วันงานเปิดตัวผู้เข้าประกวดดาวเดือนและดาวเทียมมาถึงในบ่ายวันเสาร์ เมื่อคืนไนน์มานอนค้างที่หอผม ผมจัดการบำรุงหน้าและผิวให้ไนน์แบบเต็มที่ก่อนนอน
เช้านี้สภาพหน้าของไนน์ดูดีขึ้นบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิวโผล่ขึ้นทั่วอยู่ดี ส่วนรอยช้ำที่ตาก็ยังไม่หายเลยสักนิด พอมาอยู่ด้วยกันกับแผลเป็นที่คิ้ว ไนน์ดูจะกลายเป็นเด็กเกเรที่เพิ่งท้าต่อยกับคู่อริไปมากกว่าจะเป็นผู้สมัครเดือนซะอีก
ส่วนภาพถ่ายของผู้เข้าประกวดทั้งสิบสองคนเพิ่งถูกปล่อยให้คนทั่วไปได้ยลโฉมเมื่อสองวันที่ผ่านมา ตอนแรกกระแสตอบรับดีมาก กลุ่มเดือนนั้นดูจะมีเชียร์อัพเยอะเป็นพิเศษเพราะการแต่งกายที่วาบหวิวดูเซ็กซี่ของแต่ละคน และแน่นอนว่าภาพของไนน์ที่แต่งตัวมิดชิดนั้นมีคนให้ความสนใจน้อยที่สุด
แต่กระแสตอบรับดีขึ้นได้ไม่นาน กระแสดราม่าก็ตามมาภายในไม่กี่ชั่วโมง สื่อโซเชียลออกมาแสดงความคิดเห็นต่อต้านการแต่งกายที่วาบหวิวของเหล่าเดือนกันเป็นส่วนใหญ่
กระแสตีกลับ ทำให้ไนน์ที่แต่งตัวเป็นเทวดาตัวน้อยสวมเสื้อมิดชิดถูกชื่นชมขึ้นมาแทน
เอาวะ จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว แค่ไนน์เต็มที่กับมันก็พอ
"เดี๋ยวไนน์ นั่นเสื้อคลุมสีเหลืองที่พี่ซื้อให้ใช่ไหมน่ะ" ไนน์หยิบเสื้อตัวนั้นไว้กับตัวทั้งที่ตอนนี้ก็ใส่เสื้อคลุมอีกตัวนึงอยู่
"ใช่ครับ ผมอยากพกไปเป็นของนำโชค"
"แล้วทำไมไม่ใส่ไปด้วยล่ะ"
"ผมอยากใส่นะ แต่มันตัวเล็กไปแล้วไง ใส่ไม่ได้แล้ว"
ผมเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมก่อนหน้านี้ตอนถ่ายแบบไนน์ถึงไม่ได้ใส่เสื้อคลุมที่ผมซื้อให้ทั้งที่เมื่อก่อนไนน์ใส่มันตลอดเวลา มาตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจ ผมรีบบอกขอโทษไนน์ในใจเรื่องที่ผมเคยน้อยใจเรื่องนี้
"ซักบ้างรึเปล่าเนี่ย ไหน เอามาดมดิ"
"เฮ้ย เดี๋ยวพี่เบ็น" ไนน์ห้ามผมไม่ทัน ผมคว้าเสื้อมาได้ก่อน
แต่แล้วสิ่งที่อยู่ในมือผมมันดูจะไม่เป็นเสื้อคลุมอีกต่อไป มันเป็นแค่เศษผ้าขาด ๆ ที่ไม่น่าจะใส่ได้อีกแล้ว
"ทำไมมันขาดรุ่งริ่งแบบนี้" ผมยอมรับว่าเสียใจหน่อย ๆ ไม่สิ เสียใจมากเหมือนกันที่ไนน์ไม่รักษาของที่ผมให้ไป แต่ผมเก็บอารมณ์นั้นเอาไว้ได้และไม่ใส่มันลงไปในน้ำเสียงด้วย
"คือ...ผม...เอ่อ...เดินไปเกี่ยวกับลวดหนามที่บ้านครับ มันเลยขาดแบบนี้"
ดูยังไงก็ไม่ได้ขาดเพราะอุบัติเหตุ ไม่ใช่รอยลวดหนามด้วยซ้ำ รอยขาดแต่ละรอยมันบอกชัดเจนว่าถูกกรรไกรตัดเป็นรอยเว่อะว่ะ แล้วรอยขาดก็มีอยู่ทั่วทั้งตัว ถ้าไม่ได้ไปเกลือกกลิ้งบนพื้นหนามก็ไม่มีทางมีรอยได้เยอะขนาดนี้
"พี่เบ็นโกรธผมเหรอ ผมขอโทษจริง ๆ นะ" ใช่ผมโกรธ
"ไม่หรอก อะ เอาไปกอดนำโชคไว้" แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาระเบิดอารมณ์ใส่ไนน์ แค่นี้ไอ้หมอนี่ก็วิตกกังวลจะตายอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้ไนน์เครียดไปมากกว่าเดิม
"อื้ม วันนี้ผมต้องพูดได้ดีแน่ ถ้ามีเสื้อของพี่เบ็นอยู่ด้วย"
"คร้าบ ปะ ไปกันได้แล้ว" ผมยีหัวไนน์เล่นแล้วดันไปข้างหน้าเบา ๆ
เรื่องเสื้อเอาไว้ก่อน ไว้ไนน์ผ่านด่านรองสุดท้ายของวันนี้ไปให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาเคลียร์กัน
บรรยากาศที่ลานว่างของคณะดูครึกครื้นกว่าเย็นวันเสาร์ทั่วไป ข่าวประชาสัมพันธ์แพร่กระจายไปทั่วทั้งภายในและนอกคณะ ผู้คนต่างพากันแห่เข้ามารอดูโฉมหน้าผู้เข้าประกวดดาวเดือนและดาวเทียมกันอย่างล้นหลาม
ผู้คนในงานอยู่กันหนาแน่นพอ ๆ กับตอนจัดคอนเสิร์ตกลางแจ้งได้เลย ถึงจะไม่ได้มีการแสดงอะไรมากนัก แต่ทุกคนต่างกระตือรือร้นมาหาที่นั่งเพื่อรอชม
บ้างเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักของผู้เข้าประกวด มาเพื่อเชียร์คนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะ บ้างก็มาส่องสาวสวยหนุ่มหล่อและหาความบันเทิง
ผมเดินมาส่งไนน์ได้ถึงแค่ข้างหลังเวที ต่อจากนี้จะเป็นหน้าที่ของกองประกวดแล้ว พี่เลี้ยงแต่ละคนไม่สามารถเข้าไปดูแลน้องของตัวเองได้เพราะพื้นที่จัดเตรียมมีจำกัด ผู้เข้าประกวดสิบสองคนก็แน่นพอแล้ว ถ้าเพิ่มพี่เลี้ยงไปอีกก็ไม่ต้องหายใจกันพอดี เขาว่าอย่างงั้นกัน
"พี่เบ็น ผมกลัว ผมจะทำได้จริงเหรอ คนเยอะมากเลยนะ ผมต้องพูดขัด ๆ ติด ๆ แน่เลย"
ยังไม่ทันไรก็ติด ๆ ขัด ๆ ซะแล้ว...
ไนน์พูดด้วยน้ำเสียงกังวลจริง ๆ ขาสั่นจนสังเกตเห็นได้ชัด มือกุมแขนของผมไว้แน่น
ตอนนี้คนเยอะมาก ขนาดผมเองยังรู้สึกประหม่าเหมือนกันตอนที่ต้องเปิดตัวเมื่อปีที่แล้ว
แต่นี่คือไนน์ ไนน์ผู้ที่ไม่ถูกกับสถานที่ที่คนพลุกพล่าน จากสีหน้าและแววตาของไนน์ ผมสัมผัสความกลัวและความวิตกได้ชัดเจน สิ่งไนน์กำลังจะเผชิญต่อจากนี้คงน่ากลัวกว่าที่ผมเคยรู้สึกหลายร้อยเท่า
ผมจ้องไปที่ตาของไนน์ ส่งพลังความเชื่อมั่นทางสายตาไปให้ จากนั้นจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วลูบหัวไนน์เบา ๆ เป็นการปลอบโยน
"พี่อยู่กับผมก่อนนะ อยู่กับไนน์ก่อนนะ ไนน์กลัว"
"ไม่ได้หรอก เขาตกลงกันแล้วว่าพี่เลี้ยงไปอยู่ด้วยไม่ได้ เพราะงั้นพี่ส่งไนน์ได้ถึงแค่นี้จริง ๆ"
"แต่...แต่ ไนน์ทำไม่ได้แน่ถ้าไม่มีพี่เบ็นอยู่ด้วย ไนน์..."
"สู้สิ สู้เขา ไนน์ทำได้อยู่แล้ว พี่เชื่อ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ทำให้เต็มที่ก็พอ เนอะ"
ผมสวมกอดไนน์ไว้ ตัวไนน์สั่นมาก หัวใจของไนน์เต้นกระแทกออกมาชนกับท้องผม
"อื้ม ผมจะพยายามครับ"
"เดี๋ยวพี่อยู่ดูแถวนี้แหละ ไม่ไปไหนไกลหรอก ถ้ากลัวขึ้นมาก็มองหาพี่ให้เจอ นะครับคนเก่ง"
"ขอบคุณครับพี่เบ็น สู้ตายครับ"
ไนน์ฉีกยิ้มกว้างพร้อมเอามือชูขึ้นสองนิ้ว ผมลูบหัวไนน์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินออกจากบริเวณหลังเวทีไปข้างนอก
ยิ่งใกล้ถึงเวลา คนยิ่งเยอะมากกว่าเดิม
ผมเดินหาที่นั่งอยู่นานกว่าจะเจอลักษณ์ที่โบกมือเรียกไปนั่งด้วย สักพักกุ้งกับเนตรก็ตามมาด้วยกัน แต่เพราะเรานั่งกันเต็มแล้ว คู่รักราพันเซลกับไกรทองเลยต้องไปนั่งอีกที่หนึ่ง
ไม่นานงานก็เริ่มขึ้น บอลทำหน้าที่เป็นพิธีกรคู่กับพิธีกรหญิงเหมือนเดิม คราวนี้ดูจะกึ่งพิธีการกึ่งเอนเตอร์เทรน เพราะมีผู้ใหญ่และอาจารย์จากทั้งในและนอกคณะมาดูด้วย
งานเริ่มขึ้นด้วยการเปิดตัวของผู้เข้าประกวดดาว สาวสวยทั้งสี่นางเดินโชว์ตัวกันเหมือนนางนพมาศในวันลอยกระทงไม่มีผิด คนจะเป็นดาวได้ต้องสวยและสำรวมทั้งกายวาจาใจ แม้ตัวจริงจะประดักประเดิกขนาดไหนก็ตามที คงยากที่จะได้เห็นดาวสักคนฉีกกรอบเดิม ๆ เดินโชว์ตัวแบบดาวเทียมที่เน้นเอาฮามากกว่าการโปรยเสน่ห์
ว่าที่ดาวแต่ละคนพูดนำเสนอตัวเองได้น่าสนใจและสร้างจุดเด่นให้ตัวเองได้ดี แพทเทิร์นทั่วไปก็ประกอบไปด้วยชื่อเล่น ชื่อจริง สาขา คำคมประจำใจน่ารัก ๆ ให้คนอวยเล่น แล้วปิดท้ายด้วยการฝากตัวฝากใจให้ผู้ชมเลือกโหวตตนเองด้วย
และเมื่อครบสี่คน คราวนี้ก็ถึงช่วงของผู้สมัครเดือน เด็กหนุ่มหน้าหล่อสี่คนก้าวขึ้นมาบนเวที ผู้คนกรี๊ดเชียร์เดือนมากกว่าดาวซะอีก ส่วนหนึ่งคงเพราะผู้ชายที่เชียร์ดาวคงไม่ส่งเสียงกรี๊ดกัน
เห็นไนน์แล้วก็อดรู้สึกเอ็นดูมันไม่ได้ ผู้เข้าประกวดคนอื่นสูงกว่าไนน์หลายช่วงตัว ไนน์ได้ยืนเป็นลำดับที่สามเลยทำให้ดูเป็นเนินเขาน้อย ๆ ที่ถูกห้อมล้อมด้วยภูเขาสูง
ทั้งสี่คนเดินโชว์ตัวไปมารอบเวทีทีละคนตามลำดับ พอถึงช่วงที่ไนน์ต้องเดิน ไนน์กลับเดินหลังค่อมผิดกับท่าเดินปกติมาก สองคนแรกเดินด้วยท่าทางมั่นใจ ก้าวเท้าและโยกไหล่ไปมาตามจังหวะเพลง แต่ไนน์เอาแต่กุมมือไว้ข้างหน้า ยิ้มแหย ๆ ใส่คนดู เดินไม่เข้าจังหวะกับดนตรีเลย
"ไนน์จะโอเคไหมนะ ดูกลัว ๆ นะจ๊ะ" ลักษณ์กระซิบข้างหูผมแต่ตายังมองที่เวทีอยู่
ผมไม่รู้จะตอบยังไง สีหน้าของไนน์ในตอนนี้ดูแย่มากถ้าว่ากันตามตรง เหงื่อแตกพลั๊ก
ผมกับลักษณ์นั่งอยู่ไกลมากยังเห็นมือไนน์สั่นได้ชัดเจน หน้าที่หมองจากสิวและรอยช้ำที่ดวงตาอยู่แล้ว กลับหมองลงไปอีกด้วยท่าทางการเดินประดักประเดิด
"เฮ้ย ไอ้คนที่สามที่ได้ธาตุลมนั่น ชื่ออะไรนะ" "ชื่อไนน์มั้ง ถ้าจำไม่ผิด" "แม่งโคตรไม่ตรงปกเลยว่ะ" "ฝ่ายโสตฯคงเหนื่อยน่าดูเลยว่ะ แก้รูปให้ดูดีได้ขนาดนั้น" "เฮ้ยไอ้เก้า ก้าวพลาดแล้วมั้ง ฮะฮะ"
"ดูมันเดินดิ ดูดิ ตลกฉิบหาย" "เหยด หมุนตัวได้เฟี้ยวจัด"
"แม่งได้ซ้อมเดินบ้างเปล่าวะ หรือเพิ่งแดกเหล้ามา เอากูไปเดินยังดูดีกว่าแม่งเลยมั้ง"
"หน้าเขาดูไม่เนียนเท่าไหร่เนอะ ว่าไมแก" "มองจากที่ไกลขนาดนี้ยังเห็นรอยสิวรอยแผลเป็นชัดเลย" "นั่นซิ หน้าสวยเป็นดวงจันทร์เลย" "ก็ถูกแล้วไม่ใช่หรอจ๊ะ เดือนก็คือดวงจันทร์ หน้าก็ต้องเป็นหลุมเป็นบ่ออยู่แล้ว ฮะฮะฮะ" "จริงแก ฮะฮะฮะ"
"เขาดูเกร็ง ๆ เนอะ" "เออ เดินแปลก ๆ มันเอ๋อเปล่าน่ะ" "อย่าไปว่าเขาซิ น่าสงสารออก"
"เหี้ยเอ้ย ฮาชิบหาย เอาไปแข่งกับดาวเทียมดีกว่าไหม"
ผมกำหมัดแน่นท่ามกลางเสียงนินทาของผู้คนรอบตัวที่ซุบซิบวิจารณ์ไนน์กันอย่างไม่แคร์ความรู้สึกของไนน์มันเลย ไนน์มันผ่านอะไรมามากมายพวกมึงไม่ได้รับรู้ เห็นแค่เห็นสิ่งที่ออกมาก็พูดกันอย่างสนุกปาก ทั้งที่ไนน์มันพยายามหนักขนาดนั้นแท้ ๆ แล้วอีกอย่างดาวเทียมก็ไม่ได้มีแค่เรียกเสียงฮาสักหน่อย พวกเขาก็พยายามเต็มที่เหมือนกัน อย่าเหยียดคนอื่นไปเรื่อยซิวะ เวรเอ้ย
ลักษณ์สังเกตเห็นจึงบีบไหล่ผมเบา ๆ สะกดอารมณ์โกรธให้เบาลงไปได้บ้าง
และคนสุดท้าย ภารดร น้องไอ้สน แค่ก้าวออกมาแค่ขาข้างเดียวคนก็กรี๊ดกันลั่นลานว่างแล้ว จากตรงนี้ออร่าความหล่อของดรเปล่งประกายเจิดจรัสกว่าอีกสามคนมาก แม้ผมจะเกลียดไอ้สนอยู่แต่ผมก็ยอมรับจริง ๆ ว่าดรมันดูดีมาก มากจนไม่ต้องแข่งในวันจริงแล้วก็ได้ ทุกคนเล่นส่งเสียงเชียร์ให้ซะขนาดนี้
"ว๊าย น้องดรกู" "ผัวขา เดี๋ยวแม่เปย์หมดหน้าตักเลย" "น้องเขาผัวกูจ้ะ"
"เหยด อย่างเท่" "วันจริงไม่ต้องแข่งแล้วม้าง!" "ไอ้สัตว์เบา ๆ เดี๋ยวอีกสามคนแม่งร้องไห้ ฮะฮะฮะ" "อีกสามตัวข้างหลังเหมือนตัวประกอบเลยว่ะ"
"ฉันรักเขา" "ฉันเคยเดินสวนกับเขาด้วยนะ ฉันนี่แทบเป็นลม"
ไม่ยุติธรรมเลย...
"เอาล่ะค่ะทุกท่าน เดี๋ยวเราจะมาทำความรู้จักกับน้อง ๆ ผู้เข้าประกวดเดือนกันดีกว่านะคะ" เสียงของพิธีกรสาวดึงผมให้ออกจากภวังค์แห่งโทสะ
เด็กหนุ่มทั้งสองคนแนะนำตัวเองได้ดีตามบทที่เตรียมไว้ แต่พอมาถึงไนน์...
ไนน์ต้องเขย่งพูดเพราะไมค์ถูกตั้งไว้ในระดับของผู้ชายทั้งสามคน เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากผู้ชมได้ทันที
"สวัสดีค..."
และคลื่นหัวเราะก็ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อไนน์รู้ตัวแล้วว่าไมค์ที่ตั้งอยู่สามารถเลื่อนปรับระดับได้
"เอ่อ...ไนน์ชื่อไนน์ ไม่ ผมชื่อไนน์ นายณัฐดนัย จันทรวงศ์...นิสิตจากคณะศึกษาศาสตร์ จากวิชาสาขาอังกฤษ เอ้ย ขอโทษครับ ภาษาญี่ปุ่น...ครับ ความพยายามอยู่ที่ไหน ค...ความสำเร็จอยู่ที่นั่นครับ"
ทุกอย่างดูรนรานและกระอักกระอ่วนไปหมด จบการแนะนำตัวของไนน์ มีเพียงเสียงปรบมือเปาะแปะเหมือนฝนตกปรอย ๆ ผิดกับสองคนแรกที่ดังกระหึ่มพร้อมกับเสียงเชียร์กรี๊ดดังกระแทกแก้วหู
น้องไนน์ของผมถอยหลังออกไปยังตำแหน่งเดิม ถึงคิวนายภารดรออกมาแนะนำตัว แค่พิธีกรขานชื่อดรจบ ก็มีเสียงฮือฮาทันที ดรพูดจาฉะฉานและมีเสน่ห์ เรียกฐานแฟนคลับได้มากมายไปหมด
ผมอยู่ไกลมากจนมองไม่เห็นว่าไนน์มีสีหน้ายังไงบ้าง แต่ถ้าให้เดา ความรู้สึกของไนน์คงถูกฉีกทิ้งไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
ผมทนรอให้จบงานไม่ไหว เมื่อเห็นแม่บอลกล่าวเชิญผู้เข้าสมัครเดือนลงไปหลังเวที ผมรีบวิ่งไปหาไนน์ทันที
น้องไนน์ของผมจะเป็นยังไงบ้างนะ รอแป๊ปนึงนะ เดี๋ยวพี่จะไปหาแล้ว
ผมวิ่งแทรกผ่านฝูงชนที่น่ารังเกียจไปโดยไม่เกรงใจใครอีกแล้ว ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้ผมพาลเหมารวมว่าทุกตัวในที่นี้เป็นพวกสารเลวไปหมด
"ไนน์! ไนน์! เป็นไงบ้าง!"
"พี่เบ็น! เข้ามาทำไมครับ ผมโอเคครับ ฮิฮิ"
ไนน์ยิ้มแป้นให้ผม
แต่แววตาไนน์ไม่ได้เป็นแบบนั้น ตาแดงใส ๆ นั้นกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้อยู่ดูก็รู้ จมูกแดงขนาดนี้ยังมีหน้ามายิ้มแล้วบอกว่าตัวเองโอเคอีก
"ไนน์ แน่ใจเหรอว่าโอ..."
"พี่เบ็น เดี๋ยวรอจบงานแล้วค่อยคุยกันก็ได้ครับ อีกแป๊ปเดียวเอง" ไนน์ยังคงฝืนยิ้มให้ผมอยู่
"...อื้ม เข้าใจแล้ว เดี๋ยวพี่รอข้างนอกนะ"
ไนน์คงกำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่ คงกำลังต่อสู้กับความอ่อนแอในจิตใจของตัวเอง ถ้าขืนเข้าไปปลอบตอนนี้ละก็ ความเข้มแข็งของไนน์อาจจะหายไปเลยก็ได้
เมื่อจบช่วงของผู้สมัครดาวเทียมแนะนำตัวจบ พิธีกรจึงเชิญน้อง ๆ ทั้งสิบสองคนขึ้นบนเวทีเพื่อถ่ายรูปรวมเป็นที่ระลึก
พอไนน์ได้ลงจากเวที ผมพุ่งตัวไปหาไนน์ทันที
"ไนน์ เป็นไงบ้าง"
"โอเคครับ เห้อ ผ่านไปแล้วเนอะ ตื่นเต้นแทบตาย" ไนน์ยังคงฝืนยิ้มต่อไป ไหนจะเสียงถอนหายใจที่ดูจะตั้งใจเค้นออกมามากกว่าจะโล่งอกจริง ๆ นั่นอีก
"...งั้นกลับหอพี่ก่อนไหม แล้วเดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกัน ดีไหม"
"อื้ม ดีเลยครับ กลับกันเถอะ"


              "บอกกี่รอบแล้วว่าให้ปิดประตูด้วย แมลงมันจะเข้าเนี่ย" ผมมองเห็นไนน์ได้จากช่องว่างระหว่างประตูกับบานพับ ส่วนไนน์ไม่ทันสังเกตเห็นผมเพราะประตูบังมุมที่ผมนั่งอยู่
ไนน์เดินเข้ามาอยู่ข้างหลังชายหนุ่มที่ยืนขวางประตู ในมือหิ้วถุงขนมไว้ สีหน้าอิดโรยเหมือนคนป่วย ไนน์ดูผอมลงไปมาก จากที่ล่ำได้ขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ
"โทษทีว่ะไนน์ เดี๋ยวกูไปแล้ว"
ทันทีที่ประตูถูกปิดลง ไนน์สบตากับผมแล้วอ้าปากค้างทันที ไม่รู้ว่าดีใจหรือตกใจหรืออะไรกันแน่
"พี่เบ็น! เข้ามาได้ไง?"
"เดี๋ยวดิ นี่รุ่นพี่เหรอวะ" เด็กหนุ่มที่เป็นคนเชิญผมเข้ามารีบผงกหัวยกมือไหว้ขอโทษที่ล่วงเกินไปเกือบสิบรอบ ส่วนอีกสองคนยังอยู่ในโลกเกมและโลกหนังสือของตัวเองอยู่
               "พี่เบ็นมาทำไม"
"พี่มาคุยกับไนน์ไง"
"วันนั้นเราก็คุยกันแล้วนี่ ผมไม่อยากเป็นเดือนอะไรนั่นแล้ว"
"แล้วหลบหน้าพี่ทำไม หืม?"
"ผม..." ไนน์ลังเลอยู่นานก่อนจะตอบผมได้ "ผมไม่อยากคุยกับพี่ตอนนี้"
"มีอะไรก็พูดกับพี่ ระบายให้พี่ฟัง จะเก็บไว้คนเดียวทำไม"
"บอกไปพี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว"
"แล้วไนน์จะหนีไปเรื่อย ๆ อย่างนี้เหรอ แล้วที่บอกจะเป็นสจ๊วตให้ได้ล่ะ ตอนนั้นมันจะกดดันยิ่งกว่านี้อีกนะ"
"สจ๊วตอะไรนั่นก็ไม่เป็นแล้ว..."
"เฮ้ย อย่าทิ้งความฝันไปง่าย ๆ อย่างงั้นดิวะ"
"ฝันลม ๆ แล้ง ๆ แบบนั้นทิ้ง ๆ ไปก็ได้..."
"มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน!"
"ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว!"
"เอ่อ...คือว่า..."
"อย่าเสือก!!" เด็กหนุ่มผู้น่าสงสารถูกเราทั้งคู่หันไปด่าพร้อมกัน
"...ขอโทษครับ"
"พี่ออกไปได้แล้ว" ไนน์ก้าวเข้ามาในห้องแล้ววางถุงขนมลงบนโต๊ะผ่านหน้าผมไปอย่างเย็นชา
"ไม่ออก จนกว่าจะคุยกันให้รู้เรื่อง"
"พี่จะไม่ออกไปใช่ไหม" ผมจ้องตาไนน์ค้างไว้แสดงท่าทีปฏิเสธชัดเจน "งั้นผมออกไปเอง!"
