บทที่ 4
ภายในโบสถ์ มีซิสเตอร์ฝึกหัด อยู่สามสี่คน คอยทำหน้าที่ทางศาสนา เเละทำความสะอาด หรือเป็นที่ปรึกษาของสาวก บ้านพักของเด็กกำพร้าตั้งอยู่ ด้านหลังของโบสถ์ เป็นอาคารไม้สองชั้น เเต่ละชั้นมีสิบห้อง นับว่าใหญ่ทีเดียว
"โจนาธาน!" เสียงสดใสเจือเเจวดังมา พร้อมกับร่างเล็กๆ ที่พึ่งเข้าใส่เอวของโจวหมิง เเต่เขาไม่ได้หลบ เพียงย่อตัวลงสวมกอดร่างที่พุ่งเข้ามา เเละอุ้มด้วยสองเเขน
"ลิเลีย พี่เคยบอกเเล้ว่าอย่าวิ่ง เกิดหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง" โจวหมิงเอ่ย พลางบีบจมูก เด็กสาวตัวน้อยอย่างเอ็นดู
"มู ข้ารู้ท่านพี่ต้องรับข้าได้อยู่เเล้ว ดังนั้นไม่ห่วงหรอก เพราะเป็นคนอื่นข้าไม่วิ่งหรอก!" เสียงของลิเลียสดใส ทำให้โจวหมิง ไม่สิโจวหมิงรู้สึกผ่อนคลายไม่เลวทีเดียว
ลิเลียเป็นเด็กสาวท่ถูกทิ้งไว้ในป่าใกล้ๆ หมู่บ้าน ไม่ใช่ที่ที่โจวหมิงฟื้นขึ้นมา ลิเลียถูกห่อด้วยผ้าพันคอผืนเดียว ในฤดูหนาว หิมะตกหนัก ไม่ว่าใครก็ตามที่ทิ้งเด็กสาวตัวน้อยอายุเพียง3 ขวบเอาไว้ ใครเห็นก็ว่า เเต่ยังดีที่โจนาธานไปวิ่งเล่นตรงนั้นพอดี ทำให้เขาพบเจอกับลิเลียเเละอุ้มกลับมาที่โบสถ์ ด้วยความเมตตาของซิสเตอร์ยีน่า ทำให้เธอรับอุปการะเด็กสาวคนนั้น เเละตั้งชื่อใหม่ว่าลิเลีย
ผ่านมาสามปี เด็กสามเติบโต เธอสนิทกับโจนาธานที่สุด เพราะเขาคือ คนที่ช่วยเธอไว้ จึงนับโจนาธานเป็นพี่ชายคนหนึ่ง ส่วนโจนาธานก็เห็นว่าเธอเป็นน้องสาวเช่นกัน
ผมสีขาว พริ้วไหวไปมาตามเเรงลม ร่างเล็กบอบบางถูกอุ้มขึ้นมา โจวหมิงก้าวเดินไปยังบ้านพักทันที
"เเก....เเก กลับาได้ยังไง!" เด็กคนหนึ่งร้อง โจวหมิงเพ่งมองไปยังเขา ถ้าจำไม่ผิด คนนี้ชื่อ เอียน อายุสิบขวบ ตัวโตกว่าโจนาธาน เเละยัง เป็นหนึ่งในเด็กที่ทำให้เขาตายในป่าอีกด้วย
โจวหมิงหรี่ตามองไปยังเอียน ทำให้อีกฝ่าย ราวกับเผชิญกับเเรงกดดัน ตกใจ กรีดร้องวิ่งหนีเตลิด
"เอียนเป็นอะไร?" ลิเลียงุนงง เเม้ทุกคนในบ้านจะอายุมากกว่าเธอ เเต่เธอไม่ได้ใช้คำนำหน้าว่า พี่ กับพวกนั้น มีเพียงโจนาธานเท่านั้นที่เธอเรียกว่า พี่
"เขาคงปวดขี้น่ะ ขึ้นไปชั้นสองเถอะ" โจวหมิงอุ้มลิเลียขึ้นไปยังห้งของตัวเอง
ภายในบ้านเงียบเชียบ เพราะเด็กกำพร้าทุกคนที่นี่ ต้องทำงานอาสา ประเภทช่วยชาวบ้านทำเรื่องต่างกๆ ถอนต้นหญ้า กวาดถนน เเละช่วยยกของ ซึ่งจะทำในเช้าจนถึงเที่ยง ค่อยกลับมากินข้าวนอน
เนื่องด้วยโสบถ์อยู่ได้เพราะชาวบ้าน ทางโบสถ์เองจึงต้องส่งสาวกไปช่วยเหลือชาวบ้าน เเน่นอนเด็กๆ พวกนี้ล้วนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เพราะงานอาสาพวกนี้ มักได้ของตอบเเทนเป็นขนมหวาน
"ลิเลีย ขอพี่ตรงนี้ พี่ไปอาบน้ำก่อน" โจวหมิงวางลิเลียไว้บนเตียง จากนั้นหยิบอุปกรณ์อาบน้ำ ผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งกับชุดที่จะเปลี่ยน เดินอ้อมไปด้านหลังของบ้านพัก
นี่คือยุคกลาง เเถมยังห่างไกล ทำให้ไม่ได้มีห้องอาบน้ำ มีเพียงบ่อเล็กๆ ล้อมด้วยกำเเพงไม้หยาบๆ สี่ด้าน มีประตูบานเดียว ต้องโยนถังที่ผูกกับเชือกลงไปตักเอาน้ำ เเละดึงขึ้นมา
โจวหมิงชินชากับความลำบาก ตอนเขาเป็นผู้ฝึกตนใหม่ ไม่ได้อาบน้ำเป็นปีๆ ดังนั้นเเค่นี้นับว่ายอดเยี่ยมมากเเล้ว น้ำถูกตักด้วยกระบวย เเละเถลงบนร่างที่เปลือยเปล่า ความเย็นของเขา ทำให้สติเเจ่มชักมากขึ้น
โจวหมิงกลับถึงห้องตนเอง ก้พบว่าลิเลียหลับไปเเล้ว เขาเดินไปลูบหัวของเธอ ก่อนจะมองออกไปด้านนอก
"พี่" ลิเลียงึมงัมลืมตาขึ้น
"ไปเถอะ พี่หิวข้าวเเล้ว" โจวหมิงอุ้มลิเลียที่กำลังสะลืมสะลือขึ้นมา ไปยังโบสถ์
ซิสเตอร์ยีน่าจัดเตรียมอาหารไว้เเล้ว เป็นซุปข้าวโพดหยาบๆ กับหัวไช้เท้าดอง โจวหมิงลงมือทานมันเพื่อเติมเต็มความหิวโหย ส่วนลิเลียนั่งมองเขากินจนเสร็จ ก็นำจานชามไปล้าง ซิสเตอร์ยีน่ารออยู่เเล้ว พร้อมกับคำร้องขอ
งานอาสา เขากับลิเลียต้องทำเช่นกัน ไม่เช่นนั้นจะไม่มีข้าวกิน
"คำร้องนี้มาจาก บ้านของลุงซัว เห็นว่าลูกชายของลุงซัวเข้าร่วมกับกองอัศวินกำลังกลับมาบ้านเกิด จึงคิดปัดกวาดทำความสะอาดบ้าน" ซิสเคตอร์ยีน่าบอกรายละเอียด โจวหมิงพยักหน้ารับ เขาเเละลิลัยเดินทางไปยังบ้านลุงซัว


บทที่ 6
"โจ"
ทันทีที่มาถึง เสียงเรียกชื่อดังขึ้น โจวหมิงเพ่งสายตามองไปด้านหน้า ร่างหลายร่างที่คุ้นเคยในควมทรงจำค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา
เด็กชายโตสุดในกลุ่ม อายุ 12 ปี ชื่อ ริชเนอร์ ผมสีทองของเขาเเละดวงตาเปี่ยมด้วยพลังชีวิต บวกกับออร่าผู้นำ ทำให้อนาคตของเด็กชายคนนี้น่าจะไปไกลไม่น้อย
คนที่สองงเป็นเด็กชายเช่นนั้น รูปร่างอ้วนท้วม กลมดิกเหมือนลูกบอลเนื้อ ชื่อ จิมลี่ อายุพอๆกับโจนาธาน
เด็กผู้หญิงสองนคน อายุน้อยกว่าเขาหนึ่งคน ชื่อ ลีอา ผมสีเเดงเพลิง ดวงตาทับทิม อีกคนชื่อ ไมน์ อายุพอๆ กับโจนาธาน ผมสีเงิน ดวงตาสีม่วงผู้ลึกลับน่าค้นหา
นี่คือสี่คน นอกจากลิเลียที่โจนาธานสนิทด้วย ทว่าโจวหมิงเเสดงออก ชัดเจนว่าไม่ได้คลุกอยู่กับเด็กพวกนี้ เขาจึงพยักหน้ารับเเบบส่งๆ เเละเดินไปยังห้องของตนเองเเทน
โจวหมิงวางลิเลียไว้ ก่อนจะไปนั่งบนพื้น เขารู้ว่าเ็กสาวคัวน้อยกำลังหลับลึก ดังนั้นจึงๆม่ต้องกังวลว่าเะอจะตื่นมาเเละพบวง่าเขากำลังทำอะไรอยู่
โจวหมิงคิดจะสร้างเเกนมานาขึ้นมา
ในอดีต เขาก้าวเข้าสู่โลกของผู้ฝึกตน อายุก้ปาไปสามสิบห้าปี บรรลุจุดสูงสุดของชีวิต ก็อายุร่วมร้อยปี ดังนั้นเขาจึงรู้ดี อะไรก็ตาม หากเริ่มต้นก่อน ย่อมต้องดีที่สุด ในโลกนี้เองก็เช่นกัน
เขานั่งขัดสมาธิเเละหลับตาลง พยายามสัมผัสถึง มานาที่กระจายอยู่รอบๆ
จิตของโจวหมิงนิ่งงัน เเละเข้าสู่ภวังค์ทันที นี่คือสิ่งที่ติดตัวเขามาจากร้อยพิภพ
มานาในร่างกาย เปลี่ยนเสมือนกลุ่มก้อนพลังงาน อันเเสดงให้เห็นว่า เขาคือ หนึ่งในมนุษย์ ที่สามารถ ฝึกฝนมานาได้
โจวหมิงรวมมานาทั้งหมดในร่างกายของเขา มาไว้ที่จุดเดียว ชั่วขณะนั้นเอง เเกนมานาก็ถูกสร้างขึ้น
มันมีสีขาว ขนาดเท่ากำปั้น พลังมานาภายในนี้น้อยมาก โจวหมิงไม่พอใจนัก ในโลกก่อน ตันเถียนของเขากว้างใหญ่มาก ดังนั้น เเกนมานาของเขาเองก็สมควรเป็นเช่นเดียวกัน
โจวหมิงสามารถ รับรู้ได้ถภึงมานาที่กระจายอยู่รอบๆ ห้องของเขา ทว่าช่างเเตกต่างจากที่อยู่ในเกนมานาของเขา มันราวกับปนเปื้อนเเละไม่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง
เเต่โจวหมิงกลัว? ย่อมไม่ เขาเคยดูดซับพลังงานที่มีเเต่ของเสียมาก่อน ดังนั้นมานาที่ปนเปื้อนนี้ ขี้ปะติวมาก
โจวหมิงเปิดรุมขุมขนทั่วร่าง ดูดซับมานาปนเปื้อนเข้ามาในร่างกายทันที
เหมือนเอาของไม่ดีเข้าตัวเอง โจวหมิงรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด ทว่ากัดฟันทนไม่ร้องออกมาสักเเอะ รวมมานาปนเปื้อนพวกนั้นไว้ในเเกนมานาของตนเอง
สามชั่วโมงผ่านไป กระเเสมานาเริ่มหมุนวนรอบๆ ภายในร่างของโจวหมิง เเละล้นทะลักอกมาด้านนอก จนร่างของเขาลอยขึ้น เเกนมานาของเขาใหญ่ขึ้น ขณะเดียวกัน มานาของเขาก็เริ่มเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีที่เข็มขึ้น เเต่ว่ายังไม่เพียงพอ ดูเหมือนมานาปนเปื้อนจะได้ผลไม่ดีเท่าไหร่ โจวหมิงขับของปนเปื้อนออกมาจากผิวหนังทันที ทำให้ทั่วร่างของเขาเหม็นอย่างมาก เเต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่หยุด ผ่านไปจนถึงช่วงฟ้ามืดลากยาวยันเช้า
เเกนมานาของเขา บัดนี้มีสีเเดงปนมาเล็กน้อย เเละหยุดการพัฒนา โจวหมิงลืมตาขึ้น มองพลังมานาสีขาวปนเเดงคล้ายกับหมอกเลือดที่ไหวเวียนไปทั่วร่าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน
"ไม่เหมือนการฝึกตนสินะ ร่างกายยังคงเดิม ไม่ได้เเข็งเเรงขึ้นเลย" โจวหมิงมองผลลัพธ์ของการฝึก เเต่เเค่นี้ก็พึงพอใจ เขาเป็นผู้ใช้มานาเเล้ว ในชวงอายุเพียง 8 ขวบ ไม่สิ ปีนี้น่าจะ 9 ขวบของร่างนี้ ดังนั้นมีเวลาอีก 3 ปี ก่อนที่จะถึงครบกำหนดอายุเกณฑ์ที่สามารถฝึกฝนมานาได้ โจวหมิงนับว่าเริ่มต้นไวกว่าเด็กๆรุ่นเดียวกัน เขาจึงได้เปรียบอย่างมาก
"3 ปี มานาของข้าต้องอยู่ในระดับสีเหลืองเป็นอย่างต่ำ อีกทั้งร่างกายนี้ต้องได้รับการฝึกฝนอย่างหนัก" โจวหมิงไม่ได้ปลุกลิเลีย เดินไปนอกบ้านพักเพื่ออาบน้ำ เขาถอดเสื้อผ้าออก พลันพบว่าร่างนี้ผอมเกินไปจริง โจวหมิงหวนนึกถึงการฝึกฝนในดินเเดนของผู้ฝึกตน พลันส่ายหน้า วิธีพวกนี้เห็นจะเอามาใช้ไม่ได้ เขาจึงขบคิดถึงวิธีเพิ่มกล้ามเนื้อ
"จำได้ว่าศิษย์พี่ใหญ่ เคยบอกไว้ว่าเขาเป็นชาวโลกที่กลับชาติมาเกิด ดังนั้นวิธีการฝึกจึงค่อนข้างเเปลก" โจวหมิงเคยบเข้าสำนักอยู่สิบกว่าปี ทำให้เขามีสังคมศิษย์พี่ศิษย์น้องเเละอาจารย์อยู่กลุ่มหนึ่ง ภายหลังเเยกตัวออกมาฝึกสันโดด
ศิษย์พี่ใหญ่เคยกล่าวไว้ กล้ามเนื้อนั้นสามารถส้รางได้ ด้วยการออกำลังกาย เเละกินอาหารพวกโปรตีน เดิมทีโลกเก่ากินเเต่โปรตีนคนคงตายพอดี ทว่าในดินเดนผู้ฝึกตน กินเพียงสารอาหารที่เรียกว่า โปรตีน ได้ เพราะว่าดินเเดนเเห่งนั้นมีโอสถวิเศษที่เปี่ยมด้วยความอัศจรรย์ กับน้ำวิเศษ ทำให้หลักอาหาร 5 หมู่ไม่จำเป็น เเต่ว่าโจวหมิงในตอนนี้ ขืนกินเเต่เนื้อกับไข่ มีหวังไม่โตเเน่ๆ เขาจึงคิดชื่อรายการอาหาร ที่ถูกหลัก 5 หมู่ขึ้นมา เเละสลักรายการไว้ในใจ
"ตามที่ศิษย์พี่บอกไว้ ออกำลังเท่าไหร่ โปรตีนที่กินก็ต้องมากกว่าเท่าตัวของที่เอาออก" เเต่ว่าโบสถ์หาใช่สถานที่ที่ทำอาหารได้ ดังนั้นโจวหมิงจึงขบคิดที่จะ เข้าป่า หาผักป่า ไข่นก เเละเนื้อสัตว์ที่นั่นเเทน


บทที่ 3
โจวหมิงเดินเข้ามาในหมู่บ้าน ความทรงจำเจ้าของร่างที่เลือนลาง พลันชัดเจนมากขึ้น
โลกใบนี้ เรียกว่า เคออส ถูกสร้างขึ้นโดย พระเจ้าที่มีชื่อเดียวกันกับโลก ประวัติศาสตร์ยาวนาน จนนับไม่ได้
ในโลกเคอส มีอยู่ ดินเเดน อันได้เเก่
ทางตะวันตกของโลกเคออส ดินเเดนมนุษย์ สตอร์มฮาร์ท ที่ที่โจวหมิงกำลังอยู่ในตอนนี้ เป็นส่วนหนึ่งของดินเเดนมนุษย์เช่นกัน
ทางตะวันออก ดินเเดนพวกเอลฟ์ มิรันด้า สถานที่ของพวกเอลฟ์ที่มีชีวิตยืนยาว
ทางเหนือ ดินเเดนสัตว์ภูต
ทางใต้ เป็นดินเเดนรกร้าง สถานที่ของเหล่ามอนสเตอร์อาศัยอยู่
หมู่บ้านซิลเวอร์ คือสถานที่ที่ โจนนาธาน อาศัยอยู่
มีประชากรประมาณ หนึ่งร้อยคน วิถีชีวิตนของชาวบ้าน ล้วนเป็นการเข้าป่าเพื่อหาของป่า นำมากิน หรือขายเเลกเงินในเมืองไอรอน ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนัก
ด้วยจำนวประชากร ทำให้เพียงคนในหมู่บ้านชำเลืองมองไปยังชาวบ้าน ย่อมต้องคุ้นหน้าไปสัก 9 ใน 8 ส่วน หากไม่คุ้นหน้าเเสดงว่าเป็นคนนอก ซึ่งบ่อยครั้งจะมีคนนอกมาเยือนที่นี่
"โจ เจ้าหายไปไหนมา รู้ไหมซิสเตอร์ตามหาเจ้าให้ทั่วเลยนะ" ชาวบ้านคนหนึ่ง ทำให้โจวหมิงหลุดจากภวังค์ มหันไปมองร่างที่พุดคุยกับเขา
"ข้าหลงทางในป่า พึ่งกลับออกมาได้" โจวหมิงตอบด้วยรอยยิ้ม ขณะเดินไปยังโบสถ์
โบสถ์ สิ่งปลูกสร้างสีขาวสูง เเฝงด้วยกลิ่นอายของความเก่าเเก่ ปรากฏเบื้องหน้า ด้านบนของโบสถ์ประดับไว้ด้วยสัญลักษณ์ปีกสีขาวหลายคู่ คล้ายคลุงกับเทพเจ้าที่ทำให้โจวหมิงมาอยู่ที่ต่างโลก มันทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย หากมีโอกาส เขาจะสอยมันลงมา เเละเผาทิ้งเสีย ช่างขัดหูขัดตาเหลือเกิน
เเต่อดกลั้นไว้ สาวเท้าเข้าไป ภายในโบสถ์
ตามความทรงจำ พระเจ้าที่สร้างโลกเเห่งนี้ ถูกสรรเสิฐ เคารพเเละบูชา จากทุกเเดนเเดนที่กล่าวไว้ข้างต้น ใครก็ตามที่ดูหมิ่น จะถูกจับขึงไม้กางเขนเเละเผาทั้งเป็นด้วยกองฟืน หากถูกเหล่าอัศวินของโบสถ์ล่วงรู้ จักถูกประหารด้วยการตัดคอต่อหน้าผู้คน เเละหนักสุด ถูกขัง มรมานในคุกที่ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันจนกว่าจะตาย
ฉะนั้น เคออส ไม่อาจเเตะต้องได้ เเต่กลับโจวหมิง เขาอยากจะเผาโบสถ์นี่ เพื่อให้ไอ้พระเจ้าเหี้ยๆ นั่น รู้เหลือเกินว่าตน อยุ่ที่นี่ เเละยังดูหมิ่นมันอย่างมากด้วย เเต่อาการต้านเสดงออกมาชัดเจนมาก เจ้าของร่างเดิมนี้ ไม่ยอมให้เขาทำ เพราะว่านี่คือ สถานที่ที่เขา เติบโตมา
เเน่นอนโจวหมิงเข้าใจดี กระนั้น หากเป็นโบสถ์ของที่อื่น ไม่ใช่ที่นี่ เขาสามารถฆ่าพวกนกบวชเเละซิสเตอร์ จากนั้นเอาศพกองรวมกันไว้ด้านใน เเละเผาให้วอดวายได้ใช่ไหม?
ร่างนี้ไม่เเสดงอาการต่อต้าน โจวหมิงจึงยิ้มเหี้ยมออกมา ดวงตาดำมืด ไอสังหารคล้ายกับหมอกเลือปกคลุมทั่วร่าง มันปรากฏขึ้นมาเเวบหนึ่ง เเละหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีอยู่
หญิงชราคนหนึ่งในชุดซิสเตอร์เดินออกมา พอเห็นโจหมิง เขารีบเข้ามา คุกเข่าเเละกอดร่างเขาไว้ทันที
"โจนาธาน เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา รู้ไม่ว่าข้าเป็นห่วงเเค่ไหน!" เสียงดุที่ปนด้วยความรักเเละอารี ทำให้โจวหมิงที่ประสาทตึงเครียก ผ่อนคลายตนเองได้ในที่สุด หยิงชราคนนี้เเสดงออกมาด้วยความจริงใจของนาง
"ซิสเตอร์ ข้าหลงป่าน่ะ พึ่งหาทางกลับออกมาได้" โจวหมิงกล่าวด้วยเสียงของโจนาธาน น้ำเสียงนี้ ฟังราวกับเด็ก ใช่ก็เด็กเเหละ ร่างนี้เป็นเด็กชาย อายุเพียงเเปดขวบเท่านั้นเอง
"ข้าเคยบอกเเล้ว อย่าเข้าไปที่นั่น หากถูกสัตว์ทำร้ายเอาจะทำ..." ซิสเตอร์ยอน่า มองไปยังท้องของโจนาธานก็พบว่า เสื้อตรงนั้นขาดเเละมีรอยเลือดกระจายอยู่ตรงท้อง แผลของเขาเเม้จะหาย เเต่รอยเเดงๆเเละเลือดยังซึมอยู่เล็กน้อย เนื่องจากกการเดินเป็นเวลานาน ซิสเตอร์ตกใจอย่างมาก จึงรับร้อน ลากโจวหมิงไปนั่งที่หน้ารูปปั้นของเคออส
"อยู่นิ่งๆ ข้าจักรักษาเจ้า" ซิสเตอร์ยอน่า ยืนสองมือออกมากตรงหน้าของโจวหมิง ทันใดนั้นความผัวผันบางอย่าง ทำให้โจวหมิงสัมผัสได้ถึงพลังปริศนา
"ฮีล!"
เเสงสีเขียวโอบทั่วร่าง อาการเหนื่อยล้าเเละความเจ็บปวด หายเป็นปลิดทิ้ง
โจวหมิงมองร่างตนเอง สิ่งนี้ไม่มีที่ในดินเเดนของเขา เเต่ความสามารถของมัน ทำให้อาการบาดเจ็บหรือเหนื่อยล้าหายไป คล้ายกับโอสถวิเศษ เเต่ไม่จำเป็นต้องหลอมโอสถ เเต่ใช้ได้ทันที
ความทรงจำ หนึ่งผุดขึ้นมา
มานา คือ พลังานที่ไหลเวียนในโลกเคออส เช่นเดียวกับพลังฟ้าดิน ในร้อยพิภพ
บนโลกนี้ เเบ่งสิ่งมีชีวิตออกเป็น ผู้ใช้มานา กับ สิ่งมีชีวิตธรรมดา พวกผู้ใช้มานา เกิดมาพร้อมกับเเกนมานา เเละเส้นมานาในร่างกาย สิ่งนี้คล้ายคลึงกับ เส้นลมปราณเเละตันเถียนในดินเเดนก่อนของโจวหมิง
เเต่ว่ารู้เเค่นี้เท่านั้น เพราะว่าไม่มีใครอธิบายเรื่องนี้ในเชิงลึก กับโจนาธาน
ซิสเตอร์สำรวจร่างกายของโจนนาธานอีกครั้ง มั่นใจว่าไม่มีอันใด ก็ถอนหายใจออกมา เเล้วหันมาพูดกับเขา
"ไปอาบน้ำเเต่งตัวใหม่ซะ เดี๋ยวกินข้าวเช้ากัน"
โจวหมิง มองร่างหญิงชชราที่เดินออกไป เขาจึงลุกขึ้นยืนเเละมองออกไปด้านนอก
ทิวทัศน์ของภูเขาเเละผืนป่า เขียวชอุ่ม กระท้อนสายตา อากาศที่บริสุทธิ์ ทำให้สดชื้นขึ้น เพียงสูดเอามันเข้าปอดเเละปล่อยออก
นับเเต่นี้ เขาคงจะอาศัยที่นี่ เเต่คงไม่นานเกินรอ เพราะว่า เขาต้องเร่งเเข็งเเกร่ง เพื่อไปฆ่าเคออส เเละหาวิธีกลับดินเเดนของตนให้ได้ เพราะร่างอมตะ กำลังเฝ้าคอยเขาอยู่


