แม้ว่าเหตุการณ์ฉลามสายฟ้าปะทะปลาจูปีก้าจะผ่านมานานหลายชั่วโมงแล้วก็ตามแต่ฮันน่าและโลเวลยังคงไม่หายตื่นเต้น เวลานี้พวกเขากำลังขี่ม้าเดินทางไปบริเวณภูเขา ตั้งแต่ศึกสัตว์นํ้าจบลงทั้งสองก็เริ่มเดินทางต่อทันที
 "อีกนานแค่ไหนกว่าเราจะถึงบริเวณภูเขา?" ฮันน่าหันไปถามโลเวลซึ่งกำลังขี่ม้าอยู่ข้างๆ โลเวลมีพ่อเป็นนักรบ พ่อของโลเวลมักพาเขาไปหาประสบการณ์ด้านนอกเมืองอยู่บ่อยครั้ง ไม่แปลกที่ฮันน่าจะถามเส้นทางจากโลเวล เพราะเขาเคยมาที่บริเวณภูเขาหลายครั้งแล้ว
 "คาดว่าคงอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงที่นั่น เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไปน่ะ? หากพ่อของเธอรู้เรื่องนี้เข้าท่านคงโกรธมากแน่ๆ เธออาจโดนทำโทษโดยการกักบริเวณหลายเดือนเลยนะ" โลเวลตอบและถามฮันน่ากลับไป
 "พวกเราเดินทางมาหลายชั่วโมงจนถึงครึ่งทางแล้ว จะมากลับตอนนี้เนี่ยนะ?! เราไม่สามารถกลับได้อีกต่อไป ถ้ากลับไปตอนนี้เราจะไม่ได้อะไรกลับไปเลย อีกอย่างถึงกลับไปก็โดนพ่อทำโทษที่ออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาตเหมือนกัน ไว้เสร็จเรื่องนี้ก่อนค่อยกลับไปก็ได้ ยังไงก็โดนลงโทษอยู่ดี" ฮันน่าบอก
 โลเวลทำได้เพียงถอนหายใจ ฮันน่าได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เธอไม่มีทางเปลี่ยนความคิดแน่นอน เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากสนับสนุนเธอเต็มที่
 "เอาล่ะพวกเราจะไม่กลับไป เราจะมุ่งหน้าต่อไปจนถึงบริเวณภูเขา เมื่อไปถึงที่นั่นฉันขอบอกเธอไว้ก่อนเลยนะ เธอห้ามทำอะไรโดยไม่คิดเด็ดขาด เมื่อประมาณสองสามวันก่อนขณะที่ฉันกำลังนั่งกินข้าวฉันได้ยินข่าวลือจากผู้คนภายในร้านมาว่าช่วงนี้บริเวณภูเขามีพวกโจรกลุ่มใหญ่อาศัยอยู่" โลเวลเตือน
 ฮันน่าส่งเสียงไม่พอใจ เธอเริ่มบ่น "รู้น่า นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง? ฉันเคยทำอะไรโดยไม่คิดซักครั้งไหม? แม้แต่ตอนตัดสินใจหลบหนีออกจากบ้านฉันยังคิดซํ้าหลายรอบเลย ฉันคิดแล้วคิดอีกคิดถึงผลกระทบที่ตามมาจนฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว!"
 "ทำไมเธอต้องอารมณ์เสียด้วยเล่าฉันก็แค่บอกเธอไว้ก่อนเฉยๆ ไม่ได้บอกว่าเธอเป็นคนทำอะไรไม่คิดซักหน่อย" โลเวลกล่าวขณะขี่ม้ามุ่งตรงไปยังด้านหน้า
 "ฉันรู้แล้วฉันจะระวัง นายช่วยบอกข่าวลือที่นายได้ยินมาอย่างละเอียดให้ฉันฟังได้ไหม? อย่างเช่น พวกโจรกลุ่มนั้นมันแข็งแกร่งมากแค่ไหน? มันมีองค์กรอะไรสนับสนุนรึเปล่า? คนที่แข็งแกร่งมากที่สุดมีระดับอะไร?" ฮันน่าถาม
 "ฉันไม่รู้ละเอียดมากนักหรอก สิ่งที่ฉันรู้มีเพียงแค่พวกโจรกลุ่มนี้มันอันตรายมาก กระทั่งคนที่มีพลังอยู่จุดสูงสุดของระดับนักรบแห่งท้องทะเลยังพ่ายแพ้ เธอรู้จักนักรบแห่งท้องทะเลลูเซี่ยนรึเปล่าล่ะ? ถึงจะเป็นเขาคนนั้นเมื่อเจอกับโจรกลุ่มนี้ก็ยังตาย" โลเวลบอก
 ฮันน่าตกใจ "ลูเซี่ยนคนนั้นน่ะเหรอ?! เขาแข็งแกร่งสุดๆจนแม้กระทั่งจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเลคนอื่นยังต้องเคารพเลยไม่ใช่หรือ? แต่กลับแพ้ให้กับกลุ่มโจรกลุ่มเดียวเนี่ยนะ? ถ้าข่าวลือเป็นเรื่องจริงโจรกลุ่มนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ"
 เนื่องจากเธอเป็นลูกสาวเจ้าเมืองฮันน่าจึงรู้จักกับจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเลลูเซี่ยน เธอเคยพบกับเขาสองสามครั้ง ลูเซี่ยนเป็นคนที่มีพรสวรรค์การต่อสู้ระดับสุดยอด เพียงแค่เขาอายุสิบห้าปีก็สามารถเป็นนักรบแห่งท้องทะเลได้แล้ว และใช้เวลาอีกสิบสองปีในการเป็นจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเล
 อายุสามสิบปีลูเซี่ยนสามารถบรรลุวิชาดาบแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งท้องทะเล อายุสี่สิบปีลูเซี่ยนทำความเข้าใจธาตุแสงจนสร้างทักษะอันแสนโด่งดังอย่างทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]ขึ้นมาได้
 และเป็นทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]นี่เองที่ทำให้ลูเซี่ยนเป็นคนอันตราย เขาเคยใช้ทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]เพื่อเอาชนะจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเลเก้าคนในเวลาเดียวกัน เรื่องนี้ไม่ว่าใครได้ยินต่างก็ตกตะลึงและหวาดกลัว ลูเซี่ยนคนนี้แข็งแกร่งเกินไป! ด้วยการใช้ความสามารถทั้งหมดเขาอาจถึงขั้นสามารถต่อสู้กับระดับที่สูงกว่านักรบแห่งท้องทะเลได้หลายวินาทีเลยทีเดียว
 เพราะงั้นฮันน่าจึงตกตะลึงเมื่อโลเวลบอกว่าแม้กระทั่งลูเซี่ยนยังตายเมื่อเจอกับโจรกลุ่มนี้ เธอเคยเห็นลูเซี่ยนใช้ทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]มาก่อน ทักษะนั้นมันทรงพลังและน่าหวาดกลัวมาก นอกจากจะสามารถใช้โจมตีฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว มันยังสามารถใช้ในการหนีได้อีกด้วย เมื่อลูเซี่ยนใช้ทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]ถึงจะเป็นระดับสูงกว่านักรบแห่งท้องทะเลก็ยังต้องชะงักหลายวินาที
 "ข่าวนี้จริงหรือเปล่า? ฉันว่ามันไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่เลย ต่อให้ลูเซี่ยนจะไม่สามารถสู้กับพวกโจรได้เขาก็ยังสามารถหนีได้ด้วยทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]หนิ? หรือว่าโจรพวกนั้นมีคนที่ระดับเหนือกว่านักรบแห่งท้องทะเลเหรอ?" ฮันน่าถาม
 โลเวลเริ่มพูด "ข่าวลือมันเป็นเรื่องจริง หลังจากที่ฉันได้ฟังครั้งแรกฉันก็ยังไม่เชื่อเหมือนเธอเนี่ยแหละ ดังนั้นฉันเลยไปสืบข้อมูลมาทำให้รู้ว่าข่าวลือนี้เป็นเรื่องจริงสามารถยืนยันได้ ลูเซี่ยนตายไปแล้วจริงๆ มีคนหลายคนเห็นศพของเขา โจรพวกนี้มันเหี้ยมโหดมาก ศพของลูเซี่ยนถูกเอาสิ่งมีค่าไปทั้งหมดแม้กระทั้งเสื้อผ้าซักชิ้นก็ไม่เหลือ ตามร่างกายเขามีแผลเหวะหวะเต็มไปหมด ฉันเองก็ได้เห็นศพเขาเช่นกัน ตอนนี้น่าจะถูกฝังไปแล้วล่ะมั้ง?"
 "ถ้างั้นก็แสดงว่าโจรพวกนี้มีคนที่ระดับสูงกว่านักรบแห่งท้องทะเลอยู่จริงๆ ฉันว่าพวกเราควรระวังตัวมากกว่าเดิม ถ้าเจอกับโจรพวกนั้นเราไม่มีทางรอดแน่ มีแต่ตายกับตายเท่านั้น" ฮันน่ากล่าวอย่างกังวล ใบหน้าของเธอซีดขาว เธอไม่คิดเลยว่าการออกมาข้างนอกครั้งนี้จะต้องเจอกับอะไรแบบนี้
 ทว่าฮันน่าก็ไม่คิดจะกลับเมืองแต่อย่างใด นานๆทีกว่าจะได้ออกนอกเมืองถ้าเธอกลับไปตอนนี้เธอคงรู้สึกเสียดายสุดๆ หากกลับไปคงอีกนานกว่าจะได้ออกมาอีกครั้ง แถมครั้งนี้ฮันน่ามาบริเวณภูเขาเพื่อหาหินท้องทะเลด้วย ไม่สามารถกลับไปตอนนี้ได้ต้องหาหินท้องทะเลให้เจอก่อน
 "แน่นอนสิ ที่ฉันเตือนเธอก็เป็นเพราะแบบนี้แหละ พวกเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโจรเลย เพราะงั้นเราจึงต้องเพิ่มความระวัง" โลเวลพูด
 ชั่วโมงต่อมา ม้าของทั้งสองเริ่มเหนื่อยฮันน่ากับโลเวลจึงตัดสินใจพักผ่อนซักเล็กน้อย อีกอย่างพวกเขาก็เริ่มหิวแล้วด้วย ฮันน่าให้โลเวลจุดไฟส่วนเธอออกไปล่าสัตว์เพื่อนำมาทำอาหาร
 แน่นอนว่าสัตว์พวกนั้นไม่ใช่สัตว์นํ้า มีอยู่สามสาเหตุที่ฮันน่าไม่ล่าสัตว์นํ้าเพื่อนำมากิน ประการแรกสัตว์นํ้าอันตรายมากๆฮันน่าไม่กล้าเสี่ยง ประการที่สองเธอไม่มีเบ็ดตกปลาหรืออุปกรณ์อื่นๆที่ใช้ในการตกปลา ประการที่สามเพราะเธอยังไม่ถึงระดับนักรบแห่งท้องทะเลจึงไม่สามารถกระโดดขึ้นไปในนํ้าได้(บริเวณที่ฮันน่าอยู่เป็นที่ราบไม่มีเนินเขาไม่มีที่สูงเพราะงั้นเธอเลยไม่สามารถขึ้นไปตรงที่นํ้าทะเลอยู่ได้)(นํ้าทะเลอยู่บนฟ้า)
 ชิ้ง! ฉึก!
 ฮันน่าชักมีดสีดำออกจากฝักซึ่งเธอแอบเอามาจากพ่อของเธอที่เป็นเจ้าเมือง มีดปล่อยออร่าสีม่วงเข้มอันน่าสะพรึงกลัวพร้อมส่งเสียงแปลกๆ เธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วทำการสังหารวัวครึ่งปลา(วัวครึ่งปลาเป็นสัตว์ที่สามารถหายใจได้ทั้งในนํ้าและบนบก)ตรงหน้าด้วยมีดสีดำ
 มอออ! มออ!
 วัวครึ่งปลากรีดร้องเสียงดังอย่างเจ็บปวด จากนั้นร่างมันก็ล้มลงกับพื้น ฮันน่าเก็บมีดสีดำกลับเข้าฝัก ด้วยพละกำลังของเธอซึ่งเป็นครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเลทำให้นํ้าหนักวัวครึ่งปลาไม่มีผลต่อเธอ
 "นายช่วยฉันแล่เนื้อวัวครึ่งปลาหน่อยฉันทำไม่เป็น" ฮันน่าโยนร่างไร้วิญญาณของวัวครึ่งปลาลงบนพื้นขณะกล่าวกับโลเวล เธอไม่มีประสบการณ์มากแบบโลเวลดังนั้นฮันน่าจึงคิดว่าให้เขาทำจะดีกว่า
 "ได้ ได้" โลเวลตอบรับ เขาจุดไฟเสร็จพอดี ดึงมีดแล่เนื้อที่พ่อให้ออกมาก่อนแล่เนื้อวัวครึ่งปลาด้วยความเชี่ยวชาญ ไม่นานเขาก็แล่เนื้อเสร็จ ด้วยความเร็วและความแข็งแกร่งของระดับครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเลเป็นผลให้การแล่เนื้อครั้งนี้เสร็จเร็วมาก
 เขานำจานไม้ต้านทานความร้อนสองใบออกมาจากกระเป๋าหนังสัตว์ของตนเอง หั่นเนื้อวัวครึ่งปลาเป็นชิ้นให้พอดีกับจาน ทั้งสองเริ่มย่างเนื้อและกินมัน เพิ่มรสชาติด้วยเครื่องปรุงต่างๆซึ่งโลเวลพกติดตัวไว้ตลอดไม่ว่าจะไปที่ไหน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดพวกเขาก็อิ่ม แน่นอนว่าฮันน่ากับโลเวลกินไม่หมด ด้วยกระเพาะทั้งสองของพวกเขาไม่สามารถกินเนื้อวัวครึ่งปลาหมดแน่นอน
จบบทที่ 21 พูดคุยระหว่างทาง


"โลเวล!" เวลานั้นเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น นํ้าเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย เป็นเสียงของฮันน่านั่นเอง เธอจ้องมาทางโลเวลอย่างสงสัยใคร่รู้ เหตุใดเพื่อนของเธอถึงได้กลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลในเวลานี้กัน
 "ราชาวัวครึ่งปลากำลังจะใช้พลังทั้งหมดของมัน เธอไม่ควรอยู่ตรงนี้ เธอควรไปหาที่ซ่อนก่อน เดี๋ยวฉันไปตามหาเธอทีหลัง" โลเวลพยักหน้าให้ฮันน่า เขากล่าวกับเธออย่างจริงจัง
 "อืม" ฮันน่าทำตามที่บอก เธอรู้ว่าตอนนี้โลเวลกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว เขาคงไม่ตายง่ายๆแน่ ถึงแม้โลเวลจะมีพลังอ่อนแอกว่าราชาวัวครึ่งปลาก็ตาม คนที่เป็นนักรบแห่งท้องทะเลจะตายง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?
 "..." โลเวลหันกลับไปมองที่ราชาวัวครึ่งปลาอย่างเย็นชา ราชาวัวครึ่งปลาเองก็เช่นกัน มันมองไปยังโลเวลพร้อมปล่อยความต้องการฆ่า ร้อง มอออ! มออ! ออกมาจากนั้นก็วิ่งเข้าหามนุษย์เพศชายตรงหน้า
 'ถึงฉันจะกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว แต่การฆ่าราชาวัวครึ่งปลาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย บางทีฉันอาจไม่สามารถชนะมันได้ด้วยซ้ำ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันสู้มันไม่ได้' เขาคิด
 กำมีดสีดำในมือแน่น คำรามเสียงตํ่า ทุกอย่างรอบตัวเหมือนช้าลง โลเวลเตะพื้นพุ่งไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับฮันน่า เขาไม่ได้โจมตีราชาวัวครึ่งปลาแต่อย่างใด โลเวลรู้ดีว่าความแข็งแกร่งร่างกายของตนเองสู้ราชาวัวครึ่งปลาไม่ได้ ยิ่งมันใช้ออร่าเพิ่มความแข็งแกร่งเขาก็ยิ่งสู้ไม่ได้ หากเขาไปสู้กับมันตรงๆรับรองได้เลยว่าเขาจะตายภายในห้านาที
 'ฉันต้องล่อมันให้ออกห่างจากฮันน่าก่อน ด้วยพลังของครึ่งก้าวฮันน่าจะไม่สามารถไปไหนได้ไกลภายในเวลาไม่กี่นาที ถ้าฉันสู้กับราชาวัวครึ่งปลาตรงนั้นฮันน่าอาจโดนลูกหลงได้' โลเวลคิดในใจขณะเพิ่มความเร็วขึ้น
 ราชาวัวครึ่งปลาสามารถคาดเดาได้ว่าโลเวลต้องการทำอะไร ทว่ามันก็ยังคงวิ่งไล่ตามโลเวลอยู่ดี สำหรับมันมนุษย์ผู้ชายผมสีนํ้าตาลคนนี้มีค่ามากกว่ามนุษย์์ผู้หญิง หากให้มันเลือกฆ่าใครก่อน มันจะเลือกฆ่าโลเวลโดยไม่ลังเล
 มอออ! มออ!
 ราชาวัวครึ่งปลาเพิ่มความเร็วตามโลเวล เท้าทั้งสี่ข้างของมันปรากฏแสงสีแดงขึ้น มันกำลังใช้ออร่าอยู่ ความเร็วในการวิ่งเพิ่มมากกว่าเดิมหลายเท่า ในเวลาไม่กี่วินาทีมันใกล้ตามโลเวลทันแล้ว
 'ความเร็วของฉันช้ากว่ามันด้วยเหรอเนี่ย?! ฉันประเมินพลังของมันตํ่าเกินไป ฉันลืมไปเลยว่าตอนมันสู้กับฮันน่ามันไม่ได้ใช้ความเร็วเต็มที่ เพราะหากมันใช้ความเร็วเต็มที่ฮันน่าจะตายภายในไม่กี่วินาทีแน่นอน' โลเวลตกใจ เขาพยายามคิดหาวิธี
 มอออ! มออ!
 ราชาวัวครึ่งปลาเข้าประชิดโลเวลได้สำเร็จ มันใช้เขาติดไฟสีแดงดั่งเลือดโจมตีโลเวล โลเวลกัดฟันแน่น วินาทีนั้นเขาพลันคิดบางอย่างออก แม้จะต้องเจ็บตัวซักหน่อยแต่มันก็คุ้ม
 ฉับพลันโลเวลหันหน้ากลับไป เห็นเขาราชาวัวครึ่งปลาซึ่งใกล้ถึงตัวของตนแล้ว เขาสร้างโล่นํ้าขึ้นมาป้องกัน อีกทั้งใช้มีดสีดำตั้งท่าป้องกัน แน่นอนโล่นํ้าถูกทำให้หายไปอย่างง่ายดายโดยเขาของราชาวัวครึ่งปลา
 เป็นเหมือนกับตอนที่โลเวลใช้มีดฟันใส่ราชาวัวครึ่งปลา ถึงโล่นํ้าจะสลายไปอย่างง่ายดาย ทว่าโล่นํ้าก็ได้ทำหน้าที่ของมันสำเร็จแล้ว หน้าที่ของมันคือการลดความรุนแรงของเขาราชาวัวครึ่งปลา
 เขาราชาวัวครึ่งปลากระแทกกับมีดสีดำทำให้เกิดเสียงกระทบกัน ต้องยอมรับเลยว่ามีดสีดำอันนี้ดีจริง ต่อให้เป็นการโจมตีจากนักรบแห่งท้องทะเลมีดสีดำอันนี้ก็ไม่เกิดรอยแม้แต่รอยเดียว
 ผลของแรงกระแทกทำให้โลเวลเจ็บปวด ร่างเขากระเด็นไปไกล และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ เป็นเพราะแรงกระแทกเขาจึงกระเด็นไปไกล โชคดีอย่างมากที่บริเวณนี้ต้นไม้มีน้อยมาก ขณะร่างลอยอยู่กลางอากาศโลเวลเลยไม่ได้ชนกับต้นไม้ เพราะไม่ได้ชนกับตนไม้ความเร็วจึงไม่ได้ลดลงและไปได้ไกล
 มออออ! มอออ!
 เห็นระยะห่างของมันกับโลเวลเพิ่มขึ้น ราชาวัวครึ่งปลาร้องเสียงดัง นํ้าเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว มันหันเขาไปยังทิศทางของโลเวล อุณหภูมิของเพลิงโลหิตบนเขาเพิ่มขึ้น ยิ่งเวลาผ่านไปอุณหภูมิยิ่งร้อนมากกว่าเดิม
 'แย่แล้ว!' โลเวลตกใจ เขาเคยอ่านบันทึกข้อมูลของราชาวัวครึ่งปลามาก่อน มันมีทักษะหนึ่งที่สามารถยิงเพลิงบนเขาของมันใส่ศัตรูได้ ทักษะนี้น่ากลัวมาก คนที่โดนเข้าไปมีโอกาสรอดเป็นศูนย์
///
 อีกด้านหนึ่ง ฮันน่ากำลังวิ่งหาที่ซ่อนอยู่ เธอระมัดระวังตัวอย่างมาก บริเวณภูเขาไม่ใช่แค่มีสิ่งมีชีวิตพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลเหมือนราชาวัวครึ่งปลาตัวเดียว มันมีหลายร้อยตัวหรือกระทั่งหลายพันตัว นี่ยังไม่นับรวมสิ่งมีชีวิตบนภูเขาซึ่งมีพลังเหนือกว่าสิ่งมีชีวิตบริเวณภูเขามาก
 'ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ฉันจะเจอกับสิ่งมีชีวิตแบบไหน ฉันต้องระวังตัวเอาไว้ก่อน' ฮันน่าคิดพลางหยิบมีดสีนํ้าเงินขึ้นมาถือ เดิมเธอไม่ได้มีอาวุธอย่างเดียว อาวุธที่เธอขโมยมาจากพ่อมีอยู่ด้วยกันสามอย่าง
 ทั้งสามเป็นมีดหมดเลย มีดสีดำนามว่าความมืดมิดยามราตรี มีดสีนํ้าเงินนามว่ามหาสมุทรยิ่งใหญ่ และนามของมีดสีขาวนวลคือแสงจันทรา
 ครึ่งชั่วโมงถัดมา ฮันน่ายังคงหาที่ซ่อนอยู่ โชคร้ายมาก เธอใช้เวลาตามหาครึ่งชั่วโมงทว่าไม่เจอสถานที่เหมาะๆเลย ระหว่างที่ตามหาฮันน่าเจอเข้ากับสิ่งมีชีวิตมากมายหลายร้อยชนิด โชคดีส่วนใหญ่มีพลังเท่าครึ่งก้าวเท่านั้นดังนั้นฮันน่าจึงสามารถฆ่ามันได้อย่างสบาย
 มีบางตัวที่แข็งแกร่งหน่อย ฮันน่าจึงใช้การลอบสังหาร มีดสีนํ้าเงินหรือมหาสมุทรยิ่งใหญ่มีความสามารถติดตั้งเอาไว้ด้วย เป็นความสามารถล่องหน ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งมีชีวิตพลังเท่าครึ่งก้าว ต่อให้พลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลก็ยังมองไม่เห็น
 แล้วทำไมเธอถึงไม่ใช้มันตอนถูกราชาวัวครึ่งปลาไล่ล่าล่ะ? แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีข้อดีและข้อเสีย มหาสมุทรยิ่งใหญ่ก็เช่นกัน มันสามารถทำให้ล่องหนได้ แต่ก็ได้เฉพาะผู้ถือครองมันเท่านั้น ถ้าฮันน่าใช้มหาสมุทรยิ่งใหญ่ในเวลานั้นเธอจะรอดจากอันตรายทว่าโลเวลจะตาย เธอไม่ใช่คนที่จะทิ้งเพื่อนเพื่อให้ตนเองรอดชีวิต และหากฮันน่าให้มหาสมุทรยิ่งใหญ่กับโลเวลไปเขาต้องปฎิเสธมันแน่นอน โลเวลเองก็เป็นเหมือนกับฮันน่า เขาจะไม่ทิ้งเพื่อนแม้จะต้องตายก็ตาม
 'ถ้าความสามารถล่องหนไม่มีเวลาจำกัดไว้ฉันคงไม่ต้องหาที่ซ่อน' ฮันน่าคิด เวลาจำกัดก็เป็นอีกหนึ่งข้อเสียของมหาสมุทรยิ่งใหญ่ มันสามารถล่องหนได้มากสุดแค่สิบนาทีเท่านั้น
 "ฮี่ฮี่ วันนี้โคตรโชคดีเลยว่ะ หัวหน้าสามารถฆ่านักรบศักดิ์สิทธิ์ได้หนึ่งคน นักรบศักดิ์สิทธิ์อะไร? เมื่ออยู่ต่อหน้าหัวหน้าของพวกเรานักรบศักดิ์สิทธิ์มันก็เป็นได้แค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น"
 จังหวะนั้นฮันน่าซึ่งล่องหนอยู่พลันได้ยินบางอย่าง เธอมองไปยังต้นเสียง เป็นผู้ชายสามคน คนทั้งสามดูคล้ายโจรมาก ดูได้จากสภาพการแต่งตัวหน้าตาและการพูด
 ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นกล่าวขึ้น "มันก็ต้องอย่างงั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หัวหน้าของเราเป็นใคร? คนจากองค์กรยังต้องเคารพเลย กับอีแค่นักรบศักดิ์สิทธิ์มันไม่มีทางชนะหัวหน้าของเราแน่นอน"
 ชายอีกคนในกลุ่ม ผมของเขาเป็นสีฟ้า เขากล่าวว่า "ซีลแกพูดถูก นักรบศักดิ์สิทธิ์เอาชนะหัวหน้าไม่ได้อย่างแน่นอน ฉันนี่ชอบตอนหัวหน้าตัดหัวเจ้านักรบศักดิ์สิทธิ์นั่นจริงๆ สายตาสิ้นหวังของมันฉันล่ะชอบ ฮ่าๆๆๆ"
 ซีลมองไปที่ชายผมฟ้า "แต่ฉันชอบไอลูเซี่ยนนั่นมากกว่า แม่งอย่างฮาอ่ะ มันขอร้องให้ไว้ชีวิตมันทั้งๆที่ตอนแรกมันต้องการกำจัดกลุ่มโจรเราแท้ๆ ฮ่าาๆๆ"
 ฮันน่าตกใจ ชายทั้งสามคนนี้เป็นโจรภูเขาในข่าวลืออย่างงั้นเหรอ? คิดตามคำพูดของทั้งสามฮันน่าก็สามารถสรุปได้ทันที มันต้องเป็นโจรภูเขาในข่าวลือแน่ๆ
 'ครึ่งก้าวสามคน!' ฮันน่าใช้สายตามองอย่างตั้งใจไปที่ผู้ชายทั้งสาม เธอตกใจมากเมื่อรู้ถึงพลังของคนกลุ่มนี้ ไม่แปลกเลยที่ลูเซี่ยนไม่สามารถทำลายโจรกลุ่มนี้ได้ แค่ลูกน้องยังเป็นครึ่งก้าว ถ้าพวกระดับสูงๆในกลุ่มโจรล่ะ?
