Ego (อีโก้) [1]

ยุคสมัยปัจจุบัน ปี2017
หลายเดือนก่อนหน้านี้ ในวันต้าสู่ของปี [2]
  บรื๊น! บรื๊น!

 บรืน บรืน...
 ในค่ำคืนเดือนมืด รถบิ๊กไบค์สีดำคันหนึ่ง กำลังวิ่งฝ่าสายฝน ที่กำลังตกกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่ลืมหูลืมตา อยู่บนถนนเส้นหนึ่ง เข็มไมล์บนหน้าปัดบอกระยะทาง กำลังชี้อยู่ในตำแหน่งความเร็วสูงสุด
 ขณะที่สายตาของคนขับกำลังจดจ้องมองไปยังเส้นทางด้านหน้า แต่ในหัวสมองกลับมีความคิดบางอย่างผุดแทรกขึ้นมา
ย้อนไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
  ห้องผู้บัญชาการใหญ่

 ชายชาติทหารหนุ่มหล่อหน้าใส แต่งตัวเนี้ยบ สวมใส่ชุดเต็มยศ มีดาวประดับบนบ่าถึง 3 ดวง เหมือนเขากำลังยืนครุ่นคิด หรือรออะไรบางอย่าง อยู่ตรงหน้าประตูห้องของผู้บัญชาการใหญ่
 ในจังหวะที่ หลังมือหนาของผู้กองหนุ่มก็กำลังจะเคาะยังประตู

 ปัง!
 บางอย่างหล่นกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังขึ้นภายในห้องด้านใน และเสียงที่ได้ยินนั้น ทำให้ผู้กองหนุ่มต้องชะงักมือกะทันหัน

 นาทีต่อมา ก็ตามมาด้วยเสียงคำพูดแหบแห้งตวาด กร้าวและดุดัน ทะลุผ่านประตูหนาออกมาอีกครั้ง
 "หากยังไม่รู้ ว่าตัวเองทำผิดในเรื่องอะไร ก็เก็บข้าวของและกลับบ้านไปสำนึกตนสักเดือนก็แล้วกัน คิดทบทวนได้เมื่อไหร่ ค่อยกลับมาทำงานต่อ"
  ความรู้สึกหน้าชา เหมือนถูกคลื่นลมแรงของทะเลพัดเข้าใส่ และเดซิเบลของเสียงที่อยู่ในระดับสูงประมาณหนึ่งดังแทรกเข้าโสตประสาทหูทั้งสองข้างของผู้กองหนุ่ม มันชัดเจนทุกถ้อยคำ เสมือนหนึ่งว่าคนที่ถูกต่อว่าเป็นเขาเสียเอง
(...)
 ผู้กองหนุ่มยืนนิ่ง รอฟังท่าทีของสถานการณ์ด้านในต่ออีกครู่หนึ่ง

 นาทีต่อมา
 "ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ"
 น้ำเสียงแข็งกร้าวของหญิงสาววัยทำงาน ตอบปฏิเสธเสียงแข็ง โต้คู่สนทนากลับอย่างเย่อหยิ่งและทระนงตน
 "จิ้งเจียวเจี๋ย! ยังมีหน้ามาเถียงอีก วันนี้โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครตายหรือได้รับบาดเจ็บ หากเป็นสถานการณ์จริง เธออาจจะไม่มีโอกาสมายืนเถียงฉันฉอด ๆ อย่างมุทะลุแบบนี้แน่"
 อีกฝ่ายสวนกลับอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าหญิงสาวคนข้างใน จะทำให้ผู้เป็นเจ้าของห้อง ระงับความโกรธเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว

 "แต่ว่าท่านคะ..."
 ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ อีกฝ่ายก็สวนขึ้นอีกครั้ง
 "พอได้แล้ว ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น เลิกทำตัวดื้อดึง ใจร้อน มุทะลุไม่ฟังใคร และเอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นที่ตั้งเสียที เพราะฉันไม่อยากจะไปงานศพของลูกน้องตัวเอง ถือซะว่านี่เป็นคำสอนจากฉัน...ยอมรับการทำงานเป็นทีมเวิร์คกับเพื่อนร่วมอาชีพได้เมื่อไหร่ ค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่ถ้าหากทำไม่ได้ ก็ลาออกไปหางานใหม่ได้เลย"
 ครั้งนี้โทนเสียงของอีกฝ่ายดูจะเบาบางลง แม้ว่าจะยังเต็มไปด้วยคำตำหนิ แต่ก็แฝงไว้ซึ่งความห่วงใย
 จากนั้นด้านในก็เงียบเสียงลง ไม่นานก็มีเสียงสิ่งของถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะสองที
  ตึก
 ตึก
 "ถ้าเช่นนั้นฉันขอคืนตราและอาวุธประจำตัวให้กับท่านค่ะ เพราะฉันคงไม่จำเป็นต้องใช้มันอีกพักใหญ่เลย แต่ถึงท่านจะสั่งพักงาน ฉันก็ไม่ยอมรับการตัดสินโทษในครั้งนี้ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ"
...
  ด้านนายทหารหนุ่ม ขณะกำลังยืนฟังสถานการณ์อยู่ ในท่าค้างมืออยู่ตรงหน้าประตูห้อง
 แกร๊ก!
 เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นจากทางด้านใน ทำให้เขาต้องรีบก้าวขา ถอยร่นและเบี่ยงตัวไปยืนพิงผนังทางด้านข้างอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ
  นาทีต่อมา ประตูถูกเปิดเข้าไปทางด้านในห้อง คนที่เดินออกมา คือจิ้งเจียวเจี๋ย ทหารสาวหนึ่งเดียว สังกัดกองพันหน่วยรบพิเศษของค่ายนี้
 และเมื่อเจ้าตัวเดินพ้นขอบประตู หางตาก็พลันมองเห็น เพื่อนร่วมสายอาชีพคนหนึ่ง ยืนตัวตรงนิ่ง ทำหน้าหล่ออยู่พิงผนังด้านข้าง ซึ่งห่างจากประตูแค่สองก้าว
 'แกล้งทำเป็นไม่สนใจเราแบบนั้น เขาต้องได้ยินเรื่องเมื่อกี๊นี่แน่นอน'
 ความคิดในหัวที่ว่า เขาจะต้องได้ยินคำสนทนาที่เกิดขึ้นในห้องนั้นอย่างแน่นอน เธอจึงหันข้างไปมอง
 ทั้งสองมองหน้า ประสานตากันอย่างประจวบเหมาะ
  แม้ว่าจะไม่มีปฏิกิริยาภายนอกใด ๆ ของทั้งคู่แสดงออกมา ทว่าแววตาทอประกายประหลาดผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง และแอบซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ของทั้งคู่
 จิ้งเจียวเจี๋ย พึ่งหัวเสียออกมาจากด้านในห้อง เธอจึงพาลทำสีหน้าเหวี่ยงอารมณ์โกรธขึ้งใส่เขา เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเสียหน้าของตน ที่มีอยู่ในขณะนี้
 ลมหายใจแรงถูกพ่นออกจากทางจมูกของหญิงสาว
 พู่ว...
  "...คุณเองก็เหมือนกัน ถ้าไม่อยากเป็นหมาหัวเน่า! ระวังใบหน้าหล่อ ๆ นั่นให้ดีล่ะ ไม่งั้นจะไปขัดหูขัดตาใครเข้า จนพานมีเรื่องให้ปวดหัวและความซวยก็จะมาเยือนโดยไม่ทันตั้งตัว"
 เธอหยุดพูดเล็กน้อย ดวงเนตรงามเหลือบไปจ้องตรงบ่าของเขา แล้วตบเบา ๆ ลงที่ต้นแขนเขาหนึ่งที
 "โชคดีนะผู้กองสุดหล่อ!"
 พูดจบ เธอก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป เหลือทิ้งไว้ความมึนงง ให้กับหยางไฉ่เค่อ นายกองหนุ่ม ผู้ที่ดันมาอยู่ในสถานการณ์แย่ ๆ ตรงนั้นของอีกฝ่าย โดยไม่ได้ตั้งใจ
...
ภาพตัดกลับมายังเวลาปัจจุบัน

 ซ่าซ่า...
 เฟี๊ยว...
 เฟี๊ยว...
 รถบิ๊กไบค์สีดำ แล่นฝ่าสายฝนบนถนนด้วยความเร็ว เทโค้งทิ้งตัว โค้งแล้วโค้งเล่าอย่างเชี่ยวชาญ ด้วยความเร็วราวกับสายลมพัดผ่าน และในจังหวะที่กำลังเอียงตัวเพื่อทิ้งโค้งอีกครั้ง บริเวณเส้นทางช่วงลงจากเขา
 แต่ทันใดนั้นเอง ดันมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
  บู๊ม!!!!
 เกิดแรงระเบิดดังขึ้นบนถนนทางด้านหน้า ซึ่งระยะห่างจากตัวบิ๊กไบค์ไม่ถึงสิบเมตร และยังไม่ทันที่คนขับจะได้แตะเบรก
 ในชั่วพริบตานั้น ก็เกิดแรงระเบิดดังซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง
  บู้ม บู้ม บู้ม!!!
 เปลวไฟลูกใหญ่ได้ปะทุแรง และพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
 แม้แต่สายฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ก็ยังไม่อาจจะต้านทานหรือลดทอนความสูญเสียของอุบัติเหตุครั้งนี้ได้
  เอี๊ยด!!!...
 คนขับบิ๊กไบค์ต้องรีบกำเบรกมือและแตะเบรกที่เท้าอย่างกะทันหัน ทำให้ล้อยางทั้งด้านหน้าและหลังของบิ๊กไบค์เกิดการเสียดสีไปกับพื้นคอนกรีต
 ด้วยความเร็วที่รถวิ่งมา จากการประเมินสถานการณ์ด้วยสายตา คนขับเห็นว่าเขาคงจะไม่สามารถที่จะหยุดมันได้ทันท่วงทีเป็นแน่ เจ้าตัวจึงตัดสินใจบังคับแฮนด์รถหักหลบ เพื่อทิ้งตัวลงด้านข้างอย่างรวดเร็ว
 โครม!!!
  ครืด!!! ....

 ทั้งคนขับและบิ๊กไบค์ ไถลครูดยาวไปกับพื้นคอนกรีตหลายสิบเมตร
 เมื่อความเร็วถูกหยุดนิ่งลง มีเพียงสายฝนและเปลวไฟของอุบัติเหตุข้าง ๆ ที่ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่สนใจโลก
 ครู่ต่อมา ก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวบางอย่าง
 คนขับบิ๊กไบค์ได้พยายามยกตัวเครื่องของรถ ที่กำลังทับร่างกายท่อนล่างของตนออกอย่างทุลักทุเล จากนั้นก็ประคองตัวโซเซลุกขึ้นยืน
 กระจกด้านหน้าของหมวกกันน๊อคแตกเสียหายจนใช้การไม่ได้อีก เขาจึงถอดมันออก และโยนทิ้งไปทางด้านข้าง
 เมื่อไร้ซึ่งสิ่งปกปิด จึงเผยให้เห็นถึงดวงหน้าขาวผุดผ่อง ทรงเรียวรูปไข่ และทันทีที่เรือนผมสีดำสยายยาวออก เหล่าเม็ดฝนจำนวนมากก็สัมผัสและชโลมโอบอุ้มลงบนเส้นไหมนั้นจงเปียกชุ่ม จากโคนจรดปลายทันที
 หญิงสาวในชุดหนังสีดำ เจ้าของบิ๊กไบค์คันที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นถนน คือ จิ้งเจียวเจี๋ย
 เมื่อเธอตั้งสติได้ จึงหันกลับไปมองตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุทางด้านหลัง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว แม้แต่สายฝนก็ยังหยุดเปลวไฟที่ลุกโชนท่วมรถยนต์คันนั้นอย่างบ้าคลั่ง ลงไม่ได้
 โทรศัพท์มือถือได้ถูกล้วงออกมาจากตัวเสื้อด้านในของแจ๊คเก็ตหนังสีดำ เพื่อโทรแจ้งเหตุด่วนที่กำลังเกิดขึ้น
 ("ฮัลโหล...แจ้งเหตุร้ายค่ะ เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์บนถนนสาย 131 เส้นทางโค้งที่กำลังลงจากเขา ระยะทางในตำแหน่งนี้ ห่างจากค่ายทหารกองพันสังกัดที่หนึ่งประมาณสิบกิโลเมตร")
 ("....")
 ("ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะช่วยตรวจสอบดูเบื้องต้นให้ก่อน ว่ามีผู้บาดเจ็บหรือไม่ รีบมาด่วนเลยนะคะ เพราะเปลวไฟกำลังลุกโหมกระหน่ำรุนแรงมาก ฉันเกรงว่า หากมาช้าไม่ทันการณ์ อาจจะทำให้เกิดอุบัติซ้ำซ้อนตามหลังมาอีกได้")
 ("...")
.....
 เมื่อจิ้งเจียวเจี๋ย ได้กดวางสายจากเจ้าหน้าที่กู้ภัยเรียบร้อย เธอก็พยายามตั้งสติและกวาดสายตามองไปบริเวณรอบ ๆ แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงด้านหน้า ดูพร่ามัวไม่ชัดเจน
 และจู่ ๆ อาการปวดหัวตุ๊บรุนแรงก็เกิดขึ้นมาในเสี้ยววินาทีหนึ่ง จนต้องยกมือขึ้นมากุมตรงบริเวณนั้น เหมือนถูกใครเอาไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ท้ายทอย จึงทำให้เจ้าตัวสูญเสียการทรงตัว จนเซเสียหลักไปทางด้านข้างเล็กน้อย
 สามนาทีต่อมา หลังจากที่ประคองสติของตัวเองให้กลับมาได้เป็นปกติ ประสาทการรับรู้เสียงของเธอ ก็ได้ยินบางอย่าง
[1] (น.) ความถือตัวเองเป็นสำคัญ ,อัตตา (ทางจิตวิทยา),
(adj) ซึ่งเห็นแก่ตัว
[2] 大暑 (dàshǔ)แปลว่าช่วงที่อากาศร้อนที่สุด เริ่มประมาณวันที่ 22-24 กรกฎาคมของทุกปี องศาดวงอาทิตย์ 120 องศา ตั้งแต่วันนี้ อากาศจะร้อนอบอ้าว
....
เซียงไค 盛開


