เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งเถียนตื่นขึ้นมาอย่างปวดร้าวระบมไปทั้งร่างกาย การเดินทางในป่าเขาเป็นเรื่องไม่คุ้นชินสำหรับเขา เมื่อตื่นขึ้นก็บิดร่างอย่างปวดเมื่อยเหนื่อยอ่อน แต่เมื่อลืมตาตื่นเต็มที่ก็ให้ตกใจ เพราะเหลือเพียงเขาอยู่ภายในบ้านร้างคนเดียว ไร้วี่แววของสัปเหร่อเสียน
 "อาจารย์ ! ท่านอยู่ไหน" เมิ่งเถียนชะโงกหน้าออกมานอกบ้านร้างแล้วร้องตะโกน แต่รอบข้างไม่มีผู้คน ตอนนี้เป็นเวลาสายแล้ว สว่างจ้า แม้มีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมทั่วบริเวณแต่นับว่าสว่างจนเห็นสิ่งต่างๆ ชัดตา
 เมื่อแลหาอาจารย์ไม่พบ เมิ่งเถียนเริ่มมีความหวาดหวั่นเกิดขึ้น จากเหตุร้ายต่างๆ นานาที่เขาพบมาในช่วงไม่ถึงเดือนนับว่าชีวิตเขาแขวนบนเส้นด้าย หากไม่มีอาจารย์ที่เป็นยอดฝีมือคอยปกป้องไม่รู้ว่าต้องตายไปแล้วสักกี่ครั้ง นับตั้งแต่เหตุการฆ่าฟันครั้งใหญ่ในอารามร้างเขาไม่เคยอยู่โดยไม่มีอาจารย์มาก่อน วันนี้จู่ๆ หาอาจารย์ไม่พบย่อมทำให้เกิดความตื่นตระหนก
 "หรือว่าจะเกิดเรื่อง... เป็นไปไม่ได้ อาจารย์เป็นยอดฝีมือที่เลิศภพจบแดน ไม่มีทางเสียทีผู้ใดแน่นอน แต่ว่าออกไปไหนของเขานะ" เมิ่งเถียนบ่นพึมพำอยู่คนเดียว เดินวนไปมารอบบ้านร้าง ครู่หนึ่งได้ยินเสียงม้าเดินใกล้เข้ามา รีบถลันเข้าไปหลบที่หลังโขดหินใหญ่ลอบแอบมองออกมาอย่างหวาดหวั่น
 ที่แท้ที่ใกล้เข้ามามิใช่ม้า หากแต่เป็นลาตัวหนึ่ง ลาลากเกวียนขนาดเล็กเดินมาตามทางอย่างแช่มช้า โดยมีชายแก่ผมหงอกหนวดเครารกครึ้มขาวโพลนเป็นคนบังคับมันจากที่นั่งบนเกวียน แม้จะเห็นเช่นนั้น แต่เมิ่งเถียนไม่กล้าแสดงตนให้ใครพบเห็น เขายังคงแอบอยู่หลังก้อนหินอย่างเงียบสงบ
 "ใครอยู่ตรงนั้นออกมาเถิด เราเป็นพ่อค้าขายปลา ท่านสนใจปลาสดๆ ของเราหรือไม่ ?" ชายชราร้องเสียงแหบพร่า
 เมิ่งเถียนเห็นเป็นคนแก่ดูท่าทางอ่อนแอ อีกทั้งลาและเกวียนก็ดูโกโรโกโสไม่น่ามีพิษภัย เขาจึงค่อยๆ ขยับออกมาจากหลังก้อนหินช้าๆ แต่ผิดคาด ! ทันใดที่เขาโผล่ร่างออกมา ชายชราบนเกวียนพลันถลันวูบพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสุดเปรียบปาน กางฝ่ามือตะปบคว้าคอเสื้อและสายรัดเอวของเขากระชากร่างลอยติดมือกลับมาถึงข้างเกวียนในพริบตาเดียว
 "อย่าทำข้าๆ ข้าเป็นเพียงสัปเหร่อน้อย ติดตามอาจารย์มาส่งศพ ไม่มีทรัพย์สินใด อย่าทำข้าๆ !!" เมิ่งเถียนร้องตะโกนละล่ำละลัก
 ชายชราเงื้อมือขึ้นตบฟาดลงอย่างแรง แต่เมื่อใกล้ถึงใบหน้าก็หยุดยั้งลงแล้วระเบิดเสียงหัวเราะดังสนั่น
 "ฮ่าๆๆ เจ้ามันโง่จริงๆ ด้วย !!"
เสียงหัวเราะอย่างครื้นเครงทำให้เมิ่งเถียนเริ่มรู้สึกคุ้นหู
"อาจารย์ ! เป็นท่านหรอกหรือนี่ !?" เมิ่งเถียนตะเบ็งเสียง
ชายชราพลันยกมือปาดวูบที่ใบหน้าแล้วเอามือซุกเข้าไปในอก ปรากฏเป็นใบหน้ากลมเกลี้ยงศีรษะรูปไข่ของสัปเหร่อเสียนที่กำลังหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหล
"ใช้ไม่ได้ๆ จริงๆ เวลาเช่นนี้ยังกล้าเสนอหน้าออกมาพบผู้คน การหลบซ่อนก็บัดซบ โผล่แทบจะครึ่งร่างออกมาให้คนพบเห็น ไม่ได้เรื่องๆ หากนี่เป็นคนของจูตี้ติดตามมาถึงหัวเจ้าคงแหลกเป็นเสี่ยงๆ ไปแล้ว"
"ท่านอาจารย์ท่านไปที่ใดมา ข้าตกใจแทบแย่ การแปลงโฉมของท่านร้ายกาจยิ่งข้าจดจำไม่ได้เลยว่าเป็นท่าน เหตุนี้กระมังท่านจึงไม่มีทั้งผมทั้งหนวดเครา เพื่อการแปลงโฉมนี่เอง" เมิ่งเถียนกล่าว
"เมื่อสามสิบกว่าปีก่อนเป็นเช่นนั้นจริง ข้าจำเป็นต้องมีหลายโฉมหน้าเพื่อหลบเร้น แต่มาถึงตอนนี้ข้าแค่นึกสนุกเท่านั้น ได้เห็นหน้าเจ้าแตกตื่นนับเป็นเรื่องสนุกประการหนึ่ง ฮ่าๆ"
"เฮอะ ท่านสนุกข้าตกใจแทบตาย ว่าแต่ท่านไปไหนมาแต่เช้าหรือท่านอาจารย์" เมิ่งเถียนหันเหหัวเรื่อง ไม่อยากถูกหัวร่อต่อไปอีก
"ไปซื้อปลา แถมยังซื้อเกวียนและลามาด้วย เจ้าหิวแล้วหรือไม่ ไปก่อไฟ เราจะย่างปลากินกัน !"
สัปเหร่อหันไปหิ้วปลาพวงหนึ่งออกมาจากเกวียนน้อย เมิ่งเถียนรับปลาไปแล้วเหลียวมองพบว่าภายในเกวียนยังมีเข่งบรรจุปลาอีกมากหลาย ไม่รู้ว่าอาจารย์ของเขาซื้อปลาจำนวนมากขนาดนี้มาเพื่อทำอะไร
หลังจากกินอาหารเช้าเป็นปลาย่างหลายตัว เมิ่งเถียนเริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้น แต่ยังคงสงสัยจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกมา
"กิน !" สัปเหร่อเสียนตอบยิ้มๆ " อย่างแรกคือกิน พวกเราเดินทางรอนแรมอีกทั้งพบเรื่องมากหลายต้องกินของบำรุงกำลัง เนื้อปลานี้ดียิ่งย่อยง่ายช่วยให้กำลังวังชาฟื้นคืนเร็ว นี่เป็นปัจจัยที่หนึ่ง ส่วนปัจจัยที่สอง ข้าไปแต่เช้าเพื่อเสาะหาข่าวคนขายปลาผู้หนึ่ง..."
"เขาเป็นใครหรือท่านอาจารย์" เมิ่งเสียนสอบถามต่อ
"เป็นคนขายปลาที่หน้าเลือดนิยมค้ากำไรเกินควรผู้หนึ่ง แต่จำเป็นอย่างยิ่งในตอนนี้ เดินทางอีกราว 2 คืน พวกเราก็จะเข้าเขตทะเลสาบไท่หู ทะเลสาบใหญ่ครอบคลุมบริเวณทั้ง อู๋ซี และซูโจว ที่นั่นเราจะได้พบกับมัน" สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงเล็กน้อย ก็ปรายตาไปยังเข่งใส่ปลาที่เหลืออีกจำนวนมากในเกวียน
"จัดการแล่เคล้าเกลือแล้วเอาไปตาก ก่อนค่ำน่าจะแห้งพอให้สามารถเดินทางได้อีกสองวันโดยไม่เน่าเสีย" สั่งเสร็จหมายจะลุกขึ้นยืนแต่เมิ่งถียนพลันรั้งขากางเกงเอาไว้
"อะไรอีก !?" สัปเหร่อทำเสียงอย่างรำคาญ
"อาจารย์... ข้าแล่ปลาไม่เป็น..." เมิ่งเถียนกล่าวอย่างอายๆ ทำเอาผู้เป็นอาจารย์หน้าเหวอส่ายศีรษะ แต่ก็เห็นจริงตามนั้น ชายหนุ่มผู้นี้แต่เดิมมันเป็นถึงจักรพรรดิ มือไม่ไม่เคยแปดเปื้อนสิ่งใด แทบไม่เคยทำงานใดมาก่อน การให้มันแล่จัดการปลา เคล้าเกลือไปตากคงไม่ใช่เรื่องที่มันรู้จัก สุดท้ายอาจารย์ลงมือให้ดูสองสามตัวและปล่อยให้ลองทำเสียหายอีกนับสิบ การแล่ปลาเคล้าเกลือเพื่อตากจึงพอเป็นรูปเป็นร่างขึ้นบ้าง สุดท้ายยังเสร็จทันเวลา ปลาได้แดดตลอดวันไปจนถึงยามเย็น แห้งหมาดสามารถเก็บรักษาได้นานขึ้นอีกหลายวัน ตกค่ำสองอาจารย์ลูกศิษย์เก็บข้าวของขึ้นเกวียนน้อยบังคับลาให้ออกเดินทาง
จนถึงตอนนี้เมิ่งเถียนยังไม่ทราบว่าเหตุใดจึงต้องจัดเตรียมปลามาด้วยเป็นจำนวนมาก แต่ในใจลึกๆ บอกเขาว่ามันย่อมต้องมีความสำคัญ ทุกครั้งที่อาจารย์ของเขาลงมือล้วนมีเป้าหมาย และมักไม่ธรรมดา ดูอย่างศพของสองผัวเมียแซ่เจิน ยังถึงกับกลายเป็นอาวุธสังหาร !
.....................................
ผ่านไปสองคืนในการเดินทางรอนแรม สองศิษย์อาจารย์เลือกพักกลางวันเดินทางกลางคืน หนึ่งเพื่อหลบเร้นสายตาพบเจอผู้คนให้น้อยเข้าไว้ สองทำให้ไม่ต้องทรมานกับแสงแดดในยามกลางวัน เดินทางกลางคืนอากาศเย็นสบาย เพียงแต่แลกมากับบรรยากาศที่ไม่ดีอยู่บ้าง ทัศนียภาพไม่อาจมองเห็นได้ชัด และสำหรับเมิ่งเถียนมันค่อนข้างสั่นประสาทในความวังเวง แต่เมื่อเวลาใกล้รุ่งของวันคืนที่สอง ก็เริ่มเข้าสู่ดินแดนที่มีความเจริญ
เมืองอู๋ซี นับเป็นเมืองที่มีความเจริญพอสมควร อยู่ติดกับทะเลสาบไท่หู อันเป็นหนึ่งในทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุด ใกล้ปากแม่น้ำแยงซีเกียง เต็มไปด้วยเกาะใหญ่น้อยกว่า 90 เกาะ มีขนาดต่างๆ กันไป บางเกาะเล็กจนแทบขยับกายได้ไม่กี่ก้าว บางเกาะกลับมีขนาดใหญ่โตจนสามารถตั้งบ้านตั้งเมือง ทัศนียภาพริมทะเสสาบยิ่งมองยิ่งงดงาม ที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันลือชื่อมากกว่าพันปี เมิ่งเถียนเองแม้ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแต่เมื่อได้เห็นทัศนียภาพยังอดตื่นตาตื่นใจในความงามไม่ได้ แน่นอนว่าเมื่อเดินทางเข้าสู่เมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้น้ำย่อมพบตลาดขายปลาค้าสัตว์น้ำเพื่อบริโภค จุดหมายปลายทางที่พวกเขารอนแรมมาคือที่แห่งนี้... มาขายปลา !
ใช่แล้ว สัปเหร่อเสียนสร้างความงุนงงครั้งใหม่ให้กับลูกศิษย์อีกครา ด้วยการบอกให้เขาเอาเกวียนน้อยเทียมลาไปตั้งแผงอยู่มุมหนึ่งของตลาด ตัวอาจารย์หลบเข้าไปในตรอกน้อยวูบหนึ่งก็กลับออกมาในสภาพชายชราผมหงอกขาวหนวดเครายาวเช่นเดียวกับเมื่อเช้าวันก่อน ถึงกับออกมายืนตะโกนร้องเร่ขายปลาแห้งในตลาดอย่างไม่ขัดเขิน...
กิจการถือว่าไม่เลวเพียงครู่เดียวปลาที่ผ่านการชำแหละเคล้าเกลือและตากแดดโดยอดีตจักรพรรดิหนุ่มก็ขายได้ไปกว่าครึ่ง เมิ่งเถียนแม้มึนงงสงสัยในพฤติกรรมของอาจารย์แต่ก็รู้สึกสนุกไปกับการหยิบยื่นปลารับเศษเงิน ชีวิตคนธรรมดาเช่นนี้นับว่าสนุกสนาน ไม่ต้องจมอยู่ในหัวงความกดดันเหมือนอยู่บนบัลลังก์มังกร นับว่าเป็นความสุขแปลกใหม่ที่เขาค้นพบ ยิ่งเห็นใบหน้าผู้คนหลากหลายอารมณ์ยิ่งเพลิดเพลินมีความสุขจนคิดเกินเลยไปว่าจะนำเงินที่ขายได้ไปซื้อปลามาทำปลาแห้งขายเพิ่มดีหรือไม่...
ก่อนเวลาเที่ยงวันเล็กน้อย มีสาวน้อยนางหนึ่งเดินเร่ขายขนมเปียะไส้เนื้อไส้ถั่วเดินเข้ามาหยุดที่หน้าเกวียนขายปลา พลางเปิดตะกร้าขนมออกร้องเชิญชวนให้ซื้อ สัปเหร่อเถียนยิ้มรับ ส่งเงินให้หยิบเอาขนมมาสองชิ้นยื่นส่งให้เมิ่งเถียนอันหนึ่ง แล้วยังล้วงมือไปหยิบปลาแห้งส่งให้เด็กสาวเป็นกำนัลอีกตัว เด็กสาวพยักหน้าแย้มยิ้มแล้วเดินจากไป
"งดงามไม่เลว อีกไม่นานคงเป็นโฉมสะคราญนางหนึ่ง..." เมิ่งเถียนพูดออกมาเบาๆ ขณะเหม่อมองตาม
"ไปกันได้แล้ว พ่อค้าปลาอนุญาตให้เราไปพบแล้ว" สัปเหร่อเสียนกล่าวขึ้นพลางขยับกายลุกขึ้นทำท่าเก็บของเพื่อเดินทาง
"เดี๋ยวสิอาจารย์เรายังขายไม่หมด ปลาเหลืออีกเพียงเลกน้อยเท่านั้น" เมิ่งเถียนขัดขึ้น "เราจะซื้อปลาสดไปแปรรูปเพิ่มดีหรือไม่ ข้าเห็นท่านป้าด้านโน้นขายปลาแบบเดียวกับที่เราใช้ทำปลาตากแห้ง น่าจะสดดีไม่เลว"
สัปเหร่อเสียนในคราบพ่อค้าปลาหนวดยาวผมหงอกขาวยกมือเท้าสะเอวมองตาปริบๆ แล้วส่ายหน้าถอนหายใจดังเฮือก
"เป็นพ่อค้าปลามืออาชีพไปแล้ว... บ้านเมืองหนอบ้านเมือง... เถ้าแก่ฉงปา ท่านก็เป็นผู้เหี้ยมหาญ ไฉนมีเจ้าลูกเต่านี่เป็นหลานชายได้..."
"ไปได้แล้ว !" ชายแก่สั่งเสียงดัง ทำเอาเมิ่งเถียนสะดุ้งลนลานเก็บข้าวของ
"พอแล้วๆ วันนี้ขายเท่านี้พอแล้ว โปรดมาอุดหนุนใหม่วันหน้า" เมิ่งเถียนประสานมือคำนับผู้คนที่เดินเข้ามาดูปลาแห้งของพวกเขา เก็บของเสร็จสรรพก็เดินตามอาจารย์ไป
ตลาดแห่งนี้ค่อนข้างกว้าง ผู้คนมากมาย แม้เป็นเวลาเที่ยงยังมีคนค้าขายเข้าออก นับเป็นเมืองที่คึกคัก ชั่วครู่ก็ออกจากตลาดเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง เดินเข้าไปเล็กน้อยก็พบสาวน้อยขายขนมเปียะยืนรออยู่ เมื่อเห็นทั้งสองนางค้อมกายให้เล็กน้อยแล้วผายมือทำท่าชี้เชิญให้ติดตามไป
"อ่า... ที่แท้นางเป็นผู้มาแจ้งข่าวผู้นัดหมายให้ท่านทราบหรอกหรือ" เมิ่งเถียนพลันเข้าใจสถานการณ์ ที่แท้การมาขายปลาในตลาดเป็นเพียงการจัดฉากเพื่อรอเข้าพบคนที่ต้องการ เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องลงทุนปลอมเป็นคนขายปลาให้วุ่นวายถึงปานนี้
"ผู้ที่เราจะไปพบ เป็นพ่อค้าปลาผู้หนึ่ง หากอยากพบพ่อค้าปลา เจ้าย่อมต้องมาที่ตลาดปลาและเจ้าจะจับเจ่ารอในตลาดปลาได้โดยไม่มีคนสงสัยก็ต้องทำตนเป็นคนขาย มีแต่พ่อค้าแม่ค้าเท่านั้นที่สามารถอยู่ในตลาดได้ยาวนานโดยไม่ผิดสังเกต เรากระทำอย่างมีจุดหมายเพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะติดใจชีวิตพ่อค้าปลาเยี่ยงนี้..." สัปเหร่อเสียนกระซิบเบาๆ เหมือนทราบความสงสัยของลูกศิษย์ เพียงแต่พูดไม่ทันขาดคำพลันตะปบคว้าเมิ่งเถียนให้พลิกร่างไปอีกด้าน เท้าดีดออกเบาๆ ส่งดันสามง่ามเหล็กหยาบใหญ่อันหนึ่งเด้งกลับไปในซอกตึกที่มืดมิดริมถนน แต่กลับไม่มีเสียงอันใดดังกลับออกมา
"หยุดมือ !" เสียงตะโกนดังลงมาจากระเบียงของบ้านใหญ่หลังหนึ่งที่อยู่ริมถนน ปรากฏชายร่างสูงใหญ่สวมชุดแบบคหบดีหรูหรายืนยิ้มและประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
"มาแล้วๆ เชิญท่านขึ้นมารับน้ำชาด้านบน เหล่าบริวารใช้การไม่ได้ของเราได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานานเพียงอยากชื่นชมบารมี จึงเสียมารยาท เถ้าแก่เสียนโปรดอย่าได้มีโทสะ..." ชายอ้วนในชุดคหบดีกล่าวอย่างอ่อนน้อม แต่ที่น่าตระหนกคือ เพียงเสียงมาถึงหูกายมันก็ลงมาถึงพื้นถนน มันที่ร่างอ้วนใหญ่กับมีท่าร่างที่รวดเร็วอย่างยิ่ง พลันลงมายืนยิ้มคำนับอยู่ห่างจากสองศิษย์อาจารย์ไม่ถึงสิบวา !
"มัจฉาวารี ท่าเท้าท่องคลื่น ได้เห็นวันนี้นับเป็นบุญตา เถ้าแก่เซี่ยท่านสบายดี ?" สัปเหร่อเสียนลูบมือวูบหนึ่งผมขาวและหนวดเคราพลันหายไปอย่างอัศจรรย์
คหบดีแซ่เซี่ยยิ้มกว้าง พลางยกมือขึ้นชู
"ห้าแสนตำลึงขาดตัว"
เมิ่งเถียนอ้าปากหวอไม่เข้าใจเรื่องที่ว่ากล่าว แต่เชื่อว่าเป็นการต่อรองเสนอราคาอย่างใดอย่างหนึ่ง อีกทั้งยังมีมูลค่ามหาศาลเพียงพอต่อการเลี้ยงกองทัพทั้งกอง
"พวกเราคนค้าขาย คุยเรื่องเงินทองก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากล่าวกัน ราคานี้ถือว่าไม่แพงในการขนส่งสินค้าให้ท่าน..."
"เถ้าแก่เซี่ยสมเป็นพ่อค้าใหญ่ แต่ว่าราคานี้ออกจะตึงมือไปบ้าง..." สัปเหร่อเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"เถ้าแก่เสียน เพื่อขนสินค้าให้ท่านดูเหมือนข้าต้องทุ่มเทมากมาย เดินทางไกลปานนี้การจัดเตรียมย่อมมีมากนัก" ชายร่างอ้วนใหญ่ทำท่านับนิ้วแล้วผายมือออกทั้งสองข้าง ยิ้มอย่างอับจน
"เรือของท่านต้องล่องทะเลใต้ไปค้าขายยังหล่อหู่ (ละโว้) อยู่แล้ว พวกเราเพียงโดยสารชั่วครู่ ค่าขนส่งพวกเรานับเป็นกำไรล้วนๆ แทบจะกล่าวว่าเป็นเงินแถมได้เพิ่มเปล่าๆ จ่ายที่สามแสนตำลึงเป็นอย่างไร" สัปเหร่อยกมือขึ้นชู 3 นิ้ว
คหบดีทำคิ้วขมวดสีหน้าครุ่นคิดเอามือยัดเข้าไปในแขนเสื้อขยับขยุกขยิกทำท่าคล้ายปล่อยให้มือสองข้างสนทนาหารือกันใต้ร่มผ้า สุดท้ายทำปากคว่ำสะบัดหน้ากล่าว
"สามแสนหกหมื่นตำลึงขาดตัว พรุ่งนี้ยามค่ำออกเดินทาง ท่านไปกับขบวนสินค้าของพวกเรา รุดไปลงเรือขนสินค้าที่หางโจว เดินทางเลียบอ่าวไปขึ้นเรือใหญ่ที่เฉวียนโจวเพื่อเดินทางล่องทะเลใต้ !"
"ขอบคุณเถ้าแก่เซี่ย" สัปเหร่อเสียนค้อมคำนับ พลางจะหันกายพาลูกศิษย์จากไป
"หากมิรังเกียจท่านสามารถพักแรมที่โรงเตี๊ยมของข้าได้ เป็นที่พักดีที่สุดในเมืองนี้ สุราชั้นเลิศอาหารขึ้นชื่อหญิงงามโฉมสะคราญมีให้ครบครัน ถือว่ารวมในค่าขนส่งครั้งนี้ไม่คิดเพิ่ม" คหบดีร้องตามหลัง
"ข้ามีกิจธุระอื่นอีกเล็กน้อย พรุ่งนี้จะไปตามเวลาขอบคุณน้ำใจของท่าน" สัปเหร่อเสียนเพียงหันมายิ้มโบกมือก่อนคำนับลา แล้วพาเกวียนน้อยเทียมลากับลูกศิษย์เดินจากไป...
เพียงชั่วครู่ความเงียบก็เข้าปกคลุมตรอกแห่งนั้น แต่ไม่กี่อึดใจต่อมาพลันคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าสิบชีวิต มีอย่างน้อย 8 คน หิ้วแหที่จัดทำจากเส้นใยโลหะก้าวออกมา ที่เหลือล้วนมีอาวุธในมือพร้อมสรรพ ไม่ว่าจะเป็นฉมวก สามง่าม หน้าไม้ มีอยู่ 2 คน ที่ถือค้อนเหล็กมหึมา นับเป็นกลุ่มคนที่น่าพรั่นพรึงกลุ่มหนึ่ง
หญิงสาวที่ขายขนมเดินอย่างเงียบงันมาถึงข้างกายชายร่างใหญ่แซ่เซี่ยพลันกล่าวขึ้นเบาๆ
"ไฉนนายท่านไม่ออกคำสั่งครากุมคน"
ผู้ที่ถูกเรียกเป็นนายท่านเหม่อมองไปตามถนน พลางถอนหายใจเบาๆ
"อันตรายเกินไป อาศัยพวกเราทั้งหมดคงไม่สามารถจัดการพวกมันได้ ปลาตากแห้งในเกวียนนั้นข้าเชื่อว่ามีไม่ต่ำกว่า 10 ตัว ที่แฝงเลศนัยอาจมีพิษร้ายหรืออาวุธลับแอบแฝง แต่ที่น่ากลัวกว่าคือวันนี้หมู่บ้านของเราพลันมีงานศพเกิดขึ้นพร้อมกัน 3 งาน 2 งานเป็นศพที่ถูกจัดส่งมาจากต่างถิ่น อีกศพหนึ่งเป็นคนในเมือง ทุกศพล้วนมีญาติพี่น้องต่างถิ่นมาร่วมเป็นจำนวนมาก และดูเหมือนขบวนส่งศพของพวกมันพึ่งเคลื่อนผ่านบริเวณนี้ไปเมื่อสักครู่นี้เอง..."
