เก้าปีต่อมา
ณ บริเวณใกล้หน้าผา ของป่าโปร่งนอกเมืองจิ่ว
 ฮี้! ฮี้!...
 ม้าพยศหนุ่มสองตัวส่งเสียงร้องดังด้วยอาการตื่นตระหนกตกใจ
 กุบกับ กุบกับ...
 แถมพวกมันยังกำลังควบฝีเท้าด้วยความเร็วอย่างบ้าคลั่ง และมุ่งตรงไปยังทิศทางด้านหน้าซึ่งมีผาสูงตั้งตระหง่านอยู่
"หยุด!..."
 สตรีน้อยดวงหน้างดงามออกคำสั่งเสียงดังกับม้าพยศหนุ่มทั้งสองตัวพร้อมทั้งพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มี ดึงเชือกเส้นหนาในมือเข้าหาตัวอย่างขึงขังจนเห็นเส้นเลือดฟกเขียวขึ้นบนลำคอเรียวยาวระหง
 เชือกคู่นี้ถูกผูกเทียมเชื่อมจากตัวเจ้าม้าทั้งสองเข้ากับรถม้าคันใหญ่หรูหราทางด้านหลัง โดยที่สตรีน้อยนั่งอยู่ตรงตำแหน่งของคนบังคับรถม้า และตอนนี้มันกำลังโคลงเคลงเหวี่ยงตัวไปมาอย่างแรงตลอดเวลา
 สตรีน้อยรูปร่างอรชรผอมบางผู้นี้แต่งกายเหมือนหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป ดูแล้วไม่น่าจะใช่ยอดยุทธ์มาจากที่ไหน แต่สิ่งที่นางกำลังทำอยู่ในตอนนี้นั้นเกินความเป็นไปได้มากจริง ๆ
 เม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่จำนวนมากมายผุดขึ้นมาบนใบหน้า ไหลย้อยลงไปลำคอเรียวยาวระหง และตอนนี้ก็คงแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่แล้ว แต่นางยังคงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ พยายามดึงเชือกในมืออย่างขึงขังจริงจังเพื่อจะบังคับม้าให้หยุดควบฝีเท้า ก่อนที่พวกมันจะพากันตกหน้าผาไปตายกันหมด
 เรี่ยวแรงที่เหลืออันน้อยนิดทำให้สตรีน้อยผู้นี้ไม่สามารถสู้แรงม้าหนุ่มพยศร่างกายกำยำทั้งสองตัวได้
 แม้ว่าสตรีน้อยจะอยู่ในช่วงสถานการณ์วิกฤต และทั้งหมดรวมตรงนั้นกำลังจะร่วงตกลงไปในใต้เหวลึกทางด้านหน้า แถมฝ่ามือบางทั้งสองข้างก็เกิดรอยแดง และเริ่มมีแผลบาดลึกจนเลือดไหลซึมออกมาเนื่องจากการ เสียดสีของเชือก
 แต่นางก็ยังคงกำมันไว้แน่น และยังไม่ยอมปล่อยมือจากเชือกคู่นั้นจนวินาทีสุดท้าย
 "นี่เราจะต้องตายเพราะยุ่งเรื่องของชาวบ้านจริง ๆ งั้นรึ! ตาเฒ่า...ข้าขอโทษที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำสองของท่านและขอโทษที่ไม่อาจจะอยู่ดูแลท่านได้ต่อไปแล้ว"
 สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างหมดหวัง ราวกับว่าได้ยอมรับในชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
ทันใดนั้นเอง!
 ในช่วงวินาทีเป็นตาย บุรุษรูปงามผู้หนึ่งก็ได้กระโดดขึ้นมานั่งบนรถม้าข้างตัวสตรีน้อย พร้อมกับคว้าหมับไปจับเชือกเส้นเดียวกับนางไว้และออกแรงดึงอย่างรวดเร็ว
 สตรีน้อยหันขวับไปจ้องหน้าผู้ที่มาช่วยเหลืออย่างประหลาดใจ นางตะลึงในดวงหน้าอันหล่อเหลาและความกล้าหาญบ้าบิ่นของคนผู้นี้
 'บุรุษผู้นี้เป็นผู้ใดกัน ทำไมเขาถึงได้อาจหาญไม่กลัวตายเยี่ยงนี้'
 "นี่ท่าน!..." นางจดจำใบหน้าอันหล่อเหลาและดวงตาคมกริบคู่นี้ได้อย่างแม่นยำ
 แม้ในช่วงเวลาอันน่าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ทว่าความสุนทรีจากรูปลักษณ์และดวงหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตร ผนวกกับท่าทางองอาจสง่างามของบุรุษข้าง ๆ ทำให้นางเผลอลืมอันตรายตรงหน้าไปเสียชั่วครู่
 แววตาอันดุดัน แข็งกร้าวและจริงจังของบุรุษรูปงามตรงหน้าที่กำลังจ้องถมึงทึงมา ได้เรียกสติของสตรีน้อยให้กลับคืนตัวอีกครั้ง
 ทั้งสองจึงได้สามัคคีร่วมแรงร่วมใจช่วยกันดึงเชือกเส้นหนาในมืออย่างพร้อมเพรียง เพื่อบังคับและควบคุมม้าทั้งสองรวมทั้งรถม้าข้างหลังไม่ให้ตกลงไปยังหน้าผาด้านล่าง
 แต่ทว่า...ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว
 ครืด!...กึก กึก...
 กึง กึง...
 ตึง!
 โครม!!!!
 สุดท้ายแล้วทั้งรถม้าและคน ก็ได้ร่วงตกลงไปในก้นเหวลึกตรงหน้านั้นอย่างรวดเร็ว
 นับว่าสวรรค์ยังมีตา และไม่แล้งน้ำใจเสียทีเดียว โชคดีที่บุรุษและสตรีได้ร่วงตกลงไปค้างอยู่ตรงชะแง่งของหน้าผา แต่ทั้งคู่ต่างก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยจนทำให้พวกเขาสลบไป ส่วนเจ้าม้าสองตัวนั้นโชคร้ายเกินไปจึงไม่อาจจะรอดพ้นชะตากรรมของพวกมันได้
เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงยามโหย่ว [1] เป็นช่วงอาทิตย์อัสดงสีแดงส้มปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า
 มินานความมืดก็ค่อย ๆ คลี่ขยายห่มผืนฟ้า
 บุรุษรูปงามได้สติขึ้นมาก่อน และพอหันไปเห็นสตรีอีกคนยังคงสลบอยู่ไม่ห่างกันมากนัก เขาจึงรีบลุกเข้าไปหานางเพื่อตรวจสอบว่ายังปลอดภัยดีไหม
 หลังจากที่เขาได้ช่วยห้ามเลือดบนบาดแผลตามร่างกาย รวมทั้งจุดที่สตรีน้อยผู้นี้ถูกคมของลูกศรธนูเล่นงานเข้าให้ก่อนหน้านี้
 เพลาต่อมาประมาณสองจิบน้ำชา สตรีน้อยก็ได้เริ่มได้สติ เมื่อตื่นขึ้นและยังไม่ตาย แถมรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่ที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้นคือ ตนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายหนักยิ่งกว่าเดิม
[1] ยามโหย่ว (酉:yǒu) คือ 17.00 - 18.59 น.
 สตรีน้อยจึงรีบสำรวจตามร่างกายของตัวเองและได้พบว่ามีคนช่วยทำแผลให้เรียบร้อย นางจึงเกิดความฉงนใจครู่หนึ่ง แต่พอนึกย้อนภาพเหตุการณ์ในหัว ก็จำได้ว่าตัวเองได้ตกลงมาใต้เหวลึกนี้พร้อมกับบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง
 เมื่อสตรีน้อยนึกได้ดังนั้น ก็รีบหันขวับมองซ้ายแลขวาทันทีพลางเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ "บุรุษผู้นั่นล่ะ!"
 "อุ๊ย!"
 นางสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อเห็นบุรุษรูปงามนั่งอยู่ถัดไปทางด้านข้างเล็กน้อย และสภาพของเขาก็สะบักสะบอมบาดเจ็บตามร่างกายไม่แพ้กัน
"เจ้าชื่ออะไร" บุรุษรูปงามชิงเอ่ยถามขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
 "ฟ่งหลันหลั่น..."
 สตรีน้อยกล่าวยังไม่ทันจบประโยค เขาก็พูดแทรกสวนขึ้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็ฉายแววขุ่นเคืองออกมาให้เห็น
 "เจ้าโง่หรือไร! เหตุใดถึงได้กล้าทำเรื่องบ้าบิ่นเสี่ยงตายเยี่ยงนี้ ทำไมไม่ยอมปล่อยมือจากเชือกนั่นซะ แค่ม้าสองตัวกับรถม้าหนึ่งคัน มันไม่คุ้มเลยที่เอาชีวิตตัวเองไปแลกแบบนั้น"
 เขากล่าวถ้อยคำและวาจาแสนเย็นชา เชือดเฉือนอารมณ์คนฟังเป็นอย่างมาก
 เมื่อเขามองดูจากอาภรณ์ที่สตรีผู้นี้สวมใส่ นางก็เหมือนหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปแต่กลับทำอะไรโง่ ๆ และบ้าบิ่นเกินตัว แม้แต่บุรุษชายชาติทหารบางคน ยังไม่กล้าตัดสินใจเยี่ยงนี้
 สตรีน้อยได้ฟังคำถามนั้นนางถึงเกือบสติขาดผึง ลืมความเจ็บปวดของบาดแผลที่มีในตอนนี้ทันที
 นางลุกพรวดขึ้นยืนและเดินเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย พร้อมกับยืนเท้าสะเอวเบื้องหน้าบุรุษรูปงาม
 ริมฝีปากบางเฉียบของสตรีน้อยเม้มเข้าหากันแน่นสนิทเหมือนฝาหอย พร้อมกับจ้องหน้าทำตาขวางใส่เขากลับอย่างไม่สบอารมณ์ และไม่มีท่าทีหวั่นเกรงเขาเลยสักนิดเดียว
 "ท่านเป็นผู้ใดกัน! ถือดีอะไรมาต่อว่าข้าด้วยถ้อยคำถากถางเย็นชาเยี่ยงนี้ ถึงแม้จะเป็นเพียงม้าสองตัว แต่ก็รักชีวิตไม่ต่างจากคน ข้าทนเห็นพวกมันตกหน้าผาลงมาตายไม่ได้หรอก"
 น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดชัดถ้อยชัดคำ รวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของสตรีผู้นี้ ทำให้บุรุษรูปงามตรงหน้าถึงกลับนิ่งอึ้งไป
 ดวงตาดำของบุรุษรูปงาม มองสตรีน้อยแสนบ้าบิ่นผู้นี้ด้วยความสนเท่ห์ บนใบหน้าอันหล่อเหลานั้นคล้ายกับมีความคิดอะไรบางอย่าง
 ครู่หนึ่งบุรุษรูปงามก็เผยยิ้มอ่อนขึ้นตรงมุมปากหนาเล็กน้อย แต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
 ปฏิกิริยานั้นของเขา กลับยิ่งทำให้สตรีน้อยรู้สึกขุ่นเคืองใจและโมโหหนักขึ้นกว่าเดิม แต่นางก็ไม่ได้ได้กล่าวสิ่งใดกับเขาต่อเช่นกัน
 เพราะสิ่งที่สำคัญสุดในเวลานี้ คือการหาทางขึ้นไปข้างบนปาก หน้าผาให้เร็วที่สุด ก่อนที่อาทิตย์อัสดงจะลาลับขอบฟ้าไป
...
เซียงไค 盛開


ช่วงกลางคืนของยามจื่อ[1]
 ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังนอนพักผ่อนอยู่ในห้องพักอย่างผ่อนคลาย ซึ่งเรือนพักของนางตั้งอยู่ทางด้านหลัง ห่างจากเรือนรับรองลูกค้าของหอมู่ต๋ามากโข แต่จู่ ๆ ด้านนอกเรือนมีเสียงเรียกพ่อบ้านของหอมู่ต๋าดังขึ้นอย่างร้อนรนใจ
 "แม่นางฟ่ง! ข้าขออภัยที่มารบกวนท่านยามดึกเยี่ยงนี้ แต่เห็นไฟในเรือนพักยังติดอยู่ จึงมิทราบว่าท่านหลับแล้วรึยัง"
 พอสตรีน้อยได้ฟังน้ำเสียงร้อนใจของพ่อบ้านของหอมู่ต๋าที่ตะโกนถามเข้ามาในเรือน นางก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงตั้งฉากอย่างรวดเร็ว เพราะคิดว่าหอมู่ต๋าน่าจะเกิดปัญหาขึ้นอีกแล้ว ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของสถานที่แห่งนี้
[1] ยามจื่อ (子:zǐ) คือ 23.00 - 24.59 น.
 ครืด...
 ประตูถูกเลื่อนออกจากด้านในตัวเรือนพัก
 สตรีน้อยเห็นพ่อบ้านหอมู่ต๋ายืนหน้าซีดขาว แถมมีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มใบหน้า คิ้วเขาขมวดย่นเข้าหากันอย่างตึงเครียด
 "ท่านพ่อบ้าน เหตุใดสีหน้าท่านถึงดูเคร่งเครียดเช่นนั้น มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกระนั้นหรือ ? รึว่าเกิดเรื่องขึ้นกับแม่นางมู่!"
 "คุณชายซ่ง บุตรชายของท่านเจ้าเมืองกำลังเมาหนักและอาละวาด ทำร้ายตบตีพวกสาวงาม แถมทำลายข้าวของอยู่ที่เรือนรับรองลูกค้า แถมยังขู่ว่าถ้านายหญิงไม่ออกไปต้อนรับ เขาจะสั่งคนเผาทำลายที่นี่ ข้ามองไม่เห็นทางแก้ไข เลยจำเป็นต้องมารบกวนเวลาพักผ่อนยามดึกของท่าน"
 สีหน้าตึงเครียดและอาการมือสั่นของพ่อบ้านหอมู่ต๋าผู้เคยสงบนิ่ง แสดงออกถึงความกังวลใจหนักอย่างชัดเจน
 "แล้วนายหญิงของพวกเจ้าไปไหนเสียล่ะ ทำไมนางถึงไม่ออกไปต้อนรับเจ้านั่นกัน" สตรีน้อยย้อนถามอย่างแปลกใจ เพราะปกติแล้วเรื่องเช่นนี้ มู่เซียวหลานจะเป็นคนจัดการเอง ไม่เคยต้องถึงมือตนเลยสักครั้ง
 "นายหญิงออกไปด้านนอกตั้งแต่หลังจากที่สนทนากับท่านเสร็จ จนป่านนี้นางก็ยังไม่กลับมาเลย"
 พ่อบ้านหอมู่ต๋าตอบตามจริงหากแต่ก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมด เพราะเขารู้ดีว่าหากกล่าวคำปดและแม่นางน้อยผู้นี้มารู้ความทีหลัง นางคงจะเลิกนับถือในตัวเขาเป็นแน่
 เขายืนก้มหน้าต่ำลงเล็กน้อยเหมือนตั้งใจจะหลบสายตา เพื่อไม่ต้องการให้นางถามต่อ
 ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งเงียบครุ่นคิดครู่หนึ่ง เพราะเกิดความสงสัยในตัวของนายหญิงแห่งหอมู่ต๋า
 'มู่เซียวหลานออกไปข้างนอกในยามวิกาลเยี่ยงนี้ ช่างดูผิดวิสัยของผู้ทำการค้าหอคณิกาเสียจริง ดูทว่านายหญิงแห่งหอมู่ต๋าคงจะมีเรื่องบางอย่างปิดบังผู้คนอยู่อย่างแน่นอน'
 ด้วยความร้อนใจที่เห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งเงียบไป พ่อบ้านใหญ่จึงกล่าวถามซ้ำขอความช่วยเหลือไปตรงๆ
 "แม่นางฟ่ง ท่านได้โปรดช่วยพวกข้าด้วย"
 บุรุษผู้ใกล้วัยชราผู้นี้ถึงขนาดกล่าวร้องขอให้สตรีน้อยซึ่งอายุเพียงแค่วัยปักปิ่นตรงหน้าช่วยเหลืออย่างนอบน้อม นั่นหมายความว่าสิ่งที่เขาต้องการ คงมีเพียงนางเท่านั้นที่ทำได้
 แต่ถึงพ่อบ้านหอมู่ต๋าไม่กล่าวเช่นนั้น ฟ่งหลันหลั่นก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลืออยู่ดี เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นที่เดียวที่จะหารายได้งาม ๆ เพื่อนำไปซื้อยาอันแสนแพงรักษาอาการป่วยของตาเฒ่าฟ่ง
 "เช่นนั้น รบกวนท่านพ่อบ้านช่วยสั่งให้สาวงามสองสามคน พร้อมกับเสื้อผ้าและเครื่องประดับเหมือนที่พวกนางใช้ นำมาที่เรือนข้าได้หรือไม่..."
 "ได้! ข้ารีบจัดการตามที่ท่านบอกเดี๋ยวนี้" พ่อบ้านหอมู่ต๋ารีบกล่าวรับคำและเร่งทำตามในสิ่งที่ฟ่งหลันหลั่นต้องการทันที
ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับสาวงาม รวมทั้งอาภรณ์และเครื่องประดับสวยงามครบครันมากมาย
จากนั้นสาวงามทั้งหลายก็ได้หายเข้าไปในเรือนพักของฟ่งหลันหลั่น
ยกเว้นพ่อบ้านหอมู่ต๋า เขาต้องรีบกลับไปถ่วงเวลาไม่ให้บุตรชายของผู้ว่าเมืองจิ่วอาละวาดหนักไปมากกว่าที่เป็นอยู่
ห้องรับรองแขกสำคัญของหอมู่ต๋า
 พ่อบ้านหอมู่ต๋านำทางฟ่งหลันหลั่นไปส่งยังห้องรับรองของแขกที่กำลังมีปัญหา พวกเขาเดินอยู่ตรงโถงทางเดินก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายและเสียงด่าทอของคนเมา ดังทะลุออกมาถึงด้านนอก
 ชั่วครู่คนทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องรับรองแขกคนสำคัญ แม้ประตูยังไม่ถูกปิดออกแต่เสียงจากข้างในนั้นกลับชัดเจนมาก
 พ่อบ้านหอมู่ต๋าเบือนหน้ามองฟ่งหลันหลั่นด้วยสายตากังวล
 "ท่านพ่อบ้านไม่ต้องกังวล ข้ารับปากว่าจะทำให้เต็มที่ ยังไงก็อย่าลืมลงบัญชีค่าแรงให้ข้าด้วยนะ ข้าจะพยายามรั้งไว้จนกว่านายหญิงของพวกท่านจะกลับมา อ้อ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นด้านใน พวกท่าห้ามเข้าไปเด็ดขาด"
 ฟ่งหลันหลั่นกล่าวกับพ่อบ้านอย่างฉะฉานมั่นใจ แม้ว่านางจะไม่รู้ว่านางจะยังไม่รู้สถานการณ์ด้านในตอนนี้ก็ตาม
 แต่พ่อบ้านหอมู่ต๋ายังคงไม่คลายความกังวล และอดเป็นห่วงความปลอดภัยของแขกไม่ได้ เพราะเขาเองก็รู้จักสตรีน้อยผู้นี้เป็นอย่างดี
 นิสัยดื้อรั้นไม่กลัวตายของนางบางครั้งก็น่ากลัวมากกว่าคนเมาข้างในเสียอีก แต่เขาเองก็ไม่มีทางเลือก
 ส่วนอีกฝั่ง ภายในห้องรับรองแขกคนสำคัญของหอมู่ต๋า คุณชายซ่ง บุตรชายของผู้ว่าการเมืองจิ่วอยู่ในอาการเมามายจนแทบขาดสติ เขากำลังอาละวาดและด่าทอบรรดาสาวงามที่กำลังรายล้อมและพยายามเอาใจ แต่ก็หาได้ถูกใจเขาไม่
 "เฮ้ย! ไม่ได้เรื่องกันสักคน ไสหัวออกไปกันให้หมด ไป! รีบไปตามนายหญิงของพวกเจ้ามาดูแลข้าเดี๋ยวนี้!"
 แขกคนสำคัญของหอมู่ต๋าด่าสาวงามไม่หยุดปาก และพยายามเบี่ยงตัวออกจากพวกนางด้วยความรำคาญ
 โดยแขกร่วมห้องอีกสองคนซึ่งยังคงวางตัวนิ่งเฉย ยกจอกสุราในมือขึ้นดื่มอย่างใจเย็นอยู่ตรงโต๊ะใกล้ ๆ กัน
 ชั่วเสี้ยวเดียว บุรุษเหิมเกริมผู้นั้น ก็ยืนมือของเขาคว้ากาใส่สุราและปาลงไปบนพื้นตรงด้านหน้าทางเข้าห้อง
 เพล้ง!
 กาใส่สุราราคาแพงตกลงบนพื้นแตกกระจายทันที และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูถูกเลื่อนเปิดออกพอดี
 ครืด...
 บานประตูถูกเลื่อนเปิดออกจากด้านนอก
 ผู้ที่ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้นคือพ่อบ้านใหญ่แห่งหอมู่ต๋า
 คุณชายซ่ง บุตรชายของผู้ว่าการเมืองจิ่วเห็นหน้าของเขาก็ยิ่งเกิดอาการโกรธเกรี้ยวหนักมากขึ้น เพราะถูกปล่อยให้รอนาน เขากวาดมือออกไปทางด้านข้างตัวและหยิบจอกสุราที่ล้มกลิ้งอยู่ตรงนั้น ปาเข้าใส่พ่อบ้านใหญ่อย่างฉุนเฉียวด้วยความรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บตัว
 บังเอิญเป็นจังหวะเดียวกับที่พ่อบ้านหอมู่ต๋าขยับตัวออกไปทางด้านข้างพอดี ทำให้เป้าหมายตรงกลางนั้นเปลี่ยนไป
 จังหวะนั้นเองทำให้จอกสุราที่ถูกเขวี้ยงไป พุ่งผ่านพ่อบ้านใหญ่ไป โดยหญิงงามผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ตำแหน่งถัดไป ได้ยกมือขึ้นมาคว้าจอกนั้นไว้หมับ แม่นอย่างกับจับวาง
 สตรีดวงหน้าเฉิดฉันงามสง่าของนางดูประดุจเทพธิดาภายใต้แสงจันทรา ในอาภรณ์สีชมพูหวานหรูปักลวดลายดอกโบตั๋นสีแดง ยืนเด่นเป็นสง่าแทนตำแหน่งที่พ่อบ้านหอมู่ต๋ายืนอยู่ก่อนหน้านี้
 บุรุษผู้เมามายอาละวาดโวยวายเสียงดังก่อนหน้านี้ถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาฉายแววเคลิบเคลิ้มอย่างตื่นตะลึงในความงามตรงหน้า
 ส่วนบุรุษอีกสองคนในห้องก็มีอากัปกิริยาไม่ต่างกัน หากเพียงแต่หลงอี้หลิงกับรู้สึกว่า ดวงหน้าของนางผู้นี้ช่างดูคุ้นตา
 'นางผู้นั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน หรือว่านางเป็นคนของหอมู่ต๋า'
 แม่ทัพหนุ่มจดจำดวงตาและใบหน้าของสตรีผู้นี้ได้ ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเปลี่ยนไปอย่างมากก็ตาม
 สาวงามผู้มาใหม่ซึ่งกำลังยืนรอคำเชื้อเชิญของลูกค้าอยู่ตรงหน้าประตูนั้น คือ ฟ่งหลันหลั่นนั่นเอง แม้จะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างแต่นางก็ย่อตัวเล็กน้อยทำความเคารพพวกเขาด้วยท่าทีอ่อนหวาน
 บุตรชายคนโตของผู้ว่าการเมืองจิ่วลุกขึ้นยืนตึงตัง ก้าวขาฉับ ๆ เดินตรงดิ่งเข้าไปโอบกอดรัดร่างสวยงามตรงประตูนั้นอย่างรวดเร็ว
 เขาเผยรอยยิ้มแสยะและแววตาคู่นั้นราวกับสัตว์ป่าหิวกระหาย จู่โจมลวนลามนางอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจผู้คนในห้องนั้น
 ฟ่งหลันหลั่นฝืนเอี้ยวตัวหลบออกจากเขาได้อย่างแนบเนียน และแสร้งเดินหนีเขาทำทีพูดจาหยอกล้อ
 หลงอี้หลิงนั่งสงบนิ่งอยู่นาน ลุกขึ้นเดินเข้าไปช้อนรับตัวสาวงามเอามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับยื่นจอกสุราในนางดื่ม
 ใบหน้างามน่ารักของสตรีน้อยปรากฏแววว้าวุ่นงุนงงฉายขึ้น ก่อนที่จะพยายามดึงตัวเองให้หลุดจากเขา แต่อีกฝ่ายกลับโอบรัดแน่นยิ่งขึ้น
 แม่ทัพหนุ่มเผยยิ้มอ่อนอย่างแยบยลให้กับสาวงามในอ้อมแขน พร้อมทั้งกล่าวขึ้นกับบุรุษผู้ร่วมดื่มสุราอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"คุณชายซ่ง ข้าถูกใจสาวงามผู้นี้ยิ่งนัก หากท่านไม่ว่ากระไร คืนนี้ให้นางอยู่ดูแลปรนนิบัติข้าทั้งคืนจะได้หรือไม่"
 สำหรับบุตรชายของผู้ว่าการเมืองจิ่ว แม้ว่าจะอยู่ในอาการเมามายจนแทบขาดสติ แต่พอได้ยินคำกล่าวนั้นแขกร่วมวงดื่มสุรา ซึ่งน้ำเสียงราบเรียบของอีกฝ่ายนั้นมิใช่การร้องขอ หากแต่แฝงไว้ซึ่งความเข้มดุดัน แกมออกคำสั่ง
 "ได้! ข้าเป็นลูกผู้ชายพอ หากว่าคุณชายชื่นชมพอใจสาวผู้นี้ ข้ายกให้ท่าน เราสองคนก็เหมือนพี่น้อง ของของข้าก็เหมือนของท่าน!"