ตัดกลับมายังยุคโบราณ
หลายวันต่อมา
ณ ชายป่า บนเชิงเขานอกเมือง
 บุปผางาม ภายใต้อาภรณ์ผ้าแพรหรู ย้อมลวดลายดอกหมู่ตานสีขาวบานสะพรั่งห่อหุ้มเรือนร่างอรชร และเจ้าตัวกำลังปีนป่าย พร้อมเอื้อมมือไปเก็บผลส้ม อย่างคล่องแคล่วว่องไว ด้วยความเพลิดเพลิน [1]
 "คุณหนู! เรื่องคราวก่อน ก็ยังมิได้สะสาง วันนี้ยังจะก่อเรื่องใหม่ให้พวกข้าอีกแล้วหรือ..."
 "เสี่ยวโหย่ว นาน ๆ ข้าจะขอข้าเก็บผลส้มเพิ่มลูกสองลูกนะ พวกเราจะได้เอากลับไปฝากท่านพ่อกับท่านแม่ด้วยไง"
 น้ำเสียงอันสดใสเจื้อยแจ้วของเจ้านายสาว ได้ตะโกนตอบสวนกลับอย่างรวดเร็ว
 ในขณะที่ปากพูด มือของนางก็ยังคงยื่นออกไปเด็ดผลส้มตรงเบื้องหน้าอย่างต่อเนื่อง
 เสี่ยวโหย่ว สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ ยืนแทบไม่ติดที่ นางแหงนหน้ามองด้านบน ลำคอเกือบจะตั้งฉาก ปากก็ส่งเสียงตะโกนเรียกเจ้านายสาวของตนอย่างกระวนกระวายใจ
 "...ข้างบนนั้นมันอันตรายมาก ท่านรีบลงมาเถอะเจ้าค่ะ ถ้าหากเกิดพลาดพลั้งพลัดตกลงมาด้านล่าง ข้าสองคนคงถูกนายท่านสั่งโบยหลังขาดเป็นแน่"
 สาวใช้เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูเป็นยิ่งนัก และกังวลในความดื้อรั้น ไม่ยอมฟังตนเลยสักนิด จึงได้หันไปเหวี่ยงอารมณ์พาลตะคอกใส่ และตบไปที่หัวไหล่ของหน้าบุรุษข้างกาย
 ซึ่งเขากำลังยืนตั้งท่า รอเก็บผลส้มพร้อมกับเด็กชาวบ้านอีกสามคน อย่างตั้งอกตั้งใจ
 เพี้ยะ!
 "นี่อาฉี! เจ้าก็อีกคน...แทนที่จะช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อมคุณหนูให้ยอมลงมา แต่กลับสนับสนุนและช่วยเด็ก ๆ พวกนี้เก็บผลส้มเสียได้ รีบบอกให้นางลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ก่อนที่ข้าจะโกรธเจ้าไปมากกว่านี้"
 เสี่ยวโหย่วต่อว่าอาฉีอย่างฉุนเฉียวกับท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขา ในเรื่องความปลอดภัยของเจ้านายสาว
 อาฉี หันไปยิ้มให้ และบอกกับเพื่อนร่วมงาน ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สองมือเขายังคงจับชายเสื้อกางออก เพื่อรองรับผลส้มที่กำลังถูกโยนลงมาด้านบน
 "อาโหย่ว เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย คุณหนูไม่ตกลงมาได้ง่าย ๆหรอก เจ้าไม่เห็นหรือ ว่านางดูคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญในการปีนป่ายต้นไม้มากแค่ไหน"
 เสี่ยวโหย่ว ถึงกับยืนกอดหน้าอก เผยสีหน้าบึ้งตึงและต่อว่าเสียงเขียวให้กับอาฉีอย่างต่อเนื่อง
 "ฮึ! ถ้าคุณหนูเกิดพลาดพลั้งตกลงมาจนได้รับบาดเจ็บ ข้าจะฟ้องนายท่านกับนายหญิง ว่าเจ้าเป็นคนให้ท้ายนาง"
 ส่วนเด็ก ๆ ลูกของพวกชาวบ้าน ต่างก็พากันกระโดดโลดเต้น แหงนหน้าลุ้นและคอยส่งเสียงให้กำลังใจคนข้างบนอย่างสนุกสนานเฮฮา รอเก็บผลส้มด้วยความตื่นเต้นดีใจ
 เย้ เย้....
 เสี่ยวโหย่ว เลิกสนใจอาฉี และแหงนหน้าขึ้นมองด้านบนต่อ แววตาดูเป็นกังวลตลอดเวลา ส่วนปากของนางก็ยังไม่หยุดพูด ในสิ่งที่สมองกำลังคิดอยู่เช่นกัน
 "อาฉี...เจ้าไม่นึกสงสัยอะไรเลยเกี่ยวกับบุคลิกและท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนูบ้างเลยงั้นหรือ จากคนที่เคยมีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก แค่อากาศเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย นางก็ไม่สบายแล้ว แต่ในเวลานี้ คุณหนูกลับปีนป่ายบนต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ดูราวกับว่าเป็นคนละคนกระนั้นแหละ"
 เมื่อหญิงสาวหันมามองเพื่อนร่วมงาน เขาจึงได้ส่ายหน้าเล็กน้อย
 "เสี่ยวโหย่ว..." อาฉีเรียกชื่อสาวใช้สั้น ๆ แต่น้ำหนักของคำนั้นฟังดูเข้ม คล้ายส่งสัญญาณเพื่อปรามนาง
 เสียงร้องดีใจของเด็กน้อยดังแทรกขึ้นระหว่างการสนทนาของทั้งคู่ ทำให้เสี่ยวโหย่วนึกขึ้นได้ และเข้าใจในความหมายของเขาที่กำลังสื่อสารมา นางจึงเงียบเสียงลง พร้อมเบนสายตากลับไปยังทิศทางเดิม
 ด้านจางเสียวเหนี่ยว ยังคงปีนป่ายเหยียบกิ่งไม้นั้นที กิ่งไม้นี้ที ส่วนมือน้อยๆ ดูบอบบาง ถูกเอื้อมออกไปเพื่อคว้าเด็ดผลส้ม และโยนลงไปให้คนด้านล่างโดยไม่หยุดหย่อน อย่างมั่นใจ
 ในขณะที่เจ้าตัวกำลังเพลิดเพลินใจอยู่นั้นเอง สิ่งที่สาวใช้กังวลใจตลอดมาก็เกิดขึ้น
 ความซวยมาเยือน จางเสียวเหนี่ยวเข้าจนได้
 วื่อ วื่อ..
 จู่ ๆ ได้มีฝูงผึ้งแตกรังจำนวนหนึ่ง พากันบินตรงมายังนางอย่างรวดเร็ว และไม่กี่วินาที พวกมันก็รุมต่อยดรุณีน้อยด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด
 "นี่เจ้าผึ้ง! อย่าบินมาทางข้าสิ บินไปทางอื่นโน่นเลย ชิ้ว ชิ้ว ไป!!!"
 จางเสียวเหนี่ยวตะโกนไล่บอกตัวผึ้งราว พร้อมกับปัดมือไปมาเพื่อปกป้องดวงหน้าของตัวเอง แต่ไหนเลยจะได้ผล
 พวกฝูงผึ้งไม่สนใจฟังในสิ่งที่ดรุณีน้อยพูด แถมยังสามัคคีกัน บินเข้าจู่โจมนางเข้ามาพร้อมกันและต่อยลงบนที่จุดที่ไม่มีอาภรณ์ห่อหุ้ม อย่างไม่ยั้ง
 "โอ๊ย! เจ็บนะ ข้าไม่ได้ทำร้ายพวกเจ้าสักหน่อย เหตุใดถึงได้พากันมารุมต่อยข้าเช่นนี้กัน โอ๊ย!"
 ดรุณีน้อย เห็นท่าไม่ดี จึงรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อปัดป้องจากฝูงผึ้งอย่างลืมตัว
 ในจังหวะที่จางเสียวเหนี่ยววางฝ่าเท้าเหยียบลงบนช่วงเกือบถึงปลายกิ่ง ทว่ามันเกิดรับน้ำหนักของนางไม่ไหว
 ป๊อก! เสียงกิ่งไม้ดังลั่นขึ้น เพื่อส่งสัญญาณเตือน
 ดันประจวบกับในจังหวะนางออกแรงเหวี่ยงตัวไปมา เพื่อหลบหลีกการจู่โจมอันบ้าคลั่งจากฝูงผึ้ง
 แกระ...แกร๊กก!
 โครม!!!
--------
 เสี่ยวโหย่วมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมด นางรีบตะโกนเสียงดังร้องเตือนนายสาวด้วยความตกใจ
 "คุณหนูระวัง!"
 อาฉีและเด็ก ๆ เกิดความตกใจตามเสี่ยวโหย่วไปด้วยเช่นกัน
 ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก จนไม่มีใครสามารถช่วยเหลือนายสาวได้ทันการณ์
 "ทุกคน! รีบหลบออกไปจากใต้ต้นไม้นี้เร็วเข้า"
 แม้ว่าเรือนร่างของตนกำลังลอยดิ่งฮวบลงสู่พื้นด้านล่างอย่างรวดเร็ว แต่ดรุณีน้อยยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของผู้อื่นเสมอ
 ฟิ้ว!!!
 ฟิ้ว!!!
 และตอนนั้นเอง
 จู่ ๆ บุรุษรูปงาม ภายใต้อาภรณ์แพรไหมสีขาวดุจราวหิมะแรก ได้ปรากฏตัวขึ้น
 เขาใช้วิชาตัวเบา ลอยข้ามเหนือศีรษะของทุกคน และโฉบเข้าไปช้อนรับร่างของดรุณีน้อยเอาไว้ในอ้อมกอด
 ทั้งคู่ หมุนตัวอย่างช้า ๆ ตามทิศทางแรงเหวี่ยงของการเคลื่อนไหว และลอยคว้างนิ่งในห้วงอากาศ ราวกับทุกอย่างตรงนั้นถูกหยุดนิ่ง
 ดวงตาเรียวคมจ้องตาประสานกับดวงตาใสกลมโต และค้างอยู่ในท่านั้นราวกับต้องมนต์สะกดของกันและกัน
 ท่ามกลางสายตาของคนด้านล่าง ที่กำลังยืนแหงนหน้า รอลุ้นสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อ และกังวลว่านายสาวจะได้รับอันตราย
 "คุณหนูเจ้าคะ.." เสียงเรียกของสาวใช้ด้านล่าง ทำให้บุรุษรูปงามหลุดจากภวังค์ตรงหน้า
 ผู้ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือบุปผางาม จึงได้พาร่างอรชร ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างละมุนละม่อม
 ทันทีที่เสี่ยวโหย่วเห็นคุณหนูของตนได้รับการช่วยเหลือ และเท้าแตะพื้นอย่างปลอดภัย นางก็รีบวิ่งโผเข้าไปหานายสาวอย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าซีดเผือด
 รวมทั้งคนอื่น ๆ ที่เหลือก็ด้วยเช่นกัน
 "คุณหนู...เหตุใดดวงหน้าของท่านถึงได้แดงก่ำอย่างกับผลลูกท้อสุกเช่นนี้ หรือว่าท่านได้รับบาดเจ็บจากเจ้าผึ้งพวกนั้นรุมต่อย ตอนที่อยู่บนต้นไม้นั่น"
 สาวใช้ยิงคำถามใส่นายสาวด้วยน้ำเสียงลนลาน อย่างไม่ยั้ง
 'หน้าตาหล่อเหลาอย่างกับเทพบุตร ถ้าเป็นในยุคปัจจุบันคงมาสาว ๆ มารุมห้อมล้อมไม่ต่างจากซุปสตาร์เป็นแน่ ว่าแต่ทำไมคนผู้นี้ถึงได้ดูคุ้นตาจัง เราเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อนรึเปล่านะ'
 ด้านจางเสียวเหนี่ยว ยังคงตกอยู่ในภวังค์กับรูปโฉมงดงามของบุรุษแปลกหน้า จนลืมเสียสิ้นทุกอย่างไปชั่วขณะ
 "คุณหนู!!" สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ส่งเสียงเรียกสติของนายสาวอีกครั้ง
 และทันทีที่ดรุณีน้อยได้สติกลับมา นางรีบชักมือออกจากลำแขนของเขา และผละตัวถอยร่นไปทางด้านหลังอย่างถือตัว พร้อมกับตอบน้ำเสียงเบาบาง
 "ข้าไม่เป็นไร"
 คำตอบเฉไฉสั้น ๆ ของนายสาว สร้างความฉงนสงสัยต่อสาวใช้
 "มิเป็นไร แล้วเหตุใดใบหน้าของคุณหนูถึงแดงก่ำราวเป็นไข้เช่นนั้นกัน หรือว่าโดนฝูงผึ้งพวกนั้นรุมต่อยเอาเจ้าคะ"
 บุรุษรูปงาม สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่มองมาแอบซ่อนบางอย่างเอาไว้ เขากล่าวขอโทษต่อสตรีตรงหน้าด้วยความสุภาพ
 "เมื่อครู่ ต้องขออภัย ที่ข้าได้เสียมารยาทล่วงเกิน แต่เหตุการณ์มันฉุกละหุก จึงไม่มีทางเลี่ยง"
 น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก ฟังแล้วชวนให้รู้สึกอบอุ่นใจเป็นยิ่งนัก
 "มิได้! เป็นข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณ ในน้ำใจของคุณชาย ที่อุตส่าห์ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ หากไม่ได้ท่าน...ข้าคงมีหวังได้ตกลงมาแข้งขาหักเป็นแน่"
 จางเสียวเหนี่ยว รีบตอบสวนกลับอย่างรวดเร็ว เพราะรู้ตัวดีว่าตนเองที่เป็นฝ่ายต้นเรื่องทั้งหมด
 บุรุษรูปงามได้ฟังเช่นนั้น เขากลับมีท่าทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูระแวดระวังตัว
 เสี่ยวโหย่ว ยืนฟังคนทั้งคู่สนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ นางก็เกิดความกังวลใจขึ้นมาทันที เพราะหากว่ามีชาวบ้านหรือใครเดินทางผ่านมาทางนี้และเห็นเข้า มันคงจะดูไม่งาม และอาจจะเอาไปร่ำลือให้เสียหายได้
 นางจึงรีบหันไปขยิบตา ส่งสัญญาณให้กับอาฉีทันที
 อาฉี พยักหน้าตอบรับอย่างรู้งาน เขาแกล้งกระแอมเสียงดังขึ้น
 อะ ฮึ่ม!
 จากนั้นบ่าวรับใช้ก็ออกตัวพูดกับนายสาวด้วยน้ำเสียงเข้ม จริงจัง
 "คุณหนูขอรับ นี่พวกเราก็ออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกกันเกือบชั่วยามแล้ว และก่อนที่นายท่านทั้งสองจะรู้เข้า ข้าคิดว่าสมควรแก่เวลา ที่จะต้องกลับเรือนกันเสียที มิเช่นนั้นบ่าวสองคน คงมิพ้นต้องถูกโบยหลังลายเป็นแน่" [2]
 จางเสียวเหนี่ยว ได้ฟังบ่าวรับใช้กล่าวเยี่ยงนั้น นางก็หันไปมองเขาและชักสีหน้าดูไม่ค่อยสบอารมณ์ใส่เล็กน้อย
 "คนในยุคสมัยนี้เป็นอะไรกันนักหนา ทำผิดนิดหน่อย เอะอะก็สั่งลงโทษ เอะอะก็จับโบยหลัง จะพูดคุยกันดี ๆ ก่อนไม่ได้กันเลยหรือยังไงนะ"
 เสี่ยวโหย่ว ได้ฟังประโยคแปลก ๆ ที่ตนเริ่มจะคุ้นเคย จึงรีบชิงพูดแทรกขึ้น เพื่อเปลี่ยนประเด็นความสนใจของทุกคน เพราะในเพลานี้ บุรุษรูปงาม และพวกเด็ก ๆ ต่างพากันมองมาด้วยสายตาประหลาดใจ
 "ขอคุณชายอย่าได้ถือสา พอดีนายหญิงของข้าพึ่งจะหายจากอาการป่วย สติของนางจึงอาจจะพูดจาเลอะเลือนไปบ้าง"
 พร้อมกับแอบดึงชายเสื้อของนายสาวทันที เพื่อส่งสัญญาณบอกเจ้าตัวให้หยุดพูด
 ดรุณีน้อยเลยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอหลุดปากพูดในสิ่งที่ไม่สมควรออกมาอีกจนได้ นางจึงรีบเปลี่ยนท่าทีของตน
 "ขอบคุณในน้ำใจของคุณชายอีกครั้ง หากมีโอกาสพบกันในวันหน้า รับรองว่า...ข้าจะต้องตอบแทนบุญคุณของท่านอย่างแน่นอน ผู้น้อยขอตัว"
 จางเสียวเหนี่ยวกล่าวขอบคุณและร่ำลาบุรุษรูปงามตรงหน้าอย่างสุภาพนอบน้อม
 "เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น หากเป็นผู้อื่น ก็คงจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ที่กำลังเดือดร้อนเช่นกัน จึงมิได้เป็นบุญคุณอันใด ครั้งหน้า ขอคุณหนูระวังให้มากกว่านี้เป็นพอ เช่นนั้นขอลา"
 บุรุษรูปงาม กล่าวตอบรับไมตรีขอบคุณนั้นและกล่าวลาอย่างสุภาพเช่นกัน
 ทั้งสองจึงพยักหน้าและแสดงการคารวะให้เกียรติอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนที่จะหันขวับและแยกย้ายกัน
 และจางเสียวเหนี่ยว ก็ไม่ลืมที่จะหันไปพูดคุยกับพวกเด็ก ๆ ซึ่งต่างยังคงมีสีหน้าตื่นตกใจและเป็นห่วงนางกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
 นางได้ดึงถุงเงินผ้าไหมที่ห้อยอยู่ตรงเอวของตัวเอง ส่งให้เด็กคนที่ดูตัวโตกว่าใคร
 "เอ้านี่!...เจ้านำสิ่งที่อยู่ในถุงนี่ไปแบ่งกับทุกคน ให้ได้เท่า ๆ กันนะ และจากนั้นก็จงนำกลับไปให้ท่านพ่อท่านแม่ เข้าใจมั้ย"
 "ขอรับ!!"
 "พวกเราขอบคุณนายหญิง"
 เหล่าเด็กน้อยเปลี่ยนสีหน้าทันควัน พร้อมกับขานรับด้วยน้ำเสียงเริงร่า กล่าวขอบคุณด้วยความดีใจ
 เมื่อจางเสียวเหนียวบอกร่ำลาเหล่าเด็กน้อยเรียบร้อย นางก็หันไปหาบ่าวและสาวใช้ของตน พร้อมกับพูดประโยคที่ทั้งสองคนกำลังรอฟังอยู่นานแล้ว
 "เสี่ยวโหย่ว อาฉี พวกเราเองก็กลับเรือนกันเถอะ"
 สาวใช้และบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ ถอนหายใจขึ้นพร้อมกันและแสดงสีหน้าโล่งใจออกมาอย่างชัดเจน เมื่อคุณหนูของพวกเขายอมกลับเสียที
 ทั้งสามคนได้โบกมือลาเด็กน้อย จากนั้นก็พากันเดินปลีกตัวแยกออกไปจากกลุ่มตรงนั้น จนค่อย ๆ ลับตา
....
 "นายน้อย นางคือ...คนที่อยู่ในหอสำราญกับท่านวันนั้นใช่ไหมขอรับ"
 คนติดตามของบุรุษรูปงาม ได้โผล่ออกมาจากด้านหลังของเขา และกล่าวถามขึ้น
 "อืม" ผู้เป็นนายตอบสั้น ๆ
 "ท่านดูสนใจในตัวนางขนาดนั้น เหตุใดถึงไม่ถามชื่อแซ่เจ้าตัวไว้ล่ะขอรับ"
 อี้หลงถามอย่างสงสัย เพราะสังเกตเห็นผู้เป็นนาย ยังคงยืนนิ่ง และมองตามหลังดรุณีน้อยผู้นั้นอย่างไม่ละสายตา
 "คราวก่อนเจ้ายังดูไม่พอใจนางอยู่เลยมิใช่รึ"
 "ก็นาง..." อี้หลงดูกระอักกระอ่วนใจที่จะเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในหอสำราญ
 "หากมีวาสนาต่อกัน คงจะได้พานพบอีกครั้งอย่างแน่นอน...ไปกันเถอะ พวกเรายังมีเรื่องสำคัญที่จะต้องจัดการให้เรียบร้อยเช่นกัน"
 บุรุษผู้สวมใส่อาภรณ์แพรไหมสีขาวดุจหิมะแรก รูปหน้าโฉมเฉลา ท่วงท่าองอาจ สง่างามผ่าเผย แววตานิ่ง คมกริบ แฝงไว้ซึ่งความลุ่มลึกและน่าเกรงขามดุจพยัคฆ์หลับ
 ชื่อแซ่และนามของอี้หลางหนุ่ม ผู้มีความสามารถเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวง
 หานหนิงเหอ
[1] 牡丹 [mǔ dān] ดอกโบตั๋น
ดอกโบตั๋นสีขาว : แสดงถึงความบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ความสงบสุข อ่อนโยน และอายุที่ยืนยาว
[2] 1 ชั่วยาม เทียบเท่ากับเวลาสองชั่วโมงในปัจจุบัน
--------
盛開 เซียงไค


พิพิธภัณฑ์โบราณ

   ซิก ซิก...
   ณ โถงด้านหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ของชั้น G ภายในตัวอาคาร
   ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันของชั่วโมงนี้ กลับมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาเบา ๆ ตามมาด้วยถ้อยคำรำพึงรำพัน
   "ฮือ ได้โปรดอย่าตายนะ! เรื่องราวพึ่งเริ่มจะเริ่มต้นเอง"
   เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสาวคนหนึ่ง นั่งอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พลางใช้กระดาษทิชชูซับน้ำตาและน้ำมูกของตัวเอง
   โดยที่ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้น กำลังจับจ้องมองเข้าไปในหน้าจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณสิบนิ้ว ที่ตั้งวางแอบอยู่ เพื่อตั้งใจหลบให้พ้นมุมกล้องวงจรปิด บนเพดาน ในตำแหน่งเหนือศีรษะเจ้าตัวพอดี
   หูฟังขนาดเล็กแบบไร้สาย เสียบอยู่ที่หูข้างขวา
   ในขณะที่หญิงสาวกำลังจดจ่ออยู่นั้น ใครบางคนก็ได้ทำลายความสุนทรีย์ของเธอลงทันควัน
   เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากทางด้านหลังเคาน์เตอร์ พร้อมกับกาแฟในมือจำนวนสองแก้ว
   แม้ว่าเขาจะสวมรองเท้าบูตคอมแบท แต่คนที่นั่งอยู่ กลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเลยสักนิด
   ชายหนุ่มสงสัยว่าเพื่อนร่วมงานสาวกำลังสนใจสิ่งใดอยู่ จึงได้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เจ้าหล่อน และถามเสียงเข้มขึ้น
   "เธอทำอะไรอยู่น่ะ!"
   หญิงสาวสะดุ้งโหยงตกใจ ปลายนิ้วรีบกดปุ่มโฮมอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันไปมองตามเสียงที่ได้ยินด้วยท่าทีลุกลน
   แต่เธอดันพบว่าเป็นรุ่นพี่ในสถานที่ทำงานเดียวกัน จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก และเผลอบ่นให้เขาเล็กน้อย
   "เฮ้อ...ตกใจหมดเลย รุ่นพี่นี่เอง ทำไมมาไม่ให้สุ้มเสียงแบบนี้ล่ะ บรรยากาศของพิพิธภัณฑ์เก่าแห่งนี้ยิ่งเงียบ ๆ ดูน่ากลัวอยู่ด้วย"
   เฮอะ! ชายหนุ่มทำเสียงในลำคอเล็กน้อย
   "ท่าทีลนลานเมื่อกี้ คงคิดว่าฉันเป็นหัวหน้าล่ะสิ ว่าแต่ แอบดูซีรี่ย์จีนในเวลาทำงานแบบนี้ แถมยังเป็นวันแรกในการเริ่มงานใหม่อีกด้วย เธอนี่ช่างใจกล้าจริง ๆ เลยนะ รีบเก็บไอแพดลงใส่กระเป๋าซะ! ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า ส่วนครั้งนี้ ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน"
   พนักงานรุ่นพี่กล่าวเตือนพนักงานรุ่นน้องด้วยความหวังดี เพราะถึงแม้ในพิพิธภัณฑ์โบราณแห่งนี้ จะมีแค่เขากับเธอเพียงสองคน แต่ก็ยังมีกล้องวงจรปิดมากมาย ที่ติดตั้งไว้อยู่ตามตำแหน่งต่าง ๆ ภายในตัวอาคาร
   "ขอโทษค่ะ ก็บรรยากาศของที่นี่มันเงียบเชียบซะจนชวนขนหัวลุก อีกอย่าง ใครใช้ให้รุ่นพี่ปล่อยให้ฉันนั่งเฝ้าตรงนี้คนเดียวล่ะ รู้ทั้งรู้ ว่าฉันพึ่งมาทำงานที่นี่เป็นครั้งแรก ทั้ง ๆ ที่หน้าที่ของฉันคืองานด้านเอกสารแท้ ๆ"
  รุ่นพี่หนุ่มทนยืนฟังเพื่อนร่วมงานสาวบ่นร่ายยาวจนเธอหยุดพูด เขาจึงได้ยื่นแก้วกาแฟในมือส่งให้ เพื่อแทนคำขอโทษ
   "เอ้านี่! ดื่มกาแฟแก้ง่วงซะหน่อยสิ"
   "ขอบคุณค่ะ" แม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่จากน้ำเสียง ฟังเหมือนเธอยังดูเคืองเขาอยู่ แต่กระนั้น เจ้าตัวก็ยื่นมือไปรับแก้วกาแฟใบนั้นอย่างรวดเร็ว
   พู่ว พู่ว...เสียงเป่าปากไล่ลมลงไปในถ้วยกาแฟสองสามที ก่อนที่จะยกขึ้นดื่มช้า ๆ
   วินาทีต่อมา อากัปกิริยาที่เธอแสดงออกหลังจากที่ได้เติมคาเฟอีนเข้าสู่ร่างกาย ช่างเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน สีหน้าและแววตาดูสดชื่นแจ่มใสทันตา เหมือนได้รับยาวิเศษ
   "นี่ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะหัวหน้าขอร้องให้ฉันมาช่วยเข้าเวรชั่วคราว เพื่อรอคนมาเปลี่ยนกะ ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งหงอยและเสียวสันหลังอยู่แบบนี้หรอกค่ะ"
   หญิงสาวเริ่มบ่นพึมพำอีกรอบ ครั้งนี้ลุกลามยาวไปถึงผู้บังคับบัญชาของตัวเอง และยกแก้วกาแฟในมือขึ้นดื่มสลับกันเป็นระยะ
   "อีกสักพัก ชุดที่จะผลัดเปลี่ยนเวรยาม กะหลังเที่ยงคืนคงจะมากันแล้ว เธอไปเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัวและพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันอยู่เฝ้าตรงนี้ต่อคนเดียวเอง"
   แววตาของเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ ทอดมองรุ่นน้องสาวอย่างอ่อนโยน เพราะเข้าใจในความรู้สึกของการเริ่มต้นงานวันแรกเป็นอย่างดี
   แถมสถานที่และบรรยากาศในตอนนี้ เป็นใครก็คงจะมีปฏิกิริยาไม่ค่อยต่างกันมากนัก
   เมื่อเธอได้ยินรุ่นพี่บอกแบบนั้น ก็หันไปยิ้มแฉ่งให้กับเขาอย่างว่องไว ในโทนเสียงที่อ่อนหวานขึ้นกว่าตอนแรก
   "รุ่นพี่พูดจริงเหรอคะ" เธอดีใจจนออกนอกหน้า และถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ
   "อืม...ไปพักเถอะ แต่ยังไงฉันก็ขอเตือนเธอ ในฐานะรุ่นพี่ อย่าลืมกฎเหล็กของที่นี่! ห้ามแตะต้องของโบราณในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นอันขาด เข้าใจไหม"
   น้ำเสียงและแววตาของเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ ได้พูดย้ำอย่างหนักแน่นและจริงจังมาก
   หญิงสาวคิดว่าเขาก็คงเตือนในฐานะที่เธอเป็นน้องใหม่ และคงไม่มีอะไรเป็นพิเศษ จึงรับคำโดยไม่ถามอะไรมากมาย
   "รับทราบค่ะ! รับรองว่าฉันจะไม่แตะของพวกนั้นอย่างแน่นอน งั้นฉันไปพักก่อนนะคะ"
   พูดจบ เธอก็เก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ของตัวเองใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว และเดินปลีกตัวออกไปจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยความอารมณ์ดี
.....
   เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที
   เมื่อพนักงานสาวคนใหม่ ทำกิจธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่พอก้มลงมองดูนาฬิกาบนข้อมือ เข็มยาวชี้บอกเวลาไปยังเลขเก้า ส่วนเข็มสั้นนั้นชี้เกือบจะแตะถึงเลขสิบสอง
   "ยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบห้านาทีกว่าจะถึงเที่ยงคืนแฮะ ไหน ๆ ก็ได้เข้ามาแล้ว สำรวจดูห้องข้างในนี้ไปพลาง ๆ ก็คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง รุ่นพี่แค่บอกว่า ห้ามไม่ให้เราแตะต้องสิ่งของ แต่ไม่ได้ห้ามเดินดูสักหน่อย"
   เมื่อเตือนสติตัวเองได้ สองขาของเธอก็ก้าวเท้าฉับ ๆ เริ่มเดินสำรวจจุดต่าง ๆ ที่เล็งเอาไว้ตั้งแต่ตอนหัวค่ำ
   เธอเดินเลี้ยวซ้ายที ขวาที วกไปวนมาตามป้ายบอกทางอยู่หลายรอบ จนเริ่มสับสน
   "ทำไมทางเดินเชื่อมต่อระหว่างแต่ละห้องแสดง ของพิพิธภัณฑ์นี้ มันถึงได้ดูซับซ้อนอย่างเขาวงกตกันนะ"
   ในจังหวะที่เจ้าตัวเดินและบ่นพึมพำ มือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อทำงาน
   "ไม่มี! เฮ้อ...ดันเผลอลืมวางโทรศัพท์ไว้ในล๊อคเกอร์นั่นแท้ ๆ เชียว กะว่าจะโทรหารุ่นพี่เพื่อถามทางสักหน่อย ทำไงดี..."
   หญิงสาวยืนเท้าสะเอว คิ้วสองข้างยกสูงและขมวดปมเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าครุ่นคิด ใบหน้าหันซ้ายแลขวา ดวงตากลอกไปมา ฉายแววสับสนงงงวย
   "เอาวะ! ลองเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองอีกสักครั้งละกัน เดินไปตามทางข้างหน้านี่แหละ ทางออกมันต้องอยู่ทางนี้แน่นอน"
   เมื่อเธอตัดสินใจได้เช่นนี้ ก็ก้าวเท้าเดินตรงไปยังทางข้างหน้าอย่างมั่นใจ แม้จะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม
   ในขณะที่หาทางเดินกลับไปยังจุดรวมตัว ตรงส่วนของเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของชั้นนี้ เธอก็รู้สึกถึงพลังบางอย่าง กำลังเรียกหาอยู่
   แต่เนื่องจากเธอเดินแบบเดาสุ่ม ทำให้มาโผล่ยังโถงโล่งกว้างห้องหนึ่ง มีรูปทรงสี่เหลี่ยมขนาดปานกลาง พรมกำมะหยี่สีแดงผืนใหญ่ ถูกปูทับพื้นอีกครั้ง เป็นเรื่องที่สร้างความแปลกใจและสนใจให้เธอมาก เพราะบรรดาห้องจัดแสดงห้องอื่น ๆ ล้วนเป็นพื้นหินกระเบื้องอ่อน
   ใจกลางห้องโถง มีกล่องไม้เก่าโบราณวางตั้งอยู่บนแท่นปูน ความยาวประมาณหนึ่งไม้บรรทัด ด้านบนถูกปล่อยโล่ง ไร้ซึ่งตู้กระจกครอบอยู่เลย
   เบื้องหน้าแท่นแสดง มีป้ายแสดงรายละเอียดข้อมูล พร้อมทั้งประวัติ และป้ายเตือน ห้ามจับต้อง ถูกตั้งวางไว้อยู่ ให้กับผู้ที่มาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ได้รับทราบ
   การเคลื่อนไหวถูกหยุดนิ่ง บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงดวงตาเรียวคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องจดจ่อไปยังกล่องไม้อย่างไม่กะพริบตา ราวกับถูกพลังบางอย่างสะกดเข้าให้ซะแล้ว
   ทั้ง ๆ ที่มีป้ายห้ามเตือนตั้งกำกับไว้ แต่หญิงสาวกลับยังเอื้อมมือไป ตรงตำแหน่งของกล่องไม้บนแท่นนั้นอย่างไม่สนใจ
   ในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวยาว กำลังจะแตะสัมผัสลงบนกล่องไม้ สัญญาณกันขโมยก็ร้องเตือนดังลั่นขึ้น
   กริ๊ง!!!....
   ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!....
   จากนั้นตรงจุดอื่น ๆ ในพิพิธภัณฑ์ก็ดังขึ้นพร้อมกัน
   พนักงานสาวคนใหม่สะดุ้งโหยงตกใจ ทำให้มือของเธอเผลอตวัดไปโดนเข้ากับกล่องไม้ จนมันหล่นจากแท่น ตกลงไปวางตะแคงอยู่บนพื้น
  แรงกระแทกนั้นทำให้ฝากล่องแตกและเปิดอ้าออก เธอจึงมองเห็นสิ่งของด้านใน
   'ปิ่นหยกและพู่หยกโบราณ'
   จากรูปลักษณ์ที่เห็น วัตถุโบราณเก่าแก่สองชิ้นนี้ คงเป็นสิ่งของล้ำค่ามาก เจ้าตัวจึงเผยหน้าซีดขาวลงทันตา และเผลอหลุดปากพูดคำสบถออกมาอย่างลืมตัว
   "ฉิบ...!แล้วสิเรา หาเรื่องใส่ตัวเองจนได้"
   ขณะนั้นเอง เสียงของเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ผนวกกับเสียงฝีเท้าหลายคู่ ดังใกล้เข้ามา ยังตำแหน่งของห้องที่เธอยืนอยู่ ในระยะประชิดตัวแล้ว
  เธอหันซ้ายแลขวา ท่าทีลุกลนดูกระวนกระวายใจ สายตาพยายามสอดส่องมองหาป้ายบอกทางออก
   "แย่ละสิ! ถ้าขืนถูกจับได้คาหนังคาเขา เห็นทีว่าคราวนี้ฉันคงจะไม่รอดตัวไปได้แน่...ว่าแต่ ทางออกด้านหลังของที่นี่ มันอยู่ตรงไหนกันเนี่ย"
   "เสียงสัญญาณเตือนดังมาจากทางห้องนั้น เร็วเข้าอย่าให้คนร้ายหนีไปได้เด็ดขาด"
  เสียงตะโกน และเสียงของรองเท้าบูตกระแทกลงบนพื้นหินอ่อน ตึก ตึก จำนวนมาก ดังใกล้เข้ามาทุกที ทุกที
   "ทำไงดี! ทำไงดี! ไปทางไหนดี!"
   วินาทีนี้ แรงกดดัน เริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ
   ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...
   ระบบตรวจจับจังหวะการเต้นของคลื่นหัวใจ บนนาฬิกาข้อมือของหญิงสาว ก็เริ่มส่งสัญญาณถี่มากขึ้นกว่าปกติ
   และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดวงตากลมโต มองไปเห็นป้ายทางออกติดอยู่บนผนัง ตรงทางเลี้ยว มุมแคบ ๆ ด้านขวามือ
  ปากบางสีชมพูฉีกยิ้มกว้างราวกับพบเจอแสงสว่างจากสรวงสวรรค์ ชี้บอกทางรอด
  เธอไม่รอช้า รีบวิ่งไปตามป้ายบอกทางนั้นอย่างรวดเร็ว
   และเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เจ้าตัวก็วิ่งมาถึงประตูทางด้านหลังของตัวพิพิธภัณฑ์ ทว่ากลับพบว่ามันไม่ใช่ถนน แต่เป็นสถานที่เปิดโล่ง
   สายลมเย็นสบายของบรรยากาศในยามค่ำคืน พัดเข้ามากระทบกับใบหน้างาม อากาศปลอดโปร่งหายใจโล่งจมูก มันช่วยบรรเทาอาการหอบเหนื่อยของเธอได้เป็นอย่างมาก
  ท่ามกลางความมืดสลัว เธอพยายามกวาดสายตามองบริเวณโดยรอบ
  โคมไฟสีส้ม ดวงเล็ก ๆ หลายดวง ถูกติดตั้งวางกระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ
   "โอ้! นึกว่าจะเป็นประตูใหญ่อยู่ติดกับถนนซะอีก วิธีการออกแบบของที่นี่ ดูแปลกตาดีแฮะ สร้างสวนหย่อมและมีสระบัวไว้ทางด้านหลังด้วย"
  แม้จะหญิงสาวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ต้องเก็บความสงสัยนั้นไว้ใจ เพราะเหล่าเพื่อร่วมงาน ต่างไล่จี้ตามหลังมาติด ๆ แบบไม่ให้ได้พักเหนื่อยเลย
   ทว่ามีบางอย่างที่ทำให้เธอต้องตกใจหนักกว่าเดิม เมื่อพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองได้ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่
   "อ้าวเฮ้ย! พู่หยกและปิ่นหยกในกล่องไม้นั่นนี่นา มันมาอยู่ในมือของเราได้ยังไงกัน ตาย! ตาย!...ถ้าถูกจับได้พร้อมของกลางแบบนี้ คงไม่ใช่แค่ถูกย้ายตำแหน่งหรือพักงานเหมือนครั้งก่อน ๆ แต่อนาคตในหน้าที่การงานของฉันคงจะจบเห่แน่นอน"
   หญิงสาวยืนคอตก จิตใจห่อเหี่ยว เศร้าสลดใจให้กับชะตากรรมของตัวเอง ที่อาจจะต้องหมดอนาคตลง เพราะการไม่ยอมฟังในคำเตือนของเพื่อนร่วมงาน
   แต่ไม่มีเวลาแล้ว เธอจะต้องตั้งสติและคิดให้ได้ว่าควรจะจัดการกับสถานการณ์คับขันนี้ยังไง
   "ใช่! เราจะมัวยืนหดหู่ใจอยู่ตรงนี้ ก็คงไม่มีประโยชน์ ที่สำคัญ ตอนนี้ต้องรีบหลบออกไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยหาทางเอาของพวกนี้กลับไปวางที่เดิม"
   ว่าแล้ว พนักงานสาวคนใหม่ ก็ก้าวเท้าข้ามผ่านแม่ธรณีประตูไม้โบราณบานใหญ่ของพิพิธภัณฑ์อย่างไม่รอช้า
   "ทางนั้น ทางนั้น เสียงดังมาจากทางด้านนั้น"
  เสียงของเจ้าหน้าที่หลายคนก็ดังไล่หลังมาติด ๆ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวแล้ว
   วันนี้ ไม่รู้เป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัดหรือเพราะความซุ่มซ่ามลนลาน ในจังหวะที่หญิงสาวออกตัววิ่ง จู่ ๆ แข้งขาก็เกิดอ่อนแรงเอาดื้อ ๆ จนพานสะดุดขาของตัวเอง
   และดูเหมือนเธอจะรับรู้ได้ถึงชะตากรรมตรงหน้าของตัวเอง จึงหลุดปากร้องเสียงหลงดังขึ้นอย่างลืมตัว
   "ไม่นะ!!!"
   ตู้ม!!!
   โอ๊ะโอ...เจ้าหน้าที่พนักงานสาวคนใหม่ ในแผนกรักษาความปลอดภัยของพิพิธภัณฑ์โบราณแห่งนี้ ดันเกิดเสียหลัก ล้มหัวทิ่มหน้าคะมำ และพลัดตกลงไปทางสระบัวด้านข้างอย่างไร้ทางหลบหลีก
.....
เซียงไค 盛開


