"ภูตอัญเชิญ"
ทันทีที่เดินเข้ามาจนมองเห็นภูตที่รออยู่ภายในบ้านชิโนบุก็พูดขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว ดวงตากวาดมองไปโดยรอบอย่างระแวดระวัง เพราะรู้ดีว่าหากเป็นภูตที่ถูกอัญเชิญมา คนที่อัญเชิญก็จะต้องอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้นัก
"เห็นเร็วจัง"
อัลฟ่าพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ขณะเพ่งสายตาไปที่ภูตตนนั้น เขาต้องใช้เวลาครู่หนึ่ง เพื่อมองหาสัญลักษณ์อัญเชิญที่ถูกประทับอยู่ตรงหลังคอของภูตตรงหน้า
แบล็กเคยบอกว่าสัญลักษณ์อัญเชิญจะถูกประทับอยู่ตามจุดต่าง ๆ บนตัวของภูตที่ถูกอัญเชิญมา ภูตอย่างพวกเราดูไม่ออกหรอกนอกจากจะเห็นสัญลักษณ์นั่น มีเพียงพวกองเมียวจิเท่านั้นที่ไม่จำเป็นต้องมองหาสัญลักษณ์ ก็รู้ได้ทันทีว่าภูตตนไหนถูกอัญเชิญมา
โฮกกกกก
เสียงคำรามดังลั่นเมื่อภูตตนนั้นหันมาเห็นอัลฟ่าและชิโนบุ รูปร่างของมันคล้ายเสือโคร่งตัวใหญ่ หากแต่มีเขี้ยวโค้งยาวออกมานอกปาก ทั้งยังมีขนสีน้ำตาลเข้มคาดแดงตลอดทั้งตัว
"ใช้พลังระวังด้วยนะ"
"ไม่ต้องห่วง ตั้งแต่มาที่นี่ฉันยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลย ต่อให้พวกนั้นจับตาดูอยู่ก็ยังไม่รู้หรอกว่าฉันคือตัวอะไร"
คำตอบของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะถอยออกไปหลายก้าวเพื่อไม่ให้ขวางทาง แต่แล้วต้องหยุดฝีเท้าตัวเองไว้ เมื่อได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปยังจุดกำเนิดเสียงทันที ยันต์ในมือทำท่าจะซัดออกไป เมื่อเห็นว่ามีภูตตนหนึ่งกำลังจะพุ่งตัวเข้ามา หากแต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจนึก กระแสพลังสีแดงก็ทะยานผ่านหน้าไป ทันทีที่สัมผัสกับร่างกายของภูตตนนั้น มันก็สลายกลายเป็นละอองแสงทันที
หัวคิ้วของชิโนบุมุ่นเข้าเล็กน้อย เหลือบตามองไปยังเจ้าของกระแสพลังสีแดงที่มองสบกลับมานิ่ง ๆ แล้วก็ยิ่งชวนให้ต้องขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
ตัวเองก็ต้องรับมือกับภูตระดับสูง ยังจะมัวมาห่วงเขาอยู่ได้
"สนใจเรื่องตัวเองไป แค่นี้ฉันจัดการเองได้"
ชิโนบุไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอัลฟ่าจะทำตามที่บอกไหม เพราะเจ้าตัวไม่ได้ตอบอะไร หลังจากมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งตัวเข้าใส่ภูตเสือโคร่งที่เตรียมพร้อมรออยู่แล้ว
กระแสพลังสีน้ำตาลพุ่งทะยานเข้าใส่อัลฟ่าแบบปูพรม เศษซากของกองไม้ที่อยู่ในรัศมีโจมตี ค่อย ๆ ละลายเพราะพิษกัดกร่อนที่แฝงมาด้วย ดวงตาคู่คมเหลือบมองสิ่งที่เกิดขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่ได้แสดงความวิตกออกมา ร่างสูงใหญ่กระโจนไปอีกทาง ก่อนจะหมุนตัวตีลังกาขึ้นไปอยู่บนหลังของภูตเสือโคร่งเพื่อให้ลงมือจัดการได้ง่ายขึ้น
ฝ่ามือข้างขวายกขึ้นพร้อมไอพลังสีแดงที่แผ่ออกมา แต่ยังไม่ทันใช้มันออกไปอย่างที่ใจคิดก็ต้องกดหัวคิ้วเข้า เมื่อเจ้าภูตกำลังสะบัดตัวอย่างแรงเพื่อเหวี่ยงให้เขาหล่นจากหลัง กรงเล็บแหลมคมของเสือโคร่ง ตวัดขึ้นมาจนอัลฟ่าต้องหมอบตัวลงแนบไปกับหลังของมัน ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นแล้วกระโดดลงไปอยู่ข้างไม้กองใหญ่ที่เป็นซากปรักหักพังอีกกอง
อัลฟ่าย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อมในการเคลื่อนไหวครั้งต่อไป ดวงตาจับจ้องไปยังภูตเสือโคร่งที่กำลังคำรามลั่นอย่างดุร้าย ในหัวประมวลผลถึงสิ่งที่จะทำต่อจากนี้ พอวาดภาพทุกอย่างได้คร่าว ๆ ก็กระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพอใจ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่เจ้าเสือร้ายที่ตั้งท่ารออยู่แล้ว
"....."
ชิโนบุมองดูการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างตั้งใจ ดวงตาไล่ตามความเร็วในการเคลื่อนไหวของอัลฟ่าที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แล้วก็ได้แต่เบะปากนิด ๆ ก่อนจะแค่นเสียงในลำคอเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงกระแสพลังของอัลฟ่าที่แผ่กระจายออกมา แล้วไม่นานที่ด้านหลังของเขา ก็มีเสียงกรีดร้องของภูตสองตนที่แตกสลายกลายเป็นละอองแสงเลือนหายไป
ก็บอกแล้วว่าให้สนใจเรื่องของตัวเองไป แค่ภูตระดับล่างกับระดับกลางเขาจัดการเองได้อยู่แล้ว
แกรก!
ดวงตาคู่สวยเหลือบมองด้านซ้ายมือของตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ก่อนที่ยันต์ในมือจะถูกซัดออกไปไวเกินกว่าที่อัลฟ่าจะทันแผ่พลังออกมาช่วยจัดการ
เสียงกรีดร้องของภูตที่ซุ่มโจมตีดังขึ้น ก่อนที่ตัวมันจะค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองแสงตามหลาย ๆ ตัวก่อนหน้าไป
ชิโนบุเหลือบไปมองอัลฟ่าเล็กน้อย เห็นอีกฝ่ายเองก็มองกลับมาทั้งที่ยังรับมือกับภูตเสือโคร่งอยู่เหมือนกัน ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เขานิ่ง ๆ ก่อนจะขยับมือแทงสวนขึ้นใต้ลำคอของเจ้าภูตเสือโคร่งตัวนั้น ที่มันเองก็รีบพลิกตัวหลบจึงโดนไปเพียงถาก ๆ
อัลฟ่ายืนนิ่งมองภูตเสือโคร่งที่ถอยไปตั้งหลักพร้อมขู่คำรามใส่เขาตลอดเวลา มือข้างที่ไม่เปื้อนยกขึ้นแตะคราบเลือดบนใบหน้าของตัวเอง ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ยิ่งรวมกับเลือดที่เปรอะไปครึ่งหน้า ก็ยิ่งทำให้ตอนนี้เจ้าตัวดูน่ากลัวขึ้นกว่าปกติอีกหลายเท่า
"ฝากหน่อย"
กักคุรันที่ถูกโยนมา ทำให้ชิโนบุที่กำลังรับมือกับพวกภูตที่พลัดกันเข้ามาโจมตี ต้องหยุดมือแล้วหันไปรับไว้ก่อนที่มันจะตกพื้น ซึ่งแน่นอนว่าพวกภูตที่เหลือก็ถูกกระแสพลังของอัลฟ่าอัดกระแทกกับตัวบ้าน ก่อนที่ร่างกายจะระเบิดเป็นเศษเล็กเศษน้อยแล้วกลายเป็นละอองแสงเลือนหายไป
ดูเหมือนว่าตอนนี้ไอพลังรอบตัวอัลฟ่าจะเข้มข้นขึ้น ชิโนบุทันเห็นว่าเจ้าตัวแสยะยิ้มนิด ๆ อย่างค่อนข้างพอใจ กับการเคลื่อนไหวที่สะดวกขึ้นหลังจากถอดกักคุรันออก แล้วเพียงพริบตาหลังจากนั้น ร่างสูงใหญ่ก็หายวับจากจุดที่ยืน เหลือให้เห็นเพียงเงาสีแดงราง ๆ เคลื่อนที่ไปหยุดอยู่เบื้องหน้าร่างขนาดใหญ่ของภูตเสือโคร่ง
ครืน!!!
เศษฝุ่นเศษไม้ร่วงกราวลงมาเต็มไปหมด จนชิโนบุต้องยกมือขึ้นมาป้องหัวตัวเองไว้ เมื่ออัลฟ่ากดตัวภูตเสือโคร่งลงกับพื้นจนบ้านสะเทือนไปทั้งหลัง เสียงกรีดร้องดังลั่นพร้อมกับร่างขนาดใหญ่ที่ดิ้นพล่านเพื่อให้หลุดจากการจับกุม มันพยายามเตะขาทั้งสี่ข้าง ก่อนจะอ้าปากทำท่าจะกัดเข้าที่แขนข้างนั้น จนอัลฟ่าต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือออกเอง
"หึ!"
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่คมกดเข้าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็รีบพุ่งตัวตามไปเมื่อเห็นว่ามันทำท่าจะหนี ปลายเล็บตวัดกรีดผิวหนังของภูตเสือโคร่งตั้งแต่สีข้างขึ้นมาถึงสะบักหลัง จนเลือดไหลทะลักออกมาอาบย้อมพื้นไม้กลายเป็นสีแดงเข้ม
เสียงกรีดร้องเพราะความเจ็บปวดดังลั่น หากแต่คนทำกลับไม่มีแม้เศษเสี้ยวความสงสารจะมอบให้ ร่างสูงใหญ่เคลื่อนที่เพียงครั้งเดียวก็ตามความเร็วของอีกฝ่ายทัน ถีบขาเข้ากับผนังบ้าน ส่งตัวเองให้ลอยอยู่สูงกว่าศัตรู ก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นวางทาบลงบนหัวของเจ้าภูตเสือ แล้วออกแรงกดมันกระแทกพื้นจนบ้านสะเทือนไปทั้งหลังอีกครั้ง
ไอพลังสีแดงแผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือข้างนั้น แล้วแผ่เข้าไปในตัวของภูตเสือโคร่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องลั่นพร้อมการดิ้นพล่านอย่างเจ็บปวด
ภูตเสือโคร่งพยายามดิ้นให้หลุด ซึ่งอัลฟ่าเองก็ตั้งใจคลายมือออกแล้วปล่อยมันไป เจ้าตัวกระโดดถอยมาอยู่ห่างพอสมควร มองดูท่าทางทุรนทุรายที่เกิดขึ้นนิ่ง ๆ ปล่อยให้เสียงกรีดร้องยังคงดังต่อไปพร้อมกับเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกตามทวารทั้งเจ็ด
ชิโนบุที่เพิ่งจัดการกับภูตระดับกลางตนหนึ่งเสร็จ หันมาดูสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องลั่น ภาพที่เห็นทำให้เขาเหลือบไปมองหน้าอัลฟ่าเล็กน้อย หากแต่ตอนนี้อัลฟ่าไม่ได้มองมาที่เขา เจ้าตัวกำลังจดจ้องอยู่ที่ภูตเสือโคร่ง ดวงตากำลังฉายแววพึงพอใจ แถมยังยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เวลาปกติจะไม่ค่อยได้เห็น
คล้ายกำลังสนุก...
เหมือนกำลังพอใจ...
เป็นไปตามสัญชาตญาณภูตในตัวที่เห็นการฆ่าฟันกันเป็นเรื่องปกติหรือไง
เพิ่งคิดได้แค่นั้น ชิโนบุก็ต้องหันไปมองภูตเสือโคร่งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงดังโครมใหญ่ ตอนนี้ภูตตนนั้นกำลังเคลื่อนไหวอย่างไร้ทิศทาง ท่าทางของมันดูทุรนทุรายมาก เลือดไหลออกตามเจ็ดทวาร วิ่งเอาตัวชนตามผนังบ้าน จนตอนนี้มันเปรอะเปื้อนเลือดจนแดงฉานไปหมด ในขณะที่คนทำยังคงยืนมองนิ่ง ๆ อยู่ที่เดิม
เหมือนกับแบล็กไม่มีผิด
ทำไมถึงชอบเห็นเลือดกันนักนะ
"อะ!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชิโนบุรู้สึกถึงความเจ็บที่เกิดขึ้นบริเวณลำคอ เป็นเพราะเมื่อกี้กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ จึงไม่ทันระวังตัวว่ามีเศษไม้จากการสั่นสะเทือนของบ้านกระเด็นเข้าใส่
"หืม?"
อัลฟ่าที่กำลังพอใจกับผลงานของตัวเอง หันขวับไปมองทันทีที่ได้กลิ่นเลือด หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่เพิ่งได้แผลมาสด ๆ โดยไม่คิดจะหันกลับไปสนใจภูตอีกตนที่กำลังทรมานเพราะตัวเองเลยสักนิด
ดวงตาคู่คมเรืองแสงสีแดงขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือเบา ๆ ไอพลังสีแดงก็ทะยานออกไปอัดกระแทกร่างของภูตเสือโคร่ง เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ทันถึงนาที ร่างของมันก็ค่อย ๆ กลายเป็นละอองแสงเลือนหายไป เป็นจังหวะเดียวกับที่อัลฟ่าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชิโนบุพอดี
"เป็นไงบ้าง"
"ไม่เป็นไร"
คนโดนถามยกมือขึ้นแตะที่ลำคอของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบ แม้ว่าความจริงแล้วมันจะเจ็บมาก ๆ เลยก็เถอะ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าเป็นห่วงขนาดไหน ก็ไม่อยากตอบตามความจริงไปให้เจ้าตัวต้องคิดมาก
"เอียงคอหน่อย"
เป็นประโยคสั้น ๆ ที่ฟังจากเสียงแล้วรู้สึกว่ามันออกไปทางสั่งมากกว่าจะขอให้ทำตาม ทางด้านชิโนบุเลยอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เสียงการเคลื่อนไหวที่ดังขึ้นจากนอกบ้านก็ทำให้ต้องหันไปมองอย่างตกใจ
เงาคนที่เคลื่อนผ่านสายตาไป ทำให้เดาได้ไม่ยากว่านั่นต้องเป็นคนที่อัญเชิญภูตตนนี้มา คิดได้แบบนั้นชิโนบุก็ทำท่าจะวิ่งตามไป แต่กลับโดนอัลฟ่าคว้าแขนเอาไว้ก่อน
"รีบตามไปกันเร็ว"
"รักษาแผลก่อน"
"ไม่เป็นไร กลับบ้านไปค่อยให้แบล็กดูก็ได้"
"ฉันจำกลิ่นวิญญาณได้แล้ว รักษาแผลเสร็จค่อยตามไป"
ชิโนบุทำท่าจะเถียง แต่อัลฟ่าไม่เปิดโอกาสให้พูดอะไรอีก มือที่จับแขนเจ้าตัวไว้ออกแรงดึงเบา ๆ บังคับให้ขยับเข้ามาใกล้กันยิ่งขึ้น ก่อนที่ตัวเองจะเอียงหน้าลงเล็กน้อยเพื่อให้แนบเข้าตรงช่วงลำคอได้พอดี
ลิ้นอุ่น ๆ แตะลงที่รอยแผลเหนือไหปลาร้าฝั่งซ้าย ก่อนจะเริ่มเลียตั้งแต่ตรงนั้นขึ้นไปถึงช่วงกลางลำคอใกล้ ๆ กับสันกราม
สัมผัสจากปลายลิ้น ทำให้ชิโนบุขนลุกไปทั้งตัวโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่มันเป็นการรักษาแผลที่แบล็กเคยทำให้มาตลอดทั้งชีวิต แต่ว่าตอนนี้มันกลับทำให้เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่แบบไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ได้แต่กลั้นหายใจรอจนกระทั่งอัลฟ่าเป็นฝ่ายผละออกไปเองหลังจากรักษาเสร็จ
"อะ..อะไร"
เสียงจะสั่นทำไมเนี่ย?
ชิโนบุได้แต่ว่าตัวเองในใจ ก่อนจะพยายามกลบเกลื่อนด้วยการทำหน้าสงสัย เมื่อเห็นว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วแน่น มองมาที่คอของเขาแบบตาไม่กระพริบ
"ฉันยังควบคุมพลังรักษาของตัวเองได้ไม่ดีพอ"
"ยังไงนะ"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบ แต่ใช้ปลายนิ้วแตะลงที่แผลตรงลำคอแทน มองดูจุดที่เคยเป็นรอยกรีดลึกจนเลือดไหลออกมาอย่างน่ากลัว แต่ตอนนี้เหลือเพียงเส้นสีแดงจาง ๆ ที่พาดผ่านผิวเนื้อขาว ๆ ไปเท่านั้น
"ถ้าเป็นแบล็กคงไม่เหลือแม้แต่รอย"
"นี่--"
"ต้องทำอีกรอบ"
"ห๊ะ?"
เพิ่งจะร้องออกมาได้แค่นั้นคนเป็นแผลก็สะดุ้งเฮือก เมื่ออีกฝ่ายฝั่งหน้าเข้ามาที่ซอกคอของเขาอีกครั้ง องเมียวน้อยรีบยกมือขึ้นทำท่าจะผลักเจ้าภูตรักษาไม่เก่งให้ถอยออกไป แต่กลับช้ากว่ามือข้างหนึ่งที่คว้าเข้าตรงท้ายทอย ก่อนอีกฝ่ายจะออกแรงกดเบา ๆ เพื่อให้ทำอะไรได้ถนัดขึ้น และเป็นการกันไม่ให้เขาถอยหนี
"อะ อัลฟ่า..."
"หืม?"
เสียงครางถามในลำคอที่ดังขึ้นข้างหู ทำให้ชิโนบุที่ตั้งใจจะบอกให้หยุด เกิดอาการเสียงไม่ยอมออกจากลำคอกะทันหัน ทำได้แค่ยืนนิ่งกระพริบตาปริบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกปั่นป่วนเกิดขึ้นบริเวณท้องน้อยแล้วค่อย ๆ กระจายไปทั่ว ริมฝีปากเผลอเม้มเข้า ก่อนจะสะดุดลมหายใจตัวเองเฮือกสั้น ๆ เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มกดลิ้นหนักขึ้น
เวลาเพียงครู่เดียวที่ปลายลิ้นอุ่น ๆ ลากไปตามรอยแผลบนลำคอ แต่กลับดูยาวนานเหลือเกินสำหรับชิโนบุ ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกวูบวาบไปทั้งตัวแบบนี้ ทั้งที่แผลที่ต้องให้แบล็กรักษาก่อนหน้านี้ก็มีไม่ใช่น้อย วิธีที่รักษาก็วิธีเดียวกัน แต่ว่าพอเป็นอัลฟ่า...
ไม่เอาแล้ว!
ที่หลังจะระวังตัวไม่ให้เป็นแผลแล้ว!
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"จับกลับมาไม่ได้เหรอ"
"มันหนีออกไปนอกเขตเกียวโต ผมรู้สึกว่าไกลเกินไปก็เลยพาชิโนบุกลับก่อน"
คำตอบของอัลฟ่า ทำให้อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นตบไหล่เจ้าตัวไป 2-3 ทีแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มใจดี
"ขอบใจมากนะที่ช่วยดูแลชีจังให้"
"ครับ"
อาคาวะ ชุนหัวเราะลงลูกคอเบา ๆ ก่อนจะหันมามองหน้าหลานชายที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างภูตระดับสูงทั้งสอง แอบส่งสายตาแกล้งเจ้าตัวนิดหน่อย จนหัวคิ้วเหนือดวงตากลม ๆ คู่นั้นขมวดมุ่น ดูน่ารัก น่าเอ็นดู แล้วค่อยหันไปหาแบล็กด้วยท่าทางที่กลับมาจริงจังเหมือนเดิม
"ทางอัลฟ่ากับชีจังไม่ค่อยเท่าไร แต่ฉันค่อนข้างแปลกใจที่ทางนี้ไม่มีอะไรติดมือกลับมา"
"พวกมันลงน้ำแล้วหายวับไปเลย"
แบล็กเลือกที่จะตอบสั้น ๆ เพื่อกระชับข้อความและข้ามไปเลยว่า ก่อนลงน้ำหนีไปพวกนั้นโดนเขาทำอะไรบ้าง ซึ่ง...
จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่สะบักสะบอมกันไปไม่น้อยก็เท่านั้นแหละ
"อธิบายให้ชัด"
"ฉันไม่รู้ว่าพวกมันทำอะไร พอหนีลงน้ำไปแล้วฉันก็จับสัมผัสไม่ได้เลย รอดูอยู่นานไม่เห็นโผล่ขึ้นมาเลยให้เจ้ากัปปะลงไปดู แต่ก็ไม่เจอพวกมันแล้ว อาคมที่ใช้แปลกมาก รุนแรงเกินกว่าจะเป็นของคน แต่ก็บอกไม่ได้ว่าเป็นของภูตหรือเปล่า"
ทั้งสามคนที่ได้ยินแบบนั้นได้แต่ขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจ ทางด้านแบล็กเองก็ได้แต่ยักไหล่กลับไปเพราะจนปัญญาจะอธิบายเหมือนกัน เขาเองก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย
จะว่าคุ้นก็คุ้น จะว่าไม่คุ้นก็ไม่คุ้น
เหมือนจะรู้จักแต่ก็นึกไม่ออก ไม่รู้จะบอกยังไงดีเหมือนกัน
"ฉันบอกทางฝั่งฉันไปแล้ว แล้วทางนายล่ะ"
พอหาคำมาอธิบายสิ่งที่ตัวเองเจอไม่ได้ แบล็กเลยเลือกจะถามกลับไปถึงเรื่องที่อีกฝ่ายไปตรวจสอบมา ซึ่งทันทีที่โดนถามแบบนั้น อาคาวะ ชุนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองหน้าหลานชายสลับกับอัลฟ่าและแบล็ก ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน
"ผนึกของสี่หางถูกทำลายแล้ว"
"อะไรนะครับ"
"แต่ผนึกซ้ำไปแล้ว"
อีกประโยคที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก แต่เพียงไม่ถึงนาทีต่อจากนั้น เจ้าตัวก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ค่อยดีกำลังทำงาน ดวงตาคู่สวยมองสบกับคุณปู่ของตนตรง ๆ ก่อนจะถามออกไปทั้งที่ในใจก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว
"ที่พ่อกับแม่ยังไม่กลับเพราะเรื่องนี้ใช่ไหมปู่"
"อืม"
"ตรงนั้นอยู่ในเขตการดูแลของโคคุโตะและโรคุบะ"
คำพูดของแบล็ก ทำให้อัลฟ่าต้องรื้อฟื้นความจำตัวเองเกี่ยวกับเรื่องที่ชิโนบุเคยเล่าให้ฟัง
โคคุโตะและโรคุบะ
พันธมิตรของอาคาวะ?
