บทที่ 42 อยู่เป็นเพื่อนฉันหกชั่วโมง
 รองเท้าเก่า...
 เฉินเมิ่งฉีตะลึงตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเยี่ยหวันหวั่นจะพูดคำแบบนี้ออกมาได้
 ต้องรู้ก่อนว่า กู้เยว่เจ๋อเป็นเหมือนเทพบุตรของเยี่ยหวันหวั่น ไม่ว่าใครก็ห้ามพูดถึงกู้เยว่เจ๋อไม่ดีแม้เพียงครึ่งประโยค
 เฉินเมิ่งฉีรู้สึกประหลาดใจ จ้องมองเธออย่างตกตะลึง “หวันหวั่น เธอ...เธอพูดถึงคุณชายกู้แบบนี้ได้อย่างไร! ทั้งหมดเป็นความผิดของเยี่ยอีอีผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้น พ่อของเยี่ยอีอีแย่งตระกูลเยี่ยไป เยี่ยอีอียังหน้าด้านมาแย่งคู่หมั้นของเธอไปอีก คุณชายกู้เพียงแต่ไม่อาจทำตามใจตัวเองได้ก็เท่านั้น สรุปแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมจู่ๆ เธอก็มีความคิดแบบนี้?”
 เยี่ยหวันหวั่นยึดมั่นเด็ดเดี่ยวอยู่กับกู้เยว่เจ๋อ เพื่อกู้เยว่เจ๋อแล้วเธอถึงขนาดยอมตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อแม่ของตัวเอง แล้วจะมาเปลี่ยนใจยอมแพ้กะทันหันเช่นนี้ได้อย่างไร
 เยี่ยหวันหวั่นพูดไปส่งๆ “ไม่มีอะไร แค่อยู่ๆ ก็คิดได้แล้วเท่านั้น”
 เฉินเมิ่งฉีรีบโน้มน้าวเธอ “หวันหวั่น เธออย่าใช้อารมณ์สิ รักกันมาตั้งหลายปี...”
 เยี่ยหวันหวั่นหาวนอนฟอดใหญ่ แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อไปแล้ว จึงพูดขัดจังหวะขึ้นมา “ฉันง่วงแล้ว คราวหน้ามีเวลาค่อยคุยกันนะ”
 เฉินเมิ่งฉีเดิมทีอยากพูดต่อ แต่ว่าเห็นเยี่ยหวันหวั่นหาวฟอดใหญ่ล้มตัวลงนอนกับเตียงแล้ว จึงทำได้เพียงขอตัวก่อน
 ทำไมถึงรู้สึกว่าเยี่ยหวันหวั่นกลับมาโรงเรียนคราวนี้ เหมือนจะมีตรงไหนแปลกไป...
 เมื่อก่อนเธอเชื่อและทำตามทุกคำพูดของตน ตอนนี้กลับเหนือการควบคุมของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกทั้งท่าทีที่มีต่อเธอก็ยิ่งดูเย็นชาขึ้นทุกวัน
 เมื่อมั่นใจว่าเฉินเมิ่งฉีจากไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็รีบลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำโดยเร็ว
 บทสนทนาที่เธอคุยกับเฉินเมิ่งฉีเมื่อครู่ ซือเยี่ยหานน่าจะได้ยินแล้ว คงจะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเฉินเมิ่งฉีแล้ว?
 เยี่ยหวันหวั่นดึงเปิดประตูห้องน้ำ รีบเชิญปีศาจร้ายออกมาโดยเร็ว “ขอโทษนะ ขอโทษ กลับไปแล้วล่ะ ที่แท้ก็เป็นเฉินเมิ่งฉี ฉันคิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจหอเสียอีก ทำเอาฉันตกใจแทบแย่”
 ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นเปิดประตู ร่างกายอันสูงใหญ่ของซือเยี่ยหานได้พิงแอบอยู่กับอ่างล้างหน้า ในตะกร้าด้านข้างก็มีเสื้อผ้าที่ใส่แล้ววางอยู่ข้างใน ด้านบนสุดของกองผ้าก็มีชุดชั้นในลายสตอเบอร์รี่ของเธอ
 เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที รีบคว้าผ้าขนหนูผืนหนึ่งโยนไปปิดมันไว้ แล้วแอบชำเลืองสังเกตสีหน้าของซือเยี่ยหาน
 เพียงแต่ ความคิดของซือเยี่ยหานแสดงออกชัดเจนมากว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาที่เธอจะเดาออกได้โดยง่าย ใบหน้าของชายหนุ่มไม่มีความผิดปกติอะไรแม้แต่น้อย เดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
 ซือเยี่ยหานมองเธออยู่หลายนาที จากนั้นก็ใช้นิ้วมือลูบไล้กรามอันละเอียดอ่อนของสาวน้อยอย่างเบามือ เสียงอันแหบพร่าดังก้องอยู่ในห้องน้ำอันคับแคบ “หกชั่วโมง จะให้อภัยเธอ”
 “ห๊ะ? หกชั่วโมงอะไร?” เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันรู้ตัว
 ซือเยี่ยหาน “นอนกับฉัน”
 เยี่ยหวันหวั่นนิ่งไป
 ……….………………………………………..


บทที่ 38 รางวัลหนึ่งจุ๊บ
ร่างกายของเด็กสาวหลังอาบน้ำมีความหอมตามธรรมชาติแผ่ซ่าน ริมฝีปากอ่อนนุ่มหวานสวยงดงามราวกับขนมไหมสวรรค์…
รังสีความน่ากลัวรอบกายชายหนุ่มราวกับมลายหายไปสิ้นภายในพริบตา โอนอ่อนยอมให้สาวน้อยจุมพิตคล้องรอบลำคอที่บอบบางและไร้ซึ่งปราการป้องกันตามอำเภอใจ
เมื่อสังเกตเห็นว่ารังสีรอบกายซือเยี่ยหานเเปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ในที่สุดหัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเยี่ยหวันหวั่นก็นับว่าวางใจได้บ้างแล้ว
เป็นแบบนี้แล้ว เมื่อกี้ที่เธอพุ่งไปที่ประตูก็ไม่ใช่การหนี แต่ทำเพื่อจะล็อคประตูเพื่อมาเร่าร้อนกับเขาเท่านั้น แบบนี้เขาคงไม่โกรธหรอกใช่ไหม?
“ที่รักคุณมาได้ยังไงคะ?” เยี่ยหวันหวั่นพยายามให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูประหลาดใจและดีใจมาก
ซือเยี่ยหานมองเธอนิ่งๆ ไม่พูดสิ่งใด นัยน์ตาเย็นชาราวกับสามารถมองทะลุวิญญานคนได้
เยี่ยหวันหวั่นหวั่นใจเล็กน้อย เขามองละครปาหี่น้อยๆ ของเธอออกอย่างนั้นเหรอ?
ผ่านไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ ขึ้นอย่างสบายๆ ว่า “มีคนไล่จีบเธอ...ต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือก?”
เยี่ยหวันหวั่นคิดอยู่นานกว่าจะรู้สึกตัวขึ้นมาได้ สิ่งที่ซือเยี่ยหานพูดคือเนื้อเพลงของเพลงนั้นที่เธอร้องเมื่อครู่
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกหมดคำพูด “ไม่มี ไม่มี! นั่นมันเนื้อเพลงเท่านั้นเอง!”
ต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือกอะไรกันเล่า...เบียดกันเต็มนรกขุมที่สิบแปดล่ะสิไม่ว่า!
คนที่กล้าจีบเธอยังจะรอดชีวิตได้เห็นดวงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้เหรอ?
ไม่ใช่สิ ประเด็นสำคัญคือ มีคนจีบเธอที่ไหนกัน ข้างกายเธอไม่มีแม้แต่แมลงวันสักตัว
“อ้อ! ใช่แล้วๆ! การสอบครั้งนี้ฉันสอบได้ที่หนึ่งของห้องเชียวนะ!” เยี่ยหวันหวั่นรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
นิ้วมือของซือเยี่ยหานวนเวียนเบาๆ อยู่กับเส้นผมเส้นหนึ่งข้างหูของเธอ ตอบรับคำหนึ่ง “อืม”
น้ำเสียงมั่นใจมากว่าต้องเป็นอย่างนั้น ไม่แฝงความแปลกใจและยากที่จะเชื่อแม้แต่นิดเดียว ราวกับการที่เธอสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้เป็นเรื่องที่ธรรมดาอย่างมาก
นึกถึงว่าวันนี้ต้องประสบกับความเคลือบแคลงใจนับไม่ถ้วน ปฏิกิริยาตอบรับของซือเยี่ยหานในเวลานี้ ทำให้ในใจของเธอเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้บางอย่าง
คิดไม่ถึงว่า คนเพียงคนเดียวที่เชื่อมั่นในตัวเธอ กลับเป็นซือเยี่ยหานอย่างคาดไม่ถึง
ซือเยี่ยหานเห็นเยี่ยหวันหวั่นเหม่อมองตัวเองอย่างผิดหวัง เหมือนว่าจะรู้สึกตัว นิ้วมือเรียวยาว พลันเชยคางของเด็กสาว ท่ามกลางสายตาประหลาดใจ เขาก็ประทับจูบลงไปเบาๆ บนริมฝีปากของหญิงสาว “ทำได้ดีมาก”
เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตา และกะพริบตาอีกครั้ง
เอ๊ะ...
นี่เธอกำลังได้รางวัลเหรอ?
เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ทำให้ซือเยี่ยหานคิดไปว่าตัวเธอกำลังขอรางวัลขอจุมพิตเนี่ย!
ช่างเถอะๆ ท่านอ๋องมีความสุขก็พอแล้ว
เวลานี้เอง เยี่ยหวันหวั่นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน จะว่าไปที่นี่คือหอพักหญิงนะ! เขาเข้ามาได้ยังไงกันแน่?
ไม่ใช่สิ ประเด็นสำคัญคือ เขาเตรียมที่จะออกไปตอนไหน?
ในเมื่อที่หอพักอาจจะมีคนมาตรวจห้องได้ตลอดเวลา หากถูกจับได้ว่าเธอซ่อนผู้ชายเอาไว้...
ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังเค้นสมองว่าจะโน้มน้าวให้ซือเยี่ยหานจากไปอย่างไร สายตาของซือเยี่ยหานตกไปที่เตียงว่างเปล่าของเธอแล้วเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย...
“ผ้าห่มล่ะ?”
“หา? ผ้าห่ม?” เยี่ยหวันหวั่นตกใจเล็กน้อย จากนั้นพอรู้สึกตัวก็เอ่ยปากตอบ “ตอนกลางวันอุ้มออกไปตากข้างนอก ยังไม่ได้เก็บกลับมา ให้ฉันไปเก็บไหมคะ…? ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย “อื้อ”
เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจทำไมอยู่ดีๆ ซือเยี่ยหานถึงถามหาผ้าห่มขึ้นมา วิ่งออกไประเบียงเก็บผ้าห่มอย่างงงงวย
หอบแฮ่กๆ ปูผ้าปูเตียงและผ้าห่มทั้งหมดจนเสร็จเรียบร้อย ตบหมอนสองสามที
ผ้าห่มและหมอนหลังจากตากแดดก็พองฟูอ่อนนุ่ม แผ่กลิ่นไอของแดด มองดูน่านอนสบายอย่างมาก
ชายหนุ่มมองดูอย่างพอใจ จากนั้น ขาเรียวยาวทั้งคู่เดินไปนอนลงบนเตียงของเธอ “ช่วยตั้งนาฬิกาปลุกหลังสองชั่วโมงให้ฉันที”
เยี่ยหวันหวั่นมองดูชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงเล็กของเธอ ทำท่าทางเตรียมตัวจะนอน เธอก็อึ้งไปเลย
คาดไม่ถึงว่าซือเยี่ยหานเตรียมที่จะนอนที่หอพักของเธอ!
.....................................................................


บทที่ 45 ชอบซือเซี่ย?
 เช้าวันถัดมา
 ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นตื่นขึ้นมา ซือเยี่ยหานก็ไม่อยู่แล้ว และไม่รู้ด้วยว่าเมื่อคืนเขากลับไปตอนไหน
 ชอบทำตัวลึกลับซับซ้อนจริงๆ
 เยี่ยหวันหวั่นบิดเอวเกียจคร้านหลังตื่่นนอน แล้วไปอาบน้ำแต่งหน้า
 วิกสีเขียวและรอยสักบนกายปรากฏอีกครั้ง เสื้อยืดประดับเลื่อมแวววาว กางเกงยีนส์ขาดหลายสิบรู รองเท้าบูทมีหมุดแหลมคมปักอยู่เต็มไปหมดคล้ายกับกระดานปักหมุดสองข้าง ผสมผสานกับการแต่งหน้าแบบกอธิค ผลลัพธ์โดดเด่นเหนือใคร
 จากอัตราการหันมองของฝูงชนตลอดทาง แสดงให้เห็นถึงความน่าตกใจของเธออย่างชัดเจน
 ระหว่างทางไปโรงอาหาร ก็ได้พบกับเฉินเมิ่งฉี
 “หวันหวั่น ฉันกำลังไปหาเธอพอดีเลย ไปกินข้าวเช้าด้วยกันเถอะ” เฉินเมิ่งฉีเห็นเธอแล้วก็เข้าไปคล้องแขนอย่างสนิทสนม
 ได้เห็นการแต่งตัวของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว เฉินเมิ่งฉีดวงตาเป็นประกายแพรวพราว คล้ายกับพอใจอย่างมาก
 ดูท่าคำพูดของตนเมื่อคืน เยี่ยหวันหวั่นฟังเข้าหูไปจริงๆ
 เมื่อไปถึงโรงอาหาร พวกนักเรียนโดยรอบต่างพากันซุบซิบนินทาแอบมองมายังคนทั้งสอง
 “รีบมาดูเร็ว! เยี่ยหวันหวั่นออกความน่าเกลียดขั้นสูงมาอีกแล้ว”
 “เฉินเมิ่งฉีจิตใจดีเกินไปแล้ว ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมเลิกคบกับยัยตัวประหลาดนั่นอีก เวลาสองคนนี่ยืนอยู่ข้างกันเหมือนสาวงามกับอสูรร้ายเลยจริงๆ”
 “พวกเธอเลิกพูดแบบนี้ได้แล้ว ยัยตัวประหลาดนั่นมีความสามารถมากเลยนะ ไม่เพียงสอบได้ที่หนึ่งของห้อง แต่ยังเอาชนะดาวห้องอย่างเฉิงเสวี่ยและกรรมการงานศิลปะวัฒนธรรมอย่างหานเสี่ยวหรู ได้โอกาสแสดงละครเวทีคู่กับซือเซี่ย!”
 “แม่เจ้า! จริงหรือหลอก? ยัยตัวประหลาดนี่พยายามทุกวิถีทางขนาดนี้เลย ไม่ใช่ว่าเกิดสนใจเทพบุตรของฉันหรอกนะ!”
 ……
 ได้ยินเสียงถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้าน เฉินเมิ่งฉีแววตาเป็นประกายขึ้นมา
 หรือว่าความรู้สึกของเยี่ยหวันหวั่นที่มีต่อคุณชายกู้จะจืดจางไปแล้ว เพราะว่าซือเซี่ย...
 เฉินเมิ่งฉียิ้มพลางกล่าว “ใช่แล้ว หวันหวั่นฉันยังไม่ได้แสดงความยินดีกับเธอเลย ได้ยินว่าเธอสอบได้ที่หนึ่งของห้องเหรอ?”
 ตรงหน้าของเยี่ยหวันหวั่นมีโจ๊กมันม่วงชามใหญ่ ซาลาเปาไส้เนื้อลูกโตสองลูก และก็เครปเจี่ยนปิ่งที่เติมเนื้อสามชิ้นไข่ไก่สองฟองและไส้กรอกแฮมหนึ่งชิ้น เธอกินไปพลางพูดไป “อืม แค่สอบเล่นๆ ทำไมเหรอ?”
 เฉินเมิ่งฉีรู้ว่าเยี่ยหวันหวั่นความจำเป็นเลิศ แต่เมื่อได้รู้ว่าเธอสอบได้ที่หนึ่งของห้องก็ยังรู้สึกแปลกใจมาก “เธอไม่ได้บอกว่าเกลียดการเรียนมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ก็หันมาตั้งใจเรียนได้?”
 เยี่ยหวันหวั่นกัดซาลาเปา “ความจริงก็เกลียดมาก ฉันเกลียดทุกสิ่งที่ไม่มีความยาก”
 เฉินเมิ่งฉีหน้าเสียไปเลยทันที สะอึกกับคำพูดของเธอจนพูดอะไรไม่ออก
 ทุกวันเธอต้องพยายามแทบตายกับการอ่านหนังสือและทำแบบฝึกหัด พยายามรักษาสิบอันดับแรกของชั้นเรียนไว้ให้ได้ คะแนนดีที่สุดก็ได้แค่ที่สามของห้อง ครั้งนี้รักษาอันดับไว้ไม่ได้จึงหล่นไปอยู่อันดับที่เก้า ผลที่ได้เยี่ยหวันหวั่นสอบเล่นๆ กลับสอบได้ที่หนึ่ง?
 เฉินเมิ่งฉีพยายามกลั้นความรู้สึกไม่เหมาะสมไว้ในใจ คะแนนดีแล้วอย่างไร? ตระกูลเยี่ยไม่ใช่ตระกูลเยี่ยของเยี่ยเส่าถิงอีกแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ใช่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเยี่ยที่สดใสงดงามอีกแล้ว เยี่ยหวันหวั่นในตอนนี้ยังไม่คู่ควรแม้แต่มาขัดรองเท้าให้เธอเลย
 “แล้วเรื่องของเธอกับซือเซี่ยเป็นอย่างไรบ้าง? เธอคงไม่ได้ชอบซือเซี่ยหรอกนะ?” เฉินเมิ่งฉีในที่สุดก็ถามถึงประเด็นหลักแล้ว
 อย่างไรแล้วช่วงที่ผ่านมาเยี่ยหวันหวั่นก็นั่งเรียนโต๊ะเดียวกับซือเซี่ย หรือว่าในช่วงเวลานั้น เยี่ยหวันหวั่นเกิดมีใจหวั่นไหวให้กับซือเซี่ย?
 เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน ดวงตาทั้งสองข้างพลันหรี่เล็กลง
 ดูท่าเรื่องของซือเซี่ยจะต้องรีบจัดการโดยเร็วแล้ว ไม่เช่นนั้นจะถูกเฉินเมิ่งฉีหยิบมาเล่นงานเธอได้อีก
 “ไม่ได้สนใจ” เยี่ยหวันหวั่นตอบส่งๆ ไปคำหนึ่ง
 ................................................................


บทที่ 48 คุณชายเก้ามีความรักแล้วเหรอ?
โม่เสวียนที่กำลังคิดเช่นนี้ ได้เห็นคุณชายใหญ่ที่เหมือนกับไม่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์แม้แต่น้อยผู้นี้ยิ้มเต็มๆ ตา
ไม่ใช่รอยยิ้มทะมึนน่าหวาดกลัว ไม่ใช่ยิ้มเย็นที่โหดเหี้ยมทำให้ผู้คนหวาดกลัว แต่เป็นรอยยิ้มด้วยความสุขอย่างปกติอันไม่น่าเชื่อ ราวกับน้ำแข็งที่แช่แข็งภูเขาในบริเวณหมื่นลี้มลายหายไปภายในพริบตา...
ถ้าหากพูดว่าซือเยี่ยหานที่ทำหน้าเย็นชานั้นหล่อเหลาที่สุดแล้ว ถ้าอย่างนั้นซือเยี่ยหานที่ยิ้มขึ้นมาก็สามารถล้มผู้ชายทุกคนได้เลย!
นอกจากโม่เสวียนแล้ว คนที่ตกใจที่สุดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณหญิงย่า
ร่างกายของคุณหญิงย่ากำลังสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำอย่างฉับพลัน นานแค่ไหนแล้วนะ… นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้เห็นเสี่ยวจิ่วยิ้ม
“เสี่ยวจิ่ว! กำลังดูอะไรอยู่เหรอ? มีความสุขขนาดนี้เชียว?” คุณหญิงย่าหน้าตาตื่นเต้น สอบถามอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด กลัวว่าสิ่งที่ตนเองเห็นเมื่อครู่นี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา
ใบหน้าของซือเยี่ยหานยังคงหลงเหลือร่องรอยความอ่อนละมุน แม้แต่น้ำเสียงก็ยังอ่อนโยนกว่าปกติ “ข้อความของแฟนครับ”
เมื่อคุณหญิงย่าได้ฟัง แม้จะตกใจในทีแรก แต่ต่อมาใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจยินดี “แฟน! เสี่ยวจิ่ว หลานมีแฟนแล้วเหรอ? มิน่าล่ะ… มิน่าย่ามองว่าหลานมีอะไรแปลกไป ที่แท้ก็มีความรัก เธอเป็นเด็กกผู้หญิงแบบไหนกัน อายุเท่าไร ทำงานอะไร? ที่บ้านทำอาชีพอะไร? ชื่อว่าอะไรล่ะ?”
โม่เสวียนที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดของซือเยี่ยหาน พลันนิ่งอึ้ง
แฟนเหรอ?
ที่เขาพูดคงไม่ได้หมายถึงเยี่ยหวันหวั่น ยัยผู้หญิงที่สมองไม่ค่อยดีคนนั้นใช่ไหม?
นิ้วมือเรียวยาวของซือเยี่ยหานแตะเบาๆ ที่โทรศัพท์ “หวันหวั่น เยี่ยหวันหวั่นครับ”
โม่เสวียนชะงักไป ใช่จริงๆ เสียด้วย!
คุณหญิงย่าผงกหัวรับด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความจริงจัง “หวันหวั่น? หวัน ที่เขียนด้วยอักษรข้างประเภทเกี่ยวกับสิ่งทอใช่ไหม? ชื่อไพเราะมาก! เจ้าเด็กคนนี้ มีแฟนแล้วทำไมไม่บอกย่าสักคำ ย่าก็รอให้หลานรีบตัดสินใจเสียที จะได้มีผู้หญิงสักคนคอยดูแลอยู่ข้างกายหลาน รอบข้างหลานแต่ละคนมีแต่พวกหยาบกร้านทั้งนั้น จะดูแลใครเป็นได้อย่างไร รีบพาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมาให้ย่าดูสักหน่อย!”
อารมณ์ของซือเยี่ยหานคงจะดีไม่น้อยทีเดียว ได้ยินดังนั้นกลับไม่ปฏิเสธ “ผมจะถามเธอดูครับ”
คุณหญิงย่ามีความสุขมาก “ดีเลย ดีๆ หลานพูดกับเธอดีๆ นะ อย่าทำให้เธอตกใจ ไม่ต้องกลัวไป ก็แค่การเจอกันธรรมดาๆ เท่านั้น”
“ครับ”
“เยี่ยหวันหวั่นชอบกินอะไร? มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม? ย่าจะได้ให้ห้องครัวเตรียมไว้ก่อน”
นัยน์ตาซือเยี่ยหานฉายแววอ่อนโยน “เธอไม่เลือกกิน อะไรก็ชอบกินไปหมดครับ”
“ไม่เลือกกินอย่างนั้นเหรอ ดีเลย ดีๆ”
ได้รู้ว่าหลานชายมีความรักแล้วอย่างไม่ทันคาดคิด คุณหญิงย่ารู้สึกมีแรงฮึกเหิมไปทั้งตัว และนั่งไม่ติดอีกต่อไปแล้ว ในเวลานั้นก็เริ่มจัดการให้คนรับใช้ทั้งหมดเตรียมการให้ดี และไปที่ห้องครัวกำชับให้คนรับใช้ไปซื้อวัตถุดิบอาหารมาแต่เนิ่นๆ
รอจนทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอได้ให้คนไปเรียกสวี่อี้มาพบ
“คุณหญิงใหญ่ ท่านเรียกผมเหรอครับ?” สวี่อี้จิตใจตุ้มๆ ต่อมๆ
สีหน้าคุณหญิงย่าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “นายทำงานยังไงห๊ะ? อยู่ข้างกายเสี่ยวจิ่วทุกวัน แต่กลับแม้แต่เรื่องใหญ่อย่างเรื่องที่เขามีแฟนแล้วยังไม่รู้?”
“หา? คุณชายเก้า...มีแฟนแล้วเหรอครับ?” สวี่อี้ทำหน้างงงวย
เห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา คุณหญิงย่าจึงยิ่งโมโห “ก็เด็กผู้หญิงที่ชื่อว่าเยี่ยหวันหวั่นคนนั้นยังไงล่ะ เมื่อกี้เสี่ยวจิ่วเป็นคนบอกฉันเองเลยนะ!”
เยี่ยหวันหวั่น!
สวี่อี้รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ
เยี่ยหวันหวั่น เขาต้องรู้แน่นอนอยู่แล้ว ผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างกายคุณชายเก้ามาเกือบสองปีแล้ว แต่หากจะกำหนดชื่อเรียกความสัมพันธ์อย่างจริงจังละก็ ทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นคุณชายเก้าบีบบังคับคนอื่นเขาอยู่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า? สองคนนั้นจะพูดว่าเป็นเพื่อนร่วมเตียงไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วจะเรียกว่าแฟนได้เหรอ?
อีกทั้งคุณชายเก้ายังห้ามพวกเขาพล่ามไร้สาระพูดเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูเยี่ยต่อหน้าคนอื่นอย่างเข้มงวดไม่ใช่เหรอ?
..................................................................................................


