"ทุกครั้งที่รู้สึกว่างเปล่า
เขามองสีที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บนท้องฟ้า
สีทอง สีเหลือง สีส้ม สีชมพู"
ขณะที่ยากำลังเดินทางผ่านท่อพลาสติกมาร่างกายผม เขาอยู่ในกระบวนการทำให้ลดการเติบโตของขนาดมะเร็งกลางเดือนเมษายนการทำไตใกล้เข้าสู่ชิ้นสุดท้ายของเซตแรก หลังจากเดือนนี้ไปจะทำให้กับ เครือข่ายอวัยวะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ผ่าน ลุงเกาหลีลีดูซัม ไมล์จะไปรับสเต็มเซลล์ มาจากลูกค้าแล้วมาส่งให้เราตามจุดต่าง ๆ ในภูเก็ต โชกับพัฒน์ยังทำเอกสาร กับอวัยวะ จะเป็นไมล์กับเบนมีหน้าที่ไปเอาสเต็มเซลล์มาให้ พัฒน์ยังเป็นนักเรียนปกติ ตอนเช้าไปเรียน ตอนเย็นทำอวัยวะแลปคอนเทนเนอร์ วิธีการหลังจากนี้จะใช้เครื่องพิมพ์การขึ้นรูปสามมิติ พิมพ์เซลล์ด้วยหัวหมึกแบบเลเซอร์
เบนเริ่มตรวจดูตารางการส่งเคมีที่เราต้องการ ทุกคนมาดูที่หน้าจอ "มันมีสามตู้คอนเทนเนอร์ที่มาจากจีนจะมาถึงชลบุรีในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า
ตู้คอนเทนเนอร์แรก บรรจุถังเก็บไฮโดรเจล 31,000 ลิตร ตู้คอนเทนเนอร์ที่สอง บรรจุถังเก็บพอลิแซ็กคาไรด์ 21,000 ลิตร ตู้คอนเทนเนอร์ที่สาม บรรจุถังเก็บไบโอเบสพลาสติก 14,500 ลิตร"
เบนอธิบายต่อ "สินค้าจะออกจากฮ่องกงตั้งแต่ ตีห้าวันที่สองมาที่ท่าเรือชลบุรีสัปดาห์หน้า ห้าทุ่มของวันที่ยี่สิบสามเมษายนและไปส่งที่สิงคโปร์แปดโมงเช้าวันที่สี่พฤษภาคม แต่ล่ะจุดจอดสินค้า จอดแค่ยี่สิบสี่ถึงสามสิบหกชั่วโมงเพื่อเปลี่ยนถ่ายสินค้า สินค้าทุกจุดพักจะถูกช่างน้ำหนักทุกตู้ ถ้าน้ำหนักหายไปก็จะรู้ว่าถูกขโมยที่ไหน"
"แล้วโชคดีข้อเดียวคือพวกหมึกชีวภาพนี้เก็บในอุณหภูมิห้องได้" เบนบอก
พัฒน์เสนอไอเดีย "ถ้าเราเข้าไปบริษัทแล้วเปลี่ยนตัวเลข"
"วิธีนั้นมันโดนตรวจสอบตามหลังได้" โชตอบ
เบน "ใช่ เราดูวิธีแบบนั้นแล้ว มันเป็นไปไม่ได้"
พัฒน์ถาม "ถ้าเราขโมยที่จุดรับ"
เบนตอบ "ลืมไปได้เลย ยามกับกล้องเยอะเกินไป"
พัฒน์เสนอไอเดีย "ปล้นบนเรืออะ"
เบน "โดนจับน่านน้ำสากล คดีจะตกเป็นของเจ้าของทรัพย์สิน พวกเราอาจจะติดคุกที่ฮ่องกงสักสามถึงห้าปีได้ อนาคตดับ"
ไมล์พึ่งมาที่แลปหลังจากส่งของคนที่ 51 ทุกคนทักทายไมล์ ชวนคุยกันเรื่องอื่น ไมล์ที่เรียนจากวีอาร์มาเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟังหลังสอบใบประกาศขับขี่ทางอากาศ ทุกคนยินดีกับไมล์ ทั้งโชและเบน พัฒน์คิดที่อยู่หน้าจอ ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ ในหัวพัฒน์ยังคิดแต่เรื่องวิธีการเอาหมึกชีวภาพ มาให้ได้ อันที่จริงพวกเราคิดไม่ออก พัฒน์รู้สึกผิดที่ตัวเองเต็มไปด้วยความขลาดเขลา
เช้าของวันที่ยี่สิบสาม เรือส่งสินค้ากำลังเทียบท่าที่ชลบุรี พวกเขายังหาวิธีขโมยมาไม่ได้ ขณะเดียวกันเช้าวันนี้พัฒน์ต้องพูดในหอประชุมโรงเรียน เป็นการปราศรัยครั้งสุดท้ายในฐานะนักเรียนดีเด่นที่สามารถติดไอวี่ลีกเครือมหาลัยชั้นนำของโลกในประเทศสหรัฐอเมริกาได้
"ผมเป็นแค่คนธรรมดา ถ้าคุณฟังเรื่องนี้แล้วอาจรู้สึกว่าผมไม่ได้โชคดี" พัฒน์พูดเกริ่น ทุกคนในห้องประชุมตรบมือ
"สิ่งที่เราเป็นเหมือนกันนอกจากนั้นแล้ว ในเชิงชีววิทยา เราเป็นสปีชีส์ โฮโมเซเปี่ยนส์ ขอโทษครับที่อาจจะดูเนิร์ดไปหน่อย" คนหัวเราะ "สปีชี่ส์ก่อนหน้าที่อยู่เป็น แสน ๆ ปีก่อนหน้าไม่มีในสิ่งที่เรามี คือ ภาษา สปีชีส์ที่อยู่คู่กับเรามาแต่เราอาจไม่ได้พบพวกเค้าคือโฮโมออดิคัท ทั้งสองเป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ความสามารถอย่างหนึ่งที่เรามีในการสร้างกลุ่มและ วัฒนธรรมขึ้นมา ความเชื่อใจ พ่อแม่เชื่อใจผอ. เราจึงมาเจอกันที่นี่ อาจารย์เชื่อใจผม ผมจึงได้ขึ้นมาพูดวันนี้ เราเชื่อใจกับคนที่เราไม่รู้จัก เราเชื่อใจกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้า คนคนนั้นคนแรกของผมคือแม่" ทุกคนปรบมือ "และตัวตนผมก็เกิดขึ้นจากสายสัมพันธ์ ชีวิตผมกลายเป็นหนังทุนต่ำ เธอพยายามให้ผมเป็นทุกอย่างที่เขาไม่เคยเป็น มันยาก ผมยอมรับ วันหนึ่งเราเสียสายสัมพันธ์รอบตัวไป วันถัดมาการสร้างเซลล์ในสมองผมเติบโตแบบปาฏิหาริย์แค่อันนั้นเรียกว่ามะเร็ง วันที่ผมทราบหลังจากนั้นชีวิตผมเปลี่ยนไปตลอด รับรู้ถึงความยุ่งเหยิงความอ่อนแอ ความรุนแรง และชีวิตก็เริ่มต้นขึ้น ผมเลือกที่จะกำหนดด้วยมือผมเอง" พัฒน์ทำนิ้วเป็นปืน ส่องไปตามผู้เข้าแข่งขันในโรงเรียนทุกคน แล้วหันเข้าหัวตัวเอง เอานิ้วชี้กับกลางเข้าปาก กดนิ้วโป้งลงเหมือนลั่นไก เขาทำเหมือนสลบและตื่นขึ้นมา
"ใช่แล้ว ชีวิตผมเริ่มต้นใหม่ทุกวัน แม้ผมจะไม่รู้ว่าเป็นคนแบบไหน พวกเราหลงทางและกังวลเรื่องหาที่ยืนบนโลก นั่นแหละเป็นเหตุผลให้เราเรียนรู้ ขอบคุณมากครับ" เสียงปรบมือท่วมท้น สะท้อนไปมาในหอประชุม พัฒน์หันกลับไปมองไปยังเหล่าผู้แข่งขันตัวในห้องประชุมนี้ ทุกคนยังไม่รู้ว่า "ม้าแข่งที่ชนะ ไม่ได้รางวัลเป็นการออกจากสนามแข่งขัน" ทุกคนต้องสู้จนกว่าจะแพ้ สู้จนกว่าจะได้หยุดพัก พวกเขาไม่มีรางวัลสำหรับผู้ที่หยุดพัก พวกเขาต้องจ่ายค่าหยุดพัก ผู้ที่ชนะจะถูกส่งไปแข่งที่อื่นต่อ นั่นแหละระบบจะชนะก็ต่อเมื่อมีระบบเป็นของตัวเอง มันไม่มีที่สำหรับผู้พ่ายแพ้ ผู้แข่งขันทุกคนรู้ดี 'สู้จนสูญเสีย นั้นคือคำขวัญของระบบการศึกษา'
เสียงปรบมือของผู้ร่วมแข่งขัน ใช้เวลายาวนานในหัวผม ทุกคนปรบมือให้กับผู้ชนะที่สูญเสีย ทุกคนปรบมือกับสิ่งที่ผมพูด ไม่มีใครรู้จักพัฒน์จริง ๆ ไม่มีใครสังเกตเห็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ม่านหมอกความแปลกแยก ทำตัวเขาเองเจ็บปวดตลอดเวลาทุกคนกำลังใช้สายตาควานหาความสวยงามในความเศร้า แต่ไม่มีใครเชิญชวนกันรู้สึก ความรู้สึกเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับระบบ เป็นเหตุผลให้ความเศร้าและความสงสารขายได้ตลอด มันเป็นแบบนั้น กับคนที่ไม่มีโอกาสได้รู้สึกแค่ความเศร้าไม่จำเป็นต้องสวยงามก็ได้
พัฒน์คิดว่าในสังคมแบบนี้ต้องการให้เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ช่วงกลางวันระหว่างที่พัฒน์กำลังรู้สึกผิดกับตัวเองในเรื่องที่พูดออกไป ระหว่างที่เขาเดินผ่านห้องเรียนขบคิดเรื่องพวกนั้น พัฒน์เห็นเพื่อนห้องอื่นเล่นบอร์ดเกม และเจงก้า พัฒน์จ้องมองเจงก้าอยู่นาน ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
ของเล่นในโรงเรียน
เจงก้า ภาษาสวาฮีลี แปลว่าก่อสร้าง
ใช้ไม้ 3 ชิ้นเรียงกันต่อหนึ่งชั้น
ผลัดกันดึงบล็อก เพื่อต่อด้านบนเพื่อสูงขึ้นไปเริ่อย ๆ
เวลาเย็นวันนั้นที่ห้องแลปคอนเทนเนอร์ ท่าเรือ
ในกล่องเหล็กสีขาวและพลาสติกภายในพัฒน์ยืนอธิบายกับเบน กล่องอยู่ตรงกลางบนโต๊ะ ไมล์กับโชนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทั้งสองงุนงงว่าจะอธิบายอะไร เบนเปิดกล่อง เปิดมาเป็นไม้สามชิ้นวางซ้อนทับกันสิบสี่ชั้น เบนถอยหลังยืนกอดอกพิงกำแพงแลปคอนเทนเนอร์สีฟ้าอยู่ข้างหลัง พัฒน์คิดจะอธิบายวิธีการผ่านเจงก้า
"เรากำลังจะพูดถึงอวัยวะสำรอง" พัฒน์พูดขึ้นทั้งตึกเจงก้าคือวัสดุสำคัญในการผลิต พัฒน์ชี้ไปที่ข้างบนสุดแถวที่มีตัวอักษรปลายไม้ 'ค' ย่อมาจากโครโมโซมบน พัฒน์หยิบแถวบนสุดออกวางไว้ด้านข้าง "โปรตีนและโครโมโซมตั้งต้น เราจะเอาจากลูกค้า"
สี่แถวรองจากบนสุด สี่แถวมีตัวอักษรเขียนว่า "ฮ" ย่อมาจากไฮโดรเจล (hydro gel) สี่แถวตอนกลางที่ มีตัวอักษรที่ปลายไม้ว่า "พ" ย่อมาจากพอลิแซ็กคาไรด์ (polysaccharide) สี่แถวล่างเป็น ตัวอักษรเขียนว่า "บ" ไบโอเบสพลาสติก (bio-base plastic)
 "นี่คือ 'ชีวพื้นฐาน' " พัฒน์อธิบายต่อ "มันธรรมดา และง่าย สินค้าที่เราต้อง มีมาจากการขนส่งจากบริษัทเทคโนโลยีเทคโนโลยี มีประมาณ หนึ่งหมื่นสี่พันล้าน แกลลอนลูกบาศก์ กระจายอยู่ทั่วโลกที่ถูกยืนยันผ่านรัฐบาลกลางคือยูเอ็น ในการครอบครองทรัพย์สินชีวภาพ มักจะอยู่ในการขนส่งทั้งทางเรือและอากาศ เพื่อส่งให้บริษัทเอกชนทั่วโลก เราแค่ต้องการ แต่ละอย่างแค่หนึ่ง เราต้องการไม่เยอะ เราต้องการแค่อย่างละ 1,000 ลิตร เพื่อมาสร้าง 'อวัยวะสำรอง' เป็นการสร้างมูลค่าทางการเงินผ่านพวกเรา เรากำลังพูดถึงมูลค่าทรัพย์ และห่วงโซ่ อุปสงค์ และรายชื่อ" พัฒน์หันไปทางเบน ตอนพูดจบคำว่ารายชื่อ เพราะเป็นหน้าที่เบนที่ผ่านมา เบนยิ้มมีสีหน้ามั่นใจ
"ก้อนไม้ชิ้นนี้ เราเรียกว่า 'โอกาส ทางการแข่งขัน' ในตลาดอวัยวะ มีเงินหมุนประมาณสี่แสนล้าน ๆ บาท ทั่วโลก ก้อนนี้ แค่ 0.0004 เปอร์เซ็นต์" พัฒน์ชี้ไปทางด้านกลุ่มทั้งหมดของเจงก้า หมายถึงทั้งสามตู้คอนเทนเนอร์
ไมล์พูดขึ้น "0.00004 เปอร์เซ็นต์" แล้วทำท่าคิดเลข ใบหน้ากำลังคำนวณไมล์ยังคิดไม่ออก โชก็ตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นทันที
พัฒน์รู้ความหมายและสิ่งที่โชคำนวณก็ถูกต้อง "ใช่ ประมาณแปดร้อยล้านบาท" เบนชี้นิ้วกะพริบตาซ้ายให้โชชื่นชมในการคิดเลขเร็ว
ไมล์ตบเข่าดังฉาดและหันไปยิ้มให้โช แต่ไมล์ยังสงสัยหันมองพัฒน์ถามว่า "แล้วเราจะไปเอามายังไง"
"เราจะซื้อตู้คอนเทนเนอร์ข้าง ๆ ในนั้นจะมีถังเปล่า และถังที่เต็มไปด้วยน้ำ ท่อมอเตอร์ ทั้งหมดสามตู้ วิธีการทั้งหมดเกี่ยวกับน้ำหนัก และการแทนที่" พัฒน์หยิบไม้สีฟ้าที่ทำไว้ก่อนหน้านี้สามชิ้นขึ้นมา มีตัวอักษรเขียนว่า "น" ย่อมาจากน้ำ
"อันนี้ต่างหากจะทำให้เราทำงานง่าย มันคือน้ำ เราจะใส่มันกลับเข้าไปแทน เราจะขโมยแบบไม่ให้รู้ตัว"
ไมล์ และโชทำหน้างุนงง
"มันเกี่ยวกับน้ำหนักเราจะถ่ายสารออกมาและเปลี่ยนกลับน้ำเปล่า ไฮโดรเจล 31,000 ลิตรไฮโดรเจล มีน้ำหนักเบากว่าน้ำ 1 ใน 18 จาก เราเอามันมา 1,000 ลิตร" พัฒน์หยิบไม้ตัว 'ฮ' ที่อยู่ตรงกลางออกไปหนึ่งชิ้น
พัฒน์ดันไม้ชิ้นสีฟ้า 'น' เข้าไปแทนไม้ที่เอาออกมาของแถวตัว 'ฮ' "เราต้องทดแทนมันด้วยน้ำที่หนักไป 55.5 ลิตร พอลิแซ็กคาไรด์ 21,000 ลิตร" พัฒน์หยิบไม้ออกจากชั้นตัว 'พ' ชูขึ้นให้ทุกคนดูแล้ววางลง "พอลิแซ็กคาไรด์ มีน้ำหนักมากกว่าน้ำเปล่าเป็น 9 เท่า จากเราเอามันมา 1,000 ลิตร เราเอาไปเราจะใส่มันกลับไปด้วยน้ำ 9,000 ลิตร" พัฒน์ดันไม้ชิ้นสีฟ้า 'น' เข้าไปแทนไม้ที่เอาออกมาของแถวตัว 'พ'
 "ไบโอเบสพลาสติก 14,500 ลิตร ไบโอเบสพลาสติกมีน้ำหนักจากน้ำเปล่าเป็น 9.2 เท่า จาก 1,000 ลิตรเราจะใส่ไปน้ำกลับไปเท่ากับ"
"9,200 ลิตร" โชตอบ
พัฒน์พยักหน้าพร้อมกับใช้นิ้วดันไม้ชิ้นสีฟ้า 'น' เข้าไปแทนไม้ที่เอาออกมาของแถวตัว 'บ' "น้ำหนักของมันจะยังเท่าเดิมทุกอัน หลังจากที่ชั่งอีกทีและพอมันส่งไปที่สิงคโปร์ คนก็จะพบว่าสินค้าถูกเจือจาง ความเข้มข้นทางเคมีลดลง"
"ก็จะโทษสินค้าที่มาจากจีน โว้ว พี่คิดไว้หมดแล้วนี่หว่า โคตรเจ๋ง" ไมล์ชื่นชมไอเดียนี้
พัฒน์ยิ้มรับคำชม
พวกเขาเลือกที่ขโมยสินค้าหลังจากเรือออกจากชลบุรี เฮลิคอปเตอร์ลอยท่ามกลางกลุ่มมวลอากาศ บนทะเลอ่าวไทย มุ่งหน้าไปที่เรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ บนเรือบรรทุกที่มีตู้คอนเทนเนอร์กว่าหนึ่งหมื่นตู้
ทั้งสี่คนถูกกักตัวบนท้องฟ้า แต่งตัวเป็นชุดช่างของบริษัทชีวเคมีสีแดงเข้ม เบนกำลังคุยโทรศัพท์กับปลายสายดูเหมือนกำลังรื้อฟื้นความหลังอยู่
โชคุยกับไมล์ที่เป็นคนขับเฮลิคอปเตอร์ไมล์นั่งข้างหน้าอยู่กับเบน "450 ชั่วโมงใช่มั้ย?"