 แม้นว่าจะเสียดายมากแค่ไหน บุรุษผู้ปากดีก่อนหน้านี้ก็ต้องจำใจยอมยกสาวงามให้กับแขกของตน เพื่อรักษาสายสัมพันธ์
 ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มคาดหวังไว้
 พวกเขาร่วมดื่มสุราพูดคุยสังสรรค์กันต่ออยู่พักใหญ่ แม่ทัพหนุ่มก็ขอตัวพาสาวงามกลับไปเชยชมต่อยังห้องของเขา โดยอ้างว่าตัวเองแทบจะอดกลั้นใจไม่ไหวกับความงามอันน่าอภิรมย์ตรงหน้า
 สตรีน้อยตั้งใจจะช่วยเหลือหอมู่ต๋าให้พ้นภัย แต่นางกลับต้องมาเผชิญกับมันเสียเองหรือนี่
 หลังจากที่ทั้งสองคนเดินหายเข้าไปในห้องตามลำพัง ท่าทีของแม่ทัพหนุ่มก็เปลี่ยนไป เขาเดินไปนั่งลงบนโต๊ะกลางห้อง พร้อมกับรินชาลงใส่ถ้วยและยกขึ้นดื่มอย่างใจเย็น
 "เจ้าไม่ต้องหวาดกลัวข้าขนาดนั้น หากเพียงแต่เจ้าคงต้องอยู่ในห้องนี้กับข้าทั้งคืน ถ้าเจ้ารับปาก หลังจากพรุ่งนี้เช้าเป็นต้นไป จะไม่มีผู้ใดกล้ามาหาเรื่องหอมู่ต๋าแห่งนี้อีก"
 ฟ่งหลันหลั่นยังคืนยังนิ่งอยู่ตรงประตูห้อง นางเริ่มสับสนและรู้สึกกลัวในท่าทีของบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ แม้เขาจะดูสุขุมสงบนิ่ง แต่แววตากลับเย็นชาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ต้องยำเกรง อีกทั้งรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวเขาไม่เหมือนกับบุรุษทั่วไปที่นางเคยพบเจอมา
 "ข้าจะมั่นใจได้เช่นไรว่าท่านจะไม่หลอกลวงข้า"
 สตรีน้อยย้อนถามอย่างฉะฉาน เพราะหากต้องอยู่ลำพังกับบุรุษในยามวิกาลเยี่ยงนี้ เป็นธรรมดาที่ยากต่อการเชื่อใจ แถมหอมู่ต๋าคือสถานเริงรมย์หาใช่โรงเตี๊ยม
 แม่ทัพหนุ่มวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะ และลุกขึ้นเดินไปยังเตียงนอนผืนใหญ่
 "ตามใจเจ้า หากเจ้าจะออกไปหาคุณชายผู้นั้นก็เชิญ...แต่ข้าง่วงแล้ว ยังไงก็ช่วยดับเทียนและปิดประตูให้ข้าด้วย" เขากล่าวเสียงเย็นชา พร้อมกับเอนหลังทิ้งตัวนอนลงบนเตียงฝั่งด้านนอก
 'ใครจะโง่เขลาออกไปหาเจ้าบ้ากามนั้นกันล่ะ'
 ฟ่งหลันหลั่นตอบคำถามบุรุษผู้นั้นในใจ และพลันเปลี่ยนสีหน้าท่าทีของตัวเองต่อเขาอย่างฉับไว
 "เช่นนั้นเชิญคุณชายพักผ่อนตามสบาย เดี๋ยวข้าจะนอนที่โต๊ะตรงนี้เอง" เมื่อกล่าวจบฟ่งหลันหลั่นก็เดินไปยังโต๊ะตรงกลางพร้อมกับก้มเป่าเทียนตรงหน้าให้ดับลง
 แสงสว่างจากด้านนอกของห้องมีจำนวนมาก ทำให้ด้านในพอจะมีแสงสลัวให้มองเห็นได้ราง ๆ และในขณะที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้ สตรีน้อยก็ต้องตกใจ
 ว้าย!
 หลงอี้หลิงได้เข้ามาช้อนตัวนางอุ้มขึ้นไปวางลงบนเตียงผืนใหญ่ฝั่งด้านใน และทิ้งตัวลงบนเตียงข้างกายนางอย่างรวดเร็ว
 ฟ่งหลันหลั่นมีหรือจะยอมนอนร่วมเตียงกับบุรุษแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก เพราะนั่นคือเรื่องอันตรายยิ่งนัก หากไม่ระวังมีหวังต้องพลาดพลั้งเสียทีแน่
 นางจึงพยายามจะปีนข้ามตัวเขาเพื่อลุกออกจากเตียง
 ทั้งสองออกแรงยื้อยุดขัดขืนกันอยู่ครู่ใหญ่
 แต่สุดท้ายสตรีน้อยก็พ่ายแพ้ต่อพละกำลังของบุรุษ แถมเขายังอ่าน ทุกการเคลื่อนไหวของนางออกได้อย่างง่ายดาย
 ตอนนี้แม่ทัพหนุ่มกำลังนอนโอบกอดรัดร่างอรชรไว้ในอ้อมแขนอยู่บนเตียงนอนอย่างแนบแน่น พร้อมกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงเข้มดุดัน
 "ถ้าเจ้าไม่อยากนอนนิ่ง ๆ พวกเราจะเล่นสนุกนับเดือนนับดาวและต่อจากนั้นก็ร่วมอภิรมย์กับข้าต่อก็ได้นะ ข้าไม่ถือ"
 ทั้ง ๆ ที่เป็นคำกล่าวประชดประชันจากเขาแต่กลับแฝงน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ไว้ด้วย
 แม้นว่าฟ่งหลันหลั่นจะมองเห็นหน้าของเขาไม่ชัดเจน แต่สถานการณ์ของนางตอนนี้มิสามารถจะขัดขืนสิ่งใดได้
 แผงอกหนาและกำยำที่ดวงหน้าของนางซุกอยู่ ผนวกกับจมูกที่สัมผัสได้กลิ่นกายและความอบอุ่นของบุรุษผู้นี้ มันทำให้ความรู้สึกของสตรีน้อยในวัยแรกแย้มหวั่นกลัวและตื่นตะลึงในใจยิ่งนัก
 นางได้แต่นอนตัวแข็งทื่อและไม่พูดจาสิ่งใดต่อ ราวกับนั่นคือคำตอบ
 น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มที่กล่าวออกมาดังไกลออกไปถึงข้างนอกห้อง แม้แต่เข่อลั่วคนสนิทได้ยินเช่นนั้น ก็ถึงกับตาลุกโพลงขึ้นและหันหลังขวับมองเข้าไปในห้องด้านในทันที
 "นายน้อยถูกใจแม่นางคนนี้จริง ๆ อย่างกระนั้นหรือ ข้าก็นึกว่าเขาจะไม่ชอบสตรีเสียอีก ถ้าเหล่าฮูหยินรู้เรื่องนี้คงดีใจมากเป็นแน่แท้"
 เข่อลั่วซึ่งกำลังคอยคุ้มกันภัยให้กับนายของตนอยู่หน้าห้อง
 ณ เพลานี้เขากับดูมีความสุข ยืนน้อยยิ้มใหญ่อย่างตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในห้องทางด้านหลัง จินตนาการในหัวได้เตลิดไปไกลเกินกว่าความเป็นจริงมากยิ่งนัก
พบกันครั้งแรก คือ บังเอิญ
พบกันครั้งที่สอง อาจเป็นเวรกรรมที่ตามติดกันมา
แต่หากพบกันอีกคราในครั้งที่สาม คงต้องมิแคล้ว มีวาสนาสัญญาผูกพันต่อกันในชาติภพ
....
เซียงไค 盛開


หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นที่หอมู่ต๋า ในช่วงที่มู่เซียวหลานไม่อยู่ ฟ่งหลันหลั่นยื่นมือเข้าช่วยแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าให้หอมู่ต๋าได้ร้อนพ้นจากความเดือดร้อนในครั้งนี้
 เหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นจึงพัวพันลากยาวมาจนถึงเช้าของอีกวัน และได้ทำให้แผนการเดินทางของมู่เซียวหลานที่วางไว้ต้องถูกเลื่อนออกไป
 ฟ่งหลันหลั่นจึงได้ขอแยกตัวกลับไปหาตาเฒ่าของนางที่กระท่อมกลางป่า เพื่อให้หายกังวลก่อนที่จะออกเดินทาง และในขณะที่นางกำลังเดินอยู่บนเส้นทางกลางป่าโปร่ง เพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังกระท่อมก็ได้เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น
 กลางป่าโปร่งนอกเมืองจิ่ว
 เสียงของอาวุธหลายชนิดกำลังกระทบกระทั่งกัน ดังลอยแว่วตามสายลมมาในระยะไกล จากทางชายป่าด้านหน้าที่สตรีน้อยกำลังจะเดินผ่านไป
 ด้วยความสงสัยแปลกใจ นางจึงรีบรุดฝีเท้าเพื่อไปดูให้เห็นกับตา ว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นกันแน่
 และภาพที่ฟ่งหลันหลั่นเห็น คือขบวนเดินทางรถม้าคันใหญ่ดูหรูหรา มีชายฉกรรจ์มากฝีมือคุ้มกันหลายคนและพวกเขากำลังถูกกลุ่มคนชุดดำปิดบังอำพรางใบหน้าเข้าโจมตี
 ต่างฝ่ายต่างใช้อาวุธในมือต่อสู้ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดเลือดสาด
 ถัดไปเล็กน้อย ม้าสองตัวซึ่งถูกผูกเทียมติดอยู่กับรถม้ากำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนกส่งเสียงร้องตกใจเป็นอย่างบ้าคลั่ง
 "โจรป่าพวกนี้ชักจะเอาใหญ่ มาดักปล้นชาวบ้านอีกแล้วงั้นรึ แต่ดูจากลักษณะของรถม้าคันนั้นแล้วน่าจะไม่ใช่ขบวนเดินทางของชาวบ้านทั่วไป เอาไงดี...ตาเฒ่าสั่งไว้ว่าห้ามยุ่งเรื่องของคนอื่นโดยไม่จำเป็นด้วยสิ"
 ฟ่งหลันหลั่นยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ และคิดสับสน สองจิตสองใจว่าจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนกลุ่มนั้นดีไหม แต่พอนึกถึงคำที่ท่านตาของตัวเองได้ย้ำเตือนไว้ นางจึงตัดสินใจได้ว่าควรทำเช่นไร
 "...ช่างเถอะ ดูจากกระบวนท่าที่ใช้ ฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาดีกว่าเราเสียอีก โจรป่าไม่กี่คน คงจะไม่คณามือนักหรอก"
 สตรีน้อยตัดสินใจที่จะไม่เข้าไปยุ่งในปัญหาของผู้อื่นตามที่ตาเฒ่าของนางสอน แต่ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากเส้นทางนั้น เพื่อเลี่ยงไปทางชายป่าด้านข้าง
 ม้าสองตัวที่ผูกเทียมกับรถม้าก็เกิดอาการตื่นตระหนกหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิม
 ฮี้!ฮี้!...
 พวกมันร้องเสียงดังตื่นกลัว พร้อมกับยกขาหน้าทั้งสองขึ้นพร้อมกัน
 เมื่อเกือกม้ากระทบลงบนพื้นอีกครั้ง พวกมันก็ออกตัววิ่งพุ่งตรงไปทางด้านหน้าอย่างบ้าคลั่งและรวดเร็ว
 "แย่แล้ว อันตราย! ทางนั้นมีหน้าผาอยู่ด้วยสิ"
 สีหน้าและแววตาที่มองตามหลังรถม้าของสตรีน้อยแสดงออกถึงความตกใจและกังวลอย่างชัดเจน
 เมื่อนางคิดได้เช่นนั้นก็ไม่รอช้า รีบหันตัวขวับพร้อมกับใช้วิชาตัวเบาที่มีอยู่ติดตัวเพียงน้อยนิด พยายามพุ่งตัวลอยเพื่อให้ทันเจ้าม้าพวกนั้นก่อนจะสายเกินไป
 เหมือนว่าสวรรค์ยังเข้าข้างอยู่บ้าง ฟ่งหลันหลั่นลอยตัวเหยียบลงบนหลังคารถม้าได้แม่นยำ สายตาก็เพ่งมองไปทางด้านหน้าเพื่อประเมินสถานการณ์และทิศทางของม้าที่กำลังวิ่งไป
 "ชิ! ให้มันได้อย่างนี้สิน่า ข้าเพิ่งกินอิ่มมาแท้ ๆ ต้องออกแรงเหนื่อยอีกแล้วเหรอเนี่ย"
 สตรีน้อยกล่าวคำสบถออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอี้ยวตัวและกระโดดลงไปทางด้านหลังของรถม้า
 ฝ่าเท้าเล็กคู่นั้นแตะลงพื้นดิน สองขายืนหยัดอย่างมั่นคง
 ฟ่งหลันหลั่นรีบยื่นมือไปจับตรงตำแหน่งของคานใต้ท้องรถม้า พร้อมกับใช้กำลังที่มีทั้งหมดออกแรงดึงอย่างไม่รีรอ
 ครืด...
 ฝ่าเท้าคู่น้อยลากยาวไปบนพื้นตามแรงดึงของรถม้า เกิดฝุ่นดินลอยฟุ้งขึ้นตามหลังมากมาย
 อึ๊บ!
 ดวงหน้าของสตรีน้อยเริ่มแดง แถมยังมีเม็ดเหงื่อจำนวนมากมายเริ่มผุดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
 "ไม่ไหว! รถม้าคันนี้ใหญ่และหนักเกินไป แถมเจ้าม้าหนุ่มสองตัวนั้นก็มีพละกำลังเกินกว่าที่เราจะต้านทานได้ เราคงต้องคิดหาวิธีอื่น"
 แน่ละ ฟ่งหลันหลั่นเป็นเพียงตัวเล็กหญิงสาวรูปร่างบอบบาง แถมเพิ่งเข้าสู่วัยบุปผาแรกแย้ม แม้นางจะมีวิชายุทธ์อยู่บ้างแต่ก็หาใช่ยอดฝีมือ ไฉนเลยจะสู้กำลังของเจ้าม้าหนุ่มวัยกำยำสองตัวที่กำลังตื่นตระหนกได้อย่างไรกัน
 ทางด้านเหล่าผู้คุ้มกันซึ่งกำลังต่อสู้อยู่กับพวกโจรป่าอย่างดุเดือด
 พอคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าเห็นว่ารถม้าของพวกตนวิ่งพุ่งตรงไปยังทางข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไร้ซึ่งคนบังคับ เขาจึงต้องรีบจัดการสยบคู่ต่อสู้ข้างหน้าให้เร็วที่สุด พร้อมกับตะโกนบอกลูกน้องเสียงดัง
 "ทางนี้ข้าจะจัดการเอง พวกเจ้ารีบไปช่วยนายหญิงก่อนเร็วเข้า!..."
 แต่ทว่าทุกคนก็กำลังติดพันการต่อสู้ไม่ต่างจากตัวเขา ณ เวลานี้ไม่มีใครสามารถสะบัดคู่ต่อสู้ได้หลุดได้สักคน
 หัวหน้าขบวนคุ้มกันมัวพะวงกับรถม้าของนายหญิงมากเกินไป และฝ่ายศัตรูก็มีจำนวนคนเยอะกว่า ทำให้เขาดันพลาดท่าถูกคมดาบเข้าที่ต้นแขนและตามลำตัวหลายแห่ง จนลูกน้องคนอื่น ๆ ต้องรีบพากันเข้ามาช่วยเหลือ
 ทันใดนั้นเอง เสียงควบฝีเท้าของม้าหนุ่มหลายตัวกระแทกลงกับพื้น อีกทั้งน้ำเสียงอันดุดันและทรงพลัง ดังแว่วคู่กันมาแต่ไกล
 กุบกับ! กุบกับ!
 ย่า! ย๊า!
 ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ....
 ลูกธนูหลายดอกถูกยิงมาจากทางในระยะไกลจากทุกทิศทุกทาง พุ่งจู่โจมเข้าใส่ร่างของกลุ่มโจรป่าอย่างแม่นยำ
 เข่อลั่ว ทหารนายกองลูกน้องคนสนิทควบม้ามุ่งหน้ามาถึงที่เกิดเหตุก่อนเจ้านาย เขาได้สำรวจมองไปรอบอย่างรวดเร็ว และตะโกนบอกกลับไปด้วยน้ำเสียงตกใจ
 "นายน้อย พวกเขาคือคนที่ข้าสั่งให้คอยคุ้มกันเหล่าฮูหยิน ขอรับ"
 หลงอี้หลิง แม่ทัพหนุ่มผู้เกริกเกรียงไกร ท่าทางองอาจกล้าหาญและสง่างาม นัยน์ตาสีนิล แววตาคมกริบ ใบหน้าดุดัน ควบม้าศึกสีดำทมิฬตัวใหญ่มาหยุดลงท่ามกลางการต่อสู้ที่ยังคงดำเนินอยู่
 จังหวะนั้นเอง ม้าสองตัวที่ผูกติดเทียมรถม้าและฟ่งหลันหลั่นกำลังพยายามจะหยุดมัน ได้ส่งร้องร้องดังขึ้นมา
 ฮี้ฮี้ฮี้!!!
 หลงอี้หลิงหันขวับไปมองตามเสียงนั้นด้วยแววตาวิตกกังวล ก่อนที่จะหันกลับมาสั่งเข่อลั่วด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
 "รีบช่วยคนก่อน!"
 ทั้งสองเข้าปะทะกับกลุ่มโจรป่าอย่างรวดเร็ว และเห็นได้ชัดเจนว่าฝีมือของทั้งคู่นั้นดูเหนือชั้นมาก เพราะใช้เวลาเพียงไม่นานพวกเขาก็จัดการกับคนร้ายได้สำเร็จ
 ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ซึ่งนางได้ออกแรงทั้งหมดที่มีพยายามจะหยุดรถม้าไว้
 แต่ก็ไม่อาจต้านทานพละกำลังของม้าหนุ่มสองตัวได้
 ในขณะที่สตรีน้อยกำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งตรงหน้า เพื่อหวังจะช่วยคนและม้าให้เร็วที่สุด ทำให้ไม่มีเวลาสนใจสิ่งอื่นรอบตัว
 ทันใดนั้นเอง ลูกศรคันหนึ่งถูกยิงมาจากระยะไกล โชคดีที่ธนูแค่ถากโดนท่อนแขนส่วนบนของนางเท่านั้น
 ฉึก!
 ช่วงเวลาคับขันยังต้องมาได้รับบาดเจ็บ ทางข้างหน้าก็เป็นหน้าผาด้วย ตอนนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่มีเวลาเหลือมากแล้ว นางต้องคิดใช้วิธีอื่นเพื่อช่วยเหลือคนด้านในให้เร็วที่สุด
 สตรีน้อยจึงตัดสินใจกระโดดขึ้นบนหลังคาของรถม้า และวิ่งไปทางดานหน้าและกระโจนลงไปนั่งตรงตำแหน่งที่นั่งของคนบังคับรถม้าอย่างรวดเร็ว
 สองมือก็คว้าหมับดึงเชือกผูกเทียมหลังม้าเข้าหาตัวอย่างสุดแรง สองขาก็เหยียดตรงดันไปทางด้านหน้าในเวลาเดียวกัน
 กรี๊ด!
 สตรีผู้หนึ่งกรีดร้องตื่นตระหนก
 "นายหญิง...จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ ม้าวิ่งเร็วขนาดนี้ ท่านแม่ทัพคงจะตามมาช่วยพวกเราไม่ทันแน่เลยเจ้าค่ะ"
 ฟังดูจากน้ำเสียงแหบแห้งสั่นเครือของผู้ที่กำลังพูดคุยอยู่กับใครบางคน ดูนางค่อนข้างจะมีอายุพอสมควร ซึ่งเสียงนั้นดังมาจากด้านในหลัง ผ้ากั้นของรถม้า
 แต่ยังไม่ทันที่จะได้ยินเสียงของผู้เป็นนายหญิงตอบ
 ฟ่งหลันหลั่นก็ตะโกนบอกคนข้างในเสียงดัง
 "พวกท่านอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ตั้งสติและใจเย็นลงกันก่อน ตอนนี้ข้ากำลังพยายามหาทางหยุดรถม้าเพื่อช่วยพวกท่านอยู่"
 ในขณะที่กล่าว นางก็ออกแรงเพิ่มไปยังฝ่ามือทั้งสองข้างและดึงเชือกเข้าหาตัวสุดกำลังเพื่อหวังจะหยุดการเคลื่อนไหวของเจ้าม้าที่กำลังบ้าคลั่งทั้งสองตัว
 ทว่าคำพูดนั้นของสตรีแปลกหน้า หาได้ทำให้สตรีในรถม้าสองนางหายตื่นตระหนกตกใจกลัวไม่
 ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเป็นตายเช่นนี้ ใครเล่าจะสงบใจลงได้
....