 "ใครน่ะ!" จู่ๆผู้ชายผมเหลืองก็ตะโกนเสียงดังพลางมองมายังทิศทางที่ฮันน่าอยู่
 'หรือว่ามันจะเห็นเรา' ฮันน่าตกใจ เธอพยายามสงบสติตัวเอง เป็นไปไม่ได้หรอกต่อให้เป็นนักรบแห่งท้องทะเลก็ยังไม่รู้สึกตัว แล้วครึ่งก้าวจะสัมผัสถึงเธอขณะล่องหนได้อย่างไร?
 "เฮ้ยไอลีโอแกหลอนไปเองป่าววะ ฉันไม่เห็นอะไรอยู่ตรงนั้นเลย มีแต่หญ้ากับต้นไม้ ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ ฉันเข้าใจดีลีโอ ช่วงนี้นายทำงานหนัก บางครั้งบางคราอาจหลอนไปบ้าง" ซีลตบบ่าชายผมเหลืองหรือก็คือลีโอ
 "ก็จริง ช่วงนี้ฉันทำงานหนักมากๆฉันอาจจะหลอนไปเองก็ได้" ลีโอพยักหน้า เขามีฉายาในกลุ่มโจรภูเขาว่าสิงโตบ้างาน ฉายานี้ไม่ใช่ว่าเขาอยากได้มัน แต่คนอื่นเรียกเขาแบบนี้เขาเลยไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากปล่อยให้มันเป็นฉายาของตัวเองแบบนี้ต่อไป
 สาเหตุที่เขาได้รับฉายานี้มาคงเป็นเพราะทุกครั้งที่หัวหน้ามอบหมายงานมา ตัวเขาจะทำงานอย่างจริงจังตลอด เขาฝันว่าซักวันหนึ่งตนจะต้องเป็นแบบหัวหน้าให้ได้ ลีโอมีความสามารถพิเศษตั้งแต่เกิด ความสามารถคือการสัมผัส หากอยู่ในระยะที่กำหนดเขาสามารถสัมผัสได้ทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าจะหลบซ่อนแนบเนียนแค่ไหนก็ไม่สามารถหลบพ้นความสามารถนี้ไปได้
 'มันแค่หลอนไปเองเหรอเนี่ย? ฟู่วว~' ฮันน่าถอนหายใจโล่งอกในใจ เมื่อครู่หัวใจเธอเต้นเร็วมาก ไม่รู้ว่าถ้าโดนจับได้ตนจะมีสภาพเป็นเช่นไร ถึงฮันน่าจะมีแสงจันทรากับมหาสมุทรยิ่งใหญ่อยู่กับตัว แต่การสู้กับครึ่งก้าวสามคนมันเป็นไปไม่ได้
 วิ้ง!
 ทว่าวินาทีนั้นเสียงประหลาดพลันดังขึ้น ฮันน่าหน้าเปลี่ยนสี คนอื่นอาจไม่รู้ว่ามันคือเสียงอะไรแต่ตัวเธอรู้ มันคือเสียงตอนใช้ความสามารถล่องหนและตอนปลดล่องหนของมหาสมุทรยิ่งใหญ่
 "จับเธอไว้!" ชายผมฟ้ากล่าวเสียงดัง เขาใช้ความสามารถของครึ่งก้าวเพิ่มความเร็วพุ่งเข้าหาฮันน่าโดยมีคนที่เหลืออีกสองคนตามมาติดๆ
 'ทำไมเวลามาหมดตอนนี้เนี่ย?' ฮันน่าหน้าซีด เธอกำมหาสมุทรยิ่งใหญ่แน่น เหงื่อออกเยอะกว่ายามปกติ 'ฉันต้องหนี' ฮันน่ารีบหนีทันที เธอไม่สามารถสู้กับครึ่งก้าวสามคนได้ ไม่สิ สองคนเธอก็ไม่สามารถสู้ได้ หากตอนนี้มีมีดสีดำอยู่บางทีฮันน่าอาจรับมือคนสองคนได้ก็ได้ แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้ความมืดมิดยามราตรีอยู่กับโลเวล เขากำลังใช้มันสู้กับราชาวัวครึ่งปลาอยู่
 "นังนั่นหนีไปแล้ว เราต้องรีบตามมันไป" ซีลกล่าว เขาเพิ่มความเร็วขึ้น คนที่เหลือก็เพิ่มความเร็วตาม
 หลายนาทีต่อมา
 "โธ่เว้ย! แม่งเอ้ยถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปมันจะใช้เวลาเยอะมาก พวกเราควรทำให้ความเร็วของมันลดลงก่อน" ลีโอสบถ
 "เอ็งก็ทำดิวะซิล!" ชายผมฟ้าหันไปหาซีล
 "เออรู้แล้วน่า มึงจะอะไรหนักหนาวะกูกำลังทำอยู่นี่ไง" ซิลเริ่มหัวร้อน เขาตามจับฮันน่ามาหลายนาทีแล้วแต่ก็ยังจับไม่สำเร็จซักทีนั่นทำให้เขาหัวร้อนมาก
 'ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฉันต้องเหนื่อยแน่ๆ เวลานั้นฉันจะโดนพวกมันจับได้' ฮันน่าคิด เธอเปลี่ยนมีดในมือเป็นมีดแสงจันทรา สาเหตุที่เธอไม่ใช้มีดพร้อมกันสองอันเป็นเพราะว่าความสามารถที่ติดตั้งไว้ในอาวุธไม่สามารถใช้พร้อมกันได้
 อีกอย่างความสามารถล่องหนก็หมดเวลาไปแล้วด้วย ต้องรออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะใช้ใหม่ได้ หากต้องรอเวลาหนึ่งชั่วโมงฮันน่าเชื่อว่าในตอนนั้นเธอคงไม่รอดแล้ว
 ฮันน่าใช้ความสามารถของแสงจันทราเป็นผลให้ความเร็วเพิ่มขึ้น ตามตำนานกล่าวไว้ว่าจันทราหรือดวงจันทร์เป็นสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้าเหนือขึ้นไปยิ่งกว่าท้องทะเล เป็นเพราะท้องทะเลบดบังสิ่งมีชีวิตจึงไม่สามารถเห็นรูปร่างที่แท้จริงของดวงจันทร์ได้
 ทว่าก็มีอีกหนึ่งตำนาน ตำนานนั้นกล่าวว่ายามเมื่อสิ่งมีชีวิตมีพลังถึงระดับหนึ่ง สิ่งมีชีวิตตนนั้นสามารถใช้พลังแหวกท้องทะเลแยกมหาสมุทรเพื่อขึ้นไปยังความสูงที่อยู่เหนือกว่านั้นได้
 ความสามารถที่ติดตั้งไว้ในแสงจันทราคือความสามารถเพิ่มความเร็ว ฮันน่าวิ่งหลบหนีอย่างรวดเร็ว พวกโจรภูเขาทั้งสามที่เห็นต่างก็ตกตะลึง พวกมันนิ่งค้างไปหลายวินาทีก่อนจะหัวร้อนมากกว่าเดิม พวกมันไล่ตามตั้นนานยังจับไม่ได้ พอพวกมันจะใช้พลังทำให้ความเร็วผู้หญิงคนนี้ลดลงผู้หญิงคนนี้กลับเพิ่มความเร็วขึ้น
 ซีลหัวร้อนสุดๆ เขาตัดสินใจใช้พลังธาตุเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ "มาดูกันว่านังนี่จะหนีไปได้อีกนานแค่ไหน!" จบคำรอบๆกายของซิลพลันมีสายฟ้าสีดำปรากฎขึ้น เขาชี้นิ้วไปที่ฮั่นน่า
 ซี่ซี่! เปรี้ยง!
 สายฟ้าสีดำส่งเสียงก่อนพุ่งไปหาฮันน่าอย่างรวดเร็ว ร่างฮันน่าโดนสายฟ้าสีดำจู่โจมเต็มๆ ถึงจะได้รับความเร็วเพิ่มขึ้นจากแสงจันทราทว่าเธอก็ไม่สามารถหลบสายฟ้าสีดำพ้น ความเร็วของสายฟ้าสีดำเร็วเกินไป! เกรงว่าแม้แต่นักรบแห่งท้องทะเลยังหลบไม่พ้น
 "อัก" ฮันน่ากระอักเลือดคำโต ตึก! ร่างทรุดลงกับพื้น เธอไม่สามารถขยับอะไรได้เลยราวกับเธอเป็นอัมพาต
 "ฮี่ฮี่ ในที่สุดก็หยุดหนีซักที"
 "ไล่ตามจับต้องนานกว่าจะได้ อย่างงี้ต้องใช้ให้คุ้ม!"
 "เฮ้ๆกูขอก่อนดิวะมึงค่อยต่อจากกู"
 "ก็ได้ๆมึงก่อน แต่กูขอมีดสีขาวในมือมันนะเว้ย กูว่ามันน่าจะเป็นเพราะมีดอันนั้นนังนี่ถึงได้เร็วขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่ใช่นักรบแห่งท้องทะเลด้วยซํ้า"
 คำพูดมากมายเข้าสู่การรับรู้ของฮันน่า เธอร่างกายสั่นสะท้านสามารถรู้ชะตากรรมของตัวเองได้ทันที นํ้าตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ โจรภูเขาทั้งสามเห็นเธอร้องไห้แต่ก็ไม่ได้สงสารเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันหัวเราะชอบใจ ส่งเสียงกันอย่างมีความสุข
 ฮันน่าปิดตา เธอไม่ต้องการรับรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
 "อ๊าากกกก" เสียงร้องดังขึ้นขณะฮันน่ากำลังหลับตา เธอลืมตาอย่างตกใจ ภาพตรงหน้าคือโจรชั่วช้าสามคนซึ่งเมื่อครู่ต้องการข่มขืนเธอกำลังนอนอยู่บนพื้น
 บนคอของทั้งสามถูกลัดด้วยของเหลวบางอย่างสีฟ้าคล้ายนํ้าทะเล พวกมันพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกทว่าทุกๆครั้งที่ของเหลวถูกดึงออกมันจะย้อนกลับมาลัดคอใหม่ทันที พวกโจรเปลี่ยนแผน พวกมันต้องการสลายของเหลว ทั้งสามใช้พลังทั้งหมดของตน แต่ทุกๆครั้งที่ของเหลวสลายมันจะกลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง
 หลายนาทีผ่านไป โจรทั้งสามขาดอากาศหายใจทว่าก็ไม่ได้ตาย พวกมันนอนสลบอยู่ที่พื้น มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกับผู้ชายอายุเกินยี่สิบปรากฏในสายตาเธอ
 เด็กผู้หญิงคนนี้ดูแล้วน่ารักมาก ตัวเธอปล่อยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์เบาบาง สาวน้อยคนนี้ดูแล้วเหมือนนักบุญศักดิ์สิทธิ์ของเทพแห่งนํ้าทะเล ผู้ชายข้างๆเธอแปลกมาก เขามีผมสีดำและดวงตาสีดำ ฮันน่าไม่เคยพบเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ผู้ชายคนนี้ดูอ่อนแอ เขาน่าจะเป็นผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์
จบบทที่ 25 นักบุญศักดิ์สิทธิ์กับผู้ติดตาม


ครึ่งชั่วโมงต่อมา
 'ไม่รู้ว่าฉันต้องแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนถึงจะรักษาวิญญาณที่บกพร่องได้' สายฝนคิด เขารู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยทว่าก็ไม่ได้สิ้นหวังอะไร สามปีอาจจะดูน้อยแต่มันก็มีเวลาพอสมควร ในสามปีนี้บางทีเขาอาจได้รับโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ก็ได้
 'มันยังพอมีเวลาเหลืออยู่ ฉันไม่ควรรีบร้อนยกระดับ ถ้าฉันรีบร้อนเกินไปและเกิดบางอย่างผิดพลาดขึ้นมามันจะทำให้ฉับชิบหาย' สายฝนกล่าวกับตนเองในใจ เขารู้ดีว่าเวลาชีวิตตนเองเหลือแค่สามปีเท่านั้น แต่สายฝนก็ไม่ได้กังวล กังวลไปแล้วได้อะไรล่ะ? แน่นอนว่าไม่ได้อะไรเลย แถมยังส่งผลด้านลบกับเขาด้วย
 เพราะงั้นสายฝนจึงไม่กังวล เขาต้องสงบสติอารมณ์และทำอะไรใจเย็นๆ คิดทำอะไรต้องรอบคอบเข้าไว้ ต้องเตรียมแผนสำรองไว้เสมอ ถ้าวู่วามเขามีโอกาสสูงที่จะได้รับผลเสีย
 สายฝนกดเข้าโปรแกรม[นาฬิกา]ก่อนใช้นิ้วจิ้มตัวเลขกลางหน้าจอ วินาทีถัดมาเวลาพลันปรากฏขึ้น ขณะนี้เป็นเวลาเกือบหกโมงเช้าแล้ว
 'ดูเหมือนฉันจะตื่นเร็วไปสินะ เฮ้ออ~' สายฝนถอนหายใจ หลังมายังดาว[โอเชี่ยนเซีย]แห่งนี้กิจวัตรประจำวันของเขาก็เปลี่ยนไป เขาจะตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปสำรวจ หลังผ่านการตื่นแต่เช้าทุกๆวันมันทำให้สายฝนชิน บางครั้งการทำอะไรจนชินก็ไม่ดีเหมือนกัน เหมือนกับเวลานี้ซึ่งสายฝนตื่นเช้าทั้งๆที่ต้องการตื่นสาย เขามักตื่นตอนตีห้าและปลุกดารินทร์ให้ตื่น กว่าจะตื่นต้องปลุกไปหลายรอบมาก คาดว่าถ้าสายฝนไม่ปลุกดารินทร์ก็คงไม่ตื่น
 เนื่องจากสำรวจบริเวณตีนเขาจนเกือบหมดแล้ว มีเพียงบางสถานที่เท่านั้นที่ไม่ได้สำรวจ สาเหตุที่ไม่ไปเป็นเพราะแถวนั้นมันอันตรายมาก ต่อให้ใช้ความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายของดารินทร์ช่วยก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้
 สายฝนไม่ยอมเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงแน่ๆ เขาไม่ใช่คนชื่นชอบความตื่นเต้นจากประสบการณ์เฉียดตาย และเขาก็ไม่ชอบความเจ็บปวดอีกด้วย ถ้าเป็นไปได้สายฝนจะพยายามไม่ทำให้ตนเจ็บตัว
 ตามที่กล่าวไป เพราะไม่มีอะไรในบริเวณนี้ให้สำรวจอีกแล้วสายฝนจึงตัดสินใจออกจากที่นี่ หลังการสำรวจเขาได้รับหลักประกันชีวิตมามากมายพอสมควร แถมยังมีแผนการเอาตัวรอดอีกหลายสิบวิธีสายฝนเลยมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าอย่างน้อยตนก็พอมีความสามารถรักษาชีวิตตนเองอยู่บ้างเมื่อออกไปสู่โลกภายนอก
 'วันนี้ฉันอยากตื่นสายๆแล้วค่อยเดินทางออกจากที่นี่ แต่ไม่คิดเลยฉันดันตื่นแต่เช้าซะได้ จะนอนอีกรอบก็นอนไม่หลับ' สายฝนคิด
 เขาคิดต่อไป 'หรือว่าฉันควรออกเดินทางเลยดี? ไม่สิไม่ได้ดารินทร์ยังไม่ตื่นเลย' สายฝนส่ายหัวทันทีเมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมสุขยามหลับของสาวน้อย เขาอดอิจฉาเธอไม่ได้ เห็นได้ชัดจากใบหน้าของเธอ สาวน้อยกำลังนอนหลับอย่างมีความสุขไร้ซึ่งความกังวล
 หากเปลี่ยนจากดารินทร์เป็นสายฝนที่นอนแทน เขาคงไม่มีทางนอนหลับอย่างมีความสุขแบบสาวน้อยได้แน่ ถึงเขาจะนอนหลับแต่สายฝนก็ยังคงตื่นตัวตลอดเวลา หากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเขาจะตื่นทันที
 เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง
 "อืออ~" ท้ายที่สุดแล้วดารินทร์ก็ตื่นขึ้น เธอส่งเสียงแปลกๆออกมาขณะบิดขี้เกียจ สายฝนกำลังเล่นโทรศัพท์เทพเจ้าอยู่ เขาใช้มันฆ่าเวลารอสาวน้อยตื่น
 ตอนมาถึงดาว[โอเชี่ยนเซีย]สายฝนก็ได้รับแอปพลิเคชันมากมาย หนึ่งในนั้นคือโปรแกรม[ร้านค้า] ในนั้นมีของจำนวนมหาศาล สายฝนดูแล้วตาลายเลยทีเดียว ใช่แล้ว! ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาเขากำลังดูของในแอป[ร้านค้า]อยู่
 ของแต่ละอย่างในร้านค้าเหมาะสมกับราคาของมัน มีของดีๆมากมายภายในร้านค้า มีตั้งแต่ระดับทั่วไปยันของระดับเทพเจ้า แน่นอนด้วยระดับของสินค้าที่เพิ่มขึ้นราคาก็ยิ่งสูงขึ้น
 ร้านค้าใช้แต้มสำรวจเป็นค่าเงิน แต้มสำรวจสามารถหาได้จากไหน? ตามชื่อของมันแต้มสำรวจสามารถหาได้จากการค้นพบสิ่งใหม่ๆ ยิ่งของที่ค้นพบมีระดับสูงมากเท่าไหร่แต้มสำรวจก็จะได้รับมากขึ้นเท่านั้น
 สายฝนสำรวจพื้นที่และได้รับสิ่งของมาเยอะมากทำให้เขามีแต้มสำรวจจำนวนมาก แต่แต้มสำรวจจำนวนมากนั้นกับใช้ซื้อสิ่งของภายในร้านได้ไม่กี่อย่างก็หมด
 'แต้มสำรวจก็เหมือนกับเงินฉันควรประหยัดไว้จะดีกว่า' สายฝนคิดก่อนหันไปมองดารินทร์ซึ่งมีท่าทางงงงวยและกล่าวว่า "เมื่อวานเราสำรวจบริเวณนี้จนหมดแล้ว เพราะงั้นวันนี้พวกเราจะออกจากที่นี่กัน"
 ดารินทร์พยักหน้ารับบอกว่าเธอรับรู้แล้ว สาวน้อยเชื่อใจสายฝนมาก เขาคือคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ หากไม่มีเขาในวันนั้นเธอก็อาจอดตายไปแล้ว
 พวกเขาทั้งสองเช็คความพร้อมจากนั้นก็ออกจากถํ้า เสื้อผ้าของทั้งคู่ไม่ได้สกปรกแม้จะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม ต้องขอบคุณความสามารถควบคุมนํ้าของดารินทร์ทำให้สายฝนสามารถทำความสะอาดเสื้อผ้าได้
 "พวกเราจะไปทางไหนกันเหรอคะ?" สาวน้อยถามสายฝนขณะมองซ้ายมองขวา
 สายฝนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรไปทิศทางไหนดีเขาจึงเลือกทิศทางแบบสุ่ม ชี้นิ้วไปยังทิศหนึ่งและพูดว่า "เราจะไปทิศนี้กัน เธอเตรียมใช้ความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายเลย อีกไม่นานพวกเราก็คงจะเจอกับสิ่งมีชีวิตแล้ว"
 "ค่ะ" สาวน้อยพยักหน้าหงึกๆอย่างเชื่อฟัง เธอรวบรวมสมาธิสัมผัสธาตุในอากาศ วินาทีต่อมาธาตุนํ้าในอากาศก็ค่อยๆลอยเข้าสู่ร่างดารินทร์กับสายฝน กลิ่นอายของทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตกลายเป็นกลิ่นอายของสิ่งไม่มีชีวิต เป็นกลิ่นอายนํ้าทะเลนั่นเอง!
 "รับนี่ไป" สายฝนโยนมีดเล่มหนึ่งให้ดารินทร์ มีดเล่มนี้เป็นมีดที่เขาซื้อมาจากร้านค้าเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว
 "ขอบคุณค่ะ" สาวน้อยรับมีดมา เธอกล่าวขอบคุณสายฝน ในใจสงสัยอยู่ว่าเขาเอามีดเล่มนี้มาจากไหน หรือเขาจะเตรียมไว้ตั้งแต่อยู่บนดาวโลกแล้ว? ถึงแม้ความสงสัยจะมากมายเพียงใดดารินทร์ก็ไม่ได้ถามสายฝน เธอทำเพียงสงสัยอยู่ในใจเงียบๆ
 'ฉันเองก็ต้องใช้มีดเช่นกัน' สายฝนเอามีดออกมาอีกเล่ม มีดเล่มนี้ดูคล้ายกับมีดของดารินทร์มาก
 นี่คือข้อมูลมีดจากแอป[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]ของโทรศัพท์เทพเจ้า [มีดหั่นผลไม้ของราชันย์(คุณภาพค่อนข้างพอใช้):ทำขึ้นจากวัตถุดิบหายากในดวงดาว[ละอองดารา] ถูกทำขึ้นอย่างระมัดระวังทำให้มีดออกมาดี คนสร้างถือว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์อย่างมาก เขาตีมันขึ้นเพื่อให้กับราชันย์คนหนึ่ง]
 ด้วยพลังของมือถือเทพเจ้าการคัดลอกและวางมีดหั่นผลไม้ของราชันย์เป็นเรื่องง่ายสุดๆ ดังนั้นสายฝนจึงสามารถซื้อมีดอันนี้กี่เล่มก็ได้ตราบเท่าที่มีแต้มสำรวจ
 เปรี้ยงงง!
 จังหวะนั้นเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น เป็นเสียงคล้ายกับเสียงสายฟ้าฟาด
 "มาจากทิศนั้นสินะ ดูเหมือนเราจะเจอเรื่องน่าสนุกเข้าให้แล้วล่ะ" สายฝนกล่าวพลางหันไปมองยังทิศทางต้นเสียง อาจเป็นเพราะอักขระอักษรเร้นลับเขาถึงสามารถรับรู้ความทรงพลังของสายฟ้าได้ เป็นไปได้ไหมว่าบริเวณต้นตอเสียงสายฟ้าจะมีสมบัติในตำนานปรากฏขึ้น คิดแบบนี้แล้วสายฝนอดตื่นเต้นไม่ได้
 สายฝนเร่งเร้าสาวน้อย "รีบๆมาสิ พวกเราจะไปทิศทางนั้นกัน" ถึงสายฝนจะรีบร้อนทว่าเขาก็ไม่ได้ลดการระวังตัวแต่อย่างใด กลับกันเขายิ่งระมัดระวังมากขึ้น ทรัพย์สมบัติในตำนานคงไม่ได้มาง่ายๆแน่!
 "คะ? ค่ะ" สาวน้อยยังคงงงอยู่ทว่าก็ตามสายฝนไปแต่โดยดี เธองงสุดๆ ทำไมจู่ๆเขาถึงเปลี่ยนทิศทางล่ะ? เพียงแค่ได้ยินเสียงดัง เปรี้ยง! พี่ชายคนนี้ก็เปลี่ยนทิศทางแล้วเนี่ยนะ? ไร้เหตุผลมาก!
 ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงต้นตอของเสียงสายฟ้าฟาด สายฝนและดารินทร์เห็นผู้ชายสามคนกำลังหัวเราะชอบใจ ตรงหน้าพวกมันมีผู้หญิงคนหนึ่งทรุดลงกับพื้น เธอมีหน้าตางดงาม ร่างกายเองก็ไม่แพ้หน้าตา สรุปก็คือเธอเป็นผู้หญิงที่โคตรสวย แม้กระทั่งพลอยยังเทียบไม่ติด แค่ผิวพรรณของหญิงสาวคนนี้ก็กินขาดแล้ว
 หญิงสาวหน้าซีด นํ้าตาไหลออกมาดูแล้วน่าสงสารมาก ทว่าผู้ชายทั้งสามก็ไม่มีท่าทีสงสารแม้แต่น้อย กลับกันพวกมันหัวเราะชอบใจยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวปิดตาแน่นเหมือนกับเธอไม่อยากรับรู้เหตุการณ์ต่อจากนี้ วินาทีนั้นชายผมฟ้าในกลุ่มผู้ชายทั้งสามพลันถอดกางเกง
 สายฝนเห็นเหตุการณ์แล้วขมวดคิ้ว ตกลงแล้วไม่ใช่สมบัติในตำนานหรอกหรือ? ที่แท้เป็นแค่ไอโรคจิตสามคนที่กำลังจะข่มขืนผู้หญิง! สายฝนอารมณ์เสียมากๆ อยากเข้าไปซัดหน้าพวกมันทั้งหมด
 "กรี๊ดดดด" เสียงร้องตกใจดังเข้าหูสายฝน เขาหันไปมองเห็นดารินทร์กำลังใช้มือปิดตาทั้งสองของเธออยู่ ทั่วใบหน้าของสาวน้อยแดงเถือก
 'แม่งเอ้ยฉันลืม!' สายฝนใช้มือก่ายหน้าผาก เขาลืมเรื่องที่ดารินทร์เป็นเด็กผู้หญิงไปเสียสนิทเลย เธอคงไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อน สายฝนส่ายหัว เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าชายผมฟ้าเป็นโรคจิตขนานแท้ ถึงกับโชว์สิ่งนั้นออกมาให้เด็กสาวอายุสิบสามปีดู
 "ดารินทร์เธอรีบใช้พลังของเธอสิ" สายฝนกล่าวกับสาวน้อย เขาต้องการให้ดารินทร์หยุดคิดเกี่ยวกับสิ่งนั้น
 สาวน้อยพยักหน้าช้าๆด้วยใบหน้าสีแดงของเธอ ดารินทร์พยายามตั้งสมาธิสงบจิตสงบใจไม่คิดฟุ้งซ่านเพื่อใช้พลัง แต่มันก็ยากอยู่ดี เธอไม่สามารถหยุดคิดถึงสิ่งนั้นได้เลย มันติดอยู่ในหัวเธอตลอดเวลา
 "ดูเหมือนฉันต้องใช้เจ้านั่น" สายฝนพึมพำเบาๆ เขาแอบใช้โทรศัพท์เทพเจ้ากดเข้า[คลังสิ่งของ]และนำเอายาขวดหนึ่งออกมา ของเหลวสีนํ้าเงินภายในขวดเปล่งประกายราวกับดวงดาวนับหมื่น มันคือยาสงบจิตที่สายฝนปรุงไว้เมื่อหลายวันก่อน
จบบทที่ 27 สิ่งที่ไม่ควรเห็น


"รับยาขวดนี้ไป" สายฝนโยนยาสงบจิตให้ดารินทร์พลางกล่าว สาวน้อยรับขวดยาอย่างเงอะงะ เธอเกือบทำขวดยาหล่นแตกแล้ว
 "นี่คือยาอะไรเหรอคะ?" เด็กสาวถาม เธอมองของเหลวภายในขวดยาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ของเหลวภายในขวดเป็นสีนํ้าเงิน มันเปล่งประกายระยิบระยับคล้ายดวงดาวบนท้องฟ้ายามคํ่าคืน
 "มันคือยาสงบจิต ถ้าเธอดื่มมันเข้าไปจิตใจจะสงบนิ่ง ยาตัวนี้เป็นประโยชน์มากสำหรับเธอ มันจะช่วยทำให้เธอมีสมาธิมากขึ้นเวลาใช้พลัง" สายฝนอธิบายก่อนพูดต่อว่า "ดารินทร์เธอควรรีบดื่มมันแล้วไปช่วยผู้หญิงคนนั้น ฉันเชื่อว่าเธอคงไม่อยากเห็นเหตุการณ์ต่อจากนี้แน่"
 "ไม่! ไม่แน่นอนค่ะ!" ในหัวปรากฏภาพสิ่งนั้นขึ้นมา ดารินทร์รีบส่ายหัวไปมาทันที ใบหน้าของสาวน้อยแดงเหมือนลูกแอปเปิ้ล วินาทีถัดมาเด็กสาวเปิดจุดฝาขวดยาออก เธอดื่มมันเข้าไปโดยไม่ลังเล เธอไม่คิดว่าสายฝนจะหลอกเธอแม้แต่น้อย
 เมื่อของเหลวไหลลงคอดารินทร์พลันสัมผัสได้ว่าจิตใจตนเองค่อยๆสงบลง เธอไม่คิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป ดารินทร์เร่งรีบใช้พลังหลังเห็นชายผมฟ้าเดินเข้าหาหญิงสาวด้วยใบหน้าชั่วร้าย
 สาวน้อยปิดเปลือกตาลง พยายามรับรู้ธาตุนํ้าภายในอากาศ เนื่องจากเธอยังไม่ได้เรียนรู้การใช้เวทมนตร์ดารินทร์จึงไม่สามารถใช้พลังเวทตนเองสร้างนํ้าจากอากาศขึ้นมาได้
 ดารินทร์ควบคุมธาตุนํ้าในอากาศให้มารวมตัวกันเบื้องหน้าเธอ ตรงที่สายฝนกับดารินทร์ยืนอยู่ค่อนข้างไกลดังนั้นผู้ชายทั้งสามกับหญิงสาวเลยไม่รู้ว่าธาตุในอากาศเกิดการเคลื่อนย้าย
 ธาตุน้ำในอากาศมารวมกันด้านหน้าสาวน้อยเยอะขึ้นเรื่อยๆ หยดนํ้าถูกสร้างขึ้นโดยใช้ธาตุนํ้าในอากาศ หยดนํ้าค่อยๆขยายขนาดขึ้นจนไม่อาจเรียกเป็นหยดนํ้าได้อีกต่อไป
 ดารินทร์เป็นระดับหนึ่งนักเวทธาตุนํ้า แม้เธอจะยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้แต่เธอมีความเข้าใจธาตุนํ้าสูงมาก ไม่แปลกที่เด็กสาวจะสามารถรวบรวมธาตุนํ้าในอากาศได้อย่างรวดเร็วอีกทั้งยังทรงพลังมากด้วย หากเปรียบเทียบความเข้าใจธาตุน้ำของดารินทร์กับโลเวล ดารินทร์จะต้องชนะอย่างแน่นอน
 'เมื่อไหร่ฉันจะสามารถใช้พลังแบบนั้นได้บ้างเนี่ย?' สายฝนอิจฉาในใจขณะมองลูกบอลน้ำเบื้องหน้าสาวน้อยอยู่เงียบๆ เมื่อครู่เขาได้แอบใช้โทรศัพท์เทพเจ้าถ่ายรูปผู้ชายทั้งสามดู ผลปรากฏว่าพวกมันเป็นระดับศูนย์จุดห้ากันทั้งสามคน(ดูข้อมูลชีวิตได้เพราะระดับสายฝนกับพวกมันไม่ได้ห่างกันมากนัก) สายฝนไม่มีทางสู้ด้วยพละกำลังได้แน่ เพราะปัจจุบันเขายังเป็นแค่ระดับศูนย์อยู่เลย
 ลูกบอลนํ้าถูกสร้างขึ้นอีกสองลูก ดารินทร์เตรียมปล่อยพวกมันใส่ใช้ทั้งสามจากระยะไกลแต่สายฝนห้ามเธอไว้ก่อน
 "มีอะไรเหรอคะ?" สาวน้อยสงสัย
 สายฝนกล่าวออกมาพลางส่ายหน้า "ดารินทร์เธอไม่ควรไปโจมตีใส่มันตรงๆแบบนั้นนะ ถ้าปล่อยใส่พวกมันตรงๆด้วยระยะห่างของพวกเรากับมัน เมื่อพวกมันรู้สึกตัวพวกมันจะมีเวลาหลบเยอะมาก โอกาสไม่โดนมีสูงสุดๆ"
 เขายังคงพูดต่อไป "ถ้าพวกมันหลบได้พวกเราจะซวย เธอเป็นนักเวทไม่ได้มีพละกำลังเหมือนพวกมัน แถมดูแล้วพวกมันก็น่าจะมีประสบการณ์ต่อสู้เยอะกว่าพวกเรามาก หากสู้กันจริงๆพวกเราต้องแพ้แน่ๆต่อให้มีมีดที่ฉันให้เธอไปก็ตาม"
 เวลาเดียวกับที่สายฝนกำลังพูด ชายผมฟ้าเดินอย่างช้าๆมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว มองผู้หญิงร้องไห้แล้วรู้สึกชอบใจ มันหัวเราะดังลั่น มือเคลื่อนที่ออกไปต้องการฉีกกระชากเสื้อผ้าหญิงสาว ทว่าก่อนจะถึงมันพลันได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากข้างหลัง
 "เกิดอะไรขึ้น?!" มันหันกลับไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ภาพที่เห็นทำให้ชายผมฟ้าตกตะลึง เพื่อนของมันทั้งสองกำลังถูกรัดด้วยของเหลวบางอย่างสีฟ้าคล้ายนํ้าทะเล ไม่ว่าทั้งสองจะพยายามดึงของเหลวสีฟ้าออกจากคอแค่ไหนมันก็ไม่ออกซักที
 "อ๊ากกกก" เพื่อนของมันพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกจากคอด้วยพลังทั้งหมดที่มี
 "เดี๋ยวกูไปช่ว…" ชายผมฟ้าต้องการจะไปช่วยแต่วินาทีนั้นจู่ๆของเหลวสีฟ้าก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ของเหลวสีฟ้าพุ่งเข้ามาใส่ขาชายผมฟ้า "แม่งเอ้ยห่าไรวะเนี่ย!" ชายผมฟ้าสบถคำหยาบคายออกมาขณะเดียวกันก็ใช้พลังพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกจากขา
 ของเหลวสีฟ้าเกาะแน่นมาก ไม่ว่าจะทำยังไงมันก็ไม่ยอมออกซักที ของเหลวสีฟ้าเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็วไปรัดลำคอชายผมฟ้า
 ไม่กี่นาทีต่อมาชายผมฟ้าและเพื่อนอีกสองคนก็หมดสติไปเพราะขาดอากาศหายใจ
 สายฝนซึ่งอยู่ไกลออกไปถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นพวกชายผมฟ้าหมดสติ เขาเห็นข้อมูลชีวิตของชายคนหนึ่งในกลุ่มพวกมันมีทักษะติดตัวสุดโกง เป็นทักษะที่อันตรายมากๆ
 นี่คือข้อมูลชีวิตของชายคนนั้น
…
ชื่อ:ลีโอ
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:28ปี
ระดับ:0.5 ครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเล (รับรู้ถึงพลังแห่งท้องทะเลเพื่อยกระดับ)
ทักษะ:เขตแดนรับรู้(ติดตัว)
สายเลือด:ธรรมดา
พรสวรรค์:โจร (ระดับเหนือกว่าทั่วไป)
…
[ทักษะเขตแดนรับรู้:ในระยะเขตแดนที่กำหนดผู้ถือครองสามารถรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ระดับปัจจุบัน:1
ความสามารถระดับ1:สามารถรับรู้สิ่งมีชีวิตกับสิ่งไม่มีชีวิตได้ภายในเขตแดนแต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นอะไร]
…
 'โชคดีที่ฉันบอกดารินทร์ไม่ให้โจมตีไปตรงๆไม่งั้นฉันได้ซวยแน่' สายฝนคิด ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ได้บอกให้ดารินทร์ส่งพลังธาตุนํ้าลงไปภายในดิน ด้วยเขตแดนรับรู้ลีโอจะต้องสัมผัสถึงมันได้แน่
 ตอนส่งพลังธาตุนํ้าไปโจมตีโจรสามคนสายฝนยังลุ้นอยู่เลย การกระทำของเขาเสี่ยงมากๆ ต่อให้พลังธาตุนํ้าจะอยู่ใต้พื้นดินลีโอก็ยังสามารถสัมผัสได้ด้วยเขตแดนรับรู้แค่ไม่สามารถระบุรูปร่างได้เท่านั้น แน่นอนว่าต่อให้ลีโอจะจับได้สายฝนก็ยังมีหลักประกันชีวิตอยู่ แต่โชคดีมันไม่ได้สนใจพลังธาตุนํ้าใต้พื้นดินซักเท่าไหร่ มันประมาทเกินไป เห็นว่าพลังธาตุนํ้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตลีโอจึงไม่ได้สนใจมัน
 'ฉันอ่อนหัดเกินไป ถ้าเป็นศัตรูที่ทรงพลังกว่านี้ฉันต้องโดนจับได้แน่ๆ ถึงฉันจะมีหลักประกันชีวิตทว่ามันก็มีวันหมดเหมือนกัน' สายฝนส่ายหัว เวลานั้นเขารีบเกินไป เขาควรใจเย็นมากกว่านี้คิดแผนการรับมือให้ดีกว่านี้ คิดดูแล้วแผนของเขาก็อ่อนหัดจริงๆ
 'ช่างเถอะ ฉันแทบไม่มีประสบการณ์วางแผนการรบในชีวิตจริงเลย มันคงไม่มีใครสามารถสร้างแผนการอันยอดเยี่ยมได้ในครั้งแรก ยกเว้นคนๆนั้นจะเป็นอัจฉริยะ' สายฝนปลอบใจตนเอง เส้นทางของเขายังอีกยาวไกล จำเป็นต้องพัฒนาฝีมือเรื่อยๆ
 "ไปกันเถอะค่ะ" ดารินทร์เรียกสายฝนซึ่งกำลังจมอยู่ในทะเลความคิด
 "อืม" สายฝนพยักหน้ารับ
 พวกเขาทั้งสองเดินเข้าไปหาหญิงสาว เมื่อครู่สายได้ลองเช็คข้อมูลชีวิตของเธอดูแล้ว เธอมีชื่อว่าฮันน่าเป็นระดับศูนย์จุดห้า สาเหตุที่สายฝนช่วยฮันน่าไม่ใช่เพราะเขาสงสารเธอ แต่เป็นเพราะตัวเขาต้องการข้อมูลโลกภายนอกจากผู้หญิงคนนี้ บางทีเธออาจรู้ก็ได้
 'ข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ' สายฝนคิด
 "เป็นอะไรมั้ยคะ?" สาวน้อยดารินทร์ดูเหมือนจะไม่ได้รับรู้ถึงความคิดสายฝนเลย เธอเดินตรงเข้าไปถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
 สายฝนเลิกสนใจเธอ เขาแอบเอายาสามขวดออกมาจาก[คลังสิ่งของ] เสียงเปิดฝาดังขึ้น สายฝนจับโจรทั้งสามอ้าปากจากนั้นจึงเทยาลงไป สายฝนบอกให้ดารินทร์ใช้พลังธาตุนํ้าล็อกมือล็อกเท้าพวกมัน
 'เขากำลังทำอะไรกันแน่?' ฮันน่าจ้องมองสายฝนอย่างสงสัยใคร่รู้ เธอไม่รู้ว่าผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์ต้องการทำอะไร
 สาวน้อยเองก็มองไปยังสายฝน เธอไม่ได้สงสัยอะไร ทุกวันนี้ตอนอยู่กับสายฝนเธอมักมีเรื่องให้สงสัยตลอด ตัวเขาลึกลับเกินไป เต็มไปด้วยปริศนา ดังนั้นเด็กสาวจึงไม่ได้คิดอะไรมากอีกแล้ว สงสัยไปก็ปวดหัวเปล่า เพราะสุดท้ายก็ไม่รู้คำตอบอยู่ดี
 หลายนาทีต่อมา โจรทั้งสามค่อยๆได้สติทีละคน
 "พวกแกเป็นใคร?!" หนึ่งในโจรพวกนั้นตะโกนเสียงดัง
 สายฝนเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ ปรากฏยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา สิ่งที่เขาภูมิใจมากที่สุดไม่ใช่หน้าที่หนาของเขา สิ่งที่สายฝนภูมิใจมากที่สุดคือทักษะการแสดงของเขา
 สายฝนมองพวกโจรแล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า "ใครให้สิทธิ์พวกแกถามกัน? คนที่ถามได้มีแค่ฉันคนเดียว!"
 ด้วยทักษะการแสดงของสายฝนทำให้โจรทั้งสามตัวสั่น พวกมันไม่สามารถมองระดับพลังผู้ปรากฏตัวมาใหม่คนนี้ออก แสดงว่าเขาต้องแข็งแกร่งมากๆ
 "เออ พวกเราขอทราบชื่ออันยิ่งใหญ่ของท่านได้หรือไม่? ถ้าพวกเราทำให้ท่านไม่พอใจอะไรพวกเราต้องขออภัยด้วย" ชายผมฟ้าพูดด้วยนํ้าเสียงเคารพ
 สายฝนตวาดเสียงดัง ทำหน้าให้ดูน่ากลัว "ใครให้พวกแกถาม?! ไม่ใช่ว่าฉันบอกไปแล้วเหรอว่าฉันมีสิทธิ์ถามคนเดียว!"
 "..." สถานที่พลันเงียบงัน พวกโจรกลัวจนไม่กล้ากล่าวสิ่งใดออกมา ดารินทร์มองสายฝนแสดงอยู่เงียบๆ ทำไมเขาไม่ไปเล่นละคร? สาวน้อยคิดในใจ ฮันน่าจ้องสายฝนด้วยความตกใจ ผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์ช่างดุร้ายจริงๆ
 สายฝนมองพวกโจรด้วยสายตาพึงพอใจ พยักหน้าจากนั้นจึงเอ่ยขึ้น "พวกแกเป็นใคร? มาจากไหน?" สายฝนเริ่มจากคำถามเบื้องต้นก่อน
 "..." โจรทั้งสามยังเงียบอยู่ราวกับพวกมันจะไม่ตอบอะไรแม้จะต้องตายก็ตาม
 'พวกแกอยากเงียบดีนัก ได้! รอดูผลที่ตามมาได้เลย!' สายฝนไม่สบอารมณ์ เขาหันไปถามชายผมฟ้าแต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมา เพราะงั้นสายฝนจึงตัดสินใจ
 สูดหายใจเข้าลึก ฉับพลันร่างชายผมฟ้าถูกเท้าสายฝนถีบใส่จนล้มลงกับพื้น ที่มันอ่อนแอและไม่สามารถดูระดับของสายฝนได้เป็นเพราะยาที่สายฝนเทกรอกปากมัน เป็นยาที่สายฝนปรุงได้โดยบังเอิญ มีผลทำให้ผู้ดื่มซึ่งมีระดับตํ่ากว่าระดับหนึ่งอ่อนแรงไม่สามารถใช้พลังได้สามชั่วโมง
 สายฝนไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้มีดหั่นผลไม้ของราชันย์แทงไปยังหัวใจชายผมฟ้า เสียงดัง ฉึก! เลือดสาดกระเด็นเปรอะเปื้อน เพราะผลจากยาของสายฝนเป็นสาเหตุให้ชายผมฟ้าหลบไม่พ้น ใบมีดอาบโลหิตสีแดงน่าสะพรึงกลัว
 ทุกๆคนตกใจแม้กระทั่งสายฝนก็ไม่เว้น โจรที่เหลือสองคนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ตัวสั่นสะท้านอย่างไม่อาจระงับได้ โหดเหี้ยม ชายคนนี้โหดเหี้ยมเกินไป! ฆ่าคนโดยไม่กล่าวซักคำ ตาก็ไม่กระพริบ จู่ๆก็ใช้มีดแทงเข้าหัวใจโดยไม่บอกไม่กล่าวอะไรเลย พวกโจรกลัวจนฉี่ราด พวกมันเคยฆ่าคนมาก่อน แต่มันไม่ได้ฆ่าแบบนี้ ไม่ใช่ว่าควรขู่ก่อนหรอกหรือ? แค่ไม่ตอบก็ฆ่าทิ้งแล้วเนี่ยนะ? น่ากลัว! ชายคนนี้ไม่สนใจชีวิตพวกมันเลย ไม่ตอบก็ไม่ถามต่อแค่ฆ่าทิ้งเท่านั้น
 ดารินทร์กับฮันน่าก็ตกใจ ฮันน่ายังดีหน่อยถึงเธอจะไม่เคยเห็นคนตายมาก่อนทว่าเธอก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งจึงไม่ได้หมดสติทันที สาวน้อยดารินทร์หน้าตาแย่มาก เธอสามารถเป็นลมได้ทุกวินาที
 ทุกคนจ้องมองไปยังสายฝน เขาคนนี้กลับไม่มีทีท่าอะไรเลย สงบนิ่งและโหดเหี้ยม ราวกับชีวิตที่จบลงเมื่อครู่ไม่มีค่าในสายตาเขา!
 'ฉันฆ่าคนไปแล้ว' สายฝนคิดในใจเงียบๆ หน้าของเขาซีดเล็กน้อย แต่เพราะบริเวณนี้ค่อนข้างมืดบวกกับทุกคนไม่ได้สังเกตจริงจังจึงไม่มีใครเห็น มือทั้งสองข้างสั่นเทาทว่าสายฝนก็รีบซ่อนมันไว้ทันที เขาไม่ต้องการให้ใครเห็นมัน สายฝนใช้ทักษะแสดงทำให้เขาดูสงบนิ่ง
 สภาพจิตใจสายฝนติดลบ บางทีเขาอาจจะโหดร้ายจริงๆ เมื่อครู่จู่ๆความคิดอันแสนชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นในหัวเขา 'ถึงอย่างไรก็ต้องฆ่าอยู่แล้ว ไม่สามารถปล่อยพวกมันเอาไว้ได้ ถ้าพวกมันกลับมาแก้แค้นจะทำอย่างไร? หากปล่อยมันไปอนาคตต้องเกิดเรื่องยุ่งยากแน่นอน ฉันต้องกำจัดต้นตอทิ้ง พวกมันไม่ตอบคำถามก็เท่ากับพวกมันไม่มีประโยชน์กับฉันอีกต่อไป สิ่งที่ฉันต้องการคือคำตอบ แล้วฉันจะเก็บพวกมันไว้ทำไม?' เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้นสายฝนตัดสินใจสังหารชายหัวฟ้าโดยไม่ลังเล
จบบทที่ 28 ครั้งแรก


ภายในถํ้าแห่งหนึ่ง
 เด็กสาวน่ารักคนหนึ่งกำลังนอนหลับ เธอส่งเสียงหายใจเบาๆออกมาขณะพลิกตัว ด้านข้างของเธอมีหินสีฟ้าสดใสวางอยู่ มันปล่อยแสงสว่างออกมาพร้อมๆกับความอบอุ่น
 ไม่ไกลจากที่เธอนอนอยู่ ผู้ชายอายุเกินยี่สิบปีกำลังนอนด้วยท่าทางสบายๆ ในมือของเขาถือแผ่นโลหะสีเงินแวววาว ชายคนนี้มีสีผมสีดำและดวงตาเองก็เป็นสีเดียวกัน
 ทั้งสองภายในถํ้าไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาทั้งสองคือสายฝนกับดารินทร์นั่นเอง
 "มันผ่านมาสิบห้าวันแล้วสินะ" สายฝนพึมพำเบาๆ สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้า เป็นเวลากว่าสิบห้าวันแล้วที่เขามายังสถานที่แห่งนี้ หลังมาถึงสายฝนก็พบกับปัญหาอันน่าปวดหัวอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่ามีปัญหาตั้งแต่วันแรกเลยทีเดียว
 ปัญหาคือเขาไม่สามารถกลับไปยังที่ที่เขาจากมาได้ เป็นเพราะประตูเส้นทางโบราณมีระดับตํ่าเกินไป มันไม่สามารถพาเขากลับทางเดิมได้ ทางเข้าเส้นทางโบราณไม่ได้อยู่ตรงจุดที่สายฝนถูกส่งมา
 ตรงจุดที่สายฝนถูกส่งมาเป็นทางออกเส้นทางโบราณ ซึ่งประตูสีดำมันสามารถเปิดทางเข้าเส้นทางโบราณได้เท่านั้น มันไม่สามารถเปิดทางออกเส้นทางโบราณได้ สรุปก็คือสายฝนมีอยู่สองวิธีในการกลับไปยังดาวโลก
 วิธีแรกคือตามหาทางเข้าเส้นทางโบราณ และต้องเป็นเส้นทางโบราณที่พากลับไปยังดาวโลกด้วย ไม่งั้นหากเขาเข้าผิดแล้วเขาไปดาวดวงอื่น การหาทางกลับดาวโลกจะยากกว่าเดิมหลายเท่า
 วิธีที่สองยุ่งยากไม่ต่างจากวิธีแรก ไม่สิ บางทีมันอาจยุ่งยากมากกว่าด้วยซ้ำ วิธีนี้สายฝนจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เขาจะต้องยกระดับจนกว่าประตูเส้นทางโบราณจะพัฒนาและได้รับความสามารถใหม่มา แล้วการยกระดับมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ? ไม่มีทางแน่นอน! สายฝนไม่รู้เลยว่าอีกนานแค่ไหนกว่าทักษะของเขาจะพัฒนาขึ้น วิธีที่สองกินเวลาเยอะกว่าวิธีแรกเสียอีก
 สายฝนก็ไม่ได้อยากกลับไปยังดาวโลกเร็วนักหรอก แต่ตัวเขามีนัดกับเพื่อนแล้ว ถ้าเขาไม่ไปมันก็ยังไงอยู่ หากเขาไปไม่ทันเขาคงรู้สึกผิดมาก ที่สำคัญคือเพื่อนที่สายฝนสัญญาด้วยคือพลอย เธอคือคนที่เคยเจ็บปวดเพราะเขามาก่อน!
