...
 หลังจากที่ได้ตกลงกันไปเรียบร้อยแล้ว เช้าวันถัดมา ปู่กับย่าของทับทิมในตอนนั้นก็ได้พาเด็กหญิงตัวน้อย ที่น่ารักจ้ำม่ำไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง พอไปถึงที่นั่นเป็นเวลาสายๆพอดี สถานที่แห่งนี้เป็นแค่ตึกแถวเก่าๆของข้างในซอยแต่ไม่ได้ลึกลับอะไร มีทางเข้าแคบๆ ประตูเหล็กดัดพอมองเห็นเด็กและเตียงเปล มีเด็กนอนเรียงรายอยู่เต็มพื้น บนพื้นจะมีที่นอนและฟูกวางเรียงกันเป็นแถว ที่นั่นมีทั้งเด็กทารกแรกเกิดและเด็กกำลังหัดเดิน และมีพี่เลี้ยงที่เห็นในตอนนั้นแค่สองคน ส่วนด้านในไม่สามารถมองเห็นได้เพราะมีประตูเลื่อนแบบกระจกที่ปิดทึบ เสียงเด็กที่บางคนร้อง บางคนก็คลานไปรอบๆ มองดูแล้วรู้สึกรันทด หดหู่ใจ..
 ย่าของทับทิมมองเข้ามาจากด้านนอก เห็นพี่เลี้ยงคนนึงกำลังอุ้มเด็กคนหนึ่งอยู่ ส่วนอีกคนกำลังป้อนข้าวเด็กๆที่นั่งได้แล้วโดยถือชามข้าวเพียงใบเดียว แต่ป้อนข้าวเด็กถึง 4 คน
 " มีธุระ อะไรหรือเปล่าคะ " พี่เลี้ยงคนนึงถามย่า
 ย่ามองหน้าปู่ก่อนนิดนึง ก่อนจะถามพี่เลี้ยงไปว่า
 " เอ่อ.. ไม่ทราบว่าที่นี่รับเลี้ยงเด็กหรือเปล่าคะ "
 " อ๋อ.. ปรกติก็รับเลี้ยงบ้างนะคะ บางทีก็มีผู้ปกครองเด็กมาฝากไว้ แบบว่าไม่ว่างเลี้ยงลูกต้องทำงานน่ะค่ะ "
 " แล้วถ้า.. แบบว่า.. เป็นเด็กกำพร้าล่ะคะ มีเยอะไหมคะ "
 " เอ่อ มีค่ะ ทางเราก็รับอยู่นะคะ แต่โดยมากจะถูกส่งมาจากทางโรงพยาบาลอีกทีค่ะ ที่นี่ผู้บริจาคยังมีอยู่น้อยค่ะ แต่ถ้ามีเด็กฝากเลี้ยงทางเราก็สอนหนังสือให้ด้วยนะคะ "
 " ค่ะ พอดี เดินดูหลายๆที่น่ะค่ะ ยังไม่แน่ใจสักเท่าไหร่นัก ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ " ย่ามองหน้าปู่แล้วพยักหน้าให้ปู่เดินตามออกมา ทั้งคู่เดินไปอย่างเงียบๆ
 " พ่อมึง เราไปอำเภอกันเถอะ "
 " ไปทำอะไรที่นั่นกัน ? "
 " ไปแจ้งเกิด!! … ให้เด็กคนนี้กัน "
 " ห๊าาา..!! ทำไมต้องแจ้งเกิด ? "
 " ก็.. พ่อบอกว่าเด็กนี่ยังจำความไม่ได้นี่นา เราก็แค่ใส่ความจำให้เด็กไปไง "
 " ใส่ความจำ ? ยังไง ? แม่มึงพูดอะไร ? พ่องงไปหมดแล้ว!! "
 " ก็ที่ไปมาเมื่อกี๊ พ่อไม่เห็นหรอ ว่าที่นั่นเป็นยังไง มันน่าสงสารเด็กๆจะตายไป ว่ามั้ย ? นอนกันอย่างแออัด บางคนโตกว่าเดินล้มทับน้องที่ตัวเล็ก ร้องให้กระจองอแง คนเลี้ยงคนดูแลก็น้อยเกินไป เด็กๆบางคนทั้งน้ำลายทั้งน้ำมูกไม่มีคนเช็ดให้ฉันรับไม่ได้หรอกนะ ถึงยังไงฉันก็ว่าฉันเลี้ยงเองได้ดีกว่าที่นี่แน่ๆ " ย่าบ่นกะปอดกะแปด ปู่เข้าใจย่าในทันที
 " ถ้าอย่างนั้น.. ทำไมเราต้องไปแจ้งเกิดด้วยล่ะ "
 " ก็.. แจ้งมันว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเราไง แจ้งช้าหน่อยก็ได้ เอาเกิดวันใกล้เคียงกับทับทิมก็ได้ ใครจะไปรู้.. ไม่มีคนรู้หรอก!? บอกว่าเป็นลูกหลงก็ได้ ถ้าเราทำเรื่องขอรับเป็นบุตรบุญธรรมเรื่องก็จะเยอะ ทางเจ้าหน้าที่ต้องถามอีกแน่ๆว่าเด็กกำพร้าจากที่ไหน ? แถมต้องมาสำรวจเราว่ามีรายได้พอเลี้ยงเด็กไหม ? ยุ่งยากวุ่นวายไปเปล่าๆ เอาแบบที่ฉันว่านี่แหละ เดี๋ยวพ่ออุ้มเด็กรออยู่ข้างนอกนะ เดี๋ยวแม่เข้าไปแจ้งเกิดเอง "
 ปู่ทำตามที่ย่าบอก ย่าจึงจัดการทุกอย่างตามที่ได้พูดคุยกับปู่ไป พอเสร็จเรื่องทั่งคู่ก็เดินทางกลับบ้าน..
 ตกเย็นวันนั้น หลังจากที่ทุกคนในบ้านรู้เรื่อง
 " อะไรของแม่เนี่ย!? หนูไม่เข้าใจจริงๆ " พัชรีบ่น
 " เอาเถอะน่า.. แกจะให้แม่ทำอย่างไร ในเมื่อที่นั่นมันไม่ได้ดีไปกว่าที่บ้านของเราเลย " ย่าพยายามบอกเหตุผล
 " ลูกก็ไม่ใช่!!.. หลานก็ไม่ใช่!! ลูกใครก็ไม่รู้ !? " อนันต์ลูกชายคนที่ 3 เอ่ย
 " แม่เลี้ยงของแม่เอง.. พวกแกไม่ได้มาเลี้ยงด้วยนี่!! แล้วอีกอย่างนะ!? เด็กคนนี้.. ในตอนนี้ก็เป็นน้องของพวกแกแล้ว ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง เป็นลูกของฉันกับพ่อของพวกแกไปเรียบร้อยแล้ว " ย่ายื่นคำขาด
 " เอาเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว พ่อกับแม่ตัดสินใจแล้ว พวกแกอย่าใจร้ายใจดำนักเลย อีกเดี๋ยวมันก็โต เด็กน่ะโตเร็วจะตายไปดูอย่างพวกแกสิ!! โตจนมาเถียงพ่อแม่อยู่นี่ไง " ปู่พูดแบบหน้านิ่วคิ้วขมวด
 " เอาเป็นว่า พ่อกับแม่ตกลงรับเด็กคนนี้เป็นลูกไปแล้วใช่ไหม ? " อานนท์พ่อของทับทิมพูดขึ้นบ้าง
 " ใช่แล้ว นี่ไงใบเกิด " ย่าบอกพร้อมทั้งยื่นกระดาษใบเกิดให้ลูกชายดู
 " เข้าใจแล้ว.. งั้นตอนนี้พวกเราก็มีน้องเพิ่มมาอีก 1 คน " อานนท์หันหน้าไปบอกพวกน้องๆของเขา โดยที่อนันต์ พัชรี พัชรา และพัชรัตย์ ทำหน้าแบบไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก แต่น้องๆของอานนท์ไม่มีใครกล้าโต้เถียงพี่ชายของพวกเค้าเลยสักคน
 " ถือว่าเลี้ยงไว้ให้เป็นเพื่อนกับหลานทับทิมเถอะ " ปู่ช่วยพูดให้ทุกคนผ่อนคลายความอึดอัดนี้
 " ในเมื่อกะจะเลี้ยงให้เป็นเพื่อนกับทับทิมล่ะก็.. ฉันจะช่วยค่านมให้แม่เองนะ เพราะยังไงๆ ฉันก็ต้องซื้อนมให้ลูกของฉันอยู่แล้ว แถมต้องให้แม่เป็นคนดูแลตอนฉันไปทำงานอีก " แม่ของทับทิมบอกกับแม่สามี ( ย่าของทับทิม ) เพื่อให้ทุกคนคลายความเป็นกังวล เนื่องด้วยแม่ของทับทิมอายุมากกว่าอานนท์ผู้เป็นสามีอยู่ 6 ปี และยังเป็นคนขยันทำงานมีเงินเก็บจนปล่อยให้พวกสาวๆที่โรงงานกู้ แล้วยังเอาของใช้ของกินไปขายบ้างตามหอของโรงงานอีก แถมยังแอบขายหวยใต้ดินอีกด้วย เรียกได้ว่าหาเงินได้เก่งมาก ทำให้ทุกๆคนที่บ้านนี้เกรงใจและให้เกียรติ และเมื่อสมัยที่แม่ของทับทิมมาอยู่ที่กรุงเทพใหม่ๆก็สนิทกับสร้อย ( ย่าของทับทิม ) ซึ่งอายุของพวกเธอห่างกันแค่สิบกว่าปี ในตอนนั้นจึงนับถือกันแบบพี่น้อง แต่พออานนท์ ( พ่อของทับทิม ) กลับมาจากไปเกณฑ์ทหาร ก็ได้หลงรักสุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) และแต่งงานอยู่ด้วยกัน ด้วยความที่สุพัทราพอมีเงินเก็บอยู่พอสมควร ก็เลยต่อห้องแยกจากตัวบ้านของสามีเพื่อความเป็นส่วนตัว..
 ....
 ในทุกเช้า ที่บ้านของย่าทับทิมจะวุ่นวายกันมาก เพราะว่ามีสมาชิกภายในบ้านหลายคนแต่มีห้องน้ำอยู่เพียงห้องเดียว ถ้าใครปวดท้องหนักจะเดือดร้อนที่สุด บางทีอาจมีเสียงโวยวายเคาะประตูให้รีบออกมา เพราะทุกคนที่อยู่บ้านนี้เป็นพี่น้องที่โตมาด้วยกัน และเล่นกันมาโดยตลอดตั้งแต่เด็ก จึงสนิทกันมากจนเกือบเหมือนเพื่อน แต่ก็ชอบเถียงและทะเลาะกันไปมาเสมอ ถึงจะมีการกระแนะกระแหนกันขึ้นมาบ้าง แต่ถ้ามีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นพวกเขาเหล่าพี่น้องก็จะช่วยเหลือกันเสมอมา และพวกน้องๆทุกคนจะเชื่อฟังพี่อานนท์ ( พ่อของทับทิม ) เสมอ
 ย่าของทับทิม ชื่อ สร้อย อายุ 45 ปี อาชีพ เป็นคุณแม่อยู่บ้าน และมีสามีคือ
 ปู่ของทับทิม ชื่อ วัลลพ อายุ 47 ปีอาชีพ เป็นยามเฝ้าประตูหน้าโรงงานที่แม่ของทับทิมทำอยู่ มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 6 คน ( ไม่รวมบุตรบุญธรรม แต่ถ้าให้นับรวมเข้าไปด้วยจะเป็น 7 คน )
 บุตรคนแรกเป็นผู้หญิง ชื่อ พัชราวัลย์ ( ป้าวัลย์ ) อายุ 28 ปี แต่งงานแล้วไปอยู่บ้านสามีที่ต่างจังหวัดนานๆจะกลับมาเยี่ยม
 บุตรคนที่สองเป็นชาย ชื่อ อานนท์ ( พ่อของทับทิม ) อายุ 26 ปี อาชีพ เป็นยามเฝ้าบ้านและดูแลสวนให้เจ้านาย ( ซึ่งเจ้านายคนนี้ก็คือเจ้าของโรงงานที่แม่ของทับทิมทำอยู่นั่นเอง ) แต่งงานแล้วมีบุตรด้วยกัน 1 คน ( ในตอนนี้ )
 บุตรคนที่สามเป็นชาย ชื่อ อนันต์ ( อานันต์ ) อายุ 24 ปี อาชีพขับรถตุ๊กตุ๊ก ตอนนี้ยังโสด
 บุตรคนที่สี่เป็นผู้หญิง ชื่อ พัชรี ( อารี ) อายุ 23 ปี อาชีพ ทำงานที่โรงงานเดียวกันกับแม่ของทับทิมโดยแม่ของทับทิมเป็นคนฝากให้ ( เพราะในตอนแรก ย่าสนิทและนับถือแม่ของทับทิมเหมือนพี่น้อง ) มีแฟนแล้วและอยู่ด้วยกันแบบไม่ได้แต่งแต่ผูกข้อมือเฉยๆ ตอนนี้ยังไม่มีบุตร
 บุตรคนที่ห้าเป็นผู้หญิง ชื่อ พัชรา ( อารา ) อายุ 21 ปี อาชีพ ทำงานโรงงานที่เดียวกันโดยแม่ของทับทิมฝากงานให้เหมือนกัน เพิ่งเริ่มจะมีแฟนแต่ยังไม่ได้บอกทางบ้าน
 บุตรคนที่หกเป็นผู้หญิง ชื่อ พัชรัตย์ ( อารัตย์ )อายุ 19 ปี อาชีพ เป็นพนักงานขายของที่ห้างแห่งหนึ่ง ตอนนี้ยังโสด
 บุตร ( บุญธรรม ) คนที่เจ็ดเป็นผู้หญิง ชื่อ สุคนทรา ( อาเล็ก ) อายุ 1 เดือน ( อายุจริง 1 ปี ) อาชีพ ยังไม่มีเพราะเป็นเด็ก
 เห็นไหม ? ว่าสมาชิกภายในครอบครัวนี้เยอะขนาดไหน!? ในแต่ละวันจะต้องแก่งแย่งชิงดีกัน ในเรื่องของการแย่งเข้าห้องน้ำนั้นมันสาหัสและสากัลมากกกกก….. และพอต่างคนต่างมีงานทำและต้องรีบไป ธุระของแต่ละคนจึงสำคัญกันเป็นพิเศษ ต่างคนก็ต่างว่าสิ่งที่ตนทำนั้นมันพิเศษ และสำคัญยังไง ตัวของพวกเขานั้นต้องได้ก่อน ต้องทำก่อน แย่งกันพูด แย่งกันทำ จนมาถึงจุดที่ทนกันไม่ไหว และระเบิดกันออกมา
 " โอ้ยยยยย!!! ฉันอยากจะบ้าตาย พี่รีรรร… แกรีบออกมาซะที!? ถ้าจะอาบน้ำไปอาบข้างนอกนั่นไป!! ฉันปวดท้องขี้!! ขี้จะแตกอยู่แล้ว อีพี่รี.. โว้ยยยยยย " เสียงพัชราตะโกนแหกปากดังลั่น
 " กำลังสระผม.. แปบนะ.. ฟองเข้าตา!! " เสียงพัชรีกำลังเอาน้ำราดล้างฟองที่เธอบอกว่าเข้าตาของเธออยู่
 " มาล้างข้างนอกได้ไหม ? เร็วๆเข้าจะอั้นไม่ไหวแล้ว " พัชราพูดพร้อมทุบประตูห้องน้ำ
 " เออๆ ออกแล้วเนี่ย " พัชรีเปิดประตูห้องน้ำพร้อมผมที่ยังล้างฟองจากแชมพูสระผมยังไม่หมด
 " แม่น่าจะทำห้องน้ำเพิ่มนะแม่ "พัชรีบ่น
 " ไปทำเพิ่มตรงไหนล่ะ ?.. เอาหน้าบ้านไหม ? มีส้วมมันตรงหน้าบ้านซะเลย จะได้สบายใจ "
 " โถ่!!.. แม่.. " พัชรีนั่งลงตรงข้างโอ่งน้ำที่อยู่หน้าบ้านแต่มีสังกะสีล้อมไว้และล้างผมของเธอ ที่ตรงนั้นเป็นที่ไว้สำหรับล้างจานและซักผ้า ( แบบซักมือ ) และมีราวสำหรับให้ตากผ้าแบบทำกันเองง่ายๆ
 " ทีหลังถ้าจะอาบน้ำหรือสระผมก็มาสระข้างนอกนี่สิ จะได้ไม่ต้องแย่งห้องน้ำกัน "
 " โถ่.. หนูก็รีบเหมือนกันนะแม่ ต้องไปเข้างานกะเช้าด้วย ยังไม่ได้กินข้าวเลย "
 " เอาโอวัลติน กับปาท่องโก๋ไหมล่ะ " แม่สร้อย ( ย่าของทับทิม ) บอกพร้อมทั้งหยิบจานใส่ปาท่องโก๋กับแก้วที่ชงโอวัลตินมาวางไว้บนโต๊ะพับแบบญี่ปุ่น
 " กินก็ได้ ดีกว่าไม่ได้กินอะไรเลย " พัชรีว่าแล้วก็หยิบปาท่องโก๋ใส่ปากของเธอและเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
 ...
 " แม่.. หนูว่าจะย้ายไปอยู่หอพักที่ทำงานนะ หนูจะกลับมาอยู่บ้านแค่วันหยุดของหนู สัปดาห์ละ 1 วันนะแม่ " พัชรา ( บุตรลำดับที่ห้า ) กำลังขออนุญาตผู้เป็นมารดาอยู่
 " ทำไมล่ะ อยู่บ้านเรามันไม่สะดวกกว่าเหรอ ? ที่หอพักคนงานนั่น เขาเข้มงวดนะ และห้ามคนนอกเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกด้วย.. แถมอยู่กันห้องนึงหลายๆคนไม่ใช่หรอ ? "
 " แต่หนูว่าสะดวกนะ เพราะใกล้ที่ทำงานมาก ถ้าทำโอทีเลิกงานดึก แม่จะได้ไม่ต้องกังวล แถมห้องน้ำเยอะมากสามารถเลือกได้เลยว่าจะเข้าห้องไหน และหอที่ทำงานเขาก็แยกชายหญิงคนละฝั่งมีรั้วรอบขอบชิดปลอดภัย พ่อก็รู้นี่นาไม่เชื่อแม่ก็ไปถามพ่อดูสิ ไม่ต้องห่วงหนูหรอก หนูเหนื่อยถ้าต้องทำโอที ขี้เกียจเดินกลับบ้านตอนดึกๆ "
 " เออ.. ตามใจแกก็แล้วกัน แต่อย่าเก็บเงินไว้กับตัวเองเยอะๆนะ เดี๋ยวพวก.. ขโมยเอา เงินออกเมื่อไรก็เอามาเก็บที่บ้าน "
 " จ้า.. จ้า.. หนูจะจำไว้ "
 วันนั้นพัชราจึงเตรียมตัวย้ายไปอยู่ที่หอพักคนงานหญิง ที่โรงงานนี้มีสวัสดิการดีมาก มีหอพักหญิงล้วนให้คนงานหญิงได้พักอาศัย แต่ทุกคนที่อยู่ที่หอพักจะต้องทำตามกฎของที่นี่ และยังมีหอพักชายล้วนด้วย ซึ่งอยู่กันคนละฟากฝั่งของโรงงาน ตลอดพื้นที่ของโรงงานนี้มีรั้วล้อมรอบ และมียามรักษาความปลอดภัยอยู่ทุกจุดประตู พื้นที่ของโรงงานใหญ่โตมาก น่าจะประมาณ 100 กว่าไร่ ( เจ้าของแบบ.. รวยมาก ) ทั้งยังมีโรงอาหารแบบขายในราคาถูกให้แก่พนักงานอีกด้วยซึ่งในบางร้านยังสามารถขายแบบเชื่อได้ คือให้ติดค่าอาหารได้แล้วมาจ่ายอีกทีตอนเงินออกก็มี พัชราอยากมีอิสระในการทำงานและเดินทาง อีกอย่างเธอเบื่อความแออัดของสมาชิกในบ้าน ทำให้ไม่มีความเป็นส่วนตัวในความรู้สึกของเธอ เธอจึงคิดที่จะมาพักที่หอพักหญิงเพื่อทำงานเก็บเงิน เธออยากทำโอทีและจะได้เงินมากขึ้น..
 นึกว่าจะลดจำนวนสมาชิกไปได้สักหน่อย ไม่นานนักหลังจากพัชราย้ายไปพักอยู่ที่หอพักหญิง อนันต์ลูกชายลำดับที่สามก็พาคนมาอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้อีกหนึ่งคน นั่นคือแฟนของเขานั่นเอง ไม่รู้ไปรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหน แต่เอาเป็นว่าหล่อนเป็นคนแถวๆที่ทำงาน ( โรงงาน ) ของน้องเขานั่นแหละ แฟนของอนันต์ ชื่อ ก้อย และคนที่โรงงานนั้นรู้จักก้อยกันดีทุกคน ว่าก้อยนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แบบชอบเปลี่ยนแฟนบ่อยๆ และชอบเอาเปรียบเพื่อนๆที่ทำงาน ทำงานแบบขอไปที ต่อหน้าผู้ชายจะระริกระรี้ ต่อหน้างานจะเหมือนคนซังกะตาย หล่อนจะโกหกได้เก่งมาก เพราะฉนั้นอนันต์ซึ่งยังไม่เคยมีแฟนมาก่อนจะตาม ก้อย ไม่ทันอย่างแน่นอน แต่ก้อยเธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น เธอในตอนนี้ยังลำบากไร้ที่อยู่เพราะถ้าเธอออกไปเช่าบ้านอยู่คนเดียวจะไม่มีเงินพอใช้อย่างแน่นอน และถ้าไปอยู่ที่หอ ( ซึ่งเธอเคยไปอยู่ ) ก็ไม่สะดวกต่อการไปเที่ยว แถมเพื่อนๆร่วมห้องไม่ค่อยชอบนิสัยของเธอสักเท่าไหร่นัก เธอจึงต้องหาที่เกาะเอาไว้ก่อน อย่างน้อยเอาไว้กันความลำบาก ซึ่งอนันต์ก็เข้าข่ายมาให้เธอเกาะได้พอดี และในตอนนี้ยังเป็นข้าวใหม่ปลามันอยู่ เธอก็ยังไม่ออกลาย
 ' อย่างน้อยก็ไม่ต้องเช่าบ้านล่ะนะ '
 ก้อยยิ้มหวาน และฝันหวานถึงวันข้างหน้าของหล่อน.. สงสัยบ้านหลังนี้คงจะสงบสุขต่อไปไม่ได้อีกกระมัง...
 ....


