เรื่องที่ 2 ฉันปิดด่านเทินดาร์กมาตบพระเอกแทนได้ไหม
ตอนที่ 1
การพยายามขุดตนเองออกมาจากหลุมที่ตกลงมาจากการท่องกระบี่ใช่ง่าย เซลล์ทั้งร่างร้องไห้งอแงจากความเจ็บทั้งแรงกระแทกทั้งโดนฟ้าผ่า จินตกชในร่างเสี่ยวผานนั่งหมดสภาพต่อให้พลังแม็กซ์แค่ไหนโดนเข้าไปขนาดนี้กว่าจะฟื้นตัวได้คงอีกพักใหญ่
"ว่าแต่แถวนี้มันที่ไหนกันหว่า?" เพิ่งได้มองสำรวจสถานที่ ป่าไม้ใบหญ้าทว่ายามนี้โก๋นเป็นวงกว้างคาดว่าคงโดนสายฟ้าด้วยนั่นแหละ กวาดตามองได้แวบเดียวก็ต้องเผ่นหน้าตั้ง
สายฟ้าเจ้าเก่าแต่เส้นใหม่ดิ่งลงมาเหมือนจินตกชมีสายล่อฟ้าส่วนตัวติดตั้งไว้ คนทั้งแท่งกับความเร็วแสงมันจะหลบพ้นได้อย่างไร ตูมที่สองต้อนรับคนขี้ริ้วมาเยือนนิยายแนวเทพเซียน ชาดิกไหม้เกรียมควันกรุ่นรอบสอง จินตกชไม่ได้แหกปากส่งเสียงสักแอะ ไม่ใช่อะไรเจ็บชาจนร้องไม่ออกน้ำตาไหลไม่รู้ตัว เจ้าตัวแทบลงไปชักดิ้นชักงอที่พื้นถ้าไม่กลัวกลิ้งแล้วเจ็บกว่าเดิม แต่บางทีเจ็บจนชาแบบนั้นอาจไม่รู้สึกแล้วก็ได้
"บ้าเอ๊ย มันอะไรกันถึงเคยอ่านบทความของนักวิทย์ว่าถ้ามีเมฆฝนในระยะสามสิบกิโลเมตรถึงทางนี้แดดเปรี้ยงๆ สายฟ้าก็พุ่งมาถึงได้ แต่ที่นี่ไม่น่าเป็นแบบนั้น หรือมีใครผ่านด่านเคราะห์และนี่คือทัณฑ์สายฟ้า... แล้วมันพุ่งมาหาฉันได้ไง!" บ่นพลางสปริงตัวขึ้นจากฟื้นแล้วตวัดมือขึ้นฟ้าแบบครึ่งวงกลม
"สะบั้นสุญญากาศ!"
คมดาบสุญญากาศระดับเริ่มต้นชนกับสายฟ้าอีกเส้นพอดีเกิดเสียงดังสนั่นแก้วหูแทบดับ สะเก็ดไฟเล็กๆ น้อยๆ กระจายไปทั่ว ใช่ว่าจินตกชรู้ว่าสายฟ้ากำลังผ่าลงมาเขาแค่สัมผัสได้ถึงอันตรายจึงตวัดมือออกไป จากนั้นก็ได้โต้กับสายฟ้าอีกหลายครั้ง บริเวณรอบตัวเปลี่ยนสภาพจนไม่เหลือเค้าเดิม
"ทำไมในทุกเรื่องผู้บำเพ็ญต้องผ่านด่านเคราะห์ด้วยฟะ แล้วยังบอกว่าทัณฑ์สวรรค์มีเพราะสวรรค์อิจฉา ตลกชะมัด ถ้าสวรรค์มีความนึกคิดแบบนั้นจริงแสดงว่าจิตวิญญาณแห่งสวรรค์ใจแคบหรือ ไม่มีทางเลย สวรรค์คือแดนที่รองรับผู้มีพลังแบบมนุษย์จินตนาการไม่ถึงจิตวิญญาณแห่งแดนนั้นยิ่งครองพลังคนละมิติกับผู้อาศัยเลยด้วยซ้ำแล้วจะมาอิจฉาเนี่ยนะ คิดได้นะเว้ยชาวมนุษย์ ถ้าบอกว่ามันคือด่านทดสอบความแน่วแน่ทั้งจิตและกายนั่นน่าเชื่อถือมากกว่า แต่ไม่ว่าท่านผู้เขียนจัดมาแบบไหน มันก็ไม่ควรดิ่งมาซบอกแบนๆ ของฉันไม่ใช่เหรอ ไอ้ฟ้าผ่ากลางแจ้งเนี่ย!!" จินตกชของประท้วง แต่ก่อนหน้านั้นมือเป็นระวิงกับการสะบั้นสายฟ้าอยู่เนี่ย ทักษะที่มีแค่ขั้นเริ่มต้นฉะนั้นไม่สามารถลบล้างได้ทั้งหมด หักล้างได้แค่ครึ่งเดียวอีกครึ่งรับไปเต็มๆ จากที่ขี้ริ้วอยู่แล้วยามนี้อัปลักษณ์จนสวรรค์หลับหูหลับตาแล้วล่ะ
สายสุดท้ายผ่าโครมลงมาพอดีทักษะหมดเช่นกันจินตกชเลยไหม้เกรียมส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายสัตว์อสูรแถวนั้นได้อย่างร้ายกาจ ทว่าเจ้าตัวไร้แรงขยับแม้แต่ปลายนิ้ว คาดว่าภารกิจที่รับมาในเรื่องนี้ล้มเหลวเสียกระมัง ทั้งโมโหทั้งเจ็บใจในความไม่ได้เรื่องของตน
โฮรก!
สัตว์อสูรร่างเหมือนหมาป่าทว่ามีใบหน้ายาวคล้ายงูพิษสิบกว่าตัวพุ่งเข้าใส่ก่อนถึงตัวคนขี้ริ้ว สายพลังทำลายสีทองอร่ามฟาดโครมกำจัดพวกมันได้ทั้งหมดในครั้งเดียว จินตกชมองไปทางที่สายพลังพุ่งมา
'คุณพบพระเอก ลู่เยวี่ยสือ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานขั้นปลาย'
อย่าบอกนะว่าสายฟ้าเมื่อครู่มาจากพ่อคุณผ่านด่านเคราะห์ ไม่น่าใช่นะ สภาพพ่อคุณเรี่ยมเชี่ยมเกินไป เยินนิดฝุ่นเกาะหน่อยก็ไม่มี แต่หน้าตาที่สุดของคุณภาพเหมือนพระเอกทุกเรื่อง
ผมดำดุจขนนกกาน้ำยาวตรงสวมกว้านหยกแดงไว้อย่างเรียบร้อย รูปร่างสูงโปร่งเอวสอบขายาวน่าอิจฉา ดวงตาสีดำมีประกายราวท้องฟ้ายาวค่ำอันเต็มไปด้วยประกายแสงดวงดาว ฮั่นฝูที่สวมอยู่สีชาว ส่งให้เขาดูบริสุทธิ์และสูงส่งประดุจเซียนบนสวรรค์แล้วคนแบบนี้จะเทินดาร์กเพื่อทำลายโลก... ไม่เห็นเหตุผลให้เขาทำแบบนั้นได้เลยครับอินจัน
"เจ้า ผานเฉียงเต้าใช่ไหม?"
จำไม่ได้ไม่แปลกครับ สภาพเกรียมขนาดนี้แผนกพิสูจน์หลักฐานยังร้องหาแม่เลยนะ ไม่ได้โม้
"ก็ข้านะสิ มีใครในโลกหน้าตาแบบนี้อีกเล่า เจ้าศิษย์น้องความจำสั้น" ใช่แล้วครับ พระเอกเป็นศิษย์น้องเพราะเข้าสำนักทีหลังแต่พรสวรรค์เหนือกว่าอาจารย์ในสำนักทุกท่านเสียอีก นี่แหละลูกรักนักเขียนส่วนฉันก็ตัวประกอบใช้แล้วทิ้งทั่วไป
ลู่เยวี่ยสือขมวดคิ้วสายตาบ่งบอกความไม่ชอบใจที่ถูกศิษย์พี่ผู้เกือบถูกมองว่าเป็นสวะพูดใส่แบบนั้น "ความจำเจ้าต่างหากกระมังที่สั้น ถึงลืมไปว่าต้องเรียกข้าอย่างไร"
ฉิบเป๋งเลี้ยว เนื้อเรื่องเว้ยพระเอกตอนนี้อยู่ในฐานะอะไร
'เนื้อเรื่องผ่านตาด้วยความเร็วสูง เปิดใช้ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้นทำให้เนื้อหาทั้งหมดเข้าสู่ความทรงจำ'
การแต่งกายยามนี้บวกกับหยกพกห้อยข้างเอวทำให้ทั้งยุทธภพรู้ว่าตอนนี้พระเอกรักษาการณ์รองเจ้าสำนัก ไม่ว่าศิษย์คนไหนยกเว้นแค่ผู้อาวุโสรุ่นเดียวกับเจ้าสำนักเขาฮู่ซานเท่านั้นต้องทำความเคารพและเรียกเขาว่ารองเจ้าสำนัก
"ท่านรองเจ้าสำนักขอบคุณที่เมตตาช่วยเหลือข้าน้อย" จินตกชเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงนอบน้อมสุดชีวิตหวังว่าคุณท่านจะใจกว้างไม่ถือสาหาความ ถ้าตอนนี้มีรอยบาทาเพิ่มเขาคงกลับดาวหนังสืออย่างไม่ลังเล
ชายหนุ่มปรายตาใส่อย่างเหยียดหยาม แล้วหันหลังเดินจากไปเสียง่ายๆ ปล่อยคนขี้ริ้วหาทางพาสภาพสุดอนาถกลับสำนักเอง ซึ่งจินตกชไม่ว่าไรอยู่แล้ว เขาชินกับการดูแลตนเองทำอะไรทุกอย่างด้วยตนเองมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เจ็บเองก็หายเองสิรอใครเมตตาทำไม
จินตกชค่อยๆ เดินลากขาไปตามความทรงจำว่าอีกสองลี้มีเมืองใหญ่แห่งหนึ่งอยู่ ไปหายากินยาทาเอาที่นั่นละกัน กำลังจะเดินไปสายตาเหลือบไปเห็นกระบี่เล่มที่เอามาแว้นจนร่วงวางนิ่งอยู่ไม่ไกล จึงยื่นมือออกไปด้านหน้า
"มา" สั่งเสียงหนักแน่นเลียนแบบนิยายบางเรื่อง ไม่รู้หรอกว่าเรียกมาได้หรือเปล่าเพราะในเรื่องนี้ไม่มีบอกไว้ ทว่าได้ผลกระบี่เล่มนั้นลอยลิ่วมาสู่มือ "เรียกได้ด้วยแฮะพลังเสี่ยวผานใช่เล่นนี่หว่า" เอ่ยชมร่างที่อาศัยแบบหารู้ว่านั่นพลังขั้นแม็กซ์ของตนต่างหาก เหมือนเรื่องก่อน ถ้าพลังของเสี่ยวผานท่องกระบี่ได้เร็วกว่าเดินนิดหน่อย จินตกชก็ท่องกระบี่ได้แบบเอฟวันนั่นแหละ สายฟ้าที่โดนนั่นด้วย เสี่ยวผานตัวจริงโดนเข้าไปคงกลายเป็นผงตั้งแต่เปรี้ยงแรกแล้ว ไม่มีโอกาสมาไหม้เกรียมแบบจินตกชหรอก
"ว่าแต่คมกระบี่บิ่นหมดเลย สายฟ้านั่นโหดเอาเรื่องจริงๆ ซ่อมได้ไหมหว่า" ลองสะบัดๆ แล้วเก็บด้วยวงแหวนมิติ ซึ่งมีความกว้างห้าลูกบาศก์เมตรเลยทีเดียว เก็บของได้มากมาย "ในเมืองมีร้านนี่นาเอาไปให้ดูสักหน่อยดีกว่า" ว่าแล้วลากขากระโผลกกระเผลกไปตามทางกว่าจะถึงเมืองเล่นเองหอบลิ้นยาว
มองหาร้านหมอก่อนเป็นอันดับแรก ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มหญิงสาวกับเด็กชายตัวน้อยกำลังพูดบางอย่างกับชายกลุ่มหนึ่ง ถ้าแค่คุยธรรมดาจินตกชคงไม่ยืนฟัง
"ทั้งตัวเล็กทั้งผอมเจ้ายังเรียกตั้งสามสิบเหรียญ ข้าไปซื้อที่ดูดีกว่านี้น่าจะคุ้มค่ากว่า" ชายร่างสูงใหญ่หนวดดกจ้องเจ้าตัวเล็กแล้วส่ายหน้า
"เห็นแบบนี้มันใช้งานได้มากกว่าที่ท่านเห็นนะ สามสิบเหรียญสมค่าของมันแล้ว" ชายหนุ่มที่จับไหล่เด็กชายพูดพลางผลักไปให้กลุ่มชายหนวดดกดูชัดๆ
คนในกลุ่มสองคนนั่งลงพิจารณาท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเด็กคนนั้น "พอใช้ได้อยู่เหมือนกัน นายท่านซื้อไว้เถอะ"
หนุ่มสาวสองคนได้ยินอย่างนั้นยิ้มหน้าบานทันที ครู่เดียวเหรียญทองสามสิบเหรียญก็ส่งให้สองคนนั้น
"แล้วพวกข้าจะเอามาขายใหม่ในท้องครั้งนี้น่าจะแฝดด้วย" สาวเจ้าลูบท้องซึ่งนูนออกมาเล็กน้อย
"เออ เอาที่ดีๆหน่อยล่ะ"
"ได้สินายท่าน"
มันเป็นการค้าขายคน ในเรื่องบอกว่าพ่อแม่ขายลูกกินเป็นเรื่องปกติ แทบหาไม่เจอแล้วด้วยซ้ำครอบครัวที่ไม่เคยขายลูก มันเป็นการหาเงินได้ง่ายที่สุด ซ้ำการคลอดลูกของเรื่องนี้มีความปลอดภัยแบบสองร้อยคนจะมีเสียชีวิตสักคนเท่านั้น ขายง่ายราคาดีไม่ต้องสนใจว่าเด็กที่ขายไปเจออะไรบ้างในอนาคต สามสิบเหรียญทองเมื่อครู่พอให้ทั้งสองใช้ชีวิตได้สบายถึงสามปี แต่คนแบบนั้นหรือไม่กี่เดือนก็หมดแล้ว
จินตกชยืนอึ้งรู้ว่านี่คือนิยายและตนไม่มีทางเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้ พระเอกเองก็โดนขายทว่ายังโชคดีหลังจากโดนใช้แรงงานหนักมาสี่ปีท่านอาจารย์ไปเจอเข้าเห็นพรสวรรค์เลยซื้อตัวมา เลี้ยงดูสั่งสอนให้เป็นเจ้าสำนักคนต่อไปโดยไร้ความรัก แค่เอามาใช้งานเท่านั้น พอพระเอกขึ้นเป็นเจ้าสำนักก็จะกลายเป็นมือเท้าที่ซื่อสัตย์ต่ออดีตเจ้าสำนัก ที่ฮู่ซานก็ซื้อคนมาใช้แล้วทิ้งมากมายเช่นกัน
ที่จริงมันก็ทุกสำนักทั้งธรรมและอธรรมต่างใช้แล้วทิ้งทั้งนั้นมันกลายเป็นเรื่องปกติก็ในเมื่อเรื่องมันกำหนดมาแบบนี้นี่นา ซึ่งแบบนี้มันเป็นแนวที่จินตกชไม่ชอบอ่านเลย ถ้าหลงอ่านไปไม่กี่ตอนก็เลิกอ่าน ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพระเอกต้องทำลายโลกนี้แล้วสร้างกฎเกณฑ์ใหม่ ระหว่างที่โดนใช้แรงงานหนักน้องชายน้องสาวที่โดนขายมาด้วยกันโดนทารุณกรรมจนตาย พวกนั้นทำราวน้องทั้งสองของเขาไม่ใช่คน ส่วนตัวเขาโดนหักแขนสองข้างต้องใช้ปากคาบของใช้แรงงาน ส่วนพ่อแม่ไม่ต้องถามถึงไม่เคยใส่ใจแล้วยังมีบางครั้งเอาเด็กมาขายอีกด้วย
พลังฝ่ายเซียนช่วยให้กวาดล้างผู้ทรงอำนาจทั้งโลกได้ก็จริงอยู่แต่ต้องใช้เวลานับร้อยๆ ปี ความเหนื่อยยากนั้นทำคนอ่านทั้งหลายท้อใจแทนพระเอก ระบบจึงส่งเขามาช่วยเร่งความสำเร็จให้พระเอกได้พลังทำลายที่รุนแรงมากขึ้นในเวลาสั้น พระเอกถึงจะทำลายทุกอย่างแล้วเริ่มใหม่ได้ไวทันใจนักอ่านทั้งหลาย และวิธีนั้นก็คือเข้าไปปิดด่านให้ธาตุไฟเข้าแทรกแล้วเทินดาร์กออกมาถล่มโลกนั่นเอง
"ที่เจอวันนี้สภาพจิตใจพระเอกเสถียรมากปิดด่านตอนนี้ก็ไม่โดนธาตุไฟเข้าแทรกหรอก ต้องทำยังไงพ่อคุณถึงจะสติแตกได้นะ" จินตกชมองเด็กคนนั้นอีกครู่หนึ่งแล้วเดินจากไป ทำใจให้ยอมรับว่าเป็นแค่คนอ่านเท่านั้น ไม่ใช่นักบุญ ตามทางเดินมีทาสใช้แรงงานมากมาย ถูกด่าทอถูกเฆี่ยนตี ถูกทุบตีทำร้ายมีตลอดทาง "โลกแบบนี้พังไปเลยก็ดีนะ"
"อะไรพัง?"
"ลู่เยวี่ยสือ!" จินตกชไม่รู้เลยว่าพระเอกมายืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเขาส่งเสียงเข้มๆ เลยทำทางนี้ผงะเลิ่กลั่กแล้ว "เจ้า เอ๊ยท่านรองเจ้าสำนักอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
ลู่เยวี่ยสือจ้องคนขี้ริ้วนิ่งๆ "มันแปลกที่เจ้าไม่โวยวายไม่อาละวาดพาลใส่คนอื่น ทั้งที่ปกติเจ้าคงดิ้นพล่านไม่หยุดแล้ว"
นิสัยผานเฉียงเต้าคือปากเสียนิสัยเสียอารมณ์รุนแรง ทำร้ายคนอ่อนแอกว่าระบายอารมณ์เสมอเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ฉะนั้นเมื่อมาถึงเมืองอย่างแรกที่เจ้าตัวประกอบคนนี้ควรทำคืออาละวาดทำร้ายคนพังร้านค้า เพราะงั้นยามนี้ร้านค้าต่างๆ ถึงมองมาอย่างหวั่นใจปนรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ถ้าไม่ให้ผิดปกติเขาต้องทำแบบนั้นทว่าเขาไม่ใช่ผานเฉียงเต้านี่นา
"ข้าเบื่อที่จะทำแบบนั้นแล้ว" จินตกชโคลงหัวแล้วมองหาร้านขายยา ในวงแหวนเก็บของมีเหรียญให้ใช้จ่ายได้มากโข ซื้อยากินยาทาชั้นดีได้แน่นอน
"เหอะ สันดานมันเบื่อแล้วเลิกได้ด้วยหรือไง" ลู่เยวี่ยสือแค่นเสียงทั้งดูถูกทั้งรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง
จินตกชจงใจมองพระเอกตรงๆ แล้วกวาดตาไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วไล่ตั้งแต่เท้าจรดหัวจากนั้นยักไหล่ แล้วเดินจากมา เขาเห็นร้านขายยาแล้ว ไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำอย่างหาประโยชน์ไม่ได้แล้วล่ะ
สีหน้าลู่เยวี่ยสือนิ่งเย็นลงอีกระดับเขาจ้องตามแผ่นหลังของคนขี้ริ้วที่เดินผละไปแบบไม่สนใจเขาสักนิด ผลุบหายเข้าร้านขายยา ชั่งใจครู่หนึ่งแล้วก้าวตามไป ความแปลกไปที่อธิบายไม่ได้ของผานเฉียงเต้าทำเขารู้สึกไม่เข้าใจตนเองที่ทำไมยังไม่กลับสำนักแต่มาตามดูพฤติกรรมเสียอย่างนั้น เขามาเพราะเห็นสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ผ่าลงมาในเขตสำนักฮู่ซานทั้งที่บนฟ้าไร้เมฆ นั่นทำให้เขารู้ว่ามีใครบางคนกำลังผ่านด่านเคราะห์และใช้ใครสักคนบริเวณนั้นเป็นตัวตายตัวแทนในการรับสายฟ้า ลู่เยวี่ยสือจึงออกไปดูบริเวณสายฟ้าฟาดลงมาแต่ใครจะคิดว่าคนที่โดนเวทตัวตายตัวแทนคือศิษย์สวะของสำนัก
"สายฟ้าระดับนั้นไม่ได้เบาเลย เหตุใดเจ้าสวะนั่นถึงไม่เป็นไรเลย"
ถ้าจินตกชได้ยินคงสวนกลับไปด้วยเสียงร้อยแปดสิบหลอดแล้วว่าเป็นเว้ย เกรียมจนแผนกชันสูตรร้องไห้อยู่เนี่ย
ภายในร้านขายยาเถ้าแก่เจ้าของร้านแม้รังเกียจแต่ก็แสดงออกตรงๆ ไม่ได้ ทำได้แค่พินอบพิเทาให้คนขี้ริ้ว
"ท่านเซียนต้องการสิ่งใดหรือขอรับ?" กัดฟันถามเลยนั่นแหละ
ยิ้มแค่ปากไม่ถึงตาของเถ้าแก่ทำจินตกชไม่อ้อมค้อมเพื่อจะได้ไม่ต้องอึดอัดใจนานนักทั้งสองฝ่าย
"ข้าต้องการยาฟื้นฟูดีที่สุดเดี๋ยวนี้"
เถ้าแก่หน้าเจื่อนอึ้งไปครู่หนึ่งกว่าจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "ท่านเซียนยานั้นมีทว่ามันแพงมากนะขอรับ ถ้าท่านต้องการมันเอ่อ..."
"เท่าไหร่?" ทองคำแท่งวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเถ้าแก่ ทำเจ้าของร้านผงะ "ถ้าไม่พออีกแท่งก็ได้" จินตกชหยิบออกมาจากวงแหวนมิติแล้ววางทับลงไปอีกสองแท่ง
"พอ พอขอรับ ข้าจะรีบไปเอามาเดี๋ยวนี้!" เถ้าแก่รีบคว้าแท่งทองคำแล้วรีบเข้าไปหลังร้านราวกลัวว่าคนขี้ริ้วจะเอามันกลับคืน
ครู่เดียวดังที่บอกเถ้าแก่เอาขวดหยกขนาดเล็กจิ๋วมีลวดลายเมฆาสีขาวมาส่งให้จินตกชอย่างนอบน้อม "ยาขวดนี้เป็นยาฟื้นฟูสภาพดีที่สุดเท่าที่ร้านข้ามี นอกจากทำให้บาดแผลหายทั้งหมดแล้วยังทำให้พลังทิพย์ฟื้นคืนได้ถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียวขอรับ"
"ดีขนาดนั้นเลยหรือ?" ถามพลางหยิบขวดมาเปิดแล้วเทลงปากทันที
"อ๊ะ แต่มัน...!"
เถ้าแก่ยังพูดไม่ทันจบเจ้าคนขี้ริ้วก็แหกปากสนั่นร้าน
"อ้าก! เผ็ด!!เผ็ดอะไรขนาดนี้ โฮก!" จินตกชกำลังจะพ่นไฟได้แล้ว
ปกติยาในโลกเซียนมันต้องขมทะลุไส้ไม่ใช่เหรอ เผ็ดเหมือนกินพริกปีศาจครึ่งกิโลแบบนี้ คนกินเผ็ดน้อยอย่างฉันก็ตายสิฟะ!
จินตกชชักดิ้นชักงอให้ชาวบ้านสายตาพังอีกครั้งแถมครั้งนี้มีส่วนเสริมปากเจ่อเป็นปากเป็ดให้แสลงตามากขึ้นอีกเท่าตัวทำเถ้าแก่กับเด็กรับใช้ในร้านแหกปากสนั่นเพราะโดนพลังหลอนแรงสูง ส่วนคนนอกร้านกำลังทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นสภาพคนด้านใน
"ท่านเซียนเป็นอย่างไรบ้างขอรับ แย่แล้วเจ้าไปเอาน้ำตาลมาเร็ว!" เถ้าแก่สั่งเด็กในร้าน
"ไม่เอาน้ำตาล เอานม เอานมมาให้ข้าถ้วยหนึ่ง!" นอกจากน้ำแข็งแล้วจินตกชพอคิดออกได้ว่าอะไรช่วยให้ความเผ็ดลดลง
นมถ้วยใหญ่ส่งให้จินตกชรับมาดื่มเข้าไปสองสามอึกแล้วอมไว้ในปากจนแก้มป่องครู่หนึ่งถึงกลืนลงไป จากนั้นก็ดื่มจนหมดถ้วย "ขอบใจ" เงยหน้าขึ้นยิ้มให้แล้วต้องหุบยิ้มอย่างไว ในเมื่ออีกฝ่ายเบ้หน้าเลยนี่นา
นมถ้วยนี้พระเอกเอามาให้หรอกหรือ มีน้ำใจผิดปกติจนน่าขนลุกเลยวุ้ย ว่าแต่ทำไมพ่อคุณมาอยู่ตรงนี้อีกล่ะ?