ว่าแล้วไอ้เด็กดื้อก็เดินหนีออกไปเลย
ผมตามมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง
ผมทิ้งเสื้อคลุมสีเหลืองไว้บนเตียงตามเดิมแล้วเดินสับขาเร็ว ๆ ตามหลังไนน์ไป ขาผมยาวกว่ามากจึงใช้เวลาไม่นานก็ตามไนน์เกือบทัน
"เลิกตามผมมาสักที!" ไนน์หันหลังกลับมาตะโกนใส่ผม
"เลิกตามแน่ถ้าไนน์หยุดมาคุยกับพี่ดี ๆ"
ไอ้เด็กตัวแสบไม่รอให้ผมพูดจบ มันวิ่งเตลิดลงบันไดไปข้างล่าง ผมวิ่งตามมันลงไปติด ๆ ไนน์กระโดดก้าวลงบันไดทีละหลายขั้นได้อย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะชินแล้ว ส่วนผมทำแบบนั้นไม่ได้เพราะไม่ได้อยู่ที่นี่มานาน
ไนน์ลงมาถึงข้างล่างได้ก่อน มันหันหลังกลับมาแล้วพบว่าผมก็กำลังจะถึงชั้นล่างแล้วเหมือนกัน ไนน์จึงวิ่งต่อไปจากหน้าตึกมุ่งไปยังประตูทางเข้าหอใน
เราวิ่งตัดผ่านผู้คนที่เดินเอื่อยเฉื่อยไปมาตามทางเดิน หนึ่งในนั้นมีศรที่กำลังจะเดินออกไปข้างนอกด้วย ไนน์เกือบชนผู้หญิงคนหนึ่งแต่ก็หลบตัวเองได้ทัน แต่นั่นก็ทำให้ไนน์วิ่งช้าลงไป ส่วนผมวิ่งสับขาหลบหลีกสิ่งกีดขวางได้อย่างชำนาญ
เกือบแล้วอีกนิดเดียว
ใกล้จะถึงตัวไนน์แล้ว
"รีบวิ่งไปไหน มาเซ็นชื่อก่อนลูก" โธ่เว้ย! ลุงรปภ.เรียกตัวผมไว้ กำลังจะตามได้ทันแล้วเชียว
ผมรีบตวัดลายมือเละ ๆ ส่ง ๆ ไปแล้วถีบตัวพุ่งออกจากประตูทันที
               อยู่ไหนนะ อยู่ไหนนะไอ้ตัวแสบ...เจอแล้ว!
               ไนน์วิ่งแจ้นออกไปตามทางฟุตบาทข้างถนนฝั่งตรงข้ามแล้ว เร็วจังวะ!
               ไม่รอช้า ผมใส่เกียร์หมาไล่ตามหลังไนน์ไป
               เราวิ่งไปเรื่อย ๆ เหมือนผู้ร้ายกำลังหนีการจับกุมของตำรวจในหนังแอคชั่นยังไงยังงั้น หรืออาจกลับกัน เป็นไนน์ที่เป็นพระเอก ส่วนผมเป็นวายร้ายคอยตามฆ่ามัน
               "พี่เบ็น!...ผม...แฮ่ก...แฮ่ก...เหนื่อยแล้ว...นะเว้ย!" ไนน์ตะโกนออกมาโดยไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ เสียงนี่หอบเป็นหมาเลยนะ
               "เหนื่อยก็อย่าฝืนวิ่ง หยุดแล้วมา...แฮ่ก...คุยกันก่อน!!"
               "ไม่เอา!!"
               ตามฟุตบาทไม่ได้โล่งแจ้งให้เราสองคนได้เล่นไล่จับกันสะดวก ผมและไนน์ต้องหลบหลีกผู้คนที่เดินไปมาอย่างทุลักทุเล ไนน์อาศัยความตัวเล็กกว่าในการวิ่งซอกแซกไปมาตามผู้คน ตัดความเร็วของผมไปได้มาก
แต่แล้วไนน์ก็วิ่งไปชนเข้ากับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่
               "ดูทางบ้างดิวะ" เด็กหนุ่มคนนั้นตะโกนด่าไนน์
               ไนน์ที่รักษาสมดุลของตัวเองได้แล้วก็วิ่งออกไปทันที แต่ไม่วายสวนพ่อหนุ่มผู้น่าสงสารกลับไปด้วย "มึงนั่นแหละ! ไอ้สัตว์! อย่าปากดี!!"
               การซ้อมด่าคำหยาบตอนนั้นได้ถูกนำมาใช้แล้วที่นี่ในเวลานี้ ถ้ากุ้งได้ยินคงภูมิใจในน้องคนเล็กแย่
เห้อ...ไนน์ของผม จากเด็กตัวน้อยน่ารักพูดจาครับผมตลอดเวลา กลายมาเป็นเด็กเปรตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
               "ผมขอโทษแทนน้องผมด้วยครับ! ปกติมันน่ารักกว่านี้ อย่าไปถือสามันเลยนะครับ!" ผมวิ่งผ่านเด็กคนนั้นที่กำลังทำหน้าเหวอจากการโดนด่าเมื่อครู่
               ผมเริ่มหมดแรงจะวิ่งแล้ว เราวิ่งกันมาไกลมาก จากฝั่งหลังมหา'ลัย มาถึงประตูหน้ามหา'ลัย อึดและดื้อฉิบหายเด็กห่าอะไรก็ไม่รู้
"เลิกตามสักที! ผม...แฮ่ก...แฮ่ก...ไม่ไหวแล้ว!!!"
"ก็หยุดวิ่งซิโว้ย!!! แฮ่ก...ไอ้เด็กเปรต!!...แฮ่ก...หยุดสักที!!!"
ความเร็วของเราสองคนลดต่ำลงมาทั้งคู่จนเกือบจะกลายเป็นการเดินเร็วไปแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น ไนน์ พี่จะไปหาไนน์แล้ว...
"เฮ้ยเบ็น!!" เนตรขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดี มันลดความเร็วลงแล้วหันมาคุยกับผม โชคดีที่รถบนถนนเส้นนี้ไม่ค่อยหนาแน่นเท่าไหร่ "วิ่งหนีอะไรกันวะ!!"
"กูตามไนน์อยู่!"
ไนน์ที่ได้ยินเสียงเนตรกับผมก็หันมาทันที แล้วโบกมือร้องเรียกเนตรทั้งที่ยังวิ่งอยู่
"พี่เนตร มารับผมหน่อยครับ!!!"
"เฮ้ย เนตร มึงต้องให้กูซ้อนนะ!"
"พี่เนตร! อย่าไปฟังพี่เบ็น ให้ผมซ้อน!!"
เนตรหันไปมาระหว่างร่างพวกเราที่วิ่งแลบลิ้นอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วเนตรก็ตัดสินใจได้...
"ไนน์ ขึ้นมาจ้ะ!!" เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย!
เนตรเร่งความเร็วให้ไปจอดข้างไนน์ ไนน์รีบซ้อนท้ายแล้วเนตรก็บิดแฮนด์เต็มแรงเกิด
"ไอ้เหี้ยเนตร! ไอ้เพื่อนทรพี!!"
ไนน์ที่ได้ซ้อนท้ายเนตรสมใจอยากแล้วก็หันมาหาผม ไอ้เด็กจังไรมันยิ้มเยาะไม่พอ ยังแลบลิ้นปริ้นตาล้อเลียนแล้วตะโกนไล่หลังมา "ไอ้พี่เบ็นหน้าโง่!!! วู้ววว!!" ไนน์ตะโกนดังลั่นไม่อายชาวบ้าน
ทีอย่างนี้นะหน้าด้านขึ้นมาเชียว ไอ้เวร
ผมวิ่งต่อไปอย่างไม่ลดละ ถึงจะเหนื่อยจนเจ็บสีข้างไปหมด แต่แทนที่ผมจะหงุดหงิดอารมณ์เสีย ผมกลับหัวเราะออกมาทั้งที่ยังหอบอยู่
เดี๋ยวดิ จากที่เถียงกันเมื่อกี้ ตอนนี้กลายเป็นการเล่นไล่จับสนุก ๆ ไปได้ไงวะ
แต่ตอนนี้ผมฝืนวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว ร่างของไนน์กับเนตรค่อย ๆ ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ ในที่สุดผมก็หยุดวิ่งแล้วยืนหายใจเข้าออกเหมือนคนเป็นหอบหืดอยู่กลางทาง
"ไอ้เบ็น!! มายืนหอบอะไรตรงนี้วะ" ลัคกี้รอบสอง ไอ้กุ้งขี่รถผ่านมาพอดี
"เฮ้ยไอ้กุ้ง! ให้กูซ้อนหน่อย!"
"ทำไมวะ!"
"เออ มึงอย่าเพิ่งถามมาก จอดเร็ว!!" ผมออกคำสั่งไปแล้วกุ้งก็ตอบสนองอย่างเชื่อฟัง
ได้นั่งพักบ้างสักที ปวดสีข้าง ปวดขา ปวดน่องไปหมด
"ไปไหนครับคุณชาย"
"เมื่อกี้มึงเห็นเนตรขี่รถผ่านมาตรงนี้ปะ ตามมันไปหน่อย"
"ได้เลยครับคุณชาย"
ผมแอบแปลกใจว่าทำไมมันถึงบังเอิญขนาดนี้ที่เนตรและกุ้งขี่รถผ่านเรามาเกือบจะในเวลาพร้อมกัน อีกอย่าง ทั้งคู่มีรถเป็นของตัวเองก็จริง แต่ส่วนใหญ่ถ้าไปที่เดียวกันจะใช้รถเนตรเป็นหลักมากกว่า
กุ้งเลี้ยวไปมาอย่างมั่นใจทุกทางแยก ทำเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเนตรขี่ผ่านทางนี้มา
ไม่นานกุ้งมันก็ขี่ออกมาข้างนอกมหา'ลัย ลัดเลาะไปตามซอยต่าง ๆ
แต่ทางนี้มันคุ้น ๆ ผมขี่ผ่านทุกวันเลยด้วยซ้ำ
"นี่มึงจะพากูกลับหอเหรอ"
"อ...เอ่อ จริงด้วยแฮะ กูว่าเนตรมัน...น่าจะมาทางนี้ว่ะ"
"เหรอ" กูเชื่อจ้ะเพื่อนรัก "เนตรจะพาไนน์ไปหอกูทำไมกันน้า..."
"...มึงรู้แล้วเหรอ"
"ยังหรอก แค่สงสัย นี่พวกมึงเล่นอะไรกัน ห๊า"
"ศรมันโทรมาบอก ว่ามึงวิ่งตามไนน์ออกไปนอกหอใน" ตอนวิ่งผ่านไอ้ศรแน่เลย "กูกับเนตรเลยวางแผนกันไปรับมึงทั้งคู่ไปหอมึงเอง แกล้งทำเป็นบังเอิญผ่านมา"
"แผนเยอะนักนะพวกมึงเนี่ย"
"ขอโทษ ๆ พวกมึงจะได้คุยกันดี ๆ สักที"
"อื้ม ไม่ได้ว่าอะไร ขอบคุณครับพี่ชาย" ผมพูดด้วยเสียงหวานแล้วเอาหน้าซบลงไปที่หลังอันแข็งแกร่งดุจชาติชายของกุ้งเพื่อแกล้งมันเล่น
"ไอ้สัตว์ ออกไป กูขนลุก"
แต่ที่บอกขอบคุณนี่ผมบอกจากใจจริง บอกทั้งกุ้งและเนตรเลย พวกมันสองคนช่วยผมไว้เยอะมากจนผมไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี
ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าหอผม และแล้วก็เป็นไปตามที่กุ้งบอก เนตรนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ของตัวเองอยู่ ส่วนไนน์นั่งหน้าหงอยอยู่หน้าประตูทางเข้าหอ
พอไนน์เงยหน้าขึ้นมาเจอผม ไนน์ก็ก้มลงทันที แววตาของไนน์ดูแดงก่ำและฉ่ำไปด้วยน้ำตา
ร้องไห้อีกแล้วหรือไงนะ
"มาได้สักทีนะ รอนานสัตว์" เนตรทักขึ้นแล้วสยายผมตัวเองเล่น
"แล้วไอ้หมาหงอยนี่เป็นอะไรไปอีกล่ะ"
"ก็นะ มันงอนที่กูหลอกมันมาที่หอมึง กูเลยต้องเฝ้ามันไม่ให้หนีไปไหนอีก" ไนน์เงยหน้าขึ้นมามองค้อนเนตรแล้วก้มหน้าลงไปเหมือนเดิม "แล้วระหว่างรอพวกมึงกูก็ดุมันไปบ้าง"
"นี่ดุจนน้องร้องไห้เลยงะ" กุ้งเดินเข้ามานั่งซ้อนท้ายเนตร
"บ้า กูไม่ได้ว่าอะไรแรงเลยนะ แค่บอกให้คุยกับเบ็นมันดี ๆ เบ็นมันเป็นห่วง แค่นี้ไนน์ก็น้ำตาซึมใส่กูแล้ว"
"พี่เนตรโกหกผมอะ พี่กุ้งด้วย"
               ผมถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ไนน์ คราวนี้ไนน์ยอมให้ผมเข้าใกล้ได้สักที ผมลูบหัวปลอบมัน พยายามลูบให้อ่อนโยนที่สุด
               "ถ้าไม่ทำงี้ ตอนนี้พวกมึงคงวิ่งไปถึงกรุงเทพฯแล้วมั้ง" เนตรพูดประชดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ผมและกุ้งกลับขำกับการเปรียบเทียบเว่อร์ ๆ ของมัน
               "ปะ ไปกันเถอะ" กุ้งลุกขึ้นมาจากมอเตอร์ไซค์เนตรที่ซ้อนอยู่แล้วทำท่าจะเดินไปที่รถตัวเอง "คู่นั้นก็เข้าหอกันแล้ว คู่เราก็เข้าหอของเรากันเถอะจ้ะที่รัก"
"จ้ะที่รัก!" ประโยคเหมือนหวานแต่น้ำเสียงเหมือนมาร จากนั้นไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยของกุ้งที่โดนเนตรดึงติ่งหูอยู่
พวกเราบอกลากันก่อนแยกจากกัน ผมไม่ลืมขอบคุณกุ้งกับเนตรที่ช่วยกันวางแผนให้ ส่วนไนน์ก็ขอบคุณทั้งคู่เหมือนกัน แต่ขอบคุณด้วยสายตาอาฆาตแทน
ทั้งกุ้งและเนตรบึ่งรถออกห่างจากเราไปเรื่อย ๆ เสียงเครื่องยนต์แว่วเบาลง เบาลง จนในที่สุดก็เหลือเพียงเสียงจั๊กจั่นเรไรและแมลงหวี่ที่ส่งเสียงกันระงม
ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแล้ว
ผมยังคงโอบไหล่และลูบหัวไนน์อยู่ ส่วนไนน์ก็เลื่อนหัวเข้ามาซบที่อกผมข้าง ๆ กัน
เรานั่งกันอยู่อย่างนั้นสักพัก เก็บบรรยากาศและความรู้สึกคะนึงหาของกันและกัน
"ขึ้นไปข้างบนกันเถอะพี่เบ็น" ไนน์เงยหัวขึ้นมาแล้วทำท่าจะลุกขึ้น "ตรงนี้ยุงเยอะ"
"ปะ" ผมลุกขึ้นยืนตามแล้วเปิดประตูหอให้เด็กน้อยเข้าไปข้างใน "วันนี้นอนกับพี่นะ"
"อื้ม ครับผม"


วันนี้แหละ ผมกับไนน์จะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ผมจะต้องเปิดประตูหัวใจของไนน์ให้ได้
ผมได้รู้แล้วว่าไนน์ต้องผ่านอะไรบ้าง ถึงจะไม่ได้รู้ทั้งหมด แต่ผมต้องให้ไนน์เล่าปัญหาให้ผมฟัง ถ้าเรื่องแค่นี้ผมช่วยไนน์ไม่ได้ก็ลาออกจากการเป็นคู่ชีวิตของไนน์ไปซะ ไอ้เบญจมินทร์
ใกล้ถึงเวลาบ่ายสามแล้ว ผมรีบพุ่งตัวไปที่หน้าห้องเรียนของไนน์ทันที วันนี้ไนน์มีเรียนถึงแค่คาบบ่ายสามและไม่มีเรียนอีก ส่วนผมมีเรียนตั้งแต่บ่ายยันเย็น
ใช่ ผมโดดเรียนมาหาไนน์ มันไม่ใช่พฤติกรรมของนิสิตที่ดีหรอกนะ แต่ตอนนี้การดูแลคนที่เรารักนั้นสำคัญกว่ามาก
ถ้ามาดักรอหน้าห้องเรียนละก็ รับรองไม่คลาดกันแน่
ถ้ามันจะหนีผม ผมก็จะวิ่งไล่ตามมัน
ถ้ามันวิ่งหนีไปถึงสุดขอบโลก ผมก็จะวิ่งไปสุดขอบฟ้าเพื่อตามมันไป
กระต่ายน้อยอย่างผมต้องอยู่คู่กับเดือนสิ ถูกไหม
ผมเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องเรียน กระวนกระวายจนเหงื่อแตกเป็นสาย ใจเต้นตึกตักแทบจะทะลักออกมานอกอก ยังดีที่ยังพอควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้บ้าง ถ้าสติหลุดไปอีกนิดมีหวังได้กระชากประตูเข้าไปหาไนน์กลางชั่วโมงเรียนแบบที่หนังโรแมนติกเว่อร์ ๆ จะทำกัน
ใจเย็นก่อนนะเบ็ญจมินทร์
และแล้วก็มีนิสิตคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องก่อนเวลาบ่ายสาม จากนั้นตามด้วยอาจารย์และนิสิตอีกหลายคนที่แห่กันออกมา ทุกคนดูจะแปลกใจที่เห็นผมยืนรอใครสักคนอยู่หน้าห้อง
รุ่นน้องบางคนที่ผมรู้จักเข้ามาทักทายพูดคุยกับผม ผมตอบไปทีตามมารยาทพลางชะเง้อมองหาไนน์ที่ประตูหน้าห้อง
แต่ไนน์ก็ไม่ออกมาสักที
หรือไนน์ออกไปแล้วแต่ผมไม่ทันสังเกตเห็น
บ้าน่า ยืนดักอยู่หน้าห้องขนาดนี้ไม่น่าจะพลาดได้
"เอ่อน้องครับ ไนน์กลับไปแล้วเหรอ"
"อ๋อ วันนี้ไนน์ไม่มาเรียนค่ะ เห็นบอกว่าจะโดด"
เวรเอ้ย! ผมลืมไปเลยว่าถ้าไนน์ไม่มาเรียน การมาดักหน้าห้องเรียนก็คงไม่มีประโยชน์
ผมเดินคอตกกลับไปที่ไอ้ชมพูมอเตอร์ไซค์เพื่อนรัก ผมจำใจต้องขี่รถไปยังห้องเรียนของคาบต่อไปที่อยู่คนละตึกกับคณะ
แต่แล้วผมก็คิดได้ ถ้าไนน์มันจะไม่ออกมาเลย จะหาให้ทั่วมหา'ลัยก็คงไม่เจอแน่ ยกเว้นที่เดียว
...หอใน
ผมหักแฮนด์ไอ้ชมพูเลี้ยวกลับทันที ป้ายต่อไปไม่ใช่ห้องเรียน ไหน ๆ ก็โดดแล้วก็เอาให้สุด
รอพี่ก่อนนะ...ไนน์
ในที่สุดผมก็ได้มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูหอในแล้ว ปัญหาสำคัญต่อมาก็คือ คนนอกที่ไม่ได้อยู่ในหอในนั้นไม่สามารถเข้าไปได้เลย ยกเว้นจะเป็นญาติกับเจ้าของหอซึ่งต้องให้เจ้าตัวลงมายืนยันด้วยตัวเอง
ให้ตายเหอะ โทรไปยังไม่รับเลยแล้วจะให้ลงมาหาได้ยังไงวะ
"...สรุปแล้วเบ็นเป็นญาติกับเด็กที่อยู่ห้อง 20421 หรอ" ลุงรปภ.ที่ดูแลอยู่บริเวณประตูหอในโก่งคิ้วสูงถามผม ลุงเขารู้จักผมดีแท้ ๆ ตอนอยู่หอในตอนปี 1 ก็ไหว้แกทุกครั้ง เวลาแกยกของหนักก็ไปช่วยแบกตลอดจนแกจำชื่อผมได้ ทำไมไม่ยอมปล่อยให้เข้าไปง่าย ๆ นะ
"เป็นญาติครับ ...จริง ๆ แล้วเป็นแฟนกันครับ!" ผมพูดออกไปเสียงดังฟังชัด
"แฟน?...ไม่ได้หรอก อย่างน้อยก็ต้องให้เจ้าตัวลงมายืนยันนะ"
"โห่ ลุง ลุงก็รู้จักผมดีนี่ ผมไม่ไปขโมยของหรอกน่า นะครับ"
"เบ็นเอ้ย กฎก็คือกฎนะลูก ลุงปล่อยไปไม่ได้หรอก"
ชิ! ซวยชะมัด รู้งี้แอบแทรกตัวมาตอนคนไหลเข้าประตูหอในเยอะ ๆ ดีกว่า
"อ้าวพี่เบ็น มาหาไนน์หรอ" ลัคกี้! ไอ้ศรน้องกุ้งมาช่วยได้ทันเวลาเลย
"อื้ม ว่าจะเข้าไปหาไนน์ มันไม่สบายหนักมาก ศรดูดิ" ผมทำเสียงและท่าทางเสียใจแบบเล่นใหญ่เกินความ "เด็กหนุ่มคนหนึ่งต้องนอนซมท้องเสียอยู่บนเตียง เขากำลังรอคอยชายหนุ่มสุดที่รักมาดูแลรักษาใจ แต่ท่านผู้นี้กลับไม่ยอมปล่อยพี่ไป ฮือ!"
ศรกับคุณลุงรปภ.ได้แต่มองหน้ากันแล้วเลิกคิ้วใส่ผม
"แล้ว...ทำไงอะ" ศรถามผมมา เข้าทางละ
"ลุงครับ" ผมหันไปหาคุณลุงรปภ.แทนการตอบศร "ถ้ามาเยี่ยมแล้วให้เจ้าตัวมายืนยันก็ได้ใช่ไหมครับ"
"ใช่...จะโทรเรียกลงมาแล้วเหรอ"
"เปล่าครับ ผมเปลี่ยนไปเยี่ยมห้อง..." ผมหันไปหาศรเพื่อขอเลขห้อง "ห้อง 20426 แทนครับ"
"ห๊ะ แต่ลุงจำได้ว่าเป็นห้อง 20421 นะ"
"เปลี่ยนแล้วไงครับ นี่ไง มีเจ้าของห้องมายืนยันตัวให้แล้วด้วย เนอะ" ผมหันไปแสยะยิ้มใส่ศร
"เฮ้ยพี่ เดี๋ยวดิ เอางี้เลยเหรอ" มึง-จะ-ไม่-ช่วย-กู-เหรอ
ผมยิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วกัดฟันพูด "เนอะ!"
"ครับ! พี่เขาจะมาเยี่ยมห้องผมครับ ห้อง 20426 ครับลุง" เยี่ยมมากไอ้ศรน้องกุ้ง
ในที่สุดคุณลุงรปภ.ที่น่ารักก็ทนความดื้อดึงของผมไม่ไหว ส่ายหัวด้วยความระอาใจแล้วอนุญาติให้ผมขึ้นไปดูไนน์ได้แค่แป๊ปเดียวเท่านั้น
"ถ้า 'ดูแลรักษาใจ' กันเรียบร้อยแล้วก็รีบลงมานะ นี่เห็นว่าเป็นเบ็นนะลุงถึงยอมอ่อนให้"
"ครับผม ขอบคุณนะลุง ใจมากไอ้ศร"
ไหว้ลุงเสร็จผมก็วิ่งแจ้นเข้าไปข้างในทันทีปล่อยให้ศรผู้เป็นเจ้าของห้องยืนเกาหัวที่หน้าประตู
บรรยากาศหอในยังคงเหมือนเดิม เหมือนปีที่แล้วที่ผมเคยอยู่ นิสิตปีหนึ่งทั้งหญิงและชายเดินขวักไขว่ไปมาตรงทางเดิน
ท่ามกลางเสียงนกร้องเซงแซ่ตามต้นไม้ข้างทางมีเสียงพูดคุยหยอกล้อกันตามประสาเด็กปีหนึ่ง กลิ่นอายเก่า ๆ ผสมกับกลิ่นฉุนจากขี้นกเกรอะกรังตามพื้นเตะเข้าจมูกผมอย่างจัง
จากหน้าประตูมาสู่ทางเดิน เคลื่อนตัวไปยังหน้าตึกที่ไนน์อยู่ ขึ้นบันไดไปข้างบน และแล้วก็จบลงด้วยการยืนค้างอยู่หน้าห้องของไนน์
ภายในห้องมีเสียงพูดคุยและเสียงตึงตังแสดงถึงการมีอยู่ของบุคคลในนั้น ดูแล้วมีมากกว่าสองคนแน่นอน
ไนน์ต้องอยู่ที่นี่สิ จะไปไหนได้ จริงไหม
ผมกล้า ๆ กลัว ๆ ยกมือขึ้นมาเคาะประตูตรงหน้า
ภายในเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น สมองผมแล่นหาวิธีตอบรับเสียงที่จะถามขึ้น แน่นอนว่าเวลามีคนมาเคาะประตูเราจะต้องถามคนที่อยู่อีกฟากว่า 'ใครครับ?'