บทที่ 7
โจวหมิงออกไปทำงามกับลิเลียเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ พวกริชเนอร์ไปด้วย เนื่องจากงานคราวนี้เป็นถอนหญ้ากับถางพุ่มไม้ คนที่ส่งงานไปคือ หัวหน้าหมู่บ้าน พ่อของลีนั่นเเหละ เเต่หัวหน้าหมุ้บ้านคงรู้ว่าลูกชายก่อเรื่องไว้ เขาจึงไล่ ลีให้ไปเล่นที่อื่น พวกโจวหมิงจึงลงมือทำงานอยางสะดวก
ลิเลีย ทำใต้ร่มต้นไม้ใหญ่ ซึ่งริชเนอร์กับโจวหมิงเห็นพ้องกัน ยายหนูนี่ค่อนข้างอ่อนเเอ
ทว่ามีคนหนึ่งไม่พอใจ ลีอา สาวน้อยผมเเดง
"ทำไม ลิเลียต้องทำในร่มได้เล่า" ลีอาบ่นขณะก้มๆเงยๆ
"เอาน่าลิอา ยังไงลิเลียก็อ่อนเเอ เดี๋ยวฉันจะช่วยจัดการในส่วนของเธอเอง" ริชเนอร์เข้าไปช่วยลีอา ทำให้เด็กสาวบุ้ยปาก โจวหมิงชำเลือกมองเเวบหนึ่งเเล้วไม่มองอีก เด็กหนอเด็ก
ไม่นาน กลางเเดดที่เเรงขึ้นพอใกล้เที่ยงวัน ทุกคนก็เริ่มเหนื่อย ลิเลียพิงหลังกับต้นไม้ เหงื่อออกเล้กน้อย ขณะที่ เจ้าอ้วน ลีอา ริชเนอร์ เเละไมน์ เหงื่อท่วมตัว
"พักสักหน่อยดีกว่า อีกนิดคงเสร็จเเล้ว" ริชเนอร์บอก ทุกคนจึงนั่งใต้ร่มไม้ โจวหมิงนั่งลงกับพื้นหญ้า กวักมือเรียกลิเลียมา จับเธอนอนตัก เพราะว่าตาของเด็กน้อยคนนี้เเทบจะปิดเเล้ว เขาจึงต้องให้เธอนอนเสีย
ดังคาด ลิเลียหลับลึกในทันที ขณะที่คนอื่นๆ ก็เริ่มง่วงเหมือนกัน การหลับของลิเลียเสมือนโรคติดต่อ ทุกคนผล็อยหลับไปอย่างช่วยไม่ได้ เหลือเพียงโจวหมิงเท่านั้นที่ยังทอดสายตามองทุ่งหญ้า สายลมเย็นๆ โชยมา ทำให้รู้สึกคลายร้อนได้ไม่น้อยทีเดียว โจวหมิงนับพักครู่หนึ่ง ก็จัดให้ลิเลียนอนบนพื้น ส่วนตัวเขาก้าวออกมจากร่มเงาของต้นไม้ใหญ่
ดวงตาสาดมองไปยังต้นหญ้ารักชันสูงระดับอก โจวหมิงหรี่ตาลง เเกนมานาถูกระตุ้น มานาภายในนั้นไหวเวียนไปทั่วร่างทันที ดวงตาของโจวหมิงเรือนเเสงวาบขึ้นมา นี่คือลักษณะยามใช้มานาของผู้ฝึกมานา
"ถือโอกาสทบทวนความจำเเล้วกัน" โจวหมิงหยิบเอาเคียวตัดหญ้ามาถือไว้ กระชับให้กุมเเน่น ท่วงท่าเท้าพลันใช้ออก ร่างของโจวหมิงบังเกิดเงาซ้อนกันหลายสิบเงา มุ่งหน้าไปยังต้นหย้าสูง เคียวในมือคตวัดไปมา ต้นหญ้าถูกกองไว้ต้นเเล้วต้นเล่า ส่วนโจวหมิง สามารถเคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้นจนเกิดเงาร่างของเขาซ้อนกันนับสิบ กระทั่งถูกตัดจนหมด โจวหมิงก็พ่นลมหายใจออกมา เหงื่อท่วมกาย
"ร่างกายนี้อ่อนเเอชะมัด" มานาเขายังเหลือ ขากับเเขนไม่ไหวเเล้ว กล้ามเนื้อปวดไปหมด ทว่าเเรงยังเหลือ โจวหมิงตั้งใจทดสอบร่างกายของเขาจนถึงชีดสุด เขาโคจรมานาไปทั่วร่างอีกครั้ง จากนั้นโยนเคียวทิ้ง เเละใช้มือถอนต้นหญ้า
ลิเลียสะดุ้งตื่น เพราะต้องทำงาน ไฉนเลยมาหลับเเบบนี้ คนอื่นๆ เองก็ตื่นพร้อมๆ กับลิเลีย ทว่าภาพตรงหน้าก็คือ
ร่างของโจวหมิงที่ท่วมเหงื่อ ตั้งเเต่หัวจรดเท้าเปียก เจ้าตัวหายใจหอบ กระบอกน้ำถูกเปิด เเละกระดกลงคอจนเกลี้ยง
โจวหมิงเหนื่อยมาก ทว่าเขารับรู้ได้ถึงขีดจำกัดของร่างกายเเล้ว ดังนั้นวันนี้นับว่าประสบผลสำเร็จไปหนึ่งอยาง
"กลับเถอะ" โจวหมิงบอกกับทุกคนเเต่มองไปยังลบิเลีย เธอวิ่งมายืนข้างเขาทันที ก่อนที่โจวหมิงจับจูงมือลิเลียเดินกลับโบสถ์อย่างเชื่องช้า
'ถึงเตียงคงหลับเป็นตายเเน่เรา' โจวหมิงบ่นในใจ


"ให้ตายเถอะ" โจบ่นอุบ ขณะลุกขึ้นจากเตียง ร่างกายเขาปวดไปหมด ตามคาดหัวถึงหมอนหลับเป็นตาย เเต่เพราะต้องตื่น เขาจึงลุกโดยอัตโนมัติ
โจนาธานไม่ได้สวมใส่รองเท้า เเต่เลือกใชเท้าเปล่า เขามองยังหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ก่อนจะนอน จากนั้นก็เดินด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ กระโจนลงจากหน้าต่าง ความสูงไม่ได้เป็นปัญหาเลย เขาเก็บตัวลงพื้นอย่างสวยงาม ก่อนจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปตามเงาของต้นไม้เเละอาคาร มุ่งหน้าเข้าสู่ผืนป่าหลังที่พัก
เเสงจันทร์สาดลงมา ทำให้มองเห็นลางๆ ยังรอบๆ โจนาธานสำรวจซ้ายขวา ไม่มีสิ่งใด เขาก็เริ่มต้นด้วยการ นั่งท่าม้านั่ง เเน่นอนนี่คือพื้นฐาน อีกทั้งยังฝึกความอดทนเเละจุดศูนย์ถ่วงให้กับร่างกายนี้อีกด้วย
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
โจนาธานเหงื่อท่วมตัว เขารู้สึกว่าร่างกายใกล้จะไม่ไหวเเล้ว ทว่ายังเหลืออีกตั้งหนึ่งชั่วโมงจะถึงตี 5 เขาจึงต้องกัดฟันอดทนให้ได้ เป้าหมายของเขา หนึ่งเดือน ต้องนั่งท่าม้านี้ให้คล่องปรือ ถ้าทำได้ อย่างอื่นก็ง่ายเเล้ว เขาตั้งใจออกกำลังกายในเดือนถัดไปเพื่อฝึกฝนร่างกาย
จนครบอีกหนึ่งชั่วโมง รวมสองชั่วโมง โจนาธานทรุดตัวนอนเเผ่บนพื้น เขาหอบหายใจออกมา
"เหนื่อยสุดๆ ไม่ได้ทรมานเเบบนี้มานานเเล้วนะเนี่ย" โจนาธานหัวเราะเบาๆ พลางนึกถึงอดีต ผ่านไปสิบนาที เขาจึงปีนขึ้นต้นไม้ หาไข่นก เเน่นอนว่าเจอ โจนาธานไม่รอช้า ตอกไข่ใส่ปากตัวเองเเละกลืนลงไปในทันที
จากนั้นเก็บไปอีกสิบกว่าใบ กะว่าจะก่อไฟ หาหม้อใส่น้ำมาต้มไข่นกให้ลิเลียกิน เขาหอมันด้วยใบไม้เเละซุกไว้ในเสื้อ ก่อนจะนวดขาทั้งสองพลางเดินกลับอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
รุ่งเช่า ลิเลียตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย ก่อนจะมองข้างตัว พบว่าพี่ชายกำลับนั่งขัดสมาธิหลับอยู่
"พี่" เสียงเล็กๆ ของเธอปลุกโจนาธานให้ตื่น เขามองดวงหน้าเด้กสาวพลาง เอ่ยขึ้น
"ตื่นเเล้วเหรอ ไปบ้วนปากเร็ว พี่ต้มไข่นกไว้ให้" โจนาธานบอกพลางล้วงเอาไข่นกต้มที่วางบนใบไม้ออกมาจากใต้เตียง
ลิเลียตาลุกวาว ไข่ต้ม ไม่ว่าจะอะไรก็เเล้วเเต่ เธอไม่ได้ลิ้มรสชาติมานาน ไม่ถามหาที่มาด้วยซ้ำ เด็กสาวพุ่งเข้าใส่มันทันที เเกะเปลือกเเละกินไข่นกต้มอย่างเอร็ดอร่อย
โจนาธานทำเพียงยิ้ม ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา พลางเช็ดปากที่เลอะให้ ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ทุกอยางมันพึ่งเริ่มต้นเท่านั้น"


สวัสดีผมดีใจจริงๆ ที่คุณลืมตาตื่นขึ้นมาสักที
 เสียงเงาชายปริศนาสูงใหญ่อยู่ตรงหน้าของคุณ แสดงท่าทีอย่างดีใจหลังจากที่เห็นตัวคุณนั้นลืมตื่นขึ้นมา ใบหน้าที่ทึบจนแยกไม่ออกว่าหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าตัวคุณนั้นจะไม่ค่อยสนใจในสิ่งนั้นเท่าไหร่
คุณเห็นสถานที่ที่คุณอยู่ในตอนนี้นั้นเป็นด้านบนดาดฟ้าที่ลมพัดเย็นสบาย ท่ามกลางในยามค่ำคืนที่ด้านล่างกำลังวุ่นวายและเต็มไปด้วยฝูงชน
 อะไรกัน นึกว่าคุณนั้นจะตกใจมากกว่านี้เสียอีก ทำเอาผมผิดหวังไปนิดหน่อยเลยนะครับ
 เงาปริศนาแสดงท่าทีที่ดูผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะเดินห่างออกไปจากคุณยืนตรงหน้าตะแกงรั้วเล็กที่กั้นชั้นดาดฟ้า เขามองไปด้านล่างพลางยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
 นี่.... คุณคิดว่ามนุษย์นั้นเกิดมาทำไมหรอครับ?
 สิ่งที่เขาถามมามันคืออะไรแล้วเขาต้องการสิ่งใด แม้แต่ตัวคุณเองนั้นก็ไม่รู้ ไม่สิ ไม่อยากจะรู้มันต่างหาก
 ....
 ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่อยากจะถามความคิดเห็นของคุณเฉยๆ ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไรหรอก
 ....
 อย่าพูดเหมือนผมกำลังจะทำอะไรไม่ดีสิครับ เห็นแบบนี้ผมเองก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ
 ....
 นั่นสินะ ถ้าสำหรับในความคิดของผมแล้ว วิญญาณถักทอให้เกิดรูปร่าง แล้วรูปร่างรูปทรงบรรจุความต้องการ ก่อกำเนิดเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ ตั้งแต่เกิดมาพวกเรานั้นต่างก็ว่างเปล่า มีเพียงแค่สัญชาตญาณเท่านั้นที่ติดตัวมา เมื่อเติบใหญ่ความต้องการเพียงแค่อยู่รอดกลับแปรเปลี่ยนไป หลายปัจจัยหลากหลายการแปรเปลี่ยน สังคม การเมือง เศรษฐกิจ และครอบครัว ก่อกำเนิดรูปร่างรูปทรงที่หลากหลายและแตกต่าง ซึ่งแต่ละรูปนั้นก็ต่างบรรจุสิ่งที่แตกต่างกันไปด้วย
....
 เอาอะไรมาพิสูจน์อย่างนั้นหรอครับ นั่นสินะ...
และแล้วเงาปริศนาก็มองก้มไปที่ด้านล่างพลางยิ้มออกมาอย่างดีใจ ซึ่งตัวคุณนั้นก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่านั่นไม่ใช่รอยยิ้มที่ดีสักเท่าไหร่ มันเหมือนคนที่เห็นคนอื่นเป็นเพียงแค่ของเล่น และใช้แค่เพียงฆ่าเวลาก็เท่านั้น
ถ้างั้นเชิญชมผลงานที่ผมภาคภูมิใจ ความสวยงามราวกับดอกกุหลาบสีแดงสด หลอกล่อเหยื่อด้วยกลิ่นที่หอมและรูปลักษณ์อันเลอโฉม แต่แน่นอนกุหลาบย่อมมีหนามล้อมรอบ ไม่ระวังมีหวังจะถูกหนามเหล่านั้นทำร้ายเอาได้ บางทีอาจจะแค่เจ็บตัวเล็กน้อย หรือบางที...หึหึ
เงาปริศนานั้นยิ้มหัวเราะอย่างชั่วร้ายยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูน่าระรื่น
 ไม่มีอะไร...ผมก็แค่คิดอะไรนิดหน่อย อีกไม่นานฝนก็จะตกแล้ว เอาเป็นว่าเดี๋ยวจะไม่สบายพวกเราไม่นั่งข้างใน แล้วค่อยๆ จิบกาแฟท่ามกลางสายฝนในยามค่ำกันดีกว่าไหม?
 อะไรกัน! ไม่ชอบกาแฟอย่างนั้นหรอ? ไม่ใช่เพราะว่าเกลียดแต่เวลานี้ใครจะมาดื่มกาแฟอย่างนั้นหรอ? นั่นก็จริง! ถ้าอย่างนั้นเป็นนมอุ่นๆ สักแก้วก่อนก็แล้วกัน
จากนั้นเงาชายปริศนานั่นก็เดินเข้าไปที่ด้านหลังของคุณ ในตอนนี้นั้นคุณได้รู้ตัวว่าไม่สามารถที่จะขยับร่างกายได้อย่างใจนึก ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งอยู่บนรถเข็นก็เท่านั้น ซึ่งกำลังถูกเขาเข็นเข้าไปด้านในตัวอาคารอย่างช้าๆ และไม่นานหลังจากนั้นฝนก็ได้กระหน่ำเทลงมาเป็นห่าใหญ่

สำนักข่าวรายงาน เมื่อเช้าเวลา 04.00 น. พบศพชายไม่ทราบชื่อ ลอยมาเกยตื้นข้างชายฝั่งแม่น้ำเจ้าสายใหญ่ พบตามเนื้อตัวมีร่องรอยบาดแผลถูกมีดแทงที่ชายโครงนับครั้งไม่ถ้วน นอกจากนั้นบนใบหน้าของศพนั้นพบว่ามีการถูกขีดเขียนด้วยของมีคมคล้ายรูปสามเหลี่ยมที่หน้าผาก ตอนนี้ตำรวจกำลังตรวจสอบชื่อของผู้ตาย และใครเป็นผู้ลงมือสังหารอันโหดเหี้ยมนี้ ถ้ามีอะไรคืบหน้าทางสำนักข่าวจะรีบรายงานอย่างทันที สวัสดีค่ะ...
 ในขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังวุ่นอยู่กับการตรวจสอบสภาพของศพ และพื้นที่โดยรอบ ก็มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขี้ม้า กางเกงยีน ข้างเอวเหน็บปืนพก ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบเดินเข้ามา และในทันทีทันใดนั้น ชายสวมชุดตำรวจเต็มยศเข้ามาทำความเคารพอย่างขึงขัง
"สวัสดีครับสารวัตรพิรุณ ขอบคุณที่มาในวันนี้"
 "ไม่ต้องมากพิธี ผมมาเพราะหน้าที่ เอาเป็นว่าลองรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ให้ที"
 "ครับ"
 ...ผู้ตายนายอดิศักดิ์ อายุ 25 ปี ทำงานเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง ก่อนหน้านี้มีคนพบเห็นผู้ตายนั่งดื่มกับพวกเพื่อนที่ทำงานใกล้บริเวณนี้ เนื่องจากด้วยว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์
 หลังจากนั้น 22.00 น. ก็แยกย้ายกันกลับที่พัก เช้าวันต่อมาก็พบศพของผู้ตายนอนเกยอย่างที่เห็นนี่แหละครับ ร่างกายพบบาดแผลถูกของมีคมเทงเข้าที่ชายโครงถึง 11 แผล บนหน้าฝากมีร่องรอยการใช้มีดขีดเป็นรูปสามเหลี่ยมราวกับว่าต้องการจะสื่อถึงอะไรบางอย่าง นอกจากนั้นก็ไม่พบอะไรเพิ่มเติมแล้วครับ
 "ลองตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดแล้วหรือยัง?" พิรุณถาม
 "ตอนนี้กำลังรวบรวมข้อมูลอยู่ครับ อีกไม่นานก็น่าจะทราบผลแล้ว"
 "แล้วทางผู้ตายมีญาติอยู่ด้วยหรือเปล่า?"
 "มีอยู่ครับคนเป็นแม่ แล้วทางเราก็ได้ลองไปสอบถามดูแล้วด้วย ดูเหมือนว่าผู้ตายนั้นจะไม่ได้มีความขัดแย้งกับใครเลย แถมเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงานกับคนรอบๆ อีก"
 "นี่ก็แสดงว่าเป็นการเล่นงานแบบสุ่มสินะ? ว่าแต่มันทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?"
 ขณะที่พิรุณกำลังนึกคิดอยู่ในหัวคนเดียว ถึงความเป็นไปได้ เหตุจูงใจ และก็วิธีการสังหาร ตราสัญลักษณ์สามเหลี่ยมที่สลักบนหัว แต่ถึงอย่างนั้นหลักฐานโดยรอบมันก็ยังไม่เพียงพอ
 ตอนนั้นเองก็มีตรวจอีกคนหนึ่งเข้ามารายงานกับทางพิรุณที่ยืนนิ่งคิดอยู่ พร้อมกับถือกระเป๋าใบใหญ่
 "สารวัตรครับ เราพบเจอสิ่งของที่น่าจะเอาไว้ใช้ในการใส่ศพแล้วครับ"
 กระเป๋าใบใหญ่ถูกลากขึ้นมา ซึ่งมันชุ่มไปด้วยน้ำ กระเป๋าใบนั้นยังสภาพดีอยู่ แถมยังไม่มีร่องรอยบุบหรือว่าแตกสลายแต่อย่างใด พอเห็นอย่างนั้นพิรุณก็ถึงกับยิ้มมุมปากออกมา
 "เยี่ยมเลยอย่างน้อยตอนนี้ก็น่าจะตีวงแคบลงไปได้บ้างแล้วล่ะ ที่เหลือก็คงมีแต่รอภาพจากกล้องวงจรปิดสินะ?"

เวลาต่อมาในเย็นวันนั้น พิรุณที่ประจำการอยู่ในโรงพักของเขตใกล้ที่เกิดเหตุ ซึ่งเขาและพวกตำรวจกำลังนั่งตรวจเช็คข้อมูลภาพจากกล้องวงจรปิดกับตำรวจอีก 3-4 นาย ต่างคนต่างจับจ้องกันไปที่หน้าจอเป็นตาเดียวอย่างไม่ลดละ
ภาพในหน้าจอแสดงถึงผู้คนมากมายหลากหลายต่างเดินทางสัญจรไปมากันจนเต็มทางฟุตบาท เพราะด้วยว่าวันนี้เป็นวันศุกร์ หลายคนที่กลับจากงานก็มักจะไปนั่งดื่มกินกับเพื่อนร่วมงานเป็นธรรมดา
 "สารวัตรผมเห็นผู้ตายแล้วครับ" ตำรวจคนหนึ่งชี้ไปที่หน้าจอซึ่งแสดงให้เห็นภาพของผู้ตายที่กำลังเดินไปเลี้ยงฉลองกับเพื่อนร่วมบริษัท
 "จับตาเอาไว้..."
 "รับทราบครับ!"
 เวลาผ่านไปอีกสักพักใหญ่ กลุ่มของผู้ตายก็ออกมาและกำลังจะแยกย้ายกันกลับไป ต่างคนต่างแยกกันกลับไปคนละทางโดยที่เป็นตามคำให้การทุกประการ และผู้ตายก็ได้เดินหายเข้าไปในฝูงชน
 ช่วงเวลานั้นเป็นเวลาเดียวกับมวลชนที่หนาแน่นล้นทะลักเดินกันยั้วเยี้ยไปมาราวกับแมลง เพราะต่างคนต่างก็ออกไปเที่ยวดื่มกินเหมือนกัน ผู้ตายที่ไม่ได้มีรถขับ และทางพวกเพื่อนนั้นก็ไม่ได้เดินไปส่งเขา ทางที่เขาจะเดินกลับไปมีอยู่แค่ที่เดียว คือรถไฟฟ้า
 ขณะนั้นภาพที่จับของผู้ตายนั้นได้เดินหายออกไปจากกล้องวงจรปิด ซึ่งทาง พิรุณนั้นจึงรีบหันไปดูกล้องอีกตัวอย่างทันที พบเห็นผู้ตายกำลังเดินอยู่บนฟุตบาทท่ามกลางฝูงชนที่หนาแน่นและฝนที่เริ่มตกประปราย พวกเขาจับตาตามรอยไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
 "หายไปแล้วครับ..."
 ภาพของผู้ตายจู่ก็หายตัวไปอย่างปริศนา ทำเอาทุกคนที่กำลังดูกล้องวงจรปิดนั้นมีท่าทีที่ตื่นตระหนกออกมา
 "ระหว่างกล้องตัวที่ 13 และ17 ไม่มีกล้องวงจรปิดอยู่เลยหรอ?"
 "มีครับกล้องตัวที่ 15 แต่... มันเป็นแค่ตัวล่อเฉยๆ"
 "ชิ! ไอ้เวรตัวไหนมันเอากล้องหลอกไปติดกันว่ะ!"
พิรุณแสดงท่าทางอารมณ์ที่ฉุนเฉียวอย่างชัดเจน ก่อนจะค่อยๆ สงบสติอารมณ์แล้งพูดออกไปว่า... "ก็ดี! อย่างน้อยก็ตีขอบการเกิดคดีได้แล้ว"
 พอคิดได้ดังนั้น พิรุณก็เดินไปหยุดที่แผนผัง พลางนึกคิดจำลองสถานการณ์ในหัวอย่างช้าๆ และถี่ถ้วน
 "เหตุเกิดในช่วงที่กล้องตัวที่ 15 แสดงว่าเหตุมันเกิดตรงในช่วงระหว่างนี้" พิรุณหยิบปากกาไวท์บอร์ดออกมาวงกลมลงในแผนผัง "แต่ว่ามันรู้ได้อย่างไงว่าตรงที่แห่งนี้ กล้องตัวนี้เป็นเพียงแค่ตัวล่อ..."
 "....."
ในขณะที่พิรุณกำลังคิดอยู่นั้นไม่มีแม้แต่เสียงพูดเอ่ยถามออกมาแต่อย่างใด จนกระทั่งทางพิรุณนั้นได้เอ่ยออกมาว่า...
 "ก่อนอื่นก็ลองไปตรวจสอบพื้นที่เกิดเหตุก่อนก็แล้วกัน"

เช้าวันต่อมา... พวกของพิรุณออกเดินทางกันมาจนถึงที่เกิดเหตุ ตรงหน้ากล่องที่ถูกติดไว้เป็นตัวล่อ ที่ตรงนั้นฟุตบาทค่อนข้างแคบ มีน้ำขังประปรายเป็นแอ่งเล็กๆ เนื่องจากฝนตกเมื่อคืน
 เมื่อลองดูพื้นที่แถบแถวนั้นมันเป็นที่โล่งกว้างที่ซึ่งไม่น่าจะมีทางที่เหยื่อจะถูกฆ่าจากด้านนอก แต่ที่แถวนั้นมันมีทางแยกเข้าไปในซอยอยู่ พิรุณคาดวาเหยื่อน่าจะโดนคนร้ายหลอกล่อเข้าไปเพื่อฆ่าเป็นแน่
 ด้านในตรอกซอกซอยนั้นแคบจนไม่สามารถจอดรถระหว่างข้างทางได้ จึงจำเป็นต้องเดินเข้าไปแทน ที่ด้านในชื้นแฉะเพราะฝนตกเมื่อคืน ระหว่างทางที่ถูกประกบด้วยสังกะสีที่เก่าจนขึ้นสนิม และกลิ่นเหม็นที่โชยมาตามสายลม
 พื้นที่ตรงหน้าของพวกเขาเป็นชุมชนเล็กที่ส่วนมากบ้านถูกสร้างจากไม้ที่เก่าและพุพัง กลิ่นเหม็นนั่นก็คาดว่าน่าจะมาจากน้ำเสียที่ถูกปล่อยออกมาจากโรงงานใกล้แถวนั้น ผนวกกับขยะที่ลอยบนผิวน้ำยิ่งทำให้น้ำมันยิ่งเสียและส่งกลิ่นเหม็นมากกว่าเดิมทันทีที่เดินเข้าใกล้ไปเรื่อย ๆ
 "สลัม? จริงๆ ถ้าเป็นที่แห่งนี้น่าจะลงมือได้โดยที่ไม่ต้องกังวลอะไร"
 "เอาอย่างไงดีต่อครับสารวัตร?" ตำรวจหนึ่งในนั้นถามขึ้นเพื่อรอการสั่งการ
 "แยกตัวกันออกไปสอบถามชาวบ้านแถวนี้"
 "ครับ!"