"ใช่ ๆ ห้าสัปดาห์แห่งนรก นายก็น่าจะลองนะ" ไมล์พูดกับโชผ่านวิทยุสื่อสารในตัวเครื่อง
โชทำหน้าเบื่อมองไปสีฟ้านอกประตูเฮลิคอปเตอร์เขาตอบ "ชอบหุ่นยนต์มากกว่า"
พัฒน์จ้องออกทางนอกหน้าต่างก้มดูไปทางเรือส่งสินค้า เพื่อมั่นใจกับตำแหน่งตู้คอนเทนเนอร์ พวกเราทั้งสี่คนอยู่เหนือเรือขนส่งจุดเดียวใจกลางทะเลที่มี แผนคือลงเรือทุกคนแยกย้ายไปหาตู้ พัฒน์ เบน โช ไปตามแต่ล่ะตู้สูบเคมีภัณฑ์ของตัวเองมาไว้ตู้ข้าง ๆ แล้วปั๊มน้ำที่เตรียมไว้กลับไปพัฒน์บอกอีกครั้ง เฮลิคอปเตอร์ที่ไม่ได้รับอนุญาตลงจอดฉุกเฉินก่อน ข้อจำกัดการอยู่บนเรือหลังลงจอดเฮลิคอปเตอร์คือ 3 นาทีหลังจากนั้นกัปตันเรือมีสิทธิ์คุมตัวเราติดคุกข้อหาลักทรัพย์น่านน้ำสากลติดคุกอย่างต่ำห้าปี
เบนเตรียมเอกสารว่าเป็นตัวแทนจากสามบริษัทมาตรวจสอบสินค้าเคมีภัณฑ์ปนเปื้อนฉุกเฉินทางทะเล เตรียมเอกสารจากนักบินของไมล์เผื่อไว้ล่วงหน้า เขารู้ว่าคนพวกนี้ชอบเอกสาร ปลายสายของเบอร์ติดต่อเอกสารนั้น จะถูกส่งไปที่ "ลิน"
พัฒน์ให้ลินเข้ามาช่วยเรื่องนี้ไกล ๆ เขารู้ว่าไว้ใจลินได้ เป็นคนที่เบนคุยทางโทรศัพท์เมื่อกี้ตอนอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั้นแหละ ปล.ลินเป็นหนึ่งในคิปป์ทีมที่มีความสามารถทางภาษาตั้งแต่เด็กตอนนี้ทำงานอยู่บริษัทพัฒนาแอปพลิเคชันในปารีส ลินจะตอบคำถามที่น่าปวดหัวจากสำเนียงต่าง ๆ เธอพูดได้หกภาษา จีน เกาหลี สเปน คือเอกสารพวกนั้น เพื่อถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด
เฮลิคอปเตอร์ลงจอดลงบนเรือบรรทุกคอนเทนเนอร์ ประตูเหล็กเปิดออกไอน้ำทะเลปะทะหน้าพัฒน์ กลิ่นของทะเลชัดเจนเริ่มปฏิบัติการ
พัฒน์ เบน โช ทุกคนกดนาฬิกา 3 นาที นับถอยหลังเริ่มต้นขึ้น ทุกคนต่างวิ่งลงไปหน้าตู้คอนเทนเนอร์ของตัวเอง เบนเป็นคนวิ่งไปไขทั้งสามตู้ที่มีเคมีภัณฑ์อยู่
พัฒน์กับโชเปิดตู้ที่ซื้อไว้ข้าง ๆ ประตูเหล็กเปิดออกทั้งสองด้าน ตู้ที่ซื้อมาวางทั้งสามตู้อยู่ข้างซ้ายของ ตู้ที่มีเคมีภัณฑ์อย่างละหนึ่ง เบนเปิดตู้คอนเทนเนอร์ที่มีไฮโดรเจลแล้วโชกำลังเดินถือท่อเข้าไปเอาไปต่อฝาท่อพลาสติก เบนกำลังเปิดตู้พอลิแซ็กคาไรด์ หลังจากนั้นพัฒน์เดินเข้าไป หมุนเปิดฝาพลาสติก สังเกตเห็นมุมตู้ด้านในมีกล้องวงจร เบนวิทยุสื่อสารมาบอกพัฒน์หลังเปิดคอนเทนเนอร์ของตัวเอง "ซวยแล้ว!! นั้นกล้องวงจรปิด"
"นั้นไม่ใช่กล้องวงจร" พัฒน์สังเกตไฟแดงที่ขึ้นอยู่ "นั้นเป็นกล้องถ่ายทอดสดสัญญาณดาวเทียม มันจะไปโผล่ที่บริษัทตัวเลขตู้ติดกัน เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยกำลังดูเราอยู่"
เบนคิ้วขมวดอุทาน "ฉิบหาย จะลงมือทำต่อมั้ย"
ขณะเดียวกัน สำนักงานบริษัทเคมีภัณฑ์ ห้องสังเกตการณ์สินค้าในฮ่องกง เจ้าหน้าที่กำลังหันมาชงกาแฟอยู่ที่โต๊ะด้านหลัง ด้านหลังเป็นหน้าจอกว่าสี่สิบหน้าจอเป็นเรื่องน่าเบื่อ แต่เขาก็ต้องมองแสงสีฟ้าเดิม ๆ เขาหันหลังให้ ช้อนกำลังคนกาแฟให้เข้ากับน้ำร้อนอยู่ เขาใส่น้ำตาลเพิ่มอีกหนึ่งช้อน
พัฒน์ยืนนิ่งคิดกำลังจ้องมองกล้องวงจรในตู้คอนเทนเนอร์เบนถามเร่งคำตอบจากพัฒน์ผ่านวิทยุสื่อสาร "จะทำยังไง!" เบนกับโชยืนต่อหน้าหมึกชีวภาพ จ้องมองวิทยุสื่อสารที่อยู่ในมือรอคำตอบจากพัฒน์
"ลงมือเลย!" พัฒน์บอกทั้งสองคนผ่านวิทยุสื่อสารสีแดง
พัฒน์วิทยุสื่อสารหาไมล์ "ไมล์ ๆ" ไมล์กดรับสัญญาณข้อความเสียง
"ว่าไงพี่"
"ไมล์ติดต่อลินให้หน่อย"
"พี่ลินเหรอ เขาเป็นไงบ้าง ยังเล่นหมากรุกอยู่ปะ ผมคิดถึงตอนเล่นหมากรุกกับพี่ลิน"
"ไมล์!!" พัฒน์เรียกเตือนสติไมล์
"โอเค! 3 วินาที"
ลินรับโทรศัพท์ผ่านสัญญาณ คุยกับพัฒน์ผ่านสัญญาณวิทยุสื่อสารของไมล์ ตอนนี้สิบเอ็ดโมงครึ่งลินอยู่หน้าคอมที่ออฟฟิศ "ว่าไง กูรู" ลินพูดพร้อมยิ้มบนใบหน้า เธอเรียกพัฒน์ด้วยชื่อในคิปป์ทีม เสียงคุ้นเคยทำให้ทุกคนที่ได้ยินเสียงหายคิดถึง
"ลินมีเรื่องให้ช่วย"
"บอกมา" ลินตอบ
"กล้องวงจร รหัสตู้ซีแอลเอเอส 900 ลงท้าย 4346, 4434 และ 4211 บริษัทเอ็มเอ็มดี เคมีภัณฑ์"
"10 วินาที"
มอเตอร์ทั้งสามเครื่อง กำลังทำงานตอนนี้โชดูดไฮโดรเจลไปไว้ในถัง ตัวเลขมิเตอร์ ได้ 742 ลิตร
พัฒน์ได้ 482 ลิตร สำหรับพอลิแซ็กคาไรด์
เบนอยู่ที่ 681 ลิตร ไบโอเบสพลาสติกอยู่ในถัง
ทุกคนกำลังกังวลกับหน้าจอมิเตอร์ ระแวงกับคนมาตรวจดู
พัฒน์มองตัวเลขที่ถอยหลังขมวดคิ้ว ใจเต้นถี่
โชลนลานที่สุด เหงื่อเขาเริ่มออกในเสื้อผ้าและในถุงมือ
เหลือเวลาอีก 90 วินาที
เจ้าหน้าที่สังเกตการณ์สินค้าบริษัท กำลังหันมาดูที่หน้าจอ เขาสายตาสั้น ใส่แว่นหนา ยื่นหน้าเข้าใกล้จอสีฟ้าท่ามกลางจอขนาดทีวีแปดนิ้ว เจ้าหน้าที่ชายต้องมองจอช่องแบ่งเล็กลงตามจำนวนตู้กว่าร้อยตู้ เอนตัวก้มหน้าดูช่องสินค้าตู้คอนเทนเนอร์ เห็นมีอะไรยุกยิกอยู่ในจอแสดงผล นั้นคือพัฒน์เจ้าหน้าที่ชายผู้สับสนกับหน้าจอและวันเวลาเขายังเห็นไม่ชัด มือขวาเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ภายในองค์กรขึ้นมา กดหมายเลขยกสายโทรศัพท์รอสาย
ช่องนั้นของตู้คอนเทนเนอร์หมายเลข 4434 โพลีแซคคาไลน์ พัฒน์กำลังสูบเคมีภัณฑ์ผ่านท่อยาวไปที่ตู้ข้าง ๆ ตัวเลขมิเตอร์กำลังขึ้นอยู่ เจ้าหน้าที่มองเห็นพัฒน์มองกล้องวงจรนั้น
สายโทรศัพท์รอสาย "ตี๊ดดด ตี๊ดดด ตี๊ดดด ตี๊ดดด" กำลังจะมีคนรับโทรศัพท์จากห้องรับวงจร เข้าก้มดูช่องที่พัฒน์ยืนอยู่ใกล้ขึ้น
ทันใดนั้น พัฒน์หายไปจากหน้าจอ ทุกอย่างเหมือนสามนาทีก่อนหน้า ภาพที่อยู่บนหน้าจอขณะนี้ในตู้ 4434 ไม่มีใครยืนอยู่มีแต่เคมีภัณฑ์บรรจุถังเก็บพอลิแซ็กคาไรด์ 21,000 ลิตร มีคนรับสายของยามผู้ติดต่อแต่เขาก็วางสายโทรศัพท์ลง เหมือนทุกอย่างเป็นการสับสนของเวลาและขยี้ตาคิดว่าการมองเห็นของตัวเองอาจจะมีปัญหา
เหลือเวลาอีก 30 วินาที
ทุกคนเปลี่ยนท่อเป็นปั๊มน้ำเข้าเรียบร้อยแล้ว เบนกำลังหมุนฝาปิดถัง ไบโอเบสพลาสติก 1,000 ลิตร
ทางโชเสร็จเป็นคนแรกเขาเก็บสายส่งสารเคมีสีขาวในตู้ตัวเอง ปิดไฟ โชปิดประตูส่งของคอนเทนเนอร์ทั้งสองตู้
ด้านพัฒน์ การปั๊มน้ำความหนืดน้อยกว่า หน้าจอมิเตอร์ของการปั๊มน้ำเข้า อยู่ที่ 3,894 ลิตรกำลังปัดขึ้นเรื่อย ๆ
 ส่วนหน่วยมิเตอร์ ของเบนอยู่ที่ 2,681 ลิตร
เวลาใกล้หมด มีลูกเรือส่งสินค้ากำลังเดินตรงมาที่พวกเขา เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อีกโค้งเดียวก็ถึงตู้ของเบนและพัฒน์
อีก 10 วินาที
โชรีบพุ่งตัวไปชนพร้อมใส่หน้ากากพลาสติก เตือนชายร่างใหญ่เจ้าของฝีเท้าทั้งสองคน
"คุณเข้ามาได้ยังไง ใส่หน้ากากเร็ว ตอนนี้มันปนเปื้อน" โชตะโกนโวยวายพร้อมถือหน้ากากกันสารพิษ พร้อมยื่นหน้ากากให้เขารีบใส่ ความตกใจโน้มน้าวง่ายกว่า ความลนลานส่งต่อกันง่ายกว่าที่คิด
หมดเวลา
พัฒน์กำลังถอดท่อส่งน้ำ เอามาเก็บคอนเทนเนอร์ตัวเอง
เบนปิดฝาถังเคมีภัณฑ์หลัก และเอาท่อส่งน้ำกลับมาเก็บตู้เดิม นาฬิกาข้อมือเบนเตือนส่งสัญญาณดัง ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ! พนักงานร่างใหญ่ที่ใส่หน้ากากทั้งสองคนได้ยินเสียงนั้นจากจุดใกล้ ๆ เขารีบวิ่งเข้าไปหาเสียงนั้น ไม่สนใจโช รีบเดินตรงไปทางเบนกับพัฒน์ เท้าใหญ่ย้ำตรงไป เสียงหนักแน่น ปลายทางเป็นนาฬิกาข้อมือถูกทิ้งไว้หน้าตู้คอนเทนเนอร์ทั้งหกตู้
พัฒน์ เบน โช อยู่ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ กำลังก้าวขึ้นไปนั่งบนข้างในทุกคนขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ ใบพัดหมุนเครื่องยนต์พาทุกคนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าทะเลอ่าวไทย
พัฒน์พูดชมลินต่อหน้าทุกคนผ่านวิทยุสื่อสารในตัวเครื่อง "เธอคือราชินี" เบน โช ไมล์พูดพร้อมกัน "เธอคือราชินี" ดูเหมือนนั้นก็เป็นคำที่พูดชื่นชมลินตอนอยู่ในคิปป์ทีม
พัฒน์มองออกไปข้างนอกนั้น ดวงอาทิตย์สีส้มยะเยือกกำลังแตะความอบอุ่นสีฟ้า พวกเขาตื่นเต้นกับความสำเร็จ ใช้เวลาอีกสี่สัปดาห์ เรือขนส่งคอนเทนเนอร์จะกลับมาถ่ายสินค้าอีกทีที่ภูเก็ต
เครนเหล็กยกตู้คอนเทนเนอร์ทั้งสามตู้เต็มไปด้วยหมึกชีวภาพทั้งไฮโดรเจล พอลิแซ็กคาไรด์ ไบโอเบสพลาสติก อย่างละ 1,000 ลิตรแต่ละตู้อยู่ตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว


หนึ่งเดือนหลังจากที่ย้ายมาอยู่บอสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา
พัฒน์ผ่าตัดเอาพื้นที่กะโหลกเทียมเติมพื้นที่กระดูกของด้านหน้า เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว วันนี้พัฒน์ย้ายเข้าหอพัก หลังจากทัวร์มหาวิทยาลัย เจ้าหน้าที่ดูแลหอพักแจ้งชื่อรูมเมทชื่อ 'นีล แมทธิว' พัฒน์อยู่กับเขา นีลยังไม่มา พัฒน์เอาของจากบ้าน เริ่มเก็บที่เตียงทั้งอัลบั้มฟิล์ม วิดีโอ ถ้วยรางวัลที่บ้าน เอาไปวางตามจุดต่างๆ ในห้องฝั่งห้องของเขา พัฒน์กำลังจัดของในห้อง
ก๊อก ก๊อก คนเปิดประตูเข้ามา คือ พนักงานพัสดุเอาของมาส่งเป็นซองกระดาษสีน้ำตาล
ซองนั้นอยู่ในมือพัฒน์ เขาค่อย ๆ เปิดออก
ในมือเขาคือจดหมายพินัยกรรมแม่ เป็นเทปวิดีโอ
"ความทรงจำทางเคมี (chemical memory)" พัฒน์จำลายมือแม่ได้ มันถูกเขียนอยู่บนหน้ากล่องพลาสติกขนาดฝ่ามือ ชิ้นนี้เป็นของชิ้นที่สองที่พัฒน์ได้รับจากแม่ เขาเลือกที่จะเปิดเวลาอื่น เทปยังอยู่ในกล่อง บนใบหน้ารอยยิ้มของพัฒน์นึกถึงการเริ่มต้นของเรื่องราวที่ผ่านมา เขาตัดสินใจเก็บซองนั้นไว้ที่ลิ้นชักข้างเตียงหากเปิดเทปดูตอนนี้ เขาอาจจะคิดกับแม่ไม่เหมือนเดิม ข้อความนั้นถูกเก็บไว้
ก๊อก ก๊อก
นีลหนุ่มผมดำตัวสูงใส่เสื้อยืดแขนยาว เปิดประตูเข้ามาทักทายและแนะนำตัว "ว่าไง ผมนีล ยินดีที่ได้รู้จัก" เขายิ้มกว้างในมือถือกล่องอันใหญ่แต่ยังยื่นมือมา
พัฒน์จับมือเขย่า "ยินดีที่ได้รู้จัก ผมพัฒน์"
นีลวางกระเป๋าเสื้อผ้าต่าง ๆ ไว้บนเตียง "ผมเรียนบริหารธุรกิจ นี่คือครั้งแรกใช่มั้ย" เขาพูดระหว่างจัดของพลางหันหน้ามามองคำตอบจากใบหน้าพัฒน์
ใบหน้าสงสัย คิ้วขมวดตั้งคำถามกลับ "ครั้งแรกอะไร?"
"ปริญญาใบแรกใช่มั้ย" คำถามเจาะจงขึ้น
พัฒน์พยักหน้าตอบ
"สามสำหรับผม ใบแรกผมคือชีวเคมี สองคือฟิสิกส์โมเลกุล คุณทำยังไงให้มีเงินจ่ายค่าเทอมที่นี่ ที่นี่ค่าเทอมแพงเป็นบ้า ผมทำงานวิจัยสนามพลังงานในแลปตอนเหนือของบอสตัน คุณน่าจะเข้าใจ ผมอยากได้ที่พักใกล้มหาลัย" นีลเริ่มหันหลังจัดห้องระหว่างที่กำลังเก็บของตัวเอง พัฒน์นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดตั้งแต่ที่หมอบอกว่าเป็นเนื้องอกที่สมอง รอยแผลบนศีรษะเจ็บแปลบย้ำเตือนตัวตนและความเจ็บปวดที่เจอ
"ผมทำชมรม" พัฒน์ตอบ
"ชมรมเหรอ ชมรมอะไร ผมทำเหมือนกันนะตอนเรียนมัธยม ชื่อชมรมยิ้มหวาน พวกผมขายกัญชา ในประเทศผมค้าส่วนตัวถูกกฎหมายนะ ของคุณล่ะ ชมรมชื่ออะไร"
พัฒน์ยิ้ม "ชมรมสุดท้าย"
นีลหันหน้ากลับมาสนใจชื่อชมรมและซักถามเพิ่ม "อย่างเท่เลย ทำเกี่ยวกับอะไรเหรอ แล้วจะทำต่อมั้ย" นีลยิ้มกว้างชื่นชมพร้อมแววตารอคำตอบ
รอยยิ้มเต็มไปด้วยเรื่องราวอยู่ที่มุมปากพัฒน์
"ไม่แน่ใจ อาจจะ…"


พัฒน์อยู่ที่ร้านสั่งทำโล่รางวัล
พนักงานยื่นกล่องใส่โล่คริสตัล ให้ พัฒน์แกะกล่องนั้นในมือคือโล่รางวัลคริสทัลนั้น พัฒน์ถามพลางตรวจสอบคำที่เขียนอยู่บนโล่รางวัล หยิบขึ้นมาพลิกดูตามจุดต่าง ๆ "เท่าไหร่ครับ"
พนักงาน " 2,500 บาทครับ น้องแน่ใจนะว่านั้นเขียนถูก"
'รางวัลแม่ทำลายชีวิตลูกดีเด่น อันดับหนึ่งดีเด่น'
พัฒน์จ่ายยื่นเงินให้ 4,000 บาท เขาตอบ "ใช่ ขอบคุณครับ ไม่ต้องทอน เอาไว้เลี้ยงลูก" พัฒน์มองดูลูกวัยสองขวบด้านในร้านเขาเดินออกมาและกลับไปโรงพยาบาล
พัฒน์หยิบเอาโล่จากกระเป๋าออกมาถ่ายรูปคู่กับแม่โดยให้เบนเป็นคนถ่ายใช้กล้องโพลารอยด์ แชะ!! ปฏิกิริยาทางเคมีบันทึกช่วงเวลานั้นลงบนกระดาษโพลารอยด์ พวกเราได้รูปถ่ายมอบโล่รางวัลให้แม่ หนึ่งวินาทีของชัตเตอร์ กลายเป็นรูปภาพบนกระดาษที่อยู่ยาวนาน
พัฒน์ตัดสินใจกลับไปค้นหาต้นเหตุเรื่องราวของตัวเองการเอาแต่อดทนนั้นทำให้เขาโกรธมากขึ้น การดิ้นรนทางใจมีความละเอียดอ่อนในการเข้าถึงด้านที่เปราะบางของตัวพัฒน์ เขากระโดดลงไปในความลึกของชีวิต พัฒน์ตัดสินใจขับรถมากับเบนอีกครั้ง เขาจ้ำเท้าเดินไปเคาะประตูหน้าบ้านสีขาว ริมทะเลหลังนั้น หลังที่เป็นจุดเริ่มต้นทั้งหมดพัฒน์ยืนอยู่หน้าประตู ตะโกนบอก
"พวกคุณ พวกคุณทำลายครอบครัวผม! แม่ผมเป็นชู้กับผู้ชายบ้านคุณ!" เสียงเท้าคู่หนึ่งเดินตรงจากทางเดินในบ้าน มาเปิดประตู ประตูบ้านหลังนั้นเปิดเป็นผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองคนอุ้มเด็กวัยเตาะแตะ
อร แม่ม้ายอายุ 37 ปี ลูกหนึ่งอาศัยอยู่กับธิดาน้องสาว 25 บ้านหลังมีผู้ชายคนเดียว มาเกินสี่ปีแล้ว คืออัลวัยห้าขวบในอ้อมแขนของอร
"ฉันว่าลูกชายฉันไม่น่าทำถึงขนาดนั้น" อรพูด พัฒน์เข้าใจ เขาพูดคุยนิดหน่อยแล้วรีบเดินกลับมาขึ้นมาบนรถ
เบน "เกิดอะไรขึ้นวะ ต่อยไปแล้วเหรอ"
พัฒน์เอานามบัตรโยนเข้ามาในรถ เบนหยิบมาดู พัฒน์เข้ามานั่งในตัวรถ ปกรน่าจะย้ายแล้วขายบ้านนี้ไปแล้ว อรให้นามบัตรปกรมา พัฒน์หยิบมือถือมากดเบอร์จากนามบัตรกดโทรไป
เบอร์นั้น ปลายสายรับสาย
พัฒน์ "ครับ ใช่ครับสนใจซื้อผ่านคุณปกรครับ"
"ที่ไหนครับพอดีผมจะไปที่นั่นสุดสัปดาห์พอดี"
พัฒน์จดที่อยู่ จากปลายสายบอกด้านหลังนามบัตร"ครับ ขอบคุณครับ" เบนหยิบนามบัตรมาดู พัฒน์สตาร์ทรถ เริ่มขับรถออกไป มองไปด้านหน้า หันมาบอกเบน "บาหลี"
ตอนซื้อตั๋วที่สนามบิน เบนถาม "มันไม่มากไปหน่อยเหรอวะ" ดูดน้ำจากร้านฟาสฟู้ดที่ซื้อในสนามบิน
"ไมล์ โช ทำคนเดียวได้ เอกสารที่เหลือส่งเมลวิธีการให้ไมล์ทำ" พัฒน์ตอบไม่ตรงคำถามเบนถอนหายใจและยื่นพาสปอร์ต ดูดน้ำและทิ้งแก้วพลาสติก ก่อนขึ้นเครื่องบินพัฒน์ฟังเพลงด้วยหูฟังไร้สาย
เบนกับพัฒน์มาถึงทะเลที่บาหลี ประเทศอินโดเนเซีย ทั้งสองคนถือกระเป๋า ทางสนามบินตอนเอากระเป๋าลง ระหว่างรอกระเป๋าพวกเขาเจอโทนี่ตอนลงจากเครื่อง บ้านโทนี่ทำอสังหาที่ไทยกับอินโดเนเซีย เขาบินไปกลับไทยบ่อย เป็นเรื่องบังเอิญที่ดี
โน๊ตเรื่องคนในคิปป์ทีม
ทุกกลุ่มจะมีคนที่พูดมากที่สุด โทนี่ ยามาซากิ แหละที่หนึ่งในคิปป์ทีม ส่วนคนอันดับหนึ่งในการพูดน้อยคือพัฒน์ ทุกคนต่างเป็นอันดับหนึ่งบางอย่างในวัยเด็ก ตอนนี้เขายังพูดเยอะอยู่ ตอนเด็ก ๆ ที่เราอยู่กับเขาบางช่วงเราก็อึดอัดบ้าง แต่อย่างว่าช่วงสามเดือนที่โทนี่มาอยู่ในคิปป์ทีม ของในการทำวิจัยช่วงนั้นเราไม่ต้องขโมย เขาขายเก่งนั่นแหละคืออุปนิสัยของความมั่งคั่งโทนี่เคยเล่าเรื่องนี้
"ผมได้ข่าวว่าพวกนายทำชมรมกัน" โทนี่ถาม
"ใช่ ๆ ชมรมเหมือนชมรมอ่านหนังสือ" พัฒน์ตอบ
"แม่เป็นไง? ยังขายที่ดินอยู่ไหม บอกได้นะ" โทนี่บอก
เขาตอบให้จบ ๆ ไป "ใช่เธอโอเค" ไม่ใช่ทุกคนในคิปป์ทีมจะเข้ากับคนเก่ง
"จะไปไหน กุต้าหรือเดนปาซ่า" โทนี่คะยั้นคะยอถาม เขารู้เกี่ยวกับบาหลีเยอะกว่า
พัฒน์ตอบ "เพนิด้า"
"มาดิเดี๋ยวผมไปส่ง" โทนี่ชวน
"จริงเหรอ?" พัฒน์หันไปหาเบน ทั้งเบน พัฒน์ขึ้นรถไปที่ท่าเรือต่อ รถขับข้างภูเขาผ่านเมือง กำลังจะไปท่าเรือ ทิวทัศน์ของเขาและทะเล พวกเราขึ้นบนเรือและออกเรือจากท่า
"โทนี่จอดแป๊บ ผมอยากเห็นทะเล" พัฒน์เอ่ยทัก
"ทำไมเหรอ ตรงอื่นสวยออก" โทนี่ตอบ
"ยังมีเวลาเหลือป่ะ" พัฒน์ถาม
"มีเวลาเหลือเฟือเลยวะ" โทนี่ตอบอย่างสบายใจ
ทั้งสามคนขึ้นเรือเฟอร์รี่ของโทนี่ เบนคุยกับโทนี่ตรงที่นั่งคนขับข้างหน้า พัฒน์นั่งท้ายเรือ เสียงคลื่นกับมอเตอร์ เสียงลมจะบาดหู ทั้งหมดจะเป็นออเคสต้าของธรรมชาติ ตัวละครจะทยอยออกมาความพิเศษของการนั่งด้านหลังเรือคือ คลื่นน้ำที่กระเซ็นสู้เรือ จะเป็นเม็ดเล็ก ๆ เหมือนฝนย่อม ๆ กระจายออกด้านข้างเรือเมื่อองศาที่สี่สิบถึงสี่สิบสองและมุมถูกที่ สีของแสงจะนำพาตัวละครลับออกมาจากม่านของอากาศ นั้นคือ 'สายรุ้ง' กำลังร่ายรำท่ามกลางท้องทะเล การมองสายรุ้งเป็นชั่วโมงเยียวยาจิตใจเขามากกว่าที่คิด
ที่หาดในเกาะเพนิด้า บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย
 โทนี่ถามเบน "ทำไมนายไม่อยากให้น้องเรียนแพทย์"
เบนตอบ "ฉันก็ไม่รู้ คงไม่อยากให้เป็นแบบแกมั้ง" โทนี่หัวเราะกับเบนที่ขำในลำคอ
โทนี่ถามกลับ "รัฐศาสตร์ จะทำอะไรได้? ประเทศแบบนั้น"
พัฒน์เดินมาพอดี จากการไปถามโรงแรมแต่ละโรงแรมแถว ๆ เพนิด้า เบนถาม "ได้เรื่องมั้ย?"
พัฒน์ตอบ "ไม่ได้เรื่องเลย พอถามที่สำนักงานเขาอีกที เขาเช่าบ้านในเพนิด้าแน่นอน ผมว่าเราไปเดินเล่นกันเถอะ" พัฒน์บอกเบนและโบกมือลาโทนี่ "ขอบใจมากโทนี่ เจอกัน"
"มีปัญหาอะไรโทรมา" โทนี่บอกก่อนจากลา
เบนหยิบน้ำปั่น "ไปดิ" พร้อมกับหยิบแพ็กเกจดำน้ำดูปลากระเบนมาให้พัฒน์ดู พัฒน์ปัดทิ้ง
"พวกเราไม่มาที่นี่เพื่อทำอะไรแบบนั้น"
เบนพยายามเปลี่ยนเรื่องเครียดของพัฒน์ถามเรื่องที่ต้องจัดการอื่น ๆ "เป็นยังไงบ้าง พินัยกรรมจัดการหมดแล้ว ทุกครอบครัวก็มีปัญหาของตัวเองอ่ะ แค่ของนายมันแบบ… มากกว่านิดหน่อย" เบนเบะปากทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง
พัฒน์พยักหน้ายอมรับเรื่องนั้น "เราจะเติบโตเป็นแบบพ่อแม่มั้ย"
เบนตอบ "ฉันก็ไม่รู้ รู้แค่เราวิ่งหนีอดีตไม่ได้ แม่ฉันเรียกไม้กวาดว่าไม้ฝาดนะ"
"แม่ผมนอกใจพ่อนะ" พัฒน์พูด ทั้งสองคนขำเจื่อน ๆ พร้อมถอนหายใจ
"ปู่ฉันเคยเล่าว่าตอนไปหาฟิล์มให้นิตยสารที่ไอซ์แลน เขาต่อยกับฉลาม" เบนเล่า
พัฒน์ "จริงปะ โคตรเจ๋ง"
ทั้งเบนและพัฒน์แยกย้ายเข้าบ้านพักบังกะโลริมทะเล
พัฒน์นอนไม่หลับ เดินออกมาข้างนอกริมหาด เห็นเบนสูบบุหรี่ข้างนอกริมทะเล พัฒน์เดินเข้าไป เขานึกว่าเบนเลิกสูบบุหรี่แล้ว "นี่คือบุหรี่ของความสำเร็จ" เบนเคยปณิธานกับตัวเองว่าจะสูบบุหรี่แต่ประเทศละมวน
"พี่อยากเป็นลูกค้าเหรอ ปอดหรือตับดี ราคาคนในองค์กร"
"ราคาพิเศษ" ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน พวกเขาต่างหัวเราะ
แสงจันทร์โบกมือลาทั้งสองคน
เช้าวันถัดมา อีกสองสัปดาห์ พัฒน์จะผ่าตัด
พัฒน์ออกมาวิ่งริมทะเลตอนเช้า เจอปกรวิ่งอยู่ริมหาด ปกรโบกมือทักทายคนแปลกหน้าเป็นปกติ เสียงทรายกับทะเลกลบเสียงการวิ่งตามของพัฒน์ ปกรเข้าบ้านริมทะเลไป พัฒน์แอบดูจากหน้าบ้าน บ้านบังกะโลหลังใหญ่ มีชานบ้าน มีโต๊ะไม้หน้าบ้าน เขาเห็นภรรยาปกรและลูกชายอีกสองคน
พัฒน์ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกแขนสั้นนั่งบนเก้าอี้พับ นั่งกับเบน อยู่หน้าบ้านบังกะโลที่ปกรอยู่ ทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวตั้งแต่เช้า เขาชายตาไปทางด้านหลังบ่อย ๆ แฟนปกร หญิงวัยกลางคนเดินออกมาจากหน้าบ้าน พัฒน์มองด้วยหางตากลัวเธอรู้ตัว เด็กสองคนเดินตรงลงไปเล่นน้ำทะเลที่หาด เธอยืนเหยียบบนทรายชายฝั่ง
เฝ้ามองลูก ๆ ของเธอมีความสุขกับน้ำทะเล "อยู่ในพื้นที่ตื่นนะ ใช้ห่วงยางตลอดนะลูก" เธอตะโกนบอกเด็กสองคนที่ลงไปเล่นน้ำ
พัฒน์มองทั้งสามคน หันไปบอกเบน "แป๊บหนึ่งเดี๋ยวผมมา"
เบนลุกหันมาจากอาบแดดหันหน้า ถอดแว่นกันแดดออกมาหันไปมอง พัฒน์เดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น พัฒน์ไปยืนข้าง ๆ แฟนปกร เขาเดินเข้าไปถามมีท่าทีเกร็ง ๆ เขามองไปทางเดียวกับเธอ คือทะเลข้างหน้า
"สวัสดีครับ พี่เลี้ยงลูกยุ่งเลยมั้ยครับ"
เธอตอบ "ใช่ค่ะ พวกเขาซนไม่หยุดเลย แต่อยู่ในวัยเล่นสนุกก็เลยปล่อย" เธอเข้าใจในการคุยกับนักท่องเที่ยว สายตาเธอมองเด็ก ๆ หันกลับมามองพัฒน์บ้างสังเกตพัฒน์ เธอรู้ดีว่าคนบางประเภทก็อันตราย เท่าที่ดูพัฒน์ไม่น่าเป็นแบบนั้น เธอประเมิน
พัฒน์พยักหน้าเข้าใจ "พวกเขาอายุเท่าไหร่เหรอครับ"
"หกขวบ กับ สิบขวบค่ะ"
พัฒน์ "จริง ๆ ผมก็จะมีพี่ แต่ช่วงนั้นแม่ทำงานหนัก" เขาหยีตากับแดดพร้อมกับยักไหล่ พัฒน์พูดเรื่องการสูญเสียพี่สาวในครรภ์ของแม่
เธอเข้าใจเรื่องการสูญเสีย "เสียใจด้วยนะคะ น้องอยู่ที่นี่เหรอ?"
