ฟู่
เสียงเป่าปากดังขึ้นเบา ๆ จากเจ้าของร่างสูงโปร่งที่กระโดดลงมายืนบนพื้นได้อย่างมั่นคง ใบหน้าน่ารักอย่างเด็กหนุ่ม ในตอนนี้กลับเริ่มมีเค้าโครงของความเป็นผู้ใหญ่ผสมอยู่ ทั้งคิ้ว ตา จมูก ปาก เด่นชัด มองดูทั้งหล่อเหลาและคมสวยในเวลาเดียวกัน
ครืน!
เสียงครืดคราดและแรงสั่นสะเทือนภายในตัวบ้านที่ตัวเองเพิ่งจะกระโจนออกมา ทำให้ดวงตาคู่สวยตวัดไปมองเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหรี่ลงนิด ๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าภูตที่โดนจัดการไปเมื่อครู่กลับพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสน ในแววตาฉายชัดถึงความบ้าคลั่งและไม่ยินยอม คิดเพียงแต่ว่าหากมันจะต้องถูกจัดการจริง ๆ มันก็จะเอาชีวิตขององเมียวจิไปพร้อมกันด้วย
"นายช้าไปแล้ว"
น้ำเสียงใส ๆ ที่ติดไปทางรำคาญดังขึ้นจากริมฝีปากขององเมียวจิที่กำลังยืนดูภูตตนนั้นพุ่งเข้ามาหาตัวเอง โดยไม่มีทีท่าว่าจะจัดการแต่อย่างใด เจ้าตัวยังเอาแต่ใช้สองมือปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าออก ขณะที่ดวงตาก็จับจ้องมองภูตตนนั้นไปพลาง
อีกเพียงไม่ถึงคืบที่กรงเล็บแหลมคมจะพุ่งเข้ามาถึงลำคอ ไอพลังสีแดงก็โจนทะยานเข้าสะบั้นร่างภูตตนนั้นจนแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงหายไป
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เข้ามายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังปัดเศษฝุ่นบนตัวเหลือบตาไปมองนิด ๆ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว มุ่ยหน้าอย่างขัดใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังก้มลงมองกลับมาด้วยรอยยิ้ม
คือก้มลงมอง...
ใช้คำว่าก้มลงมองเลย
ทั้ง ๆ ที่ตลอดสองปีมานี้เขาก็อุตส่าห์สูงขึ้นมาอีกตั้ง 2 ซม. แล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังจะทิ้งห่างกันไปอีก จากที่ก่อนหน้านี้ห่างกันแค่ 2 ซม. แต่ตอนนี้เพิ่มขึ้นกลายเป็น 5 ซม. ไปซะแล้ว
เพราะเป็นภูตหรือไงนะ ถึงได้ตัวใหญ่ง่ายขนาดนี้
"โนบุจัง"
เสียงเรียกดัง ๆ มาพร้อมกับร่างในชุดดำตามชื่อของเจ้าตัว รอยยิ้มทะเล้นเป็นสิ่งแรกที่ได้รับ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของภูตตนหนึ่งที่โดนหิ้วคอมาด้วย
"เจ้านี่เหรอ"
"ใช่ ฉันกับอัลฟ่าพยายามแทบตายกว่าจะล่อออกมาได้"
"มิน่าล่ะ ถึงได้ช้า"
คำบ่นที่ได้ยินกลับทำให้คนฟังทั้งคู่พากันยิ้มรับอย่างไม่นึกโกรธเลยแม้แต่น้อย แบล็กเพียงแค่หัวเราะขึ้นมาเบา ๆ ในขณะที่อัลฟ่าเอื้อมมือออกไปช่วยปัดฝุ่นที่ติดตามตัวออกให้
"ทำไมถึงได้มอมแมมขนาดนี้ล่ะ"
"เจ้าภูตนั่นหนีไปอยู่หลังบ้านตรงที่เก็บถ่าน"
"นายก็เลยมุดเข้ากองถ่านตามมันไปน่ะเหรอ"
พอได้ยินอัลฟ่าพูดแซวมาแบบนั้น ชิโนบุก็ได้แต่ถลึงตากลับไป ก่อนจะยื่นมือที่ยังเลอะถ่านของตัวเองไปป้ายหน้าของเจ้าตัวด้วยข้อหาทำให้หมั่นไส้ จนแบล็กที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ตลอดหลุดเสียงขำออกมาดังขึ้น ในขณะที่อัลฟ่ากลับทำเพียงอมยิ้มบาง ๆ รอให้คนตรงหน้าได้ป้ายจนพอใจโดยไม่ขยับหนีเลยสักนิด
ซึ่ง...กว่าเจ้าตัวจะพอใจได้ ที่แก้มทั้งสองข้างและปลายจมูกของอัลฟ่าก็ดำเป็นปื้นไปแล้ว พอเห็นแบบนั้นชิโนบุก็หัวเราะชอบใจ อารมณ์กรุ่น ๆ ที่ต้องวิ่งไล่กับเจ้าภูตในกองถ่าน ถูกใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยดำของคนตรงหน้าสลายมันทิ้งไปหมดเรียบร้อย
องเมียวน้อยฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะล้วงเอาโหลเล็ก ๆ ที่ใช้ผนึกภูตชั่วคราวออกมา มือข้างหนึ่งยกขึ้นระดับอก ขณะที่อีกมือก็ยื่นโหลไปตรงหน้าเจ้าภูตที่แบล็กหิ้วคออยู่ ริมฝีปากพึมพำเป็นคาถาเบา ๆ แล้วเพียงไม่นานหลังจากนั้น ภูตตนนั้นก็กลายเป็นดวงแสงหายเข้าไปในโหลแก้ว
"เรียบร้อย"
"งั้นก็กลับกันเลยเถอะ โนบุจังกับอัลฟ่า ตอนนี้สภาพดูไม่ได้กันทั้งคู่แล้ว"
"เหรอ"
ชิโนบุหันไปฉีกยิ้มหวานให้แบล็กทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนที่ในเวลาต่อมาเจ้าตัวจะกระโจนเข้าไปกอดคออีกฝ่ายไว้ แล้วใช้มือที่ยังเลอะอยู่ป้ายไปตามใบหน้าหล่อเหลาให้ดำเป็นปื้นตามกันไป
คราวนี้ทางฝ่ายอัลฟ่าที่เห็นแบบนั้นหลุดขำออกมาเบา ๆ ในขณะที่แบล็กเองก็หัวเราะฮ่า ๆ อย่างชอบใจ ดูสนุกกับการโดนทำให้เลอะซะด้วยซ้ำ
ทั้งสามหนุ่มเล่นป้ายถ่านใส่กันอยู่อีกสักพัก ก่อนจะพากันกลับบ้านเอาเจ้าภูตที่ก่อความวุ่นวายตนนี้ไปส่งให้คุณพ่อของชิโนบุเพื่อเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจ
หากแต่ทันทีที่คนเป็นพ่อเห็นสภาพของลูกชายและภูตหนุ่มอีกสองตนก็ไม่ได้สนใจของที่ถูกส่งให้เลยสักนิด แต่รีบเรียกอายาเมะมาพาตัวทั้งสามคนไปจัดการอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจจากคนเป็นปู่ และรอยยิ้มหวาน ๆ ของคนเป็นแม่
กว่าที่ทั้งสามจะจัดการล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดเรียบร้อยได้ก็ใช้เวลาอยู่เกือบชั่วโมง ตอนที่เอามาเล่นป้ายกันก็สนุกดีอยู่หรอก แต่ตอนล้างออกนี่สิ กว่าจะขัดออกผิวก็กลายเป็นสีแดงปื้นไปทั้งตัวแล้ว
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อิ่มจัง"
เสียงพึมพำเบา ๆ ที่ได้ยิน ทำให้ดวงตาคู่คมเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ข้างกัน ตรงมุมปากทั้งสองข้างยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน เหมือนกันกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักทะนุถนอม
ผ่านมาอีกสองปี นับตั้งแต่ที่เรื่องราวทั้งหมดได้จบลงในวันนั้น เขตความดูแลทั้งแปดก็กลับคืนสู่ความปกติเหมือนเดิม เพียงแต่ในเขตความรับผิดชอบของชูโงคุและคิวชูถูกเปลี่ยนจากตระกูลโอเกทสึและชิคุราเงะมาเป็นตระกูลอื่นแทน ซึ่งทั้งสองตระกูลที่ขึ้นมาใหม่ ก็ได้รับการเลือกจากบรรดาองเมียวจิในภูมิภาคนั้น ๆ ว่าเหมาะสมดีแล้ว จึงไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้นมาตามหลัง
แปดตระกูลหลักที่แบ่งเขตความรับผิดชอบดูแลพื้นที่ของตนกลับคืนสู่ความสมดุลเช่นเดิม แม้อีกสองตระกูลใหม่จะยังไม่มีประสบการณ์จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้เท่ากับอีกหกตระกูล แต่ก็ถือว่าพวกเขามีความสามารถเพียงพอ เพราะเพียงแค่ผ่านไปสองปี ก็จัดการทำทุกอย่างจนเกือบจะเข้าที่เข้าทางได้ทั้งหมดแล้ว
ช่วงแรก ๆ อีกหกตระกูลต้องยื่นมือเข้าไปช่วยในหลาย ๆ เรื่องเพื่อสะสางความวุ่นวายที่ถูกทิ้งไว้ แต่หลังจากผ่านไปได้หนึ่งปี เรื่องที่จะให้พวกเขาช่วยก็น้อยลงเรื่อย ๆ จนช่วงหลังมานี้ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรแล้ว แต่ละตระกูลจึงมีเวลามาจัดการความเรียบร้อยภายในพื้นที่ความรับผิดชอบของตนเอง
ทางด้านอาคาวะเองก็มีการเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง เมื่อตอนนี้ระดับความสามารถของชิโนบุสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด อีกทั้งยังมีอัลฟ่าที่จัดการเรื่องทางบ้านเรียบร้อยมาเข้าร่วมด้วย สาขาหลักในเกียวโตที่เมื่อก่อนอยู่ในความดูแลของผู้นำตระกูลโดยตรง ในตอนนี้จึงตกมาอยู่ภายใต้การดูแลของชิโนบุแทน เพื่อให้คุณพ่อของเจ้าตัวไปจัดการเรื่องราวในส่วนอื่นได้อย่างวางใจขึ้น
ที่สำคัญ ในตอนนี้ชิโนบุได้จัดตั้งหน่วยอิสระขึ้นภายในสาขาเกียวโต เพื่อเป็นหน่วยที่จะสามารถส่งไปเป็นกองกำลังเสริมให้กับตามสาขาต่าง ๆ เวลามีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้อย่างทันท่วงที โดยที่อำนาจตัดสินใจเด็ดขาดทั้งหมดของหน่วยนี้จะขึ้นอยู่กับแบล็กและอัลฟ่าโดยตรง
เรื่องนี้ทำให้ทั้งสามมีภาระที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้น บ่อยครั้งที่พวกเขาจะต้องแยกย้ายกันออกปฏิบัติงาน ไม่ได้ไปกันครบทั้งสามคนเหมือนแต่ก่อน
แต่ว่า...ก็แน่นอนว่า ยังไงก็ต้องมีคนไปกับชิโนบุด้วยหนึ่งคน
ถ้าแบล็กไม่ว่างก็เป็นอัลฟ่า ถ้าอัลฟ่าไม่ว่างก็จะเป็นแบล็ก ระหว่างพวกเขาสองคน ยังไงก็ต้องมีคนหนึ่งที่จะตามไปทำงานกับชิโนบุด้วย แม้ว่าเรื่องของตระกูลชิคุราเงะจะจบลงแล้วจริง ๆ แถมฝีมือของชิโนบุก็ยังเก่งกาจขึ้นมาก แต่ก็เพราะอย่างนั้นแหละ ทำให้เดี๋ยวนี้งานที่เจ้าตัวได้รับก็จะอันตรายขึ้นตามไปด้วย อย่างเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ได้รับงานไปตรวจสอบบ้านร้างที่ถูกใช้เป็นที่กบดานของภูตระดับสูงหลงถิ่นที่ดุร้ายมากตนหนึ่ง ย้อนไปอีกสัปดาห์ก็ต้องไปทำพิธีปัดรังควานให้วิญญาณอาฆาตที่เกือบจะเปลี่ยนร่างเป็นปีศาจอยู่แล้ว ทุกงานที่รับช่วงนี้มีแต่งานที่อันตรายมากทั้งนั้น
ไม่ได้โชคดีได้รับงานเล็ก ๆ ง่าย ๆ เหมือนอย่างวันนี้บ่อย ๆ หรอก
"นายเติมข้าวไปตั้งสองรอบ"
"ก็กับข้าวอร่อย"
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งเหมือนอย่างทุกที ก่อนจะดึงให้ร่างผอมบางของคนข้าง ๆ ลงมานั่งพักอยู่ข้างสระน้ำด้วยกัน แล้วยื่นมือไปช่วยลูบหน้าท้องให้เบา ๆ
ทางชิโนบุที่ได้รับสัมผัสอ่อนโยนนั้นก็ขยับตัวเข้าไปนั่งให้ใกล้กันยิ่งขึ้น ใบหน้าน่ารักเอียงซบลงกับไหล่ของอีกฝ่าย แล้วปล่อยให้ฝ่ามือใหญ่ ๆ ข้างนั้นช่วยลูบหน้าท้องให้ตัวเองต่อไปด้วยความสบาย
อัลฟ่าได้แต่นึกเอ็นดูกับท่าทางนั้น จึงยิ่งใช้มือโอบไหล่ให้เจ้าตัวได้นอนซบในท่าที่สบายขึ้น ขณะที่ตรงฝ่ามือข้างที่ลูบหน้าท้องให้ก็มีไอพลังสีแดงแผ่ออกมาจาง ๆ ทำให้คนโดนลูบยิ่งรู้สึกอุ่นสบายจนส่งเสียงครางฮึมฮัมในลำคอเบา ๆ
"สบายจัง"
"งั้นทีหลังเวลากินข้าวเสร็จ ฉันทำแบบนี้ให้อีกดีไหม"
"ดี"
คำตอบที่ได้รับกลับมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดทำให้อัลฟ่ายิ่งยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะโน้มหน้าลงเล็กน้อย กดจูบลงตรงข้างขมับของคนในอ้อมอกเบา ๆ แล้วค่อยผละออกมา
ระหว่างทั้งสองคนหลงเหลือไว้เพียงความเงียบเมื่อไม่มีใครคิดจะพูดอะไรอีก ต่างคนต่างปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำไปกับบรรยากาศของความสงบสุขที่แสนผ่อนคลาย
เนิ่นนานหลายนาทีหรืออาจจะยาวนานถึงชั่วโมงที่ทั้งสองคนเอาแต่นั่งเงียบ ๆ กันอยู่แบบนั้น ชิโนบุมองฝ่ามือใหญ่ ๆ ที่ลูบอยู่ตรงหน้าท้องของตัวเอง แล้วก็เผลอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบอยู่ 2-3 ครั้ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ
ดวงตาสองคู่สบประสานกัน เพราะอัลฟ่าเอาแต่มองอยู่แบบนั้นมาตลอดเวลาอยู่แล้ว ภูตหนุ่มยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อคนในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมาจูบปลายคางกันทีหนึ่ง
"จะอ้อนเอาอะไร"
"อ้อนเฉย ๆ ไม่ได้เหรอ"
"....."
"นาน ๆ ทีจะมีเวลาอยู่ด้วยกันสงบ ๆ แบบนี้"
ประโยคที่ได้ยินทำให้คราวนี้อัลฟ่าหลุดขำแบบมีเสียงออกมาเลย ดวงตาคู่คมทอดอ่อนลง ก่อนจะหยุดมือที่ลูบหน้าท้องให้อีกฝ่ายมาเปลี่ยนเป็นกอดเอวเจ้าตัวไว้หลวม ๆ แล้วแกล้งแหย่กลับไป
"พูดเหมือนคนอายุครึ่งร้อยแล้วอย่างนั้นแหละ"
"ก็มันจริงนี่ กว่าจะได้อยู่บ้านสบาย ๆ ไม่มีงานอะไรต่อแบบนี้มันยากมากนะ นายไม่คิดเหมือนกันหรือไง"
"คิดเหมือนกัน"
"ใช่ไหมล่ะ"
เห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายแล้ว อัลฟ่าก็ได้แต่กดจูบลงบนหน้าผากของเจ้าตัวอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะพยักหน้าเออออตามไปทั้งหมดอย่างไม่มีข้อคัดค้าน
"อีกอย่างนะ ประสบการณ์ชีวิตฉันน่ะ เผลอ ๆ จะมากกว่าคนอายุครึ่งร้อยหลาย ๆ คนซะอีก"
"อืม"
"เอาแค่เดือนเดียวที่รับงาน ก็มีเรื่องนู้น เรื่องนี้มาให้เอาไปเล่าต่อไม่หวาดไม่ไหวแล้ว"
"อืม"
"แค่เดือนนี้เดือนเดียวก็รับไปตั้งเจ็ดงาน แถมมีแต่งานยาก ๆ ทั้งนั้นเลยด้วย"
"อืม"
"นายรักฉันมากเลยใช่ไหม"
"อืม"
เห็นอีกฝ่ายเอาแต่อืม ๆ ตอบกลับมา ชิโนบุเลยใช้จังหวะเผลอแกล้งถามออกไปแบบนั้น ซึ่งคำตอบที่ได้รับก็ทำให้เขาหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ
อัลฟ่ามองคนที่นอนหัวเราะเสียงใสอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองแล้วก็ได้แต่นึกเอ็นดู สองแขนกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย แต่ก็ระวังไม่ให้แน่นเกินไปจนทำให้เจ้าตัวอึดอัด เมื่อมองเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนจากสีอมส้มเป็นสีน้ำเงินม่วง อันเป็นสัญญาณว่ากำลังจะพ้นจากช่วงเย็นเข้าสู่ช่วงค่ำแล้ว ก็ก้มลงถามคนที่ยังนอนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"อยากเข้าบ้านหรือยัง"
"ยัง อยากนอนเล่นต่ออีกหน่อย"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างไม่มีคำคัดค้าน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นห่วงว่าเจ้าตัวจะหนาวเพราะอากาศที่เริ่มเย็นขึ้น จึงแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์มาอยู่ในร่างกึ่งภูต ก่อนจะเรียกพวงหางของตัวเองออกมา แล้วตวัดพาดทับอยู่บนตัวของอีกฝ่ายให้แทนผ้าห่ม
ชิโนบุมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร หากแต่รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งมีแต่จะกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อได้รับความใส่ใจแม้แต่กับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้
อัลฟ่าน่ะ...
เป็นแบบนี้มาตลอด และไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อหนึ่งปีก่อนที่เราตกลงคบกัน ไม่สิ...ความจริงแล้วเจ้าตัวเป็นแบบนี้มาก่อนที่เราจะคบกันอีก เป็นมาตั้งแต่ที่มาขอให้เขาเป็นคนสำคัญ อา...ไม่ ๆ ความจริงแล้วอาจจะเป็นก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ แต่เป็นเขาเองที่ไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเองได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากอัลฟ่ามาโดยตลอด
อัลฟ่าน่ะนะ...
"หืม?"
คิ้วทั้งสองข้างของภูตหนุ่มเลิกขึ้นเล็กน้อย เมื่ออยู่ ๆ คนในอ้อมแขนก็พลิกตัวกลับมาประจันหน้ากัน ก่อนเจ้าตัวจะออกแรงผลักให้เขาลงไปนอนอยู่บนพื้น
ชิโนบุมองคนที่เขาออกแรงเพียงนิดเดียวเจ้าตัวก็ยอมนอนลงไปโดยไม่ขัดขืน มุมปากทั้งสองข้างยิ่งยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้มหวาน ก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวนอนตามลงไปแล้วหันไปกอดอีกฝ่ายไว้เช่นกัน
"นั่งกอดฉันมาตั้งนาน นายคงเมื่อยแย่แล้ว"
"ไม่เมื่อยหรอก"
"แต่นอนกอดแบบนี้ก็สบายกว่าใช่ไหม"
ขณะที่ถามไปชิโนบุที่นอนซบอยู่บนอกก็เปลี่ยนมาเงยหน้าขึ้น เกยคางไว้บนอกของอัลฟ่า แล้วมองสบกลับไปตาแป๋ว จนคนที่ได้เห็นความน่ารักในระยะประชิดได้แต่ส่งยิ้มตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน
"อืม สบายกว่า"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุยิ่งยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะเหลือบมองพวงหางสีขาวที่ตวัดขึ้นมาคลุมตัวเขาไว้แทนผ้าห่มเพื่อสร้างความอบอุ่น ทั้งที่ความจริง...
แค่อ้อมกอดจากสองแขน ก็ทำให้เขาอบอุ่นมากอยู่แล้วแท้ ๆ
บนใบหน้าขาวใสในตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวไม่คิดจะปกปิดไว้ บรรยากาศโดยรอบจึงยิ่งเต็มไปด้วยความอ่อนละมุนเข้าโอบล้อมคนทั้งคู่
อัลฟ่าไม่ได้พูดอะไร ทางด้านชิโนบุเองก็เอาแต่เงียบเช่นกัน หากแต่ดวงตาสองคู่ยังคงสบมอง ถ่ายทอดความรู้สึกลึกซึ้งให้กันและกันอยู่อย่างนั้น แม้จะไม่ได้มีประโยคหวานซึ้งหรือการกระทำแสนพิเศษใด ๆ แต่เพียงแค่ความจริงใจที่มอบให้กัน ก็ทำให้หัวใจสองดวงเต็มตื้นไปด้วยความรักจนความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ลามไปทั้งตัว
ชิโนบุซบใบหน้าลงบนแผ่นอกแข็ง ๆ ที่แม้จะไม่ได้นุ่มนวล นอนสบาย แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แถมยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและรักถนอมกันอยู่ตลอดเวลา
อัลฟ่าเป็นแบบนี้เสมอ
แม้เจ้าตัวจะไม่ได้มาพร่ำพรรณนาให้ฟังว่ารักเขามากมายขนาดไหน แต่จากทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ แค่จากทุก ๆ สิ่งที่แสดงออกมา ก็ทำให้รับรู้ได้ถึงทุกความรู้สึกที่เจ้าตัวมีให้กับเขา
แค่มองจากแววตา
แค่มองจากมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
แค่มองจากฝ่ามือที่ลูบหลังให้กันอย่างอ่อนโยน
แค่มองจากสองแขนที่กระชับกอดกันไว้อย่างทะนุถนอม
แค่เพียงเท่านั้น...
ก็รู้แล้วว่าอัลฟ่ารักเขามากแค่ไหน
"อัลฟ่า"
"หืม?"
เสียงเรียกจากคนที่นอนซบอยู่บนอกของตัวเอง ทำให้อัลฟ่าส่งเสียงครางรับในลำคอกลับไป ดวงตาคู่คมทอดอ่อนมองคนที่เงยหน้าขึ้นมาหา ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นดวงตากลมโตใสแจ๋วที่มองสบกลับมา แต่เขายังไม่ทันได้ถามอะไรกลับไปมากกว่านั้นก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น เมื่ออยู่ ๆ อีกฝ่ายก็ยันตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วแนบริมฝีปากลงมา
"....."
ภายในดวงตาคู่สวยทั้งใสกระจ่างและเป็นประกายพราวระริกอย่างสวยงามในยามที่เจ้าตัวผละริมฝีปากออก จูบเมื่อครู่เป็นเพียงจูบสั้น ๆ ที่กินระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ จึงไม่ได้ทำให้ทั้งคนจูบและคนโดนจูบรู้สึกใจเต้นแต่อย่างใด มิหนำซ้ำ คนโดนจูบอย่างอัลฟ่ายังออกจะนึกสงสัยในการกระทำนั้นเสียอีก
"ฮ่า ๆ ๆ"
ชิโนบุหลุดขำออกมากับสีหน้าสงสัยนั้น ฝ่ามือขาว ๆ ยกขึ้นมาใช้ปลายนิ้วชี้จิ้ม ๆ ไปที่ริมฝีปากล่างของคนที่ตัวเองพลิกตัวขึ้นมานอนทับเบา ๆ ก่อนจะแกล้งถามกลับไปด้วยรอยยิ้มขำ
"ทำหน้างั้นทำไม"
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะแปลกใจอยู่บ้าง แต่พอเห็นว่าคนด้านบนหัวเราะออกมาได้อย่างสดใสอย่างนั้น อัลฟ่าก็ไม่นึกสงสัยอะไรต่อแล้ว สองแขนกระชับกอดเอวคนบนตัวให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปจูบเบา ๆ แล้วผละออกมาบ้าง
"เอาคืนฉันเหรอ"
คนโดนจูบคืนถามกลับมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะวางมือทั้งสองข้างลงบนอกของอีกฝ่ายแล้วค่อยวางคางเกยทับลงไป ในขณะที่สองขาก็เตะเล่นไปมาระหว่างถามขึ้นอย่างอารมณ์ดี
"อัลฟ่า พรุ่งนี้ว่างเราจะไปไหนกันดี"
"นายอยากไปไหนล่ะ"
"กำลังคิดอยู่ว่าจะไปแบบเบา ๆ หรือไปแบบหนัก ๆ ดี"
บทสนทนาง่าย ๆ ดังขึ้นเบา ๆ ระหว่างคนสองคนที่นอนคุยกันด้วยบรรยากาศผ่อนคลายตามปกติ
ตั้งแต่ที่ตกลงคบกันมาได้หนึ่งปี แม้จะไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันดี ๆ เหมือนคู่อื่นนัก เพราะต่างคนต่างก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ช่วงเวลากินข้าวหวาน ๆ ก็คือมื้ออาหารภายในรั้วมหาวิทยาลัย สถานที่ออกเดทก็คือตามบ้านเรือนคนอื่นที่ต้องไปทำพิธีปัดรังควาน การไปเที่ยวนอกสถานที่ด้วยกันก็คือตามป่าเขาที่ต้องไปจัดการเรื่องภูตผี
แต่ถึงอย่างนั้น...
ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง พวกเขาก็จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ตักตวงช่วงเวลาดี ๆ จากกันและกันให้ได้มากที่สุด มอบความสุขให้กันและกันได้มากที่สุด ชดเชยให้กับหลาย ๆ ช่วงเวลาที่ไม่อาจมีให้กันได้
"เบาคืออะไร หนักคืออะไร"
"เบาคือไปดูหนัง หนักคือไปสวนสนุก นายอยากไปแบบไหน"
"ตามใจนาย"
เห็นอีกฝ่ายยกหน้าที่ให้ตัวเองตัดสินใจชิโนบุก็ส่ายหน้าจนผมปลิวไปมา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วจิ้ม ๆ ลงบนอกคนที่ตัวเองนอนทับเล่นไป 2-3 ที
"ไม่ตามใจฉัน คราวนี้จะตามใจนาย"
"ถ้าตามใจฉัน ก็อยากไปแบบหนัก"
"นายอยากไปสวนสนุกเหรอ"
"ใช่"
"โอเค งั้นพรุ่งนี้เราไปสวนสนุกกัน"
เมื่อตกลงกันได้เรียบร้อยเสียงหัวเราะสองเสียงก็ดังคลอกันเบา ๆ บนใบหน้าของทั้งคู่ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ จนบรรยากาศรอบตัวของพวกเขายิ่งเต็มไปด้วยความหวานละมุน
แต่ว่า...
ก่อนที่อะไร ๆ จะกลายเป็นสีชมพูไปมากกว่านั้น เสียงตะโกนเรียกจากไกล ๆ ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องพากันหันไปมองทางต้นเสียงทันที
"โนบุจัง อัลฟ่า"
"แบล็กมาตามแล้ว"
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ยิ่งใกล้เข้ามา อัลฟ่าก็ประคองให้คนบนตัวค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นตาม จวบจนกระทั่งตอนที่แบล็กเดินมาถึง พวกเขาสองคนก็ลุกขึ้นมายืนดี ๆ กันได้เรียบร้อยแล้ว
"พ่อให้มาตามแล้วเหรอ"
"อืม เรนมาถึงแล้ว"
ชื่อของภูตพิทักษ์ตระกูลอาโอโทระที่ต้องร่วมทำภารกิจด้วยกันในสัปดาห์หน้า ทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเริ่มออกเดินหลังจากที่มือหนึ่งจับกับอัลฟ่าไว้ และอีกมือก็คล้องแขนแบล็กได้เรียบร้อย
ทั้งสามเดินไปตามทางเดินหินที่ทอดยาวไปยังตัวบ้าน บรรยากาศเงียบสงบดำเนินไปได้ครู่หนึ่ง ก่อนที่หลังจากนั้นแบล็กจะเป็นคนหันมาถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ
"เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่"
"คุยว่าพรุ่งนี้เราจะไปเดทกันที่สวนสนุก"
"ฉันอดไปอะ"
น้ำเสียงหงอย ๆ ของแบล็ก ทำให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุพากันหลุดขำออกมา ก่อนจะเป็นฝ่ายองเมียวน้อยที่เปลี่ยนจากคล้องแขนมาเป็นตบไหล่ภูตพิทักษ์ของตัวเองปุ ๆ
"พรุ่งนี้นายก็จะไปทำภารกิจกับเรนนี่ ก็ถือโอกาสออกเดทไปด้วยเลยสิ"
"ฉันกับไอ้นกเนี่ยนะ ออกเดทแบบตีกันตายน่ะสิ"
พูดยังไม่ทันขาดคำ ที่เบื้องหน้าไกลออกไปลิบ ๆ ก็มีเงาร่างสูงโปร่งของคนถูกพูดถึงมายืนเท้าเอวรออยู่แล้ว และโดยที่ทั้งสามคนยังไม่ทันพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นขึ้นมาซะก่อน
"ชักช้าจริงไอ้หมา แค่เดินไปตามเจ้าหนูสองคนต้องช้าขนาดนี้เลยเหรอ อึดอาดชะมัด"
"ว่าไงนะไอ้นก"
"ฉันบอกว่านายมันเป็นหมาอึดอาด"
ตูม!
ทันทีที่สิ้นเสียงของเรน ก็ตามมาด้วยเสียงดังตูมของพลังวิญญาณสีดำและสีน้ำเงินเข้มที่เข้าปะทะกัน ก่อนที่ร่างสีดำของอินุงามิสุดแกร่งจะพุ่งตามไป โดยมีเจ้าของพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งไม่แพ้กันรอรับการโจมตีที่กำลังจะมาถึง
ดวงตาคู่สวยของเจ้าของบ้านได้แต่ไล่มองตามสองเพื่อนซี้ ที่พอไม่มีเหตุการณ์ด่วนอะไรก็เป็นอันต้องหาเรื่องมาตีกันตลอด แล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ต่อให้จะเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนคุ้ยเคยดีแล้ว แต่ถึงยังไงพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นต่อหน้าเขาก็ยังหลุดขำออกมาได้ทุกที
"ฮ่า ๆ ๆ"
อัลฟ่าหันมามองคนข้างกายที่ยังคงหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความเอ็นดู ตอนนี้เขาไม่คิดจะสนใจทางด้านแบล็กกับเรนแล้ว ภายในดวงตาคู่คมเป็นประกายอ่อนโยน ก่อนจะกระชับมือที่จับกันไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด
ชิโนบุที่รู้สึกได้ถึงแรงบีบมือที่หนักขึ้น จึงเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะเลือนหายไป แล้วถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ แทน
"งั้นเรารีบไปประชุมให้เสร็จ แล้วเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้กันดีกว่า"
"ได้"
ระหว่างทั้งคู่ไม่มีบทสนทนาใดถูกพูดออกมาอีก นอกจากรอยยิ้มอ่อนละมุนที่ส่งให้กัน และฝ่ามือทั้งสองข้างที่ยังคงจับกันแน่นตลอดการเดินเข้าบ้านไป โดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยออกจากกัน
- จบ -


'ปล่อยนะ'
'จับตัวมันไว้'
'ปล่อย!!'
'กรีดเลือดมันเก็บไว้ก่อน เราเอาไปใช้ทำพิธีได้'
'อย่า..'
'ควักลูกตาเก็บไว้ด้วย เอาไว้แลกเปลี่ยนกับภูตผีได้เหมือนกัน'
'อย่านะ'
'ล็อคตัวมันไว้แน่น ๆ สิ จะได้กรีดถนัดหน่อย'
'ไม่..'
'ส่งมีดมา'
'ไม่!!!'
เฮือก!!
ร่างสูงโปร่งสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลงขึ้นทันที ทั่วทั้งใบหน้ามีหยาดเหงื่อเกาะพราว ทั้งยังหอบหายใจอย่างหนักจนแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
ฝ่ามือทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็พยายามรวบรวมสติ ค่อย ๆ พรูลมหายใจพร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกใบหน้าออก
ภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่เคยประสบพบเจอมาในช่วยวัยเด็ก อยู่ ๆ กลับปรากฏขึ้นในความฝันทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยลืมเลือนมันไปนานแล้ว ดูท่าการได้เจอกับพวกชิคุราเงะในคราวนี้คงจะไปกระตุ้นความทรงจำแย่ ๆ พวกนั้นขึ้นมา
"โนบุจัง"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้ดวงตาคู่สวยรีบมองหาต้นเสียงทันที พอได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยก็ค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างกายที่แข็งเกร็งจากภาพในความฝันเริ่มผ่อนคลายลง ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบตัวเพื่อประมวลผลถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ที่ภายในห้องมีเพียงความเงียบปกคลุม จนกระทั่งคนเพิ่งฟื้นเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมด รวมทั้งเรียกสติตัวเองกลับมาได้อย่างครบถ้วนแล้ว เจ้าตัวจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากฟูกนอน โดยมีแบล็กที่นั่งรออยู่ข้าง ๆ เข้ามาช่วยประคอง
"โอเคไหม"
"พอได้อยู่"
"โนบุจังหลับไปสามวันเต็ม ๆ เลยรู้หรือเปล่า"
ประโยคที่ได้ยินทำให้หัวคิ้วของคนฟังมุนเข้าเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดหัวเบา ๆ ไล่ความมึนงง แล้วถามหาใครอีกคนทันทีเมื่อไม่เห็นเจ้าตัวอยู่ตรงนี้ด้วย
"อัลฟ่าล่ะ"
"นอนพักอยู่ที่ห้อง"
"แล้วเป็นไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนไหม"
"ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ก็สูญเสียพลังวิญญาณไปเยอะพอดู เพราะตั้งแต่กลับมาหมอนั่นก็คอยถ่ายพลังวิญญาณให้โนบุจังตลอดเวลา นี่ก็เพิ่งจะโดนชุนไล่ให้กลับไปนอนพักเมื่อไม่นานนี่เอง ไม่งั้นก็คงจะดื้ออยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหนหรอก"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม แต่เพราะเมื่อครู่เขาเห็นว่าแบล็กพูดถึงเรื่องนั้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ จึงพอจะคลายความเป็นห่วงลงได้บ้าง
ถ้าแบล็กไม่มีท่าทีร้อนรน แสดงว่าอาการของอัลฟ่าคงไม่ได้น่าเป็นห่วงมากนัก
พอคิดได้แบบนั้นองเมียวน้อยก็พรูลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะไพล่ถามไปถึงคนอื่น ๆ ในบ้านด้วยความเป็นห่วงไม่แพ้กัน ที่เมื่อกี้เริ่มถามถึงอัลฟ่าก่อนก็เพราะตอนที่หมดสติไปเขาเห็นหน้าอีกฝ่ายเป็นคนสุดท้าย ทั้งยังได้เผชิญด้วยตัวเองว่าสถานการณ์ตรงหน้ามันย่ำแย่แค่ไหนก็เลยร้อนใจที่จะถามถึงก่อน อีกอย่างเขาก็ค่อนข้างมั่นใจในฝีมือของแบล็ก พ่อ แล้วก็ปู่ด้วย ว่าคงรับมือได้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
"แม่กับพ่อล่ะ ปู่ก็ด้วย"
"ทุกคนปลอดภัยดี บาดแผลของสึกิโกะถูกรักษาเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง"
สิ่งที่ได้ยินทำให้คนฟังถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความโล่งใจ ความรู้สึกหนักอึ้งตั้งแต่ตื่นขึ้นมาได้รับการบรรเทาจากคำอธิบายของแบล็กจนรู้สึกดีขึ้นมาก แต่ยังไม่ทันจะได้ซึมซับความผ่อนคลายที่ปราศจากความตึงเครียด ก็ต้องหันไปเลิกคิ้วใส่คนที่แกล้งพูดแซวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มขำ
"โนบุจังไม่ถามฉันบ้างเหรอ"
"อะไร"
"อาการของฉันไง"
"ดูปกติดีขนาดนี้จะให้ถามทำไม"
แบล็กหลุดขำเบา ๆ กับถ้อยคำที่ย้อนกลับมา อันที่จริงเขาเองก็ได้พักฟื้นจนร่างกายดีขึ้นตั้งแต่วันแรกที่กลับมาแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดแหย่เด็กน้อยของตัวเองเล่นไม่ได้
"ฉันอาจจะบาดเจ็บภายในก็ได้นะ"
"คนบาดเจ็บภายในที่ไหนสีหน้าจะแจ่มใสขนาดนี้"
พอได้ยินน้ำเสียงเหมือนกำลังเหนื่อยใจของอีกฝ่าย แบล็กก็หลุดขำออกมาดังขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่หลังจากนั้นเสียงหัวเราะจะค่อย ๆ เลือนหายไป พร้อมกับดวงตาที่ยิ่งทอดอ่อนลงขณะมองเด็กน้อยตรงหน้า
"นี่เป็นครั้งแรกเลย"
ชิโนบุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร แต่ยังไม่ทันจะได้ถามก็ต้องก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายจับไปวางไว้บนตักแล้วกุมไว้ไม่ยอมปล่อย
"แบล็ก?"
"ถึงก่อนหน้านี้ฉันจะปล่อยให้อัลฟ่าคอยดูแลโนบุจังอยู่หลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรก...เป็นครั้งแรกเลยจริง ๆ ที่หลังจากตัดสินใจไปแล้ว ฉันกลับไม่รู้ว่าควรจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองดีหรือเปล่า"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ชิโนบุที่กำลังจะถามต่อว่าเป็นอะไรชะงักไปทันที ดวงตาคู่สวยมองสบเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แววไหวระริกที่เห็นทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ แต่พอตั้งสติได้ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายประสานนิ้วแล้วบีบมือของเจ้าตัวแน่น ๆ แทน
"ฉันไม่เป็นไร"
"อืม ฉันรู้"
"....."
"ฉันคิดถูกแล้วจริง ๆ แหละ"
รอยยิ้มกว้างที่มาพร้อมกับประโยคนั้น ทำให้ใบหน้าหล่อเหลายิ่งดูน่ามองมากขึ้น ชิโนบุได้แต่นั่งมองคนที่เป็นทั้งพ่อ ทั้งพี่ ทั้งเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอด ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพรัก ก่อนที่เขาจะหลุดขำเบา ๆ เมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"แปลว่าสัญชาตญาณของฉันยังใช้การได้ ไม่ได้ทื่อไปแล้วอย่างที่ชุนบอกสักหน่อย"
เสียงหัวเราะสองเสียงดังขึ้นพร้อมกันหลังจากจบประโยคนั้น ดวงตาของชิโนบุยังคงเป็นประกายสดใสเหมือนอย่างทุกครั้งที่ได้อยู่กับคนสำคัญของตัวเอง ขณะที่แบล็กเองก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้าอย่างทั้งรัก ทั้งเอ็นดู
ไอพลังสีดำครอบคลุมร่างของแบล็กไว้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่ร่างมนุษย์จะกลับคืนสู่ร่างภูต พร้อมกับยอบตัวลงหมอบซ้อนอยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่ม ให้เจ้าตัวได้เอนพิงอย่างสบาย
ภายในห้องหลงเหลือไว้เพียงความเงียบเมื่อยังไม่มีใครคิดจะพูดอะไร ชิโนบุพิงหลังทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไปที่อีกฝ่ายพร้อมใช้มือลูบขนนิ่ม ๆ เล่นไปด้วย ขณะที่แบล็กก็นอนหมอบอยู่เฉย ๆ ให้อีกฝ่ายพิงตัวเอง และซึมซับความรู้สึกสบาย ๆ อย่างทุกครั้งที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
ตอนแรกที่ได้ยินแผนการนี้จากชิเงรุ แบล็กเกือบจะบอกปฏิเสธไปแล้ว เพราะเขาอยากอยู่ดูแลเด็กน้อยของตัวเองในตอนที่เจ้าตัวต้องพบเจอกับอันตรายที่ใหญ่หลวงแบบนั้น แม้ที่ผ่านมาเขาจะเคยปล่อยให้อัลฟ่าดูแลโนบุจังเวลาที่ตัวเองไม่อยู่ แต่นั่นเป็นเพราะเขาคาดเดาได้อยู่แล้วว่าระดับพลังของอัลฟ่าเพียงพอที่จะดูแลปกป้องตัวเองและโนบุจังจากพวกภูตระดับนั้นได้
แต่ว่าคราวนี้...
จิ้งจอกเก้าหาง
เป็นจิ้งจอกเก้าหางเลยนะ
แม้จะรู้ว่าอัลฟ่าเก่งขึ้นมากแต่มันก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี
ในใจของแบล็กตอนนั้นตีกันวุ่นไปหมด ลางสังหรณ์บอกว่ายังไงก็สามารถปล่อยให้ทั้งคู่ไปด้วยกันและเชื่อมั่นว่าอัลฟ่าต้องดูแลปกป้องทั้งเด็กน้อยของเขาทั้งตัวเองได้แน่ แต่ในด้านความเป็นห่วงก็ยังคงร้องเตือนว่าตัวเองควรจะไปกับทั้งสองคนด้วย
แบล็กใช้เวลาทั้งหมดในช่วงที่อัลฟ่าต้องพักฟื้นเพื่อตัดสินใจ ครั้งนี้นับเป็นการเลือกที่ยากมากอีกหนึ่งครั้งในชีวิตของเขา จนกระทั่งสุดท้าย...
ก็เลือกจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง
"แบล็ก"
'หืม?'
"ตอนที่นายกำลังจะไปกับปู่ แล้วทั้งบ้านเหลือแค่ฉันกับอัลฟ่าที่ยังไม่ได้สติ...ตอนนั้นฉันกลัวมากเลย"
แววตาของแบล็กไหวระริกไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ยิ่งเห็นว่าเจ้าเด็กน้อยพลิกตัวหันมามองหน้ากันตรง ๆ แบล็กก็ได้แต่เอียงหัวเข้าหาแล้วไซร้เบา ๆ จนได้รับเสียงหัวเราะตอบกลับมา
ดวงตาเรียวคมมองเจ้าตัวน้อยที่กำลังเอาหน้าไซร้ขนของเขาเล่น แล้วก็ได้แต่อมยิ้มอย่างเอ็นดู เขารักเด็กคนนี้มาก รักมาก ๆ ทั้งรัก ทั้งเอ็นดู เพราะฉะนั้นตอนที่ต้องตัดสินใจเลือกทำตามแผนของชิเงรุเขาถึงได้ปวดใจมาก แต่ก็รู้ดีว่าตัวชิเงรุเองก็คงปวดใจไม่แพ้กัน เลยเลือกที่จะเงียบ ไม่ได้พูดอะไรออกมา
แม้พวกเราจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้าตัวขนาดไหน แต่ต่างก็รู้กันดีว่าหากปล่อยให้เรื่องมันยืดเยื้อต่อไปไม่ยอมจัดการให้เด็ดขาด สุดท้ายผลร้ายที่ตามมาก็จะตกไปอยู่ที่ดวงใจของพวกเขาเองนี่แหละ
เพราะฉะนั้นหลังจากทุกคนตัดสินใจได้แล้ว ชิเงรุที่เริ่มเตรียมการล่วงหน้าไว้บ้างก็เรียกประชุมเฉพาะคนที่ไว้ใจได้ แล้วเริ่มแบ่งคนเพื่อทำตามแผนที่วางไว้ทันที
การเลือกใช้งานคนของชิเงรุยังคงยอดเยี่ยมเหมือนที่ผ่านมา อย่างการที่เจ้าตัวเลือกให้เขาไปอยู่กับชุนและให้อัลฟ่าไปอยู่กับชิโนบุ จริงอยู่ที่เราก็สามารถให้อัลฟ่าไปต้านกำลังทางพิธีเปิดประตูแห่งโยมะได้ และสามารถเอาเขาไปชนกับเก้าหางตนหนึ่งที่อ่อนแอลงเพราะเพิ่งหลุดจากผนึกได้เหมือนกัน แต่ถ้าว่ากันตามความเหมาะสมและผลลัพธ์ที่ดีที่สุดจริง ๆ การที่อัลฟ่าถูกจับไปอยู่กับชิโนบุก็เป็นตัวเลือกที่ดีมาก เพราะคงไม่มีภูตตนไหนเข้าใจในพลังของจิ้งจอกเก้าหางยิ่งไปกว่าเก้าหางด้วยกันเอง และตัวเขาที่ประสบการณ์เยอะกว่า ก็เหมาะจะรับมือกับกลุ่มคนและพวกภูตกลุ่มใหญ่ ๆ มากกว่าอัลฟ่า
ที่สำคัญ...
คงต้องเท้าความกันไปตั้งแต่แรก เพราะอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ชิเงรุไม่กล้าจับเขามาอยู่กลุ่มเดียวกับอัลฟ่าและชิโนบุก็เพราะ
กลัวเขาจะหลุดคลั่งขึ้นมา
ไม่ใช่แค่หลุดควบคุม แต่เป็นบ้าคลั่งไปเลย
ความวุ่นวายครั้งนี้แน่ชัดแล้วว่าเป็นฝีมือของตระกูลชิคุราเงะ ย้อนไปตั้งแต่ตอนที่ชิโนบุถูกจับตัวไป จนถึงที่แบล็กเกือบจะฆ่าล้างตระกูลของพวกนั้น หลังจากที่ผู้สืบทอดอันดับสองรับช่วงเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ หมอนั่นก็เริ่มคิดจะแก้แค้นตระกูลอาคาวะ รวมถึงตระกูลอื่น ๆ ที่ไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือหลังจากเกิดเรื่องขึ้น
เริ่มแรกความวุ่นวายมันไม่ได้มากมายอะไร จึงไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก จนกระทั่งมันเพิ่งเริ่มมาหนักขึ้นในช่วงนี้ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่หนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ถูกขโมยไปด้วยฝีมือของตระกูลโอเกทสึ
ที่ผ่านมาช่วงเวลา 3-4 ปีนี้ อำนาจปกครองในชูโงคุของตระกูลโอเกทสึถดถอยลง ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันจึงคิดจะทำพิธีต้องห้ามในบันทึก โดยใช้โทริอิกลางน้ำที่อิตสึคุชิมะเป็นประตูแห่งโยมะ เปิดดินแดนปรโลกอันเป็นที่อยู่ของภูตผีเพื่อเรียกเทพีแห่งความตายอิซานามิออกมา เพราะต้องการทำพันธะสัญญายืมพลังของนางมาใช้ในการสร้างอำนาจขึ้นใหม่ ซึ่ง...
พิธีนี้จำเป็นต้องใช้เลือดของสัตว์หางที่แข็งแกร่งอย่าง จิ้งจอกเก้าหาง
ผู้นำแห่งโอเกทสึจึงใช้หนังสือต้องห้ามเป็นตัวล่อแก่ผู้นำตระกูลชิคุราเงะ หลอกหมอนั่นที่อยากจะแก้แค้นจนไม่ลืมหูลืมตา ให้ปลุกสัตว์หางทั้งหมดขึ้นมาเพื่อคลายผนึกให้จิ้งจอกเก้าหาง
เรื่องวุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ก็เป็นเพราะสองตระกูลนั้นร่วมมือกัน พวกภูตประหลาดที่พวกนั้นใช้ ก็สร้างขึ้นมาจากพลังวิญญาณของอิโซนาเดะหรือสามหางที่ผนึกอยู่ในคิวชู ซึ่งเป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลชิคุราเงะ
ระหว่างที่พวกนั้นไล่ทำลายผนึกสัตว์หางไปเรื่อย ๆ ก็บังเอิญว่าความลับเรื่องที่อัลฟ่าเป็นจิ้งจอกเก้าหางถูกเปิดเผยพอดี ชิเงรุเห็นว่าไหน ๆ พวกนั้นก็คิดจะจับตัวอัลฟ่าไปอยู่แล้ว จึงวางแผนให้เจ้าตัวโดนจับง่าย ๆ เพื่อประหยัดเวลาไปเลย จะได้ถือโอกาสเข้าไปหาพลังวิญญาณของสามหางให้ชิโนบุเอากลับไปผนึกไว้เหมือนเดิม เป็นการตัดกำลังให้พวกนั้นไม่สามารถสร้างภูตประหลาดเพิ่มขึ้นได้อีก
ขณะที่อัลฟ่าและชิโนบุอยู่กับพวกชิคุราเงะเพื่อทำตามแผน ทางฝั่งภูตพิทักษ์แห่งสามตระกูลใหญ่ แบล็ก เรน มิเนะ นำโดยอาคาวะ ชุนและกำลังหลักจากหลายตระกูล ก็เร่งเดินทางไปชูโงคุเพื่อทำลายพิธีเปิดประตูแห่งโยมะที่ถูกเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อย ขาดก็แต่เลือดของอัลฟ่าที่กำลังถูกส่งไป ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ผู้นำทั้งเจ็ดตระกูลเผชิญหน้ากัน
เป็นเพราะตอนนั้นสถานการณ์ค่อนข้างอยู่ในจุดอันตราย เพราะฉะนั้นจึงต้องจัดการทุกอย่าง อย่างรวดเร็วและออกจะวุ่นวายมาก ๆ
ทางประตูแห่งโยมะ แม้ว่าประตูจะยังไม่ถูกเปิดจริง ๆ แต่เพราะพิธีถูกเตรียมพร้อมทั้งหมดแล้ว ช่องว่างมิติจึงมีรอยแยก ทำให้มีพวกภูตหลุดออกมาจนต้องเสียเวลาจัดการเยอะมาก จึงปลีกตัวไปช่วยทางอื่นไม่ได้
ทางฝั่งพวกผู้นำตระกูลก็เหมือนกัน หลังจากจับกุมตัวผู้นำแห่งตระกูลโอเกทสึแล้ว ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันไปกำราบจุดผนึกสัตว์หางทั้งหมด เพราะแต่เดิมผนึกทุกแห่งก็เชื่อมถึงกันอยู่แล้ว แม้จะอยู่คนละตำแหน่ง แต่ตัวผนึกทั้งแปดกลับโยงใยเป็นผนึกสุดท้ายที่ใช้กักขังจิ้งจอกเก้าหางไว้ ยามที่มีจุดใดถูกทำลาย ก็จะส่งผลไปถึงจุดอื่น
หากว่าผนึกเก้าหางถูกทำลาย ซึ่งแน่นอนว่าต้องถูกทำลายอยู่แล้ว เพราะเป็นพวกเขาเองนี่แหละที่ส่งเลือดของอัลฟ่าไปให้พวกนั้นเองกับมือ ผนึกอื่นที่เป็นด่านป้องกันชั้นนอกก็จะได้รับผลตามไปด้วย พวกเขาจึงต้องเป็นคนกำราบและผนึกสัตว์หางพวกนั้นกลับไปเหมือนเดิม ไม่อย่างนั้นหากสัตว์หางทั้งหมดหลุดออกมาพร้อมกัน คงได้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมาอีกเป็นพรวน
"แต่ว่า..."