 'โชคดีนะที่ฉันมีมือถือเทพเจ้า ไม่งั้นฉันคงกังวลจนตายแน่' สายฝนคิดในใจขณะมองหน้าจอโทรศัทพ์เทพเจ้าอย่างไม่วางตา บนหน้าจอเป็นรูปนาฬิกา มีตัวเลขอยู่กลางหน้าจอ ตัวเลขคือวันเดือนปีของดาวโลก
 หลังมายังดาวดวงนี้โทรศัทพ์เทพเจ้าก็ได้เพิ่มแอปพลิเคชันขึ้นมาหลายแอป หนึ่งในนั้นคือแอปพลิเคชันนาฬิกา โปรแกรมนาฬิกามีไว้ใช้ดูเวลา มันสามารถดูเวลาของดวงดาวที่เคยไปแล้วได้ และยังมีระบบเปรียบเทียบความเร็วการไหลของเวลาอีกด้วย ตอนนั้นที่โปรแกรมถูกเพิ่มเข้ามาก็ได้มีข้อความปรากฏขึ้น ข้อความเขียนไว้ว่า [ยินดีด้วยกับผู้ใช้ที่ได้รับแอปพลิเคชันใหม่จำนวนมาก โปรดลองด้วยตัวคุณเอง สาเหตุที่คุณสามารถปลดล็อคแอปใหม่ได้เป็นเพราะว่าคุณสามารถเดินทางมายังดาวดวงอื่นสำเร็จ]
 'ตีนภูเขาแห่งนี้คงไม่มีอะไรให้ฉันสำรวจอีกแล้ว ฉันจะต้องออกจากสถานที่แห่งนี้เพื่อเผชิญโลกกว้าง' สายฝนกล่าวขึ้นในใจคนเดียว เขาใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้าไปทางซ้าย ภาพหน้าจอพลันเปลี่ยนไป พื้นหลังยังคงเป็นรูปนาฬิกาเช่นเดิม ทว่ามีบางสิ่งเพิ่มเข้ามา เป็นสายนํ้าที่ถูกเพิ่มเข้ามา มันล้อมรอบนาฬิกาเอาไว้ ด้านบนตรงกลางหน้าจอมีข้อความประโยคหนึ่งปรากฎขึ้น [ดวงดาว:โอเชี่ยนเซีย]
 ตรงกลางหน้าจอตัวเลขก็เปลี่ยนไป ตัวเลขเปลี่ยนเป็น /29/09/7771/(วันที่/เดือนที่/ปีที่) ตัวเลขพวกนี้เป็นเวลาของดาวดวงนี้ สายฝนลองถามผู้ดูแล001เกี่ยวกับเวลาพวกนี้ดูแล้วว่านับจากอะไร ผู้ดูแล001ตอบกลับมาว่าตัวเลขพวกนี้เป็นเวลาตามปกติที่มีการเผยแพร่ให้ทุกสิ่งมีชีวิตในดาวดวงนี้ทราบ
 ตามที่กล่าวไป ตัวแอปพลิเคชัน[นาฬิกา]มีความสามารถเปรียบเทียบเวลาด้วย โชคดีอย่างมาก เพราะหลังจากเปรียบเทียบเวลาดูแล้วสายฝนก็พบว่าความเร็วการไหลของเวลาในดาวดวงนี้ไหลเร็วกว่าดาวโลกมาก หนึ่งปีบนดาวดวงนี้เท่ากับหนึ่งวันบนโลก
 เพราะเหตุนี้สายฝนจึงไม่ได้กังวลเรื่องงานแต่งของพลอยอีก เขายังมีเวลาอีกสามปี เขาสามารถทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นได้ในเวลานั้น ขณะเดียวกันก็ไม่ต้องรีบตามหาทางเข้าเส้นทางโบราณกลับสู่โลก สายฝนสามารถตามหาได้เรื่อยๆตราบใดที่เวลาไม่เกิน
 'มันถึงเวลาที่ฉันจะต้องออกสู่โลกกว้างแล้ว' สายฝนกดออกจากแอป[นาฬิกา] เขากดเข้าโปรแกรม[ห้องปรุงยาแบบพกพา] จากนั้นก็ใช้นิ้วจิ้มที่ข้อความ[คลังสิ่งของ] วินาทีถัดมาหน้าจอพลันเปลี่ยนไปอีกครั้ง
 ภาพพื้นหลังกลายเป็นรูปห้องเก็บของ รายชื่อสิ่งของทั้งหมดภายในคลังสิ่งของค่อยๆปรากฎสู่สายตาสายฝน ในคลังสิ่งของมีวัตถุดิบและยามากมาย สายฝนได้ใช้เวลาส่วนใหญ่หลังมาดาวดวงนี้ไปกลับการสำรวจพื้นที่บริเวณตีนเขา
 เพราะเขาอ่อนแอไม่มีพลังสุดแกร่งเหมือนคนอื่นสายฝนจึงต้องเตรียมตัวเอาไว้ก่อน หากเจอกับสถานการณ์อันตรายขึ้นมาด้วยระดับ0ของเขาสายฝนจะต้องตายภายในสิบวินาทีแน่ๆ
 ถ้าสู้ด้วยกำลังไม่ได้ก็ต้องใช้แผนการ บางคนอาจบอกว่าคนที่ใช้แผนการคือคนอ่อนแอไร้ซึ่งพลังไม่ควรค่าให้นับถือ สำหรับเรื่องนี้สายฝนไม่เห็นด้วย คนที่ใช้แผนการไม่ใช่คนอ่อนแอเสมอไป บางครั้งผู้แข็งแกร่งยังต้องใช้แผนการ พลังไม่สามารถแก้ไขปัญหาทุกสิ่งได้
 คนที่สามารถสร้างแผนการได้อย่างยอดเยี่ยมคือคนที่ควรค่าแก่การนับถือ สายฝนคิดอย่างงั้น ด้วยปัญญาสามารถแก้ไขปัญหาหลายสิ่งได้ แน่นอนว่าด้วยความฉลาดและแผนการอย่างเดียวมันไม่มีทางแก้ไขได้ทุกสิ่ง บางครั้งก็ต้องใช้พลังเข้ามาช่วยด้วย
 สายฝนสำรวจพื้นที่บริเวณแถวๆนี้จนเกือบทั้งหมดแล้ว มีอยู่หลายสถานที่ที่เขาสามารถนำมาใช้ได้ในสถานการณ์ต่างๆ ยิ่งสำรวจเรื่อยๆสายฝนยิ่งคิดแผนการได้หลายแผนการ หากตกอยู่ในอันตรายถ้าเขาใช้แผนการตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้เทพจนเกินไปสายฝนเชื่อว่าเขาจะรอดชีวิตได้อย่างแน่นอน
 ระหว่างสำรวจสายฝนได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างมากมาย อีกทั้งเขายังเข้าใจความสามารถของอักขระอักษรเร้นลับเพิ่มขึ้นอีกด้วย ทุกๆวันหลังสำรวจพื้นที่สายฝนจะได้รับพืชสมุนไพรวัตถุดิบมากมายกลับมาด้วย ขอบอกเลยว่าวัตถุดิบพวกนี้เป็นของดีทั้งนั้น
 เมื่อมายังดาวดวงนี้กิจวัตรประจำวันของสายฝนก็เปลี่ยนไป ทุกๆวันเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสำรวจพื้นที่ สำรวจเสร็จเขาก็จะกลับมายังที่พักคิดแผนการเอาตัวรอดหลายร้อยวิธี เขาอ่านข้อมูลของวัตถุดิบทุกชนิดที่เก็บมาจากนั้นก็นำพวกมันมาปรุงยา
 บางครั้งยาที่ออกมาก็มีคุณสมบัติสรรพคุณเละเทะ เกิดจากการที่สายฝนไม่มีสูตรปรุงยาเขาจึงทำได้แค่ลองเอาความสามารถของวัตถุดิบมารวมกัน ทว่าบางครั้งยาที่ออกมาก็มีคุณสมบัติยอดเยี่ยม เพราะสายฝนได้ปรุงยาเป็นจำนวนมากทำให้เขามีหลักประกันชีวิตมากขึ้น
 การสำรวจในแต่ละวันไม่ใช่เรื่องง่าย สายฝนจำเป็นต้องระมัดระวังตัวอย่างมากและเขาต้องใช้ความสามารถของดารินทร์เข้าช่วย นับตั้งแต่ที่ดารินทร์กลายเป็นนักเวทธาตุนํ้ามันก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ดารินทร์ไม่ได้ขี้เกียจ เธอพยายามทำความเข้าใจความสามารถของตัวเองทุกวัน นับวันความสามารถของสาวน้อยยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
 ในวันที่สองหลังดารินทร์มาที่โลกแห่งนี้เธอสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายได้ มันเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองอย่างมาก สามารถกล่าวได้เลยว่าเป็นเพราะความสามารถนี้จึงทำให้สายฝนไม่ลำบากมากนัก
 สายฝนใช้ความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายในการหลบสิ่งมีชีวิตบริเวณตีนภูเขา สิ่งมีชีวิตแต่ละตัวบริเวณตีนภูเขาแข็งแกร่งอย่างมาก ไม่มีซักตัวเลยที่เขาสามารถใช้กำลังสู้กับมันได้ มีสิ่งมีชีวิตระดับหนึ่งเหมือนดารินทร์มากมาย
 ทว่าเป็นเพราะความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายจึงรอดมาได้ ดารินทร์สามารถเปลี่ยนกลิ่นอายของใครก็ได้ให้กลายเป็นกลิ่นอายของนํ้าทะเล ถึงจะไม่สามารถล่องหนได้แต่พวกสิ่งมีชีวิตซึ่งได้เห็นร่างพวกเขากลับไม่มีทีท่าเข้ามาโจมตีเลย กลิ่นอายนํ้าทะเลไม่ใช่กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตพวกมันจึงคิดว่าดารินทร์กับสายฝนไม่ใช่สิ่งมีชีวิต อีกอย่างหนึ่งคือพวกมันกลัวกลิ่นอายนํ้าทะเล
 กลิ่นอายนํ้าทะเลเป็นเหมือนกลิ่นอายของทะเลบนท้องฟ้า ทะเลบนนภาเป็นสถานที่ที่น่ากลัว สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ต่างก็ไม่ต้องการเข้าไปใกล้ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
 หลังจากมองรายชื่อในคลังสิ่งของด้วยสายตาพึ่งพอใจสายฝนก็ออกจากโปรแกรม[ห้องปรุงยาแบบพกพา] เขากดเข้าข้อมูลชีวิตต่อ ใช้นิ้วจิ้มรูปไอคอนหัวใจสีแดง ฉับพลันตัวแอปเปิดขึ้น
…
ชื่อ:สายฝน ศึกสงคราม
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ศึกษาอักขระลี้ลับเพื่อยกระดับ ความเข้าใจ 79/100)
ทักษะ:ประตูเส้นทางโบราณ
สายเลือด:เทพปีศาจ (ความบริสุทธิ์ 0.0007)
…
'อีกไม่นานฉันก็จะกลายเป็นระดับ1แล้ว!' สายฝนคิด เขารู้สึกมีความสุขทุกครั้งเมื่อคิดแบบนี้ เนื่องจากสายฝนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสำรวจพื้นที่เขาเลยมีเวลาทำความเข้าใจอัขระลี้ลับน้อยมาก
จบบทที่ 26 สิบห้าวัน


ในคืนเดือนมืดที่ดูเหมือนบรรยากาศจะสงบเงียบเป็นพิเศษ ท่ามกลางเสียงแมลงน้อยใหญ่ร่ำร้องให้ได้ยินอยู่เป็นระยะๆ มีหนึ่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทำลายความสงบโดยรอบมาแต่ไกล
 ควายเทียมเกวียนคันหนึ่งแล่นผ่านพื้นที่ชายป่าติดนาเกลือที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาไปอย่างเร่งร้อนตัดกับบรรยากาศโดยรอบไปอย่างสิ้นเชิง ตะเกียงเจ้าพายุที่แขวนอยู่เบื้องหน้าเกวียนส่องสว่างให้เห็นชายวัยฉกรรจ์รูปร่างสูงโปร่ง ที่มองดูแล้วเห็นเค้าความองอาจอยู่รำไร
 เชือกจูงในมือชายคนดังกล่าวบังคับเร้าเร่งจตุบาทสหายคู่ใจในยามยากอย่างร้อนรน พร้อมกับชำเลืองมองไปยังทิศเบื้องหลังอยู่เป็นนิตย์ ราวกับว่าจะมีพญามัจจุราชตามมาทวงเอาชีวิตอยู่ก็มิปาน
 "อีกไกลไหมเมฆ?" เสียงหญิงสาวที่นั่งอยู่หลังชายคนดังกล่าวเอ่ยดังขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ดูกระวนกระวายใจเป็นที่สุด
 "อีกไม่เกินชั่วโมง น่าจะถึงจุดที่เรานัดหมายกับพี่ทองใบไว้แล้ว" ชายที่ถูกเรียกหาว่า "เมฆ" หันกลับมาเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
 "ป่านนี้พวกมันคงจะพบเห็นร่องรอยพวกเราแล้ว อีกไม่นานน่าจะไล่ตามมาทัน" หญิงสาวเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยความกังวลใจ
 เนื่องด้วยทั้งสองรู้ดีแก่ใจว่าตลอดเส้นทางที่ผ่านมาเร่งรีบเดินทางโดยไม่หยุดพักติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว แม้จะอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น แต่ควายเทียมเกวียนเจ้ากรรมก็ไม่อาจทนทานต่อไปได้อีก
 และเมื่อไม่อาจเพิ่งพาพาหนะที่มีชีวิตได้อีกต่อไป ทั้งสองจึงตัดสินใจละทิ้งเกวียน ปลดแอกให้เกลอเพื่อนยากเป็นอิสระ ก่อนจะทิ้งทางถนนเดินเท้าตัดทะลุดงไม้เบื้องขวาออกไป
 "ตาธี ธีลูกแม่ ตื่นได้แล้วลูก" หญิงสาวร้องเรียกเขย่าตัวลูกชายวัยสี่ขวบที่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเธอด้วยความเอ็นดู
 ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้ว่าเธอจะผ่านความยากลำบากมามากมายเพียงใดก็ตาม ขอเพียงแต่ได้มองหน้าลูกชายที่อยู่ในวัยกำลังซุกซนผู้นี้ ความเหนื่อยล้าก็อันตรธานไปสิ้น ก้นบึ้งในจิตใจราวกับมีพลังงานพิเศษบางอย่างเอ่อล้นออกมาอย่างบอกไม่ถูก จากที่เคยจะหมดเรี่ยวสิ้นแรง ก็มีแรงฮึดสู้ต่อไป
 "เดินไหวไหมลูก?" หญิงสาวเอ่ยยิ้มถามขึ้นอย่างอ่อนโยน
 แม้เธอจะสามารถเดินต่อไปได้ในลักษณะนี้ แต่เพราะเส้นทางที่ชื้นแชะนั้นทำให้การเคลื่อนตัวโดยอุ้มเด็กไว้เป็นไปด้วยความยากลำบากยิ่ง อีกทั้งยังจะทำให้ทั้งหมดเชื่องช้าลง ไม่เหมาะกับสถานการณ์ที่ต้องเดินแข่งกับเวลาเช่นนี้เป็นที่สุด
 ถึงแม้หน้าตา เนื้อตัวจะมอมแมมเนื่องจากความตรากตรำในการหลบหนี แต่ลูกชายที่ยังไม่ทันได้ตื่นลืมขึ้นอย่างเต็มตาดีนัก ก็แสดงออกถึงธาตุแท้ของความเด็ดเดี่ยวที่ขัดกับวัย เขาพยักหน้ารับยิ้มตอบ พร้อมกับคว้าจับมือแม่อันเป็นที่รักไว้แน่น ก่อนก้าวเท้าเดินออกไปอย่างว่าง่าย
 ทั้งสามเดินตัดผ่านนาเกลือไปอย่างทุลักทุเล แต่นั้นก็ทำให้สามารถร่นระยะทางลงไปกว่าครึ่งหนึ่ง ซึ่งเมื่อพอเทียบเวลาดูแล้ว หากเดินต่อไปอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงสี่สิบนาทีก็น่าจะถึงจุดหมายที่นัดเรือประมงพาหนีเข้าทะเลอ่าวไทยได้ในทันที
 แม้จะลำบากลำบนก้าวผ่านบนพื้นดินโคลนที่ต้องใช้พละกำลังมากในการเคลื่อนตัวอยู่แล้วก็ตาม แต่ก็ดูเหมือนฝนฟ้าจะไม่รับรู้ อีกทั้งยังจะไม่เป็นใจ เทกระหน่ำสาดซัดลงมาทั้งๆที่ปราศจากเมฆฝนตั้งเค้าให้เห็นแต่อย่างใด ซึ่งนั้นก็ทำให้ทั้งสามเชื่องช้าลงอีกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
 "ธี อดทนหน่อยนะลูก อีกไม่ไกลแล้ว" ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวตะเบ็งเสียงสู้พระพิรุณที่ยิ่งมายิ่งหนาหนักขึ้นเรื่อยๆ เอ่ยให้กำลังใจลูกชาย พร้อมกับหันหน้ามาดูสภาพภรรยาสาวคนสวยที่ความตรากตรำไม่อาจพรากความงามที่มีมาแต่กำเนิดของเธอลงได้
 ชั่ววูบหนึ่งของความคิด ในความทรงจำที่ผ่านมา เขายังจำได้เสมอว่าหญิงสาวในวัยใกล้เคียงกันนี้มีศักดิ์ฐานะสูงส่งเพียงใด ทั้งรูปโฉมโนมพรรณ การศึกษา ชาติตระกูลก็ล้วนแล้วแต่เกินกว่าที่เขาจะเอื้อมคว้ามาด้วยประการทั้งปวง แต่สวรรค์เอ๋ย ใครจะเชื่อว่าหญิงสาวที่เพียบพร้อมเช่นนี้ แม้จะมีคนหมายปองเธอมากมาย มีชายที่ดีพร้อมให้เธอเลือกดั่งซื้อผักซื้อปลา แต่เธอก็ดันมาหลงรักเขา เมื่อนึกดูแล้วก็ทำเอาสะทกสะท้อนใจที่ตอนนี้ตัวเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้ภรรยาสาวต้องมาตกระกำลำบาก หลบหนีหัวซุกหัวซุนอยู่เช่นนี้
 "นั่น!"
 แม้จะอยู่ห่างออกไปไกลลิบ แต่ด้วยสายตาอันแหลมคมของเมฆ ประกอบกับอยู่บนพื้นที่โล่ง ในที่สุดเขาก็ปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ ยับยั้งความคิดชั่วแล่นของตนเอาไว้ชั่วคราว ชี้มือไปยังตำแหน่งคันดินที่อยู่สูงจากพื้นราวหนึ่งวาผืนหนึ่ง ซึ่งเบื้องบนปลูกสร้างไว้ด้วยโกดังไม้ชั้นเดียว หันหน้าเข้าหาท้องทะเล และที่สุดปลายมีสะพานไม้ยื่นทอดยาวออกไปไว้ใช้สำหรับลำเลียงขนถ่ายเกลือสินค้าลงลำเรือ
 ราวกับมีแสงสว่างอันน้อยนิดที่ปลายอุโมงค์ ความรู้สึกกดดันที่เคยกัดกร่อนสติสัมปชัญญะก็ล้วนมลายไปสิ้น ความหวังในจิตใจที่เคยเหือดแห้งก็เริ่มเอ่อนองขึ้น เมื่อพบหนทางรอดที่กำลังเปิดออก
 เมฆกล่าวเร่งภรรยาและลูกชายให้เคลื่อนไหวไวขึ้น จากเดินเป็นกึ่งวิ่งทั้งหมดก้าวฉับๆอย่างไม่ลดละ กระทั่งอยู่ห่างจากคันดินเพียงไม่เกินสามสิบวา จิตใจที่เคยหนักอึ้งก็เริ่มจะผ่อนคลายลงได้บ้าง
 แต่ทันใดนั้นเองเสียงม้าแผดร้องจากการถูกเฆี่ยนลงแส้เร่งความเร็วอย่างหนักก็ดังรอดมาจากเบื้องหลัง ทำให้เมฆและภรรยาต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้าไปตามกัน
 "ไม่คิดว่าจะไวปานนี้" เมฆบ่นพึมพำ ก่อนจะชักนำภรรยาและลูกขึ้นหน้าตนเปลี่ยนเป็นรั้งท้าย คอยรับสถานการณ์เปลี่ยนแปลงที่กำลังจะอุบัติขึ้น
 เมื่อทั้งสามก้าวขึ้นบนคันดินได้อย่างมั่นคง ก็เป็นเวลาเดียวกันที่ม้าพันธุ์ดีรูปร่างสูงใหญ่จำนวนสี่ตัวไล่กวดมาถึง
 ม้าทั้งสี่ยังไม่ทันได้หยุดยั้งฝีเท้าลง เงาร่างดำทะมึนสี่สายก็กระโดดลอยตัวข้ามผ่านพื้นที่ช่องว่างกว่าสี่วา ทิ้งตัวลงบนคันดินอย่างราบรื่น ก่อนจะแยกย้ายกันเป็นสี่ทิศ ปิดบังทางรุกถอยหนีของเมฆและครอบครัวไว้ยังกึ่งกลาง
 ทั้งสี่ร่างเคลื่อนไหวออกทีหลังแต่กลับบรรลุถึงตำแหน่งแง่มุมอันมีเปรียบได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ ทั้งนี้ตั้งแต่เริ่มต้น ทุกการเคลื่อนไหวของทั้งสี่ล้วนรื่นไหลเคลื่อนติดตามกัน แสดงออกให้เห็นถึงพลังฝีมืออันน่าตระหนก และการสอดประสานร่วมงานกันออกมาได้อย่างไร้ช่องว่างจุดอ่อนให้ฉกฉวย
 ด้านเมฆที่แม้จะเห็นว่าผิดท่า แต่หากเรือโดยสารและพี่ทองใบเกลอคนสนิทของเขาที่นัดหมายไว้มาถึง เขาก็มั่นใจถึงเจ็ดแปดส่วนว่าจะพาลูกและภรรยาตีฝ่าวงล้อมออกไปได้ แต่นี่กลับย่ำแย่กว่าที่เขาคาดคิดไว้โข เรือโดยสารที่จ้างวานไว้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ทั้งพี่ทองใบที่นัดหมายกันไว้ก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นแต่อย่างใด ความหวังที่นับว่ามีอยู่น้อยนิดเกือบพังทลายไปสิ้น
 "จากมา สบายดี" ชายผู้อยู่ทิศเบื้องหน้าและดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้าของคณะอาคันตุกะทั้งสี่ จู่ๆก็พลันเอ่ยขึ้นโดยไม่มีต้นสายปลายเหตุราวกับรู้จักมักคุ้นกับครอบครัวเมฆเป็นอย่างดี
 "พี่หลง!"
 แม้ผู้ไล่ล่าคนดังกล่าวจะโพกผ้าคลุมศีรษะมาอย่างมิดชิดเพียงใดก็ตาม แต่เสียงๆนี้ที่เปล่งออกมานี้ ก็ไม่อาจหลบซ่อนปกปิดความคุ้นเคยจากภรรยาสาวของเมฆไปได้
 "ต้องขออภัยที่ให้รอนาน" ชายที่ถูกเรียกหาว่า "พี่หลง" ค่อยๆปลดเปลื้องผืนผ้าที่ปกปิดใบหน้าลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเผยอยิ้มเย็นที่ชวนให้ขนลุกเกลียว
 และก่อนที่ฝั่งตรงข้ามจะพูดถามอันใดต่อไป ชายผู้ถูกเปิดโปงก็ชิงยกมือห้ามปรามทำสัญลักษณ์เป็นเชิงบอกกล่าวว่าถามอันใดมาก็ป่วยการ แล้วจึงค่อยกล่าวต่อไป "คราครั้งนี้ ท่านจอมราชันย์ต้องทุ่มทุนไปไม่น้อยกว่าจะค้นพบตัวน้องทั้งสอง อีกทั้งยังสั่งการให้พวกเราออกตามล่าลงมือด้วยตัวเอง สุ่มเสี่ยงต่อการถูกเปิดโปงตัวตนเป็นที่สุด แต่เอาเถอะ...อย่างไรเสียทุกอย่างก็ต้องสิ้นสุดในค่ำคืนนี้"
 "ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่หลงก็เป็นหนึ่งในพวกมัน" เมฆกัดฟันกรอดลอบเกร็งกำลังเตรียมตัวรับศึกกับศัตรูทั้งสี่พลางเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บแค้นที่เคยหลงไว้ใจชายคนดังกล่าว
 "เมฆเอ๊ย ถ้าจะมีอะไรผิด ก็ผิดที่เจ้าไปรับรู้เรื่องราวที่ไม่ควรรู้นั้นแหละ ถึงข้าจะห่วงใยเอ็งเสมือนน้องชาย แต่อย่างไรเสียเรื่องราวของพรรคก็ต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว" หลงเบี่ยงตัวหันหลังกลับมองไปยังทะเลอันไกลโพ้นอย่างช้าๆ เขาถอนหายใจเบาๆเนื่องจากรู้สึกสะทกสะท้อนใจในชะตากรรมของอีกฝ่ายพลางเอ่ยพูดขึ้นเนิบๆตอบกลับไป
 "เรื่องนี้ ลี่และตาธี ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ถ้ามีอะไรก็มาลงที่ข้า ข้าจะรับมันไว้เอง" เมฆที่ตอนนี้แม้จะสิ้นหวัง แต่เขาก็ยังทำใจดีสู้เสือเอ่ยประวิงเวลารอจังหวะที่เหมาะสมชิงเป็นฝ่ายลงมือ อีกทั้งการจงใจกล่าวเช่นนี้แม้ไม่มากก็น้อยที่อีกฝ่ายต้องนึกถึงการณ์เก่าก่อน เป็นเหตุให้สภาวะอ่อนโทรมลง
 "เรื่องราวในวันนี้ไม่อาจประนีประนอม พวกเจ้าไม่มีหนทางเลือกอื่น แต่เอาเถิด เห็นแก่สัมพันธ์ครั้งเก่าก่อน หากพวกเจ้าไม่ขัดขืน ข้าจะให้พวกเจ้าทั้งสองได้ตายอย่างรวบรัด พวกเจ้าจะไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ ส่วนลูกของเจ้า ข้าจะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ ส่วนจะอยู่รอดหรือไม่ ก็แล้วแต่บุญกรรมของมันเอง" แม้จะรู้ว่าที่เมฆเอ่ยขึ้นนั้นเพียงเพื่อคิดถ่วงเวลา แต่หลงที่ถือไพ่เหนือกว่าก็ยังยินยอมเดินตามหมากของอีกฝ่าย ทั้งนี้เผื่อว่าจะได้ไม่ต้องลงแรงต่อสู้จนฝ่ายตนต้องมารับบาดเจ็บหรือแม้กระทั่งสูญเสียจากการปะทะ ดังคำที่ว่า อย่าไล่หมาให้จนตรอก อย่าต้อนคนให้จนมุม เพราะถ้าหากหมามันรู้สึกจนตรอกเมื่อใดมันย่อมทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตมันไว้ เมื่อถึงเวลานั้นฝ่ายตนย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนออกไป ดังนั้นการเว้นทางถอยให้กับอีกฝ่ายยอมเป็นหนทางที่เหมาะสมของนักเลงเก่าผู้ช่ำชอง
 "อย่างนั้นขอส่งตาธีจากไปก่อนได้หรือไม่? แล้วจากนั้นจะกระทำสิ่งใดก็แล้วแต่พี่หลงจะกรุณา" เมฆแสร้งทำเป็นน้ำเสียงอ่อนลงวิงวอนให้อีกฝ่ายเห็นใจ แต่แท้จริงแล้วเขาต้องการที่จะส่งลูกให้พ้นห่างออกจากวงต่อสู้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาเป็นห่วงหน้าพะวงหลังอยู่เช่นนี้
 เมื่อได้ฟังดังนั้น หลงก็พลันหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นสั้นๆก่อนจะกล่าวตอบไป "ได้คืบจะเอาศอก ข้าไม่ใช่เด็กอมมือไม่รู้ประสา จึงจะได้หลงกลลูกไม้ตื้นๆเช่นนี้ และตอนนี้ก็ยังไม่ถึงตาที่เอ็งจะมาต่อรอง"
 "พอเถอะ อย่าเสียเวลาเลย ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว" ภรรยาสาวของเมฆชื่อ "ลี่" ที่ยืนอิงพิงกับสามีตนโดยมีลูกน้อยคั่นอยู่ตรงกลาง จงใจเอ่ยเสียงดังขึ้นราวกับมีแผนการมั่นเหมาะ จึงได้บอกกล่าวกับศัตรูออกไปตรงๆ
 ทันใดนั้นพลังงานอันโอฬารสองสายจากหนึ่งหญิงหนึ่งชายที่เป็นศูนย์กลางก็พลันประทุทะลักทะลายออกมาอย่างไม่ปิดบังอำพราง
 "สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือรุ่นใหม่ของภาคี"
 แม้ว่าทั้งสี่โดยรอบจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วก็ตาม แต่ก็ยังต้องตื่นตะลึงกับพลังงานชีวิตอันล้นหลามที่ปล่อยออกมาจากคู่สามีภรรยาทั้งสองนี้
 ไอร้อนละอองสีขาวขุ่นสายแล้วสายเล่าพลันปรากฏขึ้นและตีเกลียวหมุนวนอยู่รอบกายเมฆอย่างน่าอัศจรรย์ จากเดิมที่ฝนตกจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มโชก ตอนนี้บนร่างของเมฆถึงกับปราศจากเค้ารางของคราบน้ำฝน ชุดเสื้อที่เขาสวมใส่ไว้ก็เบ่งพองขึ้นเล็กน้อย ผมเผ้าก็แลดูชี้ชันจนผิดวิสัย อีกทั้งเมื่อมองดูใกล้ๆแล้วยังจะเห็นเม็ดฝนที่ตกลงมากระทบพลันเปลี่ยนทิศทางทันใดเมื่อเข้าใกล้กายเขาในรัศมีหนึ่งศอก
 ส่วนทางด้านลี่ภรรยาสาว ทั้งผมเผ้าร่างกายเสื้อผ้าก็ล้วนกลับกลายเป็นแห้งสนิทในบัดดล ไอน้ำสีขาวขุ่นอันเกิดจากการระเหยของห่าฝนลอยคละคลุ้งปกคลุมทั่วทั้งร่าง กลุ่มไอ้ร้อนหนาแน่นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าทยอยรวมตัวกันขึ้น จนในบางจังหวะก็บังเกิดการสันดาปเป็นสะเก็ดไฟสีส้มแตกดังเพียะพะมาให้ได้เห็นเป็นระยะ
เมฆฉวยโอกาสขณะที่ศัตรูยังไม่ทันได้ตั้งหลักรับสถานการณ์อย่างมั่นคง เขาชิงจังหวะพุ่งตัวด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า พุ่งเข้าปะทะหลงที่อยู่ห่างออกไปเพียงวาเศษ
ทันใดนั้นอุณหภูมิโดยรอบระหว่างคนทั้งสองก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ละอองไอ้ร้อนสีขาวที่ตีเป็นเกลียวอยู่รอบร่างพลันเปลี่ยนทิศทางมารวมรั้งไว้ที่แขนข้างขวาของเมฆอย่างหนาแน่น
กำปั้นเมฆหดขยายเป็นภาพเงาซ้อนด้วยความเร็วตามติดกันดั่งเล่นกล พลังงานที่รวมตัวกันอยู่ที่แขนขวาแปรเปลี่ยนสภาพเป็นเกลียวคลื่นพายุลูกย่อมๆเหนือกำปั้นของเขา เพียงแค่นึกถึงสภาพหากโดนกำปั้นข้างนี้เข้าไปจังๆ ทั้งเลือดเนื้อและกระดูกคงแหลกเละไม่มีชิ้นดี
ทางด้านหลงผู้เป็นเป้าหมาย ที่ก็ผ่านสมรภูมิน้อยใหญ่มาไม่ต่างจากเมฆก็ยอดเยี่ยมยิ่ง ในคราขับขันแทนที่จะแตกตื่นลนลาน แต่เขากลับเร่งเร้าพลังงานชีวิตภายในกายอย่างว่องไว หวังใช้แข็งชนแข็ง หมายเข้าปะทะวัดพลังชีวิตกันอย่างซึ่งๆหน้า
เพียงชั่ววูบความคิด ลูกไฟสีขาวนวลก็ปรากฏขึ้นบนกำปั้นขวาของหลง ทันใดนั้นอุณหภูมิจากเดิมที่ว่าร้อนแล้วก็ยิ่งร้อนระอุทบทวียิ่งขึ้นไป แม้จะยังไม่ทันได้เข้าปะทะแต่พลังงานจากขั้วทั้งสองก็เกิดการกัดกร่อนและฉีกกระชากกันเองอย่างบ้าคลั่ง
"เอ๊ะ!"
