"ศิษย์น้องเจ้าฟื้นแล้วรึ"
"ข้าหลับไปนานเท่าไหร่หรือศิษย์พี่เจ้าสำนัก"
"เจ้าหลับไป3วันเต็มๆตอนนี้รู้สึกเช่นไรบ้าง"
"ค่อยยังชั่วแล้ว"
"คราวหน้าก็อย่าไปที่ถ้ำเพลิงทมิฬตามลำพังอีกหากคราวนี้ฮุ่ยหมิงไม่ตามเจ้าไปเจ้าได้โดนเผาตายอยู่ในถ้ำเพลิงทมิฬแน่ๆ"
"อืม"
เฮอะ คิดว่าฉันอยากไปนักเหรอถ้าไอ้ระบบเฮงซวยนี่ไม่มอบภารกิจมาให้คิดเหรอว่าคนอย่างสิรินทราจะไปน่ะ จะว่าไปขอบ่นหน่อยเหอะทำไมเด็กสาววัย17ปีอย่างฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ตอนนี้ฉันควรนอนดูซีรี่ย์อยู่ในบ้านคุยแชทกับเหล่าพี่น้องแล้วก็แต่งนิยายสิไม่ใช่มาเป็นเจ้ายอดเขาแบบนี้ถึงฉันจะดีใจมากที่ได้เป็นชายชาตรีไม่ใช่ชายก็ไม่ใช่หญิงก็ไม่เชิงเหมือนเมื่อก่อนก็เถอะแต่นี่มันไม่โอเคโว้ย
"ตัวเจ้าร้อนอย่างกับไฟมาตั้งหลายวันพักผ่อนต่ออีกสักหน่อยก็คงหายแล้วล่ะอย่าลืมดื่มยาที่ศิษย์น้องฮุ่ยหลิงจัดมาให้ด้วย"
"อืม"
"เอาเป็นว่าเจ้าพักก่อนเถอะข้าจะให้ฉู่ลู่หลิ่งศิษย์ของเจ้ามาดูแลเจ้าก็แล้วกัน"
"อืม"
"ข้าจะไปทำธุระสักพักเจ้าก็ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ"
"เดินทางปลอดภัยนะศิษย์พี่เจ้าสำนัก"
ชายหนุ่มในชุดเสวียนตวนสีขาวปักดิ้นลายสีทองท่าทางองอาจสมชายชาตรีเดินออกไปจากห้อง หากคนที่นอนอยู่ตรงนี้เป็นสตรีด้วยรูปโฉมของเขาคงทำให้พวกหล่อนนอนแดดิ้นตายกันเป็นแถบๆเป็นแน่ ลี่จิ่นนอนเอามือก่ายหน้าผากที่ตอนนี้ยังคงอุ่นๆอยู่เขาใช้ปราณน้ำแข็งที่ฝ่ามือทำเป็นเจลลดไข้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้...เมื่อสี่วันก่อนฉันกำลังเดินกลับจากโรงเรียนเพื่อมารอให้พ่อมารับที่บ้านของเพื่อนพ่อระหว่างเดินอ่านนิยายเรื่อง"มหากาพย์จอมมารอหังการ"อยู่ริมถนนแท้ๆแต่พอลืมตาตื่นมากลับมาอยู่ที่นี่ซะงั้นแถมยังมาเป็นตัวร้ายอีกนี่สวรรค์โกรธแค้นอะไรกันนักกันหนาวะจะโกรธจะเกลียดกันก็ขอให้มันมีขอบเขตหน่อยเหอะ
"ซือจุนขอรับ...ขออภัยที่ศิษย์เสียมารยาทมารบกวนการพักผ่อนของซือจุนขอรับ"
เด็กชายวัย13ปีวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อนเด็กผู้ชายคนนี้คงจะเป็นฉู่ลู่หลิ่ง ลิ่วล้อพลีชีพเบอร์1ในนิยายมหากาพย์จอมมารอหังการแน่ๆ
"เจ้ารีบร้อนเช่นนี้มีอะไรอย่างนั้นรึ"
"ศิษย์น้องเจียงลี่จินกลั่นแกล้งข้าซือจุนโปรดให้ความเป็นธรรมแก่ศิษย์ด้วย"
เฮอะ สมกับเป็นลิ่วล้อพลีชีพจริงๆฉันเพิ่งฟื้นไม่ทันไรก็เริ่มนำหายนะมาให้เชียวนะ
"ไปตามเจียงลี่จินมา"
"ขอรับ"
ฉู่ลู่หลิ่งวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็วไม่นานก็กลับมาพร้อมกับเด็กชายตัวเล็กที่เสื้อผ้าและผมไม่เป็นระเบียบตามตัวมีรอยฝกช้ำเต็มไปหมด
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอธิบายให้ข้าฟังอย่างระเอียดทีสิ"
จวินชิวยังคงเก๊กต่อไปตามจวินชิวต้นฉบับทั้งๆที่ในใจโคตรสงสารเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้า จะไม่ให้เขาสงสารได้ยังไงขนาดตอนเป็นแค่ตัวอักษรในนิยายเขาก็สงสารเด็กคนนี้จะตายอยู่แล้ว ยิ่งเป็นคนเป็นๆอยู่ตรงหน้าแบบนี้ยิ่งทำให้เขาสงสารยิ่งกว่าเดิมอีก
"เรื่องมันเป็นแบบนี้ขอรับซือจุนตอนที่ข้ากำลังเดินไปที่โรงเก็บฟืนศิษย์น้องที่กำลังผ่าฟืนก็แกล้งทำกองฟืนถล่มใส่ข้า"
เด็กน้อยเอ๊ยจะโกหกก็โกหกให้มันเนียนๆกว่านี้จะได้มั้ยห๊ะ ฉันจะไม่ยอมให้ดอกบัวขาวอย่างเจียงลี่จินต้องบอบช้ำเพราะพวกนายหรอกนะ [ตรวจพบความเสี่ยงพฤติกรรมออกOocหากออก Oocหัก10แต้ม] หักไปเลยย่ะคนอย่างนางกิ๊ฟมีหรือจะกลัวภารกิจที่แล้วได้มาตั้ง1,000แต้มแหนะ
"เรื่องมันเป็นแบบนี้เยี่ยงนั้นรึ"
"ขอรับซือจุน"
เด็กชายตัวเล็กที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าตัวสั่นเล็กน้อยเป็นภาพที่เห็นแล้วน่าสงสารเป็นอย่างมาก โอ๋ๆอย่าร้องไห้นะน้องลี่จินเดี๋ยวพี่จะลงโทษเด็กเปรตฉู่ลู่หลิ่งให้
"ฉู่ลู่หลิงไปวิ่งรอบเขา20รอบแล้วไปผ่าฟืนแทนเจียงลี่จินด้วย"
"ห๊ะ อะไรนะขอรับ"
เด็กชายทำหน้างุนงงเพราะปกติตนเป็นที่โปรดปรานของลี่จวินชิวไม่ว่าทำผิดมากแค่ไหนก็ไม่เคยโดนลงโทษ แถมไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับเจียงลี่จินซือจุนก็ไม่เคยลงโทษเขามีแต่จะร่วมมือกับเขาเสียด้วยซ้ำ
"ไปซะก่อนที่จะเพิ่มเป็น30รอบ"
"ขอรับ"
ฉู่ลู่หลิ่งวิ่งลงเขาไปด้วยความรวดเร็วหลังจากสิ้นคำสั่ง
"ลี่จินมานั่งนี่"
ในขณะที่กำลังพูดจวินชิวก็ค้นลิ้นชักคว้ายาทาแผลมากระปุกหนึ่ง ลี่จินเดินเข้ามานั่งใกล้ๆจวินชิวใช้มือทายาให้กับเด็กชายที่อยู่ตรงหน้า
"เจ้าเจ็บมากหรือไม่"
เด็กน้อยเอาแต่นั่งก้มหน้าเอามือเช็ดน้ำตาของตัวเอง
"เจ้าคงจะเจ็บมากใช่หรือไม่ดูสิร้องไห้เหมือนสาวน้อยเลย"
จวินชิวยิ้มให้อีกฝ่ายพลางเอามือลูบหัวอย่างอ่อนโยนปกติจวินชิวออริจินัลเขาไม่เคยทำแบบนี้กับใครตอนนี้เสียงของระบบก็หักแต้มจนจะครบ100แต้มอยู่แล้ว [หักคะแนนติดต่อกันครบ100คะแนนรับบทลงโทษ:เข้าสู่ห่วงฝันรับบทลงทัณฑ์]
"ลี่จินเจ้า..."
ไม่ทันพูดจบจวินชิวก็ถูกดึงเข้าห้วงฝันทันทีส่วนคนที่นั่งอยู่ด้วยก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเขารีบจัดท่าให้ซือจุนสามารถนอนพักผ่อนได้อย่างสบายและรีบไปที่ยอดเขาเฟยเทียนเพื่อตามหาเจ้ายอดเขาฮุ่ยหลิงทันที จวินชิวเดินอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคยนั่นก็คือโรงเรียน
"เฮ้ยแกคิดว่าเราจะสอบตกมั้ยวะ"
ระหว่างที่จวินชิวกำลังเดินอย่างๆงงและก็ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอยู่ๆก็มีเสียงของคนที่คุ้นเคยดังขึ้นนี่มันเสียงของบัดดี้ของเขาไม่ใช่เหรอ จวินชิวหันกลับไปเพื่อตอบคำถามของบัดดี้ที่แต่ก่อนตัวติดกันตลอดทั้งวันของเขา
"ไม่รู้ดิเขาไม่ใช่ครูจะไปรู้ได้ยังไง"
จวินชิวตัดสินใจทำตัวให้เนียนกับสถานการณ์ตรงหน้า ดูจากคำถามตอนนี้ก็คงจะเป็นช่วงหลังสอบแน่นอน
"ได้แต่สวดมนต์ภาวนากับสิ่งศักดิ์ขอให้ผ่านก็แล้วกันเขาขี้เกียจแก้ว่ะ"
ทั้งสองคนยืนพนมมือภาวนาต่อฟ้าดินไปสักพักก็ทำใจเดินเข้าไปในห้องเรียน ขอให้เง็กเซียนสถิตอยู่กับข้าขอให้ลูกสอบผ่านวิชาเคมีด้วยเถิดสาธุ ถึงแม้จวินชิวจะรู้ว่านี่เป็นห้วงฝันแต่ก็ยังไม่อยากสอบตกอยู่ดี
"อรุณสวัสดิ์ค่ะนักเรียนทุกคน"
"สวัสดีครับ/ค่ะ"
"เอาล่ะวันนี้ครูจะเอาใบแจ้งเกรดมาให้มีใครอยากรู้เกรดตัวเองมั้ยคะ"
"อยากครับ/ค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้นมาต่อแถวให้เป็นระเบียบตามเลขที่นะคะนักเรียน"
"ค่ะ/ครับ"
นักเรียนในห้องเริ่มต่อแถวตามเลขที่จวินชิวยืนอยู่ในลำดับที่ของตนเองไม่นานก็มาถึงคราวที่รับใบเกรดของตัวเองจวินชิวรับมาด้วยใจระทึก สาธุถ้าสอบไม่ผ่านฉันแย่แน่ อาจารย์ยื่นใบเกรดมาให้กับจวินชิวเมื่อเขาได้เห็นเกรดก็เกือบทำให้เขาล้มทั้งยืน [ระบบ:บทลงโทษสิ้นสุดลงแล้ว] จวินชิวหลุดออกมาจากห้วงฝันเขารู้สึกว่าสิ่งที่ได้เห็นคือความกลัวที่เขาซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาลืมตาขึ้นมาก็พบศิษย์น้องฮุ่ยหลิงและเจียงลี่จินนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆเตียงของเขา
"ศิษย์พี่ลี่ท่านฟื้นแล้ว ตอนนี้ท่านยังปวดหัวอยู่หรือไม่"
"ศิษย์น้องฮุ่ยหลิงข้ามิเป็นอันใดแล้ว"
"ศิษย์พี่ลี่ตอนนี้ร่างกายของท่านอ่อนแอมากหลังจากที่ท่านเข้าไปที่ถ้ำเพลิงทมิฬตัวท่านก็ร้อนยิ่งนักแถมท่านยังมีปราณน้ำแข็งที่เป็นขั้วตรงข้ามกับเพลิงโลกัณฑ์ในถ้ำเพลิงทมิฬอีกดังนั้นร่างกายของท่านอาจจะหายป่วยช้าไปสักหน่อย ท่านต้องพักผ่อนให้มากๆหากเป็นไปได้งานที่ยอดเขาก็อย่าเพิ่งทำหรือไม่ก็ให้ใครสักคนมาช่วยงานก่อนนะขอรับ"
"ข้าเข้าใจแล้วขอบคุณที่เป็นห่วงนะฮุ่ยหลิง"
คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าทำสีหน้าตกใจอย่างกับนายกลาออก (?) แต่ในหัวของคนที่พูดกลับได้ยินเสียง [ระบบ:ออกOocหัก10คะแนน] ป๊าแกสิ! แค่พูดขอบคุณคำเดียวก็หักคะแนนฉันเลยเรอะไอ้ระบบหน้าเลือดเอ๊ย!!! ถ้าระบบเป็นคนพ่อจะหยุมหัวเลยคอยดูสิ
"ศิษย์พี่ลี่ข้าต้องไปทำธุระสักพักอาจไม่ได้มาเยี่ยมท่านบ่อยนักถ้ายาท่านหมดก็ให้ลี่จินไปเอาที่ยอดเขาของข้านะขอรับ"
"อืม"
"ข้าต้องไปแล้วศิษย์พี่รักษาสุขภาพด้วย"
"เจ้าก็เช่นกันฮุ่ยหลิง"
เจ้ายอดเขาฮุ่ยหลิงเดินออกไปจากห้องตอนนี้ในห้องเหลือเพียงลี่จิ่นกับลี่จินเท่านั้น
"ลี่จินต่อไปนี้เจ้าก็มานอนที่ห้องข้างๆของเหวยซือก็แล้วกันเวลาเหวยซือเรียกใช้เจ้าเจ้าจะได้มาเร็วๆ"
"ขอรับ"
"ตอนนี้เจ้าก็ออกไปเถอะเหวยซือจะพักผ่อน"
"ขอรับ"
เด็กหนุ่มตัวน้อยโค้งคำนับอย่างมีมารยาทและเดินออกไปจากห้อง แบบนี้แหละดีแล้วเสี่ยวจินข้าจะไม่ให้ใครรังแกเจ้าได้อีกดอกบัวขาวอย่างเจ้ามิสมควรถูกใครทำให้เป็นดอกบัวดำ หน้าที่ของข้าต่อไปนี้คือการปกป้องเจ้าและทำให้เจ้ากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกหล้าแม้ว่าข้าจะต้องถีบเจ้าลงอเวจีเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นข้าก็จะทำ ต่อให้เจ้าแค้นข้าจนอยากฆ่าข้าข้าก็เต็มใจตาย... ถึงจะพูดแบบนั้นฉันก็ยังอยากมีชีวิตอยู่เหมือนกันนะ
-------------------------------------------------------
เสี่ยวจินที่หมายถึงคือลี่จินที่เรียกแบบแนวๆน้องชายว่าเสี่ยวจินนะครับ😊


บทที่ 1
ประเทศ C
"เราเลิกกันเถอะ" เย่เย แฟนสาวของเขากล่าวออกมาเสียงดัง ก่อนจะเดินไปหาชายหน้าหล่อ หมอนั่นโอบเอวของเย่เย่ เเละเปิดประตูรถให้เธอขึ้นไป
รถเเลมโบคันหรู ขับออกไปทันที ทว่าหลิวชิงกับยืนนิ่งไม่ไหวติง หัวสมองของเขาอื้ออึงว่างเปล่า ไปหมด มือถือที่เขาเก็บเงินซื้อมาเป็นของขวัญวันเกิดของเย่เย่ ในมือขวาหล่นตุบลงพื้น
สำหรับหลิงชิง เย่เย่คือคนที่เขารักมากที่สุด คบกันมาตั้งเเต่มัธยม พ่อเเม่สองฝ่ายล้วนรู้จักเเละไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง ใครจะคาดเดาได้ว่า เธอจะบอกเลิกกับเขาเเละไปคบกันไอ้ลูกคนรวยนั่น
เม็ดฝนร่วงลงมาห่าใหญ่ ทำให้ทั่วร่างของหลิวชิงเปียก เขาก้าวเดินไปบนฟุตบาตอย่างเชื่องช้า ราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ ดวงตาเหม่อลอย ทอดมองไปยังบนท้องฟ้าที่มืดครึม เม็ดฝนกระทบใบหน้า ความเย็นเยียบเเละความเจ็บปวดเเผ่ว่าน ทว่ายังไม่อาจเทียบกับหัวใจที่เเหลกสลาย
ทันใดนั้นเอง สายฟ้าสายหนึ่งฟาดลงมาอย่างฉับพลัน ราวกับตอกย้ำความเเย่ในชีวิตของเขา หลิวชิงเจ็บปวดอย่างหาที่สุดไม่ได้ เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดเเละทรมานปานร่างตกอยู่ในกองเพลิง ของเขาถูกกลบด้วยเสียงของฟ้าผ่าที่ดังก้องราวกับเสียงคำรามของมังกรเก้าตัว
เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!


ติ้ง
หลิวชิงสะดุ้งสุดตัวเราะเสียงเเจ้งเตือน เขาหอบหายใจออกมา เเละมองรอบๆ ที่นี่คือโรงพยาบาล
เเสงเเดดที่ลอดผ่านหน้าต่างมา ทำให้รู้ว่ามันคือ ตอนเช้า หลิวชิงยกมือกุมสีรษะที่ปวดเเปลบขึ้นมา ความทรงจำช่วงสุดท้าย เขาโดนฟ้าผ่า!
หลิวชิงสำรวจข้างตัว ก็พบกับชุดของเขาที่ถูกซัก กระเป๋าเงินเเละสมาร์ทโฟนของตนเองวางไว้บนโต๊ะข้างๆเตียง
"โฮสต์ กรุณา เปิดใช้งานระบบ"
เสียงหนึ่งก้องในหัว หลิวชิงมองรอบๆ ก่อนจะสงสัยว่าหูเเว่วไปเองกระมั้ง
พรึบ
ตอนนั้นเองมีอย่างปรากฏขึ้นฉับพลัน หลิวชิงตกใจจนตกลงจากเตียง
[โฮสต์ กรุณา เปิดการใช้งานระบบ]
"อะไรวะเนี่ย" หลิวชิงกตะโกนออกมาอย่างตกใจ เพราะมีหนาต่างประหลาดปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าเขา เจ้าตัวรีบถอยหลังไปชิดกับกำเเพง เเต่ว่ามันกลับตามติดเขาเหมือนเงา สร้างความหวากกลัวอย่างยิ่ง ให้กับหลิวชิง
หลิวชิงมองมันตาไม่กระพริบ ก่อนจะหันซ้ายขวา หน้าต่างนั้นกลับไม่ตามมา เต่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเขา หลิวชิงพยายามตั้งสติ นับหนึ่งถึงสิบ หลับตาลง เเละนับหนึ่งถึงสิบอีกครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมา
สิ่งนี้ยังคงอยู่
ชัดเจนว่าไม่ใช่ภาพหลอนหรือความฝัน เพราะเขายังเจ็บเพราะตกจากเตียงอยู่เลย
เเต่มันให้เขาเปิดใช้งานเหรอ หลิวชิงเอ่ยขึ้น
"เปิดใช้งาน"
[ระบบถูกเปิดใช้งาน กำลังดำเนินการโหลดข้อมูลที่จำเป็น 10%]
จู่ๆเเถบดาวน์โหลดก็เด้งขึ้นมา คราวนี้หลิวชิงไม่ตกใจ เขารีบปีนกลับขึ้นเตียง ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมไว้ครึ่งตัว หวนนึกถึงสหายสองคน พวกเขามักอ่านนิยายกับมังงะพวกนี้ ใช้ ประเภท ระบบเปลี่ยนชีวิต ซึ่งตัวเขาเอง ก็น่าจะประสบพบเจอกับมันอยู่ในตอนนี้ หลิวชิงรอจนเเถบดาวโหลดครบ 100% ทุกอย่างพลันหายไปจากทัศนวิสัยอีกครั้ง เเละตามด้วยหน้าต่างบานเล็ก
[ยินดีตอนรับสู่ ระบบ]
[ระบบจะเปลี่ยนคุณให้กลายเป็น คุณชาย No.1]
"ทำไมฟังดูดีจัง เเต่ว่าโม้เปล่าเนี่ย" หลิวชิงอ่านหน้าต่างสถานะที่ปรากฏ เเล้วรู้สึกอึ้งขึ้นมา
"ว่าเเต่ เเกมาจากที่ไหน ทำไมต้องเป็นฉัน" หลิวชิงสงสัยข้อนี้มากกว่า
[ระบบตอบ สิ่งนี้ถูกสร้างมาตั้งเเต่ยุคสมัยอดีต เเละถูกทำสัญญาครั้งเเรกกับบรรพบุรษของคุณ เพื่อนำไปสู่การเป็น คุณชายอันดับหนึ่ง]
"อะไรนะ! บรรพบุรุษเหรอ?" หลิงชิงอึ้งไปอีก คาดไม่ถึงว่าบรรพบุรุษของเขาเคยครอบครองระบบอีกด้วย ทว่าหลิวชิง เกิดมาก็เป็นเด็กกำพร้า เขาไม่เคยหวังว่า บรรพบุรุษของเขาจะเคยครอบครองระบบนี้มาก่อน
"เพราะเป็นลูกหลานของบรรพบุรุษ นายถึงเลือกฉันทำสัญญาด้วย?" หลิวชิงถามอีกครั้ง
[ระบบตอบ นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่ใช้เป็นเกฑณ์ในการเลือกโฮสต์]
หลิวชิงพยักหน้าให้ แม้เขาไม่รู้ว่าบรรพบุรุษเป็นใครเลยก็เถอะ


บทที่ 4
เมืองตงไห่ อัดเเน่นด้วยผู้คน เเละธุรกิจต่างๆมากมาย เนื่องจากเป็นเมืองเศรษฐกิจ เพราะเเผ่นดินไหวเมื่อหลายสิบปีก่อน ทำให้ทะเลตงไห่เชื่อมต่อกับทะเลภายนอก ทำให้มีการสร้างท่าเรือขึ้น
ด้วยขนส่งทางเรือ ทำให้ธุรกิจหลายๆเจ้า ปักหลักที่นี่ เพื่อขนส่งหรือรับวัตถุดิบในอุตสาหกรรม
หลิงชิงถึงที่พักก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที
เขากำลังศึกษาอยู่มัยธยมปีสุดท้าย ปีหน้าจะจบการศึกษา ถึงอย่างนั้นมหาลัยที่เขาจะต้องศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ยิ่งคิดยิ่งเครียดจึงเปิดสมาร์ทโฟน
มีข้อความเเจ้งเตือนจำนวนเกือบร้อยที่wechat เฉินตงเข้าไปในแอพก็พบว่ามันมาจากกลุ่มเเชทของโรงเรียน
เฉินตงไม่ได้สนใจมากนัก เเต่มีคนไม่น้อยส่งข้อความมาเรื่อยๆ คงเพราะวันหยุดละมั้ง จึงว่างกันเเบบนี้ ไปๆมาๆ ก็กดส่งรูปหน้ายิ้มออกไป
เเน่นอนโรงเรียนอันดับสิบ ของเฉินตงเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก นักเรียนมีราวๆหนึ่งพัน ทันทีที่ข้อความของเฉินตงถูกอ่าน ก็มีใครสักคนเเท็กเข้าในข้อความทันทีเเละส่งไปยังกลุ่มเเชท พร้อมกับข้อความ
'ประกาศๆ เฉินตงถูกเย่เย่ดาวโรงเรียนของเราบอกเลิก!'
"เชี่ย" เฉินตงอุทาน เขาพลาดไปเเล้วที่ส่งหน้ายิ้มลงกลุ่มเเชท จากนั้นไม่นานข้อความมากมายก็ถูกส่งมาอย่างถล่มทลาย
'สมน้ำหน้า ไอ้รุ่นพี่หน้าโง่'
'เย่เย่ เดิมทีก็คบกันหมอนั่นที่ขับรถหรูไม่ใช่เหรอ เฉินตงเป็นเเค่ศาลบาพักใจของเย่เย่เท่านั้นเเหละ'
'เอ็งรู้ได้ยังไงฟะ เเต่ช่างเเม่ง สมน้ำหน้า'
ข้อความเย้ยหยันถากถางมาไม่หยุดหย่อน ทำให้เจ้าของเรื่องตาเขียวด้วยความโมโห
เวรเอ๊ย ไอ้บ้าไหนมันรู้ลึกขนาดรู้ว่าไอ้เวรที่ควงอดีคเเฟนของเขาขับรถหรู ฟะเนี่ย
เฉินตงรีบค้นหาไอ้คนที่เเท็กเขา เป็นไอดีwechatผีของใครไม่รู้ เเต่จากสภาพน่าจะอยู่ในเหตการณ์ตอนนั้นด้วย
ติง
เสียงก้องในหัวของเขา
[ชื่อเสียงด้านลบเพิ่มขึ้นเป็น 50%]
"หะ"
เฉินตงรู้สึกงุนงง อย่างนี้ก็ได้เหรอ


