี้โค้งตัวอย่างนอบน้อมแล้วยิ้ม "นางเป็นน้องสาวข้า ข้าอยากจะไปส่งนางแล้วพูดอะไรกับนางหน่อยได้มั้ย?"
เซียนเฝ้าประตูยื่นมือขวางไว้ พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ออกไป!"
หนูน้อยลู่ที่อยู่ในประตูตะโกนเสียงดังทันที "พี่ใหญ่ พี่ก็เข้ามาด้วยสิ! "
หนูน้อยลู่ยังดูไม่ออกว่าพี่ใหญ่ของตนมีสมุนไพรเซียนแค่สองต้น ถ้าเปลี่ยนเป็นน้องสองน้องรองจอมเจ้าเล่ห์ ตอนนี้คงเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เหมียวอี้โบกมือทันที "น้องสาม เจ้าเข้าไปก่อน พี่จะลองไปตามหาเจ้ารองสามดูก่อนว่าจะเจอมั้ย"
"พี่ใหญ่ ข้าจะรอนะ!" เสียงของหนูน้อยลู่ค่อย ๆ หายไปข้างหลังประตู เนื่องจากมีคนพาตัวนางไปแล้ว
"น้องสาม ดูแลตัวเองดีๆ นะ!"
เหมียวอี้พยายามใช้นำเสียงหัวเราะแสดงความดีใจ ตะโกนเข้าไปในประตู หวังว่าเสียงหัวเราะของตัวเองจะทำให้น้องสามสบายใจ
เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่กำลังมองด้วยความอิจฉา เหมียวอี้ที่กำลังเม้มปากแน่นและตาแดงก่ำกล่ำยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ เดินยิ้มลงบันไดมาอย่างมีความสุข แล้วพูดกับทุกคนด้วยความภูมิใจ "นั่นน้องสาวข้าเอง ได้เป็นเซียนแล้ว น้องชายข้าก็ได้เป็นเซียนแล้วเหมือนกัน น้องสองน้องรองกับน้องสามบ้านข้าได้เป็นเซียนกันหมดแล้ว"
เหมียวอี้ไม่ค่อยโอ้อวดแบบนี้บ่อยนัก แต่ตอนนี้อดไม่ได้ที่จะบอกให้ทุกคนรู้ข่าวดีนี้ ให้เพื่อนบ้านพวกนั้นรู้ว่าเด็กสาวกำพร้าตระกูลลู่กับเด็กกำพร้าตระกูลจาง หลังจากวันนี้ไปจะมีชีวิตที่ดีเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะเอื้อมถึงได้
แต่เขากลับมองไม่เห็นแววอารมณ์เยาะเย้ยที่ซ่อนอยู่ตอนที่เซียนเฝ้าประตูเหล่ตามอง
คนคุ้นเคยจากเมืองเดียวกันดึงเหมียวอี้มาถาม "เจ้าเด็กจางก็สำเร็จเป็นเซียนแล้วเหมือนกันหรอ?"
เหมียวอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น
มีคนสนิทจากเมืองเดียวกันอีกสองสามไม่กี่คนเบียดเข้ามาถามแทรก "เป็นสมุนไพรเซียนที่เจ้าเข้าไปเก็บในหมอกเลือดหมื่นจั้ง? "
เหมียวอี้พยักหน้าอีกครั้ง
"เจ้าเก็บสมุนไพรเซียนมาได้กี่ต้นน่ะ?"
เหมียวอี้ชูสองนิ้วด้วยความภาคภูมิใจ "สองต้น"
มีคนถามอย่างประหลาดใจ "สองต้นเองหรอ? พี่ใหญ่บ้านจาง ทำไมเจ้าไม่เหลือไว้ให้ตัวเองสักต้นล่ะ?"
เหมียวอี้ตบที่อกเบาๆ แล้วหัวเราะ " ไม่เป็นไรหรอก หมอกเลือดหมื่นจั้งยังไม่ปิดไม่ใช่เหรอ? ยังมีโอกาสอีก"
แม้จะพูดแบบนี้ แต่เขาคงไม่กลับเข้าไปอีกแล้ว เพราะเคยเข้าไปจึงเข้าใจว่าในนั้นอันตรายมากแค่ไหน ใช่ว่าทุกครั้งจะได้พบคนแบบเยียนเป่ยหงที่ช่วยปกป้องอันตราย ยิ่งเข้าไปข้างในลึกเท่าไรก็ยิ่งแย่งชิงกันอย่างบ้าระห่ำ ถ้าตัวเองเข้าไปอีกก็ไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตไปทิ้ง ก่อนหน้านี้ที่ยังมีชีวิตออกมาได้เป็นเพราะดวงดีล้วนๆ
"จุ๊ๆ จุจุ บ้านเฒ่าลู่กับบ้านเฒ่าจางโชคดีจริงๆ เลย รับเลี้ยงลูกชายดีๆ เอาไว้ ถึงตายก็คุ้มแหละน่า! " มีคนอุทานชื่นชม
เหมียวอี้อ้าปากยิ้มกว้างให้กับทุกคนที่แสดงความยินดี ยิ้มจนหน้าจะชาหมดแล้ว…
ในบ้านหลังใหญ่ที่งดงาม หนูน้อยลู่ถูกพาตัวไปที่สวนด้านหลัง ยืนอยู่บนแผ่นหยกแผ่นหนึ่งที่สลักอักขระอักษรรูนเอาไว้
ผู้ฝึกตนสามคน ยืนเป็นสามมุมอยู่ข้างนอกแผ่นหยก ขณะเดียวกันก็ปล่อยคาถาออกมา ให้เพื่อใส่พลังอิทธิฤทธิ์เข้าไปในแผ่นหยก พิสูจน์คุณสมบัติในการฝึกตนของหนูน้อยลู่
มีเพียงคนธรรมดาเท่านั้นที่นึกว่าพอหาสมบัติออกมาจากหมอกเลือดหมื่นจั้งได้แล้วก็จะกลายสำเร็จเป็นเซียนได้เลย คนที่มีคุณสมบัติ แน่นอนว่าจะยอมสิ้นเปลืองทรัพยากรฝึกให้อย่างไม่เสียดาย ส่วนคนที่ไม่มีคุณสมบัติก็ไม่มีใครอยากเปลืองทรัพยากร แค่ส่งไปทำงานเบ็ดเตล็ดต่ำต้อยก็พอแล้ว
…………………………


บทที่ 8 น้องรองกับน้องสาม
ปีนั้นที่เหมียวอี้อายุแปดปี ที่บ้านประสบเหตุไฟไหม้ กลายเป็นคนโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง เกือบถูกส่งเข้า 'จวนฉือย่วน'
สถานที่ที่เรียกว่า 'จวนฉือย่วน' เป็นสถานที่ที่มุ่งเน้นให้ความเมตตากับผู้ไร้ที่พึ่งพ่อหม้ายแม่หม้ายและเด็กกำพร้า ที่ไร้ความสามารถในการดำรงชีวิต
นี่เป็นโลกที่ผู้ฝึกตนมีบทบาทเป็นหลักทั้งสิ้น ผู้แข็งแกร่งนำรูปภาพของตนวางไว้ทุกบ้าน ชาวบ้านคนธรรมดาปฏิบัติต่อเขาเหมือนบูชาเทพยดา ทุกวันจะต้องใช้เวลาสามชั่วยาม เพื่ออธิษฐานภาวนาตรงแท่นบูชาเทพ อุทิศพลังปรารถนาของตน
และคนที่ถูกส่งไป 'จวนฉือย่วน' นอกจากกินอยู่หลับนอนแล้ว เกือบทุกเวลาจะต้องอธิษฐานภาวนาต่อแท่นบูชาเทพ เพื่ออุทิศพลังแห่งบุญและความปรารถนาดีของตน ไม่ต่างกับหมูที่อยู่ในคอกเลี้ยง ใช้ชีวิตไม่เหมือนคน
เคราะห์ดีที่พ่อแม่ของลู่เสวี่ยซินที่เป็นเพื่อนบ้านเก็บเหมียวอี้มาเลี้ยงได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเด็กกำพร้าอายุต่ำกว่าสิบปี ล้วนต้องส่งเข้า 'จวนฉือย่วน' ทั้งสิ้น
ใครจะรู้ว่าสองปีต่อมา บ้านตระกูลลู่จะเกิดไฟไหม้ตอนกลางคืน สองสามีภรรยาตระกูลลู่ตายในกองเพลิง ทิ้งลูกสาวอายุห้าขวบไว้คนหนึ่ง
เหมียวอี้กลายเป็นดาวภัยพิบัติที่ทุกคนกล่าวถึงทันที แต่ก็ยังมีคนรั้นไม่เชื่อเรื่องอัปมงคล
พูดไว้ชัดเจนว่าไม่ยอมเห็นเด็กสองคนนี้อยู่ในสภาพน่าสงสาร สุดท้ายคนฆ่าสัตว์ตระกูลจางที่ขายเนื้ออยู่บนถนนก็รับเลี้ยงเด็กสองคนนี้
ผลก็คือสองปีหลังจากนั้น ตอนที่สองสามีภรรยาร้านฆ่าหมูออกไปทำงานข้างนอก ก็ประสบกับไฟป่า เป็นผู้ใจบุญอีกคู่ที่ต้องตายในกองเพลิง มีเด็กกำพร้าเพิ่มอีกหนึ่งคนแล้ว เหมียวอี้จึงกลายเป็น ‘'ดาวกำพร้าหายนะ’' ที่ทุกคนกล่าวถึง ไม่มีใครกล้าเก็บเอาไปเลี้ยงอีก
โชคดีที่ในเวลาสองปีที่อยู่บ้านคนฆ่าสัตว์ตระกูลจาง เหมียวอี้ก็ไม่ได้อยู่ไปวันๆ เขาไม่อยากให้ตนและลู่ลู่เสวี่ยซินและ ‘'น้องสาว’' ดีแต่เป็นภาระ จึงมักจะเสนอตัวช่วยพ่อบุญธรรมบ้านตระกูลจางทำงานเบ็ดเตล็ด เขาจึงได้เรียนรู้การฆ่าหมู
ปีนั้นเหมียวอี้อายุสิบสองปี เก็บมีดฆ่าหมูที่ตระกูลจางทิ้งไว้ให้ เตรียมอาศัยความสามารถตนเองเลี้ยงชีพน้องชายและน้องสาว
แต่เวลานี้ หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงซึ่งผู้รับหน้าที่จัดการบริเวณนี้ของเมือง กลับพาคนมาหาสามพี่น้องที่บ้าน เพราะเจ้าอ้วนจางกับลู่เสวี่ยซินไม่มีใครดูแล และทั้งคู่ยังอายุไม่เต็มสิบปี จึงต้องการนำทั้งสองส่งเข้า 'จวนฉือย่วน' ในเมืองในฐานะเด็กกำพร้า
ตอนนั้นเหมียวอี้ก็ร้อนใจมาก แบกลู่เสวี่ยซินขึ้นหลัง มือหนึ่งจูงเจ้าอ้วนจาง อีกมือถือมีดฆ่าหมูเผชิญหน้ากับคนทั้งหลาย จะเป็นจะตายก็ไม่ยอมให้คนนำตัวน้องๆ ไป
ตอนเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ลู่เสวี่ยซินไม่ได้พาส่งเข้า 'จวนฉือย่วน' ตอนเขากับลู่เสวี่ยซินกลายเป็นเด็กกำพร้า สองสามีภรรยาร้านฆ่าหมูตระกูลจางก็ไม่ให้ทั้งคู่ถูกส่งเข้า 'จวนฉือย่วน' เหมียวอี้จะทนดูลูกชายลูกสาวของพ่อแม่บุญธรรมถูกส่งเข้าจวนฉือย่วนได้อย่างไร
ตอนนั้นเหมียวอี้กระวนกระวายสุดขีด รู้ว่าดึงดันหัวแข็งไปก็ไม่มีประโยชน์ ตนอายุยังน้อยเอาชนะกลุ่มผู้ใหญ่ไม่ไหว ตอนเผชิญหน้ากับหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงและพวก เขาบุกไปอย่างไม่สนใจอันตราย ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือไปรอบๆ จนยั่วยุให้เพื่อนบ้านกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาล้อมดู เหมียวอี้ถือโอกาสนี้ขอร้องให้ทุกคนยืนหยัดในความเป็นธรรมรักษาความยุติธรรม หลังจากนั้นใช้มีดฆ่าหมูเสียบที่ขาตัวเองหนึ่งแผล แสดงเจตนารมณ์ชัดเจน ยอมตายแต่ไม่ยอมให้น้องชายและน้องสาวไปจวนฉือย่วน บอกว่าตนมีความสามารถที่จะเลี้ยงน้องๆ ได้
พอเห็นเหมียวอี้ที่กำลังเลือดไหล เพื่อนบ้านใกล้เคียงต่างก็หวั่นไหวแสดงสีหน้าซาบซึ้งใจ จึงพากันขอให้หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงอย่าไร้คุณธรรมเกินไปนัก
ภายใต้แรงกดดันจากคำพูดต่างๆ นาๆ ของเพื่อนบ้าน หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเองก็ไม่อยากทำเกินไปจนทำให้ชาวบ้านโกรธ อย่างไรเสีย ทุกคนก็เป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงที่พบหน้ากันบ่อยทั้งนั้น ทำได้เพียงโมโหเพราะความอายแล้วจากไป
และด้วยเหตุนี้ ตระกูลของหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงจึงดูเหมือนจะไม่ถูกชะตากับเหมียวอี้มาตลอด หวงเฉิงลูกชายของเขามักจะมาหาเรื่องเหมียวอี้บ่อยๆ
แต่สำหรับเหมียวอี้แล้ว สิ่งนี้ล้วนไม่สำคัญเลย พูดง่ายๆ ก็คือตั้งแต่วันนั้น ไม่ว่าเขาลำบากเพียงใด อายุยังน้อยก็อาศัยฆ่าหมูเป็นหลัก ไม่ใช่แค่เลี้ยงดูน้องชายกับน้องสาว เขายังพยายามให้ทั้งคู่ได้เรียนหนังสือด้วย ขอเพียงแค่เป็นสิ่งที่เด็กคนอื่นทั่วไปได้รับ เขาก็พยายามหามาให้น้องๆ เช่นกัน
และบ้านที่สามพี่น้องอาศัยอยู่ก็เป็นมรดกที่สามีภรรยาร้านฆ่าหมูตระกูลจางทิ้งไว้ให้ ดังนั้นระหว่างเพื่อนบ้านด้วยกัน ต่างก็เรียกเหมียวอี้ว่าพี่ใหญ่ตระกูลจาง
ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย มองเห็นคนที่คุ้นเคย ในที่สุดเหมียวอี้ก็แน่ใจแล้วว่าตัวเองออกมาจากแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งแล้วจริงๆ
หันมองทะเลหมอกประหลาดที่เป็นมิติเชื่อมต่อฟ้าดินข้างหลัง เกิดความรู้สึกหลายๆ อย่างปนกันกันที คนข้างนอกไม่มีทางจินตนาการถึงอันตรายข้างในได้ เขาหนีเอาชีวิตรอดหลายครั้ง สุดท้ายก็ออกมาได้แล้ว!
