หลี่เฟยหลง ไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน แต่คนที่หล่นใส่ร่างเขากลับนอนหลับได้หลับดี เรียกได้ว่าเหมือนไม่ได้นอนมานานนับสิบปี หลับสนิทสบาย น้ำลายไหลย้อยใส่อกเสื้อเขาจนเปียกชุ่มไปหมด ดวงตะวันได้เวียนมาทักทายอีกครั้งในเช้าวันใหม่ แต่คนที่นอนอยู่ข้างกายเขายังคงเกียจคร้านไม่ตื่นขึ้นมา หลี่เฟยหลงจ้องมองไปด้านบนของปากปล่อง ไม่รู้ว่าอากาศข้างนอกนั้นเป็นอย่างไร มองเห็นเพียงแค่ท้องฟ้าสีครามและแสงสว่างร่ำไรที่พระอาทิตย์สาดส่องลงมา ภายในถ้ำนั้นปกติแล้วจะค่อนข้างเงียบสงบ แต่อยู่ๆ กลับมีตัวทำลายความสงบโผล่มาอย่างไม่คาดหมาย หลี่เฟยหลงใบหน้ามืดครึ้มลงไปครึ่งหนึ่ง แววตาดุดันจ้องมองคนตรงหน้า ที่ไม่เพียงแต่ทำลายหกใส่เสื้อเขาเท่านั้น กลับยังกรนเสียงดัง ส่งเสียงจ๊อบแจ๊บอยู่ตลอดเวลา แล้วยังมือที่อยู่ไม่สุขนั้น สะเปะสะปะไปมา เดี๋ยวลูบเดี๋ยวจับหน้าอกของเขา แล้วยังขาที่ไม่รักดีนั้นกล้าดียังไงยกมาก่ายที่ตัวเขา ไม่เคยมีใครหยามเกียรติเขาขนาดนี้มาก่อน ดวงตาของหลี่เฟยหลงจมดิ่งลงเรื่อยๆ ความปรารถนาจะเข่นฆ่าค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมากลายเป็นเพลิงโทสะเจิดจ้าในนัยน์ตา
หยุนเจิน สลืมสลือตื่นขึ้นมา ในที่ที่นางเคยคุ้นเคยดี "นี้ฉัน... อยู่ที่นี้จริงๆ เหรอ" นางลุกลงจากเตียงอย่างตื่นเต้น หัวใจเต้นเร็วขึ้นสองสามจังหวะ หยุนเจินก้าวขารวดเดียวถึงกระจก นางส่องมองเงาในกระจก พลางยกมือขึ้นลูบใบหน้า และกอดเสื้อที่สวมใส่ "นี้ฉันกลับมาแล้วจริงๆ หรือกำลังฝันกันแน่นะ" น้ำเสียงเจือความตื่นเต้น กอดเสื้อยืดตัวโปรดอย่างไม่ยอมหยุด "เจ้าเน่า เจ้าเน่า เจ้าเน่าจริง" เจ้าเน่าคือเสื้อยืดลูกรักที่นางใส่จนย้วยก็ยังไม่ยอมทิ้ง หยุนเจินกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ วิ่งสำรวจไปรอบห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงที่แสนนุ่มนั้นอย่างแรง "ปั๊ก" หลี่เฟยหลง สะดุ้งเฮือก มองตามมือที่ทุบลงมาที่หน้าอกของเขาอย่างแรง ใบหน้าเย็นชานั้นเขียวคล้ำลงไปอีก แม้ว่าเขาจะขยับไม่ได้ แต่ก็ยังคงรู้สึกทุกอย่าง และก็รู้สึกได้อย่างดีด้วย "หึหึ ฮ่าๆๆ" แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธนั้นจ้องมองใบหน้าของคนด้านข้างที่กำลังหลับและหัวเราะอย่างมีความสุข ถ้าความโกรธฆ่าคนได้ละก็เขาคงจะใช้สับคนตรงหน้าให้เป็นหมื่นๆชิ้นเป็นแน่
หยุนเจินที่กำลังเพลินเพลินและมีความสุขมากนั้น หลังจากสำรวจไปทั่วอพาร์ทเม้นของตัวเอง จนนางมั่นใจแน่แล้วว่านี้ต้องเป็นความจริงแท้ไม่ใช่แค่ฝันไป ก็ตรงไปที่ครัวและเปิดตู้เย็นค้นหาของกินที่โหยหา "โค้ก...โค้กจ้าพี่มาแล้ว" นางกระดกโค้กลงไปรวดเดียวจนหมดขวดสัมผัสถึงความซาบซ่าที่แล่นขึ้นมาที่ทรวงอกอย่างเปี่ยมสุข ก่อนจะหยิบของกินมากมากก่ายกองออกมา "อื้ม ต่อไปก็นี้เลย ไส้กรอกและเบียร์เย็นๆ" นางจัดการกับเบียร์และไส้กรอกด้วยความไวแสง ก่อนจะหยิบพิซซ่าไปอุ่นและนำมากินอย่างโหยหา "นี้แหละรสชาติที่คิดถึง พิซซ่าจ๋า งั้มๆ" นางกัดพิซซ่าลงไปชิ้นโต ก่อนจะร้องออกมาอย่างมีความสุข ในช่วงเวลาแห่งความเกษมสำราญนั้นก็ทำให้หยุนเจินไม่ทันได้ฉุกคิดว่าเหตุใดกัน ในอพาร์ทเม้นที่นางจากไปเป็นเวลา 18 ปีแล้ว กลับมีของกินมากมายขนาดนั้นได้ นางยังคงเพลิดเพลินต่อไปอย่างเบิกบานใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า ข้างๆ กายนั้นมีคนที่จ้องอยากจะฉีกกินเลือดกินเนื้อของนางอยู่
"พิซซ่า? โค้ก? อะไรคือพิซซ่า อะไรคือโค้ก" หลี่เฟยหลงเหลือบมองใบหน้าของหยุนเจิน ที่เดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวก็พูดจากแปลกๆ ทั้งยังส่งเสียงประหลาดๆ เขาไม่เคยเห็นอะไรที่อัปลักษ์ขนาดนี้มาก่อนเลย แววตาคมกริบของเขาดูโหดเหี้ยมกว่าเดิม อยากจะจัดการกับคนที่อยู่ด้านข้างโดยไว
ล่วงเข้าสู่ปลายยามซื่อแล้ว หลี่เฟยหลงใบหน้าฉายแววฉงน แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ภายในตัวเหมือนมีลมปราณอุ่นไหลผ่านเป็นกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายของเขา โดยปกติแล้วร่ายกายของเขาไม่เคยสัมผัสความอุ่นสบายเยี่ยงนี้มาก่อนเลย ภายในกายของเขานั้นล้วนเต็มไปด้วยความเย็นเยือก ต้องอาศัยความร้อนจากเตียงหยกอัคคีช่วยควบคุมพิษเย็นไม่ให้กำเริบจนทำลายถึงอวัยวะภายใน ชั่วขณะต่อมาเขารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่วเบาไล่มาถึงปลายนิ้ว หลี่เฟยหลงขยับปลายนิ้วเบาๆ ใบหน้าเย็นชาเกิดประกายสงสัยขึ้นมา เขาแปลกใจมากที่สามารถขยับนิ้วได้ แม้จะสามารถขยับได้แค่นิ้ว แต่ก็นับว่าเป็นสถานการณ์ที่ดีมาก ตามธรรมดาแล้วเขาต้องใช้เวลาสามวันถึงจะสลายพิษเย็นในร่างกายได้หมด แล้วจึงจะสามารถขยับร่างกายได้
หยุนเจินหลังจากกินอิ่มจากในฝันแล้วก็เรอขึ้นมาเสียงดัง เรียกสติของหลี่เฟยหลงกลับมา หลี่เฟยหลงแววตาดุดันคล้ายต้องการสังหารคน เขาไม่เคยพบเจอใครที่นอนหลับได้น่าเกลียดขนาดนี้มาก่อนเลย
ในฝันของหยุนเจินนั้น เริ่มต้นด้วยดี แต่กลับจบด้วยร้าย ไม่รู้เหตุใดจู่ๆ เหล่าของกินที่นางเพิ่งกินเข้าไปได้กลายร่างเป็นปีศาจไล่ฆ่าจะฉีกกินเนื้อของนาง หยุนเจินตกใจมีความหวาดหวั่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า อีกทั้งยังประหลาดใจกับความพิลึกที่เกิดขึ้น นางวิ่งหนีอุตลุด พร้อมร้องตะโกนไปด้วย "อ๊าย ว๊าย อย่าเข้ามานะไอ้ปีศาจของกินบ้า" หลี่เฟยหลงใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง หลังจากวันนี้ไปเขาจะต้องกลายเป็นคนหูหนวกเป็นแน่ๆ "นางคนนี้เสียงช่างแสบแก้วหูน่ารำคาญยิ่งนัก"
หยุนเจินวิ่งสู้ฟัดกับปีศาจในความฝัน นางจนมุมจนหมดหนทางหนีแล้ว ด้านหน้าคือปีศาจของกินที่แสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันที่แหลมคมอย่างน่าเกลียด ด้านหลังเป็นระเบียงที่อยู่สูงขึ้นมายี่สิบชั้น ปีศาจของกินพุ่งจู่โจมนางอย่างรวดเร็ว นางปล่อยหมัดออกไปใส่เหล่าปีศาจอย่างรัวๆ หลี่เฟยหลงมองกำปั้นที่สะเปะสะปะของนางนั้นด้วยความรู้สึกโกรธจนแทบอยากจะบ้าตาย "ปั๊ก" หมัดของนางนั้นปล่อยตรงเข้าสู่คางของหลี่เฟยหลงเต็มๆ "บังอาจ" เขาคำรามออกมาอย่างเดือดดาล โดยที่ไม่คาาดคิดเขาสามารถเปล่งเสียงได้แล้ว นี้มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขากัน ยังไม่ถึงกำหนดเวลาร่างกายของเขากับดีขึ้นหลายส่วนอย่างไม่น่าเชื่อ ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นกับร่างกายเขานั้นนับว่าเป็นเรื่องที่ดี ที่เขาสามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่รู้เพราะเหตุใดกัน เขาครุ่นคิดพลางมองไปที่คนตรงหน้าที่กำลังมีท่าทางเหมือนคนบ้าก็ไม่ปาน
ในฝันนั้นหยุดเจินสู้กับปีศาจของกินจนพลัดตกจากระเบียงที่สูงยี่สิบชั้นกำลังชูแขนร้องโหยหวน แต่ในสายตาของหลี่เฟิงหลงนั้นนางกลับเหมือนคนบ้าที่กำลังดิ้นพล่านเหมือนกุ้งถูกน้ำร้อนลวก จนสุดท้ายแล้วก็ร่วงหล่นลงจากเตียงหยกอัคคีไป "โอ๊ย" นางสะดุ้งตื่นด้วยหัวใจกระตูกวูบ รีบลูกคลำตามร่างกายของตัวเอง พอรู้ตัวว่ายังอยู่ดีก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ที่แท้ก็ฝันไป นึกว่าร่างกายจะเละเหลวแปะอยู่บนพื้นถนนไปเสียแล้ว" หยุนเจินพูดพลางเอามือลูบหน้าอกเป็นวนกลม
หยุนเจินขยับลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะหาวออกมาอย่างเต็มที่ โดยไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นปิดปากกว้างที่มองเข้าไปเห็นจนถึงลิ้นไก่ "หยาบกระด้าง น่ารังเกียจ" นางมองตามน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองนั้น พลันเห็นชายหนุ่มรูปงามที่นอนอยู่บนเตียงสีแดงที่เหมือนหินหลอมเหลวของลาวา หยุนเจินยกนิ้วมือเรียวงามขึ้นมาลูบปลายคาง เดินสำรวจไปทั่วถ้ำ ครุ่นคิดอยู่สักพัก ความทรงจำทั้งหมดของเมื่อคืนก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของนางอย่างรวดเร็ว "ที่แท้สิ่งที่ข้าหล่นลงมาทับก็คือพี่ชายรูปงามนี้เอง" หยุนเจินยักคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง พูดด้วยน้ำเสียงล้อเล่น ก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้หลี่เฟยหลง หยุนเจินรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตอันเยือกเย็นแผ่กระจายออกมาทั่วร่างของเขา แต่นางก็หาได้สะทกสะท้านไม่ ใช้สายตาซุกซนสำรวจบุรุษตรงหน้าอย่างละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว
ชายหนุ่มที่นอนอยู่เบื้องหน้าของนาง สวมใส่อารณ์สีขาวบางเบา ทำให้มองเห็นทุกส่วนในร่างกายอย่างชัดเจน หน้าอกมีกล้ามเนื้อควบแน่นกับซิกแพคเป็นลอนอย่างสวยงามนั้น ชวนให้ไม่อยากละสายตายิ่งนัก ผิวขาวดั่งหยก รูปร่างสูงโปร่ง ส่วนสูงของเขาน่าจะไม่ต่ำกว่า 190 กระมัง "พี่ชาย รูปร่างของท่านช่างเป็นเลิศจริงๆ" น้ำเสียงของนางสดใสกังวาน แต่คนฟังกับโกรธจนควันออกหู "หากเจ้ากล้าใช้สายตาน่าเกลียดของเจ้ามองข้าอีกแม้แต่นิดเดียว ข้าจะควักลูกตาของเจ้าออกมา" หลี่เฟยหลงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน
"มองน้อยนิดจะพอได้อย่างไร รูปหล่ออย่างพี่ชายก็ต้องมองอย่างลึกซึ้งทุกสัดส่วน" หยุนเจินหาได้เกรงกลัวไม่ นางพูดพลางส่งสายตาวิบวับและยกมือขึ้นมาทำท่าทางอย่างนางแมวป่าที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ "หน้าด้าน ไร้ยางอาย" หลี่เฟยหลงโกรธจนแทบอยากจะบ้าตาย ทำได้เพียงใช้สายตาเข่นฆ่ามองสตรีที่น่าชิงชังตรงหน้า
หยุนเจินนั่งลงบนเตียงหยกอัคคี เขยิบเข้าไปใกล้มองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างถี่ถ้วน สิ่งแรกที่เข้าสู่สายตาของนางคือ ดวงตาที่ชวนให้หลงใหล นัยน์ตาของเขานั้นเป็นสีฟ้าอมน้ำเงินเป็นผลึกซับซ้อนลงไปหลายชั้น งดงามเหมือนอัญมณีแห่งท้องทะเลลึก ดูโดดเด่นเคียงคู่กับเส้นผมสีขาวเงินที่เงางามทั้งศีรษะ ซึ่งเข้ากันได้อย่างดีกับคิ้วรูปดาบสีหมึกที่ได้รูป จมูกโด่งคมสันรับกับริมฝีปากสีเลือด สง่างามเป็นเลิศ ดูสูงส่งเหนือผู้คนทั้งปวง นี้ยังเรียกว่ามนุษย์ได้อยู่เหรอ บุคลิกลักษณะเช่นนี้ เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในใต้หล้า ชวนให้เคลิบเคลิ้มจนอยากจะถอนตัว
หยุนเจินเหมือนตกอยู่ในภวังค์จ้องมองดวงตาคู่นั้นอย่างไม่วางตา "พี่ชาย ตาของท่านสวยมากเลย ข้าเคยพบคนที่มีดวงตาสีฟ้ามามากมาย แต่ไม่มีใครงดงามเทียบเคียงท่านได้" นางพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นรดลงบนใบหน้าที่เย็นชาของหลี่เฟยหลง หลี่เฟยหลงที่ตั้งรับไม่ทันกับกริยาที่ไร้ความเขินอายของนางผู้นี้ ทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ สายตาคมกริบของเขาพุ่งไปยังใบหน้าของหญิงสาว ดวงตาของนางเปล่งประกายกระจ่างใส ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย หลี่เฟยหลงจ้องมองนางอย่างแปลกใจ "อะไรคือพบเห็นคนมีดวงตาสีฟ้ามามากมาย ในใต้หล้านี้ยังมีคนอื่น ที่ต้องพิษหมื่นบุปผาน้ำแข็งอยู่อีกงั้นหรือ" เขาไตร่ตรองอยู่ภายในใจ แววตาซับซ้อนมองใบหน้าของนางอย่างไม่ละสายตา ไม่เคยมีใครที่ไม่หวาดกลัวเขามาก่อนโดยเฉพาะสตรี ดวงตาสีฟ้าที่ใครเห็นก็มองว่าเขาคือปีศาจ บ้างก็ว่าเขาคือตัวประหลาด สตรีธรรมดาทั่วไปเมื่อเห็นเขาต่างก็หวั่นเกรง แต่สตรีน้อยตรงหน้ากลับชื่นชมมันว่าสวยงาม นางดูไม่เหมือนว่ากำลังโกหกแม้แต่น้อย พลันหลี่เฟยหลงรู้สึกพลังงานร้อนรุ่มที่รวมตัวอยู่ในอกของพยายามจะระเบิดออกมา
"นอกจากดวงตาคู่นั้นที่งดงามของท่านแล้ว ผมของพี่ชายก็งดงามยิ่งนัก เรียกได้ว่ายื่นหนึ่งในใต้หล้า สมบูรณ์แบบในสมบูรณ์แบบ" นางกล่าวพลางเอื้อมมือหยิบเส้นผมบางส่วนของเขาขึ้นมาจับดู ผมสีเงินละเอียดอ่อนดุจดั่งเส้นไหม ดวงตาของหลี่เฟยหลงเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว มองสตรีตรงหน้าที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องเส้นผมของเขามาก่อน แต่สตรีนางนี้กับกล้าแตะต้องเส้นผมของเขาอย่างไม่ยำเกรง ช่างโอหังนัก "จับพอหรือยัง ถ้ายังไม่เอามือออกไปอีก ข้าจะตัดมือที่ไร้ยางอายของเจ้าซะ" เขาพูดเสียงเย็นแฝงไว้ด้วยอำนาจ อย่างไม่อาจต้านทาน "คำก็ไร้ยางอาย สองคำก็ไร้ยางอาย แล้วตัวท่านเล่า มียางอายบ้างหรือไม่ ถึงได้นอนสวมชุดบางเบาเปิดเผยไปทุกสัดส่วนเยี่ยงนี้" หยุนเจินกล่าวพลางใช้สายตาทะเล้นมองไปบนร่ายกายของเขา "ข้าเคยได้ยินแต่เรื่องเล่าลือว่ามีปีศาจกินคนอยู่ในเมืองหายตน ไหนเลยกลับได้พบกับเสือซ่อนมังกรอยู่ในถ้ำ" นางพูดพร้อมบุ้ยปากไปตรงจุดที่เป็นเป้ากางเกงของหลี่เฟยหลง ใบหน้าของหลี่เฟยหลงเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำปนม่วง เขากัดฟันกรอด เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ ตอนนี้เขาโกรธจนอยากจะถลกหนังของสตรีน้อยนางนี้ "แม่นาง ข้าจะฆ่าเจ้า ฉีกเนื้อ ฉีกกระดูกไม่ให้เหลือแม้เศษซาก" เขาคำรามออกมาอย่างเดือดดาล
"พี่ชาย ท่านก็ดีแต่พูดไป ถ้าท่านสามารถฆ่าข้าได้จริง คงทำไปตั้งนานแล้ว ไหนเลยจะเสียเวลานอนอยู่เยี่ยงนี้" นางพูดพลายส่ายหน้า ทำเสียง จึจึ มองไปตรงมังกรที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าขาวเบาบางนั้น
ใบหน้าสง่างามของหลี่เฟยหลงเต็มไปด้วยความดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาสัญญากับตัวเอง จะต้องสังหารสตรีไร้ยางอายนางนี้ให้จงได้