"ท่านเซียนเป็นอย่างไรบ้าง?" เถ้าแก่คงกำลังกลัวว่าผานเฉียงเต้าจะเอาเรื่อง เจ้าตัวประกอบคนนี้ยิ่งอารมณ์ร้ายอยู่ด้วย
"คราวหน้าช่วยบอกก่อนด้วยว่ายาของท่านรสเป็นอย่างไร อย่าให้ข้าแหกปากเป็นเจ๊กตื่นไฟอีกล่ะ" อายนะขอบอก ถึงทั้งหนาทั้งด้าน หน้าเขาน่ะแต่ยังอายเป็นนะ
"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ยาส่วนใหญ่ไม่รสแรงแบบนี้หรอกขอรับ ทว่ายาขวดนี้ปรุงไว้อย่างพิเศษนอกจากให้ผลรวดเร็วยังไม่มีผลตกค้างใดอีกด้วยขอรับ" เถ้าแก่รีบบรรยายถึงความพิเศษเพื่อเบี่ยงความสนใจของผานเฉียงเต้า
ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มขี้ริ้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในเมื่อยามนี้สภาพยับเยินเกินผ้าขี้ริ้วกำลังฟื้นคืนรวดเร็วแบบมองเห็นด้วยตาเปล่า อึดใจเดียวบาดแผลหายพลังฟื้นครึ่งหนึ่งดังที่เถ้าแก่ว่า
"นี่มันยอดเยี่ยมมากเลยเถ้าแก่ ท่านมีอีกสักสองสามขวดไหม ข้าซื้อ" จินตกชไม่ขี้เหนียวกับตัวช่วยชั้นเลิศแบบนี้แน่นอน เพราะหลังจากนี้รับรองได้ว่ามียับเยินเกินกระดาษชำระใช้แล้วทิ้งแน่นอน ฉะนั้นของตัวช่วยพลังแรงสูงติดเป๋าให้อุ่นใจไว้ก่อนละกัน
"ท่านเซียนจะเอายานี้อีกหรือขอรับ"
"แน่นอนสิ ทำไมหรือท่านไม่อยากขาย?"
เถ้าแก่มีสีหน้าลังเลอย่างน่าแปลก ก่อนท่านพระเอกจะไขข้อข้องใจให้คนขี้ริ้ว
"เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรนอกจากบาดแผลจากสายฟ้าด่านเคราะห์บาดแผลอื่นย่อมหายได้ด้วยพลังทิพย์ หรือเจ้าลืมไปแล้วว่าตนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่ง"
"ข้าไม่ลืมแต่อยากได้ของวิเศษไว้เผื่อบ้างไม่ได้หรือไง อีกอย่างข้าซื้อไม่ได้ปล้นชิงสักหน่อย"
ขอบใจที่ช่วยอธิบายหรอกนะแต่ไอ้น้ำเสียงเย่อหยิ่งใช้กดหัวคนอื่นแบบนั้นขัดใจเว้ย เดี๋ยวฉันก็เทินดาร์กมาตบให้เสียเองหรอก
ลู่เยวี่ยสือแค่นเสียงขึ้นจมูกเสียครั้งแล้วสะบัดหน้าเดินออกจากร้านไป พริบตาก็หายไปกับฝูงชน คนขี้ริ้วมองตามไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า
"หน้าตาดี แต่นิสัยน่าบูรณะเป็นบ้า"
"ท่านมากกว่าเขา"
"เมื่อกี้เถ้าแก่ว่าไงนะ" สะบัดหน้าฉับมาทางคนบ่นเบาๆ
"ข้าแค่ถามว่าท่านจะเอายาอีกกี่ขวดขอรับ" เถ้าแก่เหงื่อแตกซิก
"มีกี่ขวดล่ะข้าเหมา" พร้อมโปรยทองคำแท่งแบบฉันรวยเห็นไหม


บทที่ 5
ระยะเวลาที่อิลิเลียบอกทำให้จินตกชอึ้งแท้จริง ทั้งที่ทางนี้เพิ่งเข้ามาเป็นเรื่องที่สอง หรือบางทีก่อนเจอกันในโลกซอมบี้อิลิเลียอาจเข้ามาเดินเล่นในเรื่องอื่นหลายเรื่องแล้วก็ได้ นั่นเป็นสิ่งที่จินตกชเพิ่งนึกถึงเพราะคิดว่าตนเข้ามาแค่เรื่องที่สองเลยเผลอนึกไปว่าคนอื่นก็คงแบบเดียวกับตน
"นี่หมายความว่าเจ้าทั้งสองรู้จักกันอยู่ก่อนแล้วเช่นนั้นหรือ?" ลู่เยวี่ยสือเห็นว่าเลิกสู้กันแล้วถึงถามแทรก
อิลิเลียยกมือขึ้นชูข้างหนึ่ง "รู้จักและตามหามานานเลยเจ้าค่ะ นึกว่าชาตินี้จะไม่เจอแล้วเสียอีก นับว่าข้ายังมีโชคเจ้าค่ะ" ตอบแล้วหันมาส่งสายตาวิบวับทำคนขี้ริ้วขนลุกซู่
ลู่เยวี่ยสือพยักหน้ารับว่าเข้าใจ "อย่างไรเสียเจ้าควรกลับไปหาบิดาเจ้าก่อน หายออกมาไม่บอกกล่าวพวกข้าถึงต้องออกมาหาอยู่นี่"
"เจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปหาท่านพ่อเดี๋ยวนี้ อ๊ะ จริงด้วยพี่จินต์ห้ามเผ่นหายไปไหนก่อนด้วยนะ เดี๋ยวมาค่ะ" ว่าแล้ววิ่งหน้าตั้งไปอย่างไว
"ยายนั่นหลงทางไม่ใช่หรือ วิ่งไปแบบนั้นเดี๋ยวได้หลงเพิ่มหรอก" จินตกชพูดยังไม่ทันขาดคำแม่คุณก็วิ่งฝุ่นตลบกลับมา
"ข้าไปโถงรับรองไม่ถูกเจ้าค่ะ" สีหน้าคาดหวังว่าจินต์จะพานางไปส่งทว่าคนขี้ริ้วดึงพระเอกมาตรงหน้า
"เขามาตามหาเจ้าฉะนั้นให้เขาพาไปสิ ข้าจะฝึกต่อ" จินตกชยังไม่พร้อมโดนลากไปหาเรื่องเข้าตัวเพิ่ม แน่ใจว่าหลังจากนี้พวกที่โดนลูกหลงเมื่อกี้คงได้เอาเรื่องที่เขาถูกสาวเจ้าไล่ตีไปลือกันทั่วสำนักในข้ามวันแน่ๆ แล้วบิดาเจ้าหล่อนในนิยายเรื่องนี้ก็จะมาแจกหมัดให้เขาถึงที่
"พี่จินต์ไปส่งข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ?" ช้อนสายตาอ้อนแบบน่าเอ็นดูที่สุดอย่างที่โฉมงามทั้งหลายทำได้ทว่าทางนี้มันด้าน ภูมิต้านทานการคุกคามสูง นอกจากยิ้มเหี้ยมให้แล้วยังแถมเครื่องหมายฟักทองให้ด้วย
"ธุระไม่ใช่เว้ย"
แทนที่อิลิเลียจะจะเสียใจหรือโกรธเธอกลับหัวเราะเสียงหวานใส "แบบนี้แหละใช่เลยนิสัยพี่จินต์" เธอหันไปก้มหัวให้ลู่เยวี่ยสืออย่างสุภาพ "รบกวนท่านนำทางข้าไปยังโถงรับรองด้วยเจ้าค่ะ"
ลู่เยวี่ยสือปรายตามองคนขี้ริ้วที่กำลังตวัดมือไล่เจ้าหล่อนอย่างไร้มารยาทยิ่งทว่าเจ้าหล่อนกับทำปากยู่เหมือนน้อยใจแต่ยังตอแยไม่เลิก "เชิญคุณหนูเจียง"
"เดี๋ยวข้ามานะ ท่านห้ามแอบหนีไปไหนเลยเชียวไม่งั้นข้าจะให้คนทั้งสำนักหมานไป่พลิกแผ่นดินตามหา" สั่งแบบคนเป็นคุณหนูแท้จริง
จินตกชยักไหล่ "คิดว่าหาเจอได้แน่หรือถ้าข้าคิดเผ่นจริง" รอยยิ้มท้าทายแบบไม่สำนึกสังขารตอนนี้ดูเย่อหยิ่งสมเป็นตัวตนคนขี้ริ้วอย่างน่าประหลาด และมันก็ทำให้ลู่เยวี่ยสือหัวคิ้วขมวดตามอิลิเลีย
"พี่จินต์" สองมือสาวเจ้าขยับเหมือนอยากบีบคอใครสักคน ใครสักคนที่คาดว่าเป็นเป้าหมายกลับหลุดเสียงหัวเราะแบบที่พระเอกไม่เคยได้ยินมาก่อน
"ไม่ไปไหนหรอกน่า ยังต้องฝึกซ้อมที่นี่อีกพักใหญ่ รีบๆไปได้แล้วเดี๋ยวพ่อเจ้าได้มาตามเองแล้วข้าจะซวย" ทั้งที่หน้าตาเห็นแล้วชวนฝันร้าย รอยยิ้มหลอกหลอนยิ่งกว่าพวกหาหลุมไม่เจอทว่า เหมือนหน้าตายามนี้เป็นแค่หน้ากากที่เอาไว้ปกปิดบางอย่างทำให้ไม่อาจเห็นตัวตนแท้จริงที่คาดเดาไม่ถูกอย่างไรอย่างนั้น ทว่ากลับมีแรงดึงดูดอย่างน่าประหลาด
'เจ้าไม่ใช่ผานเฉียงเต้าจริงๆ ดูสิว่าข้าจะกระชากหน้ากากของเจ้าออกมาได้หรือไม่'
ลู่เยวี่ยสือนึกสนุกขึ้นมาเล็กน้อย
พอเจียงเจินกูเจอลูกสาวก็ไม่รอช้ารีบพาคนของตนทั้งหมดล่วงหน้าไปลานทดสอบทันทีไม่ฟังคำขอร้องจากลูกสาวสักนิด ทำสาวน้อยอาละวาดแต่ก็ไม่สามารถขัดใจบิดาได้ผลที่สุดก็โดนลากตัวติดมือไปจนได้
"นั่นหมายความว่านางโดนบิดาของนางพาไปสนามทดสอบแล้วสินะ ดี จะได้ไม่มาก่อกวนข้า" นึกถึงที่โดนคุณเธอไล่ตีจนแทบเละแล้วยามนี้อย่าเพิ่งเจออีกนับว่าดี
"ทั้งที่นางแทบไม่เคยออกมาจากสำนักหมานไป่แต่ดูเหมือนเจ้ากับนางรู้จักกันมานาน ไปรู้จักกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ?" เพราะยังเหลือเวลาก่อนคนของสำนักฮู่ซานจะเดินทางไปสนามทดสอบลู่เยวี่ยสือถึงมาที่ลานเล็ก คนขี้ริ้วยังคงฝึกฝนตนอยู่ในลานตามลำพัง
"รู้จักก่อนมาเข้าสำนัก" จินตกชตอบไปแบบไม่คิดอะไรเพราะมันคือความจริง แล้วตวัดมือสร้างคมกระบี่อากาศขึ้นมาฟาดใส่กองไม้ แน่นอนว่าได้รอยเท่าแมวข่วนหนึ่งรอย
ลู่เยวี่ยสือเงียบไปครู่ใหญ่จนจินตกชคิดว่าเจ้าตัวคงไม่ถามอะไรแล้ว "ทำไมนางเรียกเจ้าว่าจินต์ ไม่ใช่เฉียงเต้า"
อย่างไรจินตกชมีเวลาแต่งเรื่องรออยู่แล้ว "ตอนนั้นข้าบอกนางว่าชื่อจินต์ คิดหลอกคุณหนูของหมานไป่ให้เลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมรวมทั้งจะขอให้นางพาเข้าสำนักของนาง แต่มันไม่ราบรื่นเพราะพี่เลี้ยงนางขวางไว้ก่อนข้าเลยได้มาเข้าที่ฮู่ซานแทน ไม่นึกว่านางตามหาข้าเสียอย่างนั้นแสดงข้ามีเสน่ห์ไม่น้อยนี่หว่า" ยืดอกพลางหัวเราะท่าทางหลงตนเองเสียเต็มประดา
"โกหกได้โง่มาก" พระเอกด่าเข้าให้ทำจินตกชเสียหายหนึ่งจุด "ข้าจะบอกให้สักหน่อยเจ้าจะได้ลดความโง่ลงบ้าง ข้าอ่านความรู้สึกผู้คนได้ การโกหกของเจ้าโง่ที่สุดเท่าที่ข้าเจอมา"
อ่านความรู้สึกได้! นั่นมันพลังของซอยล์ไม่ใช่หรือ?!
สีหน้าเหลอหลาของคนขี้ริ้วบอกให้รู้ว่าตกใจจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
"เจ้าเป็นใครกันแน่ จินต์" ลู่เยวี่ยสือกดเสียงหนักจิตน่าสะพรึงแผ่ออกมาปกคลุมทั่วบริเวณเป็นคนอื่นคนกลัวจนยืนไม่อยู่แล้วแต่คนขี้ริ้วยังยืนนิ่งจ้องกลับได้อย่างน่าทึ่ง
ทางนี้ก็อยากถามเหมือนกันแหละ แถมเรียกระบบไปสิบครั้งแล้วเงียบฉี่ไม่มีสัญญาณตอบกลับสักนิด แบบนี้มันไม่ปกตินะ
"เจ้าเชื่อเรื่องภพชาติไหมล่ะ"
"มันเกี่ยวอะไรหรือไง"
"เกี่ยวมากเลย ข้าคือชาติที่แล้วของผานเฉียงเต้า" พระเอกหน้าเหวอบ้างแล้ว "ข้าในชาตินี้ตายตั้งแต่โดนด่านเคราะห์สายแรก แล้วข้าก็โดนดึงมาโต้กลับสายฟ้าพวกนั้นแทน มันน่าโมโหที่มีบางคนใช้ข้าในชาตินี้เป็นตัวตายตัวแทนรับด่านเคราะห์แทน ข้าต้องหาเจ้าคนนั้นให้เจอแล้วเอาคืนให้สาสม นั่นคือเป้าหมาย แต่ไม่รู้ว่าไปเข้าตาท่านอาจารย์ได้อย่างไร แทนที่จะได้ตามหาคนที่เล่นงานข้ากลายมาฝึกแทบตายอยู่เนี่ย" แม้ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดแต่ก็ใกล้เคียงสุดๆ เพียงพอให้เชื่อได้ละกัน
ลู่เยวี่ยสือไม่คาดว่าจะได้คำตอบแบบนี้ แต่ไม่เชื่อเลยก็ไม่ได้ในเมื่อเขาอ่านความรู้สึกผู้อื่นได้ คนตรงหน้าไม่ได้โกหกแต่บางเรื่องไม่บอกให้กระจ่าง "หน้าตาเจ้าชาติก่อนก็เป็นแบบนี้หรือ?"
"ถามทำไม?"
"แค่ไม่คิดว่าคนเราจะอัปลักษณ์ได้ทุกชาติเท่านั้น" ท่าทางพูดจริงจังน่าแปลกใจทว่าจินตกชไม่สนใจ
คนขี้ริ้วพยักหน้า "อย่างน้อยก็ไม่ฟันเหยินแบบนี้" นั่นหมายถึงหน้าตาในโลกซอมบี้ที่ผ่านมาไงล่ะ
"เจ้าไม่อยากเปลี่ยนให้มันดูดีกว่านี้บ้างเลยหรือไง" แม้เขาไม่สนใจรูปลักษณ์ภายนอกนักแต่เจริญตาบ้างก็ได้
จินตกชชี้หน้าตนเอง "ข้าพอใจสภาพหนังหน้าข้าที่สุด พวกหล่อสวยล่มบ้านล่มเมืองนั่นไปอยู่ห่างๆ ข้าเลย" เข้าใจหรอกว่าผู้เลอโฉมสร้างความประทับใจให้คนพบเห็นได้ง่าย และมันคงทำให้ภารกิจราบรื่นกว่าพวกหน้าบ้านๆ แต่จินตกชไม่ต้องการพึ่งหน้าตา มันคงเป็นความอวดดีนั่นแหละที่อยากทำให้สำเร็จโดยไม่ใช่ตัวสำคัญ
"แต่ข้าไม่ชอบ" ท่าทางจริงจังเสียจินตกชผงะเลย
"นั่นมันปัญหาของเจ้าไม่ใช่ปัญหาของข้า"
มามีปัญหาอะไรกับหน้าคนอื่นเขาเล่า ตกลงหมอนี่คือนายถั่วเหลืองหรือเปล่านะ ไม่สิเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วพระเอกของเรื่องไม่ใช่ผู้เข้ามาเดินเล่นสักหน่อย หรือนี่เป็นนิยายจากคนเขียนคนเดียวกันธีมนิสัยถึงคล้ายกัน แต่ส่วนใหญ่ไม่ให้พลังซ้ำกันนี่นา แปลกๆแฮะ
"เจ้าจะตามหาคนที่ใช้เวทตัวตายตัวแทนได้ยังไง" อยู่ๆ พ่อคุณก็เปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น
"แค่หาว่าใครผ่านด่านเคราะห์ช่วงเวลาที่ข้าโดนสายฟ้าก็รู้แล้ว อย่างไรก็ไม่มีใครผ่านด่านซ้ำเวลากันอยู่แล้วนี่นา" หาไม่ยากแต่ออกไปหาไม่ได้นี่สิที่ทำจินตกชอัดอั้นตันใจ
"ถ้าเจอแล้วเจ้าคิดว่าสามารถเอาชนะได้หรือไง สายฟ้าระดับนั้นผู้เลื่อนระดับสูงกว่าข้าเสียอีก" ด่านเคราะห์สายฟ้าวันนั้นทำหลายร้อยคนที่มองเห็นล้มหมดสติ บางคนเลือดออกเจ็ดทวาร บางคนกระตุกชักเกือบตาย แม้แต่เขาเองยังเผลอกำสองมือแน่น
จินตกชเห็นสีหน้าลู่เยวี่ยสือยามนี้แล้วนึกอยากกวนบาทาขึ้นมาเฉยๆ "ดูให้ชัดๆ ข้านี่แหละที่โต้สายฟ้าพวกนั้นกลับไปได้ เจ้าคิดว่าคนที่ทำได้แบบนั้นไม่มีความสามารถในการฝังไอ้คนที่ต้องหาตัวตายตัวแทนหรือไง อย่างน้อยในตอนนี้ข้าก็คงอยู่ระดับเดียวกับเจ้านั่นแล้วล่ะ" นั่นคือการอวดอ้างอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด ทว่าพอคิดถึงความจริงมันเป็นดั่งผานเฉียงเต้าพูดจริงๆ ด่านเคราะห์ในการเลื่อนระดับถ้าทนได้ก็ผ่านยิ่งโต้กลับไปได้นั่นย่อมเหนือยิ่งกว่า
"ในเมื่อเจ้าร้ายกาจเช่นนี้เหตุใดถึงตายแล้วมาเกิดเป็นผานเฉียงเต้าได้เล่า" ลู่เยวี่ยสือเริ่มยอมรับว่าคนขี้ริ้วตรงหน้าอาจมีระดับเหนือกว่าตัวเขา
"ลู่เยวี่ยสือเอ๋ย สรรพสิ่งไม่มีสิ่งใดอมตะ เมื่อเกิดขึ้นย่อมดำรงอยู่ชั่วขณะ ซึ่งชั่วขณะที่ว่านั้นอาจยาวนานยิ่งกว่าภูผาหรือสั้นแค่พริบตานั่นแล้วแต่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นอะไร ทว่าเมื่อถึงจุดหนึ่งมันก็จะดับสิ้นไป ไม่มีสิ่งใดเป็นนิรันดร์ ผู้ใดอวดอ้างว่าเป็นอมตะเท็จทั้งนั้นมันแค่อยู่มายาวนานกว่าสิ่งอื่นเท่านั้นและในจุดหนึ่งก็ดับสิ้นไปอยู่ดี เจ้าก็รู้อยู่ไม่ใช่หรือ ผู้ปกครองสูงสุดแห่งแดนสวรรค์เปลี่ยนมากี่รุ่นแล้ว เพราะงั้นเก่งกาจแค่ไหนทรงพลังเพียงใดล้วนตายได้เหมือนกันทั้งนั้น" เขาไม่ได้คิดถกเครียดกฎไตรลักษณ์กับพระเอกนะ แค่บอกความเข้าใจง่ายๆของตนเท่านั้น ทว่าพระเอกหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังคิดหนักเสียอย่างนั้น
"งั้นหรือ ถึงจุดหนึ่งมันก็จบสิ้น... งั้นก็ได้เวลาของมันแล้วล่ะ" ต่อให้นั่นเป็นการบ่นกับตนเองทว่าจินตกชได้ยินชัดเจน
หรือคุณพระเอกเริ่มอยากเข้าสายดาร์กแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นก็เยี่ยมไปเลย
"ท่านรองเจ้าสำนัก รีบมาเถอะขอรับเราจะเดินทางกันแล้ว" ศิษย์ระดับสูงสี่คนท่องกระบี่มาตาม พวกนี้ส่งสายตาไม่พอใจใส่จินตกช
"ทำไมพักนี้ท่านรองเจ้าสำนักถึงชอบมาที่นี่นักนะ"
"มาช่วยสั่งสอนเจ้าสวะนั่นไงล่ะ"
ว่าแล้วเจ้าพวกนี้ก็หัวเราะก่อนหุบปากเงียบเสียงก้มหน้างุดเมื่อเจอจิตสังหารจากรองเจ้าสำนักแผ่ออกมา คนอื่นกลัวหงอแต่คนขี้ริ้วแค่ไหวไหล่ราวไม่รู้สึกรู้สาเพราะหนังหนาเกินทั้งที่จิตสังหารนี้เผื่อแผ่มาให้อย่างเต็มใจ
"เจ้านี่มันด้านจริงๆ" ลู่เยวี่ยสืออดว่าเหน็บแนมไม่ได้
"อยากให้ข้ากลัวเจ้าต้องเลื่อนขึ้นไปอีกสามระดับนะ แล้วข้าจะยอมแสดงสีหน้ากลัวให้" ก่อกวนบาทาเพิ่มอีกนิด แม้พระเอกเท้ากระตุกยังหลบแวบห่างออกมาส่งสีหน้าหลอกหลอนได้อย่างสบาย
ถ้ามีเวลาอีกนิดลู่เยวี่ยสือคงได้ลงเท้าไล่ตีให้หมอบสักครั้งทว่ายามนี้ต้องออกเดินทางแล้วเจ้าตัวจึงฝากความแค้นนี้ไว้ก่อน กลับมาเอาเรื่องแน่ คนรับฝากลอยหน้าลอยตามีท้าให้เพิ่มดอกเบี้ยด้วย
คล้อยหลังผู้เดินทางออกไปสนามทดสอบสำนักฮู่ซานเงียบเหงาลงถนัดตา ยามนี้เหลือแค่ศิษย์รุ่นเยาว์เฝ้าอยู่แค่ยี่สิบกว่าคน คนงานอีกสามสิบกว่าคน จินตกชใช้เวลานี้อ่านเนื้อเรื่องอีกครั้ง เหตุการณ์นี้จะทำให้พระเอกได้เจอกับนางเอกผู้มาจากสำนักเซียนฝ่ายธรรมะอันโด่งดังเป็นที่สองของโลก รวมทั้งจอมมารคู่ปรับเผยโฉมออกมาก่อกวนการทดสอบและหวังจับตัวนางเอกด้วย พระเอกช่วยนางเอกจากจอมมารเกิดความสัมพันธ์อันดีแล้วเส้นทางช่วยโลกของพระเอกก็เปิดกว้างขึ้นโดยมีนางเอกเป็นผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ ฮิ้ว
เป็นการดำเนินเรื่องปกติทั่วไป มีนางเอกคอยช่วยเหลือแบบนี้พระเอกจะเสียศูนย์เข้าเทินดาร์กได้ไงล่ะ หรือฉันควรไปช่วยจอมมารก่อกวน ไม่ได้สิ แค่หยุดฝึกตามที่อาจารย์สั่งไว้ตุ้มถ่วงก็หนักเพิ่ม ฉันไม่แบกภูเขาไปหารอยบาทาชาวบ้านเข้าตัวแน่เพราะงั้นเลิกคิดได้เลย
กระบี่ไม้ตวัดต่อเนื่องอย่างรวดเร็วเกิดคลื่นอากาศมากมาย แต่พลังนั้นแค่สายลมแผ่วๆ พัดใบไม้ร่วงได้เท่านั้น ทว่าการฝึกฝนนี้กลับทำให้จินตกชใช้สะบั้นสุญญากาศได้ตรงเป้าตามใจต้องการมากขึ้นแบบไม่ต้องเล็งก็โดนแม้แค่กวาดตาผ่านแวบเดียว เขาตัดใบไม้ทุกใบตามที่เล็งไว้ได้ครบในการฟันครั้งเดียว นั่นทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าการฝึกเหล่านี้ช่วยให้เก่งกาจขึ้นได้จริง ไม่รู้ว่าเรื่องต่อๆ ไปโหดหินแค่ไหนมีทักษะต่อสู้แน่นไว้ก่อนดีที่สุด จินตกชจึงไม่ขี้เกียจฝึกซ้อมตามที่กังจวี้สั่งไว้แม้แต่อย่างเดียวไงล่ะ
ทางสนามทดสอบเกิดเรื่องตามที่จินตกชรู้จอมมารก่อเรื่องใหญ่โตถล่มทลายจริงๆ สำนักเซียนทั้งหลายต้องร่วมมือกันต้าน จอมมารเรื่องไหนเรื่องนั้นเลยเก่งแบบฉายเดี่ยว ส่วนฝ่ายต้านก็หมาหมู่ เอ๊ย พลังพันธมิตรรวมตัวกันสู้ ความถล่มทลายเลยเพิ่มขึ้นคนเจ็บมากมาย คนจบสิ้นไปก็มาก เรียกว่าสูญเสียครั้งใหญ่หลังจากสงบสุขมานาน แต่ก็ไล่จอมมารถอยกลับไปได้ ทำให้แต่ละสำนักตะหนักได้ว่าพวกตนนั้นหย่อยยานในการฝึกฝนมากแค่ไหน ถ้ามีพลังฝีมือมากกว่านี้คงไม่เสียไปมากมายพวกเขาจึงรวมตัวกันตัดสินใจ เอามนุษย์ธรรมดาที่มีอยู่มากมายทั่วโลกมาใช้หลอมเป็นอาวุธบ้าง เป็นยาพิษยาวิเศษเพิ่มพลังเป็นของวิเศษแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งกันใหญ่โต เพราะยังติดความเกียจคร้านในการฝึกฝน
สาเหตุที่ใช้คนเพราะหาง่ายและเลือดเนื้อเป็นสิ่งมีค่าดีที่สุดในการใช้ทำสิ่งของวิเศษต่างๆ ยิ่งมีวิญญาณบรรจุด้วยยิ่งทำให้ได้ของคุณภาพดีต่อให้ใช้ได้แค่ครั้งเดียวหมดสภาพก็ตาม ฉะนั้นมีเยอะเข้าไว้ชดเชยได้ ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลายจึงออกล่าคนธรรมดามาใช้ไม่เกรงกลัวกฎใด
"น่าขยะแขยงที่สุด แม้แต่สำนักหมานไป่ก็เช่นกัน ฉันห้ามคนของสำนักจนโดนท่านพ่อจับโยนเข้าไปสำนึกผิดในห้องบรรพชนแล้วเนี่ย" สาวน้อยอิลิเลียมาถึงก็ฟูมฟายโวยวายมากมายต่อโลกตอนนี้ นี่ถ้าไม่โดนเท้าคนขี้ริ้วที่รู้ทันยันหน้าเข้าให้หนึ่งครั้ง เจ้าหล่อนคงพุ่งมาเกาะติดอกเป็นเนื้องอกแล้ว
"แล้วคนสำนึกผิดมานั่งโวยอยู่ตรงนี้ไม่กลัวโดนตามมาลากคอกลับหรือไง"
"ขนาดเวทในห้องบรรพชนยังขังฉันไม่ได้ใครกล้ามาตามเล่า อีกอย่างพวกนั้นไม่รู้ว่าฉันหนีไปไหนสักหน่อย" คุณเธอกระทืบเท้าแบบโมโหจนยืนเฉยไม่ได้
จากที่อิลิเลียเล่าให้ฟังทั้งหมด เรื่องนี้ดำเนินมาต้นเรื่องเองกว่าพระเอกจะฝึกฝนจนเก่งกาจยังล้มลุกคลุกคลานอีกพักใหญ่ เหตุการณ์ใหญ่ยังอีกเยอะ
"มันเป็นไปตามเนื้อเรื่องถึงไม่ชอบอย่างไรก็เปลี่ยนไม่ได้ ทำภารกิจของตนให้สำเร็จก็พอไหม ว่าแต่ภารกิจเธอคืออะไรล่ะ?"