และก็ปลอดภัยด้วย! เพื่อที่จะรักษาความเป็นระเบียบลำดับขั้นตอน บนกำแพงเมืองของกู่เฉิงมีเซียนคอยรักษาป้องกันอยู่ ต่อให้ทุกคนรู้ว่าที่ตัวเขามีสมบัติ ก็ไม่มีใครกล้าปล้นที่นี่หรอก
แต่ในใจของเขาคิดว่าระวังตัวไว้บ้างจะดีกว่า เขาไม่พูดจากับใคร ขณะที่ทุกคนจับตาดูอยู่ เขาก็รีบออกมาจากฝูงชน แล้วมุ่งหน้าไปที่เมืองกู่เฉิง
สายตาของคนจำนวนมากจ้องไปที่ถุงย่ามของเหมียวอี้ กำลังเดาว่าตอนเขาอยู่ข้างในนั้นหาของมีค่าได้หรือไม่ อย่างไรเสียคนที่ถูกขู่จนกลับออกมามือเปล่าก็มีไม่น้อย
เมืองกู่เฉิงห่างจาก 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ที่แปลกประหลาดนี้เพียงสองลี้ บรรพบุรุษของเหมียวอี้ที่อาศัยอยู่กำแพงเมืองรอบนอก ตอนแรกก็อาศัยอยู่ในเมืองกู่เฉิงแห่งนี้ แต่หลังจากมีการเปลี่ยนแปลงฉับพลันแบบสะเทือนฟ้าดินเกิดขึ้นที่ค่ายกลมรณะแห่งนี้ แสงอาทิตย์เกินครึ่งในแต่ละวันถูกหมอกเลือดหนาสุดลูกหูลูกตานั่นปิดกั้นไว้ สำหรับชีวิตคนธรรมดาแล้ว แสงอาทิตย์หายไปครึ่งหนึ่งสร้างผลกระทบไม่น้อยเลย ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่นการตากผ้า ผู้คนจึงย้ายไปสร้างเมืองใหม่ข้างนอกที่ห่างออกไปสิบกว่าลี้
แต่ทุกครั้งที่ 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' เปิด บนพื้นที่นั้นจะจัดกลุ่มคนไปพลิกฟื้นซ่อมแซมเมืองกู่เฉิง เพื่อต้อนรับบรรดาผู้ฝึกตนจำนวนมากที่จะมาถึง
สามพี่น้องนัดพบหน้ากันใต้ต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งข้างกำแพงเมืองกู่เฉิง เป็นต้นหลิวเก่าแก่ที่ถูกฟ้าผ่าตายไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน สามพี่น้องมาครั้งนี้กลับพบความประหลาดใจ เพราะต้นหลิวเก่าแก่ที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทั้งสามจึงนัดกันไว้ว่าจะเจอกันที่ใต้ต้นไม้นี้
ใต้เงาต้นไม้ เจ้าเด็กอ้วนพุงกลมคนหนึ่ง สายตาที่ปราดเปรื่องกำลังเผยความร้อนใจ มองหาไปรอบๆ ไม่หยุด
หนูน้อยผมเปียคนหนึ่ง นั่งหลังพิงต้นหลิวอยู่ ใบหน้างามเกลี้ยงเกลาดุจหยกเจียระไน เป็นคนสวยโดยกำเนิด แต่ตาทั้งสองข้างกลับบวมแดง เหมือนเพิ่งร้องไห้มา
"หรือว่าพี่ใหญ่จะตายแล้ว?" หนูน้อยจับขากางเกงเจ้าเด็กอ้วนแล้วร้องคร่ำครวญ
เจ้าเด็กอ้วนโพล่งออกมา "ปากเสียน่า ไม่เคยได้ยินเพื่อนบ้านพูดกันเหรอ พี่ใหญ่เป็น 'ดาวกำพร้าหายนะ' นะ ต้องให้คนอื่นตายหมดก่อน ถึงจะเป็นคราวตายของพี่ใหญ่"
แม้จะพูดแบบนี้ แต่สายตาที่เป็นกังวลของเขากลับทรยศกับความคิดในใจ ไม่กี่เดือนก่อนแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งจะเปิด จู่ๆ เหมียวอี้ก็ให้เขาเรียนรู้วิธีฆ่าหมู ตอนนั้นเขารู้ว่าพี่ใหญ่ของตนเตรียมตัวสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดคิดไว้แล้ว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพี่ชาย เขาจะได้มีวิชาไว้หาเงินเลี้ยงดูน้องสาวต่อไปได้
สองพี่น้องต่างก็ไม่อยากให้พี่ใหญ่ของพวกเขาไปเสี่ยงอันตรายนี้ แต่กลับขวางไว้ไม่ได้
เจ้าเด็กอ้วนอายุมากกว่าขึ้นมาหน่อย เข้าใจความคิดของพี่ใหญ่ เพื่อนบ้านล้วนพูดว่าพี่ใหญ่เป็น 'ดาวกำพร้าหายนะ' ทำให้พ่อแม่ของน้องทั้งสองต้องตาย อาจจะเพื่อตอบแทนบุญคุณ หรือในใจอาจจะรู้สึกผิด หรืออาจจะเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่างให้เพื่อนบ้านเห็น ขอแค่มีโอกาส พี่ใหญ่ก็จะเสี่ยงกับทุกอย่างเพื่อให้น้องๆ ได้มีชีวิตที่ดีกว่านี้ ครั้งนี้มีโอกาสทำให้น้องๆ รองสำเร็จเป็นเซียน พี่ใหญ่ก็ยิ่งไม่ห่วงชีวิตตัวเอง
"ฮือๆ พวกเราทำให้พี่ใหญ่ต้องเหนื่อยใช่มั้ย? ข้าได้ยินคนพูดว่า ที่บ้านเฒ่าหลี่ร้านขายเต้าหู้ไม่ยอมให้พี่หลี่แต่งงานกับพี่ชายเรา ก็เพราะที่บ้านมีเราสองคนเป็นภาระ" หนูน้อยร้องไห้งอแง
"น้องสาม หยุดร้องเถอะ น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว"
จังหวะที่เจ้าเด็กอ้วนกำลังตบหัวหนูน้อยเบาๆ ด้วยความรำคาญ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยตะโกนขึ้นมา "เจ้ารองสอง เจ้าสาม"
เจ้าเด็กอ้วนกับหนูน้อยเงยหน้ามองทันที เห็นเพียงชายคนหนึ่งที่สภาพเหมือนปีนขึ้นมาจากกองถ่าน กำลังเร่งฝีเท้าวิ่งมา
"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!"
หนู่น้อยเปล่งเสียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ ผุดลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปหาเหมียวอี้พร้อมกับเจ้าเด็กอ้วน
สามพี่น้องกอดกันกลม ดีใจสุดชีวิต
พอทั้งสามปล่อยมืออกจากกัน หนูน้อยรีบช่วยตบเบาๆ บนตัวเหมียวอี้ เจ้าเด็กอ้วนทำหน้าล้อเลียน หัวเราะแล้วพูดว่า "เจ้าสามยังห่วงว่าพี่จะตายอยู่ในนั้น พี่จางบอกเจ้าแล้วไง พี่ใหญ่เป็นใครล่ะ ใครจะตายก็ตายไป แต่พี่ใหญ่ไม่ตายง่ายๆ หรอก!"
พอพูดจบแล้วมองซ้ายมองขวา เข้าไปใกล้ๆ ข้างหูเหมียวอี้แบบลับๆ ล่อๆ พูดด้วยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ พี่ลงมือด้วยตัวเอง ทำสำเร็จหรือเปล่า?"
ดูจากท่าทางของเขา ก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีอะไร แล้วก็จริงๆ ด้วย เด็กอ้วนจางทำชั่วสารพัดอย่างตั้งแต่เด็ก ชอบลักเล็กขโมยน้อย ตอนนี้บรรดาเพื่อนบ้านพากันเกลียดจนเค้นคันฟัน น สิ่งที่น่านึกเสียใจว่าก็คือทำไมไม่ส่งเจ้าเด็กนี่เข้า 'จวนฉือย่วน' ไปตั้งแต่แรก จะได้ลดหายนะไปหนึ่งอย่าง
เหมียวอี้ตบหน้าอกที่นูนขึ้นมา เพื่อส่งบอกเป็นนัยๆ
"จริงเหรอ?" เจ้าอ้วนจางกับหนูน้อยลู่ตาเป็นประกายทันที
เหมียวอี้สั่นหัวเบาๆ มองไปรอบๆ บอกเป็นนัยๆว่าอย่าให้คนอื่นรู้
เด็กอ้วนจางท่าทางเหมือนหมาป่าจ้องขโมยไก่ ใช้สองมือลูบพุงอ้วนๆ แล้วพูดเสียดสี "แ*ม่งเแอ๊ย บ้านเฒ่าหวงส่งลูกสาวคนงามไปเป็นหญิงรับใช้ท่านเซียนแล้วนี่ อาศัยลูกสาวถึงได้กลายเป็นผู้ใหญ่บ้านเป๋าจ่าง เลยกล้ามาข่มเหงพวกเราบ่อยๆ ไง รอพวกเรากลับไปก่อนเถอะ คอยดูว่าข้าจะจัดการกับตระกูลหวงยังไง โดยเฉพาะไอ้ถ่อยหวงเฉิง จะบิดไข่มันออกมาให้ได้เลย ถ้าล้างแค้นไม่ได้ ก็อย่าถือว่าข้าเป็นบุรุษเลย รอข้าก่อนเถอะ! "
เจ้าอ้วนจางทำสีหน้าสบายใจ แต่สีหน้าเหมียวอี้กลับเปลี่ยนไป
คำพังเพยกล่าวว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอ พอพูดถึงหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวง ก็เห็นหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวง ปรากฏตัวพร้อมคนสิบกว่าคนพร้อมอาวุธครบมือ
…………………………


บทที่ 9 เทพธิดาหงเฉิน
ข้างๆ หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเป็นผู้ชายคนหนึ่งท่าทางเหมือนปีนออกมากจากกองถ่าน ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นหนึ่งในพี่น้องตระกูลจ้าว จ้าวหังอู๋ ลูกสมุนของลูกชายหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวง
หลังจากผ่านประสบการณ์อันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งมาแล้ว ทีแรกนึกว่าจ้าวหังอู๋อาจจะไม่มีชีวิตรอดออกมา แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะรอดชีวิตออกมาได้เหมือนกัน
ไม่ต้องพูดอะไร แค่เห็นท่าทางหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงถือดาบใหญ่แววบวับมาด้วยตัวเอง ก็พอจะรู้ว่าจ้าวหังอู๋บอกทุกอย่างไปหมดแล้ว
คนอื่นอาจไม่กล้ามาที่นี่มั่วซั่ว แต่หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเป็นหนึ่งในหัวหน้าที่ถูกส่งตัวมารักษาความสงบปลอดภัยจากกำแพงเมืองรอบนอกใกล้ๆ นี้ เหมียวอี้ได้ฆ่าลูกชายของเขาไป เป็นไปได้ว่าเขาจะหาเหตุผลที่เพียงพอมาจัดการกับเหมียวอี้ได้แน่
"รีบขึ้นไปอยู่บนต้นหลิว!" เหมียวอี้ลนลานผลักน้องๆ ให้วิ่งไปที่ต้นหลิว
พอสามพี่น้องปีนขึ้นต้นหลิว หลบอยู่หลังพุ่มไม้แล้ว เจ้าอ้วนจางที่สังเกตเห็นความผิดปกติ มองดูหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงที่นำคนออกมาตามหาไปทั่ว แล้วถามด้วยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ?"
เหมียวอี้เล่าเรื่องที่ตัวเองฆ่าหวงเฉิงกับจ้าวหังขุยให้ฟังคร่าวๆ ทันที หนูน้อยลู่ตกใจจนเอามือปิดปากไว้ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องพี่ใหญ่ด้วยความตะลึง
เจ้าอ้วนจางเองก็ตะลึงเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะฆ่าคน แต่ไม่นานเขาก็พูดด้วยความเดือดดาลว่า "กล้าทำเรื่องชั่วช้าโหดร้ายแบบนั้น ไม่ช้าก็เร็วข้าจะฆ่ามันทั้งตระกูลหวงเลย!"
เวลานี้เอง คนทั้งในและนอกเมืองพากันส่งเสียงร้องตระหนกหวาดกลัวอย่างต่อเนื่อง ทุนคนแหงนหน้ามองบนท้องฟ้า
เงาร่างของหงส์ทองสีสันงามตาตัวหนึ่ง กำลังบินทะยานอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมืองกู่เฉิง
หลังจากบินวนอยู่ไม่กี่รอบ หงส์ทองตัวนั้นก็สลายตัวกลายเป็นรัศมีสีทอง ปรากฏเป็นผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดสีแดงปลิวพลิ้วแผ่วอยู่ในสายลม แสงสีทองรวมกันกลายเป็นปิ่นปักผมสีทองบนหัวกับ และกำไลทองสามคู่อยู่บนมือผู้หญิงคนนั้น
ผ้าแพรสีแดงสองเส้นยาวกว่าร้อยเมตรสั่นไหวตามแรงลมอยู่บนท้องฟ้า มันกำลังพันอยู่ที่แขนผู้หญิงคนนั้น พยุงให้นางค่อยๆ ลงมาที่กำแพงเมือง
ขณะที่กระโปรงสีแดงปลิวขึ้น ก็เผยให้เห็นข้อเท้าขาวดุจหยก นางสวมรองเท้าผ้าสีแดงปลายแหลมเหยียบเบาๆ ลงบนช่องกำแพงเมือง ท่วงท่าอ่อนช้อยสง่างาม เหมือนเทพธิดาที่เหยียบลงบนคลื่นน้ำ
ผ้าแพรสีแดงยาวเกินร้อยเมตรที่พันแขนทั้งสองข้าง ยังคงปลิวเฉียงลอยตามลมอยู่บนท้องฟ้า ราวกับต้องการจะดึงสตรีที่ชายกระโปรงพลิ้วลมผู้นี้กลับขึ้นสวรรค์ไป จะได้ไม่ถูกมนุษย์ธรรมดาบนโลกนี้ดูหมิ่นเหยียดหยาม
ตำแหน่งที่เซียนสตรีชุดแดงผู้นี้ยืนอยู่คือด้านบนต้นหลิว สามพี่น้องแหงนหน้ามองขึ้นไปในระยะที่ใกล้มาก แต่ละคนต่างตกตะลึง
หญิงงามโดดเด่นคิ้วโก่งหน้าผากกว้างคนหนึ่งมาปรากฏตัวต่อหน้าสามพี่น้อง ผิวพรรณเกลี้ยงเกลา ดวงตาใสเป็นประกาย จมูกเล็กเหมือนเม็ดหยก ริมฝีปากสีแดง หน้าตาดุจภาพวาด
ผ้าแพรคาดเอวสีแดงมัดผูกมัดอย่างเหมาะเจาะกับรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เผยให้เห็นหน้าอกอิ่มเอิบ เอวบางนิ่มนวลระหว่างคิ้วมีดอกบัวสีแดงบานหกกลีบ เจิดจ้าเหมือนมีชีวิต
โดยเฉพาะลักษณะเยือกเย็นที่ดูสุขุมภูมิฐาน ปรากฏให้เห็นชัดว่าอยู่เหนือคนธรรมดา ทำผู้พบเห็นทำได้เพียงเฝ้ามองแต่ไม่กล้าเข้าใกล้
เหมียวอี้และน้องๆ ที่แอบอยู่บนต้นหลิวได้กลิ่นหอมกรุ่นเหมือนกล้วยไม้ในหุบเขา น่าจะเป็นกลิ่นหอมของเซียนสตรีชุดแดงผู้นั้น
เหมียวอี้และเจ้าอ้วนจางตะลึงเล็กน้อย เมื่อก่อนเหมียวอี้รู้สึกว่าลูกสาวเฒ่าหลี่ร้านขายเต้าหู้ก็สวยพอแล้ว แต่พอเทียบกับเซียนสตรีที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงใช่แค่หน้าตา แค่บรรยากาศที่แต่อีกคนหนึ่งคือมีรัศมีของสวรรค์ ส่วนอีกคนมีรัศมีของโลกมนุษย์ก็ เทียบกันไม่ได้เลย
นักพรตสวมชุดเกราะสีเงินคตนหนึ่งรีบมาบนกำแพงเมือง กุมหมัดคารวะอย่างอ่อนน้อมและพูดว่า "ข้าคือหยางชิ่ง เป็นประมุขแห่งเขาเส้าไท่ ไม่ทราบว่าเทพธิดาหงเฉินจะมาด้วยตนเอง ขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับอย่างสมเกียรติ!"