"นายท่านหมายถึง พวกมันวางกองกำลังตระเตรียมทำศึกกับพวกเราอยู่ก่อนแล้ว !?" หญิงสาวทำท่าตกใจเนื่องจากตนเป็นเจ้าถิ่นแถบนี้กลับไม่ระแคะระคายเรื่องผิดปกติดังกล่าวมาก่อน ไม่... ไม่เพียงไม่ระแคะระคาย ถึงกับยังไม่เคยใส่ใจเรื่องเหล่านี้มาก่อน นับเป็นความผิดพลาดที่น่าหวาดหวั่น
"ลูกเอ๋ย... ลูกสาวของพ่อ ยุทธภพเป็นสถานที่คลื่นลมรุนแรง ผู้คนที่ตั้งตนเป็นใหญ่ครองความยิ่งยงมาเป็นเวลานานย่อมไม่ใช่เกิดขึ้นจากโชค ทุกอย่างล้วนผ่านการขบคิดวางแผนและตระเตรียมมาอย่างดี ขบวนส่งศพทั้ง 3 สาย เป็นไปได้หรือที่จะเผอิญมาบรรจบในบริเวณเดียวกันได้อย่างพอดิบพอดี พวกมันล้วนรวมกำลังมาเพื่อเสริมอำนาจให้นายเหนืออย่างแน่นอน... พวกเราชาวน้ำถึงจะเก่งกล้าเป็นเจ้าถิ่น แต่อย่างไรก็เป็นผู้คน หากเข้าปะทะกับพวกที่ลี้ลับและสามารถใช้งานซากศพ ดูจะเป็นเรื่องขาดทุนไม่น้อย ครั้งนี้ให้ความช่วยเหลือพวกมันเรายังสามารถทำผลกำไร อีกทั้งเป็นมิตรกันไว้ไม่แน่ว่าวันหน้าสามารถอาศัยความวุ่นวายที่มันจะก่อขึ้นสร้างโอกาสให้งานใหญ่ของเราได้ !"
ชายร่างใหญ่กล่าวอย่างปราณีหลังโบกมือให้เหล่าบริวารออกไปจนหมดสิ้น ที่แท้เด็กสาวขายขนมเป็นลูกสาวคนเดียวของมัน ชายร่างใหญ่ถอนหายใจอีกเฮือกเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า
"แต่ที่น่ากลัวที่สุดก็คือตัวของมัน... สัปเหร่อแซ่เสียนคนนี้แม้ไม่ทันเข้าใกล้ อาถรรพ์ในกายของมันก็แผ่ซ่านจนครอบคลุมบริเวณ ตั้งแต่ตอนพบเห็นมันข้าสำรวจหาจังหวะลงมือไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแต่มันสามารถอาศัยการเคลื่อนไหวธรรมดาเสมือนไม่ใส่ใจปิดสกัดช่องโหว่ที่ข้าหมายตาได้ทั้งหมด นับเป็นยอดฝีมือที่น่าตระหนกอย่างแท้จริง... ข้าไม่อาจลงมือต่อมันหากไม่มั่นใจ โดยเฉพาะเมื่อมีเจ้าอยู่ในที่นี้ด้วย..."
กล่าวจบพยักหน้าให้เด็กสาว สองพ่อลูกพากันเดินกลับเข้าไปในตัวอาคารสองชั้นริมถนนอย่างเงียบงัน...
.......................................


ในยุทธภพมีค่ายพรรคมากมายมาแต่โบราณ ส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากการรวมตัวของผู้คนร่วมแนวทางเพื่อช่วยเหลือกัน เมื่อรวมกันเป็นคนหมู่มาก ก็มักคัดเลือกผู้เหี้ยมหาญ ชาญฉลาดหรือทรงคุณธรรมขึ้นมาเป็นประมุขเพื่อปกครองว่ากล่าวพรรคพวกทั้งหมด เช่น พรรคกระยาจกอันเป็นค่าพรรคที่มีสาวกมากที่สุดในแผ่นดิน หรือ แม้แต่พรรคพ่อค้าปลาของคนแซ่เซี่ย แห่งเมืออู๋ซีก็เป็นอีกหนึ่งค่ายพรรคที่มีผู้เข้าร่วมนับหมื่น...
"อาจารย์...ที่แท้พ่อค้าปลาคนนี้เป็นใคร ไฉนวางท่า ทำทีมีอำนาจบาตรใหญ่เรียกร้องเงินนับแสนๆ ตำลึงเช่นนี้" เมิ่งเถียนกล่าวถามเมื่อทั้งสองคนเดินทางออกนอกเขตตัวเมือง
"มันเป็นคนไม่ธรรมดาผู้หนึ่ง สำหรับคนอื่นนับว่าลึกลับ แต่สำหรับครอบครัวเจ้า ข้าว่าล้วนเป็นคนคุ้นเคย... เถ้าแก่แซ่เซี่ย แท้จริงเป็นประมุขพรรคพ่อค้าปลา ครองอำนาจเหนือการค้าทางน้ำ ทั่วลำน้ำใหญ่จรดท้องทะเลมีบริวารมากมาย เป็นพรรคใหญ่ที่แม้แต่พรรคกระยาจกยังต้องให้เกียรติ แซ่เซี่ยเป็นแซ่เก่า แต่แซ่ที่ทำให้มันเกริกไกรเป็นแซ่เฉิน หากเอ่ยชื่อ เฉินโหย่วเลี่ยง เจ้าน่าจะเคยได้ยินเถ้าแก่ใหญ่จูฉงปาเล่าให้ฟังมาบ้างกระมัง..." สัปเหร่อเสียนกล่าวช้าๆ พลันกระโดดขึ้นไปนั่งเอนกายบนเกวียนน้อยเทียมลา
"เฉินโหย่วเลี่ยง ! จอมคนแห่งลำน้ำคนนั้น อ่า... หรือว่าเถ้าแก่เซี่ยเป็นทายาทของ เฉินโหย่วเลี่ยงอดีตศัตรูเก่าของเสด็จปู่ ถ้าเช่นนั้นเขาย่อมต้องมีเรือลำมหึมา ฟังมาว่าเขาเป็นคนแรกที่ออกแบบเรือรบสามชั้นความสูงหลายจั้ง[1] ใหญ่โตจนสามารถควบขี่ม้าไปมาแต่ละชั้น เรื่องทางน้ำเสด็จปู่ว่า ย่อมต้องยกให้เขาเป็นผู้ชำนาญอันดับหนึ่งของแผ่นดิน มิน่าๆ เป็นทายาทผู้ยิ่งใหญ่ จึงได้วางท่าเขื่องโขอย่างยิ่ง" เมิ่งเถียนลืมตาโพลง
"ใช่แล้ว ยามปกติไม่อาจพบพานคนใหญ่คนโตเช่นนี้ ตระกูลมันแม้แหลกสลายถูกเถ้าแก่ใหญ่จูฉงปาทำลายและกลืนกินเข้าสู่อำนาจ แต่ยังมีทายาทบางรายสามารถรักษาตัวอยู่ห่างการบ้านการเมือง อาศัยความชำนาญทางน้ำหากินจนมีอำนาจบารมีครอบงำทางน้ำมาจนถึงทุกวันนี้ เฉินโหย่วเลี่ยง แต่เดิมใช้แซ่ เซี่ย กำเนิดจากครอบครัวชาวประมงเมืองเหมี่ยนหยาง ใน หูเป่ย ทั้งเก่งกล้าทั้งชาญฉลาด หากว่าไม่บังเอิญมาเกิดในยุคเดียวกับปู่ของเจ้า เขาคงได้เป็นผู้ครองแผ่นดินแทนเป็นแน่ ดังนั้นพวกมันไม่ธรรมดา การค้าขายกับมันย่อมไม่สามารถต่อรองราคาได้มากนัก จำเป็นต้องตามใจมันบ้าง... แต่จะว่าไปราคาเพียงเท่านี้หรือจะราคาเท่าไหร่ๆ สำหรับมันล้วนไม่สำคัญ ครั้งนี้ที่มันยอมรับขนส่งเชื่อว่าเป็นเพราะ มันเป็นหนึ่งในคนที่เกลียดสกุลจูและต้าหมิงเป็นที่สุด วัตถุประสงค์ของมันคือปล่อยให้เจ้าเป็นเชื้อไฟ วันหน้าสามารถลุกลามจนต้าหมิงเกิดความวุ่นวาย เมื่อถึงตอนนั้นมันที่มั่งคั่งจากการค้า สะสมกำลังกำลังคนได้มาก คงจะหาโอกาสเข้าร่วมชิงแผ่นดินอีกครั้งตามรอยบรรพบุรุษ ! นี่น่าจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้มันยอมรับการเจรจากับเราในครั้งนี้"
สัปเหร่อเสียนแยกแยะบอกกล่าวชัดเจนทำให้เมิ่งเถียนถึงกับรับฟังจนปากอ้าตาค้าง ไม่คิดว่าจะพบกับทายาทอดีตคู่ปรับของบรรพชนในเวลาเช่นนี้ แถมได้ต้องมารับความช่วยเหลือจากฝ่ายอย่างไม่มีทางเลือก
"ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันหรืออาจารย์" เมิ่งเถียนถามขึ้นหลังจากรวบรวมสติกลับคืนมาจากความตระหนกหลังรับรู้เรื่องราว พลันมองไปสองข้างถนนเห็นเป็นเส้นทางออกนอกเมืองค่อนข้างเปลี่ยวร้าง
"พวกเราเป็นสัปเหร่อ ย่อมต้องไปสุสาน" สัปเหร่อเสียนกล่าวจบก็หัวร่อฮาๆ ออกมา
เดินทางมาอีกราวครึ่งชั่วยาม สองศิษย์อาจารย์ก็มาถึงสุสานนอกเมืองแห่งหนึ่ง สถานที่ค่อนข้างห่างไกล แต่วันนี้ดูไปไม่เปลี่ยวร้าง เห็นมีขบวนส่งศพสองขบวนทำพิธีอยู่ที่ไกลออกไปภายในสุสาน ด้านข้างมีบ้านและโกดังเก็บศพอันเป็นที่ทำงานและที่พักอาศัยของสัปเหร่ออยู่เช่นเดียวกับเมืองที่เขาจากมา แตกต่างกันอยู่บ้างในเรื่องขนาด ที่แห่งนี้ดูโอ่โถงกว่า สัปเหร่อเสียนไต่ลงจากเกวียนอย่างเนิบนาบ เสร็จสรรพตบไหล่ชวนเมิ่งเถียนเข้าไปในตัวบ้านอย่างไม่เกรงใจ ผู้เป็นศิษย์เข้าใจว่าที่คงเป็นสถานที่ของคนคุ้นเคยกับอาจารย์เป็นอย่างดี พลันเข้ามาถึงภายใน ปรากฏผู้คนสิบกว่าคน เดินเข้ามารายล้อมแล้วคุกเข่าคำนับให้กับสัปเหร่อเสียนอย่างพร้อมเพรียง
"น้อมพบท่านประมุข !" ทั้งหมดกล่าวขึ้นพร้อมกัน
"ประมุข...?" เมิ่งเถียนครางในลำคออย่างงงัน
"ลุกขึ้นๆ ทั้งหมดไม่ต้องเกรงใจ" สัปเหร่อเสียนประสานมือกล่าวอย่างแย้มยิ้ม "วันนี้ล้วนได้พึ่งพาทุกท่านช่วยเหลือ ทำให้พรรคพ่อค้าปลาตอบรับโดยดี ข้าต้องขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง"
"เพื่อประมุข ต่อให้บุกน้ำลุยไฟพวกเราก็ไม่เกี่ยง ได้มีโอกาสได้รับใช้ท่าน ถือเป็นเกียรติของพวกเรา" กล่าวจบทั้งหมดก็ลุกขึ้น ส่วนใหญ่ถือโอกาสเดินออกจากบ้านไป เหลือเพียงสองคนถือสมุดบันทึกบอกกล่าวรายงานด้วยภาษาและคำศัพท์ที่เมิ่งเถียนไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็ค้อมคำนับลาจากไปจนหมด เหลือเพียงสองศิษย์อาจารย์ภายในบ้าน
"เจ้าออกไปรับสุราอาหารจากด้านนอกเข้ามา เชื่อว่าเตรียมไว้ที่หน้าบ้านเสร็จเรียบร้อย สักครู่กินอาหารดื่มสุรากัน ข้าจะตอบคำถามทั้งหลายในหัวของเจ้าให้ฟัง หลายวันมานี้ข้ารู้ว่าเจ้าอึดอัดคันปากไปหมด เพราะสมองขี้สงสัยอันนั้น วันนี้เราอยู่ในพื้นที่ของเราเองสามารถว่ากล่าวได้อย่างปลอดโปร่ง แต่ตอนนี้ล้วนต้องกินดื่มให้สบายใจกันเสียก่อน"
สัปเหร่อเสียนออกคำสั่งหลังจากเห็นเมิ่งเถียนมีท่าทีคล้ายจะตั้งคำถามสองสามรอบแต่เหมือนยังจับต้นชนปลายไม่ได้จึงยังไม่ได้ถามออกมา
ชั่วเวลาไม่นานเมิ่งเถียนก็จัดแจงสุราอาหารใส่ถ้วยชามบนโต๊ะเสร็จ มีพะโล้ขาหมูหนึ่งขาหอมโฉ่ร้อนฉ่า เนื้อหนังสีเข้มแลดูเปื่อยยุ่ยไม่ระคายเหงือกฟัน เชื่อว่าปรุงด้วยไฟอ่อนๆ น้ำน้อยๆ เคี่ยวเป็นเวลานานจึงได้ออกมาสภาพนี้ มีไก่ขอทานขนาดพอเหมาะอีกหนึ่งตัวผ่านการอบในใบบัวเคลือบดินเหนียวแบบดั้งเดิมนับเป็นของหากินยาก ยังมีปลานึ่งราดซีอิ้วหอมกลิ่นต้นหอมกับขิงอีกจานหนึ่ง มาดินแดนใกล้น้ำอาหารประเภทปลาย่อมมีรสดีเป็นพิเศษย่อมขาดไม่ได้ นอกนั้นมีถั่วลิสงคั่วกับขนมเปียะเล็กน้อย อีกทั้งมีสุรานารีแดงอีกหนึ่งไห นับเป็นมื้อใหญ่พรั่งพร้อมที่น่ารับประทาน
สองศิษย์อาจารย์ร่วมรับประทานอาหารอย่างเป็นกันเอง ผ่านเวลาอยู่ร่วมกันมาระยะหนึ่งทั้งสองนับว่าคุ้นเคยกันอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมิ่งเถียนตอนนี้แม้แต่สถานะและท่วงท่าวางตนอย่างจักรพรรดิหรือแม้แต่ระดับขุนนางใหญ่ก็ล้วนแต่หายไปแทบจะหมดสิ้นแล้ว กลายเป็นสามัญโดยสิ้นเชิง แต่... เขาคล้ายมีความสุขอย่างยิ่งในชีวิตเยี่ยงคนธรรมดา นี่นับเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดผิดสามัญ...
ผู้คนทั้งหลายมักเฝ้าฝันถึงการเป็นใหญ่เหนือใครในแผ่นดิน บ้างถึงกับลงมือแก่งแย่งอย่างไม่สนใจวิธีการ แต่มีบ้าง ที่เมื่อได้พานพบชิมรสความยิ่งใหญ่ที่ให้ความรู้สึก 'ยิ่งสูงยิ่งหน่าว' มาแล้ว กลับรู้สึกว่าชีวิตคนธรรมดามีความสุขกว่าเป็นที่สุด... จูอวิ๋นเหวิน หรือ ปัจจุบันเป็นเพียงสัปเหร่อน้อย "เมิ่งเถียน" ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น..
 สัปเหร่อเสียนจับจ้องมองลูกศิษย์ดื่มกินอาหารด้วยแววตาการุณ ผ่านไปสักครู่ก็เอ่ยขึ้น
"เอาล่ะ ข้าจะเล่าเรื่องของข้าให้ฟัง จากนั้นหากเจ้าสงสัยค่อยสอบถามเพิ่มเติม"
เมิ่งเถียนพยักหน้าหงึกๆ ในมือวางตะเกียบลงทำท่าตั้งใจรับฟัง
"อย่างแรก ตัวข้าเองเป็นสัปเหร่อจริงๆ เป็นสัปเหร่อมาตั้งแต่ต้น หากแต่ไม่ใช่สัปเหร่อตามบ้านเมืองเช่นนี้ ตัวข้าในวัยเยาวน์อายุสิบกว่าปี ที่บ้านลำบากจากภัยสงคราม แม้กระนั้นพ่อข้าก็เป็นชนชั้นบัณฑิต มีการศึกษา แม่ข้าเองก็ยังรู้หนังสือ"
"แต่ความรู้มิสามารถจับใส่ปากให้อิ่มท้อง บ้านเราอาหารการกินยังขาดแคลนจนท่านทั้งสองต้องอดตายไป... ซึ่งนี่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่แสนจะธรรดาในยามกลียุค...ไม่รู้มีเด็กอีกกี่ร้อยกี่พันที่มีชะตากรรมเดียวกับข้า"สัปเหร่อใหญ่ทอดถอนใจอย่างรันทด
"ข้ายังมีชีวิตรอดจากความการุณของบิดามารดา ตัวพวกท่านอดยากโหยหิว แต่ขอเพียงหาอาหารมาได้ กลับให้ข้ากินก่อน ดังนั้นท่านผู้เฒ่าทั้งสองอดยากจนเจ็บไข้ล้มตาย ข้ายังคงมีชีวิตรอด แต่กลายเป็นเด็กกำพร้าอีกรายหนึ่ง ทำได้เพียงร่อนเร่ซัดเซพเนจร..."
"อยู่มาพักใหญ่ก็พบว่าเมื่ออยากได้อาหารอยากมีกินในช่วงกลียุคไม่อาจอยู่ลำพัง ต้องไปอยู่ใต้เงาผู้มีอำนาจ ตัวข้าเองเลือกเข้าสังกัดเถ้าแก่ใหญ่ จูฉงปา ปู่ของเจ้า ตอนนั้นท่านผู้เฒ่าใช้นาม จูหยวนจาง แล้ว ทั้งประกาศปณิธานโค่นหยวนยึดคืนแผ่นดิน"
"ตัวข้าเองแต่เดิมไร้ฝีมือ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง ให้ไปเป็นพ่อครัวก็ยังทำอาหารไม่ได้ เพราะที่บ้านกินแต่หัวเผือกหัวมันไม่ก็มีเพียงเศษข้าวเศษอาหารประทังชีวิต เรื่องหุงหาจึงไม่สันทัด แต่จะให้ออกไปสู้รบก็ยังเป็นเพียงเด็กทั้งยังตัวเล็กผอมโทรม สุดท้าย...ถูกส่งไปอยู่หน่วยงานเก็บซากศพ"
"หน่วยงานนี้เชื่อว่าน้อยคนจะได้ยิน เพราะมันทั้งไร้เกียรติภูมิ ไมีมีหน้าตา ไม่มีโอกาสสร้างชื่อขยับชั้น จึงไม่ใคร่มีคนเอ่ยถึงหรือให้ความสนใจ..."
"ผู้อื่นเมื่อเข้าเป็นหน่วยทหาร ยามออกศึกหากได้ชัย จะพลอยมีชื่อเสียงมีหน้ามีตา ยิ่งสามารถแสดงความสามารถยิ่งมีโอกาสขยับฐานะ ส่วนตัวข้าอยู่หน่วยเก็บซากศพ หลังเขารบกันเสร็จมีหน้าที่เข้าไปในสนามรบเก็บซากศพของทหารฝ่ายเรากลับมากลบฝัง ขจัดเศษซากอื่นและเผาทำลาย"
"พูดง่ายๆ คือ ข้าเป็นสัปเหร่อในสนามรบ มันเป็นงานที่ไร้ชื่อเสียงและไร้โอกาสยกฐานะตนเองเป็นที่สุดในสมรภูมิ อย่างไรก็ตามมันเป็นงานที่ต้องมีคนทำ ซากศพหากปล่อยทิ้งไว้ทั้งน่าอนาถทั้งก่อให้เกิดโรคระบาด ซากศพเน่าเปื่อยมีพิษร้ายแรง สามารถเกิดเป็นโรคภัยทำให้ผู้คนล้มตายได้ทั้งเมือง บางครั้งไม่เพียงจัดการเก็บซากในสนามรบ ยังต้องจัดการซากศพทหารของที่บาดเจ็บ ป่วยไข้แล้วเสียชีวิต ที่ลำบากที่สุดคือพวกที่ตายด้วยโรคระบาด หน่วยเก็บกวาดซากเองก็ยังติดเชื้อตายไปหลายต่อหลายคน ดังนั้นพวกเราจำต้องเรียนรู้เรื่องพืชเรื่องสมุนไพรให้มากเข้าไว้ ข้าเองอ่านหนังสือออก ดังนั้นรับหน้าที่พลิกอ่านตำรามาบอกเล่าชี้แจงแก่พรรคพวก"
"การจัดแต่งศพก็เช่นกัน ซากศพในสนามรบไม่เหมือนศพที่เจ้าเคยจัดการในหลายวันก่อน ศพทหารที่ถูกฆ่าส่วนใหญ่ซากสังขารกระจุยกระจายไม่ครบส่วน หากหาพบต้องเอามารวมกันเพื่อให้ผู้ตายมีร่างครบให้มากที่สุดก่อนกลบฝัง หลายครั้งเป็นศพเพื่อนฝูงคนรู้จัก เมื่อเขาตายก็อยากให้มีสังขารครบร่าง งานส่วนนี้พวกเราถึงกับต้องรวบรวมชิ้นส่วนศพเอามาต่อเย็บจัดแจงให้ดูคล้ายตอนเป็นให้มากที่สุด"
"ดังนั้นกล่าวได้ว่า ทักษะเรื่องการจัดการศพใช้ยาสมุนไพรส่วนใหญ่ข้าฝึกฝีมือขึ้นมาจากหน่วยเก็บซากศพในสนามรบ จึงได้ชื่อว่ามีฝีมือในการตบแต่งจัดการเรื่องนี้ในระดับหนึ่ง..."
 สัปเหร่อเฒ่าหยุดเล่า พลางกรอกสุราจอกหนึ่งลงคอจนแห้งเหือด เมิ่งเถียนรีบลุกมารินสุราเติมให้เพื่อให้เล่าต่ออย่างไม่ขาดตอน
"วรยุทธของท่านเล่าอาจารย์ เป็นผู้ใดถ่ายทอดให้ท่าน วิชาฝีมือเหล่านี้ล้วนแต่อัศจรรย์ ข้าไม่เคยเห็นใครมีพลังฝีมือเยี่ยงนี้มาก่อน" เมิ่งเถียนกล่าวขึ้นทันทีเมื่อรินเหล้าเต็มจอกสุรา
"ออ เป็นข้าฝึกฝนมาในเวลาเดียวกันนั้นเอง... ในยามที่เข้าไปเก็บศพเจ้าจะพบว่าแท้จริงมันเหมือนเป็นเวทีต่อสู้ห้วงเป็นตายอย่างหนึ่ง ในสนามรบไม่เพียงมีศพฝ่ายเรายังมีฝ่ายศัตรู มีบางคนไม่ตายจริงเพียงแกล้งทอดร่างเป็นศพเพื่อเอาชีวิตรอด พวกนี้บางครั้งโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งจำเป็นต้องรับมือ ดังนั้นคนเป็นหน่วยเก็บซากศพจำเป็นต้องเรียนวิชาการต่อสู้ติดตัวเอาไว้ นอกจากนั้นพื้นที่เก็บศพในสนามรบยังเป็นเหมือนขุมสมบัติแห่งหนึ่งด้วยเช่นกัน ผู้คนจำนวนมากพกพาของมีค่าติดตัวอย่างที่เจ้าคาดไม่ถึง..."
"บางคนมีทองคำเป็นแท่งๆ บางคนมีหยกค่าควรเมือง บ้างมีเกราะชั้นดี บ้างมีดาบหรืออาวุธชั้นเลิศ แต่ของเหล่านั้นคนต่ำต้อยอย่างหน่วยเก็บซากศพไม่อาจกระทบถูก สมบัติมีค่าทั้งมวลล้วนแต่ถูกส่งต่อไปยังแม่ทัพนายทหารชั้นสูงขึ้นไปเพื่อรวบรวมเข้าคลังเอาไว้เป็นบำเหน็จรางวัล... ซึ่งแน่นอนว่าแม้พวกข้าเป็นคนเก็บกลับมาได้ แต่ส่วนแบ่งมักไม่ค่อยมาถึง..."สัปเหร่อเสียนถอนหายใจเบาๆ ยามรำลึกความหลังอันรันทด
"อย่างไรก็ดีมีบางสิ่งที่คนอื่นไม่สนใจและไม่รู้จัก เพราะพวกมันส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือ นั่นคือเหล่าวิชาความรู้ บ้างเป็นคัมภีร์ประจำตระกูล บางทีถึงกับเป็นข้อความบอกเคล็ดวิชา เพื่อแลกเปลี่ยนกับคำร้องขอก่อนตายหรือคำวอนขอการช่วยให้รอดของผู้ไม่อยากตายขณะนอนหายใจรวยรินเตรียมละสังขารเหล่านั้น... เรียกได้ว่า ข้าเรียนรู้วิชาฝีมือมาในยามทำหน้าที่เก็บซาก..."
