เรื่องที่ 3 โบราณสถานแบบนี้พี่ลาขาด
ตอนที่ 1
ยังคงเป็นท้องฟ้าสวยสดใสไร้เมฆหมอกบดบังทัศนียภาพกว้างไกลสุดสายตา นกสีสันสวยงามมองมายังสิ่งมีชีวิตไร้ปีกที่ไม่รู้ว่าทำไมมาลอยอยู่บนฟ้าได้อย่างแปลกใจ แน่นอนว่าผู้ไร้ปีกเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมส่งมาแบบลอยฟ้าแบบนี้ ยืนบนพื้นแต่แรกมันไม่น่าจดจำหรือไง พื้นดินใกล้เข้ามาทุกขณะเพื่อกันการกระแทกพื้นจินตกชจึงตวัดมือออกไป เปิดใช้สะบั้นสุญญากาศเต็มพิกัด ให้เกิดแรงลมชะลอการตก ทว่ายามนี้ทักษะของเขาพัฒนาแบบก้าวกระโดดไปแล้วพอใช้ออกมาเต็มแรงจึงเกิดพลังฟาดฟันร้ายแรงสู่เบื้องล่างซึ่งไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตบางฝูงใช้สีพรางกายซุ่มจู่โจมคนกลุ่มหนึ่งอยู่พอดี
ตูมใหญ่แบบกวาดเรียบแถมพื้นเป็นแอ่งกว้างอีกต่างหาก ส่วนคนทำแอ่งลงสู่พื้นด้วยท่ายืนอย่างมั่นคง คะแนนเต็มสิบ
"จะ เจ้า ลงมาจากไหนกัน?" คนถามเงยหน้ามองฟ้าหลังฝุ่นควันจางลง ไม่มีสิ่งใดให้คิดได้ว่าคนที่ลงสู่พื้นขี่สิ่งใดมาสักอย่าง
"พลังกวาดล้างอะไรขนาดนี้" อีกคนยกมองมือกุมอกเก็บความตื่นตระหนกไม่อยู่
"เผ่าบีสท์มีพลังขนาดนี้เชียวหรือ?" หญิงกลางคนหนึ่งเดียวตะลึงงันจนปล่อยไม้เท้าหลุดจากมือ
อย่าว่าแต่สามคนนั้นตะลึงเลยจินตกชเองก็อึ้ง พื้นที่ลงมามีเศษซากเขา เขี้ยว กระดูก ชิ้นใหญ่โตเท่าตัวเขาเลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้เจ้าของสิ่งเหล่านี้เละจนจำสภาพเก่าไม่ได้แล้ว
"ร่างนี้เป็นใครกัน ทำไมพลังทำลายมากมายแบบนี้" บ่นกับตนเองเบาๆ เสียงรายงานดังขึ้นในหัวทันที
[ชื่อ ซีวิลล์ เผ่าบีสท์ เพศชาย สายพันธุ์แทสมาเนีย ความบ้าระห่ำเต็มสิบ สติน้อยนิดพลังอ่อนด้อย ถูกไล่ออกจากถิ่นฐานเพราะมีเรื่องวิวาทไปทั่ว ลักษณะจัดว่าอัปลักษณ์ในสายตาชาวบีสท์ทุกเผ่าเนื่องจาก ฟันทื่อ เขี้ยวเกไม่เป็นระเบียบเสียงคำรามแหบแห้งไร้พลัง ขนสากหยาบกระด้าง เตี้ยกว่ามาตรฐานสิบสองนิ้ว]
เอาละฉันรู้แล้วว่าร่างนี้เป็นใคร ว่าแต่ทำไมมันไปลอยฟ้าจนตกลงมาที่นี่ได้ล่ะ?
เปิดอ่านเนื้อหานิยายแบบเร่งด่วน
ซีวิลล์ถูกไล่ออกจากเผ่าเพราะนิสัยเกะกะระรานสมองน้อยไร้ความคิด ก่อเรื่องจนเผ่าใกล้เคียงยื่นคำขาดถ้าไม่ไล่ออกไปอาจลงมือฆ่าทิ้งให้เอง เจ้าตัวเดินทางออกมาก็มีเรื่องไปทั่วจากความฉลาดทางอารมณ์ต่ำที่ไปลอยอยู่บนฟ้าเพราะโดนจอมเวทคนหนึ่งวาร์ปส่งให้ไปตายไกลๆ หลังจากมีเรื่องกัน ซึ่งนั้นทำให้ซีวิลล์จบชีวิตไปแล้วจริงๆ จินตกชจึงเข้ามาแทนที่ โลกนี้ผู้ใช้เวทมนต์ได้ยิ่งใหญ่ที่สุด ความสามารถอื่นสำคัญรองลงมา ต่อให้มีพลังต่อสู้และฝีมือล้ำเลิศแค่ไหนก็ยังต่ำชั้นว่าคนที่ใช้เวทมนต์ได้อยู่ดี ส่วนอาชีพที่ได้รับความนิยมที่สุดคือนักผจญภัย มีกิลด์ต่างๆ มากมาย มีสมาคมนักผจญภัยประจำทวีปให้มารับงาน มีการจัดอันดับและการแข่งขันระหว่างกิลด์ในการบุกโบราณสถานเก็บของมีค่า แน่นอนว่าตามโบราณสถานย่อมมียามเฝ้า ยามเฝ้าแต่ละที่เป็นสิ่งมีชีวิตอันตรายร้ายแรงทั้งนั้น การบุกโบราณสถานทุกที่มีความเสี่ยงแต่คุ้มค่าต่อการลงทุน พระเอกเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคอะไรที่เขาต้องการล้วนเอามาได้ทั้งนั้น ไม่มียามเฝ้าโบราณสถานตนใดหยุดเขาได้ พบกับนางเอกที่ป่วยเป็นโรคร้ายต้องใช้ยาวิเศษในโบราณสถานที่อันตรายที่สุดในโลกรักษา และพระเอกก็ไปถล่มเสียแทบหายไปจากแผนที่ได้ยาได้สมบัติกองเท่าภูเขากลับไป ช่วยนางเอกจบแบบแฮปปี้
สรุปเจ้าคนมหาโกงก็คือพระเอกอยู่ดี
จินตกชไหวไหล่อย่างเข้าใจแต่หมั่นไส้เหลือจะกล่าว ส่วนสามคนที่เห็นอยู่นั่นก็เป็นนักผจญภัยระดับล่างพบเจอได้ทั่วไป ราคาค่าตัวถูก รับงานง่ายๆ ประมาณหาของตามสถานที่มีมอนสเตอร์พลังต่ำ กำจัดมอสเตอร์ขนาดเล็กคุ้มกันคนเดินทาง ต่อยตีพวกโจรกระจอก ถ้าโจรมีระดับก็ดับเองนั่นแหละ
ทางนี้ตัวประกอบ ทางนั้นก็ตัวประกอบเช่นกันฉะนั้นดีกันไว้ไม่เสียหายหรอกน่า
"สวัสดีพวกท่าน นี่ที่ไหนพอรู้ไหม?" จินตกชโปรยยิ้มพิมพ์ใจ ทว่าหน้าตาตอนนี้มันไม่ต่างจากแสยะโชว์เขี้ยวเตรียมงับคอชาวบ้าน ทำทั้งสามผงะเฮือกแล้วตั้งท่าพร้อมทุ่มพลังทุกอย่างใส่ถ้ามีการจู่โจม
"ที่นี่คือหมู่บ้านปอนเชที่มีมอนสเตอร์บุกเข้ามาก่อกวน พวกฉันรับงานมากวาดล้างพวกมันแล้ว... เจ้าก็ตกลงมา" ลุงผมสีน้ำตาลแดงถือดาบอย่างระมัดระวัง สองตาจับจ้องเผ่าบีสท์เขม็ง
"เจ้าเป็นใคร มาจากไหน?" อีกหนึ่งลุงใช้ดาบเช่นกัน
"ฉันโดนจอมเวทคนหนึ่งโยนมากะให้มาตายไกลๆ น่ะ แต่มาไกลแค่ไหนไม่รู้นะไม่รู้ว่าหมู่บ้านปอนเชห่างจากเมืองที่ฉันโดนโยนมาแค่ไหน ว่าแต่ไหนล่ะพวกมอนสเตอร์ที่พวกท่านมากำจัด" เหลียวมองไปทั่วบริเวณเจอแค่กระดูกกับเขาสัตว์แตกหักชิ้นใหญ่เกลื่อนไปทั่ว
สามมือชี้มายังพวกแตกหักรอบตัวบีสท์ขี้ริ้ว "นั่นแหละ เจ้าถล่มพวกมันจนเหลือแค่เท่าที่เห็นแล้ว"
จินตกชกวาดตามองอีกครั้ง "เป็นตัวที่ค่อนข้างใหญ่ตัวหนึ่งสินะ" พยักหน้าอย่างพอใจผลงานสะบั้นสุญญากาศในยามนี้
"ตัวใหญ่กว่ารถม้าสามเท่าและไม่ใช่ตัวเดียว" บีสท์ขี้ริ้วเอียงคออย่างฉงน "หนึ่งฝูง สิบสี่ตัว เละหมดในการทำลายครั้งเดียวของเจ้า"
ในหัวจินตกชมีภาพรถม้าสิบสี่คั้นจอดรวมกันแล้วเกิดระเบิดกระจายจนเหลือแต่ซากเล็กน้อย... ต้องเป็นระเบิดที่รุนแรงแค่ไหนถึงทำให้เหลือเศษซากเพียงเล็กน้อยเท่านี้
ทักษะฉันพัฒนาไปขนาดไหนเนี่ย อาจารย์กังจวี้ขอบพระคุณมากค่ะ
"ฉันว่าพวกมันโดนกำจัดหมดแล้วแบบนี้ก็ดีไม่ใช่หรือ พวกท่านสามารถไปรับเงินค่าจ้างได้แล้วด้วย ไม่เหนื่อยแล้วยังได้ค่าจ้างดีแล้วๆ" แม้ไม่รู้ว่าพวกที่โดนตนส่งไปเกิดใหม่หมดแล้วคือมอนสเตอร์อะไร ประเมินสามคนนี้จากสายตาแล้วคาดว่างานนี้ไม่น่ายากมากเท่าใด ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ตัวใหญ่แต่พลังติดลบก็ไม่มีอะไรน่ากลัว
ทั้งสามคนมองหน้ากันครู่หนึ่ง "จริงของเจ้า ลำพังพวกฉันสามคนคงไม่สามารถกำจัดมอนสเตอร์พวกนี้ได้แต่แรกแล้ว ตามตรงแล้วคงต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยกำจัดพวกมันทั้งหมด" ลุงผมสีน้ำตาลแดงยกมือลูบหน้า "ฉันชื่อนาธาน ส่วนสองคนนี้เพื่อนที่คบกันมานาน พินเดอร์กับลูอิซ"
"ฉันซีวิลล์ เป็นบีสท์สายพันธุ์แทสมาเนีย" ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ทำทั้งสามคนอึ้งแทบเบนหน้าหนีพลังทำลายสายตาไม่ทัน
"ขอโทษเถอะนะ อย่าหาว่าฉันปากเสียเลย ทำไมสภาพเจ้ามันแย่มากแบบนั้น หรือเจ้าเคยบาดเจ็บหนักมาก่อน" ลูอิซจับจ้องราวกำลังตรวจดูว่าบีสท์ขี้ริ้วตนนี้บาดเจ็บอยู่หรือเปล่าแล้วเบ้หน้าหนีไปปิดตาอีกครั้ง
"สภาพนี้ฉันเป็นมาแต่เกิดแล้ว และเพราะเป็นแบบนี้เลยค่อนข้างเป็นที่รังเกียจของคนส่วนมากนั่นแหละ แต่ฉันไม่สนล่ะ หน้าก็หน้าฉันแต่ไม่รู้ทำไมมันไปหนักหัวชาวบ้านเสียอย่างนั้น" ส่ายหน้าดุกดิกราวเบื่อพวกมองแต่ภายนอกที่เจอมาเยอะจนนับไม่ถ้วน
"ว่าแต่เจ้ามีเรื่องกับจอมเวทท่านไหนมาหรือ?" นาธานตรวจดูว่าชิ้นส่วนมอนสเตอร์มากมายพวกนี้เก็บกลับไปขายได้บ้างหรือเปล่า
"ไม่รู้จักหรอก เขาไม่พอใจหน้าตาฉันเลยใช้เวทส่งไปบนฟ้าให้ตกลงมาตาย แต่บังเอิญว่าฉันมีฝีมือพอตัวเลยยังอยู่ดีนี่แหละ" หัวเราะแล้วยกมือเสยขนแสนแห้งสากบนหน้าผาก
กระด้างมือเป็นบ้า อยากได้แชมพูขนสวยสักขวดแล้วสิ
"พวกผู้ใช้เวทก็แบบนั้นแหละ อ๊ะ ข้าไม่ได้รวมเจ้าด้วยหรอกนะ ลูอิซ!" โดนสายตาพิฆาตจากจอมเวทหนึ่งเดียวในกลุ่มพุ่งใส่เสียพินเดอร์ต้องรีบยกเขามอนสเตอร์ขึ้นมากันอย่างไว นาธานกับจินตกชหลุดหัวเราะพรืดใหญ่
"พวกท่านเก็บของพวกนี้ทำไมหรือ?" จินตกชหยิบกระดูกชิ้นใหญ่เท่าตัวเขาขึ้นจากพื้นมากวาดตาดูอย่างพิจารณา
ทั้งสามคนอ้าปากค้างไปเลย ต่างคิดขึ้นมาเหมือนกันว่าบีสท์ร่างเท่าคนธรรมดาทำไมแรงเยอะขนาดนั้น ที่เคยเจอมาแรงเยอะก็จริงแต่ต้องรูปร่างสูงใหญ่กว่านี้สองเท่า
"ชิ้นส่วนพวกนี้ขายได้ทั้งนั้น ยิ่งกระดูกมอนสเตอร์ระดับสูงยิ่งราคาแพง ถ้าขนไปทั้งหมดได้พวกฉันคงมีเงินส่งกลับไปที่หมู่บ้านให้ผ่านฤดูหนาวไปได้ไม่ยากแน่เลย" นาธานจับมากองรวมกันแล้วเอาเชือกมัด แค่นั้นก็ทำลุงแกหอบตัวโยนแล้ว
"ส่งเงินกลับไปหมู่บ้าน?" รื้อค้นในเนื้อเรื่องแล้วไม่มีเหตุผลตรงนี้ในเรื่องนี่นา ทั้งสามคนมองหน้ากันเหมือนเมื่อครู่เผลอหลุดปากออกไปตอนนี้เลยไม่รู้ว่าควรบอกต่อไหม ทว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วส่งสายตาอยากรู้มากมาย
"หมู่บ้านของพวกฉันตั้งอยู่ในแดนกันดารพืชผลใดๆ แทบไม่มีแต่ก็ไม่สามารถย้ายออกจากหมู่บ้านได้เพราะทุกคนป่วยจากคำสาป ถ้าไปที่ใดจะทำให้ที่นั้นพบกับความวิบัติ ชาวบ้านทั้งหมดจึงถูกจอมเวทของราชาใช้แผ่นดินนั้นกักขังไว้ต้องการให้ทั้งหมดตายไปตามธรรมชาติโดยไม่มีผู้ใดรู้ ฉันสามคนเป็นคนที่ออกไปไปทำงานนอกหมู่บ้านเลยไม่ต้องคำสาป พวกฉันจึงมาเป็นนักผจญภัยเพื่อหาเงินซื้อยาซื้ออาหารส่งกลับไปยังหมู่บ้าน รวมทั้งตามหาวิธีการล้างคำสาปซึ่งข่าวสารพวกนี้เป็นนักผจญภัยหาได้มากกว่าคนธรรมดาหลายเท่า"
"มันก็เสี่ยงน่าดูแหละนะเพราะพวกฉันฝีมือธรรมดามาก ครั้งนี้พวกฉันพลาดรับงานมาแบบไม่พิจารณาให้ดีเกือบตายทั้งหมดแล้ว ขอบคุณเจ้ามาก" ลูอิซค้อมหัวให้จินตกชหลบแวบไปด้านข้าง
วัยขนาดนี้ยังต้องทำงานเสี่ยงตายแบบนี้ไม่ไหวนะคุณคนเขียน
"แล้วพวกท่านต้องการเบ๊สักคนไหมล่ะ ฉันรับรองว่าเบ๊คนนี้ราคาถูกมาก ขอแค่พาฉันไปลงทะเบียนนักผจญภัยด้วยแค่นี้จะไม่คิดค่าจ้างใดตลอดหนึ่งปี ใช้ได้ตามชอบเลย" ใจหนึ่งอยากช่วยทั้งสาม อีกใจโอกาสตามหาแพรร์สโตนตามโบราณสถานกับคนมีประสบการณ์ปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด
การเสนอตัวของบีสท์ขี้ริ้วทำทั้งสามอึ้งไปครู่ใหญ่ "เก่งกาจอย่างเจ้าเนี่ยนะจะมาเป็นเบ๊ให้พวกฉัน" นาธานไม่เชื่อเด็ดๆ
"ก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้น ว่าแต่ไม่เอาหรือ?" เปิดขายอย่างลดราคาขั้นสุดแล้วด้วยนะ
"พวกฉันรับแค่งานเล็กๆ เท่านั้น ไม่ต้องให้ระดับเจ้ามาเป็นเบ๊หรอก ตามตรงกลัว" พินเดอร์ส่ายหน้ารัวเร็ว พลังขนาดนั้นเกิดไม่พอใจพวกเขาขึ้นมาได้กลายเป็นคนสาบสูญไม่รู้ตัวได้พอดีสิ
"ตอนนี้ฉันว่างมากเลยนะ ไม่สนใจสักหน่อยจริงหรือ" พยายามแผ่ออร่าเป็นมิตร เลี้ยงง่ายใช้งานง่ายใส่ทั้งสาม
"หนึ่งปีเจ้าไม่คิดค่าจ้างจริงนะ" ลูอิซยอมรับว่ายังกลัวทว่าท่าทางซีวิลล์ไม่เหมือนคนที่กำลังโกหกพวกเธอ
"แน่นอน แต่ต้องให้ฉันได้เป็นนักผจญภัยก่อนนะ แล้วจะไปไหนทำอะไรก็ได้เลย" จินตกชคิดว่าหนึ่งปีคงพอกับการเก็บความรู้จำเป็นในเรื่องนี้
แม้ทั้งสามยังกังขาเล็กน้อยทว่าก็ยอมตกลงจนได้
"เช่นนั้นเจ้ามาช่วยขนกระดูกกับเขามอนสเตอร์พวกนี้กลับเข้าเมืองด้วยสิ" ตอนนี้นาธานมัดได้หลายกองโตล่ะ
"ได้เลย"
อินจัน ฉันมีเรื่องรบกวนหน่อย
'โฮสต์...'
ทำไมเสียงอ่อยแบบนั้นล่ะ หรือป่วย แต่ระบบไม่น่าป่วยได้นี่นา
'คือว่า เกิดความผิดพลาดขึ้นทำให้โฮสต์เข้าไปในช่วงเวลาก่อนพระเอกเกิดสิบปี ฉะนั้นในสิบปีนี้ไม่ว่าตามหาแพรร์สโตนที่ไหนก็ไม่สามารถหาเจอได้เพราะเนื้อเรื่องยังไม่มีการเคลื่อนไหว ต้องอีกสิบปีถึงมีข่าวแพรร์สโตน...'
อินจันเอาฉันกลับไปที่แดนเมฆเดี๋ยวนี้เลยได้ไหม
'โฮสต์จะกลับมาทำไมหรือ?'
แค่อยากรู้ว่าสะบั้นสุญญากาศเต็มกำลังจะฟาดไปถึงฐานระบบได้หรือไม่เท่านั้นเอง
'โฮสต์เรียกระบบมาทำไมหรือ มีธุระใช่ไหมล่ะ บอกมาเลยระบบพร้อมซัพพอร์ตทุกประการ!'เสียงสั่นเสียงแตกเลยนั่น 'จริงๆนะ คุณต้องการสิ่งใดระบบจัดหาได้ทั้งหมดแน่นอน'
จินตกชทบต้นทบดอกไว้ในใจแล้ว รอให้เจอก่อนเถอะพ่อ(?) จะคิดทั้งหมดในครั้งเดียวเลย
มีกระเป๋ามิติถุงมิติเก็บของอะไรแบบนั้นบ้างไหม ไม่ก็คลังเก็บของส่วนตัวแบบเกมออนไลน์แบบนั้นน่ะ
'มีอยู่แล้วคุณต้องการกว้างขนาดไหนกำหนดได้เลย'
หน้าต่างโฮโลแกรมคลังเก็บของแบบเกมเด้งขึ้นตรงหน้าพื้นที่ระบุไว้คือหนึ่งพันลูกบาศก์เมตร และมีช่องปลีกย่อยให้เก็บของ
จะกว้างไปไหน คิดว่าฉันจะเก็บคฤหาสน์สักแห่งหรือไง
'ค่าคลังคือหนังสือสี่เรื่อง โฮสต์จะจ่ายเลยหรือไว้ก่อนก็ได้'
ว่าไงนะ ไม่ใช่ว่าใช้ฟรีหรอกหรือ
ข่มขู่แบบพร้อมกับไปฝังฐานระบบด้วยความเต็มใจยิ่ง
'โฮสต์ ถ้ารับไปฟรีจะใช้ได้แค่ในเรื่องนี้เท่านั้น แต่ถ้าจ่ายคลังนี้จะเป็นของคุณตลอดไปไม่ว่าอยู่ในเรื่องไหนก็เรียกใช้ได้ต่อให้ในเรื่องนั้นไม่มีเวทมนต์ก็ตาม' รีบอธิบายอย่างไว แถมใช้เสียงน่าสงสารอีกต่างหาก
จินตกชนิ่งคิดอึดใจหนึ่งแล้วพยักหน้า
ได้ จ่ายเลย แต่อย่าลืมว่าฉันชดเข้าบัญชีไว้แล้วสิบปีที่เสียเปล่านี้ อินจัน
'คลังนี้เป็นของโฮสต์แล้ว ขอให้อาละวาดให้สนุก ระบบต้องรีบกลับไปปิดปรับปรุงชั่วคราวแล้ว'
ตัดฟุบไปราวสัญญาณล่ม จินตกชแค่ไหวไหล่แล้วยิ้มอย่างชั่วร้าย
ทางนั้นเผ่นหนีไปแล้วบีสท์ขี้ริ้วจึงกลับสู่เรื่องตรงหน้า เขาเดินไปที่กองกระดูกยื่นมือไปแตะ "เก็บ" ทั้งหมดหายแวบแล้วไปปรากฏอยู่ในคลังสองช่องแยกเป็นกระดูกหนึ่งช่อง เขาหนึ่งช่อง
"เจ้ามีถุงมิติด้วยหรือ!?" พินเดอร์มองหาแต่ไม่เห็นอะไรที่น่าใช่จากตัวซีวิลล์สักอย่าง "เก็บไว้ไหนกัน"
หน้าจอลอยเด่นอยู่ตรงหน้าจินตกชทว่าคนในเรื่องนี้คงมองไม่เห็น เพราะไม่ใช่ของที่มีในเรื่อง
"เอาเป็นว่าฉันเก็บของได้เยอะละกัน เห็นไหมได้ฉันเป็นเบ๊มีแต่ได้กับได้นะ" พูดพลางสั่งปิดคลังเก็บของแล้วเพิ่งนึกได้ ถูกส่งมาก่อนพระเอกเกิดแล้วเนื้อเรื่องก่อนหน้าที่กำลังเจออยู่นี่คืออะไร ภาคแยกหรืออย่างไร?
