หลังจากอยู่ด้วยกันมาหนึ่งเดือน ในที่สุดซาการะก็ตัดสินใจสารภาพความรู้สึกของเขา
"ฉันรักเธอ อยากเป็นแฟนของฉันกับอเลน่าไหม" ซาการะถามด้วยคำพูดธรรมดาๆ
Sagara ยังประกาศความรักที่เขามีต่อ Alena จนถึงจุดที่ Alena เคยก่อกวนเขาบ่อยๆ นั่นคือร้านเค้ก ซาการะถือแหวนอยู่ ซึ่งหากรับได้ จะต้องสวมนิ้วนางของอเลน่า
Alena หัวเราะคิกคักเพราะเธอคิดว่ามันตลกมาก และดูเคอะเขินมาก ถึงกระนั้น Alena ก็ตอบอย่างหนักแน่น " ใช่ฉันต้องการ."
ซาการะสวมแหวนบนนิ้วนางของ Alena ทันที และหัวใจของเขาก็มีความสุขเหลือเกิน Alena เป็นแฟนคนแรกของเขา
ซาการะตื่นขึ้นจากฝันกลางวัน ปรากฏว่าเขาท่องไปในความทรงจำในอดีต ไม่ทราบว่าเป็นเวลา 20.30 น. แล้วและเขาไม่ได้รับการตอบกลับจาก Alena เลย ในที่สุดเขาก็พยายามโทรหา Alena หลายครั้ง แต่จริงๆ แล้วมันก็เปล่าประโยชน์เพราะเขาโทรไป 10 ครั้งแล้วก็ไม่รับเลย เขากังวลว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับผู้หญิงของเขา ซาการะออกมาจากร้านอาหารและตั้งใจจะไปที่บ้านของ Alena เพื่อมอบช่อดอกไม้ให้เธอ แต่เมื่อเขาออกมา เขาเห็นเด็กสาวมัธยมคนหนึ่งเดินอย่างไม่มั่นคง ดูเหมือนว่าเด็กสาวมัธยมจะเมา แม้ว่าเธอไม่มีเจตนาที่จะช่วยและไม่แยแส จู่ๆ เด็กสาวมัธยมก็เข้ามาหาเขาขณะชี้ไปที่ใบหน้าของเขา
"ลุงใคร? โอมหล่อมาก ต้องแด๊ดดี้ชูการ์ใช่ไหม 555 อ้อมขอเงินลุง" เด็กสาวพูดพลางยิ้มมุมปาก
"คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ทำไมสาวมัธยมถึงเมาแบบนี้" ซาการะถามด้วยความประหลาดใจและหรี่ตาลง
ทันใดนั้น หญิงสาวก็จับมือที่แข็งแรงของซาการะไว้แน่น และ..โฮก..
หญิงสาวอาเจียนออกมาทั้งท้องทันทีที่ชุดสูทที่ซาการะสวมอยู่
"เฮ้!" ซาการะตะโกนขณะจ้องไปที่เด็กสาวมัธยมปลาย แต่อันที่จริงเด็กสาวมัธยมเพียงยิ้มเยาะไม่รู้สึกผิด
" ฮิฮิ." นั่นคือทั้งหมดที่ออกมาจากปากของหญิงสาว
"เจ้าเด็กดื้อ เสื้อคลุมของฉันสกปรกและเหม็น ไปให้ไกล" ตะโกนบอกซาการะขณะเดินไปที่รถของเขา แทนที่จะจากไป เด็กสาวเดินตามเขาไป เมื่อเขาขึ้นรถ หญิงสาวก็รีบเข้าไปในรถของซาการะด้วย ที่นั่นเขาไม่เข้าใจผู้หญิงที่นั่งข้างเขาจริงๆ ซาการะควรไปบ้านแฟนสาวของเขา แต่เนื่องจากอุปสรรคบางอย่างจึงไม่เกิดขึ้น
"บ้านเธออยู่ไหน ให้ฉันไปส่ง ก่อนหน้านั้นฉันจะฉีดน้ำหอมให้คุณก่อน ฉันบังเอิญมีน้ำหอมของแฟนฉัน" ซาการะยังขอให้ที่อยู่บ้านของหญิงสาวพาเธอกลับบ้านด้วยในขณะที่ฉีดน้ำหอมให้เยอะๆ และมันก็เป็นของ Alena ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
"หอมดีค่ะ แต่หอมกว่าค่ะลุง อิอิ" หญิงสาวร้องเจื้อยแจ้วขณะยิ้ม
"หืม คุณดื่มมากเกินไปแล้ว พูดเหลวไหล" ซาการะพูด
Sagara บังเอิญเห็น Alena แฟนสาวของเขาจูบชายอีกคนหนึ่งที่มีรูปร่างผอมบางและดูอ่อนกว่าวัย และแน่นอนว่าซาการะก็ต้องประหลาดใจกับภาพที่เห็นในทันใด เขาลงจากรถและเดินเข้าไปหาเธอทันที เขาไม่ได้เอะอะ แต่ถามอย่างใจดี
"เขาเป็นใคร" ซาการ่าถามอย่างกะทันหัน Alena รู้สึกประหลาดใจเพราะแฟนของเธอยืนอยู่ตรงหน้าเธอกำลังจูบผู้ชายอีกคน
"เขาเป็นใครที่รัก" ถามชายที่จูบ Alena
ซาการะไม่ถามอีก ก่อนที่ Alena จะตอบคำถามแรกของเขา เพราะเขาไม่ต้องการเอาคนรักไปไว้ที่มุมห้อง
"เขาไม่มีใครเลย คุณมาทำอะไรที่นี่" คำตอบโกหกกับซาการะ และขณะถามว่าซาการะอยู่ที่นี่ที่ไหน แน่นอนว่าชายนิรนามกำลังโกรธจัด
"ห๊ะ ไม่มีใครเลยเหรอ เราเพิ่งคบกันได้ไม่กี่สัปดาห์เหรอ แล้วเธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณบอกฉันว่าคุณไม่มีแฟนเลน!" ตะคอกผู้ชาย
"น่าขยะแขยง เธอเป็นใคร! สารภาพเป็นแฟน ฉันเข้าใจเพราะว่าฉันสวย" Alena มั่นใจและปฏิเสธ ในที่สุด Alena และชายคนนั้นก็เถียงกันจนในที่สุด Sagara ก็ไม่อยากคุยอีกต่อไป เขาออกประโยคเพียงไม่กี่ประโยคสำหรับ Alena และชายผู้นี้ ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น นายหญิงของเขา
"ไม่เป็นไร พวกเธอสองคนจัดการเรื่องส่วนตัวกันก่อน ฉันจะไป" ซาการะพูดแล้วเดินจากไปทั้งสองคน
Alena ที่ได้ยินก็หันไปหา Sagara ทันทีและทั้งหมดที่เธอเห็นคือการจากไปของเขา สุจริต Alena เสียใจมากที่เธอทำสิ่งนี้โดยประมาทและจบลงด้วยการลักพาตัวโดยคนรักของเธอ Sagara ไม่ใช่เพราะกลัวจะสูญเสียด้วยความรัก แต่เพราะกลัวว่าจะไม่มีอะไรดีไปกว่าการเอาเปรียบ
"เพราะคุณ แฟนฉันทิ้งไป!" Alena ตะคอกใส่ชายคนนั้นแล้วก็จากไปเช่นกัน ปล่อยให้ผู้ชายอยู่คนเดียวเหมือนคนโง่
ทันทีที่ซาการะขึ้นรถ เขาก็กดพวงมาลัยทันที และปฏิกิริยาสะท้อนกลับทำให้เด็กสาวมัธยมปลายสะดุ้ง
"โอวพระเจ้า." สะท้อนหญิงสาวขณะจับหน้าอกเพราะหัวใจ
"เอ๊ะ ฉันผิดเอง ฉันเป็นคริสเตียน ฉันขอโทษ พระเจ้า" เขาพูดพร้อมส่ายหัว
"โอ้ ทำไมลุง? แค่ทำให้ฉันประหลาดใจ" หญิงสาวพูดอีกครั้งขณะมองไปยังซาการะ ที่จริงแล้ว ผู้หญิงที่เขาพามานั้นช่างพูดมาก
" เสียงดัง." ซาการะตอบสั้นๆ
จากนั้นหลังจากได้รับคำตอบจากซาการะ เด็กสาวก็เงียบไปทันทีและไม่ส่งเสียงอีก แต่ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้นกับลุง ใช่แล้ว ซาการะ ในที่สุด เขาเลือกที่จะเปิดโทรศัพท์มือถือ ปรากฎว่ามีการโทรสแปมจากแม่ของเขาเป็นจำนวนมาก เขาเริ่มตื่นตระหนกเล็กน้อยและทำให้เขาเหงื่อออกแม้ว่าในรถจะหนาวมากเพราะเครื่องปรับอากาศ แม่ของเด็กผู้หญิงไม่รู้ว่าลูกสาวไปเมาหรือเปล่า แน่นอนว่าโดนดุหรือเปล่า
15 นาทีต่อมา…
ในที่สุดก็มาถึงหน้าบ้านของเด็กสาวมัธยมปลาย ก่อนจะลงไป เขาเอื้อมมือไปจับมือและบอกชื่อของเธอกับเธอ และแน่นอนว่าซาการะจำอดีตได้ ก่อนที่เขาจะรู้สึกเจ็บปวด เขาได้รับความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ Alena เขาไม่ตอบเลย
"ไปให้พ้น"ซาการะพูด


ถึงเวลาบ่ายแล้ว ก็ได้เวลาพักผ่อน พนักงานกระจัดกระจายเพื่อหาอาหารและเครื่องดื่มเพื่อปรนเปรอท้อง มีพนักงานหญิงคนหนึ่งกำลังพูดถึงซาการะ และพนักงานคนนั้นอาจบังเอิญเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับซาการะกับอเลน่า
"คุณรู้อะไรไหม ฉันบังเอิญเห็นคุณซาการะต่อสู้กับผู้หญิงของเขา มันไม่ใช่การต่อสู้จริงๆ ให้ชัดเจนกว่านี้ คุณซาการะแค่กอดเขาเพราะเขาพลาดการถูกเด็กผู้หญิงผลัก มันเศร้าจริงๆ แต่ คุณซาการะยังอดทนกับผู้หญิงคนนี้มาก" เบลล่าพูดยาว
"อย่างจริงจัง? เพื่อนของเบลล่ากล่าวคือมิก้า
"ดอร์! เป็นอะไรไปเนี่ย สนุกจริงๆ" เสียงของเดวิดทำให้เบลล่ากับมิก้าตกใจ
"แฟชั่น แค่ทำให้คุณเซอร์ไพรส์!" เบลก้าตกใจและสาปแช่งเดวิดที่ทำให้เขาประหลาดใจ
"อิอิอิอิอิอิ คุณมันเลวจริงๆ เวลาเล่นกับฉันหล่อมาก พูดสิ" เดวิดตอบอย่างมั่นใจในขณะที่จัดทรงผมที่เท่ของเขา
เบลล่าและมิก้าที่เห็นพฤติกรรมของเดวิดไม่แปลกใจเลยส่ายหน้า เบลล่าและมิก้ายังคงกัดฟันต่อไปและเพิ่มสมาชิกคนหนึ่งชื่อเดวิด หลังจากเบลล่าจบเรื่อง เดวิดก็โกรธและยอมรับไม่ได้ว่าเจ้านายของเขาถูกทารุณกรรม
แบร็ค..
" บ้าไปแล้ว! ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!? เจ้านายคนโปรดของฉันคือ DIGITUIN. GA
ขอบคุณ! เดวิดพูดอย่างไม่พอใจขณะทุบโต๊ะในพื้นที่รับประทานอาหารแห่งใดแห่งหนึ่ง
เบลล่าและมิก้าต่างตกตะลึงกับปฏิกิริยาตอบสนองของเดวิด เพราะดูเหมือนเดวิดจะไม่ได้ล้อเล่นหรือแสดงละครแต่ว่ารำคาญจริงๆ
"อดทนไว้ อันจิร์ ทำไมนายถึงได้ขี้งกขนาดนี้" มิกะถาม
"แน่นอน ฉันรู้สึกหงุดหงิดจริงๆ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว คุณซาการะขอให้ฉันช่วยสั่งร้านอาหารสุดโรแมนติกเพื่อฉลองวันครบรอบกับแฟนสาว เขาไปถามอย่างสุภาพมากที่ไหนอีก ฉันก็ได้โบนัสไปด้วย นั่นแหละ นางร้ายจริงๆ" เดวิดตอบโดยอธิบายยาวๆ ว่าอะไรทำให้เขาอารมณ์เสีย
เบลล่าและมิกะนิ่งเงียบและได้ยินว่าป่วยด้วย ทั้งสองพูดสิ่งเดียวกันในใจ
"ถ้าฉันเป็นแฟนของเขา ฉันจะรักเขาอย่างจริงใจที่สุด" เบลล่าและมิกะพูดในใจ
หลังจากพูดคุยกันเสร็จ ทั้งคู่ก็กลับไปที่สำนักงานเพราะการพักของพวกเขาสิ้นสุดลง
พวกเขาบังเอิญพบซาการะซึ่งกำลังเดินอยู่นอกสำนักงาน และที่นั่นซาการะกำลังรอเดวิดอยู่เพราะเขาต้องการถามว่าร้านอาหารนั้นได้รับคำสั่งหรือไม่
"สวัสดีดาฟ สั่งแล้วเหรอ" ซาการะถามอย่างสุภาพ
"แน่นอนอยู่แล้วดงยอง!" เดวิดตอบอย่างตรงไปตรงมาและคำนับเจ้านายของเขา และไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มร่าเริงของเขา
อันที่จริง พนักงานของซาการะคนนี้กระตือรือร้นอยู่เสมอ ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะได้รับการตอบรับ
หลังจากที่ซาการะได้รับคำตอบจากเดวิด เขาเลือกที่จะออกไปหาเค้กเพื่อฉลองวันครบรอบ เมื่อมาถึงร้าน เธอจึงเลือกฟองน้ำที่มีดีไซน์สวยงามและดูหรูหราอย่างแน่นอน เพราะ Alena ชอบทุกสิ่งที่หรูหรา
"ท่านหญิง ขอห่อนี้ด้วย" บอกซาการะ ใช่ เขาเลือกเค้กแบล็คฟอเรสต์และไม่ลืมที่จะขอให้น้องสาวส่ง "สุขสันต์วันครบรอบอลีนา ซายัง" ให้เขาสักหน่อย และเขาก็ขอเติมความรักให้กับคำพูดของเขาด้วย
หลังจากออกจากร้านแล้ว ซาการะก็กลับไปที่ห้างทันทีเพื่อไปร้านเครื่องประดับ เพราะเขาจะซื้อสร้อยคอให้แฟนสาว และแน่นอนว่าเมื่อการแสดงเริ่ม เขาจะใส่สร้อยคอให้ Alena โดยตรง
ที่นั่น ซาการะจดจ่ออยู่กับการเลือกว่าอันไหนเหมาะกับผู้หญิงคนโปรดของเขา หลังจากพบสร้อยคอที่ใช่แล้ว เขาก็ขอให้ห่อสร้อยคอนั้นทันที เขายังไม่ลืมที่จะไปร้านขายเสื้อผ้า เพื่อซื้อชุดสวยๆ และมันจะสวมใส่ในงานฉลองครบรอบปีของพวกเขา ซาการะเลือกชุดสีแดง เขาจงใจเลือกสีแดงเพราะเป็นที่ชื่นชอบของแฟนสาว ทันใดนั้น ผู้หญิงที่ไม่รู้จักสวยเดินเข้ามาหาเขาและล้อเลียนเขา แต่ยังอยู่ในสายตาของซาการะ ผู้หญิงทุกคนยังปกติ ยกเว้นแม่และคนรักของเขา
"สวัสดีคนสวย คุณอยู่คนเดียวไหม ให้ฉันไปด้วยไหม" ผู้หญิงที่ไม่รู้จักพูด "อืม ไม่จำเป็น ขอบคุณ" ซาการะตอบอย่างเย็นชา
"เอ่อ ทำไมเธอถึงไม่ต้องล่ะ ฉันจะไปหาเพื่อน ฉันมาที่นี่เพื่อไปกับคุณ" ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างแข็งกร้าวและโอบกอดซาการะไว้
"ฉันบอกว่าไม่ ใช่ ไม่ใช่ ทำไมเธอยืนกรานอย่างนั้น อย่ามากวนฉัน ฉันมีแฟนแล้ว" ตอบซาการะอย่างตรงประเด็น
"โอเค เลิกกันเถอะ บอกได้เลยว่าน่ารัก เจอกันใหม่ตอนหน้า บ๊ายบาย" ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมกับโบกมือและเดินออกไป
"ชิ ลำบากชะมัด" ซาการะรู้สึกรำคาญ แต่เขาก็จากไปทันที
หลังจากที่ทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ซาการะก็โทรหาแฟนสาวของเขาเพื่อแจ้งเขาว่าเขาจะอยู่ที่นั่นเพื่อเอาเสื้อผ้าให้เธอ และเห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้ถูกหยิบขึ้นมา ในที่สุดเธอก็เลือกที่จะกลับไปที่สำนักงานและสั่งให้พนักงานของเธอส่งชุดนี้ไปยังที่ตั้งของ Alena แต่ถึงอย่างนั้น ซาการะก็เป็นห่วงเขา เขาก็สงสัยในตัวเองเช่นกัน
"ที่รัก คุณกำลังทำอะไร ทำไมเขาไม่รับสายของฉันเลย" พูดในใจของซาการะ อันที่จริงเขาต้องการไปเยี่ยมผู้หญิงของเขาจริงๆ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเขารู้สึกว่าไม่ควรมาตอนนี้
*****
ในทางกลับกัน Alena กำลังกินพุดดิ้งขณะมองดูแดร็กเกอร์ที่เธอโปรดปราน เขาเพิกเฉยต่อโทรศัพท์ของซาการะเพราะเขาคิดว่ามันน่ารำคาญมาก เขารับซาการะไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะเขาคิดว่าซาการะรวย ดังนั้นเขาจึงสามารถใช้เงินได้ ต่างจาก Sagara เขาต้องการเดทกับ Alena เพราะเขารักเธอจริงๆ แม้จะขมขื่นและดูเศร้าแต่มันคือความจริง และซาการะไม่รู้เรื่องนี้เลย แตกต่างออกไปมาก ที่นั่น Sagara ยุ่งอยู่กับการเตรียมของเพื่อฉลองปีที่ 3 ของเขากับ Alena ในขณะที่ Alena กำลังยุ่งอยู่กับ drakor และไม่สนใจมัน
ก๊อก..ต๊อก..
ทันใดนั้นมีคนมาเคาะประตูของ Alena ในที่สุด Alena ก็ลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตู และอะไร? พนักงานของบริษัทซาการะถือกล่องสีแดงขนาดใหญ่พร้อมริบบิ้นในมือของเขา
"สวัสดีตอนบ่าย คุณอเลน่า นี่เป็นของขวัญจากคุณซาการะ กรุณาใช้มันคืนนี้ ตกลงไหม" พนักงานคนนั้นกล่าว
Alena หยิบกล่องและปิดประตูทันทีโดยไม่พูดอะไรกับพนักงาน


เวลากลางคืนคือ 12 นาฬิกา ออโรร่ากำลังนอนเล่น tiktok ขณะกินขนมที่จัดไว้ให้ในห้องแล้ว ทุกคืนเขาเปิด tiktok ตามเขา tiktok เป็นความบันเทิงของเขาเวลาเบื่อที่บ้าน แล้วจิตของเขาก็จำซาการะได้
"ท่านลุงซาการะกำลังทำอะไรอยู่?" เขาพึมพำ ซาการะค่อนข้างเป็นรอยบนหัวของออโรร่า และตอนนี้ขนมที่ออโรร่ากินคือช็อกโกแลต Silverqueen เธอเป็นคนรักช็อกโกแลต
หลังจากทุกสิ่งที่เขาทำไป แม้แต่ครุ่นคิดเกี่ยวกับมัน เขาเก็บขนมไว้ในตู้เย็นขนาดเล็กซึ่งวางไว้ในห้องของเขาเผื่อไว้ จากนั้นออโรร่าก็หลับตาลง เพราะพรุ่งนี้เขาต้องไปโรงเรียน
*****
เช้ามาถึงแล้ว Alena พร้อมที่จะพบกับ Sagara และเกลี้ยกล่อมเขาไม่ให้ตัดสินใจ
ชุดที่เธอสวมอยู่เป็นเดรสลายดอกไม้และเธอยังดึงผมขึ้นเพื่อให้ดูเรียบง่ายขึ้น เขายังสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว ต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง
Alena เริ่มนำรถแจ๊สของเธอออกไป อย่าลืมเขายังพ่นน้ำหอมที่มีกลิ่นหอมหวานอีกด้วย
เมื่อมาถึงที่ทำงานของ Sagara เขาจอดรถก่อนแล้วลงจากรถ ดวงตาหลายคู่จ้องมองมาที่เขา บางคนถึงกับมีเดวิดและเบลล่า แน่นอนที่นั่นเดวิดมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามและแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ชอบคนรักของเจ้านายของเขา Alena รู้ว่ามีพนักงานคนหนึ่งที่มองเธออย่างเย้ยหยันคือ David
"สิ่งที่คุณกำลังมองหาที่?" Alena เยาะเย้ย จ้องไปที่ David อย่างตั้งใจและกอดอกต่อหน้าหน้าอกของเขา และคำตอบของเดวิดก็แค่ความเงียบ แล้วขอให้เบลล่าออกไป
อันที่จริง Davin สามารถตอบได้ แต่เขาขี้เกียจเกินกว่าจะตอบสนองต่อผู้หญิงที่น่ารำคาญคนนี้ต่อหน้าเขา
"โอ้ เธอนี่มันโง่จริงๆ ที่เป็นลูกจ้าง!" Alena ตะโกนอย่างโกรธเพราะเธอรู้สึกอับอาย หลังจากนั้น เขาก็เดินต่อไปที่ห้องของคนรัก ห้องของซาการะ
เขาพบว่าซาการะกำลังเขียนอยู่และที่นั่นซาการะสวมแว่น มันดูหล่อมาก
"สวัสดีที่รัก คุณกำลังทำอะไรอยู่ คุณต้องการให้ฉันช่วยไหม" เขาถามเพื่อให้ความช่วยเหลือ
แต่ซาการะตอบเพียงสั้นๆ " ไม่จำเป็น. "
Alena สับสนว่าจะเกลี้ยกล่อมเธออย่างไร เพื่อที่แฟนของเธอจะได้ไม่คิดที่จะเลิกกับเธอ ถ้าแฟนสาวของเขาตัดสินใจ จะไม่มีเอทีเอ็มอีกต่อไป
ไม่นานหลังจากนั้น พนักงานคนหนึ่งของซาการะมาและแจ้งเขาว่าการประชุมจะเริ่มขึ้นทันที โดยไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป ซาการะรีบออกไปและเข้าร่วมการประชุมทันที ในขณะเดียวกัน Alena ก็อยู่ในห้องของเธอ
"เขาเป็นหมาจริงๆ ปล่อยเขาไปแบบนั้นไม่ได้เหรอ ฉันมาที่นี่เพื่อแสดงเจตนาที่ดี ไม่ใช่พนักงาน เจ้านายก็ไม่เหมือนกับเบลากู" Alena กล่าวหลังจาก Sagara ปิดประตู ถึงกระนั้น Alena ก็ไม่จากไป เธอรอขณะเล่นโทรศัพท์มือถือ และเมื่อเขาเปิดมือถือขึ้นมา เขาพบข้อความหลายข้อความจากกลุ่มเพื่อนของเขา
เอลิซ่า :
Len และ Sagara ของคุณเป็นอย่างไร? ได้ลุ้นกันยัง? มันไม่ได้ผล?
ไบรอัน:
ว่าไง ฮ่าๆ. ได้คนรวยแล้วก็ยังดีแม้นอกใจ
อเล็กซ์ :
ใช่
Alena ที่สวยงาม:
มันไม่ได้ผล ฉันรำคาญจริงๆมันน่ารำคาญจริงๆที่จะเป็นผู้ชาย ฉันรออยู่ที่ห้องเขาคนเดียว เขาทิ้งฉันไว้ประชุม
ไบรอัน:
อดทนไว้ เลน เป็นความผิดของคุณเองที่นอกใจเขา ถ้าฉันเป็นเขา ฉันจะทิ้งเลนไปด้วย
เอลิซ่า :
คุณคิดอย่างไร เวย์ ที่คุณมีหัวใจ? ฉันคิดว่าเขาปฏิบัติต่อคุณเหมือนราชินีจริงๆ
อเล็กซ์ :
ใช่
เอลิซ่า :
คุณเป็นเช่นนั้นเล็กซ์ ผมก็อยู่มานานแล้วเหมือนกัน
ไบรอัน:
เป็นธรรมดาที่การเป็นโสดกลายเป็นแบบนี้ลิซ วาฮาฮาฮา
อเล็กซ์ :
ให้ตายเถอะ ไบรอัน
ไบรอัน:
น่ารักแบบนี้เรียกว่าขี้เหร่ หากคุณหึงก็พูดอย่างนั้น
อเล็กซ์ :
ไม่สะอาด
เอลิซ่า :
สู้ต่อไปนะทั้งสองคน แคปอ่านเลยค่ะ ฉันอยากตามจีชางอุคมากกว่า
Alena อ่านบทสนทนาของเพื่อนๆ ของเธอด้วยความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เขารู้สึกเข้ามุม เขาบอกว่าเขาไม่เคยทำอะไรผิด เพราะเธอรู้สึกว่าธรรมชาติของเธอในฐานะผู้หญิงไม่อยากถูกตำหนิ เขาปิดโทรศัพท์และสั่งอาหารไปแทนดีกว่า ในขณะที่ยังมียอดเงินคงเหลือ 1 ล้านในแอปพลิเคชัน Gojek และมันเป็น Sagara ที่เติมมันเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาสั่งอาหารและเครื่องดื่มมากมาย เขาตั้งใจจะกินให้หมดในห้องของซาการะ
20 นาทีต่อมา…
ในที่สุดคำสั่งของ Alena ก็มาถึง เธอรีบไปหยิบมันออกมาทันที อีกครั้งมีดวงตาหลายคู่จ้องมองมาที่เขาอย่างตั้งใจ แต่เนื่องจาก Alena ไม่สนใจ เธอจึงเดินผ่านและแสร้งทำเป็นว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย Alena ไม่สนใจคนจน ฟินทุกคน!
เขานำอาหารมาที่ห้องของซาการะและรีบกิน
"อ่า ดีมาก เปล่าประโยชน์ ซาการะมักจะเติมสมดุลให้กับฉันในใบสมัครนี้" เขาพูดขณะกินพิซซ่าที่เขาสั่งไปด้วย
ไม่นานหลังจากนั้น Alena ก็รู้สึกอิ่ม และปรากฏว่ายังมีอาหารเหลืออีกมาก เนื่องจากเขาไม่สามารถกินมันได้อีกต่อไป เขาจึงทิ้งมันทิ้งไป เพราะตามเขาบอกโยนทิ้งได้เลยเพราะอยากได้ก็ต้องซื้อใหม่ และเขามีคนรักที่ร่ำรวย ถ้ามีเงินทุกอย่างก็จะดำเนินไปอย่างง่ายดาย แล้วเรื่องความรักในภายหลัง นั่นคือสิ่งที่ Alena คิดไม่มากก็น้อย
เพราะตอนนี้ Alena ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เขาเลือกมองไปรอบๆ ห้องของคนรัก มีบางอย่างอยู่ในนั้น และเขาเห็นกระเป๋าเงินของแฟนสาวทิ้งไว้บนโต๊ะ เขาเปิดดูสิ่งที่เขาพบคือรูปที่เขากินหอมหวานร่วมกับซาการะขณะยิ้มด้วยกัน และ Alena ก็จำได้ว่ารูปนั้นถ่ายเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ไม่รู้ว่าทำไม ที่นั่น Alena รู้สึกเศร้าเล็กน้อยและจำคำพูดของเพื่อนสองคนของเธอ Eliza และ Bryan ได้ จริงหรือที่เขาได้ทำสิ่งที่ไม่สมควรอย่างยิ่งกับซาการะ? แต่เขาปฏิเสธ เขาเข้าหาซาการะก่อนเพราะเขาต้องการเงิน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรัก และมันก็เกิดขึ้นมาจนถึงตอนนี้
นั่นเป็นเหตุผลที่ในตอนแรก Alena ไล่ตามเขา แต่หลังจากที่เขาทำให้ Sagara รักเขาอย่างสุดซึ้งเพื่อที่เขาจะได้ตามใจชอบในภายหลังและไม่ต้องเหนื่อยกับการให้ความสนใจหรืออะไรก็ตามที่ทำให้คู่รักมีความสุข ตราบใดที่เขาไม่สูญเสียและเติมเต็ม
Alena ทำลายความรู้สึกแปลก ๆ ที่เธอรู้สึกและลืมคำพูดทั้งหมดของเพื่อน ๆ ของเธอ เขาเอาเงินในกระเป๋าของแฟนสาวไปประมาณ 500,000 ไม่เลวสำหรับการซื้อสกินแคร์เล็กๆ น้อยๆ ให้เขา Alena มักจะทำสิ่งนี้ คือเอาเงินของ Sagara ไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เพราะซาการะไม่เคยโกรธเขาเลยถ้าเขาทำอย่างนี้ ความผิดอย่างหนึ่งของซาการะคือการทำให้เขาเสียมารยาทมากจนเขาไม่รู้จักตัวเอง
การประชุมสิ้นสุดลงหลังจากใช้เวลา 1 ชั่วโมง ซาการะรีบกลับไปที่ห้องของเขา และแน่นอนว่าเมื่อเขาเปิดประตู เขาพบว่า Alena ถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือของเธอ


แต่นั่นไม่ได้ทำให้หญิงสาวยอมแพ้ที่จะขอให้เขาทำความคุ้นเคย ในที่สุดเขาก็ยื่นมือถือให้ซาการะ
"ที่นี่." เขาพูดโดยยื่นของแบนให้ซาการะ
"เพื่ออะไร" ซาการะถามอย่างงงๆ
"ครับพี่ ได้เวลากินแล้ว ลุงถือด้วย" บอกหญิงสาวพร้อมกับยิ้มให้ Pepsodent
ความตั้งใจของหญิงสาวก็คือ ปล่อยให้เธอและซาการะทั้งสองถือสิ่งของเดียวกันและไม่ต้องจับมือกันจนกว่าพวกเขาจะสัมผัสมือของซาการะโดยตรง
ซาการะเชื่อฟังด้วย เขาถือโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวไว้ และมองดูหญิงสาวที่ยังสับสนอยู่
"โอเค ฉันชื่อออโรร่า" หญิงสาวกล่าวอย่างกระตือรือร้น
ซาการะนิ่งเงียบและรู้สึกว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ทำนั้นแปลกมาก
"หุบปากไปซะ เธอชื่ออะไร ทำไมฉันไม่จับมือฉัน ฉันคิดว่าคุณไม่อยากจับมือฉันเพราะคุณเป็นคนประเภทที่จับมือกับผู้หญิงไม่ได้ ไม่รู้ หรือมีบาดแผลบางอย่าง" ออโรร่าพูดอีกครั้งพร้อมอธิบายยาว และแน่นอนว่าเขาสงสัยมากเกี่ยวกับชื่อของผู้ชายที่เขาเรียกว่าอาตลอดเวลา
"อืม ซาการะ" ซาการะตอบในขณะที่เขาหยุดจ้องไปที่เด็กสาวมัธยมที่อยู่ข้างหน้าเขา
หลังจากที่ซาการะตอบ ทันใดนั้นแม่ของออโรร่าก็เปิดประตูและตะโกนเรียกออโรร่า
ออโรร่า ลารัสยา เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่เพิ่งเข้าสู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เขาอายุเพียง 18 ปี เขาเข้าเรียนที่ SMA Negeri 54 Lokarta เขาเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ ไม่มีพี่ชายหรือน้องสาว เขาเก่งมากแต่ไม่ค่อยฉลาดในโรงเรียน แค่นอกโรงเรียนเขาลองทำหลายๆ อย่าง เช่น เมาเพราะอยากรู้อยากเห็น ผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างสวยและน่ารัก แต่แบบนั้นบางครั้งชุดก็สุ่ม
" ออโรร่า! นี่คุณ !" แม่ตะโกนจากระยะไกล ทันใดนั้น ออโรร่าและซาการะก็หันไปทางเสียง ออโรร่าตื่นตระหนกจริง ๆ และแน่นอนว่าเธอจะถูกดุโดยแม่และพ่ออันเป็นที่รักของเธออย่างแน่นอน
"อ๊ะ คุณลุง ฉันโกรธแล้ว โอมกลับบ้านแล้ว" ออโรร่าพูดขณะที่เธอค่อยๆ ขับซาการะออกไป อันที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะขับไล่เขา แต่เขาหลีกเลี่ยงซาการะจากแม่ของเขาแทน เพราะถ้าเขาไม่ทำ เขาจะถูกถามคำถามมากมายอย่างแน่นอน
เมื่อออโรร่าพูดอย่างนั้น ซาการะก็ปิดประตูรถและสตาร์ทรถทันที เขาไม่อยากยุ่งเรื่องวุ่นวาย หลังจากที่รถออกไปแล้ว เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของออโรร่า
" HOPE OM HAPPY ALWAYS! BTW NAME OM is CUTE!" ออโรร่าตะโกนเสียงดังจนเพื่อนบ้านของเธอมองไปทางหน้าต่าง
"ลูกชายฉันเสียงดังมาก เข้ามานี่" แม่ของเขาดึงหูออโรร่า
"ว้าววว มาม่า!!!. ขอโทษค่ะ" ออโรร่าคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเพราะหูของเธอรู้สึกเจ็บเมื่อถูกดึงเข้าไปในบ้าน
เมื่อมาถึงบ้าน ก็เห็นพ่อของออโรร่ากำลังลงบันไดและวิ่งไปหาภรรยาและลูกของเขา
"โธ่แม่ ปล่อยนะ ลูกสุดที่รักของพ่อที่น่าสงสาร" สามีของเธอบอกว่าเขากังวลเรื่องอาการหูของลูกสาว
"หือ พ่อเจ็บนะ เห็นหูออโรร่าเป็นสีแดงใช่ไหม มาม่าดึงหูเธอจริงๆ" อาดู ออโรร่าไปหาพ่อของเธอ
"อุ๊ย นี่ป๊ากำลังขยี้หูอยู่ หายดีแล้วไม่แดงอีก" พ่อของเขาตอบขณะลูบใบหูของออโรร่าอย่างแผ่วเบา
แม่ของเขาดูหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะพฤติกรรมของทั้งสองคนไม่ใช่ลูกและสามีก็น่ารำคาญพอๆ กัน
ในขณะเดียวกัน ซาการะกำลังเดินทางไปที่บ้านของเขาและจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้
"สาวแปลกหน้า" ซาการะพูด
การพบกับออโรร่าเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงตามคำบอกเล่าของซาการะ และเขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่กระฉับกระเฉงและค่อนข้างจะล้นหลาม แต่เขาก็ยังอารมณ์เสียมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในวันนี้ หลายอย่างไม่ดี เช่น ไปคว้าแฟนสาวไปจูบกับชายอื่น เสื้อของเขาก็ถูกสาวม.ปลายที่เมาเหล้าในโรงแรมอาเจียนออกมา
โทรศัพท์ยังไม่หยุดส่งเสียงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แสดงว่ามีคนโทรมาหลายครั้งแล้ว จะมีใครอีกถ้าไม่ใช่ Alena แต่ซาการะไม่รับเลย เพราะเขารู้สึกผิดหวังในตัวเขาจริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าหัวใจยังรักเขามาก
ไม่กี่นาทีต่อมา ซาการะก็มาถึงประตูหน้าบ้านของเขาแล้ว ตามปกติ รปภ.ก็พร้อมเสมอที่จะเปิดประตู
ซาการะโยนร่างของเขาลงบนโซฟาหน้าห้อง หัวใจของเขายุ่งเหยิงจริงๆ รู้สึกเหมือนเขาอยากจะจมน้ำตาย นอกจากจะเหนื่อยกายแล้วใจยังเหนื่อยอีกด้วย เขาสงสัยตัวเองว่าเขาพลาดอะไรไป? จนคนรักของเธอกล้าทำเรื่องลามกกับผู้ชายคนอื่นลับหลัง เขาคิดไม่ออกอีกแล้ว เขารู้สึกอกหัก เขาให้ความรักทั้งหมดที่มีต่อ Alena แต่เสียไปอย่างนั้น ผู้หญิงเลวๆ เป็นแบบนี้กันทุกคนไหม? ยกเว้นแม่ของเขา
ซาการะลุกขึ้นจากโซฟาและเริ่มถอดเสื้อและกางเกงที่เขาสวมอยู่ และตอนนี้เขาเพิ่งเปลือยอก เขาเข้าไปในห้องน้ำเพื่อแช่ตัวซักครู่และล้างร่างกายที่มีเหงื่อออก เขายังเปิดเพลงเศร้าบางเพลง ในห้องน้ำมีลำโพงที่สามารถเล่นเพลงได้
เพราะคืนนี้
ช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน โอ้พระเจ้า อย่าพรากเขาไปจากชีวิตฉันตลอดไปเลย โฮ่ โฮ่
จริงๆ ฉันไม่ต้องการ
ใจของฉันเป็นของคนอื่น
ฉันสาบาน เธอคือคนที่ฉันจะไม่มีวันได้เจออีกแล้ว (จะเป็นอย่างไรถ้าไม่มีคุณอยู่ที่นี่)
ซาการะหลับตาลง ตามที่เขาพูดการอยู่กับ Alena นั้นเจ็บปวด แต่ถ้าไม่ใช่กับ Alena เขาจะรู้สึกอย่างไรถ้าไม่มีเธอ? เขาสามารถอยู่ได้โดยปราศจาก Alena หรือไม่? ความรักของเขายิ่งใหญ่มาก อันที่จริงเขารัก Alena มากกว่าตัวเขาเอง เขาจะทำทุกอย่างเพื่อคนรักของเขา
นาฬิกาบอกเวลากลางคืน 10 นาฬิกา ดูเหมือนว่าซาการะจะเปียกโชกมาเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะจบมัน เขาหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวให้แห้ง ปัจจุบันเขาสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบๆกับกางเกงขาสั้น ซาการะโยนร่างกายที่แข็งแรงของเขาลงบนเตียง เขาหลับตาอีกครั้งและหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างการนอนหลับของซาการะ เขามีฝันร้าย และด้วยเหตุนี้เขาจึงตื่นขึ้นชั่วครู่และดื่มน้ำสักแก้ว และหลังจากนั้นก็กลับไปนอน


เช้ามานาฬิกาบอกเวลา 7 โมงเช้า ตื่นขึ้นและรวบรวมชีวิตก่อน ตามปกติในตอนเช้า อาบน้ำ รับประทานอาหารเช้า เช็คอีเมล และไปทำงาน ซาการะเปิดโทรศัพท์มือถือของเขาและส่งข้อความถึง Alena ตามปกติ หลังจากนั้นก็ไปอาบน้ำ ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ออกมาและสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนส์
 อันที่จริงเขาเป็น CEO ของบริษัท แต่เขาก็แต่งตัวสบายๆ
 เขาไปที่โรงรถและเลือกรถคันไหนที่เขาต้องการใช้ตอนนี้ และสุดท้ายเขาก็เลือกรถสปอร์ตสีแดง ในที่สุดเขาก็สตาร์ทรถและออกจากละแวกบ้านของเขา
 วันนี้เป็นวันที่เขาและ Alena เริ่มมีความสัมพันธ์กัน Sagara และ Alena คบกันมา 3 ปีแล้ว เขาตั้งใจที่จะเฉลิมฉลองวันครบรอบนี้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ดังนั้นเมื่อมาถึงสำนักงาน เขาจึงสั่งให้พนักงานบางส่วนสั่งร้านอาหารที่มีดีไซน์สุดโรแมนติก
 "ดาฟ ให้ฉันช่วยไหม คุณช่วยสั่งร้านอาหารหน่อยได้ไหม และให้การออกแบบที่โรแมนติกเล็กน้อยเพื่อให้บรรยากาศหวานสำหรับคนรักของฉัน" ซาการะถามอย่างสุภาพกับพนักงานชื่อเดวิด
 ดูซิ แม้แต่ชายผู้นี้ที่ชื่อซาการะก็ยังเป็นมิตรกับทุกคนมากและไม่เลือกปฏิบัติ หน้าเหมือนนางฟ้าจริงๆ หน้าเหมือนนางฟ้าจริงๆ ไม่สมบูรณ์โดยเฉพาะเขาในฐานะมนุษย์? ผู้หญิงที่เสียเธอได้นั้นช่างเนรคุณมาก
 "อ๋อ คุณซาการะ ไม่เป็นไร ฉันจะสั่งทีหลัง" ตอบคุณเดวิดอย่างเป็นกันเองด้วย
 "ขอบคุณมาก ขอโทษถ้าฉันรบกวนคุณ ฉันจะให้โบนัสคุณในภายหลัง" ซาการะพูดพร้อมยิ้มจางๆ ให้เดวิด
 "โอ้ย ทำไมเจ้านายของฉันถึงใจดีอย่างนี้ และเขาน่ารักขนาดไหนกัน ฉันขอโทษที่คบกับผู้ชายมานานแล้ว" เดวิดพูดในใจ
 "สวัสดี dav เฮ้ Dav เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น มีอะไรแปลก ๆ หรือเปล่า" ซาการ่าพูด ปลุกให้เดวิดที่เพิ่งจ้องมองเขาตื่นขึ้น แม้จะยิ้มขณะมองมาที่เขา เดวิดตกใจมาก
 ใช่ ถูกต้อง โดยที่ David ไม่รู้ว่าเขากำลังฝันกลางวันเพียงเพราะเขารู้สึกทึ่งกับ CEO คนนี้
 "เอ่อ ครับ ขอบคุณมากนะครับที่ให้โบนัสผม" เดวิดตอบโดยก้มหน้าลงสองสามครั้ง
 ซาการะที่เห็นการตอบสนองและเห็นพฤติกรรมของพนักงานคนนี้ก็ยิ้มจางๆ และรู้สึกตลก
 "ครับพี่ เหมือนกัน" คำตอบ.
 เขาเดินออกไปทิ้งเดวิดไว้ที่นั่น และทันใดนั้น เพื่อนบางคนของเดวิดก็แอบฟังอยู่เป็นเวลานาน
 "เจ้านายที่ได้รับโบนัสใช่" arga กล่าว ก็เป็นหนึ่งในพนักงานของบริษัทนี้เช่นกัน
 "ทำไมฉันถึงยึดมั่นในความรักของฉัน ฉันหึงเหรอ" เดวิดตอบพลางโบกมือเหมือนน้องสาวและตั้งใจจะแซวเพื่อนของเขาอาร์ก้า
 "แกไปทำอะไรมา มันไม่สะอาดเหมือนน้องสาวนายเลย" Arga ร้องเจี๊ยก ๆ อีกครั้งในขณะที่ทำหน้ารังเกียจกับเพื่อนอีกคน ที่นั่น David หัวเราะออกมาดัง ๆ กับคำตอบและเห็นท่าทางของ Arga ที่ดูน่ารังเกียจ
 "คุณอ่อนไหว อ่า ที่รัก" เดวิดพูดยังหัวเราะน้อยๆ
 "หุบปาก!" Arga ตะคอก ผู้ซึ่งรำคาญและทิ้ง David กระทั่งรู้ว่ามีคนแอบฟังอยู่ข้างหลัง
 "ฮาเดะห์ ไม่แปลกเลยที่เห็นคุณสองคนทะเลาะกันแบบนี้" ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อคลาร่ากล่าว "หือ? คุณมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่" เดวิดถามอย่างแปลกใจ
 "ตั้งแต่เมื่อก่อน" ตอบ คลาร่า
 "เฮ้อ อ๋อ ใช่ คลาร่า ฉันอยากถามเธอจัง คุณซาการ่าคิดว่าไง" เดวิดถามอย่างสงสัย
 "ไม่ต้องถามหรอก เขาเพอร์เฟ็กต์เกินไปแล้ว มีสาวๆหลายคนรวมถึง
 พนักงานหญิงที่นี่รู้สึกทึ่งในเขาและต้องการเป็นแฟนของเขาด้วย หล่อขึ้นแล้วหล่อได้อีก แถมเสียงก็เพราะจริงๆด้วย ฉันแค่ไม่ชอบ dav" คลาร่าตอบยาวๆ ขณะที่จินตนาการว่าเธอกับเจ้านายกำลังคุยกันอยู่ แต่ใช่ มันเป็นแค่จินตนาการ
 "เยอะขนาดนั้น แล้วฉันล่ะ ฉันสวยใช่ไหม เธอชอบฉันไหม" เขาถามอย่างมั่นใจขณะเลิกคิ้วข้างหนึ่งเพื่อหยอกล้อคลาร่า จริงๆ แล้วไม่ใช่หยอกล้อ แต่เขาชอบคลาร่าตั้งแต่แรก
 "ไม่นะที่รัก" คลาร่าตอบสั้นๆ และออกจากเดวิดทันที
 "ฉันก็เป็นอย่างนี้ ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแอมาก
 ในที่สุดเดวิดก็ทำงานต่อไปในขณะที่อารมณ์เสีย
ซาการะกำลังดูเอกสารอยู่ และมีเรื่องมากมาย แต่เขาไม่ค่อยบ่น เพราะตามที่เขาบอก พระเจ้าได้ประทานชีวิตแบบนี้ให้เขา และเขาควรดำเนินชีวิตด้วยความกตัญญูและความรับผิดชอบ
 ก๊อก..ต๊อก..ต๊อก..
 ทันใดนั้นมีคนมาเคาะประตู "เข้ามา" บอกซาการะ
 และปรากฏว่าแฟนสาวของเขา Alena ที่มีรูปลักษณ์ค่อนข้างโดดเด่น คือ โดยการใส่ชุดเดรสลายดอกและรองเท้าส้นสูงสีแดงประมาณ 5 ซม. ขณะถือกระเป๋าสีแดงไปด้วย
 ซาการะไม่แปลกใจ เขายังคงสงบ แต่เขามีความสุขเพราะเขาได้เห็นใบหน้าของผู้หญิงที่เขารักมากในขณะนี้
 "มาทำอะไรที่นี่ที่รัก มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" ซาการะถามอย่างสุภาพแล้วเดินเข้ามาใกล้
 "ขอเงินหน่อย วันนี้ฉันจะไปช้อปปิ้ง และในขณะเดียวกันฉันก็อยากวิ่งด้วย" เขาพูดเบาๆ "ที่นี่." และโดยไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป Sagara ให้ใบดำแก่เขา
 แน่นอนว่าคนรักของเขามีความสุขมาก เขารับมันแล้วรีบออกจากห้องของซาการะ แต่ซาการ่าดึงมือของ Alena กลับอย่างรวดเร็ว เขากอด Alena แน่นเพื่อปลดปล่อยความปรารถนา
 "ห่าอะไรวะ! ผมอยากจะรีบไป" Alena พูดด้วยน้ำเสียงสูงขณะผลัก Sagara
 "แต่ผมคิดถึงคุณมากที่รัก" เขาพูดด้วยสีหน้าผิดหวัง
 "แย่จัง ฉันแค่ชินแล้ว ฉันไปล่ะ บาย" Alena พูดโดยไม่รู้สึกผิดและไปง่ายขนาดนั้น
 และนอกประตูก็มีพนักงานคนหนึ่งที่บังเอิญเห็นเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ อาจเป็นเพราะตอนนั้นประตูไม่ได้ปิดและเปิดทิ้งไว้
 ตอนนี้หัวใจของซาการะแตกสลายอย่างมาก แม้ว่าการมาของ Alena จะทำให้เขามีความสุข แต่ก็สร้างบาดแผลใหม่ขึ้นมาทันทีและทิ้งรอยแผลเป็นไว้มากมาย
 เขาแค่ยืนอยู่ที่นั่นและไม่ขยับเลย และในจิตใต้สำนึกมีของเหลวหยดเล็กน้อยจากดวงตาของเขา และเขาก็ตระหนักในทันทีและรีบเช็ดของเหลวด้วยมือของเขาทันที
 "อ๊ะ ขอโทษ ฉันทำให้คุณรอแบบนี้มากเกินไป เข้ามาเถอะ" เขาพูดอย่างใจดีทั้งๆ ที่เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ
 จากนั้นพนักงานก็เห็นว่าซาการะทรมานมาก เขาไม่ชอบพูดเรื่องงานกับเจ้านายด้วยซ้ำ
 "อืม ครับ แต่ขอคุยตอนนี้จะได้ไหมครับ ดูเหมือนว่าคุณเพิ่งประสบกับความเจ็บปวด" ถามพนักงานด้วยความเป็นห่วง ยิ้มเคอะเขิน
 "ไม่เป็นไร แค่คุยเฉยๆ มีอะไรหรือเปล่า" เขาตอบ
 ในที่สุดทั้งสองก็คุยกันเรื่องงาน ใช่แล้ว บริษัท Sagara เป็นบริษัทด้านความงาม เช่นการผลิตแบรนด์ความงามสำหรับใบหน้าหลายยี่ห้อ เช่น เครื่องสำอาง โฟมล้างหน้า และอื่นๆ อีกมากมาย
 หลังจากการสนทนาจบลง ซาการะยังคงซื่อสัตย์ในการส่งข้อความถึงแฟนสาว
 Sagara P.N : ที่รัก ไปกับใคร ตามลำพัง? สิ่งที่มาพร้อมกับ? ถ้ามี
มีอะไรกรุณาพูดใช่? ฉันจะรอ.
 แม้ว่าหัวใจของเขาจะเจ็บปวด แต่ก็จะไม่หยุดยั้งชายผู้นี้จากการขอข่าวและให้ความสนใจมากขึ้น เพราะเขารู้สึกว่าไม่เป็นไรที่จะเจ็บ ตราบใดที่เขาดูแลผู้หญิงของเขาอยู่เสมอ เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงของเขามีความสุขและสบายใจ ไม่สนใจความต้องการของตัวเอง