เซียงไค 盛開


ณ ภัตตาคารเฝิงฟู่ แห่งเมืองจิ้ง
 ภัตตาคารอาหารขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงโด่งดังของเมืองจิ้ง ไม่ว่าจะเรื่องรสชาติ การบริการและความใหญ่โตหรูหราโอ่อ่าฟู่ฟ่าของสถานที่ ทำให้เหล่าพ่อค้า พวกเศรษฐีคนมีฐานะ คนชั้นสูงและขุนนางทั้งหลาย พวกเขาล้วนแต่นิยมชมชอบแวะเวียนมานัดพบสังสรรค์ที่นี่อย่างไม่ขาดสาย
 หลงอี้หลิงนั่งอยู่ภายในห้องอาหารส่วนตัวของภัตตาคารเฝิงฟู่ บนโต๊ะไม้กลมขนาดใหญ่ตรงหน้า ยังเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานมากมายถูกจัดวาง กลิ่นและสีสันช่างยั่วน้ำลายคนมองเป็นอย่างมาก เขายกถ้วยชาในมือขึ้นดื่มด้วยท่าทางสงบและผ่อนคลาย
โดยมีจางเก่อลูกน้องคนสนิทข้างกายอีกคน ใบหน้าที่มีรอยบากเล็กน้อยจากการต่อสู้ ดวงตาฉายแววสุขุมจริงจัง
 ในมือของเขาถือกระบี่อยู่หนึ่งเล่มพร้อมกับยืนกอดหน้าอกด้วยท่าทีนิ่งเงียบ ซึ่งห่างจากผู้เป็นนายไปทางด้านหลังสามก้าว
 แอ๊ด...
 เข่อลั่วลูกน้องคนสนิท ผู้มีผิวขาว รูปร่างท้วมเจ้าเนื้อเล็กน้อย เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
 ผู้เป็นนายวางถ้วยชาลงบนโต๊ะและเอื้อมไปหยิบกาน้ำ รินชาลงในถ้วยอีกใบ พร้อมกับเลื่อนไปวางลงบนที่นั่งซึ่งว่างอยู่ทางด้านข้างของเขา
 "เข่อลั่วเจ้าไปสืบได้ความอะไรมาบ้างไหม" น้ำเสียงแฝงความเคร่งขรึมน่าเกรงขามเอ่ยถามขึ้น
 ลูกน้องคนสนิทนั่งลงพร้อมกับยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นอย่างกระหาย ก่อนจะร่ายยาวตอบคำถามเจ้านาย ที่กำลังรอฟังคำตอบอยู่
 "เป็นไปตามที่คุณชายคาดคิดไว้ โจรป่ากลุ่มนั้นคงไม่ใช่โจรธรรมดาทั่วไป แต่ข้าสงสัยว่าอาจจะเป็นคนของเยี่ยอ๋อง แต่ตอนนี้พวกเรายังขาดหลักฐานที่จะสาวไปถึงต้นตอได้ขอรับ"
 "คนของเยี่ยอ๋องกระนั้นหรือ ?"
 สิ่งที่เข่อลั่วได้รายงานมา ดูเหมือนก็เป็นสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มกำลังสงสัยอยู่เช่นกัน เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะและนั่งนิ่งเงียบ ครุ่นคิดบางอย่างในใจ ใบหน้าดูมีความกังวลถึงอะไรบางอย่าง
 "พวกเราคงต้องเร่งสืบหาหลักฐานให้ได้ ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความเลวร้ายทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการโกงเสบียงของทหาร รวมทั้งการแอบสับเปลี่ยนอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ไม่ได้มาตรฐานพวกนั้น...จางเก่อ เจ้าไปช่วยเข่อลั่วตามสืบอีกแรงก็แล้วกัน"
 "ขอรับนายน้อย" นายกองหนุ่มรับคำสั่งอย่างหนักแน่น
 จู่ ๆ เข่อลั่วก็แสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ดูลังเลใจที่จะเปิดเผยออกมา
 หลงอี้หลิงสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของลูกน้อง ที่ดูเหมือนอยากจะพูดแต่ไม่กล้าเอ่ยมันออกมา และรู้สึกขัดตากับอากัปกิริยาลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่สุขนั้น
 "เจ้าต้องการจะกล่าวอะไรก็พูดมาซะเถอะเข่อลั่ว ทำท่าทางเหมือนคนปวดท้องหนักเยี่ยงนั้น มันขัดตาข้าเสียจริง"
 เข่อลั่วได้รับการเปิดทางเช่นนั้นเขาก็กล่าวเสริมนอกเรื่อง เพราะคิดว่าผู้เป็นนายอาจจะสนใจอยากรู้
 "อะ เอ่อ ตอนที่ข้าเดินเข้ามาในภัตตาคารเฝิงฟู่ เหมือนข้าจะเห็นแม่นางน้อย คนที่ตกลงไปยังหน้าผาด้านล่างพร้อมกับท่านในครั้งนั้น แต่นาง..." และก็เป็นไปตามที่เขาคาดคิดไว้ พูดยังไม่ทันจบประโยคอีกฝ่ายก็มีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
 จางเก่อได้ยินสหายสนิท สหายร่วมงานบอกผู้เป็นนายเช่นนั้น เขาจึงกล่าวแทรกขึ้นระหว่างการสนทนาของทั้งคู่ด้วยความสงสัย "นายน้อย..." แต่ยังไม่จบประโยค เขาก็ต้องเงียบเสียงลง
 แม่ทัพหนุ่มผู้นิ่งสุขุมและใจเย็นเสมอมา จู่ ๆ ก็วางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง จนน้ำชากระฉอกออกมาเปื้อนบริเวณโดยรอบ
 เข่อลั่วสะดุ้งตัวโหยงเล็กน้อย เขาใช้หางตาเหล่มองท่าทีของเจ้านาย และแอบคิดสงสัยในใจ
 'สงสัยนายน้อยคงจะโกรธที่ถูกแม่นางคนนั้นจากไปโดยไม่ร่ำลาเป็นแน่' จากนั้นก็นั่งนิ่งตัวเกร็ง รอฟังคำสั่งอย่างเงียบ ๆ
 "สตรีน้อยผู้นั้น อยู่ที่นี่ด้วยอย่างนั้นรึ!" น้ำเสียงโกรธขึ้งของแม่ทัพหนุ่มตะคอกขึ้นเบา ๆ
 เข่อลั่วรีบตอบอย่างฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
 "ขอรับ! ข้าเห็นแม่นางผู้นั้นเดินตามมู่เซียวหลาน เจ้าของหอคณิกาแห่งเมืองจิ่ว เข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารเฝิงฟู่ ซึ่งอยู่ถัดไปจากห้องของพวกเรา แต่วันนี้นางสวมใส่อาภรณ์สีขาว แต่งกายเยี่ยงบุรุษ ใบหน้าหล่อเหลางดงามไม่แพ้ตอนเป็นอิสตรี และดูเหมือนพวกนางจะนัดพบกับใครบางคนที่นี่ด้วย"
 แม่ทัพกล่าวน้ำเสียงเข้ม ดวงตาเลื่อนลอยจับจ้องมองไปยังคราบน้ำชาที่กระฉอกออกมาจากถ้วยจนเจิ่งนองเป็นทางบนโต๊ะนั้น
 "เข่อลั่ว ไปตรวจสอบดูทีว่าพวกเขามาพบผู้ใดกัน แต่ระวังอย่าให้ถูกจับได้ เพราะมู่เซียวหลานผู้นั้น ไม่ใช่คนที่จะยอมให้พวกเราสืบเรื่องของนางได้อย่างง่าย ๆ"
 "ขอรับคุณชาย" เข่อลั่วรับคำเสร็จก็เดินปลีกตัวออกไปจากห้องทันที
 หลงอี้หลิงยังคงนั่งนิ่งเงียบและจ้องมองถ้วยชาบนโต๊ะ สายตาเหม่อลอยเหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
 จางเก่อไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิมและรอฟังคำสั่งของผู้เป็นนายอยู่เงียบ ๆ เช่นเคย
 ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ได้ติดตามมู่เซียวหลานเดินทางออกมายังเมืองจิ้ง
 หลังจากที่ทั้งสองคนได้เดินเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารเฝิงฟู่ พวกนางก็ได้เจอกับบุคคลที่เจ้าของหอคณิกานัดพบในวันนี้
 บุรุษผู้หนึ่ง ผิวพรรณและหน้าตาของเขาช่างมีรูปโฉมเฉลางดงามคล้ายอิสตรี การแต่งกายก็สวมใส่อาภรณ์ที่ดูหรูหรามีราคา บ่งบอกได้อย่างชัดเจนถึงฐานะทางสังคมของเขา
 บุรุษผู้นี้มีนามว่า หยวนจูวเย่ ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของมหาเสนาบดีกรมคลัง
 มู่เซียวหลานนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกายบุรุษรูปงามอย่างเชื่องช้าและกล่าวทักทายเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
 "ขออภัยที่ให้คุณชายหยวนรอนาน เยี่ยงนี้"
 "ท่านกล่าวเกินไปแล้ว เป็นเกียรติของข้าเสียอีกที่นายหญิงแห่งหอมู่ต๋า นัดเชิญให้มาพบเป็นการส่วนตัวเยี่ยงนี้"
 บุรุษรูปงามกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มฟังดูรื่นหู รอยยิ้มหวานและสายตาของเขาที่ฉายออกมาช่างดูแพรวพราวยิ่งนัก
 ฟ่งหลันหลั่นยืนเพ่งมองจ้องหน้าบุรุษรูปงามครู่หนึ่ง พลันเบนสายตากวาดสำรวจมองไปรอบตัวเขาอย่างไม่รอช้า และขบคิดอย่างประหลาดใจ
 'คนผู้นี้เป็นบุรุษแท้ ๆ แต่กลับมีรูปร่างหน้าตาและผิวพรรณงดงามยิ่งกว่าสตรีอย่างข้าเสียอีก สงสัยว่าเขาคงจะมาจากเชื้อสายตระกูลสูงศักดิ์หรืออาจจะเป็นบุตรของขุนนางชั้นสูง...ว่าแต่มู่เซียวหลานมาพบเขาทำไมกัน แถมยังกำชับให้เราแต่งกายเป็นบุรุษอีก' และยังคงจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา
 หยวนจูเย่วชายตาหันมาสบตาเข้ากับฟ่งหลันหลั่นและจ้องมองกลับ เขาเองก็กวาดสายตาสำรวจบุรุษรูปงามผู้มีดวงหน้าหวานราวกับอิสตรีตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
 สายตาคมปลาบของบุรุษผู้นี้ ทำให้ฟ่งหลันหลั่นความรู้สึกอึดอัดไม่ผ่อนคลายเอาเสียเลย นางจึงถามเขากลับไปอย่างไม่ชอบใจ โดยกดโทนเสียงในลำคอให้ทุ้มต่ำลงเพื่อปกปิดเส้นเสียงจริงเอาไว้
 "คุณชายผู้นี้ ท่านมีปัญหาอันใดกับข้ากระนั้นหรือ เหตุใดจึงมองข้าด้วยสายตาแทะโลมและหยาบโลนเช่นนั้นกัน"
 หยวนจูวเย่หยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะส่งสายตาพร้อมโปรยยิ้มหวานอย่างมีเลศนัยแอบแฝงให้กับคนที่กล่าวถามตน
 "ข้าเพียงจ้องมองท่าน เฉกเช่นที่ท่านจ้องมองข้าก่อนหน้านี้กระไรเล่า" คำตอบของหยวนจูวเย่ ช่างยียวนกวนประสาทคนถามเสียเหลือเกิน
 มู่เซียวหลานสังเกตเห็นท่าทีแปลกไปของฟ่งหลันหลั่น นางเองก็รู้จักแววตาคู่นั้นเป็นอย่างดี เพราะหากได้จับจ้องมองผู้ใดนาน ๆ เยี่ยงนี้ นั่นหมายความว่าถ้าเจ้าตัวไม่เคยไปก่อเรื่องไว้กับคนผู้นั้น ก็อาจจะเป็นคนที่นางเคยช่วยเหลือไว้นั่นเอง
 ทุกคนในเมืองจิ่ว ต่างรู้ถึงกิตติศัพท์และชื่อเสียงนี้ของฟ่งหลันหลั่นเป็นอย่างดีเช่นกัน
 อารมณ์ของฟ่งหลันหลั่นเริ่มคุกรุ่นหนักขึ้น ในจังหวะที่นางคิดจะตอบโต้สวนกลับ ก็ฉุกคิดได้ว่าตนมาที่ภัตตาคารเฝิงฟู่ในฐานะอะไร จึงพยายามควบคุมอารมณ์ของตนและทำได้แค่เพียงยืนกำหมัดแน่น
 มู่เซียวหลานสังเกตท่าทีทั้งสองก็รู้สึกแปลกใจ และใคร่อยากรู้ขึ้นมาว่าสองคนนี้รู้จักกันในฐานะใด นางจึงตัดสินใจพูดแทรกขึ้นมา "พวกท่านทั้งสองเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้กระนั้นหรือ"
 ฟ่งหลันหลั่นคงแสดงท่าทีสนใจบุรุษตรงหน้าออกมาชัดเจนจนเกินไป จึงได้ถูกมู่เซียวหลานสังเกตเห็นเข้า
 ด้านหยวนจูวเย่ ชิงตอบขึ้นก่อนสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
 "ไม่เคย"
 ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำและไม่ลืมที่จะควบคุมโทนเสียงและจังหวะการพูดของตนให้ฟังดูคล้ายบุรุษ
 "ขออภัยที่เสียมารยาทต่อแขกของแม่นางมู่ ข้าเพียงแค่ต้องการตรวจสอบผู้ที่ท่านมาพบตามหน้าที่ เพื่อให้แน่ใจว่าท่านจะไม่ได้รับอันตรายใด ๆ " จากนั้นนางก็เดินไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังของมู่เซียวหลาน
 "ว่าแต่วันนี้แม่นางมู่ เปลี่ยนผู้ติดตามคนใหม่กระนั้นหรือ"
 เขาเอ่ยถามโดยไม่ทันได้มองคนข้างหลังของมู่เซียวหลานอย่างตรง ๆ ด้วยซ้ำไป
 มู่เซียวหลานนึกขึ้นมาได้ จึงได้แนะนำทั้งสองคนให้แก่อีกฝ่ายอย่างเป็นทางการอีกครั้ง นางผายมือไปยังบุรุษตรงหน้า
 "ขออภัยที่ข้าลืมแนะนำไป บุรุษรูปงามผู้นี้มีนามว่า หยวนจูวเย่ ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของมหาเสนาบดีกรมคลัง" จากนั้นมู่เซียวหลานก็เอียงหน้าหันไปทางผู้ติดตามของตน
 "และผู้นี้ คือคนติดตามของข้าในครั้งนี้ มีนามว่า ฟ่งหลั่น"
 หยวนจูวเย่ชายตามองตามหลังของบุรุษหน้าหวาน จากนั้นเขาก็เผยยิ้มอ่อนใบหน้าและยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็นอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองตรงเบื้องหน้าอย่างตรงไปตรงมา
 "แม่นางมู่ นี่ท่านไม่ไว้ใจหรือคิดดูถูกข้ากัน ขนาดต้องคิดหาวิธีสร้างเรื่องปกปิดต่อสายตาข้าถึงขั้นนี้เลย" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความขุ่นเคืองใจไว้ในนั้น
 มู่เซียวหลานรู้สึกสะอึกเล็กน้อยกับคำกล่าวนั้นของหยวนจูวเย่ แต่นางยังคงควบคุมสติ วางตัวนิ่งสงบและใจเย็น ไม่มีทีท่าทุกข์ร้อนหรือกังวลใจเผยพิรุธออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น ´
 ชั่วหนึ่งอึดใจ นางก็เผยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มและกล่าวขึ้นอย่างใจเย็น
 "ขออภัย ข้าเป็นเพียงสตรีที่ไร้ซึ่งความรู้มากมายนัก จึงมิอาจเข้าใจในถ้อยคำและเจตนาของคุณชายหยวนที่สื่อออกมาไม่"
 น้ำเสียงอันนุ่มนวลไพเราะ ฟังดูรื่นหูชวนฟังของมู่เซียวหลานช่างไม่แพ้รูปโฉมของนางเลยสักนิด
เมื่อได้ฟังนายหญิงแห่งหอมู่ต๋ากล่าวขึ้นมาเช่นนั้น จู่ ๆ หยวนจูวเย่ก็พลันหัวเราะร่าเสียงดังออกมาอย่างชอบใจ
 ฮ่าฮ่าฮ่า...
 "แม่นางมู่ หากท่านต้องการทำธุรกิจกับข้า..." หยวนจูวเย่เอ่ยขึ้นและหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง พร้อมกับชำเลืองมองไปทางฟ่งหลันหลั่นเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวต่อ "...สองสิ่งแรกที่ท่านควรจะต้องคำนึงถึง นั่นความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมาและความจริงใจมิใช่หรือ"
 เขาเน้นน้ำหนักของคำและเสียงในช่วงประโยคท้าย และเผยความไม่พอใจออกมาผ่านถ้วยชาที่กำลังรินอยู่ โดยตอนนี้น้ำได้ล้นถ้วยกระฉอกนองไปบนโต๊ะ แต่ก็เขายังไม่หยุดมือ
 ฟ่งหลันหลั่นยืนมองและคอยคุมเชิงอยู่ทางด้านหลัง รอดูสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ เพราะหน้าที่ของนางในวันนี้คือเป็นผู้คุ้มกันให้กับนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าเพียงเท่านั้น จึงไม่อาจจะทำอะไรผลีผลามตามใจตัวเองได้เหมือน ทุกครั้ง มิฉะนั้นจะพานทำให้ผู้อื่นเสียงานไปด้วย
 บรรยากาศภายในห้องตอนนี้ เริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างช้า ๆ ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบและรอดูการโต้ตอบของฝ่ายตรงข้ามว่าจะมาในทิศทางไหน
....
เซียงไค 盛開


เมื่อหลงอี้หลิงลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด แม่ทัพหนุ่มผู้ที่มักวางตัวเหินห่างจากอิสตรีมาตลอด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ทำให้เขาเกิดอาการตัวประหม่าจนตัวเกร็งแข็งทื่อ อย่าว่าแต่ขยับตัว ขนาดลมหายใจเข้าออก เขายังแทบจะอดกลั้นมันเอาไว้
 ชั่วครู่ ภาพที่เขาคิดว่าฝันไปในค่ำคืนที่ผ่านมาก็ผุดขึ้นมาในหัวราวกับดอกเห็ด
 'หรือว่าสิ่งนั้นมันคือเรื่องจริง...นี่ข้าเผลอทำอ่างใหญ่หลวงต่อสตรีผู้นี้กระนั้นหรือ'
 ในขณะที่บุรุษผู้แข็งแกร่งกำลังเริ่มคิดฟุ้งซ่านเตลิดไปไกล สตรีน้อยในอ้อมกอดของเขาก็รู้สึกตัวตื่นและขยับร่างกาย
 ลำแขนเล็กเรียวยาวของสตรีน้อยถูกชูขึ้นฟ้าเพื่อยืดเส้นยืดสายและบิดขี้เกียจ โดยที่ดวงหน้างามและลำตัวยังคงวางทาบทับอยู่ตรงตำแหน่งเดิม
 เป็นหลงอี้หลิงเสียอีกที่เกิดอาการประหม่าจนทำตัวไม่ถูก จึงได้แกล้งหลับไปดื้อ ๆ
 เมื่อฟ่งหลันหลั่นรู้ตัวว่าตนกำลังนอนแนบซบอยู่บนเรือนร่างบึกบึนอันเปลือยเปล่าของบุรุษแปลกหน้าคนเมื่อวาน ในแวบแรกนั้นนางตกใจเป็นอย่างมาก จึงชูกำปั้นขึ้นหวังจะทุบตัวของเขาซึ่งนางเห็นว่ากำลังหลับอยู่ แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมา พลันจำได้ว่าคนที่เป็นผู้ถอดอาภรณ์ของพวกเขาออกจนหมดไม่เหลือสักชิ้นนั้นก็คือตัวนางเอง
 ฟ่งหลันหลั่นจึงยั้งมือไว้และพาร่างเปลือยเปล่าของตัวเองขยับออกจากบุรุษรูปงามอย่างช้า ๆ และให้เงียบที่สุด เพราะถ้าหากเขาตื่นขึ้นมาเห็นนางในสภาพนี้ นางคงไม่อาจจะสู้หน้าเขาได้อีกเป็นแน่
 ทันทีที่สตรีน้อยลุกขึ้นออกจากบุรุษผู้นี้ได้ นางก็รีบคว้าอาภรณ์ของตน ซึ่งวางกองอยู่ข้างกองไฟเล็ก ๆ ที่มอดดับแล้ว
 ฟ่งหลันหลั่นเอี้ยวตัวหันมองบุรุษ ผู้ที่ยังคงดูหลับสนิทอยู่บนพื้น เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน พวงแก้มนวลผ่องพลันแดงก่ำระเรื่อขึ้นทันตา จากนั้นนางก็ไม่รอช้า รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน
 ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังสวมใส่อาภรณ์ของตนอยู่อย่างเร่งรีบนั้น ทางด้านแม่ทัพหนุ่มยังคงแกล้งหลับและนอนตัวเกร็งอยู่ในลักษณะเดิม
 แม้จะไม่ได้ขยับเขยื้อนตัว แต่ก็ทนเก็บความสงสัยและอยากรู้ไม่ได้ จึงได้เปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองดูความเป็นไปตรงหน้า
 ทันใดนั้น ดวงตาคมกริบก็มองเห็นเรือนร่างงามอรชรอ้อนแอ้น เนินเนื้ออวบอูมขาวนวลผ่อง ทรวดทรงองค์เอวเข้ารูปราวกลีบบุปผาแรกแย้มผลิบาน ซึ่งกำลังสวมอาภรณ์อยู่ตรงหน้า งดงามปานรูปแกะสลักหินและยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว
 จิตใจที่เคยแข็งแกร่งดุจดั่งหินผาปราการเหล็ก แน่วแน่กล้าหาญและไม่เคยเกรงกลัวหรือหวั่นไหวต่อสิ่งใดมาก่อน แต่ครานี้เขาแทบจะหลุดสติในการควบคุมตัวเองไปเกือบทั้งหมด
 ตึกตัก!
 ตึกตัก!