สมาคมนักผจญภัยสาขาย่อยแม้ไม่ใหญ่โตราวปราสาทแต่ก็ไม่น้อยหน้าคฤหาสน์หรู นักผจญภัยหลายสิบคนเดินเข้าออกตลอดเวลา ก่อนจะหลบไปยืนแอบๆ ติดผนังเมื่อนักผจญภัยกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ทั้งกลุ่มเป็นผู้ใช้เวทระดับสูง แต่ละคนท่าทางหยิ่งจองหองไม่เห็นหัวใครแม้แต่เจ้าหน้าที่ในสมาคม
จินตกชมองสำรวจคนกลุ่มนั้นครู่หนึ่งลูอิซรีบดึงเจ้าตัวให้ตามมา "อย่ามองพวกเขาแบบนั้นเดี๋ยวได้โดนโยนขึ้นฟ้าอีกหรอก"
จินตกชอยากบอกว่าคนกลุ่มนั้นโยนเขาไม่ได้หรอกมีแต่เขานี่แหละจะส่งไปคุยกับไส้เดือนให้ "นี่เราจะไปต่อที่ไหนหรือ?" มองกระดานข่าวที่มีภารกิจมากมายติดอยู่หลังลูอิซลากเขาติดมือมา
"ไหนๆ ก็เป็นงานแรกของซีวิลล์นี่นา เลือกมาหนึ่งงานเลย"
"ฉันเลือกได้สินะ" ไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาทีกระตุกกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วดิ่งไปยังเจ้าหน้าที่รับลงทะเบียนภารกิจทันที ไวเกินทั้งสามห้ามทัน เพราะมัวแต่อ้าปากค้าง
"ไหวหรือภารกิจระดับโกลด์เชียวนะ" เจ้าหน้าที่เขม็งมองแวบหนึ่งแล้วเบนหน้าหนีอย่างไว "มอนสเตอร์พวกนี้อยู่กันเป็นฝูงใหญ่ เพราะงั้นภารกิจนี้ถึงถูกทิ้งไว้เป็นปีแล้ว ตอนนี้ที่นั่นคงกลายเป็นรังของมันไปแล้ว"
"ไม่เป็นไรพวกฉันไหว" จินตกชเห็นนอกจากเงินภารกิจจำนวนมหาศาลยังมีค่าหัวมอนสเตอร์พวกนี้ตามจำนวนที่กำจัดได้เพิ่มอีกอย่างด้วย อาจเป็นการบุ่มบ่ามเกินไปกับการทดสอบตนเองทว่าจินตกชอยากรู้ว่าระดับของตนตอนนี้ดีขึ้นกว่าเดิมแค่ไหนจากการปะทะกับราชาซอมบี้ครั้งแรก ถ้าไม่ไหวก็ขอให้ระบบช่วยสามคนนั้นหนีละกัน
ตลอดทางนาธาน พินเดอร์ ลูอิซราวคนวิญญาณออกจากร่างเดินตามบีสท์ขี้ริ้วราวการล่องลอยของผีอย่างไรอย่างนั้น ที่จริงสามารถซื้อรถม้ามาใช้ได้ทว่าจินตกชอยากเดินดูบ้านเมืองกับสภาพแวดล้อมในที่ต่างๆ ของนิยายเรื่องนี้เลยขอเดินชมให้ชุ่มปอดสักหน่อย
"ถ้าเราเดินกันช้าแบบนี้กว่าจะถึงที่หมายไม่ใช้เวลาเป็นเดือนหรือไง ใช้บริการทางเวทไหม?" หลังจากเดินดูจนไม่เหลืออะไรให้ดูแล้ว จินตกชชี้จึงไปยังสถานีบริการรับส่งด้วยเวท ราคาคิดตามระยะทาง
"ทางเวทมันแพงนะ" นาธานส่ายหน้ารัวเร็ว
"แต่เมื่อกี้ขายชิ้นส่วนที่เก็บมาได้เยอะเลยไม่ใช่หรือ" เหรียญทองกองมหึมาคาดว่าใช้ได้เกือบครึ่งปีเลยนั่นแหละ แน่นอนว่าก่อนออกเดินมาถึงนี่จินตกชลากทั้งสามเข้าร้านอุปกรณ์เวทซื้อถุงมิติเก็บเหรียญใบหนึ่ง ซึ่งกว่าทั้งสามจะยอมตัดใจควักเงินซื้อได้เสียเวลากล่อมพักใหญ่เลย ให้เก็บในคลังของเขานั้นได้หรอก แต่เพื่อความสบายใจให้พวกเขาเก็บเองดีกว่า
"นั่นต้องส่งกลับไปที่หมู่บ้าน" พินเดอร์ยอมเดินไกลๆ เพื่อลดค่าใช้จ่ายต่อให้ใช้เวลานานหน่อยก็ตาม
"ใช้ก่อนเถอะน่า เดี๋ยวก็ได้กลับมาอีกยี่สิบเท่าแล้ว" บีสท์ขี้ริ้วขยับมือขยับเท้าอย่างอยากออกไปดูโลกกว้างเร็วๆ เต็มทีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่แล้ว
ทั้งสามส่ายหน้าอย่างไรก็ไม่ยอมจ่ายราคาแพงเพื่อเดินทางเด็ดขาด อีกเหตุผลคือไม่อยากไปถึงที่หมายเร็วด้วย กลัวจนแทบวิ่งกลับไปที่สมาคมเพื่อยกเลิกสัญญาจ้างแม้ต้องจ่ายค่าเสียเวลาก็ตามเสียเดี๋ยวนี้แล้ว
จินตกชยกมือกดขมับ "จากหมู่บ้านปอนเช่ถึงบริเวณงานที่รับมาถ้าเดินทางเดือนหนึ่งคิดว่าค่ากินใช้ระหว่างทางมันถูกกว่าจ่ายค่าทางเวทเดินทางแวบเดียวงั้นหรือ ต่อให้ระหว่างทางไม่เข้าพักที่ไหนไม่ซื้ออาหารแล้วไปหากินเอาตามป่า จะไม่เจอมอนสเตอร์บ้างเลยใช่ไหม ไม่มีความเสี่ยงใดเลยว่างั้น" แม้จินตกชไม่เรื่องมากที่กินที่นอนหรือออกแรงเพิ่มทว่า อยากให้แต่ละงานเสร็จไวๆ นี่นา
"แต่... มันน่ากลัวนี่ พวกฉันอยากได้เวลาทำใจ เดี๋ยวนั่นเจ้าจะไปไหน!?" ลูอิซยังพูดไม่จบบีสท์ขี้ริ้วเดินไปตกลงราคากับจอมเวทที่ทางเวทแล้ว จากนั้นจ่ายด้วยเงินของซีวิลล์แทบหมดที่มีอยู่ตัดปัญหายืดเยื้อของสามคนนั้น
"ไปกันได้แล้ว กลุ่มอื่นเขาจะได้เดินทางบ้าง" เบ๊หัวหน้ากลุ่มพยักหน้าไปยังทางเวทที่เตรียมพร้อมให้อย่างรวดเร็ว
การเดินทางด้วยเวทข้ามมิติไม่ได้ตื่นใจเท่าที่คิด มันไม่ต่างกับตอนระบบส่งเขาเข้ามาในนิยาย ค่อนข้างนุ่มนวลกว่าด้วยซ้ำ ครั้นมาถึงปลายทางซึ่งเดินทางออกมาจากหมู่บ้านปลายทางเวทอีกสามชั่วโมงตรงหน้าคือฝูงมอนสเตอร์เกลื่อนพื้นที่ราวกำลังดูสารคดีสัตว์ป่าในทุ่งสวันน่า
กะคร่าวๆ ด้วยวิสัยทัศน์ระยะไกล น่าจะไม่ต่ำกว่าหมื่นตัว นี่คือเท่าที่เห็น แล้วยังตามโพงใต้ดินอีกล่ะ สงสัยต้องม้วนหางกลับไปอย่างไร้ยางอายแล้วสิฉัน


ตอนที่ 9
ยูเกรนมองๆ สมบัติของมังกรที่เกลื่อนพื้นครู่หนึ่งแล้วทิ้งเหรียญที่กอบมาเมื่อครู่ลงไปรวมด้วย เจ้าตัวก็ดูไม่ต้องการของชิ้นไหนของมังกรเช่นกัน นั่นยิ่งทำให้เจ้ามังกรแดงเฉาลงไปอีกระดับก่อนจะฟูมฟายงอแงเป็นที่น่าเท้ากระตุกมากมาย
"สมบัติของข้าไม่ได้ด้อยค่าไร้ราคาขนาดนั้นนะเว้ย เจ้าสองคนมาทำแบบนี้ได้ยังไง!" ลงไปดิ้นพล่านๆ ที่พื้นเป็นที่อนาถสายตายิ่งนัก
"ต่อหน้าคนที่ไม่ต้องการอะไรก็ไม่มีค่าหรอก เจ้าเข้าใจหน่อยเถอะนะ" ลูอิซลูบหัวปลอบใจนั่นทำเจ้ามังกรฉวยโอกาสอ้อนขอความเห็นใจทันที
"ข้าเสียใจเหลือเกิน สมบัติที่ข้าสะสมมาแทบทั้งชีวิตถูกมองอย่างไร้ค่าแบบนั้น จิตใจข้าเจ็บปวดนะ" การฟูมฟายนี้ทำจินตกชมือขยับแบบเตรียมขอดเกล็ดมังกรสักสิบยี่สิบชิ้นมาขายทอดตลาด สัญญาณอันตรายนี้ทำเจ้ามังกรผวาเฮือก
"ถ้าเจ้าไม่อยากถูกมองด้อยค่าเท่าไอ้ที่กองๆ อยู่นั่นก็คิดดูสิว่าพอมีข้อมูลแพรร์สโตนบ้างไหม" ที่ระบบบอกคือต้องหาแพรร์สโตนชิ้นแรกให้เจอก่อนแล้วใช้มันนำทางไปชิ้นต่อไป แต่นี่ชิ้นแรกสิบกว่าปีแล้วยังหาไม่เจอข่าวความน่าจะเป็นสักนิดก็ไม่มี
"ของที่เจ้าว่ามานั่นมันมีรูปแบบไหนล่ะ บางทีเจ้ากับข้าอาจเรียกคนละอย่างก็ได้" มังกรแดงพูดเสียงเป็นการเป็นงาน จินตกชยื่นมือมาแบด้านหน้า
รูปผลึกทรงกลมโปร่งใสบนผิวพื้นมีลวดลายคล้ายแผนที่ลอยเด่นอยู่กลางฝ่ามือบิสท์ขี้ริ้ว แสงสว่างจากนอกถ้ำส่องมากระทบบางเบาทำให้เกิดประกายสีรุ้งระยิบระยับ ทำทั้งคนทั้งมังกรมองตาค้างไปเลย
เจ้ามังกรยื่นหน้ามาจ้องระยะประชิด "สวยอย่างน่าประหลาดเลยนะนี่แต่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ" เจ้ามังกรยกเท้าหน้าแตะคางท่าทางครุ่นคิด "เอาเถอะข้าแนะนำให้เจ้าไปถามคนผู้หนึ่งได้ เขารอบรู้เกี่ยวกับโลกนี้เกือบทุกเรื่อง คงช่วยเจ้าได้บ้างนั่นแหละ"
"ใครที่เจ้าว่า แล้วอยู่ที่ไหน?" ดวงตาจินตกชเป็นประกาย ยี่สิบกว่าปีเขาแทบรู้จักโบราณสถานทั้งโลกแล้วกระมัง บุกหาจนขึ้นบัญชีดำทว่ายังหาข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าผลึกนี้ไม่เจอสักนิด
"คนคนนั้นอยู่ในโบราณสถานอันตรายร้ายแรงแบบมังกรยังไม่อยากเฉียดเข้าไปใกล้ มอนสเตอร์ที่อาศัยในโบราณสถานแห่งนั้นมีสายเลือดสัตว์ในตำนานทั้งนั้น คาดว่านักผจญภัยอย่างพวกเจ้าน่าจะรู้จักดีอยู่แล้วด้วย"
ในหมู่นักผจญภัยมีรายชื่อโบราณสถานห้ามเฉียดกายเข้าไปสามแห่งนั่นคือ กิลเมดัชแห่งทะเลทรายน้ำเงิน มามาทัวร์ลันแห่งไอซ์เอจ เยินโลปัวร์แห่งทุ่งหญ้า และตอนนี้เพิ่มอัลฮาซานขึ้นมาเป็นสี่แห่งแล้ว แน่นอนว่าอัลฮาซานตัดออกได้เลย
"ที่ไหน?"
"กิลเมดัช" เจ้ามังกรใช้น้ำเสียงหลอกหลอนตอบกลับมา
นักผจญภัยทั้งหมดตรงนั้นแทบยกเท้าก่ายหน้าผาก ลูอิซ นาธาน พินเดอร์ต่างเหลียวไปมองจินตกชเป็นตาเดียวกัน คาดหวังว่าเจ้าบีสท์ขึ้ริ้วจะไม่ขอให้พวกตนร่วมทางไปด้วย
"ทะเลทรายน้ำเงินรังของพวกเวิร์มดรากอนพิษ แล้วยังมีไฮยีน่าดำตัวใหญ่เท่ารถม้ากระจายตัวหากินทั่วทะเลทรายด้วย รอบโบราณสถานแห่งนั้นมีพืชพิษขึ้นเป็นกำแพงสูงมีแมลงพิษทำรังอยู่เป็นร้อยชนิด แล้วยังมีกับดักเวทสังหารหลายชั้นคลุมโบราณสถานอยู่ด้วย ไม่น่าเฉียดเข้าใกล้จริงๆ" จินตกชพึมพำแววตาเคร่งเครียด
"พูดเสียอย่างกับเจ้าเคยไปแถวนั้นมาแล้วเช่นนั้นแหละ" มังกรแดงไม่รู้รายละเอียดขนาดนั้นมันรู้แค่ว่าเป็นสถานที่อันตรายแบบมังกรไม่เข้าใกล้เท่านั้นเอง
"อา ไปมาครั้งหนึ่งน่ะ ไม่ได้ตั้งใจแค่ผ่านไปเจอเท่านั้นไม่ได้เข้าใกล้เกินไปด้วย" จินตกชรีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าสี่คนหนึ่งตัวตื่นตกใจ คงคิดว่าเจ้าบีสท์นี่บ้าถึงขนาดบุกหนึ่งในโบราณสถานอันตรายนั้นเลยเหรอ "ถึงฉันบุกไปทั่วแต่ก็รู้น่าว่าได้แค่ไหน ไม่ทำอะไรเกินตัวหรอก" ทนอยู่มายี่สิบกว่าปียังไม่ได้ข่าวใดเลยเรื่องอะไรจะหาเรื่องตายง่ายๆ เล่า แต่ตอนนี้คงต้องเสี่ยงตายกันหน่อยแล้ว
"มันอันตรายมากเลยนะ โบราณสถานแห่งนั้นไร้คนเหยียบย่างเข้าไปสักหกสิบปีแล้ว กลุ่มล่าสุดหกสิบปีก่อนเข้าไปแล้วสาบสูญไปเลย" พินเดอร์ยังคงตามข่าวนักผจญภัยอยู่ต่อให้วางมือแล้วก็ตาม "นายคงไม่ไปเพราะแค่มังกรตัวนี้คาดเดาหรอกใช่ไหม?" สีหน้าลุงแกเป็นกังวลจริงๆ
จินตกชขยับไปตรงหน้ายูเกรน "ฉันจำเป็นต้องได้แพรร์สโตนมาฉะนั้นช่วยลดตัวลงมาร่วมปาร์ตี้บุกกิลเมดัชกับฉันหน่อยได้ไหม?" ยกสองมือกุมตรงหน้าแบบที่คนเขาใช้ขอร้องกัน แล้วยังช้อนสายตาอ้อนวอนซึ่งไม่รู้ว่าพลังทำร้ายสายตานั้นจะทำยูเกรนน็อกไปเลยหรือเปล่า
ยูเกรนอึ้งไปชั่วขณะไม่คิดว่าบีสท์คนนี้จะขอร้องใครง่ายๆ แบบนี้ เขาถอนใจเฮือก "นายจะเอาอะไรมาจ้างผมล่ะ บุกโบราณสถานอันตรายร้ายแรงระดับยูนิตราคาไม่ถูกนะครับ"
"นายอยากได้อะไรล่ะ ฉันเป็นเบ๊ไปล่าให้ได้ทุกอย่างเลยนา" นี่ก็ไม่เคยใส่ใจว่าระดับตนไปเป็นเบ๊นั่นมากไป แต่จินตกชไม่สนหรอก ขอแค่เกาะขาพระเอกได้ตอนนี้ยอมทั้งนั้น
"หมายความว่าหลังจากได้ข่าวที่คุณต้องการแล้วคุณจะยังร่วมปาร์ตี้กับผม" ยูเกรนถามเสียงหนักราวไม่ให้อีกฝ่ายปฏิเสธได้
ร่วมตี้กับพระเอกหรือ ถ้าได้แพรร์สโตนมาฉันก็ตั้งใจชิ่งจากเรื่องนี้แต่... ไหนๆ อยู่มายี่สิบกว่าปีแล้วต่ออีกพักก็ได้ อย่างไรเวลาทางนั้นก็ไม่เดินนี่นา
"ได้เลย" ยื่นมือให้พร้อมรอยยิ้มทำลายล้างสายตาเพิ่มระดับ ให้เจ้ามังกรกระอักลงไปพ่นเลือดที่พื้น
"เจ้า... ถ้าเป็นไปไห้อย่ายิ้มเลย ข้าจะตาย"
"แค่จะเองหรือนึกว่าตายเลยเสียอีกฉันจะได้ยึดทรัพย์ให้หมด" ว่าพลางหัวเราะที่เล่นทีจริงทำเจ้ามังกรเด้งตัวจากพื้นขึ้นมากอดกองสมบัติอย่างหวงแหนทันที
"ไม่ให้แล้ว ใครจะตายง่ายๆ แบบนั้นกัน" ส่งเสียงโห่ใส่แบบไม่ยอมให้บีสท์ขี้ริ้วมีส่วนแบ่งสมบัติของมันเด็ดขาด ซึ่งแบบนั้นทำจินตกชหัวเราะมากขึ้นไปอีก
มันเป็นสิ่งประหลาด พอบีสท์ขี้ริ้วหัวเราะออกมาจากใจจริงเขาจะมองดูราวเป็นอีกคน ที่ดูดีและมีความน่าสนใจจนละสายตาไปไม่ได้ นั่นเป็นสิ่งที่ลูอิซรู้สึกมาตลอดตั้งแต่ร่วมปาร์ตี้กัน แต่เธอไม่รู้ว่าความต่างนี้มาจากสิ่งใดในตัวบีสท์คนนี้ ยูเกรนผู้อ่านความรู้สึกได้รู้สึกคุ้นรอยยิ้มกับความรู้สึกแปลกราวเป็นอีกคนแบบนี้มาก่อน เขามั่นใจว่าเคยเจอบีสท์คนนี้ในสภาพคนอื่นมาก่อนแน่นอน
"ก่อนหน้านั้นต้องเอาใบภารกิจไปแจ้งว่าเรียบร้อยแล้วที่สาขาโทแพซ ไม่งั้นมันจะค้างคา เอ้า! ประทับตราว่างานเรียบร้อยแล้วด้วย" ส่งกระดาษคำร้องให้เจ้ามังกร และเหมือนรอเวลานี้มานาน เท้าใหญ่โตฟาดตูมลงมากะเอาคนถือแผ่นกระดาษแบนเป็นแผ่นด้วย ทว่าน่าเสียดายที่ตอนนี้จินตกชกระโดดขึ้นมาลอยตัวอยู่ตรงหน้ามังกรแดง
"ซบพื้นไป" สั้นๆ เปรี้ยงเดียวส่งลงไปนอนน้ำตานองที่พื้นเลย ก่อนจะจับขาใหญ่โตแปะลงบนแผ่นกระดาษ ตรงช่องรายเซ็นปรากฏชื่อเจ้ามังกรแดงในภาษามังกรซึ่งแต่ละคนอ่านไม่ออกนอกจากบีสท์ขี้ริ้ว
"ลังซีควาซ... ชื่อพิลึกชะมัด"
"เจ้านี่มันยังไงอ่านภาษามังกรออกด้วย!" ตาเจ้ามังกรแทบถลนออกจากเบ้า บนโลกหามนุษย์อ่านภาษามังกรออกแล้วยังออกเสียงได้แบบนับได้ด้วยนิ้วมือ เผ่าบีสท์คนนี้เหนือความคาดเดาเกินไปแล้ว
ความเข้าใจทางภาษาทุกภาษาในนิยายทุกเรื่องคือความสามารถจำเป็นอัตโนมัติที่ระบบให้มา มันจึงไม่แปลกเลยที่จินตกชรู้ทุกภาษาในนิยายเรื่องนั้นๆ ผู้เดินเล่นคนอื่นก็เช่นกัน
บีสท์ขี้ริ้วไหวไหล่แล้วตอบแบบไม่สนใจนัก "รู้พอเอาตัวรอดได้ละกัน เอาละกลับเข้าหมู่บ้านเถอะปล่อยเจ้านี่จัดบ้านไป" จินตกชชวนทุกคนกลับหมู่บ้านไปเตรียมของสำหรับเดินทางไปบุกโบราณสถานกิลเมดัชรวมทั้งกลับไปส่งใบคำร้อง
สมาคมนักผจญภัยสาขาย่อยโทแพซยังคงมีคนเดินเข้าออกมากหน้าหลายตาตลอดเวลา อีกฝั่งถนนตรงข้ามสมาคมมีร้านอาหารขนาดใหญ่พร้อมที่พักแรมให้ผู้เดินทางทั้งหลายเข้าพักได้ตลอดทั้งปี ยามนี้บนชั้นสองของร้านสาวน้อยผมทองคนหนึ่งเหมาโต๊ะตรงระเบียงหนึ่งตัวมาสี่วันแล้ว สายตาเจ้าหล่อนจับจ้องไปยังประตูหน้าสมาคมซึ่งยังคงไม่เห็นเงาคนที่ต้องการ
เสียงถอนหายใจจากโต๊ะใกล้ๆ ดังหลายครั้งแล้วตลอดสี่วันนี้รวมกันน่าจะเกินพันครั้งแล้วกระมัง
"เบื่อขนาดนั้นก็กลับเคฟทาวีคไปสิเราไม่ได้ล่ามพวกเจ้าไว้สักหน่อย" สายน้อยผมทองพูดโดยไม่หันมามองเจ้าของเสียงถอนหายใจเมื่อครู่
"เจ้าหญิงขอรับ มังกรในโลกมีมากมายทำไมต้องเจาะจงมังกรตัวนั้นด้วยเล่า ถ้าทำให้นักดาบคนนั้นไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ อาจไม่แค่เจ้าหญิงนะขอรับที่จะหายไปจากโลกนี้ บางทีเคฟทาวีคอาจหายไปจากแผนที่ด้วย" หัวหน้าอัศวินแอบหลั่งน้ำตาเงียบๆ ในใจ
แน่นอนว่าการหาเรื่องพระเอกคงทำให้ได้รับผลดั่งที่ว่า ทว่าเป้าหมายของเธอไม่ใช่พระเอกนี่นา บิสท์คนนั้นต่างหากที่ติดใจอยู่ ที่จริงเธออยากแอบมาคนเดียวแต่ถ้ากลับเข้าวังไปให้เห็นหน้าก่อนกว่าจะแอบบออกมาได้อีกคงยาก แม้เธอเป็นนักรบเวทมนต์แต่ก็ไม่ได้ทรงฝีมือเท่าพี่สาวคนโตซึ่งอยู่ในระดับแพลทินั่มมาสเตอร์
'พี่จินต์คงอยู่ระดับยูนิตแม้เป็นเพียงนักดาบ แต่ทำไมพระเอกถึงเปลี่ยนจากจอมเวทแห่งยุคกลายเป็นนักดาบแห่งยุคแทนได้นะ?'
อิลิเลียคิดเรื่อยเปื่อยสายตาเหม่อไปไกล ห้าปีที่เธอมาอยู่นิยายเรื่องนี้ไม่เคยสนใจนักดาบคนไหนมาก่อนจึงไม่รู้เรื่องบีสท์ที่ชื่อซีวิลล์ ครั้นยามนี้สืบหาข่าวทั้งหมดแล้วตะลึงลูกตาแทบเด้งออกจากเบ้า ยิ่งเมื่อวานได้รับข้อมูลว่าก่อนมาใช้ดาบผลึกแดงเขาใช้มือเปล่าสร้างคมดาบแล้วยังลุยกับโกเลมในโบราณสถานอัลฮาซานจนได้ผลึกมานาที่ประเมินค่าไม่ได้มาด้วยนั่นทำให้อิลิเลียอยากชกหน้าตนเองสักร้อยครั้ง
"ทำไมฉันถึงลืมไปได้นะว่าพี่จินต์ใช้คมสุญญากาศ ซึ่งแบบนั้นหมายความเป็นนักดาบ ถ้าสนใจข่าวพวกนักดาบเก่งๆ แล้วโผล่ไปดูบ้างคงไม่พลาดแบบนี้" ซบหน้าลงครางหงุงหงิงที่โต๊ะท่าทางราวลูกหมาตัวน้อยถูกเจ้านายสั่งงดอาหารหนึ่งวัน
จินตกชเองก็นั่งเซ็งอยู่บนหลังคาอาคารสมาคมนักผจญภัยมาครู่ใหญ่แล้วเช่นกัน ครั้นเห็นอิลิเลียซบหน้ากับโต๊ะเจ้าตัวรีบใช้โอกาสนี้เผ่นลงพื้นแล้วพุ่งเข้าประตูสมาคารวดเร็วแบบคนธรรมดามองตามไม่ทันตามหลังมาด้วยพระเอกของเรื่อง การที่ทั้งสองคนอยู่ๆ ปรากฏตัวขึ้นทำเอาคนในอาคารหลุดเสียงตกใจ
"อะไรเล่ายังไม่ชินหน้าตาฉันอีกหรือไง" จินตกชเดินไปยืนหน้าพนักงานที่ส่งภารกิจนี้ให้เขา
"คนเขาตกใจเพราะพวกนายเข้ามาเหมือนผีต่างหากเว้ย" รับกระดาษมาตรวจทานพลางบ่นเสียงดังฟังชัด พนักงานคนอื่นๆ พยักหน้าแบบใช่เลยทำเจ้าบีสท์หัวเราะกบเกลื่อน
"ว่าแต่มีข่าวอะไรเจ๋งๆบ้างหรือเปล่าช่วงนี้" รับบัตรประจำตัวกลับมาหลังลงบันทึกผลงานล่าสุดเรียบร้อย
"เอาแบบกรองแล้วหรือเอาแค่ลือ" พูดพลางคลี่กระดาษงานหนึ่งบึกในมือเป็นรูปพัด เหมือนต้องการให้เจ้าบีสท์ขี้ริ้วเลือกสักงาน
"เอาทั้งสองข่าว อ้อ ช่วงนี้ไม่รับงานนะ จะไปทัวร์โบราณสถานสักที่น่ะ" พนักงานสมาคมทุกคนส่งสีหน้าอ่านได้ว่าอีกแล้วหรือ "และก็ตอนนี้มีปาร์ตี้ด้วย" ชี้หัวแม่มือไปด้านหลัง
"กลุ่มสามคนงั้นหรือ?" สีหน้าประหลาดใจยังไม่ทำให้หัวคิ้วจินตกชขมวดได้เท่าที่ได้ยินจำนวนคน เจ้าตัวหันขวับไปด้านหลังแล้วแทบกระโดด
สาวน้อยผมทองกำลังจ้องมาที่ตนจากหลังโต๊ะที่เข้าไปแอบ แสดงออกว่าไม่กล้าเข้ามาใกล้เนื่องด้วยโดนยูเกรนเขม็งใส่แต่ยังไม่วายชูมือข้างหนึ่งขึ้นจนสุด ประกาศให้รู้ว่าฉันอยู่ในปาร์ตี้นั้นด้วย
เผ่นเข้ามาไวขนาดนั้นยังมองทันอีกหรือ พัฒนาทักษะถึงขั้นไหนแล้วฟะ
ตามจริงแล้วอิลิเลียไม่เห็นทั้งสองหรอก แต่ที่แอบเข้ามาเพราะได้ยินเสียงโวยวายจากความตกใจของพวกพนักงานนั่นแหละ อยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรถึงมาเจอพอดี
จินตกชกลอกตามองบนเสียครั้ง "ยายนั่นไม่เกี่ยวแค่ฉันกับยูเกรน"
"ยูเกรน!"
แตกฮือทั้งสมาคมเลยทั้งพนักงานและนักผจญภัยที่แอบด่อมๆ มองๆ อยู่ตลอดเวลา
"คนที่คว่ำไจร่าได้งั้นหรือ... หล่อเป็นบ้า"
"หล่ออย่างกับไม่ใช่มนุษย์"
"นักดาบ... ทำฉันอยากเปลี่ยนสายอาชีพเลยแฮะ"
ตรงนี้มีแต่คนมองยูเกรนอย่างชื่นชม ไม่มีใครดูถูกนักดาบสักคน เนื่องด้วยสาขานี้เห็นเผ่าบีสท์หน้าตาขี้ริ้วคนนั่นมาเป็นสิบปีย่อมรู้ดีว่าฝีมือดาบของจินตกชเทพขนาดไหน จึงไม่มีใครกล้าดูถูกนักดาบในภาคส่วนนี้อีกเลย
"แล้วใครเป็นหัวหน้าปาร์ตี้?"