"การเอาแต่ใจแบบพวกคุณหนูทั้งหลายจนได้แต้มเต็มก็ออกจากเรื่องได้หรือถ้ายังอยู่ต่อก็ได้ค่ะ" พูดด้วยท่าทางเหนียมอายน่าเท้ากระตุกมากมาย "แล้วพี่จินต์ละ"
ทำไมภารกิจเธอมันง่ายนักฟะ ระบบโคตรลำเอียง
"ของฉันคือส่งพระเอกไปปิดด่านเทินดาร์กออกมาทำลายโลกนี้ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงถึงทำให้พระเอกปิดด่านเทินดาร์กได้" พูดแล้วท้อแท้
"ทำไมต้องเทินดาร์ก ในเรื่องไม่มีนะคะ?" ไม่แปลกที่สาวเจ้าแปลกใจ เพราะจินตกชอ่านทั้งหมดแล้วไม่มีบทนี้จริงๆ
"ระบบของฉันบอกว่าตามเรื่องมันช้ากว่าพระเอกจะเก่งจนทำลายโลกได้ ไม่ทันใจนักอ่านเลยให้มาช่วยส่งเข้าไปเทินดาร์กออกมาถล่มโลกให้ไวนะสิ เปลี่ยนเส้นเรื่องเดิมเฉยเลย ดีที่มันไม่กระทบต้นฉบับเดิม ฉันถามมาแล้วได้รับการยืนยันว่าเปลี่ยนแบบนี้ก็คล้ายๆ ฟิกชั่นของเรื่องน่ะ" นิยายดังย่อมมีคนเขียนฟิกเจอได้แบบปกติ ต่อให้ฟิกมันสีเทาๆ แต่ถ้าไม่ใช้หาประโยชน์เข้าตัวก็ไม่มีใครว่าอะไร ยอมรับได้ในวงกว้างเชียวแหละฉันเองก็อ่านแล้วยังแอบส่งโดเน็ตให้บางเรื่องด้วย
"ดูจากฝีมือในสนามทดสอบกับโต้จอมมารได้สูสี ไม่ต้องเทินดาร์กก็น่าเอาชนะได้แล้วล่ะค่ะ" อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็วราวกำลังพยายามลบภาพน่ากลัวที่ผุดเข้ามาในหัว
"ใช่ไหมล่ะถึงตันอยู่นี่ไง ฉันยิ่งไม่ฉลาดอยู่ด้วยคิดแผนบรรเจิดแบบนักเขียนทั้งหลายไม่ออกหรอก" วันนี้คนขี้ริ้วยังคงยืนท่านั่งม้าต่อไป "จริงสิฉันมีเรื่องสงสัยขอถามหน่อย"
"อะไรหรือคะ?"
"เธอบอกว่าหลังเจอฉันในโลกซอมบี้ไปเดินเล่นในเรื่องอื่นมาอีกสิบสองเรื่อง ที่เจอฉันนั่นไม่ใช่โลกแรกหรอกหรือ"
อิลิเลียพยักหน้า "โลกที่เจอพี่จินต์นั่นเป็นโลกที่สี่ที่ฉันเข้าไปเดินเล่นแล้วค่ะ หลังจากนั้นก็ไปเดินเล่นอีกสิบสองโลกอย่างที่บอก เจอโรซไปสองโลกด้วยเจ้าหล่อนยังน่ารังเกียจเหมือนเดิม และฉันก็คิดว่าจะได้เจอพี่จินต์อีกไหมเลยถามระบบของฉัน ระบบบอกว่าพี่จินต์เลือกโลกระดับสูงซึ่งมีความอันตรายมากไม่มาเดินเล่นกับเรื่องเบาๆ อย่างที่ฉันเลือกเข้าไปหรอกค่ะ ฉันเลยลองเลือกเรื่องที่มันอันตรายร้ายแรงแล้วก็เจอพี่จินต์จริงๆ ด้วย ดีที่ฉันตัดสินใจอยู่ต่ออีกหน่อยถึงแต้มเต็มแล้วก็ตาม" สีหน้าดีใจเหลือหลายทำจินตกชขนลุกพิลึก "พี่จินต์คงเข้าไปเดินเล่นมาเยอะแล้วสินะคะถึงเก่งแบบนั้น หรือฉันควรเลือกเรื่องโหดๆ บ้างนะ แต่มันก็น่ากลัวมากเลย"
"เธอเลือกระดับเรื่องได้ด้วย"
"ได้สิคะ ที่จริงทุกคนเลือกได้ว่าอยากเข้าไปเรื่องไหน แล้วยังมีปรับระดับจากร้ายแรงให้ซอร์ฟลงได้ด้วยนะคะ ถ้าต้นฉบับระดับสูงเกินไปเราขอให้ปรับความร้ายแรงลงได้ แล้วยังเลือกว่าจะเล่นเป็นตัวไหนได้ด้วยค่ะ ภารกิจก็เลือกได้ เพียงแต่เลือกแล้วถ้าล้มเหลวโทษหนักกว่าระบบจัดให้"
"โทษที่ได้รับคืออะไรบ้างล่ะนั่น?"
"มันมีตั้งแต่เล็กๆ น้อยๆ ไปถึงโหดมากเลยค่ะ ประมาณโดนโยนไปสู้กับสัตว์อสูรระดับ A สิบชั่วโมง ของสะสมพังหรือสูญหาย ระดับภารกิจในเรื่องถัดไปโหดมากขึ้นฉะนั้นทำภารกิจที่ได้รับมาในแต่ละครั้งให้ลุล่วงดีที่สุดค่ะ" อิลิเลียบอกอย่างจริงจัง แสดงว่าน่าจะเคยล้มเหลวมาบ้างแน่นอน
ทำไมมันต่างจากระบบอินจันจังเลยฟะ แบบนี้ถ้าเจอโรซหรือคนอื่นคงต้องถามกันสักหน่อยแล้ว
"ว่าแต่ทำไมพี่จินต์ถึงเลือกหน้าตาราวๆ นี้เรื่อยเลยคะ อย่างพี่จินต์ฝีมือขนาดนั้นบวกหน้าตาเพิ่มอีกนิดแม้แต่พระเอกก็ตกได้แน่นอน แต่พอหน้าตาแบบนี้มัน... ก็ดีนะคะไม่มีใครสนใจดี" เจ้าหล่อนยิ้มกรุ่มกริ่มให้จินตกชขยับห่างออกไปนิด
ฉันว่าสายตายายนี่พิกลแล้วนะ
"บอกไว้ก่อนเลยฉันเลือกเปลี่ยนเพศมานะ"
"แล้วทำไมหรือคะ?" เอียงคออย่างน่ารักถามแบบปกติธรรมดา ซึ่งแบบนี้ทำให้น่าเอ็นดูเพิ่มขึ้นได้จริง
"จริงสิยุคนี้แล้วมันก็ปกติแหละนะ" จินตกชยอมรับสังคมสมัยนี้อยู่แล้วน่า "แล้วนี่อยากเจอฉันทำไม ถึงขนาดถามหาจากระบบเลยนี่นา"
แล้วสาวน้อยน่ารักก็กลายร่างเป็นลูกหมาน้อยในสายตาจินตกช "ฉันยังไม่ได้ตอบแทนอะไรพี่จินต์เลยนี่นา พี่ช่วยฉันแล้วชิ่งหนีไปอย่างเท่ๆ แบบนั้นทั้งน่าเจ็บใจทั้งอึ้งเชียวแหละ ขนาดพระเอกยังหัวเสียเลย ซอยล์แทบโยนโรซออกไปนอกกำแพงแน่ะ ดีที่คุณนางเอกห้ามทันไม่งั้นคุณเธอเละแน่"
"ดูพ่อถั่วเหลืองไม่น่าเป็นคนเกรี้ยวกราดแบบนั้นเลยนี่นา"
"ยิ่งกว่าต้นฉบับร้อยเท่าเลยค่ะ พระเอกน่ากลัวมากแบบราชาซอมบี้เป็นแค่ขี้ฝุ่นเลยถ้าเทียบกับเขา นี่พูดจริงนะพี่จินต์ พลังอ่านความรู้สึกแล้วยังบัญชาได้ตามใจนั่นสยองมาก ทำลายเซลล์อะไรก็ได้ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตหรือไม่มีชีวิต เอ๊ะ จะว่าไปลู่เยวี่ยสือก็ทำให้เซลล์แตกสลายได้นี่นา ตอนเขาฝ่าฝูงมารไปช่วยนางเอกก็ใช้พลังแบบเดียวกัน"
ไม่จริงน่า นายถั่วเหลืองจริงๆ เหรอ


บทที่ 8
สี่วันท้องฟ้าเหนือสำนักฮู่ซานยามนี้มืดทะมึนไปด้วยมารหลากสายพันธุ์บินกันเกลื่อนฟ้า ทางพื้นดินก็มีกองทัพมารนับไม่ถ้วนเช่นกัน พวกมารทำการปิดล้อมภูเขาหลักของสำนักฮู่ซานได้อย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีใครหนีออกไปได้ทัน ยามนี้จึงทำได้แค่ตั้งหลักสู้อยู่หน้าโถงหลักที่ใช้รับรองแขกคนสำคัญทั้งหลาย
"เท่านี้เองหรือสำนักฮู่ซานไหนว่ามีคนเก่งมากมายไง เจ้าคนที่กล้าท้าทายจอมมารของพวกข้าเล่าอยู่ไหน" มารท่าทางองอาจร่างสูงใหญ่ตวัดอาวุธมีคมในมือออกไปขณะพูด พลังทำลายพัดกวาดกระเบื้องบนหลังคาแตกกระจายเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่
"ข้าเบื่อที่ต้องเล่นกับขยะพวกนี้แล้วนะ" มารระดับขุนพลอีกหนึ่งตนนั่งหาวบนหลังสัตว์อสูรตัวยักษ์ "ไปแต่ละที่มีแต่ขยะเมื่อไหร่จะเจอหยกบ้างนะ"
"อยากได้หยกก็ไปร้านขายเครื่องประดับสิ มาผิดที่เองแล้วบ่นทำไม" จินตกชมองประเมินกองพลมารมากมายมหาศาลครู่หนึ่งแล้วยกมือกดขมับพลางเดินออกมานอกโถงรับรอง
คราวซอมบี้ว่าเยอะแล้ว เทียบตอนนี้ไม่เห็นฝุ่นเลยเว้ย
ทุกสายตาเย็นเฉียบพุ่งมายังคนพูดทันที ก่อนเบ้หน้าตามกันไป
"อะไรฟะนั่น คนหรือผี!"
"อัปลักษณ์สิ้นดี หน้าแบบนั้นยังกล้าเอาออกมาให้ผู้คนเห็นอีกหรือไอ้นี่"
"ทำไมข้าต้องมาสายตาเสียกับของแบบนี้ด้วย!"
มารระดับขุนพลสามตนโวยวายใหญ่โต ก่อนอาวุธในมือมารร่างใหญ่จะตวัดเข้าใส่คนขี้ริ้ว
"อย่าอยู่ให้ระคายตาเลยไอ้นี่"
แรงทำลายพัดกวาดทุกสิ่งรอบด้านระเบิดไปไกล แล้วยังทำศิษย์ฮู่ซานอีกหลายสิบคนเจ็บระนาวด้วย ดีที่ได้คุณหนูเจียงกางพลังป้องกันแรงทำลายถึงลดทอนลงได้บ้าง ไม่เช่นนั้นคงมีใครตายจากการลงมือนี้แน่นอน
"ไงล่ะไม่เหลือแม้แต่ซากเลยไหม" มารผู้ลงมือแสยะยิ้มแล้วมองเลยมายังสาวเจ้า "ใช้ได้นี่ยายหนู อนาคตไกลถ้ายังรอดไปได้นะ"
สาวเจ้ายกมือขึ้นข้างหนึ่ง "ไม่คิดรอดไปจากนี้อยู่แล้วเจ้าค่ะ ตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ออกไปอยู่แล้ว แต่ก่อนไปขอวัดฝีมือกับขุนพลสักตนก่อนนะเจ้าคะ" ยิ้มให้อย่างสดใสผิดอารมณ์มากที่สุด
เพราะไม่คิดว่าจะได้รับการตอบกลับมาแบบนี้ทำเอาขุนพลมารร่างใหญ่อึ้งไปเลย ไม่แค่นั้นอีกสองอึ้งเช่นกัน
"นางคงสติไม่ครบนัก"
"คงแบบนั้น แต่พลังใช้ได้นะ"
"นางอยากวัดฝีมือกับเจ้านี่นา ให้นางสมหวังสักหน่อยสิ" มารที่นั่งอยู่บนหลังสัตว์อสูรช่วยส่งเสริม
มารร่างใหญ่มึนงงนิดหน่อยกับความคิดนาง "เอาสิ ถ้าเจ้าทำให้ข้าได้สักแผลจะละเว้นชีวิตให้ละกัน" แสยะยิ้มเหี้ยมได้น่ากลัวยิ่ง คนของฮู่ซานบางคนถึงกับเข่าอ่อนต่างจากคุณหนูเจียงยังยืนได้อย่างมั่นคง
"น่ากลัวมาเลยเจ้าค่ะ แค่แผ่ปราณมารออกมาก็ทำหลายคนหมดสติได้แล้ว" อิลิเลียกลืนน้ำลายฝืดคอ
"ก็เจ้านี่ระดับขุนพลนี่นาแม่นางน้อย ไหนแสดงให้พวกข้าดูสิความกล้าเมื่อครู่" อีกหนึ่งขุนพลผู้มีใบหน้าสวยหวานยกมือให้สัญญาณ พอตวัดมือลงอาวุธประจำตัวขุนพลมารร่างใหญ่ก็มาถึงคอคุณหนูเจียงแล้ว
ทั้งที่ควรเห็นศีรษะสาวเจ้าตกพื้นแต่เปล่าเลย เสี้ยววินาทีอาวุธถูกเตะส่งขึ้นฟ้าแล้วสาวเจ้าก็กระโจนเข้าใส่ดุจแมวป่าดุร้าย
"ทักษะนักรบขั้นกลาง พัดกวาดวงกว้าง!" ลมพายุทำลายล้างแบบทอนาโดลูกใหญ่ก่อตัวในเสี้ยววินาทีแล้วถล่มใส่พวกมาร ทั้งบนพื้นทั้งบนฟ้า ถล่มทลายเป็นวงกว้างเก็บกวาดมารเล็กมารน้อยไปหลายร้อยในครั้งเดียว ส่วนขุนหลมารทั้งสามกลิ้งไม่เป็นท่าไปหนึ่ง อีกสองถอยหลังไปหลายก้าว ต่างจับจ้องสาวน้อยอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนกลายเป็นหงุดหงิดเหลือทน
"นางเด็กนี่อย่าอยู่เลย!" หนึ่งขุนพลมารหน้าสวยที่ล้มกลิ้งกระโจนจากพื้นมาฟาดฟันพลังใส่สาวเจ้า ก่อนเจ้าร่างใหญ่ตามมาสมทบ
อิลิเลียไม่ห่วงสวยอยู่แล้วกลิ้งตัวหลบ วิ่งหน้าตั้ง คลานเป็นแมวก็เอา ยิ่งทั้งสองร่วมมือกันถล่ม สายพลังมากมายเฉี่ยวไปมาสุดอันตราย แล้วยังไล่กวดกัดไม่ปล่อย
"จะหลบเก่งอะไรนักหนานังเด็กนี่!" ทุ่มใส่กะลบเงาหัวได้แน่นอนทว่าทางนี้ปัดป้องแล้วไถลผ่านราวปลาในน้ำ
"เป็นเจ้ารู้ว่าโดนแล้วเจ็บยังรอรับไหมเล่า โวยวายอะไรใช้สมองหน่อยค่ะ" กระโดดข้ามหัวหนึ่งส่งเท้ายันไหล่อีกตนแล้วลอยขึ้นไปบนฟ้า สองมือมีลูกพลังที่ประคองไว้เมื่อก่อนหน้าแล้วทุ่มใส่ทันที ขุนพลร่างใหญ่ฟาดอาวุธออกไปชนกันกลางอากาศ เกิดระเบิดรุนแรงพัดกวาดทุกสิ่งพินาศ ใครโดนลูกหลงบ้างไม่มีเวลาดู ขุนพลมารตามไล่ล่าแบบไม่ให้มีจังหวะพักหายใจ
ในเมื่ออยู่ในโลกเทพเซียนอิลิเลียใช่ว่านั่งๆ นอนๆ เป็นคุณหนูเอาแต่ใจเก็บแต้มให้ครบอย่างเดียว เธอเองก็ใช้โอกาสนี้ฝึกฝนตนดังที่เคยบอกจินตกชจริงๆ
"ฉันน่ะไม่เอาอีกแล้วได้การเลือกให้คนอื่นปกป้องอย่างเดียว มันน่าสมเพชที่สุด!" ทักษะนักรบรวมกับพลังฝีมือที่ฝึกฝนมา ทำให้รับมือขุนพลมารได้อย่างน่าทึ่ง แม้แต่ขุนพลอีกหนึ่งผู้นั่งดูยังไม่คาดคิด
"ยายหนูนั่นเป็นใครกันแน่"
"รับมือพวกเราถึงสองตนได้ มันไม่ธรรมดาแล้ว"
"ฮู่ซานมีศิษย์ฝีมือดีขนาดนี้เชียวหรือ"
พวกมารทั้งหลายต่างหันไปซุบซิบกัน
"ไม่ใช่ศิษย์ฮู่ซานหรอก นางคือคุณหนูคนเล็กของเจียงเจินกูน่ะ ชื่อเจียงอวี้เอี๋ยน" คนตอบยืนกอดอกพิงเสาหินแตกหักต้นหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากขุนพลมารมากนัก
"เฮ้ย นั่นเจ้ายังไม่ตายอีกเหรอ!?" ขุนพลมารที่เคยนั่งหาวบนหลังสัตว์อสูรชี้นิ้วมาที่คนพูด ซึ่งไม่ใช่ใครเลยผานเฉียงเต้าสุดขี้ริ้วคนนี้เอง
"ยังมีขา มีเงาด้วยนะ คิดว่าตายไหมล่ะ" ตอบแบบยียวนก่อกวนส้นเท้าประชาชีมากมาย
ปราณมารแบบร้อนดังไฟนรกพัดใส่ไม่มีบอกล่วงหน้า ขุนพลมารคงเหลืออดกับนิสัยเชิญชวนบาทาของผานเฉียงเต้าเลยทุ่มใส่เสียราวจะเปลี่ยนแดนมนุษย์ให้กลายเป็นนรกเพลิงร้อน
"งั้นตายของจริงมันเดี๋ยวนี้เลยละกัน"
"แว้ก! ดับเพลิงต้องจิ้มเบอร์ไหนเนี่ย ใครรู้บ้างเรียกดับเพลิงที!" ผานเฉียงเต้าวิ่งพล่านตื่นตกใจมากมายท่ามกลางทะเลเพลิง
"พี่จินต์ ที่นี่มีดับเพลิงให้เรียกที่ไหนเล่า" คุณหนูเจียงเสียศูนย์ไปวูบหนึ่งเลย ไม่คิดว่าพี่ชายขี้ริ้วจะลืมได้
"ไม่มีเหรอ งั้นก็ต้องดับเองสินะ" มือข้างหนึ่งตวัดออกไปกระแสพลังบางเบาทว่าดับทะเลเพลิงหายวับได้ทั้งหมดในพริบตา "ดับไม่ยากนี่ หรือฉันควรไปทำงานหน่วยดับเพลิงหลังจากนี้ดีนะ" ยิ้มสดใสทำลายสายตาผู้เห็นได้สิบระดับ กระอักเลือดตามกันไป
"จะ... เจ้านี่มันอะไรกัน เพลิงของข้าไม่ใช่เพลิงทั่วไปนะเว้ย" ขุนพลมารกัดฟันกรอด ก่อนจะตาโตแทบถลนออกจากเบ้าเพราะหมัดสุดหนักพุ่งมาถึงหน้าแล้วซัดเข้าไปเต็มเหนี่ยว ส่งปลิวไปพร้อมฝนเลือด ไปตกพื้นไกลลิบแถมกลิ้งไปอีกยี่สิบตลบ
"เบาไปไหมนั่น?" มองหมัดตนเองสลับกับขุนพลที่โดนซัดปลิวไป
"แบบนั้นไม่เรียกเบาแล้วค่ะ" คุณหนูเจียงเห็นจมูกขุนพลมารตนนั้นยุบหายไปเลยนี่นา
"ฉันหมายความว่าเจ้าขุนพลมารตนนั้นตัวเบาไปหรือเปล่าต่างหาก นึกว่าซัดเข้าไปแบบนั้นแล้วคงทำให้หน้าหงายเท่านั้น" นี่เขาใช้พลังในระดับที่เคยซัดราชาซอมบี้ปลิวเพราะคาดว่าขุนพลมารน่าจะเจ๋งกว่าเลยทุ่มฝีมือหน่อย ใครจะคิดว่าปลิวไปแบบนั้น
เจียงอวี้เอี๋ยนมือหนึ่งกดขมับอีกมือปัดป้องอาวุธในมือขุนพลร่างใหญ่ แม้การแบ่งความสนใจไปทางอื่นนอกจากการต่อสู้ตรงหน้าถือว่าอันตรายมาก แต่คุณหนูเจียงก็ไม่อาจปล่อยผ่านได้ "พี่จินต์จริงจังหน่อยค่ะ จอมมารอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นักนะคะ" เธอรับรู้ถึงปราณมารไร้ขอบเขตมาครู่หนึ่งแล้ว และปราณมารนั้นใกล้เข้ามาทุกที อย่างน้อยยามนี้ควรเก็บพวกขุนพลให้หมดก่อนไม่เช่นนั้นคนเจ็บคงเยอะแยะแน่หลังจากนี้
"จอมมารที่ว่านั่นคือคนที่นั่งตั้งห้างบนหลังเสือดำมีปีกนั่นใช่เปล่า" คนขี้ริ้วชี้ไปยังสัตว์อสูรร่างใหญ่สีดำที่เพิ่งบินมาถึง บนหลังสัตว์บินตัวนั้นมีร่างขาวสว่างดึงดูดสายตาทุกชีวิตตรงนั้นได้ทั้งหมด
สองมือสาวเจ้ายกกุมแก้มก่อนจะทุ่มแรงทั้งหมดวิ่งมากระแซะติดคนขี้ริ้วอย่างรวดเร็ว "จอมมารจริงๆ ด้วย มาเร็วไปไหมคะ!?" ปากคอสั่นน้ำตาปริ่มจะร่วงจากความกลัวแล้ว
บุรุษบนหลังสัตว์อสูรรูปงามประดุจเทพ เส้นผมสีขาวหยักศกเล็กน้อยปล่อยสยายไปกับแผ่นหลัง ดวงตาสีน้ำเงินเขียว ทั้งร่างดูอัดแน่นด้วยพลังอันหยั่งไม่ถึง
นี่คืออีกหนึ่งลูกรักคุณนักเขียนสินะ คุณภาพล้นแก้วแล้วล่ะ
"นั่นก็หล่อไม่น้อยหน้าพระเอกเลยนะ ทำไมไม่เห็นชมเลยล่ะ" มองคนที่เกาะติดด้วยความประหลาดใจ
อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็ว "มันน่ากลัวจนสมองว่างไปเลยค่ะ เห็นแล้วรู้สึกเหมือนตกลงไปในร่องน้ำแข็งแถวขั้วโลกอย่างไรอย่างนั้น"
"จอมมาร นั่นมันจอมมารนี่นา"
"ทำไมจอมมารมาที่นี่"
"ต้องหนี พวกเราหนีเร็ว!!"