"สามจากเก้า ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว"
"มันไม่บังเอิญจริง ๆ มีใครบางคนคิดจะทำลายผนึกสัตว์หางเพื่อคลายผนึกให้เก้าหาง"
คำยอมรับจากอดีตผู้นำตระกูลอาคาวะ ทำให้แบล็กและชิโนบุขมวดคิ้วแน่นทันที
สัตว์หางทั้งเก้าถูกแยกผนึกไว้ตามที่ต่าง ๆ เก้าแห่ง ในแต่ละแห่งมีผนึกที่แข็งแกร่งคอยกักตัวสัตว์หางอยู่ แต่เพราะกาลเวลาที่ผ่านไปเนิ่นนาน ทำให้ผนึกค่อย ๆ อ่อนกำลังลง อาศัยหาจุดอ่อนของแต่ละผนึกให้เจอแล้วทำลายซะจึงไม่ใช่เรื่องยาก เพราะฉะนั้นที่ผ่านมา ทั้งสองหางและหกหางซึ่งตอนนี้รวมถึงสี่หาง การที่ผนึกจะโดนทำลายจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่ในที่นี้หมายถึง กรณีที่เป็นองเมียวจิตระกูลใหญ่เป็นผู้ลงมือ
การหาจุดอ่อนของผนึกแต่ละผนึกไม่เหลือบ่ากว่าแรงตระกูลใหญ่ก็จริง แต่ก็ใช่ว่าองเมียวจิธรรมดาทั่วไปจะทำได้ง่าย ๆ
เพราะฉะนั้น...
เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ คนทำต้องมาจาก 1 ใน 8 ตระกูลแน่ ๆ
"คลายผนึกเก้าหางเหรอ"
คำถามที่ดังขึ้นจากอัลฟ่า ทำให้อีกสามคนตรงนั้นเพิ่งรู้สึกตัวว่ายังไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ให้เจ้าตัวฟัง
"สัตว์หางแต่ละตัวจะมีผนึกที่แตกต่างกัน แต่จะมีที่ต่างจากตนอื่นมากที่สุดคือเก้าหาง ซึ่งถือว่าเป็นผนึกที่แข็งแกร่งที่สุด การจะทำลายผนึกของเก้าหาง คือต้องทำลายผนึกของสัตว์หางอีกแปดตนก่อน"
ได้ยินแค่นั้นอัลฟ่าก็สามารถเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ทันที ในหัวร้อยเรียงถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เจอมา ตั้งแต่ผนึกสองหางที่ฮอกไกโด ผนึกหกหางที่ศาลเจ้า จนมาถึงผนึกสี่หางที่คุณปู่ของชิโนบุบอกว่าเพิ่งโดนทำลายไป
สามจากเก้า...
สามในแปด...
นี่มันเกือบครึ่งแล้ว!
"นี่พ่อกับแม่อยู่ที่ไหนปู่ โคคุโตะหรอครับ"
"อืม"
คำตอบที่ได้รับไม่ได้ต่างจากที่ชิโนบุคิดไว้ ในเมื่อผนึกเก้าหางอยู่ที่คันโต การที่พ่อกับแม่จะถูกเรียกตัวไปช่วยที่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
"ตอนนี้ชิเงรุและสึกิโกะประจำอยู่ที่ผนึกเก้าหางกับพวกโคคุโตะ ทางเจ็ดหางพวกโรคุบะก็กำลังเฝ้าดูอยู่ ส่วนอาโอโทะระกำลังจะส่งคนมาช่วยพวกเราระวังผนึกหนึ่งหางที่นารา และแปดหางที่โอซาก้า"
"แล้วสามหางกับห้าหางล่ะครับ"
คำถามของอัลฟ่าทำให้อาคาวะทั้งคนปู่และคนหลานแสดงสีหน้าลำบากใจออกมา ก่อนที่ชิโนบุจะเหลือบมองไปทางแบล็กเล็กน้อย แล้วหันมาพูดกับอัลฟ่าด้วยเสียงเบากว่าปกติ
"สัตว์หางสองตัวนั้นอยู่นอกเหนือเขตดูแลของเราและพันธมิตร ไม่สามารถแทรกแซงได้"
"อยู่ที่ไหน"
"คิวชู"
สิ้นคำนั้นไอดำทะมึนก็แผ่ออกมาจากตัวแบล็กทันที ในขณะที่อัลฟ่ากำลังนึกถึงชื่อตระกูลที่ดูแลในเขตนั้น...
คิวชู?
"ชิคุราเงะ?"
การพยักหน้ารับของชิโนบุทำให้อัลฟ่าเผลอชะงักไป ก่อนที่เจ้าตัวจะมีอาการเดียวกับแบล็กไม่มีผิด ไอพลังสีแดงเข้มหมุนวนอยู่รอบตัว ทั้งกดหนักและรุนแรง จนถึงขั้นทำให้ภูตลาดตระเวนทุกตัวภายในบ้านรีบรุดมายังจุดกำเนิดพลังทั้งสอง แต่พอมาถึงแล้วเห็นอาคาวะ ชุนยกมือห้าม ก็แยกย้ายกันกลับไปออกลาดตระเวนประจำตำแหน่งของตนเหมือนเดิม
"อัลฟ่า แบล็ก"
เสียงเรียกชื่อจากชิโนบุทำให้ทั้งคู่เหลือบตามองเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นแรงกดดันรอบตัวก็ยังไม่สลายไป จนชิโนบุต้องลูบไหล่ ลูบหลังไปคนละ 2-3 ทีนั่นแหละ กระแสพลังรอบตัวของทั้งคู่ถึงได้กลับมาสงบลงเหมือนเดิม
"แยกย้ายกันไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
พอเห็นว่าสถานการณ์กลับมาเป็นปกติแล้ว อาคาวะคนปู่ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ชิโนบุก็พยักหน้าแล้วทำท่าจะลากอีกสองคนให้เดินตามไป แต่แล้วเจ้าตัวก็นึกอะไรขึ้นได้ หยุดฝีเท้าตัวเองไว้แล้วขมวดคิ้วแน่น
"มีอะไรหรือเปล่า"
เห็นเจ้าตัวมีสีหน้าแปลก ๆ อัลฟ่าจึงถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง ซึ่งแบล็กที่อยู่ข้าง ๆ ก็กำลังรอคำตอบอยู่เหมือนกัน
"นารา...สุนาคาเคะ?"
น้ำเสียงที่พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยมั่นใจ กลับไปกระตุ้นความทรงจำให้อัลฟ่าและแบล็กหันมามองหน้ากันทันที ในขณะที่อาคาวะคนปู่ที่ยังไม่รู้เรื่องด้วย ก็ได้แต่ถามขึ้นด้วยความสงสัย
"มีอะไรหรือเปล่าชีจัง"
"ก่อนหน้านี้พวกผมเจอสุนาคาเคะตนหนึ่งที่หนีมาจากนารา ไม่แน่ใจว่าจะเกี่ยวกันไหม เพราะตอนนั้นก็ไม่ทันได้ถามอะไร"
"ก็ไม่แน่ อาจจะรู้สึกถึงความผิดปกติเลยหนีมาที่นี่"
"ตอนนั้นผมก็สงสัยอยู่แล้วว่าทำไมมันถึงทิ้งที่อยู่ตัวเองมาที่เกียวโต แต่สุดท้ายกลับเลือกจะปล่อยไปโดยไม่ถามอะไร ทำไมถึงไม่เอะใจนะ"
"ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกภูตผีที่อพยพหาที่อยู่ใหม่ก็มีเยอะแยะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร หลานไม่ต้องโทษตัวเอง"
คำพูดของคนเป็นปู่ทำให้เจ้าตัวพยักหน้ารับ แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าก็ไม่ได้ดูดีขึ้นสักเท่าไร เห็นแบบนั้นแบล็กกับอัลฟ่าจึงหันมาสบตากัน ก่อนที่แบล็กจะยกมือขึ้นแตะหลังเจ้าตัวเบา ๆ แล้วถามขึ้นด้วยรอยยิ้มนิด ๆ อย่างที่ชอบทำเวลามีเด็กบางคนเริ่มจะงอแง
"จะไปดูไหม"
"คิดว่าน่าจะยังอยู่นะ"
อีกประโยคจากอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุกระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าทั้งสองคนสลับไปมา นึกประมวลผลทุกอย่างอยู่ในหัวครู่หนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฎขึ้นบนใบหน้า
ทายาทคนสำคัญของอาคาวะ หันมาหาผู้อาวุโสสุดในบ้าน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยท่าทีกระตือรือร้นพร้อมทั้งยื่นมือไปขอยันต์เพิ่มอย่างที่ชอบทำเป็นประจำเวลาต้องออกจากบ้านรอบสอง
ทั้ง ๆ ที่เดินไปเอาเพิ่มเองก็ได้ แต่ขออ้อนนิดอ้อนหน่อยก็ยังดี
"พวกผมจะไปหาสุนาคาเคะตนนั้นนะปู่"
"อืม ระวังตัวกันด้วย"
พอได้รับคำอนุญาตรวมทั้งยันต์และชิคิงามิที่คุณปู่แถมให้แล้ว เจ้าตัวก็คว้ามืออัลฟ่ากับแบล็กคนละข้างแล้วลากออกจากบ้านไปทันที ท่ามกลางสายตาเอ็นดูและรอยยิ้มของอดีตผู้นำตระกูลที่มองตามไปจนลับสายตา
** ตรงนี้จะโน้ตไว้ให้เผื่อใครงงเรื่องตำแหน่งผนึกสัตว์หางนะคะ (พันธมิตรของอาคาวะมีสามตระกูล คือ อาโอโทระ โรคุบะ และ โคคุโตะ)
ผนึกสี่หางที่ถูกทำลายไป อยู่ตรงรอยต่อระหว่างชูบุและคันโต ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของตระกูลโรคุบะและตระกูลโคคุโตะ
ผนึกเก้าหางที่คุณพ่อคุณแม่ต้องไปช่วยคุ้มกัน อยู่ที่จังหวัดโทชิกิซึ่งอยู่ในคันโต เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลโคคุโตะ
ผนึกเจ็ดหางอยู่บริเวณรอบนอกจังหวะนาโกย่า ซึ่งอยู่ในชูบุ เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลโรคุบะ
ผนึกหนึ่งหางอยู่ที่ทะเลทรายนารา ซึ่งอยู่ในคันไซ เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลอาคาวะ
ผนึกแปดหางอยู่ที่โอซาก้า ซึ่งอยู่ในคันไซ เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลอาคาวะ
สรุปคือแถบคันไซซึ่งเป็นเขตปกครองของอาคาวะ มีผนึกสัตว์หางอยู่ถึงสามจุดค่ะ คือหนึ่งหาง แปดหาง และหกหาง(เกียวโต)ซึ่งผนึกถูกทำลายไปแล้ว
ส่วนสามหางและห้าหางผนึกอยู่ในคิวชู เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลชิคุราเงะค่ะ
tbc...


"เกิดอะไรขึ้น"
เสียงถามที่ค่อนข้างร้อนรนดังขึ้นทันทีที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ชิโนบุรีบลงจากอ้อมแขนของอัลฟ่า ที่เขาเป็นคนบอกในตอนที่เราใกล้จะมาถึง ว่าให้เจ้าตัวกลับมาอยู่ในร่างกึ่งภูต เพราะไม่อยากให้คนอื่นที่เพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรกต้องตกใจ
"นายน้อย"
ชิโนบุรีบวิ่งไปตามเสียงเรียกเมื่อหันไปเห็นหนึ่งในองเมียวจิของตระกูลอาคาวะที่กำลังรับมืออยู่กับภูตสองตน ยันต์แผ่นหนึ่งถูกซัดออกไปจัดการให้ ก่อนจะรีบถามขึ้นอย่างทั้งเป็นห่วง ทั้งกังวล เมื่อเห็นความโกลาหลที่เกิดขึ้น
"ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้"
"ผมก็ไม่แน่ใจครับ กำลังช่วยกันคุ้มกันผนึกกับพวกโรคุบะอยู่ดี ๆ ภูตพวกนี้ก็โผล่ออกมาโจมตีเรา"
ชิโนบุเหลือบมองไปทางแอ่งน้ำที่ซึมอยู่ตามพื้นหลายแห่งแล้วก็ต้องกดหัวคิ้วเข้า ขณะที่อัลฟ่ากำลังช่วยกำจัดภูตที่อยู่ใกล้ ๆ เพียงเจ้าตัวกวาดมือออกไป ไอพลังสีแดงก็โจนทะยานเข้าจัดการภูตแปลก ๆ นับสิบตนให้แตกสลายกลายเป็นละอองน้ำได้ในครั้งเดียว
"นายบอกว่ากำลังคุ้มกันผนึก แล้วทำไมถึงมาอยู่กันตรงนี้"
คำถามของชิโนบุทำให้อัลฟ่าเองก็หันมามองอย่างแปลกใจ ตอนแรกพวกเขาสองคนก็ตั้งใจจะไปที่จุดผนึกกันทันที แต่เพราะมองเห็นความวุ่นวายตรงนี้ก็เลยลงมาดูก่อน
"เอ๋?"
คนโดนถามได้แต่กวาดตามองไปทั่วอย่างเพิ่งรู้สึกตัว จากตอนแรกที่ต่อสู้อยู่ข้างเขตผนึก กลายเป็นว่าตอนนี้มาอยู่ในเขตป่าซะแล้ว ถึงจะไม่ไกลจากจุดผนึกมากนักแต่ก็ไม่ถือว่าใกล้กัน
ทางด้านชิโนบุที่เห็นท่าทางของอีกฝ่าย ก็รู้ได้ทันทีว่าองเมียวจิทุกคนตรงนี้คงถูกล่อให้จัดการภูตผีพวกนี้จนถอยห่างออกมาจากตัวผนึก
"ยังไงก็ต้องจัดการตรงนี้ให้หมดอย่าปล่อยให้หลุดออกไปทำร้ายผู้คน เดี๋ยวทางผนึกฉันจะไปดูเอง"
สั่งการเสร็จชิโนบุก็หันไปหาอัลฟ่าที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ และโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร วงแขนแข็งแกร่งก็โอบกระชับพาทะยานไปยังจุดผนึกเก้าหางที่อยู่ไม่ไกลทันที
ตลอดเวลาชิโนบุยังคงเอาแต่ขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะเป็นห่วงคุณแม่ที่ประจำอยู่ตรงจุดผนึก ดวงตาคู่สวยมองลงไปข้างล่างตลอดเวลา จนกระทั่งใกล้ถึงที่หมายก็เริ่มเห็นการต่อสู้ของพวกองเมียวจิและภูตแปลก ๆ ของตระกูลชิคุราเงะ
ชิโนบุพยายามมองหาคุณแม่ของตัวเองด้วยความกังวล ก่อนที่ใจจะหายวาบ เมื่อเห็นร่างระหงที่คุ้นเคยกำลังรับมืออยู่กับ สุนัขห้าหาง
"แม่!"
เสียงตะโกนเรียกดังขึ้น พร้อมไอพลังสีแดงที่พุ่งเข้าไปปัดปลายหางที่หวังจะฟาดลงบนร่างของนายหญิงคนปัจจุบันแห่งตระกูลอาคาวะ เสียงร้องคำรามของสุนัขห้าหางดังขึ้นเพราะความเจ็บ มันรีบกระโดดถอยหลัง ก่อนจะตวัดตามองมาทางตัวต้นเหตุด้วยแววแข็งกร้าว
อัลฟ่าที่เห็นแบบนั้นพาคนในอ้อมแขนไปส่งใกล้ ๆ กับคุณแม่ของเจ้าตัว ก่อนมุมปากจะหยัดขึ้นเป็นรอยยิ้ม กระโจนพรวดเดียวเข้าไปเผชิญหน้ากับสัตว์หางที่คุ้มคลั่ง แล้วเปิดฉากต่อสู้ขึ้นทันที
"แม่ แม่เป็นยังไงบ้าง"
ชิโนบุรีบถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นบาดแผลหลายแห่งบนตัวของอีกฝ่าย ที่สาหัสที่สุดดูทางจะเป็นแขนซ้ายที่ถูกกรีดเป็นทางยาวจนเลือดไหลออกมาไม่หยุด
"ชีจัง"
"ทำไมห้าหางมาอยู่ที่นี่"
เจ้าตัวนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการที่คุยกันไว้เลย!
ระหว่างที่ถามไปชิโนบุก็ช่วยปฐมพยาบาลให้คุณแม่ไปด้วย ระหว่างนั้นก็ยังแอบมองไปทางอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับห้าหาง หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น เมื่อรู้สึกว่ามันออกจะดูดุร้ายกว่าที่ควรจะเป็น ดวงตาสีแดงฉานของมันฉายประกายเกี้ยวกราด หากแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนล้า ขณะที่ตามตัวเต็มไปด้วยอักขระมากมายที่ค่อนข้างอ่านยาก
ที่สำคัญ...
ตรงลำคอ ข้อเท้าทั้งสี่ และทั่วทั้งตัวมีโซ่ตรวนพันธนาการอยู่
"คล้ายกับที่อัลฟ่าโดนเลย"
ภาพตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นตามตัวของอัลฟ่ามีโซ่พันอยู่ ไหลย้อนกลับมาในหัว ตอนนั้นเขาทันเห็นว่าบนพื้นมีอักขระเขียนอยู่ด้วย แต่อ่านไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร
"เหมือนจะโดนควบคุมโดยพวกชิคุราเงะ"
สิ่งที่ได้ยินไม่ได้ผิดไปจากที่คาดไว้นัก แต่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า พวกชิคุราเงะจะสามารถควบคุมห้าหางได้ มิน่าล่ะ ตอนที่จับตัวอัลฟ่าไปถึงได้ดูมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น
หึ! แต่พวกนั้นก็ประเมินพลังของอัลฟ่าต่ำไป
จิ้งจอกเก้าหางใช้ภูตที่นึกอยากจะควบคุมก็ควบคุมได้ซะที่ไหนกัน!
ชิโนบุส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเลิกคิดถึงเรื่องของพวกชิคุราเงะชั่วคราว เจ้าตัวหันกลับมาดูบาดแผลของแม่อีกทีแล้วก็ต้องกดหัวคิ้วแน่น บนใบหน้าฉายชัดถึงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ดวงตาจับจ้องไปยังแผลบนแขนซ้าย ที่แม้จะจัดการเรียบร้อยแล้วแต่ก็ยังคงมีรอยเลือดซึมออกมาอยู่ดี
"แม่พักอยู่ตรงนี้ก่อนนะ"
พูดไปชิโนบุก็หยิบชิคิงามิและยันต์ส่วนหนึ่งออกมาแบ่งให้ด้วย แม้คนเป็นแม่จะไม่ยอมรับแต่เจ้าตัวก็ยัดใส่มือให้ เพราะรู้ดีว่าแม่เองก็พอใช้ศาสตร์องเมียวจิขั้นพื้นฐานได้ ถึงจะไม่ถนัดด้านต่อสู้แต่ก็คงพอปกป้องตัวเองไปได้อีกสักระยะ
เขาไม่รู้ว่าพ่อกับปู่จะจัดการเรื่องทางนั้นเสร็จเมื่อไร แบล็กเองก็คงกำลังวุ่นจนแยกตัวมาช่วยทางนี้ไม่ได้ พวกผู้นำตระกูลคนอื่นก็ต้องกระจายตัวไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย คงไม่สามารถมาเป็นกำลังหนุนตรงผนึกเก้าหางได้ในเวลาใกล้ ๆ นี้...
เดี๋ยวนะ...ผนึกเก้าหาง?!
พอนึกถึงเรื่องผนึกได้ ชิโนบุก็รีบกวาดมองไปรอบตัวทันที ถึงแม้ตรงนี้จะอยู่ใกล้จุดผนึกแต่กลับไม่เห็นมันอยู่ในสายตาสักนิด
"แม่ ผนึกเก้าหางล่ะ ใครประจำอยู่ตรงผนึก"
สึกิโกะทำได้แค่ส่ายหน้าตอบลูกชาย แค่รับมือกับห้าหางเธอก็เต็มกลืนแล้ว เพราะไม่ได้อยู่สายทำลายโดยตรงเหมือนสามี ส่วนใหญ่เธอจะมีหน้าที่สื่อสารกับวิญญาณหรือเจรจากับภูตผีให้ซะมากกว่า
ท่าทางของคนเป็นแม่ทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปมองทางอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับห้าหาง และดูท่าจะผละตัวออกมาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้
ในขณะที่ชิโนบุกำลังเร่งประเมินสถานการณ์เพื่อตัดสินใจ ทางด้านอัลฟ่าเองก็กำลังพลิกตัวหลบปลายหางเส้นหนึ่ง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังของห้าหาง แผ่พลังของตัวเองกดตัวมันเอาไว้ แต่ได้แค่ครู่เดียวก็ต้องกระโดดหนีไปอีกทาง เมื่อเสียงกรีดร้องของสุนัขห้าหางดังขึ้นพร้อมจิตสังหารที่ยิ่งรุนแรงเพราะได้รับบาดเจ็บ
พื้นดินเสียหาย ต้นไม้ใกล้ ๆ หักโค่น เพราะพลังทำลายของสัตว์หางทั้งคู่ ไอพลังสีแดงและสีขาวโจนทะยานเข้าห้ำหั่นกัน จนพวกองเมียวจิและภูตตนอื่นที่อยู่แถวนั้นต้องพากันถอยหลบ แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีพลังสายใดเข้าใกล้ตรงจุดที่ชิโนบุอยู่ เพราะถูกพลังของอัลฟ่าจัดการทิ้งทั้งหมด
"แม่พักอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปดูผนึกแทนให้"
"ชีจัง--"
"ถ้ามีอะไรผมจะรีบเรียกอัลฟ่าทันที"
พูดไปเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นมาชูกำไลสีขาวบนข้อมือให้ดูไปด้วย เห็นคนเป็นแม่ยังมีท่าทีเป็นห่วง ชิโนบุเลยส่งยิ้มเป็นเชิงว่าไม่เป็นไรเพิ่มให้อีกเพื่อช่วยคลายกังวล แม้มันจะไม่ค่อยได้ผลก็ตามที
"ผมไปก่อนนะ ถ้าอัลฟ่าจัดการตรงนี้เสร็จก็ให้เขาตามผมไปนะ"
คนเป็นแม่ยังไม่ทันร้องห้ามชิโนบุก็รีบวิ่งไปก่อนแล้ว ร่างสูงโปร่งมุ่งตรงไปยังจุดผนึกที่อยู่ไม่ไกลทันที ระหว่างนั้นเจอพวกภูตแปลก ๆ โผล่ออกมาบ้างประปราย แต่ก็จัดการได้ไม่ยากนัก
สองเท้าออกวิ่งไปเรื่อย ๆ ก่อนจะชะงักกึก ยกมือขึ้นมาปิดหูเมื่อได้ยินเสียงหวีดแหลมคล้ายกระจกที่กำลังแตกร้าว ดวงตาคู่สวยพยายามกวาดมองไปทั่วเพื่อหาต้นตอ แต่กลับต้องสะท้านไปทั้งตัวกับบรรยากาศกดหนักของพลังอะไรบางอย่างที่ค่อย ๆ ปะทุขึ้น
"ไม่นะ"
เสียงพึมพำดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ก่อนเจ้าตัวจะรีบวิ่งไปยังจุดกำเนิดพลังน่าสะพรึงกลัวนั้นทันที
ยิ่งมุ่งหน้าไปหัวคิ้วขององเมียวน้อยก็ยิ่งมุนเข้าจนแทบเป็นปมกับความรู้สึกชวนขนลุก เสียงปริร้าวยังคงดังบาดหูตลอดเวลาและยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเข้าใกล้
จนกระทั่ง...
"หยุดนะ!"
เสียงตะโกนดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ผู้นำตระกูลชิคุราเงะกำลังทำพิธีทำลายผนึกของจิ้งจอกเก้าหาง วงเวทย์หลายวงถูกวาดซ้อนทับกันอยู่บนพื้นที่มีเลือดถูกเทลงไป
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเลือดของอัลฟ่า
"อย่ามาขวาง!"