"ไม่อะครับ ผมอยู่ภูเก็ต ที่ไทยนั่นแหละ"
"ฉันก็เหมือนกัน โชคดีจังเลยนะที่ได้เจอ" เธอตอบ
"ผมแค่อยากมาเที่ยวกับพี่ที่ทำงานด้วยกัน เรียกว่าอะไรนะ 'ทริปบริษัท' สักสองถึงสามวัน เหมือนหาเฟรนไชน์ แม่ผมเข้าโรงพยาบาล เราแค่อยากพักหายใจบ้าง" พัฒน์อธิบาย
"แย่จัง เป็นอะไรขอถามได้มั้ย" เธอถามด้วยความเห็นใจ
"แม่ประสบอุบัติเหตุ หัวกระแทกแรงไปหน่อย" เขาตอบ
"รถ หรือเรือ"
"รถยนต์ครับกับรถบรรทุก"
เธอสังเกตเห็นจุดแดงผลจากการทำเคมีบำบัดที่คอ พัฒน์รู้ตัวว่าเธอน่าจะถาม "ใช่ครับ อันนี้ผลจากการทำเคมีบำบัดมะเร็งสมองครับ อีกสองสัปดาห์ผมก็ขึ้นเขียง"
"น่าสงสาร…"
"ไม่ ไม่ ครับ อย่าพูดคำนั้นเลยครับ"
เธอพยักหน้ายิ้มตอบ "ขอให้โชคดีนะคะ คุณกับแม่ของคุณ ขอให้รักษาหาย"
"อย่าไปไกลนะบอล" เธอตะโกนคุยกับเด็กทั้งคู่ในทะเล
พัฒน์ถามเขาใช้นิ้วโป้งชี้ไปด้านหลัง "คุณอยู่ที่นี่ บังกะโลนี้เหรอ?"
"ใช่ สามีมาทำงานที่นี่ค่ะ เราเลยมาพักร้อนซะเลย เรารู้จักเจ้าของที่นี่"
"ทาเคชิ ยามาซากิใช่มั้ย?"
"ใช่"
"เขาเป็นพ่อของเพื่อนผมที่ชื่อโทนี่"
"งั้นหนูก็อาจรู้จัก สามีชั้นปกร ศุมาลิน"
"ไม่ ผมว่าผมไม่รู้จัก" พัฒน์โกหก
"ฉันแค่คิดว่าคุณน่าจะรู้จัก"
เด็กทั้งสองขึ้นมาจากน้ำทะเลมาหาเธอ พัฒน์เลยหาทางออกจากบทสนทนา "ยินดีที่ได้คุยด้วยนะครับ"
"คุณก็ด้วย ดูแลตัวเองด้วยนะคะ"
พัฒน์กลับมาที่พักนึกหาวิธีจะเข้าไปคุย ในที่สุดพัฒน์รีบไปห้องครัวโรงแรม หยิบปลาสดมาสองตัว แล้วออกไปเบนรีบตามออกมา ไปที่หน้าบังกะโล ที่ปกรอยู่เขาไม่รู้ว่าพัฒน์จะทำอะไร พัฒน์เดินถือปลา จ้ำทรายไปที่หน้าบ้านปกร "ผมขอโทษที่พาพี่มาเกี่ยวข้องด้วย ผมควรทำคนเดียว" พัฒน์บอกเบน
"ฉันต่างหากที่ลากนายเข้ามาเกี่ยวข้อง ฉันเป็นคนที่รู้" เบนตอบ ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน พัฒน์กลัวที่เผชิญความจริง ไม่กล้าเรียกเขาต้องก้าวสู่ความจริงอีกก้าวหนึ่ง เขาเห็นฐิตาอยู่หน้าบ้าน
เบนเตือนสติ "อย่าแหยดิวะ"
พัฒน์ตะโกนหาฐิตาที่ยืนอยู่หน้าบ้าน "สวัสดีครับ ผู้ชายจากหาดวันนี้ครับ"
"สวัสดีค่ะ" ฐิตาทักทายกลับ
"ผมน่าจะขี้กลัว จริง ๆ แล้วผมรู้จักพี่ปกร ศุมาลิน วันนี้ผมไปดำน้ำดูปลากระเบนมา แล้วได้ปลาสองตัว ผมว่าคุณอาจอยากได้ของฝากเลยแวะมาทักทายก่อนกลับพรุ่งนี้"
เบนหันไปทางพัฒน์ "ทักทายเหรอ?"
 ฐิตาตอบ "ดีค่ะขึ้นมาเลย" ทั้งสามคนยืนอยู่ชานบ้านรับลมทะเล
พัฒน์แนะนำตัวเอง "ครับผม พัฒน์ ณ อยุธยา แล้วก็นี่เบน เบนจามิน วอลเตอร์พี่ที่ทำงานด้วยกัน" เบนโบกมือทักทาย
"ฉันฐิตา ศุมาลิน คุณน่าจะเคยลงหนังสือพิมพ์ ครอบครัวเราน่าจะใกล้ชิดกัน"
พัฒน์ตอบ "ใช่ครับ เราค่อนข้างเกี่ยวข้องกับพี่ปกรมา ใช่เราอาจเจอกันผ่าน ๆ ไม่รู้เหมือนกัน"
"พวกคุณคงตัดสินใจ สถานที่รึยัง?"
พัฒน์ถาม "เรื่อง?"
เธอตอบ "แฟรนไชส์" ทำให้พัฒน์ฉุกคิดขึ้นได้
"ใช่ครับ พวกเราเหมือนสตาร์ทอัพ (strat up) เรายังไม่ตัดสินใจกันตอนนี้ครับ"
"ขอบคุณที่เล่าให้ฟัง โปรเจคนั่นน่าจะวิเศษมาก คุณเล่าให้ฉันฟังได้มั้ย?" ฐิตาถาม
พัฒน์หันไปมองเบน เบนยักไหล่ "ขอโทษมันเป็นความลับ" พัฒน์ตอบ
"ขอโทษด้วย นั้นเป็นความลับทางธุรกิจนี่"
"ไม่เป็นไรครับ"
"คุณอยากกินกาโด้ กาโด้มั้ย?" ฐิตาถาม
"อะไรนะ? กาโด้?" เบนพยายามออกเสียงตาม
"มันเป็นสลัดแต่เป็นซอสถั่ว มีข้าวเกรียบโรย" ฐิตาอธิบาย
"น่าสนใจแต่พวกเราพึ่งกินมา" พัฒน์ตอบปฏิเสธ
"งั้นเครื่องดื่ม?"
"ใช่ครับพวกเราต้องการสิ่งนั้น น้ำอัดลม" เขาตอบ "เบียร์แล้วกันครับ" เบนตอบแทนพัฒน์ ปกรที่เดินอยู่ในห้องนั่งเล่นเปิดประตูออกมาทักทายพอดี
"สวัสดีครับ ผมปกร ศุมาลิน" ปกรแนะนำตัวพร้อมกับยื่นมือทักทาย
พัฒน์กล่าวทักทาย "พี่ปกร เราอาจเคยรู้ผมพัฒน์ลูกของ อารยา ณ อยุธยา ผมคิดว่าคุณอาจเคยเจอแม่เหมือนกัน"
สีหน้ายิ้มแย้มของปกรหายไปในทันที
"คนนี้พี่ผม พ่อของเขาเป็นเพื่อนของคุณ ริชาร์ด วอลเตอร์"
"ฉันจะเอาเครื่องดื่มให้พวกคุณนะ" ฐิตาเดินเข้าบ้าน ทิ้งให้ทั้งสามคนคุยกันเอง
เบนตะโกนถามฐิตาจากชานบ้าน "มีอะไรให้ช่วยมั้ย?"
"ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง" เสียงตะโกนมาจากด้านในบ้าน
พัฒน์เริ่มปลดปล่อยความรู้สึกตัวเอง คนที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่ทำให้เกิดเรื่องทุกอย่างทั้งแม่ประสบอุบัติเหตุและต้องดูแลตัวเองพ่อเสียและขายอวัยวะ พัฒน์เลือกที่จะสรุปรวบและเข้าประเด็นทุกอย่าง "แม่ผมกำลังจะตาย" พัฒน์พูดแล้วรอยยิ้มเจื่อน ๆ บนหน้าปกรหุบลง
"อ้อ แป๊บนะ ไอ้ขวด!! แม่ผมกำลังจะตาย เราถอดเครื่องช่วยหายใจเมื่อวาน อีกไม่กี่วันเธอก็จะตาย"
เบนมองหน้าปกร เอ่ยถามพัฒน์ "คนนี้เหรอ?"
พัฒน์ตอบ "ใช่"
เบนเอาแต่จ้องหน้า "ทำไมแม่นายถึงชอบคนแบบนี้วะ"
พัฒน์ตอบ "เขายิ้มสวยกับพูดเสียงดังมั้ง"
ปกรอึ้ง "ผมเสียใจจริง ๆ ผมไม่คิดว่ามันจะลงเอยแบบนี้"
"คุณเสียใจเรื่องแม่ผมกำลังจะตาย หรือเสียใจที่ทำให้ครอบครัวผมแตก หรือเสียใจที่ทำให้ชีวิตผมพัง"
"ผมเสียใจกับทุกเรื่อง" ปกรตอบด้วยแววตาปั่นป่วน
พัฒน์อธิบายเสียงแข็ง "ฟังนะผมไม่ได้มาทำลายชีวิตคุณ ผมแค่อยากให้โอกาสคุณได้ไปโรงพยาบาล ผมไม่รู้ว่าคุณจะอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่ แค่ไหนแต่คุณคงหาข้ออ้างไปได้อยู่แล้วคนอย่างคุณ น่าจะอ้างได้"
ทันใดนั้น ผัวะ!! เบนต่อยปกรล้มลง
"นั้นสำหรับน้องชายฉัน" เบนพูด หันหลังวิ่งลงจากชานบ้านไปที่ชายหาด
"นั้นมันหมัดผม! ถ้าคุณไม่ไปไม่เป็นไร ได้ยินที่ผมพูดมั้ย" พัฒน์พูด ปกรลุกขึ้นมา เสียงฐิตากำลังออกจากห้องครัวเดินมาบริเวณหน้าบ้าน
"ขอผมถามสุดท้าย กับแม่นี่คุณรักหรือแค่เพศสัมพันธ์" เขาไม่อยากถามแต่ก็ต้องรู้ ปกรเอาแต่ใช้มือซ้ายคลำพื้นที่ช้ำบวมปูดบนใบหน้า อ่ำอึ้งยังไม่ยอมตอบ
"บอกมาเถอะ ถ้าผมทำลายชีวิตคุณผมทำไปนานแล้ว"
"… แค่เซ็กซ์"
พัฒน์อึ้งนิ่งกับคำตอบ ถอนหายใจครึ่งหนึ่ง "อย่างน้อยคุณควรโกหกผมเรื่องนั้น"
ผัวะ! พัฒน์ต่อยปกรล้มอีกครั้ง พัฒน์รีบวิ่งออกไป และตะโกนจากชายหาดมา "แม่ผมอยู่โรงพยาบาลภูเก็ต ผมมาบอกแค่นั้นแหละ" ฐิตาตกใจเมื่อออกมาหน้าบ้านและเห็นปกรล้มลงเขาตอบ "พวกวัยรุ่นก็งี้แหละ"
"แต่คุณรู้จักพ่อแม่เขานะ" ฐิตาตอบอย่างสงสาร
"นั่นแหละที่ทำให้ผมโดน" ปกรตอบเป็นอีกหนึ่งคำตอบที่กลบเกลื่อน
วันถัดมาพัฒน์กับเบนนั่งเครื่องบินกลับมาที่ไทย อยู่ที่ห้อง 633 ตอนกลางวัน เบนกำลังคุยเรื่องวัสดุจากกรรมจากการพิมพ์ทดแทนพื้นที่กระดูกกะโหลกศีรษะของพัฒน์หลังผ่าตัด
ฐิตาเปิดประตูเข้ามาพร้อมดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ ฐิตาเกริ่นก่อน "ฉันพึ่งจะรู้จัก ถึงแม้เราจะเริ่มกันได้ไม่ดี ครอบครัวเราคิดว่ามีควรมาหาเธอ ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกว่าฉันควรแวะมา"
เบนรู้ว่าตัวเองควรออกจากห้อง
พัฒน์ "ขอบคุณที่แวะมา ดอกไม้สวยมากครับ"
"งั้นฉันออกไปหาไรกินก่อนนะ" เบนรีบเดินออกไปจากห้อง
"ผมขอโทษเรื่องเบนด้วยครับ ตอนนั้นเขาเมา ผมไม่แน่ใจว่าคุณอยากรู้อาการของแม่ผมมั้ย แต่เธอใกล้จะตายแล้วครับ จริงๆแล้วนั้นคือเหตุผลที่เราอยู่ที่นี่" พัฒน์อธิบาย
"นั้นเป็นเหตุผลที่ฉันมา ฉันรู้ ปกรไม่ยอมมา ฉันคิดว่ามันไม่ถูกต้อง ฉันคิดว่าใครสักคนควรมา"
"ปกรบอกคุณแล้วเหรอ"
"คืนนั้นหลังจาก พวกเธอกลับไปเขาก็ทำตัวแปลก ๆ ฉันรู้สึกแปลก ๆ"
"เซ้นของผู้หญิงสินะ"
ฐิตาพยักหน้า "สุดท้ายก็เค้นจากเขาได้ หลังจากที่เราทะเลาะกัน ไม่คิดเลยว่าเราจะทะเลาะต่อหน้าลูก เขาตัดสินใจที่จะไม่มา เขาคิดว่าทำถูกแล้วแต่ตอนนั้นฉันสับสนและโกรธ และเสียใจมากจริง ๆ ว่าพัฒน์ต้องเจอกับอะไร ขอฉันพูดอะไรกับเธอหน่อยได้มั้ย"
"แม่ครับนี่ฐิตา ฐิตานี่ แม่ผมอารยา ณ อยุธยา"
ฐิตาคุยกับแม่ที่หลับอยู่ "ฉันแค่อยากบอกคุณ ฉันแค่อยากบอกว่าฉันยกโทษให้คุณ ฉันอยากพูดยกโทษให้คุณที่คุณก็พยายามทำลายครอบครัวฉัน เพราะว่าฉันควรให้อภัยคุณถึงแม้ฉันจะเกลียดคุณแค่ไหนก็ตาม ทำไมฉันต้องให้อภัยคุณด้วยโดยที่คุณหลับอยู่แล้วทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันแค่อยากพูดว่าฉันยกโทษให้คุณได้โดยบริสุทธิ์ใจ" เธอร้องไห้
"โอเคครับ พอล่ะครับ" พัฒน์ช่วยห้าม
"แม่เขาน่าจะให้อภัยคุณ เขาไม่ได้รักปกร"
"ใช่ ฉันรู้"
ผู้ป่วยห้อง 633 ยังคงหลับตาตอบรับเรื่องต่าง ๆ
สองวัน ถัดมางานศพ พัฒน์เป็นคนกล่าวปราศรัย เรื่องอารยา
"ผมไม่รู้ว่า แม่เป็นคนแบบไหนก่อนแม่จะเป็นแม่ อาจเป็นแม่ทั่วไป ชอบอวดลูกหรือแม่ปกติ ก่อนจะเป็นนางอารยา ณ อยุธยา แม่ทำงานหนักพิเศษเพื่อเอาเงินมาเป็นค่ารักษาโรคหัวใจของแม่เธอตั้งแต่เด็ก แม่เรียนปริญญาตรีมหาลัยไม่ได้มีชื่อเสียง เธอจบบริหารธุรกิจ มาเป็นพนักงานขายสองปี และออกมาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ แม่ผมทำงานหนักมาก พวกเราไม่ค่อยคุยกันเหมือนแม่ลูกคนอื่น ๆ เขาได้แค่เลี้ยงให้ผมเป็นปกติ ผมไม่เคยรู้สึกพิเศษเลยหลังจากเกิดอุบัติเหตุและช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดพาเรามาที่นี่ นี่แหละคือผู้หญิงที่เราอยากให้คุณจดจำ" งานศพจบลง แม่กลายเป็นเถ้าสีเทา พัฒน์กับเบนเอากระดูกแม่ไปโปรยที่ภูเขา
ผงเถ้าสีเทากำลังล้อกับสายลม ทุกอย่างกำลังกลับไปสู่ธรรมชาติ หลังจากนี้ตัวตนแม่จะอยู่แค่ในเรื่องราวของผมกับคนที่แม่เคยรู้จัก วันหนึ่งที่คนเหล่านั้นลืมเรื่องหรือจากไป แม่ก็จะจากไปครั้งที่สอง "ผมแค่ชอบท้องฟ้าแบบที่แม่ชอบ ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบอะไร บางทีผมมองท้องฟ้าโดยที่ผมก็ไม่รู้เลยว่าผมมองไปทำไม" หลาย ๆ ครั้งพัฒน์ก็ไม่รู้ว่าตัวเขาเองควรจะรู้สึกอะไร ได้แต่หยิบยืมความรู้สึกจากหนังสือ การแสดงออกสีหน้าตัวละครในภาพยนตร์ หรือคนอื่น ๆ เลียนแบบความรู้สึก เขามียอมรับว่าเขามีปัญหาในการแสดงอารมณ์ แค่นั้นก็น่าเศร้ากว่าเรื่องทั้งหมด เขากำพร้าความรู้สึก พัฒน์ถอนหายใจต่อให้นั้นเป็นการถอนหายใจ แต่นั่นก็เป็นการหายใจ
หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ พัฒน์เข้ารับการผ่าตัดเนื้องอกที่สมองส่วนหน้า พื้นที่กะโหลกพัฒน์ด้านหน้าเป็นหลุมอยู่ เพราะการผ่าตัดทำให้เนื้อเยื่อได้รับบาดเจ็บ ไม่สามารถปิดกะโหลกได้ทันที การผ่าตัดเป็นไปด้วยความสำเร็จ พัฒน์มีลมหายใจอยู่ต่อ การอยู่อย่างทุกข์ทรมานของเขาต้องยืดออกไป
พัฒน์พักฟื้นสามวัน ทั้งหมดนี่เหมือนจะโชคดีเกินไป แต่เขารู้ความรู้ไม่มีโชค ความรู้เต็มไปด้วยเหตุและผล พัฒน์ทำตามกฎเสมอ เพราะกฎมันดูเป็นเหตุเป็นผลเสมอ แต่กฎประเทศนี้ไม่เป็นเหตุเป็นผล หากเขาอยู่ที่นี่ต่อคงเน่าตาย ที่นี่กำลังทำลายทุกอย่างคนเหล่านี้คิดว่ายังมีโอกาส พวกเขาจะคิดได้หลังมันสายเสมอ พัฒน์จะเอาประวัติการรักษาของตัวเองให้ที่อื่นดูแลต่อ
จิตใจเขาอาจรั่วซึม โครงสร้างทางใจ เป็นโครงสร้างที่อยู่อาศัย พัฒน์เอาเงินบางส่วนซื้อบ้านกลับมาจากธนาคาร ผ่าพนักงานไฟแนนซ์ นพรุธ เขาเอารูปแม่และครอบครัวกลับมาวางไว้ที่เดิม เรื่องราวของเขายังคงอยู่ในบ้านหลังนี้ เหมือนบ้านเป็นบ้านอีกครั้งก่อนที่พัฒน์เก็บกระเป๋าเดินทางไปที่สนามบิน
ในอาคารท่าอากาศยานภูเก็ต
เบนหยิบกล่องกระดาษมาจากหลังรถเดินเข้ามาหาพัฒน์ เบนพูดทวนของที่อยู่ข้างในพร้อมกับยื่นให้พัฒน์ "ไฮดรอกซีแอปาไทต์ (Hydroxyapatite)"
ในมีพัฒน์ถือสิ่งนั้น จ้องมองสิ่งที่เขียนบนกล่อง ทวนคำพูดของสิ่งที่อยู่ข้างใน "69 เปอร์เซ็นต์" มองไปทางเบน เบนพยักหน้าตอบ ในกล่องคือพื้นที่กะโหลกพัฒน์จากการพิมพ์สามมิติ
ที่เกิดหลังผลสแกนกะโหลกหน้าหลังบน ซ้าย ขวา เบนเอาแผ่นสแกนขึ้นโปรแกรมสามมิติ และกลับด้านฝั่งตรงข้ามที่มีพื้นที่ หาพื้นที่ที่แหว่งไปจากกะโหลกด้านหน้า หลังจากนั้นพิมพ์ออกมา โดยใช้หมึกชีวภาพไฮดรอกซีแอปาไทต์ เป็นสารอนินทรีย์องค์ประกอบกระดูก น้ำหนักเท่ากระดูก เบนทำสิ่งนี้เป็นชิ้นสุดท้ายจากห้องวิจัยพิมพ์อวัยวะ
"ใช่ อันนี้คือชิ้นสุดท้าย" ทั้งสองคนดูเครื่องบิน ในลานจอด "243 ชิ้น ไม่แย่เลยนี่"
"มันยังไม่ถึงเป้าหมาย แค่รับได้"
เบนพยักหน้าเข้าใจ "อันนี้คือเป้าหมายของนายจริง ๆ ใช่มั้ย ออกจากประเทศ" สำหรับพัฒน์ทุกคนอยากอยู่กับคนที่ตัวเองรัก แต่สำหรับพัฒน์ไม่มีแล้ว เรื่องราวของเขาที่นี่จบลงแล้ว
"ผมแค่ไปหาจุดที่ผมยืนบนโลกได้" พัฒน์อธิบายต่อ "ผมช่วยคนประเทศนี้ไม่ได้ จะช่วยคนให้ออกจากไฟได้ไง ถ้าพี่เองก็ยังอยู่ในไฟ" พัฒน์นิ่งคิดกับสิ่งที่ตัวเองพูด เบนตกใจกับสิ่งที่เขาบอก ทุกอย่างดูไม่จริงสำหรับผม เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันมากเกินไป
"ผมมีแค่ความรู้ จะทำอะไรได้"
เบนขำในลำคอตัวเอง หน้ากึ่งยิ้มบนใบหน้า เขานึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่พัฒน์ผ่านมา เรื่องทั้งหมดมันมากเกินกว่าจะตอบไปแค่ประโยคเดียว เบนหันหลังโบกมือให้พัฒน์เดินไปประตูทางออกสนามบิน
พัฒน์ตะโกนถามเบน "แล้วพี่จะทำอะไร?"