ในขณะเดียวกัน ภายนอก พนักงานรู้สึกรำคาญกับทัศนคติและการตอบสนองของผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอเป็นคนอวดดีและหยิ่งผยอง
"มันไม่สุภาพเลยพี่***" พนักงานพูดในขณะที่สาปแช่งอย่างเงียบ ๆ
Alena ยังเปิดสิ่งที่อยู่ในกล่องและมีชุดสีแดงที่สวยงาม ดวงตาของเธอเป็นประกายเพราะเธอเห็นว่าชุดนั้นหรูหรามากจึงรีบสวมมันทันที อย่าลืมส่องกระจกซึ่งค่อนข้างใหญ่และสูง
"ว้าว มันต้องแพงแน่ๆ ไม่เลวเลยที่เอาของแพงมาใส่ในตู้เสื้อผ้าของฉัน" เอเลน่าพูดเบาๆ ตามปกติเขาไม่สนใจเรื่องซาการะ เขาสนใจแต่เรื่องราคาเท่านั้น
และปรากฎว่าในกล่องมีโน้ตและในนั้นมีคำพูดของ Sagara สำหรับ Alena เขายังอ่านเนื้อหาของบันทึกย่อ
สำหรับ : ที่รัก
สวัสดีที่รัก วันนี้เป็นวันที่เราคบกัน ปีนี้เป็นปีที่ 3 ของเรา ฉันมีความสุขมาก คุณเหมือนกันใช่ไหม ฉันซื้อชุดให้คุณใส่ในคืนนี้ เนื่องในวันครบรอบของเรา หวังว่าคุณจะชอบความรักของฉัน ฉันรักคุณมาก !
ขอแสดงความนับถือ Sagar
อีกครั้งที่ Alena อ่านอย่างเกียจคร้าน แม้ว่ามันจะโรแมนติกมากก็ตาม เขายังคงรู้สึกเกียจคร้าน หลังจากที่ Alena อ่าน เขาโยนมันทิ้งลงในถังขยะในห้องนั่งเล่นทันที จริงๆ แล้ว ถ้าซาการะรู้แน่ว่าเขาป่วยหนักมากตามปกติ
และอีกอย่างหนึ่ง Alena สนใจเพียงแค่เก็บชุดของเธอไว้เท่านั้น แต่ไม่ได้ไปงานฉลองครบรอบปีที่ Sagara บอกกับเธอ เพราะเขายังมีงานกับเพื่อน ๆ ของเขาที่จะแฮงเอาท์คือที่บาร์ เพื่อนของเขาไม่ใช่แค่ผู้หญิงเท่านั้น แต่บางคนก็เป็นผู้ชายด้วย และแน่นอนว่าเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา บางคนแก่กว่าเขา เขายังส่งข้อความไปยังกลุ่มที่มีเพื่อนสนิทของเขาด้วย
เอเลน่าคนสวย:
ว้าว พวกคุณไม่ไปดื่มกันไหมคืนนี้
เอลิซ่า :
ดง
อเล็กซ์ :
มันต้องถึงเวลาหรือไม่
ไบรอัน:
ที่รัก..
เอเลน่าคนสวย:
okylahh หลังจากนั้นพวกคุณก็ไปที่บ้านของฉันหลังจากนั้นก็ใช้รถของฉันด้วย อย่าไปโกรธมัน
อเล็กซ์ :
ใช่คุณจุกจิกจริงๆ
ไบรอัน:
กันแตก ยกเว้น เอลิซ่า ที่ต้องตุนไว้ก่อน
เอลิซ่า :
คุณคืออะไร? กล้ากับฉันไหม ชื่อเธอยังเป็นผู้หญิงต้องแต่งตัวให้สวยงามที่สุด
ไบรอัน:
ญาญ่า
เพื่อนของ Alena มีกัน 3 คน ผู้หญิงหนึ่งคนและผู้ชายสองคน พวกเขาสนิทกันมากและแน่นอนว่าเพื่อนของเธอก็รู้ว่า Alena มีคนรัก CEO ที่ร่ำรวย นั่นคือซาการะ
นาฬิกาของซาการะแสดงเวลา 19.00 น. เขากำลังเตรียมตัวไปร้านอาหารและอย่าลืมนำดอกกุหลาบช่อใหญ่มาด้วย เขาก็ไม่ลืมที่จะใส่น้ำหอมซึ่งทำให้เขาเป็นผู้ชายจริงๆ
ขณะที่ Alena เตรียมพร้อมที่จะไปบาร์กับเพื่อน ๆ ของเธอ เธอสวมเสื้อผ้าที่ดูเปิดเผยเหมือนเคยเมื่อไปบาร์หรือคุณอาจเรียกว่าไนต์คลับ และอย่าลืมใส่น้ำหอมที่มีกลิ่นหอมมาก ๆ เพื่อดึงดูดผู้ชายที่นั่น เพราะ Alena ค่อนข้างเจ้าชู้กับผู้ชายคนอื่น ๆ เหมือนกับผู้ชายคนเดียวไม่พอ
30 นาทีต่อมา
ซาการะมาถึงร้านอาหารและนั่งอยู่ในสถานที่ที่จองไว้ล่วงหน้า บรรยากาศของร้านอาหารค่อนข้างมืด แต่มีไฟสว่างบ้าง มีเค้กอยู่บนโต๊ะ และเทียนที่ทำด้วยความรัก เขายังคงถือช่อดอกไม้อยู่ในมือ หวังว่า Alena จะมาเร็ว ๆ เพราะเธอมารอตั้งแต่เมื่อประมาณ 10 นาทีที่แล้ว ในที่สุดเขาก็ส่งข้อความถึงเวลิน
ซาการ่าP.N
ที่รัก ทำไมคุณยังไม่มาอีก ฉันรออยู่นะ. ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณใช่ไหมที่รัก
นั่นคือทั้งหมดที่ Sagara ส่งไป เขาอาจจะบูซิน แต่เขาก็เป็นประเภทที่จะไม่ส่งข้อความมากเกินไป แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจของเขารัก Alena จริงๆ
ระหว่างรอ เขาเปิดดูแกลเลอรี่มือถือของเขา และเห็นว่ามีรูปถ่ายของพวกเขาสองคนร่วมกับ Alena เป็นจำนวนมาก เขาคิดถึงวันเหล่านั้นจริงๆ แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจาก 2 ปีที่แล้ว
และยังมีรูปถ่ายกับแม่และน้องสาวของเขาอีกด้วย ในขณะที่พระเจ้าเรียกบิดาของเขา เพราะเขาป่วยเป็นโรคหัวใจ
ย้อนความหลัง
3 ปีที่แล้ว.
"ซิ ทำไมเธอยังไม่มีแฟน สิ่งที่คุณคิดคือคุณทำงานต่อไป" ถามพี่สาว
"เฮ้ ทำไมเธอถึงรู้จักแฟนแบบนั้น ใครสอน Glenn?" Sagara ถามขณะลูบผมน้องชายของเขา
น้องชายของเขาชื่อ Glenn Putra Naheswara เขาอายุ 15 ปีและยังไร้เดียงสามาก แม้ว่า Glenn จะมีผู้หญิงที่เขาชอบอยู่แล้วที่โรงเรียน
"เกล็นรู้จากเพื่อน ๆ เกล็นก็มีผู้หญิงที่เขาชอบที่โรงเรียนของเกล็นด้วย" Glenn พูดอย่างไร้เดียงสา
ซาการะแค่ส่ายหัวและแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมเด็ก ๆ ทุกวันนี้จึงรู้ว่าความรักคืออะไรในขณะที่เขาไม่รู้สึกยกเว้นจากครอบครัวและแม่ของเขา ตามคำบอกเล่าของซาการะ การได้รับความรักจากแม่และครอบครัวก็เพียงพอแล้ว
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา เขาบังเอิญไปพบกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ Alena Caroline Hansen แม่นยำกว่านั้นคือผู้หญิงคนนั้นที่ขอทำความคุ้นเคยก่อน ซาการะตอบเพียงสั้นๆ
"นี่ คุณชอบเค้กร้านนี้จริงๆ ใช่ไหม ฉันคิดว่าฉันเจอคุณบ่อย" พูด Alena
"มาทำความรู้จักกัน ฉันชื่ออเลน่า คุณเป็นใคร" Alena พูดอีกครั้งในขณะที่ยื่นมือออกมาเพื่อจับมือ
"ซาการะ" ซาการ่าพูดโดยไม่ได้มองว่าอเลน่าอยู่ที่ไหน ไม่แม้แต่จะตอบกลับการจับมือ ใช่ นั่นคือสิ่งที่ซาการะเคยเป็น
"อืม ยินดีที่ได้รู้จัก" เอเลน่าตอบอย่างเขินๆ ในที่สุด Alena ก็พยายามคุยกับ Sagara อีกครั้งโดยเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของเขาให้เขาฟัง
แต่ปรากฏว่าเมื่อเขาเล่าเรื่องจบและขอคำตอบ ซาการะก็หายตัวไปจากที่นั่นแล้ว ปรากฎว่าชายผู้นั้นไม่สนใจ Alena โชคร้ายมากสำหรับ Alena เพราะตามที่เธอบอก ผู้ชายคนนั้นหล่อและเรียบร้อยมาก แน่นอนว่ามีผู้หญิงจำนวนมากที่มองเขา
วันต่อมา ซาการะกลับมาที่ร้านเค้กที่เดิม เป็นเรื่องจริง เค้กที่นี่อร่อยมาก และ Sagara ทำให้ร้านขนมนี้เป็นที่ชื่นชอบ สถานที่ตั้งอยู่ตรงปลายเมือง อีกอย่าง เขาไม่อยากเจอผู้หญิงที่ชวนเขาคุยเมื่อวานในที่นี้ เพราะเขารู้สึกไม่สบายใจเมื่ออยู่กับคนแปลกหน้า แต่ที่จริงแล้วพวกเขาได้พบกันอีกครั้ง และตามปกติแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็เชิญเขาให้สนทนาด้วย และคิดว่าเขาตัวเล็กมาก
จนกระทั่งพบกันที่เดิม 4 ครั้ง ในที่สุดซาการะก็เริ่มสนใจเล็กน้อย ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันดูไม่กังวลเกินไป และนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับผู้หญิงต่างชาติ กี่ครั้งแล้วที่เขาได้รับการทาบทามจากผู้หญิงหลายคนตราบเท่าที่ไม่มีอะไรรู้สึกเช่นนี้
ทั้งสองคนเริ่มใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น แม้แต่ซาการ่าก็พาอเลน่าไปรอบๆ เมือง ทุกครั้งที่พวกเขาเดิน พวกเขามักจะชิมอาหารและเครื่องดื่มที่พวกเขาเห็นทีละคนเสมอ สำหรับผู้ที่จ่าย สิ่งที่แน่นอนคือ Sagara จ่ายทุกอย่างและปฏิบัติต่อ Alena เสมอ เพราะตามเขาเป็นผู้ชาย เขาต้


"คุณทำอะไรอยู่ กำลังเปิดกระเป๋าเงินของฉันอีกแล้วเหรอ?" ซาการะถาม
Alena รู้สึกประหลาดใจกับการมาถึงของ Sagara อย่างกะทันหัน เขาปิดทันทีและวางกระเป๋าเงินไว้บนโต๊ะของซาการะอีกครั้ง
"เปล่า ที่รัก ฉันแค่ดูเฉยๆ เพราะฉันเบื่อ คุณยังมีรูปเราสองคนอีกไหม" เขาตอบพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย แต่ความจริงคือเขาทำเพราะเขาเบื่อ ที่ไม่จริงคือเขาเอาเงินที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์ไป
"หืม ไม่กลับบ้านเหรอ" ซาการะถามเล็กน้อยและให้รหัสกับอเลน่าเพื่อออกไปจากที่นี่ เพราะแน่นอนว่าตอนนี้เขาไม่ค่อยสบายเท่าไหร่กับที่อยู่ของ Alena กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ Alena ที่มีคำถามแบบนั้นก็โกรธและหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเขารอซาการะที่นี่มานานพอที่จะรู้สึกเบื่อ หลังจากที่เขาทำอย่างนั้นและมา เขาถูกไล่ออก? อาไปนรกกับทุกสิ่ง!
Alena อยู่ที่นั่นเพื่อพยายามสงบอารมณ์ของเธอและยังคงปฏิบัติต่อ Sagara เป็นอย่างดี ไม่เหมือนปกติ นี่เป็นวิธีที่ซาการะจะกลับไปเป็นอย่างที่เคยเป็นมา ซึ่งซาการะกำลังตามหาอยู่จริงๆ แน่นอน ถ้ามันเป็นเช่นนั้น Alena จะกระทำตามอำเภอใจอีกครั้ง
"ผมรอคุณอยู่นะครับที่รัก ผมคิดถึงคุณ" Alena กล่าวด้วยใบหน้าเศร้า
"ว้าว คิดถึงฉันไหม ไม่ใช่เพราะฉันกลัวการถูกทอดทิ้งและไม่มีใครสามารถใช้ได้เหมือนฉันใช่ไหม" ซาการะพูดอย่างแน่วแน่และแม่นยำ Alena เงียบและไม่สามารถพูดอะไรได้อีกต่อไปเพราะทุกอย่างที่เธอพูดเป็นความจริง
"บ้าจริง เขารู้ได้ยังไง" เอเลน่าพูดในใจ
"จริงหรือที่ข้าพูด ฮ่าฮ่า เจ้าเดาเอานะ" ซาการะพูดอีกครั้งพร้อมกับหัวเราะอย่างเศร้าๆ แน่นอนว่าเขารู้สึกแปลกกับทัศนคติที่เปลี่ยนไปของ Alena หลังจากเหตุการณ์ในคืนที่เธอทำ บางทีเขาอาจเคยใช้ความรู้สึกของตัวเองมาตลอด และตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เขาได้ใช้ตรรกะของเขา
แต่ที่นั่น Alena ยังคงพยายามโน้มน้าวใจ และเธอก็จับมือของ Sagara
"ที่รัก ฉันขอโทษเมื่อคืนนี้ ฉันสัญญาหลังจากที่คุณยกโทษให้ฉัน ฉันจะไม่ทำร้ายคุณอีก" Alena กล่าวด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
"ไปกันเถอะ!" ซาการะพูดอย่างมั่นคงและค่อยๆ ดึงมือของ Alena ออกจากเขา ไม่ว่าเขาจะผิดหวังแค่ไหน เขาก็ไม่เคยทำอะไรหยาบคายที่อาจทำร้ายหัวใจของ Alena
Alena คิดว่าสิ่งนี้จะได้ผล แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม Alena ยอมรับมันด้วยความผิดหวัง ไม่ใช่ต่อ Sagara แต่ต่อตัวเธอเองที่ทำให้ Sagara เสียไปมาก เธอไม่เชื่อในการเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่กับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ซาการะจริงๆ เพราะตามคำกล่าวของเขาแล้ว ซาการะเป็นผู้ชายที่ดีมากๆ แม้แต่ผู้ชายสมัยนี้ก็ยังหาได้ยาก
"เราเลิกกันเถอะ" ซาการะพูด แน่นอน Alena ประหลาดใจมากที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากของ Sagara โดยตรง
"ที่รัก ฉันไม่-" ก่อนที่ Alena จะพูดจบ ซาการ่าก็ตัดบท
"ใช่ค่ะ นี่คือดอกไม้อายุ 3 ปีของเรา เมื่อคืนฉันไม่มีเวลาให้เพราะคุณไม่ได้มา" ซาการะพูดอีกครั้งในขณะที่ให้ช่อกุหลาบขนาดจัมโบ้ที่วางอยู่บนโซฟาในห้องของเขา
Alena ยอมรับและน้ำตาไหล เขาทนไม่ไหวแล้ว วันนี้เขาจะเสียซาการะไปจริงๆ เหรอ? ไม่ เขารับไม่ได้
"ที่รัก ฉันไม่อยาก ไม่อยากเลิกรา มาแก้ไขทุกอย่างตั้งแต่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง" Alena กล่าวอ้อนวอน
อันที่จริง ซาการ่าไม่ต้องการทำลายความสัมพันธ์ของเขากับอเลน่า แต่เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์นั้นไม่สามารถซ่อมแซมได้ และถึงอย่างนั้นก็เป็นเช่นนั้น บาดแผลยังคงอยู่ในใจเขา และมันเหมือนกับที่เขาปล่อยให้ Alena ทำร้ายเขาอีกครั้ง
ได้ยินเสียงฝน ทุกคนที่อยู่นอกสำนักงานวิ่งไปหาร่มเงา ขณะที่ซาการ่าและอเลน่ามองหน้ากัน เข้ากับบรรยากาศจริงๆ เขาจำได้ว่าเขากับอเลน่าโดนฝนที่ถนนที่ไหน และพวกเขากำลังมองหาที่หลบภัย
ซาการะยังบอก Alena ให้นั่งลง เพราะเขารู้สึกว่าคนรักของเขายืนเป็นเวลานาน อ่า พูดให้ชัดกว่านี้สิ แฟนเก่า Alena นั่งบนโซฟาของ Sagara ทันทีขณะเช็ดน้ำตาด้วยทิชชู่ เขาใช้เงินเป็นจำนวนมาก
"ฉันจะกลับบ้าน โอเค เจอกัน" ไม่อยากค้างอีกต่อไป Alena บอกลาที่จะออกจากห้องของ Sagara ยากที่จะก้าวเดิน เพราะเขารู้ว่านี่เป็นวันสุดท้ายของเขาที่ต้องจัดการกับชายตรงหน้าเขาในตอนนี้
ตะกรุด..ตะกรุด..
เสียงฝีเท้าดังขึ้นทั่วทั้งห้องโถง พนักงานทุกคนที่อยู่ที่นั่นมองหาที่มาของเสียงทันที และมองผู้หญิงที่มีตาบวม
"ทำไมแฟนของเขาถึงเป็นหัวหน้า ดูเหมือนเราจะทะเลาะกันแล้วใช่ไหม" เดวิดกระซิบกับเพื่อนสนิทบางคนของเขา ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่พนักงานหลายคนยังพูดถึงผู้หญิงคนนี้ชื่อ Alena ด้วย
ผู้หญิงคนนี้มักจะหงุดหงิดมากเมื่อมีคนนินทาเธอและไม่สามารถนิ่งได้ ตอนนี้เลือกที่จะเพิกเฉยและมุ่งไปข้างหน้าเพื่อออกจากอาคารอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกัน ซาการะก็เงียบ สงสัยว่าทางเลือกของวันนี้คือทางเลือกที่เหมาะสมที่จะตัดสินใจยุติเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของเขาหรือไม่ เขาจิบกาแฟที่ชงด้วยเครื่องชงกาแฟของเขา ห้องเย็นจริงๆ เพราะบางทีฝนอาจจะตกและเปิดแอร์ แต่ด้วยสิ่งนี้ เขาสามารถทำให้หัวใจและจิตใจของเขาเย็นลงได้
รถที่ Alena นำมานั้นแล่นเร็วมากราวกับไม่มีเบรกในสภาพอากาศที่มีลมแรงและฝนตกชุก เขาไม่สนใจ ประเด็นก็คือเขาสามารถแสดงอารมณ์ของเขากับสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ได้ด้วยสิ่งนี้ ทันใดนั้น มีรถจากทางซ้ายขับเร็วเกินไป และเขาก็ประหลาดใจแล้วก็รีบหมุนรถเพื่อไม่ให้โดนชน แต่ทุกอย่างที่เขาทำไปเปล่าประโยชน์ เพราะความเร็วของเขามาก่อนและจบลงด้วยความโชคร้าย
"ส-ป่วยจัง" ประโยคสองสามประโยคออกมาจากปากของ Alena ด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดในหัวของเธอ เขาจับศีรษะและเห็นว่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือด การมองเห็นของ Alena เริ่มพร่ามัว และค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำ และหมดสติไปในที่สุด
คนเดินถนนและแม้แต่ตำรวจก็รวมตัวกันรอบๆ รถของ Alena ถนนค่อนข้างคับคั่งเนื่องจากอุบัติเหตุที่เพิ่งเกิดขึ้น
"โอ้ย ดูหัวเขาเลือดออกสิ ดูเหมือนเขาจะโดนหัวอย่างแรง รีบโทรเรียกรถพยาบาลให้เร็วเข้า" นักเดินคนหนึ่งดูกังวลมากเมื่อเห็นอาการของ Alena เพราะเธอมีเลือดออกมาก
สภาพของบุคคลที่ชนรถของ Alena ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและเขายังมีสติอยู่ ไม่เหมือนกับ Alena ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้แต่รถของเธอก็เสียหายหนัก
รถพยาบาลมารับทั้งสองที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด โรงพยาบาลเรียกบุคคลที่รู้จักผู้ประสบอุบัติเหตุ
"สวัสดี นี่อยู่กับพ่อแม่ของอเลน่าจริงๆ เหรอ" หนึ่งในคนในโรงพยาบาลถาม
"เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะพี่" แม่ของเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"ขออภัย ฉันต้องการแจ้งให้คุณทราบว่าลูกสาวของคุณ Alena Hansen เพิ่งประสบอุบัติเหตุและกำลังเข้ารับการรักษาที่ Sun Hospital"