เสียงตะโกนดังตอบกลับมาขณะที่วงเวทย์กำลังจะถูกวาดจนเสร็จ ชิโนบุรีบวิ่งเข้าไปหวังทำลายพิธี แต่เพียงแค่เท้าแตะเข้าไปในวงเวทย์ จากเสียงปริร้าวก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระจกแตก พร้อมไอพลังน่าขนลุกที่แผ่กระจายออกมาจนพาลพาให้ขนลุกไปทั้งตัว
แรงกดดันและจิตสังหาร ทำให้ชิโนบุเผลอชะงักนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก แข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น จิตสังหารตรง ๆ จากเก้าหางที่ไม่เคยได้สัมผัส ทำให้ความกลัวถูกปลุกขึ้นมาจนแทบสิ้นสติ ถ้าไม่ใช่เพราะความอุ่นวาบจากกำไลตรงข้อมือที่ช่วยเรียกสติกลับมา เขาคงได้ยืนงงอยู่ตรงนั้นจนทำอะไรไม่ถูกแน่ ๆ
"อัลฟ่า"
ชิโนบุเผลอยกมือขึ้นมาจับกำไลไว้ เขาไม่เคยรู้เลยว่าจิตสังหารของเก้าหางจะน่ากลัวขนาดนี้ เพราะอัลฟ่าไม่เคยใช้มันกับเขา
ดวงตาคู่สวยมองฝ่าเข้าไปในม่านหมอก เห็นเป็นร่างของหญิงสาวนางหนึ่งในชุดกิโมโน รอบตัวของเธอถูกปกคลุมด้วยไอพลังสีทอง ที่ทั้งน่าสยดสยองและน่าขนลุกไปพร้อม ๆ กัน เป็นสัมผัสของพลังอันแข็งแกร่งคล้าย ๆ ของแบล็ก และเป็นสัมผัสของพลังอำนาจคล้าย ๆ กับของอัลฟ่า แต่...
ดูอันตรายกว่าสองคนนั้นมาก
"ฉันเป็นคนช่วยเธอออกมา"
เสียงจากผู้นำตระกูลชิคุราเงะ ทำให้ชิโนบุเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้ไม่ได้มีแค่ตัวเองคนเดียว ชายหนุ่มผู้นำตระกูลอีกคนกำลังยิ้มออกมาอย่างดีใจ ในมือมียันต์ที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นโซ่เส้นใหญ่พุ่งออกไป พร้อมกับที่ตัวชายหนุ่มเองก็กำลังจะเดินเข้าไปหาหญิงสาว...ที่ค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองช้า ๆ
"เธอ--อั่ก!"
คำที่เหลือยังไม่ทันถูกเอ่ยออกมา ร่างทั้งร่างก็ถูกพวงหางสีทองฟาดกระเด็นไปชนต้นไม้ใกล้ ๆ จนหักโค่น ขณะที่โซ่เส้นใหญ่พุ่งเข้าชนกับกำแพงพลังสีทองจนแตกสลายไป
เสียงคำรามของจิ้งจอกเพศเมียดังขึ้น พร้อมกระแสลมรุนแรงที่ยิ่งทำให้ผนึกถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ พวกผู้คุ้มกันคนอื่นของชิคุราเงะโดนกระแสพลังนั้นอัดกระแทกจนได้รับบาดเจ็บกันอย่างหนัก
ชิโนบุสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงร้องระงมด้วยความเจ็บของคนพวกนั้น ก่อนจะรีบมองหาทางหนีเพราะดูท่าไม่ดี แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหนก็ต้องรีบก้มตัวหลบปลายหางที่ฟาดลงมา
พวงหางทั้งเก้าสะบัดส่ายอยู่ด้านหลังหญิงสาวรูปร่างงดงาม ที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้างปรากฏริ้วเล็ก ๆ สองเส้นคล้ายกับของอัลฟ่า แต่เป็นสีทองสีเดียวกับดวงตา
ความปรารถนาอย่างแรงกล้าฉายชัดอยู่ในดวงตาของนางจิ้งจอก เมื่อหันมองมาทางชิโนบุ พลังวิญญาณที่สูงกว่าคนทั่วไป ทำให้ความต้องการในตัวนางถูกกระตุ้น ส่งปลายหางมาหมายจะคว้าตัวมาเป็นเหยื่อของตน แต่ชิโนบุกลิ้งหลบได้ก่อนจึงโดนปลายหางถากไปตรงสีข้างไม่ได้โดนแทงเข้าตรง ๆ
เลือดสด ๆ ไหลซึมออกมาจากบาดแผลพร้อมความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมา มือข้างหนึ่งกดปากแผลไว้เพื่อชะลอการไหลของเลือด ขณะที่อีกข้างก็ยันพื้นเพื่อลุกขึ้น ก่อนจะส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์เหยี่ยวตัวใหญ่ออกไปสองตัวเพื่อถ่วงเวลา
แต่เพียงแค่โดนปลายหางฟาดลงมา มันก็แตกสลายหายไปทันที
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ขณะที่ในใจก็ร้องเรียกหาอัลฟ่าระหว่างหลบหนีปลายหางทั้งเก้าไปด้วย
เวลาผ่านไปเพียงครู่สั้น ๆ ทั้งตัวทายาทคนสำคัญของอาคาวะก็มีแต่บาดแผลเต็มไปหมด
"....."
เสียงหอบหายใจดังขึ้นอย่างหนัก กำไลที่สวมอยู่พอจะช่วยกันได้บ้าง แต่เพราะพลังของเก้าหางเองก็แข็งแกร่ง ชิโนบุจึงยังคงโดนแรงสะท้อนกลับมา
ดวงตาคู่สวยเหลือบลงมองกำไลที่ตอนนี้เปลี่ยนจากอุ่นเป็นร้อน ก่อนหางตาจะเหลือบเห็นปลายหางสีทองเส้นหนึ่งที่กำลังจะฟาดเข้าใส่ แต่เพราะมันใกล้เกินไปจนไม่สามารถขยับหลบไปทางอื่น เลยได้แต่ยกแขนข้างที่สวมกำไลขึ้นกันไว้
".....!?"
ความเจ็บปวดที่ควรจะได้รับกลับกลายเป็นเพียงสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่าน เมื่อไอพลังสีแดงพุ่งเข้ากระแทกหางเส้นนั้นจนนางจิ้งจอกต้องเก็บหางกลับไป ก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างดุร้ายเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับอย่างไม่ทันตั้งตัว
ชิโนบุรีบหันไปมองเจ้าของพลังที่กำลังกระโจนเข้ามาทันที ทั่วทั้งตัวของอีกฝ่ายในตอนนี้อาบไปด้วยเลือดจนแดงฉานอย่างน่าตกใจ
"อัลฟ่า"
ชิโนบุได้แต่ร้องเรียกขึ้นมาอย่างทั้งดีใจทั้งเป็นห่วง รีบยื่นมือไปหาตอนที่อีกฝ่ายพุ่งตัวเข้ามา...
"ชิโนบุ!"
เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง มองดูคนสำคัญของตัวเองที่โดนพวงหางสีทองกระชากตัวไปต่อหน้าต่อตา พร้อมกับม่านพลังสีทองที่โผล่ขึ้นมาขวางกั้นไว้
เมื่อกี้ตอนได้ยินเสียงเรียกของชิโนบุผ่านกำไลอัลฟ่าตกใจมาก ยิ่งรับรู้ได้ถึงความมุ่งร้ายจากเสี้ยววิญญาณของตัวเองที่สถิตอยู่ในกำไลก็ยิ่งเป็นห่วง พยายามปลีกตัวออกมาแต่กลับโดนห้าหางขัดขวางไว้ ความหงุดหงิดทำให้เขาเริ่มลงมือรุนแรงขึ้น จนกระทั่งได้กลิ่นเลือดของเจ้าตัวลอยมาตามลมนั่นแหละ ถึงได้โมโหจนแทบขาดสติ ตวัดกรงเล็บทีเดียวเกือบตัดคอสัตว์หางตัวนั้นขาดแล้วรีบตามมา
กรรรรร!
เสียงขู่คำรามดังขึ้นพร้อมดวงตาคู่คมที่เรืองแสงสีแดงเข้มยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ความกรุ่นโกรธปะทุขึ้นจนริ้วแดงใต้ดวงตาตวัดยาวไปถึงหางตา ไอพลังสีแดงแผ่ออกมาห่อหุ้มตัวเองไว้ ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับม่านพลังสีทองที่ขวางกั้นจนเกิดรอยร้าวกระจายตัวไปทั่ว
แรงกดดันและจิตสังหารของเก้าหางสองตน รุนแรงจนภูตวิญญาณที่พวกชิคุราเงะสร้างขึ้นจากพลังของสามหางแตกสลายกลายเป็นละอองน้ำไปทั้งหมด แม้แต่ภูตแท้ ๆ บางตนที่ต่อสู้กันอยู่ใกล้ ๆ บริเวณนั้นยังเผลอช็อคกลางอากาศ ขณะที่พวกภูตชั้นสูงรีบกระจายตัวถอยห่างออกไปตามสัญชาตญาณ
ภาพหายากของเก้าหางสองตนที่กำลังจะห้ำหั่นกัน กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างรอบบริเวณนั้นหยุดชะงัก แล้วพากันหันมาให้ความสนใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นทันที
tbc...


".....!"
เป็นเพียงชั่วอึดใจสั้น ๆ ที่ชิโนบุกำลังจะซัดยันต์ในมือออกไป แต่แล้วแสงสีแดงก็สว่างวาบขึ้นจากกำไลขนหางบนข้อมือข้างขวา ก่อนที่ไอพลังจะแผ่กระจายออกมา พร้อมแรงกดดันที่ทำให้โอบาจิที่อยู่ข้าง ๆ เผลอตัวสั่นอย่างหวาดกลัว จนชิโนบุต้องใช้อีกมือกอดร่างเล็ก ๆ นั่นไว้
ไอพลังสีแดงอัดแน่นกลายเป็นลูกพลังขนาดเท่ากำปั้น หากแต่อนุภาพการทำลายกลับมหาศาล เพราะทันทีที่มันสัมผัสร่างของภูตตนนั้น ก็เกิดแรงอัดส่งร่างขนาดใหญ่กระเด็นไปกระแทกเข้ากับเนินทรายใกล้ ๆ คล้ายกับร่างกายถูกระเบิดจากภายใน เลือดทะลักออกมาจากทวารทั้งเจ็ด ก่อนที่ร่างของมันจะถูกฉีกกระชากด้วยกรงเล็บพลังสีแดงที่ถูกส่งมาจากเจ้าของกำไล ซึ่งตอนนี้ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว
อัลฟ่าไม่ได้พูดอะไรสักคำ เจ้าตัวแค่สะบัดมือเล็กน้อยภูตงูตนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ก็กลายเป็นเพียงเศษซากกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น
ชิโนบุมองคนที่ดูท่าว่าตอนนี้อารมณ์จะไม่ค่อยคงที่สักเท่าไร ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เขาเหมือนอยากจะขอโทษที่เมื่อกี้เข้ามาช่วยไม่ทัน แต่ว่า...
ใครเขาโกรธกันล่ะเจ้าหมาบื้อ
ถึงตัวเองจะเข้ามาช่วยไม่ทันแต่กำไลก็ช่วยไว้แล้วนี่ไง แถมอานุภาพยังสมราคาคุยซะด้วย แล้วจะรู้สึกผิดไปทำไมกันเนี่ย
"ดึงหน่อย"
อัลฟ่าเผลอชะงักไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ดวงตาคู่คมฉายแววประหลาดใจขณะจ้องมองมือที่ส่งมาให้ เพราะไม่คิดว่าสิ่งแรกที่ได้รับหลังจากปล่อยให้เจ้าตัวต้องเผชิญหน้ากับอันตรายจะเป็นการขอให้ช่วยดึงขึ้นจากพื้นแบบนี้
"เร็ว"
เสียงที่ย้ำมาอีก ทำให้อัลฟ่ารีบคว้ามือข้างนั้นแล้วดึงให้เจ้าตัวลุกขึ้นยืนดี ๆ ขณะที่ดวงตาก็กวาดมองอย่างสำรวจไปทั่วว่าเจ้าตัวได้รับบาดเจ็บที่ตรงไหนหรือเปล่า
"กำไลนี่เจ๋งจริง ๆ ด้วย"
"หืม?"
"ไอ้ลูกกลม ๆ ที่ปล่อยออกมาแรงน่าดูเลย เมื่อกี้ต่อให้นายไม่ซ้ำไปอีกทีภูตตนนั้นก็ไม่รอดอยู่แล้ว ใช้พลังเปลืองโดยใช่เหตุนะเนี่ย"
เสียงพูดที่ปิดท้ายเหมือนจะบ่น หากแต่เจ้าตัวกลับส่งยิ้มขอบคุณมาให้ ทำให้อัลฟ่าได้แต่ยืนกระพริบตาปริบ ๆ อยู่ตรงนั้น ก่อนที่สุดท้ายจะเผลอยิ้มตามไปด้วย จนแรงกดดันที่เกิดขึ้นเมื่อกี้สลายหายไปจนหมด
พอเห็นว่าสภาพอารมณ์ของอัลฟ่ากลับมาเป็นเหมือนเดิม ชิโนบุก็ชวนเจ้าตัวกับโอบาจิให้เดินตามไปสมทบกับแบล็ก และเร็นที่ตอนนี้จัดการกับคิวคิได้เรียบร้อยแล้ว
"โทษทีโนบุจัง เมื่อกี้ฉันเผลอก็เลยปล่อยพวกมันหนีไปได้"
"ไม่เป็นไร"
ชิโนบุรู้ดีว่าเมื่อกี้ทั้งอัลฟ่าทั้งแบล็กต่างก็ตกใจ องเมียวน้อยเดินเข้าไปตบไหล่แบล็กที่กลับมาอยู่ในร่างมนุษย์เบา ๆ ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับร่างของคิวคิ ที่ค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองน้ำซึมหายลงไปในพื้นทราย
"ทำไมเป็นน้ำ"
"ไม่ใช่คิวคิตัวจริงด้วย"
คำพูดของเร็นทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น วันนี้เจอแต่อะไรแปลก ๆ ทั้งนั้นเลย ทั้งภูตที่สลายกลายเป็นน้ำไม่ใช่ละอองแสงตามปกติ ทั้งพวกองเมียวจิแปลกหน้าที่ใช้อาคมประหลาด ทั้งกระแสพลังประหลาดที่สัมผัสได้ ไหนจะภูตงูที่แยกร่างได้เวลาโดนฟันอีก
เอ๊ะ?
ภูตงู...
ฟ่อ ~
กว่าจะรู้ตัวว่ายังเหลือภูตงูอยู่อีกหนึ่งตน มันก็มาส่งเสียงขู่ฟ่ออยู่ข้างหลังซะแล้ว ชิโนบุกำลังจะส่งชิคิงามิออกไป แต่ก็ยังช้ากว่าสายลมคมกริบจากเร็นที่ตรงเข้าสะบั้นจนร่างมันขาดเป็นสองท่อน ก่อนจะถูกฉีกกระชากเป็นเศษเล็กเศษน้อยจนจำสภาพเก่าแทบไม่ได้ จากกระแสพลังในรูปกรงเล็บแหลมคมสีดำและสีแดงจากแบล็กและอัลฟ่า
เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่สามคนนั้นจัดการกับภูตงูนั่นลงได้ ปล่อยให้ชิโนบุได้แต่เบะปากอย่างนึกหมั่นไส้พวกเก่งเกินหน้าเกินตา ที่ตอนนี้พากันกลับไปให้ความสนใจกับเรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นอีกครั้ง
พอรู้ว่าต้องจัดการยังไงก็ลงมือกันซะเหมือนเป็นเรื่องง่ายเลยนะ!
"งูนี่ประหลาดมาก ถ้าไม่จัดการให้เละไปเลยก็จะเพิ่มจำนวนขึ้นได้เรื่อย ๆ"
"อาคมที่พวกนั้นใช้ก็แปลกมากเหมือนกัน ฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนจริง ๆ"
"ลองดูซากงูนั่นสิ มันสลายเป็นละอองน้ำเหมือนกับคิวคิด้วย"
ประโยคเคร่งเครียดจากอัลฟ่า แบล็ก และเร็น ทำให้ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ความคิดหลาย ๆ อย่างตีกันอยู่ในหัวจนเผลอยกมือขึ้นมากุมขมับเพราะความเครียด
"เป็นอะไรหรือเปล่า"
อัลฟ่าที่หันกลับมาเห็นรีบถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ทางแบล็กและเร็นเองก็มองมาอย่างเป็นห่วงไม่แพ้กัน
"ฉันแค่นึกอะไรขึ้นได้"
"อะไร"
ชิโนบุยังไม่ได้ตอบทันที เจ้าตัวก้มลงไปอุ้มสุนาคาเคะที่เกาะขาตัวเองขึ้นมาส่งให้แบล็กที่ยื่นมือมารับไปวางแปะไว้ที่หลังอย่างรู้งาน
"ตอนแรกฉันรู้สึกว่ากระแสพลังที่สัมผัสได้มันแปลก ๆ แต่พอลองนึกดูดี ๆ ก็เริ่มจะคุ้นขึ้นมา ยิ่งเห็นคิวคิตัวปลอมกับภูตงูแยกร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองน้ำก็เลยยิ่งมั่นใจ"
"โนบุจังรู้แล้วเหรอว่ามันคือพลังอะไร"
การพยักหน้ารับขององเมียวน้อย ทำให้ภูตระดับสูงทั้งสามเผลอขยับตัวเข้ามาฟังใกล้ ๆ ด้วยความอยากรู้ แต่พอเห็นสีหน้าลำบากใจของเจ้าตัวก็ได้แต่นึกสงสัย ก่อนจะพากันขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"แต่ฉันกำลังภาวนาไม่ให้มันใช่อย่างที่ฉันคิด"
"แล้วโนบุจังกำลังคิดถึงอะไร"
"จำได้ไหมว่าตอนผนึกสามหาง เพราะพลังวิญญาณของมันมีมากเกินไปจึงถูกแยกออกมาผนึกไว้คนละที่กับร่างต้น"
ชิโนบุไม่ได้ตอบที่โดนถาม แต่กลับเลือกจะพูดไปถึงอีกเรื่องที่ทำให้คนฟังทั้งสามรวมถึงสุนาคาเคะยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนที่ทั้งหมดจะมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กันเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"การแยกพลังวิญญาณออกจากสัตว์หางไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การทำลายผนึกเพื่อเอาพลังวิญญาณของสัตว์หางที่ถูกแยกไว้มาใช้มันไม่ใช่เรื่องยาก"
"....."
"ฉันกลัวว่าตอนนี้ผนึกจะไม่ได้ถูกทำลายแค่สามแต่เป็นห้า ในเมื่อสัตว์หางอีกสองตนอยู่ในอาณาเขตที่เราตรวจสอบอะไรไม่ได้เลย"
tbc...


"เป็นไงบ้าง"
"ร่างกายกำลังฟื้นฟู คงต้องใช้เวลาอีก 2-3 วันถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุถอนหายใจออกมาอย่างพอจะคลายกังวลลงได้บ้าง ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับแบล็กเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมองเลยไปยังบานประตูที่ปิดสนิทอยู่ด้านหลังของอีกฝ่าย
"หมายความว่าตอนนี้ไม่เป็นไรมากแล้วใช่ไหม"
"อืม โนบุจังจะเข้าไปดูก็ได้ แต่อัลฟ่ายังหลับอยู่นะ"
ระหว่างที่ตอบไป แบล็กก็อมยิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางเป็นห่วงของเจ้าตัว ภูตหนุ่มเอื้อมมือไปลูบแขนให้เบา ๆ เป็นเชิงปลอบ ก่อนตั้งท่าจะพาเปิดประตูเดินเข้าไปข้างใน หากแต่ถ้อยคำที่ตอบกลับมาทำให้เขาต้องชะงักขาตัวเองไว้
"ไม่เข้าไปหรอก"
"โนบุจัง?"
"แบล็ก"
หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเหมือนคนมีเรื่องให้คิด ทำให้แบล็กที่เห็นแบบนั้นเริ่มนึกเป็นห่วง ดวงตาจับจ้องหนูน้อยตรงหน้า ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ถูกปรับให้อ่อนลง
"เป็นอะไรไหนบอกฉันสิ"
"อยากไปหาแม่"
"จะไปตอนนี้เลยเหรอ"
"อือ"
"แล้วอัลฟ่าล่ะ"
"เดี๋ยวให้อายาเมะมาดูก่อน ไปหาแม่เสร็จจะรีบกลับ"
แม้จะอยากรู้ว่าทำไมจู่ ๆ เจ้าตัวถึงอยากไปหาสึกิโกะ แต่ดูจากท่าทางแล้วหนูน้อยของเขาคงไม่มีทางพูดอะไรออกมาตอนนี้แน่ สุดท้ายแบล็กเลยได้แต่เอื้อมมือไปลูบแขนให้เบา ๆ แล้วพยักหน้ารับอย่างไม่คิดจะคาดคั้นอะไร
"งั้นเดี๋ยวฉันจะพาไป แต่หลังจากนั้นเราต้องคุยกันนะ โอเคไหม"
"อือ"
คำตอบที่ได้รับทำให้แบล็กยิ้มออกมาอย่างค่อนข้างพอใจ ก่อนจะจูงมือพาเจ้าตัวเดินออกไปจากตัวบ้านด้วยกัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อืม..."
เสียงครางเบา ๆ ในลำคอที่ดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือรีบเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าคนป่วยกำลังลืมตาก็รีบวางหนังสือลงที่พื้นข้างตัว แล้วขยับเข้าไปนั่งอยู่ใกล้ ๆ กับฟูกนอนทันที
"อัลฟ่า"
ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมานอกจากดวงตาที่กระพริบปริบเพื่อปรับให้ชินกับแสง
ชิโนบุรอให้คนเพิ่งฟื้นได้ใช้เวลากับตัวเองโดยไม่เอ่ยปากเร่งอะไร เขาทำเพียงนั่งมองอยู่เฉย ๆ จนกระทั่งดวงตาคู่นั้นเลื่อนมาสบ ถึงค่อยถามออกไปอย่างเป็นห่วง
"เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม ปวดหัวหรือเปล่า"
คำถามที่ได้รับทำให้อัลฟ่าส่ายหน้าตอบกลับไปเบา ๆ คนเพิ่งฟื้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อรู้สึกกระหายน้ำมาก เจ้าตัวทำท่าจะยันตัวลุกขึ้น แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อไม่สามารถขยับร่างกายได้ดั่งใจ
"เป็นอะไร"
เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วแน่นแบบนั้น ชิโนบุก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดเพราะเป็นห่วง
"ขยับตัวไม่ได้ เหมือนไม่มีแรงเลย"
"คงเพราะนายไม่ได้ขยับตัวมาสามวันแล้ว ร่างกายมันเลยฝืด"
"หืม?"
"นายหลับไปสามวันเลยนะรู้ไหม"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าชะงักไป แต่ยังไม่มีเวลาคิดอะไรมากกว่านั้นก็ต้องเหลือบตามองคนข้าง ๆ เมื่อเจ้าตัวเอื้อมมือมาวางทาบลงบนหน้าผากของเขาแล้วพึมพำออกมาไม่ดังนัก
"ไม่มีไข้จริงด้วย"
"หืม?"