บ้านสกุลจาง
ณ เรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว
  หนึ่งชั่วยามผ่านไป อาฉีกับเสี่ยวโหย่ว ได้พาคุณหนูของพวกเขา ซึ่งได้รับบาดเจ็บตรงข้อเท้ากลับมาถึงบ้านเรียบร้อย
 โดยที่ไม่มีผู้ใดภายในเรือน สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
 หลังจากที่ทั้งสามคนเดินเข้าไปเรือนพักของนายสาว อาฉีก็รีบหันหลังขวับ ปิดประตูเข้าอย่างรวดเร็ว
 ส่วนเสี่ยวโหย่วได้พยุงคุณหนู เดินไปนั่งลงบนเก้าข้างโต๊ะกลม ซึ่งตั้งอยู่โซนด้านใน ใกล้กับผนัง
 "คุณหนู นั่งรอในห้องก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวพวกข้าสองคนกลับมา อ้อ...รออยู่นิ่ง ๆ ทำตัวเฉย ๆ และอย่าก่อเรื่องเพิ่มอีก"
 เสี่ยวโหย่ว บอกกับนายสาวด้วยท่าทางร้อนใจ จากนั้นก็หันไปหาเพื่อนร่วมงานซึ่งยืนอยู่รอทางด้านหลัง ด้วยสีหน้าอารมณ์ไม่ต่างกัน
 "อาฉี เจ้ารีบไปตามท่านหมอซ่ง ให้มาดูอาการบาดเจ็บตรงข้อเท้าของคุณหนูเร็วเข้า ส่วนข้าจะลองไปตรวจสอบที่เรือนใหญ่ ดูว่านายท่านทั้งสองกลับมาหรือยัง "
 "ได้ ข้าจะรีบไปทันทีเลย"
 อาฉีรับคำอย่างขึงขัง พลางเบนหน้าไปทางนายสาว
 "คุณหนูอดทนรอก่อนนะขอรับ ข้าจะรีบไปพาตัวท่านหมอซ่งมาให้เร็วที่สุด"
 อาฉีพูดจบ ก็หันขวับ และแยกตัวออกไปจากกลุ่มทันที แต่ยังไม่ทันเขาจะก้าวพ้นธรณีประตู
 "อาฉี ไม่ต้องไป" น้ำเสียงใสราวแก้วบาง ของนายสาวก็ได้เรียกตามหลังบ่าวรับใช้เอาไว้เสียก่อน
 ด้านเสี่ยวโหย่ว ซึ่งกำลังเป็นห่วงนายสาวมาก จึงกล่าวทัดทานขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย
 "ถ้าไม่ให้อาฉีไปตามท่านหมอซ่งมาช่วยรักษา แล้วอาการบาดเจ็บตรงข้อเท้าของคุณหนู จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ"
 เสี่ยวโหย่วพูดพลางใช้ปลายนิ้วชี้ แตะลงยังตำแหน่งข้อเท้าด้านขวาของนายสาวเบา ๆ
 โอ๊ย!
 "ดูสิเจ้าคะ ข้าแค่แตะเบา ๆ เอง...เจ็บขนาดนี้คุณหนูยังจะปากแข็งอยู่อีก มันกำลังเริ่มบวมแดงขึ้นเรื่อย ๆ เกิดอักเสบขึ้นมาจะทำยังไง"
 สาวใช้จี้ถามเจ้านายสาว พร้อมกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดคาดคั้นเอาคำตอบ ไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะเป็นห่วงมาก
 ทว่าดรุณีน้อย ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โตเกินไป อีกอย่าง บาดเจ็บแค่นี้ สำหรับนางถือว่าเป็นเรื่องปกติ และเคยชินเสียแล้ว จึงลุกขึ้นยืน และฝืนเดินไปทางด้านหน้าสองก้าวอย่างอดทน และพยายามเก็บซ่อนสีหน้าของตน
 "พวกเจ้าดูสิ ข้ายังเดินได้ปกติ ไม่เป็นไรจริง ๆ เจ็บนิดเดียวแค่มดกัด ช่วยไปหายาแก้ฟกช้ำมาให้ข้าก็พอ นวดสักหน่อยอาการข้อเท้าเคล็ดคงจะดีขึ้นเอง"
 "แต่ว่า..." เสี่ยวโหย่ว ยังคงพยายามทัดทานต่อ
 คุณหนูผู้โฉมยงจ้องหน้าสาวใช้ และกล่าวเสียงเข้ม
 "เสี่ยวโหย่ว! อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไป ถ้าเกิดใครรู้เข้า และลามไปถึงหูของท่านพ่อกับท่านแม่ เจ้าคิดสิว่า พวกเราสามคนจะเป็นยังไงต่อ..."
 พูดจบ นางก็เงียบไปครู่หนึ่ง พลางสังเกตสีหน้าและปฏิกิริยาของพวกเขา ก่อนจะพูดต่อ
 "...ที่สำคัญ! เจ้าสองคนก็ห้ามแพร่งพรายเรื่องที่ข้าชวนพวกเจ้า แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองเป็นเด็ดขาด อ้อ! และก็เรื่องที่เกิดขึ้นในหอสำราญ เมื่อหลายวันก่อนด้วย เข้าใจไหม! มิเช่นนั้น ได้ถูกโบยหลังเป็นลายพร้อยทั้งสามคนแน่"
 เสี่ยวโหย่วและอาฉี พยักหน้า ตอบตกลงรับปากอย่างจำใจ เพราะพวกเขาเองก็ไม่อยากที่จะถูกโบยหลังเช่นกัน
 แต่ทั้งคู่ยังอดสงสัย จนพานตั้งคำถามในใจไม่ได้ ถึงบุคลิกและหลายสิ่งที่เปลี่ยนแปลงของคุณหนูผู้แสนดีคนนี้ จากหน้ามือเป็นหลังมือ
 "เรื่องอื่นก็น่าจะยังพอปกปิดได้ ว่าแต่สภาพใบหน้าของคุณหนูที่เป็นอยู่ในตอนนี้ จะอธิบายกับนายท่านทั้งสองยังไงดีเจ้าคะ"
 สาวใช้กล่าวถามนายสาวด้วยน้ำเสียงจนปัญญา พร้อมกับใช้สายตาจ้องหน้านายสาว แม้แต่อาฉีเองก็มองมาไม่ต่างกัน
 ดรุณีน้อย ไม่เข้าใจในคำถามของสาวใช้ แววตาเผยความงุนงง
 "ใบหน้าของข้ามีอะไรติดอยู่อย่างงั้นเหรอ?"
 "นี่คุณหนูไม่รู้สึกอะไรจริง ๆ หรือเจ้าคะ"
 เสี่ยวโหย่วส่ายหัวด้วยความระอา พลางหันไปทางอาฉี
 "อาฉี ไปหยิบกระจกส่องหน้ามาให้คุณหนูทีสิ"
 หลังจากอาฉีเดินไปหยิบกระจกส่องหน้า และยื่นให้กับนายสาว เสียงหวีดร้องตกใจก็ดังลั่นขึ้นทั่วเรือน
 "ไม่นะ! ดวงหน้างามของข้า เสี่ยวโหย่ว ทำไมถึงได้บวมเปล่งเหมือนลูกหมีถูกผึ้งรุมต่อยหน้าแบบนี้กันล่ะ"
...
 เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป หลังจากที่จัดการอาการบาดเจ็บภายนอกของนายสาวเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนได้นั่งพูดคุยกันถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ พลางหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นเรือนพัก [1]
 "เหนี่ยวเหนี่ยว..." เสียงเรียกของชายวัยห้าสิบกว่า ดังขึ้นตรงหน้าเรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว
 การสนทนาภายในห้องหยุดลงอย่างฉับพลัน
 อาฉีและเสี่ยวโหย่ว ถึงกับสะดุ้งตัวโหยง ลุกขึ้นยืนตัวตรงด้วยท่าทีประหม่าและหวาดหวั่น
 และทั้งสามต่างมองหน้ากัน
 "คุณหนูนายท่านทั้งสองมาเจ้าค่ะ"
 "แย่แล้ว หน้าของข้ายังบวมเปล่งอยู่เลย จะให้ท่านพ่อมาเห็นสภาพนี้ไม่ได้ ไม่งั้นพวกเราสามคนตายหมู่แน่ อาฉีออกไปถ่วงเวลาท่านพ่อเอาไว้ก่อน...เสี่ยวโหย่วเจ้ามาช่วยข้าเร็วเข้า"
 สมองของดรุณีน้อย ก็เร่งคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างด่วน และหันไปสั่งคนของตน ให้รีบทำตาม จากนั้นนางก็รีบวิ่งไปยังเตียงนอนและกระโดดลงบนเตียงผืนใหญ่พร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมโปงทันที
 แอ๊ด...ประตูสองบานถูกเปิดกว้างออก
 "เป็นสาวเป็นนาง เหตุใดถึงได้หัวเราะร่าเสียงดัง ไกลออกไปนอกเรือนเยี่ยงนั้น หากใครเดินผ่านมาได้ยิน คงเข้าใจผิดคิดว่าบิดามารดาไม่สั่งสอนเจ้าเป็นแน่"
 เสียงตำหนิจากสตรีวัยกลางคน ดังขึ้นตั้งแต่หน้าประตูเรือนพัก
 นาทีต่อมา จางเส้าชุน ชายวัยห้าสิบกว่า ท่วงท่าสุขุม ใจดี น่าเคารพนับถือ และจางหลิวฮัว ผู้เป็นภรรยา ในช่วงอายุวัยกลาง ได้เดินเข้ามาในเรือนพัก
 ฝ่ายหญิง มีสีหน้านิ่งตึง สวมใส่อาภรณ์ราคาแพง มีเครื่องประดับหรูหราหลายชิ้น ติดอยู่บนมวยผม ซึ่งแสดงออกถึงสถานะของเจ้าตัว
 บ่าวและสาวใช้ ประสานเสียงกล่าวทักทาย ด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม อย่างพร้อมเพรียงกัน
 "นายท่าน ฮูหยิน"
 จางหลิวฮัว ไม่ได้สนใจคำกล่าวทักทายของบ่าวและสาวใช้ สายตาปราบคมของนาง มองตรงไปยังเตียงนอนผืนใหญ่
 แต่ยังไม่ทันที่จะได้ยินเสียงของจางเสียวเหนี่ยวตอบกลับ นายใหญ่ของบ้านก็รีบออกตัว ปกป้องบุตรสาวสุดที่รัก
 "ฮูหยิน อย่าไปดุลูกเลยนะ ข้าเองกลับชอบและดีใจมากด้วยซ้ำ ที่ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของนางอีกครั้ง ยังดีกว่าต้องมานั่งกังวลใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในเวลาที่ต้องเห็นเหนียวเหนี่ยว เจ็บไข้ล้มป่วยไม่สบายเหมือนที่ผ่านมา"
 พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของภรรยา และตบบนหลังมือนั้นเบา ๆ แม้น้ำเสียงของเขาจะฟังดูเศร้า ใบหน้ากลับเผยให้เห็นถึงความอิ่มเอิบใจ ในจังหวะที่เห็นว่าภรรยากำลังใจอ่อน เขาก็แอบขยิบตา ส่งสัญญาณให้กับบุตรสาวเป็นนัย
 แต่พอมองเข้าไปในเรือนพัก และเห็นว่าบุตรีนอนห่มผ้าคลุมโปงอยู่บนเตียง โดยมีเสี่ยวโหย่วยืนอยู่ปลายเตียง เขาก็รีบเดินตรงปรี่เข้าไปหาเจ้าตัว ด้วยสีหน้ากังวลใจ
 "เหนียวเหนี่ยวของพ่อ ทำไมถึงได้นอนซมอยู่บนเตียงเช่นนี้ เจ้าเจ็บป่วยตรงไหน หรือว่าโรคเก่ากำเริบขึ้นมาอีกแล้ว"
 พลางหันไปทางสาวใช้
 "เสี่ยวโหย่ว คุณหนูของเจ้าเป็นอะไร นางไม่สบาย ทำไมไม่รีบให้อาฉีไปตามท่านหมอซ่ง"
 ทั้งสีหน้า ท่าทางและน้ำเสียงของผู้เป็นบิดาเผยความกังวลและร้อนใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
 ผิดกับผู้เป็นภริยา นางเดินตามมาอย่างเนิบนาบ และชายหางตามองไปยังสาวใช้ของบุตรี
 "เมื่อครู่ พวกเรายังได้ยินเสียงหัวเราะของนาง ดังไกลออกไปถึงประตูใหญ่หน้าเรือนหลัก บุตรีคนเล็กของท่าน จึงไม่น่าจะเจ็บป่วยอันใดได้ เห็นทีว่าน่าจะพึ่งออกไปก่อเรื่องข้างนอกบ้านมา เสียมากกว่ากระมัง"
 เสี่ยวโหย่วกับอาฉีถึงกับมองหน้านายหญิงด้วยสายตาประหลาดใจ
 ด้านดรุณีน้อย นอนห่มผ้าคลุมโปงหันหลังให้ทั้งคู่อยู่ ยังอดคิดไม่ได้สงสัยไม่ได้
 'ท่านแม่รู้ได้ยังไงกัน ว่าเราพึ่งไปก่อเรื่องข้างนอกมา พูดอย่างกับตาเห็น หรือว่านางส่งคนแอบสะกดรอยตามเรา ไม่ว่ายุคสมัยไหน สัญชาตญาณของมนุษย์แม่ คือ คนที่น่ากลัวสุด ๆ แล้ว'
 แม้ภรรยาจะกล่าวเช่นนั้น แต่จางเส้าชุนก็ยังไม่วางใจ เขาจึงเซ้าซี้ถามบุตรีและจับตัวนางให้พลิกตัว หันข้างกลับมาหาทุกคน
 "เหนี่ยวเหนี่ยว หันหน้ามาคุยกับพ่อหน่อยสิลูก เจ็บป่วยตรงไหน พ่อจะได้ให้อาฉีไปตามท่านหมอซ่งมารักษาให้"
 แต่สภาพของดรุณีน้อยในนางตอนนี้ นางไม่สามารถให้ทั้งสองคนเห็นหน้าตาของตนได้ จึงพยายามฝืนแรงยื้อของบิดาอย่างแข็งขืน
 ผู้เป็นมารดาเห็นแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาและกวนอารมณ์ยิ่งนัก นางจึงเดินเข้าไปยังเตียงนอนและช่วยสามีอีกแรง
 "ถ้าไม่ได้ไปแอบทำอะไรผิดมา ก็รีบหันหน้ามาให้พ่อกับแม่ดูเดี๋ยวนี้"
 ด้านอาฉีกับเสี่ยวโหย่ว แม้อยากจะช่วยนายสาวแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ทั้งคู่ได้แต่ยืนมองคอตก สีหน้าดูสลดลง เหมือนเตรียมใจกับผลที่จะตามมา
 ดรุณีน้อยไม่อาจฝืนแรงของทั้งคู่ได้ นางจึงจำใจพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้า
 ผ่าง!
 เมื่อบิดามารดามองเห็นหน้าบุตรี ต่างก็ตื่นตกใจ แต่กระนั้นก็อดที่จะหลุดขำออกมาเสียไม่ได้
 "เหนี่ยวเหนี่ยว ลูกแอบไปซุกซนที่ไหนมา ใบหน้างามของเจ้าถึงได้บวมแดงเปล่งอย่างกับลูกหมีโดนผึ้งต่อยแบบนั้น"
 บิดาเอ่ยถามพลางดึงตัวบุตรีลุกขึ้นมานั่ง และมองสำรวจตามใบหน้า ลำคอและดูท่อนแขนของเจ้าตัวอย่างห่วงใย
 จางหลิวฮัว พยายามกลั้นขำเอาไว้ แสร้งวางสีหน้าบึ้งตึง และมิลืมที่จะกล่าวตำหนิ
 "ฮึ ลูกหมีของท่านตัวนี้ ก็คงจะไปโดนฝูงผึ้งจากที่ไหนสักแห่งต่อยมาจริงนั่นแหละ"
 "ท่านพ่อ...ท่าแม่ดุข้าอีกแล้ว ข้าไม่ได้ออกไปก่อเรื่องเที่ยวเล่นซุกซนที่ไหนเลยนะเจ้าคะ ข้าแค่ออกไปเก็บผลส้มป่าบนเชิงเขา กลับมาฝากพวกท่านทั้งสองคนเท่านั้น"
 จางเสียวเหนี่ยว ฝืนใจทำผิดเพิ่มขึ้น ด้วยการแกล้งตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จ หยอดคำหวานออดอ้อนบิดา หวังให้ทั้งคู่ไม่โมโหจนพานเอาผิดบ่าวและสาวใช้คคนสนิทของตน
 "อ้อ!...เจ้าก็เลยไปเจอกับเจ้าถิ่น และโดนพวกมันรุมต่อยว่างั้น"
 มารดาย้อนคำกลับ น้ำเสียงเชิงสมน้ำหน้า
 ดรุณีน้อยได้แต่พยักหน้า เพราะมารดากล่าวถูกทุกคำ ยิ่งทำให้นางมั่นใจว่า ต้องถูกคนสะกดรอยตามความเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน
 ทันทีที่ดรุณีน้อยเห็นมารดาหันหน้าไปทางสาวใช้ของตน เจ้าตัวก็รีบลุกพรวดขึ้นยืน มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น พลางแอบซ่อนไว้ทางด้านหลัง และพยายามทำตัวให้เป็นปกติ จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปสวมกอดมารดา
 บ่าวและสาวใช้ ต่างยืนมองตามนายสาวเป็นสายตาเดียวกัน อย่างลุ้นระทึก ว่านางจะเผลอแสดงอาการบาดเจ็บออกมาตอนไหน
[1] ช่วงเวลาหนึ่งก้านธูป เทียบเท่ากับเวลา 15 นาที ในปัจจุบัน
...
เซียงไค 盛開


