ในจักรวาลนี้กล่าวว่า พระเจ้าคือนักปั่นด้าย มอบเส้นด้ายให้กับสาวกลงมาถักทอดวงดาว แผ่นดิน ท้องฟ้าและผืนน้ำ ทุกอย่างเกิดขึ้นจากการสะบัดเส้นด้ายจากพระองค์
S T R I N G
คือคำเรียกพลังของพระเจ้า พลังในการรังสรรค์สรรพสิ่ง
เหล่าสาวกเมื่อทำภารกิจสำเร็จ พวกเขาจะเป็นหนึ่งเดียวกับดวงดาวที่พวกเขาสร้าง ถูกเรียกขานว่า 'อัลฟ่า' และให้กำเนิดสิ่งต่างๆสืบต่อเนื่องมา พวกเขาสร้างสิ่งมีชีวิตที่พวกเขารักมากที่สุด ให้มีรูปร่างเหมือนที่พระเจ้าสร้างพวกเขา ให้เป็นประชากรที่สำคัญที่สุดของดวงดาว เรียกว่า 'เบต้า'
วันหนึ่งพระเจ้าเห็นว่าประชากรเหล่านั้นพบความทุกข์ยากลำบากหลายประการจากความปรารถนา ความนึกคิดที่ซับซ้อน และความรู้สึกที่ยากจะควบคุม พระองค์จึงดำริให้สาวกสร้างสิ่งมีชีวิตอีกชนิดหนึ่งขึ้นมา เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความคิดเรียบง่าย มีความสุขตามสัญชาตญาณ และมีรูปร่างภายนอกเป็นกึ่งสัตว์เดรัจฉานให้เป็นข้ารับใช้เพื่อความสุขของเหล่าประชา
พระองค์นิยามสิ่งนั้นว่า 'โอเมก้า'
การปกครองตามลำดับขั้นทำให้จักรวาลมีสันติภาพยาวนานนับหมื่นๆปี จนเรื่องราวของพระเจ้าหลงเหลือเพียงในบทบันทึก และคำเล่าขานที่ส่งต่อกันมาในหมู่สาวก
หลังจากการกำเนิดของจักรวาลเป็นเวลาสามร้อยล้านปี สาวกเริ่มรวมตัวกันก่อตั้งเป็นภาคี เพื่อคงไว้ซึ่งความสงบสุข
และในปีที่สี่ร้อยล้านก็เกิดเหตุการณ์เหนือความคาดหมายของทุกคน เมื่อดวงดาวหายนะปรากฎขึ้นตามคำทำนาย...ก็กำเนิด 'อัลฟ่า ผู้กบฎต่อพระผู้เป็นเจ้า'
'แม็กซิมัส เดเซลราสต์' อัลฟ่าแห่งหมู่ดาว MILLE เขากล่าวหาบทบัญญัติของพระเจ้าว่าผิดพลาด และต้องการปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าให้เป็นอิสระจากการควบคุม
ในคืนวันนั้น ทุกสายตามองเห็นกระจุกแสงสว่างกำลังเคลื่อนตัวไปในซุปเปอร์คัลเตอร์* นั่นคือกลุ่มของเหล่าดาราจักรนับล้านๆดาราจักรที่มาเรียงตัวกันทอดออกไปไกลโพ้นไม่มีที่สิ้นสุด ดาราจักรเหล่านี้ถูกดึงดูดจากแรงโน้มถ่วงอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจจินตนาการได้ มองไปทางใดก็มีแต่แสงสว่างพร่างพรายจนดวงตาพร่ามัว
อวกาศกว้างใหญ่เพียงใดใครบ้างไม่ประจักษ์ แต่สำหรับ 'สงคราม' ขนาดของสนามรบไม่ได้ทำให้ผลลัพธ์นั้นแตกต่างกัน
[ ตรวจพบการโจมตีระยะไกลจากสหพันธ์ดาว* ABELL พิกัดเป้าหมายคือแกนดาวเคราะห์ออลเรีย แห่งสหพันธ์ดาว MILLE การโจมตีมีความรุนแรงเป็น 950% ของบาเรียป้องกัน ]
[ มีโอกาสหลบหลีกจากการโจมตีนี้สำเร็จ 0.00000000000001 % ]
สิ้นคำเตือน ทุกคนอยู่ในความโกลาหลอย่างที่สุด เพราะความตายกำลังจะมาเยือนทุกชีวิตในหมู่ดาว MILLE แต่บุรุษผู้มีอำนาจสูงสุดของดวงดาวแห่งนี้ หาได้หวาดกลัวไม่
แม็กซิมัส อัลฟ่าผู้ต่อต้านบัญญัติของพระเจ้ายังคงยืนนิ่งท้าทายความล่มสลายที่กำลังมาถึง
"ท่านแม็กซ์โปรดหนีไปเถอะขอรับ" เบต้าอันดับหนึ่งแห่งดาวออลเรียคุกเข่าลงหน้าราชาของตนเพื่อขอร้อง แต่ก็ถูกปฏิเสธ
"ไม่มีประโยชน์หรอก เอเต้ ยังไงมันก็ไม่ต่างกันแล้วล่ะ"
ชายหนุ่มก้มมองมือตัวเอง ออร่าสีทองที่เคยแผ่ออกมาจากเส้นผมและร่างกายของเขากำลังแตกสลายไป พลังที่เคยต่อต้านอัลฟ่านับร้อย และยืนหยัดปะทะกองทัพของดวงดาวภาคีได้อย่างสูสี บัดนี้กำลังสูญสลายไปหมดแล้ว
"ผมไม่เหลือพลังอะไรแล้ว ดวงดาวแห่งนี้กำลังจะตาย"
อัลฟ่าคือเจ้าของดวงดาว คือผู้ควบคุมพลังของดวงดาว พลังจะดำรงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อมีการเชื่อมโยงกับโอเมก้าและเบต้าที่อาศัยอยู่บนดวงดาว ยิ่งพวกเขาถูกตีตราสายสัมพันธ์ก็ยิ่งแข็งแกร่ง และยิ่งมีปริมาณมากเท่าไร พลังของอัลฟ่าก็ยิ่งไร้เทียมทานเท่านั้น
แม็กซิมัสเชื่อมาเสมอว่าอิสระคือสุดยอดปรารถนาของทุกคน คือรางวัลของชีวิตที่เหล่าโอเมก้าและเบต้าผู้รับใช้บรรพบุรุษของอัลฟ่าแห่งเดเซลราสต์มายาวนานสมควรได้รับมัน
แต่ในวันนี้เมื่อเขาปลดโซ่ตรวนให้ทุกคน ยอมขัดบทบัญญัติของพระเจ้า ต่อต้านเหล่าพันธมิตรในภาคี และหันหลังให้กับคำสัญญา เพื่อมอบรางวัลที่ยิ่งใหญ่นี้ให้กับเหล่าข้ารับใช้
ทว่า...
"จำนวนเบต้าที่ยอมจำนน 3312 ล้าน, 3340 ล้านคน..."
"4639 ล้าน, 4640 ล้าน, 4659 ล้านคน จำนวนโอเมก้าที่ละทิ้งดวงดาวกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆค่ะ"
"ท่านแม็กซิมัส..." เอเต้ผู้เป็นเบต้าที่สนิทกับเขาที่สุด ถลาเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาของเธอนองใบหน้าอันงดงาม
"ได้โปรดตีตรวนพวกเราอีกครั้งเถิด ท่านแม็กซิมัส พวกเราไม่อาจอยู่ได้ถ้าไม่มีท่าน พวกเราทั้งหมด ทั้งเบต้าและโอเมก้าแห่งสหพันธ์ดวงดาว MILLE ทุกคนถือกำเนิดมาเพื่อเป็นข้ารับใช้ของท่าน"
"…"
แม็กซ์ส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่ใช่เลย เอเต้ นั่นเป็นความเข้าใจที่ผิด"
แต่ไม่ว่าจะอธิบายเท่าไร ก็ไม่มีใครเข้าใจ ทั้งที่ตัวเขาตั้งใจจะปลดปล่อยประชาชนให้เป็นอิสระดั่งเช่นที่ตัวเขามี แต่พวกเขากลับไม่อาจรับรู้ได้...ไม่อาจเข้าใจกันและกันได้
หรือนี่ก็คือกฎของสวรรค์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอย่างนั้นหรือ?
เกราะป้องกันทั้งหมดพังทลายลง ไอสีทองค่อยๆระเหยออกจากตัวเขา แม็กซิมัสมองมือของตัวเองอย่างเจ็บปวด ไม่มีสิ่งใดที่เขาทำได้อีกแล้ว...
"มีการติดต่อมาจากดาว Abell 343! ของสหพันธ์ดาวABELL และจากภาคีขอรับ"
สิ้นคำกล่าวภาพโฮโลแกรมปรากฎขึ้นเป็นใบหน้าของอัลฟ่าระดับผู้นำจากกลุ่มภาคี
ในกรอบภาพการติดต่อสื่อสารเป็นใบหน้าที่พร่ามัวจนไม่อาจบอกได้ว่าผู้ติดต่อมามีหน้าตาเป็นอย่างไร เห็นแต่เพียงร่างเงาที่พอบอกได้ว่าเป็นศีรษะและลำคอไล่ไปจนถึงลำตัวครึ่งบน แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าคนคนนี้คือ
จักรพรรดิเอเบล ผู้นำของภาคี และสหพันธ์หมู่ดาวที่ใหญ่ที่สุดในเวลานี้
"แม็กซิมัสที่โง่งมเอ๋ย เจ้าเชื่อจริงๆหรือว่าการปลดปล่อยเบต้าและโอเมก้า คือสิ่งที่ถูกต้อง?" เสียงไพเราะเอื้อนเอ่ย
เจ้าไม่เห็นหรือว่า ทั้งสติปัญญาของพวกมัน ทั้งสัญชาตญาณที่บกพร่อง ทั้งขีดจำกัดที่อยู่ใต้กฎเกณฑ์ของจักรวาล พวกมันไม่สามารถดำรงอยู่เพียงลำพังโดยไม่มีพวกเราได้ เพราะพวกมันไม่ได้ถูกพระเจ้าสร้างมาให้มีอิสระ การรับใช้พวกเราคือที่สุดของวัตถุประสงค์ที่พวกมันกำเนิดมา เหตุใดเจ้าจึงต้องขัดเจตจำนงของพระผู้สร้างจักรวาลนี้ด้วย แม็กซิมัส"
"…"
แม็กซิมัสฟังจนจบก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ทำให้ตัวแทนคนอื่นๆคิดว่าเขาเป็นกบฎที่ไร้สำนึก ไม่ก็เสียสติไปแล้ว แต่แท้จริงเป็นเพราะเสียงที่คุ้นเคยนี้ต่างหากที่ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้
แม้กำลังเผชิญหน้ากับความตาย แค่ได้ยินเสียงนี้เอ่ยชื่อเขา แม็กซ์ก็ไม่เหลือสิ่งใดค้างคาใจแล้ว
"บทพูดที่เหมือนท่องออกมาจากคัมภีร์นั่นไม่สมกับเป็นท่านเลยนะ ท่านอาเบล"
"…"
ระยะห่างของสหพันธ์ดาวทั้งสองไกลมากกว่าล้านล้านปีแสง แต่กรอบภาพโฮโลแกรมนี้ก็ยังสามารถส่งคลื่นแรงกดดันที่หนักหน่วงจากดาว Abell 343 มาถึงที่นี่ได้ ผู้ที่อยู่อีกด้านของการสื่อสารคงกำลังแผ่รังสีอำมหิตขั้นสุดท้ายมาให้
"จงเอ่ยออกมาว่าเจ้ายอมจำนนต่อพระองค์อีกครั้ง หากเจ้าทำเช่นนั้น พระองค์และพวกเราพร้อมจะยกโทษให้ผู้ที่หลงผิดเสมอ จงก้าวกลับมาสู่เส้นทางที่ถูกต้อง แม็กซิมัส!"
สัญญาณเสียงเดินทางมาพร้อมกับความพิโรธที่ถูกสะกัดกลั้นไว้จนแทบจะระเบิดออกมา
แต่แม็กซ์ก็ทำเพียงยืนรับฟังเงียบๆและซึมซับความรู้สึกของคนคนนั้นเข้าไปให้มากที่สุด มันคือการร้องขอครั้งสุดท้าย ด้วยเส้นป่านที่อีกฝ่ายพยายามยื่นมา
แต่เขาไม่อาจทำตามได้...
เพราะการก้าวกลับไปหมายความว่าเขาจะต้องตีตราเหล่าเบต้าและโอเมก้าของเขาอีกครั้งหนึ่ง เท่ากับว่าเป็นการยอมรับว่าเส้นทางที่เขาเดินมาตลอดนั้นเป็นความผิดพลาด เป็นการชี้นำของปีศาจร้าย
"พระเจ้าที่จองจำเพื่อนๆของผม ไม่ใช่พระเจ้าและเส้นทางที่ผมจะกลับไป แม็กซิมัส เดเซลราสต์ ยินดีรับโทษตาย ไม่ขอ กลับไปสู่ภาคีเพื่อสามัคคีกับปีศาจเช่นพวกนายอีกต่อไป..."
"สามหาวนัก บังอาจลบหลู่พระองค์ผู้สร้างพวกเราหรือ!"
"อย่างแกมันสมควรตาย แม็กซิมัส!"
"ท่านผู้นำอย่าได้ให้กบฎเช่นนี้ประพฤติตนเป็นเยี่ยงอย่างของผู้อื่นได้..."
เสียงก่นด่าที่แทรกเข้ามาจากตัวแทนอัลฟ่าคนอื่นๆ ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของแม็กซ์หายไป ตรงกันข้ามมันกลับเป็นการตัดบทสนทนากับผู้นำภาคีไปอย่างสิ้นเชิง
แต่เขาก็ไม่เสียดาย...เพราะระหว่างเราไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว
แม็กซ์ขยับปากเป็นภาษาเก่าแก่ที่มีเพียงพวกเขาสองคนที่เข้าใจ
ลาก่อน อาเบล
อัลฟ่าของผม...
สัญญาณทั้งหมดถูกตัดขาดฉับพลัน แม็กซ์เงยหน้าขึ้นจ้องมองตัวเลขนับถอยหลังสีแดงที่ปรากฎขึ้นกลางอากาศ
[ 'เอซิสอาย' จากพิกัดสหพันธ์ดาว ABELL จะถึงเป้าหมายดาวเคราะห์ 'ออลเรีย' ในอีก 30 วินาที โอกาสหลบหลีก 0.0000000% ]
'เอซิส อาย' อาวุธทำลายล้างขับเคลื่อนด้วยพลังงานศูนย์กลางดาราจักร การโจมตีสามารถเดินทางข้ามจักรวาลระยะทางกว่าล้านล้านปีแสงได้ โดยที่พลังงานไม่สูญหายไปแม้แต่น้อยเพื่อมอบจุดจบให้กับผู้ที่ต่อต้าน
แม็กซ์หลับตาลงปล่อยให้แสงสว่างจากดาวฤกษ์สามพันล้านล้านดวงกลืนกินร่างของเขาไป กวาดเอาความทรงจำทั้งหมดลงสู่หลุมมืด ทำลายตัวตนของเขาทั้งในอดีต ปัจจุบันและอนาคต เสมือนตัวเขาไม่เคยมีอยู่
แต่ก่อนที่อนุภาคในร่างสามมิตินี้จะสลายเป็นแค่พลังงานในจักรวาลที่ไร้รูปลักษณ์
เส้นด้ายในมือถักทอเป็นบางสิ่งในวินาทีสุดท้าย
แม็กซิมัสปามันออกไปสุดจักรวาล เผื่อว่าวันหนึ่ง...ใครก็ตามที่ออกค้นหาจะได้พบมัน
'กุญแจแห่งพระเจ้า'
รหัสของอิสรภาพที่จะปลดล็อคทุกโซ่ตรวน...
-----------------------------------
*ซุปเปอร์คลัสเตอร์ : หรือกลุ่มกระจุกดาราจักร คือ โครงสร้างขนาดใหญ่ของกระจุกดาราจักรจำนวนมาก
*สหพันธ์ดวงดาว : กลุ่มของดาวเคราะห์ ที่ปกครองโดยอัลฟ่าเพียงหนึ่งเดียว มักก่อตั้งขึ้นจากการเข้ายึดครองดวงดาวที่ด้อยอารยธรรมกว่า


ตอนที่ 1 อิกไนท์ คลอร์ว
 "ปีพรีโมเดียลที่ 414 หรือ สี่ร้อยสิบสี่ล้านปีที่จักรวาลกำเนิด จักรพรรดิแม็กซิมัสที่เจ็ด อัลฟ่าหนึ่งเดียวที่ต่อต้านระบบของภาคี ผู้กบฎต่อบทบัญญัติของพระเจ้า ทอดทิ้งเบต้าและโอเมก้าในอาณาเขตปกครองของตัวเองเป็นจำนวนกว่าหนึ่งหมื่นล้านคนด้วยการครอบงำของปีศาจ แม็กซิมัสได้ถูกพิพากษาลงโทษใต้บัญชาการของจักรพรรดิอาเบล ผู้นำภาคีลำดับที่หนึ่ง
สหพันธ์ดาว MILLE แห่งดาราจักร IC1011 ได้ล่มสลายไปพร้อมกับประชากรที่ปฏิเสธการอพยพกว่าสองพันล้านคน ในจำนานนั้นมีประชากรที่หันกลับมาสวามิภักดิต่อบทบัญญัติของพระเจ้าอีกครั้ง เป็นจำนวนแปดพันล้านคน สหพันธ์ดาว FALCONIA และสหพันธ์ดาว ABELL รับเป็นประชากร
จบมหาสงครามแม็กซิมัส สิ้นสุดยุคแรกเริ่ม เข้าสู่ยุคสเตลลิเฟอรัสที่หนึ่งเป็นต้นไป"
พรั่บ
เสียงหน้าหนังสือปิดลงตามด้วยเสียงถอนหายใจดังขึ้นใต้ท้องฟ้ารัตติกาลที่คลี่ตัวลงปกคลุม
"ถ้าหากเรามองขึ้นไปจากดาวของเราตอนนี้ ก็เหมือนเหตุการณ์นั้นเพิ่งจะเกิดขึ้นเลยเนอะ"
ชายหนุ่มร่างสูงยืนเงยหน้ามองดวงดาวจากดาดฟ้าของพระราชวังที่เงียบสงบ
'นิทธารา' คือชื่อของวังหลวงแห่งนี้ มันตั้งอยู่บนเกาะขนาดใหญ่ กลางทะเลสาบสีมรกตที่สะท้อนภาพระยิบระยับของหมู่ดาวเบื้องบน
เส้นผมสีดำยาวถูกลมพัดเรี่ยปลายคาง ดวงตาสีเดียวกับก้อนเมฆจ้องไปที่จุดเดิมโดยไม่กะพริบ จุดแสงที่โดดเด่นอยู่กลางท้องฟ้าทางทิศเหนือเป็นแสงสว่างที่ยิ่งกว่าควอซาร์*ใดในจักรวาล
"ตอนนี้เรายังเห็นเหตุการณ์การระเบิดของดวงดาวออลเรียในปกครองของแม็กซิมัสได้เลยนะ แม้ว่าจริงๆเวลาจะผ่านไปกว่าหมื่นห้าพันล้านปีแล้วก็ตาม เพราะแสงใช้เวลาเดินทางกว่าหมื่นล้านปีกว่าจะมาถึงดาวของเราไง นิก"
ชายหนุ่มผู้เป็นอัลฟ่าแห่ง 'ดาวเฟลม่า' วางหนังสือ 'แม็กซิมัส กบฎผู้ก่อสงครามกับพระเจ้า' ลงข้างตัว นี่เป็นหนังสือที่เขายืมมาจากห้องสมุดของภาคี เนื้อหาทั้งหมดล้วนถูกผ่านการพิจารณาและทำให้เหมาะสมกับการเผยแพร่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้หวังว่าจะเจอข้อเท็จจริงอะไรมากไปกว่าการฟังความข้างเดียว
"นิก นายคิดว่าแม็กซิมัสกบฎต่อพระเจ้าเพราะอะไร?" เขาเอ่ยถามแล้วหันมามองคู่สนทนาที่นั่งพิงหมอนใบเดียวกับเขาอยู่ และพบว่า...
'นิก' หลับไปแล้ว
"…"
นิ้วเรียวเอื้อมมือมาเขี่ยๆ จิ้มๆ แก้มนุ่มนิ่มของอีกฝ่าย แต่ก็ดูท่าจะไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆ
ผู้เป็นอัลฟ่ากรอกตา แต่เขาก็ไม่อยากปลุกอีกฝ่ายด้วยวิธีรุนแรง จึงยอมเอ่ยปากออกคำสั่งที่น้อยครั้งนักจะได้ทำ
"นิก...ตื่น"
เพียงจบประโยค คนที่ไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมาง่ายๆกลับเด้งตัวลุกขึ้นมาอย่างฉับพลันทันใด แม้จะยังทำหน้าสะลืมสะลืออยู่บ้างก็ตาม
"เรื่องราวห่างไกลอีกฟากหนึ่งของจักรวาลคงเป็นนิทานก่อนนอนที่ดีสินะ นิก"
ตาใสๆ กรอกกลิ้งมาจับจ้องใบหน้าของเขา ดวงตาสีเทาราวหิมะในคืนฟ้าหม่นสะท้อนภาพอัลฟ่าหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวของดาว 'เฟลม่า' และกำลังตั้งตารอคำสั่ง...ถัดไป
แต่นี่คงเป็นโชคร้ายของนิก โอเมก้าที่ใกล้ชิดกับเขาที่สุด เพราะ 'ไนท์' คืออัลฟ่าที่ไม่ชอบออกคำสั่ง และไม่ชอบที่จะให้ใครทำตามคำสั่ง
"หลับไปตอนไหนน่ะ"
โอเมก้าน้อยเค้นสมองสุดตัว จนได้ตัวเลขชุดหนึ่งออกมาตอบคำถามของอัลฟ่า
"…ปีพรีโมที่..."
นั่นมันตั้งแต่บรรทัดแรกที่เขาอ่านเลยไม่ใช่เรอะ?
"แล้วเจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้เรอะ นิก"
ไนท์ลองถามนำพร้อมกับเอานิ้วชี้จิ้มหน้าผากของคู่สนทนาที่นั่งหน้าซื่อทำกระดิกหูตาแป๋วเหมือนไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนว่า
อัลฟ่าถือว่าเป็นระดับที่สูงสุด เขาสามารถทำลายหรือสร้างสิ่งใดก็ได้ตามต้องการ ดังนั้นกับสิ่งมีชีวิตที่เขาสร้างแค่มองก็รู้แล้วว่าแต่ละคนคิดอะไร อยากทำอะไร แต่ถ้าอยากมองลึกลงไปกว่านั้นเพื่อที่จะแก้ไขหรือแทรกแซงสภาพจิตใจ และพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต ก็ต้องอาศัยการสัมผัสโดยตรงด้วย
'ง่วง แต่ไนท์กำลังพูดอะไรบางอย่าง...ต้องฟัง ต้องตอบ'
ความคิดอันไร้เดียงสา และตรงไปตรงมาของโอเมก้าส่งต่อมาที่ไนท์ แต่ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ นิกก็ยังไม่มีคำตอบให้
'???' ในใจนิกตอนนี้มีแต่คำถาม เขาคิดสงสัย และพยายามหาคำตอบมาให้ หน้าน่ารักงุนงงเปลี่ยนเป็นอึดอัด วุ่นวาย เป็นกังวลอย่างมากว่าไม่สามารถทำตามความต้องการของอัลฟ่าได้
"นายนี่มันน่ารักจริงๆ"
ไนท์ยอมแพ้ ยกมือดึงแก้มขาวๆเล่นแทน
ไนท์ชินกับการพูดคนเดียวแล้ว เพราะโลกนี้เขาคืออัลฟ่า ต่อให้มีเบต้าที่ชาญฉลาดแค่ไหน แต่ในท้ายที่สุดด้วยข้อจำกัดที่สร้างไว้ เบต้าเหล่านั้นก็ไม่อาจเข้าใจเรื่องของมิติและดวงดาวมากไปกว่าอัลฟ่าได้ และบางครั้งก็อาจไม่มีทางเข้าใจตัวตนที่เรียกว่าอัลฟ่าได้เลยด้วยซ้ำ แน่นอนว่าไม่ต้องพูดถึงโอเมก้าที่ถูกสร้างมาในระดับชั้นที่ต่ำกว่าเลย
พวกโอเมก้าแทบจะแสดงความคิดเห็นอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย นอกจากการทำตามคำสั่ง ไม่ว่าคำสั่งนั่นจะเป็นคำสั่งแบบไหน โหดร้ายหรือเลวทรามแค่ไหนก็ตาม อันที่จริงในนิยามของราชาเพียงหนึ่งเดียวของดวงดาว ไม่มีใครเคยบัญญัติสิ่งที่เรียกว่าโหดร้ายหรือเลวทรามหรอก ทุกสิ่งเป็นเพียงแค่สิ่งที่อัลฟ่าประสงค์ และสรรพสิ่งต้องดำเนินตามเท่านั้นเอง
ไนท์จ้องมองใบหน้าเล็กๆได้รูป ตากลมโตวาววับ ทั้งคิ้ว แพขนตา และผมล้วนเป็นสีขาวสะอาดพองม้วนไปถึงปลายเท้าเหมือนหางกระรอก ขนาดลำตัวก็แสนจะพอดีกับการโอบกอด ขนปุยขาวหิมะตามผิวด้านนอกที่ต้องสัมผัสลมหนาว เห็นแล้วน่าเข้าไปกอด นอนทับก็คงจะนุ่มนิ่ม
มองมุมไหนก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นโอเมก้าที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อวัตถุประสงค์ที่น่าสงสาร ใครก็ตามที่ขาดการควบคุมตัวเองไปเสี้ยววินาทีที่คงไม่อาจอดใจไม่ให้กระโจนเข้าใส่ได้
ไม่มีทางเลือก และไม่มีโอกาสได้เลือก โอเมก้าและเบต้ากำเนิดมาแบบนั้น พวกเขาไม่มีอยากหรือไม่อยาก ไม่มีตกลงหรือปฏิเสธ ไม่มีดีงามหรือเลวร้าย มีแต่ต้องทำตามอำนาจที่เหนือกว่าเท่านั้น
"เอาเถอะ ถือว่าผมพูดกล่อมให้นายหลับแล้วกัน นายแค่ฟังไปเรื่อยๆก็พอนะ"
นิกพยักหน้ามุดตัวเข้าไปให้ใกล้ชิดที่สุดเพื่อที่จะรับฟังได้สะดวก และก็สบายที่สุดเพื่อที่จะได้นอนหลับอย่างที่ไนท์สั่ง ดวงตาสีหิมะหม่นจ้องใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มที่มีเสน่ห์น่าดึงดูดพอๆกับประโยคคำสั่งของเขา
"สำหรับเรื่องของแม็กซิมัส ผมน่ะได้ข้อคิดว่า การทำการใหญ่ไม่ควรรีบร้อน แต่องค์จักรพรรดิก็ทำเพื่อประชาชนของเขาจริงๆ แต่สิ่งที่ผมติดใจสงสัยก็คือ การปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าให้มีความคิดเป็นของตัวเองมันเป็นความผิดร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ? มันจะเลวร้ายได้อย่างไรกัน ในเมื่อต่อให้พวกเขาเป็นอิสระ ก็ไม่มีทางมีพลังทัดเทียมกับอัลฟ่าที่เป็นเจ้าของดวงดาวมิใช่หรือ?