ชาวฮู่ซานแตกตื่นวิ่งหนีกันวุ่นวายในเวลาเช่นนั้นมีหรือพวกมารยอมปล่อยผ่าน กองกำลังมารจู่โจมเข้าทำร้ายมันจึงเกิดเป็นการต่อสู้โกลาหลไปทั่วบริเวณอีกครั้ง หลังจากชะงักจากการปะทะกับขุนพลเมื่อครู่
"ท่านจอมมารขออภัยขอรับที่พวกข้ายังจัดการทุกอย่างไม่เรียบร้อย" ขุนพลมารร่างใหญ่คุกเข่าตรงหน้าจอมมารซึ่งมีร่างกายเท่าคนธรรมดา
"ถ้ายังมีลู่เยวี่ยสืออยู่มันก็ธรรมดาที่พวกเจ้ายังทำลายฮู่ซานไม่ได้ ว่าแต่มันอยู่ไหนแล้วล่ะ หรือพวกเจ้าช่วยกันส่งมันไปนรกแล้ว" ดวงตาสีน้ำเงินเขียวทอประกายงดงามขณะกวาดมองแล้วไปหยุดที่ชายหนุ่มหน้าตาขี้ริ้วที่ยืนอยู่กับลูกสาวคนเล็กของเจียงเจินกู
อิลิเลียกระตุกชายเสื้อคนที่เธอเกาะอยู่ "พี่จินต์พวกเราหนีกันบ้างเถอะ" กวาดมองไปทั่วเพื่อประเมินว่าทางไหนฝ่าออกไปง่ายที่สุด
"มีคนของหมานไป่มาช่วยเช่นนั้นหรือ" จอมมารทีท่าทีราวกำลังเจอเรื่องสนุกเพิ่มขึ้น
"ไม่ใช่ขอรับ ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่แต่ข้ายอมรับว่านางเก่งมาก" ขุนพลร่างใหญ่กดสายตาดุดันใส่สาวเจ้าซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้คุณหนูเจียงเกรงกลัวสักนิด แลบลิ้นตอบกลับไปเสียเลย "นางเด็กนั่น!"
"เหมือนเจ้ามีเรื่องกับนางอยู่เลยนั่น"
"ขอรับ ข้าปะทะกับนางอยู่เมื่อครู่ขอรับ" เจ้าขุนพลรายงานตรงๆ ราวกำลังขอโอกาสต่ออีกครั้งจากเมื่อครู่
จอมมารกดสายตาเย็นยะเยือกลงที่คนขี้ริ้วอย่างเจาะจง "ลู่เยวี่ยสืออยู่ไหน ทำไมถึงมีเจ้าตัวอันตรายนี้มาแทน"
"ตั้งแต่บุกมาถึงพวกข้ายังไม่เจอลู่เยวี่ยสือเลยขอรับ ไม่รู้เลยว่ามันหายไปไหน แม้แต่จิตก็จับไม่ได้" ขุนพลผู้มีเส้นผมสีเพลิงซึ่งก็คือเจ้าตนที่นั่งหาวอยู่บนหลังสัตว์อสูรไม่ใช่แค่ยืนเฉยเจ้าตัวพยายามแผ่จิตตรวจสอบตลอดเวลาแต่ก็คว้าน้ำเหลว
"หาไม่เจอ... ออกจากสำนักพร้อมพวกขี้ขลาดด้วยหรือไง" น้ำเสียงจอมมารบ่งบอกการดูถูก
"ลู่เยวี่ยสือแค่ออกไปซื้อเหล้าที่เมืองข้างๆ น่ะ คาดว่าอีกพักใหญ่ถึงจะกลับมาฉะนั้นตอนนี้ช่วยนั่งรอเฉยๆ แล้วเลิกรังแกศิษย์สำนักเดียวกับข้าก่อนได้ไหม" เป็นคำตอบแบบที่ชวนให้มือเท้าพวกมารกระตุกมากมาย ขุนพลแต่ละตนเขม็งตาเหี้ยมโหดใส่อย่างพร้อมเพรียง "ช่างลำเอียงแท้ ทางโน้นล่ะถามหาจังส่วนทางนี้ก็อยากลบเงาหัวให้จัง ข้าละน้อยใจ" บ่นพลางโคลงหัวไปมาอย่างคนสุดเอือมแปลกๆ
"พี่จินต์จะเรียกหาคนมาลบเงาหัวแบบนี้ไม่ได้"
"ทำไมล่ะ?" ถามซื่อๆ
"เพราะมันไม่มาแค่หนึ่งนะสิคะ!" ว่าแล้วยกสองมือผลักข้ามไหล่คนขี้ริ้วไปด้านหน้า กันพลังทำลายที่พุ่งเข้ามาแล้วตามมาด้วยอาวุธด้ามใหญ่ทว่าทั้งสองหมอบหลบพร้อมกัน จากนั้นก็พุ่งหลบออกไปคนละทางไล่หลังไปด้วยแรงระเบิดร้ายแรง
แรงทำลายทำโถงใหญ่พังทลายลงทั้งหมด คนเจ็บมากมายไม่สามารถหลบหนีได้เมื่อพวกมารมากกว่าล้อมไว้ทุกทาง พวกที่อยู่บนเขาลูกอื่นก็มีกองทัพมารไปไล่ล่ามากมายเช่นกัน ยามนี้คนที่เหลือมารวมตัวกันเป็นก้อนอยู่กลางลานใหญ่ ซึ่งแต่ละคนสภาพไม่ดีนัก
"ทำไมท่านเจ้าสำนักกับพวกผู้อาวุโสยังไม่กลับมาอีก มันห้าวันแล้วนะ" เสอทุ่ยโอดครวญ ฟันกระทบกันกึกๆ อย่างหวาดกลัวจับจิต
"แบบนี้พวกเราตายหมดแน่ทำยังไงดี" ไห่ซือทรุดลงไปนั่งกุมหัวตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหามารใกล้ตัว "พวกท่านไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าจะทำทุกอย่างที่ท่านต้องการ!"
"ศิษย์พี่ไห่ซือ ท่านทำบ้าอะไร!?" ศิษย์คนอื่นๆ ไม่อยากเชื่อการกระทำนี้
"ไม่อยากตายงั้นหรือ งั้นฆ่าเจ้าพวกนั้นสิ แล้วข้าจะยอมไว้ชีวิตให้ ใครไม่อยากตายก็ก้มหัวให้พวกข้า แล้วฆ่าพวกต่อต้านให้หมด" ขุนพลมารตนหนึ่งตะโกนก้อง
หลายคนสิ้นคิดร้องขอชีวิตจากพวกมารตามไห่ซือ แล้วหันมาทำร้ายคนสำนักเดียวกันตามที่พวกมารต้องการ นั่นทำให้จินตกชเตะส่งเศษหินใส่คนพวกนั้นขับไล่คนเห็นแก่ตัวพวกนั้นออกไป
"แม้เจ้านิสัยไม่น่าคบแต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่าพวกเจ้ากล้าแม้แต่เข้าพวกกับมารเพื่อให้รอดชีวิตแบบนี้เลย ไห่ซือ" จินตกชไม่รู้ว่าจะทำภารกิจให้เสร็จสิ้นได้อย่างไรถึงอยากมีชีวิตอยู่อีกสักพัก เพราะผลการทำภารกิจล้มเหลวมันเลวร้ายมาก ทว่ายามนี้ตายก่อนแล้วค่อยขอโอกาสแก้ตัวทีหลังละกัน
"เจ้าว่าพวกข้าแบบนั้นมันไม่ถูกใครบ้างไม่รักชีวิต การมีอยู่ของพวกข้ามีค่ามากกว่าไอ้สวะอย่างเจ้ามากมายนัก ฉะนั้นเจ้าก็ตายไปซะ" ไห่ซือกำกระบี่ประจำตัวพุ่งเข้าฟาดฟันศิษย์น้องที่อ่อนด้อยกว่าตัวมัน
"ช่างกล้าพูดออกมาได้นะคะ ทำไมถึงมีนิสัยสวะแบบนี้" อิลิเลียพุ่งเข้าไปรับมือแทนศิษย์ฮู่ซานที่ไม่ไหวแล้ว
"สวะมันท่านมากกว่ากระมัง คบหากับเจ้าสวะนั่นได้แบบนั้น" ไห่ซือฟาดฟันกระบี่ใส่รวดเร็วทว่าไม่เร็วไปกว่าฝ่ามือล้วนๆ เสยคางแล้วตามด้วยพลังทิพย์อัดเข้ากลางตัวส่งกระเด็นไปซบเท่าขุนพลมารได้เหมาะเหม็ง
"ต้องการต่อกับข้าอีกรอบแล้วสินะ" ขุนพลมารร่างใหญ่แสยะยิ้มเหี้ยมเตะเศษขยะพ้นทาง แล้วพุ่งมาถึงเธอในพริบตา พลังทำลายร้ายแรงคงได้ลบเงาหัวเธอถ้าเจ้าขุนพลไม่โดนเตะส่งไปตกไกลถึงสิบจั้งจากฝีเท้าคนขี้ริ้ว
อิลิเลียอย่างกรีดร้องให้โลกแตก กลัวจนจะร้องไห้แล้ว
"พี่จินต์!" เจ้าหล่อนซุกหน้าเข้ากับหลังของหนุ่มขี้ริ้ว ตัวสั่นเป็นลูกนก
"ออกไปจากเรื่องเสียเดี๋ยวนี้เลย" จินตกชบอกขณะสายตาจับอยู่ที่จอมมาร
"แล้วพี่จินต์ล่ะ?"
จินตกชถอนใจเฮือกหนึ่ง "จะตบกบาลจอมมารสักทีน่ะ"
คำตอบแบบนี้มันเหมือนตอนนี้จินตกชตัดสินใจออกไปสู้ตายกับราชาซอมบี้หน้าประตูทางเข้าโคลเทคและมันก็ทำให้อิลิเลียเลิกตัวสั่น
"ไม่เอาค่ะ ถ้าพี่จินต์ยังไม่ไป ฉันก็ขออยู่ต่อให้ถึงที่สุด แค่ขุนพลมารฉันไหวค่ะ!" ดวงตาสาวเจ้าเป็นประกายวาววับ จับจ้องขุนพลมารทั้งสามแบบพร้อมลงสนามรบอีกครั้งแล้ว "เปิดทักษะทั้งหมด" ไอพลังจากสาวเจ้าทำกองทัพมารผงะขุนพลมารทั้งสามสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาฉับพลัน
"เฮ้ยๆ ยายเด็กนั่นยังมีพลังระดับนี้เลยหรือ"
"ให้ตายสิ อายุเพียงเท่านั้นไม่น่ามีพลังระดับนี้ได้นี่นา"
ไม่แค่เหล่าขุนพลที่นึกหวั่นพลังที่แผ่ออกมาจากคุณหนูเจียง แม้แต่จอมมารยังสนใจฉะนั้นการเปิดฉากจู่โจมก่อนจึงมาจากจอมมาร เส้นพลังแค่เล็กน้อยทว่าแรงทำลายร้ายเหลือพุ่งใส่อิลิเลียชั่วแวบ และถูปัดทิ้งจากมือหนุ่มขี้ริ้ว
"อย่ารังแกผู้หญิงสิ ไม่งามเลยคุณจอมมาร" แม้อยู่ท่ามกลางอันตรายร้ายแรงทว่าคนขี้ริ้วยังพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิทีเล่นทีจริงได้อย่างน่าโมโห "อิลิก ถ้าเจอกันเรื่องหน้าเดี๋ยวเลี้ยงหมูกระทะนะ"
"สัญญาณนะพี่จินต์" สาวเจ้าตาพราวระยับ คาดหวังเต็มที่
"แน่นอน" ยื่นนิ้วก้อยให้เกี่ยวด้วย ลิอิเลียรีบยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยว แล้วกระโจนออกไป สีหน้าไร้ซึ่งความหวาดกลัวจากนั้นเปิดการถล่มเต็มกำลัง
จอมมารแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยันราวการดิ้นรนนี้ช่างไร้สาระในสายตายิ่งนัก แค่แผ่จิตสังหารพร้อมปราณมารออกมาแค่ชั่วแวบก็ทำคนของฮู่ซานทั้งสำนักล้มลงไปชักที่พื้นท่าทางเจ็บปวดเหมือนใครจับร่างเหล่านั้นบิดอย่างแรง
"ตายให้หมด" มือเรียวสวยอย่างไม่น่าเป็นมือมารยกขึ้นแล้วเจ้าของมือถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่แค่เจ้าของมือเท่านั้นมารทั้งหมดที่อยู่ในฮู่ซานนั่นแหละตกตะลึง
มือหนาหยาบตบกบาลให้ผลัวะใหญ่จริงตามที่ลั่นวาจาไว้ แม้ไม่ทำให้ทางนั้นหัวทิ่มแต่ก็ทำจอมมารตกตะลึงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และนั่นทำให้พลังมารที่ใช้ออกมาสลายสิ้น
"นี่เจ้ามาถึงตัวข้าได้อย่างไร!?" มือข้างที่ยกขึ้นเปลี่ยนทิศมาคว้าคอคนขี้ริ้วซึ่งคว้าได้แค่อากาศ คนขี้ริ้วหายแวบมาลงพื้นได้อย่างมั่นคง
"เอาล่ะได้ตบกบาลแล้ว สบายใจ" พูดแล้วฉีกยิ้มสะใจไม่กลัวผลร้ายหลังจากนี้
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" อิลิเลียถึงกลับหลุดหัวเราะเสียงดัง "สมเป็นพี่จินต์ที่สุดเลยค่ะ FC พี่นะคะ"
"เจ้าอัปลักษณ์นั่นไม่ได้ตายดีแน่" ขุนพลร่างใหญ่สมเพชออกทางสีหน้า
"ถ้าทำได้นะคะ"
"เจ้าสองคนนี้เป็นลูกวัวเพิ่งเกิดหรือไง" สีหน้าเชื่อมั่นว่าหนุ่มขี้ริ้วจะเล่นงานจอมมารให้ยับได้ของสาวน้อยสร้างความกังขาให้เจ้าตัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"ไม่ใช่วัวนะ เป็นหนอนต่างหาก" อิลิเลียบอกสถานะให้เข้าใจเสียใหม่
"คิดว่าข้าเป็นเพื่อนเล่นให้ยอกย้อนได้หรือไง!" เมื่อครู่ขุนพลตนนี้รู้สึกนับถือคุณหนูเจียงขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเชียว นางกลับไร้หัวคิด
"คุณไม่ใช่เพื่อนฉันคะ และที่พูดนั่นไม่ได้ยอกย้อน มันคือความจริง พี่จินต์คือหนอนหนังสือผู้พลิกโลก (นิยายเรื่องที่เข้ามา) ได้ตัวจริงเสียงจริง" ชูหัวแม่มือให้อย่างคนเชื่อถือหมดใจ
"เจ้าสองคนมันยังไง ไม่กลัวเกรงความตายหรืออย่างไร?" ขุนพลร่างใหญ่ยอมรับว่าประหลาด ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอใครแสดงออกราวกองทัพตรงหน้าเป็นแต่สิ่งเล็กน้อยที่พบเจอได้ทุกวัน ไม่กังวล ไม่หวาดกลัว ยังคงมีสีหน้าทีเล่นทีจริงได้อย่างไม่เสแสร้ง
อิลิเลียโคลงหัวเล็กน้อย "อย่างไรก็ตายแน่นอนอยู่แล้ว ฉะนั้นแทนที่เอาแต่กลัวสู้ใช้มันเป็นแรงผลักดันให้ได้ทำอะไรสักอย่างที่ไม่กล้าทำสักครั้งในชีวิตมันน่าสนุกกว่าหนีหัวซุกหัวซุนนะว่าไหม" อย่างไรเธอก็น่ารักอยู่แล้วพอเพิ่มรอยยิ้มไม่เสแสร้งเข้าไปแม้นั่นคือขุนพลมารผู้ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนอยู่ในสายตาได้ยังชะงักไปชั่วขณะ ต่างจากจอมมาร
แววตาจอมมารยามนี้เหมือนมังกรโดนแตะเกล็ดย้อน "ข้าจะไม่ให้แม้มดสักตัวหลุดรอดไปจากฮู่ซานได้" จิตสังหารผสมปราณมารเข้มข้นไร้ขีดจำกัดพวยพุ่งออกมาจากรอบกาย แม้แต่มารทั้งหลายยังรีบหนีกันวุ่นวาย ขุนพลมารทั้งสามต่างถอยหนีไปตั้งหลักไกลลิบเช่นกัน
"อิลิก ช่วยป้องกันพวกนั้นที เอาแค่เท่าที่ไหวไม่ต้องดันทุรังล่ะ" ชี้นิ้วกลับหลังไปยังพวกฮู่ซานไร้กำลังหนีนอนแบ็บรอคนมาเชือด
"ได้ค่ะ" กระโจนมายืนปักหลักตรงหน้าคนของฮู่ซานแล้วกางเขตแดนด้วยพลังทั้งหมด "บางทีฉันคงไปก่อน แต่จะพยายามไปให้ช้าที่สุดค่ะ!" หากหนีออกไปก่อนจินตกชปะทะจอมมารคงไม่ต้องเจ็บตัว แต่อิลิเลียไม่อยากรู้สึกเหมือนตอนที่จินตกชส่งพวกเธอเข้าเขตปลอดภัยแล้วพุ่งออกไปสู้กับราชาซอมบี้เพื่อให้ภัยคุกคามนั้นไม่มีโอกาสคุกคามผู้ใดได้แบบนั้นอีกแล้ว เธอถึงเลือกรับทักษะนักรบแล้วไม่เปลี่ยนอีกเลยเพื่อว่าถ้าได้เจออีกครั้งจะไม่เป็นคนที่รับการปกป้องอย่างเดียวแบบนั้นอีกเด็ดขาด
จินตกชยิ้มแล้วพยักหน้า "เอาละฉันเองก็ขอแหกสัญญาณที่ให้กับอาจารย์เช่นกัน ถ้าได้เจออีกจะรับโทษอย่างไม่โอดครวญเลยนะท่านอาจารย์" มือหนึ่งกระตุกหยกรูปดอกกล้วยไม้เล็กจิ๋วออกมาจากข้างเอวแล้วกำลงไป หยกแตกเป็นผง ตุ้มถ่วงน้ำหนักที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นสลายสิ้น พลังจิตกับทักษะที่ถูกสะกดไว้ปลดปล่อยออกมาฉับพลัน อายพลังนั้นทำพื้นสะเทือน
"คว่ำเจ้าไม่ลงแต่ทำให้กลับไปรักษาตัวได้หลายปีแน่นอน" หยกที่กังจวี้ให้ไว้คือสิ่งปลดปลดผนึกทั้งหมดนั่นเอง รับมาแล้วคิดว่าไม่ต้องใช้ก็ได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว อย่างไรต้องตัดกำลังให้ลู่เยวี่ยสือมีเวลามากที่สุด "เปิดทักษะทั้งหมด สะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้าขั้นต่ำแบบต่อเนื่อง" รอบกายปรากฏคมอากาศนับพัน เพียงตวัดมืออกไปคมพลังพวกนั้นฟาดฟันออกไป ต่อให้ทางนั้นเป็นจอมมารก็ยังมีเจ็บ
ไม่ว่าหลบไปทางไหนคมอากาศยังคงฟาดฟันถล่มแบบไม่มีช่องว่างเหลือให้ถอยแม้สักนิด สิ่งที่ทำได้คือตั้งรับเต็มกำลัง มันเป็นครั้งแรกที่จอมมารรู้สึกว่าตนกำลังโดนไล่ต้อน
"นี่เจ้า! พลังแบบนี้มันอะไรกัน" จอมมารกุมอกบาดแผลใหญ่เลือดไหลโกรก สีหน้าทั้งตกใจทั้งตื่นเต้นราวการจู่โจมเมื่อครู่ทำเจ้าตัวได้เจอเรื่องสนุกแล้ว "แบบนี้สิค่อยคุ้มกับการมาฮู่ซาน หวังว่าเจ้าจะทำให้ข้าสนุกได้นานสักหน่อย เจ้ามนุษย์อัปลักษณ์"
"จัดไปอย่าได้รอช้าเลยพี่ท่าน" ตอบรับพร้อมยื่นมือไปกระดิกนิ้วเรียก ความองอาจมั่นใจพร้อมยิ้มยียวนก่อกวนบาทาชาวบ้านโปรยให้อย่างเจาะจง
พริบตาทั้งสองก็ปะทะกันร้อยกว่ากระบวนท่าทำเอาภูเขาทั้งลูกหายแวบ กองทัพมารเกือบหายไปครึ่งจากลูกหลงดีที่พวกขุนพลช่วยกันป้องกันได้ทัน ทางคนของฮู่ซานได้คุณหนูเจียงป้องกันแต่ก็ไม่ดีเท่าไรนัก ตอนนี้ใบหน้าสาวน้อยซีดไร้สีเลือด พลังของทั้งสองทำเธอแทบกระอัก
[ภารกิจของท่านลุล่วงเรียบร้อยแล้ว รางวัลจะถูกส่งเข้าคลังเก็บโดยอัตโนมัติ]
อยู่ๆ ข้อความก็เด้งเข้ามาแทรกระหว่างการปะทะเดือด นั่นทำให้จินตกชยิ้มออกมาจากใจจริงๆ ได้รางวัลนั้นดีใจแน่นอนทว่าที่มากกว่าคือไม่ทำให้ผลงานใครและนักเขียนคนไหนหายไปแน่นอนแล้ว แม้ไม่รู้ว่าทำไมพระเอกที่ปิดด่านไปแล้วถึงธาตุไฟเข้าแทรกก็ตาม ทว่ายามนี้เจ้าตัวพร้อมทุ่มหมดหน้าตักเพื่อให้พระเอกมีเวลาเทินดาร์กออกมาถล่มโลกแล้ว


ตอนที่ 6
พลังอ่านความรู้สึก พลังบัญชาให้ทุกคนทำตามอย่างขัดขืนไม่ได้เป็นพลังของดร.ซอยล์ ตามที่นักเขียนบรรยายไว้ซึ่งมันจะแข็งแกร่งขึ้นหลังจากกลับมาจากโดนหักหลังในตอนนั้น ทว่ายามนี้มันมีอยู่กับพระเอกลู่เยวี่ยสือพระเอกในนิยายอีกเรื่อง ซึ่งแบบนี้มันผิดปกติ นักเขียนต่อให้คนเดียวกันก็ไม่เอาพลังมาใส่ซ้ำกันแน่นอน ส่วนถ้าใครก๊อปก็ไม่ใส่แบบโจ่งแจ้งเช่นนี้เขาต้องมีการบิดเบือนเล็กน้อย แต่นี่มันตรงเป๊ะ พระเอกไม่ใช่ผู้เข้ามาเดินเล่นแล้วพ่อคุณมีพลังแบบเดียวกันได้ไง หรือตอนนี้ฉันอยู่ในนิยายแนวระบบของพระเอกที่พระเอกท่องไปตามโลกต่างๆ กันแน่
"อิลิก โลกซอมบี้เรื่องก่อนกับเทพเซียนเรื่องนี้คนเขียนคนเดียวกันหรือเปล่า"
"ไม่ค่ะ คนละคนกัน ฉันอ่านมาแล้วทั้งสองเรื่องค่ะ พลังของซอยล์เป็นแบบนั้นจริงๆ ส่วนพลังของลู่เยวี่ยสือคือทำได้ทุกอย่างค่ะ เพราะงั้นถ้าทำให้เซลล์แตกได้ก็น่าเป็นได้ค่ะ" อิลิเลียเองก็แปลกใจเล็กน้อยตอนเห็น แต่พอนึกถึงต้นฉบับแล้วเข้าใจได้ ต่างจากจินตกชที่เห็นว่ามันผิดปกติมาก
"พลังซ้ำกันแบบนี้ได้หรือ?"