วันต่อมา
 ครึ่งหลังของยามเว่ย ขณะที่สมาชิกในบ้านสกุลจาง กำลังนั่งทานอาหารว่างยามบ่าย และจิบน้ำชาอยู่ที่ศาลาไม้ในสวนหย่อมของบ้านอย่างมีความสุข [1]
 แต่แล้วก็มีเรื่องไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นกับคนสกุลจาง
 จู่ ๆ เจ้าหน้าที่ของศาล ประจำเมืองเป่ยเยี่ยน บุกเข้ามาถึงด้านในของเรือนสกุลจาง พร้อมอาวุธครบมือ
 และเข้าจับกุมจางเส้าชุน บิดาของจางเสียวเหนี่ยว โดยไม่ยอมแจ้งสาเหตุถึงความผิด
 คนทั้งบ้านพากันแตกตื่นตกใจกันมาก บ่าวไพร่ยืนตัวสั่นงันงก ก้มหน้าต่ำมองพื้น และถูกคมดาบของเหล่าเจ้าหน้าที่ของศาลจ่ออยู่ที่ลำคอ ด้วยสีหน้าท่าทางถมึงทึง คอยควบคุมพวกเขา
 มีเพียงจางเสียวเหนี่ยว ดูจะควบคุมจิตใจและอารมณ์ได้ดีกว่าผู้อื่น นางลุกขึ้นยืน เชิดดวงหน้างามขึ้นสูงเล็กน้อย ก่อนจะถามคนของทางการด้วยวาจาฉะฉาน
 "ช้าก่อน! บิดาของข้าทำผิดกฎหมายบ้านเมืองในเรื่องอันใด พวกท่านถึงได้พาคนของทางการจำนวนมาก พร้อมอาวุธครบมือ บุกเข้ามาจับกุม โดยไม่ได้ชี้แจงหรือแจ้งข้อหาให้ทราบก่อนสักนิด"
 ดวงตาใสกระจ่างแปรเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น สีหน้าเด็ดเดี่ยวมั่นใจของดรุณีน้อย ได้แสดงออกถึงความไม่ยำเกรงต่ออำนาจและคมดาบเหล่านั้น
 หัวหน้าของชุดจับกุม ไม่สนใจที่จะอธิบายสิ่งใด ๆ ต่อคนสกุลจาง เพราะเขามีหน้าที่มาจับกุมคนตามคำสั่งเท่านั้น จึงตอบสวนเสียงเข้ม
 "มิใช่เรื่องอันใดของสตรีที่จะต้องรู้ และพวกข้าก็แค่ทำตามหน้าที่ ขอคุณหนูจางและฮูหยินโปรดหลีกทางด้วย"
 ถ้อยคำของเขาฟังไม่ค่อยเข้าหูเอาเสียเลย เพราะสิ่งที่พึ่งได้ยิน พานหวนให้คิดถึงเรื่องราวอดีต ครั้งที่ทะเลาะกับผู้บัญชาการ ตอนอยู่ที่หน่วยกองพันทหาร ประโยคนี้จึงสร้างความหงุดหงิดใจให้แก่ดรุณีน้อยขึ้นมาทันที
 "ว่าไงนะ มิใช่เรื่องของสตรีงั้นเหรอ? ให้ตายสิ! ไม่ว่าจะในยุคสมัยไหน ฉันล่ะเกลียดคำนี้จริง ๆ ทำไมคนชอบกดขี่ทางเพศกันซะจริง"
 นางถามสวนกลับอย่างทันควัน และเผลอสบถคำหยาบออกมา อารมณ์ขุ่นเคืองถูกแสดงออกมาทางสีหน้าชัดเจน แถมสายตายังจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างชวนหาเรื่อง
 จางหลิวฮัว สังเกตเห็นอากัปกิริยาที่ผิดแผกไปของบุตรี จึงเกรงว่านิสัยที่เปลี่ยนไปของนาง จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิม นางรีบวางมือและตบลงบนหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ พร้อมกับส่ายหน้าห้ามปราม
 ดรุณีน้อยจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ใช่นายกองสาวผู้มากความสามารถในเรื่องชกต่อยแล้วว แต่เป็นจางเสียวเหนี่ยว สตรีขี้โรคแต่กำเนิด นางจึงตั้งสติ ควบคุมอารมณ์ของตนให้เย็นลง
 จากนั้นนายหญิงของสกุลจาง ก็หันไปกล่าวกับเจ้าหน้าที่คนนั้น
 "ท่านหัวหน้าหน่วย ท่านน่าจะรู้จักสามีของข้าและคนสกุลจางทุกคนเป็นอย่างดี พวกเราไม่เคยทำสิ่งใดผิดต่อเมืองเป่ยเยี่ยน และไม่เคยเอาเปรียบชาวบ้านเลยสักครั้ง ดังนั้น ข้าเกรงว่าคงมีเรื่องอันใดให้เข้าใจผิดกันกระมัง"
 "ฮูหยินจางได้โปรดเข้าใจและยอมหลีกทางให้ด้วย ถ้าหากพวกท่านต้องการเรียกร้องความเป็นธรรม ก็เชิญไปยื่นคำร้องเรียนที่ศาลได้ ข้าขอตัวลา"
 หัวหน้าหน่วย ตอบจางหลิวฮัวอย่างชัดเจน ไม่มีทีท่าจะโอนอ่อนหรือยอมฟังคำใดต่อ
 จากนั้นเขาก็หันไปออกคำสั่งกับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเสียงเข้ม
 "เจ้าหน้าที่! นำตัวจางเส้าชุนกลับไปยังที่ว่าการศาลเดี๋ยวนี้"
 นายใหญ่สกุลจาง เห็นฮูหยินและบุตรี พยายามช่วยเหลือตน และขัดขวางการจับกุมของเจ้าหน้าที่ ไม่ยอมให้เขาถูกพาตัวออกไป รวมทั้งเห็นบ่าวไพร่ยืนหน้าซีดขาวตกใจเช่นนั้น
 เขากลัวว่าทุกคนจะพานโดนทำร้ายหรือถูกจับกุมไปด้วย จึงรีบตั้งสติ ควบคุมอารมณ์ วางตัวนิ่ง สุขุม ไม่แสดงอาการตื่นตระหนกตกใจ
 เขาพยายามฝืนใจฉีกยิ้มให้สตรีอันเป็นที่รักยิ่งทั้งสองนาง แม้ว่ากำลังจะคุมตัวเดินทางกลับศาล
 "ฮูหยิน อย่าได้เป็นกังวลใจไปเลยนะ เจ้าหน้าที่ศาลคงมีเรื่องอยากจะสอบถามสักหน่อยเท่านั้น ไม่นาน ข้าก็กลับมาแล้ว"
 ผู้เป็นสามีกล่าวกับภรรยาด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาของเขาไม่อาจจะปกปิดคู่ชีวิตนางนี้ไปได้
 แม้จางหลิวฮัวรู้ดีแก่ใจ นางก็ไม่ได้กล่าวถามสิ่งใด เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ ตอบรับ
 จากนั้นจางเส้าชุน ก็หันมองไปทางบุตรี เผยแววตาหนักแน่น
 "เหนียวเหนี่ยว ในช่วงที่พ่อไม่อยู่ ฝากดูแลท่านแม่ของเจ้าและบ่าวไพร่ทุกคนแทนพ่อด้วย เข้าใจไหม"
 ถ้าหากเป็นจางเสียวเหนี่ยวตัวจริง นางก็คงจะขานรับและปฏิบัติตามคำสั่งของบิดาอย่างว่าง่าย แต่ดวงจิตนี้คือ จิ้งเจียวเจี๋ยว หญิงสาวจากโลกอนาคต ผู้มั่นใจในตัวเองและดื้อรั้น ไม่ยอมใครเป็นที่สุด จึงยากที่เจ้าตัวจะยอมรับฟังและทนนิ่งเฉยอยู่ได้
 "ขออภัยท่านพ่อ ข้าไม่อาจจะดูแลท่านแม่และคนในตระกูลจาง รวมทั้งบ่าวไพร่แทนท่านได้ ดังนั้นหน้าที่นี้ ท่านคงต้องอยู่ที่นี่เพื่อจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสียแล้ว"
 ผู้เป็นบิดา รู้ดีว่าบุตรี หมายความตามที่นางพูดออกมาจริง ๆ แววตาของเขาที่มองมายังนางจึงเปลี่ยนเป็นขึงขังน้ำเสียงเข้มและเน้นคำ ฟังดุดันขึ้นมาก
 "เหนียวเหนี่ยว ทำตามที่พ่อบอก ดูแลทุกคนให้ดี พ่อเชื่อในตัวเจ้า และที่สำคัญ ห้ามทำอะไรนอกเหนือจากนี้เด็ดขาด"
 ทว่าบุตรีกับนิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบตกปากรับคำ
 เมื่อนายใหญ่ตระกูลจางได้ย้ำคำบุตรีอย่างหนักแน่นเรียบร้อย เขาก็หันกลับไปทางเจ้าหน้าที่ ซึ่งกำลังยืนรออยู่นานแล้ว
 เขาจึงรีบชิงกล่าวขึ้น ก่อนที่บุตรสาว จะกระทำการหัวร้อนบุ่มบ่ามอันใดไปมากกว่านี้
 "ท่านหัวหน้าหน่วย ข้าพร้อมแล้ว เชิญท่านนำทางได้เลย"
 จางเส้าชุน ไม่รู้ว่าตนทำผิดในเรื่องอันใด แต่หากขัดขืนการจับกุมของเจ้าหน้าที่ ก็รังแต่จะทำให้คนในตระกูลได้เดือดร้อนและรับความเสี่ยงไปด้วย ไหนจะบ่าวไพร่ภายใต้อาณัติอีก
 'คนพวกนี้ไม่ยอมแจ้งข้อหาให้ชัดเจน แสดงว่ามันต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่นอน ไม่ได้! เราจะยอมให้พวกเขาพาตัวบิดาของจางเสียวเหนี่ยวไปไม่ได้เด็ดขาด'
 จิ้งเจียวเจี๋ยคิดในใจอย่างดื้อดึง
 และก่อนที่จางเส้าชุนจะถูกพาตัวไป นางจึงตัดสินใจกระทำบางอย่างในเสี้ยววินาที
 ดรุณีน้อยเบี่ยงตัวไปทางด้านข้าง เพื่อหลบออกจากคมดาบที่กำลังจ่อลำคอระหงอยู่ และแย่งดาบจากทหารนายนั้น มาถือไว้ในมือ จากนั้นเจ้าตัวก็ตวัดข้อมือ จ่อปลายดาบไปยังคอของหัวหน้าหน่วย ซึ่งยืนอยู่ทางเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมประกาศเสียงกร้าว
 "ถ้าใครกล้าก็ลองดู! หากไม่มีผู้ใดยอมแจ้งข้อหาในการจับกุมครั้งนี้ หน้าไหน! ก็อย่าหวังที่จะนำตัวบิดาข้าออกไปจากเรือนนี้ได้"
 ดวงตาคู่งามคู่นั้นไม่เคยสุกสว่างสดใสและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นไม่หวั่นไหวเช่นนี้มาก่อน
 ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจบิดามารดา รวมทั้งบ่าวไพร่ ของทุกคน
 ดรุณีน้อย ผู้แสนอ่อนหวานและมีมารยาทงาม ผู้ที่คนในสกุลจาง และคนในเมืองซีเปียนต่างเคยรู้จัก ตอนนี้ กลับกลายเป็นสตรีผู้มีแววตาเด็ดเดี่ยว กล้าหาญ ไม่กลัวใคร แม้แต่คนของทางการ
 หัวหน้าหน่วย ผู้นำการจับกุม กลับไม่ได้มีอาการตกใจกลัวเลยสักนิด มิหนำซ้ำเขายังปรายตามองจางเสียวเหนี่ยวด้วยหางตาอย่างดูแคลน และกล่าวกับจางเส้าชุนในคราวเดียวกัน
 "ท่านจาง...ไม่นึกเลยว่าบุตรีของท่านจะไม่ยอมเคารพในกฎหมายของบ้านเมืองเช่นนี้ อีกอย่างสตรีที่ดี ควรจะถือเข็ม ปักผ้าร้อยไหม มิใช่จับดาบ ยกขึ้นจ่อปลายคอบุรุษด้วยท่าทีโอหังหยิ่งยโส กล่าวข่มขู่เจ้าหน้าที่ของทางการเยี่ยงนี้"
 น้ำเสียงที่เปล่งออกมา ผสานกับเสียงกัดฟันกรอด ๆ อีกทั้งถ้อยคำในประโยค ล้วนจงใจกล่าวเหยียดหยามในเพศสภาพของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
 "ข้าต้องขออภัยท่านหัวหน้าหน่วย แทนบุตรีด้วย นางยังเด็กอยู่ ยังไม่ประสีประสา อีกทั้งก่อนหน้านี้ นางป่วยด้วยโรคร้ายตั้งแต่กำเนิด และนอนซมอยู่บนเตียงมาตลอด แทบไม่ค่อยออกจากเรือนไปพบปะหน้าผู้คน จึงไม่รู้สิ่งใดควรไม่ควร ขอท่านโปรดอย่าได้ถือสาหาความเลย"
 จางเส้าชุน รีบกล่าวขอโทษหัวหน้าหน่วยอย่างนอบน้อม เพราะกลัวว่าภัยจะย้อนกลับมาหาบุตรี อย่างที่กำลังกังวลใจอยู่
 แต่เขาเองก็แปลกใจในอุปนิสัยและท่าทีที่เปลี่ยนไปของบุตรีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
 จากคนที่มีร่างกายอ่อนแอขี้โรค ไม่ชอบทะเลาะเบาะแว้งหรือคบค้าสมาคมกับใครนัก มีมารยาทงาม อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ว่านอนสอนง่ายเสมอมา แต่วันนี้ นางกลับหาญกล้า เผยแววตาเด็ดเดี่ยว และแสดงกิริยาแข็งกร้าว ข่มขู่ผู้อื่น ออกโรงปกป้องเขาและคนสกุลจางอย่างหนักแน่น ไม่กลัวตาย
 แม้คนเป็นพ่อแม่จะรู้สึกภูมิใจในความกล้าหาญนี้ แต่กระนั้นเขาก็มิอาจจะยอมให้บุตรีอันเป็นที่รัก ต้องมาเสี่ยงโดนโทษทัณฑ์ไปด้วยอีกคน
 บิดาหันไปทางบุตรี นัยน์ตาสีดำฉายแววตาอบอุ่น
 "เหนียวเหนี่ยว วางดาบลงซะ! พ่อเชื่อในความยุติธรรมของบ้านเมือง หากเจ้ายังรักและเคารพต่อพ่อ ก็จงเชื่อในสิ่งนั้นเช่นกัน"
 ผู้เป็นบิดาเน้นน้ำเสียงหนักแน่น ทุกความรู้สึกที่มีในใจ ณ ขณะนี้ ถูกสื่อสารผ่านดวงตาแน่วแน่คู่นั้น
 จางเสียวเหนี่ยว รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของนายใหญ่สกุลจาง และเข้าใจในความหมายนั้น นางจึงยอมทิ้งดาบลงบนพื้น
 เคร๊ง...
 "เข้าใจแล้ว ท่านพ่อได้โปรดรักษาตัวด้วย ข้าสัญญาว่าจะยอมปล่อยให้ท่านต้องลำบากอยู่ที่นั่น ไม่นานอย่างแน่นอน"
 เมื่อคนสกุลจางทุกคนเห็นจางเสียวเหนี่ยวยอมทิ้งอาวุธลงบนพื้น สีหน้าของพวกเขาก็ดูเบาใจและคลายความวิตกกังวลใจลงเล็กน้อย
 เวลาต่อมา เมื่อสถานการณ์สงบลง หัวหน้าหน่วยจึงพาตัวจางเส้าชุน กลับไปยังที่ว่าการศาล
 และออกคำสั่งให้ สมาชิกทุกคนในบ้านสกุลจาง รวมไปถึงบ่าวไพร่ ห้ามผู้ใดย่างเท้าออกจากเรือนหลังนี้ จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง
 โดยเขาได้สั่งให้เจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่ง ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ห้ามผู้ใดเข้าออก นอกจากจะได้รับอนุญาตจากตน
[1] ยามเว่ย (未:wèi) คือ 13.00 - 14.59 น.
--------
เซียงไค 盛開


คุกใต้ดินของศาลเมืองเป่ยเยี่ยน

 ผ่านซี่กรงขังเข้าไปด้านใน นักโทษชายคนหนึ่ง นอนซมอยู่บนกองฟางแห้ง สวมใส่เสื้อผ้าสีซีดจางดูสกปรกและขาดวิ่น แม้จะมองในระยะไกล ก็ยังมองเห็นใบหน้าที่ปูดบวม แขนขาเต็มไปด้วยร่องรอย คราบเลือดสดยังคงไหลซิบอยู่บริเวณปากแผล

 'สภาพของจางเส้าชุนดูต่างไปจากเมื่อตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง ไม่ได้การ ต้องรีบคิดหาทางพาเขาออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นจางเสียวเหนี่ยวคงไม่ให้อภัยเราแน่'

 ดรุณีน้อย เหลียวหลัง หันกลับไปมองเจ้าหน้าที่ยามอีกครั้ง และเมื่อเห็นว่าการเคลื่อนไหวยังคงเงียบกริบ เหมือนเช่นก่อนหน้า นางจึงรีบตรงปรี่ ตรงเข้าไปเกาะยังซี่กรง และส่งเสียงเรียกคนข้างในทันที
 "ท่านพ่อ..."

 จางเส้าชุน กำลังนั่งกลุ้มใจอย่างหนัก สายตาดูเลื่อนลอยอย่างหมดสภาพ
 ในช่วงวินาทีแห่งความสิ้นหวังมาเยือนจิตใจ น้ำเสียงใสกังวานคุ้นหู ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทการได้ยิน จึงรีบหันขวับ ไปทางด้านหน้ากรงขัง และต้องตกใจ เมื่อเห็นบุตรีอันเป็นที่รัก นั่งยอง ๆ เกาะซี่กรงอยู่อีกด้าน

 เขาตั้งสติ ฝืนแรงลุกขึ้น และหอบร่างสะบักสะบอม เดินตรงปรี่มายังด้านตรงซี่กรงทันที
 "เหนียวเหนี่ยว ลูกเข้ามาในนี้ได้ยังไงกัน เจ้าไม่ควรมาในอยู่สถานที่แบบนี้ ไป! รีบกลับออกไป ก่อนเจ้าหน้าที่สองคนนั้นจะตื่นขึ้นมาเห็นเข้า"
 บิดากล่าวกับบุตรีอย่างร้อนรนใจและเป็นห่วงถึงความปลอดภัยของนาง ฝ่ามือหนาที่เคยอ่อนนุ่ม อบอุ่น ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล
 เขากุมมือของลูกสาวจากอีกฟากของซี่กรงไว้แน่น น้ำตารื้นขึ้นมาในเบ้าตา แต่ก็พยายามฝืนข่มเอาไว้ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นครู่หนึ่ง เพื่อหลบสายตาของอีกฝ่าย
 "ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงความปลอดภัยของข้า แต่ข้าเองก็เป็นห่วงท่านเช่นกัน ว่าแต่ท่านช่วยบอกได้ไหม ว่ามันเรื่องเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดคนของศาล ถึงไปจับตัวท่านมาขังไว้ที่นี่ แถมเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม สภาพของท่านกลับเต็มไปด้วยบาดแผลและร่องรอยฟกช้ำทั้งใบหน้าและลำตัวมากมายแบบนี้"
 แม้ว่าบรรยากาศภายในห้องขังจะมีเพียงแสงไฟสว่างจากคบไฟ ที่ส่องสลัว ๆ แต่จางเสียวเหนี่ยว แต่มันก็มากพอให้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา นางรู้สึกเจ็บแค้นใจ ที่เห็นสภาพของบิดาถูกทำร้ายราวกับนักโทษอุกฉกรรจ์ จึงอยากรู้ถึงสาเหตุ
 และจะได้ช่วยคิดหาทางพาเขาหนีออกมาจากคุกใต้ดินแห่งนี้
 "พ่อเองก็ไม่รู้ ว่าทำไมจึงถูกจับมาขังที่นี่ พวกเขาพยายามคาดคั้น ให้ลงลายมือชื่อ เพื่อยอมรับสารภาพผิด แต่พ่อไม่ยอมทำตาม พวกเขาก็เลย..."
 บิดากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และจู่ ๆ ก็เงียบลง

 จางเสียวเหนี่ยว ได้ฟังเช่นนั้น นางก็ฉุนเฉียวลุกพรวดขึ้นยืน และโพล่งเสียงดังขึ้นอย่างมีน้ำโห
 "ลงมือซ้อมคน เพื่อบังคับให้ยอมรับสารภาพอย่างนั้นเหรอ ไม่ได้! ข้าจะไปถามหัวหน้าคนนั้นให้รู้เรื่อง เป็นถึงผู้ถือกฎหมายแต่กลับกระทำการอันป่าเถื่อนกับประชาชนผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ได้ยังไงกัน"

 จางเส้าชุน มองเห็นแววตาแข็งกร้าวของบุตรี เขาไม่อาจคาดเดา ว่าเหตุใดนางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน และในใจก็หวาดหวั่นว่าเจ้าตัวอาจจะกระทำการหุนหันพลันแล่นอะไรอีก จึงรีบยื่นมือผ้านซี่กรง ไปคว้ามือน้อยและกุมหมับไว้
 ก่อนจะรีบพูดตัดบท เพื่อเปลี่ยนประเด็นหัวข้อการสนทนาไปเรื่องอื่นแทน
 "...เรื่องนั้นช่างมันเถอะ สิ่งสำคัญในเวลานี้ คือลูกควรรีบกลับออกไปจากที่นี่ซะ ตอนนี้สกุลจางของเรา คงต้องขอฝากไว้ในมือของลูกชั่วคราว ดูแลแม่ของเจ้าและทุกคนในตระกูลแทนพ่อด้วย และฝากบอกนางว่า ห้ามส่งข่าวไปยังชายแดน ให้พี่ชายของเจ้า ซึ่งประจำการอยู่ที่นั่น รู้ถึงเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด...เข้าใจไหม?"
 ผู้เป็นพ่อพูดร่ายยาว แม้เขาจะพยายามทำตัวเข้มแข็ง แต่น้ำเสียงและแววตาก็ไม่อาจจะปกปิดดรุณีน้อยตรงหน้าได้

 ดรุณีน้อยยกคิ้วขึ้นสูงเล็กน้อย เมื่อได้ยินจางเส้าชุน พูดถึงพี่ชายของจางเสียวเหนี่ยว เพราะนางไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
 'จางเสียวเหนี่ยวมีพี่ชายอยู่อีกคนอย่างนั้นเหรอ เมื่อครู่นายใหญ่จางผู้นี้ บอกว่าประจำการอยู่ที่ชายแดน งั้นก็แสดงว่าเขาคงจะเป็นทหารเหมือนกับเราสินะ ดีเลย! ไม่แน่ ถ้าเขารู้เรื่องนี้ ก็คงจะรีบกลับมาช่วยคนสกุลจางอย่างแน่นอน'