 และอีกอย่าง หมู่ดาวก็ของแม็กซิมัส ประชาชนหรือทาสก็ของเขาไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมภาคีอัลฟ่าคนอื่นๆต้องเดือดร้อนด้วยล่ะ? นั่นแสดงว่าภาคีไม่ได้กลัวเบต้ากับโอเมก้าที่เป็นอิสระหรอก แต่พวกนั่นน่ะกลัว 'การคงอยู่และความสำเร็จ' ของแม็กซิมัสจะเป็นตัวอย่างให้อัลฟ่าคนอื่นทำตามต่างหาก
แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนั้นหรือ? ภาคีจะต้องแบ่งเป็นสองฝ่ายหรือเปล่า ฝ่ายของดาวที่ปลดปล่อยกับดาวที่ตีตราประชาชน แม้จะไม่รู้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไง แต่ไม่มีใครชอบการเปลี่ยนแปลงที่คาดเดาไม่ได้ ความแตกต่างและความเสี่ยงที่จะต้องเป็นเสียงส่วนน้อยแน่นอน
คำถามคือ แม็กซิมัสมีความสัมพันธ์กับใครกัน อัลฟ่าคนไหนที่เป็นพันธมิตรที่น่ากลัวของแม็กซิมัส ที่ทำให้ภาคีไม่อาจปล่อยให้แม็กซ์อยู่ต่อไปได้"
ไนท์แสยะยิ้ม เคาะนิ้วลงบนหนังสือที่วางอยู่ข้างตัว
"ซึ่งแน่นอนว่าตำราห่วยแตกเล่มนี้ย่อมไม่ได้เขียนไว้ แต่ให้เดาก็คงติดหนึ่งในสิบอับดับสหพันธ์ดวงดาวที่ใหญ่ที่สุดน่ะแหละ ก็ใครมันจะสนล่ะ ถ้าแม็กซิมัสมีเพื่อนเป็นอัลฟ่าของดาวขี้ประติ้วสักอัน อย่างเช่นดาวของเราเป็นต้น"
ไนท์ว่าจบก็หัวเราะแผ่วๆให้ตัวเอง แล้วหันมามองก้อนขาวๆที่ตั้งหน้าตั้งตาฟัง
"เข้าใจที่ผมพูดบ้างมั้ย นิก"
'ไนท์ถาม ต้องตอบ'
"…" นิกทำหน้าอึดอัด มีแต่คำว่าไม่ลอยไปมาในหัว แทนคำว่า ไม่เข้าใจ ไม่ทราบ และไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี
ไนท์หัวเราะขบขันกับท่าทางเงอะงะของโอเมก้าตัวน้อย
"สำหรับนายคงยากเกินไป งั้นก็ช่างมันไปเถอะ ตอนนี้หิวหรือยังน่ะ"
นิกพยักอย่างกระตือรือร้น
"แล้วกินอะไรดีล่ะ"
'กินไนท์'
"หืม?" อัลฟ่าเลิกคิ้ว ประหลาดใจที่นานๆจะมีคำตอบแบบคาดไม่ถึงออกมาเช่นนี้
"แล้วจะกินยังไงล่ะ" คนเป็นอัลฟ่าอยากเล่นต่อ ไนท์อยากรู้ว่าในความคิดเรียบๆนี้จะตอบอะไรกลับมา
"…"
ไม่มีสัญญาณตอบรับ โอเมก้าน้อยกำลังงงอีกครั้ง หัวสมองเขาว่างเปล่า ได้ทำตาใสๆมองเขาอย่างน่าสงสาร
"งั้นเปลี่ยนใหม่ ไม่ต้องตอบก็ได้ ผมให้นายเลือกได้ อยากกินตรงไหนของผม ก็เข้ามากินเลยสิ"
นิ้วเล็กๆยื่นมาจิ้มแก้มอัลฟ่าหนุ่มอย่างอาจหาญ ไม่เคยมีใครคิดจู่โจมอัลฟ่าของดวงดาวด้วยนิ้วๆเดียวมาก่อน
"กินข้าว...กับ...ไนท์"
น่ารักจนแกล้งไม่ลง โอเมก้าตรงหน้าทำให้เขาหยุดอมยิ้มไม่ได้ แต่ก็ทำให้กังวลจนนอนไม่หลับเช่นกัน
"อีกหน่อยผมไม่อยู่ ผมคงทนไม่ได้ถ้านายจะถูกใครรังแกแล้วไม่รู้ตัวแบบนี้..."
ไนท์ลูบหัวร่างในอ้อมกอดอย่างถนุถนอมและอาลัย
"นิก ผมน่ะจะทำในสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน อาจไม่ยิ่งใหญ่และเป็นประวัติศาสตร์แบบแม็กซิมัส แต่สิ่งที่ผมจะทำให้นายนั้นเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ถึงจะรู้แบบนี้แล้ว นายจะยังมากับผมมั้ย นิก"
ดวงตากลมๆสีฟ้าหม่นไม่ได้แวววับด้วยความเข้าใจใดๆเลย หากแต่เต็มเปี่ยมด้วยคุณสมบัติเพียงอย่างเดียวที่มันมีอยู่
ความจงรักภักดี...
"ไนท์ไปไหน ผมไปด้วย"
คำตอบสั้นๆที่มอบทั้งความอิ่มเอมใจ และปวดร้าวให้กับผู้ฟังพร้อมๆกัน
ไนท์ยิ้มเศร้า กอดร่างเล็กๆในอ้อมอกไว้แน่น หลับตาลงจดจำคืนวันที่เขาได้ท่องไปกับเหล่าเบต้าและโอเมก้าที่สำคัญที่สุด จดจำทุกสิ่งล้ำค่าเอาไว้
เพราะเขารู้ว่าเมื่อรัตติกาลนี้ผ่านไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ควอซาร์* : ความสว่างที่ปรากฏจากการแผ่พลังงานคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่ออกมาจากหลุมดำยักษ์ (Supermassive Black Holes) ซึ่งมีมวลมหาศาลอยู่ในบริเวณใจกลางกาแล็กซีขนาดใหญ่


ผมไปเยือนศูนย์บัญชาการทันทีที่พี่ใหญ่กลับดาวไป ตอนแรกผมพยายามขอคำแนะนำว่าควรจะทำยังไงดี แต่ชาร์ลก็ปฏิเสธการให้คำแนะนำทุกสิ่งอย่างโดยให้เหตุผลว่าเขาไม่อยากยุ่งกับเรื่องผัวๆ เมียๆ ของคนอื่นมันเป็นลางร้าย
 ตอบแบบนี้มันหมายความว่ายังไง? ท่านไนท์แอบไปแต่งงานมีผัวมีเมียอะไรตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมเขาไม่เห็นบอกอะไรผมเลย
 ผมจำได้ว่าท่านไนท์ไม่เคยไปไหนไกลจากผมนะ หรือว่าจะเป็นคนเก่าคนก่อนอะไรแบบนั้น อย่างเช่น คนที่ชื่ออาเบล...
 มีความขุ่นมัวที่ไม่เคยมีมาก่อนปกคลุมอยู่รอบศีรษะอันหนักอึ้ง คิ้วผมขมวดแน่น รู้สึกไม่ชอบใจข่าวที่เสียหายต่อชื่อเสียงท่านไนท์เลย ท่านไนท์สำหรับผมคือแบบอย่างอันดีงาม คือบุรุษที่สมบูรณ์พร้อมด้วยทุกเงื่อนไขที่เทพเจ้ามอบให้ มีเมตตาและอ่อนโยน มีอารมณ์ขันและรักประชาชนของท่านยิ่งกว่าสิ่งใด
 นั่นต่างหากคือท่านไนท์ อัลฟ่าของพวกเรา ดาวเฟลม่า
 …
 "ท่านนิก"
 ร่างของเวสต์ปรากฎตัวทันทีที่ผมเลี้ยวผิดทางเป็นรอบที่สาม
 "รีบไปที่ศูนย์บัญชาการเถอะครับ ทุกคนรอท่านอยู่"
 ทำไมน้ำเสียงราบเรียบนั่นกลับเหมือนกำลังตำหนิว่าผมออกมาเดินเล่นไม่รู้เวล่ำเวลาเลยล่ะ ผมเปล่านะ ผมแค่หลงทางในวังตัวเอง เข้าใจกันหน่อยสิ
 เวสต์นำทางไปศูนย์บัญชาการที่ว่าทันที โดยพาผมเดินเข้าไปในศาลาเล็กๆ กลางสวน ตอนแรกผมคิดว่ามันเป็นที่พักของเจ้าหน้าที่ แต่ไม่ใช่...ก็ใครจะเชื่อล่ะว่าในกระต๊อบที่ตกแต่งเหมือนศาลาหลังบ้าน จะซุกซ่อนอุปกรณ์ล้ำสมัยเอาไว้เต็มที่แบบนี้
 ในศาลาขนาดแปดคูณแปดเมตรเต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่จนดูเบียดเสียด มีภาพโฮโลแกรมและหน้าจอสื่อสารหลายสิบภาพลอยอยู่เหนือความวุ่นวาย แต่ละภาพดูกำลังทำงานที่สำคัญยิ่งยวด
 นี่คงเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยที่สุดในดวงดาวแล้วล่ะ เพราะท่านไนท์ไม่นิยมของทันสมัยมากนัก ท่านชอบมีชีวิตเรียบง่ายติดดินจนดูไม่ออกเลยว่าเป็นราชาของดวงดาว เขาเข้านอนสามทุ่ม ตื่นตีสี่ ชื่นชอบแสงธรรมชาติและนิยมงานอดิเรกดูดาวในคืนเดือนมืด ดังนั้นข้าราชบริพารจึงแน่ใจได้เลยว่าดาวเฟลม่าย่อมไม่ติดสิบอันดับด้านความเจริญของดาราจักรแน่นอน
 ผมมัวแต่ชมดูทุกคนทำงานจนเพลิน ครู่ใหญ่ถึงนึกวัตถุประสงค์ของการมาเยือนครั้งนี้ได้ ผมรีบหันไปถามคนข้างตัว
 "เวสต์ สัญญาณเมื่อกี้คืออะไรเรอะ?"
 ผมถามไม่ทันขาดคำ สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แสงสีชมพูวูบวาบสาดไปทั่วทั้งห้องโถง ฉุดขีดความตึงเครียดของทุกคนในห้องให้พุ่งปรี๊ด เจ้าหน้าที่ระดับเบต้าทั้งหมดมีสีหน้าซีดเซียวทันตาเห็น กระทั่งเวสต์ก็ยังมีรอยย่นระหว่างคิ้วมากขึ้นหลายขีด
 ด้วยสมองล้ำเลิศของอัลฟ่าที่ผมได้รับมา ผมรู้ได้ทันทีว่ามันคือสัญญาณเตือนอันตรายร้ายแรงขั้นสูงสุด ร้ายแรงชนิดที่ว่าสามารถทำให้ดวงดาวหายวับไปในเวลาอันสั้น แล้วภัยพิบัติอะไรที่กำลังจะเข้ามาเรอะ อุกกาบาตลูกยักษ์จะชนดาว? พระอาทิตย์กำลังดับถอยหลังสู่การระเบิดตัวเอง? หลุมดำแรงดึงดูดมหาศาลได้เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ระบบสุริยะของเรา? เฮ้ๆ พวกนายไม่ได้เข้าอบรมการปฏิบัติงานในเวลาฉุกเฉินกันเลยเรอะ ทำไมถึงไม่มีใครคิดทำอะไรเลยล่ะ ไม่จัดตั้งกองทัพวางแผนรักษาดาวเรอะ แล้วการอพยพประชาชนเร่งด่วนล่ะ? หายไปไหนหมด
 ทุกคนมีสีหน้าหวาดกลัวก็จริง ทว่ายังคงยืนรากงอกอยู่กับที่ จนผมไม่เข้าใจว่านี่ตัวผมเข้าใจผิด หรือว่าเบต้าเหล่านี้มีระบบประมวลผลในสมองช้าเกินไปกันนะ
 "เวสต์?"
 มหาดเล็กผู้มากความสามารถเองก็ยืนนิ่งอย่างหาได้ยากเช่นกัน แต่แตกต่างจากคนอื่นตรงที่เขายังมีสีหน้าที่สงบราบเรียบเหมือนกำลังมองดูพระอาทิตย์อัสดงยามสนทยา รอยย่นบนหน้าผากหายไปแล้วด้วย เอ่อ นี่ทำเอาผมที่เผลอตื่นเต้นไปเมื่อกี้หน้าเสียไปเลยนะ
 "ท่านนิก นี่เป็นสัญญาณเตือนภาวะสงคราม" เวสต์เอ่ยขึ้นชัดถ้อยชัดคำ
 ผมเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน เผลออ้าปากเหวอ นี่มันเรื่องใหญ่กว่าที่ผมคิดตอนแรกอีกนะ ไม่ใช่แค่ภัยธรรมชาติธรรมดาทั่วไปที่เจอในจักรวาล แต่เป็นถึงภาวะสงคราม! แย่หน่อยก็คือสงครามระหว่างดวงดาว แย่มากอีกหน่อยก็คือสงครามจักรวาล แย่ที่สุดก็คือสงครามมหาจักรวาลแล้ว ตกลงมันคืออันไหนล่ะ
 ไม่รู้ว่าผมเปิดศักราชของผมได้ยิ่งใหญ่อลังการจนมีอัลฟ่าดาวอื่นเหม็นขี้หน้าแล้วเรอะเนี่ย มันจะไวไปมั้ย! ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนอกจากเดินหลงทางในบ้านตัวเองและต้อนรับเพื่อนเก่าเลยนะ ต้องมีความเข้าใจผิดแน่ๆ
 "จากไหนน่ะ?"
 ทันทีที่ผมถามจบ เสียงสูดหายใจของเหล่าเบต้าก็ดังไปทั่วห้อง เดี๋ยวๆ คำถามนี้เป็นคำถามต้องห้ามเรอะ?
 "จากสหพันธ์ดาว ABELL ครับ" มีแต่เวสต์คนเดียวที่ตอบเต็มเสียงโดยไม่ได้ส่งเสียงซี้ดซ้าดหวาดกลัวแบบคนอื่น ดูท่าเบต้าอันดับหนึ่งมักเป็นคนเดียวที่ไม่ตามเทรนด์ชาวบ้านเขา
 แต่อธิบายมาแค่นี้ผมจะรู้จักมั้ย? ผมหรี่ตาพยายามเพ่งหาชื่อดาวที่ว่าในหัวเขาอย่างไม่สบอารมณ์
 เวสต์เหมือนรู้ตัวว่าผมกำลังทำอะไร และก็ไม่ได้ต่อต้านเลย ความคิดที่วุ่นวายของเขาเปลี่ยนกลับเป็นเส้นตรงในทันทีและเป็นเรื่องราวของหมู่ดาว ABELL ล้วนๆ ด้วยเพื่อให้ผมอ่านได้ง่ายดาย โฮ่ รู้จักหัดทำตัวเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่แล้วสินะ แทนที่จะอ้าปากพูดยาวกว่านี้หน่อย กลับเลือกให้ผมเข้าไปอ่านเอง จะเรียกว่าอำนวยความสะดวก หรือว่าขี้เกียจดีล่ะเนี่ย
 เมื่อรายละเอียดของหมู่ดาว ABELL ตีแผ่ออกมาต่อหน้าผม ผมก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเหล่าเบต้าถึงกังวลจนปวดท้องถ่าย เมื่อเห็นสัญญาณโจมตีถูกส่งข้ามจักรวาลมา
 เพราะใครๆ ก็รู้ว่าหมู่ดาวแห่งนั้นขึ้นชื่อเรื่องแสนยานุภาพทางการทหารอย่างยิ่ง ทั้งกองทัพขนาดใหญ่ที่ทั้งดาราจักรของเรารวมกันก็ยังไม่อาจเทียบเท่า ทั้งเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยกว่าเป็นพันปีแสงที่ดาวเฟลม่าซึ่งยังใช้เกวียนเดินทางย่อมไม่อาจจินตนาการถึงได้ โดยเฉพาะอาวุธลับที่เล่าลือกันว่าสามารถโจมตีข้ามดาราจักรด้วยความรุนแรงเทียบเท่าแรงระเบิดของซุปเปอร์โนวา
 อาวุธเช่นนี้ยังไม่มีดวงดาวไหนทำสำเร็จมาก่อน แต่ชาวดาว ABELL ได้อ้างว่าทำสำเร็จแล้ว พยานเมื่อหลายร้อยปีก่อนเองก็เคยยันยืนว่า ดาว ABELLได้ทดลองยิงทำลายดาวแห่งหนึ่งไปแล้ว และครั้งนี้ก็ดูเหมือนจะต้องการทดสอบมันกับดาวของผม
 แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไงดีล่ะ?
 ท่านไนท์...
 ภาพในอดีตปรากฎในหัวผมเมื่อผมต้องการคำตอบ สถานที่เดิม คนรอบตัวคนเดิม แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนี้กลับไม่ใช่ผม แต่เป็นท่านไนท์!
 ในอดีตที่ผมบอกวันเวลาไม่ได้ ราชาอิกไนท์กำลังยืนอยู่ตรงนี้และเงยหน้ามองสัญญาณโจมตีที่กะพริบไฟสีแดงไปทั้งห้องบัญชาการ
 นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นท่านไนท์ขมวดคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่มีความเคร่งเครียดประดับอยู่บางเบาทำให้เขาดูเปลี่ยนจากราชาเสเพล เป็นราชาผู้เอาจริงเอาจังขึ้นมาในบันดล
 "ถ้าคิดจะยิงมาจริงๆก็ไม่จำเป็นต้องเตือนสิ ทำแบบนี้ก็แปลว่าถ้าไม่ได้ต้องการเจรจา ก็คง..."
 แต่เมื่อเขาสะกิดยิ้มที่มุมปาก ราชาผู้จริงจังก็กลายร่างเป็นราชาเจ้าเล่ห์ในทันที
 "คงอยากพบผมล่ะมั้ง?"
 "…"
 ทั้งห้องบัญชาการเงียบกริบ แม้แต่เวสต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังดูเยือกเย็นจนน่ากลัว และยิ่งเหมือนศพเข้าไปอีกเมื่อนายเหนือหัวของเขาออกคำสั่งว่า
 "ไม่ต้องกางบาเรียอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องแจ้งเตือนอะไรออกไป เดี๋ยวผมไปจัดการเอง"
 จัดการเอง??
 ท่านไนท์ยืนอย่างองอาจกลางศูนย์บัญชาการและเอ่ยประโยคหล่อๆประมาณนี้ออกมา ท่ามกลางสีหน้างงงวยของทุกคน และของผมด้วยเช่นกัน
 "จัดการเองหรอคะ? นายท่านหมายถึง?" เหล่าเบต้าทั้งชายหญิงคงรู้สึกเหลือเชื่อ เพราะไม่เคยมีใครกล้าใช้คำนี้กับหมู่ดาว ABELL มาก่อน จัดการยังไง? ท่านไนท์จะไปตบปืนใหญ่ของจักรพรรดิอาเบลด้วยกำปั้นเรอะ?
 มีแค่เบต้าอันดับหนึ่งเท่านั้นที่เหมือนจะเข้าใจและโค้งเก้าสิบองศาส่ง
 "ขอให้ท่านกลับมาโดยสวัสดิภาพ"
 ท่านไนท์หัวเราะร่วน
 "พูดอะไรเป็นลางร้ายแบบนั้นน่ะ เวสต์ ผมก็แค่แวะไปหาอัลฟ่าคนหนึ่งเองนะ"
 ถ้าไม่ติดที่ว่าคนนั้นเป็นอัลฟ่าที่น่ากลัวที่สุดของจักรวาล ทุกคนคงไม่กังวลจนตัวสั่นแบบนี้หรอกมั้งท่านไนท์
 "น่ากลัวยังไง นั่นน่ะอาเบลที่น่ารักของผมนะ"
 ไนท์ตอบอย่างหวงแหนเมื่ออ่านกระแสความคิดของทุกคนในห้องได้ว่ากำลังคิดแง่ลบกับอาเบล
 แต่มันก็ช่วยไม่ได้ในเมื่ออัลฟ่าคนนั้นคืออัลฟ่าระดับแนวหน้า ครองฐานะผู้นำภาคีมาหลายยุคสมัย เหล่าเบต้าจึงไม่อาจคลายความมกังวลได้โดยง่าย กลัวกันอย่างหนักว่าดาวเฟลม่าของพวกเขาจะมีจุดจบเหมือนดวงดาวออลเรียในตำนาน
 ไนท์ส่ายหน้ากับกระแสความคิดที่เข้าสู่ยุคมืดมนปนหวาดผวาของเหล่าบริวารจึงปลอบใจทุกคนอีกครั้ง
 "อาเบลน่ะใจดีจะตาย เขาไม่ใช่พวกนิยมความรุนแรงหรอก"
 ใจดี? น่ารัก? เบต้าทั้งหมดทำหน้าอยากจะร้องไห้ ในจักรวาลนี้มีแต่อัลฟ่าของพวกเขาเท่านั้นแหละที่พูดแบบนี้
 "ไม่ใช่ว่าท่านคิดไปเองหรือ ท่านไนท์?"
 เวสต์มหาดเล็กผู้จริงจังก็อดทำหน้าที่ไม่ได้ แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าอัลฟ่าทั้งสองไปรู้จักมักจี่กัน หรือไปผูกสัมพันธ์อะไรกันตอนไหน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เคยแม้แต่จะมาเยี่ยมเยียนหรือ แสดงมิตรภาพในแง่บวกกลับมาให้พวกเขาประจักษ์แก่สายตาเลยสักครั้ง ก็ไม่มีใครกล้าที่จะเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของราชาตัวเองแน่นอน
 โดยเฉพาะราชาที่หลงตัวเองหน่อยๆของพวกเขา
 ตามปกติ หากท่านไนท์ประทับตราประจำให้พวกเขาใหม่ พวกเขาก็จะไม่มีความรู้สึกเช่นนี้ แต่ในเมื่อราชายกเลิกการประทับตราไป ทำให้ความคิดและความรู้สึกใหม่ๆที่เกิดขึ้นในตัวพวกเขาก่อเกิดเป็นความกังวลอย่างช่วยไม่ได้
 "ทำไมทุกคนถึงชอบขัดคอผมจังนะ" ไนท์บ่นแล้วถอนใจ "เอาเถอะ พวกนายรอดูผลลัพธ์เอาเองแล้วกัน งั้นผมไปก่อนนะ"
 "ไปด้วยสภาพนี้หรือขอรับ?"