น้ำเสียงที่ดังขึ้น ทำให้แบล็กที่กำลังห้วนนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ หลุดออกจากภวังค์และได้สติกลับมา ดวงตาเรียวคมมองคนที่ยังคงนอนซบหลังของตัวเองอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นจมูกเข้าไปดุนคางเจ้าตัวเล่นเบา ๆ
"พอนายบอกว่ามันจะไม่เป็นไร ฉันก็เชื่อว่ามันจะไม่เป็นไรจริง ๆ"
'.....'
"ยิ่งตอนที่อัลฟ่าตื่นขึ้นมาแล้วเราได้คุยกัน ฉันก็ยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าพวกเราทุกคนจะไม่เป็นไร"
เป็นเพียงประโยคเรียบง่ายที่ไม่ได้แฝงความหมายใดเป็นพิเศษ แต่กลับทำให้แบล็กพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเด็กน้อยของตัวเองนิ่ง ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายเอื้อมมือมาบีบหูเล่นอยู่อย่างนั้นโดยไม่ถอยหนี
ไม่แม้แต่จะขยับตัวสักนิดด้วยซ้ำ
ทำได้เพียงมองดูรอยยิ้ม ที่แม้จะยังอ่อนแรงเพราะเพิ่งฟื้นไข้ แต่กลับเป็นประกายสดใสและงดงาม
ในชั่วขณะนั้น ราวกับความกังวลจากเรื่องราวทุกอย่างได้ถูกปัดเป่าออกไปจากหัวใจของเขาจนหมดสิ้น
'หึ ๆ'
ภูตหนุ่มส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะยิ่งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อให้อีกฝ่ายบีบหูตัวเองเล่นได้ถนัดมือขึ้น
"ขอบคุณมากนะ ฉันโชคดีจริง ๆ ที่มีพวกนายอยู่"
แบล็กยังคงเงียบไม่ตอบคำ หากแต่ดวงตาคู่นั้นยิ่งทอดอ่อนลงยามมองเด็กน้อยของตัวเอง บรรยากาศอบอุ่น อ่อนโยนแผ่กระจายออกมาจากตัวของภูตหนุ่ม จนสัมผัสได้ถึงความรักและทะนุถนอมอย่างถึงที่สุด
ระหว่างพวกเขาสองคนบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดอะไร แบล็กแค่ยื่นหน้าเข้าไปเลียเบา ๆ ที่หลังมือของอีกฝ่าย แว่วเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังขึ้นทำให้เขาเองก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ดวงตาเรียวคมค่อย ๆ ปิดลงด้วยความผ่อนคลาย ปล่อยให้เจ้าหนูน้อยลูบขนตัวเองเล่นอยู่แบบนั้นโดยไม่ว่าอะไร
ความจริงแล้ว...
คนที่โชคดีคือฉันต่างหาก
ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้อยู่ท่ามกลางความสุขที่มากมายขนาดนี้
ขอบคุณจริง ๆ
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"นายว่าอัลฟ่าจะตื่นหรือยัง"
"คงใกล้แล้วแหละ"
คำตอบที่ได้รับจากคนที่เดินอยู่ข้างกัน ทำให้ชิโนบุพยักหน้าหงึกหงักอยู่ 2-3 ที ดวงตาคู่สวยมองตรงไปตามทางเดินทอดยาวที่แม้ระยะทางมันจะยังเท่าเดิม แต่เขากลับรู้สึกว่าวันนี้มันดูยืดยาวออกไปเป็นพิเศษ นายน้อยคนสำคัญแห่งตระกูลอาคาวะมุนหัวคิ้วเข้าจนแทบเป็นปม ก่อนเจ้าตัวจะยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพราะอยากไปหาคนที่ถูกพูดถึงเร็ว ๆ
เมื่อวันก่อนตอนที่ฟื้นขึ้นมา หลังจากคุยกับแบล็กอยู่พักหนึ่งเขาก็ลองมาหาอัลฟ่าแล้ว แต่อีกฝ่ายกำลังนอนพักอยู่แถมท่าทางยังดูเพลียมากก็เลยไม่กล้าปลุก ได้แต่ปล่อยให้เจ้าตัวนอนพักต่อไปเพื่อฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์ตามเดิม
แบล็กบอกว่าอาการหลับลึกแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะก่อนหน้านั้นอัลฟ่าเรียกได้ว่าฝืนตัวเองพอควรกับการคอยถ่ายพลังวิญญาณให้เขาตลอดเวลา ช่วงระหว่างที่ยังมีสติอยู่จะดูไม่รู้ แต่พอได้หลับตาลง ร่างกายก็จะเร่งรักษาตัวเองทำให้เข้าสู่สภาวะหลับลึก ถ้ายังฟื้นฟูไม่ถึงระดับที่ร่างกายต้องการหรือมีเหตุให้รับรู้ได้ถึงอันตรายที่คุกคามเอาชีวิต ก็จะไม่ตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ซึ่งมันถือเป็นกลไกการปกป้องตัวเองของพวกภูตหลาย ๆ ตน
"งั้นเรารีบเดินกันหน่อยดีกว่า"
"อืม"
ชิโนบุไม่ได้สนใจว่าแบล็กจะกำลังหลุดขำกับท่าทางรีบร้อนของตัวเอง เพราะตอนนี้ที่สำคัญคือเขาอยากไปหาอัลฟ่ามากกว่า
แม้ตอนแรกจะตั้งใจไว้ว่าจะปล่อยให้อัลฟ่าได้นอนพักวันนี้อีกวัน แต่เพราะเมื่อเช้าแบล็กบอกว่า กะจากระยะเวลาที่พักฟื้นและพลังวิญญาณที่เสียไปแล้ว อัลฟ่าน่าจะตื่นขึ้นมาบ่ายนี้นี่แหละ เขาก็เลยเปลี่ยนใจแล้วรีบเดินมาทันทีที่เข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลขหนึ่ง
"ชีจัง"
"แม่"
พอเห็นคนที่เรียกตัวเองไว้ตอนกำลังจะเลี้ยวไปทางห้องของอัลฟ่า บนใบหน้าน่ารักก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม ร่างสูงโปร่งรีบเดินเข้าไปหาคุณแม่คนสวยของตัวเอง แล้วกอดอีกฝ่ายแน่นอย่างอ้อน ๆ
"ทำไมลุกขึ้นมาเร็วนักล่ะลูก ไม่นอนพักอีกสักหน่อยเหรอ"
"ช่วงนี้ผมนอนเยอะจนหน้าบวมไปหมดแล้วเนี่ย"
ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวยังผละตัวออกมาเล็กน้อยแต่ไม่ยอมปล่อยกอด ก่อนจะแกล้งอมลมจนแก้มป่องให้คนเป็นแม่ที่เห็นแบบนั้นหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ได้แต่ยกมือขึ้นจิ้มปลายจมูกของเจ้าตัวไปทีหนึ่งด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะหันมาหาแบล็กแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
"แบล็ก คุณพ่อกับชิเงรุกำลังหาเธออยู่ล่ะจ้ะ"
"หืม?"
"มีเรื่องด่วนน่ะ"
ได้ยินแค่นั้นแบล็กก็เข้าใจได้ทันที ถึงเรื่องพวกนั้นจะถือว่าจบลงแล้ว แต่ก็ยังมีสิ่งที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยอยู่อีกหลายอย่าง ตอนนี้ทั้งหกตระกูลที่เหลือจึงยุ่งวุ่นวายกันมือไม้เป็นระวิง ไหนจะเรื่องกำลังคนที่บาดเจ็บ ไหนจะเรื่องเขตการดูแลของชิคุราเงะและโอเกทสึ แม้แต่เรื่องแผ่นยันต์และชิคิงามิที่ถูกใช้ไปอย่างมากมายมหาศาลก็ยังต้องจัดการให้เรียบร้อย เรียกได้ว่ามีตั้งแต่เรื่องเล็ก ยิบย่อย จิปาถะต่าง ๆ ไปจนถึงเรื่องใหญ่เรื่องโตที่ชวนปวดหัวอีกนับไม่ถ้วน
"งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน ฝากโนบุจังเยี่ยมอัลฟ่าให้ด้วย"
"ได้"
ชิโนบุมองตามหลังของทั้งคู่ที่เดินจากไป มุมปากทั้งสองข้างที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มค่อย ๆ ลดระดับลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แม้ความจริงจะอยากรั้งตัวทุกคนไว้เพราะต้องการอยู่ด้วยกันให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย แต่เพราะรู้ดีว่าทุกอย่างยังไม่เข้าที่เข้าทาง จนทำให้แต่ละคนยุ่งกันมาก ๆ เขาเลยไม่สามารถทำตัวเอาแต่ใจในตอนนี้ได้
เอาไว้รอให้ทุกอย่างคลี่คลายกว่านี้ค่อยบังคับให้ทุกคนหยุดรับงาน จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัวก็แล้วกัน!
หลังจากมองดูทั้งแม่และแบล็กเดินหายไปจนลับสายตา ชิโนบุก็หันหลังเดินมุ่งตรงไปทางห้องพักของอัลฟ่าอย่างที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก
แม้นี่จะเป็นบ้านของตัวเอง แต่ตอนเดินมาถึงหน้าประตูชิโนบุกลับไม่ได้เปิดมันออกอย่างสง่าผ่าเผย กลับกันเจ้าตัวค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดช้า ๆ อย่างระมัดระวัง ดวงตาก็คอยมองลอดช่องประตูเข้าไปสำรวจข้างใน เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำเสียงดังจนไปรบกวนคนในห้องเข้า
ภายในห้องเงียบสงบไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใด ฉากกั้นไม้ถูกวางไว้หน้าประตูทางฝั่งระเบียง เพื่อบดบังแสงแดดไม่ให้สาดเข้ามาในห้องจนสว่างเกินไปนัก
อัลฟ่ายังไม่ตื่น
ชิโนบุเองก็ไม่ได้คิดที่จะปลุก เจ้าตัวจึงทำเพียงเดินเข้าไปนั่งลงข้างฟูกนอน แว่วเสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังขึ้นเบา ๆ ทำให้มุมปากของคนได้ยินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง สองมือวางทาบอยู่บนหน้าขาของตัวเอง ขณะที่ดวงตาก็ไล่สำรวจไปตามโครงหน้าของคนหลับเงียบ ๆ
เวลาผ่านไปพักใหญ่ที่ภายในห้องยังคงดำเนินไปด้วยบรรยากาศเงียบสงบ ชิโนบุที่สังเกตเห็นว่ามีผมปอยหนึ่งระอยู่ตรงหางตาของอีกฝ่ายจึงเอื้อมมือไปเกลี่ยออกให้
".....!"
จังหวะที่ปลายนิ้วเกี่ยวไปโดนขนตาของอัลฟ่า ชิโนบุเผลอชะงักมือไว้อย่างตกใจเพราะกลัวจะทำให้ตื่น แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงหลับสนิทก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะดึงมือกลับมา แต่สายตายังคงจ้องมองดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้นต่อไปเงียบ ๆ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปอีกนานแค่ไหนที่ชิโนบุเอาแต่จ้องมองดวงตาที่หลับพริ้มคู่นั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจที่ดังขึ้นเล็กน้อยถึงค่อยได้สติกลับมา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เปลือกตาทั้งสองข้างของคนที่หลับมานานค่อย ๆ ขยับและเปิดขึ้นช้า ๆ
"ตื่นแล้วเหรอ"
น้ำเสียงที่ได้ยินทำให้อัลฟ่ารีบตวัดตามองทันที แม้ว่าตอนนี้สติจะยังไม่แจ่มชัดเพราะเพิ่งตื่น แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ภายในแววตาก็อัดแน่นไปด้วยคลื่นอารมณ์ ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณทำให้ร่างกายอยู่เหนือการควบคุมของสมอง เพราะเขายังไม่ทันได้คิดอะไร ร่างกายก็รีบเคลื่อนไหวไปตามอารมณ์และความรู้สึกซะแล้ว
"อะ!"
ชิโนบุที่ยังตามเรื่องตามราวไม่ทันได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความมึนงง เพราะไม่คิดว่าอยู่ ๆ จะถูกดึงตัวลงมากอดซะแน่นแบบนี้ มือทั้งสองข้างที่ถูกรวบกดไว้กับแผ่นอกของอีกฝ่ายออกแรงยันไว้เบา ๆ ก่อนจะผงกหัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อช้อนดวงตาขึ้นสบกับคนที่มองลงมาอยู่ก่อนแล้ว
เนิ่นนานเป็นนาทีที่ภายในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน ที่ยังคงค้างอยู่ในท่านั้นไม่ได้ขยับเคลื่อนตัวแม้แต่น้อย จนกระทั่งอัลฟ่าสามารถเรียกสติของตัวเองให้กลับมาทำงานได้อย่างสมบูรณ์ เขาถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไป
แต่ว่า...
ถึงจะรู้แล้วก็ยังไม่ยอมปล่อยกอดออกอยู่ดี มิหนำซ้ำยังกระชับแขนให้แน่นขึ้นอีกต่างหาก
ชิโนบุที่รู้สึกว่าโดนรัดเอวแน่นขึ้นเผลอมุนหัวคิ้วเข้านิด ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขืนตัวออก เพียงแค่แกล้งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงคล้ายจะดุเท่านั้น
"ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ อยู่ ๆ ตื่นขึ้นมาก็คว้าตัวคนอื่นเขามากอดแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน"
"....."
"เกิดคนที่มาเยี่ยมนายตอนนี้เป็นแบล็ก นายก็คิดจะกอดไม่ยอมปล่อยแบบนี้หรือไง"
แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายแค่แกล้งแหย่เล่น หากแต่คำถามที่ถูกส่งมา ก็ทำให้อัลฟ่ากลายเป็นฝ่ายมุนหัวคิ้วแทน ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับจิ้งจอกหนุ่มมองดูเหมือนคนที่กำลังครุ่นคิดอะไรอย่างหนัก แต่เป็นอย่างนั้นแค่เพียงครู่เดียว ปมตรงกลางหว่างคิ้วก็ถูกคลายออก แล้วเปลี่ยนมายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
"ถ้าเป็นแบล็กคงไม่ยอมให้ฉันกอดแบบนี้หรอก แล้วอีกอย่าง..."
"อะไร"
"ฉันก็ไม่ได้อยากจะกอดแบล็กแบบที่อยากกอดนายด้วย"
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้คนแกล้ง เปลี่ยนมาเป็นคนถูกแกล้งที่ทั้งเขิน ทั้งอายได้ในพริบตา ผิวแก้มทั้งสองข้างแดงเรื่อ ก่อนที่มันจะลามไปถึงใบหูทั้งสองข้างได้อย่างรวดเร็ว จนต้องรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยไม่คิดจะพูดอะไรอีก
อัลฟ่าหลุดขำเบา ๆ กับท่าทางร้อนรนที่ได้เห็น ดวงตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย ที่แม้ตอนนี้จะยังดูเหนื่อยอ่อนอยู่เล็กน้อย แต่ประกายสดใสในดวงตาและกิริยาท่าทางก็ดูกระฉับกระเฉงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ไม่ได้นอนหลับนิ่ง ๆ ไม่ยอมตื่นจนน่าเป็นห่วงเหมือนก่อนหน้านี้
เฮ้อ...
เสียงผ่อนลมหายใจดังขึ้นเบา ๆ จากอัลฟ่า พร้อมกับรอยยิ้มบางที่ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก แม้ตอนนี้ร่างกายจะยังฟื้นฟูไม่สมบูรณ์ดี หากแต่ความตึงเครียดทั้งหมดก็สลายหายไปแล้ว เพียงเพราะได้เห็นหน้าคนสำคัญของตัวเอง
แค่ได้เห็นว่าเจ้าตัวยังสบายดี
แค่ได้เห็นว่าเจ้าตัวยังคงอยู่ข้าง ๆ กัน
แค่นี้ก็พอแล้ว
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะแวะไปหาเรนก่อนแล้วค่อยไปรับเธอ"
"ได้จ้ะ"
"ส่วนชิเงรุก็ปล่อยทิ้งไว้ที่นั่นแหละ ให้หาทางกลับเอาเอง"
สึกิโกะหลุดหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินดังนั้น ดวงตาคู่สวยหยีโค้งลง ทำให้ใบหน้างดงามของเธอยิ่งดูอบอุ่น อ่อนโยนขึ้นอีกหลายเท่า
แบล็กที่หันไปเห็นภาพนั้นเองก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ จึงผ่อนจังหวะการก้าวเท้าของตัวเองลงเพื่อให้เธอเดินตามทันได้โดยไม่ต้องรีบ
ภูตพิทักษ์และนายหญิงแห่งบ้านอาคาวะ เดินคุยกันไปตลอดทางตั้งแต่หน้าประตูใหญ่จนเข้ามาถึงตัวบ้าน หากแต่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็ต้องหันมาสบตากันเองด้วยความแปลกใจ เมื่อภายในไม่ได้เปิดไฟสว่างอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเปิดไว้เพียงไม่กี่ดวงบริเวณด้านหน้าเท่านั้น
แม้ตอนนี้จะไม่ได้มืดมาก ท้องฟ้ายังคงเป็นสีส้มอมแดง แต่ตามปกติภายในบ้านจะต้องเปิดไฟสว่างทั่วทั้งหลังแล้ว แต่วันนี้ตรงส่วนที่พักกลับมืดสนิทไม่ได้เปิดไฟไว้สักดวง
"อายาเมะ ชีจังไม่อยู่เหรอ"
พอเห็นว่าผู้ดูแลคนเก่าแก่ของตระกูลออกมาต้อนรับ สึกิโกะก็ถามขึ้นอย่างแปลกใจ แม้การที่ลูกชายออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกจะถือเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้ร่างกายของเจ้าตัวยังไม่ถือว่าสมบูรณ์พร้อม อีกอย่างแบล็กก็อยู่กับเธอตลอด แล้วแบบนี้ชีจังจะออกไปกับใครได้ล่ะ ในเมื่ออัลฟ่าเองก็ยังต้องพักฟื้นอยู่
"นายน้อยอยู่ที่ห้องของคุณอัลฟ่าค่ะ ไม่ได้ออกไปไหน"
คำตอบที่ได้รับทำให้เธอมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ในเมื่ออยู่แล้วทำไมไม่เปิดไฟ?
ถึงจะสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแค่เดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักของอัลฟ่าตามที่ได้คำตอบมา ซึ่งแบล็กเองถึงจะไม่ได้พูดอะไรแต่ก็เดินตามมาด้วย
ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึง ตรงบริเวณนี้ไม่ได้เปิดไฟไว้สักดวง ทำให้ทางเดินมืดสลัวกว่าส่วนอื่นของบ้าน แบล็กกระดิกหูเล็กน้อยเพื่อตั้งใจฟังเสียงที่เกิดขึ้นภายในห้อง แต่นอกจากเสียงลมหายใจของคนสองคนก็ไม่ได้ยินอะไรอีก จึงหันมาพยักหน้ากับสึกิโกะแล้วค่อย ๆ เปิดประตูออกอย่างเบามือ
"....."
ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้มุมปากของทั้งคู่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มในทันที
ภายในห้องที่เกือบจะมืดสนิท เจ้าหนูน้อยของบ้านอาคาวะกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนฟูกนอนของอัลฟ่า บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ อย่างสบายอกสบายใจ มือข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนหมอน ขณะที่อีกข้างกำลังกอดเจ้าก้อนขนสีขาวของจิ้งจอกตัวน้อยที่กำลังหลับสนิทไม่ต่างกัน
ทั้งแบล็กและสึกิโกะอมยิ้มมองภาพตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันมาสบตากันแล้วค่อย ๆ เลื่อนประตูปิดลงอย่างเบามือ เพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนพักผ่อนของทั้งคู่ ทั้งยังไม่มีความคิดที่จะปลุกให้ทั้งสองคนตื่นขึ้นมาตอนนี้อีกด้วย
"ยังไงวันนี้ชุนกับชิเงรุก็คงไม่กลับมา พวกเราเลื่อนเวลากินข้าวเย็นออกไปอีกหน่อยก็แล้วกัน"
"ได้จ้ะ"
tbc...


"อัลฟ่า!"
เสียงตะโกนเรียกดังลั่นขึ้น แต่กลับไม่อาจส่งไปถึงเจ้าของชื่อได้ เมื่อตรงหน้ามีกำแพงสีทองขวางกั้นอยู่ ชิโนบุพยายามดิ้นให้หลุดจากปลายหางที่พันอยู่รอบตัว แต่กลายเป็นว่ายิ่งดิ้นมันก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนแทบขยับตัวไม่ได้
"หลุดสิ"
เสียงสบถดังขึ้นต่อจากนั้นอีกหลายคำ หัวคิ้วทั้งสองข้างกดแน่นเมื่อรู้สึกเจ็บแผลตรงสีข้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามจะดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากพวงหางของนางจิ้งจอก
ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังอีกฝากของกำแพงเวทย์ มองเห็นลาง ๆ เป็นกลุ่มพลังสีแดงที่พุ่งเข้าชน จนรอยร้าวยิ่งกระจายตัวไปทั่วกำแพงโปร่งแสงสีทอง ทั้งยังส่งเสียงครืดคราดอย่างน่ากลัว จนแม้แต่นางจิ้งจอกที่ยืนมองอยู่ก็ยังเริ่มมุ่นหัวคิ้วเข้า
ครืน!
เสียงราวฟ้าถล่มดังขึ้น เมื่อสุดท้ายกำแพงเวทย์สีทองก็พังทลายลงจากการพุ่งชนอย่างสุดตัวของกลุ่มพลังสีแดงที่แผ่จิตสังหารออกมา จนพวกองเมียวจิและภูตตนอื่นที่อยู่รอบบริเวณ ยิ่งกระจายตัวหนีออกไปไกลยิ่งขึ้น
กรรรรร
เสียงขู่คำรามดังออกมาจากภายในกลุ่มพลังสีแดงที่ยังคงปกคลุมอยู่รอบตัวของอัลฟ่าอย่างแน่นหนาจนมองไม่เห็นข้างใน แต่กลับรับรู้ได้ถึงระดับพลังมหาศาลที่แผ่กระจายออกมา
"....."
ชั่วอึดใจที่กลุ่มไอสีแดงค่อย ๆ จางลง ตัวตนที่แผ่แรงกดดันออกมาข่มขวัญภูตตนอื่นก็ปรากฏสู่สายตา...