พอพูดคำนี้ออกมา ผู้ฝึกตนที่อยู่ในเมืองต่างพากันตกตะลึง ผู้ที่มาคือเทพธิดาหงเฉินงั้นหรือ? คนมากมายเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยพบเห็นตัวนาง
"อาจจะมีคนไม่รู้ว่าเทพธิดาหงเฉินเป็นใคร แต่ผู้ที่กำลังฝึกตนทุกคนล้วนต้องรู้จักหกปราชญ์แห่งฟ้าดิน เป็นหกคนที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนฝึกตน ทำให้ผู้ฝึกตนทุกคนทำได้เพียงแหงนมองอยู่ไกลๆ"
และเทพธิดาหงเฉินเป็นลูกศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดของปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน ฐานะของนางไม่ต้องอธิบายก็น่าจะจินตนาการออก
พอหนูน้อยลู่เห็นท่าทางพี่ชายทั้งสองมองเซียนสตรีแสนสวยจนเกือบจะน้ำลายไหล ก็ทำปากเชิดขึ้น เหมือนไม่พอใจมาก อายุยังน้อยแต่ก็รู้จักการหึงหวงแล้ว ยื่นมือไปหยิกเนื้อที่เอวของพี่ชายทั้งสองหนึ่งที...
พี่ชายทั้งสองที่เจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟันได้สติคืนกลับมา เจ้าอ้วนจางใช้ฝ่ามือถูตรงจุดที่โดนหยิก และถลึงใช้สายตาใส่จิกหนูน้อยลู่ ก่อนจะแล้วหันกลับมาชื่นชมความงามต่อไป
เหมียวอี้มองไปรอบๆ พบว่าทุกคนถูกเซียนสตรีชุดแดงนี้ดึงดูดแล้ว ได้โอกาสปลีกตัวเข้าเมืองกู่เฉิงพอดี ขอแค่เข้าไปในเมืองกู่เฉิงได้ หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงก็ไม่กล้าตามมาแล้ว
เหมียวอี้รีบส่งสัญญาณให้น้องชายและน้องสาว ทั้งสามคนรีบลงจากต้นหลิวคืนฟื้นชีพต้นนั้น ค้ำยันฐานกำแพงเมืองเพื่อหลบหนีอย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนจะลงจากต้นไม้ เหมียวอี้แหงนมองเทพธิดาหงเฉินอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง เพื่อประทับความงามนั้นไว้ในใจ คิดฝันไปไกลว่าถ้าวันหนึ่งได้แต่งงานกับนางก็คงจะดี เขาเบือนหน้าหนีเมื่อพบว่าความคิดของตัวเองช่างน่าขำ แม้แต่ลูกสาวเฒ่าหลี่ร้านขายเต้าหู้ยังไม่มีปัญญาเลย ยังอยากจะแต่งกับเซียนสตรีอีกหรือ คิดฝันเกินตัวจริงๆ...
เทพธิดาหงเฉินเองก็สังเกตได้ว่ามีคนสามคนซ่อนตัวอยู่ในต้นหลิวใต้เท้านาง แต่นางก็แค่กวาดตามองอย่างเฉยชา แม้แต่การคารวะของนักพรตเกราะเงินตนนั้น นางก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ดวงตาที่ฉงนสนเท่ห์มองไปรอบๆ อีกครั้ง ปากนางพึมพำซ้ำไปซ้ำมาหนึ่งประโยค "หงเฉินถามหมอกเลือด ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง…"
คำทำนายนี้ทำให้นางฉงนอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ไม่กี่วันก่อน 'เทพยากรณ์' ที่หาตัวยากและลึกลับที่สุดในแดนฝึกตน จู่ๆ ก็เสด็จมาเยือนที่ 'แดนโพ้นสวรรค์' สำนักเซียนของปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน มาหามู่ฝานจวินเพื่อขอร้องอะไรบางอย่าง มู่ฝานจวินรับปากด้วยความยินดี มอบให้อย่างไม่เสียดาย
เทพพยากรณ์เชี่ยวชาญการเสี่ยงทาย ว่ากันว่าเขาล่วงรู้สอดแนมความลับของสวรรค์ได้ ชอบจัดการเรื่องต่างๆ อย่างเงียบๆ ปกติอยากจะหาก็หาไม่เจอ ไม่ง่ายเลยที่จะมาปรากฏตัวเองถึงหน้าประตู มู่ฝานจวินย่อมขอให้เขาเสี่ยงทายเป็นธรรมดา
อาจจะเป็นเพราะได้รับประโยชน์จากปราชญ์เซียน เทพยากรณ์จึงไม่ได้ปฏิเสธ เขาบดหยกให้เป็นผง วาดเป็นคำทำนายออกมา ก็คือประโยคนี้นั่นเอง 'หงเฉินถามหมอกเลือด ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง'
ณ ตรงนั้นไม่มีใครเข้าใจความหมายของคำทำนายนี้ มู่ฝานจวินขอให้ช่วยอธิบายทันที
เทพยากรณ์ส่ายหัวพูดว่า ความลับสวรรค์มิอาจรั่วไหลได้
มู่ฝานจวินถามอีก เป็นลางร้ายหรือลางดี ?
ใครจะรู้ เทพยากรณ์กลับเอียงหัวมองไปที่เทพธิดาหงเฉิน ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร จากนั้นก็ลอยจากไป
การกระทำของเขาดึงดูดให้ทุกคนพุ่งความสนใจไปที่เทพธิดาหงเฉินเป็นธรรมดา ราวกับค้นพบเบาะแสของคำทำนายนี้แล้ว
ในชื่อของเทพธิดาหงเฉิน[1] ไม่ใช่มีคำว่า 'หมอกเลือด' นี้หรือไม่ใช่เหรอ? อีกทั้ง 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ที่ได้รับความสนใจทั่วโลก ก็กำลังจะเปิดอยู่รอมร่อ ทุกคนเหมือนจะรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร
ดังนั้นมู่ฝานจวินจึงส่งเทพธิดาหงเฉินออกมา เพื่อหาความหมายของคำว่า 'ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง'
แต่เทพธิดาหงเฉินไปวนเวียนแถว 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' มาหลายที่แล้ว แต่ก็ยังไม่พบว่าอะไรคือ 'ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง' นี่เป็นจุดที่หกแล้วที่นางย่างกรายมาถึง
ในจังหวะที่นางรู้สึกว่าที่นี่คงไม่ได้เรื่องอะไรและกำลังจะบินจากไป ทันใดนั้นนางก็ตาเป็นประกาย จ้องไปตรงไปที่บางแห่งในเมืองกู่เฉิง
เห็นเพียงบนชายคาบ้านที่ตกแต่งอย่างสวยงามหลังหนึ่งในเมือง ไม่น่าเชื่อว่าจะมีใบ้ไม้สีเขียวงอกขึ้นมา ไม้ที่กลายเป็นคานสะพานแล้วกลับแตกกิ่งใหม่ออกมา ต้นสีเขียวอ่อนโยกไหวท่ามกลางลมเบาๆ สดชื่นกินใจ
‘ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง’ นางเหมือนจะเจอเบาะแสแล้วจึง แล้วก็ลอยจากกำแพงเมืองไป ดึงผ้าแพรสีแดงสองผืนยาวร้อยกว่าเมตรที่ปลิวอยู่บนฟ้าแล้วมุ่งไปยังที่บ้านที่อยู่ในเมืองหลังนั้น
ทิ้งไว้เพียงต้นหลิวเก่าแก่ที่ใบเขียวย้อยร่ายรำลงมาใต้กำแพงเมือง…
…………………………
^1 ชื่อ红尘หงเฉิน (红尘) แปลว่า หมอกสีแดง


บทที่ 12 เหมือนคำพยากรณ์(3)
สาหตุที่พี่สาวขชองหวงเฉิงไม่ให้น้องชายตนไปเสี่ยงภัยที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง ก็เพราะว่าท่านเซียนที่นางไปคอยประจบสอพลอได้เคยตรวจดูให้แล้ว ว่าน้องชายตนไม่เหมาะสมที่จะฝึกตนเลย และไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งด้วย ต่อให้หาของวิเศษได้แล้วยังไงล่ะ? จะให้สำนักรับเขาไปทำงานเบ็ดเตล็ด ไปเป็นทาสเหมือนวัวเหมือนม้าเหรอ? ให้เขาเป็นมนุษย์ธรรมดาที่ร่ำรวยอยู่ในโลกมนุษย์นี้ยังจะดีซะกว่า
ก็เหมือนกับที่นักบวชเฒ่าท่านนั้นได้พูดกับเหมียวอี้ไว้ก่อนหน้านี้ ถ้าเหลือสมุนไพรเซียนไว้ให้เหมียวอี้มันกลับจะเป็นภัยต่อตัวเหมียวอี้เอง เพราะเขาดูออกว่าเหมียวอี้ไม่เหมาะกับการฝึกตน
นักบวชไม่ได้ต้องการสมุนไพรเซียน เขาแค่ไม่อยากทำร้ายเหมียวอี้ จึงรับสมุนไพรเซียนที่อยู่ในมือเจ้าอ้วนจางเอาไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เหมียวอี้ต้องเสียใจทีหลังเมื่อเวลานั้นมาถึง
เหมือนกับหนูน้อยลู่ตอนนี้ ถ้าคุณสมบัตินางได้ เอกสารทางการที่อยู่ข้างๆ จะขึ้นทะเบียนให้นางทันที และยามจากไปก็จะพากลับสำนักไปด้วย จะได้เดินกลับเข้าประตูมา แต่ถ้านางไม่มีคุณสมบัติ แม้แต่ชื่อก็ไม่ต้องจดทะเบียนลงไป
แต่ทว่า ผลการทดสอบทำให้ผู้ฝึกตนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกตะลึงยกใหญ่ เห็นเพียงบนหัวของหนูน้อยลู่ที่ยืนอยู่บนแผ่นหยก มีเงารางของหงส์หนึ่งตัวพุ่งขึ้นมา บินร่อนอยู่บนฟ้าเหนือบ้านพัก
คนธรรมดามองไม่เห็นหรอก มีเพียงผู้ฝึกตนที่มีดวงตารู้แจ้งเท่านั้นที่มองเห็นได้ ชั่วพริบตาเดียว ผู้ฝึกตนทั้งเมืองกู่เฉิงต่างพากันมองมายังทิศทางนี้
มีคนจำนวนไม่น้อยตกตะลึง และตะโกนออกมาว่า "ร่างหงส์!"
แดนฝึกตนมีคำกล่าวที่ว่า 'ลักษณะแห่งมังกรและหงส์' นั่นก็คือคุณสมบัติที่ดีที่สุดที่เหมาะจะฝึกตน และเป็นคุณสมบัติขั้นสูงสุด มังกรหมายถึงผู้ชาย หงส์หมายถึงผู้หญิง คนที่มีคุณสมบัติจำพวกนี้ไม่อาจร้องขอได้ เป็นสิ่งที่ได้มาโดยบังเอิญเท่านั้น คนที่มีคุณสมบัติพวกนี้มักจะโดนสำนักต่างๆ ต่อสู้เพื่อแย่งตัวไป
ผู้ฝึกตนทั้งหมดที่อยู่เหตุการณ์แทบไม่เชื่อสายตา ไม่นึกว่าจะได้พบกับคนที่มีคุณสมบัติ 'ร่างหงส์' ในสถานที่เล็กๆ แบบนี้
เทพธิดาหงเฉินที่อยู่ชั้นลอยบนลานบ้านพลันหันหลังกลับมามองด้วยเหมือนกัน สายตาจ้องไปยังหนูน้อยลู่ที่อยู่บนแผ่นหยกตรงลานบ้านทันที พึมพำด้วยความตื่นตะลึง "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ วิชาสอดแนมความลับสวรรค์ของเทพยากรณ์แม่นเหมือนที่ร่ำลือกันจริงๆ ด้วย!"
หนูน้อยลู่มองไปรอบๆ ด้วยความประหม่าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมทุกคนต้องมองตนด้วยสายตาแบบนั้น
เงาสีแดงปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง เทพธิดาหงเฉินปราะกฎฏตัวที่ลานบ้าน นางเดินกระโปรงพลิ้วลมเข้ามา
พอเห็นนางปรากฏตัว ผู้ฝึกตนทุกคนก้มหัวแล้วถอยออกเป็นสองฝั่งอย่างว่านอนสอนง่าย
ผู้อาวุโสที่นำพรรคพวกเข้ามาที่นี่สีหน้าเหมือนโดนตะคริวกิน เรียกได้ว่าถอนหายใจอย่างเสียดายอยู่เงียบๆ มีเทพธิดาหงเฉินอยู่ พวกเขาก็เลิกคิดที่จะนำตัวหนูน้อยคนนี้ไปได้เลย ไร้วาสนาต่อสำนักของเขาโดยสิ้นเชิงแล้ว เหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ เทพธิดาหงเฉินผู้สูงส่งทำไมไม่อยู่ที่แดนโพ้นสวรรค์ วิ่งมาที่นี่ทำไมถ้าไม่มีธุระจะมาทำอะไรที่นี่ ?
เทพธิดาหงเฉินเดินมาตรงหน้าแผ่นหยกช้าๆ มองลู่เสวี่ยซินที่มีสีหน้าขี้ขลาดเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้ม ยื่นมือเรียวระหงไปที่ลู่เสวี่ยซิน พูดด้วยน้ำเสียงชัดใสว่า "ไม่ต้องกลัว ไปกับพี่ ดีมั้ยจ๊ะ?"