"ได้สิคะ ที่โลกถ้าพลังไหนฮิตมากก็เอาใส่พระเอกนางเอกแทบทั้งนั้น มันเหมือนธีมโลกนิยายนั่นแหละคะ"
โลกไหนกันที่ทำแบบนั้น
"ไม่เหมือนเฟ้ย พลังถือเป็นอัตลักษณ์แต่ละตัวละคร คล้ายได้แต่ไม่ใช่ก๊อปพาสแบบนั้น นี่มันเหมือนเอาตัวละครจากเรื่องหนึ่งมาใส่อีกเรื่องเลยนะ แบบนั้นมันยำเรื่องแล้ว"
"ไม่นี่คะ พระเอกมีพลังทำอะไรก็ได้รวมทุกเรื่องก็เป็นเรื่องธรรมดานี่คะ เขาเขียนแบบนี้กันทั้งนั้น พี่จินต์เองอ่านมาเยอะถึงเลือกโลกระดับสูงไม่ใช่หรือคะ" สีหน้าท่าทางของอิลิเลียไม่มีความรู้สึกแปลกกับสิ่งที่พูดออกมาเลย นั่นทำให้จินตกชฉุกคิดขึ้นมาอีกเรื่อง
"อิลิก เธอเป็นคนของดาวไหนหรือ?" แทบกลั้นใจถาม
"มาจากดาวเดียวดับพี่จินต์นั่นแหละค่ะ"
"ถ้ามาจากที่เดียวกันไม่คิดว่าพระเอกแต่ละเรื่องมีพลังเหมือนกันมันแปลกหรือไง"
อิลิเลียขมวดคิ้ว "ไม่แปลกเลยค่ะ พี่จินต์ลืมไปหรือเปล่าว่าอย่างนิยายแนวบุกดันเจี้ยนพระเอกมักกากก่อนแล้วได้ระบบพิเศษมาช่วยให้ลุยเดี่ยวได้ใหญ่โตมีตั้งกี่เรื่อง อาชีพฮิตทั้งหลายที่พระเอกแต่ละเรื่องเลือกก็อาชีพเดียวกัน แล้วยังพวกเทพเซียนก็ใช้วิชาเหมือนๆ กันทั้งนั้น พระเอกเป็นมาเฟียก็เยอะแยะ รวย หล่อ เลว ลูกน้องมากมายนั่นก็ตลาดเลย ทั้งพลังทั้งความบังเอิญพิเศษทั้งหลายมันก็พล็อตเดียวกัน ถ้าวิเคราะห์จริงๆไม่ต่างกันสักนิด แต่ที่ทำให้ทุกเรื่องต่างกันคือการดำเนินเรื่องของนักเขียนแต่ละท่าน เสน่ห์ของนักเขียนแต่ละท่านนี้แหละที่ทำให้ตัวละครมีชีวิตต่างกันแม้แนวเดียวกันพลังเดียวกันก็ตาม" อิลิเลียยืดอกอธิบายท่าทางราวผู้รู้กำลังโปรดหนอนหนังสือฝึกหัด
"เออ จริงแฮะ" คิดตามแล้วจินตกชชักเห็นด้วย "ฉันคงคิดมากไปเอง พระเอกมีพลังเทพๆ เหมือนกัน... แต่คำเรียกพลังก็น่าจะต่างกันไม่ใช่เหรอ" เข้าใจแต่รู้สึกเหมือนยังมีเรื่องติดใจยังไงไม่รู้สิเว้ย
"ให้เรียกอย่างไรล่ะคะ พลังที่ใช้อ่านความรู้สึกได้กับพลังบัญชา หรือควรทับศัพท์ด้วยคำเท่ๆ ดีละ" สาวน้อยถามเหมือนอยากได้คำเรียกทักษะเท่ๆ ของตนอย่างไรอย่างนั้น
จิยตกชโปรยยิ้มหลอกหลอน "เอาทักษะขี้ริ้วพลังแม็กซ์บ้างไหมเล่า"
อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็ว "ขอแค่นักรบที่พัฒนาได้ก็พอแล้วค่ะ"
จินตกชหัวเราะในลำคอแล้วเปลี่ยนจากท่านั่งม้ามาเป็นการย่างเท้าแบบค่ายกล "แล้วนี่คิดออกจากเรื่องเมื่อไหร่ล่ะ อีกไม่นานจะเกิดการไล่กวาดล้างสำนักเซียนต่างๆ ของพวกมารแล้ว ถึงตอนนั้นเละไม่มีคนช่วยไม่รู้ด้วยนะ"
"ถึงตอนนั้นก็มาพึ่งพี่จินต์ไงคะ ขนาดพลังบัญชาของดร.ซอยล์ที่ไม่มีสิ่งใดขัดขืนได้พี่จินต์ยังตอกกลับหน้าหงายได้เลย แค่จอมมารขี้ผงค่ะ" คนพูดเชื่อมั่นเสียยังกับเป็นคนเขียนบทเอง
"มะเหงกให้ ตัวใครตัวมันสิเว้ย" ว่าแล้วสะบัดมือไล่ไปด้วย สาวน้อยถูกไล่ดิ่งเข้ามาไล่ตะครุบ แน่นอนว่าหลังจากชินกับตุ้มถ่วงน้ำหนักแล้วหลบหลีกแค่นี้ไม่ยาก
"พี่จินต์" อิลิเลียลากเสียงยาว แล้วพุ่งเข้าไล่ตะปรบราวแมวยักษ์ล่าเหยื่อ ทว่าเหยื่อขี้ริ้วว่องไวดุจสายลม ทั้งสองเลยไล่กันโครมครามให้คนที่มาเห็นยืนอึ้ง
"พวกเจ้าทำอะไร?" ที่ถามนั่นเพราะตอนนี้ทั้งสองคนไล่กวดกันอยู่นั่นอิลิเลียทำหินปูลานพังไปเป็นแถบ หลังคาเรือนพักเปิดเปิง ระเบียงหักพัง ต้นไม้โค่นไปหลายต้น ตะเกียงประดับสวนล้มแตกกระจาย ส่วนคนโดนไล่กระโดดไปทางนั้นทีทางนี้ทีราวเป็นลูกนกตัวน้อยตั้งใจหลอกล่อแมว
พอได้ยินเสียงเย็นชาทุ้มต่ำทั้งสองคนชะงักกึกเหลียวไปมองพร้อมกัน ก่อนกระโดดกลับลงมาที่ลานฝึก
"คุณหนูเจียง ไม่นึกว่าท่านอยู่ที่นี่ด้วยมีธุระใดกับคนของฮู่ซานเช่นนั้นหรือ?" คำถามธรรมดาเมื่อมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมายืนอยู่ในเขตบ้านตน ทว่าตัวตนของเขาคงน่ากลัวไปหน่อยมันเลยทำให้สาวน้อยขยับไปเกาะแอบด้านหลังคนขี้ริ้ว
"ข้า... ข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับพี่จินต์เลยแวะมาหาเขาเจ้าค่ะ ท่านรองเจ้าสำนักอย่าได้ใส่ใจข้าเลย" สองมือเกาะคนขว้างหน้าแน่นแทบกลายเป็นการกอดแล้ว
"ออกไปห่างหน่อยก็ได้" เอามือยันหัวแม่คุณอย่างไม่จริงจังนัก "อย่างที่ยายนี่ เอ๊ย นางบอกนั่นแหละเรามีเรื่องคุยกันนิดหน่อย แล้วท่านรองเจ้าสำนักเล่ามีธุระใดท่านถึงมาที่นี่"
ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าจินตกชรู้สึกว่าสายตาลู่เยวี่ยสือยามมองอิลิเลียน่ากลัวกว่าปกตินิดหน่อย
"ท่านเจ้าสำนักเรียกทุกคนในฮู่ซานไปรวมตัวกันที่ลานใหญ่ หากเขตเรือนของท่านอาวุโสกังจวี้ไม่มีเขตแดนปิดกั้นเสียงข้าก็ใช้เสียงเรียกรวมทุกคนได้โดยไม่ต้องมาเองแล้ว" ลู่เยวี่ยสือลดความแข็งกร้าวทางจิตลงเล็กน้อย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนนี้ถึงอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาเฉยๆ
"รวมพลทั้งหมด แบบนี้ตุ้มถ่วงน้ำหนักได้เพิ่มความหนักพอดีสิ" ยังฝึกตามที่อาจารย์สั่งไว้ไม่ครบแล้วหยุดเสียก่อนได้แบกน้ำหนักเพิ่มอีกแน่นอน แค่คิดก็อยากลงไปนอนแบ็บที่พื้นแล้ว "จริงสิ เจ้ารออยู่นี่แหละขืนโผล่ไปด้วยเดี๋ยวก็มีคนรายงานไปยังบ้านเจ้าทีนี้ก็หาที่ซุกหัวใหม่ได้เลย"
อิลิเลียพยักหน้า "งั้นข้าจะซ่อมที่นี่รอไปพลางๆนะ"
"ห้ามเติมอะไรพิลึกเข้าไปในสวนล่ะ" สั่งเสียงเข้มแล้วจินตกชก็รีบวิ่งตามลู่เยวี่ยสือไปอย่างไว พ่อคุณก้าวปกติแต่กลับไปได้ไวจนทางนี้ต้องวิ่ง
"เจ้าคิดทำอะไรเก็บซ่อนนางไว้เช่นนั้นหรือ" ความไม่พอใจแบบไม่ปิดบังแผ่ออกมาจากตัวคนพูด
"แล้วจะให้ไล่นางไปหรือไง บอกตามตรงข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น" จินตกชพูดจริงตราบเท่าที่อาจารย์ยังไม่อนุญาต แม้เด็กสิบขวบถือไม้ไล่ตีเขายังต้องเปิดแน่วเลย
"นางจะพาปัญหาใหญ่โตมาให้เจ้า"
"รู้อยู่แต่ทำไงได้เล่า" ทางนี้ก็จำยอมเหมือนกัน อะไรที่อยากรู้หลายอย่างถามได้จากผู้เดินเล่นด้วยกันเท่านั้นนี่นา เป็นมิตรดีกว่าเป็นศัตรูนะครับ ไม่รู้ว่าเพราะตอบแบบไม่คิดอะไรแล้วดันไปกระตุกต่อมไหนพระเอกเข้าพ่อคุณก้าวครั้งเดียวไปลิบตาเลย ทำให้จินตกชต้องเค้นแรงที่เหลือแค่น้อยนิดวิ่งตามไปสุดชีวิต
"เฮ้ยๆ รีบอะไรขนาดนั้นพ่อคุณ"
ความต่างแบบนี้มันน่าโมโหยังไงไม่รู้สิเว้ย ไอ้คุณพระเอกในนิยายเทพเซียนมันผีเข้าผีออกทุกเรื่องเลยหรือไง
ในลานหน้าสำนักฮู่ซานแน่นขนัดไปด้วยศิษย์ทุกรุ่น และคนงานทั้งหมด ทำให้เสียงดังจอแจยิ่งกว่าเทศกาลประจำเมืองเสียอีก ทว่าพอท่านเจ้าสำนักก้าวออกมากวาดตามองทั้งหมดจากชั้นสองของเรือนใหญ่ทุกคนปิดปากสนิททันที
"ที่ข้าเรียกพวกเจ้าทุกคนมาในวันนี้เพราะยามนี้หลายสำนักถูกพวกมารโจมตีจนพังทลาย ข้าจึงต้องการให้พวกเจ้าจัดเวรยามให้เข้มงวดขึ้น รวมทั้งเดินตรวจตรามากขึ้น หากมีสิ่งใดผิดปกติอนุญาตให้ลงมือได้ทันที จงอย่าให้พวกมารได้ใจไปมากกว่านี้" เสียงตอบรับจากทุกคนของฮู่ซานดังกระหึ่ม "ข้าขอมอบหมายให้เจ้าลู่เยวี่ยสือคอยดูแลสำนัก ระหว่างนี้ข้ากับเหล่าอาวุโสทั้งหลายต้องไปหารือกับเจ้าสำนักอื่นที่สำนักปินก่วน" เจ้าสำนักไม่เสียเวลาพูดมากแม้สักนิด เขาสั่งจบก็โยนหน้าที่ให้ลู่เยวี่ยสือเป็นคนแบ่งเวรยามตรวจตราส่วนตนกับพวกอาวุโสซึ่งมีห้าสิบกว่าคนท่องกระบี่ไปสำนักปินก่วนทันที
รีบร้อนไปไหมท่านเจ้าสำนัก ทำเป็นหนีตายไปได้กว่าจอมมารจะบุกมาฮู่ซานมันอีกตั้งครึ่งปีนะ
จินตกชเองก็โดนเดินเวรยามด้วยลู่เยวี่ยสือจัดให้เดินกลางคืนหลังฝึกซ้อมประจำวันเสร็จสิ้น แม้ขอบคุณที่ช่วยไม่ให้ตุ้มถ่วงน้ำหนักเพิ่ม แต่เวลาพักผ่อนก็หายไปด้วย จินตกชพาสังขารอันแสนกรอบล่องลอย... เอ่อ เดินแบบซอมบี้คุณภาพต่ำตามศิษย์คนอื่นที่เดินยามในเวลาเดียวกัน
"เจ้าเดินให้มันเหมือนคนหน่อยไม่ได้หรือผานเฉียงเต้า" หนึ่งในคนเดินยามด้วยเห็นเจ้าคนขี้ริ้วแล้วนึกว่ามีผีเดินตามหลัง
"นี่ข้าก็เค้นแรงออกมาแทบหมดแล้วนะ" น้ำหนักตุ้มถ่วงเพิ่มจากเมื่อยามกลางวันตอนนี้ยังไม่ลดเลยด้วย จากแปดเก้าร้อย ตอนนี้ทะลุหนึ่งตันไปแล้วมั้ง นี่ถ้าไม่ใช่โลกเทพเซียนแบกน้ำหนักขนาดนี้ไม่แคล้วลงไปนอนคุยกับไส้เดือนนานแล้ว ซึ่งในความจริงมันเกินหนึ่งตันไปนานแล้วแค่เจ้าตัวไม่รู้เท่านั้น
"ให้ตายเถอะต้องมาเดินยามกับเจ้าด้วยแบบนี้น่ารำคาญชะมัด" ว่าแล้วเจ้าคนพูดก็สาวเท้าว่องไวขึ้น "ข้าล่วงหน้าไปก่อนดีกว่า ใครอยากเดินเป็นเต่าคลานก็ตามใจ"
"ข้าไปด้วย" ว่าแล้วทั้งกลุ่มก็กระโจนจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งผานเฉียงเต้าไว้ท่ามกลางความมืด แน่นอนว่าคบไฟที่ถือมาโดนแย่งไปด้วย ครู่เดียวคนขี้ริ้วก็ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว
"คิดว่าฉันมองในความมืดไม่เห็นงั้นหรือ วิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้น" แค่เสี้ยววินาทีเขาก็มองเห็นทุกอย่างได้ราวกลางวันแล้วสะดุ้งตัวลอยเมื่อสบเข้ากับสายตาวาววับหลังเงาไม้ "เว้ย! อิลิกเจ้าบ้านี่ อย่ามาทำตัวลับๆ ล่อๆ สิเว้ย" เกือบเท้ากระตุกยันหน้าหงายแล้วไหมล่ะ
"พี่จินต์หิวแล้วใช่ไหมล่ะ" ก้อนแป้งขาวนุ่มอุ่นกำลังดีเต็มตะกร้าส่งให้หนุ่มขี้ริ้ว
"แต้งกิ๊วเจ้าน้องรัก" เปลี่ยนสีหน้าไวปานกิ้งก่าแล้วรับมายัดใส่ปากไม่มีเกรงใจแล้ว หิวจนกินวัวได้ทั้งฟาร์มแล้วก็ว่าได้ "มีอะไรหรือหน้าเครียดเชียว"
"พี่จินต์ไม่รู้สึกถึงสายตาน่ากลัวจากไหนไม่รู้แถวๆ นี้บ้างหรือ?" เหลียวล่อกแล่กแล้วกระแซะเข้ามาจนติดจินตกช
"อ้อ บนยอดไม้โน่น ยืนอยู่พักใหญ่แล้ว" บุ้ยใบ้ไปแต่ยังตั้งใจกินเจ้าก้อนแป้งนุ่มฟู
จากจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ถึงยอดไม้ที่เจ้าของสายตาอยู่ไกลแบบข้ามเขาหนึ่งลูกเลยนั่นแหละ แน่นอนว่าอิลิเลียหันไปตามที่จินตกชบุ้ยใบ้แล้วไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนอกจากความมืดของป่าในระยะเจ็ดเมตรซึ่งถือว่าพัฒนามากแล้วสำหรับทักษะนักรบ นั่นคือที่เธอมองเห็นได้มากสุดในความมืด ส่วนจินตกชชื่อทักษะบอกแล้วระยะไกล ย่อมไกลตามชื่อสองลี้ครึ่งคือระยะที่มองเห็นได้ในขณะนี้ และเขายังรับรู้ด้วยว่านอกจากคนบนยอดไม้ยังมีอีกคนใกล้เข้ามา นั่นเป็นคนที่เขารออยู่พอดี เลยทำให้เขาหลุดหัวเราะอย่างนึกสนุกขึ้นมาไม่ได้
"พี่จินต์หัวเราะแบบนี้รู้สึกเหมือนกำลังวางแผนร้ายเลยคะ" อย่างน้อยหัวเราะแบบนี้ก็เคยเห็นตอนจินต์วางแผนกวาดซอมบี้วินาศสันตะโรมาแล้ว จำติดตา
จินตกชไหวไหล่ไม่ตอบอะไรแค่จ้องมองไปยังยอดไม้นิ่งๆ
ทางคนยืนอยู่บนยอดไม้เองรู้แล้วเช่นกันว่าทางนั้นรู้ตัวแล้วจึงกระโดดลงจากยอดไม้ พริบตาพร้อมกระแสลมพัดมาวูบหนึ่งร่างนั้นก็มายืนอยู่ตรงหน้าผานเฉียงเต้ากับเจียงอวี้เอี๋ยนได้ราวภูตผี
"ไม่ยักรู้ว่าท่านรองเจ้าสำนักก็ต้องออกมาตรวจตราเองเช่นกัน" จินตกชนึกว่าคุณพระเอกคงอยู่สบายเพราะตอนนี้เขาใหญ่สุดในสำนักแล้วนี่นา ที่ไหนได้มีความรับผิดชอบสมเป็นรักษาการณ์แทนจริงๆ
"ถ้าเจ้ารู้สึกได้ถึงพลังที่ปรกคลุมไปทั่วโลกในยามนี้คงลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้ไม่ได้หรอก" จิตมารเข้มข้นแผ่ขยายไร้ที่สิ้นสุดไปทั่วหล้า เจ้าตัวไม่อยากคาดเดาเลยว่าจอมมารแท้จริงทรงอำนาจแค่ไหน จากที่ปะมือกันเล็กน้อยที่สนามทดสอบ ลู่เยวี่ยวสือยอมรับจากใจว่าทางนั้นเหนือกว่าหลายขุม เขายามนั้นเหมือนแมวที่ยืนอยู่หน้าพยัคฆ์หนทางชนะนั่นไม่มี ดีที่ทางนั้นมาแค่หยอกเล่นแล้วกลับไปเฉยๆ
"มันมีอะไรแย่ๆ ปนอยู่ในอากาศงั้นหรือ?" จินตกชกวาดตามองไปไกลยังไม่เห็นสิ่งใดแปลกตาทั้งนั้น
ลู่เยวี่ยสือปรายตาใส่อย่างดูแคลน "นึกว่าดีขึ้นบ้างแล้ว ยังเป็นสวะเหมือนเดิมหรือไง"
แทนที่คนขี้ริ้วจะโกรธที่โดนว่าแบบนั้นเจ้าตัวกลับยืดอกยอมรับหน้าชื่นตาบาน "แน่นอน สวะมันจะกลายเป็นหยกได้ยังไงเล่า เจ้าหวังอะไรอยู่หรือไง"
"ใช่ ข้าหวัง" หนักแน่นทั้งน้ำเสียงและแววตาที่จ้องมองมา ทำเอาจินตกชผงะพร้อมอิลิเลียที่เกาะหลังอยู่ด้วย "หวังว่าเจ้าไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวเลวร้ายดังก่อน หวังว่าเจ้าเป็นเรี่ยวแรงอีกหนึ่งที่ช่วยพาฮู่ซานให้ยิ่งใหญ่ต่อไปไม่ว่าเจอกับสิ่งใด"
"ข้ามีอะไรให้เจ้าคิดแบบนั้นได้กัน เห็นอยู่ว่าตอนนี้ข้าก็ยังเป็นสวะอยู่เหมือนเดิม" เพิ่มเติมคือมีผี เอ๊ย สาวเกาะหลัง อันนี้ไม่ได้พูดออกไป
ลู่เยวี่ยสือขมวดคิ้วท่าทางเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่พูดเพราะจินตกชยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน พร้อมกับทั้งสองคนหันขวับไปจ้องเงาดำที่กำลังก้าวออกมาจากใต้ต้นไม้
"อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยคุณหนูอวี้เอี๋ยน ท่านอาจารย์เป็นห่วงท่านแทบคลั่งแล้วนะขอรับ แอบหนีออกมาแบบนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ" ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งหน้าตาจัดว่าดีได้ระดับมาตรฐานทั่วไป แต่ห้ามเอาไปเทียบกับพระเอกเด็ดขาดเพราะจากหยกจะกลายเป็นตะไคร่ทันที
"นั่นเจ้า หวางปัง ทำไมเจ้ารู้ว่าข้าอยู่ที่นี่?" อิลิเลียหน้าซีดฉับพลัน แสดงออกว่าไม่ชอบและเกรงกลัวชายคนนั้น
"แค่เวทตามหาง่ายๆ ข้าใช้ได้อยู่แล้ว... นั่นเจ้ายังไม่ตายอีกหรือ... เป็นไปได้ยังไง!?" หวางปังชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้คนทั้งสามเมื่อมองเห็นใครคนหนึ่งชัดถนัดตา
ผานเฉียงเต้าหัวเราะเสียงหลอกหลอนเบาๆ "ตายไปแล้วที่เห็นอยู่นี่คือผีดิบมาทวงแค้นกับคนที่เอาข้าเป็นตัวตายตัวแทนรับสายฟ้าแทนไงล่ะ เพราะข้าตายตาไม่หลับ" จินตกชค้นหาความจำในหัวอย่างรวดเร็วถึงพบว่าเสี่ยวผานเคยเจอหวางปังในเมือง แล้วโดนหลอกไปมอมเหล้าจากนั้นก็โดนเวทแทนตัวเข้าไปแบบไม่รู้อะไรเลย "ขอขอบใจที่เจ้าเอาตัวมาให้ข้าแก้แค้นถึงที่" สองมือคนขี้ริ้วขยับแบบพร้อมลงมือคิดบัญชีแค้น
เจ้าคนหน้าตาขี้ริ้วดูขึงขังจริงจังจะแก้แค้นเขาให้ได้ ทว่าในสายตาหวางปังมันไร้สาระจนไม่แม้เจียดเวลามอง "ข้าไม่มีเวลามาสนใจผีสวะอย่างเจ้าหรอก คุณหนูกลับได้แล้วขอรับ" เจ้าตัวจ้องคนที่ยังเกาะหลังผานเฉียงเต้าอย่างน่ากลัว
"ไม่เอา ข้าไม่กลับไปกับเจ้าเด็ดขาด" อวี้เอี๋ยวเกาะหลังคนด้านหน้าแน่นมากขึ้นไปอีก นั่นทำให้เสี่ยวผานสังหรณ์ร้าย พริบตาการจู่โจมลบเงาหัวก็เกิดขึ้น
มือเคลือบด้วยพลังทิพย์พุ่งเข้าใส่หน้าเสี่ยวผานก่อนได้ปักดวงตาสักข้างมือนั้นโดนกระบี่ในฝักฟาดหดกลับไปเสียก่อน หวางปังยังไม่หยุดตวัดมือซึ่งมีเล็บแหลมคมกริบเข้าใส่คนที่เข้ามาขว้าง ลู่เยวี่ยสือยังคงใช้กระบี่ในฝักรับได้ทุกกระบวน แล้วยังมีฟาดกลับใส่ไหล่ สีข้าง แขน สุดท้ายหน้าผากส่งให้หวางปังหงายหลังเซไปหลายก้าว
"ลู่เยวี่ยสือ เข้ามาขวางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือพวกเจ้ารวมหัวกันล่อลวงคุณหนู!" หวางปังชี้หน้าคนสอดมือเข้ามา
"ข้าสอดมือเพราะเจ้าไม่คิดพาคุณหนูเจียงกลับไปแบบยังมีลมหายใจต่างหาก การลงมือเมื่อครู่ของเจ้าล้วนต้องการปลิดลมหายใจ เจ้าคงไม่ได้มาพานางกลับสำนักหมานไป่แน่นอน" เจ้าตัวก้าวมายืนบังคนทั้งสองไว้ "นอกจากนั้นข้ายังสัมผัสถึงจิตมารในร่างเจ้าได้ไม่น้อย ทั้งที่เจ้าเพิ่งผ่านการเลื่อนขั้นแต่กลับไปเข้ากับพวกมาร สิ้นคิดนัก"
สองมือหวางปังกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ "ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเลื่อนขั้นข้าโดนสายฟ้าจนแทบดับสิ้นข้าหรือจะเลือกทางนี้ ทั้งที่ข้าเลื่อนจากหนิงม่ายเท่านั้นแต่สายฟ้านั่นมันเทียบเท่าระดับหยวนอินแล้ว แค่สายเดียวร่างข้าก็แทบแตกสลายถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากจอมมารข้าคงไม่ได้มายืนตรงนี้!"