 เวสต์กะพริบตาปริบๆมองไนท์ที่หอบข้าวหอบของไปเต็มไม้เต็มมือจนแทบจะปิดบังการมองเห็นไปทั้งหมด
 อัลฟ่าหนุ่มเกาหน้าอย่างเขินๆ ก่อนจะยืดอกวางมาดราชาเจ้าชีวิตของทุกคน
 "ผมจะไปเป็นอาคันตุกะของหมู่ดาวที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นทั้งที จะให้ไปมือเปล่าได้ยังไงเวสต์ เจ้าบ้านจะหาว่าชาวดาวเฟลม่าของเราขี้เหนียว ไม่รู้จักมารยาทเอาได้นะ"
 แต่แค่พูดว่าจะไปเยี่ยมอัลฟ่าคนหนึ่ง ถึงกับเปิดคลังสมบัติโกยของล้ำค่าออกมาขนาดนี้ ใครได้พบเห็นก็คงตระหนักว่าราชาของพวกเขาเป็น 'สายเปย์ขั้นหนัก' ตามนิยามในพจนานุกรมของวัยรุ่นชาวเบต้าแน่นอน
 "…"
 มหาดเล็กโค้งตัวทำความเคารพส่งอีกรอบ ในใจตอนนี้เวสต์คงไม่ได้สนใจแล้วว่าราชาจะทำอะไร ขอเพียงแค่พระองค์ทำสิ่งที่หวังสำเร็จ และดาวของเราปลอดภัยก็พอแล้ว
 ขณะที่ท่านไนท์กำลังจะก้าวเข้าสะพานข้ามดารา ก็พลันหยุดชะงักเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้
 "ท่านลืมอะไรหรือขอรับ?"
 เขาคลี่ยิ้มกว้างตอบ "ผมลืมบอกไปว่า แสงสัญญาณสีแดงมันแยงตาไป จากนี้ถ้าดาว ABELL ส่งสัญญาณมา ให้เปลี่ยนเป็นสีชมพูนะ แบบนั้นจะดีกว่าสุขภาพจิตของทุกคนมากกว่า ว่ามั้ย?"
 "…"
 ตอนนั้นเวสต์ถึงกับบื้อใบ้ไปพักใหญ่เลย ไม่สามารถหาคำพูดใดมาตอบได้ทัน
 "แล้วก็ฝากดูแลนิกด้วยนะ"
 ตัวผมตอนนั้นก็อยู่ในห้องบัญชาการด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงแค่กระดิกหูตื่นตัวเมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง แล้วหันไปสบตาท่านไนท์พอดีกับที่เขายิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้
 "รอผมก่อนนะ นิก เดี๋ยวผมกลับมาดูดาวด้วยกัน"
 แล้วราชาก็ออกเดินทางไป ส่วนผมก็ได้แต่นั่งแก่วรอคอยไนท์ที่หายหน้าไปนานเกือบสัปดาห์ ก่อนจะกลับมาในสภาพโทรมสุดๆ เหมือนไปบุกตะลุยกับสัตว์ประหลาดต่างดาวมา
 …
 แล้วครั้งนี้ล่ะ ผมควรจะทำอย่างไร?
 จะให้ผมไปลุยกับสัตว์ประหลาดตอนนี้คงไม่เข้าท่าเท่าไรนะ อย่างท่านไนท์ยังโทรมกลับมาเลย แล้วผมจะเหลือเรอะ?
 ผมหันไปหาเวสต์ผู้ร่วมอุดมการณ์ ผู้เคยผ่านเหตุการณ์เดียวกันมา
 "ผมควรทำอย่างไรกับอาเบลผู้นี้ดีเรอะ เวสต์"
 ผมไม่เคยเจออาเบลมาก่อน ไนท์เองก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง พวกเขามีความสัมพันธ์กันยังไงผมก็คาดเดาไม่ออก แล้วผมในฐานะไนท์กำเนิดใหม่จะวางตัวอย่างไรดีในความสัมพันธ์อันคลุมเครือของพวกเขา ในหมายเหตุที่ว่า ผมควรจะปลอดภัยครบสามสิบสองด้วยน่ะนะ
 "บอกไปว่าท่านป่วย"
 นายเป็นมหาดเล็กแท้ๆมาเสี้ยมสอนให้เจ้านายโกหกได้ด้วยเรอะ
 "ตอนนี้ท่านยังไม่ควรพบกับอาเบลเร็วนัก" เวสต์ขยายความ "เขารู้ข่าวที่ท่านไนท์ดับสังขาร เพื่อกำเนิดใหม่แล้ว คงแค่อยากจะทดสอบปฏิกิริยาของท่าน ดังนั้นท่านไม่จำเป็นต้องไปปรากฎตัวในครั้งนี้หรอกครับ"
 สิ้นคำกล่าวของเวสต์ แสงสัญญาณเตือนภัยก็ดับลง
 อาเบลแค่ทดสอบมาเหมือนกับที่เวสต์บอกจริงๆ
 "มีข้อความมาจากหมู่ดาว ABELL ค่ะ นายท่าน"
 คราวนี้มาแนวสันติภาพ แบบนี้ค่อยน่าเจรจากันขึ้นมาหน่อย แต่พอผมและเวสต์ได้อ่านข้อความข้างใน ผมก็หันไปมองหน้าเวสต์ที่เหมือนมีเมฆดำปกคลุม แต่มองอีกทีอาจจะคล้ายว่าเขากำลังจะเป็นลมก็เป็นได้
 เพราะในข้อความนั้นแปลอย่างได้ใจความว่า
 "จักรพรรดิอาเบลจะเสด็จเยือนดาวเฟลม่า ในวันที่ 21 เดือน 11 ยามพระอาทิตย์อัสดง"
 วันนี้วันที่ 19 เดือน 11
 ก็แปลว่า...
 อีกสามวัน? จักรพรรดิอาเบล โจทก์เก่าของท่านไนท์ผู้น่ากลัวคนนั้นจะมาเยือนเรอะ?
 ผมลาออกจากตำแหน่งอัลฟ่าตอนนี้เลยได้หรือเปล่านะ?


ตอนที่ 2 นิก นิโคลัส
"ไนท์ไปไหน ผมไปด้วย..."
ผมเอ่ยถ้อยคำนี้กับชายหนุ่มเส้นผมสีดำผู้มีรอยยิ้มอบอุ่น ผมยังจำได้ว่าแววตาสีดำอมเขียวมรกตของเขากระจ่างใสยิ่งกว่าแก้วคริสตัลใดที่ผมเคยเห็น
รอยยิ้มของท่านไนท์จะมีใครบ้างไม่หลงใหล ดวงตาของเขามีใครบ้างไม่เหม่อมอง เขาคืออัลฟ่าแห่งดวงดาวเฟลม่า อัลฟ่าที่ดีที่สุดในนิยามของผม และคงจะดีที่สุดในจักรวาลด้วย
ผมอยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ตลอดไป
ทว่า...
ผมลืมตามองขึ้นไปบนฟ้า ยังคงเห็นกลุ่มเมฆอันเป็นเศษซากการระเบิดในอดีตของดาวออลเรีย ในหมู่ดาว MILLE อยู่เช่นเดิม
ไม่น่าเชื่อเลยว่า กลุ่มเมฆนี้คือฝุ่นผงในอวกาศที่ห่างไกลไปกว่าหมื่นล้านปีแสง มันงดงามจริงๆ อย่างที่ท่านไนท์เคยบอกไว้
เป็นความงดงามที่ผมไม่เคยเข้าใจ จนกระทั่งวันนี้
วันที่มีแค่ตัวผมแหงนมองท้องฟ้าเพียงลำพัง...
ผมหลับตาพริ้มลง ปล่อยให้สายลมกระทบใบหน้าและพัดพาความนึกคิดผมไปไกลแสนไกล เส้นผมสีขาวนุ่มพองฟู ม้วนเป็นเกลียวคลื่นล้อเล่นกับเพื่อนวายุ ร่างเล็กๆของโอเมก้าพันธ์ุพิเศษยืนต้านทานลมหนาวอย่างไม่สะทกสะท้านและไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งใด
พลันความรู้สึกที่เป็นสัญญาณเตือนอันตรายก็ร้องขึ้นข้างใน เป็นคลื่นสั่นสะเทือนชนิดหนึ่งที่มีแต่ผมที่สัมผัสได้
สัญญาณของสิ่งมีชีวิต...เป็นเบต้าระดับ 'รุค' ขั้น BB จำนวนสามคนกำลังเข้ามาใกล้ ทั้งหมดเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบ แต่ผมก็ได้ยินเสียงในหัวของพวกมันที่คิดถึงสิ่งเดียวกันอย่างชัดเจน
'ตายซะ เจ้าขยะโอเมก้า'
ร่างสามร่างปรากฎกลางอากาศด้วยอาวุธระยะประชิด มาเพื่อมอบความตายให้กับผม
น่าชื่นชม น่ายกย่อง เป็นทั้งความบ้าบิ่น และกล้าหาญ...
แต่ร่างที่กำลังลอยอยู่เหนือศีรษะผมด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะก็พลันมีสีหน้าบิดเบี้ยว เมื่อร่างกายถูกสอยจนพรุนเป็นรังผึ้งด้วยพลังที่คาดไม่ถึง พวกเขาทั้งสามตกลงมาเหมือนใบไม้ที่ปลิดปลิวจากต้นอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ
ธนู? ปืน? อาวุธบินชนิดใดผู้เคราะห์ร้ายก็คงไม่มีสิทธิได้รับรู้
แต่มันเดินทางมาจากอีกหนึ่งสัญญาณเตือนที่อยู่ไกลออกไป เป็นสัญญาณของเบต้าระดับ 'บิชอป' ระยะห่างคือสามกิโมเมตรและกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
ความปลอดภัยของผมเป็นหนึ่งในหน้าที่ของเบต้าคนนั้น และดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะขวัญกล้าไม่น้อยที่จงใจเปิดโอกาสให้ศัตรูเข้าถึงตัวผมเพื่อวางกับดักกำจัดในทีเดียว เขาเลือกทำสิ่งที่มีประโยชน์สูงสุด โดยไม่เกรงกลัวว่าจะถูกลงโทษที่บังอาจเอาผมเป็นเหยื่อล่อ
คงเพราะแน่ใจว่าตัวเองจะไม่มีวันโดนลงโทษถึงตายกระมั้ง...
นอร์ทเวสต์ : เบต้าระดับบิชอป ขั้น AAA+
ตำแหน่งทางการ : มหาดเล็กประจำวังหลวง
ตำแหน่งรอง : ผู้สำเร็จราชการแทน(ชั่วคราว - ไม่ระบุระยะเวลา)
ความสามารถในการต่อสู้ : ศาสตร์การใช้อาวุธระยะใกล้และไกล
พลังจิตที่ถนัด : ไซโคไคเนซิส(ควบคุมและเคลื่อนย้ายวัตถุ)
ข้อความข้างต้นปรากฎในหัวของผมทันทีที่ผมอยากรู้ว่าทำไมผมถึงลงโทษเจ้าเบต้าที่อาจหาญนี้ด้วยความตายไม่ได้ คงเพราะหมายเหตุในเรื่องคุณสมบัติที่หาได้ยาก และผลงานผ่านๆมาที่มากมายมหาศาล
ผมสะบัดหัวไล่ข้อมูลที่พรั่งพูนในความคิดออกไป แค่มองประวัติผ่านๆก็รู้แล้วว่าเขาคือคนที่ดวงดาวนี้ขาดไม่ได้ ทั้งเรื่องความรู้ ทั้งความสามารถในการใช้พลังจิต คือเบต้าหนึ่งเดียวที่แข็งแกร่งที่สุดของดาว น่าเสียดายที่ระดับเกรดเบต้าไม่สามารถเพิ่มไปได้มากกว่าระดับ AAA+ แล้ว เพราะถ้ามันทำได้เขาคนนี้คงได้ตัว 'A' เรียงกันจนทะลุออกไปนอกอวกาศ
สรรพคุณอันยอดเยี่ยมของนอร์ทเวสต์ลอยผ่านตาผมไปโดยไม่ได้รับความสนใจใดๆจากผม เพราะคุณสมบัติของเวสต์น่ะ ท่านไนท์เคยพรรณนาให้ผมฟังมาหมดแล้ว รวมทั้งพึมพำอย่างหัวเสียว่าท่านรุ่นก่อนสร้างบรรพบุรุษของเวสต์มาให้สมบูรณ์แบบเกินไป จนกลบรัศมีของเขาที่เป็นอัลฟ่าไปหมด ถ้าไม่ติดว่าเวสต์มีประโยชน์มหาศาลต่อดาว เขาคงดัดแปลงพันธุกรรมเวสต์ให้โดดเด่นน้อยลงกว่านี้แล้ว
ดังนั้นผมจึงรู้จักเขาดีแม้ว่าจะไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนก็ตาม เพราะเวสต์คือเบต้าที่ใกล้ชิดไนท์มากที่สุด คอยวิ่งวุ่นให้ไนท์ที่เอาแต่นอนดูดาวและพาผมไปเที่ยวนั่นเอง
"เวสต์ชอบทำงาน ส่วนผมชอบไปเที่ยว แบบนี้เราน่าจะแบ่งกันทำสิ่งที่แต่ละคนถนัดนะ จริงมั้ย นิก แล้วนายชอบไปเที่ยวกับผมหรือเปล่า"
"ชอบ!"
ผมต้องเห็นด้วยกับไนท์อย่างแน่นอน และตอนนี้มันก็เป็นข้ออ้างที่ผมชอบใช้มากที่สุดไปแล้วด้วย
"ท่านนิก" เหยื่อคำนินทาเดินเข้ามาถึงแล้วเอ่ยเรียกด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เขาก้มใบหน้าดูดีที่ท่านไนท์ค่อนแคะลงอย่างสุภาพเพื่อทำความเคารพจากระยะไกล ทำให้มองเห็นใบหน้าเรียวยาวที่คมเข้มได้ไม่ชัด แต่ผมจำได้ดีว่าความหล่อเหลาของเขาถูกบดบังด้วยรอยแผลเป็นขนาดใหญ่สองแผลบนใบหน้าซีกขวา
รอยแผลแรกพาดผ่านสันจมูกโด่งไปจนถึงแก้มและคาง ส่วนอีกแผลอยู่ตรงคิ้วด้านขวาพาดข้ามดวงตาสีฟ้าข้างเดียวกันลงไปถึงโหนกแก้ม แผลดูเก่าแล้ว และเวสต์ก็ดูไม่ได้เจ็บปวดหรือสนใจอะไรกับมันเลย แต่การที่มันยังประดับอยู่บนหน้าเวสต์โดยที่อัลฟ่ารุ่นก่อนไม่ได้รักษาให้ ก็ชวนให้หลายๆคนเข้าใจว่ารุ่นก่อนคงจงใจทิ้งแผลนี้เอาไว้ คงไม่ใช่ว่าเขาหล่อเหลาเกินหน้าเกินตาจนท่านไนท์หมั่นไส้หรอกนะ
"นายทำหน้าที่ได้ดีนะ เวสต์ แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่เอาผมเป็นตัวล่อ" ผมเลือกประโยคตำหนิเป็นคำกล่าวทักทาย แต่ใบหน้าที่เรียบเฉยกลับไม่แสดงอาการใดๆออกสักนิด เขาเพียงแต่เอ่ยต่อไปอย่างนอบน้อม
"ข้าน้อยยินดีรับโทษทัณฑ์หากท่านนิกเห็นว่าสิ่งที่ทำไม่เหมาะสมด้วยประการใดๆก็ตามภายหลังจากนี้ แต่ตอนนี้ข้าน้อยมีเรื่องจำเป็นต้องเรียนให้ท่านทราบขอรับ"
ชายหนุ่มเอ่ยแล้วทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าผมทันที
ให้ตายเถอะ...ผมขยาดเวลาที่เวสต์ทำแบบนี้ที่สุดเลย น่ากลัวยิ่งกว่าตอนใช้ความสูงเหลือเฟือนั่นมายืนค้ำหัวผมแล้วทอดเงาดำทะมึนใส่อีกนะ เพราะเวลาที่เวสต์ทำแบบนี้มีสาเหตุแค่สองอย่าง
หนึ่งคือ เพื่อขอรับโทษอะไรสักอย่างจากผม หรือไม่ก็ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นในสิ่งที่ผม 'อัลฟ่าหน้าใหม่' ควรทำ ด้วยภาษีของมหาดเล็กเก่าแก่และหมายเหตุพ่วงท้ายมากมาย ทำให้ผมเองก็ไม่มีอะไรจะไปงัดข้อด้วยเลย ได้แต่พยักพเยิดเออออ ปล่อยให้เวสต์ทำและพูดไปตามใจชอบ
"ท่านนิก ท่านยังไม่ได้ประทับตราพวกเราเลยนับตั้งแต่ที่ท่านไนท์ลาจากไป ตราของท่านไนท์นับวันจะยิ่งอ่อนพลังลงเรื่อยๆ ทำให้ประชาชนบางกลุ่มมีการแสดงออกที่ผิดปกติ ดังนั้น ขอท่านโปรดอย่าช้าอีกเลย รีบจัดการก่อนที่พวกมันจะกำเริบเสิบสานไปมากกว่านี้เถอะขอรับ"
ผมได้ยินแล้ว...ได้ยินมาประมาณร้อยรอบแล้ว
"เวสต์ เมฆบนฟ้าสวยมากเลย นายว่ามั้ย?"
"…"
เวสต์มองตามขึ้นไปด้วยใบหน้าราบเรียบเพียงเสี้ยววินาทีก็กรอกตากลับมาจ้องที่ใบหน้าของผม รอคอยคำตอบด้วยแรงกดดันมหาศาล จนผมรู้สึกเหมือนถูกกดทับจากทุกทิศทาง
แต่บรรยากาศอึมครึมที่สร้างน่ะ ทำอะไรผมไม่ได้หรอก เพราะตัวผมไม่กลวงโบ๋และว่างเปล่าอีกแล้ว ไม่ใช่โอเมก้าตัวน้อยที่เลื่อนลอย คอยพึ่งพิงแต่คนรอบข้าง
ผมจะไม่กลัวอีกแล้ว
แม้ว่าท่านไนท์จะไม่อยู่แล้ว
แม้ว่าจะไม่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของท่านไนท์
แม้ว่ารอบตัวผมตอนนี้จะเหลือเพียงคนสนิทหน้าตายคนนี้ และคำพูดส่งท้ายของท่านไนท์ที่ผมจำได้ขึ้นใจ...
"นิก จากนี้นายคืออัลฟ่านะ คิดว่าทำได้มั้ย?"
ตอนนั้นผมพยักหน้าทันที แม้จะไม่รู้ว่าท่านไนท์หมายความว่าอะไร จากนั้นก็เอียงหัวอย่างงุนงง แต่ท่านไนท์ก็ไม่ได้อธิบายอะไรอื่นนอกจากหัวเราะตัวผมที่ทำหน้าเหรอหราขณะที่พยายามรับปากว่าจะทำสิ่งที่เขาฝากฝังไว้ให้สำเร็จ ทั้งๆที่ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าภาระของมันหนักหนาแค่ไหน
ในอดีตผมไม่เคยรู้หรอกว่าอัลฟ่าหรือโอเมก้าคืออะไร ผมรู้แต่ว่าผมต้องเชื่อฟังใคร และภักดีต่อใครมากที่สุด
แต่ในเวลานี้ผมเข้าใจแล้ว...เพราะผมคืออัลฟ่าหนึ่งเดียวของดวงดาว สืบทอดพลังมาจากอัลฟ่าทุกรุ่น ถือสิทธิอำนาจสูงสุดของดวงดาวนี้
"ท่านนิก" เบต้าคนสนิทเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยเลือกที่จะเรียกชื่อเดิมของผม ชื่อที่ท่านไนท์เป็นคนตั้งให้ มหาดเล็กผู้ใกล้ชิดคนนี้เป็นคนเดียวที่รู้สิ่งผิดปกติที่ท่านไนท์ทำทั้งหมดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
"ตอนนี้มีหลายฝ่ายต่อต้านท่าน เพราะที่มาดั้งเดิมของท่าน แต่การต่อต้านนี้จะจบลงทันทีที่ท่านประทับตราอำนาจแก่พวกเขา เพราะอัลฟ่าคืออำนาจสูงสุด มันจะไม่สำคัญอีกต่อไปว่าท่านเคยเป็นอะไรมา"
น้ำเสียงของเวสต์มั่นคงเด็ดเดี่ยว แววตาไม่สั่นไหว เขาหมายความตามที่พูดจริงๆ และผมก็ดีใจที่มีคนพูดแบบนี้กับผม
แต่...
"มันสำคัญสำหรับผม"
เพราะผมรู้ดีว่าผมเคยเป็นอะไรมาก่อน และชีวิตที่กำเนิดมาเช่นนั้นเป็นอย่างไร
ผมปิดดวงตาสีหมอกลง สดับฟังการตั้งคำถามจากผู้คนทั่วทั้งดวงดาว
'เหตุใดถึงท่านอัลฟ่าถึงมอบพลังให้กับโอเมก้าได้?'
'เรื่องเช่นนี้ไม่สมควรเกิดขึ้น!'
'การกระทำเยี่ยงกบฎต่อพระเจ้าเช่นนี้! ภาคีจะต้องลงโทษดาวของเราแน่!!'
'ท่านไนท์บ้าไปแล้วหรือไร?'
สายธารคลื่นความคิดของประชาชนในดวงดาวหลั่งไหลเข้ามา ผมมองเห็นและรู้สึกได้ เหล่าโอเมก้ายังคงทำงานตามหน้าที่ตัวเองอย่างไม่บิดพลิ้ว แต่เหล่าเบต้าต่างหากที่เริ่มมีปัญหา ด้วยความคิดที่ซับซ้อนกว่า ยึดมั่นกว่า และมีความปรารถนามากกว่า ทำให้พวกเขาสงสัยไปต่างๆนานาต่อการกระทำของอัลฟ่ารุ่นก่อน
ปกติความคิดเช่นนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ภายใต้การตีตราที่ถูกต้อง แสดงว่าพลังของตราอ่อนลงอย่างที่เวสต์บอกจริงๆ
แต่ว่า
"ผมจะไม่ตีตราพวกเขา..."
ผมหันไปพบสีหน้าตกใจที่หาดูได้ยากของเวสต์
"และจะไม่ตีตรานายด้วย"
"ท่านนิก!" สายตาเบต้าหนุ่มชัดเจนว่าไม่เห็นด้วย แม้แต่เวสต์ก็สามารถมีความคิดต่อต้านผมได้ ซ้ำยังด่าผมในใจว่า 'บ้าไปแล้วหรือ' ได้อีกต่างหาก อืม พลังของตราคงใกล้สลายไปแล้วล่ะ เชื่อเลยว่าอีกไม่นาน เวสต์คงสามารถจับผมมัดแล้วเฆี่ยนตีให้ทำงานที่โยนไปให้เขาทำได้เลยด้วยซ้ำ
"ท่านนิก กระทำการต่อต้านพระเจ้าเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงปฏิกิริยาของภาคี แม้กระทั่งประชาชนของท่าน พวกเขาจะ..."
"พวกเขาจะตั้งคำถาม พวกเขาจะต่อต้าน เหมือนที่นายกำลังทำอยู่ใช่มั้ย?"
เวสต์ชะงัก สีหน้าเขาเคร่งเครียดจนคิ้วแทบผูกกันเป็นปม ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา เพราะเขากำลังพยายามไตร่ตรองการกระทำของตัวเองอยู่
"นายยังอยู่ฝ่ายเดียวกับผมหรือเปล่า? เวสต์"
เบต้าอันดับหนึ่งเม้มปากแน่น เขาใช้เวลาครู่สั้นๆทบทวนตัวเองแล้วแล้วเอ่ยยืนยันด้วยดวงตาที่แน่วแน่
"บนดาวดวงนี้ ทุกคนล้วนอยู่ฝ่ายเดียวกับท่าน!"
"งั้นไม่ว่าผมจะตีตราหรือไม่ก็ตาม ผลลัพธ์ย่อมไม่แตกต่างใช่หรือไม่ ดังนั้นการตีตราย่อมไม่จำเป็น"
"ท่านนิก..." เวสต์เอ่ยเสียงอ่อนลง คล้ายคนหนักใจแสนสาหัส
"หรือนายชื่นชอบให้ผมตีตรานายกันล่ะ นายจะเอาความชอบส่วนตัวมาบังคับคนอื่นๆบนดาวไม่ได้หรอกนะ"
ผมเอ่ยทีเล่นทีจริง จนเวสต์ไม่อาจหาถ้อยคำมาโต้เถียงได้
"แต่ไม่ว่านายจะชอบหรือไม่ชอบ แต่ผมไม่ชอบตีตราผู้ใด เพราะผมสนุกที่ได้เถียงกับนาย ได้เห็นนายปั้นหน้าไปต่างๆนานา" ผมตอบพลางฉีกยิ้มกว้าง
"…"
สีหน้าเวสต์เข้าสู่ความปลงเรียบร้อยแล้ว เขาคุกเข่าลงและก้มหน้าทำความเคารพ
"ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ประสงค์ของท่าน"
ดวงตาสีหิมะสะท้อนเงาของดวงดาวเป็นประกายดังเนบิวล่าของดาวออลเรียที่ดับสูญ ผมหลุบตาลงค้อมศีรษะทำความเคารพวิญญาณของราชาผู้วายชนม์เพื่อประชาชนของตัวเองในเส้นทางที่แตกต่าง
"ผม นิก นิโคลัส อัลฟ่าอันดับที่ 47!"
เสียงของผมก้องกังวานไปทั้งดวงดาว บังคับให้ประชาชนทุกคนได้ยิน
 "ต่อจากนี้ผมคือผู้นำ พวกเจ้าทั้งหลายผู้อาศัยบนดวงดาวแห่งนี้จงตามผมมาสู่อนาคตใหม่ของดาวเฟลม่า"
ผม...จะพิสูจน์ให้เห็นว่าไนท์ไม่ได้บ้าอย่างที่ใครบังอาจคิด ท่านเพียงแค่อ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้เท่านั้นเอง
'จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง นิก'
ผมจะพยายาม..