บทที่ 46 เทียบความหล่อกับคุณไม่ได้เลยสักหนึ่งในหมื่นส่วน
 เมื่อทานข้าวเช้าเรียบร้อย เยี่ยหวันหวั่นก็เดินเข้าไปที่ห้องเรียน
 เมื่อมาถึงระยะห่างอีกสิบกว่าก้าวจะเดินไปถึงประตูห้องเรียน เยี่ยหวันหวั่นก็มองเห็นแต่ไกลๆ ว่ามีคนสองสามคนชะเง้อศีรษะมองออกมานอกหน้าต่าง
 เมื่อเห็นว่าเป็นเธอแล้ว คนพวกนั้นเหมือนกับตกใจ รีบผลุบศีรษะเก็บลงไป ในห้องเรียนมีเสียงเจี๊ยวจ้าวดังขึ้นมาเป็นสาย
 จากนั้นก็เงียบลงอย่างน่าประหลาด
 เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่ห่างจากประตูห้องเรียนประมาณสามก้าว ฝีเท้าที่จะเดินไปข้างหน้าพลันหยุดชะงักลงทันที สายตาชำเลืองไปทางกรอบประตูด้านบนศีรษะที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร
 ตอนที่เธอหยุดไม่เดินต่อนั้น ในห้องเรียนก็เงียบกริบไร้สุ่มเสียง ราวกับทุกคนกำลังเฝ้ารอฉากยิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง
 เมื่อวานเธอดวงซวยถูกจับฉลากชื่อได้งานที่สร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ คนพวกนั้นไม่เล่นงานเธอก็บ้าแล้ว
 เยี่ยหวันหวั่นไม่รีบร้อน ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูต่อไป
 ผ่านไปพักหนึ่ง ก็มีศีรษะของคนที่อดไม่ไหวโผล่ออกมามองจริงๆ ด้วย ก่อนจะรีบผลุบกลับเข้าไปอย่างระแวดระวัง
 ไม่นาน เสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น
 ด้านหลังมีเสียงอุทานตกใจของชายหนุ่มดังขึ้น “โอ๊ยแม่เจ้า! ตกใจหมดเลย! เยี่ยหวันหวั่น...เป็นเธอเหรอเนี่ย...”
 จ้าวซิงโจวในมือถือหนังสือคณิตศาสตร์มาเล่มหนึ่ง ยกขึ้นทาบอก หน้าตาตกใจจ้องมองใบหน้าของเธอ ดูท่าทางเขาจะตกใจไม่เบาเลย “ใกล้เข้าเรียนแล้ว ทำไมยังยืนอยู่หน้าประตูไม่เข้าไปอีก?”
 “ทบทวนเรื่องราวในชีวิตอยู่ค่ะ เชิญอาจารย์เข้าไปก่อนเลย” เยี่ยหวันหวั่นถอยหลังไปก้าวหนึ่งยอมให้เขาไปก่อน
 จ้าวซิงโจวแสดงความพอใจมากกับท่าทีของเธอ “หึๆ สอบเลขได้ 0 คะแนน ตอนนี้รู้จักเสียใจแล้วสินะ?”
 จ้าวซิงโจวพูดพลางยื่นมือไปผลักประตูห้องเรียน
 วินาทีต่อมา ‘พรวด’ น้ำถังใหญ่เทราดจากศีรษะของจ้าวซิงโจวราดลงมา ครู่เดียวทำเขาตัวเปียกเป็นลูกนกตกน้ำ
 จ้าวซิงโจวตะลึงไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะระเบิดโมโหขึ้นมา “ฉัน...++! ฉันเพิ่งไปทำผมมาเมื่อเช้านี้! เด็กเปรตที่ไหน ไสหัวออกมาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้!”
 ในห้องเรียนมีเสียงโห่ร้องอย่างผิดหวังดังขึ้นก่อนหน้า ตามมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกของคนจำนวนไม่น้อย
 เฮ้ย! ทำไมคนที่ผลักประตูเข้ามาถึงเป็นอาจารย์เลข? ซวยแล้ว?
 นักเรียนห้อง F ทุกคนต่างรู้ว่าล่วงเกินอาจารย์ประจำชั้นได้ แต่อย่าได้ล่วงเกินอาจารย์เลขที่เห็นเขามีรอยยิ้มพูดด้วยง่ายท่านนี้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะถูกทรมานเหมือนตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน!
 จ้าวซิงโจวลูบน้ำที่ใบหน้าของตัวเอง ยิ้มเย็นชา “จะไม่ยอมออกมาใช่ไหม? ถ้ารอให้ฉันเจอตัวเอง แบบนั้นจะพูดจากันดีๆ แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ!”
 ผ่านไปนาน ในที่สุดก็มีนักเรียนหญิงสามคนและนักเรียนชายหนึ่งคนลุกขึ้นยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
 “พวกเธอสี่คนตามอาจารย์ไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!”
 เมื่อเดินผ่านเยี่ยหวันหวั่น จ้าวซิงโจวจ้องเธออยู่หลายวินาที ด้วยแววตาคับข้องใจ
 เยี่ยหวันหวั่นกระพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
 หลังจากจ้าวซิงโจวพาพวกนักเรียนที่ก่อเรื่องออกไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็เดินตรงเข้าไปหย่อนก้นนั่งลงที่ตำแหน่งด้านข้างกับซือเซี่ย ภายใต้สายตาโกรธเคืองของบรรดานักเรียนหญิงที่อิจฉาเธอ
 น่าจะเป็นเพราะหลังเลิกเรียนต้องไปซ้อมการแสดง วันนี้ซือเซี่ยจึงแต่งกายด้วยชุดสไตล์อังกฤษ พื้นเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ด้านข้างปักด้ายลิ่มทอง ติดกระดุมคอเสื้อสไตล์นักบวชมาถึงเม็ดสุดท้ายที่ต้นคอ ค่อนข้างสอดคล้องกับบทเจ้าชายที่เขาต้องแสดง
 โดยเฉพาะบุคลิกสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด และการแสดงออกที่เย่อหยิ่งสูงส่งของเขา
 เพียงแต่ก็น่าแปลก เพราะเขาเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลเยี่ย มีคนรักคนเอาใจเป็นหมื่นเป็นพัน ไม่มีใครจะมาอยู่ในสายตาของเขาได้เลยเหรอ
 แน่นอนว่าไม่รวมถึงเยี่ยหวันหวั่น
 แทบจะทุกวินาทีที่เขาได้เห็นเยี่ยหวันหวั่น ใบหน้าโดดเด่นแพรวพราวของชายหนุ่มจะถอดสีลงมา
 เยี่ยหวันหวั่นไม่ทันได้สังเกตอาการตกใจของเพื่อนร่วมโต๊ะ เธออาศัยโอกาสที่อาจารย์ไม่อยู่ หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความส่งให้ซือเยี่ยหาน เธอจะต้องชิงลงมือก่อนที่เฉินเมิ่งฉีจะลงมือ
 ซือเซี่ยกว่าจะข่มอารมณ์ตกใจจากเมื่อครู่ให้ผ่อนคลายลงได้ ได้เห็นว่าเยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่ากำลังส่งข้อความหาใคร แต่ก็บังเอิญมองเห็นเนื้อหาของข้อความที่เธอพิมพ์อย่างชัดเจน...
 [ที่รักคะ ช่วงนี้ทางโรงเรียนจัดการแสดงศิลปะ ทุกห้องต้องทำการแสดงหนึ่งรายการ ฉันถูกจับฉลากชื่อให้แสดงเป็นเจ้าหญิงสโนไวท์ อิๆ เก่งไหมล่ะ~ แต่น่าเสียดาย เจ้าชายที่เล่นคู่กับฉันหน้าตาขี้เหร่มากเลย เทียบความหล่อกับคุณไม่ได้เลยสักหนึ่งในหมื่นส่วน~]
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 49 รวมตัวคัดค้าน
หลังเลิกเรียน มีการฝึกซ้อมละครเวทีที่ห้องโถงเล็กของโรงเรียน
นอกจากนักแสดงไม่กี่คน ยังมีบรรดาแฟนคลับผู้ภักดีของซือเซี่ยและทีมองครักษ์อยู่ด้วย กลุ่มผู้หญิงทำหน้าแดงล้อมรอบซือเซี่ยเป็นวงกลมโดยมีเฉิงเสวี่ยเป็นผู้นำ ไถ่ถามทุกข์สุข ปลอบโยนเขาที่จิตวิญญาณถูกทำร้ายเพราะต้องเล่นละครคู่กับเยี่ยหวันหวั่น
“อาจารย์ก็จริงๆ เลย ใช้การจับฉลากตัดสินมันเหลวไหลจริงๆ!”
“นั่นสิๆ คิดไม่ถึงว่าจะให้เยี่ยหวันหวั่นมาแสดงจริงๆ ช่างเป็นการแปดเปื้อนซือเซี่ย”
“ซือเซี่ย นายอย่าเสียใจไปเลย ไม่อย่างนั้นพวกเรารวมตัวกันไปหาอาจารย์เพื่อคัดค้านเรื่องนี้กันดีไหม?”
...
เยี่ยหวันหวั่นปากคาบอมยิ้มแท่งหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ได้ยินคำพูดของผู้หญิงพวกนั้น มุมปากหยักโค้งเล็กน้อย
ดูจากท่าทางของผู้หญิงกลุ่มนี้แล้ว ทำไมทำอย่างกับว่าซือเซี่ยจะถูกข่มขืนอย่างนั้น?
ข้างหูเต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกผู้หญิง สีหน้าของซือเซี่ยเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความรำคาญ กำลังจะเปิดปากพูด ทว่ารอบข้างกลับเงียบลงอย่างประหลาด
เหลือบสายตาขึ้นมองไปทางประตู ก็เห็นอย่างที่คิดจริงๆ เยี่ยหวันหวั่นมาแล้ว
เพียงเยี่ยหวันหวั่นปรากฏตัว ก็ได้ดึงดูดลูกกระสุนทั้งหมดไปภายในพริบตา ผู้หญิงหลายคนวางมาดร้ายกาจพุ่งไปทางเธอ
“เยี่ยหวันหวั่น เธอยังมียางอายอยู่บ้างไหม คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามาจริงๆ นะเนี่ย”
“เรื่องเมื่อเช้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย”
“แย่งบทของเสี่ยวเสวี่ยของพวกเราไป แล้วยังกล้ามาวางอำนาจบาตรใหญ่อีก คิดว่าพวกเราทำอะไรเธอไม่ได้หรือไง?”
เยี่ยหวันหวั่นกวาดสายตามองผู้หญิงสามคนที่พุ่งเข้ามา
 สามคนนี้ก็คือผู้หญิงสามคนเมื่อเช้าที่วางแผนกลั่นแกล้งเธอ ผู้ชายอีกคนไม่ได้ปรากฎตัว คิดว่าคงสารภาพเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ตอนนี้ยังโดนจ้าวซิงโจวคุมตัวอยู่
ผู้หญิงสามคนนี้เป็นคนของฝั่งเฉิงเสวี่ยทั้งหมด ผู้ชายคนนั้นคือคนที่เฉิงเสวี่ยนับเป็นพี่ชายที่ในโรงเรียน ค่อนข้างมีอำนาจในชิงเหอ เป็นจอมอันธพาลของโรงเรียน ไม่มีใครกล้าผิดใจด้วย
ครั้งนี้ถ้าเธอไม่ได้สอดเท้าเข้ามา ไม่ว่าจะด้วยชาติตระกูล หรือจากอำนาจบารมีในโรงเรียน สุดท้ายบทตัวเอกนี้แปดสิบเปอร์เซ็นต์จะต้องตกอยู่ในกำมือของเฉิงเสวี่ย
ดังนั้น ไม่น่าแปลกใจที่เฉิงเสวี่ยจะเกลียดเธอรุนแรงขนาดนี้
เฉิงเสวี่ยสวมชุดกระโปรงลูกไม้สั่งตัดราคาแพง ยืนอยู่ข้างหลังผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังปกป้องเธอ ผิวขาวดวงตาแวววาว ใบหน้าแฝงความเป็นลูกครึ่งนิดๆ ยิ่งเพิ่มความงดงาม ยืนเคียงคู่กับซือเซี่ยช่างเป็นทิวทัศน์ที่งดงามไร้ที่เปรียบ ทั้งสองเสมือนเจ้าหญิงเจ้าชายในโลกนิทานจริงๆ
เวลานี้ ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของเฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความน้อยใจไม่ยินยอม แต่แม้ว่าความริษยาในดวงตาจะทำให้เธอดูร้ายกาจขึ้นหลายส่วน แต่เพราะร่างกายที่ดูดีร่างนี้ ยังคงทำให้ดูน่าสงสาร
เฉิงเสวี่ยไม่ได้เป็นเพียงดาวห้อง F ของพวกเขา ยังเป็นดาวโรงเรียนชิงเหออีกด้วย
เยี่ยหวันหวั่นจำได้ว่า ชาติตระกูลของเฉิงเสวี่ยคนนี้ไม่ธรรมดา รู้จักกับซือเซี่ยมาตั้งแต่เด็ก ในชาติก่อนเหมือนว่าต่อมาทั้งสองก็หมั้นกัน
ในเมื่ออายุดวงจิตของเยี่ยหวันหวั่นปาเข้าไปยี่สิบเจ็ดปีแล้ว ตอนนี้มามองกลุ่มผู้หญิง ก็รู้สึกเหมือนกำลังทะเลาะกับเด็กอย่างไรอย่างนั้น จึงเบ้ปากพูดขึ้น “เฮอะ ก็แค่บทเข้าคู่ไม่กี่วินาที ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?”
บทเข้าคู่ไม่กี่วินาที!?
บทระหว่างเจ้าชายกับเจ้าหญิงสโนว์ไวท์นั้นน้อยมากจริงๆ จนกระทั่งหลังจากเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ทานแอปเปิ้ลพิษเข้าไป เจ้าชายถึงจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอ
แต่ว่า!
บทเข้าคู่ไม่กี่วินาทีนั้นเป็นถึงบทจูบเชียวนะบทจูบ!
คิดถึงตรงนี้ เฉิงเสวี่ยกัดฟันจนฟันแทบแตก คำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่นจงใจยั่วโมโหชัดๆ “เยี่ยหวันหวั่น! เธออย่าได้รังแกกันเกินไป! ซือเซี่ย นายจะแสดงละครกับคนแบบนี้จริงเหรอ?”
น้ำเสียงนี้เต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกแย่งของรักไป
ใบหน้าของซือเซี่ยคล้ำลงถนัดตา ไม่อย่างนั้นล่ะ? เขาเป็นลูกผู้ชายจะให้กลับคำอย่างนั้นเหรอ?
“พอได้แล้ว ฉันเป็นคนจับฉลากเอง ทุกคนหุบปาก ตอนนี้เริ่มฝึกซ้อมกันได้แล้ว คนที่ไม่อยากแสดงก็ออกไปเดี๋ยวนี้!”
....................................................................


บทที่ 47 ไม่เคยเห็นเขายิ้มมาก่อน
 ได้เห็นข้อความของเยี่ยหวันหวั่น มีเลือดดันขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เกือบหายใจไม่ออกตายไปแล้ว
 ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็มีแต่ผู้คนรายล้อมเหมือนดวงดาวห้อมล้อมพระจันทร์ ไม่เคยถูกพูดให้ร้ายได้ถึงเพียงนี้
 หากว่ายัยตัวประหลาดคิดจะดึงความสนใจจากเขาจริง เช่นนั้นเธอทำสำเร็จแล้ว
 “เหอะ...ขี้เหร่?”
 ได้ยินเสียงจากด้านข้าง เยี่ยหวันหวั่นก็พบว่ามีคนเห็นเนื้อหาในข้อความของตนแล้ว เพียงแต่เธอไม่ได้รู้สึกหวั่นใจเลยแม้แต่น้อย มือยกโทรศัพท์ขึ้นมา ยิ้มตาหยีแลัวหันหน้าไปพูดกับเดือนโรงเรียนที่โกรธจนหน้าดำคล้ำ “ไม่ต้องรู้สึกต่ำต้อยนะ ความจริงนายก็หน้าตาพอใช้ได้อยู่ เพียงแต่เมื่อเทียบกับแฟนของฉันแล้ว ยังห่างไกลกันมาก!”
 ซือเซี่ยย่อมไม่มีทางท้าทายด้วยประโยคโง่เขลา ให้เธอเอาแฟนมาเทียบกันเลยว่าใครหล่อกว่าใครกันแน่ เขาสูดหายใจลึกจากนั้นก็หลับตาแล้วนอนหลับต่อ หากยังสนทนากับยัยปัญญาอ่อนนี่ต่อไป คาดว่าเขาต้องอกแตกตายแน่
 เยี่ยหวันหวั่นเบ้ปาก ชิ ที่แท้ก็ไม่กล้า~
 เวลานี้เอง คฤหาสน์ตระกูลซือ
 ซือเยี่ยหานเพิ่งจะตรวจร่างกายประจำวันเสร็จไปรอบแรก ตอนนี้ยังมีคุณหมอสูงวัยรออีกท่านหนึ่ง ตรงข้ามซือเยี่ยหานมีคุณหญิงย่าวัยเจ็ดสิบแปดสิบนั่งอยู่
 คุณหญิงย่ามีผมสีเงินทั้งศีรษะ ในมือถือสร้อยลูกประคำอยู่เส้นหนึ่ง เวลานี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าใจจ้องมองที่หลานชาย
 คุณหมอสูงวัยท่านนั้นกำลังจับชีพจรให้กับซือเยี่ยหาน สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ คุณหญิงย่าเห็นคุณหมอมีสีหน้าไม่ค่อยดี ใบหน้าของเธอยิ่งหมองหม่นตามไปด้วย
 แต่ตัวซือเยี่ยหานเอง หลังจากจับชีพจรแล้วก็นั่งจิบชาด้วยสีหน้าราบเรียบ ราวกับไม่ได้เป็นกังวลกับร่างกายของตัวเองเลย
 คุณหญิงย่าสีหน้าร้อนใจเอ่ยถาม “หมอโม่ หมอซุน พวกคุณสองคนบอกความจริงกับฉันมา ไม่อนุญาตให้โกหกแม้แต่คำเดียว ร่างกายของเสี่ยวจิ่วสรุปแล้วอาการขั้นไหนกันแน่?”
 โม่เสวียนเหลือบมองซือเยี่ยหาน กระแอมสองสามที ไม่กล้าพูดอะไร
 คุณหญิงย่าเห็นท่าทางเช่นนั้นแล้วก็ถลึงตาใส่เขา “คุณมองเขาทำไม! ฉันเป็นคนถามต่างหาก”
 โม่เสวียนกลั่นกรองเรียบเรียงถ้อยคำ จากนั้นจึงเอ่ยตอบ “เรียนคุณหญิงย่า ยังคงเป็นเหมือนเดิมครับ”
 คุณหญิงย่าแค่นเสียงเย็นชา “คุณเลิกหลอกฉันได้แล้ว! คุณบอกฉันมาว่าเมื่อคืนเขานอนกี่ชั่วโมง สองคืนก่อนเขานอนไปกี่ชั่วโมง สามคืนก่อนเขานอนไปกี่ชั่วโมง!”
 โม่เสวียนอับจนหนทาง ทำได้เพียงตอบไปตรงๆ “สามคืนก่อนการสะกดจิตล้มเหลว สองคืนก่อน...ก็ล้มเหลว...ส่วนเมื่อคืน คุณชายซือกลับมาที่สวนจิ่นหยวนตอนประมาณตีสามครับ และก็ไม่ได้ให้ผมไปบำบัดให้...”
 คุณหญิงย่าทำหน้าตกใจอย่างมาก “สามวัน! ทำไมไม่นอนมาสามวันอีกแล้ว!”
 โม่เสวียนไม่กล้าพูดอะไร หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่การนอนหลับของซือเยี่ยหานค่อนข้างแย่มาก
 เขาคาดการณ์ว่าเมื่อคืนน่าจะเป็นขีดจำกัดสูงสุดที่เขาจะรับได้แล้ว เป็นกังวลมาโดยตลอดว่าร่างกายของเขาจะมีปัญหาใหญ่ ดังนั้นวันนี้จึงตรวจสภาพร่างกายของซือเยี่ยหาน แต่ก็พบว่าไม่ได้แย่เท่าที่เขาจินตนาการไว้ จึงเกิดความรู้สึกประหลาดใจอย่างเลี่ยงไม่ได้
 คุณหมอสูงวัยที่ยืนอยู่ด้านข้างถอนหายใจยาว “คุณหญิงย่า ผมไม่ขอปิดบังท่าน สถานการณ์ของคุณชายเก้าในช่วงสองปีนี้หนักขึ้นทุกวัน การนอนไม่หลับส่งผลกระทบทางด้านอารมณ์ของเขามากขึ้นเรื่อยๆ หากยังหาวิธีที่ได้ผลไม่ได้ เกรงว่า...”
 คุณหญิงย่าถูกกระตุ้นด้วยคำว่า ‘เกรงว่า’ สองคำท้ายสุดที่ยังพูดไม่จบ “ฉันรู้แล้ว แต่ฉันรู้แล้วมีประโยชน์อะไร! พวกคุณก็คิดหาวิธีที่ดีๆ มาสิ! พวกคุณเก่งมากไม่ใช่เหรอ? ก็แค่โรคเล็กน้อยอย่างการนอนไม่หลับก็รักษากันไม่ได้แล้วเหรอ?”
 โม่เสวียนทำหน้าอับจนหนทาง “คุณหญิงย่าครับ คุณชายเก้าป่วยทางใจ เวลาที่เขาอารมณ์ดีก็จะนอนหลับได้มากขึ้น แต่เมื่อไรที่อารมณ์หม่นหมอง อาจเป็นไปได้ว่าไม่อาจหลับได้แม้เพียงหนึ่งนาที”
 คุณหญิงย่าตะคอกอย่างโมโห “งั้นก็คิดหาวิธีให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาสิ!”
 โม่เสวียนได้ยินแล้วก็ยิ้มฝืด ในใจคิดว่าไม่ใช่คุณจะไม่รู้ว่านิสัยของหลานชายตัวเองแย่ขนาดไหน คิดอยากจะให้เขาอารมร์ดี? พูดง่ายไปหน่อยแล้ว!
 พูดกันตามจริง เขาอยู่กับคุณชายเก้าผู้นี้มานานแล้ว จะเห็นเขายิ้มสักครั้งก็ไม่เคยมี?
 ในขณะที่บรรยากาศในห้องรับแขกกำลังตึงเครียด ซือเยี่ยหานที่นั่งอยู่บนโซฟา มีสีหน้าเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งกำลังดูโทรศัพท์ พลันหัวเราะเบาๆ ขึ้นมา “ฮ่ะๆ...”
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 44 ความสัมพันธ์ของฉันกับเธอ
 สวี่อี้รออยู่ในรถนานกว่าหกชั่วโมง ในที่สุดนายท่านของเขาก็ปรากฎตัวออกมาท่ามกลางม่านราตรี
 หกชั่วโมงกว่าเลยนะ...
 ไปทำอะไรกันแน่?
 แน่นอนว่าสวี่อี้ไม่กล้าถาม รีบเปิดประตูเบาะหลังอย่างรวดเร็ว
 บนรถ สวี่อี้อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองผ่านกระจกมองหลัง พิจารณาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง
 ซือเยี่ยหานเอาหลังมือยันที่หน้าผาก ใบหน้าหล่อเหลาผิดแปลกเปื้อนไปด้วยชั้นน้ำค้างแข็ง สะท้อนเป็นเงาบนหน้าต่างของรถ
 อารมณ์ของนายท่านดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนอยู่มาก มีแต่สีหน้าที่ยังไม่ค่อยดีเท่าไร
 อารมณ์ดี แต่สีหน้าไม่ดี?
 ดังนั้นเมื่อหกชั่วโมงกว่าก่อนหน้านี้นายท่านได้พบเจอกับสิ่งใด?
 หลังจากมีเรื่องจดหมายรัก ดูเหมือนว่าคนทั้งสองจะเงียบสงบไปมาก...
 เมื่อนึกถึงเรื่องจดหมายรัก สวี่อี้พลันขมวดคิ้วย่น
 หลังจากลังเลอยู่นาน ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “นายท่านครับ เฉินเมิ่งฉีคนนั้น คุณแน่ใจว่ายังจะเก็บเอาไว้หรือไม่ครับ?”
 เบื้องหลังของผู้หญิงคนนี้เขาตรวจสอบมานานแล้ว พ่อเป็นเจ้าของบริษัทเล็กๆ มีการติดต่อทางธุรกิจกับตระกูลเยี่ยอยู่บ้าง ตอนแรกที่เฉินเมิ่งฉีมาทำตัวตีสนิทกับเยี่ยหวันหวั่นและพี่ชายของเขา เพราะเป็นคำสั่งของพ่อเฉิน เพียงเพราะอยากสร้างความสัมพันธ์กับเยี่ยเส่าถิงเท่านั้น
 เฉินเมิ่งฉีก็ใจสู้ไม่ย่อท้อ ไม่เพียงแต่ได้ความไว้วางใจอย่างลึกซึ้งจากเยี่ยหวันหวั่น ถึงขั้นจัดการกับเยี่ยมู่ฝานได้
 เห็นว่าซือเยี่ยหานไม่พูดอะไร สวี่อี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดต่อไปว่า “สาวน้อยคนนี้จิตใจยากแท้หยั่งถึง เก็บไว้ข้างกายคุณหนูเยี่ยเกรงแต่จะมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ เห็นชัดว่าตั้งใจยั่วยุความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณหนูเยี่ย คนแบบนี้จะปล่อยให้อยู่ข้างกายคุณหนูเยี่ยต่อไปได้เหรอครับ? แม้ว่าจะเป็นเพียงสาวน้อยคนหนึ่ง ไม่พอให้ต้องกลัวอะไร แต่ว่าเธอก็มีอิทธิพลต่อคุณหนูเยี่ยมากเหลือเกิน”
 ซือเยี่ยหานได้ยินเช่นนั้น แววตากลับมาเย็นชาขึ้นอีกครั้ง สายตาที่คมดั่งปลายมีดมองจ้องไปทางด้านหน้า “นายคิดว่าความสัมพันธ์ของฉันกับเธอ จะให้ใครมายั่วยุตามอำเภอใจอย่างไรก็ได้เหรอ?”
 สวี่อี้เสียวสันหลังวาบเมื่อถูกสายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมอง แทบอยากจะแหงนหน้าตะโกนก้องฟ้า สุดยอดเกินไปแล้ว?
 นายท่านไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้คิดว่าความสัมพันธ์ของตัวเองกับคุณหนูเยี่ยเหนียวแน่นมากขนาดนั้น?
 เวลานี้ ในใจของสวี่อี้แน่ชัดแล้วว่า นายท่านไม่ได้เห็นมดตัวเล็กอย่างเฉินเมิ่งฉีอยู่ในสายตา
 แต่ว่าเยี่ยหวันหวั่นผู้หญิงโง่เขลาคนนั้นถูกล้างสมองง่ายจะตาย คุณไม่รู้เหรอ?
 เธอถึงได้ให้เบอร์ส่วนตัวของนายท่านกับผู้หญิงคนอื่นได้ เธอรู้หรือเปล่าว่าเบอร์โทรศัพท์นี้มีผู้หญิงจำนวนมากเท่าไรอยากจะได้มาครอบครอง?
 เธอรู้หรือไม่ว่ามีผู้หญิงอีกมากมายเท่าไรอยากได้นายท่านมาครอบครอง?
 เธอรู้หรือไม่ว่าหนึ่งในนั้นก็คือเพื่อนรักของเธอเอง
 แม้ว่านายท่านจะไม่ได้เห็นเฉินเมิ่งฉีอยู่ในสายตา แต่ก็ต้องพิจารณาสติปัญญาของเยี่ยหวันหวั่นสักหน่อย
 ทว่าน่าเสียดาย เขาไม่มีความกล้าพอที่จะพูดถ้อยคำเหล่านี้ต่อหน้านายท่าน
 เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่ยุ่งก็ดี เยี่ยหวันหวั่นตอนนี้ให้ความสำคัญกับเฉินเมิ่งฉีมาก หากว่านายท่านทำอะไรเฉินเมิ่งฉี ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะก่อเรื่องวุ่นวายอย่างไรบ้าง!
 ความจริงจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมนายท่านของเขาจะต้องยอมตามใจเยี่ยหวันหวั่นถึงขนาดนี้ หรือเป็นเพราะยังไม่ได้ใจเธอ?
 ตอนนี้ ก็หวังได้แต่เพียงให้เยี่ยหวันหวั่นคิดได้จริงๆ
 ดีไม่ดีหลังจากนายท่านได้ใจเธอแล้วอาจจะมาค้นพบทีหลังก็ได้ว่า ผู้หญิงก็แค่นี้เอง
 ……….…………………………………………………………..