ซาการะที่ได้ยินเสียงนั้นก็มองไปทางต้นเสียงทันที เขาพบหญิงสาวที่เตี้ยกว่าเขามองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่อ้าปากค้าง ใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ดูคุ้นเคย เขาจำได้แล้ว อา เด็กชายที่อาเจียนออกมาในเสื้อคลุมของเขา แล้วเมื่อคืนนี้ก็ได้พบกันอีกครั้ง
"โอ้ย บ้าจริง เจ๋งจริง ฉันปรบมือ" ออโรร่าพูดพลางปรบมือด้วยความเกรงใจ ซาการะที่พบว่ามันยิ่งหงุดหงิด ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีจริงๆ เขาต้องการที่จะสาปแช่งเขาต้องการที่จะสาปแช่ง แต่เขาทำไม่ได้เพราะเขากลัวว่าคนที่ได้ยินมันจะทำร้าย แม่ของเขาสอนให้เขาดูแลความรู้สึกของคนอื่นเสมอ ดังนั้นอย่าพูดคำที่ทำร้ายจิตใจ
"ทำไมเธอถึงปรากฏตัวต่อหน้าฉันตลอด คุณไม่เบื่อเหรอ?" ซาการะถามด้วยความประหลาดใจ เพราะสาวตรงหน้าเขาปรากฏตัวบ่อยขึ้น ในขณะเดียวกัน ออโรร่าที่ได้รับคำถามดังกล่าวไม่ยอมรับ
"ว้าว คุณลุง ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันแค่งงว่ามาเจอลุงได้ยังไง" ตอบออโรร่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ
ซาการะได้แต่ถอนหายใจเฮือก หัวของเขาเจ็บจริงๆ เขาแค่อยากกลับบ้าน แต่มีบางอย่างเกิดขึ้น
"โอ้ ทำไมเธอถึงกระแทกกำแพงแรงจัง" ออโรร่าถาม แต่ไม่มีคำตอบจากซาการะ เขาแค่เงียบ
"โอ้ ให้ฉันเดา คุณต้องสับสนใช่ไหม" ออโรร่าเดาอย่างกระตือรือร้น
ซาการะที่ได้ยินผู้หญิงคนนี้พูดเพ้อเจ้อ ทำให้เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง เมื่อเวลาผ่านไป ศีรษะของเขาก็เวียนหัวมากขึ้นเรื่อยๆ ระคายเคือง
"เสียงดัง ไม่ต้องรู้หรอกไอ้หนู" เขาพูดพร้อมกับมองออโรร่าอย่างเย้ยหยัน เขาต้องก้มหน้าลงเพราะว่าออโรร่าค่อนข้างเตี้ย
ออโรร่าที่ได้รับคำตอบนั้นรู้สึกโกรธและหงุดหงิดทันที เขารู้สึกเหมือนกำลังบดขยี้ชายชราที่อยู่ข้างหน้าเขา อ่า ดูไม่แก่เลย จริงๆ แล้วเขาโกหกไม่ได้หรอกว่าผู้ชายคนนี้หล่อมากจริงๆ แต่ถึงกระนั้นชายคนนี้ก็ทำให้ความนับถือตนเองของเขาลดลงในฐานะนักเรียนมัธยมปลาย
"หมายความว่าไงลุง? โอมบอกว่าฉันเป็นเด็ก? โอมไม่รู้ว่าฉันอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 และฉันก็ไม่ใช่เด็กผู้ชายอีกแล้ว!" ออโรร่าตะโกนด้วยความโกรธเคือง เขาตะโกนใส่คำว่า boy อีกครั้ง เพื่อย้ำว่าเขาไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ซาการะจ้องเขม็งทันที ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะตะโกนใส่เขา
คนรอบข้างก็เพ่งความสนใจไปที่พวกเขาสองคนทันที ซาการะและหญิงสาวคนนี้กลายเป็นเรื่องซุบซิบที่โรงพยาบาล เป็นเรื่องปกติถ้าแม่เห็นจะกลายเป็นเรื่องซุบซิบทันที จริงไหม? ก็ไม่แปลกใจอีกต่อไป
"เจ้าเด็กตรงหน้านี้ช่างอวดดีนัก" ซาการะพึมพำขณะก้มศีรษะต่อหน้าออโรร่า
"ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่เด็ก!" ออโรร่าตะโกนเสียงดังอีกครั้ง
"ไอ่เด็กคนนี้" ซาการะมองไปรอบๆ และมองไปทางซ้ายและขวา เขารู้สึกสับสนและเขินอายเพราะพวกเขากลายเป็นประเด็นที่น่าตกใจ ทันใดนั้น ออโรร่าก็เตะขายาวของซาการะ ชายคนนั้นอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจและรู้สึกเจ็บปวดในทันที จากนั้นเขาก็คว้าขาของเขาทันที
"อ๊าก ไอ้เด็กบ้า!" ซาการ่าคร่ำครวญ
"รู้สึก พระเจ้า น่ารำคาญ ฟาคิว!" ออโรร่าล้อเลียนขณะวิ่งหนีและชูนิ้วกลางให้ซาการะ
ซาการะที่เห็นฉากนั้นโกรธมาก "ไอ้เหี้ย!" ซาการะตะโกน
คนที่อยู่ที่นั่นตกใจเมื่อเห็นขาของซาการะถูกเตะ บางคนเอามือปิดปาก บางคนก็จ้องมาที่พวกเขา
น่าสนใจใช่ไหม?
หลังจากเหตุการณ์นั้น ซาการะไม่สามารถหยุดบ่นขณะเดินไปได้ ขายังเจ็บอยู่นิดหน่อยแต่ก็ยังเดินเย็นได้ตามปกติ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าของเขาคุ้นเคยกับคนในโรงพยาบาลเพราะเหตุการณ์นั้น ตอนนี้ใบหน้าของเขาควรจะอยู่ที่ไหน? ชามลูกชิ้น?
ซาการะจะจดจำเด็กชายคนนี้ตลอดไป 'มาดูกันว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม' ฉันจะสอนบทเรียนให้เขา' ซาการะคิด
บรู๊ค..
ซาการะบังเอิญเตะถังขยะขนาดกลาง สุดท้ายถังขยะก็ตกลงมา อีกครั้ง สิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับเขา วันนี้เป็นวันโชคร้าย? วันนี้วันอะไร? วันพฤหัสบดี? ซาการะควรระมัดระวังมากขึ้นในวันพฤหัสบดี
ซาการะทนความอับอายอีกครั้ง หลายคนที่นั่นเห็นเหตุการณ์ เขาได้รับความช่วยเหลือจากผู้ป่วยคนหนึ่งที่นั่น.
"คราวหน้าระวังตัวด้วยนะนาย" บอกว่าอดทน ซาการะที่ได้รับคำพูดดังกล่าวทันทีเงยหน้าขึ้นและตบหน้าผากของเขา เพราะคำสาบานทั้งหมดไม่
เขาเฝ้าทูลขอการอภัยจากพระเจ้า อันที่จริง ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นลูกของพระเจ้า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาศักดิ์สิทธิ์มาก หลายสิ่งหลายอย่างที่เขาทำเป็นบาป
"โล๊ะ ลูกชายซาการะ มาทำอะไรที่นี่ กลับบ้านหรือยัง" จู่ๆ พ่อแม่ของอเลน่าก็เข้ามาถาม ซาการะค่อนข้างแปลกใจกับเรื่องนั้น
"ครับพี่ตาล" ซาการะตอบยิ้มๆ ในที่สุดเขาก็บอกลาพ่อแม่ของ Alena
หลังจากทำเสร็จแล้ว ซาการะก็เดินต่อไปในทันทีเพื่อไปยังที่ซึ่งเขาจอดรถไว้ ซาการะขึ้นรถแล้วถอดเสื้อคลุมออก และตอนนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเท่านั้น เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ทันที เหงื่อหยดลงมาที่คอ ไม่ได้ดูหมองคล้ำ แต่ดูเซ็กซี่มาก บางทีถ้าผู้หญิงไปที่นั่นเพื่อดูเธอ เธอจะชอบมันและตกหลุมรักอย่างแน่นอน ซาการะเอามือข้างหนึ่งปิดหน้า รู้สึกปวดเมื่อยจากการนอนบนโซฟาในห้องของ Alena แล้วนึกถึงเหตุการณ์ที่ออโรร่าเตะขาของเขา และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับการรักษาจากผู้หญิงคนหนึ่ง เพราะปกติแล้วไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าพูดจาหยาบคายแบบนั้น ยกเว้นอเลน่า คนรักของเธอ มันเหมือนกับมื้ออาหารประจำวันของซาการะ ระหว่างการเกี้ยวพาราสี Alena ไม่เพียงแต่สาปแช่งเขาเท่านั้น แต่บางครั้งก็ตีหรือตบเขาด้วย ซาการะทำทั้งหมดเงียบและไม่ตอบ แน่นอน ถ้าคุณตอบไป จะทำให้ Alena เจ็บอย่างแน่นอน เพราะที่จริงแล้วพลังของผู้ชายนั้นยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งกว่าผู้หญิงใช่ไหม? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาตอบ?
หลังจากครุ่นคิดอย่างครุ่นคิด ในที่สุดซาการะก็สตาร์ทรถของเขา ทันใดนั้นเขาก็จำเด็กคนนั้นได้ ใช่ เด็กผู้ชายคนนั้นคือออโรร่า
"เขากล้าดียังไงมาเตะขาฉัน เขาไม่ได้สอนมารยาทกับพวกผู้ใหญ่เหรอ?" ซาการะบ่นขณะตีพวงมาลัยรถของเขา ขณะขับรถ เขาเห็นร้านกาแฟแห่งหนึ่งซึ่งเขาคิดว่าค่อนข้างสงบ ที่นั่นดูไม่แออัดเกินไป เพราะจริงๆ แล้วเขาไม่ชอบฝูงชน เขายังจอดรถและไม่ลืมที่จะให้ทิปพนักงานจอดรถ เขาไม่ตระหนี่เขาให้ 100,000 แก่พนักงานจอดรถ


แม่ของ Alena ซึ่งได้ยินอย่างนั้นตกใจในทันทีและถึงกับถอดโทรศัพท์มือถือที่เธอถืออยู่ซึ่งเธอถืออยู่หลุดออกมาและทำให้มือถือของเธอตกลงพื้น เธอแจ้งสามีทันที และทั้งสองก็รีบไปโรงพยาบาลที่กำลังรักษาลูกสาวคนเดียวของตนอยู่
Alena นอนอยู่ในห้องที่มีท่อและ IVs ที่สวมอยู่บนมือและจมูกของเธอ และยังมีผ้าพันแผลบนหัวอีกด้วย หัวใจของเขาเต้นช้ามาก สถานการณ์ตอนนี้แย่มาก
พ่อแม่ของ Alena มาถึงโรงพยาบาลแล้วและกำลังรักษาลูกอยู่ ทั้งสองเห็นแต่ลูกของตนจากนอกห้องพร้อมกับร้องไห้
"ป๊ะป๋า ฉันทนเห็นอาการของลูกเราไม่ไหวแล้ว" สะอื้นไห้แม่ของเขา สามีไม่ตอบและกอดภรรยาแน่นทันที แม่ของ Alena คือ Imma และพ่อของเธอชื่อ Sutyo
ชายคนหนึ่งเพิ่งออกจากสำนักงานและกำลังจะกลับบ้านในไม่ช้า ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น และเห็นชื่อ "มาม่าอเลน่า" เขารับสายทันที หลังจากที่เขาได้ยินทุกอย่างที่พ่อแม่ของ Alena อธิบาย เขาก็รีบขึ้นรถและรีบไปโรงพยาบาล เขากังวลมาก ชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากซาการะ
"พระเจ้าช่วย Alena" Sagara กล่าวในหนึ่งวันโดยหวังถึงพระเจ้า หัวใจของเขาแหลกสลายเมื่อนึกถึงผู้หญิงที่เพิ่งยุติความสัมพันธ์กับเขาเมื่อบ่ายวันนี้ และตอนนี้ต้องได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้เป็นอุบัติเหตุ ซาการะรู้สึกผิดเล็กน้อย
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล Sagara ก็วิ่งไปที่ประตูโรงพยาบาล เขารีบถามหาห้องในชื่อ Alena Hansen เขาเหงื่อออกมาก ผมและแม้กระทั่งเสื้อผ้าของเขายุ่งเหยิงไปหมด
ซาการะปรากฏตัวที่หน้าห้องของ Alena มีพ่อแม่ของอดีตคู่รักของเขานั่งอยู่ แม่ของ Alena ยังคงสะอื้นไห้
"คุณป้า คุณอา" ซาการะเรียกหายใจหอบ ผู้ที่ถูกเรียกทันทีมองหาทิศทางของแหล่งที่มาของเสียง กลายเป็นซาการะ พวกเขาลุกขึ้นทันทีและกอดซาการะ พวกเขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขากับลูกชายเลิกกันแล้ว
พวกเขายังไม่ทราบด้วยว่าระหว่างที่พวกเขามีความสัมพันธ์กับเธอ ลูกสาวของพวกเขาเป็นคนอุกอาจและไม่เคารพซาการะเลย เขากลับมากอดพ่อแม่ของ Alena
"ลูกซาการะ ขอโทษด้วยถ้าป้าโทรมาบอก ลูกคงกังวลและเหนื่อยมากเพราะกลับจากทำงาน" แม่ของ Alena รู้สึกแย่กับ Sagara
"มันเป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกคุณป้า ซาการะไม่เป็นไรจริงๆ สิ่งที่คุณต้องนึกถึงก็คือสุขภาพของคุณเอง" ซาการะตอบด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ พ่อและแม่ของ Alena ถือเป็นครอบครัวของเธอเอง
" ความสัมพันธ์ของคุณกับ Alena เป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไร " พ่อของ Alena ถามโดยไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป เขาอยากตอบว่าไม่เป็นไรแม้เลิกกัน แต่เขารู้สึกว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดความจริง
"ไม่เป็นไรครับลุง" ซาการะโกหก
พ่อของ Alena และแม้แต่แม่ของ Alena ก็โล่งใจที่ได้ยินเรื่องนี้จากปากของลูกเขยในอนาคตของเขา พวกเขาเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของลูกสาวกับซาการะเป็นอย่างมาก เพราะพวกเขารู้ว่าซาการะเป็นคนดีและมีความรับผิดชอบจริงๆ สามีภรรยาวัยกลางคนฝากลูกสาวและซาการะดูแลลูกสาวด้วย
ไม่นานหลังจากนั้น เพื่อนของ Alena คือเอลิซ่า ไบรอัน และอเล็กซ์ก็มาเยี่ยมและตรวจดูอาการของเพื่อนสุดที่รักของพวกเขาด้วย
"คุณอา คุณอา อเลน่าเป็นยังไงบ้าง" เอลิซ่าถามอย่างเร่งรีบ ตามด้วยคำถามบางข้อ ไบรอันและอเล็กซ์
"ใช่ Tan แล้ว Tan เป็นยังไงบ้าง" ไบรอันและอเล็กซ์ถามพร้อมกัน ซาการะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับการมาถึงของเพื่อนๆ ของอเลน่า
"โอ้ มีอาซาการะด้วย" ไบรอันแหย่ขณะที่เขาสะกิดมือของซาการะ
"ใช่แล้ว หล่อกว่านี้อีกนะซาการะ" อเล็กซ์พูดด้วย
"โอเค โอเค อย่าล้อเลียนมากนะ ไอ้สวะ ดูสิ เขาดูขยะแขยงคุณสองคนจริงๆ" บอกตามตรง เอลิซ่ารู้สึกรำคาญเล็กน้อยเพราะเพื่อนชายสองคนนี้ไม่รู้ว่าบรรยากาศไม่เหมาะสม สำหรับล้อเล่น
พ่อแม่ของ Alena เห็นว่าเพื่อนของลูกสาวหัวเราะเล็กน้อย เพราะสิ่งนี้สามารถแบ่งเบาอารมณ์ได้จริงๆ
"ฮ่าฮ่าฮ่า พวกนาย ให้กำลังใจคนเศร้าได้ แต่อาการของอาลีน่ายังไม่รู้ เพราะหมอยังไม่ได้บอกเธอ" คำตอบ
ไบรอันและอเล็กซ์เงียบทันทีและกังวลเรื่องอาการของเพื่อนสนิท
บรรยากาศที่เคยคึกคักกลับเงียบสงัดอีกครั้ง ซาการะรู้สึกว่าตัวเองอยากจะฉี่ เขารีบลุกขึ้นจากที่นั่งและขออนุญาตไปห้องน้ำสักพัก พ่อแม่ของเขาตกลงทันที
หลังจากปัสสาวะเสร็จ ซาการะเห็นตัวเองในกระจกทันที เขาดูเหนื่อยๆ อยู่ตรงนั้น แต่เขาไม่สนใจจริงๆ เขากำลังเดินอยู่ในโถงทางเดินของโรงพยาบาล ทันใดนั้นเขาก็เห็นเด็กชายที่เขาพบและพาเขากลับบ้านด้วย เด็กคนนั้นชื่อออโรร่าใช่ไหม เขาจำได้ว่าเด็กชายบอกให้เขาถือโทรศัพท์มือถือเป็นตัวกลางในการจับมือ
เห็นออโรราเดินเดินกะเผลกและมือขวามีผ้าพันแผล เขาหนีออกจากห้องเพื่อออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก ดวงตากลมโตของเขาจ้องไปที่ชายคนหนึ่งในโถงทางเดินที่เดินเข้ามาหาเขา
"โอ้ย พระเจ้า เราเจอกันอีกแล้วนะฮะ" เขาตะโกนสะท้อนชายคนนั้นขณะโบกมือซ้ายอย่างตื่นเต้น ในขณะเดียวกัน คนที่ออโรร่าทักทายก็ปกติ ค่อนข้างน่ารำคาญ แต่ไม่เป็นไรที่จะทำความคุ้นเคยและคงกระพัน
"โอม มาทำอะไรที่นี่ อ้อมไม่สบายเหรอ" ออโรร่าถามอีกครั้ง
จากนั้นชายคนนั้นก็ตอบคำถามของเขาทันทีว่า "คุณกำลังไปเยี่ยมใครซักคน ทำไมคุณถึงจับมือเขาด้วยล่ะ" ออโรร่าที่ได้รับคำถามอื่นจากชายคนนั้นรู้สึกประหลาดใจจริงๆ เขายิ้มกว้างต่อหน้าชายคนนั้นซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขามีความสุขมากที่นั่น
ฉันตั้งใจจะหนีออกจากห้องเรียน แล้วครูก็รู้ ฉันเลยรีบวิ่งขึ้นไปบนรั้ว เอ๊ะ ฉันล้ม ฉันถูกพาส่งโรงพยาบาล ฮิฮิ" ออโรร่าบอกกับซาการะ หลังจากได้ยินเช่นนั้น ซาการะก็ส่ายหัว
ดูเหมือนเด็กคนนี้จะร้ายกาจจริงๆ นะฮะ ไม่น่าแปลกใจเช่นกัน เพราะครั้งแรกที่ซาการะพบออโรร่าในสภาพมึนเมา
"ถ้าจำไม่ผิด ลุงคนนั้นชื่อชานโตใช่ไหม" ออโรร่าพูดอย่างไร้เดียงสา ดูเหมือนเขาจะจำหน้าเธอได้ แต่จำชื่อซาการะไม่ได้จริงๆ และมันก็ค่อนข้างจะนานมาแล้ว แน่นอนว่าลืมไปเพราะออโรร่าค่อนข้างจะหลงลืมในวัยเรียนมัธยมปลาย
"หือ? Shanto คือใคร? คุณบ้าไปแล้วเหรอ ชื่อของเขาน่าเกลียดมาก" ซาการะบ่นว่าไม่ยอมรับ
"เอ่อ เกิดอะไรขึ้นลุง? ฉันลืมไป" ออโรร่าพูดอย่างตรงไปตรงมาอีกครั้ง
"ซาการะ" ซาการะตอบสั้นๆ
"อ๋อ จริงสิ ถ้าบอกตามตรง ลุงชากะยิ่งหล่อขึ้นอีก แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้มันดูยุ่งๆ หน่อยนะลุง เป็นอะไร?"
เมื่อซาการะได้รับคำถามนั้นจากหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาผละออกไปเล็กน้อยในทันที จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับอดีตคนรักของเขาซึ่งนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลทันที ซาการะไม่ได้ตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับคนที่เขาไม่รู้จักจริงๆ
"มีคนที่ฉันรักอยู่ในอุบัติเหตุ ฉันเลยรีบมาที่นี่" ซาการะตอบอย่างระมัดระวัง เขาอยากจะบอกว่าแฟนเก่าของเขาไม่ค่อยสบาย
"อืม ถูกต้อง ลุง อดทนไว้นะ ลุง เดี๋ยวผมจะช่วยสวดมนต์ให้คนที่รักพี่หายเร็วๆ" ออโรร่าตอบขณะตบหลังซาการะ


ท้องฟ้าแจ่มใสขึ้นเล็กน้อย พระอาทิตย์เริ่มส่องแสงในห้องของ Alena ซาการะลืมตาขึ้นและรู้สึกว่าแสงนั้นทำให้เขาตาพร่า ทันใดนั้น ซาการะก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงเล็กๆ ทันที เขาตรวจสอบโทรศัพท์มือถือของเขา แต่แน่นอนว่าไม่มีอะไรน่าสนใจที่นั่น มีอีเมลขาเข้าเพียงไม่กี่ฉบับ นั่นคือเอกสารการทำงานและรายงานของพนักงานทั้งหมด ตอนนี้เป็นเวลา 8 โมงเช้า เขาเลือกที่จะออกไปสักพักและมองหาคนขายข้าวต้มแถวโรงพยาบาล ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเองเท่านั้น แต่สำหรับอาหารเช้าของ Alena ด้วยเช่นกัน
"ท่านครับ ซื้อโจ๊ก 2 ที่หนึ่งไม่เผ็ด" ซาการะกล่าว
"พร้อมแล้วครับ" คนขายโจ๊กตอบพร้อมยกนิ้วโป้ง
เพราะซาการะเห็นเก้าอี้สีเขียวของพ่อค้าที่สวมเกวียนอยู่บนถนน เขาเลือกที่จะนั่งลง
"คุณมาจากไหน ไม่ค่อยได้เห็นหน้าคุณที่นี่ หล่อเกินไป สูงด้วย ฮิฮิ" ถามพ่อค้าโจ๊กว่าชื่นชมหน้าตาดีของซาการะ เขาหล่อจริงๆ ดังนั้นอย่าแปลกใจถ้าหลายคนยกย่อง ซาการะซึ่งได้รับคำชมจากคนแปลกหน้าก็รู้สึกเค็มเล็กน้อย อา นั่นเป็นภาษาของวัยรุ่นสมัยนี้ ย่อมาจาก Misbehavior ซาการะไม่ค่อยรู้สึกว่าเมื่อได้รับคำชม คุณสามารถพูดได้ว่าเขาเป็นคนที่แสดงออกได้ยาก และมีเพียงมากที่จะแสดงการเพ่งมองอันราบเรียบของเขา
"อืม มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก ขอบคุณ" ซาการะตอบอย่างสุภาพและงุ่มง่ามเล็กน้อย
"ฮ่าฮ่า นายไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก จริงๆ แล้ว Mas หล่อมาก" พ่อค้าพูดอีกครั้ง แต่นี่ด้วยสีหน้าที่ต่างไปจากเดิมเล็กน้อย
พ่อพ่อค้าของเขายังคงชมเชยหน้าตาดีของซาการะ จนกระทั่งซาการะอับอายอีกครั้ง ทำไมเขาต้องอึดอัดด้วย? แม้ว่าเขามักจะอยู่ในตำแหน่งนี้และผู้หญิงหลายคนที่ล้อเลียนเขา แต่ไม่เป็นไร อย่าบอกนะว่าฉันเป็นเกย์? ไม่นะ. ซาการะเวียนหัวด้วยความคิดแปลกๆ ที่เขาคิดขึ้นเอง
ข้าวต้มพร้อมแล้ว ซาการะจ่ายเงินทันทีและไปกินข้าวต้ม ดวงตาหลายคู่มองเขาขึ้นและลง คนส่วนใหญ่ที่มองเขาเป็นผู้หญิง เขาไม่ชอบที่จะละเลยมัน สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการให้อาหารเช้ากับ Alena อย่างรวดเร็ว หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว เขาเห็น Alena ตื่นขึ้นจากการนอนหลับของเธอแล้ว Alena เมื่อเห็นการมาถึงของ Sagara ก็จดจ่อกับโจ๊ก 2 ห่อที่ Sagara ถืออยู่ทันที
"คุณซื้อข้าวต้มมาเหรอ" Alena ถาม
" ใช่ทำไม?" ซาการะยังส่งคำถามกลับไปให้อเลน่า
"เพื่อใคร ทำไมมี 2 ห่อ" Alena ถามอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ
"ใช่ สำหรับคุณและฉัน แล้วสำหรับใครอีก" ซาการะตอบด้วยความรำคาญเล็กน้อย เพราะเขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องถามในสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องถาม เห็นได้ชัดว่ามีเพียงเขาและ Alena ที่นี่ มีเพียงคำถาม
Alena ที่ได้ยินคำตอบก็กระแอมในลำคอทันทีและรู้สึกเขินอาย แก้มของเธอแดงระเรื่อ และเธอรู้สึกบางอย่างที่เรียกว่าอึดอัด เขาคิดว่ายังมีโอกาสแก้ไขสิ่งต่างๆ อยู่หรือไม่? เพราะสิ่งที่เขาเห็นจากทุกสิ่งที่ซาการะทำ เหมือนกับให้โอกาสเขา ตอนนี้เขามีความสุข
"ไปกินข้าวกันเถอะ"ซาการะพูด แน่นอนว่าเขาจะให้อาหาร Alena ก่อน เขาคงไม่มีใจที่จะบอกให้อเลน่ากินด้วยมือของเขาเอง ก็ยังต้องเจ็บ
"เปิดปากของคุณ," ซาการะที่ยกมือขึ้นและถือช้อนตักโจ๊กเข้าปากของ Alena กล่าว
เอเลน่าอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ เพราะเขาคิดว่าซาการะจะไม่เลี้ยงเขา แต่เขากลับคิดว่านี่เป็นโอกาสของเขา เขาเปิดปากของเขาและกินโจ๊กที่เตรียมไว้หนึ่งอัน ระหว่างนั้น ข้าวต้มของซาการะก็กำลังกินข้าวต้มอยู่ มันซับซ้อน แต่เพื่อประโยชน์ของคนที่คุณรัก ไม่มีคำพูดใดทำไม่ได้ โง่เหรอ?
ไม่กี่สิบนาทีต่อมา โจ๊กของ Alena หมดตอนนี้ผู้หญิงกำลังดื่ม ในขณะเดียวกัน โจ๊กของ Sagara ยังมีอีกเล็กน้อย หลังจากที่เขาให้อาหาร Alena เสร็จแล้วเขาก็จดจ่อกับการกินข้าวต้มของเขาเองทันที เขาหิวแล้ว
โจ๊กของซาการะก็เสร็จโดยใช้เวลาไม่นาน เขาจิบน้ำที่จัดไว้ให้ทันที เขานึกอะไรบางอย่างออก ปรากฏว่า Alena กำลังมองมาที่เขาขณะยิ้มให้ตัวเอง เขาทำไม? มีอะไรตลกไหม? คำถามผุดขึ้นในหัวของซาการะ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ แต่ Alena ก็กำลังวางแผนที่จะอยู่กับเขาอีกครั้ง
"คุณยังรักฉันอยู่เหรอ นั่นหมายความว่ายังมีโอกาสได้กลับมาใช่ไหม" Alena ถามอย่างมั่นใจมาก
ซาการะไม่ตอบและยังคงจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือของเขา Alena ซึ่งเขาเมินเฉย รู้สึกไม่พอใจ
"เฮ้ ช่วยตอบหน่อย" Alena ยืนยันอย่างแรงเล็กน้อย
ซาการะไม่ชอบถูกบังคับ เพราะเขาคิดว่ามันน่ารำคาญมาก
"ไม่อยาก" ซาการะตอบเพียงเท่านั้น เพราะเขารู้สึกว่าเขามีสิทธิ์ที่จะไม่ตอบ เพราะในขณะที่ยังออกเดทกับอเลน่าก่อน เขาเชื่อฟังเสมอ และอะไรก็ตามที่เขาไม่ชอบ เขาก็สามารถทำได้อย่างโง่เขลาที่สุด
แม้ว่าเขาจะยังแสดงนิสัยแย่ๆ ของ Alena แม้ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์แบบคนรักแล้วก็ตาม ซาการะซึ่งทราบเรื่องนั้นในที่สุดก็คิดว่าอาจไม่มีโอกาสเปลี่ยน Alena อีกแล้ว เพราะมันติดตัวเขามาก สิ่งที่มีอยู่ในตัวเรานั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีกต่อไป เขาอดทนกับ Alena เสมอ จนกระทั่งความเจ็บปวดกัดแทะที่หัวใจของเขาทุกวัน
"เธอต้องทำ ฉันอยากรู้คำตอบ" บังคับ Alena อีกครั้งโดยไม่หยุด
แม้แต่ซาการะที่พยายามจะอดทน ในที่สุดก็หมดความอดทนที่นี่ เขาส่งเสียง
"เป็นไปไม่ได้เลยเหรอที่จะไม่บังคับใคร? ทุกอย่างต้องเป็นไปตามเธอเหรอ เธอยังใช้ฉันเวลาออกเดทยังไม่เพียงพอเหรอ?" ซาการ่ายังถามคำถามมากมายกับอเลน่า สายตาของ Sagara ที่ Alena แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาเบื่อหน่ายจริงๆ
"ทำไมคุณเงียบ คุณตอบไม่ได้ใช่ไหม ฉันต้องบังคับเหมือนที่คุณบังคับฉันให้ทำในสิ่งที่คุณต้องการได้ง่ายๆ ใช่ไหม" หลังจากเวลาผ่านไปนาน เขาไม่เคยต่อสู้กับอเลน่าเลย ตอนนี้เขาสามารถต่อสู้
Alena ยังคงแข็งค้างและไม่สามารถตอบคำถามทั้งหมดที่ Sagara ถามได้จริงๆ เขาทำอะไรลงไป? ตอนนี้เขาทำร้ายซาการะอีกแล้วเหรอ?
หากเป็นเช่นนั้น แสดงว่าไม่มีโอกาสสำหรับเขาอีกต่อไป ดวงตาของเอเลน่าเป็นประกาย ขณะที่ซาการะยังคงเงียบอยู่บนโซฟาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเขา
ในที่สุดซาการะก็ออกไปข้างนอกโดยไม่พูดอะไรกับอเลน่า แน่นอนว่าเขาเบื่อหน่ายกับการปฏิบัติตามอำเภอใจของ Alena เขาเป็นผู้ชายสมควรได้รับการปฏิบัติต่ำต้อยเช่นนี้หรือไม่? ความจริงใจทั้งหมดของเขาไม่สามารถตอบแทนด้วยการทำให้เขามีความสุข? ทำไมเขาต้องเป็นคนที่พยายามทำให้เธอมีความสุขอยู่เสมอ? ซาการะยังต้องการเห็นแก่ตัว ต้องการแสดงความโกรธ อารมณ์เสีย เขาอดทนมากในขณะที่อยู่กับ Alena เขาชกผนังตรงโถงทางเดินของโรงพยาบาล จนกระทั่งไม่รู้ว่ามีใครกำลังดูการกระทำของเขาอยู่
 "ว้าว." ผู้หญิงคนนี้เป็นธรรมชาติเพราะเธอเห็นการกระทำของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอต่อยกำแพงอย่างแรงราวกับว่าเธอไม่สนใจความเจ็บปวด