 เสียงหัวใจของแม่ทัพหนุ่มเต้นแรงราวตีกลองศึก และพร้อมจะทะลุหล่นออกมาจากหน้าอกเสียเพลานี้เลย
 แต่ฟ่งหลันหลั่นกลับหารู้ตัวไม่ ว่าตอนนี้มีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองนางอยู่ตลอดเวลา
 หลังจากที่สตรีน้อยแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็หันขวับเดินไปหยิบอาภรณ์ที่เหลือและเดินตรงไปหาบุรุษแปลกหน้า ซึ่งเขายังคงนอนนิ่งอยู่ในท่าเดิม
 ฟ่งหลันหลั่นนั่งลงข้างกายบุรุษผู้นั้น พร้อมกับวางหลังมืออังลงบนหน้าผากของเขา มืออีกข้างก็วางลงบนหน้าผากของตน
 "ไข้ลดลงไปเยอะ ส่วนริมฝีปากก็ไม่มีสีม่วงคล้ำเหมือนเมื่อคืน ดูท่าตอนนี้เขาคงจะปลอดภัยแล้ว"
 นางกล่าวกับตัวเอง พลางเลื่อนมือไปจับยังจุดชีพจรตรงข้อมือของเขา
 '...อืมชีพจรกลับมาเต้นปกติ พิษในตัวของเขาคงย้ายเข้ามาอยู่ในตัวเราแล้วสินะ โชคดีวิธีที่ใช้เมื่อคืนมันได้ผลเกินคาด'
 เมื่อตรวจสอบชีพจรเสร็จเรียบร้อยและได้ผลอย่างน่าพึงพอใจ ฟ่งหลันหลั่นจึงเริ่มจัดการส่วนที่เหลือ แต่ในขณะที่นางกำลังโน้มตัวลงต่ำเข้าหาบุรุษนั้นเอง
 หลงอี้หลิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ปลายจมูกของตน นาทีนี้เขาก็ไม่อาจทนนอนนิ่งเฉยและแกล้งหลับได้อีกต่อไป
 อาการประหม่าที่ไม่อาจจะต้านทานต่อไปได้และหากขืนปล่อยให้นางเข้ามาใกล้ชิดเขานานมากไปกว่านี้ เห็นทีว่าความเป็นชายของเขาที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ คงจะตื่นขึ้นมาจนยากเกินควบคุมอย่างแน่นอน
 ชายหนุ่มลืมตาโพล่งขึ้นอย่างฉับพลัน และก่อนที่ดวงหน้างามนั้นจะแนบลงมาชิด ช่วงปลายคางของตน เขารีบยกมือคว้าหมับไปยังต้นแขนทั้งสองข้างอันบอบบางของอีกฝ่ายเพื่อรั้งตัวนางไว้อย่างรวดเร็ว ความหวั่นวิตกทำให้เขาเผลอ ออกแรงบีบท่อนแขนคู่นั้นอย่างลืมตัว
 ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องมองดวงหน้างาม พร้อมกับเอ่ยถามอย่างตกใจ
 "นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกระนั้นหรือ ?" เสียงทุ้มนุ่มลึกของเขามีร่องรอยการสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้อยู่ในที
 ดวงตาสองคู่ปะทะสบตากันนานครู่หนึ่ง
 ฟ่งหลันหลั่นได้สติก่อน จึงตอบสวนกลับอย่างฉะฉาน
 "ถามได้ ข้าก็จะสวมอาภรณ์ให้ท่านยังไงกันล่ะ เช้าตรู่เยี่ยงนี้ อากาศใต้หน้าผาด้านล่างนี้ค่อนข้างเย็นและยังคงเต็มไปด้วยไอหมอกกับหยาดน้ำค้าง ถ้าขืนปล่อยท่านไว้ในสภาพนั้น คงได้จับไข้สูงเหมือนเมื่อคืนอีกเป็นแน่"
 แม้ว่าดวงหน้างามจะเผยสีหน้าแดงก่ำและมีท่าทีเคอะเขินอยู่บ้าง แต่มือน้อยยังวางค้างอยู่บนแผ่นอกหนาของบุรุษ
 หลงอี้หลิงเลื่อนมือของเขามาคว้าหมับที่ข้อมือน้อยคู่นั้นไว้มั่น ดวงตาสีนิลยังคงมองลึกเข้าไปในดวงตาคมเรียวยาวบนใบหน้างามน่ารัก
 "เดี๋ยวข้าจัดการเอง คงมิรบกวนแม่นางไปมากกว่านี้ อีกอย่างท่านเองก็เป็นอิสตรี มิควรมาแตะเนื้อต้องตัวบุรุษง่าย ๆ เยี่ยงนี้"
 หลงอี้หลิงไม่ชินกับการที่มีสตรีสัมผัสตัวเขาเยี่ยงนี้ จึงประหม่าจนทำตัวไม่ถูก ทำให้เผลอพูดไม่คิด ใช้ถ้อยคำรวมทั้งน้ำเสียงค่อนข้างแข็งกร้าวออกไปอย่างลืมตัวเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอายและตื่นเต้นของเขา
 สตรีน้อยรู้สึกโมโหเล็กน้อยในคำกล่าวดูถูกตนเช่นนั้นของบุรุษตรงหน้า นางพ่นลมออกทางจมูกเล็กน้อย ก่อนจะชักมือกลับเข้าหาตัว พร้อมกับปาอาภรณ์ที่ถืออยู่ในมือลงบนตัวของเขาจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างฉุนเฉียว
 "เฮอะ! โปรดสัตว์ได้บาปแท้ ๆ ช่วยคนแล้วกลับต้องมาโดนดูถูกต่อว่าแทนเสียนี่ งั้นท่านก็รีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนที่จะป่วยตายเป็นผีเฝ้าที่นี่ไปซะก่อน"
 พูดจบฟ่งหลันหลั่นก็เดินปลีกตัวหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปยืนกอดหน้าอกทำหน้าบึ้งตึงอย่างโกรธเคืองอยู่อีกมุมของชะแง่งผานั้น
 หลังจากที่หลงอี้หลิงแต่งกายเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ต่างฝ่ายก็พยายามมองสำรวจโดยรอบทั่วบริเวณพื้นที่แคบ ๆ นั้น และคิดหาวิธีเพื่อที่จะปีนหน้าผากลับขึ้นไปยังพื้นดินด้านบน
 ทว่าร่างกายที่บาดเจ็บเยี่ยงนี้ แม้จะมีวิทยายุทธ์พอตัว แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายเลยสักนิด
 เพลาล่วงเลยผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ได้ยินเสียงของบุรุษหลายคนส่งเสียงตะโกนร้องเรียกหาใครบางคนลั่นก้องสะท้อนไปทั่วหน้าผาแห่งนั้น
 แม่ทัพหนุ่มจำเสียงผู้คนเหล่านั้นได้ทันที เพราะพวกเขาคือลูกน้องของตนนั่นเอง จึงได้ส่งเสียงตะโกนตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว
 "เข่อลั่ว พวกเราอยู่ทางด้านล่างตรงชะแง่งผานี้"
 ทางด้านเข่อลั่วซึ่งยืนอยู่ตรงด้านบนของปากหน้าผา ทันทีที่เขาได้ยินเสียงนายน้อยของตนตอบรับมา เขาก็ตะโกนกลับและถามไถ่ถึงสถานการณ์ด้านล่างนั้นกลับไปอย่างร้อนรนใจ
 "นายน้อย! ท่านปลอดภัยดีไหมขอรับ รอประเดี๋ยวก่อน ข้าจะรีบช่วยพวกท่านขึ้นมาจากด้านล่างโดยเร็วที่สุด"
 เมื่อเข่อลั่วตะโกนบอกนายน้อยของตนเสร็จ เขาก็รีบหันขวับออกคำสั่งให้เหล่าทหารที่เหลือจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อช่วยเหลือคนทันที
 เพลาผ่านไปราวสองเค่อ คนด้านล่างก็ถูกช่วยขึ้นมาบนปากเหวได้อย่างปลอดภัยทั้งคู่
 ในขณะที่หลงอี้หลิงกำลังพูดคุยอยู่กับลูกน้องของเขา ฟ่งหลันหลั่นยืนมองสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อมั่นใจว่าคนผู้นั้นปลอดภัยเช่นกัน นางก็ฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครสนใจ เดินปลีกตัวออกไปจากกลุ่มอย่างเร่งรีบ โดยไม่กล่าวลาผู้ใดสักคำ
 เข่อลั่วนึกถึงสตรีอีกคนขึ้นมา พลันกวาดสายตามองหาแต่กลับไม่พบผู้ใด เขาจึงเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มอย่างแปลกใจ
 "นายน้อย แม่นางน้อยคนที่พวกข้าช่วยขึ้นมาพร้อมท่านเมื่อสักครู่นี้ ดูเหมือนว่านางจะไม่อยู่ที่นี่แล้วกระมังขอรับ" เข่อลั่วเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย
 แม่ทัพหนุ่มจึงรู้ตัวว่าสตรีน้อยผู้นั้นได้จากไปโดยไม่กล่าวคำร่ำลา และทิ้งปริศนาคาใจในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไว้ให้กับเขาอย่างมากมาย
 ภาพความทรงจำแสนเลือนรางในหัวผุดขึ้นมา แต่เขากลับจดจำได้กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและทุกสัมผัสเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี
 ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี แล่นพรั่งพรูขึ้นมาในจิตใต้สำนึกของแม่ทัพหนุ่มอย่างฉับพลัน
 'ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างข้ากับนางจะเป็นเพียงความฝันหรือความจริง ข้าก็จะต้องรับผิดชอบในสิ่งนั้น'
 เข่อลั่วสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของแม่ทัพหนุ่ม จึงถามขึ้นอย่างกังวลใจเพราะกลัวว่านายน้อยของตนจะไม่สบายเพราะอาการบาดเจ็บที่เป็นอยู่ "นายน้อย เหตุใดใบหน้าของท่านถึงได้แดงก่ำเยี่ยงนั้น"
 แม่ทัพหนุ่มชักสีหน้าและตอบเสียงเขียวใส่ลูกน้องคนสนิทเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง
 "เจ้านี่พูดมากจริง รีบกลับเข้าเมืองกันได้แล้ว ป่านนี้ท่านย่าคงร้อนใจเต็มที" จากนั้นเขาก็เดินไปตรงจุดที่ม้าหนุ่มยืนอยู่ กระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าและควบมันออกไปอย่างรวดเร็ว
 เข่อลั่วยืนเกาหัวและทำหน้าตามึนงงครู่หนึ่ง เพราะไม่รู้สาเหตุของอารมณ์ที่ขุ่นเคืองใจของผู้เป็นนาย
 "ข้าก็แค่ถามเพราะความเป็นห่วง แต่ทำไมนายน้อยต้องโกรธหัวฟัด หัวเหวี่ยงเยี่ยงนั้นด้วย"
 จากนั้นเข่อลั่วก็ได้สั่งให้ทหารทุกคนถอนกำลัง เพื่อตามหลังแม่ทัพหนุ่มเดินทางกลับเข้าเมืองจิ่ว
....
เซียงไค 盛開


ทางด้านหลงอี้หลิง ก็ได้เร่งฝีเท้าม้าไล่หลังจนตามมาทัน และมองเห็นเหล่าฮูหยิน ย่าของเขาและคนสนิทของนางยืนอยู่ตรงป่าหญ้าข้างทางตรงด้านหน้า
 ย่าห์!
 เขาจึงเร่งควบม้า และทันทีที่ถึงตัวพวกนางเขากระโดดลงจากหลังม้าได้ ก็รีบวิ่งเข้าไปสำรวจร่างกายของทั้งสองและสอบถามอย่างห่วงใย
 สตรีทั้งสองนางดูร่างกายปกติไร้ซึ่งบาดแผลใด ๆ มีเพียงผู้ติดตามซึ่งยังคงอาการตื่นตระหนกตกใจตัวสั่นเทาและสีหน้าซีดเผือดอยู่ไม่หาย
 "ท่านย่า! ยายเมิ่ง! ขออภัยที่หลานมาช่วยช้า ท่านทั้งสองปลอดภัยดีหรือไม่และได้รับบาดเจ็บตรงไหนกันไหม แล้วเหตุใดถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ได้กัน"
 น้ำเสียงและแววตาของเขา แสดงออกถึงความห่วงใยและความเคารพในตัวสตรีสูงวัยนี้คู่นี้เป็นอย่างมาก
 สตรีสูงวัยผู้ทรงสง่ากุมมือแม่ทัพหนุ่มไว้แน่นและกล่าวกับอย่างอ่อนโยน "พวกย่าไม่เป็นไร แต่อี้หลิง.." แม้สีหน้าจะดูนิ่งสุขุมแต่แววตาของนางยังคงรู้สึกเป็นห่วงสตรีน้อยเป็นอย่างมาก
 หญิงชราผู้ติดตามมองตามหลังรถม้าด้วยสายตาละห้อย และกล่าวถึงคนที่ยังอยู่บนรถม้าคันนั้นอย่างกังวลและรู้สึกผิดในใจ
 "ป่านนี้แม่นางน้อยผู้นั้นจะกระโดดลงจากรถม้าได้หรือยังนะเจ้าคะ ปากก็บอกพวกเราเองแท้ ๆ ว่าทางด้านหน้าเป็นหน้าผาสูงชัน แต่ตัวนางกลับช่วยเหลือพวกเราก่อน ไม่รู้ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน ถึงได้อาจหาญไม่กลัวตายถึงเพียงนี้"
 พอได้ฟังคนของตนกล่าวขึ้นมาเยี่ยงนั้น ฮูหยินเฒ่ายิ่งเกิดความกังวลใจในความปลอดภัยของผู้มีพระคุณ จึงหันไปทางหลายชายสุดที่รัก จ้องตาเขาเขม็งและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
 "อี้หลิง! ย่าคิดว่าสตรีน้อยผู้นั้นคงต้องการที่จะหยุดรถม้านั่นไว้ให้ได้เพื่อช่วยเหลือพวกม้าเหล่านั้น ก่อนที่จะตกลงไปยังหน้าผาสูงชันด้านหน้า ดังนั้นเจ้าจงรีบไปช่วยคนเร็วเข้า!"
 "หน้าผางั้นหรือขอรับ ?"
 แม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิดตามคำบอกกล่าวจากย่าของตนกล่าวอยู่ครู่หนึ่ง
 "ถ้าเช่นนั้นพวกท่านทั้งสองยืนอยู่รอตรงนี้สักครู่ มินานเข่อลั่วก็คงจะตามมาทัน เดี๋ยวเขาจะพาพวกท่านกลับไปยังที่พักอย่างได้ปลอดภัยแน่นอน"
 ฮูหยินเฒ่าพยักหน้าตอบรับอย่างสุขุม "ไม่ต้องเป็นห่วงเราสองคน เจ้ารีบไปช่วยคนเถิด เดี๋ยวจะไม่ทันการณ์"
 "ขอรับท่านย่า" เมื่อรับปากอย่างมั่นเหมาะ แม่ทัพหนุ่มก็รีบกระโดดขึ้นบนหลังม้าและใช้เข่าทั้งสองข้างกระแทกเข้าไปที่สีข้างของเจ้าม้าศึกคู่ใจ ออกคำสั่งมันให้เร่งฝีเท้า เพื่อเร่งติดตามไปช่วยคนให้ทันการณ์
 ย่าซ์!
 ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ในช่วงสถานการณ์ความเป็นความตายเยี่ยงนี้ แม้นางไม่ใช่ผู้มีฝีมือเก่งกาจและเป็นยอดยุทธ์มาจากที่ไหน อีกทั้งก่อนหน้านี้นางก็ได้ใช้พลังเพื่อช่วยเหลือสตรีสูงวัยสองนางไปเกือบหมดแล้ว
 ตอนนี้สตรีน้อยจึงแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลือ แต่นางก็ยังมุ่งมั่นในการดึงเชือกเส้นหนาในมือเพื่อหวังให้เจ้าม้าทั้งสองตัวหยุดควบฝีเท้า ก่อนที่พวกมันจะพากันวิ่งตกหน้าผาสูงชันซึ่งห่างไปไม่กี่สิบก้าว
 แต่ทว่าตอนนี้เรี่ยวแรงที่เหลืออันน้อยนิด ทำให้ฟ่งหลันหลั่นไม่สามารถสู้แรงของม้าหนุ่มพยศร่างกายกำยำทั้งสองตัวได้อีกต่อไป
 ฝ่ามือบางเกิดคาดรอยแดงและเริ่มมีบาดแผลฉกรรจ์เหวอะหวะมากขึ้นเนื่องจากการเสียดสีของเชือก แต่นางก็ยังคงกำมันไว้แน่นและไม่ยอมปล่อยมือจากเชือกเส้นหนาคู่นี้จวบจนวินาทีสุดท้าย
 และในขณะที่กำลังอยู่ในช่วงวิกฤต จังหวะที่รถม้ากำลังจะร่วงตกลงไปในเหวลึกตรงด้านหน้า
 ทันใดนั้นเอง หลงอี้หลิงก็ได้กระโดดขึ้นมานั่งบนรถม้าข้างกายฟ่งหลันหลั่น และรีบคว้าหมับไปที่เชือกเส้นหนาคู่นั้น และออกแรงดึงเพื่อเร่งมือช่วยหยุดเจ้าพวกม้าอีกแรง
 สตรีน้อยหันขวับมองหน้าบุรุษแปลกหน้าข้างกายที่กระโจนเข้ามาช่วยเหลืออย่างตะลึงงัน รถม้าคันนี้กำลังจะพุ่งดิ่งตกลงไปยังหน้าผาทางเบื้องหน้านี้อยู่รำมะร่อ ผู้ใดกันที่อาจหาญไม่กลัวตายเยี่ยงนี้
 และทันทีที่ได้สบตาเขา นางก็จำดวงตาคมกริบคู่นี้และใบหน้าอันหล่อเหลาได้อย่างแม่นยำ
 "นี่ท่าน!..."
 ความสุนทรีจากรูปลักษณ์และดวงหน้าอันหล่อเหลา ผนวกกับท่าทางองอาจและสง่างามของบุรุษข้าง ๆ ทำให้นางเผลอลืมอันตรายในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานตรงหน้าไปชั่วครู่เลยทีเดียว
 เมื่อเห็นแววตาอันดุดัน แข็งกร้าวและจริงจังของบุรุษรูปงามตรงหน้าจ้องถมึงทึงมายังสตรีน้อย นางจึงได้สติ
 ทั้งสองจึงเบนความสนใจมาพุ่งเป้ายังรถม้าคันที่นั่งอยู่ พวกเขาได้สามัคคีร่วมแรงร่วมใจช่วยกันดึงเชือกเส้นหนาในมือเข้าหาตัวอย่างพร้อมเพรียง เพื่อบังคับและควบคุมเจ้าม้าหนุ่มบ้าคลั่งทั้งสองตัว รวมทั้งพยายามประคองรถม้าข้างหลังไม่ให้ตกลงไปยังหน้าผาด้านล่าง
 แต่ทว่า...ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว
 ครืด!...
 กึก กึก...
 กึง กึง...
 สุดท้ายแล้วทั้งรถม้าและคน ก็ได้ร่วงตกลงไปใต้ก้นเหวลึกตรงเบื้องหน้านั้นอย่างรวดเร็ว
 ตึง!....
 โครม!
 แต่นับว่าสวรรค์ยังมีตา และไม่แล้งน้ำใจเสียทีเดียว
 โชคดีที่บุรุษและสตรีได้กระเด็นออกจากรถม้า และร่วงตกลงไปค้างอยู่ตรงชะแง่งผาซึ่งมีลักษณะเป็นลานหินยื่นออกมาจากหน้าผาสูงชันเล็กน้อย แต่พวกเขาต่างก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยจึงทำให้สลบไป
 อนิจจา! ที่เจ้าม้าหนุ่มสองตัวนั้นช่างโชคร้ายนัก เพราะพวกมันไม่อาจจะรอดพ้นชะตากรรมอันเลวร้ายไปได้
 เพลาผ่านไปราวสองเค่อ[1] เข่อลั่วกับเหล่าผู้คุ้มกันที่เหลืออีกสองสามคนซึ่งไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก ได้ควบม้าไล่ตามหลังแม่ทัพหนุ่มมาจนถึงปากหน้าผาตามคำบอกกล่าวของเหล่าฮูหยิน
[1] 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที
 เข่อลั่วรีบกระโดดลงจากหลังม้า และวิ่งสำรวจไปรอบบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็ว แต่ไม่พบเห็นผู้ใดสักคน มีเพียงร่องรอยของรถม้าที่ครูดยาวกับพื้นดินไถลไปสิ้นสุดตรงหน้าผาสูงชันข้างหน้า
 ทหารนายกองคนสนิทของแม่ทัพหนุ่มยืนก้มหน้ามองลงไปยังเบื้องล่างของหน้าผา และแหกปากตะโกนร้องเรียกผู้เป็นนายอย่างสุดเสียง
 "นายน้อย! ท่านได้ยินเสียงของข้าไหม ได้โปรดส่งเสียงตอบรับด้วย นายน้อย!"
 รวมทั้งทหารคนอื่น ๆ ก็ส่งเสียงร้องเรียกหาแม่ทัพหนุ่มดังไปทั่วผืนป่าเช่นกัน
 "ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!..."
 แม้พวกเขาจะพยายามส่งเสียงเรียกจนนับครั้งไม่ได้ แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงของผู้ใดตอบกลับมา
 เพลาผ่านจนถึงยามโหย่ว[1] อาทิตย์เริ่มอัสดง แต่พวกเหล่าทหารก็ยังหาตัวแม่ทัพหนุ่มไม่พบ
 เข่อลั่วสังเกตเห็นพวกลูกน้องดูอ่อนล้ามาก แถมพวกเขาก็ยังได้บาดเจ็บจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้กับพวกโจรป่า แม้ตอนนี้เขาจะร้อนใจกังวลใจในความปลอดภัยของเจ้านายยิ่งนัก แต่เขาต้องมีสติมากกว่าผู้ใด
[1] ยามโหย่ว (酉:yǒu) คือ 17.00 - 18.59 น.
เพราะยังมีหน้าที่สำคัญ คือคำนึงถึงความปลอดภัยของส่วนรวม และปกป้องคุ้มครองเหล่าฮูหยิน รวมทั้งเหล่าทหารลูกน้องให้ปลอดภัยจากกลุ่มโจรป่าที่อาจจะพาพรรคพวกย้อนกลับมาโจมตีได้ทุกเมื่อ
หากว่าตัวเขาดื้อรั้นจะตามหาคนต่อไป คนของเขาก็คงจะแย่ตามไปด้วย เข่อลั่วจึงตัดสินใจออกคำสั่งถอนกำลัง และพาเหล่าฮูหยินเดินทางเข้าเมืองจิ่วเพื่อหาที่พักและเพื่อความปลอดภัยเสียก่อน
จากนั้นเขาค่อยคิดหาวิธีช่วยนายน้อยของตนอีกที
....
ย้อนกลับมาสู่ช่วงเวลาปัจจุบัน (ตอนเปิดต้นเรื่อง)
 เมื่อถึงยามเฉิน[1] ของรุ่งเช้าวันต่อมา เข่อลั่วก็ได้นำกำลังทหารจำนวนหนึ่งในสังกัด ย้อนกลับมาตามหาแม่ทัพหนุ่มอีกครั้ง
 เมื่อมองต่ำลงไปตรงชะแง่งของหน้าผาด้านล่าง
 หลงอี้หลิงได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เพราะพิษที่กำเริบในค่ำคืนที่ผ่านมา มันยังมีผลต่อร่างกายและกำลังภายในของเขา ทำให้ยังคงอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย
 ผนวกกับความรู้สึกหนักอึ้งบนแผ่นอกหนากว้างและตามลำตัวของตน ทำให้แม่ทัพหนุ่มต้องขยับใบหน้าเหลือบสายตามองต่ำอย่างสงสัย
[1] ยามเฉิน (辰:chén) คือ 07.00 - 08.59 น.
 และเขาก็ต้องตกใจยิ่งนัก เมื่อดวงตาคมกริบพลันเห็นแผ่นหลังของเรือนร่างอรชร ผิวเนื้อนุ่มนวลเนียนขาวผ่อง แนบชิดสนิททาบทับอยู่บนร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าของตนเช่นกัน โดยท่อนร่างของพวกเขามีเสื้อคลุมตัวนอกของสตรีปกปิดอยู่
 'นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน! ข้ากับสตรีผู้นี้...'
 แม่ทัพหนุ่มตกใจและสับสนอลหม่านอยู่ในใจ แถมตอนนี้ดวงหน้างามกำลังซุกแนบซบอยู่บนหน้าอกหนาของตน
....