 นั่นไม่เป็นเรื่องที่ง่ายเลย แทบจะทั้งสลัมนั้นผู้ใหญ่มักจะออกไปทำงานในช่วงเช้ากันหมด ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันหยุดก็ตาม ทิ้งเหลือแค่ตามหมู่บ้านมีเพียงแค่เด็กน้อยที่วิ่งเล่น กับคนสูงอายุที่นั่งอยู่ด้านหน้าบ้านหลังเก่าที่ผุพัง ทำให้ไม่ค่อยได้ความสักเท่าไหร่
 "แบบนี้ค่อนข้างยากเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย" ตำรวจคนหนึ่งเอ่ยขึ้นและค่อยกระดกน้ำอัดลมที่อยู่ในมืออย่างกระหาย เนื่องด้วยอากาศที่ร้อนทำให้การหาข้อมูลต้องหยุดชะงัก ทำให้พวกเขาต้องมานั่งอยู่หน้าร้านค้าขายของชำเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในสลัม
 "ทางนี้ก็ไม่ได้อะไรเหมือนกัน" พิรุณเดินมาพร้อมกับตำรวจอีกคนด้วยสีหน้าทั้งสองที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลท่วม
 "ว่าแต่ทั้งที่ฝนเพิ่งจะตกไปเมื่อคืนแท้ๆ แต่ทำไมมันถึงได้ร้อนอบอ้าวขนาดนี้ได้เนี่ย"
 "นั่นสิ ฉันเองก็รีบอยากจะกลับไปตากแอร์ที่โรงพักใจจะขาดแล้วเนี่ย"
 ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ระหว่างนั้นก็มีเด็กในสลัมคนหนึ่งจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความสงสัย ทางพิรุณที่เห็นเลยเข้าไปถามด้วยท่าทีอย่างเป็นมิตร
 "มีอะไรหรอหนุ่มน้อย?"
 "ผมแค่สงสัยเฉยๆ ว่าพวกคุณตำรวจมาทำอะไรในที่แห่งนี้ มีโจรขโมยของหนีมาที่นี่อย่างนั้นหรอ?"
 "เปล่า... คือว่า... พวกพี่ตำรวจแค่มาเดินตรวจตราเฉยๆ น่ะ ไม่ได้มาจับใครทั้งนั้นแหละ ว่าแต่เมื่อคืนหนูได้ยินเสียงอะไรแปลกไหม?" พิรุณลองถามเด็กอย่างเล่นๆ โดยที่ตนเองไม่ได้คิดอะไรมาก
 "ไม่ครับ เมื่อคืนผมหลับไปไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย" เด็กคนนั้นตอบมาด้วยสีหน้าที่ดูใสซื่อ
 "นั่นสินะ..." ในใจตอนนี้เขาคิดได้แค่ว่า ตนเองคิดอะไรไปถามเด็กน้อยแบบนี้ มันไม่น่าจะได้อะไรอยู่แล้ว
 "แต่ว่า... ถ้าเป็น "ลุงจัย" ละก็อาจจะรู้อะไรก็ได้นะครับ เพราะลุงเขาชอบเป็นคนกลับบ้านดึกๆ"
 "จริงหรอ? ช่วยเล่ารายละเอียดให้คุณตำรวจฟังหน่อยได้ไหม?" แล้วพิรุณก็พาเด็กน้อยคนนั้นเข้ามานั่งคุยด้านหน้าร้านขายของชำ พร้อมกับเลี้ยงน้ำอัดลมและขนมให้กับเด็กน้อยคนนั้น
ได้ความมาว่า... ลุงจัยนั้นมักจะกลับจากการทำงานดึกทุกวัน แต่เมื่อคืนเหมือนว่าลุงแกจะเจอเงินหล่นแถวนี้เลยทำให้อารมณ์ดี มาซื้อเหล้ากินแต่เช้าและไม่ได้ออกไปทำงานเหมือนอย่างทุกวัน ทางของแม่ค้าที่ขายของร้านของชำเองก็ยืนยันอีกเสียงด้วย
 สีหน้าและแววตาของพวกเขาทั้งหมดแสดงถึงความหวังอีกครั้งหลังจากที่ได้ยินคำบอกเล่ามาจากเด็กน้อย ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไปหาชายที่ชื่อ ลุงจัย ที่ตอนนี้น่าจะนอนหลับอยู่หน้าบ้านด้วยสภาพที่เมาหัวราน้ำ
 จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านของลุงจัย ซึ่งเป้นอย่างที่แม่ค้าและเด็กน้อยคนนั้นพูด เขาเป็นชายวัยกลางคนอายุราว 45 ถึง 50 นอนสลบเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ทั่วทั้งตัวมีแต่กลิ่นของเหล้าคละคลุ้งจนเหม็น ถึงกับแยกไม่ออกว่ากลิ่นไหนน้ำเสียหรือว่ากลิ่นเหล้า
 "นี่ลุง นี่ลุง นี่ลุงจัย!" ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้าไปเขย่าตัวของลุงจัยอย่างเบาๆ แต่ทว่าก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่ จนกระทั่งตำรวจคนนั้นเริ่มขึ้นเสียงตะคอกใส่ข้างๆ หูของลุง "นี่ลุง!!! ตื่นได้แล้ว!!!"
ลุงจัยสะดุ้งเฮือกใหญ่มองไปมาอย่างเลิกลัก ท่าทางดูเหมือนว่าจะได้ผลเป็นอย่างดี
 "อะ อ้าว! คุณตำรวจไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าครับ" ลุงจัยยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล พลางทำท่าเคารพอย่างปวกเปียก เหมือนว่าจะยังไม่สร่างดีนักเท่าไหร่
 "พอดีผมอยากจะทราบว่าเมื่อคืนลุงได้เห็นอะไรหรือเปล่า?" พิรุณพุ่งตรงคำถามอย่างตรงไปตรงมาอย่างทันที
 "เห็นอะไร... เปล่า เปล่า ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเลย เอื๊อก!"
 พิรุณคิดส่วนนี้เอาไว้แล้วว่าลุงจัยนั้นน่าจะโดนเงินปิดปากเอาไว้ เขาเลยถามไปต่ออีกว่า...
"ว่าแต่คุณลุงต้องออกไปทำงานแทบทุกวันไม่ใช่หรอครับ? แล้วทำไมวันนี้ถึงไม่ไปทำงานเสียล่ะ?"
 "แค่บังเอิญเจอเงินหล่นเท่านั้นแหละ... แล้ววันนี้เองก็อยากจะกินเหล้านั่งพักเสียด้วย ก็เลย...ไม่ได้ไป"
 ทางพิรุณนั่นเองก็คิดเอาไว้ด้วยว่าคำตอบนั่น บางทีอาจจะถูกเตรียมเอาไว้แล้ว เพื่อใช้ในการอ้าง เขาเลยถามไปต่ออีกว่า...
"แต่ว่าเมื่อวานน้องตำรวจคนนี้เขาทำเงินหล่นหายแถวนี้ ผมเองก็เลยออกมาช่วยตามหาใช่ไหม?" พิรุณคว้าคอตำรวจคนหนึ่งเข้ามาใกล้และแสดงสัญญาณให้ทางนั้นเล่นละครด้วย
 "ชะ...ใช่ครับ ใช่ครับ เมื่อวานผมทำเงินหล่นหายไปแถวนี้ ตอนที่มาเดินตรวจตรา" ตำรวจคนนั้นพูดขึ้นพลางพยักหน้างึกๆ
 "ลำบากมากเลยเนอะ... เงินนั่นสำคัญมากด้วย ได้ข่าวว่าถ้าไม่มีเงินนั่นนายจะไม่มีเงินเอาไปซื้อยาให้กับแม่ที่นอนป่วยอยู่บ้านใช่ไหม?"
 "ครับ... ครับ"
 "ว่าแต่ลุงบอกว่าเจอเงินใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นแล้วก็คงมีแต่จะต้องเป็นของรุ่นน้องของผมสิ เพราะว่าเขาเพิ่งเดินมาตรวจตราที่นี่ได้ไม่นานนี้เอง แล้วเงินตอนนี้นั้นอยู่ไหนครับ โปรดช่วยคืนมาด้วยจะได้ไหม?"
 ทางของลุงจัยมีท่าทีที่ตื่นตระหนกได้อย่างชัดเจน สีหน้าและแววตาดูร้อนรนแสดงออกมาอย่างชัดเจน
 "คะ...คือว่า"
 "แบบนี้มันมีความผิดนะครับ ถ้าไม่อยากจะโดนคดีลักทรัพย์ ก็ยอมคืนเงินมาซะดีๆ นะครับ" พิรุณพยายามไล่ต้อนอีกฝั่งอย่างไม่ลดละ "หรือนอกเสียจากว่า คุณลุงไม่ได้เจอเงิน แต่ได้รับมันมาใช่ไหม?"
 สีหน้าดูผวา มือสั่นราวกับเจ้าเข้า ปากเองก็สั่นจนได้ยินเสียงกัดฟันดัง กับๆ ร่างกายแขนขาของคุณลุงอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ จนกระทั่งลุงจัยนั้นทนแรงกดดันไม่ไหว เลยพูดสารภาพออกไปด้วยสีหน้าที่ตื่นกลัวว่า...
 "ใช่แล้ว เงินนี่ลุงไม่ได้เจอหรอก แต่ได้รับมาเมื่อคืนนี้ จากผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังลากศพชายคนหนึ่งอยู่..."


ในอดีตมีชายที่น่าสงสารคนหนึ่งเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าที่ดูสิ้นหวัง สภาพเขานั้นแทบไม่ต่างอะไรกับคนที่ตาย เขาขอร้องกับผมว่าอยากจะลืมเรื่องราวในอดีต อยากจะลืมทุกส่งทุกอย่างเกี่ยวกับมัน ถึงความข่มขื่น ความทรมาน
แน่นอน! ผมที่เป็นคนเห็นใจคนอื่นก็เลยแนะนำไปว่า...
 "การลืมนั้นไม่ได้ช่วยอะไร มีแต่จะทำให้ตัวเองนั้นอ่อนแอลง เพราะฉะนั้น ถ้าหากอยากจะลืมอดีต ก็ต้องกำจัดต้นตอ ที่เป็นสิ่งกำเนิดของสิ่งนั้นทิ้งไปซะ!"
 เขาดูดีใจมากหลังจากที่ได้รับฟังคำแนะนำของผม ไม่นานนักเขาก็วิ่งออกไปด้านนอกด้วยหน้าที่ยิ้มแย้ม สำหรับผมแล้วนั่นเป็นนิมิตหมายที่ดีที่บุคคลสารมารถก้าวข้ามอดีตของตนเอง และเอาชนะมันได้อย่างงดงาม หรือไม่แน่บางทีเขาอาจจะแค่ต้องการให้ใครสักคนเห็นด้วยก็เท่านั้นเอง
 ...
 ค่าช่วยเหลือในการให้คำแนะนำ? เรื่องแบบนั้นสำหรับผมแล้วมันไม่ได้มีค่าไปมากกกว่าสีหน้าอันมีความสุขของเขาเลย เพราะฉะนั้นแล้วผมถึงช่วยเหลือเขาโดยที่ไม่คิดอะไรเลย เพียงแค่ผมสนใจสิ่งที่กำลังจะเกิดต่อจากนี้ต่างหาก
 หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กลับมาหาผมอีกด้วยสีหน้าที่ดูกระวนกระวาย ระแวงหน้าระแวงหลัง ตรงเข้ามาหาผม ขอร้องผมให้ช่วยเหลือตัวเขาในตอนนี้ เขาบอกว่าได้ยินเสียง เสียงหนึ่งมันวนเวียนหลอกหลอนในหัวตั้งแต่เมื่อราว 7 เดือนหลังจากที่มาหาผมครั้งล่าสุด
 ถึงแม้ว่าผมนั้นจะคอยให้คำปรึกษาและแนะนำวิธีการดับทุกข์กับคนมามากมายหลายคนแล้วก็ตาม แต่สำหรับเขาแล้วครั้งนี้ผมก็...
 แปะ!
 ...
 ในวินาทีนั้นผมก็ได้สังเกตเห็น ถึงสิ่งหนึ่งที่ตัวของเขานั้นได้กระทำลง มันทั้งน่าทึ่งและน่าประหลาดใจเสียจนทางผมนั้นมิอาจละสายตาออกไปจากการกระทำนั้นได้เลย
 ภาพของชายคนหนึ่งที่กำลังสูดดมกลิ่นเลือดที่ออกมาจากยุงตัวหนึ่งอย่างเพลิดเพลิน เขาสูดดมสิ่งนั้นราวกับมันเป็นสารเสพติดประเภทหนึ่ง แต่ที่น่าประหลาดใจอีกอย่างก็คือ... สีหน้าของเขานั้นกลับดูสงบนิ่ง ต่างจากที่ไม่กี่วินาทีก่อนนั้นที่เขายังดูเหมือนคนที่วิตกกังวลราวกับคนกำลังจะเป็นบ้าแท้ๆ
 วิเศษสุดๆ! นี่มันน่าสนใจมาก! น่าสนใจกว่าสิ่งใดๆ ที่ผมได้เคยพบเห็น สัญชาตญาณดิบเถื่อนราวกับสัตว์ป่าในอดีต
 ตัวผมนั้นตื่นเต้นอย่างถึงขีดสุดจนเผลอยิ้มออกมากว้างจนเกือบจะฉีกถึงใบหู มันคุ้มค่ามากที่ผมจะให้การช่วยเหลือ และแนะนำคุณไปในทางที่ถูกที่ควร บางทีสิ่งนั้นอาจจะทำให้คุณรู้ตัวเองก็ว่าได้ รูปร่างของชีวิตนี้อะไรคือ และจุดประสงค์ที่ควรจะเป็น...
...
 พิรุณตื่นขึ้นมาในสภาพที่สะลึมสะลือมองไปยังรอบก็พบว่าที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้นั้นมันไม่ใช่ที่โกดังเก็บของที่พวกเขานั้นได้เข้าไปตรวจสอบก่อนหน้านี้ แต่มันกลับกว้างราวกับว่าเป็นคนละที่
 เขาพยายามขยับตัวก็พบว่าตัวเองในตอนนี้นั้นถูกมัดด้วยเชือกติดกับเสา ซึ่งข้างตัวเขานั้นมีเพื่อนตำรวจที่มาด้วยถูกมัดอยู่เช่นกัน และดูเหมือนว่ายังไม่ได้สติ
 "หมวด.... หมวด... หมวด..." พิรุณพยายามเรียกสติของตำรวจคนนั้นซึ่งนั่นเองก็ดูเหมือนว่าจะได้ผล ทางนั้นเองก็ดูเหมือนว่ากำลังจะได้สติขึ้นมา
 "สารวัตร ตอนนี้พวกเรา...อยู่ที่ไหน?"
 "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ ที่จับพวกเรามามันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ บางทีอาจจะเชือดคอพวกเราทีละคน ทำเหมือนเหยื่อที่มันเคยทำ และสลักรูปสามเหลี่ยมเหมือนอย่างเคย พวกเราคงจะถูกพบลอยไปติดที่ฝั่งแม่น้ำสักที่เองนั่นแหละ"
 "เวลาแบบนี้ยังจะมาพูดเล่นแบบนี้กันอีกหรอครับ สารวัตรไม่กลัวบ้างหรอ?"
 "ก็กลัวอยู่แล้วสิ... ก็เพราะว่ากลัวนั่นแหละเลยคิดแบบนั้นได้"
 "..."
ตอนนั้นเองที่ก็ได้มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้พวกเขาทั้งสอง เสียงรองเท้าส้นสูงดังตึกๆ กระทบกับพื้นปูนก้องดังไปทั่วโกดังเก็บของ ประจวบเหมาะกับแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องรูบนหลังคา ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ ผู้หญิงตัวสูงราว 170 เซนติเมตร ผมยาวสีบรอนซ์ทอง สวมชุดปิดบังเรือนร่างมิดชิด ใบหน้าเองก็ถูกปิดด้วยหน้ากากอนามัยจนไม่สามารถระบุหน้าที่แท้จริงได้ ซึ่งตอนนี้เธอยืนมองพวกเขาทั้งสอง
 "สารวัตร... อย่าบอกนะว่า..." ตำรวจคนนั้นพูดด้วยสีหน้าที่ดูกลัว
 ".....!!"
 ไม่มีการพูดจาแม้แต่คำเดียว แค่การกระทำอันเลือดเย็นที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เธอหยิบมีดพับออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วค่อยเดินใกล้พวกเขาทั้งสองไปทีละก้าว อย่างช้าๆ คาดได้ว่าที่ถืออยู่ในมือนั้นอาจจะเป็นมีดที่เธอใช้ในการฆาตกรรมและใช้สลักสัญลักษณ์สามเหลี่ยมลงบนร่างกายของเหยื่อที่เธอได้สังหาร
 เธอเข้าไปใกล้และหยุดลงที่ตรงหน้าของพิรุณ ก่อนจะค่อยๆ เอามีดจ่อเข้าไปที่ดวงตาของเขา ซึ่งทางพิรุณนั้นไม่แม้แต่ที่จะขยิบตาเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากลับจ้องเขม็งไปที่หน้าของหญิงที่เป็นฆาตกรด้วยแววตาที่ยังไม่ยอมแพ้ เขาพร้อมที่จะสู้จนหยดสุดท้ายแม้ว่าตัวเองจะสูญเสียดวงตาไปก็ตาม
 จนท้ายที่สุด เธอก็ง้างมีดออกกว้างและพุ่งมันตรงลงไปที่ดวงตาของพิรุณ แต่ทว่าเธอกลับหยุดมีดเล่มนั้นลงกลางคัน เธอหยุดมันลงอย่างกะทันหันด้วย มืออีกข้างของเธอเองที่หักห้ามมันเอาไว้อย่างฉิวเฉียด
 มันทำเอาทางตำรวจที่มาด้วยถึงกับสับสนไม่รู้ว่าทำไมฆาตกรคนนี้ถึงได้มีความขัดแย้งกับสิ่งที่ให้การขึ้นมา
 "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึง..."
เธอที่กำลังทะเลาะกับตัวเองต่อหน้าต่อตาของทั้งสอง ท้ายที่สุดแล้วก็ดูเหมือนว่าเธอยังจะมีจิตใจที่ดีหลงเหลืออยู่ เธอทิ้งมีดลงพื้นก่อนที่จะทรุดตัวนั่งลงด้วยท่าทางที่เหนื่อยหอบ
 "ว่าแล้วเชียว..." พิรุณพูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นการกระทำของฆาตกร
 "หมายความว่าไงครับสารวัตร?"
 "เธอคนนี้ไม่ใช่ฆาตกรตัวจริง ใช่ไหมล่ะ!?" พิรุณพูดอย่างเสียงดังไปที่ทิศทางด้านหลังของหญิงสาวคนนั้น ด้วยสีหน้าที่มั่นใจ
 "ใช่แล้วล่ะ" เสียงปริศนาที่ดูคุ้นเคยดังออกมาจากที่มุมมืดข้างหลังของหญิงสาวคนนั้นที่กำลังสั่นกลัว เสียงของผู้ชายที่ทางของพิรุณที่น่าจะรู้จักเป็นอย่างดี
 เสียงเท้าย่ำเข้าใกล้พวกเขาทั้งสองอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงจากรองเท้าส้นสูง แต่เป็นโรงเท้าผ้าใบปกติ เสียงเดินนั้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับก้มหยิบมีดที่เธอคนนั้นได้ทิ้งลงพื้นไปอย่างใจเย็น
 ทันทีที่ผ่านแสงจันทร์ที่ส่องลงกระทบผ่านรูบนหลังคา ทั้งสองก็ได้เห็นสีหน้าและแววตาของฆาตกรที่แท้จริง
 "ว่าแล้วเชียวต้องเป็นคุณ... เจ้าของร้าน"
 "ถูกต้องแล้วครับสารวัตร ผมนี่แหละฆาตกรที่พวกคุณกำลังตามจับอยู่" ชายเจ้าของร้านพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มที่มุมปากอย่างเป็นธรรมชาติ กับสายตาที่เย็นชาไร้อารมณ์
 "มันหมายความว่ายังไงครับ? หรือมีแต่ผมคนเดียวหรือเปล่าที่ไม่รู้อะไรเลย" ตำรวจคนนั้นพูดมาด้วยสีหน้าที่ดูร้อนรน หันหน้าเลิ่กลั่กไปมา
 "ก็ตามที่เขาบอกนั่นแหละหมวด นั่นแหละ! คนร้ายที่พวกเรากำลังตามจับกันอยู่ ที่จริงแล้วมันก็รู้สึกตงิดใจอยู่เหมือนกันว่าฆาตกรเป็นผู้หญิงจริงๆ อย่างนั้นหรอ มีแรงถึงขนาดสามารถฟัดเหวี่ยงกับชายฉกรรจ์ตัวใหญ่ได้ ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นผู้หญิงได้เลย แต่ด้วยที่ว่ามันมักจะลงมือเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อยก็เลยยังตัดสินใจไม่ได้สักที" พิรุณพูดข้อสันนิษฐานที่ตนเองคิดออกมาจนแทบทั้งหมด
 "ว่าก็ว่าเถอะ คุณสารวัตรรู้ได้อย่างไรว่าคนลงมือนั้นเป็นผม ทั้งที่ผมเก็บรายละเอียดขนาดนั้นแล้วแท้ๆ" ชายเจ้าของร้านถามต่อ
 "ข้อความที่ฉันได้รับจากมือถือเมื่อตะกี้นี้ มันเป็นข้อมูลผมการพิสูจน์หลักฐานเส้นผมที่ได้จากที่เกิดเหตุก่อนหน้านี้ไงล่ะ! ในเส้นผมพวกนั้นมันมี DNA ของคนมากกว่าหนึ่งคน แสดงว่าผมที่สวมใส่อยู่นั้นเป็นเพียงแค่วิกไว้หลอกตาเฉยๆ ถ้าซื้อมาทางนี้ก็สืบทราบได้ไม่ยากแสดงว่านั่นเป็นสิ่งที่ทำขึ้นมาเอง จากเศษซากของผมลูกค้าที่ตัดต่อกันจนกลายเป็นวิก ใช่ไหมล่ะ? ส่วนที่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ ถ้าให้ฉันเดาน่าจะเป็นเพราะรีบเกินไปและกลัวว่าคนจะมาเห็นในช่วงกำลังหนี เลยไม่ทันได้ตรวจสอบให้ดี"
 "แล้วคุณตำรวจแน่ใจจริงๆ อย่างนั้นหรอว่าผมนั้นเป็นคนลงมือทำจริงๆ น่ะ" แล้วเขาก็ชี้ไปที่ร่างของหญิงที่นั่งทรุดตัวสั่นกับพื้น
 "เธอคนนี้เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะฆ่าคนได้ เผลอๆ สัตว์ยังไม่กล้าที่จะฆ่าเลยละมั้ง ใช่ไหมน้องตาล? อีกทั้งเด็กนักศึกษาที่ไหนจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาใช้ซื้อกระเป๋าราคาหลักครึ่งแสนได้กันเล่า" พิรุณเรียกชื่อของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเขา ซึ่งเป็นคนที่พวกเขากำลังจับตาดูก่อนหน้านี้ "แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่ามันถูก เพราะถ้าเธอคนนี้เป็นฆาตกรจริงๆ ดวงตาของผมก็คงไม่เหลืออยู่แล้ว"
 ทางของเจ้าของร้านที่ได้ยินสิ่งที่พิรุณคิดและสามารถเล่าออกมาได้เป็นฉาก ก็ถึงกับประหลาดใจ ก่อนจะตบมือแสดงความยินดี
 "สุดยอด! สุดยอด! คุณสารวัตร ผมคิดถูกจริงๆ ที่ตอนนั้นผมไม่ฆ่าคุณทิ้งไปเสียก่อน"
 หลังจากที่เขาเชยชมข้อสันนิษฐานของพิรุณแล้ว เขาก็เดินเข้าไปใกล้ทางของตาลก่อนจะหยิบกระชากผมของเธออย่างรุนแรง ดึงขึ้นก่อนจะเอามีดพกนั้นจ่อไปที่ลำคอ
 "ผมจะเอายังไงกับคุณดีนะ? เด็กน้อย" สีหน้าของชายฆาตกรนั้นไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่การกระทำของเขาต่อจากนี้จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องตายก็ตาม
 "อย่านะเว้ย!" พิรุณตะโกนเสียงดัง
 "ขอร้องแหละ...อย่าทำหนูเลย ขอร้องแหละ..." ตาลพูดขอร้องชีวิตทั้งน้ำตา
 "มันเป็นเพราะเธอไม่ใช่หรือไงที่ทำให้ทุกอย่างมันพัง ถ้าเธอใจกล้าลงมือกับตำรวจพวกนี้ ผมเองก็จะปล่อยคุณไปแล้วแท้ๆ น่าเสียดาย... น่าเสียดายจริงๆ" เขาเริ่มเอามีดจ่อไปที่คอของตาลใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนปลายมีดจิ้มลงที่คอของเธอ จนเป็นแผลเลือดไหลออกมาเล็กน้อย
 "ขะ...ขอร้องแหละ... ได้โปรด... อย่าทำอะไรหนูเลย" ตาลเริ่มแสดงสีหน้าที่หวาดกลัวอย่างสุดขีด น้ำหูน้ำตาไหลออกมาท่วมใบหน้าและแก้ม ความกลัวนั้นทำให้เธอถึงขนาดฉี่เล็ดแตกออกมา
 "ฮ่าฮ่าฮ่า..." เขาขำและหัวเราะออกมาอย่างสุดเสียง จนทางของพิรุณและตำรวจนั้นทนถึงความโรคจิตของเขาไม่ได้ถึงกับเอ่ยปากด่าออกมา
 "ไอ้โรคจิต! / ไอ้เวรวิปริต!"
 แต่ถึงแม้ว่าทั้งสองคนนั้นจะด่าไปอย่างไร ทางของเขานั้นก็ดูไม่กระทบกระเทือนเลยแม้แต่น้อย เขาปล่อยมือที่จับผมของตาลลงก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...
"ก็ได้ครับ ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง" เขาลุกขึ้นเหนือหัวของเธอ และโยนมีดพกเล่มนั้นให้พร้อมกับกำชับไปอีกด้วยว่า...
"จำเอาไว้นะครับนี่เป็นโอกาสที่จะมอบให้ครั้งสุดท้าย อย่าทำมันพลาดล่ะ"
 ตาลลุกขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับมีดพกที่อยู่ในมือ สีหน้าและแววตาดูสั่นกลัว ใบหน้าเลอะเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำหูน้ำตา ปากเองก็สั่นขยิบจนได้ยินเสียงฟันที่กระทบกัน ลมหายใจถี่และดังแสดงถึงความวิตกกังวล เธอได้แต่พูดออกมาแค่อย่างเดียวว่า...
 "หนูขอโทษ... หนูขอโทษ... หนูขอโทษ... แล้วหนูจะรีบทำให้มันจบ เร็วที่สุด..."