[ระบบ โฮสต์ต้องการ เริ่มภารกิจเเรก เพื่อเปิดใช้งานระบบคุณชาย No.1]
หลิวชิงมองหน้าต่างข้อความที่ส่งมา พลางตอบในใจ
หน้าต่างสถานะเปลี่ยนไป
ภารกิจ : เพิ่มชื่อเสียง
รายละเอียด : โฮสต์ต้องเพิ่มชื่อเสียงของตนเองขึ้น ในฐานะคุณชาย No.1 การมีคนรู้จักย่อมเป็นสิ่งที่จำเป็น ไม่ว่าชื่อเสียงจะด้านบวกหรือด้านลบ!
ชื่อเสียงด้านบวก 0%
ชื่อเสียงด้านลบ 0%
รางวัล : โอสต์จะกลายเป็น เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ระดับล่างสุด ของประเทศ
หลิวชิงมองรางวัลพลาง รู้สึกเหมือนคาดหวังมากไปหน่อย
[ระบบ โฮสต์ต้องมีธุรกิจเป็นของตนเอง ในฐานะคุณชาย ทว่าการได้รับธุรกิจระดับสูงนั้น จะทำให้การพัฒนาของโฮสต์ก้าวหน้าช้าไป ดังนั้นระบบจึงจำเป็นต้องให้โฮสต์ เริ่มต้นจากธุรกิจล่างสุด เพราะสิ่งนี้จะกลายเป็นรากฐานของโฮสต์ในอนาคต]
[ระบบ ร่างกายของโฮสต์ได้ฟื้นสบายเต็มที่เเล้ว ดังนั้นจึงไม่ควรอยู่ในโรงพยาบาลอีกต่อไป ระบบได้เตรียมสิ่งจำเป็นสำหรับการออกไปจากที่นี่เอาไว้เเล้ว]
"ก็ได้ๆ" หลิวชิงเอ่ย พลางปัดหน้าต่างสถานะออกไป เขาหยิบกระเป๋าเงิน เเละเปิดดู มีเงินจำนวนหนึ่งใส่ไว้ใน ซึ่งมันไม่น่าจะใช่ของเขา ให้เดา นี่คงเป็นเงินจากระบบเเน่นอน หลิวชิงลุกจากเตียง เปลี่ยนเสื้อชุดที่ระบบเตรียมไว้ให้เหมือนกันมาสวมใส่
เป็นกางเกงใน กางเกงยีนส์ เสื้อเชิ้ต รองเท้าถุงเท้า เข็มขัด น่าจะราวๆ ตัวละหมื่นหยวน เพราะเเบรนด์ยี่ห่อที่เขียนไว้นี่ ไม่ธรรมดาเลย
[ระบบ คุณชาย No.1 ย่อมต้องสวมใส่เสื้อผ้าที่ดี เพื่อไม่ให้ใครดูถูก ดังนั้นระบบจึงจัดเตรียมการให้]
หลิวชิงเเต่งตัวพร้อมกับเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย เขาเดินไปยังเคาเตอร์จ่ายเงิน ซึ่งราวกับถูกคำนวณมาเป็นอย่างดี เพราะราคาเท่ากันกับเงินในกระเป๋าสตางค์ของเขา จนไม่เหลือสักบาท
"ให้ตายเถอะ เเพงชิบ" หลิวชิงบ่นอุบ พร้อมกับเดินออกไปข้างถนน เดิมทีคิดนั่งเเท็กซี่ เเต่ตอนนี้ ไม่เหลือสักบาท เขาจึงต้องเดินกลับไปยังที่พักของตนที่อยู่ไกลจากโรงพยาบาล ราวสิบกิโลเมตร


ตัวละครหลักที่ 1 : ผลักดัน อายุ 23 ปี
 : อาชีพ ทดลองงานตำรวจ
 : สูง 183 เซนติเมตร น้ำหนัก 75 กิโลกรัม รูปร่างสูงโปรง ตัดผมสั้น ผิวสีขาวเหลือง
 : ลักษณะนิสัย จริงจังทำงาน มีไหวพริบ ไม่เชื่อสิ่งที่เห็นต้องพิสูจน์ให้รู้ความจริง เก่งในเรื่องยิงปืน ต่อสู้ระยะประชิด สืบสวนผู้ต้องหา และการใช้มีดสั้น
ตัวละครหลักที่ 2 : เมตตา อายุ 21 ปี
 : อาชีพ นักศึกษา สาขาอุตสาหกรรมอาหาร ชั้นปีที่ 3
 : สูง 171 เซนติเมตร น้ำหนัก 58 กิโลกรัม รูปร่างผอมบาง แก้มป๋อง ตาโตใส่ ผมดำขลับยาวประหน้าตัด ผิวขาว
 : ลักษณะนิสัย สงสารผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา เชื่อคนง่าย แต่ภายในจิตใจมีความแข็งกระด้าง พร้อมตัดปัญหาที่กวนใจออกจากชีวิต เมื่อถึงช่วงเวลาที่ไม่สามารถอดทนต่อไปได้แล้ว
ตัวละครหลักที่ 3 : ชักนำ อายุ 21 ปี
 : อาชีพนักศึกษา สาขาอุตสาหกรรมอาหาร ชั้นปีที่ 3
 : สูง 181 เซนติเมตร น้ำหนัก 75 กิโลกรัม รูปร่างสูงใหญ่ หน้าคมไทย ผิวสีแทน
 : ลักษณะนิสัย รักใครรักจริงและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้คนรักมาครอบครอง
ตัวละครหลักที่ 4 : อันดก อายุ 23 ปี
 : อาชีพนักศึกษาฝึกงาน สาขา Graphic Designer ชั้นปีที่ 4
 : ลักษณะนิสัย เมื่อมีความรักหรือชอบใครบางคนจะต้องได้ผู้นั้นมาครอบครอง แม้ว่าใช้วิธีผิดแค่ไหนก็ไม่สนใจ มีความสามารถออกแบบสินค้าประเภทเครื่องสำอาง และเครื่องดื่ม จนสามารถสร้างยอดขายให้กับบริษัทที่ฝึกงาน
ตัวละครหลักที่ 5 : รักใคร่ อายุ 22 ปี
 : นักศึกษาฝึกงาน สาขา Graphic Designer ชั้นปีที่ 4
 : ลักษณะนิสัย ละเอียด รอบคอบ เก็บความรู้สึก เรียบร้อย ชอบเขินอาย พูดน้อย แต่งานที่ออกมามีคุณภาพ มีความสามารถออกแบบโลโก้สินค้าประเภทเครื่องสำอาง และเครื่องดื่ม จนลูกค้าที่จ้างบริษัทประทับใจผลงาน
ตัวละครหลักที่ 6 : ประสงค์ อายุ 32 ปี
 : หัวหน้าแผนก Graphic Designer กลุ่มเครื่องสำอาง และเครื่องดื่ม
 : ลักษณะนิสัย ลุ่มหลงในอำนาจ มองว่าตนเองมีอำนาจสามารถใช้กดดันหรือแสดงความต้องการอะไรก็ได้


"สุดช็อก พบศพชายหนุ่ม บนห้องหรูใจกลางเมือง สภาพศพนอนคว่ำ เลือดไหลอาบพื้น" สื่อโซเชียลมีเดียทุกสำนักโพสต์ภาพศพถูกฆาตกรรมที่สังคมกำลังให้ความสนใจ
 เพจเฟซบุ๊กสำนักข่าวรัตนารายงานว่า "ช่วงเช้าวันศุกร์ เวลา 08.13 น. ตำรวจพบศพวัยรุ่นชายนอนคว่ำ แขนทั้งสองข้างปลายนิ้วมือชูขึ้นเหนือศีรษะแนบพื้นห้อง ลักษณะร่างกายพยายามตะเกียกตะกายให้คนช่วย รอยเลือดไหลเป็นทางยาวเกิดจากร่างกายลากถูไถตามพื้น บริเวณรอบร่างกายผู้ตายเลือดไหลนองพื้น หัวไหล่ด้านซ้ายเกิดรอยฟกช้ำมีบาดแผลเกิดจากการกระแทกกับของแข็ง"
 ชาวเน็ตวิเคราะห์รูปภาพหลักฐาน 2 ภาพถูกปล่อยวอนเพจเฟซบุ๊กต่าง ๆ รูปภาพที่ 1 ศพวัยรุ่นชายนอนคว่ำอาบเลือด สภาพรอบ ๆ มีรอยขาและรอยแขนเกิดจากลากร่างกาย คาดว่าขณะผู้ตายยังมีลมหายใจ พยายามออกจากห้องขอความช่วยเหลือ
 รูปภาพที่ 2 สภาพศพนอนหงายสวมใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงบ๊อกเซอร์สีขาวเปรอะเปื้อนด้วยเลือด ใบหน้าศพซีดเซียว ริมฝีปากม่วงคล้ำ ขอบตาดำ ร่างกายแข็งผิวขาวซีด พบบาดแผลบริเวณหน้าอกด้านซ้ายเกิดจากมีดปักแทงลงหัวใจ
 ข้อความแสดงความคิดเห็นตามเพจเฟซบุ๊กต่างให้ความเห็นคนละทิศคนละทาง
 A : ฆ่าตัวตายแน่ ๆ
 B : ทะเลาะกับแฟน แฟนจริงบันดาลโทสะฆ่า
 C : คู่ขาขอเงิน ผู้ตายไม่ให้ โกรธผู้ตายจึงฆ่า
 D : เกิดจากความหึงหวง
 E : น่าสงสารจัง ยังหนุ่มอนาคตยังไกล
 F : ใครกันนะทำเรื่องเลวร้ายเหล่านี้ได้
 G : ขอสาปคนทำให้มันไม่ตายดี
 H : ทะเลาะ โกรธกัน ไม่น่าต้องทำร้ายขนาดนี้เลย
 .
 .
 .
 เสียงวิพากษ์วิจารณ์กลายเป็นวงกว้างตั้งคำถามกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผ่านโลกโซเชียลจนทำให้เกิดข้อมูลอันเป็นเท็จกระจายเป็นวงกว้าง จนตำรวจไม่สามารถควบคุมข้อมูลเท็จเหล่านั้นได้
 หลายสำนักข่าวใช้ข้อมูลจากนักสืบโซเชียลเขียนข่าวสร้างความสนใจให้ประชาชนเข้ามาอ่านข่าว หวังเพียงความรวดเร็วของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่ไตร่ตรองความถูกต้องของข้อมูล จนประชาชนอ่านข่าวต่างเชื่อถือในข้อมูลเหล่านั้นจนลืมพิจารณาข้อมูลจากตำรวจหรือผู้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ดังกล่าว
 นักสืบโซเชียลค้นหาเฟซบุ๊กส่วนตัวผู้ตาย ขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตของผู้ตาย รวบรวมหลักฐาน รูปภาพ ข้อความ เรื่องราวที่แชร์ผ่านเฟซบุ๊ก ไล่เรียงลำดับเหตุการณ์ เพื่อหาต้นเหตุการตายครั้งนี้
 ภาพหลายภาพ ข้อความหลายข้อความคัดลอกออกจากเฟซบุ๊กส่วนตัวผู้ตาย กระจายทั่วเพจเฟซบุ๊กให้ประชาชนอ่าน เรียกกระแสให้กับเจ้าของเพจเฟซบุ๊ก ยิ่งเพจเฟซบุ๊กใดโพตส์ข้อมูลรูปภาพหรือข้อความใหม่ ๆ ทำให้ชาวเน็ตรุมล้อมแสดงความคิดเห็น เรียกยอดไลก์ ยอดผู้ติดตามถล่มทลาย
 ผลสืบบค้นข้อมูลเบื้องต้นทำให้ชาวเน็ตทราบผู้ตายชื่อ "อันดก"
 รูปภาพที่กำลังเป็นประเด็น สังคมให้ความสนใจขณะนี้ มีทั้งหมด 3 รูปภาพ รูปภาพที่ 1 โพสต์เมื่อ 2 วันก่อนตาย ผู้ตายรับประทาน ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ยื่นมือปลายนิ้วมือชนกับใครบางคน นิ้วนางข้างซ้ายทั้ง 2 คน สวมแหวนเงิน สลักคำว่า A & M
 ชาวเน็ตให้ความเห็นภาพมือปริศนาสวมแหวนสลัก A & M ทำนองเดียวกันคือคนรักอันดก หัวข้อคำถามใหม่ถูกตั้งขึ้น ใครคือคนรักอันดก
 รูปภาพที่ 2 คอมเม้นท์ปริศนาใต้รูปภาพใช้อิโมจิร้องไห้ กับอิโมจิหัวใจแตกสลายออก 2 ซีก
 ชาวเน็ตหลายคนพยายามค้นหาบัญชีบุคคลดังกล่าว แต่ไม่มีรูปภาพแสดงตัวตน มีเพียงรูปภาพโปรไฟล์ตัวการ์ตูนถือดอกกุหลาบสีแดงซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง แอบมองอะไรบ้างอย่าง
 ชาวเน็ตสนใจและตีความคอมเม้นท์ดังกล่าวหลายความคิดเห็น
 A : "กิ๊กอันดกหรือไม่"
 B : "คนรักอีกคนของอันดกแน่ ๆ"
 C : "คนที่แอบชอบอันดกหรือไม่"
 D : "หรือเขาคือฆาตกร"
 รูปภาพที่ 3 โพสต์ข้อความ 5 วันก่อนตายว่า "แม้โลกนี้ไม่มีใครรักผม แต่โลกหน้าคงไม่มีคนใจร้ายกับผม" พร้อมอิโมจิร้องไห้ ข้อความดังกล่าวถูกตีความในทำนอง ตัดพ้อคนรัก ทะเลาะกับคนรัก หรือนี้คือสาเหตุการตาย
 นักสืบโชเซียลหลายคนมุ่งการตายครั้งนี้ คนรักของอันดกคือบุคลลอยู่เบื้องหลัง
 ความคิดเห็นเหล่านี้เป็นเพียงสมมติฐานของนักสืบโซเชียล ไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันความน่าจะเป็นเหล่านี้
 โทรทัศน์ทุกช่องให้ข้อมูลทิศทางเดียวกันคือพบศพชายหนุ่มวัย 21 ปี แต่ยังไม่ทราบสาเหตุการตาย หรือแรงจูงใจฆ่า และไม่ปักใจเชื่อข้อมูลจากโซเชียลมีเดีย เพราะเกรงว่าข้อมูลเหล่านั้นเป็นข้อมูลเท็จ จนทำให้ช่องได้รับความเสียหายจึงรายงานข่าวโดยใช้ข้อมูลตำรวจ
.
.
.
.
เวลา 17.00 น. ณ โรงพัก
 ผลักดันตำรวจน้องใหม่อยู่ช่วงทดลองงานได้รับหน้าที่จากผู้กำกับให้ดูแลคดีนี้ร่วมกับรุ่นพี่คนสนิทผู้มากประสบการณ์สืบสวนสอบสวน
 ผลักดันเป็นตำรวจน้องใหม่กำลังถูกจับตามองในวงการตำรวจ ผลักดันสามารถจับคุมผู้ต้องหาคดีลอบวางเพลิงสำเร็จ เนื่องจากผลักดันค้นหาหลักฐานจากรอยเท้าบริเวณรอบ ๆ โกดังเก็บสินค้าใกล้สถานที่เกิดเหตุ และพยายามจับสังเกตรองเท้าผู้ต้องหา ผลักดันให้ผู้ต้องหาทุกคนเหยียบดินน้ำมันที่วางไว้ จนสามารถหาตัวคนร้าย ซึ่งมีรอยเท้าแบบเดียวกับบริเวณรอบโกดังได้สำเร็จ
 สอบสวนผู้ต้องหาคดีลอบวางเพลิงจนทราบว่าผู้ต้องหาไม่พอใจเจ้าของโรงงานปล่อยน้ำเสียลงพื้นที่สาธารณะ ทำให้ชาวบ้านละแวกนั้นไม่สามารถนำน้ำใช้เชิงเกษตรกรรมได้เป็นผลให้พืชที่ปลูกล้มตาย ชาวบ้านขาดทุนเป็นหนี้ ร้องเรียนหน่วยงานใดก็ไม่ช่วยเหลือจึงตัดสินใจแก้ปัญหานี้ด้วยตนเอง เพียงหวังว่าเมื่อไม่มีโรงงาน ชาวบ้านจะกลับมามีน้ำใช้รดพืชการเกษตรได้เช่นเดิม
 เมื่อผลักดันทราบปัญหาแท้จริงลอบวางเพลิง ผลักดันสามารถพูดคุยทั้งฝ่ายโรงงานและชาวบ้าน โดยทำข้อตกลงร่วมกัน จนชาวบ้านพอใจ
 จากผลงานนี้ทำให้ผู้กำกับสำนักงานตำรวจปราบปลื้มความสามารถ สติปัญญา และไหวพริบของผลักดัน จึงมอบหมายคดีสำคัญให้ทำ
.
.
.
.
 ผลักดันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ วางรูปภาพที่ตำรวจถ่ายจากเหตุการณ์ลงบนโต๊ะ ผลักดันใช้สมาธิและสายตาพินิจรูปภาพหลักฐานกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่สนใจข้อมูลจากโซเชียลมีเดีย ผลักดันตั้งคำถามในใจไขปริศนาการตายโดยไม่ปักใจเชื่อสมมติฐานใดทั้งสิ้น
 "ฆาตกรรม" ผลักดันพูดพึมพำในลำคอกับตนเองถึงความคิดเห็นจากโลกโซเชียลผุดขึ้นในสมอง แต่ผลักดันไม่มีหลักฐานพิสูนจ์ได้คือฆาตกรรม
 ผลักดันนำภาพหลักฐานติดบนกระดานไวท์บอร์ดสีขาว ค่อย ๆ เรียงภาพทีละภาพลงบนกระดานพร้อมเขียนคำถามไขปริศนาคดี
 "ใครฆ่าผู้ตาย"
 "ผู้ตายฆ่าตัวตายหรือไม่"
 "แรงจูงใจฆ่าตัวตาย/ฆาตกรรมคืออะไร"
 "ผู้ตายทะเลาะหรือมีปัญหากับใครบ้างก่อนหน้านี้"
 "ผู้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้มีใครบ้าง"
 "ผู้ตายพยายามขอความช่วยเหลือหรือไม่"
 "ผู้ต้องหาต้องเป็นบุคคลได้รับความไว้วางใจเข้าห้องผู้ตาย"
 "ร่างกายมีบาดแผลเกิดจากทะเลาะกันหรือไม่"
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 "มีดแทงหน้าอกผู้ตายหายไปไหน"