ซาการะเข้าไปในร้านกาแฟและมองหาม้านั่งที่สบายที่สุดทันที เขาเลือกโค้งเล็กน้อย พนักงานเสิร์ฟมาหาเขาและยื่นหนังสือเมนูให้เขา ดูเหมือนว่าที่นั่นราคาถูกมาก เมนูยั่วยวนมากมาย แต่เขาสั่งเครื่องดื่มหนึ่งแก้วและของหวานหนึ่งอย่าง หลังจากสั่งอาหารเสร็จ ซาการะก็เปิดมือถือของเขาทันที เขาเปิดแอปพลิเคชั่นที่มักใช้ในการสื่อสารกับแฟนเก่าของเขา แต่ชื่อผู้ติดต่อของ Alena คือ "My love" และเขาก็เปลี่ยนชื่อผู้ติดต่อของ Alena เป็น "Alena" อย่างรวดเร็ว
ซาการะยังจำได้เมื่อเขาต้องการตั้งชื่อผู้ติดต่อของ Alena เขาสับสนจริงๆ และแม้กระทั่งค้นหาอินเทอร์เน็ตสำหรับ "ชื่อผู้ติดต่อสำหรับแฟนสาว" ก็มีการแนะนำชื่อมากมาย แต่ในที่สุดซาการะก็ตั้งชื่อผู้ติดต่อของ Alena ว่า "My Love" Sagara อ่านเนื้อหาการสนทนาของเขากับ Alena อีกครั้งก่อน ถ้ามองดูแล้วเศร้าจริงๆ สิ่งที่เขาเห็นคือคำสั่งของ Alena และการสาปแช่งบางอย่าง ในขณะเดียวกัน ซาการะก็มีคนจำนวนมากบอกว่าฉันรักคุณ ยิ่งอ่านยิ่งเจ็บ ในท้ายที่สุด เขาเลือกที่จะลบการแชททั้งหมดของเขา บนโซเชียลมีเดียทั้งหมด
ไม่กี่นาทีต่อมา คำสั่งของซาการะมาถึงแล้ว ก่อนที่เขาจะกินและดื่มมัน เขาอธิษฐานก่อนเพื่อขอบคุณสำหรับสิ่งที่พระเจ้าได้ประทานให้ในวันนี้ สวดมนต์เสร็จก็กินให้หมด
ทันใดนั้นมีคู่รักสองสามคนทะเลาะกันด้วยเหตุผลบางอย่าง ซาการะดูเพียงครู่หนึ่งแล้วเขาก็จดจ่อกับอาหารอีกครั้ง ไม่นานก่อนที่จานจะตกลงมา เมื่อซาการะมองดูอีกครั้ง มีจานแตกกระจายอยู่บนพื้นแล้ว ปรากฎว่าชายจากทั้งคู่กระแทกจานกับพื้น ซาการะเห็นผู้หญิงคนนั้นจากผู้ชายตัวสั่นด้วยความกลัว
"ขอโทษ..." หญิงสาวกระซิบ ในขณะที่สายตาของชายคนนั้นดูเหมือนจะต้องการฆ่า ชายคนนั้นกำหมัดแล้วชกใส่ผู้หญิงคนนั้น ซาการะลุกขึ้นทันทีและรีบจับหมัดด้วยมือของเขา
"ผู้ชายไม่ควรตีผู้หญิงเหรอ?" ซาการะถามด้วยสายตาที่เฉียบคมและจ้องไปที่ชายตรงหน้า ในขณะเดียวกันผู้หญิงคนนั้นก็ยอมแพ้ เขาตั้งใจจะตีโดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย
ผู้ชายที่ต้องการตีผู้หญิงคนนั้นโกรธ เพราะใครกล้ามายุ่งเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของเขา ซาการะไม่รู้ว่าอะไรทำให้ชายผู้นี้กล้าตีผู้หญิงของเขาได้ บางทีเขาอาจจะถามในภายหลัง
"แกเป็นใคร ไปยุ่งเรื่องคนอื่น" ชายคนนั้นตะคอกขณะกดหน้าอกกว้างของซาการะ แต่ซาการะไม่สนใจ เขาแค่บอกให้ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาหลับตาและอยู่ห่างจากเขาและผู้ชายที่เป็นแฟนสาวของเขาเพียงเล็กน้อย ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ทำตามและเดินจากไปเล็กน้อย ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
บัก…
หมัดของซาการะพุ่งไปที่แก้มของชายคนนั้น ชายคนนั้นคุกเข่าลงและคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด
"เจ็บไหม แฟนของคุณจะรู้สึกอย่างนั้นถ้าคุณตีเขา" ซาการะกล่าว เขาไม่ได้ตีใครเป็นเวลานาน ตอนนี้เขาสามารถตีใครก็ได้อีกครั้งแม้แต่ครั้งเดียว ฮ่าๆๆ โล่งใจเลย ผู้หญิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ลืมตาขึ้นทันที และเธอก็ประหลาดใจเพราะแฟนของเธอล้มลงบนพื้นโดยจับแก้มของเขาไว้ ผู้หญิงคนนั้นรีบวิ่งไปหาแฟนของเธอ
"ที่รัก สบายดีไหม สะอื้น..สะอื้น.. คงจะป่วย" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยเสียงสะอื้น
"นี่เธอ! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ! รู้อะไรมั้ย! ผู้ชายด่าผู้หญิงคนนั้น ซาการะที่ได้ยินก็รู้สึกอารมณ์ค้างขึ้นมาทันที แต่เขาต้องอดทนอีกครั้ง เขายังคงเฝ้าสังเกตสิ่งที่ผู้ชายจะทำหลังจากสาปแช่งผู้หญิงของเขา
"ขอโทษนะที่รัก ฉันขอโทษ ไปโรงพยาบาลก่อนนะที่รัก" ผู้หญิงคนนั้นกระซิบจับมือคนรักของเธอ แต่สิ่งที่เขาได้รับคือการถูกปฏิเสธ แฟนของเธอจับมือเธออย่างเกรี้ยวกราด
ผู้หญิงคนนั้นยังคงกังวลเกี่ยวกับแฟนของเธอแม้ว่าเขาจะถูกปฏิบัติอย่างหยาบคายมาก เขายังคงขอโทษทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ซาการะซึ่งยืนห่างจากคู่รักเพียงเล็กน้อย มันเหมือนกับความรู้สึกเดจาวู
ผู้หญิงคนนั้นยังคงสะอื้นอยู่ในท่านั่งยองและก้มศีรษะลงเพื่อปกปิดใบหน้าของเธอ ในขณะเดียวกัน แฟนสาวของเขาก็ทิ้งเขาไป เนื่องจากความโกลาหล พนักงานเสิร์ฟบางคนจึงทำความสะอาดเศษจานแก้ว
ซาการะทนไม่ได้ที่จะเห็นสภาพของผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา เขาเข้าไปใกล้และยื่นมือออกมาทันที
" ตื่น." บอกซาการะ แม้ว่าวิธีการพูดจะเย็นชาแต่เขาก็เป็นคนที่เอาใจใส่มาก ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้น และพบว่าชายที่ช่วยเธอได้ยื่นมือของเขาออกมาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นรับมือของซาการะทันที
หลังจากนั้นซาการะและหญิงนั้นก็นั่งบนม้านั่งที่นางสาครนั่งอยู่ มีเก้าอี้ 2 ตัวและตำแหน่งของพวกเขาอยู่ตรงข้าม ซาการะยื่นกล่องทิชชู่ให้เขา ผู้หญิงคนนั้นรีบหยิบทิชชู่และเช็ดน้ำตาของเธอทันที และสุดท้ายก็หยุดร้องไห้
ซาการะเห็นผู้หญิงคนนี้กำลังเช็คมือถืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง เกิดอะไรขึ้นกับโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้น?
"เป็นอะไรไป?" ซาการะถามด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อยเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา
"H- เขาบล็อก whatsapp ของฉัน" ผู้หญิงคนนี้กระซิบเสียงสั่น ดวงตาของเขามีน้ำตาอยู่แล้ว ซาการะได้รับคำตอบนั้นทันที อ้าวบล็อคแล้ว เขาควรจะสับสนเรื่องอะไร? ทำไมเขาต้องร้องไห้เพียงเพราะเขาถูกปิดกั้น?
"ฉัน-ฉันรักเขาจริงๆ นะ ฉันทำไม่ได้หากเขาจากไป ตอนนี้เขาบล็อกผู้ติดต่อของฉันแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะบล็อก Instagram แล้ว ฉันควรทำอย่างไร? สะอื้น.. สะอื้น" หญิงสาวสะอื้นไห้ เขาพูดจริงในขณะที่สะอื้น
ยังไม่ใช่ ซาการะถามตัวเองว่าทำไมต้องร้องไห้เพราะถูกขวางไว้ และเขาได้คำตอบในทันทีโดยไม่คาดหมาย ปรากฎว่าเป็นความรัก
"ทำไมคุณสองคนถึงทะเลาะกันแบบนี้" ซาการะถาม เขาอยากรู้เกี่ยวกับความโกรธของชายคนนั้น ราวกับว่าเขากำลังมีปัญหาใหญ่
ผู้หญิงคนนี้เงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็ตอบ "นั่นเป็นเพราะฉันกลับบ้านไปนานแล้ว"
ซาการะที่ได้ยินก็สับสนในทันที
"หือ? ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับบ้าน" ซาการะถามอีกครั้งเพราะเขาไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูด
"ใช่ ฉันมีกิจกรรม ก่อนหน้านี้ฉันบอกเขาว่าวันนี้ฉันมีกิจกรรมกับเพื่อน แต่เพราะฉันไม่มีโควต้าที่นั่น ฉันจึงตอบข้อความของเขาไม่ได้ เขาโทรหาฉันหลายครั้งตามสายปกติ แต่ทุกๆ เมื่อฉันหยิบขึ้นมา ฉันทำไม่ได้ เพราะเขาฆ่าเขาทันที" ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมคำอธิบายยาวๆ
" แล้ว? "
"นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันรีบกลับบ้านทันที หลังจากที่ฉันกลับถึงบ้าน ฉันเห็นว่าเขาส่งข้อความสาปแช่งมากมาย หลังจากที่ฉันตอบ ฉันก็พยายามขอโทษและอธิบายทุกอย่าง ในที่สุดเขาก็ขอให้ฉันไปพบที่ร้านกาแฟแห่งนี้"
"ใช่แล้ว?" ซาการะฟังอย่างระมัดระวัง
"ฉันคิดว่าเขาเข้าใจทุกสิ่งที่ฉันอธิบาย เขาไม่ได้ เขาโกรธมาก แม้ว่าฉันจะกลัว
ดูผู้หญิงคนนี้สิ ไม่น่าแปลกใจที่ Sagara รู้สึก de javu เพราะเห็นได้ชัดว่า Sagara อยู่ในสถานการณ์เดียวกันเมื่อเขาอยู่กับ Alena


ออโรร่ามีขนาดเล็ก แม้แต่มือของเธอก็ค่อนข้างเล็ก แม้ว่าซาการะที่อยู่ข้างหน้าจะค่อนข้างแข็งแรงและกว้าง แต่ความสูงของเขาก็ยังเกือบถึง 190 ซม.
พ่อของออโรร่าเรียกลูกสาวของเขาจากแดนไกล และในที่สุด ออโรร่าและซาการะก็ต้องจากกันที่นี่ เขากลับไปที่ห้องของเขากับพ่อของเขา และซาการ่าก็กลับไปที่ห้องของอเลน่าด้วย เมื่อมาถึงหน้าห้องของ Alena ก็ค่อนข้างเงียบแล้ว เขาคิดว่าพวกเขากลับบ้านกันหมดแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องที่ดูแลอเลน่า ที่นั่นแฟนเก่าของเขามีอาการดีขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยหยุดขอบคุณพระเจ้า เอเลน่าตื่นแล้ว
"ลูก มานี่สิ Alena ฟื้นคืนสติแล้ว" Imma แม่ของ Alena บอกให้ Sagara เข้ามาใกล้ ในที่สุดเขาก็เข้ามาใกล้และมองหน้ากันกับผู้หญิงคนนั้น บรรยากาศที่นี่ดูอึดอัดเล็กน้อย แม้แต่เพื่อนของ Alena ก็ยังรู้สึกโล่งใจจากก่อนหน้านี้ แต่เขาละเลยมัน ซาการะเห็นดวงตาที่สวยงามของผู้หญิงที่เขารัก ก็ยังโล่งใจที่เห็นว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นไร
"สวัสดี คุณเป็นอย่างไรบ้าง ป่วยกันหลายคน" ซาการ่าพูดขึ้นและถามอาการของอเลน่า
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มแล้วตอบว่า "นิดหน่อย ขอบคุณที่ให้ความสนใจ"
ครูยุก…
ทันใดนั้นท้องของไบรอันก็สั่น ทำลายบรรยากาศของซาการ่ากับอเลน่า ทุกคนที่อยู่ที่นั่น รวมถึงพ่อแม่ของ Alena ก็มองมาที่เขาด้วย
"ฉันสาบาน ฉันละอายใจมาก" ไบรอันพูดในใจด้วยความละอาย
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันขอโทษนะทุกคน ฉันเดาว่าท้องของฉันจะไม่ยอมแพ้หรอก" เขาหัวเราะหนักพอที่จะต่อสู้กับความเขินอายของเขาเล็กน้อย
"อืม อย่าอายสิ" เอลิซ่ากระซิบขณะศอกเอวเพื่อนสนิทของเธอ
แม้แต่อเล็กซ์ก็ไม่ส่งเสียง แต่อายที่เห็นพฤติกรรมของเพื่อนสนิท
"ไม่เป็นไร คุณอยู่ที่นี่มานานแล้วก็สายเหมือนกัน พวกคุณกลับบ้านไปกินข้าวเถอะ" แม่ของอเลน่าพูด
"ใช่ พวกคุณกลับบ้านไปเถอะ อย่าให้พ่อแม่ของคุณต้องกังวล Alena ให้ลุงกับป้าจัดการ" พ่อของ Alena ยังคงโน้มน้าวใจและเป็นห่วงเพื่อนของลูกสาวของเขา
อเล็กซ์ ไบรอัน และเอลิซ่าจ้องตากันสักครู่ จากนั้นทั้งสามก็บอกลาที่จะกลับบ้าน ในขณะที่ซาการะไม่กลับบ้าน เขาตั้งใจที่จะไปกับ Alena ในโรงพยาบาลและจะไม่กลับบ้าน
"ลูกซาการะ เจ้ากลับบ้านไม่ได้หรือ เจ้าคงจะเหนื่อยและต้องการพักผ่อน" แม่ของ Alena กล่าว
"ไม่ คุณป้า ฉันจะไปกับ Alena ที่นี่ ป้ากับลุงกลับบ้านได้ ปล่อยให้ฉันดูแล Alena คืนนี้" คำตอบ.
"ไม่เป็นไรใช่ไหม" แม่ของเธอถามอีกครั้ง
"ไม่เป็นไรค่ะป้า ถ้าลุงกับป้ากลับบ้านพักผ่อนกันดีกว่า" ซาการะตอบอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
พ่อแม่ของ Alena ก็ตกลงและออกจากห้องลูกสาวไปโดยไม่ต้องกังวลใจ ตอนนี้มีเพียง Sagara และ Alena เท่านั้นที่อยู่ในห้อง
"ซาการะ.." Alena เปิดเสียงของเธอ
"ค่ะ?" ซาการะตอบเบาๆ ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟาสีขาวในห้อง
"ทำไม มีใครป่วยไหม" ซาการะถาม มีความกังวลเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา
"ไม่ ทำไมเธอถึงอยากมากับฉันที่นี่" Alena ยังถาม Sagara ว่าเพราะรู้สึกแปลกว่าทำไมอดีตคนรักคนนี้ถึงต้องเสียเวลาไปกับเขาทั้งๆ ที่เขาเป็นอดีตไปแล้ว
ซาการะผู้ถูกถามทันทีก็ถอนหายใจยาว ตัวเขาเองไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรเพราะเขาสับสนว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนี้? หรือเขายังคงรักผู้หญิงคนนี้ต่อหน้าเขา แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่ตกหลุมรักใครง่ายๆ ดังนั้น เมื่อเขาให้หัวใจของเขาแล้ว เขาจะจงรักภักดีต่อความรักมาก
Sagara ไม่ได้ตอบคำถามของ Alena ในขณะที่ Alena รอคอยคำตอบมาโดยตลอด ใช่ สมมุติว่าเขายังคงคิดว่าจะตอบอะไร
"ฉันไม่รู้" ซากุระพูด เขาไม่รู้จะตอบอะไรนอกจากนั้น เพราะเขาไม่อยากอธิบายมากเกินไป ซาการะพูดได้อย่างประหยัด Alena ที่ได้ยินเพียงแค่กลอกตาด้วยความรู้สึกเกียจคร้านอยู่ในใจ อารมณ์ของเขาก็พังทลายทันทีด้วยคำตอบนั้น เขาหวังว่าจะได้รับคำตอบที่ยาวนาน อ๋อ แบบนี้นี่เอง ซาการะที่เห็นสีหน้าของอเลน่าก็สับสนเท่านั้น มันคืออะไร? ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า
นาฬิกาบอกเวลากลางคืน 11 นาฬิกา Alena นอนหลับอย่างรวดเร็วบนเตียงของเธอโดยมีผ้าห่มคลุมครึ่งตัว ในขณะเดียวกัน ซาการะผลอยหลับไปบนโซฟาและไม่ได้ห่มผ้าห่มเลย ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นในหูของซาการะ เขาตื่นขึ้นจากการนอนหลับทันที น่าเสียดายแม้ว่าเขาจะนอนหลับฝันดี ที่มาของเสียงนั้นมาจากข้างนอก ถ้าคุณสามารถพูดได้ว่ามันฟังดูเหมือนเสียงเคาะประตู เขาอยากรู้อยากเห็นและออกจากห้องไปและมองไปทางซ้ายและขวาของห้องโถง สิ่งที่คุณได้รับคือไม่มีอะไร แปลกมากกับเสียง
แล้วทางรพ.มีฉากน่ากลัวแบบนี้ตลอดเลยเหรอ? แม้ว่าซาการะจะเท่แค่ไหน แต่เขาก็ยังรู้สึกกลัวในสถานการณ์นี้ เขาจำได้ครั้งหนึ่งก่อนโต เขาขี้อายมาก แต่แม่ของเขามักจะติดตามและกอดเขาเสมอ แม่ของเขาเคยบอกว่าผู้ชายไม่ควรกลัว เขาควรจะกล้าหาญกว่านี้ เพราะเมื่อโตขึ้นจะมีสิ่งที่น่ากลัวมากกว่านอกจากผี แน่นอนว่าหลังจากที่เขาโตขึ้น มันก็เป็นความจริงที่ชื่อของเขากล่าวในตอนนั้น หลายคนน่ากลัวกว่าผี แน่นอนว่าผู้ชายคนนั้นเอง มนุษย์หลายคนน่ากลัวเมื่อพูดถึงเรื่องเงิน เพราะเงินก็เหมือนทำให้มนุษย์ตาบอดแทบทุกคน ด้วยเงิน พวกเขาสามารถทำอะไรก็ได้ แม้กระทั่งโกง และที่แย่กว่านั้น พวกเขาสามารถฆ่าได้
ซาการะตัดสินใจกลับเข้าไปในห้อง เขาเพิ่งรู้ว่าเขาเย็นเพราะห้องเย็นมาก บางทีแอร์เปิดมานานแล้ว เขาต้องการปิดแต่ทำไม่ได้ เพราะเขากลัวว่า Alena จะร้อนเกินไปและตื่นขึ้น เขาเข้าหา Alena และมองที่ใบหน้าของเธอ เขาใช้มือแตะแก้มเธอเบาๆ
"ทำไมถึงทำให้ฉันเป็นที่รักได้ขนาดนี้"ซาการะพูด จริงๆ อะไรจะทำให้เขาล้มได้แบบนี้ ไม่ได้ล้มลงกับพื้นแต่ตกลงไปในความรู้สึกยิ่งใหญ่ มือของ Alena ขยับทันที ทำให้ Sagara หยุดถูแก้มของ Alena แต่ไม่ใช่ด้วยสายตาของเขา เขายังคงจ้องมองอย่างลึกซึ้ง ตรวจสอบให้แน่ใจว่าตอนนี้ Alena ไม่เป็นไร เขามองดูนาฬิกาที่ผนังและเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลา 12 โมงเย็น ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะนอนต่ออีกครั้ง เขาหวังว่าความฝันของเขาจะยังสวยงามไม่เลว ก่อนเข้านอน ซาการะไม่ลืมที่จะอธิษฐานขอความคุ้มครองจากพระเจ้า
 ซาการะไม่รู้สึกว่าเขาหลับเร็ว มีเสียงอีกสองสามเสียง มันไม่ปลุกเขา


เสียง ครวญ ครางด่าน ก้อง ก้อง อยู่ในห้อง ซาการะ ที่เป้า จ่อ อยู่ ของ เขา มอง มอง ออโรร่า ที่ เอ็ก กุม ท้อง อยู่ อยู่ อย่างเป็...
"ฮิฮิ " Sagara gofood เขา
"ฉันสั่งอาหาร"
"อ่าาาา "
mang gofood Sagara mang gofood การบอก ให้เขา กิน ทุก อย่าง เดียว เดียว ซาการเ... ติ ติ หิว ฮึ้ ญ ยิ่งใหญ่ ยิ่งใหญ่ ขุนเขา ให้ ให้ ออโรร่า ออโรร่า กิน ...
? ? ?
"สวยมากเลยครับลุง"
"สถานที่ให้ก่อน "