"จริง ๆ แบล็กก็บอกแล้วว่าหลังตื่นนายจะเป็นยังไง แต่ฉันอยากเช็คดูให้แน่ใจก่อน ถ้านายไม่มีไข้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว ส่วนเรื่องร่างกายแค่รออีกสักพักเดี๋ยวก็กลับมาเป็นปกติ"
ประโยคอธิบายยาว ๆ ที่ได้ยิน ทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ พอลองนึกดูถึงสาเหตุที่ทำให้ร่างกายของเขาเสียหายหนักขนาดนี้ก็เข้าใจทุกอย่างได้ทันที นอกจากอาคมแปลก ๆ นั่น อีกส่วนหนึ่งก็เพราะพลังวิญญาณของแบล็กนั่นแหละ
จากการฝึกหนักด้วยกันก่อนหน้านี้ทำให้อัลฟ่ารู้ดีกว่าใครว่าพลังวิญญาณของแบล็กแข็งแกร่งมากขนาดไหน การถูกส่งเข้ามาในร่างกายโดยตรงถือว่าอันตรายมาก ต้องขอบคุณสายเลือดจิ้งจอกเก้าหางในตัวเขาจริง ๆ หากเป็นภูตระดับสูงตนอื่นอาจจะเจ็บหนักกว่านี้ไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับกลางหรือระดับล่าง ภูตพวกนั้นคงได้สลายเป็นละอองไปก่อนจะรู้สึกเจ็บเสียอีก
"แล้วนี่แบล็กไปไหนล่ะ"
ระหว่างที่ถาม อัลฟ่าก็ลองใช้พลังวิญญาณของตัวเองสำรวจภายในบ้านดูคร่าว ๆ ไปด้วย โชคยังดีที่พลังวิญญาณของเขาฟื้นคืนมาเกือบสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงแค่ร่างกายที่ยังรู้สึกติด ๆ ขัด ๆ ขยับไม่ได้ตามที่ต้องการ
"ออกไปข้างนอกกับปู่"
"ทำไมที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย"
"ตอนนี้มันค่อนข้างวุ่นวายน่ะ ทุกคนก็เลยยุ่งกันไปหมด"
คำตอบของชิโนบุทำให้อัลฟ่ามุนหัวคิ้วเข้าอย่างแปลกใจ เขาลองใช้พลังวิญญาณตรวจสอบภายในบ้านอีกครั้งแล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่นขึ้น เมื่อพบว่าภายในบ้านนอกจากพวกเราสองคนแล้วก็ไม่มีใครอยู่อีกเลย
"ชิโนบุ?"
"รู้สึกดีขึ้นหรือยัง"
การเปลี่ยนเรื่องกะทันหันยิ่งทำให้อัลฟ่ารู้สึกสงสัยมากกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยักหน้าตอบกลับไป
"อืม"
"เรี่ยวแรงเริ่มกลับมาแล้วใช่ไหม"
"ใช่"
"งั้นลุกขึ้นไหวไหม"
การขยับตัวเตรียมลุกขึ้นถือเป็นคำตอบของคำถามเมื่อครู่
ชิโนบุขยับเข้าไปช่วยพยุงให้เจ้าตัวลุกขึ้นมานั่งดี ๆ ก่อนที่ระหว่างทั้งคู่จะมีเพียงความเงียบ เมื่อต่างฝ่ายต่างเอาแต่มองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร
อัลฟ่ารู้สึกเหมือนชิโนบุมีอะไรบางอย่างในใจแต่ไม่ยอมพูดออกมา ตอนแรกเขาตั้งใจไว้ว่าจะรอจนกว่าเจ้าตัวจะพร้อม แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนสุดท้ายต้องเป็นเขาที่ออกปากถามแทน
"ชิโนบุ?"
"....."
"มี--"
ยังถามไม่ทันจบว่ามีอะไรหรือเปล่า อัลฟ่าก็ชะงักค้างไปอย่างตกใจ ในเมื่อจู่ ๆ คนตรงหน้าก็...
"อัลฟ่า"
เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นตรงข้างหูเพราะคนเรียกกำลังซบหน้าลงที่ไหล่ของเขา พร้อมกับสองแขนที่ยกขึ้นมากอดรอบคอไว้แน่น อัลฟ่าไม่รู้หรอกว่าทำไมอยู่ ๆ ถึงโดนกอดแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยกมือขึ้นมาลูบหลังให้เบา ๆ อย่างปลอบโยน
"ฉันอยู่ตรงนี้"
สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงพึมพำอู้อี้ที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ จนอัลฟ่าต้องเอียงหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อให้ฟังได้ชัดขึ้น ก่อนฝ่ามือที่ลูบหลังให้เจ้าตัวอยู่เมื่อครู่จะหยุดนิ่ง ดวงตาทอดมองคนในอ้อมแขนด้วยหลากหลายความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในอก
ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ยังคงไร้การเคลื่อนไหวใด นอกจากเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างหูของอัลฟ่าเพียงเท่านั้น ดวงตาคู่คมหลุบลงมองมือของตัวเองที่วางทาบอยู่บนแผ่นหลังของคนในอ้อมแขน ก่อนจะเผลอกระชับกอดให้แน่นขึ้น เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายที่ปลายเสียงยิ่งแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน
แต่กลับกลายเป็นประโยคที่ชัดเจนที่สุดสำหรับคนฟัง
" '.....' "
"ฉันก็เหมือนกัน"
เสียงกระซิบที่ตอบกลับมาทำให้ชิโนบุชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ร่างกายที่เครียดเกร็งมาตลอดระยะเวลาสามวันอ่อนยวบลง ใบหน้าเอียงซบลงกับไหล่เจ้าของอ้อมกอดที่ยิ่งกระชับแน่นจนเริ่มรู้สึกเจ็บ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดจะออกปากท้วงอะไร ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฎขึ้นเมื่อได้ยินอีกประโยคที่ตามมา
"ไม่อยากเห็นนายต้องเจ็บตัวอีกแล้ว"
สิ้นประโยคนั้น ภายในห้องก็หลงเหลือไว้เพียงความเงียบเมื่อไร้ซึ่งบทสนทนาใด มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดังคลอกันแผ่ว ๆ และอ้อมกอดที่ไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงเท่านั้น
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครรู้ จนกระทั่งชิโนบุนึกเรื่องสำคัญอีกเรื่องได้นั่นแหละ ถึงค่อยผละตัวออกมา
ดวงตาคู่สวยมองสบกับคนตรงหน้าอย่างใช้ความคิด ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ขมวดคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อเห็นว่าชิโนบุมีสีหน้าเหมือนกำลังกังวลกับอะไรสักอย่าง ยิ่งเห็นว่าตอนนี้ริมฝีปากล่างของเจ้าตัวโดนขบกัดจนช้ำ ก็ยิ่งกดหัวคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม รีบยื่นมือไปเชยคางเจ้าตัวขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วแตะลงไปเบา ๆ
"อย่ากัดปาก เดี๋ยวเจ็บ"
น้ำเสียงดุ ๆ ที่ได้รับทำให้คนที่เผลอกัดริมฝีปากตัวเองรีบทำตามทันที ดวงตากลม ๆ จ้องสบกลับไป ก่อนจะขยับตัวนั่งหลังตรงแล้วเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ร่างกายนายดีขึ้นมากแล้วใช่ไหม"
"อืม ขยับตัวได้สะดวกขึ้นกว่าตอนเพิ่งตื่นมากแล้ว"
พูดไปอัลฟ่าก็ลองขยับมือ ขยับแขนไปมา ตอนเพิ่งตื่นเขารู้สึกเหมือนร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงเลยจริง ๆ แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก ทั้งยังได้ลุกขึ้นมานั่งแบบนี้ ก็รู้สึกว่าเริ่มขยับได้ปกติไม่ติดขัดอะไรแล้ว
"ก็ดีแล้ว เพราะว่าพวกเราเองก็ต้องออกไปแล้วเหมือนกัน"
อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่ออยู่ ๆ ก็ได้ยินคำสั่งที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"หลับตา"
"หืม?"
"หลับตา"
"หลับตาทำไม"
"พอนายลืมตาแล้วฉันไม่รู้จะเริ่มยังไง"
คำตอบที่ได้รับ ไม่ได้ช่วยคลายสิ่งที่กำลังสงสัยเลยแม้แต่น้อย แต่พอเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มเบะปากเพราะเขาไม่ยอมทำตามสักที สุดท้ายอัลฟ่าเลยได้แต่ยอมหลับตาให้ตามที่โดนสั่ง
ทางด้านชิโนบุพอเห็นว่าอีกฝ่ายหลับตาลงตามที่บอกแล้ว ก็กลับมากัดริมฝีปากอีกครั้งอย่างชั่งใจ ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างคิดหนัก หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่นด้วยความประหม่า ก่อนที่สุดท้ายจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ พร้อมกับพวงแก้มทั้งสองข้างที่ค่อย ๆ ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อเพราะความ...เขิน
".....!"
สัมผัสแผ่วเบาที่ประทับลงบนริมฝีปาก ทำให้อัลฟ่าสะดุ้งตัวอย่างตกใจ รีบลืมตาขึ้นมองแม้ในใจจะรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันเห็นแค่ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันในระยะปลายจมูกคั่นเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็ถูกอีกฝ่ายเอื้อมมือมาปิดไว้จนมองไม่เห็นอะไรอีก
ชิโนบุกดริมฝีปากให้แนบชิดขึ้นอีกนิดแล้วค้างสัมผัสไว้อย่างนั้น ดวงตาคู่สวยเหลือบลงมองปลายจมูกที่เสียดสีกันเบา ๆ แล้วก็ยิ่งรู้สึกถึงความร้อนที่รุกลามไปทั่วใบหน้า จนสุดท้ายก็ต้องหลับตาลงเช่นกัน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่ริมฝีปากของทั้งคู่แนบสนิทกันอยู่แบบนั้น เมื่อต่างฝ่ายต่างหลับตาจึงไม่มีใครเห็นว่าคนตรงหน้าแสดงอารมณ์ใดออกมา ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีใครทันเห็นว่าตอนนี้...
กำไลของอัลฟ่าที่ชิโนบุสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา กำลังเรืองแสงสีขาวอ่อน ๆ ขึ้นมาตั้งแต่ที่ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน
"....."
ไร้เสียงพูดคุยใด ๆ ในตอนที่ชิโนบุผละริมฝีปากออก ใบหน้าขาว ๆ ที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูอย่างน่ารักเบือนหลบไปทางอื่นทันทีอย่างไม่กล้าสบตา ส่วนทางด้านอัลฟ่าก็ได้แต่นั่งนิ่งมองคนตรงหน้า ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงเบา
"นาย..."
"เตรียมตัว เราจะออกไปกันแล้ว"
ไม่รอให้อัลฟ่าพูดจบประโยค ชิโนบุก็รีบแย่งพูดก่อน เจ้าตัวทำท่าจะลุกหนีแต่ก็โดนอัลฟ่าคว้าข้อมือไว้ได้ทัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะออกแรงกระตุกทีเดียว ตัวเขาก็แทบถลาไปเกยอยู่บนตักซะแล้ว
พวกภูตนี่แรงเยอะกันจริง
"จะรีบไปไหน"
"ไปเตรียมตัว"
"เมื่อกี้ทำอะไร"
คำถามที่ได้รับทำให้ใบหน้าที่ร้อนอยู่แล้วยิ่งร้อนหนักกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ยังฝืนหันมาสบตาแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง
"ให้พลังนายไง"
อัลฟ่าหลุดยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น ก่อนจะย้อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"องเมียวจิเขาส่งพลังให้ภูตกันแบบนี้เหรอ"
"มันเป็นวิธีแบบมิโกะ"
"แล้วนายเป็นมิโกะหรือไง"
"แม่ฉันเป็นมิโกะไง"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น เพราะรู้ดีว่าต่อให้เป็นมิโกะโดยทั่วไปก็คงไม่ใช้วิธีนี้กันแน่ ๆ ซึ่งความจริงแล้วชิโนบุเองก็ไม่ได้โกหก เมื่อกี้เขาถ่ายทอดพลังวิญญาณบริสุทธิ์จากลมหายใจให้อัลฟ่าไปจริง ๆ เพื่อช่วยกระตุ้นให้พลังฟื้นฟูในร่างกายของอีกฝ่ายรักษาตัวได้เร็วขึ้น นี่ถือเป็นพิธีกรรมของพวกมิโกะที่ใช้มอบพลังวิญญาณบริสุทธิ์เพื่อปัดเป่าโชคร้ายให้กับผู้คน เพียงแต่...
มิโกะทั่วไปไม่ได้ใช้วิธีนี้ และมีส่วนน้อยมากจริง ๆ ที่จะยอมมอบพลังวิญญาณบริสุทธิ์ของตนให้กับพวกภูตผี
"หึ ๆ"
เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็นว่าแก้มทั้งสองข้างของคนที่กำลังเขินยังคงแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู อัลฟ่าใช้ปลายนิ้วไล้ไปมาเบา ๆ แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันมากกว่านั้น เสียงโครมครามที่ดังขึ้นจากหน้าบ้านก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมองเป็นตาเดียว
"รีบไปดูกันเถอะ"
ชิโนบุพยักหน้ารับคำนั้น ร่างสูงโปร่งรีบขยับเข้าไปช่วยพยุงให้คนเพิ่งฟื้นไข้ได้ลุกขึ้น แต่ไป ๆ มา ๆ กลายเป็นว่าตัวเขาเองนี่แหละที่โดนอัลฟ่าประคองขึ้นมา เพราะเรี่ยวแรงของเจ้าตัวฟื้นฟูกลับมาเกือบจะสมบูรณ์แล้ว
"เรี่ยวแรงกลับมาแล้วเหรอ"
เมื่อเห็นท่าทางคล่องแคล่วเหมือนเดิม ชิโนบุก็ถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ ซึ่งคำตอบที่ได้รับกลับมาคือการพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะคว้าข้อมือของเขาแล้วพาเดินออกไปยังจุดกำเนิดเสียงด้วยกัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ทั้งคู่กดหัวคิ้วเข้าทันที เมื่อภูตลาดตระเวนหลายตนนอนกองอยู่ที่พื้นด้วยสภาพลมหายใจรวยริน อาการบาดเจ็บหนักของแต่ละตน ทำให้ชิโนบุทำท่าจะรีบเข้าไปดูเพราะความเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันก้าวขาก็โดนอัลฟาดึงตัวหลบมาอีกทาง พร้อมกับ...
ฉึก!
เสียงของมีคมปักลงบนเนื้อไม้ที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุรีบหันไปมองทันที ตรงตำแหน่งที่พวกเขาเคยอยู่ปรากฎเป็นมีดสั้นเล่มหนึ่ง ที่หากเมื่อกี้อัลฟ่าพาหลบไม่ทันมันคงปักลงบนตัวของเขาไปแล้ว
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ก่อนจะหันมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ในร่างกึ่งภูต เมื่อไม่จำเป็นต้องปกปิดตัวตนอีกต่อไป
ดวงตาสองคู่สบกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่อัลฟ่าจะพุ่งตัวออกไปเมื่อเห็นเงาของชายชุดดำสองคนกำลังหลบหนีไปทางด้านข้างของตัวบ้าน
"ระวังด้วย"
เสียงตะโกนของชิโนบุไม่ได้รับการตอบกลับ เมื่อตรงหน้าบ้านไม่เหลือเงาของใครสักคน ความเป็นห่วงและกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตา แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็รีบเรียกสติกลับมา แล้วเข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของภูตลาดตระเวนทันที
ร่างสูงโปร่งย่อตัวลงวาดวงเวทย์ที่พื้น ลักษณะคล้ายคลึงกับวงเวทย์อัญเชิญหากแต่ให้ผลตรงกันข้าม คาถายาวเหยียดถูกท่องจนจบภายในระยะเวลาไม่ถึงนาที ก่อนที่แสงสว่างจะกลืนกินทุกอย่างให้เลือนหายไป ช่วงเวลาเพียงอึดใจเดียวที่แสงค่อย ๆ จางลง ภูตลาดตระเวนทั้งหมดก็ถูกส่งตัวกลับไปยังถิ่นที่พักเดิมของพวกมันเพื่อรักษาตัว
วูบ ~
สายลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านตัวไป ทำให้ชิโนบุที่เพิ่งส่งตัวภูตลาดตระเวนกลับไปยังโลกของภูตเผลอกดหัวคิ้วเข้า ดวงตามองตามไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงต่อสู้ดังขึ้นแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
ใช้เวลานานขนาดนี้แสดงว่าพวกนั้นคงมีฝีมือพอควร ที่สำคัญคืออัลฟ่ายังฟื้นตัวได้ไม่สมบูรณ์ดี
หวังว่าจะปลอดภัยและไม่บาดเจ็บเพิ่มนะ...
".....!!"
ฉึก!
ร่างสูงโปร่งหมุนตัวหลบได้ทันกับมีดสั้นที่ถูกซัดเข้าใส่ ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปยังคนที่ลอบทำร้ายตัวเอง แล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเป็นชายชุดดำอีกคนหนึ่ง แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านั้น ก็ต้องหลบไปด้านข้างเพราะมีดสั้นอีกเล่มที่พุ่งเข้ามา
"ชิ!"
เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ ที่เมื่อกี้เกือบพลาดท่า โชคดีที่มันแค่กรีดผ่านเนื้อผ้าตรงหัวไหล่แต่ไม่ลึกลงมาถึงผิวเนื้อ หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่นกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ชิโนบุยอมรับจริง ๆ ว่าเขาไม่ชินกับการรับมือกับคนเลยสักนิด ถ้าเป็นพวกภูตผีคงจัดการได้ง่ายกว่านี้…
"อะ?!"
เสียงร้องเบา ๆ ดังขึ้นอย่างตกใจเมื่อร่างทั้งร่างชาวาบ ก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง องเมียวน้อยทำได้แค่นอนกระพริบตามองชายชุดดำคนนั้นที่เดินเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
เกิดอะไรขึ้น?
"ทำได้ดี"
ชิโนบุมองตามสายตาของชายชุดดำไป แล้วก็ได้เห็นเข้ากับภูตน้อยตนหนึ่งที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล แค่เห็นลักษณะกลม ๆ และขนสีเทา ชิโนบุก็รู้แล้วว่าที่ตัวเองขยับไม่ได้แบบนี้เป็นเพราะอะไร
แต่ดูท่าแล้ว...
ไม่ได้อยากทำหรือเปล่านะ?
โดยปกติภูตชนิดนี้จะอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่เพราะมีนิสัยขี้กลัว พวกมันค่อนข้างรักสงบ ทั่วทั้งตัวก็ไม่มีสิ่งที่จะทำอะไรใครได้ นอกจากละอองชาที่ติดอยู่ตรงปลายขน ซึ่งมีฤทธิ์แค่ทำให้ชาเพื่อใช้ในการหลบหนีเท่านั้นไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้ายใคร
คงจะโดนจับมาแล้วบังคับให้ทำแบบนี้
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะสอดคล้องกันพอดี เพราะเจ้าภูตน้อยตนนั้นไม่ได้อยากทำร้ายเขาแต่จำใจต้องทำ จึงไม่มีจิตมุ่งร้ายใด ๆ กำไลของอัลฟ่าเลยไม่ทำงาน
"ชิโนบุ!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองทันที แต่เพราะโดนละอองชาทำให้ตอนนี้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ทำได้แค่มองอัลฟ่าที่กำลังพุ่งตัวเข้ามา ก่อนที่เจ้าตัวจะชะงักไปเมื่อชายชุดดำข้าง ๆ เอามีดมาจ่อเข้าที่ลำคอของเขา
"อย่าเข้ามา"
"ปล่อยเขาซะ"
น้ำเสียงแข็งกร้าวและดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้น ทำให้ชายชุดดำรู้ทันทีว่าตัวเองไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่าม มือที่จ่อมีดอยู่ตรงลำคอของทายาทอาคาวะขยับออกห่างเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยไปซะทีเดียว
"มาตกลงกัน"
"ปล่อยเขา"
"ได้ แต่พวกแกต้องมากับเรา"
จบประโยคนั้นชายชุดดำอีกสองคนก็มาสมทบพอดี แม้จะมีสภาพไม่เต็มร้อยเหมือนตอนมาก็ตาม อัลฟ่าไม่ได้ละสายตาไปมอง ตอนนี้เขาสนใจอยู่แค่ความปลอดภัยของชิโนบุเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแผ่ไอพลังออกมากดดันทั้งสามไว้เพื่อบอกให้รู้ว่า...ถ้าคนของเขาเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว เขาก็พร้อมจะฆ่าทุกคนที่นี่ทันที
และแน่นอนว่า ชายชุดดำทั้งสามไม่มีใครคิดจะแตะชิโนบุเกินจำเป็น
พวกเขาได้รับคำสั่งมาแค่ให้พาตัวทั้งสองคนกลับไปเท่านั้น จะใช้วิธีไหนก็ได้แต่ต้องหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุด แม้ไม่เคยมีใครได้สัมผัสกับพลังของเก้าหางมานานมากแล้วนับตั้งแต่นางโดนผนึกไว้ แต่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าพลังของเก้าหางแข็งแกร่งขนาดไหน แม้แต่เซย์เมย์ที่มีชื่อเสียงว่าเก่งกาจที่สุดในบรรดาองเมียวจิยังทำได้เพียงแค่ผนึกไว้เท่านั้น
"ตกลงไหม"
อีกประโยคที่ถูกส่งมา ทำให้อัลฟ่าที่กำลังสบตากับชิโนบุกดหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากมาแล้วหันไปพูดกับชายชุดดำตรง ๆ
"ส่งเขามาให้ฉัน"
"มากไป"
"ส่งเขามาให้ฉัน แล้วฉันจะยอมตามไป"
"ไม่มีทาง"
"คิดดีแล้วใช่ไหม"
เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ ที่ผู้พูดไม่ได้ตะคอกหรือขึ้นเสียง หากแต่ทำให้คนฟังรู้สึกกดดันจนเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาตามข้างขมับ ไอพลังสีแดงที่โอบล้อมอยู่โดยรอบยิ่งเข้มข้นขึ้นยามที่อีกประโยคถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่กลับฟังดูน่ากลัวขึ้นกว่าเดิม
"แค่ส่งตัวเขามาฉันจะยอมตามไป แต่ถ้าไม่..."
"....."
"ก็เตรียมตัวตายกันได้เลย"
จิตสังหารอันตรายแผ่กระจายไปโดยรอบ จนเหล่าภูตที่อยู่ในบริเวณนั้นรีบหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศละทาง ไม่เว้นแม้แต่สัตว์เล็ก ๆ อย่างนกหรือแมลง ที่แตกฮือส่งเสียงร้องอพยพกันราวจะเกิดภัยพิบัติใหญ่
ชายชุดดำทั้งสามหันมองหน้ากัน แล้วก็ได้คำตอบในทันทีว่าควรจะทำอย่างไร คนที่จ่อมีดอยู่ตรงคอของชิโนบุเก็บมันกลับเข้ากระเป๋าลับ แล้วรีบตอบกลับไปก่อนที่การเจรจาจะล้มเหลวเพราะเก้าหางเกิดคลั่งขึ้นมาซะก่อน
"พวกเราตกลง"
อัลฟ่าเหลือบมองคนพูดเพียงเล็กน้อย ก่อนจะยอมสลายจิตสังหารของตัวเองทิ้งไป ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปหาคนที่ยังคงนอนขยับตัวไม่ได้อยู่ที่พื้น แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อยันต์แผ่นหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า
"เป็นเครื่องยืนยันว่าจะไม่มีการผิดคำพูด ถ้าแกยอม เราก็จะให้เด็กนี่กับแก"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่ยืนนิ่ง แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธข้อแลกเปลี่ยนนี้ ดวงตาคู่คมมองยันต์แผ่นนั้นที่เขารู้ดีว่าแท้จริงมันคือเครื่องพันธนาการ เพราะชิโนบุเคยเปิดตำราให้ดูว่า มันคือยันต์ต้องห้ามสำหรับตระกูลอาคาวะ
ตระกูลองเมียวจิที่ไม่เคยบังคับให้ใครต้องตกอยู่ใต้อาณัติของตน นอกเสียจากเป็นความเต็มใจของภูตตนนั้นเอง
"....."