หลังส่งงานจิปาถะอื่นๆที่ผมยังทำไม่เป็นไปให้เวสต์ ผมก็ย้ายตัวเองมานั่งอยู่ที่ประจำของไนท์ บนเก้าอี้บุนวมหุ้มกำมะหยี่ของเรือนรับรองขนาดเล็กที่สุดของราชวังตามทิศทางที่เวสต์บอกมา
ตัวเรือนเป็นไม้สีชาดูอบอุ่นและหรูหราอย่างเรียบง่าย เรียกได้ว่าแม้ไม่โอ่อ่ากว้างขวาง แต่ก็มีความงดงามและสงบเงียบเหมาะแก่การสนทนาในเรื่องส่วนตัว รวมทั้งมีระดับเพียงพอจะรองรับแขกคนสำคัญของราชาได้
ผมกำลังรอแขกคนหนึ่งด้วยใจลุ้นระทึก จ้องมองอย่างรอคอยไปที่บริเวณใต้ชายคาที่เดิม ในมือถือข้อความที่เดินทางข้ามดาราจักรมาถึงเมื่อเย็นวาน
มันเป็นจดหมายนัดแนะ และรายการอาหารที่ต้องจัดเตรียมเป็นมื้อกลางวัน และของฝากกลับบ้าน ซึ่งเป็นเมนูของขึ้นชื่อของดาวเฟลม่า
"ชาร์เลส ชาร์ล?" ผมเงยหน้ามองเวสต์หลังอ่านชื่อลงท้ายจดหมายที่เขานำมาให้ในสวน
"ท่านชาร์ลคืออัลฟ่าของดาวโฌฌอนเป็นเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของท่านไนท์ขอรับ"
ผมไม่คุ้นชื่อนี้นัก ความสามารถในการจำชื่อของผมน่ะห่วยแตกสิ้นดี แต่พอก้มหน้าขยับจมูกฟุดฟิดใกล้ๆ ผมก็จำกลิ่นนี้ได้ กลิ่นหอมอ่อนๆจากกระดาษที่อ่อนนุ่ม
"ทำไมเขาถึงส่งจดหมายแบบนี้มาน่ะ"
ตอนแรกเวสต์ขมวดคิ้วกับคำถามของผม แต่เมื่อเห็นผมเอากระดาษมาดมเขาก็เข้าใจ
"กระดาษเยื่อไผ่ษาระ เป็นของขึ้นชื่อของดาวโฌฌอน จุดเด่นคือมันบอบบางมาก เขียนตัวอักษรอะไรลงไปก็ยากลำบาก แม้หายใจแรงๆก็ทำให้กระดาษขาดได้ การกะแรงผิดไปเพียงเล็กน้อยก็เท่ากับต้องไปเริ่มเขียนใหม่ทั้งหมด คนที่สามารถใช้กระดาษชนิดนี้เขียนจดหมายได้สักประโยคหนึ่งจึงต้องใช้ความอดทนอดกลั้นอย่างยิ่ง การส่งข้อความให้คนสำคัญด้วยกระดาษชนิดนี้จึงสื่อถึงความถนุถนอม ชายหญิงของดาวโฌฌอนจึงนิยมใช้มันในวาระสำคัญๆเพื่อสื่อถึงความจริงใจ"
ผมว่ามันเอาไว้ทดสอบความอดทนมากกว่านะ กระดาษบ้านี่
"แต่สำหรับดาวอื่นที่ไม่ได้มีประเพณีนี้ กลับมองว่าชาร์เลส ชาร์ลเป็นพวกอนุรักษ์นิยมและล้าสมัย ไม่ใช้เทคโนโลยีให้เกิดประโยชน์"
ก็ถูกเพราะดาวสมาชิกแทบทุกดวงเขาสื่อสารกันด้วยหอสื่อสารส่งข้อความข้ามอวกาศโดยไม่ต้องใช้กระดาษมานานแล้วนะ
แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง เขาคือเพื่อนของท่านไนท์ และให้ความสำคัญกับท่านไนท์มาก...?
"ชาร์ลเป็นคนแบบไหนน่ะเรอะ อืม...ตอบยากจังนะ"
อ๊ะ?
ผมจำได้แล้ว ผมเคยได้ยินท่านไนท์พูดถึงเพื่อนคนนี้อยู่เหมือนกัน และผมก็เคยถามเขาไปว่าชาร์ลเป็นคนแบบไหน
"เขาเป็นคนหยาบๆที่ละเอียดอ่อน เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม...เป็นคนที่ผมให้ได้ทุกอย่าง พูดแบบนี้นิกเข้าใจมั้ย?"
ผมกะพริบตาปริบๆกับประโยคในความทรงจำ ช่างเป็นคำตอบที่ชวนให้ติดใจสงสัย
ผมรู้แค่ว่าชาร์ลคือเพื่อนที่ดีที่สุดของท่านไนท์ แต่นอกจากนั้นผมไม่รู้เลย หน้าตาเขาเป็นยังไง พวกเขามารู้จักกันได้ยังไง สนิทกันเพราะอะไร?
ผมอยากรู้
และเมื่ออัลฟ่าต้องการรู้ ดวงดาวก็ตอบสนองให้
แสงเรืองรองปรากฎขึ้นในมือผม เส้นด้ายโปร่งแสงเส้นหนึ่งทอประกายสีฟ้าอ่อนออกมา มันสั่นไหวเบาๆแล้วพุ่งตัวขึ้นไปบนท้องฟ้า คลี่ตัวแยกออกเป็นเส้นด้ายนับพันนับหมื่นล้อมผมไว้เป็นโดมแก้ว
[ S T R I N G : CODE : C H A L E S ]
และผมก็เห็นภาพในอดีตของท่านไนท์กับเพื่อนคนนั้น
ชายใส่เสื้อโค้ตหนาสีแดงปักดิ้นเงินดิ้นทองผุดขึ้นมาจากการเดินทางข้ามอวกาศเป็นระยะทางหลายล้านกิโลเมตรด้วยเส้นทางวาล์ปส่วนตัวแบบระบุปลายทาง อัลฟ่าจะเรียกมันว่า 'สะพานข้ามดารา' ซึ่งเป็นหนึ่งในแขนงพลังของมิติที่สี่ที่ใช้สตริงสร้างขึ้น
ผมสีน้ำตาลส้มโดดเด่นของเขาหยิกฟูทั่วทั้งหัวและลำตัวจนเหมือนแผงคอของสัตว์ป่า เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าดุดันและผิวคล้ำเข้ม เขาก็เหมือนจ้าวป่าที่น่าเกรงขามจนแค่ภาพในอดีตของเขายังทำให้ผมเผลอตัวสั่นได้
ท่านไนท์ที่นั่งไขว้ห้างกอดอกหลับอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับผมก็เหมือนจะถูกสัญญาณบางอย่างปลุกให้ผุดลุกขึ้นทันทีที่ชาร์ลก้าวออกมาจากสะพานเต็มตัว เขามีสีหน้ายินดียิ่งแล้วกระโจนเข้าต้อนรับร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวฉับๆตรงมา
"ชาร์ลเพื่อนรัก"
ร่างสูงของชาร์ลเบี่ยงตัวหลบ พร้อมตบหัวคนตะโกนเสียงใสใส่พื้นดินอย่างไม่เกรงใจ
"ท่าจะยังบ้าเหมือนเดิมนะเอ็งน่ะ"
ราชาดาวเฟลม่ายันตัวลุกขึ้น ปัดเนื้อตัวที่เปื้อนฝุ่นอย่างเป็นพิธีแล้วยังคงรอยยิ้มดังเดิมเอาไว้อย่างไม่มีจางหาย
"ได้ข่าวว่าเอ็งไปยุ่มย่ามอะไรกับอีกฝั่งของจักรวาล ฮึ ไอ้เสือเอ้ย จะหาเรื่องตายก็อย่าลากข้าไปมีเอี่ยวด้วยนะเว้ย ไม่รู้หรือว่าสหพันธ์ดาว ABELLน่ะ ขึ้นชื่อเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุเลยนะ ไอ้ปืนเฮงซวยที่บรรพบุรุษของมันสร้างขึ้น ถึงกับยิงข้ามจักรวาลได้แบบนั้น ขี้โกงชัดๆ มันอยากจะยิงเล่นไปที่ไหนก็คงไม่มีใครขวาง ภาคีหัวหอกก็พวกมันทั้งนั้น"
"อย่าไปว่าร้ายเขาแบบนั้นสิ นั่นแฟนผมนะ"
ชาร์ลถึงกับพ่นน้ำจากปาก เช่นเดียวกับผมที่สำลักอากาศ
อะไรนะ!! ท่านไนท์ไปเรียกใครว่าแฟนนะ ผมฟังไม่ถนัด!
"เหอะ อะไรนะ?? แฟนของเอ็งเนี่ยนะ??"
"เรื่องที่ผมคบหากับใคร คงบอกตรงๆไม่ได้หรอก"
"เออ ข้าก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องลับๆของเอ็งหรอก" ชาร์ลว่า
"อาเบล เขาชื่ออาเบลน่ะ"
"แล้วเอ็งจะบอกทำไมฟะ"
"ก็เผื่อนายอยากรู้จนทนไม่ไหว" ไนท์ขยิบตาให้
ชาร์ลส่ายหน้ากับความกวนตีนของเพื่อน เขาดูอยากประเคนส้นใส่ท่านไนท์เต็มที่ ส่วนผมนี่สมองกำลังแล่นเร็วจี๋ อาเบลไหนกัน?
"เหอะๆ แล้วมันเป็นใครกันล่ะ อาเบลที่ตาถั่วคนนี้"
ท่าทางชาร์ลจะไม่ได้อยากรู้เท่าไร เขาแค่ยอมถามตามน้ำเพราะเห็นเพื่อนอยากจะโม้เท่านั้นเอง และท่านไนท์ก็ดูจะยอมมองผ่านข้อเท็จจริงเหล่านั้นไป พร้อมกับยินดีอย่างยิ่งที่จะตอบ
"ไม่คุ้นเลยเรอะ? นายก็เคยเห็นแล้วนะ จากที่ไกลๆ"
"ก็ตอนนี้มีอาเบลเดียวที่ข้ารู้จัก แต่นายบอกว่าเป็นแฟนนายเลยคิดว่าไม่น่าจะใช่"
มุมปากไนท์โค้งอย่างมีเลศนัยจนคนที่เห็นต้องขนลุก
"งั้นก็คนเดียวกันแล้วล่ะ เพราะผมก็รู้จักอาเบลเดียวเหมือนกัน"
"ถุย อย่า 'มโน' ไนท์ นั่นไม่ใช่คนที่เอ็งจะไปล้อเล่นด้วยนะ"
"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ ผมจริงจังไม่นิสัยเสียเหมือนชาร์ลหรอกนะครับ"
ตอบได้หมั่นไส้สมกับเป็นคนหลงตัวเองอันดับหนึ่งจริงๆ ชาร์ลที่กรอกตามองบนครู่ใหญ่คงกำลังคิดแบบนั้นอยู่
"จริงจังมันก็ดี แต่แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดไปเอง?"
"ผมอาจจะคิดไปเอง" ท่านไนท์พยักหน้ายอมรับด้วยดวงตาเป็นประกาย "แต่ถึงยังไง ถ้าคิดว่าใช่ มันก็คุ้มพอที่จะเสี่ยงไม่ใช่เรอะครับ ชาร์ล?"
นานๆผมจะได้ยินไนท์พูดอะไรที่ดูเข้าท่าบ้างนะ และชาร์ลก็ดูจะคิดแบบผมเหมือนกัน เขาจึงไม่ได้เอ่ยปากขัดอะไรมากไปกว่านี้
พวกเขายกแก้วชาขึ้นแตะริมฝีปาก แต่ยังไม่มีใครได้จิบสักอึก การติดต่อฉุกเฉินจากศูนย์บัญชาการก็แทรกการบทสนทนาของทั้งสอง
"มีการส่งสัญญาณโจมตีเข้ามาครับท่านไนท์"
ภาพใบหน้าเบต้าผู้ดูแลการรับส่งและแปลสัญญาณจากอวกาศ ปรากฎขึ้นตรงหน้าท่านไนท์พร้อมรายงานสถานการณ์เร่งด่วนอย่างเคร่งเครียด
"จากไหน?" ท่านไนท์วางแก้วชากับขนมปังกรอบลงทันควัน
"มาจากสหพันธ์ดาว 'ABELL' ครับ"
จบประโยครายงานแต่แทนที่จะเครียดอย่างที่ควรเป็น ราชาดาวเฟลม่าผู้กำลังถูกรุกรานกลับมีสีหน้าสดใสขึ้นมาทันที
เพราะว่าสหพันธ์ดาว 'ABELL' ก็คือหมู่ดาวที่มีดาว Abell343 เป็นศูนย์กลาง และอัลฟ่าเจ้าของหมู่ดาวก็คือคนเดียวกับผู้นำภาคี...อาเบล เฮนริแอตท์ เฮลล์ นั่นเอง คนที่ท่านไนท์แอบอ้างว่าเป็นแฟนตัวเองยังไงล่ะ!
"เห็นมั้ยแค่พูดถึงก็ติดต่อมาแล้ว สงสัยจะคิดถึงผมมาก"
"คิดถึงด้วยสัญญาณโจมตีน่ะนะ" ชาร์ลเหลือบมองด้วยหางตา แต่ท่านไนท์ก็ยังฉีกยิ้มกว้าง
"สมัยที่พวกเรายังวัยรุ่นก็ร้อนแรงแบบนี้ไม่ใช่เรอะครับ ชาร์ล? ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็โจมตีกันก่อนแล้ว"
ถุย!
ชาร์ลทำหน้าอยากขากโครตเสลดจากลึกสุดของลำคอออกมาใส่หน้าราชาที่เล่นมุกไม่ดูเวล่ำเวลา
"เออๆ เอ็งจะทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าจักรพรรดินั่นเล่นกับเอ็งด้วยก็ขออย่าให้มันรู้เรื่องของข้าล่ะกัน ข้ายังไม่อยากให้ดาวของข้าปลิวไปด้วยเรื่องหึงหวงงี่เง่าพรรค์นี้"
ชาร์ลคงรู้สึกสงสารบรรพบุรุษของดวงดาวตัวเองอยู่บ้าง ถ้าต้องดับสูญด้วยเรื่องนี้
"เรื่องของเราก็คือเรื่องของเรา เรื่องของผมกับอาเบลก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่ต้องห่วงว่าผมจะแยกแยะไม่ได้หรอกครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ให้ดาวของนายมีอันตรายแน่นอน เพราะถึงยังไงเราก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน" ท่านไนท์ให้คำสัญญาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ที่ไม่ได้ช่วยให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นเท่าไร ผมก็คิดว่ามันไม่น่ารู้สึกดีเหมือนกันนะ
"แปลว่าอะไรฟะ ไอ้ประโยคนี้" ชาร์ลขมวดคิ้วแน่นทำหน้าสยอง
"มันก็แปลตรงตัวไม่ใช่เรอะครับ?"
"ถ้าแปลอ้อมๆน่ะยังพอแปลว่าลงเรือลำเดียวกันได้ แต่ไอ้การแปลตรงตัวของเอ็งน่ะแหละที่ข้าสงสัยว่ามันแปลว่าอะไร!" ชาร์ลทำตาเป็นขีดใส่ เขาดูเพลียเต็มที่แล้วกับการต้องคอยตบมุกให้ทุกประโยค ถ้าผมอ่านใจเขาได้เขาคงกำลังคิดว่า 'ไม่พูดสองง่ามสามแง่สักวันจะได้มั้ยฟะ'
"หืมม...นั่นสินะ ถ้าแปลว่าคนสองคนมานั่งใต้ชายคาสนทนากันพอจะได้มั้ย? หรือควรแปลว่าคนสองคนที่อยู่ในความสัมพันธ์บางอย่างใต้ชายคาเดียวกัน?"
ถุย!!! ชาร์ลทำหน้าเหยเกขากถุยเป็นรอบที่สามของวัน ท่าทางเมื่อไรที่มาเจอท่านไนท์ ชาร์ลคงต้องเจ็บคอกลับไปทุกทีเพราะต้องคอยถุยใส่ท่านไนท์แทบจะทุกประโยคที่พูดกันเลย ราชาดาวโฌฌอนสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาคงพยายามทำใจให้บริสุทธิ์จากความรู้สึกอยากทำร้ายร่างกายผู้อื่น แล้วค่อยเอ่ยถามท่านไนท์อย่างจริงจัง
"ช่วยตอบข้ามาตามตรงข้อเดียวไอ้เสือ เอ็งน่ะคิดจะทำอะไรกันแน่"
"…"
ชาร์ลหมายถึงอะไรเรอะ? ผมงงงันแล้วหันไปมองท่านไนท์ที่ไม่ตอบคำ เขาเอาแต่หลับตา เอนตัวพิงพนักเก้าอี้และเงยหน้าขึ้นราวจะเอ่ยบางสิ่งกับท้องฟ้า หากแต่ไร้เสียง
เหมือนมีความทรงจำสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ใต้เปลือกตาที่ไม่มีใครล่วงรู้ แต่มันคงทั้งเจ็บปวดและงดงามเสียจนท่านไนท์ยอมจะจมอยู่กับมัน สายลมพัดเส้นผมสีทองอย่างนุ่มนวลคล้ายกำลังปลอบโยนเขา
และเมื่อท่านไนท์ลืมตาขึ้น ก็เหมือนดวงดารานับร้อยนับพันแย่งกันส่องแสง
ดวงตาดับขลับมีประกายสีเขียวอ่อนเจิดจ้า ไร้ซึ่งทั้งความกลัวและความลังเล
ที่ตรงนี้ มีแต่ความมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึง
"ผมน่ะ แค่อยากเห็นบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป ชาร์ล"
?
ทั้งผมและชาร์ลทำหน้าแบบเดียวกัน
"และผมก็อยากพิสูจน์ว่าคนทุกคนสามารถเปลี่ยนได้ ถ้าเขารักบางสิ่งมากพอ หรือรักคนบางคนมากพอ..."
ว่าจบเขาก็ยักยิ้มเลิกคิ้วให้ชาร์ลอีกครั้ง
"แล้วนายว่าผมเปลี่ยนไปมั้ยล่ะ เพื่อนรัก?"
กล้ามเนื้อใบหน้าและส้นเท้าของชาร์ลเริ่มกระตุกอย่างรุนแรง
"เปลี่ยนได้น่าเตะขึ้นน่ะสิเอ็งน่ะ!"
…
ซ่า ซ่า
โดมเส้นด้ายสลายไป แสงสีฟ้าเรืองรองจางหาย ผมมองภาพตรงหน้า แล้วพลันรู้สึกทั้งอบอุ่นทั้งอ้างว้างในเวลาเดียวกันผมพอจะคาดเดาได้แล้วว่าชาร์ลเป็นคนแบบไหน และเกี่ยวข้องกับท่านไนท์อย่างไร แต่ที่ทำให้ผมตกใจไม่น้อยก็คงเป็น 'แฟน' ที่ท่านไนท์พูดถึง แต่ก็แค่ตกใจเท่านั้น ไม่ได้แปลกใจเลย
เพราะท่านไนท์น่ะเป็นคนที่สุดยอดที่สุด และเป็นธรรมชาติกับทุกๆคนไม่แปลกที่จะมีคนรักได้ ส่วนผมน่ะคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก...
"เวสต์"
ผมเอ่ยเรียก แล้วภาพของเวสต์ก็ปรากฎขึ้นในกรอบสีเหลี่ยมกลางอากาศ เป็นการสื่อสารทางไกลเหมือนที่หอบัญชาการติดต่อมาหาท่านไนท์ ผมเองก็สามารถติดต่อทุกคนในทุกที่บนดวงดาวได้เช่นกัน
"ผมจะทำให้เพื่อนของท่านไนท์ยอมรับได้จริงๆเรอะ?"
เวสต์ไม่หลบสายตา เขาจ้องผมอย่างครุ่นคิด แล้วพยักหน้า
"ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล ทุกคนเดินทางมาเพราะรู้ข่าวการกำเนิดใหม่ของอัลฟ่าดาวเฟลม่า พวกเขารู้อยู่แล้วว่าท่านจะไม่ได้มีลักษณะของคนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ ท่านไม่จำเป็นต้องเลียนแบบท่านไนท์เพื่อให้พวกเขายอมรับหรอกครับ ท่านแค่เป็นตัวของท่านก็พอแล้ว เพราะท่านคือคนที่ท่านไนท์เลือก พวกเขาเหล่านั้นต้องยอมรับการตัดสินใจของราชาอิกไนท์ อัลฟ่ารุ่นก่อน และยอมรับว่าท่านคืออัลฟ่าของดาวเฟลม่าคนปัจจุบัน ไม่ว่าพวกเขาจะพอใจหรือไม่ก็ตาม"
เวสต์เอ่ยขึ้นมาราวกับอ่านความกังวลในใจผมได้เลย ส่วนทุกครั้งที่ผมมองตาเขา ผมก็ยังอ่านได้เพียงความคิดที่ปนกันยุ่งเหยิงจนน่าปวดหัว แต่แค่นี้ก็พอแล้วที่จะทำให้ผมเข้มแข็งขึ้น
"และยิ่งท่านชาร์ลเป็นเพื่อนของท่านไนท์ เขาต้องช่วยเหลือท่านได้แน่นอน เพราะเขาคือพันธมิตรคนสำคัญ และเป็นคนสุดท้ายที่ท่านไนท์ไปเจอ..."
ประโยคสุดท้ายนี้กลับทำให้ผมเบิกตากว้าง
ชาร์ลคนนี้ก็คือคนที่ท่านไนท์ไปเจอก่อนที่จะมอบพลังให้ผม งั้นเขาย่อมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านไนท์ในระหว่างนั้นใช่มั้ย?
"ท่านชาร์ลมาถึงแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน" เวสต์ทำความเคารพแล้วรีบตัดการติดต่อไป
เปรี้ยะ เปรี้ยะ เปรี้ยะ
สะพานข้ามดาราปรากฎขึ้นหน้าเรือนรับรอง ผมเริ่มร้อนๆหนาวๆ แม้จะได้รับการวอร์มอัพมาเรียบร้อยแล้วก็ตาม แต่ภาพที่เห็นกับการเผชิญกับความจริงมันก็แตกต่างกันเหลือเกิน
ความทรงจำสุดท้ายแล่นเข้ามาอีกครั้ง เสี้ยววินาทีก่อนที่สะพานข้ามดาราจะสำเร็จ
เป็นภาพหลังจากที่ชาร์ลประเคนลูกเตะใส่ไนท์ที่ปัดป้องอย่างไม่หวาดกลัวและหัวเราะร่วนไปด้วย
"อย่าเหงานะครับชาร์ล ถ้าผมไม่อยู่แล้ว"
ชาร์ลถุยเสียงดัง
"เอ็งไม่ต้องห่วง ถ้าข้าเหงา ข้าจะไปจิบชาแล้วกระทืบเอ็งแก้เซ็ง!"