แต่ในระหว่างที่กำปั้นทั้งสองกำลังอยู่ห่างจากกันเพียงศอกเศษ หลงก็พลันนึกเอะใจ รีบพินิจรูปลักษณ์ของเมฆที่เบื้องหน้าแต่โดยไว ก่อนจะฉุกคิดได้ว่าผิดท่าเพราะร่างเมฆที่อยู่เบื้องหน้านี้เป็นเพียงร่างเงาเท่านั้น
"ระวัง!"
ขณะที่ผู้ไล่ล่ากำลังงงงันกับภาพที่เห็นอยู่นั้น ร่างของเมฆก็พลันพุ่งเข้าปะทะกับหลงแล้ว แต่แทนที่ร่างดังกล่าวจะระเบิดพลังการทำลายล้างออกมา ก็กลับดับสลายสูญไปสิ้นราวปาฏิหาริย์ทันทีที่กระทบถูกดวงไฟสีขาวลูกนั้น
และแทบจะเป็นเวลาเดียวกันที่ร่างของเมฆปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งทางเบื้องขวาห่างออกไปจากตำแหน่งเดิมราวสามวา และเพียงชั่วพริบตาเดียวก็เข้าสู่ระยะประชิดเตรียมตัวลงมือกับศัตรูที่อยู่ริมคันดินแล้ว
"เงามายา"
หลงที่พึมพำเสียงยังไม่ทันได้ขาดห้วงดี กำปั้นข้างหนึ่งที่หมุนวนไว้ด้วยพายุเกลียวของเมฆ ก็เงื้อง่าเตรียมปลดปล่อยพลังงานอันน่าสยดสยองออกมา
หนึ่งคนซึ่งพรักพร้อม อีกหนึ่งซึ่งฉุกละหุก แค่เพียงเสี้ยววินาทีของการเป็นผู้กระทำหรือผู้ถูกกระทำ แม้จะแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยแต่สำหรับยอดฝีมือที่กำลังชิงชัยกันอยู่ ก็สามารถตัดสินความเหลือมล้ำต่ำสูง ชัยชนะหรือพ่ายแพ้ได้ในเพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา
เปรี้ยง!
ร่างคู่มือของเมฆลอยละลิ่วหลุดออกจากคันดินดั่งว่าวขาดป่าน ก่อนจะตกกระทบพื้นนาเกลือที่ห่างออกไปเกือบเจ็ดแปดวา และแม้จะดูว่าเหมือนว่าคนดังกล่าวได้รับบาดเจ็บสาหัสร่างลอยคว้างจนไร้การควบคุม แต่แท้จริงแล้วแม้เหตุการณ์จะเกิดขึ้นเพียงชั่ววูบไฟ แต่ขอเพียงเป็นผู้ที่มีสายตาแหลมคมก็จะมองออกว่า ในขณะที่ปะทะกันนั้นผู้ไล่ล่าคนนี้ยังสามารถยกมือตั้งแขนทั้งสอง สร้างเกาะกำบังที่ทั้งแข็งกร้าวและอ่อนหยุ่นในเวลาเดียวกันขึ้นได้ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม แม้จะไม่สร้างอันตรายถึงแก่ชีวิต แต่ก็ลดทอนขีดความสามารถในการต่อสู้และคงต้องใช้เวลาฟื้นฟูกำลังอีกชั่วระยะหนึ่ง


"แม่!"
 เสียงละเมอร้องเรียกดังลั่นจากชายหนุ่มที่สะดุ้งตื่นตัวโยน ลุกขึ้นเอามือเท้าที่นอน นั่งหอบหายใจอย่างเร็วรี่
 แม้ตอนนี้ที่เบื้องนอกท้องฟ้ายังมืดสลัวอยู่ อากาศภายนอกจึงยังพอเย็นสบายดี แต่กระนั้นเหงื่อเม็ดโป้งก็ยังผุดพรายขึ้นเกาะพราวตามใบหน้าและร่างกายของชายหนุ่มในวัยสิบแปดสิบเก้าปีผู้นี้อย่างน่าประหลาด
 "อ้าย[1]ธี ฝันร้ายแหมแล้วก๋าลูก" เสียงอันไพเราะนุ่มนวลดั่งเอื้อนลำนำของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งดังขึ้นอย่างห่วงใย เอ่ยถามธีรพลเป็นภาษาล้านนา ถามไถ่ถึงว่าเป็นอาการฝันร้ายที่มักจะเกิดขึ้นอยู่เป็นประจำใช่หรือไม่
 "ครับ ป้าแก้ว" ธีรพลตอบกลับในสำเนียงภาษาเดียวกัน หลังจากสะบัดหัวลูบหน้าให้ตนฟื้นสติอย่างเต็มที่ดีแล้ว
 "ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป เดี๋ยวป้าจะไปทำกับข้าวมาให้กิน" ป้าแก้วเปิดประตูเข้ามาสำรวจอาการลูกเลี้ยงของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มบอกกล่าวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู
 "ครับ" ธีรพลตอบกลับอย่างว่าง่าย ก่อนจะลุกขึ้นเก็บที่นอนออกไปทำกิจวัตรประจำวันดั่งที่ผ่านมา
 หลังจากจบการศึกษาในระดับมัธยมตอนกลางเป็นต้นมา ธีรพลก็ตัดสินใจที่จะไม่เข้าศึกษาต่อในขั้นสูง หันกลับมาช่วยงานแบ่งเบาภาระลุงมั่นกับป้าแก้วผู้เปรียบเสมือนพ่อและแม่คนที่สองของเขา ซึ่งกิจวัตรโดยส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้นการดูแลสวนผักและสัตว์เลี้ยงที่ทั้งใช้เป็นยานพาหนะและใช้เพื่อการประกอบอาหาร โดยมีลุงมั่นคอยกำกับดูแลอยู่ไม่ห่างเป็นเวลามากว่าสามปีแล้ว
 นอกจากนั้นราวๆอาทิตย์ละหนึ่งวัน ป้าแก้วก็จะเก็บรวบรวมผ้าคลุมไหล่จากชาวบ้านที่ถักทอขึ้นเอง นำต่างขึ้นวัวเทียมเกวียนส่งไปขายยังกาดหลวง[2]ที่ซึ่งเป็นตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าท้องถิ่นที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ ส่งต่อให้กับร้านค้าช่วงรายใหญ่ จนนำมาซึ่งรายได้หลักและสำคัญที่สุดของลุงมั่นและป้าแก้วเลยก็ว่าได้
 เช่นเดียวกับทุกๆปีที่ผ่านมา ฤดูกาลในช่วงปลายหนาวกำลังย่างเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างเต็มขั้น อาการที่ร้อนอบอ้าวรวมกับแสงแดดที่ร้อนแรงทำให้ผ้าคลุมไหล่ของสตรีล้านนาได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง เพราะนอกจากจะใช้ป้องกันแสงแดดได้แล้ว ยังใช้เป็นอาภรณ์เครื่องประดับที่บ่งบอกแสดงถึงฐานะและรสนิยม และยิ่งถ้าผ้ามีลวดลายงดงามมากเท่าใด มูลค่าก็จะสูงขึ้นตามความยากในการถักทอขึ้นเท่านั้น ดังนั้นหากจะพูดว่าผ้าคลุมไหล่เป็นของชิ้นสำคัญที่สาวล้านนาจำเป็นจะต้องมีติดตัวไว้ก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
 ซึ่งในช่วงเวลาเดียวกันนี้เองก็จะเป็นช่วงที่ป้าแก้วสาละวนหัวหมุนอยู่กับการจัดหาสินค้าให้เพียงพอต่อความต้องการของตลาดเป็นที่สุด ดังนั้นในเรื่องการจัดส่งจึงต้องไหว้วานธีรพลนำสินค้าเข้าเมืองไปด้วยตัวเอง
 "พี่มั่น มาช่วยกันหน่อย ผ้าเยอะมาก เดี๋ยวลูกไปส่งไม่ทัน" ป้าแก้วที่กำลังยืนนับจำนวนผ้าในแต่ละลาย ป้องปากร้องเรียกสามีที่อยู่ในสวนผักมาช่วยเหลือธีรพลนำผ้าคลุมไหล่ที่อยู่ในมัดห่อผ้าขึ้นเกวียน
 "ธี มัดห่อดีๆนะลูก อย่าให้ตกกลางทาง" เสียงป้าแก้วสั่งการดังขึ้นอีกครั้ง เนื่องด้วยในครั้งนี้เธอไม่สามารถที่จะติดตามไปด้วยได้ เธอจึงได้ตรวจสอบโดยละเอียดและคอยกำชับธีรพลให้ดูแลสินค้าเป็นอย่างดี
 "ไอ้คำ ไอ้ฆ้อง มานี่!" หลังจากจัดการหีบห่อแล้วเสร็จ ธีรพลก็เอ่ยปากร้องเรียกวัวแฝดสองศรีพี่น้องตัวสนิทที่กำลังและเล็มหญ้าอยู่อย่างสบายใจ ให้มาเข้าแอกเตรียมตัวออกเดินทาง ซึ่งฝ่ายหลังก็ดูเหมือนจะเข้าอกเข้าใจนายอันเป็นที่รักอย่างดี จึงได้เดินอาดๆเข้าประจำที่มาอย่างว่าง่าย
 "ป้าแก้ว แล้วผ้าที่เคยขอให้หา ได้มาไหมครับ?" ธีรพลที่พลันนึกขึ้นได้จึงรีบเอ่ยถามออกไป
 "ได้สิ แม่เกือบลืมไปเลย" ด้านป้าแก้วที่ก็เผลอลืมไปเสียสนิท จึงรีบเข้าไปหาผ้าผืนที่ว่านั้น ก่อนนำออกมายื่นให้ธีรพลที่เตรียมพร้อมขึ้นเกวียนออกเดินทางแล้ว
 "ขอบคุณครับ ป้าแก้ว" ธีรพลฉีกยิ้มบานไม่หุบ กล่าวขอบคุณแล้วจึงนำผ้าคลุมไหล่ผืนงามนั้นเก็บเข้าย่ามไป
 "นั่นแน่ จะเอาไปให้นวลลูกร้านทองในตลาดใช่ไหม?" ลุงมั่นที่รู้ระแคะระคายมาได้สักพักหนึ่งแล้ว เมื่อได้ทีก็ชี้ไม้ชี้มือล้อธีรพลเป็นการใหญ่ ซึ่งก็เล่นเอาฝ่ายหลังที่กำลังเข้าสู่วัยกำดัดถึงกับปฏิเสธไม่ออกหน้าแดงจรดใบหูเบือนหน้าหนีไปด้วยความเอียงอาย
 "ไม่ต้องไปแซวลูกมันแล้ว" ป้าแก้วโบกมือรีบตัดบท
 "ไปได้แล้วลูก เดี๋ยวขากลับมืดค่ำจะเดินทางลำบาก" ป้าแก้วยกมือขึ้นตบหลังธีรพลอย่างห่วงใย ก่อนจะทบทวนสถานที่ส่งของและรายละเอียดจำนวนให้ฟังอีกครั้ง
 "ไปแล้วนะครับ" ธีรพลเอ่ยขณะบังคับวัวเทียมเกวียนเคลื่อนออกจากลานกว้างหน้าบ้านไป
 "ไปดีมาดีลูก" ป้าแก้วและลุงมั่นเดินมาส่งธีรพลที่หน้าบ้าน
 กาดหลวงเป็นตลาดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีความสำคัญเป็นอันดับต้นๆของนครเวียงพิงค์[3]ตัวตลาดตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำปิง แม่น้ำสายหลักที่ทอดยาวจากเหนือลงสู่ใต้พาดผ่านพื้นที่ฝั่งขวาของตัวเมืองเดิม ภายในตัวตลาดมีสินค้าให้เลือกทั้งที่เป็นของสดของแห้ง สินค้าการเกษตร ข้าวของเครื่องใช้ เครื่องประดับในชีวิตประจำวันทั้งที่ผลิตขึ้นจากในท้องถิ่นและจากที่ขนส่งมาจากพระนคร[4] สามารถพูดได้ว่าหากขาดเหลือสิ่งใดแล้วมายังสถานที่แห่งนี้ย่อมจะหาซื้อได้เสมอ ดังนั้นตลาดแห่งนี้จึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งมืดค่ำ
 สำหรับการเดินทางไปกาดหลวงจากหมู่บ้านทางฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือที่ธีรพลอาศัยอยู่ถือได้ว่าสะดวกสบายยิ่ง เพราะตลอดทั้งเส้นมีถนนทางดินราบเรียบกว้างกว่าสองวาตัดผ่านทุ่งนาและชายป่าบางส่วนไป ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ถนนหลวง แก้วนวรัฐที่สร้างตัดผ่านชุมชนย่านวัดเกต ที่ซึ่งเป็นแหล่งพื้นที่ของพ่อค้าหลากหลายเชื้อชาติเข้ามาจับจองใช้เป็นที่พำนักพักพิงทำธุรกิจกัน ดังจะเห็นได้จากการมีโรงหมอแผนตะวันตกและโรงเรียนที่ถูกตั้งขึ้นโดยมิชชันนารีหรือหมอสอนศาสนาให้ได้พบบนเส้นทางสายนี้ และบริเวณริมแม่น้ำฝั่งเดียวกันนี้เองก็จะมีท่าเรือที่ใช้ขนส่งสินค้าทางน้ำระหว่างพระนครกับเวียงพิงค์อีกด้วย
 แม้หนทางจะราบเรียบ แต่กระนั้นธีรพลก็ต้องใช้เวลาเดินทางอยู่บนเกวียนกว่าสามชั่วโมงเศษ กว่าจะเข้ามาถึงริมแม่น้ำปิง เขาลัดเลาะตามลำน้ำผ่านสะพานจันทร์สมที่ใช้สำหรับคนข้าม ก่อนจะมาพบเข้ากับสะพานเหล็กนวรัฐ ที่ซึ่งเป็นสะพานเพียงแห่งเดียวที่ใช้สำหรับให้รถรายวดยานพาหนะข้ามผ่านไป
 "ไอ้คำ ไอ้ฆ้อง อีกเดี๋ยวเอ็งสองตัวก็จะได้พักแล้ว อดทนหน่อยสิวะ" ธีรพลเอ่ยขึ้นในขณะที่เร่งเร้าเพื่อนสี่ขาที่เริ่มจะหงุดหงิดที่ต้องลากของหนักเป็นเวลานานจึงเริ่มไม่ยอมทำตามคำสั่ง แต่กระนั้นเขาก็ยังสามารถบังคับเกวียนเลี้ยวซ้ายย้ายขวาอย่างช่ำช่อง เคลื่อนผ่านผู้คนสัญจรและคันเกวียนโดยสารอันแน่นขนัดบนถนนไปได้อย่างราบรื่น
 ธีรพลสาละวนหัวหมุนอยู่กับการจัดแจงสินค้านำไปส่งร้านที่สั่งซื้ออยู่ราวสองสามชั่วโมง กว่าที่จะรับเงินรวบรวมตรวจทานอย่างถี่ถ้วนแล้วเสร็จ อาทิตย์ก็พลันลอยข้ามหัวเวลาล่วงเลยเข้าช่วงบ่ายแก่แล้ว ด้วยความกังวลใจกลัวจะคลาดกับนวลที่ได้นัดหมายกันไว้ เขาจึงเสาะหาสถานที่จอดคันเกวียน ปลดแอกเอาหญ้าเอาน้ำให้วัวคู่ใจทั้งสองกิน ก่อนจะวิ่งตัวปลิวหายลับเข้าฝูงชนไปในบัดดล
 แต่แล้วขณะจะเลี้ยวซ้ายที่หัวถนนนั้น เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นที่ลานดินข้างแม่น้ำก็พลันดึงดูดความสนใจของเขาไว้ ภาพของคนจำนวนมากมายยืนมุงดูอะไรบางอย่าง พร้อมกับเสียงตะโกนหนุนเนืองเฮลั่น ยกมือชี้ไม้ราวกับลุ้นไก่ชน อีกทั้งบางส่วนยังมีการตั้งราคาพนันขันต่ออย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมืองแต่อย่างใด จนทำให้ธีรพลอดใจไม่ไหวจึงรีบบึ่งเข้าไปดูด้วยความสงสัย
 "ข้าถามเอ็งอีกครั้ง เอ็งจะยอมชดใช้หนี้หรือไม่?" ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่ยืนคุมเชิงอยู่อีกด้านหนึ่งของลานดินเอ่ยขึ้น
 "ข้าพยายามหามาใช้คืนอยู่ แต่พวกเอ็งนั่นแหละที่มาระรานการค้าของข้าอยู่บ่อยๆ จนทำให้ชาวบ้านไม่กล้ามาจ้างงาน" ชายอีกคนที่อยู่ในสภาพหน้าตาปูดบวมโดนหิ้วปีกประกบซ้ายขวาโดยลูกน้องของอีกฝั่ง เถียงอีกฝ่ายคอเป็นเอ็นเอ่ยออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ
 "ก็เอ็งเล่นไม่ยอมจ่ายเงินตามที่ตกลงกันไว้ ตอนไปยืมเงิน เอ็งแทบจะกราบตีนอ้อนวอนขอเฮียจวง ดูตอนนี้สิ พอได้เงินไปแล้ว เอ็งกลับไม่เห็นหัวเฮียจวงเลย คิดจะชักดาบหรือไร?" ชายผู้เป็นหัวหน้าขบวนการทวงเงินนอกระบบชี้หน้าด่าทออีกฝ่าย พร้อมกับกลบเกลื่อนการกระทำของฝ่ายตนโดยชี้ชวนให้ชาวบ้านรู้สึกว่าชายผู้ถูกกล่าวหาไม่มีสัจจะวาจา
 "ก็เล่นคิดดอกมหาโหดอย่างนี้ ใครจะหามาจ่ายให้พวกเอ็งได้ทันวะ" ผู้ถูกซ้อมที่ดูเหมือนจะโกรธแค้นเป็นที่สุด เอ่ยขึ้นพร้อมพยายามสะบัดแขนต่อต้านให้หลุดจากพันธนาการอีกฝ่าย ก่อนจะสบถด่าเป็นการใหญ่
 ชายผู้เป็นหัวหน้าขบวนการเมื่อเห็นการกระทำที่ไม่เข้าตานี้ ก็พลันเดินปรี่เข้าหาอีกฝั่ง ง้างหมัดหมายจะต่อยอีกฝ่ายให้เลือดกบปาก โทษฐานที่กล้าบังอาจมาด่าทอหยามศักดิ์ศรีของอันธพาลประจำถิ่นอย่างพวกเขา
 "ช้าก่อนพี่ชาย"
 เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งร้องดังทัดทานขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มไทยมุง
 ชายรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งเดินแหวกฝ่าฝูงชนเข้ามาช้าๆ ดูจากภายนอกชายคนนี้รูปร่างดูสูงเหนือคนทั่วไปราวแปดในสิบส่วน ยามเดินเหินจึงดูสะดุดตาเด่นล้ำกว่ามวลชนเป็นพิเศษ อีกทั้งหน้าตาก็หล่อเหลาคมคาย จึงเป็นที่ดึงดูดสายตาของสาวใหญ่และหญิงสาววัยแรกรุ่นให้ลุ่มหลงมัวเมา แน่นอนว่าชายผู้ที่มาไม่ใช่ใครที่ไหน หรือก็คือธีรพลนั่นเอง
คำอธิบาย
[1] อ้าย มีความหมายตรงตัวว่า พี่ชาย โดยปกติจะใช้เป็นคำร้องเรียกแทน เพศชาย หรือ เด็กผู้ชายที่มีอายุน้อยกว่ามาก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเอ็นดูและความสนิทสนม
[2] กาดหลวง คือ ตลาดวโรรสในปัจจุบัน
[3]เวียงพิงค์ หรือก็คือ จังหวัดเชียงใหม่ ในปัจจุบัน
[4] พระนคร หรือก็คือ กรุงเทพมหานครฯ ในปัจจุบัน


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
 หลังจากเคาะประตูโกดังบานใหญ่ที่ปิดไว้อย่างสนิท เสียงจากภายในก็ดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดอ้าออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสิงห์ในสภาพสะบักสะบอมถูกมัดมือมัดเท้า นอนฟุบหมดสติอยู่ที่กลางโถง
 "ไอ้สิงห์ เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง?"
