สองนักเดินทางออกจากลานหญ้ารอบซากวัง กลับสู่ถนนปูน ณ อีกฟาก ที่มีอาคารกับเสาตะเกียงตั้งไว้สองข้างทาง เมื่อหันมองบ้านร้านแต่ละหลังระหว่างเดิน จึงพบว่าส่วนใหญ่เป็นซากไร้คนอาศัย มีเพียงส่วนน้อยที่สภาพดีพอให้รู้ว่ามีคนอยู่ แต่กระนั้นก็ไม่พอให้พิสมัยเมื่อได้เห็น แม้ถนนจะพาให้เดินได้ไม่ยากเย็น ก็รู้สึกถึงความลำเค็ญจากบรรยากาศบริเวณใกล้
"ความเลวร้ายแบบไหนที่ทำให้ย่านรุ่งเรืองตกต่ำได้ขนาดนี้?"
อัศวินหนุ่มถามด้วยความสงสัย ในสิ่งที่นักวาดเคยพูดไว้ก่อนเข้ามาในย่านนี้
"บางที อาจมีคำตอบรออยู่ที่คนในเมืองนี้ก็ได้"
"ถ้ายังมีให้เราเจอนะท่านจูโน"
พวกเขาเดินเข้าไปในเมืองเสมือนร้างพักใหญ่ ถึงมุมทางแยกจึงเจอร้านไม้หลังหนึ่ง ซึ่งเปิดประตูบานกว้างทิ้งไว้ มีชายชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ด้านใน พร้อมโต๊ะกับเก้าอี้จำนวนหนึ่งตั้งเตรียม เสมือนร้านอาหารให้ใช้บริการ และเป็นจูโนที่สัมผัสถึงกลิ่นหอมที่ลอยโชยออกมาได้ จนหันหาที่มาของมันก่อนใคร
"จะว่าไป แต่เช้ามาข้ายังไม่ได้ลิ้มรสอะไรเลย ตอนนี้ท่านอิโระหิวหรือยังล่ะ?"
"ไม่มากเท่าไร แต่ได้กินอะไรสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน"
สองผู้มาเยือนเลือกนั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะที่คิดว่าดูดีสุดในสายตา และห่างจากผนังติดหน้าต่างของร้านพอประมาณ กลิ่นอาหารภายในร้านชวนให้พวกเขารู้สึกโหยหายิ่งขึ้นไป ก่อนชายชราผมหงอกรวบไว้หนวดเคราในชุดผ้าธรรมดาจะเดินเข้ามา พร้อมปากกากับแผ่นกระดาษในมือ
"มีอะไรที่พวกท่านต้องการไหม?"
"ก๋วยเตี๋ยวเส้นไข่หนึ่งชาม"
สาวใหญ่สั่งอาหารด้วยท่าทียิ้มแย้มแก่ชายชรา
"ชามเล็กหรือใหญ่?"
"ชามใหญ่ ท่านอิโระล่ะอยากกินอะไร?"
ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่รู้ด้วยว่าตนมาเยือนร้านอาหารแบบไหน ด้วยไม่มีแม้ป้ายเขียนไว้หน้าทางเข้า แต่ด้วยทักษะที่ยังมีจึงตัดสินใจสั่งไป
"เหมือนท่านจูโน"
"ก๋วยเตี๋ยวเส้นไข่ใหญ่สอง รอของสักครู่ เดี๋ยวกลับมา"
เมื่อเขียนรายการอาหารเสร็จ ชายชราก็เดินจากไป ทิ้งให้อิโระที่เกิดความสงสัยในใจถามเพื่อนร่วมทาง
"ท่านรู้ได้ยังไงว่าเป็นร้านก๋วยเตี๋ยว?"
"ข้าได้กลิ่นก๋วยเตี๋ยวตั้งแต่มาถึงหน้าร้านที่ทางแยกน่ะ คงเพราะข้ามองไม่เห็น ประสาทส่วนอื่นเลยพัฒนาขึ้นกระมัง"
"หรือไม่ข้าก็ชินกับกลิ่นอื่นเกินไป จนไม่ค่อยได้ใส่ใจกับกลิ่นอาหารเท่าไร"
"อย่างนั้นเหรอ? ถ้าแบบนั้น ท่านได้กลิ่นอะไรอันตรายในย่านนี้ไหม?"
อิโระนึกถึงบริเวณที่ตนผ่านพ้น ก็นึกได้ว่าไร้กลิ่นใดแสลงใจ แต่ไม่ใช่ในร้านนี้ที่มีกลิ่นหนึ่งชัดเจนจนขยับแขนระวัง
"มีกลิ่นเลือดมนุษย์ในร้านนี้ กลิ่นเจือจางเพราะผ่านมาพักใหญ่ แต่ใช่แน่"
ทว่าก่อนนักดาบจะทำอะไร ชายชราก็เข้ามาพร้อมชามอาหารที่เขากับนักวาดสั่งไว้
"ก๋วยเตี๋ยวเส้นไข่ชามใหญ่สองที่ได้แล้ว"
"ขอบคุณ"
อิโระขานรับก่อนคำนับพร้อมจูโน พร้อมพินิจกลิ่นที่ชายชรามี ทว่ากลับพบว่าไร้ซึ่งกลิ่นเลือดใดให้ได้รู้ จึงผละความสนใจหาอาหาร ที่เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวสีเหลืองในน้ำซุปสีเข้ม พร้อมเนื้อหั่นกับลูกชิ้นและผักจำนวนหนึ่งชวนน่าทาน ไม่นานก็หยิบตะเกียบในกล่องบนโต๊ะขึ้นมาสองคู่ แล้วยื่นหนึ่งในนั้นให้หญิงตาบอดผู้นั่งฝั่งตรงข้าม
"ตะเกียบน่ะ รับไว้สิ"
"ขอบคุณท่านอิโระ"
จูโนขยับมือขวาควานหาตะเกียบพักใหญ่ แต่ก็จับได้เพียงแขนของชายหนุ่มตรงหน้า จนเผลอแสดงสีหน้ากังวลออกมา อิโระที่เห็นดังนั้นจึงจับแขนสาวใหญ่ตรงหน้าให้มั่น แล้วยัดตะเกียบใส่ฝ่ามือเธอให้จับรับไว้ก่อนปล่อยมือ
"ถ้าท่านทำอะไรไม่ถนัดบอกข้าตรง ๆ ก็ได้"
"ข้าไม่อยากรบกวนท่านอิโระเกินไปน่ะ แค่นำทางข้าก็มากเกินพอแล้ว"
"ก็ท่านตาบอด มันช่วยไม่ได้นี่ ท่านคีบก๋วยเตี๋ยวกินได้ไหมเนี่ย?"
อัศวินเริ่มแสดงความไม่ไว้ใจออกมา เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าพยายามปิดบังอะไรไว้
"โอ้ ได้สิ ข้าอาศัยฟังเสียงสะท้อนจากน้ำได้ ไม่ต้องกังวลเลย"
"ถ้าอย่างนั้นก็ กินกันเถอะ"
ทั้งสองแยกตะเกียบที่ติดกันออก แต่อิโระยังไม่กินมื้อเช้าในทันที รอดูทีท่าหญิงตรงหน้าว่าเป็นอย่างไร จึงเห็นว่าเธอกินก๋วยเตี๋ยวกับเครื่องเคียงในชามได้ไม่มีปัญหาใด จนสาวเจ้าหันหน้าหาด้วยสีหน้าแปลกใจ
"มีอะไรหรือเปล่าท่านอิโระ?"
"ไม่หรอก กินต่อเลย"
อิโระกินก๋วยเตี๋ยวในชามตามจูโน พลางขบคิดสงสัยถึงกลิ่นเลือดในอาคารร้านนี้ ก่อนเหลือบมองเจ้าของร้าน ณ โต๊ะไม่ไกล ที่คิดว่าน่าสงสัยเหนืออะไร จึงเห็นว่าเขากำลังหันมองมายังตน
"พวกท่านคงเป็นคนจากนอกเมืองนี้สินะ?"
"ใช่แล้ว ท่านรู้ได้ยังไงเหรอ?"
จูโนเอ่ยตอบก่อนที่อิโระจะทันเริ่ม เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงนั่งฟังการสนทนาของเธอกับชายชราต่อ
"ไม่มีคนปกติที่ไหนในย่านนี้จะมาที่ร้านนี่หรอก"
สัญชาตญาณของอัศวินพาให้เขากระชับดาบเตรียมปะทะอันตราย กระนั้นก็ถูกนักวาดตรึงแขนไว้ไม่ให้ทำอะไร
"ช้าก่อน เขาอาจไม่ได้หมายถึงอันตราย"
นักดาบหนุ่มพิจารณาทีท่าร้องขอของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนหันหาชายชราผู้ยังไม่แสดงอันตรายใด แม้ความระแวงและระวังจะยังอยู่ในใจ เขาก็ลดมือขวาซึ่งถืออาวุธลงไป
"ได้ ท่านจูโน"
"ท่านเจ้าของร้าน ทำไมถึงไม่มีใครเข้ามาในร้านนี้เหรอ?"
"ก็ เป็นเรื่องราวที่ยาวนาน ไม่รู้ว่าคนนอกอย่างพวกเธอจะสนใจไหม ว่ายังไงล่ะ?"
"เล่าเถิด ข้าอยากฟัง"
ชายชรายกเก้าอี้ตัวเองมานั่งข้างโต๊ะของสองนักเดินทาง ขณะพวกเขากินก๋วยเตี๋ยวเรื่อยอย่างเอร็ดอร่อย กระนั้นนักดาบหนุ่มก็คอยสังเกตท่าทีเจ้าของร้านอาหารเรื่อย จนอีกฝ่ายเริ่มพูดกับนักวาด
"ก่อนอื่นข้าต้องถาม พวกท่านรู้อะไรในย่านวังบุริมชิมสุขบ้าง?"
"ข้ารู้เพียงว่าเคยเป็นหนึ่งในย่านที่เอิกเกริกสุดของแดนสุวรรณเท่านั้นน่ะ"
"แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ท่านอยากรู้ไหมล่ะว่าย่านนี้ในวันวานเป็นยังไง?"
"อยากสิ ท่านเล่าได้เลย"
"หลายปีก่อน ย่านวังบุริมชิมสุขเป็นเขตที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาผ่านเข้ามา เพราะเป็นทางเชื่อมกลางไปยังเมืองอื่นที่อยู่ใกล้ ทำให้คนในถิ่นนี้ประกอบกิจการอะไรส่วนใหญ่ไปได้ดี มีลูกค้าหลากหน้าหลายตามากันไม่เว้นวัน"
"แล้ว เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นล่ะ?"
"ชื่อเสียงเรียงนามความพอใจในย่านนี้ ดึงดูดคนจากหลายถิ่นดินแดนเข้าหา ในบรรดาพวกนั้นก็มีตั้งแต่ทหารรับจ้าง นักดาบตามซื้อ มือปืนตามสั่ง พวกที่เก่งเรื่องฆ่าฟันใช้กำลังยิ่งกว่าใคร อะไรทำนองนั้น"
"พวกเขาทำให้ย่านนี่เป็นแบบนี้เหรอ?"
จูโนถามกลับด้วยท่าทีตั้งตา ขณะอิโระที่เงียบตลอดมาก็ตั้งใจฟังไม่ต่างกัน หลังทั้งสองกินก๋วยเตี๋ยวหมดแล้ว
"ไม่ ไม่ใช่ พวกนั้นเข้ามาก็ทำให้เมืองนี้ครื้นเครงยิ่งกว่าเดิม ถึงจะนำพาเรื่องรบราฆ่าฟันกันเองมาให้เรื่อย เพราะพวกนี้มีหลายสมาคมหลากสังกัด เลยมีปัญหากันเป็นธรรมดา นำพาปัญหามาให้ย่านนี้เรื่อย แต่ก็ไม่มากเกินเราจะปฏิเสธ"
"แล้วอะไรล่ะ ที่จะทำให้ย่านนี้พินาศย่อยยับได้ถึงเพียงนี้?"