"กริ่ง กริ่ง กริ่ง กริ่ง" เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในสำนักงานตำรวจดังขึ้น
ตำรวจรายหนึ่งกำลังขะมักเขม้นพิมพ์ข้อความลงบนแป้นพิมพ์ ตัวอักษรบันทึกประจำวันปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ พร้อมฟังเสียงเจ้าทุกข์ร้องทุกข์
ตำรวจยกมือขวาขึ้นเป็นสัญลักษณ์บอกให้เจ้าทุกข์หยุดพูด ผู้ถูกออกคำสั่งเม้นริมฝีปากเข้าหากัน หยุดพูดกะทันหัน พร้อมค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าปอด เนื่องจากเล่าเหตุการณ์นานกว่า 20 นาที โดยไม่ได้หยุดพัก
ตำรวจใช้มือจับโทรศัพท์แนบใบหู
"สวัสดีครับ สำนักงานตำรวจมีอะไรให้ตำรวจรับใช้ครับ" ตำรวจเปล่งน้ำเสียงเรียบ ๆ ธรรมดา เหมือนทุกครั้งที่มีสายโทรเข้า
"คุณตำรวจครับเกิดเหตุร้ายมีคนตายที่คอนโดสุขเกษมชั้น 13 ซอยจันกระจาง กรุงเทพมหานคร" ต้นสายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก เร็ว รัว เสียงลมหายใจดัง จนตำรวจปลายสายฟังคำพูดไม่ถนัด
"คุณใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ค่อย ๆ พูด" ตำรวจบอกต้นสาย
ต้นสายรวบรวมสติ สูดลมหายใจเข้าปอด เปล่งเสียงบอกปลายสายช้า ๆ ชัด ๆ ทีละคำ
"มี คน ตาย"
ตำรวจเมื่อได้ยินประโยคจากต้นสายตาเบิกโต อ้าปากกว้าง แสดงอาการตกใจ
"แจ้งสถานที่เกิดเหตุได้เลยครับ" พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ต้นสายทวนคำพูดที่เคยบอกตำรวจอีกครั้ง เพื่อให้ตำรวจมาสถานที่เกิดเหตุถูกต้อง ตำรวจหยิบโพสอิท จับด้ามปากกาเขียนตำแหน่งที่เกิดเหตุ
"ขอบคุณ ทางตำรวจจะรีบเดินทางไปยังสถานที่เกิดเหตุครับ"
เมื่อตำรวจวางสายจากผู้หวังดี เขาเรียกให้ตำรวจอีกรายหนึ่งจดบันทึกประจำวันคดีที่เขากำลังฟังเจ้าทุกข์ร้องทุกข์อยู่ขณะนี้ และเดินตรงเข้าห้องในสุดของสำนักงาน
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังบอกให้บุคคลในห้องทราบว่ามีบุคคลภายนอกห้องต้องประสงค์เข้ามาสนทนากับเจ้าของห้อง
"เข้ามา" เจ้าของห้องพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง เย็นชา อนุญาตให้บุคคลภายนอกเปิดกระตูเข้ามาในห้อง
เจ้าของห้องค่อย ๆ หมุนเก้าอี้เข้าหาโต๊ะทำงาน เหมือนว่าขณะนี้เจ้าของห้องกำลังค้นหาเอกสารอะไรบางอย่างในลิ้นชักด้านหลัง
เจ้าของห้องใช้สายตามองลูกน้องตนเองเชิงให้พูดธุระที่เข้ามาในห้อง
"ผู้กำกับครับเกิดเรื่องแล้วครับ"
"เรื่องอะไรว่ามา" เสียงพูดไร้ความรู้สึกตื่นเต้น
ตำรวจผู้รับแจ้งคดีความเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ผู้กำกับฟัง ผู้กำกับพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉย ตั้งใจฟังเรื่องราวจากลูกน้อง ไม่แสดงแววตาหวาดกลัว เพราะพบเห็นเหตุการณ์ลักษณะนี้มาครึ่งหนึ่งของชีวิตเป็นตำรวจ ไม่มีอะไรน่าตกใจ น่าเกรงกลัว เมื่อมีคดีสามารถเคลียร์ได้ง่าย โดยใช้ประสบการณ์เดิม ๆ ที่ผ่านมาพิจารณาคดี โดยไม่ตั้งสมมติฐานใหม่ ๆ ขึ้นมา เพื่อให้คดีไม่ยุ่งยากซับซ้อน
"แจ้งผลักดัน กับปราบปรามให้ดูแลคดีนี้"
"ครับนาย" ตำรวจรายนั้นรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย ก้าวเท้าเดินออกจากห้อง มุ่งไปยังโต๊ะไม้โต๊ะหนึ่ง เจ้าของโต๊ะกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารบางอย่าง โดยไม่สนใจผู้มาใหม่
"ผลักดัน นายสั่งให้มึงดูแลคดีใหม่ ร่วมกับพี่ปราบปราม" ผลักดันและปราบปรามเมื่อได้ยินชื่อเรียกตนเอง เงยหน้าจากกองเอกสาร
ปราบปรามโต๊ะอยู่อีกฟากหนึ่ง กำลังอ่านรายงานสรุปคดีประจำสัปดาห์นี้ เขามักใช้เวลาว่างจากช่วยเหลือประชาชน ทบทวนความรู้ ตรวจสอบหลักฐานแต่ละคดี เก็บประสบการณ์จากข้อมูลเหล่านี้ไว้สำหรับคดีใหม่ ๆ
ปราบปรามขมวดคิ้วเข้าหากันแสดงความสงสัยให้ตำรวจผู้มาแจ้งข่าว
"คดีอะไรว่ะ"
"มีคนตายครับ"
"เล่ารายละเอียดมาสิ"
เมื่อได้ยินคำถามจากตำรวจรุ่นพี่ ตำรวจรายนั้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ทั้ง 2 คนฟัง ผลักดันและปราบปรามตั้งใจฟัง และทำความเข้าใจคดีความจากคำพูดตำรวจรายนั้น
"พี่ผมไม่รับคดีนี้ได้เปล่าครับ" ผลักดันพูดด้วยน้ำเสียงกลัว ดูแล้วน่าเป็นคดีใหญ่
"ไม่ได้นายสั่งมามึงต้องรับ" ตำรวจผู้ได้รับคำสั่งจากผู้กำกับบอกด้วยน้ำเสียงดุ เพื่อให้ผลักดันทราบว่าคดีนี้ผลักดันถอนตัวไม่ได้ ต้องรับผิดชอบ
"เอาน่า มึงทำได้อยู่แล้ว มึงเคยเจอคดีใหญ่มาแล้ว ผู้กำกับคงเห็นแววมึงจึงมอบคดีนี้ให้มึงรับผิดชอบร่วมกับกู" ปราบปรามพูดให้กำลังใจน้องคนสนิทให้คลายกังวล
"ผมประสบการณ์น้อยอยู่ช่วงทดลองงาน อาจพิจารณาคดีไม่ถี่ถ้วน เป็นตัวถ่วงพี่เปล่า ๆ" ผลักดันบอกเหตุผลความกังวล
" ถ้ามึงรับคดีใหญ่ ๆ วันนี้ ประสบการณ์มึงเพิ่มขึ้น ถ้ามึงปฏิเสธคดีวันนี้ ประสบการณ์คงเท่าเดิม ดีไม่ดีลดลงด้วย เพราะมึงไม่ได้ฝึกทำอย่างสม่ำเสมอ อย่าปล่อยให้โอกาสที่เจ้านายมอบให้สูญเปล่า และที่สำคัญมึงไม่ได้ทำคดีคนเดียวสักหน่อย กูช่วยอีกคน"
ปราบปรามมองสีหน้าผลักดัน แต่ไม่สามารถจับความรู้สึกผลักดันได้เลย ขณะนี้ผลักดันกำลังคิดอะไรอยู่ หรือกังวลอะไร
ผลักดันได้แต่เงียบจนปราบปรามสบายใจ ดูเหมือนว่าผลักดันคลายกังวลลงแล้ว
"ไปเตรียมอุปกรณ์พิสูจน์หลักฐาน" ปราบปรามออกคำสั่ง ตำรวจรายหนึ่งซึ่งนั่งอยู่โต๊ะใกล้เขา ดูเหมือนว่าตำรวจรายนั้นจะรู้หน้าที่ตนเอง โดยที่ปราบปรามไม่ได้เอ่ยชื่อ ตำรวจรายนั้นเปิดตู้เหล็กเก่าดึงกล่องพลาสติกขนาดกลางมีหูหิ้วออกมา
"ไปเตรียมรถ" ตำรวจอีกรายรู้หน้าที่ตนเอง วิ่งออกไปสตาร์ทรถขับมารอหน้าโรงพัก
ขณะนี้ผลักดันและปราบปราม พร้อมตำรวจอีก 1 นายถือกล่องอุปกรณ์พิสูจน์หลักฐานเดินขึ้นรถเจ้าหน้าที่ตำรวจ รถค่อย ๆ ขับออกจากสถานที่ตำรวจ มุ่งตรงไปยังปลายทางตามเส้นทางที่ถูกเขียนไว้บนกระดาษโพสอิท
รถเจ้าหน้าที่ตำรวจจอดสนิทหน้าคอนโดสุขเกษม ตำรวจ 4 นาย ลงจากรถถือกล่องอุปกรณ์ไว้ในมือ มีชายหนุ่มวัยกลางคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาหาตำรวจ
"ใครเป็นคนโทรแจ้งความ"
"ผมเองครับ"
"คุณคือใคร แล้วเจอคนตายได้อย่างไร"
"ผมเป็นนิติบุคคลดูแลคอนโดแห่งนี้ เมื่อช่วงเช้าเพื่อนผู้ตายโทรเข้ามาในสำนักงานคอนโด แจ้งว่าติดต่อผู้ตายไม่ได้ ผมจึงตรวจดูกล้องวงจรปิด พบว่าผู้ตายไม่ได้ออกจากห้อง จึงไปเคาะประตูเรียก ไม่มีใครตอบรับจึงใช้กุญแจสำรองไขประตูเข้าไป พบศพเจ้าของห้องนอนจมกองเลือด"
ขณะนิติบุคคลเล่าเหตุการณ์ที่พบเห็นให้ตำรวจทั้ง 4 นายฟัง นิติบุคคลเดินนำหน้าเข้าตึกคอนโดให้ตำรวจเดินตาม ผู้พักอาศัยภายในคอนโดเมื่อพบเห็นตำรวจ เริ่มแตกตื่น เกิดซุบซิบเป็นวงแคบในสังคมคอนโด
ผู้พบเห็นตำรวจกระจายข่าวให้ลูกบ้านคอนโดคนอื่นทราบถึงการมาของตำรวจ พร้อมตั้งคำถามถึงการมาของเจ้าหน้าที่
"เกิดเหตุร้ายอะไรในคอนโด?"
ทั้ง 5 คนหยุดเดินยืนรอหน้าลิฟท์ นิติบุคคลกดลิฟท์รอประมาณ 10 วินาที ประตูลิฟท์เปิดออก จึงเดินเข้าลิฟท์ นิติบุคคลกดชั้น 13 ใช้เวลาขึ้นลิฟท์มายังชั้นปลายทางไม่นานมากนัก
เมื่อประตูลิฟท์ชั้น 13 เปิดออก ทั้ง 5 คนก้าวเดินออกจากลิฟท์ นิติบุคคลเดินแทรกกลางออกจากตำรวจทั้ง 4 นาย นำทางไปยังห้องเกิดเหตุ ทางเดินยาวเงียบสงัดเหมือนไร้ผู้พักอาศัย ไม่มีแสงแดดลอดผ่านเข้ามาในอาคารมีเพียงแสงจากดวงไฟนีออนส่องสว่าง แต่แสงจากดวงไฟไม่ได้ช่วยให้ผู้มาเยือนรู้สึกดีขึ้น เพราะบรรยากาศภายในเงียบ
"เชิญทางนี้ครับ" นิติบุคคลเดินนำหน้าตำรวจ หยุดอยู่หน้าห้องหมายเลข 133 ใช้กุญแจไขประตู ค่อย ๆ เปิดประตูจนบานประตูเปิดกว้าง ลมจากนอกคอนโดพัดใส่ใบหน้า หน้าต่างถูกเปิดทิ้งไว้ กลิ่นเลือดโชยเข้าจมูก ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งไว้ ทำให้ภายในห้องเย็นยะเยือก
ภายในห้องชุดสีขาวหรูหรา พื้นห้องปูด้วยพื้นลามิเนตสีน้ำตาลอ่อน ผนังห้องและเพดานสีขาว เดินถัดจากประตูห้องพบตู้ใส่รองเท้าขนาดใหญ่ ด้านซ้ายมือคือเคาน์เตอร์ครัวสำหรับประกอบอาหาร ถัดจากเคาน์เตอร์ครัวคือโต๊ะรับประทานอาหาร ตรงกันข้ามกับเคาน์เตอร์ครัวคือโซฟาสีดำขนาดใหญ่ 3 ตัว วางเรียงติดกันมีโต๊ะกระจกขนาดเล็กวางกึ่งกลางระหว่างโซฟากับโทรทัศน์ ภายในห้องชุดยังคงมีห้องนอนขนาดใหญ่ 1 ห้อง ห้องทำงาน 1 ห้อง และห้องน้ำ 2 ห้อง
ภาพทั้ง 5 ห้าคนเห็นตรงหน้าคือศพหนุ่มวัยรุ่นนอนจมกองเลือดหน้าคว่ำ มือทั้ง 2 ข้างเหยียดยาวเหนือศีรษะแนบพื้น ขาทั้ง 2 ข้างเหมือนพยายามลากร่างกายออกจากจุดเกิดเหตุ
ภายในโถงกลางของห้องสิ่งของระเกะระกะ แจกันลายหินอ่อนแตกกระจายอยู่มุมซ้ายของห้อง น้ำเลอะเทอะเรี่ยราดนองพื้น ดอกกุหลาบสีขาวกระจัดกระจายปนเปกับเศษแจกันที่แตก
นิตยสารหลายเล่มเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นห้อง อาหารที่วางไว้บนโต๊ะอาหารยังไม่ผ่านการรับประทาน มีจานอาหาร 2 ใบ วางอยู่มุมโต๊ะทั้ง 2 ด้าน เหมาะสำหรับรับประทานอาหารจำนวน 2 คน
ตำรวจรายหนึ่งเปิดกล่องพลาสติกหยิบถุงมือยางยื่นให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกนายสวมใส่ พร้อมหยิบเทปลายเหลืองดำกั้นพื้นที่เกิดเหตุ ตำรวจอีกรายใช้กล้องถ่ายภาพเก็บภาพหลักฐานภายในห้อง
ปราบปรามบันทึกประจำวันจากคำบอกเล่านิติบุคคล เบื้องต้นปราบปรามทราบเพียงว่า เพื่อนสนิทผู้ตายโทรเข้ามาในสำนักงานคอนโด เนื่องจากติดต่อผู้ตายไม่ได้ จึงให้นิติบุคคลตรวจสอบให้ นิติบุคคลบอกแค่ว่าเพื่อนสนิทคนนี้เข้าออกห้องผู้ตายเป็นประจำปกติ คงกังวลใจติดต่อผู้ตายไม่ได้
"เพื่อนสนิทคนนี้ชื่ออะไรครับ"
"ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ เหมือนเคยได้ยินคุณอันดกเรียกชื่อว่า เมตตา"
"อันดก?"
"ผู้ตายชื่อคุณอันดกครับ" ปราบปรามสอบถามนิติบุคคลอีกหลายคำถาม แต่นิติบุคคลไม่สามารถให้ข้อมูลปราบปรามได้เลย นิติบุคคลให้การได้เพียงแค่ข้อมูลที่เขามีอยู่ ณ ขณะนี้
ผลักดันเปิดสมุดพกจดรายละเอียดที่พบเห็นภายในห้องชุดทั้ง 5 จุดที่คิดว่าน่าเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดภายในห้องนำมาสู่การตาย
จุดที่ 1 จุดพบศพผู้ตายนอนคว่ำ หัวไหล่ด้านซ้ายมีบาดแผลยาวฟกช้ำร่างกายเหมือนกระเสือกกระสนออกจากห้อง เลือดไหลเป็นทางยาวรอบศพ แต่ไม่พบมีดที่แทงหน้าอกผู้ตาย
"มีดหายไปไหน" ผลักดันพึมพำเบา ๆ กับตนเอง ถึงความสงสัยที่ไม่สามารถไขคำตอบได้
จุดที่ 2 จุดแจกันแตก คาดว่าแจกันถูกวางไว้บนโต๊ะกลมขนาดเล็กมุมซ้ายของห้อง ถูกหยิบขึ้นมาฟาดลงบนหัวไหล่ผู้ตาย จนผู้ตายได้รับบาดเจ็บ
จุดที่ 3 ตำแหน่งผ้าขนหนูสีขาวเปื้อนเลือด วางบนเคาน์เตอร์ครัว เมื่อพิจารณาร่องรอยตำแหน่งผ้าขนหนูและเลือด พบว่าผู้ตายหยิบผ้าขนหนูจากระเบียงหลังห้อง เนื่องจากรอยเลือดหยดเป็นทางยาว
จุดที่ 4 โต๊ะรับประทานอาหาร อาหารยังไม่ผ่านการรับประทาน ข้าวยังถูกเก็บไว้ในหม้อหุงข้าว
จุดที่ 5 โต๊ะหน้าโทรทัศน์วางเอกสาร มีร่องรอยฉีกขาด กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นงานออกแบบผลิตภัณฑ์ครีมบำรุงผิวหน้ายี่ห้อหนึ่ง
ผลักดันใช้สมาธิจดจ่อกับเหตุการณ์ตรงหน้าพยายามจับสังเกตสิ่งต่าง ๆ ภายในห้อง เพื่อค้นหาร่องรอย หลักฐาน และความน่าจะเป็นที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้
กองพิสูจน์หลักฐานถ่ายภาพ และเก็บหลักฐานคือ โทรศัพท์มือถือผู้ตาย เศษแจกันที่แตก ผ้าขนหนูสีขาวเปรอะรอยเลือด และกระดาษผลงานออกแบบผลิตภัณฑ์ที่ฉีกขาดใส่ลงซองพลาสติกเก็บลงกล่อง
ขณะกองพิสูจน์หลักฐานกำลังรวบรวมหลักฐาน เวลาเดียวกันนิติบุคคลโทรศัพท์แจ้งโรงพยาบาลให้มาเก็บศพ เมื่อรถโรงพยาบาลมาถึง เจ้าหน้าที่ 2 คน ใช้ผ้าดิบสีขาวห่อร่างกายผู้ตาย นำศพไปชันสูตร
"ปิดห้องนี้ ห้ามให้ใครเข้าห้อง" ปราบปรามออกคำสั่งนิติบุคคล
"ได้ครับ"
"ผมกลัวว่าคนร้ายอาจไหวตัวทันเข้ามาทำลายหลักฐานในขณะที่คดียังไม่คลี่คลาย" นิติบุคคลฟังเหตุผลของปราบปรามเหมือนเข้าใจสิ่งที่ปราบปรามต้องการสื่อ
นิติบุคคลให้แม่บ้านปิดหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ ทำความสะอาดรอยเลือดบนพื้นห้อง แต่ห้ามทำความสะอาดรอยที่ตำรวจวาดขนาดศพ และห้ามทำความสะอาดส่วนอื่นของห้อง เพื่อให้หลักฐานยังคงสมบูรณ์
ปราบปรามพูดกับนิติบุคคลจบ มองไปยังผลักดันที่ดูเหมือนตั้งใจทำงาน จนทำให้ปราบปรามรู้สึกพอใจในตัวผลักดัน และดีใจได้ร่วมงานกับตำรวจน้องใหม่คนนี้ ปราบปรามหวังว่าน้องใหม่คนนี้จะเป็นกำลังสำคัญให้กับวงการตำรวจ
"กลับกันเถอะ" ปราบปรามบอกผลักดันและตำรวจอีก 2 นาย
ผลักดันปิดสมุดบันทึกเลิกสนใจเหตุการณ์ตรงหน้า เดินออกจากห้องชุด นิติบุคคลปิดไฟ ล็อคประตูตามคำสั่งของปราบปราม
.
.
.
.
ผลักดันเขียนคำถามที่เขาสงสัยลงสมุดบันทึก ผลักดันไม่สามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้ เขาได้แต่เก็บงำไว้กับตนเอง
"เมื่อคืนภายในห้องนี้เกิดเรื่องราวอะไรขึ้น"
"ใครใช้แจกันทุบผู้ตาย"
"ผู้ตายนัดใครรับประทานอาหารในวันเกิดเหตุ"
"ผู้ตายมีปัญหาหรือผิดใจกับใครจนต้องทำร้ายร่างกายถึงขั้นฆ่า"
"ใครฉีกกระดาษผลงานออกแบบผลิตภัณฑ์"
.
.
.
.
.
.
"คนฆ่าผู้ตายคือคนที่ผู้ตายนัดรับประทานอาหารหรือไม่"


ณ หมู่บ้านเเห่งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งเขานั่งอยู่ในเนินเขาสูงสลับซับซ้อนมากมาย เขาได้ครุ่นคิดถึงว่าโลกภายนอกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้น เป็นเช่นไรกัน โลกใคร่เป็นผู้สร้าง ใคร่สร้างสิ่งมีชีวิตมากมายใคร่กันที่สร้าง
ชีวิตคนเราสิ่งมีชีวิตมากมายล้วนเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน ทำไม่ถึงมีการเกิดการตายกันเเน่
เด็กชายคนนั้นนั่ง ครุ้นคิดเรื่องอีกมากมายเขาไม่เคยสัมผัสโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นเป็นไม่รุ้ว่าเป็นเช่นไรกัน
ในจังหวะนั้นเอง เซียวไป๋เเม่ของเจ้าให้มาตามเจ้ากลับไปกินข้าวเย็น ท่านพ่อกับเจ้าได้หมู่ป่าตัวใหญ่มาวันนี้
เเม่ของเจ้าทำอาหารโปรดของเจ้า เพื่อเป็นการฉลองวันเกิด10ขวบของเจ้ากัน..
เซียวไป๋ได้มองไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลมี ความมืดมิดอย่างไร้ขอบเขตเขาได้พูดขึ้นมา ท่านอาสาม บนท้องฟ้าอันมืดนั้นมีอะไรกันเเน่
ข้านั่งครุ่นคิดมาหลายวันเเล้ว ข้าอยากรู้ว่าบนท้องฟ้าอันมืดมิดดวงดาวนับไม่ถ้วนที่ส่องแสงสว่างอันสวยงานที่เกิดขึ้นมาทุกวันนั้น เป็นอย่างไรกันน.
อาไป๋น้อย ตามตำนานได้เล่าขานกันมา หนึ่งล้านปีก่อน ตามตำนานเขาว่ากันว่า โลกที่เราอาศัยอยู่นั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นใน จักรวาลดวงดวงอันมากมายไม่มีที่สิ้น
มีสิ่งมีชีวิตอีกมากมาย บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่จนดูเหมือนไร้ขอบเขต มีสิ่งมีชีวิตอีกโลกคู่ขนานดวงดาว มากมาย
ทั้งหมดที่ข้าเล่าให้เจ้าฟังมาจากตำนานเล่าขานกันตามๆ กันมา เจ้าต้องไปพิสูจน์ด้วยตัวของเจ้าเองอาเซียวไป๋น้อย
หลังจากนั้นเซียวไป๋ได้ กินข้าวเย็นกับควรอันเเสนธรรมดาเเต่เเสนวิเศษและเขาได้คุยเรื่องความฝันมากมาย
หลังจากกินข้าวเย็นกับควรเสร็จเขาได้เข้าไปนอน เซียวไป๋ได้นอนครุ่นคิดเกืยบทั้งคืนเขาได้เเต่คิดจากที่อาสาม ของเขาได้เล่าให้ฟัง เจ้าจงไปพิสูจน์ด้วยตัวเจ้าเอง
เซียวไป๋ คุ้นคิดเเล้วตัวของข้าจะไปพิสูจน์ได้เช่นไรกัน เเล้วต้องใช้อะไรกันถึงจะขึันไปดูตัวตาของข้าได้กันท้องฟ้าอันกว้างใหญ่เช่นนั้น ข้าไม่มีปีกบินเหมือนนกเขา นกใหญ่ที่บินบนท้องฟ้าอย่างกะนกพวกนั้น
3วันต่อมาเซียวไป๋ ได้มาพบเจอกับ เหย้าเหย้า หญิงงามอันดับหนึ่งในหมู่บ้านเเห่งนี้เซียวไป๋ตามนางมาตั้งเเต่เติบโตมาในหมู่บ้านเเห่งนี้
เซียวไป๋ เดินมาหานางช่วนนางคุยเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำ เซียวไป๋เจ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือทำไม่เหมือนเจ้า กระตือรือร้นกัน
เฮ้อ..
ข้ามีเรื่องจะเล่าให้เจ้าฟัง เจ้ารู้ไม่โลกของเรานั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นอันกว้างไพศาลบนท้องฟ้าอันมืดมิดในยามคํ่าคืน
เหย้าเหย้าได้เเต่หัวเราะขึ้นมาฮึฮึ..
เซียวไป๋วันนี้เจ้าไปโดนตัวไหนกันมาถึงมาพูดเรื่องไร้สาระให้ข้าฟังกัน ข้าคิดว่าเจ้ามีเรื่องอันใดกันถึงกระตือรือร้นที่เเท้เจ้ามาพูดเรื่อง พำเพ้อฝันมาให้ข้าฟัง
มันคือเรื่องจริงข้าไม่เคยโกหกเจ้าเลยเหย้าเหย้า ตัวข้าเซียวไป๋นั้นสักวันข้าคนนี้จะไปพิสูจน์ด้วยตาคู่กายของข้าเองกับตา
เฮ้ย...ข้าว่าวันนี้เจ้าคงนอนน้อยเกินไป เซียวไป๋เจ้าพูดเเต่เรื่องเพ้อฝันไปวันๆ
อือ..เฮ้อ กะเเล้วเเต่เจ้าเถอะเหย้าเหย้าข้า อุส่าหวังดีบอกความหลับที่คนส่วนน้อยจะรู้กัน
เออ..ว่าเเต่คืนพรุ่งนี้ข้ามีอะไรจะคุยกับเจ้าที่ตีนเขาที่เรานัดพบกันประจำ เจ้าว่างหรือไม่เหย้าเหย้า
อือ...                                                                 ข้าจะไปก็เเล้วกันข้าคงไปก่อนล่ะกัน ท่านเเม่ข้ามีเรื่องจะคุยกะข้าพอดี
หลังจากเหย้าเหย้าได้เดินออกไปจากสถานที่เเห่งนั้น เซียวไป๋ครุ่นคิดในใจข้ารู้จักเจ้ามาตลอด5ปีมานี้ข้าจะบอกความรู้สึกที่มีต่อเจ้าให้หมดในคืนพรุ่งนี้
 เซียวไป๋ มายืนรอเหย้าเหย้าก่อนเวลา1ชั่วยามเขาได้เเต่ครุ่นคิดเหย้าเหย้าคิดอะไรกับข้าบ้างหรือไม่ตลอด5ปีมานี้
เหย้าเหย้าเดินขึ้นมาตีนเขาอันสูงชันใบหน้าเหย้าเหย้าสะท้อนแสงจันทร์อันสว่างไสวอันเเสนสวยงามดังเทพธิดา ใบหน้าอันสวยงามสีผมสีขาวอันยาวไกลดวงตาสว่างไสว จนทำให้เซียวไป๋มองนางตาไม่ กระพริบอันยาวนาน
เอ่อ...เจ้ามองอะไรกัน
เอ่อ..ข้า..เซียวไป๋กล่าวขึ้นมาวันนี้เจ้าสวยงามไม่เคยเปลี่ยน ข้าไม่คิดเลย เจ้าจะมาตามนัด
เจ้าพูดอะไรกันเซียวไป๋ ข้ากับเจ้าพวกเรานัดกันมาที่เเห่งนี้ประจำเป็นที่โปรดปรานของข้ากับเจ้ามองไปทิศทางใด มีดวงดาวมากมายนับไม่ถ้วนสว่างไสว
ว่าเเต่เซียวไป๋ ข้ากับเจ้าพบกันครั้งเเรก คือสถานที่เดียวกัน ที่พวกเราชอบเหมือนกันข้าว่า มันบังเอิญเกินไป หรือพระเจ้ากำหนดให้พวกเรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...
เอ่อ...เหย้าเหย้า..ข้าา..มีเรื่องจะบอกเจ้า..เอ่อ
ข้าเซียวไป๋เออร์ ข้ากับเจ้าพวกเรารู้จักมานานหลายปี ข้าว่าพวกเรา...เอ่อ
ข้าชอบเจ้ามาตั้งเเต่ ที่ข้าพบเจอเจ้าครั้งเเรกเหย้าเหย้า ข้าไม่เคยพบเจอหญิงใดที่สวยงามอย่างกะเจ้ามาก่อนเลย เหย้าเหย้า
เอ่ออออ..
ขอโทษนะเซียวไป๋เออร์ ข้าคิดกับเจ้าเป็นเพียงเพื่อนเพียงคนหนึ่ง ข้าไม่เคยคิดกับเจ้ามากกว่าเพื่อนคนหนึ่งเลยตลอดมา ตัวข้าเองนั้นมีชายที่ข้าชอบเเล้ว ข้าพึ่งพบเจอเขาเมื่ออาทิตย์ก่อน
เขาคนนั้นเหมือนจะมีใจ'ให้ข้าด้วยต้องขอโทษเจ้าจริง เซียวไป๋เราคงเป็นได้เเค่เพื่อนกันเท่านั้น
ทำไม ทำไม ทำไมกันเหย้าเหย้า ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาตั้งเเต่พวกเราเติบโตกันมา เเต่เจ้ามองข้าเเค่เพื่อน เเล้วชายคนนั้นเจ้าพึ่งพบเจอเมื่ออาทิตย์ก่อน ทำไมกัน,


หลังเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้เซียวไป๋เออร์ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมีผิดหวัง สมหวังเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอการสูญเสียทุกอย่างสักวันมนุษย์ก็ต้องพบเจอมัน
ผ่านมาได้สองเดื่อนเต็ม
เซียวไป๋ ไม่ได้พบเจอกับเหย้าเหย้าอีกเลยเขาอยู่กับครอบครัวของเขาช่วยพ่อเเม่ทำงานบ้านเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง
พอตกกลางคืนเซียวไป๋ได้เเต่นั่งอยู่บนเขาอันสูงชัน ที่เดิมที่เก่าของเขาทุกวัน เซียวไป๋ได้เเต่ครุ่นคิดเรื่องเก่าๆมันต้องมี สักหนทางที่ที่ทำให้ข้าไปที่นั้นได้ด้วยตัวของข้าเอง จนเวลาผ่านไปหนึ่งปีเต็ม
เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างบ้านของเขาอยู่นั้น ในจังหวะนั้นเองพ่อเเม่เซียวไป๋เออร์ ได้เรียกเขามาคุยเรื่องด่วนทำให้พ่อเเม่ของเซียวไป๋เออร์ กระตือรือร้นอย่างมาก
ท่านเเม่ท่านพ่อ ท่านมีสิ่งใดหรือมีเรื่องอันใดกันถึงทำให้ท่านทั้งสองกระตือรือร้นกันเพียงนี้หรือขอรับ
หัวหน้าหมู่บ้านได้ประกาศเมื่อเช้านี้ ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าที่จะมาถึงนี้จะมีสำนัก ฟ้าสวรรค์ มารับลูกศิษย์สามคนในเเต่ละหมู่บ้านข้าหวังว่าหนึ่งในสามจะมีเจ้าอยู่ในสามหลายชื่อนั้น
เซียวไป๋ได้กล่าวขึ้นมา เอ่อ..
สำนักฟ้าสวรรค์คืออะไรกันทำไม่ถึงมีการรับลูกศิษย์เพียงสามคนในเเต่ละหมู่บ้านกันทำไม่กันท่านทั้งสองถึงมาพูดเรื่องเช่นนี้ให้ข้าฟังกัน
สำนักฟ้าสวรรค์ ก็คือสถานที่ฝึกเซียน สร้างเซียนมากมายในทวีปเเต่ละทวีปมีสำนักมากมายนับไม่ถ้วน สำนักฟ้าสวรรค์ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ท่านพ่อเซียนคืออะไรทำไม่ถึงต้องเป็นเซียนกันข้าเห็นท่านพ่อท่านเเม่ กระตือรือร้นกันเเต่เช้าเลยเซียนมันทำให้ท่านทั้งสองคนกระตือรือร้นกันเพียงนี้เลยหรือ
เซียนก็คือผู้ที่มีร่างกายพลังเหนือธรรมชาติพวกเขาทั้งหมดนั้นมีชีวิตเป็นอมตะนิรันดร์ไม่เจ็บไม่ป่วย เหาะเหินเดินอากาศ พวกเขาสามารถทำลายพื้นดินภูเขาเเม่น้ำอันกว้างใหญ่พาลเพียงเเค่ความคิดเดียว เซียนทั้งหลายนั้นมีความสามารถอันเเตกต่างกันนับไม่ถ้วน
โลกที่เราอาศัยอยู่มีระดับพลังเพียงสามขั้นตอนเท่านั้นเอง เต๋าต้นกำเนิด-สรรพสิ่งฟ้าดิน-เหนือธรรมชาติ หลังจากสามขั้นนี้ มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับรู้เข้าใจการดำรงอยู่ทั้งหมดของขั้นตอนหลังจากสามขั้นตอนนี้ได้
บ้างก็ว่าหลังจากขั้นฝึกตนขึ้นที่สามพวกเขาทั้งหลายออกไปนอกโลกใบเล็กๆของเราอาศัยอยู่พวกเขาไปดวงดาวอื่นอันกว้างใหญ่ไพศาล ในสายตาของพวกเขาอาจจะมองเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้นเอง
เมื่อเซียวไป๋เออร์ได้ยินอย่างงั้นเขาได้เเต่ดีอกหักใจ'เขาต้องการที่จะไปเห็นด้วยตาของเขาเอง โลกที่อยู่นอกที่เขาอาศัยอยู่นั้นมีการดำรงอยู่เช่นไรกัน
เอ่อว่าเเต่ท่านพ่อท่านเเม่..ท่านพอจะมีตำราฝึกเซียนหรือไม่ข้าต้องการจะดูเซียนนั้นเป็นเช่นไรกัน
หลังจากเขาได้ตำราจากพ่อเเม่ของเขาเสร็จเซียวไป๋เออร์ มุ่งหน้าไปที่ภูเขาอันสูงชันที่เดินที่เก่าของเขา
ข้าได้ทำตามทุกวิถีทางตามที่หนังสือเล่มนี้บอกเเต่ดูเหมือนมันจะไร้ค่าสิ้นดี ข้าขาดสิ่งใดคุณสมบัติใดกันข้าพยามมาตั้งหลายวันเเต่ผลที่ได้กับไร้ค่าเช่นนี้กัน
หลังพึมพำอยู่อย่างงั้นอยู่นาน เซียวไป๋เออร์ไม่ย่อท้อเขาได้พยายามต่อไปเรื่อยๆ ทั้งเช้าทั้งเย็น
มาถึงวันที่หกผลที่ได้กับเป็นเพียงเศษเสี้ยวเเห่งความผิดหวังไม่ว่าจะพยายามเเค่ไหน เซียวไป๋เออร์ก็ไม่ สามารถทำตามในหนังสือที่พ่อเเม่ของเขาให้เขามาได้เลย
ทำไม่กันถึงเช่นนี้กันข้าไม่สามารถทำในสิ่งที่ในหนังสือเล่มนี้บอกกัน ความพยายามทั้งหมดกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าทั้งนั้น
คงรอถึงวันพรุ่งนี้ก่อนสินะถึงข้าเซียวไป๋เออร์ถึงจะรู้คำตอบทำไม่คนธรรมดาไม่สามารถทำตามในสิ่งที่บันทึกเหตุผลต่างๆ
หลังจากพึมพำอยู่อย่างนั้นเขาได้มองขึ้นไปบนท้องฟ้าเเล้วกำหมัดอันเเรงกล้า สักวันหนึ่งข้าคนนี้เเละจะกลายเป็นผู้พิชิตสิ่งลึกลับทั้งหมดในโลกอันไม่มีที่สิ้นสุด
ข้าทนรอวันนั้นไม่ไหวเเล้ว ท้องฟ้าดวงดาวความมืดมิดอันนิรันดร์พวกเจ้าตั้งหน้าตั้งตารอข้ากันได้เลย
หลังจากนั้นเซียวไป๋เออร์หลับตาเเล้วลืมตาขึ้นมามุ่งกลับไปบ้านของเขาเพื่อรอการทดสอบในการเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์ เขาได้เเต่ยิ้มดีใจเขารอมาทั้งเจ็ดวันเจ็ดคืนมาโดยตลอด
พ่อเเม่พี่น้องอาสามต่างก็พากันตั้งความหวังไว้กับเซียวไป๋เออร์กันทั้งนั้น เซียวไป๋เออร์เป็นเด็กฉลาดกตัญญูช่วยงามพ่อเเม่ขยันมาโดยตลอด พวกเขาเหล่านั้นต่างก็คิดตามๆกันยังไงเซียวไป๋เออร์จะต้องมีชื่อติดหนึ่งในสามในวันพรุ่งนี้..


เซียวไป๋เออร์เดินเข้าไปทามกลางเสียงหัวเราะเสียงนินทาเสียงคนตะโกนด้วยความดูถูกต่างๆ
เขาก้าวเดินออกไปที่ละก้าวเดินเข้าไปใจกลางสนามทดสอบความสามารถบนหน้าของเขาเต็มด้วยความเย็นชาไม่สนเสียงของคนภายนอก
เซียวไป๋เออร์ยืนอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสสำนักฟ้าสวรรค์เขากล่าวขึ้นมาว่าข้าเซียวไป๋เออร์ขอรับการทดสอบจากสำนักฟ้าสวรรค์ ผู้อาวุโสเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาปล่อยให้เซียวไป๋เออร์ย่างก้าวเข้าไปทดสอบบนลูกเเก้วใจกลางสนาม
ก่อนที่เขาจะสัมผัสลูกเเล้วข้างหน้าเขานั้นเซียวไปเออร์ได้หัวเราะขึ้นมา ฮึฮึฮึ
ผู้คนบริเวณนั้นต่างคนสงสัยขึ้นมาทำไมเซียวไป๋เออร์ถึงได้หัวเราะขึ้นมากัน เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ได้เเปกใจกับสิ่งที่เซียวไป๋เออร์ได้ทำลงไป
เซียวไป๋เออร์เขานึกคิดถึงวันที่เขา พยายามฝึกตามในหนังสือพ่อเเม่ของเขาให้มาไม่ว่าเขาจะพยายเพียงใดก็ไม่มีอะไเกิดขึ้นมา
ข้านั้นพยายามมาทั้งกลางวันกลางคืนกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงขึ้นมาจนกระทั้งข้าเซียวไป๋เออร์หมดหนทางจนตัวข้านั้นต้องไปขอ พรจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เเต่สิ่งที่รับจนถึงตอนนี้กับให้ความรู้สึกไร้ค่าสิ้นดี
พระเจ้าหรอนํ้าตาเเห่งพระเจ้าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์พระเจ้าสร้างทุกสรรพสิ่งอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงคำเพ้อเจ้อเป็นสิ่งที่มนุษย์คิดขึ้นมาเท่านั้น ตัวของข้านั้นไม่เชื่อเรื่องพระเจ้า
หลังจากนั้นเขาสัมผัสลงไปบนลูกเเก้วลูกนั้นเเต่กับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาไม่มีเเม้เเต่เเสงสาดส่องใดๆเกิดขึ้นมาเลย
ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็พากันมึนงงมันเกิดอะไรขึ้นมามันหมายถึงอะไรกันทำไมเซียวไป๋เออร์สัมผัสไปบนลูกเเก้วเเต่กับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมา
เอ่อ..
ผู้อาวุโสได้พูดขึ้นมาด้วยเสียงอันดังก้องอยู่ในที่เเห่งนั้น เป็น..
เป็นไปได้ยังไงกัน มนุษย์ที่เกิดมาบนโลกใบนี้ต่างคนก็มีพลังลมปราณกันทั้งนั้นเเต่กับเด็กคนนี้เขาไม่มีพลังลมปราณใดๆเลย
ทั้งชีวิตของเขาจะเป็นเพียงคนธรรมดาไม่สามารถฝึกตนใดๆได้ทำเป็นได้เพียงชายธรรมดาเพียงเท่านั้นเอง
เมื่อได้ยินสิ่งนั้นออกไปมีเสียงหัวเราะมากมายดังขึ้นมารอบข้างของเขามากมายเหย้าเหย้าได้มองไปบนใบหน้าเซียวไป๋เออร์
เหย้าเหย้าสงสารเซียวไป๋เออร์ เจ้าเป็นเพื่อนสมัยเด็กของข้าเจ้าเป็นเพื่อนที่ดีต่อข้ามาโดยตลอดค่อยช่วยเหลือตัวของข้ามาโดยตลอด
ตั้งเหตุการณ์ในวันนั้นพวกเราทั้งสองไม่ได้พบเจอกันอีกเลยทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนไปเพียงนี้กัน ไหนกันเด็กที่เข็มเเข็งยิ้มเเย้มหัวเราะ เเต่มาวันนี้เจ้าไม่เเม้เเต่จะมองหน้าข้า สิ่งที่เกิดขึ้นมาในวันนั้นข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆข้าต้องเลือกในสิ่งที่ดีกว่าเพื่อครอบครัวตระกูลของข้า
สถานที่เเห่งนั้นกับเข้าสู่ความเงียบสงบไม่มีเเม้เเต่เสียงอันใด
ในจังหวะนั้นเองกับมีเสียงเซียวไป๋เออร์ดังขึ้นมา ดี ดีมากข้าคิดไว้ไม่มีผิดตัวตนของข้านั้นไร้ค่าพระเจ้าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน
ในเมื่อข้าไม่ผ่านตามเกณฑ์ที่กำหนดงั้นตัวของข้านั้นขอท้าทายซูซิงหมิ่งพวกเจ้าคงไม่ห้ามตัวของข้า
ซูซิงหมิ่งได้มองไปหาเซียวไป๋เออร์ก่อนจะพูดขึ้นมาเป็นเพียงขยะไร้ค่าไม่มีเเม้เเต่พลังลมปราณเจ้าบังอาจมาท้าทายข้า
ฮ่าฮ่าฮ่า ฮึ ซูซิงหมิ่งหรือว่าเจ้าไม่กล้ารับคำท้าทายจากข้างั้นรึเจ้ากลัวอันใดกัน
ซูซิหมิ่งยอมรับคำท้าทายจากเซียวไป๋เออร์พวกเขาทั้งสองคนพร้อมที่จะต่อสู้กันทุกวินาที
ซูซิงหมิ่งพุงจู่โจมเข้าหาเซียวไป๋เออร์ไม่หยุดเซียวไป๋เออร์เเม้เขาไม่มีพลังลมปราณเขาก็ไม่ได้ล่มลงเลย
ทุกคนต่างก็ได้เเต่ตกใจมันเกิดอะไรขึ้นมาเด็กคนนั้นไม่มีเเม้พลังลมปราณเเต่เขาก็ไม่ล่มลงกับกับพื้นเเม้เเต่ครั้งเดียว
เหย้าเหย้าได้เเต่เสียใจเเม้เเต่เพื่อนค่อยช่วยเหลือเขามาโดยตลอดเเต่อยู่เพียงเเค่ข้างหน้าเเต่นางกับทำอะไรไม่ได้เลยยืนดูคู่หมั้น รังเเกเพื่อนสมัยเด็กของนาง
เซียวไป๋เออร์เลือดอาบเต็มร่างกายของเขาเซียวไป๋เออร์พูดดูถูกซูซิงหมิ่งนี้หรือคนที่มีพลัง ลมปราณเป็นอันดับหนึ่งในการทดสอบเเต่กับทำให้ข้าลงไปจ่มกับพื้นดินไม่ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า
ทุกคนต่างอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นเด็กคนนั้นยังยืนอยู่ได้ทามกลางสภาพร่างกายที่ไม่มีพลังลมปราณใดๆเลย
ซูซิหมิ่งเขาได้ใช้ความสามารถครั้งเเรกกับเซียวไป๋เออร์
จงรับมันไปซะคมดาบวารีในจังหวะนั้นเองมีใบมีดวารีขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาทางกลางการต่อสู้มันพุ่งจู่โจมไปหาเซียวไป๋เออร์อย่างรวดเร็ว
คมดาบอันใหญ่นั้นพุ่งทะลุร่างกายเซียวไป๋เออร์กลางหน้าอกของเขาทำให้เขากระอักเลือดออกมา
ทามกลางสภาพร่างกายครึ่งจะตายไปอยู่เเล้วเเต่เขาพูดมาด้วยนํ้าเสียงอันไม่ย่อท้อเจ้าทำได้เพียงเท่านี้รึซูซิงหมิ่งเจ้ามีอะไรที่จะทำให้ข้า ล่มลงตรงนี้หรือไม่
ในจังหวะนั้นเองซูซิงหมิ่งเขาได้ใช้ความสามารถของเซียนหกวิถีในจังหวะนั้นเองท้องฟ้ากลายเป็นสีเลือดสนิทมีสายฟ้าแลบมากมาย
สายฟ้าพวกนั้นก่อตัวขึ้นเป็นวงเเหวนดาบ หลายร้อยอัน เซียวไป๋เออร์เจ้าจงตายไปกับคำท้าทายของเจ้าเทิด
ใบมีดสายฟ้าเเลบพุ่งเข้าหาเขาอย่างต่อเนื่องจนสนามพังทลายพื้นที่ความลึก100ลีทุกคนต่างก็คิดว่าเขาคนได้ตายลงไปไม่เหลือเเม้เเต่ร่างกาย
ในจังหวะนั้นเองซูซิงหมิ่งกระอักเลือดออกมาเเล้วล่มลงกับพื้นเขาใช้ความสามารถเกินขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ที่จะรับเอาไว้ได้
หมอกควันเริ่มจ้างหายออกไปทุกคนมองในใจกลางหลุมลึกเเห่งนั้นกับพบเจอกับร่างกายของเซียวไป๋เออร์เขากล่าวขึ้น ชีวิตของข้าคงมาได้เพียงเท่านี้
ท่านพ่อท่านเเม่ข้าขอโทษพวกท่านทั้งสองคนข้าคงไม่มีโอกาสจะพบเจอท่านทั้งสองอีกต่อไปก่อนเขาจะตายเขาหยิบลูกปั้นดินเผาออกมาหนึ่งตัว ทุกคนต่างสงสัยเขาจะตายเเล้วทำไม่เขาถึงหยิบมันออกมากัน
เหย้าเหย้าเห็นสิ่งนั้นทำให้นาง นํ้าตาไหลออกมาไม่หยุดข้าเซียวไป๋เออร์จะสร้างลูกปั้นที่เจ้าชอบให้ในวันเกิดของเจ้าเหย้าเหย้าได้คิดถึงความหลัง
เจ้าไม่ลืมคำมั่นสัญญาของข้ากับเจ้าข้าทำอะไรลงไปข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลยมองดูเจ้าตายลงไปต่อหน้าของข้า
ฮึ่ม..
ที่ไหนกันข้ายังไม่ตายเขาตื่นขึ้นมาในถํ้าเเห่งหนึ่งมีความมืดสนิท...
เมื่อพระเจ้าไม่มอบความสามารถให้เเกข้า ข้านี้เเหละจะกลายเป็นพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียว..


ผู้นำหมู่บ้านได้เดินเข้ามาต้อนรับการมาถึง สำนักฟ้าสวรรค์ เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ ข้าเจ้าถู่เถิงเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเเห่งนี้ข้ายินดีต้อนรับการมาของ สำนักฟ้าสวรรค์ นี่คงเป็นบุญวาสนาของหมู่บ้านเเห่งนี้ที่สำนักฟ้าสวรรค์สนใจมาสถานที่เเห่งนี้ในรอบหลายร้อยปีมานี้
ท่านเจ้าสำนักฟ้าสรรค์เชิญท่านมานั่งอยู่ที่ข้าพวกข้าได้จัดเตรียมไว้ให้ท่านเทิด
เขาเดินลงไปนั่งในสถานที่ที่จัดเตรียมไว้ให้หลังจากนั้นเขาพูดขึ้นมามีเด็กที่น่าสนใจที่ หัวหน้าหมู่บ้านสนใจหรือไม่
เอ่ออ.
ซูซิงหลานชายเซียนหกวิถีขอรับเขาได้รับการฝึกสอนจากเซียนหกวิถีมาตั้งเเต่เขาเด็กขอรับ เซียนหกวิถีคือหนึ่งในสิบคนเเรกที่ได้ก้าวเข้าสู่ขั้น,สรรพสิ่ง,เขานั้นเป็นหนึ่งในสิบคนเเรกขอรับ
ต่างคนก็คิดเช่นเดียวกับข้าซูซิงต้องกลายเป็นหนึ่งในสามคนที่ได้รับคัดเลือกในวันนี้อย่างเเน่นอน
ส่วนอีกคนเหย้าเหย้านางเป็นคู่หมั้นของซูซิงนางก็มีพรสวรรค์ไม่เเพ้ซูซิงเลย นางอยู่กับซูซิงมาโดยตลอดในหนึ่งปีมานี้นางคงได้ ซึมซับความสามารถจากซูซิงมาอย่างเเน่นอน
น่าสนใจจริงๆหลานชายเซียนหกวิถี คู่หมั้นของเขาคงจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังข้าตั้งหน้าตั้งตารอดูความสามารถพวกเขาทั้งสอง ตามที่หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวขึ้นมา
ท่านเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ เด็กสองคนนั้นจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างเเน่นอน
ด้านล่างสถานที่ที่ทดสอบความสามารถมีเด็กหลายคนที่ยืนรอการทดสอบสำนักฟ้าสวรรค์ต่างคนก็ไม่มีใครรู้จักกัน
เด็กเหล่านั้นต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอดูวิธีการทดสอบของสำนักฟ้าสวรรค์กันทั้งนั้น
มีชายคนหนึ่งเหมือนกับเป็นผู้อาวุโสสำนักฟ้าสวรรค์ได้เดินออกมาในกลางเวทีทดสอบความสามารถเขาพูดขึ้นมา ในการทดสอบความสามารถพวกเจ้าทั้งหลายเพียงเเค่สัมผัส ลูกเเล้วสีขาวอันสดใส
เพียงเเค่พวกเจ้าสัมผัสมันเข้าไปมันจะสว่างไสวตามพลังวิญญาณของพวกเจ้าทั้งหลาย ความสามารถจะเเบ่งกันตามลำดับป็นสี่ระดับตามนี้
หนึ่งสีเขียวความสามารถระดับต่ำ,สองสีฟ้าความสามารถระดับปานกลาง,สามสีม่วงความระดับสูง,สี่สีทองความสามารถระดับหายาก,
ผู้ใดกันที่ทดสอบความสามารถเเล้วพวกเจ้าไม่ผ่านตามที่กฎสำนักฟ้าสวรรค์กำหนดไว้เเล้วไม่ได้ตามที่กำหนดพวกเจ้าทั้งหมดสามารถท้าทายการต่อสู้กับคนที่ผ่านทุกอย่างตามที่กำหนดสามอันดับเเรกเพื่อท้าชิงกับเขาทั้งสามคนนั้นได้ตามที่พวกเจ้าต้องการ
เริ่มการทดสอบได้ คนเเรกสีเขียวไม่ผ่านคนที่สองสีเขียวไม่ผ่าน สีฟ้าไม่ผ่าน,สีฟ้าไม่ผ่าน,สีเขียวไม่ผ่าน จนเวลาผ่านมาเหลือสี่คนสุดท้าย
เฮ้อ..หมู่บ้านเเห่งนี้ไม่มีความสามารถพรสวรรค์กันสักคนผ่านมาเกือบหนึ่งพันกว่าคนเเล้วข้าหวังว่า ซูซิงเหย้าเหย้าจะไม่ทำให้การมาของข้าผิดหวัง
หนึ่งในสี่คนนั้นได้เดินออกมาทดสอบกันตามระดับ คนถัดมาข้าอู๋ก๋วงขอรับการทดสอบขอรับ อู๋ก๋วงได้สัมผัสไปบนลูกเเก้วเเห่งนั้นในจังหวะนั้นเองเเสงสีม่วงก็ได้ปรากฏขึ้นคนในบริเวณนั้นได้เเต่เงียบ
เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์หัวหน้าหมู่บ้านได้เเต่ดีอกดีใจ ดี ดีมากที่การมาครั้งนี้ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ
อู๋ก๋วงเเสงสีม่วงผ่านตามที่สำนักฟ้าสวรรค์ กำหนดเอาไว้เจ้ายืนรอดูอีกสามคนนั้น เจ้าจะได้รับสิทธิ์นั้นหรือไม่ สำนักฟ้าสวรรค์รับเพียงสามคนเเรกเท่านั้นเอง
คนถัดมาเถิงหยู่ขรับการทดสอบขอรับ เถิงหยู่สัมผัสไปบนลูกเเก้วลูกนั้นผลที่ได้กับ สีเขียวไม่ผ่านเจ้าออกไปได้
อู๋ก๋วงได้เเต่ดีอกหักดีใจเขาไม่ทำให้พ่อเเม่ผิดหวังอย่างน้อยเขาได้เป็นหนึ่งในสามคนนั้นที่จะกลายเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์
คนถัดมาเหย้าเหย้าขอรับการทดสอบ เหย้าเหย้าสัมผัสไปบนลูกเเล้วลูกนั้นพร้อมกับขอพรจาก ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เเห่งนั้น ในจังหวะนั้นเองเเสงสีทองก็ได้ปรากฏขึ้นเเสงสีทองอันสวยงาม
พรสวรรค์ระดับหายากฮึฮึฮึ ข้าเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์เป็นการยินดีอย่างยิ่งที่ข้าเลือกหมู่บ้านเเห่งนี้ข้า ภูมิใจอย่างยิ่งกับการมาสถานทีเเห่งนี้ลูกศิษย์เหย้าเหยาข้าคนนี้จะดูเเลอย่างดีจะไม่ทำให้หมู่บ้านเเห่งนี่ผิดหวัง ในนามเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์
เหย้าเหย้าได้เเต่ดีอกหักดีใจกับสิ่งที่ได้รับเหย้าเหย้าคุกเข่าลงกับพื้นกราบไหว้ท่านเจ้าสำนัก ข้าเหย้าเหย้าจะตั้งใจบ่มเพาะฝึกตนให้ สำนักฟ้าสวรรค์ทุกอย่าง
คนสุดท้าย ซูซิงขอรับการทดสอบขอรับซูซิงหมิ่งไม่คิดอะไรมากตัวของเขานั้นมั่นใจ ในความสามารถของตนเองมาโดยตลอดเขาได้รับการฝึกมาจากเซียนหกวิถี
ซูซิงสัมผัสไปบนลูกเเก้วลูกนั้นมีสีทองปรากฏขึ้นมาในกลางสนามทดสอบเเห่งนั้น ซูซิงหมิ่งไม่ดีอกดีใจเพราะเขารู้อยู่เเกใจเขาคือผู้ที่อยู่ที่หนึ่งในหมู่บ้านเเห่งนี้
ดีข้าชอบเจ้าที่เป็นคนเช่นนี้ไม่สนใจอำนาจสนใจความเเข็งเเกร่งของตัวเจ้าเองเจ้ามั่นใจในความสามารถของตนเองเจ้าทำให้ข้าถูกใจเจ้า ดีมาก
นี้คือลูกศิษย์สามอันดับเเรกที่จะกลายเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์อย่างเป็นทางการพวกเจ้าทั้งหลายมีอันใดจะถามหรือไม่
เอ่ออ..ถ้าไม่มีข้าขอปิดการทดสอบรับลูกศิษย์ เดียวก่อนเดียวก่อนเหลือข้าคนสุดท้าย
มีเสียงอันยาวไกลดังมาจากข้างนอกสนามในสถานที่เเห่งนั้นรูปร่างเสื้อผ้าอันขาดเกือบหมด ใบหน้าเปื้อนโคลน
คนในพื้นที่เเห่งนั้นต่างก็พากันหัวเราะเขากันทั้งนั้น
ข้าเซียวไป๋เออร์คืคนสุดท้ายใบหน้าของเขาเย็นชาเขามองไปที่เหย้าเหย้าเขาไม่พูดอะไรขึ้นมาเขาเดินไปเฉยเมยไปที่สถานที่ที่ทดสอบอย่างช้าๆด้วยความมั่นอกมั่นใจในตัวเขาเอง..