ภายในห้องโถงรับรองของเรือนลู่หลิ่ง โอ่อ่ากว้างขวาง ตกแต่งอย่างประณีตและงดงาม เครื่องเรือนและของตกแต่งล้วนทำจากหยกชั้นดี แม้แต่โต๊ะอาหารที่วางอยู่กลางห้องก็ทำจากหยกขาวชั้นเลิศ
ด้านข้างมีหน้าต่างเปิดอยู่ สายลมโชยอ่อนพัดเข้ามาบางเบา แต่ทำให้อากาศภายในห้องเย็นสบายเป็นอย่างมาก ในความมืดมองออกไปด้านนอกเห็นเพียงเงาของใบไม้ที่พลิวไหวอย่างแผ่วเบา
บนโต๊ะ มีอาหารเลิศรสหลายอย่างจัดวางไว้อย่างอลังการ มีทั้งน่องไก่นึ่งสมุนไพร ปลาสามรส เนื้อผัดเปรี้ยวหวาน หมูสามชั้นน้ำแดง ผัดผักอีกหนึ่งจาน และน้ำแกงอีกหนึ่งอย่าง ถัดไปมีกาน้ำชาวางอยู่ กานั้นทำจากหยกขาว สวยงามมันวาว แม้แต่ถ้วย จาน ตะเกียบ ล้วนทำจากหยกทั้งสิ้น สมแล้วที่ชื่อเรือนลู่หลิ่ง
ลี่เค่อจิ้นจัดแจงให้หยุนเจินนั่ง พร้อมรินน้ำชาให้แก่นาง ตอนนี้ก็ยามห้ายแล้ว หยุนเจินยังไม่ได้กินข้าวเลยตลอดทั้งวัน นางหิวเป็นอย่างมาก จนท้องของนางส่งเสียงร้อง จ๊อกๆ ดังออกมา หยุดเจินหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนเอ่ยชื่นชมอาหารบนโต๊ะไปหลายประโยค
"กินข้าวเถอะ" คำว่ากินข้าวของหลี่เฟยหลง คือคำที่หยุนเจินรอฟังอยู่ตลอด คำพูดเพิ่งสิ้นสุด นางก็ลงมือทันที หิวจะตายอยู่แล้ว
"แม่นางน้อยอาสี่ ลองชิมเนื้อน่องไก่นี้ดู" ลี่เค่อจิ้นพูดพลางคีบเนื้อไก่วางบนถ้วยข้าวของหยุนเจิน
น่องไก่นั้นนุ่มอร่อยมากมีรสชาติของสมุนไพรที่อบอวลอยู่เต็มปาก "อื้ม...อร่อยมาก" หยุนเจินพูดทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมด พลางส่งสายตาเป็นการขอบคุณแก่ลี่เค่อจิ้น และใช้ตะเกียบคีบชิมอาหารจากทุกจาน
ปลาสามรสนี้ปรุงมาอย่างดี ไม่รู้ใช้ปลาอะไรแต่เนื้อปลาทั้งสดทั้งหวานแถมยังไร้กางทำให้กินได้ง่ายมาก ทั้งยังได้รสชาติครบทั้งสามรสอย่างพอดิบพอดี แล้วยังเนื้อผัดเปรี้ยวหวานก็ผัดออกมาอย่างดีเนื้อนุ่มไม่เหนียวชุ่มฉ่ำด้วยรสเปรี้ยวและหวาน มีรสชาติเผ็ดเล็กน้อยที่ปลายลิ้น ช่างกลมกล่อมโอชานัก
หยุนเจินคีบหมูสามชั้นน้ำแดงชิ้นโตขึ้นมา ทันทีที่กัดลงไปก็ละลายในปากทันที เนื้อหมูหั่นมาชิ้นหนากำลังพอดี ตุ๋นจนเปื่อย เนื้อหมูทั้งนุ่มทั้งหวานแบบพอดี แถมยังได้กลิ่นและรสของยาจีน กัดหนึ่งคำละลายหนึ่งคำ อร่อยเป็นที่สุด
นางเหลือบมองหลี่เฟยหลง เห็นเขากินอยู่แค่เมนูผักและปลา ท่วงท่าการกินนักบ่งบอกถึงความสง่างามและสูงศักดิ์ ลี่เค่อจิ้นก็ไม่ต่างกัน พวกเขาทั้งคู่กินน้อยมาก คีบอาหารทีละน้อย กินอย่างละเมียดละไม สักพักก็วางตะเกียบ
"พวกท่านอิ่มแล้วรึ" หยุนเจินมองดูอาหารทุกอย่างยังคงเหลืออยู่เต็มจาน น่าเสียดายเป็นอย่างมาก
"อาหารดีๆ ทั้งนั้น จะทิ้งก็น่าเสียดายแย่" พูดจบหยุนเจินก็ลงมือกินต่อทันที กินอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าของนางเบิกบานแววตาล้วนเต็มไปด้วยความสุข
พวกเขาทั้งสองนั่งมองหยุนเจินอย่างไม่วางตา เห็นท่าทางการกินของนางนั้นดูอร่อยและมีความสุขมาก ประหนึ่งนั่งขี่ก้อนเมฆาล่องลอยอยู่กลางนภาในคืนที่ดวงดาราพร่างพรายเต็มฟากฟ้า ลี่เค่อจิ้นนั้นอมยิ้มมองนางอย่างเอ็นดู แต่หลี่เฟยหลงความรู้สึกกลับต่างออกไป เขามองหยุนเจินอย่างนึกรังเกียจ
หยุนเจินยังคงกินต่อไป นางเริ่มคีบผัดผัก ผัดผักที่แสนจะธรรมดาแต่กลับทำมาได้อย่างเลิศรส ผัดมาได้สุกกำลังดี ไม่แข็งและไม่เละ ยังคงความกรอบสด ตัดเลี่ยนกับเมนูอื่นได้เป็นอย่างดี
"เห็นอยู่ว่าเป็นเพียงแค่ผัดผักธรรมดา แต่นางกับกินได้อร่อยถึงเพียงนี้" หลี่เฟยหลงกับลี่เค่อจิ้นต่างมองนาง พลันความอยากอาหารของพวกเขาก็กำเริบขึ้นมา จนต้องลอบกลืนน้ำลาย
หยุนเจินใช้มือหยิบเอาน่องไก่ขึ้นมา ใช้ปากกัดฉีกกินเนื้อไก่ไปแบบเต็มๆ คำ ไม่รู้ว่าไก่นี้หมักกับสมุนไพรอะไรบ้าง แต่รสชาติพิเศษเป็นอย่างมาก ถ้าได้นำมาแกล้มกับเหล้าดอกท้อคงจะดีไม่น้อย เพียงพริบตาเดียวนางแทะกินเนื้อจนหมด พลันเหลือแต่กระดูกที่สะอาดวาววับ
หยุนเจินยังคงกินอย่างต่อเนื่อง นางคีบอาหารทุกอย่างขึ้นมากินอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ตะกละตะกลาม
พวกเขาจ้องมองจนเพลิน แบบไม่ทันรู้ตัวอาหารทุกจานตรงหน้าพวกเขา ค่อยๆ ร่อยหรอจนสลายหายไปในที่สุด ประหนึ่งพายุหอบเอาเศษปุยเมฆ พริบตาเดียวก็ไม่เหลือแม้เศษซาก พวกเขาจ้องมองหยุนเจินอย่างตกตะลึง ดวงตาเปี่ยมด้วยความเหลือเชื่อ นางตัวเล็กนิดเดียวแต่กินเหมือนดั่งหมาป่าหิวโซ แม่นางผู้นี้น่ากลัวเกินไปหรือไม่ ไม่ใช่ว่าในท้องนางจะมีปีศาจจอมตะกละอาศัยอยู่หรอกนะ
หยุนเจินเงยหน้าขึ้นมาสบตาพวกเขาสองคน พร้อมยกถ้วยน้ำแกงขึ้นซดรวดเดียวจนหมดถ้วย น้ำแกงนั้นรสชาติหวานอร่อยลื่นคอมาก "อร่อยมากๆ พ่อครัวบ้านท่านฝีมือสุดยอดจริงๆ" หยุนเจินพูดพลางยกนิ้วโป้งไปทางหลี่เฟยหลงและลี่เค่อจิ้น
ลี่เค่อจิ้น พยายามทำมือเลียนแบบนางด้วยความสงสัย "แม่นางน้อยอาสี่ สัญลักษณ์แบบนี้คืออะไรรึ"
หยุนเจินตอบพลางยกนิ้วโป้งขึ้นมา "แปลว่ายอดเยี่ยมมากๆ ดีมากๆ"
ลี่เค่อจิ้นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เขายกมือชูนิ้วโป้งให้หยุนเจิน "แม่นางน้อย เจ้ากินได้อย่างสุดยอดมาก"
หลี่เฟยหลงมองท่าทางเหลวไหลของทั้งคู่ สายตาพลันเย็นชาดุจดาบน้ำแข็ง ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ พวกเขาทั้งคู่คงโดนแทงทะลุจนพรุนไปทั่วทั้งร่างแล้ว
บรรยากาศภายในห้องพลันอึดอัดขึ้นมา พวกเขานั่งจ้องมองนาง เหมือนมีเรื่องจะพูดกับนางแต่ก็เหมือนไม่มี "พวกท่านมีอะไรจะพูดกับข้าหรือไม่ ถ้าไม่มีข้าก็จะกลับไปนอนแล้ว" หยุดเจินอ้าปากหาว เอ่ยออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าของนางอ่อนเพลีย ดวงตาคู่งามก็เริ่มจะปรือแล้ว
"นี้ซินะ ที่เขามักพูดว่าพอหนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มหย่อนขึ้นมา" หยุนเจินคิดพลาง ยกมือขึ้นปิดปากที่กำลังอ้าปากหาวอีกครั้ง
ลี่เค่อจิ้นมองสบตากับหลี่เฟยหลง ก่อนจะเอ่ยออกมา "แม่นางน้อยอาสี่ ข้าเดินไปส่งเจ้ากลับเรือน"
"อื้ม" หยุนเจินพยักหน้า พลางลุกขึ้น ก่อนเดินออกมา นางไม่ลืมที่จะเอ่ยอำลาหลี่เฟยหลง
"พี่ชายรูปหล่อ นอนหลับฝันดีนะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส นัยน์ตาสีดำสนิทกระจ่างใส ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น แต่คนฟังกลับอยากควักลูกตาของนางออกมา
"เหตุใดเพื่อนของท่าน ถึงได้ขี้โมโหอยู่ตลอดเวลา" หยุนเจินเอ่ยถามลี่เค่อจิ้น ระหว่างทางที่เขาเดินมาส่งนาง มู่เฉิงที่เดินตามหลังมาได้ยินนางนินทานายท่านของเขาไปหลายประโยค แต่ละคำแต่ะละประโยคล้วนหน้าตาย แต่เขาก็ไม่กล้าปริปากเอ่ยคำใด จนสุดท้ายพวกเขาก็เดินมาถึงเรือนลู่หลิน
ลี่เค่อจิ้นยิ้มส่งและอำลานาง "แม่นางน้อยเชิญพักผ่อน"
"บาย บาย พี่ชาย ขอบคุณมากที่เดินมาส่ง" ลี่เค่อจิ้นได้ยินคำว่าบายบาย พร้อมกับมือของนางที่ยกขึ้นมาโบกให้เขา เขาสงสัยแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม คนตรงหน้าก็หายเข้าไปในห้องแล้ว
"บาย บาย คืออะไรรึ" ลี่เค่อจิ้นหันมาถามมู่เฉิงแทน มู่เฉิงได้แต่ส่ายหน้า "ข้าน้อยก็ไม่รู้ ขอรับ"
"ช่างเถอะ" ลี่เค่อจิ้นคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยถามนางก็ได้ ก่อนหันหลังเดินกลับไปหาหลี่เฟยหลงอีกครั้ง
หยุนเจินหลังจากเข้ามาในห้อง ก็ล้มตัวลงนอนทันที บนเตียงยังมีพี่หมาป่าทั้งสามและพี่แช่มช้อย นอนอยู่ครึ่งเตียงฝั่งด้านใน นางจึงนอนลงที่เตียงฝั่งด้านนอก จากหุบเขาจันทรามาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าแม่หมาป่าและคนอื่นๆ เป็นอย่างไรบ้าง นางคิดถึงวันเวลาที่อยู่ที่ถ้ำหมาป่า สักพักก็หลับไป
ทางด้านลี่เค่อจิ้นกลับมาหาหลี่เฟยหลง ทั้งสองต่างนั่งลงปรึกษากัน ใบหน้าหล่อเหลาของทั้งคู่สะท้อนแสงเทียนสีหน้าทั้งจริงจังทั้งเคร่งขรึม
"เจ้าว่านางจะเป็น..." คำพูดของลี่เค่อจิ้นยังไม่สิ้นสุดหลี่เฟยหลงก็เอ่ยออกมาทันที
"ข้าก็ยังไม่แน่ใจ แต่ก็มีความเป็นไปได้หลายส่วน ข้าได้สั่งให้คนส่งสารไปให้ท่านตาแล้ว รอให้ท่านตากลับมาอาจจะมีวิธีพิสูจน์ให้แน่ชัด"
แสงเปลวเทียนสั่นไหวอยู่ภายในห้อง ปรากฏเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษทั้งสองสะท้อนอยู่บนผนังห้อง ก่อนลมที่ผัดมาอย่างอ่อนโยนจะดับแสงเทียนในที่สุด


พวกเขาทั้งหมดได้เดินมาถึงจวนด้านหน้าแล้ว เหตุการณ์ตรงหน้าทำให้พวกเขาต่างตกตะลึงอย่างไม่เชื่อสายตา องครักษ์นับสิบที่กำลังต่อสู้พันเกี่ยวกับลูกหมาน้อยสามตัวและอีกหนึ่งงูดำน้อย เรียกว่าต่อสู้ก็คงไม่ค่อยถูกต้องสักเท่าไหร่ ต้องเรียกว่าถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียวจึงจะเหมาะสม ภาพเบื้องหน้าของพวกเขานั้นนอกจากอีรุงตุงนังแล้ว ยังเรียกว่าคือความโกลาหลอย่างย่อมๆ ที่ค่อนข้างจะวุ่นวายอึกทึกและครึกโครมยากจะอธิบาย นึกถึงคำบอกเล่าขององครักษ์ที่ไปรายงาน ก็ไม่คาดคิดว่าภาพความจริงจะอเนจอนาถเยี่ยงนี้ หยุนเจินนั้นได้แต่ยืนมองจนอึ้ง นางไม่คิดว่าพวกพี่หมาป่าจะสร้างเรื่องคึกคักได้ถึงเพียงนี้
แม้แต่หลี่เฟยหลงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาแล้ว แววตาคล้ายแฝงอารมณ์ความรู้สึกชนิดหนึ่งที่อ่านยาก สภาพการณ์ยังคงดำเนินต่อเนื่องไปอย่างพัลวัน เหล่าองครักษ์นับสิบต่างโดนเล่นงานจนสะบักสะบอม องครักษ์ฝีมือดีเรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจกลับพ่ายแพ้ให้แก่ลูกหมาน้อยทั้งสาม แค่หมาน้อยสามตัวก็สู้ไม่ได้เลยแม้สักนิด รู้ไปถึงไหนก็ต้องอับอายไปถึงนั้น น่าสังเวชใจเป็นอย่างยิ่ง
ลี่เค่อจิ้น ผู้ที่มักจะอารมณ์ดีและชมชอบเรื่องสนุกใบหน้าก็อึ้งค้างจนหัวเราะไม่ออก ส่วนจู้เฟิงกับมู่เฉิงนั้น สีหน้าแทบดูไม่ได้ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น ว่าเพื่อนพ้องของพวกเขานั้นจะถูกกระทำย่ำยีพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ ด้วยฝีมือของเจ้าหมาน้อยที่น่าจะยังไม่หย่าน้ำนมด้วยซ้ำ
เหล่าลูกหมาน้อยตัวเล็กนิดเดียวแต่พละกำลังกลับมหาศาล กระโดดถีบลงไปแต่ละครั้งสะเทือนไปถึงกระดูก เหล่าองครักษ์ต่างบาดเจ็บช้ำใน ใบหน้าฟกช้ำ มีเลือดออกที่มุมปาก บ้างปากแตก บ้างมีรอยข่วนที่แขนเป็นทางยาวมีเลือดไหลออกมาตามบาดแผล ผมเผ้าของพวกเขาล้วนยุ่งเหยิง สภาพยับเยินจนแทบดูไม่ได้ พวกเขาทั้งเจ็บทั้งอาย นอกจากสู้ไมได้ก็คือสู้ไม่ได้ เจ็บใจจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
ถัดไปไม่ไกล เห็นงูดำน้อยตัวหนึ่ง เลื้อยคลายอย่างว่องไว ฟาดลำตัวของมันเข้าที่ก้นขององครักษ์คนแล้วคนเล่า เสียงฟาดดังเปรี๊ยะๆ ประหนึ่งโดนแส้ฟาด แล้วฟาดตรงไหนไม่ฟาดกลับฟาดที่ก้นของพวกเขา
พวกเขาโตขนาดนี้แล้วยังต้องมาโดนฟาดก้นแบบนี้อีก จะให้เอาหน้าไปไว้ที่ไหน บาดแผลที่โดนฟาดมีเลือดซึมออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาแห่งความอับอายไหลรินปะปนออกมาด้วย
พวกเขาโดนหมาน้อยกับงูดำตัวเล็กๆ เล่นงานจนเสียท่าหมดรูป หมดสภาพโดยสิ้นเชิง นี้ยังจะเรียกว่าองครักษ์ฝีมือดีอีกเหรอ จู้เฟิงและมู่เฉิงต่างไม่กล้ามองพวกเขาแบบตรงๆ ได้แต่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง
หลี่เฟยหลง ที่มองอยู่นานก็ทำสัญญาณมือเรียกองครักษ์อีกชุดหนึ่งออกมา เพียงแค่เสี้ยววินาที องครักษ์ที่ไม่รู้ว่าออกมาจากทิศทางไหน ต่างหมุนตัวลงมาจากฟากฟ้า ร่อนลงบนพื้นดินด้วยท่วงท่างดงาม แค่มองดูก็รู้ว่าล้วนเป็นสุดยอดฝีมือ "นายท่าน" พวกเขาทั้งห้าคน ต่างคุกเข่าลง สองมือประสานคำนับต่อหลี่เฟยหลง องครักษ์ชุดนี้คือหน่วยอินทรีดำ เป็นหน่วยลอบโจมตีที่มีฝีมือสูงส่ง อย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง หลี่เฟยลงก็เอ่ยสั่งเสียงกร้าว "ฆ่า"
"ฆ่า ฆ่าหรือ ฆ่าอีกแล้ว" หยุนเจินที่ฟังอยู่ ถึงกับเอ่ยออกมาอย่างเอือมระอา "ช้าก่อน" นางเอ่ยพลางเข้าขวางด้านหน้าขององครักษ์ ก่อนประจันหน้ากับหลี่เฟยหลง มองดูบุรุษหน้าน้ำแข็งที่เอะอะก็ฆ่า สองคำก็ฆ่า สั่งฆ่าคนได้อย่างหน้าตาย "พวกเขาเป็นพี่น้องของข้า ท่านจะสั่งฆ่าพวกเขาไม่ได้" หยุนเจินเอ่ยเสียงแข็ง
"พี่น้องของเจ้ารึ ลูกหมาน้อยสามตัวกับงูดำนั้นนะหรือ ไม่ใช่เจ้าบอกว่ามีพี่ชายเป็นหมาป่าหรอกหรือ" ลี่เค่อจิ้นเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย สตรีนางหนึ่งจะมีญาติเป็นหมาสักกี่ตัวกัน
หลี่เฟยหลงแค่ฟังอยู่นิ่งๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย "นายท่าน ให้ฆ่าหรือไม่" เหล่าองครักษ์อินทรีดำต่างถามขึ้นอย่างต้องการยืนยันคำสั่ง หลี่เฟยหลงแค่โบกมือเบาๆ พริบตาเดียว องครักษ์อินทรีดำก็หายวับไป
ลูกหมาน้อยทั้งสามตัวเมื่อเห็นหยุนเจินต่างก็วิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พวกมันต่างดีใจ กระโดดห้อมล้อมอยู่รอบตัวของนาง ไม่นานจากนั้นงูดำน้อยที่กำลังไล่ฟาดองครักษ์ ก็เลื้อยตัวขึ้นมาอยู่กลางอากาศ พุ่งตรงมาทางหยุนเจินอย่างว่องไว พริบตาเดียวก็ถึงตัวนาง ท่าทางของมันดีใจเป็นอย่างมาก เลื้อยพันที่แขนของนางอยู่สักพัก ก่อนจะขดตัวม้วนเป็นวงกลม นำตัวเองไปแขวนไว้ที่เอวของนางอย่างสงบนิ่งและเรียบร้อย
สายตาของพวกหลี่เฟยหลงต่างจ้องมองมาที่นางเป็นตาเดียว
"นี่ก็คือพี่หมาป่าทั้งสามที่ข้าเล่าให้พวกท่านฟัง ส่วนนี้ไม่ใช่งูดำน้อย แต่คือพี่แช่มช้อย เป็นเถาวัลย์คู่ใจที่สนิทของข้า" หยุนเจินเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย
"อะไรคือเถาวัลย์ที่สนิท เถาวัลย์สนิทกับคนได้ด้วยเหรอ" "แล้วอะไรคือหมาป่า เห็นชัดๆ ว่าคือลูกหมาน้อยสามตัว" จู้เฟิงกับมู่เฉิงต่างเอ่ยโพล่งออกมาพร้อมกัน
หยุนเจินมองไปที่สามลูกหมาน้อย ดูยังไงก็ไม่เหมือนป่าที่น่าเกรงขามจริงๆ หยุนเจินนั่งย่อตัวลงพูดคุยกับสามลูกหมาน้อย พวกเขาต่างจ้องมองนางกับลูกหมาน้อย ที่เหมือนกำลังพูดคุย ปรึกษา ทะเลาะ ... และหยอกล้อ
เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวโกรธ และจบท้ายที่เหล่าหมาน้อยต้องประจบประแจงพยายามออดอ้อนต่อนาง
"นี้มันอะไรกัน นางพูดคุยกับสนัขรู้เรื่อง หรือแค่เพียงล้อเล่นกับลูกหมากันแน่" พวกเขาต่างมองไม่ออกและฟังไม่ออก สิ้นสุดการพูดคุยหยุนเจินก็พาสามลูกหมาน้อยเดินมาอยู่ตรงหน้าของพวกเขา ก่อนจะแนะนำอย่างเป็นทางการให้พวกเขารู้จัก
"นี้คือเจ้าหนึ่ง เจ้าสอง และเจ้าสาม พี่ชายหมาป่าทั้งสามของข้า" หยุนเจินแนะนำพลางผายมือไปที่ลูกหมาน้อยที่ละตัว คำพูดสิ้นสุด เหล่าหมาน้อยก็ขยายร่างของตัวเองขึ้นอย่างช้าๆ ระดับหนึ่ง ระดับสอง ระดับสาม ระดับสี่ ระดับห้า พวกมันขยายร่างจนสูดสุด จากลูกหมาน้อยกลับคืนสู่ร่างหมาป่าที่ทั้งสง่างามและน่าเกรงขาม ร่างกายของพี่หมาป่าล้วนใหญ่โต ตัวโตกว่าเสือตัวเต็มวัยเกือบสองเท่า พวกเขาล้วนมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ จู้เฟิงกับมู่เฉิงถึงกับขยี้ตา "นะ...นี้มัน ลูกหมา ... ขะ...ขยายร่างกลายเป็นหมาป่าตัวเขือง เป็นไปได้อย่างไร"
ลี่เค่อจิ้นมองหยุนเจินแล้วก็มองหมาป่ายักษ์ ก่อนจะมองหน้าหลี่เฟยหลง ใบหน้าของหลี่เฟยหลงยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ แต่ดวงตาสีฟ้าดั่งอัญมณีแห่งท้องทะเลลึกมีร่องรอยแห่งการสั่นไหวเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ลี่เค่อจิ้นเดินเข้าไปมองหมาป่าทั้งสามอย่างใกล้ๆ พวกมันขนสีขาวทั้งตัว นัยน์ตาสีแดงดั่งโลหิต ขนสีขาวสะท้อนแสงจันทร์เปล่งประกายแสงนวลผ่องออกมา "นี้มัน หมาป่าแสงจันทร์"
หมาป่าแสงจันทร์คือหนึ่งในสัตว์เทพวิเศษโบราณ ไม่ปรากฏตัวให้เห็นมานับร้อยปี พวกเขารู้ว่านางพิเศษแต่ไม่คิดว่าจะพิเศษขนาดนี้
"พี่ชาย ท่านเชื่อแล้วใช่หรือไม่ ว่าข้าไม่ได้แต่งเรื่องโกหก" หยุนเจินเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้าของหลี่เฟยหลง มองสบตาหลี่เฟยหลงโดยตรง นัยน์ตาสีดำนิลแฝงรอยยิ้ม
"อืม" เขาเอ่ยตอบอย่างเรียบๆ ก่อนจะเดินไปสั่งการพวกองครักษ์
"อืมเหรอ แค่อืมนี้นะ" หยุนเจินกรอกตามองบน ก่อนจะหันไปคุยกับพี่หมาป่า เหล่าพี่หมาตอนนี้ต่างก็พากันหดตัวเล็กลง กลายเป็นสามลูกหมาน้อยเฉกเช่นเมื่อครู่
หลี่เฟยหลงสั่งการหลายอย่าง ทั้งให้มู่เฉิงพานางไปพักผ่อนที่เรือนลู่หลิน และสั่งให้จู้เฟิงไปตามหมอประจำจวนมาดูแลรักษาองครักษ์ที่บาดเจ็บ เหล่าองครักษ์ที่ไม่บาดเจ็บต่างก็พากันมาเคลื่อนย้ายคนเจ็บที่ละคน
"พี่ชายจู้เฟิง เดี๋ยวก่อน" จู้เฟิงหันกลับมาเห็นหยุนเจิน ใบหน้าของนางยิ้มแย้ม ในมือถือของบางอย่าง "อันนี้คือยาทาแผลคุณภาพดีมาก ใช้ทาแผลที่โดนแส้เฆี่ยนตี" "ส่วนนี้คือโสมม่วงน้ำเงิน ฝากให้ท่านหมอช่วยต้มเป็นยาบำรุงร่างกายให้เหล่าองครักษ์ที่บาดเจ็บ โสมนี้มีสรรพคุณช่วยสมานบาดแผลภายใน และฟื้นฟูกำลังภายในได้อย่างดี" "ขอบคุณขอรับ" จู้เฟิงรับของมาอย่างนอบน้อม ก่อนจะจากไปยังได้ยินเสียงหยุนเจินตะโกนพูดกับเขา "อ๋อ แล้วก็ฝากขอโทษเหล่าพี่องครักษ์แทนพี่หมาป่าของข้าด้วย พี่หมาป่าบอกว่าได้ออมแรงแล้ว ใช้กำลังไปไม่ถึงหนึ่งส่วน แต่ไม่คาดคิดว่าจะทำให้เหล่าพี่องครักษ์บาดเจ็บถึงเพียงนั้น"
เมื่อจู้เฟิงฟังจบ ถึงกับพูดไม่ออก นางไม่พูดออกมายังดี แต่พอนางพูดออกมาแล้ว กลับเพิ่มเติมความบอบช้ำทางใจของพวกเขาเพิ่มขึ้นไปอีก หยุนเจินเองก็ไม่ได้คิดถึงขั้นนี้ นางไม่ได้คิดว่าพูดออกไปแล้วจะทำให้พวกเขาอับอายเพิ่มขึ้น
"แม่นางน้อย เชิญทางนี้ ข้าจะพาท่านไปที่เรือน" มู่เฉิงผายมือให้นางเดินตามไป
หยุนเจินกับพี่หมาป่าน้อยเดินตามหลังมู่เฉิงอยู่สักพักก็มาถึงเรือนลู่หลิน เรือนลู่หลินนั้นอยู่ติดกับเรือนลู่หลิ่งซึ่งเป็นเรือนนอนของหลี่เฟยหลง ตลอดทางที่เดินมา มู่เฉิงอธิบายทุกอย่างภายในจวนให้นางได้ทราบอย่างคร่าวๆ นางจึงทราบแผนผังของจวนนี้ขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
ภายนอกเรือนลู่หลินสงบร่มรื่น มีสวนเล็กๆ และลานโล่งกว้างพอประมาณมีศาลาหกเหลี่ยมตั้งอยู่ บรรยากาศชวนให้น่านั่งพักผ่อนเป็นอย่างมาก ภายในเรือนลู่หลินนั้นก็ตกแต่งอย่างสวยงาม เครื่องเรือนและของตกแต่งทุกอย่างล้วนเป็นของหรูหราราคาแพง แต่กลับดูเรียบง่ายสบายตา
"แม่นางน้อย ข้าจะให้คนไปเตรียมน้ำให้ท่านอาบ หลังจากอาบน้ำแล้วนายท่านเชิญท่านให้ไปรับประทานอาหารที่เรือนลู่หลิงขอรับ" มู่เฉิงเอ่ยแจ้งต่อนาง ก่อนจะให้เด็กๆ มาเตรียมน้ำให้นางอาบ
นางสังเกตว่าจวนแห่งนี้ไม่มีผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว แม้แต่เด็กรับใช้ก็ลวนเป็นผู้ชายทั้งหมด
"ที่นี้ไม่มีสตรีเลยรึ" หยุนเจินเอ่ยถามอย่างสงสัย
"ขอรับ ไม่มีสตรีนางไหนกล้าทำงานที่นี้ขอรับ" หยุนเจินพยักหน้ารับทราบอย่างไม่แปลกใจเลยสักนิด ที่นี้มีกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไม่ว่าจะล้างอย่างไรก็ไม่จางหาย บรรยากาศชวนขนลุกแบบนี้ใครกล้าอยู่ก็แปลกแล้ว
"ข้าขอเนื้อย่างให้พี่หมาป่าของข้าด้วยได้หรือไม่"
"ขอรับ ข้าน้อยจะให้คนไปแจ้งแก่พ่อครัว"
"ข้าขอกระเป๋าสัมภาระ ของข้าคืนด้วย"
"ขอรับข้าจะรีบนำมาให้" มู่เฉิงกล่าวรับก่อนจะมุ่งหน้าไปจัดการตามที่หยุนเจินสั่ง
หยุนเจินนำเห็ดหลินจือเลือดออกมาจากแหวนหยกโลหิต ให้แก่พี่หมาป่าได้กิน เห็ดหลินจือเลือดเป็นเห็ดที่นางปลูกที่ถ้ำหมาป่า รสชาติดีมาก เต็มไปด้วยพลังงานและชี่ทิพย์บริสุทธิ์ เป็นอาหารโปรดของพี่หมาป่า ต่างพากันกินอย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากหยุนเจินแช่น้ำอย่างสบายตัว เดินออกจากห้องอาบน้ำก็เห็นภาพพี่หมาป่าน้อยกับพี่แช่มช้อยพากันนอนหลับอยู่บนเตียง ลูกหมาน้อยสวมตัวนอนแผ่หลาอวดพุงอ้วนกลม มีเถาวัลย์ดำเส้นหนึ่งพาดกอดอยู่ เป็นภาพที่น่ารักชวนให้อมยิ้มเป็นอย่างมาก
มู่เฉิงนำถุงสัมภาระมาให้นางแล้ว ของทุกอย่างยังคงอยู่ครบ นางผลัดอาภรณ์ สวมใส่ชุดสีแดง งดงามดั่งหงส์เพลิง มู่เฉิงนำจานเนื้อย่างที่หอมกรุ่นมา เนื้อย่างนั้นส่งกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายไหลเป็นอย่างยิ่ง
แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าพ่อครัวฝีมือดีมาก เนื้อปรุงรสมาอย่างดีและย่างมาอย่างสุกพอดี หมาน้อยทั้งสามงัวเงียลุกขึ้นมาทั้งที่ยังหลับอยู่ เดินอย่างไม่ลืมตามาที่จานเนื้อย่าง จัดการเนื้อย่างสามจานพูนๆ พริบตาเดียวก็เหลือแค่จานที่ว่างเปล่า หยุนเจินมุมปากกระตุกไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี มู่เฉิงเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าสามหมาน้อยซึ่งเป็นหมาป่าแสงจันทร์หนึ่งในสัตว์เทพวิเศษ จะแสดงท่าทางเช่นนี้
"แม่นางน้อย เชิญขอรับ" หยุนเจินเดินตามมู่เฉิงไปเรือนลู่หลิ่ง เรือนลู่หลิงอยู่ติดกับเรือนของนาง เดินแค่ไม่กี่สิบก้าวก็ถึงแล้ว นางมองดูท้องนภาค่อนข้างมืดมิด มีแสงสว่างจากพระจันทร์เสี้ยวและดวงดาราส่องสกาวระยิบระยับ สายลมพัดโชยอ่อน ใบไม้พลิ้วไหวเล็กน้อย เมื่อเดินมาถึงด้านประตูเรือนรับรอง ก็มองเห็นบุรุษสองคนกำลังนั่งรอนางอยู่ที่โต๊ะ บุรุษผมขาวอาภรณ์ดำกับบรุษผมดำอาภรณ์ขาว งดงามดุจเทพบุตร แต่ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคืออาหารอันโอชะที่วางอยู่บนโต๊ะ อาหารแต่ละอย่างส่งกลิ่นหอมยั่วยวนยิ่งนัก
ใบหน้าของหยุนเจิน ปรากฏรอยยิ้มสดใส นัยน์ตาทอประกายวาววับราวกับไข่มุก นางกลืนน้ำลาย ก่อนรีบก้าวขาเข้าไปอย่างรวดเร็ว