วันนั้นหลังจากเลิกงานลุงก็รีบวิ่งกลับมาด้วยความรีบร้อน เพราะเห็นว่าฝนมันเริ่มตก ลุงเองก็อยู่คนเดียว อีกทั้งยังมีผ้าที่ตากเอาไว้ซึ่งก็ไม่น่าจะมีคนมาช่วยเก็บ ทว่าพอผ่านพ้นผ่านซอยเข้ามา ลุงก็ได้เห็นผู้หญิงตัวสูงคนหนึ่งยืนท่ามกลางสายฝนและแสงไฟตามรายทาง เธอผมยาว ผอมเรียว สวมเสื้อปิดกายมิดชิด ใส่แว่นตากันแดดสีดำและสวมหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้า
 ตั้งแต่เด็กน้อยแล้วลุงเป็นคนไม่เคยกลัวหรือว่าคิดที่จะเชื่อเรื่องผีเลยสักครั้งเดียว แต่ทว่าเธอคนนั้นกลับทำให้ลุงนั้นสั่นไม่หยุด แม้แต่เสียงพูดก็ไม่มีแรงที่เปล่งออกมาราวกับตัวเองถูกมนต์สะกดให้อยู่นิ่งๆ
 ไม่เพียงแค่นั้น สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคือมีดเล่มหนึ่งที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดที่เริ่มไหลลงพื้นเพราะน้ำฝนที่ตกกระทบ พร้อมกับมืออีกข้างที่จับร่างของชายคนหนึ่งที่นอนแน่นิ่ง ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล
ทันทีที่ได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นก็ถึงกับทรุดตัวลงล้มกับพื้น ไม่นานนักเธอคนนั้นก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังมอง หันกลับอย่างทันควันทิ้งศพลงที่พื้นที่เต็มไปด้วยน้ำฝน แล้วเธอก็ค่อยๆ เดินเข้ามาหาลุงอย่างช้าๆ
 ตัวลุงไม่แม้แต่ที่จะละสายตาออกไปได้ หรือแม้แต่จะลุกออกและวิ่งหนีไปก็ทำไม่ได้ เหมือนร่างกายมันไม่ยอมทำตามคำสั่งเลย เธอคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ลุงเรื่อยๆ ๆ แล้วนั่งยองลงตรงหน้าของลุง
 ...ตอนนั้นคิดเอาไว้แล้วว่าจะต้องตายแน่ๆ
...แต่ทว่า
 เธอคนนั้นกลับยื่นสิ่งๆหนึ่งมาให้ มันเป็นเงินจำนวนหนึ่งที่ถูกกำจนยับยู่ยี่ จากนั้นเธอก็เอานิ้วชี้จี้ไปที่ปากเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เงียบ ก่อนที่เธอคนนั้นจะเดินจากไปพร้อมกับลากศพชายคนนั้น ท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืนและฝนที่ตกประปราย
 "นั่นแหละเรื่องทั้งหมดที่ฉันได้เจอ..." ลุงจัยพูดพลางค่อยกระดกขวดเหล้าในขณะที่ตนเองเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นไปด้วย
 "ลุงเองก็ไม่รู้สินะครับว่า ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไง?"
 "ไม่ไหวหรอกคุณตำรวจ ที่นี่ในสลัมนะ แสงไฟก็น้อย อีกทั้งคนที่อยู่ที่นี่เขาไม่ค่อยมาสนใจหรอกว่าคนอื่นจะเป็นตายร้ายดียังไง แค่มีชีวิตอยู่ทำงานไปวันๆ ก็ไม่มีจะแดกอยู่แล้ว" แล้วลุงจัยก็กระดกเหล้าต่อจนหมดขวด "ต้องไปซื้อเหล้าเพิ่มแล้วสิ!"
 "เดี๋ยวก่อนสิลุง" พิรุณพูดในขณะที่เห็นว่าลุงจัยกำลังจะเดินออกไป
 "คุณตำรวจ ถ้าจะให้ผมไปให้ปากคำเพิ่มที่โรงพักละก็ อย่าดีกว่า... เพราะผมเองก็ไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ อีกอย่างมันก็ได้เห็นหน้าของผมไปแล้วด้วย ผมไม่อยากจะเอาตัวเองไปเสี่ยง ฉะนั้นเลิกอยู่กับผมเสียทีเถอะ!"
พิรุณที่จะพูดก็ถึงกับหยุดชะงักลงอย่างทันที ที่ลุงพูดมาก็ถูกขืนถ้าหากเรื่องข้อมูลที่ลุงรู้เกี่ยวกับคนร้ายหลุดรอดไปถึงมือนักข่าว และถูกประกาศออกมาให้สาธารณชนรับรู้ ฆาตกรคนนั้นก็จะรู้ได้อย่างทันทีเลยว่ามาจากใคร การที่จะคุ้มครองตัวพยานจากศัตรูที่มองไม่เห็นมันเป็นเรื่องที่ยากมาก เพราะบางทีมันอาจจะมองเราอยู่ตลอดเวลาและจะฆ่าเราทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้เช่นกัน จะเป็นการปลอดภัยกว่าที่จะไม่เอาลุงมาเกี่ยวเรื่องแบบนี้ด้วย
 "ก็ได้ครับ แต่ถ้าอย่างนั้น ผมขอแลกเงินที่ผู้หญิงคนนั้นให้มาสักใบจะได้ไหม?"
 "อีืม...."
หลังจากที่ได้เงินที่คุณลุงบอกเองกับปากว่าได้รับมาจากฆาตกร และตอนนี้พวกเขาก็ออกมาจากสลัมเพื่อไปยังสถานที่น่าสงสัยจุดถัดไป เพื่อสืบหาหลักฐานต่อ ซึ่งจุดหมายถัดไปนั้นอยู่ตรงที่สะพานข้ามแม่น้ำ
 พอมาถึงที่หมายพวกพิรุณก็รีบออกสืบหาถามข้อมูลจากชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณแถบนั้นอย่างทันที แต่ก็ดูเหมือนว่าชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถบแถวนั้นจะนอนกันหมด ไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อคืนเกิดเหตุการณ์ฆาตกรรมขึ้น
 เห็นว่าไม่มีอะไรพอจะสืบเป็นข้อมูลได้มากนัก พวกเขาเลยมารวมตัวที่ตรงกลางสะพานพร้อมกับตรวจดูบริเวณฯโดยรอบอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบอะไรที่พอจะใช้เป็นหลักฐานเพิ่มอยู่ดี จนตอนนี้เริ่มที่จะถอดใจ
 "นี่สารวัตรครับ ท่านได้ลองให้หน่วยที่เหลือตรวจสอบกล้องวงจรปิดที่สะพานแล้วหรือยัง?" ตำรวจคนหนึ่งถามกับพิรุณที่กำลังตรวจสอบพื้นที่อย่างเบื่อหน่าย
 "แน่นอนว่าให้ตรวจสอบดูตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ เมื่อคืนฝนมันตกเสียจนมองอะไรหรือว่าแยกอะไรไม่ค่อยออกเลยนี่สิ แต่ที่แน่ๆคือ คนร้ายมันสวมเสื้อกันฝนแล้วเดินมาพร้อมกับรถเข็นที่ขนกระเป๋าเพื่อทิ้งศพ"
 "ลายนิ้วมือแฝงก็ไม่มี แถมเงินนั่นก็ไม่รู้ว่าจะมีเบาะแสด้วยไหม แย่เหมือนกันแฮะแบบนี้..."
 "ไม่หรอก มันไม่ได้สิ้นหวังไปซะทุกอย่างทีเดียวหรอก"พิรุณพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ดูมั่นใจ
 "ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิครับ..." ตำรวจคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ดูอ่อยๆ อ่อนแรง
ทันทีทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของพิรุณก็ดังขึ้นมา เขารีบรับอย่างทันทีก่อนจะพูดด้วยเป็นระยะเวลาหนึ่ง พร้อมกับจดบันทึกสิ่งที่คุยเข้าไปในสมุดเล่มเล็ก เป็นเวลาสักพักก่อนจะวางสายไป
 "พวกเราได้เบาะแสเพิ่มแล้ว พร้อมจะไปสถานที่ต่อไปหรือยัง?"
 "ก็ได้ครับ ใช้งานหนักแบบนี้หวังว่าปีนี้จะได้เลื่อนขั้นเป็นการตอบแทนนะครับ" ตำรวจคนหนึ่งพูดมาด้วยสีหน้าที่ดูเบื่อหน่ายและเดินอย่างอ่อนแรง
 "เดี๋ยวจะลองขอทางเบื้องบนดูแล้วกัน"
ต่อไปที่พวกเขาไปถึงเป็นห้างสรรพสินค้าที่อยู่ด้านในเมือง ซึ่งมีผู้คนมากหน้าหลายตาเดินเล่นเพ่นพ่านกันไปมา
 "พวกเราเดินมาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นหรอครับ?" ตำรวจคนนั้นถามอย่างสงสัย
 "ในตอนที่เกิดเหตุพวกเราได้เจอกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งใช่ไหม? พอลองให้ตำรวจคนอื่นตรวจสอบดูแล้วก็ได้รู้ว่า..." แล้วพิรุณก็เปิดภาพกระเป๋าใบนั้นในมือถือให้ทางตำรวจคนนั้นดู
 "นี่มันแพงโคตร! โคตร! ไม่ใช่หรือไงครับ?"
 "ใช่ เพราะอย่างนั้น ถ้าให้ลองตีความจากสิ่งนี้ดูแล้ว ฆาตกรน่าจะเป็นพวกที่มีเงินน่าดู หรือไม่บางทีก็อาจจะเป็นพวกที่การงานอาชีพดี เงินเดือนน่าจะราวครึ่งแสนเลยก็ได้ แล้วอีกอย่างกระเป๋าใบนี้มีขายแค่ 10 สาขาที่อยู่ในเมืองเท่านั้น แถมยังต้องจองล่วงหน้าอีก"
 "เพราะอย่างนี้สินะครับ ถึงมาที่ห้างนี้"
 "ประมาณนั้นแหละ..."
พอตัดสินใจแล้วพวกเขาทั้งสองก็เดินพุ่งตรงไปที่ร้านขายกระเป๋าอย่างทันที พนักงานที่เห็นทั้งสองก็ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าและท่าทางที่เป็นมิตร
 "สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่ามีอะไรให้พวกเราช่วยไหมคะ?"
 พิรุณแสดงบัตรประจำตัวตำรวจให้ทางพนักงานคนนั้นดู ก่อนจะพูดขึ้นว่า...
"พวกเราเป็นตำรวจ ตอนนี้กำลังอยู่ในการสืบสวน ถ้าไม่เป็นการรบกวน ช่วยหาสินค้าชิ้นนี้ได้ไหมว่าขายให้ใครไปบ้าง"
จากนั้นพิรุณก็เปิดภาพของกระเป๋าใบนั้นให้ทางพนักงานคนนั้นดู พนักงานพยายามมองอย่างพิถีถี่ถ้วนก่อนจะถามกับพิรุณกลับไปว่า
 "ไม่ทราบว่าขอรหัสสินค้าชิ้นนี้จะได้ไหมคะ?"
 "N09A030430SA01"
 "รับทราบค่ะ เดี๋ยวได้โปรดช่วยรอสักครู่นะคะ" แล้วพนักงานคนนั้นก็เดินจากไป
 ไม่นานนักเธอก็เดินกลับมาพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถืออยู่ในมือ ก่อนจะยื่นให้กับทางพิรุณพร้อมอธิบายรายละเอียดในนั้นว่า
 "ทางเราตรวจสอบให้แล้ว ถึงแม้ว่าสาขานี้จะไม่ได้ขายรหัสสินค้าตัวนี้ ทางเราเลยประสานงานที่สาขาอื่นและก็พบว่ามีอยู่หนึ่งสาขาที่มีรหัสสินค้าตัวนี้ แล้วได้ขายให้กับลูกค้าคนหนึ่งไปแล้ว ส่วนที่อยู่ในกระดาษแผ่นนั้นคือชื่อของลูกค้าที่มาซื้อ"
 "เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณสำหรับการให้ความร่วมมือ" พิรุณทำความเคารพก่อนจะเดินออกจากร้านไป
พิรุณพอออกจากห้างสรรพสินค้ามาได้ก็รีบโทรศัพท์ไปบอกกับทางตำรวจคนอื่นๆ ที่ประจำการที่โรงพักอย่างทันที เรื่องเกี่ยวกับคนที่มีชื่ออยู่ในกระดาษแผ่นนั้น
 "ช่วยตรวจสอบคนที่ชื่อ นางมนัสสนัน โกษาศาสตร์ ที ช่วยหาประวัติและที่ทำงานและที่อยู่อาศัยปัจจุบันให้ที ถ้าได้แล้วให้รีบแจ้งกลับมาโดยเร็วที่สุดเข้าใจไหม?"
 ใช้เวลาไม่นานก็มีโทรศัพท์เข้ามา พิรุณรับสายและหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจดข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ก่อนจะขึ้นรถและกำลังจะขับออกไป
 "ผู้ต้องสงสัย ชื่อ นางมนัสสนัน อายุ 32 ปี สถานะแต่งงานแล้ว ปัจจุบันมีอาชีพธุรกิจส่วนตัว"
 "และตอนนี้พวกเรากำลังจะไปหาเธอใช่ไหมครับสารวัตร?" ตำรวจคนที่มาด้วยถาม
 "อืม..." พิรุณพยักหน้าตอบ
 ถึงแม้ว่าจะทราบข้อมูลถึงขนาดนี้ แต่ภายในใจของเขาก็รู้สึกกังวลว่า มันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น
 พอมาถึงที่หมาย ซึ่งเป็นร้านกาแฟและขนมหวานเล็กๆ ที่ผู้ต้องสงสัยเป็นเจ้าของร้านนั้นเอง พิรุณและตำรวจคนนั้นก็ลงจากรถและเดินเข้าไปในร้าน พร้อมกับถามที่พนักงานที่ประจำอย่าตรงเคาน์เตอร์
 "ไม่ทราบว่า คุณมนัสสนัน อยู่ไหม?" พิรุณถาม
พอพนักงานหญิงคนนั้นเห็นผู้ชายที่มากับตำรวจก็แสดงท่าทีที่ร้อนรนออกมา ก่อนจะพูดอย่างตะกุกตะกัก
 "ค่ะ! เดี๋ยวจะไปตามมาให้..." แล้วเธอก็รีบวิ่งแจ้นไปอย่างทันที
 จากนั้นไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับพนักงานคนที่วิ่งเข้าไปเมื่อตะกี้นี้ ผู้หญิงตัวเล็กสูงแทบไม่ถึง 150 ซึ่งเป็นที่แน่ๆ ว่าเธอนั้นไม่ใช่คนร้ายอย่างแน่นอน
 "ไม่ทราบว่าคุณตำรวจมีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?" เธอคนนั้นถามกับพิรุณ
 "ขอโทษที่ต้องรบกวนเวลาของคุณผู้หญิง แต่ผมอยากจะถามเรื่องเกี่ยวกับกระเป๋าใบนี้สักหน่อย" พิรุณทำการยื่นภาพกระเป๋าใบนั้นที่พบในที่เกิดเหตุให้ดู
 "อ้อ! กระเป๋าใบนี้ฉันก็เคยซื้อมาใช้อยู่หรอก ว่าแต่ทำไมหรอค่ะ?"
 "มีเกิดการฆาตกรรม ทางเราคาดว่าฆาตกรจะใช้กระเป๋ายัดศพและนำไปทิ้ง ซึ่งทางเราได้ลองไปตรวจสอบกับทางบริษัทที่ขายกระเป๋าดูแล้ว พบว่าคุณนั้นเคยซื้อมาใช่ไหมครับ? ...ทางเราไม่ได้อยากปรักปรำคุณมนัสสนันนะครับ แต่มีเรื่องอะไรที่คุณรู้บ้างหรือเปล่า"
 "ก็ใช่อยู่หรอกค่ะที่ฉันเคยซื้อกระเป๋าแบบนี้ แต่ว่าเมื่อราวๆ 6 เดือนก่อน ฉันได้ขายมันไปแล้วล่ะค่ะ ให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง..."


 วันถัดมาในเวลาบ่าย พิรุณเดินทางมาที่หมู่บ้านแถบชานเมืองแห่งหนึ่งในต่างจังหวัดพร้อมกับตำรวจซึ่งเป็นคนพื้นที่ ซึ่งได้พูดคุยกันเอาไว้เมื่อวาน เขาคิดว่าถ้ามันเป็นตามที่ตำรวจคนนั้นพูดมาจริงๆ แสดงว่าสัญลักษณ์ที่ฆาตกรนั้นสลักลงมันบนหน้าฝากของเหยื่อแสดงว่ามันน่าจะมีบางส่วนที่อาจจะเกี่ยวข้องกัน และบางทีมันอาจจะเป็นหลักฐานที่เป็นกุญแจสำคัญ นำไปสู่การจับตัวฆาตกรก็เป็นไปได้
 "ถึงแล้วรับ"
 ที่ตรงหน้าของพิรุณตอนนี้เป็นบ้านสองชั้นหลังเล็ก ด้านบนสร้างจากไม้ ส่วนล่างนั้นเป็นพื้นปูน ลักษณะดูเก่าและทรุดโทรม ตามตัวบ้านนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นกับใยแมงมุม ข้าวของลานหน้าบ้านต่างกระจัดกระจายเต็มดูรกไปหมด
 "ที่คงไม่ได้พามาบ้านผีสิงหรอกใช่ไหม?" พิรุณพูดออกมาด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
 "ถึงแม้ว่าจะมีข่าวลืออยู่แบบนั้น แต่มันก็แค่ข่าวลือเท่านั้นแหละครับ"
 พอพูดจบตำรวจคนนั้นก็เดินนำเปิดประตูเข้าไปด้านใน "เชิญครับ ไม่ต้องกลัวไปหรอก"
 "ถ้าจะกลัวตอนนี้ก็คงจะมีแต่บ้านจะถล่มลงมาทับก็เท่านั้นแหละ"
ถึงแม้จะพูดอย่างนั้นพิรุณก็เดินเข้าตามไปแต่โดยดี ภายในด้านในชั้นล่างเหมือนจะถูกทำเป็นที่พำนักเพราะมีทั้งรูป โต๊ะหมู่บูชา และกระถางธูปเทียนคว่ำกองอยู่กันระเกะระกะเต็มพื้นที่ไปหมด
 "นี่ไงครับ" ตำรวจคนนั้นพูดขึ้นในขณะที่มือนั้นก็ไปหยิบเอาผืนผ้าสีแดงใบหนึ่งที่กองอยู่บนพื้นให้ทางพิรุณดู เห็นได้ว่าเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ
 บนผืนผ้าใบนั้นมีรูปสัญลักษณ์ที่เหมือนและคลับคล้ายกับสัญลักษณ์ที่ทางฆาตกรนั้นใช้สลักอยู่บนหน้าผากของเหยื่อราวกับแกะ แต่ที่ต่างกันคือรอบด้านนอกของผืนผ้าใบนั้นมีรอยอักขระที่ไม่คุ้นเคยล้อมรอบอยู่
 "นี่มันก็แค่ภาพเหมือนไม่ใช่หรือไง? แบบนี้มันแทบจะใช้อ้างอิงหรือว่าเชื่อมโยงอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ" พิรุณพูดขึ้น
 "ก็จริงครับที่ว่า ภาพแบบนี้จะเรียกได้ว่าเป็นภาพเหมือนเฉยๆ ก็ได้ แต่สารวัตรลองคิดดูนะครับ ถึงแม้ว่าจะมีคดีมากมายเกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าบางคดีนั้นยังไม่สามารถแก้ไขได้เลย แต่ทว่ามันก็ไม่เคยมีคดีการฆาตกรรมในครั้งไหนเลยที่มีรูปแบบนี้เลยสักคดีเดียว"
 "ก็จริงของนาย..."
 "เท่าที่ผมคิดนะครับ คาดว่าคดีในครั้งนี้อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับเจ้าพ่อที่หายตัวไปเป็นแน่ เพราะฉะนั้นแล้ว แม้ว่าจะเป็นคาดเดาสุ่มๆ ที่เหมือนจะไร้ความหมาย แต่มันก็มีค่าที่จะเสี่ยงดูนะครับ" แล้วตำรวจคนนั้นก็ยื่นผ้าให้กับพิรุณ
 "....."
เขารับมาพลางคิดในใจถึงความเป็นไปไม่ได้ที่น่าจะเป็นไปได้ ถึงแม้ว่าจะมีโอกาสเพียงแค่น้อยนิด แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่รู้อะไรแล้วสืบหาต่อไปทั้งอย่างนั้น

พอพวกพิรุณได้สิ่งที่ต้องการแล้วพวกเขาก็เดินออกมาจากบ้านหลังนั้นอย่างทันที ในวินาทีนั้นที่ก็มีชาวบ้านคนหนึ่งได้มายืนด้อมๆ มองอยู่ด้านหน้าของบ้านด้วยสีหน้าและท่าทีที่สงสัย
 "อ้าวลุงชัยมาทำอะไรที่นี่เนี่ย!" ตำรวจคนนั้นพูดขึ้นด้วยความเป็นกันเอง
 "ไอ้พุทธ! แกเองหรอ? โตขึ้นมากเสียจนทางแทบจำเองไม่ได้เลยหรือว่าบางทีลุงอาจจะแก่ขึ้นแล้วก็ได้" ลุงพูดขึ้นทักทายอย่างเป็นกันเองกลับเช่นกัน "ไม่ได้มาทำอะไรหรอก แค่นึกสงสัยว่าใครเข้ามาทำอะไรในบ้านหลังนี้ก็เท่านั้นเอง ข้าก็ไม่นึกว่าจะเป็นเอง"
 "พอดีผมแค่มาเก็บหลักฐานที่ใช้ในการทำคดีก็เท่านั้นเองครับ"
 "งั้นหรอ..." ลุงชัยกล่าวขึ้นมาอย่างโล่งใจเพราะนึกว่าคนที่เข้ามาจะเป็นพวกหัวขโมย "ว่าแต่...นึกไปก็น่าสงสารเจ้าพ่อไตรอยู่เหมือนกันนะ ลูกชายมาหายตัวไปอีกทั้งเจ้าตัวก็มาหายไปเองอีก อย่างน้อยก็อยากจะรู้ว่าทางนั้นเป็นหรือว่าตายก็ยังดี"
 พุทธแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจออกมาเล็กน้อย หลังจากที่ได้ยินเรื่องเมื่อตะกี้ "เจ้าพ่อไตรมีลูกชายด้วยหรือครับ?"
 "จะว่าไปแกไม่รู้สินะ ตอนนั้นน่าจะช่วงที่แกเข้าไปเรียนในเมืองกรุง พอดีด้วยสิ" ลุงชัยพูดพลางนึกถึงเรื่องราวในอดีต "ราวๆ เมื่อ 15 ปีก่อน เจ้าพ่อได้รับอุปการะเด็กคนหนึ่ง เป็นเด็กชายเงียบๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา แต่อยู่ๆ วันหนึ่งก็มาหายตัวออกไป ปัจจุบันนี้ก็ยังหาตัวไม่เจอเลย"
 หลังจากที่พุทธได้ฟังเรื่องราวคร่าวๆ มาแล้วก็หันไปถามกับทางพิรุณที่ยืนอยู่ข้างๆซึ่งทางนั้นเองก็ทำสีหน้าที่ครุ่นคิดอยู่ไม่ต่างกัน "สารวัตรว่าเรื่องพวกนี้มันเกี่ยวข้องกันอย่างไงหรือเปล่า?"
 "อาจจะ... ว่าแต่คุณลุงเรื่องที่เจ้าพ่อไตรหายตัวไปนั้น ก่อนหน้านั้นได้เห็นใครอยู่ด้วยหรือเปล่า?" พิรุณลองถามกับทางลุงชัย
 "ไม่นะ แต่ก่อนที่เจ้าพ่อจะหายตัวไป เมื่อราวๆ 3 ปีก่อน มีคนเห็นท่านเดินเข้าไปข้างในป่าด้วยสีหน้าที่เหมือนกับคนกำลังเร่งรีบ พอชาวบ้านพยายามถามว่าไปไหน ตอบมาแค่เพียงว่า...ไปหาลูก พวกชาวบ้านก็คิดว่าแกคงจะบ้าเลยไม่ได้เข้าไปยุ่ง หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบเห็นแกอีกเลย"
 "พอจะจำได้ไหมครับว่าไปทางไหน?" พิรุณถามต่อ
 "อ้อ! ตรงไปตามทางนั้นเลย" ลุงชัยชี้ไปที่ทางหนึ่ง "ตอนแรกพวกเราก็คิดว่าแกอาจจะคิดสั้นไปผูกคอฆ่าตัวตาย แต่ว่าก็ไม่ใช่! เพราะไม่มีใครพบศพของแกเลยแม้แต่คนเดียว ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าพ่อหายไปไหน"
 "ขอบคุณครับลุงชัย รักษาสุขภาพด้วยนะครับ" พุทธพูดบอกลาด้วยความเป็นห่วง
 "เองก็ด้วยระวังตัวด้วยล่ะ" ลุงชัยตอบกลับ