ชายชราส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมา ก่อนกระซิบคำตอบที่หนักแน่นพอให้สองลูกค้าได้ยิน
"กองทหาร"
คำตอบนั้นทำอัศวินหรี่ตาลงทันที เพราะมีบางอย่างชวนให้สะกิดใจ จึงพูดสิ่งที่คิดออกไป
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"หลังจากทหารรับจ้างหลากสมาคมเริ่มมีบทบาทในย่านนี้กับมีปัญหากันให้เห็นเรื่อย วันหนึ่ง กองทหารสวมชุดคลุมเขียวประทับตราเสือขาว ก็พากันกรีฑาทัพเข้ามา วาดอาวุธฆ่าฟันทุกคนที่ขวางหน้า โดยเฉพาะทหารรับจ้าง"
"กองทหารพยัคฆ์รัตน"
อิโระเรียกชื่ิอผู้รุกรานเหล่านั้นอย่างมั่นใจ เพราะรู้ว่าไม่มีทางเป็นอื่นใดได้
"คนที่นำทหารพวกนั้นบุกเข้ามาในเมืองนี้ ถูกทหารพวกนั้นเรียกกันว่าเจเนซีผู้ยิ่งใหญ่ เขาอ้างสิทธิ์ในฐานะกองทหารที่ปกครองแดนสุวรรณ เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของย่านนี้ ไม่ให้มีใครสร้างความเดือดร้อนวุ่นวายได้อีก แต่นั่นก็แค่คำพูด"
"แน่ละว่าไม่มีอะไรดีที่จะมาจากพวกนั้นได้"
"เจเนซีจัดการทุกคนในย่านนี้ที่ต่อต้านการรุกราน ทำให้ทหารรับจ้างที่ยังเหลือรอดยอมสยบรับใช้ ทำลายสมาคมทหารรับจ้างในเมืองให้อยู่ใต้อำนาจกองทหาร แล้วตั้งตัวเองเป็นเจ้าขุนปกครองย่านนี้"
"แล้วย่านนี่ก็มีสภาพแบบนี้สินะ?"
"ผิดแล้ว การรุกรานของเจเนซีแค่ทำให้คนนอกไม่อยากเข้ามา สิ่งที่ทำหลังจากนั้น คือให้อำนาจทหารใต้สังกัดทำอะไรก็ได้กับเมืองนี้ พวกนั้นทั้งปล้น ทั้งฆ่า ทั้งช่วงชิง ทำทุกสิ่งอย่างตามต้องการ ใต้ตราและนามของกองทหารพยัคฆ์รัตน ที่ปกป้องคุ้มครองย่านวังบุริมชิมสุข ทำให้ที่นี่กลายเป็นเมืองซาก ไร้ใครอาศัยนอกจากคนไร้ที่ไปอย่างฉัน"
เมื่อเล่าได้พักหนึ่ง เจ้าของร้านก็ลั่นหัวเราะเสียงดังออกมาให้ทั้งสองได้ยิน
"เจเนซีผู้ยิ่งใหญ่ ยิ่งใหญ่กับผีน่ะสิ ชีวิตนี้ทำได้แค่ช่วงชิงทุกสิ่งในเมือง ถึงถูกเรียกว่าเจ้าจอมช่วงชิงนั่นแหละ"
ชายชราลุกขึ้นหลังเล่าเรื่องราวจบ กระนั้นสาวใหญ่ผู้ยังสงสัยก็เอ่ยถาม
"อะไรทำให้ท่านยังอยู่ในเมืองนี้ล่ะ?"
"เหมือนคนอื่นที่ยังอยู่ในย่านนี้นี่แหละ ไม่มีที่ไป ออกไปแล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ อยู่ต่อก็ไม่รู้จะเจออะไรอีก ไหน ๆ ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ก็ใช้ชีวิตที่เหลือในเมืองคุ้นเคยดีกว่า"
ชายชราเดินหาแท่นไม้บูชาติดผนังร้าน ก่อนวางข้าวปั้นห่อสาหร่ายชุดหนึ่งบนจาน จุดธูปติดไฟแล้วปักลงไปในกระถาง อิโระจึงมองตามด้วยความสงสัย จึงเห็นกรอบรูปวาดของใครบางคนที่ตั้งไว้บนแท่น
"เด็กผู้หญิง?"
"ใช่ ลูกสาวฉันเอง น่ารักใช่ไหมล่ะ?"
"น่ารักงดงามตามวัยไม่มีที่ติเลย"
จูโนพูดขึ้นขณะเดินเข้าไปใกล้รูปวาด เป็นรูปของเด็กสาวผิวขาวนวลผู้ไว้ผมสีทองถักเปียเดี่ยว ในชุดกะโปรงสีขาวอันเรียบราบ ใบหน้าเธอน่ารักดังตุ๊กตาก็มิปาน โดยอารมณ์ที่กำลังแสดงออกมาคือความสุขใจที่มองอย่างไรก็รู้สึกดี
"เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ?"
"ทหารพยัคฆ์รัตนทำทุกสิ่งอย่างตามต้องการ นั่นรวมถึงเจเนซีที่นำพาพวกนั้นมา ตามคำเล่าขาน เขานิยมชมชอบเด็กผู้หญิงด้วยเหตุผลบางอย่าง ส่วนใหญ่ก็เข้าใจกันว่าเป็นความชื่นชมส่วนตัว อาจเพราะนิสัยหรืออะไรก็ตาม เขาจะส่งทหารมาพาเด็กผู้หญิงที่ถูกใจ ไปคฤหาสน์ส่วนตัวในเมือง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไร แต่ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาอีกเลย"
"ลูกสาวท่าน ก็เป็นหนึ่งในนั้นสินะ?"
"ประมาณนั้น แต่มันก็เท่านั้นแหละ"
ทว่าระหว่างทั้งสามกำลังจดจ่อหน้าแท่นบูชา เสียงฝีเท้าคนจำนวนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอกร้าน
ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้านอาหาร เป็นทหารสวมเกราะกับเสื้อคลุมทหารพยัคฆ์รัตนห้าคนพร้อมดาบยาว พวกเขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีเอาเรื่อง เสมือนมีเป้าหมายในใจรอไว้แล้ว ก่อนคนที่เหมือนเป็นผู้นำกับอีกสามคนเข้าไปหาชายชรา ขณะอีกคนที่เหลือหยุดลงหน้าสองผู้มาเยือน และหนึ่งในนั้นเริ่มการสนทนา
"ขอโทษนะพวกท่าน ช่วยออกไปจากร้านก่อนได้ไหม?"
"เอ๋? มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า?"
นักวาดถามกลับตามสงสัย ทำให้ทหารพยัคฆ์รัตนพูดต่อไป
"เจ้าของร้านนี้ค้างค่าภาษีร้านค้ามาได้สามเดือนแล้ว และเบื้องบนส่งคนมาให้จัดการ เรามีหน้าที่คุ้มครองการเจรจากับไม่ให้ใครได้รับผลกระทบ"
"ผลกระทบเหรอ? อะไรกันน่ะ?"
ทหารคนดังกล่าวย่องฝีเท้าเข้าใกล้สาวใหญ่ ก่อนหันมองชาชราพร้อมพูดกระซิบให้อีกฝ่ายได้ยิน
"ว่ากันตรง ๆ ก็ความรุนแรง ตามหลักแล้วต้องพูดคุยเจรจา ปัญหาคือคนที่เบื้องบนส่งมาไม่ใช้วิธีแบบนั้นเท่าไร ส่วนหนึ่งเพราะไม่ค่อยมีใครอยากจ่ายภาษีร้านค้าที่เก็บทุกเดือน บางทีจบลงที่คนตายก็มี ข้าเลยไม่อยากให้พวกท่านอยู่ตรงนี้"
"อย่าได้กังวลเลย ข้ามีสหายปกป้อง ข้าจะขอเชยชมสักหน่อยก็แล้วกัน"
จูโนยิ้มรับเบาบาง พลางหันหาอิโระที่ยังไม่แสดงอารมณ์ใดออกมาให้เห็น
"ถ้าท่านว่าอย่างนั้น ก็ตามใจละกัน"
เมื่อสิ้นธุระกับทหารผู้รักษาความปลอดภัย สองผู้มาเยือนก็เบือนหน้าหาชายชรากับทหารที่นำอีกสามคนมา
"ขอโทษนะตาเฒ่า เจ้าค้างจ่ายค่าภาษีร้านค้ามาสามเดือนแล้ว เมื่อไรจะมีเงินจ่ายสักที?"
"ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าไม่มีเงินจ่ายให้พวกเจ้าหรอก"
"เจ้ารู้ระเบียบที่ท่านเจ้าเจเนซีเขียนไว้ดี ยังไงเสียเจ้าก็ต้องจ่าย"
"กับที่พวกเจ้าเอาลูกสาวข้าไปยังไม่พอใจหรือไง? เลิกตอแยแล้วออกไปได้แล้ว"
"ถ้าอย่างนั้น แบบนี้ล่ะเจ้าจะว่ายังไง?"
ทหารผู้นำชักปืนสั้นที่เก็บไว้ออกมา เล็งข้างหัวชายชราเจ้าของร้านทันทีที่พูดจบ ทำให้สี่ทหารที่มาด้วยกันกระชับดาบพร้อมรบ ไม่ต่างจากอัศวินที่เตรียมตัวแม้ยังคงท่าทีเยือกเย็น ขณะนักวาดยืนนิ่งพิจารณาสถานการณ์อย่างเรียบราบ
"ท่าน ข้าว่าแบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่นะ อย่างน้อยคุยกันก่อนเถอะ"
ทหารที่อยู่นอกวงล้อมเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นท่าทีสถานการณ์ไม่สู้ดีเท่าไร และไม่มีใครพร้อมยอมถอย
"กับไอ้เฒ่าหัวแข็งนี่คุยไม่ได้เรื่องอะไรแล้ว นี่แกอยากให้ฉันส่งแกตามลูกสาวตัวเองไปขนาดนั้นเลยหรือไง?"
ในตอนนั้นชายชราก็หันหน้าหาผู้รุกราน แล้วยิ้มร่าตอบรับท่าทีอันตรายของอีกฝ่าย
"แกคิดว่าของแค่นั้นจะทำฉันกลัวเหรอ? ฉันไม่มีอะไรให้กลัวตั้งแต่วันที่ไอ้เวรบรรลัยส่งแกมาฆ่าลูกสาวฉันแล้ว"
"ท่าน ด้วยความเคารพ ลดปืนลงเถอะ"
มือปืนถอนใจด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ลดอาวุธลงตามทหารอีกคนขอ
"ช่วยไม่ได้นะ"
ทว่าสิ้นคำพูดไม่นาน เขากลับหันปืนหาทหารคนที่สนทนาด้วยก่อนหน้าแทน
"งั้นฉันส่งแกลงปรภพก่อนเลยละกัน"
มือปืนลงนิ้วลั่นไกปืน ทว่าอัศวินสีหม่นพุ่งเข้ามาทัน พลันใช้โล่ติดแขนซัดใส่มือข้างถือปืนเสียหลัก จนกระสุนถูกยิงออกไปยังทิศอื่น ใช้ดาบที่ชักไว้ก่อนหน้าแทงทะลุกลางลำตัวศัตรูอย่างจัง แล้วลงฝ่าเท้าถีบร่างสิ้นสภาพให้กระเด็นพ้นดาบจนล้มลง ทหารที่เหลือจึงชักดาบข้างตัวออกมา
"จัดการมัน!"