หลังจากที่โชได้ย้อนอดีตกลับมาในวัยเด็กอีกครั้ง ( จากเดิมที่เขาอายุ 32 ปี ) เขายังต้องมาเรียนหนังสือที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งใกล้ๆกับบ้านของยายที่เขามาอาศัยอยู่ด้วยในขณะนี้ ด้วยความที่ตัวของเขาเองนั้นเป็นผู้ใหญ่ ( หมายถึงจิตใจและสมอง ) จึงทำให้การเรียนหนังสือเป็นเรื่องที่ไม่น่าตื่นเต้นของเขาไปเสียแล้ว แต่ด้วยว่าความจำของโชนั้นดีเลิศ จึงทำให้เขาเรียนรู้และจดจำอะไรได้โดยง่าย และเมื่อตอนวันปฐมนิเทศเพื่อนๆในชั้นเรียนทุกคนจดจำตัวตนของโชได้อย่างแม่นยำ ว่าเขาเป็นคนที่สอบคัดเลือกได้ที่หนึ่ง แถมเป็นคนติดตลก จึงทำให้โชป๊อบปูล่าในหมู่เพื่อนไปโดยปริยาย จนทำให้ใครบางคนอิจฉาในความฮอตของเขาในตอนนี้
 เพื่อนในชั้นเรียนต่างก็เลือกให้โชเป็นหัวหน้าห้อง จึงทำให้งานจิปาถะต่างๆที่หัวหน้าห้องต้องรับผิดชอบนั้นเป็นหน้าที่ของโช เขาในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแปลก.. หรือตื่นเต้นอะไร ( ก็แค่เป็นหัวหน้าห้องของเด็กๆ ) แต่ยังไงก็คงต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่กันต่อไป จึงทำให้อาจารย์ไว้วางใจในตัวของเขาและเรียกใช้โชให้ทำหน้าที่อยู่เสมอ อย่างเช่นวันนี้ อาจารย์ประจำชั้นให้เขาไปห้องนันทนาการเพื่อที่จะขอยืมกล้องถ่ายรูปแบบโพลารอยด์ มาให้อาจารย์ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เพื่อใช้งาน ช่วงนั้นเป็นช่วงก่อนพักเที่ยงแต่เป็นชั่วโมงที่อาจารย์ไม่ได้เข้าสอนคงปล่อยให้นักเรียนอ่านหนังสือกันเองไปก่อน
 โชซึ่งตอนนี้กำลังนั่งค้นลิ้นชักและตู้ ( ซึ่งอาจารย์เป็นคนบอกว่ากล้องถ่ายรูปโพลารอยด์อยู่ในนั้น ) ก็ได้บังเอิญได้ยินเสียงใครบางคนกำลังคุยกันอย่างเบาๆอยู่ ( ไม่ได้จะตั้งใจแอบฟังนะ )
 " พี่ไม่ค่อยชอบหน้าไอ้หมอนั่นสักเท่าไหร่เลย "
 " ใคร ? "
 " ก็.. ไอ้หัวหน้าห้องตัวดีไง "
 " อ๋อ.. ทำไมหรอ ? ฉันก็ว่ามันเป็นคนแปลกๆนะ "
 " มีอย่างที่ไหน ? ได้ข่าวว่ามาจากบ้านนอก พ่อแม่กระจอก มาอาศัยญาติๆอยู่แล้วมาทำเหลิงเป็นหัวหน้า และอาจารย์ก็ยังเข้าข้างมันอีก "
 " แหม!! พี่ก็.. เราก็ทำให้ไม่มีใครเข้าข้างมันสิ "
 " ทำยังไง ? "
 " ง่ายจะตายไป เถิบมาใกล้ๆหน่อย เราก็แค่.... " เสียงกระซิบกระซาบปรึกษาแผนการของคนสองคนนั้น โชได้ยินหมดทุกอย่าง เขานั่งคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเริ่มขยับตัวไปที่ห้องเรียนของเขา
 เสียงออดดังแล้ว.. ได้เวลาพักกลางวันกินข้าว นักเรียนทุกคนต่างก็ออกจากห้องไปที่โรงอาหารเพื่อไปรับประทานอาหารกันที่นั่น โชเดินไปหาดำ
 " ดำ.. วันนี้เราจะกินอะไรกันดี "
 " ไม่รู้สิ ? คงจะเป็นข้าวราดแกงมั้ง แต่ตอนนี้คนเยอะแน่ๆเลย ต้องรีบไปกันแล้ว เดี๋ยวไม่ทันเค้า "
 " อืม.. นายไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวเราเอาของไปให้อาจารย์ก่อน แล้วจะตามไป "
 " โอเค!! รีบมานะ เดี๋ยวจองที่ให้ "
 โชเดินไปที่ห้องของอาจารย์ แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าห้องดี เขาก็วกกลับเดินมาที่ห้องเรียนใหม่อีกครั้ง เขาแอบดูอยู่ที่ข้างประตูหน้าห้องเห็นคนสองคนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ โชแอบใช้กล้องโพลารอยด์ ( ที่อาจารย์ใช้ให้เขาเอาไปให้อาจารย์ ) ถ่ายรูปมาสองใบ เสร็จแล้วเขาเก็บรูปถ่ายเอาไว้กับตัวของเขาเอง ก่อนจะนำกล้องโพลารอยด์ไปส่งคืนอาจารย์
และรีบวิ่งไปโรงอาหารเพื่อไปกินข้าวกับดำ
 " เฮ้ย!! ทำไมนานจัง คนหมดแล้วเนี่ย "
 " ก็ไม่ดีหรอไง ? จะได้ไม่ต้องเบียดคนไปแย่งซื้อข้าวกินน่ะ "
 " เออ.. จริง แต่ว่าของที่ฉันชอบมันหมดไปแล้วน่ะสิ ดีนะที่ฉันมาซื้อก่อน แล้วนายจะกินอะไรล่ะ เลือกไม่ได้แล้วนะ "
 " ฉันไม่เลือกหรอก.. กินอะไรก็ได้ เหมือนๆกันนั่นแหละ.. ฮ่าๆ " โชขำตัวของเขาเอง เพราะถ้าเป็นเขาเมื่อในสมัยก่อนคงโวยวายไม่ยอมเป็นแน่ เขาต้องกินผัดกระเพรากับไก่ทอดให้ได้ในทุกมื้อ แต่ตอนนี้อะไรก็ได้เอามาเถอะเขากินได้หมดแหละ ( เลิกเลือกนานและ )
 ขณะนั่งรับประทานอาหารอยู่ โชได้หยิบสิ่งหนึ่งขึ้นมาถือและส่งให้ดำดูด้วย
 " นายไม่ต้องพูดอะไรนะ แค่ดูเฉยๆ "
 " มันคืออะไร ? เอามาให้ฉันดูทำไม ? "
 " นายสังเกตุดูดีดีสิ "
 " อ๊ะ!! นี่มัน...."
 ....
 หมดเวลาพักเที่ยงแล้ว นักเรียนต่างก็ขึ้นห้องเรียนของตน อาจารย์ยังคงไม่ได้เข้าห้องสอนเพราะว่ามีประชุมด่วนแต่ด้วยว่าอาจารย์ฝากหัวหน้าห้องไว้ก่อนแล้วว่าให้นักเรียนในห้องเรียนทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จและอยู่กันแบบเงียบๆ แต่รู้สึกว่าครั้งนี้คงจะเงียบไปไม่ได้…
 " พี่ๆ กล่องดินสอสีรุ่นใหม่ของหนูหายไปน่ะ ที่คุณแม่ซื้อให้ตอนไปเที่ยวห้างกันน่ะ พี่จำได้ไหม ? " กุ้ง ( ฝาแฝดคนน้อง ) บอกกับพี่ชายฝาแฝดของเธอ
 " จำได้สิ!! มันมีอยู่แค่อันเดียวในร้านเลยนี่นา แถมแพงมากด้วย "
 " นั่นแหละ.. ของหนูมันหายไป ตอนก่อนไปกินข้าวมันยังอยู่นี่นา หนูเป็นคนเก็บเองกับมือ "
 " หาดีแล้วใช่ไหม ? ถ้าหาย.. งั้นในห้องเราต้องมีขโมย!! "
 " ทำยังไงดีล่ะ คุณครูก็ไม่อยู่ซะด้วยไปประชุมกันหมด " กุ้งหันมายิ้มให้กับพี่ชายฝาแฝดของเธอ พร้อมกับทำท่าท่างดูเป็นกังวล
 " ไม่ต้องห่วงไปหรอกน้องกุ้ง เรามีหัวหน้าห้องอยู่ด้วยทั้งคน ใช่มั้ย!! หัวหน้าห้อง " ไก่ ( ฝาแฝดคนพี่ ) หันไปหาโช
 โชมองไปที่ฝาแฝดทั้งสอง และหันมาสบตากับดำก่อนที่เขาจะพูดว่าอะไร
 " ใช่!! ฉันเป็นหัวหน้าห้อง มีเรื่องอะไรกัน "
 " กล่องดินสอสีของน้องฉันหาย ไม่รู้ใครเป็นคนขโมยไป ? "
 " แน่ใจนะ!! ว่าหายจริง ไม่ใช่ว่าลืมเอาไว้ที่อื่น.. "
 " แน่ใจสิ!! ก็ฉันเป็นคนเก็บกับมือเองนี่นา "
 " ถ้างั้น.. มีใครเห็นกล่องดินสอสีของกุ้งบ้าง ? " โชแกล้งตะโกนถามเพื่อนๆในห้องเรียน และทุกคนต่างก็ตอบว่าไม่รู้ ไม่เคยเห็นกันทั้งนั้น
 " ลักษณเป็นแบบไหน ? สีอะไร ? " ดำถามขึ้นมาบ้าง
 " ก็เป็นกล่องเหล็กสีชมพู ใส่สีไว้ 24 แท่ง " กุ้งตอบอย่างฉะฉานเพราะเธอจำของๆเธอได้อย่างดี
 " โอ้ย!! จะมาเรื่องมากถามทำไมกัน ? ก็ให้หัวหน้าห้องค้นกระเป๋านักเรียนของทุกคนดูสิ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครเป็นคนเอาไป " ไก่พูดอย่างมั่นใจเหมือนเขารู้ตัวคนร้าย
 " จะให้ทำแบบนั้นก็ได้ แต่เธอแน่ใจแล้วนะว่าไม่ได้ลืมเอาไว้ที่ไหน ? " โชถามกุ้งเจ้าของกล่องดินสอสีที่หายไป
 " ใช่!! ฉันไม่มีทางลืมเรื่องแค่นั้นหรอก "
 แล้วโชก็ได้ให้เพื่อนทุกคนในห้องเรียนเปิดกระเป๋านักเรียนของแต่ละคน โดยโชและกุ้งกับไก่เดินตามดูสิ่งของที่อยู่ในกระเป๋านักเรียนของเพื่อนๆ ทีละคนจนครบทุกคนทั้งห้อง แต่ว่าก็ไม่เจอ
 " ไม่เห็นมีเลย เธอลืมเอามาจากที่บ้านรึเปล่า " ดำช่วยออกความคิดเห็น
 " ยังมีอีกคนที่ยังไม่ได้ค้นกระเป๋านี่.. หัวหน้าห้องไง!! โชนายเปิดกระเป๋าของนายด้วยสิ "
 โชเดินไปที่กระเป๋านักเรียนของเขา เขาเปิดกระเป๋าและเทข้าวของลงมา มีสิ่งที่ไม่น่าจะมีอยู่ในกองหนังสือของเขา
 " นั่นไง!! กล่องดินสอสีของฉัน หัวหน้าห้องเป็นคนขโมยไป!!.. " กุ้งตะโกนบอกเพื่อนๆในชั้นเรียน ทุกคนต่างก็ฮือฮา ดูไม่น่าเชื่อว่าหัวหน้าห้องอย่างโชจะเป็นคนทำอย่างนี้
 โชหันไปยิ้มกับดำ พร้อมกับเดินไปหาเด็กแฝดด้วยความมั่นใจ โดยไม่มีอาการหว่ดกลัวหรือสำนึกผิดแต่อย่างใด
 " เธอคิดว่าฉันเป็นคนขโมยของของเธองั้นรึ ? มีหลักฐานรึเปล่า ? "
ทุกคนในห้องต่างก็ตกใจในคำพูดของโชที่ตอนนี้เขากล้าและหน้าด้านเป็นที่สุด
 " แก.. ไอ้หน้าด้าน หลักฐานก็เห็นอยู่ทนโท่ มันอยู่ในกระเป๋าของแกไง "
 โชถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบสิ่งๆหนึ่งให้เพื่อนๆดู พร้อมกับบอกอีกต่อไปว่า
 " แล้วนี่อะไร ? ไหน ? ทุกคนช่วยดูหน่อยสิว่ามันคืออะไร ? "
 สิ่งที่โชเอาให้เพื่อนๆดู มันคือรูปถ่ายโพลารอยด์ 2 รูป ซึ่งในรูปนั้นมีคนอยู่สองคนกำลังหยิบจับอะไรสักอย่าง
 " แกจะให้พวกฉันดูรูปบ้าอะไรของแกกัน " กุ้งแย่งรูปถ่ายที่อยู่ในมือของโชมา 1 ใบ
 เธอมองรูปถ่ายใบนั้นแล้ว ก็ต้องตกตะลึง อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ โชมองหน้ากุ้งแล้วยักคิ้วพร้อมกับพยักหน้าท้าทายให้กับเธอ ประหนึ่งว่าเขาคือผู้ชนะในครั้งนี้
 " นาย.. ทำได้.. ยังไงกัน.. " กุ้งรู้สึกสับสนจนพูดติดขัด
 ในรูปนั้นคือ รูปของฝาแฝดสองพี่น้องนั่นเอง ( กุ้งกับไก่ ) ซึ่งกุ้งที่อยู่ในรูปกำลังหยิบกล่องดินสอสีของเธอใส่ลงไปในกระเป๋านักเรียนของโช ส่วนไก่กำลังถือกระเป๋าของโชอยู่ เหตุที่รู้ว่าเป็นกระเป๋าของโชนั้นก็คือ มันเป็นกระเป๋าเป้ใบเก่าของเขาที่นำมาจากบ้านนอกและยังมีรอยปะ จึงทำให้บอกได้ชัดเจนว่ามันคือกระเป๋าของใคร ? และโชยังกลัวพลาดเขาถ่ายรูปโพราลอยด์ถึงสองครั้ง จึงได้รูปที่ตรงกับคำถามในตอนนี้เลย.. ว่าใครเป็นคนร้ายที่แท้จริง ?
 " ทีนี้.. เธอรู้รึยัง ? ว่าใครเป็นคนเอากล่องดินสอสีของเธอไป ? หรือว่าต้องให้ฉันเอารูปพวกนี้ไปส่งให้อาจารย์ ? ฮึ!! "
 เพื่อนนักเรียนในห้อง ต่างก็มองหน้าสองพี่น้องฝาแฝดด้วยความตำหนิ และแสดงอาการรังเกียจทั้งสองคน ที่พวกเขาทั้งสองมาโกหกและโยนความผิดให้โช โดยที่โชไม่ได้เป็นฝ่ายกระทำผิด
 " อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกอาจารย์เลยนะ ฉันขอโทษ.. " กุ้งก้มหน้าพูด เธอไม่กล้าที่จะสบตากับโชและเพื่อนๆในห้อง
 " พวกเราผิดไปแล้ว โชยกโทษให้เราสองคนพี่น้องจะได้ไหม ต่อไปพวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีก "
 " ได้.. ฉันจะไม่เอาเรื่องพวกนายทั้งสองคนไปบอกอาจารย์ แต่พวกนายต้องสัญญากับฉันก่อน "
 " ได้สิ สัญญาว่าอะไร "
โชยิ้มอย่างภูมิใจก่อนจะตอบออกไปว่า
 " พวกนายต้องสัญญาว่า จะเป็นเพื่อนที่ดีและไม่โกหกพวกเราอีกต่อไป "
 กุ้งและไก่มองหน้ากัน และพวกเค้าก็หันกลับมาพร้อมกัน ด้วยรอยยิ้มอย่างมิตรไมตรีให้แก่โชและเพื่อนๆของพวกเขา เด็กๆในชั้นเรียนต่างโห่ร้องกันเกรียวกราว ทุกคนอภัยให้กับเขาสองคนนั้นแล้ว โชฉีกรูปถ่ายโพลารอยด์ที่เป็นหลักฐานนั้นทิ้งลงถังขยะไป และพวกเขาเหล่านักเรียนทั้งหลายต่างก็นั่งเรียนหนังสือกันต่อไปเป็นปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
 ..ที่จริงเรื่องที่เด็กแฝดจะมากลั่นแกล้งโชนั้น เขารู้มาก่อนตั้งแต่นานมาแล้ว ( ในอดีต ) แต่เรื่องมันไม่ได้เกิดขึ้นมาไวขนาดนี้ ในตอนนั้น โชสนิทกับดำมาก แต่โชไม่ค่อยมีเงิน เขาในตอนนั้นไม่ได้เป็นหัวหน้าห้องอย่างในตอนนี้หรอกนะ เขาเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่เพื่อนๆทั่วไปชื่นชอบโดยเฉพาะดำ จึงทำให้โชในตอนนั้นมีเพื่อนๆชวนเล่นและชวนเข้ากลุ่มได้โดยง่ายอยู่เสมอ
 เลยทำให้เด็กแฝดสองพี่น้องที่หยิ่ง ไม่ค่อยชอบคุยกับเพื่อนในห้องรู้สึกอิจฉาโช ทั้งที่ตัวของพวกเค้าเองนั้นมีข้าวของใหม่ๆมาอวดเพื่อนๆอยู่เสมอ แต่เพื่อนไม่ยอมชักชวนพวกเขาสองพี่น้องเข้ากลุ่มเลยสักคน จึงทำให้ฝาแฝดสองคนคิดแผนการณ์กลั่นแกล้งโช โดยจะทำให้โชโดนเพื่อนๆพวกนั้นเท และโชจะได้ไม่มีเพื่อนเล่นด้วยอีกต่อไป
ในตอนนั้นเด็กแฝดได้เอาหนังสือการ์ตูนของดำไปซ่อนในกระเป๋าของโช ( ซึ่งในตอนนั้นดำพกหนังสือการ์ตูนมาเอาไว้อ่านในเวลาพัก และตั้งใจจะเอามาให้โชดูอีกด้วย ) สองพี่น้องจอมโกหกก็เที่ยวป่าวประกาศว่า เห็นโชมาค้นกระเป๋าของดำและหยิบอะไรไปไม่รู้ เอาไปใส่ในกระเป๋าของตน ( ซึ่งโชไม่ได้เป็นคนทำ ) ทำให้ทุกคนในห้องต่างก็รังเกียจโชและกล่าวหาว่าโชเป็นขโมย ทำให้โชเสียใจในตอนนั้น
โชบอกกับเพื่อนๆไปว่าเขาไม่ได้เป็นคนทำ แต่ไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคน ยกเว้นดำ ( เพราะดำรู้ว่าโชไม่ได้ทำจริงๆ และโชเล่นอยู่กับดำตลอดเวลาแม้ตอนไปห้องน้ำ ) ขนาดดำช่วยแก้ต่างให้เพื่อนโช ก็ยังไม่มีใครยอมเชื่อโชเลยสักคน จนสุดท้ายโชก็เหลือเพื่อนแค่ดำเพียงคนเดียวในห้อง นั่นจึงเป็นสาเหตุและที่มาที่โชจะตั้งฉายาให้กับเด็กฝาแฝดสองพี่น้องว่า.. " แฝดนรก " นั่นเอง
 ' คงเพราะเราเริ่มเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในอดีตของเราสินะ อนาคตเลยเปลี่ยนไปด้วย อย่างเช่นตอนนี้เป็น เหตุการณ์คล้ายๆกับในครั้งอดีต แต่เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเกิดเหตุขึ้นได้ไวกว่าครั้งก่อน แต่คนที่กระทำยังคงเป็นคนเดิมอยู่ แค่เปลี่ยนปัจจัยจากหนังสือการ์ตูนของดำเป็นกล่องใส่ดินสอสีของกุ้ง และความโชคดีของเรา ที่บังเอิญอาจารย์ใช้ให้ไปเอากล้องโพราลอยด์ที่ห้องนันทนาการ จนได้ยินแผนการณ์ของสองฝาแฝดและทำให้เราแก้ไขความเข้าใจผิดของเพื่อนๆได้ และยังทำให้เด็กแฝดสองคนนั่นยอมมาเป็นเพื่อนของเราแต่โดยดี '
 โชนั่งทบทวนต่อไปถึงเหตุการณ์ที่ใกล้จะเกิด
 ' ถ้าอย่างนั้น.. มันต้องเกิดเหตุการณ์คล้ายกับครั้งนั้นด้วยแน่ๆ เพราะบุคคลยังคงเดิม เหตุแต่ว่าปัจจัยจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกันนะ ? แล้วจะเกิดขึ้นไวกว่าเดิมอีกเมื่อไหร่ และเราจะโชคดีเหมือนอย่างในวันนี้หรือไม่ '
 นั่นสิ..! โชเค้าจะมีเหตุการณ์อะไรต่อไปนะ!! แล้วครั้งนี้เขาจะโชคดีหรือเปล่า ?


...
 เช้าวันใหม่ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเข้าค่าย ลูกเสือทุกคนในวันนี้จะต้องเตรียมตัวใส่ชุดลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่กันเต็มยศห้ามลืมอะไรโดยเด็ดขาด เพราะจะต้องมีการเดินสวนสนามกันทุกคนทั้งลูกเสือ เนตรนารี และยุวกาชาด
ส่วนทางยุวกาชาดก็ได้นั่งรถมาจากสถานที่ ที่พวกยุวกาชาดไปเข้าค่ายมาซึ่งอยู่ไม่ห่างไกลจากที่โรงเรียนมากนัก มาถึงที่โรงเรียนในเวลา 07.00 น. อาจารย์ประกาศให้นักเรียนทุกคนไปรับประทานอาหารกันที่โรงอาหาร และมารวมตัวกันในเวลา 08.00 น. เพื่อเข้าแถวเคารพธงชาติและปฎิบัติภาระกิจกันในตอนเช้าให้เสร็จ แล้วจะได้มีการเดินสวนสนามกันเป็นขบวนตามที่ได้เคยฝึกไว้ โดยจะมีวงดุริยางค์เดินนำขบวนไป และจะเดินออกไปด้านนอกของโรงเรียนผ่านคนในชุมชนและตลาดและเดินผ่านทะลุซอยเพื่อจะวนและกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง กว่าจะเสร็จเรื่องก็เกือบๆจะสิบโมงครึ่ง ทั้งหมดเข้าพิธีปฎิญาณตน เป็นอันเสร็จพิธี อาจารย์จึงให้ทุกคนเดินทางกลับบ้านได้
 พวกเด็กๆร่ำลากัน ต่างคนก็ต่างแบกกระเป๋าและสำภาระอันหนักอึ้ง ซึ่งในตอนเดินทางมาในวันแรกยังจะดูไม่เยอะอย่างเช่นตอนขากลับเลย พวกเขาทุกคนดูพะรุงพะรังและมอมแมม แต่รอยยิ้มของทุกคนนั้นดูเบิกบานและแจ่มใส…
 ...….
 ณ ที่บ้านของทับทิม
 ทับทิมไปโรงเรียนทุกวันตอนนี้เธออยู่ชั้น ป. 1 แล้วนะ และเธอก็มีเพื่อนที่สนิทที่โรงเรียนแล้วด้วย เพื่อนของทับทิมเป็นเด็กผู้หญิง ชื่อ ด. ญ. สายชล อัศมานนท์ ( ชล ) ทับทิมกับชลสนิทกันมากเพราะเธอเรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาล 1 เรื่อยมาเลยจนถึงตอนนี้ เวลากลับบ้านก็จะขึ้นรถของทางโรงเรียนพร้อมกัน และชล ( เพื่อนหญิงของทับทิม ) เธอยังมีพี่ชายอีก 1 คนด้วย พี่ชายของชลชื่อ ชัช ( ชัชวาล อัศมานนท์ ) เขาอยู่ชั้น ป. 5 แล้ว ชัชเป็นพี่ที่ดีกับน้องและเพื่อนของน้องด้วย เขาคอยดูแลน้องของเขาและเผื่อแผ่ไปถึงทับทิมด้วย บ้านของทับทิมอยู่ใกล้กว่าเธอจึงลงรถก่อนชลและชัชเสมอ
 วันนี้เป็นวันเสาร์ พ่อของทับทิมไม่กลับบ้านนานเท่าไหร่แล้วเนี้ย.. มันนานมาก นานจนสุพัทราเริ่มผิดสังเกตุ พักหลังๆมาเธอไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่นัก เพราะมัวแต่ทำงานงกๆอยู่ทุกวัน ด้วยความที่เธอเป็นคนเก่ง และขยันหาเงิน อีกทั้งยังส่งเงินกลับไปบ้านนอกส่งให้ครอบครัว ( พ่อ - แม่ ) ของเธออีกด้วย
 " ทับทิมเอ้ย…. อยู่ไหนลูก ? มาหาแม่หน่อยเร็ว " สุพัทราส่งเสียงเรียกลูกสาวของเธอ
 " จ๋าาา.. แม่.. หนูอยู่นี่จ่ะ " เด็กหญิงขานตอบรับแม่ของเธอ
 " วันนี้เราไปหาพ่อกันไหมลูก ? "
 " ดีค่ะ!! ไปค่ะแม่.. หนูคิดถึงพ่อมากเลยค่ะแม่ "
 " งั้น!! เราไปแต่งตัวกันลูก "
 " หนูจะใส่ชุดสวยไปนะคะ จะได้สวยๆ "
 " จ้า.. แต่งชุดสวยๆน้า " สุพัทรายิ้มให้กับลูกสาวตัวน้อยของเธอ และทั้งคู่ก็ไปเตรียมแต่งตัวสวยๆกัน
 ...
 สองแม่ลูกไปถึงหน้าปากซอยที่อานนท์ ( พ่อของทับทิม ) ทำงานอยู่ สุพัทราแวะซื้อข้าวผัดที่ร้านอาหารตามสั่งก่อน 2 กล่อง เธอคงจะซื้อข้าวผัดไปเผื่ออานนท์ด้วย ส่วนกล่องของเธอค่อยแบ่งกันกินกับทับทิมลูกสาวของเธอ เพราะทับทิมกินน้อยส่วนตัวของเธอเองนั้นก็ยังไม่ค่อยจะหิวสักเท่าไหร่นัก
 สุพัทราจูงมือลูกสาวของเธอเดินไปที่บ้านหลังใหญ่ที่มีประตูเหล็กบานใหญ่ปิดกั้นอยู่ หน้าประตูไม่มีคนเลย เธอจึงพาลูกสาวตัวน้อยของเธอเดินอ้อมไปทางประตูด้านหลัง และเธอก็หยิบกุญแจที่อานนท์เคยให้ไว้มาไขประตูบานเล็กที่สำหรับคนงานเข้าออกได้ สองแม่ลูกพากันเดินเข้ามาในบริเวณบ้าน สวนหลังบ้านดูรื่นรมณ์ มีทั้งดอกไม้และไม้ประดับราคาแพงๆ ทั้งยังมีชิงช้าที่น่านั่งเล่นอยู่ภายในสวนแห่งนั้น สนามหญ้าที่เขียวขจีกับต้นไม้ใหญ่น้อย ที่มีทั้งไม้ดัด และไม้พุ่ม ดูจัดวางไว้เป็นระเบียบและสวยงาม แต่ก็ยังไร้ซึ่งวี่แววของอานนท์อยู่ดี
 " เอ… ไม่ได้อยู่ในสวนนี่.. สงสัยจะไปเข้าห้องน้ำ "
 สุพัทราพาทับทิมเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงเรือนคนใช้ ( ที่นั่นเป็นที่พักของอานนท์นั่นเอง ) เธอเห็นประตูปิดเงียบจึงใช้โทรศัพท์ที่อยู่ด้านหน้าประตู มันมีลักษณะเหมือนออดกดกริ่งเสียมากกว่าแต่ก็มีหูฟังเหมือนโทรศัพท์โบราณ เธอยกหูกดออดอยู่สักพัก กว่าอานนท์จะออกมาเปิดประตูให้
 " ทำอะไรอยู่ ? นอนหลับเหรอ ? " สุพัทราทำหน้านิ่ว
 แต่พออานนท์เปิดประตูออกมา ภาพที่สุพัทราเห็น อานนท์นุ่งผ้าขาวม้าไม่ได้ใส่เสื้อ และมีผู้หญิงนั่งก้มหน้าอยู่ในห้องที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูแค่ผืนเดียว
 สุพัทราอึ้งกับภาพที่เธอเห็นไปชั่วครู่.. มือของเธอมันหมดซึ่งเรี่ยวแรงและกำลัง.. พลันอารมณ์โกรธก็พุ่งโพล่งพวยพุ่งขึ้นมาในทันใด สุดที่เธอจะทานทนไหว เธอเหวี่ยงถุงที่ใส่กล่องข้าวผัดที่ซื้อมาหน้าปากซอยเมื่อกี๊.. ใส่อานนท์และผู้หญิงคนนั้นไปอย่างแรง กล่องข้าวผัดที่ยังคงร้อนอยู่กระแทกไปที่หน้าของอานนท์ แรงเหวี่ยงกระแทกทำให้ข้าวในกล่องเปิดอ้าและกระจัดกระจายเกลื่อนไปบนพื้น อานนท์รีบวิ่งออกมาและคว้ามือของสุพัทราพาเธอออกมาจากห้องนั้น เขาปิดประตูล็อคเอาไว้เพื่อกันสุพัทราเข้าไปทำร้ายคนที่อยู่ในห้อง..