คนที่ได้เห็นนางยิ้มเกรงว่าคงมีอยู่ไม่มากหรอก
ในระยะที่ใกล้แบบนี้ หนูน้อยลู่มองเห็นโฉมหน้าของเทพธิดาหงเฉินชัดโดยสิ้นเชิงแล้ว พบว่าตัวเองไม่เคยเห็นพี่สาวที่สวยขนาดนี้มาก่อน
ความน่าดึงดูดของเสน่ห์เหนือคนธรรมดาที่อีกฝ่ายเผยให้เห็น ทำให้หนูน้อยลู่หัวสมองว่างเปล่าทันที ไม่มีทางปฏิเสธคำขอของอีกฝ่ายได้เลย พยักหน้าไปโดยไม่รู้ตัว
พอหนูน้อยตอบรับ เทพธิดาหงเฉินยิ้มหวาน ยืนมืออกมากุมมือเล็กๆ ของนางไว้
ชั่วพริบตาเดียว ผ้าแพรสีแดงยาวเกินร้อยเมตรสองเส้นบินขึ้นไปบนฟ้า กำไลทองสามคู่และปิ่นปักผมสีทองที่ปักอยู่บนผมสลวยของเทพธิดาหงเฉินกลายเป็นเงารางของหงส์สีทองในชั่วพริบตาเดียว นำร่างเล็กและร่างใหญ่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าไป แทบจะหายไปต่อหน้าต่อตาฝูงชนทันที
ในลานบ้านเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมราวดอกกล้วยไม้ในหุบเขาของเทพธิดาหงเฉิน ผู้อาวุโสท่านนั้นกระทืบเท้าแล้วถอนหายใจ "น่าเสียดาย!อุตส่าห์มาถึงที่แล้วเชียว! "
คนธรรมดาที่อยู่ข้างนอกมองไม่เห็นว่าเทพธิดาหงเฉินจากไปแล้ว เหมียวอี้ก็ไม่มีโอกาสได้เห็นเช่นกัน เขายังกังวลกับเจ้าอ้วนจางเล็กน้อย วิ่งไปที่บ้านพักก่อนหน้านี้แล้วผลักประตูเข้าไปตรวจหาดูอีกครั้ง
เหมือนเดิม ไม่เห็นเงาใครสักคน
"ดูเหมือนน้องสองน้องรองจะถูกท่านเซียนพาตัวไปแล้วจริงๆ"
พอออกจากที่นี่ไป เขากลับมายังสถานที่ที่ส่งตัวหนูน้อยลู่เข้าไปอีกครั้ง สืบข่าวไปทุกแห่งว่าข้างในนั้นเป็นสำนักเซียนไหน แต่ไม่มีคนธรรมดาคนไหนรู้หรอก
เจ้าอ้วนจางถูกนำตัวไปแล้ว เหมียวอี้ยังอยากจะส่งน้องสามจากไปด้วยตาตัวเอง เขาใช้เวลาที่เหลือรออยู่ในเมืองกู่เฉิงตลอด อยากรอจนถึงวันที่หนูน้อยลู่จากที่นี่ไป
แต่ผลเสียที่เขาโอ้อวดไว้ก่อนหน้านี้มาถึงแล้ว เรื่องที่เขาพาน้องชายกับน้องสาวไปเป็นเซียนแพร่กระจายไปทั่วแล้ว
ในที่สุด หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงที่อยากถลกหนังเหมียวอี้ใจจะขาด มาขวางทางเขาไว้ในเมืองกู่เฉิงด้วยสีหน้ามึนตึง จ้าวหังอู๋ที่หนีเอาชีวิตรอดมาได้พอเห็นเหมียวอี้ก็ยังหวาดผวาอยู่ เขาได้เห็นความโหดเหี้ยมของเหมียวอี้ด้วยตาตัวเอง เห็นตอนใช้มีดฆ่าหมูแทงหวงเฉิงและพี่ชายตนต่อหน้าต่อตา
เวลานี้เซียนจากแต่ละที่มารวมตัวกันที่เมืองกู่เฉิง หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงยังไม่กล้าทำอะไรเหมียวอี้ที่นี่ เขาโกรธจนควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่และอยากสังหารเหมียวอี้เสียที่นี่เลย แต่ลูกน้องเขารีบดึงเขาเอาไว้ ให้เขาใจเย็นลง
เหมียวอี้รู้สึกว่าอยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้ว คิดจะอยากหนีออกนอกเมืองไป แต่ที่ประตูเมืองทั้งสี่ล้วนมีคนของหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงคุ้มกันอยู่ ถ้าเขากล้าออกไป คงจะมีคนตามออกไปฆ่าเขาตายทันที
อยากจะข้ามกำแพงหนีออกไปเงียบๆ ก็ไม่ได้ บนช่องของกำแพงเมืองล้วนมีคนเฝ้าอยู่ ขณะเดียวกันก็มีคนสองคนตามเขาไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน
หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเตรียมการป้องกันไม่ให้เข้าหลบหนีไว้ทุกที่แล้ว เห็นได้ชัดว่า รอให้เหล่าท่านเซียนออกจากที่นี่ไปก่อน แล้วค่อยฆ่าเหมียวอี้ที่ยังมีชีวิตอยู่ในเมืองนี้
สุดท้ายเหมียวอี้ทำได้เพียงแอบอยู่ไม่ไกลจากประตูที่เขาได้ส่งหนูน้อยลู่เข้าไป หวังจะรอตอนที่นางออกมา ลองดูว่าจะทักทายน้องสามตอนนางก้าวเข้าสู่สำนักเซียนได้หรือไม่
ไม่ต่างกับการรักษาม้าที่แล้วตายแล้วเยี่ยงม้าเป็น[1] ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ลองหวังดู
สองวันก่อนแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งจะปิด เรื่องประหลาดใจที่ทำให้เหมียวอี้คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
เยียนเป่ยหงที่มีผ้าพันแผลสองผืนมัดอยู่บนร่างกายปรากฏตัวขึ้นแล้ว เยียนเป่ยหงก็มีชีวิตรอดออกมาได้เช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ได้ยินเรื่องราวของเทพธิดาหงเฉินเหมือนกัน เขาดูกระเซอะกระเซิง พกดาบใหญ่ไว้ที่เอว เดินก้าวยาวๆ มาที่นี่
"พี่เยียนๆ พี่เยียน"
เหมียวอี้ที่กำลังตื่นเต้นดีใจแอบอยู่ตรงมุมกำแพงในซอยเล็กๆ พลางร้องตะโกนเรียกเขาสองครั้ง
เยียนเป่ยหงชะงักเมื่อได้ยินเสียง รู้สึกว่าเสียงมันคุ้นมากจึง หันกลับมามอง พอเห็นเหมียวอี้ เขาก็อึ้งไปพอสมควร หมุนตัวเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ พูดด้วยความประหลาดใจ "น้องชาย เจ้ามีชีวิตรอดกลับมาแล้เวหรอ? แปลกจัง ทำไมเจ้ากลับมาถึงที่นี่ก่อนข้าล่ะ?"
“เรื่องนี้เล่าสั้นๆ ไม่หมดหรอก…" เหมียวอี้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนแยกกับเยียนเป่ยหงให้ฟัง แต่ไม่พูดเรื่องฉินตัวนั้น เพราะเขาเชื่อคำเตือนของชายหนุ่มงดงามหน้าสวย 'เหล่าไป๋' คนนั้น
"โดนตั๊กแตนทมิฬจับโยนออกมาเหรอ? มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? " เยียนเป่ยหงงุนงง แต่คิดไปคิดมาก็น่าจะเป็นไปได้แค่ทางเดียวนั่นแหละ ไม่เช่นนั้นเจ้าเด็กนี่คงไม่กลับออกมาเร็วขนาดนี้ เขาลูบคางแล้วเดาะลิ้น "ปัดโธ่เว้ย ข้าหนีตายออกมาตลอดทาง กว่าจะออกมาได้เกือบเอาชีวิตไม่รอด เจ้ากลับโชคดี บินออกมาแบบไม่รู้ตัวเหมือนความฝัน มิน่าล่ะเจ้าถึงกลับมาเร็วกว่าข้า ถ้ารู้แบบนี้ข้าคงไปด้วยกันกับเจ้าแล้ว "
"พี่เยียน ข้าเจอปัญหาแล้วล่ะ…" เหมียวอี้เล่าเรื่องที่โดนหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงสกัดไว้หลังจากที่ส่งน้องชายกับน้องสาวไปแล้วให้เยียนเป่ยหงฟัง
เยียนเป่ยหงกล่าวด้วยความตะลึง "เจ้ามอบโอกาสให้น้องชายกับน้องสาวไปหมดแล้ว ไม่ได้เหลือไว้ให้ตัวเองสักต้นเลยเหรอ?"
…………………………
^1 รักษาม้าตายเยี่ยงม้าเป็น มีความหมายว่า แม้จะรู้ว่าเรื่องราวหมดทางช่วยเหลือแล้ว แต่ก็ยังโอบกอดความหวัง ทดลองทำให้ถึงที่สุด


บทที่ 15 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (1)
ทันใดนั้นก็มีแสงสีแดงสองจุดเปล่งออกมาจากภูเขาสองฝั่ง เหมือนกับจ้องมองสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่อยู่ในมือบัณฑิต แสงสีแดงนั้นเคลื่อนมาตามฝั่ง ไล่ตามแพไม้ไผ่ที่ไหลไปข้างหน้าตามคลื่น
ซวบก! งูเหลือมยักษ์ตัวหนึ่งที่ลำตัวหนาเหมือนกับถังน้ำกระโจนออกมาจากฝั่งอย่างดุร้าย ดวงตาเปล่งแสงแดงแต่มีแสงสีแดงด้วย เหมือนคล้ายใกล้จะกลายเป็นปีศาจแล้ว อ้าปากกว้างพุ่งเข้าใส่สมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่ลอยอยู่บนฝ่ามือบัณฑิต
บัณฑิตไม่แม้แต่จะมอง ชูมือขึ้นกางห้านิ้ว งูเหลือมยักษ์ลอยแข็งทื่ออยู่กลางอากาศทันที ขยับไปไหนไม่ได้
บัณฑิตสะบัดมือหนึ่งที งูเหลือมยักษ์ตกกระแทกลงในน้ำ ว่ายน้ำตั่วสั่นระริกไปที่หัวแพ และงอหางขึ้นมาบนแพไม้ไผ่ เลื้อยลากแพไม้ไผ่ลอยไปข้างหน้า กลายเป็นแรงงานที่ดีมาก ไม่ต้องใช้คนแจวอีกแล้ว
แพไม้ไผ่โดนงูเหลือมยักษ์ที่เกือบจะกลายเป็นปีศาจตัวนั้นลากฝ่าคลื่นน้ำไปอย่างรวดเร็ว
"สมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' อายุเก้าหมื่นเก้าพันปีต้นนี้สามารถช่วยเจ้าเปลี่ยนร่างกายและจิตวิญญาณได้"
บัณฑิตพูดจบ ก็อ้าปากเป่าลมเบาๆ ใส่สมุนไพรเซียนที่ลอยอยู่ ประกายดาวที่อยู่บนกิ่งใบหยกกิ่งทับทิมรวมตัวกันกลายเป็นกลุ่มหมอกดาวงดงามทันที และงดงามมาก ไหลเข้าไปในรูจมูกเหมียวอี้
ไม่นาน บนใบหน้าเหมียวอี้ก็แสดงความเจ็บปวดออกมา เหมือนกำลังดิ้นรนอยู่ในฝันร้ายแต่ตื่นขึ้นมาไม่ได้ รูขุมขนบนร่างกายเริ่มมีควันดำพุ่งเป็นเกลียวขึ้นมา มีกลิ่นเหม็นน่ากลัวฟุ้งกระจายออกจากตัวเขา เคราะห์ดีที่แพไม้ไผ่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ลมที่พัดมาปะทะหน้าช่วยพัดกลิ่นเหม็นออกไป
หลังจากแสงดาวระยิบระยับบนสมุนไพรเซียนถูกเป่าจางหายไป ไม่นานแสงแบบเดิมก็พุ่งขึ้นมาจากกิ่งใบและผลอีกในระยะที่พอดี
บัณฑิตเป่าอีกครั้ง แสงดาวถูกเป่ากลายเป็นกลุ่มหมอกดาวอีกครั้ง แล้วเข้าไปในรูจมูกเหมียวอี้
เขาทำซ้ำแบบนี้เป็นเวลาสามวันสามคืนเต็ม แสงสุกสกาวบนสมุนไพรเซียนค่อยๆ สลัวจางลง สมุนไพรเซียนทั้งต้นก็เหี่ยวเฉาลงไปเช่นกัน แม้แต่ผลสีแดงราวอัญมณีนั้นก็แห้งเหี่ยวจนไม่น่ามอง ราวกับโดนใช้ส่วนสำคัญไปจนหมดแล้ว
แต่ร่างกายของเหมียวอี้มีสิ่งแปลกปลอมคล้ายโคลนดำ ไหลซึมออกมาจากรูขุมขน ทั้งเนื้อทั้งตัวเหมือนคลานออกมาจากโคลนสกปรก ส่งกลิ่นเหม็นโฉ่ โดนบัณฑิตสะบัดแกว่งมือโยนลงไปล้างตัวในแม่น้ำ...
ทั้งสองฝั่งมีเสียงลิงร้องระงม ตอนที่เรือผ่านภูเขาจำนวนมากมาย ผิวน้ำที่อยู่ข้างหน้ากว้างขึ้น เห็นทะเลใหญ่ที่มีคลื่นซัดสาดออกไปไป เหมียวอี้กำลังหลับสนิท ทั้งตัวเปลี่ยนเป็นผิวขาวนุ่มนวลละอ่อน เหมือนทารกที่กำลังหลับอยู่
งูเหลือมยักษ์ที่ลากแพไม้ไผ่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงคลายหางออกแล้ว บัณฑิตโยนนำสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่ใกล้เหี่ยวแห้งโยนออกไปทิ้งไปแล้ว งูเหลือมยักษ์อ้าปากรับแล้วกลืนลงคอไป มันทำเสียง ‘ช่าๆ’ คล้ายได้ปลดปล่อยตัวเองเสียทีเยาะเย้ยใส่บัณฑิตเหมือนดีใจที่โดนปล่อยตัว และหันกลับหัวลงน้ำหายไปอย่างรวดเร็ว
บัณฑิตก้าวไปยังหัวแพ จอนผมขาวสองข้างปลิวว่อนอยู่บนเสื้อคลุม เขาหันหน้าเข้าไปยังทะเลใหญ่ ชั่วพริบตาเดียวแพไม้ไผ่ใต้เท้าเคลื่อนที่ไปไกลเกินร้อยจั้ง ก็บินผ่านทะเลกว้างใหญ่ไปด้วยความรวด เร็วมากจนน่าเหลือเชื่อ
ครึ่งวันผ่านไป แพไม้ไผ่เกยตื้นบนหาดทรายของเกาะนิรนามแห่งหนึ่ง คลื่นซัดเป็นฟอง เหมียวอี้ยังคงหลับลึกอยู่
บัณฑิตเผยสีหน้าอ่อนระโหยโรยแรง ราวกับมีภาระหนักหน่วงสุดจะทน ทั้งตัวเพร่ามัวเหมือนภาพลวงตา ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีขาวทะลวงเข้าไปพักฟื้นข้างในลูกประคำสีเขียวเข้มบนคอเหมียวอี้...