ทหารคนหน้าสุดพุ่งดาบแทงใส่อย่างไม่ลังเล อิโระจึงเบี่ยงหลบพร้อมฟันดาบเข้าหลังอีกฝ่ายสิ้นสภาพ ก่อนรับรู้ว่าอีกคนขว้างหม้อกระเบื้องขนาดเท่ามือใส่ จึงยกโล่ขึ้นกันเพราะไม่รู้ว่าคืออะไร
หม้อแตกทันทีที่กระแทกโล่ติดแขน เกิดเป็นเปลวไฟกระจายทั่วต่อหน้านักดาบหนุ่ม หนึ่งในนั้นแผดเผาใบหน้าฝั่งซ้ายเล็กน้อยจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด แต่ก็ไม่ทำให้เขาเสียสมาธิขณะอีกฝ่ายชะงัก พุ่งดาบแทงใส่คนขว้างหม้อสิ้นใจในทันใด
คนสุดท้ายตรงหน้าที่ยังเหลือพยายามตั้งท่าอย่างเก้กังด้วยความกลัว แต่ก็พยายามวาดดาบโจมตี ก่อนอัศวินลงดาบฟันเกราะคออย่างจังกระทั่งเลือดไหล ล้มกองลงไปไม่ต่างจากคนอื่นในสายตา กระนั้นก็ยังเหลืออยู่คนหนึ่ง เป็นทหารซึ่งยืนนิ่งด้านหลังเขาด้วยความตกใจในเหตุการณ์ จนไม่กล้าที่จะทำอะไรต่อไป
"ไปเถิด ท่านทหาร ท่านมิได้นำพาภัยใดให้แก่เรา ท่านไม่เป็นอะไรหรอก"
สิ้นคำแนะนำของนักวาด ทหารผู้เหลือรอดจึงก้าวฝีเท้าหาทางออกร้าน โดยไม่ละสายตาจากอัศวิน ในที่สุดเขาก็พ้นออกไปแล้ววิ่งหนีไม่คิดชีวิต เหลือไว้เพียงเหล่าซากไร้วิญญาณให้ได้เชยชม นักดาบจึงเก็บคมอาวุธเข้าปลอกข้างเอว เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ฆ่าฟันอีกต่อไป ขณะชายชราพิจารณาสิ่งที่เหลือทิ้งไว้ในร้าน
"แล้ว จะเอายังไงกับร่างพวกนี้ล่ะ?"
อิโระนั่งลงค้นของที่ทหารพยัคฆ์รัตนเก็บไว้ จึงพบหม้อกระเบื้องเหลืองจำนวนหนึ่ง ซึ่งถูกขว้างใส่เขาก่อนหน้า จำนวนพวกมันรวมกันมากพอจะเผาร่างทั้งสี่คนได้ จึงตัดสินใจทำบางอย่างต่อไป
"เดี๋ยวข้าหาทางจัดการเอง"
"ส่วนคราบเลือด คงเป็นหน้าที่ข้าอีกแล้วสินะ"
ชายชราถอนใจ กระนั้นก็ไปหยิบไม้ถูพื้นที่เก็บไว้ออกมาเช็ดทำความสะอาด ขณะอัศวินลากร่างทหารออกไปเรื่อย จนในที่สุดก็ไม่มีร่างใดเหลือในร้าน ขณะคราบเลือดถูกขจัดหายไปหมดไม่ต่างกัน
"ทีนี้ ก็เหลือแต่จัดการกองซากแล้ว"
อิโระเดินออกมาจากร้านอาหาร สู่ถนนด้านนอกที่มีแสงสว่างจากฟากฟ้าส่องลงมาอีกครา กลางทางกว้างคือซากทหารกองทับรวมกันเป็นหนึ่ง จูโนกับเจ้าของร้านจึงตามกันออกมา รอดูว่านักดาบจะจัดการอย่างไร
อัศวินขว้างหม้อไฟจำนวนหนึ่งใส่กองซากทหารพร้อมกัน ทันใดนั้นเปลวไฟก็ลุกโชนในทันที ตามด้วยควันไฟกับเสียงโหยหวนอันดังก้อง จากมือปืนที่ถูกแทงสิ้นสภาพก่อนหน้า
เสียงร้องของเขาชวนให้รู้สึกสยองขนพองเหนืออะไร โดยเฉพาะร่างกายที่ถูกเปลวไฟแผดเผาจนเริ่มไม่เหลือสภาพเดิม กับคำร้องขอให้ช่วยที่แทบไม่เป็นภาษา พาชายชราหน้าถอดสี อัศวินตาตื่นด้วยความตกใจ ขณะนักวาดพิจารณาอย่างใส่ใจ
"ช่างเป็นวิธีที่เยือกเย็นเสียกระไร ใช้เปลวไฟที่พวกเขานำมาแผดเผาให้เป็นเถ้าถ่านเช่นนี้"
"ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทหารนั่นยังมีชีวิตรอด"
นักดาบเกราะหม่นรีบปฏิเสธในความเลวร้ายที่ตนไม่ได้จงใจในทันใด
"เอาเถอะ ยังไงก็ถือว่าได้กำจัดขยะไปในตัว ข้าว่าพวกท่านกลับเข้ามาในร้านก่อนดีกว่า อยู่ต่อไม่น่าอภิรมย์เท่าไร"
ชายชราเดินกลับเข้าร้านอาหาร ให้พ้นจากเสียงไม่น่าพิสมัยกับความร้อนและกลิ่นไหม้ของเปลวไฟก่อนใคร กระนั้นอิโระกลับยังไม่ตามไป เพราะเห็นว่าจูโนยังยืนนิ่งไม่ทำสิ่งใด
"ท่านจูโน ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ?"
"ท่านเข้าไปก่อนเลย ข้าอยากสังเกตบางอย่างสักพักน่ะ"
"ได้เลย"
เมื่อเหลือเพียงจูโนที่ยืนอยู่ เธอก็ก้าวเข้าหาผู้ส่งเสียงร้องกลางกองซากไฟเผา เขาพยายามยื่นมือออกมาเสมือนขอความช่วยเหลือ เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงยิ้มเบาบางพลางถอนใจ กับยื่นมือตนไปจับรับไว้อย่างไม่รีบเร่งเท่าไร
ทันทีที่นักวาดจับมือทหารไว้ เปลวไฟอันร้อนแรงยิ่งกว่าก็ลุกโชนจากฝ่ามือเธอ แผดเผาทหารผู้รอดชีวิตจนส่งเสียงร้องดังทวีคูณออกมา ขณะเกราะมือและแขนเริ่มละลายด้วยความร้อนเปลวไฟ จนในที่สุดก็เผยให้เห็นเนื้อหนังที่กำลังไหม้เป็นเถ้าถ่าน ก่อนเหลือเพียงกระดูกมือสีน้ำตาลขาวในมือสาวเจ้า ที่เธอยังจับกระชับแน่นจนหลุดออกมา ให้ตนได้ชื่นชมชัดเจน
"ขอบคุณที่มาเป็นสีสันแก่ข้า ท่านทหารผู้ภักดี จากนี้ไป ขอให้ท่านพบคุณค่าของตัวเองในปรภพเถิด"
เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ นักวาดก็เก็บมันไว้ใต้เสื้อ ก่อนหันหลังให้นายทหารผู้เคราะห์ร้ายร้องโหยหวนอยู่อย่างนั้น กระทั่งกลับเข้ามาในอาคารร้านอาหารดังเดิม แล้วปิดประตูให้เสียงไม่น่าพิสมัยดังเข้ามา ก่อนหันหาอัศวินผู้กำลังนั่งรอตนอยู่ก่อน
"มีอะไรที่ข้าไม่ทันได้รับรู้ไหม? ท่านอิโระ"
"ไม่ ข้ากำลังรอท่านอยู่เลย"
ในตอนนั้นเอง จูโนก็รู้สึกถึงความผิดปกติจากอิโระ จึงก้าวเข้าหาพร้อมวางฝ่ามือแตะใบหน้า จนรู้ว่ามีแผลไฟไหม้เล็กน้อยใกล้แก้มซ้ายของชายหนุ่ม พาให้แสดงอาการใจหายออกมา
"ท่านบาดเจ็บนี่"
"แค่แผลไฟไหม้เล็กน้อย ข้าไม่เป็นอะไร เลวร้ายกว่านี้ข้าก็เจอมาแล้ว"
"ไม่ได้สิ ถ้าเกิดมันเป็นอะไรเลวร้ายกว่านี้ล่ะ?"
"ท่านตื่นตระหนกเกินไปแล้ว ใจเย็นลงก่อน"
อิโระวางมือบนไหล่สาวใหญ่ตรงหน้า ผู้สูงกว่าตนระดับหนึ่งจนต้องเงยหน้าสนทนา แล้วจ้องตาให้อีกฝ่ายตั้งสมาธิกับตนเองได้ แม้จะรู้ว่าเธอตรงหน้ามองไม่เห็นก็ตามที
"ข้าไม่ใช่คนทั่วไปที่จะทนแผลแบบนี้ไม่ได้ ท่านวางใจเถอะ"
"แต่ว่า ข้าไม่อยากให้ท่านต้องทนเจ็บปวดแบบนี้นี่นา"
เมื่อเห็นท่าทีห่วงใยจนออกนอกหน้าของสาวเจ้า เด็กหนุ่มก็ถอนใจก่อนพยักหน้าให้อีกฝ่ายมั่นใจ
"ก็ได้ ถ้าท่านมีวิธีรักษาข้านะ"
เมื่อได้รับรู้ท่าทางกับคำตอบของอัศวิน นักวาดก็เผยยิ้มเบาบาง พลางหัวเราะเล็กน้อยด้วยความดีใจ
"แบบนี้สิ อัศวินของข้า"
ทว่าระหว่างทั้งคู่กำลังสนทนา ชายชราก็ส่งเสียงกระแอมออกมาจนสองลูกค้าหันหา จึงเห็นว่ากำลังยิ้มร่าออกมา
"ในฐานะที่พวกท่านช่วยข้าฆ่าทหารพวกนั้น สนใจชาขาวสักหน่อยไหม?"