 เหตุการณ์นี้.. ทับทิมเห็นโดยตลอด หนูน้อยเธอไม่เข้าใจว่าทำไม ? แม่ถึงโยนข้าวผัดทิ้งทำให้เธออดกินข้าวผัด และแม่ของเธอก็โวยวายใส่พ่อของเธอ เด็กหญิงตัวน้อยยืนด้วยความงุงงงและสงสัย ก่อนจะเดินถอยหลังมาที่เก้าอี้ม้านั่งหินอ่อน และปล่อยให้แม่คุยกับพ่อไป.. น้ำเสียงของแม่ดูฉุนเฉียว แต่พักเดียวเท่านั้น.. แม่ของเธอก็ไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย.. และเธอคงเดินมาหาทับทิมและพาหนูน้อยกลับบ้านไป..
 ...
 ทั้งสองแม่ลูกกลับกันมาถึงที่บ้าน สุพัทราแม่ของเธอล้มตัวลงนอนบนที่นอนในห้อง หล่อนไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ ทับทิมไม่เคยเห็นแม่ของเธอเป็นแบบนั้นมาก่อนเลย หนูน้อยสงสัยแต่ไม่กล้าที่จะถามหรือแม้กระทั่งจะเอ่ยคำพูดใดใดออกไป เธอยังคงเห็นแม่ของเธอนอนนิ่งเงียบแบบไม่ไหวติงอยู่บนที่นอนนั้นอยู่
 ด้วยความที่หนูน้อยทับทิมยังไม่ได้กินข้าวเธอจึงรู้สึกหิวข้าวขึ้นมา เธอคิดว่าแม่คงจะง่วงนอนและนอนหลับไปแล้วทับทิมเลยเดินออกมาเพื่อไปหาสร้อยผู้เป็นย่าของเธอ สร้อยกำลังทำพรมเช็ดเท้าอยู่ และมีน้องโอมกำลังคลานเล่นกับอาเล็กอยู่ใกล้ๆกับสร้อยย่าของเธอ ส่วนน้องออยนั้นหลับปุ๋ยอยู่ในเปล สร้อยเห็นหลานสาวเดินเข้ามา เด็กน้อยทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง เธอเลยถามหลานสาวของเธอไป
 " อ้าว… ทับทิม ไม่ได้ไปหาพ่อมาหรอลูก ? "
ทับทิมพยักหน้าตอบรับย่าของเธอ ก่อนจะตอบออกไปว่า
 " ไปมาแล้วค่ะ แต่…. ย่าจ๋า… หนูหิวข้าว… "
สร้อยงุนงง กับคำพูดของหลานสาว
 " อ่าว.. นี่มันบ่ายสองโมงแล้วนี่!! อะไรกัน!! ทำไมยังไม่ได้กินข้าวล่ะลูก ? แล้วแม่ของหนูไปไหนกันจ๊ะ ? "
สร้อยรีบไปหาข้าวให้หลานสาวของตน เธอเปิดตู้กับข้าวดู ภายในตู้กับข้าวนั้นมีแกงส้ม กากหมูที่เธอเจียวเอาไว้เอง และน้ำปลาที่อยู่ในถ้วย
 " มีแต่กากหมูที่หนูพอจะกินได้ แกงส้มมันเผ็ดกินได้ไหม ? เอ่อ.. เคยกินกากหมูรึเปล่าลูก ? " สร้อยถามทับทิม
 " หนูไม่เคยกินทั้งแกงส้มและกากหมูเลยค่ะย่า " หนูน้อยตอบด้วยความสัตย์จริง
 " อืม… กับข้าวที่บ้านย่าก็เป็นแบบนี้แหละลูก มา!! งั้นลองมากินดูก่อนนะ "
 ทับทิมนั่งลงกินข้าวที่ย่าตักให้เธออย่างว่าง่าย เธอเอากากหมูลองจิ้มกับน้ำปลาในถ้วยแล้วเอาใส่ปากลองชิมดู หนูน้อยเคี้ยวอาหารที่แปลกใหม่สำหรับเธอ เมื่อรู้รสหนูน้อยก็ส่งยิ้มหวานให้กับสร้อยผู้เป็นย่าของเธอ
 " มันอร่อยมากเลยค่ะย่า "
 " จริงเหรอ ? งั้นกินข้าวไปเยอะๆเลยนะ ลองกินแกงส้มด้วยไหม ? แต่มันเผ็ดนิดหน่อยนะ "
หนูน้อยลองตักแกงส้มมะละกอที่ย่าบอกมาใส่ปาก พอเธอรู้รสชาติก็ร้องหาน้ำในทันที
 " ย่าขา.. หนูขอน้ำหน่อยค่ะ มันเผ็ดจัง "
สร้อยรีบกุลีกุจอนำน้ำมาให้หลานสาวของเธอดื่ม พร้อมกับหัวเราะขบขันในตัวของเด็กหญิง
 " อะไรกัน ? ย่าก็บอกว่ามันเผ็ดนะ หนูคงยังจะกินไม่ได้ แต่อาเล็กกินแกงส้มได้แล้วนะ " สร้อยหันไปชมอาเล็ก
 " ใช่!! อาเล็กกินแกงส้มเป็นแล้ว.. อาเล็กเก่งกว่าทับทิม ใช่ไหมแม่ ? " อาเล็กคุยอวดและหันมาถามสร้อย
 " ใช่แล้วจ้า.. ก็อาเล็กเป็นอาของทับทิมนี่ อาเล็กก็เลยเก่งกว่าน้อง แต่ว่าอีกหน่อย เดี๋ยวทับทิมก็กินเผ็ดได้แล้วล่ะนะ "
 " ค่ะ.. แต่หนูว่ากากหมูอร่อยกว่าแกงส้มนะคะย่า หนูชอบกิน " ทับทิมตั้งหน้าตั้งตากินข้าวจนหมดจานแล้วเธอก็ขอข้าวกับสร้อยเพิ่มอีก
 " เอาข้าวอีกค่ะย่า "
 " โอโฮ.. จะกินหมดเหรอลูก งั้นเอาน้อยๆนะชามนี้ เดี๋ยวจะกินไม่หมดเอา แต่ถ้าไม่พอค่อยเติมข้าวใหม่นะลูก "
ทับทิมก้มหน้าก้มตากินจนข้าวหมดชาม สร้อยเก็บกับข้าวเข้าที่และนำชามไปล้างคว่ำไว้ ก่อนจะถามหลานสาวให้คลายความสงสัย
 " แล้วไปหาพ่อกันยังไงถึงได้หิวซกมาแบบนี้ล่ะลูก ? "
 " ก็.. ตอนแรกนะคะ แม่ก็ซื้อข้าวผัดไป บอกกับหนูว่าไปกินกับพ่อที่ทำงานของพ่อกัน แล้วพอไปถึง แม่ก็โยนข้าวทิ้งเลยค่ะย่า "
 " ห๊า!!… โยนข้าวทิ้งเนี้ยนะ!! ทำไมแม่ของหนูถึงทำแบบนั้นล่ะ "
 " หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะย่า แต่แม่เสียงดังดุพ่อใหญ่เลย หนูกลัว.. เลยไม่กล้าถามแม่.. "
 " อืมๆ.. ไม่เป็นไรนะ ดีแล้วล่ะลูก ทีหลังถ้าหิวข้าวนะ ก็มากินที่บ้านย่านี่แหละ " สร้อยปลอบหลานสาวของเธอทางอ้อม เธอไม่ถามอะไรเพิ่มเติมอีกเพราะรู้ว่าพ่อแม่ของหนูน้อยคงจะทะเลาะกัน แต่ด้วยความผิดแปลกจึงทำให้สร้อยอยากรู้ความเป็นจริง จึงเอ่ยถามหลานสาวไปว่า
 " แม่ของหนูอยู่บ้านไหมจ๊ะ "
 " อยู่ค่ะ หนูเห็นแม่นอนอยู่ "
 " เอ๋อ.. จ้า งั้นอยู่เล่นกับอาเล็กไปก่อนนะ อย่าเสียงดังไปล่ะ เดี๋ยวน้องออยจะตื่น เดี๋ยวย่ามา " สร้อยอุ้มโอมไปด้วย และให้ทับทิมเล่นกับอาเล็กไป แบบเงียบๆ เธอเดินมาที่ห้องของสุพัทรา ประตูห้องยังคงไม่ได้ล็อค สร้อยเปิดเข้ามา เธอเห็นลูกสะใภ้นอนคดตัวงอเหมือนกุ้ง
 " หลับรึเปล่าแม่ทับทิม ? " สร้อยเรียกสุพัทราผู้เป็นลูกสะใภ้
สุพัทราหันมามอง และลุกขึ้นนั่ง ท่าทางของเธอเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่
 " ยังจ่ะแม่ " เธอเอามือเสยผมจัดให้เข้าทรง เพราะเธอคิดว่าผมของเธอคงกำลังยุ่งเหยิง
 " เรื่องมันเป็นยังไงเหรอ ? ทำไมทับทิมถึงไม่ได้กินข้าวจนต้องมาขอข้าวที่บ้านแม่กินด้วยล่ะลูก ? ทะเลาะอะไรกันบอกแม่ได้ไหม ? "
 เมื่อสุพัทราได้ยินแบบนั้น.. สมองของเธอก็ตื้อ.. หูก็อื้อขึ้นมาในบัดดล.. เธอรู้สึกเจ็บที่หัวใจจนจุกแน่นข้างในอกไปหมด เธอคงยังพูดไม่ออกและความรู้สึกของเธอก็หมดความอดทน เธอก้มหน้าพลันน้ำในตาของเธอก็เอ่อล้นจนบังคับแทบไม่ได้ มันไหลออกมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ สร้อยรู้สึกตกใจเมื่อเห็นลูกสะใภ้ของเธอที่เคยเป็นคนเก่งกล้าไม่เคยยอมใคร ต้องมาทำหน้าตาและร้องให้แบบนี้ สุพัทราไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่อย่างใด เธอเพียงกลั้นน้ำตาที่เธออดทนอดกลั้นไว้อยู่ไม่ได้ น้ำตาของเธอคงไหลอยู่แต่หน้าตาของเธอนั้นเหมือนคนที่กำลังโกรธแต่ระบายออกมาไม่ได้ เธอเช็ดน้ำตาของตัวเอง และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนปรกติไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นให้แต่อย่างใด
 " ขอบคุณแม่ด้วยนะที่ดูแลทับทิมให้กับหนู หนูฝากทับทิมกับแม่ไปก่อนนะ เพราะตอนนี้หนูยังคงคิดอะไรไม่ออกเลย "
 " มีเรื่องอะไรกัน ? ทำไมแม่ทับทิมถึงเป็นแบบนี้ ? "
 " อานนท์มีผู้หญิงอื่นค่ะ.. หนูไปเจอพวกเค้าสองคนอยู่ด้วยกันที่บ้านพักคนงานที่เขาทำงานอยู่.. พวกเค้า… " เธอหยุดพูดแล้วทำหน้าแบบฝืนใจจนพูดไม่ได้
 " อะไรนะ!? อานนท์น่ะหรือ ? ทำไม.. ? " เสียงของสร้อยดูตกใจและผิดหวังในตัวลูกชายของเธอเป็นอย่างมาก และฉับพลันสร้อย เธอก็โมโหและถามสุพัทราว่า
 " พวกมันอยู่กันที่ไหน ? เดี๋ยวฉันจะไปเอาเลือดหัวของพวกมันเอง " สร้อยโกรธจนลืมไปว่าตอนนี้น้องโอมยังคงนั่งอยู่ข้างๆ
 " ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ เดี๋ยวอีกหน่อยพวกเขาก็มากันเองแหละ เราไม่ต้องไปตามหาเขาหรอก เพราะฉันจะไปแจ้งเจ้านายของเขาเองว่าขอเงินเดือนของสามีของฉันทั้งหมดมาให้แก่ฉัน โดยฉันจะเป็นคนรับเงินเดือนของอานนท์ทั้งหมดเอง เพราะอยู่ที่นั่นเขาคงมีกินไม่ได้อดอยากอะไร แต่เขาจะได้ไม่มีเงินพอเลี้ยงผู้หญิง ถ้าผู้หญิงมันอยากได้ผัวของฉันจริงๆก็เอาไปแต่ตัวนั่นล่ะ!!.. อย่าคิดว่าจะมีเงินไปปรนเปรอกันหรอก!?.. อย่างน้อยก็ให้อานนท์ได้รับรู้ว่าใครกันแน่ที่สมควรต้องเจ็บปวด และฉันต้องได้รับทุกอย่างตามสิทธิของฉัน ดูซิ.. ว่าเงินหมดแล้วจะอยู่กันต่อได้ไหม ? " สุพัทราพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาของเธอดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก
 " มันจะใจดีกับพวกมันเกินไปน่ะสิ!! ยังไงแม่ก็ไม่ยอมรับ!! ไอ้คนเห็นแก่ตัวแบบนี้อย่างเด็ดขาด.. " สร้อยยังคงโมโหโกรธลูกชายของเธออย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง
 " แม่คะ.. ถ้าแม่ออกไปเอาเลือดหัวเขาในตอนนี้.. หนูว่าพวกเขาคงหนีแม่กันไปหมดแล้วค่ะ ไม่ทันแน่ๆเพราะพวกเขารู้ตัวกันแล้วไงคะ แต่ถ้า.. พวกเขาไม่มีเงินหรือเงินหมดเมื่อไร ? พวกเขาจะกลับมาให้แม่ตีหัวเองค่ะ แม่จะเอากี่แผลก็ได้หนูไม่ห้ามหรอก!! ยังไง.. ยังไง.. หนูก็จะไม่ยอมเสียเปรียบแต่เพียงผ่ายเดียวหรอก " ดวงตาของสุพัทราเป็นประกายไม่ได้หม่นหมองเหมือนอย่างเช่นในตอนแรกที่สร้อยเห็น สร้อยจ้องมองลูกสะใภ้ของเธอด้วยความกังวล
 " ก็ดีเหมือนกัน.. สมน้ำหน้าพวกมัน!! อย่าได้มีเงินกินมีเงินใช้กันเลย.. เลวจริงๆ.. ทำไมลูกฉันถึงเป็นคนแบบนี้ มีลูกมีเมียอยู่แล้วยังไม่พอใจ ยังมักมากมักง่ายหาเศษหาเลยอะไรแบบนี้อีก ฉันผิดหวังและเสียใจจริงๆเลยแม่ทับทิม ฉันต้องขอโทษแทนลูกชายของฉันด้วยนะ แต่ฉันไม่มีทางให้อภัยพวกมันได้หรอก " สร้อยยังคงเคียดแค้นในตัวของลูกชายของเธอ หัวใจเต้นแรงจนอกแทบจะระเบิดออกมา ใจของสร้อยเต้นเร็ว.. แรง.. และคงไว้ซึ่งความถี่
 ' ในช่วงเวลานี้.. ใครกันนะ ?.. ที่จะสามารถทำให้ใจของสร้อยหายโกรธและคลายกังวล '


...
 ยังไม่ทันที่เรไรจะตอบคำถามของสุพัทรา พลันก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา ทั้งสามคนหันหน้าไปมองพร้อมกัน คนที่เปิดประตูเข้ามานั้นคือ สร้อย นั่นเอง
 สร้อยทำหน้าบึ้งตึงและดูขึงขัง ดวงตาของหล่อนเบิกโตและพร้อมจะบวกกับคู่ต่อสู้อยู่ตลอดเวลา เธอเดินกำหมัดตรงเข้ามาที่ข้างในห้อง สุพัทราและอานนท์ตกตะลึงไม่คาดคิดว่าแม่สร้อยจะเข้ามามีส่วนร่วมอยู่ในเรื่องครั้งนี้ด้วย ส่วนเรไรนั้นคงยังไม่รู้จักสร้อยดีสักเท่าไหร่..
 " มาแล้วเรอะ.. ไอ้ตัวดี!! " สร้อยพูดพลางกำหมัดแล้วทุบไปอย่างแรงที่หลังของอานนท์ แรงของสร้อยถึงมันจะเป็นแรงของผู้หญิงแต่มันก็หนักหน่วงและรุนแรงพอให้อานนท์มีความรู้สึกเจ็บได้
 " โอ้ย..!! แม่!! ผมเจ็บ!! " อานนท์ร้องอุทานออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ และไม่คาดคิดว่าแม่สร้อยของเขาจะตรงเข้ามาทำร้ายตัวเขาได้
 " ไอ้ลูกเลว ฉันเคยสอนให้แกเป็นคนแบบนี้เหรอ ? " เธอยังคงตวาด และทุบตีลงไปที่อานนท์อย่างไม่ได้นับและไม่ยอมเลือกที่ อานนท์ก้มหัวและยกแขนขึ้นมากันกำปั้นของผู้เป็นมารดาของเขา
สุพัทราไม่ห้ามแม่สามีของนางแต่อย่างใด เธอได้แต่นั่งมองเหตุการณ์อย่างนิ่งเฉย เสียงด่าทอของสร้อยดังไปทั่วบริเวณบ้าน จนทำให้ พัชรัตน์ ที่ยังไม่ได้ไปเข้างานแต่เธอกำลังแต่งตัวอยู่ ( พัชรัตน์ทำงานขายของที่ห้าง ) กับพัชรีที่กำลังเก็บกวาดห้องของเธออยู่ ( พัชรีก็ทำงานที่โรงงานและเข้ากะในตอนบ่ายเช่นเดียวกันกับสุพัทรา ) ลูกสาวของสร้อยตกใจในน้ำเสียงของแม่ของพวกเธอ และไม่รู้ว่าแม่ของตนกำลังทะเลาะกับใครอยู่ จึงคิดจะมาช่วยแม่สร้อยของพวกเธอกัน
ทั้งสองพี่น้องวิ่งตรงมาที่ต้นเสียง นั่นก็คือห้องของสุพัทรานั่นเอง..
ทั้งสองคนยังไม่รู้เรื่องต้นสายปลายเหตุ แต่พวกเธอเห็นแม่ของเธอนั้นกำลังทุบและตีพี่ชายของพวกเธออยู่
 " แม่!!.. แม่!!.. แม่ตีพี่อานนท์ทำไม ? " พัชรีจับแขนของสร้อยและช่วยดึงไม่ให้สร้อยตีพี่ชายของเธอ
 " อย่ามายุ่ง!! ฉันจะตีมันให้สำนึก.. ไอ้ลูกเลว.. " สร้อยสะบัดข้อมืออย่างแรง แรงของเธอในตอนนี้มันเยอะมาก
พัชรัตน์เข้ามาช่วยพี่สาวของเธอห้ามแม่ และหล่อนยังคงมองแรงไปที่พี่สะใภ้ที่นั่งเฉยทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
 " พี่สุ..? ทำไมไม่มาช่วยห้ามแม่หน่อยล่ะ ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย.. "
 สุพัทราปรายตามองน้องสาวของสามีที่ไม่ได้รู้ต้นสายปลายเหตุ ก็ได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
 " แม่คะ.. ใจเย็นก่อนนะคะ "
สร้อยกำหมัดแน่น และหยุดทุบตีอานนท์พร้อมกับมีอาการเหนื่อยหอบ แต่ใบหน้าและดวงตาของหล่อนคงยังไม่คลายความโกธร ยังคงมองอานนท์ด้วยดวงตาที่ลุกวาว
ส่วนเรไรที่นั่งอยู่ในเหตุการณ์นั้น เธอมีอาการตื่นตกใจและตัวสั่นด้วยความกลัวในเวลานั้น
 " จะให้แม่เย็นได้ยังไงไหว ? " สร้อยพูดพร้อมกับหายใจเหนื่อยหอบจากการที่เธอกระหน่ำทุบตีลูกชายของเธอ
 " ค่ะ.. หนูรู้.. แต่ตอนนี้หนูกับนนท์กำลังปรึกษากันเรื่องของผู้หญิงคนนี้อยู่ค่ะ ว่าจะทำอย่างไรกันดี ? "
 พอสิ้นเสียงประโยคสุดท้ายของสุพัทรา ร่างของสร้อยก็ปรี่ตรงรี่ไปที่เรไรในทันที เธอขยุ้มผมบนหัวของหล่อน
 แล้วกระชากดึงมาอย่างแรง คราวนี้จึงเกิดความโกลาหลชุลมุนวุ่นวายกันไปหมด กว่าจะดึงแม่สร้อยออกกันมาได้และสุพัทราเห็นท่าจะไม่ได้คุยกันต่อไปอีกแน่ๆ เพราะแม่สร้อยไม่ได้มีอาการยอมแพ้แม้แต่นิดเดียว เธอยังคงตะโกนด่ากราดอย่างเสียงดังด้วยท่าทีที่ขึงขังและรุนแรง
สุพัทราจึงบอกให้อานนท์พาเรไรหนีออกไปก่อน แล้วเธอจะติดต่อไปใหม่อีกที อานนท์จึงพาเรไรวิ่งหนีไป..
 ...
 พอตัวการทั้งสองคนไม่อยู่แล้ว สร้อยก็สงบขึ้น ลูกสาวทั้งสองคนของเธอตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะไม่คิดว่าแม่ของเธอจะทำอะไรแบบนี้ได้ และพี่น้องทั้งสองคนก็พอจะเดาเรื่องและเหตุการณ์ในครั้งนี้ออก
พัชรัตย์เธอเลยรู้สึกผิดที่ในตอนแรกเธอมองพี่สะใภ้คนดีของเธอผิดไป
 " พี่สุคะ.. หนูขอโทษนะพี่.. หนูไม่รู้เรื่องจริงๆ ว่าพี่ต้องโดนอะไรแบบนี้ " พัชรัตย์บอกด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ
 " ไม่เป็นไรหรอกนะ.. ถ้าเป็นพี่.. เข้ามาเห็นเหตุการณ์แบบนี้ก็ต้องรู้สึกเหมือนเธอด้วยเหมือนกัน "
 " ทำไมพี่อานนท์ถึงทำแบบนั้นนะ " พัชรีทำหน้าหงุดหงิด
 " ไม่มีอะไรแล้ว พวกเธอก็ออกไปเถอะนะ พี่ว่าจะนอนพักสักหน่อย " สุพัทราดูเหนื่อยๆทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร
สร้อยมองดูและรู้สึกผิดสังเกตุในตัวของลูกสะใภ้
 " ไม่สบายอะไรหรือเปล่า ไปหาหมอไหม ? หยุดงานสักวันก็ได้นี่ลูก "
 " เอ่อ.. ไม่เป็นไรค่ะ หนูว่านอนพักสักครู่น่าจะดีขึ้น ขอบคุณแม่ด้วยนะคะที่เป็นห่วง "
 " อืม.. ต้องห่วงสิ ยังไงๆแม่ของทับทิมก็เป็นคนในครอบครัวของเรานี่นา อ้อ.. และไม่ต้องคิดมากนะ เรื่องของพวกมัน!! ยังไงๆแม่ก็ไม่ยอมรับหรอก แม่รับแค่ลูกสะใภ้คนเดียวคือแม่ทับทิมเท่านั้น… คนอื่นอย่าหวัง!! "
สร้อยพูดจบก็เดินออกไป.. พี่น้องสองคนมองหน้ากันและบอกให้พี่สะใภ้ของพวกเธอนอนพัก และพวกเธอก็กลับไปทำงานที่ค้างไว้ของตนต่อให้เสร็จ…
 ...
 สุพัทรานอนครุ่นคิดไปด้วยอาการของคนเหม่อลอย ในตอนนี้เธอไม่เหลือเค้าของคนที่เคยเข้มแข็ง ความเด็ดเดี่ยวของเธอได้อันตรธานหายไป คงเหลือไว้แต่เธอผู้ดูเงียบงัน
 ' นี่มันคงเป็นเวรกรรมของฉันแต่ชาติปางก่อนล่ะมั้ง.. ฉันอาจจะเคยไปแย่งของของผู้อื่นเขามา ตอนนี้เขาเลยตามมารังควานและทวงคืนและแถมฉันในตอนนี้ยังมี… ' เธอยังคิดนึกไม่ทันไร จู่ๆก็มี..
 " ก๊อกๆ " เสียงเคาะประตูหน้าห้องของเธอ
สุพัทราตื่นจากภวัง เธอต้องตั้งสติแล้ว
 " ใครคะ ? "
 " ฉันเองจ่ะพี่ นิษาเองจ่ะ "
สุพัทราลุกขึ้นเดินมาเปิดประตูให้น้องสาวของเธอ นิษา ( สุนิษา ) คือน้องสาวแท้ๆของสุพัทรา นานๆทีเธอจะมาเยี่ยมหา
 " อ่าว.. มายังไงนิษา "
 " พอดีว่าหนูคิดถึงพี่น่ะ เลยแวะมาหา "
 " ไม่ใช่ว่าเงินหมดหรอกรึ ? " สุพัทราแกล้งแหย่น้องของเธอเองเล่น
 " เปล่าน่า.. แต่ถ้าพี่เมตตาให้.. ฉันก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ " นิษาทำตาเล็กตาน้อยใส่พี่สาวของเธอ
 " ไม่ต้องเลย.. อยู่นานไหม ? อีกเดี๋ยวพี่ต้องไปทำงานแล้วน่ะสิ "
 " ฉันนอนที่นี่ได้ไหมพี่ ? "
 " ได้สิ.. ดีเหมือนกัน จะได้อยู่เป็นเพื่อนกับทับทิมตอนที่พี่ไปทำงานเพราะกว่าพี่จะกลับ ก็สี่ทุ่มไปแล้ว "
 " มีอะไรให้กินไหมพี่ "
 " มีของในตู้เย็นน่ะ ลองหาดูเอา ไม่งั้นก็ไปซื้อที่ร้านค้าหน้าปากซอยนะ " พูดเสร็จสุพัทราก็วางเงินไว้ที่หลังตู้เย็น 200 บาท
 " ตังอยู่นี่นะ พี่ไม่มีเวลาแล้ว อย่าลืมซื้อขนมมาฝากหลานด้วยล่ะ "
 ....