 ส่วนอีกฟากของห้องขัง ตรงทางเดินในมุมมืดด้านหน้าบริเวณทางเข้า
 บุรุษชุดดำ ได้สะกดรอยตามหลังจางเสียวเหนี่ยวมายังคุกใต้ดิน และกำลังยืนฟังสองพ่อลูกสนทนากันอยู่อย่างเงียบ ๆ

 ในจังหวะที่สองพ่อลูก ต่างฝ่ายก็เงียบเสียงลง สายตาของบุรุษชุดดำ สังเกตเห็นว่าเจ้าหน้าที่เฝ้ายามนายหนึ่งเริ่มขยับตัวเล็กน้อย
 เขาจึงได้ใช้นิ้วดีดบางสิ่งบางอย่าง พุ่งไปทางดรุณีน้อย เพื่อสะกิดให้อีกฝ่ายรู้ตัว

 และมันก็ได้ผล

 จางเสียวเหนี่ยว รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกบางอย่างตรงชายเสื้อ นางจึงรีบหันขวับ มองไปยังทหารยามสองคนนั้น และเห็นว่าหนึ่งในนั้น กำลังขยับตัว
 'เวลามีไม่มากซะแล้วสิ คงต้องถอยออกไปตั้งหลักก่อน คิดหาวิธีได้เมื่อไหร่ ค่อยกลับมาช่วยคน'

 เมื่อคิดและตัดสินใจได้เช่นนั้น ดรุณีน้อยจึงหันกลับมาทางฝั่งกรงขัง
 "ท่านพ่อ! ข้าต้องไปแล้ว ท่านอยู่ในนี้ ดูแลสุขภาพด้วย หากมั่นใจว่าตนไม่ได้กระทำสิ่งใดผิด ท่านพ่อจงอย่าได้ลงลายมือชื่อ ยอมรับเด็ดขาด ข้าจะรีบหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์และพาท่านออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ข้าให้สัญญา"
 จางเสียวเหนี่ยวกุมมือบิดาและบีบไว้แน่น พร้อมกล่าวด้วยถ้อยคำหนักแน่น

 แม้ว่าจิ้งเจียวเจี๋ย จะเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของจางเสียวเหนี่ยวได้ไม่นานนัก แต่นางก็มั่นใจว่าคนสกุลจางทุกคนนั้น ถือว่าเป็นคนดีมีคุณธรรม ยันไปถึงบ่าวไพร่ในบ้าน
 ดังนั้นนางจึงเชื่อในคำพูดของนายใหญ่ ผู้นำของสกุลจางผู้นี้เช่นกัน

 จางเส้าชุน ได้ฟังคำพูดของบุตรี ก็มีน้ำตารื้นขึ้นมาในบัดดล และมันเริ่มเอ่อล้นคลอเบ้าอีกครั้ง
 ความรู้สึกภาคภูมิใจมันเอ่อท่วมล้นหัวใจ แม้จะรู้ดีว่านางคงช่วยอะไรไม่ได้ ทว่าตั้งแต่เด็กจนโต จางเสียวเหนี่ยวก็อยู่แค่ในรั้วกำแพงของสกุลจาง แทบไม่เคยได้ออกไปไหนไกลเพราะสุขภาพไม่แข็งแรง
 แต่กระนั้นนางก็ได้แสดงความกล้าหาญ บุกเข้ามาหาเขาถึงห้องขัง ในชั้นใต้ดินของศาลเมืองเป่ยเยี่ยน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินความคาดหมายสำหรับเขายิ่งนัก
 เพียงแค่นี้ก็ถือว่า นางทำได้ดีมากแล้ว ในสายตาของผู้เป็นบิดา
 "ได้! พ่อรับปาก แต่ว่าเจ้าเองก็ต้องเชื่อในคำพูดของพ่อเช่นกัน รีบออกไปจากที่นี่ซะ เร็วเข้า"
 นายใหญ่จาง ตอบตกปากรับคำของบุตรีอย่างหนักแน่นและไม่ลืมที่จะกล่าวย้ำให้นางรีบออกไปอีกครั้ง

 "ได้ ข้าจะกลับออกไปเดี๋ยวนี้ ท่านพ่อโปรดรักษาสุขภาพด้วย"
 จางเสียวเหนี่ยวรับคำของบิดา และจำเป็นต้องละทิ้งเขาไว้ยังคุกนี้

 เมื่อสองพ่อลูกกล่าวร่ำลากันเสร็จ นางก็ลุกขึ้น สะบัดหน้าอย่างตัดใจ หันหลังขวับ และเดินตรงออกไปจากห้องขังอย่างเงียบเสียงที่สุด

 ผู้เป็นบิดาเกาะซี่กรงขัง มองตาละห้อยตามหลังบุตรีด้วยความอาลัยอาวรณ์ อีกทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจ
 "ข้าช่างเป็นพ่อที่แย่จริง ๆ มัวแต่ดีใจที่ได้เห็นหน้าเหนียวเหนี่ยว จนลืมถามว่านางแอบหนีออกมาจากเรือนได้ยังไงกัน แถมแอบลักลอบเข้ามาในคุกใต้ดินที่นี่อีก หากเป็นคนอื่นคงคิดว่าสตรีเมื่อสักครู่นี้ ไม่ใช่จางเสียวเหนี่ยว คนที่ทุกคนรู้จักเป็นแน่แท้"
 จางเส้าชุน เกิดเอะใจและสงสัย ถึงพฤติกรรมที่แปลกไป รวมไปถึงความกล้าหาญของบุตรีที่อาจมีเกินกว่าบุรุษบางคน เพราะการกระทำเหล่านี้ มันช่างต่างจากตัวตนของนางเสียเหลือเกิน แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงพูดพึมพำเบา ๆ และเก็บความสงสัยนั้นต่อไป

 ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในคุกใต้ดินตั้งแต่ต้นจนจบ ได้ตกอยู่ภายใต้สายตาของบุรุษชุดดำ
 เขายืนสังเกตการณ์ รอดูอยู่ห่าง ๆ พร้อมกวาดสายตามองไปรอบตัว เพื่อคอยระแวดระวังภัยให้ดรุณีน้อย สองขาตั้งหลักมั่น เตรียมพร้อมต่อสู้ตลอดเวลา
 ทันทีที่จางเสียวเหนี่ยวเดินลัดเลี้ยว ตัดตรงหัวมุมของทางเดิน เพื่อจะกลับขึ้นไปข้างบน สายตาพลันเห็นบุรุษชุดดำกำลังยืนดักรออยู่ จึงชะงักฝีเท้าของตน สองคิ้วโก่งดั่งคันศรย่นเข้าหากันอย่างขบคิด
 "นี่ท่านแอบสะกดรอยตามข้ามาอย่างนั้นหรือ ไหนท่านบอกว่า..."
 ดรุณีน้อยโพล่งถาม แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจนจบประโยค เขาก็พูดสวนขึ้น พร้อมกับกระทำบางอย่างกับนาง
 "ขออภัยด้วย"

 จางเสียวเหนี่ยวถูกอีกฝ่ายใช้สันมือ ตีเข้าตรงต้นคอทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว จนนางไม่ทันได้ตั้งตัว

 ย่อมเป็นธรรมดาที่แรงของบุรุษ จะทำให้สตรีตรงหน้า หมดสติลงได้ในทันที
 ดวงหน้างามซบแนบแผ่นอกหนากว้างของอีกฝ่าย
 นาทีต่อมา บุรุษชุดดำก็ได้แบกร่างอรชรพาดที่บนไหล่กว้างของตน รีบพาตัวออกไปจากคุกใต้ดิน ด้วยวิชาตัวเบาของเขา ทำให้ทั้งคู่เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายลมพัดผ่านเพียงวูบเดียว
...

 หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ โรงเตี๊ยมหย่งเถา
 จางเสียวเหนี่ยวนอนหมดสติอยู่บนเตียงนอน ภายในห้องพักแขกของโรงเตี๊ยม
 โดยมีหานหนิงเหอ นั่งเฝ้าอยู่ข้างขอบเตียง ท่าทีนิ่งดุจดั่งพยัคฆ์หลับ ทว่าสายตาที่ปรายมองไปยังคนบนเตียง แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย
 "นายน้อย ท่านแอบเข้าไปในศาลของเมืองเป่ยเยี่ยน เพื่อหาหลักฐานในคดีที่พวกเรากำลังตามสืบอยู่มิใช่หรือ แต่เหตุใดท่านถึงได้พาคุณหนูน้อยผู้นี้ กลับมายังที่พักของพวกเรากัน มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นั่น นี่ข้างงไปหมดแล้วขอรับ"
 น้ำเสียงขุ่นเคืองแกมหงุดหงิดเล็กน้อย ถ้อยคำเต็มไปด้วยความฉงนสงสัยของอี้หลงดังขึ้นมาจากอีกมุมของห้อง

 "นางคือ จางเสียวเหนี่ยว บุตรีคนเล็กของคนสกุลจาง" ผู้เป็นนาย ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 ใช่แล้ว บุรุษที่อยู่ภายใต้ชุดอำพรางตัวในศาลเมืองเป่ยเยี่ยนก่อนหน้านี้ คนที่ได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือช่วยเหลือจางเสียวเหนี่ยวไว้ในค่ำคืนนี้ คือ หานหนิงเหอ นั่นเอง

 เมื่อผู้ติดตามได้ยินนายน้อยกล่าวเช่นนั้น เขาก็เดินตรงปรี่เข้ามาใกล้เตียงนอน และถามขึ้นอย่างสงสัยมากกว่าเดิม
 "บุตรีคนเล็กของคนสกุลจาง! น้องสาวของจางเฉินเป่าผู้นั้นงั้นหรือ ยิ่งฟังท่านพูด ข้ายิ่งงงและสับสน...คุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์เช่นนั้น จะเข้าไปทำอะไรในเขตหวงห้ามของศาลในยามวิกาลกัน"

 ดวงตาดำมองคนบนเตียงอย่างซับซ้อน บนใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกับมีความคิดอะไรบางอย่าง
 "ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน..." เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง พลางเอี้ยวตัวหันกลับมาทางกลางห้อง
 "อี้หลง เจ้าช่วยไปตรวจสอบให้ที ว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคนสกุลจาง เพราะดูท่าแล้วคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่พวกเราจะสามารถปล่อยผ่านไปได้ และอย่าให้ผู้ใดรู้ว่าเจ้าเป็นใคร ระวังตัวด้วย"

 "ขอรับ! ข้าจะรีบไปสืบตามที่นายน้อยสั่ง เช่นนั้นเชิญท่านพักผ่อนเถอะ ข้าขอตัว"
 กล่าวจบผู้ติดตามก็ปลีกตัวออกไปจากห้องพัก ทิ้งให้ผู้เป็นนาย อยู่กันตามลำพังกับดรุณีน้อยจากสกุลจาง

 ลงท้ายแล้ว วันนี้ การลักลอบเข้าไปในศาลเมืองเป่ยเยี่ยน ของหานหนิงเหอต้องล้มเหลวลง เพราะการยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับดรุณีน้อย ผู้ที่กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง

 หานนิงเหอยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม สายตาคมจับจ้องมองดวงหน้างามอย่างพินิจพิจารณา ดวงตาลึกล้ำสุดจะหยั่งมองใบหน้าอันงามซึ้งอย่างสงสัย และเต็มไปด้วยคำถาม
 "ในเวลาเพียงไม่กี่วัน แต่เจ้ากับข้า...กลับได้พานพบกันถึงสามครา..." เขานิ่งไปชั่วครู่ ย้อนคิดภาพบางอย่างขึ้นในหัว และทันในนั้นใบหน้าอันหล่อเหลาก็แดงก่ำขึ้นมาทันตา
 "...หากไม่ใช่วาสนาแล้ว เห็นทีคงจะเป็นกรรมเวรที่ผูกพัน ติดตามกันมาแต่ชาติปางใดเป็นแน่ มิเช่นนั้น ข้าคงไม่พาตัวเจ้ากลับมาที่นี่ โดยไม่ทันคิดไตร่ตรองสิ่งใดเลย"

 ส่วนจางเสียวเหนี่ยวที่กำลังนอนหลับอยู่ จู่ ๆ ก็เกิดอาการกระสับกระส่าย พลิกตัวไปมา ใบหน้างามมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด ปากก็พูดพึมพำบางอย่างออกมา แต่กลับฟังไม่ได้ความ
 หานหนิงเหอ เข้าใจผิด คิดว่านางคงกำลังนอนฝันร้าย เขาจึงโน้มตัวต่ำลงเข้าอีกฝ่าย พลางเอื้อมมือออกไป พร้อมกับใช้ชายเสื้อของตนช่วยซับเม็ดเหงื่อบนดวงหน้าพริ้มเพรา

 ทั้ง ๆ ที่เปลือกตางามของดรุณีน้อยยังคงปิดสนิท แต่นางกลับยกมือข้างหนึ่งขึ้น และคว้าหมับ จับยังข้อแขนของหานหนิงเหอ และดึงร่างอันแข็งแรงอย่างรวดเร็ว
 ดันเป็นจังหวะที่อีกฝ่าย กำลังอยู่ในอากัปกิริยาที่ไม่ได้ทันตั้งรับ ทำให้เขาไม่อาจต้านทานแรงดึงนั้น
 หานหนิงเหอได้ล้มลงไปทาบทับบนเรือนร่างอรชรอย่างไม่ตั้งใจ
 เรื่องไม่คาดคิดดันเกิดขึ้น ณ เพลานี้ บุรุษชาตรีอกสามศอก ผู้มีจิตใจมั่นคงเข้มแข็งดั่งหินผา ถึงกับชะงักงัน ตัวแข็งนิ่งค้างไปชั่วขณะ
 กลิ่นหอมของบุปผาแรกแย้มลอยเข้ามายังทางปลายจมูกโด่งคม ซึ่งตอนนี้มันกำลังแตะอยู่ที่ซอกคองามระหง
 ความรู้สึกร้อนวูบวาบวิ่งพล่านไปทั่วภายในร่างกาย
 จิตใจที่สงบนิ่งหนักแน่นมาแต่ไหนแต่ไรของหานหนิงเหอ บังเกิดความกระวนกระวายขึ้นมารอบหนึ่งโดยไร้ซึ่งสาเหตุ
...
เซียงไค 盛開


เรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว
 "ข้ารู้ว่าท่านแม่ก็แค่แกล้งดุ แต่ลึก ๆ ข้างในใจของท่านเป็นห่วงสุขภาพลูกไม่แพ้ท่านพ่อ...ท่านอย่าหงุดหงิดเลยนะ ไปนั่งลงดื่มน้ำชาให้ชื่นใจก่อนดีไหมเจ้าคะ จากนั้น หากท่านแม่อยากจะตำหนิลูกสาวคนนี้ต่อ...ก็ค่อยว่ากันทีหลังก็ยังได้"
 จางเสียวเหนี่ยว รีบพูดรวบรัดตัดตอน แถมยังตบท้ายด้วยคำพูดไม้ตาย ชนิดที่ไม่ว่า คนเป็นพ่อแม่ ได้ฟังก็ต้องยอมใจอ่อนไปตามกัน
 "ฮึ! เจ้านี่นะ ตั้งแต่หายป่วยลุกขึ้นจากเตียงได้ครั้งล่าสุดนี้ ก็ดูเหมือนจะติดนิสัยเจ้าเล่ห์ ปากหวาน ขี้อ้อนมาจากท่านพ่อของเจ้า หมดเลยสินะ"
 จางหลิวฮัว ดูภายนอก อาจดูมีลักษณะเป็นคนดุ เข้มงวดและเจ้าระเบียบ แต่จิตใจของนางนั้น สามีและบ่าวไพร่ รวมไปถึงชาวบ้านทั่วไป ต่างก็รู้ว่าฮูหยินนางผู้นี้ เป็นคนมีเมตตาและมีเหตุผล และมีคุณธรรมสูงส่งไม่แพ้สามี
 ดรุณีน้อย ไม่ได้ตอบโต้กลับ นางฉีกยิ้มสดใสบนใบหน้าน่ารัก และจูงทั้งสองคนไปนั่งที่โต๊ะ ยังโซนรับรองของเรือนพัก
 เมื่อบิดาและมารดายอมเดินมา จางเสียวเหนี่ยวจึงรีบหันไปทางสาวใช้ทันที
 "เสี่ยวโหย่ว เจ้ารีบไปนำชาชั้นดีที่ข้าพึ่งซื้อ มาให้ท่านพ่อท่านแม่ลองดื่มดูเร็วเข้า"
 คุณหนูผู้มีไหวพริบดี รีบบอกกับสาวใช้และพยายามส่งสัญญาณให้ แต่อีกฝ่ายกลับยืนทำหน้ามึน
 "ชาชั้นดี...?"
 เสี่ยวโหย่ว ชะงักไปเล็กน้อยเพราะตามความคิดของนายสาวไม่ทัน แต่พอเห็นสัญญาณของนาง แอบปัดมือไว ๆ อยู่ตรงชายผ้าด้านข้างลำตัว นางจึงเข้าใจในคำพูดนั้นทันที
 "อ้อ ชาชั้นดีชุดที่คุณหนูพึ่งซื้อมาวันนี้ใช่ไหมเจ้าคะ ข้าจะรีบไปจัดเตรียมให้นายท่านทั้งสองประเดี๋ยวนี้เลย"
...
 สาวใช้หายไปราวช่วงเวลาหนึ่งก้านธูป นางก็เดินกลับเข้ามาภายในเรือนพัก ในมือยกถือถาดใบใหญ่ ที่มีอุปกรณ์สำหรับการดื่มชาและขนมกุ้ยฮวาพร้อมสรรพ
 หลังจากที่เจ้านายทั้งสามได้จิบน้ำชาแล้ว มารดาก็เป็นคนเริ่มเปิดการสนทนาขึ้นก่อน
 "เหนียวเหนี่ยว ไหนบอกแม่มาสิ วันนี้เจ้าได้ร่ำเรียนวิชาการบ้านการเรือนอะไรมาบ้าง หรือออกไปเที่ยวเล่นซุกซนก่อเรื่องทั้งวัน จนสภาพแทบจะดูไม่เหมือนลูกคนแล้วเช่นนี้"
 แม้น้ำเสียงจะฟังดูปกติ แต่สีหน้านั้นเรียบตึง คล้ายรู้ว่าบุตรียังมีเรื่องอื่นที่ปกปิดซ่อนเร้นอยู่
 ดรุณีน้อย ฉีกยิ้มกว้างสดใสให้กับมารดา
 "วันนี้ช่วงเช้า ข้าฝึกทำอาหารอยู่ในห้องครัวกับเสี่ยวโหยว และช่วงยามเว่ย ข้าออกไปเก็บผลส้มป่าให้ท่านพ่อกับท่านแม่เจ้าค่ะ "
 น้ำเสียงสดใสและคำพูดฉะฉานมาก อย่างกับว่าตนเองไม่ได้ทำผิด
 มารดาฟังข้อแก้ตัวของบุตรีแล้ว ก็เหล่ตามองไปยังบ่าวและสาวใช้ด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะวกกลับมายังเจ้าตัว
 "งั้นรึ!" สายตาของมารดาฉายแววสงสัยไม่เชื่อใจ
 "เจ้าค่ะ" ดรุณีน้อยยืนกรานหนักแน่น
 ส่วนบ่าวและสาวใช้ ดูผิดปกติชัดเจน ทั้งสองยืนตัวสั่นและสีหน้าซีดเผือด
 จางหลิวฮัว ได้สังเกตเห็นท่าทีพิรุธของบ่าวและสาวใช้คนสนิทของบุตรี ก็เริ่มคาดเดาออก พอตั้งท่าจะคาดคั้นสอบถามหาความจริง ก็ถูกขัดจังหวะจากผู้เป็นสามี
 จางเส้าชุนเห็นว่าอารมณ์โกรธของภรรยากำลังเริ่มปะทุขึ้น จึงกลัวว่าบุตรสาวจะถูกสั่งลงโทษอีก เขาจึงได้รีบชวนนางกลับออกไปจากเรือน
 "ฮูหยิน อย่าคาดคั้นเอาผิดลูกนักเลย นางก็คงออกไปเที่ยวเล่นตามประสา คงอยากจะหาความสนุกชดเชยช่วงวัยเด็กที่ขาดหายไป เพราะร่างกายเจ็บป่วย"
 จางหลิวฮัวเหล่ตามองสามีด้วยสีหน้าค้อน และสิ่งที่สามีกล่าวมา มิใช่ว่า จางหลิวฮัวจะไม่รู้และไม่เข้าใจ
 "แต่ข้าไม่อยากให้ท่านพี่ตามใจนางมากเกินไป จนกลายเป็นละเลย และไม่ใส่ใจในการอบรมสั่งสอน"
 "แน่นอนสิ ที่สำคัญ เหนียวเหนี่ยวของเราต้องสตรีที่เพียบพร้อม งดงามทั้งภายนอกและภายในเหมือนแม่ของนาง"
 สามีรีบหยอดคำหวานเอาใจภรรยา และเมื่อเห็นนางเริ่มอารมณ์เย็นลง เขาก็รีบชวนเจ้าตัวกลับเรือนพัก
...
 ทันทีที่นายใหญ่และนายหญิงเดินออกนอกเรือนพักพ้นสายตา เสียงถอนหายใจแรงของเสี่ยวโหย่วกับอาฉี ก็ดังขึ้นพร้อมกัน
 เฮ้อ...
 "คุณหนู ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ ท่านเล่นทำเอาพวกข้าสองคนเกือบหยุดหายใจไปแล้ว ต่อไปห้ามหนีออกไปเที่ยวซุกซนก่อเรื่องที่ไหนอีกนะเจ้าคะ โดยเฉพาะนอกเมือง ห้ามเด็ดขาด"
 เสี่ยวโหย่ววางมาดเข้ม จ้องหน้านายสาว พูดเสียงจริงจัง ย้ำกล่าวเตือนเชิงห้ามปราม
 ดูเหมือนนายสาวคนนี้จะไม่ได้เก็บเอาคำเตือนของสาวใช้มาใส่ใจเลยสักนิด
 "เสี่ยวโหย่ว เจ้าอย่ามองข้าด้วยสายดุแบบนั้นสิ ข้าก็แค่ออกไปเปิดหูเปิดตาเล็กน้อยเท่านั้นเอง พวกเจ้าจะกังวลอะไร ข้าไม่ได้ไปก่อเรื่องไม่ดีหรือสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นซะหน่อย"
 "คุณหนูคงจะลืมไปแล้วกระมัง ว่าสุขภาพของท่านไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก เกิดล้มป่วยไม่สบายขึ้นมาอีก มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้นะเจ้าคะ..."
 สาวใช้พูดแกมหยิกนายสาว พลางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวต่อ
 "...แต่ข้าลองมาคิดดูแล้ว มันก็น่าแปลก ตั้งแต่ที่นายท่านมาคุณหนูกลับมาบ้าน และรักษาอาการบาดเจ็บจนหายดี ดูเหมือนว่าโรคร้ายก็หายไปด้วย และตั้งแต่ลุกขึ้นจากเตียงได้ ก็มีนิสัยเปลี่ยนไป ดื้อรั้น ซุกซน ไม่เชื่อฟัง งานบ้านงานเรือนติดลบ ผิดไปจากเมื่อก่อนมาก แทบไม่หลงเหลือเค้าเดิมของคุณหนูผู้แสนอ่อนโยนว่านอนสอนง่ายคนนั้นเลย"
 เสี่ยวโหย่วยังคงบ่นให้นายสาวไม่หยุดปาก แถมยังพูดทิ้งท้ายประโยคไว้อย่างมีเลศนัย
 อาฉีก็พยักหน้าหงึก ๆ ยืนยันอีกเสียงในคำกล่าวนั้นของเพื่อนร่วมงานสาว
 ใช่แล้ว ดรุณีน้อยผู้นี้หาใช่เจ้านายสาวของพวกเขาไม่ แท้ที่จริงนางคือจิ้งเจียวเจี๋ย ผู้กองสาว ผู้ข้ามมาจากยุคปัจจุบัน เมื่อหลายเดือนก่อนนั่นเอง
 และได้เข้ามาแฝงในร่างของจางเสียวเหนี่ยว บุตรีคนเล็กของสกุลจางด้วยความบังเอิญหรือไม่ ตัวนางเองก็หารู้ไม่
 'แย่ล่ะสิ เราลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย ดันเผลอคิดว่าเป็นร่างกายของตัวเอง กรรมอะไรแบบนี้ที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงงามแต่ขี้โรคแบบนี้กันนะ'
 ดรุณีน้อยพอได้ฟังจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่าตนดันลืมตัวไปว่า เดิมทีเจ้าของร่างนี้เป็นคนที่มีสุขภาพร่างกายอ่อนแอมาก
 ก่อนที่จะถูกทั้งสองคนจับได้ นางจึงเปลี่ยนประเด็น เพื่อเบี่ยงเบนสถานการณ์และดึงความสนใจของบ่าวทั้งสองไปเรื่องอื่นแทน
 "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ พวกเจ้าไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก ว่าแต่ทั้งสองคนรู้จัก หรือเคยเห็นบุรุษรูปงามผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือข้าไว้ในวันนี้มาก่อนหรือไม่"
 อาฉีส่ายหน้า พร้อมตอบเพียงสั้นๆ
 "ไม่ขอรับ"
 ด้านเสี่ยวโหย่ว กล่าวเสียงแข็งสวนขึ้นทันควัน
 "ไม่เจ้าค่ะ แต่ทางที่ดี คุณหนูควรเลิกคิดเรื่องของบุรุษผู้นั้นไปได้เลย มิเช่นนั้น หากนายท่านทั้งสองรู้เรื่องนี้เข้า พวกข้าสองคนคงได้ชะตาขาดแน่"
 แม้สาวใช้จะออกโรงเตือนเสียงแข็งเช่นนั้น แต่ดูเหมือนนายสาวของพวกเขา จะไม่ได้สนใจฟังในคำกล่าวเตือนนั้นเลย
 แต่มันไม่ทันเสียแล้ว
 จางเสียวเหนี่ยวนั่งใจลอย สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของเรือนที่ถูกเปิดทิ้งไว้เพื่อรับลม สมองก็ กำลังนึกถึงภาพในวินาทีที่ได้สบตากับบุรุษรูปงามผู้นั้น อย่างไม่รู้ตัว
 'ใบหน้านั่น ทำไมช่างเหมือนผู้กองหยางไฉ่เค่อ คนที่เราพาลอารมณ์เสียใส่ ตรงหน้าห้องผู้บัญชาการได้นะ นึกขึ้นมาแล้วก็อดหงุดหงิดใจไม่ได้เลย แต่พอได้จ้องมองใกล้ แววตาคมกริบ หน้าตาหล่อเหลาอย่างกับเทพบุตรลงมาเกิด ก็ทำเอาหัวใจของเราเต้นไม่เป็นจังหวะไปหลายนาทีเหมือนกัน'
--------
เซียงไค 盛開


ศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป

  จางเสียวเหนี่ยวกำลังพยายามปีนป่ายต้นไม้ใหญ่ซึ่งขึ้นยืนต้นสูง ติดกับกำแพงด้านข้างของที่ว่าการศาลอย่างทุลักทุเล
 "ให้ตายเหอะ เห็นทีคราวหน้า ก่อนออกมาคงต้องหาชุดอื่นที่มันทะมัดทะแมงและเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากกว่าชุดฮั่นฝูใส่เสียแล้ว ชายกระโปรงยาวเฟื้อยและบานเกือบคลุมถึงพื้นแบบนี้ มันช่างเป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับเราจริง ๆ"
 ริมฝีปากชมพูบ่นพลาง มือน้อยสองข้างก็พยายามเอื้อมไปจับสันขอบกำแพงอย่างยากเย็น

 และแล้วความพยายายามก็เป็นผล

 อึ๊บ...
 "เกาะได้ซะที" น้ำเสียงใสกล่าวขึ้นอย่างดีใจ

 แต่ทว่าจังหวะที่ดรุณีน้อยกำลังจะดึงร่างกายขึ้นไปนั่งบนหลังกำแพงได้สำเร็จ
 จู่ ๆ ชายกระโปรงดันไปเกี่ยวอยู่ตรงซอกรอยแตกร้าวทางด้านข้างของผนังกำแพง เจ้าตัวจึงพยายามที่จะดึงผ้าให้หลุด แต่เผลอออกแรงเยอะเกินไป ทำให้เกิดเสียหลัก
 ดรุณีน้อย หงายหลังเงิบ พลัดตกจากกำแพงสูงทันที

 ขณะนั้น ในสถานที่ใกล้เคียงกัน มีบุคคลปริศนาในชุดอำพรางตัว ปิดบังใบหน้า ยืนอยู่บนหลังคาเรือนฝั่งอาณาเขตด้านในของศาล เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
 เขาจึงวิ่งไต่ลงมาจากหลังคา พร้อมกับใช้วิชาตัวเบา ลอยตัวในอากาศ และโฉบเข้าไปรับตัวจางเสียวเหนี่ยวไว้ทันท่วงที
 'เกิดอะไรขึ้น เพลาวิกาลเช่นนี้ นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน'

 แม้ผู้ที่ช่วยเหลือจะมีผ้าปิดบังอำพรางตัวและใบหน้า แต่นางช่างรู้สึกคุ้นกับดวงตาเป็นประกายวาววับเหมือนดวงตาสุนัขป่าในยามรัตติกาล อย่างบอกไม่ถูก

 การเคลื่อนไหวนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ และร่อนลงพื้น เขตฝั่งด้านในศาล

 เมื่อฝ่าเท้าของทั้งคู่ แตะลงบนพื้นหญ้าได้อย่างปลอดภัย อีกฝ่ายก็คลายวงแขนออกจากเรือนร่างอรชร และหันขวับแยกตัวออกไปโดยไม่พูดสิ่งใด
 "ช้าก่อน ข้ายังไม่ได้กล่าวขอบคุณผู้เยี่ยมยุทธ์ ที่มีน้ำใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือในครั้งนี้ เพราะหากไม่ได้ท่าน มีหวังข้าคงได้ตกจากลงมากำแพง แผ่นหลังและแข้งขา ก็อาจจะหักเป็นแน่"
 'ช่างเถอะ เขาจะเป็นใคร และลอบเข้ามาที่ศาลด้วยเหตุผลอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเรา'
 แม้นางรู้สึกติดใจ สงสัยบางอย่างเกี่ยวกับคนชุดดำผู้นี้ แต่ก็เพียงแค่กล่าวตามมารยาทที่ควรกระทำอย่างจริงใจ

 คนชุดดำหยุดชะงักฝีเท้า และตอบเสียงเบา โดยไม่ได้หันกลับมามอง
 "ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ของอิสตรีน้อย จะเข้ามาเดินเตร็ดเตร่เที่ยวเล่นได้ อีกทั้งเพลานี้ ก็ยังเป็นยามวิกาล ทางที่ดี ก่อนที่จะถูกเจ้าหน้าที่พบตัวเข้า ท่านควรรีบกลับออกไปซะเถอะ"

 'ผู้ชายงั้นเหรอ ว่าแต่โทนน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกของคนผู้นี้ ฟังคุ้นหูมาก เคยได้ยินมาจากที่ไหนกันนะ'
 ในเวลานี้ จางเสียวเหนี่ยวมิอาจจะไว้ใจใครได้ นางจึงไม่ได้บอกกับคนชุดดำถึงสาเหตุที่แอบเข้ามาที่ว่าการศาลในยามวิกาลเช่นนี้ และแม้จะติดใจกับน้ำเสียงของเขา แต่สัมผัสได้จากแววตาคู่นั้น ว่าเขาไม่ได้คิดร้าย จึงตอบแบบเลี่ยงไป
 "เรื่องของข้า มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับท่าน แต่เท่าที่เห็น..." นางหยุดพูดครู่หนึ่ง พลางใช้สายตากวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
 "...แต่งตัวมิดชิด ปิดบังอำพรางใบหน้า แถมแอบลักลอบเข้ามาทางหลังคาเช่นนั้น ท่านกับข้าก็คงไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ เอาเป็นว่า..."
 ดรุณีน้อย เว้นวรรคคำพูดอีกครั้ง

 อีกฝ่ายจึงได้หันขวับกลับมาประจันหน้า

 จางเสียวเหนี่ยว ไม่อยากจะเสียเวลาอยู่ตรงนั้นนาน เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ คือจะต้องรีบหาทางเข้าไปยังคุกของศาล ก่อนที่จะถูกพวกทหารมาเห็นและจับได้เสียก่อน

 นางจึงชี้ปลายนิ้วไปทางด้านหลังของเขา
 "...ท่านไปตามทางของท่าน" พลางชี้สลับไปทางระเบียงทางเดินด้านหน้าของตน
 "ส่วนข้า ก็จะไปตามทางของข้า ถ้าเข้าใจตรงกันแล้ว แยกตัว โชคดี บ๊าย"
 นางรีบพูดตัดบทสนทนากับบุรุษชุดดำ แต่ดันเผลอหลุดปากพูดภาษาสมัยใหม่ ที่คนในยุคนี้ฟังไม่เข้าใจ

 บุรุษในชุดดำได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ดวงตาดำเข้มข้นของเขาปรากฏแววประหลาดใจ

 แต่ในขณะที่นางกำลังจะแยกตัวออกไป เสียงพูดคุยของเจ้าหน้าที่เวรยาม ดังแว่วมาจากระเบียงทางเดิน และดูเหมือนว่าพวกเขากำลังตรงดิ่งมายังจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่

 สายตาคมราวกับเหยี่ยวของบุรุษชุดดำ มองเห็นเจ้าหน้าที่เวรยามแต่ไกล ประสาทสัมผัสที่ว่องไว จึงคว้าแขนของดรุณีน้อย หลบเข้าไปในจุดมุมอับด้านข้างอย่างรวดเร็ว พร้อมยกมือขึ้นปิดริมฝีปากบางชมพูเอาไว้ ราวรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย

 ดรุณีพยายามส่งเสียงอู้อี้ และออกแรงขัดขืน แต่ก็สู้แรงกดของอีกฝ่ายไม่ได้

 ตอนนี้หน้าผากโหนกนูนบนดวงหน้างาม อยู่ในระดับลูกกระเดือกของอีกฝ่ายพอดี

 นาทีต่อมา กลิ่นหอมกรุ่นอ่อนละมุนของบุปผาลอยเข้ามาปะทะกับประสาทสัมผัสทางกลิ่นของดรุณีน้อย ความรู้สึกด้านเสน่หาได้ถูกกระตุ้นขึ้น จนสร้างความปั่นป่วนต่อจิตใจเจ้าตัว
 นางทำได้เพียงยืนตัวเกร็งแข็งทื่อดุจก้อนหินในวงแขนกว้าง นับหนึ่งถึงสิบในใจ วนไปมา และอยากพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์ตรงนั้นมาก แต่แผ่นหลังบางที่ชนฝาอยู่ ไม่อาจจะจะขยับตัวถอยหนีห่างออกได้เลย
...

 ทั้งคู่ยืนประชิด แทบตัวติดกัน ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบอยู่ตรงมุมอับนั้นพักใหญ่

 เวลาผ่านไปราวเกือบหนึ่งก้านธูป เมื่อบุรุษในชุดดำมั่นใจว่า ไม่มีทหารยามชุดไหนเดินผ่านมาทางพวกเขาอีก จึงคลายมือออกจากดรุณีน้อย และเดินออกมาจากจุดซ่อนตัว
 "ข้าเตือนแล้วว่าที่แห่งนี้ ไม่ใช่สถานที่จะมาเดินเที่ยวเล่นได้ รีบกลับเรือนของตนไปซะ ก่อนที่จะเกิดอันตรายขึ้นไปมากกว่านี้ เพราะข้าไม่ว่างมากพอ ให้มาเสียเวลาคอยช่วยท่านหรอกนะ"
 เขากล่าวเสียงเข้ม ดวงตาฉายแววดุดัน

 จางเสียวเหนี่ยว เข้าใจในเจตนาของคนตรงหน้าเป็นอย่างดี แต่คำพูดทิ้งท้ายของเขา มันชวนให้โมโหผุดขึ้นมา เพราะนางโดนบุรุษในยุคโบราณพูดจาเหมือนเหยียดเพศในสภาพ ถึงสองครั้งในวันเดียวกัน
 "ข้าก็ไม่ได้ร้องขอหรือต้องการความช่วยเหลือจากใคร ว่าแต่คนในยุคสมัยนี้ ทำไมถึงได้ชอบเหยียดเพศกันเสียจริง เป็นผู้หญิงแล้วยังไง ความสามารถก็มีดีไม่แพ้กัน อะไรที่พวกผู้ชายทำได้ เราก็ทำได้เหมือนกัน"

 ตอนนี้บุรุษในชุดดำ เริ่มฉงนสงสัยในคำพูดจาของดรุณีน้อยตรงหน้ามากยิ่งขึ้น ถึงกับทวนถามประโยคนั้นอีกครั้ง
 "คนในยุคสมัยนี้อย่างงั้นหรือ?"

 แต่พอโดนทวนถามกลับ นางจึงนึกขึ้นได้
 "ช่างเถอะ ข้าไม่เสียเวลากับท่านแล้ว ขอตัว"
 นางกล่าวลาเสียงแข็ง จากนั้นก็สะบัดหน้าแรง หันตัวขวับ เดินปลีกตัวออกไปอย่างไม่สนใจ

 บุรุษในชุดดำ มองตามหลังดรุณีน้อยจนลับสายตา
 "ข้าไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย หากทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ป่านนี้ก็คงอาจจะสืบหาเบาะแสจนได้ความอะไรบ้าง"
 เขาพูดพึมพำและยืนหัวเสียให้กับตัวเอง และเงียบไปครู่หนึ่ง
 "...เดินกะเผกแบบนั้น ยังปากเก่ง ทำตัวอวดดี แถมไม่ห่วงตัวเองอีก...แล้วเหตุใด ข้าต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูน้อย ผู้ดื้อดึงนั่นด้วย"

 นาทีต่อมา มือทั้งสองข้างของเขากำหมัดแน่น พร้อมกับสะบัดหน้าอย่างตัดใจ แต่ทางที่เดินไป กลับเป็นทิศทางเดียวกับจางเสียวเหนี่ยว
--------

คุกใต้ดินของศาลเมืองเป่ยเยี่ยน

 เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป ดูเหมือนว่าฟ้าจะช่วยเปิดทางให้
 ตลอดทางเดิน จางเสียวเหนี่ยวไม่ได้พบกับพวกเจ้าหน้าที่เวรยามอีกเลย และในที่สุดก็หาทางไปยังคุก ที่คุมขังผู้กระทำผิดจนเจอ

 ด้านหน้ามีเจ้าหน้าที่ยามสองนาย ยืนตรงแข็งทื่อ ทำหน้าถมึงทึง เฝ้าอยู่ตรงทางเข้า ในมือกุมอาวุธอยู่ตลอดเวลา
 "เอาไงดี สองคนนี้ดูตัวใหญ่กว่าสองคนที่หน้าประตูด้านหน้าศาลเสียอีก ถ้าเป็นฉันในโลกอนาคต ก็คงใช้เวลาไม่ถึงนาที ก็ล้มพวกเขาลงได้แล้ว แต่ร่างนี้ เป็นของคุณหนูขี้โรค แค่ลมพัดมาแรงวูบเดียว ก็เล่นเอาแทบตัวลอยปลิวแล้ว"
 ดรุณีน้อยยืนแอบอยู่ในมุมอับ และกำลังคิดหาวิธีเข้าไปด้านใน แต่ก็คิดไม่ออก มีหงุดหงิดใจเล็กน้อย เพราะสภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวยและไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย
 และในขณะที่เจ้าตัวครุ่นคิดอยู่นั้นเอง จู่ ๆ เจ้าหน้าที่ทั้งสองยาม ก็ดูผิดปกติ
 แค่ชั่วพริบตา พวกเขาก็ทิ้งตัว ฟุบลงบนพื้นราวกับคนเป็นลม
 แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่นาทีนี้ ดรุณีน้อยไม่มีเวลามาสนใจถึงสาเหตุ นางรีบฉวยโอกาส วิ่งตรงปรี่เข้าไปในเขตหวงห้ามอย่างรวดเร็ว

 จางเสียวเหนี่ยวเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ เส้นทางทั้งมืดสลัวและคดเคี้ยว สลับซับซ้อนเป็นอันมาก

 ใช้เวลาชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย ลงมาถึงชั้นใต้ดินด้านล่าง เดินเข้าไปเกือบถึงโซนในสุด
 ทันใดนั้น โสตประสาทรับกลิ่นของนางก็เริ่มทำงาน จนต้องรีบยกลำแขนขึ้นมา โดยใช้ชายแขนเสื้อปิดจมูกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกวาดสายตามองเข้าไปบริเวณข้างในอย่างรวดเร็ว

 โชคช่างเข้าข้างนางเสียจริง
 เจ้าหน้าที่เฝ้ายามสองคน พากันหลับยาม หน้าฟุบอยู่บนโต๊ะ
 ข้าง ๆ ตัวพวกเขา มีไหเหล้า จำนวนหนึ่ง วางคว่ำและบางไหล้มกลิ้งตะแคงอยู่

 ถัดจากพวกเขาเข้าไปทางด้านใน ฝั่งติดกับผนัง มีนักโทษชายหลายคน นั่งน่าเศร้าคอตกอยู่ทางอีกฟากของกรงขัง
 แต่บางกรงก็ว่างเปล่า

 "โหดร้ายมาก ต้องลงโทษกันรุนแรงและป่าเถื่อนแบบนี้เลยงั้นเหรอ" นางบ่นพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
 แม้ว่าดรุณีน้อย จะรู้สึกอนาถใจกับสภาพของผู้ต้องขัง แต่นางไม่มีเวลาให้สนใจผู้อื่น และไม่ลืมเป้าหมายที่เข้ามาในนี้
 นางรีบอาศัยจังหวะนั้น พยายามก้มลำตัวให้ต่ำที่สุด และเดินย่องเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆ

 เพียงไม่กี่ก้าว นางก็ต้องชะงักฝีเท้า
 สองมือกำหมัดแน่น กระแสโทสะวิ่งพล่านไปทั่วตัว จนเรือนร่างสั่นสะท้านขึ้นมาโดยพลัน
....
เซียงไค 盛開