"ใช้เวลากับครอบครัว เท่าที่ทำได้" เบนตอบโดยไม่ได้หันหลังกลับมา พัฒน์มองหลังเบนจนกว่าเขาจะออกจากประตูสนามบิน พัฒน์ยื่นตั๋วเดินขึ้นเครื่องไป กระเป๋ากำลังถูกลากขึ้นเครื่อง เรื่องราว วิถีชีวิต ความคิด อยู่ที่กระเป๋านั้น เขาเอากระเป๋าวางไว้ข้างบนและนั่งริมหน้าต่าง ตอนนี้ตัวเขาเองชอบท้องฟ้าในแบบของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าจะจ้องมองมันแบบไหน แค่เวลามองสีฟ้าข้างนอก ความสุข ความคิดถึง สายสัมพันธ์ เหมือนจะอยู่ในสีฟ้านั้นด้วย ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มข้างนอกหน้าต่างเครื่องบิน สีฟ้าคราม ใช้ชีวิตร่วมกับพื้นดินใหญ่ กับแนวเทือกเขาสีสำลี
พัฒน์ดูสมุดจดรายชื่อผู้รับอวัยวะทั้งหมด สิ่งที่ลงมือทำแล้วเป็นคุณค่าต่อพัฒน์ พัฒน์แค่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ทุกชีวิตได้อยู่ร่วมกัน ทุกคนรู้ดี การใช้เวลากับคนที่เรารัก เราจะขอต่อเวลาเสมอ นั้นเป็นเหตุผลที่เราทำไป เพื่อจะอยู่ให้นานขึ้น อีกนิดก็ยังดี แม้ว่ามันจะแลกเท่าไหร่ก็ตาม มันยังคงคุ้มค่า พัฒน์กับแม่คือหนึ่งในครอบครัวนั้นด้วย ก่อนก้าวจุดเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิต ก่อนที่พัฒน์จะเติบโตลงบนพื้นที่ใหม่ มีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ถูกแกะออกในกระเป๋า คือของขวัญอายุ สิบห้าปี "ก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ (quantum jump)" ชื่อซีดีห่วย ๆ ของแม่ ที่พัฒน์เคยบอกชื่อนี้มันเนิร์ดเกินไป
เครื่องกำลังจะลง ท่าอากาศยานบอสตัน โลแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อออกจากเครื่อง เรื่องทุกอย่างจบแล้วสำหรับเขา น่าจะเปิดได้อย่างไม่มีปัญหา แม่ก็จากไปแล้วพัฒน์หยิบซีดีและเปิดกับคอมพิวเตอร์พกพา หน้าจอและคลิปถูกเปิดขึ้น เขาดับเบิลคลิ๊กปรับเสียงและเสียบหูฟัง
 "เอาใหม่ สาม สอง หนึ่ง แฮปปี้เบิร์ดเดย์ค่า อีกที ๆ สุขสันต์วันเกิดนะพัฒน์ สิบห้าขวบแล้วนะลูก แม่หวังว่าหนูจะชอบวิดีโอนี้ กับกล้องวิดีโอนี้ ขอให้แข็งแรง ขอให้ลูกเป็นในสิ่งที่อยากเป็นให้ได้ ขอให้ลูกมีความสุขมาก ๆ นะ" หลังจากพูดจบ แม่พัฒน์เธอดูเศร้าลง
"แม่ขอโทษ แม่รู้ว่าแม่เป็นแม่ ที่ไม่ดี ลูกเกลียดแม่ แม่รู้ว่าเราไม่สามารถส่งลูกเรียนได้สูงมากเท่าที่ลูกต้องการ เพราะแม่ไม่เคยมีสิ่งวิเศษขนาดนี้มาก่อน แม่ไม่รู้ว่าแม่จะดีพอสำหรับลูกมั้ย ลูกวิเศษเกินไปสำหรับแม่ แม่รู้ว่าการพยายามที่แม่ปกป้องลูกจากโลกที่แย่วิธีนั้นเป็นวีธีแย่เหมือนกัน ขอให้เราได้ใช้เวลาร่วมกันเยอะ ๆ นะ"
พัฒน์ขำในลำคอ ดวงตาครอน้ำตานั้นแวววับ ใบหน้ายิ้ม เขายังมองแต่ขอบฟ้า แต่สิ่งที่พัฒน์ต้องการอยู่ตรงหน้า เขารับรู้ได้ว่าแม่ก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามทำทุกอย่างในรูปแบบของตัวเอง น้ำตารวมความรู้สึกออกมาในที่สุด พัฒน์นั่งร้องไห้อยู่ที่นั่งท้ายเครื่องริมหน้าต่าง
แม่แค่มอบความหมาย และเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาชอบท้องฟ้าต่างหาก ทุกครั้งที่มองท้องฟ้า แต่ละครั้งมีความหมายย่อยมากมาย ความสัมพันธ์ ความคิด หรือบางทีก็แค่จ้องมอง สำหรับพัฒน์แค่ขอเวลาอีกนิดที่จะอยู่ดูเรื่องราวของสีฟ้านี้ต่อไป


ต้นเดือนมีนาคม
เบนกลับมานอนพักที่บ้านหลังจากอาการดีขึ้น พัฒน์มาเยี่ยมเบน พัฒน์เดินเข้าในห้องที่เบนอยู่ เห็นเบนตัวห่อไปด้วยผ้าก็อตสีขาว ใบหน้าบวมรอยช้ำ รอยแผลกัดซึมติดหนึบกับผ้าสำลีรอบตัว
ทว่าสิ่งที่ปลุกเบนเป็นคำพูดของพัฒน์ "พี่เป็นไงบ้าง" สายตาเขามองไปทางอื่นหลังจากเห็นสภาพเบน
เบนพึ่งเห็นหัวโล้นของพัฒน์เป็นครั้งแรกตั้งแต่ตัดผมออก "ก็อย่างที่เห็น โคตรเท่ นายบวชมาเหรอ"
พัฒน์กำลังดูข้าวของต่าง ๆ ในบ้านเบนความเป็นอยู่การใช้ชีวิต เขาไม่ได้สนใจการตอบคำถามเบนเสียด้วยซ้ำ
"ผมไปหาพี่ที่โรงพยาบาลมา ตอนนั้นพี่หลับอยู่"
"รู้แล้ว โจบอกว่านายอยากรู้ว่าเสี่ยเกาหลีนั้นอยู่ไหนแถมท่าทางดูไม่ปกติ แต่นายยังดูปกติ นายคงไม่ได้ไป"
"เปล่า ผมไปหาเขามาแล้ว" พัฒน์ตอบ
"นายล้อฉันเล่นปะเนี่ย นายไม่ได้ไปเจอมาเฟียนั้นจริง ๆ ใช่มั้ย" เบนถามอย่างไม่เชื่อหู พัฒน์โยนเงินส่วนแบ่งให้
เบนเปิดเงินในซองหยิบมาดูเงินพัฒน์ยืนอธิบายเรื่องเงิน "ในนั้นมันประมาณ สิบล้าน พี่เอาไปเหอะ พี่ควรได้"
เขาชูเงิน "นายได้เงินพวกนี้มาจากไอ้เกาหลีนั้นน่ะนะ" เบนพูดด้วยน้ำเสียงแกมประชด
"ใช่" พัฒน์ตอบอย่างมั่นใจ
"ก็คือเกาหลีนั้นเอาเงินนี่ให้นายใช่มั้ย"
"ใช่ เราทำงานร่วมกันแล้ว"
เบนตกใจกับถาม "นายจะทำงานกับมันเหรอ ความฉิบหายที่เกิดขึ้นเพราะมีคนแก่ที่ไม่รู้จักพอ คนพวกนี้ไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรอยู่ บางทีความบันเทิงอย่างเดียวคือการเห็นคนจนตายมากขึ้น"
พัฒน์นิ่งตอบ "ใช่แล้ว"
เรื่องราวของคนที่ 46
โทดากะ เคจิ เป็นซีอีโอบริษัทเอกชนอุตสาหกรรม เครื่องจักรใหญ่อยู่เมืองไทยกับภรรยาญี่ปุ่นมา 24 ปี ตั้งแต่ได้เป็นผู้บริหารร่วมในญี่ปุ่นก็ย้ายมาดูแลสาขาที่ไทย โทดากะเป็นคนยิ้มแย้ม ทำงานหนักกินเบียร์กับเพื่อนญี่ปุ่นบ่อยๆ ปีนี้เขาอายุ 62 ปี เขาว่าจะเกษียณปีหน้าและกลับไปอยู่ญี่ปุ่นกับภรรยา ลูกคนโตทำงานบริษัทเครื่องยนต์เหมือนกับพ่อในสาขาฮอกไกโดตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่น และลูกสาวคนเล็กเป็นนักเขียนภาพประกอบนิตยสารหนึ่งในโตเกียว
โทดากะเป็นผู้ป่วยโรคไตและโรคหัวใจ โทดากะเคยหัวใจวายล้มที่บ้าน ต้องทำบอลลูนหลอดเลือดดำใกล้หัวใจไปเมื่อสามปีที่แล้ว โทดากะเป็นโรคไตตั้งแต่อายุ 35 ต้องฟอกไต อาทิตย์ล่ะสองครั้ง ครั้งล่ะ 3,000 บาท ตกสัปดาห์ล่ะ 6,000 บาท ตอนนี้โทดากะล้างไตมาแล้ว 27 ปี 1 ปีมี 52 สัปดาห์ เท่ากับว่า โทดากะล้างไตไปแล้ว 2,808 ครั้ง คูณกับ 6,000 บาท ตอนนี้โทดากะจ่ายค่าล้างไตไปจำนวนทั้งหมด 16,848,000 บาท สำหรับโทดากะ ไตเทียมมูลค่า 5,000,000 บาทถือว่าคุ้มค่ากับการได้รับเวลาใช้ชีวิตกับภรรยาได้บ้างในทุกสัปดาห์ ตอนนี้ภรรยาเอาแมวมาเลี้ยงในบ้าน ตอนนี้ความสุขของเขาไม่ใช่เงินแล้ว แต่เป็นการเห็นรอยยิ้มของภรรยาและได้เล่นกับแมว เขามีจุดมุ่งหมายที่จะกลับญี่ปุ่นปีหน้า เพื่อได้ไปเดินเล่นกับลูกคนเล็กช่วงฤดูใบไม้ผลิในสวนอุเอโนะเมืองโตเกียวประเทศญี่ปุ่น อีกครั้งก่อนจะบินกลับญี่ปุ่นปีหน้า
พัฒน์โยนกระเป๋าพลาสติกให้ เบนใช้สองมือรับพร้อมความตกใจมาพร้อมคำถาม "อะไรวะ"
"อะไรวะ อะไร ของที่ต้องเอาไปส่งไง"
เบนมองชื่อที่อยู่บนกล่อง รายชื่อลำดับที่ 46 ผู้รับบริจาค "แล้วไมล์อะ" เบนถาม
พัฒน์หยิบกุญแจรถยนต์เบนที่วางอยู่ รีบเดินออกจากบ้าน เบนรีบเดินตามมา "ไปเรียน" พัฒน์ตอบ
เบนรีบแต่งตัวออกมาจากบ้าน รีบหยิบของกินเดินถือออกมานอกบ้าน เบนเห็นพัฒน์กำลังนั่งหลังพวงมาลัยพยายามสตาร์ทเครื่องยนต์รถมัสแตงสีแดง พัฒน์หยิบเอกสารให้เบนอ่าน เครื่องยนต์เริ่มทำงานพวกเขาต้องเดินมุ่งขึ้นไปทางเหนือ
"นายทำอะไรอะ ขับรถเป็นเหรอ?" ใบหน้าสงสัยเบนถาม
พัฒน์พยักหน้า มองไปข้างหน้ากำลังจะขับออก
"แล้วใบขับขี่หล่ะ?"
พัฒน์ตอบด้วยการส่ายหน้า
เบนใช่มือปัด ไล่ไปนั่งข้าง ๆ "ฉันขับเอง" เบนเอาเอกสารปาไปหลังรถ เบนพยายามประคองตัวเองรีบขึ้นรถ ทั้งสองคนอยู่ในกล่องเหล็กเคลื่อนที่ เบนเป็นคนควบคุมพวงมาลัย "นายไปตกลงกับลุงนั่นเนี่ยนะ เห็นมั้ย? ว่ามันทำอะไรกับฉันบ้าง? ฟัคบูมเมอร์"
พัฒน์ไม่พอใจที่คุยเรื่องนี้ต่อ สีหน้าเบื่อหันไปนอกรถ เขาพูดพลางถอนหายใจ พัฒน์ไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว
"ผมตกลงไปแล้ว"
เบนฟึดฟัดโวยวาย เอานิ้วชี้หน้าพัฒน์หน้าบึ้งตึงคิ้วขมวดกำลังตะคอกพัฒน์ "ไม่นายไม่เข้าใจ"
พัฒน์มองเบนด้วยหางตา เขาค่อย ๆ หันหน้าออกจากกระจก
"ดูเงินที่พี่ได้ดิ ขายได้ทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 40 ล้านบาททุกสัปดาห์ ใช่แล้ว" พัฒน์มั่นใจ "เราทำสัปดาห์ละสี่ชิ้น เราจะได้คนละสิบล้านทุกสัปดาห์"
"นายไม่คุยกับฉัน แต่กลับไปตกลงกับไอ้แก่โรคจิตนั่น ไอ้เชี่ยที่มันกระทืบฉัน ถ้าเราจะทำอวัยวะส่งให้มันสัปดาห์ละสี่ชิ้นเนี่ยนะ!! นายรู้มั้ย ว่าหมึกชีวภาพ มันจะหมดแล้วอะ" นิ้วมือกำพวงมาลัยแน่น ความฉุนเฉียวแสดงออกมาผ่านร่างกาย
"พวกเราต้องอัปเกรดแลปกับใช้เวลากับมันมากขึ้น"
"นายไม่ต้องมาคุยกับฉันเรื่องเวลา หมึกชีวภาพอีก สเต็มเซลล์ (stemcell) นายจะเอามาจากไหน? ขนส่งยังไง? นายคิดว่าจะเอาดีเอ็นเอ (dna) ซุกใต้หมอนแล้วตื่นมาจะเป็นอวัยวะให้นายเหรอ มันไม่เหมือนนางฟ้าฟันน้ำนมนะเว้ย ของที่ได้มาคราวที่แล้ว มันหมดแล้วฉันไปเช็คมาทุกโรงงานแล้วเคมีภัณฑ์อันนี้มีอีกทีก็กรุงเทพเลย"
"กรุงเทพ" พัฒน์หันหน้ามาพร้อมพูดทวนคำตอบ
เบนตอบ "ใช่ ของพวกนี้ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ เราต้องหาสินค้าขนส่งข้ามประเทศ นายเห็นมั้ยว่าต้นเหตุมันอยู่ที่วิธีการหาของวัสดุชีวภาพ"
"ก็ได้" พัฒน์มองไปยังทางข้างหน้า มือจับคาดเข็มขัดนิรภัย
เบนเปลี่ยนเกียร์ เหยียบคันเร่ง "นายจะรู้ได้ไงอะ ก็นายไม่ได้ถามฉัน" ความหงุดหงิดเป็นบรรยากาศในรถยนต์ก่อนที่ทั้งสองคนจะทำหน้าที่ของตัวเองต่อ สิบห้านาทีความเงียบบนรถ พัฒน์พึมพำเพลงอยู่ในลำคอจนกระทั่งเบนกดเปิดเพลงเพลย์ลิสต์บางเพลงช่วยให้สีฟ้าหม่น ๆ ข้างนอกไม่น่าเบื่อ
พัฒน์มองไปท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่าง สีฟ้าที่เงียบ แม้แต่ตัวโน้ตสีขาวข้างบนก็หายไป พัฒน์เลือดกำเดาไหล พัฒน์เอื้อมตัวหยิบทิชชูจากเบาะหลังมาเช็ด เบนสังเกตเรื่องอาการพวกนี้อยู่ด้วย
"เป็นอะไรของนาย" เขาเห็นจุดด่างที่แขนพัฒน์ตอนเอื้อมหยิบกระดาษทิชชู พัฒน์นั่งมองไปทางข้างหน้าและเอียงตัวเบื่อที่จะฟังเบนพูด พัฒน์เงียบไปสักพัก สายตายังหาตัวโน้ตสีขาวนอกหน้าต่างนั้น พัฒน์ตอบด้วยความเบื่อ "มะเร็ง" ผลจากการซุกซ่อนความจริง สร้างช่องว่างในตัวเองมากกว่าที่คิด ในที่สุดเขาก็พูดออกไป เขารู้ว่าเบนอาจจะเดาได้อยู่ดีในอีกไม่นาน เบนได้ยินพัฒน์แล้วหันหน้ามามองใบหน้าที่พูดสิ่งนั้น เบนเอียงคอคล้ายกับประเมินว่าพัฒน์พูดจริงหรือโกหก
เอี๊ยดดดด!!! เบนเหยียบเบรกรถกะทันหัน เสียงแตรรถยนต์ จำนวนมากมาจากด้านหลังตามมา พัฒน์หัวโขกหน้าเบาะ เบนหันหน้ามาทางพัฒน์ "คิดจะบอกฉันเมื่อไหร่"
"ผมพึ่งบอกไปไง" พัฒน์ตอบ
เสียงแตรไล่หลังยังคงดำเนินอยู่ "ระยะไหน" เบนถาม
"สองเอ" พัฒน์ตอบ
"เหมือนปู่ฉันเลย เขาแข็งแรง แล้ววันหนึ่งล้ม ไปโรงพยาบาล อยู่โรงพยาบาลสองเดือน ไป ๆ มาที่บ้าน โรงพยาบาลโคตรห่วย" เริ่มมีเสียงตะโกนจากด้านหลังรถ คนโวยวายที่ไม่ยอมขยับรถ
เบนตะโกนออกไปนอกรถ "คนป่วยอยู่ในรถ" หลังจากนั้นเสียงแตรก็เงียบหลังจากนั้น
รถแต่ละคันก็ขับนำในทางของตัวเอง
"ใช่ ผมรู้" พัฒน์ตอบ
เบนถาม "แล้วจะทำไงต่อ?" เบนสตาร์ดรถ ล้อกำลังหมุนพาทั้งคู่ไปข้างหน้าเวลากำลังถอยหลัง
"ไม่รู้ ผมเป็นแค่คนธรรมดา ผมทำเพื่อครอบครัว ตอนแม่ตื่นจะได้มีเงินใช้" พัฒน์มองนาฬิกาข้อมือ "มีชีวิตรออยู่นะเว้ย พี่ขับเร็ว ๆ ดิวะ"
"มากกว่านี้ก็ผิดกฎหมายแล้ว"
พัฒน์หันมามองหน้าเบนเบือนหน้าหนี "เหอะ พี่เนี่ยนะพูดเรื่องกฎหมาย"
สถานที่ข้างนอกต่างเป็นรูปภาพแนวยาว เหมือนโดนลากออกไปทางด้านหลังด้วยความเร็ว และการเคลื่อนที่
สองชั่วโมงต่อมา พัฒน์ดูนาฬิกาเขากำลังคำนวณระยะทาง เวลา และความตายนั้นคือสถานการณ์ของเรา
พัฒน์ตะโกน "จอดรถ!!"
เบนตกใจ เหยียบเบรกทันที เอี๊ยดดดด!!!
สายตาเขามองตามพัฒน์ที่เปิดประตูรถแล้วออกไปข้างนอก
พัฒน์เดินออกมาหน้ารถ เปิดกระโปรงหน้ารถ
ครู่เดียวพัฒน์ปิดกระโปรงรถ เข้ามานั่งที่เดิม
พัฒน์ตะโกนออกคำสั่ง "ขับไป"
เบนเหยียบคันเร่ง รถพุ่งไปข้างหน้า เร็วกว่าเดิม กระชากตัวออกไปทั้งคู่หลังติดเบาะ
พัฒน์กำราวมือจับเหนือประตูในรถแน่น
เบน "นายทำอะไรอะ"
พัฒน์มองข้างหน้า ติดเข็มขัดนิรภัย "เครื่องยนต์คือ ความสัมพันธ์ระหว่างความดันกับอากาศ" เขาตอบ
เบนไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรกับรถยนต์ เหยียบคันเร่ง ความเร่งเร็วขึ้น ถึงแม้เบนขับรถยนต์เร็วได้แต่ยังชอบขับช้าอยู่ พัฒน์ที่เห็นเบนพอใจกับความช้าของรถยนต์แบบเดิมอีกครั้ง
เขาโมโหมากขึ้น พัฒน์เอียงตัวมาทางที่ว่างตรงกลางระหว่างคนขับยกขาขวากระทืบซ้ำลงไปที่คันเร่ง ความเร่งกระชากรถไปข้างหน้าไม่สัมพันธ์กับทิศทางของพวงมาลัยและสมาธิของคนควบคุม
รถยนต์กำลังเสียหลัก พัฒน์กำลังกระทืบคันเร่ง
เบนตกใจถาม "นายเป็นบ้าอะไรของนายวะ" พยายามเอามือผลักพัฒน์ให้หยุด พัฒน์พูดพร้อมจังหวะกระทืบคันเร่ง "ผม!! ไม่!! มี!! เวลา!!" ในทุกพยางค์
"นายยังมีเวลา" เบนบอก
รถยนต์เหวี่ยงพร้อมเบรก หมุนเป็นลูกข่างรถบรรทุกกำลังพุ่งมา คนขับรถบรรทุกเห็นหักหลบลงไหล่ทาง ชนรถคันอื่นเสียงแตรกับเสียงเบรกบรรเลงเป็นทำนองทั่วบนท้องถนน
รถยนต์หยุดหมุน ทุกคนได้สติไม่มีใครบาดเจ็บ
พัฒน์หยิบเงินจากกระเป๋าตัวเองโยนเงินออกมาจากรถ ปิดกระจก บอกเบน "รีบขับไปดิวะ" เบนบิดกุญแจรถยนต์ สตาร์ทรถอีกครั้ง พัฒน์ไม่ได้รู้สึกผิดกับที่เขาทำไปเลย พัฒน์ดูหงุดหงิดเพิ่มขึ้นซะด้วยซ้ำ
"เป็นอะไรของนายวะ นายรู้ป่ะ ที่นายทำอยู่มันอันตราย" เบนรีบเหยียบคันเร่งออกจากตรงนั้น พวกเขาพึ่งผ่านชุมพรกำลังเข้าสู่จังหวัดประจบคีรีขันธ์ พัฒน์คิดว่าเขาควรถึงเพชรบุรีแล้ว พัฒน์ไม่พอใจที่รถยนต์เร็วได้เพียงเท่านี้
สามสิบนาทีต่อมา เบนแวะพักจุดพักชมวิวที่มีร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด
พัฒน์ดูนาฬิกา เบนแวะลงไปซื้อเบอร์เกอร์ที่ร้าน พัฒน์เห็นกุญแจที่อยู่ในรถยนต์ เบนอยู่ในร้านกำลังรออาหาร พัฒน์สังเกตเห็นเบนกำลังเดินเข้าไปห้องน้ำสีแดงหลังร้านอาหาร
พัฒน์รีบลงจากรถ เอาขวานดับเพลิงสอดช่องว่างใต้ประตูพร้อมกับเตะเท้าดันขวานนั้น ขณะเดียวกันที่เบนกำลังล้างมือดูกระจก รู้สึกว่ามีเสียงแปลก ๆ จากข้างนอก เขาเดาได้ว่าพัฒน์เริ่มทำบางอย่าง เบนจับประตูแล้วบิดประตูไม่ออกเบนรู้สึกได้ว่าติดอะไรบางอย่างที่ด้านนอกประตู ขณะเดียวกันพัฒน์กระโดดขึ้นรถยนต์ สตาร์ทเครื่อง เครื่องยนต์กู่ร้องส่งเสียงไอหลายครั้งกว่าจะสามารถสตาร์ทขึ้นมาได้เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น พร้อมกับเบนที่ตะโกน "พัฒน์เปิดประตู เปิดประตู" เบนเอาไหล่ชนกระแทก
เขารู้ว่าเสียงเครื่องยนต์ข้างนอกนั้น คือรถของเขา พัฒน์กำลังขับรถยนต์เขาออกไป เขาพุ่งทั้งตัวจนบานพับประตูหลุด เบนออกมาจากห้องน้ำได้ เห็นพัฒน์ขับรถอยู่กำลังจะออกสู่ถนนเส้นหลัก พัฒน์ได้ยินเสียงฝีเท้าของเบนรัวตามออกมาจากที่จอดรถหน้าร้าน เบนวิ่งตามกระชั้นเข้ามาเรื่อย ๆ ตรงหน้าพัฒน์มีควันดำเริ่มออกจากหน้ากระโปรงรถ ความเร่งลดลง พัฒน์เหยียบย้ำคันเร่ง ซ้ำ ๆ เครื่องยนต์ร้อนเกินไป การทำงานของมันดับลง พัฒน์ทำหน้าผิดหวังที่ต่อสิ่งที่คาดหวังไปต่ออีกไม่ได้แล้ว
เบนวิ่งตามมาทันรถ เขาเคาะกระจก "ความสัมพันธ์ระหว่างความดัน อากาศใช่มั้ย" เบนแซวเรื่องสิ่งที่พัฒน์ทำก็มีทั้งผลกระทบด้านดีและมีข้อเสียพัฒน์นิ่งตอบ พัฒน์ลดกระจกลงคืนพวงกุญแจรถ หลังจากนั้นรถคันนั้นที่ขับไม่ได้ เบนโทรตามประกัน หารถยนต์บริการเช่าแถวนั้น ตอนนี้พัฒน์เลือกจะใช้วิธีของเบน เวลาของโทดากะเหลืออีกไม่มาก
ฟ้ามืดข้างนอกฝนตก ทั้งสองอยู่ในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าไปที่เป้าหมายเดียว เบนสังเกตว่าพัฒน์ดูเหนื่อย "นายได้นอน บ้างมั้ย?"
พัฒน์ตอบ "…ผมจำไม่ได้" ช่วงนี้เขาคิดหนักขึ้น ทุกครั้งที่ตื่นมันตื่นเต้นเกินไป การได้ตื่นมาพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่มันบั่นทอนแต่ละส่วนของการเป็นมนุษย์ ใช่สำหรับเขาบางทีการตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองยังอยู่มันน่าหนักใจกว่าเดิม การมีชีวิตอยู่ของตัวเองเป็นความน่าหนักใจที่เจ็บปวดและพัฒน์พบทุกวัน การพบว่าตัวเองมีขอบเขตของการเป็นมนุษย์ในทุกทุกวัน แต่ปัญหามีมากขึ้น มากกว่าที่ตัวเขาคนเดียวจะแก้ได้ มันมากกว่าความรู้สึกผิดแต่เป็นความสับสนของการที่ไม่สามารถนิยามอารมณ์และการแสดงอารมณ์ออกมาได้ พัฒน์ติดอยู่กับการกดความรู้สึกของตนเองและการคิดอยู่ในสภาวะการประเมินสถานการณ์ตลอดเวลา
เบนเลือกที่จะหาร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมัน เข้าไปซื้อขนม และซื้อขวดน้ำ และแอบเอายาแก้แพ้ใส่ในขวดน้ำนั้น พัฒน์นั่งรออยู่ในรถยนต์ยังเหม่อล้าเอาแต่มองน้ำตาจากท้องฟ้าที่มาสัมผัสกับกระจกรถ กระหน่ำร่วงลงมาเหมือนไม่พร้อมรับการสูญเสีย
เบนเอาของที่ซื้อมาไว้บนรถเต็มท่วมถุงพลาสติก "ซื้ออะไรเยอะแยะ?" พัฒน์ทักถาม
เบนเปิดขวดน้ำและยื่นให้พัฒน์ พัฒน์รับขวดน้ำนั้นไว้ เบนกินของตัวเองเอาแต่สังเกตน้ำพัฒน์กิน เขาคาดหวังว่ามันจะได้ผล อย่างน้อยก็ช่วยให้พัฒน์หลับ เขาโล่งใจหลังเห็นพัฒน์กินกาแฟไปแล้ว พัฒน์ดูสบายขึ้น รถยนต์แล่นอีกครั้ง
"ผมไม่รู้เลยว่าจะเริ่มตรงไหน" พัฒน์ยังคงมองแต่ริมทาง มองหาตัวโน๊ตสะท้อนแสงบนพื้นที่สีดำข้างนอก
"นายแค่เริ่มเลย นายแค่เริ่มเล่าให้ฉันฟัง"
"ผมแค่ทำตามแผนที่สมบูรณ์แบบของแม่ แล้ววันหนึ่ง บู้มม!!" พัฒน์นิ่งสายตามองข้างทาง "เด็กที่สมบูรณ์แบบ กลายเป็นเด็กน่าสงสาร ผมเกลียดชื่อนั้น"
เบนไม่แน่ใจในสิ่งที่พัฒน์กำลังจะสื่อ "นายกำลังจะพูดเรื่องอะไร"
"ผมเป็นห่วงเรื่องแม่ที่ต้องอยู่ในประเทศแบบนี้ ผมไม่อยากมีปัญหากับระบบ ใครอยากจะติดคุกกัน"
"นายกำลังจะบอกว่าอะไรนะ?"