"ฉันไง" จินตกชชี้ตนเอง พนักงานสมาคมมองเลยไปยังหนุ่มผมขาว เห็นเจ้าตัวพยักหน้า จึงบันทึกลงไป
พอเป็นปาร์ตี้แล้วล่าอะไรได้หรือรับภารกิจแล้วค่าจ้างจะต้องหารตามจำนวนคนในปาร์ตี้ คนเป็นหัวหน้าจะได้มากสุด
"ว่าแต่เมื่อกี้บอกว่ามีข่าวไม่ใช่หรือ ว่าไง?" จินตกชถามขณะไล่สายตาบนใบแจ้งภารกิจที่คลี่เป็นพัดอยู่ตรงหน้า ว่ามีงานไหนสามารถรับได้ระหว่างเดินทางไปโบราณสถานกิลเมดัช
"ข่าวแรกแค่ลือ ไจร่ารวบรวมคนตามล่านักดาบที่หักหน้าตนเพื่อเอาคืนให้สาสม" บุ้ยใบ้ไปยังนักดาบผมขาว "ข่าวกรองแล้ว กิลล์แสงสุริยากับก๊อดเดสของไจร่ารวมกำลังกันจะบุกโบราณสถานอัลฮาซาน"
"สองกิลล์ใหญ่จะบุกอัลฮาซาน... ฉันจะไว้อาลัยให้" แค่นึกถึงที่ไปวิ่งตับแสบมาจินตกชขอละไว้ในฐานที่เข้าใจว่าก่อนออกจากนิยายเรื่องนี่จะเอาแผ่นโลหะไปคืน แบบว่านั่นคือการยอมเดี้ยงนั่นแหละ
"ที่นั่นมียามเฝ้าเป็นโกเลมทั้งนั้นนี่นา ถ้าเป็นคนพวกนั้นก็น่าเคลียร์ได้นะ" ยูเกรนคือคนที่รู้จักพลังเวทของไจร่าดีที่สุด แค่คนเดียวคงไม่ไหวแต่ถ้าทั้งกิลล์คงไม่ยาก
จินตกชยกมือขึ้นมาโบกผ่านไปมาตรงหน้ารัวๆ "ไม่มีทาง ฉันยังวิ่งลืมตายมาแล้ว บอกได้เลยว่าที่นั่นล้ำยุคเกินกว่ารับมือได้" โกเลมยิงแสงเลเซอร์เลยนะเว้ย อาวุธล้ำๆ ขนาดนั้นมาอยู่ในยุคแบบนี้ได้ไงฉันยังงงใจคนเขียนอยู่เลย
"นั่นมันเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนไม่ใช่หรือที่นายไปบุกมา เวทสำหรับรับมือโกเลมพวกนั้นมีเพิ่มขึ้นมาอีกหลายบทแล้ว นายไม่กลับไปลองบุกอีกครั้งหรือไง"
จินตกชส่ายหน้ารัวเร็ว "เอาไว้ฉันอยากตายเมื่อไหร่แล้วจะไปละกัน"
"ขนาดนั้นเลยเหรอ" ถึงขนาดเจ้าบีสท์นักบุกโบราณสถานพูดแบบนี้น่ากลัวว่าอัลฮาซานคงอันตรายกว่าอีกสามแห่งในตำนานเสียกระมัง "แล้วนี่จะไปภารกิจไหนต่อล่ะ" เห็นเลือกแล้วเลือกอีกก็ยังไม่ตัดสินใจเสียที
"อันไหนอยู่ในทางผ่านไปเมืองโลเลซบ้างล่ะ" อ่านรายละเอียดแล้วห่างจากทางไปโบราณสถานกิลเมดัชทั้งนั้น
"ไม่มีหรอก นายก็รู้แถวนั้นนักเวทแข็งแกร่งเยอะ รับทำงานเองหมดแล้ว อยากไปเดินเล่นที่ทะเลทรายบ้างหรือไง"
"อือ เปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อยน่ะ" ไม่กล้าบอกว่าจะไปบุกกิลเมดัช เดี๋ยวแตกตื่นอีก
"งั้นไปเที่ยวเล่นเฉยๆ บ้างก็ดีนา แบบว่าเฉียดไปดูโบราณสถานชื่อดังสักนิดอะไรแบบนั้น" กลายเป็นว่าพนักงานสมาคมแนะนำให้ไปดูโบราณสถานนั้นเสียนี่
จินตกชพยักหน้าแล้วออกจากสมาคมพร้อมยูเกรนและมีอิลิเลียแอบซุ่มตามแบบมองอย่างไรก็เห็น ก็แม่คุณพุ่งไปหลบตามสิ่งของข้างทางไม่ว่ากองฟาง รถม้า หัวมุม พุ่มไม้ซ้ำมีใต้กระโปรงชาวบ้านอีกต่างหาก
แม่คุณเอ๊ย เสื่อมหมดแล้ว
ยูเกรนปรายตามองอิลิเลียสองสามครั้ง "ให้ตามมาแบบนั้นหรือตัดทิ้ง"
คำถามแสนง่ายทว่าความหมายหนาวสันหลังยิ่ง "อย่าพูดจาโหดเหี้ยมแบบนั้นด้วยหน้าเรียบเฉยได้ไหม มันเพิ่มความน่ากลัวขึ้นมาอีกร้อยเท่าเลยนะ" จินตกชสยองแทนแม่คุณที่กำลังลอบตามมาด้วยคะแนนติดลบ "ปล่อยไปเถอะ อยากตามก็ให้ตามมาเดี๋ยวก็รู้ว่าจะเจออะไรรออยู่"
หลังจากพายูเกรนไปกินมื้อกลางวันที่ร้านเจ้าประจำเรียบร้อยแล้วก็ไปต่อที่บริการเดินทางด้วยทางเวทเพื่อย่นระยะทาง แค่บอกจุดหมายก็ทำพนักงานทางเวทหน้าเหวอ
"เอาจริงเหรอนี่ไปแค่ดูหรือลงเรด?"
จินตกชยักไหล่ "นั่นสิยังไงดีนะ" ตบด้วยรอยยิ้มน่าสยองให้พนักงานทางเวทหุบปากอย่างไว
แสงสว่างทางเวทดับลงพร้อมเงาร่างผู้เดินทางทั้งสองจางหายไป อิลิเลียถึงออกมาจากที่แอบตามแล้วจ่ายหนักง้างปากพนักงานพร้อมให้ส่งเธอตามทั้งสองไปโดยไม่ให้บอกพวกอัศวินที่กำลังตามหาเธอว่าส่งเธอไปที่ไหน


ตอนที่ 8
เจ้าหญิงอิลิเลียนั่งหน้างอรู้สึกเสียหน้ามากมายตนเป็นจอมเวททว่าแพ้ยับเยินต่อนักดาบ ในโลกที่จอมเวทเป็นใหญ่แบบนี้เธอคงโดนคนทั้งเคฟทาวีคเยาะเย้ยจนไร้ที่ยืนแน่นอนทว่านั่นไม่ได้ทำให้เธอค้างคาใจได้เท่าฝีมือบีสท์ขี้ริ้วตนนั้น ฝีมือดาบนั่นคุ้นมากแต่ทางนั้นกลับใช้ดาบจริงๆ ถ้าใช้แค่มือสร้างคมดาบสุญญากาศขึ้นมาคงมั่นใจได้ ทว่าทางนั้นไม่ได้ใช้มือเปล่าและไม่ได้บอกว่าใช้ทักษะประจำตัวด้วย
"เจ้าหญิงกลับเถอะขอรับ ถ้าท่านต้องการมังกรเป็นสัตว์เลี้ยงค่อยหาตัวใหม่เถอะ" หัวหน้ากองอัศวินกล่าวอย่างลำบากใจ
"เราต้องการมังกรตัวนั้น เราไม่เลิกแน่!" อิลิเลียบอกอย่างหนักแน่น อ้างถึงมังกรแต่แท้จริงแล้วเล็งบีสท์ที่มาช่วยมังกรต่างหาก ในเมื่อคาใจมากขนาดนี้ก็ต้องตามไปพิสูจน์
หัวหน้ากองอัศวินสีหน้ามืดมนทันที "ท่านได้โปรดอย่าเป็นศัตรูกับนักดาบคนนั้นเลยขอรับ" อิลิเลียไม่เข้าใจความลำบากใจของหัวหน้ากองอัศวินในตอนนี้
"นักดาบคนไหน?" ในเมื่อมีสองคนแน่นอนว่าพระเอกนั่นเธอไม่เขี่ยอีกเด็ดขาด ภารกิจยังไม่สำเร็จจะมาโดนพระเอกเชือดทิ้งตอนนี้ไม่ได้
"ก็หนุ่มผมขาวไงขอรับ นั่นคือยูเกรนนักดาบที่เอาชนะท่านจอมเวทไจร่าในข่าวลือไงล่ะขอรับ ข้าเห็นมากับตา เขาแทบลบทั้งเมืองทั้งที่ไม่ใช่พลังเวท ฝีมือดาบล้วนๆ เท่านั้น" ใช่ว่านักผจญภัยคนนี้อยากพูดแทรกแต่อัศวินหลายคนสะกิดขอร้องให้เขาช่วยพูดจะได้ไม่พากันไปตายทั้งหมด
อิลิเลียกลืนน้ำลายฝืดคอ "ยูเกรนคนนั้นคือนักดาบที่ว่านั่นเองหรือ" ข่าวใหญ่โตนั่นได้ยินมาเช่นกัน ยามนี้เธอแทบยกมือท่วมหัว โชคดีที่เธอในตอนนี้มีตำแหน่งเจ้าหญิงคุ้มหัวอยู่ ถ้าเป็นคนธรรมดาอาจดับอนาถไปแล้ว
กองอัศวินกับนักผจญภัยทั้งหมดพยักหน้า ทำเจ้าหญิงอึ้งไปครู่หนึ่ง
"แล้วเผ่าบีสท์คนนั้นล่ะพวกเจ้ารู้จักไหม?"
กองอัศวินส่ายหน้านักผจญภัยหลายคนด้วยแต่ก็มีอีกหลายคนมีสีหน้าเหมือนกลืนยาขมก่อนจะกล่าวอย่างชื่นชมผสมหวาดกลัว
"บีสท์คนนั้นเป็นนักผจญภัยที่ร้ายกาจที่สุดขอรับ ตัวคนเดียวแต่สามารถเคลียร์ภารกิจระดับโกลด์ได้เป็นสิบงานในช่วงสิบปีนี้ แล้วยังฉายเดี่ยวบุกโบราณสถานไปทั่วโดยไม่เอาอะไรออกมาเลยเหมือนเจ้าตัวเข้าไปซ้อมมือกับยามเฝ้าเท่านั้น โบราณสถานบางที่ถึงกลับปิดประตูใส่หน้าไม่ให้เข้ากันเลย เป็นนักผจญภัยแรงค์สูงสุดของภาคตะวันออกนี้แล้วขอรับ"
"ไฮท์แรงค์งั้นหรือ... แล้วฝีมือล่ะ!? เขาใช้ดาบแบบนั้นตลอดเลยหรือเปล่า?" อิลิเลียตาเป็นประกายขึ้นมาเลย หากเป็นคนที่เธอคิดระดับแค่นั้นปกติมาก
"ใช้ดาบเช่นนั้นมาตลอดขอรับ เพียงแต่วิชาค่อนข้างแปลก แม้ตวัดดาบออกมาครั้งเดียวแต่กลับมีคมพลังนับสิบนับร้อยฟาดฟันทำลายได้เป็นวงกว้างตามใจเจ้าตัวเลยด้วย" คนพูดทั้งทึ่งทั้งเกรง ไม่เคยเจอวิชาดาบน่ากลัวแบบนั้นมาก่อน ทางยูเกรนไม่มีคมดาบมากมายแบบนั้นแต่แค่ดาบเดียวก็พินาศจนจำสภาพเดิมไม่ได้แล้ว ถ้าสองคนนั้นร่วมปาร์ตี้กันกิลด์ใหญ่ของโลกก็คงเอาไม่อยู่
"เขาสังกัดสาขาไหน บีสท์คนนั้นน่ะ!?" พุ่งเข้าไปตะปรบคอแล้วจ้องตาระยะประชิด ทำคนโดนจ้องหน้าซีดปากสั่นผวากับจิตสังหารของเจ้าหญิงน่าดู
"สาขาเมืองโทแพซของรับ"
"ที่มีโบราณสถานอัลฮาซานตั้งอยู่น่ะหรือ?" ตอนนี้โบราณสถานนั้นกลายเป็นระดับอันตรายร้ายแรงของมหาทวีปที่ยังไม่มีใครเคลียร์ได้อย่างแท้จริงไปแล้ว แน่นอนว่าอิลิเลียนึกอยากไปบุกดูสักครั้งเหมือนกันแค่รอให้จัดการภารกิจเรียบร้อยก่อนเถอะ เธอไม่พลาดลองเคลียร์อัลฮาซานสักครั้งซึ่งถ้ารู้ว่าขนาดจินตกชยังเผ่นไม่เหลียวหลัง อิลิเลียจะไม่ไปเหยียบที่นั้นเด็ดขาด
"เจ้าหญิงกลับเถอะขอรับ แล้วค่อยหาข่าวมังกรตัวอื่นเถอะขอรับถ้าท่านต้องการมาเป็นสัตว์เลี้ยงสักตัวจริงๆ" หัวหน้าอัศวินพยายามเกลี่ยกล่อมให้ล้มเลิกจากมังกรแดงตัวนั้น พวกเขายอมรับว่าไม่กล้าเป็นศัตรูกับนักดาบผมขาวคนนั้นจริงๆ
"ไม่! เราจะไปรอสองคนนั้นที่โทแพซ" ตราบเท่าที่ยังไม่แน่ใจว่าไม่ใช่เธอจะตามเกาะติดบีสท์คนนั้นไม่เลิกแน่นอน
บีสท์คนที่ว่านั่งอยู่บนหลังมังกรที่กำลังบินข้ามเทือกเขาสูงสู่ป่าทึบกว้างใหญ่สุดสายตา รู้สึกหนาวสันหลังเยือกหนึ่งทำเอาเลิ่กลั่กเลย
หรือเจ้าอิลิกสงสัยว่าเป็นฉัน แต่อย่างว่าแหละ หน้าตาขี้ริ้วนี่มันเลือกใหม่ไม่ได้แล้วด้วย ส่วนทักษะถ้าใช้ออกไปย่อมรู้แน่นอน ฉะนั้นอยู่ให้ห่างเจ้าหล่อนไว้ก่อนดีกว่า ไม่อยากกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดให้ลำบากในภายหน้า
"ตรงนั้นมีหมู่บ้านด้วย ในป่าลึกแบบนี้ทำไมมีหมู่บ้านได้ล่ะ?" เจ้ามังกรแดงนึกแปลกใจ ในป่าแบบนี้มอนสเตอร์มากมายหมู่บ้านตั้งอยู่ได้แสดงว่าคนในหมู่บ้านนี้ต้องฝีมือสูงทั้งนั้นแน่นอน
"ลงไปที่หมู่บ้านนั้นเลย" จินตกชชี้ไปยังลานกว้างกลางหมู่บ้าน
"นั่นคือหมู่บ้านอะไรหรือ?" ยูเกรนก็เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก เขาไม่คาดคิดเช่นกันว่าในป่าลึกแบบนี้มีคนอยู่อาศัยได้ด้วย
"หมู่บ้านเทลซิน บ้านเกิดของสามคนในปาร์ตี้ฉันเมื่อก่อนไงล่ะ"
"นักดาบสองคนกับนักเวทหนึ่งคนเมื่อสิบปีก่อนน่ะหรือ?" ปาร์ตี้นั้นโด่งดังสุดๆ ไปเลยและนั่นจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นให้จอมเวททั้งหลายกริ่งเกรงต่อนักดาบขึ้นมาไม่น้อย
"อือ" จินตกชตอบยิ้มๆ สีหน้าแววตายามเอ่ยถึงสามคนนั้นดูคิดถึงไม่น้อย ตลอดเวลาที่ร่วมทางกันจินตกชช่วยสอนการใช้ดาบให้พินเดอร์กับนาธานไม่น้อย ทำให้ลุงทั้งสองยกระดับฝีมือขึ้นมากมาย ส่วนลูอิซจินตกชก็สรรหาไอเทมชั้นเลิศมาให้ใช้ไม่ขาดมือถึงทำให้ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทวีปไงล่ะ
มังกรตัวยักษ์ร่อนลงพื้นอย่างนุ่มนวลท่ามกลางสายตาพร้อมมีเรื่องของชาวบ้านนั่นทำเอาเจ้ามังกรแดงหูลู่เก็บหางเข้าท้องอย่างไว
"อย่าเพิ่งตีตายนะพินเดอร์ เจ้ากิ้งก่านี่อ่อนแอ" จินตกชรีบกระโดดลงมาจากหลังมังกร เมื่อเห็นลุงคนหนึ่งกระชับดาบเข้ามือแบบพร้อมเชือดผู้แปลกหน้าที่กล้าขี่มังกรมาลงกลางหมู่บ้าน
"ซีวิลล์ อะไรเนี่ยนายไม่เจอปีเดียวไปล่อลวงมังกรที่ไหนมาเนี่ย!?" พินเดอร์เก็บดาบแล้วเดินมาตบไหล่บีสท์ขี้ริ้ว
"ใครที่ไหนทำอะไรแบบนั้น อย่าพูดจาหาคุกตารางมาให้สิเว้ยตาลุงนี่" จินตกชถลึงตาใส่ทำลุงแกผงะเฮือก แบบว่าไม่เจอกันนานภูมิต้านทานพลังทำลายสายตาตกแล้วนะสิ ทว่าพอเห็นเป็นซีวิลล์ทุกคนจึงลบแรงกดดันน่ากลัวทั้งหมดทิ้ง ต่างเดินมาทักทายเจ้าบีสท์ขี้รั้วที่ไม่ได้เจอหน้านานปี
"ไปถึงไหนมาเนี่ยถึงคว้ามังกรติดมือมาได้แล้วยัง..."
อึ้งจนเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกกันชั่วขณะเมื่อหนุ่มผมขาวกระโดดลงจากหลังมังกรมายืนข้างบีสท์ขี้ริ้ว
"พระเจ้า นี่คนหรือเทพยดา ซีวิลล์นายไปล่อลวงมาจากไหน?"
"นอกจากมังกรยังไปล่อลวงเทพยดาอีกด้วย!"
"ตายแล้วนี่คนหรือเทพที่หลงทางมา"
"หล่อมลังเมลืองอะไรแบบนี้ กรี๊ด!!"
ไม่แค่สาวๆ หรอกนะที่หน้าร้อนฉ่า ที่เลยวัยไปแล้วกับที่ไม่ใช่สาวยังกรี๊ด จินตกชเข้าใจแต่ก็อดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ และเจ้ามังกรแดงก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน กลอกตามองบนเลยนี่นา
ใช่ค่ะ การถูกกรี๊ดใส่อย่างชื่นชมคือลิขสิทธิ์ของพระเอก แต่ถ้ากรี๊ดเสมือนโดนผีหลอกนั่นตัวประกอบรับไปเต็มๆ
ปล่อยให้ตื่นตาตื่นใจกันจนชุ่มปอดแล้วนั่นแหละจินตกชถึงถามหาลูอิซ เพราะตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านคือจอมเวทคนนั้นแหละ
"ลูอิซอยู่ไหนหรือพินเดอร์?" ชาวหมู่บ้านรุมล้อมขนาดนี้ทว่ายังไม่เห็นหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ตรงไหน
"ไปเก็บกวาดถ้ำหลังหมู่บ้านตั้งแต่นายติดต่อมาว่าจะเอากิ้งก่ามาปล่อยตัวหนึ่งไงล่ะ" พินเดอร์คิดอยู่ว่ากิ้งก่าที่จินตกชว่าน่าจะเป็นมังกรสักตัวแน่นอน เพราะเจ้านี่คงไม่เอามาแค่กิ้งก่าจริงๆ ที่วิ่งอยู่ตามป่าและก็จริงตามคาด "ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้หรือเปล่านะไม่ได้เข้าไปดูหลายปีเลย" ว่าพลางเดินนำไป
จินตกชเดินตามไปโดยมียูเกรนตามไปด้วยนั่นทำให้เจ้ามังกรแดงรีบคลาน... จริงๆ มันหมอบต่ำเหมือนคิดว่าทำแบบนั้นแล้วจะพ้นสายตาชาวบ้านตามหลังทั้งสามไปด้วย พ้นแนวรั้วต้นไม่ออกมาไม่ไกลจึงเห็นปากถ้ำกว้างมีไม้เลื้อยหลากสายพันธุ์ปกคลุมทำให้ดูลึกลับยากต่อการเข้าถึงได้ไม่น้อย
"เป็นถ้ำที่มองดูดีจัง" เจ้ามังกรแดงเหลียวมองไปทั่วบริเวณหน้าปากถ้ำ มีทั้งต้นไม้ใหญ่หนาทึบ ต้นหญ้ารกสูงเลยเอวไม้พุ่มเตี้ยเบียดกันแน่นจนเหลือทางเดินเล็กๆ เส้นเดียว
"อ้าวมากันแล้วหรือ" นาธานเดินออกมาถึงปากถ้ำพอดี ก่อนชะงักเท้าเพราะมองเห็นกิ้งก่าแดงที่อุตส่าห์หมอบคลานตามทั้งสามมาด้วยท่าทางมั่นใจว่าไม่มีใครเห็น
"มีอะไรที่ต้องเก็บกวาดในถ้ำด้วยหรือ?" นอกจากเอาของเก่ามาสุมๆไว้จากตอนที่เขามาพักครั้งก่อนก็ไม่น่ามีอะไรเกะกะแล้วนี่นา
"ของที่นายเอามาสุมไว้นั่นแหละ คิดว่าสิบสามปีของมันเยอะแค่ไหน เก็บเข้าคลังของนายไปเลยเชียวนะ" ลูอิซเดินมาถึงก็กดเสียงหนักเลย "อ้อนั่นหรือกิ้งก่าที่ว่า" ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เจ้าตัวแดง แม้ลูอิซอายุมากแล้วทว่ายามแย้มยิ้มกลับมองดูงดงามราวดอกไม้คลี่บานในยามเช้า ทำเอามังกรแดงสมองว่างไปชั่วขณะ ดีที่มีสีแดงอยู่แล้วเลยไม่มีใครนอกจากยูเกรนรับรู้ว่าหัวใจเจ้ามังกรเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียอย่างนั้น
หนุ่มผมขาวเหลือบตามองเจ้ามังกรแวบหนึ่งแล้วถอนใจเบาๆ
"อยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาทำร้ายหรอก เขตแดนสร้างจากหินมานาโบราณทั่วหมู่บ้านนั่นกับชื่อเสียงของพวกลูอิซคุ้มภัยให้เจ้าได้แน่นอน" จินตกชเดินเข้าไปในถ้ำ ภายในกว้างและมีคูหาแยกออกไปอีกสามทาง "สมบัติของเจ้าเอาคืนไป" ของมีค่ามากมายกองเป็นภูเขาร่วงโครมลงมาจากกลางอากาศ
"นั่นมันของสะสมของข้าทั้งหมดเลยนี่นา ถุงเก็บของของเจ้าจุได้แค่ไหนกันเนี่ย?" เจ้ามังกรแดงปลื้มปริ่มน้ำตาซึมที่ได้เจอกับของสะสมของตนเองอีกครั้ง
"สมบัติของเจ้าน่าจะเท่าๆ กับที่ซีวิลล์หามากองทิ้งไว้ที่หมู่บ้านเทลซินนี่เลยนะ" ทั้งสามคนดูไม่ตื่นเต้นกับกองสมบัตินี่สักเท่าไหร่
"กองเท่ากัน" เจ้ามังกรมองหาไม่เห็นกองสมบัติอื่นตรงไหน แต่สามคนนี่ก็ดูไม่สนใจกองสมบัติของมันเลยจริงๆ
"อยู่ในถุงกองนั้นนะสิ" ถุงมิติเก็บของร้อยใบกองอยู่มุมเล็กๆ ของถ้ำ ดูป่องเกือบแตกทุกใบอีกต่างหาก
"ก็คนในหมู่บ้านต้องกินต้องใช้ไม่ใช่เหรอ อีกอย่างใช่ว่าฉันหามาคนเดียวเสียหน่อย พวกลูอิซเองก็ใช่ย่อยนะ" ระหว่างที่ออกไปลุยด้วยกันทั้งสามคนงกยิ่งกว่าจินตกชเสียอีก เก็บทุกอย่างที่สามารถเก็บได้ เขาเสียอีกเลือกเก็บแค่ของขายได้บางชิ้นแต่ถ้าเป็นเหรียญทองไม่ปล่อยหลุดแม้เหรียญเดียว
ลูอิซไหวไหล่ "แล้วพ่อหนุ่มที่มาด้วยนั่นล่ะใครกัน รู้สึกเหมือนเคยเจอมาก่อนนะ"
"คุ้นหรือ?" จินตกช พินเดอร์ นาธาน มองหนุ่มผมขาวเป็นตาเดียวกัน ก่อนจินตกชจะย้อนเนื้อเรื่องอีกครั้งอย่างไว
"เด็กจากหมู่บ้านที่พวกเราเคยช่วยไว้เมื่อ... สิบสามปีก่อน"
หน้าต่างโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาตรงหน้าจินตกชในส่วนกล่องข้อความมีหนึ่งข้อความที่ยังไม่ได้อ่านตั้งแต่สิบสามปีก่อนซึ่งยามนี้อัพเดทเป็นล่าสุดแล้ว บีสท์ขี้ริ้วจิ้มดูแล้วแทบแอบไปนั่งหลบมุมวนนิ้ว
[คุณพบพระเอก ยูเกรน ในสภาพเปลี่ยนไปเพราะความหวาดกลัวและสิ้นหวังทว่าได้รับความหวังกับเป้าหมายชีวิตใหม่แล้ว ปัจจุบันคือนักดาบอันดับหนึ่งของโลก ระดับอีปิคมาสเตอร์]
ขอแหกปากเป็นภาษาก่อกำเนิดได้ไหม อิจฉา เอ๊ย! เกลียดเว้ย!! เข้าใจนะว่าพระเอกมันมหาเทพทั้งนั้นแต่แหมเว้ยตอนอ่านมันสนุกมาก พอเจอเข้าจริงโมโหจริงๆ นะคุณคนเขียน
จินตกชอยากประทุษร้ายระบบอินจันที่ส่งเขามาเจออะไรแบบนี้เสียเต็มประดา ถ้าตอนนี้อยู่ในแดนเมฆแห่งนั้นจะไม่รอช้าสะบั้นสุญญากาศเต็มกำลังให้สักร้อยครั้งเลยเชียว
"ตอนนั้นขอบคุณมากครับ เพราะได้พวกคุณช่วยไว้ถึงมีผมในตอนนี้" ยูเกรนค้อมหัวให้ผู้สูงวัยทั้งสามอย่างสุภาพ
เห็นเด็กน้อยที่โตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพที่สุดแล้วผู้สูงวัยย่อมดีใจ ลูอิซพยักหน้าอย่างยินดี "เป็นนักผจญภัยมันงานเสี่ยงแต่ดูแล้วเธอคงมีฝีมือไม่น้อย"
"ล้มไจร่าจนเป็นข่าวไปทั่วทวีปได้ น้อยไหมล่ะ" จินตกชแค่อยากเห็นว่าสามคนนี้จะหลุดสีหน้าแบบไหน เพราะเขามั่นใจว่าข่าวลือนั้นต้องมาถึงหมู่บ้านนี้ด้วยแน่นอน แล้วจิตกชก็รู้ว่าอาการหัวใจจะวายเพราะเห็นหน้าชาวบ้านที่มีพลังทำลายร้ายแรงเป็นอย่างไร อ้าปากค้าง ลูกตาแทบเด้งออกจากเบ้า สองขากุมแก้ม สีตก หางเก็บเข้าท้อง ถูกแล้วนั่นคือสภาพมังกรแดงตัวนั้นนั่นแหละ ส่วนสามผู้สูงวัยแค่สติบินยืนตัวแข็งเท่านั้น
"เจ้าจะแสดงออกเหมือนพวกไร้สติแบบนั้นทำไมฟะ" ซัดให้หนึ่งเปรี้ยง ทำเลือดกำเดามังกรกระฉูดเลย
"เจ้าไม่ให้ตกใจได้เหรอ! ไจร่าคือใคร หัวหน้ากิลล์ก๊อดเดส หนึ่งในห้ากิลล์ใหญ่ของโลกนะเว้ย แล้วคนที่ใช้แค่ดาบเท่านั้นสามารถเอาชนะได้แบบไร้ริ้วรอยนั่นนับเป็นตัวอะไร ยังใช่คนอยู่หรือเปล่า เจ้าถามใจตนเองดูสิเจ้าขี้ริ้ว!" โวยใส่ระยะน้ำลายกระเด็นท่วมหน้าให้จินตกชคว้าโล่อันหนึ่งจากกองสมบัติมังกรมาใช้แทนร่มกันน้ำลาย
นั่นน่ะคือคนที่ควรเป็นจอมเวทอันดับหนึ่งของโลกนะ แค่เปลี่ยนเป็นนักดาบก็ยังอันดับหนี่งอยู่ดี พระเอกนี่หว่า
"คนเขามีศักยภาพสูงมีอะไรน่าประหลาดเล่า อีกอย่างคงใช้เวลาฝึกฝนมาไม่น้อยฉะนั้นเก่งกาจไม่ใช่เรื่องแปลกจนต้องตกใจแบบนั้นสักหน่อยควรบอกว่าเก่งมากต่างหาก" หมั่นไส้ส่วนหมั่นไส้ แต่ความมานะพยายามจนเก่งขนาดนี้ได้น่าชื่นชมแท้จริง
"จริงด้วย เก่งมากๆเลย มันน่าทึ่งที่สุดตอนได้ยินข่าวนั้น" พินเดอร์ชูนิ้วหัวแม่มือให้เลย
"จริง เจ้าเก่งมาก ยายไจร่านั้นนิสัยสมควรโดนสั่งสอนที่สุด เจ้าทำให้นักดาบทั้งโลกบูชาเลยนะ" นาธานพูดจริงตอนได้ยินข่าวเขาร่าเริงไปหลายวันเลย
"ขอบคุณ" น้ำเสียงนุ่มๆ กับรอยยิ้มของพระเอกมีพลังฆ่าคนตายได้แค่ไหนพระเอกคนนี้ก็มีแบบนั้นแหละ แค่ยิ้มเดียวก็ทำชาวบ้านล้มตายแล้ว
ยิ้มเดียวละลายทั้งโลก พลังโกงแบบนี้... ยอม
จินตกชไม่ได้ถามว่าทำไมยูเกรนเปลี่ยนมาเป็นนักดาบเพราะเหมือนรู้อยู่กลายๆแล้วจึงหันไปหาเรื่องเจ้ามังกรแดงตัวยักษ์ดีกว่า "ฉันหาบ้านใหม่ให้แล้วแถมยังไล่ส่งเจ้าหญิงไปแล้วฉะนั้นค่าจ้าง" จ้องกองสมบัติมังกรตาเป็นมันพร้อมสองมือขยับแบบพร้อมกอบโกยแล้ว
มังกรแดงแทบน้ำตาตก ของรักของหวงทั้งนั้นแต่ได้รู้ได้เห็นเต็มสองตากับฝีมือน่าสะพรึงของนักดาบสองคนนี้แล้วต่อให้จะเอาทั้งหมดมันก็ห้ามไม่ได้
"เจ้าอยากได้อะไร เอาเท่าไหร่ก็หยิบไปได้เลย" กลั้นใจพูดอย่างสุดเสียดาย แต่ยังไม่ตายค่อยสะสมใหม่ละกัน
พอได้รับอนุญาตจินตกชตรงเข้าไปรื้อค้นทำสมบัติปลิวว่อนทั้งโถง
"เขาหาอะไรนั่น?" รื้อกระจายไม่สนว่าจะทำอะไรพังไปบ้างหรือเปล่า "เฮ้ย เบามือหน่อย เดี๋ยวแตก นั่นหักแล้ว!" มังกรยักษ์กรีดร้อง
"ไม่รู้สิ บุกไปทั่วแต่นอกจากเหรียญทองแล้วไม่เก็บอะไรสักอย่าง ของมีค่าอื่นยกให้พวกเราทั้งหมดตลอด"
"เคยถามนะเขาบอกว่าแพรร์สโตน มันคืออะไรหรือเจ้ารู้จักบ้างหรือเปล่า?" พินเดอร์ถามเจ้ามังกร
มังกรยักษ์ส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"
"หินอธิฐานงั้นหรือ?" ยูเกรนก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเช่นกัน
รื้อค้นแบบหวังผลที่สุด ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลกวาดไปทั่วใช้งานได้ยิ่งกว่าการแสกนเสียอีก เพียงไม่กี่อึดใจกลับวางมือแล้วถอนใจเฮือกใหญ่โดยไม่หยิบสมบัติชิ้นใดเป็นของตนสักชิ้น
"ไม่มี" สั้นๆ กับท่าทางผิดหวังมากมายของจินตกชทำเจ้ามังกรรู้สึกผิดขึ้นมาเลยที่ไม่มีสิ่งของที่บีสท์คนนี้ต้องการ "ยูเกรนเจ้าจะเอาอะไรก็เอา" ผายมือไปกองสมบัติซึ่งกระจายเกลื่อนถ้ำ
"นายไม่เอาอะไรเลยหรือ?"