"สุดท้ายเอาความรู้สรรพเพเหระเหล่านั้นมาขบคิดปรุงแต่งเป็นแนวทางของตนเอง ทั้งได้อาศัยซากสังขารคนตายและคนใกล้ตายที่อยากรีบจบชีวิตหรือพวกที่คิดลงมือต่อข้าเป็นเป้าฝึกฝน ผ่านไปนับร้อยนับพันซากจึงสามารถเข้าใจและบัญญัติเป็นวิชาของตนเอง"
"ออ... ในระหว่างนั้นข้ายังได้ความรู้เรื่องการใส่เล่ห์กลลงในซากศพเพื่อให้เคลื่อนไหวจากเพื่อนทหารในหน่วยเก็บซากศพคนหนึ่ง เขาคนนี้เดิมทีเป็นนักพรตเหมาซาน ชาวเมืองหนานจิง ตั้งใจเข้าหน่วยเก็บซากเพื่ออาศัยศพจำนวนมากในสนามรบฝึกฝนวิชาแนวอาถรรพ์ งานลักษณะนี้ไม่อาจทำคนเดียวจึงเรียกข้าไปเป็นผู้ช่วย จึงได้เรียนรู้ไปพร้อมกัน สุดท้ายเขาทำผิดพลาดติดเชื้อซากศพ ทำตัวเองกลายเป็นผีดิบ เป็นข้าเองที่ต้องกำจัดก่อนเพ่นพล่านอาละวาดใหญ่โต นับเป็นเรื่องน่าปวดใจอย่างหนึ่งในความทรงจำ..."
สัปเหร่อเสียนถอนหายใจ ยกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอก เมิ่งเถียนไม่รอช้าเข้ามาเติมสุราในจอกจนเต็มปรี่เพื่อให้อาจารย์รีบเล่าสืบต่อไป
"เมื่อสงครามจบ เถ้าแก่ใหญ่จูฉงปาได้ครองแผ่นดิน พวกข้าก็หมดภารกิจในกองทัพ ได้แต่กลับมาใช้ชีวิตตามถนัด ในเมื่อข้าเปี่ยมทักษะในเรื่องซากศพ ก็มาทำงานเป็นสัปเหร่อ จัดการศพเป็นอาชีพ ก็อย่างที่เจ้าเห็น มันอาชีพนี้ไม่เลวอย่างยิ่ง เงินทองมีใช้ ผู้คนเรียกหาอย่างให้เกียรติพอควร นับเป็นอาชีพที่ดีจริงหรือไม่ ?"
สัปเหร่อเสียน กระพริบตาถี่ๆ มองหน้าศิษย์น้อยอดีตจักรพรรดิ์ ที่ส่งมอบชามใส่สุราเต็มเปี่ยมมาถือ นัยว่าให้ใช้เป็นพาชนะดื่มสุราแทนจอก แต่ก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไร เขาเข้าใจดีว่าสัปเหร่อน้อยรายนี้ ไม่อยากเสียจังหวะเติมสุราระหว่าฟังเรื่องเล่า
"อาจารย์ท่านมีความสามารถทั้งอ่านออกเขียนได้เหตุใดไม่ไปสอบเข้าเป็นขุนนาง ?" เมิ่งเถียนกล่าวถาม
ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงเมื่อเริ่มรัชสมัยหมิงเปิดให้มีการสอบเข้าเป็นขุนนาง คนมีความรู้สามารถเข้าร่วมคัดสรร เป็นหนึ่งในการปฏิรูปที่มีชื่อเสียงของหมิงไท่จู่ จูหยวนจาง ทำให้สามารถนำผู้มีความรู้ทั่วแผ่นดินออกมาช่วยงานสร้างความเจริญให้อาณาจักร
สัปเหร่อเสียนส่ายหน้าพลางหัวเราะออกมา
"ข้าเองก็เคยคิดไปร่วมแข่งขัน ใครจะรู้ยังไม่ทันสอบบ้านเมืองก็มีเหตุใหญ่ เกิดการกวาดล้างขุนนางครั้งมโหฬารตายกันนับพันนับหมื่น ว่ากันว่าเป็นแผนการ เสร็จงานรื้อนั่งร้าน เสร็จนาฆ่าโคถึก ของเถ้าแก่ใหญ่จู มีขุนนางเบื้องสูงเบื้องต่ำถูกม้วนพันเข้าไปในวังวนนั้นมากมายศีรษะกองเป็นเนินเขา เลือดหลั่งเป็นลำธาร ข้าจึงเปลี่ยนใจ แม้อยู่กับคนตายยังดีกว่าไปเป็นขุนนางแล้วกลายเป็นคนตายเอง... จริงหรือไม่"
"อ่า... ที่แท้เป็นเช่นนี้... แต่ท่านมิใช่เป็นยอดฝีมือที่เร้นกายโดยปลอมเป็นสัปเหร่อตามที่เขาเล่าลือกันหรอกหรือ ?!" เมิ่งเถียนถามอย่างสงสัย
"เฮอะ ! ฉายาจอมภูตอะไรนั่นน่ะรึ"สัปเหร่อแค่นเสียง กรอกเหล้าหมดชาม เมิ่งเถียนเห็นก็รีบเข้ามาเติมจนล้นปรี่
"เป็นข้าเมื่อยังหนุ่มเกิดเลือดลมในกายระอุ หลังจากเริ่มบัญญัติวิชาของตนเอง พาลจินตนาการว่าเป็นวีรชน มุ่งมั่นออกกำจัดเหล่าคนชั่วร้าย โดยเฉพาะเหล่าชาวยุทธที่มีฝีมือ พวกนี้บางคนอ้างเป็นฝ่ายธรรมะ แต่แท้จริงเลวกว่าโจร อีกทั้งก็มีคนบางพวกชั่วร้ายโดยสันดานไขว้คว้าอยากได้ของผู้อื่นอย่างบ้าคลั่ง ตอนนั้นข้ายังหนุ่มไม่สนใจสิ่งใด เมื่อเห็นเรื่องไม่ชอบใจขัดอารมณ์ก็ลอบเร้นออกไปจัดการ ยังมี... ช่วงหนึ่งถึงขนาดตัดเย็บชุดโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ สวมเสื้อชุดเขียวสะดุดตาสวมหมวกปีกกว้างเพื่อปิดบังใบหน้า ยังเพิ่มความหรูหราของชุดให้มีผ้าปิดบังท้ายทอย ถือกระบี่แบบชาวแดนอาทิตย์อุทัย... ตอนนั้นหมายจะสร้างชื่อวีรบุรุษอันโดดเด่นให้ตนเอง... มาถึงทุกวันนี้ยิ่งคิดยิ่งละอาย..."
"คิดไปเป็นข้าแต่งกายคล้ายคนบ้าออกไปอาละวาด หาศัตรูเพิ่ม ประกอบกิจวีรบุรุษนานวันก็ทำให้ตนเองยิ่งมายิ่งตกเป็นเป้าหมายในการเข่นฆ่าสังหาร นับเป็นเรื่องปวดเศียรเวียนเกล้า แต่ตอนนั้นยังไม่ได้คิด กว่าจะได้คิดก็มีเรื่องราวปะทะสังหารผู้คนไปอีกมากมาย บางคราเอาชีวิตแทบไม่รอด"
"ดีที่เคยอยู่ในสนามรบอาศัยประสบการณ์เหล่านั้นและโชคทำให้มีชีวิตรอด อย่างไรก็ตามเมื่อรอดมาได้ก็นับว่าเข้าใจความล้ำลึกของการต่อสู้เพิ่มขึ้นอีกส่วน ถือเป็นการฝึกฝนฝีมืออย่างรวบลัดก็ว่าได้ แต่... ยิ่งนานยิ่งเห็นซึ้งในปัญหา..."
"ชนชาวโลกปั่นป่วนวุ่นวาย ภัยร้ายมีไม่เว้นแต่ละวัน จิตใจคนทั้งโลภทั้งโหดร้าย ไม่ปล่อยวางแม้สักพื้นที่ หากข้าต้องการเป็นวีรบุรุษเช่นนี้ มีอีกกี่ชีวิตก็ไม่พอช่วยเหลือ..."
"ที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือการสร้างจุดเด่นเป็นเอกลักษณ์ชุดเขียว หมวกปีกกว้าอะไรนั่น ล้วนก่อเรื่องยุ่งยาก มันสะดุดตาเกินไป เรียกให้ศัตรูติดตามแกะรอยได้ง่าย จะทำการสิ่งใดล้วนลำบากวุ่นวาย บางคราถูกศัตรูหลายพวกรวมหัวกลุ้มรุมแทบเอาชีวิตไม่รอด จึงละทิ้งชุดบ้าๆ บอๆ กับพฤติกรรมเช่นนั้นไป สุดท้ายทิ้งไว้แค่ตำนานเล่าลือ ให้ชาวยุทธเรียกเป็น จอมภูต อะไรนั่น ทั้งหมดล้วนเป็นเกินจริงไร้สาระมาจนถึงบัดนี้ !"
ชายสูงวัยยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิด สาดเหล้าเข้าปากไปอีกชาม ก่อนจะกล่าวช้าๆ
"ข้ามิใช่จอมภูตที่เร้นกายเป็นสัปเหร่อ แต่ควรกล่าวว่าข้าเป็นสัปเหร่อที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกหาว่าเป็น จอมภูต ต่างหาก !" พูดจบก็หัวเราะดังสนั่น ก่อนกล่าวต่ออย่างเคร่งขึมจริงจัง
"เป็นเถ้าแก่ใหญ่วางหมากเอาไว้ตั้งแต่ต้น ท่านผู้เฒ่าจูฉงปา นอกจากเป็นผู้เหี้ยมหาญของแผ่นดิน ยังมีสายตาคมกล้า การสังเกตเป็นเลิศ ถึงกับลอบสังเกตดูพัฒนาการของข้ามาตั้งแต่ต้น"
"หลังสงครามสงบท่านรู้ว่าพวกเราเหล่าหน่วยเก็บซากศพส่วนใหญ่จะไร้ที่ไป เนื่องจากไม่มีชื่อเสียงไม่มีผลงานอันโดดเด่น ไม่อาจได้รับบำเหน็ดพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง จะเข้าสัดกัดเป็นทหารก็ล้วนไร้ผลงานรับรอง พอหมดสงครามทหารหมดโอกาส จะไปเป็นขุนนาง พวกเราส่วนใหญ่ก็ไม่รู้หนังสือ.."
"ปู่ของเจ้าถึงกับเร้นกายมาพบข้าด้วยตนเองในคืนหนึ่ง ท่านมอบตั๋วแลกเงินหอบใหญ่ให้และรับปากช่วยอำนวยความสะดวก สั่งให้ข้าสามารถคัดเลือกผู้คนที่เชื่อใจขยับขยายออกไป ทำการจัดตั้งสมาคมขึ้นเพื่อรองรับผู้คนที่เหลือของหน่วยเก็บซากศพหลังสงคราม นั่นเป็นที่มาของพรรคสัปเหร่อ ที่เจ้าเห็นการเคลื่อนไหวในวันนี้!"
"พรรคสัปเหร่อ !" เมิ่งเถียนอ้าปากหวอด้วยความแปลกใจ "มีค่ายพรรคเช่นนี้ด้วยหรือนี่ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน"
สัปเหร่อเสียนหัวร่อก่อนจะคีบปลาคำหนึ่งเข้าปาก สาดเหล้าอีกอึกเข้าในลำคอ
"เถ้าแก่ใหญ่จูรอบคอบยิ่งนัก ท่านทราบว่าข้ามีความจัดเจนในเรื่องการจัดการซากศพ ทั้งอ่านออกเขียนได้รู้พิธีการ มีฝีมือพอควร จึงมอบหมายให้เป็นตัวตั้งตัวตีในการสร้างค่ายพรรคขึ้น เพื่อให้เป็นหลักประกันว่าเหล่าไพร่พลของหน่วยเก็บซากศพหลังจบสิ้นสงครามยังมีที่ไป สามารถใช้ทักษะฝีมือในการจัดการศพทำมาหากิน นี่นับเป็นอาชีพสุจริต พวกเราผ่านศึกสงคราม มาตรแม้นว่าไม่มีชื่อเสียง แต่หลายต่อหลายคนมีพลังฝีมือติดตัว หากปล่อยให้เร่ร่อนไร้อาชีพเมื่ออดอยากก็จะกลายเป็นโจรร้าย ต้องเสียงแรงคนเสียงบประมาณในการปราบปราม สู้สร้างอาชีพ ให้การสนับสนุน ให้มีงานทำ มีกินมีใช้ เป็นประโยชน์กว่า นี่คือวิสัยทัศน์..."
"ดังนั้นพวกเราเหล่าคนของหน่วยเก็บซากศพสามารถสร้างค่ายพรรคของตนเองขึ้น คอยให้การสนับสนุนทั้งเงินทุนและความรู้ให้กับคนที่สมัครใจทำกิจการเป็นสัปเหร่อ ช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกัน ต่อให้ไปหยั่งเท้าในที่ใดแม้เป็นที่ใหม่ เจ้าถิ่นก็ไม่กล้าระราน เนื่องจากมีพรรคเป็นเครื่องหนุนหลัง ทำมาหากินได้เปิดเผยปลอดภัย มีความรู้เรื่องพิธีกรรม เข้าใจเรื่องธรรมเนียม สามารถจัดการงานศพได้ดี ก็มีผู้ว่าจ้างมาก..."
"มาจนถึงทุกวันนี้เรามีสมาชิกหลายพันคนทั่วแผ่นดิน แม้จะมิได้ยิ่งใหญ่หรือมีชื่อเสียงเช่น พรรคกระยาจก หรือค่ายสำนักอื่นๆ แต่นับว่าพวกเรามีที่ไปของตนเอง สามารถเลี้ยงตัวได้ไม่ลำบาก ในจังหวะที่จำเป็นยังสามารถช่วยเหลืองานของแผ่นดินได้..."
สัปเหร่อเสียนหันไปมองหน้าลูกศิษย์ก่อนกล่าวเบาๆ
"เว้นแต่เรื่องของเจ้า เป็นเถ้าแก่ใหญ่ไหว้วานข้าเป็นการเฉพาะ ให้คัดเลือกเพียงคนที่ไว้วางใจได้ไม่กี่คนทำหน้าที่เป็นหลักประกันการมีชีวิตรอดให้ผู้เป็นทายาทของท่าน"
"ที่อารามร้างแห่งนั้นเป็นจุดนัดพบ และมีอุโมงค์ลับใช้หลบหนี ต้องจัดให้มีคนเฝ้าประจำมาต่อเนื่องหลายปี พวกเรามีหูตาอยู่ทั่วแผ่นดิน เมื่อรู้ว่าเกิดเหตุใหญ่ ข้าจึงรุดไปประจำยังที่นั้นด้วยตนเอง เฝ้าอยู่ครึ่งเดือนเจ้าก็มาจริงๆ !"
"เรื่องหลังจากนั้นเจ้าเองก็รู้หมดแล้ว... เป็นอย่างไร สิ้นความสงสัยที่อัดอั้นตันใจไปบ้างแล้วกระมัง"
พูดจบส่งเสียงหัวเราะขึ้นอีกครา เหวี่ยงชามทิ้ง พลางยกไหสุรากรอกใส่ปากอย่างสะใจ
"เข้าใจแล้วๆ เป็นเสด็จปู่ฝากฝังข้าไว้กับท่าน... อาจารย์เรื่องราวของท่านพิสดารอย่างยิ่ง แต่ทุกเรื่องล้วนมีที่มาที่ไป ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนเราควรมีการเตรียมการแต่เนิ่นๆ มากมายถึงขนาดนี้" เมิ่งเถียนผงกศีรษะขึ้นลง นับว่าเรื่องเล่าในวันนี้สามารถคลายความสงสัยของเขาไปได้แทบทั้งหมด ทำให้เข้าใจเรื่องราวต่างๆ ขึ้นอีกมาก
"ดี เข้าใจแล้วก็ดี ตอนนี้จงกินให้อิ่ม แล้วพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เราต้องเดินทางไกล เมื่อออกพ้นจากดินแดนต้าหมิงแล้วค่อยคิดอ่านกัน !"
..........................


รุ่งเช้าเมิ่งเถียนตื่นขึ้นมาเห็นอาจารย์ยังนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงก็ไม่กล้าทำเสียงดัง เขาลุกออกไปล้างหน้าล้างตาขับไล่ความมึนงง แม้ว่าเมื่อคืนเขาดื่มเข้าไปไม่มาก แต่กลับนอนไม่หลับ เพราะในสมองพยายามใคร่ครวญเรื่องที่รับฟังจากอาจารย์ ผสานกับเรื่องราวที่ได้พบเจอ นับว่ามากมายและสับสนอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม ถือว่ารู้สึกดีขึ้นมาก เมื่อได้ทราบที่มาที่ไปของเรื่อง อีกทั้งบังเกิดความหวังที่จะสามารถพลิกฟื้นแย่งยึดบัลลังก์อันเป็นสิทธิ์ของตนเองจากผู้เป็นอาคืนมาได้ แม้ยังมองไม่เห็นโอกาส แต่นับว่าไม่เลวแล้วสำหรับคนที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนหลบเร้นกายมาเป็นเดือนๆ
เช้านี้อากาศนับว่าสดใส เวลาก็นับว่ายังเช้าตรู่ แสงแดดพึ่งเริ่มทอที่ขอบฟ้า แต่เมื่อมองไกลออกไป เห็นที่บริเวณเนินในสุสาน พบว่าที่นั้นมีผู้คนขบวนหนึ่งกำลังทำพิธี คาดว่าคงได้ฤกษ์ยามเช้า จึงรุดมาตั้งแต่ฟ้าพึ่งสางเช่นนี้
ผู้ที่มาน่าจะมีราว 7-8 คน แต่ที่มองแล้วโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษมี 3 คน สองคนแรกเป็นนักพรตเต๋า หนึ่งหนุ่มฉกรรจ์ หนึ่งสูงวัย ทั้งคู่สวมชุดสีน้ำเงินเข้ม ผมจัดแต่งมุนมวยเกล้าไว้เรียบร้อย กำลังร่ายรำกระบี่ไม้ โปรยกระดาษยันต์สีเหลืองและสั่นกระดิ่ง คาดว่ากำลังทำพิธีส่งดวงวิญญาณผู้ตาย นักพรตที่สูงวัยกว่ากลางหลังสะพายกล่องสี่เหลี่ยมยาวขนาดเขื่องไว้ใบหนึ่ง แต่การเคลื่อนไหวไม่ขัดเขิน แสดงว่าเป็นผู้ทำพิธีมาอย่างช่ำชอง อีกคนเป็นชายสวมหมวกปีกกว้างใบใหญ่ปิดบังใบหน้า เมิ่งเถียน มองเห็นก็อดหัวร่อคิกคักออกมาไม่ได้ เมื่อนึกถึงการแต่งกายในอดีตของอาจารย์ที่พึ่งเล่าให้ฟัง
เป็นเรื่องจริงที่ว่าคนสวมหมวกปิดหน้า แทนที่จะปิดพรางกลับเป็นการเรียกร้องความสนใจ อาจารย์ของเขากล่าวไม่ผิดจริงๆ เมิ่งเถียนหัวเราะกับตนเอง อย่างไรก็ตามรู้สึกรูปร่างของชายที่สวมหมวกปีกกว้างคล้ายเคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน... เมิ่งเถียนเพ่งตามองพลางนึกคิด พลันปรากฏเงาร่างคนผู้หนึ่งขึ้นในจิตสำนึก เป็นคนน่ากลัวที่เขาไม่อยากพบคนหนึ่ง !
"ยุ่งล่ะ ! นั่นมันจางหย่วนมิใช่หรือ !?"
เมิ่งเถียนทำตาโต แต่ไม่กล้าแสดงอาการออกมา โชคดีที่คนกลุ่มนั้นอยู่ห่างไกลไปราว 40 - 50 เส้น และยังง่วนอยู่กับพิธีกรรมอยู่ เมิ่งเถียนพยายามปลอบใจตนเองว่าอาจจะตาฝาด บางทีอาจเป็นเพราะเขานึกย้อนไปถึงเรื่องราวในตอนหลบหนีมากไป พอพบคนรูปร่างคล้ายกันก็คิดปรุงแต่งให้เป็นศัตรูก็เป็นได้ แต่... ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือน เมิ่งเถียนค่อยๆ ขยับถอยหลัง หมายย้อนกลับเข้าไปในตัวบ้านเพื่อเตือนอาจารย์
พลันเกิดสียง เฟี้ยว ! ขึ้น แท้จริงมันเป็นลูกศรดอกหนึ่งซึ่งไม่ทราบมาจากที่ใด แล่นผ่านใบหน้าของเขาในระยะกระชั้นชิด ไปปักตรึงอยู่ที่พื้นดินด้านหลัง ชายสวมหมวกคลุมหน้าพลันเอียงกายมาทางด้านที่เมิ่งเถียนยืนอยู่ พลางยกมือทำท่าให้เขาหยุดการเคลื่อนไหว
"อาจารย์ศัตรูมา !" เมิ่งเถียนไม่มีทางเลือก แม้เขาอาจไม่สามารถรอดจากศรดอกต่อไปแต่เขาต้องบอกให้อาจารย์รับทราบ อย่างน้อยมีคนหนึ่งสามารถหนีรอดไปได้นับเป็นเรื่องดีกว่า อีกทั้งวันหน้าอาจารย์อาจสามารถลงมือล้างแค้นให้ นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่คนไร้ฝีมือเช่นเขาสามารถจะทำได้แล้ว...
มีเสียงกู่ร้องดังขึ้นคราหนึ่ง พริบตาเดียวมีผู้คนกรูเข้ามารายล้อมตัวเข้าไว้นับสิบคน เมิ่งเถียนมือเท้าอ่อน คิดในใจว่าจบสิ้นแล้ว ความพยามทั้งหมดที่แล้วมาล้วนสูญเปล่า... แต่ผิดคาด กลุ่มคนที่มามิได้ทำร้ายเขา ทั้งมิได้เข้าประชิดตัวเขาใกล้เกินหนึ่งวา ทั้งหมดเพียงเข้ามารายล้อมแล้วกางร่มน้ำมันจำนวนมากออกครอบคลุมร่างของเขาเอาไว้เป็นวงกลม จู่ๆ เสียงดังฉาดเกิดขึ้น เมิ่งเถียนหัวคะมำไปข้างหน้า รู้สึกเจ็บปวดบริเวณหลังศีรษะอย่างแรงจนเกิดอาการมึนงง
"เสียงดังทำอะไร !"