"ขอบคุณ"
อิโระตอบรับพร้อมผงกหัวทันทีโดยไม่ทันคิด
"รอสักครู่ เดี๋ยวข้าเตรียมน้ำชาให้"
ทำให้เจ้าของร้านเดินออกไปทันใด ทำให้จูโนที่เกิดความสนใจหันไปหาเด็กหนุ่มหลังนั่งเก้าอี้เดิมของตน
"คราวนี้ท่านตอบรับไม่ลังเลเลยนะ ท่านอิโระ"
"ข้าจำได้ว่าชาขาวเป็นชาชั้นดีจากแดนสุริยัน ดินแดนที่ห่างไกลจากแดนสุวรรณ รับไว้คงไม่เสียหายเท่าไร"
"นั่นสินะ คงไม่เลวร้ายอะไร"
ไม่นานชายชราก็กลับมาพร้อมสามแก้วชากับกาน้ำ เขาเทน้ำชาสีอ่อนที่อุ่นจนมีไอลงแก้วให้สองลูกค้า แล้วเทใส่แก้วอีกใบไว้สำหรับตัวเอง ก่อนนั่งลงให้พร้อมดื่มกับอีกสองคน
"ชาขาวอย่างดีพร้อมดื่มมาแล้ว เอาละพวกท่าน ดื่ม"
ทั้งสามดื่มน้ำชาพร้อมกัน ให้ได้รสของเครื่องดื่มอันเบาบาง กับกลิ่นหอมของสมุนไพรอันกลบกลิ่นเลือดในร้านลงไป เมื่อพวกเขาพอใจในบรรยากาศจึงวางแก้วชาลง
"ช่างอร่อยเสียกระไร"
จูโนชื่นชมด้วยสีหน้าอมยิ้ม ก่อนหันมองนักดาบหนุ่มผู้นั่งฝั่งตรงข้ามที่กำลังยิ้มให้ไม่ต่างกัน
"ข้าบอกท่านแล้ว ชาชั้นดี"
"ท่านเจ้าของร้าน ในย่านนี้มีร้านยาบ้างไหม? ข้าต้องการใช้ยารักษาแผลไฟไหม้ของสหายข้าน่ะ"
"ร้านยา ออกจากร้านแล้วเลี้ยวขวาตามทาง ผ่านอาคารใหญ่สามหลังแล้วเลี้ยวซ้าย จะเจอร้านของหมอยาประจำย่านนี้ ข้าไม่ค่อยได้ไปหาเท่าไหร่ ไม่รู้ตอนนี้ย้ายไปที่อื่นแล้วหรือยัง"
"ขอบคุณท่านมากเลย ถ้าไม่ได้ร้านอาหารท่าน ข้ากับสหายคงเดินหิวไปอีกพักใหญ่"
"ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ร้านข้าเองก็ไม่ค่อยมีใครมาเท่าไหร่ ถือเป็นโอกาสอันดี"
ระหว่างสนทนา ชายชราก็ชะงักเสมือนนึกอะไรได้ก่อนลุกออกไป แล้วกลับมาพร้อมถุงขนาดไม่ใหญ่เกินฝ่ามือเท่าไร กับตำราหนังสือขนาดเล็กที่สีซีดพอควร ก่อนวางลงโต๊ะของสองลูกค้าด้วยท่าทีดีใจ
"ไหน ๆ พวกท่านก็ช่วยอะไรหลายอย่างให้ข้า ก็อยากให้รับของพวกนี้ไว้ด้วยน่ะ"
อิโระหยิบกระเป๋ามาเปิดดูก่อน จึงรู้ว่าข้างในมีอะไร
"ถุงใบชา"
จูโนหยิบตำราขึ้นมาเปิดพักหนึ่ง แล้วจึงหันหาชายชรา
"ตำราสูตรก๋วยเตี๋ยว ท่านให้พวกเราทำไมเล่า?"
"จะว่ายังไงดี มันเป็นสมบัติล้ำค่าไม่กี่ชิ้นที่ข้ามีน่ะ ชาขาวอย่างดีที่ท่านก็รู้รสชาติ ตำราทำอาหารที่พวกท่านได้ลิ้มรส ข้าไม่มีอะไรดีกว่านี้จะตอบแทนที่ท่านช่วยข้าในวันนี้แล้ว"
"ก็ ได้"
อัศวินตอบรับอย่างไม่มั่นใจพร้อมเก็บถุงชาลงไป ขณะนักวาดเก็บตำราเข้าใต้เสื้อ ทันใดนั้นชายชราก็หันมองแท่นบูชาก่อนหยิบบางอย่างออกมา เป็นปืนปากแตรขนาดพอดีมือในสภาพไม่เลวร้ายเท่าไร พาให้จูโนแสดงอาการแปลกใจ
"ปืนเหรอ? ในแดนสุวรรณไม่น่ามีใครได้มาง่าย ท่านได้มันมาจากไหนเหรอ?"
"ข้าเคยเป็นทหารประจำย่านนี้มาก่อนน่ะ ก่อนเจเนซีจะนำกองทหารพยัคฆ์รัตนบุกเมืองนี้ เลยมีปืนเก็บไว้กับตัว เห็นแบบนี้สมัยก่อนข้ายิงโจรแม่นยิ่งกว่าจับวาง ถ้าเข้าป่าล่ากวางละก็ไว้ใจได้เลย ไม่เคยพลาด"
"แล้วทำไมท่านมาเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวล่ะ?"
"ข้าโดนลูกธนูปักเข่าน่ะ"
"โอ้ ข้าเสียใจด้วย"
"ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรนักหรอก อย่างน้อยข้าก็ได้มีลูกสาว เคยมีน่ะ แต่ไม่ใช่เรื่องให้คิดมากอะไรหรอก แค่คิดว่าน่าจะได้เวลาเอาปืนนี่ไปลองยิงบ้าง สิบกว่าปีไม่เคยได้ใช้ ลองสักหน่อยคงไม่แย่"
"ท่านจะไปยิงอะไรรึ?"
"ก็สัตว์น่ะสิถามได้ จะใช้ปืนยิงใครมันไม่ดีงามหรอก ต้องใช้ล่าสัตว์เป็นกีฬาถึงจะดี"
"เช่นนั้น ก็ขอให้ท่านได้พบคุณค่าในการล่า ลาก่อน ท่านพ่อเฒ่า"
"โชคดีพวกเธอ"
จูโนลุกโค้งคำนับลาชายชรา อิโระจึงทำตามอย่างไม่ขัดใจ ก่อนพากันออกมาสู่ถนนใหญ่ จึงพบว่ากองซากถูกแผดเผากลายเป็นเศษผงเถ้าถ่าน กับกระดูกและเกราะโลหะที่หลอมละลาย ขณะเสื้อทั้งหลายกลายเป็นเพียงริ้วผ้าดำไม่มีชิ้นดี
"ข้าจำได้ว่าไฟของหม้อนั่นไม่ได้ร้อนพอให้ละลายโลหะได้นะ"
อัศวินทักขึ้นพลางยกโล่ติดแขนซ้ายที่รับหม้อไฟที่โยนใส่อย่างจังในสภาพดี ก่อนพิจารณาร่างไร้วิญญาณหน้าตน
"นั่นสินะ ข้าเองก็สงสัยไม่ต่างกันว่าเพราะอะไร"
นักวาดนั่งลงก่อนหยิบกองเถ้าบนพื้นขึ้นมา แล้วเทใส่ขวดแก้วที่ตนพกมาเก็บไว้ ก่อนรับรู้ได้ว่ามีอะไรตกอยู่ใกล้ เป็นเศษกระเบื้องเหลืองจากหม้อระเบิดเพลิงที่แตกแหลกสลาย กลายเป็นชิ้นเล็กน้อยให้เธอหยิบมาก่อนลุกขึ้น
"ท่านอิโระ ท่านยังมีหม้อเพลิงจากทหารเหลืออยู่ไหม? จะว่าอะไรไหมหากข้าอยากได้สักใบ?"
"ได้สิ จะเป็นอะไร? ทำไมเหรอ?"
อิโระถามตามสงสัย ขณะหยิบหม้อกระเบื้องให้สาวเจ้ารับไว้
"ข้าอยากรู้ส่วนประสมของมัน จะได้ทำเพิ่มให้ท่านใช้น่ะ"
"ด้วยความยินดี"
จูโนยิ้มเบาบางพลางยื่นมือขวาหาหนุ่มรูปงาม ให้มือขวาแตะแก้มซ้ายชายหน้าตน เข้าใกล้บริเวณเป็นแผลไฟไหม้ที่ได้ในการปะทะ ขณะตัวเขาเพียงยืนนิ่งมองสาวใหญ่ตรงหน้า เมื่อรู้สึกถึงไออุ่นชวนผ่อนคลายจากปลายฝ่ามือเธอ
"มาเถอะ อัศวินของข้า ข้าจะพาท่านไปรักษาแผลไฟนี้เอง"
ความสงสัยทำให้อัศวินยกนิ้วจับสัมผัสมือนักวาดบ้าง แล้วพูดตามคิดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
"ขอบคุณ ท่านจูโน"
"ท่านนี่เป็นคนประหลาดดีนะ ท่านอิโระ"
"ท่านก็เหมือนกันนั่นแหละ"
ทั้งสองต่างหัวเราะเบา ๆ ให้กันและกัน พลันเดินออกจากหน้าร้านอาหาร เดินตามถนนไร้คนเดินเรื่อยไป


สิ่งปรากฏต่อสายตาคู่นักเดินทาง มีเพียงซากอาคารไร้คนอาศัย ขณะสายลมเย็นพัดพาความสบายใจ ใต้ท้องฟ้าสีทองจากแสงตะวันอันอบอุ่น พลางครุ่นคิดว่าสถานปลายทางจะเป็นอย่างไร จนในที่สุดอัศวินก็หยุดลงหน้าอาคารซึ่งสะดุดตา
"น่าจะเป็นที่นี่ ไม่มีอาคารไหนแปลกตาไปกว่านี้แล้ว"
สถานต่อหน้าผู้มาเยือน คืออาคารร้านปูนสีขาวที่ออกหมองเพราะฟ้าฝน จนแทบไม่เหลือความสะอาดให้เห็น กระนั้นสีแดงที่เป็นหลังคาและเสาประดับประดากลับยังเด่นเป็นสง่า เช่นป้ายเหนือทางเข้าที่เขียนว่า "ร้านชาคุณคาโต้"
"เขียนว่าร้านชา แต่ไม่น่าเป็นที่อื่นได้ เข้าไปกันเถอะ"
"ได้เลย ท่านอิโระ"
อัศวินเดินผ่านบานประตูเข้ามาอย่างเยือกเย็น จนเห็นสมุนไพรต่าง ๆ ที่ตั้งวางไว้ตามชั้นไม้ที่อยู่ใกล้ในสายตา ภายในร้านอันมีแสงสว่างจากหน้าต่างส่องเข้ามาตลอดทาง
ทว่าระหว่างเขาพิจารณา ก็ได้ยินเสียงกระแทกของบางอย่างจากด้านหลัง เมื่อหันไปจึงเห็น ว่านักวาดตาบอดที่มาด้วยกันเดินชนขอบประตู จนตนไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าเธอ
"เอ๋? แปลกจัง ร้านนี่แขวนป้ายสูงขนาดนี้เลยเหรอ?"
จูโนถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ขณะยกมือแตะบริเวณที่หัวตนชน
"ท่านจูโน นั่นไม่ใช่ป้ายร้าน นั่นขอบประตู"
"เอ๋? อย่างนั้นหรือ? ขอบคุณท่านที่เตือนข้า"
จูโนก้มลงให้ลดลงพอพ้นขอบประตูทางเข้า จึงเข้ามาด้านในไม่ต่างจากอิโระ พร้อมหันซ้ายขวาเสมือนสังเกตรอบข้าง ระหว่างนั้นใครบางคนก็เดินเข้ามาจากเงามืดของร้าน ด้วยฝีเท้าแสนเบาบางและท่าทางไม่น่าวางใจ
"ยินดีต้อนรับ แขกผู้มีเกียรติของข้า สู่ร้านน้ำชาคุณคาโต้"
ผู้เดินเข้ามาต้อนรับ เป็นชายผิวแทนที่มีอายุและริ้วรอยตามใบหน้าระดับหนึ่ง ซึ่งไว้ผมดำยาวถึงหลัง ในเสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้มกับลวดลายดำและทอง สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความสุขที่มีลูกค้ามาเยือน กระนั้นรอยยิ้มกลับไม่ทำให้รู้สึกไว้ใจ
"สุภาพบุรุษและสตรี มีอะไรให้ข้าช่วยพวกท่านไหม?"