แล้วถ้าผมบอกไปว่าเป็นตัวผม ถ้าไนน์ได้ยิน เพื่อนมันจะเปิดประตูให้ผมหรอ
จะโกหกหรอบ้าน่า เอาไงดีวะ
"ว่าไงไอ้เหี้ยกา..." ปรากฏว่าบุคคลในห้องเปิดประตูทันทีโดยไม่ได้ถามเลยสักคำ สงสัยคงจะชินกับการมีเพื่อนเข้ามาเล่นในห้องบ่อย ๆ "ขอโทษ...ครับ?" เด็กหนุ่มตรงหน้าเลิกคิ้วเป็นเชิงถามผม
"คือ พ..." ไม่ อย่าเรียกตัวเองว่าพี่ ไม่มีปีสองคนไหนเข้ามาหอในหรอก "ผมมาหาไนน์ ไนน์อยู่ไหมครับ"
"อ๋อ ไม่อยู่" เฮ้ย ได้ไงวะ
"แล้วไนน์ไปไหนเหรอครับ"
เด็กหนุ่มตรงหน้ายักไหล่ "ไม่รู้เลย ช่วงนี้ไนน์มันซึม ๆ ไปเพราะข่าวบ้า ๆ นั่น ไปไหนมาไหนไม่ค่อยบอก"
ผมคอตกอีกครั้ง ใจที่เต้นรัวก่อนหน้านี้หล่นลงไปถึงตาตุ่ม หัวใจผมพองโตขึ้นเหมือนการกดไลค์ค้างในแชทสีฟ้าแล้วก็แตกดังปิ้วทันที ไม่เหลือซากเลย
"มึงจะมารอมันที่ห้องกูก่อนปะ เดี๋ยวมันก็คงมาแหละ ช่วงนี้มันไม่ค่อยออกไปไหน" รูมเมทของไนน์เริ่มขึ้นกูมึงตามความเคยชินกับผม
"ขอบคุณครับ"
"เออ มึงไม่ต้องสุภาพมากก็ได้ เข้ามา ๆ"
เด็กหนุ่มเปิดประตูกว้างพร้อมเกาะไหล่ผมดันเข้าไปในห้อง
ภายในห้องนั้นเหมือนห้องที่ผมเคยอยู่เมื่อปีที่แล้วไม่มีผิด เตียงสี่เตียงที่มุมสี่มุม ตอนนี้มีเจ้าของห้องอยู่กันสามคน แต่ละคนอยู่ในมุมของตัวเอง
คนหนึ่งนอนเล่นเกมในโทรศัพท์แล้วส่งเสียงโวยวายออกมาไม่เกรงใจเพื่อนร่วมห้อง ดูเขาจะเคร่งเครียดมากถึงขนาดไม่ได้สังเกตว่ามีผมเข้ามาในห้อง
อีกคนนั่งอ่านหนังสือใส่หูฟังอยู่ที่โต๊ะ เขาหันมามองตอนผมเดินเข้าไป แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วก้มลงไปอ่านหนังสือต่อ
ส่วนเด็กหนุ่มที่พาผมเข้ามา เชิญผมให้ไปนั่งบนเตียงของไนน์ เขาผายมือไปที่มุมฝั่งติดกับประตูทางเข้าแล้วหันกลับไปเข้ามุมเล่นคอมตามเดิม
มุมของไนน์ดูแตกต่างจากคนอื่นไปบ้าง มองโดยรวมแล้วไนน์วางของได้เป็นระเบียบมาก หนังสือก็อยู่ในส่วนของหนังสือ ส่วนเครื่องบำรุงก็อยู่ในส่วนของมัน ทุกอย่างถูกจัดวางแยกกันชัดเจน ดูสบายตาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเจ้าของดี
ที่เตียงคลุมด้วยผ้าปูเตียงสีเหลืองอ่อนตามรสนิยมความชอบน้องไนน์ มีหมอนและหมอนข้างสีส้ม ๆ วางอยู่คู่กับเสื้อคลุมตัวโปรด
แม้ว่ามันจะขาดรุ่งริ่งขนาดนี้...ไนน์ยังเก็บมันไว้อยู่ใช่ไหม
ผมนั่งลงบนเตียงแล้วหยิบเสื้อตัวนั้นขึ้นมาสูบดมรับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นเดิมที่ไนน์ใช้ประจำ ทำอย่างนี้แล้วเหมือนได้กอดไนน์จริง ๆ เลยแฮะ ผมหวังว่าไนน์คงจะรู้สึกเหมือนกันตอนที่กอดเสื้อตัวนี้นะ
               สายตาผมซุกซนสอดส่องไปทั่วมุมส่วนตัวของไนน์ บนโต๊ะอ่านหนังสือมีตำราภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษมากมายเรียงอย่างสวยงาม ตามผนังโต๊ะมีตารางเวลาของอะไรบางอย่างติดอยู่ด้วย
               ผมเคลื่อนตัวเข้าไปดูใกล้ ๆ มันเป็นตารางเรียนและตารางการออกกำลังกายที่กำหนดวันชัดเจนว่าวันไหนออกส่วนไหน ข้าง ๆ มีโน๊ตกาวหลายแผ่นติดไว้ด้วยว่า 'อย่าขี้เกียจ' 'ไปยิมไอ้สาส' 'พี่เบ็นรอดูมึงล่ำอยู่นะ' 'มึงทำได้ สู้ ๆ' 'คิดจะเหนื่อยคิดถึงหน้าพี่เบ็น' 'กัมบาเร้!!' 'รอผมก่อนนะพี่เบ็น ฮึบ ๆ'
               ไม่ได้มีแค่ที่ข้าง ๆ ตารางการออกกำลังกายเท่านั้น กระดาษโน๊ตกาวหลากหลายสีสันถูกติดไปทั่วตามผนังที่อยู่ภายในมุมของไนน์ ข้อความเหล่านี้สะท้อนถึงความตั้งใจและความพยายามของไนน์ชัดเจน มีทั้งเรื่องเรียน เรื่องการออกกำลังกาย เรื่องความเชื่อมั่นในตัวเอง และเรื่องการพูดการเข้าสังคม
               แทบทุกแผ่นมีชื่อผมอยู่ในนั้น
               ผมกอดเสื้อคลุมสีเหลืองนวลแน่นขึ้นกว่าเดิม
               พี่เข้าใจแล้วนะ ความพยายามของไนน์ ความรักของไนน์ พี่รับรู้ได้แล้วนะครับ
ผมนั่งอ่านข้อความวนซ้ำไปซ้ำมาจนเวลาผ่านไปไม่รู้กี่นาทีแล้ว และในที่สุดก็มีเสียงเคาะมาจากประตูห้อง มันถูกเปิดออกทันทีโดยไม่ได้รอเจ้าของห้องตอบรับ
               แบบนี้ไม่ผิดแน่...เจ้าของห้องอีกคน!
               ผมรีบลุกขึ้นยืนทันที
               "มึงกูไม่เข้าใจโจทย์ข้อสามว่ะ เอามาลอกหน่อยดิ!!" เอ่อ...ไม่ใช่ไนน์เหรอ?
               "แป๊ป ๆ กูหาก่อน"
               "แล้วมึงเป็นใครวะ" ผู้มาเยือนเดินเข้ามาในห้องแล้วยืนขวางประตูทางเข้าอยู่ ประตูถูกเปิดค้างไว้อย่างนั้น
               "เพื่อนของไอ้ไนน์มันน่ะ เอ้า เอาไป"
               "ขอบใจมากเพื่อน"
               "ทำไมไม่ปิดประตูกันอะ" อีกเสียงบ่นหนึ่งดังขึ้นมาจากนอกห้อง
               เสียงนี้...ไม่ผิดแน่


ดอกเสลาร่วงโรยลงมาเน่าที่พื้นดินหมดแล้ว คงเหลือแค่ลำต้นที่ไร้ซึ่งจุดแต้มสีชมพูของมัน
จากวันเปิดเทอมวันแรกที่แสนสดใสของผมแปรเปลี่ยนไปเป็นโลกสีเทาหมองหม่นไปในเวลาแค่สี่วัน
               ผมโทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน เดินผ่านก็ก้มหน้าหลบผมตลอด ไนน์ไม่ได้ทำแบบนี้แค่กับผม ไนน์กำลังหนีหน้าทุกคนบนโลกใบนี้ หนีทุกคนรวมถึงผมด้วย
               ไนน์ที่สดใสร่าเริงของผมกลายเป็นเด็กหน้านิ่งหน้าซึมคนเดิม หรือบางทีก็ดูแย่กว่าตอนนั้นด้วยซ้ำ
ผมสืบจากไอ้ศรมาก็พบว่าไนน์มันไม่คุยกับใครเลย แม้แต่รูมเมทมันก็คุยไม่กี่คำ กลับหอมาก็อาบน้ำนอนเลย ใครถามก็บอกว่าไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อย อยากพักผ่อนเงียบ ๆ คนเดียว
สามวันที่ผ่านมานี้ผมเข้าไปที่หอสมุดทุกวัน เผื่อโชคดีได้เจอไนน์ที่มุมอับมุมเดิมของเราสองคน แต่ไม่มีสักวันที่ไนน์มาเหยียบที่นี่ ผมมาอยู่ที่มุมอับนี้ แล้วนั่งรอ รอ รอจนกว่าไนน์จะโผล่มาแล้วเข้ามากอดผม ร้องไห้โฮให้ผมปลอบ แต่ไม่มีเลย
"ไอ้เบ็น มึงดูนี่ดิ" กุ้งสะกิดเรียกผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มัน ตอนนี้เรากำลังทำโปรเจคงานกลุ่มกันอยู่ที่ลานใต้ตึกคณะในเวลาหลังเลิกเรียนช่วงเย็น แต่เพราะเหลืองานอีกไม่มากผมและกุ้งเลยอาสาจะทำต่อกันสองคนแล้วให้คนอื่นกลับไปก่อน
งานไม่ได้ยุ่งยากอะไรหรอก ผมมีหน้าที่แค่รับบทความที่กุ้งคิดมาแปลเป็นภาษาอังกฤษแค่นั้น ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่เป็นปัญหา คงจะเป็นเรื่องความรู้สึกและจิตใจของผมเองมากกว่า
"เบ็น ดูนี่ก่อน"
"อะไรวะ" ผมหันไปตอบอย่างรำคาญ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะดูอะไรทั้งนั้นแหละ
"มีคนขุดรูปไนน์มาอีกแล้วว่ะ"
"ไหน!" ผมรีบแย่งโทรศัพท์ของกุ้งมาดูทันที
               ภายในรูปมีท้องถนนเป็นฉากหลัง มีรถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์มากมายจอดค้างรออยู่ที่หน้าป้ายสัญญาณจราจรที่เป็นสีแดง
ที่เกาะกลางถนนนั้นมีเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งทำท่าเตรียมจะเดินออกไปกลางถนนที่แดดร้อนจัด ในมือถือพวงมาลัยดอกไม้อยู่ เนื้อตัวมอมแมมและใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ขาด ๆ
               ...เด็กขายพวงมาลัยตามสี่แยก!
               พอสังเกตที่ใบหน้าของเด็กชายคนนั้นก็รู้ได้ทันที แม้ภาพจะไม่ชัดมาก แต่โครงหน้าแบบนี้ แผลเป็นที่หางคิ้วข้างซ้ายนี้...
"นี่รูปไนน์จริงป๊ะน่ะ" กุ้งกระซิบถามผม แต่น้ำเสียงเหมือนตั้งใจจะพึมพำกับตัวเองมากกว่า
มีแคปชั่นและคอมเม้นท์มากมายอยู่ใต้ภาพด้วย คนโพสเป็นบุคคลเดียวกับที่โพสรูปตอนนั้นไม่ผิดแน่ แต่เพราะมันใช้บัญชีรายชื่อปลอมจึงไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริง
'ยังไม่หมดนะครับกับคุณไนน์ นายเอ๋อประจำคณะ ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา มีคนไปเจอไอ้เดือนเก๊อยู่ที่แยกไฟแดงที่นึงก็เลยแวะถ่ายรูปเก็บมา ใช่ไม่ใช่ก็ไปพิจารณากันเอาเองนะครับ โถ่เอ้ย เสียใจแทนคนสมัครว่ะ ที่อยู่ ๆ มีเด็กขายพวงมาลัยมาแย่งตำแหน่งไป #เดือนเก๊ #เด็กเส้น #ไนน์ชื่อไนน์ #ไนน์หน้าผุ #รับสักพวงไหมครับ'
'ตั้งสติกันหน่อยค่ะ เขาขายพวงมาลัยแล้วมันผิดเหรอคะ'
'เฮ้ย คนขายพวงมาลัยก็เป็นเดือนได้แล้วว่ะ งั้นต่อไปคงมีคนจับคนบ้ามาเป็นดาวเป็นเดือนบ้างแล้วมั้ง 555'
'ก็เหมาะสมอยู่ วันนั้นก็ดูไม่ต่างจากเด็กขายพวงมาลัยเท่าไหร่นะ แค่แต่งตัวดีขึ้นมาเฉย ๆ'
'ทุกคนใจเย็น ๆ นะครับ ขายพวงมาลัยตามถนนมันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ เห็นบางคนสนับสนุนว่าไนน์ช่วยเหลือพ่อแม่ ไนน์ยากจน อย่างงู้นอย่างงี้ เราอยู่ในยุคที่การทำผิดกฎหมายเป็นเรื่องปกติไปแล้วเหรอครับ คิดนะครับ'
'ไอ้พวกที่ด่าเขาเนี่ย วัน ๆ ยังแบมือขอเงินพ่อแม่กินอยู่รึเปล่า น้องเขาช่วยเหลือครอบครัวแต่กลับถูกเหยียดขนาดนี้ แต่ละเม้นอ่านแล้วก็สะท้อนจิตใจคนโพสได้เลยนะ'
'ตลกไอ้พวกที่ออกมาปกป้องมันว่ะ มึงคิดว่ามันยุติธรรมกับคนอื่นแล้วเหรอ มีคนจะสมัครเป็นเดือนอีกเยอะ แต่คนเดินขายพวงมาลัยโสมมแบบนี้ดันถูกเลือกมาได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเส้นสายก็ไม่ได้เกิดหรอก'
ผมอ่านต่อไปไม่ไหว ยื่นโทรศัพท์คืนกุ้งไปแล้วเอามือกุมขมับตัวเอง
'...พี่เบ็นก็ไม่รู้หรอกว่าไนน์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง...'
นี่สินะสิ่งที่ไนน์เจอมา นี่คือทั้งหมดที่ไนน์เจอรึเปล่า หรือยังมีอีกเยอะที่ผมยังไม่รู้และไนน์ยังไม่เคยระบายให้ผมฟัง
จากที่กุมหัวที่มีเส้นเลือดเต้นตุบ ๆ อยู่ข้างใน มือผมเลื่อนขึ้นไปเสยผมตัวเองแล้วเกามันอยู่อย่างนั้น
"ผมยุ่งหมดแล้วไอ้เบ็น" กุ้งหยุดมือผมไว้แล้วจัดผมเพ้าของผมให้กลับเข้าสภาพเดิม "ใจเย็นก่อนมึง ค่อย ๆ คิด"
"กู...กูไม่รู้เลยว่าไนน์มันต้องผ่านอะไรมาหนักขนาดนี้ แล้วถ้ายังมีเรื่องอื่นอีกล่ะ นี่กูเป็นพี่ชายมันจริงรึเปล่าวะ กูเป็นแฟนไนน์มันจริง ๆ รึเปล่าวะ เรื่องของมันกูยังไม่เคยรู้เลย นี่เหรอวะผลของการพยายาม ยุติธรรมฉิบหายเลยแม่งเอ้ย"
"กูเข้าใจความรู้สึกมึงนะ แต่ตอนนี้ประเด็นสำคัญมันแตกออกเป็นสองอย่าง คือเรื่องที่ไนน์ถูกวิจารณ์ว่าไม่เหมาะเป็นเดือน กับอีกเรื่องที่มันเป็นเด็กเส้นเลยทำให้เข้าประกวดได้"
"..."
"คือ กูพยายามมองในแบบความเป็นกลางนะ ประเด็นแรกกูไม่เห็นด้วย ไนน์มันก็พยายามจริง ๆ แค่วันนั้นมันดูไม่พร้อมไปหน่อยแต่ที่ผ่านมาก็เห็น ๆ กันอยู่ว่ามันสู้อะไรมามาก แต่ประเด็นที่สองเนี่ย ถ้ามองแบบไม่เข้าข้างใครนะ กูว่ามันก็ถูกที่ว่าไนน์เข้ามาในฐานะเด็กเส้นจริง ๆ"
จากแค่การอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีขึ้นแค่นั้นเองแท้ ๆ ทำไมมันถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้...ตอนนี้ไนน์ตกเป็นเป้าของการรวิจารณ์ของสังคมออนไลน์ไปแล้ว
ส่วนผม...ทำอะไรได้บ้าง ช่วยอะไรไนน์ได้บ้าง
ผมช่วยใครไว้ไม่ได้เลยสักคน
ใช่ เพราะผมมันอ่อนแอไง
แม่ครับ ผมขอโทษนะ ผมอ่อนแอเกินไป ผมทำตามที่สัญญากับแม่ไม่ได้
ผมหลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้ง ก็รู้ตัวอยู่หรอกว่ามันน่ารำคาญที่จะร้องไห้ออกมาบ่อย ๆ แต่ผมอดทนอดกลั้นความอ่อนแอในใจไว้ไม่ได้จริง ๆ
กุ้งช้อนหัวผมเบา ๆ ให้ไปซบที่ไหล่ของมัน ตอนนี้ผมไม่อายที่จะรดน้ำตาใส่เสื้อของกุ้งแม้จะมีคนนั่งอยู่ที่โต๊ะอื่นบ้างก็ตาม
"กูจะทำยังไงดี"
"กูก็ไม่รู้ว่ะ บอกไม่ได้เลยจริง ๆ ถึงไนน์จะถอนตัวไม่ไปแข่งในวันจริง แต่กูก็ไม่รู้ว่าไนน์มันจะถูกมองอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่เหมือนกัน"
"ดีกุ้ง ดีเบ็น" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลังเราสองคน ผมเลยต้องผละตัวออกจากไหล่กุ้งไป
ไอ้สนนั่นเอง
"ว่าไงสน มึงมีเรื่องด่วนอะไรรึเปล่า กูขอคุยกับเบ็นมันก่อนแป๊ปนึงนะ"
"ไม่มีอะไรมากหรอก กูแค่จะชวนเบ็นไปข้างนอก" ชวนไปไหนวะ? "เดี๋ยวกูไปนั่งรอตรงนู้น" พูดจบสนก็เดินไปนั่งไถโทรศัพท์เล่นที่โต๊ะอีกฟากหนึ่งทันที
"กูทำผิดใช่ไหมกุ้ง..."
"ไม่หรอก ไม่ได้ผิดแล้วก็ไม่ได้ถูก แค่ผลลัพธ์มันออกมาเป็นแบบนี้เอง จำที่กูบอกได้ไหมทุก ๆ เรื่องไม่มีอะไรถูกผิดหรอกอยู่ที่คนจะมองหรือตัดสินมันยังไง"
"...แล้วถ้ามึงเป็นกู มึงจะทำยังไงกับไนน์ดีวะ มึงจะช่วยไนน์ยังไง"
"อืม..." กุ้งถอนหายใจลึกและยาวมาก สักพักหนึ่งถึงจะตอบผมได้ "เอาเป็นว่า ถ้ากูเป็นไนน์ กูก็คงอยากให้มึงที่เป็นแฟนไล่ตามไปคุยให้ได้แม้ว่ากูจะเดินหนีมึงแค่ไหนก็ตาม"
"แต่การเดินหนีใครมันก็แสดงว่าไม่อยากยุ่งกับคนคนนั้นไม่ใช่เหรอวะ"
"มันไม่ได้หมายความแบบนั้นได้อย่างเดียวหรอก ถ้ากูเดินหนีคนทั้งหมดรวมถึงแฟนกูด้วย สำหรับกูนะ กูแค่ไม่อยากให้ใครเห็นตอนตัวเองอ่อนแอแล้วทำให้คนที่กูรักรู้สึกแย่ โดยเฉพาะเรื่องที่แก้ปัญหาไม่ได้ง่าย ๆ อย่างเรื่องนี้"
"..."
"แต่มึงจะทำยังไงก็เป็นเรื่องของมึง ทำในสิ่งที่มึงคิดว่าควรทำ แล้วอย่าลืมความรู้สึกล่ะ อย่าใช้แต่เหตุผล ความรู้สึกเองก็สำคัญ"
"...ขอบใจมากนะ"
"ได้เสมอ ถ้ามึงคิดมากอีกก็โทรมาหากูได้นะ ยี่สิบสี่ชั่วโมง"
"ครับพี่กุ้ง"
ผมยิ้มตอบกุ้งไป ผมหยุดน้ำตาได้สักพักแล้ว เหลือเพียงรอยคล้ำรอบดวงตาเท่านั้น
"ไอ้สน! เสร็จแล้ว! มาเลย!" กุ้งตะโกนไปหาสนแล้วหันมาพูดกับผมพร้อมยื่นช็อกโกแลตยี่ห้อโปรดให้ "เอ้า เอาไปแดก เห็นมึงพักผ่อนน้อย ไม่ยอมกินข้าวเที่ยงอีก เดี๋ยวน้ำตาลก็ต่ำแล้วเป็นลมตายไปอีกรอบ"
ไอ้สนร้องเพลงขึ้นมาเป็นทำนองของเพลงปั้นมนุษย์หิมะด้วยกันไหม "เราไปกินหมูกะทะกันไหม"
ไอ้สน ไอ้สัตว์ ก็นึกว่ามีอะไรจะคุยกับกูนักหนา แค่อยากมาเยาะเย้ยกูสินะ
กุ้งที่รู้เรื่องการพนันระหว่างผมและสนก็ขมวดคิ้วมองดุสนทันที
"...เอ่อ โทษที มุกไม่ฮาเนอะ"
"เล่นมุกเหี้ยอะไรของมึงไอ้ห่าสน" กุ้งด่ามันไปแทนผมแล้ว "แค่นี้เบ็นมันก็เศร้าจะตายอยู่แล้ว ถ้ามึงมาเพื่อถากถางละก็ มึงกลับไปเลยนะ"
"เฮ้ย ใจเย็น กู...กูไม่ได้ตั้งใจ กูแค่อยากให้เบ็นมันผ่อนคลาย" ไอ้สนทำหน้าจริงจังจนดูไม่เหมือนเสแสร้งเท่าไหร่ "โทษที"
"แล้วมึงจะพาเบ็นไปไหน"
"ไปกินหมูกระทะ"
"ไอ้เหี้ยสน!" ผมทนเงียบต่อไปไม่ได้แล้ว ตอนนี้ผมลุกขึ้นมาจนระดับสายตาเราเท่ากัน
"กูไม่รู้นะว่าในสายตามึงกูจะเลวจะเหี้ยแค่ไหน แต่วันนี้และตอนนี้กูชวนมึงไปร้านหมูกระทะจริง ๆ กูมีเรื่องอยากคุยกับมึงด้วย"
"กับกู?"
"ไปเถอะ ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้ว กูเลี้ยงเอง" ฝันไปเถอะ
ผมกระแทกก้นลงเก้าอี้จนเสียงดังลั่น เจ็บนิดหน่อยแต่ก็ยังปั้นหน้าขรึมได้อยู่
กุ้งเห็นผมไม่ตอบมันเลยพูดขึ้น "ไอ้สน มึงไม่ได้ตั้งใจจะถากถางเบ็นมันจริง ๆ ใช่ไหม"
"เออ กูพูดจริง"
"ถ้ากูรู้ว่ามึงแกล้งเบ็นนะ กูต่อยมึงแน่"
"เออ! กูพูดจริง ๆ"
"...งั้นแงะ" ผมไม่รู้ว่าทั้งคู่มีสีหน้ายังไงบ้างเพราะผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่สักพักกุ้งก็สะกิดแขนผม "เบ็น มึงว่าไง"
ผมหันควับไปหากุ้งทันที "นี่มึงเข้าข้างไอ้สนเหรอ"
กุ้งถอนหายใจยาวอีกครั้งแล้วพูดขึ้น "เปล่า กูก็รู้จักมันดี มันไม่ใช่คนที่ชอบเหยียบย่ำคนอื่นเล่นหรอก"
บอกตามตรง ผมไม่เชื่อสนเท่าไหร่หรอก แต่ผมยังคงเชื่อใจกุ้งอยู่ มันจะไม่ทำร้ายผมแน่เหมือนกับที่ไนน์เชื่อในตัวผม
"อื้ม...ก็ได้"
"โอเค หนึ่งทุ่มตรง เจอกันร้านเดิม"
"แล้วกู..."