บทที่ 50 ต่อให้คุกเข่าก็ต้องแสดงต่อไป
เพราะซือเซี่ยพูดออกมาแล้ว ในที่สุดการฝึกซ้อมจึงได้ดำเนินต่อไป
แม้ว่าคนอื่นๆ จะไม่ยินยอม แต่เพราะบารมีของซือเซี่ย จึงทำได้เพียงข่มอารมณ์เริ่มการฝึกแต่โดยดี
เยี่ยหวันหวั่นยักไหล่อย่างไม่สนใจ แสดงก็แสดงสิ ดูสิว่านายจะทนได้ถึงตอนไหน
บทของซือเซี่ยไม่เยอะนัก ระหว่างการซ้อมจึงนั่งหลับอยู่ข้างหน้าต่าง จนกระทั่งสุดท้ายถึงส่วนของเขาแล้วจึงถูกปลุกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“คือว่า...ซือเซี่ย ถึงบทของนายแล้ว...”
ฉากต่อไปคือคนแคระทั้งเจ็ดนำเจ้าหญิงสโนว์ไวท์วางในโลงแก้ว เจ้าชายแคว้นข้างเคียงรีบเร่งขี่ม้ามา ใช้จุมพิตที่อันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักทำให้เจ้าหญิงสโนว์ไวท์กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ซือเซี่ยขมวดคิ้วลืมตาขึ้นมอง จากนั้นก็สบตากับสายตาสงสารเห็นใจราวกับกำลังไว้อาลัยของทุกคน
นี่มันสายตาอะไรกันเนี่ย?
เยี่ยหวันหวั่นกระโดดไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่เตรียมการไว้ก่อนหน้านี้ ขยับขาทั้งสอง หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางแบบพกพาออกมา “รอเดี๋ยวนะ ฉันขอเติมหน้าหน่อย”
เติมอายแชโดว์ ปัดแก้มให้เข้มขึ้น แล้วเติมลิปสติกสีม่วงอีกสักหน่อย ผลลัพธ์ที่ได้สุดยอดระดับ MAX ไปเลย!
“โอเค ฉันพร้อมแล้ว” เมื่อทาลิปสติกเสร็จแล้ว เยี่ยหวันหวั่นแหงนหน้านอนลง
ภายใต้สายตาที่ฆ่าคนตายได้ของผู้หญิงทุกคน ซือเซี่ยลูบผมที่ยุ่งเล็กน้อยจากการนอนหลับ ปลดกระดุมคอเสื้อออกอย่างรำคาญใจ เดินเข้าไปตรงหน้าหญิงสาวทีละก้าวๆ
จ้องมองผมทรงแอฟโฟรสีเขียวของหญิงสาว การแต่งหน้าสไตล์เฮฟวี่เมทัล (Heavy Metal) ที่เหมือนกับผี รอยสักหัวกระโหลกอินดี้พร้อยไปทั้งตัว รวมทั้งลิปสติกสีม่วงจนเกือบดำบนริมฝีปากคู่นั้น กระเพาะของชายหนุ่มเกิดการปั่นป่วนอย่างรุนแรง
ซือเซี่ยกอดความคิดที่ว่าตายเร็วก็ได้เกิดใหม่เร็ว สูดหายใจเข้าลึก แล้วก้มตัวลงไปช้าๆ...
ฉลากที่ตัวเองจับขึ้นมาเอง ต่อให้คุกเข่าก็ต้องเล่นต่อไป!
“กรี๊ด อย่านะ!” มีผู้หญิงบางคนตกใจเสียจนหลับตาไม่มอง ราวกับนี่ไม่ใช่ภาพฝันในนิทานวัยเด็ก แต่เป็นหนังสยองขวัญอะไรสักอย่าง
“เฮ้ย คงไม่ได้จะจูบจริงหรอกนะ! พวกเราเป็นแค่เด็กมัธยมปลาย เล่นใหญ่มากไปไม่ได้ ฉากจูบแค่อาศัยมุมฉากก็พอแล้ว!”
“เพ้อเจ้อ ก็ต้องอาศัยมุมฉากอยู่แล้วสิ! แต่ว่าปัญหาคือต่อให้อาศัยมุมก็ทนไม่ได้ต่างหากเล่า”
...
อาศัยมุมฉาก? เขาเข้าใกล้เธอในระยะสามก้าวก็นับว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์แล้ว...
แทบจะในขณะที่ซือเซี่ยเพิ่งก้มตัวลงมาเข้าใกล้อีกนิด เขากลับยืดตัวกลับขึ้นไปทันที แล้วไออย่างรุนแรง สาวๆ ที่ห้อมล้อมอยู่เห็นดังนั้น ส่งน้ำส่งผ้าขนหนูให้เขาอย่างสงสารจับใจ
เฉิงเสวี่ยถลึงตามองเยี่ยหวันหวั่นอย่างแรง เห็นท่าทางของซือเซี่ย เธอสงสารเสียจนจะร้องไห้อยู่แล้ว “ซือเซี่ย อย่าทำให้ตัวเองต้องลำบากอีกเลยดีไหม?”
เยี่ยหวันหวั่นปีนลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าใสซื่อ “เอ๊? เป็นอะไรไป?”
ซือเซี่ยดื่มน้ำเข้าไปทั้งขวดถึงได้สงบลง เอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากว่า “เธอ...เปลี่ยนสีปากหน่อย...”
เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตาปริบๆ “กินแอปเปิ้ลพิษเข้าไปโดนวางยาพิษ ปากก็ต้องเป็นสีม่วง ถูกต้องแล้วนี่!”
ระหว่างคิ้วของชายหนุ่มแฝงด้วยความใกล้จะถึงจุดแตกหักเต็มที “หุบปาก ให้เปลี่ยนเธอก็เปลี่ยนสิ!”
“ก็ได้ เปลี่ยนก็เปลี่ยน~” เยี่ยหวันหวั่นเบ้ปาก ทำท่าเหมือนต่อว่าว่าเอาใจยากจริง สุดท้ายก็หยิบเครื่องสำอางออกมา ลบลิปสติกสีม่วงออก เปลี่ยนเป็นลิปสติกสีแดงสดที่ค่อนข้างปกติ
“แบบนี้ได้แล้วใช่ไหม?”
ซือเซี่ยหลับตา “ลองอีกที”
“อื้อ” เยี่ยหวันหวั่นทำได้เพียงนอนลงไปใหม่อีกครั้ง
ซือเซี่ยเดินเข้าไปหาเยี่ยหวันหวั่นใหม่อีกครั้ง ก้มหัวลงอีกครั้ง เข้าใกล้ช้าๆ...
จ้องใบหน้าที่แต่งหน้าฉูดฉาดหน้าเตอะ รวมถึงปากสีเลือด ครั้งนี้ ซือเซี่ยพุ่งออกนอกห้องเรียนไปเลย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดซือเซี่ยก็กลับมาในอาการเซื่องซึม มองดูเหมือนคนทั้งคนได้ถูกกระชากวิญญาณออกไปแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นเห็นดังนั้น ก็รู้สึกไร้คำพูด ตาหมอนี่สุดยอดจริงๆ ดื้อหัวชนฝาเพื่อรักษาหน้าลูกผู้ชาย คุ้มเหรอ?
ไปหาอาจารย์เพื่อคัดค้านแล้วขอเปลี่ยนคนซะก็จบเรื่องแล้ว เธอก็ไม่ต้องลงแรงมากขนาดนี้ด้วย!
....................................................


Intro
 "ป๋า นับอยากกินขนม"
 "เดินไปบอกควินซ์สิ"
 "พี่ควินซ์ไม่อยู่ ไปไหนไม่รู้"
 อืม เหมือนควินซ์จะลาช่วงเช้า
 ตอนนี้เพิ่งสิบโมง
 "สั่งแกร๊บให้เขามาส่งแล้วลงไปเอา" ผมเสนอทางเลือกให้
 "ถ้าสั่งแล้ว ป๋าลงไปเอาให้หน่อยสิ นับอ่านการ์ตูนอยู่"
 ปากกาที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่หยุดชะงักและอยากเอาจะมันขว้างใส่หัวน้องชายจอมเอาแต่ใจที่กล้าใช้ตัวเขาผู้เป็นประธานบริษัทคนนี้ลงไปเอาขนม
 "ป๋าไม่ว่าง" จะลงไปเอาให้มันก็ได้อยู่แต่งานของเขากองอยู่เต็มโต๊ะจนกระดิกไปไหนไม่ได้เลย "สั่งไอ้เก้าให้ซื้อมาให้สิ"
 "กว่าพี่เก้าจะมา ผมหิวตายพอดี" บ่นกระปอดกระแปดแล้วปิดหนังสือการ์ตูนจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดๆ "ผมลงไปเอาเองก็ได้!"
 สุดท้ายก็ทนความหิวไม่ไหวจึงต้องลงไปเอาของกินข้างล่างตึกเอง ผมยิ้มอ่อนกับท่าทางเอาแต่ใจของนับสอง จะว่าน้องทำตัวเอาแต่ใจก็ไม่ได้เพราะคนที่เลี้ยงนับสองให้มีนิสัยเสียแบบนี้มันก็พวกผมทั้งนั้น
 วันนี้นับสองมาอยู่ที่ทำงานกับผมเหมือนจะเป็นเรื่องน่าดีใจนะ น้องชายสุดที่รักมาเฝ้าเขาทำงาน แต่เปล่าเลย... วันนี้ไอ้เด็กเวรเก้ามันทำงานถ่ายโฆษณาอยู่ในสตูดิโอใหญ่ด้านหลังบริษัทของผม
 นับสองเลยมานั่งๆ นอนๆ รอไอ้เด็กนั่นที่ห้องทำงานผม คิดแล้วมันก็เศร้าใจ น้องเห็นแฟนดีกว่าพี่ชาย ฮึ่ย!
 ผมนั่งอ่านนั่งดูเอกสารจนปวดตาไปหมดจึงวางปากกาในมือลงแล้วจะกดโทรศัพท์เพื่อเรียกควินซ์ เลขาคนสนิทให้ไปชงเครื่องดื่มอะไรเย็นๆ
 แต่นึกได้ว่าอีกฝ่ายจะเข้าบริษัทช่วงบ่ายก็จำต้องลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปชงเครื่องดื่มเอง เปิดประตูออกมาจากห้องทำงานแล้วเปรยตามองโต๊ะทำงานของควินซ์ที่เป็นระเบียบบ่งบอกว่าตัวเจ้าของโต๊ะมีนิสัยเจ้าระเบียบขนาดไหนแล้วก็หลุดยิ้มออกมานิดๆ
 ขายาวก้าวเดินผ่านโต๊ะทำงานไปยังห้องครัวที่มีอุปกรณ์ครบครัน บางครั้งผมมีงานเยอะจนไม่มีเวลาปลีกตัวไปกินข้าวก็ต้องให้ควินซ์ไม่ก็แม่บ้านทำอาหารที่นี่
 "...กาแฟกี่ช้อนวะ"
 ผมขมวดคิ้วเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวเพราะปกติแล้วเขาก็แค่สั่งกาแฟกับควินซ์ไป ไม่ได้บอกว่าใส่อะไรเท่าไร ถ้าบอกว่าผมไม่รู้อัตราส่วนการชงกาแฟก็ใช่ ถูกต้องเลย ไม่รู้จริงๆ
 ดังนั้นจึงวางกระปุกผงเมล็ดกาแฟลงแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมเย็นๆ ออกมาแทน
 เมื่อได้เครื่องดื่มแล้วก็เดินกลับห้องไปนั่งทำงานต่อ ยังมีเรื่องการลงทุนภาพยนตร์ในต่างประเทศสี่เรื่อง และยังต้องเลือกนักแสดงส่งไปแคสติ้งในฮอลลีวูดอีก
 งานยุ่งจริงๆ
 กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งที่เห็นน้องชายตัวดีกำลังนั่งกินไก่บอนชอนที่ไม่รู้ว่ามันไปเหมามาทั้งร้านรึไง มีถึงสี่ห้ากล่องใหญ่ แต่เชื่อเถอะว่ากินหมด
 เลิกสนใจนับสองแล้วกลับไปนั่งทำงานต่อ จนถึงเวลามื้อเที่ยง ผมก็ยังคงนั่งทำงานต่อ ตอนนับสองชวนออกไปหาข้าวกินก็ปฏิเสธไป...
 "ป๋านี่บ้างานจริงๆ" นับสองบ่นทิ้งท้ายแล้วเดินออกไป
 "เคลียร์งานก่อนไปทริปไง หรือจะให้ป๋าหอบงานไปด้วย"
 "งั้นป๋ารีบทำเลยแล้วจะเอาข้าวอะไรมั้ย"
 "เดี๋ยวป๋าสั่งเอา"
 นับสองพยักหน้าแล้วพูดทิ้งท้ายก่อนไป "อย่าหักโหมมากนะ"
 ผมพยักหน้าตอบส่งๆ ไม่ได้อยากบ้างานแต่ช่วงนี้งานมันเยอะ เร่งทำเอาช่วงนี้เพราะเดี๋ยวสิ้นเดือนจะได้ไปเที่ยวทริปครอบครัวได้อย่างสบายใจน่ะสิ
 ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าในห้องตอนนี้มีคนเดินเข้ามาใหม่... ปากกาในมือถูกดึงออกไปในจังหวะที่กำลังจะเซ็นตกลงสัญญาการลงทุนภาพยนตร์
 ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจกำลังจะตวาดใส่การกระทำอุกอาจแต่พอเห็นว่าคนที่ดึงปากกาออกเป็นใครก็เก็บปากแทบไม่ทัน
 "เที่ยงแล้ว ทำไมไม่กินข้าว" เสียงดุมาพร้อมกับแววตานิ่งเรียบทำเอาผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เหมือนกัน
 "กลับมาแล้วเหรอ"
 "ผมถามคุณ ไม่ใช่คุณถามกลับนะบอส" เสียงแหบว่าตำหนิแล้วจัดการหยิบแฟ้มดึงเอกสารมาปิด "ไปนั่งโซฟาแล้วกินข้าวซะ ผมซื้อมาให้แล้ว"
 ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วต่อรอง "ขอเซ็นสัญญาอันเมื่อกี้ก่อน" ไหนๆ ก็อ่านครบจบหมดแล้วก็เซ็นให้มันเรียบร้อยไปเลยสิ
 "อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ไปกินข้าว" ควินซ์ไม่สนใจยังคงจัดการเก็บแฟ้มมากมายบนโต๊ะต่อไปและยังหอบหนีออกไปวางที่โต๊ะทำงานด้านนอกของตัวเองอีก
 "..." ผม
 เดี๋ยวนะ ผมเป็นเจ้านายรึเปล่า
 แต่เอาเถอะ ขี้เกียจเถียงกับควินซ์เพราะไม่เคยเถียงชนะ ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โซฟาตัวที่นับสองเคยนั่ง กล่องไก่บอนชอนที่เคยมีไก่อยู่เต็มกลับไม่มีให้เห็นสักชิ้น น้องผมนี่มันกินเยอะจริงๆ กินเสร็จแล้วไม่เก็บอีก น่าตีจริงๆ
 ผมจัดการเก็บกล่องอาหารของนับสองใส่ถุงให้เรียบร้อยก่อนจะดูข้าวกลางวันที่ควินซ์ซื้อมาให้ มันเป็นเบนโตะจากร้านอาหารญี่ปุ่นร้านโปรดของผมเองและยังมีซูชิเซทอีกกล่องใหญ่
 ควินซ์กลับมาอีกครั้งพร้อมยกน้ำผลไม้มาสองแก้ว "เอาอันไหน"
 "อันไหนก็ได้"
 ควินซ์วางแก้วน้ำองุ่นให้ผมแล้วเอาน้ำส้มให้กับตัวเอง จากนั้นมือเรียวก็ยื่นมาหยิบเบนโตะอีกกล่องออกมา
 "ยังไม่ได้กินข้าวมาเหรอ" ผมถามขณะดึงตะเกียบแยกออก
 "อืม ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน" สีหน้าควินซ์วันนี้ดูตึงเครียดกว่าทุกวัน "มื้อแรกของวันเลย"
 "มีเรื่องอะไรรึเปล่า" ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอย่างไม่คิดอะไรมากเพราะพวกเราสองคนก็ไม่ใช่แค่เจ้านายลูกน้องแต่ยังเป็นเพื่อนสนิทกัน คบกันมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว
 "มีเรื่องที่บ้านนิดหน่อย"
 "แม่มาหาเหรอ" บ้านเกิดควินซ์ก็เหมือนกับผมที่อยู่เชียงใหม่แต่มาเรียนมาทำงานที่กรุงเทพ "แม่ว่าไง บ่นเรื่องไม่กลับไปเยี่ยมบ้าน?"
 "ถ้าบ่นเรื่องนี้เหมือนทุกทีก็ดี" สีหน้าของควินซ์ดูกังวลจนผมแปลกใจ "ครั้งนี้มัน...เฮ้อ"
 พูดแบบนี้มันกระตุ้นต่อมเสือกให้ทำงานจริงๆ
 ผมคีบซูชิเข้าปากก่อนเมื่อกลืนลงคอไปแล้วก็ถาม "แล้วครั้งนี้มันเรื่องอะไร"
 ปกติคุณป้าเขาก็บ่นอยู่ไม่กี่เรื่อง เรื่องควินซ์ไม่ค่อยกลับไปเยี่ยมบ้าน ควินซ์ทำงานหนักเกิด ควินซ์ไม่ค่อยพักผ่อน อืม ก็บ่นด้วยความรักความเป็นห่วงตามประสาแม่นั่นแหละ
 ครั้งนี้ก็คงเหมือนที่แล้วๆ มา
 "แม่บอกว่าผมอายุเยอะแล้ว"
 สามสิบสองเยอะเหรอ ก็ไม่นะ
 ผมเพียงแค่ขมวดคิ้วไม่ได้แย้งอะไร ปล่อยให้เพื่อนพูดระบายออกมาและตัวผมก็แค่นั่งรับฟังแล้วก็กินข้าวไป
 "แม่อยากให้ผมแต่งงาน"
 "...!"
 "บอกให้หาลูกสะใภ้สวยๆ ดีๆ ให้เขาได้แล้ว"
 "...!!"
 "เขาอยากอุ้มหลาน"
 "...!!!"
 ควินซ์ถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยและกังวลใจหัวคิ้วยังไม่คลายออก "ผมว่าผมคงต้องหาแฟนอย่างจริงจังแล้ว อ้าว แล้วทำไมตะเกียบหักแบบนั้นล่ะบอส"
 ผมสะดุ้งโหยงแล้วมองตะเกียบในมือที่ตอนนี้หักครึ่งคามือไปแล้วด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเหมือนกัน
 "ตะเกียบมัน มันเปราะ จับนิดจับหน่อยก็หักแล้ว" บ่นอย่างไม่พอใจแล้วโยนตะเกียบทิ้งคล้ายจับต้องของร้อน "ร้านนี้ใช้ตะเกียบไม่ได้มาตรฐานจริงๆ"
 "งั้นผมจะไปหยิบอันใหม่ให้" ควินซ์ไม่ได้ติดใจอะไร วางตะเกียบตัวเองลงแล้วลุกเดินไปข้างนอกเพื่อหยิบตะเกียบชุดใหม่ให้
 นัยน์ตาคมกริบทอดสายตามองแผ่นหลังบางแต่เหยียดตรงดูสุขุมของควินซ์ด้วยความรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าเมื่อกี้มีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง
 ไม่รู้ว่าระหว่างหัวใจกำลังสั่นไหว
 กับคำว่าเพื่อนกำลังสั่นคลอน
 ผมไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน....หรือบางทีอาจจะทั้งคู่
 ในตอนที่ผมกำลังสับสนอยู่ก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เมื่อหันไปก็เห็นนับสองกำลังยืนพิงประตูดูดชานมไข่มุกอยู่
 "ยัง ยังไม่รู้ตัวอีก ไอ้พี่โง่"
 "..."
 "จะรอให้ตัวเองเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวก่อนรึไงถึงจะรู้ตัว"
 เพื่อนเจ้าบ่าวอะไร
 แสลงหูชะมัด!
 ถ้าเป็นเจ้าบ่าวก็ว่าไปอย่าง ค่อยรื่นหูขึ้นมาบ้าง...
 เดี๋ยวนะ! นี่ผมกำลังคิดบ้าอะไรเนี่ย!
 "โง่จริงๆ พี่กู เฮ้อ"