ทั้งสองนิ่งชะงักเพราะลักษณะเจ้าของร้านที่ไม่น่าไว้ใจ นานพอให้เจ้าตัวสังเกตรายละเอียดของผู้มาเยือน จนยิ้มออกมาด้วยท่าทางพอใจ ก่อนเดินเข้าไปหาอัศวินที่นิ่งเฉย แล้วจ้องตราประทับสีทองบนเกราะ
"ไม่คิดว่าจะได้เห็นตัวเป็น ๆ คงเป็นโชคดีของข้าในวันนี้ จริงสิ ขออภัยที่ไม่ได้แนะนำตัว ข้าชื่อคาโต้ เป็นเจ้าของร้านน้ำชาประจำย่านนี้ แต่หลายคนเรียกข้าว่าหมอยาเพราะข้าขายสมุนไพร พวกท่านต้องการอะไรเหรอ?"
"สหายข้าถูกเพลิงไหม้เป็นแผลน่ะ ท่านมียารักษาไหม?"
จูโนเป็นฝ่ายเอ่ยถาม เจ้าของร้านจึงทำท่าพิจารณาชายหน้าตนด้วยท่าทางเข้าใจ
"อย่างนี้นี่เอง เสียงปืนก่อนหน้านี้คงเป็นของพวกท่าน ข้ามียารักษาแผลแบบนี้อยู่ เดี๋ยวเอามาให้"
คาโต้เดินเข้าไปหลังตู้กระจกในร้านน้ำชา ตามหาของบางอย่างพักหนึ่ง กระทั่งได้ตลับยาสีเขียวถือไว้ จึงเดินออกมาแล้วยื่นให้สาวใหญ่ร่างสูงพิจารณา
"วุ้นว่านหางจระเข้ ใช้รักษาแผลไฟไหม้ ได้ผลดีการันตีจากลูกค้าหลายคน จนของไหลออกตลอดไม่เคยค้าง แค่ทาที่แผลไม่กี่วันก็หายดี ราคาแค่ตลับละหกสิบออรัม"
"ข้ารับหนึ่งตลับ"
จูโนยื่นเงินตามราคายาให้ คาโต้จึงรับไว้กับยื่นยาให้ลูกค้า
"ว่าแต่ สนใจให้ข้ารักษาเพื่อนท่านด้วยไหมท่านหญิง?"
"มิเป็นไร เดี๋ยวข้าทำเอง"
"ด้วยความยินดี เรามีโต๊ะสำหรับต้อนรับลูกค้าอยู่ ข้าขอเชิญพวกท่านไปนั่งด้วยก่อนเถอะ"
"ได้เลย ขอบคุณ"
หมอยาผายมือหาโต๊ะพร้อมเก้าอี้ไม้ที่ตั้งไว้ด้านในร้านไม่ไกลกันเท่าไร ทั้งสองจึงเดินเข้าไปนั่งอย่างไม่ยากเย็น ก่อนจูโนจะเปิดตลับยาออกมา ลงนิ้วแตะวุ้นสมุนไพรให้ติดมือ แล้วยื่นหาอิโระที่นั่งนิ่งไม่หันไปไหน
"ท่านอิโระ อยู่นิ่งหน่อยนะ"
นักวาดตาบอดกระซิบกับคนเจ็บหน้าตน ก่อนลงนิ้วป้านยาแตะแผลเพลิงไหม้ ให้รอยเผาสัมผัสวุ้นยาใสจนทั่วถึง กระทั่งชายหนุ่มรู้สึกถึงความเย็นที่ซึมซ่านผ่านผิว จนในที่สุดสาวเจ้าก็ขยับมือออกมา พร้อมยิ้มเบาบางด้วยความยินดี
"เรียบร้อย ท่านรู้สึกดีขึ้นไหม?"
"คิดว่านะ ข้ารู้สึกเย็นที่แผล"
อัศวินตอบอย่างไม่มั่นใจ ก่อนหันไปหาเจ้าของร้านที่เพิ่งกลับมา พร้อมกาน้ำชากับถ้วย ที่เขารินจิบอย่างสบายใจ พร้อมนั่งมองสองลูกค้าที่กำลังนั่งโต๊ะเดียวกัน พลันลั่นคำถามออกไป
"ใครพาพวกเธอมาร้านน้ำชานี้ล่ะ? คนนอกไม่มีทางมาหายารักษาในร้านน้ำชาของข้าแน่"
"เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวที่ห่างออกไปไม่ไกลน่ะ"
จูโนตอบตามตรง ทำให้คาโต้ยิ้มออกทันที
"คิดแล้วเชียว ตาเฒ่านั่น แปลว่าพวกเธอไว้ใจได้ เข้ามาทำอะไรในย่านนี้ล่ะ?"
"ข้ากับสหายออกเดินทางตามหาความงดงามกับสีสันในแดนสุวรรณน่ะ"
คำตอบนั้นทำหมอยาประจำร้านหัวร่อออกมา พานักวาดแสดงอาการแปลกใจ ขณะอัศวินนั่งนิ่งไม่ทำอะไร
"ความงดงามกับสีสันในแดนสุวรรณ พวกท่านบ้าไปแล้วแน่ ๆ เอ๋ ไม่สิ ข้าขอโทษอย่างจริงใจที่เสียมารยาท ข้าแค่ไม่คิดว่าจะมีใครตามหาสิ่งที่ว่าในดินแดนที่ไม่มีอะไรดี โดยเฉพาะในย่านวังบุริมชิมสุขนี้"
"ถือว่าดีที่ได้คิด"
อิโระตอบเรียบราบ ทว่าสายตาที่มองกลับไปนั้นแฝงความไม่พอใจ ไม่นานก่อนหันหาจูโนที่นั่งข้างกัน
"เราได้ของที่ต้องการแล้ว ไปกันเถอะ ท่านจูโน"
"ท่านอิโระว่าอย่างไร ข้าก็เห็นดีเช่นกัน"
ทันทีที่ทั้งสองลุกขึ้น เจ้าของร้านก็ลุกขึ้นปรามทันที
"ช้าก่อนท่านผู้มาเยือน! ข้าขอโทษที่เสียมารยาท ให้โอกาสข้าอีกสักคราได้ไหม? ข้าขออภัยเพราะไม่ได้มีลูกค้าทั่วไปมาที่ร้านน้ำชานี้นานมากแล้ว อภัยข้าเถอะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น อิโระจึงหันหน้าหานักวาดตาบอด เพราะต้องการคำตอบจากเธอ
"ท่านจูโน"
"หากเขาอยากได้โอกาส ข้าก็เห็นว่าไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ท่านว่าอย่างไรล่ะ? ท่านอิโระ"
"ตกลง"
เมื่อได้คำตอบ ทั้งสองก็นั่งลงพร้อมกัน หมอยาจึงนั่งลงตามด้วยความโล่งใจ
"ขอบคุณ ท่านตามหาสีสันกับความงดงามสินะ? ท่านหญิง"
"ใช่แล้ว ท่านมีอะไรแนะนำข้าไหม?"
"ร้านข้ามียาสมุนไพรมากมายเก็บไว้ ท่านต้องการอะไรก็เชิญเชยชมได้เลย แล้วค่อยมาคิดเงินกับข้าได้"
"ท่านอิโระ ท่านใส่ใจไปเชยชมกับข้าไหม?"
"ไม่ล่ะ ข้าไม่ใคร่สนใจสมุนไพรเท่าไร"
"เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน แล้วข้าจะรีบกลับมานะ"
นักวาดลุกขึ้นพร้อมไม้เท้าประจำตัว ก่อนออกไปสู่ชั้นวางของในร้านน้ำชาอย่างไม่รีบร้อนเท่าไร ทิ้งไว้เพียงอัศวินกับเจ้าของร้านที่ต่างนิ่งเงียบใส่กัน กระทั่งชายผมยาวเป็นฝ่ายเอ่ยทัก
"ผู้หญิงคนนั้น ตาบอดสินะ? ข้ารู้ว่านางมองไม่เห็น ต่อให้พยายามทำเหมือนปกติแค่ไหน ยังไงแววตาที่ว่างเปล่านั่นก็โกหกข้าไม่ได้ และข้าก็เข้าใจ ว่าทั้งนางและท่านไม่ใช่สหายกัน"
"เจ้าต้องการอะไรจากข้า?"
อิโระถามเสียงเบาบางอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะไม่อยากให้จูโนได้ยิน
"ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่รู้ว่าท่านเป็นใคร และต้องการอะไร ถึงได้มาเยือนในย่านนี้ที่ไม่มีอะไรให้เธอคนนั้นได้พอใจ"
"หยุดเล่นลิ้นแล้วพูดความจริงออกมาซะ หมอยา"
"ก็ได้ ข้ามีเรื่องราวที่คิดว่าท่านน่าจะฟังแล้วได้ประโยชน์ ท่านจะฟังไหม?"
"เป็นประโยชน์ไหม ข้าจะฟังแล้วตัดสินเอง"
คาโต้ยกถ้วยชาขึ้นจิบพักใหญ่ให้สบายใจ จนในที่สุดเขาก็วางลง เตรียมเล่าเรื่องราวตามต้องการ
"ที่เมืองนี้มีธรรมเนียมหนึ่งเกิดขึ้นทุกคืน ที่เรียกกันว่าราตรีล่าเหยื่อ เป็นเหตุการณ์รำลึกถึงวันแรกที่เหล่ากองทหารพยัคฆ์รัตนบุกย่านวังบุริมชิมสุข ทหารทุกนายจะออกอาละวาด ไล่ล่า ทำลาย ช่วงชิงทุกสิ่งที่ตัวเองต้องการ เหมือนกับที่พวกเขาเคยทำเมื่อมาเยือนเมืองนี่หลายปีก่อน เป็นแบบนี้ตลอดมา จนถึงวันนี้"
เจ้าของร้านจิบชาอีกครั้ง ก่อนเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยกว่าก่อนหน้า
"ธรรมเนียมที่ว่าคร่าชีวิตผู้คนในเมืองไปเกือบหมด สินทรัพย์จำนวนมากถูกช่วงชิง หลายสถานที่ถูกทำลาย จนย่านนี้กลายเป็นเมืองร้าง และไม่มีคนนอกไหนกล้าเข้ามาในย่านนี้อีกต่อไป ไม่แม้แต่ชีวิตเดียว กระทั่งเจ้ากับแม่หญิงนางนั่นเข้ามา"
ครานี้คาโต้เริ่มเผยรอยยิ้มออกมา ดังว่ามีอะไรดีเก็บไว้ในใจ
"ใจกลางย่านวังบุริมชิมสุข คือคฤหาสน์สีสะอาดแห่งกองทหารพยัคฆ์รัตน ที่มั่นของพวกมันอันหนาแน่นเหนืออะไร เต็มไปด้วยทหารลาดตระเวนตลอดเช้าค่ำ ไม่เคยมีใครฟันทะลวงผ่านเข้าไป ด้วยในนั้นคือที่ประทับของเจเนซีจอมช่วงชิง ผู้นำกองทหารบุก และช่วงชิงทุกสิ่งอย่างไปจากในย่านวังบุริมชิมสุข รวมถึงชีวิตทุกคน"
ไม่นานหมอยาก็หยิบม้วนกระดาษที่เก็บไว้ออกมากาง เป็นแผนที่ระบุตำแหน่งของสถานที่กับสิ่งล้อมรอบ ซึ่งถูกเขียนระบุชื่อไว้แน่ชัด ว่าเป็นคฤหาสน์สีสะอาดตามเขาบอกไว้
"นี่คือแผนที่ย่านวังบุริมชิมสุข คฤหาสน์สีสะอาดชี้เอาไว้ตรงจุดนี้ เก็บไว้ซะ ถ้าไปตามทางเขียนไว้ ยังไงก็ไปถึงแน่"
เมื่อได้ยินดังนั้น อิโระก็เก็บม้วนกระดาษตามคู่สนทนาขอ แต่ความแคลงใจเขายังไม่หายไป แต่กลับมากขึ้นคูณทวี
"หมอยา เจ้าต้องการอะไรกันแน่?"