"ส่วนมึงนะไอ้กุ้ง ไว้เลิกกับเนตรก่อนนะกูค่อยพาไปเลี้ยง"
"เออ จำไว้"
ทั้งสองคนหัวเราะแซวกันไปมา แต่ผมไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วยเลย


ตื่นขึ้นมาดวงอาทิตย์ก็เคลื่อนตัวมาอีกซีกฟากฟ้าพอดี
บ่ายแก่ ๆ แล้วแต่ไนน์ยังไม่ตื่นเลย ยังคงนอนซบอกผมอยู่
ผมค่อย ๆ เลื่อนตัวออกมาไม่ให้ไนน์ตื่น แกะมือของไนน์ที่ยึดแน่นกับเสื้อของผมอย่างอ่อนโยน คราวนี้สำเร็จ ผมไม่ได้ขัดขวางเส้นทางสายไหมของไนน์ในฝัน
กุ้งและเนตรยังคงโทรมาตามให้ไปเรียนช่วงบ่าย ตามมาด้วยเพื่อน ๆ ในสาขาเดียวกันที่ตามจนขี้เกียจตามแล้ว พวกมันดูจะตกใจมากคิดว่าผมป่วยตายไปแบบเงียบ ๆ เพราะปกติผมแทบไม่เคยโดดเรียนเลย
วันนี้โชคดีที่คาบเรียนทุกคาบไม่มีเก็บคะแนนในห้อง มีแค่การบ้านที่ให้ทำส่งคาบต่อไปซึ่งเพื่อนในสาขาผมอธิบายมาให้แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง น่ารักจริง ๆ เพื่อนผม
ส่วนไนน์...ตอนที่ถามเพื่อนในสาขาของมันที่หน้าห้องเรียนเมื่อวาน รุ่นน้องผมบอกว่าไนน์โดดเรียนไปตั้งแต่วันจันทร์แล้ว ไม่ได้โผล่หัวไปเรียนเลยตั้งแต่มีเรื่องเมื่อวันเสาร์ แล้ววันนี้คือวันศุกร์...
และวันเสาร์นี้ หรือก็คือวันพรุ่งนี้ เป็นวันประกวดจริงแล้ว...
"พี่เบ็น..." ไนน์สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาหาวทักทายผมแล้วขยี้ตาไปมา
ผมเห็นว่าไนน์ตื่นเต็มที่แล้วก็ไล่ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมากินข้าวที่ผมซื้อขึ้นมากินด้วยกัน
ไนน์ลุกเอื่อยเฉื่อยเดินไปอาบน้ำแต่โดยดี แต่หน้าตายังดูเมาขี้ตาอยู่เลย
               เมื่อพวกเราทั้งคู่จัดการตัวเองกันเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเข้าโรงเชือดสักที
               "ไนน์" ผมเรียกไนน์ให้มานั่งข้าง ๆ กันบนเตียง "ตกลงเรามีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม" ไนน์มานั่งข้าง ๆ ผมแต่โดยดี มือไม้เกาะแกะแขนแล้วเอาหัวมาซบไหล่ผม
               "เรื่องแข่งเดือนเหรอ...ผมไม่เอาแล้วไง"
               "ไม่ใช่เรื่องนั้น เรื่องของไนน์" เรื่องแข่งเดือนอะไรนั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่าไหร่แล้ว "ที่ตอนนั้นไนน์บอกว่าพี่ไม่เคยเข้าใจไนน์ ตอนนี้พี่อยากจะเข้าใจไนน์ให้มากขึ้นนะ"
               "...ถ้าพี่รู้แล้ว...พี่เบ็นจะเกลียดไนน์ไหม"
               "พี่รักเราตั้งแต่เรายังแต่งตัวไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมพี่ต้องเกลียดตัวตนของไนน์ด้วย" ผมก้มลงไปจุมพิตหัวของไนน์ "พี่รักไนน์ที่ไนน์เป็นไนน์ ไม่ใช่เพราะไนน์หน้าตาดีหรือดูดีขึ้นหรอกนะ"
"งั้นผมก็ไม่ได้ดูดีขึ้นจริง ๆ ดิ" ไนน์ทำสีหน้างอนแก้มป่องใส่ผมเล่น ๆ
"ดูดีขึ้นดิ หน้าตาน่ารักขึ้นเยอะ" ผมหยิกแก้มไนน์ แต่แล้วก็รู้ตัว "นี่ อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ"
ไนน์หัวเราะทะเล้นแล้วแลบลิ้นออกมาที่ถูกจับได้
"เริ่มจากตรงไหนดีล่ะ..." ไนน์นั่งคิดอยู่นิ่ง ๆ สักพัก แต่ในที่สุดก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยกว่าเมื่อกี้หลายเท่า "พี่เบ็นเห็นรูปของไนน์ที่ยืนถือพวงมาลัยอยู่ที่สี่แยกนั่นแล้วใช่ไหมครับ"
ผมพยักหน้ารับเบา ๆ พยายามทำสีหน้าให้เรียบเฉยแม้ว่าเจ้าตัวจะมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก สายตาเลื่อนลอยไม่ได้จ้องสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าแต่เหมือนกำลังมองภาพของตัวเองที่อยู่ในจิตใจ
ผมพยายามจะไม่ทำตัวอ่อนแอให้ไนน์รู้สึกแย่ไปด้วย
"ครอบครัวไนน์...ครอบครัวผมค่อนข้างยากจน อย่างที่พี่เห็นนั่นแหละ..." ไนน์ถอนหายใจยาวออกมาแล้วพูดต่อ "ช่วงเทอมหนึ่งผมใช้เงินไปเยอะก็จริงแต่เงินพวกนั้นผมก็หามาได้ด้วยตัวเองตอนทำงานพิเศษ
"ปิดเทอมที่ผ่านมา ผมกลับไปบ้าน ที่บ้านเขาเห็นว่าผมใส่เสื้อที่ดูดีหน่อยก็บอกว่าผมใช้เงินฟุ่มเฟือย ผมก็เถียงกลับไปว่า 'นี่มันเงินที่ผมหามาได้นะ ผมจะซื้ออะไรก็เรื่องของผม' ผมไม่เคยเถียงพวกท่านเลย ครั้งนั้นเป็นครั้งแรก...แล้ว...เพราะงั้นพวกท่านเลยโกรธผมมาก"
พวกท่านที่ว่านี่...คือผู้เป็นพ่อและแม่ไม่ผิดแน่
"พวกท่านด่าผมว่าเป็นเด็กไม่สำนึกบุญคุณบุพการี...แล้ว แล้ว...พวกท่านก็ไล่ให้ผมไปขายพวงมาลัยตลอดช่วงปิดเทอมชดใช้เงินที่ผมใช้ไป...ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเงินของไนน์
"ผมไม่ได้อะไรกับการที่ต้องไปเดินขายพวงมาลัยข้างถนนหรอก ผมเดินขายมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว มันไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยสำหรับผม"
ไนน์กอดแขนผมแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดช่วงที่เล่าอยู่ ไนน์เล่าด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยดูเหนื่อยใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นประกอบกับเสียงกระแทกกระทั้นที่ออกมาในบางช่วง
"แต่แล้วผมก็เถียงพวกท่านกลับไปอีกรอบ ผมพยายามอธิบายเหตุผลว่า 'ผมต้องไปแข่งเดือนตอนเปิดเทอมนะ' 'ผมตากแดดไม่ได้เดี๋ยวผิวไหม้ เดี๋ยวหน้าพังนะ' 'ขอช่วยร้อยมาลัยแทนนะครับ'...แต่...แต่พวกท่านไม่ยอมฟังไนน์เลย ไม่ฟังไนน์เลย"
ไนน์รัดแขนผมแน่นยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะเริ่มร้องไห้ออกมา
"...พวกท่านบอกว่ามันไร้สาระ...
"แต่สำหรับไนน์...มันไม่ได้ไร้สาระ ผมพยายามกับการแข่งเดือนแทบตาย! พี่เบ็นอุส่าห์ช่วยผมมาขนาดนี้แล้ว...ช่วยผมขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ...
"ไนน์ทำให้พี่เสียใจ" ไม่เลยพี่ไม่เคยเสียใจเลย "ไนน์ทำให้พี่เบ็นต้องผิดหวัง..."
"พี่..." ผมลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์ผู้ที่เริ่มมีน้ำตาร่วงออกมาแล้ว "เหนื่อยแย่เลยเนอะ ทั้งที่พยายามแล้วแต่ทุกอย่างมาพังลงไปแค่แป๊ปเดียว แล้วคนอื่นก็ไม่ได้มาเห็นช่วงพยายามด้วย...แล้วยิ่งเป็นพ่อแม่แล้วด้วย...คงเจ็บปวดน่าดู" ผมพูดสะท้อนความรู้สึกของไนน์ออกมา ตอนนี้มันไม่สำคัญว่าผมรู้สึกยังไง สิ่งสำคัญคือไนน์รู้สึกยังไงมากกว่า
"อื้ม...ไม่หรอก ไม่ใช่..." ไนน์สะบัดหน้าไปมาเช็ดตาเปียก ๆ ใส่แขนเสื้อของผมก่อนจะค่อย ๆผละตัวเองออกมาหยิบอะไรบางอย่างจากกระเป๋าตังค์แล้วยื่นให้ผมดู
สิ่งนั้นเป็นภาพถ่ายที่ถูกอัดมาในกระดาษโฟโต้ขนาดสี่คูณหกนิ้ว ดูจากรอยคราบสีเหลือง ๆ ที่เปื้อนเป็นจุดตามกระดาษและสีที่ดูจางไปตามกาลเวลาแล้ว เดาได้เลยว่าเป็นรูปที่ถูกถ่ายมานานแล้ว
ภายในรูปเป็นบรรยากาศการเชียร์กีฬาของสถานที่แห่งหนึ่ง พอลองสังเกตดูดี ๆ ผมจึงพบว่ามันคือสถานที่เดียวกับคณะที่ผมและไนน์เรียนอยู่ ตึกที่เก่าแก่ตอนนี้กลับดูสวยสดงดงามอยู่ในรูป
แต่สิ่งที่เด่นที่สุดของภาพไม่ใช่ตึกนั้น แต่เป็นหญิงสาวสวยคนหนึ่งที่ยืนตั้งการ์ดแบบเชียร์ลีดเดอร์เด่นอยู่ข้างหน้าท่ามกลางหญิงสาวและชายหนุ่มที่ทำแบบเดียวกันอีกหลายคน เธอดูเป็นสาวสวยที่มีสายตาอ่อนโยนแต่ก็แข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน ดูเท่อย่างบอกไม่ถูก
"นี่รูปแม่ไนน์เอง...แม่ไนน์เคยเป็นลีดมอเราด้วยนะ"
"อื้ม..." ผมกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวที่ไนน์เล่า พยายามทำความเข้าใจว่ารูปแม่ไนน์เกี่ยวกับเรื่องเมื่อกี้ยังไง "แม่ไนน์ดูเท่มากเลยนะ แล้วก็ดูอ่อนโยนมากเลย...ทำไมคนที่ดูใจดีแบบนี้ถึงไม่พยายามทำความเข้าใจลูกชายตัวเองบ้างเลยนะ"
สายตาของไนน์หมองหม่นลงไปในทันที
"แม่ไนน์เสียไปตั้งแต่ผมแปดขวบแล้ว"
...ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจไนน์เลย...
"งั้นที่บอกว่าพวกท่านนี่คือ...คุณพ่อ...เหรอ?" ไนน์ส่ายหน้าน้อย ๆ ตอบผม
"พ่อไนน์ก็เสียไปพร้อมแม่"
"..."
"...เพราะไนน์...พวกเขาต้องมาตายเพราะไนน์...เพราะตอนนั้นไนน์ดื้อเอง เพราะไนน์เอง..." ดูเหมือนไนน์ไม่ได้กำลังจะเล่าให้ผมฟัง หากแต่เขากำลังพูดโทษตัวเองอยู่ เสียงสะอื้นของไนน์ทำผมแทบใจสลาย
"ไนน์ไม่ได้ทำให้พวกท่านเสียหรอกนะ" ผมพยายามปลอบไนน์ด้วยเสียงที่อ่อนโยนที่สุด
"เพราะไนน์เองนี่แหละ!" ไนน์ตะโกนออกมาเสียงดังมากแต่ก็พูดต่อด้วยเสียงสั่นที่เบาลง "ตอนนั้น...ตอนวันเกิดอายุแปดขวบ พ่อกับแม่ต้องทำงานที่ต่างจังหวัดแล้วไม่ได้อยู่ฉลองวันเกิดกับผม ให้ผมอยู่บ้านคนเดียว แล้วผมก็บอกพวกเขาไปว่า 'ไนน์เกลียดพ่อกับแม่'
"แล้วในที่สุด...พ่อกับแม่ก็ตัดสินใจรีบขับรถข้ามจังหวัดมาหาผม" มาถึงตอนนี้ไนน์สะอื้นจนตัวโยน ผมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบช้อนหัวสั่น ๆ ของไนน์เข้ามาซบที่อกของผม
"ทั้งที่ฝนตกหนักมาก พ่อกับแม่ก็พยายามรีบขับมาให้ทันก่อนเวลาเที่ยงคืน...แล้วสุดท้าย...รถก็ไปชนเข้ากับรถสิบล้อ...พ่อกับแม่ไนน์ตายไปแล้ว ไนน์ยังไม่ทันได้บอกรักพ่อกับแม่เลยด้วยซ้ำ...สิ่งสุดท้ายที่ไนน์บอกพวกเขาก่อนตายคือ 'ไนน์เกลียดพ่อกับแม่'...'ไนน์เกลียดพ่อกับแม่'!!...ทำไมไนน์ถึงพูดแบบนั้นออกไปนะ ไนน์น่าจะบอกรักพ่อกับแม่แทน...แล้วทำไมตัวปัญหาอย่างไนน์ต้องเกิดมาด้วย ไนน์ควรจะตายไปพร้อมกับพ่อกับแม่ ไนน์ควรจะตายไปพร้อมกัน ไนน์ไม่น่าเกิดมาเลยด้วยซ้ำ ไนน์น่าจะตาย ๆ ไปซะ ตายไปได้ก็ดี ตาย...ตายตายไปเลยตายตายตายตายไปซะ...ฮึก...ตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตาย..." ไนน์พูดซ้ำคำว่าตายไปเรื่อย ๆ อยู่ในอ้อมอกของผมจนอ่อนแรงไปเอง เสื้อของผมเปียกไปด้วยน้ำตาจนรู้สึกได้ถึงความชื้น
ผมไม่มีคำพูดใดจะปลอบโยนไนน์ ได้แต่กอดร่างอันสั่นเทาของเขาไว้แน่น มือข้างหนึ่งลูบหลังไนน์ไปมา ส่วนอีกข้างลูบหัวปลอบ
ผมทนความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้อีกแล้ว กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว คางที่ก้มลงไปแนบชิดกับหัวน้อย ๆ สั่นแรงพอ ๆ กับหัวของไนน์ หยาดน้ำตาไหลลงไปพรมเส้นผมสีดำของเขา
"...พอพ่อกับแม่ไนน์ตาย ไนน์ก็ต้องไปอยู่กับลุงป้าที่เป็นญาติห่าง ๆ กัน พวกท่านมีลูกที่เล็กกว่าไนน์มากสองคนด้วย พอไนน์ไปอยู่เพิ่มเป็นคนที่สามพวกท่านก็ลำบากมากกว่าเดิม พวกท่านให้ไนน์ไปขายพวงมาลัยตามข้างถนนเพื่อช่วยเหลือค่าใช้จ่ายที่เพิ่มมาจากไนน์เอง
"ไนน์ไม่เคยบ่นเลย เพราะรู้ว่าไนน์มาทำให้พวกท่านต้องลำบาก แต่วันไหนที่ไนน์ขายได้น้อย ป้าไนน์ก็เอาแต่ตะคอกด่าไนน์ ด่าว่าไม่พยายาม ด่าว่าเป็นเด็กไม่รักดี
"ส่วนคุณลุง...ลุงชอบเอาเงินไปกินเหล้า วันไหนเมามากก็ต่อยเตะไนน์เล่นแก้เครียด ตอนปิดเทอมก็เหมือนกัน ที่ไนน์บอกว่าไนน์ตกบันได จริง ๆ แล้ว...มันเป็นรอยชกของคุณลุง ไนน์...ไนน์เถียงท่านไปตอนที่ท่านเมาอยู่
"แล้ว...แล้วท่านก็ไปรื้อเสื้อที่พี่ให้จากห้องไนน์ ท่านโกรธที่มีเงินซื้อเสื้อแพง ๆ แบบนี้ได้แต่ไม่มีปัญญาไปหาเงินมาให้ท่านซื้อเหล้า...ไนน์พยายามแย่งกลับมา...ฮึก...ป้ามาเห็นพอดี ท่านเลยช่วยลุงจัดการใช้กรรไกรฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ไนน์ไม่ได้ตั้งใจจะโกหกนะพี่เบ็น ถ้าตอนนั้นไนน์บอกพี่ไปพี่คงโกรธไนน์แน่ ไนน์ขอโทษ..."
"อื้ม ไม่เป็นไรเลย...เจ็บมากไหม..."
"เจ็บ...ไนน์เจ็บ...มากด้วย"
"ไม่เป็นไรนะ พี่จะดูแลไนน์เอง ไม่ต้องห่วง"
"...พี่เบ็น..."
เราร้องไห้กอดกันอยู่นาน นานจนไม่รู้เลยว่าเวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่แล้ว เด็กหนุ่มตรงหน้ามีชีวิตที่น่าสงสารเหลือเกิน ก่อนหน้านี้ผมคาดเดาไปต่าง ๆ นานาถึงสาเหตุของความไม่มั่นใจของไนน์ แต่สิ่งที่ได้ยินในวันนี้มันเกินกว่าที่ผมคาดไว้เยอะมาก
'...พี่เบ็นก็ไม่รู้หรอกว่าไนน์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง…'
เสียงของไนน์ในตอนนั้นแล่นขึ้นมาในหัวผมอีกครั้ง และสะท้อนไปมาอยู่อย่างนั้น
เด็กหนุ่มคนนี้ผ่านอะไรมามากมายจริง ๆ
มากเกินกว่าที่คนรวยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแบบผมจะจินตนาการออก
ในที่สุดตัวไนน์ก็สั่นน้อยลง เสียงสะอื้นจางหายไปเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ดังในอ้อมกอด
"และนิทานเรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่า..." อยู่ ๆ ไนน์ก็พูดติดตลกขึ้นมาแล้วหัวเราะทะเล้นใส่ผม
ผมเลยหัวเราะตอบกลับไปแล้วยีหัวมันเล่นจนผมมันยุ่งไปหมด
"...เด็กขี้แยก็ยังคงเป็นเด็กขี้แยเหมือนเดิม"
"โห ตัวเองไม่ร้องไห้เลยมั้ง"
เราหัวเราะให้กันเบา ๆ อีกครั้งก่อนที่ไนน์จะก้มหัวลงมานอนบนตัก หัวน้อย ๆ ของไนน์แนบชิดกับน่องขาอุ่น ๆ ของผม พอขยับจนได้ที่มันก็หันมาคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้ผม
ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแต่กำลังคลี่ยิ้มอย่างสดใสนั้นทำให้ผมเอ็นดูไนน์อย่างสุดหัวใจ
ผมก้มหัวลงไปจูบไนน์ จากหน้าผากแล้วเคลื่อนไปจูบริมฝีปาก
"ขอบคุณนะครับพี่เบ็น ที่ฟังเรื่องของผม"
"อื้ม ขอบคุณเหมือนกันนะ ที่ยอมเล่าให้พี่ฟัง"
ไนน์นอนเล่นบนตักผมอยู่อย่างนั้น เราค้างอยู่ท่านี้นานเหมือนไม่อยากให้ช่วงเวลานี้เคลื่อนหายไป ไม่อยากให้เข็มสีแดงเล็ก ๆ ของนาฬิกาเคลื่อนไหวเลย อยากให้กระแสเวลาหยุดนิ่งไป
แสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ เคลื่อนต่ำลงไปเรื่อย ๆ ห้องที่เราอยู่เริ่มมืดลงจนแทบไม่เหลือแสงแดดจากหน้าต่างอีกต่อไป ในที่สุดตะวันก็ลาลับขอบฟ้าไป บอกลาผืนนภาที่กำลังเปลี่ยนสี
ดวงดาวน้อยใหญ่เริ่มประกายแสงริบหรี่อยู่ไกล ๆ แต่แสงที่เด่นชัดที่สุดคงจะเป็นแสงสีนวลจากดวงจันทร์ที่สว่างสุกสกาวเข้ามาจากหน้าต่างทำบรรยากาศให้อบอุ่น
แต่แสงที่ดูจะอบอุ่นหัวใจมากที่สุดคงจะเป็นแสงจากเดือนที่อยู่ตรงหน้าผม เดือนที่แม้จะไม่ได้สวยงามเท่าดวงใหญ่ที่อยู่ข้างนอกนั้น แต่มันกลับเป็นสถานที่ที่น่าอยู่ที่สุดของกระต่ายน้อยอย่างผม


เช้านี้มาแปลกเพราะผมตื่นก่อนไนน์ได้ ปกติไนน์จะเป็นคนปลุกผม คงเพราะเหนื่อยจากการวิ่งหลายกิโลไปเมื่อวานแน่ ๆ ผมเองก็ปวดขาปวดตัวไปหมด
ผมมองดูเวลาที่โทรศัพท์ ตอนนี้จะสิบโมงเช้าแล้ว แต่ผมมีเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้า...
ช่างมัน โดดเรียนอีกวันนึงไม่ตายหรอก กว่าจะหาเวลาอยู่กับไนน์ได้ทั้งที
ผมเลื่อนดูการแจ้งเตือนแก้ง่วงอยู่บนเตียง กุ้งและเนตรโทรตามผมรวมกันเกือบห้าสาย คงจะตามผมไปเรียนแน่ ๆ ผมส่งข้อความไปหาทั้งคู่แทนเพื่อขอบคุณและอธิบายไปว่าวันนี้จะไม่ไปเรียน
ไนน์ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ดูสบายจังเลยน้า ไนน์นอนในท่าตะแคงแล้วกอดหมอนข้างไว้แทนตัวผมที่ลุกออกมาแล้ว แก้มนิ่ม ๆ แนบชิดกับหมอนดูน่ารักน่าหยิกเป็นบ้า
เมื่อวานเรายังไม่ได้คุยเรื่องของไนน์เลย ขึ้นมาถึงก็เตรียมสลบกันทั้งคู่ ก่อนจะหลับกัน ผมค่อย ๆ กระตุ้นถามไนน์ไปหลายรอบ แต่ไนน์ดูจะไม่พร้อมพูดเรื่องของตัวเองเลย เอาแต่บ่นว่าง่วงนอนบ้าง ขอเลื่อนไปคุยกันพรุ่งนี้บ้าง
พอเห็นไนน์ตาเยิ้ม เปลือกตาน้อย ๆ ทำท่าจะปิดลงให้ได้ ผมก็สงสารไม่อยากเค้นถามอีกต่อไป
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามารบกวนการนอนของไนน์อยู่ ผมจึงเดินไปปิดผ้าม่านลงให้ห้องมืดน่านอนเหมือนตอนกลางคืน
ผมเองก็ยังนอนไม่อิ่มเลยแฮะ คิดจะโดดแล้วก็ตื่นสายให้เต็มที่ไปเลย
ผมค่อย ๆ ขึ้นไปบนเตียงแล้วเคลื่อนตัวเข้าไปนอนข้าง ๆ ไนน์
ผมพยายามดันหมอนข้างออกอย่างนุ่มนวลที่สุดไม่ให้ไนน์ตื่นเพื่อที่ผมจะเข้าไปกอดไนน์แทน แต่ผมพลาด ไนน์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเจอผมแล้วครางใส่เบา ๆ
"พี่เบ็น...กี่โมงแล้วครับ..." เสียงไนน์พึมพำออกมาเหมือนละเมอแต่ไม่ได้ละเมอ
"ชู่ว" ผมกระซิบให้เสียงเบาที่สุด ยิ่งเสียงเบายิ่งทำให้น่าหลับ "ไม่เป็นไรครับ นอนต่อเถอะ"
"...อื้ม..." ไนน์ขยับตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผม ผมจูบหน้าผากไนน์เป็นการบอกราตรีสวัสดิ์ในตอนเช้า ส่วนไนน์เอาหน้าถูไปมาที่อกผมเป็นการตอบรับ
ผมปล่อยให้แสงตะวันที่โผล่ขึ้นเหนือขอบฟ้าทำหน้าที่ของมันไปก่อน
แล้วปล่อยให้เดือนตัวน้อยของผมพักผ่อนหลับไหลอยู่ในห้วงนิทราต่อไป
เดี๋ยวถึงเวลากระต่ายตัวนี้จะปลุกนายขึ้นมาเอง
เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องกลัวนะ ยังไงกระต่ายก็จะอยู่เคียงคู่เดือนเสมอ
ฝันดีครับตัวน้อย


บรรยากาศในร้านหมูกระทะยามค่ำคืนดูจะหนาแน่นตลอดไม่เว้นแม้แต่วันธรรมดาแบบวันนี้ ผมและสนได้นั่งที่โต๊ะริมกระจก ห่างจากมุมตักอาหารไปไกลโข
โต๊ะนี้ไม่เหมาะแน่สำหรับคนทั่วไปที่จะมากินให้คุ้มราคา แต่โต๊ะนี้ดูจะเข้าท่าที่สุดแล้วสำหรับเราที่มาคุยกันมากกว่าจะกินให้อิ่ม
จะว่าไปผมแทบไม่แตะอะไรเลยด้วยซ้ำ หยิบหมูไก่มาไม่กี่ถาดก็หยุดกินแล้ว สนบ่นอุบอิบใส่ผมตลอดทุกครั้งที่ผมบอกว่าอิ่มแล้ว
               มันบ่นว่า 'พามาทั้งทีแดกให้สุดไปเลยดิวะ' ว่างั้นน่ะ แต่ผมกินไม่ลง ทั้งเรื่องของไนน์ เรื่องเด็กเส้นอะไรนั่น แล้วก็เรื่องของสนที่มันยังไม่เกริ่นมาสักทีอีก
               "สรุปแล้วมึงมีอะไร พูดมาสักที"
               "เดี๋ยวดิ กินให้อิ่มก่อน พอหิวแล้วอารมณ์จะเสียง่ายนะเว้ย"
"กูอิ่มแล้ว!"