"ทริปนี้นายอยากซื้ออะไรก็ซื้อ จะซื้อบ้านที่ฮ่องกงก็ตามใจ"
 "..."
 "ฉันจ่ายเอง"
 หลังจากได้ยินแบบนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะปิดไอแพดแล้วยื่นมือไปดึงไหล่ของนับหนึ่งให้หันเข้าหาตัวผม คนถูกดึงเป็นมึนงงไปนิดหน่อยและตัวแข็งทื่อไปเลย
 "อยู่นิ่งๆ" ผมพูดเบาๆ แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากของเพื่อนสนิท
 "ทำไม" นับหนึ่งขมวดคิ้วจ้องผมตาเขม็ง
 แตะๆ คลำๆ หน้าผากแล้วก็ไม่ได้รับรู้ถึงอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติจึงถอนมือออก "ไม่มีไข้แต่ทำไมพูดจาแปลกๆ"
 "มึง..." คนถูกหาว่าป่วยถลึงตาใส่ผมอย่างโมโห
 "หรือล้มหัวฟาดมา" เริ่มกังวลแล้วนะ
 "กูปกติดี!" เสียงทุ้มต่ำว่าลั่นรถแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นคล้ายจะโกรธผม "ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย"
 อ้าว ด่ากูอีก อะไรวะ
 เจออาการบึ้งตึงของนับหนึ่งเข้าก็ไม่ได้เครียดอะไรเพราะมันเป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ผมเลยบ่นให้มันพึมพำบ่นกับกุมารทองไป เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะอารมณ์ดีขึ้นเอง ปล่อยๆ ไปก่อน
 และแล้วพวกเราก็ฝ่ารถติดมาถึงร้านมาดามลิลลี่ได้ก่อนเวลานัดถึงสิบห้านาที มันค่อนข้างทำให้ผมเบาใจเลย
 ผมแจ้งพนักงานต้อนรับของร้านถึงชื่อและห้องที่จองไว้ ก่อนจะเดินตามพนักงานเข้าร้านไป โดยมีคุณบอสจอมหงุดหงิดที่ยังไม่หายหน้าบึ้งเดินตามหลังมา
 เชื่อเถอะ ถ้าคุณศศิกานต์มาก็คงต้องยิ้มแย้มการค้าอยู่ดี ตอนนี้อยากจะทำหน้าบูดเป็นตูดหมึกก็เรื่องของมัน
 "จะสั่งอาหารเลยรึเปล่าครับ" พนักงานเด็กหนุ่มวัยยี่สิบเอ่ยถามผมอย่างระมัดระวังเพราะไอ้คนที่มากับผมมันแผ่รังสีหงุดหงิดไปทั่วซะชาวบ้านไม่กล้าเข้าใกล้
 ผมพลิกนาฬิกาข้อมือดูเวลาเล็กน้อย "เริ่มเสิร์ฟอาหารตอนสองทุ่มนะ" หยิบรายการอาหารเล่มโตส่งให้เจ้านาย "คุณจะสั่งเองหรือให้ผมสั่ง"
 "ฉันจะสั่งเอง" ปกตินับหนึ่งไม่ชอบทำเรื่องอะไรจูจี้จุกจิกนัก อย่างสั่งอาหารก็มักให้ผมเป็นคนทำ ตัวเองนั่งกระดิกเท้ารอกินอย่างเดียว
 ผมถึงบอกไงว่าวันนี้มันแปลก ไม่รู้เพราะสนิทกันจนเห็นไส้เห็นพุงรู้นิสัยดีซะจนมีอะไรแปลกประหลาดนิดหน่อยก็จับสังเกตได้แล้ว ปล่อยให้เจ้านายเอาแต่ใจสั่งอาหารไป
 พอฟังรายการอาหารที่สั่งไปแล้วมันก็คุ้นๆ จะเป็นอาหารจานโปรดของผม หันเหสายตาไปมองเพื่อนสนิทตัวเองเงียบๆ ด้วยความรู้สึกไม่ชิน
 จู่ๆ เหมือนได้รับความใส่ใจจากเพื่อนก็อดที่จะขนลุกไม่ได้... มันตั้งใจสั่งให้ผมเหรอ
 "เอาเท่านี้ก่อน" นับหนึ่งว่าเสียงขรึมหน้านิ่งแล้วส่งเล่มเมนูคืนไปก่อนจะหันมาสบตาผม "มองอะไร"
 "ไม่มีอะไร" ยิ้มน้อยๆ แล้วหันมาสนใจแฟ้มเอกสารในมือ
 "ฮึ ฉันสั่งของที่ฉันชอบกินต่างหาก" เหรอ อ้อเหรอ อ้อๆ ตามนั้นๆ
 ผมเพียงยิ้มไม่ตอบโต้อะไรแต่รอยยิ้มของผมมันคงดูกวนประสาทล่ะมั้ง
"หยุดยิ้มได้แล้ว น่าเกลียด" มันสั่งพร้อมกับพ่นลมหายใจระบายอารมณ์งุ่นง่าน "แล้วนี่กี่โมงแล้ว คุณศศิกานต์จะมายัง"
"ยังไม่ถึงเวลานัด" อีกห้านาทีถึงจะเป็นเวลานัด "รถอาจจะติด"
แต่ถ้าคุณศศิกานต์มาเลทเกินสิบนาทีเมื่อไร... การคุยธุรกิจวันนี้เป็นอันจบทันที นับหนึ่งค่อนข้างเป็นคนตรงต่อเวลา อันที่จริงคนตรงต่อเวลามันคือผมต่างหาก นับหนึ่งจะไม่ชอบคนที่มาเลท หากเลทถึงสิบนาทีจะไม่มีการคุยงานแล้ว จะต้องติดต่อนัดใหม่อีกครั้งที่ไม่รู้ว่าจะมีเวลาว่างอีกเมื่อไร
อืม ถ้าวันนี้คุณศศิกานต์มาไม่ทัน จะต้องนัดใหม่อีกทีเดือนหน้าเลย
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จวบจบถึงหนึ่งทุ่มสิบห้านาทีก็ยังคงไร้เงาของคุ๋ค้าธุรกิจคนสำคัญในวันนี้ ผมถอนหายใจเล็กน้อยแล้วหันไปมองนับหนึ่งที่กดกริ่งเรียกพนักงานของร้านแล้ว
พนักงานหนุ่มคนเดิมเป็นคนเดินเข้ามา "ต้องการอะไรเพิ่มเหรอครับ"
"เริ่มเสิร์ฟอาหารขึ้นโต๊ะเลย ไม่รอแล้ว" นับหนึ่งว่าอย่างหงุดหงิดพลางเคาะโต๊ะไปด้วย "แล้วก็ถ้ามีคนจะมาที่ห้องนี้ก็ไม่ต้องนะ ไล่กลับไปเลย"
"นับหนึ่ง!" ผมหน้าเปลี่ยนสี "อย่าพาล!"
"ก็เขาไม่ตรงต่อเวลาเอง" ดวงตาคมกริบจ้องผมอย่างดุดันและไร้ความเอื่อยเฉื่อยแบบทุกที "เขานัดฉันหลายครั้งและครั้งนี้ฉันก็ให้โอกาสแล้วแต่เขามาสายเอง ที่สำคัญไม่โทรมาแจ้งด้วย"
ผมเถียงไม่ออก "ผมรู้ว่าคุณกำลังไม่พอใจแต่รักษาภาพลักษณ์หน่อย"
จะไล่คนแบบนั้นก็ใจร้ายและเสียมารยาทเกินไป
"ฉันไม่สน" นับหนึ่งหันกลับไปมองพนักงานเสิร์ฟ "ไปเอาอาหารมาได้แล้ว"
เด็กหนุ่มรีบเดินออกไปแทบจะทันทีที่ได้รับอนุญาต ส่วนผมก็ลุกขึ้นไปคุยโทรศัพท์กับคุณศศิกานต์บอกว่าไม่ต้องมาแล้ว เนื่องจากมาไม่ทันตามนัด แน่นอนว่าคุณศศิกานต์ต้องหาเหตุผลล้านแปดมาโน้มน้าวผม
"ถึงคุณมาตอนนี้ บอสของผมก็ไม่คุยครับ" สุดท้ายก็ต้องพูดอย่างเด็ดขาดและไร้เยื่อใย "หวังว่าครั้งหน้าคุณจะรักษาเวลา สวัสดีครับ"
กดตัดสายแล้วหมุนตัวกลับมานั่งที่เก้าอี้ พอมองหน้าบอสเจ้าอารมณ์แล้วก็เป็นมึนอีก เพราะจู่ๆ มันก็ยิ้มอารมณ์ดีซะงั้น เป็นไบโพล่าร์มั้ยเนี่ย
"เขาว่ายังไง" นับหนึ่งถามถึงคู่สนทนาในสายเมื่อครู่
"ก็บอกรถติด กำลังมา อยากให้ช่วยรอ" หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม
"เขาก็ควรออกมาก่อนรถติด"
ก็จริง... พวกเราเปลี่ยนหัวข้อสนทนาใหม่เป็นเรื่องทั่วไปเกี่ยวกับแผนการเที่วฮ่องกงในเสาร์อาทิตย์นี้ บรรยากาศเคร่งเครียดจางหายไปเหลือแค่การพูดคุยแบบเพื่อน
"จำได้ว่าพี่ออสตินมีบ้านที่ฮ่องกง เราพักที่นั่นก็ได้" นับหนึ่งเหมือนเพิ่งจะนึกได้ "จะได้ไม่ต้องเสียค่าโรงแรม"
"พี่ชายคุณนี่มีบ้านอยู่ทุกที่เลยมั้ย" พูดขำๆ แต่ก็แอบอิจฉานะ อิจฉาความรวยของคนบ้านนี้
เฮ้อ ผมต้องเกิดอีกกี่ชาติถึงจะรวยกับเขานะ
กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง และระหว่างนั้นก็มีคนเปิดประตูห้องอาหารส่วนตัวของเรา ตอนแรกผมคิดว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นำอาหารมาจึงไม่ได้หันไปมอง
"อ้าว ขอโทษครับ ผมมาห้องผิด"
เสียงอ่อนโยนนุ่มนวลน่าฟังกระแทกเข้ามาในหูของผม ความรู้สึกคุ้นเคยในน้ำเสียงทำให้ผมต้องหันไปมอง เมื่อหันไปมองก็เห็นว่าคนที่กำลังจะเดินจากไปก็ชะงักแล้วรีบหันกลับมามองผม
"...พารัม / พี่ควินซ์"
 จากนั้นเราก็พากันเงียบ ส่วนนับหนึ่งจากตอนแรกที่งงๆ ไม่สนใจก็หันไปมองผู้ชายที่เผลอหลงเข้าห้องผิดด้วยสายตาแปลกๆ สีหน้ายิ้มแย้มค่อยๆ เรียบนิ่งเคร่งขรึม
 "ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่อีกนะ พี่ควินซ์"
 "อืม" ผมพยักหน้าเบาๆ "ไม่คิดเหมือนกัน"
 พารัมหัวเราะแล้วยิ้มกว้าง "บางทีอาจจะเป็นพรมลิขิตก็ได้"
 นรกลิขิตสิไม่ว่า
 นับหนึ่งขมวดคิ้วแน่นแล้วถามผมด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตร "ใคร"
 ผมยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน
 "ไม่มีอะไร"
 "..."
 "ก็แค่เด็กที่เคยมาจีบตอนสมัยมหา'ลัย"


"บอสเป็นอะไร หน้าผมมีอะไรติด"
 ควินซ์ขมวดคิ้วใส่ผมแล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองไปมา ส่วนผมที่ถูกจับได้ว่าเอาแต่มองหน้าอีกฝ่ายไม่ละสายตาไปไหนเลยก็สะดุ้งนิดๆ แล้วรีบเบือนสายตาไปทางอื่น
 "หน้า หน้านายดูเครียดๆ" ว่ากลบเกลื่อนแล้วตั้งหน้าตั้งตาอ่านเอกสารลงทุนภาพยนตร์อีกเรื่อง
 "ไม่เครียดได้ไง" ควินซ์ถอนหายใจขณะเก็บแฟ้มที่ผมเพิ่งเซ็นเอกสารเสร็จกลับไป "แม่บอกให้ผมหาลูกสะใภ้ให้แกภายในสามเดือน"
 สามเดือน!
 "เร็วไปไหมนะ" ผมโพล่งขึ้นถามแล้วขมวดคิ้วแน่น "สามเดือนเหรอ บ้าไปแล้ว"
 "ถ้าเกินสามเดือน ผมยังหาแฟนไม่ได้" ควินซ์สบตาผมเล็กน้อยเผยความจนใจออกมา "แม่คงเลือกลูกสะใภ้เอง คงจับหมั้นเช้าเย็นแต่งเลยแน่ๆ"
 คิ้วของผมยิ่งขยับเข้าหากันมากขึ้น "แต่เรื่องของความรักมันรีบร้อนไม่ได้ ชีวิตคู่เลยนะ แต่งงานสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง" บ่นยาวเหยียดแล้วพูดตามที่คิด "อีกอย่างนะ... คุณป้าก็มีหลานอยู่แล้วไม่ใช่รึไง"
 ควินซ์มีพี่สาวสองคนและพวกเธอก็มีเด็กตัวน้อยๆ ให้กับคุณป้าไปแล้วนี่ ทำไมยังมาถามหาหลานจากควินซ์อีก
 "เด็กโตกันหมดแล้ว" ควินซ์ถอนหายใจรอบที่ร้อยได้แล้ว "คงอยากเลี้ยงเด็กเล็กๆ บ้าง"
 "แต่เรื่องนี้ก็รีบร้อนไม่ได้นะควินซ์" ผมเตือนแล้วพูดต่อ "สมัยนี้หาคนรักจริงใจยาก ผู้หญิงก็รู้หน้าไม่รู้ใจ..."
 นับสองโพล่งแทรก "คบกับพี่ชายนับสองเลยดีกว่า"
 "ใช่ คบกับกู เอ๊ย ไอ้นับ!"
 ผมหน้าตาตื่นขว้างปากกาใส่นับสองที่ยังคงนอนอ่านการ์ตูนอยู่ตรงโซฟา นับสองเบี่ยงหัวหลบแล้วยักคิ้วกวนตีนให้ผม "อะไรๆ เขินเหรอป๋า"
 "เขินบ้าอะไร นับเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง" ผมถลึงตามองน้องชายตัวดีอย่างโมโห
 "ผมบอกว่าพี่ชายซึ่ง...พี่ชายผมมีสามคน" น้องมันยิ้มร้ายแล้วหันไปมองทางควินซ์กะพริบตาอย่างใสซื่อ "ผมยังไม่ได้ระบุชื่อใครเลยนะ แต่ป๋าเขาเสนอตัวเอง ยังไงพี่ก็ลองพิจารณาดูนะ"
 ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเผลอนำเสนอตัวเองออกไปเอง ไม่ใช่นับสองพูดก็รู้สึกหน้าร้อนวูบวาบด้วยความอับอายเลย แถมยังมีสายตาของเลขามองมาอีกยิ่งอึกอักพูดไม่ออก
 "นับสองอย่าไปแกล้งพี่เขาสิ" เป็นควินซ์ที่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์น่าอึดอัดลง "พี่ว่าตอนนี้เก้าน่าจะถ่ายงานเสร็จแล้วนะ ไม่ไปดูหน่อยเหรอ"
 "โอ๊ะ งั้นผมไปแหละ" ดูมัน ดูมัน! ไปหาแฟนอีกแล้ว เห็นพี่ชายคนนี้เป็นหัวหลักหัวตอรึไง
 เมื่อนับสองออกไปกก็ทำให้ห้องนี้เหลือแค่ผมกับควินซ์ เพราะหงุดหงิดเรื่องนับสองกับไอ้เด็กเวรเก้าเลยทำให้ผมลืมเรื่องน่าอับอายที่ตัวเองทำไปอย่างรวดเร็ว
 "นายนี่ชอบสนับสนุนไอ้เก้าจริงๆ" ระบายลมหายใจอย่างไม่ชอบใจ "ไอ้เด็กนั่นมันมีอะไรดี"
 "ก็หลายอย่างอยู่นะ"
 "เช่นอะไร" ผมขมวดคิ้ว "ทำไมนับสองต้องชอบขนาดนั้น ผ่านมาหลายปีแล้วไม่เลิกกันสักที"
 "เขารักกันก็ดีอยู่แล้ว" ควินซ์มองผมอย่างไม่พอใจ "ใครมันจะไปเหมือนคุณครับ สองอาทิตย์เปลี่ยนคู่ควง หนึ่งเดือนเปลี่ยนแฟน"
 "นั่นมันเมื่อก่อน" ผมโอดโอยแล้วหยุดอ่านเอกสาร "ตอนนี้ฉันแห้งแล้งจะตายแล้ว ไม่เห็นรึไง"
 เมื่อก่อนผมอาจจะเปลี่ยนคู่ควงคู่นอนคนรักบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าก็จริง แต่ตอนนี้เลิกแล้ว ไม่รู้สิ มันขี้เกียจอ่ะ อาจจะเพราะขึ้นเลขสามแล้วรึเปล่าเลยไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว แถมช่วงสองปีมานี้ธุรกิจของผมกำลังขยับขยายเลยยิ่งไม่สนใจเรื่องความรักเท่าไร
 "ลับหลังผมก็ไม่รู้สิครับ" ควินซ์หัวเราะตาหยีแล้วไหวไหล่ "แต่เอาเถอะ เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับผม"
 ทำไมรู้สึกไม่ชอบคำนี้เลยแฮะ
 "เดี๋ยวเย็นนี้ผมเลิกงานเร็วหน่อยนะ"
 "จะไปไหน" อดไม่ได้ที่จะถามเพราะปกติควินซ์มักเลิกงานตามผม ผมเลิกงานเมื่อไรก็แยกย้ายกลับเมื่อนั้น
 "นัดบริษัทจัดหาคู่ไว้"
 เลขาหน้าสวยของผมพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ผิดกับผมที่อึ้งไปแล้ว
 "เย็นนี้ผมเลยจะไปคุยรายละเอียดสักหน่อย"
 มันต้องรีบขนาดนี้เลยเหรอวะ!
 เสียงของผมหายไปไหน นานมากกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ "แต่เย็นนี้มีงาน..."
 "ไม่มีครับ" เสียงเด็ดขาดปฏิเสธทันควันแล้วหยิบไอแพดมาเปิดดูและกวาดสายตาอย่างรวดเร็ว "ตามกำหนดแล้ววันนี้ไม่มีนัดที่ไหนต่อ มีแค่จัดการเอกสารสัญญาสี่ฉบับก็เป็นอันเสร็จ"
 "...." ผม
 "และตรงหน้าบอสก็งานสุดท้ายของวันนี้"
 "..." ทำไมจู่ๆ ถึงอยากฉีกงานทิ้งขึ้นมาวะ
 ควินซ์เก็บไอแพด "เพราะงั้นบอสก็รีบๆ อ่านให้จบนะ จะได้เลิกงานไวขึ้น" ว่าจบก็หอบแฟ้มงานกองโตที่ผมทำเสร็จแล้วเดินออกจากห้องไปจัดการต่อ
 ผมมองแผ่นหลังบางที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกอึดอัดแปลกๆ จนกระทั่งประตูไม้ปิดลงสนิทแล้วผมก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่หลายนาทีแล้วตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปที่ที่หนึ่ง
 รอสายไม่นานนัก...
 "สวัสดีครับ คุณศศิกานต์"
 "ครับ ผมจะโทรมาสอบถามว่าวันนี้คุณพอจะมีเวลาว่างมั้ย"
 "ใช่ครับ ผมจะคุยเรื่องการลงทุนละครเรื่องใหม่"
 "เย็นนี้เหรอครับ สะดวกมากครับ"
 แม้ว่าจะวางสายไปแล้วแต่รอยยิ้มของผมยังคงติดใบหน้า ก่อนจะยื่นมือไปกดโทรศัพท์เพื่อเรียกให้ควินซ์เข้ามาในห้อง ผ่านไปสองสามนาทีก็ปรากฏร่างระหงในห้องทำงานของผม
 "มีอะไรจะสั่งเหรอบอส"
 ผมพยักหน้าอย่างลำบากใจ "เย็นนี้มีนัดทานข้าวกับคุณศศิกานต์ นายต้องไปด้วย"
 "เดี๋ยวสิ มันไม่มีในตาราง" ควินซ์ทำหน้าตกใจ ""
 ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยกมือขึ้นบีบหน่อยตรงหว่างคิ้วแล้วพูดเสียงอ่อน
 "เขาโทรมานัดฉันหลายวันแล้วแต่ฉันลืมบอกนาย"
 "..."
 "ฉันเพิ่งนึกได้เมื่อกี้เอง"
 ฮึ บริษัทจัดหาคู่อะไร
 ไม่ให้ไป!


[ควินซ์]
 "ครับคุณวิภา วันนี้ผมไม่สะดวกจริงๆ ต้องขอโทษด้วยครับ"
 (ไม่เป็นไรค่ะ คุณควินซ์) ปลายสายไม่ได้เกรี้ยวกราดหรือโมโห (เรานัดกันวันอื่นก็ได้ค่ะ วันเสาร์ก็ได้นะคะ บริษัทเราเปิดทำการวันเสาร์ด้วยค่ะ)
 "เสาร์อาทิตย์นี้ผมต้องบินไปจีน คงไม่สะดวก" ว่าแล้วก็เปิดปฏิทินดูตารางงาน "งั้นถ้าผมกลับมาจากจีนแล้วจะติดต่อไปอีกทีนะครับ"
 (ได้ค่ะ ขอบคุณที่เลือกบริษัทเรานะครับ)
 "ครับ" ผมกดตัดสายแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
 รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่ต้องยกเลิกนัดกับบริษัทจัดหาคู่ จู่ๆ ไอ้บอสบ้ามันก็เพิ่งมาบอกว่าเย็นนี้มีนัดทานข้าวกับลูกค้า เล่นเอาตารางชีวิตผมรวนไปหมดเลย
 เมื่อเช้าแม่ของผมเดินทางมาจากเชียงใหม่เพื่อมาเยี่ยมและพูดเรื่องสำคัญอย่างการแต่งงานของผม ผมถูกบ่นเกือบสามชั่วโมงเต็มๆ แถมแม่ยังจะให้ผมลาออกจากบริษัทอีกเพราะงานเยอะจนไม่มีเวลาหาคนรัก
 งานสมัยนี้ยิ่งหายากอยู่นะแม่ แถมเงินเดือนที่ไอ้คุณบอสและเพื่อนสนิทคนนี้ให้มันก็เยอะซะจนไม่อยากเปลี่ยนงาน จริงๆ ให้เปลี่ยนงานมันก็ได้แต่บางอย่างเราทำจนเคยชินไปแล้วก็ไม่อยากไปเริ่มอะไรใหม่ๆ
 ตอนนี้ผมก็มีความสุขดีกับงาน เพราะงานของผมมันหลากหลายและได้พบเจอผู้คนมากมายมันเลยไม่น่าเบื่อ
 พูดถึงเรื่องหาคนรัก ผมก็ไม่มีแฟนมาจะเอ่อ...เจ็ดแปดปีแล้วมั้ง แฟนคนล่าสุดเมื่อแปดปีที่แล้วเลิกกันก็เพราะเรื่องความบ้างานของผมนี่แหละ เฮ้อ
 ตอนนี้ก็อายุสามสิบสองแล้ว จะหาคนรักก็ยากหน่อย แล้วผมก็คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ถึงไปติดต่อบริษัทหาคู่เพื่อหาคู่เดตให้ผม แต่เอาเถอะ...ลองดูก็ไม่เสียหาย
 แต่ยังไม่ทันได้ลองก็พังพินาศเพราะงานอีกแล้ว
 "เฮ้อ" ถอนหายใจอีกครั้งแล้วเริ่มตั้งใจทำงานต่อ
 ตรงหน้าผมคือสำเนาบทละครเรื่องใหม่ของคุณศศิกานต์และตอนนี้มันกำลังถูกผมขีดเขียนด้วยปากกาไฮไลท์เน้นข้อความ จากที่อ่านดูคร่าวๆ แล้วมีบทตัวเอกที่เหมาะกับนักแสดงของเราอยู่ ถึงจะไม่ใช่บทพระนางแต่ก็เป็นตัวละครที่น่าสนใจ
 หลังจากตัดสินใจที่จะเอาบทนี้ให้กับนักแสดงที่คิดไว้ในหัวแล้วก็เริ่มเช็กคิวงานในเว็บไซต์ของบริษัทก่อน เมื่อเห็นว่าว่างก็โทรไปสอบถามผู้จัดการส่วนตัวของนักแสดงอีกทีเพื่อความมั่นใจ
 "ใช่ครับ ยังไม่ได้รับงานใช่มั้ย อืม งั้นสองสามวันนี้อย่าเพิ่งรับงานละคร พอดีผมมีบทน่าสนใจให้น้องคะนิ้งแต่ยังไม่แน่ใจว่าจะได้รึเปล่า"
 "ไม่ต้องขอบคุณขนาดนี้ก็ได้ครับ ผมทำตามหน้าที่" ผมบอกปัดนัดกินข้าวของผู้จัดการนักแสดงออกไป เขาว่าจะเลี้ยงอาหารขอบคุณแต่จุดประสงค์ก็คงอยากติดสินบนให้ผมช่วยดันเด็กเขาล่ะมั้ง
 วงการบันเทิงน่ะนะ เรื่องพวกนี้เป็นปกติ
 รีบคุยธุระและรีบตัดสายไป บางทีผมอาจจะต้องเปลี่ยนผู้จัดการคนนี้ออกไปแล้วสิ พฤติกรรมค่อนข้างแย่อยู่นะ แต่เรื่องที่เขาดูแลศิลปินดีก็ต้องยกให้จริงๆ
 กว่าผมจะจัดการเรื่องงานละครเสร็จก็ปาไปห้าโมงสิบห้าแล้ว จากบริษัทไปร้านอาหารมาดามลิลลี่ก็ครึ่งชั่วโมง ถ้ารถติดก็หนึ่งชั่วโมง ผมรีบลุกจากโต๊ะเพื่อไปแจ้งนับหนึ่งว่าอีกสิบนาทีต้องออกจากบริษัทแล้ว
 เมื่อเข้าห้องทำงานของท่านประธานไปก็พบกับความว่างเปล่า
 ผมเลยเดินเข้าไปเปิดประตูที่อยู่ทางขวาด้านหลังโต๊ะทำงานเพื่อไปตามคน ในห้องทำงานนี้ยังมีห้องนอนกับห้องน้ำด้วย ทำไมต้องมีเหรอ ก็เพราะคนบ้างานอย่างนับหนึ่งมันทำงานข้ามวันข้ามคืนไม่กลับบ้านน่ะสิ
 เข้ามาในห้องนอนแล้วก็ปิดประตู มองหาเจ้าของห้องก็ไร้เงาแต่หูได้ยินเสียงฝักบัวคงกำลังอาบน้ำใหม่อยู่ มองไปที่ตะกร้าเสื้อผ้าที่ใช้แล้วก็เห็นเสื้อสูทวันนี้เลอะหมึกปากกาก็ร้องอ้อ
 "จะใส่สูทสีดำเหรอ" มองเสื้อผ้าบนเตียงที่เตรียมไว้จะใส่คืนนี้แล้วรู้สึกว่าเนคไทมันไม่เข้ากับสูทนักเลยไปเปิดลิ้นชักหาเนคไทเส้นใหม่ให้
 ตอนที่กำลังหาเนคไทอยู่ เสียงในห้องน้ำก็เงียบไปแล้วและนาทีต่อมาก็มีคนเดินออกมาจากห้องน้ำ
 "หาอะไรควินซ์" เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยถาม
 "กำลังหาเนคไทใหม่ให้" ว่าจบแล้วก็เจอสีที่เหมาะ "รีบแต่งตัวซะ เดี๋ยวไปไม่ทันนัด"
 มีเสียงตอบกลับมาแค่อาๆ อืมๆ ไม่ได้กระตือรือร้นเลย ผมปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้าแล้วหันไปมองเพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งเจ้านายเล็กน้อยก็รู้สึกวันนี้เหมือนมีอะไรแปลกๆ
 "เสื้อคลุมอาบน้ำไปไหน" ปกตินับหนึ่งจะชอบใส่เสื้อคลุมอาบน้ำหลังอาบน้ำเสร็จแต่วันนี้กลับมีผ้าขนหนูพันรอบเอวแค่ผืนเดียว
 ผมไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไรแต่แค่แปลกใจ
 วันนี้เพื่อนผมมันก็ดูแปลกๆ ทำตัวพิลึกกว่าทุกวัน
 "ลืมหยิบเข้าไป" ตอบหน้าตายแล้วใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมเปียกๆ ต่อไป "ทำไม? นายเขิน?"
 "แก้ผ้าจนเห็นหมดทุกสัดส่วนแล้วยังมีอะไรให้เขิน" ตอบกลับไปอย่างไม่คิดอะไรแล้วเอาเนคไทไปวางที่เตียง
 "จริงเหรอ เห็นหมดแล้วจริงดิ" อะไรของมันวะ
 "เลิกเล่นแล้วรีบแต่งตัว" เริ่มขมวดคิ้วยุ่ง "อย่าให้ลูกค้าต้องรอ"
 คนถูกตำหนิไม่ได้สะทกสะท้านยังคงทำอะไรอ้อยอิ่งต่อ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปหยิบไดร์เป่าผมออกมาเพื่อเป่าผมให้เจ้านายคนนี้
 นับหนึ่งเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกอย่างว่าง่าย ผมเริ่มเป่าผมให้เขาด้วยสีหน้าปกติเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำให้ นับหนึ่งเป็นพวกทำแต่งานแต่การใช้ชีวิตติดลบต้องมีคนคอยสั่งคอยกำกับดูแล
 ไม่งั้นก็ลืมนอนลืมกินลืมพักอ่ะคนนี้
 "ควินซ์"
 "อะไร"
 "นายชอบคนแบบไหน"
 ผมขมวดคิ้วทันที "จู่ๆ มาถามอะไร"
 "ก็อยากรู้สเปกเพื่อนบ้าง ผิดอะไร" นับหนึ่งว่าอย่างไหลลื่น "ไม่ค่อยเห็นมึงมองใครเท่าไร"
 ทำงานงกๆ ทุกวันจะเอาเวลาไหนไปมองหาคนกัน
 "ก็ไม่ได้มีสเปกตายตัวนะ" ขยุ้มผมเปียกเบาๆ แล้วเอาไดร์เข้ามาเป่าใกล้ๆ "แต่คงต้องหน้าตาดี มีการศึกษา ฐานะยังไงก็ได้ แต่เอาจริงๆ มันก็ต้องดูที่นิสัยเป็นหลัก"
 แม่บอกให้ผมรีบหาแต่เรื่องพวกนี้มันก็รีบไม่ได้ด้วยสิ มันต้องใช้เวลาศึกษานิสัยเยอะๆ
 "ควินซ์" เรียกจังว่ะ วันนี้เป็นอะไรครับคุณ
 "อะไร"
 "มึงว่ากูหน้าตาดีมั้ย"
 "ดี"
 "กูดูมีการศึกษาปะ"
 "จบตรีสามใบ โทหนึ่งใบ มึงยังไม่พอใจเหรอ?" จะเรียนเอาโล่รึไง
 นับหนึ่งยังคงถามต่อด้วยสีหน้าปกติ "แล้วฐานะกูเป็นไง"
 "มึงจะอวดรวยรึไงไอ้ป๋า" กูอยากเอาไดร์เป่าผมฟาดหัวจริงๆ
 "แล้วนิสัยกูอ่ะ ดีใช่ป่ะ ดีมากใช่มั้ย"
 วันนี้มันกินอะไรผิดมารึไงถึงได้มาถามอะไรแปลกๆ
 "นิสัยมึงเหรอ"
 "อืมๆ"
 "ก็...เหี้ยไง"
 เออ ไม่น่าถามเลยนะ