กระแสน้ำขึ้นและลง
"ยามพอเหมียวอี้ตื่นขึ้นมา บัณฑิตพาเขาไปยังมาถึงถ้ำเทพในภูเขาที่มีฝุ่นจับเต็มไปหมดแล้ว แลค้นเจอแผ่นแผนภูมิหยกที่บันทึกวิชาเซียนเอาไว้แล้วหนึ่งชิ้นออกมา
หน้าเหมียวอี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ ยื่นสองมือออกไปรับมา บัณฑิตกลับโบกมือแล้วเก็บกลับคืนมา ถามอย่างจริงจัง ""เจ้าอยากจะฝึกฝนวิชาเซียนที่อยู่ในนี้จริงๆ เหรอ? "
"อยาก!" หมียวอี้พยักหน้าซ้ำๆ
"รู้มั้ยว่าทำไมข้าไม่อยากฝึกตน?"
"...ไม่สนใจไง? " เหมียวอี้จำได้ว่าเขาเคยพูดไว้แบบนี้
"ไม่สนใจ เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น" บัณฑิตกล่าวด้วยสายตาที่สงบ "มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ข้าต้องเตือนเจ้า ตอนที่ท่านมหาเซียนจะถ่ายทอดวิชาเซียนให้ข้า เคยบอกข้าว่า เมื่อเดินเข้าสู่เส้นทางนี้แล้วจะไม่มีทางให้ถอนตัวกลับได้ เส้นทางนี้เต็มไปด้วยคาวเลือดและการสังหาร เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการทรยศ เส้นทางนี้ยิ่งเจ้าเดินมาไกลเท่าไร ความรักความแค้นที่ต้องแบกรับไว้ก็ยิ่งเยอะ อยากหลุดพ้นก็มีแค่เส้นทางเดียว เป็นเส้นทางที่ไปข้างหน้าได้อย่างเดียว หันหลังกลับไม่ได้ จนกว่าจะถึงเวลาที่เจ้ายืนอยู่บนจุดสูงสุดจริงๆ ถึงจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังได้ และตัวเจ้าในตอนนั้นบางทีอาจจะเหลือเพียงความโดดเดี่ยว…เพราะเหตุนี้ไงข้าถึงไม่ยอมฝึกวิชาเซียน"
เหมียวอี้รู้สึกสงสัย สิ่งที่เขาพูด ไม่ค่อยเหมือนการฝึกตนที่เขาเคยจินตนาการไว้
บัณฑิตถาม "ตอนนี้เจ้ายังอยากฝึกวิชาเซียนนี้อยู่มั้ย?"
พอนึกถึงน้องรองสองกับน้องสามที่เดินเข้าสู่เส้นทางนี้แล้ว เหมียวอี้ก็พยักหน้าแบบไม่ลังเล
"จะไม่เสียใจทีหลังจริงๆ นะ?"
เหมียวอี้ส่ายหัว
บัณฑิตจึงนำแผ่นแผนภูมิหยกส่งไปที่มือเขา เหมียวอี้อยากดูจนแทบรอไม่ไหวรอไม่ไหวที่จะดู แต่ไม่นานเดียวก็เงยหน้าขึ้นอย่างเหลาะแหละ ระดับการศึกษามีจำกัด แค่บทนำไม่กี่ตัวอักษรเขาก็อ่านไม่ออกแล้ว
จะโทษเขาก็ไม่ได้ อายุยังน้อยก็ต้องรับภาระเลี้ยงปากท้องครอบครัว จะมีเวลาว่างที่ไหนไปเรียนหนังสือ น้องรองน้องสองกับน้องสามยังรู้หนังสือเยอะกว่าเขาอีก
หลังจากบัณฑิตรู้สาเหตุ ก็พูดไม่ออก…
ใช้เวลาอยู่ในภูเขาโดยไม่รับรู้ความเป็นไปในโลกนี้ กลุ่มดาวโคจรเปลี่ยนตำแหน่ง บนทะเลสีเขียวคราม แต่ละวันล่วงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ขั้นตอนแรกของการฝึกตน บัณฑิตเริ่มจากสอนเหมียวอี้อ่านตัวอักษร ไม่มีทางเลือก ไม่สอนก็ไม่ได้
วิทยายุทธ์ที่มหาเซียนท่านนั้นทิ้งไว้ให้ มีชื่อว่า 'อัคนีดารา' เหมียวอี้อ่านไม่ออก ให้เปลี่ยนเป็นคนธรรมดาคนอื่นก็อ่านไม่ออกเหมือนกัน บัณฑิตจึงต้องก็สอนเขาอีกนิดหน่อยว่าต้องฝึกฝนอย่างไร
เหมียวอี้รู้สึกว่าเหล่าไป๋รู้และเข้าใจเยอะจริงๆ สมกับที่เคยอยู่ข้างกายมหาเซียน มีหลายเรื่องที่สามารถไขข้อสงสัยให้ให้เขาได้
บางครั้งเหมียวอี้ถึงขนาดรู้สึกว่าคนแบบเหล่าไป๋ ถ้าไม่ฝึกฝนช่างน่าเสียดายจริงๆ
ก้าวแรกของการเริ่มฝึกฝนเป็นเรื่องที่จืดชืดน่าเบื่อมาก เหมียวอี้ต้องเคลื่อนกระจายลมปราณตามการวิทยายุทธฝึกตน เพื่อสัมผัสจิตวิญญาณของฟ้าดิน หลังจากสัมผัสได้แล้วถึงจะดูดซับได้
"ไม่กี่เดือนต่อมา ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีอะไรคืบหน้า เป็นใครก็ต้องรู้สึกท้อแท้ใจ
เหมียวอี้อดไม่ได้ที่ขอคำชี้แนะ ""เหล่าไป๋ จิตวิญญาณของฟ้าดินมันคืออะไรกันแน่ ทำไมข้ายังสัมผัสถึงมันไม่ได้?"
เหล่าไป๋กล่าว "จิตวิญญาณฟ้าดินเป็นวิธีพูดในวงแคบเท่านั้น ถ้าพูดให้กว้างขึ้นมาหน่อย สิ่งที่เรียกว่าจิตวิญญาณฟ้าดินก็คือแก่นของสุริยันและจันทรา แก่นของสุริยันและจันทราเจ้าน่าจะเคยได้ยินมาก่อนนะ? "
เหมียวอี้พยักหน้า "เคยได้ยิน"
เหล่าไป๋กล่าว "งั้นเจ้าบอกข้าซิ สิ่งที่เรียกว่าแก่นของสุริยันและจันทรา คืออะไร?"
"มันคือ..." เหมียวอี้เงียบ ตอบไม่ได้
เหล่าไป๋ถาม "สุริยันกับจันทรา เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าคืออะไร ? "
เหมียวอี้พยักหน้าตอบ "ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์บนฟ้า"
เหล่าไป๋พยักหน้า "ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ รวมถึงผืนดินที่อยู่ใต้เท้าเจ้าตอนนี้ เป็นแค่ดาวเคราะห์เล็กๆ สามดวงสามสิ่งที่เล็กนิดเดียวของบรรดาดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ จำนวนมากมายเหล่านี้ประกอบเป็นกลุ่มดาวกว้างใหญ่ไพศาลบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ดังนั้น สิ่งที่เรียกว่าแก่นของสุริยันและจันทรา ที่จริงแล้วก็คือพลังแห่งดาราจักร เมื่อเข้าใจถึงการดูดซับจิตวิญญาณฟ้าดิน ก็จะเข้าใจถึงการดูดซับพลังแห่งดาราจักร พลังแห่งดาราจักรนี้ใช่ว่าจะไร้รูปร่าง น้ำขึ้นน้ำลงและการเติบโตเสื่อมโทรมของสรรพสิ่งที่ตาเจ้ามองเห็นอยู่นี้ต่างก็ได้รับผลกระทบจากกลุ่มดาวทั้งสิ้น แล้วก็ได้รับผลกระทบของพลังแห่งดาราจักรด้วย อานุภาพของพลังแห่งดาราจักรนั้นสามารถเห็นได้ชัดเจน การดูดซับจิตวิญญาณฟ้าดิน ก็คือการยึดครองพลังแห่งดาราจักรที่สามารถเปลี่ยนแปลงสรรพสิ่งได้มาไว้ที่ตัวเอง รอให้ถึงเวลาที่มันกลายเป็นพลังของเจ้า และเจ้าสามารถขับเคลื่อนมันได้ ไม่ใช่แค่ใช้มันทำให้ตัวเองแข็งแกร่งได้เท่านั้น ยังสามารถใช้มันเพื่อส่งผลกระทบต่อคนอื่นได้ด้วย มันก็คือพลังอิทธิฤทธิ์ไง ใช้ใจสัมผัสมันสิ!"
…………………………


บทที่ 17 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (3)
เหมียวอี้คลานขึ้นมาจากน้ำด้วยสภาพเหมือนไก่ตกหม้อน้ำแกง เดินกลับไปข้างกายเหล่าไป๋ พูดอย่างท้อแท้เล็กน้อย "แรงปะทะของกระแสน้ำยังพอต้านทานไหว แต่ตอนที่แรงโจมตีต่อเนื่องใส่ไม่หยุด มันยากจะทนไหว"
"หนึ่งเดือน!" เหล่าไป๋กล่าวหมุนตัวเดินข้ามภูเขาหินจากไป "หากพลังอิทธิฤทธิ์ของเจ้าสามารถทนอยู่ใต้น้ำตกได้หนึ่งเดือน นั่นแสดงว่ารากฐานเจ้ามั่นคงแล้ว ข้าจะรอฟังข่าวดีจากเจ้า"
"หูว…"
เหมียวอี้ที่ชุ่มโชกไปทั้งตัว หันหลังกลับไปมองน้ำตกที่ไหลแรง เขาพอจะเข้าใจแล้ว ว่าน้ำตกที่เขาที่ลำบากลำบนทำขึ้นมา ก็เพื่อใช้ทรมานตัวเองไงล่ะ
แน่นอนว่าเหมียวอี้เข้าใจดี แต่ไหนแต่ไรมาเหล่าไป๋ไม่เคยให้ตนทำเรื่องไร้สาระ เรื่องที่สั่งให้ทำล้วนมีเหตุผล ล้วนทำเพื่อเขาทั้งนั้น เขาย่อมปฏิบัติปฎิบัติตามเป็นธรรมดา
น้ำขึ้นน้ำลงหลายครั้ง ผ่านไปสี่ฤดูกาล ทุกวันเผชิญหน้ากับพระอาทิตย์ร้อนระอุเพื่อเก็บสะสมธาตุไฟ แต่ละวันหลอมรวมร่างกายและหัวใจเข้ากับฟ้าดินเพื่อดูดซับจิตวิญญาณ การฝึกฝนนี้ผ่านไปเป็นเวลาครบสองปี
สองปีหลังจากนั้น เหมียวอี้ที่นั่งทั้งตัวเปียกโชกอยู่ใต้น้ำตก ใช้อิทธิฤทธิ์ต้านทานน้ำตกที่กระหน่ำไหลลงมาไม่ขาดสาย เป็นเวลาครึ่งเดือนเต็ม
ขณะที่เขาเกือบจะทนไม่ไหวนี้เอง ภายใต้ความกดดันที่ไม่เข้าใจพลังอิทธิฤทธิ์ได้ทะลุปรุโปร่งสักที เมื่อครบรอบวัฏฎจักรของการฝึกฝน จู่ๆ ความสำเร็จก็บังเกิดผล
‘ปั้ง' เสียงนี้ดังขึ้นขณะที่บนร่างกายเหมียวอี้มีพลังงานไร้รูปร่างระเบิดออกมา ละอองน้ำกระจายไปทั่ว
เห็นเพียงพลังงานไร้รูปร่างแผ่กระจายโดยมีเหมียวอี้อยู่ตรงกลาง และก่อรูปเป็นวงก้อนน้ำกลมโปร่งแสงวงก้อนหนึ่งอยู่รอบตัวเขา แท่นจิตดอกบัวตูมสีขาวกลางหว่างคิ้วเบ่งบานออกมาหนึ่งกลีบอย่างเงียบๆ
ในที่สุดรากฐานก็มั่นคงแล้ว ก้าวเข้าสู่ขั้นที่หนึ่งของระดับบงกชขาว ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของระดับฝึกตนแล้ว
เหมียวอี้ยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างพอใจ แต่เขาก็รีบเก็บอาการดีใจ แล้วตั้งสมาธิต้านทานแรงโจมตีของกระแสน้ำตกต่อไป
เพราะเหล่าไป๋เคยบอกไว้ ต้องทนยืนหยัดให้ได้หนึ่งเดือนถึงจะสำเร็จ
มีพลังอิทธิฤทธิ์วงก้อนกลมๆ ปกป้องเขาอยู่ กระแสน้ำตกจึงปะทะกับร่างกายโดยตรงไม่ได้ เหมียวอี้ต้านทานต่อได้อีกห้าวัน
แต่สุดท้าย เป็นเพราะพลังอิทธิฤทธิ์ที่ใช้ไปก่อนหน้านี้เยอะเกินไป อีกทั้งต้านทานมาตั้งห้าวันแล้ว พลังอิทธิฤทธิ์วงก้อนกลมที่คลุมป้องกันเขาอยู่ ภายใต้การปะทะของน้ำตกที่ไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน มันเซไปเซมาจนพังทลายลงในที่สุด
เหมียวอี้ที่ใช้ทั้งพลังกายและพลังอิทธิฤทธิ์ไปจำนวนมาก โดนกระแสน้ำแรงจู่โจมอีกครั้งจนตกลงในบ่อน้ำลึก
ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน ขณะที่พลังอิทธิฤทธิ์และพลังกายฟื้นฟูดีแล้ว เขาไปยังด้านหน้าน้ำตกอีกครั้ง ใช้วงก้อนกลมของพลังอิทธิฤทธิ์ป้องกันร่างกาย ผลุบเข้าไปอยู่ใต้น้ำตกและนั่งท่าขัดสมาธิอย่างสงบ มีวงก้อนกลมโปร่งแสงคลุมอยู่ ไม่มีน้ำสักหยดที่ตกลงมาโดนตัวเขาได้
เมื่อครบหนึ่งเดือน เหมียวอี้ลืมตาขึ้นมาขณะอยู่ในวงกลมใต้น้ำตกนั้น พอเห็นเหล่าไป๋ยืนอยู่ข้างนอก เขาจึงเก็บพลังอิทธิฤทธิ์และรีบลงมาที่ฝั่ง โดยที่ตัวยังแห้งอยู่เช่นเดิม
"หนึ่งเดือนที่ท่านบอก ข้าทำได้แล้ว!" เหมียวอี้แจ้งข่าวดีให้เหล่าไป๋รู้ แต่ทั้งหน้ากลับเต็มไปด้วยความขื่นขม "ข้ามาที่นี่เกือบสี่ปีแล้วสินะ? ข้าฝึกหนักมาสี่ปี วรยุทธ์ของข้าเพิ่งถึงระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งเอง มันช้าไปรึเปล่า?"