เซียงไค 盛開


เวลาครึ่งก้านธูปต่อมา ฟ่งหลันหลั่น เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นระหว่างบุรุษและสตรีตรงหน้า นางจึงขยับเข้าไปยืนประชิดตัวมู่เซียวหลาน โดยเว้นระยะห่างเพียงสองก้าวเท่านั้น
 นายหญิงแห่งหอมู่ต๋ายังคงคุมสติตัวเองได้ดีมาก ความใจเย็นและท่าทีวางเฉยไม่เกรงกลัวที่แสดงออกมา ชวนให้ฝ่ายตรงข้ามเกิดความรู้สึกกดดันและอึดอัดตามยิ่งนัก
 "ที่ผ่านมาข้าก็ยึดมั่นในสองสิ่งนั้นเสมอมามิใช่หรือ..." น้ำเสียงอ่อนนุ่มเกือบเข้าขั้นปะเหลาะเอาใจ
 ประโยคนั้นของนางทำให้บุรุษตรงหน้าถึงกับหัวเราะร่าดังขึ้นอย่างขบขัน
 ฮ่าฮ่าฮ่า...
 "กระนั้นรึ! แล้วเหตุใดสตรีผู้มีใบหน้างดงามน่ารักเช่นนาง ถึงแต่งกายเป็นบุรุษหน้าหวาน ติดตามท่านมาพบข้ายังหอเฝิงฟู่ในวันนี้ได้กันล่ะ"
 หยวนจูวเย่กล่าวจบ เขาเพ่งสายตามองไปยังผู้ที่เขากำลังกล่าวถึง อย่างพินิจพิจารณา
 ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่ง ฟังอย่างเงียบ ๆ อยู่นาน เมื่อถูกดึงเข้าไปร่วมวงสนทนาเช่นนี้ มีหรือนางจะทนนิ่งเฉยต่อไปได้ นางจึงกล่าวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงความจริงจังและหมายมั่นอย่างที่ไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
 "คนที่คุณชายท่านนี้เพิ่งกล่าวมา คงไม่ได้หมายถึงข้าหรอกกระมัง"
 "ถ้าไม่มีสิ่งใดปกปิด เหตุใดจึงดูร้อนรนใจ" เสียงของหยวนจูวเย่ขรึมลงเล็กน้อย สายตาคมปลาบจ้องนางเขม็ง
 "นี่ท่าน!.." ฟ่งหลันหลั่นเริ่มออกอาการฉุนเฉียวหนักขึ้นและตั้งท่าจะตอบโต้วาจากลับไป แต่ก็ถูกนายหญิงแห่งหอมู่ต๋ายกมือขึ้นมาปรามเอาไว้ก่อน
 มู่เซียวหลานรู้จักนิสัยของบุคคลทั้งสองนี้เป็นอย่างดี และหากขืนยังปล่อยให้ยืนปะทะหน้ากันนานเกินกว่านี้ เห็นทีธุระของนางคงจะไม่เสร็จเรียบร้อยเป็นแน่ ซึ่งนางวางตัวนิ่งและใจเย็นอยู่นาน ตอนนี้เห็นทีจะต้องรีบชิงเอ่ยกับฟ่งหลันหลั่น ก่อนที่บุรุษรูปงามตรงหน้าจะกล่าวอะไร
 "เจ้าช่วยออกไปรอข้าที่ด้านนอกสักครู่ได้ไหม เสร็จธุระตรงนี้เมื่อไร ข้าจะเรียกเอง"
 แม้ว่านายหญิงแห่งหอมู่ต๋าไม่ได้กล่าวอย่างชัดเจน แต่สตรีน้อยก็เข้าใจในความหมายนั้นของนาง จึงได้ยอมทำตามอย่างง่ายดาย
 "ได้! ข้าจะออกไปรอข้างนอก หากเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในห้องนี้ ท่านก็ตะโกนขึ้นดัง ๆ เรียกข้าละกัน" พูดจบฟ่งหลันหลั่นก็เหลือบตามองหยวนจูวเย่เล็กน้อย พร้อมกับชักสีหน้าโกรธขึ้งใส่เขา ก่อนจะเชิดหน้าเดินออกไปนอกห้องนั้น โดยไม่กล่าวคำใดต่อเขาสักคำ
 แอ๊ด...
 ปัง!
 หลังจากประตูห้องถูกปิดเข้าเรียบร้อย หยวนจูวเย่ก็ไม่สามารถทนเก็บเงียบความสงสัยที่มีอยู่ในใจนี้ได้ต่อไป
 "คนก็ไปแล้ว คราวนี้แม่นางมู่จะอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังได้แล้วกระมัง" บุรุษรูปงามเริ่มเปิดการสนทนาต่อทันที
 แม้สุ้มเสียงไม่กราดเกรี้ยว หากแต่วางอำนาจอยู่ในที
 มู่เสียวหลานยื่นมือไปหยิบถ้วยชาที่วางคว่ำอยู่ตรงหน้านางรินน้ำชาลงในถ้วยจนเต็ม และนำไปวางลงตรงหน้าของหยวนจูวเย่ พร้อมกับเผยยิ้มหวานเหมือนเช่นก่อนหน้า
 "คุณชายหยวน ท่านช่างยอดเยี่ยมและเก่งเป็นเลิศ เหมาะสมกับสมคำร่ำลือ ข้ายอมรับว่าเรื่องนี้...ข้าไม่อาจจะปกปิดสายตาของท่านได้เลยจริง ๆ สินะ และต้องขออภัยที่เกิดเหตุการณ์เยี่ยงนี้ มิใช่ข้าไม่ไว้ใจท่าน แต่เพียงต้องการจะทดสอบความสามารถท่านก็เท่านั้น ได้โปรดอย่าถือสาหาความเอาผิดข้าผู้น้อยเลยนะเจ้าคะ"
 มู่เซียวหลันกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพอ่อนน้อมและเผยท่าทีถ่อมตนให้บุรุษตรงหน้า เพื่อหวังกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงในใจของตน
 หึ หยวนจูเย่วหัวเราะดังขึ้นในลำคอเบา ๆ หนึ่งที
 "...ช่างเถอะ มาเริ่มคุยธุระของพวกเราต่อให้เสร็จเถอะ เพราะข้ายังมีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำต่ออีก" ถึงแม้เขาจะยอมรามือกับเรื่องนี้อย่างง่ายดาย แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเชื่อในสิ่งที่นายหญิงแห่งหอมู่ต๋ากล่าวมา
 มู่เซียวหลานเองก็ไม่อยากที่จะเสียเวลานานไปมากกว่านี้ นางจึงได้แต่ไหลตามน้ำ เพื่อให้ภารกิจที่ต้องการลุล่วงโดยเร็ว
 "ได้! มาเริ่มคุยธุระของพวกเรากัน"
 เมื่อเคลียร์ใจเรียบร้อย ทั้งสองคนจึงได้เริ่มคุยธุระสำคัญกัน
 ทางฝั่งด้านนอกห้องหน้าประตู
 ฟ่งหลันหลั่นยืนกอดหน้าอก ทำหน้าตาหงุดหงิดดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าใดนัก และรออยู่ตรงหน้าประตูห้องอาหารส่วนตัวตามคำสั่งของคนข้างใน
 พลางส่ายหน้าและบ่นพึมพำให้กับคนข้างในขึ้นมาอย่างไม่ชอบใจ
 "น่าเสียดายจริง ๆ หยวนจูวเย่ผู้นี้อุตส่าห์มีใบหน้าผิวพรรณงามกว่าสตรีบางคนเสียอีก แต่กลับทำตัวเสเพล เสียทีที่ได้เกิดมาจากชาติตระกูลที่ดี ขึ้นชื่อว่าสันดานของบุรุษ มิว่าผู้ใดก็บ้าตัณหาราคะไม่ต่างกันเลยสินะ"
 ในขณะที่นางกำลังบ่นให้บุรุษด้านในห้องอย่างไม่หยุดปาก
 ทันใดนั้นเอง ประตูห้องรับรองแขกห้องข้างกันก็ถูกเปิดออก
 แอ๊ดอ๊าด...
 ฟ่งหลันหลั่นพลันมองไปเห็นโจทก์เก่าคนเมื่อวาน กำลังเดินออกมาจากห้องข้าง ๆ กันด้วยท่าทางสุขุมลุ่มลึก พร้อมกับผู้ติดตามของเขา
 วันนี้แม่ทัพหนุ่มรูปงามสวมอาภรณ์สีกรมท่ามีแถบดิ้นสีดำตรงชายผ้าเล็กน้อย ท่วงท่าอกผายไหล่ผึ่ง ดูองอาจ สง่างามผ่าเผยและน่าเกรงขาม เขายังคงเก็บอาการและวางสีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกข้างในออกมาให้ผู้อื่นเห็น
 ฟ่งหลันหลั่นรีบหันหลังขวับให้พวกเขาทันทีอย่างมีพิรุธ แต่ก็ฉุกคิดขึ้นได้ 'เอ๊ะ! ทำไมต้องหลบหน้าเขาด้วย ก็ในเมื่อตอนนี้ข้าปลอมตัวเป็นบุรุษผู้มีใบหน้าหวาน โฉมเฉลารูปงาม จนสาว ๆ ต้องพากันเหลียวหลังตามออก ปานนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า...ใช่แล้ว! เขาไม่มีทางจำข้าได้อย่างแน่นอน'
 ด้านแม่ทัพหนุ่มรู้สึกว่าหางตาของเขาเห็นใครบางคนช่างรู้สึกคุ้นตา จึงหยุดชะงักงันเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองตรง ๆ และก็ต้องแปลกใจกับความบังเอิญที่เกิดขึ้นนี้
 เหตุไฉนเลย สตรีน้อยผู้งดงามและบ้าระห่ำ หาญกล้าไม่ตายตาย คนเมื่อวานผู้นั้น ตอนนี้ถึงได้กลายเป็นบุรุษหน้าหวานไปเสียแล้ว
 สตรีน้อยยืนหันหลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และเผลอหลุดเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ เสียงดังออกมาให้ได้ยินจนลืมคู่กรณีไปเสียสนิท และหารู้ไม่ว่าทุกการกระทำของตน ล้วนตกอยู่ภายใต้สายตาอันคมกริบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองอย่างตั้งใจ
เข่อลั่วกล่าวโพล่งทักทายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
 "นายน้อย! บุรุษหน้าหวานผู้นั้นไง คือแม่นางฟ่ง ที่ข้าพูดถึงตอนอยู่ในห้อง" และเขามักพูดจาเสียงดังออกมาเช่นนี้เกือบทุกครั้ง
 จางเก่อสหายทหารคนสนิทเอียงคอและชำเลืองมองเขาด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย "เข่อลั่ว! ยืนห่างกันไม่ถึงคืบแค่นี้ เจ้าจะพูดเสียงดังไปทำไมกัน"
 หลงอี้หลิงยืนอยู่ด้านหน้าลูกน้องนายกองคนสนิททั้งสอง แม้จะเงี่ยหูฟังพวกเขาสนทนากัน แต่ดวงตาสีนิลคมกริบยังคงจับจ้องมองฟ่งหลันหลั่นอย่างไม่ละสายตา
 ในขณะที่ลูกน้องทั้งสองเริ่มจะโต้เถียงกัน น้ำเสียงเข้มดุดันทรงพลังจึงเอ่ยแทรกขึ้นมา
 "หากจะทะเลาะกันก็ไปที่อื่น ว่าแต่พวกเจ้ารู้หรือยังว่าผู้ที่มู่เซียวหลันนัดพบนั้นเป็นผู้ใดกัน"
 เข่อลั่วรีบตอบนายของเขาทันควันอย่างฉะฉานมั่นใจ
 "อ้อ! สายลับของเรารายงานมาว่า คงจะเป็นหยวนจูวเย่บุตรชายคนโตของมหาเสนาบดีกรมคลังไม่ผิดแน่ เพราะสองวันก่อนหน้านี้ พวกเขาเห็นคนจากวังหลวงกลุ่มหนึ่งได้เดินทางเข้าเมืองจิ่งนี้"
 หลงอี้หลิงได้ฟังก็ยกคิ้วขึ้นสูง และใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไปยับปลายนิ้วกลางและไล่ไปปลายนิ้วชี้ตามลำดับ เหมือนกำลังใช้ความคิด และเหล่ตามองไปตรงประตูห้องที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังยืนพิงหลังอยู่
 "หยวนจูวเย่งั้นรึ...บัณฑิตหนุ่มผู้ที่ตอนนี้ควรต้องอยู่ในสำนักศึกษา แต่กลับมาโผล่ในสถานที่เช่นนี้ ช่างน่าสนใจยิ่งนัก! พวกเจ้าทั้งสองคนสั่งให้คนของเราจับตาดูคนพวกนั้นไว้ให้ดี หากมีอะไรเคลื่อนไหวผิดปกติ รีบแจ้งข้าทันที"
 "ขอรับนายน้อย" ทหารนายกองหนุ่มคนสนิททั้งสองคนขานรับคำสั่งผู้เป็นนายด้วยท่าทางขึงขังอย่างพร้อมเพรียงกัน
 จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็กลับมาให้ความสนใจยังบุรุษหน้าหวานตรงหน้าอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวกำลังยืนกอดหน้าอก ทำหน้าบึ้งตึง
 เขาจึงตั้งใจจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักและเดินผ่านหน้านางไปโดยไม่คิดจะทักทายสิ่งใด เพื่อหยั่งเชิงอีกฝ่าย
 แต่ในจังหวะที่แม่ทัพหนุ่มกำลังจะเดินผ่านหน้าฟ่งหลันหลั่นพ้นนั้น
 เข่อลั่วผู้ที่มีปากว่องไวกว่าสมอง เขายิ้มหน้าระรื่น พร้อมกับยกมือและกล่าวทักทายบุรุษหน้าหวานเสียงดังขึ้นราวคนรู้จักสนิทสนมคุ้นเคย
 "โย่ว! แม่นางฟ่ง บังเอิญจังที่พวกเราได้พบกันที่นี่ ท่านเองก็มาใช้บริการของภัตตาคารเฝิงฟู่เช่นกันหรือ" น้ำเสียงสดใสชัดเจน ลอยผ่านหน้าเจ้านายไปหาอีกฝ่าย
 ฟ่งหลันหลั่นได้ยินคำถามนั้นและชัดเจนรู้ว่าบุรุษผู้นั้นหมายถึงตน แต่นางก็วางตัวนิ่งเฉย ยืนอยู่ในท่าเดิมและแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ตีสีหน้าเนียนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
 หลงอี้หลิงหันหลังขวับกลับไปมองตาเขียว ค้อนใส่ลูกน้องจอมเซ่ออย่างทันควัน
 เข่อลั่วรู้ตัวขึ้นมาทันใดว่าเขาได้ทำพลาดไปอีกแล้ว จึงรีบก้มหน้าต่ำเพื่อหลบสายตาดุดันคู่นั้นของผู้เป็นเจ้านายอย่างรวดเร็ว และเอียงลำคอไปทางสหายของตนเล็กน้อย
 เมื่อแม่ทัพหนุ่มส่งสายตาปรามาสดุลูกน้องได้สมดั่งใจแล้ว เขาก็หันกลับมาสนใจสตรีน้อย ซึ่งเป็นคู่กรณีหลักอีกครั้ง
 หึ! ยิ่งปกปิดยิ่งเผยพิรุธ
 ในช่วงเสี้ยวเวลานั้นเอง ทั้งคู่ได้สบตากันพอดี
 ฟ่งหลันหลั่นจดจำบุรุษนัยน์ตาสีนิลและดวงหน้ารูปงามของบุรุษผู้นี้ได้อย่างแม่นยำ จู่ ๆ ความคิดในหัวก็ผุดภาพเรื่องราวตอนที่ทั้งคู่ติดอยู่ตรงชะแง่งผานั้นในรัตติกาลที่แสนยาวนาน
 สตรีน้อยจึงพยายามตั้งสติและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่สายตาของนางกลับทรยศเจ้าตัวเสียได้ มันดูล่อกแล่กเผยพิรุธออกมาจนทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ทางจนได้
 ประกายแข็งกร้าวในดวงตาของแม่ทัพหนุ่มเลือนหายไป และแทนที่ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ทำให้สตรีน้อยรู้สึกฉงนใจยิ่งนัก ขนาดลูกน้องคนสนิททั้งสองคนของเขายังหันมองหน้ากันและทำตาโต เบิกโพลงขึ้นอย่างตะลึงงงงัน
 จางเก่อจึงสะกิดเข่อลั่วหนึ่งที พออีกฝ่ายหันมามอง เขาก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้สหายเดินตามหลังตนเพื่อปลีกตัวออกไปจากตรงนั้น เจตนาคือต้องการเปิดโอกาสให้ผู้เป็นนายได้อยู่ตามลำพังกับบุรุษหน้าหวานผู้นี้
 แต่เข่อลั่วกลับแสดงท่าทียึกยักและไม่ยอมเดินตามหลังจางเก่อออกไปในทันที เพราะเขาอยากอยู่ร่วมฟังการสนทนาของทั้งคู่
 จางเก่อจึงเดินวกกลับมาและตบไหล่สหายหนึ่งที พร้อมกับขมึงตา ชักสีหน้าใส่เข้ม แต่อีกฝ่ายยังคงยืนบื้อไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่อย่างต่อเนื่อง เขาจึงตัดสินใจลากแขนเข่อลั่วออกไปจากตรงนั้นเสียดื้อ ๆ
 จังหวะนั้นเอง ประตูห้องที่ฟ่งหลันหลั่นพิงอยู่ก็ถูกเปิดเข้าไปทางด้านในห้อง
 เอี๊ยดแอ๊ด...
 มู่เซียวหลานได้เดินออกมาพร้อมกับหยวนจูวเย่ และทั้งคู่ต่างก็พากันประหลาดใจเล็กน้อย
 เมื่อเห็นว่าหลงอี้หลิงแม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นโหย่วผู้เลื่องชื่อยืนอยู่ห้องของพวกเขา แถมกำลังจ้องตาเขม็งแข่งกับฟ่งหลันหลั่นอยู่อย่างจริงจัง
 หยวนจูเย่วเป็นบุรุษที่รู้จักใช้คำพูดในการวางตัวและสนทนากับผู้อื่น และคิดว่าชิงโอกาสก่อนย่อมได้ประโยชน์มากกว่า จึงได้กล่าวทักทายหลงอี้หลิงขึ้นอย่างร้อนตัว
 "ช่างบังเอิญเสียจริงที่ได้พบท่านแม่ทัพหลงที่นี่" น้ำเสียงของคุณชายรูปงามผู้นี้ ตั้งใจแสดงให้รู้สึกได้ถึงความสนิทสนมคุ้นเคยกับอีกฝ่าย
 หลงอี้หลิงจึงได้ละสายตาจากบุรุษหน้าหวาน จากนั้นก็เอี้ยวตัวหันไปยืนประจันหน้ากับคนทั้งคู่ แววตานิ่งและดูแข็งกร้าวก่อนทักทายตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา
 "ข้าเองก็แปลกใจเช่นกันกันที่ได้พบท่านมาอยู่ในภัตตาคารเฝิงฟู่ อันที่จริงเพลานี้ท่านควรจะให้ความรู้แก่เหล่าบัณฑิตอยู่ที่สำนักศึกษามิใช่หรือ" พร้อมกับชำเลืองหางตามองไปยังอิสตรีผู้เลอโฉม ซึ่งนางยืนคั่นกลางระหว่างฟ่งหลันหลั่นและหยวนจูวเย่
 มู่เซียวหลานรับรู้ได้ว่ากำลังถูกสายตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มจับจ้องอยู่ นางจึงย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่อเป็นแสดงความเคารพต่อเขาตามมารยาท และพยายามเลี่ยงที่จะไม่สบตากับอีกฝ่าย
 หยวนจูวเย่อ่านสายตาและความคิดของแม่ทัพหนุ่มออก เขาจึงกล่าวขึ้นอีกครั้งเพื่อดึงความสนใจของอีกฝ่ายให้กลับมาหาตน
 "อ้อเรื่องนั้น...ตอนนี้ข้าอยู่ในช่วงลาพักร้อน จึงได้เดินทางมาเที่ยวเล่นที่เมืองจิ้งแห่งนี้เพื่อหาประสบการณ์แปลกใหม่เปิดโลกให้กับตัวเอง และก็ได้บังเอิญเจอกับสหายเก่าแก่...ขอแนะนำ สตรีดวงหน้างดงามกิริยาอ่อนช้อย ผู้นี้คือ..."
 ยังไม่ทันที่หยวนจูวเย่จะได้เอ่ยนามของสตรีข้างกายออกมา หลงอี้หลิงก็พูดสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
 "...มู่เซียวหลาน นายหญิงใหญ่แห่งหอมู่ต๋า จากเมืองจิ่ว"
 หยวนจูวเย่กับมู่เซียวหลาน ดูไม่ได้แปลกใจกับคำกล่าวนี้ของหลงอี้หลิงเลยสักนิด
 ฟ่งหลันหลั่นขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบถของท่ายืนใหม่เล็กน้อย ตอนนี้นางกำลังงงเป็นไก่ตาแตก จนเกิดความอยากรู้และสงสัยขึ้นมาทันใด เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนทั้งสามตรงเบื้องหน้านี้
 ณ เพลานี้ บรรยากาศโดยรอบตรงบริเวณหน้าห้องอาหารนั้น ชวนให้รู้สึกเกิดความอึดอัดและลมหายใจเริ่มติดขัดอย่างบอกไม่ถูก
 'นี่ข้ากำลังยืนอยู่ในดงพยัคฆ์ แถมยังมีหมาป่ากับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์รวมอยู่ด้วยกระนั้นหรือ'
 ฟ่งหลันหลั่นสัมผัสได้ถึงกระแสปราณบางอย่างซึ่งกำลังแผ่ซ่านออกมารอบตัวของทั้งสามคน ซึ่งตอนนี้นางดูไม่ออกเลยว่า พวกเขาทั้งสามคนนั้นเป็นมิตร หรือเป็นศัตรูของกันและกัน
 'ว่าแต่...พวกเขามีความสัมพันธ์กันแบบไหนกันนะ โย่ว! หรือว่าเป็นรักสามเส้า เราสามคน!'
 แต่อย่างไรก็ตาม ความคิดในหัวของฟ่งหลันหลั่นที่กำลังจินตนาการเกี่ยวกับคนทั้งสามอยู่ในตอนนี้ มันเริ่มฟุ้งซ่านและเตลิดไปไกลเสียแล้วสิ
....
เซียงไค 盛開


ย๊ากซ์!!!
 ฟ่งหลันหลั่นออกแรงเพิ่มไปยังฝ่ามือทั้งสองข้างและดึงเชือกเข้าหาตัวอย่างสุดกำลัง เพื่อหวังจะหยุดการเคลื่อนไหวของเจ้าม้าที่กำลังบ้าคลั่งทั้งสองตัว
 อ๊าช!