Chapter 1.4
คนถูกด่าหน้าเหวอไปเลย นับหนึ่งมองผมผ่านกระจกด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก
"กูเหี้ยตรงไหน" มันถามเสียงขุ่นหน้าตึง
"ถามใหม่ดีกว่าว่ามีตรงไหนไม่เหี้ย" เอาจริงๆ ไอ้เวรนี่ก็ไม่ได้เหี้ยอะไรขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่หยอกมันเล่นเฉยๆ "แล้วเป็นบ้าอะไรถึงมาถามอะไรแบบนี้"
"ก็ ก็แค่อยากรู้เฉยๆ" มันตอบอึกอักแล้วก็รีบพูด "กูทั้งหล่อทั้งรวยทั้งมีการศึกษา กูดีขนาดนี้ใครได้เป็นคนรักคงดีนะ มึงว่างั้นมั้ย"
ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วกลั้วหัวเราะ "ทำไม? อยากหาคนรักบ้างเหรอ เห็นกูหาเลยอยากหาบ้างรึไง"
สงสัยมันจะกลัวว่าถ้าผมชิ่งหนีมันไปมีแฟนแล้วจะเป็นโสดเหงาหงอยอยู่คนเดียวสินะ ถึงได้มีคำพูดประหลาดๆ ท่าทางพิลั่นพิลึกในวันนี้
"กูก็สามสิบสองแล้ว มันก็ต้องมีคิดบ้างสิ" นับหนึ่งว่าไปเรื่อยด้วยสีหน้าพยายามปกติ
"มึงมีคนให้เลือกเยอะแยะ หาได้ไม่ยากหรอก" ผมปิดไดร์เป่าผมแล้วเอาหวีมาหวีผมให้นับหนึ่ง "ลูกคุณหนูไฮโซดาราดังต่อคิวรอมึงยาวไปถึงอังกฤษแล้ว มึงก็ลองคบดูสักคน"
ก็นะ....คนคนนี้มันก็เจ้าของบริษัทเอนเตอร์เม้นท์ยักษ์ใหญ่ หน้าตาดีโปรไฟล์เลิศ ไม่มีใครเข้าหาคงแปลก และแน่นอนว่าเลขาอย่างผมก็ต้องมารับมือกับเรื่องผู้ชายผู้หญิงคู่ขาของนับหนึ่งเหมือนกัน
พูดแล้วเศร้าที่เพื่อนมีให้เลือกแต่ไอ้ผมนี่ไม่มีสักคน
"ไม่เอา" นับหนึ่งทำหน้าขยาด "มีแต่พวกหวังเอาเงินกู"
"มึงเลือกคนสถานะเท่ากับมึงสิ จะได้หมดปัญหา" เออ อย่าโง่
"แต่คนพวกนี้จะรักกูจริงเหรอ อาจจะแค่มาคบกูเพื่อธุรกิจก็ได้" มันก็จริง ผมลืมคิดข้อนี้ไปเลย "บางทีหรือกูควรมองคนใกล้ๆ ตัว"
นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวมองจ้องผมผ่านกระจกนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ผมชะงักเล็กน้อยแล้วมองกลับไปอย่างงงๆ
"คนใกล้ตัว?" ผมทวนคำพูดแล้วครุ่นคิดเล็กน้อย "ถ้าใกล้ๆ ตัวมึงก็แต่งงานมีลูกหมดแหละ ยัยเจนีวาเหรอ ลูกคนที่สามแล้ว"
"..." นับหนึ่ง
"สรุปใกล้ตัวมึงไม่มีใครแล้วเพราะงั้นไปหาที่อื่นนะ" ถึงคนใกล้ตัวมันจะดีแต่มันเสือกไม่มีให้มันเลือกไง
นับหนึ่งยังคงจ้องผมไม่วางตา "แต่กูว่ามีอยู่คนหนึ่งนะ"
"มึงกำลังจะบอกว่า..." ผมนึกออกแล้ว "นาเบียร์ใช่มั้ย เออ เพื่อนคนนี้นิสัยดี สวยรวยเก่งยังโสด อย่าช้ามึง ไปจีบเลย"
"..." นับหนึ่งถอนหายใจเฮือกใหม่แล้วส่ายหัว "ไอ้เบียร์มันจะหมั้นเดือนหน้าแล้ว มึงอยากเห็นกูโดนด่าว่าแย่งเจ้าสาวชาวบ้านรึไง"
"อ้าวเหรอ" ตกข่าวเหรอเนี่ยกู "เอาเถอะ ตอนนี้ช่างหัวเรื่องความรักมึงก่อน คิดเรื่องงานก่อน" เอ้า หวีผมให้เสร็จแล้ว "เชิญบอสไปแต่งตัวได้แล้ว"
นับหนึ่งลุกขึ้นอย่างกระฟัดกระเฟียดที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าจู่ๆ มันไปหงุดหงิดอะไรมาเหมือนกัน
เอาเถอะ ยังไงซะคนคนนี้ก็ไม่เคยมีอารมณ์ปกติเหมือนคนทั่วไปอยู่แล้ว ปล่อยให้เจ้านายแต่งตัวไปแล้วตัวผมก็เดินมาหยิบข้าวของจำเป็น แอกสาร ไอแพดแล้วก็เก็บของให้นับหนึ่ง
เสร็จงานแล้วจะได้กลับบ้านเลย ไม่ต้องย้อนมาบริษัทอีก
ประมาณห้านาทีนับหนึ่งก็แต่งตัวเสร็จ ขายาวก้าวเดินออกมาจากห้องนอนแล้วเปรยตามองผมเล็กน้อยคล้ายจะมีความขุ่นเคืองเล็กๆ ในดวงตา "ไปกันเถอะ"
ผมได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ...กูไปเหยียบตาปลามึงรึไง มามองค้อนกันเพื่อ
รถจอดรออยู่หน้าบริษัทแล้ว คนขับรถเปิดประตูให้พวกเราเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ซึ่งผมก็นั่งเบาะหลังตามความเคยชิน เมื่อนั่งเรียบร้อยแล้วก็หยิบไอแพดขึ้นมาร่ายกำหนดการสำหรับวันพรุ่งนี้ให้นับหนึ่งฟัง
"อีกสองวันจะไปจีนใช่มั้ย" จู่ๆ มันก็ถามขึ้นมาแทรกระหว่างที่ผมกำลังพูด
ผมเลื่อนปฏิทินงาน "ใช่ วันเสาร์นี้มีกำหนดบินตีสอง พักสองวัน เริ่มทำงานวันจันทร์"
"สองวัน... อืม ไปเที่ยวพักผ่อนกันมั้ย" นับหนึ่งว่าขึ้นเสียงเอื่อย "พวกเราก็ไม่ได้เที่ยวพักผ่อนมาสักพักแล้ว"
กะพริบตาเล็กน้อยเพราะรู้สึกอึ้งนิดหน่อย จอมบ้างานกำลังพูดถึงพักผ่อนและเที่ยวงั้นเหรอ ไม่สบายรึเปล่า
"ก็ได้อยู่นะ" ไม่ให้เสียสมาธินานก็รีบตอบกลับไป "เดี๋ยวจะดูที่เที่ยวให้แล้วกัน อยากได้แบบไหนเป็นพิเศษ"
นับหนึ่งทำหน้าครุ่นคิดแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างไม่ยอมมองหน้าผม อะไร วิวรถติดมีอะไรน่าดู ดูมันทุกวันไม่เบื่อรึไง
"วัดที่ขอพรเรื่องความรัก"
เห ดูมันจะฟุ้งซ่านกับเรื่องนี้หนักกว่าผมที่โดนแม่บังคับให้หาแฟนอีกนะ
"ถ้างั้นไปฮ่องกงแล้วกัน วัดหวังต้าเซียน" ผมรีบจดโน้ตไว้ก่อนเพราะต้องทำการเปลี่ยนตั๋วเครื่องบิน ตอนแรกซื้อตั๋วไปปักกิ่งแต่คงต้องเปลี่ยนไปลงฮ่องกงแทน "ไปฮ่องกงก็ดี ผมอยากช้อปปิ้ง"
"ได้ ตามใจเลย"
ผมพูดอย่างไม่คิดอะไร "ตามใจนี่รวมถึงออกเงินค่าช้อปปิ้งให้ด้วยมั้ย"
เหอะๆ อย่าไปหวังเลย
คนคนเดียวที่นับหนึ่งทุ่มเทและเปย์เงินชนิดไม่ลืมหูลืมตาก็มีแค่นับสอง...
"อืม ออกให้ ไม่จำกัดวงเงิน"
"...!"
นับหนึ่งหันกลับมามองผมนิ่งๆ แล้วขยับเปลี่ยนท่านั่งอย่างเกียจคร้าน
"ทริปนี้นายอยากซื้ออะไรก็ซื้อ จะซื้อบ้านที่ฮ่องกงก็ตามใจ"
"..."
"ฉันจ่ายเอง"


หลังจากบอกตารางงานใหม่ให้ควินซ์ไปแล้ว สีหน้าของผมดูดีขึ้นทันตาเลย พอคิดว่าวันนี้ควินซ์ไม่ต้องไปบริษัทจัดหาคู่แล้วก็ยิ่งอารมณ์เบิกบาน
 พวกบริษัทจัดหาคู่มันหลอกลวง รักทงรักแท้คู่ชีวิตอะไรไม่มีหรอก!
และผมไม่อยากให้เพื่อนถูกหลอก
 อืมๆ สรุปคือผมกำลังช่วยเหลือเพื่อนอยู่
 สิ่งที่ผมทำมันก็ถูกต้อง ไม่ผิดสักนิด!
 ควินซ์ถอนหายใจแล้วหยิบไอแพดขึ้นมาจัดงาน "คุณนัดคุณศศิกานต์ไว้กี่โมง"
 "หนึ่งทุ่มตรง ร้านมาดามลิลลี่ จองห้องส่วนตัวด้วย" ว่าอย่างไหลลื่นและเพื่อไม่ให้มีช่องโหว่ "แล้วนายก็ไปเอาบทละครเรื่องใหม่ของคุณศศิกานต์ไปววิเคราะห์ด้วย ตัวพระเอกกับนางเอกเหมาะกับดาราคนไหนของเราบ้าง"
 ควินซ์เรียนจบนิเทศศาสตร์มาโดยตรง ดังนั้นความสามารถของควินซ์จึงหลากหลายมากความสามารถ บางทีโปรเจกต์งานการแสดงอะไรใหญ่ๆ ควินซ์ก็เป็นคนออกแบบและแนะนำ บทละครใหญ่การลงทุนสูงจะถูกพิจารณาผ่านตาควินซ์ก่อนเสมอที่จะส่งต่อให้ผู้จัดการคนอื่นๆ เพื่อส่งต่อให้นักแสดง
 เพราะมีควินซ์อยู่เลยทำให้บริษัทของผมยิ่งก้าวกระโดด การคัดสรรงานที่มีคุณภาพบวกกับฝีมือไม้ลายมือของนักแสดงในสังกัดจึงยิ่งทำให้พวกเราตีตลาดได้กว้างขึ้น
 ผมบอกรึยังว่าผมมีบริษัทเอนเตอร์เทนเมนต์ในจีนแล้ว เพราะงั้นงานของผมจึงยิ่งมากเป็นเท่าตัว การลงทุนในประเทศจีนก็เสี่ยงมาก แต่พี่ชายคนโตของผมบอกมาสั้นๆ
 "เดี๋ยวพี่ออกเงินให้ เล่นตามสบายเลย"
 อืม พี่ชายของผมคนนี้รวยมาก รวยชนิดที่เว่อร์วังมากๆ ด้วย
 พอปรึกษาเขาเกี่ยวกับการลงทุน เขาก็ยื่นเงินลงทุนก้อนโตมาให้
 ผมก็ไม่เกรงใจสิ เอาเงินพี่เขาไปลงทุนก่อตั้งบริษัทที่จีน และแน่นอนว่ามันไปได้สวยเลย ตลาดของจีนใหญ่กว่าไทยมาก เม็ดเงินจึงเพิ่มมากขึ้น ยังไงวงการละคร ภาพยนตร์ของจีนก็ไปไกลกว่าไทยเยอะ ตอนนี้ดาราจีนในสังกัดผมหลายคนก็ได้ไปเฉิดฉายในฮอลลีวูดแล้ว
 แน่นอนว่าผมก็ต้องไปๆ มาๆ ระหว่างไทยกับจีน อยู่ไทยหนึ่งเดือน อยู่จีนหนึ่งเดือน
 คนที่ลำบากไปกับผมด้วยก็ควินซ์ไง เขาต้องตามผมไปทุกที่ทุกเวลา
 ตอนนี้ผมยังมีเรี่ยวแรงทำงานแต่ในอนาคตก็วางแผนจะยกบริษัทที่ไทยให้นับสองดูแลไปเลย ส่วนตัวผมจะดูแลบริษัทที่จีนที่เดียว นับสองไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเพราะมันเรียนจบมาหลายปีแล้วแต่ยังไม่ยอมทำงาน เอาแต่นั่งๆ นอนๆ ใช้เงินอย่างเดียว
 แน่นอนว่าพี่ออสตินกับพี่ไอศูรย์ก็ตามใจไม่ดุไม่ว่าสักคำมีแต่จะให้เงินน้องอย่างเดียว
 ผมค่อนข้างเข้มงวดกว่าพี่สองคนนั้น และมักเป็นคนที่บ่นนับสองมากที่สุด ผมว่างานบริษัทผมก็เหมาะกับนับสองอยู่นะ เพราะเจ้าน้องชายตัวดีของผมชื่นชอบการแสดง ดนตรี ละครอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่ไหวก็เดี๋ยวคค่อยให้พี่ออสตินช่วยแล้วกัน พี่เขามีธุรกิจในมือเยอะมากแต่ทำตัวว่างมากเหมือนกัน
 "คุณจะบ้ารึไง อ่านบทละครตอนนี้คิดว่าทันมั้ย" ควินซ์แทบขว้างไอแพดใส่หน้าผม "มันต้องใช้เวลาวันสองวันนะ"
 "งั้นเอาเท่าที่ได้ ดูคร่าวๆ ว่าเหมาะกับนักแสดงเรามั้ย" ผมตีหน้านิ่งและพูดอย่างใจเย็น "จริงๆ เรื่องนี้คุณศศิกานต์อยากได้นักแสดงของช่อง PBR แต่เขาติดต่อผมมาด้วยเรื่องเงินลงทุน ผมเห็นว่าถ้ามีนักแสดงเราเข้าร่วมบ้างก็น่าจะดี ไม่ต้องตัวเอกก็ได้ ตัวเอกอาจจะมีคัดเลือกภายในไปแล้ว เราเอาบทนักแสดงรองก็ได้... ยังไงซะ ละครของคุณศศิกานต์ก็ดังทุกเรื่องเรตติ้งทะลุเพดานทุกตอนที่ฉาย"
 อืม นักแสดงของผมหลายคนก็ดังเพราะละครของผู้จัดการคนนี้เหมือนกัน
 คราวนี้เป็นละครพีเรียดต้องลงทุนสถานที่และอุปกรณ์ประกอบฉากเยอะ เขาเลยติดต่อผมมาในเรื่องเงินแทน
 "ตอนนี้มีนักแสดงหน้าใหม่สามสี่คน" ควินซ์ทำหน้านึก "บางทีอาจจะมีบทเหมาะกับพวกเขา"
 "งั้นฝากคุณจัดการด้วยแล้วกัน"
 "เออ" เสียงฉุนเฉียวตอบกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ "ใช้งานผมหนักขนาดนี้ โบนัสปีนี้หวังว่าจะเยอะขึ้นนะ"
 "ฉันเคยให้โบนัสนายน้อยมั้ยล่ะ"
 ควินซ์อารมณ์ดีขึ้นทันตาแล้วฉีกยิ้มกว้างให้ผมคล้ายประจบ "ก็ต้องขอบคุณความกรุณาของบอสแล้วที่เอ็นดูผม"
 "รู้ว่าฉันเอ็นดูก็ตั้งใจทำงานดีๆ" เชิดหน้าอย่างถือดีแล้วโบกมือไล่ "ออกไปจัดการงานไป ฉันจะอ่านเอกสารต่อ"
 ควินซ์เบะปากใส่ผมทีหนึ่งก่อนจะเดินออกไป...
 เมื่อประตูปิดลงแล้ว ผมถึงได้ผ่อนคลายท่าทีเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการลงก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างสับสนเพราะหลังจากลงมือทำอะไรๆ ลงไปด้วยอารมณ์แล้วและพออารมณ์มันเย็น เหตุผลก็เริ่มเข้ามา
 "นี่กูทำบ้าอะไรอยู่วะ" พึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน
 ผมกำลังหวงควินซ์อยู่งั้นเหรอ
 ไม่ ไม่ใช่ แค่ตอนนี้ควินซ์ยังมีแฟนไม่ได้!
 เขาต้องอยู่ช่วยงานผมก่อน ธุรกิจมันกำลังไปได้สวยเลยนะ
 อีกอย่างตอนนี้ก็ยังไม่มีใครฝีมือดีเท่าควินซ์แล้วควินซ์เองก็ยังไม่ได้รับเด็กฝึกมาช่วยงานตัวเอง ถ้าเกิดควินซ์ไปมีแฟนตอนนี้มันจะกระทบงานมากๆ
 เพราะงั้น เพราะงั้นแล้ว...เลขาของผมจะยังมีแฟนไม่ได้!
 เรื่องแต่งงานอะไรนั่นก็พักก่อนเลย อย่าเพิ่งไปคิด ไว้คิดตอนสี่สิบก็ยังทัน!
 คิดแบบนี้แล้วค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย หัวคิ้วก็ค่อยๆ คลายออก ผมยิ้มกริ่มแล้วตั้งใจอ่านเอกสารฉบับบสุดท้ายต่อ
 "ใช่ๆ เราไม่ได้หวงควินซ์"
 "..."
 "เราแค่กลัวว่าจะเสียงานเฉยๆ ใช่ๆ มันเป็นแบบนี้แหละ"


"พูดจาใจร้ายอีกแล้วนะ พี่ควินซ์"
 พารัมยิ้มอ่อนๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจใบหน้าของผมเงียบๆ ด้วยแววตาเจือด้วยอารมณ์...เอ่อ คิดถึงเหรอ?
 "พี่ดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ" พารัมพูดเบาๆ
 ผมกลอกตาไปมาเล็กน้อย "แต่นายดูเปลี่ยนไปเยอะนะ"
 "แต่พี่ก็ยังจำผมได้อยู่นี่ครับ" น้ำเสียงดีใจนี่มันอะไรกัน
 "ฉันยังไม่ได้ความจำเสื่อม" ไอ้เด็กนี่ตามจีบผมไม่ใช่แค่วันสองวันแต่เป็นปี แถมยังจีบด้วยวิธีแปลกๆ เล่นใหญ่อีกด้วย ถ้าผมลืมได้ลงก็แปลกแล้ว "นายออกไปได้แล้ว"
 ไล่ตรงๆ เลยเพราะตอนนี้ที่นี่ไม่ได้มีแค่ผมกับพารัมแค่สองคน ยังมีเจ้านายหน้าบึ้งอยู่อีกหนึ่ง แล้วมึงจะทำหน้าทำตาเหมือนจะกินหัวคนทำไมเนี่ยนับหนึ่ง
 พารัมเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครอีกคนอยู่ด้วยและรู้ว่าตัวเองกำลังเสียมารยาท "ขอโทษที่มารบกวน"
 "รบกวน" นับหนึ่งสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วจะยังยืนอยู่อีกนานมั้ย จะมากินข้าวด้วยกันเลยมั้ย"
 ไอ้บอสปากเสียเอ๊ย
 "เอ่อ ไม่ครับ ขอโทษครับ" พารัมอึ้งกับการไม่ไว้หน้าของนับหนึ่งไปเลยแล้วรีบหันหลังเดินจากไปแต่ไม่วายที่จะหันมาหาผม "พี่ยังใช้ไลน์เดิมอยู่ใช่มั้ย"
 "..." ผมไม่ตอบ เงียบ
 "คืนนี้ผมจะทักไป"
 จากนั้นพารัมก็เดินออกไปพร้อมปิดประตูห้องอาหารให้ ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องอาหารทันที ตั้งแต่พารัมออกไป นับหนึ่งก็ยังไม่พูดอะไร เอาแต่ทำหน้าไม่พอใจเหมือนเด็กจนบรรยากาศมันหนักอึ้งไปหมด
 สุดท้ายผมก็ทนความอึดอัดไม่ไหว
"อยากถามก็ถาม ไม่ต้องมาจ้องหน้า"
"ไอ้เด็กนั่นเคยจีบมึง?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง
"อืม" ผมกะพริบตาเล็กน้อย "มึงก็รู้ไม่ใช่รึไง หรือมึงจำไม่ได้"
นับหนึ่งขมวดคิ้วแล้วส่ายหัว "จำไม่ได้"
"ตอนนั้นพารัมมันก็เอาดอกไม้ เอาตุ๊กตามาให้กูต่อหน้ามึงเลย" ส่ายหัวให้กำลังความจำที่ย่ำแย่ของเพื่อน "มึงก็ยังแซวยังเชียร์ให้กูคบกับน้อง ลืมไปแล้วรึไง"
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วนับหนึ่งถึงกับอ้าปากค้างแล้วชี้นิ้วเข้าตัวเอง
"กูเนี่ยนะ เชียร์ไอ้เด็กนั่น" อุทานอย่างตกใจ "ไม่จริง!"
"จริง" ผมยกน้ำขึ้นจิบแล้วตวัดตามอง "มึงล้อกูเช้าเย็นเลยเรื่องน้องเขาเนี่ย ไอ้เวร"
 "...กูพูดงั้นจริงดิ" นับหนึ่งหน้าตาเลิ่กลั่ก "สงสัย สงสัยกูเห็นน้องมันดีมั้ง"
 "มันก็ดีจริงๆ นั่นแหละ"
 "..." นับหนึ่งรู้สึกอยากตบปากตัวเองสักเปรี้ยง
 พารัมเป็นเด็กที่น่ารัก แสนดีไปทุกอย่าง สม่ำเสมอ จริงใจ ก็คือสรุปดีไปหมด แสนดีขนาดนี้ทำไมผมถึงไม่ชอบ? ไม่ชอบก็คือไม่ชอบแหละ ผมรู้สึกกับเขาแค่ในฐานะน้องชายคนหนึ่ง ไม่ได้คิดเกินเลย คิดลองเปิดใจให้น้องมั้ย ก็เคยนะ แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ ความรู้สึกผมมันไม่สามารถตอบรับน้องเขาได้
 หลังจากผมปฏิเสธอย่างจริงจัง พารัมก็ยอมรับและหายไปจากชีวิตผมเลย ตอนนั้นก็โหวงๆ นิดหน่อย แต่สามสี่วันผมก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
 เพื่อนมักบอกผมเย็นชาและหยาบกระด้างในความรู้สึกมากเกินไปเลยไม่มีแฟน หรือมีแฟนก็มักคบได้ไม่นาน
 นับหนึ่งยกมือขึ้นคลายเนคไทออกให้มันหลวมๆ "ถ้างั้นมึงจะกลับไปคุยกับน้องเขามั้ย"
 "ไม่รู้เหมือนกัน"
 "อะไรคือไม่รู้เหมือนกัน" นับหนึ่งมองจ้องเขม็งแล้ว "ไม่ต้องคุย กูไม่ให้คุย"
 "เอ้า อะไรของมึงเนี่ย" ผมขมวดคิ้ว "ตอนนั้นมึงยังเชียร์ให้กูตอบน้องเขาเยอะๆ อยู่เลยนะ"
 "ตอนนั้นก็ส่วนของตอนนั้น" ตอบหน้าตายสนิท "ตอนนี้ไม่ให้คุยแล้ว"
 "ขอเหตุผล"
 วันนี้นับหนึ่งชักจะทำตัวไร้เหตุผลและเอาแต่ใจมากไปแล้ว ผมเองก็ต้องข่มอารมณ์ไม่ให้พุ่งไปตบกะโหลกมันเพื่อเรียกสติ
 นับหนึ่งเหมือนยังไม่ทันได้คิดหาเหตุผลเลยได้แต่เงียบใส่ผม แผ่รังสีไม่พอใจเป็นระยะๆ เหมือนเด็กไม่รู้จักโต ผมยิ้มอ่อนเชิงกวนตีนใส่
 "ถ้ามึงไม่มีเหตุผลดีๆ กูก็คงจะคุยกับพารัม"
 ล้อเล่นน่า ผมไม่คุยกับพารัมหรอก
 เดี๋ยวเด็กมันหาว่าผมให้โอกาสงั้นงี้ ทางที่ดีอย่าคุยอย่าติดต่อการเลยดีกว่า แต่ถ้าพารัมมันคุยกับผมในฐานะพี่ๆ เพื่อนๆ อันนี้ไม่มีปัญหา
 ผ่านไปหลายนาทีก็ยังไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากของนับหนึ่งอีก ตอนที่อาหารถูกลำเลียงมาวางเต็มโต๊ะ มันก็ยังไม่พดไม่จาคล้ายจะทำสงครามเย็นกับผม
 เวลาที่มันเถียงผมไม่ได้ก็มักใช้วิธีนี้เสมอเพื่อให้รู้ว่ามันงอนนะ มึงต้องง้อนะ ถ้ามึงไม่ง้อ กูจะเป็นแบบนี้ต่อไป
 นับสองจะรู้มั้ยว่าพี่ชายที่ชอบทำเป็นเข้มงวด เก๊กขรึมจะไร้สติขนาดนี้ เอ๊ะ แต่นับสองคงรู้อยู่แล้วว่าพี่ชายตัวเองไร้สติทุกคน
 บรรยากาศมาคุแบบนี้ต่อให้อาหารมันอร่อยแค่ไหนแต่เจอหน้าบูดๆ ของนับหนึ่ง ผมก็หมดความอยากอาหารเหมือนกันนะ และดูเหมือนครั้งนี้ผมคงต้อง้อมันตามเคย
 ใช้ตะเกียบและช้อนแกะเนื้อปลาอย่างช่ำชองแล้ววางลงในจานของนับหนึ่ง ซึ่งเจ้าของจานมันก็ยังมาทำหน้าหยิ่งๆ ใส่ผมอีก ทำเป็นเหมือนไม่สนใจไยดีเนื้อปลาผมแต่อีกแป๊บมันก็ตักกินโดยไม่พูดอะไร
 ผมตักนั่นตักนี้ใส่จานเพื่อนเจ้าอารมณ์ก่อนจะหันมากินในส่วนของตัวเองบ้าง
 การกินข้าวมื้อนี้ผ่านไปอย่างเงียบงันจนรู้สึกไม่ชิน ปกติแล้วพวกเรามักมีเรื่องให้คุยตลอด หรือครั้งนี้ไอ้หนึ่งมันจะงอนผมจริงๆ? แล้วจะมางอนผมด้วยเรื่องอะไร
 เรื่องพารัมเหรอ?
 เมื่อก่อนก็เห็นมันชอบน้องเขาจะตาย แล้วทำไมตอนนี้จู่ๆ ก็ไม่ชอบขึ้นมาวะ งงนะเฮ้ย
 "เรื่องไอ้เด็กนั่น..." จู่ๆ ก็ยอมเปิดปาก
 "เขาชื่อพารัม"
 "เออ ไอ้เด็กนั่นอ่ะ!" นิ่งได้แป๊บก็อารมณ์ขึ้นอีกแล้ว "วันนี้ถ้ามันทักมาก็ไม่ต้องตอบ บล็อกไปเลย"
 ผมตักกุ้งใส่จานก่อนถาม "กูบอกว่ากูขอเหตุผลไง"
 คนตัวโตเม้มปากแน่นสะบัดหน้าไปอีกทางคล้ายไม่อยากพูด ผมก็ปล่อยมันไป ยังไงมันก็คงหาเหตุดีๆ มาให้ผมไม่ได้อยู่แล้ว
 "กูหวง"
 ฮะ อะไรนะ
 ผมถึงกับสำลักข้าวแล้วมองหน้านับหนึ่งเหมือนเห็นผี ส่วนนับหนึ่งก็หันกลับมามองหน้าสบตาผมด้วยท่าทีอึกอัก ใบหูแดงระเรื่อผิดปกติ
 "กูหวงมึง หวงมึงอ่ะ"
 "..."
 "เหตุผลแค่นี้พอมั้ย"