ในปีค.ศ.2022 เกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ดาวโลกกลายสภาพไปเป็นวิดิโอเกมและอสูรกายที่เรียกว่ามอนสเตอร์และผู้นำของพวกมันอย่างมอนสเตอร์ลอร์ดก็ได้บุกโจมตีไปทั่วโลกพร้อมกับการปรากฏกายของดันเจี้ยนต่างๆทั่วทุกมุมโลกแต่กระนั้นมนุษย์ทุกคนต่างได้รับสิ่งทีเ่รียกว่าระบบ(System) ซึ่งเป็นระบบที่คล้ายวิดิโอเกมแนวสวมบทบาทในคอมพิวเตอร์และคอนโซล
ตัวละครหลัก
1.ยูนะ ยูคาริ(Yuuna Yukari)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ยูนะ
ระบบ:Superpower(พลังวิเศษ),Organism(สิ่งมีชีวิต),Transformation(แปลงร่าง)
2.ไอริส โยโซระ(Iris Yozora)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ไอริส
ระบบ:Spirit(สปิริต),Weapon(อาวุธ),Technology(เทคโนโลยี)
3.โทโมเอะ เซเลสเทีย (Tomoe Celestia)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:โทโมเอะ
คลาส:God Avatar(อวตารเทพเจ้า)
ระบบ:Magic (เวทมนตร์) ,Element (ธาตุ) Deity & Demon (เทพและมาร)


บริเวณทุ่งร้างบางกอก
ทะเลทรายอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยสนิมเหล็กและพายุทะเลทรายและเป็นหนึ่งในดินแดนที่ถูกเซโนฟอร์มด้วยฝีมือลองเกมมาสเตอร์
"อากาศร้อนจริงๆนะเนี่ย"โมโมเอะพูดในขณะที่เธอกำลังเดินไปตามทุ่งร้างบางกอกพร้อมพวกไอริสแต่แล้วจู่เธอก็กลายสภาพกลับเป็นยูนะเหมือนเดิม
"ในที่สุดผมกลับมาเป็นมนุษย์เหมือยเดิมสักที"ยูนะตะโกนด้วยอาการดีใจ
"ยินดีด้วยนะยูนะที่กลับมาเป๋นมนุษย์ปกติได้สักที"ไอริสและโทโมเอะบอกยูนะ
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 3 คนจะเช็คอาชีพของตัวเองว่าเป็นอาชีพอะไรบ้างโดยยูนะบอกว่าเขสมีอาชีพเป็นคลาสเชนเจอร์ที่สามารถเปลี่ยนอาชีพได้ตามที่ต้องการคล้ายการเปลี่ยนร่าง,ส่วนไอริสบอกว่าเขาคือสไนเปอร์ น้กแม่นปืนผู้ยิงแม่นทุกครั้งและโทโมเอะก็บอกว่าเธอคืออวตารแห่งเทพเจ้าที่สามารถใช้งานพลังของเทพได้ทุกองค์จนกระทั่งพงกเขาทั้ง 3 คนเห็นกองทัพรถจี๊บเก่าๆที่ติดตั้งแผ่นเหล็กสนิมเป็นเกราะเหมือนรถหุ้มเกราะที่ข้างบนมีอาวุธอย่างฉมวก,หอกและอุปกรณ์สำหรับชนที่มาจากแผ่นโลหะขึ้นสนิมวางซ้อนกัน 10 ชั้นและพวกเขาคือกลุ่มจิ้งจอกกรุงเทพ(Bangkok Fox) และเป็นหนึ่งในกลุ่มของผู้เล่นที่คอยออกปล้นสดมป์ทั่วกรุงเทพและนำโดบชายที่มีชื่อว่าเออร์วิน ฟอกซ์(Erwin Fuchs) หริอเออร์วิน
"พวกเราจะต้องจัดการกับหนอนทรายให้ได้"ชายวัยกลางคนหนึ่งพูดในขณะที่เขาทำการดึงแท่งเหล็กออกมาจากรถจี๊บพร้อมทิ่มลงไปที่พื้นแล้วส่งคลื่นเสียงความถี่สูงเข้าไปในดินจนเกิดเสียงดังจนทำให้พวกยูนะแทบจะหูหนวกเลย
"เสียงมันดังจริงๆเลย"ไอริสพูดแล้วเขาก็ทำการสร้างปืนเรลกันมือถือออกมาแล้วยิงกระสุนความถี่สูงใส่รถคันหนึ่งจนระเบิดและจู่ๆบนพื้นดินก็เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ก่อนที่จะปรากฏหนอนที่มีขนาดประมาณ 20 เมตร,ตัวสีเหลืองทราย,ปากเป็นวงแหวนที่เต็มไปด้วยขนแหลมๆจำนวน 200 กว่าเล่มและมันคือพญาหนอนทราย,ไชย์ฮุลุด(Sandworm Lord,Shai-Hulud)
"เจ้านี่สินะพญาหนอนทราย ไชย์ฮุลุด"ไอริสพูดแล้วเขาก็ใช้สกิลของเขาอย่างสปิริตทำดึงจิตวิญญาณแห่งเหล็กกล้า
ก่อนที่จะมีมังกรเอเชียที่ร่างเป็นโลหะสีเงินและเต็มไป้ดวยอาวุธจำนวนมากซึ่งยิงออกมาจากทั่วร่างจะโจมตีใส่เจ้าหนอนทรายแต่กลับถูกหนอนตัวนั้นชนจนแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อยแต่มันก็กลายสภาพเป็นทหารเหล็กจำนวนมากที่พกปืนพัลส์ไรเฟิลระดมยิงหนอนทรายจนเกิดแผลเหวอะหวะ
"กรรร"เสียคำรามของหนอนทรายที่ดังสนั่นแล้วมันก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดินแล้วกลืนกองทัพทหารเหล็กกล้าจนไม่เหลือเศษไบโอเมทัล
"ยิง"พวกกิลด์จิ้งจอกกรุงเทพทำการสั่งให้รถทุกคันแทงฉมวกความถี่สูงพุ่งไปโจมตีใส่หนอนยักษ์จนมันไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย
"พวกเราควรหนีนะ"ยูนะบอกไอริสเรื่องเกี่ยวกับการหลบหนีจากหนอนทราย
"ก็จริงแหละแต่ไม่รู้ว่าหนอนทรายจะมาเพิ่มอีกไหมเพราะมันเป็นหนอทรายระดับมอนสเตอร์ลอร์ดรูปแบบอสูรกายด้วย"โทโมเอะตะโกนเสียงดังในขณะที่เธอทำการดึงพลังของเทพีแห่งการล่าสัตว์,อาร์เทมิสมาใช้
ก่อนที่จะมีธนูแสงโผล่มาสวมที่แขนของเธอแล้วเธอก็ยิงห่าฝนธนูแสงพุ่งเข้ามาโจมตีใส่หนอนทรายตัวนั้นจนบาดเจ็บแต่ทว่าหอนตัวนั้นกลับขยับไปไหนไม่ได้เนื่องจากถูกหอกความถี่สูงแทงร่างของมันเอาไว้จนหอกนั้นเริ่มจะยิงพิษที่รุนแรงจนทำให้ร่างของเจ้าไชย์ฮุลุดจนเป็นอัมพาตและเริ่มค่อยๆล้มลงกลับพื้น
"วันนี้พวกข้าก็ได้อาหาราคาแพงมาทานแล้ว เนื้อหนอนทรายยังไงล่ะ"ชายสวมผ้าโพกหัวบอกกับเพื่อนร่วมกิลด์ของตัวเองให้ทำการแล่เนื้อของหนอนทรายใส่ในช่องเก็บของในร่างของตัวเอง
ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นรถจิ๊บหายไปในพายุทรายทันทีและพวกยูนะก็เริ่มต้นเดินทางต่อทันที
บริเวณใจกลางทุ่งร้า่งบางกอก
พวกยูนะกำลังหลงทางเนื่องจากพายุทรายมันมาอย่างไม่หยุดไม่หย่อนจนกระทั่งพวกเขาแทบจะไม่สามารถออกไปจากทุ่งร้างแห่งนี้ได้เลย
"ท่านเกมมาสเตอร์ ทำไมท่านถึงต้องกลั่นแกล้งพวกเราขนาดนี้เนี่ย"ยูนะตะโกนเสียงดังเนื่องจากเกมมาสเตอร์เหมือนจะแกล้งพวกเขาทั้ง 3 คน
"จะเกมมาสเตอร์หรืออะไรก็ช่าง แต่แกต้องถูกผมจัดการด้วยพลังแห่งกองทัพแดงยังไงล่ะ"ไอริสตะโกนแล้วเขาก็ทำการสร้างเครื่องบิน TU-10 ของสหภาพโซเวียตขค้นมาแล้วเรียกพวกยูนะให้ขค่นเครื่องบินให้เร็วที่สุด
ก่อนที่พวกเขาทั้้งหมดจะกระโดดขึนเครื่องบินและพยายามฝ่ากำแพงพายุทรายแต่เหมือนพายุทรายจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนทำให้้เครื่องบินถูกทำลายและฉีกขาดอย่างรวดเร็วและพวกเขาทั้งหมดก็ไปตกที่วัดพระแก้วที่ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม


ในระหว่างการเดินทางไปยังนิคมที่ใกล้ที่สุด
โมโมเอะ,ไอริสและโทโมเอะกำลังเดินทางผ่านย่านรามคำแหงในกรุงเทพเพื่อตเรียมตัวไปยังนิคมที่ใกล้ที่สุดเพื่อไปพักผ่อน
"นี่ไอริส ฉันสงสัยนะว่าถ้าฉันไปแตะจุดเซฟ มันจะถูกคอรัปต์ไหม"โมโมเอะถามไอริสด้วยความสงสัยเรื่องจุดเซฟเพราะตอนนี้สถานะของเธอคือมอนสเตอร์ไม่ใช่เพลเยอร์แล้ว
"มันก็น่าจะมีโอกาศแหละแต่ระบบโลกยังระบุว่าเธอยังเป็นเพลเยอร์อยู่นะ ยูนะ"ไอริสตอบโมโมเอะแล้วพวกเขาทั้ง 3 คนก็มองบนฟ้าแล้วเห็นฝูงปลาซาร์ดีนเวทย์จำนวนมากกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า
"พวกปลาซาร์ดีนเวทย์พวกนี้น่าจะพอทำเป็นอาหารอย่างง่ายได้ล่ะมั้ง"โทโมเอะพูดด้วยความหิวแล้วเธอก็ทำการเลือกซิสเต็มสกิลที่ชื่อว่า Ice(น้ำแข็ง)
ก่อนที่เธอจะยิงน้ำแข็งเป็นเส้นยาวแช่แข็งปลาซาร์ดีนบินได้เหล่านั้นมาไว้เป็นเสบียงและเก็บเข้าไปในช่องเก็บของในตัว
หลายนาทีต่อมา
พวกโมโมเอะได้เดินทางมาจนถึงนิคมขนาดใหญ่ในย่านรามคำแหงที่ชื่อนิคมรามคำแหงซึงมีผู้คนอยู่จำนวนมากซึ่งตั้งอยู่ในเขตรอบมหาวิทยาลัยรามคำแหงเดิม
'เอาล่ะพวกเราน่าจะเอาปลาซาร์ดีนเวทย์แช่แข็งไปขายนะ เพราะเห็นว่ามันน่าจะทำน้ำปลาได้ดี"ไอริสบอกทุกคนแล้วพวกเขาทั้ง 3 คนก็เดินเข้าไปในนิคมรามคำแหงทันที
ภายในนิคมรามคำแหง
ไอริสได้เปิดช่องเก็บของของตัวเองไปวางในเขตโซนค้าขายแล้วเอาอาหารกระป๋องจากช่วงก่อนหายนะอย่างปลาซาร์ดีนกระป๋อง,เงาะกระป๋อง,ทูน่ากระป๋องไปวางในโซนที่ว่างในเขตจลาด
"นี่ไอริส ทำไมนายต้องขายอาหารกระป๋องด้วยล่ะ เดี๋ยวพวกเราไม่มีอะไรทานระหว่างเดินทางต่อนะ"โมโมเอะถามไอริสเรื่องอาหารกระป๋องที่เขาขายแล้วโทโมเอะก็เอาปลาซาร์ดีนเวทย์แช่แข็งมาวางขายเช่นกัน
"ยูนะ เธอลืมแล้วเหรอว่าอาหารกระป๋องกับอาหารแห้งส่วนใหญ่ถูกทำให้สภาพคล้ายเกมแนวเอาชีวิตรอดดังนั้นพวกมันไม่เสียหรอกแถมหาง่ายมากด้วย ถ้าเราขายพวกเรารวยเลยนะ เพราะพวกมันไม่มีใครผลิตแล้ว"ไอริสบอกโมโมเอะเรื่องอาหารกระป๋องและก็มีคนมาซื้อสินค้าจำนวนมากจนทำให้ตอนนี้ไอริสและโทโมเอะต่างได้เงินมาประมาณ 5000 G เพียงแค่ไม่กี่นาที
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 3 คนจะเดินทางต่อไปยังเขตอื่นต่อไปทันทีแต่กระนั้นโมโมเอะก็เห็นเด็กชายหญิงจำนวนมากกำลังเล่นของเล่นไทยโบราณอย่างม้าก้านกล้วยอย่างสนุกสนานจนทำให้เธอนึกถึงอดีตในช่วงก่อนวันมหาวิบัติ
"นี่ไอริส ฉันนึกถึงอดีตก่อนวันมหาวิบัติที่พวกเรายังเป็นแค่คนธรรมดาอยู่เลยน่ะ"โมโมเอะบอกไอริสเรื่องชีวิตในช่วงก่อนวันมหาวิบัติและเธอก็เห็นเสาสีเงินขนาดใหญ่ที่มีปุ่มรูปคล้ายฟล็อปปี้ดิสก์สีเขียวและมันคือจุดเซฟและก็เอามือไปแตะที่เสานั้นจนมันเริ่มเปลี่ยนสีจากสีเขียวเป็นสีม่วงทีละนิดๆ
"ยูนะ นายกำลังจะล่อพวกมอนสเตอร์มาโจมตีนิคมแห่งนี้นะ"ไอริสบอกโมโมเอะแล้วเขาก็เอามือมาแตะที่จุดเซฟจนกลับเป็นปกติ
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 3 คนจะเตรียมตัวเดินทางต่อไปทันทีโดยที่โทโมเอะดูมินิแมพว่าสถานทีต่อไปที่พวกเขาจะไปถึงคือที่ไหน
"อีก 10 กิโลเมตร พวกเราจะเจอป่าแฮปปี้แลนด์ที่เต็มไปด้วยเหล่ามอนเตอร์ประเภทแมลงจำนวนมหาศาล"โทโมเอะบอกทุกคนเรื่องสถานที่พวกเขาจะไปถึง
"น่าสนใจดีนี่"ไอริสพูดด้วยความดีใจแล้วพวกเขาก็เดินทางต่อจากย่านรามคำแหงของกรุงเทพทันที
หลายชั่วโมงต่อมา
พวกโมโมเอะได้เดินทางมาจนถึงเขตที่เรียกว่า Bangkok Wastes(ทุ่งร้างบางกอก) ที่แทบจะไม่มีสิ่งมีชีวิตอะไรอยู่เลยนอกจากหนูทะเลทราย,จิ้งจอกทะเลทรายและสัตว์ทะเลทรายชนิดต่างๆไม่ว่าจะเป็นแมงป่อง,งูทะเลทราย.ผึ้งทะเลทรายเป็นต้น
"นี่ฉันรู้สึกว่าตัวเองจะละลายแล้วนะ"โมโมเอะบอกกับเพื่อนๆของเธอเพราะแถวนี้มันร้อนสุดๆจนสไลม์อย่างเธอทนสภาพอากาศไม่ไหว
"สไลม์มีข้อเสียคือร้อนเกินไปก็ตาย หนาวเกินไปก็ตาย และถ้าโดนพิษก็มีโอกาศตายได้"ไอริสพูดแล้วพวกเขาก็ทำการตั้งแคมป์กลางทะเลทรายแห่งนี้ทันที


สารานุกรมจักรวาล World System Project


What is the inspiration for the World System Project? (อะไรคือแรงบันดาลใจของ Word System Project)
แรงบันดาลใจของ World System Project คือนิยายแนวระบบเกมทั่วๆไปที่เจอตามเว็ปนิยายต่างๆและเป็นการรีเม็คของ Dice for Life แต่เปลี่ยนจากธีมเกมกระดานเป็นวิดิโอเกมแทน แต่สิ่งที่จะต่างจากนิยายแนวระบบเกมทั่วไปคือจะไม่มีการแสดงหน้าสเตตัสมาให้รกหน้ากระดาษเด็ดขาด อย่างมากก็แค่พูดถึงและทุกคนมีระบบเกมเฉพาะตัวซึ่งเป็นระบบแบบคู่ซึ่งแต่ละคนจะมีไม่ซ้ำกันและทุกคนจะเริ่มด้วยสกิลระดับเกรด F ทุกคน