"ความพินาศ ของกองทหารพยัคฆ์รัตน นั่นเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? ข้ารู้ดีว่าตรานั่นคืออะไร ไม่มีเหตุผลอื่นใดให้เจ้าออกเดินทางในดินแดนนี้หรอก ใช่ไหม?"
"ท่านคาโต้ ข้าได้ของที่ต้องการแล้ว"
เสียงทักของจูโนทำการสนทนาระหว่างอัศวินกับหมอยาชะงัก ก่อนพากันหันมองสาวเจ้า ผู้มาพร้อมขวดแก้วใส่ผงสีเหลืองเข้ม ที่กำลังนั่งลงเก้าอี้พร้อมยื่นของให้หมอยาพิจารณา
"ช่วยดูราคาให้ข้าที ท่านคาโต้"
"ผงขมิ้น จะทำยาบำรุงไม่ก็อาหารสินะ? ราคาสามสิบออรัม"
"ได้เลย ท่านหมอยา"
แล้วทั้งสองก็แลกเปลี่ยนของกับเงินตราอีกครั้ง ก่อนนักวาดจะเอ่ยถามอีกฝ่ายต่อ
"ก่อนหน้านี้ท่านคุยกับสหายข้าว่าอะไรบ้างหรือ? ข้าสงสัยน่ะ"
"เล่าเรื่องราวเก่า ๆ ของสถานที่สำคัญในย่านนี้น่ะ มีคฤหาสน์ใหญ่สีขาวสวยงามกลางย่านนี้ แรกเริ่มข้าคิดว่าพวกท่านน่าจะอยากไป แต่คิดดูแล้วแถวนั้นคงไม่ปลอดภัยเท่าไหร่"
"จริงสิ ท่านคาโต้ อาคารในเมืองนี้ส่วนใหญ่อยู่ในสภาพเลวร้ายหรือพังทลายทั้งนั้นเลย ทำไมมีร้านน้ำชาของท่านที่สวยเด่นเป็นสง่าในบริเวณนี้ที่เดียวล่ะ?"
"จะ ว่ายังไงดี เดิมทีกองทหารพยัคฆ์รัตนก็อยากทำกับร้านน้ำชานี่แบบที่อื่นในย่านนี้ แต่ว่าถ้าไม่มีร้านข้า ยาสมุนไพรอะไรที่ข้าหาได้ก็จะไม่มีวันมาถึงย่านนี้อีก และไม่มีวันมาถึงมือของพวกนั้น ก็เลยปล่อยร้านข้าไว้นี่แหละ"
"กลัวว่าจะไม่มียารักษาสินะ แบบนี้นี่้เอง"
"ตัวข้าในฐานะหมอยาเลยปลอดภัยจากอันตรายโดยปริยาย เพราะข้าปรุงน้ำยาพิเศษให้พวกนั้นด้วยน่ะ"
"น้ำยาพิเศษหรือ? บอกข้าได้ไหมว่ามันคืออะไร? ข้าเองก็สนใจในการปรุงยาน่ะ"
คาโต้แสดงท่าทีเก้กังไม่มั่นใจออกมา กระนั้นเมื่อเวลาผ่านไปก็ยอมพูดออกไป
"จะว่ายังไงดี ข้าเองก็ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร เป็นน้ำยาโบราณที่ข้าบังเอิญมีตำราปรุง ที่กองทหารพยัคฆ์รัตนให้ข้าปรุงแล้วส่งให้เรื่อย ข้าแค่ทำตาม"
"อย่างน้อยที่สุด ท่านบอกข้าหน่อยได้ไหมว่ามันทำอย่างไร? เผื่อข้าใช้ประโยชน์ได้"
"ได้ ตามข้ามา"
คาโต้เดินนำเข้าไปในร้าน ซึ่งมีตะเกียงไร้ไฟแขวนไว้ตามผนังข้างทาง ทว่าระหว่างทั้งสามเดินผ่าน เปลวเพลิงก็ลุกโชนแก่ตะเกียงน้ำมัน เป็นแสงสว่างให้พวกเขาเกิดสงสัย กระนั้นก็พากันเดินต่อไปไม่รีรอ จนเจอโต๊ะพร้อมขวดแก้ว เตาไฟขนาดเล็ก และถุงเก็บของจำนวนหนึ่งตั้งไว้ หมอยาจึงหยิบขวดแก้วใส่ของเหลวสีฟ้าขึ้นมา
"ตามตำรามันถูกเรียกว่าน้ำยาสมาธิ ส่วนประสมแรกคือหยาดชีวิต เป็นของที่หาไม่ได้ทั่วไป จะเจอได้แค่ในดินแดนที่อากาศเย็นยะเยือกมากพอ ให้เกิดหยาดที่พร้อมแช่แข็งทุกสิ่งที่สัมผัส"
เมื่อสองลูกค้าได้พิจารณาหยาดชีวิตแล้ว หมอยาก็หยิบถ้วยใส่ผงสีขาวออกเหลืองมาบ้าง
"ส่วนประสมต่อไป กระดูกมนุษย์ ต้องเป็นกระดูกมนุษย์เท่านั้น ห้ามใช้ของสัตว์ ไม่อย่างนั้นจะไร้ผล"
ในที่สุด เจ้าของร้านก็หยิบดอกไม้สีน้ำเงินม่วงทรงหุบอันแห้งกรอบออกมา ด้วยสีหน้ากังวลแลระแวดระวังกว่าเดิม
"อย่างสุดท้าย ดอกหมวกสงฆ์ อันตรายที่สุดในสามส่วนประสม แค่พิษหยดเดียวก็ทำให้หายใจลำบาก หัวใจเต้นช้าลง หากมากพอก็สามารถตายได้ในทันที"
"เจ้ามั่นใจนะว่าอ่านตำราไม่พลาด?"
อิโระทักถามตามสงสัยในตำรายาเต็มแก่
"ท่านรู้สึกอย่างไร ตอนข้าได้อ่านตำราก็ไม่ต่างกัน เพราะอย่างนั้น รอดูผลด้วยกันเถอะ"
คาโต้หย่อนดอกหมวกสงฆ์ลงครกหินบนโต๊ะ บดจนนานพอให้กลายเป็นผง ก่อนเทลงขวดแก้วเหนือเตาไฟ ตามด้วยผงกระดูกมนุษย์ในถ้วย เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานเท่าไร เขาก็เทหยาดชีวิตทั้งขวดลงไปแล้วปิดฝาไว้ จนในที่สุดก็ได้ขวดน้ำยาสีฟ้าน้ำทะเล ซึ่งมีไอเย็นระเหยรอบขวดเรื่อย ขณะตัวขวดมีคราบน้ำแข็งเกาะทั่ว
"เอาละ เราได้แล้ว น้ำยาสมาธิ น้ำยาพิเศษที่กองทหารพยัคฆ์รัตนให้ข้าทำไว้เรื่อย"
"ท่านหมอยา ข้าสงสัย น้ำยานี่ดื่มได้จริงหรือ?"
จูโนถามตามคิดในใจ
"ดูจากที่พวกนั้นให้ทำเรื่อยไม่น่าใช่ยาพิษ ไม่ลองไม่รู้"
หมอยาตัดสินใจกระดกขวดน้ำยาประหลาดขึ้นดื่มทั้งหมดในครั้งเดียว ทำให้อัศวินกับนักวาดตั้งตารอดูอาการหมอลองยา กระนั้นเขาก็ไม่แสดงอาการผิดสำแดงใดออกมา
"รสเย็นเหมือนยาแก้ไอ ไม่เห็นปัญหาอะไรนะ"
ทว่าหลังคาโต้ตอบได้ไม่นาน เขาก็ล้มทั้งยืนลงไปพร้อมขวดแก้วในมือ สร้างความประหลาดใจให้สองลูกค้า อิโระจึงนั่งลงพร้อมวางนิ้วแตะหาชีพจรหมอยา ก่อนหันหานักวาดผู้มาด้วยกัน พลันตอบด้วยท่าทีนิ่งเฉย
"เขาตายแล้วจูโน"
"ตายจริง เราจะทำอย่างไรดีล่ะ?"
"เอาของที่ใช้ประโยชน์ได้เก็บไว้ ยังไงคนตายก็ไม่ได้ใช้อะไรอยู่แล้ว"
เมื่อตอบตามตรง อิโระก็ลงมือค้นของที่หมอยาเก็บไว้ในทันใด
"เอ๋? แบบนี้จะดีเหรอท่านอิโระ?"
"อย่างน้อยที่สุด ได้ตำราทำน้ำยาพิเศษก็ยังดี ท่านมีทักษะปรุงยานี่นา"
"นั่นสินะ ข้าแค่คิดว่ามันอาจไม่ใช่เรื่องถูกเท่าไรนักน่ะ"
ในที่สุดอัศวินหนุ่มก็ค้นเจอม้วนกระดาษสลักอักขระกับภาพ ที่เขาอ่านแล้วไม่ได้เข้าใจอะไรมากเท่าไรนัก ด้วยไม่ใช่ภาษาใดที่เคยเห็นในสายตา นำพาความฉงนสงสัยมาให้ กระทั่งนักวาดตาบอดข้างกายเอ่ยทักอย่างสนอกสนใจ
"ท่านอิโระ ให้ข้าอ่านม้วนกระดาษนั่นได้ไหม?"
"ท่านมองไม่เห็น ท่านจะอ่านอย่างไรล่ะ?"
"ข้ามีวิธี เชื่อใจข้าเถอะ อัศวินของข้า"
แม้จะยังไม่เข้าใจ นักดาบก็ยื่นม้วนตำราแก่นักวาดไป ให้เธอคลี่พิจารณาด้วยดวงตาอันว่างเปล่าอย่างเงียบงัน ทันใดนั้นเธอก็เริ่มเอื้อนเอ่ยเนื้อหาตามเขียนไว้
"หยาดชีวิตหนึ่งขวดเล็ก ผงกระดูกมนุษย์หนึ่งถ้วยเล็ก ดอกหมวกสงฆ์หนึ่งกลีบ คือส่วนประสมทำน้ำยาสมาธิ กระบวนการที่ท่านหมอยาทำนั้นถูกแล้ว ทว่ากลับใช้ดอกหมวกสงฆ์ทั้งดอกแทน อาจเป็นเหตุว่าทำไมยาให้ผลเป็นพิษ"
"ท่านอ่านม้วนตำราได้ยังไง?"
"อาจเป็นเพราะญาณที่ข้ามี ท่านอิโระอย่ากังวลเลย"
จูโนเผยยิ้มเบาบางพลางม้วนเก็บตำรา อิโระจึงลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าได้สิ่งที่ต้องการเพียงพอแล้ว
"ท่านพอรู้ไหมว่ามันมีผลอะไร?"
"เนื้อหาที่เขียนถึงส่วนนั้นขาดหายไป ข้าเองก็ไม่รู้มากเท่าไรนัก อาจต้องหาคนอื่นลองดื่มน้ำยาที่ข้าปรุงเอง"
"ยังไงซะ เก็บไว้ก่อนคงไม่เสียหายอะไร"
เมื่อจัดเก็บของจำเป็นเรียบร้อย อิโระก็สังเกตเห็น ว่านักวาดตาบอดทำท่าเสมือนกำลังจับจ้องไปยังโต๊ะปรุงยา ด้วยสีหน้าพิจารณาและทีท่าสนใจ จนไม่หันเหหาสิ่งใดที่อยู่ใกล้ ด้วยใคร่รู้ในความสงสัยของสาวเจ้า จึงยื่นมือยกขึ้นไปแตะไหล่เธอให้หันมา ด้วยความแปลกใจที่สะท้อนในแววตาออกมาไม่ปิดบัง
"หืม? มีอะไรหรือท่านอิโระ"
"ท่านจับจ้องโต๊ะปรุงยามาพักใหญ่แล้ว ท่านคิดอะไรอยู่?"