ผมอยากเป็นแบบไหนมากกว่ากันงั้นเหรอ
 มันก็ต้องเป็นเจ้าบ่าวสิ
 บอกแล้วไงว่าไม่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว
 ไม่เป็นเว้ย!
 แค่จินตนาการถึงภาพตัวเองกำลังยืนข้างๆ ควินซ์ มองดูควินซ์ยิ้มให้กับเจ้าสาว สวมแหวนให้เจ้าสาว และจูบเจ้าสาวก็โมโหจนแทบควันออกหูแล้ว
 มือที่คีบบุหรี่อยู่ก็ขยี้มันทิ้งลงบนที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะหยิบมวนที่สองขึ้นมาสูบ...
 (หึหึ คงได้คำตอบแล้วสินะ) เสียงปลายสายดังลอดมา
 ผมขมวดคิ้ว "ยังไม่วางอีกเหรอ"
 (อะไรเนี่ย ใช้เสร็จก็ไล่เลยนะ) นับสองว่าอย่างงอนๆ (ทำไม? จะรีบไปจีบพี่ควินซ์เหรอ)
 "บ้าแล้ว ไม่ใช่นะ" ผมเลิ่กลั่กรีบปฏิเสธ "ไม่คุยด้วยแล้ว!"
 (ฮ่าๆ เขินสินะ เขินนนน) เสียงหัวเราะร่าเริงของนับสองยิ่งทำให้ผมหน้าบึ้ง
 "ไอ้เด็กบ้า" ผมกัดฟันกรอดแล้วรีบวางสายหนีเลย
 เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วหันมาตั้งใจสูบบุหรี่ มวนแรกอาจจะสูบด้วยความตึงเครียดและหงุดหงิดแต่รอบนี้ผมรู้สึกว่าทั้งเนื้อตัวและสมองเบาสบาย ปลอดโป่งจนบอกไม่ถูก
 คล้ายอะไรบางอย่างที่กดทับอยู่ในใจมานานได้รับการปลดปล่อย...
 "...ชอบควินซ์งั้นเหรอ"
 ผมพึมพำกับตัวเองแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
 ไม่ใช่การหัวเราะเย้ยหยันแต่เป็นการหัวเราะให้กับความโง่เง่าของตัวเอง วินาทีที่พูดคำว่าชอบออกมาแม้มันจะเป็นแค่คำถามพึมพำลอยๆ แต่กลับทำให้หัวใจที่สงบนิ่งเต้นโครมขึ้นมา
 ผมยกยิ้มแล้วพ่นควันสีขาวขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำสนิทอย่างอารมณ์ดี
 "เพื่อนเจ้าบ่าวกับเจ้าบ่าว" เหยียดยิ้มแล้วขยี้บุหรี่ทิ้ง "มันก็ต้องเป็นเจ้าบ่าวอยู่แล้วสิ"
 หมุนตัวเดินไปยังห้องน้ำก่อนเพื่อเช็กดูว่ามีกลิ่นบุหรี่ติดตัวมั้ย ก็ควินซ์ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ นอกจากพกบุหรี่ติดตัวแล้วยังต้องมีหมากฝรั่งดับกลิ่นอีก
 ไปที่อ่างล้างหน้าแล้วใช้น้ำบ้วนปากกับเอามาพรมตามปกเสื้อกับแขนเสื้อนิดหน่อย จากนั้นก็ก้าวเดินกลับไปที่โต๊ะ ตอนที่เดินมาถึงโต๊ะก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นแล้ว
 "คนไปไหน?" ผมถามพลางทิ้งตัวลงนั่ง
 "กลับไปแล้ว" ควินซ์ตอบแล้วช้อนตามองผมแล้วก็ย่นจมูกใส่ "เหม็นบุหรี่ชะมัด"
 "ไม่มีกลิ่นเถอะ" ผมโวยกลับ "นั่งไกลขนาดนั้นไม่ได้กินหรอก อย่ามา"
 ควินซ์หัวเราะแล้วโคลงศีรษะไปมา "อืม ล้อเล่น" แกล้งผมได้นิดหน่อยแล้วก็นั่งวาดรูปต่อ
 ผมเลียริมฝีปากเล็กน้อยแล้วหาเรื่องคุย "คราวนี้วาดรูปอะไร"
 "วาดรูปเก่าที่ค้างไว้" เสียงทุ้มใสว่าก่อนจะหมุนหน้าจอไอแพดมาให้ผมดู "ยังเหลืออีกเยอะเลย"
 รูปที่ควินซ์กำลังวาดอยู่เป็นแมวขนสีดำสนิทดูเย่อหยิ่ง แต่วาดได้เพียงครึ่งตัวเองยังไม่มีขาแมว ผมหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม
 "วาดรูปมันสนุกเหรอ" เห็นว่างทีไรก็หยิบขึ้นมาวาดตลอด
 "เป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง" พลิกหน้าจอกลับไปเพื่อวาดต่อ "ดูอารมณ์ดีขึ้น"
 อาการของผมมันออกขนาดนั้นเลยเหรอ
 ไม่ใช่สิ ควินซ์ใส่ใจผมต่างหาก
 ใช่ๆ มันต้องเป็นแบบนั้นแหละ
 หรือบางทีที่ควินซ์ใส่ใจผมขนาดนี้จะเป็นเพราะควินซ์ก็ชอบผมเหมือนกัน?
 "เฮ้ นับหนึ่ง เฮ้!" เสียงเรียกดังขึ้น
 ผมหลุดจากความคิดแล้วมองควินซ์อย่างงงๆ "อะไรนะ เมื่อกี้พูดว่าอะไร"
 "ยังไม่ได้พูดอะไร เห็นจู่ๆ นายก็นิ่งไป" วางไอแพดลงบนโต๊ะแล้วพิจารณาผมตั้งแต่หัวจรดเท้า "เป็นอะไร ถ้าเหนื่อยก็กลับไปนอน"
 "เอ่อ คงเหนื่อยๆ มั้ง" เออออห่อหมกตามไปแล้วหยิบของกินเล่นมาชิม "พรุ่งนี้มีงานอะไร"
 เปลี่ยนเรื่องออกไปไกลๆ ตัวดีกว่า
 "พรุ่งนี้มีประชุมแปดโมงครึ่ง" ควินซ์ดูเวลาเล็กน้อยแล้วสั่งผม "กลับให้ไวหน่อยก็ดี จะได้มีเวลานอนพักเยอะๆ"
 เขากำลังห่วงผมสินะ!
 "กินแก้วนี้หมดก็กลับแล้ว" ยกยิ้มกริ่มแล้วพยักหน้าหงึกหงักรับอย่างว่าง่ายจนเลขาคนสนิทขมวดคิ้วแปลกใจ เพราะปกติผมจะขอต่อถึงเที่ยงคืนตีหนึ่งตีสอง "เดี๋ยวนอนที่คอนโดแล้วกัน"
 "ก็ดีนะ" ควินซ์หยุดวาดรูปแล้วหันมาหยิบขนมกิน "จะได้ไม่มาประชุมสายแล้วก็ไม่ต้องรีบออกจากบ้านด้วย"
 บ้านหลังใหญ่ของผมค่อนข้างไกลจากตัวบริษัทเลย ยิ่งถ้าออกมาช้าก็เจอรถติดอีก เพราะงั้นนอนที่คอนโดแล้วกัน ผมเหล่มองควินซ์แล้วถามอย่างตื่นเต้น
 "งั้นคืนนี้มึงมานอนกับกูนะ ควินซ์"


[นับหนึ่ง]
 "กูหวงมึง หวงมึงอ่ะ"
 "..."
 "เหตุผลแค่นี้พอมั้ย"
 เชี่ย! กูพูดอะไรออกไป!
 หลังจากที่หลุดปากพูดไปและได้เห็นสีหน้าตกใจปนอึ้งของควินซ์แล้วก็อยากจะตบปากตัวเองสักทีที่พูดอะไรไม่คิด หรือคิดแล้วกันแน่ก็ไม่รู้
 ผมเม้มปากแน่นแล้วรีบพูดต่อ "หวง หวงในฐานะเพื่อนไง!"
 "หวง?" ควินซ์เลิกคิ้วแล้วส่ายหัว "เพิ่งรู้ว่ามึงหวงเพื่อนกับเขาด้วย"
 "เออ กูหวงเพื่อนแล้วจะทำไม" เห็นควินซ์ไม่คิดอะไรมากก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในอกของผมตอนนี้มันแทบจะระเบิดอยู่แล้ว จะเต้นอะไรนักหนา
 "หวงเหี้ยอะไร ตอนนั้นมึงยังจับคู่กู ถวายกูใส่พานให้คนมาจีบตั้งเยอะตั้งแยะ" คนหน้าสวยหัวเราะแล้วคีบผักใส่ปาก "หวงตอนนี้มันไม่ช้าไปรึไง"
 "ทำไมอ่ะ กูอยากหวงตอนนี้แล้วมึงจะทำไม" ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นไอ้ปัญญาอ่อนยังไงไม่รู้ พูดเหี้ยอะไรแต่ละอย่างคืออะไรวะเนี่ย
 ควินซ์ยักไหล่ "แค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย"
 "แล้วตกลงว่าไง กูอุตส่าห์หวงมึงแล้วนะ มึงจะไม่ไปคุยกับไอ้เด็กนั่นใช่มั้ย" ผมถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
 "เออ ไม่คุย" ได้รับคำตอบมาปลอบประโลมหัวงใจที่ตึงเครียดของตัวเองแล้วก็ค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย
 แต่เอ๊ะ... แล้วผมจะมาเครียดเรื่องที่มันจะคุยกับใครทำไม
 ไหนผมไม่หวงเพื่อนไง
 นี่มันอะไรวะ
 สีหน้าของผมคงตลกมากสินะ ควินซ์มันถึงได้ยิ้มกริ่มดูพอใจไม่หยุด หันกลับมามองของกินตรงหน้าแล้วก็รู้สึกกินไม่ลงขึ้นมาซะงั้น คงเป็นเพราะความรู้สึกที่ปั่นป่วน อารมณ์วันนี้ก็ขึ้นๆ ลงๆ จนล้าไปหมด
 "เป็นอะไรขึ้นมาอีก นั่งซึมเชียว"
 "ไม่ได้เป็นอะไร" ผมตอบกลับไปแล้วลงมือกินข้าวต่อโดยไม่ได้ชวนคุยอะไรอีก
 มื้ออาหารค่ำวันนี้จบลงในเวลาสองทุ่มครึ่ง เมื่อเช็กบิลออกจากร้านแล้วก็ครุ่นคิดจะตรงกลับบ้านเลยดีมั้ย หรือจะไปนั่งเล่นที่คลับเพื่อหาอะไรดื่มดี
 ควินซ์ถือเสื้อสูทตัวนอกเดินตามหลังมาแล้วเอ่ยถามผม "ไปบาร์กันมั้ย"
 "ทำไมถึงรู้ว่ากูกำลังอยากดื่ม" ผมตกใจนิดหน่อย
 "เหอะๆ กูอยู่กับมึงมากี่ปี" มันยื่นนิ้วชี้ออกมาจิ้มหน้าผากผม "มึงคิดอะไรก็กูรู้หมด"
 "มึงรู้หมดจริง?" แอบผงะเล็กน้อยเมื่อถูกสัมผัสร่างกายตรงๆ
 "งั้นกูพนันเลยแล้วกัน"
 "...."
 "บนโลกนี้นะ ไม่มีใครรู้ใจมึงดีเท่ากูแล้ว"
 ตึกตัก... ตึกตัก...
 บ้าเอ๊ย ทำไมผมต้องมาใจเต้นกับคำพูดบ้าๆ บอๆ นี่ด้วยแล้วอีกอย่าง...มึงจะยิ้มทำไม รู้ตัวว่าตัวเองยิ้มสวยแล้วจะมายิ้มทำแป๊ะอะไร
 ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนถูกอ่อยเลยวะ
 ผมจ้องคนเตี้ยกว่าเล็กน้อยด้วยสายตาแปลกประหลาดครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนี "เหอะ"
 "จะไปมั้ย" ควินซ์ถามซ้ำแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ฉันจะจองบาร์ชิลบาร่าให้"
 บาร์ชิลบาร่าเป็นบาร์โปรดของผมเอง มันเป็นบาร์ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมห้าดาวที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง สามารถมองเห็นวิวได้ทั่วทั้งกรุงเทพ แน่นอนว่าราคามันต้องสูงมาก แต่แล้วยังไง ในเมื่อผมรวยมากพอที่จะซื้อทั้งโรงแรมได้ด้วยซ้ำ
 ผมครุ่นคิดเล็กน้อย "อืม ขอมุมที่ดีที่สุดด้วย"
 "โทรไปจองโต๊ะตอนนี้น่าจะไม่เหลือที่ดีๆ แล้วมั้ง" ควินซ์ว่าพึมพำแล้วกดเบอร์โทรออก
 ผมก้าวขึ้นรถแล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เพิ่มเงินไปสิ เหมาบาร์ไปเลยก็ได้"
 วันนี้อารมณ์ไม่ดี อยากนั่งดื่มเงียบๆ แล้วฟังเพลงผ่อนคลาย อืม ให้ควินซ์เหมาร้านดีมั้ย?
 "เอะอะก็ใช้เงินแก้ปัญหาจริงๆ" บ่นอีกแหละ "เก็บเงินไปใช้อย่างอื่นดีกว่า"
 "เออ เก็บไว้ให้มึงช้อปที่ฮ่องกงก็แล้วกัน" ผมพูดอย่างเซ็งๆ โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดตัวเองนั่นทำให้อีกคนยิ่งสับสนขึ้นทุกทีกับพฤติกรรมแปลกประหลาดของผในวันนี้ "ขึ้นรถได้แล้ว"
 ควินซ์ขึ้นรถมาแล้วก็คุยสายกับทางบาร์ชิลบาร่า ดูเหมือนโต๊ะดีๆ จะถูกจองไว้หมดแล้ว แน่นอนว่าเขาก็เป็นเลขาผมมานานพอที่จะรู้ว่าต้องทำยังไง
 "ผมจะจ่ายเพิ่มให้ ผมต้องการโต๊ะที่ดีที่สุด" เสียงนุ่มว่าต่อรองต่อไป "แต่ถ้าคุณไม่ให้ แน่นอนว่าสิ่งที่จะตามมาคืออะไร ผมก็ไม่รับประกัน"
 เลขาผมมันอันธพาลครับ
 รอยยิ้มของควินซ์ยิ่งกดลึกขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง "ผมรู้แล้วว่าคุณต้องมอบโต๊ะที่ดีที่สุดให้พวกเรา"
 มึงพูดขนาดนี้ เขาคงกล้าปฏิเสธมั้ง
 ผมมองเจ้าเพื่อนสนิทข่มขู่เจ้าของบาร์แล้วก็นึกขำขึ้นมา ปล่อยควินซ์จัดการเรื่องบาร์ไป ส่วนผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา ทักไปบอกน้องชายสุดที่รักว่าจะกลับบ้านดึกนะ อยู่กับควินซ์นะ ไม่ได้ไปเที่ยว ไม่ได้ไปกกเด็ก
 นับสองก็บอกเออๆ ตามสบาย ชิชะ อยู่กับไอ้เด็กเก้าแน่ๆ ถึงไม่สนใจไยดีพี่ชายคนนี้!
 ไม่ได้แหละะ ต้องยัดงานให้มัน!
 และไอ้เก้าจะได้ไม่มีเวลาให้นับสอง
 แล้วนับสองก็จะเป็นของผม หึๆ
 "คิดอะไรชั่วๆ อีกแล้วเหรอ" เสียงทักเรียกความสนใจของผมทันที หันไปตามเสียงก็เห็นควินซ์วางสายไปแล้ว
 "ทำไมมึงรู้อีกแล้ววะ" เริ่มหงุดหงิดแล้ว ทำไมมีแต่ผมฝ่ายเดียวที่เดาใจอ่านใจควินซ์ไม่ออกเลยวะ ไม่ยุติธรรม!
 "กูฉลาด"
 "..." ผม
 ผมว่าผมก็ฉลาดนะ
 หรือมันกำลังด่าผมโง่?
 ควินซ์เห็นหน้าตานิ่งสนิทเดธแอร์ชั่วขณะของผมก็หัวเราะลั่นรถ ผมถลึงตาใส่แล้วผลักหัวมันไปทีหนึ่ง "ขำมากมั้ย"
 "ก็นิดนึง" หัวเราะไปพลางตอบผมไปพลางก่อนจะค่อยๆ หยุดหัวเราะในที่สุด "จริงๆ กูไม่ได้ฉลาดหรอก เรื่องรู้จงรู้ใจเนี่ย มันไม่ต้องใช้ความฉลาด"
 "แล้วใช้อะไร" ผมขมวดคิ้ว
 "ใช้ใจไง"
 "..." ผมตาโตนิดๆ
 "ใช้ใจให้ความใส่ใจ"
 ผมรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกอีกแล้วแต่ก็พยายามบังคับเสียงให้นิ่ง
 "งั้นที่มึงรู้ใจกูเนี่ย"
 "..."
 "เพราะมึงใส่ใจกูมากใช่มั้ย"
 รู้สึกเหมือนมีอะไรฟูๆ ในอก
 ควินซ์กะพริบตาเล็กน้อยและพยักหน้าก่อนจะเอ่ย
 "มึงเป็นเพื่อนรักกูเลยนะ"
 "..."
 "แถมมึงยังเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้กูอีก"
 "..."
 "ก็ต้องใส่ใจมากเป็นธรรมดา"
 ...จู่ๆ ผมก็อยากบีบคอควินซ์ขึ้นมาซะงั้น


"ป๋าชอบควินซ์จริงๆ เหรอนับสอง"
 ปลายสายเงียบไปนิดหน่อยจนผมรู้สึกใจเต้นตุ้มๆต้อมๆ
 (อันนี้จริงจัง?)
 "ป๋ากำลังจริงจังอยู่นะ ตอบป๋ามา" ยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้งแล้วพ่นควันสีขาวอ่อนออกมา "ป๋าชอบควินซ์เหรอ"
 (อันนี้ป๋าถามตัวเองดีกว่ามั้ย) น้องชายตัวแสบของผมถอนหายใจ (ใจมันก็ใจของป๋า มาถามผมแล้วผมจะตอบได้ยังไง)
 ผมขมวดคิ้ว "ก็เห็นนับชอบพูดชอบแซวป๋ากับควินซ์..."
 (มันก็แค่แซวมั้ยป๋า สุดท้ายแล้วถ้าแซวให้ตายยังไง ถ้าคนมันไม่ชอบกันก็คือไม่ชอบ) ทำไมน้ำเสียงน้องมันดูเหยียดหยามผมจังวะ เดี๋ยวปั๊ดตัดค่าขนมเลย!
 "ป๋ากับควินซ์มีอะไรน่าแซว ถามจริง"
 (โอ้โห ไม่น่าแซวเลยมั้ง) น้องผมทวนเสียงสูง (ท่าทางพวกพี่มันเหมือนผัวเมียที่อยู่กินกันมายี่สิบแล้วไม่มีผิด พี่ควินซ์ดูแลพี่ไม่พอ ยังมาดูแลผมอีก ไหนจะพวกพี่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ พวกพี่ดูเป็นคนรักกันมากกว่าผมกับพี่เก้า พี่ออสตินกับพี่ไนน์อีก พวกเราแม่งบางทีก็ห่างกันเป็นเดือนๆ แต่พวกพี่น่ะสามร้อยหกสิบห้าวัน พวกพี่อยู่ด้วยกันทุกวัน ถ้าห่างกันก็สาบานเลยว่าไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ถามจริงเถอะ...พวกพี่ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันเกินขอบเขตคำว่าเพื่อนมานานแล้วบ้างเหรอ)
 "...." ผมพูดไม่ออกเพราะตกใจกับสิ่งที่นับสองพูด ...ผมไม่เคยรู้สึกตัวเลยว่าใช้วันเวลาอยู่กับควินซ์มากขนาดนี้ และเมื่อมานั่งทบทวนดูแล้วมันก็จริง
 ผมทำงานหกวันต่อสัปดาห์ ส่วนอีกวันแม้จะเป็นวันหยุดก็ยังนั่งหางานมาทำ ไม่เคยลาพัก ลาพักร้อนเลยสักครั้ง มีลาป่วยบ่อยที่สุด เมื่อผมทำงานหนักขนาดนี้ คนเป็นเลขาก็ต้องมาทำงานด้วย ขนาดผมเข้าโรงพยาบาลก็มาตามเฝ้าตลอดทั้งที่มันก็ไม่จำเป็น
 ควินซ์มานอนคอนโดผม บ้านผมมากกว่าบ้านตัวเอง... ของครึ่งหนึ่งในคอนโดส่วนตัวที่ใกล้ที่ทำงานผมก็เป็นของควินซ์ครึ่งหนึ่ง
 (ผมบอกไม่ได้หรอกว่าพี่ชอบพี่ควินซ์มั้ย) นับสองถอนหายใจอย่างเอือมๆ (แต่ผมแนะนำเลยนะ พี่ควรนั่งคิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมาเกี่ยวกับพี่ควินซ์)
 "ทวทวนเหรอ" ผมเหม่อเล็กน้อยแล้วถามต่อ "ไม่คิดว่ามันบ้าไปหน่อยเหรอ ปีสองปีไม่ชอบ แต่พี่กลับมาชอบเขาเอาตอนนี้เนี่ยนะ"
 (บางทีพี่อาจจะชอบเขามานานแต่ไม่รู้ตัวก็ได้) นับสองว่าอย่างสบายๆ (คนที่ชอบเพื่อนตัวเองแต่ไม่รู้ตัวก็มีเยอะแยะไป)
 "แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงไม่รู้ตัว"
 นับสองเงียบไปนิดหน่อยเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด (บางครั้งความเคยชินมันก็ทำให้เรามองข้ามบางอย่างไป)
 "..."
 (พี่เคยชินที่พี่ควินซ์ทำนั้นทำนี่ให้ เคยชินที่ตรงนี้มีพี่ควินซ์อยู่)
 "..."
 (เคยชินที่มีพี่ควินซ์อยู่ด้วยในทุกวัน) นับสองหยุดไปเล็กน้อย (แต่ถ้าวันหนึ่งมีอะไรเข้ามาทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทำลายความเคยชินที่มีอยู่)
 การเปลี่ยนแปลงที่ว่าคือวันนี้ควินซ์บอกผมว่าจะไปหาเจ้าสาวมาแต่งงานใช่มั้ย
 (มีอะไรมากระตุ้นสักหน่อยมันก็ดี มันอาจจะทำให้ใครบางคนรู้สึกตัวสักที)
 รู้ตัวสักที
 รู้ได้แล้วว่า...ชอบเพื่อนสนิทมานานแล้ว
 เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของผม ซึ่งมันก็ทำให้ผมพูดไม่ออก คล้ายมีอะไรกำลังเบ่งบานในอก พอเสียงในหัวบอกตัวผมว่าผมชอบเขามานานแล้วก็รู้สึกสั่นไปทั้งตัว
 นี่ นี่ผมชอบเพื่อนตัวเองจริงๆ เหรอ
 ผมยังคงปากแข็ง "บางทีพี่อาจจะแค่หวงควินซ์"
(ถ้าแค่หวง พี่จะมาคิดมากทำไม ปล่อยพี่ควินซ์ไปหาแฟนสิ) เรื่องเหรอ ไม่มีทาง! (ถ้าพี่แค่หวงก็อย่าทำอะไรโง่ๆ ไปกีดกันคนที่เขาเข้ามาจีบพี่ควินซ์)
"พี่เปล่านะ" ผมเถียงแต่แล้วต้องเงียบเมื่อคิดถึงหน้าไอ้เด็กพารัมที่ผมเพิ่งห้ามควินซ์ไปคุย
ก็ ก็ มันไม่อยากให้คุยอ่ะ
(เหอะๆ เสียงแบบนี้คงเพิ่งไปดักคนมาจีบพี่ควินซ์มาสินะ) ทำไมน้องรู้! (ผมฉลาด ผมรู้หมดแหละ)
คิ้วกระตุกนิดๆ แล้วยกมือขึ้นบีบขมับตัวเอง "พี่จะลองไปคิดดูแล้วกัน"
(โอ๊ยยย ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว! มันมาขนาดนี้แล้ว) นับสองว้ากใส่ผม (พี่กลับไปถามตัวเองหนึ่งคำถาม)
 "คำถามอะไร"
(ระหว่างเพื่อนเจ้าบ่าวกับเป็นเจ้าบ่าวเอง)
"..."
(พี่อยากเป็นอันไหนมากกว่ากัน)
"..."
(แล้วมันจะเป็นคำตอบของคำถามที่ว่าพี่ชอบหรือไม่ชอบพี่ควินซ์)