"ก็ได้" สนถอนหายใจยาวเหยียดแล้วยอมวางตะเกียบลงแต่โดยดี "มา กูฟังอยู่"
"มึงชวนกูมาเองนะ มึงนั่นแหละมีอะไร"
"กูมีแน่ แต่กูก็รู้ว่ามึงก็มี กูให้มึงพูดก่อน"
ผมนึกไม่ออกว่าผมมีเรื่องอะไรอยากจะเคลียร์กับมันนักหนา ตอนนี้ในหัวของผมมีแต่เรื่องที่ไม่ถูกกับไอ้สนทั้งที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้
แต่แล้วผมก็นึกเรื่องนั้นขึ้นมาได้
"เออ เรื่องค่ารักษาพยาบาลตอนนั้น มึงจ่ายให้กูทำไมวะ"
"แค่ครึ่งเดียวเอง"
"ครึ่งเดียวก็เยอะแล้ว มึงคิดอะไรของมึงถึงมาทำดีกับกู ไหนจะเรื่องแคนตาลูปนั่นอีก"
"กูรู้นะว่ามึงเกลียดกู แต่กูบอกไว้ให้รู้เลยนะ กูไม่เคยเกลียดมึง"
"แล้วทำไม..."
ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างเราสองคน มีเพียงเสียงดังปุดปุดของน้ำเดือดในกระทะ
"...มึงจำไม่ได้เลยสินะ จะว่าไป มึงคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ"
"อะไรวะ"
"มึงจำวันที่เรามากินหมูกระทะด้วยกันสองคนเป็นวันแรกได้ไหม"
ผมพยายามรื้อแฟ้มข้อมูลในหัวสมองอย่างหนัก
เจอแล้ว! ครั้งแรกพวกเรามากินที่ร้านนี้ ตอนนั้นเราดูเข้ากันมากถึงขั้นที่หลายคนจับเราเป็นคู่จิ้นสน-เบ็น และผมจำได้ว่าเราพูดเปิดใจอะไรกันไปหลายอย่าง แต่กลับจำไม่ได้สักเรื่องเลย
"ที่ร้านนี้...ใช่ไหม"
"อ่า ตอนนั้นเราสนิทกันมากเลยนะ" สนเหม่อมองหน้าผม สายตาเลื่อนลอยเหมือนกำลังนึกย้อนไปในช่วงอดีตของเรา "ไม่รู้ว่ามึงจำได้ไหม ตอนนั้นกูตัดพ้อออกไปแบบไม่ได้ตั้งใจว่ากูอยากเป็นเดือนมากขนาดไหน มากขนาดที่จะพยายามทำทุกวิถีทางให้ได้เป็นเดือนให้ได้"
"มึงก็เลยต้องกลายเป็นศัตรูกับกูเหรอ?"
"มึงจะบ้าเหรอ" สนระเบิดหัวเราะออกมา "ตอนนั้นเราสัญญากันต่างหาก ว่าจะพยายามของตัวเองให้เต็มที่ แล้วถ้าใครแพ้หรือใครชนะก็จะต้องไม่อิจฉาหรือไม่โกรธกัน
"แต่แล้วคะแนนของมึงในช่วงแรกก็นำโด่ง พุ่งสูงกว่าทุกคนและสูงกว่ากูด้วย กูพยายามซ้อมแทบตายแต่พี่เชอร์รีก็เอาแต่หันไปสนใจมึง ตอนนั้นกูอิจฉามึงฉิบหาย
"ตอนนั้นกูคิดว่า ในเมื่อไม่มีใครเห็นความพยายามกูเลย กูก็คงต้องพยายามมากกว่านี้ จนในที่สุด คืนวันหนึ่งกูก็เป็นลมล้มไประหว่างการซ้อมแสดงละคร"
ผมนึกออกแล้ว ตอนนั้นอยู่ ๆ สนก็ล้มลงไปนอนกับพื้น โชคดีที่เราซ้อมกันในห้องแอร์ที่พื้นเรียบ สนจึงไม่เจ็บตัวอะไรมากเท่าผม พวกเรายกเลิกการซ้อมทันที ส่วนผมอยู่นอนเฝ้าไข้สนทั้งคืน
'เบ็นโชคดีที่เกิดมาแล้วมีเงินใช้มากมาย...มีอีกหลายคนที่เขายังขัดสนอยู่นะ'
นี่คือประโยคที่แม่เคยสอนเพียงไม่กี่ประโยคที่ผมจำได้ขึ้นใจ และมันผุดขึ้นมาในหัวผมตอนนั้นพอดี สนเป็นคนฐานะกลาง ๆ ไม่ได้ยากจนอะไรแต่ก็ไม่ได้รวยขนาดนั้น
พอถึงตอนนี้ ผมนึกออกแล้วว่าตอนที่สนเข้าโรงพยาบาล ผมตัดสินใจจ่ายค่าห้องและค่ารักษาให้สนไป มันไม่ได้เยอะแยะมากมายเท่าไหร่สำหรับผม แต่ถ้าเทียบกับสนก็คงเยอะพอสมควร
"แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูจ่ายค่ารักษาให้มึง กูบอกไปว่าเป็นพี่เชอร์รีไม่ใช่เหรอถ้าจำไม่ผิด"
"มึงจำได้แล้วใช่ไหม...นั่นแหละ กูจะรู้มาได้ยังไงก็ไม่เกี่ยว มันเกี่ยวกับที่มึงออกค่ารักษาให้กูแล้วกูก็อยากช่วยมึงกลับ แค่นั้น"
ความทรงจำของผมกับไอ้สนเริ่มไหลเข้าสมองผมมากขึ้นเหมือนจิ๊กซอว์ที่เริ่มประกอบเข้ากันเป็นรูปภาพขนาดใหญ่ เพียงแต่ตอนนี้มันยังกระจุกเป็นกลุ่ม ๆ อยู่ ผมรู้สึกว่ายังมีเรื่องของเราอีกเยอะที่ผมลืมไปแล้ว
"มันยังไม่จบแค่นั้น แม้ว่ากูจะพยายามหนักถึงขั้นไข้จับ แต่พี่เชอร์รีก็ยังคงไม่สนใจกู เอาแต่ตามดูแลมึงตลอด
"แต่กูก็คิดนะว่า ยังไงผลสุดท้ายก็อยู่ที่เสียงส่วนใหญ่ด้วยว่าจะเลือกโหวตให้ใครมากที่สุด กูเลยเลิกสนใจมึงกับพี่เชอร์รีแล้วหันมาซ้อมการแสดงให้หนักขึ้นกว่าเดิม
"แต่แล้ววันแข่งจริงก็มาถึง กูแสดงไปเต็มที่ เต็มกำลังที่กูซ้อมมา แต่มึง ไอ้เบ็น มึงกลับ..."
สนพูดค้างไว้แล้วถอนหายใจยาวออกมา ผมไม่ได้รับรังสีความโกรธจากสน ไม่ใช่ความเกลียดเช่นกัน แต่รังสีที่แผ่ออกมาเป็นคลื่นที่ดูสับสน และผมก็คิดว่าสนเองก็กำลังสับสนอยู่จนไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง
"...แต่มึงก็ได้เป็นเดือนตามที่มึงอยากเป็นแล้วไม่ใช่เหรอวะ"
"มันไม่ใช่...มันก็ใช่...ตอนนั้นมึง...โกงกู"
"ห๊ะ!" ผมจำไม่ได้เลยว่าเคยไปโกงมันตอนไหน แล้วถ้าโกงจริง ๆ ผมควรจะเป็นเดือนไปแล้ว
"กูแสดงไปอย่างเต็มที่ แต่วันนั้นมึงกลับเล่นไม่เต็มที่ กูรู้นะว่ามึงแกล้งทำเป็นเล่นแย่ กูดูออก กูรู้ว่ามึงทำให้ละครตัวเองดูดรอปลงเพื่อให้กูชนะ"
มาถึงตอนนี้ผมจำเรื่องราวตอนนั้นได้แล้ว ความรู้สึกตอนนั้นคือความสงสารและความเห็นใจ
ผมจำภาพไม่ได้ชัดเจนนักแต่สิ่งที่ตรึงติดอยู่กับความทรงจำไว้คือความพยายามของสน ความพยายามที่ไม่มีใครเห็นหรือสนใจ แม้แต่พี่เชอร์รีเองก็ไม่เห็น
แต่ผมเห็นและรับรู้ได้
วันนั้นผมจึงตัดสินใจสละสิทธิ์แบบเนียน ๆ โดยการแกล้งจำบทผิด เล่นผิดคิว ยืนผิดตำแหน่ง ทุกอย่างในการแสดงของผมมันดูมั่วและวุ่นวายไปหมด ใช่ ผมตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้น
ที่ทำไปนั้นก็เพื่อตัดตัวเองออกจากตัวเลือกที่สมควรได้รับตำแหน่ง และผมเชื่อมั่นว่าถ้าไม่มีผมแล้ว สนมันต้องได้เป็นเดือนแน่ ๆ แล้วก็ตามคาด สนได้เป็นเดือนตามที่หวังจริง ๆ
"กูก็แค่อยากให้มึงได้เป็นเดือน มึงอยากเป็นมากเลยนี่ถ้ากูจำไม่ผิด"
"ด้วยการดูถูกความพยายามของกู?" ผมอึ้งกับคำพูดของสน ตอนนั้นผมไม่ได้คิดถึงมุมมองนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่ได้ไตร่ตรองให้ละเอียดถึงผลที่จะตามมา "มึงไม่รู้หรอกว่าหลังจากได้ตำแหน่งแล้วกูรู้สึกยังไงบ้าง กูรู้สึกผิดต่อมึงที่วันนั้นกูเผลอเล่าว่าอยากเป็นเดือนให้มึงฟัง แล้วพี่เชอร์รีก็บ่นกูทุกวัน พี่แม่งบอกว่า ถ้าวันนั้นมึงไม่ได้เล่นห่วยขนาดนั้น มึงคงได้เป็นเดือนไปแล้ว มึงหน้าตาดีกว่าหุ่นดีกว่ากูตั้งเยอะ"
"กูเนี่ยนะ?"
"เออ! ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูหนังหน้าตัวเองบ้างนะมึงน่ะ"
"เดี๋ยว กูว่ามึงใช้สำนวนผิดนะ" ผมหัวเราะให้กับการใช้สำนวนที่ไม่เข้าท่าของมันทั้งที่มันเรียนครูภาษาไทยแท้ ๆ
ครั้งนี้สนหัวเราะไปกับผมด้วย บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงไปบ้าง ไม่ได้มีออร่าของความอึดอัดอยู่แล้ว ตอนนี้มีแต่กลิ่นควันหมูลอยอยู่
"เรื่องนั้นเลยทำให้มึงเกลียดกูงั้นดิ"
"กูบอกแล้วว่ากูไม่เคยโกรธหรือเกลียดมึงเลย กูรู้สึกผิดและรู้สึกสมเพชตัวเองก็แค่นั้น...แต่กูยอมรับก็ได้ว่าความรู้สึกส่วนนึงก็เคืองมึงเหมือนกัน"
"กูขอโทษ ตอนนั้นกูแค่อยากให้เพื่อน...อยากให้มึงมีความสุข"
"เออ..." ผมสังเกตเห็นสนเขินนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น "มึงนั่นแหละที่มองค้อนกูทุกครั้งที่เจอกัน"
"ก็ตั้งแต่ที่มึงได้เดือน มึงก็ทำตัวแปลกไป ไม่คุยกับกู เมินกู กูก็นึกว่ามึงหยิ่ง"
"เหรอวะ กูก็จำไม่ค่อยได้แล้วว่ะ ตอนนั้นกูอาจจะกำลังเคืองมึงอยู่หรืออาจจะรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้ามึงมั้ง กูก็จำไม่ค่อยได้"
...เหมือนผมจะนึกอะไรออกมาได้อีกครั้ง
ความรู้สึกในตอนนั้นกำลังผุดออกมา ผมลืมไปแล้วว่าเคยมีบาดแผลนี้อยู่ในใจ จะเรียกว่าลืมไปหมดแล้วก็คงไม่ได้หรอก เพราะความเจ็บปวดยังคงอยู่ แค่เพิ่งจำเหตุผลได้ก็เท่านั้น
เหมือนกับแมลงปอตัวนั้น...
มันคือการถูกทรยศหักหลัง ทั้งที่พยายามช่วยเหลือทุกคน อยากให้ทุกคนมีความสุข แต่เมื่อคนที่ผมช่วยรอดพ้นปัญหาไปได้แล้ว พวกเขาก็ทิ้งผมไปเลย ไม่ได้สนใจใยดีความรู้สึกของผมสักนิด
เพราะอย่างนี้เองผมถึงกลายมาเป็นคนแบบนี้ ช่วยเหลือคนอื่นไปเรื่อย แต่เรื่องของตัวเองกลับปิดประตูไว้แน่นไม่ยอมเปิดใจให้ใครเข้ามาช่วยได้ง่าย ๆ
เพราะรู้ตัวดีว่าเรียกร้องให้ใครมาช่วยเหลือก็ไม่มีใครสนใจผมเลย มีแต่ผมที่ดูแลคนอื่น คนอื่นไม่เคยมาดูแลผม ทั้งเด็กผู้หญิงในฝัน ทั้งพ่อ ทั้งไอ้พี่กุ้ง ทั้งไอ้สน...ไนน์เองก็ด้วย ทุกคนทิ้งผมไปหมด
...นี่คือสิ่งที่ผมคิดในตอนนั้น...
แต่ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด วันนี้สนมันช่วยทำให้ทุกอย่างกระจ่างชัดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทุกคนไม่ได้ทิ้งผมไปไหนเลย ทั้งพ่อ และทุกคน ผมเองต่างหากที่ปิดกั้นหัวใจไว้ไม่ให้ใครเข้ามาดูแลเอง
โดยเฉพาะไนน์ ไนน์ไม่ใช่แค่คนที่ผมต้องดูแล และไนน์ก็ไม่ใช่แค่คนที่คอยดูแลผม
ไนน์พิเศษกว่านั้น
และตอนนี้ไนน์เองก็กำลังปิดกั้นหัวใจไม่ให้ผมยื่นมือเข้าไปช่วย...
"เบ็น!" สนดีดนิ้วใส่หน้าผมจนสะดุ้งเกือบทำกระทะหก "มึงเหม่อนานเกินไปแล้ว"
"โทษที คุยถึงไหนแล้วนะ"
"เรื่องที่กูเมินมึงไง มึงยกโทษให้กูได้ไหม" สนยกมือไหว้ขอโทษผมแล้วหลับตาปี๋
"เออ เอาเหอะ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว...ไหม?"
"ขนาดมึงยังลืมไปเกือบหมดแล้วก็คงผ่านไปก็ได้ม้าง" ลากเสียงยาวใส่ผมอีก "ว่าแต่ ขอบใจมึงมากนะ"
"เรื่องอะไรวะ"
"ทุกเรื่องที่ผ่านมา...มึงเป็นคนดีนะเบ็น ช่วยเหลือคนอื่นตลอด มึงเป็นฮีโร่ของกูเลยนะ เออ! กูจะตั้งฉายาให้มึงว่า ไอ้จุมออนแมน!" พูดเสร็จก็ทำท่าแปลงร่างเหมือนเด็กที่เลียนแบบท่าไอ้มดแดงอยู่
"ประสาทแดก!"
"ข้าคือไอ้จุมออนแมนผู้ผดุงความยุติธรรมให้โลกนี้เป็นสีชมพู!" ชักจะกวนตีนแล้วนะ ผมหยิบขวดน้ำที่เป็นแก้วมาเคาะหัวไอ้สน แต่มันหลบได้
เราแหย่เล่นกันไปมา ไม่ได้เล่นไม่ได้หัวเราะกับไอ้สนมานานมากจนลืมความรู้สึกนี้ไปแล้ว
"เอ่อ แล้วเรื่องไนน์ มึงจะเอายังไง" คนกำลังสนุกมึงพาเข้าเรื่องเครียดนะไอ้สนนะ
"กูไม่รู้ว่ะ แต่ไนน์มันจะขอถอนตัว" ผมหุบยิ้มลงทันที อารมณ์ถูกสับเปลี่ยนกระทันหัน
"มันถอนตัวได้ด้วยเหรอวะ"
"ถอนตัวไม่ได้หรอก แต่ถ้าไนน์จะไม่ไปจริง ๆ มันก็แค่ไม่ไปโผล่ในวันแข่งไง"
"มึงยอมแพ้แล้วเหรอวะ ถ้ามันเป็นไอ้ดรนะกูจะลากมาตีให้ตูดลายเลย"
"ดรกับไนน์มันไม่เหมือนกันไง ไนน์มันพยายามเท่าไหร่ผู้คนก็ไม่ยอมรับมันเลย ผิดกับดรที่...กูไม่ได้จะว่าดรมันไม่พยายามนะ...แต่ดรมันดูดีอยู่แล้ว ไม่ต้องพยายามมากก็ทำออกมาได้ดี"
"ก็เหมือนมึงกับกู กูเหมือนไนน์ที่พยายามแทบตายแต่ไม่มีใครสนใจ ส่วนมึงเหมือนดรที่ทำอะไรก็ดูดีไปหมด ไม่ต้องพยายามมากก็เรียกเสียงเชียร์ได้"
"อื้ม...ไม่ยุติธรรมเลยเนอะ"
"กูถึงเชื่อมาตลอดไง พยายามเท่าไหร่ก็ไม่มีผลอะไรหรอกถ้าหน้าตามึงไม่ดีพอ"
"..."
"แต่มึงทำให้กูเห็นแล้วนะว่าไนน์มันเปลี่ยนได้จริง ๆ กูเคยด่ามันว่าเป็นดินสกปรกใช่ไหม" ตอนที่พาไนน์ไปยิมวันแรกนั่นเอง "กูไปขอโทษมันมาแล้ว และบอกเรื่องที่พนันกันด้วย" ถึงตรงนี้ผมมองค้อนมันทันที ปากสว่างฉิบหาย "เฮ้ยใจเย็น ตอนนั้นกูไปชมมันต่างหาก แล้วมันก็ไม่ได้โกรธมึงด้วย...เอาเป็นว่ากูยอมรับ ครึ่งนึง ว่าคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้"
"...แต่ก็ไม่ได้ดีพอ"
"เอาเป็นว่ามึงไปลากไนน์มาแข่งเดือนในวันจริงให้ได้ การท้าดวลของเรายังไม่จบจนกว่าจะถึงวันตัดสิน"
"ไม่ จะให้ไปแข่งทำไมในเมื่อทุกคนมองมันแบบนั้นไปแล้ว"
"หรือมึงอยากจะโกงกูอีกรอบ? หรือมึงอยากจะดูถูกความพยายามของคนคนนึงอีกรอบ?"
"..."


"พี่เบ็น..."
"หืม?"
"ผมเล่าให้พี่ฟังไปเยอะแล้ว พี่เล่าเรื่องของพี่ให้ผมฟังด้วยนะ"
"...พี่ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ไนน์เห็นหรอกนะ ถ้าอ่อนแอแล้วจะดูแลไนน์ได้ยังไง จริงไหม?" ผมก้มหัวลงไปเอาจมูกถูไถไปกับจมูกของไนน์ให้มันจั๊กจี้เล่น ไนน์หัวเราะคิกคักตอบผมมาแต่แล้วก็ทำเสียงจริงจังใส่
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ทุกคนอ่อนแอกันได้ ผมด้วย พี่เบ็นก็ด้วย" ไนน์ชูมือขึ้นมาจนสุดเพื่อจะเอื้อมมาลูบหัวผม "เคยบอกแล้วไง ผมไม่ยอมให้พี่ดูแลผมฝ่ายเดียวหรอก ผมก็จะดูแลพี่เบ็นด้วย นะ"
"อยากฟังจริง ๆ หรอไอ้เด็กขี้ตื๊อ" ผมเคลื่อนมือจากที่ลูบหัวอยู่มาบีบจมูกไนน์เล่น "บอกไว้ก่อนนะว่ามันไม่ได้สนุกเท่าของไนน์หรอก"
"เล่ามาเถอะนะ ไนน์อยากฟังครับ"
ผมถอนหายใจทำทีเป็นเหนื่อยใจใส่ไนน์ แต่ลึก ๆ แล้วผมเองก็อยากให้มีใครรับฟังเรื่องของผมเช่นกัน
"...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..." ผมพูดเหมือนกำลังจะเล่านิทานให้เด็กน้อยฟัง
"อ๋อ!!"
"ยัง-ไม่-ได้-เล่า" ผมหยิกแก้มนุ่ม ๆ ของไนน์เป็นการทำโทษ
"อ๋อโอดอั๊บ"
"มีเด็กชายหน้าตาดีหล่อล่ำอยู่คนหนึ่ง" ถึงตอนนี้ไนน์ย่นจมูกทำหน้าเหม็นขี้ใส่ผมทันที "มีชีวิตที่สุขสันต์ มีครอบครัวที่อบอุ่น คุณแม่ที่อ่อนโยน คุณพ่อที่น่ารัก ทุก ๆ วันมีแต่เสียงหัวเราะ..."
ผมเล่าไปมองหน้าไนน์ไป แต่แล้วสายตาผมก็ค่อย ๆ เลื่อนลอยเข้าสู่ห้วงอดีตที่ถูกฝังลึกอยู่ในความทรงจำ
เกือบทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนเด็กนั้น ไม่สามารถดึงกลับมาเป็นภาพถ่ายที่ชัดเจนได้ มีเพียงความรู้สึกเท่านั้นที่ยังคงเข้มข้นอยู่ในจิตใจ
ผมเล่าให้ไนน์ฟังทุก ๆ เรื่องเท่าที่ผมจะนึกออก
ทั้งเรื่องราวตอนเด็กที่เกิดมามีพ่อแม่ที่น่ารัก เรื่องตอนที่วิ่งเล่นกับพ่อแม่แล้วจินตนาการว่าตัวเองเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ มีพ่อเป็นผู้บัญชาการสั่งหน้าที่ให้ผมไปจัดการผู้ร้าย มีแม่เป็นวายร้ายเจ้าเสน่ห์ที่พ่อกับผมต้องจัดการให้ได้ และมีพี่โบว์มาเป็นฮีโร่คู่กับผมด้วยในบางครั้ง
ทั้งเรื่องตอนที่รู้ว่าแม่เป็นมะเร็ง ช่วงเวลาที่ความตายพรากแม่ไปจากผม เรื่องที่เคยเกลียดพ่อแล้วตั้งฉายาให้พ่อตัวเองว่าเป็นแค่เครื่องพ่นอสุจิ
ทั้งเรื่องตอนประถมที่ผมโดนกลั่นแกล้งหนักที่สุด รวมไปถึงตอนที่ผมคิดจะฆ่าตัวตาย
ทั้งเรื่องตอนขึ้น ม.4 ที่เจอกุ้งกับเนตร เรื่องของพี่โบว์ก็ด้วย แต่ผมไม่ได้เล่าความลับระหว่างผมกับพี่โบว์ให้ไนน์ฟังหรอกนะ แล้วลากยาวมาถึงเรื่องราวชีวิตในมหา'ลัย การซ้อมนันทนาการอันมหาโหด เรื่องที่ได้เป็นรองเดือน และ...
...ตอนที่ได้เจอไนน์ในวันแรก
ทุกครั้งที่ผมเล่าถึงช่วงเวลาแห่งความสุข ไนน์จะยิ้มหรือหัวเราะหรือกวนตีนผมขึ้นมา และทุกครั้งที่ผมเปลี่ยนอารมณ์มาเล่าถึงช่วงเวลาแห่งความเศร้า ไนน์จะทำหน้าเครียดจริงจังหรือไม่ก็ยิ้มปลอบใจผม
"ทำไมตอนนั้นพี่เบ็นถึงไม่หัวเราะเยาะผมที่ผมพูดกับตัวเองหน้าคณะ"
"ถ้าเป็นคนทั่วไปก็อาจจะคิดว่าแปลกนะ แต่พี่ไม่คิดว่ามันแปลกเลย แล้วอีกอย่าง..." ผมนึกย้อนไปในช่วงนั้น คำพูดในวันนั้นของไนน์ยังคงติดตรึงใจผมอยู่จนถึงทุกวันนี้ "ไนน์ทำให้พี่คิดถึงแม่"
"เฮ้ย จริงดิ ยังไงพี่เบ็น เล่ามา เล่ามา"
"ไม่บอก!!" ผมแสยะยิ้มใส่แล้วจั๊กจี้เอวมันจนมันดิ้นหัวเราะทุรนทุรายขึ้นมานั่งข้างผมแทน
"โด่ ผมหน้าเหมือนแม่พี่รึไง!" ไนน์พูดโพล่งออกมาทำผมทอดสายตาเหม่ออีกครั้ง "...ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ"
"ห๊ะ" ผมตื่นจากภวังค์ทันที "เฮ้ย เปล่า ๆ พี่แค่คิดถึงเจ้าบันนี่น้อยที่ไนน์ให้พี่"
"หืม?"