"…"
เอ่อ เดี๋ยวนะ เขาคงไม่ได้จะมากระทืบผมจริงๆใช่มั้ย


ผมกุมขมับ พยายามไล่ภาพในอดีตของอัลฟ่าที่ผมนับถือออกไป ท่านไนท์ที่ดูเจ้าสำราญคนนั้นเป็นคนที่ผมไม่ชินเอาซะเลย ไหนจะเพื่อนสนิท ไหนจะคนที่แอบอ้างว่าเป็นแฟน ดูเหมือนว่าการเป็นท่านไนท์คนใหม่คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ผมอดกลืนน้ำลายและลอบใจเต้นตึกตักตลอดเวลาที่รอคอยไม่ได้ เพราะไม่รู้เลยว่าชาร์ลคนนั้นจะรู้สึกอย่างไรกับผม
 เหงื่อแตกท่วมหลัง ใจสั่นพลิ้วอย่างหนักจนเหมือนจะเป็นโรคหัวใจ
ผมมองเข้าไปในกระจกที่แขวนตกแต่งริมผนัง สบกับดวงตาสีดำขลับที่คุ้นเคยก็พอจะช่วยให้สงบใจลงได้บ้าง
ก่อนมารอที่เรือนรับรองเวสต์แนะนำให้ผมออกแบบรูปร่างอัลฟ่าของผมเอง และใช้มันในการทำงานด้านการทูต รูปร่าง อัลฟ่าของผมควรจะเป็นแบบไหนผมก็นึกไม่ออกหรอก แต่ลอกแบบจากท่านไนท์มาครึ่งๆ แล้วผสมกับตัวผมเองเหมือนเลือกสูตรทำอาหาร
ผมยืนหมุนไปหมุนมาหน้ากระจกอย่างร้อนรนแล้วสุดท้ายก็ได้ออกมาเป็น ร่างอัลฟ่าแบบสำเร็จรูปในสิบห้านาทีร่างนี้
สีผมจากขาวกลายเป็นสีดำดั่งรัตติกาลเช่นเดียวกับดวงตาที่ซ่อนประกายของท่านไนท์ ส่วนใบหน้าก็ก้ำกึ่ง มีความคล้ายท่านไนท์สามในสี่ แต่ก็นับว่าดูดีได้อยู่บ้าง ส่วนที่ต่างอย่างชัดเจนคือ ความสูงที่ผมลดเหลือแค่สามในสี่ส่วนเช่นกัน เพราะผมไม่ชอบร่างสูงๆมันทำให้ผมมองพื้นแล้วตกใจ
ผมมองตาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มอ่อน รอยยิ้มที่คล้ายท่านไนท์อยู่สามในสี่กำลังให้กำลังใจผมล่ะ
ผมพร้อมแล้ว
ตุบ
ไม่ขาดคำ เสียงรองเท้าบูท และปลายเสื้อโค้ตหนาหนักสีแดงเลือดนกก็ถูกทิ้งลงมากระทบพื้นพร้อมร่างของบุรุษสูงใหญ่ที่เหยียบยืนอย่างมั่นคง เกิดแรงสะเทือนเบาๆเป็นระลอกจนฝุ่นรอบๆตลบฟุ้ง
ผมตกใจ แต่ก็รีบตั้งสติหรี่ตาเพ่งมองเข้าไปในภาพมัวๆตรงลานหินหน้าเรือนรับรอง แล้วภาวนาอย่าให้แขกผู้นี้อารมณ์เสียจากสภาพอากาศแห้งที่ผมยังควบคุมไม่ได้เลย แต่เคราะห์ดีที่ฝุ่นไร้มารยาทกระจายตัวอยู่ไม่นานก็สลายตัวไป
ตัวเขาใหญ่มากทั้งที่ในความทรงจำตัวเขาไม่ได้ต่างจากไนท์เท่าไรเลยด้วยซ้ำ แต่ตรงหน้าผมตอนนี้ กลับเป็นชายร่างยักษ์ ที่สูงจนผมเกรงว่าเขาจะผ่านประตูหน้าเข้าไปในเรือนรับรองไม่ได้ ซ้ำยังล่ำบึกไปทุกส่วนดั่งนักรบกล้า กล้ามแขนที่เห็นเป็นลำๆชัดเจนมีเส้นเลือดปูดโปนจนน่าเชื่อว่าสามารถฉีกผนังเรือนรับรองได้เหมือนฉีกกระดาษเยื่อไผ่ษาระ ช่างไม่น่าเชื่อเลยว่าปลายนิ้วแบบนี้จะสามารถจับปากกาแท่งน้อยและเขียนอย่างวิจิตรงดงามบนกระดาษที่บอบบางแบบนั้นได้
ชุดของอัลฟ่าดาวโฌฌอนยังเป็นผืนผ้าหนาหนักแบบเดิม เสียงลากชายเสื้อโค้ตดังครืดคราดจนเหมือนเขาแบกหินไว้บนบ่าเพื่อฝึกวิชา ส่วนสีผมสีส้มก็ยังสดใสไม่ต่างจากในอดีตเท่าไร แต่ที่ต่างคือหัวตัวอะไรไม่รู้ที่ประดับบนบ่าของเขา เป็นศีรษะของสัตว์ประเภทหนึ่งที่ทำสีหน้าเหมือนกำลังกรีดร้องขอชีวิตในวาระสุดท้าย เอ่อ หรือนี่จะเป็นวิธีการขู่ขวัญแบบหนึ่ง?
ผมขอตัวช่วยด้วยการกดเรียกเวสต์กลับมาก่อนได้มั้ย ไม่ได้สินะ งั้นช่างมัน ตายเป็นตาย ผมต้องเอ่ยปากแล้ว
"สะสวัสดีครับชาร์ล...ยินดีที่ได้พบ เหวอ"
อัลฟ่าดาวโฌฌอนยกผมเหมือนหยิบชิ้นขนมปังขึ้นจากตะกร้า อันที่จริงผมว่า เขาเอานิ้วก้อยนิ้วเดียวเกี่ยวคอเสื้อผมก็คงยกขึ้นได้เหมือนกัน
"จำได้ใช่มั้ยไนท์ว่าครั้งก่อนเอ็งรับปากอะไรข้าไว้"
ชาร์ลสะบัดผมหยิกฟูให้พ้นจากใบหน้า แล้วหรี่ตามองรอคำตอบ ผมได้แต่เหงื่อตกรีบส่ายหน้าเป็นพัลวล
เขาเลิกคิ้ว ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองมา เช่นเดียวกับดวงตาสีเหลืองของหัวสัตว์มีขนบนบ่าของเขา แล้วชาร์ลก็ทำหน้าประหลาดใจ พลางเกาหัว
"ทำไมวันนี้รู้สึกว่าเอ็งไม่ค่อย 'แอ๊บ' เลยนะ"
แอ๊บ? ผมกะพริบตาปริบๆ คำนี้แปลว่าอะไร แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ ขาร์ลก็ยกฝ่ามือหนาใหญ่ขึ้นเหมือนสัตว์ร้ายจะตะปบเหยื่อ
และ...ลูบหัวผม?
"เป็นไนท์คนใหม่สินะ"
เขาเอ่ยด้วยความอ่อนโยน น้ำเสียงช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ดั่งฟ้ากับเหว
"ดีแล้วล่ะที่เอ็งไม่เอาข้อเสียของไนท์คนเดิมติดมาด้วย" ชาร์ลพ่นลมหายใจยาวเหยียด เคาะหัวผมเป็นทีสุดท้ายก่อนจะก้าวเข้าไปในเรือนรับรอง เลือกที่จะทิ้งตัวลงบนโซฟากำมะหยี่ที่ให้สามคนนั่ง แต่กลับรองรับเขาได้อย่างพอดิบพอดีราวนัดแนะกันมา
"นั่งสิ มากินด้วยกัน"
อัลฟ่าดาวโฌฌอนเกี่ยวหูถ้วยชาถ้วยน้อยขึ้นมาจิบอย่างเบามือและเริ่มต้นลิ้มรสเมนูอาหารว่างที่เขาเขียนสั่งมาอย่างครบถ้วน เขาดูอารมณ์ดีขึ้นหลายส่วน
ผมเดินตามไปนั่งฝั่งตรงข้ามแบบกล้าๆกลัวๆ ลูบปอยลมหลายปอยที่ใกล้ไปกำเนิดใหม่ แล้วกลั้นใจถามออกไป
"คุณไม่รังเกียจที่ผมไม่ใช่ไนท์คนเดิมเรอะครับ"
"หืม?" ชาร์ลเลิกคิ้ว "ถามข้าก่อนดีกว่ามั้ยว่าไนท์คนก่อนมีตรงไหนไม่น่ารังเกียจบ้าง"
อ้าว
"แต่ถ้าถามว่าตอนนี้เอ็งน่ารังเกียจมั้ย" ชาร์ลเอื้อมมือมาจับหน้าผมหันไปมา หมุนคอจนครบทุกมุม เหมือนพิจารณาสินค้า
"ก็ไม่เท่าไรว่ะ"
อุ๊ก ผมน่ารังเกียจน้อยกว่าท่านไนท์เรอะ ผมควรดีใจมั้ยนี่
ชาร์ลหัวเราะเฮอะๆ แล้วขยี้รากผมบนหัวผมอีกรอบ
"มันเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่อัลฟ่าเกิดใหม่มักจะชำระล้างตัวเองให้เกิดในร่างใหม่ไปด้วย ล้างความทรงจำออกจากร่าง แล้วเริ่มต้นใหม่ เพราะงั้นถ้านี่คือสิ่งที่เจ้าบ้านั่นเลือก ข้าก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก อย่างไรเอ็งก็เป็นทายาทของไนท์อย่างแน่นอน แค่มองตานี้ข้าก็รู้แล้ว"
เขาชี้ที่ดวงตาของผม ดวงตาที่เป็นสีดำแทรกด้วยประกายมรกตระยิบระยับเหมือนดวงดาวแบบที่ผมเห็นในแววตาของท่านไนท์ทุกค่ำคืน คำตอบนี้ทำให้ความหวั่นเกรงในช่วงแรกของผมถูกปัดเป่าออกไปสิ้น
พี่ใหญ่! ผมขอเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ได้มั้ย ผมกู่ร้องในใจอย่างลิงโลด
"ส่วนตัวข้าก็แค่ประหลาดใจเท่านั้นเอง"
"ประหลาดใจเรอะครับ?"
ชาร์ลกระดกชาจนหมดถ้วย แล้วยกทั้งกาขึ้นกระดกเหมือนการเทใส่ถ้วยไม่ทันใจ เขาดื่มชาจนเมามายได้อย่างอัศจรรย์แล้วพึมพำกับตัวเอง
"ข้าประหลาดใจที่มันตัดใจได้แล้ว หรือไม่มันก็คงทนไม่ได้ ต้องตรอมใจจากไปแบบนั้นล่ะมั้ง?"
เขาจมอยู่ในความคิดตัวเองครู่ใหญ่ จนผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี
ชาร์ลดูจะเป็นห่วงท่านไนท์นะ แต่แน่นอนว่าการยกพลังให้กับโอเมก้าก็เป็นอีกเรื่องร้ายแรงหนึ่งที่ห้ามให้คนนอกหรือคนของภาคีรู้เด็ดขาด ดังนั้นผมจึงไม่อาจบอกชาร์ลได้ว่า ผมไม่ใช่ท่านไนท์ที่ชำระล้างตัวเองมากำเนิดใหม่ แต่เป็นอดีตโอเมก้าที่แหกคอก
ผมน่ะ...กำลังหลอกเพื่อนสนิทของท่านไนท์อยู่หรือเปล่า?
กรี้งง
ผมสะดุ้งเฮือก มอกไปรอบๆตัวก็เห็นสัญญาณเตือนภัยเปล่งแสงเป็นสีชมพูเจิดจ้ารอบทิศ ผมคิดว่ามันเป็นสัญญาณเตือนฉุกเฉินจากศูนย์บัญชาการนะ แต่ไอ้สีชมพูแบบนี้มันคือเตือนภัยอะไรกันแน่ หรือแค่ซ้อมหนีไฟอะไรแบบนั้น?
ผมตกใจไม่รู้ว่าต้องทำอะไร แต่ชาร์ลกลับยังใจเย็น สงบนิ่ง แล้วถอนใจส่งท้ายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หนักหน่วงกว่าเดิมมาก ดูเหมือนชาร์ลจะเปลี่ยนจากการขากถุยน้ำลายเป็นการถอนหายใจเวลาสนทนากันเสียแล้ว
"พูดถึงก็มาเลยนะ ข่าวนี้ติดจรวดข้ามจักรวาลไปได้ไวจริงๆ"
"ชาร์ลหมายถึงอะไรเรอะครับ"
ผมแอบถามเลียบๆเคียงๆ หวังว่าจะได้คำอธิบาย เพราะตอนนี้อัลฟ่าคนใหม่อย่างผมเจอสัญญาณสีชมพูจนแสบตานี้เข้าไป ก็งุนงงจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว
แต่ชาร์ลกลับกรอกตามองบนเหมือนผมถามอะไรที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง
"นี่ก็โจทก์เก่าเอ็งไง ไม่สิโจทก์เก่าของไนท์คนก่อน"
นี่ท่านไนท์ไปมีโจทก์อะไรที่ไหนด้วยเรอะ ไม่ใช่ว่าท่านไนท์ออกจะ...เบต้าเขาชอบใช้คำว่าอะไรนะ 'ป๊อบปูล่า'? ในหมู่ดาวต่างๆไม่ใช่เรอะ ท่านเคยบอกว่าท่านเป็นอัลฟ่าที่โดดเด่นและเป็นที่อิจฉาของราชาหลายๆคนเลยนะ
สงสัยคงต้องหมายเหตุไว้สักหน่อยว่านี่เป็นข้อมูลที่ท่านไนท์เล่าให้ผมฟังเอง ไม่ใช่ว่าผมคิดว่าท่านโม้นะ แต่ท่านอาจจะแค่ยังเล่าไม่ถึงโจทก์เก่าที่ว่าก็ได้
ผมพยักหน้ารับรู้ ทั้งๆที่ไม่ได้เข้าใจอะไรมากขึ้น ชาร์ลเองก็อ่านสีหน้าผมออก เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่สาม
"เอ็งคนก่อนทำข้าต้องขากเสล็ดทั้งวัน ส่วนเอ็งคนนี้ก็ทำข้าถอนหายใจทั้งวัน เฮ่อ ข้าควรทำยังไงกับเอ็งดีนะ"
ผมหัวเราะแห้งๆ
"เออ เอาเถอะ ข้าจะช่วยด้วยก็ได้ ส่วนเอ็งก็ทำตัวเป็นไนท์ให้เนียนๆล่ะ เพราะโจทก์เก่าของเอ็งอาจจะไม่ได้ยอมรับเอ็งที่กำเนิดใหม่ได้ง่ายๆ"
ในวินาทีนั่นผมดีใจจนบรรยายไม่ถูกเลย แค่พี่ใหญ่บอกว่าจะช่วยผมก็เหมือนเจอทางรอดออกจากหลุมดำแล้ว ผมโผเข้ากอดร่างสูงใหญ่ เป็นการตอบแทน
"ขอบคุณครับ พี่ใหญ่ "
"พี่ใหญ่?" อัลฟ่าดาวโฌฌอนเลิกคิ้ว
"เอ่อ ผมขอเรียกชาร์ลแบบนั้นได้มั้ยครับ"
"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ แต่ว่า..."
ชาร์ลเกาหัว รอยย่นบนหน้าผากทบกันหนาขึ้นเหมือนกำลังหนักใจ
"อัลฟ่าดาวเฟลม่ารุ่นที่ 47..."
"ครับ" ผมขานรับอย่างว่าง่าย
"เอ็งน่ะ จำไว้อย่างหนึ่ง..." เสียงของชาร์ลล้ำลึก ดวงตาลุกวาวเหมือนกำลังพูดเรื่องที่สำคัญมาก
"ไนท์น่ะเป็นสายผู้ล่า เขาไม่ทำตัวเป็นเหยื่อแบบนี้ เข้าใจไว้ซะ ถ้าเอ็งอยากเอาตัวรอดได้"
อ่า ผมโดนพี่ชายคนใหม่ดุซะแล้ว


ผมลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจบนเตียงนอนใหม่ที่ไม่คุ้นเคย มันเป็นเตียงหรูหราพร้อมด้วยเสาสี่ด้านและม่านพรางตา ตรงกลางเป็นฟูกนุ่มจนแทบจม และผ้าห่มพองๆที่ดูน่าจะอุ่น แต่เมื่อล้มตัวลงนอน มันกลับไม่ได้อบอุ่นเท่ากองฟางเล็กๆที่ผมนอนดูดาวกับท่านไนท์ ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านถึงไม่ค่อยชอบนอนในห้อง
ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง เหล่าโอเมก้าแรงงานที่ลานปราสาทกำลังแบกหามหินกันแต่เช้าตรู่ เบต้าหัวหน้าคนงานให้พวกมันแบ่งกะกันทำงานอย่างขยันขันแข็ง
'แบกหิน วางหิน ย้ายหิน เดินกลับไปเอาหิน'
ในสมองอันซื่อตรงของมันคิดไล่เรียงสิ่งที่มันต้องทำไปเรื่อยๆ โดยไม่มีแรงต่อต้านและไม่มีความคิดอื่นใดแทรกแซงแม้แต่น้อย พวกมันมีความสุขเมื่อได้พัก สนุกกับการได้กินอิ่มนอนหลับ แล้วก็ตื่นมาทำงานอย่างเต็มที่ เป็นชีวิตที่มีความสุขอย่างเรียบง่ายจนน่าอิจฉา
สักพักก็มีกลุ่มของโอเมก้าทหารลาดตระเวนผ่านมา พวกมันมีร่างกายสูงใหญ่ สวมชุดเกราะและมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังกว่าโอเมก้าแรงงานหลายเท่า พวกมันรวมกันเป็นกองทัพเล็กๆเพื่อควบคุมความปลอดภัยและความเป็นระเบียบเรียบร้อยในพื้นที่ต่างๆ
ประเภทของโอเมก้าจะแบ่งตามวัตถุประสงค์การใช้งาน พวกประเภทแรงงานกับทหารมักจะถูกอัลฟ่าสร้างสรีระภายนอกให้เป็นเพศชายเพื่อประโยชน์ของการทำงาน และมักจะมีเบต้าเป็นหัวหน้างานในฝ่ายต่างๆ เพื่อตัดสินใจปัญหาเล็กๆน้อยๆที่โอเมก้าไม่สามารถทำได้
สำหรับร่างโอเมก้าที่ผมใช้อยู่นี้ ก็เป็นอีกประเภทหนึ่งที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง มันเป็นโอเมก้าพันธ์ุพิเศษที่เรียกว่าพันธุ์เร็บ-พริก้า
มีลักษณะเด่นที่มีรูปร่างเล็กจ้อย สูงเพียงครึ่งหนึ่งของโอเมก้าชนิดอื่นๆ พลังกล้ามเนื้อเป็นศูนย์ ผิวหนังเนียนนุ่ม แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆที่แฝงฟีโรโมนเป็นเอกลักษณ์ดึงดูดใจแผ่ออกมาเป็นระยะๆ เพื่อกระตุ้นการความอยากขยายพันธ์ุของอัลฟ่าบางคนที่อาจจะตายด้านไปแล้ว
โอเมก้าแบบนี้ต้องส่งเข้าวังอย่างเดียวเท่านั้น ไม่มีใครในดวงดาวมีสิทธิครอบครองมันนอกจากอัลฟ่า ใครแตะต้องมีโทษตาย ถ้ามีกำเนิดขึ้นมาก็มักจะต้องถูกเอามาอยู่เคียงข้างอัลฟ่าในรุ่นนั้นๆ เพื่อปกป้องกันการแย่งชิงจนเกิดจลาจล
และตามปกติมักพบโอเมก้าขนิดนี้เป็นเพศหญิงซะเป็นส่วนมาก เพศชายของโอเมก้าเร็บพริก้านั้นหายาก เชื่อกันว่าจะกำเนิดมาในช่วงที่เผ่าพันธ์อยู่ในช่วงอันตรายต่อการสูญพันธ์ุ เพราะด้วยสรีระที่แข็งแกร่งและความทนทานที่มากกว่า ทำให้โอเม-ก้าเร็บพริก้าเพศชายมีศักยภาพในการผลิตทายาทได้มากกว่า เร็วกว่า แต่อาจไม่เหมาะกับรสนิยมของอัลฟ่าบางคน
ในยุคของอัลฟ่ารุ่นก่อนก็มีโอเมก้าพันธ์ุนี้อยู่คนหนึ่ง ซึ่งก็คือ ผมนั่นเอง
"พวกแกยืนโง่ทำอะไรกัน" เสียงของหัวหน้าฝ่ายกองก่อสร้างดังขึ้น พร้อมเสียงหวดแส้ในมือใส่โอเมก้าแรงงานที่สังเกตเห็นผมและกำลังเหม่อลอย
"ทำงานต่อได้แล้ว นั่นแกมองหาอะไร" เบต้าระดับรุคคนนั้นว่าพลางลงแส้อีกหนเมื่อพวกโอเมก้าขยับกันเชื่องช้าเกินไป แล้วก็สังเกตเห็นผมเช่นกัน
"โอ้"
 แววตาที่เหี้ยมเกรียมแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง มันกำแส้แน่นขึ้น เผลอเลียริมฝีปากอย่างไม่ตั้งใจ แล้วย่างสามขุมเข้ามาหาเป้าหมาย
"เจ้าเป็นโอเมก้าที่ยอดเยี่ยม เอาล่ะ เชื่อฟังข้าแล้วจะไม่ต้องเจ็บตัวนะ"
ผมยกมือเกาหัว ไม่แน่ใจว่าใครสมควรเชื่อฟังใคร แต่ในสายตาของคนอื่น พวกเขามองเห็นผมเป็นเพียงโอเมก้าพันธุ์พิเศษที่หาได้ยาก
"ว่าง่ายๆนั่นแหละดีมาก"
มันเอามือจับศีรษะของผมไว้ สีหน้ามันบอกความต้องการชัดเจน แต่แล้วก็ชะงักงัน ความตื่นตระหนกเริ่มแทรกซึมจนขยายกว้างเป็นความหวาดกลัว
มันจ้องตาผม ผมก็จ้องตอบ แล้วก็เห็นสิ่งที่มันเห็นในดวงตาของผม ดวงตาสีหมอกที่สะท้อนเงาของดวงดาว เหมือนจักรวาลทั้งมวลประทับอยู่ข้างใน งดงามดั่งคำเล่าลือของดาราจักรที่มันย่อมไม่เคยเห็น
"จะเจ้าเป็นตัวอะไรกัน?" ความคิดของมันสับสน เบต้าระดับรุคกำลังหวาดวิตก มันกำลังคิดจะไปรายงานเรื่องนี้กับคนอื่น ไม่ก็รีบทิ้งผมแล้ววิ่งหนีไปโดยเร็วที่สุด ซึ่งนั่นเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง
"ท่านนิก"
เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกนามของผม พร้อมกับการปรากฎตัวของเบต้าติดตามนับร้อย และโอเมก้าทหารอีกนับไม่ถ้วน ทั้งหมดเข้าล้อมพื้นที่อย่างรวดเร็ว จนเบต้าระดับรุคหน้าซีดเผือด
'ท่านเวสต์'
ความคิดของกลุ่มคนดังออกมาเป็นคำเดียวจนผมอยากปิดหู แต่ก็ไม่ช่วยอะไร เพราะมันดังอยู่ในความคิด โอเมก้าและเบต้าในบริเวณนั้นคุกเข่าทำความเคารพลงแทบเท้า ตาเหลือกลาน เนื้อตัวสั่นเทา
นอร์ทเวสต์ เบต้าระดับท็อปหนึ่งเดียวของดวงดาว แค่พวกมันเห็นหน้าและรอยแผลเป็นของเขา ทุกคนก็กลัวจนตัวสั่น แล้วทีผมล่ะ? ไม่มีใครเห็นหัวผมสักคน หรือผมควรจะสักรอยแผลเป็นบนหน้าเพื่อเพิ่มความน่าเกรงขามบ้าง
เวสต์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาคุกเข่าลงตรงหน้าผมอีกแล้ว
"ท่านนิก ท่านมาทำอะไรที่นี่ ทุกคนรอท่านอยู่ในพระราชวังนิทธารา"
"นี่ผมนัดใครไว้ด้วยหรือ?" ผมจำได้ว่าผมไม่ได้นัดใครไว้นะ ทำไมต้องมารอผมด้วยล่ะ
เวสต์ทำหน้าอ่อนล้า แต่ทำไมพอเห็นสีหน้าแบบนั้นของเวสต์แล้วผมกลับรู้สึกกระตือรือร้นยิ่งขึ้นนะ
เบต้าหนุ่มมองไปรอบๆแล้วกวักมือเป็นสัญญาณ โอเมก้าทหารรุ่นใหญ่ตัวสูงเท่าหลังคาบ้านก็ก้าวออกมาจากแนวหลัง และเข้าประคองกองฟางที่ผมนั่งอยู่ขึ้น
"ข้าน้อยขออนุญาตเคลื่อนย้ายสถานที่พักผ่อนของท่านชั่วคราว" เวสต์เอ่ยเนิ่บๆ
โอเมก้ายักษ์กระโดดวูบเดียวก็ข้ามชาวมุงทั้งหลายออกจากเขตก่อสร้างไปในก้าวเดียว เป็นพลังกล้ามเนื้อที่เหนือชั้นและ...ลมเย็นดีจริงๆ
"ท่านนิก ข้าน้อยขอบังอาจกล่าวเตือนท่าน โปรดอย่าปลอมตัวเป็นโอเมก้าออกมาเที่ยวเล่นเช่นนี้ ถ้าจะพักผ่อนโปรดพักที่สวนภายในพระราชวังนิทธาราของท่านเถอะ"
"ผมไม่ได้ปลอมตัว" ผมหันไปยืนยันกับเวสต์
"แต่นี่เป็นร่างของผมอยู่แล้ว"
เวสต์เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาเขาพิจารณาโอเมก้าพันธุ์พิเศษตรงหน้า จากนั้นก็เอ่ยอย่างสงบว่า
"นั่นเป็นร่างในอดีตของท่าน ไม่ใช่ปัจจุบัน"
"…"
ผมไม่ตอบอะไร แต่ยกมือขวาขึ้นช้าๆ เส้นด้ายที่ไม่มีใครมองเห็นหนึ่งเส้นโยงลงมาจากท้องฟ้า จากนั้นก็แยกออกเป็นสิบเส้น ด้ายสีแดงเลือดนกแตกแขนงออกไปเป็นพันๆหมื่นๆสาย จำนวนที่แท้จริงอาจจะมากกว่าจำนวนประชากรบนดวงดาว หรือมากเท่าอนันต์
มันคือ
S R T I N G
เส้นด้ายที่พระเจ้ามอบให้กับสาวกที่พระองค์รัก พลังของผู้สร้างที่เอาไว้รังสรรค์สรรพสิ่งในดวงดาว ห่อหุ้มทุกชีวิตเอาไว้ ด้ายที่ไม่มีใครมองเห็นนอกจากอัลฟ่าในยุคนั้น การสั่นพ้องของมันกำเนิดเสียงเหมือนโน้ตดนตรี อนุญาตให้อนุภาคตั้งต้นที่เล็กที่สุดของสรรพสิ่งกำเนิดขึ้น และหลอมรวมเป็นสิ่งที่อัลฟ่าต้องการ
ผมมองเส้นด้ายล่องหนที่กระจายหายไปในท้องฟ้า ไม่มีใครเข้าใจที่มาหรือขีดจำกัดของมันได้ชัดเจนแม้แต่กับอัลฟ่าที่เป็นผู้ครอบครอง แต่ทุกคนรู้ดีว่ามันคือสิ่งที่เชื่อมโยงประชาชนทุกคนเอาไว้กับประกาศิตของอัลฟ่า ให้พวกเขาทำตามหน้าที่โดยไม่อาจบิดพลิ้ว และควบคุมสังคมในอุดมคตินี้เอาไว้เพื่อความสงบสุขของจักรวาล...ตามที่ภาคีได้กล่าวไว้
ในอาณาเขตของดวงดาวที่อัลฟ่าทำสัญญาก็เหมือนสนามเด็ก อัลฟ่าจะทำสิ่งใดก็ได้ ถ้าไม่ไปยุ่งกับดาวดวงอื่น หรือทำผิดกฎของพระเจ้า
ชีวิตการเป็นอัลฟ่าก็แสนสบาย มีระยะเวลาเป็นอนันต์ตั้งแต่ดวงดาวนี้กำเนิดจนสิ้นสุดถ้าไม่ได้ส่งต่อพลังให้คนอื่น หรือเข้าเงื่อนไขกำเนิดอัลฟ่าคนใหม่
พลังสตริง และเส้นด้ายล่องหนเหล่านี้จึงนับเป็นสัญลักษณ์ของอัลฟ่า คือสิ่งที่อัลฟ่าใช้ควบคุมพลังในสถานการณ์ต่างๆ ดังเช่นที่ผมกำลังทำต่อจากนี้
"งั้นผมจะไปรอที่สวนนะเวสต์ ถ้าไม่เจอนายในเวลาห้านาที ผมจะออกไปเดินเล่นนอกสวนต่อนะ"
ผมเอ่ยจบก็ออกเดินทางด้วยพลังของอัลฟ่าโดยไม่ได้สนใจสีหน้าคนที่เดินทางไกลกว่าร้อยกิโลเพื่อมาตามผมกลับไป
เพราะถ้าเวสต์มีวิธีตามมารับผมได้ ก็คงมีวิธีกลับน่ะแหละ ผมคิดว่างั้นนะ ส่วนจะกลับไปทันเวลาที่ผมกำหนดหรือเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง
ผมเพ่งสมาธิในที่ที่ผมจะไป แล้วดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ร่างเปลือกโอเมก้าก็สลายเป็นอนุภาค หายไปจากสายตาและการรับรู้ของประชาชนที่รายล้อม รวมทั้งเวสต์ด้วย ไม่มีใครสัมผัสถึงผมได้อีก
โลกของโอเมก้านั้นเหมือนมิติที่สองที่แบนราบ มันมองเห็นแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าและเชื่อฟังโดยไม่ตั้งคำถาม โลกของเบต้าคือมิติที่สาม การรับรู้ของเบต้ากว้างขึ้น แต่ก็ยังไม่เทียบเท่ากับผม เพราะอัลฟ่าคือผู้ที่ก้าวเข้าไปในมิติที่สี่ของเวลาและอวกาศ
[ S T R I N G : CODE : R E F O R M ]
ผมสลายเปลือกร่างภายนอกแล้วไปหลอมรวมใหม่ในสถานที่ที่ผมต้องการจะไป โดยขึ้นรูปร่างในมิติที่สามใหม่เป็น โอเมก้าตัวจ้อยตัวเดิม ซึ่งจริงๆแล้วผมสามารถแปลงเป็นอย่างอื่นก็ได้ ไปที่ไหนก็ได้ในดวงดาว แค่ผมชินกับร่างนี้มากที่สุดเท่านั้นเอง
จะเห็นได้ว่าระดับความแข็งแกร่งของอัลฟ่ากับเบต้า ไม่ใช่การแบ่งกั้นด้วยระดับกล้ามเนื้อหรือความรู้ แต่เป็นคนละมิติเลย อัลฟ่าจึงเหนือกว่าทุกสิ่งมีชีวิตบนดวงดาวด้วยเหตุนี้เอง
….