"ฝึกต่อไป!" เหล่าไป๋กวาดสายตามองเขาอย่างเรียบเฉย ไม่พูดอะไรมากกว่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
ถ้ายังไม่ถึงเวลา เหล่าไป๋ก็จะยังไม่พูดอะไรมาก
เหมียวอี้ส่ายหน้าสั่นหัว หันหลังเดินกลับไปบนยอดเขา ทำได้แค่ฝึกฝนต่อไป
เมื่อไม่ได้เปรียบเทียบกับใคร ตัวเขาเองอาจจะไม่รู้ตัว เวลาสั้นๆ เพียงสี่ปี ได้วรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งก็ถือว่าไม่ช้าแล้ว
ใช่ว่าทุกคนจะได้เจอปรมาจารย์แบบเหล่าไป๋ ไม่ว่าการฝึกฝนของเหมียวอี้จะพบข้อสงสัยอะไร เหล่าไป๋ล้วนยื่นมือเข้ามาช่วย ทำเรื่องซับซ้อนให้เป็นเรื่องเข้าใจง่าย แล้วอธิบายให้เหมียวอี้คลายสงสัย ทำให้เหมียวอี้เข้าใจถึงความหมายที่ลึกซึ้งได้อย่างรวดเร็ว จึงรุดหน้าไปแบบก้าวกระโดด
วิธีการฝึกฝนที่เหล่าไป๋จัดเตรียมให้หมียวอี้ น้ำหนักในการปฏิบัติที่ชั่งดูอย่างเหมาะสมตามระดับความก้าวหน้าในการฝึกตนของเหมียวอี้ ถือเป็นวิธีการยอดเยี่ยมล้ำเลิศ
ไม่ว่าจะเป็นออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรง หรือจะเป็นบุกเบิกภูเขาขุดหินเพื่อสร้างน้ำตก ในความเป็นจริงล้วนทำให้เหมียวอี้ได้ฝึกทั้งภายในและภายนอกเสมอมา รักษาสภาวะร่างกายและสภาวะจิตใจที่สมบูรณ์เอาไว้ นี่คือเป็นสภาวะการฝึกตนที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้แต่การให้เหมียวอี้รับแรงปะทะใต้น้ำตก ก็เป็นการฝึกฝนร่างกายและความตั้งใจจริงของเหมียวอี้เช่นกัน ขณะเดียวกันก็กระตุ้นความทนทานและการแบกรับแรงกดดันของพลังอิทธิฤทธิ์ที่เขาฝึกด้วย นี่เป็นการฝึกฝนซ้ำซไป้ำมาเพื่อหล่อหลอม หากในอนาคตได้เผชิญหน้ากับศัตรูที่เก่งกาจ สิ่งนี้จะประโยชน์กับเขาอย่างมหาศาล
ในสถานการณ์ที่ไม่มีตัวช่วยจากพลังภายนอก อย่างเช่นยาอายุวัฒนะ ในระยะเวลาสี่ปี จากคนธรรมดาก้าวสู่วรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่ง ก็ถือว่าเร็วอย่างน่าทึ่งแล้ว มีนักพรตมากมายที่ต้องใช้เวลาสิบกว่าปี บางคนก็หลายสิบปี หรือไม่ก็จนผมหงอกขาวถึงจะก้าวสู้ระดับนี้ได้
หลังจากฝึกหนักมาหนึ่งปี เหมียวอี้ไปหาเหล่าไป๋อีกครั้งเพื่อไขข้อสงสัย "เหล่าไป๋ หลังจากที่ข้าก้าวสู่วรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่ง ทำไมรู้สึกว่าความเร็วในการดูดซับจิตวิญญาณของฟ้าดินยิ่งนานวันกลับยิ่งช้าลงล่ะ?"
เหล่าไป๋ตอบ "ไม่ใช่ว่าความเร็วในการดูดซับของเจ้าช้าลงหรอก แต่เป็นเพราะสมรรถนะของเจ้ามากขึ้นแล้ว ความเร็วของการเลื่อนขั้นจะยิ่งช้าลงตามการพัฒนาของระดับวรยุทธ์ ต้องใช้เวลานานกว่าเดิม เจ้าต้องมีความอดทนที่เพียงพอ"
เหมียวอี้ถาม "ถ้าอย่างนั้นการเลื่อนจากระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งไปเป็นขั้นสอง ต้องใช้เวลาเท่าไร?"
เหล่าไป๋มองเขา แล้วตอบ "ยี่สิบสองปีกำลังดี "
"หา! ยี่สิบสองปีเหรอ?" เหมียวอี้อึ้งไปพักหนึ่ง พอได้สติก็ถามว่า "พอจะมีวิธีที่รวดเร็วมั้ย?"
"มี! "
"วิธีอะไรล่ะ?"
"ความปรารถนาของคนเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มาก ความปรารถนาของคนๆ หนึ่งอาจจะเล็กนิดเดียว แต่เมื่อความปรารถนาของคนหลายคนมารวมตัวอยู่ด้วยกัน ก็จะทำให้เกิดพลังมหัศจรรย์อย่างหนึ่งได้ เพื่อเพิ่มประสิทธิผลการดูดซับจิตวิญญาณฟ้าดิน บรรดาผู้ฝึกตนจึงรวบรวมพลังพวกนี้ไว้ให้ให้ตัวเองใช้ ใช้ความปรารถนาของคนหลายๆ คนเพื่อเรียกให้จิตวิญญาณของฟ้าดินมารวมตัวกันและดูดซับอย่างมีประสิทธิผล เพื่อให้วรยุทธ์เพิ่มเร็วขึ้น" เหล่าไป๋ย้อนถาม "ข้าว่าสถานการณ์นี้เจ้าน่าจะรู้จักนะ? "
เหมียวอี้ลองถาม "ท่านหมายถึงพลังปรารถนาเหรอ ? "
เหล่าไป๋พยักหน้า
ในสมองเหมียวอี้ผุดภาพแท่นบูชาที่วางอยู่ที่บ้านตนทันที นึกถึงแท่นบูชาตามบ้านต่างๆ ตนต้องใช้เวลาสามชั่วยามทุกวันอยู่หน้าหิ้งบูชา เพื่ออธิษฐานภาวนาและอุทิศพลังปรารถนาของตน ตนกับน้องๆ เกือบถูกส่งเข้าไปอุทิศพลังปรารถนาทั้งวันทั้งคืนใน 'จวนฉือย่วน' เขาจะลืมภาพเหล่านั้นได้อย่างไรกัน ?
เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจว่าทำไม 'เซียน' พวกนั้นต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องให้ทุกคนอุทิศพลังปรารถนาให้ตน ในที่สุดตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว!
เหมียวอี้อยากรู้มากว่าพลังปรารถนานั่นมหัศจรรย์เพียงใด อดไม่ได้ที่จะถาม "ถ้ามีพลังปรารถนาแล้วจะทำให้ความเร็วของการฝึกตนเพิ่มขึ้นเท่าไร? "
"นั่นต้องดูว่าสามารถรับพลังปรารถนาได้เพียงพอต่อการสนับสนุนหรือไม่ รวมทั้งประสิทธิภาพในการใช้มันด้วย"
" ตอนนำมาใช้มันจะต่างกันอย่างไรล่ะ?"
"สิ่งที่เจ้าต้องรู้คือ คนเรามีหลายพันหลายร้อยประเภท ในพลังปรารถนาที่รวมตัวกัน แฝงไว้ด้วยจิตฟุ้งซ่านของเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา[1]ของคนหลายประเภท ดังนั้นเวลาที่ใช้มัน เจ้าต้องกำจัดจิตฟุ้งซ่านเหล่านั้นก่อน ถึงจะสามารถใช้งานพลังปรารถนาที่บริสุทธิ์เพื่อบรรลุเป้าหมายของตนได้ ไม่เช่นนั้นถ้าโดนจิตฟุ้งซ่านของเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาย้อนทำร้ายจะทำให้เกิดจิตมาร คนที่มีสติปัญญาฝึกตนสูง จะต่อต้านจิตมารได้ง่าย แต่ถ้าเป็นคนที่สติปัญญาฝึกตนต่ำ ถ้าหากไม่ระวัง เป็นไปได้สูงที่จะถูกจิตมารแว้งกัด ถูกครอบงำสติสัมปชัญญะ อย่างเบาก็สภาพครึ่งผีครึ่งคนควบคุมตัวเองไม่ได้ อย่างหนักเลยก็ตายอย่างเดียว"
"ถ้าน่ากลัวขนาดนี้ แล้วทำไมนักพรตเหล่านั้นยังอยากจะใช้มันล่ะ?"
ตอนนี้เหมียวอี้ก็ถือว่าเป็นผู้ที่กำลังฝึกตน เพิ่งจะรู้ว่าเมื่อก่อนที่เรียกนักพรตว่า 'เซียน' นั้นน่าขำไปหน่อย ตอนนี้คงไม่เรียกพวกเขาว่าเซียนอีกแล้ว
"ดังนั้น ปัญหาเรื่องประสิทธิภาพสูงต่ำของการใช้พลังปรารถนา ขอแค่ระมัดระวังและค่อยเป็นค่อยไป ไม่รีบร้อนอยากสำเร็จ ภายใต้สถานการณ์ปกติน่าจะไม่มีปัญหาเยอะ"
"ถ้าอย่างนั้นจะทำให้การฝึกตนเร็วขึ้นเท่าไรกันแน่ ?"
"ปกติหากไม่เกิดเหตุสุดวิสัย อย่างน้อยที่สุดก็จะเพิ่มความเร็วได้ห้าเท่า"
"ห้าเท่า?" เหมียวอี้ตกตะลึง "งั้นก็หมายความว่า เวลายี่สิบปีที่ข้าต้องใช้เพื่อถ้าวรยุทธ์เลื่อนขั้นถึงระดับบงกชขาวขั้นสองต้องใช้เวลายี่สิบปี หากพอมีพลังปรารถนา ก็ใช้เวลาแค่สี่ปีเอง อย่างนั้นเหรอ? "
เหล่าไป๋พูดแบบไม่ใส่ใจ "เร็วกว่านั้นอีก!"
รู้สึกได้รางๆ ว่าเขากำลังค่อยๆ ชักจูงใจเหมียวอี้ทีละขั้น
อย่างน้อยร่นเวลาฝึกฝนไปได้ห้าเท่าเลยนะ!
เหมียวอี้ฟังแล้วคันไม้คันมือ ใกล้จะหักห้ามใจไว้ไม่ไหวแล้ว หลังจากเหมียวอี้เกาหัวเกาหู เดินไปเดินมาอยู่สักพักหนึ่ง เขาก็พูดแบบอ้อมค้อมว่า "เหล่าไป๋ ข้าว่าอยู่ฝึกฝนอย่างช้าๆ ที่เกาะนี้ต่อไป อาจไม่ใช่วิธีที่ดีนะ "
“'อ้อ”' เหล่าไป๋กล่าว "เจ้าอยากออกไปเก็บรวบรวมพลังปรารถนาเพื่อมาฝึกตนสินะ?"
เหมียวอี้พยักหน้า "ใช่แล้ว"
"ถ้าเจ้าอยากไป ข้าก็ไม่ขวาง" เหล่าไป๋ เดินเข้าปากถ้ำไป พลันหันหลังกลับมา จู่ๆ สายตาก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้งคมกริบ "แล้วเจ้าเตรียมตัวสำหรับช่วงชิงพลังปรารถนาของใต้หล้าไว้รึยัง?"
…………………………
^1 เจ็ดอารมณ์ หกปรารถนา เจ็ดอารมณ์ ได้แก่ ยินดี โกรธ เศร้า กลัว รัก เกลียด และความใคร่ หกปรารถนา ได้แก่ ปรารถนาทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ


บทที่ 18 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (4)
"เตรียมตัว? เตรียมตัวอะไร?"
"เตรียมตัวช่วงชิง!! เตรียมตัวเพื่อให้เจ้ามีทักษะในการโจมตีกลับคนที่ช่วงชิงของของเจ้าไป!"
การเตรียมตัวก็คือทวนไม้หนึ่งด้าม!
เหล่าไป๋ถามเหมียวอี้ว่าชอบอาวุธอะไร เหมียวอี้เองก็ไม่รู้ว่าตัวชอบอาวุธอะไร
ในภาพความทรงจำของเขา เคยเห็นนักพรตท่านหนึ่งท่าทางน่าเกรงขาม ขี่อาชามังกร ในมือถือทวนเงิน เดินผ่านเขาไป ดังนั้นเขาจึงเลือกทวน!
บนเกาะไม่มีทวนเงินเหมือนในภาพความทรงจำของเขา เหล่าไป๋เองก็ไม่ได้เตรียมการให้เขาใช้อาวุธจริงหรอก ในเมื่อชอบทวน เหล่าไป๋ก็ให้เขาตัดต้นไม้หนึ่งต้น แล้วเหลาให้เป็นทวนไม้ยาวหนึ่งจั้ง
ที่ใต้ตีนภูเขาหินลูกหนึ่ง เหล่าไป๋ชี้ไปยังภูเขาหินหัวโล้นแล้วกล่าวว่า "ใช้ทวนไม้ในมือของเจ้าทำลายมัน หากภูเขาหินพังทลายลงมา และทวนไม้ไม่พัง ถือว่าเจ้าทำสำเร็จ!"
"นี่คือ…" เหมียวอี้มองดูทวนไม้ในมือตัวเอง รู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย
ผมยาวของเหล่าไป๋ผมยาวปลิวว่อนไปกับลม โบกไม้โบกมือชี้ไปยังภูเขา "เจ้าต้องเชื่อว่า เมื่อมีทวนอยู่ในมือ ในโลกนี้ไม่มีอะไรมาขัดขวางเจ้าได้! ต่อให้ในมือเจ้าจะมีแค่ทวนไม้ด้ามเดียว ต่อให้ข้างหน้าเจ้าเป็นเขาลูกใหญ่ ต่อให้เป็นภูเขาเหล็กก็ตาม เจ้าก็ต้องเชื่อว่าตัวเองสามารถทลายมันได้ภายในทวนเดียว นี่คือความเชื่อมั่น นี่ก็คือท่าทางที่ทำให้ศัตรูหวาดผวา! ถ้าเจ้าไม่มีท่าทางนี้ เจ้าจะอาศัยอะไรไปช่วงชิงพลังปรารถนากับเหล่าวีรบุรุษในใต้หล้าล่ะ!"