 ทับทิมเลิกเรียนกลับมาถึงที่บ้านเห็นน้าสุนิษานั่งอยู่ในห้อง หนูน้อยก็ดีใจ เธอยกมือไหว้สวัสดีน้าสาวของเธอ
 " สวัสดีค่ะน้านิษา หนูดีใจจังเลยที่น้ามาเนี้ย.. "
 " แหม..! หลานสาวของน้าเนี้ย.. น่ารักจริงๆเลยนะ เข้าใจพูดซะด้วย "
 " ก็.. หนูจะได้มีน้านิษาอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านไงคะ ไม่งั้นหนูก็ต้องอยู่คนเดียว "
 " อ่าว.. แล้วทุกๆครั้ง หนูไม่ได้ไปที่บ้านย่าเหรอทับทิม น้านึกว่าหนูไปอยู่ที่บ้านย่าของหนูเสียอีก "
 " ไปค่ะ แต่หนูแค่ไปเล่นกับอาเล็ก แล้วพอมืดๆหนูก็มานอนรอแม่ที่ห้อง แต่ย่าชอบบอกว่าให้อยู่กับย่าค่ะ "
 " ดีแล้วล่ะ.. อยู่กับย่าไม่ดีรึไง ? "
 " ดีค่ะ.. แต่บางทีหนูก็อยากอยู่ที่ห้องรอแม่มาค่ะ "
 " อยู่คนเดียวมันจะเหงานะ อยู่กับพี่ๆน้องๆจะได้มีเพื่อนเล่น "
 " แต่หนูอยากดูการ์ตูนค่ะน้า ที่ห้องมีการ์ตูนเยอะแยะเลย แต่ย่าไม่มีค่ะ "
 " อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง.. ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป แล้วมากินขนมกับน้ากัน "
ทับทิมทำตามที่น้าสาวของเธอบอกอย่างว่าง่าย…
 ...
 สุพัทราได้ตกลงนัดให้อานนท์กับเรไรไปพบกันที่ข้างนอก โดยนัดเจอกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย หลังจากที่สั่งก๋วยเตี๋ยวมากิน
 " เธอบอกว่าแม่ของเธอรู้เรื่องแล้ว แสดงว่าตอนนี้เธอพักอยู่กับแม่ของเธอหรือ " สุพัทราเริ่มเรื่อง
 " อ๋อ.. ไม่ใช่ค่ะ หนูพักอยู่กับเพื่อนๆที่ทำแดนส์เซอร์ด้วยกัน "
 " เธอยังคงทำงานได้อยู่เหรอ ? เห็นบอกว่าแพ้มาก "
 " ไม่ได้ค่ะ.. ตอนนี้.. เพื่อนๆก็เริ่มบ่นว่าหนูทำไมไม่คิดหาวิธีสักที " เรไรเริ่มพูดเสียงเบาลง
 " แล้วแม่ของเธออยู่ที่ไหน ? "
 " แม่ของหนูอยู่กับแฟนใหม่ของเค้าแต่หนูคงไปอยู่ด้วยไม่ได้ เพราะหนูเกลียดแฟนใหม่ของแม่ และแม่ของหนูเค้าเป็นหมอนวดแผนโบราณแบบไปนวดตามบ้าน เงินก็เลยไม่ค่อยมากมายอะไรลำพังตัวแม่เองก็ลำบากแล้วค่ะ "
 สุพัทรามองหน้าเรไรแบบรับรู้เรื่องราวของหล่อน
 " เอาแบบนี้ก็แล้วกัน.. เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาห้องเช่า แล้วให้เธออยู่ไปก่อนจนกว่าจะคลอดลูก เธอจะพาแม่ของเธอมาอยู่ด้วยก็ได้ หรือ… " สุพัทรามองหน้าอานนท์ ก่อนจะพูดอะไรต่อ..
 " หรือจะให้อานนท์อยู่เป็นเพื่อนดีล่ะ "
ทั้งสองคนดูตกใจ และหันหน้ามองกัน ก่อนจะรีบตอบแบบคิดไม่ถึง
 " พัทคิดอะไรถึงพูดแบบนั้น.. นนท์ก็บอกแล้วว่านนท์เลิกกับเรไรไปแล้วตั้งแต่วันนั้น "
 " เอ่อ.. จริงค่ะพี่ พี่นนท์เค้าบอกเลิกกับหนูไปแล้วจริงๆค่ะ แต่พอหนูรู้ตัวว่าท้องหนูเลยมาบอกกับพี่เค้าจริงๆนะคะ " เรไรพูดกับสุพัทราด้วยหน้าตาที่น่าสงสาร หล่อนคงไม่มีที่พึ่งแล้วจริงๆ
 " ฉันรู้แล้ว.. แต่เธอจะให้ลูกของเธอเกิดขึ้นมาได้ยังไง ? เคยคิดถึงอนาคตของเด็กที่จะเกิดมาไหม ? "
เรไรก้มหน้าไม่มีคำพูด
 " แต่เธอต้องยอมรับความจริงให้ได้อยู่อย่างนึงนะ.. ว่าเธอในตอนนี้เป็นเมียน้อย!! ของสามีของฉัน ฉันจะยอมรับว่าเธอนั้นเป็นเมียของอานนท์อีกคนก็แล้วกัน และเธอคงไปทำงานที่เดิมของเธอนั้นไม่ได้หรอกใช่ไหม ? "
เรไรพยักหน้ายอมรับและเข้าใจ
 " เพราะฉนั้น เธอก็ควรลาออกจากงานเก่าของเธอได้แล้ว และจะอยู่เฉยๆหรือหางานที่สามารถทำได้จนกว่าจะคลอดก็แล้วแต่เธอ.. แต่เรื่องบ้านเช่าฉันจะเป็นคนออกให้เอง "
 " พัท.. นี่เธอ.. " อานนท์อึ้งในคำพูดของสุพัทราในขณะนี้มากๆ เพราะเขาไม่เคยคิดว่าภรรยาของเขาจะเอ่ยคำพูดแบบนี้มาช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาอย่างนี้
 " แล้ว.. อานนท์ก็ด้วย เรื่องเงินเดือนของอานนท์ ฉันจะคืนให้อานนท์ครึ่งนึงนะในทุกๆเดือน อานนท์จะได้มีเงินติดตัวบ้าง แล้วจะเอาไปให้ใคร ? ฉันจะไม่พูดหรือว่าอะไรนนท์อีก เพราะมันเป็นสิทธิของนนท์และที่ฉันต้องเอามาครึ่งนึงนั้น.. มันก็คือสิทธิของฉันด้วยเพราะฉันก็เป็นเมียของเธอด้วยเหมือนกัน " สุพัทราพูดเป็นฉากๆกับอานนท์
 นี่มันอะไรกันนี่ ? ใครไปทำอะไรกับเธอ..? สุพัทราเธอทำไมถึงเปลี่ยนไป ? นี่คือสิ่งที่อานนท์ครุ่นคิด แล้วทำไมถึงยอมรับเรไร ผู้หญิงคนนี้ให้เป็นเมียน้อยของเขา และยังให้ตัวเขาสามารถไปอยู่เป็นเพื่อนและยอมคืนเงินเดือนให้แก่เขาโดยแบ่งเงินของเขาไปเพียงครึ่ง หรือว่าเธอจะ…
 " พัท.. อย่าบอกนะว่าพัทอยากจะเลิกกับนนท์ ไม่นะ.. นนท์ไม่ยอมเลิกกับพัทหรอกนะ "
 " ใครพูดแบบนั้นกัน.. ฉันยังเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของนนท์อยู่นะ แต่ฉันยอมให้เพราะเห็นแก่เด็กที่อยู่ในท้องของเรไรจะได้มีพ่อ และอีกอย่างในตอนนี้เรไรก็ไม่มีที่พึ่ง แถมงานก็ไม่สามารถทำได้ " สุพัทรามองหน้าทั้งสองคน
 " อันที่จริงแล้วมันเป็นความผิดของพวกเธอทั้งสองคน แต่ฉันจะละโทษเอาไว้ก่อน และถ้าเธอ.. เรไร ยอมเป็นเมียน้อยและอยู่ในความดูแลของฉันแล้ว ต่อไปเธอต้องเคารพและเชื่อฟังฉันด้วย เราจะต่างคนต่างอยู่ไม่ไปทำร้ายใจกัน เธอจะทำได้ไหมเรไร ? "
 " ค่ะ.. พี่พัท หนูทำได้ค่ะ และหนูก็ขอขอบคุณพี่มากๆด้วยนะคะ พี่ใจดีจริงๆ " เรไรเธอยิ้มออกมาได้แล้ว สิ่งที่เธอไม่คาดคิด มันเป็นจริงได้ยังไง แต่สิ่งที่สุพัทราเสนอให้เธอมานั้น เธอไม่ได้เสียเปรียบเลยในตอนนี้ และอีกอย่างในใจลึกๆของเรไรยังคงอยากที่จะอยู่ใกล้ชิดกับอานนท์อีกครั้ง
 " งั้นดีเลย เรามาทำข้อตกลงและเซ็นสัญญาเอาไว้ให้เป็นหลักฐานกันดีกว่า ฉันอยากมั่นใจว่าเธอจะไม่ผิดสัญญา "
 การสนทนาในครั้งนี้จบลงด้วยดี ทั้งสามคนจึงออกเดินทางไปหาบ้านเช่า สุพัทรารู้จักคนเยอะอยู่ เธอเลยมีบ้านเช่าในดวงใจมาให้เลือกถึงสามที่ ซึ่งราคาก็ไม่ได้แพงจนเกินไปในสมัยนั้น เดือนละ 600 บาท จนถึง 1000 บาท แต่สุพัทราเลือกบ้านไม้เพราะราคาถูกกว่ามาก เรไรก็ดูพอใจในบ้านเช่าที่หล่อนไปดูมาพร้อมกับเธอ สุพัทราจ่ายเงินค่ามัดจำและค่าเช่าให้เรไรอยู่
 " ทีนี้เธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ได้เลยนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องบ้านพักแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆเธอคงต้องช่วยตัวเองนะ และไม่ต้องห่วงเรื่องค่าทำคลอดนะ ฉันจะช่วย.. " สุพัทราพูดกับเรไรด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
 " ขอบคุณค่ะพี่ " เรไรยกมือไหว้ขอบคุณสุพัทรา
 แล้วทั้งสามคนต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน…
 ....
 เรไรได้ขนข้าวของและเสื้อผ้าของเธอมาที่บ้านเช่าหลังใหม่ที่สุพัทราเป็นคนเช่าเอาไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว ดีว่าที่ข้าวของและเสื้อผ้าของเธอนั้นมันไม่ได้มากมายอะไร และตอนนี้เธออยู่กับแม่ของเธอ
 " นี่.. บ้านนี้มันก็ดูกว้างดีนะ.. "
 " ใช่!! แม่.. หนูว่ามันกว้างดี แต่มันอยู่ติดคลองไปหน่อย หนูว่ายุงคงจะเยอะแน่ๆ "
 " แล้วแกมีมุ้งไหมล่ะ ? "
 " ไม่มีน่ะสิ.. หนูไม่เคยนอนกางมุ้งเลยแม่ ตอนอยู่ที่ห้องเพื่อนมันติดมุ้งลวดน่ะ "
 " แกก็ให้ผัวแกซื้อให้สิ บอกมันซื้อพัดลมมาด้วยนะ จะได้ไม่ร้อน "
 " แต่หนูไม่รู้ว่าพี่นนท์จะซื้อให้รึเปล่าน่ะสิ กลัวเขาไม่มีเงิน "
 " อะไร ? ของแค่เนี้ย.. ทำไมจะซื้อให้ไม่ได้ แหม.. ฉันไม่ได้ไปเรียกค่าตัวแกสักหน่อย ที่จริงฉันควรจะไปสิ!! ไหน? บ้านแม่ผัวของแกมันอยู่ที่ไหน ? ฉันจะไปเรียกค่าทำขวัญซะหน่อย หนอย… มาเต๊าะลูกสาวฉันฟรีๆได้ยังไง แกน่ะมันโง่!! จริงจริงเล้ยยย.. "
 " แม่อย่าไปเลย.. ฉันตกลงกับพี่พัทแล้วว่า.. พวกเราจะต่างคนต่างอยู่ อย่าไปยุ่งกับเขาเลยนะแม่นะ "
 " นั่นแหละ..!! งั้นแกก็ไปขอเงินอีนังเมียหลวงสิ!!.. มันมีตังไม่ใช่เหรอ ? "
 " แม่!! พอได้แล้ว หนูอยากอยู่แบบนี้!! เดี๋ยวหนูไปขอพี่นนท์เอง แม่ไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขาเลยนะ "
สองแม่ลูกต่างคนก็ต่างความคิด แม่ของเรไรคงอยากที่จะได้เงินค่าทำขวัญของลูกสาว.. แต่นั่นเป็นความคิดที่ดีหรือเปล่า ? เพราะว่าแม่สร้อยของเราคงจะไม่ยอมเป็นแน่.. หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ…


...
 หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น สองพี่น้องฝาแฝดก็เปลี่ยนแปลงกลายเป็นคนใหม่ พวกเขาทั้งสองคนสนิทกับโชมากขึ้นเป็นพิเศษ ( พิเศษในที่นี้คือพิเศษจริงๆแบบใส่ใข่เลยนะ ) เขาใกล้ชิด พูดคุยและยกย่องโชจนออกนอกหน้า จนแทบไม่น่าเชื่อเลย ขนาดโชที่เคยรู้จักตัวตนของสองพี่น้องนี้มาก่อน ( ถึงขนาดตั้งฉายาให้ ) ยังแทบไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด แต่ก็เอาเถอะ!! ในเมื่อทั้งสองคนนั้นเขาอยากจะปรับปรุงตัวเอง เราก็ควรจะให้อภัยพวกเขาได้ ( ใช่ไหม ? )
 โชยังคงไปโรงเรียนและเรียนหนังสือตามปรกติ เขาเริ่มคิดว่าชีวิตในวัยเรียนมันน่าเบื่อ ไม่เห็นน่าสนุกและน่าตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อน ครั้งที่เขายังเป็นเด็ก หรือว่ามันนานมาแล้ว.. นานจนแม้กระทั่งตัวของเขาเองยังลืมความสนุกในตอนนั้น..
 ' ที่จริงเราควรทำตัวเหมือนเด็กอายุ 13 ไหม ? ในวัยนี้ก็ย่างเข้าสู่วัยรุ่นแล้วนี่เนอะ แต่… ให้ทำตัวเหมือนเด็ก เราคงจะไม่ไหวจริงๆ ขอเถอะนะแค่นี้ก็เกินต้านไปแล้ว '
 โชกำลังล้างสมองของเขาอยู่ เพื่อเคลียร์ความวุ่นวายที่ตัวของเขาเองกำลังโต้แย้งกับตัวเองอยู่ พลันเขาต้องหยุดความคิดต่างๆของเขาลง
 " มาอยู่ที่นี่เอง.. ทำอะไรอยู่ ? ไปเล่นเตะบอลกัน " ดำชวนโชไปเล่นฟุตบอล ถ้าเป็นเมื่อ 20 ปีที่แล้วนะ โชเค้าคงกระโดดตอบรับเลย แต่เป็นตอนนี้ เขานั่งนึกเหมือนคิดอะไรสักอย่าง กว่าจะกลั่นคำพูดออกมาได้แต่ละคำ
 " อ่ะ.. ไปก็ได้ ก็ดีเหมือนกัน แก้เซ็ง.. ไปเพื่อน!! "
 มีใครเค้าเตะฟุตบอลแก้เซ็งกันบ้าง ? เค้ามีแต่เล่นเพื่อกระชับมิตรไม่ใช่เหรอ เล่นเป็นกีฬา เล่นเพื่อความสนุก และเล่นเพื่อเป็นการออกกำลังกายชนิดหนึ่งนะ..
แต่ถึงยังไง โชก็มีเพื่อนเพิ่มมากขึ้นนะ มีกิจกรรมให้ทำมากมายจนทำให้โชหายเซ็งได้แน่ๆ อีกทั้งวันหยุดเสาร์และอาทิตย์ในบางครั้ง ตัวเขายังคงต้องไปช่วยงานของลุงพุธ ถ้าลุงพุธมีงานเร่งด่วน ( แบบเจ้าของงานเร่งจะให้เสร็จไวไว ) และเรื่องของการเรียน อันนี้นะ!! เค้าไม่เกี่ยงเลยด้วย ไม่รู้ทำไม ? ตั้งแต่เขาย้อนอดีตกลับมา ถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาเก่งเอ้า.. เก่งเอา.. จนตัวของโชเองยังคงแปลกใจ หนังสือหนังหาก็อ่านได้แบบไม่รู้สึกเบื่อ และจะชอบนั่งเงียบๆ และในบางครั้งก็หาที่นอนแบบเงียบๆ เพื่อใช้ความคิด..
 ...
 ชั่วโมงเรียนสุดท้ายของวันนี้คือ วิชาลูกเสือ เนตรนารี และยุวกาชาด นักเรียนในชั้นต่างก็รอชั่วโมงนี้กันอยู่แทบจะทุกคน ยกเว้นโช ( ซึ่งเขาก็เรียนไปตามหน้าที่เท่านั้น ) ต่างก็ได้ตรงไปที่สนามฟุตบอลหน้าเสาธง อาจารย์เรียกให้นักเรียน ม. ต้นทุกคนมาเข้าแถวรวมกัน เพื่อที่จะประกาศข่าวสำคัญให้แก่นักเรียนให้ทราบโดยทั่วกัน
 " สวัสดีนักเรียนชั้นมัธยมต้นทุกคน วันนี้ครูจะมาบอกกับนักเรียนทุกคนว่า สัปดาห์หน้าทางโรงเรียนได้จัดให้มีการเข้าค่ายของลูกเสือ เนตรนารี และยุวกาชาด โดยจะจัดถึง 3 วัน 2 คืน จะมีกิจกรรมเล่นรอบกองไฟกันในคืนสุดท้าย ทางโรงเรียนได้มีเอกสารให้ผู้ปกครองของนักเรียนเซ็นอนุญาติ หรือไม่อนุญาติ!! แจกให้กับนักเรียนในวันนี้ ขอให้นักเรียนทุกคน นำใบขออนุญาตินี้ไปให้ผู้ปกครองของนักเรียนเซ็นรับรู้ด้วยนะ อย่าลืม!! ให้นำมาให้แก่ครูภายในวันศุกร์นี้.. "
 ...
 " โช.. นายยื่นใบขออนุญาติให้อาจารย์ไปรึยัง ? "
 " ยื่นไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว.. และนายล่ะ ? "
 " ยังน่ะสิ แต่กำลังจะไปยื่นส่งอาจารย์แล้วล่ะ ของนาย.. ยายของนายอนุญาติไหม ? "
 " อนุญาติสิ.. ยายของฉันเค้าเป็นอาจารย์เก่านะจะบอกให้ ทำไมจะไม่อนุญาติในเรื่องเกี่ยวกับการเรียนล่ะ "
 " ดีเลย.. ของฉันก็เหมือนกัน.. แม่อนุญาติให้มาเข้าค่ายลูกเสือ ฉันอยากให้ถึงสัปดาห์หน้าไวไวจัง!! "
 โชมองหน้าเพื่อนรักของเขา แววตาของดำเปล่งประกายเหมือนคนที่กำลังตื่นเต้นและมีความสุข เหมือนเด็กน้อยๆที่กำลังได้ของเล่นที่อยากได้มานานแล้วเป็นของขวัญ
 ' อะไรจะตื่นเต้นขนาดนั้นเนี่ย.. หรือว่าเราควรจะตื่นเต้นไปกับเค้าด้วยนะ '
 โชส่งยิ้มให้กับเพื่อนของเขาแทนการเสเสร้งแกล้งทำเป็นตื่นเต้น ( เพราะว่าตัวของเขาไม่ได้ตื่นเต้นเลยแม้สักนิด ) จึงทำให้ไก่และกุ้ง ( ซึ่งตอนนี้เป็นแฟนพันธ์ุแท้ของโชไปเรียบร้อยแล้ว ) หูผึ่ง!! ตาโต และอยากจะแสดงความคิดเห็นและมีส่วนร่วมด้วยกันกับโช ( แต่สองพี่น้องไม่ได้สนใจดำสักเท่าไหร่ ) พวกเขาทั้งสองคนจึงแกล้งเบียดดำ ให้ดำกระเด็นออกไปทางด้านข้าง และทั้งคู่ก็เข้ามารุมล้อมโช ด้วยท่าทางตื่นเต้นและดีใจ
 " โช.. นายก็เข้าร่วมใช่ไหม ? แหม!! ดีจัง!! เราจะได้เล่นรอบกองไฟด้วยกัน " เสียงไก่ทำเป็นเนียนตีซี้
 " แหม!! หนูอดเสียดายไม่ได้เลยพี่ พวกยุวกาชาดต้องไปเข้าค่ายอีกที่นึงน่ะสิไม่ได้เข้าค่ายอยู่ที่ทางโรงเรียน หรือหนูย้ายมาอยู่เนตรนารีวันนี้ดีคะพี่ไก่ "
 " ใคร ? เขาย้ายกันได้ล่ะ คุณครูเขาคงไม่อนุญาติหรอก น้องกุ้งก็ไปเข้าค่ายยุวกาชาดของน้องกุ้งไปเถอะ เดี๋ยวพี่เข้าค่ายลูกเสือเผื่อน้องกุ้งเอง ดีใช่ไหมล่ะ ? "
 ดำและโชมองหน้ากัน และพวกเขาทั้งคู่อดที่จะหัวเราะอย่างเสียไม่ได้ จึงทำให้ไก่และกุ้งทำหน้าเหรอหรากับอาการขำและหัวเราะของโชกับดำ แต่ฝาแฝดทั้งสองคนก็หัวเราะไปกับโชและดำด้วย ( ถึงแม้ทั้งคู่จะไม่รู้สาเหตุก็ตามว่าโชกับดำขำเรื่องอะไร )
 ' อะไรกันนี่ พวกเด็กแฝดก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือก็ได้ด้วยหรือนี่!! ไม่น่าเชื่อ!? แต่ก็ต้องเชื่อสินะ โอเค!! โอเค!!.. แบบนี้ก็ได้ ฉันจะยอมให้หรอกนะ เพราะเห็นแก่ว่าพวกนายยังเป็นเด็กด้วยกันทั้งคู่ ดู๊.. ดูสิ หน้าตาบ้องแบ๊วแบบนี้ ดูยังไงก็น่ารักดีนี่นา แล้วฉันจะเปลี่ยนฉายาให้พวกนายก็แล้วกัน เอาเป็น แฝดเสนอ ( เสนอหน้า ) ก็แล้วกัน '
 พอโชนึกได้ก็หัวเราะต่อกัน ไปอีกยาว….. เป็นการขำที่มารธอนไปโดยปริยาย มันจะสนุกอะไรเบอร์นี้
 ...