"ไม่เอาหรอก ไม่มีที่ฉันหาอยู่นี่นา" จินตกชเดินออกมาจากกองสมบัติท่าทางเซ็งจับจิต
ถึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องการแต่ของสะสมของมังกรย่อมล้ำค่าทั้งนั้นทว่าในสายตาจินตกชไม่ต่างจากขยะ นั่นคือความรู้สึกที่ยูเกรนอ่านได้จากตัวบีสท์ขี้ริ้ว
"อย่างน้อยเหรียญทองพวกนี้ก็เป็นทองคำจริงๆ นี่นา" กอบขึ้นมาแล้วยื่นไปตรงหน้าบีสท์ขี้ริ้ว ทางนั้นส่ายหน้า
"เหรียญทองฉันมีจนแทบล้นคลังแล้ว นี่คงต้องออกไปหาข่าวสารที่ทวีปอื่นอีกแล้วกระมัง" บ่นไปพลางเรียกระบบอินจันซึ่งเงียบหายไปนานเหมือนระบบล่มแล้วกู้คืนไม่ได้
อินจันล่มไปแล้วหรือเปล่าหายไปหลายปีแบบนี้
'ระบบไม่ได้ล่มนะโฮสต์นั่นแหละไม่เรียกใช้เลย' ส่งเสียงตอบกลับมาแบบฟูมฟายปนงอนที่จินตกชทำราวลืมไปแล้วว่ามีระบบอยู่ด้วยตลอดเวลา ไม่สนใจแม้แต่นิด
ก็ไม่มีอะไรต้องใช้นี่จะเรียกทำไม
ตอบตรงทิ่มแทงใจให้กระอักไปเลย
'งั้นที่เรียกนี่คือมีเรื่องใช้ใช่ไหม?'
แน่นอน ฉันอยากได้ทักษะที่สามารถตามหาเป้าหมายที่ต้องการได้ จนตอนนี้ฉันยังหาแพรร์สโตนไม่เจอเลยสักชิ้น วนไปหลายทวีปจนโบราณสถานเหม็นขี้หน้าฉันหมดแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงเข้าโบราณสถานไหนไม่ได้แน่
ผลจากการบุกไปทั่วเพื่อหาแพรร์สโตนทำให้ยามเฝ้าโบราณสถานทั้งหลายคุ้นหน้าบีสท์ตนนี้กันทั้งหมดแล้วด้วยหน้าตาเอกลักษณ์เสียขนาดนั้น ยามเฝ้าทั้งหลายเลยพากันตั้งค่าหัวในหมู่ยามเฝ้าด้วยกัน ค่าหัวที่ว่าก็คือใครเตะโด่งไล่ออกมาจากโบราณสถานหรือไม่ก็กันไม่ให้เข้าไปได้จะได้รับหินมานาบริสุทธิ์จากห้วงเวลาเก่าก่อนมาเสริมเวทคุ้มครองโบราณสถานของตน เพราะงั้นพักหลังนี้เลยมีโบราณสถานปิดประตูใส่หน้าบีสท์ขี้ริ้วคนนี้กันตรงๆ ได้ไงล่ะ
'โฮสต์ชั่วร้ายเองนี่นา ก่อกวนจนยามเฝ้าโบราณสถานขึ้นบัญชีดำ'
มาว่าฉันแบบนั้นไม่ถูกนะ ถ้ารู้ว่าของที่ต้องการอยู่ที่ไหนฉันไม่บุกไปรื้อค้นแบบนั้นทุกที่หรอกน่า
การรื้อค้นของจินตกชก็นั่นแหละ พลิกทุกซอกมุมด้วยพลังจิตขั้นแม็กซ์รวมกับทักษะทำลายล้าง บุกที่ไหนที่นั่นแทบเหลือแต่โครงสร้างภายนอกที่ยังดูดี กว่าโบราณสถานพวกนั้นฟื้นคืนสภาพได้ใช้เวลาหลายเดือน โบราณสถานผุพังตามกาลเวลาเท่านั้นส่วนพังจากฝีมือผู้บุกรุกทั้งหลายสามารถฟื้นคืนสภาพได้ใช้เวลามากน้อยตามสภาพที่ถูกพัง ซึ่งจินตกชพังเกินมาตรฐานไปเยอะมากชื่อจึงไปขึ้นบรรทัดแรกในบัญชีดำ
'ทักษะที่ช่วยโฮสต์ตามหาของที่ต้องการมีแน่นอน ค่าทักษะจ่ายด้วยนิยายสองเรื่องยาวหรือรับทำภารกิจย่อย คุณเลือกได้ในสองอย่างนี้'
จินตกชแทบมีสีหน้าโลกกำลังถล่มดีที่หน้าตาตอนนี้ดูไม่ออก
ฉันมีสิทธิ์เลือกอะไรกับเขาได้ด้วยเหรอ ประหลาดเกินไปแล้ว ต้องมีแผนชั่วร้ายอยู่เบื้องหลังแน่ๆ!!
ระบบถึงกลับหมดคำพูดต่อปฏิกิริยาเกินคาดเดาของโฮสต์ที่มันดูแลอยู่


ตอนที่ 10
อากาศทะเลทรายแสนแห้งแล้งแค่สูดเข้าไปก็แสบคอแสบจมูกแล้วสำหรับคนธรรมดานะ ทว่าคนแถวนี้ชินแล้วมีแค่พวกมาจากที่อื่นนั่นแหละโผล่ออกมาจากทางเวทแล้วหายใจเฮือกแรกก็ไอจนหน้าแดง ครู่หนึ่งถึงปรับตัวได้และคนที่เป็นแบบนั้นคือสาวน้อยผมทอง ไอน้ำตาน้ำมูกไหลจนใครก็ไม่กล้าบอกว่านั่นคือคนรู้จัก ยิ่งยามนี้ออกมาแล้วไม่เห็นเผ่าบีสท์กับพระเอกผมขาวอยู่ตรงไหนในคลองสายตาด้วย เจ้าหล่อนยิ่งมีสีหน้าเหลอหลาเพิ่มสภาพดูไม่ได้มากขึ้นไปอีก
"ยายหนูเอ๊ย เอาผ้าไปเช็ดหน้าเช็ดตาสักหน่อยเถอะ ดูไม่ได้เลย" หญิงชราผู้ใจดีคนหนึ่งส่งผ้าเช็ดหน้าเนื้อนิ่มให้เธอ อิลิเลียรับมาพลางขอบคุณ
"ท่านยายท่านเห็นเผ่าบีสท์หน้าตาขี้ริ้วกับชายหนุ่มผมขาวหน้าตาหล่อมากผ่านมาทางนี้บ้างไหม?" โดดเด่นขนาดนั้นอย่างไรต้องจำได้แน่นอน
"ชายหนุ่มผมขาวงามราวเทพบุตรที่มาถึงก่อนเจ้าน่ะหรือ"
"ใช่แล้วท่านยายเห็นใช่ไหม?" อิลิเลียแทบพุ่งเข้าไปจับเขย่า
"เห็นเดินไปทางนั้นแน่ะ บอกตามตรงหนุ่มคนนั้นทำทุกคนมองเหลียวหลังเชียวแหละ" พูดพลางมีหน้าระเรื่อประกอบ ซึ่งอิลิเลียเข้าใจ หน้าตาพระเอกแม้แต่บุรุษแท้ยังใจสั่น ไม่ใช่สวยแต่หล่อเหลางดงามไร้ที่ติ
ก็ไม่รู้ทำไมแต่อิลิเลียคิดว่าพระเอกผมสีขาวดูดีที่สุดจริงๆ ดีกว่าต้นฉบับเดิมมากมาย
'ตัวละครผมขาวนี้ช่างขี้โกงตาใสชะมัด'
บอกขอบคุณท่านยายคนนั้นแล้วรีบเดินไปทางที่บอกอย่างรวดเร็ว ทว่าเดินวนหาไปมาจนผ่านไปหลายชั่วโมงฟ้ามืดไปครู่ใหญ่แล้วแต่เมืองไม่มืดมิดคบไฟเวทตามจุดต่างๆ ส่องสว่างมองเห็นได้ทุกซอกมุม สว่างจนตาพร่า
"ทำไมต้องให้มันสว่างขนาดนี้เนี่ย โอยแสบตา" สาวเจ้าเดินผ่านคบไหนต้องยกมือป้องตากันแสงเสียทุกครั้ง
พ่อค้าร้านแผงลอยได้ยินเธอบ่นขณะเธอเลือกผลไม้บนแผงของตน "สว่างขนาดนี้เพื่อป้องกันมอนสเตอร์ขนาดเล็กแอบลอบเข้ามาในเมืองไงล่ะ พวกตัวเล็กบ้างชนิดอันตรายร้ายแรงมากด้วย บางชนิดตัวเท่าแมลงมันสามารถมุดเข้าร่างกายแล้วกัดกินจากภายใน บางชนิดตัวเท่ากำปั้นดูดเลือดเหยื่อแห้งเป็นซากได้ในสองสามนาที พวกนี้มากันเป็นฝูง"
"ฝูงหนึ่งร้อยสองร้อยตัว แต่พวกมันกลัวแสงไงล่ะ" พ่อค้าอีกแผงช่วยเสริม
"และสว่างแบบนี้ทั้งคืนทำให้ร้านขายของอย่างพวกเรามีรายได้เพิ่มอีกด้วย เดี๋ยวพอฝ่ายขายกลางวันเก็บร้านไปขายกลางคืนก็มาเปิดร้านแทน รายได้หมุนเวียนตลอดเวลา" คนค้าขายทั้งหลายตรงนั้นต่างยิ้มกว้างอย่างยินดี อิลิเลียพยักหน้าเข้าใจ
"ว่าแต่พวกท่านเห็นชายหนุ่มผมสีขาวพกดาบยาวหนึ่งด้ามกับเผ่าบีสท์หน้าตาขี้เหร่บ้างไหม?" ไหนๆ พวกเขาใจดีช่วยไขข้อข้องใจเรื่องคบไฟแล้วถามอีกเรื่องเขาคงไม่ว่ากัน
"เห็นสิ คนอะไรหล่อไร้ที่ติทำมองตามคอแทบเคล็ดแน่ะ" พ่อค้าขายผลไม้ตรงหน้าอิลิเลียหลับตาทบทวนภาพแล้วมีสีหน้าเคลิ้มฝันแน่นอนว่าผู้ค้าขายแถวนั้นมีสีหน้าแบบเดียวกัน
"คนรู้จักของแม่หนูหรือ?" ลุงขายผลไม้ถาม
อิลิเลียพยักหน้ารัวๆ "ทั้งสองคนนั่นเป็นปาร์ตี้เดียวกับฉัน พวกเขาจะมากิลเมดัช เขาบอกว่าอันตรายเลยไม่เอาฉันมาด้วยฉันเลยแอบตามมานี่แหละค่ะ" มาทะเลทรายน้ำเงินมันก็มีแค่ที่เดียวที่เธอคาดเดา
"นี่แม่หนูเป็นนักผจญภัยหรอกหรือ" สีหน้าพ่อค้าแม่ค้าทึ่งจากใจ ไม่คิดว่าสาวน้อยน่ารักท่าทางบอบบางใจกล้าพูดถึงโบราณสถานกิลเมดัชออกมาแบบไม่มีหวั่นเกรงสักนิด
"แม่หนูควรรออยู่ที่นี่เถอะนะ มันอันตรายจริงๆ พวกฉันเข้าใจสองคนนั้นที่ไม่พาหนูไปด้วยนะ"
"ฉันเป็นจอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์ค่ะ" ยื่นเหรียญตราสีทองให้ดูชัดๆ ทำชาวบ้านชาวเมืองผงะไปตามๆ กันแล้วหันไปกระซิบกระซาบกันวุ่นวาย
"ไม่น่าเชื่อเด็กอย่างหนูเป็นจอมเวทระดับโกลด์"
"มินาเล่าถึงดูไม่กลัวกิลเมดัชเลย"
"แต่อย่าประมาทนะ พวกมั่นใจในตนเองเอาชีวิตไปทิ้งมานักต่อนักแล้ว อย่างไรฉันก็ยังยืนยันว่าควรรอสองคนนั้นกลับมาที่เมืองโลเลซนี่ดีกว่าอยู่ดีแหละ" ลุงพ่อค้ายังคงเป็นห่วง
"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ แต่อย่างไรฉันก็จะตามไปอยู่ดีค่ะ" สายตามั่นคงอย่างคนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วทำลุงพ่อค้าถอนใจเฮือก
"งั้นก็รีบหน่อยเถอะ สองคนนั้นออกประตูเมืองฝั่งตะวันออกไปตั้งแต่ยังไม่ค่ำ" ชี้ไปทางประตูเมืองซึ่งยามนี้ยังเปิดอยู่ "อีกสามชั่วโมงประตูก็ปิดแล้ว"
"ขอบคุณมากค่ะ!" อิลิเลียไม่เสียเวลาสักวินาทีกระโจนออกไปด้วยทักษะนักรบของตน พริบตาก็ออกประตูเมืองไปแบบทหารยามมองไม่ทันด้วยซ้ำว่ามีคนผ่านไป ทางแผงขายของอ้าปากค้างที่อยู่ๆ สาวน้อยก็หายแวบราวผีหลอก
"จอมเวทระดับโกลด์นี่น่ากลัวจริงๆ"
ทะเลทรายน้ำเงินไม่ได้มีทรายสีน้ำเงินมันมีเม็ดทรายสีนวลตามปกติทว่ายามกลางคือเมื่อมีแสงจันทร์ส่องลงมากระทบพื้นทรายจะเรืองแสงสีน้ำเงินอ่อนจางทำให้เห็นเป็นทรายสีน้ำเงินทอดไปไกลสุดสายตา เกิดเป็นความงดงามอันเยือกเย็นแสนประหลาด
"สวยขนาดนี้เลยหรือ คนเขียนนี่จินตนาการสุดยอดไปเลย" อิลิเลียยืนมองอย่างชื่นชมสุดใจ แม้ในสายตาระยะไกลมีไฮยีน่าดำตัวใหญ่หลายตัวขยับใกล้เข้ามาอย่างมุ่งร้ายแต่สาวเจ้ายังคงชื่นชมทิวทัศน์ตรงหน้าแบบไม่สนใจสักนิด
พริบตาปากอ้ากว้างเขี้ยวแหลมคมเรียงเป็นตับก็มาถึงตรงหน้า ไฮยีน่าอ้าปากพร้อมขย้ำเหยื่อทว่าไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อ เพียงดีดนิ้วพลังเวทสังหารพุ่งออกไประเบิดพวกมันทุกตัวได้ในครั้งเดียว
"อย่ามาขัดตอนฉันชื่นชมสิ่งสวยงามในนิยายได้ไหม โลกจริงหาแบบนี้ไม่ได้เสียด้วย" เธอปรายตามองซากไฮยีน่าดำอย่างเย็นชา
ดั่งที่จินตกชบอกไฮยีน่าดำกระจายตัวหากินอยู่ทั่วทะเลทรายน้ำเงินแล้วใต้ผืนทรายยังเป็นรังของเวิร์มดรากอน ซึ่งตามจริงแล้วเวิร์มที่ว่าก็ตรงตัว หนอนยักษ์ตัวเป็นขบวนรถด่วน ดุร้ายและพลังทำลายล้างสูงเลยมีคนเอามันไปเทียบกับมังกรหลังจากนั้นมันเลยได้ชื่อดรากอนพ่วงท้ายมาด้วย
พอบนพื้นทรายมีกลิ่นเลือดรุนแรงหนอนตัวยักษ์ที่นอนนิ่งใต้ผืนทรายราวถูกเชื้อเชิญให้โผล่ขึ้นมากินอาหารมื้อใหญ่ พวกมันพุ่งขึ้นมาจากพื้นทรายหลายตัวแล้วตรงเข้ากัดกินซากไฮยีน่าโดยรวบเอาอิลิเลียเข้าไปด้วย
"กินเจ้าพวกนั้นไปแบบไม่ต้องยุ่งกับฉันไม่ได้หรือไงยะ!" สองมือเธอเรืองด้วยแสงเวทจากนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรกันอีก
พายุพลังเวทกับพลังทำลายของเวิร์มดรากอนปะทะกันอยู่ไกลๆ แต่ไม่ไกลเกินการมองเห็นของนักดาบทั้งสองผู้ยืนอยู่กลางฝูงไฮยีน่าดำร้อยกว่าตัว
"ตรงโน้นน่าจะเป็นยายเจ้าหญิงนะ" ท่าทางจินตกชสนุกมากมายที่เห็นการปะทะเดือดในจุดนั้น
"นายให้ความสนใจเจ้าหญิงนั่นน่าไม่น้อยเลยนี่" ยูเกรนขมวดคิ้ว ตรงหน้ามีสัตว์ร้ายอันตรายเป็นร้อยตัวทว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วยังมีแก่ใจมองคนไกลอีก
"หงุดหงิดอะไรนั่น" ทางนี้พร้อมเชือดแล้วเช่นกัน ดาบผลึกแดงชักออกจากฝักมากระชับเข้ามือ "ถ้าเชือดเจ้าพวกนี้แล้วได้เหรียญได้ไอเทมก็ดีหรอกนะ" ว่าแล้วกระโจนออกไปเป็นฝ่ายล่าทันที
"นายยังงกอะไรอีกเล่า" นึกถึงถุงมิติป่องใกล้แตกร้อยกว่าลูกที่หมู่บ้านเทลซินแล้ว คิดไม่ออกเลยว่าใส่อะไรไว้มากแค่ไหน
"ไม่รู้อะไรซะแล้วพ่อนักบุญ คนเราต้องกินต้องใช้มีเยอะไว้มันไม่ขอข้าวกินหรอก" เพราะระหว่างเดินทางคนเดียวเก็บเหรียญจนติดเป็นนิสัยไปแล้วนะสิถ้ามีระบบล่าแล้วได้เหรียญแบบในเกมจินตกชอาจบ้าบอไล่บุกไปทั่วมากกว่านี้ก็ได้ เก็บประสบการณ์พร้อมเก็บเงิน ฉันจะเป็นนักผจญภัยที่ล่ำรวยที่สุดในโลกให้ดู
พูดกันไปแต่ละคนก็ตวัดดาบฟาดฟันมอนสเตอร์โชคร้ายฝูงใหญ่ ทำให้พวกมันเข้าใจเสียใหม่ว่าผู้ล่าใช่ว่าต้องตัวโตกว่าพวกมันและใช่ว่าต้องมีเขี้ยวเล็บแหลมยาวไว้ข่มขวัญ มอนสเตอร์ร้อยกว่าตัวกับนักดาบระดับยูนิตสองคนใช้เวลาไม่เกินสองอึดใจทั้งฝูงก็กลายเป็นซากแต่ทางระดับโกลด์สิยังมีแสงสีเสียงตระการตาไม่เลิกรา
"ทางโน้นคงอีกพักใหญ่... ปล่อยไว้ตรงนั้นละกันเนอะ" จินตกชหันไปยิ้มกว้างให้ยูเกรน แสดงออกว่าสนุกมากมายที่ยายเจ้าหญิงนั่นกำลังลำบาก ทำเอาหนุ่มผมขาวอึ้งไปเลย
"นึกว่าเป็นห่วง กลับสะใจมากเสียอย่างนั้น นายมั่นใจว่าเจ้าหญิงนั่นสู้ไหวหรือดีใจถ้าเจ้าหญิงนั่นโดนเล่นงานจนเละกันแน่" ความรู้สึกที่อ่านได้มันแปลกพิกล
"ทั้งสองอย่าง" ตอบได้แบบไม่ใช้เวลาคิดสักวินาที "เพียงแต่ยายนั่นสู้ไม่ไหวก็จะแบบนั้นน่ะ" ชี้นิ้วหัวแม่มือกลับไปด้านหลังที่ยามนี้สนามต่อสู้เคลื่อนที่ใกล้ทางนี้เข้ามาทุกขณะ
"พามาทางนี้งั้นหรือ" ยูเกรนเขม็งตาใส่พร้อมตวัดดาบออกไปทุกเวลา
บีสท์ขีริ้วกดมือยูเกรนไว้ "ไม่เอาน่า เผ่นเถอะ ให้ยายนั่นได้หมดสภาพเสียมั่งก่อน" หัวเราะอย่างชั่วร้ายแล้วออกวิ่งรวดเร็ว ยูเกรนเก็บดาบแล้ววิ่งตามไป
การแกล้งทิ้งในครั้งนี้ทำอิลิเลียลำบากจริง ทั้งเวิร์มดรากอนทั้งไฮยีน่าดำทั้งกับดักเวทโบราณที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผืนทราย ทุกสิ่งในทะเลทรายแสนสวยนี้ล้วนเอาชีวิตคุณได้ทุกเวลา ทักษะต่อสู้ระดับสูงของตนรวมเข้ากับพลังเวทยังไม่อาจพาตนเองรอดพ้นไปจนถึงเขตโบราณสถานกิลเมดัชได้ หลังจากปะทะกับมอนสเตอร์หลายร้อยตัวอิลิเลียก็มาจนมุมหน้าดงพืชพิษไร้ยาแก้ หากโดนหนามแหลมคมของพวกมันขีดข่วนเพียงเล็กน้อยเธอได้โดนดีดออกจากนิยายเรื่องนี้และภารกิจที่รับมาย่อมล้มเหลว บทลงโทษไม่ทำให้ตายก็จริงแต่ก็เป็นอะไรที่ไม่น่าจดจำสักน้อย อิลิเลียจึงเค้นพลังของทักษะทั้งหมดออกมาใช้ต้านศัตรูรอบทิศ
'บีสท์นั่นคือพี่จินต์หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจ ภารกิจก็กำลังล้มเหลว ฉันมันอวดดีจริงๆ ที่คิดว่าระดับตนเองทำอะไรในนิยายเรื่องนี้ก็ได้ นิยายเรื่องนี้ปรับไปสู่ระดับสูงสุดแล้วหรือเปล่านะตามที่เคยอ่านมามันไม่น่ากลัวขนาดนี้นี่นา'
ตามที่อิลิเลียสงสัย ทุกเรื่องที่จินตกชถูกส่งเข้ามาระดับจะปรับสูงขึ้นสู่ขีดสุด ฉะนั้นลืมต้นฉบับเก่าไปได้เลย ตรงนี้คือเรื่องคู่ขนานนั่นแหละ และผู้เดินเล่นคนไหนก็ตามบังเอิญเลือกเรื่องที่จินตกชเข้ามาไม่ว่าก่อนหรือหลังล้วนรับความซวยนี้ไปด้วยทันที รวมทั้งภารกิจก็เพิ่มระดับความยากขึ้นโดยอัตโนมัติเช่นกัน ซ้ำบทลงโทษยังเพิ่มระดับร้ายแรงตามไปอีกอย่างด้วย และรายละเอียดตรงนี้ระบบของแต่ละคนจะไปบอกให้รู้หลังออกจากโลกที่มีจินตกชเดินเล่นแล้วเกิดภารกิจล้มเหลว
"แงพี่จินต์!" เอาเข้าจริงอิลิเลียก็ร้องเรียกสนั่นอยู่ดี ยามนี้สภาพเจ้าหล่อนไม่ต่างจากลูกหมาตัวน้อยคลุกฝุ่น มอมแมมไปทั้งตัวหัวกระเชิงเป็นพงหญ้า รอยฟกช้ำดำเขียวพราวทั้งตัว "พี่จินต์ช่วยด้วยค่ะ!!" เจ้าหล่อนฟูฟายโวยวายไม่มีอายทำคนได้ยินยกมือกดหน้าผาก
เผ่าบีสท์หูดีอยู่แล้วเสริมด้วยพลังจิตระดับแม็กซ์ทำเอาได้ยินเหมือนงอแงอยู่ตรงหน้าเลย "ให้ตายสิ ทำไงยายนั่นยึดติดกับฉันจังฟะ"
"จะกลับไปช่วยงั้นหรือ?"