ผมมาถึงวังประจำตัวแล้ว และกำลังยืนอยู่บนระเบียงยาวที่ล้อมสวนสีเขียวเอาไว้ ดอกไม้ในสวนกำลังบานสะพรั่ง ทุกกลีบเป็นสีขาวสะอาดตามความชอบของท่านไนท์ที่ชอบสีขาวบริสุทธิ์ ตัวผมในร่างโอเมก้าเองก็เป็นสีขาว แต่ทำไมร่างของท่านไนท์จึงเป็นสีดำสนิทผมก็บอกไม่ได้เหมือนกัน
ผมมองพวกมันเพลินๆแล้วทอดสายตาลอดซุ่มโค้งของกำแพงออกไปรอบปราสาท ข้ามขอบทะเลสาบติดกับทุ่งหญ้าเกษตรที่กว้างสุดลูกหูลูกตา มีจุดดำๆขาวๆเป็นฝูงแพะแกะเดินกันเปะปะ โดยมีโอเมก้าและเบต้าที่ควบคุมงานด้านนั้นทำหน้าที่ของตัวเองไปอย่างเรียบง่ายด้วยอุปกรณ์ที่ทำจากไม้และหิน ไม่มีการต่อสู้แย่งชิง ไม่มีการตั้งคำถามใดๆทั้งสิ้น
ผมกระโดดข้ามขอบระเบียงออกไปในสวน เงยหน้าเห็นยอดแหลมของหอคอยที่ยื่นล้ำขึ้นไปประดับท้องฟ้า บนนั้นมีกระจกสีประดับอยู่ ตรงกลางของกระจกเป็นตัวเลขที่จะแปรเปลี่ยนไปเพียงหนึ่งครั้งในแต่ละรุ่นของอัลฟ่า
ตอนนี้มันอยู่ที่เลข 47 รุ่นของผมเอง และที่ดาวอื่น มันก็จะเป็นตัวเลขอื่น เพราะเงื่อนไขการส่งต่อพลังอัลฟ่าของแต่ละดาวไม่เหมือนกัน บางดาวร่วมล้านปียังมีอัลฟ่าเพียงคนเดียว ขณะที่บางดาวเปลี่ยนไปหลายสิบครั้งแล้ว เช่นที่ดาวเฟลม่าแห่งนี้...
อัลฟ่ารุ่นก่อนๆจะส่งต่อพลังให้กับเบต้าที่แข็งแกร่งที่สุด ให้พลังเขากึ่งหนึ่งเพื่อให้เริ่มรับรู้มิติที่สี่ได้ และแต่งตั้งให้เขาเป็นอัลฟ่าฝึกหัดเพื่อรอรับสืบทอดพลังหลังปรับตัวเข้ากับพลังได้ดีแล้ว
แต่ท่านไนท์ปฏิเสธจะทำตามธรรมเนียมนี้ และยกพลังอัลฟ่าหนึ่งเดียวให้กับโอเมก้าคนหนึ่ง
นั่นก็คือผมอีกน่ะแหละ
ตัวเลข 47 นี้พาลให้ผมนึกไปถึงตำนานการกำเนิดอัลฟ่าของดาวเฟลม่าที่ท่านไนท์เคยเล่าให้ฟัง เขาว่ากันว่า อัลฟ่าได้กำเนิดขึ้น ในดาวที่วิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตและเทคโนโลยีมาถึงขีดสุด พระเจ้าได้ปรากฎขึ้น ประทานพรหนึ่งข้อลงมาให้กับราชาของดวงดาว และกลายเป็นอัลฟ่าคนแรก สืบทอดส่งต่อกันมาจนกระทั่งถึง อิกไนท์ อัลฟ่ารุ่นที่ 46 ของดาวเฟลม่า
 แต่ทำไมเทคโนโลยีของดวงดาวถึงกลับมาประมาณยุคกลางได้ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน น่าจะเป็นความชอบส่วนตัวของ อัลฟ่าแต่ละรุ่นที่เลือกจะสร้างยุคสมัยของตัวเองเป็นแบบใด จึงสรุปได้ว่านี่คงเป็นความชอบของท่านไนท์นั่นเอง
แต่ที่แน่ๆคือดาวเฟลม่าของเราก็เป็นแค่ส่วนเล็กๆของระบบดาราจักร เข้าร่วมภาคีเป็นสมาชิกลำดับที่หมื่นกว่าๆ จากทั้งหมดร่วมแสนดวงดาว ถ้าเทียบกับจักรวาลหรือในภาคีแล้ว อารยธรรมของพวกผมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง ข้างนอกออกไปนั้นเต็มไปด้วยเสือสิงกระทิงแรดที่น่ากลัว
ถ้าคิดตั้งตัวต่อต้านภาคีแบบแม็กซิมัสที่เป็นอันดับต้นๆในตอนนั้น ก็คงหายสาบสูญไปทั้งดาราจักรในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีของความเร็วแสง
เพราะการจะฆ่าอัลฟ่าต้องทำลายทั้งดวงดาว ถ้าดวงดาวดับสลายอัลฟ่าก็ไม่อาจอยู่ได้ นี่เป็นสิ่งที่รู้กัน
การกระทำของท่านไนท์จึงนับว่าสุ่มเสี่ยงที่จะเกิดปัญหาตามมาได้ ถ้ามีคนอื่นนอกดวงดาวรู้เข้า
…
ผมกวาดตามองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้ร่วมงาน ผมคิดว่าผมรอมานานพอแล้ว ในเมื่อเวสต์ยังไม่กลับมา ผมก็จะออกไปเดินสำรวจดาวต่อล่ะนะ
ทันทีที่คิดจะไป ประตูทางเข้าสวนก็ผลักออกปรากฎใบหน้าของเบตัาอันดับหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตที่เลอะเทอะเล็กน้อย ดูเหมือนเสื้อนอกของเขาจะหล่นหายไประหว่างทางกลับมาแล้วล่ะมั้ง สภาพของเขาดูโทรมลงไปบ้าง แต่โดยรวมก็ยังมีสง่าราศีอยู่ ทำเอาผมประหลาดใจที่เขาตามมาได้เร็วขนาดนี้ ฉายาเบต้าอันดับหนึ่งคงไม่ได้มาง่ายๆถ้าไม่สามารถติดตามอัลฟ่าที่เดินทางข้ามสถานที่และเวลาได้สินะ
พอเห็นผมชัดๆ เวสต์ก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกครั้งแล้วเดินมาคุกเข่าแบบที่ผมไม่เคยชอบ
"ท่านนิก รบกวนเลิกใช้ร่างของโอเมก้าที่นี่เถอะขอรับ"
หา? พอมาถึงก็ขออะไรแปลกๆอีกแล้ว
"ทำไมล่ะ รังเกียจที่จะเห็นโอเมก้าเดินไปมาในวังหรือไร"
เวสต์ส่ายหน้า
"ที่นี่มีแต่เบต้าระดับสูงก็จริง แต่ข้าน้อยเกรงว่า..."
"นายคงไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของผมหรอกกระมั้ง ถ้าอย่างนั้นนายคงกังวลว่าลักษณะจำเพาะของโอเมก้าชนิดนี้จะไปรบกวนการทำงานของเบต้าคนอื่นๆมากกว่า"
"เป็นตามที่ท่านเอ่ย ท่านนิก" เวสต์รับคำตรงๆ
อืม ผมก็รู้คุณสมบัติของโอเมก้าชนิดนี้นะ แต่ว่าผมชินกับร่างนี้มากกว่า ความเคยชินที่อยู่กับมันมาเนิ่นนาน ทำให้ผมไม่อยากจากลามันเลย แม้มันจะสร้างปัญหาก็เถอะ
"แล้วมันรบกวนนายด้วยหรือเปล่าล่ะ"
"…" ความคิดของเวสต์เป็นเพียงเส้นตรงมาตั้งแต่เดินเข้ามาในห้อง ผมคิดว่าเขาคงสามารถควบคุมความคิดตัวเองได้ดีในระดับที่การอ่านผ่านสายตาตรงๆคงไม่สามารถตีความไอ้ขีดความคิดที่ราบเรียบนี้ได้
ผมมีสองทางเลือกคือรอให้เขาเปิดปากเอง หรือไม่ก็บุกไปงัดมันออกมาจากซอกหลืบในสมองอันซับซ้อนของเบต้าอันดับหนึ่งของดาว ซึ่งนั่นไม่ใช่งานถนัดของผมที่ไม่เคยมีความนึกคิดมากกว่าหนึ่งบรรทัดมาก่อนแน่นอน
แต่การที่เจ้านี่มีสิทธิมายืนค้ำหัวผม เอ่ยปากพูดโดยไม่ต้องขออนุญาตได้ รวมทั้งไม่เอ่ยปากพูดเวลาผมอยากให้พูดก็ได้ด้วย นี้มันจะมีอำนาจมากเกินไปแล้วนะ
ผมจับใบหูสองข้างของเขาแล้วดึงหน้าผากสัมผัสกันเพื่อให้ผมอ่านความคิดเขาได้ชัดเจนขึ้น แล้วผมก็ได้คำตอบ
'รบกวนเพียงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับงานสำคัญที่ท่านทิ้งค้างไว้'
และเป็นคำตอบที่...ไม่น่าฟังเสียเลย
เนื่องจากเวสต์เป็นเบต้าเพียงคนเดียวที่ได้รับการยกเว้นให้เอ่ยทักท้วง เขาจึงมีอิสระในการพูด แต่หลังจากพูดจบหรือคิดจบเขาจะอยู่หรือไป อันนี้แล้วแต่อารมณ์ของอัลฟ่าอยู่ดี ซึ่งผมก็ยังไม่มีอารมณ์ไปทำลายผู้ช่วยชั้นเลิศแบบนี้ทิ้งหรอก แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะตามใจแน่นอน
"งั้นในเมื่อมันไม่รบกวนนายมากนัก ผมจะใช้ร่างนี้เวลาอยู่คนเดียวกับเวลาอยู่กับนายแล้วกัน ดีมั้ย"
เวสต์ชะงักเหมือนอยากจะโต้แย้ง แต่ผมก็ชิงตัดบทไม่ยอมให้เขาเรื่องมากไปกว่านี้
"แล้ววันนี้ผมต้องทำงานอะไรบ้างล่ะ?"
แค่ได้ยินว่าผมจะทำงาน เบต้าอันดับหนึ่งผู้ควบงานหลายๆอย่างของอัลฟ่าไปด้วย ก็ลืมเรื่องที่จะท้วงติงเมื่อกี้ไปทันทีแล้วกระตือรือร้นอย่างหาดูได้ยาก เขาไม่จำเป็นต้องหยิบเอกสารอะไรขึ้นมาอ่านเพื่อทบทวนงานให้ผมฟัง แต่เวสต์ท่องมันออกมาได้ทันที เหมือนเขารอให้ผมถามคำถามนี้มานานแล้ว
"อ้างอิงจากสิ่งที่ท่านไนท์และอัลฟ่ารุ่นก่อนทำมา วันจันทร์ - ตรวจสอบแก้ไขภูมิประเทศและเปลี่ยนแปลงฤดูกาล วันอังคาร - พัฒนาคุณภาพชีวิตของประชากร และปรับปรุงพันธุกรรม วันพุธ - สานสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างดาวพันธมิตร และสรุปมติประชุมของภาคี วันพฤหัส - ศึกษาการใช้พลังอัลฟ่าในการปกป้องดวงดาวจากอันตรายในจักรวาล และค้นคว้าวิจัยพลังสตริงเพิ่มเติม วันศุกร์..."
เวสต์นี่ก็สมกับที่รับตำแหน่งมากว่าสิบๆปี รายละเอียดอะไรไม่มีตกหล่น ส่วนหน้าตาก็ยังดูเหมือนคนอายุยี่สิบกว่าทั้งที่ต้องทำงานตลอดเวลา ไม่มีวันหยุดพักผ่อนเลย เรียกได้ว่าหน้าที่ของมหาดเล็กนั้นคือ ห้ามแก่ ห้ามป่วย ห้ามตาย ห้ามลา ห้ามขาด เมื่อก้าวเข้าสายงานนี้ครั้งหนึ่งแล้วก็คือการทำหน้าที่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ส่วนผมแค่เริ่มฟังก็กำลังเคลิ้มละ ตาปรือลง ปกติผมก็ชอบหลับไปเวลาท่านไนท์พูดอะไรยากๆ แต่เท่าที่ฟังผ่านๆงานมันก็ดูไม่ได้น้อยๆนะ ทำไมผมถึงเห็นท่านไนท์ว่างนั่งเล่นกับผมทุกวันเลยล่ะ
"ท่านนิก ท่านฟังอยู่หรือเปล่า"
ผมได้สติรีบโคลงศีรษะขึ้นมา เพ่งสมาธิพยายามควบคุมมันให้ตั้งตรง เวสต์นี่ก็มีมารยาทเหลือเกินนะ เมื่อกี้ผมเอนหัวพิงเก้าอี้ไปแล้ว คำถามของเขาควรจะเป็น 'เมื่อกี้ท่านหลับไปแล้วใช่มั้ย' มากกว่าถามว่า 'ท่านยังฟังอยู่รึเปล่า' ด้วยซ้ำ
"สรุปย่อๆอีกทีได้มั้ย"
เบต้าอันดับหนึ่งมองมานิ่งๆ เหมือนไร้ความรู้สึก
"ท่านนิก เอาเป็นว่าวันนี้ข้าน้อยเคลียร์งานให้ท่านหมดแล้ว ที่เหลือท่านค่อยๆเรียนรู้ไปแล้วกัน เริ่มจากวันนี้เป็นวันพุธ เพื่อนอัลฟ่าพันธมิตรของท่านไนท์จะมาเยี่ยมเยียน ท่านควรเตรียมตัวพบ..."
คำพูดของเวสต์ชะงักไป ผมเลยเผยอเปลือกตาขึ้นเหลือบมองว่าเกิดอะไรขึ้น เขาแบกความเครียดมากเกินไปจนจุกอกกระทันหันหรือไร แต่ผมกลับพบว่าสายตาของเขากำลังจ้องหนังสือที่ผมถือติดมือมาตลอดอย่างพิศวง
หนังสือที่ผมนอนอ่านบนกองฟาง เหมือนเขาจะเพิ่งสังเกตเห็น
"ท่านนิกสนใจเรื่องของแม็กซิมัสด้วยหรือขอรับ?"
"อ้อ ก็นิดหน่อย นี่เป็นของท่านไนท์น่ะ"
"…"
เวสต์ปิดปากเงียบ แต่ความคิดของเขากลับไม่ได้เงียบไปด้วย
'เรื่องของแม็กซิมัสมีสิ่งใดที่ท่านสนใจ?'
ผมเหลือบมองคนตั้งคำถามที่ทำเป็นยืนนิ่ง
พอรู้ว่าอัลฟ่าอ่านใจได้ ก็ถือโอกาสประหยัดถ้อยคำขึ้นมาเลยนะ
อะไรที่ไม่ควรพูด เช่นการตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นเหตุเป็นผลในการกระทำของอัลฟ่า หรือเรื่องต้องห้ามของภาคีที่เบต้าหรือโอเมก้าไม่ควรสงสัย เจ้านี้ก็จะใช้ช่องว่างของกฎ ตั้งสิ่งที่สงสัยไว้ในใจและให้ผมเลือกเองว่าจะตอบหรือไม่ หรือจะลงโทษอย่างไรก็ตามแต่สมควร
เรื่องของแม็กซิมัสไม่ใช่เรื่องที่น่ากล่าวถึงหรือแม้แต่จะศึกษา การเอ่ยถึงแม็กซิมัสต่อหน้าผู้นำภาคีคือการรนหาที่ตาย
ในประกาศของภาคีระบุว่าแม็กซิมัสทำลายตัวเอง ด้วยการทรยศต่อพระผู้สร้าง เขาทำลายกฎของลำดับชั้นที่ค้ำจุนจักรวาลมาช้านานลง ทำให้อนาคตที่สงบสุขถูกคุกคาม ภาคีจงใจตัดสินโทษตายให้แม็กซิมัส เพื่อสอนอัลฟ่ารุ่นหลังไม่ให้เอาเยี่ยงอย่าง แน่นอนมันต้องมีคำโกหกอยู่ในนั้นบ้าง แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าแม็กซิมัสแพ้อย่างไรก็ชัดเจนจนไม่อาจโต้เถียงได้
สำหรับอัลฟ่า เบต้ากับโอเมก้าก็เหมือนของเล่นในสนามเด็กเล่น จะเล่นจะพังไปกี่ชิ้นหาใหม่ได้ไม่ยากเย็น ไม่มีความจำเป็นที่อัลฟ่าจะต้องเห็นใจพวกมัน นี่คือสิ่งที่ภาคีต้องการสื่อ และใครคิดจะทำเช่นแม็กซิมัสอีก ก็เตรียมพบจุดจบแบบเดียวกันได้เลย
แต่ถึงอย่างนั้นท่านไนท์ก็ยังเลือกที่จะทำในสิ่งนี้ และผมก็มีสิ่งที่ผมจำเป็นต้องทำเช่นกัน
"มันไม่มีอะไรหรอก ผมแค่นึกครึ้มๆเลยหยิบมาอ่าน ท่านไนท์เคยอ่านให้ผมฟังครั้งหนึ่งตอนนั้นผมไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ตอนนี้เข้าใจขึ้นเยอะเลยล่ะ"
"…"
ความคิดเวสต์ราบเรียบจนผมไม่รู้ว่าเขารู้สึกอะไรกับเรื่องของแม็กซิมัส เขาเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกันนะ?
ผมเข้าใจหลายเรื่องมากขึ้นก็จริงเมื่อมีพลังอัลฟ่า แต่ก็มีอีกหลายเรื่องที่ผมไม่เข้าใจ
ทำไม ท่านถึง...ให้พลังกับผม ทั้งที่ท่านมีเบต้าที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้อยู่เคียงข้าง แล้วทำไม ท่านถึง...ไม่เลือกเขา
"เวสต์"
"ขอรับ?"
"นายคือเบต้าที่ยอดเยี่ยมที่สุด..."
ผมเว้นวรรค จ้องใบหน้าที่นิ่งงันรอรับฟังของเวสต์อย่างคาดคั้น
 "นายเคยอยากเป็นอัลฟ่ามั้ย?"
คำถามที่ตอบผิดคือตาย ตอบถูกก็อาจไม่อยู่ครบสามสิบสอง แม้แต่ผมที่เป็นคนถามก็ยังแอบใจสั่น ผมไม่รู้ว่าทำไมต้องถาม แต่ผมก็อยากรู้
อย่างที่ผมบอกแต่ละดาวมีวิธีสืบทอดอำนาจอัลฟ่าแตกต่างกัน บางดาวใช้สายเลือดนำพา บางดาวให้ต่อสู้คัดเลือกผู้ที่มีคุณสมบัติ บางดาวเลือกตามคำทำนายทายทัก ที่ดาวเฟลม่าเราเลือกตามลำดับขั้น อัลฟ่าส่วนมากมาจากเบต้าคนสนิทของอัลฟ่ารุ่นก่อน
เวสต์รับใช้ไนท์มานานเท่าไร ผมไม่รู้แน่ชัด ตอนที่ผมมาที่นี่ผมก็เห็นเขาแล้ว แต่ท่านไนท์กลับก้าวข้ามทั้งหมดไปดื้อๆ แล้วมาเลือกผมที่เป็นโอเมก้า ไม่มีใครรู้เหตุผล ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม
ผมอยากรู้ว่าทำไม และผมก็อยากรู้เช่นกันว่าคนสนิทของท่านไนท์คิดยังไงกับเรื่องนี้
เขาเกลียดผมหรือเปล่า?
เวสต์นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เงยหน้าขึ้นตอบอย่างฉะฉานชัดเจน
"ข้าน้อยเคยตอบคำถามนี้กับท่านไนท์ไปแล้ว"
เอ๊ะ?
เขาตอบด้วยความสงบนิ่งที่สุด เหมือนคำถามนี้เป็นแค่สายลมที่พัดปอยผมเขาให้เป็นธรรมชาติยิ่งขึ้นเท่านั้น
นั่นแปลว่า?
"...ข้าน้อยยินดีติดตามรับใช้ท่านสุดความสามารถ เพราะท่านคือคนที่ท่านไนท์เลือก และท่านคืออัลฟ่าของพวกเรา จุดจบหรือจุดเริ่มต้นของตัวข้าก็ขอให้ท่านเป็นผู้กำหนด และท่านไม่จำเป็นต้องถามคำถามเช่นนี้อีก ท่านนิก เพราะคำตอบของข้าน้อยจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"
เวสต์ไม่ได้โกหก เขาสามารถตอบออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ มั่นคงและไม่มีสั่นคลอน ผมพยายามมองเข้าไปในความคิดของคนตรงหน้า ก้มเอาหน้าผากแตะก็แล้ว แต่ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดเจือปนนอกจากความจริงใจที่แสดงออกมาเลย
ผมนิ่งอึ้ง ในใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ผมควรจะดีใจสิ แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ผมอดสงสัยไม่ได้ว่านี่คือพลังของตราประทับที่ยังหลงเหลือ หรือว่าคือความรู้สึกที่แท้จริงของเวสต์?