 แรงจากการเสียดสีของเชือกเส้นหนาในตอนที่ดึงนั้น ทำให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์ขึ้นบนฝ่ามือน้อยทั้งสองข้างของสตรีน้อย
 "โดนเชือกบาดมือจนได้ มีแผลกลับบ้านเยอะแบบนี้ มีหวังโดนตาเฒ่าลงโทษหนักแน่ ๆ" ถึงปากของสตรีน้อยจะบ่นพึมพำพูดถึงแผลที่กับเกิดขึ้น และพานคิดถึงตาเฒ่าของตน แต่สายตาของนางก็ยังคงจับจ้องมองทางด้านหน้าเขม็ง
 เมื่อคำนวณระยะห่างจากสายตาที่เห็น ตอนนี้นางคงต้องรีบตัดสินใจทำบางอย่าง มิฉะนั้นคงจะไม่ทันการณ์
 "แย่ละสิ! อีกไม่ถึงยี่สิบจั้ง[1] ก็จะเป็นหน้าผาแล้ว เราคงต้องรีบหาทางช่วยคนลงจากรถม้าให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยกลับมาช่วยเจ้าพวกนี้ทีหลัง มิเช่นนั้นคงได้ตายกันทั้งหมดนี่เป็นแน่"
 เมื่อนางตัดสินใจเช่นนั้น จึงออกแรงดึงเชือกมาผูกติดไว้กับคานตรงข้อต่อจุดเชื่อมโยงระหว่างตัวม้าและเพลาของรถม้าอย่างยากลำบาก เพราะแรงเหวี่ยงของรถม้าที่เหวี่ยงคลอนแคลนไปมาตลอดเวลา
 หลังจากที่สตรีน้อยได้มัดเชือกเส้นคู่นั้นอย่างแน่นหนาดีแล้ว นางจึงหันขวับเปิดผ้ากั้นออกและกลับเข้าไปตัวรถม้าอย่างไม่รีรอ
 พอเข้าไปนั่งด้านในรถม้า ฟ่งหลันหลั่นได้พบกับสตรีสูงวัยสองคน
 ผู้หนึ่งสวมใส่อาภรณ์สวยหรูมีการตัดเย็บประณีตดูราคาแพง แต่งกายคล้ายหญิงสูงศักดิ์กำลังนั่งอยู่ด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีตื่นตระหนก และดูใจเย็น มีสติดีมาก
 ต่างจากหญิงสูงวัยอีกคนซึ่งนั่งอยู่ม้านั่งด้านข้าง และน่าจะเป็นผู้ติดตามเพราะการแต่งตัวนั้นต่างจากคนแรก นางมีสีหน้าซีดเผือดดูตื่นตระหนกตกใจยิ่งนัก โดยมือทั้งสองข้างเกาะฝาผนังเอาไว้แน่น ร่างกายที่กำลังสั่นเทาอยู่ มองไม่ออกเลยว่าเป็นเพราะแรงสั่นไหวของรถม้าหรือเป็นเพราะความกลัวที่เกิดขึ้นของหญิงชราผู้นี้
[1] 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร
 หญิงชราผู้ติดตามของหญิงสูงศักดิ์เอ่ยถามสตรีน้อยผู้ที่เปิดผ้าม่านเข้ามาด้วยนำเสียงไม่เป็นมิตร ดวงตาฉายแววหวาดกลัว "เจ้าเป็นผู้ใดกัน เหตุใดถึงบังอาจกล้ามาทำร้ายพวกเราเยี่ยงนี้"
 ฟ่งหลันหลั่นไม่ได้สนใจในคำถามนั้น สิ่งเดียวที่นางต้องการในตอนนี้ คือช่วยคนออกไปจากรถม้านี้อย่างปลอดภัยให้เร็วที่สุด
 "ขออภัยท่านผู้อาวุโสทั้งสองที่ล่วงเกิน ข้าหามิได้มีเจตนาร้าย แต่ เพลานี้ช่างเป็นสถานการณ์ที่เร่งด่วนยิ่งนัก จึงจำเป็นต้องเสียมารยาทบุกเข้ามาในรถม้าของพวกท่าน เพียงเพื่อต้องการช่วยคน"
 ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเยี่ยงนี้ สตรีน้อยยังคงรักษามารยาทและบอกกล่าวทักทายบุคคลที่เป็นผู้อาวุโสกว่าถึงเจตนาของตน
 ใบหน้าสุขุมของฮูหยินเฒ่าดวงตาคมนิ่ง นั่งมองสตรีตรงเบื้องหน้าอย่างอ่อนโยน และกล่าวขึ้นกับผู้มาเยือนด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่ทรงพลัง
 "แม่นางน้อยไม่ต้องมากพิธี ตอนนี้บนรถม้าอันตรายยิ่งนัก เจ้ารีบลงไปเสียเถิด มิเช่นนั้นเจ้าคงไม่แคล้วจะต้องประสบภัยร้ายและได้รับบาดเจ็บไปด้วยอีกคน"
 ฟ่งหลันหลั่นจ้องหน้าอีกฝ่ายและนับถือฮูหยินเฒ่าผู้นี้จากใจ 'อาวุโสหญิงผู้นี้ แม้มีภัยรอยู่ตรงเบื้องหน้า แต่กลับยังดูสงบนิ่งและไม่ต้องการให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปด้วย ช่างน่านับถือเสียจริง ๆ'
 ฟ่งหลันหลั่นยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็งที่จะทำตามคำบอกกล่าวของผู้เป็นเจ้าของรถม้า
 "ขออภัย ข้าคงไม่สามารถทำตามที่ท่านผู้อาวุโสต้องการได้ ห่างออกไปด้านอีกไม่ถึงยี่สิบจั้ง มีหน้าผาสูงชันตั้งอยู่"
 และนางยังกล่าวร่ายยาวบอกถึงภัยร้ายตรงหน้าแก่พวกเขาทั้งสองคน "และหากเจ้าม้าคลั่งสองตัวนี้ควบฝีเท้าไปถึงที่นั่นเมื่อไร มันคงจะพาทุกคนร่วงตกลงไปใต้เหวลึกจนร่างกายแหลกเหลวและอาจไม่เป็นชิ้นดี ฉะนั้นพวกท่านทั้งสองคงต้องลงไปจากรถม้าเสียเดี๋ยวนี้"
 หญิงชราผู้ติดตามได้ยินเช่นนั้น จึงเกิดอาการตื่นตระหนก อกสั่นขวัญหายยิ่งกว่าเดิม
 "หน้าผาสูงชันอย่างกระนั้นหรือ!"
 ผู้รับใช้หันขวับมองหน้าหญิงชราสูงศักดิ์ด้านข้าง "นายหญิง ลำพังตัวข้า แม้ตายก็ไม่เสียดายชีวิต แต่ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องร้าวนั้นเกิดขึ้นกับท่านอย่างเด็ดขาด"
 ถึงผู้ติดตามจะหวาดกลัวต่อภัยตรงหน้ามากแค่ไหน นางก็ยังมีความจงรักภักดีต่อนายของตน เมื่อกล่าวเช่นนั้นกับนายหญิงของตนเรียบร้อย นางจึงได้เบนสายตาไปยังสตรีแปลกหน้า
 "แม่นางน้อย ไม่ต้องสนใจข้า แต่ได้โปรดช่วยนายหญิงของข้าด้วยเถิด" ผู้ติดตามกล่าวอ้อนวอนร้องขอฟ่งหลันหลั่นอย่างนอบน้อม ทั้งที่ก่อนหน้ายังตั้งท่าไม่เป็นมิตรและดูหวาดกลัวต่อนางอยู่เลย
 ผู้เป็นนายหญิงซึ่งนั่งนิ่งอย่างสุขุมอยู่นาน กลับตวาดเสียงดังใส่นางผู้ติดตามของตนอย่างดุดัน
 "ยายเมิ่ง เลิกพูดจาไร้สาระเสียที ข้าจะรักตัวกลัวตายและทิ้งเจ้าไว้คนเดียวได้เยี่ยงไรกัน หากวันนี้พวกเราจะต้องจบชีวิตลง มันก็เป็นเพราะสวรรค์ลิขิตไว้แล้ว"
 พร้อมกับหันไปมองหน้าสตรีน้อย แววตาฉายความเด็ดเดี่ยวอย่างชัดเจน
 "แม่นางน้อยท่าน พวกเรามิได้รู้จักกันมาก่อน แต่ข้าก็รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเจ้ามากที่คิดช่วยเหลือ หากแต่ชีวิตคนเรามีค่ายิ่งนัก อย่าได้เอามาทิ้งลงที่นี่เพื่อยายแก่วัยไม้ใกล้ฝั่งอย่างพวกข้าเลย จงรีบลงไปจากรถม้าคันนี้เสียเถิด ก่อนที่มันจะไม่ทันการณ์" ฮูหยินเฒ่าได้กล่าวอย่างจริงใจกับสตรีน้อยผู้ที่ตั้งใจมาช่วยเหลือตน
 สตรีน้อยตอบสวนอาวุโสหญิงทั้งสองด้วยน้ำเสียงเข้ม แววตาฉายแววมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ "ขอท่านทั้งสองได้โปรดเชื่อใจในตัวข้า วันนี้จะไม่มีผู้ใดต้องตายที่นี่ทั้งนั้น"
 ฮ่าฮ่าฮ่า...
 จู่ ๆ ฮูหยินเฒ่าก็หัวเราะร่าขบขันชอบใจขึ้นท่ามกลางสถานการณ์คับขัน
 "ยายเมิ่ง! เห็นทีเราสองคนได้มาเจอกับเด็กหัวดื้อเพิ่มอีกคนเสียแล้วกระมัง"
 ฟ่งหลันหลั่นเลิกคิ้วสูงขึ้นให้กับคำกล่าวนั้นของฮูหยินเฒ่าอย่างแปลกใจ
 และทันใดนั้นอาวุโสหญิงผู้ที่กำลังหัวเราะร่าชอบใจอยู่ก็ได้เปลี่ยนสีหน้าเคร่งเครียดลงอย่างฉับพลัน
 "ทว่าม้าหนุ่มพยศทั้งสองตัวกำลังควบฝีเท้าอย่างตื่นตระหนกด้วยความบ้าคลั่ง และกำลังพาพวกเราพุ่งตรงไปทางหน้าผาสูงชันด้านหน้า ดังนั้นแม่นางน้อยคิดจะพาพวกเราลงไปจากรถม้าได้ด้วยวิธีใดกันรึ"
 สตรีอาวุโสย้อนถามอย่างใจเย็นและมีสติ เพราะด้วยความเร็วของม้าที่กำลังควบฝีเท้าอยู่ ช่างมองไม่เห็นหนทางนั้นเอาเสียเลย
 ฟ่งหลันหลั่น นิ่งเงียบและฉุกคิดตามคำถามนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
 เพียงครู่ต่อมา สตรีน้อยก็เอี้ยวตัวไปเปิดผ้าม่านหน้าต่างด้านข้างและกวาดสายตามองรอบนอกตัวรถม้าอย่างรวดเร็ว
 มินานนางก็หันขวับกลับเข้ามาหาสตรีสูงวัยทั้งสองคน ซึ่งกำลังนั่งมองตามหลังอยู่อย่างสงสัย
 ฟ่งหลันหลั่นเผยรอยยิ้มสดใสขึ้นบนใบหน้างามน่ารักเหมือนนางจะคิดอะไรออก "ง่ายนิดเดียว พวกเราก็แค่กระโดดลงไปจากรถม้าคันนี้น่ะสิ"
 หญิงชราผู้ติดตามได้ยินคำกล่าวนั้นของสตรีน้อยถึงกับย้ำถามด้วยอาการตกใจหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิม
 "แม่นางน้อยกล่าวว่ากระไรนะ เจ้าบอกว่าให้พวกเรากระโดดลงไปจากรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวด้วยความรวดเร็วนี้อย่างนั้นรึ!"
 "ใช่! พวกท่านฟังไม่ผิดหรอก" ฟ่งหลันหลั่นยิ้มแฉ่งยืนกรานคำตอบเดิม
 ส่วนฮูหยินเฒ่ากลับดูนิ่งสงบอยู่เช่นนั้น และพอได้ยินวิธีช่วยเหลือของสตรีน้อยที่กล่าวออกมา แม้จะเพิ่งพบหน้ากันแต่นางดูเหมือนว่าจะมีความชอบใจตัวสตรีผู้นี้อยู่ในที
 "ได้! วันนี้ข้าจะยอมเชื่อใจคนแปลกหน้าเช่นเจ้าดูสักครา" ฮูหยินเฒ่าตอบตกลงมั่นเหมาะอย่างหนักแน่น
 "ไม่ได้นะเจ้าคะนายหญิง มันอันตรายมาก พลาดพลั้งไปท่านอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแข้งขาหักได้ และข้าจะอธิบายต่อนายน้อยได้เยี่ยงไรกัน"
 ผู้ติดตามรีบกล่าวทัดทานการตัดสินใจของนายหญิงของตนอย่างกังวล
 ฟ่งหลันหลั่นไม่มีเวลามาคิดหรือสนใจถึงความเสี่ยงเหล่านั้นตามที่ หญิงชราผู้ติดตามกำลังวิตกกังวลอยู่ในตอนนี้ และเมื่อจับจังหวะการเคลื่อนไหวของม้าพยศสองตัวทางด้านนอกได้ ว่าตอนนี้พวกมันเริ่มอ่อนแรงฝีเท้าลงแล้ว นางก็ไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสนั้นลงมือช่วยคนทันที
 กึก กึก!
 สตรีน้อยใช้เท้าถีบไปยังฝาผนังไม้ด้านข้างของตัวรถม้าอย่างแรง จนมันลอยกระเด็นปลิวออกไปไกล ตามความเร็วของการเคลื่อนตัวของรถม้าที่มีในขณะนี้ ทำให้กระแสลมหวนได้พัดตีวนกลับเข้ามาใส่สตรีทั้งสามทันที
 สตรีสูงวัยทั้งสองมองหน้ากันอย่างฉงนใจ แต่ไม่ทันที่จะมีใครได้เอ่ยถามสิ่งใด สตรีน้อยก็หันหน้ากลับมายังพวกนาง
 "ถ้าพวกท่านรู้สึกกลัวก็จงหลับตาซะ!"
 ซึ่งหญิงชราผู้ติดตามนั่งตะลึงงุนงงและมีสีหน้าซีดขาวเช่นเดิม ส่วนผู้เป็นนายหญิงยังคงวางนิ่งสุขุม ไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่ออันตรายตรงหน้า
 แม้ว่าสตรีสูงวัยทั้งสองนางจะไม่รู้ว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะช่วยพวกตนยังไง แต่มีทางเดียวคือต้องเชื่อใจและทำตามที่นางบอกเท่านั้น
 ผู้ติดตามนั่งตัวสั่นเทาจับแขนนายหญิงของตนเอาไว้มั่น และเปลือกตาของทั้งคู่ปิดลงตามที่สตรีน้อยบอก นาทีนี้อาวุโสหญิงทั้งสองทำได้แค่ตั้งสติและสวดภาวนาในใจขอให้ทุกคนปลอดภัย
 ฟ่งหลันหลั่นกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวมั่นใจ "ขออภัยท่านทั้งสองด้วย!"
 ทันใดนั้นเอง
 ในจังหวะที่ม้าทั้งสองตัวผ่อนแรงควบฝีเท้าลง พวกนางก็ถูกฟ่งหลัน-หลั่นผลักให้ตกลงไปจากรถม้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีสัญญาณแจ้งเตือนคน ทั้งคู่เลยสักนิด
 พลั่ก!
 "ว้าย!"
 ผู้ติดตามร้องเสียงดังลั่นป่าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
 โชคดีที่ชายป่าด้านข้างตรงจุดที่พวกนางตกลงไปนั้น มีหญ้าขึ้นปกคลุมหนาแน่น จึงทำให้ทั้งสองไม่น่าจะได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก
 เมื่อผู้ติดตามลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่และปลอดภัยดี นางจึงรีบหันขวับ มองซ้ายแลขวาเพื่อค้นหานายหญิงของตนอย่างห่วงใย
 "นายหญิงท่านปลอดภัยดีไหมเจ้าคะ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่" ผู้ติดตามรีบลุกขึ้นเดินไปหานายหญิงของตนพร้อมกับสำรวจตามร่างกายด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
 ผู้เป็นนายหญิงวางมือลงบนหลังมือของผู้ติดตามและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุม
 "ยายเมิ่งตั้งสติและสงบใจลงก่อน อย่าได้กังวลไป ข้าไม่เป็นไร แต่แม่นางน้อยผู้นั้นดูท่าคงจะไม่พ้นภัยเป็นแน่..." น้ำเสียงและแววตาของนายหญิงเฒ่าผู้นั้นแสดงออกชัดเจนว่ากำลังกังวลใจกับความปลอดภัยของผู้ที่มาช่วยเหลือ
 เมื่อกล่าวจบฮูหยินเฒ่าก็ชะเง้อคอยาวมองตามหลังรถม้าของตนอย่างไม่วางตา
 จังหวะนั้นเอง ฟ่งหลันหลั่นก็ได้ตะโกนดังกลับมาหาสตรีสูงวัยทั้งคู่อย่างฉะฉานมั่นใจ
 "ผู้อาวุโสทั้งสองช่วยรออยู่ตรงนั้นสักครู่ อีกไม่นานคนของพวกท่านคงจะตามมาช่วย โปรดรักษาตัวด้วย!"
 เมื่อกล่าวกับคนทั้งสองจบ ฟ่งหลันหลั่นก็หันกลับมาสนใจในสถานการณ์ตรงหน้าที่กำลังเผชิญอยู่ต่อมุ่งมั่นเพื่อหวังจะช่วยม้าหนุ่มพยศสองตัวนี้ให้พ้นภัยเช่นกัน
 นางพยายามออกแรงทั้งหมดที่มีอีกครั้ง เพื่อดึงเชือกในมือเข้าหาตัว ก่อนที่เจ้าม้าบ้าคลั่งสองตัวนี้จะพาทั้งตัวมัน นางและรถม้าร่วงลงไปตรงหน้าผา ซึ่งห่างออกไปอีกไม่กี่จั้งเท่านั้น[1]
[1] 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร
....
เซียงไค 盛開


เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบร่วมเดือน
 ฟ่งหลันหลั่น ก็เริ่มอาการดีขึ้นเป็นลำดับ แม้พิษในร่างกายจะยังไม่ถูกขับออกมาได้หมด แต่นางก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งได้สร้างความประหลาดใจให้กับแม่หนุ่ม จางเก่อ เข่อลั่ว และคนอื่น ๆ เป็นอย่างมาก
 หลังจากหลงอี้หลิงได้ล่วงรู้ความลับนั้นของสตรีน้อย เขาเกิดความสงสัยที่มาเรื่องชาติกำเนิดของสตรีผู้นี้ ผนวกกับคำเสนอแนะจากท่านหมอ แม่ทัพหนุ่มจึงได้สั่งให้ลูกน้องไปสืบเรื่องราวชีวิตของฟ่งหลันหลั่นยังเมืองจิ่ว แต่ผู้คนที่นั่นกลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้ภูมิหลังนั้นเลยสักคน
 เพื่อจะสืบดูให้รู้แน่ชัดมากยิ่งขึ้น ว่าสตรีน้อยคือผู้ใด และตัวแม่ทัพหนุ่มรู้สึกได้ถึงความผูกพันแปลกประหลาดบางอย่างระหว่างเขากับนาง
 จึงคิดว่าควรเก็บคนไว้ใกล้ตัวดีกว่า และบางทีในอนาคตเขาอาจจะต้องพึ่งพานาง ตามคำแนะนำของท่านหมอก็เป็นได้
 หลงอี้หลิงได้ยื่นข้อเสนอให้ฟ่งหลันหลั่นอยู่ช่วยงานเขา ด้วยการเป็นผู้ช่วยส่วนตัว แต่ทว่าในจวนแม่ทัพที่เต็มไปด้วยเหล่าทหารซึ่งล้วนแต่เป็นชายฉกรรจ์ มันคงจะดูแปลกถ้ามีสตรีที่อายุเพิ่งเลยวัยปักปิ่นเข้ามาอยู่ในจวนอย่างโจ่งครึ่มโดยไม่มีผลงานหรือที่มาที่ไป เขาจึงต้องคิดหาวิธีว่าควรให้นางอยู่ในฐานะอะไร
 ในตอนแรกฟ่งหลันหลั่นปฏิเสธเสียงแข็งอย่างหนักแน่น แต่พอย้อนคิดถึงเรื่องการตายของตาเฒ่าฟ่ง และจนกว่าจะสืบรู้ความจริงของความลับที่ตาเฒ่าของนางซ่อนและเก็บรักษาเอาไว้มานานนับสิบปีนั้นมันคือเรื่องอะไรกันแน่ นางจึงจำใจตกปากรับคำและยอมพักอยู่ที่เรือนหลงหลิงของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไปก่อน
 สิ่งหนึ่งที่ทำให้สตรีน้อยตัดสินใจเยี่ยงนี้ ก็เป็นเพราะว่าตอนนี้นางไม่สามารถเดินลมปราณหรือใช้วรยุทธ์ได้ ซึ่งเป็นผลจากพิษเก่าในร่างกายที่มีมานานแล้วและพิษใหม่ที่พึ่งได้รับมา จนกว่าพิษพวกนั้นจะถูกขับออกมาสิ้นเสียก่อน นางจึงจำต้องหาสถานที่รักษาตัว และด้วยตำแหน่งแม่ทัพของบุรุษผู้นี้ คือตัวเลือกที่ดีที่สุดในขณะนี้
 และเพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาของผู้คน ฟ่งหลันหลั่นได้พักอาศัยอยู่ที่เรือนหลงหลิง ในฐานะสาวใช้ส่วนตัวของเขานั่นเอง
 แต่ว่านางไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ในกฎระเบียบและสังคมของชนชั้นสูงหรือเหล่าขุนนางมาก่อน พอต้องมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวให้กับแม่ทัพหนุ่มผู้มากความสามารถแถมยังรูปงามแบบนี้ ทำให้เจ้าตัวรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินและมีอาการประหม่าบ้าง
 เพราะสตรีน้อยในวัยแรกแย้มต้องมาใกล้ชิดบุรุษรูปงามผู้ดูองอาจกล้าหาญ เป็นใครก็ต้องเกิดความรู้สึกหัวใจสั่นไหวคลอนแคลนเป็นธรรมดาและบางครั้งนางก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับขังไว้ในกรงทอง ไร้อิสรเสรีเหมือนตอนที่อยู่เมืองจิ่ว
 ทว่า หากนางต้องการรักษาชีวิตไว้จนกว่าจะสืบหาความจริงที่ตามหาได้ ก็จำเป็นต้องฝืนใจอยู่แบบนี้ไปก่อนจนกว่าจะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้
 และทุกครั้งที่แม่ทัพหนุ่มเข้าวังเพื่อปฏิบัติหน้าที่ สตรีน้อยก็ฉวยโอกาสนั้นแอบหลบหนีด้วยการปีนป่ายกำแพงทางด้านหลังของเรือนหลงหลิง เพื่อเข้าไปสืบหาเบาะแสในเรื่องที่กำลังสืบอยู่เสมอ และเจ้าตัวไม่เคยถูกจับได้เลยสักครั้ง
เพลาล่วงเลยผ่านไปร่วมหลายเดือน
 หลังจากที่สตรีน้อยได้เข้ามาเป็นสาวใช้คนใหม่ของหลงอี้หลิง ความสัมพันธ์ต่าง ๆ ภายในจวนแม่ทัพแห่งนี้ก็เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน
 ช่วงยามซวี[1]แม่ทัพหนุ่มกำลังเดินตรวจตราความสงบสุขและความเรียบร้อยของผู้คนในเมืองหลวงพร้อมกับเหล่าทหาร พวกเขาเดินมาถึงถนนเส้นหลักซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน เพราะสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าและร้านอาหารรวมทั้งสถานเริงรมย์ก็ตั้งอยู่ไม่ไกล
 ทันใดนั้นเอง สายตาอันคมกริบของแม่ทัพหนุ่มก็พลันเหลือบมองไปเห็นคนผู้หนึ่ง ใบหน้าช่างดูคุ้นตายิ่งนัก ซึ่งเขาผู้นั้นกำลังเดินเข้าไปในหอโคมแดงพอดี
 ในขณะที่หลงอี้หลิงยืนคิดพิจารณาอยู่นั้น เข่อลั่วก็ได้โพล่งเสียงดังขึ้น พร้อมกับชี้หัวกระบี่ไปทางหอโคมแดง [2]
 "นายน้อย! บุรุษหน้าหวานผู้นั้นช่างดูคุ้นตาเสียจริง ดูคล้าย ๆ กับการแต่งกายของแม่นางฟ่ง ตอนที่เจอกันยังเมืองจิ่งเลย"
 จางเก่อได้ฟังสหายทหารนายกองกล่าวเช่นนั้น เขาก็ใช้กระบี่ในมือกระทุ้งเข้าไปที่ลำตัวด้านข้างของสหาย พร้อมกับขยิบตาและส่ายหน้าส่งสัญญาณให้กับเจ้าตัวสงบปากลง
 'นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน' หลงอี้หลิงเองก็คิดไม่ต่างจากเข่อลั่ว แต่การที่สตรีน้อยผู้นั้นมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้แทนที่จะพักผ่อนอยู่ที่เรืองหลงหลิงของเขา มันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมาก แถมนางไม่ได้แจ้งหรือขออนุญาตเขาก่อนด้วยซ้ำ ทำให้ตอนนี้เขามีทั้งความสงสัยและความไม่พอใจระคนกัน
[1] ยามซวี (戌:xū) คือ 19.00-20.59 น.