 มาถึงแล้ววันที่เด็กๆทั้งหลายต่างก็รอคอย ( ยกเว้นนิดนึง.. พระเอกของเรา ) วันนี้คือวันศุกร์ของสัปดาห์ถัดมา โดยทางโรงเรียนได้หยุดทำการเรียนและการสอน 1 วัน เพราะจะมีการเข้าค่ายที่โรงเรียน 3 วัน 2 คืน ( วันศุกร์จนถึงวันอาทิตย์ ) จึงให้พี่ๆ ม. ปลายหยุด 1 วัน ( หยุดวันศุกร์ ) และชั้น ม. ต้น ( ม. 1 - ม. 3 ) เข้าร่วมกิจกรรมเข้าค่ายลูกเสือและเนตรนารี ส่วนยุวกาชาดให้ไปเข้าค่ายอีกที่หนึ่ง จึงทำให้อาจารย์ต้องแบ่งตึกอาคารเรียน ไว้ให้เป็นที่พักของนักเรียนดังนี้
 1 . อาคารหนึ่งให้เป็นที่พักของเหล่าเนตรนารีสามัญรุ่นใหญ่ทั้งหมด โดยอาจารย์ผู้ดูแลจะพักกับพวกเด็กๆด้วย พวกอาจารย์จะพักอยู่ที่ชั้นล่างของอาคาร ส่วนพวกเนตรนารีจะอยู่ชั้น 2 - 4 ตามลำดับชั้น ( ม. 1 อยู่ที่ชั้น 2 , ม. 2 อยู่ที่ชั้น 3 , ม. 3 อยู่ที่ชั้น 4 ) โดยจะอยู่รวมกันเป็นหมู่ๆไป ( เหมือนการแบ่งทีม ) โดยแต่ละหมู่จะมีชื่อเรียก เป็นชื่อของนกต่างๆ เช่น หมู่นกเอี้ยง หมู่นกนางนวล เป็นต้น
 2 . อาคารสองเป็นที่พักของลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่ทั้งหมด และอาจารย์ผู้ดูแลยังคงต้องพักที่ชั้นล่างเหมือนอย่างเช่นกับของทางเนตรนารี และให้เหล่าลูกเสือทั้งหลายพักที่ชั้น 2 - 4 ตามลำดับชั้นด้วยเหมือนกันกับของเหล่าเนตรนารี และของลูกเสือก็จะมีหมู่คล้ายๆกันกับของเนตรนารี แต่หมู่ของลูกเสือจะใช้ชื่อเรียก เป็นชื่อของบุคคลสำคัญของชาติ เป็นวีรชน และใช้แถบสีประจำหมู่ เช่น หมู่นเรศวร น้ำตาล - เหลือง หมู่พระเจ้าตาก แดง - น้ำเงิน เป็นต้น
 ในช่วงตอนเช้าได้มีการทำพิธีเปิดกิจกรรมการเข้าค่าย เสร็จแล้วก็ได้แยกกันไปตามหมู่ แล้วอาจารย์ก็ได้ให้นักเรียนนำสัมภาระไปเก็บที่ห้องตามที่ได้จัดไว้ โชได้อยู่หมู่เดียวกันกับ ดำและไก่ ( ซึ่งทั้งสองคนดีใจที่ได้อยู่ร่วมหมู่กันกับโช ) หมู่ของโชชื่อหมู่อู่ทอง และมีโชเป็นนายหมู่ และไก่เป็นรองนายหมู่ ส่วนดำเป็นคนหาน้ำ และยังมีเพื่อนๆชั้น ม . 1
ที่อยู่ในหมู่อู่ทองอีก 11 คน ต่างคนต่างก็มีหน้าที่ ที่ต้องจัดการ อย่างคนทำอาหารก็มีถึง 3 คน ส่วนที่เหลือต่างก็ต้องเตรียมอุปกรณ์ทำอาหารต่างๆ เช่น กะทะ หม้อ มาจากบ้าน ส่วนโชได้แบ่งภาระหน้าที่ให้เพื่อนๆในหมู่ไปเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวานก่อนจะมาเข้าค่ายแล้ว ซึ่งทุกคนก็ได้เตรียมข้าวของมาพร้อมตามที่โชได้จัดแจงแบ่งหน้าที่ไป พวกเขาเก็บเสบียงอาหารของพวกเขาไว้ในห้องที่อาจารย์เตรียมไว้ให้ พวกเด็กๆตื่นเต้นกับการเข้าค่ายในครั้งนี้มาก เพราะมันเป็นการเข้าค่ายแบบลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่ ซึ่งในตอนเรียนประถมจะไม่เหมือนกัน อย่างเรื่องอาหาร อาจารย์ก็ให้นักเรียนทำกันเองแค่เฉพาะมื้อเย็น ส่วนมื้อเช้ากับกลางวัน อาจารย์ได้ให้แม่ครัวเตรียมไว้ให้และรับประทานกันที่โรงอาหาร ซึ่งเด็กๆตอนมื้อเย็นบางหมู่อาจจะไม่ได้กินข้าวดีๆเลยก็เป็นได้ เพราะอาจจะมีข้าวดิบ หรือข้าวแฉะ และบางทีเจอข้าวสามกษัตฺริย์เลยก็เป็นได้ ( ดิบ แฉะ ไหม้ )
 หมู่ของโชกำลังเก็บของกันอยู่ อยู่ดีๆก็มีเสียงคนแปลกหน้าดังลอดเข้ามา
 " เฮ้ย… พวกแก.. มีข้าวเยอะไหม ? ของหมู่พวกฉัน ลืมเอามา!! ขอแบ่งหน่อยสิ "
 โชมองมาตามเสียงที่พูดอยู่ ก็รู้โดยทันทีว่าใคร ? เขา.. เป็นรุ่นพี่ ม. 3 ที่นิสัยโคตรจะเกรียนเลย ชื่ออะไรน้า… โชพยายามนึกอยู่
 " เฮ้ย.. กูถาม ? ทำไมไม่มีไครตอบเลยวะ ? "
 พวกหมู่อู่ทองของโช อยู่แค่ชั้น ม. 1 ก็คงจะกลัวพวกรุ่นพี่สุดเกรียนคนนี้กันล่ะนะ แต่สำหรับโชในตอนนี้ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขายังคงมองมาที่รุ่นพี่คนนั้นอยู่ ( ไอ้ที่มองคือกำลังนึกชื่ออยู่ต่างหากล่ะ )
 " แล้วคนที่ถามน่ะ เป็นใคร ? " เขาถามด้วยความที่เขานึกชื่อเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักที
 " พูดจาแบบนี้.. มึงไม่เคารพรุ่นพี่รึไงวะ " รุ่นพี่จอมเกรียนโวยวาย
 " รุ่นพี่ ? อ่อ.. ครับ!! แล้วรุ่นพี่ชื่ออะไรกันครับ " โชลอยหน้าลอยตาถามรุ่นพี่จอมเกรียน
 " ผมจะได้จดและลงบัญชีไว้น่ะครับ คือ เสบียงของพวกผมที่เอามามันมีค่าใช้จ่ายนะครับ ถ้ารุ่นพี่ไม่ว่าอะไร ผมจะได้นำข้าวสาร หรือสิ่งของต่างๆที่รุ่นพี่ต้องการมาให้อย่างสบายใจโดยไม่ถึงหูอาจารย์ ดีไหมล่ะครับ ? รุ่นพี่!!.. " โชพูดพร้อมถือปากกาและสมุดเตรียมจด
 " อะไรกัน!! ขอแบ่งนิดๆหน่อยๆไม่ได้เหรอ… เอ่อ.. ข้าขอแค่ถ้วยเดียวก็ได้ " เสียงรุ่นพี่จอมเกรียนเริ่มเบาลง
 " แล้วจะพอกันกินทั้งหมู่หรือครับรุ่นพี่ "
 " พอสิ!! เพราะว่าข้าจะไปขอทุกๆหมู่เลย หมู่ละถ้วย สิบหมู่ก็สิบถ้วย เหลือเฟือ!! "
 ' โอ้โฮ.. ไอ้รุ่นพี่จอมเกรียนคนนี้มันช่างหน้าหนาเสียเหลือเกิน มันยังมีหน้ามาบอกจะขอทุกหมู่.. นี่ความคิดของมันไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยรึเนี่ย ? '
 " งั้นทางหมู่ของผม คงจะให้ข้าวสารแก่รุ่นพี่ไม่ได้หรอกครับ แต่ถ้าทางรุ่นพี่เปลี่ยนใจ จากขอเฉยๆเปลี่ยนมาเป็นซื้อ ผมจะถือว่านี่คือการทำธุระกิจนะครับ ทางผมจะส่งสินค้าให้รุ่นพี่ตามที่รุ่นพี่ต้องการ " โชโต้ตอบด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท โดยที่เขารู้สึกสนุกกับการที่ได้แหย่รุ่นพี่จอมเกรียนผู้นี้
 " ไอ้ขี้งก!! ไม่เอาก็ได้วะ.. ไปขอหมู่อื่นก็ได้ จะจำไว้ไอ้พวกหมู่อู่ทองมันขี้งก!! "
 สิ้นเสียงรุ่นพี่จอมเกรียน ก็กระแทกประตูห้องอย่างแรงใส่ พวกเด็กๆเพื่อนๆของโชดูท่าทางตกอกตกใจ เลิ่กลั่กกันเป็นแถว ส่วนตัวของโชนั้นไม่ได้มีท่าทีอะไรเลย และยังคงเก็บข้าวของเข้าที่เหมือนเดิม
 " โช.. นายไม่กลัวรุ่นพี่คนนั้นเลยเหรอ ? " ดำทำหน้าตาวิตกเป็นกังวล โชหันหน้ามามองดูเพื่อนรักของเขา
 " กลัว!?.. มีอะไรให้ต้องกลัว ไอ้รุ่นพี่จอมเกรียนคนนั้น "
 " ชู่ว!!.. นายอย่าพูดเสียงดังสิ เดี๋ยวมีคนได้ยิน แล้วเอาไปบอกรุ่นพี่ " ดำรีบยกมือขึ้นมาปิดปากโช
 " บอกก็ดีสิ ไม่จำเป็นที่พวกเราจะต้องไปกลัวไอ้รุ่นพี่จอมเกรียนคนนั้น กลับกันต่างหาก ที่พวกมันจะต้องกลัวพวกเรา ฮ่าๆๆ " โชหัวเราะอย่างเสียงดัง จนดำหน้าเหรอหรา..
 อาจารย์ให้พวกลูกเสือจัดเตรียมข้าวของ คือ ให้เป็นชั่วโมงว่างนานถึงหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะประกาศเรียกรวมตัวโดยการเรียกรวมตัวแต่ล่ะครั้งบรรดาเด็กๆลูกเสือทั้งหลายจะต้องมีผ้าพันคอติดอยู่กับตัวเสมอ เพราะอาจารย์ให้เหล่าลูกเสือเปลี่ยนชุดลูกเสือเป็นชุดลำลองทั่วไปหรือชุดไปรเวท แต่จะให้ใส่ชุดลูกเสือก็ต่อเมื่อ คราวที่ต้องทำพิธีหรือกิจกรรมสำคัญๆ เพราะถ้าใส่แต่ชุดลูกเสือตลอดเวลา 3 วัน 2 คืน คงจะมีกลิ่นตุๆเหมือนเสื้อผ้าเน่าและเหม็นเสียมากกว่า พอครบชั่วโมงว่างพวกอาจารย์ก็ประกาศรวมตัวเหล่าลูกเสือทุกหมู่ และให้เหล่าลูกเสือทั้งหลายเตรียมตัวเดินทางไกล โดยจะออกเดินทางเป็นหมู่โดยให้ผู้เป็นหัวหน้าถือธงของหมู่ของตนและเริ่มออกเดินทาง เส้นทางที่จะต้องไปจะมีจุดมาร์คต่างๆที่อยู่ในแผนที่ที่อาจารย์แจกให้แก่หัวหน้าหมู่ไปแต่ละหมู่ และอาจารย์จะคอยอยู่ที่ตามจุดต่างๆ ถ้าลูกเสือหมู่ไหนไปถึงจุดหมายที่มาร์คไว้ในแผนที่แล้วล่ะก็ จะต้องให้อาจารย์หรือคนตรวจจุดหมายเซ็นชื่อหรือปั๊มตราเพื่อเอาไว้เป็นหลักฐานตามจุดที่มาร์ค
 เส้นทางที่เดินทางไกล ในสมัยนั้นจะผ่านบ้านคน วัด ตลาด แม้กระทั่งบ้านไหนที่มีหมาดุ หรือป้ายแปลกๆ และสถานที่ต่างๆตามแผนที่เหล่านั้นจะเป็นจุดมาร์คพิเศษที่อาจารย์ทำเอาไว้ ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตรได้ กว่าจะครบทุกๆด่าน ก็ล่วงเวลาไปหลายชั่วโมง และไปรวมตัวกันที่สนามหลวง ดีนะที่ขากลับอาจารย์ให้นั่งรถกลับกัน เป็นรถบัสคันใหญ่เชียว แล้วอาจารย์ก็แจกข้าวกล่องกับน้ำดื่มให้กับเด็กๆลูกเสือทุกคนไว้รับประทานกันบนรถ เดินกันแค่นี้ก็เหนื่อยกันหน้าดำหน้าแดงแล้ว พอเด็กๆได้นั่งรถลมเย็นๆบางคนก็เลยผลอยหลับไป…


...
 ทับทิมเดินมาตามย่าสร้อยของเธอ
 " ย่าจ๋า.. น้องออยตื่นแล้วจ่ะ "
สร้อยลุกขึ้นพร้อมอุ้มน้องโอมเพื่อที่จะกลับไปยังบ้านของหล่อน แต่ยังคงไม่วายครุ่นคิดถึงเรื่องที่ได้คุยกับสุพัทราไปในวันนี้
สร้อยมองหน้าหลานสาวตัวน้อยของเธอด้วยความรักและเอ็นดู พลางเอามือลูบหัวหนูน้อย
 " อย่าลืมนะทับทิม ต่อไปนี้.. ถ้าหลานหิว.. มาหาย่านะ มากินข้าวกับย่านะเด็กดี "
 " ค่ะย่า หนูจะไปกินกากหมูของย่านะคะ " หนูน้อยยิ้มละมุนนัยน์ตาหยีจนแทบจะปิดบังดวงตาน้อยๆของเธอ
สร้อยเดินเข้าบ้านไปด้วยใจที่เป็นกังวล..
 ...
 ที่โรงเรียนชั้นประถมเอกชนแห่งหนึ่ง
 ทับทิมเรียนหนังสือเป็นปรกติวิชาที่เธอชอบเป็นพิเศษคือ วิชาคณิตศาสตร์กับศิลปะ เธอมักจะชอบวาดรูปและระบายสีด้วยกันกับสายชลเพื่อนของเธอบ่อยๆมาก ในตอนพักกลางวันหลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ทั้งสองคนจะชักชวนกันมาเล่นวาดรูประบายสีกันที่ใต้ต้นไม้ของโรงเรียนกันเป็นประจำ บางครั้งจะไปซื้อขนมมาแบ่งกันกินด้วยกันอยู่เสมอๆ ส่วนชัชพี่ชายของสายชลนั้นเป็นพี่ชายใจดี เขามักจะแวะมา และเอาน้ำหวานหรือชอคโกแลตมาฝากน้องๆของเขาด้วยอยู่เสมอ แต่เขาก็ยังคงไปเล่นกับเพื่อนๆของเขาตามปรกติ แค่แวะมาดูน้องของเขาเพราะว่าพ่อฝากฝังให้คอยดูแลน้องด้วย ถึงแม้ว่าน้องสายชลจะเป็นน้องคนละแม่กับเขาก็ตาม
 ชัช ( ชัชวาล ) อายุ 11 ปี ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้น ป. 5 แล้ว เขาพยายามอย่างหนักที่จะทำตัวเป็นลูกที่ดีของพ่อ และเพื่อให้พ่อรักและเชื่อใจในตัวของเขาอย่างมากที่สุด เนื่องจากครอบครัวของเขาในตอนนี้มีเพียงพ่อคนเดียวเท่านั้นที่เขาคิดว่าเป็นที่พึ่งของเขา ส่วนน้องสาว ( สายชล ) กับแม่ของเธอนั้น ยังคงเป็นแค่เปลือก.. เปลือกที่ห่อหุ้มตัวพ่อของเขาเอาไว้ มันทั้งเกะกะและรกหูรกตา แต่ตัวของชัชก็ไม่ได้เกลียดน้องสาวหรือแม่เลี้ยงของเขาแต่อย่างใด แต่ภายในใจส่วนลึกของเขานั้นยังคงคิดถึงวัยเด็กที่แทบจะจำไม่ได้ กับแม่ของเขาที่หน้าตาเลือนลางจางลงไปในทุกที..
 ส่วนแม่ของสายชล เธอเป็นคนดีมาก ( จนทำให้ไม่กล้าเรียกว่าแม่เลี้ยงเลย ) หล่อนรู้ตัวว่าตนเองนั้นมาทีหลัง หล่อนรักชัช เสมือนชัชเป็นลูกแท้ๆของหล่อนไปเลยจริงๆ
 พ่อของชัชเลิกกับแม่ของชัชตอนที่ชัชอายุได้เพียง 3 ขวบ และพ่อของชัชนั้นรักชัชมากจริงๆ พ่อของเขาอยู่เป็นโสดนานได้ถึง 1 ปีเศษๆ แม่ของเขา ( ย่าของชัช ) ก็ได้เสียไป จึงทำให้เขาต้องทำงานและเลี้ยงดูชัชไปด้วย ซึ่งมันก็ทำให้เขาลำบากมากแต่ก็พอดีได้แม่ของสายชลมาช่วยดูแลชัชในตอนนั้น
 แม่ของสายชลรู้จักกับพ่อของชัชมานานแล้ว เธอแอบชื่นชมและแอบรักเขามาข้างเดียวนานแล้วตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือที่มหาลัย แต่พ่อของชัชในตอนนั้นกลับไปชอบแม่ของชัชที่สวยกว่าดูพราวเสน่ห์ และเธอยังเป็นนักร้องที่เสียงไพเราะจนทำให้เขารู้สึกหลงใหล จนเกิดพลาดพลั้งไปด้วยในวัยที่ยังไร้เดียงสา พวกเขาทั้งสองคนยังไม่รู้จักกันดีพอ แต่กลับมาใช้ชีวิตคู่จึงทำให้เกิดความเหลื่อมล้ำและผิดพลาด ต่างคนต่างเอาแต่ใจอยากเอาชนะอีกฝ่าย และไม่มีใครยอมใครจนกระทั่งถึงคราวแตกหัก ทั้งสองก็ได้แยกทางกัน
 ที่จริงแล้ว ชัช นั้นมีพี่ชายแท้ๆอยู่หนึ่งคน แต่ด้วยความที่เขาในตอนนั้นยังเป็นเด็กเล็กมากเลยจำความไม่ค่อยได้จำได้แต่ไม่ปะติดปะต่อ และคงเป็นเพียงความทรงจำในจิตใต้สำนึกแต่เพียงแค่นั้น กับรูปภาพเก่าๆที่สีมันซีดและดูจืดจางที่ตัวของเขานั้นคงเก็บรักษาเอาไว้ดูต่างหน้า ทั้งที่ในใจคงคิดไปเสมอๆว่า
 ' แม่ทำไมไม่มาหาเราบ้างเลย.. หรือแม่จะลืมเราไปแล้ว '
 และในบางครั้งก็จะโกรธแค้นคิดว่าเป็นเพราะพี่ชายของเขาที่แม่เอาไปเลี้ยงคนเดียวด้วย เขาคิดว่าแม่ไม่ได้รักเขาแต่รักพี่ชายของตนเองมากกว่า และแม่ทิ้งเขาเอาไว้ไม่เคยกลับมาหาเขาอีกเลย…
 เมื่อพ่อของชัชเจอกับแม่ของสายชลบ่อยขึ้น.. บ่อยขึ้น.. และเธอก็อาสามาช่วยเลี้ยงลูกชายให้กับเขาด้วย ในตอนเด็กๆชัชจะติดเธอมาก เพราะเธอเป็นคนเดียวที่เลี้ยงชัชมาตั้งแต่แม่ของชัชเลิกกับพ่อของชัชไป พ่อของชัชจ้างให้เธอช่วยเลี้ยงชัชในตอนแรกๆ เพราะแม่ของเขา ( ย่าของชัช ) เลี้ยงแต่พี่ชายของชัชแต่เพียงอย่างเดียว ซึ่งมันก็น่าแปลกว่าทำไมคนบ้านนี้ ? จึงเลือกที่จะรักแค่.. ลูกชายหรือหลานชายเพียงคนใดคนหนึ่งเท่านั้น!! ( ย่ารักแค่หลานคนโตเท่านั้นส่วนพ่อรักแค่ลูกคนเล็กเท่านั้น!! )
 พ่อของชัชชื่อ โชคชัย หรือ ตี๋ ส่วนแม่ของสายชลชื่อ ล้อมเดือน หรือ เดือน
ตี๋ เป็นลูกคนเดียวของแม่ของเขา ฐานะทางบ้านก็ดูดีพอสมควร เขามีกิจการและทำธุระกิจส่วนตัว แถมมีตึกและอาคารพาณิชย์ให้เช่า และพอแม่ของตี๋ได้จากไป ทรัพย์สินทั้งหมดก็ตกเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งในตอนนี้กิจการของเขาได้เติบโตไปไกลและตัวของเขาต้องดูแลอย่างแทบจะไม่มีเวลาให้กับที่บ้าน แต่เขายังโชคดีที่ได้แต่งงานกับเดือน
เดือนช่วยดูแลชัช และทำหน้าที่แม่เลี้ยงได้อย่างเหมาะสม เธอไม่เคยบังคับชัชให้เรียกเธอว่าแม่เลยสักครั้ง แถมยังแอบเอารูปภาพของแม่แท้ๆของชัชที่ถ่ายไว้ตั้งแต่นานแล้ว เอามาให้ชัชเก็บไว้ดูต่างหน้าแม่ของเขา ในรูปใบนั้นเก่าและซีดจางลงไปเยอะแล้ว มันคือรูปถ่ายที่มีแม่ของชัชกำลังอุ้มชัชและจูงมือพี่ชายของชัชอยู่ด้วย โดยพ่อของชัช ( ตี๋ ) เป็นคนถ่ายไว้
ชัชจึงเข้าใจมาโดยตลอดว่าแม่ของเขาทิ้งเขาไปแต่เพียงคนเดียว และแม่ไม่ได้รักเขามากเหมือนอย่างกับที่แม่รักพี่ชายของเขา เขาไม่เคยได้เห็นหน้าแม่ของเขาเลย จากความคิดของเขาแต่เพียงผู้เดียว โดยที่เขานั้นไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมแม่ของเขาถึงทิ้งเขาไป เพราะพ่อไม่เคยได้บอกอะไรกับเขาเลยสักครั้ง...
 ...
 หลังจากที่สุพัทราได้ไปแจ้งแก่เจ้านายของอานนท์ ( เจ้าของโรงงานนั่นแหละ.. ) ว่าขอให้จ่ายเงินเดือนทั้งหมดของอานนท์ที่มีนั้นให้แก่เธอผู้เป็นภรรยาของอานนท์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย โดยเธอให้เหตุผลกับทางเจ้านายไปว่า
 ' เนื่องด้วยอานนท์ไม่ยอมกลับมาบ้านเพื่อดูแลครอบครัว และเพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกของตัวเธอเพราะเธอนั้นจำเป็นต้องใช้เงินในการดูแลลูกสาวและใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน จึงขอรับเงินเดือนทั้งหมดของสามีมาด้วยการนี้ ขอความเมตตาจากท่านเจ้าของโรงงานด้วยค่ะ '
 เจ้าของโรงงานจึงอนุญาติอย่างไม่มีข้อสงสัยใดใด อีกทั้งเธอทำงานดีและยังเคยได้ตำแหน่งพนักงานดีเด่นประจำโรงงานของเขาด้วย และประวัติของเธอดีมากไม่เคยหยุดงานเลย ขยัน และทำงานดีมาตั้งแต่สมัยตั้งโรงงานใหม่ๆ แถมพนักงานหลายๆคนเธอก็เป็นคนฝากฝังให้ทำงานด้วย ( รวมถึงอานนท์สามีของเธอด้วย ) เจ้าของโรงงานจึงอนุญาติให้เป็นไปตามที่เธอต้องการอย่างง่ายดาย
 เธอรับเงินเดือนของสามีของเธอมาแล้วถึง 3 เดือน
ในวันนี้เป็นวันอังคารซึ่งเป็นวันธรรมดาเด็กๆจึงไปโรงเรียนกันหมด แต่วันนี้สุพัทราทำงานเข้ากะในตอนบ่ายและจะเลิกงานตอนสี่ทุ่ม และตอนนี้ก็เพิ่งจะ 9 โมงเช้าเอง เธอก็เลยทำงานบ้านซักผ้าอะไรของเธอไป
 " ยังไม่ได้ไปทำงานเหรอ ดีเลย.. "
สุพัทราหันไปตามเสียงที่พูดอยู่ เขา.. อานนท์นั่นเอง
 " พัท.. นนท์มีเรื่องจะคุยกับพัทหน่อย.. ได้โปรดคุยกับนนท์ก่อนนะ "
สุพัทราเดินเข้าบ้านอย่างเงียบๆ ส่วนในใจของเธอนั้นเต้นเสียงดังโครมครามจนอกแทบจะระเบิด อานนท์ก็เดินตามเธอเข้ามาในบ้าน
 " มีอะไรจะพูด ก็พูดมา " เธอลดตัวลงนั่งที่โซฟาตัวน้อย ด้วยอาการสงบนิ่งแต่สายตายังคงเคลือบแคลงและสงสัย
 " นนท์รู้.. ว่าพัทโกธรเกลียดนนท์ในตอนนี้.. นนท์ไม่ได้ตั้งใจ ให้เกิดเรื่องในวันนั้นเลยนะ "
 " ไม่ได้ตั้งใจ ? แต่.. ตั้งใจงั้นรึ!? " เธอถลึงตาใส่อานนท์ด้วยความโกธร
 " ไม่ใช่แบบนั้น.. นนท์ขอโทษ.. นนท์สำนึกผิดแล้ว ยกโทษให้นนท์เถอะนะพัท " อานนท์ใช้สองมือของเขาประคองมือของสุพัทราไว้ เขากุมมือของเธอเพื่อหวังความเห็นใจและเพื่อให้สุพัทราใจอ่อน
 " แล้วนนท์จะเอายังต่อไปเรื่องผู้หญิงคนนั้น " สุพัทราเริ่มจะใจอ่อนตามคำพูดของอานนท์
 " เอ่อ.. ก็เรื่องนี้นี่แหละ.. ที่นนท์อยากจะบอก คือว่า.. " อานนท์เริ่มพูดติดๆขัดๆ
 " ในตอนแรก นนท์แค่ลองเล่นๆ ไม่ได้คิดจริงจังอะไรเลยนะพัท เพราะนนท์เหงาน่ะ.. แต่.. ตอนนี้.. "
 " แต่อะไรกัน ? " สุพัทราเริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัวเพิ่มมากขึ้น
 " เอ่อ.. พัท.. นนท์ขอเงินติดตัวบ้างได้ไหม ? นนท์ไม่มีเงินเลย เพราะพัทเบิกเงินเดือนของนนท์ไปหมดเลย "
 " อ๋อ.. ต้องการเงินเลยกลับมาบ้านถูก อย่างงั้นสิ!! " สุพัทราเริ่มเสียงดังขึ้น
 " ไม่ใช่แบบนั้นจ่ะพัท พัทฟังนนท์ก่อนนะ "
 " ก็นนท์อยากได้เงินไง ! ถึงกลับบ้านมาหาพัทได้ แต่พัทไม่ให้หรอกนะ เงินน่ะ!! เพราะนนท์จะเอาเงินที่พัทสมควรจะได้ไปให้คนอื่น พัทไม่ยอม!! "
 " แต่นนท์จำเป็นต้องใช้จริงๆนะ อยากให้พัทเข้าใจ "
 " เข้าใจ ? ให้เข้าใจว่าอะไร ? ในเมื่อนนท์อยู่ที่นั่นข้าวก็ไม่ต้องซื้อกินเอง มีที่พักฟรี น้ำไฟก็ฟรี แถมยังเอาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มานอนด้วยอีก ลืมลูกกับเมียที่บ้านไปแล้วหรือ ? "
 " นนท์เห็นแก่พัทและทับทิมไง ถึงได้เลิกกับเธอคนนั้นไปแล้ว และปล่อยให้พัทรับเงินเดือนไปทั้งหมดโดยไม่มีข้อโต้แย้ง แต่นนท์ยังคงคิดว่าพัทอาจจะโกธรและเกลียดนนท์อยู่ นนท์ยังเลยไม่กล้ากลับมาที่บ้านเพราะกลัวว่าพัทจะยังทำใจไม่ได้ แต่.. มันมีเหตุผลน่ะ พัทช่วยฟังเหตุผลของนนท์หน่อยนะ "
 " เหตุผลอะไรกัน ? "
 " เธอคนนั้น ท้อง "
 " ห๊า!! อะไรนะ ? ท้อง!? "
 " ใช่.. เธอ.. ท้องกับนนท์ "
 " ไหนบอกว่าเลิกกันไปแล้วไง ? "
 " ใช่!! นนท์เลิกกับเธอคนนั้นจริงๆตั้งแต่วันที่พัทมากับลูกทับทิมวันนั้น.. แต่นนท์ไม่กล้ากลับมาที่บ้าน "
 " มันใช่เรื่องมั้ย.. แล้วนนท์ก็เชื่อเหรอ.. ว่าเธอคนนั้นท้องกับนนท์ ? "
 " แต่.. เธอคนนั้นคงไม่ได้โกหกนนท์หรอก พัทก็รู้.. นนท์ไม่ได้เป็นคนมั่งมีเสียหน่อย เป็นแค่ยามเฝ้าบ้านให้เจ้านาย และกินเงินเดือน "
 " จะให้เชื่อได้ยังไง แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนที่นนท์จะมาขอเงินกับพัท ? "
 " ก็.. เรื่องนี้ไง.. ที่เธอคนนั้นมาบอกกับนนท์ว่าท้อง… "
 " อะไรนะ!! นี่นนท์.. แค่นี้ยังเลวไม่พออีกเหรอ ? ถึงจะโกธรจะเกลียดแค่ไหน.. พัทก็ไม่ใช่คนใจไม้ใส้ระกำ พัทคงให้เงินแก่นนท์เพื่อเอาไปให้ผู้หญิงคนนั้นทำแท้งไม่ได้หรอก นนท์ทำไมถึงได้เป็นคนเลวร้ายแบบนี้ "
 " ไม่ใช่นะพัท.. โอ้ยย.. เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ไม่ใช่แบบนั้น "
 " ไม่ใช่แบบนั้นน่ะ มันแบบไหนกัน นนท์พูดอะไรให้พัทเข้าใจหน่อยสิ "
 " ที่นนท์ขอเงินน่ะ จะขอแค่เงินที่นนท์ทำงานไม่ใช่เงินของพัท นนท์อยากจะรับผิดชอบช่วยเธอคนนั้นเรื่องเด็กในท้อง เพราะถึงยังไง นนท์ก็เป็นพ่อของเด็กในท้องอย่างน้อยก็ต้องมีค่าทำคลอดที่โรงพยาบาลมั่งแหละ.. นะพัท "
 สุพัทราเงียบไปชั่วขณะ แล้วนี่เธอจะทำยังไงกันดีนะ ?