เสียงดุๆ ของสัปเหร่อเสียนดังขึ้นที่ข้างกายของเขา ชายหนุ่มตกใจระคนยินดี ไม่รู้ว่าอาจารย์ของเขายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
"อาจารย์ท่านตื่นแล้ว" เมิ่งเถียนร้องอย่างยินดี
"ข้าตื่นตั้งแต่เจ้านอนกรนเป็นหมูอยู่ด้านในแล้ว !" สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงตอบ "บนเตียงนั่นมันแค่หมอนคลุมทับผ้าห่ม เมื่อครู่ข้าเพียงเฝ้ารอดูว่าพวกมันจะมีลวดลายใด จู่ๆ จัดขบวนแห่ศพพานักพรตเข้ามาในสุสาน เชื่อว่าคงไม่เรียบง่าย"
ขบวนส่งศพพากันเดินเข้ามาใกล้ นำหน้าโดยจางหย่วน และสองนักพรต จางหย่วนโยนหมวกทิ้งไปแล้ว มันไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังตนเองอีกต่อไป พลันบริวารคนหนึ่งของมันพลันเร่งฝีเท้ามายืนห่างจากกลุ่มของเมิ่งเถียนที่หุบพับร่มลงแล้วประมาณ 10 วา ก็ยกมือขึ้นประสานในท่าแสดงความเคารพ
"ขออภัยที่มารบกวนแต่เช้า พวกเราใคร่มาน้อมเชิญฝ่าบาทเสด็จกลับนครหนานจิง องค์จักรพรรดิเป็นห่วงพระองค์อย่างยิ่ง ทรงฝากคำบอกกล่าวมาว่า อย่างไรก็เป็นญาติกัน ไม่ได้มีจิตคิดร้ายอันใด เพียงเข้ามาช่วยสะสางแผ่นดินที่เต็มไปด้วยกังฉิน ยามนี้ภารกิจเสร็จลุล่วง ขึ้นขออัญเชิญฝ่าบาทเสด็จคืนนครหลวงเพื่อจัดการราชกิจต่างๆ เพื่อประโยชน์ของมหาชน..." องครักษ์ในสังกัดของจางหย่วนกล่าววาจาน่าฟัง น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความอ่อนน้อมจริงใจ
"ใยไม่คุกเข่า..." สัปเหร่อเสียนพลันร้องขึ้น
"หืม" บริวารของจางหย่วนทำเสียงสงสัย
"เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิต้องแสดงความเคารพเช่นใด เจ้าที่เป็นขุนนางคงไม่ถึงกับไม่ทราบกระมัง..." สัปเหร่อสูงวัยคุกคามไม่ลดละ
บริวารของจางหย่วนเงยหน้าเอียงศีรษะ พลางสะบัดมืออย่างไม่พอใจ
"เฮอะ เจ้าเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาว่ากล่าวในที่นี้ ไปเชิญนายของเจ้าท่านจอมภูตออกมาดีกว่า พวกเรามีเรื่องว่ากล่าวตกลงกันในเรื่องของบ้านเมือง ชนชั้นบริวารไม่คู่ควรมาผายลมในที่นี้ !" เขาผู้นี้เป็นองครักษ์เดิมของเยียนอ๋องจากเป่ยจิงพึ่งถูกจางหย่วนเรียกตัวมารับใช่ย่อมไม่รู้จักสัปเหร่อเสียนและไม่ทราบความร้ายกาจของของผู้มีฉายาจอมภูต เพียงมองเครื่องแต่งกายและรูปลักษณ์เห็นเป็นคนสูงวัยหัวล้านเลี่ยนลงพุง สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบเหมือนชาวบ้านร้านตลาดจึงพูดจาอย่างดูแคลน
"ระวัง !" นักพรตหนุ่มที่ด้านหลังพลันร้องขึ้น เอื้อมมือไปกระชากเสื้อบริวารจางหย่วนให้ถอยหลังออกมาได้อย่างหวุดหวิด แต่... ช่วยได้ไม่ครบทั้งร่างกาย จมูกต่อกับริมฝีปากด้านบนของบริวารจางหย่วนพลันหลุดหายไปจากใบหน้า เจ้าตัวซวนเซกายเล็กน้อยแต่พอมีเลือดฉีดพุ่งออกมาก็ร้องตะโกนอย่างเจ็บปวดเกลือกกลิ้งร่างกายกับพื้น
"กรงเล็บที่ร้ายกาจ... นี่หรือคือ หัตถ์ยมภพ !" นักพรตหนุ่มแค่นเสียงในคอ นักพรตเฒ่าที่ด้านข้างพลันเข้าไปเสือกแทงกระบี่เบาๆ เข้าที่ด้านหลังของผู้บาดเจ็บทำให้มันหยุดดิ้นรน สิ้นชีวิตลงในทันที
"ดูท่าพวกท่านคือนักพรตเร่ร่อนที่พึ่งกลับจากแดนเหนือ ได้พบศิษย์ฉวนเจินนับว่าเป็นเกียรติแล้ว"
สัปเหร่อเสียนกล่าวทักทายอย่างอารมณ์ดี
"ข้าคือหลิวต้าเหิง ศิษย์รุ่นหลังของฉวนเจิน ด้านข้างนี้เป็นศิษย์น้องของข้า ไฉ่โจวเฉิน"
ผู้ที่แนะนำตนเป็นศิษย์พี่ถึงกับเป็นนักพรตหนุ่มฉกรรจ์ วัยไม่เกิน 30 ปี แต่ผู้ที่มันเรียกเป็นศิษย์น้องกลับเป็นผู้เฒ่าอายุไม่ต่ำกว่า 50 เศษ ทำเอาผู้คนรอบข้างแม้แต่ฝ่ายเดียวกันยังงงงันเล็กน้อย
"ข้ามาภาคกลางครั้งนี้เพื่อแก้แค้นแทนหลานศิษย์ของข้า ผู้เป็นศิษย์น้องของเจ้าอารามเหล่าจวินต้งคนปัจจุบัน นักพรตลู่จือชิง เขาเป็นหลานศิษย์ที่ข้าถ่ายทอดวรยุทธฉวนเจินให้ ฟังว่าเขาและศิษย์ตกตายเนื่องจากปะทะกับผีดิบที่เกิดจากอาถรรพ์ชั่วร้ายของพวกเจ้า วันนี้ความแค้นระหว่างเราย่อมต้องสะสาง !" นักพรตหนุ่มร้องคำราม
"ท่านเป็นบรรพชิตจิตใจกลับดุร้าย... สิ่งที่หลานศิษย์ของท่านพ่ายแพ้และตกตายเป็นตุ๊กตาที่สิ้นเปลืองตัวหนึ่งของเรา คาดว่าเราเองก็ต้องการให้พวกท่านทั้งหมดชดใช้คืนกลับเช่นกัน" สัปเหร่อเสียนพูดยิ้มๆ พลางโบกมือ เหล่าสาวกพรรคสัปเหร่อทั้งหมดพลันกางร่มขึ้นอีก ชั่วครู่ค่อยๆ เคลื่อนถอยห่างออกไป เหลือเพียงร่างของสัปเหร่อเสียนยืนยิ้มอยู่เบื้องหน้า ส่วนเมิ่งเถียนถูกกลืนหายไปในกลุ่มร่มที่กางคลุมเอาไว้จนมิดชิดมองไม่เห็นผู้คนภายใน มองเสมือนเป็นลูกกลมครึ่งซีกสีน้ำตาลวางคว่ำอยู่บนพื้น
"ดี ! วันนี้เรานักพรตจะขออาสาปราบภูตผีให้กับแผ่นดินสักครา จงแสดงอาถรรพ์และภูตผีชั่วร้ายของท่านออกมาให้เราได้รับทราบความร้ายกาจ !" นักพรตหนุ่มผู้มีลำดับศักดิ์สูงยิ่งกล่าวอย่างแค้นเคือง
"ฮ่าๆ ถามหาผีใยมาเวลากลางวัน... นี่เป็นเพราะท่านกลัวว่าเราจะใช้ภูตผีปีศาจออกมาเล่นงานกระมัง"
สัปเหร่อเสียนหัวร่อดังทั่วบริเวณสุสาน
"อย่าได้สนใจเลย ยามนี้เราผู้เป็นเจ้าของยืนอยู่ต่อหน้าแล้วเข้ามาเถิด"
"รับกระบี่ !"
นักพรตหนุ่มสมเป็นศิษย์สำนักชั้นนำ แม้พาผู้คนมามากกลับสนใจการประลองตัวต่อตัวอย่างเปิดเผย จะออกท่วงท่าใดล้วนเที่ยงธรรมโอ่อ่า จนสัปเหร่อสูงวัยยังอดชมเชยในใจไม่ได้
กระบี่ในมือนักพรตหนุ่มรวดเร็วพลิกแพลงจนน่าอัศจรรย์ แสดงถึงการฝึกปรือที่ยอดเยี่ยม ปลายและคมกระบี่ฉวัดเฉวียนราวกับเหินบินได้ด้วยตัวมันเองไม่ใช่คนบังคับ บางทีถึงกับแทงขึ้นมาจากแง่มุมเบื้องล่างราวกับมีมือจับกระบี่พุ่งทะลวงขึ้นมาจากพื้นก็ไม่ปาน หากเป็นผู้อื่นไม่แน่ว่าต้องเสียทีในไม่กี่กระบวนท่าแรก แต่... สัปเหร่อเสียน ไม่ได้รับอันตรายใด ร่างเขาเพียงขยับโยกเอียงซ้ายขวาหลบพ้นทุกกระบี่ในแง่มุมที่พอดีที่สุดเคลื่อนไหวน้อยที่สุด ดูไปดูมาคล้ายคนที่พึ่งตื่นนอนกำลังบิดเกียจคร้านก็ไม่ปาน
"ท่านนักพรตถอย พวกเรายิง !" จางหย่วนเห็นได้จังหวะพลันร้องตะโกน ให้สัญญาณบริวารยิงธนูเข้าใส่ แต่มิได้รอจนนักพรตถอนตัวออกมาห่าธนูก็พุ่งเข้าสู่วงการต่อสู้อย่างรวดเร็ว
"บัดซบ !" นักพรตหนุ่มคำราม หันกายกลับกรีดควงกระบี่ปัดป่ายลูกศร และไม่เพียงปัดป่ายให้ตนเอง ยังถึงกับสลัดกระบี่วกอ้อมไปป้องกันให้สัปเหร่อเสียนที่เป็นคู่ต่อสู้ไปด้วยในคราวเดียวกัน
ทันใดนั้นเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นทั่วบริเวณ ห่าลูกธนูที่ถูกยิงออกมาหายไปหมดในบัดดล
"พวกมันแอบส่งคนตลบหลังลอบเล่นงานคนของเรา !" จางหย่วนสะดุ้งเฮือก ฟังจากทิศทางของเสียง ทราบว่าคนของตนที่แอบซุ่มไว้คงประสบเหตุแล้ว มันกระชากกระบี่หัวตัดคู่มือขึ้นมาถือเอาไว้พลางร้องสั่ง
"ห้อมล้อมเข้ามา พวกเราบุกฝ่าออกไป ถอยไปตั้งหลักก่อนค่อยว่ากัน !"
จางหย่วนนับเป็นผู้ทักษะในการเอาตัวรอดผู้หนึ่ง เมื่อเสียทีเร่งเหล่าบริวารเข้าห้อมล้อมปกป้องตนเอง เคลื่อนขบวนออกไปจากบริเวณสุสาน... คงเหลือเพียงสองนักพรตหนึ่งชราหนึ่งเยาว์วัย
เหตุการเปลี่ยนแปร นักพรตหนุ่มกลับไม่ยอมหยุดมือ เขาเร่งเร้ากระบี่เข้าจู่โจมอีกหลายระลอกด้วยเพลงกระบี่ที่ร้ายกาจของฉวนเจิน แต่ยังไม่อาจโค่นล้มสัปเหร่อเสียนลงได้ ทันใดนั้นนักพรตเฒ่าที่เป็นศิษย์น้องพลันสะกิดกระบี่เข้ามาร่วมวง เสือกแทงออกรวดเดียวสามครั้ง ด้วยท่าวิชชุม่วงทะลวงเมฆ
"ศิษย์พี่เพียงพอแล้วหรือไม่" นักพรตเฒ่าร้องถามพลางปาดกระบี่ด้วยท่าลมหอบใบไม้ร่วง
"นับว่าเพียงพอแล้ว !" นักพรตหนุ่มตะโกน แล้วกระชับกระบี่เข้าโอบเร่งเร้าพลังก่อนปลดปล่อยพลังสู่กระบี่ใช้ออกด้วยท่า สามห่วงสัมพันธ์ หนึ่งในเพลงกระบี่ท่าไม้ตายของสำนัก พลังกระบี่สุดกราดเกรี้ยว
สัปเหร่อเสียนตอนแรกใช้เพียงฝ่ามือเลือดเนื้อเข้าปะทะยังไม่ตกเป็นรอง หากแต่เมื่อนักพรตหนุ่มเผยท่าไม้ตายยังจำเป็นต้องถอยห่างเพื่อหลบคมกระบี่ แต่... นั่นยังหาใช่ท่ากระบี่ที่นักพรตหนุ่มคิดใช้ออกจริงไม่ ! มันเป็นเพียงท่าหลอกเพื่อลงมือใหม่
ทันใดนั้น นักพรตสูงวัยสะบัดกล่องยาวที่กลางหลังออกมา เมื่อฝาเปิดออกเห็นกระบี่เรียงซ้อนกันอยู่ภายในหลายเล่ม
"ปมเด่นของสำนักฉวนเจินในยุคหลังเป็นค่ายกลกระบี่ วันนี้เราจะให้ท่านรับทราบค่ายกลกระบี่เจ็ดดาวของบรรดาท่านอาจารย์ในอดีต !" นักพรตหนุ่มร้องตะโกนพลางตวัดปลายกระบี่ลงในกล่องเขี่ยกระบี่ออกมาอีก 3 เล่มลอยขึ้นในอากาศ ส่วนนักพรตเฒ่ากระแทกฝ่ามือใส่กล่องเป็นคนถัดมาใช้มือรับกระบี่อีกสองเล่มจากในกล่อง
สองนักพรตบังคับเจ็ดกระบี่ นักพรตเฒ่าควบคุมไว้สามเล่ม แต่นักพรตหนุ่มสามารถควบคุมได้ถึงสี่เล่ม ท่วงท่าคล่องแคล่ว ทั้งคู่สามารถร่ายรำเพลงกระบี่เจ็ดดาวที่เมื่อครั้งกระโน้นนักพรตชิวชู่จีบัญญัติขึ้นเป็นค่ายกลกระบี่ เพื่อใช้ออกโดยศิษย์ร่วมรุ่นจำนวน 7 คน แต่คราครั้งนี้เจ็ดกระบี่ฉวนเจิน "ค่ายกลเจ็ดดาวร่วมชุมนุม" ถึงกับสามารถใช้ออกด้วยนักพรตเพียงสองคน ควบคุมกระบี่พร้อมกันเจ็ดเล่ม ! นับเป็นวิชาฝีมือที่ไม่ปรากฏมาก่อนในแดนภาคกลางเป็นเวลานับร้อยปี !
ที่แท้การต่อสู้ในช่วงแรกเป็นเพียงการหยั่งเชิงเรียนรู้ท่าร่างและวรยุทธของคู่ต่อสู้ เมื่อเข้าใจเด่นชัด จึงใช้ออกด้วยค่ายกลกระบี่อันเป็นท่าไม้ตายสูงสุดของสำนักเพื่อจัดการขั้นเด็ดขาด ! ด้วยอานุภาพนี้แม้แต่สัปเหร่อเสียน ผู้มีฉายาเป็น จอมภูต ยอดฝีมือที่ไร้ผู้ต้าน ครองความยิ่งยงมาหลายสิบปี แต่เมื่อมาพบค่ายกลกระบี่อันเที่ยงตรงมาตรฐาน อานุภาพครอบคลุมฟ้าดินเช่นนี้ถึงกับต้องถอยร่นมือไม้ปั่นป่วน เหล่าสาวกพรรคสัปเหร่อทำทีจะคลายม่านร่มขยับมาช่วยเหลือ แต่สัปเหร่อเฒ่าร้องตวาดไว้
"ป้องกันตามเดิม ล้วนถอยเข้าไปในบ้านให้กับเรา !"
ประมุขพรรคสัปเหร่อสั่งเสียงเฉียบขาด ในหลายสิบปีมานี้นับว่ามีน้อยกว่าน้อยคนที่จะมีโอกาสเห็นเขามือไม้พัลวันเช่นนี้ ผ่านไปครู่ใหญ่ยังไม่สามารถสลัดหลุด อกเสื้อหลายจุดเริ่มมีรอยกระบี่กรีดขาด สีหน้าเริ่มแดงเหงื่อไหลชุ่มใบหน้า นับว่าการต่อสู้กับสองนักพรตกินแรงอย่างยิ่ง นิ้วทั้งสิบดีดเขี่ยกดปาดทิ่มอยู่ตลอดเวลา นี่เป็นท่าดัชนีสะท้านภูตที่เลื่องลือ แต่วันนี้เหมือนพบคู่ปรับที่ร้ายกาจ เป็นค่ายกลกระบี่เจ็ดเล่มที่ทรงอานุภาพ สามารถสะกดจอมภูตเอาไว้ภายในได้...
เมิ่งเถียนสอดสายตาลอบมองออกมาจากภายในหมู่ร่ม เขาร้อนใจจนแทบคลั่ง เนื่องเพราะเขาไม่เคยเห็นอาจารย์ตกที่นั่งลำบากขนาดนี้ ใจคิดอยากโถมออกไปช่วย แต่สำนึกว่าตนเองไร้วิชาฝีมือ หากออกไปรังแต่จะก่อปัญหาเพิ่มให้อาจารย์เสียเปล่าๆ
"อ่า... นักพรตปราบผี หรือนักพรตสามารถปราบภูตข่มอาถรรพ์ของอาจารย์ได้จริงๆ..." เมิ่งเถียนครางในลำคอน้ำตาคลอเบ้า รู้สึกเป็นห่วงอาจารย์แต่ไม่รู้จำทอย่างไรดี ร่างของเขาเองก็ถูกดันให้ถอยเข้าไปใกล้ตัวบ้านอย่างช้าๆ โดยเหล่าศิษย์พรรคสัปเหร่อตามคำสั่ง
"วางใจเถอะ ประมุขเราไม่พ่ายแพ้ให้พวกปาหี่ควงกระบี่หกเจ็ดเล่มคณะนี้หรอก !" เสียงกระซิบที่ข้างหูเบาๆ แต่เมิ่งเถียนไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดกล่าว เนื่องจากทั้งหมดล้วนห้อมล้อมเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา
การต่อสู้ยังเร่งร้อน ดัชนีปะทะกระบี่ดังติงตังต่อเนื่องถี่ยิบ จอมภูตโยกร่างไปมาหลบกระบี่เจ็ดเล่มที่ฉวัดเฉวียนอยู่รอบตัวราวมันมีชีวิต สองนักพรตแม้ดูคล้ายเป็นฝ่ายรุกแต่แท้จริงก็ต้องอาศัยจังหวะวนกระบี่คุ้มครองกายจากพลังดัชนีเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายมีสีหน้าอึดอัดกินแรง นับว่าเป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตา หากฝ่ายใดพลาดมีโอกาสจบสิ้นทั้งคู่ สถานการณ์คู่คี่ก้ำกึ่งในช่วงแรง แต่ดูเหมือนยิ่งรุกนานนักพรตทั้งสองยิ่งอ่อนแรง จังหวะการรุกเริ่มผ่อนช้าลงเริ่มกลายเป็นฝ่ายตั้งรับเพิ่มขึ้นทีละน้อย
"ถอยเข้าไปด้านในน่าจะใกล้ได้เวลาแล้ว" เสียงหนึ่งกระซิบขึ้นกลางวงล้อมของร่ม
เหล่าศิษย์พรรคสัปเหร่อทั้งหมดถอยกรูด พาเมิ่งเถียนเข้าไปอยู่ภายในตัวบ้านแต่ยังไม่ปิดประตูลง เมิ่งเถียนจ้องเขม็งไปเบื้องนอก อยากวิ่งออกไปลากพาอาจารย์เข้ามาแต่จนปัญญาที่ตนเองไร้ความสามารถ ได้แต่ทนอึดอัดใจกัดริมฝีปากจนเลือดไหลซึมออกมา
"มาแล้ว ! เข้าไปภายในปิดประตู !"
เสียงศิษย์พรรคสัปเหร่อดังขึ้นจากเบื้องนอก วงร่มถอยร่นเข้าไปภายในบ้านพักสัปเหร่อ แล้วปิดประตูตามครู่หนึ่งมีเสียงดังครืนเบาๆ ที่หลังประตูและหน้าต่างถึงกับมีแผ่นเหล็กหนาเลื่อนลงปิดกั้นเอาไว้ !
"อะไรกันนี่ ! อาจารย์ล่ะ ปิดประตูเช่นนี้ จะเข้ามาได้อย่างไร !" เมิ่งเถียนตะโกนลั่น
"โปรดทำใจให้สบาย ท่านประมุขไม่เป็นอะไรหรอก ท่านผู้เฒ่าเพียงต้องเฝ้ารอผู้ที่จะมาอีกเล็กน้อยจึงสามารถเริ่มเคลื่อนไหวได้อย่างเต็มที่" ศิษย์อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"รอผู้ที่จะมา... เป็นใครรุดมา !?" เมิ่งเถียนร้องถามแต่ไม่มีเสียงผู้ใดตอบออกมา...
บนเนินเขาบริเวณสุสานห่างจากจุดต่อสู้ออกไปราว 50 เส้น พลันปรากฏผู้คนกลุ่มหนึ่งเพ่งมองมายังวงต่อสู้ คนที่ยืนอยู่ด้านสุด เป็นผู้มีรูปร่างสูงใหญ่คิ้วเข้มใบหน้าสีเหลี่ยมแฝงความเข้มแข็งมั่นคง แววตาเจิดจ้าขมับนูนเด่น หากปรากฏในยุทธภพทุกผู้คนย่อมทราบว่านี่เป็นลักษณะของยอดฝีมือ ที่เปี่ยมด้วยความห้าวหาญและบรรลุทั้งพลังภายนอก ภายใน ขั้นสูงเป็นแน่แท้ แต่ทว่า... ชุดที่เขาสวมกลับเป็นชุดของขันทีในราชสำนัก
และที่ด้านหลังของเขาก็มีคนแต่งชุดขันทีและองครักษ์อยู่เกือบ 20 คน ในจำนวนนี้มี 4 คนหามกล่องไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ใบหนึ่งเอาไว้ แต่ผู้ที่คุ้นหน้าที่สุดในกลุ่มกลับเป็นจางหย่วนองครักษ์ที่พึ่งล่าถอยไป บัดนี้เขาพาบริวารตามมากับคนกลุ่มใหม่นี้ด้วย
จอมภูตในวงล้อมของสองนักพรตยังมีสายตาดี เมื่อเห็นคนกลุ่มใหม่มาแต่ไกลก็แค่นเสียงหัวเราะออกมาว่า
"มาแล้ว... แม้แต่ หม่าซานเป่า ก็มาแล้ว !!"
......


เมื่อออกจากประตูเมืองมาได้เมิ่งเถียนถอนหายใจโล่งอก ทำท่าคล้ายจะอ้าปากพูดอันใด แต่ถูกอาจารย์บอกใบ้ให้หุบปาก จนผ่านไปอีกเกือบหนึ่งชั่วยาม สัปเหร่อเสียนจึงกล่าวออกมา
"ลำบากเจ้าแล้ว ให้เจ้านิ่งเงียบดูเหมือนเป็นการทรมาน แต่ยามหลบเร้นไม่อาจไม่ทำเช่นนี้..."
"ไม่เป็นไรๆ ข้าเพียงตึงเครียดเมื่อต้องผ่านเหล่าทหารที่ประตูเมืองเหล่านั้น เกรงจะถูกจับได้" เมิ่งเถียนกล่าว
"ทหารทั่วไปไม่ได้รับบัญชาให้ค้นหาเจ้าหรอก จูตี้อาของเจ้าเพียงภาวนาให้จู่ๆ เจ้าระเหยหายไปในอากาศแล้วไม่กลับมาอีกเลย เกรงกลัวที่สุดก็คือ มีเจ้าโผล่ขึ้นมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว กลัวกระทั่งจู่ๆ มีคนแอบอ้างปลอมเป็นเจ้าปรากฎขึ้นเพื่อสร้างเงื่อนไขแย่งชิงบัลลังก์ เพราะตอนนี้แผ่นดินแม้ชิงได้สำเร็จแล้ว แต่ยังไม่อาจนับว่ามั่นคงเต็มที่ การค้นหาเจ้าอย่างเอิกเกริกจึงไม่เกิดขึ้น ด้วยหวั่นจะเป็นการกวนน้ำให้ขุ่นก่อหวอดให้เหล่าขุนนางนายทหารก่อการแย่งชิงอำนาจโดยอาศัยชื่อเจ้าเป็นเหตุ การติดตามเจ้าจึงค่อนข้างกระทำอย่างลอบเร้น ที่ต้องระวังเป็นเหล่าคนสนิทที่มันมอบหมายให้ไล่ล่า เชื่อว่ามีไม่มากนัก และ... เหล่าผู้ที่ขับขี่ม้าไล่มาเบื้องหลังน่าจะเป็นหนึ่งในพวกนั้น..."
สัปเหร่อเสียนกล่าวถึงตอนท้ายก็แค่เสียงออกมา
"มาได้ดี พอดีได้จังหวะทดสอบ !"
เมิ่งเถียน ทำตาโตด้วยความตกใจ ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากควบขับมาตามทางเบื้องหลังอย่างเร่งร้อน สัปเหร่อเสียน ไม่พูดจา พลันลุกขึ้นยืนสะบัดสองมือดันเบาๆ ไปด้านหลังโลงไม้หนาหนักสองใบก็พลันเลื่อนลงจากรถม้าไปตั้งตระหง่านอยู่ที่กลางถนน !