"ผมโทษการศึกษา ผมอาจจะเป็นจุดล้มเหลวทางการศึกษาโรงเรียนไม่สอนเรื่องการเงิน มีแต่ให้คนจ่าย แล้วก็สอนให้ความต้องการตัวเองต่ำ นั้นมันเป็นเรื่องที่มนุษย์ทำกันเองจริง ๆ เหรอ เราสามารถทำเรื่องนี้ถูกกฎหมายได้ พี่ก็รู้ เราสามารถช่วยชีวิตได้อีกกี่คน ไม่ใช่แค่โทดากะ แต่กฎหมายที่ไม่ได้มาจากพวกเรา พี่ทำใจยอมรับได้ยังไงถ้ายังรู้ว่ามีคนตายอยู่ทุกวันแล้วไม่มีใครสนใจ" ใบหน้าเลื่อนลอยไร้สติ เอ่ย "บางที ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของผมอาจผ่านไปแล้วก็ได้" พัฒน์โทษตัวเองกับเรื่องทุกอย่าง เขาคิดจะรับผิดชอบทุกความผิดที่เกิดขึ้นแล้วโทษตัวเอง เขาแค่อยากดีขึ้นบนโลกที่วุ่นวาย ท่ามกลางความล้มตาย เขาจะเป็นคนแบบไหน
เบนมองหน้าพัฒน์ดูใกล้จะหลับ "นายหาความสมบูรณ์ มันตรงข้ามกับความเข้ากัน ตอนเด็ก ๆ ปู่เคยเล่าเรื่องถั่วเขียวที่ทวดเอามาให้ปลูก ตอนเล่าก็ชี้ให้เห็นต้นไม้หลังบ้าน แล้วก็บอกว่าลูกก็ต้องปลูกของตัวเองนะ ความลับระหว่างพ่อกับลูก ปู่ก็ปลูกต้นไม้ของตัวเองแล้วเอาบางเมล็ดให้กับพ่อ ปรากฏว่าต้นที่ทวดปลูกกับต้นที่ปู่ปลูกเป็นคนสายพันธุ์กัน พอมารุ่นพ่อ พ่อก็ไม่ได้เก็บไว้ ทุกคนต่างปลูกต้นไม้ของตัวเองแล้วปู่ก็เสียพ่อก็เสียไปมันแทบไม่มีอะไรสืบทอดมาที่ฉันหรอก มันเหมือนความเชื่อของแต่ละคน ถึงแม้มันจะหายไปแล้ว เราอาจจะเจอต้นไม้ที่เหมาะสมกับเรา ปลูกในที่ที่เหมาะสม ภูมิอากาศ ดินและลม มันไม่เกี่ยวกับเราเกิดมาแบบไหน เกี่ยวกับเราเลือกจะอยากเติบโตยังไง ใช่บางทีปู่อาจจะอยากสอนแบบนั้น" เบนขำ กับเรื่องเล่าตลก ๆ นี่ "แล้วก็เรื่องปู่ เขาไม่ชอบไทย ขโมยขึ้นบ้าน สองครั้งแจ้งตำรวจก็ไม่เกิดอะไรขึ้น เขาอยากกลับประเทศแต่ที่นั่นก็ไม่ได้มีใครอยู่แล้ว ย่าไม่อยู่จิตใจทุกคนก็แย่หมด เขาพูดว่าพอไม่มีย่าอยู่ไม่มีที่ไหนบนโลกนี้ดีเลย เราติดอยู่ในช่วงเวลาของอดีต มากกว่าปัจจุบัน ใช่มั้ยพัฒน์?"
พัฒน์หลับไปแล้ว เบนขับรถมาใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว
เบนรีบดูนาฬิกาในข้อมือพัฒน์ รถคนสีแดงจอดบนถนนหน้าอาคารโรงพยาบาล เบนลงจากรถรีบวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล ขณะเดียวกันพัฒน์นอนอยู่ในรถ เบนเดินตรงไปติดต่อกับที่เคาน์เตอร์พยาบาล "ผมมาส่งอวัยวะบริจาค ผู้รับอวัยวะโทดากะ เคจิครับ"
พยาบาลตรวจสอบรายชื่อผู้ป่วยหน้าคอมพิวเตอร์ก่อนแจ้งว่า "ผู้ป่วยมีอาการไตวายไปแล้วค่ะ เสียชีวิตไปเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว"
"อะไรนะ?" พร้อมกับคิ้วขมวดของเบน
หมอพิศาลที่ดูแลเคสของโทดากะ ยืนดูประวัติผู้ป่วยอยู่ตรงบริเวณที่เบนยืนอยู่หันหน้ามาเห็นกระเป๋าอวัยวะ เข้ามาบอกเบน "เสียใจด้วยนะครับ เขาเสียชีวิตแล้ว"
เบนกำลังหงุดหงิด "ไม่ได้ ได้ยังไงกัน" หันไปเห็นครอบครัว โทดากะ เบนวางกระเป๋าทิ้งไว้ที่เคาน์เตอร์นั้น
ความคิดในหัวเบนหมุนเคว้ง การรับรู้ความตายตรงหน้ามันไม่น่าตื่นเต้นตรงไหนเลย
พยาบาลถือสายโทรศัพท์ คุยกับผู้ป่วยด้านในพอหันกลับมาถามเบน "เป็นญาติผู้ป่วยหรือเปล่าคะ?" เธอถามกับความว่างเปล่า เบนเดินกลับออกมาจากโรงพยาบาลมาที่รถ
ในรถยนต์สีแดงพัฒน์ที่สะลึมสะลือ ตาปรืออยู่พวกเขาสองอาจจะเป็นยมทูตขี่ม้าสีแดงมาทำให้เกิดความตายเบนเข้ามาในรถยนต์บอกพัฒน์ "ส่งของแล้ว"
"เป็นไง" พัฒน์ถามด้วยสติกึ่งหลับกึ่งตื่น
"เขาตายแล้ว"
"ผมเสียใจด้วย" พัฒน์พูดเบา ๆ ในลำคอ
"พูดว่าอะไรนะ"
"ผมเสียใจ… เรื่องคริสด้วย" กลายเป็นความลำบากใจที่ยอมรับเรื่องนั้น เบนยังไม่รู้ว่านั่นเป็นปืนที่พัฒน์เอามาจากชาติ เบนได้ยินเขาแล้ว ตาของพัฒน์ค่อย ๆ หรี่ลง หรี่ลงทุกที
"ใช่ นั้นฉันก็เสียใจ ขอบคุณมาก"
"ผมน่าจะ…" พัฒน์งึมงำกับตัวเอง
เบนเอียงคอจ้องรอคำพูดต่อจากใบหน้าไร้สติที่หันมองนอกหน้าต่าง พัฒน์หลับตาลงและหลับไป ในความคิดเบน ถึงแม้จะอยากปลุกพัฒน์เพื่อฟังสิ่งที่จะพูด แต่เรื่องราวกับสิ่งที่พัฒน์เจอมันมากพอที่จะไม่ต้องอธิบาย เบนเลือกที่จะให้พัฒน์หลับพักผ่อน ทั้งสองขับรถกลับไปนอน
ตอนห้าทุ่ม วันถัดมาหน้าคอนเทนเนอร์ พัฒน์กำลังเก็บของและปิดแลป ส่วนโชก็กลับไปแล้ว เบนกำลังเก็บของขึ้นรถ พัฒน์ช่วยอีกแรง
"ฉันภูมิใจในตัวนายนะ" เบนหันมาบอก
"ใช่ผมรู้ ผมขอโทษที่พี่ต้องรู้จักผม ผมคือเครื่องรางนำโชคร้าย ผมไม่ได้มีถั่วเขียวนำโชคแบบปู่พี่" พัฒน์พูดพร้อมกับขำและยิ้ม
เบนขำกับโบกมือลาพัฒน์ ก่อนที่ตัวเองจะเข้าในตัวรถยนต์ "นายคิดเยอะนะ ลองจดโน๊ตดูพัฒน์ มันช่วยนะ" เบนขับรถกลับ พัฒน์ขึ้นแท็กซี่กลับที่พัก
คืนนี้แสงดาวโบกมือล่ำลาทั้งสองคน


ณ ห้วงอวกาศอันแสนกว้างใหญ่ ยานบรรทุกรูปวงรีขนาดเท่าตึกร้อยชั้น กำลังขับเคลื่อนผ่านดาวเคราะห์น้อยใหญ่อย่างระมัดระวัง
ภายในห้องคนขับ ชายหนุ่มผู้ถือคันบังคับมองเส้นทางข้างหน้าด้วยท่าทีอันแสนเบื่อหน่าย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบขวดเครื่องดื่มที่อยู่หลังเบาะคนขับออกมา
เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ คนขับเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
"เฮ้ย เรากำลังขนหลุมดำอยู่นะโว้ย เดี๋ยวแกก็ได้เผลอทำใครหลุดเข้าไปในหลุมดำอีกหลอก"
คนขับหยิบออกมาอีกขวดและส่งให้กับเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ
"นิดหน่อยน่าพวก เอาด้วยมะ"
เพื่อนคนขับโบกมือปฏิเสธ
"ไม่ละ ถ้าแกเมาฉันจะได้ขับแทนแกได้"
แต่คนขับก็ยังพยายามที่จะยัดเหยียดขวดใส่มือของอีกฝ่ายให้ได้
"เอาน่า นิดนึง"
เพื่อนคนขับเห็นขวดเครื่องดื่มแล้วก็ใจอ่อน
"เออ นิดนึงก็ได้"
สามนาทีต่อมา
คนขับและเพื่อนคนขับนั่งหน้าแดงผงกหัวไปมาอยู่บนเบาะนั่ง ด้านหลังเบาะนั้นเต็มไปด้วยขวดเปล่ามากมายกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด
เพื่อนคนขับเอื้อมไปที่เบาะหลังของตนก่อนจะเอาผ้าห่มผืนหนึ่งออกมา แล้วหันมาพูดกับคนขับ
"ขับดีดีนะโว้ย อย่าให้ชนอีกละ"
พูดจบเพื่อนคนขับก็แอ่นเบาะไปด้านหลังจนสุดแล้วหลับไป
คนขับมองเพื่อนของตัวเอง
"เอ๊า หลับคนเดียวได้ไง หลับมั่งดีกว่า"
คนขับที่เหมือนจะลืมไปแล้วว่าตัวเองยังต้องบังคับยานต่อไป ก็ฟุ่บหลับไปบนแผงขวบคุมยาน
ติ๊ด หน้าผากคนขับกระแทกกับปุ่มบางอย่างที่เขียนไว้ว่า 'เปิดใช้งานระบบความเร็วแสง'
เสียงระบบแจ้งเตือนของตัวยานดังขึ้น
"นับถอยหลังเข้าสู่ความเร็วแสงในอีก สิบ เก้า แปด"
แต่ตอนนี้กับไม่มีใครสนใจมันเลยแม้แต่น้อย
ด้วยความมึนเมาคนขับที่นึกว่าเป็นเสียงของเพื่อนตนก็ยกมือโบกเล็กน้อย ก่อนจะเข้าสู่นิทรา
"ราตรีสวัสดิ์"
"สาม สอง หนึ่ง"
ฟิ่ว ยานบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูงจนเห็นเป็นแค่เส้นแสงสีขาว
ตูม!!! เสียงระเบิดดั่งสนั่นหวั่นไหวเมื่อยานนั้นชนเข้ากับดาวเคราะห์สีฟ้าดวงหนึ่ง แรงขับเคลื่อนด้วยความเร็วแสงส่งผลให้ยานบรรทุกขนาดใหญ่ทะลุผืนดินเข้าไปในแกนดาว จนทำให้ดาวนั้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ ผืนแผ่นดินแยกออกจากกันเป็นชิ้น ๆ เหมือนกับจิ๊กซอว์ หลุมดำที่หลุดจากห้องกักเก็บขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ มันขยายใหญ่จนสามารถดูดกลืนแผ่นดินได้ทั้งประเทศ เพียงเวลาแค่ไม่กี่นาที แผ่นดินแต่ละส่วนที่แยกออกจากกัน ก็ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในหลุดดำจนหมดสิ้น
ปี ค.ศ. 3000
โลกเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงจนแผ่นดินแยกออกจากกัน เหล่าประชากรชาวโลกต่างพากันหนีตายและหาที่หลบภัย และในขณะที่เกิดแผ่นดินไหวอยู่นั้น ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวก็มืดลงในฉับพลัน แผ่นดินเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงมากขึ้น แต่นั่นก็เพียงครู่เดียวก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาสว่างไสวอีกครั้งพร้อมกับแผ่นดินไหวที่หยุดลง เหล่าผู้คนต่างพากันงุนงงกับเหตุการณ์ประหลาดนี้ แต่พวกเขาก็งุนงงกันอยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีสัตว์รูปร่างหน้าตาแปลกประหลาดปรากฏตัวขึ้นมา บางตัวคล้ายสัตว์ในเทพนิยาย บางตัวก็เป็นสัตว์ที่มนุษย์ไม่เคยเห็นมาก่อน สัตว์ประหลาดจำนวนมากเหล่านี้ ต่างพากันปรากฏตัวออกมาจากรอยแยกและเริ่มเข้าจู่โจมมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง หลายคนพากันวิ่งหนีและกรีดร้อง ตึกที่ยังคงสภาพดีถูกใช้เป็นที่หลบภัย ทุกอย่างที่หาได้ถูกดัดแปลงมาเป็นอาวุธและชุดเกราะ
1 ปีต่อมา
ณ ตึกใหญ่ที่เคยเป็นห้างสรรพสินค้าและโรงแรมห้าดาว เหล่าทหารอเมริกันผู้กล้าหาญหนึ่งกองร้อย กำลังทำการคุ้มกันประชาชนเพื่อเดินทางไปยังใจกลางลาสเวกัสซึ่งเป็นเมืองที่พวกเขาได้รับสัญญาณวิทยุว่ามนุษย์ที่พากันอยู่ที่นั่นสามารถสร้างป้อมปราการขึ้นมาได้
ที่ชั้นหนึ่งของตึก ประตูทุกด้านถูกปิดจนสนิท เหลือไว้เพียงประตูใหญ่ด้านหน้าที่เปิดเอาไว้ โดยหน้าประตู เหล่าทหารได้พากันนำซากรถหลายคันมาเรียงต่อกันและสร้างเป็นบังเกอร์สำหรับป้องกันการโจมตี
แม้จะเป็นกลางวันแสก ๆ แต่เหล่าสัตว์ประหลาดก็ยังพากันกรูเข้ามาไม่หยุด มนุษย์หมาป่าและแมงมุมตัวใหญ่จำนวนมาก ต่างพากันพยายามวิ่งฝ่าแนวกระสุนเพื่อหมายจะสังหารเหล่ามนุษย์ให้จงได้
แต่เหล่าทหารผู้กล้าไม่มีวันยอมง่าย ๆ ปืนกลและปืนไฟจำนวนมากถูกระดมยิงออกไปเพื่อสกัดกั้นสัตว์ร้ายเหล่านั้นเอาไว้
ตะวันบนฟากฟ้าเคลื่อนตัวคล้อยต่ำยามเมื่อราตรีมาเยือน เหล่าสัตว์ร้ายที่อยู่บริเวณโดยรอบถูกทหารผู้กล้าสังหารจนหมดสิ้น เหล่าชายชุดเขียวต่างพากันนั่งพักผ่อนอย่างเหนื่อยล้า
หัวหน้าทหารที่เป็นชายวัยกลางคนนามว่าสตีฟเดินไปหาผู้ใต้บังคับบัญชาของตนที่กำลังดูแลเครื่องปั่นไฟ
"เจค เราเหลือน้ำมันเท่าไหร่"
เจค รีบลุกขึ้นตอบ
"เอ่อ หลังจากที่เติมเครื่องปั่นไฟปืนไฟรถทั่วไปและรถบัสทุกคันแล้ว เราก็ไม่เหลือน้ำมันเลยครับ"
สตีฟมองเหล่าประชาชนที่อยู่ด้านในตึกด้วยสีหน้าวิตกกังวล ประชาชนนับพันคนยอมติดตามเขามา ด้วยความหวังที่จะมีแหล่งที่อยู่อาศัยที่ดีกว่าเดิม
"ไม่เหลือเลยเหรอ"
เจคพยักหน้าอย่างรู้สึกผิด
สตีฟเอามือขวาจับปลายคางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"อืม ดูแลเรื่องการส่องไฟคืนนี้ให้ดีแล้วกัน อย่าให้พวกลิงล่องหนมันเล็ดลอดเข้ามาได้"
เจ็ดยืนตัวตรงแล้วทำท่าวันทยหัตถ์
"ครับท่าน"
สตีฟเดินตรงเข้าไปในตัวอาคาร ในใจพลางครุ่นคิดถึงวันพรุ่งนี้ ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากลาสเวกัสเพียงแค่ 400 กว่ากิโลเมตร ซึ่งน้ำมันเต็มถังของรถบัสรุ่น G73 แต่ละคันที่พวกเขามี ก็จะวิ่งได้ราว ๆ นี้พอดี ซึ่งถ้าหากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น น้ำมันของพวกเขาอาจจะหมดระหว่างทางและทำให้พวกเขาไปไม่ถึงยังที่หมาย ส่วนรถคันอื่น ๆ อย่างรถฮัมวี่กับรถเก๋งนั้นตรงนี้เขาไม่ห่วงเท่าไหร่ เพราะน้ำมันเต็มถังสามารถวิ่งได้ไกลกว่ารถบัสอยู่แล้ว
เด็กสาวผมทองวัยเจ็ดขวบหน้าตาน่ารักวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อที่กำลังเดินเข้ามา
"คุณพ่อ"
สตีฟกอดตอบลูกสาวตัวน้อย ก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมา
"ว่าไงยัยตัวแสบของพ่อ"
"วันนี้คุณพ่อเหนื่อยมั้ยคะ"
"เหนื่อยมากเลยลูก"
"งั้นรอหนูแป๊บนึง"
เด็กสาวกระโดดลงจากอ้อมกอดของพ่อ ก่อนจะวิ่งไปหยิบเอากระป๋องอาหารเก่า ๆ ใบหนึ่งมา ซึ่งข้างในมีน้ำสีน้ำตาลเข้มอุ่น ๆ อยู่ด้านใน เด็กสาวยื่นส่งกระป๋องให้กับพ่อพร้อมรอยยิ้มอันสดใส
"โกโก้สูตรพิเศษจากหนูค่ะ"
"ลูกสาวพ่อน่ารักจังเลย"
ผู้เป็นพ่อรับกระป๋องใส่โกโก้ไปด้วยความยินดี ก่อนจะกระดกไปหนึ่งที รสชาติที่ขมยิ่งกว่ากาแฟทำให้สตีฟหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ ด้วยกลัวว่าสาวน้อยตรงหน้าเขาจะเสียใจ เมื่อกระดกไปอึกหนึ่งเขาก็เอาแก้วออกจากปาก ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับสาวน้อยเจ้าของโกโก้ขมปี๋ตรงหน้า
"อร่อยมากเลยลูก ขอบใจนะ"
สาวน้อยยิ้มร่า ก่อนจะวิ่งกลับไปหาผู้เป็นแม่
"คุณแม่ คุณพ่อบอกอร่อยด้วยละ"
ผู้เป็นแม่มองสีหน้าของสามีก็ยิ้มให้อย่างขบขันปนเห็นใจ เพราะเธอได้แอบชิมก่อนแล้วว่าโกโก้ฝีมือลูกสาวตนนั้นรสชาติเป็นยังไง
สตีฟเดินต่อขึ้นไปยังชั้นสอง เพื่อไปคุยกับเหล่าทหารที่มีหน้าที่สอดส่องดูแลความเรียบร้อยด้านนอกตึก
สตีฟวางกระป๋องลงบนโต๊ะที่พลทหารคนหนึ่งนั่งอยู่
"เป็นไงบ้าง"
พลทหารลุกขึ้นตอบ
"สงบเรียบร้อยดีครับท่าน"
"แล้วพวกประชาชนที่ติดตามเรามาละ เรียบร้อยดีมั้ย"
"ไม่ครับ ทุกอย่างยังสงบเรียบร้อยดี ประชาชนแต่ละคนเราก็อนุญาตให้อยู่ได้แค่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง ส่วนทางขึ้นลงไปชั้นอื่น ๆ ได้ให้กำลังบางส่วนเฝ้ายามไว้หมดแล้วครับ"
"ดี"
สตีฟวางกระป๋องทิ้งไว้แล้วเดินจากไป
พลทหารที่เห็นกระป๋องยังมีน้ำโกโก้เหลืออยู่เต็มก็ตะโกนเรียก
"หัวหน้าครับ ท่านลืมของ"
สตีฟหันไปโบกมือ
"ชั้นยกให้ เอาไปเลย"
พลทหารยิ้มรับด้วยความยินดี
"ขอบคุณครับ"
เมื่อสตีฟเดินจากไปพลทหารก็ยกกระป๋องขึ้นดื่ม แต่เมื่อของเหลวด้านในสัมผัสโดนลิ้น เขาก็พ่นมันออกจากปากทันที
"แหวะ ขมเป็นบ้า"
เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อยังไม่มีสัตว์ประหลาดมาจู่โจมพวกเขา ประชาชนก็พากันทยอยออกจากห้าง แล้วพากันไปขึ้นรถบัสแต่ละคันที่จัดเตรียมไว้ให้
เจคที่กำลังตรวจสอบรายการรถแต่ละคัน ก็มีอันต้องหน้าเสีย เมื่อรถเก๋งสองคันยางแบนจนไม่สามารถนำมาขับต่อได้
สตีฟเดินเข้ามาจากด้านหลัง แล้ววางมือลงบนบ่าขวาของเจค
"ไง เรียบร้อยดีมั้ย"
เจคสะดุ้งเฮือก
"อ่ะ เอ่อ มีรถเก๋งสองคันยางแบนจนไม่สามารถวิ่งต่อได้ครับ"
สตีฟนิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ให้ที่เหลือเดินทางออกไปก่อน ถ้าช้ากว่านี้พวกสัตว์ประหลาดอาจจะโผล่ออกมาอีก"
"ได้ครับ แล้วจะทำยังไงกับคนที่เกินมา"
ครอบครัวของสตีฟสามคนและทหารอีกเจ็ดคนยอมเสียสละรถของตัวเองให้ประชาชนเจ้าของรถเก๋ง เนื่องจากพวกสัตว์ประหลาดนั้นจะเริ่มบุกจู่โจมเมื่อพวกเขาอยู่ที่ใดที่หนึ่งนานเกินไป นั่นทำให้สตีฟตัดสินใจให้คนอื่นรีบเดินทางกันไปก่อนโดยไม่ต้องรอพวกเขา
ใช้เวลาไม่นานรถเก๋งสองคันก็ได้รับการเปลี่ยนล้อยางจนเสร็จ ทั้งหมดพากันขึ้นรถแล้วรีบขับตามขบวนรถไปให้เร็วที่สุด เพราะพวกเขาอยู่รั้งท้ายนานเกินไปแล้ว
สตีฟที่นั่งอยู่เบาะหลังกับภรรยาและลูก ก็หันไปหยอกลูกสาวตัวน้อยของเขา
"อีกนิดเราจะไม่ต้องนอนตามท่อระบายน้ำกันแล้ว ดีใจมั้ย"
เด็กสาวยิ้มร่า แล้วกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ
"เย้ จะไม่ต้องนอนในท่อระบายน้ำเหม็น ๆ แล้ว"
ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังคุยกัน เงาอันใหญ่ยักษ์ก็เคลื่อนตัวผ่านพวกเขาไป
สตีฟมีสีหน้าที่เคร่งเครียดเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ใหญ่มาก ๆ เขารีบเปิดกระจกและชะโงกหน้าออกไปดูทันที
ปีกอันใหญ่โต เท้าสองคู่ที่มีกรงเล็บอันแหลมคมร่างกายขนาดมหึมาที่ประดับไปด้วยเกล็ดสีดำทมิฬ สัตว์จากเทพนิยายที่ระเบิดเครื่องบินรบไปแล้วหลายร้อยคัน มันกำลังบินตีโค้งกลับมาและพุ่งตรงมายังพวกเขา
สตีฟตะโกนลั่น
"เจค เร่งเครื่องเลย มังกรมาแล้ว"
เจคเหลือบมองกระจกหลัง มังกรที่มีขนาดตัวพอ ๆ กับเครื่องบินโดยสาร กำลังไล่จี้ตามรถของพวกเขามาติด ๆ
"เร่งให้โดยด่วนเลยครับ"
ตอนนี้สองฟากฝั่งเป็นพื้นที่รกร้าง ที่มีแต่ผืนดินสีแดงขนาบถนนคอนกรีต พวกเขาไม่สามารถใช้อะไรกำบังตัวเองได้เลย สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือเหยียบให้สุดคันเร่งเพื่อตามขบวนให้ทัน และใช้อาวุธหนักระดมยิงใส่มัน
แต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เป็นใจ เมื่อความเร็วในการบินของเจ้ามังกรนั้น กับเร็วกว่ารถเก๋งทั้งสองคัน มันบินไปลงจอดดักทางรถเก๋งทั้งสองคันเอาไว้ ก่อนจะใช้หางฟาดให้รถทั้งสองคันกระเด็นพลิกคว่ำไปหลายตลบจนไปนอนคว่ำอยู่ข้างทาง
แรงเหวี่ยงส่งผลให้ประตูฝั่งซ้ายที่สตีฟนั่งอยู่หลุดออกไปและเขาก็กระเด็นออกมาอยู่ข้างนอกรถ เจ้ามังกรค่อย ๆ เข้าไปใกล้รถที่ลูกเมียของเขายังติดอยู่ข้างใน มันกัดเอาประตูฝั่งขวาออกไป ก่อนจะใช้ลิ้นตวัดดึงทหารนายหนึ่งเข้าไปในปากของมันแล้วเขี้ยวต่อหน้าต่อตาสตีฟ สตีฟมองภาพตรงหน้าอย่างสยดสยอง แต่อาการจุกจากการโดนเหวี่ยงตกจากรถ ก็ทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ สตีฟมองปืนที่หล่นอยู่ตรงท้ายรถเก๋ง เขาพยายามที่จะคลานไปหามัน แต่ร่างกายที่บอบช้ำก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขาง่าย ๆ
เจ้ามังกรลิ้นยาวไม่พอที่จะล้วงเอาเจคออกมา มันจึงหันไปหาเบาะหลังที่ภรรยาของสตีฟอยู่ติดกับประตูแทน
สตีฟที่เห็นดังนั้นก็พยายามฟืนตัวเองและคลานไปกับพื้นทีละนิด
เจ้ามังกรกัดเอาประตูรถออกไป
สตีฟมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เบิกกว้างใบหน้าของเขาตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก มือขวายื่นไปข้างหน้าหวังจะทำอะไรให้ได้สักอย่าง เจ้ามังกรก้มหน้าลงไปและแลบลิ้นออกมาเพื่อหวังจะเอาเหยื่อของมันมากิน สตีฟที่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตะโกนลั่นสุดเสียง
"อย่า!!!"