ภายในม.รามเวลา 6 โมงเย็น
ช่วงเวลาที่อากาศชุ่มชื้นที่สุดจนทำให้สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเป็นก้อนเยลลี่กลมๆสีฟ้าจำนวนมากทั้งใหญ่และเล็กอย่างบลูสไลม์ค่อยๆกระโดดไปมาในมหาวิทยาลัย
"จ๊อบแจ๊บๆ"เสียงการกระโดดไปมาของบลูสไลม์ที่กำลังพุ่งมาทางพวกยูนะ
"เห็นว่าบลูสไลม์ลอร์ดเลเวล 20 อยู่แถวในมหาลัยด้วย ถ้าชนะก็ได้ค่าประสบการณ์เยอะแน่ๆ"ยูนะพูดในขณะที่เขากำลังฝ่าฝูงบลูสไลม์โดยการกดใช้สกิลแรกของระบบของตัวเองชุดแรกอย่าง Superpower และเลือก Fire(ไฟ)
ก่อนที่เขาจะเผาสไลม์จนพวกมันเกือบทั้งหมดจนพวกมันตายและยูนะก็เก็บบลูสไลม์เยลลีทั้งหมด 28 ชิ้นได้
[Yuuna's EXP is now 15/100]
"สงส้ยพวกเราต้องจัดการสไลม์พวกนี้แล้วเอาไปขายผ่าน System Shop จะได้เงินมาซื้อเสบียงด้วยเพราะพวกอาหารกระป๋องและน้ำสะอาดชองพวกเราจะหมดแล้ว แถมอีกหลายกิโลเมตรกว่าพวกเราจะเจอเทรดแอเรียซึ่งอยู่ตั้งบนทางด่วนเลย"ไอริสคิดแล้วเขาก็ทำการเปิดโหมดไซโคพาธและเอาขวานทองคำจามบลูสไลม์ต้วใหญ่จนแตกเป็นตัวเล็กตัวน้อยแล้วหยิบปืนซับแมชชีนกันยิงใส่สไลม์ตัวเล็กจนตายไปประมาณ 50% จากในแอเรียทั้งหมดที่ค่อยๆกรูกันมาทางด้านหน้า
[Iris's EXP is now 50/100]
"วันนี้พวกเราคงจะได้ทำบลูสไลม์เยลลี่ทานล่ะมั้ง"โทโมเอะพูดในขณะที่เธอกำลังเข้าไปเช็คสูตรเมนูที่ทำมาจากสไลม์เยลลี่
ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะมองหายูนะที่ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้หลังจากที่พวกเขาพยายามเคลียร์ฝูงสไลม์จนหมด
บริเวณด้านในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง
ยูนะที่เดินแยกตัวออกไปจากกลุ่มเพราะอยากจะต่อสู้กับบลูสไลม์ลอร์ดมากโดยไม่สนคำเตือนจากพวกไอริส
"บลูสไลม์ลอร์ดอยู่ไหน ผมอยากสู้กับคุณนะ"ยูนะตะโกนเรียกหาบลูสไลม์ลอร์ดโดยไม่พกอะไรมาป้องกันตัวเองเลย
[Caution! You are going to Lair of Slime Lord, Jello: please prepare to battle]
ก่อนที่จะมีก้อนเยลลี่สีฟ้าจำนวนมากค่อยๆโผล่มาจากท่อระบายน้ำของมหาวิทยาลัยและค่อยๆหลอมรวมกันจนเป็นหญิงสาวที่มีผมสีฟ้าที่มีไฮไลท์สีรุ้งตามเส้นผมยาวถึงขาที่มีลักษณะเป็นเหมือสไลม์,ตาสีอำพัน,มีหน้าอกขนาดคัพ OO,ร่างกายเป็นสไลม์สีฟ้าและบริเวณขามีลักษณะคล้ายชุดกระโปรงราชินีสีฟ้าซึ่งมีร่างกายเปลือยเปล่าและเธอคือไลม์ลอร์ด,เจลโล่ซึ่งมีเลเวล 20 ซึ่งมากกว่ายูนะถึง 20 เท่า
"อาร่าๆ มีเหยื่อที่ฉันเปลี่ยนให้เป็นสไลม์ลอร์ดเหมือนกันอีกแล้วล่ะ"เจลโล่พูดชมยูนะแล้วเธอก็ทำการยืดหนวดออกมาจากหลังของเธอแล้วรัดร่างของอีกฝ่ายเอาไว้จนแน่น
[Yuuna's System Skill Activate: Fire]
ก่อนที่ยูนะจะเผาหนวดของเจลโล่จนไหม้เกรียมแต่อีกฝ่ายกลับหลบการโจมตีนั้นได้และเริ่มยทดหนวดขึ้นมารัดใส่ยูนะจนเริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆและเริ่มค่อยๆเปลี่ยนร่างของยูนะไปทีละนิด
"อ๊าก!!!!!"ยูนะตระโกนเสียงดังด้วยความเจ็บปวดในขณะที่สไลม์สีฟ้าจำนวนมากทั้งขนาดใหญ่และเล็กจะค่อยๆกระโดดมาเกาะที่ร่างของเขาพร้อมกับหนวดสไลม์ที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ
ก่อนที่ไอริสและโทโมเอะจะมาเห็นเหตุการณ์การแปรสภาพที่จะทำให้ยูนะจะกลายเป็นสไลม์ลอร์ดไปทีละนิด
"โทโมเอะ พวกเรามาช้าเกินไป เธอรีบสร้างดีคอนเวอร์ชั่นโพชั่นเลยนะ"ไอริสบอกโทโมเอะให้รีบสร้างโพชั่นแก้การแปรสภาพโดยด่วน
"วัตถุดิบในการทำโพชั่นยังไม่ครบเลยนะ เรามีแต่บลูสไลม์เยลลี่อย่างเดียว หญ้าคืนสภาพและน้ำผึ้งรักษา เรายังหาไม่ได้เพราะพวกมันหายากมาก ในระบบร้านค้าก็มาเป้นฤดูกาลด้วยแถมราคาประมาณ 50,000G ด้วย"โทโมเอะตอบไอริสและอธิบายเรื่องวัตถุที่ใช้ทำโพชั่นแก้การแปรสภาพเวอร์ชั่นสไลม์ที่หายากและแพงมาก
"งั้นมีสูตรแบบอย่างง่ายไหม"ไอริสถามโทโมเอะเรื่องสูตรแบบอย่างง่าย
"มีนะ เราใช้เฟิร์นสารพัดนึก,เปลือกไม้หอมและสมุนไพรอะไรก็ได้"โทโมเอะตอบไอริสเรื่องสูตรอย่างง่าย
ก่อนที่ยูนะจะบอกพวกไอริสให้มาช่วยเขาในขณะที่เขาเริ่มค่อยๆกลายเป็นหญิงสาวที่มีผมสีชมพูอ้่อนไฮไลท์สีขาวยาวถึงขาที่มีลักษณะเหมือนสไลม์,ตาสีชมพูอ่อน,มีหน้าอกขนาดคัพ OO,มีคริสตัลสีชมพูกลางหน้าอก,เท้าเป้นเหมือนรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีชมพู,ร่างกายเป็นสไลม์สีชมพูอมขาวซึ่งมีร่างเปลือยเปล่าและเธอคือสไลม์ลอร์ด,โมโมเอะ
"โมโมเอะ ต่อไปนี้คือชื่อของเธอและเธอจะเป็นน้องสาวของฉัน จงออกไปสร้างเขตแดนของตัวเองซะ"เจลโล่เรียกโมโมเอะพร้อมเอามือไปจับหน้าของอีกฝ่าย
"ยังไงฉันก็ไม่ยอมรับพี่เป็นพี่สาวหรอกนะ เพราะพี่ทำการแปลงสภาพร่างของฉันเป็นสไลม์ด้วยการบังคับไม่ใช่สมัครใจ เอ๋"โมโมะเอะด่าพี่สาวของเธอและตกใจกับพฤติกรรมของตัวเองที่เปลี่ยนไปแทบจะเหมือนผู้หญิง
ก่อนที่หนวดสไลม์นั้นจะค่อยๆกลับเข้าไปในตัวเจลโล่แล้วเธอก็ค่อยๆแยกตัวเองเป็นสไลม์สีฟ้าก้อนเล็กๆและกลับเข้าไปในท่อระบายน้ำและทิ้งโมโมเอะไว้ในเขตมหาวิทยาลัยและไอริสก็มาเจออีกฝ่ายเนื่องจากเป็นห่วง
"นี่ยูนะไม่สิตอนนี้คงจะต้องเรียกว่าสไลม์ลอร์ด,โมโมเอะแทนแล้ว เป็นยังไงบ้างเนี่ย"ไอริสถามโมโมเอะเพราะสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างของเพื่อนตัวเองมั้ง
"ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกัน จู่ๆตัวตนของฉันก็กลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้วและยังรู้สึกเหมือนว่าพี่เจลโลจะกลายเป็นพี่ของฉันจริงๆแล้ว"โมโมเอะตอบไอริส
ก่อนที่เธอจะเปิดหน้าต่างสเตตัสเพื่อเช็คว่าสถานะของตัวเองเปลี่ยนไปเยอะหรือเปล่า
Slime Lord, Momoe
Real Name: Yuuna Yukari
Nickname: Yuuna
Level:0
EXP:15/100
Type: Monster Lord
Species:Slime(Pink Slime),Human(?)
"ทำไมหน้าต่างสเตตัสมันระบุแบบนี้เนี่ย"โมโมเอะโกตะโกนด้วยอาการตกใจอีกครั้งหนึ่ง
"โมโมเอะ เธอต้องใช้ชีวิตในสภาพนี้ไปก่อน จนกว่าพวกเราจะหาวัตถุดิบทำยาคืนสภาพให้นายกลับมาเป็นเหมือนเดิม ตอนนี้นายต้องห้ามแตะต้องจุดเซฟเด็ดขาดไม่เช่นนั้นมันจะขึ้นว่าถูกยึดโดยมอนสเตอร์ลอร์ดและกลายเป็นเขตแดนของนายตามที่พี่สาวของนายบอกไว้น่ะ"ไอริสบอกโมโมะโคโก
ก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับคืนร่างเป็นร่างมนุษย์ซึ่งตอนนี้มันแยกเป็นสภาพก่อนหน้าจะถูกกลายสภาพกับสภาพหลังกลายสภาพและกลายเป็นหญิงสาวที่มีผมสีชมพูไฮไลท์สีขาวยาวถึงขาที่มีลักษณะคล้ายสไลม์,ตาสีชมพูอ่อน,มีหน้าอกขนาดคัพ OO,มีคริสตัลทรงสามเหลี่ยมรูปว่าวสีชมพูกลางหน้าอก,มีเท้าเป็นรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีชมพูซึ่งสวมบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีชมพูอ่อนและเธอคือโมโมะโคโกร่างมนุษย์
"ไอริส โทโมเอะ แม้ฉันในตอนนี้จะกลายเป็นสไลม์ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ที่ไร้เพศและเป็นได้ทั้งชายหรือหญิงแล้วแต่อารมณ์แต่ฉันยังมองว่าตัวเองเป็นผู้ชายอยู่นะ"โมโมเอะบอกพวกไอริสแล้วพวกเขาทั้งหมดก็เตรียมตัวเดินทางต่อทันที


วันที่ 1 มกราคม ค.ศ.2022
วันขึ้นปีใหม่และเป็นวันที่หลายคนรู้สึกปลาบปลื้มยินดีที่สุดแต่กระนั้นวันขึ้นปีใหม่กลับเปลี่ยนไปเมื่อจู่ๆเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ระบบไฟฟ้าทุกอย่างหยุดทำงานพร้อมกับการปรากฏกายของเหล่ามอนสเตอร์และมอนสเตอร์ลอร์ดที่โจมตีทั่วโลกจนแทบจะพ่ายแพ้จนเรียกว่าเหตุการณ์ปีใหม่สิ้นโลก(New Year Apocalypse)
3 ปีหลังเหตุการณ์วันปีใหม่สิ้นโลก
สภาพโลกได้เปลี่ยนไป ธรรมชาติกลับคืนมาในเมืองต่างๆทั่วโลกพร้อมกับการปรากฏกายของซุปเปอร์สตรัคเตอร์ที่เรียกว่าดันเจี้ยน(Dungeon) และ หอคอยแบทเทิลทาวเวอร์(Battle Tower) ที่กระจัดกระจายทั่วทุกโลกและเต็มไปด้วยสมบัติหายากไม่ว่าจะเป็นวัตถุมงคล(Blessed Artifacts),วัตถุอาถรรพ์(Cursed Artifacts) และยังรวมถึงสมบัติที่ไม่มีราคาหรือที่เรียกกันว่าขยะ(Junk) อีกด้วยซึ่งเหตุการณ์เมื่อ 3 ปีก่อนนั้นถูกเรียกว่าเหตุการณ์มหาวิบัติ(The Catastrophe)
กรุงเทพมหานคร,ประเทศไทย ปีค.ศ.2025
เด็กหนุ่มที่่มีผมสีชมพูอ่อนไฮไลท์สีขาวยาวประบ่า,ตาสีชมพูอ่อนซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีชมพูอ่อนที่ตรงกลางมีคริสตัลทรงสามเหลี่ยมรูปว่าวสีชมพูและรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีชมพูอ่อนและเขาคือยูนะ ยูคาริหรือยูนะ ตัวเอกของเราซึ่งมีระบบประจำตัว 3 อย่างคือ Superpower(พลังวิเศษ),Organism(สิ่งมีชีวิต) และ Transformation(แปลงร่าง)
"จะว่าไปพวกเราก็น่าลองไปสู้กับมอนสเตอร์ลอร์ดได้แล้วนะ แม้พวกเราจะมีเลเวล 0 ก็เถอะ"ยูนะบอกเพื่อนของตัวเองเรื่องไปบุกรังของมอนสเตอร์ลอร์ดที่อยู่ในกรุงเทพ
ก่อนที่เด็กหนุ่มที่มีผมสีฟ้าที่ไฮไลท์รูปดาวตกทรงเหมือนแผงคอสิงโต,ตาสีม่วงแดงซึ่งสวมเสื้อกล้ามสีดำที่มีแถบสีขาว 3 แถบที่ทับด้วยเสื้อกันกระสุนของตำรวจ,สวมกางเกงยีนส์สีฟ้า,สวมรองเท้ากีฬาสีน้ำตาล,มีขวานทองคำและปืนไรเฟิลจำนวนมากติดหลังและมีเข็มขัดยูทิลิตี้เบลต์ 3 ชุดและเขาคือไอริส โยโซระหรือไอริส เพื่อนของยูนะที่มีระบบประจำตัว 3 อย่างคือ Spirit(สปิริต),Weapon(อาวุธ) และ Technology(เทคโนโลยี) จะเดินมาหาเพื่อนของตัวเอง
"พวกเราแทบจะไม่ได้สู้กับมอนสเตอร์เลยนะ เลเวลของพวกเราก็เลยยังติดแหงกอยู่ที่ 0 และสกิลทุกอย่างก็ยังเลเวล 0 อยู่เลย"ไอริสบอกยูนะด้วยสีหน้าแบบไซโคพาธที่กาวๆ
"ใช่แต่จากที่ผมอ่านนิยายแนวระบบเกมหรือ LitRPG มาทุกเรื่องแล้ว เมื่อตัวเอกสู้กับศัตรูที่เลเวลสูงกว่าตัวเองหลายเท่า ยังไงตัวเอกก็ชนะอยู้ดีนะ ไอริส"ยูนะอธิบายไอริสเรื่องที่ตัวเองอ่านนิยายแนวระบบเกมมาทุกเรื่องแล้วคิดว่ามันทำได้จริง
ก่อนที่เด็กสาวที่มีผมสีเขียวอ่อนปลายฟ้า,ตาสีเขียวอมน้ำเงิน,มีหน้าอกขนาดคัพ DD ซึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวที่ตรงกลางเป็นรูปผีเสื้อ 4 ตัวที่ตอมดอกไม้สีฟ้า,กางเกงยีนส์ขาสั้นและรองเท้ากีฬาสีน้ำเงินและเธอคือโทโมเอะ เซเลสเทียหรือโทโมเอะ เพื่อนอีกของยูนะที่มีระบบประจำตัวคือ Magic(เวทมนตร์),Element(ธาตุ) และ Deity & Demon(เทพและมาร)
"ยูนะ ฟังที่ไอริสบอกด้วย นึ่คือโลกจริงนะไม่ใช่โลกของนิยายแนวระบบเกมที่ทุกอย่างง่ายๆไปหมด ทุกๆอย่างในโลกนึ้แม้จะมีระบบเกมก็จริงแต่ก็ต้องทำตามกฏฟิสิกต์ของโลกจริงน่ะ ไม่ว่าจะเป็นการค้าที่ทุกๆอย่างกลายเป็นการแลกเปลี่ยนสินค้าแบบบาร์เตอร์เทรดแทนเพราะค่าเงินทุกอย่างบนโลกมันไม่มีค่าแล้วเพราะค่าเงินทุกคนกลายเป็น 0 G หมด,ทุกคนสามารถเลือกระบบเกมตามคอนเซ็ปต์ที่คุณสนใจได้ไม่เกิน 4 ระบบและมีโอกาศซ้ำกันสูง,การที่คนทึ่เลเวลน้อยกว่าจะเอาชนะศัตรูที่มีเลเวลมากกว่าเราหลายเท่าตัวโดยไม่ได้วางแผนแต่แรก มึโอกาศแพ้สูงโดยเฉพาะมอนสเตอร์และมอนสเตอร์ลอร์ดที่เมื่อชนะเราก็จะแปรสภาพเราให้เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับพวกมันหรือได้รับตำแหน่งลอร์ดแบบเดียวกันกับมอนสเตอร์ลอร์ดคนนั้นๆ,เมื่อพวกเราตาย ทุกสิ่งที่เราอุตส่าห์ทำมาทั้งชีวิตก็จะถูกรีเซ๊ทกลับมาเป็น 0 หมดและที่สำคัญก็คือถ้าเราตายแต่เซฟไว้ จุดเซฟพอยต์ส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่ห่างจากดันเจี้ยน,ซากโบราณ,หอคอยแบทเทิลทาวเวอร์หลายกิโลเมตรมากและที่สำคัญพวกมอนสเตอร์มักจะยึดเป็นเขตแดนของพวกมันแต่กระนั้นเราก็ยังมีออโต้เซฟทึ่คอยเซฟอยู่ตลอดเวลาแต่ทำหน้าที่เป็นความทรงจำของพวกเราและไม่สามารถลบหรือแก้ไขได้มีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ,ช่องเก็บของในตัวของเรามีได้จำกัดโดยมีได้ไม่เกิน 20 ช่องและบนมือไม่เกิน 2 ช่องแต่สามารถเพิ่งได้จากสมบัติที่เรียกว่า Inventory Upgrade โดยจะเพิ่มให้ทีละ 2 ช่องและถ้าอัปเกรดจนเต็ม บนจะมีได้ทั้งหมด 10 ช่องและในกระเป๋าจะมีได้ทั้งหมด 100 ช่องและไม่สามารถอัปเดตให้มีจำนวนมากกว่าแล้ว"โทโมเอะบอกยูนะให้ฟังที่ไอริสบอกด้วยพร้อมอธิบายว่าทำไมโทรปต่างๆของนิยายแนวระบบเกม(LitRPG) ส่วนใหญ่ถึงใช้งานจริงไม่ได้ในโลกนึ้
"เข้าใจล่ะ โทโมเอะ ไอริส แต่พวกเราจะไปไหนต่อดีล่ะ เสบียงของพวกเราก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย"ยูนะตอบไอริสและโทโมเอะหล้งที่พวกเขาเตือนและถามเรื่องสถานที่ที่จะไปต่อ
"ตอนนี้พวกเราอยู่ที่เขตรามคำแหงนะ ลองเข้าไปในม.รามคำแหงอีกรอบดีไหม"ไอริสชวนยูนะเข้าไปในเขตม.รามคำแหงอีกรอบไหม
"ก็ดีนะแต่ตอนนี้มัน 5 โมงจะ 6 โมงเย็นแล้วและผมเป็นพวกจิตอ่อนและกลัวผีด้วยแต่ไม่เป็นไรใช่ไหม"ยูนะตอบไอริสแล้วพวกเขาทั้ง 3 คนก็เดินเข้าไปในม.รามคำแหงอีกรอบทันที
ก่อนที่พวกเขาจะเห็นว่าเขตม.รามนั้นยังคงเป็นเขตที่ถูกทิ้งร้างและเต็มไปด้วยสไลม์จำนวนมากไม่ว่าจะมีขนาดใหญ่หรือเล็กและอาจจะมีสไลม์ลอร์ดอีกด้วย


Slime
สไลม์เป็นมอนสเตอร์ที่มีรูปร่างคล้ายเยลลี่หรือก้อนแบคทีเรียที่มีหลายขนาดไม่ว่าจะเป็นขนาดเล็กเท่ากับสุนัขพันธุ์เล็กไปจนถึงใหญเท่ากับตึกระฟ้า อาหารของพวกมันคืออะไรก็ตามที่พวกมันสามารถกลืนกินได้ พวกมันมีหลายสีและเป็นมอนสเตอร์ที่สามารถพบเจอได้ทั่วไป ร่างมอนสเตอร์ลอร์ดของพวกมันตามธรรมชาติจะกลายเป็นเหมือนทะเลสาบขนาดใหญ่ที่มีลักษณะเป็นก้อนเจลาตินซุึ่งมีแกนกลางจำนวนไร้ขีดจำกัดที่เชื่อมกันเป็นเหมือนเส้นประสาทแต่ก็เหมือนกับมอนสเตอร์ทั่วไป พวกมันยังมีร่างมอนสเตอร์ลอร์ดที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์อีกด้วย ประเภทย่อยของสไลม์มีดังนี้
1. Colored Slime(สไลม์สีสัน):สไลม์รูปแบบทั่วไปที่มีหลายสีสันต่ลักษณะของพวกมันถือว่าธรรมดาที่สุด ชนิดย่อยคือ Blue Slime, Red Slime, Pink Slime เป็นต้น
2. Beverage Slime(สไลม์เครื่องดื่ม):สไลม์ที่มีลักษณะอ้างอิงมาจากเครื่องดื่มต่างๆในโลกก่อนเหตุการณ์มหาวิบัติ ขนิดย่อยคือ Soda Slime, Sparkling Slime, Fruit Juice Slime, Coffee Slime เป็นต้น
3. Elemental Slime(สไลม์พลังธาตุ):สไลม์ที่มีลักษณะอ้างอิงจากธาตุต่างๆ ชนิดย่อยคือ Fire Slime, Wind Slime, Earth Slime, Water Slime เป็นต้น
4.Special Slime(สไลม์พิเศษ):สไลม์ที่มีลักษณะพิเศษที่แคกต่างจากสไลม์ปกติ ชนิดย่อยคือ Royalty Slime,Viral Slime,Anti-Magic Slime เป็นต้น


Monster(มอนสเตอร์)
คือสิ่งมีชีวิตที่โผล่มาในช่วงเหตุการณ์ Catasthrope ซึ่งพวกมันนั้นอ้างอิงมาจากสิ่งมีชีวิตในตำนาและลี้ลับ,สิ่งมีชีวิตในโลกความจริง,สิ่งมีชีวิตที่สูญพันธุ์ไปแล้วหรือแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตลูกผสมตั้งแต่ 2 สายพันธุ์ขึ้นไปและพวกมันมีทั้งสายพันธุ์ที่เชื่องต่อมนุษย์หรือแม้กระทั่งสายพันธุ์ที่ดุร้ายแต่พวกมันก็เป็นเหมือนสัตว์ปกติเลย มีฤดูผสมพันธุ์หรือการแย่งชิงอาณาเขตและมันจะไม่ทำอะไรคุณยกเว้นคุณจะไปทำมันก่อนแต่กระนั้นมนุษย์ก็ถูกนับเป็นมอนสเตอร์เหมือนกันแต่เป็นมอนสเตอร์ระดับสูง
Monster Lord(มอนสเตอร์ลอร์ด)
คือมอนสเตอร์ระดับสูงที่มีความอันตรายและความดุุร้ายมากกว่ามอนสเตอร์ปกติ 1000 เท่าและพวกมันมักจะอยู่เดี่ยวๆมากกว่าจะอยู่ร่วมกับเพื่อนร่วมสายพันธุ์ของมันแต่กระนั้นก็มีมอนสเตอร์ลอร์ดบางสายพันธุ์ที่มีสติปัญญาที่มากกว่าหรือเท่ากับมนุษย์ทำให้พวกมันสามารถคุมพวกเดียวกันในการรุกรานดินแดนของมนุษย์ได้และบางครั้งอาจจะเข้าใจภาษามนุษย์ด้วยซ้ำ
ประเภทของมอนสเตอร์ลอร์ดแบ่งออกไปเป็น 4 หมวดดังต่อไปนี้
1.Bestial Type Monster Lord(มอนสเตอร์ลอร์ดประเภทอสูรกาย):มอนสเตอร์ลอร์ดที่พัฒนาจากมอนสเตอร์ทุกชนิดแต่เลือกที่จะยังคงสภาพเป็นอสูรกายเหมือนเก่าเอาไว้โดนพวกมันจะมีสภาพเป็นอสูรกายที่ไม่ค่อยต่างจากร่างดั้งเดิมมากและเป็นร่างมอนสเตอร์ลอร์ดพื้่นฐานของเหล่ามอนสเตอร์ มอนสเตอร์ลอร์ดส่วนใหญ่เลือกสภาพนี้มากกว่ารูปแบบอื่น
2. Humanoid Type Monster Lord(มอนสเตอร์ลอร์ดประเภทคล้ายมนุษย์):มอนสเตอร์ลอร์ดที่พัฒนาจากมอนสเตอร์ทุกชนิดแต่เลือกที่กลายสภาพเป็นร่างมนุษย์ที่ยังคงลักษณะของร่างเก่าเอาไว้ โดยมอนสเตอร์ลอร์ดประเภทนี้มักจะถูกเหยียดหยามจากมอนสเตอร์ลอร์ดประเภทอื่นและมีประสิทธิภาพทางร่างกายที่อ่อนแอกว่าร่างเก่าของตัวเอง
3. Godly Type Monster Lord(มอนสเตอร์ลอร์ดประเภทพระเจ่า):มอนสเตอร์ลอร์ดที่พัฒนาจากมอนสเตอร์ทุกชนิดที่เลือกที่จะกลายสภาพเป็นร่างเทพเจ้ามากกว่ามนุษย์หรืออสูรกาย โดยมอนสเตอร์ลอร์ดประเภทนี้มักจะมีพลังเกี่ยวกับแสงสว่าง,การสร้างสรรค์,ชีวิตและกฏเกณฑ์เป็นพลังหลักและพลังดั้งเดิมของเผ่าพันธุ์นั้นๆเป็นพลังเสริม
4. Demonic Type Monster Lord(มอนสเตอร์ลอร์ดประเภทพญามาร):มอนสเตอร์ลอร์ดที่พัฒนาจากมอนสเตอร์ทุกชนิดที่เลือกที่จะกลายสภาพเป็นร่างพญามารมากกว่ามนุษย์หรืออสูรกาย โดยมอนสเตอร์ลอร์ดประเภทนี้มักจะมีพลังเกี่ยวกับความมืด,การทำลาย,ความตายและความโกลาหลเป็นพลังหลักหลักและพลังดั้งเดิมของเผ่าพันธุ์นั้นๆเป็นพลังเสริม


The System(ระบบ)
คือระบบเวทมนตร์ที่มีสภาพคล้ายหน้าจอสเตตัสของวิดิโอเกมโดยทุกคนจะมีคอนเซ็ปต์ทีใช้ในระบบตามที่ตัวเองต้องการซึ่งอาจจะซ้ำกับคนอื่นก็ได้แต่จะมีได้ไม่เกิน 4 คอนเซ็ปต์โดยระบบจะเริ่มนับเลเวลของมนุษย์ทุกคนที่ 0 และเงินของทุกคนจะเริ่มต้น 0 G ซึ่งคอนเซ็ปต์ของคุณนั้นได้จะมีที่มาจากทั้งที่มนุษย์สร้างและธรรมชาติสร้างและที่สำคัญ ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าเพราะเมื่อคุณตาย ทุกอย่างจะกลับไปเป็น 0 อีกครั้งแม้แต่เลเวลสกิลทุกอย่างของคุณหมดยกเว้นคอนเซ็ปต์ที่คุณเลือกไว้แต่แรกแล้วเพื่อกันการโกงการใช้ระบบเกม
The System Alternative(เดอะซิสเต็มอัลเตอร์เนทีฟ)
คือระบบเวทมนตร์ที่มีสภาพเป็นสมาร์ทโฟนที่บรรจุข้อมูลต่างๆไม่ว่าจะเป็นหนังสือกฏหลัก,หน้งสือคอร์ซัพพลายเม้นท์,หนังสือแคมเปญและหนังสือเสริมข้อมูลโดยทุกคนจะมีคอนเซ็ปต์ทีใช้ในระบบตามที่ตัวเองต้องการซึ่งอาจจะซ้ำกับคนอื่นก็ได้แต่จะมีได้ไม่เกิน 4 คอนเซ็ปต์โดยระบบจะเริ่มนับเลเวลของมนุษย์ทุกคนที่ 0 และเงินของทุกคนจะเริ่มต้น 0 G ซึ่งคอนเซ็ปต์ของคุณนั้นได้จะมีที่มาจากทั้งที่มนุษย์สร้างและธรรมชาติสร้างและที่สำคัญ ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าเพราะเมื่อคุณตาย ทุกอย่างจะกลับไปเป็น 0 อีกครั้งแม้แต่เลเวลสกิลทุกอย่างของคุณหมดยกเว้นคอนเซ็ปต์ที่คุณเลือกไว้แต่แรกแล้วเพื่อกันการโกงการใช้ระบบเกม