การใช้ทวนไม้ด้ามเดียวผ่าหินภูเขาให้แยกออกจากกันของเหมียวอี้จึงเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ถึงแม้จะเป็นทวนไม้ด้ามเดียว แต่เมื่อตกอยู่ในมือนักพรต มีพลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมอยู่ อานุภาพจะเหนือกว่าอาวุธจริงของคนธรรมดาเสียอีก
พอเขาซัดทวนเข้าไป ทวนทิ่มลึกลงไปในภูเขาหิน ตอนกระชากทวนออกมีกรวดหินกระเด็นออกมา ส่งเสียงดังกราวก้องไม่หยุด
ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ยังดีอยู่ จะได้เห็นอานุภาพมากมายของทวนที่เหมียวอี้ซัดออกมา แต่พอนานเข้า เมื่อพลังอิทธิฤทธิ์ใช้การไม่ได้ ทวนไม้ก็เป็นเพียงทวนไม้ ต่อให้เป็นอาวุธจริงก็ทนแรงผ่าแยกภูเขาหินไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทวนไม้ธรรมดาเลย
ทวนไม้หักพังไปทีละด้ามทีละด้าม
ที่บอกว่าการฝึกฝนจะทำให้เก่งได้ หลังจากทำทวนหักพังไปจำนวนมาก เหมียวอี้ก็ค่อยๆ เข้าใจการพลิกแพลงใช้ คน ทวน และอิทธิฤทธิ์รวมเข้าด้วยกัน ท่ามกลางการฟันทำลายภูเขาหินที่งุ่มง่ามเงอะงะและจืดชืด เขาค่อยๆ ฝึกฝนการพลิกแพลงใช้ทวนกับอิทธิฤทธิ์จนชำนาญ
เหมียวอี้สะบัดทวน เคาะกระแทก ปลุกระดมอย่างชาญฉลาด แล้วทำลายให้พังพินาศย่อยยับไปอย่างง่ายดาย
หินก้อนใหญ่กลิ้งทลายลงจากภูเขา เหมียวอี้ดึงทวนออกอย่างเกรี้ยวกราด ทำลายแตกเป็นจุณ
ผ่านไปสองวันแล้วหลังจากภูเขาหินทั้งลูกพังทลายลง ในมือเหมียวอี้ถือทวนไม้ด้ามที่แปดสิบเอ็ดยืนอยู่บนเศษหินที่พังทลายลงมา แล้วพูดกับเหล่าไป๋ว่า "ข้าทำสำเร็จแล้ว ไปได้รึยัง? "
คำตอบคือไม่ได้ เหล่าไป๋บอกว่าความรุนแรงของพลังอิทธิฤทธิ์สามารถอาศัยเวลาสะสมช้าๆ ได้ แต่เหตุการณ์ที่นักพรตระดับต่ำข้ามชั้นไปฆ่านักพรตระดับสูงได้ ก็เกิดขึ้นได้บ่อยเช่นกัน สิ่งสำคัญคือสามารถใช้พลังอิทธิฤทธิ์ได้อย่างชำนาญหรือไม่ ผู้ที่ใช้ได้อย่างชำนาญจะไม่มีใครเอาชนะเขาได้!
เหล่าไป๋ชี้ไกลๆ ที่น้ำตก!
เหมียวอี้จึงขนย้ายหินที่พังทลายลงมา ไปกองสะสมไว้ด้านบนน้ำตกต่อไป โดยที่เขาใช้เถาวัลย์ในภูเขาถักเป็นตาข่าย ห่อหุ้มก้อนหินจำนวนมาก
เหมียวอี้ถือทวนยืนอยู่ใต้น้ำตกที่เทกระหน่ำลงมา โดยมีผ้าหนึ่งผืนปิดตาเอาไว้
พอเหล่าไป๋ที่ยืนอยู่บนภูเขาดึงเถาตาข่ายที่ถักทอไว้ หินจำนวนมากที่ผสมปนเปกับน้ำตกไหลเชี่ยว ก็ตกลงมาใส่เหมียวอี้ เขาบอกว่าต้องการจะฝึกฝนพลังการรับรู้ของเหมียวอี้
เหมียวอี้ถือทวนรัวฟันก้อนหินที่อยู่ในกระแสน้ำอย่างเกรี้ยวกราดทันที ก้อนหินที่ถูกทำให้แตกเป็นชิ้นในรอบแรกมีไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน
ครั้งแล้วครั้งเล่า เหมียวอี้ที่ไม่ใช่แค่ต้องทนรับแรงปะทะโจมตีของกระแสน้ำเชี่ยว แถมยังต้องคอยแยกแยะก้อนหินที่อยู่ในนั้นด้วย ไม่รู้ว่าเหนื่อยจนหมดเรี่ยวหมดแรงไปกี่ครั้งแล้ว ถึงขนาดโดนหินก้อนใหญ่กระแทกตกลงในน้ำไปก็หลายครั้งอยู่
ยิ่งก้อนหินในหุบเขากองซ้อนกันมากขึ้น ก็ยิ่งเข้าใกล้ด้านบนของน้ำตกมากขึ้น เวลาในการตอบโต้ของเหมียวอี้ก็ยิ่งสั้นลง แต่ความเร็วในการใช้ทวนของเขากลับยิ่งเร็วและแม่นยำขึ้น…
สภาพอากาศบนมหาสมุทรเปลี่ยนแปลงอย่างคาดเดาไม่ถูก ในขณะที่ไต้ฝุ่นที่น่ากลัวบนทะเลที่มืดครึ้มมาถึง คลื่นพิโรธท่วมนองขึ้นฟ้า
เหล่าไป๋ให้เหมียวอี้ขี่แพไม้ พร้อมกับกะลามะพร้าวกองหนึ่งล่องลอยอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรที่มีคลื่นโหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางคลื่นทะเลคลั่ง ฟ้าดินเหมือนกำลังสั่นไหวตามแรงลม เหมียวอี้ที่ยืนอยู่บนไม้ พอหยุดใช้พลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมแล้ว แพไม้ก็ถูกคลื่นยักษ์ปะทะคว่ำทันที
กะลามะพร้าวหนึ่งร้อยอันพลันโดนคลื่นลมคลั่งซัดกระเจิงไปทั่วทุกแห่ง เหมียวอี้ถือทวนย่ำคลื่นไล่ตามไปแทงใส่กะลามะพร้าวพวกนั้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที
ตอนนี้เห็นเพียงเงาของเขาถือทวนกระโจนข้ามยอดคลื่นทะเลพิโรธ หรือไม่ก็ทะลวงเข้าไปท่ามกลางคลื่นยักษ์ที่ซัดคลุมฟ้าคลุมดินอยู่…
ตอนคลื่นลมสงบ เหล่าไป๋และเหมียวอี้แล่นเรือไปม่ยังจุดที่ลึกขึ้น
ในหุบเขาใต้ทะเลลึกเกินพันเมตรนี้ มี 'ปลาอันธพาล' อยู่ชหนิดดหนึ่ง ตัวมันยาวหนึ่งเมตร ทั้งตัวเป็นเกล็ดกระดูก ไม่ค่อยชอบเคลื่อนไหว กินอิ่มแล้วชอบหลบอยู่ในถ้ำเพื่อสะสมไขมัน เหมือนกำลังจำศีล แต่พอออกจากถ้ำ มันโต้ตอบในทะเลได้เร็วมาก โดยเฉพาะแรงกัดฉีกอันน่าสะพรึงกลัวของฟันเหล็กในปากมัน ชอบโจมตีเป็นกลุ่ม สามารถกัดกินวาฬหนึ่งตัวจนเหลือแต่กระดูกได้ในชั่วพริบตาเดียว
เหล่าไป๋พาเหมียวอี้มาที่นี่ แน่นอนว่าไม่ได้ให้มาเพื่อให้อาหารปลาหรือชื่นชมทิวทัศน์ใต้ทะเล แต่ให้เหมียวอี้แอบลงไปฆ่าพวกมันที่ใต้ทะเล
แรงกดดันของก้นทะเลพันเมตรนั้นน่าตกใจ ถ้าทวนไม้ไม่มีพลังอิทธิฤทธิ์ควบคุม อาจจะโดนบีบอัดจนแตกเป็นชิ้นๆ ได้ การแอบเข้าไปครั้งแรกนั้นก็ว่าปรับตัวได้ยากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไล่ล่าฆ่าฟันในระดับความลึกแบบนั้นเลย มันก็ลึกจนยื่นมือลงไปแล้วมองไม่เห็นนิ้วอะไรเลย
แต่เหล่าไป๋ต้องการให้เหมียวอี้ มองแรงกดดันของทะเลลึกเป็นเหมือนแรงกดดันของพลังอิทธิฤทธิ์ที่ศัตรูผู้แข็งแกร่งปล่อยออกมา ต้องการให้เขาเคยชินและปรับตัวกับการตัวโจมตีภายใต้แรงกดดันของพลังอิทธิฤทธิ์อันแข็งแกร่งแบบนี้ให้ได้!
หลังจากเหมียวอี้ปรับตัวกับแรงกดดันอันหนักหน่วงได้แล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหล่าไป๋เล่นพิเรนทร์อะไร จู่ๆ ฝูง 'ปลาอันธพาล' ที่หลบอยู่ในถ้ำก้นทะเลก็โผล่ออกมาล้อมโจมตีเขา
ในตอนแรก หลังจากเหมียวอี้รัวทวนสังหาร 'ปลาอันธพาล' ไปแล้วเกินร้อยตัวภายใต้แรงกดดันมหาศาล เขาก็ทนไม่ไหวแล้ว ลุกลี้ลุกลนกลับขึ้นมาบนผิวน้ำ ปีนขึ้นมาบนเรือพร้อมบาดแผลที่มีเลือดหยด
รอจนเขาพักฟื้นร่างกายเสร็จ เหล่าไป๋ก็ให้เขาฝึกต่อไปอีก เป้าหมายคือแอบลงไปที่ก้นทะเลลึกพันเมตรหนึ่งครั้งแล้วสังหาร 'ปลาอันธพาล' หมื่นตัว จึงจะถือว่าทำสำเร็จ
วันคืนล่วงเลย เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
น้ำตกที่เหมียวอี้ขุดออกมาอย่างยากลำบากหายไปแล้ว เพราะหุบเขาที่อยู่ด้านล่างของน้ำตกถูกเศษหินที่เหมียวอี้ใช้ทวนฟัน ถูกกองหินเติมจนเกือบจะเสมอกัน
ท่ามกลางพายุไต้ฝุ่น กะลามะพร้าวหนึ่งร้อยอันที่อยู่ในคลื่นทะเลสูงจะไม่ตกหายไปอีกแล้ว ลมคลั่งคลื่นยักษ์ก็หยุดทวนไม้ในมือเหมียวอี้ไม่ได้ เขาแทงพวกมันจนแหลกลาญหมด
คลื่นใหญ่บนผิวน้ำทะเลเป็นสีแดงเลือด ศพ 'ปลาอันธพาล' มากมายลอยอยู่ เหล่าไป๋นับได้ประมาณหนึ่งหมื่นตัว
ซู่! เหมียวอี้ถือทวนกระโจนขึ้นจากน้ำ และตกลงมานั่งอยู่บนเรือเล็ก มองผิวน้ำทะเลแล้วหัวเราะ " ถึงความต้องการของท่านจะน่าเบื่อไปหน่อย แต่ข้าก็ทำได้แล้ว! "
"น่าเบื่อเหรอ?" เหล่าไป๋กวาดสายตามองแวบหนึ่ง บางทีเหมียวอี้อาจจะไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้สภาพตัวเองเป็นอย่างไร
ท่าทางกระฉับกระเฉง จิตใจฮึกเหิม ตาทั้งคู่เป็นประกาย ลูกตาดำฉายแววเหมือนดาวในค่ำคืนฤดูหนาว
กล้ามเนื้อได้สัดส่วนกัน รูปร่างตั้งตรงเหมือนทวน หน้าตาแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว ดูองอาจผึ่งผายขึ้นมาทันที
การโจมตีสังหารอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน ใช้พลังอิทธิฤทธิ์หมดไปแล้วยืนขึ้นโจมตีใหม่ไม่รู้กี่ครั้ง เหมียวอี้สะสมอานุภาพเพื่อรอวันปล่อยออกมา เหมือนกับดาบล้ำค่าที่ถูกชักออกจากฝักแล้ว มีสง่าราศีน่าเกรงขาม ห้าวหาญเต็มไปด้วยพลัง นี่เป็นความเชื่อมั่นในตนเองที่หาได้ยากยิ่ง!
ความเชื่อมั่นในตนเองอย่างแบบลึกซึ้ง ที่เกิดขึ้นมาจากการล้มเหลวแล้วลุกขึ้นใหม่นับครั้งไม่ถ้วน!
"ข้าไม่ได้บอกว่าท่านน่าเบื่อนะ" เหมียวอี้โบกมือแล้วยิ้ม "ข้าแค่รู้สึกว่าน่าเสียดายนิดหน่อย หลายปีมานี้ข้าใช้เวลาส่วนใหญ่ทำเรื่องที่ท่านต้องการ ถ้าข้าใช้เวลาพวกนี้กับการฝึกฝนพลังอิทธิฤทธิ์ วรยุทธ์ของข้าต้องก้าวหน้าไปไม่น้อยแน่ ร่นเวลาเลื่อนขั้นเป็นบงกชขาวขั้นสองได้เยอะเลย "
"สำหรับวรยุทธ์ ขอแค่มีโอกาสและเวลาก็ล้วนสามารถชดเชยคืนมาได้ เมื่อสร้างพื้นฐานดีแล้วมันจะเป็นบทเรียนทั้งชีวิต จะทำให้เจ้าใช้ได้ไม่จำกัดตลอดชีวิต มิเช่นนั้นหากพลาดไปและ บางสิ่งบางอย่างถูกเมื่อกำหนดเป็นรูปเป็นร่างไปแล้วไปแล้ว ไม่พลาดไป เจ้าจะก็ชดเชยคืนกลับมาไม่ได้อีก อย่างเช่น ความคิดและนิสัย รวมทั้งความเคยชินด้วย ต่อให้มีพลังอิทธิฤทธิ์ที่ล้ำลึกกว่านี้ก็กลับตัวไม่ทันอยู่ดี "
เหล่าไป๋แค่ชี้แนะลวกๆไม่กี่คำ เขาไม่ใช่คนที่อธิบายยืดยาวไม่รู้จักจบจักสิ้น จากนั้นพยักหน้าให้สัญญาณเหมียวอี้ขึ้นเรือ "กลับไป!"