เรือนสกุลจาง
 เมื่อสถานการณ์สงบลง หัวหน้าหน่วยจึงพาตัวจางเส้าชุน กลับไปยังที่ว่าการศาล
 และออกคำสั่งให้ สมาชิกทุกคนในบ้านสกุลจาง รวมไปถึงบ่าวไพร่ ห้ามผู้ใดย่างเท้าออกจากเรือนหลังนี้ จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง
 โดยเขาได้สั่งให้เจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่ง ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ห้ามผู้ใดเข้าออก นอกจากจะได้รับอนุญาตจากตน
...
 "นี่ พวกเจ้าว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรือนของสกุลจาง เหตุใดคนของศาลถึงได้มายืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่เช่นนี้กัน"
 ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาและที่อาศัยพักอาศัยอยู่ในละแวกนั้น ต่างสนใจจนเกิดความสงสัยและตกใจ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคนในสกุลจาง
 "จริงด้วย ข้าเองก็อยากรู้ เพราะปกติแล้วคนสกุลจาง มีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้คน เป็นที่รักและน่าเคารพนับถือของชาวเมืองนี้มาก แม้แต่บ่าวไพร่ ก็ยังไม่เคยก่อเรื่องให้ผู้อื่นเดือดร้อนเลยสักคน"
 "ท่านจางเป็นคนดีมาก ยังตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ แล้วชาวบ้านธรรมดา ฐานะก็ยากจนอย่างพวกเรา แล้วจะไปรอดเหลืออะไร อย่าเข้าไปยุ่งเลย อยู่ให้ห่างจากปัญหาจะดีกว่า"
 ใช่แล้ว แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกเห็นใจคนในตระกูลจาง แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย เพราะเกรงกลัวอำนาจมืดของทางการ
ในวันเดียวกัน หลายชั่วยามผ่านไป [1]
ตกดึก ยามจื่อ [2]
 แป๊ก แป๊ก
 "ดึกแล้ว ระวังฟืนไฟ" [3]
 กำแพงด้านข้าง ของเรือนสกุลจาง
 อึ๊บ อึ๊บ
 จางเสียวเหนี่ยวกำลังใช้นิ้วเรียวยาวทั้งสิบ เกาะขอบตรงสันกำแพงของบ้าน และพยายามดึงร่างของตัวเองขึ้นไปด้านบน สภาพของนางในตอนนี้ค่อนข้างทุลักทุเลมาก
 "โธ่โว๊ย! ร่างกายนี้ ช่างเป็นอุปสรรคซะจริง หากเป็นตัวของเราเอง แค่ออกแรงกระโดดนิดเดียว ป่านนี้คงปีนข้ามกำแพงไปยังอีกฝั่งได้ตั้งนานแล้ว ไม่ต้องเสียเหงื่อจนเปียกโชกทั้งหน้าแบบนี้ แถมเสื้อผ้ายาวย้วยพะรุงพะรังทำให้เคลื่อนไหวไม่คล่องตัวเอาเสียเลย"
 จุ๊ จุ๊
 สาวใช้ยืนทำเสียงจุ๊ปากเบา ๆ อยู่ทางด้านหลัง สายตาก็สอดส่องมองต้นทางให้นายสาวตลอดเวลา
 "คุณหนู อย่าส่งเสียงดังสิเจ้าคะ ถ้าพวกเจ้าหน้าที่ศาลก็ได้ยินเข้าหรอก ข้าว่า...พวกเราเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะเจ้าคะ"
 เสียงโหย่วท้วงเสียงเบา ๆ และหว่านล้อมให้นายสาวล้มเลิกความคิด
 "ไม่ ยังไงคืนนี้ ข้าต้องออกไปพบท่านพ่อให้ได้ พวกเจ้าสองอยู่ทางนี้ก็ระวังตัวด้วย อย่าเผยพิรุธให้คนพวกเจ้าหน้าที่จับได้เด็ดขาด เข้าใจไหม"
 สาวใช้ขานรับด้วยเสียงจืดเจื่อน สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่เต็มใจนัก
 "เข้าใจเจ้าค่ะ"
 ในขณะที่ ริมฝีปากสีชมพูบาง ออกคำสั่งกับสาวใช้ไม่หยุด มือทั้งสองข้างของนางก็ยังคงพยายามสุดกำลังอย่างต่อเนื่อง จนสำเร็จในที่สุด
 อึ๊บ!
 เฮ้อ...
 เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตามมาด้วยเสียงหอบเหนื่อยของดรุณีน้อย เผยออกมา หลังจากที่ขึ้นไปนั่งบนสันกำแพงของเรือนได้อย่างยากลำบาก
 แฮกแฮก...
 "เฮ้อ...ขึ้นมาได้เสียที กำแพงสูงไม่ถึงจั้ง แต่เล่นเอาหอบเลยแฮะ"
 เมื่อเจ้าตัวตั้งหลักได้ ก็ก้มลงไปยังพื้นฝั่งด้านใน ซึ่งสาวใช้กำลังยืนแหงนหน้ามองกลับมา
 "อ้อ! เสี่ยวโหย่ว หากท่านแม่มาหาข้าที่เรือน พวกเจ้าก็จัดการทำตามแผนที่พวกเราวางไว้"
 "คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ
 สาวใช้กล่าวเบา ๆ สายตาละห้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและความไม่มั่นใจ
 "อื้ม พวกเจ้าก็ด้วย ข้าไปล่ะนะ"
 เจ้านายสาวพูดจบ ก็กระโดดหายไปยังอีกฝั่งของกำแพงเรือนทันที ซึ่งเป็นถนนเส้นหลัก
ตุ๊บ
 ใช่แล้ว จางเสียวเหนี่ยวไม่สามารถทำใจนิ่ง ทนรออยู่เฉย ๆ ตามที่ได้รับปากไว้กับจางเส้าชุน
 ตอนนี้ นางจึงต้องดึงยุทธวิธี ความรู้ ความสามารถที่เคยผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักจากโลกปัจจุบัน มาใช้ในการวางแผน เพื่อหลบหนีออกไปข้างนอกบ้านสกุลจางนั่นเอง
 ด้านเสี่ยวโหย่ว ก็ถูกสั่งให้ปลอมเป็นคุณหนูเสียเอง หลบอยู่ในห้อง เพื่อถ่วงเวลารอให้นายสาวกลับมา
 โดยมีอาฉี บ่าวรับ รับหน้าที่คอยยืนดูต้นทางอยู่นอกประตูเรือนพัก และหากมีใครมาหา ก็ให้บอกไปว่าคุณหนู ล้มป่วยไม่สบาย เพราะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน
 แม้ว่าทั้งสองจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจนั้นและเป็นห่วงในความปลอดภัยของเจ้านายสาว แต่พวกเขาก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้ จึงยอมร่วมมือและทำตามแผนการอย่างจำใจ
...
 หน้าประตูใหญ่ ที่ว่าการศาลของเมืองเป่ยเยี่ยน
 ช่วงเวลาสองก้านธูปต่อมา จางเสียวเหนี่ยว ก็มาโผล่ที่หน้าทางเข้าศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
 นางพยายามใช้ความสนิทสนมของคนสกุลจาง ที่เคยมีต่อเจ้าหน้าที่เฝ้ายามตรงด้านหน้าประตูใหญ่ ขอร้องวิงวอนพวกเขาอยู่นานครู่ใหญ่แล้ว
 "ขอร้องล่ะ ท่านทั้งสองได้โปรดยอมให้ข้าเข้าไปพบท่านพ่อเถอะนะ รับรองว่าจะใช้เวลาไม่นานแน่นอน"
 แม้เจ้าหน้าที่เฝ้ายามทั้งสองนาย จะมีความเห็นใจคนสกุลจางอยู่ไม่น้อย แต่พวกเขาก็ไม่อาจจะทำผิดกฎข้อบังคับของศาลได้
 "คุณหนูจางโปรดเข้าใจและเห็นใจด้วย พวกข้าสองคนไม่อาจจะฝ่าฝืนกฎได้จริง ๆ อีกอย่าง เพลานี้ก็ดึกมากแล้ว ท่านรีบกลับเรือนไปเสียเถอะ ออกมาเตร็ดเตร่ข้างนอกในยามวิกาล มันอันตรายต่อดรุณีน้อยเช่นท่านมาก"
 "ใช่ อย่าทำให้พวกข้าสองคนต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลย หากหัวหน้ามาเจอท่านที่นี่ ในตอนนี้ ทั้ง ๆ ที่คนสกุลจางทุกคนถูกสั่งให้กักบริเวณให้อยู่แต่ภายในเรือน ท่านอาจจะต้องโทษเพิ่มอีกคน"
 เจ้าหน้าที่เฝ้ายามหน้าประตูทั้งสองนาย รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะต่างก็รู้ดี ถึงคุณความดีของคนสกุลจาง ที่เคยทำคุณประโยชน์ให้แก่เมืองเป่ยเยี่ยน และยังมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อช่วยเหลือชาวบ้านมาโดยตลอด พวกเขาจึงไม่ได้จับตัวคุณหนูผู้นี้ โทษฐานที่แอบหนีออกมาจากบ้านสกุลจาง
 "ไม่! ข้าจะไม่ยอมกลับ จนกว่าข้าจะได้เข้าไปพบท่านพ่อ และดูให้แน่ใจว่าเขายังคงปลอดภัยดี"
 ดรุณีน้อย ยังคงดื้อดึงและยืนกรานเสียงแข็ง ว่าจะเข้าไปในคุกของศาลให้ได้ พร้อมทั้งยังยื่นถุงเงินสองถุงยัดใส่มือของนายทหารยามทั้งสองนาย
 "นี่ถือว่าเป็นสินน้ำใจเล็กน้อยจากข้า ท่านทั้งสองโปรดรับไว้ด้วย"
 เจ้าหน้าที่ทั้งสองต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ และพยายามส่งถุงเงินคืนให้กับจางเสียวเหนี่ยว
 "คุณหนูจาง อย่าทำเยี่ยงนี้เลย พวกเราหาได้เห็นแก่ทรัพย์สินเงินทอง เพียงแค่ทำตามหน้าที่ของตนเท่านั้น เราสองคนรู้ดีว่าคนสกุลจางไม่เคยทำผิดต่อชาวเมืองเป่ยเยี่ยนเลยสักครั้ง และเรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านจางในวันนี้ พวกเราเองต่างก็ลำบากใจมากเช่นกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้"
 แม้จะถูกอีกฝ่ายปฏิเสธยืนกรานเสียงแข็ง แต่ดรุณีน้อยก็ยังพยายามยื่นถุงเงินให้ทั้งคู่อีกครั้ง
 เมื่อถูกคะยั้นคะยอ ร้องขออย่างหนัก นายทหารยามทั้งสองก็หันมองหน้ากันเล็กน้อย
 นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่เฝ้ายามทั้งสองนายก็ได้หันมากลับมาทางจางเสียวเหนี่ยว และพร้อมใจกันส่งถุงเงินกลับคืน
 "ครั้งนี้พวกข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ แต่หากท่านยังขืนดื้อดึง ยืนกรานจะเข้าไปข้างในให้ได้ เห็นทีพวกเราก็คงต้องทำตามหน้าที่ จับตัวท่าน ในข้อหากระทำการติดสินบนต่อเจ้าหน้าที่พนักงานและบุกรุกสถานที่ของราชการในยามวิกาล"
 เจ้าหน้าที่เฝ้ายามคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เป็นการเตือนอย่างสุภาพจากพวกเขาทั้งสอง
 คำกล่าวนี้ของพวกเขา ช่างทิ่มแทงใจจางเสียวเหนี่ยวเสียเหลือเกิน นางหยุดและฉุกคิดได้ว่า สิ่งที่กระทำอยู่มันผิดและตนดันทำเสียเอง อีกทั้งไม่ควรทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน
 "ขออภัยที่มารบกวน"
 นางยอมทำตามอย่างง่ายดาย และเดินทำหน้าเศร้า ปลีกตัวกลับออกไปแต่โดยดี
 แต่หลังจากดรุณีน้อยเดินออกมาจากประตูใหญ่ของศาลไม่กี่สิบก้าว สีหน้าและแววตาของนางก็เปลี่ยนไป
 "ในเมื่อขอร้องกันดี ๆ แต่ไม่มีใครยอมร่วมมือ เห็นทีคงต้องคิดหาวิธีเข้าไปยังคุกนั่นให้ได้ด้วยตัวเองซะแล้ว"
 น้ำเสียงจริงจัง ดวงตากลมโตฉายแววมุ่งมั่น มือทั้งสองข้างเท้าสะเอว ใบหน้างามน่ารักแหงนมองกำแพงหนาทึบสูงชันตรงด้านหน้า พลางพ่นลมหายใจแรงออกทางปาก
 พู้ว...
 "ดูท่า เราคงต้องออกแรงเหนื่อยอีกรอบซะแล้ว"
[1] 1 ชั่วยาม เทียบเท่ากับ 2 ชั่วโมงตามเวลาสากล ในหนึ่งวันมีทั้งหมด 12 ชั่วยาม
[2] ยามจื่อ (子:zǐ) คือ 23.00 - 24.59 น.
[3] เจ้าหน้าที่เดินตีกระบอกไม้ไผ่เพื่อบอกเวลา ส่งเสียงดังก้องไปตามถนนทุกสายทั่วเมือง ซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่า หลังจากนี้จะถือเป็นยามวิกาล ห้ามให้ผู้ใด หากไม่มีกิจสำคัญ ออกนอกเรือนไปเตร็ดเตร่ด้านนอก โดยเด็ดขาด
....
เซียงไค 盛開


วังหลวง
ณ ท้องพระโรง
 ฮ่องเต้ ทรงประทับบนบัลลังก์มังกรตั่งทองและทอดพระเนตรมองลงมายังขุนนางทั้งหลาย สีพระพักตร์นิ่งสุขุม
 โดยมีองค์ชายรัชทายาท และเหล่าองค์ชายพระองค์อื่นทรงประทับอยู่ยังพระที่นั่งประจำตำแหน่งเช่นกัน

 กลางท้องพระโรง เบื้องหน้าพระบัลลังก์ของกษัตริย์ เหล่าขุนนาง ทั้งฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ ต่างนั่งหมอบกราบอย่างนอบน้อมอยู่บนพื้นหินอ่อน แยกเป็นสองแถวชัดเจน
 ทุกคนกล่าวถวายพระพร คำสรรเสริญเยินยอประสานเสียงขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
 "ถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงมีพระชนม์มายุยั่งยืน หมื่นปี หมื่นปี หมื่น หมื่นปี"

 "ทุกคนลุกขึ้นเถิด" ฮ่องเต้ทรงผายมือออกมาและตรัสรับสั่ง พระสุรเสียงแฝงด้วยอำนาจดูอยู่เหนือกว่าผู้ใดในใต้หล้า ดังกังวานไปทั่วท้องพระโรง

 ขุนนางทั้งหลายต่างลุกขึ้น และถอยร่นไปยืนทางด้านข้าง ซ้ายขวา ยังแต่ละฝั่งของท้องพระโรงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
 ไม่นาน ขุนนางน้อยใหญ่ในแต่ละตำแหน่ง ก็ทยอยสลับสับเปลี่ยนกันเดินออกมาจากแถว เพื่อกล่าวถวายรายงานในราชกิจของตนต่อองค์ฮ่องเต้ เฉกเช่นทุกวัน
 เมื่อขุนนางกล่าวถวายรายงานจบครบทุกคน ฮ่องเต้จึงทรงหันพระพักตร์ไปทางเจี้ยนอี้ต้าฝู[1] ซึ่งยืนสงบเงียบตรงหัวแถวฝั่งขวาของบัลลังก์ตั่งทอง อยู่ตลอดช่วงที่มีการถวายรายงานราชกิจ
 "ท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู เราเห็นท่านเอาแต่ยืนเงียบมาครู่ใหญ่แล้ว สำหรับวันนี้ ท่านมีสิ่งใดต้องการจะกล่าวเสริมหรือไม่"
 องค์ฮ่องเต้ทรงตรัสถามด้วยพระสุรเสียงราบเรียบ แต่สายพระเนตรที่ทอดมองและสื่อสารไปยังขุนนางผู้นี้ คล้ายมีความนัยแอบแฝง

 "พระอาญามิพ้นเกล้า เหตุที่หม่อมฉันเงียบไปนั้น เพราะตั้งใจฟังขุนนางทุกท่านถวายรายงานอย่างพินิจพิเคราะห์ เพื่อไม่ให้มีข้อมูลใดตกหล่นไปพ่ะย่ะค่ะ"
 เจี้ยนอี้ต้าฝู ชายชราผู้มีเรือนผมสีขาวโพลนทั้งหัว ได้ถวายคำตอบให้กับองค์ฮ่องเต้ สีหน้าแววตานิ่งสุขุม ยากจะคาดเดาได้ว่า เขากำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่ในใจ

 "อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง ถ้างั้นเจี้ยนอี้ต้าฝู มีสิ่งใดอยากชี้แนะหรือกล่าวเพิ่มเติมกับขุนนางท่านใดหรือไม่"
 องค์ฮ่องเต้ทรงเพื่อเปิดทางให้เขาได้ทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่

 แต่ยังไม่ทันที่เจี้ยนอี้ต้าฝูจะกล่าวคำใดต่อ ก็ดันมีคนขัดจังหวะขึ้น

 ขุนนางในตำแหน่งระดับสูงผู้หนึ่ง ได้ก้าวออกจากแถว และเดินมายืนอยู่ตรงกลางของท้องพระโรง พร้อมกับกล่าวแทรกแซงการสนทนาขึ้น ด้วยท่าทีกังวลใจ
 "พระอาญามิพ้นเกล้า กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องร้องเรียนพ่ะย่ะค่ะ"

 องค์ฮ่องเต้ ทรงเบนสายพระเนตรมายังขุนนางผู้นั้น แม้จะรู้ว่าเขาเสียมารยาทที่พูดแทรกขึ้นมา พระองค์กลับไม่ถือสา และผายพระหัตถ์ออกไปด้านหน้า เพื่ออนุญาตให้เขาได้พูดในสิ่งที่ต้องการ
 "มีเรื่องอันใด ก็กล่าวมาได้เลย"

 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ในช่วงยามเหมา [2] ของวันนี้ หม่อมฉันพึ่งได้รับรายงานจากขุนนางระดับสามจากนอกเมืองหลวงแจ้งมาว่า ได้พบเห็นอี้หลางหนุ่ม ศิษย์คนโปรดของท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู ไปเยือนเมืองเป่ยเยี่ยน เหตุใด ขุนนางผู้ที่ต้องคอยอยู่ถวายคำปรึกษาต่อพระองค์ ถึงไม่อยู่ในท้องพระโรง ในขณะที่ขุนนางคนอื่น ๆ ต่างก็ปฏิบัติหน้าที่ของตนเป็นอย่างเคร่งครัด"
 ขุนนางระดับสูงผู้นั้นถวายคำถามต่อฮ่องเต้ แต่ถ้อยคำกลับแฝงความขุ่นเคืองมาดร้าย ราวกับมีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อนกับบุคคลที่กำลังถูกกล่าวถึง

 องค์ฮ่องเต้กลับทรงยังนิ่งเฉย ไม่มีท่าทีแปลกพระทัยหรือทรงกริ้วแต่ประการใด
 "หากคนที่ท่านต้าซือหนง [3] กล่างถึง คือ หานหนิงเหอ ก็คงไม่มีเรื่องอันใดให้ต้องพูดต่อแล้ว เพราะข้าเอง เป็นผู้อนุญาตให้เขาเดินทางไปยังเมืองเป่ยเยี่ยน"
 องค์ฮ่องเต้ทรงดำรัสกลับสั้น ๆ ด้วยพระสุรเสียงฉะฉาน เห็นได้ชัดเจาว่า ทรงออกตัวปกป้องอี้หลาง คนสนิทของพระองค์

 แม้ว่าขุนนางคนอื่น ๆ ซึ่งถือข้างอยู่ฝั่งของต้าซือหนง พากันคิดสรรหาเรื่องราวและเหตุผลหลายข้อ มาถวายคำโต้แย้ง เพื่อหวังจะก่อความวุ่นวายในท้องพระโรง และหวังเอาผิดต่อเจี้ยนอี้ต้าฝู รวมไปถึงอี้หลางหนุ่มผู้นั้น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล

 องค์ชายรัชทายาท ซึ่งทรงทอดพระเนตรมองไปทางเจี้ยนอี้ต้าฝูเล็กน้อย ซึ่งเขายังคงยืนหลับตา สงบนิ่ง บางจังหวะ มีการยกมือขึ้นมาลูบเครายาวเฟื้อย ซึ่งมีสีเดียวกับคิ้วและเรือนผมของเจ้าตัวอย่างใจเย็น

 องค์ชายรัชทายาท เริ่มเผยสีพระพักตร์กังวลพระทัยออกมา

 เพื่อสงบศึกน้ำลายที่กำลังเกิดขึ้นอย่างอลหม่านอยู่ในขณะนั้น องค์ฮ่องเต้จึงทรงตรัสจบเอาดื้อ ๆ
 "เลิกโต้เถียงเรื่องของหานหนิงเหอกันได้แล้ว เอาไว้เขากลับมายังเมืองหลวง ถึงตอนนั้น หากผู้ใดยังสงสัยใคร่อยากรู้อยู่ ก็ค่อยถามเขาเอง วันนี้ข้าปวดหัวและเหนื่อยกับพวกเจ้าทุกคนมากแล้ว เอาเป็นว่าแยกย้ายกัน กลับไปพักผ่อนเสียเถอะ"
 พระสุรเสียงเข้ม ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง
 จากนั้น พระองค์ก็ทรงลุกขึ้นยืน และเสด็จพระราชดำเนินกลับพระตำหนักทันที เพราะไม่อยากได้ยินข้อโต้แย้งจากขุนนางคนไหนเพิ่มอีก

 ส่วนองค์ชายรัชทายาท และพระราชโอรสพระองค์อื่น ต่างก็ทยอยลุกขึ้น และเสด็จตามหลังออกไป

 พระดำรัสขององค์ฮ่องเต้ ถือว่าเป็นคำอาญาสิทธิ์ พวกขุนนางทั้งหลายจึงไม่มีทางเลือก
 "น้อมส่งฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงมีพระชนม์มายุยั่งยืน หมื่นปี หมื่นปี หมื่น หมื่นปี พ่ะย่ะค่ะ"
 เสียงประสานถวายคำสรรเสริญต่อองค์ฮ่องเต้ ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง

 เมื่อเหล่าขุนนางทั้งหลาย ทยอยเดินออกไปจากท้องพระโรงจนหมด องค์ชายรัชทายาท ทรงรีบรุดเสด็จตามหลังเจี้ยนอี้ต้าฝูมาติด ๆ
 "ช้าก่อน ท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู ได้โปรดชะลอฝีเท้ารอสักครู่"
 พระสุรเสียงขององค์ชายรัชทายาท ได้ทรงตรัสเรียกอย่างสุภาพนอบน้อม

 ด้านผู้ที่กำลังถูกรั้งตัวไว้ จึงชะลอฝีเท้าลง และหยุดยืนรอเจ้านายอย่างสำรวม ตรงหน้าขั้นบันไดตรงลานหน้าพระตำหนักใหญ่ ซึ่งใช้สำหรับเวลาฮ่องเต้ออกว่าพระราชกรณียกิจ
 และเมื่อองค์ชายรัชทายาทเสด็จมาประทับตรงหน้า เขาจึงเอ่ยถาม น้ำเสียงเบาบางพลิ้วไหว
 "องค์ชายรัชทายาท ทรงมีสิ่งใดต้องการตรัสถามหม่อมฉันเพิ่มเติมหรือพ่ะย่ะค่ะ"
 "เราอยากถามท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู เกี่ยวกับเรื่องของหนิงเหอ"
 พระสุรเสียงขององค์ชายรัชทายาทเปล่งออกมาดังพอสมควร จนทำให้ขุนนางบางคน ซึ่งกำลังเดินลงขั้นบันไดไปยังลานกว้างเบื้องล่าง และห่างไปทางด้านหน้าไม่กี่ขั้น พวกเขาได้หันหลังกลับมามองทั้งคู่อย่างสงสัยใคร่อยากรู้ด้วยทันที

 เจี้ยนอี้ต้าฝู อ่านความคิดจากสายตาที่มองมาของพวกเขาออก จึงได้เผยรอยยิ้มเย็น ๆ และเปรยขึ้น
 "อ้อ หากพระองค์ชายทรงอยากจะศึกษาเรื่องการว่าราชกิจของฝ่าบาทและต้องการได้คำชี้แนะเพิ่มเติม เชิญเสด็จไปเยือนยังกระทรวงได้ทุกเมื่อพ่ะย่ะค่ะ ส่วนเรื่องของหานหนิงเหอ หม่อมฉันคงไม่สามารถตอบสิ่งใดต่อองค์ชายได้ คงต้องรอถามเจ้าตัวเอง"
 ขุนนางอาวุโส ถวายคำตอบต่อองค์ชายรัชทายาท ถ้อยคำในประโยค เน้นเสียงหนักเบาอย่างชัดเจน และเขาตั้งใจให้ขุนนาง ผู้ซึ่งกำลังยืนเงี่ยหูฟังอยู่ ได้ยินกันถ้วนหน้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พลางส่งสายตาเป็นสัญญาณสื่อให้องค์ชายรัชทายาทรู้ตัว

 "ได้ ถ้าเช่นนั้น เราคงต้องขอรบกวนเวลาของท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู สักครึ่งชั่วยามเสียแล้วกระมัง"
 องค์ชายรัชทายาททรงตอบรับคำเชิญนั้น พลางชำเลืองสายพระเนตรมองไปยังขุนนางพวกนั้นเล็กน้อย ราวกับว่าทั้งสองเข้าใจในความหมายของสิ่งที่ต้องการสื่อสาร โดยที่ไม่ต้องกล่าวออกมาตรง ๆ
 "เช่นนั้น เชิญองค์ชายเสด็จพ่ะย่ะค่ะ"
 เจี้ยนอี้ต้าฝูผายมือไปยังขั้นบันไดเบื้องหน้า เพื่อให้เกียรติเจ้านาย เสด็จพระราชดำเนินนำหน้าก่อน จากนั้นตนก็ก้าวเดินหลังช้า ๆ ตามสภาพอายุขัยของตน
...
 "ท่านขุนนาง ท่านคิดว่าองค์ชายรัชทายาท ต้องการจะถามเรื่องอะไรของหานหนิงเหอกับเจี้ยนอีต้าฝูกัน"
 ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยถามเพื่อนขุนนางด้วยกันอย่างสงสัย ซึ่งทั้งหยุดยืนอยู่ตรงขั้นบันไดทางลงไปยังลายกว้างหน้าพระตำหนัก และสายตาของเขายังคงเหล่มอง ตามหลังบุคคลทั้งสอง ผู้ที่กำลังถูกกล่าวถึง
 เหอะ...ขุนนางอีกคน พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างดูหมิ่น พร้อมชักสีหน้า สายตาขุ่นเคือง
 "ใคร ๆ ก็รู้ ว่าอี้หลางหนุ่มผู้นั้น เป็นเพื่อนสนิทขององค์ชายรัชทายาทเฟยเทียน แถมยังเป็นที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ ส่วนองค์ชาย ต้องการถามอะไรนั้น ข้าเองก็อยากรู้ไม่ต่างจากท่าน"
 "...แต่เมื่อครู่ พวกเขาสองคนก็พูดออกมาชัดเจนขนาดนั้น ท่านคิดว่าพวกเขาหมายความว่าตามนั้นไหม หรือตั้งใจให้พวกเราเข้าใจแบบนั้น"
 ขุนนางคนแรกย้อนถามอย่างใคร่รู้
 "...จริงไม่จริง ถึงตอนนี้พวกเราจะสงสัยไป ก็ไม่มีประโยชน์ แยกย้ายกลับจวนใครจวนมันเถอะ ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว อยากนั่งบนเบาะนุ่ม ๆ เอนหลังจิบชาอุ่น ๆ และพักผ่อนเสียที"
 "อ้อ งั้นก็เอาตามที่ท่านว่า ข้าเองก็คิดถึงชาอุ่น ๆ ชั้นดีที่จวนของข้าเหมือนกัน งั้นขอตัวลา"
 "เชิญท่านตามสบาย"

 เมื่อขุนนางทั้งสองคนที่ยืนหยุดฟังอยู่อย่างตั้งใจ กลับไม่ได้คำตอบในสิ่งที่คิดไว้ พวกเขาจึงเดินกลับไปยังรถม้าของตน ด้วยอาการหงุดหงิด และในหัวยังเต็มไปด้วยความสงสัยอยากรู้

[1] ขุนนางผู้ถวายคำค้าน 諫議大夫 (谏议大夫) Jiàn Yì Dàfū {เจี้ยนอี้ต้าฟู} คัดค้าน,ตักเตือน,แนะนำ,ถกเถียง ขุนนางผู้ใหญ่ และยังเป็นหัวหน้าของอี้หลางอีกด้วย
[2] ยามเหม่า (卯:mǎo) คือ 05.00 - 06.59 น.
[3] กระทรวงเกษตรและการคลังรัฐมนตรีคือ 大司農 (大司农) Dà Sī Nóng {ต้าซือหนง} ใหญ่ ควบคุม เกษตรกรรม (Minister of Finance) หรือ 治粟內史 (治粟內史) Zhì Sù Nèi Shǐ {จื้อสู้เน่ยสื่อ} บริหาร,ควบคุม เมล็ดข้าวฟ่าง,ภายใน,เจ้าพนักงาน (Clerk of the Capital for Grain) มีหน้าที่เป็นผู้บริหารการเงินดูแลรักษาทรัพย์สมบัติทั้งของรัฐบาลกลางและของกองทัพ
--------
เซียงไค 盛開