..
ออโระส่งส่งเสียงเครอ ชัดเจน ดีมาก ทำ ให้ ซาการะสะ ดงการแซะแค่ ... มีเพียง กับ ผู้เข้าชม ออ โรร่า ไทม์ ทดสอบ กับ โรร่า กังกุง หลอก ผี อยู่ อยู่ อยู่ ...
"ครูสอนไป"
"ผมโกรธพี่"
"ห๊ะ "
"อ้อ "
"แด๊ด"
"นั่นมัน"
"เอ๊ะ"
"ทำไมคุณถึงโมโหถึงโกรธา? "
? ? ? "ว่าไง"
ออโรร่า เอ็กซ์เพลส อีกรูปแบบ ยกเว้น นี้เพลงดังเคมดัง ขึ้น
"บางปู "
"ใช่"
การะเพียงอยาก ถอนออก กับหายใจ ยาวไม่ ไร ไรเขาไม่พูด ออโรร่า ได้ อีก ต่อ ไป ไป
"คุณเคยดื้อที่โรงเรียน"
"จะเวน.."
"พ่อแม่ของคุณมีพฤติกรรมหรือไม่"
"ไม่ใช่ลุง"
ว่าเคียร์จะ ไป บอกเป้าหมายแม่ ของเขา ว่า ของแยแย มาก มาก โดยเฉพาะคุณ หนี จาก โรง
"คราวหน้าอย่าเป็นอีก? "
ทันใดนั้นออโรร่าก็เงียบไป ซาการะไม่ได้มีความหมายอะไร เขาแค่ไม่ต้องการถ้าออโรร่าใช้สิ่งดี ๆ เหล่านี้ให้กลายเป็นความไม่ดี สิ่งที่พ่อแม่ให้มา เขาน่าจะใช้ได้ดี เป็นรูปแบบหนึ่งของความชื่นชมยินดี ซาการะไม่ได้ดุเขา แต่ให้คำแนะนำแก่เขา
"ออโรร่ามันร้าย หือ" จู่ๆ อารมณ์ของออโรร่าก็เศร้าและรู้สึกผิด "ไม่ คุณแค่ไม่รู้วิธีชื่นชมของขวัญของพ่อแม่อย่างถูกต้อง และตอนนี้คุณก็รู้แล้วใช่ไหม" ซาการะตอบ
"ออโรร่าแค่เบื่อที่โรงเรียนลุง บทเรียนทั้งหมดทำให้ออโรร่าหัวหมุน โอ้พระเจ้า" ออโรร่าบ่น โดยอธิบายว่าอะไรทำให้เธอเลือกที่จะหนีจากโรงเรียนก่อนเริ่มเรียนเสมอ
"เธอแค่ต้องพยายามชอบทุกวิชา เธอพูดแบบนั้นเพราะไม่มีความพยายามที่จะเข้าใจเหมือนทุกๆ วิชา จะไม่ให้เบื่อได้ยังไง?" ซาการะเยาะเย้ย
"อืม เช่นกันครับลุง" ออโรร่ายิ้มกว้าง
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ซาการะขับรถออโรร่ากลับบ้าน ตลอดการเดินทาง ซาการะไม่สามารถหยุดได้ยินออโรร่าร้องเพลงได้ เขาไม่รู้สึกรำคาญเพราะเสียงของออโรร่าค่อนข้างดี ดังนั้นก็ยังดีที่จะได้ยิน ออโรร่ายังบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ มากมายตลอดทาง ในขณะเดียวกัน ซาการะไม่ค่อยพูดดังนั้นจึงไม่น่าตื่นเต้นเกินไป เพราะสิ่งที่ออโรร่าได้รับคือไม่มีการตอบสนองจากซาการะ เพราะซาการะเพียงพยักหน้า
กรู๊กก~ เสียงกรนของออโรร่าดังขึ้น ปรากฏว่าออโรร่าหลับไปในรถของเธอ เธอรู้สึกเหมือนเดจาวูอีกครั้งเพราะออโรร่าหลับไปในรถของซาการะมาก่อน ปากของออโรร่าเบิกกว้างและน้ำลายไหล บางทีซาการะอาจเห็นฉากนี้ในตอนแรก มันดูปกติและยังคงแบนอยู่ แต่ครั้งที่สองที่เขามองอีกครั้ง ซาการะยิ้มจาง ๆ โดยที่ไม่รู้ตัว เมื่อซาการะรู้ว่าเขากำลังยิ้มอยู่ เขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ทำไมซาการะถึงยิ้มเพราะเรื่องนั้น? แปลก.
ออโรร่าเปลี่ยนท่านอนอย่างกะทันหัน เขาหันไปทางซาการะ มีออโรร่าขดตัวอยู่ในความหนาวเย็น ซาการะที่เห็นมันรู้ทันทีว่าเขาต้องทำอะไร เขาคลุมร่างของออโรร่าด้วยเสื้อคลุมของเธอ
ซาการะมองออโรร่าที่กำลังหลับอยู่อีกครั้ง ตลก. นั่นคือสิ่งที่ซาการะพูดในใจอย่างเป็นธรรมชาติ ซาการะรู้ตัวทันทีว่าคว้าผมและเสียใจ
"แต่ที่จริงแล้วมันตลกมาก" ซาการะพูดกับตัวเอง ทำให้ออโรร่าตื่นขึ้นเล็กน้อย
"อึก ลุงเป็นอะไรไป" เสียงของออโรร่าฟังดูแหบแห้งเล็กน้อยและเบาอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งตื่น
ซาการะตกใจทันทีและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ไม่เป็นไรครับ"
"ลุงจริงเหรอ?" ออโรร่าถามเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับซาการะ
"ใช่ กลับไปนอนเถอะ" ในที่สุดออโรร่าก็หลับไปอีกครั้ง ออโรร่าหมดแรงเพราะวันนี้พลังงานของเธอลดลงมากเพราะเธอกลายเป็นคนที่กระฉับกระเฉงมาก


ซาการะกำลังนอนอยู่บนที่นอนนุ่ม ๆ ของเขาพร้อมเตียงสปริงสีเทาธรรมดาเต็มตัว เขาหลับตาไม่ลืมที่จะอธิษฐานก่อน ซาการะผล็อยหลับไป
ติ๊ง ติ๊ง.. โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น
เอเลน่า :
ซาการะ..คิดถึง..
เอเลน่า :
นอนแล้วหรอ?
ในขณะเดียวกัน Alena ส่งข้อความ 2 ข้อความถึง Sagara ซึ่งซาการะคงตอบไม่ได้เพราะชายคนนั้นหลับไปแล้ว อาจจะได้คำตอบในวันพรุ่งนี้
Alena กำลังนอนอยู่บนเตียงของเธอ จ้องไปที่โทรศัพท์มือถือของเธออย่างต่อเนื่อง เขาได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน ดังนั้นตอนนี้เขาจึงได้รับการดูแลจากพ่อแม่ของเขา เขารอให้ซาการะตอบกลับข้อความของเขา จริงๆ แล้วเขาต้องการส่งข้อความถึงซาการะ แต่เขาเป็นเพียงศักดิ์ศรี
"เฮ้อ ทำไมซาการะไม่ตอบเขาเลย เขาหลับแล้วเหรอ?" "แย่จัง ฉันกำลังรอรู้อยู่" Alena บ่นกับตัวเองในห้องของเธอ เพราะเธอไม่ได้รับคำตอบจาก Sagara ใช่ เขายังคิดผิดที่ส่งข้อความตอนดึก ในที่สุด Alena ก็เลือกที่จะดู Drakor จนหลับไป
*****
เช้ามาถึงแล้ว ซาการะค่อยๆลืมตาขึ้น เขามองดูนาฬิกาบนผนังห้องของเขา ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว ซาการะตื่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ จริงๆ แล้วเขายังง่วงอยู่มาก เพราะจริงๆ แล้วเขานอนไม่พอเพราะเขายุ่งกับการทำงาน ด้วยขั้นตอนบังคับและขี้เกียจ Sagara เดินไปที่ห้องอาหารชั้นล่าง
เขาไม่ลืมนำมือถือไปด้วย เขามองหน้าจอมือถือครู่หนึ่งแล้วปิดเครื่องอีกครั้ง เมื่อคืนเขาไม่ได้อ่านข้อความจาก Alena เลยเพราะเขาไม่มีเวลาเปิดแอปพลิเคชั่นแชท มีเพียงหน้าจอหลักเท่านั้น วันนี้ Sagara จะทำข้าวผัดกับไข่ดาว โดยปกติ แม่ของเขามักจะเตรียมอาหารเช้าอยู่เสมอ แต่นั่นก็นานมากแล้ว ตอนนี้ซาการะต้องเป็นอิสระ เพราะแม่ของเขาไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาแล้ว มีความสุขอยู่บนสวรรค์แล้ว ทุกวันนั่งโต๊ะกินข้าวคนเดียวรู้สึกเหงาเหลือเกิน ไม่มีใครนอกจากเขา
เวลาเดินทุกวินาที ตอนนี้ซาการะสวมเสื้อทำงานพร้อมกับชุดสูทสีเทา น้ำหอมได้กลิ่นบนตัวของซาการะและเสื้อผ้าของซาการะ เขาเปิดสถานที่พิเศษเพื่อเก็บนาฬิกาของเขา ไม่ใช่แค่เพียงแห่งเดียว แต่มีหลายสิบเรือน และทุก ๆ ชั่วโมงราคาก็ไม่ได้ล้อเล่น วันนี้ Sagara เลือกนาฬิกา Rolex เพื่อสวมมือและรองเท้าสีดำที่เป็นทางการของเขา ซาการะเปิดประตูบ้านของเขาและสูดอากาศบริสุทธิ์ สดมาก
ตลอดทางจนถึงสำนักงาน ซาการะเปิดเพลงในรถของเขาขณะที่เขาเดินตามเนื้อเพลง ซาการะรู้สึกดีและมีความสุข เขาหวังว่าวันนี้จะไม่มีอะไรมาทำลายความรู้สึกของเขาได้ แต่ความหวังนั้นก็พังทลายลงเมื่อได้เห็นความจริงที่ว่าระหว่างทางเขาต้องเจอปัญหาใหม่อีกครั้ง ซาการะกำลังลงจากรถ ความตั้งใจของเขาคือซื้ออะไรบางอย่าง แต่นักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งสะกิดเขาค่อนข้างแรง ดังนั้นซาการะจึงมองไปที่นักเรียนมัธยมปลายในทันที ให้ตายสิ เจอเด็กกวนตีนเตะขาที่โรงพยาบาลครั้งนั้น
"โฮะโฮะโฮะโฮะโฮะ.. อ๊ะ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ .. " ออโรร่าพูดพร้อมกับหายใจเข้าอย่างไม่ปกติในขณะที่ตีร่างกายของซาการะเล็กน้อย ออโรร่าไม่รู้ว่าเธอชนกับซาการะ แต่จู่ๆ ออโรร่าก็เห็นใบหน้าของซาการะ บอกตามตรงว่าเธอแปลกใจมาก
"โอม!?"
"ว้าว nengg อย่าหนี!" ชายชราที่กำลังวิ่งไปทางซาการะและออโรร่าตะโกน
ซาการะที่เห็นว่ารู้สึกสับสนในทันที ปัญหาที่แท้จริงของสิ่งนี้คืออะไร?
"อิ้อิ้ พ่อกำลังใกล้เข้ามา.. ไปวิ่งกันเถอะ โอม ลาริสาม.." ก่อนจะวิ่ง พ่อจับมือออโรร่าไว้แล้วเห็นว่าพ่อเหนื่อยกับออโรร่า มันเก่าพอที่จะวิ่งได้ค่อนข้างไกลที่นี่
"เหนิง รับผิดชอบก่อน" ผู้เป็นพ่อพูดอย่างหมดลมหายใจ
"ความรับผิดชอบอะไรครับท่าน" ซาการะถามอย่างสงสัย
"นั่นสินะ มาส เขาเคาะสินค้าของฉันจนหกเลอะเทอะ" ออโรร่าที่ได้ยินก็ก้มหน้าลงด้วยความกลัวด้วยความเขินอาย
ขณะที่ซาการะแค่พ่นเสียงออกมาด้วยความรำคาญ แต่สุดท้ายเขาก็ช่วยชดเชยทุกอย่าง น่าเสียดายเช่นกันเพราะเขายังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย เงินค่าขนมของออโรร่าจะไม่มากขนาดนั้น เพื่อที่เธอจะได้ทดแทนการสูญเสียทั้งหมดของพ่อค้า ออโรร่าไม่เคยหยุดขอบคุณเธอด้วยการโค้งคำนับสไตล์ญี่ปุ่น
"ฉันพูดอะไรไม่ได้อีกแล้ว พระเจ้าช่วย อ้อมเก่งจริงๆ เลยพูดเล่น" ออโรร่าพูดพร้อมกับสะกิดไหล่ของซาการะ
"เพราะคุณ ฉันเลยไม่สบายอีกแล้ว ชิ" ซาการะพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด จริงสิ ซาการะที่มีความสุขตอนนี้ก็สูญเสียความรู้สึกนั้นไป ทำไมคุณมักจะจัดการกับเด็กมัธยมปลายคนนี้อีกครั้ง โอ้ พระเจ้า
"โอ้ คุณโกรธเหรอ ฉันขอโทษ ออโรร่า" ออโรร่าเล่นด้วยนิ้วของเธอในขณะที่มองลงมาแล้วเขย่าร่างกายของเธอ
ซาการะเห็นว่าละลายเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ชอบมัน
"อืม." ซาการะกระแอมในลำคอชั่วครู่
"โอมจะไม่ยกโทษให้ฉันเหรอ?" ออโรร่าถามอีกครั้ง แต่ตอนนี้มันต่างไปจากเดิม ผู้ที่ก้มลงมองตรงไปยังดวงตาของซาการะด้วยแววตาว่าเขาน่ารัก
ดวงตาของออโรร่าเป็นประกาย หวังว่าซาการะจะละลายและยกโทษให้เธอทันที
" ไม่." Cetus Sagara หันหน้าหนี
แต่ออโรร่าไม่ยอมแพ้ เธอยังคงดูน่ารัก พระเจ้าขอให้โชคดีตอนนี้
"ครับ ครับพี่ ผมยกโทษให้" ซาการะพูดอีกครั้ง
ใช่ ในที่สุดเขาก็ให้อภัยฉัน "อ๊าาา ขอบคุณนะคนหล่อ .." ออโรร่าตอบรับด้วยการเขย่าสะโพกของเธอ ถึงอย่างนั้น ซาการะก็ออกจากออโรร่าทันที จากนั้นออโรร่าก็เดินตามซาการะไปที่รถ ราวกับว่าเขาต้องการตัดทอนภาษาปัจจุบัน ใช่
"ตามฉันมาทำไม กลับบ้าน" ตะโกนซาการะเล็กน้อยด้วยสายตาที่เฉียบแหลมของเขา
"ฉันไม่ต้องการ ออโรร่าต้องการมากับฉัน" พูดอย่างเคร่งครัด
ซาการะกลอกตาทันที ไอ้เด็กนี่มันอะไรกัน?
"ฉันไม่อยากรู้ ออโรร่าอยากมากับลุง ช่วงเวลา" บังคับอีกแล้ว
หัวของซาการะทำให้เขาเวียนหัวจริงๆ " ฉันต้องการทำงาน." ซาการะพูด ออโรร่ายังคงถูกบังคับให้ไปกับเขา ในที่สุด ซาการะก็พาออโรร่ามาที่ห้องทำงานของเขา
"ว้าว เป็นบริษัทขนาดใหญ่" ออโรร่ากล่าวด้วยความประหลาดใจในความยิ่งใหญ่ของบริษัท
"ใช่." ดวงตาหลายคู่จ้องไปที่ออโรร่า พนักงานต่างก็สับสนกับเธอ บางทีทำไมจู่ๆ ถึงมีเด็กมัธยมในบริษัทของเขา ซาการะและออโรร่าไปเรียนหนังสือของซาการะ
โดยไม่ละอาย ออโรร่าผล็อยหลับไปบนโซฟาทันที เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่น่ารำคาญเท่านั้น เขาไม่มีความละอายด้วย "นุ่มมากคุณลุง ออโรร่าจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้านที่นี่" ออโรร่าพูดด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นของเธอ
" มันขึ้นอยู่กับคุณ." ซาการะยอมแพ้ที่นั่น เขาคิดว่าเด็กคนนี้ดื้อรั้น เด็กมัธยมปลายดื้อขนาดนี้เลยเหรอ? หรือแค่เขา?
ออโรร่ามองดูสิ่งของในห้อง เธอเดินไปมาเหมือนม้าที่ถูกปล่อยออกจากคอกม้า ออโรร่าเห็นว่ามีรูปถ่ายเล็กๆ เก็บไว้ที่โต๊ะของซาการะ เขาจดจ่ออยู่กับรูปถ่ายในวัยเด็กของซาการะทันที "นี่นายยังเล็กอยู่เหรอ" ออโรร่าถาม
ซาการะตอบเพียงว่า "ใช่ ฉันเอง ทำไม"
"ไม่เป็นไรครับลุง เขาหล่อมาก จริงๆ แล้วตอนโตยิ่งหล่อขึ้นไปอีก อิอิ" ตอบออโรร่าขณะยกนิ้วโป้งเล็กๆ ของเธอขึ้น ซาการะกลอกตาอย่างเกียจคร้าน เขาแค่อยากให้เด็กที่อยู่ข้างหน้าเขาออกจากห้องไปโดยเร็ว เพราะความจริงแล้วซาการะไม่สบายใจถ้าเขาไม่รู้จักใครดีพอ
กรุ๊งกริ๊ง..กรุ๊งกริ๊ง..
"นั่นอะไร?" ซาการะถาม


" ไม่." ซาการะตอบในที่สุด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเพราะเรื่องเล็กน้อยที่ทำให้เขาทำร้ายผู้หญิงของเขา? บ้าเหรอ? คำพูดของซาการะหมดลงสำหรับผู้ชายที่กลายมาเป็นคนรักของผู้หญิงคนนี้
"คุณไม่ผิด ไม่ผิดเลย เขาเป็นคนที่ไม่สามารถชื่นชมและเข้าใจคุณ" ซาการะพูดอย่างหนักแน่น
"ทำไม" หญิงสาวถาม
"ใช่ แกจะถามอีกทำไม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รักคุณ เขารักความโกรธและอัตตาของเขามากกว่าคุณ" ซาการะตอบ
"เขารักฉัน." ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างมั่นใจ ซาการะที่ได้ยินก็ตกใจ ทำไมเขาถึงยังคิดว่าผู้ชายของเขารักเขาหลังจากได้รับการปฏิบัติแบบนั้น? มันโง่ที่จะไม่เล่น
"ทำไมเธอถึงยังคิดว่าเขารักคุณ" ซาการะถาม
"เพราะเขาเป็นแบบนี้ตอนที่เขาแค่มีอารมณ์ ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนใจดี พูดได้เลยว่าโรแมนติก เขาก็ไม่แปลกกับผู้หญิงคนอื่นที่นั่น เขามักจะสั่งอาหารและเครื่องดื่มโดยที่ไม่ต้องถาม" ผู้หญิงคนนั้นพูดเบาๆ . ในขณะเดียวกัน ซาการะที่ได้ยินก็แสดงสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย ฮะ? เพราะเธอสามารถตัดสินได้ว่าคนรักของเธอรักเธอ? เขาโง่หรืออะไร? อะไรที่เรียกว่ารักตาบอด? แต่ซาการะก็พูดตรงๆ ไม่ได้เหมือนกัน เพราะจะทำให้ผู้หญิงตรงหน้าเขาเจ็บ และแน่นอนว่าเขาเคยโง่มาก่อน
"อ่า ไม่เป็นไรหรอก แต่ผู้ชายที่รักอารมณ์และอีโก้ของตัวเองมากกว่าผู้หญิงคนนั้น เรียกว่ารักหรือรักไม่ได้ ก็แล้วแต่ฉันนะ คิดซะว่าเริ่มรักตัวเองดีกว่า มันต้องอกหักแน่ๆ เลย" ? "ซาการะตอบยาว ไม่ค่อยอยากคุยยาวแบบนี้ นับประสาฝรั่ง
"มันถูกทำลาย มันถูกทำลายจริงๆ แต่ทำไม ความรักของฉันยิ่งใหญ่กว่านั้นทั้งหมด" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม
ผู้หญิงเป็นผู้ฟังที่ดี แม้แต่ตอนที่ซาการะพูดยาว เขาก็มองลึกเข้าไปในดวงตาของซาการะ นั่นเป็นมารยาทในการฟังใครสักคนใช่ ซาการะหวังว่าผู้หญิงคนนี้จะได้คู่ครองที่ดีขึ้นและรู้สึกซาบซึ้งมากขึ้น
เพราะเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้จริงใจกับคนรักมาก
"คุณต้องการเครื่องดื่มไหม ให้ฉันดื่ม" ซาการะยังเสนอผู้หญิงคนนั้นด้วย มันหายากใช่มั้ย? ซาการะถวายอาหารให้หญิงต่างชาติ? คราวนี้ต้องจับให้ได้
"ไม่จำเป็น แต่ขอบคุณที่เสนอ" ผู้หญิงคนนั้นตอบขณะจ้องเขม็ง แต่หลังจากนั้น เธอก็เพ่งความสนใจไปที่หน้าจอมือถืออีกครั้ง อาจดูอีกครั้งว่าผู้ติดต่อยังคงถูกบล็อกหรือไม่
"YEYYY" ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็กรีดร้องด้วยความดีใจ ซาการะที่กำลังมองดูโทรศัพท์มือถือก็อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจในทันที
"มีอะไรเหรอ" ซากุระถามอย่างแปลกใจ หญิงสาวยังคงยิ้มอย่างมีความสุข ซาการะสับสน ทำไมผู้หญิงตรงหน้าเขาถึงเปลี่ยนอารมณ์เร็วจัง?
ทันใดนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็จับมือของซาการะไว้แน่น ครั้งที่สอง เขาตกใจกับผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า .." หญิงสาวอึกอักเล็กน้อย ซาการะเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง.
"ใช่ ทำไมเหรอ" ซาการะถามอีกครั้ง เขาเห็นเธอยังคงจับผู้หญิงคนนี้อยู่เป็นระยะๆ
"เขาปลดบล็อคฉันอีกแล้ว.. ฉันมีความสุขมาก…" ผู้หญิงคนนั้นพูดอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังมาก ทำให้คาเฟ่ส่งเสียงดังเล็กน้อยด้วยดวงตาที่เป็นประกายของเธอ ระยะห่างระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้อยู่ไม่ไกลนัก อันที่จริงก็ค่อนข้างใกล้ ซาการะที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่งทันที เขาคิดยังไง ปรากฎว่าแค่ถูกปลดบล็อค ผู้หญิงคนนี้ต้องมีความสุขขนาดนี้? ฮะ.
"ดี." ซาการะตอบแค่นั้น เขายังรู้สึกมีความสุขที่ก้นบึ้งของหัวใจ
อ้อ จนฉันลืมไป ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาดูเด็กกว่าซาการะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่แน่ใจ หน้าเขาโตแล้ว บางทียังเรียนมหาลัยอยู่เลย? มันไม่สั้น เขาค่อนข้างสูงสำหรับขนาดผู้หญิง เธอค่อนข้างสวยสำหรับสายตาของผู้ชายคนอื่นที่นั่น นอกจากซาการะแล้ว เขาคิดจริงๆ ว่าผู้หญิงสวยเป็นแค่แม่และแฟนเก่าของเขาเท่านั้น ผู้หญิงคนนี้ก็ขาวเหมือนเธอ แต่ซาการะนั้นขาวกว่า
เขาไม่รู้จักชื่อของเขา เพราะเราไม่รู้จักชื่อใคร ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นหรือซาการะ
"ฉันจะบอกลา เพราะแฟนของฉันได้ขอโทษไปแล้ว ดังนั้นตอนนี้ฉันขอพบคุณอีกครั้ง" ผู้หญิงคนนั้นกล่าว ซาการะเพียงพยักหน้าและมองดูผู้หญิงคนนั้นจากด้านหลัง เมื่อเวลาผ่านไป ผู้หญิงคนนั้นไม่ปรากฏให้เห็น
ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่ใช่แค่โชคร้าย แต่มีเหตุการณ์ที่เขาใช้เป็นบทเรียนได้ ซาการะยังสามารถเห็นได้ว่าเขาไม่ใช่คนเดียวที่ตกอยู่ในสถานะโง่เขลาของความรักแบบนั้น มีหลายคนรวมทั้งผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาด้วย
ซาการะถอนหายใจยาวขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่เพดานของร้านกาแฟ เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็เดินไปที่แคชเชียร์และจ่ายเงินสำหรับการสั่งซื้อของเขา เขาเดินออกจากร้านกาแฟ
รถของซาการะเคลื่อนออกจากบริเวณใกล้เคียง ในขณะเดียวกันผู้หญิงที่มีปัญหากับแฟนของเธอได้ไปพบคนรักของเธอในที่แห่งหนึ่ง
แฟนของเธอก็หวานเหมือนเดิมอีกแล้ว
*****
ซาการะไม่กลับบ้าน เขาแวะพักสักครู่เพื่อตรวจสอบพนักงานที่บริษัทของเขา เขาไปที่ห้องของเขาจากนั้นเมื่อมาถึงห้องเขาก็เปิดเครื่องปรับอากาศทันทีเพื่อทำให้ร่างกายเย็นลงเพื่อไม่ให้ร้อน เขาทรุดตัวลงบนโซฟา เอามือปิดตาไว้ครู่หนึ่ง ซาการะรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว อาจเป็นเพราะเขาทำกิจกรรมมากเกินไป ในที่สุดซาการะก็เผลอหลับไปในที่สุด
ในการนอนหลับของเขาเขาได้ยินเสียงนกร้องเจี๊ยก ๆ ใบไม้ร่วงลมพัดช้าๆ ซาการะยืนอยู่ใต้ต้นไม้ เขาเห็นว่ามีม้านั่งยาวอยู่ข้างหน้าเขา และมีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีขาวและผมสีน้ำตาลยาว
ซาการะที่เห็นเหมือนคุ้นเคย เขารู้สึกว่ากำลังมองมาที่แม่ของเขา โดยไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป ซาการะเรียกผู้หญิงคนนั้นทันที
"แม่.."
ผู้หญิงที่นั่งหันกลับมามองซาการะด้วยรอยยิ้มอันแสนหวานทันที
"สวัสดีลูก.." ผู้หญิงคนนั้นพูด ซาการะเห็นหน้าหญิงสาวก็น้ำตาไหล เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้เขาจะได้พบกับแม่ของเขาอีกครั้ง
มาม่าซาการะรีบยื่นมือขอกอดจากซาการะทันที ซาการะรีบวิ่งไปหาแม่ของเขาทันทีและกอดเธอแน่นมาก Mama Sagara ลูบหัวของ Sagara ด้วยความรัก
"แม่..ซากะคิดถึงแม่.." ซาการะกระซิบ มันเป็นความจริง เขาคิดถึงแม่ของเขาจริงๆ เนื่องจากแม่ของเขาทิ้งเขาไปโดยดี เขาไม่สามารถเห็นแม่ของเขาเป็นเวลานานมาก และตอนนี้ซาการะสามารถพบแม่ของเขาได้อีกด้วยเหตุผลบางประการ นี่เป็นความฝันหรือไม่? นี่เป็นความฝันจริงๆเหรอ? แต่ดูเหมือนจริงมาก แม้แต่สัมผัสของแม่ก็สัมผัสได้เพียงครั้งเดียว