ร่างสี่เท้าขนาดใหญ่ของจิ้งจอกสีขาวปรากฏขึ้น ที่ด้านหลังมีพวงหางทั้งเก้าสะบัดไหว ดวงตาทั้งสองข้างแดงฉานไม่ต่างจากริ้วสีแดงสองเส้นที่ตวัดยาวไปถึงหางตา
เพียงเท้าหน้ากระทืบลงบนพื้นเบา ๆ ไอพลังสีแดงก็แผ่กระจายออกไปทำลายกำแพงสีทองที่หลงเหลืออยู่ให้แหลกละเอียดไปทั้งหมด
กรรรรร
เสียงขู่คำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นในลำคอ ก่อนเจ้าตัวจะแหงนหน้าขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นร้องคำรามดังลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ไอพลังรอบตัวกลายเป็นสีแดงเข้มข้นขึ้น ทั้งดุร้าย ทั้งอันตราย สร้างความหวาดกลัวต่อทุกชีวิตที่อยู่โดยรอบ
"อัลฟ่า"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ดวงตาสีแดงฉานหันไปมอง ประกายแข็งกร้าวในดวงตาอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นคนสำคัญของตัวเอง ก่อนจะกลับมาดุร้ายเช่นเดิมเมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามจากนางจิ้งจอก
ดวงตาสีแดงและสีทองจดจ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ชั่วขณะหนึ่งที่ทุกสิ่งหยุดนิ่งไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว ไอวิญญาณในอากาศพลันเข้มข้นขึ้น แล้วเพียงอึดใจต่อจากนั้น การต่อสู้ก็ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น
เพียงชั่วพริบตาที่ปลายหางสีขาวตวัดเข้าใส่ ร่างระหงของหญิงสาวก็กระโจนหลบไปอีกทาง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นจิ้งจอกสีทองที่มีขนาดเล็กกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับไม่น้อยหน้ากัน
ภาพหายากของจิ้งจอกเก้าหางสองตนพุ่งเข้าห้ำหั่นกัน ทำให้ทั้งภูตและองเมียวจิโดยรอบยิ่งกระจายตัวห่างออกไปมากขึ้น เพราะหวั่นผวากับจิตสังหารและแรงกดดันที่แผ่ออกมา
นางจิ้งจอกปล่อยร่างของชิโนบุลงกับพื้น ก่อนจะสร้างเป็นเกราะสีทองขึ้นครอบเจ้าตัวไว้ไม่ให้หนีไประหว่างที่นางต่อสู้
เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นพร้อมแรงสั่นสะเทือนจากต้นไม้บริเวณโดยรอบที่หักโค่นลง เพราะการต่อสู้ที่ขยายวงกว้างออกไปเรื่อย ๆ พวงหางสีทองฟาดเข้าใส่ร่างสีขาวที่พุ่งตัวเข้ามา หากแต่จิ้งจอกหนุ่มก็พลิกตัวหลบได้ทัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายพุ่งเข้าขย้ำ ฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอของนางจิ้งจอกจนเสียงกรีดร้องดังลั่น
ร่างสีทองดิ้นพล่านด้วยความเจ็บ ก่อนจะตวัดกรงเล็บเข้าที่ไหล่ของอีกฝ่าย จนเลือดสีสดไหลออกมาอาบย้อมขนสีขาวให้กลายเป็นสีแดงฉาน
กรรรร
เสียงคำรามดังขึ้นเพราะความเจ็บจากบาดแผลที่ได้รับ ก่อนที่ร่างสีขาวจะยอมปล่อยคมเขี้ยวออกจากลำคอของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังฟาดปลายหางเข้าใส่จนนางจิ้งจอกต้องพลิกตัวหลบไปอีกทาง
ไอพลังสีทองแผ่กระจายออกมาจากตัวนางจิ้งจอก พร้อม ๆ กับไอพลังสีแดงที่พุ่งเข้าปะทะตรง ๆ จนเกิดเป็นสายลมแรงพัดพาทุกสิ่งให้ปลิวว่อน เพราะแรงสะท้อนของพลังบางส่วนที่หลงเหลือจากการหักล้างกันเองของพลังวิญญาณทั้งสอง
"....."
ร่างปราดเปรียวสีทองถอยห่างไปเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยให้ตนเอง เนื่องจากระดับพลังของศัตรูมีมากกว่าที่นางคิดไว้ ในหัวพยายามคิดหาทางออกมากมาย เพราะรู้ดีว่าตัวนางยังฟื้นฟูได้ไม่เต็มที่ เป็นเพราะเพิ่งออกมาจากผนึกร่างกายของนางจึงเคลื่อนไหวได้ไม่ดีนัก ทั้งพลังวิญญาณยังลดลงจากการถูกสะกดไว้เป็นเวลานาน
ไม่ว่าจะคิดยังไง ตอนนี้นางก็ตกเป็นรองทุกทาง
เสียงคำรามขู่เล็ดลอดออกมาจากในลำคอของนางจิ้งจอกตลอดเวลา พวงหางทั้งเก้าสะบัดส่ายอย่างพร้อมจู่โจมทุกเมื่อหากมีสิ่งใดผิดปกติ ดวงตาสีทองกวาดมองโดยรอบ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มในเกราะสีทองของตัวเอง
พลังวิญญาณ...
หากพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น นางก็จะออกไปจากตรงนี้ได้ง่ายขึ้น!
ไวเท่าความคิด ร่างสีทองกระโจนพรวดเดียวก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเหยื่อของนางพร้อมกับเกราะสีทองที่เลือนหายไป...
เฮือก!
เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ชิโนบุทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการรีบขยับหลบไปอีกทางเมื่อเห็นกรงเล็บที่ตวัดลงมา แบบลืมสิ้นทุกอย่างทั้งอาคมและชิคิงามิที่ตัวเองมี
"อึก!"
เสียงสะอื้นดังขึ้นเบา ๆ จากความเจ็บ เมื่อถูกปลายกรงเล็บเกี่ยวแขนไปเพราะหลบไม่พ้น หยาดน้ำใส ๆ ไหลซึมออกมาตรงหางตา เมื่อรู้สึกปวดระบมไปทั่วทั้งตัวจากทั้งแผลเก่าและแผลใหม่ที่มีเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ยังอยู่ในช่วงอันตราย ชิโนบุเลยจำต้องกัดฟันฝืนลุกขึ้นเพื่อหลบไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยกว่านี้ หากแต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหน เงาดำขนาดใหญ่จากร่างของนางจิ้งจอกก็พุ่งเข้ามา...
".....!"
คนที่ควรจะส่งเสียงร้องเพราะความเจ็บ ได้แต่ลดมือที่ยกขึ้นมากันตรงหน้าของตัวเองลง เมื่อร่างของนางจิ้งจอกที่พุ่งเข้ามาเกือบจะถึงตัว กลับถูกร่างสีขาวตามมาขย้ำขาหลังข้างขวาแล้วเหวี่ยงตัวนางไถลพื้นไปชนต้นไม้ใกล้ ๆ จนหักโค่น
เลือดจากบาดแผลไหลเป็นทางอาบย้อมทุกอย่างให้กลายเป็นสีแดง ไม่ต่างจากดวงตาของจิ้งจอกหนุ่มที่ยิ่งกลายเป็นสีแดงฉานเพราะความโกรธ
ร่างสี่เท้าขนาดใหญ่ยืนขวางหน้าชิโนบุไว้ พร้อมส่งเสียงขู่คำรามใส่นางจิ้งจอกด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาทั้งสองข้างเรืองแสงสีแดงขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความอาฆาต แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรลงไป ก็ต้องหยุดตัวเองไว้เมื่อรู้สึกถึงมือเล็ก ๆ ที่แตะลงบนขา
"อัลฟ่า"
เพียงแค่เสียงเรียกดังขึ้น แววตาเจ้าของชื่อก็ทอดอ่อนลงในทันที ใบหน้าโน้มลงเล็กน้อยเพื่อจะได้ฟังเสียงของเจ้าตัวได้ชัดขึ้น หากแต่จิตสังหารที่ส่งให้นางจิ้งจอกกลับไม่ลดน้อยลง ซ้ำยังเพิ่มแรงกดดันยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่านางเริ่มลุกขึ้นมาประจันหน้ากันอีกครั้ง
"ฉันจะสร้างวงเวทย์ผนึก มันอาจจะไม่แข็งแรงมากแต่น่าจะพอกักตัวนางได้สัก 6-7 ชั่วโมง"
พูดไปชิโนบุก็ใช้มือกดแผลที่สีข้างของตัวเองไปด้วย ดวงตาคู่สวยจ้องมองนางจิ้งจอกที่ยิ่งได้รับบาดเจ็บก็ยิ่งแผ่จิตสังหารออกมารุนแรงกว่าเดิม
ผนึกของเขายังเทียบพ่อกับปู่ไม่ได้ แค่มองจากตาก็รู้แล้วว่าพลังของนางจิ้งจอกเก้าหางมากมายขนาดไหน ลำพังพลังของเขาคงกักตัวนางได้ไม่เกินกว่าที่บอกไป แต่ถึงอย่างนั้นก็คิดว่าน่าจะดีกว่าปล่อยให้นางอาละวาดอยู่แบบนี้ ต่อให้หลังจากนั้นนางจะหลุดออกมาอีก แต่พ่อกับปู่หรือผู้นำตระกูลคนอื่นก็น่าจะกลับมาช่วยผนึกซ้ำได้ทัน
"ระหว่างนั้นนายช่วยถ่วงเวลาให้ก่อนนะ"
'อืม'
อัลฟ่าไม่เคยมีคำคัดค้านใด ๆ กับสิ่งที่คนสำคัญของตัวเองพูดอยู่แล้ว ถ้าชิโนบุบอกให้ถ่วงเวลาเขาก็จะถ่วงเวลาให้ หรือต่อให้เจ้าตัวจะบอกให้เขาฆ่านางจิ้งจอกตรงหน้าเสียตอนนี้ เขาก็ยินดีจะทำให้ตามนั้นด้วยเหมือนกัน
"งั้นระวังตัวด้วยนะ"
อีกประโยคที่ดังขึ้นทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนที่ร่างสี่เท้าขนาดใหญ่จะพุ่งกระโจนเข้าหานางจิ้งจอก พร้อมกับที่ชิโนบุรีบฉีกตัววิ่งไปอีกทาง
กระปะทะกันระลอกใหม่ของจิ้งจอกเก้าหางทั้งสองตน ทำให้พื้นที่ยิ่งเสียหายเป็นบริเวณกว้าง ทั้งพื้นดิน ก้อนหิน หรือต้นไม้ถูกทำลายทิ้งจนแทบไม่เหลือซาก พลังวิญญาณสีทองและสีแดงถูกส่งเข้าฟาดฟันกัน ไม่ต่างจากร่างจิ้งจอกสองร่างที่พุ่งเข้าห้ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
ภาพอันน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้น เมื่อยิ่งร่างสีขาวและสีทองถูกอาบย้อมด้วยเลือดมากเท่าไร จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากทั้งสองก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น นอกจากจะสร้างแรงกดดันให้ทุกชีวิตที่อยู่โดยรอบ ก็เริ่มเข้มข้นขึ้นจนสร้างความเสียหายให้กับสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัวเช่นกัน
กรรรรร
เสียงขู่คำรามดังขึ้นจากจิ้งจอกทั้งสองตน พร้อมพลังวิญญาณสีทองและสีแดงที่พุ่งเข้าปะทะกันอีกครั้ง
คมเขี้ยวของจิ้งจอกหนุ่มฝังลงบนขาหน้าข้างซ้ายของนางจิ้งจอก จนเสียงกรีดร้องเพราะความเจ็บดังลั่น ก่อนที่นางจะพลิกตัวตวัดกรงเล็บเข้าใส่ตรงสะบักหลังของอีกฝ่าย จนกลายเป็นบาดแผลฉกรรจ์ไม่ต่างกัน
ชิโนบุที่แอบหันไปมองขมวดคิ้วแน่นด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าบาดแผลตามตัวของอัลฟ่ามีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เพราะรู้ว่าความสามารถของตัวเองมีไม่มากพอที่จะเข้าไปช่วยได้ จึงหันกลับมาตั้งใจวาดวงเวทย์ผนึกขนาดใหญ่บนพื้นเหมือนเดิม
ลมหายใจถูกพรูออกเบา ๆ เพื่อเรียกสติกลับมาจดจ่ออยู่กับเรื่องตรงหน้า ขณะที่สองมือก็จับกิ่งไม้แน่น แล้ววาดวงแหวนเวทย์แต่ละวงซ้อนกันไปเรื่อย ๆ
ผนึกชนิดนี้ค่อนข้างทรงอานุภาพกว่าที่ผ่าน ๆ มา เพราะฉะนั้นลายเส้นและอักขระต่าง ๆ จึงมีมากกว่าปกติและจะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นแรงสะท้อนกลับตอนวงเวทย์เริ่มทำงานจะรุนแรงมากตามพลังของภูตที่ถูกทำพิธี
"พอดีเลย"
เสียงพึมพำดังขึ้นเบา ๆ เมื่อยันต์ที่พกไว้เหลือพอที่จะใช้ทำพิธีพอดี ชิโนบุแปะยันต์ตรึงไว้ทั้งสี่ทิศเมื่อวาดวงแหวนเวทย์เสร็จ ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่เพื่อตั้งสติให้มั่นคงยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากเม้มเข้าเล็กน้อยแล้วจรดปลายกิ่งไม้ลงบนพื้นดิน พร้อมกับที่อักขระตัวแรกเริ่มถูกเขียนขึ้น...
กรรรร
เสียงคำรามดังขึ้นจากนางจิ้งจอกเมื่อเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แม้จะจดจ่ออยู่กับการต่อสู้กับเก้าหางสีขาวตรงหน้า แต่เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้นางรู้สึกตัวได้ทันทีเมื่อมีจุดที่กระแสวิญญาณไหลไปรวมตัวกันอย่างผิดธรรมชาติ
ดวงตาสีทองรีบกวาดหาจุดกำเนิดการรวมพลังวิญญาณ ทันทีที่เห็นว่ามาจากเด็กหนุ่มที่นางหมายตาเป็นเหยื่ออยู่แล้ว ก็ยิ่งร้องคำรามออกมาดังขึ้นแล้วพุ่งตัวไปทางนั้นทันที แต่ยังไปไม่ทันถึงก็โดนขัดขวางจากร่างสีขาวที่กระโจนมาขวางไว้
'ถอยไป!!'
เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นพร้อมกับกรงเล็บสีทองที่ตวัดเข้าใส่ จิ้งจอกหนุ่มขยับหลบเล็กน้อยพอให้พ้นทาง ก่อนจะพุ่งเข้าขย้ำร่างของนางอีกครั้ง จนต่างฝ่ายต่างเสียหลักล้มลงไปแลกเขี้ยว เล็บกันต่อที่พื้น
เสียงการต่อสู้และแรงสั่นสะเทือนที่ยิ่งรุนแรงขึ้น ทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นเพราะความเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังตั้งสมาธิอยู่กับการสร้างวงเวทย์ผนึกต่อไป จนกระทั่ง...
อักขระเวทย์ตัวสุดท้ายถูกเขียนเสร็จสิ้น
"อัลฟ่า!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นทำให้ดวงตาสีแดงยิ่งวาวโรจน์ ร่างสีขาวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แม้ทั่วทั้งตัวจะเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดและบาดแผลมากมาย แต่กลับยังแผ่ไอพลังอันน่าขนลุกและน่าสะพรึงกลัวออกมาตลอดเวลา
ดวงตาคมกริบจ้องมองนางจิ้งจอกที่พุ่งตัวเข้ามาโดยไม่คิดจะหลบ พวงหางสีขาวปัดคมพลังสีทองที่พุ่งเข้าใส่ไปทางต้นไม้ใกล้ ๆ จนมันถูกผ่าเป็นสองซีก ขณะที่ตนเองก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนระยะห่างยิ่งลดลงเรื่อย ๆ
เพียงชั่วอึดใจที่คมเขี้ยวจะฝังลงบนตัว ร่างสีขาวก็เบี่ยงตัวหลบแล้วเป็นฝ่ายตวัดกรงเล็บใส่สีข้างของนางจิ้งจอกจนเสียงกรีดร้องดังขึ้น และโดยไม่ปล่อยให้นางได้ตั้งตัว คมเขี้ยวแหลมคมก็ฝังลงบนหลังคอของนาง เลือดสด ๆ ไหลรินจากบาดแผลอาบย้อมขนสีทองและพื้นดินตรงนั้นจนกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
เสียงกรีดร้องดังลั่น พร้อมกับร่างสี่เท้าสีทองที่เคยงดงามในตอนนี้กลับดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด พยายามเตะขาทั้งสี่ข้าง ตะเกียกตะกายเพื่อให้หลุดพ้นจากคมเขี้ยวที่ยิ่งฝังลึกลงจนเกือบถึงหลอดลม
จิ้งจอกหนุ่มส่งเสียงคำรามในลำคอเบา ๆ เมื่อโดนกรงเล็บของนางตวัดเข้าที่ขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะปล่อยให้นางเป็นอิสระ ไอพลังสีแดงแผ่ออกจากตัว แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บคมกริบเข้าเชือดเฉือนไปทั่วทั้งตัวของนาง ก่อนจะเงยหน้ายกร่างสีทองขึ้นจนเสียงกรีดร้องยิ่งดังกว่าเดิม
นางจิ้งจอกพยายามดิ้นให้หลุด แต่กลับถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง และโดยที่ยังไม่ทันได้พลิกตัวลุก แสงสว่างก็เรืองรองอยู่รอบตัวพร้อมกับเสียงท่องอาคมที่ดังขึ้น
"ข้าขออัญเชิญเหล่าทวยเทพที่สถิตอยู่ ณ ทิศทั้งสี่..."
ทันทีที่พิธีถูกเริ่มขึ้น อักขระเวทย์ก็เรียงร้อยกันเป็นโซ่ตรวนเข้าพันธนาการร่างของนางจิ้งจอก ที่ยิ่งกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งกว่าเดิมเมื่อรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
กรงเล็บแหลมคมตะกุยพื้นพยายามทำลายวงเวทย์ให้พังทลาย จนเสียงคล้ายกระจกร้าวดังขึ้นให้ชิโนบุเริ่มกดหัวคิ้วเข้า เพราะกลัวว่าพลังของตัวเองจะไม่เพียงพอต่อการทำพิธีผนึกในครั้งนี้
"โงซันเซเมียวโอ แห่งบูรพา..."
ยิ่งอาคมถูกท่องไปมากเท่าไร เสียงปริร้าวของวงเวทย์ก็ยิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดแน่น ขณะที่เหงื่อเย็น ๆ เริ่มซึมออกมาตามข้างขมับ
".....?"
แต่ก่อนที่จะต้องกลัวว่าผนึกจะถูกทำลายทั้งที่พิธียังไม่สำเร็จ ไอพลังสีแดงก็แผ่เข้าปกคลุมรอบตัวไว้ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบจากกำไลข้อมือที่สวมอยู่
'ใช้พลังวิญญาณของฉันได้เลย'
เสียงพูดที่ดังขึ้นพร้อมกับเงาดำที่ทาบทับจากด้านหลัง ทำให้ชิโนบุปิดเปลือกตาลงพร้อมพรูลมหายใจออกเบา ๆ ความกังวลและหวาดกลัวถูกสลายทิ้ง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจที่เข้ามาแทนที่
สัมผัสพลังวิญญาณไหลบ่าเข้ามาในร่างกายราวกับกระแสน้ำหลาก หากแต่กลับไม่สร้างความเสียหายใด ๆ ทั้งสิ้น พลังอันรุนแรงกลับไหลวนอย่างอ่อนโยนจนรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัว
เพียงครู่สั้น ๆ ที่รับรู้ได้ถึงพลังมหาศาลในร่างกาย
ชิโนบุก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...
ดวงตาคู่สวยในตอนนี้เป็นประกายคมกริบคล้ายดวงตาของจิ้งจอก ริ้วสีแดงเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นใต้ดวงตาทั้งสองข้าง ริมฝีปากพึมพำอาคมต่อจากที่ค้างไว้ พร้อมเร่งพลังวิญญาณที่ใช้ในการผนึกให้มากขึ้น จนวงเวทย์ที่ปริร้าวเมื่อครู่ค่อย ๆ ประสานกลายเป็นวงเวทย์ที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม
แสงเรืองรองจากวงเวทย์ที่ก่อนหน้านี้เคยเป็นสีขาว ในตอนนี้กลับผสานเข้ากับสีแดงและแผ่แรงกดดันออกมารุนแรงกว่าเดิม อักขระเวทย์ทุกตัวกลายเป็นสีแดงสด ร้อยเรียงเป็นโซ่ที่แข็งแกร่งขึ้น พันธนาการร่างของนางจิ้งจอกจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก
เสียงกรีดร้องดังโหยหวนจนน่าขนลุก ดวงตาสีทองฉายแววอาฆาต ก่อนที่นางจะคำรามออกมาเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับที่ชิโนบุท่องอาคมจนเสร็จสิ้น
"...ผนึก!"
ยันต์ที่แปะตรึงทั้งสี่ทิศกลายเป็นเสาแสงสี่ต้นกักตัวนางจิ้งจอกไว้ด้านใน ก่อนที่แสงสีแดงจะสว่างวาบขึ้น สายลมกรรโชกพัดจนใบไม้ปลิวว่อน กระแสพลังสีทองจากการพยายามดิ้นรนครั้งสุดท้ายของนางจิ้งจอก ถูกกดทับด้วยวงแหวนเวทย์สีแดงที่ยิ่งทรงอานุภาพขึ้น จากพลังวิญญาณของจิ้งจอกเก้าหางที่ถูกใช้ผ่านร่างของชิโนบุที่เป็นผู้ผนึก
ชั่วขณะหนึ่งที่แสงสว่างกลืนกินทุกสิ่งจนไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด ก่อนที่มันจะค่อย ๆ จางลงและเลือนหายไปพร้อมกับ...
ร่างของจิ้งจอกสีทอง
"....."
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจ เมื่อตรงจุดที่เคยมีกระแสพลังรุนแรงปะทะกันในตอนนี้กลับไม่หลงเหลืออะไรอยู่อีก ไม่มีร่างของนางจิ้งจอก ไม่มีร่องรอยของวงเวทย์ ทุกสิ่งทุกอย่างเลือนหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงพื้นดินที่เสียหายเป็นบริเวณกว้าง
ชิโนบุผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปหาร่างสีขาวขนาดใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงของอีกฝ่าย ขณะที่มุมปากก็ค่อยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
"ผนึกได้แล้ว"
'อืม'
ชิโนบุยิ่งยิ้มออกมากว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้าตอบกลับมา ก่อนที่อยู่ ๆ ภาพทุกอย่างจะมืดลงอย่างกะทันหัน เมื่อไม่สามารถประคองสติของตัวเองได้
ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ก่อนที่จะล้มกระแทกพื้น ก็ถูกรับไว้ด้วยสองแขนของคนที่รีบกลับคืนสู่ร่างมนุษย์แล้วโอบกอดไว้ทันที
ไอพลังสีแดงยังคงวนอยู่รอบตัวอัลฟ่า ขณะที่เจ้าตัวค่อย ๆ ประคองคนในอ้อมแขนที่หมดสติไปให้นั่งลงซบอกตัวเอง ปลายนิ้วเกลี่ยไปตามผิวแก้มที่ในตอนนี้ขาวซีดลงอย่างน่ากลัว ริ้วแดงใต้ดวงตาของเจ้าตัวเลือนหายไปแล้ว เมื่อเขาดึงพลังวิญญาณของตัวเองกลับคืนมาทั้งหมด
อัลฟ่ารู้ว่าการใช้พลังผ่านร่างของชิโนบุมันเสี่ยงมาก และจะทำให้ร่างกายของเจ้าตัวต้องรับภาระหนักเกินไป แต่...
เมื่อกี้มันไม่มีทางเลือกจริง ๆ
หากนางจิ้งจอกทำลายอาคมผนึกได้ ชิโนบุจะโดนพลังสะท้อนกลับแล้วเจ็บหนักยิ่งกว่านี้
"ไม่เป็นไร นายจะไม่เป็นไร"
ไอพลังสีแดงไหลเข้าไปในร่างกายของชิโนบุอีกครั้งผ่านทางกำไลที่สวมไว้ หากแต่คราวนี้ไม่ใช่การใช้พลังผ่านร่างกายเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นการฟื้นฟูให้กลับมาสู่สภาพเดิม
ร่างกายของมนุษย์ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนพวกภูตผี จึงไม่สามารถรองรับพลังที่มากมายมหาศาลได้ แม้เมื่อกี้จะเป็นเวลาเพียงไม่กี่นาที แต่ก็สร้างภาระให้กับร่างกายของเจ้าตัวได้อย่างคาดไม่ถึง
"....."