"ไม่ได้หรือ?" แม้ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าปาร์ตี้ตัดสินใจทำอะไรลูกทีมต้องไปด้วย เพียงแต่ลูกทีมเขาคือพระเอกนะสิ ใครสั่งได้ล่ะ
ยูเกรนไม่พูดอะไรแค่พยักหน้าไปทางที่กำลังซัดกันเละอยู่เป็นการบอกว่าก็ไปสิ
การวิ่งหนีไม่ทำให้รอดไปจากเขี้ยวของเวิร์ดรากอนได้แน่นอน แต่อิลิเลียทำได้แค่วิ่งเลาะไปตามกำแพงพืชพิษ อยากใช้เวททะลวงกำแพงอยู่หรอกทว่าตอนนี้พลังไม่พอแม้แต่ทำให้เกิดบาดแผลบนผิวหนอนยักษ์พวกนั้นยังทำไม่ได้เลย แล้วอยู่ๆ พื้นเกิดสะเทือนทำให้เธอล้มกลิ้ง เวิร์ดรากอนสามหัวพุ่งขึ้นมาดักหน้าทางวิ่งของเธอ
"บ้าน่ามีตัวแบบนี้ในเรื่องด้วยหรือ ตอนอ่านไม่เห็นเจอเลย"
เสียงคำรามของมันดังสนั่นจนอิลิเลียต้องยกมือปิดหูกันแก้วหูแตกก่อนกลิ้งตัวหลบการจู่โจมของเจ้าสามหัว ตัวใหญ่กว่าเวิร์มปกติสามเท่าแต่ว่องไวกว่าหลายเท่า ถ้าเธอไม่ใช่นักรบเวทมนต์คงลงท้องมันไปแล้ว เขี้ยวของมันแค่เฉี่ยวยังทำเอาอิลิเลียกระเด็นไปไกลได้แผลรอยใหญ่ ปากใหญ่โตทั้งสามดิ่งเข้าใส่ทั้งที่สาวเจ้าตัวนิดเดียวแค่ปากเดียวยังไม่พอเลยพุ่งเข้ามาทีสามปากแบบนี้เธอนึกอยากมีเครื่องยิงจรวดแบบทีเดียวสี่ลูกเหลือเกิน แม่จะป้อนให้อิ่มเลยเชียว
คิดเพ้อไปนิดแล้วเค้นพลังออกมาสร้างโล่โปร่งแสงป้องกัน มันกลับเปล่าประโยชน์โดนกระแทกครั้งเดียวโล่แตกกระจาย พร้อมเวิร์มดรากอนสามหัวกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแบบนับจำนวนไม่ถ้วนตกโครมครามข้างกายอิลิเลียเสียอย่างนั้น
"ไง คุณเจ้าหญิงสภาพดูไม่ได้เลยนี่" บิสท์ขี้ริ้วยืนก้มมองเธอจากบนกองซากเวิร์มดรากอนตัวยักษ์ และมีหนุ่มผมขาวยืนตรงข้ามกันก้มมองเธอนิ่งๆ
ไม่ว่าบีสท์คนนั้นใช่จินตกชหรือไม่ทว่าหนุ่มผมขาวคือพระเอกซึ่งทรงฝีมือของจริง ถ้าเธอหาทางเกาะขาได้อย่างไรต้องรอดแน่นอน ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่สองตาสีน้ำเงินมีน้ำตาคลอกลับจ้องเป๋งยังเผ่าบีสท์
"พี่จินต์ พี่ใจร้ายที่สุดไหนบอกว่าเจอกันอีกครั้งจะเลี้ยงหมูกระทะฉันไงล่ะ" อิลิเลียตัดพ้อสองมือยกปิดหน้าสะอึกสะอื้น
จินตกช์ยกยิ้มมุมปาก "พอเลยฝีมือแสดงติดลบขนาดนั้น เอาความมั่นใจไหนมาเชื่อว่าท่านกำลังร้องไห้หรือเจ้าหญิง" น้ำเสียงนั้นช่างบ่งบอกถึงความไร้น้ำใจที่สุด
ในเมื่อคนตรงหน้าไม่ตกหลุมพรางอิลิเลียจึงเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน "พี่จินต์จริงๆด้วย การแสดงของฉันมีพลังเวทช่วยเสริมไม่ว่าใครก็ดูไม่ออก มีแค่ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลเท่านั้นที่มองทะลุได้" เธอพูดอย่างมั่นใจก่อนความมั่นใจนั่นจะโดนทำลายย่อยยับ
"นายดูไม่ออกหรือ?" หันไปถามยูเกรน
"ห่วยเสียขนาดนั้นทำไมคิดว่าดูไม่ออกล่ะ" พระเอกขมวดคิ้วสายตาเย็นเฉียบ หากเจ้าหล่อนยังแสดงมากกว่านี้อาจมีมือกระตุก เพราะตอนนี้มันกุมด้ามแน่นแบบพร้อมชักออกมาฝากแผลให้เจ้าหล่อนสักแผลแล้วนี่นา
"กรี๊ด ไม่รวมพระเอกสิคะ นั่นลูกรักนักเขียนอะไรก็หลอกไม่ได้อยู่แล้ว" สาวเจ้าผงะห่างออกไปจนหลังแทบติดกำแพงพืชพิษ
"ไม่ถูกหลอกอะไรเล่า เห็นเชื่อตัวร้ายทุกอย่าง หูเบาไร้เหตุผล นางเอกนายเอกพูดอะไรไม่มีเชื่อ กว่าจะรู้ว่าโง่ก็กลายเป็นพันธุ์ทางโฮ่งๆ ทั้งนั้น" ใช่ว่าไม่รู้ว่าตนผสมโรงแบบนี้ย่อมเป็นการยอมรับว่าตนคือจินตกชจริงๆ แต่ก็อยากด่าพระเอกพวกนั้นนี่นา สมองมีไว้เพื่อหาเรื่องยัดเยียดความชั่วเลวใส่นางเอกนายเอก พอกลายเป็นโฮ่งเต็มขั้นก็มาตามง้อขอคืนดี บางทีอ่านแล้วก็อยากเอาเท้าลูบหน้าให้สักทีสองทีแล้วบอกว่าฉันไม่ยก นางเอก นายเอกให้หรอกเว้ย!
พอได้ยินจินตกชวิจารณ์พระเอกดวงตาอิลิเลียเป็นประกายทันที "พี่จินต์จริงด้วย!"
พริบตาเจ้าหญิงผมทองก็พุ่งมากางสองมือกว้างแบบจะกอดบีสท์ขี้ริ้วแต่ก็ต้องเบรกตัวโก่งกับคมดาบคั่นกลางไม่รู้ว่าถูกชักออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่
"คิดอะไรอยู่กันแน่เจ้าหญิงอิลิเลีย" น้ำเสียงเจ้าของดาบเย็นเฉียบ "ไม่ใช่ว่าตามมาเพื่อแก้แค้นที่โดนพวกฉันเล่นงานเรื่องมังกรหรือไง"
"เปล่านะคะ... จริงๆไม่เกี่ยวเลย... เชื่อหน่อยเถอะค่ะ" สบตาพระเอกแล้วอิลิเลียจะร้องไห้ เสียงสั่นตอนนี้ไม่ได้แสดงเลยสักนิด กลัวจนแทบหมอบกราบขอขมาพ่อคุณเสียเดี๋ยวนี้แล้ว
สภาพอิลิเลียตอนนี้ทำบีสท์ขี้ริ้วกลั้นขำจนตัวสั่น
เยี่ยมมากค่ะ พระเอก


ตอนที่ 11
ไม่ว่ายอมรับหรือไม่ยอมรับอิลิเลียแน่ใจว่าเผ่าบีสท์คนนี้ใช่จินตกชแน่นอน ก็จะมีใครอีกเล่าที่สามารถวิจารณ์พระเอกให้เสียหายแบบนั้นได้ถ้าไม่ใช่คนที่เข้ามาเดินเล่นในนิยายเหมือนๆ กันและเป็นคนที่ไม่สนเกาะแข้งขาพระเอกเป็นงานหลักเหมือนผู้เดินเล่นคนอื่นทำเมื่อได้เจอพระเอก
"ออกไปห่างหน่อยได้ไหมเกาะติดแบบนี้ไม่เห็นสายตาพระเอกหรือไง" ถึงไม่รู้ทำไมยูเกรนไม่พอใจที่ตอนนี้อิลิเลียมากระแซะติดเขาอยู่ แต่แบบนี้มันน่ากลัวมากเลยนะ
ฉันกลัวลูกหลงนะเว้ย ฝีมือดาบของพระเอกลบเงาหัวฉันได้ง่ายยิ่งกว่าหายใจสักเฮือกเสียอีก
"ออกไปห่างจะได้โดนเชือดนะสิคะ พระเอกน่ากลัวขนาดนั้น" อิลิเลียเองก็รู้ว่าทางนั้นพร้อมมือกระตุกทุกเวลา ซึ่งเธอพอรู้ว่าเพราะอะไร "คือ... ที่จับมังกรนั่นมาเป็นสัตว์เลี้ยงเป็นภารกิจที่ระบบมอบให้นะพี่จินต์ จริงๆ นะ" นี่แหละเหตุผลที่เธอเข้าใจว่าทำให้พระเอกไม่พอใจคิดว่าเธอเป็นเจ้าหญิงนิสัยร้ายกาจเหยียบย่ำผู้อื่น เธอจึงช้อนสายตาน่าเวทนาสุดชีวิตใส่คนที่มั่นใจว่าช่วยเธอไม่ให้โดนพระเอกส่งออกจากนิยายก่อนเวลาได้ด้วยพลังเต็มร้อย
สายตาร้อนแรงนั่นทำเท้าจินตกชกระตุกจนได้ ถีบแบบไม่มีถนอมสักนิดทั้งที่อีกฝ่ายเป็นเจ้าหญิงนะ ก็แบบว่าอิลิเลียมีทักษะนักรบร่างกายถึกทนทานกว่าคนทั่วไปหลายเท่าถีบพุ่งไปซบพื้นแทบเท้าพระเอกไม่ทำให้เจ็บๆ คันๆ เท่าไรหรอกน่า "ไปอธิบายให้เขาฟังเองสิ สู้ๆนะ" หัวเราะตบท้ายอย่างคนกำลังสนุกที่ได้แกล้งคนอื่นอย่างมากมาย
สายตาพระเอกเย็นชาน่ากลัวให้อิลิเลียอดคิดไม่ได้ว่าทำไมผู้เขียนชอบสร้างพระเอกเย็นชาหน้านิ่งชอบแผ่จิตสังหารให้ผู้คนหวาดผวาด้วย เป็นมิตรสว่างไสวบ้างมันสร้างยากนักหรือไง
'ฉันดับอนาถแน่แล้วค่ะ'
"ฉัน... ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจแกล้งมังกรตัวนั้นเลยนะคะแต่มันเป็นภารกิจที่ไม่ทำไม่ได้ค่ะ ฉันจะถูกลงโทษรวมทั้งต้องจ่ายค่าล้มเหลวอย่างแพงมากด้วยค่ะ" หมอบราบไปกับพื้นอย่างนอบน้อมที่สุดแล้ว
ยูเกรนนิ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง "ภารกิจอะไร ใครสั่ง?"
ทั้งที่อีกฝ่ายคือเจ้าหญิงแล้วคนถามเป็นคนธรรมดาสามัญเท่านั้นทว่าพระเอกนี่นา ย่อมมีรัศมีสูงส่งยิ่งกว่าตัวละครไหนๆ ต่อให้คนตรงหน้าคือเทพก็ยังต้องด้อยกว่าเขาอยู่ดี
"ภารกิจคือต้องจับสัตว์ในตำนานหรือไม่ก็สัตว์โบราณมาเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างน้อยหนึ่งตัว ส่วนผู้ใดสั่งไม่สามารถบอกรายละเอียดได้จริงๆ ค่ะ ไม่ได้มีเจตนาอะไรมากกว่านั้นเลยจริงๆ" ยกสองมือขึ้นมากุมตรงหน้าแทบคลานเข่าเข้าไปเกาะเท้าพระเอกแล้ว
ยูเกรนถอยหลังออกมาเล็กน้อย "ชนชั้นสูงอย่างพวกเจ้าอยากทำอะไรก็ทำไม่สนใจสิ่งใดผู้ใดทั้งนั้น ให้ฉันเชื่อได้อย่างไรว่าเธอไม่มีเจตน่ากลั่นแกล้งอวดเบ่งอำนาจรังแกผู้อื่นเอาสนุกกันล่ะ"
"สาบานด้วยเกียรติของนักเวทเลยค่ะ ฉันทำทุกอย่างเพื่อให้ภารกิจลุล่วงเท่านั้นจริงๆ ไม่มีเจตน่ากลั่นแกล้งรังแกใครเลยสักนิด!" เจ้าหล่อนเผ่นพรวดจากพื้นขึ้นมาชูนิ้วสาบานสีหน้าจริงจัง
"ถ้าแค่จับเป็นสัตว์เลี้ยงเธอก็ควรจับไปเฉยๆ สิ ไอ้ท่าทางเหยียดว่าผู้อื่นต่ำต้อยกว่าที่แสดงให้เห็นที่รังมังกรนั่นมันอะไร" แม้จิตกชรู้ว่านิสัยแต่ละคนไม่ใช่สิ่งที่ตนจะเข้าไปก้าวก่าย แต่ว่านิสัยบางอย่างของบางคนก็ทำใจยอมรับยากถึงได้ทำเป็นไม่รู้จักอยู่นี่ไง ไม่เช่นนั้นอาจมีเท้ากระตุก
"ในคู่มือจับสัตว์ในตำนานบอกไว้ว่าต้องทำให้อีกฝ่ายรู้สึกต่ำต้อยจนต้องเงยหน้ามองเท่านั้นถึงจะเชื่องนี่คะ" ว่าแล้วเอาหนังสือปกแข็งสีน้ำตาลแดงเล่มหนาออกมาจากถุงมิติประคองสองมือส่งให้จินตกช
เจ้าตัวรับมาเปิดดูและมียูเกรนยื่นหน้าเข้ามาดูด้วย แค่หน้าแรกทั้งสองคนก็แทบคว้างทิ้ง "ใครมันเขียนขึ้นมาฟะ ควรค่าต่อการจับมาบูรณะสมองที่สุดเลยว่าไหม" หันไปถามยูเกรนซึ่งหัวคิ้วขมวดมุ่น แสดงออกว่าควรแวะไปเยี่ยมคนเขียนหนังสือเล่มนี้สักครั้งจริงๆ "แล้วนี่ต้องจับแต่มังกรหรือเปล่า?"
อิลิเลียส่ายหน้า "ตัวอะไรก็ได้ที่เป็นสัตว์ในตำนานหรือสัตว์โบราณ เล็กใหญ่ไม่จำกัดค่ะ"
"งั้นทำไมไม่หาซื้อไข่มาฟักเอาล่ะ ถ้าไม่จำกัดแค่เลี้ยงตั้งแต่ออกจากไข่ไม่ง่ายกว่าหรือไง" แทนที่จะเชื่อที่เขียนในหนังสือควรขว้างทิ้งนั่น เชื่อความรู้พื้นฐานว่าฟักออกมาจากไข่เห็นสิ่งใดเคลื่อนไหวได้มันก็เข้าใจว่าคือแม่ของมัน จินตกชว่าแบบนั้นง่ายกว่ามาไล่จับตัวใหญ่แล้วฝึกให้เชื่องตั้งเยอะ
"ทำแบบนั้นง่ายจริงค่ะ แต่ตัดใจยากนะคะพี่จินต์" ผู้เข้ามาเดินเล่นนั้นสักวันก็ต้องออกไปแล้วทิ้งออกไปได้ง่ายๆ หรือ เพราะงั้นเธอถึงมาไล่จับพวกตัวโตเต็มวัยจะได้ไม่มีความผูกพันมากจนตัดใจทิ้งไปไม่ได้
"ถูกของเธอ ฉันลืมไปเพราะภารกิจของฉันไม่มีแบบนี้ ฉันคิดน้อยไปจริงๆ" จินตกชยอมรับว่าไม่ทันคิดถึงเหตุผลนี้จริง ฉะนั้นการกระทำที่ผ่านมาต่อเจ้ามังกรแดงของอิลิเลียจึงยอมให้ได้สักครั้ง "แต่หลังจากนี้ถ้าจับอะไรไปเลี้ยงเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จก็เลือกไอ้ที่ไม่สร้างอันตรายให้ผู้คนต้องเหยียบไว้ใต้เท้าละกัน"
อิลิเลียพยักหน้าแล้วรับคำอย่างหนักแน่น "ค่ะ พี่จินต์"
"พี่จินต์... หมายถึงนายหรือ?" ยูเกรนถามเสียงเรียบทว่าสายตาคาดคั้นจนบีสท์ขี้ริ้วหูลู่
จินตกชกระแอมเบาๆ "เป็นอีกชื่อของฉันน่ะ"
ดังที่รู้ยูเกรนสามารถอ่านความรู้สึกคนได้ เขาจึงรู้ว่าซีวิลล์ไม่ได้โกหก จินต์ เป็นอีกชื่อของเขาจริง ยูเกรนไม่ถามอะไรเพิ่มเขาพยักหน้ารับรู้ "เอาไงต่อจากนี้ เดินทางต่อหรือพักแรมสักคืนก่อน" แม้การพักแรมในทะเลทรายอันตรายแต่ยังน้อยกว่าเดินไปเรื่อยๆ ซึ่งไม่รู้ว่าจะเจออะไรระหว่างทางบ้าง
จินตกชกวาดตามองสำรวจไปไกลแค่ไหนยูเกรนกับอิลิเลียไม่รู้หรอก "แถวนี้มีแค่ไฮยีน่าดำออกล่า คงเป็นอาณาบริเวณล่าเหยื่อของพวกมัน เพราะงั้นพักแถวนี้ก็ดี รับมือมอนสเตอร์ชนิดเดียวถึงเยอะแต่ไม่ยาก"
"พี่จินต์มองเห็นได้ไกลแค่ไหนแล้วคะ?" อิลิเลียมองฝ่าความมืดออกไปได้ไกลสักห้าร้อยเมตรได้ทว่าเชื่อได้ว่าจินตกชมองเห็นได้ไกลกวาเธอหลายเท่าแน่นอน
บีสท์ขี้ริ้วยักไหล่ท่าทางก่อกวนอวัยวะเบื้องล่างน่าดู "เดาสิ"
อิลิเลียชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งแล้วเพิ่มเป็นสอง "หนึ่งกิโล ไม่สิคงสองกิโลเมตรแล้วมากกว่า"
"ตามนั้นละกัน" จินตกชยิ้มขำแล้วเรียกคลังเก็บของออกมาเอาของที่ต้องการ "ก่อกองไฟก่อนแล้วตั้งแค้มป์กันเถอะ"
ยูเกรนอึ้งจริงจังกับอาหารสดใหม่ในหม้อใบใหญ่ที่กำลังเดือดพล่านอีกไม่นานก็กินได้ เนื้อสันชิ้นโตหั่นสามย่างเนยส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ขนมปังกรอบนอกนุ่มในพูนตะกร้าใบใหญ่ แล้วยังเต็นท์นอนหลังโตท่าทางแข็งแรงแบบเกิดพายุทรายก็ไม่ปลิวเพราะตอกหมุดผูกไว้อย่างแน่นหนา โต๊ะวางอาหาร เก้าอี้สนาม ผ้าห่มหนานุ่มกันอากาศหนาวจัดในทะเลทรายได้แน่นอน แล้วยังขนมขบเคี้ยวกองใหญ่ ผลไม้สดๆ หนังสืออ่านเล่นหลายเล่ม
"นายเอาของแบบนี้ใส่มาให้เปลืองเนื้อที่ในถุงมิติทำไม" ยูเกรนว่ามันแบบนี้มันใช้เนื้อที่แบบเสียเปล่า ควรเอาไว้เก็บอาวุธ ยาวิเศษของวิเศษต่างๆ สิ
"ไม่เปลืองเท่าไหร่หรอกน่า" จินตกชพูดจริง คลังเก็บของที่ระบบให้มามีเนื้อที่พันลูกบาศก์เมตร ยัดคฤหาสน์สามสี่หลังเข้าไปยังได้ หรือปราสาททั้งแห่งยังเหลือเนื้อที่อีกมากโข
"ไหนหรือคะถุงมิติของพี่จินต์?" อิลิเลียมองหาหลังจากเธอจัดการวางเขตแดนบริเวณที่พักเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"คลังเก็บของ เธอไม่มีหรือ?"
อิลิเลียอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วหยิบถุงมิติข้างเอวขึ้นมาให้ดู "มีแต่ถุงนี้ค่ะ"
"แลกซื้อมาจากระบบน่ะ กลับไปแล้วก็ลองถามดูละกัน อ้อ แพงมาก" กู้ทั้งค่าทักษะทั้งค่าคลังเก็บของแล้วยังทักษะพิเศษที่เพิ่งต่อราคากับอินจันเมื่อวันก่อนอีก ไม่รู้ตอนนี้เหลือนิยายในคลังเก็บถึงห้าเรื่องหรือเปล่า... หนทางอ่านฟรีตลอดชีพช่างลำบากและยาวไกลยิ่งนัก
"กลับไปนี่ฉันต้องหามาบ้างแล้ว" เจ้าตัวหมายมาด ที่เก็บของเจ๋งๆ แบบนั้นใครไม่อยากได้กันเล่า
"มากินมื้อค่ำกันก่อนเถอะ เดี๋ยวเย็นชืดหมด" จินตกชเอาเนื้อย่างกับสตูในหม้อจัดใส่จานวางบนโต๊ะ พร้อมผักสดขนมปังกับซอสเพิ่มรสชาติอีกหลายอย่าง ก่อนจะผายมือเชิญคนกินทั้งสอง
"ถ้ามีไวน์แดงสักแก้วคงดีมากเลย" อิลิเลียหั่นเนื้อชิ้นโตให้พอดีคำแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวจนแก้มป่อง สีหน้าปลื้มปริ่มกับรสอาหารฝีมือจินตกชมากมาย
"ฉันไม่ดื่มเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ มีแค่น้ำเปล่า กาแฟและก็นมเอาอะไร?" หยิบที่ว่าทั้งหมดออกมาวางตรงหน้า "นายล่ะเอาอะไร"
"น้ำเปล่า" ต่อให้ในถุงมิติมีเหล้าราคาแพงเก็บอยู่ยูเกรนก็ไม่เอาออกมาในเมื่อทางนั้นบอกไม่ดื่ม
"น้ำเปล่าเช่นกันค่ะ"
ถึงเลยช่วงเวลาเย็นไปนานแล้วแต่ยังไม่ดึกนักและกองไฟที่พักของทั้งสามค่อนข้างเด่นมากกลางทะเลทรายเวิ้งว้างฉะนั้นมันย่อมกลายเป็นเป้าสายตาสัตว์นักล่า แน่นอนว่าไม่ใช่สัตว์ธรรมดา จินตกชกำลังเก็บโต๊ะเข้าคลังพื้นดินเกิดสะเทือนราวกำลังเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ หนอนทะเลทรายตัวเท่าขบวนรถไฟนับสิบพุ่งขึ้นมาจากพื้นทราย
"หนอนพวกนี้อะไร?" อิลิเลียกำลังอ่านหนังสือแนะนำเกี่ยวกับโบราณสถานกิลเมดัชพูดเสียงเย็น เพราะการปรากฏตัวของเจ้าพวกนี้ทำแก้วกาแฟของเธอหกกระจาย เครื่องดื่มโต้รุ่งของเธอโดนพื้นทรายดื่มแทนเสียแล้ว
ยูเกรนเงยหน้าจากดาบที่กำลังเช็ดทำความสะอาดขึ้นมองหนอนตัวยักษ์สีม่วงคล้ำล้อมรอบที่พักด้วยสีหน้าเรียบเฉยครั้งหนึ่ง แล้วก้มลงเช็ดดาบต่อเหมือนพวกตัวยักษ์ไม่มีอะไรให้สนใจ
"เวิร์มดรากอน... ไม่ใช่แบบนี้สิ ไม่เห็นมีตรงไหนเป็นดรากอนได้เลย" จินตกชบ่นอย่างคนผิดหวังมากมาย
"พี่จินตกชตั้งความหวังว่าหน้าตาพวกมันจะเป็นอย่างไรหรือ?"