"แม่ก็คิดถึงซาการะมากเหมือนกัน.." แม่ของเขาตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลมาก ซาการะที่ได้รับคำตอบนั้นในทันใดก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เสียงร้องของเขาพังทลาย มีเพียงที่นี่เท่านั้นที่เขาร้องไห้หลังจากนี้ เพราะซาการะไม่ค่อยร้องไห้นับประสาร้องไห้เสียงดัง
"คัพ..คัพ.. ลูกของแม่จะเป็นเด็กขี้แยไม่ได้หรอก" แม่ของเธอบอกให้ลูกร้องไห้สงบลง คือ ซาการะ เขามองเข้าไปในดวงตาของซาการะและเช็ดน้ำตาของซาการะ
"ท่านแม่ ทำไมท่านถึงทิ้งซาการะ?" ซาการะถามด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
"น่าจะเป็นซาการะ .." แม่ของเธอตอบพร้อมยิ้มให้อีกครั้ง
"ซาการะอยากมากับแม่"
"ฮึก.. จะเป็นแบบนั้นไม่ได้แล้ว" แม่ของเขาตอบอีกครั้งพร้อมกับสะบัดหน้าผากของซาการะ หลังจากนั้น จู่ๆ มาม่าซาการะก็หายตัวไปอย่างช้าๆ ซาการะที่เห็นมันทันทีพยายามจะสัมผัสแต่ไม่สามารถ
"มาม๊าาาาาาา!!" ซาการะตะโกนเรียกแม่ของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาจำได้ว่าเขาหลับไปในห้องเรียนของเขา ซาการะที่เพิ่งตระหนักว่าเป็นเพียงความฝันก็ก้มหน้าลงทันทีและร้องไห้อยู่ตรงนั้น ทำไมยังต้องไปอีก? ทำไมเขาไม่พาซาการะมาด้วยล่ะ? นั่นคือสิ่งที่อยู่ในใจของซาการะตอนนี้
ก๊อก..ต๊อก..ต๊อก..
มีเสียงเคาะประตู ซาการะได้ยินก็เช็ดน้ำตาทันที เขาไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าใครนอกจากตัวเขาเอง
"เข้า." บอก Sagara พนักงานที่ได้รับคำตอบทันทีเปิดประตูและเข้าไปในห้องของ Sagara พนักงานที่เข้ามาให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับงานของพนักงานคนอื่น หลังจากนั้นซาการะก็กลับมาตามลำพังในห้องของเขา ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของซาการะก็ดังขึ้น และซาการะที่ได้ยินก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาไปทันที
"มีอะไรเหรอคุณปู่" ซาการะถามคุณปู่ ใช่ถูกต้อง ปู่ของซาการะยังมีชีวิตอยู่ ปู่ของซาการะมีหลายบริษัทและยังมีมรดกอีกมากมาย
"ไม่อยากคุยกับคุณปู่ก่อนใช่ไหม" คุณปู่ผู้ให้รหัสถามคุณซาการะหลานชาย อาการของเขาก่อน
ซาการะที่ได้รับคำถามดังกล่าวจากปู่ของเขาเข้าใจในทันทีและถามว่าคุณปู่ของเขาเป็นอย่างไร "ใช่ ปู่ของหัวใจคนนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม" ซาการะถาม
คุณปู่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็กระแอมในลำคอด้วยความเขินอายและตอบว่า "โอเค ซาการะ สบายดีไหม" คุณปู่ถามอีกครั้ง ฮ่าๆ คุณปู่ซาการะค่อนข้างจู้จี้จุกจิกและถามคำถามมากมาย มันก็เหมือนกับช่วงถามตอบแบบนี้
หลังจากที่ทุกคำถามเกี่ยวกับความรื่นรมย์ "ซาการะ คุณต้องการสืบทอดบริษัทของคุณปู่ไหม" คำถามของคุณปู่ทำให้ซาการะประหลาดใจ เขาประหลาดใจมาก แต่เขายืนกรานปฏิเสธและแนะนำให้มอบมันให้กับหลานคนอื่น ๆ ของเขาดีกว่า ซาการะไม่ต้องการสร้างปัญหาให้ตัวเองเพียงเพื่อดูแลทุกสิ่งทุกอย่าง
หลังจากคุยกับคุณปู่เสร็จแล้ว เขาก็ออกไปซื้อเครื่องดื่มอย่างสตาร์บัคทันที บังเอิญมีร้านสตาร์บัคอยู่หน้าบริษัท เดินเพียง 3 นาที
ขณะเดินไปที่สตาร์บัคส์ มีสาวมัธยมบางคนล้อเขา
"เฮ้ พี่ชาย อยากถ่ายรูปกับเราสามคนไหม" เด็กสาวมัธยมปลายที่สวมกระโปรงรัดรูปและแต่งหน้าแบบคุณป้าสุดเก๋ถาม
ซาการะที่เห็นว่าสั่นเล็กน้อยและรู้สึกไม่สบายใจ " ไม่." ซาการะปฏิเสธเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงห้วนๆ เขาคิดว่าหลังจากนั้นเด็กสาวมัธยมปลายจะจากไป เขายืนยันอีกครั้ง
"มาเถอะพี่สาว แค่ครั้งเดียว" ทั้งสามสาวบังคับแม้กระทั่งการสัมผัสทางกายราวกับจับมือของซาการะ
"อย่ายึดติดกับมัน ไปให้พ้น ฉันไม่ต้องการ" ซาการะกล่าว เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการสัมผัสทางกายภาพ ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้หญิงสามคนนี้กล้าจับมือเขา ดวงตาของเขาหรี่ลงด้วยความโกรธ
ในขณะที่สามสาวโรงเรียนมัธยมตกใจและกลัวจริงๆ "เอ่อ ขอโทษครับพี่" เด็กสาวมัธยมคนหนึ่งพูดแล้วเดินจากไป ซาการะรู้สึกขอบคุณเพราะในที่สุดพวกเขาก็จากไปและไม่กดดันอีกต่อไป
10 นาทีต่อมา ซาการะกลับมาที่สำนักงานอีกครั้ง เขาดื่มสตาร์บัคส์ของเขาทันที เข็มนาฬิกาบอกเวลาบ่าย 3 โมง ไม่นึกว่าจะบ่ายแล้ว ซาการะยืนมองหน้าต่างบานใหญ่พอสมควรจากห้องทำงานของเขา เขาคิดว่าอาการของ Alena ดีขึ้นหรือไม่? อ่า ทำไมซาการะต้องคิดถึงเขาด้วย เขาเป็นอดีตไปแล้วใช่ไหม?
ซาการะกลับไปทำงานและดูแล็ปท็อปของเขา เวลาเดินเร็วมาก เมฆเริ่มมืดแล้ว พนักงานบางคนกลับบ้านแล้ว เขาปิดแล็ปท็อปทันทีและสวมเสื้อโค้ทกลับคืน เขาล็อกห้องก่อนเพื่อความปลอดภัย ที่จริงแล้ว ในบริษัทของเขามีการรักษาความปลอดภัยเป็นอย่างดี แม้กระทั่งสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย
"คุณซาการะ ฉันจะกลับบ้านก่อน" พนักงานคนหนึ่งที่เพิ่งทำงานเสร็จกล่าวว่า
"ใช่ๆ ระวังตัวด้วยล่ะ"
หลังจากตอบซาการะออกจากบริษัททันทีและขึ้นรถของเขา
*****
เมื่อมาถึงบ้านตามปกติ เขาวางกระเป๋าเอกสารไว้บนราวแขวนที่จัดไว้ให้ที่บ้านทันที จากนั้นเขาก็ตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดตัวเอง รู้สึกเหมือนไม่ได้อาบน้ำมาเป็นเวลานาน แม้ว่าเขาจะไม่ได้อาบน้ำมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ซาการะก็รู้สึกเหนียวตัวแล้ว
20 นาทีต่อมา เขาออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวอยู่แค่ผืนเดียว แต่หน้าอกกว้างของเขาก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน ซาการะหิวและเห็นว่าในครัวมีราเม็ง เขายังปรุงราเมนด้วยไข่ด้านบนและมอสซาเรลล่าชีส ซาการะไม่เพียงแต่หล่อ แต่ยังทำอาหารเก่งอีกด้วย นี่เป็นเพียงจานง่ายๆ อย่าลืมนำโซจูที่ยังมีอยู่ ราเมนถูกเก็บไว้บนโต๊ะอาหารแล้ว เขาแทบรอไม่ไหวที่จะกินมัน อร่อยมาก. บางครั้งเขาก็ดื่มโซจู
หลังจากที่เขากินเสร็จ เขารู้สึกเบื่อเล็กน้อย เขาเปิดโทรศัพท์มือถือและลงชื่อเข้าใช้เกมชื่อ Mobile Legend ทันที เขาไม่ได้เล่นเกมมานานแล้ว อา ใช่ ซาการ่า อดีตมิติคัล กลอรี่ Sagara ในการเล่นเกมนี้ไม่ใช่ noob ค่อนข้างตรงกันข้าม มืออาชีพมากอาจจะ? ในเกม ผู้หญิงหลายคนเข้าหาเขา อาจต้องการใช้ Sagara อุ้มพวกเขา เพราะโดยเฉลี่ยแล้ว ผู้หญิงในเกมนี้มักจะฉวยโอกาสจากผู้ชายเพื่อเลื่อนขั้น เขาไม่ได้เล่นคนเดียว แต่กับทีมของเขา บทบาทโปรดของเขาคือ Assassin แต่บทบาทที่เขามักใช้คือ Hayabusa, Yi Shun Shin และ Gusion
*ชื่อฮีโร่ในตำนานบนมือถือ
"โหพี่ หายไปนานเลยนะพี่" เพื่อนคนหนึ่งในทีมของเขากล่าว
"ฮ่าๆ ครับพี่ ผมงานยุ่ง" ซาการะตอบอย่างสบายๆ
"อ่า คุณทำงานมาทั้งชีวิต" เยาะเย้ยเพื่อนของเขา
"ก็เรื่องของเขา คราวนี้คุณเป็นคนว่างงาน" เพื่อนคนอื่นของเขาร้องเจี๊ยก ๆ
"ว้าว แบบนี้ฉันไม่ได้ว่างงานนะ ฉันมีธุระ" หักหลังเพื่อนของซาการะที่มักจะเป็นแฟชั่น
"ธุระอะไร" เพื่อนคนอื่นๆ ของซาการะถาม
"ฉันเปิดร้านกาแฟ มันค่อนข้างยุ่ง" คำตอบ.
คนอื่นๆ ยุ่งอยู่กับการพูดคุย ในขณะที่ซาการะเพียงแค่ฟังอย่างเงียบๆ
"เฮ้ ซาการะ อยากเล่นระดับไหนล่ะ"
ชากาตอบทันทีโดยไม่คิด "อันดับ"
"วู้วววว!!!" สหายในทีมของเขาตะโกนทันที
"คุณซาการะ นิ บอส เขยิบหน่อย" แต่ต่างจากซาการะ เขาแค่สวมหน้าตรงตามปกติ
Sagara เป็นความภาคภูมิใจของเพื่อน ๆ ของเขาในเกมนั้น


        ตอน กรรมบันดาล
...ปีเก่าผ่านพ้นไปล่วงเข้าสู่ปีศกใหม่ ชายหนุ่มผู้กำลังมีความหวังกับการสร้างตัวใหม่อีกครั้ง กับการงานใหม่ที่ได้ทำ การงานค่อนข้างดูดีแม้จะวุ่นวายอยู่ซักหน่อยกับระบบงาน ชีวิตหน้าที่การงานที่เขามุ่งหวังถึงการเจริญก้าวหน้าในงาน แต่เขาหารู้ไม่ว่างานที่เขากำลังทำอยู่นี้จะทำให้เขาเสียใจเสียความรู้สึกในวันข้างหน้า...
เทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ได้ผ่านพ้นไป ชีวิตเขาดำเนินเดินไปตามปกติ เช้าทำงานเลิกงานก็กลับห้องเช่า วันไหนที่เลิกงานใกล้เคียงกับคนรัก เขาก็จะไปรอรับคนรักของเขาที่ทำงานประจำ..
... วันหนึ่งในช่วงราวกลางเดือนมกราคมได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น ชายหนุ่มได้เลิกงานไวและเขาตัดสินใจไปรอรับคนรักที่หน้าบริษัทที่เธอนั้นทำงาน เขาได้ไปนั่งรอคนรักอยู่ตรงซอยข้างที่ทำงานของเธอ เวลาราวๆ ห้าโมงครึ่งจะเข้าหกโมงเย็น เขาเห็นชายคนนึงแต่งตัวภูมิฐานเดินออกมาจากตึกที่คนรักทำงานอยู่ ชายคนนั้นเดินมาในซอยที่เขานั่งรอคนรัก ซักครู่ก็มีชายฉกรรจ์สองสามคนเดินตามชายคนนั้นมา เขาได้นั่งมองดูก็เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นวิ่งเข้าไปฉุกฉุดกระชากชายที่แต่งตัวภูมิฐานคนนั้น เหมือนการแย่งชิงอะไรซักอย่างจากชายคนนั้น ชายหนุ่มเห็นเหตุการณ์จึงลุกวิ่งเข้าไปหา เพื่อหวังช่วยเหลือผู้ชายคนนั้นให้พ้นจากการถูกทำร้ายของกลุ่มชายฉกรรจ์ เขาได้เข้าช่วยเหลือแต่ในขณะที่ชุลมุนนั่นเอง หนึ่งในสามชายฉกรรจ์ได้ใช้มีดปลายแหลมแทงมาที่ตรงท้องของชายหนุ่มชายหนุ่มได้ถีบชายที่แทงมีดมากระเด็นไป และในหูได้ยินเสียงร้องของคนที่ปากซอยร้องว่า "ช่วยด้วยมีการปล้น" เมื่อเสียงนั้นจบลงชายหนุ่มก็ล้มลง ด้วยอาการเจ็บจุกจากบาดแผลที่โดนแทง เขาเสียเลือดมากจนหมดสติไป มารู้สึกตัวอีกทีก็ที่โรงพยาบาล เขานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลราวๆ สิบวัน และเหตุการณ์นี้ทำให้เขาต้องออกจากงานที่เดิม กลายเป็นคนตกงาน ผลของการคิดดี ทำดี ช่วยคน มันทำให้เขาถึงกับต้องตกงาน มันใช่หรือ?? ทำไมชะตาถึงแกล้งเขาแบบนี้!!??
" ...มันคือ คำถามที่เขาถามตัวเองเสมอ..!!
และเขาจะทำอะไรต่อไปในวันหน้า.."
คอยติดตามได้ใน " ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด" ' ตอน..กรรมบันดาล'
ผู้แต่ง...ทัพ เทวภัทร


      ตอน กรรมบันดาล5
หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่ง  ทิวาก็ยังคงดำเนินชีวิตไปตามปกติ โดยในเช้าตื่นไปทำงานเย็นเลิกงานก็กลับมาห้อง
ข้างส่วนแฟนของทิวานั้น ก็ดูจะสงบขึ้นมาบ้าง จวบจนเวลาผ่านเข้ามาอาทิตย์ที่สอง ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นอีกครั้ง..
" นิด " แฟนของทิวา ก็เริ่มกลับมาเป็นแบบเดิม คอยพูดเหน็บพูดเสียดแทงทิวาเสมอๆ ส่วนตัวทิวาเองนั้น ก็กลับเคร่งขรึมขึ้นไม่พูดไม่จากับนิดซักเท่าไร มันก็เหมือนอารมณ์ที่ตายด้าน จนกลายมาเป็นความเย็นชา กับเรื่องราวต่างๆ ที่นิดนั้น ขนมาพูดมาว่าให้
จนสิ้นเดือนผ่านไปเข้าสู่เดือนใหม่ นิดได้ทักข้อความมาหาทิวา ในข้อความนั้นบอกว่า "ให้ทิวาเก็บข้าวของเสื้อผ้าย้ายออกไปเสียในวันนั้น "
ทิวาเมื่อเห็นข้อความของนิด ก็ตอบกลับไปว่า "ได้คับ หากสิ่งที่คุณว่ามานั้น คุณพร้อมและสบายใจ ผมจะเก็บของไปจากชีวิตคุณให้ แต่เป็นตอนเย็นๆ นี้นะคับ เพราะตอนนี้ผมยังติดการทำงานอยู่ คุณคงไม่ว่าอะไรนะ"  นั่นคือข้อความที่ทิวาส่งกลับไปหานิด
 จากนั้นนิดก็ส่งข้อความด่าทอต่อว่าส่งมาให้ทิวาต่างๆนานา จนทิวาจำเป็นต้องตัดความลำคาญ ทิวาจึงได้บล๊อคข้อความไป
หลังจากข้อความทางแชท นิดส่งมาด่าไม่ได้ เธอก็โทรมาทางเบอร์มือถือ เป็นอยู่อย่างนั้นเกือบทั้งวัน ทิวาจึงบล๊อคเบอร์โทรอีกทางนึง เพื่อตัดปัญหา ทิวากลับมาทำงานโดยไม่สนใจเธอ จวบจนค่ำได้เวลาเลิกงาน ทิวาจึงกลับพอไปถึงห้องพัก
ทิวามองดูระเบียงหน้า ยังเห็นไฟในห้องเปิดอยู่ จึงใช้โทรศัพท์โทรไปหานิด ให้ลงมาเปิดประตูให้จะได้เก็บของออกไป ตามที่เธอต้องการ
นิดลงจากห้องมาก็เดินมาที่ตรงทิวาจอดรถนั่งรอ มาถึงเธอก็ด่าว่าทิวาอีกครั้ง หาว่าทิวาอยากไปอยู่กับชู้ วันนั้นตอนนั้นอารมณ์ที่เก็บกดดันจนควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ ทิวาได้พลั้งเตะเข้าไปที่หน้าแข้งของนิด จนเธอสะดุ้งเจ็บ แล้วร้องไห้ออกมา
ทิวาบอกเธอว่า "อย่ามาพูดแบบนี้อีก ผมไปไม่ใช่เพราะมีชู้ " "แล้วคุณหัดมองตัวเองบ้างนะนิด ว่าเพราะอะไร!!"
ทิวากำลังจะเดินไปที่ประตู แต่นิดรีบวิ่งไปปิดประตูแล้วเดินหนีไป ทิวาตะโกนตามหลังนิดไปว่า "นิด..!มาเปิดประตูให้ผม ผมจะได้เก็บเอาของและย้ายไปจากชีวิตคุณ ตามที่คุณต้องการ"
นิดหันมาตอบว่า "เดี๋ยวฉันจะเก็บแล้วเอาลงมาให้ ขอให้ทคุณรออยู่ข้างล่างตรงนี้ อย่าตามขึ้นไป ฉันกลัวว่าคุณ จะทำร้ายฉันอีก"
ทิวาได้ตอบกลับไปว่า "ผมไม่ทำร้ายคุณอีกหรอก ที่ทำไปเมื่อกี้เพราะอยากให้รู้ว่า ความอดทนของคนมันมีขีดจำกัด"
หลังจากที่นิดเดินเข้าห้องไป ทิวาก็กลับมานั่งรอที่รถ เป็นเวลาเกือบชั่วโมง ก็มีโทรศัพท์เข้ามา เป็นสายของพี่ชายที่ทิวานั้นเคารพนับถือมากโทรมาสอบถาม "ว่าไงเรา...เกิดอะไรกันขึ้น และได้ไปเตะนิดจริงๆ หรือป่าว?"
ทิวาได้ตอบกลับพี่ชายไปว่า "คับพี่ ผมเตะไปทีนึงตรงหน้าขา เพราะอดไม่ไหว"
จากนั้นก็คุยกันอีกพักนึง ก็วางสายไป ส่วนทิวาก็โทรขึ้นไปหานิดเพื่อถามว่า "นิดเก็บของเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้ว ให้เอาลงมาส่งให้ผมเสียทีจะได้ไปๆตามที่คุณต้องการ"
นิดตอบกลับมาว่า "ฉันยังไม่ได้เก็บ เพราะเดินไม่ไหวเจ็บข้อเท้า"  และเธอยังหาว่าทิวานั้น ทำร้ายผู้หญิง..
ทิวาตอบกลับไปว่า "ซวยไปคับคุณ ที่ถูกทำร้าย เพราะผมไม่เคยทำร้ายผู้หญิงมาก่อน ถือว่าคุณนั้นโคตรซวยไป."
...จากนั้นทิวาก็ถามนิดว่า "แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง ห้องก็เข้าไม่ได้เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เก็บ"
นิดไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้ ทิวาดูเวลาที่โทรศัพท์ก็ดึกพอสมควร และคิดว่าตนจะเอาไงดี "เสื้อผ้าก็ไม่มีจะเปลี่ยน"
ทิวาได้แต่นั่งคิดอยู่ที่รถ จนเวลาผ่านมาถึงเที่ยงคืน นิดจึงลงมาเปิดประตูให้ทิวาเข้าห้องไป เมื่อเข้าไปในห้องทิวาก็จัดการเอากระเป๋าออกมาจัดเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า เสร็จแล้วจึงขอไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมาและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เตรียมจะขนของออกไป
นิดเห็นทิวาจะหิ้วกระเป๋าออกจากห้อง เธอก็วิ่งเข้ามาขวางประตูและดึงกระเป๋าแย่งจากทิวาไป  ยื้อแย่งกันอยู่อย่างนั้นจนกระเป๋าขาด ทิวาจึงผลักนิดแรงๆ เธอเซไปหัวชนกำแพง นิดร้องไห้ แล้วเดินมาหยิบมีดขู่ว่า "หากคุณออกไป ฉันจะแทงคุณด้วยมีดเล่มนี้"
ทิวาไม่สนใจในคำพูดของเธอ ขยับจะเดินไปที่ประตู นิดก็ใช้มีดปลายแหลมแทงตรงมาที่ทิวา ทิวาเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับปัดด้วยมือที่ถือกระเป๋า มืออีกข้างคว้าจับข้อมือนิดที่ถือมีดเอาไว้ พร้อมกับบิดเล็กน้อย เพื่อให้นิดปล่อยมีดในมือ
หลังจากมีดหลุดมือ นิดก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเอาใบมีดโกนออกมาขู่ทิวาอีกรอบว่า "หากจะเดินออกไปจริงๆ นิดจะฆ่าตัวตายอีกรอบตรงนี้"
ทิวาได้ตอบกลับไปว่า " อยากตายก็เชิญคับ ตายไปเลย ครั้งนี้ผมจะไม่ห้ามอีก ถือว่าครั้งที่แล้วที่ห้ามผมได้แก้ไขตราบาปที่มีไปแล้ว และหากจะมาขู่ฆ่าตัวเองอีก ครั้งนี้ก็ไร้ประโยชน์ อยากตายตายไปเลย หรือจะให้ผมสงเคราะห์ให้ล่ะ..!"  ทิวาว่าให้นิด...
พอทิวาหันหลังจะเดินออกไป หางตาของทิวาแลเห็นนิด กำลังจะกรีดแขนตนเองด้วยใบมีดโกน ทิวาวางกระเป๋า แล้วกระโจนตัวไปจับแขนนิดเอาไว้ พร้อมกลับมือข้างซ้ายของทิวา "ได้เผลอยกขึ้นตบใบหน้าของนิดไป3ครั้ง"  แล้วทิวาก็แย่งเอาใบมีดโกนในมือของนิดมาได้ พร้อมกับพูดว่า...
" มาถ้าหากอยากตายนัก ผมจะสงเคราะห์ให้ " ทิวาพูดพร้อมกับแววตาที่ดูทะมึนดุ ยกใบมีดโกนในมือขึ้นมาแล้วพูดว่า..
"มา..'จะช่วยให้เอามั้ย จะได้ตายสมใจ' ไล่ผมไปแล้ว แล้วคุณจะมาอ้อนวอนอะไรอีก...!!! "
ทิวาทั้งขู่แกรมปลอบเพื่อให้นิดได้คืนสติ...
จนรุ่งเช้า  'สรุปคืนนั้นทั้งคืนไม่ต้องนอนกันเลย' ทิวาได้จัดเก็บเอามีดต่างๆ ไปทิ้งขยะ แล้วกลับมาอาบน้ำอีกครั้ง เพื่อที่ได้จะออกไปทำงาน แต่งตัวเสร็จ ทิวาก็เดินออกจากห้องพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า แล้วบอกนิดไปว่า " ของที่เหลือฝากเอาไว้ก่อน ตอนเย็นเลิกงานผมจะมาเอาไป"
ทิวาเดินลงมาจากห้อง พร้อมกับเสื้อผ้าในกระเป๋าแล้วขับรถออกไป..
.............
"ชีวิตนั้นมีค่าควรใคร่อย่าคิดสั้นยามสิ้นหวัง..."