 ' ผู้หญิงคนนั้นมาหลอกอานนท์หรือเปล่า ? แต่อานนท์ก็ไม่ได้มีเงินมีทองหรือร่ำรวยมาจากไหนเลยจริงๆนี่นา หน้าตาก็ธรรมดามากๆไม่ได้หล่อขั้นเทพกับเค้าเสียหน่อย หรือหล่อนจะท้องกับอานนท์ของเธอจริงๆ และถ้าเป็นเรื่องจริง เด็กที่อยู่ในท้องนั่นก็ไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย และเธอคนนั้นก็ต้องท้องไม่มีพ่อ แล้วฉันจะเอายังไงกับพวกเขากันดีเนี่ย ? '
 " นนท์พาผู้หญิงคนนั้นมาหาพัทหน่อยสิ "
 " ให้พามาทำไมกันล่ะพัท ? "
 " พัทอยากคุยอะไรกับเธอคนนั้นหน่อยน่ะ " สุพัทราพูดพร้อมกับคิดคำนึงถึงสิ่งที่เธอกำลังจะค้นหาความจริง
 " เอ่อ .. ไว้นนท์จะนัดเจอให้นะ เอาวันที่พัทว่างๆดีไหม ? "
 " วันพรุ่งนี้ได้ไหม ? พัทไม่อยากให้ทับทิมเห็น นนท์พามาเวลานี้ล่ะนะ " สุพัทราบอกกับนนท์ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
 " ได้สิ!! นนท์จะไปบอกเธอคนนั้นตามที่พัทบอกเลยนะ " อานนท์ดูหน้าตาสดชื่นขึ้นอาจเป็นเพราะว่าสิ่งที่เขากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้คลี่คลายลงแล้ว และสุพัทราไม่ได้ทำหน้าตาบึ้งตึงใส่เขาแล้วนั่นเอง
 อะไรกันสุพัทราหายโกธรอานนท์ไปแล้วยังงั้นหรือ ? หรือว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ ? แล้วนายอานนท์ทำไมถึงต้องทำตัวเป็นสุภาพบุรุษรับด้วยว่าเด็กในท้องนั้นคือลูกของเขากันด้วย ?
 ...
 วันต่อมา เวลา 9 โมงเช้าตามที่สุพัทราได้นัดกับอานนท์ไว้เมื่อวานนี้ เขาได้มาพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น
 สุพัทรามองผู้หญิงคนนั้นชัดๆ ก็คงเห็นว่าเธอ หน้าตาก็พอประมาณไม่ได้สวยมากแต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหล่อะไร แต่ทำไมถึงได้ทำตัวแบบนี้ อายุอานามก็น่าจะ 20 กว่าๆเห็นจะได้ เธอมีรูปร่างค่อนข้างจะตัวเล็กไม่ค่อยสูงแต่แต่งหน้าแบบจัดเต็ม แต่สุพัทราก็ไม่ได้สนใจในเรื่องนั้นเลยสักนิด
 ผู้หญิงคนนั้นยกมือไหว้สุพัทรา และแนะนำตัวเองว่า หล่อนชื่อ เรไร อายุ 25 ปี เธอทำงานเป็นแดนซ์เซอร์ที่วงดนตรี และตอนนี้กำลังลำบากเพราะว่าท้องเลยทำงานไม่ได้ เธอแพ้ท้องหนักมาก และท้องโตขึ้นจนทำให้เธอดูเหมือนคนอ้วนและใส่ชุดแดนซ์เซอร์ลำบากขึ้น เธอขอโทษสุพัทราและเรียกสุพัทราว่าพี่ๆโดยตลอด สุพัทราพยายามมองและถามคำถามที่เธออยากจะรู้จากปากของผู้หญิงคนนั้น
 " พวกเธอจะเอายังไงกับลูกของเธอกันแน่ "
เรไรอึกอักที่จะตอบคำถามของสุพัทรา แต่ด้วยที่หน้าของสุพัทรานั้น นิ่งและไม่ยิ้มเลยสักนิดจึงทำให้เรไรจึงจำเป็นต้องตอบคำถามนั้น
 " พี่คะ.. หนูไม่อยากฆ่าลูกของหนูค่ะพี่.. หนูจะยอมทำตามที่พี่บอกทุกอย่างค่ะ ตอนนี้แม่ของหนูก็รู้แล้วด้วย "
 " แล้วยังไง..? แม่ของเธอรู้ว่าอะไรกันแน่.. รู้แค่ว่าเธอท้อง!! หรือรู้ว่าเธอเป็นชู้กับผัวชาวบ้าน.. "
เรไรยังไม่ทันจะได้ตอบคำถามอะไร เสียงประตูก็ได้เปิดออกมา….


....
 รถบัสมาส่งพวกลูกเสือถึงที่หมายแล้ว….
 อาจารย์ได้ให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่หอประชุม และรออาจารย์เรียกทีละหมู่ให้ไปผจญภัยในด่านง่ายๆ เพื่อเรียกน้ำย่อยการผจญภัยของจริงในวันพรุ่งนี้ พอถึงบ่ายสามโมงครึ่งก็ได้ให้ลูกเสือทุกคนไปพักเพื่อเตรียมตัวทำอาหารเย็นกินกันในตอนเย็นของวันนั้น
 ถึงเวลาทำอาหารมื้อเย็นของเหล่าลูกเสือทั้งหลาย ก็ดูออกจะวุ่นวายและโกลาหลชอบกล เพราะเด็กๆจะกุลีกุจอกันจุดไฟจุดเตา ซึ่งอาจารย์จะอนุโลมให้สำหรับผู้ที่เตรียมเตาถ่านมา หรือจะใช้แบบเอาหินมาสามก้อนวางเรียงให้เป็นรูปสามเหลี่ยมที่เรียกว่าหินสามเส้า แล้วจุดไฟใส่ฟืนลงไปควันขโมงโฉงเฉง จนเด็กๆต้องวิ่งไปเตรียมหาน้ำมาเตรียมเอาให้พร้อมเผื่อเหตุฉุกเฉิน อาจารย์ปล่อยให้ทำอาหารเป็นเวลา 1 ชั่วโมงครึ่ง และแต่ละหมู่จะต้องส่งอาหารของหมู่ของตนไปให้อาจารย์ดู และชิมให้ทันภายในเวลาที่กำหนด ( หรืออาจารย์อาจจะไม่ชิมก็ได้ ซึ่งเป็นสิทธิของอาจารย์หากอาหารนั้นดูเสี่ยงตายเกินไปที่จะชิม!! ) เพื่อทำการให้คะแนนว่าผ่านหรือไม่ แล้วจึงรับประทานอาหารของที่หมู่ของตนเองนั้นทำได้
 หมู่ของโชได้มีการแบ่งหน้าที่กันทำ บรรดาพวกเด็กๆต่างก็ทำงานตามที่หัวหน้าหมู่โชได้มอบหมายให้ไว้กันอย่างทุลักทุเล แต่สำหรับตัวโชนั้น เขาคล่องแคล่วทำอาหารอย่างกับพ่อครัวหัวป่าก์มาเองเลย เพื่อนๆในหมู่อู่ทองต่างก็ประทับใจในตัวของหัวหน้าหมู่โชเป็นอันมาก ในตอนแรกโชปล่อยให้ผู้ที่ได้รับมอบหมายเป็นคนทำกับข้าว 3 คนนั้นหุงข้าวก่อน แต่ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะหุงข้าวแบบเช็ดน้ำไม่เป็น โชกลัวว่าข้าวที่ได้จะเป็นข้าวต้ม หรือไม่ก็ข้าวดิบ และกินกันไม่ได้ เขาจึงได้อาสาหุงข้าวเองจนข้าวสุก ข้าวที่สุกของโชนั้นสวยและหอมกรุ่น.. ดูน่ารับประทานยิ่งนัก เพื่อนๆต่างก็ชื่นชมในตัวของเขา โชเลยบอกว่างั้นเขาจะทำกับข้าวให้ด้วยแต่เพื่อนๆในหมู่จะต้องช่วยเป็นลูกมือเขา ทุกคนต่างก็ยินดีทำทุกอย่างตามที่โชบอก ทั้งหั่นผัก ตอกไข่ และใส่ฟืน โชมีหน้าที่ปรุงอาหารจนสำเร็จ กับข้าวของหมู่อู่ทองนั้น เป็นกับข้าวง่ายๆแต่ถูกใจเด็กๆทั้งหมดในหมู่อู่ทองมาก แค่มีใข่เจียว ผัดผักบุ้งไฟแรง และข้าวสวยร้อนๆแค่นั้น มันไม่ได้ยากเกินความสามารถของโช
 กับข้าวและข้าวสวยของหมู่อู่ทองเสร็จแล้ว โชทำเสร็จไวมาก ไวกว่าหมู่ลูกเสืออื่นๆ เขาทำเสร็จเรียบร้อยก่อน พวกเพื่อนๆในกลุ่มต่างก็มองอาหารของเขาด้วยอาการน้ำลายสอ
 " เอ้า!!.. ฉันทำเสร็จแล้ว ไหน ? ใครมีหน้าที่ยกไปส่งอาจารย์ ? "
 " โอ้โฮ.. โช.. นายคือผู้ประทานความอิ่มให้แก่หมู่อู่ทองของเรา.. ท่านหัวหน้า.. ข้าน้อยขอคารวะ.. " ไก่ ( นายแฝดเสนอผู้เป็นแฟนคลับของโชในตอนนี้ ) ยกมือขึ้นชูและก้มหัวลงมาพร้อมมือทั้งสองข้างของเขา ทำท่างเหมือนกำลัง ซูฮกอาจารย์แบบในหนังจีนกำลังภายใน เรียกความฮาให้กับหมู่อู่ทองไปได้อีก
 " เออๆ.. พอเถอะ ฉันเริ่มจะหิวแล้ว รีบเอาอาหารไปส่งอาจารย์เร็วเข้าเถอะ จะได้มากินข้าวกันซะที " โชรีบตัดบท
 เพื่อนๆลูกเสือในหมู่อู่ทองต่างก็ช่วยยกสำรับกับข้าวไปยื่นส่งกับอาจารย์ พวกอาจารย์มองดูกับข้าวที่หมู่อู่ทองทำมาส่งก็ยิ้มให้กับลูกเสือแล้วถามไถ่
 " โอ้โฮ!! เสร็จก่อนเพื่อนเลยนี่!! แต่กินได้รึเปล่าก็ไม่รู้ ? " อาจารย์ตักข้าวมาแค่หนึ่งช้อนกับใข่นิดนึงและผัดผักบุ้งแค่พอในหนึ่งคำ
 " ครูจะลองเสี่ยงตายดูก่อนนะ " อาจารย์แกล้งแซวเด็กๆ และชิมอาหาร อาจารย์เลิกคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าอยู่ไปมา และอาจารย์ก็ก้มลงจดลงสมุดบันทึก
 " ชื่อหมู่อะไรครับ ชั้น ม. ไหน ? "
 " หมู่อู่ทองครับ ม. 1 ครับอาจารย์ "
 อาจารย์ยิ้มให้ลูกเสือที่ไปส่งอาหาร และให้พวกเขานำอาหารมานั่งกินกันได้เลย พวกเด็กๆในหมู่อู่ทองดีใจกันมาก พวกเขานั่งล้อมวงกินอาหารอยู่ที่สนามหญ้าหน้าตึกอาคารสองใกล้ๆกับสถานที่ที่พวกเขาทำกับข้าวกันไปเมื่อสักครู่ เพื่อนๆลูกเสือในหมู่อื่นๆ ต่างก็มองมาด้วยความอยากจะกินด้วยคงเพราะหิวแล้วนั่นเอง.. แต่พวกของตนยังคงทำกับข้าวยังไม่เสร็จ ก็ได้แต่โวยวายกันไป เสียงเหล่าลูกเสือเจี้ยวจ้าวกันไม่แพ้เสียงที่ดังมาจากที่ตึกอาคารหนึ่งเลยสักนิด ( ตึกที่พวกเนตรนารีอยู่ )
 " เฮ้ย!! เร่งหน่อย!! ดูสิหมู่อู่ทองเสร็จแล้ว ได้กินข้าวกันแล้วด้วย " เสียงรุ่นพี่ม. 3 คนหนึ่ง
 " ไหน ? เฮ้ย…! ทำไมต้องเป็นไอ้หมู่อู่ทองขี้งกนั่นด้วยว้าาาา.. " เสียงรุ่นพี่จอมเกรียนของเรานั่นเอง
 " งก ? อะไรของแกกัน!? "
 " ก็.. ฉันลืมเอาข้าวสารมาไง ก็เลยไปขอข้าวสารที่หมู่อู่ทอง แต่พวกมันไม่ให้!! แถมยังบอกขายอีกด้วย กวน… ชิปเป๋ง.. "
 " ก็แกลืมเอาข้าวสารมาเองนี่!! แถมยังไปขอรุ่นน้อง ม. 1 อีกด้วย ไม่อายน้องๆมั่งเลยเหรอ.. ไอ้บ้า!! "
 " อายทำไม..!? อายก็อดสิ!! แต่ฉันขอพวกมันแค่ถ้วยเดียวเองนะ ขี้ตืดขี้งก "
 " อ่าว… ก็เขาบอกขายนายนี่ แล้วทำไมนายถึงไม่ยอมซื้อล่ะ ? "
 " ก็….. ฉัน….. "
 " ฉันว่านะ ไอ้คนที่มันขี้งกน่ะ มันคือนายเสียมากกว่า เขายอมขายข้าวสารของพวกเขาให้กับนาย แต่ว่านายไม่ยอมซื้อข้าวสารของพวกเขา แถมจะเอาข้าวสารของพวกเค้าไปฟรีๆอีก… อย่างนี้ให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ " รุ่นพี่ ม. 3 คนนี้ยังเป็นคนมีความคิดดีกว่ารุ่นพี่จอมเกรียนเสียอีก
 รุ่นพี่จอมเกรียนกัดปากกัดฟันเพราะเถียงอะไรเพื่อนของตนเองไม่ได้ รู้สึกเสียหน้าจนลืมดูใข่ของตนที่กำลังทอดอยู่ จึงทำให้เพื่อนๆในกลุ่มตะโกนบอกเตือน
 " เฮ้ยๆๆ…!? ควันขโมงเลย!! ใข่ๆๆ!! ไหม้แล้ว!! "
 อารามตกใจ รุ่นพี่จอมเกรียนรีบกลับใข่ เจออีกด้านของใข่ที่ดำปิ๋ดปี๋ ดูน่าเกลียดน่ากลัวมากกว่าน่ากิน ด้วยความที่เขาเห็นใข่ของเขาเป็นแบบนั้น จึงทำให้หน้าตาของรุ่นพี่จอมเกรียนขมวดคิ้วนิ่วหน้าทำปากจู๋ แล้วอุทานออกมาว่า
 " เฮ้ย.. ใข่กูดำหมด.. โธ่เว้ย..! "
 เพื่อนๆต่างหัวเราะออกมาด้วยอารมณ์ที่ขบขันกันเสียเหลือเกิน
 " เห็นไหม ? เพราะพวกแกเอาแต่พูดกันอยู่นั่นแหละ พวกเราเลยต้องกินใข่ไหม้กันเลยวันนี้ ฮ่าๆๆๆ ไอ้ใข่ไหม้ เอ้ย… ไอ้ใข่ดำ ฮ่าๆๆๆ " เพื่อนๆของรุ่นพี่จอมเกรียนโห่ และล้อเลียนเขาอย่างสนุกสนานจนอาจารย์เดินเข้ามาดู
 " โอ้โฮ… นี่พวกเธอ ครูไม่ชิมใข่ของพวกเธอหรอกนะ ดูสิน่ากลัวมาก… ดำขนาดนี้.. ครูยังไม่อยากเป็นมะเร็งตายหรอกนะ อยู่ ม. 3 แล้วยังทอดใข่ไหม้อีก ไม่อายน้องๆ ม. 1 มั่งหรือ ? " อาจารย์พูดไปก็ขำไป
 กว่าจะเสร็จเรียบร้อยกันทุกๆหมู่ เล่นเอาวุ่นวายกันไปหมด อาจารย์บอกเด็กๆลูกเสือทั้งหลายว่าถ้าใครกินไม่อิ่มทางโรงเรียนจะเลี้ยงขนมกับนมรอบดึกอีก จึงทำให้บรรดาลูกเสือทุกคนต่างก็เฮกันลั่น เพราะบางหมู่น่าสงสารมากหุงข้าวดิบกินกันไม่ได้ก็มี อาจารย์รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ( เพราะเป็นแบบนี้อยู่ทุกๆปี ) พวกอาจารย์เลยจัดเตรียมขนมปังกับนมไว้ให้เด็กๆได้รับประทานกันก่อนที่จะเข้านอน
 และหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ อาจารย์ก็ให้เก็บล้างและทำความสะอาดพื้นที่ที่เหล่าลูกเสือทั้งหลายต่างทำอาหารกันไป อาจารย์ก็เรียกรวมตัวมาประชุมบอกเรื่องการอาบน้ำ ซึ่งนับจากนี้ต่อไปจะอลม่านมากและวุ่นวายขึ้นกว่าเดิม เพราะอาจารย์มีเวลาให้ถึง 2 ชั่วโมงเลย ด้วยว่าจำนวนของลูกเสือมากกว่าจำนวนของห้องน้ำ แต่ก็ยังดีที่พวกลูกเสือทั้งหลายเป็นเด็กผู้ชาย จึงทำให้อาบน้ำที่ทางด้านนอกได้ ห้องน้ำของนักเรียนชายจะอยู่แยกคนละฝั่งกับห้องน้ำของนักเรียนหญิง และมีอ่างที่ก่อเป็นแท้งค์สี่เหลื่ยมไว้สำหรับใส่น้ำเอาไว้ใช้ สามารถนำมาอาบได้ อาจารย์จึงให้ภารโรงเอาผ้าใบแบบพลาสติกมากั้นเป็นฉากเพื่อกันมิให้ผู้ที่อยู่ทางอื่นเห็น และให้เด็กๆเอาไว้อาบน้ำ ซึ่งเด็กๆทุกคนก็จะชอบเล่นน้ำกันมากจึงทำให้เวลาอาบน้ำนั้นคือเวลาเล่นสนุกของเหล่าลูกเสือจอมซนทั้งหลาย
 อาจารย์ได้ให้ลูกเสือไปอาบทีละกลุ่มทีละหมู่ จนกว่าจะครบทุกหมู่กลุ่มเล่นเอาวุ่นวายจนพวกอาจารย์ต้องกุมหัวปวดขมับกันไปเลย จากหกโมงเย็นถึงสองทุ่ม อาจารย์ถึงได้เรียกรวมตัวที่หอประชุม อาจารย์มีภาระกิจให้ลูกเสือชั้น ม. 1 ทุกคนไปทำมันคือภาระกิจคนกล้า ลูกเสือชั้น ม. 1 จะต้องไปเอาหนังสือที่อาจารย์กำหนดในห้องสมุดที่มืดมิด คือจะปิดไฟในห้องสมุดไว้ เพราะฉนั้นห้องสมุดของทางโรงเรียนจะมืดสนิดและเงียบมากดูวังเวงและน่ากลัว และทั้งกลุ่มหมู่จะได้ไฟฉายไปเพียง 1 กระบอกเท่านั้น เพื่อเอาไว้ส่องดูและหาหนังสือตามที่ได้รับมอบหมายของภาระกิจนั้นๆ โดยอาจารย์จะให้รุ่นพี่ชั้น ม. 3 มาช่วยกิจกรรมในครั้งนี้ ให้แต่งตัวเป็นผีหลอกรุ่นน้องชั้น ม. 1 เพื่อความสนุกกัน โดยที่ลูกเสือชั้น ม. 1 ทุกคนจะไม่รู้ ( แต่ว่าโชรู้ และเขาก็ไม่ได้กลัวหรือตกใจอะไรเลย ) เพราะเวลาที่เดินไปจะไปแค่ทีละหมู่เท่านั้น พอทำภาระกิจเสร็จแล้วอาจารย์จะแจกขนมกับนมให้ และให้ขึ้นห้องไปเตรียมตัวเข้านอนได้เลย
 ส่วนลูกเสือชั้น ม. 2 ต้องทำภาระกิจคนกล้าที่วัด โดยอาจารย์จะไปปักหลักที่จุดๆหนึ่งในวัดที่นั่น ( โรงเรียนกับวัดจะอยู่ใกล้กัน ) ก็จะใกล้ๆกับเมรุและศาลาแต่ในตอนกลางคืนถ้าไม่มีงานศพที่วัด เขาจะปิดไฟทำให้บริเวณนั้นมืดและวังเวง ถึงจะเป็นวัดใกล้ๆในชุมชนแต่เวลาในขณะนั้นมันก็จะดูมืดๆน่ากลัวๆ ซักหน่อยสำหรับคนขวัญอ่อน แต่อาจารย์ก็ไม่ได้อยู่คนเดียวคงเอาลูกเสือชั้น ม. 3 มาช่วยอยู่เป็นเพื่อนด้วย 3 คน ถ้าลูกเสือชั้น ม. 2 หมู่ไหนมาถึงก่อนก็จะได้ปั๊มตรงแขนเพื่อเป็นหลักฐานว่ามาถึงแล้วก็จะสามารถกลับไปที่ฐานและรับขนมกับนมได้เลย กว่าจะเสร็จภาระกิจก็สามทุ่มครึ่งไปแล้ว
 ขณะนี้ทุกคนอยู่ในห้องพักเตรียมตัวนอนพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามากๆ แต่ด้วยความที่เป็นเด็กทุกๆคนยังคงนอนไม่หลับ อาจจะเป็นเพราะว่าแปลกที่ หรือเพราะว่าตื่นเต้นกับการนอนเข้าค่ายในครั้งนี้ก็ไม่รู้ จึงทำให้พวกเขานอนคุยกัน.. เล่นกัน.. ไม่ยอมหลับยอมนอน จนกระทั่งอาจารย์จะต้องเดินมาตรวจทุกๆห้องไป แถมขู่พวกเด็กๆด้วยว่าถ้าใครไม่ยอมนอน จะถูกหักคะแนน แต่ถ้าพวกเด็กๆคนไหนยังดื้อดึงไม่ยอมเชื่อฟังจริงๆก็จะโดนทำโทษ โดยโทษที่ทุกคนต่างก็ไม่อยากจะโดน นั่นคือโทษการให้อมมะขาม มะขามในที่นี้คือมะขามอ่อน มะขามจริงๆที่กินได้ แต่อาจารย์ไม่ได้ให้พวกลูกเสือที่กระทำผิดกินนะ อาจารย์จะให้คนที่ดื้อทำผิดกฎอม!! ใช่!! พวกเราได้ยินได้ฟังกันไม่ผิดหรอก อาจารย์จะให้พวกที่ผิดกฎนั้นอมมะขามทีละคน.. ทีละคน.. จนครบกันทั้งหมู่ โดยที่มะขามคือ อั้นนั้นอันเดียวกัน ( อาจารย์พูดขู่เด็กๆ พร้อมกับโชว์ถุงใส่มะขามให้พวกเด็กๆดู ) พวกเด็กๆถึงได้ยอมเชื่อฟัง แต่ก็คงยังมีเด็กบางคนแอบคุยกันเสียงเบาๆ ในขณะที่อาจารย์ปิดไฟไปแล้วก็มี แต่นั่นมันก็แค่ไม่นานนัก และแล้วทุกๆคนก็ผลอยหลับไป….