เพียงชั่วครู่ก็ปรากฏขบวนผู้คนควบขับม้าจำนวนสิบกว่าตัวรุดเข้ามาถึง ทั้งหมดเพียงดูก็รู้ว่าเป็นคนของทางการ บ้างแต่งชุดทหารบ้างแต่งชุดองครักษ์ บางคนถึงกับห้อยป้ายทอง แต่เมื่อเห็นโลงสองใบตั้งชี้ฟ้าอยู่กลางถนนก็ไม่กล้าเข้าใกล้ พากันดึงรั้งม้าไว้ เสียงดังอื้ออึง ทั้งคนทั้งม้าสับสนถึงกับชนกันไปมาวุ่นวาย ใช้เวลาครู่หนึ่งจึงสามารถหยุดลงได้ ชายร่างสูงใหญ่แต่งกายชุดองครักษ์คนหนึ่งขี่ม้าแหวกออกมา พร้อมทหารคู่ใจอีกสองนาย
"เรียนเชิญพวกท่านหยุดสนทนากันสักครู่ !" ทหารนายหนึ่งร้องเสียงดังขึ้น
สัปเหร่อเสียนลุกขึ้นยืนช้าๆ กดไหล่เมิ่งเถียนเอาไว้ไม่ให้ลุกตาม เพียงกล่าวเบาๆ ว่า
"จงนั่งอยู่นิ่งๆ"
พูดจบปีนลงจากรถม้าอ้อมไปด้านหลังแล้วไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังโลงสองใบ ทำให้ยังไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเขาได้อย่างเด่นชัด
"ใต้เท้าทั้งหลาย ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใด พวกเราเป็นสัปเหร่อต่ำต้อย ได้รับการไหว้วานให้ขนส่งศพกลับบ้านเดิมที่หางโจว พอดีม้าเกิดตกใจทำโลงตกลงมาตั้งบนพื้นกำลังจะเก็บขึ้นรถ"
โลงศพสองใบแม้ใหม่เอี่ยม แต่ก็เป็นโลงศพ การพบของเช่นนี้กลางถนนในยามกลางคืนเป็นเรื่องชวนให้ขวัญผวา... แม้แต่คนที่ปกติขวัญกล้า เมื่อเจอสถานการณ์ที่ผิดประหลาดเช่นนี้ชั่วขณะไม่อาจผลีผลามลงมือกระทำสิ่งใด
"ไม่แน่ชัดว่าเป็นพวกมันหรือไม่ เราควรเข้าตรวจค้น"
ทหารที่ข้างกายองครักษ์คนหนึ่งกล่าวขึ้นเบาๆ แต่พลันองครักษ์แค่นเสียงตัดบทขึ้นว่า
"ฆ่าก่อนค่อยพิสูจน์ซากศพ ชักอาวุธ เตรียมเกาทัณฑ์ !!"
สิ้นเสียงทหารทั้งหมดพลันรายล้อมม้าเข้ามาเป็นครึ่งวงกลม แบ่งเป็นสองแถว แถวหน้ากระชากคันธนูที่พกพามาขึ้นน้าวศรอย่างพร้อมเพรียม แถวหลังชักดาบเตรียมเข้าประชิด นับเป็นกองทหารที่มีประสิทธิภาพสูงหน่วยหนึ่ง แต่ผู้ที่ทหารหน่วยนี้มาพบไม่ใช่ชนชั้นทั่วไป และมันไม่ได้อยู่ลำพัง... นอกจากร่างสูงวัยอวบท้วมของมันแล้วยังมีศพอีกสองซาก ! เป็นซากที่ซ่อนอยู่ในโลงใหม่เอี่ยม
จอมภูตหัวเราะแล้วตบเบาๆ เข้าที่ด้านหลังของโลงศพ พลันเกิดเสียงดัง ปง ! ขึ้น เสียงดังจนเมิ่งเถียนอดไม่ได้ต้องแอบก้มหันร่างกลับมามองอยู่หลังพนักพิงของรถม้า
ฝาโลงสองอันกระเด็นหวือออกมาพุ่งเข้าใส่กองทหารที่อยู่บนหลังม้า แต่ยังไม่ทันจะปะทะกับผู้ใด ฝ่าโลงทั้งคู่พลันถูกกระแทกทำลายจนแหลกกระจุยกระเด็นไปออกไปทางด้านข้าง พลันปรากฏร่างชายร่างสูงใหญ่หนวดเครายาวจรด อก ในชุดขาวยืนขวางอยู่เบื้องหน้ากองทหาร
"พญายมซุนเซิงอยู่ที่นี่ ภูตผีตนใดกล้าอาละวาด !" ชายร่างใหญ่คำรามก้อง เสียงดังสะท้านจนแก้วหูผู้คนรอบบริเวณลั่นเกรียวกราว เมิ่งเถียนถึงกับต้องยกมือปิดหูด้วยความเจ็บปวด พญายมซุนเซิง เป็นยอดฝีมือฝ่ายอธรรมที่รับภารกิจสังหารคนอีกผู้หนึ่งในแดนภาคกลาง หลายปีมานี้ฟังว่าคนที่มันหมายตาสังหารแทบไม่เคยมีใครเหลือรอด ดังนั้นจึงตั้งฉายานามตนเองเป็น "พญายม" มีความชิงชังจอมภูตอยู่แต่แรกแม้ไม่เคยพบปะ เพียงเพราะมันมีฉายาพญายม อีกฝ่ายมีฉายาจอมภูต จึงถือเอาอีกฝ่ายที่มีชื่อเสียงเกริกไกรความเป็นอยู่เร้นลับเป็นเป้าหมาย คิดกำจัดลงเพื่อเสริมบารมีของตน มันเป็นหนึ่งในยอดฝีมือที่ถูกราชสำนักเรียกตัวมาช่วยในการค้นหาเป้าหมายอย่างลับๆ วันนี้พอดีมันมากับองครักษ์เพื่อตรวจตราประตูเมืองจึงตามติดมากับขบวนทหาร การพบกับผู้ที่เชื่อได้ว่าเป็นจอมภูตย่อมสบใจมันอย่างยิ่ง !
"ในที่สุดก็มาจนได้... ฟังว่าเจ้าตามหาจอมภูตมานานเพียงเพราะมีฉายาข่มกัน... เจ้าคิดว่าแค่ตั้งชื่อก็สามารถเอาชัยได้ ?" สัปเหร่อเสียนกล่าวช้าๆ มาจากหลังโลงศพ
"ทางด้านนี้ขอมอบให้ท่านจัดการ !" องครักษ์ประสานมือกล่าวกับยอดฝีมือฉายาพญายม จากนั้นหันไปสั่งเหล่าทหาร
"ทั้งหมด ล้อมเข้าไปยิงเกาทัณฑ์สังหารคนในรถแล้วค่อยว่ากล่าว !"
สิ้นเสียงสั่งพลันเกิดเหตุชุลมุน ศพสองซากในโลงพลันลืมตาขึ้นกระเด้งหวือออกจากโลง ทหารเสียกระบวนฉับพลันยังไม่สามารถโอบขบวนเข้าไปด้านหน้ารถได้ แต่ซากศพไม่ได้พุ่งเข้าหากลุ่มทหาร มันกลับยกแขนขึ้นกางมือออกปรากฏให้เห็นเล็บยาวแหลมคมสีดำสนิท จากนั้นสาดพุ่งเข้าหาพญายมซุงเซิง !
"มาได้ดีเจ้าผีดิบ !" พญายมพลันบิดร่างอย่างประหลาดคล้ายคนไร้ข้อต่อแขนตวัดไปด้านหลังไหล่กลับพลิกมาด้านหน้าร่างกายเอียงโยกไปมาแต่ขายังมั่นอยู่ที่พื้น หลบรอดจากกรงเล็บของซากศพทั้งสองไปได้โดยกรงเล็บทั้งสี่เพียงฉวัดเฉวียนไปมาไม่สัมผัสกาย
"วิชาเปลี่ยนเส้นเอ็น ! ไม่เลวๆ นับว่าเป็นศิษย์เส้าหลินที่ยอมลงไปจุติในนรกผู้หนึ่ง" จอมภูตเอ่ยชมเชย
ที่แท้พญายมซุนเซิง เป็นอดีตพระวัดเส้าหลินเป็นศิษย์สังกัดหอคัมภีร์ แต่ทำผิดกฎแอบขโมยฝีกวิชาในคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นเมื่อถูกจับได้จึงหลบหนีออกจากวัด แต่เนื่องจากฝีกยอดวิชาทำให้หลายปีมานี้เส้าหลินยังไม่อาจจับตัวกลับไปรับโทษได้ อีกทั้งไม่กล้าแพร่งพรายว่า พญายมที่เป็นยอดฝีมืออันชั่วช้าถึงกับเป็นศิษย์ทรยศของเส้าหลิน
จอมภูตกล่าวพลางยกมือขึ้นโบก ฉับพลันศพทั้งสองซากถลันร่างหวือถอยหลังกลับเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาฉุดดึง พวกมันเข้าไปยืนขนาบโอบล้อมซ้ายขวาร่างของเมิ่งเถียน ทันเวลารับลูกธนูสิบกว่าดอกปักใส่ร่างแทนผู้คน !
จอมภูตหัวเราะฮิฮะ เมื่อเห็นพญายมโถมร่างเข้าใส่สองฝ่ามือของพญายมกลายเป็นสีแดงฉานแสดงว่าเร่งเร้าพลังฝีมือประจุเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม พลันชายสูงวัยศีรษะรูปไข่เตะขาออกเงาฝ่าเท้าคลี่กางออกคล้ายกลีบดอกไม้ตอนแรกคล้ายเตะขึ้นหนึ่งฝ่าเท้า จากนั้นเพิ่มด้านซ้ายขวาคล้ายเป็นสาม ทันใดปรากฏเงาเท้าด้านล่างเป็นสี่แล้วเพิ่มมากขึ้นๆ ขอบเขตเงาฝ่าเท้าขยายใหญ่ขึ้น บานออกราวดอกไม้ ทั้งหนาและถี่ขึ้นทุกทีจนมองไม่เห็นร่างของคน
"นี่หรือเพลงเตะกำนัลวิญญาณ !" พญายมซุนเซิงคำรามแต่ไม่หลบเลี่ยงเร่งเร้าพลังลมปราณจากคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นควงฝ่ามือฟาดเข้าใส่อย่างถือดี
เกิดเสียงโครมดังสนั่นหลายคราเมื่อฝ่ามือของพญายมปะทะเข้ากับฝ่าเท้าของจอมภูต !
พญายมเป็นเจ้าแห่งนรก มีหน้าที่จัดการลงทัณฑ์ภูตผีปีศาจ แต่วันนี้กลับต่างออกไป เสียงดังโครมแรกคือเสียงปะทะกันของเพลงเตะและฝ่ามือ แต่เสียงโครมๆ ถี่ยิบที่ดังต่อมาเป็นเสียงฝ่าเท้าของจอมภูตสาดปะทะเข้ากับร่างของพญายมอย่างไม่นับจนร่างแทบแหลกสลาย ทั่วบริเวณปรากฏหมอกเลือดฝนโลหิตและละอองเศษเนื้อฟุ้งกระจาย ร่างสูงใหญ่ของพญายมซุนเซิงบัดนี้มีสภาพไม่แตกต่างจากผ้าขี้ริ้ว เป็นผ้าขี้ริ้วที่ชุ่มคราบโลหิตผืนหนึ่ง !!
"แบบนี้สิจึงดูคล้ายพญายม พญายมมักนุ่งห่มด้วยสีแดง !" จอมภูตคำรามอย่างดุร้ายมองซากของพญายมซุนเซิงที่กองอยู่บนพื้นแยก
ในเวลาเดียวกันซากศพสองผัวเมียแซ่เจินที่พรุนไปด้วยลูกเกาทัณฑ์ก็หันไปหาเหล่าทหารที่เล็งลูกศรเตรียมยิงละลอกใหม่อยู่บนหลังม้า มันเอียงคออ้าปากเห็นเขี้ยวยาวสองซี่ราวกับฟันสัตว์ร้ายงอกยาวออกมา ดวงตาเบิกโพลงปากแสยะกางเล็บกระดิกไปพร้อมส่งเสียงครางผ่านลำคอราวกับสัตว์ร้าย
"ผีดิบ !" เหล่าทหารร่ำร้อง ขวัญเริ่มผวา พวกเขาแม้เป็นทหารผ่านการทำศึกสงครามมามากมาย เห็นการเข่นฆ่าและการตายเป็นเรื่องแต่ไหนเลยเคยเจอเรื่องเช่นนี้ ในยามตกตะลึงพากันนิ่งงันไม่สามารถลงมือได้
"ฆ่า !" จอมภูตทะยานร่างกลับมายืนอยู่เบื้องหน้าเมิ่งเถียนแล้วออกคำสั่ง ในมือเพิ่มร่มคันหนึ่งตระเตรียมกางออก
ซากศพเคลื่อนไหวได้ทั้งสองพลันลอยพุ่งเข้าหากลุ่มทหารที่กำลังแตกตื่น แล้วจู่ๆ ร่างของพวกมันพลันระเบิดออก ปรากฏตะปูอาบยาพิษจำนวนมาพุ่งออกไปทุกทิศทุกทางคละเคล้าเศษเลือดเศษเนื้อ ไส้ และมันสมองทุกอย่างล้วนกระจัดกระจาย พวกทหารไม่ทันป้องกันก็โดนอาวุธลับปักเข้าใส่พากันร่วงหล่นจากหลังม้าเกลือกกลิ้งตัวไปกับพื้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดครู่หนึ่งก็ชักกระตุกเลือดไหลออกจากทุกทวารสิ้นใจตายไปจนหมด !
"ปลอดภัยแล้ว นับเป็นขบวนส่งศพที่ตระการตาอย่างยิ่ง !" จอมภูตคืนสู่เค้าหน้าอิ่มเอิบรอยยิ้มของสัปเหร่อจางกล่าวเบาๆ หลังหุบร่มลง ที่แท้มันเป็นร่มที่ทำจากผ้าชนิดพิเศษมีความเหนียวแกร่งสามารถใช้ต้านทานอาวุธลับแหลมคมได้ เมื่อสักครู่ตอนซากศพระเบิดออกจอมภูตใช้ร่มกางกั้นหมุนวนป้องกันร่างของทั้งสองคนจากอาวุธลับและเศษซากเลือดเนื้ออวัยวะภายในที่กระจัดกระจาย
"อาจารย์... ท่านไม่ใช่สัปเหร่อแล้ว ที่แท้ท่านเป็นหมอผี หมอผีที่สามารถปลกชีพซากศพ !" เมิ่งเถียนร้องละล่ำละลักดวงตายังคงเบิกโพลงด้วยความแตกตื่น
"ไร้สาระ !"
สัปเหร่อเสียนแค่นหัวร่อ พลางมองม้าของพวกตนที่ตายด้วยลูกธนูแล้วส่ายศีรษะกลมเกลี้ยงไปมา
"คงต้องเดินไปด้วยเท้ากันสักระยะ ทั้งม้าพวกเราม้าพวกมันล้วนตกตายไปหมดสิ้น"
"อาจารย์... เราจะทำเช่นใดกันดี ศพพ่อบ้านรองเจินกับภรรยาล้วนแหลกสลายไปหมดสิ้น เราจะเอาศพที่ไหนไปส่งบ้านเดิมพวกเขาที่หางโจว..." เมิ่งเถียน กล่าวพลางทำหน้าเศร้า สัปเหร่อจางหันมามองทำตาปริบๆ กล่าวว่า
"ส่งศพเจ้าไปแทนดีหรือไม่ ! ช่างไร้สาระจริงๆ สองศพนั่นเป็นเพียงเครื่องมือให้เราเดินทางออกจากเมืองหลวง ตอนนี้ออกมาได้ ย่อมไม่จำเป็นอีกแล้ว ที่สำคัญต้องนี้ต้องเร่งเดินทาง พวกเราจัดการทหารและยอดฝีมือไปร่วมยี่สิบคน เมื่อทั้งหมดล้วนไม่คืนกลับ ไม่ช้าพรรคพวกของมันก็จะไหวตัวทันและตามล่าเรามาแน่นอน" กล่าวจบยกมือขึ้นปรบคราหนึ่ง แล้วฉุดแขนเมิ่งเถียน ชี้ให้ไปเก็บสัมภาระที่จำเป็นรวมถึงอาหารและน้ำใส่ห่อผ้าเสร็จแล้วพากันเดินออกนอกถนนใหญ่ ลัดเลาะไปตามเส้นทางบนเนินเขาของพวกเก็บของป่า
เดินมาได้สิบกว่าลี้เมิ่งเถียนที่นิ่งงันพลันถามขึ้นมา หลังจากความตื่นตระหนกคลายไปและเรื่องราวต่างๆ ผุดขึ้นในสมอง เขารู้สึกว่าเรื่องราวมากหลายล้วนน่าสงสัยอดใจไม่ได้จนต้องตั้งคำถาม
"อาจารย์ เมื่อครู่ก่อนออกเดินข้าเห็นท่านปรบมือ สะกิดให้นึกถึงเรื่องแปลกประหลาดเมื่อครั้งเกิดเรื่องในร้านของผัวเมียฟางเฉิน ครั้งนั้นท่านจู่ๆ ก็ปรบมือ จำได้ว่าทำให้ประตูหน้าต่างทั้งหมดของร้านปิดลงได้เอง ! หรือ...ท่านมีอำนาจวิเศษเหนือผู้คน !?"
"ออ เจ้าพึ่งนึกถึงเรื่องนั้นได้ สมองนับว่าช้าอย่างยิ่ง มิน่าหลายปีมานี้บ้านเมืองไม่รุดหน้าเท่าที่ควร เพราะมีเจ้าของเช่นนี้นี่เอง ฮ่าๆ"
สัปเหร่อเสียนหัวร่อแย้มยิ้มพลางเอามือลูบคางอ้วนกลมของตนเองไปมา
"เจ้าจำได้หรือไม่ว่าข้ามีฉายาใด"
"ท่าน... คือ จอมภูต" เมิ่งเถียนกล่าวอย่างงงงัน
"ข้าจะเป็นจอมภูตได้อย่างไรหากไม่มีเหล่าภูตพรายเป็นบริวาร จอมภูต หมายถึง เจ้าแห่งเหล่าภูต ย่อมมีภูตเล็กพรายน้อยไว้ใช้สอยทำงาน ปิดประตูหน้าต่าง วางเพลิง เก็บกวาดหลักฐานซ่อนเร้นร่องรอยล้วนเป็นเรื่องจำเป็นต้องมีมือเท้าช่วยให้มากเข้าไว้" สัปเหร่อเถียน กล่าวยิ้มๆ
"มีเรื่องใดสงสัยอีก ดูเหมือนในหัวเจ้ามักมีแต่คำถาม" ชายสูงวัยหันไปมองสีหน้าครุ่นคิดของชายหนุ่มที่เกิดขึ้นอีกหลังจากพึ่งพยักหน้ารับทราบไปหมาดๆ
"อ่า... มีคำถามมากหลายๆ รอบตัวท่านล้วนมีเรื่องราวที่น่ารู้มากมาย" เมิ่งเถียนกล่าวอย่างกระตือรือร้น
"ครั้งก่อนท่านบอกข้าว่า ไม่อาจสร้างตุ๊กตาผีได้อีกแล้ว แต่วันนี้ไฉนท่านถึงกับสร้างขึ้นทีเดียวได้ถึงสองตน หากมีกองทัพผีดิบเช่นนี้ท่านอามีหรือจะต้านทานพวกเราได้"
"ออ ที่ข้าบอกว่าไม่สามารถสร้างขึ้นได้อีกก็คือ ตุ๊กตาผีขั้นสูงแบบเจ้าดำที่ใช้ช่วยเหลือเจ้าในอารามร้าง ส่วนสองตัวเมื่อกี้ใช้การจริงจังไม่ได้หรอก ข้อบกพร่องมีมากเกินไป มันแพ้แสงแดดใช้เวลากลางวันไม่ได้เลย อายุการใช้งานก็สั้นตามสภาพศพที่เน่าเปื่อย หากจะให้คงทนเหมือนเจ้าดำใช้สรรพสิ่งในการรักษาสภาพมากเกินไป หากเจ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามันเคลื่อนไหวได้จำกัด มีประโยชน์แค่ทำให้ศัตรูตกใจเผยช่องโหว่ให้เราลงมือ หรือใช้ทดสอบวิชาคู่มือก่อนต่อสู้ สุดท้ายก็ระเบิดทิ้งปล่อยอาวุธลับอาบพิษแพร่กระจาย เป็นของเปลืองเรี่ยวแรงทำมาก แต่ใช้ได้ชั่วเวลาสั้นๆ ไม่คุ้มค่าที่จะทำ อีกทั้งผ่านการจัดเตรียมมากหลาย ตั้งแต่การสังหารผู้คนด้วยยาสูตรเฉพาะไปจนถึงการผ่าตัดดัดแปลง นับเป็นเรื่องยุ่งยากไม่จำเป็นก็ไม่ควรทำ ทำบ่อยครั้งศัตรูย่อมจับเค้าได้ สุดท้ายใช้ไม่ได้ผลอีก..." สัปเหร่อเสียน อธิบายยืดยาวปากพูดมือกรีดวาดทำท่าทางต่างๆ ดูไปคล้ายศิษย์อาจารย์ร่วมเดินทางกันจริงๆ เพียงแต่คงไม่มีศิษย์อาจารย์ที่ดีคู่ไหน เดินกลางป่าเขาในยามวิกาลเช่นนี้...
"อาจารย์... ท่านหมายความ สองผัวเมียแซ่เจินที่ตายลงเป็นฝีมือของท่าน!? ท่านสังหารผู้คนเพื่อเอามาทำตุ๊กตาผีไว้ใช้งาน !?" เมิ่งเถียนอ้าปากค้างเมื่อนึกถึงการตายอย่างปุบปับของสองสามีภรรยาตั้งแต่ต้นจนพวกตนสามารถใช้เป็นข้ออ้างออกจากเมืองได้
"ไม่เลวๆ คิดได้ในที่สุด" สัปเหร่อสูงวัยหัวร่อ "พวกมันล้วนต้องตาย เพราะแท้จริงพวกมันคือคนตัวกลางค้าความตายของฟางเฉินผัวเมีย ที่เจ้าเห็นในร้านวันนั้นล้วนเป็นคนภายใต้อาณัติของคนแซ่เจินนี้ทั้งสิ้น มันเพียงอาศัยสถานะพ่อบ้านรองซ่อนฐานะจริง ที่แท้มันติดต่อค้าความตาย รับเรื่องว่าจ้างต่อรองค่าหัวให้เหล่ามือสังหาร เมื่อเรากำจัดฟางเฉินย่อมต้องกำจัดมันไปพร้อมมันไม่เช่นนั้นมันย่อมแพร่กระจายเรื่องราว ทำให้คนสืบสาวมาหาเราได้ เรื่องที่เหลือล้วนต่อเนื่องกันอย่างมีเหตุผลและได้ประโยชน์สูงสุด เหล่านี้ข้าล้วนเรียนรู้มาจากเถ้าแก่ใหญ่จูฉงปา ปู่ของเจ้า"
สัปเหร่อเสียนพูดจบก็หัวร่ออีกครา หยิบเอาถุงบรรจุสุราที่พกพามาดื่มเข้าไปอึกหนึ่งแล้วเดินต่อไป ไม่ทันที่จะก้าวไปได้ถึงสิบก้าวพลันเมิ่งเถียนโถมกายวิ่งไปดักหน้า โยนห่อสัมภาระลงข้างกายแล้วคุกเข่าลงโขกศีรษะให้เขาอย่างต่อเนื่อง
"เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว !?" สัปเหร่อเสียนทำหน้าสงสัยอ้าปากหวอ
"โปรดสอนวิชาของท่านให้กับข้าด้วย !" เมิ่งเถียน หรือแท้จริงแล้วคือจักรพรรดิจูอวิ๋นเหวินผู้ถูกชิงบัลลังก์กล่าว "อ่า... ข้าหมายถึงสอนวิชาฝีมือในการต่อสู้และสร้างภูตซากศพตุ๊กตาผีเหล่านั้น มิใช่เพียงแค่วิชาสัปเหร่อที่ท่านสอนสั่งมาก่อนนี้"
"เฮอะๆ น่าสนใจยิ่ง เจ้าคิดอยากเป็นข้าขึ้นมาอีกคน เป็นสัปเหร่อ เป็นจอมภูต... เจ้าเลิกคิดจะเป็นจักรพรรดิแล้ว !?" สัปเหร่อเสียนถามเสียงสูง
"ข้า... ข้าอยากเรียนรู้เพื่อใช้ต่อสู้ช่วงชิงบัลลังก์คืนมา !" เมิ่งเถียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
สัปเหร่อสูงวัยลูบศีรษะทำท่าครุ่นคิด พลางพยักหน้า
"หาก... เจ้ามีเวลาสามสิบสี่สิบปี และไม่คิดได้คืนบัลลังก์แล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้จงเดินตามข้ามา มีบ้านร้างหลังเขาด้านโน้น เมื่อถึงที่นั่นเราจะหยุดพัก คืนพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางต่อ" พูดจบสะบัดหน้าเดินนำไป ไม่กล่าวอะไรอีก
"รอด้วยๆ ท่านอาจารย์ !" เมิ่งเถียนอึ้งไปครู่หนึ่งกับคำตอบ แต่คิดได้ไม่นานก็ต้องรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นผู้เป็นอาจารย์เดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว วิ่งไปได้สี่ห้าก้าวก็ต้องถลันวกกลับมาเนื่องจากพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองวางห่อสัมภาระเอาไว้ที่พื้น ฉวยห่อของได้ก็รีบวิ่งไล่ไปตามทางขึ้นเนินเขาอย่างทุลักทุเล
........................