สายเเล้วสายเเล้ว!!
สวัสดีนะทุกคน ฉันมิลล์ เองน่า ตอนนี้เรียนอยู่มหาลัยปี1 ง่ายๆวันนี้วันเเรกของฉัน ฉันไม่รู้จักใครเลย ไม่มีเพื่อนสักคน คงเพราะว่าอ้วนทุกคนเลยรังเกียจฉัน😥
วันนี้รุ่นพี่นัดรวมตัวเฟชชี่ปีหนึ่ง ที่ใต้ตึกคณะ ฉันเรียนวิศวะ ทำไมนะหรอ ก็คงเพราะฉันอยากมีเกียร์5555ฉันว่ามันเท่ดีนะ ตอนเเรกป๊าม๊าก็ไม่ยอมเเต่จนเเล้วจนรอดก็อนุญาติ
เธอๆๆ "ห๊ะ!!เรียกฉันหรอ" อือเธอชื่ออะไร เรา อมยิ้มนะ
"เรามิลล์" เรามาเป็นเพื่อนกันนะ อยู่ห้อง2 เธอละ
"เราก็ห้อง2เหมือนกัน" ดีเลยส่วนนี่ พัดชา เราเพิ่งรู้จักเหมือนกัน
สวัสดีนะ เราพัดชา เป็นคนสวยที่ชอบผู้ชายหล่อ5555 "55555เรามิลล์"
ตอนนี้ฉันมีเพื่อนเเล้วนะทุกคน อมยิ้ม เธอน่ารักสดใจ หุ่นดี ส่วนพัดชา เธอเป็นจะบอกยังไงดี ตัวเป็นชายใจเป็นหญิงนะ5555
เงียบบบบบบ เสียงรุ่นพี่คนถึงพูดขึ้น
กรี๊ดดดด หล่ออะเเก ดูสิ เเก๊งซาตานใช่ปะ หล่ออะ เสียงผู้หญิงข้างๆฉันซุบซิบกัน
"เเก๊งซาตานคืออะไรอะพวกเเก" เเกไปอยู่ไหนมาอะมิลล์ ถึงไม่รู้จักเเก๊งนี้ เค้าเป็นรุ่นพี่ดังมากกกก กอไก่ล้านตัวเห็นว่าพี่ว๊ากด้วยนะ มี4คนในกลุ่ม คนเเรก พี่ตุลา คนที่สองข้างๆกัน พี่ภัท คนที่สาม พี่เมฆ คนที่สุดท้ายถัดออกไปหน่อย คนนี้ นิ่งสุด ไม่ชอบใครเเล้วก็ไม่มั่วกับใคร พี่ธันวา
ทำไมเเกรู้จักเค้าดีจัง พัดชา อมยิ้มถามขึ้น
เเน่นอนสิย๊ะ หนุ่มหล่อใครๆก็รู้จัก อีกอย่างนะ ดีกรีพวกพี่ๆเค้าไม่ธรรมดาสักคนนะเเก "จริงหรอ ดูหน้ากลัวๆนะ"
พวกคุณสามคนคุยอะไรกัน!! ห๊ะ ผมถามพวกคุณคุยอะไรกัน
จะตะโกนทำไมเนี่ยก็อยู่ใกล้เเค่เนี่ย~ฉันที่เเอบบ่น
ถ้าพวกคุณตอบผมไม่ได้ งั้นทุกคนลุกขึ้น ถ้าคุณสามคนตอบไม่ได้ผมก็จะทำโทษเพื่อนๆคุณทุกคน
ทำไมละคะ พวกเราเกี่ยวอะไรด้วย ~เสียงผู้หญิงคนนึงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
ไม่เกี่ยวได้ไงครับ พวกคุยเป็นเพื่อนคณะเดียวกัน ทุกคนมาที่นี้เพื่อเป็นเพื่อนกัน หากทุกคนได้รับเกียร์ไป ไม่ว่าใครก็เพื่อนกันอยู่ดี
"เอ่อออ....อย่านะค่ะ เดียวพวกเรา3คนรับผิดชอบเองค่ะ" ฉันยืนเเละพูดขึ้น
ใช่ค่ะ/ใช่ค่ะ พวกเรารับผิดชอบเอง
ดี!!!! งั้นไปวิ่งรอบสนาม5รอบ ปฏิบัติ!!!!
ค่าาาาาาาา
สนามกีฬา
โอ๊ยยย...อีเชี้ย ร้อนก็ร้อนเหนื่อยก็เหนื่อย อะไรเนี่ย เเค่คุยนิดๆหน่อยเอง "เเกก็พูดไปเราเพิ่งวิ่งได้ครึ่งรอบเองนะ"
นิชะนี เเกว่าเราโดนเเกล้งปะ คนอื่นก็คุยไม่ยักมีใครโดนทำไมหวยมาออกที่เรา3คนวะ
เออก็จริงของไอ้พัดมันนะมิลล์ เเกคิดว่าไง "ฉันก็ไม่รู้วะ เเต่ถ้ารู้ ไม่ยอมเเน่😠"
นี่สินะ ร่างที่เเท้จริงของหนูมิลล์ เริศมากกกกค่าาาาา
55555พวกเราสามคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน
จะหัวเราะกันอีกนานไม่ โดนลงโทษนะไม่ใช่เล่นสวนสนุก เสียงพี่ว๊ากตามหลอกหลอนสะจริง
"ค่าาาาาา วิ่งๆพวกเเกฉันหิวเเล้ว"
เออ/เออๆ
วิ่งครบเเล้วค่ะ ดี เเยกได้ พรุ่งนี้อย่ามาสายละ
"อะไรวะ เเค่เนี่ย ให้พวกเราวิ่งทำไมวะ"
โอ๊ยยยย เหนื่อยวะ หิวก็หิว ไปหาอะไรกินกันเถอะ อีพัดไปกัน
เออๆ "อือไปสิ หิวจะตายอยู่เเล้ว"
โรงอาหาร
"ป้าคะ เอาผัดซีอิ๊วทะเล ไม่เอาผัก1ค่ะ" ป้าครับผมเอาผัดซีอิ๊วทะเล1ครับ
จ้าาาารอก่อนนะ เดียวป้าทำให้เเม่หนูคนนี้ก่อน
อีมิลล์ ได้ยังพวกฉันไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะ "เออๆเดียวตามไป"
ฉันชายตาไปมอง ผู้ชายที่สั่งอาหารหลังฉัน เห้ย นั้นมันพี่ว๊าก นี่หว่า ชื่ออะไรเเล้วนะ พัดมันบอกว่าชื่อ...ออ ธันวา ไม่คิดนะว่าจะมากินข้าวที่เเบบนี้ด้วยนึกว่าจะคุณหนูสะอีก ดูสะอาดเกิ๊นนน🤨
มองอะไร!!เค้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"อุ้ย!!ป่าวค่ะ" ได้เเล้วจ๊ะ ผัดซีอิ๊วทะเลไม่ใส่ผัก 80บาทจ้า
"นี่ค่ะป้า" ผัดซีอิ๊วช่วยชีวิตไว้เเท้ๆอีมิลล์เอ้ย รีบไปดีกว่า
กว่าจะมาได้นะเเก ฉันนึกว่าไปซื้อดางอังคาร "เเกก็เวอร์ไปนะพัด คนมันเยอะ"
กินๆเถอะอย่ามั่วเเต่เถียงกันอยู่ อมยิ้มพูดเพื่อสงบศึก
เห่ยๆๆ อีมิลล์ใจเย็น กินช้าๆไม่มีใครเเย่งเเกหรอก นึกว่าอ้วนเป็นหมูเชียว
เกร้ง เสียงช้อนหลุดมือ "ใช่ ฉันมันอ้วนนิ 😥"
แหม่ อีมิลล์ อีอมยิ้มมันหยอกเเก หุ่นเเบบนี้ใครเค้าเรียกอ้วน เค้าเรียกอวบ หุ่นเนื้อ นมไข่ ถ้าเเกหัดสังเกตสิ่งรอบข้างบ้างนะ ตั้งเเต่เดินมาที่โต๊ะ ผู้ชายมองตามเเกเป็นเเถวๆ
จริงๆ ฉันล้อแกเล่นนะ อย่าคิดมากนะมิลล์ ฉันขอโทษนะ
"อือไม่เป็นหรอก อมยิ้ม เราเพื่อนกันนิ😊" โอ๋รักแกนะ ถึงเราจะเพิ่งรู้จักกันเเต่เเม่ง ใจมันบอกว่าใช่วะ พวกเเกนี้เเระเพื่อนเเท้ฉัน
เเกก็พูดไปอีอมยิ้ม เรามาสัญญากันดีกว่า ว่าหลังจากนี้เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ไม่ว่าใครมีปัญหาอะไรเราจะช่วยเหลือกัน รับฟังอีกฝ่ายเสมอ ตกลงไม่??
"ตกลง/ตกลง"ฉันกับอมยิ้มพูดพร้อมกัน
.
.
.


.
.
.
.
เห้ย...มิลล์ พัด นั้นมันเเก๊งซาตานนิหว่า ทำไมเดินมาทางนี้วะ "เออนั้นสิ เเปลกปะ"
เงียบๆก่อนเค้ามาโต๊ะเราเเล้ว
ไงคร่าบสาวๆ พวกพี่ก็นั่งด้วยสิ พอดีโต๊ะอื่นเต็มหมดแล้วนะ พี่ภัทพูดขึ้น
ว่าเเต่น้องๆอยู่ปีหนึ่งกันใช่ไม่ พี่จำได้ ที่ไอ้ตุลามันทำโทษ
ใช่ค่ะ อมยิ้มตอบ พี่ตุลาหันมามองทางฉัน
ชื่ออะไรกันบ้างละ "ออ มิลล์ค่ะ นี่.อมยิ้ม นั้นพัดชาค่ะ"
ยินดีที่รู้จักนะครับ ส่วนพี่ ตุลานะ ไอ้นี่ภัท ส่วนพี่เมฆนะครับ พี่เมฆพูดจบเเล้วยิ้มให้กับทุกคน
เเล้วพี่คนนั้นละ ไอ้พัดถามต่อ ออไอ้หมอนั้น
ธันวา!!! อยู่ๆพี่ธันวาก็ตอบเเล้วมองมาที่ฉัน
อะไรของพี่เค้าวะ จะนิ่งไปไหนเนี่ย คนหรือปูนปั๊นเนี่ย~
ยินดีที่รู้จักน้องๆทั้ง3คนนะครับ หวังว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกนะ พี่ภัทพูดเสร็จเเล้วเดินจากไป
"ฉันควร งง ปะเเก อะไรของพี่ๆเค้าวะ" เออนั้นสิ เเต่เมื่อกี้เเกเห็นไม่ อีอมยิ้ม พี่ธันวา มองอีมิลล์มันเหมือนจ้องจะกินงั้นเเหละ
เออจริง "พวกเเกเพ้อเจ้อเเล้ว กินเสร็จเเล้วใช่ไม่ ปะขึ้นเรียนกันเถอะ"
เเหม่ๆเขินก็บอกเถอะ อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง555555
อี2ตัวนี่นิ คิดอะไรก็ไม่รู้ใครจะมาชอบผู้หญิงเเบบฉันกันละ
เอะ อมยิ้มเเท็กอะไรฉันเนี่ย เเอบถ่ายกันหรอเนี่ย
"นิเเกเเอบถ่ายฉันหรอห๊ะ"เเกออกจะสวยกลัวไร พี่ธันวา เเก๊งซาซาน มาคอมเม้นด้วยวะ
ไหนๆๆๆ อร๊ายยยจริงด้วยอะแก ร้ายไม่เบานะย๊ะ
"เเกพูดอะไรนัก คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง พวกเเกคิดกันไปเอง"
ว่าเเต่เเกเถอะเป็นเพื่อนกับพี่ธันวา ด้วยหรอ
ออ อือ พอดีพี่ชายฉัน เป็นเพื่อนกับพี่ธันวานะ เเต่เราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอก เค้านิ่งจะตายพวกเเกก็เห็น
"เออก็จริง นิ่งมากนิ่งจนรู้สึกว่า เป็นพระอิฐพระปูน"
ฉันได้ข่าวมานะว่า พี่เเกเนี่ย เป็นคนนิ่งๆเงียบๆเรื่องผู้หญิงไม่มั่วเลยจ้า ประมาณเเบบรอรักเเท้เเค่ใครสักคนอะ "เเกคิดงั้นหรอ"
ไม่รู้ หรือเราจะลองพิสูจน์กันไม่ หึหึ ฉันคิดอะไรสนุกๆออกเเล้ววะ
อะไรของเเกอีพัด ยิ้มสยองเชียว
อยากรู้หรอ คืนนี้หลังเลิกเรียนไปผับกัน ไปนะอีมิลล์
"เออๆก็ได้ ปกติก็ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนด้วย"
ดีล เย็นนี้เจอกันที่คอนโดฉัน เออว่าเเต่พวกเเกพักที่ไหนเนี่ย
คอนโด US ฉันกับอมยิ้มตอบพร้อมกัน
เห้ยจริง คอนโดเดียวกันเลย อีพัดพูดขึ้น
55555เเม่งอะไรจะบังเอิญขนาดนี้วะ เออดีเลยเวลาทำอะไรจะได้สะดวกๆ
😊😊
พัดชามีเเผนอะไรกันนะ???ถ้าอยากรู้รออ่านตอนต่อไปนะทุกคน ฝากกดไลด์ ติดดาว ฝากติดตามไรท์ด้วยน่าาาา🧡😏😏


2ชั่วโมงผ่านไป
หมดคาบสักที ฟังจนหูชาหมดเเล้ว "นิอย่าบ่นนักสิ เรียนๆไปเถอะเดียวก็จบเเล้ว"
เดียวนะอีมิลล์ นี่เปิปดวันเเรกเเถมปี1ด้วย ไม่ใช่จะจบวันนี้พรุ่งนี้เก้อ "เเหะๆ😅"
พอๆๆชะนีน้อยทั้ง2 คืนนี้เราจะไปฉลองกันอีกอย่างฉันมีเเผนเรียบร้อยเเล้วจ้าาาาา
"งั้นกลับกันเถอะ พวกเเกกันยังไงอะ คือฉันขอติดรถไปด้วยสิ" ได้สิ ฉันเอารถมา อมยิ้มพูดขึ้น
ดีเลยฉันขอไปด้วย พอดีเหมือนเช้านั่งรถเมล์มา55555 เเหม่โชคดีจริงจริ้งงงงที่อยู่คอนโดเดียวกัน
โชคดีของเเกเเต่โชคร้ายของฉันป่าววะ😑
555555 ฉันกับพัดหัวเราะพร้อมกัน
ระหว่างเดินไปเข้าลิฟต์
อ้าว น้องมิลล์ เจอกันอีกเเล้วนะครับ วันนี้โชคดีจังเลย "อ้าวพี่ตุลา มีเรียนหรอคะ"
ใช่ครับ พี่มีเรียนนะ "อ้าวเเล้วนี่มาคนเดียวหรอคะ"
นั้นสิ เดอะเเก๊งพี่ไปไหนกันละคะ???
เดอะเเก๊ง??อออ55555พวกมันขึ้นมาก่อนพี่เเล้ว งั้นพี่ไปก่อนนะ สาวๆ
ค่าาาาา พวกฉันสามคนพูดพร้อมกัน
"ไปเถอะกันเถอะเเก ฉันอยากนอนเเล้ว" เออไปๆอี. มิลล์ ยัยหมู🐽
คอนโดUS
มาถึงคอนโด ปุ๊ปนี่ก็รีบขึ้นลิฟต์ทันที เหนื่อยมากกกกก
นิเเกรอพวกฉันด้วยสิ รีบจริงๆๆ "พวกเเกชั้นไหนอะ"
16/16 อีพัดกับอีอมอิ้มพูดพร้อมกัน
เห้ย ชั้นเดียวกันอีก เรานิเหมาะจะเป็นเพื่อนกันจริงๆนะเนี่ย555555
ฉันกดชั้น16 ขี้เกียจคุยกับมึงมันละฉันอยากพักผ่อน
เดียวนะยัยมิลล์ ทำไมเเกกด เเต่ชั้น16 หรือว่า😮
"ใช่ ฉันก็อยู่ชั้นเดียวกับพวกเเก" เเหม่ๆคุณหนูมิลล์ ชั้นนี้มันชั้นVIPนะค่ะ เเสดงว่า พวกเเก2ตัวก็รวยใช่ย่อยนิ
"เเล้วเเกละ ไม่รวยเนอะ ชั้นนี้มีเเค่4ห้อง นิ ไม่รวยเลยเนอะ"
นิสสสนึง5555555 ฉันมองหน้ามันเเล้วส่ายหัวเบาๆสรุปคือห้องฉันถึงก่อนถัดไปห้องอมยิ้ม ตรงข้ามห้องฉันคือห้องอีพัดมัน
อีอม!! อีมิลล์
อมยิ้มเว้ย เรียกเต็มๆๆหน่อย😠
5555เออนั้นเเหละเรียกยังไงเเกก็หันเหมือนกันปะวะ ชะนีทั้ง2เดียว 5โมงเย็นมาเจอกันที่ห้องฉันนะ มีอะไรสนุกๆให้ทำ
"เค"
เออ ไปละ
ฉันเข้าห้องมาหลังจากที่เเยกกับพวกนี้ เมื่อยไปทั้งตัว เเช่น้ำหน่อยดีกว่า
ฉันเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำในใส่อ่าง ใส่ก้อนโฟมวันนี้
"วันนี้เอากลิ่นกุหลาบเเล้วกัน🙂"
คลืนนนน~📲 ป๊า
ค่ะป๊า~
ทำอะไรอยู่หมวย~
เพิ่งถึงคอนโดค่ะ กำลังจะอาบน้ำสักหน่อย~คิดถึงป๊าจังเลย
เป็นยังไงบ้าง เรียนได้ไม่ หมวย??
โอเคมากค่ะป๊า เจอเพื่อนมา2คนด้วย ป๊าช่วยสืบให้หนูหน่อยสิ พอดีหนูอยากรู้จักให้มากกว่านี้นะ~
เเล้วทำไมไม่ไปถามเพื่อนละห๊ะ จะให้ป๊าสืบทำไม~
เเหม่ ป๊าก็ หนูอยากรู้ไว้ตั้งเเต่เนิ่นๆไงจะได้รับมือถูก น่ะๆๆๆ~
ก็ได้ ถ้าได้เรื่องยังไงเดียวป๊าจะส่งข่าว งั้นหนูพักผ่อนเถอะนะ ตั้งใจเรียนละ อย่าทำให้ป๊าม๊าเสียใจเด็ดขาด~
ค่าาาา😊รักป๊ากับม๊าน่าาาา~
อือ ป๊ากับม๊าก็รักหนูนะหมวย
ติ้ด วางสาย
ทุกคนคงเเปลกใจละสิกว่าทำไม ป๋าถึงเรียกฉัน ว่าหมวย เพราะฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านนะค่ะ ฉันมีพี่ชาย2คนเป็นฝาเเฝดกัน5555อยู่ใกล้กันรบกันทุกที เเต่ตอนนี้พี่ๆฉันเรียนอยู่ต่างประเทศนะ เเต่ฉันป๊าม๊า ไม่ยอม ลูกสาวคนเดียวจะให้ไปอยู่ไกลได้ไง...ฉันก็เซ็งๆเหมือนกัน เป็นผู้หญิงนี่ลำบากนะจะทำอะไร ไปไหนก็ ไม่ได้ ไม่ได้นะหมวย อาบน้ำดีกว่า🛀🏻🛀🏻
16:00น.
ฉันเดินออกจากห้องน้ำ นั่งทาครีมนู้นนี่นั่นไปเรื่อย เหลือบมองไปดูนาฬิกา นี่ก็ใกล้เวลานัดของอีพัดเเล้วนิ เเต่งตัวดีกว่า
เเต่งสบายๆเสื้อยืดกางเกงขาสั้นละกัน เริศ5555ชมตัวเอง
ตอนนี้ก็16:50น.ละ นี่ฉันก็เลือกเสื้อผ้านานเหมือนกันนะเนี่ย5555~
ช่างเถอะไป หาอีพัดเลยดีกว่า~
ก๊อกๆๆๆ เงียบ~
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มาเเล้วมาเเล้วจะเคาะอะไรนักหนา รำคานนนนนนค่ะ
อ้าวชะนี มาก่อนเวลาอีกนะ มาเข้ามาก่อนสิ "เเล้วอมยิ้มอะยังไม่มาหรอ"
เห็นปะละ "กวนตีนละ🙄"
โอ๋ๆๆหยอกๆนะอย่าทำหน้าเเบบนั้นสิชะนีอ้วน "เเกว่าฉันอ้วนอีกเเล้วนะ"
รักหรอกจึงหยอกเล่นน่าคิดมากจริงๆๆ หิวไม่ "หิว"
สั่งก๋วยเตี๋ยวกินกันไม่ ฉันกำลังจะสั่งพอดี "เอาสิๆๆฉันเอาเล็กหมูต้มยำไม่ผัก พิเศษ"
โอเคๆๆ
ก๊อกๆๆๆ
โอ้ยยยย กุกำลังจะสั่งเลย เอามาค่ะชะนี ห้องไม่ได้ล็อก
เเกร๊ก เสียงเปิดประตู
ล็อกห้องด้วย
กำลังทำอะไรกันอะ เเกมาเร็วจังมิลล์ "อือ เบื่อๆนะอยู่ห้องเลยมาก่อนเวลา เเกกินไรยัง"
ยังเลย มีอะไรกินบ้าง "นี่ฉันกำลังจะสั่งก๋วยเตี๋ยวมากินกับอีพัดพอดีเลย เเกจะเอาไร"
งั้นขอเส้นใหญ่เย็นตาโฟทะเล พิเศษ!!
พวกเเกหิวกันมาจากไหนเนี่ย เเต่ละคน พิเศษๆๆๆ
เเหม่ๆว่าเเต่ฉันกับมิลล์ เเกสั่งอะไรละ
เหลือง น้ำตกเนื้อ พิเศษลูกชิ้นกับเส้น
ไม่หิวเลยยยย!!! 555555ฉันกับอมยิ้มพูดพร้อมกัน
10นาทีผ่านไป
"โอ๊ยยยทำไมช้าจังอะ ฉันหิวจะเเย่เเล้วววววเนี่ย"เเกก็ใจเย็นไม่เพิ่งผ่านไป10นาทีอีนี่
นิๆๆเเกสงสัยเหมือนฉันปะ "อะไรวะอีอมยิ้ม"
ก็ข้างห้องฉันนะสิ ตอนเเรก ฉันคิดว่าไม่มีคนอยู่เเต่ จริงๆเเล้วมันมีวะ กลางคืนฉันได้ยิน เสียงคนเปิดประตูห้อง
แกมั่นใจหรอวะ อียิ้มว่ามันใช่คนนะ หรือว่ามันนะเป็น กุ๊กๆกู้อะ 😱😱😱
😱😱😱😱 "อีบ้า เเกก็อะไรอะพัดฉันกลัวนะเว้ย"
ก็ไม่เเน่นะเว้ยมันอาจจะเป็นพลังงานบางสิบางอย่างก็เป็นด้ายยยยยย
ก๊อกๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดดดด
ก๊อกๆๆมาส่งอาหารครับ!!
โอ๊ย ชะนี กรี๊ดทำไม เเค่พนักงานส่งอาหาร ตกใจหมด
ก็พวกฉันตกใจนิ เพราะเเกนั้นเเหละ
แกร๊ก~ เสียงเปิดประตู
นี่ครับอาหารทั้งหมด250บาทครับ
นี่จ้า หนุ่มน้อยไม่ต้องทอนค่ะ
เอ่อครับ รับมาพอดีครับ 😅😅😅
"มาเร็วเเก ฉันหิวววววววววเเล้ว"เออๆยัยหมูอย่าบ่น
"เเกก็มาเร็วๆสิ" นั้นสิจะยืนหน้าประตูอีกนานไม่ พนักงานกลับไปนานเเล้ว
อะๆๆๆเเดกค่ะจะได้เลิกบ่นสักกัน
หลังจากนั้นฉันก็ซัดเรียบบบบบ อร่อยวะ ฉันมีความสุขกับการกินเเต่ฉันก็ออกกำลังกายนะทุกคนไม่ได้ปล่อยเลยตามเลย
เอ้าละชะนี!!!ฟังฉัน คืนนี้เราจะไปฉลองกัน ฉะนั้นเเก2คนต้องจัดเต็ม เเต่งเต็ม เข้าใจไม่
เข้าใจค่าาาาา ฉันกับอมยิ้มตอบอีพัด
พร้อมจะฟังเเผนรึยัง???? พร้อมมาก อีอมยิ้มตอบ
เเผนนี้คือ แผนปฏิบัติรักนายเย็นชา
"ห๊ะ เดียวนะ อะไรชาเย็นๆนะ"โอ๊ยเย็นขนเถอะอีดอก เเกหิวหรออีมิลล์ พึ่งแดกไป
"เเหะๆๆ😅😅😅" เเกคือหมากเกมส์สำคัญ นะ อีชะนี
"ฉันหรอ???" ยังไงวะอีพัด
เเกต้องจีบพี่ธันวา พี่ว๊ากหน้านิ่งให้ติด "ทำไมต้องฉันละ"
นี่เเกตาบอดหรอ ถึงไม่เห็นสายตาที่พี่เค้ามองเเกอะ เเกอยากพิสูจน์ไม่ใช่หรอว่า สาวอ้วนเป็นหมูเนี่ยจะมีใครรักรึเปล่า นี่เเหละคนนี้เลย
ถ้าเเกจีบติดฉันให้ล้านนึง ฉันด้วยล้านนึง วางเดิมพัน อีอมยิ้มพูดเสริม
"แต่..ฉันไม่มั่นใจนิ ฉันอ้วนพี่เค้าจะมาชอบฉันได้ไง"
2ล้านเลยนะมึง เเกจะเอาไปกินบุฟเฟต์ที่ไหนอะไรก็ได้นะเว้ย ไม่สนหรอ
"เออ..ก็ได้เพื่อของกิน" อีดอกเห็นเเกกิน อีพัดพูดพร้อมทำหน้า😑
ฉันขอเสริมหน่อย เเต่ถ้าเเกไม่สามารถทำให้พี่เค้ารักแกได้เเกจะต้องเสียให้พวกฉันละ2ล้าน เเกรับปากเเล้วนะห้ามคืนคำนะเพื่อน
อร๊ายยยเริศมากความคิดเเกอีอมยิ้ม55555
"โห้....พวกเเกหน้าเลือดวะ ก็ได้วะ สู้เว้ยเพื่อบุฟเฟต์ทั่วโลก"
ปะ...ชะนีน้อยได้เวลาเเล้วววววววววเเต่งตัว Go!!!!!
รอลุ้นตอนต่อไปนะทุกคนนนนนนฝากติดตามด้วยน่าาาา🧡🧡🧡