"หัวมันควรเป็นหัวแบบมังกรสิ ต่อให้ไร้ขาก็ไม่ควรไร้กระดูกแบบนี้" ชี้หน้าพวกหนอนแล้วโวยวายราวเจ้าพวกนั้นรวมหัวกันรังแกเขาอย่างร้ายกาจ
"หนอนก็คือหนอนจะเป็นมังกรได้ยังไง"
เจ้าพวกไร้กระดูกคงฟังเข้าใจว่ายูเกรนว่าพวกมัน หนอนยักษ์หลายตัวพุ่งใส่ทางทิศที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ และนั่นจึงเป็นการพิสูจน์ว่าพลังเวทของอิลิเลียแข็งแกร่งแค่ไหน ชนเข้าโครมเดียวหนอนยักษ์หน้ายู่ไปตามๆ กัน ลงไปชักดิ้นชักงอท่าทางเจ็บมากมาย
"คงไม่ปล่อยให้มันพุ่งชนทั้งคืนหรอกนะ" แม้พวกมันเข้ามาไม่ได้แต่ก็ทำให้พื้นสะเทือนแล้วยังเสียงกระแทกกับเสียงโหยหวนซึ่งจินตกชไม่รู้ว่านั่นคือเสียงคำรามหรือเสียงร้องจากความเจ็บที่พุ่งชนหน้ายู่กันแน่
"แต่ถ้าเก็บพวกมันทั้งหมดคงพักตรงนี้ต่อไม่ได้นะพี่จินต์" อิลิเลียไม่ยอมนอนมองหน้าหนอนไม่เจริญตาพวกนี้ทั้งคืนแน่ๆ
"ฉันกับยูเกรนเชือด แล้วเธอค่อยฝังไว้ใต้ทราย โอเคไหม?" แบ่งหน้าที่อย่างไว เขาเองก็ไม่คิดนอนมองเจ้าพวกนี้ทั้งคืนเช่นกัน
ไม่ต้องให้ตอบรับยูเกรนก็เดินออกไปจากอาณาเขตเวทที่อิลิเลียกางไว้ คมดาบตวัดฟาดฟันออกไปรวดเร็วแบบตาเนื้อมองไม่ทัน ก่อนเจ้าตัวจะพุ่งเข้าไปกลางดงหนอนแล้วตวัดดาบอีกสี่ห้าครั้ง หนอนยักษ์หนังเหนียวทนทางต่อพลังเวทระดับสูง เลือดมีพิษร้ายแรง เขี้ยวแหลมคมก็กลายเป็นเศษซาก เลือดพิษสาดกระเซ็นเหมือนฝนตกอยู่ครู่หนึ่งทว่ามันไม่เปื้อนพระเอกเลยแม้แต่หยดเดียว จิตของเจ้าตัวป้องกันทุกอย่างได้หมด
"แม่จ๋า พระเอกน่ากลัวเกินไปไหม" เจ้าหญิงผมทองอ้าปากค้าง
เพียงครู่เดียวยูเกรนก็ส่งพวกหนอนทะเลทรายไปโลกหน้าทั้งหมด เจ้าตัวสะบัดดาบเสียครั้งคราบเลือดบนตัวดาบกระเด็นออกไปหมดสิ้น "นั่นงานท่านเจ้าหญิง" ชี้ไปยังซากหนอนขณะเดินเข้ามานั่งข้างกองไฟ ก่อนรินกาแฟใส่แก้วแล้วยกขึ้นมาจิบท่าทางสงบนิ่งเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้ออกไปโชว์ฝีมือดาบเขย่าขวัญผู้คน
อิลิเลียรีบรับช่วงต่อกรรมกร เวทที่ใช้ออกไปแทนที่จะฝังกลายเป็นเผาไหม้กลายเป็นขี้เถ้าทั้งหมดในเวลาไม่กี่อึดใจ ใช่ว่าเธออยากโชว์พลังเวทเกทับพระเอก แค่รนจนท่องเวทผิดต่างหาก
'แง อย่าเขม่นแบบนั้นสิคะคุณพระเอก ฉันแค่ท่องเวทผิดบทเท่านั้นเอง'
ยูเกรนเหลือบตามองนิ่งๆ ครู่หนึ่งแล้วเลิกสนใจ ทว่าครู่เดียวนั้นทำอิลิเลียหายใจไม่ทั่วท้องเชียวแหละ ต่างจากจินตกชที่มองทั้งสองสลับไปมาแล้วส่ายหน้าก่อนกระโจนพรวดไปเก็บข้าวของทั้งหมดเข้าคลัง
"รีบไปจากตรงนี้ ตามฉันมาเร็ว!" พริบตาบีสท์ขี้ริ้วก็พุ่งตัวออกไปไกลลิบให้ทั้งสองคนวิ่งตามไปเกือบไม่ทัน ยังไม่ได้ถามอะไรทั้งสองได้ยินเสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ด้านหลังพอหันกลับไปเจ้าหญิงผมทองหลุดเสียงกรี๊ดสนั่น
"นั่นมันโครโนซอรัส... หรือเปล่า?" อิลิเลียไม่แน่ใจกับสัตว์โบราณร่างยักษ์หน้าแหลมคล้ายจระเข้หกขา ซึ่งขาแต่ละข้างน่าจะยาวสามเมตร ตั้งแต่หัวจรดปลายหางคาดว่าเกินสิบห้าเมตรแน่ๆ นอกจากผิวหนังหนาเหมือนสวมเกราะมันยังมีเขาแหลมบิดเป็นเกลียวคู่โต
เจ้าตัวยักษ์นั่นไม่ได้มาแค่ตัวเดียวมันมาถึงห้าตัวทำพื้นทรายฟุ้งกระจายสูงขึ้นฟ้าไปนับสิบเมตร พวกมันไล่กวดมาได้เร็วจนตอนนี้แทบหายใจรดต้นคอทั้งสาม
"ตัวแบบนี้มันน่ามีอยู่แค่ในทะเลไม่ใช่หรือไง มาวิ่งฝุ่นตลบแบบนี้ได้ไง!" อิลิเลียผวาไม่เก็บสีหน้า
"แล้วตรงนี้ไม่ใช่ทะเลที่ไหนล่ะ" จินตกชยังพูดจาตลกชวนตายได้อย่างน่าตบรางวัลยิ่งนัก
"มันควรอยู่ในทะเลที่เป็นน้ำค่ะพี่จินต์ ไม่ใช่ทะเลที่มีแต่ทรายไร้น้ำสักหยดแบบนี้!" เจ้าหญิงผมทองโวยออกไปสุดเสียง นึกหมั่นเขี้ยวคนพูดไม่ใช่น้อย
"ทะเลทรายก็คือทะเลมาก่อนฉะนั้นมีเจ้าพวกนี้ไม่แปลกตรงไหน ดูสิมันวิวัฒนาการจากครีบเป็นขาแล้วยังมีหกขาเลยด้วย คงอยู่มานานปีตัวถึงใหญ่กว่าวาฬสีน้ำเงินโตเต็มวัยสี่เท่าแบบนั้น"
"ตัวขนาดนี้คงอยู่มาเป็นพันปีแล้วมั้ง" อิลิเลียไม่เคยคาดคิดเลยว่ามอนสเตอร์ยักษ์พวกนี้จะมีจิตสังหารให้สันหลังเย็นยะเยือกลมหายใจติดขัด เรี่ยวแรงที่มีพาลจะหมดไปด้วย
"ไม่ถึง เจ้าพวกนี้อายุหลักร้อยเท่านั้น... จริงสิ เอาเจ้าพวกนี้เป็นสัตว์เลี้ยงไหม?" ถามเหมือนล้อเล่นแต่สีหน้าจินตกชจริงจังน่ากลัว
อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็ว "ตัวแบบนี้ใครอยากเลี้ยงกันคะ ฉันไม่มีปัญญาหาอาหารมาให้มันกินหรอก"
"ให้มันหาเองไง"
สาวเจ้ายังคงส่ายหน้า "ที่อยู่อีกล่ะ ยิ่งถ้าฉันไม่อยู่แล้วใครจะรับเลี้ยงต่อคะ"
"ไม่อยู่แล้วก็ปล่อยกลับ" ทางออกทุกอย่างดูง่ายเมื่อออกมาจากปากบีสท์ขี้ริ้วทว่าเจ้าหญิงยังคงส่ายหน้า
"ไม่เอาค่ะ!" ยังคงยืนยันหนักแน่น จินตกชไหวไหล่ท่าทางอ่อนใจน้อยๆ
"ไม่เอาก็ไม่เอา งั้นเร่งฝีเท้าหน่อย อ้อ ระวังตามทางด้วย" บิสท์ขี้ริ้วพาทั้งสามวิ่งผ่าเข้าไปกลางฝูงไฮยีน่าดำ พวกมันแตกตื่นวิ่งหนีกันวุ่นวายทว่าฝีเท้าเจ้าพวกนี้ไม่เร็วไปกว่ามอนสเตอร์ยักษ์ที่ไล่กวดมา ไฮยีน่าดำฝูงใหญ่เลยกลายเป็นอาหารให้โครโนซอรัสกลายพันธุ์แทนคนทั้งสาม แต่ยังมีอีกสองตัววิ่งไล่ตามมา ราวมันเบื่อเนื้อสุนัขแล้วอยากกินเนื้อคนมากกว่า
ทิศทางที่จินตกชพายูเกรนกับอิลิเลียวิ่งมายังมีฝูงสัตว์ร้ายอีกหลายชนิด แน่นอนว่าพวกมันกลายเป็นอาหารแบบไม่รู้ตัว แล้วยังมีพืชพิษร้ายแรงให้เบี่ยงทิศหลบกันวุ่นวายในขณะที่เจ้าตัวยักษ์สองตัวที่ไล่ตามมาเหยียบย่ำทุกสิ่งไม่มีรู้สึกใด พืชพิษมากมายหลากสายพันธุ์ราบเป็นหน้ากลอง ไม่กี่อึดใจวิ่งไล่กันมาจนมองเห็นเงาดำเป็นกำแพงยาวที่เส้นขอบฟ้า นั่นทำให้ทั้งสามรู้ว่ากำลังใกล้โบราณสถานกิลเมดัชเข้าไปทุกทีแล้ว
พริบตาที่ผ่านโอเบรีสกำหนดเขตแดนของกิลเมดัชเข้าไปกับดักเวทด่านแรกทำงานทันที หอกแสง ธนูแสงพุ่งออกมาจากอากาศว่างเปล่าลายท้องฟ้า ตกลงพื้นราวห่าฝนไร้ช่องทางหลบหนีในเมื่อพื้นทรายกว้างไร้ที่กำบังทว่าทั้งสามคนปลอดภัยดีแบบไม่ได้ออกแรงเพิ่มจากการวิ่งสักนิด ในเมื่อพริบตาที่กับดักทำงานจินตกชหันกลับมาคว้ายูเกรนกับอิลิเลียพุ่งมาหลบใต้ท้องเจ้าตัวยักษ์ที่กำลังตะลึงว่าตนดันเผลอไล่กวดจนล่วงเข้ามาในเขตอันตรายร้ายแรง
หนังหนาไม่ต่างจากใส่เกราะหนาสุดแข็งแกร่งต้านทานพลังเวทของนักเวทระดับซิลเวอร์ได้สบายกลับไม่สามารถทานทนต่ออาวุธแสงเหล่านั้นได้ อึดใจเดียวเจ้าตัวยักษ์ทั้งสองกลายสภาพเป็นหมอนปักเข็ม พวกมันคำรามอย่างเจ็บปวด ครั้นเค้นแรงถอยหนี หอกแสงอีกละรอกพุ่งตามมา คราวนี้มันมีขนาดใหญ่เท่าตัวคนแทงทะลุลงมาปักข้างตัวคนที่หลบอยู่ใต้ท้องมอนสเตอร์ยักษ์แบบอีกแค่นิ้วเดียวได้ปาดจมูกเจ้าตัวไปด้วยแน่นอน
"แสดงออกว่าไม่ต้อนรับแบบตรงๆ เลยแฮะ" จินตกชรู้ว่าตนไม่เป็นที่ต้อนรับของโบราณสถานทั้งหลายแต่ไม่นึกว่าแม้แต่กิลเมดัชก็รังเกียจเขาด้วย
ความเสียหายทางใจแบบนี้เรียกค่าเสียหายได้จากใครบ้าง


ตอนที่ 7
จินตกชยกมือตบหน้าตนเสียครั้งหนึ่งเพื่อเรียกสติ ไม่รู้เลยว่ายูเกรนที่เดินทางมาด้วยกันคือพระเอก จากจอมเวทกลับกลายเป็นนักดาบ ความสามารถพระเอกเปลี่ยนแบบหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องต่อไปจะเป็นอย่างไรแล้ว บีสท์ขี้ริ้วหัวเราะอย่างปวดประสาทก่อนจะสะบัดหน้าแล้วพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วแบบมังกรยังมองไม่ทัน พริบตามังกรตัวยักษ์ก็โดนบีสท์หนุ่มอุ้มท่าเจ้าหญิงวิ่งหนีออกจากโถงถ้ำใหญ่ได้แบบไม่น่าเชื่อ นั่นทำเอาเจ้าหญิงยืนอ้าปากค้างต่างจากหนุ่มผมขาวตวัดดาบฟาดภูเขาสมบัติเสียครั้ง แรงฟาดทำให้เกิดระเบิดตูมใหญ่ของมีค่าทั้งหลายปลิวว่อนบังการมองเห็นได้พอดีแล้ววิ่งตามจินตกชไปอย่างไว
"ดะ เดี๋ยว เจ้ามนุษย์ เรี่ยวแรงเจ้ามากขนาดไหนเนี่ย!?" มังกรแดงไม่เคยโดนใครอุ้มมาก่อนห่อตัวกลมไม่รู้จะทำความเข้าใจอย่างไรดีแล้ว ตื่นตกใจยิ่งกว่าใครก็มันนี่แหละ มนุษย์ทั้งหลายบุกรังมังกรไม่มากำจัดมันเพื่อชื่อเสียงก็หวังสมบัติของมัน อุ้มมันวิ่งหน้าตั้งแบบนี้เพิ่งเคยเจอ "แล้วนี้เจ้าจะพาข้าไปไหน?"
"เจ้ายื่นเรื่องจ้างนักผจญภัยมาช่วยจากเจ้าหญิงนั่นไม่ใช่หรือไง ฉันรับภารกิจนั้นมาพอดี" จินตกชยังคงอุ้มมังกรตัวยักษ์วิ่งผ่านเข้าไปด้านใน แน่นอนว่าวิสัยทัศน์ระยะไกลทำให้เจ้าตัวมองเห็นเส้นทางได้ไกลลิบ จึงวิ่งได้แบบไม่มีกังวลว่าจะพามังกรไปเสยผนังถ้ำตรงไหน
"เจ้ารับงานของข้างั้นหรือ!?" ทำใจกล้าส่งเรื่องไปยังสมาคมนักผจญภัยเพื่อว่าจ้างจริง แต่ก็เผื่อใจไว้แล้วว่าคงไม่มีใครรับงานของมัน
"อือ" จินตกชพยักหน้าให้
"แล้ว... เขาล่ะ" สบตาสีน้ำเงินของหนุ่มผมขาวที่วิ่งตามมาได้แบบไร้เสียงแล้วเจ้ามังกรเย็นสันหลังวูบวาบ
'ท่านนักดาบ จิตสังหารท่านน่ากลัวกว่าดรากอนเฟียร์อีกนะ'
มังกรแดงอยากเหลือตัวจิ๋วๆ แล้วผลุบหายเข้าไปหลบในเสื้อเผ่าบีสท์ที่กำลังพามันหนีอยู่ในตอนนี้เสียเต็มประดา ยอมรับว่ากลัวมากอย่างไม่เหลืออะไรให้อายแล้วล่ะ
จินตกชเองก็อึ้งนะถ้าไม่มีทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลระดับก้าวหน้าคงไม่รู้ว่ายูเกรนวิ่งตามมา ไม่รู้พ่อคุณมีวิชาแบบไหนถึงวิ่งได้ไวแล้วยังไร้เสียงเหมือนจำพวกเสือที่เดินวิ่งไร้เสียงเลย
ถ้าเป็นนักฆ่าละก็ไม่มีใครรอดมือเขาได้แน่ๆ
"เขามาช่วยส่งเจ้าหญิงกลับน่ะ" จินตกชไม่ต่อว่าส่งกลับไปไหนนะ เจ้าตัวยังคงก้าวว่องไวไปยังคูหาลึกสุดของรังมังกร
"เจ้าเคยมารังข้าหรือไงถึงวิ่งไม่มีหลงไม่มีสะดุดแบบนี้" มังกรแดงแปลกใจยิ่งนัก บีสท์ตนนี้ทำราวถ้ำนี้เป็นสวนหลังบ้านของตนวิ่งได้แบบไม่ต้องถาม
นอกจากมองเห็นระยะไกลยังรับรู้ด้วยว่าเส้นทางมีลักษณ์อย่างไร กว้าง แคบ แค่ไหน
"ฉันจะเคยมาได้ไงเล่า แต่เอาเป็นว่าไม่พาเจ้าไปเสยหินงอกหินย้อยในรังเจ้าละกัน" ครั้นทะลุจากทางยาวที่วิ่งมาหลายเลี้ยวก็มาสุดที่โถงใหญ่สว่างไสวด้วยมอสเรืองแสงกับกองสมบัติใหญ่ยิ่งกว่ากองในโถงก่อนหลายเท่า "ไปขนมาจากไหนนักเนี่ย" บีสท์ขี้ริ้วยกมือกดขมับท่าทางอ่อนอกอ่อนใจต่อเจ้ามังกรนักสะสมเหลือจะกล่าว
"เจ้ามาส่งสีหน้าเหม็นเบื่อใส่ข้าเพราะกองสมบัติแบบนี้ไม่ถูกนะ มังกรทุกตัวชอบสมบัติทั้งนั้นแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ มาเรื่องจ้างพวกเจ้าก่อนเถอะ ถ้ายายเจ้าหญิงนั่นตามมาถึงโถงนี้ข้าตายแน่" ทั้งที่เป็นมังกรแต่ดูเจ้าตัวกลัวเจ้าหญิงมากจริงๆ
"เจ้าโดนเจ้าหญิงคนนั้นข่มขู่จริงๆ งั้นหรือ?" ประเมินจากพลังของมังกรแดงตัวนี้แล้วคงใช้เวลาสักพักหนึ่งนักดาบอย่างเขาถึงปราบลงได้ ทว่าความรู้สึกที่ยูเกรนอ่านได้จากเจ้ามังกรไม่มีโกหก
"เจ้านักดาบน้อยเอ๋ย เจ้าหญิงคนนั้นไม่ได้มีแค่พลังเวทน่ากลัวเท่านั้นยังมีฝีมือที่ข้าไม่รู้จักอีกด้วยนางร้ายกาจที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมนุษย์มาเลย" ความหวาดกลัวของมังกรตัวนี้แม้สร้างความประหลาดใจให้ยูเกรนแต่มันยังน้อยกว่าความความรู้สึกหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจากบีสท์ขี้ริ้วเมื่อนึกถึงเจ้าหญิงคนนั้นที่เจารับรู้ได้
"ขนาดมังกรยังเกรงเจ้าหญิงคนนั้นแต่ดูนายมีแค่ไม่พอใจที่ต้องมาเจอเธออย่างเดียวเลยนะ" ในเมื่ออ่านความรู้สึกได้แม้เล็กน้อยก็ไม่รอดสายตา
บี้สท์ขี้ริ้วไหวไหล่แล้วแค่นเสียงอย่างหัวเสีย "ตามที่นายอ่านได้ ฉันไม่พอใจอย่างมากที่ยายนั่นมาทำตัวนักเลงแถวนี้" นอกจากทักษะร้ายกาจหลายอย่างยังมีพลังเวทระดับโกลด์มาสเตอร์อีกต่างหาก ผู้เดินเล่นคนอื่นมีความสามารถโกงใช่ไหม ในขณะที่เขาต้องพยายามแทบล้มประดาตายกว่าทักษะแต่ละอย่างจะพัฒนาให้สักขั้น
"นี่เจ้ารู้จักเจ้าหญิงอิลิเลียเป็นการส่วนตัวงั้นหรือ?" มังกรแดงผงะอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเผ่าบีสท์ขี้ริ้วขนาดไม่กล้ามองตรงๆ รู้จักกับเจ้าหญิงน่ากลัวคนนั้น
"เจ้าหญิงอิลิเลียหรือ... ยายนั่นชื่ออิลิเลียด้วยเหรอ?"
"อิลิเลีย นัวร์ลีส เจ้าหญิงที่สามแห่งเคฟทาวีค จอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์เป็นหน้าตาของประเทศนั้นเชียวนะ มาช่วยยังไงไม่รู้ชื่อคนที่มาช่วยเนี่ย" มังกรแดงกลัวแทนเลยถ้าเจ้าหญิงอิลิเลียรู้ว่าบิสท์คนนี้ไม่รู้ชื่อจักคนดังอย่างเธอ
"ฉันไม่ได้มาช่วยยายเจ้าหญิงนั่น ทำไมต้องรู้ชื่อด้วยเล่า" ว่าแล้วต้องรีบเปิดเนื้อเรื่องอย่างไว ชื่อเจ้าหญิงคืออิลิเลียจริงๆ ด้วย
ตัวละครชื่อเดียวกันความเข้ากันได้ก็จะเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ มิน่าถึงดูน่ากลัวขนาดนั้นสินะ
"จริงของเจ้า ว่าแต่พวกเจ้ามีวิธีไล่ยายเจ้าหญิงนั่นกลับไปยังไงล่ะ ถ้าให้ดีอย่าให้มาก่อกวนข้าอีกด้วยจะดีที่สุด" มังกรแดงขอร้องจากใจ ระหว่างที่เจ้าหญิงอยู่ที่นี่เธอใช้มันเสียน่วมเลย
"ไม่ให้มาก่อกวนอีกคงยากในเมื่อใครๆ ก็รู้แล้วว่ารังของเจ้าอยู่ที่นี่ ย้ายรังไปอยู่ที่ใหม่เสียเถอะเพื่อความปลอดภัย" ยูเกรนรู้ดีว่าพวกจอมเวทเจ้าคิดเจ้าแค้นมากแค่ไหน ต่อให้เจ้าหญิงโดนกลุ่มคนที่พวกเขาเห็นตรงทางเข้าพาตัวกลับไปได้ อีกสักพักเจ้าหล่อนคงแอบออกมาบุกรังมังกรอีกแน่นอน
"งั้นย้ายรังกันเถอะ" จินตกชตัดสินใจให้แล้ว
"เดี๋ยวสิ ข้าจะหาที่อยู่ใหม่อย่างเร่งด่วนแบบนี้ได้ที่ไหนเล่า แล้วยังสมบัติพวกนี้อีก ข้าไม่ยอมไปตัวเปล่าหรอกนะ!" กอดภูเขาสมบัติฟูมฟายใหญ่โต ถึงบอกว่ากอดกองสมบัติแต่ถ้าให้มองตามจริงแล้วมันเหมือนมังกรตัวจิ๋วเกาะอยู่บนยอดภูเขาขนาดเล็กสักลูกนั่นแหละ
"เหอะ สมบัติกองแค่นี้ทำเป็นเรื่องมาก" จินตกชยกมือแตะ "เก็บ" สั่งสั้นๆ สมบัติทั้งหมดหายแวบส่งให้มังกรตัวโตที่นอนฟูมฟายอยู่บนยอดกองร่วงตุบลงมาจุ๊บพื้นอย่างแรง จุกจนร้องไม่ออกไปเลยครู่หนึ่งเลย
"สมบัติของข้าหายไปไหนหมด!" ครั้นลุกขึ้นมาได้มังกรแดงแหกปากดังสนั่นวิ่งวนไปมาราวสติแตก ที่ของสะสมมาเกือบทั้งชีวิตหายไปในพริบตา
"เงียบเลยเชียว แหกปากให้ชาวบ้านรู้ว่าอยู่ตรงไหนหรือไง!" หมัดล้วนๆ ซัดเปรี้ยงเข้าข้างแก้มมังกรนอกจากพ่นเลือดเป็นฝอยตามมายังดิ่งลงไปซบพื้นได้ไวทันใจคนต่อยอีกต่างหาก
'แรงคนแน่นะ!'
มังกรตัวยักษ์หวาดผวา เวทมนต์ซัดมันเละได้นั่นไม่แปลก แต่นี่แรงกายธรรมดากลับชกมันหน้าซบพื้นได้ เจ้านี่เป็นแค่เผ่าบีสท์แน่หรือ
"สมบัติของเจ้าฉันเก็บไว้ในคลังหมดแล้ว จะเก็บเจ้าเข้าไปด้วยก็ได้นะ" ขยับมือแบบพร้อมฆาตกรรมแล้วยัดเข้าคลังเก็บของให้เจ้ามังกรสะดุ้งโหยงแล้วเผ่นไปหลบด้านหลังยูเกรน ทั้งที่มันตัวใหญ่ขนาดนั้นจะหลบได้ยังไง "ไปกันเถอะ มัวช้าอยู่จะ...!"
ตูม!!