พิรุณและพุทธเดินเข้าลึกตรงไปข้างในป่า ถึงแม้ว่าจะเป็นป่าแต่มันก็ไม่ได้รกและเต็มไปด้วยใบหญ้าที่ขึ้นสูงแต่อย่างที่คิด เพราะมันเป็นเส้นทางที่คนแถวนั้นใช้ในการเดินทางเพื่อเข้าไปเก็บผักป่าและผลไม้ป่ากันเป็นปกติ เส้นทางที่เดินนั้นเลยถูกถางออกจนเอี่ยม
 "น่าคิดถึงจังนะ... เมื่อตอนยังเด็กผมก็เคยเข้ามาในป่า แล้วหนีมาเล่นน้ำในอยู่เป็นประจำเลย" พุทธพูดรำลึกถึงสมัยอดีตที่ตนเคยทำในวัยเด็ก
 "เรื่องรำลึกอดีตเอาไว้ทีหลัง ก่อนอื่นก็ต้องหาก่อนว่าเจ้าพ่อนั้นเดินไปที่ไหน"
ทั้งสองพยายามสอดส่องทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างสองข้างทางที่เดินเข้าไปข้างใน พื้นที่โดยรอบเองก็เริ่มรกตามากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน คาดได้ว่าพวกเขานั้นน่าจะเข้ามาข้างในลึกพอสมควร และน่าจะเป็นเส้นทางที่ชาวบ้านนั้นไม่ค่อยที่จะเดินเข้าไป
 "เห็นอะไรบ้างไหม?" พิรุณถามในขณะที่ก็สอดส่องสายตาไปยังรอบๆ บริเวณ
 "ดูเหมือนว่าจะเจอแล้วครับ" แล้วพุทธก็ชี้ขึ้นไปด้านบนต้นไม้ ที่กิ่งไม้ที่ผูกด้วยผ้าสีแดง ซึ่งเป็นสีเดียวกับผ้าผืนที่พบในบ้านของเจ้าพ่อก่อนหน้านี้ ซึ่งคาดว่าคนที่ผูกน่าจะเป็นเจ้าพ่อไตรที่ผูกไว้กันหลงทางและน่าจะเพื่ออะไรบางอย่างด้วยเช่นกัน
 "ไม่ผิดแน่ๆ แสดงว่าไปทางนี้สินะ!"
 พอยืนยันได้ดังนั้นแล้วทั้งสองก็รีบมุ่งตรงตามทิศทางที่ผ้าผืนนั้นผูกอยู่บนกิ่งไม้ไปอย่างทันทีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง เดินผ่านทางที่เต็มไปด้วยหญ้าที่สูงรกหนาตา ท้องฟ้าสีก็เริ่มเปลี่ยนกลายเป็นยามเย็น แต่ทว่าสิ่งที่รออยู่ตรงหน้าของพวกเขาทั้งสองนั้น
 กลับไม่มีอะไรเลย...
 ณ ที่ตรงหน้านั้นโล่งเรียบเนียน ไม่มีต้นหญ้าขึ้นเลยแม้แต่น้อยอย่างน่าประหลาดใจ ทั้งสองพยายามองสอดส่องอย่างไรก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางไปต่อ ที่นี่เป็นที่เจ้าพ่อไตรนั้นมาหยุดอยู่ตรงนี้เป็นแน่ แต่เจ้าตัวมาทำอะไร? ถ้ามาเพื่อหาลูกชายที่หายตัวไปแล้วทำไมถึงต้องมาหยุดอยู่ที่นี่ เกิดคำถามมากมายจนตัวเองนั้นรู้สึกสับสนจนอยากจะบ้า มันรบกวนจิตใจจนไม่เป็นอันสงบ
 ทั้งสองยืนนิ่งที่ตรงนั้นเป็นเวลาพักใหญ่ ก่อนที่พุทธจะเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูผิดหวังว่า
 " กลับกันเถอะครับสารวัตร!"
 "นั่นสินะ..." แม้แต่ทางพิรุณเองก็เริ่มที่จะถอดใจแล้วเหมือนกัน
ในวินาทีที่สิ้นหวัง วินาทีนั้นเองเองที่ตัวพิรุณเองได้ก้มลงไปมองที่พื้น ถึงแม้ว่าจะเพียงแค่เสี้ยววินาที เขาก็สังเกตเห็นถึงสิ่งหนึ่งที่อยู่บนพื้น แผ่นสีขาวที่เปื้อนไปด้วยดินและโคลน สภาพกระดาษที่ขาดหลุดลุ่ยติดกับพื้นดิน พอหยิบขึ้นมาอ่านดู จากตัวอักษรที่เคยชัดเจนก็เลือนรางเสียจนแทบจะอ่านไม่ออกว่าเขียนอะไร แต่พอจับใจความได้บางส่วนว่า...
 "บาร์เบอร์...ซาลอน..."
 "เจออะไรเข้าหรอครับสารวัตร?"
 "ดูเหมือนว่าการมาครั้งนี้จะไม่ได้สูญเปล่าไปเสียทีเดียว"
และแล้วพวกเขาทั้งสองก็เดินออกจากไป ท่ามกลางแสงดวงตะวันที่ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปทีละนิด...


เช้าวันต่อมาหลังจากที่ได้รับข้อมูลจากเจ้าของร้านตัดผมที่ไปมาเมื่อวาน ซึ่งพิรุณนั้นได้ลองไปตรวจสอบประวัติของผู้ต้องสงสัยทั้งหมดที่ได้รับคร่าวๆ มาแล้ว เขาสามารถตัดผู้ต้องสงสัยได้เลยทันทีถึงสามคน เพราะส่วนมากมักจะอายุเยอะจนเกินไป ที่จะสามารถฟัดเหวี่ยงกับเหยื่อได้ ทางของคุณลุงที่มอบนามบัตรให้ก็เช่นกัน เพราะจากที่ถามเพิ่มเติมดูเหมือนว่าลูกค้าหนึ่งคนจะได้เพียงแค่หนึ่งใบเท่านั้น
 ตอนนี้เหลือเพียงผู้ต้องสงสัยเพียงแค่สองคน ถ้าอ้างอิงตามที่เจ้าของร้านบอก คนที่ชื่อว่าสมศรีน่าจะทำงานอยู่ในที่บริษัทแห่งนี้
พิรุณเดินข้าไปด้านในบริษัท แจ้งกับทางประชาสัมพันธ์เพื่อให้ประสานงานแจ้งให้ทางบริษัทได้รับทราบ และเพื่อเป็นการไม่ให้ผู้คนที่ทำงานอยู่ตื่นตระหนก หลังจากนั้นไม่นานคุณสมศรีก็เข้ามาพบกับพิรุณที่นั่งรออยู่ด้านหน้าประชาสัมพันธ์
 "ใช่คุณสมศรีใช่ไหมครับ?" พิรุณถามขึ้น
 "ใช่ค่ะ! ไม่ทราบว่ามีอะไรถึงต้องการที่จะพบฉันหรือคะ?" สมศรีพูดด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยหน่ายและดูวิตกกังวล
 "ผมเป็นตำรวจครับ และกำลังสืบคดีที่กำลังเป็นข่าวใน ณ ตอนนี้อยู่ ทางเราสืบทราบจากข้อมูลหลักฐานมาว่า คนร้ายเป็นหนึ่งในคนที่มีนามบัตรร้านตัดผมแห่งหนึ่ง" แล้วพิรุณก็หยิบนามบัตรแบบอย่างที่คุณลุงคนนั้นให้มา ยื่นให้กับทางสมศรีดูก่อนจะถามยืนยันอีกว่า...
 "เป็นไปได้ของทราบได้ไหมครับ ว่าตัวคุณสมศรีนั้นได้พกนามบัตรแบบนี้อยู่กับตัวด้วยหรือเปล่า?"
 "นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก ถ้าเป็นนามบัตรนั่นฉันมีอยู่ ถึงแม้ว่ามันจะเก่าจนซีดแล้วก็เถอะ" สมศรีถอนหายใจอย่างโล่งใจ แล้วเธอก็หยิบนามบัตรที่เคยได้รับมาให้ทางพิรุณดู
 "ยืนยันแล้วครับ ว่าคุณสมศรีนั้นไม่ได้เป็นผู้ก่อเหตุฆาตกรรม ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ และขอบคุณที่สละเวลาอันมีค่าให้ปากคำผม"
 "ไม่เป็นไรค่ะ ทางนี้ก็ยินดีเช่นกันที่ช่วยอะไรคุณตำรวจได้บ้าง จับคนร้ายให้ได้เร็วๆ นะคะ"

หลังจากที่ออกมาจากบริษัทแล้ว พิรุณก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรถามไปยังตำรวจอีกคนที่ได้ให้จับตาสอดส่องดูที่ทางของเด็กสาวมหาลัยที่ชื่อตาลเอาไว้
 "เป็นอย่างไงบ้าง" พิรุณถาม
 "ทุกอย่างราบรื่นดีครับ ตอนนี้ผู้ต้องสงสัยยังคงนั่งเรียนปกติ ความยังไม่แตกว่าทางนี้กำลังจับตาดูอยู่" ตำรวจมี่เฝ้าจับตารายงานกลับ
 "จับตาแบบนั้นต่อไป เดี๋ยวฉันจะรีบตามไปสมทบ"
 "รับทราบ"
พิรุณรีบขึ้นไปยังรถแล้วขับออกไปอย่างทันที แต่ทว่าภายในเมืองกรุง ช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่รถค่อนข้างติดหนัก บางทีระยะทางแค่ไม่ถึง 10 กิโล อาจจะต้องใช้เวลาอย่างน้อย 2-3 ชั่วโมงอย่างต่ำ
 ในขณะที่พิรุณกำลังรอรถเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาจากตำรวจที่ได้ให้ไปจับตาดูทางของเด็กสาวมหาลัยที่ชื่อว่าตาลเอาไว้ได้โทรมารายงานความเคลื่อนไหว
 ทันทีที่พิรุณรับสาย ตำรวจที่อยู่ปลายสายนั้นก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูรีบๆ ราวกับกำลังตื่นตระหนก ปนเสียงหายใจแรงหอบ
 "ขอโทษครับสารวัตร ตอนนี้ผู้ต้องสงสัยรู้ตัวและกำลังจะหลบหนีไปครับ"
 "รีบตามไปเร็ว และอย่างให้คาดสายตาเด็ดขาด!"
 ถึงแม้ว่าจะร้อนรนไปอย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้ ทำได้เพียงนั่งคิดวิตกกังวลอย่างไม่ตกอยู่ภายในรถ ท่ามกลางรถที่ติดแน่นเอียดคล้ายกับปลากระป๋องที่ถูกอัด

เวลาผ่านไปราวเกือบ 3 ชั่วโมง ทางของพิรุณก็เดินทางมาถึงที่หมาย พอลงจากรถมาก็มีทางตำรวจคนหนึ่งเดินเข้าตรงมาหาทางเขาด้วยสีหน้าที่ดูกังวล นั่นเองทำให้เขารู้ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
 "ผู้ต้องสงสัยหลบหนีไปได้สินะ?" พิรุณพูดด้วยสีหน้าและแววตาที่ดูไม่พอใจเล็กน้อย แต่พยายามเก็บกดอาการเอาไว้อยู่
 "ต้องขอโทษจริงๆ ด้วยครับ" ตำรวจคนนั้นตอบกลับพลางหลบสายตาของพิรุณ
 "แล้วพอรู้ไหมว่าเธอไปไหน?"
 "ไม่ทราบจริงครับ ดูเหมือนเธอจะใช้ช่วงชุลมุนเข้าปะปนกับฝูงชนหลบรอดออกไปได้ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ"
 "ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าถ้าเธอเป็นนักศึกษาจริงๆละก็ แสดงว่าคนแถวๆนี้น่าจะรู้จักเป็นอย่างดี เราลองไปตะเวนถามคนแถวนี้ดูก็แล้วกัน"
 "ครับ!"

พอเห็นว่าเหล่าลูกน้องทำพลาดไป แต่ตัวของเขานั้นจะโกรธก็ไม่น่าจะใช่เรื่องทีดี เพราะตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือการหาข้อมูลของหญิงสาวคนนั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่ตนเองจะทำได้เสียก่อน
 พวกพิรุณและตำรวจที่มาด้วยต่างเดินตะเวนถามพวกเหล่าชาวเมืองกับนักศึกษาแถบแถวนั้นอย่างถี่ถ้วนทีละคน จับใจความได้คร่าวๆ ว่าเธอเป็นเด็กจากบ้านนอกเข้ามาเรียนในเมืองหลวงแห่งนี้ เป็นคนร่าเริงมักจะชอบพูดคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน เข้ากับคนอื่นได้ง่าย และไม่เป็นที่น่ารังเกียจต่อคนรอบข้างสักเท่าไหร่
 แต่ดูเหมือนว่าพักหลังๆ มานี้เธอจะดูผิดแปลกไป ชอบอยู่คนเดียว และมักจะแอบไปไหนคนเดียวอยู่เสมอ
 "เอาอย่างดีครับสารวัตร?" ตำรวจคนนั้นถามขึ้นหลังจากที่ได้รวบรวมข้อมูลทั้งหมดแล้วมาถกเถียงกัน
 "อืม... หมวดเป็นพวกหลับดึกได้ไหม?"

ในเวลายามค่ำคืน แถบแถวชานเมืองที่เงียบสงัดราว พิรุณและตำรวจที่มาด้วยต่างเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของหญิงที่ชื่อตาล ตรงหน้าประตูอพาร์ทเม้นจากที่ห่างๆ ซึ่งเธอเป็นผู้ต้องสงสัยว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้
 "ว่าแต่สารวัตร ทำไมเราไม่ไปควบคุมตัวเธอแล้วทำการสอบสวนเสียล่ะ? แทนที่จะมานั่งตากยุงอยู่แบบนี้" ตำรวจที่มาด้วยถามถึงเหตุผล
 "พวกเรามีพยานและหลักฐานน้อยจนเกินไป การที่บุ่มบ่ามไปจับตอนนี้มีแต่จะทำให้ทางเราเสียหายแทน พวกสำนักข่าวยิ่งชอบเล่นประเด็นพวกนี้อยู่บ่อยๆ อีกด้วย"
 "งั้นหรอครับ"
ในขณะนั้นดูเหมือนว่าจะมีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้นที่ด้านหน้าอพาร์ทเม้น พิรุณจับตาดูเห็นตาลแต่งกายมิดชิด สวมหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้าและปาก ซึ่งมันได้ตรงตามคำให้การของพยานส่วนใหญ่ ก่อนที่จะเดินออกไปในความมืด
 "พวกเรารีบตามไปกันเถอะ" พิรุณสะกิดบอกกับทางตำรวจที่มาด้วย
 "อะ...ครับ"
 ทั้งสองสะกดรอยตามทางของตาลไปอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งพบเห็นว่าเธอนั้นเข้าไปที่โกดังเก็บของเก่าๆ หลังหนึ่งที่อยู่ใจกลางตลาดชุมชน มันเป็นที่ซึ่งกำลังติดป้ายประกาศเซ้งขายอยู่
 "เธอเข้าไปทำอะไรที่นี่" ตำรวจที่มาด้วยถามอย่างสงสัย
 "ก็มาด้วยกันนี้ ถ้าอยากจะรู้ก็คงต้องเข้าไปดูแล้วล่ะ?" พอพูดจบแล้วพิรุณก็เดินย่องเข้าตามตาลไป
 "รอด้วยสิครับสารวัตร"
 ภายด้านในห้องที่ทั้งโล่ง มืดและเต็มไปด้วยฝุ่นผง เป็นที่ประกันได้เลยว่าที่แห่งนี้นั้นไม่ได้ถูกใช้มาเป็นเวลานาน
 พิรุณหลับตาและหุบปากเงียบ พยายามฟังเสียงทุกอย่างที่อยู่รอบๆ อย่างละเมียดละไม แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีเสียงอะไรที่น่าจะเป็นของทางตาลเลยแม้แต่นิดเดียว มันเงียบและรู้สึกน่าขนลุกอย่างไงก็ไม่รู้
 ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของพิรุณก็ได้สั่นเตือนแจ้งว่ามีสายเข้า เป็นเพราะว่าเขาอยู่การสอดแนมอยู่เลยปิดเสียงและเปิดระบบสั่นเอาไว้ เขารับสายและพูดอย่างเบาๆ และรวดเร็วว่า...
 "ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งอยู่ เอาไว้ทีหลัง..." เขาก็วางสายไปโดยที่อีกฝั่งยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรกลับมา
 "มีอะไรหรือเปล่าครับ?" ตำรวจคนข้างถามอย่างแผ่วเบา
 "ไม่มีอะไร"
 พอเห็นว่าไม่ได้ยินเสียงอะไรเพิ่มเติม พิรุณจึงใช้แสงไฟจากโทรศัพท์เพื่อส่องดูภายในห้อง พบว่าด้านในห้องที่เล็กและเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ มีกล่องไม้ขนาดใหญ่ที่ไม่รู้ว่าด้านในมีอะไรอยู่
ทางพิรุณที่สงสัยเลยส่งสัญญาณให้กับทางตำรวจที่มาด้วยกันเปิดออกดูว่าด้านในมีอะไร และเขาจะเป็นคนส่องไฟให้
 ตำรวจคนนั้นชี้นิ้วที่ตัวเอง ก่อนจะเริ่มส่ายหน้าไปมา แสดงถึงการปฏิเสธว่าไม่ยอมทำตามที่ทางพิรุณบอก
 แต่ทว่าก็ไม่สามารถปฏิเสธทางพิรุณได้ เพราะพิรุณนั้นเริ่มแสดงสัญญาณบอกเป็นนัยน์ว่า ถ้าหากไม่ยอมทำตามที่บอก จะไม่คุยเรื่องเลื่อนตำแหน่งให้
 ตำรวจคนนั้นเสดงสีหน้าและท่าทีเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเดินไปที่กล่องใบนั้นตามที่พิรุณบอก ก่อนจะเริ่มขยับฝากล่องที่ปิดออกอย่าช้าๆ ทีละนิด
 แต่ทว่าในจังหวะนั้นเองก็ได้มีข้อความถูกส่งเข้ามาในโทรศัพท์ของพิรุณ ทำเอาสีหน้าของเขาตกใจหลังจากที่อ่านข้อความที่ถูกส่งมา ทางตำรวจที่เห็นท่าทีดังนั้นก็เลยถามออกไปอย่างเบาๆ ว่า...
 "มีอะไรหรอครับสารวัตร?"
 "พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่"
ทันทีทันใดนั้นเสียงประตูด้านหน้าของห้องเก็บของนั้นก็ได้ปิดตัวลงเสียงดังตึง! หลังจากนั้นได้ไม่นานทางของพิรุณก็ถูกของแข็งฟาดลงที่ศีรษะอย่างแรงจนล้มฟุบไปนอนกับพื้น ซึ่งในช่วงก่อนที่สติจะจางหายไป ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นคือตำรวจอีกคนที่นอนสลบต่อหน้าต่อตาเขา...


 วันต่อมา... พิรุณนั่งจิบกาแฟอยู่ในห้องของตัวเอง ทบทวนเรื่องราวและหลักฐานทั้งหมดที่ได้หามาอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง
 ผู้ตายนายอดิศักดิ์ อายุ 25 ปี มีบาดแผลถูกมีดแทงที่ชายโครง ข้างซ้าย 12 แผล อีกทั้งยังมีการสลักรูปสามเหลี่ยมที่หน้าผาก ก่อนที่จะถูกทิ้งลงในแม่น้ำ ภายหลังพบศพเกยตื้นในเช้าวันต่อมา
ก่อนเกิดเหตุผู้ตายได้ไปนั่งดื่มกับเพื่อนร่วมงาน ผู้ตายไม่เคยมีเรื่องราวบาดหมางกับใคร และไม่เคยมีเรื่องราวทะเลาะวิวาทกับคนอื่นมาก่อน
 จากคำให้การของลุงจัย ที่กำลังกลับจากการทำงานบอกมาว่าพบคนร้าย ผู้หญิงตัวสูงผมราวผอมเรียวบาง แต่งกายมิดชิด แม้กระทั่งใบหน้าก็ถูกปกปิดจนมิดชิด มองไม่ออกว่าหน้าท่าตาเป็นอย่างไง
 ในที่เกิดเหตุพบว่ามีกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่อยู่ใกล้เคียงแถวนั้นด้วย คนร้ายน่าจะเอาศพใส่กระเป๋าและนำมาทิ้งที่บนสะพานราว 01.00 น
 หลักฐานจากกล้องวงจรปิดก็ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะเนื่องจากเมื่อคืนที่เกิดเหตุนั้นฝนตกหนักจนมองลักษณะคนร้ายไม่ออก
 พอลองไปตรวจสอบที่มาของกระเป๋า ก็พบก็เจ้าของกระเป๋าที่เจอในที่เกิดเหตุ แต่ผลสรุปสุดท้ายคือ เธอได้ขายมันไปแล้วเมื่อราว 6เดือนก่อน...
 จากคำให้การของ คุณมนัสสนัน เจ้าของคนก่อน บอกว่า... ผู้ที่ซื้อมาเป็นผู้หญิงตัวสูง ผมยาว ผอมเรียวบาง พูดจาเสียงดูแหบแห้ง สวมแว่นดำปกปิดใบหน้า
 คนร้ายมันมีจุดประสงค์อะไร การกระทำทุกอย่างของมันล้วนรอบคอบและแยบยลเสียจนไม่น่าจะเป็นการลงมือโดยฉับพลัน ราวกับว่ามันได้วางแผนมาแล้วเป็นอย่างดี ตอนนี้คงได้แต่คาดหวังว่าธนบัตรที่ลุงจัยให้มาจะมีลายนิ้วมือของฆาตกรคนนั้นแฝงอยู่บ้างสักน้อยก็ยังดี
 ลองย้อนตรวจสอบดูคดีเก่าๆ ในอดีตที่เกิดขั้นเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่มันก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย กลับกันครั้งนี้มันเหมือนจะพึ่งลงมือครั้งแรก

ในช่วงที่วินาทีที่พิรุณกำลังเอนตัวลงไปด้านหลัง ช่วงเวลาที่กำลังจะพักผ่อนยังไม่ทันได้ถึงเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำ จู่ๆ ก็มีตำรวจหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าและท่าทางที่รีบร้อน
 "สารวัตรคะ! ตอนนี้เกิดเรื่องแล้วค่ะ มีรายงานการพบศพเพิ่มขึ้นอีกรายแล้วค่ะ"

ที่เกิดเหตุโรงแรมม่านรูด ต่างจากรอบที่แล้วที่ศพนั้นถูกกำจัดทิ้งลงแม่น้ำ ผู้ตายนายอนุชา ปราชัย รูปร่างชายอ้วนท่วมลงพุง อายุราวๆ 40 ปี นอนจมกลองเลือดอยู่บนเตียงในสภาพนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียว
พบบาดแผลถูกของมีคมแทงเข้าที่ท้อง 2 จุด ที่ซี่โครง 1 จุด และที่คออีก 1 จุด แต่ที่จะขาดไม่ได้ก็คือ รูปสามเหลี่ยมที่ถูกสลักบนหน้าผากของเหยื่อแบบเดียวกับศพแรกที่พบเจอ นอกจากนั้นก็ยังพบด้วยว่าภายในห้องนั้นข้าวของกระจัดกระจาย สันนิษฐานได้ว่าอาจจะมีการต่อสู้ขัดขืนเกิดขึ้น
ทางเจ้าของโรงแรมได้ให้การว่า พบผู้ตายและหญิงสาวปริศนาขับรถเข้ามาที่โรงแรมเมื่อวานเวลาประมาณ 14.32 น. ก่อนที่จะขับรถกลับออกไปในเวลา 15.08 ใช้เวลาประมาณ 30 กว่านาที
ตอนแรกทางเจ้าของก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เลยไม่ได้เดินไปตรวจสอบดูเพราะทางนั้นก็ดูเหมือนจะเร่งรีบอีกทั้งยังให้ค่าทิปเพิ่มมาอีกด้วย จนกระทั่งเมื่อเช้าแม่บ้านได้เข้าไปทำความสะอาดด้านในห้องนั้น ก็ได้พบศพของผู้ตายอยู่
 "พอจะจำลักษณะของคนร้ายไหมครับ?" พิรุณถามกับทางเจ้าของโรงแรม
"เป็นผู้หญิง ผอมเรียว ตัวสูง ผมสีบรอนซ์ทองยาว แต่งกายมิดชิด ส่วนเรื่องใบหน้านั้นดูเหมือนว่าเธอจะสวมแว่นดำและหน้ากากอนามัยปกปิดเอาไว้ เลยเห็นไม่ค่อยชัด" เจ้าของโรงแรมม่านรูดตอบกลับมา
 "ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยบอกลักษณะ ยี่ห้อรถ หรือเลขป้ายทะเบียน ได้หน่อยจะได้ไหมครับ"
 "อะ... ครับ! รถยี่ห้อ นัชสิน เป็นรถเบนซ์สีขาว ส่วนเลขป้ายทะเบียนก็... นฮ0943 กรุงเทพมหานคร"
 "ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ" จากนั้นพิรุณก็หันไปสั่งการกับตำรวจที่อยู่ใกล้ๆ เขาอย่างทันที "รบกวนฝากตรวจสอบทีว่ารถคันนั้นมันวิ่งไปไหน"
 "ครับ!"