 ทันทีที่เห็นสภาพเกลอ ธีรพลก็รีบเอ่ยทักขึ้นพลางพุ่งเข้าหาหมายจะเข้าไปตรวจอาการ แต่ก็ถูกลูกสมุนฝ่ายตรงข้ามเข้าสกัดยับนั้งไว้
 "มันไม่ได้ยินเอ็งหรอก มาสะสางเรื่องของเราดีกว่า" ไอ้ใหญ่ที่ถือไพ่เหนือกว่าลุกยืนขึ้นอย่างปลอดโปร่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆและกวักมือเรียกธีรพลให้เข้าไปหา
 "เหตุใดเอ็งต้องทำถึงขนาดนี้" ธีรพลเอ่ยถามด้วยสีหน้าขึงขังกล่าวขึ้น
 "กับเรื่องหนี้นั้นก็มีอยู่ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องที่สำคัญกว่าคือศักดิ์ศรี ข้าจะปล่อยเอ็งจากไปง่ายๆได้อย่างไร หลังจากที่เอ็งทำกับข้าไว้" ไอ้ใหญ่หลังจากหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้ายก็พลันเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วสั่งการลิ่วล้อให้แยกย้ายปฏิบัติตามหน้าที่
 "ถ้าจะสะสางกัน เหตุใดไม่มาลงมือกับข้าตรงๆ ปล่อยไอ้สิงห์มันไปก่อน แล้วเอ็งกับข้าค่อยมาประมือกัน" ธีรพลที่กำลังถูกลิ่วล้ออีกฝ่ายล้อมหน้าล้อมหลังปิดทางหนีอยู่ พยายามเอ่ยประวิงเวลาใช้ความคิดหาหนทางหนีรอด หมายบีบคั้นให้ไอ้ใหญ่ออกมาสู้กันตัวต่อตัวเพื่อลดความสูญเสีย เพราะจากที่ดูลิ่วล้อที่ถูกเกณฑ์มาในครานี้นั้นค่อนข้างบึกบึนแข็งแรง หากเข้าปะทะกันตรงๆ ฝ่ายที่เสียเปรียบอย่างหนักต้องตกเป็นฝั่งเขาเป็นแน่
 "เอ็งเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าล่อเอ็งมาในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อนำเอ็งมาวัดพิสูจน์ฝีมืออย่างเท่าเทียมแต่อย่างใด แต่เป็นการนำเอ็งมาระบายความคับแค้นใจต่างหาก" ไอ้ใหญ่ที่เบิกบานใจเป็นที่สุดพลันหัวเราะยิ้มเอ่ยกล่าวอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าธีรพลเป็นส้มที่อยู่ในลังเป็นหมูที่อยู่ในอวย รอรับการถูกกระทำอยู่เพียงถ่ายเดียว
 เมื่อไม่อาจใช้เล่ห์เหลี่ยมเพทุบายเข้าครอบงำอีกฝ่ายได้ ธีรพลที่ก็เตรียมใจมาแล้วในส่วนหนึ่ง ก็พลันหยุดยั้งการเจรจาพาทีที่ไม่มีประโยชน์ เปลี่ยนมาตั้งท่าเตรียมรับมืออีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง หล่อหลอมสมาธิจิตใจเข้าสู่ขอบเขตเฉพาะพื้นที่เบื้องหน้าตามที่ได้รับการสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก
 ตั้งแต่จำความได้หลังจากเหตุการณ์ฝันร้ายในครั้งนั้น ลุงทองใบก็ได้ออกอุบายแกล้งทำเป็นพาธีรพลหนีลงใต้ แต่แท้จริงแล้วเร้นกายขึ้นเหนือหนีรอดจากการไล่ล่า นำพาธีรพลมาใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ที่เวียงพิงค์ จนพบเข้ากับลุงมั่นและป้าแก้วในที่สุด
 ซึ่งในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ธีรพลที่อยู่ในวัยห้าขวบเศษก็ถูกลุงทองใบเคี่ยวเข็ญให้ฝึกพื้นฐานมวยไทย ทั้งการใช้หมัด เท้า เข่า ศอก และศีรษะ หรือที่เรียกว่า นวอาวุธ ในลักษณะต่างๆอย่างหนัก แม้กระทั่งตอนที่เขาอายุได้เจ็ดขวบเริ่มเข้าเรียนแล้ว แต่ลุงทองใบก็ยังให้ธีรพลฝึกซ้อมตั้งแต่เช้ามืดอยู่ไม่เว้นวัน
 จนกระทั่งเมื่ออายุธีรพลย่างเข้าสิบห้าปี นับเป็นเวลากว่าสิบเอ็ดปีนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้นนั้น ลุงทองใบที่จากบ้านมานาน เมื่อแน่ใจดีแล้วว่าธีรพลจะไม่ถูกตามตัวพบ จึงได้ฝากฝั่งธีรพลไว้กับลุงมั่นและป้าแก้ว และออกเดินทางจากเมืองเวียงพิงค์ไป แต่กระนั้นก็ยังคงกำชับให้ธีรพลฝึกซ้อมทั้งด้านร่างกายและจิตใจอยู่เสมอ
 สำหรับตัวธีรพลเอง การฝึกวิชาบู๊นั้นไม่ใช่เป็นเพียงการกระทำเพราะต้องการที่จะใช้ป้องกันตัวเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่เป็นการกระทำเพื่อให้ลืมเลื่อนความทรงจำอันเลวร้ายที่เคยผ่านมา เพราะมีแต่การจมอยู่ในมรรคาทางสายนี้ เขาจึงสามารถนำพาชีวิตเดินต่อไปได้โดยไม่จมปรักยึดติดอยู่กับอดีต
 ดังนั้นหากคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวหนหลังที่ผ่านมา ชีวิตในแต่ละวันที่ผ่านไปของธีรพลนั้นไม่ง่ายดาย และเมื่อมีอดีตความคับแค้นใจคอยขับเคลื่อนหนุนหลังในทุกเมื่อเชื่อวันด้วยแล้ว ความสำเร็จในชั้นเชิงมวยของเขาในวันนี้จึงเข้าขั้นไม่ธรรมดา จนสามารถพูดได้ว่าหากเป็นเรื่องเชิงหมัดเชิงมวยแล้ว ตัวเขาก็มั่นใจคิดว่าตนเองก็ไม่เป็นสองรองจากใครเช่นกัน
 "พวกเอ็ง ชักช้าอยู่ไย"
 ทันทีที่ธีรพลตั้งท่าพร้อมพรัก ไอ้ใหญ่ก็พลันสั่งลิ่วล้อหน่วยก้านดีจำนวนสามคน กระจายเคลื่อนเป็นวงกลมหดล้อมธีรพลเข้าไว้ตรงกลาง ส่วนตัวเองคอยคุมเชิงยืนอยู่ด้านข้างร่างสิงห์ตัวประกัน
 หลังจากดูท่าทีมองเหลี่ยมกันอยู่ครู่หนึ่ง หนึ่งในลิ่วล้อก็ส่งสัญญาณให้แก่กัน ตัวเคลื่อนเข้าหาธีรพลในระยะประชิด หมัดซ้ายชิงพุ่งออกอย่างไว ทางหมัดเล็งพุ่งเข้าใส่ที่ใบหน้า
 วืด!
 ฝั่งธีรพลที่ก็รู้ทันว่าหมัดข้างนี้ตั้งใจส่งออกมาเพื่อหลอกล่อ บังคับให้เขาเคลื่อนเบี่ยงตัวออกฝั่งซ้าย เปิดช่องว่างที่แผ่นหลังให้ลิ่วล้ออีกคนหนึ่งประเคนเข่าเข้าใส่ เมื่อเป็นดังนั้นธีรพลก็พาลไม่ใส่ใจหมัดและเข่าข้างนั้น ชิงก้มตัวหลบหมุนออกทางขวารอดพ้นจากหนึ่งหมัดหนึ่งเข่าอย่างง่ายดาย
 ทึบ!
 ธีรพลรับแข้งข้างหนึ่งที่ตามติดมาด้วยท่อนแขนซ้าย หมายประเคนศอกอีกข้างถ่องเข้าที่หน้าขาอีกฝ่าย แต่เป็นที่น่าเสียดาย เพราะถ้าหากธีรพลตอบโต้ท่าโจมตีนี้ไป ตัวเขาก็จะเปิดช่องว่างให้อีกสองคนที่เหลือเข้ารุมทำร้าย เขาจึงทำได้เพียงแค่รับและดันออก เบี่ยงร่างมาอยู่วงนอกเปลี่ยนรูปแบบเป็นยืนประจันหน้าเข้าหากันแทนที่
 โดยไม่ลดละความพยายาม ลิ่วล้อทั้งสามเคลื่อนประชิดเข้าหาธีรพลพร้อมกันอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้อีกฝ่ายเหมือนจะเตรียมใช้คนที่มีรูปร่างสูสีกับธีรพล อ้อมไปด้านหลังหมายพุ่งเข้าจับตัวกอดแขนทั้งสองของธีรพลไว้ในขณะชุลมุน
 เปรี้ยง!
 แต่นี้ก็เป็นอีกครั้งที่ล้มเหลว เพราะหลังจากปัดกำปั้นข้างหนึ่งพ้นตัว ราวกับมีตางอกเงยที่แผ่นหลัง ธีรพลก็พลันพลิกตัวยันเท้าถีบสกัดเข้าที่ยอดอกของอีกฝั่งที่กำลังอ้าแขนกางมือเข้าหาในจังหวะที่พอดีเป็นที่สุด และแม้จะไม่ทำให้อีกฝ่ายถึงขึ้นเจ็บหนักแต่ก็ทำให้ต้องล่าถอยกลับเข้าขบวนไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
 รับรู้ถึงนัยน์ตาที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว เมื่อทราบว่าอีกฝั่งยากจะจัดการสยบลงโดยง่าย แทนที่จะร้อนรนแต่ลิ่วล้อทั้งสามคนนั้นก็กลับใจเย็นยิ่ง เพราะรับรู้ว่าแม้จะไม่สามารถทำให้อีกฝั่งล้มลงได้โดยไวก็ตาม แต่ช้าเร็วกำลังของอีกฝ่ายก็ต้องลดน้อยถอยลงตามเวลา เมื่อนั้นเค้าลางความปราชัยก็ต้องปรากฏขึ้น
 ทึบ! ทึบ! ทึบ!
 ทั้งสามประเคนหมัดประเคนแข้งอย่างรัดกุม เมื่อมีหนึ่งคนที่พลาดท่า อีกสองคนก็จะหนุนเสริมทำให้ธีรพลตีโต้ไม่ได้ในทันที การต่อสู้จึงเป็นไปในลักษณะคุมเชิงลิดลอนกำลังเสียมากกว่าปะทะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
 ทั้งๆที่ใช้พวกมากเข้ารุมทำร้าย แม้ลิ่วล้อที่อยู่ในวงจะไม่ร้อนใจ แต่ไอ้ใหญ่ที่เป็นลูกพี่กลับรู้สึกไม่เป็นดั่งหวัง พานคิดแผนการสกปรกทำให้จิตของธีรพลไขว้เขว
 เปรี้ยง!
 ไอ้ใหญ่พลันง้างเท้าหวดเต็มแรงเข้าที่แผนหลังของสิงห์ จนอีกฝ่ายร้องเสียงหลงขึ้นทั้งๆที่นอนหลับสลบเหมือดอยู่
 และก็ได้ผลดังคาด ชั่ววินาทีที่จิตของธีรพลปั่นป่วน เขาย้ายสายตามาสำรวจเกลอรักอย่างลืมตัว จึงทำให้หนึ่งหมัดกับสองแข้งฉวยโอกาสส่งเข้าที่หน้าอก สีข้างและใบหน้าตามลำดับ
 ธีรพลที่สามารถใช้แขนยกขึ้นปกป้องใบหน้าไว้ได้ทันการณ์ จึงทำให้ไม่ถึงกับต้องเจ็บหนัก แต่สำหรับอีกสองท่าที่เหลือแม้จะไม่ทำให้กระดูกหักอวัยวะภายในรับบาดเจ็บ แต่ก็ส่งตัวธีรพลปลิวถอยครูดพื้นไปด้านหลังไกลกว่าสองวา
 คราครั้งนี้การกระทำอันไร้ยางอายของไอ้ใหญ่ รังแกสิงห์ที่ไม่มีทางสู้ทำให้ธีรพลโกรธแค้นเลือดขึ้นหน้ามากจริงๆ เพราะหลังจากที่เขาประคองตัวลุกขึ้นนวดเฟ้นบริเวณที่เจ็บปวดจนบรรเทาดีแล้ว ธีรพลก็พลันชี้หน้าลิ่วล้อทั้งสามแล้วเอ่ยเตือนขึ้น "เรื่องต่อจากนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเอ็งรีบจากไปเสียตั้งแต่เวลานี้ แต่ถ้าหากยังดื้อดึงจะยุ่งเกี่ยวเสียให้ได้ ข้าก็ขอสาบานว่า ไม่ว่าจะต้องเสียค่าตอบแทนมากเท่าใดก็ตาม ข้าก็จะทำให้พวกเอ็งเจ็บปวดแสนสาหัสเช่นกัน"
 ลิ่วล้อทั้งสามเมื่อได้ฟังถ้อยคำอันสาหัสดังนั้นก็พลันมองหน้ากันเลิ่กลัก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป และแม้ว่าจะเกรงกลัวลูกพี่อย่างไอ้ใหญ่ตามจัดการ แต่อีกฝ่ายที่มีความสามารถกระทำได้ตามที่สัตย์สาบานไว้นั้นกลับน่าเกรงกลัวยิ่งกว่า เพราะอย่างไรทั้งสามก็รู้ว่าการคบหากับไอ้ใหญ่นั้นเป็นไปเพียงเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น ไม่ถึงขั้นขายทั้งชีวิตจิตวิญญาณให้ ดังนั้นทั้งสามหลังจากละล้าละลังอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณ เปิดทางให้ธีรพลแต่โดยดี
 "พวกเอ็งทำอะไร ข้าจ่ายเงินให้พวกเอ็งไปหมดแล้ว หรือพวกเอ็งคิดจะเบี้ยว" ด้านไอ้ใหญ่ที่ก็เดือดดาลจากการถูกหักหลังไม่แพ้กัน ยืนชี้มือชี้ไม้ด่าลิ่วล้อที่จ้างมาทั้งสาม ก่อนจะคิดขึ้นได้ว่ายิ่งทำแบบนี้ ฝ่ายตนจะยิ่งตีตัวออกห่าง ไอ้ใหญ่จึงเปลี่ยนท่าทีเสียใหม่รีบเอ่ยขึ้นอย่างเร็วปรื๋อ
 "เอาอย่างนี้ หากมีผู้ใดสามารถล้มมันได้ ข้าจะเพิ่มเงินให้อีกสามบาท"
 จริงดั่งคำที่ว่า เงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง ถ้ามีราคาค่างวดมากพอ เมื่อลิ่วล้อทั้งสามได้ยินราคาค่าหัวจำนวนนี้ก็พลันตาลุกวาว จากที่เคยเกรงกลัวอีกฝ่ายก็กลายเป็นสู้คนขึ้นมาทันใด ชายคนหน้าสุดเมื่อรู้ว่าจะมีเพียงคนเดียวที่จะได้รับเงินจำนวนนี้ไป จึงชิงตัดหน้าอีกสองคนปรี่เข้าหาธีรพลที่เดินเข้ามาในระยะสามก้าว
 วืด!
 หมัดขวาถูกเหวี่ยงขว้างออก กำปั้นจากที่เคลื่อนขวางเปลี่ยนวิถีเป็นตวัดกดลงที่ตำแหน่งทัดดอกไม้ของธีรพล
 แต่ทันทีที่จะเคลื่อนถึง ธีรพลกลับก้าวเท้าซ้ายสะอึกเข้าหา มือซ้ายเหวี่ยงกระแทกเข้าที่ข้อมืออีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่ พอดีรับท่าหมัดไว้ได้อย่างเหมาะเจาะ ก่อนที่กำปั้นขวาจะง้างสั้นๆต่อยเข้าที่กึ่งปากกึ่งจมูกอย่างแม่นยำ
 โครม!
 แม้ความแรงที่แฝงไปจะไม่มากก็ตาม แต่ก็ทำให้อีกฝั่งกลับล้มทั้งยืนน้ำหูน้ำตาไหลออกมาอย่างสะกดกลั้นไม่อยู่
 ธีรพลเมื่อล้มคนแรกลงได้ก็พลันเร่งความเร็วขึ้น แข้งฟาดจากคนที่สองแทนที่จะเตะเข้าที่ชายโครง กลับถูกธีรพลปล่อยให้กระแทกเข้าใต้รักแร้ แขนข้างซ้ายหนีบขาข้างดังกล่าวไว้มั่น ก่อนใช้เท้าขวาจะถีบยันเข้าที่ท้องน้อยอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่
 แครก!
 เสียงลังไม้ที่บรรจุสินค้าถูกร่างของลิ่วล้อผู้นั้นกดกระแทกจนพังไปแถบหนึ่ง ส่วนตัวผู้เคราะห์ร้ายได้แต่นอนกุมท้องตัวงอร้องโอดโอยไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก
 ท่ามกลางพลังสภาวะที่สร้างขึ้น ความฮึกหาญพลันโหมประดังขึ้นในจิตใจธีรพล ขณะที่ลิ่วล้อคนสุดท้ายกำลังเหินลอยตัวเหวี่ยงหมัดซ้ายกระแทกเข้าที่ใบหน้า ตัวเขาก็พาลไม่ใส่ใจการโจมตีของอีกฝ่าย ร่างพุ่งสวนเข้าปะทะใช้ความเร็วที่เหนือกว่าออกอาวุธเข้าหักหาญศัตรู
 โอ๊ย!
 เสียงร้องหวยหวนดังขึ้นทันที หลังจากธีรพลใช้หนึ่งศอกหนึ่งเข่าแทงเข้าที่ลำตัว ส่งร่างคู่มือที่ตัวเล็กกว่าธีรพลถึงหนึ่งศีรษะ ตัวลอยไถลครูดพื้นออกไปไกลกว่าสามวา ส่วนตัวธีรพลมีเพียงลอยถลอกสีแดงแถบหนึ่งทิ้งไว้บนใบหน้าเท่านั้น
 "ถึงตาเอ็งแล้ว ไอ้ใหญ่"


จริงดังคาด เมื่อธีรพลกลับไปยังกาดหลวงเพื่อจะพบเจอกับนวล หญิงสาวผู้ที่กุมหัวใจดวงน้อยๆของเขาไว้ก็ไม่อยู่แล้ว แม้จะร้อนใจอยากจะไปร้องเรียกที่หน้าบ้านให้เธอลงมาพบมากเพียงใดก็ตาม แต่ในใจก็รู้ว่าไม่เหมาะสมจึงทำได้เพียงแค่ยับยั้งห้ามใจไว้ ส่วนเรื่องผ้าคลุมไหล่ที่ตั้งใจจะให้ไปก็ต้องเก็บไว้ที่ตัวชั่วคราวก่อน
 เมื่อเป็นดังนั้นธีรพลก็ทำได้เพียงเดินคอตกกลับไปที่เกวียน ลากวัวคู่ใจทั้งสองเข้าแอก แล้วจึงเดินทางกลับบ้านไปอย่างเหงาหงอยเศร้าสร้อย
 และกว่าที่ธีรพลจะออกจากตัวเมืองเวียงพิงค์ อาทิตย์ก็ลาลับฟ้าไปเสียแล้ว แม้การเดินทางผ่านถนนแก้วนวรัฐจะยังพอมีไฟถนนให้ได้เห็นหนทางอยู่บ้าง แต่หลังจากผ่านชานเมืองไป ทุกทิศทางก็พลันมืดมิดสนิทเป็นแผ่นผืน
 เขาอาศัยความคุ้นชินในเส้นทางรวมกับแสงรำไรจากตะเกียงเจ้าพายุส่องนำทางไปจนถึงหมู่บ้าน ซึ่งนั่นก็ทำให้เวลาล่วงเลยเข้าช่วงสามทุ่มแล้ว
 "ธีไปที่ใดมาลูก เหตุใดจึงได้กลับมาเสียดึกดื่น แม่เป็นห่วงลูกมากเลยรู้ไหม?" ทันทีที่เห็นเกวียนถูกลากเข้ามายังลานบ้าน ป้าแก้วกับลุงมั่นที่เฝ้ารอธีรพลอยู่นานแล้วก็รีบเข้ามาหาก่อนเอ่ยถามขึ้นอย่างห่วงใย
 "ขอโทษครับ ป้าแก้ว ลุงมั่น" ธีรพลที่เศร้าใจจากการคลาดไม่ได้พบเจอนวล เอ่ยปากคอตกขอโทษผู้มีพระคุณทั้งสอง ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง
 "ลูกกับสิงห์ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว ไอ้พวกนั้นมันไม่ใช่คนดีอะไร ปกติก็ท้าตีท้าต่อยเกะกะระรานเขาไปทั่วอยู่แล้ว" ป้าแก้วที่ก็รับทราบเรื่องราวและผู้คนในกาดหลวงเป็นอย่างดี เมื่อรับรู้ว่าธีรพลกับสิงห์ไปมีเรื่องกับไอ้ใหญ่เข้า ก็พานก่นด่าการกระทำไม่รู้จักเกรงกลัวฟ้าดินของอีกฝ่ายเป็นการใหญ่
 "โชคดีที่ไอ้ทองใบมันสอนเชิงมวยลูกไว้ตั้งแต่เด็ก ไอ้ใหญ่มันเลยทำอะไรลูกไม่ได้ ลองถ้าเกิดมันทำให้ลูกเจ็บขึ้นมา พ่อจะไปสอนมวยเอาเลือดหัวมันออกให้ดู" ด้านลุงมั่นที่ก็เหมือนโดนเรื่องราวเหตุการณ์ระบาดใส่ จึงเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือยกเท้าออกท่าออกทางเก้ๆกังๆจนกลายเป็นเรื่องชวนหัวไป
 "เก็บขาเอาไว้เดินเถอะ ไอ้แก่" ป้าแก้วที่ละอายเสียจนทนดูท่าทางอันน่าเวทนาของสามีตัวเองไม่ไหว พลันเอ่ยปรามติดตลกขึ้น ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศภายในบ้านผ่อนคลายลงในบัดดล
 "พูดถึงไอ้ทองใบ นี่ลูก มีจดหมายจากมันส่งมาถึง" ลุงมั่นที่กำลังนึกขึ้นได้ จึงรีบไปเดินเอาซองจดหมายที่ได้รับมาเมื่อบ่ายจ่าหน้าถึงธีรพลมายื่นให้
 "ลุงกำลังจะไปหาเอ็ง"
 ธีรพลฉีกซองกระดาษเปิดอ่านข้อความสั้นๆทีละตัวอักษรด้วยความตื่นเต้น เพราะนับตั้งแต่จากกันเมื่อสามสี่ปีก่อน ลุงทองใบผู้ที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเขาก็ไม่เคยเดินทางมาพบกันอีกเลย นับว่าข่าวนี้เป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่เขารับรู้เพียงเรื่องเดียวหลังจากที่เกิดเรื่องราวมากมายในช่วงวันที่ผ่านมา ซึ่งก็พอทำให้บรรยากาศแห่งความผิดหวังบรรเทาเบาบางลงได้บ้าง
 "ดึกแล้ว รีบไปอาบน้ำแล้วมากินข้าวเถิดลูก" ป้าแก้วแนะ
 เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากช่วยงานลุงมั่นได้พอสมควร ธีรพลก็ขออนุญาตผู้ปกครองทั้งสองห่อข้าวนำเกวียนเข้าเมืองอีกครั้ง และด้วยเหตุการณ์เมื่อวานทางป้าแก้วก็เข้าใจในเหตุผลไม่เอ่ยทัดทานแต่อย่างใด เขาจึงได้รับอนุญาตเดินทางเข้าเมืองไปในบัดดล
 เนื่องจากไม่มีของบรรทุกให้ถ่วงช้า การเดินทางครานี้จึงรวดเร็วกว่าเดิมเหลือเพียงสองชั่วโมงเศษก็ถึงกาดหลวงแล้ว ด้วยความร้อนใจ ธีรพลที่รู้สึกผิดเป็นที่สุด จึงรีบเดินไปแอบรอพบนวลที่ฝั่งตรงข้ามของร้านทอง ชะเง้อมองเงาร่างสาวสวยประจำตลาดอยู่อย่างใจจดใจจ่อ
 "มาทำอะไรอยู่ตรงนี้" เสียงอันไพเราะเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นที่ด้านหลัง ทำเอาธีรพลสะดุ้งตัวโยน
 ภาพหญิงสาวชาวไทยเชื้อสายจีนในวัยสิบแปดปีที่หน้าตาหมดจดงดงามเสียจนหากใครมาเห็นเข้าก็เป็นต้องตกตะลึงตาค้างไปเสียทุกราย ใบหน้ารูปไข่ ตากลมโต ริมฝีปากเป็นกระจับ สันจมูกที่ดูไม่โด่งสูงจนเกินงาม ผิวพรรณที่ขาวนวลเนียนสะอาดสะอ้าน รวมเข้าด้วยกันเป็นใบหน้าที่พอดีเป็นที่สุด หากจะมากกว่านี้ไปนิดหรือน้อยกว่านี้ไปหน่อยก็จะขาดความสมดุลที่พึงมีตามธรรมชาติเช่นนี้ไป และแม้จะไม่ถึงขั้นงามล่มเมือง แต่เธอผู้นี้ก็กอปรด้วยความเฉลียวฉลาดปนแววตาแห่งความซุกซนน้อยๆ และสง่าราศีที่ไม่อาจมองข้ามดูแคลน
 "นวล!"