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


หลังจากที่พวกเขาได้เขาประตูมิติมา ปีศาจเขาเดียวก็ได้เเนะนำว่า
 "นี้คือโลกเบื้องล่าง"
จากนั้นก็มีสำนักหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับกองทัพนั้นคือสำนักประตูสวรรค์ ผู้นำสำนักประตูสวรรค์ได้ทำความเคารพนายน้อยเเล้วไห้ของขวัญเเก่นายน้อยเนื่องจากมาเยือนที่โลกเบื้องล่าง นักรบ9ดาวได้มองดูของขวัญอันนั้นเเล้วคิดว่ามันคือกับดักรึป่าว เลยขอนายน้อยตรวจสอบดู เเล้วพบว่ามันคือ
เนตรสังสาระ เป็นดวงตาที่มีลูกเล่นมาก เเละเป็นไอเทม ที่พบได้เเค่ในโลกนินจา นายน้อยที่รู้ดังนั้นเลยได้ขอบคุณผู้นำประตูสวรรค์ เเล้วพวกเขาก็เดินจากไปตามหาที่พัก ชายคนหนึ่งที่มากับประตูสวรรค์ ได้ถามท่านผู้นำว่า
 "ท่านไห้ของเนตรสังสาระกับนายน้อยได้อย่างไร มีข่าวลือว่าเขาติดผู้หญิงเเละเป็นเเค่นักรบ2ดาว "
ผู้นำก็ตอบไปว่า
 "เพื่อเข้าไกล้ตำเเหน่งนั้นยังไงละ "
หมึกได้เข้ามาร้านเเห่งหนึ่งที่ดูดีเเละใหญ่ เขาได้พบเจอกับสาวงามมากมายที่มาตอนรับเขา เเล้วปีศาจเขาเดียวก็พานายน้อยขึ้นไปชั้น2 พวกเขา2คนก็ได้นั่งโตะพูดคุยกัน
 ปีศาจเขาเดียวได้ถาม
 "นายน้อยมาที่เเห่งนี้เพื่อมาเล่นกับผู้หญิงหรอ"
หมึกได้ตอบกลับ
 "เปล่าฉันจะเข้ากองทัพนาย"
ปีศาจเขาเดียว ได้สนใจในของขวัญที่นายน้อยได้มา จึงยื่นข้อเสนอ ที่จะไห้นายน้อยเป็นผู้คุมกฎ
นักรับ9ดาวที่ยืนอยู่ข้างนายน้อยได้ตอบเเทนนายน้อยว่า
 "ไม่ ไม่ ผู้คุมกฎจะทำงานคนเดียวเเละมันอัตราย
ต่อนายน้อย เขาอยู่2ดาวเองเเละอีกอย่างต้องเป็น9ดาวถึงเข้าได้"
 ปีศาจเขาเดียวได้พูด
 "ด้วยอำนาจของฉันนายน้อยจะเป็นผู้คุมกฎได้อย่างเเน่นอน เเต่มันไม่ฟรีหรอกนะ"
หมึกรู้ทันทีว่าเขาอยากได้อะไร เพราะตาอีกข้างเขาบอก หมึกไม่ลังเลที่จะไห้เพราะดวงตานี้เขาไม่ได้ใช้ หมึกจะได้ออกห่างจากมือขวาของเขา หมึกเลยตอบ
 "ตกลง ฉันจะไห้ดวงตานี้เป็นของตอบเเทนคุณโอเคไหม"
 ปีศาจเขาเดียว
 "โอเค "
ปีศาจเขาเดียวได้คิด ที่นี้ฉันจะเป็น9ดาวเเบบเต็มตัวซักที 55555 ไอเจ้านายน้อยโง่
 ค่ำคืนก็จากไป
 รุ่งเช้ามีชายคนนึงที่มารอรับหมึก พวกหมึกออกไปเจอถึงกับ เกร็งตัว เขาคนนั้นคือ พ่อบ้านไท่ไป๋เเห่งประตูสวรรค์ เเล้วมีชื่อเรียกอีกอย่างว่านักดาบที่เก่งที่สุดในยุทธภพ ไม่มีไครในยุทภพที่ไม่รู้จักเขา เเต่เขารับใช้ประตูสวรรค์เพราะตระกูลเขาได้ไห้สัญญารับใช้ประตูสวรรค์ ถ้าไม่มีเขาประตูสวรรค์คงไม่อยู่จนถึงทุกวันนี้ หลายคนเชื่อว่าเขาไปถึงขั้น12ดาวเเล้ว
ไท่ไป๋
 "ข้าจะมาเป็นคนคุมกันไห้ครับ"


นักรบ9ดาวได้สงสัยในตัวนายน้อยเลยถามว่า
 "ท่านผู้นำไม่ฝึกวรยุทธ์ไห้นายน้อยเลยหรอ"
หมึกเลยตอบไปว่า
 "วิชาที่ผู้นำสอนอันตรายเกินไป"
นักรบ9ดาวคิดว่าเขาโม้มากกว่าเพราะเขาอยู่กับนายน้อยมาตลอดไม่เห็นนายน้อยใช้วิชา เลยถามต่อ
 "ถ้าจบจากการฝึกหลักสูตรนี้นายน้อยจะทำไรต่อ"
หมึกตอบ
 "ฉันคงเข้ากองทัพต่อ เมื่อเวลานั้นมาถึง"
นักรบ9ดาวเเสดงท่าทีตกใจกับคำพูดนั้นมากเพราะ
สถานที่กองทัพเป็นเเหล่งรวมยอดฝีมือปีศาจ บางคนก็ฆ่ากันเอง เพื่อพิสูจน์ฝีมือ เเละมันไม่ผิดกฎ
บางคนก็ตายในสนามรบ
 นักรบ9ดาวถาม
 "คุณรู้ใช่ไหมว่าที่นั้นเป็นอย่างไร"
หมึกตอบ
 "ฉันไม่รู้"
เเล้วเวลาก็มาถึง นายน้อยจบหลักสูตรมันเป็นการฉลองทั่วอาณาจักร การเดินทางมาถึงเเล้ว
 มือขวาของเขาหรือนักรบ9ดาวได้ถามว่า
 "คุณเเน่ใจใช่ไหมที่จะไปทางไต้"
หมึกตอบ
 "ใช่ที่นั้น"
หมึกก็เริ่มคิดว่าเราจะได้จากกันตอนไหน เพราะเขานั้นอยากเดินทางคนเดียว
เเล้วก็มาถึงกองทัพทางไต้ ปีศาจเขาเดียวได้ออกมาตอนรับ
 "ยินดีต้อนรับนายน้อย"
เเล้วกองทัพของเเม่ทัพ9ดาวปีศาจเขาเดียว ก็คุกเขาลง
ปีศาจเขาเดียวได้ถามกับนักรบ9ดาวที่อยู่ข้างนายน้อย
 "ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงดีๆของท่านที่ทรยศฝ่ายเทพ เพื่อเองเพื่อเอาชีวิตรอด"
นักรบ9ดาวก็เกิดอาการโมโหเเต่เก็บทรงอยู่เเละได้ตอบกลับปีศาจเขาเดียวว่า
 "ข้าก็เคยได้ยินชื่อเสียงเลวๆของเเกเหมือนกันที่ตาซ้ายเจ้าบอดก็เพราะโดนพวกเทพชิงไปใช่ไหม"
ปีศาจเขาเดียวถามนายน้อยว่า
"ข้าว่าเราควรไปหาที่พักก่อนไหม่"
หมึกตอบ
 "ตกลง"
ปีศาจเขาเดียว
 "ข้ามีสถานที่ดีๆ"
ปีศาจเขาเดียวได้เปิดประตูวาป เเล้วหมึกกับนักรบ9ดาวของเขาก็ตามเข้าไป


ในที่ห่างไกลจากโลกมนุษย์ มีดวงดาวหนึ่งที่มีผู้ฝึกวรยุทธ์ เราเรียกมันว่าโลกเซียน หมึกของเรานั้นได้เกิดมาในโลกเซียน เเละมีตำแหน่งเป็นผู้สืบทอด
ของ พรรคมาร ซึ่งพ่อของเขาเป็นอยู่
 ปัจจุบัน
 หมึกได้ทำการฝึกวรยุทกำลังภายในกับนักรบ 9ดาว ที่เป็นเหมือนมือขวา หมึกเลยสงสัยเลยถามว่า
 หมึก " กำลังภายในกับภายนอก อันไหนเก่งกว่า"
นักรบ9ดาว "ช่วงเเรกกำลังภายนอกได้เปรียบกว่า
ด้านพละกำลัง ช่วงหลังกำลังภายในมีลูกเล่นที่ดี "
 นักรบ9ดาวก็ชักดาบขึ้นมาเเล้วฟันไปที่ท่อนไม้
หมึกเห็นได้เลยว่ารอยฟันมันต่างกัน จากการฟันท่อนไม้ หลังจากนั้นหมึกก็ฝึกกำลังภายในมา 1ปี
หมึกนั้นได้อายุ 13 เเล้ว เเต่เเท้จริงนั้นหมึกมีอายุมากกว่าที่เราเห็น


"หากเรารู้ว่า ถ้าทำสิ่งนี้ แล้วเราจะสุข. เราคงรออย่างมีความหวัง."
"แต่หากเรารู้ว่า ถ้าเราทำสิ่งนี้ แล้วจะทุกข์. เราคงไม่อยากแม้แต่จะเริ่มเลย"
คำพูดเหล่านี้ที่ยังคงว่ายวนเวียนอยู่ในหัวของผม ไม่จบไม่สิ้นสักที ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า มันเริ่มขึ้นตอนไหน แต่มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่ผมฝันเห็นประตูบานนั้น ทุกครั้งที่ผมฝันถึงมัน ผมจะอยู่อย่างลำพัง ในห้องสี่เหลี่ยม และมีประตูอยู่ข้างหน้าผม ผมไม่รู้มันคืออะไรหรือแม้แต่อย่างไง ไม่ว่าพยายามหนีมากแค่ไหน ประตูก็จะไม่เปิดจนกว่าถ้อยคำเหล่านี้จะพูดจบ และเมื่อมันจบ ในขณะที่ประตูกำลังเปิดอย่างช้าๆ และมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดก้องไปทั่วห้องนั่น ผมก็จะเห็นสิ่งมีชีวิตที่รูปร่างเหมือนกับมนุษย์ แต่ทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยของเหลวสีดำ ที่กำลังเดินมาทางผมอย่างอืดอาด และร่ำไห้ตลอดเวลา และเมื่อมันกำลังจะสัมผัสผมด้วยมือทั้งสองของมัน ทันใดนั้น
"กริ๊ง~กริ๊ง~กริ๊ง~"
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ของผม ปลุกผมจากฝันร้ายที่ไม่รู้จักจบนี้ และเหมือนทุกที เมื่อผมตื่นขึ้นจากเรื่องปวดหัวทั้งหมดนี้ ผมก็เดินลงไปที่ห้องครัวของบ้าน เพื่อหาน้ำดื่มสักแก้วสองแก้ว ก่อนจะเริ่มกิจวัตรประจำวันของผม นั้นคือ เตรียมตัวไปมหาลัย
"เอี๊ยด~~"
ทันทีที่ผมมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย ก็มีรถขายน้ำมาจอดข้างหน้าผมพอดี
"มาสายเหมือนเดิมเลยนะ!"
ผมบอกกับเจนลูกจ้างของผมเหมือนทุกครั้ง และจากนั้นรถก็ดับลง และกระจกก็เลื่อนลงมา
"สวัสดีคะ. ขอโทษจริงๆที่มาสาย พอดียังไม่ชินกับรถเกียร์เลยอ่ะคะ"
ผมตกใจนิดหน่อยที่เห็นน้องผู้หญิงที่ขับรถขายของมา อยู่ต่อหน้าผม เพราะทุกครั้งมันควรจะเป็นลูกจ้างประจำของผม
"ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ"
ผมถามด้วยความสงสัย
"อ๋อ หนูชื่อ ขวัญ คะ อายุ 19 ปี อยู่คณะ IT พอดีต้องรอรถแถวนี้บ่อยๆเลยจะมาขอทำงานทีนี้คะ"
"และพี่เจนละครับ?"
เธอแนะนำตัว และขอสมัครงานกันตรงๆในเวลาเดียวกัน
"พอดีพี่เขาไม่สบายหนูเลยมาแทนคะ. เห็นพี่เขาบอกว่าจะแจ้งพี่ไปไม่ใช่หรอคะ?"
เธอตอบกลับมาอย่างนั้น ผมก็ลนลานเปิดไลท์แทบไม่ทัน
"จริงด้วย! พี่ผิดเองแหละ ชอบลืมอ่านไลท์อยู่เรื่อยเลย"
ผมหัวเราะแห้งๆกลบความเขินอายอย่างที่สุด
"สงสัยว่า พี่คงต้องสอนงานน้องแล้วสินะ"
"คะ! รบกวนด้วยคะ!"
ขวัญตอบกลับอย่างกระตือรือร้น นั้นทำให้ผมรู้สึกเขินนิดหน่อย
ลูกค้าเริ่มเข้ามาซื้อน้ำเรื่อยๆ แต่ที่แปลกกว่าปกติก็คือ รู้สึกว่าลูกค้าที่เป็นผู้ชายเริ่มเข้ามาซื้อน้ำบ่อยกว่าปกติทั่วไปนะ
"แม้~ลูกค้าเยอะกว่าปกติเลยนะวันนี้ สงสัยคงเป็นเพราะน้องมาช่วยพี่ขายแน่เลย"
ผมได้แซวเธอนิดหน่อย ก่อนที่ขวัญจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม และตอบปฎิเสธกลับมาแบบถอมตัว
"ไม่หรอกคะ หนูก็ไม่ได้ป๊อปขนาดนั้น มันคงเป็นเพราะน้ำร้านพี่ มันแตกต่างจากร้านทั่วไปมั้งคะ"
ผมยิ้มแห้งๆและตอบกลับเธอไปว่า
"แตกต่างเนี้ย มันหมายความว่าไงอ่ะ"
ขวัญตกใจและรีบตอบกลับมาว่า
"ไม่ใช่ในทางที่ไม่ดีนะคะ!!"
ผมแอบขำนิดหน่อยกับท่าทางของเธอ และยิ้มตอบกลับขวัญไป
'บางที มันก็ดีนะ การที่มีเพื่อนร่วมงานเป็นผู้หญิงเนี้ย ถึงแม้เธอจะเป็นลูกจ้างเราก็เถอะ'
ผมคิดในใจก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อ และช่วยสอนขวัญมากขึ้นในการทำงาน ในขณะที่ช่วงเวลาที่ดีนี้กำลังดำเนินไปนั้น ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น
อยู่ๆอากาศรอบข้างก็เริ่มเย็นขึ้นจนน่าขนลุก และตรงไหล่ทั้งสองข้างก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกด คล้ายมีคนมาบีบที่ไหล่
"ขวัญหรอ!"
ผมหันหลังไป จะถามขวัญว่ามีอะไรรึเปล่า แต่เมื่อหันกลับไป ผมกลับตัวแข็งเหมือนกับท่อนไม้ ขยับก็ไม่ได้ เหมือนโดนมัดไว้ด้วยเชือก และแล้วประตูบ้านั้นก็ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าผม ประตูเปิดออกอย่างช้าๆเหมือนเคย เสียงที่น่ากลัวจนอยากจะปิดตาไว้ แต่ก็ทำไม่ได้ ตาผมมันแข็งเหมือนมีคนมาถ่างตาไว้ หลับก็ไม่ได้ ต้องดูสิ่งที่จะออกมาจากประตู โดยที่ทำอะไรไม่ได้
ประตูเปิดจนสุด ด้านหลังประตูนั้นมีแต่ความมืดมิด มองเข้าไปก็ไม่เห็นสิ่งใด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเป็น สิ่งมีชีวิตสีดำตัวนั้น และความรู้สึกตอนนี้ มันชัดเจนเลยว่า ด้านหลังฉันตอนนี้คงเป็นมัน
'บ้าชิบ!!!'
ผมอุทานในใจพร้อมตัวสั่นอย่างมาก มือของมันค่อยๆเคลื่อนเข้ามาที่อกของผมอย่างช้าๆ รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงเท้าดังก้องทั่วห้อง
"ตึก~ ตึก~ ตึก~ ตึก~"
"ขวัญ!!!"
ผมตกใจเพราะเห็นขวัญอยู่ในฝันร้ายของผม เธอเดินผ่านผมจากข้างหลัง และเดินไปที่ห้องสีดำที่เปิดอยู่ เสียงค่อยๆเงียบลงและแสงก็สว่างขึ้นจากในห้องนั้น และประตูก็หายไป ผมสามารถกลับมาควบคุมร่างกายได้เหมือนเดิมแล้ว แต่เมื่อผมหลับตาลง เพราะหวังว่าจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกที่คุ้นเคย แต่เมื่อลืมตาขึ้นกลับพบว่า ผมยังอยู่ที่ห้องสี่เหลี่ยมเหมือนเดิม ไอ้ตัวสีดำนั้นยังอยู่เหมือนเดิม แต่ต่างจากเดิมตรงที่ ตอนนี้มันมาอยู่ข้างหน้าผมซ่ะงั้น เจ้าตัวนั้นยื่นมือทั้งสองข้างออกมา และสัมผัสไปที่ใบหน้าของผมอย่างนุ่มนวล ดูเหมือนว่าไอ้ตัวนั้นกำลังจะพูดบางอย่างกับผมอยู่
"~อย่าร้อง~" "~อย่าร้องเลยนะ~" "~วันข้างหน้าจะแย่ และจะยิ่งแย่~"
เสียงพูดปนน้ำตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเศร้า และมันชั่งอบอุ่มเหลือเกิน ผิดกับภาพลักษณ์ตรงหน้า เสียงของมันเหลมเหมือนกับผู้หญิง และมันคุ้นอย่างบอกไม่ถูก อยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมา รู้ตัวอีกทีผมก็กลับมาอยู่บนรถขายของเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ร้านปิดแล้ว รถก็เคลื่อนที่อยู่ด้วย ผมได้ยินเสียงเพลงจากห้องคนขับ และขวัญก็อยู่ในนั้นกำลังฟังเพลงป๊อปอยู่ แม้เธอจะเต้นไปตามจังหวะเพลงนั้นด้วยซ้ำ
"ขวัญเปิดข้างหลังให้หน่อยสิ"
"อ๊าาา!!!"
ขวัญกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ ผมก็ตกใจเหมือนกับเธอ และเธอก็ลงมาเปิดประตูหลังด้วยความลนลาน
"พี่ไปอยู่ในนั้นได้ยังไง หนูก็เช็คแล้วด้วย รอพี่มา2ชั่วโมงแล้วด้วยนะ!!"
"2ชั่วโมงเลยหรอ!!"
ผมขอโทษเธอและจ่ายค่าจ้างรายวัน และกลับบ้านพร้อมน่าที่แดงเหมือนมะเขือเทศ เพราะเขินกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะผมไม่รู้ว่าจะอธิบายมันยังไง และก็หวังว่าคืนนี้จะมีฝันดีๆบางนะ
"โชคดีนะตัวฉันในวันพรุ่งนี้"
ผมพูดปลอบใจตัวเองทุกครั้งก่อนจะนอน เพราะรู้ว่าผมต้องเจอกับฝันเดิมๆอีกครั้ง และต้องเจอกับอะไรหลายๆอย่างในวันพรุ่งนี้แน่นอน แต่สิ่งที่แย่ที่สุดของวันนี้ก็คือ ความฝันบ้าๆนั้นและขวัญที่อยู่ในนั้น มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และผมไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย แต่คำพูดของไอ้ตัวนั้นมันอะไรกัน อยู่ๆฉันก็ร้องไห้ ไม่รู้เพราะอะไรหรืออาจจะเป็นความกลัวกันแน่นะ ที่ทำให้ฉันต้องเจอกับอะไรแบบนั้น แต่ก็หวังว่าผมจะเข้าใจมันสักวัน จากนั้นหลับตา และเผญิชหน้ากับความกลัวอีกครั้ง
ในความมืดมิด หรือในความสว่างไสว ณ ห้องนั้น เจ้าตัวนั้น ปรากฏขึ้นในห้องนั้นทุกครั้ง ที่คนคนนั้นหลับไหล ไม่ว่าเมื่อไหร่ หรือเพราะอะไร เจ้าตัวนั้นยังคงยืนรอใครบ้างคนอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับกัน เจ้านั้นมันพบแล้ว และสีดำตรงนิ้วเท้านั้นก็ค่อยๆย้อนกลับมาเป็น ผิวของมนุษย์อีกครั้ง