ดอกเตอร์ (ดร.) นิลลี่สาวน้อยแสนน่ารัก ชอบยิ้มอยู่เป็นนิจ หน้ากลมดั่งซาลาเปา แม้จะตาสองชั้นก็ดั่งอาหมวย ผิวขาว ตัวกลมๆ ความสูงดั่งเด็กน้อย ใครจะรู้ว่ารูปร่างหน้าตาดั่งอาหมวยน้อยธรรมดาจะสามารถจบปริญญาเอกทางด้านวิศวกรรมศาสตร์การแพทย์พร้อมกับจบแพทยศาสตรบัณฑิตแถมพ่วงเฉพาะทางสาขาผู้ป่วยฉุกเฉินมาอีก ทั้งที่เธอเป็นสาวไทยเชื้อสายจีน แต่สามารถได้ทุนไปจบการศึกษาถึงประเทศสหรัฐอเมริกา
 ด้วยโพรไฟล์ระดับนี้เธอน่าจะได้ทำงานในโรงเรียนแพทย์หรือมหาวิทยาลัยดังๆ ของโลก แต่อยู่ๆ เธอก็มาโผล่ที่หมู่บ้านดอยมอมแมม ทางเหนือสุดของประเทศไทย ติดชายแดนพม่า ด้วยสภาพตัวเปียกไปทั้งตัวเหมือนหลบหนีการตามล่ามา เนื่องด้วยพายุฝนกระหน่ำอย่างหนัก แถมชาวเขาที่อาศัยอยู่ที่นั่นก็ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า เธอถูกชาวบ้านขับไล่ ต้องเดินระหกระเหินหลงเข้าไปในป่า ห่างออกไปไม่ไกลจากหมู่บ้านดอยมอมแมม ดร.นิลลี่พบกระท่อมร้างริมแม่น้ำที่พอจะเป็นที่หลบฝนได้ เธอจึงอาศัยอยู่ที่นั่น
 เห็นแบบนี้เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของมหาเศรษฐีราชาร้านจิวเวลรี่ของเมืองไทย และเธอพึ่งได้รับมรดกมูลค่ามหาศาล ด้วยเงินก้อนดังกล่าวเธอจึงได้ใช้ปรับกระท่อมน้อยนั้นเป็นศูนย์วิจัยงานของเธอ
 ดร.นิลลี่ผู้มีความสามารถระดับอัจฉริยะ ใช้เวลาเพียง 1 เดือนเท่านั้น ความฝันของเธอก็เป็นจริง ในคืนฝนตกหนักอีกวันหนึ่งนั้น เธอได้เป็นผู้ให้กำเนิดหุ่นยนต์น้อย ชื่อว่า "น้องมูมู่" หุ่นยนต์ตัวอ้วนป้อมเพศชาย สีขาวหน้าตาน่ารัก แต่งตัวเหมือนบุรุษพยาบาล ความสูงไล่เลี่ยกับหมอนิลลี่
 เช้าวันรุ่งขึ้นเธอเข้าไปในหมู่บ้านดอยมอมแมมตั้งแต่เช้าตรู่อีกครั้งพร้อมน้องมูมู่ เพื่อจะไปช่วยตรวจรักษาชาวเขาในหมู่บ้าน แต่ยังไม่ทันเดินเข้าประตูรั้วของหมู่บ้านเธอก็ถูกชาวบ้านปาก้อนหินก้อนดินใส่ บางคนเข้ามาจะทำร้ายร่างกายเธอ เธอหมดปัญญาที่จะเดินเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ยังไม่หมดความพยายามเธอจึงถอยห่างมาจากหน้าหมู่บ้านสักระยะหนึ่ง
 เธอกับมูมู่นั่งอยู่ที่ทุ่งนาหน้าหมู่บ้าน นั่งตากแดดกันจนเที่ยง แล้วเธอก็ รับประทานอาหารเที่ยงกันง่ายๆ พร้อมเปิดปุ่มเสริมพลังงานแสงอาทิตย์ให้กับมูมู่ เพื่อให้มีพลังงานพร้อมทำงานต่อถึงกลางคืนได้ โดยปกติมูมู่ใช้พลังงานไฟฟ้า ซึ่งสามารถชาร์ตด้วยไฟบ้านธรรมดากับพลังงานแสงอาทิตย์ โดยมีแบตเตอร์รี่สำรองไว้สำหรับทำงานกลางคืนด้วย เนื่องจากหมู่บ้านนี้ไม่มีไฟฟ้า จึงต้องใช้พลังงานแสงอาทิตย์เป็นหลัก
 ช่วงเย็นเด็กๆ ที่ไปเรียนในโรงเรียนอีกหมู่บ้านที่ห่างออกไปประมาณ 4 กิโลเมตรเดินทางกลับมาเป็น
กลุ่ม ด้วยความซนของเด็กๆ วิ่งเล่นกันมาตามปกติ สักพักก็ได้ยินเสียง
 "แน่จริง มาต่อยกันไหม" เด็กชายตัวอ้วนโตที่สุด ส่งเสียงท้า
เด็กชายอีกคนที่ตัวผอมดูท่าทางไม่ยอมใครตอบ "กลัวที่ไหน เข้ามาเลย"
ดร.นิลลี่ รีบวิ่งมาดู เห็นเด็กทั้ง 2 กำลังนัวเนียต่อสู้กันโดยมีเด็ก ๆ ทั้งหมู่บ้านยืนเชียร์แต่ละฝ่ายอยู่
สักพัก ก็มีเสียงร้อง "โอ๊ย!!!" ดังมาจากเด็กตัวอ้วน พร้อมเสียงร้องไห้ดังลั่นไปทั้งหมู่บ้าน
 ทำให้ผู้ใหญ่เกือบทั้งหมู่บ้านต้องรีบวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดร.และมูมู่ซึ่งอยู่ตรงนั้นอยู่ก่อนแล้ววิ่งเข้าไปหาเด็กตัวอ้วนได้ก่อน เธอถามว่า "เจ็บตรงไหน บอกพี่ได้นะ"
 "อย่ามายุ่งกับฉัน ไอ้ตัวประหลาด" เด็กน้อยตอบ พร้อมส่งนิ้วกลางมือซ้ายให้กับมูมู่
 "ออกไปไกลๆ เดี๋ยวชั้นดูเอง" เสียงดังมาจากชายสูงวัยรูปร่างผอมที่เดินเข้ามา
 "ให้ผู้ใหญ่บ้านดูเถอะหนู ถึงหนูดูก็ทำอะไรไม่ได้" เสียงสาวสูงวัยที่เดินมากับผู้ใหญ่บ้านบอกต่อ ดร.นิลลี่
 ผู้ใหญ่บ้านและสาวสูงวัยเดินเข้าไปดูที่เด็กน้อยแล้วก็พูดคุยสอบถามกัน สุดท้ายได้ยินว่า
 "เลือดออกที่นิ้วโป้งมือขวา เฮ้ย มันร้องตลอดเลย เลือดไหลไม่หยุด แผลลึกหว่ะ พาไปหาพ่อหมอไหม" ผู้ใหญ่บ้านบอก
 ทุกคนพยักหน้า แล้วก็มีชายหนุ่มวัยกลางคนอีกคน เห็นเด็กอ้วนเรียกว่า พ่อ ก็มาประคองเดินกันไปตามทางเดินของหมู่บ้าน ดร.นิลลี่กับน้องมูมู่ อาศัยความชุลมุนแอบเดินตามฝูงชนมา จนถึงท้ายหมู่บ้าน มาถึงบ้านหลังหนึ่งสภาพเก่าแก่ เหมือนบ้านร้าง มีกลิ่นสมุนไพรเต็มไปหมด แต่สภาพบ้านก็สะอาดสะอ้านดี
 "พ่อหมอ ไอ้ตุ๊ดตู่ มันซนมีแผลลึกเลือดไหลไม่หยุด จะมาขอยาใส่แผลพ่อหมอหน่อย" ผู้ใหญ่บ้านส่งเสียง เรียกพ่อหมอ ตุ๊ดตู่ คือ ชื่อของเด็กอ้วนหัวโจกนั่นเอง
 "เข้ามาสิ" เสียงพ่อหมอตอบกลับมาจากภายในบ้าน แต่ก็ยังไม่ได้เดินออกมา
 ทุกคนเดินตามกันเข้าไปในบ้านของพ่อหมอ รวมทั้งดร.กับหุ่นยนต์คู่กายด้วย แล้วภาพที่เห็นคือพ่อหมอวัยน่าจะสักร่วม 100 ปี หนวดเคราสีขาวรุงรัง ตัวผอมแห้งติดกระดูก แต่งตัวเหมือนฤาษี ทุกคนยกมือไหว้พ่อหมอ
 "ไหนๆ ขอดูแผลหน่อย ไอ้ตุ๊ดตู่" พ่อหมอหันมาเรียก
 ระหว่างที่ตุ๊ดตู่ยื่นมือที่มีแผลให้พ่อหมอดูนั้น ดร.ก็แอบสังเกตอาการไปด้วย ไอ้ตุ๊ดตู่มันร้องไห้ตลอดเหมือนเจ็บแผลตลอดเวลา แผลนั้นลึกมากเห็นถึงกระดูกเลยทีเดียว ที่สำคัญนิ้วโป้งมือขวามันขยับไม่ได้เลย พอพ่อหมอจับที่นิ้วโป้งมือขวาดูแผล ไอ้ตุ๊ดตู่มันกรีดร้องออกมาอย่างกับถูกเชือด แล้วก็ได้ยินเสียงร่ายมนต์ พึมพำไปที่แผลของเด็กอ้วน พร้อมด้วยพ่อหมอขยับนิ้วไปมา ไอ้ตุ๊ดตู่ก็ยิ่งร้องหนัก หลังจากนั้นพ่อหมอก็เป่าน้ำมนต์ลงไปบนแผล พร้อมหยิบยาสมุนไพรเคี้ยวๆ แล้วกำลังจะโปะลงไปบนแผล
 ดร.นิลลี่ส่งเสียงตะโกน "หยุด ถ้าทำแบบนี้แผลจะติดเชื้อ ถึงกระดูกจะทำให้เด็กพิการได้ "พร้อมกับดึงตุ๊ดตู่ออกมาจากพ่อหมอทันที
 "จับไอ้คนแปลกหน้านี่ไว้" เสียงผู้ใหญ่บ้านตะโกนบอกคนทั้งหมู่บ้านให้จับ ดร.กับมูมู่ไว้
 ทุกคนรีบเข้ามาจับหมอกับหุ่นยนต์แล้ว เอาตัวออกนอกห้องไป สุดท้ายหมอนิลลี่ห้ามพ่อหมอไม่ได้ ตุ๊ดตู่ถูกทำแผลตามกรรมวิธีของพ่อหมอ ระหว่างทำแผลก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของไอ้ตุ๊ดตู่เป็นระยะ
 เมื่อทำอะไรไม่ได้เพราะทุกคนในหมู่บ้านยืนล้อมวงไว้ไม่ให้นิลลี่เดินเข้าไปในบ้านพ่อหมอได้ หมอกับมูมู่ก็เดินคอตกกลับมาที่บ้านริมน้ำ
 แต่หมอไม่หมดความพยายามที่จะทำแผลให้ตุ๊ดตู่ ดร.กับมูมู่ไปนั่งเฝ้าตุ๊ดตู่ตอนเลิกเรียนทุกเย็น จนกระทั่งวันที่ 2 หลังวันเกิดเหตุ หมอเห็นตุ๊ดตู่เดินกลับจากโรงเรียนด้วยอาการดูซึม ๆ ร้องไห้บ่นปวดนิ้วโป้งมือด้านขวาตลอดเวลา เห็นกำลังเดินมาลำพัง ดร. เลยได้โอกาสเดินเข้าไปหา
 "ตุ๊ดตู่คนดี เป็นอะไร ขอพี่ดูแผลหน่อยได้ไหม"
 "อย่ามายุ่งกับชั้น ไอ้ตัวประหลาด"
 ดร.เห็นว่าท่าทางเด็กอ้วนดูซึม ๆ จึงให้มูมู่เข้าจับตัวตุ๊ดตู่ไว้ ด้วยที่ว่าตุ๊ดตู่เจ็บแผลมากไม่มีแรงต่อสู้ สุดท้ายก็สงบลง นิลลี่บอกให้มูมู่วัดไข้ และเปิดแผลออกดู สรุปคือตุ๊ดตู่มีไข้สูงมาก 40 องศาเซลเซียส นิ้วโป้งมือขวาบวมแดงอย่างมาก แผลยังมีเลือดไหลซึมมาตลอด นอกจากนั้นยังเห็นว่ามีหนองไหลซึมบนมาด้วย นิ้วขยับไม่ได้เพิ่มขึ้น ระหว่างที่ดูแผลกันอยู่นั้น มีเสียงดังมาว่า
 "เมื่อไหร่เอ็ง 2 คน จะเลิกยุ่งกับลูกกูสักที" เสียงพ่อของตุ๊ดตู่นั่นเอง
 "ขอโทษค่ะ แต่เด็กกำลังเป็นไข้และแผลกำลังเน่านะคะ ขอพาเด็กไปทำแผลให้ยาฆ่าเชื้อได้ไหม"
 "ไม่ได้ เดี๋ยวข้าพาไปให้พ่อหมอเอง"
 ขณะที่เถียงกันอยู่นั้น ไอ้ตุ๊ดตู่ ก็ตัวแข็งเกร็ง ลงไปชักกับพื้น พ่อของตุ๊ดตู่ตกใจทำอะไรไม่ถูก ดร.นิลลี่สั่งให้มูมู่เอายาไปเหน็บที่ก้นเด็ก ไม่ถึง 5 นาที ตุ๊ดตู่หยุดชัก แล้วมูมู่ก็ป้อนยาลดไข้และยากันชักให้ พร้อมรีบเช็ดตัวเพื่อลดไข้
 "ขอบคุณครับ ไม่นึกว่าจะเป็นหมอเทวดา" พ่อตุ๊ดตู่ พนมมือไหว้
 "ไม่ใช่หมอเทวดาอะไรค่ะ แค่เด็กชักจากไข้สูง ให้ยาระงับชักเท่านั้นเองค่ะ"
 "ขออนุญาตพาน้องตุ๊ดตู่ไปที่บ้านนะคะ เพื่อดูแผล"
 "ได้ครับ" ตอนนี้พ่อ ตอบเสียงดีขึ้นและให้ความร่วมมือมากขึ้น
 เมื่อมาถึงบ้านริมน้ำ เดิมที่เป็นกระท่อมร้าง ดร.นิลลี่ ได้ปรับตัวบ้านใหม่ ภายในมีห้องสำหรับทำแผล ห้องผ่าตัดเล็ก ๆ ห้องตรวจ และห้องสำหรับตรวจทางห้องปฏิบัติการ นอกนั้นก็เป็นห้องวิจัยและที่พักของดร.นิลลี่
 "โอ้โฮ บ้านประหลาดจัง" เสียงของพ่อตุ๊ดตู่ ที่อุ้มลูกเดินตามหมอนิลลี่มา
 "เดี่ยวขออนุญาต ตรวจแผลน้องตุ๊ดตู่อย่างละเอียดนะคะ ขอให้คุณพ่อรอข้างนอกห้องสักพัก"
 ดร.นิลลี่ให้มูมู่วัดไข้และเปิดแผลออกดูเพื่อตรวจอย่างละเอียด เมื่อดูแล้วนิ้วโป้งมือขวาขยับไม่ได้แผลมีการติดเชื้อมีหนองไหล จึงทำการล้างแผลเอาหนองออก ระหว่างล้างแผลเห็นว่ามีเส้นเอ็นขาดด้วย ไม่แน่ใจว่ามีกระดูกหักด้วยหรือไม่ พอทำแผลเสร็จ หมอบอกว่า
 "มูมู่ เอ๊กซเรย์มือขวาซิ"
 ทันใดนั้นมูมู่ก็จ้องไปที่มือขวาของตุ๊ดตู่ ส่งลำแสงจากตาทั้ง 2 ข้างไปหาเด็ก แล้วหันมาหาดร.นิลลี่ ภาพถ่ายเอกซเรย์ก็ปรากฏที่ตาของมูมู่ พร้อมมีตัวอักษรแปลผลเอ็กซเรย์ให้ ดร.ด้วย ดร.อ่านผลแล้วก็พูดว่า
 "อืม ดีนะที่กระดูกไม่หัก มูมู่เก่งมาก"
 "มูมู่ ไปจัดยาอะม็อกซี่ ยาพารา ให้น้องกินสัก 7 วันนะ" มูมู่เดินไปห้องยาแล้วไปจัดยา เดินมาส่งให้หมอและเดินพาตุ๊ดตู่มาส่งให้คุณพ่อ หมอบอกว่า
 "ตุ๊ดตู่แผลอักเสบมากเกือบลามเข้ากระดูก ดีนะที่หมอมาเห็นก่อน เอายานี่ไปกินให้หมด พร้อมพาตุ๊ดตู่มาทำแผลวันละครั้งทุกวันนะ นอกจากนี้แล้วยังมีเส้นเอ็นนิ้วโป้งขาดทำให้นิ้วขยับไม่ได้ ถ้าแผลหายอักเสบแล้วหมอจะทำการเย็บต่อเส้นเอ็นให้นะคะ รบกวนช่วยพาตุ๊ดตู่มาทำแผลทุกวันนะคะ หลังเลิกเรียนก็ได้"
 เมื่อพ่อเห็นว่าดร.นิลลี่มีความตั้งใจที่จะช่วยตุ๊ดตู่จริงๆ แถมยังทำให้หยุดชักได้ จึงเริ่มมีความไว้ใจ สุดท้ายก็กล่าว ขอบคุณ และกลับบ้านไป
 หลังจากนั้นก็พาตุ๊ดตู่มาทำแผลทุกวันเป็นเวลา 2 อาทิตย์กว่าแผลจะหายดีและพร้อมที่จะเย็บต่อเส้นเอ็น หมอจึงสั่งมูมู่
 "เตรียมห้องผ่าตัดเล็ก และอุปกรณ์ต่อเส้นเอ็น มูมู่"
 เมื่อเดินมาถึงห้องผ่าตัดเล็ก "มูมู่ ทำหัตถการนะ ต่อเส้นเอ็นเส้นใหญ่สุดของนิ้วโป้งมือขวา"
 มูมู่เป็นหุ่นยนต์บุรุษพยาบาลที่สามารถทำการผ่าตัดได้ ด้วยว่ามีโปรแกรมเอไอ (โปรแกรมอัจฉริยะ) ฝังอยู่ที่ตัว แค่ออกคำสั่งด้วยคำพูด มูมู่ก็สามารถทำตามคำสั่งได้ทุกอย่าง โดย ดร.นิลลี่จะเป็นแค่ผู้ช่วยผ่าตัด เพื่อดูว่ามีอะไรผิดพลาดที่ต้องการคนเข้าไปแก้ไขหรือไม่
 มูมู่ ทำความสะอาดแผล ปูผ้า และใช้มือที่มีอุปกรณ์ทำการตัดต่อเส้นเอ็นให้ตุ๊ดตู่ พอเสร็จ หมอนิลลี่ก็เช็คความเรียบร้อย พร้อมบอกว่า "เก่งมากมูมู่ ผ่าตัดคนไข้รายแรกสำเร็จอย่างสวยงาม บันทึกประวัติคนไข้" เนื่องจากในตัวมูมู่ สามารถบันทึกประวัติคนไข้ได้ด้วย แค่สั่งและเมื่อต้องการดูประวัติก็จะแสดงออกที่ดวงตาของมูมู่ หลังจากนั้นทั้ง 2 ก็พาตุ๊ดตู่ออกมาจากห้องผ่าตัดเล็ก
 "เสร็จเรียบร้อยดีค่ะ ต่อเส้นเอ็นสำเร็จ แต่ต้องกินยาฆ่าเชื้อต่อพร้อมกับยาแก้ปวดเมื่อปวด แผลห้ามโดนน้ำ เดี๋ยวหมอนัดมาดูแผลอาทิตย์ละครั้ง ครบ 14 วันถ้าแผลดีก็ตัดไหมได้ แล้วต้องทำกายภาพต่อ"
 ครบ 14 วัน พ่อพาตุ๊ดตู่มาตามหมอนิลลี่นัด "ไหนดูแผลกัน มูมู่เตรียมห้อง"
 "มูมู่ เปิดแผล ตรวจดูว่าแผลเป็นไง ถ้าดีให้ตัดไหมเลย"
 มูมู่สแกนที่แผลประมวลประวัติภาพเอ็กซเรย์ ภาพการผ่าตัดเล็กต่าง ๆ เห็นแผลดี ก็ทำการตัดไหมเรียบร้อย พร้อมทำการตรวจการขยับของนิ้วโป้งมือขวา แล้วส่งผลการตรวจให้หมอนิลลี่อ่าน "แผลดี หายแล้ว ดีมาก มูมู่"
 "หายแล้วนะ แต่อย่าพึ่งซน ต้องมาทำการฝึกขยับนิ้วกับมูมู่ต่ออีกนะ เพราะนิ้วยังขยับไม่สุด จนกว่าจะหายดี" หมอหันมาคุยกับตุ๊ดตู่ ซึ่งตอนนี้นั้นเห็นหมอเป็นไอดอลไปเลย
 "ได้ครับ หมอ"
 แล้วทั้ง 3 ก็ออกจากห้องผ่าตัดเล็ก ตุ๊ดตู่ยิ้มอย่างดีใจ ตะโกนบอกพ่อ "หายแล้วครับ แต่ต้องมาหามูมู่ ทำการฝึกขยับนิ้วต่ออีก 2 อาทิตย์ ครับ พ่อ โตขึ้นผมอยากเป็นหมอเหมือนพี่นิลลี่"
 แล้วพ่อและตุ๊ดตู่ก็กลับบ้าน หลังจากนั้นตุ๊ดตู่ก็มาทำกายภาพโดยมูมู่สอนการขยับนิ้วทุกวัน จนกระทั่งหายเป็นปกติ ตุ๊ดตู่ได้เอาอาหารที่แม่ทำมามอบให้หมอนิลลี่กับมูมู่ในวันสุดท้ายที่มาทำกายภาพด้วย พร้อมบอกว่า
 "พี่หมอ ผมขอมาช่วยพี่หมอตรวจคนไข้ทุกวันได้ไหมครับ"
 "ได้สิ แต่อย่าซนนะ"
 และแล้วมิตรภาพเล็ก ๆ ของตุ๊ดตู่กับดร.นิลลี่และมูมู่ก็เกิดขึ้น


"ช่วยด้วย ช่วยด้วย" เสียงร้องให้ช่วยดังลั่นห้องนอนของหมอนิลลี่ แล้วหมอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งหอบอยู่บนเตียง ทั้งที่ห้องนั้นมืดอยู่ และก็ดร.นิลลี่อยู่เพียงลำพัง
 "ฝันร้ายเหมือนเดิมอีกแล้ว เมื่อไหร่นะ จะเลิกคิดถึงมันสักที" ดร.นิลลี่คิดในใจ
 แล้วนิลลี่ก็นอนไม่หลับอีกเลย จนกระทั่งตี 4 กว่าๆ เห็นจะได้ เธอก็อาบน้ำแต่งตัว แล้วชวนมูมู่ออกไปเดินเล่น เมื่อวันนี้ฝันร้ายมาก และเคยได้ยินว่าที่ดอยมอมแมมมียอดเขาที่สวยงามเป็นที่สิงสถิตของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของคนในหมู่บ้าน และทางเดินขึ้นยอดดอยที่ว่าก็อยู่หลังบ้านของดร.เอง นิลลี่ เลยคิดว่าจะขึ้นไปชมวิวพระอาทิตย์ขึ้น พร้อมสักการะสิ่งศักดิ์สิทธ์บนยอดดอยเสียหน่อย เพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์ จึงเดินกันไปกับมูมู่ 2 คน ไม่ลืมที่จะหยิบอุปกรณ์สำหรับเดินป่า น้ำดื่มและขนมเพิ่มพลังเตรียมไปด้วย
 เนื่องจากฟ้ายังไม่สว่างหมอนิลลี่เลยต้องใช้ไฟฉายนำทาง ดีว่าทางเดินขึ้นไปไม่ชันมากและมีเส้นทางชัดเจน แต่ถึงเส้นทางไม่ชัดเจน ในสมองกลของมูมู่ก็มีจีพีเอสฝังอยู่ด้วย พร้อมระบบที่ใช้ได้ทั้งออนไลน์ออฟไลน์ นิลลี่จึงไม่กลัวที่จะหลงทาง
 เดินกันได้ไม่นานพอหอบเล็กๆ ก็ถึงยอดเขา วันนั้นมีหมอกจางๆ แสนสวยงามให้เห็นพร้อมกับแสงพระอาทิตย์ขึ้น วิวที่เห็นเป็นหมู่บ้านดอยมอมแมม กับอีกส่วนเป็นป่ารกทึบ แล้วพลันสายตาของหมอนิลลี่ก็ไปเห็นที่ราบกลางป่าไม้รกทึบ มีดอกไม้สีสวยๆ หลากสีเต็มไปหมด ในใจนิลลี่คิดว่าโชคดีจังสวนดอกไม้ป่าบาน เดินไปดูดีกว่า ก่อนที่จะไปนิลลี่ก็ยกมือไหว้ ศาลสถิตของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้ฝันร้ายกลายเป็นดีด้วยเถอะ
 แล้วดร.กับมูมู่ก็เดินไปทางที่มีสวนดอกไม้สีสดใสนั้น เป็นทางเดินไปอีกด้านของหมู่บ้านเข้าป่ารกทึบ ซึ่งไม่มีเส้นทางเดินที่ชัดเจน แต่เนื่องจากเป็นเวลารุ่งสางแล้วก็พอที่จะเดินไปได้ โดยให้มูมู่นำทางไปเพราะตั้งคำสั่งไว้ที่ระบบเอไอของมูมู่เรียบร้อยแล้ว
 เมื่อเดินมาใกล้กับสวนดอกไม้ ที่ตอนแรกคิดว่าเป็นดอกไม้ป่านั้นกับเป็นดอกฝิ่นหลากสี มีบางส่วนเป็นผลฝิ่นแล้ว นิลลี่กับมูมู่กำลังจะเดินเข้าไปในแปลงดอกฝิ่น