วูม เสียงอันทรงพลังปล่อยคลื่นบางอย่างออกมาจนฝุ่นรอบตัวของสตีฟพัดกระจายออกไปเป็นวงกว้าง เจ้ามังกรหยุดนิ่งอยู่กับที่และไม่ขยับเคลื่อนไหว ราวกับว่ามันต้องมนต์สะกดที่พันธนาการทั้งร่างของมันเอาไว้


หลายวันต่อมา ด้วยคำขอของคาเร็นและความมุ่งมั่นที่จะมีอนาคตที่ดี ชีฟจึงทำใจและกลับออกไปนอกเมืองอีกครั้งในยามเช้าที่สดใสเหมาะก็แก่การเริ่มต้น
ฮิกที่กำลังขับรถมองดูนักล่าตัวเล็กในชุดเกราะสีดำ ที่กำลังเดินอยู่คนเดียวข้างหน้า ก่อนจะขับรถเข้าไปหา
รถกระบะคันหนึ่งแล่นมาจากทางด้านหลัง เสียงที่คุ้นเคยทำให้ชีฟหันไปมอง เป็นคริสและฮิกที่ขับรถเข้ามา ฮิกเปิดกระจกออกแล้วเรียกให้ชีฟขึ้นรถ
"ขึ้นมา ไปล่าด้วยกัน"
ชีฟยิ้มและกระโดดขึ้นท้ายกระบะทันที ทั้งสามคนไปด้วยกันอีกครั้ง คราวนี้คริสขับมายังทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งที่อยู่ทางทิศเหนือของเมือง ในทุ่งหญ้าเต็มไปด้วยสัตว์ขนาดเล็กมากมาย
ทั้งสามพากันลงมาจากรถ ฮิกบอกให้ชีฟเล็งปืนไปที่หมาป่าตัวหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
"จัดการหมาป่าตัวนั้นให้ดูหน่อย"
"ได้"
ชีฟตั้งท่าเล็ง ปรับโหมดการยิงเป็นแบบทีละนัดแล้วลั่นไก กระสุนพุ่งเข้าใส่ศีรษะของหมาป่าตัวนั้นอย่างแม่นยำ และปลิดชีพมันในนัดเดียว
ฮิกมองอย่างน่าสนใจ
'ไอ้หนูนี่จดจำสิ่งที่เรากับคริสเคยทำให้ดูมาตลอด'
หากมีโอกาสในการเตรียมตัว คริสกับเขาจะเน้นเล็งยิงที่หัวเพื่อประหยัดกระสุนให้มากที่สุด ฮิกมองไปรอบ ๆ อีกครั้งเพื่อหาสิ่งที่เขากับคริสจะมาล่าในวันนี้ นั่นก็คือมนุษย์หมาป่า
มนุษย์หมาป่าเป็นสัตว์ประหลาดที่มักจะอยู่ตามทุ่งหญ้า พวกมันตะกละตะกลามเป็นอย่างมาก นั่นทำให้สัตว์ป่าน้อยใหญ่ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว การมีพวกมันอยู่จึงเป็นปัญหาอย่างมากสำหรับพวกที่มีอาชีพล่าเนื้อไปขาย พวกเขาจึงมักจะจ้างนักล่าให้มากำจัดพวกมันยามเมื่อพบเจอ
ชีฟรู้สึกเสียวสันหลังอีกแล้ว เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะไปหยุดสายตาอยู่ที่พงหญ้า ที่ใหญ่พอจะเอารถเข้าไปซ่อนได้เลย ชีฟชี้บอกถึงสิ่งที่ตนสัมผัสได้ให้ทั้งสองคนรับรู้
"ลุงคริส ในนั้น"
คริสยักคิ้วให้กับความสามารถของชีฟ ก่อนจะเล็งปืนแล้วเหนี่ยวไก เมื่อกระสุนพุ่งเข้าไปในพงหญ้า มนุษย์หมาป่าที่รู้ตัวว่าถูกพบเข้าให้แล้ว ก็วิ่งออกมาจู่โจมพวกเขาทันที
คริสหันมาบอกชีฟ
"ดูไว้เจ้าหนู"
มนุษย์หมาป่าแยกเขี้ยวแล้ววิ่งตรงเข้าใส่ทั้งสามคน ฮิกและคริสใช้ไรเฟิลจู่โจมกราดยิงใส่มันแบบไม่เล็งเป้าหมาย การยิงแบบเล็งที่หัวนั้นเป็นไปได้ยากสำหรับมนุษย์หมาป่าที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ทุกครั้งที่คริสและฮิกเล็งปืนแล้วเหนี่ยวไก มนุษย์หมาป่าจะพุ่งตัวไปด้านข้างทันทีเพื่อหลบกระสุน ถึงจะเป็นสัตว์ประหลาด แต่มันก็รู้จักวิธีสู้กับมนุษย์เป็นอย่างดี
ทั้งสองกราดยิงไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้มนุษย์หมาป่าเข้ามาใกล้พวกเขาได้ ด้วยร่างกายที่สูงสองเมตรของมัน จะทำให้พวกเขาเสียเปรียบทันทีหากเกิดการต่อสู้ระยะประชิด แม้คริสและฮิกจะช่วยกันกราดยิง แต่ก็ไม่สามารถยิงโดนมนุษย์หมาป่าได้ง่าย ๆ แต่การกราดยิงนี้นั้นมีเป้าหมาย พวกเขาใช้กระสุนราคาถูกเพื่อหลอกล่อให้มนุษย์หมาป่านั้นวิ่งจนเสียกำลังในระดับหนึ่งจนมันเริ่มช้าลง จากนั้นทั้งสองคนก็เปลี่ยนไปใช้กระสุนพิเศษที่สามารถติดไฟได้เมื่อเกิดการกระทบ คริสและฮิกกราดยิงอีกครั้ง ถึงแม้แรก ๆ มันจะหลบได้ แต่ความเร็วของมันก็ช้าลงมากจนกระสุนนัดหนึ่งโดนเข้าที่ไหล่ของมัน มนุษย์หมาป่าช้าลงกว่าเดิมเมื่อมันได้รับบาดเจ็บ ความเร็วที่ลดลงทำให้กระสุนพิเศษที่เหลือเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
คริสถอนหายใจเมื่อเห็นเจ้ามนุษย์หมาป่าล้มลง ก่อนจะเดินกลับไปหาชีฟที่อยู่ด้านหลัง พวกเขาไม่เคยพาชีฟมาล่าสัตว์อันตรายแบบนี้มาก่อน วันนี้พวกเขาจึงอยากให้ชีฟเห็นวิธีที่พวกเขาใช้
ชีฟมองการล่าครั้งนี้ด้วยความสงสัย แล้วเอ่ยถามเมื่อเห็นคริสเดินเข้ามา
"ทำไมกราดยิงมั่ว ๆ แบบนั้น"
คริสยิ้มแล้วเริ่มอธิบาย
"พวกเราแก่แล้ว การที่พยายามจะเล็งยิงสัตว์ประหลาดที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วขนาดนั้นเป็นไปได้ยากมากสำหรับเรา"
"แล้วทำไมไม่ใช้ระเบิดแสงช่วย"
"มันแพงนะสิ นักล่าอย่างเราไม่ได้เจอของดีดีกันทุกวันหลอกนะ อันไหนประหยัดได้เราก็ประหยัด อย่างกระสุนที่ฉันกับฮิกใช้ยิงในรอบแรก กระสุนพวกนั้นเป็นกระสุนที่มีราคาถูกมาก สัตว์เล็ก ๆ ผิวหนังบาง ๆ อาจจะยิงเข้าได้สบาย ๆ แต่กลับพวกหนังหนาแบบมนุษย์หมาป่าตัวเมื่อกี้อย่าหวังเลยว่าจะยิงเข้า"
พอฟังถึงตรงนี้ชีฟก็ยิ่งงง
"ทำไมถึงใช้กระสุนนั้นทั้ง ๆ ที่มันยิงไม่เข้าละ"
ฮิกที่พึ่งไปเก็บผลึกกลับมากระโดดเข้าร่วมวงสนทนาก่อนจะเป็นคนอธิบายต่อ
"เพราะเจ้ามนุษย์หมาป่าไม่รู้ไงละว่าเราใช้กระสุนอะไร เมื่อเราลั่นไก พวกมันก็หลบตามสัญชาตญาณ พอมันเหนื่อยเราถึงเอากระสุนพิเศษสำหรับจัดการกับมันออก แต่กระสุนพิเศษเหล่านี้มีราคาแพง เพราะฉะนั้นใช้อย่างประหยัดคือดีที่สุด"
ชีฟถึงกลับบางอ้อเรื่องเงินนั้นเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากสำหรับทุกคน กระสุนเม็ดเล็ก ๆ นั้นมีราคาถูกกว่าระเบิดแสงที่ต้องใช้แร่หายาก หากสามารถใช้กระสุนเหล่านั้นในการจัดการกับสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งได้ ก็จะช่วยเพิ่มกำไรจากการล่ามากยิ่งขึ้น
ฮิกจ้องมองชีฟก่อนจะนึกอะไรบางอย่าง แล้วพูดออกมา
"คริส นายคิดว่าชีฟจะยิงหัวมนุษย์หมาป่านั่นโดนมั้ย"
คริสเลิกคิ้ว แล้วหันไปมองหน้าฮิก ก่อนจะหันมายิ้มให้กับชีฟ
"ลองดูกัน"
ภารกิจที่พวกเขารับมาคือกำจัดมนุษย์หมาป่าสองตัว นั่นทำให้ตอนนี้ยังเหลืออีกหนึ่งที่พวกเขายังไม่ได้กำจัด ทั้งสามคนขับรถหาเจ้ามนุษย์หมาป่าตัวสุดท้ายที่เหลือ ทุกครั้งที่ชีฟรู้สึกเสียวสันหลัง คือตอนที่พวกสัตว์ประหลาดคิดจะจู่โจมเขา นั่นทำให้ฮิกบอกว่าสัมผัสที่หกที่ชีฟมีคือการจับจิตมุ่งร้ายหรือจิตสังหารของสิ่งมีชีวิตอื่น เพราะกับสัตว์ธรรมดาเวลาชีฟเข้าใกล้พวกมัน เขาไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
ขับรถมาได้สักพักชีฟก็จับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ใกล้กับป่าทึบ ฮิกกับคริสลงจากรถและให้ชีฟยืนอยู่บนท้ายกระบะ ทั้งสองคนจะคอยยิงสกัดไม่ให้มนุษย์หมาป่าเข้ามาใกล้ เพื่อให้ชีฟมีโอกาสในการยิงให้มากที่สุด
ชีฟปรับปืนเป็นแบบทีละนัด เพื่อให้ปืนเหลือแรงถีบน้อยลง เมื่อเตรียมพร้อมกันเรียบร้อย คริสก็เหนี่ยวไกคนแรกเพื่อกระตุ้นให้มนุษย์หมาป่าออกมาจากพุ่มไม้ เมื่อกระสุนนัดแรกพุ่งเข้าไปมนุษย์หมาป่าก็กระโจนออกมาทันที ชีฟไม่รอช้าเหนี่ยวไกนัดแรกออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของมนุษย์หมาป่าเบี่ยงหลบกระสุนอย่างง่ายดาย คริสและฮิกเริ่มกราดยิงอีกครั้ง
นัดที่สองชีฟตั้งสมาธิมากขึ้น ก่อนจะเล็งแล้วยิงออกไป กระสุนเฉี่ยวหน้ามนุษย์หมาป่าไปเพียงเล็กน้อย ชีฟหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะสูดหายใจกลับเข้าไป นัดที่สามพุ่งออกไป เจ้ามนุษย์หมาป่าก้มหลบอย่างรวดเร็ว นัดที่สี่ที่ห้ายังคงพลาดเหมือนเดิม เจ้ามนุษย์หมาป่าไม่ได้เอาแต่วิ่งหลบไปด้านข้าง แต่มันก็ค่อย ๆ หาทางย่นระยะเข้ามาหาทั้งสามคนเรื่อย ๆ
ฮิกมีเม็ดเหงื่อไหลอาบเต็มใบหน้าเมื่อมนุษย์หมาป่าเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้น ปากก็พึมพำว่า
"ยิงให้โดนสิไอ้หนู"
คริสเหลือบมองเพื่อน แต่เมื่อเห็นว่าฮิกยังคงใช้กระสุนราคาถูกต่อไป เขาก็จะไม่เปลี่ยนเป็นกระสุนพิเศษเหมือนกัน ตอนนี้กระสุนราคาถูกของพวกเขาหมดไปคนละสามแม็กแล้ว แต่ชีฟยังคงยิงไม่โดนเลยสักนัด ตอนนี้มนุษย์หมาป่าอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสิบเมตร
ด้วยร่างกายที่ใหญ่โตและพละกำลังที่มหาศาล มนุษย์หมาป่าตัดสินใจกระโจนใส่ฮิกจากระยะห้าเมตรแบบสุดกำลัง มันแยกเขี้ยวออกหวังขย้ำเหยื่อตรงหน้าให้สิ้นชีพ ฮิกล้มไปกระแทกกับขอบรถกระบะอย่างแรง พร้อมกับมนุษย์หมาป่าที่กดทับตัวเขาเอาไว้ คริสตะโกนเรียกเพื่อนสุดเสียง
"ฮิก!"
คริสรีบวิ่งเข้าไปหวังจะช่วยเพื่อน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อฮิกชูมือขวาและยกนิ้วโป้งขึ้น ฮิกผลักมนุษย์หมาป่าที่มีรูกระสุนอยู่กลางหน้าผากออกไป ก่อนจะลุกขึ้นแล้วมองหน้าคริสด้วยรอยยิ้มเจือน ๆ เพราะเขาเกือบจะตายไปแล้ว
คริสและฮิกมองหน้าและหัวเราะออกมาเล็กน้อย พวกเขาเกือบจะตายเพราะแค่อยากฝึกเด็กคนหนึ่งเนี่ยนะ จากนั้นทั้งสองก็หันไปมองหน้าชีฟที่หัวเราะแห้ง ๆ และยิ้งแหย ๆ อย่างรู้สึกผิด
หลังจากการล่าคริสฮิกและชีฟก็เอาศพมนุษย์หมาป่ากลับมารับรางวัล มนุษย์หมาป่าไม่ได้มีแต่ค่าหัวเท่านั้น แต่หนังของพวกมันยังเอาไปทำเป็นเสื้อกันหนาวชั้นดีได้ด้วย รอบนี้เงินรางวัลถูกหารสามเช่นเคย แต่ภารกิจในวันนี้กลับมีมูลค่าน้อยกว่าครั้งที่พวกเขาขนฮาร์ทดิสกลับมาอย่างมาก
เมื่อได้เงินรางวัล คริสกับฮิกก็พาชีฟไปร้านอาหาร ก่อนฮิกจะจับชีฟนั่งลงที่โต๊ะแล้วพูดว่า
"วันนี้นักแม่นปืนอันดับหนึ่งของเมืองจะเลี้ยงอาหารพวกเราใช่มั้ย"
ชีฟได้ยิ้มอย่างจนใจ
"ผมเลี้ยงก็ได้"
คริสและฮิกสั่งอาหารมากินเต็มโต๊ะ แต่กลับไม่สั่งของที่พวกเขาเคยสั่งเป็นประจำ นั่นคือเหล้าเบียร์และนารี เพราะทั้งสองอย่างนี้จะทำให้อาหารมื้อนี้ราคาแพงขึ้นเป็นอย่างมาก
ทั้งสามรับประทานอาหารด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อยจนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน บนโต๊ะของพวกเขาตอนนี้เต็มไปด้วยจานเปล่า
ชีฟจ่ายค่าอาหารก่อนจะขอตัวกลับไปหาครอบครัว ระหว่างทางชีฟแวะร้านขนมปังที่เขาเคยชอบซื้อบ่อย ๆ
เจ้าของร้านเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่สดใส
"ไง ไม่มาร้านป้าหลายวันเลยนะ แล้วนั่นใส่ชุดอะไรน่ะ"
ชีฟไม่ใส่หมวกทำให้คุณป้าจำได้ทันที แต่เขาก็ยังคงใส่ชุดเกราะเอาไว้อยู่ ชีฟยิ้มแล้วมองดูขนมปังที่เหลืออยู่ในร้าน
"ชุดเกราะของคาเร็น ว่าแต่ ขนมปังทั้งหมดที่เหลือมีราคาเท่าไหร่"
ป้าเจ้าของร้านเลิกคิ้ว ก่อนจะสังเกตชุดที่อีกฝ่ายใส่ เนื้อผ้าคุณภาพดีออกแบบมาอย่างประณีต ไม่ใช่เสื้อผ้าราคาถูก ๆ แน่นอน เมื่อเห็นดังนั้นป้าเจ้าของร้านก็บอกราคา
"สองพันสามร้อยพ็อย สนใจจะเหมามั้ย"
"เหมา"
ชีฟยื่นบัตรนักล่าให้กับอีกฝ่ายทันที
ป้าเจ้าของร้านรับบัตรมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นชื่ออาชีพบนบัตร แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก เพราะเรื่องที่เด็กอายุสิบสามจะกลายเป็นนักล่า ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีมาก่อน ป้าเจ้าของร้านเดินไปที่เครื่องสแกน แล้วสแกนเงินออกไปตามราคาขนมปังที่เหลืออยู่ จากนั้นเธอก็ห่อขนมปังทั้งหมดใส่ถุง พร้อมกับเนยน้ำตาลและแยมรสชาติดีจำนวนหนึ่ง ป้าเจ้าของร้านส่งบัตรและถุงขนมปังให้แกชีฟ
"แยมรสหวานนี้ป้าแถมให้จ้ะ"
ชีฟรับของมาด้วยความดีใจ
"ขอบคุณ"
ชีฟตรงดิ่งกลับที่พักก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้า จากนั้นก็แวะไปเคาะประตูห้องชิซูกะเพื่อชวนอีกฝ่ายไปที่ห้องของเขา ชีฟกลับเข้ามาในห้องแล้ววางขนมปังลงบนโต๊ะ จากนั้นเรียกร้องเรียกหญิงวัยกลางคนที่นอนหลับอยู่ในห้อง
"แม่ ผมเอาของอร่อยกลับมาละ"
คุณแม่ค่อย ๆ ลุกจากเตียงแล้วออกจากห้องมาลูบหัวผู้เป็นลูกอย่างเอ็นดู ชิซูกะก็เข้ามานั่งร่วมวงด้วย ทั้งสามรับประทานขนมปังทาแยมรสหวานกันอย่างเอร็ดอร่อย
ชิซูกะเหลือบมองชีฟด้วยสายตาที่ห่วงใย อาวุธปืนคุณภาพดี ชุดเกราะราคาแพง ถึงเธอจะไม่อยากให้ชีฟเป็นนักล่า แต่ตอนนี้เธอก็รั้งเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้แล้ว เพราะเด็กน้อยที่เธอเคยรู้จัก ตอนนี้เขากลายเป็นนักล่าเต็มตัว และไปไกลเกินกว่าที่เธอจะรั้งเอาไว้ได้


ชีฟขอตัวออกมาจากห้อง แล้วเดินไปตามฟุตบาทริมถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านค้าแห่งหนึ่งที่เคยไปกับพวกนักล่า เดินมาสักพักชีฟก็มาถึงร้านค้าที่ถ้ามองผ่านกระจก จะเห็นปืนมากมายหลายชนิดวางตั้งโชว์อยู่ด้านในร้าน ชีฟเดินเข้ามาในร้าน เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนไว้นวดไว้เคราและมีรูปร่างที่ใหญ่โต เขาจ้องมองชีฟครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาทักทาย
"นี่มันไอ้หนูที่อยู่กับคริสนี่ เจ้านั่นใช้ให้เธอมาซื้อของงั้นเหรอ"
ชีฟส่ายหัวปฏิเสธ ก่อนจะโชว์บัตรนักล่าให้อีกฝ่ายดู
"ผมอยากได้ปืนเป็นของตัวเอง"
เจ้าของร้านเลิกคิ้วมองบัตรตรงหน้า ก่อนจะเอามือลูบคางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
'เด็กจนจนจากสลัมคิดจะเป็นนักล่าแล้วงั้นรึ ก็จริงอยู่ที่คริสอยากให้เด็กคนนี้มีอนาคต แต่นี่มันยังไวเกินไปหรือเปล่า'
คิดเสร็จเจ้าของร้านก็ลองเอ่ยถามอะไรบางอย่าง
"อายุเท่าไหร่แล้วไอ้หนู"
"สิบสาม"
เจ้าของร้านขมวดคิ้ว
'อายุแค่นี้ไม่น่ารอด แต่จากที่เห็นตามไอ้สองตัวนั่นมานาน ทดสอบหน่อยละกัน'
เจ้าของร้านเดินไปตรงโซนปืนกลเบาขนาดเล็ก ก่อนจะหยิบปืนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโซนนั้นมา แล้วเดินกลับมาหาชีฟ
"นี่เป็นปืนกลเบาที่มีอานุภาพใกล้เคียงไรเฟิลจู่โจมมากที่สุด ปรับโหมดการยิงได้สามโหมดนั่นคือยิงทีละนัดยิงทีละสามนัดและยิงรัว แม็กกระสุนบรรจุได้ห้าสิบนัดต่อแม็ก แม้จะยิ่งได้แรงเกือบเท่าไรเฟิลจู่โจม แต่แรงถีบของมันนั้นเบาที่สุดในหมู่ปืนกลเบา ซึ่งเด็กอย่างเธอก็ใช้ได้ ที่ปากกระบอกมีเลเซอร์ติดให้ด้วย และสุดท้ายระบบจดจำลายนิ้วมือ คนอื่นที่ไม่ใช่เจ้าของจะใช้ไม่ได้ สนใจมั้ย"
"มันราคาเท่าไหร่"
"สามล้านพ็อย"
ชีฟอึ้งในราคาของมัน เพราะมันแทบจะเป็นเงินหนึ่งในสามที่เขามี แต่การมีอาวุธที่ดีก็จะทำให้เขาเริ่มต้นได้ดี แต่พอคิดถึงราคาของมันชีฟก็ลังเลที่จะซื้อ สายตาก็หันไปมองรอบ ๆ ร้านเพื่อมองดูปืนกระบอกอื่นเป็นทางเลือก
เจ้าของร้านเห็นท่าทีของชีฟก็รู้ว่าปืนกระบอกนี้มีราคาแพงเกินไปที่เด็กคนนี้จะตัดสินใจซื้อ เขาจึงยื่นข้อเสนอบางอย่าง
"ฉันมีข้อเสนอ ไปจัดการสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งให้ฉัน แล้วฉันจะให้ของที่มีค่ามากกว่าปืนกระบอกนี้แก่เธอแบบไม่ต้องเสียเงิน"
ชีฟตกลงรับข้อเสนอ ถ้าเขาได้อาวุธมาโดยไม่ต้องมีค่าใช้จ่ายใด ๆ ก็จะทำให้เขามีเงินซื้อของให้ครอบครัวของเขาได้อีกนาน
เจ้าของร้านบอกให้ชีฟกลับไปฟิตร่างกายให้พร้อม เพราะเขาต้องใช้เวลาหลายวันเพื่อเตรียมการบางอย่าง
เมื่อชีฟออกไปจากร้าน เจ้าของร้านก็ปิดร้านของตัวเองให้เรียบร้อย ประตูและหน้าต่างทุกบานถูกปิดจนมิดชิด จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในโรงรถข้างร้านแล้วขับรถฮัมวี่ของตัวเองออกไป
เจ้าของร้านอาวุธขับรถมาจนถึงสำนักงานแห่งหนึ่งที่มีลักษณะเป็นตึกสูงสิบชั้น รถฮัมวี่หักเลี้ยงเข้าไปในตัวอาคารทันทีที่ถึงปากทางเข้า
ภายในห้องแล็บแห่งหนึ่งที่อยู่ด้านในอาคาร หญิงสาวสวมแว่นในชุดคลุมสีขาวคนหนึ่งนั่งมองจอภาพที่เต็มไปด้วยตัวเลขด้วยอาการที่เซ็งสุดขีด มือขวาเท้าแก้มจนหน้าย่น มือซ้ายจับปากกาเคาะโต๊ะดังปัก ๆ ไม่หยุด
เจ้าของร้านอาวุธเดินเข้ามาภายในห้องโดยไม่มีการเคาะประตู ก่อนจะทักทายอีกฝ่าย
"แล็บเล็ก ๆ อย่างเรา การจะหาของคุณภาพดีนี่มันยากจังเลยนะ"
หญิงสาวเหลือบมองชายร่างใหญ่ด้วยหางตา ก่อนจะตอบกลับอย่างเกียจคร้าน
"มีอะไร"
"เมื่อวานมีนักล่าที่ฉันรู้จักมันเที่ยวคุยให้สาว ๆ ในร้านฟังว่ามีเด็กคนหนึ่งสามารถเอาชนะวานรล่องหนได้"
"แล้วไง เอาระเบิดแสงปาใส่พวกมันก็เผยตัวแล้ว จะยากตรงไหน"
"ก็..."