ลู่เยวี่ยสือเหลียวมองคนขี้ริ้วด้านหลังที่ยังหน้าเอ๋อเหมือนไม่เข้าใจว่าหวางปังพูดอะไร
"เจ้าทำให้ด่านเคราะห์เลื่อนระดับไปด้วยงั้นหรือ ชั่วร้ายมาก"
"เจ้าว่าใคร!" สายตาพระเอกจ้องมาที่ตนแบบเจาะจงอย่างนี้อาจมีต่อยกันก่อนสักยกก็ได้
"จะว่าไปทำไมเจ้าไม่ตายผานเฉียงเต้า ถึงเจ้าบอกว่าเป็นผีดิบแต่ผีดิบที่ไหนหายใจได้กันเล่า!" สายพลังระเบิดมากมายพัดใส่ทั้งสามทันทีไม่มีบอกกล่าวล่วงหน้า แรงระเบิดทำต้นไม้แถวนั้นหักโค่นเป็นวงกว้าง แต่เป้าหมายยังยืนเรี่ยมเชี่ยมไร้แม้รอยเขม่าดำ
ลู่เยวี่ยสือกางเขตแดนป้องกันได้ไวยิ่งกว่าพลังของหวางปัง จากนั้นเขาก็พุ่งออกไปตวัดกระบี่ที่ยังคงอยู่ในฝักเข้าใส่หวางปัง ทางนั้นเอี้ยวตัวหลบแล้วเตะเสยเข้ามา ลู่เยวี่ยสือใช้จังหวะนี้สวนกลับกระบี่ฟาดขา มืออีกข้างอัดเข้ากลางตัวส่งหวางปังตัวงอปลิวไปตกไกลลิบ แล้วกลิ้งไปอีกสิบตลบ
"ลู่เยวี่ยสือมือเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!?" ทั้งที่เป็นฝ่ายจู่โจมทว่ามือพระเอกกับแตกยับ จินตกชจับขึ้นมาดู
"ตายแล้วทำไมมือแตกยับแบบนั้น" อิลิเลียมองมือพระเอกสลับกับหันไปมองคนที่กระเด็นไปไกล ทว่ามันหลุดระยะมองเห็นของเธอไปนะสิ
พริบตาเงาร่างเคลือบด้วยจิตสังหารเย็นเยียบพุ่งเข้าใส่ทั้งสาม เล็บแหลมตวัดฟาดฟันหวังฆ่าทั้งหมดในครั้งเดียว ทว่าดาบไม้รับไว้พร้อมทั้งโยนยาฟื้นฟูคุณภาพสูงที่ซื้อมาจากในเมืองให้ลู่เยวี่ยสือ "เข้าทรงวิญญาณเม่นหรือไง" ทั่งร่างหวางปังเต็มไปด้วยหนามแหลมมีพิษ
"นี่คือพลังที่ท่านจอมมารให้มาไงล่ะ หนามของข้าแข็งยิ่งกว่าอาวุธวิเศษของพวกเจ้ามากมายนัก!"
ทั้งเล็บแหลมทั้งหนามแหลมมีพิษจู่โจมเข้าใส่คนขี้ริ้ว จากเมื่อครู่สภาพเหมือนซอมบี้คุณภาพต่ำเพียงเสี้ยววินาทีกลายเป็นราชาซอมบี้ไปแล้ว สองมือทางนี้ปัดป้อง สองเท้าเหวี่ยงใส่ไม่มีกลัวหนามตำ มันตำได้ให้รู้ไปสิที่เหวี่ยงไปตุ้มถ่วงน้ำหนักทั้งนั้น
"เว้ยนี่มันอะไร เจ้าใช้พลังอะไรกัน!"
หนามแตกหักกระจาย โดนอัดเข้าไปตรงๆ กระดูกหักทันทีพ่นเลือดเป็นฝอยตามมา ยังตั้งตัวไม่ทันก็โดนกระบี่ในมือลู่เยวี่ยสือฟันเข้าอีกแผลใหญ่ เลือดที่สาดออกมามีสีดำปะปนอยู่ด้วย
"เลือดมาร" จิตสังหารเข้มข้นแผ่ออกมาจากร่างลู่เยวี่ยสือ มันทำให้สัตว์ทั้งหลายในป่าเผ่นหนีกันวุ่นวาย
"จิตขนาดนี้ไม่ต้องเทินดาร์กก็ชนะขาดแล้วค่ะ" อิลิเลียพุ่งเข้าไปเกาะจิตกชทว่าคว้าได้แต่ลม คนขี้ริ้วหลบแวบ
"หลบไปห่างๆ ก่อน" สำหรับคนมีทักษะต่อสู้ระดับแม็กซ์ย่อมมองเห็นได้ว่าพลังของหวางปังยามนี้คว่ำพระเอกได้แน่นอน
หนทางสู่ปิดด่านนำเสนอให้อย่างนี้เลยหรือ แบบนี้มันเหมือนส่งฉันมาฝึกวิชามากกว่าส่งมาทำภารกิจนะเว้ย


บทที่ 9
ภายในถ้ำปิดด่านลู่เยวี่ยสือยังคงรับรู้ถึงความรู้สึกต่างๆ จากทุกสิ่งได้อย่างชัดเจน และที่ชัดกว่าใครคือความมั่นคงในตัวตนของผานเฉียนเต้า พอปิดด่านได้วันเดียวเขาก็รับรู้ได้ว่าคนที่เขาเห็นแค่เงาเลือนร่างก็คือผานเฉียงเต้าในยามนี้นั่นเอง ครั้งอยากออกไปกลับออกไม่ได้เขตแดนแข็งแกร่งผนึกเขาไว้ให้อยู่ในถ้ำนี้หากไม่มีการเลื่อนระดับจะไม่สามารถออกไปได้ ความกังวลต่างๆ ความรู้สึกด้านลบมากมายที่ฝังอยู่ในใจถาโถมเข้ามา ทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนได้ จึงทำให้ภารกิจของจินตกชลุล่วงนั่นเอง
คงเป็นเพราะไม่ได้เจอคนที่ทำให้ต้องต่อสู้อย่างจริงจังมานานกระมังยามนี้จอมมารกำลังสนุกที่ได้ไล่ต้อนคนขี้ริ้วให้จนมุม ปราณมารไร้ที่สิ้นสุดใช้ออกมาฟาดฟันไล่ล่าไม่ให้มีเวลาพักหายใจทว่ายังคงโดนโต้กลับมาให้ประหลาดใจได้ทุกครั้ง
"น่าประหลาดนะ พลังฝีมือของเจ้าไม่คล้ายพลังทิพย์ของพวกเซียนสักเท่าไหร่ และไม่ใช่พลังฝ่ายมารแน่นอน เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่" ยามนี้แผลใหญ่บนร่างกายหายสนิทแล้ว เจ้าตัวจึงสร้างมิติแยกออกมาเพื่อกักจินตกชไว้โดยไม่ให้ผู้ใดเข้ามาแทรกได้
"โลกกว้างใหญ่มิติล้วนมากมีฉะนั้นพลังในแดนอื่นไม่ได้มีแค่เซียนกับมารหรอกนะ ข้าเป็นอะไรนั้นไม่สำคัญหรอก เพราะอย่างไรเจ้าก็ฆ่าข้าได้อยู่แล้ว" ภายในมิตินี้คนภายนอกยังมองเห็นและได้ยินที่ทั้งสองพูดกันทุกคน
"พูดถึงความตายของตนได้ไม่มีเกรงกลัวเช่นนี้ยิ่งประหลาด รู้ว่าเอาชนะข้าไม่ได้แต่ก็ยังพุ่งเข้ามา ยื้อเวลาให้ใครอยู่หรือไง"
จินตกชผายมือไปยังคนของฮู่ซานซึ่งสะดุ้งไปตามๆ กันเมื่อจอมมารหันไปมอง "เดิมพันว่าท่านเจ้าสำนักกำลังเดินทางกลับมาพร้อมเหล่าผู้อาวุโสอยู่นะสิ แค่ยื้อเอาไว้ให้กลับมาถึงพวกเขาก็ไม่เป็นไรแล้ว"
จอมมารหัวเราะเสียงดังทันที "เจ้าโง่ เจ้าสำนักของพวกเจ้ากับไอ้แก่พวกนั้นมันเดินทางกลับมาเสียที่ไหน จนตอนนี้ยังหดหัวอยู่ในปินก่วน มารที่ข้าส่งไปเฝ้าดูเพิ่งรายงานมาเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน" นั่นคือความเย้ยหยันหรือสมเพชหรือทั้งสองอย่างก็ได้ที่แสดงออกทางสีหน้าจอมมาร
"สีหน้าแบบนี้ดูดีชะมัด คนหล่อนี่อย่างไรก็เจริญตา" แทนที่หนุ่มขี้ริ้วจะมีความหวาดวิตกหรือหวาดกลัวกับเรื่องที่เขาบอก ทว่าเปล่าเลยเจ้าตัวยังมีหน้ามาพูดชื่นชมใบหน้าผู้อื่นอีก
"สติเจ้าไม่ครบหรืออย่างไร" จอมมารรู้สึกกังขาเป็นครั้งแรกต่อมนุษย์สักคน
"นั่นสิ บางทีก็คิดว่าตนไร้สติแปลกๆโดยเฉพาะช่วงพรีออเดอร์หนังสือ ช่วงส่งฟรี ช่วงของแถมอลังการงานเทพ มือมันกดไปก่อนสมองประมาณผล จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตเพื่อเอาเงินมาเปย์หนังสือ แล้วก็ปั่นงานแล้วก็เปย์หนังสืออีกวนลูปนรกที่เข้าแล้วออกไม่ได้จริงๆ"
แน่นอนว่าการเพ้อเจ้อแบบออกแอคชั่นเวอร์เต็มที่ทำเอาชาวมารอึ้งอย่างยกระดับ แม้แต่จอมมารยังผงะเนื่องด้วยรู้สึกว่าไอ้นี่มันเพี้ยนเต็มขั้นนี่หว่า
"เป็นไอ้บ้าก็อย่าได้คิดว่าจะได้รับการอภัยให้รอดชีวิตนะเว้น เจ้าอัปลักษณ์!" ขุนพลมารหน้าสวยโวยเสียงดังก้องไปทั้งภูเขา
จินตกชโคลงหัว "ข้าไม่คิดรอดไปจากสถานการณ์นี้อยู่แล้ว เพียงแต่อยากเชื่อว่าถ่วงเวลาแล้วอาจมีใครกลับมาช่วยคนเหล่านั้นสักคนก็ยังดี ไม่ใช่คนของฮู่ซานก็ได้"
"ตื่นจากฝันเถอะเจ้าเด็กน้อย" สองมือจอมมารประคองพลังสังหารไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เจ้าตัวกรีดรอยยิ้มหล่อเหลาได้น้อยกว่าพระเอกนิดหน่อยแล้วซัดพลังนั้นออกมา
"ทักษะสะบั้นสุญญากาศแบบต่อเนื่อง!"
คมพลังอากาศฟาดฟันกับพลังมารสนั่นหวั่นไหว จินตกชพุ่งตัวออกไปด้วย สองมือสองเท้าเคลือบด้วยพลังจิตหมัดแรกจอมมารหยุดไว้ได้ หมัดที่สองตามไปแล้วต่อด้วยเตะตัดขา ทางนั้นปัดป้องได้ง่ายดายทว่าฝีมือยามนี้แค่เฉี่ยวก็ทำจอมมารได้เห็นเลือดของตนไม่มากก็น้อยแล้ว
พลังที่ไม่รู้จักทำให้จอมมารต้องสร้างระยะห่างระหว่างตนกับผานเฉียงเต้า
'ประมาทไม่ได้เลย จู่โจมเข้าไปเท่าไหร่มันปัดทิ้งแค่ให้ลอดเข้ามาเล่นงานข้าถึงตัวได้เท่านั้น ขนาดยับเยินแบบนั้นยังไม่มีสีหน้ากังวลสักนิด เก็บซ่อนอะไรไว้อีกหรือไง'
พลังฝีมือขั้นแม็กซ์ทำได้แค่รอยแผลแมวข่วนเนี่ยนะ ระดับมันต่างกันเกินไปไหม
พอได้ระยะห่างให้พักหายใจสักครู่จินตกชอดโวยวายในใจไม่ได้ แล้วยังมีข้อสงสัยนิดหน่อยด้วย "นี่ท่านจอมมาร ท่านบุกแดนมนุษย์เพื่ออะไรหรือ? ไหนๆ ข้าคงไม่รอดอยู่แล้วเมตตาตอบให้หายคาใจหน่อยได้ไหม" แม้ในต้นฉบับบอกว่าจอมมารทะเยอทะยานต้องการครองโลกแล้วก็ถูกพระเอกขว้างไว้ เหตุผลคืออะไรในเรื่องไม่เห็นบอก
จอมมารแค่นเสียงหัวเราะเล็กน้อย "แค่อยากได้โลกนี้ ต้องมีอะไรอื่นอีกหรือไง" ไม่ตอบเปล่ายังคงเดินหน้าฟาดฟันด้วยพลังทำลายร้ายแรงใส่ผานเฉียงเต้า ทางนี้หลบในระยะเฉียดฉิวแล้วพุ่งเข้าใส่ไม่ว่ากี่ครั้งก็กระโจนฝ่าพลังร้ายแรงเข้ามาฟาดฟันด้วยกระบี่อากาศที่มีความคมน่ากลัว จอมมารยอมรับว่าสะบั้นสุญญากาศที่เจ้าตัวเรียกนั้นถ้าโดนเข้าตรงๆ มีเจ็บหนักจนต้องพักรักษาตัวหลายปีแน่นอน จอมมารถึงเพิ่มระดับการทำลายมากขึ้น แน่ละว่าทางนี้เอาทุกอย่างที่มีออกมาโต้ไม่มีกลัวตาย การปะทะนี้ทำเอาพวกมารทั้งหมดตรงนั้นและคนของฮู่ซานยอมรับในตัวตนของคนขี้ริ้วจากใจอย่างไม่รู้ตัว ทว่าขณะตอบโต้จนแทบไม่มีเวลาหายใจจินตกชยังตะโกนขอความช่วยเหลือ
"อิลิก! ลองเลียบเคียงถามขุนพลตรงนั้นให้หน่อยสิว่าเหตุผลในการบุกแดนมนุษย์จริงๆ คืออะไรกันแน่ ฉันรู้สึกว่ามันมีมากกว่าความทะเยอทะยานนะ" ทางนี้ไม่ตอบมากกว่านั้นแน่ถึงโยนไปทางนั้นแทน ในเมื่อจินตกชพอรู้ว่าขุนพลร่างใหญ่ตนนั้นค่อนข้างยอมรับในตัวตนของเจียงอวี้เอี๋ยนระดับหนึ่งแล้ว คงได้ความง่ายกว่า
"ฉันจะถามได้เรื่องหรือคะ?" หันไปสบตาขุนพลร่างใหญ่ ที่อยู่ไม่ไกลนักทั้งที่ตอนหนีลูกหลงเขาควรหลบไปทางเดียวกับพวกมารแต่กลับมาอยู่ใกล้ขนาดนี้แม้มีมารอีกหลายสิบตนอยู่แถวนั้นด้วยแต่มันก็บังเอิญไปนิดจริงด้วย "ท่านขุนพลข้าถามได้ไหม?" ช้อนสายตาราวลูกแมวตัวน้อยทั้งที่ยามนี้ยับเยินแทบจะตายเดี๋ยวนั้นแล้ว
"ถึงข้าบอกว่าไม่ได้เจ้าก็จะถามอยู่ดีไม่ใช่หรือไง" สาวน้อยพยักหน้ารัวๆ แล้วยิ้มแฉ่งตอบรับง่ายจนน่าโมโหพิกลในความคิดขุนพลมาร "แดนมารมีแต่ความแห้งแล้ง อาหารแทบไม่เหลือแล้วอีกไม่กี่ปีแดนมารคงไม่เหลือพื้นที่ให้อาศัยได้ ท่านจอมมารถึงต้องการยึดครองแดนมนุษย์ไงเล่า" ถึงบอกไปก็ไม่ได้ทำให้ท่านจอมมารยึดครองโลกนี้ไม่ได้ขุนพลมารตนนั้นถึงยอมบอกให้
"ทำสงครามแย่งพื้นดินเพราะปลูกนี่เอง" อิลิเลียเข้าใจ "ลำบากแย่เลยนะคะ หลังจากนี้ก็สู้ๆ นะ" ก็ไม่รู้ทำไมเธออยากให้กำลังใจพวกมารสักนิด ถึงยิ้มให้อย่างจริงใจ
ขุนพลมารอีกตนกำลังจะโวยที่เจ้าร่างใหญ่ลดตัวไปพูดกับมนุษย์ถึงกับชะงักกับรอยยิ้มของสาวเจ้า แม้ไม่ใช่โฉมงามล่มบ้านล่มเมืองแต่รอยยิ้มไร้เสแสร้งมันให้พลังกระทบกระเทือนได้มากกว่า
"แห้งแล้งอีกแล้วหรือ ทำไมชอบเขียนให้แดนมารแห้งแล้งทรัพยากรขาดแคลนแทบทุกเรื่องเลยนะ อุดมสมบูรณ์นายทุนมาเองบ้างไม่ได้หรือไง" โวยแล้วก้มตัวหลบนั่นทำให้ไม่เห็นว่าว่าจอมมารเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ฝ่ามืออัดแน่นด้วยปราณมารฟาดเข้ากลางหลัง ส่งจินตกชดิ่งลงไปกระแทกพื้นโครมใหญ่ กระอักเลือดออกมากองโตทันที
"พี่จินต์!" อิลิเลียทิ้งหน้าที่คุ้มครองคนของฮู่ซานแล้วพุ่งตรงไปหาคนขี้ริ้วทันที ทว่ากลับโดนจอมมารตวัดปราณมารคมกริบใส่ มันรวดเร็วจนไม่มีใครห้ามทัน เห็นอีกครั้งคุณหนูเจียงก็ล้มลงจมกองเลือดเสียแล้ว อิลิเลียไม่ได้มีร่างการแข็งแกร่งเท่าจินตกชรวมทั้งไม่ได้มีพลังแข็งแกร่งให้พอรักษาชีวิตไว้อีกสักครู่ได้ เธอถูกดีดออกไปจากนิยายเรื่องนี้ทันที
"อิลิเลีย!" ถึงรู้ว่าไม่ได้ตายจริงแค่โดนดีดออกจากนิยายทว่าเห็นแบบนี้คาตาจินตกชก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกโมโหที่พุ่งขึ้นสูงสุดในยามนี้ได้ "สะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้าต่อเนื่อง!"
มันคือการเค้นพลังทั้งหมดออกมาใช้ฟาดฟันทุกสิ่งหลายร้อยครั้งในการจู่โจมเพียงพริบตา แม้เป็นจอมมารผู้ล้ำอำนาจการต้านทักษะที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มข้นสองปีนี้เข้าไปตรงๆ ย่อมให้ผลตามที่จินตกชต้องการ
"ท่านจอมมาร!" ขุนพลมารทั้งสามพุ่งมาอยู่ข้างกายจอมมารที่ยามนี้เลือดนองเกือบทั้งร่าง จากบาดแผลฉกรรจ์ ส่วนผู้สร้างบาดแผลใช้ทุกอย่างจนหมดอย่างแท้จริง แต่ก็ยังยืนอยู่ได้
"มัน... ทำได้ยังไง..." ถามได้แค่นั้นก็กระอักเลือดออกมาอีกไม่น้อย
จินตกชก็อยากตอบบางอย่างให้หรอกนะทว่าแรงหายใจสักเฮือกยังแทบไม่เหลือครั้นจะอ้าปากพูดใดสักอย่างบนฟ้าปรากฏเมฆดำทะมึนปกคลุมทั่วฟ้าอย่างรวดเร็วสายฟ้าแล่นเปรียะประตามก้อนเมฆดูสุดอันตราย สัญญาณนี้ทำพวกมารหวาดผวา
"ด่านเคราะห์! ทำไมมันเกิดขึ้นได้ล่ะ ถอยออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!!" เหล่าขุนพลรีบพาจอมมารกับพวกมารทั้งหลายหนีให้พ้นรัศมีสายฟ้า ทว่ายังอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนขี้ริ้วซึ่งรู้ได้เลยว่านั่นแหละตัวต้นเหตุให้ด่านเคราะห์เกิดขึ้น
เดี๋ยวนะ นั่นอย่าบอกนะว่ามาเพื่อฉันโดยเฉพาะ ไม่ได้บำเพ็ญอะไรเลยนะนอกจากฝึกร่างกายให้แข็งแกร่ง
"อย่าบอกนะว่ารอเอาคืนครั้งก่อนอยู่นานแล้วน่ะ เอาเถอะฉันไร้แรงต้านแล้วเชิญส่งมาได้ตามใจเลย"
เพราะอยู่ใกล้แบบชนจมูกเลยถึงเห็นสายฟ้าเป็นสีแดงสวยอย่างน่าประหลาด ซ้ำเส้นใหญ่อย่างคิดว่าชาตินี้ไม่น่าได้เห็นจากที่ไหนอีกนอกจากที่นี่ ใหญ่กว่าที่โต้กลับในวันแรกที่เข้ามาในนิยายเป็นร้อยเท่าเลยกระมัง แน่ละว่าระดับนี้เปรี้ยงเดียวร่างผานเฉียงเต้าก็คงแหลกเป็นผงทันที ทว่าจินตกชตั้งใจว่าจะพยายามรับให้ได้สักสามหรือสี่ครั้งเพื่อใช้สายฟ้านี้ขับไล่พวกมารไปในตัว ฉะนั้นจึงกัดฟันทนรับความเจ็บปวดจากด่านเคราะห์ แล้วก็ทนให้สายฟ้าผ่าใส่ได้ถึงสี่ครั้งจริงๆ ระหว่างโดนฟ้าผ่าใส่จิตกชไม่รู้เลยว่าจอมมารและเหล่ามารที่จากไปมองกลับมาด้วยสายตาแบบใด คนของฮู่ซานก็เช่นกัน เพราะหลังจากรับสายฟ้าครั้งที่สี่เขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว
คิดว่าคงได้กลับไปยังที่กว้างเหมือนแดนเมฆทันทีทว่าจินตกชกลับมองเห็นตนลอยอยู่บนฟ้ากว้าง ด้านล่างคือแผ่นดินแห้งแล้งกว้างไกลจรดเส้นขอบฟ้า โครงกระดูกสิ่งมีชีวิตใดบ้างเจ้าตัวดูไม่ออกกระจายเกลื่อนทั้งเล็กทั้งใหญ่ ก่อนเงาร่างผอมแห้งราวกิ่งไม้ใกล้ผุพังหลายร่างเดินคุ้ยเขี่ยพื้นดินไร้ชีวิตหาอะไรก็ได้พอใช้ประทังชีวิต ครั้งเจอแมลงตัวเล็กรีบจับใส่ปากเคี้ยวกลืนราวกลัวใครแย่ง ร่องดินขนาดใหญ่คล้ายว่าเคยเป็นแม่น้ำแห้งเป็นฝุ่นแดงไร้วี่แววน้ำนานจนลืมไปแล้วมันเคยแม่น้ำสักสาย พืชสักต้นไม่มีร่องรอยเหลือในแดนนี้
แดนมาร ทำไมผู้เขียนถึงชอบเขียนให้แห้งแล้งไร้ชีวิตเกือบทุกเรื่องเลยนะ อุดมสมบูรณ์บ้างก็ได้ไม่ใช่หรือไง
นอนแบ็บอย่างหมดสภาพที่สุดบนแดนเมฆอีกครั้ง รู้สึกเหมือนร่างกายยังชาดิกจากการโดนสายฟ้าฟาดใส่ จินตกชไม่อยากขยับส่วนใดทั้งสิ้นภารกิจครั้งนี้สมบุกสมบันเหลือจะกล่าว
"ยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจลุล่วงด้วยดี รางวัลครั้งนี้จึงได้เต็มจำนวนถูกส่งเข้าคลังเก็บของคุณเรียบร้อยแล้ว" น้ำเสียงระบบร่าเริ่งมากมีพลุกับกระดาษหลากสีชิ้นน้อยโปรยราวฝนตก
ลุล่วงได้ดีตรงไหน เกรียมทั้งขาไปขากลับเลยนะเว้ย
จินตกชลุกขึ้นนั่งปัดกระดาษสีออกจากหัว "อินจันไม่มีอะไรอธิบายเพิ่มต่อฉันบ้างหรือไง"
"โฮสต์ต้องการให้อธิบายเรื่องใดเพิ่งหรือ?"