ผมก็ไม่รู้เลย และบางที...ท่านไนท์เองก็คงไม่รู้เช่นกัน


ต่อจากนี้คือการติวเข้มเรื่องการใช้พลังอัลฟ่าพื้นฐาน และพลังแนวไนท์ๆที่ใครๆก็รู้จัก เพื่อเตรียมพร้อมไม่ให้ผมไปยืนง่อยให้ถูกหัวเราะเยาะที่งานประชุม
ผมยืนเผชิญหน้าคุณครูจำเป็นผู้ตีหน้าเข้มประหนึ่งตนเองเป็นผู้ที่กำลังถูกฝึกหัด ส่วนผมที่ควรเคร่งเครียดยิ่งกว่ากลับกำลังเอ๋อกับทุกๆคำที่คุณครูเพียรอธิบาย
"ท่านนิก พลังสตริงของอัลฟ่าประกอบด้วยสองแบบ หนึ่งคือพื้นฐาน จะเป็นเรื่องของการควบคุมความเป็นไปในดวงดาว เปลี่ยนภูมิประเทศ ปรับสภาพอากาศ สร้างสิ่งมีชีวิต ดำรงเผ่าพันธ์ุ ปรับปรุงพันธุกรรม พัฒนาอารยธรรมของดวงดาว เป็นต้น
ส่วนที่สองคือพลังขั้นสูง เป็นการหยิบยืมพลังของดวงดาวไปใช้ทั้งในและนอกดวงดาวทั้งเพื่อป้องกันดาวจากภัยคุกคามภายนอก หรือการปะทะระหว่างอัลฟ่า เช่น การแก้ไขวงโคจร การเปิดสะพานข้ามดารา บิดเบือนสนามแม่เหล็กของดวงดาว เข้าถึงมิติที่สี่ห้าหก หรือสูงไปกว่านั้น ซึ่งเป็นความลับของจักรวาลที่อัลฟ่ามีหน้าที่ต้องศึกษาและค้นหาต่อไป นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมอัลฟ่าแต่ละดาวถึงมีความสามารถแตกต่างกัน เพราะองค์ความรู้ของจักรวาลแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนใช้ได้ถึงแค่มิติที่สี่ บางคนที่ไปไกลกว่านั้นก็จะมีขอบเขตการใช้พลังสตริงได้กว้างและลึกล้ำยิ่งขึ้น" คุณครูพูดรัวเป็นจรวดจนผมเริ่มอยากจะนับดาวบนฟ้าและเข้าสู่นิทราแล้ว
"ล้ำลึกที่ว่านี่ไปถึงไหนเรอะ?" ผมถามอย่างงงๆแก้ง่วง ส่วนเวสต์ที่ไม่ใช่อัลฟ่าก็ตอบอย่างทรงภูมิต่อไป
"ว่ากันว่า ที่สุดของพลังสตริง ก็คือการกลับสู่ต้นกำเนิด...การกลับสู่พระเจ้า ผู้สร้างจักรวาลนี้"
ไอ้เส้นด้ายที่ปลายนิ้วผมมันทำได้ขนาดนี้เลยเรอะ ผมมองมันอย่างเหลือเชื่อ
"แล้วท่านไนท์ไปถึงขั้นไหนเรอะ?"
"เรื่องนี้ข้าน้อยไม่อาจคาดเดาได้เลยขอรับ" เวสต์ส่ายหน้า "แต่การที่ท่านสามารถทำให้คนอย่างจักรพรรดิอาเบลยอมรับได้ ข้าน้อยคิดว่าอย่างน้อยๆ ท่านคงเข้าได้ถึงมิติที่ห้าขอรับ"
"แล้วทำไมต้องห้าด้วยล่ะ?" มันไล่เรียงกันยังไงหรือต่างกันยังไง ผมก็ยังไม่รู้เลย
"เพราะอัลฟ่าในวงแหวนแรกเข้าถึงมิติที่ห้าได้เป็นเกณฑ์ขั้นต่ำขอรับ ส่วนใครอยู่มิติสูงที่สุดตอนนี้ แต่ละคนก็ระวังท่าทีของตัวเองที่จะไม่ล้ำเส้นเกินไป เพราะจะกลายเป็นปัญหา เป็นภัยคุกคามที่ดาวอื่นๆหวาดระแวง เพราะฉะนั้นต่อให้ใครไปได้ไกลกว่านั้น ส่วนใหญ่ก็จะเก็บเป็นความลับ ไม่เอามาเผยแพร่ในที่สาธารณะแน่นอน"
แต่จะเก็บไว้เป็นท่าไม้ตายเอาไว้ตลบหลังอัลฟ่าคนอื่นๆยามเปิดสงครามอะไรแบบนั้นสินะ อืม ผมเห็นด้วยว่าผมต้องตั้งใจเรียนแล้วล่ะ
พลังพื้นฐานของอัลฟ่าเริ่มจากการสร้างภูมิประเทศและปรับภูมิอากาศ ซึ่งทำได้ง่ายกว่าการสร้างสิ่งมีชีวิต เวสต์จึงพาผมไปในที่รกร้างบนเกาะกลางมหาสมุทรและให้ผมลองแก้ไขภูมิประเทศและสภาพอากาศแถวๆนั้นดู
"ไม่ใช่แบบนั้น ท่านนิก ท่านต้องทำแบบนี้"
หลังลองเป็นครั้งที่ร้อยกว่าเสียงอบรมของเวสต์ก็ยังดังอยู่เนืองๆ นี่ผมทำได้ดีขึ้นบ้างมั้ย?
"อัลฟ่าคือดวงดาว เหมือนเวลาที่ท่านข้องใจสิ่งใด ดวงดาวก็จะให้คำตอบแก่ท่าน เวลาที่ท่านต้องการสิ่งใด ดวงดาวก็จะหยิบยื่นให้แก่ท่าน ร่างของท่านไม่มีอยู่ เพราะดวงดาวคือร่างกายของท่าน คือภาชนะที่บรรจุผู้ถูกเลือกที่เรียกว่าอัลฟ่า อัลฟ่าเปรียบได้กับหัวใจของดวงดาว ท่านต้องระลึกไว้เช่นนี้เสมอ"
เวสต์ย้ำเป็นรอบที่ร้อยกว่า ผมก็เพ่งสมาธิจนเหงื่อแตกพลั่ก เวสต์บอกให้ผมสร้างลมขึ้นมาเป็นบทเรียนแรก แต่จนตะวันสูงโด่เหนือหัว ผมก็เพิ่งจะทำได้แค่ลมอ่อนๆที่ดูพิกลพิการ
"ทำใจให้สงบ พลังของดวงดาวอยู่กับท่าน นึกถึงสภาพที่ท่านต้องการ นึกถึงกระบวนการที่มันเกิดขึ้น"
เอ่อ แล้วกระบวนที่ว่ามันคือยังไงนะ เวสต์พูดแล้วพูดอีกมันก็ยังไม่เข้าหัวผมสักที แค่สร้างลมผมยังลำบากขนาดนี้ แล้วจะไปสร้างกองทัพตะลุยอวกาศได้เมื่อไรเรอะ? อีกสักพันล้านปีหรือเปล่า
"การเรียกลมไม่ใช่แค่คิดว่าอยากจะได้ลมเย็นสักวูบหนึ่งก็ได้มา ท่านนิก อย่างที่ข้าน้อยบอกไปว่า ท่านต้องเริ่มจากเข้าใจก่อนว่าลมเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วทำไปทีละขั้น เริ่มตั้งแต่เร่งอนุภาคของอากาศตรงบริเวณหนึ่งให้ร้อนจัด ลอยตัวขึ้น แล้วลดอุณหภูมิบริเวณนั้นทันที เพื่อให้ลมที่พัดเข้ามากลายเป็นลมเย็นที่รุนแรง"
มหาดเล็กผู้อดทนยังคงอธิบายเรื่องเดิมซ้ำๆ อย่างตั้งใจ แต่ผมก็ยังทำไม่ได้สักที การเร่งอุณหภูมิให้ร้อนต้องทำยังไง ผมที่ไม่เคยแม้แต่จะต้มน้ำเองจะเข้าใจได้ยังไง?
แล้วจู่ๆเวสต์ที่ยืนดูผมนิ่งๆมาสักพักก็ก้าวเข้ามาประชิด ยกมือสองข้างขึ้นแตะใบหน้าผม ผมสะดุ้งโหยงเมื่อสองตาถูกบังคับให้สบกับดวงตาสีฟ้าที่มองตรงมา
"ตอนนี้ท่านรู้สึกยังไงท่านนิก?" เขาถามด้วยสีหน้าจริงจังมาก รอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาไม่ได้ทำให้สีฟ้ากระจ่างนั้นหมองลงแม้แต่น้อย
เอ่อ... โดนเอามือสองมือประคองหน้าไว้แบบนี้ ผมควรจะรู้สึกยังไงล่ะ?
"ร้อนหรือไม่ ท่านนิก นี่คือตัวอย่างของการเพิ่มอุณหภูมิของสสาร ตอนนี้ท่านเข้าใจแล้ว ท่านลองจินตนาการว่าท่านเป็นส่วนหนึ่งของอนุภาคอากาศและความร้อนเช่นนี้กำลังเกิดขึ้น..."
ฝ่ามือของเวสต์ไม่ได้ทำให้แค่แก้มสองข้างของผมอุณหภูมิสูงขึ้น แต่ความร้อนนี้กลับกระจายไปทั้งตัวผมอย่างควบคุมไม่ได้แล้ว ผมรู้สึกได้เลยว่ารูขุมขนทั่วร่างกำลังเปิดอ้าเพื่อระบายความร้อนเกินขีดจำกัดนี้ออกไป นี่คือความร้อน ผมคืออนุภาคอากาศ ผมกำลังถูกเร่งอุณหภูมิให้ใกล้เคียงกับการลุกไหม้ กำลังดิ้นขลุกขลักกระสับกระส่ายไปมาจากความร้อนที่ลุกลามไปทุกส่วน
ร้อน...มือของเวสต์ทำให้ผมร้อน ทำให้อากาศรอบตัวลุกเป็นไฟ...และ...ลอยสูงขึ้น พร้อมลมเย็นกว่าที่พัดเข้ามาแทนที่
ลมมาแล้ว! ผมสร้างลมได้สำเร็จแล้ว!
กว่าจะได้ลมมาพัดเหงื่อให้แห้งสักทีนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
เวสต์ปล่อยมือออกไป ยืนดูห่างๆ สีหน้าเขาดูดีขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าหลับตารับลมเย็นอยู่ครู่หนึ่ง ก็จ้องเขม่นตรงมาเหมือนเดิม เขาบอกให้ผมทำซ้ำไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะคล่องขึ้น เพราะอัลฟ่าส่วนใหญ่แค่วินาทีเดียวก็เรียกลมพายุระดับโซนร้อนมาหมุนเล่นได้แล้ว แต่พอผมเข้าใจสิ่งที่เรียกว่าความร้อน ผมก็สามารถสร้างลมได้เร็วขึ้นบ้าง ส่วนขั้นระดับพายุลูกโตๆคงต้องรอไปก่อน เพราะแค่ลมพัดพอผ้าแห้ง ผมก็แทบลมจับแล้ว
"ต่อไปเป็นฝน เพื่อความอุดมสมบูรณ์ของดวงดาว ท่านต้องสร้างวัฎจักรของน้ำได้"
มหาดเล็กผู้ไม่มีความเห็นใจเลื่อนบทเรียนถัดไปมาให้ทันที ผมรู้ว่านายรีบด้วยเวลาไม่คอยท่า แต่อย่างน้อยๆก็ช่วยพูดภาษาที่ผมเข้าใจหน่อยสิ
"น้ำระเหยด้วยความร้อนแบบเดียวกับที่ท่านทำให้อนุภาคของอากาศลอยตัวขึ้น แต่คราวนี้ท่านต้องทำให้อนุภาคเย็นตัวลงด้วย เพื่อให้อนุภาคของไอน้ำเกิดการควบแน่นแล้วรวมตัวกันลงมาเป็นน้ำฝน กลับสู่ท้องทะเลนี่จึงเรียกว่าวัฎจักรของน้ำอย่างสมบูรณ์"
ผมไม่มีปัญหากับการเร่งอุณหภูมิของหยดน้ำให้แตกเป็นไอน้ำและลอยขึ้นไป แต่จะทำให้เย็นลงคือยังไงล่ะ
"เย็นคือต้องสงบนิ่ง ลดการการสั่นไหวของอนุภาค ปล่อยพลังงานความร้อนออกไป"
ผมทำตามแต่ก็ยังนึกไม่ออก เมฆและน้ำฝนคืออย่างไรนะ..
ถ้าผมจำไม่ผิด ครั้งแรกที่ผมเห็นฝนและหยดน้ำก็คือ วันนั้น...
วันที่จักรพรรดิอาเบลมาเยือน
เปาะ แปะ
พอผมนึกถึงดวงตาสีทับทิมนั้น ผมก็เย็นเยือกไปถึงกระดูก ตัวผมที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เมื่อมองดูโอเมก้าเหล่านั้นสลายไปด้วยหัวใจที่ด้านชาของอัลฟ่า
อากาศเย็นลงฉับพลัน เมฆสีดำควบตัวขึ้นเหนือศีรษะผม แล้วฝน...ก็ตกลงมา
ซ่า
หนักขึ้นหนักขึ้น จนเหมือนฟ้าจะถล่มถลาย
"พอแล้ว ท่านนิก" ฝ่ามือสัมผัสแก้มสองข้างของผมอีกครั้ง เรียกสติผมกลับมาจากก้นบึงของความหนาวเหน็บสู่อากาศที่อบอุ่น
ความเย็นถูกปัดเป่าไปด้วยไอร้อนจากมือคู่นั้น แล้วฝนก็หยุดตก แต่ก็ทำให้ทั้งผมและเวสต์เปียกปอนไปหมดทั้งตัวแล้ว
ผมกะพริบตาปริบๆ ลืมอารมณ์เมื่อครู่ไปหมดสิ้น แล้วก้มมองตัวเองที่เฉอะแฉะไปทั้งตัว ก่อนจะเงยหน้าเผยรอยยิ้มยินดีให้มหาดเล็ก ผมเรียกฝนได้แล้ว! เนื้อตัวที่เปียกคือหลักฐาน เวสต์ควรจะชื่นชมผมที่มีพัฒนาการรวดเร็วกว่าตอนแรก
แต่ดวงตาสีฟ้ากลับกำลังลุกวาวราวกับกำลังโกรธเกรี้ยว
"เวสต์?" เจ้าของนามไม่ตอบอะไร เขาผละมือออกไปแล้วเอ่ยเรียบๆ
"เรื่องพื้นฐานของการปรับสภาพอากาศท่านทำได้แล้ว ต่อไปเป็นบทเรียนพื้นฐานของการปรับภูมิประเทศ"
เบต้าอันดับหนึ่งชี้นิ้วออกไปในท้องทะเล
"ท่านต้องเลียนแบบตอนที่อัลฟ่าสร้างดาวขึ้นมาครั้งแรก เมื่ออากาศเหมาะแก่การดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิต มีน้ำ มีความร้อน ต่อไปคือแผ่นดินให้สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เราจะเริ่มจากพื้นฐานคือ การสร้างเกาะขึ้นกลางทะเล"
ผมมองไปในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ตรงหน้า แล้วกลืนน้ำลาย นี่อัลฟ่ารุ่นแรกสร้างแผ่นดินใหญ่ขนาดนี้จากผืนน้ำที่ว่างเปล่าอย่างนั้นเรอะ?
"ท่านต้องนึกก่อนว่าภูเขาและเกาะกำเนิดขึ้นได้อย่างไร ท่านนิก" เวสต์ค่อยๆอธิบายเมื่อเห็นสีหน้างงๆของผม
"กองดินทับถมกัน?"
เขาส่ายหน้า
"ภูเขาและเกาะถูกยกสูงขึ้นจากแรงปะทะของแผ่นดินสองอันที่มาชนกัน หรือเคลื่อนที่เสียดสีกัน"
ผมขมวดคิ้วเป็นปม "แผ่นดินชนกัน?"
"ท่านคือดวงดาว ผิวเปลือกดวงดาวขับเคลื่อนด้วยหินหนืดร้อนข้างใต้ หรือที่เรียกว่าลาวา ทำให้แผ่นเปลือกโลกเกิดการรวมกัน ชนกัน หรือทับซ้อนกัน บ้างก็ถูกแรงบีบอัดทำให้โก่งโค้งงอขึ้น และบ้างที่ถูกลาวาดันให้เคลื่อนขึ้นสูงและปะทุออกมาที่ทางออก เกิดเป็นภัยธรรมชาติ เช่นแผ่นดินไหว และภูเขาไฟระเบิด ท่านต้องระวังอย่าให้เกิดสิ่งเหล่านั้น"
ผมเข้าใจแล้ว คำยากๆของเวสต์แปลง่ายๆว่า ตัวผมคือดวงดาว มีหินหนืดมหาศาลอยู่ในตัวผม ผมต้องเคลื่อนมันให้น้อยที่สุด และระมัดระวังอย่างที่สุด อย่าให้มันสั่นไหวรุนแรงเกินไปจนเกิดเป็นอันตรายต่อประชาชน หรือหลุดการควบคุมจนปะทุออกที่ผิวโลก
[ S T R I N G : CODE : C O N T I N E N T A L D R I F T ]
ผมลองตั้งสมาธิลองทำดู แต่มันกลับหนักมาก ผิวโลกเคลื่อนช้าถึงช้าที่สุด ทีละมิลลิเมตรของมันดูดเรี่ยวแรงของผมไปมหาศาล ผมต้องเพ่งสมาธิจนเหงื่อท่วมเพื่อให้มันกระทบกันเบาที่สุด เพียงแค่สร้างเกาะขึ้นสักแห่ง ผมกัดฟันอยู่นานมากจนเริ่มหน้ามืด แล้วมันก็เข้าปะทะกันเบาๆ ที่ขนาดว่าเบาแล้ว ยังทำให้แผ่นดินสะเทือนจนผมเซถลาไปข้างหน้า
"ท่านนิก!"
เวสต์มาประคองผมไว้ แต่เพียงแค่ฝ่ามือเขาสัมผัสโดนตัวผม หินหนืดที่ว่าเชื่องช้าจนน่าปวดหัวมาตลอดกลับไหลลื่น ความร้อนทะลักออกมาจากใจกลางดวงดาวขับเคลื่อนหินหนืดอย่างรุนแรงจนผมหยุดมันไว้ไม่ได้
แย่แล้ว ผมเสียสมาธิหลุดการควบคุม มันกำลังจะปะทุออกไปแล้ว หินหนืดแทรกตัวออกมาตามรอยแยกของเปลือกโลกขึ้นมาอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง มวลความร้อนฉีกผิวดวงดาวออกมาโดยไม่ฟังคำสั่งใดๆ ผมพยายามฝืนต้านมันไว้สุดกำลัง แต่...ก็ไม่สามารถขวางกั้นมันได้
มันระเบิดออกมาแล้ว!
ครืนน
ผมตาโต รีบมองไปรอบๆอย่างตกใจ ผมทำให้เกิดภัยพิบัติทำลายดวงดาวไปแล้วรึเปล่า
"ไม่เป็นไร ท่านนิก ภูเขาไฟระเบิดขึ้นใต้น้ำ ไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตเท่าไรขอรับ" เวสต์เอ่ยเบาๆ แล้วชี้ไปที่ ผิวน้ำที่มีฟองเดือดปุดๆขึ้นจำนวนมาก ลาวาร้อนไหลออกมาแล้วเย็นตัวใต้ผิวน้ำ
ผมโล่งอก ถอนหายใจแรงๆ ยันตัวเองขึ้นมายืนอย่างมั่นคงแล้วพิจารณาดูพื้นที่ที่ผมสร้าง หน้าตามันไม่น่าดูเอาซะเลย แนวของเกาะเล็กๆผุดขึ้นจากผิวน้ำเป็นตะปุ่มตะป่ำต่ำๆสูงๆ ไม่มีความงามเลยซักนิด ผมหันไปขอความเห็นจากเวสต์
เขาก็มองนิ่งๆกลับมา "เราจะทำไปจนกว่าท่านจะทำได้ดีก็แล้วกันขอรับ"
ดูเหมือนเขาก็ไม่พอใจผลงานของผมเหมือนกัน
เวสต์จึงให้ผมฝึกเคลื่อนหินหนืด สร้างเกาะ เรียกลมเรียกฝน ทำซ้ำๆอย่างนั้นไปเรื่อยๆ ผมไล่นิ้วไปตามแผนที่และสัญลักษณ์ เพื่อไล่สร้างภูมิประเทศต่างๆเลียนแบบแผนที่ของเกาะอันอื่น ผมสร้างถ้ำ หน้าผา หาดทราย น้ำตก สร้างก้อนหินหน้าตาประหลาดให้เป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติ ดีที่เวสต์บอกว่าพื้นที่ป่า กับสิ่งมีชีวิตจะฝึกกันวันหลังไม่งั้นผมคงแย่แล้ว
โดยสรุปแล้วบอกได้คำเดียวว่า การฝึกของเวสต์นั้นหนักหน่วงมาก เวสต์ต้องสาธิตเปรียบเทียบให้ผมดูตั้งหลายครั้ง และ ต้องใช้เวลากว่าสามวันสามคืน โดยไม่ได้หยุดพักกว่าผมจะชำนาญและทำเองได้ ผมรู้สึกขายหน้าคนเป็นเบต้าจริงๆ
"แล้วทำไมเบต้าอย่างนายถึงรู้การใช้พลังของอัลฟ่าล่ะ" ผมอดสงสัยไม่ได้
"ท่านไนท์เคยสอนข้าน้อยไว้ ข้าน้อยก็จำทฤษฎีได้" เวสต์ตอบเรียบๆ
เพื่อให้อนาคตเวสต์มาสอนอัลฟ่าฝึกหัดอีกทีงั้นเรอะ เพราะท่านขี้เกียจสอนเองรึเปล่าท่านไนท์
"สำหรับท่านนิก คงต้องใช้เวลาสักหน่อย เมื่อความทรงจำของท่านไนท์จะค่อยๆปรากฎออกมาตามเงื่อนไขของมัน ท่านจึงจะใช้พลังได้คล่องมากขึ้นขอรับ ท่านไนท์เคยบอกข้าน้อยไว้ว่านี่คือสิ่งที่ทำให้อัลฟ่าแต่ละรุ่นพัฒนาได้แตกต่างกัน เพราะถ้ามีแต่ความรู้เดิม ประสบการณ์เดิม ก็จะติดอยู่ในกรอบเดิมๆ ท่านว่าตัวท่านเองก็ไม่ได้ความทรงจำของรุ่นก่อนมาทั้งหมดเหมือนกัน"
ได้ยินแบบนี้แล้วผมก็ใจชื้นขึ้นเล็กน้อย
ส่วนพลังอัลฟ่าขั้นสูงนั่นเหนือเกินกว่าที่เวสต์จะสอนผมได้ เพราะส่วนใหญ่เป็นการใช้พลังนอกอวกาศ ผมคงต้องหวังพึ่งดวงไปก่อน ทั้งที่จริงๆแล้วมันเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้ถ้าผมคิดจะไปประชุม เพราะการออกห่างจากดวงดาวต้นกำเนิดไปจะทำให้พลังสร้างสรรค์ของอัลฟ่าใช้การได้ลำบากขึ้น ยิ่งระยะทางไกลเป็นล้านปีแสงยิ่งยากสุดๆ ดังนั้นถ้าจะเอาอะไรไป ท่านไนท์ก็ต้องสร้างมันขึ้นที่นี่แล้วหิ้วไปเอง
อันที่จริงแล้ว สิ่งที่คนเราควรเตรียมไปในการไปเยือนดาวคนอื่นคือ อาวุธสำรองหรือทางหนีทีไล่เผื่อว่าเจ้าบ้านอยากจะเชือดแขกน่ารำคาญทิ้ง หาใช่ของฝากเต็มไม้เต็มมือเหมือนที่ท่านไนท์ทำไม่
เวสต์ให้ผมไปพักเมื่อเขาพอใจการฝึกของผม โดยกำชับให้ผมพักผ่อนคืนนี้ให้พอ เก็บแรงไว้ใช้ในงานประชุม
ผมเหนื่อยล้าจนสายตัวแถมขาด แต่เวสต์ยังทำหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม เหงื่อสักหยดก็ไม่มีให้เห็น ซ้ำยังต้องคอยมาดูแล เรื่องอาหารการกิน อาบน้ำอาบท่า ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดเตรียมห้องนอนให้ผมอีก
"นายไม่เหนื่อยบ้างเลยเรอะ"
"ข้าน้อยและเบต้าทุกคนมีคุณสมบัติความทนทานไม่เหนื่อยง่ายขอรับ ท่านนิก"
ข้ารับใช้ที่ไม่มีวันเหนื่อย คุณสมบัติในฝันของเจ้านายเลยนะ แต่คิดแล้วผมอยากร้องไห้แทนเหลือเกิน
"บทเรียนที่เหลือข้าน้อยจะสอนท่านหลังจากกลับจากการประชุมนะขอรับ"
อ่า นึกว่าจะได้สบายแล้วเชียว เหมือนการประชุมเป็นการไปเที่ยวแล้วกลับมาเจอการติวเข้มต่อโดยไม่ได้หยุดพักเลย
"นี่ผมยังเหลือบทเรียนอะไรอีกบ้างนะ" ผมถามเสียงอ่อย
"เรื่องพลังพื้นฐานทั้งหมดขอรับ..."