พอหลังจากสั่งการแล้ว เขาก็รีบพุ่งตรงไปยังสถานที่เกิดเหตุอย่างทันที เขาเริ่มตรวจสอบพื้นที่ ห้องน้ำ ภายในลิ้นชัก บนฝ้า บนเตียง และใต้เตียง อย่างละเอียดและถี่ถ้วน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่พบอะไรที่จะพอเป็นหลักฐานได้ มันถูกเก็บกวาดออกไปจนหมด แม้กระทั่งลายนิ้วมือเองและผมในท่อระบายน้ำเองก็แทบไม่มีหลงเหลือเลย
 คาดว่าฆาตกรนั้นน่าจะเข้ามาข้างในห้องนี้พร้อมกับเหยื่อ ก่อนจะโน้มน้าวให้เหยื่อนั้นเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก่อนจะลงมือฆ่าเหยื่อในตอนที่กำลังออกมาจากห้องอาบน้ำ
 บาดแผลครั้งแรกน่าจะแทงเข้าที่ท้องและชายโครง แต่ทว่าเหยื่อนั้นเกิดขัดขืน เกิดการต่อสู้ขึ้น คาดว่าน่าจะขัดขืนกันอยู่สักพัก ก่อนที่เหยื่อจะเริ่มหมดแรง เนื่องจากบาดแผลที่ชายโครงและท้อง พอมันเห็นว่าเหยื่อนั้นเริ่มอ่อนแรง มันจึงแทงเข้าที่คอเพื่อเป็นการปิดฉาก พอหลังจัดการเหยื่อแล้ว มันก็เริ่มทำความเก็บกวาดหลักฐานทั้งหมดที่น่าจะนำไปสู่การจับตัวของมัน
 แล้วอีกอย่างที่สงสัยก็คือ...สามเหลี่ยมที่มันถูกสลักอยู่บนหน้าฝากของเหยื่อคืออะไร ทำไมต้องสลักเอาไว้ด้วย มันต้องการจะสื่ออะไร? จะว่าพวกลัทธิที่เราไม่รู้จักหรือเปล่านะ ลองตรวจสอบดูบางทีก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร

พอหลังจากกลับมาที่โรงพัก ข่าวก็ได้ประกาศออกทางทุกช่องทีวี เกี่ยวกับการฆาตกรรมปริศนาที่เกิดขึ้นในโรงแรมม่านรูด ซึ่งมันได้สอดคล้องกับทางคดีก่อนหน้านี้อย่างกับแกะ อีกทั้งตอนนี้ทางตำรวจก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่าคนร้ายเป็นใคร?
 ถึงแม้ว่าข่าวทางรายกรทีวีจะประกาศออกมาอย่างไรก็ตาม พิรุณก็ไม่ได้แสดงท่าทีที่สนใจต่อคำวิจารณ์ของนักข่าวที่ทำรายการอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว เขามัวแต่กำลังจดจ่อดูข้อมูล รูปภาพคนร้ายที่ได้จากกล้องวงจรปิด และภาพศพของเหยื่อ
 ทุกคำให้การบอกมาเป็นเสียงเดียวกันคือ คนร้ายเป็นผู้หญิง ผมยาวสีบรอนซ์ทอง ตัวสูงราวๆ 170 เซนติเมตร แต่งกายมิดชิดปกปิดทั่วทั้งร่าง มันระมัดระวังในการลงมือเป็นอย่างมาก ธนบัตรที่ได้มาตอนนั้นเองก็เช่นกัน ไม่มีแม้แต่ร่องรอยนิ้วมือเลยแม้แต่นิดเดียว
 "ปริศนาตอนนี้ก็คงเหลือแค่เพียง สามเหลี่ยมที่ถูกสลักลงบนหน้าฝากของเหยื่ออย่างนั้นสินะ?" พิรุณเอนหลังลงบนเก้าอี้ มือกุมขมับแสดงสีหน้าเครียด คิ้วขมวด เห็นได้อย่างชัดเจน
 ทันใดนั้นเองก็มีตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพิรุณ พอเขาเห็นว่ามีคนเข้ามาก็กลับไปนั่งหลังตรงแบบเดิมอย่างทันที
 "มีอะไร?"
 "สารวัตร ทางเราทราบแล้วครับว่ารถที่หายไปอยู่ที่ไหน มันถูกจอดทิ้งไว้ที่จังหวัดใกล้ๆ นี้เอง รถชนเข้ากับต้นไม่้ข้างถนน สภาพรถบุบยับยู่ยี่ ทางขาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้ๆ แถวนั้นได้ยินเสียงยามกลางคืนเลยเข้ามาดูที่เกิดเหตุ ก็ไม่พบเห็นใครอยู่แถวนั้นแต่อย่างใด"
 "แล้วได้ลองตรวจสอบดูด้านในแล้วหรือยัง?"
 "จะว่าไปเราได้หลักฐานมาหนึ่งอย่างครับ เส้นผมกระจุกหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นของคนร้ายในคดีนี้" พอตำรวจคนนั้นพูดจบก็ยื่นภาพที่ทางพวกเขาถ่ายมา ซึ่งในนั้นเป็นกระจุกเส้นผมสีบรอนซ์ทองตามที่พยานหลายคนบอก
"เราได้ลองส่งไปตรวจสอบ ดีเอ็นเอ แล้วครับ คาดว่าอีกไม่นานก็จะรู้ผลแล้ว"
 "ถ้าเสร็จแล้วให้รีบรายงานมาโดยด่วนเลยนะ" พิรุณพูดอย่างดีใจ
 "ครับ!"
ตำรวจคนนั้นตอบรับอย่างแข็งขัน ก่อนที่จะเริ่มสังเกตเห็นภาพที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานของพิรุณ เขาหยิบภาพใบหนึ่งซึ่งเป็นภาพสภาพของศพที่นอนตายอยู่บนเตียง
"ภาพนี้มันดูคุ้นๆ อย่างไงไม่รู้"
 "ก็นะ...ฆาตกรคนเดียวกันนี่น่า"
 "ไม่ใช่ครับ ที่ผมหมายถึงคือไอ้สัญลักษณ์ที่อยู่บนหัวนี้ต่างหากครับ" แล้วเขาก็ชี้ไปที่รูปสลักสามเหลี่ยมที่อยู่บนหน้าผากของเหยื่อ
 "นายเคยเห็นจากไหนอย่างนั้นหรอ?" พิรุณแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจออกมา
 "จะว่ายังไงดีล่ะ...มันแค่คล้ายเฉยๆ นะครับ กับสัญลักษณ์ของเจ้าพ่อไตรที่หายตัวไปน่ะครับ"
 "เจ้าพ่อไตร?"
 "ร่างทรงที่บ้านเกิดของผมเองตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ว่าจู่ๆ เขาก็มาหายตัวไป ปัจจุบันนี้ยังไม่ทราบเลยว่าเป็นตายร้ายดียังไง"
 "พวกที่ชอบหลอกลวงชาวบ้านแล้วหนีไปสินะ?" ทันทีที่พิรุณพูดออกมาตำรวจคนนั้นก็แย้งขึ้นขัดอย่างทันควัน
 "ไม่ใช่นะครับสารวัตร ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นร่างทรง แต่ชาวบ้านแถบนั้นนับถือเขามากนะ เขาทั้งช่วยเหลือคนที่ทุกข์ยาก ถ้าชาวบ้านเดือดร้อนอะไรหรือไม่สบายใจอะไร เขาก็พร้อมที่จะช่วยโดยที่ไม่คิดเงินแม้แต่บาทเดียว"
 "แล้วตอนนี้เขาหายไปไหนกันล่ะ?"
 "นั่นสิครับ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมจำได้ดีเลยว่าสัญลักษณ์แบบนี้มีแค่ที่นั่นเพียงแค่ที่เดียว" ตำรวจคนนั้นยังคงยืนยันแบบเดิม
 "หมายความว่า ถ้าอยากจะรู้ก็ต้องไปที่นั่นอย่างเดียวสินะ? ว่าแต่..นายพอจะจำทางไปได้ไหม?"


มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาร้านเสริมสวยร้านเดียวจากหลายพันร้านที่เปิดให้บริการในเมืองกรุง ถ้าเป็นร้านที่ถึงขนาดแจกนามบัตรแสดงว่าไม่เป็นร้านที่ไม่ค่อยมีลูกค้า หรือไม่ก็ต้องเป็นร้านที่ต้องบริการดีจนถึงขนาดต้องจองกันเลยทีเดียว
 พิรุณและตำรวจคนอื่นก็ต่างพากันตะเวนขับรถรอบๆ เมืองกรุง เพื่อที่จะหาร้านเสริมสวยตามที่อยู่ในนามบัตรที่ได้พบเจอก่อนหน้านี้ สรุปแล้วเวลาแทบทั้งวันก็ไม่ได้อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน เลยเลือกที่จะแยกย้ายก่อนจะตามหาต่อในวันพรุ่งนี้

 ในยามเย็น ณ สวนสาธารณะ พิรุณนั่งเอนตัวลงบนม้านั่งด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยหน่าย พลางจิบกาแฟกระป๋องราคาถูกๆ เขานั่งคิดและมองดูสถานที่ผู้คนวิ่งออกกำลังกายกันอย่างปกติ ซึ่งแตกต่างกับตัวเองที่กำลังวุ่นจนหัวหมุนในเรื่องการตามหาตัวฆาตกร
 "เฮ้อ..."
 เขาเอามือลูปที่คางไปมา พบว่ามันเต็มไปด้วยหนวดสากๆ ขึ้นเต็มไปหมด นั่นอาจจะเป็นการแสดงได้เลยว่าตั้งแต่เกิดคดีนี้ขึ้นมา เป็นเวลามาสักพักใหญ่ๆ เขานั้นแทบไม่ได้มีเวลาดูแลตัวเองเลย
 "ไอ้หนุ่มดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ มีเรื่องอะไรทุกข์ใจหรือเปล่า?"
เสียงชายสูงวัยที่กำลังเดินเล่นพร้อมกับจูงบสุนัขตัวหนึ่งอยู่พูดทักกับทางพิรุณที่กำลังทำสีหน้าซังกะตาย นั่งอยู่ตรงม้านั่ง
 "...ก็แค่เครียดเรื่องงานนิดหน่อยน่ะครับ ว่าแต่สีหน้าผมดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ"
 "ก็เล่นนั่งถอนหายใจเสียงดังซะแบบนั้น ถ้าไม่มีเรื่องอะไรที่ทุกข์ใจก็แปลกแล้ว" ชายสูงวัยคนนั้นพูดขึ้นแล้วนั่งลงข้างของพิรุณ "ถ้าไม่เป็นการรังเกียจอะไร ให้คนแก่คนนี้รับฟังเรื่องที่หนุ่มกำลังลำบากใจอยู่ก็ได้นะ"
 "ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ ครับ ถ้าแค่พักนิดหน่อยเดี๋ยวก็น่าจะดีขึ้นแล้ว" พิรุณตอบกลับ
 "งั้นหรอ..." ชายสูงวัยคนนั้นลุกขึ้นจากม้านั่ง "ถ้าอย่างไงก็ลองไปที่ร้านตัดผมที่อยู่ในนี้ดูนะ ไปตัดผมโกนหนวดสักหน่อยก็ดี เพราะสีหน้าของหนุ่มตอนนี้นั้นแทบไม่ต่างอะไรกับคนเร่ร่อนเลย "
 แล้วชายสูงวัยคนนั้นก็ได้ยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้มา น่าจะเป็นนามบัตรของร้านตัดผมแห่งนั้นที่เขาได้พูดมาก่อนหน้านี้ มันดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก พิรุณเริ่มจำความได้ว่าคุ้นเคยและเคยเห็นจากไหนมาก่อน
 "นี่มัน..."
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดดูรูปภาพของนามบัตรที่ได้หาเจอก่อนหน้านี้ ซึ่งมันเหมือนกันอย่างกันแกะ สีหน้าของเขาเริ่มดูดีขึ้นเผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะเงยหน้าเพื่อที่จะขอบคุณทางชายสูงวัยคนนั้น...
 "...อ้าว!?"
แต่ทว่าชายสูงวัยคนนั้นกลับไม่อยู่ในที่ตรงนั้นเสียแล้ว เขาได้เดินหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ในตอนนี้พิรุณรู้แล้วว่าสิ่งที่ถูกเขียนในนามบัตรนี้คือที่ไหน
 พรุ่งนี้เช้า...ที่นี่คือสถานที่ที่เขาจะต้องไป

 เช้าวันต่อมา... พิรุณมุ่งตรงไปที่ร้านตัดผมแห่งหนึ่งที่ได้รับนามบัตรมาเมื่อวานจากลุงคนหนึ่ง แผ่นป้ายเล็กๆ ที่ข้างหน้าชื่อร้าน ต้นกล้าบาร์เบอร์แอนท์แฮร์ซาลอน เป็นร้านที่ถ้ามองจากด้านนอกละก็คงไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเป็นร้านตัดผม
 แน่นอนว่าครั้งนี้พิรุณเดินทางมาคนเดียวเพราะไม่อยากให้ลูกค้าคนอื่นตื่นตระหนก พลางคิดในใจด้วยว่า ไหนๆ ก็มาร้านแบบนี้สักทีก็ตัดผมและโกนหนวดด้วยก็แล้วกัน
 "ยินดีต้อนรับครับ"
 เสียงผู้ชายพูดขึ้นต้อนรับอย่างทันทีที่พิรุณเปิดประตูเข้าไปในร้าน พบเห็นลูกค้าหลายคนทั้งหญิงและชายต่างเข้าคิวนั่งรอพลางนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ทั้งร้านมีเพียงผู้ชายคนเดียวที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านซึ่งกำลังตัดผมให้กับลูกค้าคนอื่น ในระหว่างนั้นเขาก็พยายามพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง คล้ายว่าคนที่มาร้านแห่งนี้มักจะเป็นลูกค้าประจำเท่านั้น
 หลังจากนั้นพิรุณก็นั่งลงต่อคิวลูกค้าคนล่าสุดอย่างเรียบง่ายพลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านพลาง นั่งฟังเจ้าของร้านคุยกับลูกค้าไปพลาง
 "อาการเป็นอย่างไงบ้างล่ะ?" ลูกค้าคนหนึ่งถามขึ้น
 "ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ครับ" ชายหนุ่มเจ้าของร้านตอบอย่างเป็นกันเอง
 "แล้วตอนนี้ยังไปหาหมออยู่หรือเปล่าล่ะ?" ลูกค้าคนนั้นถามต่อ
 "ก็นานๆ ทีน่ะครับ นานๆ ที"
 เจ้าของร้านยังเป็นคนหนุ่มอยู่ อายุไม่ได้มาก ความสูงอยู่ในระดับค่าเฉลี่ยของชายไทย ผิวพรรณดี และมีรอยยิ้มที่อ่อนโยน พูดได้เลยว่าหน้าตาดี
ช่วงเวลาผ่านเลยไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ บางที่อาจจะเป็นเพราะอาการเหนื่อยล้าที่สะสม และบางทีอาจจะเพราะอากาศภาในร้านที่เปิดแอร์เย็นช่ำ ทำให้เมื่อไหร่ที่ไม่รู้ว่าตนเองได้หลับไป...
...
จนกระทั่งเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ถึงคิวของตัวเอง
 "คุณลูกค้าครับ ถึงคิวแล้วนะครับ" เสียงกระซิบอันอ่อนนุ่มพูดทักขึ้นพลางตบที่ไหล่อย่างแผ่วเบา
 "อ๊ะ!" พิรุณตื่นสะดุ้งขึ้นสีหน้าดูสะลึมสะลืออย่างชัดเจน "ถึงคิวผม...แล้วหรอ?"
 "ไม่ว่าอะไรเชิญล้างหน้าก่อนก็ได้ครับ ส่วนห้องน้ำอยู่ทางนั้น" ชายเจ้าของร้านชี้ไปที่ทิศทางหนึ่ง
 "ขอบคุณครับ"
พิรุณลุกขึ้นจากเก้าอี้ก็พบว่าไม่มีลูกค้าคนไหนมาเข้าคิวเลย หลังจากที่เขาเข้ามาต่อคิว ซึ่งนั่นก็เป็นเวลานานมาเกือบ 4 ชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีคนมาเข้าคิวเพิ่ม
 พิรุณเข้าไปที่ห้องน้ำก็เห็นในถังขยะที่ด้านในมีของจำพวกผ้าที่เปื้อนเลือดขยำทิ้งอยู่ด้วย บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาสภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง จากก่อนหน้านี้ที่ได้ยินจากคำพูดกับลูกค้า และจำเป็นต้องไปหาหมออยู่บ่อยๆ
พอหลังจากที่ล้างหน้าเสร็จแล้วเดินออกมาด้านนอก เจ้าของร้านก็เตรียมพร้อมรอเขาอยู่ที่เก้าอี้เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว
 "เชิญครับ"
 พิรุณรับคำเชื้อเชิญนั่งลงที่เก้าอี้อย่างทันที เอนหลังลงที่เก้าอี้ค่อยผ่อนคลายร่างกายปล่อยจิตปล่อยใจให้ทางเจ้าของร้านจัดการเกี่ยวกับหนวด เคราและผม
 "ไม่ค่อยได้เห็นหน้าเลย คุณลูกค้ามาใหม่หรอครับ?" เจ้าของร้านถาม
 "ปกติไม่ค่อยมีลูกค้าใหม่มาใช้บริการหรอครับ?" พิรุณตอบกลับ
 "ครับ เพราะส่วนมากที่จะมาก็มีแต่ลูกค้าขาประจำเท่านั้น"
 "งั้นหรอครับ..."
 ในขณะที่เจ้าของร้าตัดตกแต่งผมเสร็จ เขาขยับเก้าอี้เอนลงเอาผ้าเย็นโปะที่ตาของพิรุณต่อ ก่อนที่จะหยิบใบมีดโกนขึ้นมา จ่อที่คอของพิรุณแล้วค่อยๆ โกนหนวดและเคราลงอย่างช้าๆ จนเกลี้ยงเกลา มันเป็นความรู้สึกที่สบายเสียจนเอาแทบหลับได้เลย
หลังจากนั้นชายเจ้าของร้านก็หยิบกรรไกรอันคมกริบออกมาสอดเข้าไปข้างในรูจมูกของพิรุณ ก่อนจะค่อยๆ เล็มเส้นขนออกทีละนิด ทีละนิด จนแทบจะไม่มีขนจมูกรอดออกมาให้เห็น
 "เรียบร้อยแล้วครับ" เขาเปิดผ้าปิดตาออกก่อนจะค่อยทำให้เก้าอี้ที่เอนลงกลับมาตั้งตรงแบบอย่างเดิม
 พิรุณนั้นลูบที่ใบหน้าของเขามองดูในกระจก หันซ้าย หันขวาที ก่อนจะกล่าวชมเชยทางเจ้าของร้านไปว่า
"รู้สึกเหมือนว่าหน้าเด็กลงไป 20 ปีเลย"
 "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" เจ้าของร้านพูดก่อนจะสะบัดผ้าเศษผมออกจากผ้าทิ้ง
 "ตัดดีขนาดนี้ทำไมถึงมีลูกค้าน้อยกันนะ"
 "ก็อย่างที่เห็นเลยครับ ส่วนมากที่มาใช้บริการมักจะเป็นลูกค้าประจำซะส่วนใหญ่ เลยไม่ค่อยได้มีลูกค้าหน้าใหม่สักเท่าไหร่ ว่าแต่ทำไมคุณลูกค้าถึงมาที่ร้านตัดผมแบบนี้ได้กันล่ะครับ? ปกติแล้วนอกจากแนะนำปากต่อปาก ก็ไม่ค่อยมีคนเข้ามากันสักเท่าไหร่หรอก"
 "ก็จริง ถ้ามองจากด้านอกแล้วไม่ว่ายังไงก็มองไม่เหมือนร้านตัดผมเลยสักนิด"
 "เห็นไหมครับอย่างที่พูดเลย" เจ้าของร้านพูดยิ้มหัวเราะออกมาเล็กน้อย
 "เกือบลืมไป ว่าแต่ราคาค่าบริการเท่าไหร่ครับ?" พิรุณเขารีบหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเพื่อเตรียมพร้อมที่จะจ่ายเงิน
 "250 ครับ"
หลังจากที่เจ้าของร้านพูดจบแล้ว พิรุณก็จัดการยื่นเงินให้ทางนั้นอย่างทันที ในตอนที่รับเงินนั้น ทางเจ้าของร้านก็ได้ถามกับทางพิรุณที่มาใหม่ว่า..
 "ว่าแต่... ใครแนะนำคุณลูกค้าให้มาใช้บริการร้านนี้หรอครับ?"
"ผมแค่ตามนามบัตรมา..." ดูเหมือนว่าเขาจะนึกออกแล้วว่าตนเองมาทำอะไรในที่แห่งนี้ "จริงสิ! ว่าแต่ผมมีเรื่องอยากจะถามอยู่พอดี รู้จักนามบัตรนี่หรือเปล่าครับ?"
 ในวินาทีที่พิรุณเปิดรูปนามบัตรที่เจอในต่างจังหวัด และนามบัตรอีกอันที่ได้รับมาจากคุณลุงที่บังเอิญเจอเมื่อวานให้ทางเจ้าของร้านดู เขาก็แสดงสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...
 "นี่มัน! ใช่ครับ นามบัตรแบบนี้ทางร้านของเราเคยแจกให้กับลูกค้าที่มาใช้บริการเป็นครั้งแรกเท่านั้น เมื่อราวๆ 4 ปีก่อน"
 "รู้จักมันด้วยสินะครับ ถ้าอย่างนั้นผมของแนะนำตัวเลย ผมเป็นตำรวจที่กำลังสืบคดีฆาตกรรมที่กำลังเกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้อยู่ พอดีเลยผมอยากจะทราบว่าคุณได้แจกนามบัตรพวกนี้ไปให้ใครบ้างครับ พอจะจำได้บ้างไหม?"
 "คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กำลังเป็นข่าวสินะครับ อืม....ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ผมไม่ทราบอะไรเลย แต่ถ้าจะให้ผมบอกว่ามีใครบ้างที่ผมเคยแจกนามบัตรให้ไป ก็พอจะจำได้ลางๆ อยู่ครับ"
 "ถ้าอย่างนั้นช่วยบอกผมจะได้ไหมครับ ว่ามีกี่คน แล้วใครบ้าง? เพราะไม่แน่ว่าบางทีฆาตกรอาจจะซุกซ่อนอยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น" พิรุณสีหน้ากลับมาดูมีความหวังอีกครั้ง
 "ก็ได้ครับ ทั้งหมดเท่าที่ผมจำได้นั้นมีอยู่ทั้งหมด 5 คน"
 คนแรกเป็นคุณตาโรจ เขาเป็นคนแรกที่มาเป็นลูกค้าของผม แต่ผมว่าคนร้ายไม่น่าจะใช่เขาหรอกครับ ก็อายุตั้ง 75 ปีแล้วนี่น่า
 คนที่สองเป็นคุณลุงป้อม เขาเป็นหนึ่งในคนที่มักจะมาใช้บริการที่นี่อยู่บ่อยๆ เหมือนกัน แกเป็นคนดี น่ารัก และไม่เป็นพาเป็นภัย แล้วอีกอย่างเลยที่ทำให้ผมแน่ใจไม่น่าจะใช่คนร้าย ก็เพราะว่าลุงเขาเดินแทบจะไม่ไหวเลย แถมยังเป็นเบาหวานกับความดันอีก จะตายวันตายรุ่งก็ไม่รู้แล้ว
 คนที่สามคือป้าปุ้ม ถึงแม้ว่าแกจะปากร้าย ชอบนินทาชาวบ้านให้ผมฟังเวลามาใช้บริการก็เถอะ แต่ผมว่าก็ไม่น่าจะใช่คนร้ายเช่นกัน เพราะป้าเขาวันๆ เอาแต่นั่งขายของอยู่หน้าปากซอย ไม่น่าจะมีเวลาไปฆ่าใครเขาได้หรอก
 คนที่สี่ เป็นพี่สมศรี เธอเป็นพนักงานขายตรงทั่วไปนี่แหละ มักจะชอบมาบ่นให้ผมฟังอยู่เรื่อยเรื่องเกี่ยวกับยอดขายที่ไม่เป็นตามเป้าบ้าง เรื่องหัวหน้าที่ทำงานบ้าง ส่วนเรื่องที่จะเป็นคนร้ายนั้นผมไม่รู้
 ...และคนสุดท้ายน้องตาล น้องเขาเป็นนักศึกษาปี 4 เคยมาทำงานพิเศษที่ร้านผมระยะหนึ่ง ก่อนจะถูกจับได้เนื่องด้วยขโมยเงินในที่ทำงาน ผมก็เลยไล่ออก จากนั้นก็ไม่พบน้องเขาอีกเลย น้องเขาสูงเกือบเท่าผมนี่แหละ หน้าตาค่อนข้างดี ผมยาว
พิรุณจดข้อมูลทั้งหมดที่เจ้าของร้านเล่ามาให้ลงในสมุดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดขอบคุณไป
"ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ"
และในตอนที่เขากำลังจะเดินออกจากร้านไปนั้น ทางเจ้าของร้านนั้นก็ได้พูดขอร้องทางของพิรุณไปว่า...
 "เอ่อ... คุณสารวัตร ถ้าเป็นไปได้ ถ้าเป็นไปได้นะครับ หากหนึ่งในนี้เป็นคนร้ายฆ่าคนจริงๆ ช่วยเขากลับมารับโทษให้ได้นะครับ"
 "ไม่ต้องห่วงไปครับ เพราะมันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว"
แล้วพิรุณเดินออกจากร้านไป...