[2] สถานที่บุรุษรูปงามคอยให้บริการแขก มีทั้งร้อง เต้นรำทำเพลงและบริการอื่น ๆ ตามความต้องการของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ
 "พวกเจ้าสองคน พาทหารไปลาดตระเวนในจุดที่เหลือต่อโดยไม่ต้องรอข้า พรุ่งนี้รายงานสถานการณ์"
 แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้นเสียงเข้มกับลูกน้องทั้งสองนาย ในเนื้อเสียงแฝงไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไม่พอใจ
 "ขอรับนายน้อย" นายกองทั้งสองนายขานรับขึ้นพร้อมกัน แต่ทว่าแม่ทัพหนุ่มไม่ได้อยู่รอฟัง ตอนนี้เขาเดินตรงดิ่งหายเข้าไปในร้านขายผ้าที่อยู่ข้าง ๆ กัน ก่อนจะตามหลังฟ่งหลันหลั่นเข้าไปในหอโคมแดงด้วยอากัปกิริยาเร่งรีบดูไม่เป็นตัวเอง
 พอหลงอี้หลิงได้เข้าไปในโถงของหอโคมแดง เขาก็เลือกโต๊ะที่นั่งหลบมุมและสามารถมองเห็นฟ่งหลันหลั่นได้อย่างชัดเจน
 จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็คอยเฝ้าสังเกตสตรีน้อยอยู่ห่าง ๆ ด้วยสงสัยว่าเหตุใดนางถึงแอบหนีออกมานอกเรือนหลงหลิงในเวลานี้ แถมยังเข้ามาในสถานที่อโคจรเช่นนี้ ซึ่งไม่ใช่สถานที่ของสตรีที่ดีมิควรย่างกรายเข้ามา
 หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นเข้าไปด้านในของหอโคมแดง นางจำเป็นต้องไหลตามน้ำ ทำให้ต้องเรียกใช้บริการของบุรุษในนั้นเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย มีบุรุษรูปงามเข้ามาให้บริการแวะเวียนสลับกันไป นางก็คอยแอบสอบถามสืบหาข้อมูลจากพวกเขาในสิ่งที่ตนต้องการ
 แต่สุดท้ายนางก็แพ้ภัยตัวเอง เพราะเจ้าตัวดันเผลอไปสั่งสุราชนิดพิเศษของหอโคมแดง ซึ่งดีกรีของมันรุนแรงมาก
 หนึ่งชั่วยามผ่านไป ฟ่งหลันหลั่นที่คิดว่าตัวเองนั้นคอทองแดงมาก ก็ต้องศิโรราบให้กับสุราดอกท้อร้อยปี ขึ้นชื่อของหอโคมแดงแห่งนี้ ความแรงของสุราทำให้นางเมาจนควบคุมสติแทบไม่อยู่ โชคดีที่การกระทำทุกอย่างของนางล้วนอยู่ภายใต้สายตาอันคมกริบของหลงอี้หลิง ซึ่งจ้องเขม็งมองบุรุษหนุ่มหน้าหวานอย่างดุดันไม่วางตา
 เมื่อแม่ทัพหนุ่มเห็นสาวใช้ของตนเริ่มเมามายจนแทบจะขาดสติ สูญเสียการควบคุมและการระมัดระวังตัวเอง พูดจ้อไม่หยุดปากฟังไม่ได้ความ แถมมือก็เลื้อยไปมาอย่างกับหนวดปลาหมึก โดยมีบุรุษรูปงามหลายคนกำลังรายล้อมคอยให้บริการ
 หลงอี้หลงนั่งทำหน้าตาโกรธขึ้งมองดูเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มือที่ถือจอกสุราอยู่แทบอยากจะบีบมันให้แตกคามือเสียตรงนั้น และก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยไปมากกว่า เขาจึงแสดงตัวและเดินเข้าไปยังโต๊ะของตัวก่อเรื่องในวันนี้
 ฟ่งหลันหลั่นที่กำลังเมามายได้ที่ พลันหันไปเห็นหลงอี้หลิง สวมใส่อาภรณ์สีขาวขลิบเงินเดินตรงมายังโต๊ะของนาง ด้วยใบหน้าโกรธขึ้ง
 ตอนนี้สตรีน้อยมีสติไม่ครบสมบูรณ์ จึงปราศจากความเคารพหรือเกรงกลัวในอำนาจของบุรุษตรงหน้า
 อย่างที่เคยมีผู้กล่าวไว้
 เมื่อสุราเข้าปาก
 ความจริงที่ซ่อนไว้ในใจ
 ย่อมถูกเผยออกมา
.....
เซียงไค 盛開


กระท่อมน้อยกลางป่าไผ่
 ฟ่งหลันหลั่นเดินทางกลับมายังกระท่อมน้อยของตนด้วยใบหน้าเบิกบานและสุขใจ มือข้างหนึ่งถือห่อยาสมุนไพรหายาก ส่วนอีกข้างคือสุราชั้นดีสองไหจากหอมู่ต๋า
 ฟ่งหลันหลั่นส่งเสียงสดใสร้องตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล
 "ตาเฒ่า ข้ากลับมาแล้ว วันนี้ข้ามียาบำรุงกับสุราชั้นดีของโปรดท่านมาฝากด้วย" เสียงของนางดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินผ่านประตูด้านหน้าทางเข้ากระท่อมด้วยซ้ำ
 แต่พอสตรีน้อยเดินก้าวขาผ่านพ้นประตูไม้ที่โครงสร้างค่อนข้างทรุดโทรมจะพังแหล่มิพังแหล่ เข้ามาจนถึงบริเวณลานด้านหน้าของกระท่อม นางก็เริ่มเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง
 ภาพโดยรอบที่ปรากฏต่อสายตา ทำให้ต้องตกใจและเกิดความหวั่นวิตกขึ้นมาอย่างฉับพลัน
 ปลาตัวเล็กน้อยและสมุนไพรป่าตากแห้งอยู่ในกระจาด ซึ่งเคยตั้งวางอยู่บนรางไม้ระแนง ตอนนี้กลับหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
 ถ้วยโถโอชา ข้าวของเครื่องใช้ แม้กระทั่งไหและเครื่องปั้นดินเผาที่เคยเต็มไปด้วยน้ำ บ้างก็ล้มระเนระนาด กลิ้งขลุกขลิกอยู่บนพื้น บ้างก็แตกเสียหายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนไม่เหลือสภาพเดิม
 ฟ่งหลันหลั่นพูดโพล่งขึ้นกับตัวเอง "ทำไมสภาพกระท่อมถึงได้ดูเละเทะแบบนี้" ในขณะที่สตรีน้อยบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย จังหวะนั้นมีสายลมอ่อนพัดโชยมาจากทางตัวกระท่อม ความผิดปกติบางอย่างทำให้นางต้องรีบยกแขนขึ้นมาปิดจมูกของตัวเองอย่างรวดเร็ว
 "หื้ม! นี่มันกลิ่นเหม็นเน่าอะไรกัน ทำไมถึงได้ส่งกลิ่นรุนแรงเช่นนี้"
 ตอนนี้คำถามและความเป็นกังวลมากมายเริ่มผุดขึ้นมาในหัวสมองอันน้อย ๆ นี้ เพื่อขจัดความสงสัยนั้น นางเดินอย่างรีบร้อนตรงดิ่งไปยังประตูไม้ไผ่ของตัวกระท่อม มือทั้งสองข้างก็ผลักประตูไม้ผุ ๆ นั้นอย่างแรงจนเปิดออกและกระแทกไปโดนผนังด้านข้าง
 ปัง!
 สภาพด้านในกระท่อมมีหยากไย่ขึ้นตามฝาผนังและมีฝุ่นเกาะหนาเตอะอยู่ตามจุดต่าง ๆ ราวกับไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่มาหลายวันแล้ว แถมโต๊ะเก้าอี้ล้มคว่ำระเนระนาดกองอยู่บนพื้น ทิ้งร่องรอยของการต่อสู้ไว้ ยิ่งทำให้นางกังวลหนักขึ้น
 ตาเฒ่า!
 เมื่อนางฉุกคิดขึ้นมาได้เช่นนั้น จึงวิ่งปรี่ตรงเข้าไปยังห้องนอนด้านในอย่างรวดเร็ว
 ภาพที่ปรากฏตรงหน้าถึงกับทำให้สติของสตรีน้อยขาดวิ่นหลุดลอย และหัวเข่าทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปนั่งลงบนพื้น มือทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงไปชั่วขณะจนเผลอปล่อยสิ่งของที่ถืออยู่ในมือร่วงตกลงพื้น แตกกระจายจนเหล้ากระเซ็นไปทั่วพื้น
 เพล้ง!
 ชายชราคนที่เลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนนางมาตั้งแต่จำความได้ เขานอนหงายแผ่หลาอยู่บนเตียงไม้ไผ่อย่างสงบนิ่ง แถมยังมีแมลงหวี่แมลงวันบินตอมไปทั่วทั้งตัว ซึ่งตอนนี้สภาพภายนอกอันผอมแห้งมีแต่หนังหุ้มกระดูกนั้น เริ่มส่งกลิ่นอันไม่น่าพึงประสงค์โชยคลุ้งไปทั่วห้องเล็ก ๆ นั้น
 "มะ ไม่จริง นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง...ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่! ข้าแค่ฝันไป..."
 ฟ่งหลันหลั่นปากสั่นพูดพึมพำเบา ๆ และหัวเราะกับตัวเองอย่างกับคนไร้สติ หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาจากดวงตากลมโตใสหยดแหมะลงบนเป็นสายลงบนพวงแก้มงาม
 นางพยายามประคองสองขาอันไร้เรี่ยวแรง เดินตรงไปยังเตียงนอนตรงหน้า ซึ่งตามความจริงอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่นางกับใช้เวลาเกือบหนึ่งส่วนสี่ของก้านธูปเพื่อจะเดินไปถึงจุดนั้น
 มือน้อย ๆ สั่นเทาคู่นั้นของสตรีน้อย ค่อย ๆ วางสัมผัสลงไปบนเจ้าของเรือนร่างไร้ลมหายใจบนเตียงไม้ไผ่ อย่างแทบไม่เชื่อในสายตาของตัวเอง ว่ามันคือความจริง
 ฟ่งหลันหลั่นโน้มตัวลงสวมกอดร่างอันไร้วิญญาณ ใบหน้าแนบซบลงไปบนแผ่นอกของตาเฒ่าฟ่งไว้อย่างแนบแน่นโดยไม่มีความรังเกียจเดียดฉันท์ หยาดน้ำตาหลั่งไหลพรั่งพรูหล่นลงพวงแก้มงามราวกับสายน้ำ ดวงใจดวงน้อยเจ็บปวดยิ่งยวดเหมือนถูกเข็มเล็ก ๆ นับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงก็ไม่ปาน
 บัดนี้ คนในครอบครัวเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ของนาง ได้ถูกมัจจุราชพรากดวงวิญญาณเขาจากโลกนี้ไปตลอดกาล
 "ฮือฮือ...ตาเฒ่า! มันเกิดอะไรขึ้น ท่านจะทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ หากไม่มีท่าน ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เยี่ยงไรกัน...ขอเพียงแค่ท่านยอมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่าท่านจะบ่น ดุด่าว่ากล่าวอันใด ข้าสัญญาว่าจะเชื่อฟังและจะไม่เถียงท่านอีกต่อไป ฮือฮือ..."
 เสียงร้องไห้ฟูมฟาย เสียงสะอึกสะอื้นคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด รวดร้าวทรมานและเสียใจอย่างที่สุดดังระงมไปทั่วกระท่อมไม้ไผ่นั้น
 "ตาเฒ่า...ไหนท่านบอกว่าจะช่วยสอนหนังสือและสอนการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ให้กับข้ายังไงกันล่ะ แถมท่านก็ยังไม่ได้เห็นข้าแต่งงานเลยมิใช่หรือ หากข้าไม่มีท่านแล้ว ผู้ใดกันเล่าจะเป็นคนส่งตัวข้าเข้าห้องหอกัน ท่านจะมาผิดสัญญาและทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ ข้าไม่ยอม!"
 หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดแทบแตกสลาย และนางไม่อาจจะยอมรับ ความจริงตรงหน้าได้ว่า ตาเฒ่าผู้ที่เป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียว ได้ลาลับจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว
 ฮือฮือ...หยาดน้ำตายังคงร่วงเผาะดุจดังไข่มุกอยู่บนใบหน้างามของนาง
 ช่วงเสี้ยวหนึ่ง สตรีน้อยสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดทรมานนี้ที่ลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเยี่ยงนี้ เหมือนเหตุการณ์ในลักษณะมันเคยเกิดขึ้นกับตนมาก่อน แต่พอพยายามคิดกลับนึกอะไรไม่ออก
 ฟ่งหลันหลั่นนั่งร้องไห้เสียใจอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่นานหลายชั่วยาม ตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยความสับสนมืดมนหนทาง ไม่รู้จะคิดอ่านต่อไปยังไงดี เพราะไม่ว่าจะหันมองไปทางไหน ภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัวสมองน้อย ๆ ราวดอกเห็ดนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องราวของนางและเขา ที่เคยใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่นางจำความได้นับเป็นสิบปี
 ในขณะที่จิตใจและร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง แม้แต่คราบน้ำตาบนพวงแก้มสองข้างก็ยังแห้งกรัง
 สตรีน้อยจึงค่อย ๆ ตั้งสติให้กลับมา สายตาพลางเหลือบมองไล่ต่ำไปตรงขอบเตียง พลันเห็นมือข้างหนึ่งของตาเฒ่าฟ่งกำมือไว้แน่น และเหมือนมีเศษชิ้นส่วนของบางสิ่งบางอย่างโผล่ยื่นออกมาเล็กน้อย
 สตรีน้อยยกมือปากคราบน้ำตาอันแห้งกรัง ก่อนจะยื่นมือไปแกะฝ่ามือของตาเฒ่าฟ่งคลี่หมัดนั้นออก ปรากฏว่าเป็นกระดาษสาสีน้ำตาลไหม้แผ่นเล็ก ๆ และมีตัวอักษรบางอย่างเขียนไว้
 แต่ยังไม่ทันที่จะได้คลี่มันออกดู
 ปัง!
 โครม!
 เสียงดังเอะอะโครมครามที่อยู่ทางด้านนอกตัวกระท่อม ทำให้ฟ่งหลันหลั่นก็ต้องรีบยัดกระดาษแผ่นนั้นเข้าไปเหน็บใส่เข้าซ่อนไว้ในตัวเสื้อด้านในของตนอย่างรวดเร็ว
 "เฮ้ย! พวกเจ้ารีบไปค้นให้ทั่วกระท่อมอีกครั้ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางนั่นจะไม่ย้อนกลับมาหาตาแก่ของมัน"
ดูเหมือนว่าเหตุการณ์แย่ ๆ และความโชคร้ายที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตของฟ่งหลันหลั่นจะยังไม่จบลงง่าย ๆ เสียแล้ว
....
เซียงไค 盛開


ชายป่าไผ่นอกเมืองจิ่ว
 ณ ชายป่าไผ่ซึ่งห่างจากกระท่อมของฟ่งหลันหลั่นมาไม่ไกลมากนัก เสียงลำไผ่เอนตัวเคลื่อนไหวไปตามสายลม ดังแว่วท่วงทำนองคล้ายเสียงขลุ่ย
 ฟ่งหลันหลั่นหอบร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บและสะบักสะบอมจากการต่อสู้จากศัตรู วิ่งหนีมาจนถึง ณ กลางป่าไผ่ ซึ่งห่างจากกระท่อมไม้ไผ่ประมาณสิบจั้ง[1] ในใจของนางยังคงครุ่นคิดหนักถึงสาเหตุการตายของตาเฒ่าฟ่งอยู่ตลอดเวลา
 "ตาเฒ่า! ข้าสัญญา ว่าจะสืบหาความจริงเรื่องการตายของท่านและก็ความลับที่ท่านซ่อนไว้มานานหลายปีให้กระจ่างอย่างแน่นอน"
[1] 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร
 ทางด้านกลุ่มพวกอันธพาลได้แกะรอยตามรอยเลือด ซึ่งหยดเป็นทางยาวไล่หลังสตรีน้อยมาติด ๆ
 หัวหน้ากลุ่มอันธพาลแหกปากตะโกนเสียงดังลั่นกลางป่าไผ่ น้ำเสียงเย้ยหยัน โดยเฉพาะท่าทีช่างเกรี้ยวกราดและใบหน้าหิวกระหายการฆ่าฟันยิ่งนัก
 "ฟ่งหลันหลั่น! อย่าพยายามฝืนอีกเลย ไม่ว่ายังไงวันนี้เจ้าก็ไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้"
 ห่างออกไปราวครึ่งลี้[1] แม่ทัพหลงอี้หลิง พร้อมด้วยเหล่าทหารของเขา ได้ควบม้ามาถึงตรงป่าโปร่งรอบนอกป่าไผ่พอดี
 จางเก่อสังเกตเห็นแต่ไกลว่ามีควันไฟกลุ่มใหญ่กำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทางป่าไผ่ด้านหน้า เขาจึงกล่าวขึ้นกับแม่ทัพหนุ่ม พร้อมกับชี้มือไปตามทิศทางนั้น
 "นายน้อย! ท่านดูนั่น ควันไฟสีดำจำนวนมากกำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ข้าเกรงว่าป่าไผ่ทางด้านหน้าคงเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้น"
 เข่อลั่วได้ฟังก็รีบแหงนหน้าขึ้นมองตามอย่างรวดเร็ว พลันเผยสีหน้ากังวลใจขึ้นมาในทันที
 "แย่ละสิ! นายน้อย หากข้าจำไม่ผิดละก็ ป่าไผ่ทางด้านหน้านั้น เห็นจะเป็นตำแหน่งของกระท่อมน้อยของแม่นางฟู่ตั้งอยู่ไม่ผิดเป็นแน่"
[1] 1 ลี้ (里) = 150 จั้ง (丈) = 500 เมตร (米)
 นายกองร่างเจ้าเนื้อ ทหารคนสนิทของหลงอี้หลิงกล่าวอย่างไม่เต็มเสียงมากนัก พร้อมกับชำเลืองมองนายของตนอยู่กลาย ๆ
 แม่ทัพหนุ่มได้ยินเข่อลั่วกล่าวเช่นนั้น แววตาและสีหน้าที่เรียบเฉยก่อนหน้านี้พลันเปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจัง และแสดงความตึงเครียดขึ้นมาอย่างชัดเจน
 "เข่อลั่ว เจ้ามั่นใจนะว่าจำไม่ผิด"
 แม่ทัพหนุ่มย้ำถามทหารนายกองคนสนิทด้วยน้ำเสียงเข้ม ดวงตาจับจ้องมองไปยังจุดที่มีควันไฟอย่างไม่ละสายตา
 "ขอรับ ข้ามั่นใจว่าจำไม่ผิดแน่นอน"
 คราวนี้เข่อลั่วตอบกลับอย่างหนักแน่น เพราะมั่นใจแล้วว่าตนไม่มีทางจำผิด แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค แม่ทัพหนุ่มก็หุนหันพลันแล่นเร่งควบม้าพุ่งตรงไปยังทิศทางด้านหน้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอผู้ใดสักคน
 ย่าซ์!
 กุบกับ!....
 เหล่าพวกทหารที่เหลือก็ไม่รอช้า เร่งควบม้าตามหลังผู้บังคับบัญชาของพวกเขาไปทันทีทันใดเช่นกัน
 ย่าซ์ ย่าซ์ ย่าซ์!!!
 กุบกับ!....
 อีกด้าน ฟ่งหลันหลั่นถูกพวกอันธพาลไล่หลังตามมาทันจนได้ แม้จะนางจะมีใจฮึดสู้แค่ไหน แต่ถ้าไร้ซึ่งอาวุธในมือก็ยากที่จะต่อกรกับศัตรูได้
 และหากสตรีน้อยต้องการรักษาชีวิตไว้ได้ สิ่งเดียวที่จะช่วยให้เอาตัวรอดได้คือ ต้องหลบให้พ้นคมดาบที่กำลังฟาดฟันเข้าห้ำหั่นนางอย่างบ้าคลั่งอยู่ในตอนนี้
 มิหนำซ้ำ พิษจากอาวุธลับก็กำลังแพร่กระจายเข้าสู่กระแสเลือดรวดเร็วมาก การจะหลบทิศทางจากอาวุธของศัตรูจึงเป็นไปอย่างทุลักทุเล
 อีกทั้งสตรีน้อยยังกังวลว่าหากใช้พลังปราณมากไป พิษร้ายก็อาจจะกระจายไปตามจุดสำคัญในร่างกายเร็วขึ้นมากเท่านั้น ถึงจะมั่นใจว่าพิษเหล่านั้นจะไม่สามารถทำอันตรายให้ถึงแก่ชีวิตได้ เพราะร่างกายของนางทนต่อพิษมาตั้งแต่เด็ก ทว่าการไม่ประมาท คือ ทางรอดที่ดีที่สุด
 ฟ่งหลันหลั่นจะรู้ตัวว่าตนกำลังตกเป็นรองของคู่ต่อสู้ แต่ก็ไม่ถอดใจและไม่ยอมให้พวกเขาจับตัวได้ง่าย ๆ ดวงตายังคงฉายแววความเด็ดเดี่ยว แน่วแน่ ไม่กลัวตาย แม้ว่าร่างกายแทบจะหมดแรงแต่ก็ไม่เผยแสดงอาการนั้นให้ฝ่ายศัตรูเห็นสักนิด
 หัวหน้ากลุ่มอันธพาลเริ่มหมดความอดทนและหงุดหงิดใจที่ยังไม่สามารถจัดการกับสตรีน้อยตรงหน้าให้อยู่หมัดได้สักที จึงตะคอกเสียงขึ้นใส่อีกฝ่ายอย่างโมโหร้าย
 "ฟ่งหลันหลั่น! ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าทั้งวันหรอกนะ สภาพเจ้าตอนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ยอมแพ้ซะและตามข้ากลับไปเป็นฮูหยินอย่างว่าง่ายเสียเถอะ"
 ฟ่งหลันหลั่นมิรึจะยอมทำตามคำพูดนั้นของศัตรู นางกล่าวคำสบถและตะโกนต่อปากต่อคำกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวต่อคมดาบในมือหยาบหนาข้างนั้นเลย
 "ถุย! ฝันไปเถอะ บุรุษที่มีสิทธิ์เป็นสามีของข้าในอนาคตจะต้องเป็นผู้ที่มีคุณธรรมในใจเท่านั้น พวกอันธพาลมีใจคอโหดเหี้ยมต่ำช้า หยาบคาย แถมยังรังแกและทำร้ายผู้ที่อ่อนแอกว่าเยี่ยงเจ้า ต่อให้ปลิดชีพข้าตรงนี้ เจ้าก็จะไม่มีวันได้เห็นขาอ่อนของข้า"
 หัวหน้ากลุ่มอันธพาลได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นของสตรีน้อย เขาก็เบิกตาขมึงขึ้นอย่างบันดาลโทสะ
 "สามหาว! สตรีน้อยเยี่ยงเจ้าถือดีเช่นไรถึงได้กล้ากล่าวถ้อยคำสิ้นคิดไม่กลัวตายออกมา ดี! ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ต้องส่งตัวเข้าหอให้เสียเวลา ข้าจะจับเจ้าทำเมียเสียตรงนี้ให้มันจบเรื่องเลย"
 กล่าวจบเขาก็กระโจนพุ่งตัวเข้าหาสตรีน้อยอย่างรวดเร็ว โดยชี้ปลายดาบเล็งจอไปที่ลำคอเรียวระหงของอีกฝ่าย เพื่อหวังจบการต่อสู้นี้ภายในดาบเดียว
 ในขณะที่หัวหน้ากลุ่มอันธพาลกำลังจะเข้าประชิดถึงตัวของฟ่งหลันหลั่น
 ทันใดนั้นเอง
 เฟี้ยว!