เจ้าของร้านอาวุธง้างเล็กน้อยให้อีกฝ่ายสนใจ
"ก็ตรงที่เด็กคนนั้นชนะพวกนั้นได้ด้วยตาเปล่าน่ะสิ ไม่ได้ใช้ระเบิดแสง ไม่ได้ใช้เครื่องตรวจจับแบบพิเศษอะไรทั้งนั้น"
ได้ผลหญิงสาวสวมแว่นกลมโตตาลุกวาวทันที ก่อนที่เธอจะหันไปคุยกับอีกฝ่ายอย่างจริงจัง
"เด็กนั่นอยู่ไหน มีใครรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง"
"อืม"
เจ้าของร้านอาวุธทำท่านึกคิด และเหลือบมองคู่สนทนาด้วยสายตาที่มีเลศนัย
เมื่อเห็นอาการของอีกฝ่าย หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาและยิ้มอย่างเซ็ง ๆ
"อาวุธทุกอย่างฉันจะซื้อจากคุณ"
"อ้อ นึกออกแล้ว ก็มีหญิงสาวโสเภณีหกคน และฉันที่ไปร่วมแจมโต๊ะอาหารในห้องส่วนตัวกับเจ้าหมอนั่นเมื่อคืน"
"คุณปิดปากคนพวกนั้นได้ใช่มั้ย"
"ได้แน่นอน แต่ก่อนนั้น ฉันต้องการแน่ใจว่าเด็กคนนั้นมีสัมผัสที่หกอยู่จริง ๆ ฉันจึงอยากส่งเขาไปประลองกับราชาวานรล่องหนซะหน่อย"
"แล้วที่มาหาฉันที่นี่ คุณต้องการอะไร"
"ก็นะ เด็กคนนี้อยู่ในความดูแลของคนรู้จักของฉัน ฉันเลยอยากได้ชุดเกราะที่ฉันจะแน่ใจได้ว่าเขาจะอยู่รอดจนกว่าฉันจะเข้าไปช่วยหากเขาพลาดพลั้ง"
"สองวัน"
หญิงสาวลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปในห้องแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยแขนกลทันที ซึ่งมันทำให้เจ้าของร้านอาวุธยิ้มออกมาด้วยความพอใจ
ในที่สุดก็ถึงวันนัดหมาย ชีฟกลับมาที่ร้านอาวุธอีกครั้ง วันนี้เจ้าของร้านอาวุธไม่ใช่คนเดียวที่รอชีฟอยู่ แต่กลับมีหญิงสาวใส่แว่นอีกคนยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย
หญิงสาวใส่แว่นเธอตรงดิ่งเข้ามาหาชีฟทันทีและพาเขาไปสวมชุดเกราะที่เธอเตรียมมาให้ ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ทดสอบอะไรบางอย่าง หญิงสาวจับชีฟถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ชีฟมีท่าทีตื่นตระหนกตกใจ ราวกับว่าเขาเป็นเด็กสาวที่กำลังถูกลวนลามยังไงยังงั้น ชีฟโดนถอดเสื้อผ้าจนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว เขายืนมองหญิงสาวด้วยใบหน้าที่เขินอาย สักพักเธอก็เอาชุดเกราะที่เธอเตรียมไว้มาให้ เมื่อสวมชุดเกราะ ชีฟก็กลายเป็นนินจาในชุดผ้ารัดรูปสีดำ ปลอกขาและแขนสำหรับกันกระแทกทำให้ชุดนินจาของชีฟดูทันสมัยขึ้นมาเล็กน้อย เสื้อกั๊กที่ถูกสวมทับลงไปมีช่องสำหรับใส่แม็กกระสุนและของอย่างอื่นอีกมากมาย นั่นทำให้ชีฟสามารถพกสิ่งของได้หลายอย่าง ส่วนหมวกครอบหัวนั้นทำจากพลาสติกแข็งอย่างดี เพื่อเอาไว้สำหรับกันกระแทก เมื่อสวมชุดจนเสร็จหญิงสาวก็มองชีฟด้วยความพอใจ ก่อนจะพาเดินออกมาหาเจ้าของร้านอาวุธที่รออยู่
ชีฟขึ้นรถฮัมวี่ไปกับทั้งสามคน ลุงเจ้าของร้านมีชื่อว่าเอ็ดดี้ ส่วนหญิงสาวใส่แว่นนั้นชื่อคาเร็น ชีฟมองดูชุดและอุปกรณ์ของตัวเองด้วยความเครียดเล็กน้อย เพราะเมื่อพิจารณาดูแล้วมันคงจะมีราคาที่แพงน่าดู เขาหันไปหาเอ็ดดี้ที่เป็นคนขับ ก่อนจะหันไปมองคาเร็นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วถามถึงสิ่งที่ตัวเองสงสัย
"เอ่อ ของพวกนี้ผมต้องจ่ายเงินมั้ย"
เป็นเอ็ดดี้ที่หันมาตอบ
"ไม่ ถ้าเธอทำพลาดเราก็แค่เอาคืน แต่ถ้าเธอทำสำเร็จเรายกให้เธอเลย"
ชีฟก้มมองดูปืนกลเบา S223 ในมือที่เอ็ดดี้โฆษณาให้เขาฟังเมื่อวาน และชุดเกราะที่เขาใส่อยู่ก็เท่สุด ๆ แววตาของชีฟเป็นประกายขึ้นมา และคิดในใจว่า
'เขาต้องทำให้ได้'
ขับรถกันมาได้สักพักทั้งสามคนก็มาถึงป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูง ต้นไม้เหล่านี้นั้นทั้งสูงใหญ่และหนาแน่นไปด้วยใบ นั่นทำให้ภายในป่าแทบจะไม่มีแสงสาดส่องเข้าไปได้เลย ป่าแห่งนี้เป็นป่าที่อยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง ภายในป่าเต็มไปด้วยพืชพรรณที่อุดมสมบูรณ์ ด้วยไม่มีใครกล้าเข้ามาในป่าแห่งนี้แม้แต่คนเดียว นักล่าที่เข้ามายังป่าแห่งนี้มักจะจบชีวิตลงอย่างรวดเร็ว ด้วยความสามารถของเจ้าป่าที่ทุกคนให้ฉายาว่า ราชาวานรล่องหน
เจ้าราชาตัวนี้มันมีความเฉลียวฉลาดพอพอกับคน มันหลบเลี่ยงแสงไฟจากมนุษย์ได้อย่างคล่องแคล่ว เมื่อเห็นระเบิดแสงมันก็แค่หันหลังหนีไปทางอื่น นักล่าธรรมดาไม่มีใครสามารถเอาชนะมันได้เลย ส่วนนักล่าระดับสูงก็ปฏิเสธที่จะรับงานมากำจัดมัน ด้วยผลตอบแทนที่ได้นั้นน้อยนิด นั่นจึงทำให้ป่ากับราชาวานรตัวนี้ยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
เอ็ดดี้และคาเร็นตัดสินใจยืนรอที่ชายป่า ส่วนชีฟนั้นมีภารกิจก็คือไปล่าเอาชีวิตวานรตัวนี้มาให้ได้ ชีฟเดินเข้าไปในป่าด้วยตัวคนเดียว เขาเดินมาได้สักพักจนกระทั่งลับสายตาจากทั้งสองคน ความรู้สึกเสียวสันหลังวาร์ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ชีฟยกปืนขึ้นมาตั้งท่าเล็งทันที ก่อนจะมองไปยังจุดที่มาของความรู้สึก
คาเร็นมองโฮโลแกรมที่ฉายภาพผ่านกล้องติดหมวกของชีฟอย่างตื่นเต้น ถึงแม้เธอจะยังไม่เห็นอะไร แต่การที่ชีฟตั้งท่าเตรียมพร้อม และระดับการเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้น นั่นก็ทำให้รู้แล้วว่าเจ้าราชาวานรได้ปรากฏกายออกมาแล้ว
ราชาวานรแสยะยิ้มราวกับว่ามันเป็นมนุษย์ เหยื่อตรงหน้าเป็นแค่เด็กที่เรียกว่าวัยรุ่นก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เหยื่อครั้งนี้ของมันนั้นช่างอ่อนแอเสียเหลือเกิน แต่ครู่เดียวรอยยิ้มของมันก็ต้องหายไป เมื่อปากกระบอกปืนชี้มาบนกิ่งไม้ที่มันยืนอยู่ และถึงแม้มันจะล่องหน แต่แสงเลเซอร์นั้นไม่ได้ทะลุผ่านมันไปแต่อย่างใด เมื่อลำแสงทาบลงบนตัวของมัน นิ้วเล็ก ๆ ก็เหนี่ยวไกลทันที
ราชาวานรไม่รอให้กระสุนพุ่งมาโดนตัว มันกระโดดหนีไปยังกิ่งไม้อื่นอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่ามันจะพยายามหนีไปไหน เลเซอร์ปืนก็จี้ตามมันมาไม่หยุด
ชีฟมองราชาวานรที่ไม่ยอมอยู่นิ่งให้ยิงง่าย ๆ แบบไม่สบอารมณ์ แม้เขาจะรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะมองเห็นมันได้ นั่นทำให้เขาต้องเอาเลเซอร์ไปทาบตัวมันให้โดนทุกครั้งก่อนเหนี่ยวไก
เจ้าราชาวานรที่รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมองเห็นมัน มันก็ส่งเสียงร้องเรียกพรรคพวกทันที สักพักชีฟก็สัมผัสได้ถึงวานรนับสิบตัวที่กำลังตรงมาหาเขา ปากกระบอกปืนหันไปหาสัมผัสที่อยู่ใกล้ที่สุด เมื่อเลเซอร์ทาบลงบนตัวกระสุนก็ถูกสาดออกไป วานรตัวแรกสิ้นใจไปอย่างง่ายดาย S223 เปลี่ยนทิศทางไปยังเป้าหมายต่อไปแล้วปลดปล่อยอานุภาพทำร้ายล้างของมันอีกหลายครั้ง ลูกสมุนวานรนั้นไม่ได้มีความเฉลียวฉลาดใด ๆ นั่นทำให้พวกมันพุ่งเข้าหาชีฟตรง ๆ และตกเป็นเป้าของปืนได้อย่างง่ายดาย
แต่เหมือนกับว่าวานรเหล่านี้จะมีเยอะจนเกินไป เมื่อมีสัมผัสหนึ่งปรากฏขึ้นในระยะประชิดจากด้านหลังของชีฟ ด้วยความตกใจชีฟหันขวับกลับไปแล้วสาดกระสุนใส่โดยไม่สนใจว่าเลเซอร์จะทาบลงบนตัวของมันหรือยัง การกระทำนี้ทำให้ชีฟนึกถึงครั้งแรกที่ยิงพวกมันขึ้น ตอนนั้นเขาไม่ได้อาศัยเลเซอร์ในการเล็ง แต่อาศัยว่าสาดกระสุนออกไปจำนวนมากและเป็นวงกว้าง เพื่อหวังว่าสักนัดจะโดนพวกมัน การที่เขามัวแต่รอให้เลเซอร์ทาบลงบนตัวของพวกมันนั้น นั่นทำให้เขาเสียเวลาไปชั่วอึดใจและทำให้ไอ้ตัวใหญ่มันไหวตัวทัน
เมื่อจัดการลูกสมุนจนหมด ชีฟก็ปิดแสงเลเซอร์ ความรู้สึกใหญ่ ๆ ที่อยู่ห่างออกไปนั้น ทำให้ชีฟระบุตำแหน่งราชาวานรได้อย่างชัดเจน ชีฟเปลี่ยนแม็กกระสุนใหม่แล้วหันปืนไปทางนั้นทันที ก่อนจะรัวกระสุนออกไปจนหมดแม็กโดยจงใจผ่อนกำลังแขนลงเล็กน้อย เพื่ออาศัยแรงถีบของปืนทำให้กระสุนที่พุ่งออกไปกระจายตัวเป็นวงกว้างมากขึ้น เลือดสด ๆ ไหลออกมาพร้อมกับเศษกิ่งไม้บนพื้นที่ส่งเสียงดังเปาะแปะราวกับมีอะไรมาหล่นทับ ซึ่งสิ่งนี้เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าลูกกระสุนของชีฟนั้นโดนเจ้านั่นเข้าแล้ว
เมื่อสัมผัสเสียวสันหลังหายไปจนหมด ชีฟก็เดินไปยังจุดที่เขาคิดว่าราชาวานรน่าจะอยู่ตรงนั้น และเป็นจริงดังคาด ร่างโปร่งใสอาบไปด้วยเลือดทั้งตัว เลือดบางส่วนกระเพื่อมขึ้นลงจากลมหายใจที่รวยริน นั่นหมายความว่าราชาวานรตรงหน้ายังคงมีชีวิตอยู่ แต่ก็คงอีกไม่นาน
"สุดยอด!!!"
เสียงตะโกนดังมาจากคาเร็นที่ชะโงกหัวออกมาจากรถ รถฮัมวี่กำลังวิ่งหักหลบต้นไม้น้อยใหญ่และตรงเข้าไปยังจุดที่ชีฟยืนอยู่
ชีฟยังคงชี้ปากกระบอกปืนไปที่เจ้าราชาวานร ไฟหน้ารถฮัมวี่ทำให้มันเผยตัวออกมา ตอนนี้มันนอนหอยหายใจรวยรินอยู่บนพื้น มือสองข้างของมันพยายามปิดแผลเลือดไหลบนตัวของมันเอาไว้
คาเร็นรีบลงจากรถอย่างรวดเร็วพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล
"อย่ายิง"
คาเร็นวิ่งเข้าไปประคองราชาวานร ก่อนจะฉีดยาสลบให้มันแล้วเริ่มดำเนินการปฐมพยาบาล
เอ็ดดี้เดินมาตบหลังชีฟ แล้วเอ่ยชื่นชมอย่างพอใจ
"เก่งมากไอ้หนู แบบนี้คริสกับฮิกมันต้องภูมิใจแน่"
เอ็ดดี้มองชีฟด้วยความทึ่ง แล้วคิดในใจ
'คิดเทคนิคในการรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้เร็วมาก พอรู้ว่าอีกฝ่ายหลบได้เพราะเลเซอร์ก็ปิดมันทันที แถมยังจงใจปล่อยให้แรงถีบปืนเป็นตัวช่วยในการกระจายรัศมีของกระสุนอีก เด็กคนนี้จะกลายเป็นสุดยอดนักล่าแบบไม่ต้องสงสัยเลย'
ทั้งสามขนราชาวานรกลับไปยังตัวเมือง ยามเฝ้าประตูมองพวกเขาด้วยความประหลาดใจและหวาดระแวงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นบัตรประจำตัวของคาเร็น พวกเขาก็ยอมให้ขนราชาวานรเข้าไปในเมืองโดยไม่ตรวจสอบ
เอ็ดดี้และคาเร็นแวะส่งชีฟที่บ้านก่อนจะขับรถจากไป ชีฟเดินเข้าไปในตึกและมุ่งหน้าไปยังห้องของชิซูกะ เพื่อให้เธอตรวจสอบร่างกายและทำแผลให้เหมือนกับทุกที
ชิซูกะที่พึ่งอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่เปลือยเปล่า ช่วงสิบโมงเช้าของวันมักจะเป็นเวลาอาบน้ำของเธอ ด้วยช่วงนี้เป็นช่วงที่ทุกคนออกไปทำงานกันหมด นั่นทำให้เธอไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาแอบดู ขณะที่เธอกำลังเช็ดผมอยู่ ชายชุดดำคนหนึ่งก็เข้ามาในห้องของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต
ชิซูกะมีท่าทางตกใจเป็นอย่างมาก ชีฟที่เห็นใบหน้าตกใจของชิซูกะ เขาก็เอ่ยพยายามแก้ไขความเข้าใจผิด
"ผมเอง"
ชีฟถอดหมวกออก
แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร ด้วยความสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กแม้ไม่ต้องถอดหมวกชิซูกะก็รู้ว่าเจ้าเด็กชุดดำตรงหน้ามันคือชีฟ เพราะฉะนั้นปัญหาในตอนนี้คือไอ้เด็กบ้าตรงหน้ามันกำลังจ้องมองเธอยืนโป๊อยู่ต่างหาก ชิซูกะสูดหายใจเข้าเต็มปอด แล้วตะโกนสุดเสียง
"ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"
ผ้าห่ม หมอน หวี ของจิปาถะพุ่งเข้าใส่ชีฟราวกับห่ากระสุน ชีฟที่เห็นข้าวของลอยมาก็รีบเผ่นแน่บอย่างรวดเร็ว


หลังจากต้องเสียค่าอาหารเพราะความอ่อนด้อยของตัวเอง ทุกเช้าชีฟจะออกไปอยู่บนตึกสูง แล้วเล็งยิงพวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่วิ่งเร็วอย่างเช่นหนู เพื่อฝึกฝนความแม่นยำของตนเอง บางครั้งชีฟก็ต้องใช้ซากสัตว์ใหญ่ที่ตายแล้วเพื่อล่อหนูตัวเล็ก ๆ ออกมา บางวันชีฟก็เปลี่ยนไปไล่ยิงแมลงปอหรือแมลงวันที่กำลังบินอยู่ จนนักล่าที่ผ่านไปผ่านมาสงสัยว่าเด็กคนนี้บ้าหรือเปล่า
หลายสัปดาห์ต่อมาชีฟพบว่าเขาสามารถยิงหนูที่วิ่งอย่างรวดเร็วได้อย่างง่ายดาย ง่ายจนตอนนี้เขารู้สึกว่าเขาควรจะเปลี่ยนเป้าหมายได้แล้ว ในขณะที่กำลังเบื่อหน่ายชีฟก็เห็นรถฮัมวี่กำลังถูกรถกระบะที่มีคนอยู่เต็มรถสองคันวิ่งไล่มา หญิงสาวผมสั้นสีทองโผล่ออกมาจากหน้าต่างรถ แล้วเล็งปืนกลไปทางกระบะหลังสองคัน แต่พวกที่อยู่หลังกระบะก็พากันกราดยิงใส่เธอ ทำให้หญิงสาวคนนั้นต้องหดหัวกลับเข้าไปในตัวรถ
คนบนหลังรถกระบะอีกคันเอาปืนยิงจรวดมาประทับบ่า ก่อนจะยิงใส่พื้นให้ใกล้เคียงกลับรถฮัมวี่มากที่สุด ลูกจรวดกระทบกับพื้นดินก่อนจะเกิดการระเบิด คลื่นกระแทกจากการระเบิดกระแทกใส่รถฮัมวี่จนเสียหลักและล้มตะแคงไถลไปกับพื้น พวกบนรถกระบะพากันส่งเสียงเฮฮากันเป็นการใหญ่ แล้วรถกระบะก็พากันไปจอดข้าง ๆ รถฮัมวี่
หญิงสาวผมทองรีบปีนหน้าต่างรถออกมาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เธอพยายามจะดึงเพื่อนที่อยู่ฝั่งคนขับขึ้นมาด้วยชายร่างกำยำก็เข้าไปจับกุมตัวเธอเอาไว้
หญิงสาวผมดำอีกคนรีบปีนขึ้นมายืนบนตัวรถ ก่อนจะตะโกนเรียกเพื่อน
"แคท"
เมื่อเห็นเพื่อนโดนจับไปเธอก็ตั้งปืนขึ้นทำท่าจะยิงใส่พวกที่มากับรถกระบะ
ชายร่างกำยำเอาตัวหญิงสาวที่ชื่อแคทมาบังเอาไว้ ก่อนจะเลียแก้มบาง ๆ แล้วข่มขู่หญิงสาวที่อยู่บนรถ
"แน่จริงก็ลั่นไกเลยสิจ๊ะ พวกเราจะได้ไปสวรรค์พร้อม ๆ กัน"
หญิงสาวบนรถมองอย่างเจ็บใจ แต่เธอก็ยังไม่ยอมลดปืนลง
"ไอ้พวกสารเลว พวกแกต้องการอะไร"
"แหม ๆ ของมันรู้กันอยู่"
ชายร่างกำยำเอามือซ้ายขย้ำหน้าอกของแคท
หญิงสาวผมทองพยายามดิ้นขัดขืนแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ ถึงเธอจะไม่รอดแต่เพื่อนเธอยังมีโอกาสรอด เธอจึงตะโกนบอกเพื่อนว่า
"ยิงมันเลยเร็กไม่ต้องสนใจฉัน"
หญิงสาวที่ชื่อเร็กลังเลอย่างหนัก ยังไงเธอก็ไม่กล้าที่จะเหนี่ยวไก
คำสอนของฮิกแล่นเข้ามาในหัวของชีฟที่ซุ่มอยู่บนตึก ดวงตาอันสดใสของเด็กหนุ่มมืดมนลงเล็กน้อย เขาปรับการซูมของกล้องออกมา เพื่อให้ระยะการมองเห็นผ่านกล้องเล็งนั้นกว้างที่สุด จากนั้นตรวจสอบว่าปืนมีการปรับไปใช้โหมดการยิงทีละนัดอยู่หรือไม่ เมื่อแน่ใจ นิ้วเล็ก ๆ ก็เหนี่ยวไก
กระสุนเจาะกะโหลกชายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุด เสียงปืนทำให้ชายเหล่านั้นตกใจและหันมองไปรอบทิศทาง กระสุนนัดที่สองติดตามมาอย่างรวดเร็ว เจาะเข้าใส่กะโหลกของชายร่างกำยำที่จับสาวผมทองเอาไว้ เร็กไม่รอช้าสาดกระสุนใส่พวกที่เหลือทันที จากชายสิบกว่าคนตอนนี้เหลือรอดแค่เจ็ดคน พวกมันแต่ละคนพากันวิ่งไปหลบตามซอก เร็กและแคทกระโดดหลบไปอีกด้านของรถ แล้วเริ่มทำการยิงต่อสู้
เมื่อมีโอกาสได้พักหายใจ ชีฟก็หอบหายใจอย่างแรง มือของเขาสั่นเป็นอย่างมาก เขาพึ่งจะฆ่าคนเพิ่มไปอีกสองคน ชีฟวางปืนเอาไว้ ก่อนจะพยายามนั่งสงบอารมณ์ของตัวเอง
สองสาวพยายามต่อสู้อย่างหนักกับชายเจ็ดคน ตอนนี้คนที่ช่วยพวกเธอเมื่อครู่ได้หายไปแล้วซึ่งพวกเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
เร็กหันไปถามแคท
"คนที่ช่วยเราไปไหนแล้ว"
"อาจถูกเก็บไปแล้ว สงสัยเราคงต้องช่วยตัวเองแล้วละ"
แคทและเร็กพยายามยิงสกัดกั้นชายเจ็ดคนอย่างเต็มที่ โชคดีของสองสาวที่พวกโจรอยากได้ร่างกายพวกเธอ ทำให้พวกโจรเหล่านี้ไม่ได้เล็งกะหมายเอาชีวิต ทำเพียงแค่พยายามจะให้พวกเธอหมดกระสุน หรือให้พวกเธอบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ปุก โจรคนหนึ่งล้มลงพื้น เมื่อกระสุนเจาะเข้าที่หลังศีรษะจากมุมสูง
ชีฟอยู่บนตึกสูง นั่นทำให้ได้เปรียบในการเล็งเป้า ชีฟเริ่มกลับมายิงใส่พวกโจรอีกครั้ง และคราวนี้เขาตั้งเป้าว่าจะเก็บพวกโจรให้หมด
ด้านล่างเร็กหันไปพูดกับแคท
"ความช่วยเหลือกลับมาแล้ว รอจังหวะนะ"
เมื่อโจรที่เหลือพากันหันหลังกลับไปยิงใส่ชีฟที่อยู่บนตึกสูง เร็กและแคทก็อาศัยจังหวะนั้นโผล่ออกมากราดยิงใส่พวกโจรอย่างรวดเร็ว ในเวลาไม่กี่อึดใจ ด้วยการโจมตีจากสองทิศทาง พวกโจรก็ถูกจัดการจนหมด
สองสาวเงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นห้า ก่อนจะเห็นนินจาตัวเล็กนั่งเล็งปืนอยู่ด้านบนแคทโบกมือให้
"ขอบใจนะ"
เร็กจ้องมองนินจาตัวเล็กอย่างเพ่งพินิจ ที่เธอเห็นอีกฝ่ายตัวเล็ก ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอยู่ไกล แต่เป็นเพราะเขาตัวเล็กจริง ๆ
"ตัวเล็กมาก เป็นเด็กหรือเปล่า"
ในขณะที่สองสาวกำลังคุยกัน ชีฟก็มองไปยังรถกระบะอีกสามคันที่กำลังแล่นเข้ามา เขาลดปืนลงแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สองสาวนั้นก็ยกปืนขึ้นและจ้องมองผู้มาใหม่อย่างระแวดระวัง
รถกระบะจอดใกล้กับตัวตึกที่ชีฟอยู่ เป็นคริสและฮิกที่ลงจากรถมาและตามด้วยพรรคพวก ก่อนที่ชีฟจะเปิดฉากโจมตี ชีฟได้โทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือทั้งสองคนไว้ก่อนแล้ว
ชายคนหนึ่งยกมือขึ้นในขณะที่เดินเข้าไปหาสองสาว
"ผมชื่อไจโร ไม่ทราบว่าพวกคุณสังหารพวกเขาไปกี่คน"
ตามธรรมเนียมแล้ว หากจัดการกลับพวกโจรที่มีค่าหัวได้ ก็มักจะมีการแบ่งรางวัลกันอย่างเป็นธรรม
ชายอีกคนที่กำลังตรวจสอบใบหน้าของเหล่าโจรที่เสียชีวิตตะโกนขึ้นมา