 ตาลวิ่งเข้าใส่ทางของพิรุณพร้อมกับอาวุธที่ถืออยู่ในมือ แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเธอได้วกวนกลับมาเปลี่ยนทิศพุ่งเข้าใส่ทางของชายเจ้าของร้านแทน
 "น่าสมเพช..."
 ชายเจ้าของร้านนั้นรู้อยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้น เขาเลยสามารถหลบเอี่ยวตัวหนีได้ทัน ก่อนจะเตะเข้าที่ท้องของตาลอย่างรุนแรง จนเธอถึงกับสำลักออกปาก ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด
 "คิดว่าคนอย่างฉันจะไว้ใจเธอหรือไง? คิดว่าคนอย่าฉันไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร? คิดว่าฉันโง่มากนักหรอ?" เขาเดินไปที่ร่างของหญิงสาวที่กำลังนอนเกือกอยู่กับพื้น ก่อนจะเหยียบและกดลงที่หัวของเธอ
"สำเหนียกตัวเองซะบ้าง!"
แต่ทว่าในจังหวะนั้นเองที่จู่ๆ ทางของพิรุณก็เข้าพุ่งชนและดันร่างของชายเจ้าของร้านให้กระเด็นออกไป
 "เป็นไปได้อย่างไง?" เจ้าของร้านถึงกับแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจออกมา ก่อนจะเห็นได้ที่มือของตาลนั้นไม่ได้มีมีดอยู่แต่อย่างใด คาดว่าในช่วงที่วิ่งเข้าหาทางพิรุณน่าจะทิ้งมีดให้พวกเขาในช่วงนั้น และค่อยหันมาทางตนเอง "หึหึหึ มากกว่าที่ฉันคาดเอาไว้เสียอีก ทั้งที่เป็นพวกชั้นล่างแท้ๆ"
 พอพูดเสร็จแล้วทางของเจ้าของร้านก็วิ่งหนีไป ทางพิรุณนั้นรีบสั่งการอย่างทันทีก่อนจะรีบวิ่งตาไปว่า
 "หมวดผมฝากดูแลเด็กสาวคนนั้นด้วย และช่วยเรียกกำลังเสริมให้ที"
 "รับทราบครับ!"

ฉากไล่ล่าได้เริ่มขึ้น พิรุณวิ่งตามเจ้าของร้านไปอย่างไม่ลดละ ด้วยที่เขานั้นนั้นเป็นตำรวจมนไม่ยากที่จะไล่ตามอีกฝั่ง แต่ทว่าอีกฝ่ายนั้นก็รู้ถึงจุดๆ นั้น เลยพยายามใช้ข้าวของที่อยู่ในโกดังขัดขวางทางของพิรุณไม่ให้ไล่มาทัน เป็นแบบนั้นอยู่ได้ไม่นานทางของพิรุณก็สามารถกระโดดพุ่งหลาตะครุบตัวเจ้าของร้าน และคร่อมกดลงกับพื้นได้ทัน
 ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่สักพักใหญ่ ทางของพิรุณเป้าหมายของเขาคือการจับเป็นคนร้ายในคดีนี้ โดยที่ไม่วิสามัญอีกฝ่ายเสียก่อน ส่วนอีกทางนั้นต้องการที่จะหลบหนี ไม่ว่าจะต้องฆ่าอีกฝ่ายก็ตาม
 พิรุณพยายามจับแขนเจ้าของร้านกดลงกับพื้น ซึ่งทางอีกฝั่งนั้นก็พยายามต่อยเข้าที่ใบหน้าของพิรุณเพื่อที่จะดิ้นให้หลุด เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผลเขาจึงใช้หัวโขกใส่แทน
 ทางพิรุณที่ไม่คาดคิดเลยถึงกับหงายหลังไปด้วยความมึน ในระหว่างนั้นทางเจ้าของร้านก็รีบลุกและวิ่งหนีไป ด้วยท่าทางที่ทุลักทุเล แต่ทว่าเขาก็กลับหยุดลงเสียอย่างงั้น ก่อนจะเริ่มมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงตามมา
 "อึก! ไม่ใช่ตอนนี้สิ!" เขาเดินตรงเข้าไปหาพิรุณที่กำลังมึนอยู่ ด้วยท่าทางที่เดินโซเซ และสีหน้าที่ไม่สู้ดี
 เจ้าของร้านขึ้นคร่อมร่างของพิรุณ ใช้เข่าทั้งสองกดแขนเอาไว้ไม่ให้ต่อต้าน ก่อนจะเริ่มอัดรัวหมัดเข้าที่หน้าของพิรุณนับครั้งไม่ถ้วน
 "เร็วสิ! เร็วสิ! เร็วสิ!!!"
 เขากระหน่ำต่อยไปเรื่อยๆ จนที่มือของเขาเองเริ่มมีรอยเลือดจากพิรุณติดอยู่ มือของเขาสั่นไม่ใช่เพราะว่ากลัวหรือว่าตกใจ แต่ว่ามันกลับเป็นความปลาบปลื้ม จากนั้นเขาก็เอามือทั้งสองที่เปรอะเปื้อนเลือดนั้นทาบลงบนใบหน้า ก่อนจะเริ่มค่อยๆ สูดดม
 "อ่าส์...!"
 จากสีหน้าที่ดูกระวนกระวายก่อนหน้านี้ของเขานั้นเริ่มค่อยๆ กลับมาสงบ และดูเคลิบเคลิ้ม ราวกับว่าเขากำลังสูดดมยากล่อมประสาทชนิดหนึ่ง
ในระหว่างที่เจ้าของร้านกำลังเคลิบเคลิ้มกับการสูดดมเลือดอยู่นั้นเอง ตำรวจที่มาด้วยกันก็วิ่งพุ่งเข้าใส่ตัวเจ้าของร้าน และจับกดลงกับพื้นและพยายามที่จะใส่กุญแจมือจับมือ
 ซึ่งทางอีกฝ่ายนั้นก็ดิ้นอย่างสุดชีวิต จนกระทั่งเขาได้ไปหยิบปืนที่ทางตำรวจคนไว้ข้างเอวเข้ายิงที่ท้อง 2 นัดด้วยกัน จนทางตำรวจคนนั้นได้นอนล้มพับและแน่นิ่งไป
 "หมวด..." พิรุณยังมีสติบางอย่างหลงเหลืออยู่ พยายามค่อยๆ ประคองร่างกายลุกขึ้น
 แต่ทว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าที่พิรุณกำลังเห็น ณ ตอนนี้มันทำเอาทางเขานั้นถึงกับพูดไม่ออก ภาพของชายคนหนึ่งที่นั่งยิ้มกว้างจนเกือบจะฉีกถึงใบหู ภาพของชายที่กำลังดูมือของตัวเองที่ชุ่มไปด้วยสีแดงสด และภาพของชายที่กำลังสูดดมมือที่ชุ่มด้วยสีเหล่านั้นอย่างสุดแรงเสียจนเต็มปอด ก่อนที่เขาจะใช้มือนั้นเขียนสัญลักษณ์สามเหลี่ยมขึ้นที่หน้าผากของตนเอง
 "นี่สินะ....สิ่งที่ฉันตามหามานาน ในที่สุดก็ได้พบมันเสียที"
 ชายคนนั้นไม่มีท่าทีแม้แต่จะหนีไปเลย กลับกันเขาเพียงแค่นั่งนิ่งๆ เงียบ อยู่ท่ามกลางสีแดงที่ไหลอาบทั่วทั้งพื้น
 หลังจากนั้นไม่นานพวกตำรวจที่เหลือก็มาถึง และเข้าจับตัวของเจ้าของร้านขึ้นรถไป ทางของตำรวจที่ถูกยิงนั้นก็ถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ไม่ถึงชีวิต ส่วนทางพิรุณนั้นก็ทำแผล ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่แผลฟกช้ำเล็กน้อยที่ใบหน้า
 และท้ายที่สุดหญิงสาวที่ชื่อตาล ตอนนี้นั้นก็กำลังควบคุมตัวและให้นักบำบัดจิตเข้าช่วยการรักษาเยียวยาจิตใจของเธอ ก่อนจะค่อยสอบปากคำต่อ ซึ่งผลที่ได้ก็คือนางมี ส่วนในการทิ้งศพของเหยื่อคนแรกเท่านั้น แต่ไม่ได้ฆ่าหรือทำร้ายใคร เพียงแต่โดนอีกฝ่ายข่มขู่ให้ทำตามคำสั่งเท่านั้น
ข่าวถูกประโคมอย่างใหญ่โต ทุกสำนักข่าวต่างก็ขึ้นหัวข่าวหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งเรื่องตำรวจจับตัวคนร้ายโรคจิตที่ชอบแต่งกายเป็นผู้หญิงหลอกล่อและฆ่าเหยื่ออย่างโหดร้าย ส่วนตำรวจที่บาดเจ็บได้รับการเชิดชูในการเอาตัวเข้าแลกเพื่อจับตัวฆาตกรอย่างสุดชีวิต...
 ตัวฆาตกรนั้นเปิดอาชีพร้านตัดผมแห่งหนึ่งบังหน้า แต่ภายหลังพอได้ตรวจสอบดูโกดังเก็บของที่เจ้าตัวได้เช่าไว้ ก็ได้พบว่าภายในกล่องลังไม้มากมายที่เรียงรายอยู่ ด้านในนั้นมีอวัยวะของมนุษย์ถูกชำแหละ แยกชิ้น และบ้างบางชิ้นก็ถูกถนอมด้วยน้ำยา มากมายนับรายร้อยชิ้น ซุกซ่อนในนั้น
 ซึ่งพวกอวัยวะเหล่านั้นมีการตรวจสอบแล้วบางส่วนว่าเป็นของเหล่าคนที่ได้หายสาบสูญไปอย่างปริศนาในช่วง หลายปีที่ผ่านมา ทุกอย่างในตอนนี้นั้นยังเป็นปริศนาว่า... ตัวฆาตกรนั้นขายชิ้นส่วนเหล่านี้ให้กับใคร? แล้วอวัยวะพวกนี้ตัวเขานั้นได้เป็นคนจัดการเองทั้งหมดหรือเปล่า?

 หลังจากที่พิรุณพักฟื้นอยู่ได้วันสองวัน ก่อนจะออกโรงพยาบาล เขาไม่ได้กลับบ้าน แต่ที่ที่เขาไปนั้นคือโรงพัก ซึ่งตอนนี้กำลังฝากขังฆาตกรอยู่ ในขณะที่กำลังไปถึง ดูเหมือนว่าทางตำรวจนั้นกำลังสอบปากค้ำเพิ่มเติมอยู่ เขาที่ยืนอยู่ด้านนอกก็ได้ยินด้านในประมาณว่า
 "แกเป็นฆาตกรที่ฆ่าศพผู้ชายสองคนนี้ใช่ไหม!?" ตำรวจสืบสวนสอบสวนถามด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นเสียงดัง พลางตรงหน้ามีรูปภาพของชายสองคน
 ทางเจ้าของร้านคนที่ตอนนี้ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือนั้นเพียงแค่พยักหน้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มกริ่มเล็กๆ มุมปากอย่างมีเลศนัยน์
 "แล้วพวกอวัยวะที่อยู่ในโกดังพวกนั้น แกเป็นคนลงมือเองหรือเปล่า?" ตำรวจสืบสวนถามต่อ
 "เปล่า" เจ้าของร้านตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่แทบไม่เปลี่ยนไปจากเดิม เขาตอบอย่างไม่ต้องคิดเลยแม้แต่สักวินาทีเดียว
 "ถ้าอย่างนั้นอวัยวะพวกนั้นมันเป็นของใคร ใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังการขายอวัยวะมนุษย์เหล่านั้น? ตอบมาให้ดีๆ ล่ะ ถ้ายอมให้ความร่วมมือดีๆ ละก็ทางศาลอาจจะเห็นใจลดโทษให้แกก็ได้"
 "...."
เจ้าของร้านเงียบกริบ ไม่แม้แต่ปริปากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว เพียงแต่นั่งนิ่งๆ เงียบมองซ้ายทีขวาที เหมือนไม่ได้สนใจในสิ่งที่ทางของตำรวจที่สอบปากคำสักเท่าไหร่
 "ฉันบอกให้แกตอบก็ตอบสิวะ! จะมองซ้ายมองขวาหาพระแสงอะไร!?" การกระทำแบบนั้นทำเอาทางตำรวจสืบสวนนั้นถึงกับขึ้นอารมณ์ทุบโต๊ะเสียงดัง
 ตึง!!!
 แม้กระนั้นทางเจ้าของร้านก็ยังคงไม่แสดงสีหน้าหวาดกลัวต่อคำขู่นั้นออกมา กลับกันเขายังคงยิ้มมุมปาก และหัวเราะเบาๆ เหมือนสีหน้ากำลังบรรยายออกมาว่า กระจอก... มีปัญญาทำได้แค่นี้อย่างนั้นหรอ?
 ด้วยสีหน้าเช่นนั้นทำเอาทางตำรวจที่สอบสวนอยู่ถึงกับขาดสติคว้าเข้าที่คอเสื้อ ชกไปที่ใบหน้าของฆาตกรอย่างรุนแรง จนเลือดกบปาก
 "ถ้าเป็นกฎหมายสมัยก่อนป่านนี้มึงได้ถูกซ้อมตายไปแล้ว ครั้งต่อไปไม่มีอีกแล้ว พูดมา! ตอบคำถามที่กูอยากจะรู้มาซะดีๆ"
ถึงแม้ว่าจะขู่อย่างไร ถึงแม้ว่าจะโดนทำร้ายจนเลือดกบปากสักแค่ไหน ตัวเขานั้นก็ยังคงแสดงท่าทีแบบเดิม ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแสดงถึงท่าทีที่เยาะเย้ยใส่ทางตำรวจคนนั้นไม่เปลี่ยนแปลง
 "เชิญ...ตามสบาย"
"ไอ้เวรนี่!"
 ตำรวจสอบสวนคนนั้นสติขาดผึง และกำลังจะเริ่มทำร้ายตัวของเจ้าของร้าน แต่ทว่าเพื่อนตำรวจของเขาที่อยู่ในห้องด้วยก็เข้ามาห้ามรั้งแขนเขาไว้เสียก่อน
 "ใจเย็นๆ ก่อน มันแค่พยายามจะยั่วโมโหอยู่ ทางนี้เองก็อย่าไปเล่นตามเกมมันสิ!"
 "แม่งเอ๊ย!" หลังจากนั้นตำรวจสบสวนก็สะบัดเพื่อนของเขาออกก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ ซึ่งในระหว่างทางที่เดินผ่านเขาก็ได้บังเอิญสบตากับทางพิรุณ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรทักทายออกไป

 ในระหว่างนั้นทางของพุทธก็เดินสวนทางกับตำรวจที่อารมณ์เสีย ก่อนจะตรงเข้ามาหาทางพิรุณพร้อมกับยื่นเอกสารที่เล่มหนึ่ง ในเอกสารที่เขามอบให้มานั้นบันทึก ชื่อ ภูมิสำเนา และถิ่นที่อยู่อาศัยก่อนหน้านี้
 "ในตอนที่สารวัตรยังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล พวกเราได้ลองสืบประวัติของคนร้ายแล้ว นี่เป็นทั้งหมดที่เรารวบรวมมาได้สำหรับในตอนนี้ แต่สิ่งที่น่าตกใจก็คือ"

 คนร้ายในครั้งนี้ชื่อ นายต้นกล้า เปิดร้านตัดผมแห่งหนึ่ง แต่ทว่าชื่อที่แท้จริงนั้นคือ นายเอกนัศ อายุ 23 ปี ถิ่นที่อยู่อาศัยเดิมอยู่ที่ต่างจังหวัด ตามประวัติแล้วเขาถูกอุปการะตอนอายุ 8 ขวบโดย นายศรีชัย ที่เป็นพ่อเลี้ยง หรือก็คือเจ้าพ่อไตร หลังจากนั้นตัวของเขาก็หายตัวไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ เป็นระยะเวลาเกือบ 15 ปี
 หลังจากที่อ่านและทำความเข้าใจเรื่องราวอยู่สักพักใหญ่ๆ ทางของพุทธก็พูดขึ้นมาอีกว่า...
 "ผมว่านะครับสารวัตร บางที่ที่เจ้าพ่อไตรหายตัวไปน่าจะเป็นฝีมือของเขานี่แหละ เพราะเราพบหัวกะโหลกอยู่ในห้องนอนของเขา ทางเราส่งไปพิสูจน์หลักฐานแล้วคาดว่าไม่นานก็จะทราบผลแล้ว "
 "...."
ท่าทางของพิรุณก็ดูมีสีหน้าที่เคร่งเครียด คิ้วขมวดปม ในหัวคิดที่พยายามคิดหลายอย่างพร้อมๆ กัน เรื่องฆาตกรรมเอย และไหนจะเรื่องการค้าอวัยวะอีก ทุกอย่างมันเหมือนยังมีอะไรซุกซ่อนอยู่เบื้องหลัง จนไม่ได้ฟังเรื่องที่พุทธพูดมาเลยแม้แต่นิด
 "สารวัตร ถ้าไม่ว่าอะไรลองเข้าไปสอบสวนคนร้ายดูไหมครับ?" พุทธพูดขึ้นถามอีกครั้งหลังจากที่เห็นท่าทีดังกล่าว
 "อะ...อืม ก็ได้ เดี๋ยวจะลองดู"

ภายในห้องสืบสวนสอบสวน พิรุณเดินเข้าไปทันทีทันใดนั้นเองเขาก็ได้รับการกล่าวต้อนรับจากคนร้ายด้วยสีหน้าที่เหมือนเคยเห็นที่ร้านตัดผม
 "ไม่เจอกันสักพักเลยนะครับสารวัตร"
 ตัวของคนร้ายที่ถูกล่ามเอาไว้ด้วยกุญแจมือไม่มีทางเลยที่จะสามารถทำร้ายทางของพิรุณได้ เพราะฉะนั้นแล้วทางเข้าจึงสามารถวางใจได้และนั่งลงต่อหน้าชายฆาตกรที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร
 "อาการเป็นยังไงบ้างครับที่หน้านั่น" เขากล่าวต่อหลังจากที่เห็นใบหน้าอันฟกซ้ำดำเขียวของพิรุณ
 "ขอบคุณที่เป็นห่วงกันครับ คุณต้นกล้า ไม่สิ! ต้องเรียกว่า คุณเอกนัศ สินะ?"
 "ไม่ได้ยินชื่อนั้นนานแล้วเหมือนกัน ว่าแต่ตำรวจที่ผมยิงไปสบายดีไหม?"
 "เสียใจด้วยนะ ที่เขายังสบายดี"
 ทั้งสองใช้เวลาพูดคุยสับเพเหระกันไปพักหนึ่ง แต่ด้วยบทสนทนาที่ดูสบายๆ นั้น มันกลับแฝงด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็นของทั้งสองที่โพยพุ่งจนไม่มีใครกล้าขัด
 "แล้ววันนี้ที่มาหาผมนี่อยากจะรู้อะไรอย่างนั้นหรอ? คุณสารวัตร" เอกนัศเข้าเรื่องหลังจากที่พูดคุยกันอยู่สักพัก
 "ก่อนอื่นเลย คุณเอกนัศ คุณใช่ไหม? ที่เป็นคนฆ่าพ่อเลี้ยงของตัวเอง"
 คำถามนั้นแทนที่จะกดดันฝ่ายคนร้าย แต่สิ่งที่ได้รับมาผ่านชายที่เป็นฆาตกรโรคจิตนั้นมันทำเอาทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ด้านนอก และคนที่จดรายงานอยู่ด้านในถึงกับขนลุกเสียวสันหลังกันเป็นแถบ ไม่ใช่ว่าเขาอธิบายวิธีการการฆ่าพ่อเลี้ยงของเขาอย่างโหดเหี้ยม แต่มันคือการที่ชายคนนั้นตอบกลับมาอย่างทันที ด้วยใบหน้าที่ยังยิ้มกรุ่มกริ่ม โดยที่ไม่คิดหลังเลยแม้แต่สักวินาทีเดียว
 "ใช่แล้วครับ ผมเป็นคนฆ่าชายที่เป็นดั่งพ่อเลี้ยงของผม ด้วยมือของตัวเองนี่แหละ"


พิรุณพยายามตั้งสติหลังจากที่ได้ยินคำตอบของทางเอกนัศ ที่พูดขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย ใบหน้านั้นแสดงถึงความไร้ความผิด สำนึกในการกระทำของตน
 "คุณทำ...แบบนั้นทำไม?" พิรุณพยายามถามต่อถึงเหตุจูงใจ
 "คุณสารวัตร ความใจดีของคุณมันกำลังทำร้ายปมในจิตใจของผมอยู่นะครับ" เอกนัศพูดพลางยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า... "คงจะพบแล้วสินะครับ หัวกะโหลกที่อยู่ในห้องของผม นั่นแหละเป็นหัวของพ่อเลี้ยงของผมอย่างแท้แน่นอน"
 "แสดงว่าคุณยอมรับแล้วสินะว่าตัวคุณนั้นเป็นคนลงมือฆ่าพ่อเลี้ยงของตัวเอง"
 "ใช่ครับ เรื่องนั้นผมยอมรับ และก็เรื่องที่ผมฆ่าคนอีกสองคนตรงหน้าผมด้วยก็เช่นกัน ผมเป็นคนลงมือเองทั้งหมด ซึ่งวิธีนั้นตัวของสารวัตรเองก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่"
 "แล้วผู้หญิงที่ชื่อตาลล่ะ? เธอมีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณหรือเปล่า?" ถึงแม้ว่าจะได้ยินว่าเธอนั้นถูกบังคับ แต่พิรุณนั้นก็อยากจะยืนยันกับตัวของเอกนัศเอง
 "คุณสารวัตร..." เอกนัศพลางหัวเราะอย่างเบาๆ ก่อนจะพูดมาอีกว่า "คุณก็คงจะได้ยินจากคำให้การของเธอแล้วนี่ ผมข่มขู่จะประจารเธอในเรื่องที่เธอนั้นพยายามจะขโมยเงินของผม ใช้ในเรื่องนั้นเป็นข้ออ้างเพื่อจะให้เธอนั้นร่วมมือทำตามแต่โดยดี แน่นอนทั้งหมดนั้นผมก็เป็นคนวางแผนให้มันเกิดขึ้นเอง"
 "ถ้าอย่างนั้นคำถามต่อไป คุณมีเกี่ยวอะไรกับอวัยวะของมนุษย์ที่ถูกเก็บเอาไว้ในโกดัง" พิรุณถามต่อ
 "ผมเปิดร้านตัดผมกับฆ่าคนเป็นงานอดิเรกก็จริง แต่ที่จริงแล้วผมก็พึ่งจะฆ่าคนไปแล้วเพียงแค่ 3 คนเอง" เอกนัศพูดด้วยสีหน้าที่ดูดีใจพลางยิ้มที่มุมปากเวลาที่ตอบคำถามมา
 พิรุณรู้ได้หลังจากที่ทางเอกนัศตอบมาว่า อวัยวะพวกนั้นไม่ใช่ฝีมือของเขาแต่อย่างแน่นอน เมื่อได้ข้อสรุปแล้วพิรุณจึงถามไปต่ออีกว่า...
"บอกมาได้ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลัง"
 เอกนัศยิ้มออกอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "เรื่องนั้นยังไม่จำเป็นต้องรีบบอกคุณหรอกสารวัตร เพราะว่าตัวคุณนั้นก็จะพบเขาเอง ถ้าคุณยังสืบเรื่องพวกนี้ต่อไปล่ะก็นะ"
 หลังจากสอบปากคำเสร็จพิรุณก็กำลังจะลุกออกจากเก้าอี้และกำลังจะเดินออกจากห้องไป ส่วนทางของเอกนัศนั้นก็กำลังจะทำแผนประกอบการรับสารภาพต่อหน้าสาธารณชนต่อ ในจังหวะนั้นเองที่ทางของเอกนัศก็พูดขึ้นกับทางพิรุณว่า...
 "คุณสารวัตร ผมคิดถูกจริงๆ ที่ตอนนั้นไม่ตัดสินใจฆ่าคุณไป บางทีตัวคุณนั้นอาจจะเหมาะสมกับเขาคนนั้นก็ได้"
 พิรุณถึงกับหันหลังกลับมาในใจหนึ่งก็พลางนึกคิดกังวลถึงคำเตือนที่ชายคนนั้นสื่อมาผ่านคำพูด ตอนแรกที่ได้ยินอาจจะเป็นแค่คำขู่เล่นๆ แต่มีครั้งนี้แหละที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