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่คมขมวดมุ่น เมื่อสีหน้าของคนในอ้อมแขนยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น อัลฟ่ายิ่งเร่งพลังฟื้นฟูเข้าไปในตัวของชิโนบุยิ่งขึ้น โดยไม่สนใจสักนิดว่าร่างกายของตัวเองก็บอบช้ำไม่แพ้กัน จากการปะทะกับนางจิ้งจอกเก้าหาง
เลือดสด ๆ ยังคงไหลออกมาจากบาดแผลตามตัวของอัลฟ่า เมื่อเจ้าตัวไม่คิดจะสนใจรักษามันแต่อย่างใด เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ ที่อัลฟ่ายังคงตั้งหน้าตั้งตาเติมพลังวิญญาณกลับเข้าร่างของชิโนบุ จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาให้ต้องหันไปมอง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเป็นใครจากจังหวะการก้าวเดิน
"ชีจังเป็นยังไงบ้างจ๊ะ"
สีหน้าเป็นห่วงจากนายหญิงแห่งอาคาวะ ทำให้อัลฟ่าละสายตากลับมามองร่างในอ้อมแขนอีกครั้งโดยไม่ตอบอะไร แต่ในระหว่างนั้นก็ยังคงส่งพลังวิญญาณของตัวเองเข้าไปฟื้นฟูร่างกายของเจ้าตัวตลอดเวลา
ภาพตรงหน้าทำให้สึกิโกะรู้สึกเหมือนเห็นภาพซ้อนทับของแบล็กจากตัวอัลฟ่า แม้ตอนแรกเธอจะตกใจกับสภาพของลูกชาย แต่เมื่อตรวจดูอาการของเจ้าตัวแล้วพบว่า เพียงแค่หมดสติเนื่องจากใช้พลังวิญญาณเกินขีดจำกัดของร่างกาย ก็ค่อยเบาใจลง ถึงอาการจะค่อนข้างหนักแต่ก็ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต ยิ่งได้พลังวิญญาณของจิ้งจอกเก้าหางเติมเข้าไปฟื้นฟูภายในตลอดเวลาแบบนี้ ก็ยิ่งไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
"ขอบคุณมากนะจ๊ะ"
คำขอบคุณที่ได้รับทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะกำลังดีใจที่เห็นว่าใบหน้าของคนในอ้อมแขน เริ่มกลับมามีสีเลือดแม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม
"คุณพ่อบอกว่าเรื่องทางนั้นเรียบร้อยแล้ว"
หากแต่ประโยคที่ได้ยินกลับทำให้อัลฟ่าชะงักไป ดวงตาคู่คมละจากใบหน้าของชิโนบุไปมองคนข้าง ๆ ที่ส่งยิ้มใจดีมาให้
"ชิเงรุเองก็บอกว่าควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างได้แล้ว"
"....."
"ทุกอย่างมันจบลงแล้วจ้ะ"
เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่ภายในดวงตาคู่คมมีประกายไหวไป เมื่อในหัวห้วนนึกไปถึงตอนที่เขาและชิโนบุตัดสินใจเข้าร่วมแผนนี้ เพราะต้องการให้ทุกอย่างมันจบลง เพราะอยากให้เรื่องอันตรายพวกนี้มันจบลงจริง ๆ เสียที
"อัลฟ่า"
"....."
"เราพาชีจังกลับบ้านกันเถอะนะจ๊ะ กลับบ้านของพวกเรากัน"
"ครับ"
รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของอัลฟ่า ขณะละสายตากลับมาหาคนในอ้อมแขน ลมหายใจถูกผ่อนออกเบา ๆ ก่อนจะช้อนตัวคนที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติขึ้นอุ้มแนบอก
"ได้ยินหรือเปล่า แม่นายบอกว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว"
ดวงตาคู่คมทอดอ่อนลงมองคนสำคัญของตัวเอง ขณะที่มุมปากทั้งสองข้างยิ่งยกสูงเป็นรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม ก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้นด้วยแววอ่อนโยนยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
"เรากลับบ้านกันนะ"
tbc...


ไม่สำคัญว่าคุณจะเป็นใคร เผ่าไหน เพศอะไร เพราะใคร ๆ ก็สามารถเป็นนักผจญภัยได้ เพียงแค่คุณอายุ 15 ปี
งานง่ายๆ ที่แค่ไปล่าอสูรหรือลงดันเจี้ยนไปฆ่ามอนสเตอร์แล้วเก็บซากมันมาขาย
คุณก็จะได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทองมากมายจนใช้ทั้งชาติก็ไม่มีวันหมด
โตไวๆ แล้วรีบมาสมัครซะสิ
พวกเรารอใส่ชื่อพวกคุณลงในทำเนียบ [แรงค์ S] อยู่นะ
โฆษณาขายฝันที่เด็กทุกคนต้องเคยได้ยิน
แต่เมื่อโตขึ้น เรื่องราวกับตรงกันข้ามกับที่โฆษณาบอกอย่างสิ้นเชิง
ในโลกนี้ดันเจี้ยนผุดขึ้นมามากมาย หากไม่มีใครไปลดจำนวนมอนสเตอร์ในนั้น มันจะล้นทะลักจนแห่กันออกมาข้างนอก
เราเรียกสาเหตุนั้นว่า ดันเจี้ยนแตก
มอนสเตอร์ที่หลุดออกมาจากดันเจี้ยนแตก สามารถวิวัฒนาการกลายเป็นอสูรได้
พวกมันทั้งฉลาด โหดร้าย ชอบรุกราน บุกรุกและไล่ฆ่าทุกสิ่งมีชีวิต
ประชาชนจึงกล่าวหาและโจมตีราชาที่ไม่จัดการทั้งที่เสียภาษีให้
ซึ่งสืบเนื่องมาจากจำนวนผู้ล่ากับคนลงดันเจี้ยนไม่สัมพันธ์กันกับการเกิดของมอนสเตอร์ที่เร็วกว่า
มนุษย์คนนึงกว่าจะโตและเรียนรู้วิธีต่อสู้นั้นใช้เวลานานหลายปี แต่มอนสเตอร์นั้นทั้งเกิดไวและเกิดมาก็ล่าเป็นเลย
เพื่อคงอำนาจของตัวเองและไม่ให้อาณาจักรถูกทำลาย ราชาเกือบทุกอาณาจักรทั่วโลกจึงร่วมมือกันแก้กฎ
จากที่จะเป็นนักผจญภัยได้ต้องจบหลักสูตรนักผจญภัย 10 ปี
เพื่อค้นหาความถนัดในการใช้อาวุธ ค้นหาตัวตนที่เหมาะกับตำแหน่งต่อสู้ ฝึกฝนและรู้จักอาชีพและสกิลต่างๆ ของนักผจญภัย การทำงานเป็นปาร์ตี้ เรียนรู้วิธีการเอาตัวรอดในยามคับขัน รู้จักหาอาหาร รักษาเบื้องต้น จุดอ่อนมอนสเตอร์ วิธีชำแหละและอีกมากมายที่ 10 ปี ยังแทบจะไม่เพียงพอ
อีกทั้งยังต้องมีประสบการณ์ออกสู้จริงกับนักผจญภัยมืออาชีพอีก 5 ปี
กลายเป็นไม่ต้องเรียน ไม่ต้องมีประสบการณ์อะไรทั้งนั้น อายุ 15 ไปประเมินแรงค์ก็ได้ใบอนุญาตทันที
จากนั้นก็เชิญไปล่าอสูรหรือฆ่ามอนสเตอร์มาขายได้เลย ทุกส่วนของพวกมันแลกเป็นเงินได้จริง
โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่จึงเกิดขึ้น อัตราการตายของเด็กอายุ 15 ปีขึ้นไปพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด
แต่ราวกับตลกร้าย เพราะมันกลับได้ผล ดันเจี้ยนทยอยถูกปิดไปเป็นจำนวนมาก
อสูรก็ไม่ออกมาล่าประชาชนเพราะมีเหยื่อไปให้มันกินถึงที่
แต่ใช่ว่ามันจะช่วยได้เสมอไป ดันเจี้ยนบางแห่งที่ปิดไม่ได้ เมื่อมีคนเข้าไปตายเยอะ แกนดันเจี้ยนก็ดูดซับศพไปพัฒนาตัวเองจนขยายใหญ่ละทวีความอันตรายจนควบคุมไม่อยู่
อาณาจักรบางแห่งล่มสลายเพียงแค่เพราะดันเจี้ยนแตก จนกลายเป็นรังของอสูรไป
อสูรบางตัวได้กินและล่าจนวิวัฒนาการเกินกว่าใครจะกำจัดมันไหว ราชาบางอาณาจักรถึงกับต้องลี้ภัยแล้วปล่อยให้ประชาชนบางส่วนที่ไม่มีกำลังทรัพย์เพียงพอย้ายหนีไปที่อื่น ได้แต่อยู่อย่างหวาดกลัวทุกคืนวัน
ถึงจะมีประชาชนมากมายออกมาประท้วงให้แก้กฎเป็นแบบเดิม แต่กลับเป็นส่วนน้อยจนเสียงค่อยๆ หายไป
สาเหตุที่กฎหมายไม่แก้เป็นแบบเดิมคือการประสบความสำเร็จของนักผจญภัย พวกเขามีทั้งฐานะ อำนาจ ชื่อเสียงและเงินทองให้ใช้อย่างไม่มีวันหมด
เด็กหนุ่มสาวรุ่นใหม่จึงต่างหลงใหลวาดฝันในเส้นทางลัดนี้และตั้งเป้าจะเป็นแบบพวกเขาให้ได้
ซึ่งในความเป็นจริง นักผจญภัยที่ประสบความสำเร็จแบบนั้น มีน้อยซะยิ่งกว่าน้อย
ผ่านไปเกือบร้อยปี กฎหมายนี้จึงกลายเป็นเรื่องปกติสามัญ ไม่มีใครตั้งคำถามและสงสัยมันอีกต่อไป
และอีกสิ่งที่ทำให้ทุกคนหลงใหลอยากเป็นนักผจญภัย คือ อำนาจและชื่อเสียง
ความเก่งของนักผจญภัยถูกแบ่งตามแรงค์ที่ประเมินได้
[แรงค์ E] คือ นักผจญภัยอ่อนแอ ต้องขยันคอยฝึกฝน เรียนรู้และพัฒนาแรงค์ตัวเองให้สูงกว่านี้ แรงค์นี้ยังไม่มีคนสนใจรับเข้าปาร์ตี้ มักฉายเดี่ยวและเก็บเศษของเหลือ
แต่แค่ขึ้นเป็น [แรงค์ D] ก็สามารถขอรับภารกิจหรือทำคำไหว้วานทั่วไปได้ สามารถหาเลี้ยงชีพได้แบบหาเช้ากินค่ำ
[แรงค์ C] ได้รับความไว้วางใจและน่าเชื่อถือ มักอยู่ในตำแหน่งสำคัญของปาร์ตี้ หากมีสกิลหรืออาชีพความถนัดที่น่าสนใจ กิลด์ต่าง ๆ จะชักชวนให้มาเป็นพวก
[แรงค์ B] สามารถเริ่มตั้งกิลด์เองได้ หากมีชื่อเสียงก็จะมีคนติดตามจำนวนมาก สามารถรับทำได้แทบทุกภารกิจ
[แรงค์ A] การันตีความสามารถ มีคนไหว้วานคำร้องระบุชื่อมาเป็นส่วนตัว กิลด์ที่มีแรงค์นี้อยู่มักมีชื่อเสียงโด่งดัง หรือหากเป็นหัวหน้ากิลด์เอง ก็การันตีได้เลยว่าจะยิ่งใหญ่ในอนาคต สามารถดึงดูดพ่อค้าจากทั่วทุกสารทิศมาซื้อซากของมอนสเตอร์หรืออสูรในระดับสูงที่พวกเขาล่าได้
และ [แรงค์ S] ผู้ที่มาถึงแรงค์นี้ได้ น้อยซะยิ่งกว่าน้อย
ผู้ที่อยู่แรงค์นี้อาณาจักรให้ความสำคัญมาก แม้แต่อาณาจักรอื่นยังแย่งกันยื่นข้อเสนอขอซื้อตัวไปเป็นประชาชนของตัวเองและดูแลประคบประหงมดั่งลูกรัก แรงค์นี้สามารถเคลื่อนไหวได้ตามใจชอบ ไม่ขึ้นตรงกับใคร ไม่มีใครออกคำสั่งได้ แต่พอจะฟังราชาที่ทำข้อตกลงด้วยกันอยู่บ้างเป็นการไว้หน้า
ส่วนฉัน คาลิก้า เนฮิว ต้องเป็นนักผจญภัยเพราะความจำเป็นที่ต้องใช้เงิน
เนื่องจากพวกเราเสียพ่อแม่จากดันเจี้ยนแตก ราชาและขุนนางต่างหนีไปโดยไม่แจ้งประชาชน เพื่อใช้พวกเขาเป็นกำแพงชะลอพวกอสูรจะได้หนีทัน
อาณาจักรบ้านเกิดของเราจึงถูกทำลาย กลายเป็นดินแดนของอสูร ในตอนที่ฉันมีอายุเพียงแค่ 13 ปีเท่านั้น
ปัจจุบันเหลือเพียงพวกเราสามพี่น้อง ต้องเร่ร่อนหนีตายมาพึ่งพิงอีกอาณาจักร
และเพราะพวกเราไม่มีเงินพอซื้อหรือเช่าบ้านในตัวเมือง จึงถูกไล่ให้ไปอยู่ในเขตสลัม
พวกเราต้องสร้างบ้านกันเอง โดยทำจากเศษไม้เหลือทิ้งเอามาต่อกันแล้วผูกด้วยเชือกที่หาได้จากกองขยะกับในคลอง
บ้านที่เพียงพอแค่กันลมหนาวไม่ให้แข็งตาย ส่วนฝนตกก็ต้องหลบเอา เพราะมันมีรูโหว่เต็มไปหมด
เพื่อหาเลี้ยงพวกเรา พี่สาวที่อายุมากกว่าฉัน 3 ปี พี่เทียร่า เนฮิว จึงเสี่ยงดวงไปเป็นนักผจญภัย เธอถนัดใช้ดาบ เพราะชอบฝึกเล่นตั้งแต่เด็ก
ในตอนประเมิน พี่เทียร่าได้ [แรงค์ D] ไร้อาชีพ ไร้สกิล
พวกเราจึงพอประคับประคองกันไปได้ ส่วนฉันก็คอยดูแลน้องกับบ้านให้ พวกเราวาดฝันว่าจะเก็บเงินไปซื้อบ้านถูกๆ ในตัวเมืองชั้นนอกก็พอ
ชีวิตค่อยเป็นค่อยไป ถึงจะลำบากแต่พวกเราสามพี่น้องก็มีความสุขดีที่ได้อยู่ด้วยกัน
ผ่านไป 2 ปี ก็พอเก็บเงินได้บ้างแล้ว
แต่แล้วความโหดร้ายของการเป็นนักผจญภัยก็มาเยือน
พี่เทียร่าได้รับบาดเจ็บสาหัส หน้าอกด้านขวาขาดแหว่งไปพร้อมกับแขนขวา ซ้ำร้ายขาทั้งสองข้างยังถูกกิน กลายเป็นคนพิการ เพราะเข้าร่วมปาร์ตี้ออกล่าอสูร
ฉันกับน้องสาวชื่อเอลด้า รู้ว่าพี่เทียร่าไม่ชอบไปล่าอสูรเพราะมันเสี่ยงอันตรายมาก แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนั้นพี่เทียร่าถึงยอมไป จนปัจจุบันพี่เทียร่าก็ยังไม่ยอมเล่าให้ฟัง
ซึ่งสาเหตุที่ทำให้พี่เทียร่าบาดเจ็บคือหัวหน้าปาร์ตี้ที่ชื่อกิโบ หลงกลอสูรเข้าไปโดนพวกมันปิดล้อม
พี่เทียร่าที่ไม่มีเงินซื้ออุปกรณ์ป้องกัน โดนโจมตีทีเดียวก็สู้ต่อไม่ได้ พวกมันทิ้งคนบาดเจ็บทุกคนรวมทั้งพี่เทียร่าทันทีแล้วฝ่าหนีออกไปกันเอง
พี่เทียร่าจึงถูกกินขาทั้งเป็น แต่โชคดีที่มีปาร์ตี้จาก กิลด์ [เวทกังวาน] ผ่านทางไปลงดันเจี้ยนมาช่วยไว้พอดี พี่เทียร่าจึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
หากเป็นบาดแผล ยังพอใช้ฮิลให้หายได้ แต่ถ้าอวัยวะขาดก็บอกลาอาชีพนักผจญภัยไปได้เลย เพราะการสร้างใหม่มีแต่นักผจญภัย [แรงค์ S] อาชีพสายรักษาเท่านั้นที่ทำได้ ซึ่งพวกเราไม่มีทั้งกำลังเงินและเส้นสายพอจะไปขอร้องคนระดับนั้นได้
เพื่อยื้อชีวิตของพี่เทียร่าให้หายใจได้ต่อ เงินเก็บจึงแทบหมด ความฝันในการซื้อบ้านใหม่จึงหายวับไปในครั้งเดียว
ส่วนหัวหน้าปาร์ตี้กิโบคนนั้นที่ต้องรับผิดชอบค่ารักษา ค่าทำศพและค่าชดเชยจากการทำเควสล้มเหลว ก็ยังหาตัวไม่พบ
คนอื่นๆ ในปาร์ตี้จึงต้องจ่ายค่าชดเชยในการทำภารกิจล้มเหลว รวมถึงพี่เทียร่าด้วย
ตอนนี้พี่เทียร่าก็ยังลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ ต้องมีคนป้อนข้าวและคอยเช็ดล้างของเสียให้ตลอดเวลา พี่เทียร่าจึงมักร้องไห้และด่าตัวเองว่าเป็นตัวถ่วงและชอบพูดว่าอยากตายบ่อยๆ
ด้วยความที่พี่เทียร่าหน้าตาดี จึงมีคนที่เคยเห็นมาติดต่อมาขอซื้อบริการ เจ้านั่นชื่อกิก้า
ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของพวกเรา แม้ฉันกับเอลด้าจะขอร้องไม่ให้ทำ แต่พี่เทียร่าก็ตกลงอย่างขมขื่น
แต่พอมันได้ขึ้นเตียง มันก็ต่อว่าด่าทอพี่สาว เพราะกลิ่นตัวจากของเสียที่ล้างไม่หมด เพราะน้ำที่เราอาบมาจากน้ำฝน ไม่มีฝนก็ไม่ได้อาบ
มันด่าพี่เทียร่าว่าตัวเหม็นเหมือนขี้ ทำมันหมดมีอารมณ์ ซ้ำร้ายยังระบายความโกรธ ลงมือทำร้ายจนใบหน้าพี่เทียร่าเสียโฉม
ก่อนจากไปมันยังขโมยดาบของพี่เทียร่าไปขาย
พอเราไปฟ้องร้องที่สำนักงานดูแลนักผจญภัย พวกเรากลับถูกกล่าวหาแทน ว่าหลอกลวงมันไปชิงทรัพย์ เพราะอีกฝ่ายสังกัดอยู่ในกิลด์ทรงอำนาจ ตัวมันมีอาชีพเป็นนักสู้ที่ใช้สนับมือเป็นอาวุธ แรงค์ก็สูงกว่าพี่เทียร่า แค่จ่ายเงินก็ปิดปากพวกพยานที่เห็นเหตุการณ์ได้หมด
ความยุติธรรมในโลกนี้คือต้องรวยกว่าหรือแข็งแกร่งกว่า ทั้งที่พวกเราไม่ได้เป็นฝ่ายผิด แต่พวกเรากลับต้องก้มกราบขอโทษมันในที่สาธารณะแทน มันถึงจะยอมไม่เอาเรื่อง
จากนั้นก็ถูกทุกคนประณาม และยังต้องหาเงินมาชดใช้ค่าเสียขวัญให้มัน
พี่เทียร่าจึงกลายเป็นคนหวาดกลัวคนแปลกหน้าตั้งแต่นั้นมา
ด้านน้องสาวที่อายุน้อยกว่า 2 ปี เอลด้า เนฮิว เธอคลอดก่อนกำหนด จึงทำให้ไม่แข็งแรงและต้องกินยายื้อชีวิตมาตั้งแต่เกิด
เอลด้ามักเจ็บป่วยตลอดทั้งปี และมีอาการหายใจไม่ออกหากออกแรงมากเกินไป ฉันจึงมักเป็นคนแบกเอลด้าขึ้นหลังเวลาไปไหนมาไหน เพื่อไม่ให้ไปรบกวนพี่เทียร่า แต่ตอนนี้เอลด้าต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยทำงานบ้านเท่าที่พอทำไหว
เมื่อพวกเราอยู่ในสลัม เอลด้าที่มีหน้าตาน่ารัก จึงตกเป็นเป้าของพวกลักเด็กไปขายได้ง่าย เอลด้าจึงต้องฝืนใช้โคลนจากริมคลองมาทาใบหน้ากับตัวให้เหม็นและสกปรกและคลุมผ้าตลอดเวลา
เวลาไปไหนมาไหนก็จะไปกับฉันเสมอเพราะหากมีคนสงสัยใบหน้าของเธอ ฉันก็จะรีบเปิดใบหน้าของตัวเองและโกหกว่าหน้าของเอลด้าก็คล้ายๆ กัน
การเปิดหน้าแม้จะถูกไล่ตะเพิด บางครั้งก็ใช้ไม้ไล่ตี ไม่ก็โดนเขวี้ยงหินใส่เพราะความรังเกียจ แต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้เอลด้าโดนพรากไปจากพวกเรา
ฐานะหัวหน้าครอบครัวจึงตกมาอยู่ที่ฉัน เพื่อหาซื้อยารักษาพี่สาว ยาบำรุงน้องสาวและค่าอาหารของพวกเรา
สืบเนื่องจากตอนที่ฉันกำลังหนีตายจากอาณาจักรเก่า ระหว่างทางกลุ่มของเราถูกอสูรดักโจมตี ฉันโดนมันโจมตีใส่ใบหน้า จนเละไปครึ่งซีก ตาซ้ายบอดและผิวหนังตรงปากฉีกขาดจนเห็นฟัน ทำให้ต้องใช้ผ้าซับน้ำลายตลอดเวลา
เพราะตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ไม่สามารถหาฮีลเลอร์หรือหมอมารักษาได้ทัน ทำให้แผลบนใบหน้าฉันติดเชื้อจนเป็นหนอง ส่งกลิ่นชวนอ้วก ฉันต้องใช้ผ้าคลุมหน้าตลอดเวลา เพื่อไม่ให้คนตกใจกลัวตอนเดินไปไหนมาไหน
งานบริการต้อนรับจึงไม่มีใครจ้าง ส่วนงานใช้แรงก็ทำไม่ได้เพราะร่างกายผอมจนเห็นกระดูก บวกกับชื่อเสียงไม่ดีจากคดีหลอกลวงไปตบทรัพย์ ทำให้ไม่มีใครอยากจ้างพวกเราแม้จะเป็นงานง่ายๆ
ทางเลือกสุดท้ายจึงเหลือแค่เป็นนักผจญภัย
ใจจริงฉันไม่อยากเป็นเพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นเหมือนพี่เทียร่า ฉันไม่เคยฝึกฝนหรือเรียนรู้เกี่ยวกับนักผจญภัยมาก่อน แถมเงินก็ไม่พอซื้อแม้แต่อาวุธมาใช้
แต่ทุกอย่างบีบคั้นจนฉันไม่มีทางเลือก ตอนที่บอกพี่เทียร่าว่าจะลองไปเป็นนักผจญภัย ตอนนั้นพวกเราทะเลาะกันบ้านแทบแตก
พี่เทียร่ายืนยันว่าถ้าฉันไปประเมินเมื่อไหร่ เธอจะตัดพี่ตัดน้องและฆ่าตัวตายทันที เพราะเธอรับไม่ได้ถ้าต้องเห็นน้องสาวบาดเจ็บและพิการเหมือนตนเอง