"ลูกจะเป็นผู้สืบทอดตระกูลของเรานะ ตระกูลแห่งการหลอกลวง ผู้สืบทอดสกิล Recall(รีคอล)"
เสียงของพ่อดังขึ้น แม้จะเป็นเพียงทารกก็ตาม แต่ก็มีแต่คำพูดเหล่านี้เท่านั้นที่จดจำมาได้จนถึงตอนโต Recall หรือที่หมายความว่า จำ คืนคำ หรือฟื้นฟู เป็นความสามารถที่ไม่เกี่ยวข้องกับเวลาเลย พูดอีกอย่างก็คือ ความสามารถในการย้อนกลับนั้นไม่ใช่การย้อนเวลา แต่เป็นการเปลี่ยนความเป็นไปได้ ในอนาคตให้เป็นเพียงความทรงจำ แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปก็คือ ความเสียหายหรืออะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับร่างต้น สิ่งผิดปกติทั้งหมดจะยังคงอยู่ และผลกระทบที่เกิดขึ้น ในความทรงจำนั้นจะเกิดขึ้นไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ตัวอย่างเช่น กระสุนปืนที่นักล่ายิงทะลุไหล่ขวาเราไป ถึงแม้ในความเป็นไปได้ใหม่ที่ย้อนกลับมานั้น จะเปลี่ยนไป จะมีการต่อสู้หรือไม่ ยิงโดนหรือไม่โดนนั้น แผลนั้นก็จะเกิด กระสุนก็จะถูกยิงออกมา แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในการเป็นผู้สืบทอดนั้นก็คือ การใช้ความสามารถกับคนธรรมดา ผู้สืบทอดทุกคนจะได้รับผลกระทบที่แตกต่างกันไป จึงไม่ค่อยมีผู้สืบทอดที่ก่อความวุ่นวายในโลกมากนัก เพราะกฎเหล่านี้ของตระกูล
"พี่คะ!! ไปกันเถอะ"
เสียงของผู้หญิงดังก้องขึ้นในหัว
"เธอเป็นใครนะ?"
ผมตอบกลับไปด้วยความสงสัยและมึนงง
"พี่พูดอะไรเนี้ยไร้สาระ ก็วันนี้เรามาเดทกัน ทำไม!! จำชื่อหนูไม่ได้หรอ"
เสียงนั้นเริ่มฟังดูก้าวร้าวและดังมากขึ้น
"ขวัญยังไงคะ!!"
ทันใดนั้นผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
"ฝะ ฝันหรอ~? บ้าจริง ฝันเรื่องนี้ซ่ะได้" "โอ้ย!!"
ผมตื่นขึ้นมาพร้อมสภาพบาดแผลเต็มตัว พร้อมด้วยผ้าพันแผล และรูบี้ที่หลับอยู่ข้างเตียงอย่างสบายใจ
"รูบี้ รูบี้!! ตื่นได้แล้วนะ"
"~งือ ช่วยอุ้มหนูอีกครั้งได้ไหมคะ พี่ชาย~"
รูบี้เธอละเมอออกมาในขณะที่ผมพยายามจะปลุกเธอ ในระหว่างนั้นผมก็ได้เอามือไปลูบหัวของเธอเบาๆ
"น่ารักจังเลยนะ ผมสั้นเนี้ย" "ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันหยุด งั้นพาเธอไปที่นั้นก็แล้วกัน"
ณ งานเทศกาลใจกลางเมือง
"ว้าว!!! ที่นี้สวยมากเลยคะ ขอบคุณนะคะที่พามาที่นี้"
"ไม่เป็นอะไรหรอก ที่นี้มันทำให้ฉันอุ่นใจนะ หลังจากที่ผ่านอะไรแย่ๆมา"
งานเทศกาลที่นี้จะจัดขึ้นทุกศุกร์สัปดาห์ ผมได้พารูบี้มาเดินเล่นแถวสวนดอกไม้ของงานเทศกาล พวกเราใช้เวลาเดินหาอะไรกินกันสักพัก ก่อนที่จะไปหาที่นั่งคุยกัน
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"
"เธอเนี้ยชอบพูดอะไรซ้ำๆเยอะจังเลยนะ แต่ก็เอาเถอะ"
"ก็มันตื่นตาตื่นใจมากเลยนิคะ"
"งั้นหรอ ฉันก็ดีใจนะที่เธอชอบ รีบกินไอศรีมก่อนมันจะละลายดีกว่านะ"
"คะ"
และในขณะที่เรากำลังพักผ่อนอยู่นั้นเอง อยู่ๆก็ทำให้ผมนึกถึงความฝันเมื่อเช้า
"จะว่าไปวันนั้นเราก็มาที่นี้กันนิเนอะ"
"อะไรนะค่ะ?"
"ป่าวหรอกแค่ นึกถึงวันเก่าๆนะ"
ผมพึมพำกับตัวเองสักพัก ในขณะที่รอรูบี้ทานไอศรีมเส็จ และขณะที่ผมกำลังจะทักถามเธอนั้น รูบี้ก็ได้เป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อน
"ไม่เป็นอะไรจริงๆหรอค่ะ?"
"เธอหมายความว่ายังไง?"
"ที่นี้ สถานการณ์นี้"
"อ๋อ~ นักล่านะหรอ ไม่เป็นอะไรหรอก ถ้าพวกมันมาอีกฉันจะจัดการเอง นั้นสิฉันว่าจะคุยกับเธอเรื่องน-"
"ไม่ใช่คะ!" "หนูหมายถึงในตอนนี้"
"ฉะ ฉันไม่เข้าใจ"
"พี่ขวัญ" "พอจะนึกออกไหมค่ะ?"
รูบี้พูดชื่อขวัญขึ้นมา ทำให้ผมนึกถึงอะไรบ้างอย่างได้ขึ้นมา
"เธอพูดถึงอะไรนะ?"
"หนูกำลังจะพูดถึง เรื่องราวของพี่กับพี่ขวัญ และสิ่งที่พี่ชายสูญเสียไป"
ผมตกใจอย่างมาก และก็คิดว่า
'เธอรู้เรื่องมากแค่ไหนกัน แต่ดูเหมือนเราจะไม่มีทางเลือกแล้วสิ'
"เธอเนี้ย รู้เยอะจังเลยนะ"
รูบี้กำแขนเสื้อผมไว้แน่น และมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า ผมยิ้มให้เธอพร้อมน้ำตา ผมตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง
"พี่คะ!! ไปกันได้แล้ว"
"ได้เลย! แต่เดียวนะ ลืมของนะ แปปนึง"
วันนี้ผมมีนัดเดทกับขวัญ เราทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไปที่งานเทศกาลด้วยกัน และวันนี้แหละที่เป็นวันสำคัญที่สุด แล้วในขณะที่เดินด้วยกันนั้น
"ตะกี้ไปเอาอะไรมาอ่ะ?"
"นาฬิกานะ"
"แปลกๆนะ นานๆทีจะใส่มา"
"ก็เพราะวันนี้มาเดทกับคนพิเศษยังไงละ"
ทั้งสองคนได้เดินทางมาถึงงานเทศกาล และใช้เวลาด้วยกันสักพักใหญ่ ทั้งเดินช้อปปิ้งเอย อะไรเอย และพอเดินเล่นกันจนเหนื่อย เราทั้งสองก็ได้มานั่งกันที่ร้านคาเฟ่
"อื้ม~~ ชื่นใจดีจังเลยคะ"
"นั้นสินะ ทั้งร้อนทั้งเหนื่อย พอได้อะไรเย็นๆแล้ว ก็ ชื่นใจ~" "นี่ขวัญ"
"ค่ะ?"
"ไปดูหนังกันต่อไหม?"
"เอ๋~~ ช่วงนี้มีหนังหน้าดูด้วยหรอค่ะ?"
"มีสิไปกันเถอะ!"
"คะ"
หลังจากที่ทั้งสองดูหนังกันเส็จ
"สนุกดีนะคะเนี้ย เป็นหนังที่ดีเลยคะ"
"เดียวสิ อย่าพึ่งลุก"
"มีอะไรหรอคะ"
"คะ คือ"
ผมได้ดึงขวัญให้ยืนขึ้น และได้พูดกับขวัญด้วยใบหน้าที่เขินอายว่า
"คือเราเป็นแฟนกันนะ"
ขวัญยิ้มพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา และในขณะที่ขวัญพยักหน้าตอบรับคำขอของผม ผมก็ได้เอนตัวไปที่ขวัญเล็กน้อย และจูบไปที่ริมฝีปากของเธอ ในขณะที่บรรยากาศโดยรอบกำลังโรแมนติกได้ที่อยู่นั้น ก็มีความคิดอย่างนึงวิ่งเข้ามา
'จะดีหรอ?'
'นายอีกแล้วหรอ'
'จะดีแล้วหรอที่ กลับมาทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า'
'นายไม่เข้าใจความรักหรอก และอีกอย่างไม่ว่ายังไง สุดท้ายแล้ว ฉันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก ด้วยผลของรีคอลยังไงละ'
'เจ้าโง่!!! แล้วนี้มันกี่รอบแล้วละที่ต้องเป็นแบบนี้นะ สิบรอบ ร้อยรอบ หรือพันรอบ ไม่ใช่โว้ย!!! นี่มัน12,350รอบแล้ว นายควรจ-'
'เงียบนะ!!!'
"พี่คะ เป็นอะไรรึป่าว"
"ปะ ป่าวหรอก แค่ดีใจจนเหม่อไปนะ"
ในขณะที่ผมกำลังคุยกับจิตใต้สำนึกนั้น ขวัญก็ได้ดึงผมกลับมา ใช่แล้วนี่แหละความรัก ขวัญคือคนที่เราอยากอยู่ด้วยจนวินาทีสุดท้าย แต่ว่า ด้วยผลกระทบหรือผลข้างเคียงจากการใช้สกิลของรีคอล ทำให้เราไม่สามารถจำอะไรได้เลยหลังจากที่เราใช้สกิลนี้กับขวัญ ทั้งหมด12,350ความเป็นไปได้นั้น สุดท้ายแล้ว ภายในสามเดือนต่อจากนี้เราก็จะเลิกกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ เราจะเลิกกันอย่างแน่นอน
ณ ปัจจุบัน (ความเป็นไปได้ที่ 12,352)
"ก็ประมาณนั้นแหละ สุดท้ายแล้วต่อจากนี้ อีก2เดือน เราจะตกหลุมรักกัน" "และหลังจากเราคบกัน3เดือน เราก็จะเลิกกัน"
"เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจังเลยคะ ต้องติดกับภาพเดิมๆ ความทรงจำเดิมๆ"
"ก็มีหลายครั้งเหมือนกันนะที่ฉันอยากเลิก เลิกที่จะยึดติดกับเธอ อยู่กับความรักเดิมๆ ความผิดเดิมๆนะ"
ผมพูดออกมาพร้อมน้ำตา
"แล้วครั้งนี้ละค่ะ?"
"ฉันก็อยากหยุดนะ แต่ไม่ว่ายังไง สุดท้ายแล้วนะ ฉันก็คงจะหลงรักเธอจนไม่ยอมปล่อยเธอไป" "แต่ที่สำคัญก็คือ"
ผมเช็ดน้ำตา แล้วเริ่มทำหน้าเคร่งเครียด และหันหน้าไปทางรูบี้อย่างช้าๆ
"ที่สำคัญก็คือ ในทุกความเป็นไปได้ที่ฉันเจอมานะ ฉันยังไม่เคยเจอเธอ หรือสถานการณ์ที่ต้องสู้กับนักล่าเลยนะ" "แล้วเธอ เป็นใครกัน?"
ความลับของผู้สืบทอดสกิล รีคอล ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ความทรมานของความทรงจำที่ไม่อาจปล่อยวาง และเด็กสาวผู้นี้ ที่จะมาทำลายความทรมานของเขา จากการวนเวียนของความทรงจำนี้


"อรุณสวัสดิ์คะ"
เด็กผู้หญิงที่อยู่บนตักผม กล่าวสวัสดีตอนเช้า ด้วยความใส แต่ผมกับรู้สึกแปลกๆบางอย่าง
"ละ แล้ว~ เธอเป็นใครกัน!?"
ผมถามเด็กหญิงด้วยสีหน้าแววตาที่สับสน และมึนงงอย่างถึงที่สุด
ทั้งที่ตัวเธอนั่งทับผมอยู่แท้ๆ แต่ผมกับแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของเธอเลย ทั้งที่ตัวก็ไม่ได้เล็กขนาดนั้นแท้ๆ และอีกอย่าง ผมของเธอก็นุ่มมาก เหมือนกับก้อนสำลีเลย และก่อนที่จะได้ทันตอบอะไร ผมก็สังเกตได้ว่าเธอนั้นไม่ได้สวมใส่อะไรเลย มีเพียงผมของเธอที่ปกคลุมเธออยู่
"อ้าาา!!!"
ผมตกใจและก็ตกเตียงในเวลาเดียวกัน
"ธะ ธะ เธอ!! ไม่ได้ ใส่เสื้อผ้าอย่างงั้นหรอ"
เมื่อเธอเห็นผมพูดแบบนั้น หน้าของเธอก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง และเอาผมของเธอมาปิดเอาไว้อย่างช้าๆ และก็พูดปนเขินออกมาว่า
"พะ พะ พอ~ มะ มะ มีอะไรให้หนูใส่ไหมคะ หรือ ถะ ถ้าพี่ชายอยากคุยต่อ สะ สภาพนี้ หนูก็ไม่ว่าหรอกนะคะ"
เธอพูดอย่างนั้นพลางหยิบผมของเธอมาปิดหน้า ผมลนลานมาก และรีบไปหาเสื้อสักตัวมาให้เธอใส่ จากนั้นผมก็ยื่นเสื้อให้เธอ และในขณะที่รอเธอใส่เสื้ออยู่นั้น ผมก็ได้ถามเธออีกครั้งว่า
"สรุปแล้วเธอเป็นใครกัน? ไม่สิเธอเป็นตัวอะไรกันแน่!?" "ฉันเห็นเธอในร่างของเหลวสีดำทุกคืน และจู่ๆมันก็กลายมาเป็นเธอได้ยังไงกัน!?"
"คือมันอธิบายยากนะคะ ถ้าเป็นไปได้หนูก็อยากเล่าให้พี่ชายฟังอยู่หรอกนะคะ"
"'งั้นก็บอกอะไรที่มันง่ายๆก่อนแล้วกัน เช่นเธอเป็นใครหรือตัวอะไรกันแน่!?"
"หนูคือหนึ่งในผู้สืบทอดคะ มีนามว่า Ruby(รูบี้) ผู้สืบทอดสกิล Undying(อันไดอิ้ง)"
เธอแนะนำตัวเธอและบอกชื่อความสามารถของเธอ ผมพยักหน้าตอบรับและตอบกลับเธอไปว่า
"อ๋อ~ เธอเป็นหนึ่งในผู้สืบทอดนี้เอง" "เดี๋ยว!! อะไรนะ!! เธอเป็นผู้สืบทอดอย่างงั้นหรอ!! แล้วเธอจะบอกความสามารถของเธอทำไมล่ะ มันควรจะเป็นความลับของแต่ละผู้สืบทอดไม่ใช่หรอ"
"กะ ก็ พี่ชายถามหนูว่าเป็นใครและตัวอะไรไม่ใช่หรอ ละ และอีกอย่างมันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรสักหน่อยนิ"
ผมตกใจเมื่อรู้ว่าเธอคือหนึ่งในผู้สืบทอด เลยตะโกนออกไปด้วยความตกใจ และเธอก็ตอบกลับมาด้วยอาการตกใจและสะอื้นในเวลาเดียวกัน
"ขะ ขอโทษทีนะ ไม่ได้อยากทำให้ตกใจ"
ผมกล่าวขอโทษเธอที่อาจจะส่งเสียงดังไปหน่อย แต่ผมก็ไม่ได้เข้าใจความหมายของผู้สืบทอดมากนักหรอก
'เพราะจริงๆแล้ว ผู้สืบทอดนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับคนปกติ และอีกอย่าง พวกเขาแทบไม่เปิดเผยตัวตนออกมาเลย '
"เห้อ~ งั้นไหนๆเธอก็บอกชื่อตระกูลของเธอแล้ว งั้นจะเป็นอะไรไหมถ้าเธอจะอธิบายเพิ่มเติม"
"ดะ ได้คะพี่ชาย ตระกูลแห่งความโดดเดี่ยว Undying(อันไดอิ้ง) หนูเป็นผู้สืบทอดคนแรกของตระกูลคะ ความสามารถก็คือ เมื่อหนูได้รับบาดเจ็บจนถึงแก่ชีวิต บาดแผลทั้งหมดจะได้รับการรักษาในทันที และจะคืนชีพอีกครั้งคะ"
"อย่างงี้นี่เอง ความสามารถก็ตรงตามชื่อเลยสินะ แต่ถึงแม้เธอจะอธิบายตัวเธอให้ฉันฟังก็ตาม แต่ทางนี้ก็จะไม่บอกอะไรกับเธอหรอกนะ"
"คะ หนูทราบดี เพราะสุดท้ายแล้วผู้สืบทอดทั้งหมดจะต้องถูกทำให้เป็นหนึ่งเดียวกัน โดยการเหลือรอดมาเป็นคนสุดท้าย แต่ถึงอย่างนั้นหนูก็ไม่ว่าอะไรพี่ชายหรอกคะ เพราะหนูรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพี่ชายอยู่แล้วล่ะคะ"
"มะ หมายความว่ายังไงกัน"
"เป็น ความ ลับ คะ"
รูบี้ขยิบตาและชูนิ้วมาไว้ตรงปาก ผมก็ไม่เข้าใจว่าเธอทำอย่างนั้นทำไม หรือเธอพูดจริงไหมเรื่องที่เธอรู้เกี่ยวกับตัวผม ถึงยังไงก็ตาม มันเป็นเรื่องที่อันตรายมากเมื่อมี ผู้สืบทอดสองคนมาเผชิญหน้ากัน เราทั้งคู่เอาแต่จ้องกัน ไม่ขยับไปไหนอยู่พักใหญ่
"คะ คือ ถ้าจะจ้องหนูแบบนี้ มะ มัน ออกจะแปลกๆนะคะ"
"ขะ ขอโทษนะ คะ คือ-"
ก่อนที่ผมจะถามอะไรเธอออกไป เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ทำให้ผมต้องรับสาย
"ขวัญหรอ ว่าไง" "โอเครพี่จะรีบไป บาย" ผมตัดสายขวัญและหันกลับไปคุยกับรูบี้ต่อ "แล้วเธอจะเอายังไงต่อ"
"หนูตามไปด้วยได้ไหมคะ"
'เอาไงดี แค่มีผู้สืบทอดสองคนในสถานที่เดียวกันก็แย่พอแล้ว ถึงแม้จะสู้กันตรงนี้ไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เนื่องด้วยความสามารถ อันไดอิ้ง ของเธอ มันโกงจนไม่รู้จะเอาชนะยังไงเลย และอีกอย่างความสามารถของฉันตอนนี้ ต่อให้สู้กับคนที่ไม่ได้เป็นอมตะก็จัดอยู่ว่า เป็นความสามารถที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในหมู่ผู้สืบทอดเลยก็ว่าได้ ทำยังไงดีนะ!!'
ผมครุ่นคิดอยู่พักนึง ก่อนจะรู้ตัวอีกทีว่า ผมได้พาเธอมาที่ร้านแล้ว
"มาสายนะคะวันนี้ ไม่ทราบว่าในร้านมีกฎที่หักเงินเดือนเจ้าของร้านไหมค่ะ"
เสียงขวัญดังขึ้นเมื่อเห็นผม
"ฮ่าาา ฮ่าา ฮ่า~ ถ้ามีฉันคงล้มละลายไปแล้วละ"
ผมขำประชดใส่ขวัญไป และก่อนที่จะได้แนะนำรูบี้ให้รู้จัก ขวัญก็ดันทักมาก่อนว่า
"โห้~ ใครค่ะเนี้ย น่ารักจังเลย เหมือนลูกครึ่งเลยคะ อย่าบอกนะว่า เป็นลูกของพี่หรอค่ะ"
"ปะ ป่าวนะ!! เธอเป็น อ่าา~ เธอเป็น-"
"หนูเป็นญาติห่างๆกับพี่ชายนะคะ พอดีคุณแม่เขาฝากหนูไว้กับพี่ชายพักนึงคะ"
รูบี้ตอบแทนผม ที่กำลังจะคิดหาทางออกที่ดีที่สุดอยู่
"ญาติหรอ? ถึงแม้หน้าตาจะไม่คล้ายกันเลยก็เหอะ แต่ก็น่ารักดีนะคะเนี้ย"
ขวัญพูดชมรูบี้สักพักนึง ผมก็พึ่งสังเกตได้ว่า ทำไมขวัญถึงไม่ทักเรื่องผมที่ยาวลากพื้นของเธอกันนะ และเมื่อผมหันไปมองรูบี้ ผมก็ตกใจจนเหงื่อตก
"หะ หายไป!"
ผมของรูบี้ที่ยาวราวๆสามเมตร ตอนนี้มันสั่นลงจนเหลือแค่เมตรเศษๆ
'เกิดอะไรขึ้นนะ หรือนี้เป็นความสามารถของเธอกันแน่ ไม่สิเท่าที่ฟังเธออธิบายมา ถึงแม้จะไม่ได้เชื่อเธอทั้งหมดก็เถอะ แต่เท่าที่รู้ก็คือ ส่วนใหญ่ความสามารถของผู้สืบทอดนั้น จะเกี่ยวข้องหรือมีความสอดคล้องกับชื่อตระกูลหรือชื่อความสามารถ อันไดอิ้ง อย่างงั้นหรอ หรือว่าเธอโกหกเรากันนะ อันตรายอย่างที่คิดจริงๆด้วยที่พาเธอมาที่นี่'
ในขณะที่ผมกำลังคิดตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดีนั้น รูบี้ก็หันมาพร้อมรอยยิ้ม ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ได้แต่ดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ และหวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
เวลาก็ได้ผ่านไปจนกระทั่งปิดร้าน และขวัญได้เดินทางกลับบ้านเป็นที่เรียบร้อย เหลือไว้เพียงชายหนุ่มกับเด็กหญิงท่ามกลางความมืดมน มีเพียงแต่แสงไฟสีขาวนวลของเสาไฟ ลมก็พัดใบไม้แห้งตามพื้น ทำให้เกิดเสียงเบาบางไปทั่ว อากาศก็เริ่มหนาวเย็น ช่วยให้บรรยากาศกลางมหาลัยดูสยองขวัญขึ้นไปอีก และทันใดนั้นเอง
"ปัง!!!"
อยู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้น และในขณะเดียวกันนั้น
"รูบี้!!!" "ปะ เป็นอะไรไหม?"
รูบี้ถูกยิง ต่อหน้าผม แม้ว่าผมจะเข้าไปรับตัวเธอไว้ ก็ไม่สามารถกันกระสุนนั้นไว้ได้
"รูบี้!!! รูบี้!! เป็นอะไรหรือป่าว"
ผมนั่งเรียกเธออยู่อย่างนั้น
"ปัง!!!"
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง
"ไม่ยอมหรอกน่า!!!"
ผมได้ดีดก้อนกวดตรงพื้นให้กระเด็นไปทาง ที่เสียงปืนนั้นดังขึ้น ทำให้นัดนั้นพลาดจากตัวผมไป แต่ก็ยังกระเด็นเฉียดโดนแก้มผมอยู่ดี
'แย่แล้วสิ รูบี้ก็สลบอยู่ด้วย แต่จะทิ้งเธอไว้อย่างงี้ก็ไม่ได้ ต้องหาที่ซ่อนก่อน'
ผมได้วิ่งเข้าไปที่ตึกคณะสถาปัตย์ที่อยู่ใกล้ๆ และรีบวิ่งเข้าไปจุดอับเพื่อจำกัดวิธีกระสุน และหลังจากนั้นผมได้ซ่อนรูบี้ไว้ที่ห้องเรียนในคณะ แล้วค่อยวิ่งขึ้นไปชั้นอื่นเพื่อหาตัวมือปืน
"เจ้าพวกวัยรุ่นทั้งหลาย อย่าทำให้มันยาก และออกมาดีกว่าน่า!!"
จู่ๆมือปืนก็ตะโกนขึ้นมา ทำให้ผมตกใจจนไปชนกับแจกันข้างบันได แต่ผมเอามือคว้ามันไว้ทันก่อนที่มันจะตกแตก แต่จู่ๆก็
"พวกแกอยู่ที่ชั้น2นี่เอง ไม่ต้องหนีหรอก สุดท้ายแล้ว พวกแกก็ตายอยู่ดี"
ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ว่าทำไมเจ้านั้นถึงรู้ตำแหน่งของผม ทั้งที่ก็ไม่ได้มีเสียงอะไรเลย
'เจ้านั้นรู้ได้ยังไงนะว่าเราอยู่ชั้นบน ทั้งที่ทั้งตึกนี่มันก็ไม่ได้เปิดไฟเลยแท้ๆ และฉันก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไรเลยด้วย ทำไมกันนะ!'
หลังจากที่มือปืนรู้ถึงตำแหน่งของผมแล้ว ผมก็ได้รีบวิ่งขึ้นไปชั้นต่อไปเรื่อยๆ และก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งตามมาอย่างติดๆ
"ทางตันแล้วสินะ เจ้าหนู แล้วไปเอาเจ้าเด็กน้อยที่เป็นผู้สืบทอดเอาไว้ไหนแล้วละ"
"อะไรนะ!!? นี่แก! อย่าบอกนะว่า แกก็เป็นผู้สืบทอดนะ!?"
"เออถูกต้องแล้ว ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่า แกเป็นใคร แต่การที่แกรู้เรื่องผู้สืบทอดเนี้ย ก็แสดงว่าแก ก็เป็นสินะ ผู้สืบทอดนะ!!!"
เราวิ่งไล่กันมาจนถึงด้านฟ้าของตึก
'ทำยังไงดี เท่าที่คิดออกไม่ว่าจะตอบแบบไหน ฉันก็ต้องตายอยู่ดี แต่ว่า' อยู่ๆหน้าของรูบี้ก็พรุดเข้ามาในหัว 'ถ้าเป็นอย่างนี้ก็คงตายไม่ได้แล้วสินะ'
"ใช่!! ฉันคือหนึ่งในผู้สืบทอด ตระกูลแห่งการหลอกลวง Recall(รีคอล)"
ตระกูลแห่งการหลอกลวง ปะทะกับ มือปืนปริศนาผู้ที่อาจเป็นหนึ่งในผู้สืบทอด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นศึกนี้เดิมพันด้วยชีวิต