"ข้ากำลังคิด ว่าข้าน่าจะใช้โต๊ะนั่นทำน้ำยาที่จำเป็นเก็บไว้บ้างน่ะ ทว่าข้าไม่พบส่วนประสมที่ต้องใช้ในร้านนี้เลย อาจเพราะดวงตาข้ามองไม่เห็น ท่านช่วยข้าตามหาได้ไหม?"
"ได้สิ ไม่เป็นปัญหาเลย"
"ฮิฮิ ท่านอิโระนี่ใจดีจังเลยนะ หากไม่ได้ท่าน ข้าคงแย่เป็นแน่"
จูโนยิ้มเบาบางพลางหัวเราะเสมือนชอบใจ พอให้คู่สนทนาได้เห็นในสายตาว่าตนรู้สึกดี
"แล้ว ท่านต้องการอะไรบ้างล่ะ?"
"หางกิ้งก่าเพลิง กับน้ำผลเบอร์รี่หยาบ กิ้งก่าเพลิงมีผิวสีดำกับลายวงกลมสีส้ม ส่วนน้ำผลเบอร์รี่หยาบมีสีแดงเข้ม กับกลิ่นหวานอมเปรี้ยว และกลิ่นหอมรัญจวนใจ หากท่านสงสัยว่าสิ่งที่เจอคือสิ่งที่ข้าตามหาไหม ท่านนำมาให้ข้าดูก่อนได้นะ"
"ตกลง ข้าจะช่วยท่านตามหาให้"
อัศวินสีหม่นเดินกลับมาสู่จุดวางของขายประจำร้านน้ำชาอีกครา แล้วเริ่มกวาดสายตาหาบริเวณที่ตั้งของชิ้นส่วนร่างกายสิ่งมีชีวิต จึงเห็นชั้นไม้ที่วางขวดแก้วใส่ของไม่พึงเห็นหลายอย่างวางไว้ ซึ่งล้วนปิดแน่นสนิท ไม่มีกลิ่นใดลอยออกมาให้รับรู้ จึงเข้าใจว่าไฉนนักวาดจึงตามหาของตามปรารถนาไม่เจอ แม้ภาพตรงหน้าจะพาความรู้สึกดำดิ่งยิ่งกว่าอะไร
ฟันเขี้ยว คอเต่า ตับสัตว์ ขาไก่ มดลูกหมึก ตะขาบหัวแดง นิ้วมนุษย์ เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในบรรดาสิ่งที่ทำให้อิโระรู้สึกแขยง จนต้องกลืนน้ำลายให้สติคงอยู่ไม่ไปไหน แม้คราบเลือดและบาดแผลจะผ่านตาในการสู้มามาก แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับความสยองขวัญอันจัดแสดงในสายตา พาเขารีบเร่งหาสิ่งต้องการ ด้วยหวังให้ภาพอันไม่น่าโปรดปรานสิ้นสุดโดยไว
นักดาบหนุ่มแสวงหาของตามปรารถนาด้วยท่าทีรีบเร่ง กระนั้นเขาก็รับรู้ได้ว่าสิ่งใดที่ผ่านตาเป็นอะไร ในที่สุดเขาก็เจอขวดใส่หางสัตว์สีดำลายส้มจำนวนหนึ่งตั้งอยู่ต่อหน้า จึงรีบหยิบมาแล้วก้าวเท้า พาให้สายตาตนพ้นจากอะไรที่อยู่ใกล้ในทันใด
อิโระมองหาสิ่งถัดไปที่นักวาดต้องการ คือน้ำผลไม้สีแดงเข้ม ทำให้ไล่หาชั้นวางขวดของเหลวสีแดง และเจอของอย่างต้องการในเวลาไม่นาน ทว่ากลับมีขวดสองชุดที่มีสีแดงเข้มเหมือนกัน พลันหยิบหนึ่งในนั้นขึ้นมาเปิดฝา ให้รู้ว่ากลิ่นเป็นอย่างไร ด้วยเป็นอีกวิธีที่จะช่วยให้แยกได้
กลิ่นของเหลวจากขวดที่แตะจมูก เป็นกลิ่นหวานของผลไม้ประสมความเปรี้ยว กับความหอมอย่างดอกไม้ชวนให้ผ่อนคลาย ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือน้ำผลเบอร์รี่หยาบที่ตามหา กระนั้นความสงสัยในของเหลวอีกขวดก็ยังไม่หายไป จึงเปิดฝาขวดของเหลวสีแดงเข้มอีกหลอดขึ้นมาเปิดฝา ให้รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่
กลิ่นใหม่ที่เขาได้รับรู้ เป็นกลิ่นโลหะที่เขาคุ้นชินยิ่งกว่าสิ่งใด กลิ่นที่ชวนให้นึกถึงสิ่งเดียวที่เขาจดจำได้ในชีวิต ชีวิตที่มีเพียงการฆ่าฟัน อันตราย ความตาย และซากศพ กลิ่นของเหลวเพียงหนึ่งเดียวที่เพียงเล็กน้อยเขาก็รับรู้ได้ในทันที กลิ่นเลือดที่หลั่งไหลจากสิ่งใดที่ตายลงไป ไม่มากหรือน้อยไปกว่านั้น
อัศวินสลัดความคิดในหัวให้มลายลงไป วางขวดเลือดคืนจุดเดิมที่หยิบออกมา แล้วก้าวฝีเท้าพาตนกลับไปหานักวาดในเงามืดของร้านน้ำชา ผู้กำลังตั้งตายืนรอด้วยท่าทีสงสัย ในสิ่งที่ตนจะได้รับจากคนหน้าตน
"เป็นอย่างไรบ้างท่านอิโระ? มีอะไรที่ท่านจะบอกข้าไหม?"
"หางกิ้งก่าไฟ กับน้ำผลเบอร์รี่หยาบ ให้ท่าน"
อิโระยื่นขวดใส่ของทั้งสองให้ด้วยทีท่าเรียบราบอย่างทุกที จูโนจึงรับของทั้งสองไว้ด้วยความใส่ใจ เปิดขวดสัมผัสหางกิ้งก่าไฟ กับดมกลิ่นรัญจวนใจของน้ำผลไม้ เมื่อได้รู้ว่าเป็นสิ่งปรารถนาจึงเผยยิ้มออกมา แล้วแหงนหน้าก้มลงหาหนุ่มหน้าตน
"ขอบคุณนะ ท่านอิโระ ข้าจะใช้ของพวกนี้ปรุงน้ำยาให้ท่านเอง"
"น้ำยาอะไรเหรอ?"
"ไม่ช้า ข้าจะทำให้ท่านคลายสงสัยเอง"
สาวใหญ่ในชุดคลุมยิ้มหวานให้เพื่อนร่วมทาง ก่อนหันหาโตะปรุงยาแล้วตระเตรียมส่วนประสมบนโต๊ะ พร้อมของอีกชิ้นที่หยิบออกมาจากใต้เสื้อ คือตลับผงศิลาเพลิงสีทองคำ ทำให้นักดาบหนุ่มมองตามว่าเธอตรงหน้ากำลังทำอะไร
จูโนลงมีดสับหางกิ้งก่าไฟเป็นชิ้นเนื้อละเอียด เทลงขวดน้ำเบอร์รี่หยาบที่เปิดฝาขวดไว้ ตามด้วยผงศิลาเพลิงที่เก็บไว้ เกิดเป็นเปลวไฟพวยพุ่งจากปากขวด จนอิโระที่ตกใจเข้าไปหลบหลังสาวเจ้าในทันใด แต่ในที่สุดเปลวไฟนั้นก็มอดลงไป
ผลลัพธ์ที่ได้จากการปรุงน้ำยา คือขวดใส่ของเหลวสีส้มอย่างเปลวไฟ ที่มีไอร้อนระเหยออกมารอบขวดเรื่อย กระนั้นก็ไม่มากจนเกินสัมผัสมนุษย์รับไหว นักวาดสาวจึงปิดฝาขวดแล้วหยิบขึ้นมา ให้อัศวินเห็นว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร
"น้ำยาเปลวไฟเหรอ?"
อิโระถามด้วยความไม่มั่นใจ ในเปลวไฟที่พวยพุ่งจากขวดก่อนหน้านี้
"ผิดแล้ว เป็นน้ำยารักษา ช่วยฟื้นฟูร่างกายชีวิตใดให้คืนสภาพได้ในเวลาอันสั้น"
ระหว่างนักดาบผมขาวสดังฟังคำที่นักวาดพูดอย่างตั้งใจ ก็นึกได้ว่าตนเคยเห็นน้ำยารักษาที่คู่สนทนาเคยทำมาก่อน ทว่าสีของมันกลับเป็นแดงอย่างผลไม้ ไม่ใช่ส้มอย่างเปลวไฟที่เห็นในปัจจุบัน จึงเกิดความสงสัยในใจในทันใด
"น้ำยารักษาของท่าน ที่ข้าเคยเห็นไม่ได้มีสีเพลิงแบบนี้ อย่างน้อยก็ที่ท่านให้ทหารพยัคฆ์รัตนนั่นในทางวิถีเงาสีเงิน"
สิ้นคำพูดอัศวินสีหม่น นักวาดตาบอดก็ทำท่าเสมือนกลั้นหัวเราะเอาไว้ แต่ในที่สุดก็เก็บไว้ไม่ไหว จนต้องปล่อยเสียงหัวเราะอันเบาบางออกมา พานักดาบที่เห็นท่าทางเธอเกิดระแวงในใจ กระนั้นก็ไม่ทำอะไรต่อไป แล้วในที่สุดเธอก็เอ่ยถามบ้าง
"ท่านอิโระระแวงข้าสินะ?"
"ไม่ แค่สงสัย"
จูโนยื่นมือขวาหาใบหน้าของอัศวิน เขาจึงยืนนิ่งให้นิ้วเธอสัมผัสแก้มตน แล้วลูบบริเวณแผลไฟไหม้ที่ไม่เลวร้ายเท่าไร จนรู้สึกถึงไออุ่นและความนุ่มละมุนของนิ้วสาวเจ้า กระนั้นที่ดึงดูดความสนใจเหนืออื่นใด กลับเป็นแววตาสีแดงเพลิงอันว่างเปล่าที่เสมือนจ้องเข้ามา กับรอยยิ้มอันจริงใจบนใบหน้า เสมือนพยายามให้รับรู้ถึงอะไรที่เก็บไว้ในใจ
"แม้รอยแผลสะเก็ดไฟ ข้ายังไม่อยากให้ท่านมีติดตัวไว้ แล้วใยข้าจะกล้าทำอะไรท่านได้เล่า? โปรดอย่าสงสัยข้าเลย"
เมื่อพิจารณาทุกสิ่งตรงหน้า ก็เห็นถึงความน่ากลัวที่สาวเจ้าแผ่ออกมา แม้อีกฝ่ายจะพยายามแสดงความเป็นมิตรมากเพียงใด มันก็ไม่ใช่อะไรที่คนทั่วไปจะแสดงให้เห็น กระนั้นเขาก็ยอมรับว่านั่นคือสิ่งที่เธอเป็น แล้วพูดออกไปอย่างเย็นใจ
"บางครั้งท่านก็ทำข้ากลัวโดยไม่รู้ตัวนะ แต่เอาเถอะ ข้าเชื่อใจท่าน"
เมื่อได้ยินดังนั้น จูโนก็ทำท่าดังว่าตกใจ จนขยับมือที่สัมผัสรอยแผลอัศวินออก ก่อนแสดงความเสียใจให้เห็นผ่านดวงตาอันว่างเปล่า ด้วยแอบรู้สึกผิดในคำพูดตน
"ข้า ทำท่านกลัวเหรอ?"