 ...
 ด้วยบรรยากาศที่เงียบสงัดในยามเช้า.. จู่ๆเสียงนกหวีดก็ดังขึ้นก้องสนั่นไปทั่วทั้งอาคารเรียน จึงทำให้เหล่าลูกเสือน้อยใหญ่ต่างก็ตื่นขึ้น ภาระกิจส่วนตัวในตอนเช้า ( ล้างหน้าแปรงฟัน ) อาจารย์จึงย้ำให้บรรดาลูกเสือเร่งไปเตรียมตัวให้เสร็จภายใน 1 ชั่วโมง ก่อนจะรับประทานอาหารเช้า โดยกำชับด้วยว่า ถ้าใครช้า.. หมู่ไหนช้าที่สุดจะมีบทลงโทษด้วยเช่นกัน จึงทำให้เด็กๆทุกต่างเร่งรีบให้เสร็จทันเวลาที่อาจารย์กำหนด เพราะพวกเขารู้ว่าวันนี้จะมีอะไรที่สนุกๆตื่นเต้นรอพวกเขาอยู่
 หลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ก็ให้ลูกเสือทุกคนไปรวมตัวกันที่หอประชุม โดยให้เด็กๆนั่งรออยู่กันเป็นแถวๆ และมีอาจารย์มาพูดคุยระหว่างรอทางอาจารย์และทีมงานจัดเตรียมด่านผจญภัยต่างๆ ( ซึ่งที่จริงทางอาจารย์ได้จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ที่ทางอาคารเรียนที่ 4 ) และตรวจสอบเช็คดูความเรียบร้อยให้แน่ใจก่อน
 ได้เวลาปล่อยลูกเสือไปทีละหมู่ อาจารย์จะนำไปทีละกลุ่มโดยหัวหน้าหมู่จะต้องถือไม้ที่ติดธงสีของหมู่นั้นๆไปด้วยทุกครั้ง ห้ามทิ้งหรือทำหาย ทางที่เดินผ่านอาจารย์จะทำป้ายลูกศรชี้บอกทางไปโดยตลอด ด้วยอาคารเรียนของโรงเรียนมัธยมแห่งนี้ มีถึงสี่อาคารเรียนด้วยกัน จึงทำให้อาคารที่สามก็จะเป็นด่านผจญภัยของเหล่าเนตรนารี ส่วนด้านหลังอาคารสี่ ยังคงเป็นพื้นที่ว่างๆ และกองดิน มีบ่อน้ำตื้นๆที่ไม่ใหญ่มากเท่าไหร่ ที่ทางโรงเรียนขุดเอาไว้สำหรับให้นักเรียนที่เรียนเกี่ยวกับการเกษตรสามารถเลี้ยงปลาหรือเอาไว้รถน้ำผักในแปลงผักได้ ซึ่งโดยปรกติแล้วผอ. จะให้เจ้าหน้าที่ภารโรงทำอาณาเขตโดยเอาตาข่ายพลาสติกมากั้นขึงไว้ เพื่อปิดกั้นกันเด็กนักเรียนเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาติ
 ลูกศรที่ชี้บอกทาง ได้นำทางให้ลูกเสือทุกคนเดินกันไปที่อาคารสี่ โดยก่อนจะถึงหน้าอาคารก็จะมีอุโมงค์หรืออาจารย์จะติ๊ดต่างให้เป็นถ้ำ ที่ทำด้วยทางมะพร้าวใบไม้และกิ่งไม้ มีลักษณะต่ำเตี้ยและคับแคบ มีความกว้างแค่พอคนแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถมุดผ่านเข้าไปได้ นั่นคือด่านผจญภัยในด่านแรก อาจารย์จะคอยพูดขู่เด็กๆว่ามีมดแดงกำลังตามล่าให้รีบหนีโดยการคลานมุดเข้าไปในถ้ำ ( ที่อาจารย์ติ๊ดต่างเอาไว้นั่นเอง ) และพอโผล่ออกมาหน้าถ้ำ จะเจอแป้งและสีทาที่ใบหน้า เพื่อไปผจญภัยในด่านต่อไป..


...
 เมื่อลอดอุโมงค์หนีมดที่กำลังตามล่า ตามที่อาจารย์บอก ออกมาพ้นจากถ้ำ ( สมมุติ ) นายหมู่ก็ได้นำพากำลังพลที่มีอยู่อันน้อยนิดเดินตามป้ายลูกศรต่อไป...
 ตอนนี้ถึงตาหมู่อู่ทอง นายหมู่โชเดินนำ พาเหล่าเพื่อนๆลูกเสือของเขาผ่านด่านไปและเดินตามลูกศรที่มีอยู่เป็นระยะๆ จึงได้พบเจอกับด่านแรกที่เป็นด่านลอดอุโมงค์ พอพ้นปากอุโมงค์ก็ได้ประทับตราด้วยแป้งและสีตามระเบียบ คราวนี้พวกเขาจึงได้ขึ้นไปบนอาคารสี่ตามที่ลูกศรชี้นำทาง ทางอาจารย์ได้นำผ้ามากั้นขึงเป็นลักษณะของทางเดินทำให้เหมือนกับกำลังเดินอยู่ในตรอกซอกซอยแคบๆ พวกลูกเสือจะมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ทางด้านหลังของผ้าที่ถูกขึงไว้ ทำให้ดูลึกลับไม่เหลือเค้าเดิมของอาคารเรียนเลยสักนิด พวกเขาเดินตรงไปที่บันไดและก้าวเท้าย่างขึ้นไปทีละขั้น.. ทีละขั้น.. จนสุดทางนั่นก็ถึงที่ชั้นสี่ของอาคารสี่พอดี พอถึงชั้นบนทางด้านขวามือถูกปิดกั้นโดยผ้าผืนใหญ่ที่ถูกขึงไว้เพื่อปิดกั้นเหล่าลูกเสือมิให้เดินไปตรงที่ตรงนั้น เหมือนเป็นการบังคับกรายๆ ว่าจะต้องเดินไปตามทาง ทางด้านซ้ายมือเท่านั้น!!
 พวกเขาเดินไปตามลูกศรที่ชี้บอกให้เลี้ยวเข้าห้องๆหนึ่ง พอเข้าไปถึงภายในห้องมีอาจารย์และรุ่นพี่ ม. 3 รออยู่ในห้อง 3 คน ( อาจารย์ 1 คน รุ่นพี่ ม. 3 อีก 2 คน ) ภายในห้องเรียนนั้นดูโล่งมากมีแค่โต๊ะของอาจารย์ 1 ตัวกับเก้าอี้ให้นั่งแค่ 3 ตัว ( เฉพาะรุ่นพี่ ม. 3 นั่งเท่านั้น ) เพราะฉนั้นเหล่าลูกเสือทั้ง 14 คนจึงต้องยืนทั้งหมด บนกระดานดำมีตัวหนังสือเขียนบอกไว้ว่า ' ด่านที่ 1 ตอบคำถาม '
 " เอาล่ะ ทีนี้.. ด่านนี้คือด่านที่ 1 นะ เพราะฉนั้นตรงตามที่เขียนไว้บนกระดานดำ ( ในสมัยนั้นเป็นกระดานไม้สีเขียวเข้มใช้ชอลค์เขียน ) ครูจะมีคำถามให้พวกเธอตอบโดยพวกเธอจะต้องจับฉลากของคำถามมา 1 ข้อ และต้องตอบให้ถูกต้องเท่านั้นถึงจะผ่านไปด่านต่อไปได้ และครูมีเวลาให้พวกเธอคิด 15 นาที เท่านั้น!! ถ้าพวกเธอตอบไม่ได้หรือตอบผิดจะต้องโดนเขียนกากบาทด้วยสีแดงบนป้ายที่ครูจะให้พวกเธอไป และต้องตอบคำถามใหม่ในทันทีคือจับฉลากคำถามและตอบภายใน 15 นาทีแต่ถ้าตอบถูกในข้อเดียวจะได้ปั๊มตราดาวนี้ไปครองและผ่านไปด่านต่อไปได้เลย เข้าใจไหม ? มีใครไม่เข้าใจบ้าง "
 " เข้าใจครับ " ลูกเสือทั้งหมดตอบรับอาจารย์พร้อมเพรียงกัน
 " ดีมาก!! ทีนี้.. ป้ายใบนี้ครูจะให้หัวหน้าหมู่ของพวกเธอเก็บรักษาไว้นะ ครูทำเชือกไว้ให้คล้องคอได้ เพราะพวกเธอยังต้องใช้ป้ายใบนี้ในทุกๆด่าน และการรับคะแนนก็มีผลต่อการเก็บรักษาป้ายของพวกเธอด้วย เอาล่ะ.. ส่งตัวแทนมาจับฉลากได้ "
 โชมองหน้าเพื่อนๆ ทุกคนให้หัวหน้าจับฉลากก่อนคนแรก โชได้คำถามจากอาจารย์
 " โอ้.. คำถามนี้ง่ายมาก.. พวกเธอจะต้องตอบได้แน่ๆ คำถามมีอยู่ว่า โลกของเราเป็นดาวเคราะลำดับที่เท่าไหร่ของระบบสุริยะ ? นี่ถ้าพวกเธอตอบกันไม่ได้นะ ครูจะจูนสมองให้พวกเธอกันใหม่ เข้าใจไหม ? " อาจารย์แกล้งทำเสียงเข้ม
 " โลกเป็นดาวเคราะอันดับที่สามจากดวงอาทิตย์ครับอาจารย์ " โชและไก่ช่วยกันตอบแทนเพื่อนๆ
 " โชคดีของพวกเธอจริงๆนะที่ได้คำถามง่ายๆไป ยังไม่ถึง 5 นาทีเลยตอบคำถามเสร็จและ เอ้า.. เอาตราปั๊มรูปดาวไป ผ่านด่านไปได้เลยครับ " อาจารย์ปั๊มตราลงบนป้ายกระดาษแล้วเอามาคล้องคอให้กับหัวหน้าหมู่อู่ทอง
 พวกเขาออกจากด่านแรกและเดินไปตามทางของลูกศรที่ชี้บอก ลูกศรชี้ให้พวกเขาเดินลงบันไดไปที่ชั้นสามของอาคารที่สี่ พอมาถึงจะเจอป้ายบอกให้เลี้ยวขวา พวกเขาก็เดินตามป้ายไปจนไปถึงห้องๆหนึ่งที่ประตูเปิดเอาไว้ให้เข้าไปได้ ที่ห้องนี้มีกล่อง ปี๊บ และไหวางอยู่บนโต๊ะ อาจารย์ที่อยู่ในห้องกับรุ่นพี่ ม.3 อีก 3 คน ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
 " เข้าแถวๆ รายงานตัวด้วย " อาจารย์บอกให้ลูกเสือทั้งหมดเข้าแถว
 " หมู่อู่ทอง แดงเหลือง ชั้น ม. 1 ครับ " พวกเขาตอบรับเสียงดังพร้อมกัน
 " ดีมาก!! ที่นี่คือด่านที่ 2 ด่านปิดตา ครูจะให้พวกเธอปิดตาทุกคนโดยจะให้รุ่นพี่ ม. 3 ของพวกเธอเป็นคนปิดตาให้ จะไม่มีใครเห็นอะไรกันนะ แล้วครูจะให้พวกเธอเอามือล้วงเข้าไปจับหรือสัมผัสสิ่งของที่อยู่ในกล่องหรือไหพวกนี้ทีละคน เสร็จแล้วให้ตอบว่ามันคืออะไร และยังห้ามเปิดตาอยู่นะ เพราะจะต้องจับอีก 2 อย่างแล้วค่อยเฉลยตอนท้าย เข้าใจใช่ไหม ? ใครไม่เข้าใจให้ยกมือ "
 " เข้าใจครับ " ทุกคนตอบพร้อมกัน
 แล้วพวกลูกเสือก็ถูกปิดตาด้วยผ้าพันคอของพวกเค้าเองโดยรุ่นพี่ ม. 3 ที่มาเป็นผู้ช่วยอาจารย์เป็นคนจัดแจงและจัดการให้ ทุกคนมองไม่เห็นแต่ด้วยความพยายามของเด็กในวัยนี้จึงพยายามขยับบ้าง เงยหน้าบ้าง เพื่อที่จะแอบมองแอบดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นให้ได้ แต่มันก็ไม่มีผล เพราะสิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นถูกปิดมิดชิด และมีเพียงแค่รูเล็กๆที่สามารถเอามือสอดเข้าไปได้แค่มือข้างเดียว โชล้วงเข้าไปก่อนเป็นคนแรก เขารู้อยู่แล้วว่าอาจารย์ใส่อะไรลงไปข้างในนั้น อาจารย์ให้รุ่นพี่ ม. 3 นำกล่องไปให้ลูกเสือทุกคนเอามือล้วงลงไป เสร็จแล้วอาจารย์ก็ถามคำถาม
 " มันคืออะไรนักเรียน ? "
 " กล้วยครับ " ทุกคนตอบเกือบจะพร้อมกัน
 " อย่าเพิ่งแกะผ้าปิดตานะ เอาล่ะอันดับต่อไปของที่อยู่ในปี๊บ!! มา!! ลองมาจับกัน "
รุ่นพี่ ม. 3 นำพวกลูกเสือให้เดินมาทีละคนแล้วให้พวกเขาเอามือล้วงใส่ในปิ๊บ ในตอนแรก โชก็สะดุ้งเล็กน้อยถึงจะรู้ว่าของที่อาจารย์นำมาให้จับนั้นไม่ได้เป็นของอันตรายแต่อย่างใด แต่มันมีน้ำเย็นๆอยู่ในนั้นและของข้างในก็มีลักษณะนิ่มๆ ลื่นๆสั้นบ้างยาวบ้าง จนไก่ร้องแบบตกใจคิดว่ามันคือตัวอะไรแปลกๆ ทุกคนต่างสะดุ้งและรู้สึกขยะแขยง และคิดไปต่างๆนานาแตกต่างกัน
 " เอาล่ะ.. พวกเธอคิดว่าสิ่งนี้คืออะไร ? "
 " ลอดช่อง " โชตอบ
 " ใส้เดือน " " หนอน " พวกเด็กๆเริ่มตอบไม่เหมือนกัน อาจารย์และรุ่นพี่ ม. 3 เริ่มหัวเราะคิกคัก
 " เอ้าๆ จะเอายังไง จะตอบอะไรกันแน่ " อาจารย์ถามพวกเค้าซ้ำอีกครั้ง
โชปรึกษากับเพื่อนๆในกลุ่มหมู่อู่ทองของเขาว่า
 " สิ่งนี้คือลอดช่องอย่างแน่นอน "
 " ทำไมคิดว่าเป็นลอดช่องล่ะ เราว่ามันคือใส้เดือนนะ " ดำโต้แย้ง
 " ฉันว่ามันเป็นหนอนชัดๆ หนอนตัวใหญ่ๆด้วย อี๋.. " ไก่ดูท่าทางจะวิตกจริตไปมากๆ
 " มันไม่ใช่ทั้งหนอน และใส้เดือนหรอกนะเพื่อน เพราะถ้าเป็นใส้เดือนหรือหนอนมันจะต้องขยับเองได้ แต่ฉันลองจับดูแล้วมันไม่ได้ขยับเองแต่พวกรุ่นพี่ ม. 3 แกล้งขยับปี๊บ อีกอย่างมันอยู่ในน้ำมันเลยมีลักษณะลื่นๆ พวกนายโดนอาจารย์หลอกแล้วล่ะ "
 และแล้วพวกเค้าก็เชื่อสิ่งที่หัวหน้าหมู่ของพวกเขาพูด
 " ลอดช่องแน่นอนครับอาจารย์ " เสียงโชพูดดังๆอีกครั้ง
 อาจารย์ได้ให้พวกเขาเดินมาจับสิ่งของที่อยู่ในไหต่อไป โดยให้รุ่นพี่ ม. 3 เป็นคนพามาล้วงไหทีละคน โชล้วงเข้าไปก่อนเป็นคนแรก ความรู้สึกแรก เขารู้สึกถึงความเปียกแบบเละๆและแฉะๆ ข้นๆ เหมือนของเละๆติดมือน่าขยะแขยง แต่อันสุดท้ายนี้มีความพิเศษตรงที่อาจารย์ให้พวกเขาทุกคนดมกลิ่นด้วย ซึ่งกลิ่นที่ได้มันมีกลิ่นเหม็นเหมือนกันจึงทำให้เด็กๆเริ่มโวยวาย
 " เฮ้ย!! ขี้!! ขี้เหรออาจารย์ ? "
 " ไม่ใช่!? มันคือกะปิที่ใส่น้ำปลาร้าผสมลงไปต่างหาก "
 อาจารย์ทนไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดังจนพวกรุ่นพี่ ม. 3 ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
 " เอาล่ะ เอาล่ะ เอาผ้าปิดตาออกได้ แล้วมาดูกัน.. ว่า!! ของที่อยู่ในภาชนะทั้งสามอย่างนี้คืออะไรกัน "
 ทุกคนเปิดผ้าปิดตาออก ต่างก็อยากรู้ว่าของที่อยู่ในกล่องคืออะไร ของที่อยู่ในกล่องนั้นพวกเขาตอบถูกทุกคนมันคือกล้วยหอมนั่นเอง ส่วนของที่อยู่ในปี๊บคือลอดช่องสิงคโปร์ที่โชบอกได้ถูกต้อง ส่วนอันที่อยู่ในไหนั้นคือ กะปิที่ใส่น้ำปลาร้าจริงๆด้วย มันจึงเหม็นติดนิ้วติดมือของทุกคน อาจารย์ให้เด็กๆทุกคนเอามือไปล้างน้ำที่อยู่ในถังที่เตรียมเอาไว้หลังห้อง แล้วอาจารย์ก็ปั๊มดาวลงไปในแผ่นป้ายที่หัวหน้าหมู่โชห้อยคออยู่
 " เอาล่ะ ทีนี้เชิญพวกเธอออกจากด่านในห้องนี้ได้เลยครับ พวกเธอผ่านด่านแล้วไปด่านต่อไปได้เลย "
 และแล้วพวกเด็กๆเหล่าลูกเสือก็เดินทางตามลูกศรอีกต่อไป..
 พวกเขาเล่นด่านผจญภัยไปจนครบ 5 ด่านแล้วในภาคเช้า อาจารย์ก็ได้ประกาศให้ลูกเสือทุกคนไปรวมตัวกันที่โรงอาหาร และร่วมรับประทานอาหารกันได้เลย มีเวลาพักแค่ 1 ชั่วโมง พอพักเที่ยงเสร็จแล้วให้ไปรวมตัวกันที่หอประชุมอีกครั้ง พวกเด็กๆหน้าตายังขมุกขมอมกันอยู่ จึงทำให้พวกเขาไปล้างหน้าล้างตากัน
 หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย พวกลูกเสือทั้งหลายก็ไปนั่งรอที่หอประชุม อาจารย์บอกกับลูกเสือทุกคนว่าคืนนี้จะมีการเล่นรอบกองไฟขอให้แต่ละหมู่เตรียมการแสดงมาเล่นโชว์เพื่อนๆลูกเสือทุกคนด้วย และในวันนี้เนื่องด้วยจะมีการละเล่นกองไฟในตอนเย็นของวันนี้จึงงดทำอาหารกินเองแต่ทางโรงเรียนจะจัดอาหารให้ลูกเสือทุกคนโดยไม่ต้องทำกันเองอีก และต่อจากนี้จะต้องไปผจญภัยด่านบังคับคือ ด่านปีนป่าย ด่านคลานมุด และด่านข้ามเชือก ที่ทาง ผอ. ได้ให้ภารโรงและอาจารย์ช่วยกันจัด ด่านบังคับนี้ลูกเสือทุกคนรวมถึงชั้น ม. 3 ด้วยจะต้องทำภารกิจนี้กันด้วยทุกคน ซึ่งมันจะเละเทะและเปรอะเปื้อนแต่พวกเด็กๆจะสนุกกันมาก
 ด่านบังคับด่านแรกคือ ด่านปีนป่าย อาจารย์จะให้เด็กๆปีนขึ้นต้นไม้ที่ไม่ได้สูงมากจนเกินไปและลงมาโดยบันไดเชือก ซึ่งด่านนี้สนุกและง่ายมากๆสำหรับพวกเค้า เสร็จแล้วก็ต้องพากันเดินไปที่ด้านหลังอาคารสี่ที่เป็นกองเนินดินซึ่งตรงนั้นมีคูที่ขุดเอาไว้เป็นทางเดินของน้ำ แต่ตอนนี้ปิดทางน้ำเอาไว้ให้น้ำขังอยู่ในบ่อแต่เพียงอย่างเดียว ก็จะเจอ
 ด่านบังคับที่สองคือ ด่านคลานมุด ลูกเสือทุกคนจะต้องคลานและมุดลงไปในคูที่ถูกใบไม้และกิ่งไม้ปิดกั้นด้านบนอยู่ และข้างในของคูดินนั้นบางพื้นที่จะแห้งแต่บางพื้นที่จะยังคงแฉะอยู่นิดหน่อย จึงทำให้เวลาที่มุดลงไปจะเปื้อนดินได้โดยง่าย เด็กๆก็จะทุลักทุเลกันบ้างเล็กน้อยแต่ก็ยังสนุกกันอยู่ เสร็จจากด่านนี้ก็ต้องเดินต่อไปที่ต้นไม้ข้างบ่อน้ำ จะ
 พบกับอาจารย์และเชือกที่ขึงกับต้นไม้สองฟากฝั่งของบ่อน้ำ นั่นคือ
 ด่านบังคับด่านสุดท้ายคือ ด่านข้ามเชือก อาจารย์จะให้ลูกเสือทุกคนขึ้นไปยืนบนเชือกที่ขึงพาดไว้สองเส้น จากต้นไม้ฝั่งหนึ่งของบ่อน้ำตื้นไปยังต้นไม้อีกฝั่งหนึ่งที่อยู่ตรงกันข้ามของบ่อน้ำ โดยลูกเสือจะต้องเหยียบเชือกเส้นที่อยู่ด้านล่าง และใช้มือจับเชือกเส้นที่อยู่ด้านบน พยายามประคองตัวเองให้รอดและเดินจับเชือกไปแบบนี้จนถึงฝั่งตรงกันข้ามให้ได้โดยไม่ตกลงน้ำในบ่อเสียก่อน ซึ่งจะเป็นไปได้ยากเหลือเกิน เพราะอาจารย์ที่อยู่กำกับที่เชือกทั้งสองฝากฝั่งเพื่อความปลอดภัยนั้น จะคอยช่วยแกล้งเขย่าและแกว่งเชือกให้เชือกที่ขึงไว้อยู่นั้นแกว่งไปแกว่งมา ทำให้บรรดาลูกเสือทั้งหลายเสียศูนย์ และตกลงในบ่อน้ำจนในที่สุด ( แต่ก็เพื่อความสนุกเท่านั้น ไม่ได้มีอันตรายใดใด ) ด่านปีนเชือกนี้จึงทำให้ทุกคนได้เปียกปอนกันไป เละเทะไปหมด แต่มันก็.. สนุกมาก
 พอเละเทะกันได้เต็มที่แล้ว อาจารย์ก็ให้เด็กๆทุกคนไปเตรียมตัวอาบน้ำ และก็ให้เวลาแค่ 1 ชั่วโมงครึ่งเมื่อครบเวลาตามกำหนดให้มารวมตัวกันที่โรงอาหารเพื่อรับประทานอาหารในตอนเย็น
 อาจารย์ให้ทุกคนรับประทานอาหารเสร็จแล้วให้ลูกเสือทุกคนไปพักที่ห้องพักเพื่อเตรียมตัวคิดเรื่องโชว์การแสดงของแต่ล่ะหมู่เพื่อเล่นรอบกองไฟ และให้ทุกคนมาพร้อมกันในเวลา สองทุ่ม
 ถึงเวลาสองทุ่มแล้ว ลูกเสือทั้งน้อยและใหญ่ต่างก็เดินทางมาพร้อมเพรียงกัน โดยอาจารย์ให้พวกเค้านั่งล้อมเป็นวงกลม ล้อมรอบกองไฟ ที่ตรงกลางของวงนั้นจะมีกองฟืนวางไว้อยู่ และอาจารย์ก็ให้ลูกเสือยืนตรงและทำพิธีอันเชิญไฟศักดิ์สิทธิ์มาที่กองฟืนที่อยู่ตรงกลาง โดยอาจารย์จะเทน้ำมันสำหรับให้จุดไฟได้ง่ายที่กองฟืนกองนั้น และนำคบไฟศักดิ์สิทธิ์มาใส่ในกองฟืนจนไฟนั้นลุกโชติช่วงชัชวาล และอาจารย์ก็ได้ให้ลูกเสือรุ่นพี่ชั้น ม. 3 ทำการตีกลองทอมที่คณะครูอาจารย์ได้นำมาให้เด็กๆได้ใช้ในการเล่นกิจกรรมรอบกองไฟนี้
 ส่วนทางด้านเนตรนารีก็ได้มีกิจกรรมเล่นรอบกองไฟเหมือนกันกับของลูกเสือ แต่ทางคณะครูอาจารย์ที่ดูแลกลุ่มของเนตรนารีนั้น ให้พวกเนตรนารีจัดกิจกรรมเล่นรอบกองไฟกันที่หอประชุมของทางโรงเรียน เพราะจำนวนของเนตรนารีมีจำนวนน้อยกว่าลูกเสือถึง หนึ่งในสาม เลยให้เนตรนารีจัดกิจกรรมกันในหอประชุมไป โดยกองไฟของเนตรนารีนั้นจะเป็นกองไฟสมมุติ ( คือเอากองฟืนมาวางเฉยๆและนำเชือกฟางสีแดงทำการคลี่ออกมามัดที่ตรงกองฟืนในหลายๆจุดและฉีกเชือกฟางที่มัดกับฟืนเรียบร้อยแล้วให้ฉีกออกเป็นเส้นฝอยๆ แล้วจึงนำพัดลมมาวางไว้ข้างใต้กองฟืนโดยวางหงายหน้าพัดลมขึ้นแล้วเปิดสวิทให้พัดลมเป่าเส้นเชือกฟาง เชือกฟางที่ถูกลมพัดจะลอยตัวและขยับปลิวไปมาคล้ายกับเปลวไฟและอาจารย์ก็ใช้สปอร์ตไลท์ส่องไปที่กองฟืนนั้นด้วยเพื่อให้ดูสว่างขึ้น
 พวกเด็กๆทุกคนรวมถึงคณะครูอาจารย์ได้มีส่วนร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ ทั้งเหนื่อยและสนุกปะปนกันไป เด็กๆได้ทำการร้องเพลงบ้าง แสดงละครบ้าง เต้นโชว์ก็มี หรือแม้กระทั่งเล่นตลก มุขอาจจะกร่อยๆ แต่ก็เรียกความสุขได้ คืนนั้นกว่าจะจบงานก็ห้าทุ่มกว่าๆ ดึกมากแล้ว.. อาจารย์ให้ทุกคนแยกย้ายกันเข้านอน วันนี้ไม่มีใครเล่นกันในตอนกลางคืนอีกเลยเพราะเด็กๆทุกคนต่างก็หลับผลอยกันไปอย่างง่ายดาย….