 ด้วยความตกใจ ทันทีที่หันไปพบเข้า ธีรพลก็ราวกับต้องมนต์สะกดอ้ำอึ้งพูดออกไม่เป็นภาษา มัวแต่อึกอักจนตอบออกมาเป็นภาษาคนได้เพียงชื่อของอีกฝ่าย
 "เป็นอะไรไป หรือว่าพูดไม่เป็นแล้ว" นวลที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่า เพราะธีรพลรู้สึกผิดจึงไม่กล้าเดินเข้าไปพบตรงๆ เธอจึงแอบมาข้างหลังกลั่นแกล้งชายคนสนิทให้สมใจโทษฐานที่เมื่อวานเบี้ยวนัดปล่อยให้เธอรอเก้อ
 "คือเมื่อวาน หลังจากส่งผ้าเสร็จบังเอิญไปพบกับไอ้สิงห์เข้า แล้วมันมีเรื่องจึงได้เข้าไปช่วยเหลือจนมาไม่ทันเวลานัด จึงได้คลาดกับนวลไป" ธีรพลเร่งแก้ตัวอธิบายเร็วปรื๋อราวกับท่องหนังสือก็มิปาน
 "ใครถาม" โดยที่ไม่ต้องการคำตอบ นวลสวมบทบาทเป็นหญิงสาวที่เจ้าแง่แสนงอน สร้างภาพให้ธีรพลกระวนกระวายใจเป็นที่สุด
 "ขอโทษ" เมื่อไม่ทราบจะทำสิ่งใดให้ถูกใจสาวเจ้า ธีรพลก็พลันคอตกหน้าเศร้าเอ่ยหง่อยๆออกไป
 "ได้ข่าวมาว่า เมื่อวานไปโปรยเสน่ห์ให้สาวน้อยสาวใหญ่มาหรือ?" หลังจากนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง นวลก็พลันเอ่ยถามขึ้น
 "ไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นเลย" ธีรพลพูดตอบเป็นภาษาล้านนาคล่องปร๋อ
 "แล้วไป" นวลจบสิ้นพิธีการกลั่นแกล้งแต่พองาม ก่อนจะป้องปากขบขันในกริยากระงกกระเงิ่นของอีกฝ่าย
 "เอ๊ะ! นี่นวลรู้เรื่องแล้วใช่ไหม?" ด้านธีรพลที่ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังถูกอีกฝ่ายหลอก เพราะดูไปแล้วนวลไม่ได้มีอารมณ์โกรธเคืองเขาแต่อย่างใด ดังนั้นครั้นพอนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามออกไป
 "แล้วมีผู้ใดในละแวกนี้ที่ไม่รับรู้บ้าง ต่อยตีกันใหญ่โตออกปานนั้น แม่ค้าเขาลือกันให้ทั่ว ว่ามีชายหนุ่มรูปงามมาทำให้ไอ้ใหญ่หน้าคว่ำถึงถิ่น สาวน้อยสาวใหญ่ก็พานเนื้อเต้นอยากเห็นหน้าพ่อเทพบุตรคนนี้กันไปเสียหมด" โดยไม่ตอบกลับแบบตรงๆ นวลใช้วิธีอธิบายขยายความแทนการตอบรับ ซึ่งลึกๆแล้วเธอก็แอบรู้สึกภูมิใจในตัวชายคนสนิทอยู่ไม่น้อย แต่ภายนอกก็ยังแกล้งเป็นทำหน้าเมินเฉยและแอบจิกกัดธีรพลในตอนท้าย
 "ที่พบเจอมา ไม่ใช่เรื่องราวดีอันใด ลืมๆไปเสียดีกว่า"
 ธีรพลแบมืออย่างจนปัญญาที่ไม่สามารถบังคับไม่ให้ผู้อื่นปั้นเสริมเติมแต่งเรื่องราวจนเกินจริงไปไกลได้ จึงเอ่ยตัดบทให้เรื่องนี้ข้ามผ่านไป
 "นี่จะนวล ฉันให้" ทันทีที่เคลียร์ปัญหาคาใจเสร็จ ธีรพลก็พลันหยิบผ้าคลุมไหล่จากในย่ามออกมายื่นส่งให้นวลและรีบเข้าสู่เรื่องหลักที่ค้างคามาตั้งแต่เมื่อวาน
 "ผ้าผืนนี้สวยจริงๆ ลายทอก็งดงามยิ่ง แต่ราคาคงสูงไม่เบา ฉันคิดว่า...ไม่น่าจะรับไว้ได้" ดั่งคำพูดที่ว่าของงามย่อมคู่กับหญิงงาม เมื่อนวลพบผ้าคลุมไหล่ก็พลันถูกใจตาเป็นประกายอยากได้มาไว้ในครอบครอง ถึงกระนั้นแม้ผู้อื่นจะตั้งใจนำมามอบให้ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าของชิ้นนี้มีค่ามากเกินไป
 "รับไว้เถิด ฉันอยากให้จริงๆ"
 ธีรพลพยักหน้ายิ้มพลางผลักผืนผ้าในมือนวลกลับไป ซึ่งในระหว่างขณะที่นวลกำลังลังเลอยู่นั้นเอง ธีรพลก็พลันแกล้งเอ่ย "แต่ถ้านวลไม่อยากรับไว้จริงๆ ฉันก็จะนำไปให้ผู้อื่น"
 "ไม่ได้ ให้ผู้อื่นไปไม่ได้" เมื่อไม่อาจตัดใจได้ นวลก็จึงรีบชักผ้าเข้ามาไว้ในอ้อมอก ส่ายหน้าด้วยกริยาที่ชวนให้ลุ่มหลงงมงาย ซึ่งก็ไม่บ่อยครั้งนักที่จะได้เห็นความขวยเขินเอียงอายจากเธอ จนพานทำให้ธีรพลต้องแย้มยิ้มเคลิบเคลิ้มตามอย่างลืมตัว
 หลังจากกล่าวขอบคุณกันแล้วเสร็จ ธีรพลและนวลก็พูดคุยสัพเพเหระกันอยู่อีกครู่หนึ่ง พร้อมกับนัดแนะกันว่าจะไปไหว้พระในวันมาฆบูชาที่จะมาถึงในอีกราวหนึ่งอาทิตย์ให้หลัง ซึ่งจากนั้นธีรพลก็ได้กล่าวบอกลาจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม เดินใจลอยไปพร้อมกับภาพของหญิงสาวที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำเขาไปอีกนาน
 เมื่อได้มีโอกาสเข้ามาในเมืองแล้ว ธีรพลที่อยู่ว่างไร้เรื่องราวก็เลยตัดสินใจไปหาสิงห์ เผื่อว่าจะได้ช่วยเกลอรักคิดหาหนทางแก้ไขสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ โดยก่อนอื่นเขาเดินไปตามหาสิงห์ที่ท่าเรือซึ่งเป็นที่ทำงานประจำของอีกฝ่ายก่อน แต่เมื่อไปถึงก็กลับไม่พบเห็นเงาของเกลอรักแต่อย่างใด จึงได้เอ่ยถามเพื่อนร่วมงานของสิงห์ดูจึงได้ทราบว่าวันนี้เขาไม่ได้มาเข้าทำงาน ธีรพลก็จึงได้ตัดสินใจขึ้นเกวียนเดินทางไปยังบ้านเช่าของสิงห์ทางด้านใต้ของเมืองในทันที
 หลังจากลัดเลาะตามเส้นทางจนถึงที่หมาย เขาก็ได้หยุดเกวียนลงและเดินตรงไปยังประตูห้องเช่าหลังสุดท้าย ยกมือขึ้นเคาะประตูร้องเรียกสิงห์ แต่ทันทีที่มือกระทบถูก บานไม้ที่ไม่ได้ลงดาลไว้ก็พลันเปิดอ้าออกตามแรง เผยให้เห็นสภาพภายในห้องที่ข้าวของตกแตกกระจัดกระจาย เครื่องเรือนแตกหักพังทลาย ซึ่งคาดว่าจะเกิดจากการต่อสู้ขัดขืนกันอย่างรุนแรง
 ด้วยความตกใจ ธีรพลจึงป้องปากตะโกนร้องเรียกและวิ่งวนหาทั้งในนอก ทั่วบริเวณอยู่หลายรอบ แต่กระนั้นก็ไม่พบร่องรอยของสิงห์แต่อย่างใด พอครั้นจะถามเรื่องราวความเป็นไปจากเพื่อนบ้าน แต่ในละแวกใกล้เคียงก็ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ในเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่พึ่งพาตนเอง พยายามค้นหาร่องรอยสืบสาวจากหลักฐานรอยเท้าที่ผสมปนเปกันจนนำไปยังหน้าต่างบานหนึ่งหน้าห้องเช่า ซึ่งเสียบไว้ด้วยกระดาษที่มีข้อความอยู่ภายในแผ่นหนึ่ง
 "เกลอเอ็งอยู่กับข้า อยากช่วยก็จงตามทางในแผนที่มา"
 ธีรพลอ่านย้ำขึ้นทีละคำ แม้ภายในจะเดือดดาลมากก็ตาม แต่ภายนอกก็ยังพยายามข่มตนให้สงบนิ่ง รักษาสติให้ตั้งมั่น ตรวจดูเส้นทางในแผนที่จำแนกทิศทางจนสามารถนึกสถานที่ขึ้นในใจได้อย่างคร่าวๆ
 จากการคาดคะเน เขาคิดว่าผู้ที่จับตัวสิงห์ไปน่าจะเป็นพวกไอ้ใหญ่ที่เสียท่าไปเมื่อวานเป็นแน่ วันนี้พวกมันจึงต้องการมาเอาคืน โดยเป้าหมายกลับกลายเป็นตัวเขาเอง แต่ทั้งๆที่รู้ว่าการไปช่วยเกลอรักในครั้งนี้จะต้องเป็นกับดักที่อีกฝ่ายขุดไว้ล่อให้ตนเข้าไปติด แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก นอกเสียจากบุกตรงๆเข้าไปช่วยสิงห์ออกมาเท่านั้น ส่วนจะวางกลยุทธ์ยังไงต่อไปก็คงต้องพลิกแพลงเอาตามสถานการณ์
 ตามแผนที่ที่วาดมา สถานที่ที่สิงห์ถูกจับตัวไปนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านเช่าเขาเท่าใดนัก ถ้าธีรพลคาดเดาไม่ผิด เขาคิดว่าจะต้องเป็นหนึ่งในโกดังเก็บสินค้าในย่านสันป่าข่อยเป็นแน่ เมื่อเป็นดังนั้นธีรพลจึงตัดสินใจบังคับเกวียนขี่ข้ามสะพานนวรัฐกลับไปยังฝั่งตะวันออกในทันใด
 สำหรับชุมชนย่านสันป่าข่อยนั้นเป็นเขตการค้าที่อยู่ถัดมาทางใต้จากชุมชนย่านวัดเกต โดยมีถนนเจริญเมืองเป็นเส้นทางเดินรถสำคัญผ่ากลางเขตเศรษฐกิจแห่งนี้ และในบริเวณใจกลางเขตก็จะเป็นที่ตั้งของวัดและตลาดที่เปรียบเสมือนดั่งหัวใจสำคัญของย่าน ซึ่งภายในตลาดสันป่าข่อยนี้เองก็จะสามารถหาสินค้าที่นำเข้ามาจากพระนครได้
 ส่วนในฝั่งสุดเขตด้านตะวันออกจะมีพื้นที่ติดกับเส้นทางรถไฟ หรือที่ชาวท้องถิ่นมักจะเรียกกันว่า สถานีปลายทาง และเพราะการเข้ามาของเส้นทางรถไฟสายเหนือนี้เอง การแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างพระนครและเวียงพิงค์จึงเป็นไปด้วยความสะดวกรวดเร็ว จนนำมาซึ่งความเจริญและส่งผลให้เขตการค้าแห่งนี้คึกคักคึกครื้นเป็นพิเศษ ดังจะเห็นได้จากร้านรวงและโกดังสินค้าที่เปิดขยายอยู่เต็มพื้นที่สองฝากข้าง
 เนื่องจากแผนที่ที่ได้มา วาดตำแหน่งแห่งที่ไว้อย่างคร่าวๆ อีกทั้งสถานที่ที่ตั้งยังอยู่ลึกเข้าไปในซอยเปลี่ยว จึงทำให้ธีรพลต้องมองซ้ายมองขวาค้นหาอยู่นานสองนาน จนในที่สุดก็มาพบกับโกดังขนาดกลางหลังหนึ่งที่อยู่ลึกสุดซอยซึ่งเบื้องหน้าปลูกไว้ด้วยต้นก้ามปูขนาดใหญ่หนึ่งต้น
 หลังจากดูลาดเลาสักระยะหนึ่ง เมื่อเตรียมการพร้อมสรรพดีแล้วธีรพลก็นำเกวียนอ้อมไปจอดริมรั้วทางด้านหลังของสถานที่ซึ่งมีเส้นทางเล็กๆเชื่อมต่อกับซอยที่อยู่ถัดไป ส่วนร่างก็เดินวกอ้อมเป็นวงแสดงตัวอย่างเปิดเผยเดินเข้าตามหนทางไปอย่างกล้าหาญ


คราแรกที่ธีรพลเข้ามาสำรวจดู ก็เพียงแค่คิดไปว่าคงเป็นการทะเลาะวิวาทธรรมดาที่มีให้เห็นทั่วไปในทุกวัน ซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับเขา จึงไม่คิดจะเอามาใส่ใจ แต่พลันพอคิดจะจากไปก็กลับนึกเอะใจพิเคราะห์ลักษณะผู้เคราะห์ร้ายดูดีๆ กลับพบว่าชายคนดังกล่าวก็คือ สิงห์ เกลอรักของเขา
 ธีรพลและสิงห์พบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถมและคบกันเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ด้วยทั้งสองมีพื้นฐานนิสัยที่คล้ายคลึงกัน จึงเข้ากันได้ดีไม่มีการทะเลาะเบาะแว้งเสมอมา ในอดีตสมัยเด็กหลังเลิกเรียนทั้งสองก็มักจะออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันอยู่จนมืดค่ำ ซึ่งบางครั้งก็ไปมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเด็กกลุ่มอื่น แต่ทั้งสองก็พึ่งพาช่วยเหลือกันจนกลายเป็นเพื่อนตายมาตั้งแต่นั้น
 แต่พอในช่วงที่ธีรพลต้องเข้าเรียนต่อในชั้นมัธยมกลาง สิงห์กลับเลือกที่จะออกมาหางานทำแบ่งเบาภาระที่บ้าน และสุดท้ายก็ได้งานเป็นลูกถ่อบนเรือหางแมงป่องที่คอยรับจ้างขนส่งสินค้าบนเส้นทางระหว่างเวียงพิงค์กับพระนคร จนถึงปัจจุบันผ่านมากว่าหกปี เขาก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นคัดท้ายคอยดูแลประจำเรือลำหนึ่ง ซึ่งนั่นก็ทำให้ระหว่างธีรพลและสิงห์นานๆครั้งจะได้พบกันทีหนึ่ง
 "ไอ้สิงห์" ธีรพลเอ่ยทักขึ้น
 "ไอ้ธี" สิงห์ตอบกลับอย่างประหลาดใจด้วยหน้าตาที่ปูดบวมขึ้นเป็นแห่งๆ
 "ไอ้น้อง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเอ็ง อย่าได้ยุ่งเกี่ยวด้วยจะดีกว่า" ลูกน้องคนที่อยู่เบื้องขวาพลันเอ่ยขึ้น
 "พี่ชาย ใจเย็นๆก่อน มีอะไรค่อยๆพูดค่อยๆจากันก็ได้ อย่าถึงกับต้องลงไม้ลงมือกันอีกเลย" ธีรพลหันกลับมากล่าวกับหัวหน้ากลุ่มอย่างถ่อมตน
 "ข้าก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก แต่เกลอของเอ็งมันวอนเอง ไม่ยอมจ่ายเงินไม่พอ ยังทำเป็นไม่พอใจอยากมีเรื่อง โดนแค่นี้ถือว่าข้าปราณีแล้ว" ด้านหัวหน้ากลุ่มที่ก็ดูเหมือนจะสามารถพูดคุยประนีประนอมกันได้เอ่ยตอบ พร้อมกับขยับเข้าใกล้ธีรพลมาในระยะสี่ก้าว ซึ่งเมื่อสังเกตดูจากด้านข้างคนทั้งสองที่เห็นนี้แทบจะมีส่วนสูงไม่แตกต่างกันแต่อย่างใด
 "ถ้าอย่างนั้น เกลอฉันมันติดเงินพี่อยู่เท่าใด?" ธีรพลเอ่ยถาม
 "รวมต้นแล้วก็สามสิบบาท" หลังจากยืนนับนิ้วอยู่สักพัก หัวหน้ากลุ่มอันธพาลก็ได้เอ่ยตอบกลับ ซึ่งก็ทำเอาคนทั้งบริเวณซูดปากด้วยความเหน็บหนาว ไม่คาดคิดว่าปริมาณเงินที่สิงห์ติดจะมากมายเทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายรวมทั้งครัวเรือนราวหนึ่งปี
 "สิงห์ เอ็งเอาไปใช้อะไรมากมายปานนั้น" เนื่องจากไม่ได้พบหน้ากันมาหลายเดือน ธีรพลที่ก็เพิ่งทราบเรื่อง จึงประหลาดใจไม่ต่างจากทุกคนรีบเอ่ยถามเกลอเขาในทันใด
 "ข้าเอาไปใช้เป็นค่าผ่าตัดและรักษาแม่ แต่ที่ข้ายืมไปนั้นเพียงยี่สิบบาทเท่านั้น นี่ยังไม่ล่วงเลยสองเดือนดี พวกมันกลับคิดดอกข้าเพิ่มสิบบาท ไม่เรียกว่าขูดเลือดให้เรียกว่าอะไรกัน" สิงห์อธิบายต่อธีรพลก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
 "สิงห์ เอ็งใจเย็นๆก่อน เดี๋ยวข้าคุยให้"
 ธีรพลขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างเร็วจี๋ก่อนจะเอ่ยทัดทานเกลออย่าทำให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ แล้วหันมากล่าวกับหัวหน้าอันธพาลอีกครั้ง "พี่ชาย ข้ามีเงินติดตัวอยู่ห้าบาท อย่างไรรับเงินนี้ไปก่อนได้หรือไม่? ส่วนที่เหลือเดี๋ยวพวกเราจะทยอยจ่ายในภายหลัง"
 "ไอ้สิงห์ ถือว่าเอ็งมีเกลอดีคุ้มหัว ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเอ็งไป"
 ชายหัวหน้ากลุ่มอันธพาลหลังจากคิดอยู่พักหนึ่งก็พยักหน้าตอบตกลง ก่อนจะโบกมือให้ลูกน้องทั้งสองปล่อยตัวสิงห์ในทันใด
 แต่ในขณะที่ธีรพลกำลังควักเงินออกมานั้น ชายหัวหน้ากลุ่มอันธพาลก็บังเอิญเหลือบเข้าไปเห็นถุงเงินถุงใหญ่ที่ได้จากการขายผ้าของป้าแก้วที่นอนอยู่ที่ก้นถุงย่าม ด้วยความละโมบที่ต้องการจะได้เงินส่วนแบ่งจากยอดหนี้ที่เก็บมาตามที่ตกลงกับเฮียจวงไว้ แม้จะตอบรับข้อตกลงไปแล้ว แต่ก็ยังไม่วายยกมือชี้สั่งปรักปรำธีรพลว่า "ไอ้น้อง เอ็งโกหกข้า เอ็งมีเงินถุงใหญ่อยู่ในย่าม นำมันออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้"
 "ไม่ได้ นี่ไม่ใช่เงินส่วนตัวของข้า ใครก็ห้ามเอาไป"
 เมื่ออีกฝ่ายเล่นสกปรกไม่เป็นไปตามกฎที่วางไว้ ธีรพลก็พลันชักเงินเก็บกลับเข้าใส่ย่ามอย่างมิดชิด ตัวถอยห่างออกหนึ่งก้าว เกร็งกำลังระวังเหตุเปลี่ยนแปลง
 "เอ็งสองตัว เอาย่ามใบนั้นมาให้ข้า" ชายหัวหน้าอันธพาลชี้สั่งการเร็วรี่
 "ครับ ลูกพี่" เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงจากสองลูกน้องพลันดังขึ้น พร้อมกับร่างที่พุ่งเข้าหาธีรพลจากทางด้านหลัง
 ชายทางด้านซ้ายเคลื่อนถึงตัวธีรพลก่อน เขายกมือขวาพุ่งกราดเข้าใส่หมายชิงถุงย่ามกันอย่างซึ่งๆหน้า ส่วนชายทางด้านขวาที่ล้าหลังเล็กน้อย แต่เท้าซ้ายที่เตะออกเล็งชายโครงกลับพุ่งถึงก่อน เพราะต้องการให้ธีรพลห่วงพะวงกลับมารับลูกเตะจนเปิดทางให้ฝ่ายตนได้ฉกฉวยสิ่งของมาโดยง่าย
 แต่แทนที่จะลนลาน ธีรพลกลับปลดถุงย่ามเหวี่ยงสวนเข้าอกสิงห์ที่นั่งพักอยู่อีกฝั่ง ร่างแทนที่จะถอยหนีกลับสืบเท้าย่อตัวเข้าหาลูกเตะ ใช้ท่อนแขนเบื้องล่างขวายันรับท่าเท้าไว้อย่างมั่นคง
 เปรี้ยง!
 ศอกซ้ายของธีรพลถ่องเข้าที่บริเวณสะบ้าหัวเข่าอย่างถนัดถนี่
 "ขุนยักษ์จับลิง"
 ท่าไม้ตายประจำตัวธีรพล ที่ลุงทองใบสอนติดตัวเขาไว้ตั้งแต่ยังเด็ก ถึงจะเป็นเพียงแม่ไม้มวยเชิงรับ มีไว้เพื่อป้องกันตัวสร้างพื้นที่ช่องว่างก็ตาม แต่เพราะการฝึกฝนที่เข้าขั้นช่ำชองถ่องแท้ ธีรพลจึงสามารถแสดงอานุภาพขั้นสุด กระแทกชายคนดังกล่าวตัวหมุนคว้าง ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดล้มตัวลงไป
 ตามติดกันนั้น มือของชายทางฝั่งซ้ายเมื่อไม่มีเป้าหมายก็พลันชะงักค้างไว้ แต่ก่อนที่จะดึงตัวกลับเข้าโจมตีธีรพล มืออันแข็งแกร่งคู่หนึ่งก็พลันคว้าหมับเข้าที่ข้อพับแขนอย่างถนัดถนี่
 โครม!
 แรงกระชากอย่างฉับพลันฉุดดึงร่างชายคนดังกล่าวจนหน้าคว่ำคะมำครูดไถกับพื้นไปครึ่งแถบ
 ชายหัวหน้ากลุ่มที่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเก่งกล้าสามารถถึงขั้นล้มลูกน้องทั้งสองของเขาด้วยการเข้าปะทะเพียงหนเดียว ตัวเขาจึงเร่งปรี่เข้าหาด้วยชั้นเชิงที่ไม่ธรรมดาราวกับร่ายรำ แสดงออกถึงการมีวิชาฝีมือติดตัวที่ไม่อาจมองข้ามดูแคลนแต่อย่างใด
 "มวยเงี้ยว เด็กนี่มันเก่งกาจไม่เบา ทำให้ไอ้ใหญ่ต้องใช้ออกได้" เสียงฮือฮาจากฝูงชนที่รู้จักท่าประจำตัวของหัวหน้าอันธพาลประจำถิ่นกลุ่มนี้เป็นอย่างดีพลันดังขึ้นทันทีที่พบเห็น
 ร่างของชายหัวหน้ากลุ่มที่ถูกเรียกหาว่าใหญ่ พลันเคลื่อนซ้ายย้ายขวาย่อบ้างยืดบ้าง แขนควงเป็นลวดลายวนเหนือรอบกายท่อนบน
 ครั้นพอถึงในระยะสามก้าวท่าเตะพลันถูกปลดปล่อยออก แต่แทนที่จะเตะมาที่เบื้องหน้า ขาขวากลับหมุนวนกวาดไปทางด้านหลังเป็นเส้นโค้งอย่างสวยงาม ปลายเท้ายกขึ้นแล้วฟาดลงจากตำแหน่งสูงสุดราวกับไก่จิกศัตรู หมายฟาดเข้าที่ศีรษะธีรพลให้ดับดิ้นในบัดดล
 วืด!
 ด้วยระแวดระวังอยู่ก่อนหน้า ธีรพลที่มีสายตาอันแหลมคมเมื่อพบเห็นท่าพิฆาตดังกล่าวก็ชิงเคลื่อนถอยหลังเอาตัวออกห่างเล็กน้อย ปล่อยให้ท่าเท้าลอยผ่านใบหน้าไปอย่างหวุดหวิด
 แต่ก่อนจะทำสิ่งใดต่อ กำปั้นซ้ายของอีกฝั่งที่ไร้ซึ่งวี่แววใช้ออกก็พลันคุกคามเข้ามาในรัศมีหนึ่งศอก ซึ่งด้วยความรวดเร็วในการใช้ท่าหมัดนี้นับว่าว่องไวกว่าท่าเท้าหลายเท่าตัว
 ด้วยความฉุกละหุก ธีรพลจึงใช้ออกด้วยท่าไม้ตายประจำตัวอีกครั้ง ร่างพลันเบี่ยงสะอึกไปทางขวาเคลื่อนเข้าหาแขนซ้ายของอีกฝั่ง ก่อนจะยกแขนทั้งสองขึ้นป้องใบหน้ารับแขนที่แฝงพลังที่ทำให้สลบเหมือดได้นี้
 เปรี้ยง!
 โดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดที่แล่นมาตามแขนทั้งสอง ธีรพลพลันเกร็งกล้ามเนื้อท้องใช้หัวไหล่ซ้ายพุ่งอัดเข้ากระแทกอกอีกฝั่งอย่างไร้กระบวนท่า
 ร่างทั้งสองจึงได้ล้มคว่ำคะมำหงายไปตามกัน แต่ธีรพลซึ่งดีกว่าเล็กน้อย หลังจากล้มลงก็หมุนกลิ้งอยู่เพียงรอบเดียว จากนั้นก็สามารถยันพื้นลุกขึ้นยืนได้ในทันใด
 ด้วยความที่ไม่เคยพลาดท่าเสียทีให้ผู้ใดมาก่อน ใหญ่ที่รู้สึกเสื่อมเสียหน้าเป็นที่สุด รีบยั้งร่างไว้อย่างทุลักทุเล ลุกขึ้นด้วยอาการเดือดดาลเป็นการใหญ่ ชี้หน้าธีรพลด่าสบถมาแต่ไกล พร้อมกับเดินเข้าหาหมายแก้มือใหม่อีกครา
 ปี๊ด! ปี๊ด! ปี๊ด!
 เสียงนกหวีดแหลมเล็กพลันดังขึ้นทำให้ทุกคนชะงักค้าง พร้อมๆกับเสียงที่ส่งมา ร่างของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์จำนวนสองสามนายก็วิ่งจับหมวกชี้ไม้ชี้มือ สั่งให้ทุกผู้ทุกคนหยุดการกระทำใดๆไว้
 "พี่ใหญ่ ไปก่อนเถิด" ลูกน้องคนหนึ่งที่เพิ่งคืบคลานลุกขึ้นได้พลันวิ่งมาคว้าแขนลูกพี่ ให้ยับยั้งอารมณ์ความโกรธลงชั่วคราวก่อน
 "ไป!"