…………………………


บทที่ 16 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (2)
คำอธิบายนี้ทำให้เรื่องซับซ้อนเข้าใจง่ายขึ้น ทำให้เหมียวอี้นึกได้ทันที เริ่มใช้หัวใจทำความเข้าใจ ใช้ทำกายและใจของตัวเองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลกใบนี้ ในช่วงเวลาที่กระแสน้ำขึ้นน้ำลงเปลี่ยน ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของฟ้าดิน
นอกจากการนั่งสมาธิฝึกฝนในชีวิตประจำวัน เหล่าไป๋ยังให้เหมียวอี้บริหารร่างกายอย่างไม่หยุดหย่อนด้วย
เช่น ขุดร่องน้ำบนภูเขา สกัดกั้นลำธาร สร้างเป็นน้ำตกสายหนึ่งออกมาที่บนภูเขา
เหล่าไป๋กล่าวว่า ถ้าบนภูเขามีน้ำตกสักสายหนึ่ง ทิวทัศน์คงจะดีขึ้น
นี่เป็นงานก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่มาก หลังจากเหมียวอี้ลำบากลำบนทำสิ่งนี้ เขารู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์
พอได้โอกาส เหมียวอี้ก็ลองถาม "เหล่าไป๋ ท่านไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าการออกแรงทำสิ่งนี้เป็นการสิ้นเปลืองเวลา ข้ารู้สึกว่าข้าควรใช้เวลาไปฝึกฝน พยายามรวบรวมปราณจิตวิญญาณให้เพียงพอ ฝึกฝนพลังอิทธิฤทธิ์อย่างแรกออกมาให้เร็วที่สุด"
เหล่าไป๋ส่ายหัว "การวรยุทธ์ของเจ้ายังไม่ถึงขั้นที่จะมองข้ามพื้นฐานทางร่างกายได้ หากมีวันหนึ่งเจ้าเกิดใช้อิทธิฤทธิ์ไม่ได้เพราะเรื่องที่คาดไม่ถึงล่ะ ถึงเวลานั้นหากไม่มีพลังอิทธิฤทธิ์แม้แต่เดินก็เดินไม่ได้ แม้แต่ผู้หญิงธรรมดาก็ฆ่าเจ้าตายได้ มันไม่น่าสลดใจหรอกเหรอ? ขั้นตอนของเจ้าตอนนี้ การคือทำร่างกายและจิตใจให้แข็งแกร่งก็เท่ากับการทำให้กำลังทำจิงชี่เสิน[1]แข็งแกร่งให้เข้มแข็งด้วย บำรุงรักษาสภาวะจิงชี่เสินให้ดี การฝึกตนของเจ้าก็จะมีแต่ผลดี ไม่มีผลเสีย คนที่จิตวิญญาณเซื่องซึม ต่อให้นั่งฝึกฝนทั้งวันก็กลายเป็นลงทุนมากแต่ได้ผลตอบรับน้อยเหมือนขี่ช้างจับตั๊กแตน เจ้าอยากลงทุนมากได้ผลน้อย หรือลงทุนน้อยได้ผลมากล่ะ? สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ร่างกายและจิตใจที่แข็งแรงจะเพิ่มจิงชี่เสินให้อิ่มเอิบได้ มันจะทำให้เจ้าไม่ขี้ขลาดตาขาวเวลาที่เผชิญหน้ากับศัตรูเก่งๆ สิ่งนี้สำคัญมากสำหรับคนที่เริ่มเข้าสู่เส้นทางนี้!"
สรุปก็คือไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรก็มีเหตุผล เหมือนกับเขาเป็นคนที่ทำอะไรก็มีสาเหตุ เหมียวอี้ทำได้เพียงทำต่อไปแต่โดยดี
หนึ่งปีหลังจากนั้น ในภูเขาลูกนั้นมีน้ำพุ่งกระจายออกมาเหมือนมังกรสีเงิน เหมียวอี้ที่กำลังหามกระบองมางัดหินใหญ่ก้อนสุดท้ายไว้ในน้ำ พยายามปีนจากกระแสน้ำเชี่ยวกรากขึ้นมาบนฝั่งจนได้ เกือบจะตกลงไปในกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากแล้ว น้ำตกที่เหล่าไป๋ต้องการ สุดท้ายเขาก็ทำออกมาจนเสร็จ
ไม่รู้ว่าเหล่าไป๋่ไปเที่ยวเล่นสบายใจอยู่ที่ไหนแล้ว ไม่ทันได้เห็นผลลัพธ์แรงงานของเหมียวอี้เลย
วันที่สามหลังจากสร้างน้ำตกเสร็จ เหมียวอี้ที่เท้าเปล่าและเปลือยท่อนบน ผมยาวคลุมไหล่ นั่งขัดสมาธิอยู่บนหินริมทะเล หลับตาตั้งสมาธิมั่นท่ามกลางลมทะเลที่โชยเบาๆ แผ่นหน้าอก ฝ่ามือและฝ่าเท้าหันขึ้นสู่เข้าหาท้องฟ้า เพื่อรวบรวม 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' นี่คือขั้นตอนที่จำเป็นสำหรับการฝึกฝน 'อัคนีดารา'
การใช้แรงอย่างหนักในเวลาหนึ่งปีกว่าไม่สูญเปล่า ร่างกายเขาเติบโตขึ้นไม่น้อยเลย บนร่างกายมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ติดที่ว่าตากแดดจนผิวคล้ำไปหน่อย
ตามที่เหล่าไป๋บอกไว้ ที่เหมียวอี้ผิวคล้ำแดด ก็เพราะว่าเขาไม่สามารถดูดบซับ ใช้งาน และควบคุม 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' ได้ครบถ้วน
แต่หลังจากผ่านไปหลายเดือนหลายวัน เหมียวอี้ก็สามารถดูดซับเข้าสู่ร่างกายได้ไม่น้อย
ตอนนี้ 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' ที่อยู่ในชีพจรของร่างกายมีจำนวนมากพอ และปราณวิญญาณจิตวิญญาณที่ซึมซับไว้ก็ใช้ประโยชน์ได้แล้ว
ขอแค่สามารถนำปราณวิญญาณจิตวิญญาณ หรือพลังแห่งดาราจักรที่อานุภาพเหลือคณานับผสมกับวิทยายุทธ์ที่ตัวเองฝึกฝน ทำให้ตัวเองขับเคลื่อนพลังแห่งดาราจักรได้ ก็เท่ากับว่าสร้างพลังอิทธิฤทธิ์อย่างแรกของตัวเองออกมาได้แล้ว และ้วก็เป็นต้นกำเนิดอิทธิฤทธิ์ของตัวเองด้วย ต่อไปก็ไม่ต้องลำบากเสียแรงเสียเวลามาผสมรวมกันแบบนี้อีกแล้ว ถ้าได้ดูดซับพลังแห่งดาราจักรอีกก็จะสามารถหลอมรวมกันได้ทันทีเลย ดังนั้นขั้นตอนนี้จึงสำคัญมาก
"อะไรคือ พลังอิทธิฤทธิ์ ? อิทธิฤทธิ์ คืออะไร ? แล้ว พลัง คืออะไร? อิทธิฤทธิ์ก็คือวิทยายุทธ์ที่เจ้าฝึกฝน หรือเรียกอีกอย่างว่าทักษะแห่งการขับเคลื่อน ส่วนพลัง ก็คือพลังที่เจ้าใช้ขับเคลื่อน ซึ่งก็คือพลังแห่งดาราจักรนั่นเอง มีอิทธิฤทธิ์แต่ไร้พลัง ก็เหมือนมีความตั้งใจแต่ไม่มีแรง มีพลังแต่ไร้อิทธิฤทธิ์ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาย ต่อให้มีพลังมากกว่านี้เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้ มีเพียงการนำ 'อิทธิฤทธิ์' และ 'พลัง' รวมเป็นหนึ่งเท่านั้น ถึงจะกลายเป็น 'พลังอิทธิฤทธิ์' ผู้ที่มีพลังอิทธิฤทธิ์ล้ำลึกสามารถเปลี่ยนตำแหน่งดวงดาว สามารถทำได้ทุกอย่าง! "
นี่ก็คือความหมายที่แท้จริงของพลังอิทธิฤทธิ์ที่เหล่าไป๋อธิบายให้เหมียวอี้รู้ และก็เป็นทิศทางที่เหมียวอี้พยายามจะมุ่งไป
ขณะที่พระอาทิตย์กำลังร้อนระอุอยู่บนท้องฟ้า มีเสียงเปรี้ยงดังขึ้นในร่างกายของเหมียวอี้ ราวกับเสียงฟ้าร้อง ในที่สุดพลังแห่งดาราจักรและ 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' ก็หลอมรวมเข้าด้วยกันแล้ว กลายเป็นพลังงานไร้รูปร่างพวยพุ่งออกมาจากรูขุมขนของเหมียวอี้
เหมียวอี้ลืมตาขึ้นทันที ตรงหว่างคิ้วปรากฏดอกบัวตูมสีขาวเปล่งประกายออกมา
สำหรับผู้ที่ฝึกตน ตรงกลางหว่างคิ้วหรือเรียกอีกอย่างว่าแท่นจิต ระดับของการวรยุทธ์ของคนๆ หนึ่งล้วนสามารถสะท้อนออกมาจากตรงนั้นได้ เป็นผลสะท้อนกลับจากภายในสู่ภายนอกแบบหนึ่ง คล้ายๆ กับสิ่งที่เรียกกันว่า 'ลักษณะคนของคนมีต้นกำเนิดมาจากจิตใจ' 'ลักษณะ' ของผู้ที่กำลังฝึกตน คือพลังอิทธิฤทธิ์ ส่วน 'จิตใจ' ก็หมายถึงวรยุทธ์
แม้แต่มนุษย์ธรรมดาก็มักจะ 'ทำนายลักษณะภายนอก' ผ่านตรงหว่างคิ้ว เช่น ถ้าตรงหว่างคิ้วเป็นสีดำจะต้องโชคร้าย หรือถ้าหว่างคิ้วเปล่งประกายสดใสก็จะโชคดี
เขาเผยความตื่นเต้นดีใจ ยืนขึ้นกำหมัดทันที พลังอิทธิฤทธิ์ที่หมุนเวียนอยู่รอบกายเขา ทำให้เขาค้นพบความรู้สึกเวลามีพลังเหลือล้น
เขาใช้นิ้วจิ้มลงบนผิวน้ำทะเล จากนั้นก็มีมังกรน้ำยาวหนึ่งจั้งตัวหนึ่ง ตัวหนาเท่าแขนและใสเหมือนผลึกแก้ว พุ่งทะลุออกมาจากผิวน้ำ
เขาชูสองนิ้วตรงปากและจมูก ใช้อิทธิฤทธิ์เคลื่อนไหวตามใจอยาก มังกรน้ำบินคดเคี้ยวขึ้นมาทันที บินว่อนวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเขา
เขารวบรวมพลังอิทธิฤทธิ์ กำหมัดแล้วปะทะลงที่หาดทราย มังกรน้ำกลายเป็นก้อนน้ำกลมๆ และพุ่งเข้าไปในหาดทรายทันที
เปรี้ยง!
ละอองน้ำกับทรายกระเด็นปะปนขึ้นมาด้วยกัน บนหาดทรายถูกก้อนน้ำเจาะจนเกิดเป็นรูโหว่อุโมงค์ใหญ่ขึ้นมา
"เหล่าไป๋ เหล่าไป๋ ข้าทำสำเร็จแล้ว! ข้าใช้พลังอิทธิฤทธิ์ได้แล้ว!"
เหมียวอี้กระโดดลงจากโขดหินแล้ววิ่งแจ้นกลับไป ร้องตะโกนไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น
พอกลับถึงถ้ำเทพโกโรโกโสนั่น เห็นเหล่าไป๋เอนกายอย่างสบายอยู่ เหมียวอี้ดึงเหล่าไป๋ขึ้นมาทันที
"ทำอะไรน่ะ? " เหล่าไป๋พินิจพิเคราะห์
"ท่านดูสิ!" เหมียวอี้สามารถมองเห็นจากภายในแล้วว่า เมื่อตนปล่อยพลังอิทธิฤทธิ์ แท่นจิตตรงหว่างคิ้วจะปรากฏออกมา
พอดอกบัวตูมสีขาวที่รอวันบานดอกนั้นเปล่งแสงออกมา เหมียวอี้ก็ยื่นมือชี้ไปที่คบเพลิงในถ้ำเทพแล้วตะโกนว่า " จุดไฟ"
‘พรึ่บ' คบเพลิงแท่งนั้นติดไฟขึ้นมาทันที นี่ก็คือผลงานชิ้นเอกสำหรับวิทยายุทธ์ธาตุไฟของเขา
เหมียวอี้มองหน้าเหล่าไป๋ด้วยสีหน้าเฝ้ารอ หวังให้เขาชมเชย
ใครจะไปรู้ว่าเหล่าไป๋จะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "จุดคบไฟได้แท่งเดียวทำให้เจ้าดีใจขนาดนี้เชียวหรือ? มหาเซียนที่เคยอยู่ในถ้ำนี้ แค่โบกทีเดียวก็ย้ายภูเขาพลิกทะเลได้แล้ว แท่นจิตตรงหว่างคิ้วเจ้าก็เป็นเพียงดอกบัวขาวที่ยังไม่บาน นั่นหมายความว่ารากฐานของเจ้ายังไม่มั่นคง เพิ่งจะผ่านจุดเริ่มต้นมาเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นแรกของระดับบงกชขาวด้วยซ้ำ” "
เหมียวอี้หัวเราะ "ข้ารู้น่า" แต่สีหน้าเขายังคงดีใจมากอยู่
เหล่าไป๋ส่ายหน้า หมุนตัวกลับเข้าถ้ำเทพ "ตามข้ามา"
พาเหมียวอี้ไปตรงหน้าน้ำตกที่เขาขุดไว้ แล้วยืนอยู่ใต้น้ำตก เสียงน้ำดังซู่ๆซู่ ละอองน้ำกระเด็นโจนใส่หน้าเขาจนงงไปหมด
"จะทำอะไรน่ะ?" เหมียวอี้ถามอย่างแปลกใจ
เหล่าไป๋ชี้ไปตรงจุดที่น้ำตกกระทุ้งตกลงมาด้วยความเร็วสูงแล้วพูดว่า " ไปลองใช้พลังอิทธิฤทธิ์ของเจ้า ดูซิว่าจะทนอยู่ใต้นั้นได้นานแค่ไหน"
เหมียวอี้พยักหน้า พลังอิทธิฤทธิ์ที่เพิ่งฝึกมาได้ ตัวเขาเองก็อยากลองเหมือนกัน
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาวิ่งเท้าเปล่าไป พุ่งเข้าไปอยู่ใต้น้ำตกที่น้ำกำลังตกลงมาด้วยความเร็ว นั่งบนโขดหินใหญ่ข้างล่าง ปล่อยพลังอิทธิฤทธิ์เพื่อปกป้องร่างกายตัวเอง ใช้กำลังต้านทานแรงโจมตีอันหนักหน่วงที่ต่อเนื่องไม่หยุด
แต่ทว่า ภายในเวลาไม่เกินสองชั่วยาม พลังอิทธิฤทธิ์ที่เหมียวอี้รวบรวมก็ต้านทานต่อไม่ไหวแล้ว พลังอิทธิฤทธิ์ใช้หมดไป และโดนกระแสน้ำไหลแรงกระทุ้งลงมา้งตกลงไป
อย่าดูถูกว่าเขาทำได้ไม่ถึงสองชั่วยามเชียว เพราะถ้าเปลี่ยนเป็นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป แค่ครึ่งชั่วยามก็ยืนหยัดต่อไปไหวแล้ว จะเดินเข้าไปอยู่ในน้ำตกได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้ เลิกฝันถึงการทนเกือบถึงสองชั่วยามไปได้เลย
"เจ้าเด็กนี่มันซื่อจริงๆ น้ำตกที่เขาขุด กระแสน้ำแรงไปหน่อยนะ…" เหล่าไป๋ยืนมองอยู่บนน้ำตกแล้วพึมพำ
…………………………
^1 精气神จิงชี่เสิน (精气神) ในทางเต๋าจัดว่าเป็นหัวใจหลักของมนุษย์ จิง คือสารสำคัญในร่างกาย เช่น ฮอร์โมน สารอาหาร เชื้ออสุจิ ชี่ คือพลังปราณ เสิน คือจิตวิญญาณหรือจิตสำนึก ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่งใน 3 อย่างนี้ไป จะไม่อาจเรียกได้ว่ามนุษย์อีกต่อไปหมายถึงของเหลว ลมปราณ และจิตวิญญาณในร่างกาย