    ตอน กรรมบันดาล4
...ทิวาตัดสินใจใช้ไหล่กระแทกประตูเพื่อที่จะให้ประตูนั้นพัง และจะได้เข้าไปห้ามเธอได้ ทิวาใช้ทั้งเท้าถีบและไหล่กระแทกอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง จนประตูห้องเปิดออก ทิวาเดินเป็นวิ่งเข้าไปกระชากแขนของแฟน จับมือที่ถือใบมีดโกนแล้วบิดนิดนึงให้เธอปล่อยมีดทิ้ง พอเธอปล่อยมีดหลุดจากมือ ทิวาก็ดึงเธอเข้ามาในห้องโดยมือนึงจับเเขนเอาไว้ ส่วนอีกมือนึงก็เปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้า ค้นหาผ้าพันแผล เอามาพันแขนของแฟนเอาไว้เพื่อห้ามเลือดในเบื้องต้น พอทำแผลให้แฟนเสร็จ
ทิวาก็มองเห็นที่พื้นห้องมีเลือดเต็มไปหมด รอยเลือดที่อยู่ตามพื้น มองเห็นเป็นรอยเท้า ทิวาจึงมองไปดูที่แฟนก็ไม่เห็นแผล จากนั้นจึงก้มลงมองที่เท้าตนเอง เพราะเริ่มรู้สึกแสบๆที่ฝ่าเท้า จึงได้รู้ว่ารอยเลือดพวกนั้นเป็นของตนเองนั่นเอง เมื่อรู้ว่าตนเองได้แผลจากการถีบประตูจนเท้าแตก ทิวาก็ไม่สนใจที่จะทำแผลของตนเอง เพราะมองดูแล้วแผลที่เปิดนั้น เลือดได้หยุดไหล แล้ว
ทิวาหันมาว่าให้แฟนและถามว่า "คิดฆ่าตัวตายเพื่ออะไร? มันใช่หรอ? ทำไมถึงทำเป็นคนสิ้นคิดเเบบนี้..! แล้วลูกของคุณจะอยู่ยังไง? แม่และญาติๆคุณล่ะจะว่ายังไง?"
.. ทิวาว่าให้แฟนไปหลายอย่างตามอารมณ์ที่มีในตอนนั้น หากเป็นลูกเป็นเต้า ทิวาคงตีให้หลังแอ่นไปแล้ว จากนั้นทิวาจึงเดินไปเข้าห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำล้างแผลตนเองแล้วกลับออกมาใช้ผ้าเช็ดเท้าให้แห้ง แล้วจึงตรวจดูแผลตนเองอีกที จากนั้นจึงเปิดลิ้นชักเอายาเหลืองมาทาที่แผล "เท้าเริ่มปวดเพราะเท้าแพลงยังไม่หายดี ก็มาเพิ่มของใหม่ซ้ำไปอีก"
" การฆ่าตัวตายมันไม่ใช่ผลดี " ทิวาว่าแฟน และไม่ต้องมาคิดทำอย่างนี้อีก "ครั้งนี้ถือว่าผมได้ห้ามและแก้ไขมันแล้ว หากคุณคิดจะฆ่าตัวตายอีก ครั้งหน้าผมไม่ถือว่ามันคือตราบาปของผม" ทิวาบอกเธอ จากนั้นทิวาจึงถามเธอว่า "ฆ่าตัวตายทำไม??"
แฟนตอบมาว่า "เหตุเพราะทิวาเองจะทิ้งเธอๆจึงจะฆ่าตัวตาย..."
ทิวาจึงตอบกลับไปว่า "แล้วที่ๆคุณไล่ผมให้ผมไปจากคุณล่ะ!! ในเมื่อคุณไล่ผมแล้ว ผมจะอยู่เพื่อ??!" ทิวาตอบกลับ...
 ส่วนแฟนก็เอาแต่ร้องไห้ขอร้องไม่ให้ทิวาย้ายไป ทิวาจึงตอบไปว่า
"ก็ได้ผมจะยังไม่ไป แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกครั้ง เราจบขาดกันไปเลย"
"ครั้งหน้าคุณจะเป็นจะตายยังไงมันก็จะไม่เกี่ยวกับผม"
ทิวาบอกเธอ ถึงเหตุผลและให้โอกาสเธออีกครั้ง...
...หลังจากเหตุการณ์ได้ผ่านไป ทิวาได้ลาหยุดงานอีกครั้ง เหตุเพราะเจ็บเท้าที่ใช้พังประตู หยุดงานวันที่สองทิวาก็ออกบ้านไปที่วัดเพื่อทำบุญถวายสังฆทานอุทิศให้เจ้ากรรมนายเวรต่างๆ ส่วนห้องที่ทิวาไปทำสัญญาเช่าเอาไว้ก็ปล่อยไว้อย่างนั้นโดยยังไม่ไปอยู่
ครั้งนี้ทิวาหยุดงานไปอีก3วันกับเหตุการณ์ที่แฟนคิดฆ่าตัวตายและตนเองเจ็บซ้ำ...
หลังจากหยุดงานไป3วัน ทิวาก็กลับไปทำงานเหมือนเดิม ทั้งๆที่เท้าก็ยังไม่หายเจ็บดี แต่ก็ทนเอา..และทนอยู่กลับแฟนต่อไป
หลายวันผ่านทิวาหายเจ็บเท้าดีแล้ว และวันนั้นเป็นวันหยุดของตนที่จะได้พักซึ่งวันหยุดของทิวาไม่ได้ตรงกับเสาร์อาทิตย์ ทิวาจึงอยู่ที่ห้องคนเดียวและมีเวลาได้คิดทบทวนอะไรต่างๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นจริงๆกับสิ่งที่เขาเคยได้เห็น" แตกต่างบ้างบางจุดแต่ก็ใกล้เคียง และคิดว่าจุดที่แตกต่างนั้นคงเพราะ "ฟ้าคงลิขิตมันเพื่อให้เขาได้แก้ไขไม่ให้เกิดเหตุการณ์อย่างที่เขาเห็น "
มันจะได้ไม่เป็นตราบาปติดตัวเขานั่นเอง....
หลังจากคิดทบทวนอะไรต่างๆจนเที่ยงวัน ทิวาก็ทำใจให้นิ่งและนั่งทำสมาธิเพื่อปรับสภาพจิตใจตนเองจะได้ไม่เศร้าหมอง ในขณะทำสมาธินั้น ก็ได้มีภาพเกิดขึ้นมาในสมาธิของทิวา "ภาพในสมาธิที่ทิวานั้น เห็นว่าตนเองได้แยกทางกับแฟนและย้ายออกไปอยู่คนเดียว และในภาพนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ทิวารู้จัก เป็นเพื่อนและพัฒนาหันมาคบหากัน เธอได้มาขอให้ช่วยตรวจชะตาของพี่เขยเธอ ว่าเป็นอะไรบ้าง เพราะว่าการล้มป่วยหลังจากกลับจากไปเที่ยว ในภาพมีชายคนหนึ่งตัวโตอ้วนกลมนอนในเปลพยาบาล ให้น้ำเกลืออยู่ใบหน้าซีดขาว ภาพต่างๆค่อยๆทยอยเข้ามาในสมาธิของทิวา"
" ทิวาเห็นตนเองแนะนำให้ย้ายผู้ชายคนนั้นออกจากโรงพยาบาลเดิมเพื่อไปรักษาที่ใหม่ แล้วภาพก็ตัดมาที่ชายคนนั้นกำลังทำการย้ายโดยรถพยาบาล แต่ระหว่างทางที่ทำการเคลื่อนย้าย ชายที่ป่วยนั้นเกิดอาการช๊อคในรถแล้วพยาบาลก็พยายามช่วยปั้มหัวใจกระตุ้นจนอาการกลับคืนมา และรถก็มาถึงโรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง โดยหมอรีบนำส่งตัวเข้าห้องไอซียูเพื่อรักษา ทิวาที่ยืนรอฟังอาการ อยู่กับญาติๆของชายคนนั้น จนหมอได้ออกมา พวกญาติๆก็รุมเข้าไปถามหมอ หมอก็บอกมาว่า คนไข้มีโอกาสรอด แต่อาจเป็นอัมพฤกษ์ญาติๆต้องทำใจนะครับหมอตอบ" "และบอกเหตุที่เป็นแบบนี้เพราะว่าตอนย้ายคนป่วยมานั้นอาการคนป่วยหนักมาก น่าจะทำการย้ายมาให้ไวกว่านี้ และอีกอย่างตอนเคลื่อนย้ายมา คนไข้เกิดอาการช๊อคเลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน" พอหมอแยกตัวออกไป ทิวาได้เดินตามหมอไปและเรียกหมอเอาไว้เพื่อสอบถามอีกครั้งนึง "คุณหมอคับคนป่วยจะรอดไหมคับ" ทิวาถามหมอ
หมอตอบกลับมาว่า
"มีโอกาส30%ที่จะรอด" หากคนไข้ย้ายมาก่อนหน้านี้นั้น มีโอกาสรอดเต็มร้อย%" ทิวาได้ฟังก็ถามหมออีกทีว่า "คุณหมอช่วยบอกผมแบบกระจ่างแจ้งกว่านี้ได้ไหมคับ?" หมอก็เลยหันหน้าหันหลัง เพื่อมองรอบๆตัวเห็นว่าปลอดคน หมอก็ได้ตอบทิวา ว่า "ที่โรงพยาบาลเดิมนั้น เค้าได้ใช้คนป่วยทดลองยา ทางญาติไม่น่าจะเอาคนไข้ไปรักษาที่นั่นเลย แต่หมอจะพยายามรักษาคนไข้ให้เต็มกำลัง ทางญาติก็ต้องทำใจเอาไว้ด้วยนะครับ"
"ภาพก็ตัดมาอีกจุดเป็นภาพในวันสุดท้าย คือวันที่คนป่วยนั้นเสีย แล้วทางญาติแม่ของคนป่วยไม่ได้เตรียมอะไรเลย ธูปเทียนก็ไม่มี" ในภาพเป็นทิวากับเเฟน ที่ออกไปจัดหามา แต่วันนั้นก็ไม่ได้นำศพกลับบ้านได้ฝากศพเอาไว้ที่โรงพยาบาลเพราะว่ามันมืดแล้ว"
"ภาพตัดมาตอนขากลับจากโรงพยาบาล ญาติๆของแฟนพากันนั่งรถยนต์กลับ ส่วนทิวานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์มากับหลานเขยของแฟน รถแล่นมาจนใกล้จะถึงทางแยก อยู่ๆก็เกิดอุบัติเหตุรถล้ม ตัวทิวาเองไม่เป็นอะไร ส่วนหลานเขยของแฟนที่เป็นคนขับ ได้รับบาดเจ็บ มีแผลเลือดออกเพราะรถล้ม" "ภาพตัดมาอีกครั้งเป็นเหตุการณ์ในงานศพ วันแรกของคืนสวดพระอภิธรรมก็มีเหตุการณ์ไม่กินเส้นกันของญาติทั้งสองฝ่าย..."
"ภาพต่างๆ ค่อยๆฉายมาในสมาธิของทิวา จนมาถึงวันที่สามตอนเช้าที่เกิดเรื่องร่าง ศพบวมฝาโลงเปิด..."
"ภาพตัดมาอีกจุด เป็นขณะมัดตราสังฆ์ สัปเหรอได้ใช้ผ้าดิบผูกมันร่างกายเอาไว้ แล้วทำปากขมุบขมิบเหมือนท่องมนต์ผูกร่างศพเอาไว้ และภาพก็ค่อยๆทยอยมาเรื่อยๆจนเสร็จพิธีงานศพ ทางญาติแม่ของคนตายนั้นไม่ยอมออกค่าใช้จ่ายอะไร ให้แต่ทางลูกสะใภ้ออกค่าใช้จ่ายต่างๆในงาน แถมเงินที่ได้จากการจัดงานศพและเงินกองทุนต่างๆ ก็เป็นแม่ของคนตายที่เก็บเอาไว้หมด จากนั้นภาพในนิมิตสมาธิของทิวาก็หายไป" ทิวาก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาและค่อยๆขยับตัวขยับขา เพราะขาได้เป็นเหน็บซึ่งเป็นเพราะการนั่งสมาธินานๆ
ซักพักทิวาก็มานั่งสูบบุหรี่ตรงระเบียง เพื่อคิดทบทวนกับภาพในสมาธิที่ตนเห็น ในหัวทิวาคิดว่า "สิ่งที่ตนได้เห็นนี้ มันจะเกิดขึ้นจริงๆหรอ เพราะตนเองกับผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ได้คบกัน เพียงรู้จักกันและเป็นเพียงเพื่อนเท่านั้น" " อืมอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด เพราะขนาดเหตุการณ์ที่แฟนคนปัจจุบัน จะฆ่าตัวตายมันก็ยังเกิดขึ้นจริงๆเลย...."
(รอติดตามกันต่อนะคับ)
******************************
"#กรรมคือการกระทำเเต่เหตุที่รู้เห็นอาจเพื่อการแก้ไข....."


ตอน กรรมบันดาล 2
.. ทิวาได้รับรู้ถึงเหตุแห่งการเลิกลากับแฟนคนที่สอง ในวันนั้นจะเป็นวันที่ชี้ชัดว่า ทุกสิ่งที่ทิวาเองนั้นได้เห็นได้รับรู้จากนิมิตสมาธินั้น มันจะเกิดขึ้นจริงๆรึไม่...
ทิวาได้คบหากับแฟนคนที่สองมาจนจะครบสองปี  ทั้งคู่ก็ต่างมีเรื่องกระทบกระทั่งกันมาตลอด แต่ก็ยังไม่ถึงกลับต้องเลิกลากัน..
สิ่งที่ทิวาเองนั้นได้เห็นในวันที่ดขาจะเลิกลากับแฟนคนที่สอง "วันนั้นคือวันที่แฟนของทิวา ได้ว่าขู่จะฆ่าตัวตาย"  "และภาพต่างๆก็ได้ทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ว่าแฟนของทิวานั้นได้ใช้เชือกผูกคอตนเองแต่ไม่สำเร็จ จึงเปลี่ยนมาใช้มีดกรีดแขนตัวเอง"
"ภาพเหตุการณ์ที่ทิวาได้เห็นนั้น มันเป็นช่วงที่ทิวาได้กลับมาจากทำงานมาถึงที่พัก ก็ได้พบเพียงร่างที่สิ้นลมของเธอ มันทำให้ตัวทิวาเองนั้นถือว่ามันเป็นตราบาปของตนเอง"
"เมื่อสิ่งที่เห็นมันได้บอกเตือนแบบนั้น ทิวาก็ได้พยายามเพื่อที่จะแก้ไขไม่ให้มันเกิดขึ้นมาตามที่ตัวเองได้รับรู้และเห็นในนิมิตสมาธิ..."
.." ชีวิตของคนเราก็มีเพียงแค่นี้ ทิวาคิด.."
หลังจากวันนั้นทิวาก็ใช้ชีวิตปกติ เช้าออกไปทำงาน เย็นกลับห้องพัก และรับตรวจชะตาให้ลูกดวงในตอนเย็นทุกๆของทุกวัน..
จนมาถึงคืนหนึ่ง ที่ทิวาได้เห็นตนเองเลิกงานกลับมาตอนค่ำๆ และได้เกิดเหตุการณ์รถกันชนตรงสี่แยกไฟแดง...
"นั่นคือภาพที่ทิวาเห็นเหตุการณ์ที่ตนเองนั้นประสบอุบัติเหตุ..."
เช้าวันใหม่...ทิวาก็ตื่นไปทำงานเหมือนเดิม แต่วันนี้ช่วงบ่ายๆ ทิวาได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนทางไกลโทรมาปรึกษา ถึงการหาทางช่วยเด็กคนหนึ่ง ที่ได้เข้าโรงพยาบาลโดยไม่รู้สาเหตุ ทิวาได้บอกให้เพื่อนแจ้งชื่อแม่ของเด็กและวันเดือนปีเกิดมาให้เพื่อจะได้ตรวจดู หลังจากตรวจดูแล้ว ทิวาก็ได้บอกกับเพื่อนว่า
"ตัวแม่ของเด็กนั้นได้มีการลบหลู่สิ่งที่มองไม่เห็น จนเด็กต้องมารับเคราะห์แทน เพราะเป็นการสั่งสอน" ทิวาได้บอกกับเพื่อนไปอีกว่า
"ให้ญาติๆ ของเด็กคนนั้นไปจุดธูป16ดอก พร้อมกับสวดมนต์บทชุมนุมเทวดาตรงศาลพระภูมิที่โรงพยาบาล เพื่อเป็นการขอร้องให้พระภูมิเจ้าที่ในโรงพยาบาลนั้นช่วย และให้กรวดน้ำตรงโคนศาล"
หลังจากที่ทิวาบอกไปและแจ้งข้อแม้ว่า "หากเด็กคนนั้นได้ออกจากโรงพยาบาล ก็ให้แม่ของเด็กไปบวชชี3-7วัน"  นั่นคือสิ่งที่ทิวาแนะนำไป
พอเวลาได้ผ่านมา3วัน นับจากที่ทิวาได้ตรวจชะตาของเด็กคนนั้นและบอกวิธีแก้วิธีทำไป..
อาการของเด็กคนนั้นได้ดีขึ้น และได้ออกจากโรงพยาบาลไป แต่เหตุการณ์กลับเงียบหาย ทางญาติของเด็กคนนั้นไม่ส่งข่าวกับมา ว่าได้ทำตามที่ทิวาบอกไปหรือไม่
พอเรื่องราวผ่านมาได้ประมาณ3วัน ในวันที่3นั่นเอง..!! "คือวันที่เกิดเหตุตามที่ตนเองได้เคยเห็น"
" ทิวาทำงานและได้เลิกงานมาในตอนดึก ทิวาได้ขับรถมอเตอร์ไซค์มาถึงตรงบริเวณสี่แยกไฟแดงใกล้ๆ กับที่พักของทิวา ซึ่งเวลานั้นก็ประมาณ3ทุ่มได้ ทิวาจอดรถติดไฟแดง พอไฟเขียวทิวาก็ได้บิดคันเร่งออกตัวไป และมีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง ได้ขับฝ่าไฟแดงมาชนเข้าที่ข้างตัวรถของทิวาอย่างจัง รถทั้งสองคันเกี่ยวกันไปยาวเกือบ5เมตร และรถคันที่มาชนรถของทิวา จึงหลุดจากการเกี่ยวกันออกไป"
"ทิวาเองก็พยายามประคองตัวรถที่ตนเองขับไม่ให้ล้มอย่างที่ตนเองเคยเห็นภาพมาก่อนหน้านั้น" " ทิวาประคองรถไปได้ประมาณ5เมตรก็จอดรถตรงกลางถนน หันกลับไปมองรถคันที่มาชนตน ก็เห็นรถคันนั้นล้มคว่ำอยู่กลางถนน ส่วนตัวทิวาเองก็มีอาการเจ็บที่ข้อเท้าขวาจากการชน ทิวาได้เดินเขยกๆ ไปดูรถคู่กรณีที่ล้ม"
จากนั้นจึงเดินกลับมาเข็นรถตนเองหลบเข้าข้างทาง เพื่อรอเคลียเหตุการณ์ ทิวารอจนรถมูลนิธิมาถึงก็ได้พากันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษา ส่วนรถที่เกิดเหตุก็จอดเอาไว้ตรงนั้น ทิวาเองว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าตนเองไม่ได้เจ็บอะไรมากแค่เท้าแพลง แต่ก็ไม่อาจจะขัดเจ้าหน้าที่มูลนิธิได้ จึงยอมไปโรงพยาบาล ในขณะที่นอนบนเปลพยาบาลในรถไปนั้น ทิวาก็ได้ยินเสียงในหูบอกมาว่า "เหตุครั้งนี้คือเคราะห์กรรมที่เจ้าเข้าไปยุ่งมา" แต่ทิวาก็ไม่ได้สนใจ ในเสียงพูดที่ได้ยินนั้น จึงนอนพักตัวไปบนรถพยาบาล เพราะเริ่มปวดที่ข้อเท้ามากขึ้น
พอไปถึงโรงพยาบาลในขณะที่รอการตรวจรักษาจากหมอ ทิวาได้แชทไปบอกแฟนให้ไปเอารถที่สี่แยกที่เกิดเหตุกลับห้องพักด้วย "แต่การกลับเปลี่ยนเพราะแฟนของทิวาเอง คิดว่าทิวานั้นทิ้งรถเอาไว้แล้วทิ้งเธอไป แถมเธอเองยังด่าทอต่อว่าทิวามาอีกด้วย" จนทิวาทนไม่ได้จึงต้องบอกไปว่า "ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเพราะรถชนกัน"  ทิวาไม่ได้เป็นห่วงตัวเองเลยในการบาดเจ็บครั้งนี้ แต่ห่วงรถเพราะกลัวว่ารถจะหายไปมากกว่า เพราะที่เกิดเหตุนั้น ไม่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าแล้ว เพราะตามที่ทิวาเห็นหลังจากออกจากโรงพยาบาลและกลับมาดูรถ รถได้หายไปเพราะถูกขโมย ทิวาจึงได้ให้แฟนไปนำรถกลับห้องก่อน แต่กลับมาถูกด่าว่าเสียๆ หายๆ แถมมีแช่งให้เจ็บหนักน่าจะตายไปเสียด้วยซ้ำ"
ทิวาเองก็ได้แต่อดทนไม่ตอแยกลับ จนการรักษาของหมอจบลงทำการเอ๊กซเลย์แล้ว ผลออกมาว่า"ข้อเท้ากระดูกไม่แตก" หมอก็ได้พันผ้าก๊อตให้ ทิวานั่งรถเข็นออกมารอรับยา พอได้ยาก็ออกมานั่งแท็กซี่กลับห้องพัก
กลับมาถึงห้องพักก็ถูกแฟนต่อว่าต่างๆ นาๆ และยังแช่งให้ทิวาว่า "น่าจะหัวน๊อคพื้นเป็นอัมพฤกษ์ไปเลยจะดี" แต่ทิวาก็ไม่ได้สนใจ...
นี่ล่ะชะตาหรือว่าฟ้าลิขิตทิวานึกคิดในใจ... (รอตอนต่อไป..)
********************************
"#กรรมลิขิตเราแก้ได้เมื่อรู้ในสิ่งที่จะเกิดในวันหน้า"