แต่มันไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ ฉันต้องเกลี้ยกล่อมพี่เทียร่าอยู่นาน อ้างสารพัดเหตุผล โดยเฉพาะเอลด้าต้องซื้อยารักษารักษาและกินของเฉพาะ
สุดท้ายพี่เทียร่าก็ยอม จากนั้นมาพี่เทียร่าก็แอบร้องไห้ทุกคืนและเฝ้าโทษว่าเป็นเพราะตัวเองไม่แข็งแกร่งพอ ถึงทำให้ฉันต้องไปเสี่ยงตาย
แต่จริงๆ ฉันกับเอลด้าไม่เคยคิดแบบนั้นเลย พี่เทียร่าเสียสละมามากพอแล้ว
วันถัดมาฉันแบกความคาดหวังของทั้งครอบครัว เฝ้าภาวนาขอพรจากท่านเทพธิดาตลอดเวลา
การขอประเมินแรงค์ทุกครั้งต้องใช้เงิน เราขายทุกอย่างเท่าที่ขายได้เพื่อนำเงินไปจ่าย
แค่ได้ลงทะเบียนเป็น [แรงค์ E] มือใหม่ ชีวิตก็พอมีทางไปต่อได้ ถึงจะเสี่ยงอันตราย ก็ยังดีกว่าอยู่อย่างไร้ความหวัง
แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย คริสทัลประเมินฉันได้เป็น
[แรงค์ F]
แรงค์ที่ถูกทุกคนประณามดูถูกว่าเป็นผู้ไร้ความสามารถ พวกละเมอเพ้อฝัน ปลิงรอกินของเหลือ เศษเดนไร้ค่า รกโลก แรงค์คำสาป
เพราะไม่มีเคยมีใครที่ได้แรงค์นี้แล้วสามารถพัฒนาไปอีกแรงค์ได้เลย ทั้งในอดีตและปัจจุบัน
เรียกว่าแรงค์สิ้นหวังของจริง
เป็นแรงค์ที่การันตีความอ่อนแอของร่างกายและพลัง ไม่มีใครให้ความสำคัญ แม้แต่คำไหว้วานจากคนทั่วไปก็รับทำไม่ได้ เพราะมีโอกาสทำพลาดและเสียหายสูง
ฐานะต่ำยิ่งกว่าประชาชนที่ทำอาชีพทั่วไป จึงมีคำกล่าวที่ว่าถ้าจะประเมินได้แรงค์นี้ สู้เก็บเงียบเป็นคนธรรมดาไปตลอดชีวิตยังดีซะกว่า
เพราะหากเป็น [แรงค์ F] ไปแล้ว ก็เตรียมโดนคนทั้งโลกมองว่าไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
งานที่แรงค์นี้จะได้ทำจริงๆ คือ เป็นเหยื่อล่อ กำแพงเนื้อ หรือเป็นของเล่นสนุกๆ ให้พวกแรงค์สูงๆ ผ่อนคลายความเครียดตอนออกล่าหรือลงดัน
อัตราการเสียชีวิตสูงที่สุดในทุกแรงค์
แต่ถ้าถามว่าทำไมคนแรงค์นี้ไม่หนีไปทำงานอื่น ตอบได้ง่ายๆ ว่าพวกเขาทุกคนเป็นคนประเภทเดียวกับฉัน
ไม่มีทางอื่นให้เลือกเดินแล้ว ถูกสังคมกีดกันบีบบังคับให้มาเส้นทางนี้
หลังเสร็จสิ้นการประเมินแรงค์ ในวันนั้นฉันรู้สึกว่าทุกอย่างมันมืดมนไปหมด ไม่เห็นแสงแห่งความหวังเหลืออยู่เลย
การได้แรงค์นี้ก็เหมือนถูกตีตราว่าต้องดักดานโง่งมไม่มีวันเจริญไปชั่วชีวิต
ตอนกลับไปถึงบ้านและบอกความจริงให้พี่สาวกับน้องสาวฟัง
พี่เทียร่าถึงกับหยิบชามแตกๆ ขึ้นมาหมายจะปาดคอตัวเองเพื่อลดภาระค่ากินอยู่ ฉันกับเอลด้าต้องเข้าไปช่วยห้าม เอลด้าที่ออกแรงมากเกินไปจึงหายใจไม่ออก
กว่าทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ ฉันก็หมดทั้งแรงกายและแรงใจ
คืนนั้นฉันเฝ้าพี่เทียร่ากับเอลด้า เพื่อไม่ให้เกิดเหตุอะไรขึ้นอีก ในขณะที่ต้องเก็บเสียงร้องไห้ทั้งคืน
ยังไม่ทันเช้า ฉันสะกิดเรียกเอลด้ามากำชับเรื่องต่างๆ ส่วนฉันก็เฝ้าปลอบและหลอกตัวเองว่า ถ้าไปก้มหัวของาน น่าจะมีสักคนที่ใจดียอมให้ทำแน่ๆ
กำชับเสร็จฉันออกจากบ้านไปหางาน ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมาปรอยๆ


ทูเก้ หัวหน้าหน่วยทีมปิดฉากดันเจี้ยน สังกัดทีมรอง
หลังข้าตอบคำถามจบ คุณมาจอก้าก็ตาเหลือก น้ำลายฟูมปากแล้วหมดสติไปเลย
ข้าคว้าตัวไว้ได้ทันก่อนที่คุณมาจอก้าจะล้มหัวกระแทกพื้น
มาจอก้านั้นไม่รู้ว่าข้าไม่ได้เล่าทุกอย่างให้ฟัง
ในความเป็นจริง ข้าเบื่อหน่ายกับตำแหน่งที่ทำอยู่ เพราะไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือให้ท่านไจเกียเห็น โอกาสก้าวหน้าในกิลด์จึงน้อย
ทั้งที่ไม่ควรเสียเวลามานั่งทำหน้าที่เก็บกวาดในทีมรองแถมยังเป็นสาขาย่อยของเมืองชั้นนอกแบบนี้แท้ๆ
ผ่านไปหลายชั่วโมงศพของนังนั่นก็ดูดไปหมดแล้ว แต่มีดเนี่ยสิไม่รู้ทำไมมันดูดได้ช้านัก
ข้ากับทีมรออยู่อีกหลายชั่วโมง แต่มันก็ยังดูดได้แค่ครึ่งเดียว
ข้าเลยอดทนไม่ไหว กำหมัดทุบลงไปเพื่อเร่งให้ดันเจี้ยนกลัวตายจะได้รีบดูดให้เร็วขึ้น
ใครจะไปคาดคิดว่า มันจะทนไม่ไหวแตกสลายไปซะดื้อๆ
ในเมื่อแกนพัง มอนสเตอร์ก็ไม่มีทางสร้างออกมาได้อีก ข้ากับทีมจึงตัดสินใจเดินทางกลับ
ค่อยไปแก้ตัวว่าทุบแรงเกินไป เลยไม่มีซากมอนสเตอร์ตัวสุดท้ายมาส่ง
ส่วนมีดนั่นคงไม่มีค่าอะไรเพราะใช้แทงเด็กไร้ค่าแบบนั้น เลยไม่เก็บกลับมาด้วย
ทุกคนเลยรีบกลับกิลด์อย่างที่มาจอก้าเห็น
*****
เหตุการณ์ที่ไม่มีใครล่วงรู้ ของแกนดันเจี้ยนเกิดใหม่
ในเวลานั้นตัวมันรับรู้ได้ว่ากำลังจะตาย มันจึงเร่งกระบวนการดูดซึมทุกสิ่งที่ไร้ชีวิตในอาณาเขตทั้ง 10 ชั้นของมัน
เพื่อเปลี่ยนเป็นพลังสำหรับใช้สร้างมอนสเตอร์ออกมาปกป้อง
และมันก็ดีใจที่ในเวลานั้นมีคนโยนศพเละๆ ลงมาให้มันดูดกลืน ศพแบบนี้ดูดง่ายกว่าตัวเป็นๆ ที่ต้องใช้เวลาค่อยๆ ย่อยสลาย
มันใช้เวลาไม่นานก็เปลี่ยนศพเป็นพลังงานได้ในทันที ขณะที่มันจะสร้างมอนสเตอร์ตัวใหม่ออกมา
มันก็พบกับขุมพลังอันแสนยิ่งใหญ่เกินกว่าที่มันจะจินตนาการได้
นี่ไม่ใช่มอนสเตอร์ที่แม้แต่ดันเจี้ยนระดับสูงก็สร้างได้ง่ายๆ
มันคือมอนสเตอร์ที่หลุดจากการควบคุมของดันเจี้ยน
มันกลายพันธุ์และวิวัฒนาการไปจนถึงปลายทาง
สิ่งนั้นคือเขี้ยวของอสูรที่ถูกเรียกว่า [ราชาโอเกอร์]
ผู้ถูกเรียกขานในหลายชื่อ อย่าง อสูรแห่งความพินาศ ภัยพิบัติเดินดิน ราชาแห่งการทำลายล้าง เป็นต้น
แกนดันเจี้ยนปลื้มปิติยิ่งกว่าอะไรดี ถึงแม้ [ราชาโอเกอร์] ตนนี้จะพึ่งเป็นราชาก็ถูกกำจัดทิ้งในทันทีก็ตาม เมื่อวัดจากพลัง
แต่แค่นี้ก็เพียงพอให้มันสร้างบอสสุดแกร่งหรือมอนสเตอร์จำนวนหลายพันออกมาได้แล้ว
และมันก็เลือกแล้ว เลือกที่จะสร้างบอสสุดแกร่งออกมาปกป้องมัน
ศพของพวกที่กำลังจะฆ่ามันจะกลายเป็นพลังใช้สร้างมอนสเตอร์ลูกน้องของบอสตัวนี้อีกที
มันจะไม่ตาย มันจะขยายชั้นและกลืนกินทุกสิ่งให้จงได้
ตอนนี้เหลือแค่ตัวมีดอีกครึ่งเล่มเท่านั้น ทุกสิ่งก็จะเป็นไปตามที่มันต้องการ
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่มันคิด ก่อนจะสลายกลายเป็นฝุ่นหายไป
*****
ดันเจี้ยนที่ตายแล้ว ชั้นที่ 10
เมื่อไร้แกนดันเจี้ยนคอยเติมพลัง ทุกชั้นจึงมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ
ดันเจี้ยนนี้จึงนับถอยหลังรอวันดับสูญ
แต่เพราะมีความปรารถนาอันแรงกล้าของสองสิ่ง
ความปรารถนาที่จะสร้างบอสของแกนดันเจี้ยน
และความปรารถนาที่อยากรอดชีวิตของคาลิก้า
ความปรารถนานี้ไม่ควรเกิดขึ้นได้จริง แต่เพราะพลังมหาศาลที่อยู่ในเขี้ยวของ [ราชาโอเกอร์] ดึงดูดเข้าหากัน
มีดครึ่งเล่มที่เหลืออยู่ในดันเจี้ยน เรียกหาพลังอีกครึ่งที่อยู่ในความว่างเปล่ากลับมาผสานกัน
มันจึงลากเอาความปรารถนากลับมาด้วย
ใบมีดครึ่งเล่มแตกกระจายเป็นฝุ่นผง มันส่องแสงระยิบระยับสวยงาม ก่อนจะถูกดูดเข้าหากันตรงกลาง
พลังของสองฝั่งบรรจบกันและทำให้ความปรารถนาเป็นจริง
ท่ามกลางความว่างเปล่าเกิดจุดแสงจ้าจนสว่างไปทั้งชั้น
ตรงกลางจุดแสงมีร่างใหม่กำลังถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตบรรจง
จนเมื่อแสงจางหาย คงเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวคนหนึ่งนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนพื้นดิน
*****
ไจเกีย หัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
เรเชลมาแจ้งว่าบอกมาจอก้าแล้ว แต่นี่มันผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก
ระหว่างที่รอเพราะไม่มีอะไรทำ ข้าก็นึกถึงความหลังเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่ได้เขี้ยวนั่นมา
เขี้ยวนั่นข้าเป็นคนหักเองกับมือ ตอนร่วมมือกับกิลด์ [แรงค์ S] และ [แรงค์ A] จากหลายอาณาจักรกำจัด [ราชาโอเกอร์]
เป็นการต่อสู้ที่สาหัสมาก มีกิลด์ถูกทำลายไปนับไม่ถ้วน ส่วนนักผจญภัย [แรงค์ A] และต่ำกว่า ตายกันเป็นใบไม้ร่วง ซึ่งข้าเกือบเป็นหนึ่งในนั้น
แม้แต่ [แรงค์ S] บางคนยังโดนมันเล่นจนปางตาย ถึงกับต้องถอนตัวจากการเป็นนักผจญภัย รวมถึงหัวหน้ากิลด์เก่าของข้าด้วย
หลังจากเขายุบกิลด์ ข้าจึงออกมาตั้งกิลด์เองในภายหลัง
พวกข้าใช้เวลากันเป็นอาทิตย์ผลัดกันรุมไม่ให้มันพักหยุด มันถึงเริ่มอ่อนแรงลง
คงเป็นโชคของพวกข้าที่มันพึ่งจะวิวัฒนาการเป็นราชาสดๆ ร้อน ไม่งั้นคงเป็นมันที่หักเขี้ยวของข้าแทน
หลังจากใช้เวลาอีกอาทิตย์กว่า พวกข้าก็โค่นมันลงได้ แต่แลกกับการสูญเสียมหาศาล ตัวข้าสาหัสจนต้องรักษาตัวเป็นปี
ไม่มีงานเลี้ยงฉลอง เพราะเป็นการสูญเสียบุคลากรสำคัญครั้งยิ่งใหญ่ ถึงกับทำให้สถานการณ์อำนาจของแต่ละอาณาจักรเปลี่ยนไปหมดกันเลยทีเดียว
เขี้ยวนั่นถือเป็นรางวัลเกียรติยศสูงสุดที่ข้าทำได้ในชีวิต
ตอนที่ข้าชูขึ้นเหนือหัว มันต้องแสงอาทิตย์เป็นประกายสวยงาม และนั่นคือที่มาของชื่อกิลด์ข้า
ข้าไม่เสียดายที่จะรีบเปลี่ยนมันเป็นอาวุธคู่ใจในทันที เพราะข้าสัมผัสถึงพลังมหาศาลได้จากมัน
ใจจริงข้าอยากผ่าตัดเอามันมาใส่แทนเขี้ยวของข้า แต่ดูมันจะไม่ยอมรับข้า เลยต้องทำเป็นอาวุธแทน
ข้าส่งคำขอไปถึง กิวโด อาชีพนักสร้างอาวุธ [แรงค์ S] ที่อยู่อีกอาณาจักร ขอให้เขาช่วยเปลี่ยนมันเป็นมีด
เป็นเพราะวัตถุดิบหายากเขาถึงรับงาน แต่ค่าใช้จ่ายก็สูงถึงร้อยเหรียญทองคำขาวหรือก็คือสิบล้านเหรียญทอง
ซึ่งมันก็คุ้มค่าเมื่อเห็นมันอีกครั้งในรูปแบบมีด
มันมีความทนทานอย่างไม่น่าเชื่อ ข้าทดสอบในร่างจริง บิดใบมีดสุดกำลัง แต่มันกลับไม่โค้งงอแม้แต่น้อย
ด้านความคมค่อนข้างธรรมดา ถึงจะสร้างรอยขีดข่วนได้ แต่มันตัดโล่หนามากๆ ไม่ขาด กลับกัน หากใช้มันแทง มันแทบจะทะลุทะลวงได้ทุกสิ่ง
สมกับเป็นหน้าที่ของฟันเขี้ยว
หลังได้มาข้าก็มักส่งให้แผนกอาวุธของกิลด์ตัวเองเอาไปศึกษาวิเคราะห์อยู่หลายครั้ง เพื่อหาวิธีการทำมีดเล่มนี้ออกมา คราวหลังจะได้ไม่ต้องเสียเงินเยอะเวลาเจอวัตถุดิบดีๆ
แต่ตอนมาจอก้าเอามาส่งคืน มันกลับเป็นมีดที่ทำจากเขี้ยวกระต่ายดุหลายสิบตัวรวมกัน
มีดนั่นมีอีกชื่อเรียกว่า มีดแห่งความอัปยศ
การใช้มันสู้กับอีกฝ่าย ถือเป็นการดูถูกอีกฝ่ายว่า ข้ากำลังสู้กับกระต่ายดุ จึงใช้อาวุธระดับเดียวกัน
กระต่ายดุเป็นมอนสเตอร์สุดอ่อนแอที่แม้แต่ [แรงค์ F] ยังพอสู้ได้ ถ้ามีอาวุธครบมือและเข้ารุมกันสามคนขึ้นไป
ส่วน [แรงค์ E] ถือเป็นมอนง่ายๆ ที่ล่าได้แบบไม่ต้องใส่ใจเลยด้วยซ้ำ
แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ประสาทสัมผัสของข้าบอกได้ว่าคนที่มาเคาะไม่ใช่มาจอก้า แต่เป็น
"โรจาเองครับ"
"เข้ามา!!!"
โรจาเดินเข้ามาคำนับข้าก่อนจะส่งมอบกล่องใส่เขี้ยวสองกล่องให้
ข้ารับมันมาเปิดดูทั้งสองกล่อง
อืม คงรูปสวยเหมือนครั้งแรกที่เห็น ทำความสะอาดได้หมดจด ไม่มีส่วนใดเสียหาย
"งานดีเหมือนเดิม!!!"
"ขอบคุณที่ชื่นชอบครับ ท่านไจเกีย"
ข้ามองโรจาที่ยังมีเรื่องอยากพูด จึงพยักหน้าอนุญาต
"เขี้ยวของ [แรงค์ F] กล่องนั้น มีพี่น้องครับ"
ข้ายิ้มที่มุมปาก ถ้าสวยก็คู่ควรแก่การวางคู่กัน
"ไปตรวจสอบให้แน่ใจ! แล้วเอาตัวมันมา!"
"รับทราบขอรับ"
หลังโรจาออกไป ข้าก็รู้ว่ามีคนสามคนมายืนรอนานแล้ว ที่พวกนั้นยังไม่กล้าเข้าห้องมาเพราะพวกมันกำลังกลัวตาย
ตั้งแต่เกิด ข้ามีประสาทสัมผัสเฉียบแหลมต่อความหวาดกลัวของเหยื่อที่อ่อนแอกว่า
ถึงพวกมันจะกลัวตาย แต่พวกมันก็กลัวที่จะไม่เข้ามาพบข้ามากกว่า เพราะมันรู้ว่าถ้าหนีไปจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่นานมาจอก้าก็ทำใจได้และลากลาโบ้และทูเก้เข้ามาพร้อมกัน
"เกิดอะไรขึ้นกับมีดของข้า!!!"
ข้ายิงคำถามทันที เพราะเชื่อมโยงได้จากทั้งสามตัว
มาจอก้ารีบก้มลงกราบ อีกสองตัวเลยรีบทำตาม
มาจอก้าเปิดปากเล่าทุกอย่างที่มันทำลงไป
ส่วนลาโบ้กับทูเก้ที่ได้ฟังเรื่องราวเต็มๆ ก็ช็อกจนกัดฟันไม่หยุด
ก่อนที่พวกมันจะทนแรงกดดันข้าไม่ไหวแล้วสารภาพความจริงของแต่ละคนออกมา
แสดงว่ามีดเหลือแค่ครึ่งเล่ม
"เรเชล!!! เอาพวกมันไปสังเวยทิ้งในดันฟาร์ม!!!"
อยากจะฉีกทึ้งพวกมันทั้งเป็นออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ แต่ตอนนี้ต้องรีบไปเอามีดก่อนใครมาขโมยไป
ข้าพุ่งออกจากกิลด์ไปยังดันเจี้ยนเกิดใหม่ที่ส่งทีมรองไปทำลายด้วยความเร็วสูงสุด โดยไม่สนใจเสียงร้องอ้อนวอนของพวกมัน


ตั้งแต่เช้ามืด ฉันรีบวิ่งไปที่สำนักงานดูแลนักผจญภัย สาขาย่อยใกล้เขตสลัม
สำนักงานดูแลนักผจญภัย ถูกบริหารโดยอาณาจักร มีหน้าที่จัดการทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับนักผจญภัย
โดยส่วนมากจะทำหน้าที่อำนวยความสะดวกตั้งแต่ประเมินแรงค์ รับคำร้อง ประกาศงาน แจ้งที่ตั้งดันเจี้ยน อนุญาตสร้างกิลด์ ค้นข้อมูล เป็นต้น
แต่ก็มีอีกหน้าที่คือการจับกุมนักผจญภัยที่กระทำความผิด
สำนักงานทุกที่จะมีพนักงานบริการ 24 ชั่วโมง
ฉันกำชับผ้าคลุมหน้าแน่น ก่อนเดินตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างประหม่า พนักงานสาวยิ้มแย้มแจ่มใสแม้ใกล้จะเปลี่ยนกะของเธอแล้วก็ตาม
"สวัสดีค่ะ ดิฉันเลจจี้ ยินดีให้บริการ ไม่ทราบว่ามาติดต่อเรื่องอะไรคะ"
"สะ สวัสดีค่ะคุณเลจจี้ คือ... ฉันพึ่งเป็นนักผจญภัย พอดี... อยากได้งานทำน่ะค่ะ"
"รับทราบแล้วค่ะ รบกวนขอบัตรนักผจญภัยด้วยค่ะ"
ฉันรีบค้นตามตัว แล้วก็พึ่งนึกได้ว่าเงินไม่พอทำบัตร เลยได้แค่การประเมิน
"มะ ไม่ค่ะ"
"อาจจะหายสินะคะ ไว้ค่อยทำใหม่ตอนวัดแรงค์อีกครั้งก็ได้ค่ะ งั้นขอทราบชื่อกับนามสกุลแทนค่ะ"
"คะ คาลิก้า เนฮิวค่ะ"
"ค่า รอสักครู่นะคะ คุณคาลิก้า เนฮิว"
พนักงานเอาชื่อฉันไปตรวจสอบข้อมูลกับจอคริสทัล ในนั้นมีข้อมูลของนักผจญภัย มอนสเตอร์ อสูร ภารกิจ ฯลฯ
และหลังจากเธอเห็นข้อมูลของฉัน เธอก็ขมวดคิ้วมุ่นแต่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม
"ช่วยเปิดผ้าคลุมหน้าให้ดูหน่อยค่ะ คาลิก้า"
ฉันลังเลที่จะเปิด เพราะกลัวทำเธอตกใจ แต่คุณเลจจี้จ้องฉันอย่างไม่วางตา ฉันจึงรวบรวมความกล้าเปิดให้เธอดู
แล้วรอยยิ้มของเธอก็หุบลง
"ขอโทษด้วยนะคะ เราไม่มีงานให้พวก [แรงค์ F] ที่ทั้งอ่อนแอและอัปลักษณ์อย่างเธอทำหรอกค่ะ ทำไมแรงค์อย่างเธอถึงไม่ไปหางานกับพวกเดียวกันที่ด้านหลังสำนักงานคะ จะมาที่นี่ทำไม"
ใครๆ ก็รู้ว่าที่แห่งนั้น บางคนรองานจนอดตายก็ยังไม่มีใครมาสนใจ ฉันรีบก้มหัวพร้อมกับพูดขอร้องอย่างนอบน้อม
"ขะ ขอร้องล่ะค่ะ จะงานอะไรก็ได้ค่ะ ฉันยอมทำหมด ขอแค่.."
ยังไม่ทันพูดจบพนักงานก็พูดเสียงเย็นชาใส่ แถมสรรพนามยังเปลี่ยนและไม่มีหางเสียงใส่
"ถ้าฉันให้งานแล้วแกทำพัง รู้ไหมว่าพนักงานที่ให้งานโดยไม่ประเมินความสามารถนักผจญภัยให้ดีก็ต้องรับผิดชอบโดนลงโทษไปด้วย ถ้าร้ายแรงมากก็ถึงขั้นไล่ออก แล้วแกสามารถรับผิดชอบมันได้ไหมล่ะ ก็ในเมื่อ [แรงค์ F] อย่างแกมันไม่คู่ควรกับคำว่านักผจญภัยด้วยซ้ำ"
"ตะ แต่ว่า ที่บ้านต้อ.."
"ไม่มีแต่ พูดตรงๆ เลยนะ สำนักงานไม่มีที่ยืนให้ [แรงค์ F] ขยะอย่างแกหรอก มันไม่มีทางและไม่มีวันที่จะเกิดขึ้น รีบออกไปจากที่นี่ซะ มันใกล้จะหมดกะฉันแล้ว ส่วนขยะอย่างแกมันก็เกะกะขวางทางความก้าวหน้าของนักผจญภัยท่านอื่นเขา เอาง่ายๆ แค่ขยะอย่างพวกแกไม่โผล่หน้ามาก็ถือว่าช่วยโลกใบนี้ทางอ้อมแล้วล่ะ"
ฉันตัดสินใจก้มหัวขอร้องอีกครั้ง แต่กลับได้น้ำเสียงแข็งกร้าวตอบกลับมา
"ไสหัวไปซะ! ไม่งั้นจะถือว่าขยะอย่างแกบุกรุกและก่อกวนสำนักงาน! และจะเรียกพนักงานจับกุมมาลากแกไปเข้าคุกในทันที!"
เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันจึงได้แต่รีบวิ่งหนีออกจากสำนักงานอย่างขลาดกลัว
ห่างไกลจากหน้าทางเข้า ฉันนั่งกอดเข่าอยู่ในซอกตึกเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะเดินไปหางานที่ลานของ [แรงค์ F] ด้านหลังสำนักงาน
ที่นั่นไม่มีทั้งอาคารหรือที่หลบแดดหลบฝน เป็นเพียงพื้นที่โล่งๆ ที่มีคนแรงค์เดียวกับฉันประมาณสิบกว่าคนนั่งๆ นอนๆ อยู่บนพื้นดิน ส่วนใหญ่มักเป็นผู้ชาย
เพราะผู้หญิงถ้าหน้าตาดีมีทางเลือกมากมาย ทั้งพนักงานเสิร์ฟ แผนกต้อนรับ เมดสาวในกิลด์หรือบ้านขุนนาง ถ้าไร้ความสามารถจริงๆ ถึงจะเสียศักดิ์ศรีแต่ก็ยังทำงานสายขายเรือนร่างได้
ผู้หญิง [แรงค์ F] ที่มาหางานตรงนี้จึงมีแต่พวกที่โดนสังคมทอดทิ้งและไม่มีใครเอาแบบฉัน
ที่นี่ไม่มีความเห็นใจ แต่ละคนต่างเห็นทุกคนเป็นศัตรู เพราะยิ่งมีคนมาเพิ่มงานตัวเองก็ยิ่งลดลง ฉันจึงถูกจ้องขู่ให้กลัวตลอดเวลา
แต่ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ จึงฝืนทนสายตาพวกนั้น เดินก้มหัวไปหาที่ว่างๆ ด้านหลังสุดนั่งลง
ตั้งแต่นั่งรอ ฉันกลับบ้านไปเตรียมอาหารให้พี่เทียร่ากับน้องเอลด้าสองครั้งด้วยกัน คือ มื้อเช้ากับมื้อเที่ยง
อาหารอย่างเดียวที่เราพอจะหากินได้แบบไม่เสียเงิน คือ ผักที่ขึ้นตามฝั่งคลอง ไม่ก็หญ้าตามรั้วกำแพง
ผักพวกนี้ถ้าไปเก็บช้าก็อด ถ้าเจอคนแข็งแกร่งกว่าต้องยอมให้เขาเอาไป ไม่งั้นอาจโดนซ้อมจนตาย
พวกเราไม่กล้าไปเอาผักหรือสมุนไพรในป่า เพราะมันอยู่ค่อนข้างลึกและอันตราย ต้องใช้ปาร์ตี้แรงค์สูงและเชี่ยวชาญเข้าไป
ส่วนรอบนอกป่า โดนประชาชนกับนักผจญภัยแรงค์ต่ำกวาดไปหมดแล้ว เลยไม่มีสักต้นให้คนอ่อนแออย่างฉันไปเก็บ
วันที่ไม่ได้ผักก็จะกินน้ำคลองต้มประทังชีวิตไป ถ้าโชคดีในน้ำคลองที่เอามาต้มก็จะเจอเศษอาหารเหลือทิ้งอยู่
น้ำคลองถึงจะสกปรก แต่เพื่อไม่ให้อดตายก็เอาผ้ามากรองแล้วต้มนานหน่อย
ครั้งแรกที่กินเข้าไป ฉันกับพี่ก็ท้องเสียและเป็นไข้จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน
แต่พอกินมาเป็นปีแล้ว ท้องก็เริ่มอยู่ตัว
แต่กับเอลด้าต้องใช้น้ำฝน ถ้าหมดก็ต้องไปซื้อน้ำสะอาดเท่านั้น ทำให้ฐานะการเงินยิ่งขัดสน
ส่วนฟืนที่ใช้ทำอาหารก็ต้องไปเก็บเอาตามกองขยะ ไม่มีก็ไปเอาแถวป่ารอบนอก
เนื่องจากดาบโดนขโมยไป ในบ้านก็ไม่มีของมีคมอย่างอื่นอีก เวลาเก็บฟืนในป่าฉันจึงต้องปีนต้นไม้ขึ้นไปหักเอากิ่งเล็กๆ โชคดีมากหน่อยก็เห็นอยู่ตามพื้นเพราะมักถูกพวกชาวบ้านเก็บไปจนหมด
ถึงชีวิตมันอยู่ยาก แต่ก็ต้องฝืนอยู่ให้ได้ เพื่อตอบแทนพี่เทียร่ากับดูแลเอลด้าให้โตขึ้นอย่างแข็งแรง
ขณะที่คิด เวลาก็ล่วงเลยมาจนใกล้ค่ำ ซึ่งก็ยังไม่มีใครสักคนเลยที่ได้งานไป ดวงตาแต่ละคนเผยความชินชา
ค่อยมารออีกทีละกัน ต่อให้ต้องนอนเฝ้าที่นี่ ขอแค่มีงานฉันก็จะนอนรอ
ฉันลุกขึ้นเพื่อรีบกลับไปเตรียมอาหารเย็น
แต่ทันทีที่ลุก คนสิบกว่าคนที่นี่ก็ลุกตามและวิ่งไปออกันข้างหน้า
ด้านหน้ามีชายในชุดเกราะสีเงินหรูหราสะพายโล่ยักษ์และเหน็บดาบไว้ที่ข้างเอว แค่ปลอกดาบยังดูแพงขนาดที่ว่าชาตินี้ฉันคงไม่มีวันได้สัมผัส
ชายคนนั้นดูเป็นหัวหน้า รอบตัวเขามีนักผจญภัยอีกกว่าห้าสิบคน แต่ละคนสวมเกราะหนาดูแข็งแกร่งกันทั้งนั้น พวกเขายืนล้อมรอบและให้ความเคารพชายคนนั้น
อยากจะเป็นหนึ่งในนั้นบ้างจัง ถ้าได้เป็น ชีวิตของพวกเราคงจะมีความสุขมากแน่ๆ เลย
[แรงค์ F] คนอื่นๆ นอกจากฉันวิ่งลงไปคุกเข่าแล้วนำเสนอตัวเองกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ผมโดนซ้อมเก่งมากนะครับ ร่างกายผมอึดมาก ใช้ผมเป็นที่ระบายอารมณ์ได้นะครับท่าน"
"ฉันร้องเสียงหมูและทำตัวได้เหมือนหมูมากนะคะ พวกท่านจะต้องขำจนหายเครียดแน่นอนค่ะ ได้โปรดเลือกฉันนะคะ"
"ผมเชื่องเหมือนหมามากเลยครับ ท่านสามารถจูงผมเล่นและออกคำสั่งให้ผมเห่าหรือส่ายตูดได้นะครับ"
"ฉันเป็นโล่มนุษย์ให้ได้นะคะท่าน ตัวฉันทั้งอ้วน เนื้อก็เยอะ บังท่านมิดแน่ๆ ค่ะ ขอแค่เศษตังค์ให้น้องชายกินข้าวก็พอค่ะ"
"ผมเลียตีนเก่งนะครับ จะเลียให้สะอาดทุกซอกทุกมุมเลย เลือกผมไปตีนคุณจะสะอาดแน่นอน"
และอีกมากมายที่ฉันเคยฟังจนชินชาแล้ว สำหรับคนในสลัมอย่างพวกเรา ถ้าทำเรื่องพวกนี้ไม่ได้ ก็ไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้หรอก
แต่นักผจญภัยกับผลักทุกคนออกไปหมดเพื่อเคลียร์เส้นทาง ส่วนคนที่เป็นหัวหน้าเดินตรงมาที่ฉัน
"สะ สวัสดีค่ะท่าน"
ฉันก้มหัวลงทักทายอย่างนอบน้อม
"เธอคือคาลิก้าใช่ไหม ถึงจะปิดหน้าปิดตา แต่ผมพอจะจำเสียงเธอได้"
"เอ๊ะ ท่าน... เป็นใครเหรอคะ รู้จักชื่อของฉันได้ยังไง?"
"ผมเพื่อนสมัยเด็กของเธอ เอโตสไง จำได้หรือยัง"
พอพูดชื่อฉันก็นึกออกในทันที เอโตส คือเพื่อนสนิทที่อยู่บ้านติดกันกับครอบครัวฉัน สมัยยังอยู่ที่อาณาจักรเก่า
"ว้าว เธอดูเปลี่ยนไปมากเลย ทั้งสูง ทั้งหล่อ ดูดีมากเลย"
"ฮ่าๆๆๆ ขอบใจนะ กว่าจะมาถึง [แรงค์ B] และตั้งกิลด์ได้ ก็ลำบากน่าดูเลย"
"โห เอโตสสุดยอดเลย ได้เป็นถึงเจ้าของกิลด์เลยเหรอเนี่ย"
"อื้ม ผมตั้งเป้าจะเป็น [แรงค์ S] ให้ได้อยู่แล้วน่ะ"
เอโตสตอบกลับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
ไม่น่าแปลกใจเลย ก็เอโตสนิสัยดีมากมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เข้ากันได้ดีกับทุกคน แถมร่างกายก็แข็งแกร่ง ขนาดพี่เทียร่าที่ฝึกต่อสู้มาก่อนตั้งหลายปีก็ยังไม่เคยชนะเอโตสได้เลยสักครั้ง
ตอนเด็กเขายังชอบมาพาฉันไปเล่นด้วยบ่อยๆ อีกด้วย แถม...
เค้ายังเคยขอฉันแต่งงานเมื่อเราโตขึ้นด้วย แต่มันก็เป็นแค่สัญญาวัยเด็กนั่นแหละ ตอนนี้ฉันไม่คู่ควรกับเค้าอยู่แล้ว
ตอนนี้เค้าคงหาแฟนสาวสวยได้แล้วนั่นแหละ ไว้ตอนทั้งคู่แต่งงาน ฉันกับครอบครัวจะไปอวยพรให้นายแน่นอน
ตอนนี้ฉันขอแค่คิดเรื่องเอาตัวเองกับครอบครัวให้รอดก็พอ
ซึ่งโชคดีมากเลย ถ้าเค้าเป็นหัวหน้ากิลด์ งั้นครอบครัวฉันก็มีทางรอดแล้ว
"นี่เอโตส ฉันของานนายทำหน่อยได้ไหม จะงานง่ายๆ แบบไหนก็ได้ พอดีต้องใช้เงิน..."
เอโตสยกมือขึ้นหยุดให้ฉันพูด
"ถ้าเธอนั่งอยู่ที่นี่แปลว่าเธอ [แรงค์ F] ใช่มั้ย"
"ใช่ แต่ฉันไม่บังอาจเข้ากิลด์นายแน่นอน ขอแค่ให้งานฉันก็พอ นายอยากให้ฉันทำอะไร ฉันจะตั้งใจทำเต็มที่เลย"
"คาลิก้า อย่ามาใช้ความเป็นเพื่อนสมัยเด็กมายัดเยียดความอ่อนแอเพื่อเกาะผมกินสิ ผมน่ะเกลียดพวกนิสัยขี้เกียจแล้วเกาะคนอื่นกินเหมือนเธอมากเลยนะ"
"...เอ๊ะ!!?"
"ผมแค่ทักทายเพราะเคยรู้จักกันเฉยๆ หรือเธอยังมโนฝังหัวว่าผมจะยอมแต่งงานกับเธอจริงๆ"
"มะ ไม่ใช่ คือพี่เที..."
เพียะ!
ฉันโดนเอโตสตบจนหน้าหัน แรงจนเลือดกำเดาฉันไหลออกมา
"ตื่นได้แล้วคาลิก้า ดูสารรูปอัปลักษณ์ของตัวเองซะบ้าง ถ้ามองไม่เห็นก็ยื่นหน้าไปส่องในน้ำคลองซะ ต่อให้เสนอตัวให้ผมทำฟรีๆ ผมยังไม่อยากจะแตะต้องเธอเลยสักนิด เธอมันไม่คู่ควรกับผม เพราะงั้นเลิกฝันเฟื่องซะที"
นี่มันเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ฉันจึงรีบเถียงกลับไป
"ไม่ใช่นะ! ฉันแค่อยากได้งานเพื่อเอาเงินไปรักษาคนในครอบครัว ฉันไม่ได้คิดเรื่องสัญญาตอนเด็กเลยจริงๆ"
"อืม ทำถูกแล้ว ที่ไม่คิดว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นจริง"
เอโตสหันไปรับผ้าสะอาดจากนักผจญภัยลูกทีมของเขามาเช็ดเลือดออกจากมือข้างที่ตบหน้าฉัน
"แต่ว่าผมขอแนะนำอะไรหน่อยนะ [แรงค์ F] แบบเธอไม่มีวันเอาตัวรอดได้หรอก เพราะงั้นทิ้งครอบครัวใกล้ตายพรรค์นั้นไปดีกว่า เธอจะได้ประหยัดค่าอาหารแล้วมีชีวิตหายใจบนโลกนี้ได้นานขึ้นอีกหน่อย"
พูดจบก็โยนผ้าผืนนั้นใส่หน้าฉัน
"เอาไปสิ ถือซะว่าเป็นของชดเชยที่ผมยกเลิกสัญญาแต่งงานปากเปล่าในตอนเด็ก หลังจากนี้เธอเป็นได้แค่คนแปลกหน้า อย่าบังอาจทักทายหรือเสนอหน้ามาให้ผมเห็นอีกละ พอดีได้กลิ่นแล้วอยากจะอ้วก"
แล้วเอโตสก็เดินหันหลังจากไป
ฉันกำผ้าแล้วปาใส่หลังหัวเขา พร้อมกับตะโกนว่า อย่ามาดูถูกกันนะ ใครจะไปอยากได้คนนิสัยเสียแบบแกมาเป็นคู่ชีวิตกัน ต่อให้เหลือแกเป็นผู้ชายคนเดียวบนโลก ฉันก็ไม่มีวันเลือกแกหรอก
แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะถ้าอยากรอดชีวิต ฉันต้องรู้จักเจียมตัว
ตอนนี้ฐานะของเราต่างกันเกินไป ฉันไม่ควรทำอะไรให้เอโตสขุ่นเคืองใจ เพราะมันจะไม่ใช่แค่ฉันที่จะเดือดร้อน
ฉันก้มลงเก็บผ้าผืนนั้นใส่กระเป๋าอย่างเจียมตัว
"เข้าใจแล้วค่ะ ท่าน..."
แล้วเอโตสก็เดินจากไปพร้อมกับลูกกิลด์ของเขา
ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบและสิ้นหวัง
ต่างคนต่างทยอยกลับที่นั่งเดิมของตัวเอง
ฉันนั่งรออยู่อีกราวๆ ครึ่งชั่วโมง แต่ก็ดูไร่วี่แวว
วันนี้คงหางานไม่ได้แล้วล่ะ ฉันจึงตัดสินใจเดินกลับบ้าน
"เฮ้ย! พวก [แรงค์ F] ท่านไจเกีย หัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] ของพวกเราอยากได้คนไปช่วยในดันเจี้ยน ใครสนใจก็ตามมา"
หืม!? งานเหรอ
"ท่านครับ ไม่ทราบว่า รับกี่คนแล้วต้องทำอะไรบ้างเหรอครับท่าน"
"ท่านไจเกียจะเป็นคนตัดสินเอง หยุดพูดมากแล้วตามมา"
ทุกคนรีบก้มหัวขอบคุณเป็นการใหญ่ก่อนจะรีบเดินตามไป ส่วนฉันก็ไม่ลังเลที่จะตามไปเหมือนกัน
ยังไงฉันก็กำชับเอลด้าไว้แล้ว ว่าถ้าฉันกลับไปช้าแปลว่ามีงาน ให้เอลด้าทำอาหารกินกันไปเลย
ฉันจึงไปเข้าร่วมอย่างไม่เป็นกังวลอะไรมากนัก


โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ผมเดินทางไปสำนักงานดูแลนักผจญภัย สาขาย่อยตัวเมืองชั้นนอก
ที่หน้าเคาน์เตอร์ ผมยื่นบัตรโชว์แรงค์กับชื่อของตัวเองให้พนักงานดู พนักงานรีบต้อนรับอย่างเป็นกันเอง
"ไม่ทราบว่าคุณโรจามีเรื่องอะไรให้ทางเราช่วยคะ"
"ขอข้อมูลของนักผจญภัยที่ชื่อคาลิก้า เนฮิวหน่อยครับ"
"รับทราบค่ะ รอสักครู่นะคะ"
"ครับ"
รอสักพัก พนักงานก็ค้นเจอข้อมูล
"เธอเป็นนักผจญภัย [แรงค์ F] ที่พึ่งประเมินแรงค์ได้ไม่นานเองค่ะ ไม่ทราบความถนัดทางอาวุธ และอย่างที่คุณโรจาทราบ [แรงค์ F] ไม่มีวันสร้างผลงานได้หรอกค่ะ"
"แล้วครอบครัวเธอล่ะครับ"
"เธอกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็กค่ะ ตอนนี้อาศัยอยู่กับพี่สาวที่เป็นนักผจญภัย [แรงค์ D] ไร้อาชีพ และน้องสาวที่ยังไม่เคยประเมินแรงค์"
โลกใบนี้ถ้าได้สมัครเป็นนักผจญภัย ข้อมูลทุกอย่างทั้งชื่อ อายุ คนในครอบครัว ประวัติการทำงาน การใช้ชีวิต การทำผิดกฎหมาย ทุกอย่างจะถูกอาณาจักรรวบรวมเก็บไว้
นักผจญภัยสามารถขอข้อมูลบางอย่างจากนักผจญภัยคนอื่นได้ เพื่อใช้ตัดสินใจทำภารกิจร่วมกันหรือชักชวนเข้ากิลด์
หากเธอเป็น [แรงค์ E] ข้อมูลสำคัญส่วนตัวจะถูกปกป้องทันที มีแค่ [แรงค์ S] เท่านั้นที่ขอดูได้ทุกอย่าง
โชคร้ายที่เธอดันเป็นแค่ [แรงค์ F] อาณาจักรเก็บข้อมูลแต่ไม่ให้ความสำคัญในการปกป้องอะไรทั้งนั้น
"พี่สาวเธอถนัดใช้อาวุธกับการโจมตีแบบไหนครับ"
"เธอถนัดใช้ดาบค่ะ แต่ตอนนี้เธอเป็นนักผจญภัยไม่ได้แล้วเพราะความพิการทางร่างกาย"
"หนักหนาแค่ไหนครับ"
"ขาสองข้างกับแขนขวาขาดค่ะ แถมครอบครัวพวกเธอยังมีประวัติก่ออาชญากรรมในฐานหลอกลวงผู้อื่นไปชิงทรัพย์ด้วยค่ะ"
"ทำมากี่ครั้งแล้วครับ"
"ครั้งเดียวค่ะ และทำไม่สำเร็จด้วย"
งั้นก็ไม่มีอะไรน่าห่วง งั้นคำถามสุดท้าย
"บ้านของเธอ อยู่ที่ไหนครับ"
"ข้อมูลส่วนตัวไม่สามารถบอกได้ค่ะ แต่ทางเราสามารถนัดเธอกับคุณโรจามาเจอกันที่สำนักงานได้นะคะ โดยต้องขึ้นอยู่กับความสมัครใจของคุณเทียร่าด้วย"
"ไม่เป็นไรครับ แล้วถ้าเป็นบ้านของคาลิก้าล่ะครับ บอกได้ไหม"
พนักงานยิ้มกริ่มและพยักหน้าให้ผม
"อันนี้บอกได้ค่ะ"
*****
ไจเกีย หัวหน้า กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ไม่ถึงชั่วโมงข้าก็วิ่งมาถึงหน้าดันเจี้ยนเกิดใหม่
ในดันมีดวงไฟและกลุ่มคนจำนวนมากเดินไปทั่วทั้งชั้น
เป็นเรื่องปกติ หลังพบว่าดันเจี้ยนตายและกิลด์ที่เป็นเจ้าของจากไปแล้ว พวกที่รอเก็บของเหลือจะมารวมตัวกัน
พวกมันมีทั้งโจร อันธพาล ขอทาน พวกแสวงโชค รวมถึงพวก [แรงค์ F]
ไม่มีกฎที่ว่าใครมาก่อนได้ก่อน จึงมักมีการต่อสู้และเข่นฆ่ากันตายเพื่อแย่งชิงของกันเป็นประจำ
อัตราการตายสูงกว่าไปลงดันเจี้ยนระดับต่ำเสียอีก เพราะมีการใช้พวกรุม ทรยศหักหลัง เล่นเล่ห์หักเหลี่ยมกันตลอดเวลา
พวก [แรงค์ F] โง่ๆ ที่คิดง่ายๆ จึงมักมาเป็นเหยื่อให้โดนฆ่าทิ้งในนี้เสมอ
"ฉิบหาย! นั่นหัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] !"
เสียงตะโกนของมัน ทำให้ทุกตัวที่ชั้น 1 หันมามองข้าเป็นสายตาเดียว พวกมันสั่นกลัวและรีบถอยหนีให้ห่างจากข้าให้ได้ไกลที่สุด
ข้าไม่สนใจพวกมันแม้แต่น้อย อยากจะตามหาของเหลืออะไรก็ทำไป
แต่ถ้าไอ้ตัวไหนมันกล้าเอามีดของข้าไป ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ แน่นอน
หากเป็นอย่างที่ไอทูเก้มันพูด มีดอีกครึ่งที่เหลือต้องอยู่ที่ชั้นสุดท้าย
ดันเจี้ยนตายไปได้สักพักแล้วก็จริง แต่พวกมันน่าจะยังไปไม่ถึง
ข้าออกวิ่งเต็มกำลังรวดเดียวถึงชั้น 10 โดยไม่หยุดพัก
เพราะตาของข้ามองเห็นในที่มืดอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องใช้คบเพลิงหรืออุปกรณ์ให้แสงสว่างเหมือนพวกมัน
เป็นดังคาดพวกมันส่วนใหญ่สำรวจถึงแค่ชั้น 2 มีบ้างที่ล่วงหน้าไปถึงชั้น 4
งั้นมีดก็ต้องยังอยู่
ที่ชั้น 10 ค่อนข้างกว้าง อาจต้องใช้เวลาในการสำรวจสักพักใหญ่ๆ
แต่ไม่ทันเริ่มหา ข้าก็เห็นผู้หญิงนอนเปลือยกายเล่นอยู่บนพื้น
เคยได้ยินมาบ้างว่ามีพวกโรคจิตมาเอากันในดัน แต่แปลกตรงที่มาทำในชั้นสุดท้ายและดันยังไม่ร้างจากพวกรอเก็บของเหลือ
ไม่สิ ไม่มีกลิ่นสะอิดสะเอียนของน้ำเชื้อพวกตัวผู้ กลิ่นหรือร่องรอยของตัวอื่นก็ไม่มีตั้งแต่ชั้น 7ลงมา
จากรูปร่างและกลิ่นของผู้หญิงคนนี้ ข้ามั่นใจว่าไม่เคยเจอมันมาก่อน
ข้าเดินเข้าไปใกล้ แล้วเงื้อมือจะไปจิกหัวยกมันขึ้นมา
*****
เรเชล ฮีลเลอร์ส่วนตัวของ ไจเกีย หัวหน้ากิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
บนถนนในตัวเมือง มีรถม้า 10 คันขับเรียงต่อกันเพื่อออกจากเมือง
คันแรกเป็นของผู้คุ้มกัน มีนักผจญภัย [แรงค์ C] 6 คน
ฉันนั่งอยู่ในรถม้าคันที่สองพร้อมผู้คุ้มกันหญิง [แรงค์ B] 4 คน
มีสามคันใส่คนผิดแต่ละคนเอาไว้ แต่ละคันมีคนเฝ้าอยู่อีก 5 คน
แม้คนผิดทั้งสามจะถูกซ้อม หักแขนหักขาและมัดด้วยเชือกแล้วก็ตาม
ส่วนคันที่เหลือมาเพื่อเสริมการคุ้มกันฉัน
ปลายทางที่พวกเราไปเป็นดันเจี้ยนที่กิลด์เราซื้อสิทธิมาใช้ฟาร์มทรัพยากรและปล่อยให้มันโต
"เฮ้อ..."