เพื่อนรัก?
 เจ้านาย?
 เลยใส่ใจเป็นพิเศษ?
 ทำไมฟังแล้วหงุดหงิดชะมัด
 ผมกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ปกติเพื่อนเขาคงไม่ได้ใส่ใจกันมากขนาดนี้หรอกมั้ง"
 "อื้อ ปกติเพื่อนกันธรรมดาเขาไม่ได้ใส่ใจขนาดนี้หรอก" ควินซ์ช้อนตามองผม
 ...ถ้าใส่ใจขนาดนี้หรือจะเป็นเพื่อนแอบชอบเพื่อน
 แววตาของผมเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อยแต่แล้วต้องดับวูบ
 "แต่เราเป็นเพื่อนสนิทโคตรจะสนิทไม่ต้องใส่ใจ แค่มองตาก็รู้แล้วว่าคิดอะไร" ว่าไปแล้วก็ส่ายหัว
 "ฮึ" แค่นหัวเราะในลำคอไปทีหนึ่งแล้วสะบัดหนีซึ่งปฏิกิริยาของผมก็ทำเอาคนข้างกายมึนงงไปเหมือนกันว่าพูดอะไรผิด ผิดทั้งหมดนั้นแหละ!
 คำก็เพื่อน สองคำก็เพื่อน
 เริ่มโมโหแล้วนะ
 แต่เดี๋ยวสิ... ผมจะโมโหทำไม ก็ผมกับควินซ์เราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ผมควรดีใจไม่ใช่เหรอที่ควินซ์มันยกให้ผมเป็นเพื่อนโคตรสนิทเป็นเพื่อนเบอร์หนึ่ง
 ขนาดนี้แล้วผมยังไม่พอใจอีกเหรอวะ
 หรือผมยังต้องการสถานะที่มากกว่านี้?
 พอคิดถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกตกใจไม่น้อย ก่อนจะส่ายหัวไปมาเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังชอบควินซ์อยู่ บ้าบอเถอะ เราเป็นเพื่อนกัน ผมเนี่ยนะจะชอบเพื่อนตัวเอง ไม่มีทางอ่ะ
 ผมก็แค่หวงเพื่อน ใช่ ผมแค่หวงเพื่อน
 ใช่ๆ มันต้องแค่นี้จริงๆ
 พูดซ้ำย้ำตัวเองหลายๆ ครั้งในหัวว่าแค่หวงเพื่อน สักพักผมก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง... เฮ้อ อย่าไปคิดมากสินับหนึ่ง
 ผมกลับคืนสู่สภาพเคร่งขรึมอีกครั้งหลังจากสติไม่อยู่กับร่องกับรอยมาทั้งวัน นั่งนิ่งมองเสาไฟด้านนอกรถตลอดทางจนมาถึงโรงแรมหรูห้าดาวใจกลางเมือง ช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเลยไม่มีนักท่องเที่ยวนักแต่ก็ยังมีให้เห็นอยู่บ้าง
 บาร์ชิลบาร่าอยู่ชั้นบนดาดฟ้าและดาดฟ้าของโรงแรมนี้ก็มีถึงแปดสิบแปดชั้น นับว่าสูงไม่น้อย
 ใช้เวลาขึ้นลิฟต์นานพอดู และเมื่อก้าวมาถึงดาดฟ้าก็ได้ยินเสียงดนตรีเบาๆ เข้ามาในหู ตอนนี้ยังไม่ดึกเท่าไรจึงมีคนอยู่ไม่กี่โต๊ะ ควินซ์เดินหน้ายิ้มๆ ไปแจ้งชื่อกับพนักงานของบาร์ก่อนที่เขาจะพาพวกเราไปยังโต๊ะที่ดีที่สุดของบาร์
 โต๊ะที่ดีที่สุดนั้นแยกเป็นเอกเทศค่อนข้างมีความส่วนตัว ห่างไกลจากโต๊ะอื่นๆ ซึ่งผมชอบมาก นั่งลงบนโซฟานุ่มแล้วมองวิวยามค่ำคืน หลับตาพริ้มสูดอากาศบริสุทธิ์
 "จะสั่งอะไรมั้ย" ควินซ์ถามผม
 "รู้ใจไม่ใช่รึไง สั่งให้ฉันสิ" ผมลืมตาขึ้นแล้วหันไปยักคิ้วกวนประสาท "ถ้าสั่งผิด ฉันจะหักเงินเดือน"
 "บางทีผมทายถูกแต่คุณให้ผิดก็ได้นี่" แม่ง เสือกรู้ทันอีก
 "ล้อเล่นน้า" ผมยักไหล่ "อยากสั่งอะไรก็สั่งมา"
 "ป๋าจริงๆ" แขวะผมมาคำหนึ่งแล้วก็หันไปรับเมนูรายการเครื่องดื่มและอาหารทานเล่นจากพนักงานสาวท่าทางสุภาพ
 ผมปล่อยให้ควินซ์สั่งไปตามใจแล้วตัวเองก็พักผ่อนซึมซับบรรยากาศดีๆ ฟังเพลงเบาๆ ดนตรีเพราะๆ สมองที่ตึงเครียดมาทั้งวันได้รับการปรนนิบัติพัดวีสักที
 คนตรงข้ามก็ไม่ได้รบกวนผม เขาหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดโปรแกรมวาดภาพจากนั้นก็เริ่มหยิบปากกาขึ้นขีดเขียนวาดภาพ เหล่ตามองก็เห็นเลขาคนสนิทกำลังนั่งไขว้ห้างเอนหลังพิงโซฟา ใบหน้าฉายแววผ่อนคลาย มุมปากมีรอยยิ้มน้อยๆ สายตาจับจ้องเพียงสิ่งที่กำลังวาดในไอแพด
 เขาว่าเวลาที่คนเราทำอะไรอย่างตั้งใจจะดูดีมากๆ
 ผมว่ามันคงจะเป็นอย่างนั้น
 เวลาผ่านไปอีกสักพัก พนักงานเสิร์ฟของร้านก็นำอาหารเครื่องดื่มมาวางบนโต๊ะของพวกเรา กวาดตามองดูคร่าวๆ พบว่าแปดสิบเปอร์เซ็นเป็นเครื่องดื่มที่ผมสั่งประจำ อีกยี่สิบก็เป็นอาหารทานเล่นของควินซ์
 ควินซ์ไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าขมๆ แต่ถ้าเป็นพวกค็อกเทลก็พอได้อยู่
 ปล่อยให้ควินซ์อยู่ในโลกของเขาไป ส่วนผมก็ดื่มด่ำไปกับรสชาติของแอลกอฮอล์... บรรยากาศเบาสบายดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
 "ฉันขอเลี้ยงเครื่องดื่มคุณสักแก้วได้มั้ยคะ"
 เสียงใสกังวานแลอ่อนหวานดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบสงบของผม ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นมาและต้องหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อเห็นว่าสายตาของสาวน้อยกำลังจดจ้องไปที่ใคร
 "ครับ?" ควินซ์ตกใจนิดหน่อยแล้วก็ทำหน้างงๆ ใส่หญิงสาวแปลกหน้า "คุณว่ายังไงนะ"
 "ฉันอยากเลี้ยงเครื่องดื่มคุณ" เธอว่ายิ้มๆ
 "ไม่เป็นไรครับ" ควินซ์ส่ายหัวแล้วยิ้มสุภาพ "ผมมีเครื่องดื่มแล้ว"
 เมื่อเห็นว่าควินซ์ไม่สนใจก็เบนเข็มมาทางผม "แล้วไม่ทราบว่าฉันพอจะเลี้ยงคุณ..."
 "ไม่ต้อง มีเงินซื้อกินเองได้ ไม่ต้องลำบากคุณหรอก" ควินซ์น่ะสุภาพแต่ผมน่ะสถุน
 "นี่คุณ!" เธอตาโตอย่างตกใจ
 ผมหงุดหงิดอะไร ก็หงุดหงิดที่ผู้หญิงคนนี้มีตาหามีแววไม่ เธอควรที่จะถามผมก่อนสิ! ผมทั้งหล่อทั้งดูดีกว่าควินซ์ คนชมชอบผมเยอะแยะแต่นี่เป็นครังแรกเลยนะที่มีคนมองข้ามผม
 ไม่โอเคอย่างแรง! ต้องถามผมก่อนแล้วค่อยถามควินซ์สิ!
 "บอส" ควินซ์ถลึงตาใส่ "พูดดีๆ"
 "เหอะ" ผมตวัดตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างหงุดหงิด เธอทำให้ฉันโดนควินซ์ดุ!
 ผมลุกขึ้นจากโซฟาแล้วหมุนตัวเดินไปอีกด้าน ควินซ์รีบถาม "คุณจะไปไหน"
 "สูบบุหรี่" ตอบสั้นๆ แล้วเดินไปยังโซนสำหรับสูบบุหรี่ ถามว่าทำไมถึงไม่สูบที่โต๊ะ... คุณเลขาของผมแพ้กลิ่นบุหรี่น่ะสิ ทุกครั้งที่ผมจะสูบต้องไปให้ไกลๆ ตัวควินซ์เลย
 พอผมออกมาแทนที่ยัยผู้หญิงอวดรวยจะจากไป เธอกลับนั่งแทนที่ผมและคุยกับควินซ์ต่ออย่างร่าเริง แต่ควินซ์ดูอึดอัดมากกว่าอยากจะสนทนา
 ไม่มีตารึไง คนเขาไม่อยากคุยน่ะ ยัยบ้า
 ผมจุดบุหรี่แล้วสูบอัดนิโคตินเข้าเต็มปอดหวังระบายความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นอีกแล้ว... วันนี้ผมหงุดหงิดเยอะมาก แถมเหตุผลหลักๆ ก็มาจากคนข้างกายทั้งนั้น
 ปกติใครจะเข้าหาควินซ์ ผมไม่เคยรู้สึกอะไร
 แต่ทำไมวันนี้กลับรู้สึก
 หรือเพราะได้ยินว่าอีกฝ่ายกำลังจะหาเจ้าสาวมาแต่งงานกันนะ
 สุดท้ายก็ทนไม่ไหวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปหาใครบางคน ไม่นานก็มีคนรับสาย
 (ฮัลโหล ว่าไง~)
 ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ...
 "ป๋าชอบควินซ์จริงๆ เหรอ นับสอง"


[ควินซ์]
 ผมว่าวันนี้นับหนึ่งทำตัวแปลกมาก
 แปลกไปจากทุกวัน
 ตอนแรกก็ยังพอไม่สนใจได้บ้าง
 แต่ว่า...
 "ควินซ์ ดูหนังกัน"
 ฮะ ใครชวนใครดูหนังนะ
 ยอมรับเลยว่าตกใจมากถึงมากที่สุดแต่สีหน้าของผมกลับเรียบเฉยไม่ได้แสดงอาการตกใจออกไป ผมบอกปฏิเสธไปและไล่ให้มันไปอาบน้ำแล้วก็นอน
 "แต่กูยังไม่ง่วง" นับหนึ่งไม่ยอมง่ายๆ และพูดอย่างเอาแต่ใจ"ไปดูหนังกับกู"
 แต่กูง่วงครับเพื่อน
 ในเมื่อมันอยากดูหนังนัก ผมก็เสนอหนังผีที่มันไม่กล้าดู ผมคิดว่ามันต้องรีบกลับห้องไปพักผ่อนและไม่ดูหนังแน่ๆ แต่นับหนึ่งกลับบอกจะดู ซึ่งผิดคาดไปมาก
 และถ้าเพื่อนอยากดู ผมก็ไม่ขัด อืม อยากเห็นคนกรี๊ดแตกอยู่เหมือนกัน ผมน่าจะนอนหลับฝันดีแน่ๆ
 หลังจากตกลงกันเรียบร้อยแล้วก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำห้องใครห้องมัน ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนักก็เสร็จแล้ว ออกมาแต่งตัวใส่เสื้อผ้าแล้วก็เดินไปห้องครัวเพื่อหาขนมมากินระหว่างดูหนัง
 ผมเปิดตู้หาป๊อปคอร์น ป๊อบ ซีเคร็ตที่เคยซื้อมาแล้วเอาไปใส่ไมโครเวฟ จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบไส้กรอกกับนักเก็ตไก่ออกมาทอด
 คนกินก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ผมเองนี่แหละ ผมเป็นพวกดูหนังและกินขนมไปด้วย...
 ติ้ง...
 เอาของออกจากตู้เย็นเสร็จก็เป็นเวลาเดียวกันที่ป๊อปคอร์นเวฟเสร็จพอดี ผมละมือจากพวกไส้กรอกแล้วไปเดินดูป๊อปคอร์น เห็นว่ามันพองตัวแตกตัวดีแล้วก็เอาไปเทใส่ชาร์ม
 แล้วก็เดินกลับมาเปิดกระทะ...
 กำลังยืนทอดไส้กรอกเพลินก็มีคนเดินเข้ามาในห้องครัว นับหนึ่งคงเดินหาผมล่ะมั้ง หรือไม่ก็มาหาน้ำกิน ผมตั้งหน้าตั้งตาทอดของกินไปโดยไม่ทันได้รู้สึกตัวว่ามีคนเดินมาซ้อนหลัง
 "ทำอะไรกินน่ะ" เสียงทุ้มต่ำแหบแห้งนิดๆ เอ่ยถามใกล้ๆ กับใบหูของผม ลมหายใจกระทบผิวเนื้อผมจนทำให้ขนลุกซู่
 ผมสะดุ้งสุดตัวแล้วก็เริ่มรู้สึกว่าท่าทางของพวกเราในตอนนี้มันพิกลน่าดู นับหนึ่งกับยืนซ้อนหลังผมในระยะที่แผงอกเขาชนกับแผ่นหลังของผมและเอามือจับเอวผมแล้วชะโงกหน้าข้ามไหล่มาดูของในกระทะ
 นี่มันอะไร
 "อะไรควินซ์" นับหนึ่งทำหน้างงๆ
 ผมหยุดสนใจของในกระทะแล้วหันมาดูเพื่อนตัวเองที่...
 "แล้วเสื้อมึงไปไหน"
 ร้อยวันพันปีไม่เคยจะเดินเปลือยให้ผมเห็น
 แต่วันนี้มันเดินโชว์เปลือยท่อนบนให้ผมสองรอบแล้วนะ
 คิดจะทำอะไร
 หรือแค่อยากอวดซิกซ์แพ็ก์
 ถุย ตอนนี้ไม่ลงพุงก็บุญแล้วเถอะ
 หุ่นก็งั้นๆ ยังจะมาโชว์อีก
-----
 "อยู่ในตู้" นับหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ "มันร้อน เดี๋ยวค่อยใส่ก็ได้"
 "เออ แล้วแต่มึงเลย" ห้องมัน ตัวมัน อยากจะใส่ตอนไหนก็แล้วแต่มัน แต่ทว่า... "แล้วมือมึงเนี่ย อะไร"
 ไล่สายตาลงมาที่เอวของตัวเอง ในเวลานี้มีมือคู่ใหญ่จับไว้หลวมๆ นับหนึ่งมองตามสายตาผมแล้วหลุบตามองมือตัวเองอย่างแปลกใจแล้วค่อยๆ ดึงออกอย่างไม่รีบร้อน
 "เผลอไปหน่อย"
 ผมขมวดคิ้ว "ถอยไปห่างๆ"
 มายืนชิดอะไรขนาดนี้ จะสิงร่างกันรึไง
 นับหนึ่งขยับถอยไปอย่างว่าง่าย เปลี่ยนมายืนกอดอกพิงสะโพกกับขอบโต๊ะมองดูของทอดในกระทะ "อะไรกัน ยังไม่อิ่มอีกเหรอ"
 "อิ่มแต่ก็อยากกินขนมเวลาดูหนัง" ผมตอบพลางใช้ตะหลิวผัดพลิกทอดไส้กรอกกลับด้าน "ไปเตรียมน้ำสิ"
 "แค่จะดูหนังต้องเตรียมอะไรขนาดนี้เลยเหรอ"
 "ดูหนังแบบไม่มีอะไรกินเลย มันก็หยาบกระด้างเกินไปมั้ง" ควินซ์หันมาสั่ง "ไปหยิบจานมาให้ด้วย" เมื่อกี้ดูเหมือนผมจะลืมหยิบมา
 "สรุปจะให้ทำอะไรกันแน่" นับหนึ่งขมวดคิ้ว "จะให้ไปเตรียมน้ำหรือหยิบจาน"
 "หยิบจานมันยากจนต้องใช้เวลาเป็นสิบนาทีเลยรึไง" มันถามอะไรโง่ๆ อีกเนี่ย "ไปหยิบจานมาก่อนแล้วก็ไปเตรียมน้ำ"
 ต้องให้บอกทุกขั้นตอนเลยมั้ย เดินไปสามก้าว เปิดลิ้นชักที่สามนับจากทางซ้ายแล้วหยิบจานใบสีเขียวมิ้นท์ออกมาหนึ่งใบ ต้องให้ผมพูดแบบนี้มั้ย เฮอะๆ
 "มึงก็รู้ว่ากูไม่รู้ว่าของมันอยู่ตรงไหน" นับหนึ่งบ่นอุบอิบแล้วเดินไล่เปิดลิ้นชักเปิดตู้แทบทุกอันที่มีในห้องครัวเพื่อหาจานให้ผม
 ก็จริง ข้าวของในคอนโดนี้ส่วนใหญ่ ผมก็เป็นคนจัดให้มัน ออกแบบห้องและบิวท์อินก็เป็นผมอีกนั่นแหละที่จัดการ ตอนนับหนึ่งซื้อห้องที่นี่ก็สุ่มๆ เลือก ให้ผมจัดการต่อเอาเอง
 ตอนย้ายมาอยู่คอนโดนี้ ผมก็เป็นคนจัดการดูแลย้ายของจัดของให้อีก ไม่แปลกที่ไอ้เพื่อนตัวดีเจ้าของห้องจะไม่ค่อยรู้ว่าของอะไรอยู่ตรงไหน ยิ่งห้องครัวนี่ยิ่งไม่เคยเข้า
 คุณชายของแท้เลยจริงๆ
 "ลิ้นชักทางซ้ายของมือมึง" สุดท้ายก็ทนไม่ไหวบอกออกไปหลังจากที่มันหาจานไม่เจอสักที
 นับหนึ่งเปิดตามที่ผมบอกแล้วหยิบจานออกมาหนึ่งใบส่งให้ผม "เอ้า จาน"
 เมื่อส่งจานให้ผมเสร็จแล้ว คุณเพื่อนเจ้าของห้องก็เดินไปเปิดตู้เย็นนหาเครื่องดื่ม
 "ควินซ์ น้ำแข็งไม่มี"
 "เอาแค่น้ำอัดลมก็ได้" ผมจำได้ว่าตัวเองซื้อพวกน้ำอัดลมกระป๋องมานะ และมันน่าจะยังเหลืออยู่
 นับหนึ่งรับคำแล้วหยิบโค้กออกมาสองกระป๋อง ผมปิดเตาแก๊สแล้วตักไส้กรอดทอดใส่จาน ตอนแรกว่าจะทอดนักเก็ตไก่แต่คิดว่าแค่ไส้กรอกก็น่าจะพอ
 เดินไปหยิบถ้วยเล็กมาใส่ซอสแล้ววางไว้บนจานไส้กรอกก่อนจะหันมาเก็บของใส่ตู้เย็นดังเดิม
 "เสร็จแล้วใช่มั้ย" นับหนึ่งมองจานใส้กรอกกับชามป๊อปคอร์นเล็กน้อย
 "ดูมึงอยากดูหนังเหลือเกินนะ" ผมว่าแล้วก้าวเดินไปห้องดูหนัง
 "เปล่า" มันตอบแต่สายตาดูหลุกหลิกชอบกล "แค่ยังไม่ง่วงเลยต้องหาหนังดูเผื่อจะง่วง"
 ผมเลิกคิ้ว "คิดว่าหนังผีมันจะทำให้มึงง่วงมั้ย"
 "..." นับหนึ่งเม้มปากไม่ตอบ "ก็อาจจะง่วงก็ได้"
 ระหว่างมันหลับระหว่างดูหนังผีกับกรี๊ดแตกตอนดูหนังผี แน่นอนว่าต้องเป็นอย่างหลังแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมส่ายหัวแล้วเอาจานไส้กรอกกับป๊อปคอร์นวางบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาตัวยาวที่สามารถปรับให้เป็นเตียงได้ และมันก็นั่งๆ นอนๆ ได้ถึงสามสี่คน
 "แน่ใจนะว่าจะดูหนังผี" ผมหันไปถามย้ำกับคนกลัวผีอีกรอบในตอนที่กำลังจะเดินมาเปิดโปรเจกเตอร์และเปิดโน้ตบุ๊คเพื่อเชื่อมต่อระบบและเปิดหนัง
 นับหนึ่งนอนพิงโซฟาเหยียดขายาว "เออ เปิดมาเลย กูไม่กลัวหรอก"
 "เหอะๆ ให้มันจริง" ผมกลั้วหัวเราะแล้วพรมนิ้วลงบนแป้นพิมพ์กรอกชื่อหนังผีสุดสยองขวัญของไทยอย่างชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ อืม เรื่องนี้ผมเองก็ยังไม่ได้ดู เป็นหนังที่นานมากแล้วแต่ค่อนข้างโด่งดังในเรื่องความสยองขวัญเลย
 หลังจากเปิดเชื่อมต่อหนังขึ้นโปรเจกเตอร์ได้แล้วผมก็เดินไปปิดไฟและใช้แค่ไฟหรี่เท่านั้น
 "ปิดไฟทำไม!" นับหนึ่งสะดุ้งโหยงว่าหน้าตาตื่น
 "ดูหนังใครเขาเปิดไฟ" ผมหยิบรีโมทสำหรับเล่นหนังมาถือแล้วเดินมาใกล้นับหนึ่งเพื่อนั่งโซฟาบ้าง "อะไรกัน ยังไม่ทันได้เริ่มก็ตกใจแล้วเหรอวะ"
 "ไม่ใช่สักหน่อย"
 "หวังว่าคงไม่ตกใจแล้วกอดกูนะ" ผมว่าขำๆ แล้วก็ยื่นมือไปตบแก้มเพื่อนสนิทอย่างหยอกๆ "หรือกูให้กอดดีนะ แต่คิดค่ากอดแล้วกัน กอดครั้งละพันดีมั้ย"
 จำได้ว่าตอนสมัยมัธยม พวกเราดูหนังกันเป็นกลุ่มใหญ่ ไอ้หนึ่งนี่กอดผมกลมดิ๊กไม่ปล่อยตลอดทั้งเรื่องเลย มันไม่อยากให้เพื่อนคนอื่นรู้ว่ากลัวผีขึ้นสมองก็เลยกอดผมไว้ซุกหน้าอยู่กับหลังผม
 "กอดครั้งละพัน?" นับหนึ่งทวนคำพูดผม
 "ล้อเล่นหน่า" ผมโบกมือยิ้มน้อยๆ แล้วเดินผ่านมันเพื่อไปนั่งแต่วืดครับ ผมเหวอเมื่อข้อมือถูกฉุดกระตุกอย่างแรงจนเซไปด้านหลังและล้มลงไปนั่งทับตัวนับหนึ่ง
 พอจะลุกขึ้นก็ถูกกอดเอวแน่นจนผมย่นคิ้ว
 "กอดกูทำไมเนี่ย" ผมทำหน้าไม่เข้าใจ
 นับหนึ่งว่าหน้านิ่ง "ก็มึงบอกกอดได้"
 มึงก็เลยกอดเนี่ยนะ กวนตีนแล้ว ไอ้ห่า
 "อ่ะ งั้นถือว่ามึงกอดกูหนึ่งครั้งแล้ว จ่ายมาเลยพันหนึ่ง" เออ งั้นผมคงไม่ผิดที่เก็บตังค์มันนะ กวนตีนมาก็กวนตีนกลับแล้วกัน เหอะๆ
 "กูเหมาจ่ายแล้วกัน" มันว่าหน้าตายสนิทแล้วจับผมให้นั่งนิ่งๆ และวางคางบนไหล่ของผม
 หา
 "กอดทั้งเรื่อง ห้าแสน"
 "...!"
 "โอเคนะ"
 อะไรของมึงเนี่ย ไอ้ป๋า!