The Structure(สิ่งปลูกสร้าง)
ในโลกหลังเหตุการณ์มหาวิบัตินั้นมีสิ่งปลูกสร้างสำคัญหลายแห่งแต่เราจะแบ่งหมวดหมู่ตามนี้
1.Dungeon Type Structure(สิ่งปลูกสร้างหมวดดันเจี้ยน) เป็นสิ่งปลูกสร้างที่เต็มไปด้วยทรัพย์สมบัติมากมายไม่ว่าจะเป็นสมบัติมงคล,สมบัติต้องสาปหรือสมบัติไร้ค่าและมีมอนสเตอร์และมอนสเตอร์ลอร์ดจำนวนมากที่เลเวลสูงกว่าพวกที่อยู่ข้างนอกอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากมีดังนี้
-Dungeon(ดันเจี้ยน):สิ่งปลูกสร้างคลาสสิกที่เจอบ่อยในวรรณกรรมแนว LitRPG โดยจะมันจะอยู่บริเวณใต้ดินและมีทางเข้าอยู่ด้านบนและชั้นต่างๆจะเริ่มจากบนลงล่าง
-Battle Tower(แบทเทิลทาวเวอร์):สิ่งปลูกสร้างอีกแห่งหนึ่งที่พบได้ไม่บ่อยนักในวรรณกรรมแนว LitRPG โดยมีลักษณะท้่วไปใกล้เคียงก้บดันเจี้ยนแต่จะเป็นหอคอยสูงเสียดฟ้าและเริ่มจากล่างขึ้นบน
-Abandoned Area(เขตที่ถูกทิ้งร้าง):สิ่งปลูกสร้างที่เคยมีผู้คนอาศัยอยู่และถูกมอนสเตอร์ยึดครองไปแล้ว
-Occupied Save Point(จุดเซฟที่ถูกยึด):คือจุดเซฟที่ถูกมอนสเตอร์หรือมอนสเตอร์ลอร์ดยึดไปเป็นเขตแดนของตัวเอง ซึ่งเราต้องจัดการพวกม้นก่อนถึงจะใช้งานได้
-Arena(อารีน่า):คือสิ่งปลูกสร้างที่เอาไว้ประลองระหว่างเพลเยอร์ด้วยกันเองหรือเพลเยอร์ก้บมอนสเตอร์โดยจะเปิดในเวลาอย่างน้อย 6 เดือนหรืออย่างมาก 14 ปีและเป็นจุดประลองฝีมือที่ผู้เล่นใช้ทดสอบฝีมือของตัวเองว่าเก่งระด้บไหนแล้ว
2.Settlement Type Structure(สิ่งปลูกสร้างประเภทที่อยู่อาศ้ย) เป็นสิ่งปลูกสร้างที่ผู้คนสามารถอาศัยอยู่ได้และจะเป็นเขตปลอดภัยปราศจากความรุนแรงทุกประการ มีดังนี้
1.Village(หมู่บ้าน):คือที่อยู่อาศัยที่มีขนาดเล็กและมีคนอยู่ได้จำนวนไม่มากนัก
2.Colony(นิคม):คือที่อยู่อาศ้ยที่มีขนาดใหญ่ถึงใหญ่มากและมีผู้คนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก
3.Camp & Temporary Shelter(ค่ายและที่อยู่ชั่วคราว):คือที่อยู่อาศัยที่มีขนาดเล็กที่สุดและตั้งอยู่สันโดษที่สุดเนื่องจากประชากรในที่อยู่อาศ้ยแห่งนี้มีจำนวนน้อยมาก
4.Save Point(จุดเซฟ):คือจุดที่ระบุว่าเขตไหนเป็นเขตปลอดภัยและทำให้ทุกคนสามารถกดเซฟเพื่อป้องกันการตายของคุณโดยไม่ต้องกลัวว่าสเตตัวทั้งหมดจะถูกรีเซ็ทและส่วนใหญ่มันจะอยู่ห่างไกลจากสิ่งปลูกสร้างประเภทดันเจี้ยน 100-200 กิโล
5.Settlement Area(เขตที่อยู่อาศัย):คือเขตที่อยู่อาศ้ยที่เป็นที่ดินเปล่าซึ่งรอให้ผู้เล่นพ้ฒนาเป็นสิ่งปลูกสร้างประเภทที่อยู่อาศ้ยประเภทอื่นๆต่อไปและม้กจะอยู่ในบริเวณที่ใกล้จุดเซฟ
6.Trade Area(เขตการค้า):เป็นเขตที่อยู่อาศัยที่ไม่ได้เน้นการอาศ้ยอยู่แต่เป็นการค้าขายโดยผู้เล่น,พ่อค้าเร่หรือกองคาราวานโดยจะมีค่าเช่าที่แล้วแต่แอดมินจะตั้งไว้และไม่สามารถเปลี่ยนเป็นสิ่งปลูกสร้างประเภทที่อยู่อาศ้ยแบบอื่นได้


The Catastrophe(วันมหาวิบัติ)
คือเหตุการณ์ที่ทำให้โลกกลายเป็นแดนแห่งมอนสเตอร์และทำให้มอนสเตอร์และมอนสเตอร์ลอร์ดยึดครองหลายๆที่ทั่วทุกมุมโลกเป็นรังของมันและยังมีดันเจี้ยนและหอรบจำนวนมหาศาลโผล่มาทั่วโลกทำให้ระบบเศรษฐกิจโลกเริ่มปั่นป่วนมากกว่าเดิมและเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนวันที่ 1 มกราคม ค.ศ.2022 หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าปีใหม่สิ้นโลก(Apocalypse New Year)
The Catastrophe Alternative(วันมหาวิบัติคู่ขนาน)
คือเหตุการณ์ที่ทำให้โลกกลายเป็นแดนแห่งมอนสเตอร์และทำให้มอนสเตอร์และมอนสเตอร์ลอร์ดยึดครองหลายๆ ที่ทั่วทุกมุมโลกเป็นรังของมันและยังมีดันเจี้ยนและหอรบจำนวนมหาศาลโผล่มาทั่วโลกทำให้ระบบเศรษฐกิจโลกเริ่มปั่นป่วนมากกว่าเดิมและเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนวันที่ 1 มกราคม ค.ศ.2022 หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าปีใหม่สิ้นโลก (Apocalypse New Year)


The Conversion(การแปรสภาพ)
คือปรากฏที่เกิดขึ้นเมื่อเหล่าเพลเยอร์หรือผู้ใช้ระบบเกมพ่ายแพ้ต่อมอนสเตอร์หรือมอนสเตอร์ลอร์ดโดยพวกเขาจะกลายเป็นเผ่าเดียวของมอนสเตอร์ตัวนั้นๆแต่ถ้าหากว่าเป็นมอนสเตอร์ลอร์ด คุณจะได้่รับตำแหน่งเดียวกับมอนสเตอร์ลอร์ดคนนั้นอีกด้วย ซึ่งการเปลี่ยนเป็นมอนสเตอร์จะเปลี่ยนเผ่าพันธุ์ของคนๆนั้นกจากเพลเยอร์เป็นมอนสเตอร์เผ่าพันธุ์นั้น โดยร่างที่ถูกแปรสภาพจะไม่หายไปเมื่อเพลเยอร์ตายเพราะตอนนี้คุณไม่ใช่เพลเยอร์แล้วแต่กระนั้น คุณก็มีโอกาศโดนแปรสภาพจากมอนสเตอร์อีกเผ่าหนึ่งถ้าแพ้ซึ่งจะเรียกว่ามัลติคอนเวอร์ชั่น(Multi-Conversion) ซึ่งจะเป็นการแปรสภาพเป็นมอนสเตอร์ลูกผสมตั้งแต่ 2 เผ่าพันธุ์เป็นต้นไปหรือแม้กระทั่งกลับเป็นเพลเยอร์เหมือนเดิมผ่านการดีคอนเวอร์ชั่น(De-Conversion) ที่จะเปลี่ยนเผ่าคุณกลับมาเป็นสภาพดั้งเดิมแบบสมบูรณ์


ในโลกที่ทุกๆ อย่างสามารถแปลงร่างคุณได้ไม่ว่าจะเป็นน้ำดื่ม,น้ำหอม,หน้ากาก,แอปในมือถือหรือแม้กระทั่งเหตุการณ์เหนือธรรมชาติอย่าง Great Shift, Transformation Rain, Pink Mist, Randomized Transformation และนี่คือเรื่องราวของเด็กหนุ่มผู้ที่ชื่นชอบการแปลงร่างทุกรูปแบบแต่เป็นฉบับจักรวาลหลักที่เน้นตัวละครที่อ้างอิงแทน
ตัวละครหลัก
1.ยูนะ ยูคาริ (Yuuna Yukari)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ยูนะ
TF Power:Transformation,Inanimate/Living Inanimate TF,Fusion-Fission
2.รูเซีย ชินิกามิ อาเกฮะ (Rushia Shinigami Ageha)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:รูเซีย
TF Power: Twinning/Semi-Twinning TF, Swapping TF, -Fication TF
3.ไอริส โยโซระ (Iris Yozora)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ไอริส
TF Power: Skinsuits/Kigurumis TF, TF Mask, Essence TF
4.มะลิ ชาติตะวัน (Mali Chartawan)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ขื่อเล่น:มะลิ
TF Power:Corruption TF,Purification TF,Wish TF


Class(อาชีพ)
คืออาชีพต่างๆที่ปรากฏในจักรวาล World System Projecr โดยจะอ้างอิงจากอาชึพต่างๆทั้งในโลกแห่งความเป็นจริงและโลกวรรณกรรมโดยแบ่งออกมาได้ 4 หมวดหมู่คือ
1.Real World Class(อาชีพในโลกแห่งความเป็นจริง):เป็นอาชีพที่มีอยู่แล้วในโลกแห่งความเป็นจริงเช่น Berserker(เบอร์เซอร์เกอร์),Knight(อัศวิน),Farmer(ชาวนา) เป็นต้น
2.Fictional Class(อาชีพในวรรณกรรม):เป็นอาชีพที่อยู่ในวรรณกรรมต่างๅเช่น Mech Designer(นักดีไซน์หุ่นรบ),Wizard(พ่อมดแม่มด),Super Soldier(ซุปเปอร์โซลเยอร์) เป็นต้น
3.Special Class(อาชีพพิเศษ):อาชีพพิเศษเช่น Randomizer(แรนดอมไมเซอร์),Amalgam(อมัลกัม),Class Changer(คลาสเชนเจอร์)
4.Hybrid Class(อาชีพผสม):อาชีพรูปแบบผสมที่มีลักษณะของอาชีพตั้งแต่ 2 อาชีพเป็นต้นไปเช่น Mage Knighf(เมจไนท์),Holy Paladin(พาลาดินศักดิ์สิทธิ์),Demon Hunter(นักล่าปีศาจ)
Skill(สกิล)
สกิลคือพลังของเหล่าเพลเยอร์และมอนสเตอร์ทุกคนโดยอ้างอิงจากคอนเซ็ปต์ต่างๆทั้งที่มนุษย์สร้างขึ้นหรือมีอยู่แล้วในธรรมชาติ โดยคนหนึ่งจะมีสกิลได้ไม่เกิน 4 สกิลแต่สามารถซ้ำก้นได้


รวมเรื่องสั้นจักรวาล World System Project


ในปีค.ศ.2022 เกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ดาวโลกกลายสภาพไปเป็นเหมือนเกมกระดานสวมบทบาทและอสูรกายที่เรียกว่ามอนสเตอร์และผู้นำของพวกมันอย่างมอนสเตอร์ลอร์ดก็ได้บุกโจมตีไปทั่วโลกพร้อมกับการปรากฏกายของดันเจี้ยนต่างๆทั่วทุกมุมโลกแต่กระนั้นมนุษย์ทุกคนต่างได้รับสิ่งทีเ่รียกว่าระบบ(System) ซึ่งเป็นระบบที่คล้ายเกมกระดานสวมบทบาทไม่ว่าจะเป็นระบบอาชีพ(Class) และสกิลการ์ด(Skill Card)
ตัวละครหลัก
1.ยูมิ ยูกิฮิเมะ(Yumi Yukihime)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ยูมิ
คลาส:Randomizer(แรนดอมไมเซอร์)
สกิล:Superpower(พลังวิเศษ),Mecha(หุ่นรบ),Monster(มอนสเตอร์)
2.อาซาฮี เซย์โกะ(Asahi Seiko)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:อาซาฮี
คลาส:Magical Girl(สาวน้อยเวทมนตร์)
สกิล:Element(ธาตุ),Motif(โมทีฟ),Food(อาหาร)
3.เอริส มาเลฟิเซนต์(Eris Maleficent)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:เอริส
คลาส:Dark Mage(ดาร์คเมจ)
สกิล:Transformation(แปลงร่าง),Weapon(อาวุธ),Deity & Demon(เทพและมาร)


The girl ran with all her strength. The black cloak waving fly in wind. Her breath came in short gasps and almost breathless. She had never had to use this much strength before. Because afraid that she wouldn't make it in time.
She made her way through crowds of people who shopping in the city. asking for directions and avoiding. The high gates of the city that stood in front of her, high above her head, was only confirmation that she was near her destination.
The summer sun shone strongly around her. She stopped at the city entrance. Clear purple eyes scan her surroundings. She didn't know that it's too late, not in time or he hadn't left yet.
If they apart like this , They might never see each other again. The girl understand his reason, know it's not his fault and she never confessed her feelings. He may not have the same feeling. Young girl holding her palm while tears filled the corners of her eyes.
"Lady Violet?"
"Felix.."
Suddenly , She turned around at the sound of his voice. The moment she see the person whom was looking for, tears nearly burst out. A young man leads a horse and carries his luggage , prepares for a long journey.
Luckily in time, she think. Violet walked a few steps before stopping about a meter away from him.
"Are you going now?"
"Yes, I will go."
The formal words he started using towards her as he got older irritated Violet every time. It highlighted many things between the two of them that couldn't possibly be true. It's not like childhood where they could live , play together, argue and joke with each other at ease.
"Then I wish you good luck." She put a smile on her face. "Have a safe trip."
"Yes, thank you. Lady, take care of yourself."
He smiled and bowed his head once. Then he pulling the rope , calling the horse behind him to follow. Violet pursed her lips tightly. She had planned to come say goodbye and it's done now.
As the duke's daughter, she should be diligent in making sure receives the engagement to royal family. Support brother and do as father's advice. Protect family , don't create problems. Move forward as planned.
Felix is pursuing the position with his abilities and has become a knight as he wishes. In addition, Duke Merrigan, who is her father, has already introduced the Baron family to the Clark family of him. After married , he will get a title.
Moreover, he had never appeared in Violet's dreams of the future. It indicates that Felix will not be around in her future life. Two of them just has to continue on their path as should...
"Felix!"
Owner of the name was about to walk past the edge of the city gate but he stopped. Felix looked behind and saw the young girl running towards him. The cloak that covered her was unveiled, revealing her reddened face. Her lip trembled as she tried to muster up courage.
"I-I love you!" Violet said loudly. "I love you, I love you all along."


"ท่านอาอีริค ท่านอาแพทริเซีย"
"เลดี้ไวโอเล็ตของอา" หญิงสาวยิ้มตอบรอคนตัวเล็กมาใกล้มือ "ขออากอดหน่อย"
ระหว่างไวโอเล็ตกอดกับอาสะใภ้ของเธอ ทางด้านอาอีริคก็สนทนากับดยุกเมอร์ริแกนผู้เป็นพี่ชาย
"ชุดที่ใส่เหมาะกับหลานมาก สุขสันต์วันเกิดนะ"
"มาดามลิซซี่เป็นคนออกแบบค่ะ ขอบคุณท่านอาแพทริเซียที่แนะนำ"
"ไม่เจอพักเดียวพวกหลานโตขึ้นเยอะเลย"
"ขอบคุณครับ ท่านพี่มาร์ตินไม่ได้มาเหรอครับ?"
"มาร์ตินไปเมืองหลวงน่ะจ้ะ กลับมาไม่ทัน"
แพทริเซียมักจะแวะเวียนมาเยี่ยมพร้อมช่วยดูแลปลอบโยนเด็กๆ เสมอครั้งทั้งคู่เสียแม่ไปทำให้สนิทสนมกัน โดยมาร์ตินบุตรชายก็เป็นเพื่อนเล่นกับแดเนียล ส่วนอีริคคอยช่วยงานดยุกมานานตั้งแต่สมัยก่อนรับตำแหน่ง เขาได้รับความไว้วางใจที่สุดในบรรดาญาติพี่น้อง ปัจจุบันครอบครัวอาศัยควบคุมดูแลเมืองข้างๆ ตามรับสั่งดยุกเมอร์ริแกน
"ไวโอเล็ต" อีริควางมือลูบศีรษะหลานสาว "พวกอาไปนั่งก่อนนะ"
"ค่ะ ท่านอาอีริค"
เนื่องในโอกาสวันแสนพิเศษ คฤหาสน์ของตระกูลแบล็คจึงถูกเนรมิตตกแต่งด้วยดอกไม้หลากสีสัน โคมไฟระย้าส่องสว่าง อาหารรสเลิศมากมาย ขนมเค้กก้อนโตที่พ่อครัวตั้งใจรังสรรค์จัดเรียงไว้บนโต๊ะปูผ้าขาว บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ต่างมาแสดงความยินดีตามการ์ดคำเชิญ ดยุกเมอร์ริแกนที่ยืนเคียงข้างลูกสาวก็คอยต้อนรับแขก โดยวันเกิดครั้งนี้มีแขกพิเศษเป็นคนจากราชวงศ์มาร่วมด้วย
"ไวโอเล็ต" ท่านพ่อของเธอแนะนำ "ท่านคือเจ้าชายสเตฟาน"
"สุขสันต์วันเกิดครับ เลดี้ไวโอเล็ต"
"ขอบพระทัยเพคะ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านสเตฟานทรงมาร่วมงานวันเกิดของหม่อมฉัน"
บุตรีดยุกเจ้าของวันเกิดยิ้มพร้อมก้มศีรษะถอนสายบัว เธอรับของขวัญแล้วส่งต่อให้สาวใช้ช่วยรับไปเก็บรวมกันที่ห้อง
"ท่านสเตฟาน ขอบพระทัยที่มาร่วมงาน"
"ดยุกเมอร์ริแกน"
ดวงตาสีม่วงใสของเด็กหญิงจับมองที่เจ้าชายสเตฟาน เขาเป็นโอรสของจักรพรรดิและจักรพรรดินี ราชวงศ์ตอนนี้มีเจ้าชายองค์อื่นที่ประสูติจากเหล่าราชินีอยู่ แม้พวกเขาอายุมากกว่าแต่หากต้องมีการเลือกรัชทายาทโอรสที่ประสูติกับจักรพรรดินีย่อมได้เปรียบ ส่วนเจ้าชายที่เหลือมักถูกส่งไปปกครองพื้นที่สำคัญต่างๆ ที่ว่างเว้น ไม่ก็แต่งงานกับบุตรีขุนนางแทรกซึมอำนาจ
"แดเนียล" ดยุกเรียกบุตรชายให้รับหน้าที่พาเจ้าชายไปที่โต๊ะ "ไวโอเล็ตก็ไปนั่งคุยกับเพื่อนๆ เถอะ"
"ค่ะ ท่านพ่อ"
หลังตอบรับคำไวโอเล็ตกับแดเนียลก็พาแขกสำคัญเดินไปหาเพื่อนวัยเดียวกันที่โต๊ะซึ่งจัดไว้ เหล่าเลดี้กับลอร์ดน้อยพากันลุกขึ้นถวายความเคารพ รอเจ้าชายสเตฟานนั่งแล้วจึงนั่งลง
"ข้าเพิ่งเคยเห็นเจ้าชายสเตฟานครั้งแรก"
"ทางราชวงศ์สนิทสนมกับตระกูลแบล็คมากเลยสินะคะ"
เพื่อนหญิงของไวโอเล็ตดูจะสนใจฟากโต๊ะนั้น ทว่าเจ้าของงานเพียงยิ้มแล้วจิบชา เธอเองก็ไม่ได้รู้จักอะไรกับทางราชวงศ์ เป็นท่านพ่อของเธอที่เป็นสหายของจักรพรรดิ ส่วนท่านพี่ที่หลายครั้งติดตามไปศึกษาหรือร่วมงานที่เมืองหลวงใจกลางก็น่าจะสนิทกับเจ้าชายมากกว่า
"วันนี้ชุดเดรสของเวโรนิก้าสวยมากเลยนะคะ" ไวโอเล็ตทักเปลี่ยนเรื่อง "เพิ่งตัดใหม่เหรอคะ?"
"ใช่แล้วค่ะ แต่อย่างไรก็เทียบชุดเดรสของเลดี้ไม่ได้หรอกค่ะ"
พวกเธอย้ายหัวข้อมาเป็นพวกเครื่องประดับ ช่างตัดเสื้อที่กำลังนิยม ไม่ก็ขนมหวานอร่อยๆ แทน เด็กหญิงหลับตาดื่มชาคอยฟังและวางถ้วยเพื่อเอ่ยตอบ พวกตัวแทนกลุ่มการค้ามักจะมาเสนอขายสินค้าโดยตรงตามคฤหาสน์แต่ดยุกเมอร์ริแกนน์เป็นที่กล่าวขานถึงความขี้รำคาญ ท่านพ่อของเธอไม่ชอบพวกพ่อค้าที่พูดมากไม่ยอมหยุดเลยไม่เคยเปิดต้อนรับ จะมีก็เธอขอหรืออาสะใภ้ของไวโอเล็ตแนะนำถึงจะผ่านมาได้เช่นมาดามลิซซี่ ทว่าเลดี้น้อยอยากรู้จักไว้เยอะๆ เองบ้าง ไวโอเล็ตเอ่ยขอข้อมูลติดต่อเอาไว้
ระหว่างพูดคุยกับเพื่อนๆ ไวโอเล็ตก็คอยแต้มยิ้มสวยประดับไว้บนใบหน้า เจตนาจัดที่นั่งให้พอเงยมองจะเห็นสเตฟานที่อยู่อีกโต๊ะได้พอดิบพอดี นั่นทำให้บางครั้งก็สบตากันบ้างและเธอยินดีอย่างยิ่งที่จะยิ้มตอบ
ข้อมูลจากฝันที่เธอมียังน้อยเกินไป ที่แน่ๆ เธอจะไม่แต่งงานกับเคานต์ฟรานโก ศาลพิพากษาข้อหากบฏมีชื่อของเขาถูกประกาศออกมา พวกเขากล่าวว่าตระกูลแบล็คให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อผลประโยชน์ทางทหารและอำนาจ เคาน์ตีฟรานโกในแผนที่อยู่ทางตอนบนของดัชชีเมอร์ริแกน พื้นที่อาจเล็กกว่าแต่สามารถใช้ตั้งฐานเสบียงหรือรวบรวมคนได้จริงตามข้อหา พอลองถามแดเนียลและอาจารย์ที่มาสอน ปัจจุบันแถบนั้นก็เป็นแหล่งเกษตรกรรมที่สมบูรณ์แห่งหนึ่งของจักรวรรดิ
หากท่านพ่อของเธอเสียชีวิตก่อนหน้านั้น แสดงว่าไม่ใช่ท่านพ่อที่ต้องการให้เธอแต่งงาน ตามหลักก็คงเป็นพี่ชายของเธอเองที่จะรับตำแหน่งดยุกแทน ช่วงเวลานั้นอาจเกิดเหตุการณ์บางอย่างให้ต้องเลือกฝักฝ่าย ไวโอเล็ตตัดสินใจกรุยทางเตรียมเอาไว้ มันจะไม่ดีกว่าเหรอหากเธอได้เป็นพระคู่หมั้นของว่าที่จักรพรรดิ หากไม่สำเร็จการผูกมิตรกันก็ไม่มีอะไรเสียหาย
กว่าจะจบงานก็ดึกมากแล้ว แขกเหรื่อกลับกันไปหมด ดยุกเมอร์ริแกนก็เชิญท่านสเตฟานให้เข้าไปด้านในคฤหาสน์ เธอกับพี่ชายคอยเดินตามอยู่ด้านหลัง
"การเดินทางไกลคงทำให้ท่านเหนื่อยล้าไม่น้อย"
"ไม่หรอกท่านดยุก ข้าดีใจมากที่ได้มาดัชชีเมอร์ริแกน จักรพรรดิทรงตรัสให้ฟังเสมอว่าท่านดยุกทุ่มเทอย่างหนักเพื่อพัฒนาที่นี่ ทุกเมืองในเขตปกครองของท่านถึงได้สงบสุข"
"ฝ่าบาททรงกล่าวชมเกินไป"
การเดินทางจากเมืองหลวงมาดัชชีใช้เวลานานกว่าสัปดาห์ ดังนั้นท่านพ่อของเธอจึงให้บรรดาคนรับใช้ไปจัดเตรียมห้องพักรับรองสำหรับแขกพิเศษไว้ ไวโอเล็ตรู้ว่าเป้าหมายจะอยู่ที่นี่สักพักก่อนเดินทางกลับ
"หากขาดเหลือสิ่งใดท่านสามารถบอกกระหม่อมได้พ่ะย่ะค่ะ"
"ขอบคุณท่านดยุก"
"พวกกระหม่อมขอตัวพ่ะย่ะค่ะ"
เธอกับพี่ชายก้มโค้งลาพร้อมกันแล้วแยกย้ายตามท่านพ่อไป ไวโอเล็ตคิดว่าจะให้เขาสนิทกับเธอทันทีนั้นเป็นไปได้ยาก อย่างไรระยะนี้ค่อยๆ สนทนาด้วยทีละนิดเพื่อให้สนิทใจกว่าเดิมคงเหมาะสมกว่า ที่สำคัญเธอค่อนข้างได้เปรียบตรงที่พอจะรู้เหตุการณ์ของวันเกิดปีนี้บ้าง
วันนี้เธอมีของขวัญหลายชิ้นเรียงตั้งอยู่ในห้องให้แกะดูแต่ไวโอเล็ตนั่งรอ ถึงเวลาก็หยิบผ้าคลุมไหล่ทับชุดนอนเดินออกจากห้องตัวเอง ในความฝันเธอบังเอิญเจอกับท่านสเตฟานตอนดึกสงัด เจ้าชายทรงบรรทมไม่หลับจึงออกมาเดินด้านนอก ซึ่งตัวเธอตอนนั้นแค่ยิ้มทักทายแล้วขอตัวกลับห้องไปเฉยๆ
สงสัยเหมือนกันว่าตัวเองออกมาดูอะไรตรงระเบียง ไวโอเล็ตจำตำแหน่งได้เท่านั้นเลยไปยืนที่เดิมและมองลงไป
"แสง?"
งานเลี้ยงเลิกราห้องโถงย่อมเงียบสงัด ทว่าที่ห้องกว้างที่จัดงานเลี้ยงตอนนี้จุดไฟดวงเล็กๆ ด้วยตะเกียงตั้งไว้หลายอัน เธอพยายามดูให้ละเอียดก็เห็นพวกสาวใช้กับคนงานเดินเข้าออก พวกเขาเพิ่งทำความสะอาดเก็บงานเสร็จนั่นเอง อาหารมากมายที่เหลือจากงานเลี้ยงก็ขนไปที่ครัว ไวโอเล็ตเจอเฟลิกซ์ที่หอบอุปกรณ์ทำความสะอาดเดินอยู่ก็อมยิ้ม เขานิ่วหน้าเถียงกับอีกคนก่อนจะยิ้มกว้างหัวเราะ พวกเขาทั้งหมดน่าจะไปรวมกลุ่มทานอาหารที่ครัวหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน
"เลดี้ไวโอเล็ต"
เด็กหญิงมัวแต่สนใจด้านล่างเลยเพิ่งนึกจุดประสงค์ที่มายืนตรงนี้ได้ เธอหันไปทางเจ้าของเสียงแล้วก้มศีรษะ
"ถวายบังคมเพคะ" ไวโอเล็ตประสานมือตัวเองไว้ด้านหน้าด้วยความเคยชิน "ทรงมีอะไรให้หม่อมฉันรับใช้?"
"ไม่มีอะไรหรอกครับ ข้าแค่นอนไม่ค่อยหลับเลยออกมาเดินรับลม"
"เพคะ หม่อมฉันเองก็กำลังตื่นเต้นวันเกิดจนนอนไม่ค่อยหลับ ถ้าหากไม่รังเกียจหม่อมฉันยินดีเป็นเพื่อนสนทนาด้วยเพคะ"
บุตรีดยุกยิ้มหวานเป็นมิตร อีกฝ่ายยืนเว้นห่างออกไปจากจุดที่เธออยู่ประมาณหนึ่งช่วงแขน ดวงตาสีฟ้ามองตามสายตาของไวโอเล็ตไปยังห้องโถงที่วุ่นวาย
"งานวันนี้สนุกมากเพคะ แต่พอแขกกลับกันหมดก็รู้สึกเงียบเหงาประหลาด"
"ครับ ข้าพอเข้าใจ"
"แสดงว่าทรงกำลังรู้สึกเช่นเดียวกันเหรอเพคะ?"
"ฮ่ะๆ นิดหน่อยครับ"
ไวโอเล็ตลองถามสเตฟานก็ยอมรับ อย่างที่เธอคิด เขาไม่ค่อยถือตัวเย่อหยิ่งแบบเจ้าชายคนอื่นในงานเต้นรำ ทั้งสุภาพอ่อนน้อม น่าเสียดายที่ภายหลังรอบข้างก็ผลักดันให้เขาค่อยๆ เปลี่ยนไป แม้นิมิตฝันไวโอเล็ตจะเป็นภรรยารองเฉาอยู่ภายในเคาน์ตีก็ยังได้ยินข่าวลือมาบ้าง บัลลังก์ที่รอเขาอยู่มันเต็มไปด้วยเลือดและความโดดเดี่ยว
"อย่าทรงกังวลเพคะ" หันมาสบตาเด็กหญิงก็แต้มรอยยิ้มมอบให้ "ช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ทรงประทับอยู่ที่นี่ หม่อมฉันกับท่านพี่จะไม่ให้ทรงรู้สึกเช่นนั้นได้อีกเลยเพคะ"
เจ้าชายทั้งหมดในราชวงศ์มีสามองค์ด้วยกันที่โดดเด่น สเตฟานมีอายุน้อยที่สุดเป็นโอรสโดยตรงจากจักรพรรดินี ไวโอเล็ตเดาว่าเขาไม่ค่อยมีเพื่อนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันนัก เทียบอายุก็น้อยกว่าแดเนียลอยู่หนึ่งปี และคงใช้เวลาส่วนใหญ่เรียนรู้ศึกษาวิชาการอย่างหนักไม่ต่างกับท่านพี่ของเธอ
"หม่อมฉันปรารถนาจะเป็นสหายของท่าน คิดว่าท่านพี่ก็คงเหมือนกัน หากไม่รังเกียจก็ขอฝากตัวด้วยเพคะ"
"..." แววตาเขาชัดเจนว่าดีใจ "ขอบคุณครับ"
ถือว่าการเริ่มต้นไม่ได้เลวร้าย เธอค่อนข้างภูมิใจทีเดียวที่ทุกอย่างราบรื่น ไม่รู้ว่าท่านพ่อของเธอหรือท่านพี่จะเลือกสนับสนุนฝ่ายไหนในอนาคต ทว่าจากนี้ไวโอเล็ตจะคอยโน้มน้าวเอง อย่างไรก็ควรเลือกฝ่ายที่ชนะ ไม่อย่างนั้นคนที่จะหายไปจากหน้าหนังสือประวัติศาสตร์ก็คือพวกเธอ
"ท่านพี่มักจะทำหน้านิ่งๆ เสมอ แต่ที่จริงกำลังยิ้มอยู่นะเพคะ เขาค่อนข้างคล้ายท่านพ่อ ภายนอกเลยจะดูเย็นชาไปเสียหน่อย"
"อย่างนั้นเอง"
"อีกสักพักถ้าได้สนทนากันมากขึ้น ท่านสเตฟานจะเข้าใจเพคะ"
เพราะเธอเห็นเจ้าชายสเตฟานพยายามชวนพี่ชายเธอสนทนา ทว่าแดเนียลหน้าตานิ่งเรียบอ้าปากตอบไม่ถึงประโยคก็จบบท พี่ชายเธอมักเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่ยังไม่สนิทกันมากพอ ซึ่งในใจจริงไม่ได้ดุร้ายเลยสักนิด อย่างเฟลิกซ์ หากมีเวลาว่างเมื่อไหร่ท่านพี่ก็จะเรียกไปฝึกดาบ ขี่ม้า นั่งสนทนาหัดเล่นหมากรุกกันโดยทั้งคู่จะทำลืมเธอไปเลย
"พรุ่งนี้หลังมื้อเช้า หม่อมฉันจะพาแนะนำรอบๆ คฤหาสน์นะเพคะ"
"ครับ รบกวนด้วย"
"ไม่รบกวนเลยเพคะ"
ไวโอเล็ตทัดผมตัวเองที่ปลิว อากาศเย็นลงกว่าเดิมเด็กหญิงเลยกระชับผ้าคลุมไหล่ห่อตัว สเตฟานสังเกตเห็นก็เสนอให้กลับห้อง เขาเดินตามไปส่งโดยเว้นห่างรักษามารยาท เจอสาวใช้ถือตะเกียงเดินตรวจผ่านมาจึงเอ่ยลากัน
"ขอบพระทัยที่มาส่งเพคะ" เธอก้มหนึ่งครั้งแล้วคลี่ยิ้ม "ขอให้ท่านสเตฟานบรรทมหลับฝันดี"
"ครับ เลดี้ก็ด้วย"
แยกย้ายแล้วเด็กหญิงก็กลับเข้าห้องนอนตัวเอง เธอคิดถึงผ้าห่มหนาๆ ผืนใหญ่เต็มที ทว่าก่อนนอนเธอก็เหลือบมองไปทางหน้าต่างไร้เงาคน ปกติเขาไม่ได้ให้ของขวัญอยู่แล้วไม่รู้ทำไมแอบคาดหวังนิดๆ ส่วนมากหลังวันเกิดหนึ่งวันเจอกันก็จะจิกกัดปกติ เขาจะอวยพรให้ลวกๆ พร้อมกล่าวขอบคุณ อวดอาการท้องอืดเนื่องจากอัดอาหารชั้นดีจำนวนมากที่ในครัวแบ่งกันกินไม่หวาดไม่ไหวลงไปจนแน่น
"ตอนนี้คงอยู่ที่ครัวแน่เลย.."