ฉันนั่งถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เพราะเสียดายคนมีความสามารถ
งานก็เนี้ยบ อีกทั้งยังเอาใจใส่ในรายละเอียด แถมยังภักดีกับคุณไจเกียมากแท้ๆ
"เฮ้อ... ยุ่งอะไรไม่ยุ่ง ดันไปยุ่งกับของรักของไจเกียซะได้"
เมื่อถึงสถานีรถม้า ฉันก็สั่งให้หยุดรถ แล้วเดินตรงไปที่คันของลาโบ้
ลาโบ้ร้องไห้จนหนวดกับเคราเปียกจับตัวเป็นก้อน เอาซะหมดลุคคนแคระเลยนะคะ
ฉันชี้คทาไปที่เขา
"ฮีล"
หลังแสงสีขาวล้อมรอบทั้งตัว แขนขาที่หักกับบาดแผลทั้งหมดก็หายสนิท
"ปลดเชือกให้เขาทีค่ะ"
ผู้คุมปลดเชือกให้อย่างว่าง่ายและปล่อยเขาลงมาจากรถ ส่วนฉันยื่นกระเป๋าสองใบให้ลาโบ้ที่ยังงงจนทำตัวไม่ถูก
"นี่เงินชดเชยที่คุณสมควรได้รับจากการทำงานหนักให้เรากับเสบียงที่ใช้กินระหว่างทางนะคะ ฉันเสียดายความสามารถของคุณจริงๆ แต่ถ้าไจเกียยังเห็นคุณมีชีวิตอยู่ คุณลาโบ้โดนฉีกเป็นชิ้นๆ แน่ เพราะงั้นรีบหนีไปไหนก็ได้แล้วอย่ากลับมาที่อาณาจักรนี้อีกนะคะ"
แล้วคนแคระอายุคราวปู่ก็ร้องไห้ก้มหัวขอบคุณฉันยกใหญ่ ทั้งที่ฉันห้าม แต่เขาก็ยังก้มหัวขอบคุณไม่หยุด
"ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ครับคุณเรเชล บุญคุณนี้จะไม่มีวันลืมเลย หากคุณเรเชลมีเรื่องอะไรที่ผมช่วยได้ อย่าได้เกรงใจ ติดต่อมาหาผมได้ทันทีเลยนะครับ ถึงแม้ผมจะทำเป็นแค่สร้างกับซ่อมอาวุธก็ตาม"
"โชคดีนะคะ คุณลาโบ้ แล้วก็อย่าดื่มเวลางานอีกนะคะ"
"แหะๆ คราวนี้เข็ดของจริงเลยล่ะครับ"
แล้วฉันก็โบกมือลาส่งคุณลาโบ้ที่สถานีรถม้า ก่อนกลับรถม้าตัวเอง
พวกเราออกจากเมืองแล้วตรงไปดันเจี้ยนที่เราครอบครองอยู่
หน้าทางเข้ามีป้ายเขียนว่า ดันเจี้ยนของกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] กับสัญลักษณ์รูปเขี้ยวสีเงินส่องประกายติดอยู่
ดันเจี้ยนนี้มีทั้งหมด 17 ชั้น เป็นดันเจี้ยนทุ่งหญ้าไว้ให้แรงค์ต่ำในกิลด์เรามาฝึกฝีมือ และทุกๆ เย็นจะมีคนในกิลด์มากวาดล้างทิ้งทุกรอบเพื่อไม่ให้อันตรายเกินไป
พวกเราพามาจอก้ากับทูเก้ลงไปที่ชั้น 15
"ทูเก้ถึงนายจะไม่ได้เป็นคนทำ แต่การดูเด็กสาวถูกทรมานหน้าตาเฉย โดยไม่ห้ามหรือช่วยแม้แต่น้อย นายมันโคตรเลือดเย็นเลย"
"ครับ ไม่มีอะไรแก้ตัวครับ"
"รอดจากที่นี่แล้วหนีไปจากอาณาจักรนี้ให้ได้ล่ะ"
"ขอบคุณครับคุณเรเชล"
ฉันพยักหน้าให้ผู้คุ้มกันปลดเชือกกับส่งดาบให้เขา จากนั้นทูเก้ก็โดนทุบหัวจนสลบ
ฉันใช้ฮีลรักษาให้เขาเหมือนกับลาโบ้
แล้วเราก็พามาจอก้าลงไปชั้นสุดท้าย วางเธอไว้ตรงหน้าแกนดันเจี้ยน
"มาจอก้า ทำไมเธอถึงใจคอโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้ [แรงค์ F] ก็เป็นคนเหมือนพวกเรานะ ทำไมต้องจ้างให้ทรมานพวกเขาก่อนจะฆ่าอย่างโหดร้ายด้วย"
มาจอก้าจ้องหน้าฉันด้วยท่าทางเบื่อหน่าย ราวกับนิสัยที่เธอแสดงออกมาตั้งแต่แรกที่เข้ากิลด์นั้น เป็นแค่ของปลอม
"แล้วที่ท่านไจเกียสั่ง ไม่โหดร้ายหรือไง"
"ไจเกียเอาแค่เขี้ยว"
"แล้วเอาเขี้ยวไม่ทรมานเหรอจ๊ะ"
"อึก...!"
"เรเชล เอ๋ย เรเชล เธอก็น่าจะรู้ดีนี่ว่านังเด็กนั่นทรมานตั้งแต่โดนเลาะเหงือกแล้ว แล้วทำไมแม่พระอย่างแกไม่บอกให้ท่านไจเกียสั่งให้โรจาใช้ยาชาแล้วทำอย่างอ่อนโยนล่ะจ๊ะ"
"มาจอก้า!"
"แล้วทำไมไม่บอกให้ท่านไจเกียสั่งให้รักษาทุกคนหลังเลาะเขี้ยวของเขาออกมาด้วยล่ะจ๊ะ ค่าเขี้ยวก็ให้แค่ข้างละ 1 เหรียญทองแดง"
ฉันได้แต่ยืนกำหมัด โต้ตอบอะไรกลับไปไม่ได้ ไจเกียเป็นคนสั่งโรจาเองว่า ห้ามฮีลให้ เพราะมันแพงกว่าค่าเขี้ยว
"ทำไม อีตัวส่วนตัวของท่านไจเกีย ทำได้แค่สงสารเหรอจ๊ะ"
"มาจอก้า! เธอจะไปรู้อะไร!"
"ถ้าทำไม่ได้ ก็อย่ามาสอนคนอื่น อีตัวอย่างแกเอาเวลาไปบำเรอกามให้ท่านไจเกียไม่มีเวลาไปดูเขี้ยวชาวบ้านเขาจะดีกว่านะ จะได้ลดจำนวนเหยื่อได้ไง"
"..."
"อ้าวๆ เถียงไม่ออกเหรอจ๊าาาาา มีดเขี้ยวเล่มนั้นเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้ว ยังไงท่านไจเกียก็คลั่งแน่ ถ้าไม่อยากให้ลูกกิลด์คนอื่นตายฟรี คืนนี้ก็พยายามใช้ลิ้นกับร่างกายร่านๆ ปรนเปรอเยอะๆ หน่อยล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"


ฉันกับซานจึงได้แต่สงสัยว่าท่านไจเกียจ้างพวกเรามาทำอะไรกันแน่
ผ่านไปอีกหลายชั่วโมง หัวหน้าทีมรองก็เดินนำหน่วย 1 กับ หน่วย 2 ออกมาจากดันเจี้ยน
หน่วย 3 4 และ 5 ต่างส่งเสียงเฮลั่นออกมาพร้อมกัน
จากที่ได้ยินเขาพูดชมกัน สิ่งที่หัวหน้ากับลูกทีมช่วยกันแบกออกมาคือบอสดันเจี้ยน
แปลว่าดันเจี้ยนนี้ถูกพิชิตได้แล้วน่ะสิ
ชายที่เป็นหัวหน้าหน่วยชำแหละวางอุปกรณ์ในมือและถอดเสื้อกันเปื้อนออก จากนั้นก็หันมาเรียกพวกเรา
"ไปเริ่มงานของพวกเรากัน"
ฉันกับซานรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาไปทันที
ระหว่างเฝ้าดูการทำงานของหน่วย 5 ฉันได้ยินคนเรียกชื่อเขาบ่อยๆ จึงจำได้
คุณโรจา
เขาเป็นชายที่ดูท่าทางสุภาพ หน้าตาใจดี พูดกับทุกคนอย่างเป็นกันเองแม้แต่พวกฉัน ส่วนฝีมือการชำแหละนั้นรวดเร็วและแม่นยำ
ซากทุกชิ้นที่ผ่านการแยกส่วนจากมือเขาไม่มีส่วนใดเสียหายเลย
คุณโรจากับทีมงานสี่คน นำพวกเราเข้าไปในดันเจี้ยน
เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เปิดหูเปิดตา
ในชั้นแรกเป็นห้องขนาดใหญ่ที่จุคนได้ประมาณ 50 คน สภาพแวดล้อมคล้ายพื้นที่รกร้างที่มีแต่ก้อนหินน้อยใหญ่วางไม่เป็นระเบียบ
แต่ตอนนี้มีหลุมบ่อและความเสียหายรูปแบบต่างๆ ที่เกิดจากการปะทะกันเต็มไปหมด
คุณโรจาเห็นว่าฉันมองไปทั่วและทำสีหน้าสงสัยไปซะทุกอย่าง จึงยิ้มและอธิบายให้ฟัง
ดันเจี้ยนเกิดใหม่จะมีจำนวนชั้นระหว่าง 1 – 10 ชั้น ยิ่งลงลึกเท่าไหร่ตัวชั้นก็จะยิ่งกว้างใหญ่ มอนสเตอร์ก็ยิ่งดุร้ายและเยอะขึ้น
ดันเจี้ยนจะมีสภาพแวดล้อมแตกต่างกันไป ทั้งป่าดงดิบ ลาวา น้ำท่วม ทุ่งหญ้า ทะเลทราย พื้นที่รกร้าง สุสาน เป็นต้น
ซึ่งแต่ละดันเจี้ยนจะมีสภาพแวดล้อมเหมือนกันทุกชั้น หากชั้น 1 เป็นพื้นที่รกร้างอย่างที่พวกเราเจอ ทุกชั้นต่อจากนี้จนถึงห้องบอสชั้นสุดท้ายก็จะมีสภาพแวดล้อมแบบเดียวกัน แถมยิ่งลงลึกสภาพแวดล้อมก็จะยิ่งเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ
หากมีชั้นน้อยระดับความอันตรายก็น้อย ดันเจี้ยนที่เกิดมามีแค่ 1 – 3 ชั้น ทางสำนักงานจะเก็บเอาไว้เปิดให้นักผจญภัยเข้าไปฝึกฝีมือหรือฟาร์มได้อย่างอิสระ
เพราะดันเจี้ยนพวกนี้มอนสเตอร์อันตรายน้อย กับดักก็แทบไม่มี ถึงมีก็ไม่อันตรายถึงชีวิต เหมาะให้พวกมือใหม่ลงไปซ้อมมือ แต่ของที่ฟาร์มได้ในนั้นต้องถูกหักภาษี 50%
ส่วนดันเจี้ยนที่เกิดมามี 4 – 7 ชั้น สำนักงานจะเปิดให้กิลด์ประมูลไปเป็นของตัวเอง เพื่อเอาไว้ฟาร์มทรัพยากรหรือฝึกฝีมือ
กิลด์จะถูกเรียกเก็บภาษีตามจำนวนดันที่ครอบครองแทน ถูกและคุ้มกว่ามาก
ซึ่งวิธีฟาร์มของกิลด์มี 2 วิธี
1.ล้างบางมอนสเตอร์จนเกลี้ยงแล้วเอาศพออกมาทั้งหมด วิธีนี้ดันเจี้ยนจะไม่มีวันโต มอนสเตอร์ก็จะอยู่แค่ระดับเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง
2.ฆ่ามอนสเตอร์แล้วทิ้งศพไว้หรือหาศพของสิ่งมีชีวิตมาทิ้งให้แกนดันเจี้ยนดูดซับ วิธีนี้ทำให้ดันเจี้ยนเพิ่มชั้นและสร้างมอนสเตอร์ที่เก่งกว่าเดิมขึ้นมา พัฒนาได้จนกว่าจะพอใจ
แต่ถ้ากิลด์ที่พัฒนาดันเจี้ยนมากเกินไปจนรับมือไม่ไหว สำนักงานจะยึดมาประมูลขายให้กิลด์อื่นมาซื้อไป หากไม่มีก็จะส่งทีมไปกำจัดทิ้งแทน
และยังโดนลงโทษให้จ่ายค่าปรับตามมูลค่าทั้งหมดที่ทำได้ในดันเจี้ยนนั้นอีกด้วย
ส่วนดันเจี้ยนที่เกิดมามี 8 – 10 ชั้น ต้องถูกทำลายทิ้งในทันที
เคยมีอาณาจักรปล่อยให้โตเพื่อเก็บเกี่ยวทีหลัง เพราะยิ่งมอนสเตอร์เก่งเท่าไหร่ ชิ้นส่วนมันก็ยิ่งมีค่ามากขึ้นเท่านั้น
และความโลภนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้อาณาจักรล่มสลาย คล้ายๆ กับที่บ้านเกิดฉันเคยเจอ
ส่วนราชาอื่นๆ ที่เห็นบทเรียน จึงรีบออกกฎให้ทำลายทันที
ซึ่งวิธีทำลายดันเจี้ยนนั้นเข้าใจง่าย เพียงแค่คุณฆ่าบอสเฝ้าแกนดันเจี้ยนที่อยู่ชั้นล่างสุด แกนดันเจี้ยนก็จะปรากฏออกมา
เมื่อทำลายแกนดันเจี้ยนแล้ว มอนสเตอร์จะไม่เกิดออกมาอีก หลังจากนั้นประมาณอาทิตย์นึงดันเจี้ยนก็จะหายไปเอง
คุณโรจาบอกว่าสมัยนี้เขาไม่รีบทำลายแกนดันเจี้ยนกันแล้ว แต่จะใช้วิธีแกล้งดันเจี้ยนแทน
โดยการสร้างความเสียหายเล็กน้อยไปเรื่อยๆ เพื่อกระตุ้นให้ดันเจี้ยนเอาชีวิตรอด มันจะรีบสร้างมอนสเตอร์ออกมาปกป้องตัวเอง
ทำให้ล่าทรัพยากรไปได้อีกหลายตัวจนกว่าแกนดันเจี้ยนจะหมดพลังและแตกสลายไปเอง
ส่วนดันเจี้ยนที่พวกเราเดินอยู่นี้มีทั้งหมด 10 ชั้น เรียกว่าอันตรายตั้งแต่เกิด จำเป็นต้องกำจัดโดยทันที
และกิลด์ที่ชนะประมูลมาได้ก็คือกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] และคุณโรจาก็กำลังพาพวกเราไปยังชั้นสุดท้าย
ถึงจะสงสัยแต่ฉันก็ไม่ได้ถามว่าทำไมต้องไปชั้นสุดท้ายกัน อาจจะสั่งให้ไปช่วยลากบอสออกมาก็ได้มั้ง
ระหว่างทางเราก็เจอ [แรงค์ F] อีก 2 คน ที่ได้เข้ามาก่อนพวกเรา
ผู้หญิงที่บอกว่าเป็นโล่มนุษย์นั้นตอนนี้เธอนอนเป็นศพ ทั่วตัวมีบาดแผลจากมอนสเตอร์เต็มไปหมด อวัยวะบางส่วนฉีกขาดและแหว่งหาย เรียกว่าเลวร้ายเกินกว่าจะทนดูได้
เธอถูกซัมมอนลิงของนักอัญเชิญลากเชือกที่ผูกติดกับข้อเท้าไปตามพื้นทิ้งคราบเลือดไว้เป็นทางยาว
เคยได้ยินมาบ้าง แต่ไม่นึกว่าจะเป็นความจริง ว่า [แรงค์ F] ไม่มีค่าพอให้ใช้เวทรักษาหรือบัฟใส่
ฉันได้แต่ภาวนาให้เธอไปสู่สุคติในใจ
ส่วน [แรงค์ F] อีกคน ตอนนี้กำลังคลานสี่ขา ส่งเสียงร้องเหมือนหมู โดยมีกลุ่มคนใช้แส้เฆี่ยนไม่ก็ใช้เท้าถีบให้เธอคลานไปเรื่อยๆ
พวกเขาหัวเราะกับท่าทางของเธอไม่หยุด
ฉันรีบปิดหูและไม่หันกลับไปมอง เมื่อเธอโดนทำอะไรสักอย่างจนถึงกับต้องกรีดร้องเหมือนเสียงหมูใกล้ตาย
ขณะที่คุณโรจาพาพวกเราเดินลงไปเรื่อยๆ ฉันก็เริ่มหวาดกลัวจนอยากกลับบ้าน
ส่วนซานดูเฉยชากับสิ่งที่เห็น ราวกับเป็นเรื่องปกติที่ต้องพบเจอ
แต่ละก้าวของฉันเริ่มหนักอึ้ง หัวใจเต้นถี่รัว เหงื่อผุดไปทั่วร่างกาย และอึดอัดจนหายใจไม่สะดวก
ฉันเดินช้าจนโดนพวกเขาผลักให้เดินต่อ
กลับได้ไหม ถ้าขอร้องตอนนี้จะกลับได้ไหมนะ
ฉันรวบรวมความกล้าและหันหลังกลับไปเพื่อจะบอกพวกเขาว่าฉันขอไม่ทำต่อและยินดีชดใช้ค่าปรับ
แต่ทันทีที่หันไปพวกเขาก็ชักอาวุธชี้มาทางฉัน สายตาแต่ละคนเหมือนเตรียมฆ่าหากฉันเอ่ยปากออกมา
ฉันจึงได้แต่กลั้นน้ำตา กลืนคำพูดและหันกลับไปเดินต่อ
จนถึงชั้นสุดท้าย ที่นั่นมีสมาชิกบางส่วนกำลังแกล้งดันเจี้ยนกันอยู่ พวกเขาใช้ดาบทุบเบาๆ เพื่อบังคับให้มันสร้างมอนสเตอร์ออกมาเรื่อยๆ
คุณโรจาเข้าไปคุยกับนักเวท ก่อนจะหันมามองพวกเราด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรและพูดว่า
"เริ่มงานกันเถอะ"
หลังคุณโรจาพูดจบ นักเวทก็ใช้เวทเถาวัลย์พันรอบตัวฉันกับซานไว้แน่นจนขยับตัวไม่ได้
ฉันถูกเถาวัลย์อุดปากไม่ให้ส่งเสียงร้อง มันเข้ามาลึกถึงลำคอ
แต่ซานนั้นต่างกัน เขาถูกเถาวัลย์ง้างปากออกกว้าง
แล้วคุณโรจากับทีมงานก็ลงมือ พวกเขาวางอุปกรณ์ชำแหละขนาดเล็กบนโต๊ะหินที่นักเวทอีกคนสร้างขึ้นให้
คุณโรจาเดินหยิบผ้าขึ้นมาพันปิดปากและจมูก ก่อนสั่งให้ทีมงานหยิบอุปกรณ์ที่เขาต้องการมาให้
"เขี้ยวใหญ่ดี มิน่าท่านไจเกียถึงชอบ"
เขาใช้มีดที่ผู้ช่วยส่งให้ผ่าเปิดเหงือกออก ตามด้วยกรรไกรตัดเนื้อชิ้นใหญ่และใช้คีมดึงชิ้นเนื้อเล็กๆ ออกมา
แม้จะเป็นผู้ชาย แต่การถูกแซะชิ้นเนื้อออกมาจนเห็นรากฟัน ก็ทำให้เขากรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เลือกไหลทะลักออกมาผสมกับน้ำตาของเขาไม่หยุด แม้จะหมดสติก็ถูกปลุกขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดอยู่เรื่อยๆ
พอฉันจะหลับตาก็ถูกเถาวัลย์เกี่ยวหนังตาขึ้นไปเพื่อบังคับให้ดูจนจบ
นักเวทที่บังคับเถาวัลย์หัวเราะคิกคักใส่ฉันไม่หยุด
จนฟันเขี้ยวทั้งสองซี่ถูกถอนออกมาล้างและเก็บใส่กล่องหรูอย่างดี เวทเถาวัลย์จึงคลายออกจากตัวซาน
ซานเอามือกุมปากพร้อมกับนอนดิ้นไปมาบนพื้น
โรจายื่นกระดาษใบนึงให้ซานและอธิบายว่า
"นี่คือใบแจ้งหนี้ ทั้งหมด 3 เหรียญเงิน กับอีก 738 เหรียญทองแดง มาจากค่ายาที่นายใช้ตอนวิ่งตามพวกเราไม่ไหว หักลบกับค่าฟันเขี้ยว 2 เหรียญทองแดงแล้ว"
ซี่นึงได้แค่ 1 เหรียญทองแดง นั่นค่าเงินต่ำสุดเลยนะ แถมยังไม่รักษาให้ด้วย แล้วฉันที่ใช้ยาไปมากกว่าซานล่ะ
ซานหยิบใบแจ้งหนี้มาเก็บไว้ในเสื้อ แล้วรีบออกจากดันเจี้ยนไปด้วยสีหน้าเจ็บปวด
ไม่น่าเลย ฉันไม่น่ามาสมัครเลย
อยากกลับบ้าน แต่ไม่มีใครสงสารหรือเห็นใจ
โรจาและทีมงานย้ายอุปกรณ์มาไว้ข้างตัวฉันที่เริ่มสั่นเทา
พวกเขาเริ่มแกะผ้าออกจนหมด
"โห รูปทรงเขี้ยวสวยมาก ท่านไจเกียคงโปรดปรานของเธอมากแน่ๆ"
หากนี่เป็นคำพูดที่ทำให้กลัวแล้ว คำพูดต่อไปน่ากลัวยิ่งกว่า
"เธอมีพี่น้องไหม? พี่น้องเธออาจมีเขี้ยวสวยเหมือนเธอนะ"
ฉันเบิกตาออกกว้างเมื่อเจอกับคำถามแสนน่ากลัว
"ทำหน้าแบบนี้ แปลว่ามีสินะ"
ฉันออกแรงดิ้นสุดแรง ไม่ได้ จะให้พี่กับเอลด้าโดนแบบนี้ด้วยไม่ได้ แค่นี้พี่เทียร่าก็บอบช้ำพออยู่แล้ว ส่วนเอลด้าเธอทนการทารุณนี้ไม่ไหวแน่ๆ
แต่เถาวัลย์มันแทบไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
งั้นฉันก็จะอดทนจนกว่าจะจบ แล้วรีบพาพวกเธอหนี หนีไปให้ไกล
แต่ความหวังนั้นก็พังทลายในทันที
"เธอคงไม่มีโอกาสไปเตือนหรอก เพราะคุณมาจอก้าสั่งให้ผมทรมานแล้วค่อยฆ่าเธอทิ้ง"
ใครกัน? คุณมาจอก้าที่ว่า ฉันไม่เคยรู้จักกับคนชื่อนี้มาก่อนเลยนะ แล้วทำไมเค้าถึงอยากฆ่าฉัน
พอเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของฉัน คุณโรจาจึงอธิบายเพิ่ม
"คุณมาจอก้าเป็นหัวหน้าดูแลความเรียบร้อยภายในของสาขาย่อย กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] เธอระมัดระวังและดูแลห้องที่ท่านไจเกียใช้เป็นพิเศษ ซึ่งเธอดันไปฉี่ราดเข้าเนี่ยสิ หากเป็นลูกกิลด์ก็แค่ตักเตือนและตัดเงินเดือน แต่ถ้าไม่ใช่"
โรจาถอนหายใจให้กับความโชคร้ายของฉัน ก่อนจะพูดต่อ
"ถ้าเธอเป็นประชาชน ขุนนางหรือแรงค์สูงกว่านี้ เธอก็คงได้รับบทเรียนแค่เจ็บตัวล่ะนะ ถ้าจะโทษก็โทษที่เธอเป็น [แรงค์ F] เถอะ"
โรจาคว้ามีดแล้วปาดกระพุ้งแก้มอีกข้างของฉันจนฉีกไปถึงใบหู
"อื๊ออออออออออออออออ!"
จากนั้นก็เริ่มตัดเนื้อตรงแก้มกับริมฝีปากออกด้วยกรรไกร จนเห็นฟันครบทุกซี่
"ปกติก็แค่ง้างเหมือนซานแหละ แต่ได้รับเงินค่าจ้างมาสูง เลยขอทรมานแบบพิเศษให้นะ แบบนี้ทำงานง่ายกว่าด้วย"
เถาวัลย์ขยับอีกครั้ง มันรั้งแขนให้ฉันกางออก
แล้วนรกบนดินก็เริ่มขึ้น
ฉันถูกโรจาเลาะเหงือกทั้งแผงออกมา ตัดลิ้น ฟันทุกซี่ก็ถูกถอนออกมาหมด
ทั้งสองมือถูกลูกทีมเลาะหนังและเนื้อจนเห็นกระดูก พอกระดูกมือร่วงลงพื้น มันก็เลาะแขนฉันต่อ
โรจาที่เสร็จงานกับส่วนปาก ก็มาเริ่มขูดเนื้อตั้งแต่ช่วงคอจนถึงหน้าท้อง
ฉันร้องไห้จนเลือดไหลออกมาแทนน้ำตา กลืนก้อนเลือดที่ไหลลักลงคอไม่หยุด
หยุดที! หยุดสักที! ใครก็ได้! ช่วยด้วย!
ฉันขอโทษ! ฉันผิดเองที่ไปประเมิน! ผิดที่คิดจะเป็นนักผจญภัย! ผิดที่ฉันไม่เจียมตัว! เพราะงั้นขอร้อง! หยุดทีเถอะค่ะ!
พี่เทียร่าหนูขอโทษที่ไม่ยอมเชื่อฟังพี่!
เอลด้า ช่วยพาพี่เทียร่าหนีไปที! ขอร้อง! รีบหนีไปให้ไกล!
ชั่วโมงต่อมา ผิวหนังและกล้ามเนื้อถูกลอกออกมาจนเห็นถึงซี่โครงกับอวัยวะภายในเต้นตุบๆ ที่มันไม่หลุดออกมาเพราะถูกเถาวัลย์เส้นเล็กแทงทะลุและร้อยยึดเอาไว้
ฉันภาวนาเป็นอย่างสุดท้าย ซ้ำๆ
ได้โปรด!
ใครก็ได้!
ช่วยฆ่าฉันที!