 "เปรี้ยง" เสียงปืนดังมาจากกระท่อมที่ปลูกอยู่ข้างแปลงฝิ่นนั่นเอง น่าจะเป็นคนเฝ้าแปลงฝิ่น ดีที่ลูกกระสุนนั้นเฉียดตัว ดร.นิลลี่ไปนิดเดียว ไม่งั้นมีได้แผลแน่ๆ
 "อ้อ ไอ้แม่หมอกับตัวประหลาด ที่อยู่บ้านริมน้ำนั่นเอง แกมาเสือกอะไรแถวนี้" เสียงชายหนุ่มที่ยิงปืนเข้ามาหาหมอนิลลี่ นั่นเอง
 "เฮ้ย เด็กๆ มาช่วยกันจับไอ้แม่หมอนี่ แล้วมาร่วมสนุกกันดีกว่า" แล้วก็หันไปสั่งลูกสมุนให้มาช่วยกันจับตัวหมอนิลลี่
 "มูมู่แปลงร่างเป็นจรวดเลย พาชั้นหนีเร็ว" แล้วมูมู่ก็รีบแปลงร่างเป็นจรวดรีบพาดร.นิลลี่กลับมาที่บ้านอย่างรวดเร็ว
 "ไอ้ตัวประหลาดมันแปลงร่างได้ด้วยหว่ะ น่ากลัว หรือว่ามันจะเป็นพวกหมอผีวะ รีบไปบอกหัวหน้าให้รู้ก่อน"
 รอดมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะมูมู่แท้ๆ มาถึงบ้านดร.นิลลี่ซึ่งตื่นมาเพราะฝันร้าย แล้วมาเจอเหตุการณ์เฉียดตายขนาดนี้ ก็นั่งหอบแล้วร้องไห้ออกมาเบาๆ อยู่หน้าบ้าน
 "พี่หมอ พี่หมอ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม และเสื้อผ้าทำไมมอมแมมแบบนี้"
 "ไม่มีอะไร พี่แค่ลื่นหกล้มคะ"
 แล้วดร.นิลลี่ก็ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ระหว่างที่อาบน้ำนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่า นอกจากจะมีแผลโดนกิ่งไม้ขูดขีด แล้วยังมีรอยเหมือนโดนแมลงกัดอยู่ตามขาทั้ง 2 ข้างด้วย แต่ด้วยดร.นิลลี่ยังมีอาการกลัวและเครียดกับสิ่งที่พบเจอวันนี้อยู่ เลยไม่ได้สนใจมากนัก พออาบน้ำเสร็จออกมา ก็พบว่าลูกศิษย์คนเล็กก็มาถึงแล้ว
 "วันนี้ทำไมมากันเช้าจังเลยคะ"
 "พวกเราว่างก็เลยนัดกันมาหาแต่เช้าเผื่อมีอะไรให้พวกเราช่วยบ้าง"
 "วันนี้ยังไม่มีคนไข้เลยจ้า"
 "แม่หมอวันนี้ทำไมดูซึมๆ ไม่สบายหรือเปล่า"
 "ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ ปกติดี เอางี้ ไหนๆ ช่วงนี้เด็กๆ ปิดเทอมอยู่บ้านกันหมด แล้ววันนี้เราก็ไม่ยุ่งอะไรกัน เราเอาอุปกรณ์กำจัดเหาไปตรวจเด็กๆ กันไหม"
 "ก็ดีเหมือนกันครับ เด็กๆ อยู่พร้อมกันด้วยจะได้กำจัดเหาให้ทีเดียว ไม่งั้นอยู่รวมกันแบบนี้ถ้ามีใครเป็นเดี๋ยวก็กระจายกันทั้งหมู่บ้าน"
 "ดีจังที่เป็นผู้ชาย ถูกโกนผมสั้น ไม่ต้องตรวจเหาเหมือนเด็กผู้หญิง" ตุ๊ดตู่บอก
 "จริงด้วย เราไม่มีผมเลยนี่ ถูกโกนซะไม่เหลือผมเลย"
 "มูมู่เตรียมเพอร์เมทรินเยอะๆ เลยเราจะไปหมักฆ่าเหากัน"
 มูมู่เข้าไปในห้องเตรียมยาสักพักก็ออกมาพร้อมยาฆ่าเหาหลายแกลอน เมื่ออุปกรณ์พร้อมทุกคนก็ไปที่ลานกิจกรรมของหมู่บ้าน และให้ณัฐช่วยกระจายเสียงเรียกเด็กๆ และผู้หญิงของหมู่บ้านมาตรวจหาเหาและทำการหมักผมกัน
 เด็กๆ ทั้งหมู่บ้านมารวมตัวกันที่ลานกว้าง มูมู่ทำการสแกนผมของผู้หญิงทุกคน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ส่วนที่เหลือทำหน้าที่ผสมยาและหมักผมให้ทุกคน พอเสร็จก็ให้กลับบ้านได้ โดยจริงๆ มูมู่ได้เตรียมขนมมาแจกด้วย เด็กๆ จึงให้ความร่วมมือในการกำจัดเหาอย่างเป็นอย่างดี
 เมื่อเห็นว่าเริ่มว่างแล้ว หมอนิลลิ่คิดว่าเรื่องการลักลอบปลูกฝิ่นในหมู่บ้านนั้นเป็นเรื่องใหญ่และผิดกฎหมายควรที่จะบอกให้ณัฐรับรู้ไว้ และอาจจะต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจมาปราบปรามต่อไปด้วย แม่หมอจึงเดินไปกระซิบกับณัฐว่า
 "เดี๋ยวถ้าเจ้าตุ๊ดตู่กลับแล้ว นั่งคุยกันหน่อยได้ไหมคะ เรื่องสำคัญมาก"
 ณัฐพยักหน้ารับทราบ แล้วก็ช่วยกันกำจัดเหาต่อไปจนกระทั่งเด็กคนสุดท้ายเดินจากไป
 "ตุ๊ดตู่วันนี้เก่งมากเลย ช่วยกันกำจัดเหาให้คนทั้งหมู่บ้าน น่าจะเหนื่อยแล้วให้กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนเลย แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเรียนเรื่องเหากันนะ" พูดเสร็จพร้อมหันมาสบตาณัฐบอกเป็นนัยว่าอยู่คุยกันต่อหน่อย
 "ก็ได้ครับพี่หมอ ศิษย์น้องวันนี้ตอนเช้าผมเห็นแม่หมอร้องไห้ด้วย ฝากศิษย์น้องดูแลพี่หมอด้วยนะ"
 "ไหนเมื่อเช้าคุณบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไง" ณัฐหันมาต่อว่าดร.นิลลี่ แล้วก็หันไปบอกตุ๊ดตู่ว่า
 "ไม่ต้องห่วงศิษย์พี่กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวศิษย์น้องจะพาอาจารย์แม่หมอกลับบ้านเอง"
 เมื่อตุ๊ดตู่กลับบ้านไปแล้ว ทั้งสองคนก็เดินกลับไปที่บ้านริมน้ำกัน และแม่หมอก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่พบเห็นให้กับคุณณัฐฟัง
 "อะไรนะ มีคนแอบปลูกฝิ่นที่ป่ารกหน้าหมู่บ้านหรือครับ ไม่เคยรู้มาก่อน แม่หมอพอจะจำทางได้ไหมครับพรุ่งนี้พาไปสำรวจหน่อย ไม่ต้องกลัวไปกลับผม ผมจะคอยปกป้องดูแลคุณเอง"
 "จำทางได้คะ ถึงจำไม่ได้ก็ให้มูมู่ นำทางไปได้คะ" ในใจรู้สึกพองโตที่ได้ยินคำว่า ผมจะคอยปกป้องดูแลคุณเอง แต่ก็ดึงใจกลับมาได้ก่อนที่จะเพ้อไปมากกว่านั้น
 "งั้นเดี๋ยวผมกลับบ้านไปเตรียมตัวและอาวุธไว้ก่อนพรุ่งนี้รุ่งสางพบกันนะครับ จะได้กลับมาก่อนศิษย์พี่มา"
 คืนนั้นด้วยความที่ ดร.นิลลี่กังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ เพราะไม่ได้ระวังตัว ไม่มีอาวุธติดตัว จึงได้เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถึงแม้พรุ่งนี้จะไปดูลาดเลากับคุณณัฐก็ตามแต่ก็ไปกันแค่ 3 คน และก็ไม่รู้ว่าทางฝ่ายคนดูแลไร่ฝิ่นจะมีกี่คน
 ดังนั้นด้วยมันสมองอันแสนฉลาดของนิลลี่ แม้เธอจะจบวิศวกรรมทางการแพทย์แต่ก็สามารถออกแบบ อาวุธที่ไม่ได้ซับซ้อนได้
 "มูมู่ มาอัพเวลหน่อย จะติดอาวุธบางอย่างเอาไว้นะ พร้อมโปรแกรม เอาไว้ป้องกันชั้นกับคุณณัฐ เข้าใจนะ"
 แล้วดร.ก็เริ่มดัดแปลงบางส่วนของมูมู่เป็นหุ่นยนต์นักรบ ติดอาวุธที่พอจะช่วยให้มีเวลาในการหลบหนีจากศัตรูได้ทัน สรุปก็เลยไม่ได้นอนไปอีกหนึ่งคืน
 รุ่งสางยังไม่ทันที่คุณณัฐจะมาถึง แม่หมอก็ได้ยินเสียงเรียก
 "พี่หมอผมไปด้วย" เมื่อวานเจ้าตุ๊ดตู่แกล้งทำเป็นเดินกลับบ้าน แต่จริงๆ แล้วเดินมาหลบอยู่ในซอกของบ้านริมน้ำ เพื่อแอบฟัง หมอนิลลี่คุยกับคุณณัฐนั่นเอง
 "เดี๋ยวเรารู้ได้ไง ว่าพี่มีนัดกับคุณณัฐ จะไปข้างนอกกัน"
 "ก็มีญาณทิพย์ไง รับรู้ทุกอย่าง นะไปด้วยนะ มีเรื่องสนุกๆ แบบนี้ต้องขอตามไปดูหน่อย"
 "ไม่ได้ ศิษย์พี่ มันอันตรายเกินไป ที่ที่จะไปไม่เหมาะกับเด็ก กลับบ้านไปนะ"
 "ไม่มีทาง"
 "ไม่ให้ไป" เสียงหมอนิลลี่กับคุณณัฐประสานเสียงกันตอบเจ้าตุ๊ดตู่
 ตุ๊ดตู่ทำหน้างอ แล้วก็ทำเป็นเดินกลับบ้านไป เนื่องจากรู้อยู่แล้วว่าทั้ง 2 จะไปไหน ในใจคิดไว้ว่าเดี๋ยวค่อยเดินตามไปห่างๆ เพราะตนเองก็รู้จักทางไปที่บนยอดดอยมอมแมมดี
 เมื่อเห็นว่าทั้ง 3 คนเดินห่างไปสักพัก ตุ๊ดตู่ก็แอบเดินตามไปห่างๆ
 พอถึงตรงไร่ฝิ่นแล้ว ทุกคนก็ค่อยๆ แอบย่องเข้าไปดู และเดินเข้าไปใกล้กระท่อมข้างไร่ฝิ่น มีแต่เจ้าตุ๊ดตู่ที่เดินเข้าไปในไร่ฝิ่นแล้วก็ไปเหยียบกิ่งไม้เข้า
 "เปรี้ยง" เสียงปืนดังมาจากกระท่อมเช่นเดิม แต่ทั้ง 3 คนแอบซ่อนอยู่ชายที่เฝ้าไร่ฝิ่นจึงไม่เห็น
 "เฮ้ย ไอ้ตุ๊ดตู่แกมาทำอะไรที่นี่ ซนจริง อยากตายหรือไง เด็กๆ จับไอ้ตุ๊ดตู่ไว้"
 "เปรี้ยง" ยังไม่ทันขาดคำก็มีเสียงปืน ดังขึ้นและลูกกระสุนก็เข้าไปที่แขนข้างซ้ายของชายเฝ้าไร่ฝิ่น
 เสียงปืนของณัฐนั่นเอง คราวนี้พวกนั้นจึงหันเข้ามาทาง 3 คนเพื่อจะล้อมจับให้ได้ทั้งหมด
 "มูมู่ดูแลตุ๊ดตู่นะ ไม่ต้องห่วงชั้น ชั้นมีอาวุธมาด้วย" แล้วหมอนิลลี่ก็โชว์ปืนกระบอกน้อยให้ดู
 แม้เมื่อวานจะเครียดจนร้องไห้ไป และก็เพิ่มเลเวลของหุ่นมูมู่ไว้เพื่อป้องกันอันตราย แต่จริงๆ แล้วคุณพ่อของหมอนิลลี่ได้สอนเธอยิงปืนไว้ตั้งแต่เด็กๆ และดร.นิลลี่เองก็ชอบยิงปืนตามงานวัด ไปล่าตุ๊กตาเป็นประจำ จนเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยเคยเรียกดร.นิลลี่เข้าแข่งขันยิงปืน
 เมื่อหัวหน้าของกลุ่มไร่ฝิ่นถูกยิง และลูกน้องก็วิ่งแบ่งเป็น 2 ทาง เพื่อไล่จับทั้ง 4 คน มูมู่ที่ได้รับคำสั่งก็เข้าไปช่วยตุ๊ดตู่ได้สำเร็จ
 "มูมู่พาตุ๊ดตู่กลับบ้านก่อน ทางนี้ไม่ต้องห่วงจะรีบตามไป"
 แล้วมูมู่ก็รีบแปลงร่างเป็นจรวดพาตุ๊ดตู่กลับบ้านไปก่อน
 ส่วนดร.นิลลี่กับณัฐยังคงหลบหลีกการตามล่าของฝ่ายไร่ฝิ่นอยู่ ระหว่างที่กำลังวิ่งหนีอยู่นั้น
 "เปรี้ยง" เสียงปืนของทางฝ่ายไร่ฝิ่นยิง เฉียดใบหน้าของนิลลี่ไปเล็กน้อย แต่ยังหลบทัน
 แต่ทางลูกสมุนทางฝ่ายนั้นเข้ามาประชิดได้ 2 คนที่ตัวของดร.นิลลี่ ไม่ทันที่จะจับตัวเธอได้ นิลลี่ก็แสดงฝีมือนักแม่นปืน ยิงปืนโดนท้องของคนร้ายคนหนึ่งไปหนึ่งนัด ส่วนอีกคนหนึ่งกำลังจะเข้ามา
 "เปรี้ยง" เสียงปืนของณัฐ ยิงโดนแขนขวาของคนร้ายพอดีทำให้ปืนของคนร้ายหล่นลง
 ทั้ง 2 ได้จังหวะนี้ที่คนร้ายที่เหลือยังมาไม่ถึงตัว รีบวิ่งหนีออกมาจากไร่ฝิ่นทันที และก็สามารถหลบหนีรอดมาได้อีกครั้งหนึ่ง
 เมื่อถึงบ้านริมน้ำ เห็นตุ๊ดตู่กับมูมู่นั่งรออยู่อย่างปลอดภัย
 "เห็นไหมบอกว่าไม่ให้ตามไป ทำไมไม่เชื่อฟังกัน เกือบจะโดนยิงแล้วเห็นไหม" นิลลี่รีบดุตุ๊ดตู่
 "แต่ช่างมัน เหมือนพวกคนร้ายจะเป็นคนในหมู่บ้านนะ เห็นว่ารู้จักพวกเราทั้งหมด ไหนตุ๊ดตู่กับคุณณํฐ คุณรู้จักและจำหน้าพวกนั้นได้ไหม"
 "ไม่ใช่คนในหมู่บ้านทั้งหมดหรอกครับ คนที่เป็นหัวหน้าที่รู้จักชื่อพวกเราทุกคน คนเดียวที่เป็นคนในหมู่บ้านชื่อ ไอ้มั่น บ้านอยู่ใกล้ๆ พ่อหมอหน่ะ ส่วนคนอื่นๆ ไม่คุ้นหน้าเลย ศิษย์พี่ว่าไงบ้าง"
 "ผมก็รู้จักแค่พี่มั่นคนเดียวเหมือนกันครับ"
 "คุณณัฐคุณคิดยังไงบ้างหลังจากที่เราเข้าไปดูวันนี้แล้ว"
 "ไร่เนื้อที่กว้างพอสมควร นอกจากกระท่อมที่พักของคนเฝ้าไร่แล้ว ผมไม่แน่ใจว่ามันมีโกดังเก็บฝิ่นหรืออาวุธอยู่ตรงไหน แต่ที่สำคัญเราต้องสืบให้ได้ว่าใครเป็นนายใหญ่ของไอ้มั่น เพื่อจะได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองมาจับ พอดีผมเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับสารวัตรสถานีตำรวจตรงทางขึ้นดอยครับ ไว้เดี๋ยววันหลังเราลงหากันเมื่อได้ข้อมูลมากกว่านี้ก่อน"
 "'งั้นวันนี้ทุกคนเนื้อตัวมอมแมมกันหมด แยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่า เถอะ เดี๋ยวเย็นนี้ค่อยกลับมาเรียนกัน พี่ยังไม่ลืมสัญญาเรื่องเหา"
 หลังจากณัฐกับตุ๊ดตู่กลับไปแล้ว นิลลี่ก็เข้าไปอาบน้ำเช่นกัน วันนี้เธอมีอาการคันมากที่ตุ่มที่โดนกัดเมื่อวาน เมื่อเปิดออกดู มีตุ่มเพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก ส่วนตุ่มเก่าก็คันมาก ยิ่งเกายิ่งคัน และก็บวมแดงมากขึ้น เมื่ออาการมันมากขึ้น นิลลี่เริ่มนึกในใจ ที่มันในป่าเขาภาคเหนือของไทย ช่วงนี้เริ่มเข้าหน้าแล้ง หรือจะเป็นคุ่นกัดหว่า
 ดังนั้นเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จออกมานั่งในห้องนั่งเล่นแล้วก็สั่งมูมู่ว่า
 "ใช้เอไอที่ตั้งระบบดูลีชั่นแล้ววินิจฉัยหน่อย ว่าชั้นเป็นอะไร" สักพักหลังจากมูมู่ยิงเลเซอร์ไปที่ตุ่มแล้วก็สแกนตุ่มไป ประมวลด้วยสมองอัจฉริยะแล้วก็ส่งคำตอบไปที่ตา ให้ดร.นิลลี่อ่าน
 "อืม คุ่นจริงดัวย ขอบใจมูมู่" ในใจเริ่มเซ็ง เพราะคราวก่อนที่ถูกคุ่นกัดนั้นแพ้หนักมาก คันเป็นตุ่มอยู่กว่าครึ่งปีกว่าจะหาย คราวนี้เป็นครั้งที่ 2 อาการแพ้จะมากขึ้น จะหายช้าไหมนี่
 "มูมู่ไปเอาสเตรียรอยด์ ทั้งกินทั้งทามาเลยนะ ชั้นจะได้หายไวหน่อย" คงต้องกินเพรดนิโซโลนช่วย นิลลี่คิดในใจไม่งั้นแย่แน่ๆ
 ตกเย็นลูกศิษย์ทั้ง 2 ก็มาอย่างพร้อมเพรียงเช่นเดิม
 "สัญญาเรื่องเหาเนอะ เดี๋ยวเพิ่มเรื่องตัวคุ่นอีกเรื่อง พอดีพี่โดนคุ่นกัดเต็มสองขาเลย ฮา ฮา ฮา"
 "ผะบอหรือ พี่พี่ไม่ขำนะ ผมเคยโดนกัดนี่คันไปเป็นเดือนเลย"
 "อะไรนะ ผะบอ"
 "พวกเราเรียก คุ่น ตามภาษาของบ้านเราว่า ผะบอครับ คุณหมอ"
 "อ้อ ของพี่ เมื่อก่อนเคยโดนครั้งนึงนี่คันไปครึ่งปี เข็ดมาก นี่กินยาทายาแล้วคิดว่าคงหายไวขึ้น"
 "อ้าวไหน ตุ๊ดตู่บอกพี่หมอหน่อยว่า เคยเห็นเหาตัวเป็นๆ ไหม"
 "เคยครับ เคยไปแกล้งเพื่อนผู้หญิงที่ผมยาวๆ ไปคุ้ยมาได้หลายตัว เอาไปปล่อยไว้บนหัวของเพื่อนผู้หญิงอีกคน ตอนนั้นสนุกมากเพราะทำเพื่อนที่ถูกเอาเหาไปปล่อยไว้ ร้องไห้ใหญ่เลย สุดท้ายโดนคุณครูทำโทษให้ถูห้องเรียนอาทิตย์นึง จำได้ขึ้นใจเลย"
 "แล้วจำได้ไหมคะ คุณณัฐ ว่าหมอให้เจ้ามูมู่เตรียมยาชื่ออะไร"
 "เพอร์เมทรินครับ"
 "ถูกต้องคะ การรักษาที่ถูกต้องต้องใช้ยาตัวนี้นะ หมักผมไว้ 10-30นาที แล้วสระออกหลังจากนั้นทำซ้ำอีกที เมื่อครบ 1 อาทิตย์ งั้นอย่าลืมเตือนพี่นะว่าอาทิตย์หน้าต้องไปหมักผมฆ่าเหาอีก ที่ย้ำว่าให้ใช้ตัวนี้เพราะในตลาดถ้าไปซื้อยาตามร้านโชห่วยก็จะได้ยาอะไรมาไม่รู้ ใช้ไม่ได้ผลหรอก"
 "ครับ" ทั้ง 2 ตอบอย่างพร้อมเพรียง
 "ส่วนตัวคุ่น เป็นแมลงท้องถิ่นของที่นี่อยู่แล้วเนอะทุกคนรู้จัก เจอตอนเข้าหน้าแล้ง กัดแล้วเป็นตุ่มแดงคันมาก การหายเร็วช้าขึ้นกับแต่ละคน คนเป็นน้อยแค่ทายาสเตรียรอยด์อย่างเดียวไม่เกิน 1 อาทิตย์หาย แต่ถ้าคนเป็นเยอะก็ต้องให้เสตรียรอยด์แบบกินด้วย"
 "เครวันนี้เรียนแค่นี้ กินข้าวเย็นด้วยกันไหม ไหนๆ ก็ผจญภัยด้วยกันมา 2 วัน"
 "ได้ครับ" ตอบพร้อมกันอีกแล้ว
 "เรียนเข้าใจดีเนาะ แล้วต้องเตือนพี่หมอเรื่องอะไรนะ"
 "เตือนเรื่องหมักเหาอาทิตย์หน้าครับ คราวนี้ขอถามพี่หมอกลับได้ไหม ตัวคุ่นพวกเราเรียกว่าอะไรนะ"
 "ผะ... อะไรนะ ฮา ฮา ฮา ล้อเล่นหน่ะ ผะบอ ถูกไหม"
 "นึกว่าแม่หมอจะจำไม่ได้หรือ ไอ้ศิษย์พี่"
 เย็นนั้นก็รับประทานอาหารเย็นกันอย่างเหน็ดเหนื่อยและเครียดกับการไปแปลงฝิ่นผิดกฏหมายเข้า
 พอทั้ง 2 แยกย้ายกันกลับบ้าน นิลลี่ก็มานั่งเกาตุ่มที่ขาอย่างเมามัน สุดท้ายก็ต้องเรียกให้มูมู่เอายาต้านฮีสตามีนมาให้กิน แล้วก็ง่วงหลับไป เฮ้อแมลงประจำถิ่นก่อกวนซะแล้ว
 พอครบสัปดาห์ก็ไปหมักเหาให้เด็กกับผู้หญิงในหมู่บ้านอีกครั้งหนึ่ง ส่วนตุ่มไม่เหลือบวมลามไปทั้งขา คันและเกาไม่หยุดอยู่ทั้งสัปดาห์เลย


ตอนนี้พอเริ่มสนิทกับคุณณัฐลูกชายผู้ใหญ่บ้านมากขึ้น ณัฐเองก็พาหมอนิลลี่ดูนั่นดูนี่ในหมู่บ้านดอยมอมแมมตลอด ทำให้เหมือนได้ออกเยี่ยมชาวบ้านทุกวัน วันนี้ก็เช่นกันณัฐพาเดินดูเรื่องของไร่หมุนเวียน
 "คนพื้นราบมักเรียกการทำไร่หมุนเวียนว่า ทำไร่เลื่อนลอยครับ ซึ่งมันไม่ใช่ความจริงเลย" ณัฐเริ่มอธิบาย
 "อ้าวผิดจากความเป็นจริงยังไง ก็มันเป็นการทำไร่แล้วย้ายที่ไปเรื่อย ๆ พอที่ไม่พอก็ตัดต้นไม้ในป่าแล้วทำไร่ไปเรื่อยๆ ไม่ใช่หรือคะ มันก็เป็นการทำลายป่าไง ทำพูดให้ชาวบ้านดูดีไปได้" ดร.นิลลี่ ตอบกลับ
 "มันไม่ใช่อย่างที่แม่หมอคิดเลยครับ หมอพอจะเดินขึ้นเขาไกลๆ ไหวไหม ผมจะพาไปดูของจริงแล้วหมอจะเข้าใจมากขึ้น"