ทุกทีพวกคนรับใช้จะไม่เพ่นพ่านไปทั่วคฤหาสน์ ยิ่งปรากฏตัวโผล่มารบกวนในระยะสายตาของเจ้านายโดยไม่ได้ทำงานอยู่หรือถูกเรียกหายิ่งไม่ควร เต็มที่ก็ต้องสงบเงียบเรียบร้อย ทว่าเด็กชายผู้มาใหม่นั้นหักดิบกฏพื้นฐานเหล่านั้นไปสิ้น ไวโอเล็ตเรียนวิชาประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิกับอาจารย์อยู่ที่ห้องชั้นล่างก็เห็นเจ้าตัววิ่งเผ่นหนีอะไรสักอย่างแวบๆ
"เลดี้ไวโอเล็ตคะ"
"ขออภัยค่ะ"
เธอเบี่ยงหน้ากลับมาที่หนังสือเรียน แม้ความจริงจะสนใจเหตุการณ์ด้านนอกมากกว่าก็ตาม ไม่ทันขาดคำก็รู้สึกราวกับมีสัตว์ชนิดหนึ่งวิ่งผ่านไป ขนาดอาจารย์ยังเริ่มสงสัยแล้ว
"อาจารย์คะ"
"ข-ขออภัยค่ะ" เจ้าหล่อนกระแอมซึ่งบุตรีดยุกก็ยิ้มหวาน "วันนี้ที่คฤหาสน์ดูจะค่อนข้างวุ่นวายนะคะ"
ต้องบอกว่านับตั้งแต่ที่เฟลิกซ์เข้ามาที่นี่ ทุกอย่างก็เอะอะขึ้นมา กระนั้นไวโอเล็ตก็กล้าพูดได้ว่าคนงานทุกคนต่างชอบเขา เด็กชายอาสาช่วยงานทุกตำแหน่งไม่มีเกี่ยง หากลอร์ดแดเนียลต้องฝึกดาบ ฝึกขี่ม้า เขาก็จะคอยตามรับใช้หรือเป็นคู่ซ้อมให้ เวลาว่างก็จะทบทวนส่วนของตัวเองที่สวนด้านหลัง
เดิมทีท่านพ่อไม่อนุญาตให้เธอไปแถวบริเวณคอกม้าของบ้าน ไวโอเล็ตจึงเคยแค่เดินชมสวนดอกไม้รอบๆ กระนั้นหากถามว่าสนใจเจ้าม้าที่ไล่หลังเฟลิกซ์เมื่อสักครู่ไหม เธอก็คงต้องยอมรับว่ามาก ดังนั้นหลังจบคาบเรียนก็ตรงดิ่งไปควานหาเป้าหมายทันที
"?"
น่าเสียดายที่เจ้าม้าตัวน้อยหายไปแล้ว สาวใช้อาจคิดว่าเธอชมสวนเลยไม่เอ่ยอะไร เด็กหญิงยังแต้มยิ้มไว้บนใบหน้าด้วยความเคยชิน กระทั่งขากลับที่เจอลูกม้าตัวหนึ่งเดินก้มกินหญ้าก็ตาลุกวาว
"เลดี้คะ กลับเข้าไปด้านในคฤหาสน์ไหมคะ?"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
เหล่าสาวใช้ต่างกังวลเรื่องความปลอดภัย เธอเองก็กลัวนิดๆ แต่อยากจะลองสัมผัสเจ้าสิ่งมีชีวิตดังกล่าวมากกว่าจึงเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ที่ผ่านมาเคยเห็นม้าตัวโตคอยเทียมรถม้าที่ต้องนั่งเสมอ เธอมองอยู่ตลอดแล้วคิดว่าน่ารักดี เด็กหญิงอิจฉาพี่ชายที่ได้ฝึกขี่ม้าหรือให้อาหารพวกมัน
"!"
เสียงพ่นลมหายใจแรงๆ ทำให้ไวโอเล็ตตกใจสะดุ้ง แม้เธอจะเก็บท่าทางได้ดีแต่อีกคนที่ยืนอยู่ข้างเจ้าม้าตัวเล็กสังเกตเห็นชัดเจนเต็มตา เด็กชายที่กำลังทำสีหน้ายุ่งยากพลันเปลี่ยนเป็นหัวเราะร่วน
หากเขาเป็นสุภาพบุรุษสักนิดก็ควรจะเคารพสุภาพสตรีสักหน่อย ไม่ใช่ทำให้อับอายกว่าเก่า เธออยากจะตำหนิเขาจริงๆ
"ทำไมลูกม้ามาอยู่ตรงนี้คะ?"
"ฮ่ะๆ ก็มันหลุดจากคอกน่ะ" เขาพยายามกลั้นหัวเราะแล้วตอบ "กำลังจะพากลับแต่มันน่าจะหิวเลยไม่ยอมไปสักที"
ดวงตาสีม่วงจับจ้องเฟลิกซ์ที่แตะมือลูบแผงคอม้า เขาจับสายจูงเรียกมันให้ขยับเสียที ในที่สุดลูกม้าก็ยอมก้าวเท้าเดินตาม เด็กชายจะพามันกลับก็มองคุณหนูดยุกที่ยืนนิ่ง
"เจ้าอยากลองจับมันไหม?"
"ไม่ค่ะ ข้าแค่มาเดินชมสวน"
"ถ้าอย่างนั้นข้าพามันกลับแล้วนะ"
"ค่ะ เชิญค่ะ"
เฟลิกซ์ผงกศีรษะแล้วกระตุกสายจูง ลูกม้าเดินตามเขาไปอีกหน่อย ซึ่งเขาก็ให้มันหยุดในระยะใกล้เด็กหญิงกว่าเดิม ปากปฏิเสธกระนั้นเธอก็มองเจ้าสี่ขาไม่วางตา เขาแน่ใจว่าเธออยากสัมผัสมัน พอเจ้าม้าเงยมองหันศีรษะไปทางเธอ ไวโอเล็ตก็ยื่นมือออกมาแบบลังเล
"ล-เลดี้ไวโอเล็ตคะ ไม่ได้นะคะ อันตรายนะ"
"อยากจับก็จับสิ"
สาวใช้สองคนด้านหลังดูตกใจที่เขาจับข้อมือคุณหนูให้นำมือแตะที่สันจมูกลูกม้า เธอแค่ยิ้มสวยๆ เหมือนทุกทีประหนึ่งไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น แต่เมื่อม้าตัวนี้ดูสงบปล่อยให้จับ รอยยิ้มน่ารักที่ดูเป็นธรรมชาติกว่าก็ผุดบนริมฝีปากแทนที่
วันต่อมาไวโอเล็ตเลยขอให้พี่ชายของเธอพาไปที่คอกม้า แดเนียลไม่มั่นใจว่าจะถูกท่านดยุกดุภายหลังไหม ปัญหาคือเขาพ่ายแพ้ต่อสายตาออดอ้อนของน้องสาวโดยสิ้นเชิง
"ลอร์ดแดเนียล ล-เลดี้ไวโอเล็ต มาทำไมหรือครับ?"
"พวกข้ามาชมคอกม้าน่ะ" แดเนียลเข้าใจที่ทุกคนกังวล "ทำงานต่อเถอะ พวกข้าไม่รบกวน"
พวกคนงานโค้งศีรษะเคารพทั้งคู่ แต่ละคนแปลกใจที่คุณหนูมาที่นี่ ใครๆ ต่างรู้กันว่าดยุกเมอร์ริแกนเป็นห่วงบุตรีคอยถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน หากเธอสะดุดล้มหรือถูกแมลงกัดคงได้ถูกลงโทษทั้งแถบ การจะห้ามขวางก็ทำได้ยากจึงช่วยกันกวาดเก็บเส้นทาง
พี่น้องตระกูลแบล็คเดินเข้าไปด้านใน เด็กหญิงก็เหลือบมองหาเจ้าลูกม้าตัวเมื่อวาน ติดตรงในคอกมีม้ามากเกินกว่าที่คิดไว้
"เฟลิกซ์"
"ลอร์ดแดเนียล?"
เจ้าตัวถือคราดพาดไว้ที่ไหล่กับถังสังกะสีอีกใบ สภาพมอมแมมสุดๆ ไวโอเล็ตระบายยิ้มทักทายทันใด เขาต้องรู้แน่ว่าลูกม้าตัวนั้นอยู่ไหน
"ไปคลุกดินที่ไหนมาคะ?"
"ไม่ได้คลุกดินที่ไหนหรอกครับ" เขาคิ้วกระตุกกวนกลับ "คุณหนูน้อยเองก็เถอะ กระโปรงแบบนั้นจะไม่เป็นไรเหรอครับ?"
คำถามของเขาทำให้เธอสงสัย ตอนนี้เด็กหญิงอายุแปดขวบความยาวกระโปรงจึงยาวกว่าเข่าแต่ไม่ถึงครึ่งแข้ง มันไม่น่าจะสกปรกได้ง่ายๆ ทว่าหลังก้มมองก็เห็นว่าผ้าชายกระโปรงนั้นเปื้อนรอยดิน
"สบายมากค่ะ"
วันนี้ไม่มีเรียนหรือพบแขกที่ไหน เธอไม่คิดว่าจะต้องระมัดระวัง หากจำเป็นก็แค่เปลี่ยนชุดใหม่ให้ดูดีก็เพียงพอ ไวโอเล็ตคิดอย่างนี้แต่พี่ชายกับพวกคนงานรอบๆ ดูจะไม่คิดแบบนั้น พวกเขาหน้าซีดกันหมดซึ่งเธอรู้สาเหตุดี เฟลิกซ์เองคงคิดว่าเธอน่าจะกลับคฤหาสน์แล้วเลยหันเดินไปทำงานของตัวเองต่อ
"ไม่ต้องห่วงนะคะ ข้าจัดการได้"
บอกอย่างมั่นใจแล้วก็ก้าวเท้าเหยียบเศษกองฟางเร่งเดินตาม เธออยากเจอลูกม้าแล้ว
"เฟลิกซ์ ลูกม้าตัวเมื่อวานล่ะคะ?"
น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขา อีกฝ่ายประหลาดใจนิดหน่อยก่อนจะพยักพเยิดไปยังทิศทางที่เจ้าลูกม้าตัวนั้นอยู่
"ลูกม้า?"
"เมื่อวานมันหลุดจากคอกน่ะครับ" เขาตอบแดเนียลที่เดินมา "คุณหนูน้อยดูจะสนใจมัน"
เด็กหญิงตรงเข้าไปหาก็เอื้อมมือจับทันทีทันใดผ่านรั้วกั้น ทางเฟลิกซ์ก็ตั้งถังที่มีแปรงไว้ที่พื้นและเอาคราดสางฟางลงมา เธอเห็นพวกม้ากินก็หยิบมาลองป้อนเจ้าตัวเล็ก
"ท่านพี่ดูลูกม้าสิคะ"
"อืม มันน่ารักดี"
ท่านลอร์ดน้อยเผยยิ้มตามน้องสาว เขานั่งยองๆ ลงด้านข้างลูบคอลูกม้าบ้าง สองคนดูจะสนุกจนมีกลิ่นเหม็นมาเตะจมูกก็หยุดชะงัก นายน้อยกับคุณหนูของคฤหาสน์พากันตกตะลึงต่อภาพแสนสวยงามที่เด็กชายเพจใช้เสียมตักกองอุจจาระม้ากองใหญ่ใส่ถังเปล่า
"มันขี้น่ะ"
"ถ่ายท้อง" แดเนียลพยายามแก้คำของเฟลิกซ์ "กลิ่นมันชัดจนเจ้าไม่ต้องบอกก็ได้"
"ฮ่ะๆ จริงครับ ท่านลอร์ด"
อย่างน้อยเด็กชายก็ยังใช้คำสุภาพต่อบุตรดยุก พวกเขาอายุเท่ากันเทียบแล้วมากกว่าไวโอเล็ตอยู่สามปี
"ทำไมเจ้าถึงพยายามฝึกดาบล่ะคะ?"
คาใจมานานไวโอเล็ตก็เลยถามให้รู้เสียที่นี่ เธอกับพี่ชายหาที่นั่งตรงเก้าอี้ไม้ของคนงาน ส่วนเฟลิกซ์วิ่งไปวิ่งมาจัดการเรื่องอาหารของพวกม้าในคอก
"ครอบครัวคลาร์กสืบทอดตำแหน่งผู้จัดการดูแลที่ดินให้ตระกูลแบล็คมาหลายรุ่น ไม่ใช่ว่าเจ้าควรจะมุ่งมั่นเรียนรู้ทักษะที่มีประโยชน์อย่างอื่นเหรอคะ?"
แดเนียลสงสัยเช่นกันก็รอฟัง เด็กรับใช้จะได้รับการสอนสั่งจากพวกสไควร์ทั้งทักษะภาษา มารยาทสังคม ศาสตร์วิชาต่างๆ ทว่าก็ไม่ได้เจาะจงว่าในภายภาคหน้าต้องกลายเป็นอัศวิน หนำซ้ำโอกาสที่จะได้เข้ามาทำงานคฤหาสน์ดยุกก็หาได้ยาก
"อืม ข้าไม่มีหัวด้านนั้นน่ะ แถมมีพี่ๆ ช่วยงานพ่ออยู่แล้วด้วย"
"อย่างนั้นเอง"
"ไอ้สีหน้านั่นมันอะไรน่ะ หา?"
เธอยกมือปิดปากทำหน้าแบบว่าด้านดาบก็ดูไม่ค่อยคืบเท่าไหร่เลยนี่อะไรแบบนั้น ถูกจับได้ไวโอเล็ตก็ปั้นยิ้มสดใสกลบเกลื่อน
"แล้วอัศวินเท่จะตายไป ถ้าต้องอยู่แต่ในที่ดิน ข้าอยากขี่ม้าไปลุยมากกว่า"
"ข้าเข้าใจความรู้สึกนั้น"
"ใช่ไหมท่านลอร์ด?" อยู่ๆ พวกผู้ชายก็ดูจะสามัคคีตาเป็นประกายเห็นพ้องต้องกัน "ขี่ม้า เหวี่ยงอาวุธ เซอร์แบรนดอนก็สุดยอด"
เด็กหญิงปรบมือแปะๆ เห็นด้วยว่าท่านเซอร์ดูเท่ เขาเป็นถึงวีรบุรุษในสงครามร้อยปีเคียงข้างดยุกเมอร์ริแกน ทว่าก็ต้องเอ่ยความเป็นจริงให้เฟลิกซ์ได้รับทราบเพิ่มเติม
"แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ต้องเรียนนะคะ อัศวินต้องศึกษาวิชาขั้นพื้นฐานต่างๆ แน่นอนว่ารวมถึงการคำนวณก็ด้วย"
"...โกหก?"
"ข้าพูดจริงสิคะ" เธอเกือบหลุดหัวเราะต่อสีหน้าเบี้ยวๆ ของเขา "ไม่ต้องกังวลอะไรหรอกค่ะ ถึงจะไม่มีหัวด้านนั้น อย่างน้อยก็อ่านออกเขียนคำนวณได้อยู่แล้ว ใช่ไหมคะ?"
ไวโอเล็ตเอียงศีรษะเล็กน้อยแทนการปิดคำถาม แม้จะชัดเจนสุดๆ ว่าฝ่ายตรงข้ามอึ้งค้างไปแล้ว พี่ชายของเธอที่ยืนฟังก็มองหาเศษไม้มาเขียนตัวเลขตั้งโจทย์คำนวณที่พื้นดิน แดเนียลชี้ให้ลองหาคำตอบ
"...ส-สบายมาก ของแค่นี้" เฟลิกซ์หยิบไม้มาเตรียมเขียน เขาจ้องมันด้วยสีหน้ากดดัน "เอ่อ.."
"ง่ายใช่ไหมล่ะ?"
"เอ่อ ใช่"
ผ่านไปห้านาทีก็ไร้การเคลื่อนไหว ดูจะยากเกินไปสำหรับเขาแม้เป็นแค่ระดับต้น บุตรีน้อยแกล้งอุทานเบาๆ ไม่นานจากนั้นพ่อบ้านก็โผล่มากระแอมขัดจังหวะ เชิญให้คุณหนูนายน้อยกลับคฤหาสน์
ทว่าเธอกับพี่ชายใจดีมากพออยู่แล้ว จึงตกลงกันว่าจะแบ่งเวลามาอ่านหนังสือพร้อมกันกับเฟลิกซ์นับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป โดยพวกเธอสองคนจะผลัดกันสอนเลขให้
.
"ให้ข้าเข้าไปในคฤหาสน์?"
"อืม ไวโอเล็ตบอกอย่างนั้น คงอยากอวดห้องหนังสือน่ะ"
แดเนียลเป็นแกนนำพาเข้าไป ซึ่งเฟลิกซ์ถูกให้ทำความสะอาดรองเท้าก่อนเหยียบขึ้นชั้นสอง เขาตามท่านลอร์ดเดินขึ้นบันไดทีละขั้น ผ่านโถงทางเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงห้อง หลังเคาะประตูก็มีเสียงเด็กหญิงเอ่ยเรียกให้เข้ามา
"ยินดีต้อนรับนะคะ"
ไวโอเล็ตยิ้มหวานสดใสประกอบการฝากเนื้อฝากตัว ค่อนข้างภูมิใจที่ได้นำเสนอห้องหนังสือโปรดของเธอเองที่ดยุกให้คนจัดการไว้ให้บุตรีโดยเฉพาะ
ในห้องที่ห้อมล้อมไปด้วยชั้นหนังสือปูพื้นพรมทอลายสีเรียบอย่างดี มีโซฟา โต๊ะเล็กสำหรับวางชาหรือขนม และโต๊ะไม้สีเข้มขัดเงาตัวใหญ่อยู่ตรงกลาง ที่ตอนท่านพ่อให้คนยกเข้ามาเธอมองแล้วอดคิดไม่ได้ ว่าถ้าขึ้นไปลองนอนแผ่ดูจะเป็นยังไง แต่เธอคงไม่ทำอะไรพิเรนทร์แบบนั้นจริงๆ
"ก่อนอื่นมาลองทดสอบกัน" ไวโอเล็ตเปิดหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้า "ข้าจะตั้งโจทย์ให้นะคะ"
"เจ้ากำลังมองข้าเป็นของเล่นสนุกๆ อยู่ใช่ไหมเนี่ย?"
"เปล่าสักหน่อยค่ะ"
คุณหนูขุนนางมอบรอยยิ้มแห่งความปรารถนาดี ส่วนพี่ชายของเธอเลือกหยิบหนังสือที่น้องวางทิ้งไว้มานั่งเปิดอ่านไปเรียบร้อย
ใช้เวลาวันละเล็กละน้อยแต่ละสัปดาห์เฟลิกซ์ก็คิดว่าตัวเองเข้าใจไอ้สิ่งที่เรียกว่าวิชาคณิตศาสตร์ได้ดีขึ้นบ้าง กระทั่งลอร์ดแดเนียลเอาเครื่องมือที่ชื่อว่าลูกคิดมาแนะนำแบบจริงจังเขาก็เรียกมันว่าของวิเศษในตำนาน
"ไอ้นี่มันมีประโยชน์สุดๆ ข้าเคยเห็นพ่อดีดมันอยู่ เพิ่งรู้ว่าใช้แบบนี้"
"ตอนข้าหัดใช้เป็นก็คิดว่ามันสะดวกขึ้นมากเหมือนกัน"
เฟลิกซ์ทดสอบดูใหม่อีกหนคิดคำตอบของโจทย์บนกระดาษ สาวใช้มาเคาะประตูแจ้งแดเนียลว่าอาจารย์มาถึงแล้วลอร์ดน้อยก็ขอตัวไปเรียน ตอนนี้จึงเหลือเพียงไวโอเล็ตกับเขาในห้องหนังสือ ซึ่งมันเงียบประหลาดทำอึดอัด เด็กหญิงเปิดหน้ากระดาษอ่านเพลินๆ เขาเลยลองชวนสนทนา
"เจ้าอ่านอะไรน่ะ?"
"หนังสือเกี่ยวกับเมืองท่าต่างๆ ค่ะ"
ไวโอเล็ตบอกด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร เธอเขยิบดึงเก้าอี้มานั่งใกล้กว่าเดิมเลื่อนหนังสือให้ดูว่ามันมีภาพวาดประกอบ ดูคุณหนูน้อยจะสนใจเรื่องต่างๆ ในหนังสือทุกเล่ม เฟลิกซ์สรุปได้ว่าสิ่งที่เธอหลงใหลคงเป็นโลกกว้างภายนอก
"ข้าเคยไปที่เมืองการค้าเมอชานซ์"
"จริงเหรอคะ?" ไวโอเล็ตถามเพิ่ม "ได้ยินว่าท่าเรือกว้างมาก แล้วยังมีทางน้ำให้เรือค้าขายผ่านเข้าใจกลางเมืองได้ด้วย เป็นอย่างนั้นไหมคะ?"
"ใช่ ตรงท่าเรือจะเป็นตลาดใหญ่ พวกพ่อค้าแม่ค้าตั้งขายของกันเต็มไปหมดจนแทบเดินไม่ได้เลย"
"มีของแปลกๆ เยอะไหมคะ? เขาขายสินค้าอะไรกันบ้าง?"
เด็กชายเริ่มถอยเล็กน้อย เพราะแม่คุณหนูตื่นเต้นมากเกินไป พฤติกรรมในตอนนี้เหมือนเด็กหญิงทั่วไป ทั้งๆ ที่ปกติไวโอเล็ตชอบฉาบสีหน้าด้วยรอยยิ้มที่คล้ายหน้ากากพร้อมกับทำท่าทางราวกับพวกคุณหนูขุนนางในภาพวาด
"แล้วเจ้าเคยไปที่นี่ไหม?" เธอเปิดไปหน้าอื่น "เมืองเซเรน หนังสือบอกว่าที่นั่นมีหอดูดาวสวยมาก"
"รู้สึกข้าจะเคยไปเมืองนั้นตอนห้าขวบกับลุง แต่ก็ไม่ได้ไปที่หอดูดาวหรอก"
"เคยไปสินะคะ แล้วที่เมืองเป็นแบบไหน เหมือนในภาพไหม?"
เฟลิกซ์ถอนหายใจแล้วเล่าสถานที่ต่างๆ ให้ไวโอเล็ตฟัง กลายเป็นนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องหนังสือกว่าชั่วโมง
แต่ละวันพวกเขาก็มักจะนั่งคุยกัน ช่วงที่เธอแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นจะมีเฉพาะตอนที่เขาเอาเรื่องด้านนอกมาเล่า กับกรณีที่ไวโอเล็ตได้หนังสือบันทึกการเดินทางกับนิทานพื้นบ้านมาก็จะคะยั้นคะยอให้เฟลิกซ์อ่านด้วย เธอหัวเราะยิ้มล้อเลียนที่เฟลิกซ์อ่านศัพท์ยากๆ ผิดความหมาย เถียงกันเรื่องที่เขาทำหนังสือที่ให้ยืมไปเปื้อน หาเรื่องแกล้งเขาสารพัดวิธี นอกนั้นเวลาเดินผ่านเห็นเขาที่สวนก็จะส่งยิ้มให้แทนการทักทาย
"..." เขาเงยมองคนที่ผล็อยหลับตรงโซฟาในท่านั่งอ่านหนังสือ "หลับ?"
"คงจะเพลียน่ะ วันนี้เรียนหลายชั่วโมง"
"อ้อครับ"
คนเป็นพี่ชายขอผ้าห่มสักผืนจากสาวใช้มาจัดการคลุมให้ แล้วพวกเขาก็ต่างนั่งอ่านหนังสือกันต่อ
กรณีลอร์ดแดเนียล เฟลิกซ์เข้าใจที่อีกฝ่ายต้องศึกษาเรียนรู้มากขนาดนั้น ท่านลอร์ดน้อยต้องเป็นดยุกคนต่อไปของเมอร์ริแกน แต่เด็กหญิงกลับมีบทเรียนมากไม่ต่างกัน เขาเห็นเธอเรียนทุกวัน ฝึกมารยาททุกอย่าง กว่าจะมีเวลาส่วนตัวก็ช่วงที่มาป่วนเขาหรือนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ


หากพูดถึงสิ่งก่อสร้างหรูหราโอ่อ่าอันเป็นที่พักอาศัยในดัชชีก็คงไม่พ้นคฤหาสน์ของดยุกผู้ปกครอง โดยธรรมดาแล้วในพื้นที่กว่าหลายพันตารางเมตรห้อมล้อมด้วยสวนสีเขียว แปลงดอกไม้ มันควรจะเงียบสงบไร้เสียงรบกวนใดๆ
ทว่าวันนี้ไม่เหมือนทุกที ไวโอเล็ตแน่ใจว่าสาวใช้ที่ตามมาด้านหลังไม่ได้กำลังส่งเสียงประหลาดหรือทำอะไร ส่วนรูปปั้นหินศิลปะที่ตกแต่งสวนก็คงไม่มีทางจะลุกขึ้นมาวิ่งได้ ดวงตาสีม่วงกลมจึงเหลือบมองหาที่มาระหว่างก้าวเท้าเดินไปตามเส้นทางโถงระเบียง
ลองคาดเดาอาจเป็นท่านพี่ที่ฝึกซ้อม แต่เวลานี้พี่ชายของเธอน่าจะเรียนหนังสือกับอาจารย์อยู่มากกว่า
"ท่านลุง!" เธอเห็นเจ้าของเสียงแล้ว "ต้องขนไปไหน ไกลไหม?"
"ไม่ไกลๆ ลงต้นไม้ตรงนั้นเอง"
คนสวนคนประจำเข็นอุปกรณ์ผ่านไป จากนั้นก็มีเด็กผู้ชายไม่คุ้นขนกระสอบดินถือพลั่วตามไปติดๆ เจ้าตัวเลอะเทอะมอมแมมทำเสียงเอะอะ พ่อบ้านอาจรับคนงานใหม่เข้ามาเพิ่ม เธอเลิกสนใจหันก้าวเข้าไปในห้องตรงหน้า
"สวัสดีค่ะ เคาน์เตส ขอบคุณที่สละเวลามาอบรมสอนข้านะคะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ เลดี้ไวโอเล็ต"
หลังก้มศีรษะเล็กน้อยทักทาย เด็กหญิงก็ไปที่โต๊ะน้ำชาซึ่งถูกจัดเตรียมถ้วยกระเบื้องจานรองไว้พร้อม เมื่อพวกเธอนั่งลงที่เก้าอี้ คนอายุมากกว่าก็แนะนำขั้นตอนในงานน้ำชารวมถึงรายละเอียดปลีกย่อย ได้เวลาสาวใช้ก็ดำเนินการรินน้ำชาให้แล้วถอยไปประจำตำแหน่ง
เคาน์เตสใช้ช้อนคนเบาๆ ไม่ให้เกิดเสียงกระทบของช้อนกับแก้ว เสร็จก็วางช้อนทางด้านขวา จับจานรองถือถ้วยกระเบื้องยกขึ้นมาระดับอก ยกจิบเล็กน้อย ทางด้านไวโอเล็ตก็คอยมองแล้วปฏิบัติท่าทางเลียนแบบให้ถูกต้อง
หลังจากนั้นอีกราวชั่วโมงกว่า การเรียนมารยาทและวิธีการจัดงานเลี้ยงน้ำชาในวันนี้ก็จบลง ไวโอเล็ตให้สาวใช้พาท่านหญิงไปส่ง แล้วตัวเธอเองก็ตั้งใจจะไปพักสักครู่ แต่แวะไปยังห้องหนังสือของบ้านก่อน
เส้นผมสีดำสนิทเสมือนขนปีกอีกาขยับไหวปลิวตามลมเอื่อยๆ ร่างเล็กพาตัวเองเดินช้าๆ ดูตามตู้หนังสือทีละชั้น เธอเลือกหาเล่มที่ถูกใจดึงออกมาถือไปที่โซฟาเป้าหมาย บรรดาสาวใช้ต่างรู้ดีว่าคุณหนูของพวกเธอต้องการเวลาส่วนตัวแล้วเลยพากันออกไปยืนรอหน้าห้องปิดประตู
มือน้อยพลิกเปิดแผ่นกระดาษอย่างสบายอารมณ์ รสขมของชาเมื่อครู่ไม่ถูกใจเธอนักจึงใส่น้ำตาลเพิ่มไปหนึ่งก้อนพร้อมเทนมลงแก้วช่วย ช่วงเวลาผ่อนคลายตอนนี้ถือเป็นรางวัลฟื้นฟู
ตั้งแต่สามขวบที่ป่วยหนักเฉียดตายแล้วรอดมาได้ ไวโอเล็ตก็ฝันประหลาดบ่อยครั้ง ความฝันซึ่งสุดท้ายมักฉายให้เห็นจุดจบของตระกูลแบล็ค อีกสิบสี่ปีต่อจากนี้เธอจะยืนอยู่ ณ ลานประหารเพียงลำพัง เธอเคยคิดว่ามันไม่จริง ทว่าฝันหลายอย่างนั้นถูกต้อง ทั้งประโยคสนทนาที่พูดคุยกับพ่อ สาวใช้ทำจานตกแตกที่ระเบียง ของขวัญวันเกิด รวมถึงเรื่องที่แม่ของเธอเสียชีวิตตอนไวโอเล็ตห้าขวบ
"....."
เสียงกวัดเหวี่ยงอะไรสักอย่างลอยมาเข้าหู ทีแรกก็จะไม่ใส่ใจ กระนั้นมันไม่เงียบลงสักทีพาให้เกิดความสงสัย ไวโอเล็ตวางหนังสือลงตรงที่นั่งข้างๆ เธอจับผ้าม่านมัดไว้ให้หลบทางก่อนมองผ่านหน้าต่างชั้นสองลงไปเบื้องล่าง
เด็กผู้ชายก่อนหน้านี้กำลังใช้ดาบไม้วาดไปมาในอากาศ ท่าทางมั่วๆ นั่นก็พอดูได้อยู่ เทียบกับท่านพี่ของเธอที่ฝึกวิชาดาบกับอัศวินก็มีความใกล้เคียงอยู่บ้างนิดหน่อย ทว่าในความคิดเธอไอ้การหวดสะเปะสะปะไม่น่าจะช่วยอะไรได้นัก
แถวนี้อยู่ในเขตด้านหลังของคฤหาสน์ ค่อนข้างเงียบและไม่มีคน เขาคงไม่คาดคิดว่าจะมีใครมาได้ยินเสียงฟาดลม
ไวโอเล็ตนั่งเท้าคางกับพนักโซฟามอง พลันสายตาก็ไปสะดุดกับของวิเศษบนต้นไม้แถวบริเวณที่เด็กแปลกหน้าฝึกซ้อม เธอนิ่งไปครู่แล้วเผยยิ้มนึกสนุก หงายข้อมือตัวเองข้างที่สวมสร้อยประดับอัญมณีสีเขียวสดขึ้นมาเล็ง ดวงตาสีม่วงเพ่งจ้องไปยังจุดที่หมาย ตั้งสมาธิราวสิบนาทีก็มีศรลมจิ๋วพุ่งออกไป มันยังไม่พอจะทำให้ของที่ต้องการตกลงไป เธอทำมันอีกซ้ำๆ ไม่ลืมรอให้เหยื่อไปอยู่ข้างใต้สิ่งนั้นก่อน
"สำเร็จ"
ไวโอเล็ตเผลอปรบมือแปะดีใจ นั่นทำให้เด็กคนนั้นหันมา พอดิบพอดีกับที่รังมดตกใส่ศีรษะเขาตรงเผง
"!!"
เธอรีบก้มลงหลบ ส่วนรายนั้นดีดตัวตกใจทันทีที่สมองประมวลผลให้ว่าอะไร คุณหนูบุตรีดยุกได้ยินเสียงโหวกเหวกจึงโผล่หน้าแอบดูใหม่ เห็นวิ่งสะบัดๆ เสื้อก็พยายามกลั้นหัวเราะสุดความสามารถ
"เจ้า!"
รอดพ้นมาได้เขาก็เงยหน้ามองตัวการ เธอเลยกลืนเอาอาการขำลงคอปิดบังด้วยรอยยิ้มน่ารักทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"ฝีมือเจ้าใช่ไหม?"
"จะเป็นข้าได้อย่างไรล่ะคะ ข้าอยู่ตรงนี้มันห่างกับต้นไม้ตั้งมากนะ"
พอมองระยะทางเขาก็เหมือนจะเถียงไม่ออก ไวโอเล็ตแสร้งทำท่าครุ่นคิดตามคล้ายล้อเลียน เจ้าตัวหันมาอีกทีเธอก็เปลี่ยนไปยิ้มแย้มปกติ
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวนะคะ"
ปิดจบบทสนทนาเธอก็หยิบหนังสือนั่งอ่านต่อแบบสบายใจ แน่นอนว่ายังรอฟังเสียงเหวี่ยงไม้อยู่ ได้ยินเธอก็กลับไปยังจุดเดิม รอบนี้เธอจ้องหารังมดอีกสักอัน พบแล้วก็ทำเหมือนเดิม ต่างที่ครั้งนี้เธอไม่หลบและหัวเราะคิกคักต่ออาการเขาที่มือไม้มั่วไปหมด
"เจ้า เป็นเจ้าแน่!"
"ไม่มีหลักฐานอย่ามาปรักปรำกันสิคะ"
"เจ้าใช้เวทได้ใช่ไหม?" ถึงจะไกลก็เดาได้ว่าเขาย่นหัวคิ้ว "สารภาพมา"
"เด็กตัวน้อยๆ เช่นข้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรล่ะคะ?"
เด็กหญิงระบายยิ้มหวานเอียงศีรษะพอประมาณให้น่ารัก เธอสนุกกับท่าทางหัวเสียของเขาอย่างบอกไม่ถูก หลังเขาถอดใจจะหาความกลับไปซ้อมต่อ ไวโอเล็ตก็แหย่เขาอีกด้วยการเล็งกิ่งไม้ รอบนี้เด็กชายทำนิ่งไม่สน เธอก็ใช้เวทเล็กๆ ยิงให้มันตกใส่หัวเขาเรื่อยๆ กระทั่งเขาทนไม่ได้แล้ววีน
"เลิกรบกวนทีได้ไหม" เขาแยกเขี้ยว "จะหาเรื่องกันเหรอไง!"
"ตายจริง ขอโทษด้วยค่ะ"
เธอติดลมเกินไปหน่อยเลยขอโทษอีกครั้งอย่างจริงใจ ไม่แกล้งแล้วก็นั่งดูเขาวาดดาบไม้ไปมาในอากาศ
"เป็นคนงานใหม่ของคฤหาสน์เหรอคะ?"
"อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ข้าเป็นเด็กรับใช้อัศวินติดตามเซอร์แบรนดอนมา"
"นึกว่าคนสวนใหม่เสียอีกค่ะ"
เซอร์แบรนดอนเป็นอาจารย์สอนวิชาการต่อสู้ของพี่ชายเธอ ไวโอเล็ตเข้าใจที่เขาออกท่าออกทางคล้ายคลึงกับพี่แล้ว
นับจากนั้นก็เห็นเขาบ่อยๆ คอยช่วยงานพวกคนงานในคฤหาสน์ ช่วงสายที่เธอมาอ่านหนังสือก็ฟังเสียงด้านนอกไปด้วย บางวันเขาก็โผล่มาซ้อม ไม่ได้รำคาญหูเท่าไหร่ พวกเธอไม่ได้แนะนำตัวหรือถามอะไรกันอีก
.
จนวันหนึ่ง หลังจากเรียนมารยาทท่าทางการยืน เดิน นั่งจนเมื่อยตัวไปหมด เธอก็ตั้งใจจะไปนั่งพักผ่อนในห้องหนังสือโปรดตามปกติ แต่เผอิญเห็นท่านพี่ของเธอเดินมากับเด็กชายคนดังกล่าวจากโถงทางเดินด้านหน้าเสียก่อน
"ท่านพี่คะ"
"ไวโอเล็ต จะไปห้องหนังสือเหรอ?"
"ค่ะ แล้ว.."
เป็นครั้งแรกที่ได้ประจันหน้ากันตรงๆ จากมุมนี้เขาตัวสูงกว่าไวโอเล็ตอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ทำไมรู้สึกอย่างกับฝ่ายตรงข้ามยืดตัวเกทับเรื่องส่วนสูงชอบกล
"เฟลิกซ์เป็นเพจในสังกัดอัศวินของเซอร์แบรนดอน" พี่ชายเธอแนะนำ "เขาเป็นลูกชายของผู้ดูแลที่ดินคลาร์ก"
คลาร์กเป็นคนงานที่ท่านพ่อไว้ใจให้ช่วยจัดการควบคุมที่ดินเกษตรส่งออกสำคัญ กระนั้นไม่รู้ความเป็นไปมาอย่างไรลูกชายถึงมาเป็นเพจในสังกัดของเซอร์แบรนดอนได้ หากเป็นเพจหรือเด็กรับใช้ที่มาศึกษาหาความรู้เตรียมสืบทอดงานดูแลที่ดินไม่ก็เป็นเสมียนในอนาคตก็คงไม่จำเป็นต้องฝากท่านเซอร์
"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ข้าไวโอเล็ต แบล็ค บุตรีดยุกเมอร์ริแกนค่ะ"
เธอบอกเต็มยศด้วยรอยยิ้มเป็นประกายเพื่อจะบอกว่าไอ้เรื่องส่วนสูงมันเย้ยอะไรไม่ได้หรอก เขาก็กระตุกยิ้มยักคิ้วราวจะบอกว่ารู้อยู่แล้ว
"พวกข้าจะไปเรียนวิชาดาบ ขอตัวก่อนนะคุณหนูน้อย"
ไม่ได้ถือสาเรื่องประโยคคำพูดใดๆ ทว่าเซอร์แบรนดอนที่โผล่มายืนด้านหลังกำลังแผ่รังสีถมึงทึงชัดเจนทำคนเสียมารยาทขนลุกวาบกลืนน้ำลายเหนียวคอ
"เฟลิกซ์.."
"ซ-เซอร์แบรนดอน"
"ไม่ใช่คุณหนูน้อย ต้องเป็นเลดี้ไวโอเล็ต" ท่านเซอร์ใช้ฝ่ามือจับศีรษะเขาก้มลง "แล้วก็ใช้คำสุภาพด้วย บอกให้หัดไว้ไงเจ้าเด็กบ้านี่"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เซอร์แบรนดอน"
เด็กหญิงกลั้นขำสุดความสามารถ ฝ่ายตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมาได้เธอก็ยิ้มสดใสให้แทน เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจากนั้นเดาะลิ้นชัดมากเลยถูกเซอร์แบรนดอนบีบศีรษะด้วยมือไปหนึ่งหน
ทั้งสามจะไปที่สนามด้านนอกคฤหาสน์เพื่อฝึกก็เอ่ยลา ไวโอเล็ตเดินต่อไปสองสามก้าวก็เปลี่ยนใจหมุนตัวกลับเดินไวๆ ตามพวกเขาไป บรรดาสาวใช้งุนงงทว่าก็เร่งฝีเท้าเปลี่ยนทิศ
เจอพวกเขาแล้ว เธอก็หาที่นั่งชม อยากรู้ว่าอะไรทำให้เซอร์แบรนดอนสนใจเด็กชายคนนี้ถึงขนาดรับมาสอนเอง เขาอาจจะมีฝีมือเก่งกาจ มีพรสวรรค์หรือทักษะน่าสนใจซ่อนไว้ การเหวี่ยงก้านไม้มั่วๆ ผิดเพี้ยนที่ผ่านมาอาจแค่เล่นๆ ไปอย่างนั้น ไวโอเล็ตตื่นเต้นคาดหวัง
"ลอร์ดแดเนียล เชิญ"
ท่านพี่ของเธอออกไปปะทะกับท่านเซอร์ก่อน อัศวินแบรนดอนถือดาบไม้มือเดียวส่วนมืออีกข้างไพล่หลังไว้ พี่ชายเธอจับดาบไม้ตั้งท่าก็บุกเข้าไป เสียงกระทบของไม้ดังเป็นช่วงๆ เรี่ยวแรงของเด็กอายุสิบขวบไม่กระเทือนท่านเซอร์แน่นอนอยู่แล้ว เขาตั้งรับได้ทุกจุดโดยแทบไม่เคลื่อนที่ส่วนพี่ชายของเธอแทบจะทุ่มทั้งหมดโจมตี เกือบสามสิบนาทีก็เหงื่อท่วม
"ท่านจดจำที่ฝึกไปเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ดีทีเดียวครับ"
"ครับ" แดเนียลหอบก้มศีรษะให้อาจารย์ "ขอบคุณท่านเซอร์"
บรรดาสาวใช้ต่างประทับอกประทับใจนายน้อยเมอร์ริแกน ทายาทตระกูลแบล็คผู้ต้องสืบทอดตำแหน่งดยุกรุ่นต่อไปจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา นับวันพี่ชายของไวโอเล็ตก็คล้ายท่านพ่อมากขึ้นทุกที สีเส้นผมกับสีดวงตาพวกเธอเหมือนกันกับบิดา ซึ่งเธอเคยได้ยินที่สาวๆ พูดกันถึงเสน่ห์ดำมืดน่าค้นหาเป็นเอกลักษณ์นั่น เด็กหญิงจะไม่แปลกใจเลยหากจะมีคนหมายมั่นปรารถนาเป็นสะใภ้เมอร์ริแกน
"มาเฟลิกซ์"
ถึงคราวคนที่ไวโอเล็ตข้องใจจนได้ ตั้งหน้าตั้งตารอดูมานาน เพียงวินาทีแรกเธอก็กะพริบตาปริบ การออกตัว การเคลื่อนไหว ทักษะ ทั้งหมดมันสุดๆ ในหลายความหมาย
ทั้งแย่ พิลึก แล้วก็แย่มากอย่างกับมั่วสุดๆ
"ไอ้เจ้าเด็กบ้านี่!"
"!" เซอร์แบรนดอนเหลืออดก็กางฝ่ามือคว้าคอเสื้อให้หยุด "ท่านเซอร์ ไม่ยุติธรรม!"
"ที่สอนไปจำบ้างไหม ทำไมมันเละเทะแบบนี้ หา?"
"มันต้องประยุกต์กันบ้างสิ ใครจะตามแบบแผนไปเสียทุกอย่างกันล่ะ"
"ไปฝึกมาใหม่!"
เซอร์แบรนดอนต้องสอนทีละขั้นตอนให้เฟลิกซ์ใหม่หมด แล้วสั่งให้เจ้าตัวไปวิ่งรอบสวนสักหนค่อยฝึกซ้ำเอาเองจนกว่าจะจำได้หมด บทลงโทษนี้โหดร้ายพอควรเนื่องจากสวนที่นี่ไม่ใช่กว้างแต่กว้างมาก จากนั้นท่านเซอร์ก็มาสอนขั้นต่อไปให้ลอร์ดแดเนียล ไวโอเล็ตเห็นคนต้องฝึกทำหน้าเบี้ยวเดินไปก็รู้ว่าเขาจะไปไหน เธอลุกตามไปทางด้านหลัง
"ตามมาทำไมเนี่ย?"
"จะไปฝึกที่เดิมใช่ไหมล่ะคะ?"
"ก็ใช่ไง แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?"
"ข้าเป็นบุตรีดยุกเมอร์ริแกนนะคะ จะเดินในบ้านตัวเองผิดตรงไหน?"
ช่วงระยะขาไม่ทันกันแน่นอน เธอเลยพูดกวนให้เขาหันมา ที่ผ่านมาคิดว่าท่าทางเขาตอนโดนแกล้งดูตลกดี แต่มาเห็นสีหน้าเขาใกล้ๆ ก็ยิ่งกว่า เขาเบะปากไม่คิดปกปิดรักษามารยาทสักนิด ไวโอเล็ตแทบจะหลุดหัวเราะจริงๆ
"ทำไมเจ้าไม่จำที่ท่านเซอร์สอนล่ะ?"
"จ-จำสิ แต่มันแค่ต้องใช้เวลาจดจำให้มากหน่อยไง จะได้ไม่ผิดพลาด" เด็กชายเฉไฉ "ข้าเพิ่งได้ฝึกวิชาดาบสัปดาห์เดียวเอง"
เด็กหญิงทำเสียงหืมในลำคอ เธอทำเป็นคิดตามก่อนอมยิ้มนิดๆ
"ไว้จะรอดูผลสัปดาห์หน้านะคะ หากเซอร์แบรนดอนไม่ลงโทษให้เจ้าวิ่งรอบสวนล่ะก็.."
"..ขาข้าได้ทรุดแน่ แค่นี้ก็จะแย่แล้ว"
ว่าแล้วก็หามุมเหมาะใต้ต้นไม้นั่งรับชม ไม่ลืมขอหนังสือสักเล่มจากสาวใช้ให้ช่วยหยิบมาให้ ดูเฟลิกซ์ฝึกซ้อมไปพลางๆ แก้เบื่อ และหากถามถึงผลในรอบหน้า ลองมองสวนของเมอร์ริแกนก็จะเห็นเขาวิ่งหอบอยู่