 ทวนเหล็กด้ามยาวก็ถูกเขวี้ยงลอยแหวกอากาศมาขวางสกัดทิศทางของเขาไว้เสียก่อน
 ฉึก!
 คมหอกของทวนได้เฉี่ยวต้นแขนท่อนบนของหัวหน้ากลุ่มอันธพาล เขาจึงถอยห่างออกจากสตรีน้อยอย่างรวดเร็วเพื่อตั้งหลัก
 ฟ่งหลันหลั่นถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ และทิ้งร่างอันหมดแรงนั่งฟุบลงบนพื้นตรงนั้น เม็ดเหงื่อจำนวนมากมายผุดขึ้นมาบนใบหน้าอันใบหน้าขาวขาวซีดและริมฝีปากก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำขึ้นมาอย่างชัดเจน
 ไม่นาน หลงอี้หลิงก็ควบอาชาสีหมอกคู่ใจของเขามาถึงจุดที่กำลังมีคนต่อสู้กัน เขาก็ถีบตัวกระโดดพุ่งตัวออกจากหลังม้าและใช้วิชาตัวเบาลอยเข้าปะทะกับชายฉกรรจ์คนที่หมายปองร้ายต่อฟ่งหลันหลั่น
 แม่ทัพหนุ่มซัดลูกถีบเข้าไปที่ตรงช่องท้องของคู่ต่อสู้ด้วยความรวดเร็ว และตามมาอีกหลายกระบวนท่าอย่างไม่ยั้งจนอีกฝ่ายตั้งรับไม่ทัน
 ฟ่งหลันหลั่นนั่งมองการต่อสู้ตรงหน้า แต่สติและสายตานั้นเริ่มพร่าเลือน ลำตัวเสียศูนย์โอนเอียงไปมาเล็กน้อย จึงไม่สามารถมองเห็นดวงหน้าของผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือตนได้อย่างชัดเจน
 หัวหน้ากลุ่มอันธพาลไม่รู้ว่าบุรุษที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือฟ่งหลันหลั่นนั้นเป็นผู้ใด แต่ที่รู้แน่ ๆ คือชายผู้นี้มีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจมาก แม้แต่ตัวเขาก็ไม่อาจต่อกรได้ จึงตัดสินใจยอมรามือชั่วคราวจากนางผู้นี้ และถอยร่นกลับไปตั้งหลักเพื่อหาเวลาเอาคืนในภายภาคหน้า
 หัวหน้ากลุ่มอันธพาลหันไปมองยังสตรีน้อย พร้อมกับตะโกนลั่นขู่อาฆาตนางเสียงดัง
 "ฟ่งหลันหลั่น! ครั้งนี้ถือว่าเจ้ายังโชคดีที่มีคนมาช่วยเอาไว้ได้ แต่หากเจอกันครั้งหน้าข้าจะไม่ยอมรามืออย่างแน่นอน ไม่ว่ายังไงเจ้าก็จะต้องไปเป็นฮูหยินของข้าคนนี้" เมื่อกล่าวจบเขาก็รีบชิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว โดยที่ไม่สนใจเหล่าลูกน้องของตนเลย
 "ฝันไปเถอะ คนอย่างเจ้าไม่มีวันได้เป็นสามีของข้าหรอก เพราะข้า..."
 สตรีน้อยต่อปากต่ำคำตามหลังหัวหน้าอันธพาลยังไม่จบประโยค เนื่องจากพิษที่เคลือบลูกดอกนั้นรุนแรงมาก มันได้แพร่กระจายไปตามกระแสเลือดและเข้าสู่จุดสำคัญอย่างรวดเร็ว นาทีต่อมานางทิ้งตัวนอนราบไปกับพื้นราวใบไม้ร่วงหล่น โดยที่สตรีน้อยยังไม่มีโอกาสได้ถามไถ่คนผู้นั้นสักคำ
 หลงอี้หลิงซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างมากนัก และเขามีประสาทสัมผัสที่ดีเยี่ยม "แม่นางน้อย!" แม่ทัพหนุ่มส่งเสียงเรียกสตรีน้อยขึ้นอย่างห่วงใยและวิ่งโผเข้าไปช้อนรับร่างของนางได้ทันท่วงที
 ทันใดนั้นเมื่อเห็นความผิดปกติบนดวงหน้างามของสตรีในอ้อมแขนและบาดแผลตรงหัวใหญ่ของนางอย่างชัดเจน กลิ่นอายความตึงเครียดชวนอึดอัดและรังสีอำมหิตก็พลันแผ่ซ่านออกมารอบกายเขา
 พวกลูกน้องของกลุ่มอันธพาลที่ยังมีกำลังต่อสู้อยู่ เมื่อหันไปเห็นว่าหัวหน้าของตนวิ่งหนีหายไปคนเดียวเช่นนั้น และจึงพากันแตกตื่นและคิดถอยร่นไป แต่ทว่าฝีมือการต่อสู้รวมทั้งกระบวนท่าของวิชายุทธ์ของพวกเขากับทหารของแม่ทัพหนุ่มช่างห่างไกลกันลิบลับ กลุ่มอันธพาลจึงไม่สามารถสลัดตัวเองให้หลุดออกไปจากการต่อสู้ได้
 และพอพวกเขาหันไปเหลือบมองด้านบุรุษผู้ที่ต่อกรกับหัวหน้าเขาก่อนหน้านี้ พลันเห็นใบหน้าหล่อเหลาของหลงอี้หลิงนั้นช่างเหี้ยมเกรียมเขย่าขวัญคนอื่น ขากรรไกรก็เกร็งแน่น ดวงตาดำปรากฏแววดุดัน ทำให้พวกลูกเบ๊ของกลุ่มอันธพาลต้องตื่นตระหนกและเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาภายในใจอย่างบัดดล
 ด้วยความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมาในหัว แม่ทัพหนุ่มก็ได้ตวัดปลายทวนที่ถืออยู่ในมือและแกว่งมันออกไปรอบตัว พร้อมกับปล่อยพลังปราณอำมหิตกระจายออกไปเป็นรัศมีวงกว้าง
 กระแสโทสะที่เขาปลดปล่อยออกมา เพียงชั่วพริบตาเดียวเหล่าพวกลูกน้องของกลุ่มอันธพาลก็ถูกคมหอกนั้นทิ่มแทงจนร่างเป็นพรุน และพากันหลั่งเลือดไหลสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณโดยรอบนั้น
 ร่างอันไร้วิญญาณต่างก็ล้มระนาวลงบนพื้นไปตาม ๆ กันอย่างสิ้นท่า ภาพนั้นไม่ต่างจากกลีบใบไม้แห้งเหี่ยวโรยราร่วงหล่นตกลงสู่พื้นดิน
 เมื่อเผด็จศัตรูตรงหน้าหมดสิ้นทุกคนแล้ว แม่ทัพหนุ่มไม่รอช้า เขารีบเข้าไปหาสตรีน้อยและใช้วิชาตัวเบาพาร่างของนางกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้า
 ย่าซ์!....
 และควบออกไปจากตรงนั้นอย่างเร่งด่วน
 กุบกับ กุบกับ..
 "แม่นางน้อย! ตั้งสติไว้ก่อนนะ เจ้าห้ามหลับไปเด็ดขาด"
 น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มที่กล่าวขึ้นกับสตรีในอ้อมแขนเต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวล
 สถานการณ์ที่เหลือต่อจากนั้น แม่ทัพหนุ่มได้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทหารนายกองคนสนิททั้งสองของเขา เป็นผู้จัดการเก็บกวาดพื้นที่ต่อ
....
เซียงไค 盛開


เมืองจิ่ว
 ณ เรือนพักรับรองของสกุลหลงในเมืองจิ่ว
 หญิงชราสูงศักดิ์กับหลานชายรูปงามสุดรัก ทั้งสองคนกำลังนั่งพูดคุยปรึกษาหารือกันอยู่ตามลำพังภายในห้องพักส่วนตัวของผู้เป็นย่า
 "อี้หลิง หลานมั่นใจหรือ ที่จะพาสตรีน้อยผู้นี้กลับไปรักษาตัวที่จวน แม่ทัพของเจ้าในเมืองหลวง ย่าคิดว่าให้นางไปอยู่ที่เรือนสกุลหลงกับย่าจะดีกว่าไหมจะได้ไม่มีปัญหาตามมาและผู้คนจะได้ไม่ครหาในทางเสียหาย เพราะเสียอย่างไร นางก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตย่าเอาไว้"
 เพราะอาบน้ำร้อนมาก่อน ฮูหยินเฒ่าของสกุลหลงจึงเอ่ยถามหลานชายสุดที่รักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มิใช่ว่านางจะแล้งน้ำใจหรือต้องการห้ามปราม
 หากแต่ห่วงใยและกังวลว่าจะมีปัญหาตามมาในภายภาคหน้า และผู้คนอาจจะครหาให้เสียชื่อเสียงไปทั้งสองฝ่ายได้
 หลงอี้หลิงเข้าใจในความหวังดีและความเป็นกังวลใจของผู้เป็นย่าดี เขาจึงชี้แจงให้ฮูหยินเฒ่าได้เข้าใจในเจตนาและเหตุผลของการตัดสินใจในครั้งนี้
 "ข้าเข้าใจในความหวังดีและความกังวลนั้นของท่านย่าเป็นอย่างดี แต่สตรีน้อยผู้นี้มีภูมิหลังที่มาที่ไปค่อนข้างซับซ้อนไม่ชัดเจน ข้าจึงอยากเก็บนางไว้ข้างตัว นั่นก็เพื่อความปลอดภัยในชีวิตของนางด้วยเช่นกัน"
 น้ำเสียงที่เขากล่าวออกมาฟังดูหนักแน่น จริงจังเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่เขาก็ยังไม่ได้กล่าวความจริงออกมาทั้งหมด เพราะยังมีเหตุผลอื่นที่ยังต้องการคำตอบจากฟ่งหลันหลั่น
 ฮูหยินเฒ่ารู้จักนิสัยของหลานรักเป็นอย่างดี และนางก็เคารพในการตัดสินใจของเจ้าตัว จึงไม่ได้กล่าวคำคิดเห็นโต้แย้งใด ๆ เพิ่มเติม แต่ทว่าความเป็นห่วงและความกังวลก็ยังคงไม่จางลง
 "ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด ย่าเชื่อว่าทุกอย่างที่หลานตัดสินใจ ย่อมมีเหตุผล อีกทั้งด้วยนิสัยส่วนตัวของหลานมักคำนึงถึงผู้อื่นและความถูกต้องเสมอ แต่ถ้าหากเมื่อใดที่ต้องการความช่วยเหลือ เรือนสกุลหลงเปิดประตูรอเจ้าอยู่ทุกเพลา"
 แม่ทัพหนุ่มรินน้ำชาลงในถ้วย และนำไปวางลงบนตรงหน้าของฮูหยินเฒ่า
"ขอบคุณที่ท่านย่าที่เข้าใจและเชื่อใจในตัวข้า ข้าไม่มีวันที่จะทำให้สกุลหลงเดือดร้อนหรือเสื่อมเสียชื่อเสียงแน่นอน"
ฮูหยินเฒ่ายิ้มให้หลานรักอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหยิบถ้วยชาตรงหน้าขึ้นดื่ม และพยายามหลบซ่อนสายตาของความกังวลไว้ในใจ ถึงแม้ว่าหลานชายสุดที่รักจะกล่าวชี้แจงถึงจุดประสงค์อย่างชัดเจน แต่ผู้เป็นย่าก็ไม่อาจจะวางใจได้ทั้งหมดเสียทีเดียว เพราะนางรู้ดีแก่ใจว่า ด้วยตำแหน่งหน้าที่ของหลงอี้หลิงในเพลานี้นั้นสำคัญมาก และคนสกุลหลงเองก็มีผู้หมายปองร้ายหวังทำลายชื่อเสียงอยู่รอบตัวมาโดยตลอด
 เรือนหลงหลิง (บ้านพักของหลงอี้หลิง)
 หลงอี้หลิงพาตัวฟ่งหลันหลั่นกลับมารักษาตัวยังเมืองหลวง
 ที่ผ่านมาแม่ทัพหนุ่มไม่เคยอนุญาตหรือพาสตรีนางใดเข้ามาพักอาศัยในจวนแห่งนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
 ครั้งนี้จึงสร้างความสงสัยและประหลาดใจต่อเหล่าทหารภายใต้สังกัดที่เขาดูแลอยู่เป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากถามถึงที่มาหรือสาเหตุในเรื่องนี้
 นี่ก็ผ่านมาร่วมเดือนที่ฟ่งหลันหลั่นเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพหนุ่มเพื่อพักรักษาอาการบาดเจ็บ ท่านหมอได้มารักษาอาการนางอยู่หลายครั้งแต่ก็อับจนปัญญา เนื่องจากพิษที่ได้รับเข้าสู่ร่างกาย เป็นชนิดหายากไม่ค่อยมีคนรู้จัก
 นอกจากผู้ที่สร้างพิษแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดมียาถอนพิษ
 นั่นคือถ้อยคำที่ท่านหมอได้กล่าวไว้ในวันแรกที่รักษา และสิ่งเดียวที่เขาพอจะทำได้คือประคองไปตามอาการเท่านั้น
 และวันนี้ก็เป็นวันที่ท่านหมอได้แวะมาตรวจดูอาการของผู้ป่วยตามนัดหมาย หลังจากที่ตรวจรักษาเสร็จเรียบร้อย เขาเดินออกมาจากห้องพักของสตรีน้อยและเผยสีหน้าขบคิดอย่างหนัก
 หลงอี้หลิงซึ่งยืนรออยู่ตรงด้านหน้าห้อง เห็นท่าทีกังวลใจของท่านหมอ จึงได้เชิญแขกไปพูดคุยต่อยังห้องทำงานของตน
 แม่ทัพหนุ่มรินชาลงในถ้วย พร้อมกับนำไปวางลงตรงหน้าแขก
 ไอร้อนจากน้ำชาโชยกลิ่นพวยพุ่งสัมผัสยังปลายจมูกของท่านหมอซึ่งเขากำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มตามมารยาท
 "ชาปี้หลัวชุน อื้ม! ชาชั้นดี ชานี้ไม่เพียงแค่ส่งกลิ่นหอมเหมือนดอกไม้ แต่ยังมีสรรพคุณช่วยผลิตของเหลวในร่างกายป้องกันการอุดตันในเส้นเลือด ทั้งยังช่วยให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า ท่านแม่ทัพช่างห่วงใยผู้อื่นยิ่งนัก"
 แม่ทัพหนุ่มโค้งคำนับให้สำหรับคำชมนั้นจากท่านหมอ ก่อนจะเอ่ยถามถึงอาการบาดเจ็บของสตรีน้อยอย่างใจเย็น
 "ท่านหมอ สีหน้าของท่านดูไม่สู้ดีเลย มิทราบว่าอาการบาดเจ็บของสตรีผู้นั้นเป็นเยี่ยงไรบ้าง"
 น้ำเสียงราบเรียบแต่ก็แฝงไว้ด้วยซึ่งความห่วงใยในตัวบุคคลที่กำลังกล่าวถึง
 "ขอเรียนท่านแม่ทัพตามตรง ข้าพยายามถอนพิษที่แม่นางผู้นี้ได้รับเข้าสู่ร่างกายมานานเกือบร่วมเดือน แม้มันจะมิได้รุนแรงนัก หากแต่ว่า..."
 ท่านหมอกล่าวได้เล็กน้อย เขาก็มีท่าทีอ้ำอึ้งและเผยความกังวลออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
 ทำให้แม่ทัพหนุ่มซึ่งรอฟังคำตอบอยู่ เกิดความกังวลตามเขาจึงถามสวนขึ้นด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไป
 "ท่านหมอมิต้องกังวลหรือเกรงใจ โปรดกล่าวมาตามจริงได้เลย หากแต่ว่าอะไร..."
 "หากแต่ ข้าตรวจพบว่าในร่างกายของสตรีน้อยท่านนั้น ยังมีพิษร้ายแรงประหลาดอีกชนิดหนึ่ง ที่ข้าเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นพิษชนิดใด และพิษนั้นได้แพร่ซึมเข้าไปในทุกอวัยวะและเส้นเลือดมานานกว่าสิบปี ด้วยสาเหตุนี้พิษใหม่ที่เพิ่งได้รับมา จึงไม่สามารถทำอันตรายต่อร่างกายได้ และเกรงว่านางผู้นี้อาจจะอายุสั้น ถ้าหากไม่ได้รับการถอนพิษ"
 ถ้อยคำที่ท่านหมอผู้นี้กล่าวออกมา ยิ่งสร้างความสงสัยใคร่รู้ที่มาของฟ่งหลันหลั่นเป็นยิ่งนัก แต่ก็ยังวางท่านิ่งขรึมและเก็บความคิดนั้นไว้ภายในใจ
 "ถ้าเช่นนั้น รบกวนท่านหมอโปรดรักษาและถอนพิษให้นางด้วยเถิด ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย ท่านไม่ต้องกังวล ขอเพียงแค่ช่วยคนได้ ข้ายินดีจ่ายตามที่เรียกร้อง"
 น้ำคำอันหนักแน่น ผนวกกับสายตาแน่วแน่ที่แม่ทัพหนุ่มเผยออกมา ทำให้ท่านหมอผู้นี้ลำบากใจที่จะตอบเขากลับไปยิ่งหนัก
 "ขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าน้อยเป็นเพียงหมอชาวบ้านทั่วไป จึงไร้ความสามารถที่จะทำการรักษาและถอนพิษประหลาดนั้นได้ แม้ท่านจะมีสมุนไพรหายากหรือชั้นเลิศเพียงใด แต่หากไม่ใช่ผู้ที่สร้างพิษ ก็มิมีทางถอนพิษนั้นได้"
 ทุกคำพูดที่ท่านหมอกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม ล้วนแล้วแต่เป็นความจริง ตามจรรยาบรรณของหมอจะต้องรักษาผู้ป่วยจนสุดความสามารถ หากแต่รายนี้เขานั้นจนปัญญายิ่งนัก
 หลงอี้หลิงได้ฟังก็นั่งเงียบไปครู่ใหญ่ จนท่านหมอเกิดความเกร็งและรู้สึกอึดอัดในบรรยากาศตึงเครียดนั้น ทำให้เขาต้องคิดหาทางบอกลาอย่างสุภาพ
 "มีเรื่องหนึ่งที่ข้าน้อยสามารถแนะนำท่านแม่ทัพได้ หากแต่ไม่ทราบว่าท่านต้องการหรือไม่"
 แม้หลงอี้หลิงจะเป็นแม่ทัพหนุ่มที่มากความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ แต่เขาก็มิเคยปฏิเสธที่จะยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น ถึงแม้ว่าคนผู้นั้นจะมีฐานะต่ำต้อยกว่าก็ตาม
 "เชิญท่านหมอว่ามาได้เลย ข้ายินดีรับฟัง"
 เมื่อท่านหมอได้รับคำตอบยืนยันเช่นนั้น เขาก็รีบพูดในสิ่งที่ต้องการบอกอีกฝ่าย เพื่อจะได้กลับบ้านโดยไว
 "ถึงแม้ว่าภายในร่างกายของแม่นางผู้นั้นจะมีพิษประหลาดที่ร้ายแรงและส่งผลต่อชีวิตของเจ้าตัว แต่เรื่องดีคือ ต่อให้ร่างกายได้รับพิษอื่น ๆ เพิ่มเข้ามา ก็จะมิทำอันตรายได้ เหมือนกับเหตุการณ์ในครั้งนี้.."
 ท่านหมอพูดร่ายยาว และหยุดหายใจพักครู่หนึ่ง
 ส่วนอีกฝ่ายก็ตั้งใจฟังเงียบ ๆ อย่างสุภาพ
 "...ท่านแม่ทัพควรเก็บแม่นางน้อยผู้นี้ไว้ข้างกาย เพราะบางทีนางอาจช่วยงานใหญ่ของท่านได้ในอนาคต เพราะท่านแม่ทัพคือคนที่เสียสละตนเองปกป้องประชาชนและแผ่นดิน คงไม่ผิดหากท่านจะตัดสินใจใช้ประโยชน์จากความโชคร้ายของนางเยี่ยงนั้น"
 แม่ทัพหนุ่มนิ่งเงียบและครุ่นคิดอย่างพิจารณาในคำกล่าวทั้งหมดที่ท่านหมอเฒ่าผู้นี้เสนอแนะมา เขาไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธหรือว่าตกลง เผยออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น
 "ท่านหมอโปรดช่วยเก็บเรื่องของแม่นางผู้นั้นไว้เป็นความลับได้หรือไม่" หลงอี้หลิงกล่าวเสียงเข้มขึ้น สายตาฉายแววจริงจัง
 "ขอรับ ด้วยจรรยาบรรณของหมอ เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องรักษาความลับของคนไข้ มิให้แพร่งพรายต่อบุคคลที่สามทราบ" ท่านหมอเข้าใจในคำขอนั้นของแม่ทัพหนุ่มเป็นอย่างดี ถึงแม้เขาจะเป็นหมอชาวบ้านทั่วไป แต่เขาก็ยึดมั่นในคุณธรรมและมีจรรยาบรรณต่ออาชีพของตน
 ด้วยเหตุนี้แล้ว ในร่างกายของฟ่งหลันหลั่นจึงมีทั้งพิษเก่าและพิษใหม่จำเป็นต้องพักอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้
 หลังจากที่ท่านหมอกลับไป แม่ทัพหนุ่มยังคงนั่งครุ่นคิดอยู่ตามลำพังในห้องทำงานของเขาต่ออีกครู่ใหญ่ หลายคำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่ขาดสาย สายตาเหม่อมองล่องลอยออกไปยังเบื้องหน้า
 "เจ้าเป็นใครกันแน่ฟ่งหลันหลั่น ข้าจะจัดการกับเจ้าต่อไปยังไงดี..."
....
เซียงไค 盛開