 การทำแผนประกอบการรับสารภาพถูกถ่ายทอดผ่านช่องสื่อมากมาย มันเป็นข่าวดังที่ผู้คนให้ความสนใจ ทุกสื่อสำนักงานต่างเข้าถ่ายทอดสดรายงานกับแทบทุกเหตุการณ์อย่างใกล้ชิด พอหลังจากชี้จุดก่อเหตุและวิธีการที่ตนใช้
 ไม่นานนักการตั้งโต๊ะแถลงต่อหน้าสาธารณชนก็ได้เริ่มต้นขึ้น ทางของเอกนัศนั้นไม่มีท่าทีที่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย หรือไม่แม้แต่จะปกปิดใบหน้าของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนกับว่าตัวเองนั้นเป็นดาราผู้โด่งดัง และผู้คนในตอนนี้ต่างก็ให้ความสนใจในตัวเขา ในฐานะที่เป็นผู้สร้างผลงาน
 เขาฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างไร้ความปราณีไปถึง 3 คน อีกทั้งยังทำร้ายตำรวจในระหว่างหลบหนีอีก 2 คน การกระทำอุอาจเช่นนั้นจะทำให้สังคมจดจำเขาในฐานะอาชญากร และท้ายที่สุดสุดแล้วชีวิตเขาก็น่าจะจบลงในคุก
 แต่ทว่าท่ามกลางกล้องทุตัวที่ถ่าย ทุกสายตาของทุกคนที่มอง สีหน้าและท่าทางเขานั้นกลับไม่มีสลดเศร้าหรือวิตกกังวลออกมาแต่อย่างใด กลับกันสีหน้าของเขากลับดูสงบนิ่งราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นนั้น เขาไม่ได้เป็นคนผิด ทางนักข่าวที่อยู่ตรงด้านหน้าที่เห็นถึงสีหน้าแบบนั้นของเขาเลยสงสัยถามออกไป
 "คุณเป็นคนฆ่าชายทั้งสองคนนั้นจริงๆ หรอคะ? ช่วยบอกเหตุผลและแรงจูงใจที่ทำแบบนั้นได้ไหมคะ?"
 "ใช่ครับ ผมเป็นคนฆ่าเพวกเขาด้วยน้ำมือของผมเอง แต่ที่ผมทำไปก็เพราะว่าเพื่อที่จะเสียงในหัวของผมสงบลง" เอกนัศตอบ
 โทนเสียง สีหน้า รอยยิ้ม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาแสดงออกมาในขณะที่ตอบคำถามของนักข่าว ทำให้ใครหลายคนที่อยู่แถบแถวนั้นขนลุกเสียวสันหลัง แม้กระทั่งทางของตำรวจเองก็ด้วย
 แต่ว่าท่ามกลางผู้คนเหล่านั้นกลับมีชายผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาพยายามจะเข้าคว้าคอเสื้อเขา ตะโกนด่าทอ สาปเสียเทเสีย ดูเหมือนว่าชายที่พยายามจะเข้ามานั้นก็คือน้องชายของชายคนหนึ่งที่เอกนัศได้ลงมือฆ่าไป
 "แกไม่คิดจะสำนึกเลยหรือไง!" ในขณะเขาพุ่งเข้ามาเพื่อหวังจะชกต่อยและทำร้ายทางเอกนัศนั้น ทางของตำรวจที่ประจำการอยู่ก่อนนั้นก็ได้เข้ามาห้ามคว้าตัวของเขาเอาไว้เสียก่อน
 "ไอ้ฆาตกร แกฆ่าพี่ชายของฉันทำไม!? เขาทำอะไรให้แกหรือไง!? ทั้งๆ ที่การงานของเขากำลังเป็นไปได้ด้วยดีแท้ๆ แต่แก! แต่แก!"
 ความโกรธแค้น คำด่าทอและสาปแช่งมันพุ่งตรงเข้าหาทางเอกนัศโดยตรง จนทำให้คนที่เป็นญาติของเหยื่ออีกคนที่ถูกฆ่านั้น เริ่มที่จะด่าทอทางของเอกนัศด้วยเช่นกัน
 "แกมันไม่ใช่คน! ไอ้สารเลวแบบแกมันไม่น่าจะเกิดเป็นคนเลย!"
 "ใช่! แค่ได้ใช้ชีวิตหายใจกับแกก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว"
 "คนอย่างแกน่าจะประหารไปให้มันจบๆ!"
 "ใช่! ประหาร! ประหาร! ประหาร! ประหาร! ประหาร! ประหาร!" เสียงแห่งความโกรธและเกลียดนั้นหลอมรวมกลายเป็นความรู้สึกเดียวกัน พวกเขาที่ตะโกนโห่ร้อง เรียกร้องให้ทำการ ประหารชายคนนั้นซะ!
 เมื่อทางตำรวจที่เห็นว่าเหตุการณ์มันเริ่มที่จะบานปลาย และบางทีอาจจะไม่สามารถควบคุมได้ เพราะเห็นจากที่ชาวบ้านเริ่มที่จะขว้างปาสิ่งของเข้ามา พวกเขาจึงเตรียมตัวที่จะเคลื่อนย้ายตัวของเอกนัศออกไปจากพื้นที่
แต่ทว่า...
"ถ้าอย่างนั้นคุณจะช่วยจัดการผมได้เลยไหมครับ?" แล้วเอกนัศลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยสภาพของมือที่ถูกล่ามอยู่เดินตรงเข้าหาชายคนนั้น "เอาเลยสิครับ! เอาเลย! ในขณะที่แขนและขาของผมที่ยังถูกล่ามอยู่เนี่ย เอาเลย! เอาเลย!" เอกนัศยังคงพูดท้าทายไม่หยุดหย่อนด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นและชอบใจ
ด้วยความโกรธเป็นทุนเดิม พ่วงด้วยความเสียใจที่สูญเสียพี่ชายไปและยังถูกชายที่ฆ่าพี่ชายตัวเองนั้นท้าทาย มันทำเอาอารมณ์โกรธปะทุระเบิดออกมา ผลักตำรวจที่ขวางทางอยู่จนกระเด็นก่อนที่จะถึงตัวของเอกนัศ จากนั้นก็กระชากคอเสื้อและชกเข้าที่ใบหน้าหลายครั้งต่อหลายครั้ง ท่ามกลางเสียงของเอกนัศที่หัวเราะอย่างสะใจ
"เพราะคนอย่างแก! เพราะคนอย่างแก! ฉันจะฆ่าแก!"
"ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!" เอกนัศยังคงหัวเราะต่อถึงแม้ว่าจะโดนชกเข้าที่หน้าหลายครั้งต่อหลายครั้ง จนเลือดกำเดาออกจมูกก็ตามเขาก็ยังคงหัวเราะอย่างสะใจต่อโดที่ไม่สนอะไร
แม้ถึงกระนั้นทางตำรวจก็ไม่มีท่าทีที่จะเข้าไปห้ามเลยแม้แต่คนเดียว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดทุกคนที่เห็นก็ทำได้แค่เฝ้ามองสิ่งที่เกิดอยู่ตรงหน้าก็เท่านั้น จนกระทั่งชายคนนั้นเหนื่อยและหยุดไป
เอกนัศใช้ช่วงจังหวะคว้าคอชายคนนั้นและดึงตัวเองเข้าพูดกับชายคนนั้นว่า....
"ฆ่าผมก็เชิญเลย แต่ทว่าถ้าคุณทำแบบนั้น ท้ายที่สุดแล้วตัวคุณเองนั่นแหละที่จะได้กลายเป็นฆาตกรเสียเอง..." เอกนัศพูดพลางหัวเราะเสียงดังชอบใจ
จากชายที่สีหน้าเต็มไปด้วยความโทสะและเกลียดชัง กลับกลายเป็นความกลัวและความตื่นตระหนก เขาได้เห็นเอกนัศเป็นตัวเองที่กำลังยิ้มอยู่ ก่อนที่เขาจะวางตัวของเอกนัศลงและเดินจากไปด้วยสีหน้าที่สงบเสงี่ยม
 ภายหลังจากผ่านในช่วงที่บรรยากาศความวุ่นวายไป ทางตำรวจก็ไม่มีจำเป็นที่จะต้องเคลื่อนย้ายผู้ต้องหา ทางนักข่าวที่เห็นแบบนั้นเลยเริ่มการสัมภาษณ์ต่อจากเมื่อตะกี้นี้
 "ถ้าอย่างนั้น...ทางเราได้สืบมาว่า คุณได้ทำการฆ่าพ่อเลี้ยงของตัวเอง ไม่ทราบว่าทำไม...ถึงต้องทำแบบนั้น ด้วย?"
 "เมื่อราวๆ 15 ปีก่อน ผมถูกข่มขืน โดยพ่อเลี้ยงของตนเอง"
บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เกิดเสียงจอแจต่างจากเมื่อตะกี้นี้ที่เงียบกริบ หลังจากี่ได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นพูดออกจากปากมา ด้วยสีหน้าและกิริยาที่นิ่งเฉยด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข...

 ชีวิตเขานั้นตั้งแต่เกิดมาก็ไม่รู้จักหน้าตาของพ่อแม่หรอกว่าเป็นคนอย่างไง ที่รู้จักก็มีแต่สถานที่ที่เรียกว่าบ้านกำพร้าก็เท่านั้น
 จนกระทั่งวันหนึ่ง ได้มีชายที่เรียกตนเองว่า เจ้าพ่อไตร ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่ใครหลายๆ ต่างให้ความเคารพ อาจจะเพราะว่าตัวของชายคนนั้นได้ทำการช่วยเหลือชาวบ้านหลายคน อีกทั้งยังคอยบริจาคให้บ้านเด็กยากไร้ด้วย
 เจ้าพ่อไตรเข้ามาที่แห่งนี้เพื่อที่อยากจะรับเลี้ยงเด็กสักคน ซึ่งตัวเขาเองนั้นได้ถูกรับเลือก ไม่ว่าใครๆ ต่างก็อิจฉาที่เขาได้รับเลือก ตอนนั้นเขารู้สึกดีใจมากที่จะได้คนอย่างนี้รับเลี้ยงไปดูแล
 แต่ว่า...สิ่งที่เขาได้เจอมันเทียบได้ว่านรกขุมย่อมเลยก็ว่าได้ เขาถูกทารุณและทำร้ายทางร่างกายและจิตใจอย่างหนัก มิหนำซ้ำยังถูกใช้เป็นเครื่องระบายความใคร่ เพื่อสนองความต้องการทางกามของชายผู้นั้น ซึ่งทุกครั้งที่ชายสวะนั่นเสร็จกิจมันก็จะเอามีดสลักลงบนตัวของฉันเป็นรูปสามเหลี่ยม
 เป็นอย่างนั้นร่วมแรมนับเป็นหลายเดือน จนเกือบปี เขาไม่แม้แต่จะร้องขอให้ใครช่วยได้ ถึงแม้ว่าจะร้องขอให้คนช่วย จะเล่าให้ใครฟังอีกกี่คนก็ตาม ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีใครเชื่อ แม้แต่ตัวของตำรวจเองก็ตาม
 ...เจ้าพ่อไตรเป็นคนดีจะตาย
 ...เจ้าพ่อไตรไม่มีทางเป็นคนทำอะไรแบบนั้นหรอก
 และแล้ววันหนึ่งฉันก็ได้ตัดสินใจที่จะหนี หนีไปให้ไกล ไกลี่สุดเท่าที่จะทำได้ หนีจากความโหดร้ายที่ตนเองได้พบเจอ
 แต่ถึงแม้ว่าจะหนีไปอย่างไงสุดท้ายอดีตมันก็จะตามมาหลอกหลอนอยู่ดี ฉะนั้นเขาจึงกลับไปยังที่เดิม เพื่อที่จะจบเรื่องราว และกลบฝังมันลงไปใต้ดิน ไม่ให้ผุดขึ้นมาอีกเป็นครั้งที่สอง

 เรื่องราวที่เอกนัศเล่าออกมามันทำเอาต่างคนก็ถึงกับพูดไม่ออก ไม่สิ! ไม่แม้แต่อยากจะพูดถามออะไรออกไปต่างหาก มันเป็นความรู้สึกที่ผสมระหว่างโกรธและสงสารปะปนกัน
ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาเคยเจอจะเป็นประสบการณ์อันแสนเลวร้ายในอดีตสักแค่ไหน แต่ฆาตกรก็ยังคงเป็นฆาตกรอยู่ดี สิ่งที่เขากระทำลงไปมันก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง…
 คำแถลงรับสารภาพจบลง เอกนัศได้เดินขึ้นรถตู้ก่อนจะออกจากไป แต่ทว่าสิ่งที่หลงเหลือที่ถูกทิ้งไว้คือ...คำถาม
คำถามที่เกิดขึ้นในสังคมออกเป็นหมู่กว้าง ความโหดร้ายที่ต้องได้พบเจอ อดีตอันเลวร้ายที่ไม่น่าจดจำ ซึ่งมันได้ล่อหลอมจนกลายเป็นเขาในตอนนี้ กลายเป็นรูปทรงที่บิดเบี้ยวอย่างที่ทุกคนได้เห็น

 ภายหลังจากคำพิพากษาของศาลก็ได้ตัดสินลงมา เขาได้ทำการฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปแล้วถึง 2 คน อีกทั้งในขณะจับกุมยังทำร้ายเจ้าหน้าที่พนักงานจนได้รับบาดเจ็บไป 2 ราย ราวทั้งยังเกี่ยวปิดปากไม่ให้การเรื่องเกี่ยวกับชิ้นส่วนอวัยวะมนุษย์ที่ได้พบเจออีก คำตัดสินโทษคือ...
ประหารชีวิต!!!
บางทีนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ตัวเขาต้องการตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ได้
 ถึงแม้เรื่องราวทั้งหมดจบลงไปได้ด้วยดี ผ่านคืนและวันไปยาวนานแค่ไหนอย่างไรก็ตาม แต่ทว่าก็ยังไม่มีใครลืมถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ทุกคนยังจำได้ถึงรูปร่างและรูปทรงที่ก่อสร้างขึ้นจากความบิดเบี้ยวจนยากที่จะคืนสภาพกลับคืน
...
...
เอาเป็นว่าเรื่องราวมันก็จบลงประมาณเท่านี้ ถึงแม้ว่าจะน่าเสียดายที่ผมต้องสูญเสียตัวเบี้ยที่ไม่จำเป็นไปก็ตาม แต่นั่นเองก็เป็นสิ่งที่เขาเป็นคนเลือกที่จะกระทำเอง และนั่นก็เป็นสิ่งที่ผมไม่ได้เห็นด้วย
 เงาชายปริศนาที่อยู่ตรงหน้าของคุณปิดหนังสือลงเสียงดัง ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟจิบเล็กน้อย ท่ามกลางบนโต๊ะที่มีซองจดหมายซ้อนกองพะเนินสูง
...
อะไรกัน คุณไม่พอใจเรื่องที่ผมชักจูงให้คนอื่นเป็นฆาตกรอย่างนั้นหรอ? อะไรกันนึกเสียว่าจะน้อยใจผมที่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้เสียอีก
เงาปริศนานั่นหัวเราะออกมาเสียงดัง แต่ตัวคุณนั้นกลับไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงหัวเราะนั้น ก่อนจะวางแก้วกาแฟลงที่จานรอง
 …
เปล่าเลยครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ผมก็แค่ช่วยแนะนำงานให้เขาทำ โดยที่แลกกับสิ่งที่จะช่วยเยียวยาเขาเท่านั้นเอง แต่ว่ายิ่งเขาได้เห็น ได้ลิ้มรส ได้สัมผัส มันก็ยิ่งทำให้เขา ต้องการมันมากขึ้น มากขึ้น มากขึ้น
...จนกระทั่งเขามาถึงจุดๆ นี้ เขาได้เชื่อฟังสัญชาตญาณมากเสียกว่าเหตุผลนั่นแหละคือสิ่งที่เขาได้รับ ก็ถือว่าสมควรแล้ว...
 ...
 อย่างน้อยก็เชื่อกันหน่อยสิ ทุกสิ่งที่ผมพูดนั้นล้วนไม่ได้มีคำโกหกเลยแม้แต่คำเดียว ยกเว้นแต่ว่า ผมนั้นจะพูดไม่หมด
 เงาของชายปริศนาเปิดซองจดหมายขึ้นอ่านอย่างละเมียดละไม ก่อนจะค่อยๆวางมันลงกลับไว้ที่โต๊ะเหมือนอย่างเดิม
 ดูเหมือนว่าผมมีเรื่องที่ต้องไปจัดการให้เรียบร้อยเสียก่อน ไม่ต้องห่วงถ้าเสร็จงานแล้วผมจะรีบกลับมาอย่างทันที แม้ว่าที่นี่จะมืดไปสักหน่อย แต่ทว่ามันก็สบายกว่าที่คุณคิด เชิญพักผ่อนให้สบายไม่ช้าก็เร็วผมจะกลับมา...อย่างแน่นอน
 และแล้วเงาชายปริศนาก็เปิดประตูเดินออกไป... เหลือเพียงตัวของคุณอยู่ในห้องที่เงียบถูกห้อมล้อมท่ามกลางความมืด พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง...


ที่ดาวเลเยอร์เวิร์ล Uchronia Eternity ดาวเลเยอร์เวิร์ลที่มีเลเยอร์จำนวนนับอนันต์ซึ่งมีจักรวาลจำนวนอนันต์อยู่ด้านในและยินดีต้อนรับสู่ Ultimate Alt-His Project: Standard Alternate History


สารานุกรมของจักรวาล Ultimate Alt-His Project


จักรวาล No Reconquista,เลเยอร์ส่วนหนึ่งของดาวยูโครเนีย อีเทอร์นิตี้
จักรวาลที่อาณาจักรเอมีร์แห่งคอร์โดบายังคงอยู่ต่อไปเนื่องจากกาหลิบนั้นสามารถเอาชนะอาณาจักรอัสตูเรียสได้ในสมรภูมิโควาดองกาและทำการประหารกษัตริย์ของฝ่ายคริสเตียนได้สำเร็จทำให้่กบฏคริสเตียนไม่สามารถเกิดขึ้นได้และนี่คือโลกที่อาณาจักรเอมีร์แห่งคอร์โดบาและโลกอิสลามมีอำนาจมากกว่าโลกคริสเตียน
ปีค.ศ.1663
หลายปีต่อมาหลังจากโลกอิสลามสามารถเดินทางสู่โลกใหม่หรือชื่อที่พวกเขาเรียกคืออีลัม จาดิด(Elam Jadid) และมีประเทศหลายที่เกิดขึ้นมาเป็นจำนวนมากไม่จะเป็นนิคมของฝั่งคริสเตียนอย่างอังกฤษ,ฝรั่งเศส,สหภาพคัลมาร์หรือนิคมฝั่งโลกอิสลามอย่างของคอร์โดบา,จักรวรรดิมาลี,โมรอคโคเป็นต้นและนี่คือยุคล่าอาณานิคมที่เกิดขึ้นในนามของสงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างฝ่ายคริสต์กับฝ่ายอิสลาม
เมืองคอร์โดบา,อาณาจักรเอมีร์แห่งคอร์โดบา
หญิงสาวที่มีผมสีน้ำตาลยาวประบ่า,ตาสีฟ้า,มีหน้าอกขนาดคัพ D ซึ่งสวมชุดฮิยาบสีน้ำตาลและเธอคือซูฮัลลา อัล อิคบัน เจ้าของร้านอาหารในเขตกรุงคอร์โดบาซึ่งกำลังออกมาจับจ่ายตลาดซื้อของ
"นี่เหมือนว่าฉันได้ข่าวว่าเอมีร์ของประเทศเราได้จับมือเป็นพันธมิตรกับพวกคริสเตียนเรื่องสนธิสัญญาในเขตอีลัม จาดิดด้วย ได้ข่าวว่าเป็นพวกอังกฤษล่ะมั้ง"ซูอัลลาพูดในขณะที่เธอกำลังแบกผักจากตลาดมาที่ร้านอาหารของตัวเอง
ก่อนที่เธอจะมานั่งในร้านเพื่อเตรียมตัวทำอาหารไอบีเรียให้กับลูกค้าทุกคนในย่านของเธอ
ร้านอาหารของซูอัลลา,เมืองคอร์โดบา
ซูอัลลากำลังเริ่มทำอาหารในร้านของตัวเองในขณะที่ลูกค้ากำลังนั่งหยิบหนังสืออัลกุรอ่านมาอ่านระหว่างรออาหารมา
"อยากรู้จริงๆนะว่าแถบอีลัม จาดิดนั้นเป็นสรวงสวรรค์จริงอย่างกับที่เขาล่ำลือหรือเปล่านะ"ซูอัลลาคิดในขณะที่เธอกำลังทำอาหารให้กับลูกค้า
ก่อนที่พนักงานในร้านจะเอาอาหารที่ทำเสร็จแล้วก็เอาไปวางไว้บริเวณโต๊ะของลูกค้า
ช่องแคบยิบรอลตาร์,อาณาจักรเอมีร์แห่งคอร์โดบา
กองเรือของอาณาจักรเอมีร์แห่งคอร์โดบากำลังเดินทางไปยังอาณานิคมของพวกเขาที่แหลมฟลอริดาโดยที่นายทหารจำนวนมากนั้นค่อยๆเอาเสบียงต่างๆไม่ว่าจะเป็นน้ำมันมะกอก,อาหารแห้งไปจนถึงเหล้าชนิดต่างๆเข้าในเรือลำนั้นและเหล่าลูกเรือก็ค่อยๆเข้ามาในเรือเพื่อเตรียมตัวเดินทางทันที
สถานการณ์ของโลกช่วงปีค.ศ.1662(ปีฮ.ศ.1083) กำลังเริ่มครุกกรุ่นอีกครั้งเมื่อจักรวรรดิออตโตมันเริ่มเข้าสู่ยุคทองอย่างเต็มที่หลังจากสงครามกับฝ่ายคริสเตียนเริ่มจบลงอย่างช้าๆ
กรุงคอนสแตนตินเย,จักรวรรดิออตโตมัน
สุลต่านแห่งจักรวรรดิออตโตมันกำลังวางแผนประกาศสงครามกับฝ่ายคริสเตียนอีกครั้งหลังจากที่พวกเขาพ่ายแพ้ในช่วงการล้อมกรุงเวียนนาที่ฝ่ายคริสเตียนที่นำโดยเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียสามารถเอาชนะของพวกเขาจนพ่ายแพ้
"ข้าต้องการมากกว่านี้อีก เราต้องส่งทูตไปยังคอร์โดบาเพื่อให้เข้าร่วมการสงครามจิฮัดของพวกเรา"สุลต่านของจักรวรรดิออตโตมันพูดในขณะที่เขากำลังหยิบสาส์นของเขาที่วางแผนจะให้ทูตส่งไปหาเอมีร์แห่งคอร์โดบา
"ก็ดีนะ ท่านสุลต่าน"กุนซือของสุลต่านบอกกับเจ้านายของตัวเอง
ก่อนที่เขาจะบอกให้ทูตของตัวเองนั่งเรือไปยังไอบีเรียเพื่อเตรียมตัวประกาศสงครามกับโลกคริสเตียนในนามของพันธมิตรโลกอิสลาม
หลายสัปดาห์ต่อมา
เอมีร์แห่งคอร์โดบายอมรับข้อเสนอของสุลต่านแห่งออตโตมันและทำการประกาศสงครามกับอาณาจักรฝรั่งเศสเช่นเดียวกันกับที่อาณาจักรอังกฤษจะประกาศสงครามต่อฝรั่งเศสเช่นกันและสงครามศักดิ์สิทธิ์ก็กำลังจะเริ่มต้นอีกครั้งในอีกด้านหนึ่งอาณาจักรซาร์แห่งรัสเซียกำลังวางแผนว่าจะเข้าร่วมสงครามในการต่อต้านการขยายอำนาจของจักรวรรดิออตโตมันดีไหมเพราะเขาก็ต้องการขยายอิทธิพลมาในเขตบอลข่านเหมือนกัน
3 วันนับตั้งแต่สงครามเริ่มต้นขึ้น
บริเวณเทือกเขาไพรีนีส กองทัพของฝรั่งเศสกำลังเริ่มรุกรานเข้ามายังอาณาจักรเอมีร์แห่งคอร์โดบาโดยทีนายพลของฝั่งฝรั่งเศสเริ่มบุกโจมตีเข้าไปยังเขตชายแดนมากขึ้นเรื่อยๆ
ช่องแคบอังกฤษ
กองเรือหลวงของอาณาจักรอังกฤษกำลังทำสงครามยุทธนาวีกับฝรั่งเศสอยู่
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
พระเจ้าซาร์แห่งรัสเซียได้ประกาศสงครามต่อฝ่ายโลกอิสลามเพื่อยึดคอนสแตนติโนเปิลกกลับคืนมาพร้อมส่งกองทัพเรือในเขตทะเลดำเพื่อโจมตีเมิองแนวชายฝั่งของออตโตมัน
รัฐสันตะปาปา
โป๊บแห่งโรมได้ประกาศสงครามครูเซดให้กับเหล่ารัฐต่างๆในคาบสมุทรอิตาลีในการร่วมสงครามต่อต้านอิทธิพลของโลกอิสลามและอังกฤษที่กำลังเริ่มมีมากขึ้น


ที่ดาวเลเยอร์เวิร์ล Uchronia Eternity ดาวเลเยอร์เวิร์ลที่มีเลเยอร์จำนวนนับอนันต์ซึ่งมีจักรวาลจำนวนอนันต์อยู่ด้านในและยินดีต้อนรับสู่ Ultimate Alt-His Project: Double-Blind What-If


ที่ดาวเลเยอร์เวิร์ล Uchronia Eternity ดาวเลเยอร์เวิร์ลที่มีเลเยอร์จำนวนนับอนันต์ซึ่งมีจักรวาลจำนวนอนันต์อยู่ด้านในและยินดีต้อนรับสู่ Ultimate Alt-His Project: Future History


ที่ดาวเลเยอร์เวิร์ล Uchronia Eternity ดาวเลเยอร์เวิร์ลที่มีเลเยอร์จำนวนนับอนันต์ซึ่งมีจักรวาลจำนวนอนันต์อยู่ด้านในและยินดีต้อนรับสู่ Ultimate Alt-His Project: Alien Space Bats