ถ้าจำไม่ผิดเหมือนตอนแรกเวสต์บอกไว้ว่ามีเรื่อง การสร้างสิ่งมีชีวิตในดวงดาว และอื่นๆ อีกสองสามอย่างใช่มั้ย เขาวางแผนจะยัดเยียดให้ผมเรียนทั้งหมดด้วยหลักสูตรเร่งรัดเลยสินะ
"จริงๆแล้ว..." เวสต์เกริ่นขึ้นมาเบาๆ ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
"ข้าน้อยสามารถสอนให้ท่านได้ทุกเรื่อง ถ้าท่านต้องการ"
"ทุกเรื่อง?"
"ใช่ ทุกเรื่องขอรับ"
"เช่นอะไรบ้างเรอะ?"
"คุณสมบัติทุกอย่างที่อัลฟ่าจำเป็นต้องมี และทำได้ ข้าน้อยแม้จะทำไม่ได้ แต่ก็รู้ภาคทฤษฎีทั้งหมดขอรับ ข้าน้อยสามารถสอนท่านได้"
อืม ผมครุ่นคิดถึงประโยชน์มหาศาลของเวสต์ แล้วเข้าใจเลยว่าเขาเป็นคนที่อัลฟ่ารุ่นไหนก็คงขาดไม่ได้ ผมจะต้องเพิ่มเงินเดือนหรือว่าตบโบนัสให้เขางามๆดีมั้ย ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าเวสต์จะลาออกวันไหน เมื่อต้องเผชิญกับภาระงานและผมที่เป็นตัวถ่วง
ผมปาดเหงื่อแล้วยิ้มแห้งๆให้เวสต์
"วันนี้เอาเท่านี้เถอะ ตอนนี้ผมอยากพักแล้ว"
"…"
เวสต์นิ่งงันไปไม่ตอบคำ จนผมอดกังวลไม่ได้ว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเขาจะไม่พอใจกับรางวัล นายอยากไปพักร้อนที่ไหน หรืออยากได้เงินเพิ่มพิเศษอะไรก็บอกผมมาตรงๆเถอะ อย่าจู่ๆงอนแล้วลาออกจากหน้าที่ไปนะ อย่าทิ้งให้ผมเผชิญหน้ากับอัลฟ่าอารมณ์แปรปรวนคนนั้นคนเดียว
แต่เวสต์ก็ไม่ได้มีทีท่าจะโกรธหรือน้อยเนื้อต่ำใจกับค่าแรงอย่างที่ผมคิด เขาถอนหายใจ และก้มศีรษะเป็นเชิงขอตัวลาตามปกติ
"ไว้ถ้าท่านต้องการให้ข้าน้อยสอนเมื่อไรก็บอกได้ทุกเมื่อนะขอรับ"
ว่าจบเจ้าตัวก็หมุนตัวจากไป
ผมอดไม่ได้ที่จะลอบอ่านความคิดของเขาช่วงขณะที่เขาเดินออกจากห้องผม และพบว่ามันซับซ้อนกว่าอีสต์มาก เขาคิดหลายเรื่องในวินาทีเดียว ทำให้ความคิดดูปนเปไปหมด อ่านได้แค่ภาพเลือนลางที่เต็มไปด้วยตัวอักษรและถ้อยคำประหลาดตีกันไปมา
 พอคิดว่ามันเป็นเนื้อหาของบทเรียนที่เวสต์สามารถสอนให้ผมได้ ผมก็กลืนน้ำลาย
นี่เขามีบทเรียนเยอะขนาดไหนที่คิดจะสอนผมกันเนี่ย


"ต่อจากนี้เขาชื่อมู"
อีสต์กับเวสต์มองหน้ากันแว่บหนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไร พวกเขารู้ดีว่าโอเมก้าปกติไม่มีชื่อ แต่ผมก็ไม่ใช่คนแรกที่ตั้งชื่อให้โอเมก้า ดังนั้นทั้งสองจึงยังนิ่งเฉย
ระบบการจัดการโอเมก้าแต่ละดาวแตกต่างกันก็จริง แต่พื้นฐานส่วนใหญ่มักไม่แตกต่าง โอเมก้าเป็นระบบขั้นต่ำสุด เป็นทาสรับใช้ ทำงานได้ทุกอย่างตามที่เจ้านายสั่ง โดยมีประกาศิตสูงสุดคืออัลฟ่า และเบต้าลดหลั่นตามลำดับชั้นลงมา ยกเว้นแต่สัญชาตญาตตามธรรมชาติได้แก่การดื่มกิน ขับถ่าย นอนหลับ ที่มันสามารถทำได้เมื่อจำเป็นถ้าไม่มีคำสั่งห้าม
การระบุตัวตนของโอเมก้าให้แตกต่างจะใช้เลขรหัสประชาชน ตัวอักษร หรืออักษรภาพ เพื่อสะดวกในการเรียกใช้หรือแจกจ่ายออกไป ไม่เคยมีใครมีชื่อที่ชัดเจน
ดังนั้นแม้ 'มู' จะไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษ เพราะความรู้ด้านภาษาของผมมันต่ำต้อย แต่ผมก็อยากจะตั้งชื่อให้เขา เหมือนที่ท่านไนท์ตั้งให้ผม
ผมนั่งเท้าคางมองมูที่นั่งมองจานข้าวอย่างอดทน มูน่าจะเป็นโอเมก้าทหารล่ะมั้ง ดูจากพละกำลังและโครงสร้างภายนอก แต่ตอนนี้เมื่อไม่ถูกคุกคาม มูก็ลดขนาดลงมาเหลือตัวสูงกว่าผมนิดเดียว การเป็นโอเมก้าทหารทำให้เสียพลังงานเยอะ มันจึงต้องเก็บออมพลังงานอย่างง่ายๆด้วยการลดการเผาผลาญพลังงานจากเซลล์จำนวนมากของร่างกาย ด้วยการลดจำนวนและขนาดของเซลล์ลงให้เล็กที่สุดที่มันจะปลอดภัย สีหน้าเองก็เฉื่อยชาลง ตาปรือพร้อมจะสัปหงกได้ตลอดเวลา
แม้ในใจมันจะหิวและง่วงนอนขนาดไหน แต่ต่อหน้าผู้มีอำนาจสั่งการ ถ้ายังไม่มีคำสั่ง มันจะไม่ยอมแม้แต่จะขยับ เพราะนี่คือวินัยและความอดทนอดกลั้นที่เป็นคุณสมบัติอันโดดเด่นของโอเมก้าทหาร
"กินสิ"
พอผมบอก มูจึงเริ่มขยับเข้ามาหาจานข้าวช้าๆ ท่าทางเงอะงะเป็นที่สุด
"ท่านนิก..."
เวสต์กับอีสต์ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารด้วยความคิดแตกต่างกัน อีสต์กระสับกระส่ายว่าจะโดนลงโทษหรือไม่ ส่วนเวสต์กำลังตึงเครียดที่ผมพามูออกมาและไม่ยอมลงตราประทับ
ผมปฏิเสธที่จะตีตรามู...ด้วยเหตุผลเดียวกับที่บอกไปตอนแรก
เวสต์ดูไม่พอใจ อันที่จริงเขาดูไม่พอใจที่ผมไม่ตีตราใครทั้งนั้น รวมทั้งตัวเขาด้วย เพราะงั้นนี่อาจจะเป็นรสนิยมของเวสต์คนเดียว ผมจะทำเป็นไม่สนใจแล้วกัน
"อร่อยมั้ย?" ผมถามมูที่ฟาดอาหารหมดไปครึ่งจานแล้ว ทั้งที่ตอนแรกยังดูชักช้าอยู่เลย
"???"
มูกำลังงุนงง สีหน้าและความคิดของมันไปด้วยกันเสมอ โอเมก้าไม่อาจโกหกได้
ถ้าบอกให้กินโอเมก้าจะกิน ถ้าบอกให้เดินโอเมก้าจะเดิน แต่ถ้าถามว่าอร่อยมั้ย หรือรู้สึกอย่างไร โอเมก้าจะตอบว่า
"ไม่ทราบขอรับ"
รสชาติความอร่อยนั้นเป็นอย่างไร ผมเองก็เพิ่งมาทราบภายหลัง เพราะโอเมก้าไม่มีความจำเป็นต้องรู้รสชาติ รู้แค่ว่าสิ่งใดอันตรายกินไม่ได้ หรือกินประทังชีวิตได้ก็พอแล้ว
คุณสมบัติพื้นฐานของโอเมก้าคือพวกมันต้องเลี้ยงง่าย โตได้เร็ว ทนต่อการใช้งาน สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกจึงไม่ใช่สิ่งจำเป็น
"กินต่อเถอะ"
ผมรับสั่งเสร็จ มูก็กินจนเกลี้ยงชาม แล้วหันมาจ้องผมตาแป๋ว ใบหน้าเลอะเทอะ ชวนให้เอ็นดูจนผมต้องเช็ดปากให้
"มองผมทำไมมู"
มันคิดอยู่นานทีเดียว จะบอกว่าคิดคงไม่ถูก เซลล์สมองของมันประมวลผลช้ามาก ความคิดมันว่างเปล่า จนกระทั่งกลุ่มก้อนที่ไม่ปะติดปะต่อค่อยๆก่อรูปร่างขึ้นเป็นภาพ และแปลเป็นประโยคคำพูด สมองจึงค่อยสั่งการให้ขากรรไกรและลิ้นมันขยับตาม ทั้งหมดนั่นใช้เวลากว่า ห้านาที จึงสำเร็จ
"ท่าน น่า กิน"
เวสต์แทบจะปรี่เข้าไปซัดมูให้กระเด็น เมื่อเขาพูดประโยคนี้แล้วจ้องผมตาเป็นประกาย
แต่คำตอบนี้ทำให้ผมนึกถึงคำตอบของผมเองในตอนนั้น แล้วแอบขำ ที่ท่านไนท์อมยิ้มก็เพราะมันน่าเอ็นดูแบบนี้หรือเปล่า แล้วผมพูดแบบนั้นออกไป เพราะอะไรนะ?
"ผมน่ากินยังไงเรอะ? หือ"
มูนิ่งไป พยายามค้นหาคำตอบ กรอกตาไปรอบๆ ขมวดคิ้วเข้าออกหลายสิบครั้ง นานจนรากจะงอกแล้ว
"เพราะท่านน่าจะอร่อย"
ความคิดก็เรียบง่ายเป็นเส้นตรงเสียจนน่ารัก แถมยังรู้จักเอาคำศัพท์ที่เพิ่งได้ยินมาใช้ แม้มันจะโง่และเชื่องช้าแต่ไหวพริบมันไม่ได้แย่
ผมหยุดหัวเราะไม่ได้เลย
เทียบกับความคิดยุ่งเหยิงของเบต้าแล้ว ผมชอบแบบนี้มากกว่า อาจเพราะมันทำให้ผมนึกถึงตัวเองในอดีต
"ท่านนิก" เวสต์ที่ยืนดูมานานด้วยความอดทน ในที่สุดก็หาจังหวะแทรกประเด็นเข้ามาได้
"ให้ประชากรของดาวอื่น มีจำนวนเพิ่มขึ้นบนดาวของเราไม่ใช่สิ่งที่ดี และอีกอย่าง ประชากรของดาวออลเรียยิ่งไม่ใช่ตัวเลือกที่สมควร ท่านนิก โปรดทบทวนอีกครั้งหนึ่ง"
อะไรนะ??
"นายหมายถึงอะไร?"
"ข้าน้อยย่อมพูดถึงการดำรงเผ่าพันธ์ุ"
หืม? เห็นหน้างงๆของผม เวสต์ก็ถอนใจ
"ท่านนิก ท่านรู้หรือไม่ว่าการเพิ่มจำนวนประชากรทำได้อย่างไรบ้าง"
"ไม่ใช่สร้างขึ้นมาเลยเรอะ?" ก็ในเมื่ออัลฟ่าสามารถเสกทุกอย่างในดาวได้ดังใจนึกขนาดนี้
เวสต์ส่ายหน้า
"การดำรงเผ่าพันธ์มีอยู่สองวิธีขอรับ หนึ่งคือการเพิ่มจำนวนประชากร วิธีนี้จะได้ประชากรที่เหมือนเดิมออกมา ทั้งโอเมก้าและเบต้าจะสามารถช่วยท่านดำรงเผ่าพันธ์ุด้วยวิธีนี้ แต่วิธีที่สอง ซึ่งมีแค่อัลฟ่าของดวงดาวเท่านั้นที่ทำได้ คือการดัดแปลง
รหัสพันธุกรรม เพื่อให้เกิดวิวัฒนาการ การทำเช่นนั้นจะสามารถบอกได้ว่าหน้าตาหรือคุณสมบัติของชีวิตนั่นเมื่อเกิดมาเป็นอย่างไร แต่จะกำเนิดออกมาได้หรือไม่ กลับขึ้นอยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้าขอรับ"
ทั้งที่สามารถสร้างดินฟ้าอากาศได้ตามใจอยาก แต่อัลฟ่ากลับไม่อาจทำให้การมีชีวิตเกิดขึ้นได้เอง ทุกอย่างต้องดำเนินผ่านกระบวนการที่กำหนด และแม้ผ่านกระบวนการแล้ว การสร้างบางครั้งก็ไม่สำเร็จอย่างนั้นเรอะ?
"ส่วนคู่หรือผู้ร่วมกระบวนการที่ว่านั้น อัลฟ่าจะเลือกใครก็ได้ สำหรับประชากรในดวงดาวแล้วถือเป็นเกียรติสูงสุดของคนคนนั้นและตระกูล อัลฟ่าจะประทานชื่อให้คนคนนั้นขอรับ"
ผมเบิกตากว้าง เริ่มเข้าใจอะไรๆมากขึ้น มีบางสิ่งที่เส้นด้ายของพระเจ้าไม่อนุญาตให้อัลฟ่าทำได้สินะ มิน่าพวกเขาถึงตกใจกันที่ผมตั้งชื่อให้กับมู เหมือนที่ท่านไนท์ตั้งชื่อให้ผม
การสร้างประชากรหน้าใหม่ที่มีพันธุกรรมพัฒนาจากเดิม มีโอกาสได้ประชากรที่มีคุณภาพมากกว่าการให้เบต้าหรือโอเมก้าดำรงเผ่าพันธ์ุกันเองและออกลูกหลานที่หน้าตาพันธุกรรมเหมือนๆเดิมสินะ
ผมพอจะเข้าใจล่ะ แต่ปัญหาน่ะมีอยู่ว่า...
มันต้องทำยังไงเรอะ? ผมทำไม่เป็นหรอกนะ ไอ้กระบวนการที่ว่าเนี่ย ไหนใครบอกว่าอัลฟ่าจะมีสัญชาตญาณไง สร้างลูกหลานยังไง ดำรงเผ่าพันธ์ยังไง ท่านไนท์ไม่เห็นเคยบอกผมเลย
แล้วถ้าผมไม่ลงมือ ก็จะไม่มีลูกหลานกันใช่หรือเปล่า ไม่สิมีได้ ปล่อยให้เบต้าโอเมก้าขยายพันธุ์กันเองก็จบ แค่ไม่ต้องมีพันธ์ุใหม่ออกมาเท่านั้นเอง
"การดำรงเผ่าพันธ์ุของอัลฟ่ามีความสำคัญมาก เพราะเป็นการแก้ไข ระดับเซลล์ ระดับดีเอนเอ เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เผ่าพันธุ์มีการพัฒนาขึ้นไล่ทันดวงดาวอื่นๆ"
เหมือนเวสต์จะรู้ว่าผมคิดอะไรนะ ถึงได้ดักคอแบบนี้ แต่ก็ไอ้ขั้นตอนนี้แหละที่ผมไม่รู้ว่าทำอย่างไร
"แต่ว่าท่านไนท์ก็ไม่ได้บอกผมว่าไอ้ขั้นตอนนี้มันทำยังไงนะ แล้วผมจะไปขยายเผ่าพันธ์ุให้ใครได้ล่ะ"
ผมตอบตรงๆ คราวนี้เป็นสองเบต้าที่ทำหน้าตกตะลึง
"เอ่อ ไม่ได้บอก หรือ ทำอะไรให้ดูเลยเรอะ?" อีสต์ถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ
"อืม" ผมส่ายหน้า "ถ้าท่านไนท์ทำผมจะไม่ท้องไปแล้วเรอะ ด้วยกระบวนการดำรงเผ่าพันธ์ุอะไรนั่น"
"…"
อันนี้ทั้งสองคนคงลืมนึกไปจริงๆ หรือพวกเขาแค่นึกว่าท่านไนท์ทำแล้ว แต่ไม่ประสบความสำเร็จล่ะ
แล้วแบบนี้ผมควรทำยังไงต่อไป ในห้องสมุดจะมีข้อมูลพวกนี้บ้างมั้ย? พวกกระทู้ถามตอบแบบ จะเป็นอัลฟ่าต้องดำรงเผ่าพันธ์ยังไงเรอะครับ ไม่มีบ้างเรอะ ทำไมไม่มีใครคิดเขียนไว้ให้อัลฟ่ารุ่นหลังบ้างเลยล่ะ ไม่กลัวสูญพันธ์ุในยุคที่อัลฟ่าไม่เป็นงานอย่างผมบ้างหรือไง
เห็นผมทำหน้ายุ่งกลุ้มใจ อีสต์ก็เอ่ยปลอบโยน
"เอาหน่าท่านนิก บางทีสัญชาตญาณอาจจะพาไปก็ได้ ถ้าท่านเป็นอัลฟ่ายังไงก็ทำได้แหละ เพียงแค่ต้องเลือกคืนแรกให้ถูกคนเท่านั้น อะแฮ่ม โดยเฉพาะถ้าเป็นระดับเบต้าขึ้นไปก็จะดีที่สุด เพราะในหลักสูตรพวกเราน่ะ ได้เรียนรู้กระบวนการขั้นพื้นฐานมาแล้ว ส่วนที่ท่านนิกทำก็คือการต่อยอด...ตรงจุดนั้น"
พูดอะไรเยิ่นยาวน่ะ สรุปก็คือให้ผมหาใครสักคนมาลองหาขั้นตอนที่ว่าก็พอแล้วใช่มั้ย?
ผมหันไปทางโอเมก้าที่นั่งกินข้าวตาแป๋ว
"งั้นมูก็ได้นะ"
"ไม่ได้!!"
เป็นครั้งแรกที่เวสต์กับอีสต์มีความเห็นเหมือนกันและแสดงความเห็นพร้อมกันจนน่าตกใจ
"ทำไมไม่ได้ล่ะ?"
มูออกจะน่ารักไม่เป็นพิษเป็นภัยขนาดนี้ คงช่วยให้ผมรู้สึกปลอดภัยในคืนแรกสุดๆ ไม่ต้องกลัวทำผิดท่าแล้วจะหน้าแตกอะไรแบบนั้น
"ท่านนิก อย่างน้อยก็ควรเป็นประชากรของดาวเรา หรือถ้าดีที่สุดควรเป็นระดับเบต้าขึ้นไป...โปรดพิจารณาใหม่เถิดท่านนิก เอาแบบใกล้ๆตัวแถวนี้ก็ได้นะขอรับบบ"
อีสต์กล่าวอย่างนุ่มนวล ฉีกยิ้มแบบเต็มใจบริการ แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงห้ามคนต่างด้าวล่ะ ในเมื่อถ้าเทียบกันดีๆ ผมเองก็เป็นคนต่างด้าวด้วยเหมือนกันนะ
"ชาวดาวออลเรียที่ล่มสลาย อาจจะมีพลังของแม็กซิมัสเหลืออยู่ก็ได้นะ ที่ท่านไนท์พามูมาก็เพราะว่าต้องการจะสร้างเผ่าพันธ์ุที่แข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เรอะ"
ผมควรจะสืบทอดเจตนารมณ์ของท่านไนท์ เพราะงั้นพวกนายเลิกขัดคอผมได้แล้ว
อีสต์เลิกโต้เถียง ส่วนเวสต์ที่เอ่ยเรียบๆด้วยวาจาคมกริบ
"ท่านยังไม่จำเป็นต้องคิดไปถึงขั้นนั้นหรอกท่านนิก..."
"หมายความว่าไง"
"อย่างท่านน่ะขอแค่ให้ผ่านคืนแรกไปได้ก็นับว่าช่วยเหลือดาวของเรามากพอแล้ว"
คำพูดนี้เหมือนหมัดตรงสวนเข้าหน้าผมจังๆเลย ดูแคลนกันสุดๆจนผมนี่รู้สึกว่าถูกท้าทาย
"นายคิดว่าผมจะทำเรื่องง่ายๆแบบนี้ไม่ได้เรอะ"
"แล้วท่านทำได้?"
"ผมจะทำให้ดู"
ผมเอ่ยจบก็ยืนจ้องตอบด้วยแววตามุ่งมั่นยืนต้านทานคลื่นลมกรรโชกที่พัดออกมาจากด้านหลังเวสต์อย่างไม่หวั่นเกรง
"นั่นสิๆ ข้าน้อยว่าก็ไม่ได้เสียหายอะไรนะ ถ้าท่านนิกอยากจะลอง" อีสต์ที่หันหางเสือเร็วรีบเสริมอย่างเอาใจเต็มที่ ยิ้มกว้าง แต่เมื่อโดนสายตาเฉือดเฉือนของเบต้าอันดับหนึ่งเข้าไป เขาก็รีบหุบยิ้มทันที แล้วรีบไปหลบอยู่หลังผม
ฮึ่ม ผมยังไม่ยอมแพ้หรอก ผมจะเลือกมู ผมคืออัลฟ่า ใครจะทำไมผมได้? ผมก็อยากเห็นมหาดเล็กอันดับหนึ่งนี่ลองดีเหมือนกันนะ
แต่เวสต์ทอดถอนใจออกมาในที่สุด ใบหน้าหล่อเหลาดังรูปสลักของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"ท่านจะทำอะไรก็ตามประสงค์ของท่านเถิด ท่านนิก แต่โปรดอย่าลืมว่า จักรพรรดิอาเบลจะเสด็จมาในอีกสองวันแล้ว"
เมื่อเห็นว่าขัดผมไม่ได้ ก็ชิงเปลี่ยนเป็นเรื่องอันตรายเพื่อมาขู่ขวัญผมแทนงั้นเรอะ จะบอกว่านี่ไม่ใช่เวลามาสนใจนักโทษสินะ
"ผมรู้แล้ว งั้นนายก็เป็นคนรับผิดชอบเตรียมการต้อนรับให้ดีล่ะ ผมจะไปฝึกบทเรียนอัลฟ่าอื่นๆในวันพรุ่งนี้"
อุ เวสต์โดนไล่ซะด้วย อีสต์เกือบหลุดยิ้มออกมา แต่พอโดนคลื่นอำมหิตที่แผ่ออกมา เขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่างจนยิ้มเย้ยไม่ออก ได้แต่หลบอยู่ด้านหลังผมจนเวสต์ขอตัวลาออกไป
"อ่า ถ้าหมดเรื่องหมดราวแล้ว งั้นข้าน้อยก็ขอตัวก่อนด้วยคนนะขอรับบ ท่านนิก"
 อีสต์รีบเอ่ย แล้วรีบร่อนหนีไปในทางตรงกันข้ามกับเวสต์ แต่พอนึกได้ว่าตัวเองมีหน้าที่จัดการเก็บกวาดคุก ก็ทำหน้าเหมือนกลืนของขม สะอื้นไห้ก่อนจะเลี้ยวไปทางเดียวกับเวสต์อยู่ดี
ผมส่ายหน้า มองเบต้าแต่ละคนที่เริ่มเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วเหนื่อยใจ นี่ผมคิดถูกหรือเปล่านะที่ไม่ประทับตราพวกเขา
สักวันหนึ่งอาจจะมีปัญหาอย่างที่เวสต์เตือน อาจจะกลายเป็นแบบแม็กซิมัสในบทเรียน
แต่ผมน่ะ...
"มู ไปนอนกันเถอะ"
โอเมก้าตัวน้อยทำสีหน้าเบิกบาน แล้วก็ม้วนตัวกลม ทำท่าจะนอนตรงพื้นทันที
"ไปนอนบนเตียงนั่นสิ" ผมต้องชี้นิ้วสั่ง มันจึงจะปีนขึ้นไปบนเตียง แล้วซุกร่างเข้าไปในผ้าห่ม
นิ่ม สบาย นอน..
ความคิดทั้งหมดของมูหยุดไปเมื่อมันเข้านิทรา โอเมก้าชั้นต่ำสุดก็เป็นเช่นนี้ มันไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่เติมแต่งสิ่งใด
ไม่มีความหวาดกลัว ไม่กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ถ้าผมเป็นคนเถื่อน มันคง...
ถ้าท่านไนท์เป็นคนเถื่อน ผมเองก็คง...
ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงวันนั้นที่ไม่สามารถรู้สึกได้ว่า เนบิวล่าบนท้องฟ้าที่ถูกชี้ให้ดูนั้น 'สวยงาม' แค่ไหน ผมทำได้เพียงแค่พยายามจ้องแสงตรงนั่นและจดจำไว้เท่านั้นเอง
"สักวันหนึ่งผมอยากให้นายได้เห็น ท้องฟ้าอย่างที่ผมได้เห็นในวันนี้จริงๆ มู" ผมเอ่ยพลางยกสองมือขึ้นเหมือนจะโอบท้องฟ้าเอาไว้
"...ว่ามันงดงามแค่ไหน"
มูผงกหัวปรือตาขึ้นมองตามผมไป และมันก็ทำเหมือนที่ตอนนั้นผมทำ
คือพยายามจดจำจุดแสงบนผ้าสีดำเอาไว้เท่านั้นเอง