...
 โชวิ่งไปหาป้าเพ็ญอย่างไม่คิดชีวิต เขามาถึงหน้าร้านขายของชำของป้าเพ็ญ ก่อนที่ชายแปลกหน้าคนนั้นจะมาถึงก่อน โชวิ่งไปแอบตรงที่ข้างๆหน้าร้านเพื่อดูสถานการณ์ ชายแปลกหน้าคนนั้นเดินหันซ้ายและขวามาโดยตลอด เหมือนกับว่าเขากำลังหาใครสักคน หรือหาบ้านคนที่กำลังตามหาอยู่ และพลันสายตาของเค้าก็เหลือบไปเห็นลุงพุธ ที่กำลังนั่งคุยอยู่กับป้าเพ็ญอยู่ที่ในร้าน ชายคนนั้นตะโกนเรียงลุงพุธของเขาอย่างเสียงดัง
 " อ้อ.. อยู่นี่เอง ว่ายังไง แกจะเอายังไงกับน้องสาวของฉัน " ชายแปลกหน้าไม่สนใจใคร เขาตะโกนอย่างเสียงดังต่อเนื่อง
 " แกจะรัับผิดชอบเรื่องที่แกทำกับน้องของฉันไหม ? " เขายังคงโวยวายไม่ยอมหยุด
 " เรื่องอะไรของแก แล้วน้องของแกมันเป็นใคร ? " ลุงพุธไม่รู้จักกับชายคนนั้นอย่างแน่นอน
 " ก็.. อ้อยไง!? อ้อยเป็นน้องสาวของฉัน นี่แกลืมอ้อยไปยังงั้นรึ.. " ชายคนนั้นดูโมโหเพิ่มขึ้นไปอีก
 " อ๋อ.. อ้อย นี่เอง แล้วอ้อยเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นเหรอ " ลุงพุธเพิ่งจะรู้ว่าที่แท้ชายแปลกหน้าคนนี้คือพี่ชายของคนรู้จักของลุงนั่นเอง
 " เป็นอะไรน่ะเหรอ ? อ้อยมันก็ท้องกับแกไง ไอ้เวร!! " ชายคนนั้นบอกกับลุงด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความโมโหอยู่
 " ท้อง!!.. ท้องได้ยังไง!? เอาอะไรมาพูด บ้าบอคอแตกสิ้นดี " ลุงพุธทำท่าไม่สนใจชายผู้นั้น
มันยิ่งทำให้ชายผู้นั้นเกิดความโกรธและโมโหยิ่งขึ้น
 " แกจะไม่รับผิดชอบหรือ ไอ้ชั่ว!! " ชายคนนั้นตะคอกอย่างรุนแรงพร้อมกับถลึงตาใส่ลุงพุธอย่างแทบจะกินเลือดกินเนื้อของลุงพุธกันเลยทีเดียว
 " โอ้ย.. จะให้ฉันไปรับผิดชอบกันได้ยังไง ใครๆเขาก็รู้ว่าอ้อย น้องสาวของเอ็งน่ะ มันเที่ยวไปเอากับใครต่อใครมานักต่อนักแล้ว และฉันก็ไม่คิดหรอกนะว่าลูกในท้องของหล่อนน่ะมันจะเป็นลูกของฉัน เพราะขนาดเมียที่บ้านของฉันน่ะอยู่กันมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นว่าจะท้องเลย ไปๆ!! รีบไปเสียเถอะ เดี๋ยวแกจะอายคนไปเปล่าๆ " ลุงพุธโบกไม้โบกมือไล่ชายผู้นั้นอย่างไม่แยแส
คนแปลกหน้าที่อ้างตัวว่าเป็นพี่ชายของคนที่ชื่อว่า อ้อย นั้นโมโหอย่างที่สุด เขาเอื้อมมือหยิบสิ่งของบางอย่างจากข้างในกระเป๋าสะพายข้างของเขา สิ่งนั้นที่โชสงสัยและคิดมาโดยตลอด.. มันคือปืนพกนั่นเอง!!..
ชายแปลกหน้าหยิบเอาปืนขึ้นมาขู่ลุงพุธของเขา
 " แก.. มันสมควรตาย แกมาทำให้น้องของฉันท้องแล้วยังไม่รับผิดชอบ แถมมาต่อว่าน้องของฉันให้ต้องอับอาย แกมันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก.. " ชายคนนั้นเขาเล็งปืนไปที่ลุงพุธอย่างน่ากลัว
 " อย่าอยู่เลยแก.. ตายไปซะ!! " ชายคนนั้นเหนี่ยวไกปืนหมายจะยิงลุงพุธอย่างแน่นอน
 ด้วยความตกใจที่ชายผู้นั้นมีปืน ลุงพุธจึงหลบหนีโดยแอบมุดและหลบปืนที่ชายผู้นั้นเล็งมาทางลุงพุธ และลุงพุธก็ได้คว้ามือของป้าเพ็ญที่ตอนนั้นป้าเพ็ญได้อยู่ใกล้ๆตัวของลุงพุธ และดึงมือของป้าเพ็ญเข้าหาตัวของลุงพุธ เพื่อให้ตัวป้าเพ็ญมากันตัวของตัวเองเพราะความกลัวตายของลุง ( พูดง่ายๆคือเอาป้าเพ็ญเป็นเกราะกำบังกันกระสุนนั่นเอง )
โชเห็นท่าไม่ดี เขากระโดดออกจากที่ที่เขาซ่อนแอบอยู่ และกระโจนใส่ชายคนนั้นอย่างแรงเพื่อผลักเขาให้กระเด็นล้มลงพื้นไป
 " เปรี้ยง!! " เสียงปืนดังลั่นขึ้น
 โชตกตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า ป้าเพ็ญของเขาล้มลงมีเลือดไหลเป็นทางนอนร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น กับลุงพุธที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ไกล้ๆ ชายคนนั้นยังคงล้มอยู่ใกล้ๆกันกับโช
เขาเห็นปืนที่กระเด็นตกลงสู่พื้น โชจึงรีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ปืนกระบอกนั้น ด้วยความที่เขายังเป็นเด็กความไวจึงเป็นเลิศ โชถึงปืนกระบอกนั้นก่อนและเขาจึงหยิบปืนนั้นมาถือเอาไว้ ก่อนจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ
 ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น พวกชาวบ้านในชุมชนต่างก็กรูกันออกมาดูเหตุการณ์ว่าเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น ด้วยความอยากรู้เรื่อง อันที่จริงพวกเขาทั้งหลายก็ได้ยินเสียงของลุงพุธกับชายผู้นั้นทะเลาะกันอยู่แล้ว แต่พวกเขาคิดว่าแค่คนทะเลาะกันเฉยๆ เลยไม่ได้เอะใจ จนกระทั่งมีเสียงปืนดังขึ้น ทุกคนในชุมชนออกมาช่วยกันจับชายผู้นั้นส่งตำรวจ
 ป้าเพ็ญได้รับบาดเจ็บโดนยิงแทนลุงพุธของเขา แต่โชคยังดีที่โชช่วยผลักชายผู้นั้นที่ถือปืนจึงทำให้วิถีของลูกกระสุนหักเหไป ไม่โดนจุดสำคัญแค่ถากๆเฉียดแขนของป้าเพ็ญไปแค่นั้น แต่ยังไงๆป้าเพ็ญก็ได้รับบาดเจ็บจึงต้องพาไปโรงพยาบาล
เหตุการณ์ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นโชยังตื่นเต้นไม่หาย แต่เขาก็ดีใจด้วยเช่นกัน ที่ตัวของเขาในครั้งนี้มีประโยชน์สามารถช่วยแก้ไขสถานการณ์จากเหตุร้ายแรงให้คลี่คลายและเบาบางลงได้ อย่างเช่นในครั้งนี้
 ' ฉันขอบใจในตัวของฉันเองจริงๆด้วย นายโช!!.. นายเก่งมากที่ทำให้ป้าเพ็ญของนายปลอดภัยและไม่ต้องกลายเป็นคนพิการอย่างทารุณ ฉันภูมิใจในตัวของฉันเองจริงๆนะเนี่ย ถึงจะไม่มีใครรู้ แต่นายรู้.. ใช่ไหม..? โช '
 โชยิ้มกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ เขารู้สึกว่าตัวตนของเขาในตอนนี้เป็นคนที่มีคุณค่ามากมายมหาศาล เพราะว่าเขาสามารถช่วยคลี่คลายและแก้ปัญหาให้กับป้าเพ็ญของเขาได้ โดยที่ในตอนนี้ทุกๆคนจะไม่มีใครรู้เลยก็ตาม จะรู้เพียงแค่ว่าโชเก่งเป็นเด็กที่กล้าหาญ และเป็นฮีโร่มาช่วยป้ากับลุงของเขาแต่เพียงเท่านั้น!! แต่ในความเป็นจริงแล้ว เรื่องเดิมของเหตุการณ์ในครั้งนี้คือ ( เหตุการณ์จริงของโชที่ประสพมาเมื่อสมัย 20 ปีที่แล้ว ) ป้าเพ็ญจะโดนยิงแบบลูกหลงเพราะลุงพุธดึงเอาตัวป้าเพ็ญมาบังตัวของลุงพุธเอง และกระสุนจะถูกยิงเข้าที่ลูกตาข้างขวาของป้าเพ็ญ จึงทำให้ป้าเพ็ญต้องเป็นคนพิการตาบอดไปข้างหนึ่งเลย และหลังจากนั้นลุงพุธก็จะทิ้งป้าเพ็ญโดยที่ป้าเพ็ญไม่ได้ทำผิดอะไร เพียงแค่ป้าเพ็ญพิการเสียตาไปข้างหนึ่งก็เพราะลุงพุธเองนั่นแหละที่เป็นตัวต้นเหตุ แถมพอลุงพุธเลิกกับป้าเพ็ญไปแล้วก็ไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นเลยทันที!! ( ด้วยความกลัวว่าพี่ชายของคนชื่ออ้อยจะตามมาฆ่าตนเอง )
ที่จริงลุงพุธของโชต่างหากล่ะที่ไม่ดีแอบไปเที่ยวซุกซนจนได้เรื่องได้ราวมา และผลกรรมกลับมาตอบแทนป้าเพ็ญเสียได้ ช่างไม่ยุติธรรมกับป้าเพ็ญเลย ถึงในตอนนี้บาดแผลของป้าเพ็ญจะยังไม่เป็นอะไรมากก็ตามที แต่คิดว่าบาดแผลที่จิตใจของป้าเพ็ญนั้นอาจจะรักษาได้ยากยิ่งนัก แถมทางฝ่ายผู้หญิงคนนั้นก็อายุน้อยกว่าป้าเพ็ญมากเธอยังสาวกว่า แล้วเธอคนนั้นยังท้องลูกของลุงพุธอยู่อีกด้วย
ซึ่งในตอนนี้โชก็ยังไม่รู้ว่าป้าเพ็ญจะมีความรู้สึกเป็นเช่นไร…
 ...
 ค่ำวันนั้นหลังจากที่เกิดเรื่อง ณ ที่บ้านของยาย
 ยายได้รับรู้เรื่องราวของลุงพุธลูกชายของเธอแล้ว และตอนนี้ที่บ้านก็มีทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา โดยที่ป้าเพ็ญจะคงยังมีผ้าพันแผลพันโดยรอบบาดแผลที่ต้นแขนข้างขวา ในตอนนี้ที่บ้านยายบรรยากาศมาคุมาก.. จนโชรู้สึกได้ถึงความน่าอึดอัดในครานี้
ยายนั่งจ้องหน้าลุงปานประหนึ่งว่า กำลังเล่นเกมส์จ้องตากันอยู่ และป้าเพ็ญที่นั่งนิ่งเงียบเหมือนกับคนเป็นใบ้ ส่วนโชกับน้าศุกร์ทนเห็นความน่าอึดอัดต่อไปไม่ไหวแล้วจึงขอตัวหลบกันขึ้นไปอยู่ข้างบนในห้องของน้าศุกร์
 ...
 " ทำไมพ่อพุธถึงมักง่ายนักล่ะ แม่เพ็ญก็อยู่ทั้งคน.. เมียก็ดีแสนดีแบบนี้ยังไปทำตัวมักง่ายอย่างกับหมาข้างถนนไม่มีผิดเพี้ยน แล้วนี่อะไรกัน.. ความเป็นลูกผู้ชายของพ่อพุธนั้นหายไปไหนหมด ถึงได้เอาเมียมาเป็นโล่กำบังตัวของตน อายเด็กมันบ้างหรือไม่ ดูสิ.. ถ้าไม่ได้โชมันช่วยผลักคนร้ายนะ แม่เพ็ญคงได้ตายไปแล้วแน่ๆ ฉันล่ะขายขี้หน้าจริงๆที่มีลูกชายแบบนี้ "
 ลุงพุธไม่ตอบโต้อะไรเลย และป้าเพ็ญก็นั่งน้ำตาหยดอยู่ข้างๆกัน ยายของโชรู้สึกสงสารป้าเพ็ญนัก แต่แกก็ไม่รู้จะช่วยปลอบป้าเพ็ญให้คลายความเศร้าได้อย่างไร เพราะอีกใจของยายก็ยังเป็นห่วงลุงพุธทั้งที่ลุงพุธนั้นเป็นคนผิดอยู่เต็มๆ
 " แล้วทีนี้จะทำอย่างไร ? เห็นเค้าว่าฝ่ายนู้นมันท้องลูกของพ่อพุธงั้นเหรอ ? " ยายถามลุงพุธ
 " ท้องจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ ? " ลุงพุธตอบแบบไม่แน่ใจ
 " อ่าว.. แล้วถ้ามันไม่จริง พี่ชายเค้าจะตามมายิงแกถึงที่เหรอ ? " ยายตวาดแหว
 " โธ่.. แม่ ผมก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้หรอก และอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นมันก็ง่ายๆกับทุกคน ผมก็แค่ไปเที่ยวมันก็แค่นักร้องคาเฟ่ ไม่ได้ชงไม่ได้ชอบอะไรนักแค่ผมผิดพลาดไปแค่ครั้งเดียวเอง แม่ก็ให้อภัยผมเถอะ " ลุงพุธยังคงอ้างและแก้ตัวไปอย่างน้ำขุ่นๆ
 " ฉันล่ะอับอายขายขี้หน้าจริงๆ ลูกๆแต่ละคนของฉัน จะมีดีก็คงแม่ศุกร์คนเดียวเสียกระมัง " ยายเอามือบีบขมับและนวดไปมาเพื่อคลายความเครียด
 " แม่อย่าพูดแบบนี้สิ ยังไงๆ ฉันก็เป็นคนหาเงินมาดูแลครอบครัวนะ ถึงจะว่างงานในช่วงนี้ก็เหอะ " ลุงยังคงดื้อแพ่งเถียงยายอีก
 " โอ้ย..!! นี่!! ยังจะเถียงข้างๆคูๆอยู่อีกเหรอ แล้วทุกวันนี้แม่เพ็ญไม่ได้ทำอะไรเลยรึยังไง ? "
 ยายเหนื่อยใจกับลุงพุธมาก แต่ลุงพุธกลับโทษแต่ผู้อื่นไม่ยอมสำนึกผิดส่วนป้าเพ็ญก็เอาแต่นั่งร้องให้แต่เพียงอย่างเดียว ทำไมป้าเพ็ญถึงต้องยอมลุงพุธด้วยนะ นี่ลุงเค้าเห็นแก่ตัวมากไปจริงๆ ขนาดมีเรื่องมีปัญหาแทนที่จะยอมรับผิดกลับไม่ยอมรับความผิด และพอคนร้ายชักปืนมาขู่ แทนที่จะแอบหรือหลบไปเองกลับดึงเอาผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรมาเป็นตัวกันกระสุนให้ตนเองแบบนี้..
 นี่หรือที่เขาเรียกว่าคนรักกัน จริงอยู่ที่ว่าสามีและภรรยาต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน แต่มันไม่ใช่ในเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือ ? ลุงพุธไม่มีแม้การเสียสละ และความรับผิดชอบชั่วดีอะไรเลย ซ้ำยังกระทำการอันไร้หัวใจ เพื่อทำร้ายจิตใจของป้าเพ็ญอีกด้วย..
 ...
 รุ่งเช้าอีกวัน หลังจากเกิดเหตุการณ์..
 โชตื่นเช้าและไปช่วยยายใส่บาตรเหมือนเช่นเคย เช้านี้ในชุมชนผู้คนดูคับคั่งกันเป็นพิเศษ ยายทำธุระใส่บาตรเสร็จแล้วก็รีบตรงกลับเข้าบ้านทันที เพื่อหลีกหนีผู้คนที่กำลังรอถามเรื่องราวต่างๆกับยายอยู่ แต่ยายก็หนีไม่พ้นจนได้
 " เรื่องราวมันเป็นยังไงเหรอพี่ เค้าว่ากันว่ามีคนมายิงลูกชายพี่ไม่ใช่เหรอ เมื่อวานนี้น่ะ " ผู้อยากรู้เรื่องของชาวบ้านคนที่ 1
 " อ๋อเหรอ.. ลูกพี่คนนี้เองหรอกเหรอ เห็นเขาว่าไปทำใครท้องนะคะ " ผู้ที่คอยเสี้ยมให้คนเขาทะเลาะกันคนที่ 2
 " แล้วพี่เพ็ญจะเปิดร้านอีกเมื่อไหร่คะ ป้า ? " ผู้ที่อยากรู้ไปซะทุกเรื่องคนที่ 3
 ยายไม่ได้ตอบว่าอะไร แค่พยักหน้าหงึกๆแล้วเดินจากมา ปล่อยให้ผู้ที่สงสัยทั้งหลายยืนเดาเรื่องราวกันต่อไป โชเห็นยายแล้วก็ให้มีความรู้สึกสงสารยาย จากที่ยายเคยมีความสุขในตอนเช้าของทุกวัน เพียงเพราะเหตุการณ์เรื่องของลุงพุธเพียงคนเดียวเท่านั้นก็ได้ทำลายความสงบสุขของยายไปโดยทันที
ลุงพุธจะรู้ไหมว่ายายต้องเจอกับอะไรบ้าง และต้องเครียดกับคำถามที่ไม่ยอมจบไม่ยอมสิ้นอย่างนี้ไปอีกกี่วันกัน..
 ป้าเพ็ญปิดร้านค้าไปเพียงแค่สองวัน แค่พอเธอขยับแขนได้ไม่เจ็บปวด เธอก็ตัดสินใจเปิดร้านขายของชำของเธอต่อ เธอทำตัวเป็นปรกติของเธอ แต่ข้างในใจของป้าเพ็ญนั้นจะเป็นเช่นไรคงไม่มีใครรู้ได้ ผู้คนในชุมชนที่อยากรู้เรื่องของวันนั้น ต่างก็ทำทีเป็นมาเยี่ยมเยียนเธอที่ร้านค้าขายของชำของเธอกัน
 " เปิดร้านแล้ว.. หายดีแล้วเหรอจ๊ะเพ็ญ " ลูกค้ารุ่นๆป้าเพ็ญเอ่ยถาม
 " เปิดแล้วจ้า.. แผลก็ไม่มีอะไรแล้วจ่ะ แค่ล้างแผลและกินยาตามที่หมอสั่งก็พอจ่ะ " ป้าเพ็ญตอบพร้อมกับยิ้มเพื่อเรียกลูกค้าให้เข้าร้าน
 " แล้ว.. หลานชายไม่มาช่วยเหรอ คนที่เก่งๆที่ช่วยกันจับคนร้ายที่ทำร้ายแม่เพ็ญวันนั้นน่ะ " มนุษย์ป้าอีกคนถามพร้อมทั้งหันมองซ้ายขวาเพื่อสำรวจข้างในร้าน
 " อ๋อ.. โชน่ะหรอ.. เดี๋ยวเขาก็คงมา คงกำลังทำงานบ้านช่วยยายอยู่ล่ะมั้ง " ป้าเพ็ญพูดไปพยายามฝืนยิ้มไป
 " แล้วสามีเธอล่ะ.. เขาว่าไงบ้าง เรื่องที่ตาคนนั้นมาเอาเรื่องน่ะ สรุปว่าเรื่องจริงรึเปล่า ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าตาพุธจะไปทำเรื่องอะไรแบบนั้นได้ แม่เพ็ญออกจะแสนดีขนาดนี้ ไอ้คนนั้นมันมาหลอกเอาตังใช่ใหมล่ะ ? ฉันว่าและ ไอ้คนพวกนี้น่ะ มันพวก 18มงกุฎ จริงๆใช่ใหมแม่เพ็ญ " มนุษย์ป้าพูดเองเออเองโดยไม่ได้รับฟังคำตอบจากป้าเพ็ญเลย
 " ฉันเองก็ยังไม่รู้อะไรเลยจ่ะ เอาไว้ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเค้าไปเถอะนะพี่ " เธอถอดใจพูดด้วยใบหน้าที่หลบเลี่ยงสายตาที่กำลังสอดส่องอยากรู้เรื่องราวของเธอ
 " อุ้ย.. แหม.. อะไรกัน สามีไปทำอะไรก็ไม่รู้เรื่องกับเขาไปด้วยยังงั้นรึ น่าสงสารแม่เพ็ญจริงๆเลย งั้นตาพุธเนี้ยก็ร้ายลึกจริงๆน่ะสิ เห็นเมียโง่แบบนี้ยิ่งเอาใหญ่ " พวกมนุษย์ป้าที่ตามมาอยากสอดเรื่องของชาวบ้าน ตอนนี้ยืนรุมล้อมกันอยู่ที่หน้าร้านของป้าเพ็ญกันเต็มไปหมด
 " โอ้โห!! ป้าเพ็ญ.. ลูกค้าเยอะจังครับ พวกคุณป้าคุณยายทั้งหลายต้องการอะไรบอกผมได้นะครับ พอดีว่าป้าเพ็ญของผมเนี้ยแขนยังเจ็บอยู่ และยังไม่ค่อยจะหายดีเท่าไหร่นักนะครับ อย่าเพิ่งไปรบกวนให้เธอหยิบจับอะไรเลยครับ มาๆ ผมหยิบของให้เอง ใครจะเอาอะไรบอกมาได้เลยครับ " โชเดินมาพอดีเขาช่วยป้าเพ็ญของเขาในทางอ้อมเพราะเขารู้ว่าคนพวกนี้ไม่ได้อยากมาซื้อของอะไรนั่นหรอก แต่แค่อยากจะมาสอดแนมเรื่องของวันนั้นเสียมากกว่า
 " โอ้ย.. ยังไม่เอาอะไรหรอกจ่ะพ่อหลานชาย พอดีเป็นห่วงแม่เพ็ญเขาน่ะ ก็เลยแวะมาหา "
 " อ๋อ.. ถ้าอย่างนั้นพวกป้าๆช่วยเขยิบไปทางนั้นหน่อยนะครับ ผมจะเก็บกวาดตรงหน้าร้านนี้ซะหน่อย ฝุ่นผงมันเยอะมากครับช่วยหลีกทางด้วยครับ " โชทำทีไปหยิบไม้กวาดกับถังโกยผงและแกล้งกวาดไม่เป็น เขากวาดสะบัดไปมาทำให้มีฝุ่นคลุ้งเต็มหน้าร้านไปหมด ก็เพื่อที่จะไล่คนที่ไม่คิดจะซื้อของตั้งแต่แรกให้ออกไป
 " อ๋อ.. จ่ะๆ งั้นพวกฉันไปก่อนก็แล้วกันนะแม่เพ็ญ "
พวกมนุษย์ป้าทั้งหลายต่างทยอยเดินหนีและหลบโชที่กำลังกวัดแกว่งไม้กวาด และแกล้งกวาดพื้นอย่างตั้งใจโดยไม่สนใจพวกยัยป้าๆมหาภัยทั้งหลายเลย…