ภูตหนุ่มไม่ได้พูดอะไรออกมา หากแต่หัวคิ้วกลับกดเข้าจนแทบเป็นปมอย่างไม่ค่อยพอใจนัก กับโซ่เส้นใหญ่ที่พันอยู่รอบคอ ความรู้สึกกดหนักทำให้ไม่สบายตัว เมื่อตามข้อมือและข้อเท้า เริ่มปรากฏตรวนล่ามไว้ราวกับนักโทษ
ดวงตาคู่คมตวัดมองคนที่ส่งยันต์ให้ตัวเองอย่างหมายหัวไว้ในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าชิโนบุที่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วง
รอยยิ้มบางถูกส่งให้คนตรงหน้าคลายกังวล ก่อนจะค่อย ๆ ช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นอุ้มแนบอกอย่างเบามือ ดวงตาคู่คมทอดอ่อนลงขณะมองคนในอ้อมแขน ที่ตอนนี้กำลังพิงอกเขาแล้วหลับตาลง
ชิโนบุคงจะเหนื่อยมากตลอดสามวันที่ผ่านมา
ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือกระชับแน่นให้ร่างของอีกฝ่ายแนบชิดกับตนยิ่งขึ้น ก่อนจะโน้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากตอนคุยกับชายชุดดำราวเป็นคนละคน
"ไม่เป็นไร...มันจะไม่เป็นไร"
tbc...


"อือ..."
เสียงครางแผ่วดังขึ้นในลำคอพร้อมกับเปลือกตาทั้งสองข้างที่ค่อย ๆ เปิดขึ้น แพขนตาหนาขยับไหวยามที่เจ้าตัวกระพริบอยู่ 2-3 ครั้งเพื่อปรับให้ชินกับแสง ภาพเพดานไม้สีทึบคือสิ่งแรกที่เข้ามาในครรลองสายตา ก่อนจะตามมาด้วยบรรยากาศอึมครึม เพราะแสงไฟสลัว ๆ ที่เปิดเพียงไม่กี่ดวงในห้องขนาดใหญ่ จนพาให้ยิ่งรู้สึกไม่ดีไปกันใหญ่
หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าเล็กน้อยกับสภาพแวดล้อมอันไม่น่าอภิรมย์ มือข้างหนึ่งยกขึ้นมานวดขมับเบา ๆ เพื่อทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนความทรงจำบางอย่างจะไหลวาบเข้ามาในหัว จนต้องรีบผุดลุกขึ้นนั่งแล้วร้องเรียกหาใครอีกคนที่นึกถึงทันที
"อัลฟ่า--"
"ชู่!"
ลมหายใจที่เป่ารดอยู่ตรงต้นคอ ทำให้ชิโนบุขนลุกพรึบไปทั้งตัว รีบขยับถอยห่างแล้วหันกลับไปมองด้วยความระแวง ก่อนที่หัวคิ้วจะมุ่นเข้า เมื่อรู้สึกทั้งคุ้นและไม่คุ้นกับหน้าตาของอีกฝ่ายในคราวเดียวกัน หากแต่ยังไม่ทันได้ค้นความทรงจำของตัวเองมากกว่านั้น ประโยคที่ได้ยินก็ทำให้ต้องหันไปมองอีกทางด้วยความตกใจ
"อย่าเสียงดังดีกว่า ไม่งั้นจะไปกวนเวลาพักของเจ้านั่นเอานะ"
'เจ้านั่น' ที่อีกฝ่ายว่าทำเอาชิโนบุเผลอสะดุดลมหายใจของตัวเองทันที
ที่พื้นไม่ไกลกันนักมีร่างของใครบางคนกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่ ตามตัวมีโซ่ตรวนล่ามไว้เต็มไปหมด ซึ่งมันดูเยอะยิ่งกว่าตอนก่อนที่เขาจะหมดสติไปเสียอีก ทั้งรอยแผลและร่องรอยของการถูกทรมานปรากฏให้เห็น ที่ไหล่ซ้ายถูกกรีดเป็นทางยาวจนเลือดไหลออกมาอาบย้อมเนื้อผ้าและพื้นบริเวณนั้นจนกลายเป็นสีแดงฉาน
"อัลฟ่า!"
ชิโนบุทำท่าจะวิ่งเข้าไปหาอัลฟ่า แต่กลับถูกคนข้าง ๆ คว้าแขนไว้ซะก่อน แรงบีบมือที่กดลงบนต้นแขนทำให้รู้สึกเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยังพยายามดิ้นให้หลุดเพราะเป็นห่วงคนที่นอนเลือดไหลเต็มตัวมากกว่า
"ปล่อยนะ"
"อยู่เฉย ๆ"
"ฉันบอกให้ปล่อย"
"ฉันปล่อยแล้วจะยังไง เธอจะช่วยอะไรมันได้ล่ะ"
แรงดิ้นรนที่อยู่ ๆ ก็หยุดไปหลังจบประโยคนั้นของเด็กตรงหน้า ทำให้คนมองยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพอใจ จนไม่ทันสังเกตเห็นว่า กำไลเชือกถักบนข้อมือของเจ้าตัวกำลังเรืองแสงสีขาวขึ้นมาจาง ๆ
ท่าทางที่สงบลงทำให้คนที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่เหนือกว่า แค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ มืออีกข้างเอื้อมไปเชยคางให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"จำฉันได้ไหม"
"ไม่ได้"
คำตอบที่สวนกลับมาทันควันแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด ทำให้มือที่เชยคางอยู่เปลี่ยนเป็นบีบคางอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกกระทำเผลอหลุดเสียงร้องออกมาเบา ๆ เพราะความเจ็บ
"มองหน้าฉันดี ๆ แล้วนึกให้ออก"
"ก็บอกว่าจำไม่ได้"
"งั้นดูนี่"
แขนเสื้อยาวถึงข้อมือถูกถลกขึ้นจนพ้นข้อศอก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ ที่แค่ดูก็รู้ว่าตอนที่ยังไม่ได้รับการรักษามันคงสาหัสมาก มีทั้งรอยเล็ก ๆ และรอยกรีดเป็นทางยาวอยู่เต็มไปหมด ผิวเนื้อตะปุ่มตะป่ำไม่เรียบเนียนเพราะรอยเย็บกินพื้นที่ไปเกือบทั้งแขน ยิ่งชวนให้รู้สึกน่ากลัวไม่น่ามองเข้าไปใหญ่
แต่...รู้สึกคุ้น ๆ จัง
"จำได้หรือยัง"
คำถามที่ย้ำมาอีกทำให้ชิโนบุยิ่งมุ่นหัวคิ้วแน่นขึ้น เขารู้ดีว่าคนที่จับตัวเองมาคือคนจากตระกูลชิคุราเงะที่เคยมีเรื่องกันแน่ ๆ เพียงแต่จำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคือใคร
คนที่มีแผลตรงแขน?
ความทรงจำในวันที่ถูกจับตัวไปทรมานเกือบตายหวนคืนกลับมา ยิ่งมองไปที่แผลนั้นก็ยิ่งเหมือนถูกกระตุ้นให้สิ่งที่ฝังอยู่ในใจถูกขุดขึ้นมา ภาพของแบล็กที่กำลังคุ้มคลั่ง ดวงตาแดงฉาน ตามตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด และพื้นรอบตัวก็มีแต่เศษซากของสิ่งที่เคยมีชีวิต
จำนวนคนหลายสิบลดลงอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ตระกูลที่เคยเป็นใหญ่กลับเหลือคนที่ยังมีลมหายใจอยู่ไม่ถึงสิบคน ในตอนนั้นกว่าเขาจะพาร่างอันบอบช้ำของตัวเองเข้าไปเรียกสติของแบล็กคืนมาได้ คนของชิคุราเงะก็เหลือเพียงแค่ 2-3 คนเท่านั้น
เสียงกรีดร้องของแบล็กที่เห็นสภาพเขาในตอนนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในหัว หยาดน้ำไหลรินออกมาจากดวงตาแดงฉานคู่นั้นที่มองมาอย่างหวาดกลัวว่าจะสูญเสียกันไป ก่อนเจ้าตัวจะยอมปล่อยแขนที่ถูกกัดจนเหวอะหวะแทบไม่เหลือเค้าเดิมของใครบางคนเมื่อเขาขอให้พอ
ใครคนนั้นที่ตะโกนร้องขอชีวิตอย่างหวาดกลัว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังร่วมมือกับคนทั้งตระกูลคิดจะฆ่าเขาให้ตายอยู่เลย
คนที่ร้องไห้เพราะกลัวตายอย่างน่าสมเพชในวันนั้น
ผู้สืบทอดอันดับสองของชิคุราเงะที่รอดชีวิต
"นายคือคนที่รอดในวันนั้น"
"ใช่"
"....."
"ฉันคือคน ๆ นั้นที่อยู่ ๆ ก็ต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะอาคาวะของเธอไง!"
ความเคียดแค้นที่ส่งผ่านมาทางแววตาและน้ำเสียง ทำให้ชิโนบุเผลอผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ก่อนจะสะดุ้งตัวนิด ๆ เมื่อรู้สึกเหมือนกำไลที่ข้อมือจะเริ่มอุ่นขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้ก้มลงไปมอง ก็ต้องขมวดคิ้วเพราะความเจ็บจากแรงบีบอย่างหนักที่ต้นแขน
"ที่ชิคุราเงะต้องเจอเรื่องแบบนี้ก็เพราะเธอ"
"มันเป็นเพราะชิคุราเงะของนายคิดจะทำร้ายฉันก่อนต่างหาก"
"หุบปาก!"
เสียงที่ตวาดขึ้นในคราวนี้ไม่ได้ทำให้ชิโนบุนึกกลัวแต่อย่างใด กลับยิ่งทำให้ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เมื่อโดนโยนความผิดให้แบบซึ่ง ๆ หน้า โตขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังคิดไม่ได้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะตระกูลของตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนเริ่ม ตระกูลที่ในตอนนั้นไม่มีใครสักคนคิดจะสงสารเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเขา ไม่มีความปรานี ไม่มีความเมตตา สิ่งที่แสดงออกมาคือความพอใจ ความสะใจที่จะทำลายอาคาวะลงได้ด้วยการฆ่าเด็กอย่างเขา
ตระกูลที่ไม่มีใครหลงเหลือความเป็นคนอยู่เลย
"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ไอ้หมาบ้านั่นมันจะมาพังตระกูลฉันแบบนี้เหรอ"
"ใช้สมองนายคิดดูให้มันดี ๆ ว่าเรื่องมันเกิดเพราะอะไร"
"ก็แค่เด็กคนหนึ่งต้องตายมันเทียบกับตระกูลฉันได้หรือไง"
"วันนั้นฉันไม่น่าขอให้แบล็กปล่อยนายไปเลย คิดผิดชะมัด ไอ้คนเนรคุณ"
เพี้ยะ!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังลั่นขึ้น พร้อมกับรอยแดงเป็นปื้นที่ปรากฏขึ้นบนผิวแก้มในทันที ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นเพราะความเจ็บ กลิ่นเลือดคาวคลุ้งอยู่ในปาก ขณะที่แก้มด้านที่ถูกตบเริ่มรู้สึกแสบร้อนหลังจากที่ความชาเลือนหายไป
"ไอ้--"
จากที่จะหันไปด่าและถ่มเลือดใส่หน้าไอ้คนไม่มีสมองสักหน่อย ชิโนบุก็จำเป็นต้องหยุดตัวเองไว้ก่อน หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่นอีกครั้ง เมื่อรู้สึกได้ว่ากำไลที่ข้อมือมันร้อนขึ้น จนต้องหันไปมองเจ้าของกำไลที่ยังคงนอนฟุบอยู่ที่พื้น
"ถึงมองไปมันก็ลุกขึ้นมาช่วยไม่ได้หรอก"
ประโยคที่ได้ยินทำให้ชิโนบุจำต้องละสายตาจากอัลฟ่ามามองคนตรงหน้า ระหว่างนั้นดวงตาคู่สวยถึงเพิ่งมองเห็นชายชุดดำอีกสามคนที่ยืนให้การคุ้มครองเจ้าคนไร้สมองนี่อยู่ด้านหลัง จึงพยายามปรับระดับอารมณ์ตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ เพราะไม่อยากให้มันส่งผลไปถึงเจ้าของกำไล ที่ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
"นายทำแบบนี้ทำไม"
"ดูไม่ออกจริง ๆ เหรอ"
น้ำเสียงติดจะเยาะเย้ยที่ได้ยินทำให้ชิโนบุยิ่งนึกโมโห ที่ดูท่าอีกฝ่ายไม่ได้มีความสำนึกเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องข่มอารมณ์ตัวเองไว้
"ทำลายผนึกสัตว์หางทำไม"
"ทำไมฉันต้องตอบ"
"ไม่กล้าตอบเพราะกลัวฉันรอดออกจากที่นี่ แล้วเอาความลับของนายไปบอกคนอื่นหรือไง"
"ฝันอยู่หรือไงว่าจะออกไปจากที่นี่ได้"
"ถ้าคิดว่าฉันจะออกไปไม่ได้ แล้วทำไมถึงไม่กล้าบอก"
"....."
"หรือว่าจิตใต้สำนึกนายมันถูกฝังไปแล้วว่าต้องกลัวคนจากอาคาวะ"
"หุบปาก!"
ร่างสูงโปร่งถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกพื้น ความเจ็บแล่นปราดไปตามแขนขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหันไปส่งยิ้มยียวนให้ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของชิคุราเงะยิ่งหัวเสียกว่าเดิม
"คิดจริง ๆ หรือไงว่าถ้าทำลายผนึกเก้าหางแล้วนายจะควบคุมได้"
ชิโนบุยังคงไล่ถามต่อไปในสิ่งที่ตัวเองสงสัย ระหว่างนั้นก็ไม่ลืมกวนอารมณ์อีกฝ่ายไปด้วยเพื่อถ่วงเวลา มือข้างที่สวมกำไลกำแน่น ก่อนจะแอบเหลือบมองไปยังคนที่นอนฟุบอยู่ตรงพื้นไม่ไกลแล้วหันกลับมามองคนตรงหน้าเหมือนเดิม พร้อมกับประเมินสถานการณ์ไปด้วย
จากที่สังเกต แม้อีกฝ่ายจะมีตำแหน่งเป็นเจ้าบ้านของชิคุราเงะ แต่ด้วยความเป็นเด็กที่ดูท่าจะอายุมากว่าเขาไม่เกิน 5-6 ปี คงทำให้อารมณ์และความสุขุมยังไม่ได้ถูกขัดเกลาอย่างดีนัก เวลาถูกพูดสะกิดจุดก็เลยออกจะหงุดหงิดง่าย ควบคุมตัวเองได้ไม่ดี ไม่เหมือนกับพ่อหรือคุณลุง คุณป้าผู้นำตระกูลคนอื่น ๆ ที่มีตำแหน่งเดียวกัน
"แน่นอนสิ"
"มั่นใจเกินไประวังจะเจ็บเอง"
ประโยคนั้นทำให้คนฟังหันกลับมามองตาขวาง หากแต่ชิโนบุไม่ได้สนใจ ยังคงพูดต่อให้อารมณ์ของอีกฝ่ายยิ่งปะทุขึ้นอย่างเดือดดาล
"คิดจะทำการใหญ่แต่ไม่ประมาณฝีมือตัวเอง"
"หุบปาก!"
"เก้าหางไม่ใช่ภูตที่นายควรไปยุ่งด้วย นางร้ายกาจกว่าที่นายคิด ไม่งั้นเซย์เมย์ไม่ทำแค่ผนึกไว้หรอก"
"ยิ่งร้ายก็ยิ่งดี"
"มันจะไม่สร้างความเสียหายแค่อาคาวะ แต่รวมถึงตระกูลอื่นและคนธรรมดาด้วย"
"ฉันไม่สน!!"
เสียงที่ตวาดกลับมาฟังดูเกรี้ยวกราดกว่าปกติ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ย่อตัวลงมาตรงหน้า ผู้นำคนปัจจุบันของชิคุราเงะเอื้อมมือมาบีบคางชิโนบุอย่างแรง แล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา
"คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างมันไปสิ"
"นายมันบ้าไปแล้ว"
"หึ!"
คนโดนว่าทำเพียงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินจากไป หากแต่ก็ต้องชะงักขาไว้ทั้งที่ไปได้ยังไม่ทันถึงสองก้าว เมื่อได้ยินประโยคที่ดังขึ้นจากคนข้างหลัง
"นายไม่มีทางเอาเก้าหางออกมาได้หรอก ผนึกที่เหลือมีคนจากหลายตระกูลคุ้มกันอยู่อย่างแน่นหนา"
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากผู้นำแห่งชิคุราเงะทันทีที่ได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อย ๆ หันหลังกลับมา
"แล้วใครว่าฉันต้องทำลายผนึกที่เหลือ"
"หมายความว่ายังไง"
"มันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นอยู่นะ"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นทันทีเพราะไม่เข้าใจ เขาไม่เคยรู้ว่านอกจากไล่ทำลายผนึกของสัตว์หางทั้งแปดแล้ว ยังมีวิธีอื่นในการทำลายผนึกของเก้าหางอยู่ด้วย
"เป็นวิธีง่าย ๆ ที่ก่อนหน้านี้มันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะฉะนั้นผนึกถึงคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้โดยไม่ถูกทำลาย"
"....."
"แต่ตอนนี้มันเป็นไปได้แล้ว"
ความมั่นใจที่ส่งผ่านมาทางสายตา ทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ร่างสูงโปร่งยันตัวลุกขึ้นอย่างตั้งใจว่าจะถามต่อ แต่ก็ต้องเปลี่ยนมาโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อได้ยินอีกประโยคที่ดังขึ้น
"รอดูความพินาศของอาคาวะด้วยตาเธอเองได้เลย"
"นายก็รอดูความพินาศของชิคุราเงะได้เลย แล้วครั้งนี้ฉันจะไม่ร้องขอชีวิตนายจากใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นแบล็กหรืออัลฟ่า"
"ปากดี--"
ยังพูดไม่ทันจบผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของชิคุราเงะก็ต้องสะบัดหน้าไปอีกทางอย่างตกใจ ทางด้านชิโนบุเองก็เหมือนกัน หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่นจนแทบเป็นปมเมื่อรู้สึกว่าพื้นมันเริ่มสั่นเบา ๆ
ก่อนจะมีเสียงโครมครามดังสนั่นมาจากด้านนอก พร้อมกับฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายเข้ามาถึงด้านใน
โครม!
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ของตระกูลโคคุโตะที่ถูกใช้เป็นสถานที่รับรองอย่างเร่งด่วน ปรากฏร่างของผู้นำตระกูลทั้งเจ็ดที่ตอนนี้แต่ละคนมีสีหน้านิ่งสนิท หากแต่สามารถรับรู้ถึงอารมณ์ที่กำลังจะปะทุขึ้นมาได้เป็นอย่างดีแม้จะไม่มีใครพูดอะไรก็ตาม
บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วบริเวณ เมื่อเกือบทุกคนรู้เรื่องที่กำลังจะกลายเป็นหัวข้อหลักในวันนี้ ดวงตาเจ็ดคู่สบมองกันเอง ก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้ายไปนั่งยังที่ที่ถูกจัดไว้
ที่นั่งทั้งหมดถูกจัดแบ่งเป็นสองฝั่งหันหน้าเข้าหากัน ทางฝั่งขวามีคนนั่งเต็มทั้งสี่ที่ เริ่มแรกด้วยร่างระหงในชุดคลุมสีดำประจำตระกูลของผู้นำหญิงเพียงหนึ่งเดียวในที่นั้นซึ่งเป็นเจ้าของสถานที่ ด้านหลังของเธอมีภูตพิทักษ์ประจำตระกูลยืนอารักขาอยู่ไม่ต่างจากตระกูลอื่น ถัดจากเธอไปคือคนสามคนในชุดคลุมประจำตระกูลสีเขียว เทา และเหลือง ซึ่งก็คือผู้นำตระกูลโรคุบะ ไฮโช และโอเกทสึ
อีกฝั่งหนึ่งคือชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่สามคนที่นั่งเรียงกัน คนแรกอยู่ในชุดคลุมสีขาวประจำตระกูลชิราโทริ คนที่สองเป็นชุดคลุมสีน้ำเงินประจำตระกูลอาโอโทระ และคนสุดท้ายในชุดคลุมสีแดงเลือด ปักรูปเหยี่ยวสยายปีกตรงกลางหลังอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลอาคาวะ
ตระกูลที่รุ่งเรืองที่สุดโดยการนำของผู้นำคนปัจจุบัน
อาคาวะ ชิเงรุ
"ในเมื่อมาพร้อมกันทั้งเจ็ดตระกูลแล้ว"
"....."
"ก็เริ่มประชุมกันได้เลย"
tbc...


"เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ หนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ที่หายไปอยู่ที่ชิคุราเงะ"
น้ำเสียงจริงจังที่ติดไปทางดุดันดังขึ้นจากชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาวประจำตระกูล ผู้นำคนปัจจุบันของชิราโทริแสดงท่าทางไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่อนึกถึงตระกูลที่เป็นเหมือนจุดด่างพร้อยของเหล่าองเมียวจิ ทั้งที่เป็นถึงหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่แต่กลับก่อปัญหาตั้งแต่รุ่นพ่อยันรุ่นลูก
"สร้างเรื่องเก่งตั้งแต่ผู้นำคนก่อนยันคนปัจจุบัน"
อีกเสียงที่ดังขึ้นสนับสนุนมาจากร่างระหงในชุดคลุมดำประจำตระกูลโคคุโตะ เธอยกมือขึ้นมากอดอกแสดงอาการไม่ต่างจากผู้นำของชิราโทริมากนัก ซึ่งอันที่จริงในบรรดาเจ็ดตระกูลที่กำลังเข้าร่วมการประชุมก็ไม่ได้มีอาการที่แตกต่างกันนัก
ชิเงรุถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองไปยังเก้าอี้ว่างที่ควรจะมีผู้นำตระกูลชิคุราเงะนั่งอยู่ หากแต่มันกลับว่างเปล่ามาตลอดตั้งแต่เกิดเรื่องบาดหมางกันขึ้นในครั้งนั้น
ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีแดงเลือดประจำตระกูลเอียงตัวไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อกระซิบกับผู้ติดตามที่ตัวเองพาเข้ามาในการประชุมครั้งนี้ด้วย
"พ่อไปถึงแล้วใช่ไหม"
"ครับ"
คนถูกถามตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ ก่อนจะกลับมายืดตัวตรงอีกครั้ง ดวงตากวาดมองไปรอบห้องเพื่อดูแลความปลอดภัยในฐานะผู้ติดตาม เช่นเดียวกับตระกูลอื่นที่มีภูตพิทักษ์คอยติดตามอารักขาผู้นำตระกูลมาด้วยเช่นกัน
"บ่นไปก็เสียเวลาเปล่า มาเข้าเรื่องกันดีกว่าว่าเราจะจัดการกับชิคุราเงะยังไง"
เสียงที่ดังขึ้นจากชายในชุดคลุมเหลืองของตระกูลโอเกทสึทำให้ทุกคนในนั้นหันไปมอง ก่อนที่เสียงพูดจะดังขึ้นจากผู้นำตระกูลไฮโช ที่แค่นเสียงขำในลำคอเบา ๆ เหมือนจะเยาะเย้ยประโยคก่อนหน้า
"ป่านนี้เด็กนั่นคงอ่านถึงอีกวิธีที่จะทำลายผนึกเก้าหางแล้วล่ะ ไม่งั้นคงไม่เงียบไปแบบนี้หรอก"
"เห็นด้วย"
เสียงเห็นด้วยจากชิเงรุ ทำให้ผู้นำตระกูลไฮโชหันมายักไหล่ให้อย่างรู้กัน ในขณะที่ผู้นำตระกูลโอเกทสึขมวดคิ้วแน่น มองทั้งสองคนที่ยังคงมีท่าทีสบาย ๆ ด้วยความไม่พอใจ
"อ่านถึงแล้วยังไง จะไม่หาวิธีรับมือกันหรือไง"
"แล้วต้องรับมือยังไงล่ะ ลองบอกมาหน่อยสิ"
ยิ่งได้ยินชิเงรุย้อนถามแบบนั้น ผู้นำตระกูลโอเกทสึก็ยิ่งแสดงท่าทีโมโหออกมา ดวงตาดุดันมองมาทางผู้นำของอาคาวะแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ก็ส่งคนไปคุ้มกันผนึกเก้าหางสิ มีกำลังคนเท่าไรก็ส่งไปคุ้มกันไว้ไม่ให้เด็กนั่นทำสำเร็จ นายเองก็ควรต้องกลับไปควบคุมจุดที่ตัวเองต้องดูแลด้วย ไม่ใช่มานั่งทำหน้าสบายใจอยู่ตรงนี้"
"ไม่ต้องห่วง ฉันส่งคนไปประจำที่จุดผนึกแทนแล้ว"
"ถึงอย่างนั้นนายก็ควรจะไปดูด้วย"
"นายดูอยากให้ชิเงรุไปเฝ้าที่ผนึกจังเลยนะ มีอะไรหรือเปล่า"
"นั่นสิ ดูอยากจะหาเรื่องชิเงรุตั้งแต่มาถึงแล้ว"
สองประโยคที่ดังขึ้นจากผู้นำตระกูลของอาโอโทระและชิราโทริที่ถือเป็นเพื่อนซี้กัน ทำให้ชิเงรุยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตวัดตากลับไปยังผู้นำของโอเกทสึอีกครั้ง
"ฉันไม่ได้หาเรื่อง แค่อยากให้เขาดูแลจุดผนึกให้ดี เก้าหางจะได้ไม่หลุดออกมา"
"ก็บอกแล้วไงว่าฉันให้คนไปประจำแทนแล้ว"
"ถึงยังไงนายก็ควรจะไปด้วย ยิ่งมีคนฝีมือดีอยู่ที่ผนึกเท่าไร เราก็ยิ่งได้เปรียบมากเท่านั้น"
คำพูดของผู้นำตระกูลโอเกทสึทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบทันที ดวงตาทั้งหกคู่ของคนที่เหลือสบมองกัน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นจากผู้นำหญิงเพียงหนึ่งเดียวในนั้น รอยยิ้มบาง ๆ ที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ พร้อมกับคำถามที่ถูกย้อนกลับไป
"การที่เราส่งคนมีฝีมือไปยังจุดผนึก ใครจะได้เปรียบกันแน่นะ"
"พวกเราไง"
"ไม่ใช่นายคนเดียวเหรอ"
สิ้นประโยคนั้นของผู้นำตระกูลโคคุโตะ บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายในชุดคลุมสีเหลืองที่กำลังขมวดคิ้วแน่น ท่าทางไม่พอใจที่ตัวเองกลายเป็นคนที่ถูกกดดัน
"เธอหมายความว่ายังไง"
"ที่ให้พวกเราส่งคนฝีมือดีไปยังผนึก ก็เพื่อให้ตัวนายเองทำอะไรได้ง่ายขึ้นไม่ใช่หรือไง"
"อย่ามาพูดเหลวไหล"
" 'อิตสึคุชิมะ' "
เพียงชื่อสั้น ๆ ที่ได้ยิน ก็ทำให้ผู้นำตระกูลโอเกทสึชะงักไป ในขณะที่คนพูดอย่างชิเงรุยังคงมีท่าทีสบาย ๆ หากแต่ดวงตาเริ่มมีประกายบางอย่างฉายออกมาอย่างน่ากลัว
"นายจะเปิดประตูแห่ง'โยมะ' ทำไม"
สิ้นคำถามนั้น บรรยากาศในห้องก็ยิ่งกดหนักเมื่อผู้นำตระกูลทั้งหกหันไปจ้องมองผู้นำแห่งโอเกทสึอย่างคาดคั้น แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากผู้นำทุกคน ยิ่งทำให้คนที่ตกเป็นเป้าหมายยิ่งกดหัวคิ้วแน่นขึ้น
มาถึงตอนนี้ผู้นำแห่งโอเกทสึเพิ่งจะรู้ว่า แท้จริงทุกคนในห้องนี้ไหวตัวทันต่อสิ่งที่ตนกำลังจะทำแล้ว แต่ที่ยังปิดปากเงียบทำเป็นพูดคุยด้วยอย่างปกติมาตั้งแต่ต้น ก็เพื่อจะต้อนให้เขาจนมุมแบบนี้
หึ ไอ้พวกเจ้าเล่ห์!
แต่ก็ดี...จะได้เลิกเล่นละครสักที!!
"หึ!"
รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของคนถูกจับได้ ก่อนที่หมอกควันประหลาดจะกระจายไปทั่วห้องพร้อมกับความมืดที่เข้าปกคลุมไว้ ความรู้สึกอันน่าสะอิดสะเอียนอบอวลอยู่รอบตัวในตอนที่ดวงตาคู่หนึ่งเรืองแสงขึ้นมาท่ามกลางความมืด
ประกายสีเหลืองในดวงตาคู่นั้นทำให้ทุกคนรู้ได้ทันทีว่านี่คือพลังของภูตพิทักษ์แห่งตระกูลโอเกทสึ...
เปรี้ยะ!
แต่ก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นไปมากกว่านั้น ก็มีเสียงดังสนั่นเหมือนกระจกที่กำลังแตกร้าว ความมืดที่ปกคลุมอยู่ทั่วห้องค่อย ๆ เลือนหายจนทุกอย่างเริ่มกลับสู่สภาพเดิม พร้อมกับ...
"อย่าแม้แต่จะคิด"
เสียงกระซิบเย็นยะเยือกของภูตพิทักษ์สาวแห่งตระกูลโคคุโตะดังขึ้น พร้อมกับปลายเล็บแหลมคมที่จ่อเข้าตรงลำคอของผู้นำตระกูลโอเกทสึที่ทำท่าจะหยิบแผ่นยันต์ออกมา ในขณะที่ภูตพิทักษ์ของเจ้าตัวก็โดนภูตพิทักษ์ของตระกูลไฮโชและโรคุบะคุมตัวอยู่ด้วยเช่นกัน
"พวกแก!"
เสียงคำรามลั่นในลำคอดังขึ้นเมื่อรู้ตัวแล้วว่ากำลังเสียท่า ผู้นำตระกูลโอเกทสึกวาดตามองพวกผู้นำตระกูลทั้งหกที่ลุกขึ้นมายืนล้อมตัวเองด้วยความโมโห เป็นเพราะก่อนหน้านี้ไม่คิดว่าทุกคนจะรู้ตัวแล้วจึงไม่ทันได้เตรียมตัวอะไร ครั้นจะให้ภูตในควบคุมพาหนีออกไปก็โดนพวกนี้ดักทางไว้ซะแล้ว
"ถ้าไม่เตรียมการกันไว้ก่อน คงแย่เหมือนกันนะเมื่อกี้"
ท่าทีสบาย ๆ ผิดกับสิ่งที่พูดของผู้นำตระกูลอาโอโทระ ได้รับการพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนักของคนที่เหลือ เพราะก่อนหน้านี้ก็ค่อนข้างมั่นใจกันแล้วว่าคนทรยศคือใคร พวกผู้นำที่เหลือจึงแอบประชุมลับเตรียมการรับมือกับพลังพิเศษของภูตพิทักษ์ตระกูลโอเกทสึไว้อยู่แล้ว พอถึงเวลาจริงเลยจัดการได้ง่าย ๆ ไม่ต้องเปลืองแรงมาก
"ทำไมนายถึงทรยศพวกเรา"
คำถามเข้าประเด็นแบบไม่อ้อมค้อมจากผู้นำตระกูลโรคุบะ ทำให้ภายในห้องเงียบลงทันที บรรยากาศกดหนักแผ่กระจายออกมาจากตัวผู้นำทั้งหก หากแต่คนถูกคาดคั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมตอบ
"นายจะสร้างประตูแห่งโยมะขึ้นทำไม ต้องการภูตตนไหนจากในนั้น"
แม้จะพอเดาได้ว่าเจ้าตัวต้องการเรียกใครออกมา แต่ถึงอย่างนั้นชิเงรุก็ยังถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ดวงตาคมกริบมองคนที่ยังเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบ แล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจเบา ๆ ขณะที่ผู้นำคนอื่นเริ่มมีท่าทีโมโห จนกระทั่งร่างระหงในชุดคลุมดำหมดความอดทนก่อนใคร ดวงตาเรียวสวยฉายประกายน่ากลัวก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงแข็ง
"บ้าไปแล้วหรือไงถึงคิดจะเรียก'อิซานามิ'ออกมา"
ประโยคนั้นได้รับเพียงรอยยิ้มเยาะตอบกลับมาจากผู้นำตระกูลโอเกทสึ จนทำให้อารมณ์ของผู้นำหญิงเพียงหนึ่งเดียวเดือดดาลยิ่งขึ้น แต่ก็ยังพยายามสะกดอารมณ์ของตัวเองลง แล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสาร กึ่งสมเพช
"นายมันบ้าไปแล้ว โอเกทสึตกต่ำลงขนาดไหน นายถึงคิดจะเรียกเทพีแห่งความตายออกมา"
"....."
"เก้าหางคือภูตที่อยู่เหนือภูต อิซานามิคือมารดาของเหล่าภูต เราทุกคนต่างรู้กันดีว่าพวกนางคือสิ่งที่ไม่ควรแตะต้องเพราะไม่มีใครสามารถควบคุมได้ แม้แต่เซย์เมย์ยังไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งแล้วทำไมนายถึงยังคิดจะทำ"
"แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้"
ถ้อยคำที่ย้อนถามกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ได้รับเป็นเพียงเสียงถอนหายใจจากผู้นำตระกูลทั้งหก ก่อนที่ชิเงรุจะเดินเข้าไปใกล้ผู้นำทรยศที่ตัวเองใช้เวลาควานหาตัวมาตั้งแต่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
ตั้งแต่แรกชิเงรุคิดไว้อยู่แล้วว่าในบรรดาตระกูลทั้งเจ็ดต้องมีคนทรยศ เริ่มจากระแคะระคายที่ทุกครั้งเวลาจะลงมือทำอะไร พวกชิคุราเงะก็จะดักทางกันทันตลอด แม้ไม่อยากจะดูถูกความสามารถของใคร แต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเด็กคนนั้นที่ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ ไม่มีทางคาดการณ์สถานการณ์ได้ดีถึงขนาดรู้ความเคลื่อนไหวทั้งหมดของพวกเราขนาดนี้
ยิ่งตอนอาโอโทระได้รับรายงานจากเร็นที่ส่งมาบอกว่า เด็ก ๆ ในบ้านของเขาถูกลอบโจมตีที่นารา ก็ยิ่งทำให้มั่นใจว่ามีคนทรยศจริง ๆ เพราะตอนที่พ่อบอกเรื่องนี้ เขาก็เอามาประชุมกับแค่พวกผู้นำตระกูลเท่านั้น ไม่ได้เอาไปคุยกับใครต่อแม้แต่ภรรยาของตัวเอง
จนกระทั่งได้รับข่าวจากแบล็กว่า ลูกชายของเขาปลอดภัยดีแต่อัลฟ่าโดนเล่นงานหนัก แถมพวกนั้นยังรู้แล้วว่าเจ้าตัวคือเก้าหาง การหาตัวคนทรยศจึงยิ่งถือเป็นเรื่องเร่งด่วนที่ต้องทำ ภายในระยะเวลาเพียงแค่วันเดียว เขาต้องนั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ลองเอาทุกอย่างมาคำนวณถึงความเป็นไปได้หลายอย่าง โดยอาศัยสัญชาตญาณที่ถูกแบล็กเคี่ยวกรำมาอย่างหนักเป็นตัวนำพาให้ในท้ายที่สุด...ทุกอย่างก็ชี้ไปที่ตระกูลโอเกทสึ
"นายคือคนที่ให้ข้อมูลของทางเรากับเด็กนั่นมาตลอดใช่ไหม"
"....."
"คิดยังไงถึงไปร่วมมือกับชิคุราเงะปลุกเก้าหางขึ้นมา ไม่สิ...ฉันต้องถามใหม่ว่าทำไมนายถึงขโมยหนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ไปหลอกใช้เด็กคนนั้นให้ปลุกเก้าหางขึ้นมา เพียงเพราะนายต้องการเลือดของภูตที่แข็งแกร่งไปทำพิธีเปิดประตูแห่งโยมะเท่านั้นน่ะหรือ"
"....."
"นายต้องการเปิดประตูแห่งโลกภูตเพื่อเรียกอิซานามิออกมาทำไม"
"มาถามฉันตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร"
คำที่ย้อนมาทำให้ชิเงรุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องสบกับอีกฝ่ายอย่างต้องการคำอธิบายก่อนจะย้อนถามกลับไป
"ทำไมล่ะ"
"ถึงตัวฉันจะอยู่ที่นี่ แต่พิธีจะยังคงเริ่มขึ้นเหมือนเดิม ต่อให้พวกแกออกจากโคคุโตะตอนนี้ก็ไปที่อิตสึคุชิมะไม่ทันอยู่ดี"
รอยยิ้มอย่างคนที่อยู่เหนือกว่าทำให้ผู้นำทั้งหกหันไปมองหน้ากัน บนใบหน้าของแต่ละคนไม่ปรากฏอารมณ์ใด ๆ ความเงียบดำเนินไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ชิเงรุจะเป็นคนหันกลับมายิ้มได้เหมือนเดิมขณะตอบกลับไป
"นั่นสินะ"
"....."
"ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้พ่อของฉันไปถึงอิตสึคุชิมะเรียบร้อยแล้ว"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ผู้นำตระกูลโอเกทสึกลายเป็นฝ่ายที่ชะงักไป ใบหน้าที่แสดงความเหนือกว่าเมื่อครู่เริ่มฉายแววกังวล ก่อนจะยิ่งกดหัวคิ้วแน่นขึ้นเมื่อได้ยินคำถามต่อมา
"อีกอย่างคือ...นายไม่ได้สังเกตเหรอว่าวันนี้แบล็ก เร็น และมิเนะไม่ได้มาด้วย"
ชื่อของภูตพิทักษ์ทั้งสามแห่งตระกูลอาคาวะ อาโอโทระ และชิราโทริ ทำให้ผู้นำแห่งโอเกทสึยิ่งขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม ตอนแรกเขาก็แปลกใจอยู่แล้วว่าทำไมสามตระกูลนี้ถึงไม่มีภูตพิทักษ์มาด้วยแต่กลับมีเพียงภูตติดตามธรรมดา ทีแรกก็คิดว่าอาจจะส่งภูตสามตนนั้นไปเฝ้าที่ผนึกของเก้าหาง แต่ถ้าลองพูดแบบนี้แสดงว่า...
"ทุกอย่างมันจบลงแล้ว"
"....."
"ประตูแห่งโยมะ จะไม่มีทางถูกเปิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
โครม!
เสียงโครมครามดังขึ้นพร้อมฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย ทำให้ทัศนียภาพโดยรอบแย่ลงจนมองอะไรแทบไม่เห็น
ชิโนบุรีบใช้จังหวะนี้ถอยห่างจากผู้นำตระกูลชิคุราเงะ ที่ตอนนี้อยู่ตรงกลางระหว่างผู้คุ้มกันทั้งสามคน ที่ขยับตัวเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องไม่คาดคิดที่จะเกิดขึ้น
ครืน!
แรงสั่นสะเทือนจากพื้นใต้เท้า ทำให้ร่างสูงโปร่งซวนเซเกือบทรงตัวไม่อยู่ ได้แต่มองหาที่ยึดเกาะใกล้ ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรให้พอจับได้ หัวคิ้วทั้งสองข้างมุนเข้า ขณะที่ดวงตาก็กวาดมองโดยรอบ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของอัลฟ่าที่ยังคงนอนอยู่ที่พื้น
ชิโนบุรีบออกวิ่ง แต่ก็ต้องชะงักกึกหันไปมองตามเสียงโครมครามที่ดังสนั่นอีกครั้ง หัวคิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม ก่อนจะรีบยกมือขึ้นมากันใบหน้าไว้ตามสัญชาตญาณ เมื่ออยู่ ๆ กำแพงฝั่งหนึ่งก็ถูกทำลายลงจนไม่เหลือซาก โดยพายุลูกย่อม ๆ ที่มีความสูงไม่เกินสองเมตร
สิ่งที่เห็นทำให้ชิโนบุรีบลดมือลง แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากส่งเสียงออกมาสักแอะ พายุลูกนั้นก็มุ่งตรงมาทางตัวเองจนเผลอหลุดสะดุ้งด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยปิดลงยามที่สายลมแรงพัดผ่านร่าง แล้วเพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้นที่ทุกอย่างหยุดนิ่งลงจนพอลืมตาได้ ตัวของเขาก็มาหยุดอยู่ที่...
"เป็นยังไงบ้าง"
น้ำเสียงเป็นห่วงที่มาพร้อมสัมผัสเบา ๆ จากฝ่ามือที่แตะลงตรงต้นแขน ทำให้ชิโนบุได้แต่ส่ายหน้ากลับไป ดวงตาคู่สวยมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ลุกขึ้นมายืนโดยไม่มีท่าทีเจ็บปวดต่อบาดแผลบนร่างกายเลยสักนิด มือทั้งสองข้างของเจ้าตัวกระชากโซ่ตรวนที่พันธนาการร่างกายออกได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้นไปอย่างไม่ใส่ใจ
"นายไม่เป็นไรนะ"
"ไม่"
อัลฟ่าตอบกลับประโยคนั้นไปเพียงสั้น ๆ ดวงตาคู่คมมองสำรวจร่างตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดอยู่ที่ผิวแก้มขาว ๆ ที่ตอนนี้ขึ้นรอยแดงอย่างชัดเจน หัวคิ้วกดเข้าพร้อมกับอารมณ์ที่เริ่มปะทุ ก่อนจะตวัดตามองไปทางผู้นำตระกูลชิคุราเงะด้วยความโมโห
ไอพลังสีแดงหมุนวนอยู่รอบตัว เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์จากบาดแผลที่ได้รับก่อนหน้านี้ ซึ่งเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ทั่วทั้งตัวก็ไม่เหลือร่องรอยของการถูกทำร้ายอยู่อีกเลย
"ไปจับพวกมันไว้สิ!"
เสียงตะโกนสั่งดังลั่นมาจากผู้นำตระกูลชิคุราเงะที่กำลังเดือดดาล หากแต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเลยสักคน แม้แต่ผู้คุ้มครองทั้งสามก็เริ่มมีสีหน้าหวั่นวิตกจนหยาดเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมาตามแผ่นหลัง เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังและจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของเก้าหาง ที่ดูรุนแรงขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก
ตอนนี้แรงกดดันจากไอพลังสีแดงที่แผ่ออกมา ดูน่ากลัวกว่าตอนที่ถูกจับกลับมาอย่างเทียบกันไม่ติด แถมไอ้ที่ทรมานไปมากมายก่อนหน้าก็ดูท่าจะไม่มีผลกับเจ้าตัวในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ
เหมือนกับสภาพล่อแล่ก่อนหน้านี้เป็นเพียงการแกล้งทำเท่านั้น
"ได้มาไหม"
อัลฟ่าถามภูตสายลมที่สลายพายุกลายเป็นตัวเพียงพอนน้อย มีสองตัวเกาะอยู่บนไหล่ของเขา และอีกตัวหนึ่งเกาะอยู่ที่ไหล่ของชิโนบุ
เจ้าตัวน้อยสองตัวช่วยกันประคองโหลแก้วที่ภายในบรรจุของสำคัญไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะยื่นมันให้กับคนถามที่เอื้อมมือมารับไปแล้วส่งต่อให้กับชิโนบุอีกที
"เอาคืนมา!"
เสียงตะโกนของผู้นำตระกูลชิคุราเงะ ไม่ได้ทำให้อัลฟ่าสะทกสะท้านแต่อย่างใด เจ้าตัวทำเพียงแค่สบตากลับไปตรง ๆ พร้อมกับจิตสังหารที่ยิ่งรุนแรงขึ้นจนผู้คุ้มกันทั้งสามยิ่งเป็นกังวล
จิตสังหารของสัตว์หางที่แข็งแกร่งที่สุด
จิตสังหารของจิ้งจอกเก้าหาง
กรรรร
เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นในลำคอ เมื่อยิ่งนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อัลฟ่าก็ยิ่งหงุดหงิด เขารับรู้ได้ทุกอย่างตอนที่ชิโนบุโดนทำร้าย แต่กลับทำได้แค่นอนเฉย ๆ ไม่สามารถช่วยได้ เพราะก่อนหน้านี้เราให้สัญญากันไว้แล้ว แต่...
ถึงอย่างนั้นก็ยังโกรธ!
ดีที่คาไมทาจิหาโหลใส่พลังวิญญาณของสามหางเจอซะก่อน ไม่งั้นเขาอาจจะโมโหจนสติขาด แล้วถล่มที่นี่ทิ้งก่อนที่งานจะสำเร็จก็ได้
ตัวเองเจ็บอัลฟ่าไม่เป็นไร ที่โดนทรมานก่อนหน้าก็ไม่ได้สะเทือนผิว หากแต่พอเห็นว่าชิโนบุโดนทำร้าย แถมยังมีคำพูดที่เหมือนไม่เห็นว่าชีวิตของเจ้าตัวสำคัญ กลับทำให้เขาโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะตลอดเวลาได้ยินเสียงกระซิบของเจ้าตัวส่งผ่านกำไลมาให้ตลอดว่า 'ไม่เป็นไร' 'ไม่ต้องห่วง' สติของเขาอาจจะขาดเร็วกว่านั้น
"นายท่าน เรารีบไปกันเถอะครับ"
"ตอนนี้ต้องปล่อยพลังวิญญาณของสามหางไปก่อน เพราะเลือดเก้าหางที่เราได้มาสำคัญกว่า"
ประโยคที่ดังขึ้นจากสองในสามของผู้คุ้มกัน ทำให้ผู้นำตระกูลชิคุราเงะได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ นึกโมโหที่แผนโดนพังจนต้องเสียของดี ๆ อย่างพลังวิญญาณของสามหางไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามจะควบคุมสติ แล้วออกคำสั่งให้ผู้คุ้มกันพาตัวเองออกไปจากที่นี่ทันที
"อัลฟ่า"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะหนีชิโนบุก็รีบเรียกคนข้าง ๆ ทันที ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบรับเร็วทันใจ รีบพุ่งตัวตามไปแต่กลับต้องต้องชะงักไว้ เมื่อโดนภูตในรูปร่างประหลาดที่เดาไม่ออกว่าเป็นตัวอะไรกระโจนมาดักหน้า
"....."
โดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพียงเสี้ยววินาทีที่ไอพลังสีแดงถูกสะบัดออกจากมือ ร่างของภูตตรงหน้าก็แตกสลายกลายเป็นละอองน้ำนองอยู่ที่พื้น
ดวงตาคู่คมตวัดมองไปทางที่ผู้นำตระกูลชิคุราเงะหนีไปแล้วก็ยิ่งกดหัวคิ้วเข้า แต่พอจะตามไปก็ถูกภูตประหลาดอีกหลายตัวมาขวางทางไว้
ดูท่าพวกมันจะแอบสร้างภูตประหลาดพวกนี้จากพลังวิญญาณของสามหางไว้หลายตัวเลย
ภูตตัวแล้วตัวเล่าถูกทำลาย จนตอนนี้มีหยาดน้ำนองอยู่ที่พื้นเต็มไปหมด รวมไปถึงตามตัวของอัลฟ่าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดสีแดงสดที่ไม่ใช่ของตัวเอง
เสียงการต่อสู้ดังขึ้นหลัก ๆ จากสองทางคืออัลฟ่าและคาไมทาจิ ในขณะที่ชิโนบุไม่มีภูตตนไหนเข้าใกล้ได้เพราะไอพลังสีแดงที่โอบล้อมอยู่รอบตัว
"มานี่เร็ว"
อัลฟ่าหันไปเรียกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักให้เข้ามาหา ฝ่ามือใหญ่ยื่นไปตรงหน้าเพื่อรับคนถูกเรียกที่กำลังกอดโหลแก้วเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่คมเรืองแสงสีแดงอย่างดุร้าย ก่อนที่ไอพลังสีแดงจะแผ่พุ่งออกจากกลางฝ่ามือ โจนทะยานเข้าสะบั้นภูตสามตนที่คิดจะกระโจนเข้าใส่ชิโนบุ จนตัวขาดเป็นสองท่อน สลายกลายเป็นละอองน้ำไปทันที
"เจ็บตรงไหนไหม"
"ฉันสิต้องเป็นคนถาม พวกนั้นมันกรีดเลือดนายไปด้วยเหรอ"
ใบหน้าที่พยักรับกลับมาเบา ๆ ทำให้ชิโนบุหน้าเสียไป ตอนที่ตื่นมาเห็นสภาพอีกฝ่ายโดนทรมานขนาดนั้นเขาเองก็โมโหมากเหมือนกัน แต่ก็ต้องข่มใจตัวเองจัดการตามแผนที่วางไว้ให้สำเร็จ
อันที่จริงก็ไม่ได้อยากจะเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยง แล้วก็ไม่อยากให้อัลฟ่าต้องมาเจ็บตัวไปด้วยกัน เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าพวกชิคุราเงะคงไม่จับมาเป็นตัวประกันเฉย ๆ แต่เพราะอยากให้เรื่องนี้มันจบลงจริง ๆ ไม่คาราคาซังเหมือนกับหลายปีที่ผ่านมาถึงจำเป็นต้องยอม
ช่วงที่อัลฟ่าสลบไปสามวัน เขาได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากพ่อและปู่จนรู้ว่าแท้จริงแล้วสาเหตุของความวุ่นวายในครั้งนี้เกิดขึ้นจากใคร
ได้รู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่างไม่ใช่ชิคุราเงะ แต่คือโอเกทสึที่หลอกให้ชิคุราเงะปลุกเก้าหางขึ้นมา เพื่อที่ตัวเองจะใช้เลือดของเก้าหางทำพิธีเปิดประตูแห่งโยมะเรียกอิซานามิออกมา
โอเกทสึถึงขั้นขโมยหนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ไปให้ชิคุราเงะศึกษาเรื่องพิธีกรรมต่าง ๆ จนกระทั่งพวกนั้นรู้ว่าอัลฟ่าคือเก้าหางไม่ใช่ภูตธรรมดา ก็ยิ่งอยากได้ตัวอัลฟ่ากันมากขึ้น เพราะอย่างนี้พ่อเลยต้องยอมเสี่ยงปล่อยให้เขาและอัลฟ่าโดนจับตัวมาอยู่ในดงศัตรู โดยมีคาไมทาจิที่ไม่รู้ว่าพ่อไปทำอะไรถึงยอมตามมาช่วยชิงพลังวิญญาณของสามหางเพื่อเอาไปผนึกไว้เหมือนเดิม จะได้ถือเป็นการตัดกำลังของทางชิคุราเงะ ไม่ให้ใช้พลังวิญญาณธาตุน้ำของอิโซนาเดะสร้างภูตประหลาดพวกนั้นขึ้นมาได้อีก
ทางด้านพ่อและผู้นำตระกูลคนอื่น ก็จำเป็นต้องไปประชุมกันทั้งหมดเพื่อไม่ให้โอเกทสึไหวตัวทัน ขณะเดียวกันก็ส่งปู่ แบล็ก และภูตพิทักษ์ของอาโอโทะและชิราโทริไปที่อิตสึคุชิมะ เพื่อทำลายพิธีเปิดประตูแห่งโลกภูต ทางด้านผนึกของเก้าหางก็จะมีแม่และกำลังคนอีกเล็กน้อยที่ประจำอยู่ เพราะพวกเราตัดสินใจส่งคนส่วนใหญ่ไปที่อิตสึคุชิมะแล้ว
ความจริงไม่ว่าจะทางเก้าหางหรืออิซานามิ ก็ถือว่าน่ากลัวและไม่ควรปล่อยให้หลุดออกมาทั้งคู่ ทางหนึ่งก็สัตว์หางที่แข็งแกร่งที่สุด อีกทางก็มารดาของเหล่าภูต จะทางไหนก็จำเป็นต้องทุ่มกำลังจัดการด้วยกันทั้งนั้น แล้วเรื่องนี้ก็ดันบังเอิญมาเกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน จนทำให้เราจำเป็นต้องเลือกทางใดทางหนึ่งไปเลย เพราะหากแบ่งกำลังเท่า ๆ กันจะทำให้รับมือได้ไม่เต็มที่ทั้งสองฝั่ง จนกลายเป็นจัดการทางไหนก็ไม่สำเร็จ
ซึ่งเสียงส่วนใหญ่เลือก...
อิซานามิ
เหตุผลคือทางเก้าหางถึงจะแข็งแกร่งแต่ก็ยังมีแค่ตัวเดียว แต่ทางอิซานามิ ถ้าประตูแห่งโยมะถูกเปิดออกจริง ๆ ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีภูตอันตรายตนอื่นหลุดออกมาด้วย
สุดท้ายเรื่องก็เลยมาลงเอยแบบนี้
วันที่อัลฟ่าฟื้นขึ้นมา ชิโนบุเลยกระซิบเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง...โดยไม่ได้ขอความเห็นใด ๆ ทั้งนั้น
แม้จะรู้สึกผิดที่ตัดสินใจแทน แม้จะรู้ว่ามันเสี่ยง แต่เขาอยากให้เรื่องนี้มันจบลงสักที ภาพที่อัลฟ่าเกือบจะหลุดเพราะโดนปั่นป่วนกระแสวิญญาณจนแบล็กต้องใช้ไม้แข็งเรียกสติกลับมา ทำให้เจ้าตัวเจ็บหนักจนหลับไม่ได้สติไปสามวันแบบนั้น
ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว
ก็เลยขอร้อง...
ขอให้ยอมเสี่ยงไปด้วยกันในครั้งนี้เพื่อให้ทุกอย่างมันจบลง
'ฉันไม่อยากให้นายต้องเจ็บตัวอีก ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นแล้ว'
'ฉันก็เหมือนกัน ไม่อยากเห็นนายต้องเจ็บตัวอีกแล้ว'
เพราะเราสองคนต่างก็ไม่อยากให้ใครโดนทำร้ายจนต้องเจ็บหนักแบบนั้นอีก แผนการทุกอย่างจึงได้เริ่มขึ้นอย่างสมบูรณ์
แต่ก่อนหน้านั้นเขาแอบให้แบล็กพาไปหาแม่ เพราะสภาพของอัลฟ่าดูไม่พร้อมกับเรื่องนี้ ถึงพลังฟื้นฟูของจิ้งจอกเก้าหางจะเป็นเลิศแต่ยังไงก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ถึงต้องไปหาแม่ที่มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มากกว่าพ่อ ปู่ หรือแบล็ก เพราะเก้าหางจัดอยู่ในประเภทกึ่งภูต กึ่งปีศาจ และกึ่งเทพ ซึ่งถือว่าอยู่ในความถนัดของแม่มากกว่า
ความรู้ที่จำเป็นถูกเรียบเรียงเข้าหัวเขาภายในระยะเวลาเพียงสั้น ๆ เกี่ยวกับการฟื้นฟูพลังวิญญาณและ...
"หือ?"
ห้วงความคิดของชิโนบุถูกหยุดลง เมื่อนกกระดาษตัวหนึ่งบินตรงเข้ามาหา ฝ่ามือขาวผ่องยื่นออกไปรับมันไว้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
"พ่อบอกว่าทางนั้นเรียบร้อยแล้ว ส่วนทางปู่กำลังเร่งจัดการกันอยู่"
"อืม"
"งั้นพวกเรารีบเอาพลังวิญญาณของสามหางไปผนึก แล้วตามไปสมทบที่ผนึกเก้าหางกันดีกว่า ถ้าหากหยุดได้ทันผนึกอาจจะไม่ถูกทำลาย"
คำพูดของชิโนบุทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ ไอพลังสีแดงแผ่กระจายออกมาจากตัวแล้วขยายเป็นวงกว้าง ทันทีที่สัมผัสถูกภูตตนไหนเสียงกรีดร้องก็จะดังขึ้น ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองน้ำนองอยู่ที่พื้น
เพียงชั่วอึดใจที่เสียงกรีดร้องดังระงม หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความเงียบเหมือนเดิม อัลฟ่าหันมาคว้าข้อมือคนข้าง ๆ พาเดินออกจากสถานที่ที่จะพังมิพังเหล่จนออกมาถึงพื้นที่โล่งกว้างตรงด้านหน้า
"ไปกัน--อือ!"
เสียงที่เหลือถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากที่ทาบทับลงมา ชิโนบุตัวแข็งทื่ออย่างตกใจ ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบอย่างตามเรื่องตามราวไม่ทัน แต่ยังไม่ทันได้ผละตัวออกก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น เมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมไปทั้งร่าง พร้อมกับไอพลังสีแดงที่ค่อย ๆ ซึมเข้ามาในตัว
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งที่สัมผัสแผ่ว ๆ ยังคงประทับอยู่ตรงริมฝีปาก ดวงตาคู่สวยมองสบกับดวงตาคู่คมที่อยู่ใกล้กันเพียงปลายจมูกคั่น และถ้าหากมองไม่ผิด...เขาว่าเขาเป็นประกายขำ ๆ อยู่ในดวงตาคู่นั้น
"ทำอะไรของนาย"
พออีกฝ่ายผละออกไป ชิโนบุก็ได้แต่ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง บนใบหน้าขาว ๆ แดงก่ำโดยที่ไม่รู้ว่ามาจากอารมณ์ไหน และยิ่งได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยก็ยิ่งถลึงมองจนได้รับเสียงหัวเราะเบา ๆ ตอบกลับมา
"ฟื้นฟูพลังให้ไง เหมือนที่นายเคยทำให้ฉัน"
"ไม่ได้ต้องการคำตอบ"
น้ำเสียงติดจะเหวี่ยงที่ได้ยิน ทำให้อัลฟ่าอมยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนที่ไอพลังสีแดงจะแผ่ออกมาปกคลุมไปทั่วทั้งตัว
เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น ก็ปรากฏร่างสี่เท้าของจิ้งจอกสีขาวขนาดใหญ่ พวงหางทั้งเก้าสะบัดไปมา ทำให้ร่างนั้นยิ่งดูน่าเกรงขามจนเหล่าภูตผีที่อยู่ในบริเวณโดยรอบรีบกระจายตัวหนีด้วยความหวาดกลัว แม้เจ้าของร่างจะยังไม่ได้แผ่จิตสังหารออกมาก็ตาม
ตัวตนแห่งความแข็งแกร่งที่สร้างความหวาดผวาให้แม้แต่เหล่าภูตด้วยกันเอง ในตอนนี้กลับหมอบตัวลงรับมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งขึ้นมาบนหลัง ภาพที่ดูขัดแย้งต่อคำบอกเล่าที่สืบทอดกันมาสร้างความประหลาดใจให้เหล่าภูตที่แอบมองอยู่ไกล ๆ
จิ้งจอกเก้าหางคือภูตที่ทรงพลังที่สุด
จิ้งจอกเก้าหางคือภูตที่แข็งแกร่งที่สุด
จิ้งจอกเก้าหางคือภูตที่ไม่ยอมตกอยู่ใต้อาณัติใคร
หากแต่...จิ้งจอกเก้าหางที่ได้เห็นในตอนนี้ กลับยอมรับฟังเด็กคนหนึ่งด้วยท่าทีเต็มใจ
'นั่งดีแล้วนะ'
"ดีแล้ว เรารีบไปกันเถอะ"
'อืม'
เสียงครางรับดังขึ้นในลำคอเบา ๆ ก่อนที่ร่างสีขาวขนาดใหญ่จะกระโจนขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วหายลับสายตาไปด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
tbc...


"ตรงจุดนั้นมีเร็นอยู่ ก็ยังอุ่นใจได้ว่าผนึกจะไม่ถูกทำลาย"
ประโยคที่ดังขึ้น ทำให้คนฟังทั้งคู่พยักหน้ารับพร้อมกัน แม้จะมีเสียงลมกวนเพราะการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เป็นปัญหากับประสาทการรับฟังของภูตทั้งสอง
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามกำลังมุ่งหน้ากลับเกียวโต เมื่อทางนาราไม่มีความคืบหน้าใด ๆ เพิ่มเติม ซึ่งก่อนออกมาชิโนบุฝากให้เร็นช่วยดูแลโอบาจิต่อ โดยบอกว่าให้คุ้มครองความปลอดภัยจนกว่าเรื่องวุ่นวายจะจบลง แล้วค่อยปล่อยให้เจ้าตัวได้กลับไปใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิม
"แปลก"
คำพูดของอัลฟ่าที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังทำให้ชิโนบุต้องเอี้ยวตัวกลับไปมองด้วยความสงสัย แต่ท่าทางแบบนั้นมันก็ค่อนข้างลำบากเกินไป เพราะตอนนี้พวกเขาสองคนนั่งอยู่บนหลังของแบล็กที่กลับคืนร่างอินุงามิ แถมคุณสีดำเขาก็เคลื่อนไหวเร็วมาก ชิโนบุเลยต้องเปลี่ยนจากการเอี้ยวตัวไปคุย เป็นเอนหลังพิงอกอัลฟ่า แล้วเอียงหูให้เจ้าตัวมากระซิบอยู่ใกล้ ๆ แทน
"อะไรแปลก"
"ที่ปะทะกันวันนี้ พวกนั้นดูไม่เหมือนคนที่กำลังพยายามทำลายผนึกเลย"
".....?"
"เหมือนมาดักรอพวกเรามากกว่า"
นี่เป็นอีกเรื่องที่ชิโนบุเองก็กำลังคิดไม่ตกอยู่เหมือนกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้มันผิดปกติเกินไป ผนึกของหนึ่งหางไม่เหมือนกับผนึกอื่น เพราะมีตำแหน่งของผนึกที่ชัดเจน ถ้าพวกนั้นคิดจะทำลายผนึกจริง ๆ ควรจะไปโผล่ตรงจุดที่เร็นประจำอยู่ถึงจะถูก การมาเจอกันก่อนถึงตัวผนึกแบบนี้ มันเหมือนตั้งใจมาดักรอพวกเขาอยู่จริง ๆ
'ฉันก็รู้สึกเหมือนอัลฟ่านะ เหมือนพวกมันไม่ได้อยากมาทำลายผนึกแต่อยากมาวัดฝีมือเรา'
ยิ่งได้ยินแบล็กพูดแบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น เผลอขบริมฝีปากตัวเองอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปหาอัลฟ่าเมื่อได้ยินเจ้าตัวพูดขึ้นมาอีก
"หรือไม่ก็ลองเอาอาคมกับภูตแปลก ๆ พวกนั้นมาลงสนามเพื่อประเมินอะไรสักอย่าง"
จบประโยคนั้นระหว่างทั้งสามก็มีเพียงความเงียบ เมื่อต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง อัลฟ่าและแบล็กประเมินเรื่องวิธีการต่อสู้ของศัตรู ในขณะที่ชิโนบุกำลังคิดไปถึงอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน
ถ้าหากว่ามันเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
"แบล็กเร่งความเร็ว เราต้องรีบกลับ--"
ยังพูดไม่ทันจบ ชิโนบุก็รีบหมอบตัวลงตามสัญชาตญาณ เมื่อจู่ ๆ แบล็กก็เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรก็รู้สึกถึงวงแขนที่โอบรอบเอวตัวเองไว้ ก่อนจะตามมาด้วยแรงดึงที่ทำให้ตัวเขาถอยไปชนเข้ากับแผงอกของคนข้างหลังอีกครั้ง
"เกิดอะไรขึ้น"
"เราโดนลอบโจมตี"
คำตอบที่ได้รับไม่ต่างไปจากที่คิดไว้ เพราะการที่จู่ ๆ แบล็กจะเคลื่อนไหวเปลี่ยนทิศทางไปมาแบบนี้มันเกิดขั้นได้จากไม่กี่สาเหตุ เพียงแต่ตอนนี้พวกเราเคลื่อนที่เร็วมาก กับอัลฟ่าและแบล็กอาจจะไม่เป็นปัญหา แต่กับมนุษย์ธรรมดาอย่างชิโนบุถือว่าทัศนวิสัยค่อนข้างแย่ ไม่ว่าจะพยายามเพ่งมองยังไงก็มองไม่เห็นอยู่ดีว่าอะไรกันแน่ที่ลอบโจมตีพวกเรา
"คิวคิ"
เสียงที่ดังขึ้นใกล้ ๆ หู ทำให้ชิโนบุมองตามสายตาของอีกฝ่ายไป ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองเงาลาง ๆ ของสิ่งที่อยู่ไกลลิบ แต่เสียงกระพือปีกกลับดังมาถึงตรงนี้
'อัลฟ่า นายพาโนบุจังลงไปก่อน'
แม้จะกำลังใช้สมาธิกับการเพ่งมองเจ้าเสือมีปีกที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่พอได้ยินแบล็กตะโกนขึ้นมาแบบนั้น ชิโนบุก็รีบเปลี่ยนท่านั่งแล้วหันมากอดคออัลฟ่าไว้ทันที ซึ่งอัลฟ่าเองก็กระชับแขนที่โอบเอวเจ้าตัวให้แน่นขึ้น ก่อนจะพากระโจนลงจากหลังแบล็กไปยังยอดไม้ ต้นที่ใกล้ที่สุด
"....."
ชิโนบุรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปวูบหนึ่งตอนที่อัลฟ่าพากระโดดลงมา ถึงแม้มันจะเป็นต้นที่ใกล้ที่สุดแล้ว แต่จากความสูงขนาดนั้นก็ทำให้รู้สึกใจหวิว ๆ อยู่ดี แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ แต่ก็มากพอจะทำให้ในช่องท้องปั่นป่วนได้ไม่น้อย
"ไม่เป็นไรนะ"
เห็นอีกฝ่ายดูเหมือนจะหน้าซีดลงเล็กน้อย อัลฟ่าเลยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง มืออีกข้างที่ไม่ได้กอดเอวไว้เลื่อนขึ้นมาแตะที่ปลายคาง ก่อนจะออกแรงดันเบา ๆ ให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาสบตากันเพื่อมองสำรวจให้ถนัดขึ้น
"ไม่เป็นไร"
"แน่ใจนะ"
"อือ--"
ชิโนบุเพิ่งตอบไปได้แค่นั้น ทั้งเขาและอัลฟ่าก็ต้องรีบพากันหลบไปคนละทาง เมื่อมีเสียงอะไรบางอย่างกรีดผ่านอากาศดังมาจากทางด้านหลัง ดวงตาสองคู่หันไปตวัดมองจุดที่ตัวเองยืนอยู่เมื่อครู่ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อไม่เห็นตัวอะไรอยู่ตรงนั้นเลย
สถานการณ์ที่ไม่สู้ดีนัก ทำให้อัลฟ่ามุนหัวคิ้วเข้าจนแทบเป็นปม ก่อนจะยื่นมือไปหาชิโนบุที่กำลังวิ่งเข้ามาหาตัวเองแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"อย่าอยู่ห่างจากฉัน"
"อือ"
หลังรับคำเสร็จ ชิโนบุก็ใช้มือขวาเกาะแขนอัลฟ่าไว้ ในขณะที่มือซ้ายก็กำยันต์ไว้แน่นอย่างเตรียมพร้อม ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปโดยรอบอย่างระมัดระวัง ขณะที่ขาก็เร่งเดินตามโดยไม่ทิ้งระยะห่างจากอัลฟ่าเลยแม้แต่นิดเดียว
โฮกกกกกกก
หากแต่เสียงคำรามที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุเผลอสะดุ้งด้วยความตกใจ รีบหันไปมองทางจุดกำเนิดเสียงทันที ก่อนที่หลังจากนั้นจะค่อยคลายความกังวลลง เมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงก็คือแบล็กที่กระโจนลงมาจากบนฟ้า ไม่ไกลกันนักมีร่างของคิวคิที่ตอนนี้ทั่วทั้งตัวอาบไปด้วยเลือด ยืนเซไปเซมาเหมือนกำลังจะล้ม ปีกทั้งสองข้างถูกขย้ำเละจนไม่สามารถใช้งานได้อีก
วืด!
"อะ!"
แค่หันไปสนใจทางนั้นได้ไม่เท่าไร เสียงกรีดผ่านอากาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชิโนบุที่ยังไม่ทันได้ขยับตัวโดนอัลฟ่าพากระโดดหลบมาอีกทาง ตรงต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ จุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่ ปรากฏเป็นรอยเหมือนโดนของมีคมกรีดลึกเข้าไปเกือบครึ่งต้น
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เห็นตัวคนทำอยู่ดี
"น่ารำคาญ"
เสียงพึมพำจากคนข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุละสายตาจากต้นไม้ต้นนั้นแล้วหันกลับมามอง เลยเห็นว่าตอนนี้สีหน้าของอัลฟ่าเหมือนคนที่กำลังหงุดหงิดมาก ไอพลังสีแดงแผ่กระจายออกมารอบตัว ก่อนจะขยายออกเป็นวงกว้างกินพื้นที่ไปไกลจนแทบลับสายตา...
แล้วเพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมา เสียงร้องอย่างเจ็บปวดก็ดังขึ้น
"อ้ากกกกกก"
ทั้งคู่รีบหันไปมองทางต้นเสียงทันที แต่คนที่หลบอยู่ตรงนั้นเองก็ไหวตัวทันจึงรีบวิ่งหนีไปก่อน จนเห็นเป็นเพียงเงาลาง ๆ ของผู้ชายคนหนึ่งที่สวมชุดสีดำทั้งตัว
"ล่วงหน้าไปก่อนเลย"
เพราะรู้ว่าถ้าวิ่งไปพร้อมกัน ตัวเองต้องทำให้อัลฟ่าช้าลงแน่ ๆ ชิโนบุจึงเปลี่ยนจากที่จับแขนเจ้าตัวไว้เป็นออกแรงผลักเบา ๆ ซึ่งอัลฟ่าเองก็พยักหน้ารับโดยไม่ค้านอะไร แล้วรีบวิ่งตามผู้ชายชุดดำคนนั้นไปทันที
ชิโนบุหันกลับไปมองทางแบล็กเล็กน้อย พอเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเพราะดูท่าเจ้าตัวคงจะจัดการกับคิวคิได้ในอีกไม่ช้า ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะออกวิ่งไปตามทางที่อัลฟ่าวิ่งนำไป
"อ้ากกกก"
เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นอีกครั้งจากทิศทางของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุยิ่งเร่งฝีเท้าของตัวเองให้เร็วกว่าเดิม เจ้าตัววิ่งฝ่าดงพุ่มไม้ที่สูงเกือบท่วมหัวออกมา ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
ตอนนี้อัลฟ่ากำลังกดผู้ชายคนหนึ่งลงกับพื้น มือข้างหนึ่งกดเข้าที่หลังคอ ในขณะที่อีกมือก็จับแขนทั้งสองข้างของชายคนนั้นไพล่หลังไว้ แล้วซ้ำด้วยการใช้เข่ากดทับไปอีกทีเพื่อไม่ให้ขยับตัวหนีไปไหนได้อีก
"มีแค่คนเดียวเหรอ"
"ใช่"
คำยืนยันจากอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาใกล้ ๆ ดวงตาคู่สวยมองสำรวจอีกฝ่ายไปมา ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยเมื่อได้เผลอสบตากันครู่หนึ่ง เหมือนจะคุ้นแต่ก็ไม่คุ้น เหมือนจะเคยเห็นแต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน
"มีอะไรหรือเปล่า"
เห็นเจ้าตัวมีสีหน้าแปลก ๆ อัลฟ่าเลยถามขึ้นอย่างสงสัย ดวงตาคู่คมเหลือบลงมองคนที่ตัวเองกดไว้เล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบกับคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนเดิม
"เปล่าหรอก แค่รู้สึกเหมือนจะคุ้น ๆ"
"หืม?"