พูดยังไม่จบผนังถ้ำระเบิดเป็นรู้กว้างยิ่งกว่าทางที่ใช้วิ่งมาเมื่อครู่เสียอีก ฝุ่นควันฟุ้งกระจายบดบังการมองเห็นทว่าที่อยู่ในโถงนี้มีคนธรรมดาที่ไหน ต่างรู้ได้ว่าการระเบิดนี้มาจากพลังเวทร้ายแรงของใคร
"มาหลบอยู่นี่เองหรือเจ้ากิ้งก่ายักษ์ ฉันอุตส่าห์ให้เป็นสัตว์เลี้ยงกลับคิดหนี รู้ไหมว่ามีสิ่งมีชีวิตมากมายแค่ไหนอยากให้ฉันเลือกเป็นสัตว์เลี้ยง คงต้องลงโทษให้สำนึกสักหน่อยแล้ว" เจ้าหญิงอิลิเลียพูดอย่างเย็นชา ท่าทางเย่อหยิ่งแบบผู้เหนือกว่าเหยียบย่ำผู้อ่อนแอ มังกรแดงเกาะหลังหนุ่มผมขาวแน่น
"ข้าย้ายรังแน่ๆ เดี๋ยวนี้เลยฉะนั้นเจ้าสองคนไล่ยายเจ้าหญิงนั่นไปที!" มังกรโวยวายอย่างไร้มาดสัตว์ในตำนานผู้ทรงอำนาจ ยามนี้มันอาจกลายสภาพเป็นกิ้งก่ายักษ์ธรรมดาเท่านั้นไปแล้วจริงๆ ก็ได้
เจ้าหญิงเพิ่มความระวังตัวมากขึ้นทันทีเมื่อหนุ่มผมขาวเลื่อนมือไปจับด้ามดาบข้างเอว แค่ตวัดเบาๆ เมื่อก่อนหน้าก็ลบล้างพลังเวทของเธอได้ ความเก่งกาจสมเป็นพระเอกแบบนั้นเธอต้องระวังตัวที่สุดไม่งั้นคงแย่แน่และภารกิจของเธอก็จะล้มเหลวด้วย ส่วนเผ่าบีสท์อีกคนนั้นแค่เห็นแวบเดียวก็สะดุดใจสุดๆ แล้ว
'ใช่หรือเปล่านะ'
ที่ตามมามีเหตุผลสองเรื่อง เรื่องแรกเพื่อภารกิจอีกเรื่อง บีสท์สุดขี้ริ้วคนนั้นอาจเป็นคนรู้จัก แต่เพราะยังไม่เห็นฝีมือต่อสู้จึงไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า ฉะนั้นตอนนี้ถล่มไปก่อนเลยเพื่อพิสูจน์
พลังเวทในมือรวดเร็วเสริมเข้าไปด้วยทักษะนักรบขั้นกลางทำให้สามารถเคลื่อนไหวได้ว่องไวแล้วยังทนทานสูงด้วยฉะนั้นเธอจึงกลายเป็นนักรบเวทมนต์ซึ่งหายากในโลกนี้ และนี่แหละที่ทำให้มังกรแดงพายแพ้ยับเยิน ทว่าฝีมือเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ยูเกรนหนักใจนัก เจ้าตัวฟาดฟันโต้กลับไปได้รวดเร็วไม่แพ้กัน ทั้งสองแลกฝีมือกันแค่ชั่วขณะแต่ทำโถงนี้ระเบิดกระจายภูเขาทั้งลูกสะเทือนราวจะถล่มลงมา แล้วเพดานถ้ำก็ยุบลงมาให้จินตกชวิ่งมาหลบใต้ท้องมังกรเสียอย่างนั้นจนได้
"เฮ้ย ทำไมเจ้าเอาข้าเป็นโล่แบบนี้เล่า!" เจ้ามังกรต้องใช้พลังทำลายเพดานตูมใหญ่กลายเป็นโพรงกว้างมองเห็นท้องฟ้าเลย
"มีที่หลบชั้นดีไม่ใช้ก็เสียเปล่าสิ" ลอยหน้าลอยตาพูดได้ไม่มีอายสักนิด ทำมังกรแดงนึกอยากงับหัวให้เสียเต็มประดาแต่ไม่มีจังหวะทำได้เพราะต้องใช้พลังไปกับการตบตีลูกหลงมากมายจากฝีมือนักดาบนักเวทเสียก่อน
เวททำลายล้างถูกใช้ออกมาแบบต่อเนื่องแล้วผู้ใช้เวทยังพุ่งตามออกไปจู่โจมระยะประชิดด้วยทักษะนักรบอย่างเชี่ยวชาญ ยูเกรนปัดป้องด้วยดาบแล้วตรงเข้าไปตวัดดาบฟาดฟันใส่พลังเวทจากนั้นวกดาบกลับมาปัดการจู่โจมระยะประชิดด้วยมือเท้าเคลือบพลังเวทของเจ้าหญิง แล้วพลิกเป็นฝ่ายไล่ล่าแทน คมดาบไล่ตามได้ไวเหมือนเงาติดตัวไม่ว่าอิลิเลียหลบไปทางไหนล้วนไม่พ้นต้องได้แผลสักแห่ง กว่าเจ้าหญิงถอยห่างออกมาใช้เวทรักษาตัวได้ก็แทบกระรุ่งกระริ่ง แต่ยูเกรนไม่ให้เวลาเวทรักษาได้ทำงานเต็มที่พริบตาเจ้าตัวมาถึงหน้าปลายดาบพุ่งตรงเข้าใส่ ด้วยความกลัวอิลิเลียทิ้งตัวลงพื้นทำให้รอดคมดาบไปได้ ทว่าดาบที่พุ่งมาเลยไปด้านหลังนั้นทำให้ผนังถ้ำระเบิดหายไปทั้งหมดกลายเป็นทางกว้างไกลถึงโถงที่เจอกันครั้งแรกเลยทีเดียว
"พลังทำลายอะไรขนาดนี้คะ!" เจ้าหญิงหวาดผวาแทบน้ำตาแตกรีบคลานหนีเป็นแมลงตัวน้อยหนีภัย แต่พระเอกไม่ปล่อยไปง่ายๆ ดาบวกกลับมารวดเร็วฟาดตูมเข้าให้ส่งเจ้าหล่อนปลิวไปเป็นเศษขยะเลย แล้วไปตกไกลลิบก่อนกลิ้งไปอีกหลายตลบ
"นั่นเจ้าหญิงนะ ไม่ถนอมหน่อยเลยหรือเดี๋ยวเคฟทาวีคก็ตามคิดบัญชีพอดี" แม้ปากพูดอย่างนั้นแต่จินตกชชูนิ้วหัวแม่มือให้อย่างอารมณ์ดีสุดๆ และมีมังกรชูให้สองมือตามมาด้วย
"แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า" พูดอย่างไม่ใส่ใจสักนิด "นักรบเวทมนต์ได้แค่นี้เองหรือ" มองเจ้าหญิงอย่างดูถูกไม่มีปิดบังสีหน้า
"เจ้าอย่าประมาณนั่นไม่ใช่ฝีมือทั้งหมดของเธอ ยังมีมากกว่านั้น... ข้างหลัง!" มังกรแดงเสียงสั่นชี้ขาหน้าไปด้านหลังยูเกรน
เจ้าหญิงลุกขึ้นมาทั้งร่างอาบด้วยพลังเวทสีทองความยับเยินก่อนหน้าหายแวบ เจ้าหล่อนยกมือเสยผมแล้วรวบไปมัดไว้ด้านหลัง "พระเอกนี่พลังโกงมากแค่ไหนกัน จากเวทเป็นดาบก็ไม่ได้ลดความโหดเลย ฉันคงต้องลงแรงเต็มที่แล้วล่ะนะ" เธอชกหมัดใส่อีกมือสีหน้าท่าทางต่างจากเมื่อครู่ราวเป็นคนละคน "แล้วก็บีสท์คนนั้นน่ะ รวบไปด้วยเลยละกัน!" ชี้หน้าแบบเจาะจงตัว
บีสท์หนุ่มส่งสีหน้าฉงนนิดๆ ก่อนยักไหล่ท่าทางยียวนก่อกวนบาทาขั้นสุด "รอดคมดาบยูเกรนมาให้ได้ก่อนเถอะคุณเจ้าหญิง"
"เปิดทักษะทั้งหมด พัดกวาดวงกว้างขั้นกลาง!"
เวททำลายล้างมาแบบพายุหมุนห้าลูกถล่มทลายทุกอย่างได้แบบรังมังกรทั้งรังพังในเวลาไม่ถึงห้านาที นักผจญภัยกับทหารของเคฟทาวีคที่บุกเข้ามาวิ่งหนีตายกันวุ่นวาย ต่างจากยูเกรนฟาดฟันให้เป็นช่องกันพลังเหล่านั้นได้ ส่วนบีสท์ขี้ริ้วยังคงหลบใต้ท้องมังกรก่อนจะเผ่นออกมาเพราะเจ้ามังกรคุณภาพต่ำโดนพลังเวทนี้เข้าไปลงไปนอนชักกระแด็กๆ ที่พื้นน้ำตานองหน้าอีกต่างหาก เป็นที่อ่อนใจต่อคนที่เอามาเป็นบังเกอร์หลบภัยยิ่งนัก
"ทำไมมังกรกระจอกแบบนี้" จินตกชส่ายหน้าดิก ถึงพลังที่เห็นน่าทึ่งไม่น้อย แต่สำหรับเจ้าตัวมันไม่ยากเลยในการโต้กลับเพียงแต่มีบังเกอร์ให้ดึงมาใช้ทั้งทีเรื่องอะไรเขาต้องเปลืองแรงด้วยเล่า ตอนนี้ขอเป็นคนดูที่ดีก่อนละกัน ถ้าพระเอกไม่ไหวค่อยลงไปเล่นด้วย ซึ่งมั่นใจว่าได้เป็นแค่คนดูอย่างเดียวแน่นอน
ต่อให้เจ้าหญิงท่องเวทได้ไวแค่ไหนยังไม่ทันกับความเร็วในการจู่โจมด้วยดาบของยูเกรน แค่พริบตาเจ้าตัวมาเงื้อดาบอยู่เหนือหัวเจ้าหญิงแล้ว ฟันลงไปรวดเร็วย่อมสร้างแผลได้แน่นอน เจ้าหญิงใช่ว่ายืนเฉยรับคมดาบเวทเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายทำให้ได้แผลไม่ลึกนัก แล้วถอยห่างออกมาสาดลูกพลังเวทเข้าใส่ไม่ให้มีเวลาพักหายใจ เกิดระเบิดทำลายพื้นที่จนแทบจำไม่ได้ว่าเคยเป็นรังมังกรมาก่อน ยามนี้หลุมแอ่งมากมาย ทั้งสองยังโต้ฝีมือกันแบบไม่มีใครยอมใคร เวททุกบทล้วนพลังทำลายแรงสูงทว่าคมดาบของพระเอกอันตรายยิ่งกว่า ตวัดฟาดฟันแต่ละครั้งแทบเปลี่ยนรูปแผ่นดิน
นักผจญภัยที่มาช่วยเจ้าหญิงหลบไปดูการต่อสู้นี้ห่างๆ ต่างประหลาดใจว่าทำไมนักดาบคนนั้นจู่โจมเจ้าหญิงหวังฝังลงดินอีกต่างหาก
"ฝีมือดาบแบบนั้นเหมือนเคยเห็นมาก่อนนะ" นักผจญภัยระดับโกลด์คนหนึ่งป้องตามอง
"คุ้นแน่ถ้านายอยู่ในนครหลวงตอนนักดาบผมขาวโค่นล้มจอมเวทไจร่า หมอนั่นแทบผ่านครหลวงเลยกระมัง" คนนี้เห็นมากับตาแล้ว
"ข่าวนั่นไม่ใช่ฝ่ายที่อิจฉาท่านไจร่ากุขึ้นหรอกหรือ?" นักผจญภัยอีกเป็นสิบหูผึ่งหันไปมองคนพูดทันที
"กุที่ไหนเล่า เรื่องสะเทือนทวีปแบบนั้นพวกหัวหน้ากิลด์แทบไม่เชื่อสายตา นักดาบหนุ่มคนนั้นใช้แค่ดาบฟาดฟันทำลายพลังเวททุกระดับไม่เหลือแม้ไอเวท ไม่รู้พลังฝีมือขนาดนั้นมาจากมนุษย์คนหนึ่งได้อย่างไร"
"ถ้าเขาคือนักดาบคนในข่าว ตอนนี้เขาไล่ต้อนเจ้าหญิงทำไม?" พอรู้ว่านักดาบผมขาวคนนั้นเป็นใครจากที่คิดว่าดูสถานการณ์สักพักแล้วจะเข้าไปช่วยลังเลขึ้นมาเลย
"หรือเจ้าหญิงทำอะไรให้เขาโมโห" คนหนึ่งออกความเห็น
"ฝีมือขนาดคว่ำจอมเวทระดับแพลทินั่มได้ ระดับโกลด์มาขัดใจ... จะเหลืออะไรล่ะนั่น" ไม่รู้หรอกว่าเหตุผลคืออะไรแต่ใครกล้าเข้าไปแทรกยามนี้เล่า แม้แต่พวกทหารยังยืนเกาะกลุ่มกันอย่างหวาดกลัวเลย
"ต้องช่วยเจ้าหญิงนะ พวกเรามาช่วยเจ้าหญิง แต่ นักดาบคนนั้นน่ากลัวกว่ามังกรเสียอีก" หัวหน้ากองทัพอัศวินผู้นำคนมาช่วยเจ้าหญิงไม่กล้าสอดมือเข้าไปยามนี้
อิลิเลียทุ่มทุกทักษะเสริมพลังให้เวทของตนสุดกำลังแล้ว แต่ยูเกรนยังคงเดินหน้าฟาดฟันทุกอย่างทิ้งได้ราวเขากำลังถางหญ้าเกะกะทางเดิน เวทรักษาก็ใช้แทบหมดแรงแล้วเช่นกัน ยามนี้ทำได้แต่ถอยออกไปยืนหอบตัวโยนอยู่ห่างๆ ทางพระเอกมีเหงื่อที่หน้าไม่กี่เม็ด หายใจยังปกติแสดงให้เห็นว่ายังไม่ได้ใช้ฝีมือทั้งหมด พอเจ้าหญิงถอยห่างออกมายูเกรนจึงหยุดมือแล้วหันไปถามจินตกช
"เอาไงต่อ ตัดแขนขาสั่งสอนไม่ให้มาก่อกวนมังกรอีกสักขาไหม?" ถามด้วยสีหน้านิ่งสนิท ทำเอาคนได้ยินผวาเฮือก
"ตัดแขนขาหรือ... น่าสนใจแฮะ" จินตกชแสยะยิ้มอย่างถูกใจความคิดนี้
"เดี๋ยวสิคะ! ฉันแค่ต้องการมังกรมาเป็นสัตว์เลี้ยงเท่านั้นนะ ทำไมต้องขวางด้วยเราไม่เคยมีความแค้นต่อกันสักหน่อย" ตลอดการปะทะกับยูเกรนอิลิเลียพยายามส่งลูกหลงไปทางบีสท์ขี้ริ้ว แต่ทางนั้นเอามังกรมาเป็นบังเกอร์ได้อย่างร้ายกาจทำให้ไม่ต้องแสดงฝีมือใดออกมาเลย และไม่สนใจด้วยว่าเจ้ามังกรโวยวายหัวปูดหัวโน เกล็ดแตกเลือดกระฉูดแค่ไหน
"ความแค้นไม่มีจริงนั่นแหละ เพียงแต่พวกฉันรับภารกิจช่วยมังกรจากมือเจ้าหญิงนักเลงมานะสิ" โชว์ใบภารกิจให้ดูด้วยเลย "ฉะนั้นเธอก็กลับบ้านกลับเมืองไปซะ ถ้าพูดไม่รู้เรื่องอาจต้องทิ้งแขนขาไว้แถวนี้บ้างก็ได้นะคุณเจ้าหญิง" โปรยยิ้มข่มขู่แบบตัวร้ายมาเองให้อย่างจงใจ
"ภารกิจช่วยมังกร?" ไม่แค่เจ้าหญิงที่มีสีหน้าฉงน กลุ่มคนที่มาช่วยก็เช่นกัน
"ช่วยมังกร... ใครจ้างฟะนั่น"
"แล้วใครจ่ายค่าจ้าง?"
ต่างย้ายสายตาไปยังมังกรแดงซึ่งตอนนี้เลิกน็อกคาพื้นมายืนขึ้นอย่างมั่นคงแล้วรีบอธิบาย
"ข้านี่แหละจ้าง พวกเจ้าปิดหูปิดตาอยู่หรือไงถึงไม่รู้ว่าเจ้าหญิงคนนั้นนิสัยยังไง แล้วพวกเจ้ายังสุมหัวกันมาบุกรังของข้าอีก นี่ข้าต้องย้ายที่อยู่เลยนะเว้ย เจ้าพวกมนุษย์บ้า!" แล้วมันก็ฟูมฟายใหญ่โตไม่กลัวเสียชื่อเสียงสัตว์ในตำนาน
ใช่ว่าผู้คนไม่รู้ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเจ้าหญิงที่สามแห่งเคฟทาวีคคนนี้ ทว่าให้บอกคนอื่นว่าเจ้าหญิงเป็นอันธพาลรังแกมังกรแบบนั้นคงไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของประเทศสักเท่าไหร่ ฉะนั้นมันเลยกลายเป็นเจ้าหญิงโดนมังกรลักพาตัวมานั่นเอง
"ฉันก็ไม่ได้อยากรังแกใครนะ แต่มันเป็นภารกิจนี่นา" อิลิเลียทำปากยื่นอย่างไม่พอใจที่โดนมองอย่างระแวง
"ภารกิจ?... มีใครจ้างท่านมาจับมังกรเช่นนั้นหรือ" จินตกชหวังว่ามันไม่ใช่ภารกิจจากระบบ
อิลิเลียอ้ำอึ้งเหมือนไม่รู้จะบอกอย่างไรดีซึ่งนั่นทำให้จินตกชถอนใจเฮือกใหญ่ "ว่าจะไม่ยุ่งแล้วเผ่นไปเงียบๆ แล้วเชียว" ดาบผลึกสีแดงชักออกจากฝัก "ย้ายก้นกลับบ้านช่องเธอไปซะเจ้าหญิงอิลิเลีย" ดาบในมือเผ่าบีสท์ตวัดรวดเร็วเห็นเป็นเงาแวบเดียวพื้นที่เป็นหลุมบ่อกลายเป็นพื้นราบเรียบไกลสุดสายตา นอกจากยูเกรนกับมังกรแดงล้วนโดนน็อกด้วยแรงอัดสุญญากาศนอนหมดสติทั้งหมด
"นี่มันพลังอะไรกัน" มังกรแดงปากคอสั่น มันว่าหนุ่มผมขาวน่าสะพรึงแล้ว บีสท์ขี้ริ้วคนนี้น่ากลัวมากกว่าหลายขุม
ยูเกรนส่ายหน้า "ถ้านายลงมือเองแต่แรกคงไม่ต้องเสียเวลาแบบนี้"
จินตกชยิ้มขำ "ไม่เสียเวลาอะไรขนาดนั้นหรอกน่า เอาล่ะย้ายบ้านเถอะ" หันไปบอกมังกรแดง
"ไปไหนล่ะ?" มันไม่รู้เลยว่าย้ายจากตรงนี้แล้วไปที่ไหนถึงปลอดภัย
"ไปตามที่ฉันบอกละกัน มีหมู่บ้านที่เจ้าอยู่ได้อย่างปลอดภัยแน่นอน" ว่าแล้วกระโดดขึ้นหลังมังกร ยูเกรนตามขึ้นไปด้วยแล้วมังกรแดงตัวใหญ่ก็ทะยานขึ้นฟ้า บินออกไปด้วยความเร็วเต็มที่หายไปที่เส้นขอบฟ้า


วันนี้กูณฑ์ก็มีเรื่องที่โรงเรียนอีกแล้ว เป็นรอบที่สามแล้วในสัปดาห์นี้ เขาน่าจะอดทนมากกว่านี้ ไม่น่าโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
"ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับเธอแล้วนะ" ครูฝ่ายปกครองพูดอย่างระอาใจ "เธอไม่ก่อเรื่องสักวันไม่ได้เหรอ กองกูณฑ์"
"ก็เขามาหาเรื่องผมก่อน" กูณฑ์เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เป็นใครจะทนได้ที่โดนว่าเป็นลูกชู้บ้าง เป็นลูกเก็บมาเลี้ยงบ้างเพราะสีผมเขาไม่เหมือนพ่อแม่ แทนที่ผมของกูณฑ์จะเป็นสีดำเหมือนคนเอเชียทั่วไป ผมของเขากลับเป็นสีแดงเพลิงเสียอย่างนั้นและนี่เองเป็นสาเหตุที่เขาชื่อว่ากูณฑ์ กูณฑ์แปลว่าไฟ
ครูถอนหายใจ "งั้นพรุ่งนี้เชิญผู้ปกครองมาพบฉันด้วย"
ครูมอบจดหมายเชิญผู้ปกครองให้ กูณฑ์รับใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป อีกฝ่ายไม่เห็นโดนอะไรเลย
เมื่อกูณฑ์กลับมาถึงบ้านเขาก็ยกมือไหว้แม่ตามปกติ เขาไม่ยอมให้แม่เห็นจดหมายนี้หรอก แม่มีเรื่องกลุ้มมากพอแล้ว เขาตัดสินใจเอาจดหมายไปซ่อนในห้องเก็บของ
บางทีถ้ากูณฑ์ตัดสินใจเอาจดหมายให้แม่ เรื่องมันอาจจะง่ายกว่านี้ก็ได้ ห้องเก็บของฝุ่นเยอะไปหมด กูณฑ์จามไม่หยุด
"จามก็ปิดปากบ้างสิ รู้ไหมว่าเชื้อโรคมันกระจายแค่ไหน"
"ใครวะ" กูณฑ์บ่น แล้วก็เย็นสันหลังวาบ เขาอยู่คนเดียวนี่ เขาค่อย ๆ หันหลังไปทางต้นเสียง หัวใจเต้นระรัว
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เขามีผมสีขาว ดวงตาสีน้ำเงิน ใส่ชุดกิโมโน แต่ที่ทำให้กูณฑ์ตกใจมากกว่าสีผม สีตาและชุดของหมอนี่ คือมันเข้ามาได้ยังไง
"นายเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง" กูณฑ์ถาม มือหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมา ถ้าไอ้นี่เป็นโจร หนังสือเล่มนี้คงทำให้มันสลบได้อยู่
เด็กหนุ่มเอียงคอ "ฉันก็อยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว"
นี่มีคนแอบเข้ามาในบ้านโดยไม่มีใครรู้ตัวเลยเหรอ
"ตั้งแต่เมื่อไหร่" กูณฑ์ซัก
"อืม ก็ประมาณร้อยปีได้แล้วมั้ง ฉันมากับหนังสือนั่น" เด็กประหลาดชี้ไปที่หนังสือที่กูณฑ์ถืออยู่
"อย่าพูดอะไรบ้า ๆ " กูณฑ์ขว้างหนังสือใส่ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อหนังสือทะลุอกเป้าหมายไปราวกับทะลุผ่านอากาศ
"ผีหลอก!" กูณฑ์ร้อง เขารีบเผ่นแน่บออกจากห้อง ไม่สนใจที่อีกฝ่ายตะโกนไล่หลังมา
"ฉันไม่ใช่ผีสักหน่อย เป็นภูตต่างหาก"


วันเดินทางมาถึงแล้ว วันนี้กูณฑ์ใส่ชุดเดินป่าทะมัดทะแมง เขารู้สึกโก้อยู่ไม่หยอก ขณะที่เคียวก็ยังอยู่ในชุดเดิมของตัวเอง
"เราจะไปนอนแคมป์กันนะ" กูณฑ์ทัก "ใส่ชุดแบบนี้ไม่หนาวเหรอ" เขามองสำรวจชุดกิโมโนบางเบาของเคียว
เคียวหัวเราะ "นายลืมไปหรือเปล่าว่าฉันไม่ใช่คนนะ"
กูณฑ์เสหน้าไปทางอื่นอย่างเก้อ ๆ นึกเจ็บใจที่พลาดท่าทำให้เจ้าผีหัวเราะเอา
ในที่สุดพวกเขาก็มานั่งกันในรถ วาเรศเปิดจีพีเอสก่อนจะขับรถตรงไปยังจุดหมาย
"จะนอนเสียหน่อยก็ได้" คนขับบอก "อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึง"
กูณฑ์เห็นด้วยอย่างยิ่ง เมื่อคืนความตื่นเต้นทำเอาเขานอนไม่หลับ ไม่ใช่ความตื่นเต้นของเขาหรอก แต่ของผีร่วมห้องที่เอาแต่บ่นอะไรพึมพำ ๆ อยู่นั่นแหละ พอกูณฑ์ดุทีก็เงียบไปที
กูณฑ์เอาหัวพิงขอบหน้าต่างรถ เตรียมจะหลับ แต่เคียวสะกิดเขา
"อย่าเพิ่งหลับสิ อยู่คุยเป็นเพื่อนกันก่อน"
กูณฑ์แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน หน็อย เมื่อคืนก็กวนจนเขาไม่ได้หลับได้นอน จะนอนในรถก็ยังมากวนอีก
เคียวยังไม่ยอมแพ้ เขากระซิบดัง ๆ ข้างหูกูณฑ์ "ตื่น ตื่น ตื่น"
กูณฑ์ทนไม่ไหวอีกต่อไป
"เว้ย คนจะหลับจะนอน อะไรกันนักหนา"
พ่อกับแม่ผู้กำลังปรึกษากันว่าจะไปกินข้าวที่ไหนดีชะงัก พ่อพูดเก้อ ๆ ขึ้นมาว่า
"พ่อเสียงดังไปเหรอลูก"
กูณฑ์ปฏิเสธว่าไม่ใช่ เขาแค่ฝันร้ายไปเท่านั้น ก่อนจะจ้องเคียวอย่างเอาเรื่อง แต่ผีก็ทำหน้านิ่ง ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร
วาสนาเอาหลังมือแตะหน้าผากลูก "เอ! ตัวก็ไม่ร้อนนี่ แต่เอายาไปกินดักไว้ดีกว่า ขืนไม่สบายจะหมดสนุกเอา" เธอกระวีกระวาดหยิบยาพาราให้
"แม่เอายาพารามาด้วยเหรอ เหลือเชื่อเลย" กูณฑ์อุทานพลางมองกระเป๋าถือใบเล็กที่แม่พกมาด้วย ใส่อะไรมาบ้างเนี่ย
"อย่าว่าแต่พาราเลย" แม่พูดหน้าตาย "ยาดม ยาหม่อง แม้กระทั่งยาแก้แพ้ก็เอามาหมดแหละ"
"เราไม่มีใครแพ้อะไรสักหน่อย จะเอายาแก้แพ้มาทำไม" กูณฑ์ท้วง
วาสนาส่ายหน้า "นี่แหละน้า พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิด ถ้ามากันแค่สองคน มีหวังแย่ อยู่ในเมือง เราไม่แพ้อะไรก็จริงอยู่ แต่เข้าป่ามีแมลงอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะยั้วเยี้ย ขืนไปเจอตัวที่เราแพ้มันเข้ากว่าจะมาส่งโรงพยาบาลมีหวังไม่ทัน"
วาเรศหัวเราะหึ ๆ มาจากที่นั่งคนขับ "แม่ของลูกเตรียมอะไรมาเยอะแยะพอที่จะตั้งวังกลางป่าได้เลย"
วาสนาค้อนสามี "พูดมากจริง ขับรถไปเฉย ๆ น่ะดีแล้ว"
"คร้าบบ" วาเรศรับคำแบบกวนประสาท แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
"กินพาราได้แล้ว" วาสนาพูดกับลูก
กูณฑ์กินพาราตามที่แม่สั่ง นึกเจ็บใจที่ตัวเองต้องมากินยาทั้ง ๆ ที่ไม่เป็นอะไรเลย
"เพราะนายคนเดียว" กูณฑ์พูดเสียงลอดไรฟันกับผี
"เกี่ยวอะไรกับฉัน" เคียวทำเป็นไม่รู้เรื่อง "นายโวยวายเองนี่"