ควินซ์หยิบแก้วค็อกเทลมาดื่มไม่ได้มีท่าทางตกใจหรือสะดุ้งอะไร พยักหน้ารับ "ก็คิดจะไปนอนคอนโดอยู่แล้ว ขืนกูกลับไปนอนบ้านแล้วใครจะปลุกมึงฮะ บอส"
 "..." ผม
 "ไม่ต้องชวนก็ไปอยู่แล้ว มึงเป็นอะไรปะเนี่ย"
 มึงช่วยตื่นเต้นหรือหน้าแดงกับการที่กูชวนไปนอนด้วยหน่อยได้มั้ย?
 จะว่าไปก็เคยมีอยู่รอบหนึ่งที่ประชุมเช้าแบบนี้แหละ และผมไม่ตื่น แล้วควินซ์กลับไปนอนบ้าน แน่นอนว่าผมสาย ไปประชุมไม่ทันต้องเลื่อนไปประชุมบ่ายแล้วหลังจากนั้นทุกครั้งที่มีประชุมเช้า ควินซ์ต้องมานอนที่คอนโดผมนั้นก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
 เป็นผมเองก็พูดอะไรแปลกๆ ไป...
 ผมหลุบตามองแก้วเหล้า "เออ กูกลัวมึงลืมไง เลยพูดย้ำเฉยๆ"
 คนตรงข้ามพยักหน้าแล้วดื่มด่ำไปกับเครื่องดื่มและของกิน จนกระทั่งแก้วเหล้าของผมหมดลง เราก็เช็กบิลและเดินทางกลับ ระหว่างที่ผมอยู่บนรถก็พยายามคิดหาทางบอกให้ควินซ์รู้ถึงความรู้สึกผม
ถ้าบอกไปตรงๆ มันจะดูแปลกไปล่ะมั้ง
 จู่ๆ ไปบอกว่าชอบ ควินซ์คงไม่เชื่อ
 งั้นผมต้องค่อยๆ เริ่มจีบ
 แต่เขาว่าการจีบเพื่อนสนิทมันจะยากมากๆ ก้าวข้ามเฟรนโซนเป็นอะไรที่ไม่มีใครกล้าเสี่ยง คิดถึงเพื่อนคนหนึ่งในสมัยมัธยมที่มันแอบชอบเพื่อนในห้อง หลังจากไปบอกชอบผู้หญิง ก็กลายเป็นผู้หญิงไม่คุยกับมันอีกเลย จากตอนแรกก็คุยเล่นปกติเฮฮาแต่พอบอกความรู้สึกออกไปดันแย่ซะงั้น
 คิดถึงเหตุการณ์นี่แล้วใจผมมันก็แป๋วขึ้นมาเลย
 หรือจะไม่จีบ?
 ถ้ามึงไม่จีบเขาตอนนี้ วันหน้ามึงต้องไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวนะ!
 แล้วมันต้องเริ่มจีบยังไง... ผมจีบคนไม่เป็น!
 "เป็นอะไรเนี่ย เงียบมาตลอดทางเลย" ควินซ์ถามผมที่เอาแต่ขมวดคิ้วกอดอกตั้งแต่โรงแรมจนมาถึงคอนโด
 ผมตอบไปเต็มปากเต็มคำ "คิดเรื่องแผนงานใหม่ของวันพรุ่งนี้อยู่"
 "แผนงานใหม่น่าจะทำให้การบริหารสะดวกขึ้น แต่มันต้องปรับหลายอย่าง" ควินซ์กลอกตาไปมา "มันก็สมควรต้องคิดทบทวนเยอะๆ"
 เห็นควินซ์เชื่อสนิทใจก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วแล้วกดเลขชั้นที่สามสิบเก้า คอนโดนี้เป็นคอนโดที่ทั้งชั้นจะมีอยู่แค่ห้องเดียว ก็นับว่าเป็นคอนโดหรูราคาแพงติดอันดับหนึ่งในห้าของคอนโดที่มีราคาแพงที่สุดในประเทศไทย
 อ้อ แล้วไม่ต้องถามนะว่าคอนโดบ้านใครที่แพงเป็นอันดับหนึ่ง
 บ้านไอ้เก้าไง เฮอะ คอนโดในเครือทีสโตนกวาดไปสามอันดับที่แพงที่สุดในประเทศและเต็มทุกห้องแล้วด้วย เกลียดชะมัด
 "ควินซ์ ดูหนังกัน" ตอนนี้มันเพิ่งจะห้าทุ่มหน่อยๆ เอง
 "หยุดเลย ไปอาบน้ำแล้วก็นอนพักซะ" เสียงดุว่าพร้อมกับสีหน้าไม่เห็นด้วย
 "แต่กูยังไม่ง่วง" ผมไม่ยอมง่ายๆ "ไปดูหนังกับกู"
 ในคอนโดของผมมีห้องโฮมเธียร์เตอร์อยู่ มีจอโปรเจกเตอร์ดูหนังขนาดใหญ่ด้วย
 "มึงก็ดูไปคนเดียวสิ กูจไปพักผ่อน" ควินซ์ว่าอย่างไร้เยื่อใยแล้วจะเดินไปห้องตัวเอง แต่ผมจับต้นแขนของเขาไว้ก่อนและมันทำให้ควินซ์ชักหงุดหงิด "อะไรของมึงเนี่ย ดูหนังคนเดียวไม่เป็นรึไง"
 "ก็กูอยากดูกับมึง" ผมว่าพร้อมกับจ้องตาเพื่อนสนิทไปด้วย
 เขินมั้ย เขินมั้ย จะเขินผมรึเปล่า
 ตื่นเต้นว่ะ
 "มึงจะชวนกูดูหนังผีใช่มั้ยเลยมาชวนกูเนี่ย" ควินซ์ไม่ได้มีความรู้สึกแปลกประหลาดตกใจตกตะลึงบนหน้าเลย เพียงเลิกคิ้วถามผมกลับ "ถ้ามึงดูซัตเตอร์กดติดวิญญาณ บางทีกูอาจจะดูกับมึงก็ได้"
 ผมหน้าซีดสิ เพราะผมเป็นคนกลัวผี โคตรกลัวเลยและไม่แตะหนังผีด้วย แน่นอนว่าควินซ์ก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี
 กำลังจะอ้าปากปฏิเสธก็ดันมีไอเดียบรรเจิดเกิดขึ้นในหัวซะก่อนและมันทำให้ผมต้องพยักหน้าตอบรับ "ก็เอาสิ ดูก็ดู"
 คนชวนดูหนังผีมีสีหน้าประหลาดใจทันที "หือ กูฟังผิดรึเปล่าเนี่ย"
 "เออ กูจะดู" ย้ำเสียงหนักแน่นแต่ตามขมับก็เริ่มมีเหงื่อไรซึมนิดๆ
 "แน่ใจว่าจะไม่ร้องลั่นห้อง" รอยยิ้มกรุ้มกริ่มทำให้ผมรู้สึกอับอายนิดๆ เพราะรู้เลยว่าตอนนี้ควินซ์กำลังยกเรื่องวีรกรรมเก่าในครั้งก่อนตอนที่ผมดูหนังผีมาพูด
 "ตอนนั้นกูยังเด็กเว้ย ตอนนี้จิตใจแข็งแกร่งแล้ว" เออ สามสิบสองแลว้นะ ยังจะมากลัวผีอีกเหรอ ไม่มีทาง!
 "ได้ งั้นเดี๋ยวมาทดสอบกัน" เพื่อนตัวดียิ้มร้ายแล้วโบกมือไล่ผม "ไปอาบน้ำได้แล้วไป จะได้มานอนดูหนังสบายๆ"
 นะ นอนดูหนังเหรอ
 ควินซ์ชวนผมนอนดูหนัง·!
 ผมหลุดยิ้มออกเล็กน้อยแล้วรีบทำหน้านิ่งจากนั้นก็เดินกลับห้องตัวเองไปอาบน้ำอาบท่าใหม่ วินาทีที่ผมปิดประตูหลบหลีกพ้นจากสายตาของควินซ์แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นจับหน้าอกซ้ายที่ยังเต้นไม่เป็นสับแล้วก็อยากจะเขกหัวตัวเองสักที
 "ทำตัวเหมือนเด็กเพิ่งหัดมีความรัก น่าอายจริงๆ"
 ผมจะต้องสุขุมและนิ่งให้มากกว่านี้
 เดี๋ยวไก่ตื่น!
 แล้วทำไมผมถึงยอมตกลงดูหนังผีทั้งที่กลัวผี
 ก็แน่นอนสิ... ถ้าคนเราตกใจกลัวก็ต้องหันไปกอดคนข้างๆ ใช่มั้ยล่ะ หึหึ
 แผนนี้มันเจ๋ง!


ผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลยหลังจากได้ฟังนับสองพูดออกมาแบบนั้น
 ควินซ์จะเขินงั้นเหรอ
 ผมจะได้เห็นควินซ์เขินเหรอ!
 อยากเห็นชะมัด
 (อย่าเพิ่งรีบมโน ฟังผมให้จบก่อน อย่าเพิ่งไปคิดทำยังไงให้พี่ควินซ์เขิน) ใครมโน พูดให้มันดีๆ (ไปคิดก่อนว่าทำยังไงถึงจะทำให้พี่ควินซ์เชื่อว่าป๋าชอบเขาจริงๆ ฮ่าๆๆ อันนี้สิยาก ก๊ากกก)
 ผมหน้าตึง "ขำมากนักรึไง"
 (แน่สิ แค่คิดว่าป๋าเดินไปบอกพี่ควินซ์ว่าชอบ พี่เขาคงจับป๋าโยนเข้าโรงพยาบาลแล้ว) เสียงดูสะใจเหลือเกินนะ
 "ยังอยากแต่งงานกับไอ้เก้าอยู่มั้ย!"
 ปลายสายกลั้วหัวเราะ (ไม่เป็นไร งานแต่งผมยังรอได้ แต่งานแต่งพี่ควินซ์สิ... ฮ่าๆ เอ๋ พี่เขาว่าจะรีบหาเจ้าสาวมาแต่งปีนี้รึเปล่านะ ป๋าอยากจะยืดเวลาแกล้งผมกับพี่เก้าต่อก็ได้นะ หึๆๆ)
 "นับสอง!" เส้นเลือดบนขมับของผมแทบจะปริแตกกับคำยั่วยุของน้องชาย
 (ว้ายๆ โมโหซะแล้ว ไปให้พี่เก้าปลอบดีกว่า แง๊ พี่เก้าาา ป๋าดุนับอีกแล้ววว)
 (พี่ทอดเฟรนซ์ฟรานอยู่ อย่าเพิ่งกอด น้ำมันจะกระเด็น)
 โว้ย! โดนสวีตหวานใส่อีก ฮึ่ย
 ผมรีบกดตัดสายก่อนที่จะได้ยินอะไรที่มันแสลงหูไปมากกว่านี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างหงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้ ยกมือขึ้นปลดเนคไทออกแล้วโยนมันทิ้งลงบนโต๊ะทำงานจากนั้นก็หยิบกระเป๋าตังค์กับกุญแจรถเดินออกไปหน้าห้อง
 "ควินซ์ ไปกินข้าวกัน" พูดโพล่งออกไปแล้วก็มองคนร่างสูงโปร่งที่กำลังจัดแฟ้มงานให้เข้าที่อยู่
 "จะไปร้านไหน" ถามแล้วยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้
 "ยังไม่รู้เหมือนกัน" ผมเอามือหนึ่งล้วงกระเป๋าแล้วอีกมือก็โยนกุญแจรถเล่น "ขับรถไปก่อน เดี๋ยวค่อยคิด"
 ตอนนี้ในหัวของผมมันสับสนไปหมดเพราะคำพูดของนับสอง เลยยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีกับตัวเอง แล้วยิ่งออกมาเจอหน้าควินซ์ยิ่งคิดไม่ออกหนักกว่าเดิมว่าควรจะบอกชอบเขายังไง จะทำยังไงให้เขารู้ว่าผมชอบเขาจริงๆ
 ให้ผมไปเล่นหุ้นเอากำไรร้อยล้านยังไม่เครียดเท่านี้เลย!
 "จะขับรถเอง?" นัยน์ตาสวยตวัดมองพวงกุญแจรถในมือผม
 "อืม" ดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ "ตอนนี้ก็ดึกแล้ว รถไม่น่าติด" น่าจะขับได้สบายๆ นะ คิดว่างั้น
 ควินซ์พยักหน้าแล้วหยิบเสื้อสูทตัวนอกมาถือไว้ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินตามหลังผมเข้ามาในลิฟต์ ยื่นมือไปกดเลขชั้นจอดรถ
 "พรุ่งนี้มีงานอะไรบ้าง" ผมถามอย่างเคยชินพลางมองตัวเลขที่กำลังไล่ระดับลง
 "พรุ่งนี้มีแค่แจกงานแล้วก็สั่งงานให้หัวหน้าแผนก เหมือนกับทุกครั้งก่อนไปจีน" ควินซ์ว่าอย่างสบายๆ แล้วขยับหมุนคออย่างเมื่อยล้า "จะไม่เข้าบริษัทก็ได้ โทรสั่งให้คนมาเอางานที่โต๊ะกูเลยก็ได้"
 "พูดแบบนี้พรุ่งนี้มึงจะไม่เข้าบริษัทแล้วหนีไปเดทใช่มั้ย" สีหน้าของผมตึงขึ้นทันควัน
 "กูอยากไปนวดตัวไปสปาต่างหาก ปวดคอ" ยกมือขึ้นนวดหลังคอแล้วเบ้ปากเหมือนเจ็บ "อยากไปจีนแบบสบายๆ ตัวมีแรงเดินช้อปปิ้ง"
 ควินซ์เป็นคนที่บ้าช้อปปิ้งมากและสามารถเดินช้อปได้ทั้งวัน ตอนไปทำงานที่อังกฤษมันก็ช้อปตั้งแต่เก้าโมงเช้ายันสี่ทุ่มถึงจะกลับมาโรงแรม
 แน่นอนว่าผมต้องนอนรออยู่ที่โรงแรมอยุ่แล้ว ใครมันจะไปเดินตามไหวกัน
 แต่ครั้งนี้ผมจะต้องลองเดินช้อปปิ้งกับมัน
 จะไปเปย์มันนี่แหละ! เปย์จนกว่าจะได้ควินซ์นั่นแหละ หึหึ
 "งั้นพรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทแล้วกัน" ผมว่าแล้วกดรีโมทปลดล็อกรถหรูสีน้ำเงินเข้มตรงหน้า "ถือว่าพักผ่อนเอาแรงก่อนขึ้นเครื่องไปจีน"
 "มึงพูดจริงนะ" ควินซ์มีสีหน้าสดใสขึ้นมาทันทีแล้วยิ้มตาปิด "บอสช่างเป็นคนดีจริงๆ เลย น่ารักว่ะ"
 นะ น่ารักเหรอ
 ควินซ์ ควินซ์กำลังชมผมอ่ะ!
 ผมเปรยตามองมันเล็กน้อยแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นพยายามเก๊กหน้าขรึมไม่สนใจแต่ในใจคือลิงโลดวิ่งลงทุ่งลาเวนเดอร์แล้ว และผมก็นึกถึงคำพูดนับสองที่ให้ผมพยายามทำตัวดีๆ กับควินซ์
 หมายถึงต้องเอาอกเอาใจสินะ!
 "พรุ่งนี้มึงจะไปไหน นวดแผนไทย? สปาตัว?" ถามพลางก้าวขึ้นรถประจำตำแหน่งคนขับ ควินซ์เปิดประตูรถและสอดตัวเข้ามานั่งแล้วเอากระเป๋ากับเสื้อตัวนอกไปวางที่เบาะหลังก่อนจะตอบผม
 "ไปนวดแผนไทยก่อนตอนเช้าแล้วบ่ายไปทำสปา" ควินซ์ค่อนข้างเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองหนักมาก สปาตัวสปาผิวสปาหน้าคอร์สหน้าใสขัดผิดขัดหน้าก็ไปทำหมด ค่อนข้างเป็นผู้ชายเจ้าสำอางเลย "ถามทำไม จะไปด้วย?"
 "อืม" กดเปิดหลังคารถเพื่อจะได้รับลมเย็นๆ อ้อ รถของผมเป็นบีเอ็มรุ่นใหม่ล่าสุด ราคาก็เบาๆ ยี่สิบล้าน คันนี้พี่ออสตินซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว ส่วนวันเกิดปีนี้เขาให้เกาะส่วนตัวในอเมริกามา ราคาราวๆ พันล้านได้ แน่นอนว่าผมตกใจจนหัวใจเกือบหยุดเต้นเหมือนกัน
 อันที่จริงพวกพี่ๆ เขาก็ดูแลผมดีนะ ถึงจะไม่ได้แสดงออกคลั่งรักจะเป็นจะตายแบบที่ทำกับนับสองก็เถอะ ผมโตกว่านับสองซ้ำยังเด็กกว่าพวกพี่เขาแค่ปีเดียวเองด้วย มันคงกระอักกระอ่วนไม่น้อยถ้าผมได้รับความรักแบบนับสอง
 ผมคลั่งนับสองก็จริงแต่ยังไม่เท่าพี่ไอกับพี่ออสติน ยังมีสติมากกว่านิดนึง...มั้งนะ
 "กูชวนตั้งหลายครั้งไม่เห็นสนใจ" ควินซ์ทำหน้าแปลกใจ
 "ตอนนี้สนใจแล้วไง"
สนใจมึงนะ ไม่ได้สนใจไอ้นวดแผนทงแผนไทย
"งั้นกูจองเผื่อมึงเลยแล้วกัน" เสียงทุ้มใสว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไลน์
"เอาห้องส่วนตัวนะ" เตือนก่อน
"เออ ร้านที่กูไปนี่เกรดระดับโรงแรมห้าดาวเลย มึงพอใจแน่ไอ้ป๋า" แขวะเข้าให้แล้วก็บ่นงึมงำ "เกรดห้าดาวไม่พอ ราคาแม่งก็ห้าดาวอีก"
"แพงมากเหรอ" ผมถามอย่างสนใจพลางหักพวงมาลัยแซงรถที่ขับช้าเป็นเต่า
"หลักหมื่น"
"ถูกดีออก"
"มึงมันคนรวยมั้ย ไอ้ป๋า" คนหน้าสวยแว้ดใส่แล้วเท้าคางมองวิวด้านข้างยกมือขึ้นเสยผมที่พัดปลิวไปตามลม "ถึงมึงจะให้เงินเดือนกูเยอะ แต่ใช่ว่ากูจะรวยนะ"
"มึงรวยได้ถ้ามึงเก็บเงิน ควินซ์" ผมส่ายหัวไปมา "มึงเล่นเอเงินไปช้อปปิ้งหมด เงินจะเหลือให้มึงมั้ย"
ควินซ์ทำงานเก่งและเก่งรอบด้านแต่ข้อเสียสุดๆ คือใช้เงินไม่ยั้งมือ เรียกว่าฟุ่มเฟือยในระดับหนึ่ง ไม่เป็นหนี้ไม่เงินติดลบก็จริงแต่เงินเก็บเองก็ไม่เยอะ
เคยบอกให้เอาเงินไปลงทุนหุ้นลงทุนซื้อหลักทรัพย์ก็ไม่เอา บอกจะเอาไปซื้อเสื้อผ้าไปซื้อคอนโด
คนถูกบ่นทำหน้าสลด "ของมันต้องมี มึงเข้าใจมั้ย"
ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วยื่นมือไปเปิดเพลงให้มันคลอไปเบาๆ "มึงอยากมีเงินใช้ตลอดชีวิตมั้ย"
"ใครบ้างที่ไม่อยากมีเงินใช้ตลอดชีวิต" มันหันมามองผมเหมือนผมคือคนโง่ที่ถามอะไรโง่ๆ อีกแล้ว "แล้วมึงมีคำแนะนำรึไง อยากมีเงินใช้ตลอดชีวิตเนี่ย"
บีบพวงมาลัยแน่นขึ้น รู้สึกเหงื่อซึมออกมาตามไรผมนิดๆ...
"มาเป็นแฟนกูสิ"


"มึงสติดีอยู่ปะเนี่ย"
 ผมเงียบไปเกือบนาทีแล้วหันมาจ้องหน้าของนับหนึ่งราวกับจะค้นหาความผิดปกติบนหน้ามันแต่สีหน้าของนับหนึ่งก็นิ่งเกินไปซะจนผมเดาอะไรไม่ออก
 "สติกูครบ ไม่ได้เมา" นับหนึ่งตอบแล้วเลิกคิ้ว "ว่าไง จะให้กอดมั้ย หรือมึงไม่กล้า?"
 คิ้วกระตุกเลยสิครับ "คนที่ไม่กล้าน่ะคือมึงมากกว่า" บ่นแล้วขยับตัวนั่งดีๆ เพราะเมื่อกึ้ล้มนั่งบนตักไอ้เพื่อนตัวดี "กลัวผีก็พูดมา"
 จะมาอ้างขอกอด
 เพราะกลัวสินะ หึ ไอ้อ่อนเอ๊ย
 "ไม่ได้กลัว!" นับหนึ่งเถียง
 "ไม่กลัวผีก็ไม่ต้องกอด"
 "เออ กูกลัวผี"
 "..." ผม
 อะไรของมึงวะเนี่ย
 "สรุปคือจะกอดกูให้ได้" ถอนหายใจเฮือกใหญ่
 "เออ" นับหนึ่งพยักหน้าแล้วดึงผมล้มเข้าไปในอ้อมกอดมันอีกรอบ "ก็มึงบอกกอดได้"
 กูล้อเล่นมั้ย ไอ้เหี้ย
 ผมแค่พูดเล่นและมันก็กำลังเล่นผมกลับอยู่สินะ
 งั้นได้... อยากกอดผมนักใช่มั้ย
 "เมื่อกี้มึงบอกจะจ่ายให้กูห้าแสนใช่มั้ยไอ้ป๋า" ผมหยุดความคิดที่จะต่อต้านมันและเปลี่ยนมาหาผลประโยชน์ใส่ตัวเองแทน "มึงโอนเงินมาก่อน"
 นับหนึ่งหน้าบึ้ง "ทำไม? กลัวกูเบี้ยวไม่จ่ายรึไง"
 ก็เออน่ะสิ ขี้งกจะตาย
 เปย์อยู่แค่น้องชายสุดที่รักกับพวกคู่ขาคู่ควง
 เป็นเพื่อนกันมายี่สิบปี ไม่เคยจะได้แอ้มเงินมันเลยนอกจากเงินเดือนกับโบนัส
 ไม่รู้เพราะสีหน้าผมมันฟ้องอยู่รึเปล่าเลยยิ่งทำให้เด็กชายนับหนึ่งผู้แสนเจ้าอารมณ์และเอาแต่ใจยิ่งหงุดหงิดงอง้ำกว่าเดิมจากนั้นมันก็ผลักผมออกและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
 กดสามสี่จึกก็ยื่นให้ผมดู...
 "มึง..."
 สลิปโอนเงินจำนวนห้าแสนบาทและบัญชีผู้รับก็เป็นชื่อของผมเอง เชี่ย โอนไวไปแล้วมึง
 "โอนแล้ว กอดได้ยัง" นับหนึ่งว่าหน้าตายก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปอีกด้านและพูดกับผม "ถ้ามึงเบี้ยว มึงต้องโอนคืนกูมาหกแสนนะ"
 "เชี่ย! หกแสนอะไรของมึง" ผมตาถลน
 "เงินกูหกแสนและอีกหนึ่งแสนค่าทำขวัญจิตใจแสนบอบช้ำของกู" มันว่าหน้าตายสนิท
 ค่าทำขวัญจิตใจบอบช้ำ? เดี๋ยวได้เจอตีนผมนี่แหละ
 แน่นอนว่าผมจะไม่ยอมเสียเงินให้มันและไม่คืนเงินแน่ๆ เลยจำใจเอนตัวไปพิงไหล่มันก่อน แต่ไอ้เหี้ยนับหนึ่งมันกลับดึงผมเข้าไปนั่งเกยตักแล้วกอดเอวผมแน่น
 ผมเหล่มองมันแล้วระบายลมหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะกดรีโมทเริ่มเล่นหนัง... เมื่อหนังเริ่มแล้วก็รู้สึกว่าคนที่กำลังกอดผมตัวเกร็งขึ้นมา
 หึ ไอ้คนกลัวผีเอ๊ย
 กลัวแล้วยังจะเสือกดูหนังผีอีก
 เมื่อหนังเริ่มแล้ว ผมก็ค่อยๆ จมไปกับเรื่องราวแต่ไอ้คนด้านหลังดูจะไม่ได้สนใจหนังสักเท่าไร
"ทำไมเงียบ"
 ผมขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วพูดกับมันแต่ว่าตายังจับจ้องที่จอหนังอยู่ "กำลังคิดอะไรนิดหน่อย" อืม ก็มีเรื่องให้คิดจริงๆ นั่นแหละ
 "แล้วคิดอะไร" เสือกนะมึงเนี่ย
 "แค่ตกใจนิดหน่อย" ก็ไม่นิดนะ ค่อนข้างเยอะเลย "อยู่ๆ ก็ได้เงินมาแบบไม่ต้องลงแรงอะไร"
 มันเป็นอารมณ์แบบมึนๆ งงๆ น่ะครับ แค่ปล่อยให้กอดสองชั่วโมงก็ได้เงินมาห้าแสนแล้ว แถมเงินห้าแสนนี่เทียบเท่ากับเงินเดือนผมหนึ่งเดือนเลยนะ ใช่ ไอ้เพื่อนโคตรรวยคนนี้มันให้เงินเดือนผมห้าแสนต่อเดือน ได้เงินเยอะแต่งานก็หนักโคตรๆ
 พอได้เงินห้าแสนมาง่ายๆ แบบนี้มันก็มึนๆ งงๆ แอบหดหู่นิดหน่อย
 ลาออกจากงานแล้วมาปล่อยให้มันกอดวันละสองชั่วโมงแทนได้มั้ย จะได้ไม่เหนื่อย เฮ้อ
 "โดนกูเปย์แคนี้ ช็อกเลยเหรอ" ไอ้คนที่กำลังกอดผมดูหนังผีอยู่ถามขำๆ
 "เออ หัวใจจะวายเลยเนี่ย" ผมงึมงำแล้วมองจอโปรเจกเตอร์ไปด้วย "แต่ก็ดี มีเงินช้อปปิ้งเพิ่มขึ้น"
 ผมเป็นคนที่ค่อนข้างใช้เงินเยอะ เยอะมาก และบ้าการช้อปปิ้งสุด เสื้อผ้าของใช้เป็นแบรนด์เนมทั้งหมด แต่ผมก็ไม่ได้ใช้เกินตัวนะ อืม แต่เดือนนี้มีค่าช้อปปิ้งเพิ่มมาห้าแสนแล้ว เอาไปซื้ออะไรดี
 น้ำหอมตัวใหม่ก็กำลังจะออกแล้วไม่ใช่เหรอ มีเงินซื้อพอดีเลย
 "อยากมีเงินช้อปปิ้งเพิ่มมั้ย"
 "อยาก"
 "ลองอ้อนกูสิ"