"ระดับความยากง่ายในนิยายเรื่องที่เข้าไปเดินเล่น อิลิเลียบอกว่ามันปรับได้ต่อให้นิยายเรื่องนั้นยากมากแค่ไหนก็ปรับให้เบาลงได้ ทำไมฉันถึงไม่ได้รับการแนะนำอะไรแบบนั้นบ้าง"
"เพราะระดับของโฮสต์ไม่สามารถปรับระดับให้ง่ายลงได้ไงล่ะ" จินตกชตาเขียวขึ้นมาเลย "ใจร่มๆ ก่อนที่ปรับไม่ได้เพราะโฮสต์เลือกทักษะแรกในระดับแม็กซ์มันจึงเป็นการล็อกไว้ว่านิยายทุกเรื่องที่คุณจะเข้าไปเดินเล่นได้ต้องอยู่ในระดับส่งเสริมทักษะของโฮสต์ให้เปล่งประกาย ห้ามกดทักษะคุณลงเด็ดขาด"
"นี่หมายความว่าฉันเลือกผิดเองงั้นหรือ"
"ตามปกติแล้วไม่ว่าชายหรือหญิงที่ได้มีโอกาสเข้าไปเดินเล่นครั้งแรกล้วนเลือกโฉมงามอ่อนแอทั้งนั้นเพื่อเป็นการสำรวจว่าในนิยายเป็นอย่างไร แล้วค่อยเปลี่ยนในครั้งต่อไป ทว่าคุณเลือกตัวล็อกแต่แรกแล้วยังเลือกไม่เข้าไปในเรื่องที่เคยอ่านอีกด้วยระดับความยากจึงเพิ่มระดับเข้าไปอีก ซึ่งระบบไม่สามารถช่วยเหลือใดในค่าที่ถูกล็อกไว้แล้วได้ แต่ระบบสามารถให้กู้ล่วงหน้าเพิ่มทักษะได้ทุกเวลาและทุกทักษะที่โฮสต์ต้องการยกเว้นการคืนชีพคนที่เสียชีวิตไปแล้วนอกนั่นระบบซัพพอร์ตได้ทุกอย่าง โดยไม่จำกัดระยะเวลาในการจ่ายคืนการกู้"
"ทำไมไม่อธิบายให้ละเอียดทั้งหมดแต่แรกเล่า ถ้ารู้แต่แรกฉันก็ไม่เลือกแบบนี้หรอกเฟ้ย!" พลาดเองโวยมากก็ไม่ได้ จินตกชลงล้มตัวลงกลิ้งไปกลิ้งมาที่พื้นอีกครั้ง
"ระบบแนะนำทุกเรื่องให้โฮสต์รู้ได้ในระดับพื้นฐานเท่านั้น จนกว่าโฮสต์จะเลื่อนสู่ระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงก่อนถึงได้สิทธิ์รู้ทุกอย่างได้ทั้งหมด"
"ผู้เริ่มต้นรู้ได้แค่ขั้นเริ่มงั้นสิ"
"ถูกแล้วเพื่อไม่ให้ผู้เดินเล่นสับสนกับข้อมูลที่มากเกินจำเป็น"
"งั้นไอ้ระดับที่ว่ามันมีอะไรบ้าง ถ้าไม่รู้เลยฉันก็เดินไปอย่างไร้เป้าหมายนะ" จินตกชเลิกกลิ้งเปลี่ยนเป็นนอนคว่ำเหยียดแข้งขา
"ระดับขั้นมีตั้งแต่ ระดับเริ่มต้น ระดับก้าวหน้าขั้นต่ำ ก้าวหน้าขั้นกลาง ก้าวหน้าขั้นสูง ระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นต่ำ เชี่ยวชาญขั้นสูง ระดับควบคุมความเป็นไปขั้นต่ำที่สุด ควบคุมขั้นต่ำ ควบคุมขั้นกลาง ควบคุมขั้นสูง ระดับบัญชาการ ทั้งหมดมีสิบเอ็ดระดับตอนนี้คุณอยู่ที่ ระดับก้าวหน้าขั้นต่ำ"
"แต่ละระดับขั้นมีลายระเอียดเพิ่มไหม"
"มีแต่ตอนนี้คุณยังไม่ได้รับสิทธิ์การเข้าถึงจนกว่าจะเลื่อนถึงระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นสูง"
"อีกสี่ขั้นเชียวหรือ แต่ละขั้นเลื่อนยากแบบครั้งนี้หรือเปล่า" ท่าทางแสดงออกว่าเหนื่อยมากจริงๆ
"ขึ้นอยู่กับตัวโฮสต์เอง เรื่องที่เพิ่งออกมานั้นคือเรื่องที่ทำให้พื้นฐานทุกอย่างของคุณพัฒนาได้ที่สุดเพื่อหลังจากนี้คุณจะได้รับมือกับทุกการต่อสู้ได้แบบไม่ยากนักอีกต่อไป เพราะทุกเรื่องของโฮสต์จะเข้าไปเดินเล่นคือความยากระดับแม็กซ์ แม็กซีมั่ม และอิคซิด"
ตาโตเท่าไข่นกกระจอกเทศ แล้วเด้งดึ๋งขึ้นจากพื้นราวติดสปริง "เดี๋ยวนะเฮ้ย! ระดับนั้นจะฆ่ากันหรือไง ไม่คิดมีแบบมาร์ชแมลโลว์ แคนดี้ คอททอน ให้บ้างเลยหรือไง!!"
"โฮสต์เลือกล็อกค่าไว้แต่แรกเองระบบไม่สามารถเปลี่ยนให้ได้"
ย้ำจริงนะนั่น ใช่สิทางนี้เซ่อเอง
จินตกชถอนใจเฮือกยาว "แต่ละระดับมีหลายคนใช่ไหม รวมทั้งฉันอาจเจอ ไม่สิคงได้เจอพวกระดับสูงสุดอันตรายในเรื่องต่อๆ ไปใช่ไหมถึงส่งฉันไปฝึกเดือดมาแบบนั้น" นอนคิดมาพักหนึ่งแล้วพอสรุปได้แบบนั้น
"โฮสต์ปราดเปรื่องที่สุด"
"ไม่ต้องมาแขวะฉัน ไอ้ระบบแก๊งคอลเซนเตอร์!"
"ระบบเปล่า ระบบบริการทุกอย่างด้วยความจริงใจ"
"แล้วมันใครหลอกล่อฉันมาอยู่ตรงนี้"
ระบบเงียบเหมือนตายจากไปเรียบร้อย
"เอาเถอะเลิกนอกเรื่องก่อน ตอนนี้ฉันอยากได้เรื่องไหนที่มันฮิลใจได้บ้างสภาพแดนมารที่เพิ่งเห็นก่อนกลับออกมาแย่ชะมัด ทำไมต้องเขียนให้เลวร้ายแบบนั้นด้วยนะ แล้วเกือบทุกเรื่องก็มาแนวเดียวกันหมด ชาวมารก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกันนะเว้ยรักพวกเขาบ้างไม่ได้หรือไงคุณนักเขียนทั้งหลาย ถึงมันเป็นสาเหตุให้ก่อสงครามกับแดนอื่นได้ดีที่สุดแต่อ่อนโยนให้บ้างก็ได้ อินจันสุ่มเรื่องที่มันมีแนวโน้มฮิลใจได้ให้ที" ต่อให้เป็นเรื่องที่มีความยากขั้นแม็กซ์แต่ถ้าให้ความสบายใจได้จะไม่อิดออดล่ะ
"โฮสต์อยากเปลี่ยนสภาพแดนมารบ้างไหม จากแห้งแล้งให้มีความสมบูรณ์สักเจ็ดในสิบส่วนของแดนมาร"
"ทำยังกับเปลี่ยนได้ คนเขียนเขากำหนดมาแล้วแบบนั้น"
"โฮสต์สามารถรับภารกิจตามหาสิ่งของมาเปลี่ยนสภาพแดนมารได้โดยไม่กระทบต่อต้นฉบับเดิม ทว่าทำให้แดนมารในโลกอื่นๆ ดีขึ้นได้ รวมทั้งจะทำให้แนวโน้มการเขียนของนักเขียนเพิ่มพื้นที่สมบูรณ์ให้แดนมารได้อีกด้วย และแน่นอนว่าภารกิจสำเร็จคุณก็ยังคงได้รับรางวัลเช่นเดิม"
"หาสิ่งของ... ไม่ใช่ชิ้นเดียวใช่ไหม?" จินตกชลุกขึ้นนั่งถามเสียงจริงจัง แสดงออกว่ากำลังตั้งใจฟัง
"ถูกแล้ว หามาให้มากที่สุดก็จะเปลี่ยนได้มากที่สุด และการสุ่มนิยายแม้ระดับแม็กซ์แต่การันตีได้ว่าทุกเรื่องมีสิ่งของที่โฮสต์ตามหาอย่างน้อยหนึ่งชิ้นแน่นอน"
"หาอะไร? ต่อชิ้นช่วยแดนมารได้มากแค่ไหน?" ไม่ว่านี่คือการหลอกล่อให้ทำอะไรสักอย่างแต่แรกแล้วหรือไม่เขาก็ยอมกระโดดลงไปด้วยตนเอง
"ของที่ช่วยแดนมารได้คือ แพรร์สโตน (หินอธิษฐาน) มีพลังมากแค่ไหนขึ้นอยู่กับขนาดของมัน"
ภาพลูกกลมเหมือนคริสตัลใสมีลวดลายคล้ายแผนที่ดวงดาวลอยเด่นภายใน ขนาดหนึ่งนิ้วครึ่งลอยเด่นทอประกายวิววับกลางอากาศตรงหน้าจินตกช
"นี่คือขนาดใหญ่สุด ขนาดเล็กสุดคือหนึ่งเซนติเมตร ทุกชิ้นมีลักษณ์ภายนอกและพลังเหมือนกันต่างกันที่ขนาดเท่านั้น ขอเพียงโฮสต์เก็บรวบรวมมาได้ยิ่งเยอะยิ่งช่วยแดนมารได้มากเท่านั้น"
"รวบรวมให้เยอะเหรอ ทำยังกับมันมีเยอะหาง่ายงั้นแหละ ทั้งที่บอกว่าแต่ละเรื่องมีอย่างน้อยหนึ่งชิ้นเท่านั้นอยู่หยกๆ เดาได้เลยว่ามากสุดคงมีแค่สองชิ้นต่อเรื่องหนึ่ง และส่วนใหญ่มีแค่หนึ่งแล้วยังหายากแบบพลิกทั้งเรื่องหาอีกต่างหาก ถูกไหม" ถ้าหาง่ายคงไม่จัดเป็นภารกิจระดับแม็กซ์หรอก
"โฮสต์เข้าใจได้ถูกต้อง" เสียงตบมือเกรียวกราวดังสนั่น ได้ยินแล้วมุมปากกระตุก
"ปิดเสียงประกอบรสนิยมต่ำนั่นไปเลยนะ ฉันกำลังจริงจัง" เสียงเขียวพร้อมขยับมือเหมือนจะใช้ทักษะถล่มทลายเสียเดี๋ยวนั้น ระบบเงียบกริบทันที "ถ้าฉันรับภารกิจนี้มีข้อควรระวังอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า"
"ทุกเรื่องที่โฮสต์เข้าไปเดินเล่นต่อจากนี้จะเจอกับผู้เดินเล่นคนอื่นซึ่งมีฝีมือสูงทั้งนั้น ผู้เดินเล่นทุกคนปะทะกันได้แล้วชิงเอารางวัลทุกอย่างในคลังที่อีกฝ่ายมีไปได้ แต่ห้าฆ่ากันเด็ดขาด ผู้ฝ่าฝืนจะโดนลงโทษสลายวิญญาณ หรือคือตายในโลกจริงนั่นเอง ทว่าถ้าตายด้วยฝีมือตัวละครในเรื่องแค่ภารกิจล้มเหลวเหมือนเดิม"
"กฎหละหลวมไปนะ ถ้าผู้เดินเล่นสร้างสถานการณ์ให้สิ่งที่อยู่ในเรื่องฆ่าตัวละครล่ะ"
"เรื่องนั้นโฮสต์ไม่ต้องกังวล ต้องชนะด้วยตนเองเท่านั้นถึงชิงของในคลังไปได้ ไม่ว่าวางแผนให้สิ่งที่อยู่ในเรื่องนั้นฆ่าผู้เข้าไปเดินเล่นได้ก็แค่ภารกิจล้มเหลว ไม่สามารถชิงสิ่งใดจากคลังเก็บได้ ถ้าอยากได้ก็มีแค่เอาชนะให้ได้เท่านั้น"
"เข้าใจล่ะ ฉันรับภารกิจนี้" จินตกชฮึดสู้สักครั้ง "พอรับภารกิจนี้แล้วจะมีเปลี่ยนหรือมีภารกิจอื่นแทรกอีกหรือเปล่า"
"มีบ้างเล็กน้อยทว่าไม่ยากล้มเหลวได้ไม่มีบทลงโทษ ถ้าสำเร็จก็ได้รางวัล ส่วนการเก็บแพรร์สโตนเป็นงานหินของจริง ซึ่งไม่มีใครรับทำกันเปอร์เซ็นต์หาเจอต่ำมาก รู้ว่ามีในเรื่องที่เข้าไปแต่หาไม่เจอจนใช้เวลาหมดอายุขัยในเรื่องนั้นแล้ววนกลับเข้าไปใหม่ก็ยังหาไม่เจอก็ได้ ฉะนั้นจึงไม่มีใครเลือกภารกิจนี้เลย" ระบบไม่ได้บอกออกไปว่าหินอธิษฐานนี้ทำให้สิ่งที่ต้องการเป็นจริงได้ทุกอย่างเว้นแค่คนตายคืนชีวิตกับความเป็นอมตะเท่านั้น แน่นอนว่าแท้จริงแล้วไม่ได้ให้เก็บมาช่วยแดนมารเท่านั้นยังมีเรื่องต้องใช้แพรร์สโตนเรื่องอื่นที่ไม่สามารถบอกจินตกชได้ในยามนี้อีกเรื่องด้วย
จินตกชแทบสบถล้านคำ "เปลี่ยนภารกิจเลยเชียว เพิ่งบอกไปหยกๆ ให้อธิบายรายละเอียดครบๆด้วย"
"ไม่สามารถยกเลิกได้เมื่อโฮสต์ตอบตกลงแล้ว" ระบบรับรู้ถึงสัญญาณอันตราย
"ถ้าทดสอบทักษะสะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้าแถวนี้คงไม่มีใครซวยหรอกเนอะ" โปรยยิ้มเหี้ยมแบบราชาซอมบี้ให้คะแนนเต็มสิบ
[ขอให้โฮสต์โชคดีในนิยายธีมโลกเวทมนต์]
แสงเจิดจ้าสว่างจนลืมตาไม่ขึ้น แล้วจินตกชก็รู้สึกเหมือนโดนโยนออกไปด้วยความเร็วแสง
"เฮ้ย! ไล่ส่งแบบนี้เลยเหรอ!!"