"ช่างเรื่องฉันก่อนเถอะ เรารีบพาตัวหมอนี่กลับไปให้ปู่จัดการดีกว่า เพราะดูท่าแล้ว ถึงเราจะเค้นถามอะไรตรงนี้ก็คงไม่ได้คำตอบ"
ที่สำคัญคือตอนนี้เขามีเรื่องจะปรึกษากับปู่ด้วย ต้องรีบคุยกันให้เร็วที่สุด จะเสียเวลาไม่ได้แล้ว
สีหน้าเหมือนคนมีเรื่องอะไรในใจของชิโนบุ ทำให้อัลฟ่ายิ่งกดหัวคิ้วแน่นอย่างเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไร เพราะคิดว่าถ้าถึงเวลาเจ้าตัวก็คงบอกเอง ที่สำคัญในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะมาคาดคั้นกันเอง ถ้ามีอะไรควรจะกลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่า
แซ่ก!
เสียงการเคลื่อนไหวที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ทั้งคู่รีบหันกลับไปมองทันที ก่อนชิโนบุจะเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ ที่ไม่ใช่เพราะการเห็นภูตระดับกลางตนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น แต่เป็นเพราะ...
"ภูตอัญเชิญ! แถวนี้ยังมีคนอื่นอยู่!!"
ประโยคนั้นทำให้อัลฟ่าหลุดสบถออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ทัน ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนอย่างเตรียมพร้อมโดยไม่ลืมกระชากคอเสื้อชายในชุดดำขึ้นมาด้วย ทางด้านชิโนบุเองก็รีบหยิบชิคิงามิออกมาพึมพำคาถาอยู่ครู่หนึ่ง กระดาษแผ่นน้อยแปรเปลี่ยนเป็นงูตัวใหญ่ เข้ารัดร่างของชายชุดดำไว้เพื่อให้อัลฟ่าหิ้วไปหิ้วมาได้สะดวก
กรรรรรร
เสียงขู่คำรามของภูตระดับกลางที่ถูกเรียกมาดังขึ้น แต่ก็เพียงครู่เดียวเมื่อโดนอัลฟ่าแผ่จิตสังหารกลับไป ไอพลังสีแดงแผ่กระจายจากตัวอัลฟ่าเข้าโอบล้อมภูตระดับกลางไว้ สร้างความกดดันให้มันจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว
"ซ่อนตัวเก่งชะมัด"
ชิโนบุบ่นขึ้นเบา ๆ เมื่อพยายามกวาดตาหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่เห็นคนที่เป็นผู้อัญเชิญอยู่ดี ในขณะที่อัลฟ่าเปลี่ยนจากการกวาดสายตาหา มาเป็นใช้สมาธิเพื่อจับสัมผัสร่องรอยอาคมอัญเชิญที่อยู่บนตัวของภูตระดับกลางตนนั้น
ดวงตาคู่คมเริ่มแปรเปลี่ยนจากสีน้ำตาลเข้มเป็นสีแดง ขณะมองดูกระแสพลังที่กระจายอยู่รอบตัวของภูตตนนั้นค่อย ๆ ถักทอเป็นเส้นใยบาง ๆ ที่เชื่อมต่อจากร่างภูตเข้าสู่ร่างของคนที่เป็นผู้อัญเชิญ...
"หืม?"
เสียงครางในลำคอเบา ๆ ของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุที่กำลังกวาดตามองรอบ ๆ รีบหันหน้ากลับมามอง ก่อนจะเผลอสะดุ้งเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวมีสีหน้าเคร่งเครียด ทั้งยังหันขวับไปทางด้านหลังแล้วตะโกนขึ้นเสียงดัง
"ข้างหลัง!"
ได้ยินแค่นั้นชิโนบุก็เข้าใจได้โดยไม่ต้องมีคำอธิบาย รีบยื่นมือไปหาอัลฟ่าตามสัญชาตญาณ ซึ่งอัลฟ่าเองก็รีบคว้ามือข้างนั้นไว้แล้วออกแรงดึงเข้าหาตัว
ฉึก!
ทันฉิวเฉียดกับมีดสั้นที่พุ่งเข้าปักต้นไม้ด้านหลังตรงจุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่ ดวงตาของอัลฟ่าวาวโรจน์ขึ้นทันที จิตสังหารรุนแรงแผ่กระจายออกมารอบตัว จนภูตระดับกลางที่อยู่ในระยะพลังสลายกลายเป็นละอองแสงโดยไม่ทันได้ลงมือทำอะไร
ตอนนี้อัลฟ่ากำลังโกรธ
โกรธมาก ๆ ด้วย
หากไม่ใช่เพราะเมื่อกี้ชิโนบุยื่นมือมาหาทำให้เขาดึงหลบทัน มีดสั้นเล่มนั้นคงปักเข้ากลางอกของเจ้าตัวพอดี
"อัลฟ่า--"
"มันเป็นภูตที่เชี่ยวชาญพลังวิญญาณ!!"
ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบ อยู่ ๆ ชายแปลกหน้าที่เงียบมาตลอดตั้งแต่โดนจับได้ก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง หัวคิ้วขององเมียวน้อยกดเข้าทันที เมื่อความกังวลก่อนหน้านี้ ยิ่งถูกตอกย้ำจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ว่ามันคงจะเป็นจริงอย่างที่เขานึกกลัว
"เราติดกับแล้ว"
ติดกับเข้าจัง ๆ
การที่หมอนี่เงียบมานานไม่ใช่เพราะไม่ยอมพูด ที่โดนจับได้ง่ายขนาดนี้ก็ไม่ใช่เพราะหนีไม่พ้น แต่อีกฝ่ายเลือกที่จะเอาตัวเข้าล่อ ยอมโดนจับเพื่อจะได้ลอบสังเกตการณ์การใช้พลังของอัลฟ่าได้ใกล้ ๆ เห็นตั้งแต่ที่อัลฟ่าใช้พลังกดภูตตนนั้นไว้ เห็นตอนที่อัลฟ่าจับสัมผัสอาคมบนตัวภูตตนนั้นแล้วย้อนหาไอวิญญาณจาง ๆ ที่หลงเหลืออยู่ของอาคมอัญเชิญ
มันดูอยู่ตลอด
ยิ่งถ้ารวมกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่นารา ก็ยิ่งชัดเจนว่าพวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายผนึกตั้งแต่แรก แต่ว่ามาเพราะ...
อัลฟ่า
พวกมันหมายตาอัลฟ่าไว้!
"อัลฟ่า ส่งสัญญาณหาแบล็ก บอกให้ทิ้งตรงนั้นแล้วรีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้!"
คนโดนสั่งยังไม่ทันจะได้ทำตามที่ชิโนบุบอก ก็ต้องรีบกระโดดหลบมาอีกทางเมื่อรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง ตรงจุดที่เคยยืนอยู่ปรากฏเป็นร่างของภูตขนาดใหญ่ ที่ไม่รู้จะบอกว่ามันเหมือนอะไรดี เพราะมีหลายสายพันธ์ผสมอยู่ในตัวเยอะเหลือเกิน
"เร็ว!"
ชิโนบุที่หลบไปอีกทางส่งเสียงเร่งขึ้นมา ก่อนจะซัดยันต์เข้าใส่ภูตขนาดใหญ่ตรงหน้าเพื่อถ่วงเวลาให้ ซึ่งอัลฟ่าเองก็รีบร้องคำรามออกมาเสียงดัง เพื่อส่งสัญญาณให้แบล็กรีบตามมาสมทบทางนี้ทันที
ดวงตาคู่คมมองไปทางต้นเสียงที่ได้ยินแบล็กคำรามตอบกลับมา แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรกลับไปอีก ก็ต้องรีบหลบไปอีกทางเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแหวกอากาศพุ่งเข้ามา
"ชิ!"
ชิโนบุหลุดสบถออกมาเบา ๆ เมื่อเหลือบเห็นยันต์สองแผ่นกำลังพุ่งเข้าหาอัลฟ่า เจ้าตัวกดหัวคิ้วเข้าก่อนจะซัดยันต์เข้าขวาง หากแต่ทันทีที่ยันต์ปะทะกัน ยันต์ของฝ่ายนั้นก็แตกตัวออกเป็นริ้วคม ๆ ตรงเข้ากรีดชิคิงามิที่มัดอยู่บนตัวของชายชุดดำจนขาดเป็นเศษเล็กเศษน้อย
"หึ!"
โดยที่ไม่มีใครตั้งตัวทัน พอสองมือได้รับอิสระชายชุดดำก็แสยะยิ้มก่อนจะหยิบแผ่นยันต์ที่เตรียมไว้ในอกเสื้อออกมาแปะเข้ากลางอกของอัลฟ่าทันที
ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาประเมินพลาดไป เพราะคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องรีบหนี ตอนที่ชิคิงามิถูกทำลายจึงออกแรงกระชากเพื่อรั้งตัวไว้ แต่กลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ตัวเองถูกจู่โจมอย่างกะทันหันแบบนี้
"อัลฟ่า!"
ชิโนบุร้องเรียกอย่างตกใจ ก่อนจะรีบกลิ้งตัวหลบกรงเล็บที่ตวัดลงมา แล้วส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์เหยี่ยวสองตัวออกไปรับมือแทน
ร่างสูงโปร่งรีบผุดลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาคนที่ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเป็นห่วง โดยที่ระหว่างนั้นก็ส่งชิคิงามิออกไปมัดตัวชายในชุดดำไว้ได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะหนีไป
"อัลฟ่า เป็นยังไงบ้าง"
เห็นท่าทางเหมือนกำลังทรมานของอีกฝ่าย ชิโนบุก็ยิ่งเป็นห่วงกว่าเดิม ตอนนี้อัลฟ่าหน้าซีดมาก ตามหน้าผากและข้างขมับเริ่มมีหยาดเหงื่อซึมออกมา เจ้าตัวใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ ส่วนอีกข้างกดอยู่ที่หน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจ กดลงไปแรงมากจนที่หลังมือปรากฎเป็นรอยนูนของเส้นเลือดขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน
"อัลฟ่า ได้ยินฉันไหม"
"ชิโนบุ..อึก!"
ยังเรียกชื่ออีกฝ่ายไม่ทันจบดี ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั้งตัวก็ทำให้ต้องกัดฟันแน่นเพื่อข่มมันลงไป อัลฟ่าไม่รู้ว่ายันต์แผ่นนั้นเอาไว้ใช้ทำอะไร เพราะทันทีที่โดนแปะลงบนตัวเขาก็รีบกระชากมันออกทันที
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทัน
ตอนนี้ข้างในตัวเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังวิ่งวนไปมา ทั้งอึดอัดและปั่นป่วนไปหมด รู้สึกเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งแขนทั้งขาแข็งเกร็ง ขนาดอยากจะยกมือขึ้นมาจับคนข้าง ๆ ไว้ก็ยังทำไม่ได้ ราวกับร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป
โฮกกกกก
".....!"
เสียงคำรามที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ชิโนบุสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เพราะคิดว่าจะมีตัวอะไรโผล่ออกมาสร้างความลำบากให้อีก แต่พอเห็นว่าเป็นแบล็กในร่างอินุงามิที่กระโจนเข้ามาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"แบล็ก"
เจ้าของชื่อตรงเข้าขย้ำคอเจ้าภูตขนาดใหญ่ ก่อนจะสะบัดไปมาแล้วเหวี่ยงร่างของมันไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใกล้ ๆ ดวงตาสีดำสนิทเหลือบมองไปทางเด็กสองคนเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคออย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าตอนนี้ชิโนบุกำลังนั่งประคองอัลฟ่าที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
'อัลฟ่าเป็นอะไร'
"ไม่รู้ หมอนั่นแปะยันต์อะไรใส่อัลฟ่าก็ไม่รู้"
แบล็กมองตามมือของชิโนบุไปทางชายชุดดำคนหนึ่ง ที่ตอนนี้โดนชิคิงามิมัดตัวไว้แน่นจนขยับไปไหนไม่ได้ คิ้วทั้งสองข้างยิ่งกดเข้า เมื่ออะไรบางอย่างในตัวผู้ชายคนนั้นทำให้เขารู้สึกคุ้นแปลก ๆ แต่เพราะตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าจึงต้องปัดความรู้สึกพวกนั้นทิ้งไปก่อน
ชิโนบุมองแบล็กที่กำลังจัดการกับเจ้าภูตตัวนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจคนที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนเดิม ยิ่งเวลาผ่านไปท่าทางของอัลฟ่าก็ยิ่งแย่ลง ตอนนี้เจ้าตัวหอบหายใจหนักมาก แถมยังส่งเสียงคำรามอยู่ในลำคอตลอดเวลา
"อัลฟ่า ได้ยินเสียงฉันหรือเปล่า"
นอกจากจะไม่ตอบแล้ว อัลฟ่ายังหอบหายใจหนักขึ้น กระแสพลังรอบตัวปั่นป่วนจนส่งผลมาถึงกำไลที่ชิโนบุสวมอยู่
"นายต้องตั้งสติไว้ก่อนนะ"
"....."
"อัลฟ่า! นายไม่จำเป็นต้องใช้ร่างนี้ กลับร่างเดิมเดี๋ยวนี้เลย!"
ชิโนบุเผลอเสียงดังขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าใต้ดวงตาทั้งสองข้างของเจ้าตัวเริ่มปรากฏริ้วสีแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้นเรืองแสงสีแดงพร้อมกับเขี้ยวที่เริ่มงอกออกมา ตอนนี้อัลฟ่ากำลังเปลี่ยนตัวเองมาอยู่ในร่างกึ่งภูต และดูเหมือนว่าสติจะไม่ค่อยมีแล้วด้วย ไม่ว่าจะเรียกยังไง เรียกเท่าไรก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาเลย
"อัลฟ่า ฉันบอกให้นายหยุดเปลี่ยนร่างตัวเองไง"
"....."
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
เฮือก!
ร่างสูงใหญ่กระตุกเฮือกทันทีที่สิ้นเสียงนั้น อาการหอบหายใจหายไปครู่หนึ่ง เมื่อเจ้าตัวเผลอกลั้นลมหายใจของตัวเองไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนมันออกมาพร้อมกับสะบัดหัวเบา ๆ เพื่อเรียกสติให้ตัวเอง
"ชิ โนบุ..."
"ฉันเอง ฉันอยู่ตรงนี้"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มได้สติกลับมา ชิโนบุก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบคว้ามือของเจ้าตัวมากุมไว้บนตักแล้วออกแรงบีบเบา ๆ
"นายสลายพลังออกได้ไหม"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไร หากแต่หัวคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้นก็ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่สามารถทำได้ ยิ่งอัลฟ่าพยายามจะสลายทิ้ง มันก็ยิ่งปั่นป่วน รุนแรง จากไอพลังที่แผ่กระจายอยู่รอบตัว เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสพลังคมกริบ ทำร้ายสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้ ไม่เว้นแม้แต่...
"อะ!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับกลิ่นเลือดโชยออกมาจากบาดแผลที่ถูกกระแสพลังกรีดผ่าน บนผิวแก้มขาวใสขององเมียวน้อยปรากฏรอยกรีดเป็นทางยาว แม้จะไม่ได้ลึกมากแต่ก็มีรอยเลือดไหลซึมออกมาให้เห็น
"อัลฟ่า--"
ชิโนบุยังไม่ทันได้พูดอะไร ดวงตาที่เพิ่งกลับมาเป็นปกติของอัลฟ่าก็ฉายประกายวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้ง ทั้งจากความรู้สึกผิด และจากกลิ่นเลือดจาง ๆ ที่เกิดจากฝีมือของตัวเอง ยิ่งเป็นเหมือนตัวกระตุ้นที่ทำให้กระแสพลังรอบตัวรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
"โนบุจัง"
"แบล็ก ช่วยอัลฟ่าด้วย"
แบล็กที่เพิ่งกลับมา โยนผู้อัญเชิญที่สลบเหมือดคามือทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่สนใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปดึงตัวชิโนบุให้มาหลบอยู่ข้างหลังตัวเอง พร้อมกวาดตามองอย่างสำรวจอาการของอัลฟ่าไปด้วย
"มาทำแผลก่อน ยิ่งได้กลิ่นเลือดของโนบุจังเดี๋ยวอัลฟ่าจะยิ่งคลั่ง"
ชิโนบุพยักหน้ารับแล้วปล่อยให้แบล็กรักษาแผลตัวเองอย่างว่าง่าย โดยที่สายตาก็ยังคงมองไปที่อัลฟ่าด้วยความเป็นห่วง
"จะทำยังไงดีแบล็ก"
ทางคนโดนถามเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการเรื่องตรงหน้ายังไงดี แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามตั้งสติเพื่อหาวิธี หากแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงคำรามลั่นก็ทำให้แบล็กต้องพาชิโนบุถอยห่างออกมายังจุดปลอดภัย
โฮกกกกกกกก
กระแสพลังรุนแรงหมุนวนเป็นพายุลูกย่อม ๆ เข้าปกคลุมร่างกายของอัลฟ่าไว้ ชั่วอึดใจสั้น ๆ ที่มันค่อย ๆ จางลง แล้วปรากฏเป็นพวงหางทั้งเก้าที่สะบัดไปมาท่ามกลางกระแสพลังสีแดง
"เก้าหาง เป็นเก้าหาง"
เสียงพึมพำเบา ๆ ดังมาจากชายชุดดำที่ถูกชิคิงามิมัดตัวไว้ ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างแล้วเอาแต่พึมพำออกมาไม่หยุด
"จิ้งจอกเก้าหางสีขาว"
ก็คิดอยู่แล้วว่าต้องไม่ธรรมดา
แต่นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะเป็นถึงจิ้งจอกเก้าหาง
ดวงตาที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์เหลือบมองแบล็กและชิโนบุเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง จึงลอบใช้อาคมทำลายชิคิงามิแล้วหลบหนีออกไปจากตรงนั้นโดยไม่มีใครทันรู้ตัว
"โนบุจังปิดตา"
"หา?"
คำสั่งที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ชิโนบุได้แต่หันไปมองด้วยความสงสัย อยู่ ๆ สั่งให้ปิดตาทำไม? ทำไมต้องปิดตา?
"ฉันจะช่วยอัลฟ่า"
"คิดวิธีออกแล้วเหรอ"
"อืม"
การพยักหน้ารับของแบล็กทำให้ชิโนบุรู้สึกใจชื้นขึ้นไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมจะต้องให้เขาปิดตาด้วย
"ทำไมต้องปิดตา"
"ถ้าเปิดตาเดี๋ยวโนบุจังไม่ให้ทำ"
"ทำไม"
"เร็ว"
แม้จะยังสงสัย แต่สุดท้ายชิโนบุก็ยอมทำตาม เจ้าตัวยกสองมือขึ้นมาปิดตาไว้ตามที่โดนสั่ง ก่อนจะพยายามเงี่ยหูฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ตอนนี้เขายังคงได้ยินเสียงอัลฟ่าคำรามตลอดเวลา และรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงคำรามเพิ่มขึ้นมาอีกเสียง จากที่เดาก็น่าจะเป็นแบล็กที่กลับคืนร่างอินุงามิเหมือนเดิม สองคนนั้นส่งเสียงคำรามใส่กัน ก่อนที่...
"อั่ก!"
เสียงเหมือนอะไรบางอย่างถูกกระแทกอย่างแรงทำให้ชิโนบุเผลอสะดุ้งอย่างตกใจ รีบเปิดตาออกดูทันทีโดยไม่คิดจะถามแบล็กก่อนด้วยซ้ำ
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เจ้าตัวรีบวิ่งเข้าไปหาอัลฟ่าเพราะความเป็นห่วง ตอนนี้อัลฟ่ากลับคืนสู่ร่างคนแล้ว และกำลังหล่นลงมากองอยู่ที่ใต้ต้นไม้ ก่อนจะกระอักเลือดออกมากองใหญ่จนพื้นตรงหน้าแดงฉานไปหมด
ไอ้เสียงกระแทกที่ได้ยินตอนปิดตาก็ไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นเสียงอัลฟ่าถูกอัดกับต้นไม้นี่แหละ
"แบล็ก นายทำอะไรเนี่ย"
"เรียกสติ"
"เรียกสติด้วยการอัดพลังวิญญาณใส่อัลฟ่าเนี่ยนะ"
"ใช่"
"จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยหรือไง"
"ถ้าไม่ทำให้เจ็บขนาดนี้ก็ไม่รู้จะเรียกสติกลับมาได้ไหม อีกอย่างถ้าฉันใส่พลังวิญญาณไปน้อยกว่านี้ก็จะจัดการกับกระแสวิญญาณแปลก ๆ ที่ปั่นป่วนอยู่ในตัวอัลฟ่าไม่ได้"
แม้คำอธิบายจะสมเหตุสมผล และถึงจะเข้าใจว่าแบล็กทำไปเพราะช่วยอัลฟ่า แต่ชิโนบุก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ยิ่งเห็นว่าเจ้าตัวกระอักเลือดออกมาอีกรอบก็รีบขยับเข้าไปประคองไว้ แล้วใช้มือเช็คเลือดตามมุมปากออกให้อย่างไม่สนใจสักนิดว่าตัวเองจะต้องเปื้อนไปด้วยหรือเปล่า
"อัลฟ่า นายเป็นยังไงบ้าง"
มีเพียงเสียงหอบหายใจเบา ๆ ที่ดังตอบกลับมาก่อนอัลฟ่าจะซบลงที่ไหล่ของชิโนบุอย่างหมดแรง ถึงมันจะเจ็บไม่น้อยแต่ก็ต้องขอบคุณแบล็กที่ช่วยสลายกระแสวิญญาณแปลก ๆ ในตัวออกให้
ไม่อย่างนั้น...
"ขอโทษ"
"ขอโทษทำไม"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบที่โดนถาม หากแต่ยกมือขึ้นแนบแก้มของเจ้าตัวแล้วใช้นิ้วโป้งไล้ตรงจุดที่เคยเป็นแผลเบา ๆ ถ้าเมื่อกี้แบล็กไม่ช่วยเรียกสติกลับมา พลังของเขาที่ควบคุมไม่ได้อาจจะเผลอทำร้ายชิโนบุเข้าอีก
"ขอโทษนะ"
"....."
"เจ็บมากไหม"
เพียงคำถามเดียว กลับทำให้คนโดนถามสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวและพร่ามัวลงจากหยาดน้ำที่เอ่อคลอขึ้นมา ชิโนบุยกมือขึ้นมาวางทาบลงบนมือของอีกฝ่าย ก่อนจะอมยิ้มน้อย ๆ แล้วส่ายหน้าตอบกลับไป
"ไม่เจ็บสักนิด เวลาฉันฟาดนายยังเจ็บมือมากกว่าตอนเป็นแผลเมื่อกี้เลย"
ทั้งคำตอบและรอยยิ้มที่ได้รับทำให้อัลฟ่าหัวเราะออกมาเบา ๆ ปลายนิ้วยังคงไล้ไปตามผิวแก้มขาวใส ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้า สำลักเลือดออกมาอีกกองใหญ่ แล้วหมดสติไปเพราะความอ่อนเพลียจากการถูกส่งพลังวิญญาณเข้าร่างกายโดยตรง
"อัลฟ่า!"
ชิโนบุผวากอดตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยความตกใจ หยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่เมื่อครู่ไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปหาแบล็กที่ทรุดลงมานั่งข้าง ๆ แล้วรีบพยักหน้ารับทั้งน้ำตา
"รีบพาอัลฟ่ากลับบ้านกัน"
"อือ"
tbc...