ผมคิดถึงช่วงที่เจอไนน์วันแรกได้แป๊ปเดียวก็เผลอนึกย้อนต่อไปถึงตอนที่เราไปห้างฯ ด้วยกันครั้งแรก วันนั้นไนน์ซื้อตุ๊กตากระต่ายสีขาวตัวน้อยสวมเสื้อสีเหลืองให้ผม ผมจำได้ว่าผมหลั่งน้ำตาต่อหน้าไนน์ครั้งแรกด้วย
ตุ๊กตาที่ไนน์ให้ช่างเหมือนกับตุ๊กตาที่แม่ให้ไม่มีผิด ไม่ใช่ความเหมือนที่ลักษณะภายนอก ของแม่เป็นหมีสีชมพูในชุดซุปเปอร์ฮีโร่สุดเท่ห์ ส่วนของไนน์เป็นกระต่ายขาวตัวน้อยน่ารัก
สิ่งที่เหมือนกันคือกลิ่นอายที่อบอวลอยู่ทั่วตุ๊กตาทั้งสองตัว กลิ่นที่แสดงถึงความรักของแม่ ความเอาใจใส่ของแม่ ความอ่อนโยนของแม่ ทุกอย่างมันให้ความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่กอดดมตุ๊กตาของไนน์
ผมเล่าให้ไนน์ฟังถึงเรื่องตุ๊กตาหมีของแม่ ไนน์ส่งแววตาซึ้งขึ้นมาทันที เราทั้งคู่สูญเสียแม่ไปเหมือนกัน ไม่ต้องอธิบายมากเราก็สัมผัสความรู้สึกของกันและกันได้
แต่แล้วผมก็เผลอเล่าไปถึงช่วงเวลาที่กรีดหัวใจผมมากที่สุดวันหนึ่ง วันที่ตุ๊กตาหมีที่แม่ให้ถูกฉีกทึ้ง ถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดี ชุดซุปเปอร์ฮีโร่ที่ปกคลุมหมีอยู่นั้นขาดสะบั้น
"ตอนนั้น...พี่โกรธมาก พี่ทนไม่ได้ที่เห็นพวกแม่งทำกับตุ๊กตาหมีตัวนั้น..." ผมเล่าใส่อารมณ์ไปเกือบจะเหมือนที่ตอนนั้นผมรู้สึกจริง ๆ ไนน์ในตอนนี้ทำหน้าเบ้เตรียมตัวจะร้องไห้อีกครั้ง
"แล้วพี่ก็..." ผมจำความรู้สึกตอนนั้นได้ ความรู้สึกที่อยากฆ่าพวกมันให้ตาย "พี่ทนจนทนต่อไปไม่ไหวแล้ว พอสะบัดแขนพวกนั้นออกได้พี่ก็รีบวิ่งไปหยิบกรรไกรที่กระเป๋าขึ้นมาทันที..."
เปลือกตาที่มีน้ำใสเอ่ออยู่ของไนน์นั้นเบิกกว้างขึ้น มันกว้างมากเหมือนคนเจอผี ไนน์กลืนน้ำลายดังเอื้อก
"พี่...พี่...พอรู้ตัวอีกที เลือดก็ท่วมห้องแล้ว ไส้ของพวกมันล้นทะลักออกมา" ผมหยุดการบรรยายไว้เพียงเท่านี้เพราะตอนนี้ไนน์ดูจะช็อกกับสิ่งที่ได้ยินจนอ้าปากค้าง
"พี่เบ็น...จริงดิ?"
"หึ ไม่จริงอะ"
"ไอ้พี่เบ็น!!!!" ไนน์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงหยิบหมอนที่อยู่ข้าง ๆ มาตีเต็มแรง "เอาดี ๆ ดิวะ" ดูท่าจะโกรธจริง ๆ ผิดกับผมที่หัวเราะลั่นจนหงายหลัง
ผมต้องสงบสติอารมณ์อยู่นานกว่าจะหยุดหัวเราะได้ ส่วนไนน์ก็กำลังสงบใจตัวเองไม่ให้ต่อยผมอยู่เหมือนกัน
"เออ เออ จะเล่าดี ๆ แล้ว" ผมพูดพลางปาดเช็ดน้ำตาออกไป "พี่รู้สึกอยากจะฆ่ามันจริง ๆ แหละ แล้วพี่ก็วิ่งไปหยิบกรรไกรมาจริง ๆ ด้วย แต่พี่ทำไม่ลงหรอก"
ไนน์ถอนหายใจโล่งอกยาวมาก คงจะยาวมากที่สุดในชีวิตเลยก็ได้
"จะบ้าหรอไนน์ พี่สิบขวบเองนะ สิบขวบนะไอ้หนู แค่ถือกรรไกรตอนนั้นก็มือสั่นไปหมดแล้ว"
"แล้ววันนั้นพวกมันเลิกแกล้งพี่ไหม"
"ไม่เลย อันที่จริงมันไม่กลัวพี่เลยด้วย พวกมันหัวเราะเยาะที่พี่มือสั่นขนาดนั้น"
"เวรเอ้ย! เดี๋ยวกูต่อยแม่งเรียงตัวเลย" ไนน์ดูจะอินจัดกับเรื่องที่ผมเล่า มันกัดฟันพูดออกมาแล้วกำหมัดแน่นจนมือแดงไปหมด ผมอดขำไม่ได้ที่เห็นแบบนั้น
แต่พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นต่อมาผมก็ยิ้มไม่ออก
"พวกมันเข้ามาแย่งกรรไกรพี่ไปได้" ภาพนั้น...อยากจะลืมเท่าไหร่ก็ลืมไม่ลงจริง ๆ "มันก็เอากรรไกรไปตัดแขนขาของตุ๊กตาหมีอย่างเลือดเย็น ตามด้วยการทิ่มปลายแหลมของกรรไกรลงไปปักที่ท้อง จากนั้นก็กรีดลงมา ลงมาเรื่อย ๆ จนเห็นนุ่นข้างในเต็มไปหมด
"พอปุยนุ่นฟุ้งกระจายออกมา พวกมันก็หยิบมาโปรยใส่หัวพี่เล่นเหมือนโปรยหิมะ" ผมเค้นเสียงหัวเราะออกมาแล้วส่ายหน้าด้วยความโกรธ "เหอะ! สวยตายห่าแหละ" กรามผมสบกันแน่นสายตาร้อนผ่าวไปด้วยความโกรธแค้นและความเศร้า
"และสิ่งสุดท้ายที่พวกมันทำก็คือ...มันตัดหัวของตุ๊กตาหมีออกมาโยนเล่นไปมาเหมือนลูกบอล...ตอนนั้นพี่...พี่ทำได้แค่นั่งมองสิ่งล้ำค่าของพี่ถูกเหยียบย่ำ...พี่สู้อะไรพวกแม่งไม่ได้เลย ไม่มีใครเข้ามาช่วยพี่เลยด้วย"
คราวนี้เป็นผมเองที่อารมณ์โกรธพุ่งสูงปรี๊ดจนเลือดขึ้นหน้า น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาอีกครั้งแต่ผมไม่ได้สะอื้นแรง มันเป็นน้ำตาเพียงไม่กี่หยดเท่านั้น
ไนน์เห็นผมเป็นแบบนี้ก็เคลื่อนตัวมานั่งกอดเอวผมแล้วซบหัวที่อกผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไนน์เป็นฝ่ายลูบหลังปลอบโยนผมแทน
"พี่เบ็นดูแลผมแล้ว เพราะงั้นให้ผมดูแลพี่เบ็นด้วยนะครับ"
"..."
"ผมสัญญา ถ้าผมมีเรื่องไม่สบายใจอีก ผมจะบอกพี่ เพราะงั้นพี่ต้องสัญญากับผมด้วยนะ ว่าพี่จะไม่เก็บอะไรไว้คนเดียวอีกแล้ว"
"ครับ พี่สัญญา"
เราสองคนต่างมีบาดแผลในใจเป็นของตัวเอง แผลเหล่านั้นบางทีมันก็สมานแล้วหายไป แต่หลายครั้งที่มันทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้ในคราบของแผลเป็นแทน
จะว่าไปก็ไม่ใช่แค่เราสองคนหรอก ทั้งผม ทั้งไนน์ ทั้งพ่อผม หรือแม้กระทั่งไอ้แก๊งสามซ่านั่นก็ด้วย คนทุกคนบนโลกนี้มีแผลในใจกันทั้งนั้น
แต่สิ่งหนึ่งที่แม่ผมสอนและขอผมไว้...
...เราทุกคนเจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น แต่เราต้องไม่โยนความเจ็บปวดนี้ไปใส่คนอื่นต่อ...
ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจความหมายที่แม่บอกในตอนนั้นแล้วนะครับ
เมื่ออิเล็กตรอนอารมณ์ของผมกลับสู่สถานะพื้นได้ มวลอากาศรอบตัวก็ดูจะผ่อนคลายตามผมไปด้วย ตอนนี้ในห้องมืดสนิทเหลือไว้เพียงแสงจันทร์จากหน้าต่างเท่านั้น
"พี่เบ็นคิดถึงแม่ไหม"
"คิดถึง"
"ผมก็คิดถึง คิดถึงพ่อด้วย"
"ตอนนี้พวกท่านคงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วละ ไนน์โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้ว" ผมยื่นมือไปดึงแก้มไนน์เล่น แต่ไนน์กลับยิ้มแหย ๆ กลับมา
"แม่จะเสียใจไหม ถ้าผมไม่ได้เป็นเดือน"
"ทำไมแม่ไนน์ต้องเสียใจล่ะ?"
"ก็แม่ผมเป็นถึงลีดมอเลยนะ ทั้งสวยทั้งเท่ แล้วดูลูกชายดิ" ไนน์ชี้หน้าตัวเอง "ลีดคณะยังเป็นไม่ได้เลย ถ้าวิญญาณแม่รู้เข้าคงผิดหวังแย่"
ผมหัวเราะเอ็นดูความคิดของไนน์ ไม่มีพ่อแม่คนไหนจะผิดหวังที่ลูกไม่ได้หน้าตาดีเหมือนตัวเองหรอกนะ อย่างน้อยก็เท่าที่ผมรู้
"แล้วคิดว่าแม่ไนน์จะผิดหวังที่ไนน์ไม่ไปแข่งเดือนพรุ่งนี้ด้วยรึเปล่าเนี่ย" ไนน์ตอบรับด้วยการพยักหน้าแล้วเลิกคิ้วใส่ผม "แค่ไนน์มีความสุขก็พอแล้ว พี่ว่าแค่นี้แหละที่พ่อแม่ไนน์อยากเห็น"
"จริงอะ"
"อื้ม" ผมตอบแล้วโน้มหน้าลงไปจูบหัวของตัวน้อย "คุณพ่อกับคุณแม่รักไนน์นะ เหมือนที่พี่รักไนน์ไง เพราะงั้นสิ่งที่พี่เชื่อ ก็คือท่านหวังแค่นี้แหละ"
"เหรอ..." ไนน์ล้มตัวลงมาแล้วเอาหลังพิงกับตัวผม เมื่อจัดท่านั่งได้ที่แล้วผมก็โอบไนน์ไว้อีกครั้ง ไนน์เงยหน้ามองผม ส่วนผมก้มหน้ามองไนน์ "งั้นพี่เบ็นก็ไม่ได้รักผมแบบคนรักดิ พี่จะเป็นพ่อแม่ผมเหรอ"
"จะบ้ารึไง" ผมหัวเราะจนตัวสั่นทำเอาร่างของไนน์สั่นไปด้วย "ก็รักนี่แหละ สำหรับพี่ ความรักของคนรักกับของพ่อแม่มันเหมือนกันนะ อย่างไนน์ สายตาของไนน์อ่อนโยนเหมือนแม่พี่ ส่วนรอยยิ้มก็ดูสดใสเหมือนพ่อพี่ เวลาอยู่ใกล้เมื่อไหร่จะรู้สึกอบอุ่นใจตลอด เหมือนที่เขาเรียกว่า...อะไรนะ..."
ผมนึกเป็นคำพูดไม่ออก มันออกมาจากความรู้สึกแล้วติดอยู่แค่ที่ปลายลิ้น
"...อุ่นไอรัก..."
ใช่ นั่นแหละ อุ่นไอรัก
ผมไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่ตอบด้วยอวัจนภาษาแทน
ผมคลี่ยิ้มให้ไนน์เหมือนที่ไนน์ยิ้มให้ผม เราส่งสายตาหวานซึ้งให้กันและกัน ในความมืดมิด ดวงดาวสีดำสองดวงตรงหน้าส่องประกายออกมายังดาวสีทองของผม แล้วไนน์ก็เริ่มยกคอมาจูบริมฝีปากที่อยู่สูงกว่าจนผมต้องก้มหัวลงไปด้วย
แต่แล้วอยู่ ๆ ไนน์ก็พูดโพล่งออกมา
"พรุ่งนี้ผมจะไปครับ"
"ห๊ะ?"
"พรุ่งนี้ผมจะไปแข่งเดือน!!"


อวี้หลันเริ่มแรกแย้มผลิกลีบ...
วสันตฤดู หวนวนมาอีกครา...
บุปผางามสง่า ชูช่อตระการตา...
ทว่า ครานั้นวาโยแสนเกรี้ยวกราดไร้ปรานี
และหากแม้นบุปผาน้อยต้องสิ้นชีวี อัปราชัย
อวี้หลัน หนึ่งดอกนี้ยังคงแทนกายและใจ
และมอบให้แด่..ดวงวิญญาณอันบริสุทธิ์ที่ดับสูญ
คนนิรนาม ผู้หนึ่งได้กล่าวไว้
ในช่วงรัชศก ของราชวงศ์กษัตริย์ยุคที่ยังมีการแบ่งแยกดินแดนกันหลายเผ่าพันธุ์
 ณ พระตำหนักของหรูเหริน [1] องค์หญิงอวี้หลันทรงนอนทอดพระวรกายแน่นิ่งไม่ไหวติง ราบไปกับพื้นซึ่งปูด้วยหินอ่อนสีเรียบหรูอยู่ตรงริมขอบสระน้ำส่วนพระองค์
[1] 孺人 Rú Rén {หรูเหริน} ธิดาขององค์รัชทายาท, สัมพันธ์ทางสายเลือด, ความผูกพัน,คน,องค์หญิง
 หยาดพระเนตรยังคงร่วงเผาะดุจดังไข่มุกอยู่บนดวงพระพักตร์อันงดงามขององค์หญิงน้อย
 พระองค์ทรงตื่นตะลึงต่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น และเพลานี้พระทัยดวงน้อยได้แหลกสลายเป็นหมื่นชิ้นด้วยความสิ้นหวัง
 ความโทมนัสเสียพระทัยหลั่งไหลออกมาจากสีพระพักตร์อันดื้อรั้น ความผิดหวังและความน้อยเนื้อต่ำพระทัย ต่างพุ่งเข้ามาฉีกกระชากวิญญาณอย่างเหี้ยมโหด
 แม้นพระอัสสาสะ[1]เข้าออกนั้นช่างแผ่วเบารวยระรินยิ่งนัก ทว่า แม้องค์หญิงน้อยจะกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันเลวร้าย ท่ามกลางความเป็นความตาย สายพระเนตรกลับทรงดูนิ่ง สุขุม ความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีของสายโลหิตกษัตริยายังคงพลุ่งพล่านไหลวนอยู่ในพระวรกาย และทรงมิมีท่าทีหวาดกลัวต่อภัยร้ายตรงเบื้องหน้าพระพักตร์เลยสักนิด
[1] พระอัสสาสะ หมายถึง ลมหายใจ
 "...หากตัวเราจะต้องสิ้นชีพม้วยมลายดับดิ้นลงเสียตรงนี้ ข้า.. อวี้หลัน-หลั่นก็จะมิขอเอ่ยวาจาร้องขอชีวา..."
 องค์หญิงน้อยตรัสได้ไม่ทันไรก็ทรงกระอักพระโลหิตออกมา แต่หรูเหรินน้อยผู้นี้ก็มิถอดใจ พยายามฝืนแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่อันน้อยนิดตรัสกลับเหล่าข้าราชบริพารต่อให้จบ
 "...แต่หากแม้นชาติหน้าฉันใดได้เกิดใหม่ เราก็ไม่ปรารถนาหวนกลับคืนสู่สายเลือดกษัตริย์ตรา ขอเป็นเพียงไพร่ฟ้าสามัญในแว่นแคว้น มีชีวิตอิสระเฉกเช่นวิหคล่องนภา ไร้ซึ่งวังวนความอิจฉาริษยา ไร้การแก่งแย่งอำนาจใด...ใด"
 เมื่อพระสุรเสียงอันแผ่วเบาถ้อยคำสุดท้ายสิ้นสุดลง หรูเหรินน้อยก็ได้ทรงกระอักพระโลหิตออกมาจากพระโอษฐ์สีเขียวคล้ำบางอีกครั้ง
 ทำให้พระเกศาอันยาวพลิ้วสลวยสีดำน้ำหมึกและฉลองพระองค์ซึ่งทอจากภูษาแพรไหม และปักดิ้นทองขลิบสีชมพูอมม่วงแสนละมุนตา บางจุดกลายเป็นสีโลหิตแทน
 เหล่าข้าราชบริพารผู้ที่เคยให้สัตย์วาจา ว่าจะจงรักภักดีจนชีพม้วยมลาย ทว่าเพลานี้พวกเขากลับยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อและจ้องมองโดยที่ไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้าไปโอบอุ้ม หรือช่วยเหลือองค์หญิงน้อยเลยแม้แต่คนเดียว
 ในที่สุดหรูเหรินน้อยก็ได้ทรงเข้าพระทัยอย่างถ่องแท้ลึกซึ้งว่าตลอดช่วงพระชนม์ชีพที่มีมาของตนนั้น ไม่เคยมีผู้ใดสักคนที่รักและจงรักภักดีต่อพระนางอย่างจริงใจ
 ไม่มีเลย แม้แต่คนเดียว
 ณ บัดนี้ เห็นชัดแจ้งแล้วว่าองค์หญิงอวี้หลัน ธิดาคนเล็กขององค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้นโหย่ว ได้ทรงถูกเหล่าทรราชวางแผนลอบปลงพระชนม์ด้วยการวางยาพิษ
 โดยในแผนร้ายนั้น พวกเขาได้แอบผสมผงพิษซึ่งไร้สีไร้กลิ่นลงไปในสระน้ำ ที่องค์หญิงน้อยทรงสรงอยู่เป็นประจำทุกวัน
 เพลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ พระอัสสาสะขององค์หญิงน้อยก็ได้ค่อย ๆ หมดลง ดั่งเปลวเทียนที่มอดไหม้มาจนถึงวาระสุดท้าย
 อวี้หลัน บุปผางามดอกนี้ ชูช่อสง่างามได้เพียงแปดชันษา น่าเศร้าที่มิอาจจะหลีกหนีหรือหลบพ้นเคราะห์นี้อันโหดร้ายทารุณ ไร้ซึ่งความปรานีเห็นใจอย่างสิ้นเชิงนี้ไปได้
 พระพักตร์งามร่วงตกแนบฟุบบนพื้นเรียบหินอ่อนตรงนั้นพระอัสสาสะสุดท้ายได้หยุดลง ต่อหน้าธารกำนัลและเหล่าข้าราชบริพารมากมาย
...
เซียงไค 盛開


ตลาดใจกลางเมืองจิ่ว
 หลงอี้หลิง แม่ทัพหนุ่มผู้หาญกล้าและมากความสามารถแห่งแคว้นโหย่ว ได้ใช้ช่วงเวลากลับมาเยี่ยมครอบครัว ติดตามเหล่าฮูหยินแห่งสกุลหลง ท่านย่าของเขา ร่วมเดินทางกลับไปไหว้บรรพบุรุษครั้งนี้ ซึ่งต้นตระกูลเคยอาศัยในเมืองจิ่วก่อนที่จะย้ายเข้าสู่เมืองหลวง
 อีกนัยหนึ่งก็เพื่อคุ้มกันภัยให้กับขบวนเดินทาง และหลงอี้หลิงยังได้ใช้โอกาสนี้แอบสืบหาความจริงบางอย่างในภารกิจที่เขากำลังทำอยู่
 เมื่อใกล้ถึงจุดหมายแม่ทัพหนุ่มผู้หาญกล้ากับทหารนายกองลูกน้อง คนสนิทได้เดินทางล่วงหน้ามายังเมืองจิ่วเพื่อตรวจสอบและเตรียมความเรียบร้อยในเรื่องที่พัก
 โดยได้ทิ้งคนคุ้มกันที่มีฝีมือจำนวนหนึ่ง ร่วมขบวนเดินทางมาพร้อมกับเหล่าฮูหยิน
 หลงอี้หลิงกับนายกองคนสนิทสวมใส่อาภรณ์เหมือนคนทั่วไป หากแต่ก็สมฐานะ เพื่อไม่ให้ดูเอิกเกริกและเพื่อสะดวกในการเคลื่อนไหว
 ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินอยู่ยังถนนใจกลางตลาดของเมืองจิ่ว สายตาทั้งสองคู่ก็สอดส่องมองสำรวจรอบตัวอย่างพินิจพิจารณา
 ในขณะนั้นเอง เสียงเอะอะโวยวายของคนกลุ่มหนึ่งกำลังทะเลาะวิวาทกันอยู่ ดังขึ้นมาจากทางข้างหน้าที่ทั้งคู่กำลังจะเดินผ่านไป
 "ช่วยด้วย! ผู้ใหญ่รังแกเด็ก ช่วยด้วย!" เด็กสาวคนหนึ่งกำลังร้องตะโกนเสียงดัง เพื่อขอความช่วยเหลือลั่นไปทั่วตลาดใจกลางเมืองจิ่ว
 "นายน้อยรู้สึกว่าทางนั้นน่าจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันอยู่"
 เข่อลั่ว ลูกน้องคนสนิทของหลงอี้หลิง รีบกล่าวกับนายของเขาอย่าง สนอกสนใจ
 แม่ทัพหนุ่มไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงแค่พยักหน้าเรียบตึงหนึ่งที
 เพลาต่อมาทั้งคู่ก็ได้เดินมาถึงจุดที่กำลังมีการทะเลาะวิวาทกัน
 สตรีน้อยผู้หนึ่งอยู่ในวัยบุปผาแรกแย้ม ยืนประจันหน้าอยู่กับกลุ่มชายวัยฉกรรจ์ถึงสี่ห้าคน ท่าทางพวกเขาดูขึงขังเหี้ยมเกรียม
 นางได้เอาตัวเองยืนเป็นโล่กำบังให้กับเด็กเล็ก ๆ สองคนซึ่งทั้งคู่สวมใส่เสื้อเก่าและขาด ตามลำตัวและใบหน้าก็ดูสกปรกมอมแมม
 เข่อลั่วเห็นพวกชาวบ้านจำนวนหนึ่งเอาแต่ยืนมุมดูเฉย ๆ และไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือสักคน เขาจึงอดที่จะหันไปถามไม่ได้
 "พี่ชายเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ แล้วเหตุใดถึงไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือเด็ก ๆ พวกนั้นเลย"
 พ่อค้าขายพุทราเชื่อมซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยิน จึงหันมาตอบแทนชาย คนที่ถูกถาม
 "พวกท่านคงเป็นคนต่างถิ่นสินะ ถึงได้ไม่รู้จักกลุ่มนักเลงอันธพาล พวกนี้ พวกเขาเทียวมาขู่เรียกเก็บค่าส่วย อ้างว่าเป็นการคุ้มครองให้พื้นที่เช่าทางค้าขายในตลาด ซึ่งหัวหน้าใหญ่ของพวกเขามีอิทธิพลมากในเมืองจิ่ว ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยหรอก"
 พ่อค้าขายพุทราพรั่งพรูคำพูดออกมาจำนวนมาก ราวกับเก็บอัดอั้นความรู้สึกเก็บกดนี้มานานแสนนานแล้ว
 เข่อลั่วได้ฟังก็หันหน้าไปมองนายน้อยของตนรอบหนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับมาทางฝั่งพ่อค้าขายพุทรา และกล่าวถามเขาต่ออย่างสนใจ
 "แล้วเหตุใดแม่นางน้อยและเด็กสองคนนั้นถึงได้ไปมีเรื่องกับพวกกลุ่มอันธพาลกันได้ล่ะ"
 "อ๋อ พวกอันธพาลกล่าวหาว่าเด็กขอทานสองคนพี่น้องมาเดินขอทานโดยไม่ยอมจ่ายค่าส่วยให้พวกเขาน่ะสิ แม่นางน้อยผู้นี้มาเห็นเข้าจึงได้เข้าไปช่วยเหลือไว้ ที่จริงนางกับเจ้าพวกนั้นเป็นคู่ปรับเก่ากัน"
 "คู่ปรับ ?"