ไวโอเล็ตฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี เดินไวๆ ออกจากห้องนอนมุ่งหน้าไปหาท่านพ่อที่ห้องทำงาน มือเล็กถือหนังสือหนึ่งเล่มติดไปด้วย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อคิดว่าวันนี้จะขอให้ท่านพ่ออ่านหนังสือให้ฟังก่อนนอน พวกเธอจะได้นั่งคุยกันจนเช้าแล้วหลับไป
"ท่านพ่อคะ"
"ไวโอเล็ต?"
ดยุกเมอร์ริแกนกำลังเตรียมตัวออกไปด้านนอก พ่อบ้านถือเอกสารไว้ในมือกับเสื้อคลุม เด็กหญิงเดาได้ในทันทีว่าน่าจะมีเรื่องด่วน เธอเลยซ่อนหนังสือหลบไว้ด้านหลัง
"ลูกมีอะไรหรือเปล่า?"
"เปล่าค่ะ ลูกแค่จะมาบอกฝันดี" ไวโอเล็ตยิ้มส่ายหน้า "ท่านพ่อจะออกไปด้านนอกเหรอคะ?"
"อืม พ่อจะรีบกลับให้ทันเย็นพรุ่งนี้"
"ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"
ช่วงนี้ท่านพ่อของเธอไม่มีกำหนดการต้องไปไหน มีท่านนั่งอยู่ในห้องทำงาน ได้พบหน้า ได้ทานอาหารสามมื้อพร้อมหน้าพร้อมตามาหลายวัน ไวโอเล็ตจึงไม่มีปัญหาหากจะต้องลบความเอาแต่ใจเก็บไว้ก่อน เธอแค่ต้องรออีกหน่อยให้บิดาได้จัดการงานที่เข้ามา
เด็กหญิงยืนมองรถม้าคันใหญ่สีดำของตระกูลที่วิ่งออกไปจากคฤหาสน์ เธอเดินกลับไปยังห้องนอนของตนวางหนังสือบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวบนเตียงใหญ่ ใต้หมอนนุ่มนิ่มมีสมุดบันทึกปกกำมะหยี่ขนาดพอดีมือซ่อนไว้ ไวโอเล็ตดึงมันออกมากางบนหมอนใบโต ไม่ลืมเอื้อมเปิดลิ้นชักหยิบปากกาเหล็กกับขวดหมึก
"..ตอนอายุยี่สิบเอ็ด ข้าจะถูกพิพากษา"
เธออ่านข้อมูลที่จดเอาไว้ เจ้าฝันบอกอนาคตนี้ค่อนข้างสับสน ส่วนมากมักจะเริ่มต้นด้วยความตายของตัวเธอตามด้วยเหตุการณ์หมุนกลับเหมือนหน้าหนังสือที่พลิกย้อนไปย้อนมาหลายช่วงเวลาชวนเวียนหัว
"หลังเดบูตองต์ตอนอายุสิบหกแล้วจะมีจดหมายเชื้อเชิญให้ไปร่วมงานเต้นรำที่เมืองหลวง"
ไวโอเล็ตเขียนเพิ่มแล้วหยุดครุ่นคิด ภาพเลือนรางของงานเต้นรำของปราสาทปรากฏให้เห็นบ่อยๆ เธอได้เต้นรำกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ ทว่าผลที่น่าตกใจคือสามีที่ได้แต่งงานด้วยเป็นคนอื่น
"เป็นเขา ข้าฝันถึงงานแต่งกับเขาอีกแล้วเมื่อคืน"
เคานต์ฟรานโก เขาอายุใกล้เคียงกับบิดาของเธอ หนำซ้ำยังมีเคาน์เตสอยู่แล้วด้วย ทายาทสืบทอดก็มี หมายความว่าเธอแต่งเป็นภรรยารองที่ไม่ได้มีสิทธิใดทางกฎหมาย ทุกอย่างที่เป็นภาพตัวเองอาศัยที่คฤหาสน์ในฟรานโกมันก็เลวร้ายเกินจะบอกว่าตัวเธอมีความสุข ไม่คิดว่าตัวเองยินดีกับเรื่องนี้นัก
"ทำไมข้าถึงแต่งงานกับเคานต์ฟรานโก?" เด็กหญิงมุ่นคิ้ว "มีแต่เรื่องน่าสงสัย.."
ที่ประหลาดกว่าคือช่วงงานเต้นรำวัยสิบหก คฤหาสน์ในเมืองหลวงของตระกูลแบล็คกลับไม่เคยเห็นท่านพ่อหรือท่านพี่ของเธอเลยสักครั้ง สาวใช้ที่อยู่ด้วยก็มีคนสนิทเพียงคนเดียว
"..เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ"
หลังพึมพำก็หลับตาลง เสียงฝนด้านนอกที่เริ่มลงเม็ดดังแผ่วๆ คล้ายดนตรีกล่อม ไวโอเล็ตเคลิ้มต่อบรรยากาศเย็นสบาย เธอหยิบหาผ้าห่มมาห่อตัวและจมสู่ความฝัน
เหมือนกับทุกครั้งเธอถูกประหาร พริบตาที่ใบมีดคมกริบสับลงมาก็จะผุดความทรงจำอื่น รอบด้านมืดลงก่อนจะมีเสียงของเม็ดฝน พอเปิดเปลือกตาเธอก็เห็นเท้าตัวเองที่สวมรองเท้าส้นสูง ชุดกระโปรงสีดำสนิท มือที่ถือร่ม ไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ที่ไหนแต่บางอย่างจุกแน่นที่คอ หยดน้ำใสเปื้อนข้างแก้มไหลตกจากคาง เมื่อเงยหน้าขึ้นเธอก็เห็นป้ายหินสลักชื่อ
"ท่านพ่อ.."
"!!"
เด็กหญิงสะดุ้งตื่นผวาตกใจ หัวใจเต้นถี่เร็วด้วยความกลัว ดวงตาสีม่วงไหวระริกมองสำรวจรอบๆ ว่าเป็นห้องนอนที่เดิมไหม
"ท-ทำไม ทำไมท่านพ่อ" ร่างเล็กสั่นเทาก่อนจะกอดตัวให้สงบ "ไม่ โกหกใช่ไหม?"
เคยกลัวต่อความตายของตนที่พบเจอในความฝันอยู่นานกว่าจะเผชิญหน้ากับมันได้ หนนี้เธอกลับเห็นเป็นความตายของบิดา ไวโอเล็ตเม้มริมฝีปากแน่น พยายามปลอบใจตัวเองบอกไม่เป็นไรไปเรื่อยๆ สูดลมหายใจเข้าออก
"เลดี้ไวโอเล็ตคะ"
"ข-เข้ามาได้เลยค่ะ"
ไวโอเล็ตอนุญาตให้สาวใช้เข้ามา ตอนนี้เธอคุมอาการท่าทางได้แล้ว ภาพที่เห็นมันเป็นตัวเธอที่อายุมากกว่านี้ไม่ใช่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ช่วงเย็นหากได้เจอกับท่านพ่อก็คงช่วยให้สบายใจขึ้น
ชั่วโมงเรียนวันนี้เธอทำสมาธิได้ยากเพราะมัวแต่เฝ้ารอเวลา เลดี้น้อยกระตือรือร้นเป็นพิเศษมาดูความเรียบร้อยของห้องอาหาร ถึงอากาศด้านนอกมืดครึ้มก็ใช่ว่าจะเลวร้ายไปเสียหมด เธอให้ครัวเตรียมอาหารสำหรับท่านพ่อท่านพี่ไว้แล้ว
"เตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ?"
"เรียบร้อยดีค่ะ"
อีกไม่นานจะถึงเวลามื้ออาหาร แดเนียลมาถึงก่อนก็ทักทาย พวกเขาสองพี่น้องนั่งลงประจำเก้าอี้ แน่นอนว่าที่นั่งหัวโต๊ะเป็นของดยุกเมอร์ริแกน ตามพื้นฐานมารยาทก็รอกันเงียบๆ ด้วยท่าทีนิ่งสงบ เสียงฝนด้านนอกยังคงกระทบหน้าต่างให้ได้ยิน
"ขออนุญาตครับ ท่านลอร์ดแดเนียล เลดี้ไวโอเล็ต"
"เบน มีอะไรหรือเปล่า?"
พ่อบ้านเบนก้มโค้งศีรษะเคารพแล้วเดินเข้ามา ในมือเขามีจดหมายหนึ่งฉบับ เบนยังไม่ทันได้พูดแจ้งแดเนียลก็สังเกตได้ว่านัยน์ตาสีม่วงของคนนั่งตรงข้ามตื่นตระหนก เธอหน้าซีดราวกับหวาดกลัวอะไร
"ท่านดยุกยังปลีกตัวกลับไม่ได้ คาดว่าจะกลับก็เป็นสัปดาห์หน้าครับ"
"อย่างนั้นเหรอคะ" เด็กหญิงโล่งใจ "น่าเสียดาย"
"จดหมายที่ฝากคนส่งมาครับ ท่านเขียนถึงเลดี้"
เธอยื่นมือออกมารับไปแกะเปิดดูข้อความ ทุกคนในห้องอาหารต่างนิ่งเงียบรอ เสียงเม็ดฝนกลายเป็นอย่างเดียวที่ชัดเจน จบครบบรรทัดสุดท้ายไวโอเล็ตก็เงยหน้าระบายยิ้ม
"ท่านพ่อนัดมาดามลิซซี่ให้ข้าด้วยค่ะ"
"อ่า อย่างนั้นเอง"
"ท่านพ่อช่างรู้ใจ ข้ากำลังต้องการชุดเดรสตัวใหม่พอดีเลย"
แดเนียลตอบรับไม่ค่อยถูก เขาไม่แน่ใจว่าน้องสาวรู้สึกแบบไหนอยู่ ไวโอเล็ตส่งจดหมายในมือให้สาวใช้ช่วยถือไว้ แล้วพยักหน้าให้พ่อบ้านจัดการสั่งคนบริการนำอาหารเข้ามา มื้อนี้จบลงเท่านี้ ไวโอเล็ตไม่ลืมเขียนจดหมายขอบคุณฝากส่งกลับให้ดยุกผู้เป็นบิดา
.
หลายวันผ่านไป หันมองนอกหน้าต่างทัศนียภาพก็ยังคงถูกบดบังด้วยสายฝน มันตกลงมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ เดิมทีเธอก็ชอบที่ฝนทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นสบาย ยกเว้นช่วงนี้มันทำให้รู้สึกกลัว ไม่สบายใจ ขุ่นเคือง ยิ่งสภาพนี้ท่านพ่อของเธอก็ยิ่งเดินทางลำบากและกลับล่าช้า
"ท่านพ่อ.."
"เลดี้ไวโอเล็ตคะ มาดามลิซซี่มาถึงแล้วค่ะ"
"ค่ะ"
หลังรับคำสั้นๆ ก็วางหนังสือแล้วลุกเดินออกจากห้อง ไวโอเล็ตลงไปที่ชั้นล่างมุ่งหน้าไปยังห้องรับรองที่แขกรออยู่ งานฝีมือออกแบบตัดเย็บของมาดามลิซซี่เป็นที่นิยมมากในบรรดาสตรีชนชั้นสูง นัดหมายแต่ละครั้งก็ต้องจองล่วงหน้าเป็นเวลานาน กระนั้นดยุกเมอร์ริแกนก็ไม่พลาดที่จะเรียกเธอมาให้ลูกสาว หากเธอสวมชุดกระโปรงใหม่เอี่ยมไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาครั้งหน้าก็คงมีแต่คนอิจฉา
ระหว่างยืนให้วัดขนาดตัว ไวโอเล็ตก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคน เธอหันมองไปทางประตูอยู่ครู่ มีใครสักคนเข้ามาในคฤหาสน์ นั่นทำให้คุณหนูตัวเล็กผละจากตำแหน่งที่ยืนรีบวิ่ง บรรดาสาวใช้ต่างตกใจรีบตาม
"ท่าน-"
มาถึงบันไดเธอก็ก้าวไวๆ ลง กระนั้นพอมองไปยังประตูหน้าบ้านได้ก็หยุดชะงัก ที่ตรงนั้นมีแค่พ่อบ้านกับเด็กชายที่ตัวเปียกม่อล่อกม่อแล่ก
เฟลิกซ์ทอดถอนใจอยากถอดรองเท้าออกมาเทน้ำฝนด้านในมาก เขาสังเกตเห็นว่าเธอยืนอยู่ที่บันได กำลังคิดว่าจะถูกล้อเลียนอะไรอีกแต่ไม่ใช่เลย สีหน้าเธอดูผิดหวังเสียใจอย่างกับจะร้องไห้ ถึงแม้แวบเดียวก็ซ่อนมันไว้หมดหลังรอยยิ้มเขาก็มั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด
"เลดี้ไวโอเล็ต?" พ่อบ้านหันมอง "มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือครับ?"
"ไม่มีอะไรค่ะ รบกวนเบนหาผ้าเช็ดตัวให้เฟลิกซ์ด้วยนะคะ ข้าขอตัว"
ไวโอเล็ตเดินย้อนกลับ ซึ่งเด็กชายก็ยังยืนมองบริเวณนั้นจนเธอลับตาด้วยความสงสัย สาวใช้นำผ้าสะอาดมาให้ใช้เขาก็ขอบคุณ
วัดตัวเสร็จแล้ว มาดามลิซซี่ก็ลากลับ อีกสองสามวันจะส่งแบบร่างของชุดทั้งหมดมาให้เลือกอีกครั้ง เด็กหญิงเอ่ยขอบคุณและฝากคนใช้นำรถม้าไปส่งแขก
เรียบร้อยแล้วก็เดินกลับห้องพักผ่านโถงทางเดินฝั่งติดหน้าต่าง แสงแวบวาบของฟ้าผ่าส่องเป็นระยะ มาถึงอยู่ในห้องคนเดียวไวโอเล็ตจึงนั่งลงบนเก้าอี้ เธอกำมือเงียบๆ หลับตาแน่นจนคิ้วมุ่น
"?"
เสียงบางอย่างทำให้เธอเปิดเปลือกตา หูยังได้ยินเสียงนั้นอยู่ก็มองหา ลุกไปดูว่าอะไรก็มีก้อนกลมๆ ขนาดจิ๋วปามากระทบบานหน้าต่างดังก๊อกตรงหน้า เพ่งมองหาต้นตอพบเธอก็เปิดบานกระจก
"ทำอะไรคะ?-!"
"แย่ล่ะ โทษที"
ตอนนี้เธอสับสนเลยไม่อยากเสวนาด้วยเท่าไหร่ ฝ่ายตรงข้ามตัวเปียกซ่กก็ยังอุตส่าห์ปีนต้นไม้แล้วเอาผลกลมๆ แข็งๆ ของต้นมาเขวี้ยง จังหวะพอดีตอนเธอเปิดออกไปมันเลยกระแทกหน้าผาก
"เจ้าเป็นอะไร ทำไมทำหน้าอย่างนั้น?"
"..."
"เอ้ย เดี๋ยว เดี๋ยว!"
ไวโอเล็ตแต้มยิ้มสวยก่อนจะคว้าหน้าต่างดึงปิด เธอไม่สนใจหรอกว่ามีธุระอะไร ตอนนี้ไม่อยากเจอใครทั้งนั้นอีก
"เมื่อกี้ข้าไม่ได้ตั้งใจ คือข้า..เห็นเจ้าแปลกๆ"
ได้ยินเธอก็หยุดไม่ขยับเขยื้อน สีหน้าอ่อนเพลียอิดโรยประหนึ่งนอนหลับไม่เต็มตามานานสะท้อนให้เห็นชัด ไวโอเล็ตก้มหน้าลงมองพื้น
"..เฟลิกซ์"
"?"
"เจ้าเคยกลัวความฝันของตัวเองไหม?"
ถ้าเป็นความฝันที่จะเกิดขึ้นจริง เธอจะเริ่มฝันมันซ้ำๆ ไม่หยุดไปอีกหลายวัน มันทำให้กลัวที่จะหลับตานอน ในอดีตก็เคยจิตตกหนักตอนเรื่องของท่านแม่มาก่อน
"หมายถึงอะไร?"
"ถ้าความฝันของเจ้าเกิดขึ้นจริง แล้วมันน่ากลัว..ถ้า ถ้าหาก" ชะงักนึกได้ว่าไม่ควรเล่าก็ปฏิเสธ "เปล่าค่ะ กลับไปได้แล้วค่ะ"
ไม่ได้เปิดหน้าต่างแต่เขาน่าจะพอได้ยิน หนนี้เธอจับผ้าม่านสองฝั่งปิดตัดบท ได้เตือนแล้วหากเขาไม่สบายขึ้นมาก็ไม่ใช่ความผิดของเธอสักนิด
ด้านนอกเงียบไปเธอก็คาดว่าเฟลิกซ์กลับแล้ว เด็กหญิงนั่งยองลงที่พื้นพรมกอดเข่าตัวเอง เธอหลับๆ ตื่นๆ ตลอดช่วงนี้ ไวโอเล็ตน้ำตาคลอเบ้า ไม่อยากรบกวนแดเนียลที่เหนื่อยล้ากับการเรียน ไม่อยากเอาแต่ใจตื๊อให้ท่านพ่อกลับมาหา
เกือบครึ่งชั่วโมงกระทั่งมีเสียงเคาะเรียก ดวงตาสีม่วงวูบไหว แสงของฟ้าผ่าฉายให้เห็นว่าเขายังอยู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่กลับไปเสียที สุดท้ายเธอก็ปลดกลอนล็อกของบานหน้าต่างอีกครั้ง
"ข้าบอกให้กลับ ฟังไม่เข้าใจเหรอคะ?"
"ข้าจะอยู่เป็นเพื่อน เจ้าก็ทำใจให้สบายแล้วนอนเถอะ"
"ข้า-ข้าไม่ได้"
จนเพื่อนวางมือลูบศีรษะไวโอเล็ตก็เงยมอง หากเป็นทุกทีเธอจะดันมือเฟลิกซ์ออกแล้วแย้งไม่ให้ทำเหมือนเธอเป็นเด็ก แต่ตอนนี้เธอไม่อยากทำแบบนั้น
"ข้าไม่เป็นไร..กลับไปเถอะค่ะ"
"ข้าสบายมาก เวลาน้องสาวข้าฝันร้ายพอมีคนนั่งเฝ้าก็หลับสนิทเลย"
"ข้าก็แค่.." เธอพูดไม่ออกว่าเป็นห่วงเลยหันกลับ "ไม่สนแล้วค่ะ อยากนั่งเฝ้าก็นั่งแล้วกัน"
.
..เช้าวันต่อมา เด็กหญิงงัวเงียซบหมอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงแดดที่ส่องลอดผ้าม่านช่วยบอกว่าฝนหยุดตกแล้ว เธอยกฝ่ามือปิดปากหาวดันตัวนั่ง พลางสางผมยาวสีดำด้วยมือข้างหนึ่งลวกๆ ไวโอเล็ตลงจากที่นอนนึกได้ก็หันควับมองด้านนอก
"เฟลิกซ์?"
เธอเร่งเดินไปเกาะขอบหน้าต่างมองซ้ายมองขวาแล้วถอนหายใจโล่งอก เขาน่าจะกลับไปตั้งแต่เมื่อคืน กลิ่นฝนกับดินอบอวลอยู่ในอากาศเย็นสบายผ่อนคลาย
เหตุการณ์เมื่อวานคือเขายืนยันจะนั่งอยู่ตรงขอบหน้าต่างจนกว่าเธอจะหลับ ไวโอเล็ตพลิกไปพลิกมาบนเตียงก็มีเถียงกันอีกหลายยก เธอต้องหาผ้าผืนใหญ่ไปยัดใส่มือแบบช่วยไม่ได้ ให้เข้ามาหลบฝนก็ไม่เข้า คุยกันไปคุยกันมาเธอก็ผล็อยหลับ สะดุ้งตื่นเห็นเขานั่งอยู่ก็รู้สึกสบายใจจนนอนต่อได้ คิดภาพเจ้าตัวท่ามกลางสายฝนก็พาลให้เผลอยิ้ม
"..เจ้าทึ่ม"
"เลดี้ไวโอเล็ตคะ"
"ค่ะ เข้ามาได้เลย"
แต่งตัวเสร็จเดินลงบันไดไปชั้นล่าง ยังมีเวลาก่อนมื้อเช้าเธอก็เจาะจงผ่านทางสวนใกล้ๆ ตอนนี้แดเนียลกำลังออกไปยืดเส้นยืดสาย
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านพี่"
"อรุณสวัสดิ์"
ไวโอเล็ตยิ้มทักทายยามเช้า คิดว่าได้ยินเสียงจามไม่ใกล้ไม่ไกล หันไปก็เห็นเฟลิกซ์ที่นั่งยองๆ อยู่ตรงพื้น เขาใช้มือบีบจมูกตัวเองที่ตอนนี้แดงเรื่อ เด็กชายหรี่ตาใส่แทนคำบ่น สาวน้อยก็คลี่ยิ้มหัวเราะในใจ
"ตายจริง น่าสงสาร"
"เงียบไปเลย"
"วันนี้ไปพักเถอะเฟลิกซ์" แดเนียลหวังดีแนะนำ "เดี๋ยวอาการหนักกว่านี้จะยิ่งแย่"
"ไม่เป็นไรครับ สบายมาก"
เขาดื้อจะซ้อมต่อเป็นคู่ฝึก ทว่าจามบ่อยเข้าก็ถูกเซอร์แบรนดอนส่งกลับไปบ้านพัก โดนเอ็ดชุดใหญ่ว่าอาจทำให้คนอื่นติดหวัด เฟลิกซ์เลยจำต้องยอมพักเฉยๆ ซึ่งก็มีสาวใช้นำยามาส่งให้ ในถุงผ้าจุสมุนไพรมีกระดาษเขียนด้วยลายมือที่ทำเขาเบะปาก
'เจ้าทึ่ม'