บทที่ 7
สองคนนั้นไม่เสียเวลาลองเชิงกันสักนิด แค่ช่วงที่จินตกชให้อิลิเลียไปหลบห่างๆ สองคนนั้นก็ปะมือกันจนต้นไม้ล้มระเนระนาด พื้นระเบิดเลือดสาดกันคนละแผล รวดเร็วไม่น่ามองตามทันทว่าจินตกชมองตามทันทุกกระบวนท่า แม้แต่สายพลังพิเศษเล็กๆ ที่กระจายตัวออกมาทางนี้ก็มองเห็น
"ถล่มทลายขนาดนี้ยังไม่ทันใจนักอ่านอีกเหรอคะ" อิลิเลียหลบลูกหลงจนหืดขึ้นคอ เศษพลังเศษหินเศษไม้ปลิวว่อนสุดอันตราย
จินตกชโยกตัวหลบเศษสิ่งของมากมายเช่นกัน "หวางปังยังไม่ได้แสดงพลังแท้จริงสักนิดนะ ขนเม่นนั่นแค่ของเล่นที่เอามาใช้แล้วทิ้งเท่านั้น"
"ใช้แล้วทิ้ง..." ทักษะนักรบของสาวเจ้ายังตามมิติพลังของสองคนนั้นไม่ทันจึงดูไม่ออกว่ายามนี้ลู่เยวี่ยสือเริ่มเป็นฝ่ายถอยแล้ว
แม้มันคือเตะกวาดทว่าเต็มไปด้วยพลังทำลายร้ายแรง แรงกวาดจึงพังทลายทุกสิ่งที่ตวัดผ่านแม้ลู่เยวี่ยสือฟาดฟันกระบี่ต้านได้ทันยังโดนอัดจนแทบกระอัก ครั้นชะงักเท้าก็เป็นจังหวะให้หวางปังสาดพลังเข้าใส่แบบต่อเนื่อง ทำให้ทั้งสองแลกฝีมือกันอีกครั้ง คราวนี้บริเวณครึ่งลี้รอบตัวสองคนนั้นแหลกละเอียด จินตกชกับอิลิเลียโกยฝุ่นตลบไปตั้งหลักไกลลิบยังไม่พ้นลูกหลงพลังมากมาย ราวต้องการรวบคนขี้ริ้วเข้าไปในการต่อสู้นี้ให้ได้
"พี่จินต์ แบบนี่ไม่ดีแล้วนะคะ เจ้าบ้านั่นคิดรวบพวกเราเข้าไปด้วยนี่นา!" อิลิเลียเค้นพลังออกมาต้านสุดกำลัง ทักษะนักรบใช้ออกมาสูงสุด ต่างจากจินตกชยามนี้ยืนเฉย ที่ขยับอยู่มีแค่ชายชุดที่สวมเท่านั้น
การฝึกท่านั่งม้าทำให้กำลังขากับศูนย์ถ่วงแน่นขนาดนี้เลยหรือ พายุพลังต้นไม้โค่นยังทำให้ความรู้สึกเหมือนลมจากพัดลมเบอร์หนึ่งเท่านั้นเอง อาจารย์กังจวี้จงเจริญ
"น่าจะได้เวลาเตะโด่งเจ้านั่นไปซบเท้าจอมมารแล้วละ" จินตกชชี้มือไปยังวงต่อสู้ "สะบั้นสุญญากาศขั้นต้น"
คมอากาศเพียงหนึ่งถูกบีบอัดเป็นเส้นเล็กเท่าเส้นด้ายพุ่งออกไปทะลุทะลวงทุกพลังเข้าเป้าหมายตรงๆ ทั้งที่เล็กจิ๋วทว่ากลับระเบิดร่างเป้าหมายเป็นรูขนาดกำปั้นลอดได้ ซ้ำที่โดนระเบิดไปนั่นคือหัวใจอีกด้วย หวางปังกระอักเลือดออกมามากมาย
"กลับไปฟ้องท่านจอมมารของเจ้าก่อนดีกว่าไหม ข้ารู้ว่าแค่นั้นเจ้าไม่ตายหรอก แต่ถ้ายังอยากต่ออีกข้าพร้อมส่งเจ้าไปเป็นอาหารไส้เดือนเช่นกัน" ขยับตัวแบบพร้อมพุ่งเข้าไปกุดหัวให้เดี๋ยวนั้น
"ว่าไงนะ ร่างโหว่งขนาดนั้นไม่ตายเหรอ!?" อิลิเลียผงะ สีหน้าหวาดผวา
"มีอะไรน่าตกใจ ซอมบี้ก็เจอมาแล้วไม่ใช่หรือไง"
"หวางปังเจ้ากลายเป็นมารไปแล้ว... หรือใครใช้ร่างนั้นอยู่แน่" ลู่เยวี่ยสือหอบตัวโยน ถ้าเมื่อครู่จินตกชไม่ยื่นมือเข้าช่วยเขาคงบาดเจ็บหนักกว่านี้ ปราณมารที่จู่โจมเขามาจากจอมมารใช้ผ่านร่างหวางปัง ราววางแผนจะเล่นงานเขาไว้แต่แรกถึงส่งเจ้านี่มายามเจ้าสำนักไม่อยู่
หวางปังยกมือลูบอกเสียครั้งรูใหญ่บนร่างหายแวบ "สมแล้วที่ข้ารู้สึกว่าเจ้าอันตรายควรกำจัดเสียแต่แรก ไม่นึกว่ายังมีตัวอันตรายอีกหนึ่งด้วย" ดวงตาแดงเลือดกลอกมายังหนุ่มขี้ริ้ว "แปลก ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าอันตรายยิ่งกว่าเจ้าหนุ่มนั่น"
จินตกชยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาระดับอกส่งเครื่องหมายหยาบคาย "อ้อ ที่รู้สึกอันตรายเพราะข้าลบเงาหัวร่างที่เจ้าใช้อยู่ในตอนนี้ได้ไงล่ะ ไม่เชื่อลองดูได้" สีหน้าแป้นแล่นขั้นสุด
แค่พูดจบพลังมารร้อนดังไฟนรกพุ่งออกมาจากสองมือหวางปังมันพัดโหมเผาไหม้ภูเขาทั้งลูกได้ในพริบตาทว่าเป้าหมายใช้ความเร็วที่มองด้วยตาไม่ทันคว้าลู่เยวี่ยสือกับเจียงอวี้เอี๋ยนกระโจนข้ามมายังภูเขาอีกลูกได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"ผานเฉียงเต้า จะ เจ้าทำได้ยังไง!" พระเอกที่ติดมือมาหน้าตื่นไม่คิดว่าอีกฝ่ายสภาพเหมือนคนใกล้หมดลมทำแบบนี้ได้
พอลงพื้นจินตกชปล่อยทั้งสองคนแล้วกระโจนขึ้นฟ้า กระบี่ไม้ปรากฏเข้ามือฉับพลัน เสี้ยววินาทีตวัดฟันออกไปชนกับร่างที่พุ่งตามมาผ่าเป็นสองซีก
"โอ้พลาดไปนิดว่าจะตัดหัวดันผ่าครึ่งเสียได้ ฝีมือข้าช่างไม่เอาไหนเลยเนอะ" ยิ้มยียวนทำลายสายตาจอมมารยืมร่างให้กระอักไปเลย "กลับไปหาคนใหม่เลียแผลใจแทนเจ้าหวางปังเถอะนะ" พลังจิตรอบกายส่องสว่างก่อนมารวมกันในมือข้างที่ไม่ได้ถือกระบี่ จินตกชฟาดออกไปเหมือนสายฟ้าเปรี้ยงเดียวร่างที่โดนผ่าครึ่งสลายเป็นผงแล้วจึงลงสู่พื้น
"พี่จินต์กำจัดได้แล้วใช่ไหม?" ลิอิเลียวิ่งมากวาดตาสำรวจไปทั่วร่างคนขี้ริ้วเลยได้รับมะเหงกไปหนึ่งครั้ง
"อย่ามาลวนลามด้วยสายตาเว้ย หงางปังนั่นเก็บไปแล้วส่วนจอมมารอีกไม่นานคงยกพลมาบุกฮู่ซาน ที่โดนไปนั่นคงได้แผลถลอกบ้างนิดหน่อย แต่ศักดิ์ศรีโดนถล่มตรงๆ มาเอาคืนอย่างไวแน่นอน" จินตกชขยับร่างกายดูสภาพตนเอง "โอ้เคลื่อนไหวได้ปกติแล้วนี่แสดงว่าตุ้มถ่วงน้ำหนักถึงขีดจำกัดของมันแล้ว ต้องขอบคุณเจ้าหวางปังเหมือนแฮะ" ว่าแล้วลองกระโดดเล่นไปมา
"เจ้าบอกว่าที่ยืมร่างหวางปังคือจอมมารงั้นหรือ"
"อือ ทางนั้นคงรู้ว่าต่อไปเจ้าจะกลายเป็นเสี้ยนหนามในการครองโลกเลยต้องการกำจัดเจ้าเสียตั้งแต่เนิ่นๆ" คนขี้ริ้วมองลู่เยวี่ยสือแล้วยื่นยาฟื้นฟูให้อีกขวด "ปราณมารที่เจ้าโดนเข้าไปมันเป็นพลังเฉพาะเพื่อทำลานจินตันของเจ้าพลังทิพย์อย่างเดียวขจัดมันได้ไม่หมดหรอก"
ลู่เยวี่ยสือรับมาถือไว้ "ดูเจ้าไม่แปลกใจเลยทั้งที่จอมมารบุกมาเมื่อครู่"
"มีอะไรแปลกเล่า ตอนนี้มารบุกเข้าทำลายไปทั่วอย่างไรมันก็ต้องมาฮู่ซานสักวันอยู่แล้ว มาวันนี้หรือวันอื่นก็ต้องมา" ในเมื่อรู้เนื้อเรื่องดีวิธีรับมือนั้น... ไม่มีหรอก มาก็สู้มีอยู่เท่านั้นแหละ ในเมื่อจอมมารพลังล้นเหลือคู่ปรับพระเอกนี่นา ส่วนตัวประกอบอย่างจินตกชก็ใช้แล้วทิ้งนั่นแหละครับท่านผู้อ่าน
ลู่เยวี่ยสือกำสองมือแน่นหอบหายใจแรงแม้ปราณมารกำลังกัดกินจินตันของเขาทว่าเจ้าตัวยังไม่ยอมดื่มยา "ข้านึกว่าพลังฝีมือที่มียามนี้สูงส่งแล้วรับมือจอมมารที่สนามทดสอบได้จนใครๆ ก็กล่าวชม แต่ใครรู้เล่าว่านั่นจอมมารแค่หยอกเล่นเท่านั้น"
"วิสัยมารก็แบบนั้นแหละ แต่ถ้าให้พูดตามจริงเจ้าตอนนี้น่าจะอยู่ระดับต่ำกว่าข้าเสียอีกนะลู่เยวี่ยสือ" อย่าหาว่าเขายกตนเลย ถ้าซัดกันจริงจินตกชมั่นในใจว่าคว่ำพ่อคุณได้แน่
ลู่เยวี่ยสือจ้องคนพูดเขม็งแล้วให้ผงะกับความเยือกเย็นของอีกฝ่าย ท่าทางเหลาะแหละเมื่อก่อนหน้าหายไปหมด คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายามนี้คล้ายเงาร่างบางคนที่เขาเคยเห็นในความฝันซ้อนทับได้พอดี ยิ่งอ่านความรู้สึกอีกฝ่ายแล้วให้ขมวดคิ้ว
ไม่ตระหนกสักนิด เหมือนตัวตนจอมมารเป็นสิ่งปกติที่มีอยู่ การบุกมายิ่งปกติควรเป็น
ลู่เยวี่ยสือไอเลือดออกมาคำใหญ่
"เฮ้ย บอกให้กินยาไงเล่าเดี๋ยวก็ตายจริงหรอก" จินตกชไม่รังเกียจใช้แรงงานจับกรอกหรอกนะขอบอก อยากทำมากมายด้วย แต่พระเอกไม่เปิดโอกาสให้ดื่มเองเฉยเลย ไม่แสดงสีหน้าสักนิดกับความเผ็ดของยาที่ดื่มเข้าไปด้วย
ฮึ่ย ขัดใจมากมาย
ความวินาศที่หวางปังทำไว้เรียกให้คนของฮู่ซานนับร้อยรีบมาดู แน่นอนว่าคนพวกนั้นไม่เห็นคนทั้งสามหรอกเพราะทางนี้อยู่ที่ภูเขาอีกลูกนี่นา
"เจ้าควรรายงานเจ้าสำนักนะ หลังจากนี้ฮู่ซานโดนจอมมารเพ่งเล็งมากกว่าสำนักอื่นแน่นอน และเป็นไปได้หาทางเลื่อนระดับให้ไวอีกนิดก็ดี" จินตกชยกมือป้องตามองฝ่าความมืด ไม่มีใครรู้ว่าสายตาเขาไปตกที่ใดนอกจากเจ้าตัวซึ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด
ไอชั่วร้ายพวกนั้นมันมุ่งมาที่ฮู่ซานจริงๆ ด้วย อย่าบอกนะที่เจ้าสำนักเผ่นไปนั่นเพราะรู้ล่วงหน้าว่าจอมมารจะบุกที่นี่ในไม่กี่วันนี้
"เจ้าหมายความว่าจะให้คนพวกนั้นปิดด่านฝึกวิชาเพิ่มงั้นหรือ" เสียงโวยวายตื่นตกใจจากผู้คนบนเขาอีกลูกไม่น่าสนใจสักนิด
"ข้าหมายถึงเจ้าต่างหาก พลังในยามนี้ของเจ้ารับมือจอมมารไม่ไหวหรอก ถ้าเลื่อนได้อีกสักนิดคงพอสูสี" คนขี้ริ้วไม่อ้อมค้อมล่ะ ตอนนี้เป็นโอกาสแล้วนี่นา
"ข้าไม่คิดว่าจอมมารให้เวลาข้าได้ปิดด่านเลื่อนระดับหรอก" ลู่เยวี่ยสืออ่านความรู้สึกได้ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่ามีไอมารพุ่งตรงมาปกคลุมฮู่ซานอยู่ในตอนนี้ ซ้ำยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกขณะ ต่อให้เขาอยากเพิ่มระดับก็ไม่มีเวลาแล้ว
"จอมมารไม่ให้เวลาเจ้าแต่ข้าให้"
ลู่เยวี่ยสือกับอิลิเลียมองจินตกชอย่างไม่เข้าใจ
"เอาเป็นว่าข้าสามารถคว่ำจอมมารให้เผ่นกลับไปรักษาตัวได้สักพักละกัน แน่นอนว่าพักนั้นได้หลายปีเชียวแหละ" ยิ้มหลอกหลอนอย่างมั่นใจที่สุด ทว่ากลับให้ความเชื่อมั่นได้จากใจว่าทำได้จริงดังพูด
"แสดงว่าพี่จินต์จะเอาจริงในการปะทะนี้แล้วสินะคะ" อิลิเลียยิ้มกว้าง "เช่นนั้นฉันร่วมด้วยค่ะ รับรองว่าไม่ถ่วงแข้งขาแน่นอน" แล้วยกมือตะเบ๊ะ
"เผ่นให้ทันตอนเขาซัดกันเละให้ได้ก่อนเถอะแม่คุณ" นิ้วมือยกดีดหน้าผากให้เสียทีหนึ่ง จินตกชไม่ได้ดูถูกเจ้าหล่อนสักนิด แค่ไม่คาดหวังเลยต่างหาก
สาวเจ้าทำปากยื่น "เห็นแบบนี้ฉันก็มีทั้งพลังทิพย์และทักษะไม่น้อยนะคะ ไม่ได้อยู่เฉยๆ นะ ฝึกฝนเท่าที่ไหวด้วย" ยกแขนขึ้นมาเบ่งกล้าม ซึ่งมันแห้งเหมือนไม้กิ่งเล็กเท่านั้น เลยได้สายตาสมเพชทับถมเพิ่มให้อีกอย่างส่งสาวเจ้าลงไปนั่งวนนิ้วที่พื้นเลย
"ดูพวกเจ้าเชื่อถือกันมากเลยนะ" ถึงจินตกชเคยบอกว่าคิดหลอกใช้เจียงอวี้เอี๋ยนเมื่อตอนเด็ก ทว่ายามนี้มองอย่างไรเจียงอวี้เอี๋ยวเชื่อมั่นในตัวผานเฉียงเต้าอย่างไม่มีความกังขาใดเลยแม้สักน้อย เจ้าตัวพร้อมตามหลังไปแม้ด้านหน้าคือความตายก็ตาม
"ถูกแล้วเจ้าคะ นอกจากพี่จินต์แล้วข้าไม่เชื่อถือใครทั้งนั้นแม้แต่ตนเองยังเชื่อไม่ได้เท่าเชื่อพี่จินต์เลยเจ้าค่ะ" เจ้าหล่อนพูดอย่างหนักแน่น นั่นทำจินตกชขนลุกพรึบทั้งตัวขยับห่างออกไปหลายก้าว
"พูดอะไรของเธอเนี่ย ขนลุกนะเว้ย!" ยกแขนขึ้นมาลูบเสียหลายครั้ง
"ฉันเชื่อว่าพี่จินต์ตบจอมมารหัวทิ่มได้แน่นอนต่อให้ฆ่าไม่ได้แต่ทำให้ทางนั้นกลับไปรักษาตัวหลายปีได้แน่นอน ฉะนั้นท่านลู่เยวี่ยสือปิดด่านเลื่อนระดับได้เลยเจ้าค่ะ เพียงแต่รีบหน่อยอย่าหลายปีนักนะเจ้าคะ"
"ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้ ห้าปีนี้ท่านอาจารย์ไม่อนุญาตให้ข้าปิดด่านเลื่อนขั้นเด็ดขาด" ลู่เยวี่ยสือพูดอย่างขมขื่น
"ทำไม!?" จินตกชกับอิลิเลียถามขึ้นพร้อมกัน
"ท่านอาจารย์เคยบอกว่าการปิดด่านของข้าไม่ทำให้เลื่อนระดับได้ ฝืนปิดด่านไปก็เสียเวลาเปล่าสู้เอามาฝึกฝนตามที่ท่านสอนจะเลื่อนระดับได้มากกว่า" ใช่ว่าเขาไม่เคยขอทว่าท่านอาจารย์ไม่เคยอนุญาตสักครั้ง
คนขี้ริ้วจับจ้องลู่เยวี่ยสือตรงๆ แววตานั้นทำเอาคนถูกจ้องสันหลังเย็นรู้สึกอันตรายร้ายแรงได้ฉับพลัน นั่นทำให้เขากระชับกระบี่ในมือแน่นแบบพร้อมตอบโต้ทันทีถ้ามีการจู่โจม
"คิดว่าเอาชนะข้าในยามนี้ได้หรือเปล่า?" จินตกชถามง่ายๆ
ไม่ต้องใช้เวลาคิดแม้สักชั่วจิบชา "แน่นอน ถึงยามนี้เจ้าเคลื่อนไหวได้ไม่ติดขัดแล้วก็ตาม"
จินตกชพยักหน้า "แล้วแบบนี้ล่ะ" พลังจิตระดับแม็กซ์หลอมรวมกับพลังจากการฝึกฝนเกือบสามปีแผ่ออกมาชั่วแวบพุ่งตรงเข้าชนพระเอกตรงๆ ทำเอาทางนั้นสะท้านเฮือกแล้วตวัดกระบี่เข้าใส่แบบอัตโนมัติ แล้วลู่เยวี่ยสือก็หน้าเปลี่ยนสีเก็บสีหน้าตระหนกไม่ได้
กระบี่วิเศษประจำกายถูกมือเปล่าจับไว้อย่างมั่นคงไม่ว่าออกแรงดึงกลับมากแค่ไหนก็ไม่ขยับออกจากมือคนขี้ริ้วที่จับไว้หลวมๆ
"ข้าว่าตอนนี้เจ้าคงต้องแหกกฎเสียกระมัง ฮู่ซานต้องการผู้ทรงอำนาจที่สามารถปกป้องสำนักได้ แต่เจ้าในยามนี้กระจอกยิ่ง ข้าไม่อยากเอาความจริงมาพูดสักเท่าไหร่เพราะคงกระทบใจเจ้าเกินไป ทว่าอย่างไรก็ต้องพูด เจ้าสำนักเลี้ยงเจ้าไว้เพื่อเป็นตัวตายตัวแทนรับด่านเคราะห์ในการเลื่อนขั้นเท่านั้น ซึ่งอีกสิบเดือนก็ใช้เจ้าได้แล้ว อย่ามาทำเป็นไม่รู้ เจ้ารู้ดีอยู่ทุกเวลา" จินตกชพูดอย่างจริงจัง "อ่านความรู้สึกได้ระดับเจ้ายังมีใครในทั่วหล้าปิดบังความรู้สึกแท้จริงจากเจ้าได้อีก เลิกหลอกตนเองเสียทีลู่เยวี่ยสือ เจ้าไม่มีเวลามาเสียอย่างเปล่าประโยชน์นานกว่านี้แล้ว"
"เลี้ยงไว้เป็นตัวตายตัวแทนหรือคะ?... โหดร้ายนะแบบนั้น" สาวเจ้าอ่านต้นฉบับมาแล้วพระเอกรักและเคารพอาจารย์เจ้าสำนักจากใจ ทำทุกอย่างตามคำสั่งไม่เคยขัดว่านอนสอนง่ายเพื่อให้ได้รับความรักความเอาใจใส่จากทางนั้น เชื่อฟังราวสุนัขเชื่องๆ แต่ตามต้นฉบับเลี้ยงไว้เป็นหุ่นเชิดเท่านั้นนี่นา เนื้อเรื่องเปลี่ยนแบบนี้เธออดมองจินตกชอย่างกังวลไม่ได้
"เจ้า... รู้อย่างนั้นหรือ?" ปราณทิพย์ผสมด้วยจิตสังหารแผ่ออกมาแม้เจ้าตัวพยายามกดข่มไว้ก็ตาม
"รู้สิ ในเมื่อโดนมากับตัวนี่นา"
"ถ้าข้าปิดด่านแล้วจอมมารบุกมาเล่า เท่าที่เหลืออยู่ในสำนักยามนี้ไม่มีทางต้านไหวแน่นอน" แม้เขาไม่ชอบหลายคนในสำนักฮู่ซานนี้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องการให้พินาศ
"บอกแล้วไงว่าข้าจะต้านไว้ให้ คงอีกห้าหกวันนั่นแหละกว่าจอมมารจะบุกมา อย่างน้อยก็คงส่งใครมาสำรวจอีกครั้งก่อนว่าตอนนี้อาวุโสทั้งหลายไม่อยู่จริงๆ ถึงมา" จินตกชทบทวนเนื้อเรื่องในหัวอีกครั้ง "ห้าหกวันนั่นท่านเจ้าสำนักกับอาวุโสทั้งหลายคงกลับมาถึงพอดี ฉะนั้นเจ้ามีเวลาตัดสินใจว่าจะแหกกฎแค่เวลาที่ว่าเท่านั้น ออกมาจากปิดด่านแล้วโดนเจ้าสำนักลงโทษหรือรอจอมมารมาฆ่าล้างสำนักล่ะ"
ลู่เยวี่ยสือนิ่งเงียบเหมือนคนกำลังครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง อิลิเลียขยับเข้าไปติดจินตกช
"เนื้อเรื่องเปลี่ยนจริงหรือคะพี่จินต์" เธอกระซิบด้วยภาษาอื่นซึ่งในโลกนี่ไม่มีใช้
"เปลี่ยนสิ ตั้งแต่ภารกิจของฉันโดนกำหนดมาแบบนั้นมันก็เปลี่ยนแล้ว" จินตกชตอบกลับด้วยภาษาเดียวกัน
ทั้งสองไม่คาดครั้นคำตอบจากพระเอกในยามนี้ จินตกชขอไปดูว่าคนบาดเจ็บว่ามีมากไหมจากการบุกถล่มของหวางปังและมีเจียงอวี้เอี๋ยนตามไปด้วย ปล่อยให้ลู่เยวี่ยสือคิดตัดสินใจเงียบๆ คนเดียว ทว่าที่พระเอกคิดกลับเป็นเรื่องแรงผลักดันให้เขาอยากเก่งขึ้นไม่ใช่เพื่อโค่นล้มจอมมาร ปกป้องสำนักหรือทำลายโลก เขาอยากเก่งกาจมากขึ้นเพื่อให้ใครบางคนยอมรับว่าเทียบชั้นกันได้มากกว่า
เจ้าคนที่มักทิ้งเงาเบื้องหลังที่แข็งแกร่งไว้ ส่วนเจ้าตัวก็พุ่งทะยานออกไปอย่างไม่คิดหวนคืน เมื่อใดที่ตัดสินใจพุ่งออกไปก็เหมือนลูกศรที่ถูกปล่อยออกไป ไม่ทำลายเป้าหมายพินาศก็ทำลายตนเองย่อยยับ ทว่าไม่เคยมีความลังเลในการตัดสินใจสักนิด มันจะมีสิ่งใดหรือสาเหตุไหนใช้ดึงไว้ได้บ้างหรือไม่
ยามนี้ลู่เยวี่ยสือยิ่งรู้สึกว่าเวลาไม่มีแล้วเช่นกัน คนผู้นั้นเตรียมตัวพร้อมพุ่งออกไปแล้วถ้าเห็นเป้าหมายในสายตา และไม่มีสิ่งใดห้ามเขาได้ทั้งสิ้น
ศิษย์ฮู่ซานเป็นร้อยตื่นตกใจกับสภาพภูเขาหนึ่งลูกที่ยามนี้ยังมีควันไฟลอยกรุ่นอยู่หลายจุด ต่างโวยวายอย่างหวาดกลัว ส่วนคนเจ็บกำลังได้รับการช่วยเหลือ คนหายคนตายกำลังตรวจจำนวน ลู่เยวี่ยสือตามมาสั่งการหลังจินตกชกับอิลิเลียมายืนเฝ้ากองผู้เสียชีวิตได้ครู่หนึ่งแล้ว
"นี่แค่ยืมร่างเองนะ ถ้ามาจริงฮู่ซานคงเหลือแต่ชื่อแน่เลย" พอมาเดินดูในที่ถูกทำลายของจริงแล้วสันหลังอิลิเลียเย็นเฉียบขึ้นมาเลย "พี่จินต์แน่ใจไหมว่าต้านไหว"
"ไหวอยู่แล้วเห็นเอ๋อๆ แบบนี้ก็มีดีพอโชว์บ้างล่ะน่า ขอแค่พวกผู้อาวุโสกลับมาช่วยแนวหลังด้วยนะ ถ้าให้ฉายเดี่ยวก็จองคิวแผนกชันสูตรได้เลย" ไม่ได้ออกไปช่วยอะไรพวกเขาแต่ก็ยืนดูใกล้ชิดกองร่างคลุมผ้าละกัน
"ว่าแต่เราไม่มีที่ยืนดูดีกว่านี้แล้วหรือคะ?" ต่อให้ที่กองๆ อยู่นั่นแท้จริงแล้วเกิดจากตัวอักษรเท่านั้นแต่ตอนนี้สี่มิติจนแยกไม่ออกแล้วว่านั่นไม่ใช่ของจริง
"อยากออกไปช่วยหรอกนะแต่ไม่มีใครอยากให้ช่วยนี่นา ยืนเฝ้ากองนี้ให้พวกเขาไปละกัน" จินตกชเลือกหน้าที่รับผิดชอบได้ดี ตอนนี้ใครก็ไม่ว่างมาดูแลกองห่อผ้านี้ทั้งนั้น ครั้นหันมาเห็นคนขี้ริ้วเฝ้าอยู่คราแรกสะดุ้งคิดว่าใครคืนชีพ มองอีกทีเจ้าสวะขี้ริ้วนี่เอง และมันก็ทำให้ใครก็ตามที่เผลอหันมาเจอสะดุ้งทุกคน เป็นที่ขำเบาๆ ของผู้เข้ามาเดินเล่นทั้งสองไม่น้อยทว่าหัวเราะออกไปไม่ได้
กว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายของอีกวัน จดหมายด่วนส่งไปถึงเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสหลายชั่วยามแล้ว คาดว่าทั้งหมดคงรีบกลับมา ถ้าไม่แวะพักไถลที่ไหนห้าหกวันกลับถึงฮู่ซานแน่นอน ถ้าเกินกว่านั้นอาจเกิดเรื่องระหว่างทางหรือไม่ก็ไม่คิดกลับมาเอาตัวรอดโดยทิ้งสำนักชั่วคราวเรื่องสงบแล้วกลับมาก่อตั้งใหม่
คนขี้ริ้วยืนมองท้องฟ้าในลานเล็กหน้าเรือนพักของกังจวี้ ต้นสนขยับไหวตามแรงลมที่พัดพาลางร้ายสู่ฮู่ซาน
ภารกิจยังไม่สำเร็จแต่แววตายอนาถมากวักมือเรียกแล้วนี่สิ มีไฟท์แก้ตัวให้หรือเปล่านะ
จินตกชเครียดจริงจัง ถ้าล้มเหลวนักเขียนท่านหนึ่งรวมทั้งผลงานทั้งหมดจะกลายเป็นไม่มี สำหรับหนอนหนังสือแล้วบทลงโทษนั้นร้ายแรงยิ่งกว่าตนเองโดนลบเสียอีก
"ผานเฉียงเต้า" ลู่เยวี่ยสือมาเงียบๆ แบบจินตกชกับอิลิเลียไม่รู้ตัวเลยจนเขาส่งเสียง
"ว่าไงหรือ?" สีหน้าพระเอกที่ทั้งสองเห็นยามนี้เหมือนคนตัดสินใจบางเรื่องเด็ดขาดแล้ว
"ข้าจะปิดด่านเลื่อนระดับ เจ้าแน่ใจหรือว่าถ้าท่านอาจารย์กับเหล่าผู้อาวุโสกลับมาจะกันไม่ให้พวกเขาไปลากข้าออกมาได้"
ก็ไม่รู้ว่าทำไมจินตกชถึงคิดว่าลู่เยวี่ยสือกำลังขอให้ตนช่วยอยู่ เจ้าตัวไหวไหล่ "อย่ากังวลเลย ข้าน่ะหนายิ่งกว่าแอสฟัลต์ราดถนนอีกผู้เฒ่าผู้แก่เหล่านั้นผ่านข้าไปลากเจ้าออกมาก่อนเวลาไม่ได้แน่นอน"
ลู่เยวี่ยสือไม่เข้าใจที่จินตกชใช้เปรียบเทียบว่ามันคืออะไรหัวคิ้วพ่อคุณงอมาชนกันเลย
จินตกชหัวเราะหลอกหลอน "ถ้าเจ้าตัดสินใจแล้วรีบไปเถอะ ส่วนเจ้าพวกนั้นถ้าถามหาว่าเจ้าหายไปไหนข้ารับหน้าเอง" พยักหน้าไปทางศิษย์ฮู่ซานกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรวจตราผ่านไป
ลู่เยวี่ยสือพยักหน้าน้อยๆ แม้ตัดสินใจดีแล้วแต่เขายังกังวลว่าหลังจากออกมาจากปิดด่านฮู่ซานจะยังเหลืออยู่หรือไม่รวมทั้งคนที่ราวลูกธนูขึ้นสายพร้อมยิงทุกเวลาคนนี้ล่ะ จะยังอยู่ไหม
ลู่เยวี่ยสือท่องกระบี่มายังภูเขาที่ใช้ปิดด่านเลื่อนระดับ มันมีคูหาถ้ำมากมายและมีค่ายกลแข็งแกร่งยากที่สิ่งใดสามารถทำลายได้ หนึ่งในคูหามากมายนี้กังจวี้ปิดด่านเลื่อนระดับอยู่ ฉะนั้นออกไปช่วยฮู่ซานไม่ได้แน่นอนแต่ยังทิ้งลูกศิษย์ร้ายกาจไว้หนึ่งคนราวรู้ว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน ในเมื่ออาวุโสกังจวี้เชื่อมั่นในตัวผานเฉียงเต้า เขาเชื่อบ้างก็คงได้ คิดเช่นนั้นแล้วเจ้าตัวก็เดินหายเข้าไปในคูหาลึกสุดของถ้ำ