"หากเรารู้ว่า-"
มันเริ่มขึ้นอีกแล้ว ฝันร้ายที่วนเวียน ได้แต่คิดว่าทำไมผมถึงต้องเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ช่วงบ่ายก็ทีนึงแล้ว และยังจะต้องเจอกับมันอีกรอบงั้นหรอ แต่ครั้งนี้มันจะแตกต่างออกไป ผมเดินไปที่ประตูบานเดิม และเปิดมันออก ทันทีที่ประตูเปิดจนสุด แสงก็สว่างจ้าจนแสบตาไปหมด เมื่อแสงค่อยๆจางหายไป ผมเหลือบสายตาลงเล็กน้อย และแล้วเจ้าตัวนั้นยื่นอยู่ตรงหน้าผม ผมก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ของเหลวสีดำนั้นที่ปกคลุมเจ้าตัวนั้นอยู่ มันค่อยๆเคลื่อนที่ไปส่วนหัวของเจ้าตัวนั้น และมันเริ่มกลายเป็นมนุษย์ที่ละนิด และเมื่อมันหยุดลง ภาพตรงหน้าของผมก็คือ เด็กสาวคนหนึ่งที่มีผมยาวสลวย เหมือนดังสายไหมที่รวบยาวอย่างสวยงาม ผมของเธอยาวลากพื้น กระจายไปทั่วพื้นไม้บริเวณนั้น แม้มันปกคลุมตัวเธอเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีชาติที่จ้องมาที่ผม ผิวสีน้ำผึ้งอำพันที่ดูน่าสัมผัส ริมฝีปากเล็กที่น่ารัก ผมตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะนึง รู้ตัวอีกที่ก็คือ ตอนนี้เด็กสาวคนนั้นยื่นมือทั้งสองมาที่หน้าของผม และจับที่แก้มของผมเอาไว้
"คุณนะ! ใช่คนคนนั้นใช่ไหม?"
เธอพูดกับผมด้วยคำถามที่ชวนสับสน แต่เหนือสิ่งอื่นใด ผมไม่ค่อยเข้าใจมากนั้น เพราะเสียงของเธอมันดังก้องอยู่ในหัวของผมไม่หยุด คงเป็นเพราะเสียงที่ใสแจ๋วเล็กน่ารักนั้น ทำให้ผมไม่มีสมาธิเอาซ่ะเลย ผมรวบรวมสติและตอบกลับเธอไป
"เธอหมายความว่ายังไง และเธอเป็นใครกัน?"
เธอค่อยๆยิ้มและเอียงหัวนิดๆไปทางซ้าย บอกเลยว่าในเวลานั้นมันชั่ง ทรมานหรือเกิน ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่หัวใจมันเต้นแรงไม่หยุด ร่างกายก็เริ่มออนเพลีย หายใจเริ่มหอบขึ้นทุกวินาที
"อะไรกัน!? กะ เกิดอะไรขึ้น? เธอทำ~ อะ~อะไร?"
ผมส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เหมือนกำลังถูกดูดวิญญาณออกจากร่างไป ขยับก็ไม่ได้ ทันใดนั้นเข่าผมก็ทรุดลงไปกับพื้นห้อง เธอคนนั้นก้มมามองที่ผม พร้อมทั้ง ร้องไห้ออกมา และพูดออกมาทั้งน้ำตาว่า
"~ในที่สุด ก็เจอกันสักทีนะ~"
ผมไม่เข้าใจอะไรเลย ทั้งความเจ็บปวดนี่ เธอคนนี้ หรือแม้แต่ฝันร้ายบ้าๆนี่
'ตื่นได้แล้วตัวฉัน อ้าาาา!!!'
ผมคิดไปพลางเจ็บไปพลาง มันเป็นความรู้สึกนี่เจ็บมาก เจ็บไปทั่วร่างเลย อกก็เหมือนจะทะลุ แขนกับขาก็เหมือนกำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เจ็บเหลือเกิน
ทันใดนั้น ผมก็ตื่นขึ้นจากฝันร้ายและความเจ็บปวดก็หายไป เหลือแค่เพียงอาการหอบเล็กน้อย และเหงื่อออกนิดหน่อย
'ฝุบ ฝุบ'
ผมตกใจเห็นผ้าห่มขยับอยู่และคิดในใจว่า
'เราก็อยู่บ้านคนเดียว พ่อแม่ก็ไปทำงาน สุนัขที่เลี้ยงไว้ก็อยู่นอกบ้าน และมันอะไรกัน ที่อยู่กับเราตอนนี้นะ!?'
ผมเปิดผ้าห่มออกอย่างช้าๆด้วยความกลัว
'ฝุบ!!!'
"ธะ เธอคือ!?"
เด็กสาวที่อยู่ในฝันร้ายของผม ที่ผมฝันอยู่ทุกคืนนั้น มานอนอยู่ที่ตักของผม และอยู่ๆเธอก็ค่อยๆตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ทันใดที่เมื่อลมเย็นสบายยามเช้าพัดเข้ามาในห้องนอนของผม ผ้าม่านทั้งสองโบกสะบัดอย่างเบาบาง รอยยิ้มเล็กๆแสนหวานบนใบหน้าที่งดงาม ผมที่ปลิวไสวไปกับแรงลม ทำให้ภาพตรงหน้ายิ่งน่าชื่นชม ดวงตาสีชาติที่งดงามดังทับทิมนับล้านกำลังเปล่งประกายไปกับแสงที่สาดเข้ามา เสียงที่ใสแจ๋วที่คุ้นเคย พูดออกมาว่า
"อรุณสวัสดิ์คะ!!"


"เยี่ยมไปเลย!!! กะมาแค่ฆ่ายัยเด็กนั้นคนเดียว แต่กลับได้จัดการกับผู้สืบทอดทั้งสองคน ในวันเดียว นี่มันจะโชคดีอะไรอย่างงี้ ฮ่ะฮ่ะฮ่าฮ่า~"
มือปืนปริศนาได้แสยะยิ้มออกมา และหมุนตัวไปทั่วอย่างดีอกดีใจ
"แล้วแกเป็นใครกัน?"
"ไหนๆแกก็กำลังจะตายอยู่แล้วจะบอกให้เป็นบุญก็แล้วกัน"
"ตัวข้าคือนักล่าผู้สืบทอดตั้งแต่ครั้งอดีตกาล หรือก็คือ ตัวข้านั้นเปรียบเสมือนนักล่าแม่มดนั้นแหละ แต่ต่างกันตรงที่"
นักล่าเล็งปืนลูกโม่ไปทางผู้สืบทอด ก่อนจะเหนี่ยวไกปืน พร้อมพูดว่า
"เราไม่ได้จับพวกมันมาเผาแต่ ช่วงชิงสกิลมันมาก่อเรื่องเท่านั้นเอง ฮ่ะฮ่าา~"
"ปัง!!!"
กระสุนมุ่งเข้ามาตามวิถี ซึ่งจุดที่นักล่านั้นเล็งไว้ก็คือ ไหล่ขวาของผู้สืบทอด และซึ่งแน่นอนระยะห่างของทั้งสองคนนั้น ห่างกัน 5 เมตร เป็นไปไม่ได้ที่ผู้สืบทอดหรือมนุษย์ทั่วไปจะหลบมันได้ แต่
"นายพลาดแล้วละ"
ผู้สืบทอดพูดอย่างช้าๆและนุ่มนวล จากทางด้านหลังของนักล่า
"ฮ่ะ!! จะดีหรอที่ใช้สกิลกับคนธรรมดาแบบนี้ พวกตัวประหลาดอย่างแกนะ ถ้าใช้พลังกับคนธรรดาละก็ เดียวก็ได้สูญเสียตัวตนหมดหรอก ฉันก็อุส่าเมตตาจะช่วยให้ไปสบายๆแท้ๆ"
"โฮ่ ไม่ยักกะรู้เลยว่า พวกนักล่าก็มีหัวจิตหัวใจกับเขาด้วย"
"ถ้าแกหายไปฉันก็สะสมคอลเลคชั่นไม่ครบนะสิ!!"
"ปัง!!!"
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่
"เฮ้ย~ นายเป็นนักล่าจริงรึเปล่า? ทั้งที่ห่างกันแค่ 3 เมตรแท้ๆ แต่นายกับยิงไม่โดนเนี้ยนะ"
"ถ้านายอยากเล่นแบบนี้ ข้าก็จะจัดให้"
นักล่าถอดเสื้อคลุมยาวของตัวเองออก และเผยให้เห็นหลอดแก้วที่มีของเหลวเรืองแสงอยู่ และทันใดนั้นเองเขาก็ได้หยิบมาหลอดนึง และเทมันใส่ที่มือนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะชูมือมาทางผู้สืบทอด
"เอาไปกินซ่ะ!!!"
"ตู๊ม!!!!!"
แรงระเบิดและไฟได้บังเกิดขึ้นต่อหน้าผู้สืบทอด แรงระเบิดนั้นได้ทำลายพื้นดาดฟ้าตรงที่ผู้สืบทอดยืนอยู่จนทะลุ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของนักล่านั้นก็คือ
"ยังงี้นี่เอง ตระกูลแห่งการหลอกหลวง สกิลของแกก็คือการสร้างภาพลวงตาขึ้นมาสินะ"
ภาพที่นักล่าเห็นก็คือ ตัวของผู้สืบทอดนั้นลอยอยู่บนอากาศ ในขณะที่พื้นค่อยพังที่ละนิด และตกลงไปชั้นล่าง
"งั้นก็แปลว่า นัดแรกเข้าเป้าเต็มๆเลยสินะ!! ฮ่ะฮ่า!!! แปลว่าตอนนี้แกก็ กำลังนั่งคุกเข่ากดแผลที่ไหล่อยู่สินะ"
"ตู๊ม!!!!"
ผู้สืบทอดโดนแรงระเบิดเข้าไปเต็มๆ และได้ตกลงไปชั้นล่าง และกระแทกโต๊ะห้องเรียนเต็มๆ
"โอ้ย!! อะ อีกนิดเดียว~"
ผู้สืบทอดหมุนตัวลงจากโต๊ะ และลงไปคลานกับพื้นเพื่อไปอีกฝั่งที่เพดานดาดฟ้าถล่มลงมา
"อะ อีกนิดเดียวเท่านั้น~"
"จะหนีไปไหนเจ้าของสะสม ข้าผู้นี้นะจัดการกับพวกของสะสมอย่างพวกแกมาเป็นร้อยๆแล้ว และในที่สุดเลือดของแกก็เป็นของข้า!"
นักล่าได้เอาหลอดแก้วมาเก็บเลือดที่นองอยู่เต็มพื้น
"สกิลของแกจะเป็นประโยชน์ในการล่าของข้าในครั้งถัดไปแน่ ฮ่ะฮ่าฮ่า"
ผู้สืบทอดเอาหลังไปพิงไว้กับเศษศากของตึก ในขณะที่เอามือปิดแผลที่ไหล่ขวาอยู่ พร้อมกับแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย
"ฮ่ะ! ขอโทษที่นะ ที่ทำให้แกผิดหวัง แต่แกจะไม่ได้ทำร้ายใครอีกแล้วละ แต่ต้องขอบคุณแกนะ ถ้าแกไม่ทำลายดาดฟ้านั้น ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอาชนะแกยังไงดีเหมือนกัน"
ทันทีที่ผู้สืบทอดพูดจบ เพดานที่อยู่ตรงกลางห้องที่ยังไม่ถล่ม ก็ได้ถล่มลงมา และมันตรงกับนักล่าที่กำลังเก็บเลือดของผู้สืบทอดอยู่
"ตู้ม!!!"
"แผนตื้นๆแบบนี้ มันน่าผิดหวังอย่างที่แกบอกนั้นแหละ"
นักล่าได้ชูมือขวาของเขาขึ้น และระเบิดเพดานที่ร่วงลงมา จนทั้งหมดกลายเป็นผง
"รีคอล!!!"
"ไร้สาระจริงๆ!!!"
นักล่าพุ่งเข้าหมายที่จะปิดฉาก แต่ทันใดนั้นเอง
"ปัง!!!"
อยู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้น แล้วที่ไหล่ขวาของนักล่าก็เป็นรู และมีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
"อะ อะ อะไรกัน! นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
นักล่าหันหลังกลับไปแต่ก็ไม่เห็นใคร หรืออะไรก็ตามที่จะสามารถทำร้ายเขาได้ แล้วทันใดนั้น
"ปัง!!!"
กระสุนอีกนัดพุ่งเขาใส่ไปที่ไหล่ซ้ายของเขา และในขณะเดียวกันนั้นเอง ผู้สืบทอดได้ยืนขึ้นแล้วกล่าวออกมาว่า
"รู้จักเดจาวูไหม? ไอ้นักล่า!"
"อะ อะ~ อะไรนะ เดจาวูอย่างงั้นหรอ?"
"เดจาวู หรือ ความรู้สึกว่าเคยหรือมีประสบการณ์กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้ายังไงละ" "และความสามารถของรีคอลนั้นก็คือ เปลี่ยนอะไรก็ได้ให้เป็นเพียงความทรงจำและย้อนกลับมาตามเวลาที่สัมผัสได้ยังไงละ!!!"
ทันใดนั้นเองก็มีประกายไฟอยู่ตรงกลางหลังของนักล่า และผู้สืบทอดก็ได้กระโดดออกนอกอาคาร ในจังหวะเดียวกันที่ระเบิดได้ปะทุขึ้น
"ตู้ม!!!"
"ลาก่อนนะเจ้านักล่า"
ผู้สืบทอดได้อาศัยแรงระเบิดพลักเขาให้ไปเกาะต้นไม้ข้างหน้าคณะได้พอดิบพอดี
และหลังจากที่เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจบลง ผมจึงรีบเข้าไปดูอาการของรูบี้ในทันที เลือดเธอไหลออกมาเยอะมาก
"ไม่มีทางเลือกสินะ คงต้องย้อนกลับไปสู้กับไอ้เจ้านักล่านั้นใหม่" "รีคอ-"
"เดียวก่อนคะ!!! ไม่ต้องทำขนาดนั้นเพื่อหนูหรอกคะ"
ทันทีที่รูบี้พูดจบ เธอก็ได้ยืดผมของเธอออกมาให้ยาวขึ้นกว่าที่เป็นสองเท่า และบอกให้ผมตัดผมของเธอออกบางส่วน ผมก็ได้ทุบกระจกให้แตก และนำเศษกระจกมาตัดผมตามที่เธอบอก
"ช่วยนำผมที่ตัดแล้วมาวางไว้ที่แผลให้หน่อยได้ไหมคะ"
รูบี้พูดด้วยน้ำเสียงอันแผวเบา ราวกับเธอกำลังจะจากไปในไม่ช้า ผมได้ทำตามที่เธอบอก และทันใดนั้นเอง ผมของเธอก็ได้เข้าไปในแผลด้วยความรวดเร็ว แล้วแผลของเธอก็ค่อยๆสมานเข้าด้วยกันจนหายสนิท ราวกับว่า ไม่เคยมีแผลมาก่อน
"หะ หะ หายแล้ว!? แผลเป็นก็ไม่มี"
"พี่ชายคะ เรากลับบ้านกันได้รึยังคะ"
ถึงแม้แผลเธอจะหายแล้วก็ตาม แต่เสียงของเธอก็ยังไม่เปลี่ยน
'แสดงว่า สกิลการรักษาบาดแผลของเธอ คงรักษาได้แค่ผิวเผินสินะ ถึงแม้จะไม่เจ็บปวด แต่ก็ไม่ได้บรรเทาอาการให้ดีขึ้นได้'
"ได้สิกลับกันเถอะ"
"เดียวก่อนคะพี่ชาย!!"
"อะไรหรอรูบี้? หรือว่ายังเจ็บอยู่?"
"ปะ ป่ะ ป่าวคะ แต่ว่า มีเรื่องอยากขอเรื่องนึง"
สายตาเธอลนลานอย่างเห็นได้ชัด และหน้าก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
"ว่ามาเลย"
"คะ คือ~คือว่า ช่วยอุ้มหนูท่าเจ้าหญิงได้ไหมค่ะ?"
ผมตกใจไปพักนึง ก่อนที่จะตอบกลับเธอไปแบบเขินๆ
"ดะ~ได้สิ แต่แค่ในสถานการณ์แบบนี้นะ"
ผมช้อนตัวเธอขึ้นมา และทันทีที่ออกมานอกอาคาร ในยามที่แสงจันทราตกกระทบที่ใบหน้าของเธอ ทุกอย่างก็เหมือนจะหยุดนิ่งไป ทั้งดวงตาสีชาตินั้น ที่แววาวราวกับดวงดาวนับพัน ผมที่สั้นลงทำให้ใบหน้าของเธอดูงดงามจนแปลกตา ใบหน้าที่งดงามขนาดนี้ อยากจะหยุดแล้วดูมันให้เต็มตาซ่ะเหลือเกิน
"พี่ชายค่ะ?"
"เอ๊ะ!! วะ ว่าไง"
"ที่หน้าหนูมีอะไรติดรึเปล่าค่ะ?"
"ปะ ป่ะ~เปล่า!! แค่ ยังไม่เคยเห็นหน้าเธอชัดๆแบบนี้มาก่อนนะ เลยจ้องนานไปหน่อย"
ขณะที่รูบี้ก้มหน้ายิ้มเล็กน้อยอยู่นั้น ก็ได้พูดว่า
"ขอบคุณนะคะ ที่ปกป้องหนู"
"ไม่เป็นไรหรอกเรื่องแค่นี้เอง"
"ขอบคุณนะคะ ที่ปกป้องหนูอีกครั้ง"
รูบี้ได้พูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงอันแผวเบา
"เมื่อกี้พูดอะไรนะ"
"ความลับคะ"
ขณะเดียวกันนั้น ณ ห้องล่างดาดฟ้าของตึกคณะสถาปัตย์ หินที่กองกันอยู่ก็มีการขยับ และมือของนักล่าก็พุ่งออกมาจากกองนั้น มือที่พุ่งออกมานั้นกำหลอดแก้วที่ใส่เลือดของผู้สืบทอดสกิลรีคอลอยู่ และทันใดนั้นเขาก็บีบมันจนแตก แล้วทันใดนั้น กองเศษสากก็ได้ประสานกับเพดานที่ที่โดนระเบิดพังลงมา สิ่งที่ยังอยู่ในห้องนั้นก็เป็นเพียงเศษแก้วแตกๆ กับกองเลือด และนักล่าที่มีบาดแผลเต็มตัว พร้อมกับ แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น


"คุณวาซิลคะ สวัสดีครับคุณวาซิล คุณวาซิล" เสียงนักข่าวที่กำลังรอสัมภาษณ์นายวาซิล นักธุรกิจค้าทองคำ ที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีจ้างวานฆาตรกรรมนายโปย่าเจ้าของผับดังในเมือง รวมถึงพนักงานในร้านอีกหนึ่งราย
วาซิลที่กำลังเดินไปศาลอย่างช้าๆ โดยมีนักข่าวกลุ่มนึงที่กำลังล้อมสัมภาษณ์วาซิลอยู่
"จริงไหมคะที่คุณวาซิล มีส่วนได้ส่วนเสียกับธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับคุณโปย่าน่ะค่ะ" นักข่าวรายหนึ่งที่กำลังสัมภาษณ์วาซิล
"จริงๆแล้วผมแทบไม่รู้จักกับคุณโปย่าเป็นการส่วนตัวเลย ผมจะไปเกี่ยวข้องกับธุรกิจของเขาได้อย่างไร ฮ่าๆๆๆ" วาซิลตอบนักข่าวด้วยท่าทางและคำพูดที่่มั่นใจ
"ขอโทษครับ ขอโทษนะครับ คุณวาซิลกำลงรีบครับ หลีกทางให้คุณวาซิลหน่อยครับ" ลูกน้องของวาซิลที่กำลังกั้นนักข่าว เพื่อให้วาซิลรีบเดินไปยังศาล
"คดีฆาตรกรรมนายโปย่าเป็นที่สนใจต่อประชาชนในเมืองเป็นอย่างมาก โดยนายโปย่าถือเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในเมืองโฟลเอ็มแห่งนี้ รวมถึงเป็นที่รักและศรัทธาของผู้คนในเมืองเป็นอย่างมาก
การพิจารณาคดีฆาตรกรรมนายโปย่าโดยที่นายวาซิลถูกต้องสงสัยว่าเป็นผู้จ้างวานฆ่าในศาลครั้งนี้ไม่เป็นที่เปิดเผยต่อสาธารณะชน อย่างไรก็ตาม หากมีความคืบหน้าอื่นๆ ดิฉันจะรายงานให้ทราบในครั้งต่อไปค่ะ" เสียงบรรยายของนักข่าวที่กำลังรายงานข่าวสดในคดีฆาตรกรรมนายโปย่า
ณ ศาลยุติธรรม
"จริงหรือไม่ ก่อนหน้าที่คุณโปย่าจะเสียชีวิต คุณวาซิลได้รับประทานอาหารกับคุณโปย่าที่โรงแรมมารีน่า" ทนายฝ่ายครอบครัวโปย่าเป็นผู้ซักถามพยาน
"อ๋อ... วันนั้นเหรอครับ ใช่ครับ ผมนั่งทานข้าวโต๊ะเดียวกับคุณโปย่า ซึ่งผมและคุณโปย่าถูกเชิญให้มางานเลี้ยงระดมทุนของพรรคประชาธิปไตยเบ็ดเสร็จ ที่โรงแรมมารีน่า" วาซิลตอบทนายฝ่ายครอบครัวโปย่า
"หลังจากงานเลี้ยงระดมทุนของพรรคประชาธิปไตยเบ็ดเสร็จเสร็จสิ้น คุณได้นั่งคุยกับคุณโปย่าต่อใช่หรือไม่" ทนายฝ่ายครอบครัวโปย่าถามวาซิลอีกครั้ง
"เราก็ทักทายพูดคุยกันนิดหน่อย ไม่ถึงสองนาที ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับ" วาซิลตอบทนายฝ่ายครอบครัวโปย่า
"ถ้างั้นคลิปเสียงต่อไปนี้ อาจยืนยันว่าคุณได้คุยกับคุณโปย่าเกินสองนาทีแน่ๆ ขอเบิกหลักฐานคลิปเสียงด้วยครับ" ทนายฝ่ายครอบครัวโปย่าเบิกหลักฐานคลิปเสียง
"โปย่า... งานเลี้ยงก็เลิกแล้วนะ คุณตัดสินใจได้หรือยังว่า คุณจะขายกิจการธุรกิจเหมืองพลอยให้ผมหรือเปล่า หากคุณไม่ขาย คุณรู้ดีนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมสามารถยืดทุกอย่างที่เป็นของคุณโดยที่ผมไม่ต้องขอคุณก็ได้ ถือว่าผมให้เกียรติคุณแล้วนะ" เสียงที่ต้องสงสัยว่าวาซิลเป็นผู้พูด
"วาซิล.... ผมขอคิดดูอีกทีละกันนะ ขอเวลาให้ผมหน่อย หรือคุณจะเอาผับของผมไปเลยก็ได้นะ ผมว่าอย่างน้อยๆปีหนึ่งผับของผมก็สามารถทำกำไรให้กับคุณได้มากเท่ากับหนึ่งในห้าของหนี้ที่ผมติดคุณเลยนะ" เสียงที่ต้องสงสัยว่าโปย่าเป็นผู้พูด
หลังจากที่ได้มีการพิจารณาคดีอยู่สักพักใหญ่ๆ การพิจารณาก็ได้เสร็จสิ้นลง ฝ่ายทนายครอบครัวโปย่าเดินออกมายังหน้าศาลยุติธรรมเพื่อให้สัมภาษณ์กับนักข่าวที่อยู่รอติดตามสถานการณ์พิจารณาคดีฆาตรกรรมนายโปย่า
"วันนี้ถือเป็นความพ่ายแพ้อีกวันหนึ่งของความยุติธรรมในสังคม เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าความยุติธรรมที่เราเหล่านิติกรผู้ซึ่งทำหน้าที่ศึกษาและใช้ รวมถึงอยู่ใต้กฎหมายนั้น ไม่สามารถใช้ความรู้ความสามารถทางด้านกฎหมาย มาสู้และต้านสิ่งที่เรียกว่าความอยุติธรรมได้เลย" ทนายฝ่ายครอบครัวโปย่าแถลงการณ์ให้สัมภาษณ์
หลังจากฝ่ายทนายครอบครัวโปย่าแถลงการณ์ให้สัมภาษณ์จบ วาซิลได้เดินออกจากศาลด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และขึ้นรถเดินออกจากพื้นที่บริเวณศาลยุติธรรมพร้อมกับนักข่าวที่เดินตามวาซิลเพื่อขอสัมภาษณ์
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ประชาชนในเมืองโฟลเอ็มตั้งคำถามกับเหตุการณ์ครั้งนี้ว่าเหตุใดศาลไม่เปิดพิจารณาคดีเพื่อให้ประชาชนได้รับทราบข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น ทำให้ศาลยุติธรรมของเมืองนี้เกิดข้อครหามากมาย เช่น เจ้าหน้าที่ศาลหลายคนรับเงินจากวาซิล เพื่อไม่ให้วาซิลถูกดำเนินคดี
มีการพบเห็นผู้พิพากษารับประทานอาหารกับวาซิล และมีคนพบลูกน้องคนสนิทของวาซิลอยู่บ้านพนักงานที่ทำงานในผับของโปย่า เป็นต้น
ความไม่เชื่อมั่นในระบบความยุติธรรมของเมืองโฟลเอ็ม ทำให้ประชาชนเริ่มมีการประท้วงอยู่เนืองๆ เกิดการจลาจลในหลายๆครั้ง เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงต่อระบบความยุติธรรมในเมือง จนในที่สุดประชาชนเริ่มระดมกำลังสมองคิดค้นระบบความยุติธรรมแบบใหม่ที่พวกเขาสามารถเชื่อใจและไว้ใจได้ ซื่อสัตย์ ไม่มีอารมณ์และความรู้สึกใดๆที่มามีผลกระทบต่อการพิจารณาคดีในแต่ละครั้งได้
แปดปีต่อมา ณ บ้านพักตากอากาศติดทะเลใกล้เมืองโฟลเอ็ม
"คงถึงเวลาแล้วที่ไซเลมระบบที่เราศึกษาวิจัยมานานจะได้เป็นที่เปิดเผยต่อสาธารณะชน แปดปีที่รอคอย สังคมจะได้รู้จักกับคำว่าความยุติธรรมที่แท้จริงสักที" วิศวกรคอมพิวเตอร์นิรนามพูดขณะกำลังจ้องมองจอคอมพิวเตอร์