 เข่อลั่วรู้สึกแปลกใจในคำพูดนั้นของพ่อค้าขายพุทราเชื่อม
 "ใช่! คู่ปรับ...เพราะทุกครั้งที่นางเห็นพวกนักเลงอันธพาลมาหาเรื่องชาวบ้าน นางก็จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนเสมอ"
 ชายขายพุทราเชื่อมเล่าไป สีหน้าและแววตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความชื่นชมในตัวแม่นางฟ่งผู้นั้น
 เข่อลั่วพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวและเริ่มจับใจความทั้งหมดได้ คร่าว ๆ เขาจึงหันหน้ากลับมาทางนายน้อยของตน แต่อีกฝ่ายยังคงวางสีหน้านิ่งเฉย สายตาจับจ้องมองไปยังกลุ่มทะเลาะวิวาทตรงหน้า
 พอเข่อลั่วเบนสายตามองตามนายน้อยของเขาไป และเป็นจังหวะที่เห็นสตรีน้อยเกิดพลาดพลั้งเสียทีถูกพวกนักเลงกำลังจับแขนทั้งสองข้างไว้
 ด้วยความที่เขาเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการ และทนเห็นความอยุติธรรมไม่ได้จึงไม่อาจทนยืนดูเฉย ๆ จึงตัดสินใจยื่นมือเข้าไปช่วย แต่กลับถูกผู้เป็นนายห้ามไว้เสียก่อน
 เข่อลั่วไม่เข้าใจในเจตนาของเจ้านาย จึงหันไปมองหน้าเขา
 "นายน้อย ท่านห้ามข้าไว้ทำไม หรือว่าท่านทนเห็นประชาชนผู้อ่อนแอถูกรุมทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้"
 เข่อลั่วกล่าวถามนายน้อยด้วยน้ำเสียงค่อนขอด แกมตำหนิ
 "เข่อลั่วเจ้าอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว เหตุใดถึงมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงเบื้องหน้าได้บกพร่องเช่นนี้ หากแม้นว่าที่นี่เป็นสนามรบ เกรงว่าเจ้าคงจะต้องเสียทีให้แก่ข้าศึกแล้วกระมัง"
 หลงอี้หลิงย้อนถามกลับด้วยท่าทีสุขุม แต่ดวงตาเขายังคงจับจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังทะเลาะวิวาทกันอยู่อย่างแน่วแน่
 และยังได้ใช้พัดสีขาวในมือของตน ชี้ไปทางสตรีน้อยผู้นั้น ปากก็กระซิบกล่าวกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงนิ่งราบเรียบแต่ให้ความรู้สึกจริงจัง
 "เข่อลั่ว เจ้าลองจับตาดูท่วงท่าการเคลื่อนไหวร่างกายของแม่นางน้อยผู้นั้นให้ดีอีกครั้งสิ"
 เข่อลั่วรู้สึกขัดใจอยู่เล็กน้อยแต่ยอมทำตาม และเบนสายตามองตามทิศทางของพัดเหล็กที่กำลังชี้ไป
 ทหารลูกน้องคนสนิทได้เพ่งมองการทะเลาะวิวาทตรงหน้านั้นอีกครั้งอย่างพิจารณาถ้วนถี่ ใช้เวลาเพียงครู่เดียว เขาก็อ่านการเคลื่อนไหวของกลุ่มคนทะเลาะวิวาทนั้นออก และเข้าใจถึงความหมายของแม่ทัพหนุ่มที่กล่าวเตือนสติตนก่อนหน้านี้
 "เป็นอย่างนี้นี่เอง...แม่นางน้อยผู้นี้มีการเคลื่อนไหวร่างกายราวดุจดั่งต้นหลิวพลิ้วลู่ไปกับสายลม แถมท่วงท่าจังหวะเหล่านั้นก็ดูไม่ธรรมดา...ขออภัยนายน้อย ข้านั้นโง่เขลาเบาปัญญาอย่างที่ท่านกล่าวจริง ๆ" เมื่อเข่อลั่วรู้ว่าตนนั้นผิดพลาดไป จึงได้กล่าวยอมรับผิดกับนายของตนอย่างกล้าหาญ
 "ข้าหวังว่าเจ้าจะจำไว้เป็นบทเรียน หากแม้นคิดดูถูกคู่ต่อสู้ว่าอีกฝ่ายไร้ซึ่งความสามารถ เพียงเพราะเห็นเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาทั่วไป สิ่งนั้นมันอันจะนำภัยร้ายมาสู่ตัวได้"
 หลงอี้หลิงใช้เหตุการณ์ตรงหน้า สอนและเตือนสติลูกน้องคนสนิทของตน
 "ขอบคุณนายน้อยที่เตือนสติ ข้าจะจำคำสอนนี้ของท่านให้ขึ้นใจ"
 ช่วงเสี้ยวนาทีหนึ่ง ดวงตาของสตรีน้อยกับแม่ทัพหนุ่มได้สบสายตากันด้วยความบังเอิญ แต่ก็ไม่มีผู้ใดแสดงปฏิกิริยาอื่นใดออกมา นอกจากความรู้สึกติดใจกับความหมายของแววตาที่จ้องมาของกันและกัน
 พวกนักเลงสังเกตเห็นว่าสตรีน้อยละสายตาจากพวกตนหันไปบอกให้เด็ก ๆ สองคนซึ่งยืนกอดกันทางด้านหลังของนาง ให้รีบหลบออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น
 พวกเขาจึงฉวยโอกาสนั้น แอบลอบทำร้ายนางทีเผลอทันที
 หลงอี้หลิงเห็นช่วงจังหวะนั้นเข้าพอดี และเขาก็ไม่อาจจะเมินเฉยต่อเหตุการณ์ตรงหน้าได้อีกต่อไป
 แม่ทัพหนุ่มจึงได้เหวี่ยงพัดของเขาในมือ ซัดไปหาพวกนักเลงอันธพาลตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ซึ่งพวกเขากำลังเงื้ออาวุธและไม้หน้าสาม พร้อมจะฟาดลงใส่ทางด้านหลังของสาวน้อยคู่กรณี
 พัดสีขาวที่ถูกเหวี่ยงออกไป ได้สกัดกั้นการจู่โจมของพวกนักเลงเอาไว้ได้ทันท่วงที และร่อนวนกลับมาหาเจ้าของดังเดิมราวกับมีแม่เหล็กดึงดูด
 เคร้ง!
 เสียงของไม้หน้าสามและอาวุธในมือของพวกนักเลงได้หลุดออกจากมือและหล่นลงบนพื้น
 สตรีน้อยจึงรู้ตัวว่าถูกพวกนักเลงลอบเล่นงานทีเผลอจากทางด้านหลัง แต่โชคดีมีคนยื่นมือเข้าช่วยตนไว้ได้ทัน
 นางจึงฉวยจังหวะนั้น ล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าที่ผูกห้อยอยู่ตรงช่วงเอวของนาง และปาผงสีฟ้าบางอย่างใส่หน้าพวกนักเลงทันที
 เมื่อพวกนักเลงถูกผงสีฟ้าปาใส่หน้า พวกเขาก็โวยวายร้องลั่นไปทั่วตลาดและดูเหมือนว่าการมองเห็นและการเคลื่อนไหวของพวกเขาจะเริ่มมีปัญหาเสียแล้ว ปากก็พากันตะโกนต่อว่าอาฆาตมาดร้ายสตรีน้อยคู่กรณีไม่หยุดหย่อน
 ส่วนพวกชาวบ้านที่พากันมุงดูเหตุการณ์อยู่ก่อนหน้านี้ก็แตกตื่นวิ่งกระเจิงกันไปคนละทิศละทาง
 สตรีน้อยอาศัยชุลมุนนั้น วิ่งไปจับแขนของบุรุษรูปงามด้านข้างผู้ที่นางมั่นใจว่าเขาคือคนที่ยื่นมือช่วยเหลือตนก่อนหน้านี้ คว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนช่วงล่างของเขาและพาเขาวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
 ทั้งคู่ได้วิ่งหนีกันมาถึงตรอกเล็ก ๆ ซึ่งดูเปลี่ยวไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่าน
 สตรีน้อยจึงได้ปล่อยมือของนางออกจากมือของบุรุษรูปงามผู้แปลกหน้าทันที
 โดยที่แม่ทัพหนุ่มยังคงยืนทำสีหน้ามึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นและแปลกใจว่าตนเผลอวิ่งตามนางมาตั้งแต่เมื่อใด
 ไม่นานเข่อลั่วก็วิ่งตามหลังคนทั้งคู่มาจนทัน
 แต่ยังไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะได้มีโอกาสกล่าวถามสิ่งใด สตรีน้อยก็กล่าวขอบคุณเขาขึ้นก่อน และชิ่งขอตัวลาไปจากตรงนั้นอย่างเร่งรีบ ทิ้งความงุนงงสงสัยและคำถามมากมายไว้ให้กับบุรุษแปลกหน้าทั้งสองคน
 "ไปกันเถอะ พวกเรายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำให้เสร็จก่อนที่พวกท่านย่าจะเดินทางเข้าเมือง"
 แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้น แม้น้ำเสียงของเขาจะฟังดูราบเรียบแต่แฝงไว้ซึ่งอารมณ์หงุดหงิดขุ่นเคืองใจเล็กน้อย เมื่อกล่าวจบเขาก็เดินปลีกตัวออกไปจากตรงนั้น
 เข่อลั่วเดินตามหลังไปติด ๆ โดยที่ไม่ถามสิ่งใดต่อ
....
เซียงไค 盛開


ย้อนไปหนึ่งวันก่อนหน้านี้
ณ กระท่อมน้อยกลางป่าหลังหนึ่ง
 ฟ่งหลันหลั่นเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของชายแก่นิรนามผู้หนึ่ง และอาศัยอยู่ภายในกระท่อมเล็ก ๆ สภาพค่อนข้างทรุดโทรม ปลูกขึ้นกลางป่าห่างจากตัวเมืองจิ่วพอสมควร ซึ่งหากเดินทางด้วยเท้า ต้องใช้เวลาราวเกือบครึ่งชั่วยาม [1]
 เมื่อเด็กน้อยเติบโตขึ้นและถึงวัยที่จะต้องเข้าพิธีจี่หลี แต่ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขา ทำให้ทุกอย่างถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามอรรถภาพ
[1] หนึ่งชั่วยาม = สองชั่วโมง ดังนั้น ครึ่งชั่วยาม จะเท่ากับ เวลาหนึ่งชั่วโมง
 แววตาเศร้าหมองของตาเฒ่าฟ่งทอดมองมายังฟ่งหลันหลั่น ล้วนเต็มไปด้วยความรักและห่วงใยยิ่งนัก
 "หลันหลั่นเอ๊ย ที่จริงวันนี้ข้าควรจัดพิธีจี่หลีของเจ้าให้ถูกต้องครบถ้วนอย่างสมบูรณ์ตามจารีตประเพณี หากเพียงแต่พวกเรามีชีวิตขัดสนยากจนข้นแค้น แถมที่ผ่านมาก็ต้องอยู่กันอย่างหลบซ่อนห่างไกลจากผู้คนมาโดยตลอด..."
 แค่ก แค่ก...
 ตาเฒ่าฟ่งกล่าวยังไม่ทันจบประโยค เขาก็ไอแรงออกมาอย่างต่อเนื่อง
 น้ำเสียงแหบแห้งในลำคอ พร้อมทั้งอาการไอสลับกับลมหายใจที่เหนื่อยหอบ สิ่งนี้บ่งบอกถึงสุขภาพและอายุขัยของเขาได้เป็นอย่างดี
 ฟ่งหลันหลั่นแปลกใจ ที่วันนี้ตาเฒ่าของนางดูพูดจาพิกลแต่ถึงจะถาม นางก็คงไม่ได้คำตอบอย่างเช่นที่ผ่านมาอยู่ดี จึงต้องปล่อยผ่านความรู้สึกนั้นไป
 "ช่างปะไร ในชีวิตนี้ขอเพียงมีท่านอยู่ด้วย ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ข้าก็พร้อมจะไปกับท่านในทุกหนแห่งอย่างที่ผ่านมา เงินทองหรือความสะดวกสบายอะไรเหล่านั้น ข้าหาได้สนใจ"
 สตรีน้อยกล่าวสวนอย่างฉะฉาน แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เพราะในชีวิตนี้ เขาคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่มีอยู่
 "องค์หญิงน้อยฟังข้าให้ดีนะ จากนี้ไปเจ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดี เลิกเข้าไปยุ่งกับเรื่องของผู้อื่นโดยไม่จำเป็นเสียที อย่าแส่หาเรื่องใส่ตัวให้มันมากนัก ไม่งั้นเจ้าจะอายุสั้นและอาจคงไม่มีโอกาสได้แก่เฒ่าเหมือนเช่นข้า"
 ตาเฒ่าฟ่งกล่าวช้า ๆ เสียงหายใจกระเส่าคล้ายคนไม่มีแรง พลางมีเสียงไอแห้ง ๆ สลับกับเสียงพูดออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ ถ้อยคำเหล่านั้นราวกับกำลังสั่งลา
 ฟ่งหลันหลั่นจับทางตาเฒ่าฟ่งได้ นางจึงเดินเข้าไปสวมกอดเขาอย่าแนบแน่น ใบหน้าซุกลงไปบนแผ่นอกของร่างกายบางผอมแห้ง ผิวหนังเหี่ยวย่นแทบจะติดโครงกระดูกแล้ว
 "อย่าห่วงเรื่องนั้นเลย ข้าไม่ใช่พวกชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านสักหน่อย แต่ถ้ามีคนถูกรังแกและไม่ได้รับความยุติธรรมอยู่ตรงหน้า ข้าก็คงทนมองดูเฉยไม่ได้ ต้องโทษท่านนั่นแหละ ที่เป็นคนสอนข้าให้เติบโตมาเช่นนั้น"
 ฟ่งหลันหลั่นกล่าวถ้อยคำหวานออดอ้อนในอ้อมกอดอันแสบอบอุ่นของตาเฒ่า แต่ด้วยนิสัยดื้อรั้นไม่ยอมคน นางจึงโยนความผิดกลับไปให้เขาอย่างฉลาดแกมโกง
 เมื่อกล่าวจบนางก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขา จากนั้นก็ได้ก้มหน้าต่ำมองตรงช่วงเอวของตัวเอง และล้วงมือเข้าไปด้านในตัวเสื้อพร้อมกับหยิบบางอย่างออกมา พร้อมกับชูสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นและส่งยิ้มแฉ่งให้เขา เพื่อหวังที่จะอวดตาเฒ่าฟ่ง ให้เขาดีใจ
 "ตาเฒ่า! วันนี้ข้ามีของดีมาฝากท่านด้วย" นางกล่าวขึ้นพร้อมกับดึงจุกออกจากไหสุรานั้นออกและยื่นมันให้เขา
 ตาแก่เห็นขวดเหล้าในมือของหลานสาว แววตาก็ลุกโชนขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ
 เขาไม่รอช้ารีบยื่นมือไปคว้าหมับ จับตรงที่คอขวดและดึงมาถือไว้ในมือของตน ต่อจากนั้นก็ยกขึ้นไปแตะปลายจมูกอย่างรวดเร็ว
 "เยี่ยม!...หอมมาก เป็นเหล้าชั้นดีเลยทีเดียว เจ้าช่างรู้ใจข้าจริง ๆ ว่าแต่เจ้าไปได้มันมาจากไหนงั้นรึ"
 ตาเฒ่าฟ่งย้อนถามหลานสาว พลางกระดกขวดสุราในมือขึ้นดื่มหลายอึกติดกันอย่างรวดเร็ว เหมือนเขากระหายรสชาติของมันมานาน
 "หอมู่ต๋า!"
 สตรีน้อยตอบห้วน ๆ
 ยังไม่ทันจะพูดต่อตาเฒ่าก็เกิดอาการสำลักขึ้นมาอย่างฉับพลัน
 แค่กแค่ก...
 ฟ่งหลันหลั่นจึงรีบทุบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ ปากก็เริ่มบ่นออกมา "ช้า ๆ หน่อยสิ ท่านดื่มเร็วขนาดนั้นเดี๋ยวก็ได้สำลักเหล้าตายก่อนหรอก"
 ลักษณะอาการของเขา ทำให้นางแอบคิดกังวลในใจอยู่ไม่น้อย 'อาการป่วยเริ่มเด่นชัดขึ้นทุกวัน ตาเฒ่าเป็นโรคอะไรกัน เขาจะต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างปิดบังไว้ไม่ให้เรารู้อย่างแน่นอน'
 ตาเฒ่าฟ่งเองก็สังเกตเห็นท่าทีนั้นของนาง เขาจึงแสร้งหัวเราะเสียงดังขึ้น เพื่อหวังเปลี่ยนประเด็นความสนใจ
 ฮะฮ่าฮ่า!...
 "เจ้าชอบทำตัวเป็นยัยแก่ขี้บ่นมากกว่าข้าเสียอีกนะ เหล้าแค่นี้ไม่ทำให้ข้าตายได้หรอก"
 "ช่างเถอะ คนปากแข็งเช่นท่านยังไงก็ไม่มีทางกล่าวความจริงอยู่แล้ว" หลานสาวพูดแขวะตาเฒ่าของตนกลับอย่างรู้ทัน
 ฮ้าว...
 ตาเฒ่าฟ่งหาวเสียงดังออกมา พร้อมทั้งเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนไม้เก่าของเขา
 "เหล้าของเจ้านี่แรงดีใช้ได้ ดื่มไปแค่ไม่กี่อึกเล่นเอาเรี่ยวแรงของข้าอ่อนเพลียเลยทีเดียว จะไปไหนก็ไปเถอะ ข้าขอเอนหลังงีบสักหน่อย แต่ห้ามไปก่อเรื่องไม่ดีข้างนอกและอย่ากลับบ้านดึกล่ะ" ตาเฒ่าฟ่งกำชับหลานสาวเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงซึ่งไร้ผ้าปูรอง
 ฟ่งหลันหลั่นเดินเข้าไปหาเขา และเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มเก่าแสนบางผืนหนึ่งซึ่งพับวางอยู่ตรงปลายเท้าของตาเฒ่าฟ่ง และยกมันขึ้นมาคลุมลงบนตัวเขาอย่างห่วงใย
 "งั้นท่านก็พักผ่อนเถอะ ส่วนข้าขอเข้าไปในเมืองพบแม่นางมู่สักหน่อย เห็นนางบอกว่ามีงานให้ข้าทำพอดี"
 "องค์หญิงน้อยระวังตัวด้วยล่ะ อย่าลืมว่าเจ้าเป็นสตรีไม่ใช่บุรุษนะ" ตาเฒ่าฟ่งยังคงย้ำคำพูดกับหลานสาวอย่างห่วงใย น้ำเสียงแหบแห้งของเขาดังออกมาจากริมฝีปากอย่างเบาบาง ในขณะที่ดวงตานั้นปิดสนิทเรียบร้อยแล้ว
 "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าองค์หญิงน้อย เพราะมันไม่เหมาะกับข้าเอาเสียเลย ท่านพักผ่อนเถอะ ข้าไปละแล้วจะรีบกลับมากินข้าวเย็นด้วย"
 ผู้เป็นหลานสาวเข้าใจว่าตาเฒ่าฟ่งคงเหนื่อยล้าเพราะอาการป่วยและโรคชราภาพ นางจึงได้ปล่อยเขาพักผ่อนในกระท่อมนั้น ส่วนตนก็เดินทางกลับเข้าเมืองจิ่ว เพื่อไปหารายได้มาประทังชีพของพวกเขาต่อไป
 แต่พอฟ่งหลันหลั่นได้ก้าวขาพ้นออกไปจากกระท่อมได้ไม่นาน
 ตาเฒ่าฟ่งซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง เขาก็ได้กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก จนเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและเตียงไม้นั้นไปหมด
 แค่ก!!!!
 "องค์หญิงน้อย เห็นทีว่าลมหายใจของตาเฒ่าคนนี้จะหมดลงในอีกไม่กี่เพลา ข้าคงมิอาจจะอยู่ปกป้องพระองค์ได้อีกต่อไป ไม่ว่าอดีตจะเกิดเรื่องเลวร้ายมากมายแค่ไหน ขอพระองค์ทรงได้โปรดลืมมันให้หมดสิ้น..." ในขณะที่ตาเฒ่าฟ่งกำลังฝืนแรงกล่าวอยู่นั้น เขาก็ได้สำรอกเลือดออกมาทางปากอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเฮือกใหญ่ และกล่าวต่อ
 "...จากนี้ไป ข้าขอให้องค์หญิงจงมีแต่ความสำราญพระทัยในตลอดช่วงพระชนม์มายุที่เหลืออยู่ ข้าปรารถนาให้พระองค์ได้ทรงพบเจอคนกับที่จงรักภักดีและต้องการปกป้องพระองค์ด้วยดวงใจทั้งหมดของเขาด้วยเถิด"
 น้ำเสียงของตาเฒ่าฟ่งเปล่งออกมานั้นช่างแผ่วเบา แถมอาการเหนื่อยหอบแทบหมดแรงของเขายังดูหนักขึ้น สายตาละห้อยทอดมองตามหลานสาวอย่างอาลัยอาวรณ์
 นาทีต่อมา จู่ ๆ เขาก็เกิดอาการธาตุไฟและลมปราณแตกซ่านอย่างไร้สาเหตุ ทำให้เลือดได้ไหลออกมาผ่านทวารทั้งเก้า
 ท่อนแขนอันผอมเล็กและเหี่ยวแห้ง ซึ่งเคยวางแนบอยู่บนหน้าอก ตอนนี้ได้ร่วงตกลงไปด้านข้างลำตัวบนเตียงไม้เก่าราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นลงบนพื้น
 อนิจจา! บัดนี้ตาเฒ่าฟ่งได้ละสังขาร สิ้นลมหายใจลงเสียแล้ว
 ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินเท้ามุ่งเข้าเมืองจิ่วเพื่อไปตามคำนัดหมาย แต่นางหารู้ไม่ว่าตอนนี้ ตาเฒ่าฟ่ง ครอบครัวเพียงคนเดียวของนาง ได้ลาลับจากโลกใบนี้ไปเสียแล้ว
 เขาได้จากไปโดยไม่แม้แต่คำร่ำลา ฟ่งหลันหลั่นจะมีชีวิตอยู่ตามลำพังต่อไปเช่นไร แล้วหากนางได้รับรู้ว่าตาเฒ่าของนางไม่อยู่แล้ว สตรีน้อยผู้นี้จะเจ็บปวดและเสียใจเพียงใดกัน
...
เซียงไค 盛開


เพลาผ่านไปราวสองชั่วยาม ซึ่งเป็นเวลาของยามไฮ่ล่วงเข้ายามจื่อ[1]
 หนุ่มสาวทั้งสองยังคงนั่งคอตกอยู่ตรงชะแง่งผาที่เดิม เพราะไม่ว่าจะหันมองไปทางไหนก็ไม่สามารถที่จะพาตัวเองกลับขึ้นไปข้างบนได้ คงได้แต่ต้องรอให้ใครสักคนมาช่วยเท่านั้น
 เมื่ออากาศเย็นก็เริ่มมาเยือน กลับมีเรื่องที่ทำให้สตรีน้อยต้องหาทางรับมืออย่างไม่คาดคิด เพราะสังเกตเห็นว่าบุรุษรูปงามผู้ร่วมชะตากรรมเริ่มมีอาการผิดปกติ เขาเอาแต่นั่งเงียบไม่ขยับตัวอยู่นานจนน่าสงสัย
 สตรีน้อยได้หาเรื่องชวนเขาพูดคุยแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดโต้ตอบกลับมา ทำให้นางเริ่มใจคอไม่ดี จึงตัดสินใจลุกขึ้นและเดินไปหาเขา เพื่อประจันหน้าและหวังถามไถ่ให้รู้ความ
[1] ยามไฮ้ (亥:hài) คือ 21.00 - 22.59 น.
 ยามจื่อ (子:zǐ) คือ 23.00 - 24.59 น.
 แต่พอนางเดินไปหยุดยืนตรงหน้าเขา และยังไม่ทันที่จะเอ่ยถ้อยคำใดออกจากปาก บุรุษรูปงามผู้นั้นก็ได้ทิ้งตัวหน้าคว่ำคะมำมาทางด้านหน้าฟุบลงกับพื้นตรงหน้าของนาง
 "นี่ท่าน!"
 ฟ่งหลันหลั่นตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางนั่งลงและรีบเข้าประคองร่างของบุรุษตรงหน้าขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสำรวจความผิดปกติของเขา ด้วยการเอาหลังมือไปอังบนหน้าผากของอีกฝ่าย และพยายามปลุกเรียกสติของเขาให้กลับมา แต่ก็ไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ
 ความผิดปกติที่เกิดขึ้นของบุรุษรูปงาม ผนวกกับอาการหนาวสั่นของเขายิ่งทำให้ฟ่งหลันหลั่นเริ่มกังวลใจหนักขึ้น
 "ร่างกายเย็นเฉียบ แถมริมฝีปากก็มีสีม่วงคล้ำ หรือว่าเขาจะถูกพิษ ?..." สตรีน้อยเริ่มคิดหนักและหันซ้ายแลขวาไปมา เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง โชคดีที่ชะแง่งผานี้มีโพรงถ้ำยื่นเข้าไปด้านในตัวหน้าผาเล็กน้อย
 อึ๊บ!