"ก็ถ้านายไม่…" กูณฑ์พูดเสียงดังขึ้น แต่เคียวจุปากให้เงียบ ก่อนจะชี้ไปทางวาสนาที่กำลังหลับอยู่
"นายคงไม่อยากถูกยัดยาอีกรอบหรอกนะ" เคียวพูด
กูณฑ์ลดเสียงต่ำลง น่าหงุดหงิดจริง ๆ ที่ต้องมาทะเลาะกันแบบเบา ๆ เขาอยากจะตะโกนระบายอารมณ์ความรู้สึก แต่ก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์ ขืนพ่อกับแม่ได้ยินเขาตะโกนอีกรอบแทนที่จะได้ไปเที่ยวกลัวจะแวะเข้าโรงพยาบาลโรคประสาทเสียก่อน
"แล้วนายมาปลุกฉันตอนกำลังนอนทำไมล่ะ"
"คนเรามีเวลานอนอีกมากในหลุมฝังศพ" ผีพูดสำนวนที่คนแก่ชอบพูดกัน
"ก็ฉันไม่อยากนอนในหลุม ฉันอยากนอนตอนนี้" กูณฑ์เถียงกลับ เขาอยากโต้ตอบด้วยประโยคนี้มานานแล้ว แต่ปกติคนที่พูดกับเขาก็เป็นญาติผู้ใหญ่ เขาจึงไม่อยากเถียงให้ดูไร้มารยาท เดี๋ยวจะหาว่าไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ แต่เคียวเป็นเด็กวัยเดียวกับเขา เพราะฉะนั้นไม่เป็นไร ถึงความจริงถ้าเคียวมีชีวิตอยู่ก็เป็นรุ่นปู่เขาได้ แต่กูณฑ์จะไม่นับเรื่องนั้นก็แล้วกัน
"นายจะอยู่คุยกับฉันหน่อยไม่ได้เหรอ" เคียวอ้อน "พอไปถึงที่นั่น เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ"
"นายหมายความว่าไง" กูณฑ์พูดอย่างร้อนรน "นายจะไปไหน"
เคียวมองหน้าเขาเศร้า ๆ "หลวงปู่บอกให้ไปที่นั่น บอกว่าจะได้คำตอบ นายไม่คิดว่าที่นั่นจะเป็นทางไปเกิดใหม่ของฉันบ้างเหรอ"
กูณฑ์ชะงัก เขาคิดเรื่องนี้มาบ้างเหมือนกัน ยังภาวนาอยู่เลยว่าถ้าผีนี่ไปไกล ๆ ก็คงดี แต่พอเจอความจริงตอกหน้าเข้ามาแบบนี้ก็รู้สึกใจหายไม่น้อยเหมือนกัน ก็อย่างว่า พวกเขาตัวติดกันทั้งกลางวันกลางคืน หัวใจกูณฑ์ก็ไม่ได้ทำมาจากหินถึงจะไม่รู้สึกอะไรเลย
"แล้วนายจะไปเกิดเป็นอะไร" กูณฑ์ถาม
เคียวหัวเราะ "ก็คงแล้วแต่เวรกรรมแหละ"
"แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม" กูณฑ์ถาม
"ก็แล้วแต่เวรกรรมอีก"
กูณฑ์ถอนหายใจ เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ก่อนหน้านี้เขาอยากให้ผีน่ารำคาญตนนี้ไปให้พ้นหน้าพ้นตา แต่ตอนนี้เขาอยากอยู่กับเคียวต่อไปเรื่อย ๆ
"เป็นอะไรไป" วาสนาผู้ซึ่งเพิ่งตื่นขึ้นมาถามลูก "หงอยเชียว"
"ผมหิวครับ" กูณฑ์พูดปดขณะที่ไขว้นิ้วไว้ด้วยจะได้ไม่บาป ไม่รู้ความเชื่อนี้มาจากไหน แต่ทำแล้วก็สบายใจดี
"อีกไม่นานก็ถึงจุดพักกินข้าวแล้ว" วาเรศว่า "ร้านนี้ดังซะด้วย"
"ทำไมถึงดังครับ พ่อ" กูณฑ์ถาม หวังให้พ่อเล่นมุกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ
กูณฑ์ไม่ผิดหวังเพราะพ่อตบมุกกลับมาทันที "ดังเพราะมีระเบิดหน้าร้าน"
กูณฑ์หัวเราะ ขณะที่แม่ส่ายหน้า บ่นพึมพำ "พ่อลูกคู่นี้"
"โทรไปสั่งอาหารไว้ก่อนดีไหม พ่อ" กูณฑ์ว่า "ถึงร้านจะได้กินได้เลย"
"ความคิดดี" วาเรศเห็นด้วย "ลูกโทรสิ" แล้วเขาก็บอกเบอร์ให้
เด็กหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาโทร เคียวมองอย่างสนใจ
"ดีจังนะ สมัยฉันไม่มีอะไรแบบนี้หรอก"
กูณฑ์จุปากให้เงียบเพื่อไม่ให้เสียงดังเข้าไปรบกวน ลืมไปเสียสนิทว่าไม่มีใครได้ยินเคียวนอกจากเขาอยู่แล้ว
"สวัสดีค่ะ ร้านจานโอชะค่ะ"
"สวัสดีครับ" กูณฑ์ว่า "ตอนนี้ร้านเปิดไหมครับ"
"เปิดค่ะ คุณลูกค้ามากที่ท่านคะ จะจองโต๊ะไว้เลยไหม"
"สามครับ จองไว้เลยครับ"
"อยากได้โต๊ะในห้องแอร์หรือข้างนอกคะ"
"แป๊บนะครับ" กูณฑ์เอามือถือออกจากหู ก่อนจะถามพ่อแม่ด้วยคำถามเดียวกับที่พนักงานถาม
"ข้างนอกก็ได้มั้ง" วาเรศว่า ตวัดสายตามองออกไปที่หน้าต่างแวบหนึ่ง "อากาศไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่"
"ห้องแอร์ไม่ดีกว่าเหรอ" วาสนาท้วง "เราอยู่ในรถก็เลยว่าไม่ร้อน ไปถึงนั่นแดดอาจจะเปรี้ยงเลยก็ได้นะ เดี๋ยวก็เป็นมะเร็งกันพอดี"
"ผู้หญิงนี่นะ" วาเรศบ่นอย่างระอา "กลัวแดดนักจะมาเที่ยวสมบุกสมบันทำไมก็ไม่รู้"
"พูดให้มันดี ๆ หน่อยนะ" วาสนาแหว "มะเร็งน่ะมันไม่เลือกเพศหรอกนะ"
"ผิวบางนักทำไมไม่นอนอยู่บ้าน"
ก่อนที่วาสนาจะทันพูดอะไร ลูกชายของเธอก็ห้ามไว้เสียก่อน
"พอเถอะครับ ผมคุยโทรศัพท์อยู่นะ"
ทั้งคู่คิดขึ้นได้จึงไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ทำปากมุบมิบเท่านั้น ให้ตายสิ ทะเลาะกันตั้งแต่หัววันเชียว ท่าทางจะฤกษ์ไม่ดีแล้วมั้ง
"ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ อยากทราบข้อมูลว่าข้างนอกแดดร้อนไหมครับ" กูณฑ์ถามพลางกดเปิดลำโพงให้พ่อกับแม่ได้ยินคำตอบด้วย
"ไม่ร้อนเลยค่ะ" พนักงานตอบกลับมาอย่างฉะฉาน "อยู่ใต้ร่มไม้ ลมพัดเย็นสบาย บรรยากาศดี แสงสวยเหมาะแก่การถ่ายรูป"
"ถ่ายรูปสวยด้วยเหรอ งั้นเอาข้างนอกดีกว่า" วาสนาเปลี่ยนใจ
วาเรศส่ายหน้า แต่ก็ไม่พูดอะไรให้เสียบรรยากาศอีก
"ข้างนอกครับ" กูณฑ์บอกข้อมูลต่อให้พนักงาน เพราะไม่แน่ใจว่าพนักงานจะได้ยินที่แม่พูดหรือไม่
"ข้างนอก สามท่านนะคะ" พนักงานทวน
"ถามเขาสิว่าสั่งอาหารไว้ได้เลยหรือเปล่า" วาสนาบอกลูกชาย
"เอ่อ สั่งอาหารไว้ได้เลยไหมครับ"
"สักครู่นะคะ"
กูณฑ์ได้ยินเสียงอะไรกุกกักจากปลายสาย เหมือนกับอีกฝ่ายกำลังค้นหาอะไรอยู่ เขารออย่างอดทน ไม่ได้พูดอะไรเป็นการเร่ง แม้ว่าจะกังวลกับยอดค่าโทรที่พุ่งสูงขึ้นไปทุกนาทีที่รอ
"สั่งได้เลยค่ะ"
"มีเมนูแนะนำอะไรบ้างครับ"
พนักงานบอกเมนูแนะนำอย่างฉะฉาน กูณฑ์กับพ่อแม่ปรึกษากันอยู่สักพัก ก่อนจะได้เมนูที่ทุกคนพอใจ
"ขอทวนรายการนะคะ เป็นคะน้าผัดน้ำมันหอย ต้มยำปลาคัง รสจัดและปลาหมึกผัดไข่เค็มนะคะ"
"ใช่ครับ อ๋อ แล้วขอข้าวโถหนึ่งด้วยครับ" กูณฑ์ว่า
"เพิ่มข้าวโถหนึ่งนะคะ แล้วเครื่องดื่มจะรับเป็นอะไรดีคะ"
"ผมเอาน้ำเปล่าครับ" กูณฑ์หันไปถามพ่อกับแม่ "พ่อแม่จะเอาน้ำอะไรครับ"
"พ่อเอาโคล่า"
"แม่เอาน้ำเปล่าแล้วกัน"
"เอาเป็นน้ำแข็งเปล่าสามแก้ว น้ำเปล่าหนึ่งขวด น้ำโคล่าหนึ่งขวดครับ"
"ค่ะ"
"ขอบคุณครับ" กูณฑ์กดวางสาย
"เดี๋ยวก็จะถึงแล้ว" วาเรศว่า ยังไม่ทันขาดคำพวกเขาก็เลี้ยวเข้าร้าน
กูณฑ์รีบลงจากรถ รีบวิ่งเข้าไปในร้าน เขาหิวจะตายอยู่แล้ว
วาเรศกับวาสนาส่ายหน้า ก่อนจะก้าวเท้าตามลูกไป ทิ้งให้ผีที่ไม่มีใครมองเห็นบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
"หนังสือก็ไม่ยอมเอาเข้าไปด้วย พลังฉันแทบจะหมดแล้วนะ"
แน่นอนว่ามาเที่ยวแบบนี้ กูณฑ์ต้องเอาหนังสือยัดใส่กระเป๋าเดินทาง ไม่ได้พกติดตัวไว้ ตอนหนังสืออยู่ท้ายรถ เคียวอยู่ในรถก็พอสูบพลังงานได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้พลังงานเขาแทบหมดอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจไม่เข้าไปในร้าน แต่ยืนพิงท้ายรถเพื่อสูบพลังงานจากหนังสือแทน ร้านอาหารให้พลังงานมนุษย์ แต่ภูตหนังสืออย่างเขา ได้พลังงานจากหนังสือ


"เอ่อ ผมว่าผมเหนียวตัวไปหมดเลย ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า" กูณฑ์เริ่ม เขาค่อย ๆ ถอยหลังหนี แต่แม่จับบ่าเขาไว้แน่น
"จะเล่าให้แม่ฟังเอง หรือจะให้แม่โทรหาครู"
กูณฑ์ถอนหายใจ เหมือนกับให้เลือกว่าจะตายวิธีไหนเลย
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ" กูณฑ์ยักไหล่ "ผมแค่ต่อยไอ้คนปากเสียไปทีนึง"
"แค่เหรอ" แม่ทวนคำ แววตาวาวโรจน์ "ลูกก่อเรื่องที่โรงเรียนกี่ครั้งแล้ว"
"ขอโทษครับ" กูณฑ์ก้มหน้า "แต่ผมทนไม่ได้จริง ๆ ถ้ามันแค่ว่าผม ผมก็พอทนได้อยู่หรอก แต่มันว่าไปถึงแม่ มันหาว่าแม่เป็น เป็น…กะหรี่" เขาเริ่มพูดไม่ปะติดปะต่อเพราะความขมขื่นและเกลียดชัง
"เป็นกะหรี่ก็ไม่ได้ผิดอะไรนี่" แม่พูดอย่างไม่ยี่หระ "ทำงานสุจริต โอเค มันอาจผิดกฎหมายในประเทศนี้ แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ถ้าให้เลือกระหว่างเป็นกะหรี่กับเป็นโจรในเสื้อสูท แม่เลือกเป็นกะหรี่ดีกว่า"
"แม่ไม่เข้าใจ" กูณฑ์ว่า "มันหาว่าผมไม่ใช่ลูกจริง ๆ ของพ่อ เพราะผมของผม" เขาดึงเส้นผมของตัวเองออกมาดู นึกเจ็บใจที่มันยังมีสีแดงเพลิงเหมือนเดิม
"ถ้าไม่ใช่ลูกจริง ๆ ลูกคิดว่าพ่อเขาจะรักลูกมากขนาดนี้เหรอ" แม่ย้อนถาม "ตลอดเวลาที่ลูกอยู่กับเรา พ่อกับแม่เคยทำให้ลูกรู้สึกว่าไม่เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวหรือไง"
"มันไม่ใช่แบบนั้น" กูณฑ์ว่า "ผมแค่.. ไม่ชอบที่พวกนั้นพูดถึงครอบครัวเราแบบนั้น"
"ลูกรู้ไหม ปากคนมันก็พูดไปเรื่อย มันไม่ว่าลูกเรื่องนี้ มันก็หาเรื่องอื่นมาว่าลูกอีก ถึงตอนนั้นลูกจะทำยังไง"
"ผมก็จะต่อยให้พวกมันหุบปากให้หมด" กูณฑ์พูดอย่างเลือดร้อน
แม่ถอนหายใจ "ยิ่งลูกไปดิ้นตามมัน มันก็ยิ่งชอบใจ"
"แต่ผมทนไม่ได้" กูณฑ์ว่า เสียงสั่นด้วยแรงอารมณ์"แม่ไม่เป็นผม แม่ไม่เข้าใจหรอก"
"ทำไมแม่จะไม่เข้าใจ" แม่ว่า "ลูกคิดว่าแม่ทำด้วยหินเหรอไง ถึงจะไม่รู้สึกอะไรกับคำพวกนั้น แต่แม่ไม่เห็นด้วยกับการแก้ปัญหาด้วยวิธีรุนแรง"
"แล้วให้ผมทำยังไง ปล่อยให้มันดูถูกครอบครัวเราไปเรื่อย ๆ เหรอ" กูณฑ์ตัดพ้อ
"ทำไมลูกต้องใส่ใจความคิดคนอื่นขนาดนั้นด้วย เขาจะคิดยังไงก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นหรือแย่ลงสักหน่อย"
"แม่ไม่เข้าใจ" กูณฑ์ย้ำคำเดิม ความจริงแล้วผู้ใหญ่ไม่เคยเข้าใจอะไรเขาเลย พวกเขาไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไงที่ถูกล้อเลียน ถูกกีดกันออกจากกลุ่ม พวกเขาบอกว่าไม่ต้องไปสนใจ แต่กูณฑ์จะไม่สนใจได้ยังไง ในเมื่อเขาเป็นหัวข้อสนทนา
"ความจริงแล้วลูกก็กังวลใช่ไหม"
กูณฑ์เงียบ แม่พูดต่อ
"พ่อกับแม่แต่งงานกันด้วยความรัก แม่รักพ่อของลูก และเขาก็รักแม่ แม่ไม่เคยนอกกายนอกใจพ่อของลูกเลย แม่ถือว่าเมื่อจะแต่งงาน ใช้ชีวิตร่วมกับใคร ก็ควรหยุดที่คนนั้น ถ้ายังรักสนุก ไม่คิดผูกพันก็อย่าไปทำให้ใครเจ็บช้ำน้ำใจดีกว่า หรือลูกก็เชื่อข่าวลือนั่น ลูกคิดว่าแม่นอกใจพ่อจริง ๆ หรือ" เสียงของแม่มีแววตัดพ้อ
"ไม่ใช่นะครับ" กูณฑ์รีบปฎิเสธ "ผมจะไปคิดงั้นได้ไง"
'แกไม่คิดจริง ๆ เหรอ" เสียงน่ารังเกียจในหัวของกูณฑ์ดังขึ้น 'แกยอมรับเถอะว่าแกระแวงมาตลอด"
กูณฑ์สั่นหัวเพื่อไร้ความคิดบ้า ๆ ออกไป กดทับมันไว้ไม่ให้มันพูดอะไรที่ทำให้เขารู้สึกอ่อนไหวอีก
"ผมเชื่อว่าแม่ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น" กูณฑ์ว่า การพูดออกมาทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น เขาเชื่อจริง ๆ ว่าแม่ไม่คิดนอกใจพ่อ เธอเป็นคนซื่อสัตย์มาตลอด มันต้องมีเหตุผลอื่นที่เขาสีผมไม่เหมือนพ่อแม่ บางทีเขาอาจจะถูกสลับตัวที่โรงพยาบาลก็ได้ เหมือนในละครที่แม่ชอบดูอยู่บ่อย ๆ
"แม่แน่ใจเหรอครับว่าผมเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่" กูณฑ์ถาม ถ้าเขาเชื่อว่าแม่ไม่เคยนอกใจ นอกกายพ่อ แต่หลักฐานบนหัวของเขาก็ปรากฏชัดว่าเขาไม่อาจเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อได้ ดังนั้นคงมีคำตอบอยู่เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นว่าเขาเองก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่เหมือนกัน
แม่ขมวดคิ้ว "ทำไมลูกถึงถามอย่างนั้น"
"แม่ไม่คิดเหรอครับว่าบางทีผมอาจจะถูกสลับตัวก็ได้"
"คิดว่าตัวเองเป็นทายาทเศรษฐีพันล้านหรือไง" แม่พูดพลางหัวเราะ "ต้องพิสูจน์ปานดำปานแดงด้วยหรือเปล่า"
กูณฑ์ไม่ขำด้วย เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมในละครต้องพิสูจน์ตัวตนด้วยปานดำ ปานแดง มันไม่ได้มีอะไรรับรองเลยสักนิดเดียว ถ้าอยากพิสูจน์สายเลือด ทำไมไม่ตรวจดีเอ็นเอให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ
"ผมอยากตรวจดีเอ็นเอ" กูณฑ์พูดอย่างหนักแน่น
"กูณฑ์" แม่พูดอย่างอ่อนใจ
"ผมพูดจริง ๆ" กูณฑ์ยืนยัน "ผมต้องการรู้ความจริง"
"งั้นรออยู่ตรงนี้" แม่ว่า เธอเดินออกจากห้องครัวไป ทิ้งให้กูณฑ์รออย่างกระสับกระส่าย ไม่นานแม่ก็กลับมาพร้อมเอกสารที่ดูเก่า
"อ่านซะ"
กูณฑ์รับเอกสารมาอ่าน ข้างบนเป็นตารางที่ดูเวียนหัว แต่ข้างล่างมีประโยคสั้น ๆ ที่กูณฑ์ไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องการได้เห็นมันมากแค่ไหน
"จากการพิสูจน์โดยวิธีทางนิติวิทยาศาสตร์ ปรากฏว่าเด็กชายกองกูณฑ์ ภูเขี้ยว กับนายวาเรศ ภูเขี้ยว ผู้ซึ่งได้รับการกล่าวอ้างว่าเป็นบิดานั้น ผลพิสูจน์ออกมาแล้วว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์เป็นบิดากับบุตรกันจริง"
"เป็นบิดากับบุตรกันจริง" คำนี้สะท้อนก้องในใจของกูณฑ์ เขาใช้นิ้วลูบไปบนถ้อยคำที่แสนงดงาม รู้สึกราวกับความทุกข์ ความกังวลทั้งปวงได้ยกออกไปจากอกของเด็กหนุ่ม
"สบายใจหรือยัง" แม่ถาม
กูณฑ์พยักหน้า
"ปู่ของลูกให้แม่ไปตรวจดีเอ็นเอ" แม่เล่า "ตอนแรกย่าของลูกจะให้แม่หย่ากับพ่อเสียด้วยซ้ำ แล้วก็ด่าแม่ต่าง ๆ แม่ไม่บอกหรอกนะว่าท่านพูดอะไรบ้าง"
"จริงเหรอครับ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่อยากเชื่อ ทุกวันนี้ย่ารักและเอ็นดูแม่เขามากกว่าพ่อของกูณฑ์ซึ่งเป็นลูกแท้ ๆ เสียอีก
"ก็นะ หลานออกมาหัวแดงเป็นฝรั่งอย่างนี้ก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดา แม่มั่นใจว่าไม่ได้ทำอะไรผิด ก็เลยยอมตรวจดีเอ็นเอ"
"แต่ทำไมผมถึงหัวแดงล่ะครับ" กูณฑ์ถาม ถึงเขาจะเรียนไม่เก่งนัก แต่ก็พอรู้มาบ้างว่าลูกส่วนใหญ่แล้วจะมีสีผมเดียวกับพ่อแม่
"อยากฟังคำตอบแบบเชิงไสยศาสตร์หรือวิทยาศาสตร์ล่ะ"
"เอาวิทย์ก่อนดีกว่าครับ ผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์เท่าไหร่"
"ขนาดไม่เชื่อยังขอพระแม่ไป" แม่แซว "แล้วไหนล่ะพระเครื่อง"
"เอ่อ ผมลืมไว้ห้องเก็บของน่ะครับ" กูณฑ์เกาแก้ม มัวแต่ยุ่งกับเจ้าผีประหลาดนั่นจนลืมพระไปเสียสนิท
แม่ส่ายหน้า "จริง ๆ เล้ย" เธอตั้งท่าจะบ่นต่อ แต่กูณฑ์ขัดขึ้น
"แม่เล่าทฤษฎีให้ฟังต่อสิครับ"
"แม่ก็ไม่ได้เรียนสูง แต่ถ้าจะให้เดา ก็น่าจะมีบรรพบุรุษของลูกคนใดคนหนึ่งเป็นฝรั่งและก็เพิ่งมาปรากฏที่รุ่นลูก"
กูณฑ์พยักหน้า ฟังดูเป็นทฤษฎีที่น่าเชื่อถือ ถึงแม้ว่าเท่าที่เขารู้ทั้งฝ่ายพ่อฝ่ายแม่ของเขาจะไม่มีใครเป็นฝรั่งก็เถอะ
"แล้วเรื่องไสยศาสตร์ล่ะครับ" กูณฑ์ถามเขาถามเล่น ๆ ไปอย่างนั้นเอง เขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ ถ้าก่อนหน้านี้เขาคงยืนยันเลยว่าไม่เชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้ แต่หลังจากที่เจอเคียว เขาก็ต้องยอมรับว่าในโลกนี้ยังมีอะไรที่มองไม่เห็นอยู่อีกเยอะ
"ลูกอาจเป็นเทพแห่งไฟกลับชาติมาเกิด" แม่พูดพลางหัวเราะ
"ไร้สาระจริง" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจ
"แต่แม่ว่ามันเป็นไปได้อยู่นะ" แม่ว่า แววตาระยิบระยับ "นอกจากผมจะเหมือนไฟแล้วลูกยังใจร้อนอย่างกับไฟอีกด้วย"
"งั้นวัยรุ่นทุกคนก็เป็นเทพแห่งไฟหมดแหละแม่" กูณฑ์ย้อน "ไปหาดูได้เลยว่าใครใจเย็นบ้าง"
แม่หัวเราะก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม "ก็เพราะลูกใจร้อนอย่างนี้ ครูเลยเรียกแม่ไปพบ"
กูณฑ์ถอนหายใจ นึกว่าจะรอดแล้วเชียว
"แล้วจดหมายที่ครูฝากให้แม่อยู่ไหน" แม่ถาม
"อยู่ห้องเก็บของครับ" กูณฑ์สารภาพ
"ไปเอามาเลย" แม่ว่า "แล้วทีหลังก็อย่าโกหกแม่อีกนะ"
กูณฑ์เดินย้อนกลับไปห้องเก็บของเพื่อเอาจดหมายมาให้แม่ เขาตัดสินใจวางหนังสือหนังสือเจ้าปัญหาไว้ที่เดิม
"อยู่นี่ก่อนนะ ขอเคลียร์ตัวเองก่อน แล้วจะหาวิธีช่วย"
"อือ โชคดีนะ" หนังสืออวยพร
กูณฑ์กล่าวขอบใจ เขาจำเป็นต้องใช้โชคมากทีเดียว
วันนี้เป็นวันพิพากษา พูดอย่างนี้อาจจะเวอร์ไปหน่อย แต่กูณฑ์คิดอย่างนั้นจริง ๆ ครูฝ่ายปกครองบอกรายละเอียดการทะเลาะกันให้ผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายฟัง
"ฉันไม่ยอมจริง ๆ นะคะ" แม่ของโฆษิตจีบปากจีบคอว่า ท่าทางน่าหมั่นไส้เหมือนลูกชายไม่มีผิด
"ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ" แม่ของกูณฑ์โค้งคำนับ กูณฑ์ไม่ชอบเลยที่แม่ทำอย่างนั้น เขาไม่ผิดสักหน่อย
"ดูสิคะ ท่าทางไม่สำนึกผิดสักนิด"
"กูณฑ์ ขอโทษเขาไป ลูก"
กูณฑ์ทำหน้าบึ้ง ทำไมเขาต้องขอโทษด้วย เจ้านั่นเป็นคนหาเรื่องเขาก่อนแท้ ๆ
"กูณฑ์" แม่พูดย้ำ
"ขอโทษ" กูณฑ์พูดเสียงกระด้าง
"ผมไม่ถือหรอกครับ" โฆษิตว่า สีหน้าพอใจอย่างน่าหมั่นไส้จนกูณฑ์อยากต่อยอีกสักที เขาลดเสียงลงเป็นเสียงกระซิบให้กูณฑ์ได้ยินเพียงคนเดียว "ลูกกะหรี่ก็อย่างนี้แหละ"
กูณฑ์สูดหายใจลึก ๆ นับหนึ่งถึงสิบ เขาจะไม่เต้นไปตามคำพูดของเจ้านี่อีกแล้ว พอกันที
"ทำได้ดีมากเลย ลูก" แม่ชม เมื่อพวกเขาออกมาจากนรกอันหนาวเหน็บนั่นได้แล้ว
"ผมยังไม่ทันทำอะไรเลย" กูณฑ์ว่า เขิน ๆ อยู่สักหน่อยที่แม่ชม
"เพราะลูกไม่ทำอะไรเลยนี่แหละ" แม่ว่า "แม่รู้ว่าเขาจงใจยั่วโมโหลูก แต่ลูกก็อดทนไม่ตอบโต้ เก่งมาก"
กูณฑ์ยิ้ม "ก็ผมลูกแม่นี่ครับ"