 ใหญ่ที่ยังคงฉุนเฉียวไม่คลาย ตัดใจสั่งลูกน้องทั้งสองให้ล่าถอย ทดเรื่องราวบาดหมางนี้ไว้ในใจ ถ้าได้พบหน้ากันครั้งใหม่จะต้องสะสางเรื่องราวให้รู้ผลเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
 ด้านธีรพลที่เสมือนได้ชัยชนะกึ่งหนึ่ง แม้จะไม่หมดจดงดงาม แต่ก็ถือได้ว่าไม่ขาดทุนแต่อย่างใด หลังจากสะบัดแขนที่ชาหนึบจากการรับลูกเตะ ก็รีบชิงเคลื่อนไหวเข้ารับสิงห์ที่อยู่ไม่ไกล หลีกหนีกลืนตัวเข้าหาฝูงชนที่แตกหือออกรอบข้าง หลบเลี่ยงปัญหายุ่งยากตามตัวที่จะเกิดขึ้นตามมา ซึ่งทันทีที่ตำรวจมาถึงจุดเกิดเหตุ คู่กรณีทั้งสองฝ่ายก็หายลับเข้ากลีบเมฆไปเรียบร้อยแล้ว
 "ไอ้ธี ขอบน้ำใจเอ็งมาก" สิงห์เอ่ยขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังลัดเลาะไปยังบ้านเช่าซึ่งอยู่ทางฝั่งทิศใต้ของกำแพงเวียง[1]
 "ไม่เป็นไร เกลออย่างไรก็ต้องช่วยกัน" ธีรพลยิ้มเอ่ย
 "ว่าก็ว่าเถอะ เหตุใดเอ็งจึงไม่มาหาข้า ยามต้องเอาเงินไปรักษาแม่" ธีรพลเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
 "เอ็งก็รู้จำนวนเงินมันมากโข ข้าจะบากหน้าไปทำให้เอ็งเดือดร้อนได้อย่างไรกัน" สิงห์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจพลันนึกถึงวันวานในช่วงที่ไร้ซึ่งหนทางหาเงินก้อนโตมาผ่าตัดแม่โดยวิธีหมอตะวันตก
 "แล้วจากนี้เอ็งจะทำอย่างไรต่อไป เงินมากมายขนาดนี้ ทำงานทั้งปีก็ใช่ว่าจะหามาคืนได้ครบ" ธีรพลกอดคอเกลอรักเอ่ยถามขึ้นด้วยความห่วงใย
 "ข้าก็ยังไม่รู้จะทำอันใดต่อไป การค้าขนส่งทางเรือลงพระนครก็ย่ำแย่ยิ่ง เพราะตั้งแต่มีทางรถไฟ คนก็แห่ไปใช้งานทางนั้นกันมากขึ้น ตอนนี้ข้าหมดสิ้นหนทางจริงๆ" สิงห์อธิบายเอ่ยปรับทุกข์อย่างอ่อนใจ
 เพราะนับตั้งแต่มีทางรถไฟสายเหนือเป็นต้นมา ประชาชนทั่วไปก็เริ่มนิยมเปลี่ยนวิถีการเดินทางและการขนส่ง จากใช้แรงงานคนทางเรือมาเป็นเครื่องจักรไอน้ำผ่านทางรถไฟมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้จะมีราคาสูงกว่ามากก็ตาม แต่ก็กลับสะดวกและรวดเร็วกว่ามากเป็นเงาตามตัวขึ้นไปเช่นกัน
 "ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะรักษาสัจจะวาจาที่ให้ไว้ แต่เงินจำนวนนี้หนักหนาเกินตัวข้าไปมากจริงๆ คราแรกข้าเพียงนึกคิด ถึงแต่จะรักษาชีวิตแม่ไว้ให้ได้เพียงอย่างเดียว จึงยอมทำทุกวิถีทาง เวลานี้เมื่อได้ชีวิตแม่คืนมา กลับมาต้องเป็นหนี้สินมากล้นพ้นตัว ต่อไปหากยังอยู่ในเวียงพิงค์ก็คงต้องถูกตามรังควานไม่ได้หยุดหย่อน สุดท้ายหากไม่มีทางเลือก ข้าคงต้องจำใจจากบ้านเกิดเมืองนอนพาแม่หนีไปลงหลักปักฐานที่อื่น" ยามอยู่ต่อหน้าเกลอผู้รู้ใจ สิงห์ที่น้อยใจในโชคชะตาก็อดใจไม่ไหว พลันพรั่งพรูพรรณนาความรู้สึกในใจออกมาอย่างรันทด
 "เรื่องจะทำอย่างไรต่อไป ไว้วันพรุ่งค่อยหาทางแก้ไข วันนี้ข้าว่าเอ็งไปทำแผลพอกยาเสียก่อนเถิด เอานี่...เป็นเงินของข้าเอง เอ็งเอาไปไว้ใช้ก่อน" ธีรพลที่รู้สึกสงสารเกลอจนจับใจ จึงเอ่ยกล่าวปลอบใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะควักเงินจำนวนห้าบาทที่เคยจะให้กับใหญ่จอมอันธพาลเป็นค่าดอกเบี้ยยัดเข้ามือสิงห์ไป ซึ่งทีแรกสิงห์ก็พยายามบอกปัดปฏิเสธ แต่ธีรพลก็ยังยืนยันที่จะให้เขาเก็บไว้
 จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนัดแนะวิธีการติดต่อกันและจากนั้นธีรพลก็จึงรีบขอตัวกล่าวอำลา เพราะตัวเองเผลอลืมนัดที่มีไว้กับนวลไปเสียสนิท
คำอธิบาย
[1] กำแพงเวียง คือ กำแพงเมืองชั้นในของเมืองนพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่ ในอาณาจักรล้านนา ซึ่งสร้างขั้นในรัชสมัยพญามังราย มีการขุดคูเมืองล้อมรอบกำแพงสูงเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างยาวด้านละ 1.63 กม.


ลี่ภรรยาสาวเมื่อเห็นเมฆผู้เป็นสามีแรกเข้าชิงชัยก็สร้างความได้เปรียบทั้งพลังสภาวะและกลยุทธ์วิธีการ จิตใจจึงบังเกิดความฮึกหาญเข้าครอบงำ แม้จะกังวลว่าหากผละจากลูกน้อยไปแล้วเขาอาจจะถูกชิงตัวกลายเป็นเครื่องต่อรองได้ แต่ด้วยสถานการณ์บีบบังคับ ตัวเธอจึงคิดว่าหากตัดสินใจลงมือเสียแต่ตอนนี้ ทางฝั่งของเธอก็จะชิงความได้เปรียบเอาไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
 แม้ใจคิดไปพลางแต่ร่างกายกลับตอบสนองไปว่องไวกว่า จากสะเก็ดไฟจุดเล็กๆหลายสิบจุดพลันลุกพรึบพรับกลายเป็นเปลวไฟสีส้มครอบคลุมแขนทั้งสองข้างเอาไว้อย่างวิจิตรบรรจง
 ด้านผู้ไล่ล่าที่ยังไม่เปิดเผยศักดิ์ฐานะอีกสองคนที่เหลือ เมื่อเสียเพื่อนร่วมขบวนไปหนึ่งคนแล้ว ก็ไม่กล้าที่จะชะล้าใจอีกต่อไป ต่างคนต่างพยักหน้าให้แก่กัน นัดแนะวิธีการอย่างรู้ใจ ก่อนจะเคลื่อนไหวมุ่งเข้าหาลี่อย่างพร้อมเพรียง หวังเปลี่ยนสภาวะตั้งรับเป็นรุกไล่ บีบให้อีกฝั่งเสียขบวนรวนเร
 การกระทำเป็นเรื่องหนึ่งแต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นดั่งที่หวังไว้ ทั้งๆที่ผู้ลุกไล่ทั้งสองผนึกกำลังส่งหนึ่งมีดสั้นฉาบพิษที่สะท้อนลายสีม่วงอ่อนจางไว้ที่คมดาบ กับอีกหนึ่งฝ่ามือที่มีไอเย็นจัดเสียจนทำให้ฝนเยือกเป็นประกายน้ำแข็งระยิบระยับตามมาตลอดทาง หมายบีบคั้นให้ลี่หยุดยืนรับมือ
 แต่กระนั้นคู่มือสาวก็ยังระเบิดพลังพุ่งเข้าหาฝ่ามือน้ำแข็ง โดยไม่กังวลว่ามีดสั้นฉาบพิษจากอีกด้านหนึ่งนั้นจะสามารถสร้างความเสียหายให้กับเธอเช่นไร
 ฟี้ด!
 เปลวไฟในฝ่ามือซ้ายถูกบีบอัดจนส่งเสียงดังหวีดหวิว ไฟจากเดิมที่มีสีส้มก็กลับกลายเป็นสีส้มปนเหลือง อุณหภูมิความร้อนโดยรอบพลันพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
 หนึ่งฝ่ามือยังไม่ทันได้บรรลุถึงเป้าหมาย แรงกดดันอันไร้สภาพกลับเคลื่อนถึงและโจมตีผู้ที่เป็นเป้าหมายก่อน
 เมื่อเผชิญกับแรงกดดันที่ไม่อาจดูแคลน ผู้ไล่ล่าฝ่ามือน้ำแข็งจึงเลือกที่จะไม่สนใจสภาพการณ์รอบข้าง มุ่งสมาธิไปที่การหักล้างกับคู่เป้าหมาย
 ตึบ!
 สองฝ่ามือประกบเข้าหากันแทนที่จะส่งเสียงระเบิดสร้างแรงผลักอย่างรุนแรง แต่กลับหักล้างกันอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองกัดกร่อนกันไปมาราวกับว่าไม่อาจมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอยู่ร่วมบนโลกใบเดียวกันได้อีกต่อไป
 ขณะที่อยู่ในช่วงเวลาตัดสิน มีดสั้นอาบเคลือบพิษยาวแปดนิ้วก็ได้บรรลุมาถึง อาวุธลับคมเดียวแค่ลำพังหากโดนจ้วงแทงเข้าอย่างจังก็สามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับอวัยวะภายในถึงแก่ชีวิตได้แล้ว แต่นี่ที่คมดาบยังอาบพิษงูกะปะผสมดอกไม้มีพิษอีกสองสามชนิดเข้าไว้ ขอแค่เพียงเฉียดพุ่งผ่านกายเนื้อก็จะสร้างความเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัสให้กับคู่มือได้เลยทีเดียว
 เมื่อเป็นดังนั้นผู้ไล่ล่าคนหลังพลันแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการประมือจะสะดวกดายถึงเพียงนี้
 แต่ทันใดนั้นเองเรื่องที่ไม่คาดฝันก็พลันบังเกิดขึ้น บานประตูไม้ที่ปกติปิดโกดังเก็บเกลือสินค้าอยู่ดีๆก็พลันถูกกระแทกหลุดออกจากวงกบ ด้วยแรงอันมหาศาลที่ตามติดมาทำให้บานไม้ดังกล่าวปลิวลอยพุ่งตรงมายังมือมีดที่หันหลังอยู่นั้น
 ด้วยอารามตกใจอย่างสุดขีด มือมีดที่กำลังตั้งท่าจะจ้วงแทงลี่อยู่นั้น ก็ตาลีตาเหลือกปล่อยมีดชักมือกลับ ก่อนจะตวัดเท้ากลับหลัง พาดเข้าใส่บานไม้อย่างถนัดถนี่
 เปรี้ยง!
 ละอองไอร้อนสีใสเคลือบม่วงกลุ่มใหญ่แตกปะทุออก กระแทกบานไม้จนแหลกเป็นเสี่ยง แม้กระทั่งเศษไม้ที่ปลิวเวียนวอนอยู่ในอากาศยังถูกไอร้อนที่แฝงมากับท่าเท้านี้ กัดกร่อนจนมลายหายสิ้น
 "ลูกเตะที่ยอดเยี่ยม"
 เสียงเข้มเสียงหนึ่งกระซิบขึ้นด้วยน้ำเสียงชมเชยจากใจจริง ดังขึ้นที่ข้างหูเจ้าของท่าเท้าคนดังกล่าวอย่างไร้วี่แวว
 ขณะที่มือมีดยังไม่ทันได้เรียกสติร้องขวัญให้กลับมาแจ่มใสได้ดีดังเก่า ก็ต้องพบกับชายรูปร่างสันทัดผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตพราย และเพียงพริบตาเดียวที่ได้พบหน้า ชายรูปร่างสันทัดผู้นั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดยกเท้าซ้ายเยียบขึ้นบนหน้าขา วางเท้าขวาขึ้นพาดไหล่ ส่งตัวขึ้นเหนือศีรษะอย่างว่องไว
 คนที่ปรากฏกายขึ้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียจากพี่ทองใบเกลอคนสนิทของเมฆที่ได้นัดหมายกันไว้นั่นเอง แน่นอนว่าเขามาถึงยังจุดนัดพบตรงเวลาที่ได้นัดแนะกันไว้ แต่เมื่อเห็นมีกลุ่มผู้ไล่ล่าติดตามมา ทองใบจึงตัดสินใจที่จะพรางตัวเงียบไว้ เพื่อต้องการสำรวจดูสถานการณ์ให้รอบคอบดีเสียก่อน จึงค่อยทำการเคลื่อนไหวส่งสัญญาให้กับฝั่งของตน
 ทุนรอนซึ่งก่อนหน้านี้ที่ทำให้ลี่มั่นใจเป็นหนักหนาจนกล้าเปิดฉากโจมตี อีกทั้งยังกล้าเพิกเฉยต่อหนึ่งท่าสังหารราวกับอีกฝ่ายถือหมอนถือนุ่นมาก็มิปาน ก็คือไพ่ตายใบนี้ที่กำลังสำแดงอานุภาพอยู่นั้นเอง
 ไอเย็นโดยรอบถูกทองใบสูดเข้าในกายอย่างบ้าคลั่ง จากไร้สภาพแปรผันเป็นพลังงานแข็งกร้าว แขนขวาทั้งข้างก็พลันเปลี่ยนกลายเป็นแข็งเกร็งดั่งสลักขึ้นจากไม้เนื้อแข็งทั้งท่อน
 จากจุดสูงสุดศอกข้างนั้นกลับพลิกเปลี่ยนเป็นทิ้งตรงลงมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจติดตามทัน ห้วงอากาศโดยรอบที่ศอกข้างนั้นเคลื่อนผ่านล้วนวิบัติแตกกระจาย แลดูเห็นขยายออกกลายเป็นวงคลื่นดั่งโยนหินลูกใหญ่กระแทกผิวน้ำดังโครม
 "ฤาษีบดยา"
 หนึ่งฉากที่สะท้านสะเทือนดิน ศอกนั้นทิ้งลงบนกระหม่อมมือมีดอย่างถนัดถนี่ เสียงป๊อกพลันดังขึ้น พร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณของผู้ถูกกระทำตกกระแทกลงพื้นไปราวผักปลาในบัดดล
 ฝั่งลี่เมื่อปราศจากบุคคลที่สามเข้าสอดมือยุ่งเกี่ยว หลังจากปะทะหักล้างตาต่อตาฟันต่อฟันกันไปอีกหลายมือหลายเท้า แม้ทั้งสองจะมีพลังอ่อนโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ดูเหมือนทางฝั่งลี่จะมีภาษีที่ดีกว่า เนื่องจากสถานการณ์โดยรวมพลิกกลับเป็นฝ่ายที่มีเปรียบ ส่วนในด้านแนวทางพลังงานธาตุก็กดข่มกันตามธรรมชาติอยู่แล้ว เรื่องชัยชนะคงขึ้นอยู่ที่เวลาช้าหรือเร็วเท่านั้น
 แต่แม้จะมีเปรียบในหลายทาง ลี่ก็ยังไม่ต้องการให้การศึกครั้งนี้ยืดเยื้อติดพันไป เธอจึงคิดเร่งเผด็จศึก เหนี่ยวรั้งพลังที่เหลือมาบีบอัดลูกไฟที่ฝ่ามือซ้ายอีกครั้งจนบังเกิดเป็นเสียงทึบต่ำจากการระเบิดเล็กๆขึ้น เพียงแต่ครั้งนี้ลูกไฟที่เดิมเคยเป็นสีส้มปนเหลืองกลับเปลี่ยนเป็นเหลืองเข้มขึ้นมาถนัดตา ในด้านอานุภาพก็ถือได้ว่าร้ายแรงขึ้นกว่าเป็นเท่าตัว
 และดูเหมือนทางฝั่งลี่จะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้หยุดพักหายใจ ดวงไฟในมือพลันเปล่งรังสีอันร้อนแรง เธอบังคับร่างเคลื่อนเข้าหาศัตรูอย่างไว กระแทกระเบิดพลังที่ส้นเท้าส่งร่างกรีดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งจากล่างขึ้นบนอย่างงดงาม
 ท่วงท่าจากเดิมก็เปลี่ยนเป็นมืออยู่ล่างเท้าอยู่บน ครั้นพอถึงตำแหน่งเหนือศัตรูก็พลันพลิกฝ่ามือยิงลูกไฟดวงนั้นออกไปราวกับลูกธนูหลุดออกจากแล่ง ก่อนจะหยิบยืมสภาวะตีลังกาเคลื่อนห่างออกไป
 ตูม!
 เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่น อากาศธาตุร่วมวาเศษจากจุดศูนย์กลางถูกเผาผลาญทำลายลงสิ้น ละอองเกล็ดน้ำแข็งจำนวนมหาศาลพลันโปรยปรายลงจากท้องฟ้าแลดูระยิบระยับชวนน่ามอง
 พร้อมๆกับแสงวาบที่อ่อนจางลง ผู้ไล่ล่าคู่มือก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้งในสภาพที่แขนเสื้อข้างขวาทั้งแถบมอดไหม้หมดสิ้น จนเผยให้เห็นแขนขาวผ่องของอิสตรีนางหนึ่งในสภาพที่เลือดไหลอาบแขนทั้งข้าง ร่างทรุดนั่งลงประคองตัวอย่างอ่อนล้า หมดสภาพที่จะสู้ต่อไปโดยปริยาย
 จากการปะทะครั้งแรกดอกผลที่ได้ออกมาดียิ่ง ฝั่งเมฆทั้งๆที่ตกเป็นรองตั้งแต่เริ่มต้นกลับประสบชัยชนะสามสนามติด อีกทั้งยังทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสองล้มตายหนึ่ง หลงเหลือเพียงแค่หัวหน้ากลุ่มอีกคนเดียว นับว่าประตูแห่งความหวังในการหนีรอดเปิดออกอย่างเต็มที่แล้ว แต่ทั้งนั้นทั้งนี้ทั้งหมดก็ต้องผ่านกระดูกชิ้นโตที่เบื้องหน้านี้ไปให้ได้เสียก่อน
 "ตอนนี้ คงถึงตาพวกเราต่อรองได้แล้วกระมัง" เมฆที่เปลี่ยนมายืนคุมเชิงประจันหน้ากับหลงพลันเอ่ยขึ้น
 "นับว่าพวกเจ้ามีความสามารถอยู่บ้าง ใช่ ตอนนี้พวกเจ้าได้สิทธิที่จะต่อรองแล้ว เพียงแต่คนที่จะต่อรองกับพวกเจ้า ไม่ใช่ข้า" แม้สหายที่มาด้วยจะบาดเจ็บล้มระนาว แต่ก็ดูเหมือนหลงก็ยังมีท่าทีไม่ทุกข์ร้อนใดๆ เขาจึงได้เอ่ยตอบอย่างปลอดโปร่ง ก่อนจะก้มตัวโค้งคำนับลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
 "คำนับท่านรองแม่ทัพที่สอง"
 หลังจากยืดตัวขึ้น หลงก็พลันเงยหน้ามองขึ้นไปบนหลังคาโกดังไม้ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันดัง
 "อืม" เสียงตอบกลับสั้นๆ แต่ทุ้มกังวานเสียจนกลบเสียงฝนโดยรอบไปสิ้น
 เงาร่างชายสูงใหญ่ราวเจดีย์เหล็กผู้หนึ่งที่เข้ามายังสถานที่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ยืนตระหง่านอยู่บนจั่วโกดัง ทีท่าเอามือไพล่หลังมองดูทั้งหมดราวกับกำลังดูละครฉากหนึ่งอยู่
 "ไม่ได้การเอาเสียเลยพวกเจ้า เป็นถึงตุลาการแต่กลับพลาดท่าเสียทีเอาเสียได้ กลับไปคงต้องรายงานท่านจอมราชันย์ สั่งการให้ท่านมหาเสนบดีฝ่ายเข้มงวดกรวดขันพวกเจ้าให้มากกว่านี้" โดยไม่สนใจพวกเมฆแต่อย่างใด แทนที่ผู้ที่มาจะรีบจัดการสะสางเรื่องราว แต่กลับเอ่ยตำหนิพวกหลงทั้งสามขึ้นเป็นสิ่งแรก เสมือนประหนึ่งว่ามีความบาดหมางไม่ลงรอยกันอยู่ในที
 "พวกข้าน้อยต้องขออภัยท่านรองแม่ทัพเป็นอย่างสูง เมื่อมาถึงแล้ว ท่านรองแม่ทัพมีคำสั่งใด โปรดสั่งการ" แม้จะแสดงกริยาพินอบพิเทา แต่หลงที่โดนตำหนิซึ่งๆหน้าจากผู้ที่มีอายุไล่เลี่ยกันก็อดไม่ได้ที่จะมีอารมณ์ความรู้สึก และในเมื่ออีกฝั่งที่ระดับเหนือกว่าเสนอหน้าเข้าจัดการแล้ว เขาซึ่งเป็นผู้น้อยก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรั้งอยู่เข้ารับมือรับเท้าอีก จึงได้ชิงกล่าวตัดบทไป
 "ชมการแสดงปาหี่ของพวกเจ้ามามากพอแล้ว ไปเสียให้พ้นหน้าข้า" ชายผู้มีตำแหน่งรองแม่ทัพกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเชิงประณามหยามหยัน โบกมือไล่ทั้งสามไปอย่างไม่ให้เกียรติ แล้วเปลี่ยนมาจับจ้องมองพวกของเมฆซึ่งเป็นภารกิจหลักในบัดดล
 แม้จะยังไม่ทันได้เปิดฉากเข้าโรมรัน แต่ทันทีที่ชายแข็งแกร่งผู้นั้นหันขวับกลับมาสำรวจเมฆและพวก แรงกดดันอันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน ก็พลันแผ่ซ่านออกมามากเสียจนทำให้ทุกคนในบริเวณหายใจเข้าออกไม่ทั่วท้อง กับความอึดอัดกดดันเช่นนี้ นอกเสียจากระดับผู้อาวุโสภายในพรรคที่สามารถกระทำได้แล้ว ก็แทบจะไม่เคยพบเจอผู้ใดที่มีฝีมือใกล้เคียงระดับนี้มาก่อน นี่ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงวัยที่กำลังอยู่ในช่วงแค่เพียงสามสิบต้นๆเท่านั้น หากจะเรียกคนที่กำลังเผชิญหน้าอยู่นี้ว่าปีศาจก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
 เมฆฝนในขณะนี้จากที่เคยหนาหนักก็เริ่มเบาบางลงมากแล้ว คลื่นลมในท้องทะเลจากที่เคยปั่นป่วนก็ทุเลาลงกว่าห้าหกส่วน ในความมืดมิดเป็นแผ่นผืนในที่สุดดวงแสงลูกกลมโตก็ปรากฏขึ้นบนผืนทะเลที่ไม่ห่างออกไปนัก
 แต่กระนั้นแม้จะรับรู้ถึงการมาของเรือประมงที่จ้างวานไว้ บนใบหน้าเมฆและพวกก็กลับไม่แสดงออกถึงความยินดีเลยแม้แต่น้อย พวกเขาต่างมีความรู้สึกเช่นเดียวกันว่าทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายทั้งสิ้น ดังนั้นจากนี้ไม่ว่าจะกระทำสิ่งใด ก็ต้องคิดอ่านอย่างละเอียดรอบคอบเป็นที่สุด เพราะไม่เช่นนั้นแล้วชะตากรรมของทุกคนนั้นต้องกลับกลายเป็นอเนจอนาถเป็นแน่แท้ สามารถพูดได้ว่าการพบเจอกับชายนิรนามคนนี้นำมาซึ่งความยากลำบากเสียยิ่งกว่าพวกของหลงทั้งสี่รวมกันเสียอีก
 เมื่อตุลาการทั้งสามร่างหายกลืนในความมืดไปแล้วสิ้น เงาร่างมหึมาบนจั่วโกดังก็พลันกระโดดข้ามหัวเมฆและพวก ตีลังกาทิ้งตัวตั้งตรงลงบนคันดินจนบังเกิดเสียงดังครืนใหญ่ จนผืนดินแถบนั้นพลันเกิดหลุมยุบลึกลงไปราวนิ้วเศษอย่างไม่อาจต่อต้าน พร้อมกันนั้นก็ปรากฏแสงเรือนรางรูปกระทิงตัวสูงใหญ่ท่วมหัวชายคนดังกล่าวที่กำลังกระฟัดกระเฟียดอย่างฉุนเฉียวให้เห็นเค้ารางอยู่รำไร
 "คงไม่ต้องสาธยายใดๆให้มากเรื่อง ใครอยากจะตายเป็นคนแรก เข้ามา" ชายคนดังกล่าวสะแหยะยิ้มเย็นกวักมือร้องเรียก
 "พี่ทองใบ อีกฝ่ายมีอัตลักษณ์พลังสถิตแล้ว การรับมือจากนี้คงจะไม่ง่ายสะดวกดายดั่งที่ผ่านมา เราทั้งสองเข้าสู้พร้อมกันเป็นอย่างไร?" เมฆที่ประเมินดูคู่ต่อสู้อย่างรอบคอบดีแล้ว เมื่อรู้ว่าอีกฝั่งมีฝีมือฉกาจฉกรรจ์ถึงเพียงใด จึงไม่อาจไม่ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์เสียใหม่ จึงได้เอ่ยกล่าวขอยืมกำลังเกลอคนสนิทเข้าต่อกรร่วมกันโดยไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรีแต่อย่างใด
 "ได้ เหมือนวันเก่า"
 ทองใบที่เป็นคนพูดน้อยต่อยหนักมาแต่ไหนแต่ไรหันมายิ้มตอบกับเมฆ ทั้งๆที่สถานการณ์นั้นเลวร้ายกว่าที่คาดคิดไว้มาก แต่ชายไทยใจองอาจผู้นี้ก็หาได้ครั่นครามเกรงกลัวไม่
 "เหมือนวันเก่า"
 ในชีวิตคนผู้หนึ่งหากได้พบสหายที่ยอมควักหัวใจเคียงบ่าเคียงไหล่ตายแทนกันได้เช่นนี้ นับว่าไม่เสียทีที่ได้มีวาสนาพบพานกัน เมฆเมื่อได้ยินคำตอบดังนั้นจึงหัวเราะออกมาอย่างสมใจ ยิ้มตอบเกลอที่เสมือนพี่ชายแท้ๆคนนี้กลับไป แล้วจึงกระซิบนัดแนะลี่ที่คุ้มครองลูกชายอยู่ที่เบื้องหลัง