"มีสามคนค่าหัวสูงใช่เล่นเลย อุปกรณ์บนรถก็ยังสมบูรณ์ไม่ถูกทำลาย"
ไจโรหันไปมองก่อนจะหันกลับมามองสองสาวอีกครั้ง แคทและเร็กลดปืนลง เมื่อเห็นว่าพวกเขาน่าจะไว้ใจได้ เมื่อเห็นพวกเธอใจเย็นลงไจโรก็พูดขึ้น
"เราจะแบ่งกันยังไงดี เด็กคนนั้นช่วยพวกคุณได้มากน้อยแค่ไหน"
แคททวนคำ
"เด็ก"
เร็กพูดขึ้นบ้าง
"เป็นเด็กจริงด้วย"
แคทมองชีฟที่วิ่งลงมาจากบันไดไปหาคริสและฮิก ก่อนจะพูดว่า
"เด็กคนนั้นเป็นพวกของคุณ"
"จะว่างั้นก็ใช่"
"เขาช่วยเราไว้มาก เรายินดียกรางวัลทั้งหมดให้พวกคุณ"
ชายที่ยืนคุยกับสองสาวยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วหันกลับไปหาพวกพ้อง
"ขอบคุณ เราก็ยินดีเช่นกัน"
ชายหกคนรวมฮิกและคริสด้วยก็พากันสำรวจของที่พวกโจรมี การที่ชีฟสังหารคนพวกนี้ได้เร็ว นั่นทำให้มีกระสุนหลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก
ชายคนที่สำรวจศพขึ้นไปบนรถก่อนจะตะโกนเสียงดัง
"แจ็คพ็อตหวะ เครื่องยิงจรวดแบบประทับบ่าเจ็ดกระบอก"
เขาหยิบเครื่องจริงจรวดขึ้นมาโชว์ แต่ละกระบอกมีค่าถึงห้าแสนพ็อย หรืออาจสูงกว่านั้นหากมันมีระบบการเล็งยิงที่ดี
สองสาวเดินเข้าไปหาชีฟที่กำลังยืนคุยอยู่กับคริสและฮิก เขากำลังเล่าถึงเหตุการณ์ที่เขายิงโจรพวกนี้อย่างตื่นเต้น
เร็กดึงชีฟเข้ามากอดแนบอกของเธอแบบไม่ให้ทันตั้งตัว
"ขอบคุณนะ"
ฮิกอ้าแขนออกแล้วเดินเข้าไปหาแคทด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร
"ยินดีช่วย"
แคทหลบฉากไปด้านข้างปล่อยให้ฮิกกอดอากาศที่อยู่ด้านหลังเธอแทน ฮิกบ่นอย่างเจ็บใจ
"ไม่ยุติธรรมเลย"
ฮิกมองชีฟด้วยความอิจฉา เพราะตอนนี้เร็กกอดชีฟไว้ไม่ปล่อยเลย ยังกับว่าชีฟเป็นตุ๊กตาของเธอ
ไจโรเมื่อสำรวจของเสร็จ ก็เดินเข้ามาหาชีฟที่อยู่ในอ้อมกอดของเร็ก
"ค่าหัวและสิ่งของมีราคาที่ดี แต่บางส่วนมีสภาพเก่าแล้ว เราให้เธอสามล้านได้ในตอนนี้ ตกลงหรือไม่"
"ตกลง"
ฮิกเอามือลูบคางแล้วครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า
"หรือเราจะเพิ่มมูลค่าให้มันดี"
สองสาวแยกตัวจากไป โดยได้รับความช่วยเหลือจากไจโรในการยกรถให้ตั้งขึ้นและซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย ส่วนทั้งเจ็ดคนก็พากันเดินทางต่อจนมาตึกร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นตึกที่คริสฮิกและชีฟเคยมาขนเอาฮาร์ดดิสก์ไป พวกเขาจอดรถห่างจากตัวตึกหนึ่งกิโลเมตร เพราะหน้าตึกนั้นมีงูยักษ์เกล็ดสีแดงเลื้อยไปเลื้อยมาอยู่ ขนาดของมันนั้นใหญ่เกือบเท่ากับรถหกล้อ ส่วนความยาวนั้นไม่ต้องพูดถึง มันยาวจนสามารถเลื้อยพันรอบตึกได้สบาย
งูตัวนี้เล็ดลอดจากนักล่าเก่ง ๆ ที่อยู่ไกลตัวเมืองออกไปเข้ามาได้ มันเป็นงูที่เหล่านักล่ามากฝีมือชอบล่ากัน ด้วยค่าหัวที่สูงถึงสามสิบล้าน แต่สำหรับฝีมืออย่างพวกของคริสแล้ว เป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากมาก
ฮิกมองงูตัวนี้จากระยะไกลแล้วพูดว่า
"ลองกันหน่อยมั้ย ฉันเคยเห็นพวกนักล่าระดับสูงฆ่ามันด้วยจรวดสามลูก"
ไจโรมองแล้วคิดตาม ก่อนจะถามว่า
"แล้วจะรับมือกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของมันยังไง"
ฮิกเสนอความคิด
"ลานจอดรถใต้ดิน ในนั้นแคบมากสำหรับมัน หากเราล่อมันลงไป เราอาจจะลดความเร็วของมันลงได้"
ไจโรแย้ง
"ในนั้นหากลึกเข้าไปแสงจะส่องไม่ถึง พวกวานรน่าจะอยู่ที่นั่น เราอาจจะโดนตลบหลังได้"
ฮิกยิ้มและหันไปมองที่ชีฟ
ทั้งเจ็ดคนจอดกระบะสองคันที่ยึดมาได้ทิ้งไว้ ก่อนจะเอาอีกสามคันพากันอ้อมไปด้านหลังตึก แล้วขับลงไปในลานจอดรถใต้ดิน ทั่วลานเป็นลานโล่ง ๆ มีรถเก่าเกรอะจอดอยู่ไม่กี่คัน ทางเข้าออกของลานจอดรถแห่งนี้มีทั้งหมดสามทาง พวกเขาเลือกเส้นทางที่อยู่ด้านหลังตึก ซึ่งเจ้างูไม่ได้เฝ้าอยู่ เมื่อเข้ามาด้านใน พวกเขาก็พบเจอกับซากกระดูกของวานร ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นวานรที่ชีฟเคยจัดการไป ทั้งเจ็ดคนพากันคุยเสียงดังและทุบรถเพื่อเรียกความสนใจ จนในที่สุดชีฟก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่พากันทยอยเข้ามาใกล้พวกเขา แต่ก็ใช้เวลาเพียงไม่นาน ชีฟก็สามารถจัดการกับวานรล่องหนได้จนหมด
ทั้งเจ็ดคนเริ่มวางแผนการที่จะจัดการเจ้างูยักษ์ จากที่ฮิกเคยเห็นมา ต้องใช้ปืนยิงจรวดประทับบ่ายิงใส่จุดเดิมถึงสามลูก สองลูกแรกทำเพื่อทำลายเกล็ดอันแข็งแกร่งของมัน และนัดสุดท้ายคือระเบิดเนื้อส่วนนั้นให้เป็นจุณ โดยจุดที่จะมั่นใจได้ว่ามันจะตายแน่นอนก็คือส่วนหัว ส่วนเรื่องการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว พวกเขาจะจับคู่สองคน คนหนึ่งอยู่ท้ายกระบะและอีกคนขับรถเพื่อหลบหนี โดยมี ฮิกกับคริส ไจโรกับอลาสก้า และสุดท้ายสตาร์คกับแจ็คเกอร์ ส่วนชีฟนั้นมีหน้าที่ระวังวานรล่องหน เผื่อจะมีหลงเหลืออยู่บ้าง
กระบะคันหนึ่งถอยหลังออกจากลานจอดรถ โดยทางที่ออกมานั้นเป็นเส้นทางที่เจ้างูยักษ์มันป้วนเปี้ยนอยู่ รถคันนี้ไจโรเป็นคนขับ ส่วนอลาสก้านั้นอยู่ท้ายกระบะคอยยิงจรวด
เจ้างูยักษ์ชูคอขึ้นและแลบลิ้นสองแฉกของมันออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาหารอันโอชะ หัวของมันสะบัดหาที่มาของกลิ่น อลาสก้าที่เห็นท่าทีของงูก็ก้มดมกลิ่นรักแร้ซ้ายขวาของตน ก่อนจะทำหน้าเหยเกแล้วพูดว่า
"เอ่อ กลิ่นแรงจริงด้วยหวะ"
ไจโรที่ได้ยินคำพูดของอลาสก้าผ่านเครื่องมือสื่อสารก็พูดเสริมว่า
"รู้ยัง ทำไมเราเอานายเป็นเหยื่อ อาบน้ำซะมั่งนะโว้ย"
จบคำพูดคนอื่น ๆ ที่ได้ยินการสนทนาครั้งนี้ผ่านเครื่องมือสื่อสารก็พากันหัวเราะคลื่น ส่วนอลาสก้าก็ได้แต่บ่นอุบ
"หุบปากไปเลยพวกแก"
เจ้างูยักษ์ติดตามกลิ่นของมันอย่างรวดเร็ว อลาสก้าเคาะรถแรง ๆ แล้วตะโกนบอกเพื่อน
"ไปเร็ว! มันมาแล้ว"
รถกระบะรีบกลับเข้าไปในลานจอดรถใต้ดิน เจ้างูยักษ์เมื่อมาถึงหน้าทางเข้า มันก็ชูคอจ้องมองรูตรงหน้าที่เป็นทางเข้าโรงจอดรถ ก่อนจะก้มลงแล้วเลื้อยตามเหยื่อของมันเข้าไป หัวอันใหญ่โตของมันพอดีกับทางเข้าลานจอดรถอย่างที่ฮิกกล่าวไว้
เมื่อส่วนหัวของงูเข้ามาในลานจอดรถ แจ็คเกอร์ก็เซอร์ไพร์ด้วยจรวดลูกแรกทันที หัวรบขนาดเล็กอัดเข้ากลางแซกหน้าของเจ้างูยักษ์อย่างจัง เกล็ดบริเวณที่โดนระเบิดหงิกงอเล็กน้อยจากแรงระเบิดและความร้อนสูง เจ้างูยักษ์สะบัดหน้าอย่างแรงและส่งเสียงขู่ฟ่อฟ่อ ดวงตาของมันจ้องเขม่นไปที่แจ็คเกอร์บนท้ายกระบะด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป้าหมายไปยังแจ็คเกอร์
สตาร์คออกรถอย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้างูยักษ์พุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง มันอ้าปากและพุ่งเข้าหารถกระบะจากด้านข้าง สตาร์คเหยียบสุดคันเร่งเพื่อให้รถของเขารอดพ้นจากคมเขี้ยวของมัน เจ้างูยักษ์พลาดเป้างับใส่ความว่างเปล่า แต่มันก็ไม่ลดละมันเลื้อยอ้อมเสาแล้วเริ่มติดตามแจ็คเกอร์อีกครั้ง ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้มันบ้าคลั่ง และเลื้อยด้วยความเร็ว จนในไม่ช้าก็จี้ตามรถกระบะจนทัน
แจ็คเกอร์นำเครื่องยิงจรวดประทับบ่าอีกครั้ง แล้วยิงออกไป เจ้างูยักษ์ไม่ได้โง่ มันเรียนรู้และเลื้อยหลบไปอีกทางอย่างรวดเร็วให้หัวรบกระแทกเข้าที่ผิวหนังตรงลำคอของมันแทน
แจ็คเกอร์สบถออกมา
"แม่งมันหลบได้"
ฮิกที่ได้จังหวะเมื่อเจ้างูเลื้อยมาทางเขา หัวรบพุ่งออกไปทันที เจ้างูยักษ์หักหลบอย่างรวดเร็ว และใช้ผิวหนังใต้ตาของมันรับหัวรบไว้แทน แม้จะไม่โดนจังจัง แต่ความร้อนสูงก็เผาตาของมันจนเกือบบอดมันหันตาอีกข้างจ้องเขม่นไปที่ฮิก
คริสมองเหตุการณ์ผ่านกระจกมองหลังแล้วคิดว่าพวกเขาพลาดซะแล้วที่มาหาเรื่องเจ้างูยักษ์ตัวนี้ มันไม่ได้ใช้แค่สัญชาตญาณในการต่อสู้ แต่มันคิดเป็น คริสเหยียบมิดคันเร่งพาฮิกหนีสุดชีวิต
รถของไจโรวิ่งมาตีคู่กับรถของคริส อลาสก้าประทับเครื่องยิงจรวดขึ้นบ่า
ชีฟที่มองดูเหตุการณ์อยู่รีบพูดหยุดอลาสก้าเอาไว้ก่อนที่จะเปลืองหัวรบไปมากกว่านี้
"ต้องรอให้มันอ้าปากแล้วยิงใส่ใต้เหงือกของมัน ผมเคยอ่านเจอในหนังสือ ตรงนั้นจะใกล้กับสมองของมันที่สุด"
อลาสก้าทวนคำ
"อ้าปากเหรอ"
ด้วยกลิ่นตัวอันรุนแรง ตอนนี้เจ้างูยักษ์เปลี่ยนเป้าหมายมาทางเขาเป็นที่เรียบร้อย
ชีฟย้ำคำพูดของตน
"ใช่อ้าปาก"
อลาสก้าถามกลับทันที
"ตอนไหนมันถึงจะอ้าปากวะ"
ไจโรลดความเร็วลงเพื่อให้งูไล่ตามพวกเขาทัน แล้วพูดว่า
"ก็ตอนที่มันจะเขมือบนายไง"
อลาสก้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เมื่อเจ้างูยักษ์ใกล้เข้ามา อลาสก้าตะโกนสุดเสียง
"นี่เชื่อแผนเด็กกันเหรอวะเนี่ย"
"เชื่อไม่เชื่อก็ต้องลองดู มันเร็วขนาดนี้ออกไปข้างนอกยังไงเราก็เสร็จมัน"
อลาสก้านำเครื่องยิงจรวดประทับขึ้นบ่าอีกครั้ง แม้ในใจจะกลัวแค่ไหน แต่เขาก็เคยเป็นทหารมาก่อน เขาไม่ขี้ขลาด อลาสก้าจ้องมองหัวใหญ่ ๆ ของเจ้าสัตว์เลือดเย็นตรงหน้า แล้วพูดเรียกความกล้าให้กับตัวเอง
"ตายเป็นตายวะ"
เจ้างูยักษ์เมื่อเข้าระยะกระโจนใส่ของมัน มันก็ย่นคอลงเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งไปข้างหน้าสุดกำลังพร้อมปากที่อ้าออก
"ตายซะ!"
อลาสก้าปล่อยหัวรบออกไปในระยะประชิด พร้อมกับปากอันใหญ่โตที่งับรถกระบะเข้าไปเกือบทั้งคัน
คริสและสตาร์ครีบขับรถเข้าไปดูเจ้างูยักษ์ที่นิ่งสนิท แม้ม่านตาของมันจะยังคงเปิดกว้างแต่ดวงตาอันใหญ่โตก็ไร้ซึ่งชีวิตชีวา มันตายแล้ว
ไจโรที่ฟื้นสติจากอาการมึนหัวเพราะแรงกระแทกค่อย ๆ ขับรถออกจากปากของเจ้างูยักษ์
เมื่อกระบะพ้นจากปากงูออกมา อลาสก้าก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเมือกเหนียว ๆ ที่เปรอะอยู่ตามตัว แล้วพูดว่า
"ขอเห็นหน้าแม่ของไอ้เด็กนั่นหน่อยได้มั้ย"
ไจโรลงจากรถแล้วยิ้มให้อลาสก้าอย่างขบขัน พร้อมกับปล่อยคำเหน็บแนมเพื่อนของเขาซะหน่อย
"อย่างน้อยกลิ่นนายก็ยังแย่เหมือนเดิม"
อลาสก้ามองเพื่อนเขา แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์
"หุบปากไปเลย"
หลังจากนั้นไจโรก็ติดต่อกลับไปยังทีมเก็บกู้ของตัวเมือง เนื่องจากสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์เหล่านี้ไม่ได้มีค่าแค่ค่าหัวกับผลึก แต่ร่างกายของมันยังมีคุณค่าอีกมาก ทั้งการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์หรือเนื้อย่างรสชาติเยี่ยม
นอกจากนั้นในตึกแห่งนี้ยังมีฮาร์ดดิสก์หลงเหลืออยู่อีกมากมาย นั่นทำให้ทีมเก็บกู้ที่มาถึงต้องจ่ายเงินพวกเขาถึง 70 ล้านพ็อยสำหรับการล่าในวันนี้
สองสาวนักล่าขับรถฮัมวี่มันจนถึงตึกเก่า ๆ สองหลังที่ตั้งอยู่ติดกัน ก่อนจะพากันลงจากรถแล้วเข้าไปในตัวตึก เร็กชะโงกหน้าแอบมองเข้าไปในห้องที่มีสาวสวยผมสีน้ำตาลแดงยาวกำลังหั่นชิ้นเนื้ออยู่ในห้อง จากนั้นเร็กก็หันไปหาแคทแล้วเอานิ้วชี้แตะปากตัวเองเป็นเชิงให้เงียบ ๆ ไว้ เร็กค่อย ๆ ย่องเข้าไปในห้องแล้วมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังของหญิงสาวผมสีน้ำตาลแดง
หมับ มือสองข้างของเร็กขย้ำเข้าที่อกคู่โตจากด้านหลังแบบเต็มกำมือจนอีกฝ่ายกรี๊ดลั่น จากนั้นเร็กก็เอ่ยทักทายเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงอันสดใส
"ใหญ่เหมือนเดิมเลยนะเนี่ย"
ชิซูกะหันขวับกลับมาพร้อมกับมีดในมือ ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เมื่อหายตกใจชิซูกะก็เรียกชื่อเพื่อนทั้งสองด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
"เร็กซี่ แคทเทอลีน"
แคทเดินเข้าไปสวมกอดเพื่อนสาวของเธอที่ไม่ได้พบกันนาน แต่เมื่อเร็กซี่จะกอดบ้างชิซูกะก็ชี้นิ้วห้ามแล้วพูดใส่
"ไม่ต้องเลยย่ะ"
ชิซูกะและแคทเทอลีนนั้นรู้ดีในรสนิยมของเพื่อนสาวของตัวเอง นั่นทำให้ชิซูกะรู้สึกเหมือนถูกลวนลามทุกครั้งที่เพื่อนสาวคนนี้หาโอกาสกอดเธอได้
เร็กซี่ทำหน้ามุ่ยแล้วพูดว่า
"ใจร้าย"
แคทเทอลีนร้องว้าวออกมาเมื่อเห็นอาหารที่ชิซูกะกำลังทำ จากนั้นก็พูดอย่างตื่นเต้น
"เนื้อ นมสด แล้วก็ซอสรสชาติดีพวกนี้ เดี๋ยวนี้รวยใหญ่เลยนะ"
ชิซูกะหันไปเปิดตู้เย็น แล้วเอาเนื้อที่ตุนไว้ออกมา
"ไม่หลอก เด็กที่รู้จักขอให้ทำอาหารให้น่ะ เลยซื้อวัตถุดิบพวกนี้มาให้"
ชิซูกะพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นแล้วเอาเนื้อออกมาเพิ่ม จากนั้นก็หันไปหาเพื่อนสาวทั้งสอง
"สนใจจะช่วยกันมั้ย"
บ่ายสามยามที่พระอาทิตย์กำลังคล้อยลงต่ำ นักล่าเจ็ดคนก็พากันกลับเข้ามาในเมือง ก่อนจะพากันไปร้านอาหารที่พวกเขาไปกันเป็นประจำ วันนี้ชีฟพยายามที่จะกินอาหารให้น้อยที่สุด เพราะเดี๋ยวเขาจะต้องกลับไปกินอาหารที่ทำจากฝีมือของใครบางคน
ห่างจากโต๊ะของทั้งเจ็ดคนไม่ไกล หญิงสาวที่ทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารรีบโทรติดต่อเพื่อนสาวของเธอ เมื่อเห็นว่าโต๊ะอาหารที่มีเด็กหนุ่มนั่งอยู่ ได้ขอใช้บริการจากสาว ๆ ของทางร้านด้วย
"นี่ รีบมาเลยนะ พวกตาลุงมันเอาสาว ๆ มาเต็มโต๊ะเลย"
อลาสก้าที่กำลังเมาได้ที่หันมามองชีฟที่เอาแต่นั่งเงียบ แล้วชวนอีกฝ่ายคุย
"เฮ้ ไอ้หนูชีฟ ตอนนี้อายุเท่าไหร่แล้ว"
ชีฟก้มนับนิ้ว ก่อนจะตอบ
"สิบสามจะสิบสี่แล้ว"
อลาสก้าได้ฟังก็หันไปถามเพื่อนในวง
"สิบสามสิบสี่นี่มันโตยังวะ"
ฮิกกระดกเบียร์ทีหนึ่งก่อนจะตอบคำถามด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
"สิบสามมันก็แข็งได้แล้ว เรียกอีหนูมายั่วมันดูเดี๋ยวก็รู้"
คริสได้ฟังทั้งสองคนคุยกันก็พยายามที่จะเข้ามาห้ามปราม
"หยุดเลย พวกแกสองคน อย่าไปสอนอะไรไม่ดีให้เด็กมันจะได้มั้ย"
พูดจบคริสก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ก่อนจะหลับไปคนแรก อลาสก้าโบกมือไปมาอย่างไม่สนใจ แล้วหันมาพูดกับชีฟ
"ไม่ดงไม่ดีอะไร มันเป็นนักล่าแล้วนะโว้ย เอานี่"
อลาสก้ายื่นธนบัตรใบหนึ่งให้กับชีฟที่กำลังนั่งฟังอย่างอยากรู้ถึงเรื่องที่พวกเขากำลังคุยกัน แล้วพูดต่อ
"ครั้งแรกฉันเลี้ยงเอง เอาใบนี้ไปยื่นให้พี่สาวที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะด้านใน แล้วบอกว่าผมกำลังขาดความอบอุ่น ช่วยพาผมไปเพิ่มความอบอุ่นหน่อย"
แต่ก่อนที่ชีฟจะได้ยื่นมือมารับเงิน มีดอีโต้เล่มใหญ่ก็สับลงกลางโต๊ะของทั้งเจ็ดคน ผู้ใหญ่ห้าคนในโต๊ะที่ยังไม่หลับก็พากันสะดุ้งตื่นและสร่างเมาในทันที ส่วนชีฟก็ตกใจไม่แพ้กัน ทั้งโต๊ะพากันเงียบสนิท สายตาทุกคู่หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของชีฟ ซึ่งเธอก็คือชิซูกะนั่นเอง
ชิซูกะเหลือบมองดูคริสที่หลับไปแล้ว ชายคนนี้เคยรับปากว่าจะไม่พาชีฟไปทำอะไรที่ไม่ดี แต่เหมือนเธอจะไว้ใจไม่ได้เสียแล้ว เธอกวาดสายตามองรอบโต๊ะด้วยดวงตาที่เย็นชา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชีฟจนเจ้าตัวสะดุ้งโหยง แล้วพูดว่า
"วันนี้นัดกินข้าวเย็นกันไม่ใช่เหรอ มีแขกมาด้วยรู้มั้ย"
ชีฟพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ ชิซูกะชักมีดออกจากโต๊ะแล้วเดินนำออกไป โดยมีชีฟเดินตามต้อย ๆ
อลาสก้าที่ยังคงเมาอยู่เล็กน้อยมองทั้งสองคนแล้วพูดออกมาว่า
"หวงขนาดนี้เลี้ยงไว้กินเอ.."
ไจโรที่นั่งข้าง ๆ รีบปิดปากเพื่อนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มีดอีโต้เล่มใหญ่มันจะนึกอยากลอยมาทางพวกเขา
ชิซูกะพาชีฟกลับมาทันอาหารค่ำพอดี สองสาวแคทเทอลีนและเร็กซี่ ต่างพากันดีใจและเข้ามากอดมาหอมชีฟกันเป็นการใหญ่ เพราะเด็กที่ช่วยพวกเธอไว้ คือเด็กตัวเล็ก ๆ ที่เคยมาเล่นกับพวกเธอสมัยก่อน เร็กซี่จับชีฟหมุนไปหมุนมาเพื่อดูชุด แล้วเอ่ยอย่างชื่นชม
"นินจาตัวเล็กน่ารักจังเลย ชุดเกราะจากบริษัทไหนเนี่ย เนื้อผ้าเป็นแบบกันกระสุนได้ด้วย ตาลุงพวกนั้นซื้อให้เหรอ"
ชีฟส่ายหัว
"ไม่ใช่ แต่มาจากคาเรร่าอินดัสตี้"
แคทเทอลีนเอามือจับคางแล้วทำท่านึกอะไรบางอย่างพร้อมกับพึมพำออกมา
"คาเรร่าเหรอ เหมือนเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้ว"
แต่ไม่ว่ายังไงแคทเทอลีนก็นึกไม่ออกว่าคือบริษัทอะไร ก่อนจะเลิกสนใจ
ชิซูกะเดินถืออาหารชุดใหญ่เข้ามาวางที่โต๊ะอาหารในห้องของเธอ ก่อนที่เธอกับแม่ของชีฟจะช่วยกันจัดโต๊ะอาหาร
เร็กซี่เอาชีฟมากอดแนบอกของเธอ ก่อนจะมองไปทางชิซูกะด้วยสายตาอันออดอ้อนแล้วพูดว่า
"ขอชีฟไปกับพวกเรานะ"
ชิซูกะปฏิเสธทันที
"ไม่ได้! ชีฟไม่ใช่สิ่งของนะ เลิกล้อเล่นแล้วมากินข้าวกันได้แล้ว"
ชิซูกะแย่งชีฟคืน ก่อนจะพากันไปนั่งโต๊ะเพื่อรับประทานอาหาร พฤติกรรมเมื่อกี้ของชิซูกะ ทำให้แคทเทอลีนกับเร็กซี่หันมามองกันอย่างมีเลศนัย แม้ท้ายประโยคจะดูเหมือนพูดเล่น แต่ตอนขึ้นต้นประโยคนั้นน้ำเสียงของชิซูกะฟังดูหนักแน่นมาก