เมืองเป่ยเยี่ยน
 ในช่วงยามอู่ [1]ของวันต่อมา จางเสียวเหนี่ยวและมารดา รวมทั้งบ่าวรับใช้ทุกคน ได้ถูกนำตัวไปที่ทำการศาลของเมืองเป่ยเยี่ยน

ณ ที่ทำการศาลเมืองเป่ยเยี่ยน

 "เป็นไปไม่ได้! บิดาของข้าไม่ได้กระทำความผิดใดๆ ตามที่พวกท่านกล่าวสรุป มิหนำซ้ำก็มีเพียงแค่คำพูดจากฝั่งของทางการ ที่ไร้ซึ่งหลักฐานและพยานมายืนยัน พวกเราสกุลจางไม่มีวันยอมรับในคำตัดสินนี้อย่างเด็ดขาด"
 จางเสียวเหนี่ยว ยืนโวยวายเสียงดังอยู่กลางศาล ต่อหน้าผู้ว่าการศาล และคัดค้านคำตัดสินที่ไม่เป็นธรรม อีกทั้งยังประกาศเสียงกร้าวอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของศาล

ใกล้ ๆ กัน
 ด้านจางหลิวฮัว ผู้เป็นมารดา นั่งลมจับหมดแรง สายตาเลื่อนลอย จิตใจไม่อยู่กับตัว นางได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจในคำตัดสินของศาล แม้ไม่ยอมรับแต่ก็ยังคิดไม่ตก ว่าจะจัดการปัญหาตรงหน้ายังไงดี และยังกังวลเรื่องความปลอดภัยของสามีอีกด้วย
 และยิ่งพอเห็นบุตรีโกรธจัด และแสดงกิริยาหัวร้อนโวยวายดังลั่นเช่นนี้ นางยิ่งห่วงและกังวลหนักมากขึ้น เพราะหวาดหวั่นใจว่าเจ้าตัวจะถูกจับลงโทษเพิ่มอีกคน ฐานความผิดลบหลู่ศาล
 "เหนียวเหนี่ยว พวกเราจะทำเยี่ยงไรกันดี ถ้าแม่รู้ว่าผลตัดสินจะออกมาเป็นเช่นนี้ คงส่งคนนำสารไปแจ้งข่าวกับพี่ชายของเจ้าซึ่งประจำการอยู่หัวเมืองชายแดนตั้งแต่ววันที่เกิดเรื่องแล้ว"

 ส่วนเสี่ยวโหย่วและอาฉี บ่าวและสาวรับใช้ส่วนตัวของจางเสียวเหนี่ยว ก็พยายามช่วยกันฉุดรั้งนายสาวให้นั่งลง พร้อมกับพูดกล่าวเตือน
 "คุณหนูตั้งสติและใจเย็นนั่งลงก่อนเถิด หากโวยวายกลางศาลเช่นนี้ คุณหนูอาจจะมีความผิด ฐานหมิ่นศาลได้นะเจ้าคะ"
 "จริงด้วยขอรับคุณหนู ถ้าถูกจับ สั่งลงโทษอีกคน ใครจะช่วยนายท่าน และใครจะคุ้มกะลาหัวให้พวกบ่าวไพร่ในตระกูลจางได้อีก เพราะกว่านายน้อยจะรู้ข่าว และเดินทางกลับมาถึงเมืองเป่ยเยี่ยน คงอาจจะสายเกินแก้ไข แล้วไหนจะนายหญิงอีก..."
 คำพูดของบ่าวทั้งสองได้ผลจริง ๆ จางเสียวเหนี่ยวได้สติ คิดได้ นางค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ และพยายามปรับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน ให้เย็นลง แต่ดวงตากลมโต ยังคงจ้องมองไปยังศาลเบื้องหน้าอย่างมิเกรงกลัว

 ในขณะที่ภายในศาลกำลังวุ่นวายอยู่นั้นเอง เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูทางด้านนอกศาล ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาข้างใน
 "ท่านผู้ว่าการศาล ด้านนอกมีบัณฑิตรูปงามผู้หนึ่ง มาขอเข้าพบท่านเป็นการด่วนขอรับ และตอนนี้เขากำลังยืนรออยู่ตรงทางเข้า หน้าประตูใหญ่
 เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยกล่าวรายงานต่อผู้บังคับบัญชาด้วยท่าทางร้อนใจ

 ผู้ว่าการศาลได้รับรายงานเช่นนั้น เขาก็หยิบตราประทับตรงหน้า วางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง ชนิดที่ว่าพวกบ่าวไพร่ คนในสกุลจาง ต่างพากันสะดุ้งโหยงตกใจกลัวไปเป็นแถบ
 ปัง!
 "เจ้าไม่ได้บอกชายผู้นั้นไปหรอกรึ ว่าข้ากำลังทำการไต่สวนคดีและลงโทษผู้กระทำผิดอยู่"

 แม้แต่เจ้าหน้าที่ระดับล่างผู้นั้น ก็ตกใจและออกอาการตัวสั่นงันงก พร้อมกับรีบรายงานต่อเพิ่มเติม อย่างไม่ค่อยเต็มเสียงเหมือนในครั้งแรก
 "ตะ ใต้เท้า ข้าแจ้งต่อชายผู้นั้นแล้วขอรับ แต่เขายืนกรานว่าอยากจะขอเข้ามาร่วมฟังการไต่สวนของท่านในครั้งนี้ให้ได้"

 เมื่อสิ้นคำพูดของเจ้าหน้าที่ยามประตู ผู้ว่าการศาล เกิดอาการฉุนขาดขึ้นมาทันที

 ปัง! ตราประทับถูกจับกระแทกลงบนโต๊ะอีกครั้ง

 เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยสะดุ้งตัวโหยง ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา และก้มหน้าต่ำมองพื้น นั่งตัวสั่นเทาราวลูกนกเปียกฝน
 "บังอาจนัก! ใครมันช่างเหิมเกริม กล้ามาท้าทายอำนาจของข้าเช่นนี้ เจ้าหน้าที่! ไปนำตัวชายผู้นั้นเข้ามาพบข้า บัดเดี๋ยวนี้!"

 เมื่อเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยได้ยินผู้ว่าการศาล ออกคำสั่งดังลั่นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเช่นนั้น เขาก็รีบรับคำ
 "ขอรับใต้เท้า" และลุกขึ้นยืนและวิ่งออกไปยังประตูใหญ่ด้านหน้าศาลอย่างรวดเร็ว

 ฝั่งจางเสียวเหนี่ยว ซึ่งยังคงไม่ยอมนั่งลงหมอบกราบที่พื้นเหมือนคนอื่น ๆ นางจึงถูกเจ้าหน้าที่ ผู้ควบคุมในศาลถึงสามคน ใช้ไม้ตะบองในมือของพวกเขา วางทาบลงไปยังแผ่นหลังบาง และท่อนขาช่วงล่าง กดตัวให้นั่งคุกเข่าลงบนพื้น
 แม้ว่าดรุณีจะพยายามขัดขืน ฝืนแรงพวกเขา แต่พอมารดาและบ่าวทั้งสองกล่าวขอร้อง นางจึงจำใจยอมทำตาม
 ทว่าดวงตากลมโต ฉายประกายแววตาดุดัน แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวคู่นั้น ยังคงจ้องมองตาเขม็งไปยังผู้ว่าการศาลอย่างเอาเรื่อง

 ส่วนมารดาและบ่าวสาวใช้สกุลจาง สีหน้าของพวกเขาต่างแสดงความวิตกกังวลเพิ่มยิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

 มารดาหันไปถามบุตรีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และแสดงท่าทีวิตกกังวลใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
 "เหนียวเหนี่ยว หากเกิดว่าคนผู้นั้นจะมาพาตัวพ่อของเจ้า กลับไปลงโทษยังวังหลวง แล้วพวกเราจะทำยังไงกันต่อดี"

 จิ้งเจียวเจี๋ย ในร่างของจางเสียวเหนี่ยวเข้าใจในความรู้สึกของฮูหยินจางเป็นอย่างดี แต่สิ่งสำคัญในตอนนี้ คือนางต้องตั้งสติให้มั่น และรีบคิดหาทางออกให้กับทุกคนให้ได้โดยเร็วที่สุด
 ดรุณีน้อย เอี้ยวตัว หันไปทางมารดา วางมือลงบนหลังมือของอีกฝ่าย พร้อมลูบเบา ๆ หวังจะปลอบโยน และไม่อยากให้นางคิดวิตกกังวลเตลิดมากไปไกลกว่าที่เป็นอยู่
 "ท่านแม่อย่าพึ่งกังวลเกินเหตุไป ตราบใดศาลยังไม่ปิดการไต่สวนคดี พวกเราก็ยังมีโอกาส ขอข้าคิดหาวิธีแป๊บ อีกทั้งรอดูไปก่อน ไม่แน่ว่าคนผู้นั้นอาจจะมาช่วยพวกเราพลิกแพลง แก้ไขสถานการณ์และช่วยท่านพ่อให้พ้นผิดได้"
 น้ำเสียงและแววตาหนักแน่น จนอีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับ ยอมคล้อยตามแต่โดยดี แม้ทั้งสามคนจะรู้สึกฉงนสนเท่ห์ในถ้อยคำบางคำของนางอยู่ก็ตาม

 ไม่นาน เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยก็เดินกลับเข้ามาในศาล

 คุณชายหนุ่มรูปงาม ผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นในอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีขาวสบายสายตา ท่วงท่าองอาจผ่าเผย และแฝงซึ่งความสง่างามภายใต้สีหน้าท่าทางเยือกเย็นหนักแน่นดุจภูผา แววตากล้าแกร่งดั่งเหล็ก
 ชายอาภรณ์สะบัดพลิ้วไหวราวต้นหลิวลู่ลม จังหวะข้ามผ่านประตูศาล เดินเข้ามาด้านใน และท่วงท่าทุกย่างก้าว ประดุจหนึ่งพยัคฆ์ขาว วาดลวดลายอยู่เนินโขดหิน ซึ่งถูกปักด้วยดิ้นเงินลงบนอาภรณ์แพรไหม รอบตัวเปล่งประกายเฉิดฉายเฉกเช่นคล้ายมีแสงออร่าจับไปทั้งเรือนร่าง

 พร้อมด้วยผู้ติดตามเดินตามหลังเข้ามาติด ๆ ซึ่งเขาแต่งกายในชุดสีดำ การตัดเย็บรูปทรงรัดกุม ทะมัดทะแมง ดูคล้ายชุดของเหล่าองครักษ์ หรือคล้ายคนจากสำนักคุ้มภัย และช้างกายมีกระบี่คู่ใจ ถือติดมือไว้ไม่ห่าง

 ตอนนี้เจ้าหน้าที่ผู้คุมศาลทั้งสามที่เข้ามาควบคุมตัวดรุณีน้อยก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ถอยร่นกลับไปยืนตำแหน่งของตนแล้ว

 จางเสียวเหนี่ยว จึงได้หันไปมองอย่างสนใจ แม้จะมองด้วยสายตาซึ่งระยะห่างกันประมาณ 2 จั้ง แต่ทันทีที่ได้สบตากับบุรุษผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพเซียนของคนผู้นี้ นางก็จดจำแววตาคู่นี้ได้ในทันที
 'คนที่เคยช่วยเราไว้ตรงชายป่า! เขามาที่นี่ได้ยังไงกัน แถมเรารู้สึกว่าแววตาคู่นี้ ช่างคล้ายกับคนในชุดดำที่ทำร้ายเรา คนนั้นอีกด้วย คิดแล้วก็น่าโมโห เล่นลอบกัดกันทีเผลอซะได้'
 แม้จะเกิดความสงสัย แต่นางยังคงวางตัวนิ่งเฉย แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา รอดูสถานการณ์ ว่าคนผู้นี้เป็นใคร และเข้ามาในศาลเพื่อจุดประสงค์ใด

 ทว่าบ่าวและสาวใช้คนสนิท กลับเป็นฝ่ายเผยพิรุธ แสดงอาการตกใจออกมาพร้อมกัน

 โดยเสี่ยวโหย่ว เอียงตัวเข้าใกล้นายสาวของตน พร้อมจับลงแขนอีกฝ่ายและเขย่า พลางยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบยังข้างหูถามเบา ๆ
 "คุณหนู คุณชายผู้นี้ คือคนที่ช่วยคุณหนูไว้ตรงชายป่านอกเมือง ในตอนนั้น...เมื่อหลายวันก่อนใช่ไหมเจ้าคะ"
 อาฉีพยักหน้า เพื่อเป็นการย้ำถามอีกคน
 จางเสียวเหนี่ยว ไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแต่หันไปมองสาวใช้และส่ายหน้าหนึ่งที เพื่อห้ามปรามอีกฝ่ายไม่ให้พูดหรือแสดงกิริยาใด ๆ ออกมามากกว่านี้

 ส่วนจางหลิวฮัวเห็นสาวใช้กระซิบกับบุตรี นางจึงถลึงตาขึ้นและจ้องเขม็งมองทั้งสามคน อย่างมีคำถาม แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใด

 บัณฑิตหนุ่ม ผู้เข้ามาใหม่ เดินเข้ามาท่วงท่าสุขุม ลุ่มลึก และหยุดยังตรงกลางศาล
 เขาได้เบนสายตามองไปยังคนสกุลเล็กน้อย พลางหันไปทางจางหลิวฮัว พร้อมกับโค้งคำนับศีรษะอย่างสุภาพ นอบน้อม
 และมาหยุดอยู่ที่จางเสียวเหนี่ยว
 "ดูเหมือนข้าจะมาทันพอดี"
 แววตาของเขาทอประกายคมปลาบวาววับ

 ด้านผู้ว่าการศาลเห็นภาพเช่นนั้น เขาก็รู้สึกทั้งโกรธและเสียหน้า เหมือนถูกหยามหมิ่นเกียรติต่อหน้าทุกคนในศาลแห่งนี้

 ปัง! ตราประทับตรงหน้าถูกกระแทกลงบนโต๊ะเป็นครั้งที่สามแล้ว

 บัณฑิตรูปงาม หาได้แสดงอาการสะทกสะท้านหรือเกรงกลัวในอำนาจนั้นไม่ เจ้าตัวค่อย ๆ หันกลับไปทางเบื้องหน้าของศาลอย่างใจเย็น
 ต่อจากนั้นเขาจึงทำความเคารพต่อผู้ว่าการศาลและกล่าวทักทายอย่างสุภาพเช่นกัน
 "ข้าต้องกล่าวขออภัยต่อท่านผู้ว่าการศาลเมืองเป่ยเยี่ยนด้วย หากวันนี้เสียมารยาท เผลอทำสิ่งใดให้ท่านขุ่นเคืองใจไป"

 ผู้ว่าการศาลหยิบสิ่งตราประทับของเขา กระแทกเสียงดังลงบนโต๊ะอีกครั้ง
 การที่เจ้าตัวกระทำเช่นนั้น เพราะต้องการข่มขู่ให้อีกฝ่ายเกิดความเกรงกลัวในบารมีและอำนาจของตนนั่นเอง

 ปัง!

 ด้านจางเสียวเหนี่ยวบ่นพึมพำแทรกสวนขึ้นมาเบา ๆ โดยใช้น้ำเสียงยียวน
 "เฮอะ น่าสงสารตราประทับนั่น ที่ถูกนำมาใช้แบบผิดวิธี"

 ผู้ว่าการศาล ช่างหูไวยิ่งนัก เขาหันขวับจ้องหน้าดรุณีน้อย มองตาขวาง ดุดัน และดูหมายมาดต่อนางเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาทางเดิม พร้อมชี้นิ้ว ถามเสียงกร้าว ต่อผู้ที่เข้ามาขัดขวางการไต่สวนคดีของเขา
 "เจ้าแจ้งกับลูกน้องของข้า โดยอ้างว่าตนเป็นขุนนางจากราชสำนัก แล้วเหตุใด ขุนนางจากเมืองหลวง ถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ที่เมืองเป่ยเยี่ยน แถมยังกล้ามาขัดขวางการไต่สวนคดีของข้าเยี่ยงนี้ มิกลัวถูกลงทัณฑ์กระนั้นรึ!"
 ผู้ว่าการศาล ไม่สอบถามชื่อเสียงเรียงนามเขาเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังวางมาดเข้ม แสดงอำนาจบาตรใหญ่ หวังข่มขู่อีกฝ่ายให้เกรงกลัว

 แววตาของผู้ที่ถูกถามแผ่พุ่งประกายอันแหลมคม และเผยรอยยิ้มอ่อนบนใบหน้าอันหล่อเหลา ซ่อนความเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอก พลางกล่าวแนะนำตัว
 "ข้ามีนามว่า หานหนิงเหอ เป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยในราชสำนัก พอดีข้ากับผู้ติดตาม เดินทางผ่านมายังเมืองเป่ยเยี่ยน แห่งนี้ และได้ยินว่าที่ศาลกำลังทำการไต่สวนพิจารณาคดีอยู่ จึงอยากขอเข้าร่วมชม เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตาและหาประสบการณ์ มิได้หวังจะรบกวนหรือหมิ่นเกียรติของท่านผู้ว่าการศาลแต่ประการใด"
 น้ำเสียงและถ้อยคำของหานหนิงเหอ เต็มไปด้วยความนอบน้อม และให้เกียรติต่อผู้ที่เป็นคู่สนทนา ด้วยความสุภาพชน

 เลขาผู้ทำหน้าหน้าที่จดบันทึกเหตุการณ์ของศาล เผยสีหน้าตื่นตระหนก ออกอาการมือไม้สั่นจนพู่กันที่ถืออยู่ร่วงหล่นจากมือแห้งเหี่ยว
 จนคนในศาลทุกคนหันไปมองเขาเป็นสายตาเดียวกัน

 ครู่ต่อมา เลขาผู้จดบันทึก ก็รีบลุกขึ้นยืน และเดินตรงปรี่เข้าไปกระซิบบางอย่างผู้ว่าการศาล

 นาทีต่อมา สีหน้าและแววตาของผู้ว่าการศาลก็เปลี่ยนไปในบัดดล กระทั่งอากัปกิริยาลุกลน แลดูมีความเป็นกังวลใจมิใช่น้อย

 ผู้เป็นนายสะบัดปลายมือเล็กน้อย จากนั้นก็นั่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ส่วนลูกน้องชั้นผู้น้อยก็ถอยกลับไปนั่งยังที่นั่งของตน

 'ผู้ที่ใคร ๆ เมื่อได้ยินนามนี้ ต่างก็ต้องหวาดหวั่น เกรงกลัวและไม่อยากข้องเกี่ยวหรือมีปัญหาด้วย คนผู้นี้คือ 'หานหนิงเหอ' .อี้หลางหนุ่มแห่งวังหลวง'

 นั่นคือข้อความที่เลขาผู้จดบันทึกได้กระซิบบอกต่อผู้ว่าการศาล

 แม้แต่จางเสียวเหนี่ยวเองก็ยังสังเกตเห็นถึงความผิดปกตินั้นของทั้งคู่

 ผู้ว่าการศาลทำใจดีสู้เสือ ตะโกนเสียงเข้ม ดุดัน ถามกลับมายังบุรุษรูปงาม เพราะเขาเองก็ไม่เคยพบกับอี้หลางหนุ่มมาก่อน
 "เจ้าคือ หานหนิงเหอ อี้หลางหนุ่มแห่งวังหลวงผู้นั้นจริง ๆ งั้นรึ ข้าจะเชื่อได้เช่นไรกัน บางทีเจ้าอาจจะแอบอ้างนามของเขาก็เป็นได้"

 หานหนิงเหอ เผยรอยยิ้มอ่อนบนใบหน้าอีกครั้ง ก่อนจะใช้มือล้วงเข้าไปตัวเสื้อด้านในของตน และหยิบป้ายหยกประจำตัวออกมา พร้อมชูไปทางด้านหน้า ยกขึ้นสูงเหนือศีรษะ ให้ทุกคนได้เห็นกันถ้วนหน้า

 และตอนนี้ สถานการณ์ภายในศาลก็กลับตารปัต จากหน้ามือเป็นหลังมือในทันใด

 ผู้ที่เคยแสดงท่าทีกราดเกรี้ยวและวางอำนาจบาตรใหญ่ ข่มเหงผู้ที่ด้อยกว่า ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้
 เขากลับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ ดูสงบเสงี่ยม นอบน้อมต่อผู้มาเยือน ราวเป็นคนละคน

 หลักฐานชัดเจน พวกเขาจึงจำได้ยอมเชื่อแต่โดยดี

 คราวนี้เป็นตาของอี้หลางหนุ่มได้เป็นฝ่ายไต่สวนบ้างแล้ว เขาเริ่มสอบถามถึงสาเหตุและเรื่องราวความเป็นไปของคดีตรงหน้า

 ทว่า ผู้ว่าการศาลก็ยังไม่ยินยอมให้อี้หลางหนุ่มอยู่ร่วมไต่สวนหรือรับฟังการพิจารณาคดี เพราะถือว่ามันเป็นสิทธิ์ขาดในอำนาจของตนแต่เพียงผู้เดียว
 "ถึงแม้ท่านจะเป็นอี้หลางขององค์ฮ่องเต้ แต่ข้าก็ไม่สามารถยอมให้ท่านอยู่ร่วมรับฟังการพิจารณาคดีในครั้งนี้ได้ เพราะมันเป็นการไต่สวนภายใน อีกทั้งที่นี่คือศาลเมืองเป่ยเยี่ยน ซึ่งอยู่ในอำนาจความรับผิดชอบของข้าผู้แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ผู้อื่นไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย"
 ผู้ว่าการศาลได้แสดงอำนาจและเผยความไม่พอใจออกมาให้อีกฝ่ายเห็นอย่างชัดเจน

 ด้านมารดาของจางเสียวเหนี่ยวและบ่าวสาวรับใช้ของสกุลจาง ในตอนแรก พวกเขารู้สึกมีความหวังเล็กน้อย แต่พอได้ยินผู้ว่าการศาล ประกาศกร้าวออกมาเช่นนั้น สีหน้าและแววตาของทุกคนก็พลันเศร้าสลดลง อย่างสิ้นหวัง

 ในคำกล่าวนั้นของผู้มีอำนาจสูงสุดในศาลแห่งนี้ กลับทำให้หานหนิงเหอ ยิ่งมองเห็นพิรุธ ความผิดปกติและความไม่ชอบมาพากลมากขึ้น จึงยืนกรานคำเดิม
 "ข้าเพียงแค่ต้องการอยู่ร่วมรับฟังคดีนี้ด้วย มิได้มีเจตนาที่จะก้าวก่ายงานของท่านใต้เท้า ไยท่านถึงได้ดูร้อนรนใจเช่นนั้นกัน ยิ่งพยายามปกปิด ยิ่งเผยพิรุธ ท่านมิรู้เลยหรือ"

 จางเสียวเหนี่ยวได้ฟัง นางก็พยักหน้าเห็นด้วย และเบนสายตาจับจ้องมองไปยังอี้หลางหนุ่ม
 'เขาชื่อหานหนิงเหองั้นเหรอ ไม่ว่าเขาจะมีเจตนาใดแอบแฝง แต่ขอแค่ถ่วงเวลาการไต่สวนคดีนี้ ออกไปได้อีกหน่อยก็พอ ข้าจะได้มีเวลาแจ้งข่าวไปยังจางเฉินเป่า ให้รีบรุดมาช่วยเหลือคนสกุลจาง'

[1] ยามอู่ (午:wǔ) คือ 11.00 - 12.59 น.
--------
เซียงไค 盛開