 นางจึงได้ตัดสินใจประคองร่างกำยำบึกบึนของบุรุษไปนั่งหลบมุมตรงนั้นอย่างทุลักทุเล เพราะตนเองก็ได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกตอนที่ร่วงลงมา เพื่อเขาจะได้ไม่ต้องปะทะกับไอเย็นของหมอกที่กำลังลงหนาจัด
 "ให้ตายสิ! ทำไมวันนี้ข้าถึงโชคร้าย ซวยซ้ำซวยซ้อนไม่จบสิ้นอย่างนี้นะ! ตกหน้าผายังไม่พอ แถมยังต้องมาแบกบุรุษร่างกายสูงใหญ่กำยำเช่นนี้อีก"
 แม้ว่าปากจะบ่นไม่หยุด แต่ฟ่งหลันหลั่นก็พยายามใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ในวันนี้ พาบุรุษรูปงามเข้าไปนั่งหลบไอหมอกในค่ำคืนนี้ได้สำเร็จ
 เพลาผ่านไปราวสองก้านธูป [1] กองไฟกองเล็ก ๆ ก็ถูกจุดขึ้น แต่ทว่าม่านหมอกในราตรีนี้ช่างรุนแรงนัก อาจจะเป็นเพราะตำแหน่งที่พวกนางนั่ง คือหน้าผาสูงชันและเป็นจุดที่อยู่เกือบครึ่งค่อนลงไปทางก้นเหวลึก จึงทำให้ปะทะกับกระแสลมหวนโดยตรงก็เป็นได้
 และดูเหมือนว่าบุรุษรูปงามจะมีอาการย่ำแย่หนักขึ้นกว่าเดิม เพราะเขายังคงไม่ได้สติและร่างกายหนาวสั่น แถมยังมีอาการเพ้อออกมาอีกด้วย
 ฟ่งหลันหลั่นนั่งเฝ้าสังเกตอาการของบุรุษผู้นี้ไม่ห่างกาย ยิ่งพอเห็นเขาอาการแย่ขึ้นกว่าเดิม จึงวางหลังมืออังลงบนหน้าผากของบุรุษแปลกหน้า สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนสีดูวิตกกังวลหนักขึ้น
 "แย่ละสิ! ตำแหน่งหยินหยางในร่างกายสับสนมาก ไอเย็นกลายเปลี่ยนเป็นไอร้อนรุนแรงเช่นนี้ ขืนปล่อยเอาไว้นานคงไม่ดีแน่ ว่าแต่เราจะช่วยบุรุษผู้นี้ยังไงดี"
 ไม่นานก็ดูเหมือนว่าฟ่งหลันหลั่นจะคิดอะไรบางอย่างออก นางเริ่มจัดการถอดอาภรณ์ชั้นนอกของตัวเองโยนเข้ากองไฟอย่างไม่ไยดี เพื่อหวังจะเพิ่มความร้อนแรงของเปลวเพลิงและความอบอุ่นในบริเวณนั้นให้มากขึ้น
 แต่ทว่าเปลวเพลิงลุกโหมกระหน่ำแผดเผาได้ไม่นาน มันก็เริ่มมอดดับลงอีกครั้ง
[1] หนึ่งก้านธูป คือเวลาประมาณ 15 นาที
 สตรีน้อยนั่งจ้องหน้าบุรุษรูปงามอย่างตั้งใจ ซึ่งตอนนี้ดวงหน้าเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่มากมายผุดขึ้นมา ทั้ง ๆ ร่างกายเจ้าตัวยังสั่นเทาด้วยความหนาวอยู่ตลอดเวลา และปากก็พร่ำเพ้อพูดไม่เป็นภาษาจับใจความไม่ได้เลย
 นางนั่งขมวดปมคิ้วจ้องหน้าเขาอยู่ต่อครู่ใหญ่ เมื่อหมดสิ้นหนทาง หากต้องการช่วยชีวิตบุรุษผู้นี้ นางจะควรรีบตัดสินใจกระทำบางอย่างโดยเร็วที่สุด
 "ตาเฒ่า! ข้าขอโทษที่หาเรื่องใส่ตัวและต้องขัดสั่งของท่านอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ข้าจำเป็นต้องรีบช่วยคนผู้นี้ มิฉะนั้นเขาอาจจะถึงตายได้"
 ฟ่งหลันหลั่นพูดขึ้นมาลอย ๆ เหมือนกำลังบอกกล่าวกับใครบางคน ซึ่งคนผู้นั้นหาได้อยู่ตรงนั้นไม่ จากนั้นนางก็วางมือลงบนคอเสื้อของบุรุษตรงหน้าอย่างไม่รีรอ
 สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างหนักแน่นน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว มั่นคงยิ่งนัก
 "คุณชายข้าขออภัยที่เสียมารยาท แต่ข้าจำเป็นต้องทำเยี่ยงนี้จริง ๆ" เมื่อกล่าวจบ นางก็ได้ตัดสินกระทำบางอย่างในสิ่งที่อิสตรีทั่วไปจะไม่มีทางกระทำเด็ดขาด
 ฟ่งหลันหลั่นไล่ถอดชุดของบุรุษรูปงามตรงหน้าออกจนหมดไม่เหลือสักชิ้นเดียว
 เวลาต่อมา อาภรณ์ชั้นในสีขาวชิ้นสุดท้ายของสตรีก็ถูกปลดเปลื้องออกและวางทิ้งอยู่ข้างกายพวกเขา
 ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดนี้ แม้จะมีเปลวเพลิงสีทองช่วยให้บริเวณโดยรอบสว่างไสวอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรขาวผ่องนวลเยาว์ของสตรีน้อยในวัยปักปิ่นเพียงแค่เลือนรางราวกับภาพฝัน
 สตรีน้อยแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามรัตติกาล และกล่าวขึ้นอย่างหนักแน่น
 "ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าหาประสงค์อยากกระทำสิ่งใดผิดจารีตประเพณีไม่ หากแต่ต้องการช่วยชีวิตคนเพียงเท่านั้น ขอจงโปรดให้อภัยในการกระทำผิดครั้งนี้ด้วยเถิด"
 นาทีต่อมาฟ่งหลันหลั่นน้อยก็ทิ้งตัวลงนอนข้างบุรุษรูปงามเรือนกายเปลือยเปล่าของเขาแนบชิดสนิทกับผิวอ่อนนุ่มนวลเนียนของบุปผาแรกแย้ม
 "หวังว่าวิธีนี้จะทำให้พิษร้ายในตัวเขา ไหลเวียนถ่ายเทผ่านเข้ามาสู่ตัวเราแทนได้สำเร็จนะ"
 ฟ่งหลันหลั่นน้อยตั้งใจแน่วแน่ที่จะช่วยชายแปลกหน้าผู้นี้ให้รอดพ้นจากประตูนรก และพยายามทำใจลืมสิ้นทุกอย่างที่จะเป็นอุปสรรค แต่เพลานี้ สิ่งนั้นหาได้สำคัญไม่
 ชั่วเสี้ยววินาทีหนึ่ง บุรุษรูปงามได้สติกลับมาครู่หนึ่งแม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ แต่ในดวงตาคมกริบของเขา ปรากฏภาพอันวาบหวามชวนให้ผู้คนเลือดลมประดังขึ้นมา ทรวงอกอันขาวผุดผ่องประจักษ์ตรงหน้า ห่างเพียงคืบเดียว
 กลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ป่าปะทะเข้ามาตรงปลายจมูกโด่งคมสันได้รูปทรง พร้อมกับสัมผัสอันอ่อนโยนจากฝ่ามือน้อยนุ่มนิ่มซึ่งกำลังวางลงบนเรือนกายของเขา และเลื่อนตัวเข้ามาโอบกระชับร่างของเขาแน่นขึ้น
 เรือนร่างอันกำยังของบุรุษรูปงามสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากกายอุ่นของคนผู้นั้น ความรู้สึกร้อนวูบวาบภายในดั่งไฟสุมทรวงปะทุขึ้นมาระลอกหนึ่งพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ
 ตึกตัก ตึกตัก...
 เสียงหัวใจของบุรุษผู้มีจิตใจแข็งแกร่งราวหินผากำลังเกิดความสั่นคลอน
 "ช่างงดงามยิ่งนัก! นี่ข้ากำลังฝันถึงเทพธิดาองค์ใดอยู่กระนั้นหรือ"
 บุรุษรูปงามเปรยขึ้นเบา ๆ อย่างไร้สติ และกะพริบตาปริบ ๆ อยู่สองครั้ง
 ฟ่งหลันหลั่นได้ยิน นางก็หยุดชะงักงันเล็กน้อยอย่างเคอะเขินกับคำกล่าวนั้นของอีกฝ่าย
 "ขออภัยด้วย!" สตรีน้อยกล่าวตอบสั้น ๆ และเพียงชั่วครู่นางก็ประทับจุมพิตอันอ่อนโยนแสนหวานลงบนริมฝีปากหนาของบุรุษแปลกหน้าอย่างไร้ซึ่งความเขินอาย
 ฝ่ามือใหญ่หนาวางทาบบนแผ่นหลังเรียบเนียนดุจผ้าไหมเบา ๆ ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างกับรู้งาน
 แม้แต่รัตติกาลยังเป็นใจยิ่งนัก เหล่าจักจั่น จิ้งหรีดเรไรน้อยใหญ่ต่างร่วมใจกันส่งเสียงร้องระงมไปทั่วผืนป่าด้านล่าง ดังก้องขึ้นทั่วพงไพร
 เสียงนกกลางคืนเริ่มออกหากิน กู่ร้องกุ๊กกรูประสานกันไปทั่ว ผนวกกับเสียงดังหวีดหวิวอื้ออึงของสายลมซึ่งพัดผ่านอยู่ใต้ก้นเหวด้านล่างนั้น เกิดเป็นท่วงทำนองคล้ายบทเพลงของสวรรค์บรรเลงขับขานดังกังวานก้องทั่วผืนป่าตอบรับคำกล่าวของสตรีน้อย
...
เซียงไค 盛開


หอมู่ต๋า แห่งเมืองจิ่ว
 ฟ่งหลันหลั่นน้อยก้าวเท้าเดินผ่านธรณีประตูใหญ่และตรงไปยังลานกว้างด้านหน้าของอาณาเขตหอมูต๋าด้วยสีหน้าท่าทางอย่างอารมณ์ดี
 สายตาของสตรีน้อยมองเห็นพ่อบ้านหอมู่ต๋าตั้งแต่ไกล โดยเขากำลังยืนชี้นิ้วสั่งคนงานไม่หยุดปาก ซึ่งอยู่ตรงสวนข้างเรือนรับรองลูกค้า
 ส่วนลูกน้องคนอื่น ๆ ก็กำลังก้มหน้าก้มตาเร่งทำงานกันอย่างขวักไขว่แข้งขาเป็นพัลวัน ดูเหมือนว่าวันนี้หอมูต๋าค่อนข้างดูยุ่งวุ่นวายผิดจากทุกวัน
 ฟ่งหลันหลั่นจึงตั้งใจตรงดิ่งไปหาพ่อบ้านหอมู่ต๋าเพื่อหวังจะทักทาย แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้นางไม่ทันมองทางเดินด้านหน้า ทำให้เผลอไปชนเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง ซึ่งเดินผ่านมาพอดี
 โอ๊ย!
 สตรีน้อยหลุดปากร้องดังขึ้น พลางยกมือขึ้นมากุมหน้าผากโหนกน้อยของตัวเอง ซึ่งเกิดเป็นรอยแดงขึ้นมาเล็กน้อย
 ในจังหวะที่นางกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อว่าคนผู้นั้น แต่จู่ ๆ สาวงามหลายคนของหอมูต๋าก็พากันวิ่งกรูกันเข้ามา พร้อมกับส่งเสียง ชื่นชมใครบางคนอย่างไม่สงวนท่าทีของอิสตรี
 กว่าที่ฟ่งหลันหลั่นจะตั้งสติตั้งรับกับสถานการณ์วุ่นวายนั้นได้ทัน พอรู้ตัวอีกทีนางก็ถูกเบียดออกมายืนอยู่นอกวงล้อมนั้นเสียแล้ว ส่วนคู่กรณีก็ดันติดอยู่ในกลางของวงล้อมของสาวงามแห่งหอมู่ต๋า
 ฟ่งหลันหลั่นยืนกอดหน้าอก สายตาจ้องมองดูบุรุษแปลกหน้าสองคนด้วยความเวทนา แม้จะไม่ทันได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน แต่สภาพของพวกเขาในตอนนี้ดูไม่ต่างจากเหยื่ออันโอชะที่กำลังถูกเหล่าหมาล่าเนื้อแย่งกันอย่างบ้าคลั่ง
 "บุรุษผู้นั้นเป็นใครกันนะ ถึงได้มีอิทธิพลต่อบรรดาสาวงามหอมู่ต๋าขนาดนี้ ถึงขนาดที่ทำให้พวกนางวิ่งกรูกันออกมาเกือบครึ่งของสาวงามที่มี เพื่อมาต้อนรับและแย่งกันเสนอตัวให้เขาเลือกถึงลานกว้างเช่นนี้"
 สตรีน้อยคิดว่าคืนนี้เขาก็คงจะกลายเป็นบ่อเงินบ่อทองของสาวงามที่นี่ไม่แพ้บุรุษมากมายก่อนหน้านี้ที่มาเยือนหอมูต๋า ซึ่งที่นี่ก็เป็นแหล่งสร้างรายได้ของนางเช่นกัน ครั้งนี้นางจึงไม่อยากจะติดใจเอาความเขาและยอมปล่อยผ่านไป
 ครู่ต่อมาฟ่งหลันหลั่นก็ปลีกตัวออกจากสถานการณ์ตรงนั้น และเดินเลี่ยงไปทักทายพ่อบ้านหอมู่ต๋าอย่างอารมณ์ดีและตามประสาคนรู้จักกัน
 และนางหารู้ไม่ว่า กำลังมีสายตาคมกริบของคนผู้หนึ่งจับจ้องมองนางตามหลังมาไปอย่างไม่วาง
 ยังไม่ทันที่จะสตรีน้อยจะกล่าวอะไร พ่อบ้านของหอมู่ต๋าก็หันมาเห็นนางเข้าและชิงถามขึ้นก่อน
 "แม่นางฟ่งท่านมาได้จังหวะพอดี ข้ากำลังร้อนใจอยู่เลยทีเดียว เดิมทีข้าคิดว่าจะสั่งให้คนไปตามท่านที่บ้าน แต่วันนี้ดันมีงานด่วนต้องรีบจัดการให้เสร็จ"
 พ่อบ้านหอมู่ต๋าในวัยกลางคนเดินเข้ามาหาสตรีน้อยพร้อมกล่าวทักทายอย่างดีใจจนออกนอกหน้า
 "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ข้าเข้าใจดีว่าท่านพ่อบ้านมีเรื่องหลายอย่างให้จัดการดูแล ว่าแต่ท่านพอจะรู้ไหมว่าแม่นางมู่ให้ข้ามาพบด้วยเรื่องอันใด ?" สตรีน้อยกล่าวถามอย่างใคร่รู้
 อันที่จริงฟ่งหลันหลั่นก็พอจะเดาออกว่าคนของหอมู่ต๋าคงจะมีงานให้ทำ เพียงแต่นางอยากรู้ให้แน่ชัดและคิดว่าพ่อบ้านผู้นี้ย่อมรู้เรื่องราวทุกอย่างของที่นี่เป็นอย่างดี
 พ่อบ้านหอมู่ต๋าไม่ได้ตอบคำถามของฟ่งหลันหลั่น เขาเพียงยิ้มอ่อนให้และกล่าวอย่างสุภาพ "เชิญแม่นางฟ่งตามข้าไปพบนายท่านด้านในเถิด" ก่อนจะได้ผายมือเชื้อเชิญนางให้ตามเขาไปด้วยกัน
ฟ่งหลันหลั่นพยักหน้าตอบรับคำเชิญ และเดินตามหลังพ่อบ้านหอมู่ต๋าต้อย ๆ อย่างรู้หน้าที่
ในจังหวะที่นางกำลังเดินตามหลังพ่อบ้านของหอมู่ต๋านั้น นางก็ได้เดินผ่านห้องรับรองหลายห้อง
กิจกรรมในนั้นก็เหมือนเฉกเช่นทุกวัน เหล่าบุรุษหลากหลายช่วงอายุที่แตกต่างกัน ไม่ว่าจะพ่อค้า พวกเศรษฐีหรือแม้กระทั่งขุนนาง ซึ่งทุกคนต่างก็มาที่นี่เพื่อหาความสำเริงสำราญใจและเสพเมถุนเคล้านารีไม่ต่างกัน
ณ ห้องพักส่วนตัวของนายหญิงแห่งหอมู่ต๋า
 ไม่นานฟ่งหลันหลั่นก็ได้เดินตามพ่อบ้านหอมู่ต๋าจนมาถึงมุมสุดทางเดิน
 พ่อบ้านหอมู่ต๋าหยุดยืนตรงหน้าประตูหน้าห้องใหญ่ห้องหนึ่งด้วยท่าทีสงบนิ่ง และกล่าวขึ้นกับคนด้านในอย่างนอบน้อม
 "นายท่าน แม่นางฟ่งมาถึงแล้วขอรับ"
 "ให้นางเข้ามาได้" น้ำเสียงอันไพเราะ จังหวะการพูดฟังดูฉะฉานมั่นใจ ดังลอดออกมาจากด้านในของห้องตรงหน้า
 ครืด...
 พ่อบ้านหอมู่ต๋าดึงประตูบ้านเลื่อนแยกออกจากกันและผายมือให้กับแม่นางข้าง ๆ อย่างสุภาพ
 จากนั้นเขาเลื่อนบานประตูปิดเข้าหากันอีกครั้ง โดยที่ตัวเขาได้ยืนรออยู่ที่ด้านนอกห้องตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ
 สตรีผู้หนึ่งกำลังนั่งรออยู่ตรงกลางห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดวงหน้าสวยพริ้งนั้นช่างมีเสน่ห์เย้ายวนใจต่อบุรุษเป็นยิ่งนัก แถมอาภรณ์หรูหรา ปักฉลุลวดลายดอกโบตั๋นสีแดงสด ยิ่งทำให้นางผู้นี้ดูเด่นและสะกดตาเป็นที่สุด
 เมื่อนางเผยรอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า หากแขกผู้มาเยือนเป็นบุรุษ เห็นทีคงจะกลายเป็นลูกไก่ในกำมือของนางในบัดดล
 "ท่านมาแล้วรึ!" ผู้เป็นเจ้าของห้องเอ่ยถามอย่างคุ้นเคย
 ฟ่งหลันหลั่นเผยยิ้มสดใส และเดินไปนั่งลงตรงหน้าของสตรีนางนั้น
 "เห็นตาเฒ่าบอกว่า เมื่อหลายวันก่อนแม่นางมู่ให้คนไปตามหาข้าที่บ้านและอยากเจอตัว...ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรต้องการให้ข้าทำอย่างนั้นรึ"
 ฟ่งหลันหลั่นเปิดประเด็นถามออกไปตรง ๆ โดยไม่อ้อมค้อมจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทั้งสองฝ่าย เพราะนางรู้สึกเป็นห่วงตาเฒ่าฟ่งจึงอยากรีบจัดการธุระให้เสร็จโดยเร็ว
 มู่เซียวหลานผู้เป็นเจ้าของหอมู่ต๋าแห่งนี้ สังเกตเห็นว่าวันนี้ฟ่งหลัน-หลั่นดูมีท่าทีแปลกไปจากที่เคย นางได้รินชาลงในถ้วยและหยิบไปวางลงตรงหน้าของแขกพร้อมเอ่ยถามอย่างใจเย็น
 "วันนี้แม่นางฟ่งดูกระวนกระวายร้อนรนเยี่ยงนี้ ไม่ทราบว่าเจ้ากำลังมีเรื่องอะไรกังวลใจอยู่กระนั้นหรือ"
 มู่เซียวหลานมีอายุแก่กว่าฟ่งหลันหลั่นมากพอควร และนางเองก็เอ็นดูสตรีน้อยนางนี้ไม่ต่างจากน้องสาว จึงได้เรียกตัวมาใช้งานบ่อย ๆ และไม่ลืมที่จะใส่ใจในความเป็นไปเช่นกัน
 "แม่นางมู่ไม่ต้องกังวล ข้าเพียงแค่รู้สึกเป็นห่วงตาเฒ่าฟ่ง พอดีช่วงนี้เขามีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเท่าใดนัก เลยอยากรีบจัดการธุระจะได้กลับบ้านให้เร็วขึ้นก็เท่านั้น...ว่าแต่ท่านมีงานให้ข้าทำใช่หรือไม่"
 คำตอบของฟ่งหลันหลั่น ทำให้มู่เซียวหลานรู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย เพราะงานที่นางต้องการให้สตรีน้อยผู้นี้ช่วยเหลือ มันอาจจะทำให้นางกลับบ้านช้ากว่าที่ตั้งใจไว้
 เจ้าบ้านนั่งนิ่งและไตร่ตรองความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกล่าวขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ
 "วันพรุ่ง ข้าต้องเดินทางไปพบคนผู้หนึ่งที่เมืองจิ่ว ซึ่งข้าอยากให้เจ้าร่วมเดินทางไปด้วยกันในครั้งนี้ในฐานะผู้ติดตาม และกว่าจะเสร็จธุระ รวมทั้งเดินทางไปกลับคงใช้เวลาหลายชั่วยาม แต่ดูท่าครั้งนี้เจ้าคงไม่สะดวกที่จะรับงานนี้กระมัง"
 แม้มู่เซียวหลานจะรู้สึกลำบากใจที่จะกล่าวกับสตรีน้อยเบื้องหน้า แต่ก็มีเพียงฟ่งหลันหลั่นคนเดียวเท่านั้นที่นางเชื่อใจ
 ดังนั้นนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าจึงได้จำใจพูดออกไปตามตรง และปล่อยให้อีกฝ่ายตัดสินใจด้วยตนเอง
 ฟ่งหลันหลั่น นั่งเงียบขบคิดในหัวอย่างหนัก พลางรินชาตรงหน้ายกขึ้นดื่มติดต่อกันหลายถ้วย
 'ถึงจะเป็นห่วงตาเฒ่านั่นแค่ไหน แต่ถ้าไม่รับงานนี้ ก็จะไม่มีเงินไปซื้อยา...เอาน่ะ! รีบไปรีบกลับ ท่านตาหัวแข็งจะตาย เขาคงไม่เป็นไปอะไรไป ง่าย ๆ ตอนนี้หรอก'
 สตรีน้อยนั่งขบคิดอยู่นานพักใหญ่ จนน้ำชาในกาน้ำที่ถืออยู่หมดเกลี้ยง นางก็ตัดสินใจได้ ซึ่งกำลังนั่งรอฟังอย่างมีหวัง
 "ได้! ข้าตกลงจะร่วมเดินทางไปที่นั่นเป็นสหายท่าน ส่วนเรื่อง...." ฟ่งหลันหลั่น รับปากอย่างมั่นเหมาะ และไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงเรื่องค่าจ้าง
 มู่เซียวหลาน ยิ้มหวานให้นางน้อยอย่างรู้ทัน
 "เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นกังวล ข้าได้เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
 พูดจบ นางก็หันไปหยิบถุงเงินสีแดงถุงใหญ่ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะด้านข้างส่งยื่นให้กับฟ่งหลันหลั่น
 "นั่นเป็นค่ามัดจำ หลังเสร็จงานแล้วข้าจะจ่ายอีกครึ่งที่เหลือให้ และจะแถมเหล้าชั้นดีของที่นี่ให้เจ้าไปมอบให้ตาเฒ่าฟ่งด้วย" เจ้าของหอมู่ต๋ารู้ดีว่าฟ่งหลันหลั่นและตาของนางเป็นพวกที่นิยมดื่มเหล้า
 พอฟ่งหลันหลั่นได้จับถุงเงินและโยนขึ้นลงเพื่อชั่งน้ำหนักดูเท่านั้นแหละ ดวงหน้าของนางก็ฉีกยิ้มจนแก้มปริออกมาอย่างมีความสุข
 "ท่านให้ค่าจ้างข้าเยอะขนาดนี้ แถมยังจะได้ดื่มเหล้าชั้นดีของหอมู่ต๋าอีก รับรองว่าข้าจะทำงานให้คุ้มกับที่ท่านจ่ายมาอย่างแน่นอน"
 นางไม่เคยถามผู้ว่าจ้างถึงงานที่จะต้องไปทำ เพราะตลอดเวลา เจ้าของหอคณิกาผู้นี้ไม่เคยใช้ให้ไปทำเรื่องที่ผิดต่อกฎหมายสักครั้ง และมันไม่ใช่ธุระอะไรที่นางจะต้องไปรู้เรื่องของคนอื่นเช่นกัน
 จากนั้นมู่เซียวหลานจึงได้เรียกพ่อบ้านหอมู่ต๋า ซึ่งกำลังยืนรออยู่ตรงประตูหน้าห้อง
 ครืด!
 พ่อบ้านหอมู่ต๋าเปิดประตูเลื่อนออกและเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสำรวม
 "พรุ่งนี้พวกเราอาจต้องออกเดินทางตั้งแต่ยามเหม่า[1] คืนนี้ท่านก็พักที่หอมู่ต๋าของข้าเสียเถิด ข้าได้ให้ท่านพ่อบ้านจัดห้องพักไว้ให้ท่านเรียบร้อยร้อย รับรองว่าไม่มีผู้ใดกล้ารบกวนท่านแน่นอน"
 มู่เซียวหลานกล่าวอย่างหนักแน่นชัดเจน และถ้อยคำของนางเหมือนจะเป็นการบังคับมากกว่าการเชิญชวน เพราะนางเลือกที่จะบอกหลังจากที่สตรีน้อยรับเงินค่าจ้างไปแล้วครึ่งหนึ่ง
 ฟ่งหลันหลั่นจึงจำเป็นต้องค้างคืนยังหอมู่ต๋าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นหอคณิกา แต่นางก็มิได้มีความรังเกียจคนที่นี่เลยสักนิด ตรงกันข้าม นางปฏิบัติกับทุกคนอย่างสุภาพเสมอมา
 แต่ทว่าคืนนี้กลับเกิดเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น ทำให้นางต้องออกโรงช่วยหอมู่ต๋าอีกจนได้
[1] ยามเหม่า (卯:mǎo) คือ 05.00 - 06.59 น.
....
เซียงไค 盛開