 "อย่าดูถูกไปเห็นตัวอ้วนๆ ป้อมๆ นี่ก็เดินในป่าได้อยู่"
 "งั้น ไปกันเลยครับ แล้วเดี๋ยวผมจะค่อยๆ อธิบายไปเรื่อยๆ"
 หมอนิลลี่ มูมู่และณัฐ เดินไปตามทางเดินของหมู่บ้านอ้อมไปด้านหลังของหมู่บ้านที่ทางเดินลัดเลาะเข้าไปในพื้นที่เกษตรของหมู่บ้าน โดยแปลงแรกที่ทั้ง 3 ไปยืนหยุดอยู่นั้นจะเห็นว่าเป็นพืชผักที่รอการเก็บเกี่ยว มีเสียงอธิบายออกมาว่า
 "ถึงแล้วครับ แปลงแรก ต้องบอกก่อนว่าที่หมู่บ้านเรานั้นทำการปลูกพืชแบบผสมในหนึ่งแปลงจะมีพืชที่กินได้อยู่หลายอย่าง และไม่มีใครเป็นเจ้าของพื้นที่ ทุกที่เป็นแปลงส่วนกลาง อย่างแปลงนี้จะเห็นว่ามีข้าว หัวมัน ถั่ว และเผือกอยู่ปนกัน โดยแต่ละบ้านจะเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้เป็นของตัวเอง เราทำการเกษตรแบบไม่ต้องพึ่งสารเคมีใดใด ทุกอย่างมาจากธรรมชาติ เดี๋ยวจะค่อยๆ อธิบายไปเรื่อยๆ"
 "นั่นอะไรคะ" ดร.นิลลี่ชี้ไปที่บริเวณกลางแปลงเพาะปลูกเห็นว่ามีเสาไม้ ปักอยู่และมีไม้สานๆ คล้ายกับที่เห็นเมื่อวันที่ทำการบวชป่า และเห็นเหมือนมีห่อข้าวที่ห่อด้วยใบตองด้วย
 "อันนั้นเป็นการทำพิธีบอกผีก่อนทำการเพาะปลูกครับ เราจะเชิญพ่อหมอมาทำพิธีแล้วจึงจะปลูกพืช เราเชื่อว่าถ้าไม่บอกผีก่อน ผีจะมากินพืชผลไปหมด จะไม่เหลือไว้ให้เก็บเกี่ยว"
 "อ่อ เข้าใจแล้ว"
 "งั้นเดี๋ยวเราเดินต่อไปที่แปลงต่อไปกันเลยครับ"
 เดินต่อมาที่แปลงใกล้เคียง ก็จะเป็นว่าเป็นที่ดินเปล่าที่หญ้าเริ่มมาปกคลุม แล้วก็ได้ยินเสียง คุณณัฐอธิบายต่อมาว่า
 "เมื่อเราเก็บเกี่ยวพืชผลต่างๆ เสร็จแล้วก็จะเกลี่ยพื้นที่ให้เป็นที่โล่งๆ แล้วปล่อยให้หญ้าหรือพืชต่างๆ ขึ้นมาคลุมดินไว้ แล้วปล่อยไว้อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไปต่อที่แปลงต่อไปกันครับ"
 มาที่แปลงที่สามจะเห็นว่าจากหญ้าที่เห็นเมื่อแปลงที่แล้วก็จะมีต้นไม้ที่ทรงพุ่มและพืชตระกูลถั่วเริ่มแผ่ในพื้นที่มากขึ้น
 "แล้วเราก็จะปล่อยให้มีพืชตระกูลถั่วและพืชไม้พุ่มเจริญเติบโตพื้นที่ ซึ่งใช้เวลา 2-3 ปี หลังจากเก็บเกี่ยวก็จะกระจายปกคลุมเต็ม อย่างแปลงนี้ก็ประมาณ 3 ปีได้ คุณหมอรู้ไหมว่าพืชพวกนี้มีประโยชน์อย่างไร"
 "เห็นรกๆ แบบนี้มันมีประโยชน์ด้วยหรือคะ"
 "มีสิครับ นี่ไงที่ผมถึงได้บอกว่าคนพื้นราบนั้นไม่เข้าใจการปลูกพืชของพวกเรา พืชพวกนี้เมื่อตายลงจะเป็นตัวเพิ่มสารอาหารให้ดินเพื่อพร้อมที่จะทำการเพาะปลูกต่อไปนั่นเอง"
 "เข้าใจแล้ว คุณถึงบอกว่าการเพาะปลูกของชาวบ้านที่นี่ไม่ต้องพึ่งสารเคมีใช้วิธีนี้นี่เอง แต่มันต้องใช้เวลา 2-3 ปีทีเดียว"
 "ฮา ฮา ฮา ใครบอก ยังมีต่ออีกครับไปเราเดินไปต่ออีกแปลงกัน"
 มาถึงแปลงต่อมาจะเห็นว่ามีไม้ยืนต้นต้นน้อยๆ โตอยู่ในแปลงบางส่วน
 "แม่หมอจะเห็นว่าแปลงนี้เริ่มมีไม้ยืนต้นโตขึ้นมาปกคลุม อันนี้เราจะปล่อยแบบนี้จนครบ 7 ปี ไม้ยืนต้นพวกนี้ก็จะช่วยรักษาหน้าดินไม่ให้เสื่อม ส่วนใหญ่ก็จะเป็นไม้ยืนต้นที่อายุไม่ยืน พอถึงเวลา 7 ปีเราก็มาไถ่หว่านทำการเพาะปลูกต่อไป แต่ถ้าแปลงไหนมีต้นไม้ยืนต้นที่มีอายุเป็นไม้มีค่าก็จะปล่อยไว้อย่างนั้นไม่ทำลายมันครับ"
 "โอ้โฮ ต้องรอถึง 7 ปีกว่าจะวนมาทำไร่ที่เดิมได้ มิน่าในตอนแรกต้องหาที่แล้วเปลี่ยนไปเรื่อยๆ คนที่ไม่เข้าใจก็คิดว่าเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่วนกลับมา"
 "ใช่แล้วครับ เราถึงเรียกว่าไร่หมุนเวียน ไม่ใช่ไร่เลื่อนลอยอย่างที่คนพื้นราบคิด ดังนั้นเราต้องการที่ดินอย่างน้อย 7 แปลงเพื่อใช้ในการหมุนเวียนในการเพาะปลูกแบบการเกษตรของหมู่บ้านเราครับ"
 "เข้าใจแล้วคะ"
 "ส่วนแปลงไหนที่มีไม้ยืนต้นมีค่า อย่างไม้สัก ไม้ประดู่ เราก็จะปล่อยพื้นที่นั้นเป็นป่า คืนพื้นที่ให้ป่ากับมาอุดมสมบูรณ์ต่อไป คุณลองมองไปรอบแปลงเกษตรดูสิครับ"
 ดร.นิลลี่มองไปรอบๆ เห็นว่ามีป่าไม้เบญจพรรณอยู่รายล้อมดูร่มเย็นอุดมสมบูรณ์ แล้วเสียงของณัฐก็พูดขึ้นมาว่า
 "พวกเราเป็นลูกของป่า เกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็ผูกพันอยู่กับป่า แล้วเราจะทำลายป่าทำไมกัน"
 "จริงๆ สิ่งที่หมอรู้มานั่นผิดจากความเป็นจริงอย่างมากเลย"
 "ผมว่าเริ่มจะเย็นแล้ว เรากลับไปที่บ้านคุณหมอกันดีกว่าไหมครับ เดี๋ยวศิษย์พี่กลับจากโรงเรียนแล้วไม่เจอใครจะโวยวายเอาครับ"
 แล้วทั้ง 3 คนก็ค่อยๆ เดินกลับมาในหมู่บ้านโดยใช้เส้นทางอีกทาง ทำให้ดร.นิลลี่รู้ว่าเส้นทางในหมู่บ้านนั้นทำเป็นวงกลม มาบรรจบที่หน้าหมู่บ้าน และเห็นพื้นที่ทำการเกษตรของหมู่บ้านว่ากว้างใหญ่เพียงใด
 พอเดินเข้ามาในหมู่บ้านและกำลังจะเดินออกจากหมู่บ้านเพื่อกลับไปที่บ้านริมน้ำของหมอนิลลี่นั้น พลันก็มีเสียงผู้ชายวัยหนุ่มตะโกนออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง
 "แม่หมอช่วยเมียผมด้วย"
 "เกิดอะไรขึ้นหรือคะ ค่อยๆบอกนะ"
 ชายคนดังกล่าว ตอบด้วยเสียงตะกรุกตะกรักเพราะกำลังตกใจและกังวลกับอาการของภรรยา "เมียผมกำลังจะคลอดครับ หมอตำแยมาหลายชั่วโมงแล้วยังไม่มีทีท่าว่าลูกผมจะคลอดเลย เมียผมก็ร้องและเบ่งจนจะเป็นหมดลมแล้ว ผมจนปัญญา ก็เลยมาดักรอเรียกแม่หมอนี่แหละครับ"
 เมื่อได้ยินดังนั้นทั้ง 3 คน คือ คุณณัฐ แม่หมอนิลลี่กับมูมู่ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องที่กำลังทำคลอดอยู่ พอเข้าไปในห้องยังไม่ทันจะเดินเข้าไปที่ตัวคนไข้ก็ได้ยินเสียงว่า
 "ไอ้เมี่ยง แกพาใครเข้ามา พาออกไปข้ากำลังทำคลอดให้เมียกับลูกแกอยู่" ที่แท้หมอตำแยซึ่งเป็นหญิงชราตัวผอมเกร็ง หน้าตาเหมือนแม่มด ทำเสียงดุมานั่นเอง
 "แต่แม่หมอมันนานแล้วนะ เกือบจะค่อนวันแล้วลูกชั้นก็ยังไม่ออกมาสักที แล้วดูอีพิมพ์สิมันจะหมดแรงแล้ว แม่หมอพรให้แม่หมอต่างถิ่นเข้าไปดูเถอะ เผื่อจะช่วยเหลืออะไรกันได้"
 "ให้ชั้นเข้าไปช่วยเถอะนะ แม่หมอพร"
 "ออกไปชั้นบอกให้ออกไปไง"
 "แม่หมอพร ถือว่าผมขอร้องเถอะนะ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะเสียทั้งแม่ทั้งลูกเลยนะ ผมลูกผู้ใหญ่บ้านเอาหัวผมและหัวพ่อผมเป็นประกันเลย อ้าว" เสียงคุณณัฐช่วยไหว้วานอีกคน
 "เข้ามาก็ได้ แต่ข้าไม่ช่วยทำคลอดแล้ว แล้วคราวหน้าเมียเอ็งท้องอีกไม่ต้องมาตามข้านะเว้ย"
 พูดจบแม่หมอพรก็เดินสะบัดก้นออกจากบ้านหลังนั้นไปแบบไม่หันกลับมาอีกเลย
 "มูมู่ แอบโดมินอนเอ็กแซมหน่อย"
 ระหว่างที่มูมู่เข้าไปตรวจท้องของหญิงสาวนั้น ดร.นิลลี่ก็ซักถามประวัติเพิ่มเติม
 "ท้องที่เท่าไหร่แล้วคะ"
 "ท้องแรกเลยครับหมอ"
 "เริ่มปวดท้องนานเท่าไหร่ มีอะไรไหลออกมาจากช่องคลอดไหม"
 "ปวดตั้งแต่ย่ำรุ่งแล้ว มีน้ำเหมือนฉี่ไหลออกมาด้วยครับ"
 มูมู่ได้บันทึกประวัติระหว่างทำการตรวจท้องไปด้วย เดินกลับมาพร้อมการประมวลผลให้ดร.นิลลี่อ่าน แล้ว นิลลี่ก็พูดว่า
 "ดูท่าทางซีเรียสแล้ว มูมู่อัลตราซาวด์ เช็คฮาร์ดเรทเด็กด่วนๆ"
 "อะไรซีเรียส คืออะไร แม่หมออะไรไม่เข้าใจเลย บอกผมหน่อยผมห่วงเมียกับลูกผม"
 "คืออย่างนี้นะคะ หมอยังไม่แน่ใจว่าเมียคุณท้องลูกแฝดรึเปล่านอกจากนั้นเด็กยังเอาก้นลง เลยทำให้คลอดไม่ได้สักทีคะ และตอนนี้ที่สำคัญคือเด็กสองคนกำลังอยู่ในอันตรายเพราะเจ็บท้องมานานและมีน้ำคร่ำไหลออกมาแล้ว"
 "ตอนนี้ต้องรอผลการตรวจจากมูมู่เพิ่มเติมแล้วค่อยตัดสินใจต่อไปคะ"
 แล้วมูมู่ก็เดินกลับมาพร้อมผลสรุปที่ดวงตาส่งให้ดร.นิลลี่อ่าน เมื่ออ่านเสร็จแม่หมอก็รีบบอกว่า
 "มูมู่เคสด่วนมาก แปลงร่างเป็นเครื่องบินพาคนไข้ไปที่บ้านด่วน แล้วจัดแจงจัดห้องผ่าตัดเตรียมซีซ่า เดี๋ยวชั้นไปถึงจะได้ทำการผ่าตัดกันเลย" แล้วหมอก็หันมาบอกกับสามีของคนไข้ว่า
 "ภาวะฉุกเฉินต้องรีบทำการผ่าท้องคลอดเอาเด็กทั้ง 2 ออกทันที เพราะว่าหัวใจของเด็กทั้ง 2 คนเริ่มทำงานช้า ถ้าทิ้งไว้เด็กจะเสียชีวิตได้ ขออนุญาตบอกแค่นี้ก่อน ต้องรีบกลับไปที่บ้านทำการผ่าท้องคลอดคะ อ้อ เดี๋ยวอีกสัก 1 ชั่วโมงค่อยตามไปก็ได้คะ"
 "รีบวิ่งกันเถอะคะ คุณณัฐเดี๋ยวไม่ทัน ชั้นต้องการลูกมือ"
 แล้วทั้งสองคนก็ออกวิ่งไปที่บ้านของหมอนิลลี่ทันที เมื่อมาถึงบ้าน เจ้าตุ๊ดตู่ทำหน้าหงิกนั่งรออยู่ก่อนแล้วพร้อมส่งเสียงว่า
 "หนีไปเที่ยวไหนกันมา ลืมผมกันหรือไง"
 "อย่าพึ่งงอน พี่มีเคสด่วนเดี๋ยวเสร็จเคสค่อยคุยกันนะ ตุ๊ดตู่วันนี้ต้องรอนอกห้องผ่าตัดนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วค่อยมาช่วยตอนหลัง"
 "เข้าใจแล้วครับ เห็นมูมู่บินกลับมาพร้อมผู้หญิงท้อง รีบพาเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว ไม่กวนก็ได้"
 แล้วคุณณัฐกับดร.นิลลี่ก็หายตัวเข้าไปในห้องผ่าตัดทันที เมื่อถึงห้องผ่าตัด ทั้ง 2 คนรีบเปลี่ยนชุดสำหรับเข้าผ่าตัดคนไข้ แล้วดร.นิลลี่ก็พูดว่า
 "มูมู่วางยาสลบ และกลับมาผ่าตัดซีซ่านะ เดี๋ยวชั้นเอาตัวเด็กออกมาเอง ส่วนคุณณัฐคุณต้องช่วยชั้นดูแลเด็ก เพราะมี 2 คน แล้วมูมู่ผ่าเสร็จต้องทำการเย็บปิดแผลเพราะฉะนั้น เราต้องดูเด็กอย่างด่วน เพราะถ้าช้าไปนิดเดียวเด็กอาจจะแย่ได้"
 "มูมู่ดูไวทัลไซน์ด้วย"
 "มูมู่เปิดเจอเด็กแล้ว เดี๋ยวชั้นตัดสายรกเอาเด็กออกเอง"
 "อุแว้ อุแว้" เสียงเด็กคนแรกร้องหลังจากถูกหมอจับออกมาและตบที่ตัวเบา
 "ทวินเอ แอบก่าร์สะกอร์ 9 เต็ม 10 คุณณัฐฝากชั่งน้ำหนักเด็กหน่อยคะ"
 "อ้าวแล้ว ทวินบี ไซยาโนสิส ยังไม่ร้องเลย มูมู่" ดร.นิลลี่ตบและกระตุ้นการร้องพร้อมทำให้เด็กอุ่นต่อไปสักพักก็ได้ยินเสียง "อุแว้ อุแว้"
 "โล่งอก รอดทั้งคู่ ทวินบี แอบก่าร์สะกอร์ 7 เต็ม 10"
 ขณะนั้นณัฐก็เดินมาจะอุ้มเด็กไปดูแลต่อ แต่ดร.นิลลี่บอกว่า
 "เด็กคนนี้ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด เดี๋ยวชั้นจัดการเองคะ ช่วยอุ้มเด็กทวินเอ เดินมาพร้อมชั้น เด็กทั้ง 2 ต้องอยู่ตู้อบคะ"
 "มูมู่เสร็จตามมาที่ห้องดูอาการนะ ต้องมาตรวจร่างกายและบันทึกประวัติของเด็กทั้ง 2 ต่ออีก"
 อีกไม่ถึง 15 นาที มูมู่ก็เข้ามาที่ตู้ของเด็กทั้ง 2 คน
 "มูมู่ตรวจเด็กทั้ง 2 อย่างละเอียด ตรวจกลูโคส บันทึกด้วยน้ำหนัก ทวินเอ 2850 กรัมนะ ทวินบี 2440 กรัม มีไซยาโนสิส"
 มูมู่ทำการตรวจร่างกายเสร็จรายงานให้หมอนิลลี่ดู
 "ดีมากเด็กปลอดภัยแล้ว แต่ต้องระวังค่าระดับกลูโคส และการหายใจ ดูว่ามีตัวเหลืองไหม"
 "พี่หมอว่างแล้วเนอะ วันนี้ได้ยินภาษาที่ไม่เข้าใจเยอะแยะเลย มาสอนผมนะ" เสียงตุ๊ดตู่นั่นเอง
 ดร.นิลลี่มัวแต่ห่วงเด็กแฝดทั้ง 2 คนลืมเจ้าตุ๊ดตู่เสียสนิทเลย ตอบกลับไปว่า
 "ขอเวลาอีกแป๊ปนะ ให้พี่หมอแน่ใจว่าน้องทั้ง 2 คนปลอดภัยก่อน ไว้เรียนพรุ่งนี้ดีไหม วันนี้พี่ต้องดูน้อง ตุ๊ดตู่กับคุณณัฐกลับบ้านก่อนดีกว่า"
 "ได้ครับ" เสียงทั้ง 2 คนตอบอย่างพร้อมเพียงกัน
 และหมอนิลลี่ก็ไม่ลืมเดินออกมาหน้าห้องผ่าตัดเพื่อบอกอาการต่างๆให้กับพ่อของเด็กๆ ฟังซึ่งชายหนุ่มมานั่งรอตั้งแต่เริ่มผ่าตัดแล้ว
 "ตอนนี้ลูกและภรรยาคุณปลอดภัยแล้ว แต่เด็กทั้ง 2 ต้องอยู่ในตู้อบ ส่วนภรรยาคุณยังฟื้นไม่เต็มที่ ดังนั้นวันนี้คุณยังเข้าเยี่ยมไม่ได้ ให้มาใหม่พรุ่งนี้เย็นๆ หมอรับปากว่าจะดูแลทั้ง 3 คนเป็นอย่างดีคะ"
 แล้วชายหนุ่มก็เดินอย่างโล่งอกกลับบ้านไป
 คืนนั้นดร.นิลลี่กับมูมู่ไม่ได้นอนกันทั้งคืนเพราะต้องนั่งดูแลเด็กฝาแฝดทั้ง 2 พร้อมแม่ของเด็กที่หลังผ่าตัดนั้นก็ฟื้นจากยาสลบค่อนข้างช้า นอกจากนั้นหลังจากฟื้นแล้วสาวน้อยยังมีอาการปวดแผลตลอดอีกด้วย
 พอถึงเย็นวันรุ่งขึ้นพ่อของเด็กแฝดก็มาเยี่ยมลูกๆ และภรรยาของเขา หอบหิ้วผลไม้มาหอบใหญ่เพื่อฝากดร.นิลลี่
 "แม่หมอ ลูกกับเมียผมเป็นยังไงบ้าง"
 "ปลอดภัยแล้วคะ ลูกคุณทั้ง 2 ต้องอยู่ตู้อบอีก 2-3 วันถ้าไม่มีอะไรก็กลับบ้านได้คะ ส่วนภรรยาคุณถ้าพรุ่งนี้ลุกเดินได้แผลดี ก็กลับบ้านได้เลยคะ วันนี้เข้าไปดูหน้าเด็กและพูดคุยกันกับภรรยาได้เลยคะ"
 เมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไปที่ตู้อบเด็กเมื่อเห็นเด็กแฝดทั้ง 2 เป็นแฝดชาย ก็น้ำตาไหล พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือว่า
 "พ่อดีใจเหลือเกินเลย ที่เอ็งทั้ง 2 รอดออกมาลืมตาดูโลกได้" แล้วก็หันมาทางแม่หมอนิลลี่อีกครั้ง
 "ผมดีใจจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วครับ ขอบคุณแม่หมอมากๆ เลยครับ ถ้าไม่มีแม่หมอไม่รู้ว่าเมียผมลูกผมจะเป็นยังไงบ้าง"
 "เป็นหน้าที่ของหมอคะ ไม่ได้ทำอะไรเหนือบ่ากว่าแรงเลยคะ" แล้วดร.นิลลี่ก็พาเขาเข้าไปหาภรรยาของเขาที่ห้องพักฟื้น เมื่อเขาเห็นภรรยา เขาก็รีบเดินเข้าไปกอดหอมแก้ม แล้วพูดว่า
 "ขอบใจเอ็งมากเลย เมียที่รัก เราได้ลูกชายแฝด โครตน่ารักถึง 2 คน เราเลี้ยงเขาให้ดีดี เนอะจะได้เก่งเหมือนแม่หมอ" แล้วทั้ง 2 ก็หันมาทางหมอนิลลี่ แล้วไหว้ขอบคุณอีกครั้ง
 "อยู่กันตามสบายนะคะ หมอไม่กวนแล้ว จะกลับเมื่อไหร่ก็ได้นะคะ ไม่ต้องเกรงใจ" แล้วหมอก็เดินออกมาจากห้องพักฟื้น ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูห้องก็มีเสียงใสใสส่งมาว่า
 "พี่พี่ ผมกับศิษย์น้องณัฐ พร้อมแล้ว พี่ว่างยังสอนหน่อย สอนหน่อยนะ"
 "ใจร้อนจริง พ่อกามนิตหนุ่ม มาเดินตามมา"
 "อ้าววันนี้จะสอนศัพท์ง่าย ๆ ทางสูติศาสตร์นะ เอาแค่ 3-4 คำพอก่อนเนอะ คราวหลังจะได้ช่วยพี่ได้"
 พูดกับตุ๊ดตู่เสร็จก็หันมาทางคุณณัฐ "เมื่อวานต้องขอบคุณคุณณัฐมากๆ ถ้าไม่มีคุณเด็กแฝดนั่นคงแย่เหมือนกัน"
 "ไม่เป็นไรครับ มาเรียนกันเถอะ"
 "อ้าวเริ่มได้ศัพท์คำแรก ซีซ่า คือ การผ่าตัดทำคลอดนะ แอบก่าร์สะกอร์ คือ การตรวจเด็กแรกเกิดว่ามีอาการผิดปกติไหม ไว้เดี๋ยววันหลังจะสอนวิธีตรวจ วันนี้เอาแค่รู้ความหมายก่อนนะ ทวิน คือ เด็กฝาแฝด เราจะเรียกเด็กที่ออกมาก่อนว่า ทวินเอ ส่วนคนต่อมาก็ ทวินบี เข้าใจไหมคะ"
 "เข้าใจครับ ซีซ่า ผ่าท้องคลอด กิ้งก่าคือ การตรวจเด็กแรกเกิด"
 "ศิษย์พี่ครับ กิ้งก่าเกี่ยวอะไรกับเด็กแรกเกิดครับ มันแอบก่าร์เปล่าครับ" เสียงณัฐล้อเลียนตุ๊ดตู่
 "เอ่อ.... ไอ้ศิษย์น้องแก กล้าล้อเลียนพี่หรือ" พร้อมสะบัดหน้าใส่
 "ฮา ฮา ฮา" เสียงหัวเราะของทั้ง 3 คน
 "อ้าวศัพท์คำสุดท้ายของวันนี้คือ ไซยาโนสิส คือภาวะที่เด็กตัวเขียวแสดงว่าการหายใจไม่ดี จำได้แล้วเนอะ อ้าวไปกินขนมกันแล้วแยกย้ายกลับบ้าน วันนี้ขอแค่นี้นะ พี่ไม่ได้นอนทั้งคืนขอไปพักก่อน"
 แล้วทั้ง 3 คนก็ไปรับประทานขนมว่างกันแล้วก็แยกย้ายกันไป ก่อนนอนคืนนั้นดร.นิลลี่คิดในใจไม่คิดว่าจะทำได้การช่วยชีวิตคนพร้อมกันทั้ง 3 คนในสถานที่ที่ไม่ใช่โรงพยาบาล แล้วก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อย