อัศวินหนุ่มจับมือพันผ้าของนักวาดไว้อย่างเบาบาง ไม่ให้สาวเจ้ารู้สึกถูกดึงรั้งไว้ แล้วขยับให้ปลายนิ้วเธอแตะรอยแผลไฟไหม้บนใบหน้าเขาดังเดิมอีกครั้ง พร้อมเผยรอยยิ้มอันจริงใจให้ แม้จะดูไม่เป็นมิตรเท่าไรก็ตาม
"ใช่ แต่ถ้าท่านพอใจ ข้าก็ไม่ว่าไร"
สิ้นคำพูดอัศวินผู้เยือกเย็น นักวาดสาวก็ยืนแน่นิ่งไม่ขยับไปไหนอยู่พักใหญ่ ไม่ขยับแม้แต่ใบหน้าที่แสดงอาการตกใจ จนหนุ่มน้อยยื่นมือจับไหล่อีกฝ่ายให้รู้สึกตัว
"ท่านจูโน เป็นอะไรหรือเปล่า?"
จูโนกะพริบตาขณะร่างกระตุกชั่วครู่ เสมือนเพิ่งได้สติกลับมา แต่ก็พยายามทำให้ดูไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตน
"เอ๋? ขอโทษที ไม่มีอะไรหรอก"
"ท่านว่าอย่างนั้นข้าก็ดีใจ มีอะไรที่ท่านต้องการในร้านนี้อีกไหม?"
"ข้าได้ทุกสิ่งที่ต้องการแล้ว ไม่มีอะไรให้กังวลหรอก เพราะอย่างนั้น ออกไปจากที่นี่กันดีไหม?"
"ได้เลย ไปกันเถอะ"
อิโระผงกหัวยอมรับ พร้อมเดินนำนักวาดสู่ทางออกจากร้านน้ำชาของหมอยาอย่างไม่เร่งรีบเท่าไร พลางเบี่ยงสายตาให้พ้นจากจุดวางของที่ตนไม่โปรดปรานสักเท่าไร ก่อนหยุดลงหน้าประตูทางออกร้านน้ำชา แล้วสะกิดสาวร่างสูงผู้อยู่ข้างกัน
"ท่านจูโน ก้มลงก่อน ข้างหน้าเป็นประตูทางออก"
"ได้เลย ขอบคุณที่เตือนข้า"
อัศวินหนุ่มพาสาวเจ้าเดินผ่านประตูออกมาด้วยกัน คอยดูไม่ให้เธอเดินชนขอบประตูเหมือนเมื่อครั้งเข้ามา จนในที่สุดทั้งสองก็ออกมาได้โดยไม่เกิดเหตุอะไร จึงพากันเดินออกไป ด้วยหวังเผชิญสิ่งใหม่ในย่านเมืองหลังเวลาผ่านพ่นได้พักใหญ่ กระทั่งแสงตะวันเริ่มจางลงไป กับฟ้าสีครามอันสดใสแปรเปลี่ยนไป กลายเป็นสีน้ำเงินเข้มดังห้วงทะเลลึกยิ่งกว่าสิ่งใด
ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทั้งสอง กลับไม่ใช่อะไรที่น่าเชยชมพิสมัยแม้แต่น้อย


"เจ้า ตาเฒ่า"
ภาพฉากต่อหน้าผู้มาเยือน คือห้องกว้างสีขาวที่กำลังถูกไฟเผาเป็นเถ้าถ่าน ประดับประดาด้วยตุ๊กตาเด็กสาวจำนวนมากรอบข้าง ตู้นาฬิกาขนาดใหญ่ที่ลูกตุ้มยังเหวี่ยงไปมา ส่งเสียงให้จังหวะขณะเวลาเดิน กับบัลลังก์ทองประดับผ้าแดงตั้งตระหง่านหลังโต๊ะใหญ่สำหรับใช้วางของ แต่นั่นไม่ใช่อะไรที่เขาจะสนใจแม้แต่น้อย
ณ มุมห้องซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก มีตุ๊กตาเด็กสาวผิวขาวนวล กับผมสีทองถักเปียเดี่ยว ในชุดกะโปรงสีขาวอันเรียบราบ กับใบหน้าไร้อารมณ์ดังตุ๊กตา ในชุดกะโปรงสีขาวที่กำลังนั่งทับขา ต่อหน้าร่างไร้วิญญาณของชายชรากับอาวุธในมือ ผู้นอนจมกองเลือดที่ไหลรินของตัวเอง กับชายอีกคนที่กำลังนั่งพิจารณา ซึ่งถือดาบใหญ่ด้ามทองที่มีคราบเลือดแปดเปื้อน
ชายผู้เหลือรอดภายในห้องนี้ มีใบหน้าที่บ่งบอกว่าอายุไม่ได้น้อยอะไรเท่าไร กับผมสีดำสั้นพอมีสีหงอกปนพอสมควร เขาสวมเกราะลวดลายวิจิตรสีโลหะ ประดับด้วยลวดลายของเสือทั่วร่างกาย ทว่าส่วนที่เด่นชัดสุด คือผ้าคลุมเอวสีแดงอย่างเลือดที่แปดเปื้อใบดาบในมือ พอให้นักฆ่าไร้หน้ารู้ได้ว่านี่คือใคร
เจเนซีผู้ช่วงชิง เจ้าผู้ปกครองย่านวังบุริมชิมสุข
"ไม่มีพ่อแม่คนไหนควรได้เห็นลูกตาย แต่น่าเสียดาย ที่ลูกสาวเจ้าดึงดัน จนนำพาจุดจบของตัวเองกับเจ้ามาถึงจุดนี้"
หลังเจเนซีพร่ำพรรณนากับตุ๊กตาและซากชายชรา ก็สังเกตว่ามีบางอย่างกำลังยืนรออยู่ด้านหลัง กระนั้นก็ยังไม่หันกลับไป เพียงใช้ดาบยันร่างให้ลุกขึ้นมาเท่านั้น
"เอาเถอะ ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าคืออะไรหรือเป็นใคร เพียงแค่ที่ข้าปล่อยให้เจ้าเข้ามาในย่านนี้ ก็ทำให้เสียทหารไปมากมาย กับคฤหาสน์นี้มอดไหม้เป็นฟืนไฟ จนสายเกินจะยับยั้งความพินาศบรรลัย"
เจ้าแห่งคฤหาสน์หันมา เผชิญหน้าแขกผู้มาเยือนในเกราะสีหม่น ที่กระชับดาบใบทองในมือมั่น พร้อมฟาดฟันศัตรูอันหมายมั่นไว้ทันทีที่ได้โอกาส กระนั้นก็ยังไม่ทำอะไร ดังรออีกฝ่ายพร้อมประลองฝีมือ
"ในฐานะเจ้าแห่งย่านวังบุริมชิมสุข ข้า ต้องจัดการเจ้า"
ในที่สุด เจ้าผู้ช่วงชิงวาดดาบหาอัศวินไร้หน้าผู้สวมผ้าคลุม ด้วยสีหน้าท่าทีพร้อมปะทะด้วยทุกสิ่งที่มี
"เข้ามา เผชิญหน้าข้า แล้วยอมรับโทษทัณฑ์อันเป็นความตายเสีย"
ด้วยคำท้าที่ได้มา นักดาบจึงจับอาวุธใหญ่มั่น ไม่ขยับร่างกายไปไหน ยืนนิ่งเตรียมเผชิญเจ้าผู้ช่วงชิง ท่ามกลางเปลวไฟที่แผดเผาในห้องกว้างของคฤหาสน์ กับเสียงสะเก็ดเพลิงและกลิ่นไหม้จากถ่านไม้ กระนั้นในความคิดของสองนักสู้ กลับมีเพียงความเงียบงันและภาพของศัตรูเท่านั้น
อัศวินไร้หน้าขว้างดาบทองใส่เป้าหมายไม่ลังเล เจเนซีจึงเอียงร่างหลบอย่างไม่ยากเย็น พร้อมชูมือซ้ายที่กำไว้ขึ้นมา แล้วเปล่งวาจาออกมาให้ได้ยินเสียงชัดเจน
"ชาลิกา ข้าขอมอบสัตยาว่าจะปกป้อง"
แสงประกายทองเปล่งจากฝ่ามือเจ้า สร้างความสว่างให้ทุกสิ่งในห้องชัดเจนชั่วครู่ ขณะนักดาบผู้มาเยือนชักดาบออกจากปลอกเตรียมพร้อม แล้วเดินผ่านเปลวไฟลุกโชนจากพื้นอย่างไม่รู้สึกอะไร เข้าไปหาศัตรูที่ดูไม่หวาดหวั่นแต่อย่างใด
ผู้ช่วงชิงลงดาบฟันศัตรูอย่างไม่ลังเล นักดาบจึงซัดโล่ปัดออกด้วยความว่องไวที่มี ทว่าการโจมตีต่อไปกลับตามมาเร็วเกินสังเกต ทำให้เขาต้องยกดาบในมือขึ้นรับการโจมตีอันรุนแรงไว้ จนถูกแรงฟันดันกลับไปขณะฝีเท้าไถลตามพื้นไฟ
แม้จะไม่รู้ว่าพลังสีทองที่เปล่งออกมาคืออะไร นักฆ่าไร้หน้าก็รู้ว่านั่นคือแหล่งที่มาของกำลังอันรุนแรงก่อนหน้า ทว่าเขามีเวลาพิจารณาได้ไม่นาน ก่อนเจเนซีวาดดาบเป็นวงกว้าง จึงลดร่างลงให้ไม่สัมผัสการโจมตี ก่อนเห็นว่ามีช่องว่างหลังอีกฝ่ายเหวี่ยงอาวุธด้วยกำลังอันรุนแรง ก็กระชับดาบยาวมั่นเตรียมฟัน
นักฆ่าไร้หน้าโจมตีศัตรูไปมาไม่เว้นจังหวะ กระนั้นเจเนซีกลับตั้งรับไว้ได้เกือบทั้งหมด เว้นหนึ่งรอยแผลที่แขนเล็กน้อย แต่ก็ไม่มากพอให้ชะงักได้ ก่อนเห็นว่าคู่ต่อสู้หยุดชะงักจากการโจมตีต่อเนื่อง ก่อนหลับตาให้อาวุธในมือเปล่งแสงขาว แล้วฟันสวนกลับมาอย่างรุนแรง
อัศวินสีหม่นยกโล่ติดแขนขึ้นรับการโจมตี กระนั้นใบดาบกลับตัดร่างเขาเอาเลือดเนื้อบางส่วนไป พร้อมกับที่ร่างกระเด็นไกลยิ่งกว่าก่อนหน้า ทว่าไม่มากพอให้หยุดชะงักหรือกลัวอะไร แค่รู้ว่าพลังสีขาวมีผลใดกับการโจมตี ก่อนเตรียมหลบการวาดฟันจากชายในชุดนักรบสีเขียวที่กำลังเข้ามา
นักดาบเบี่ยงหนีการโจมตีจากดาบใหญ่ในมือผู้ช่วงชิง ที่ทำลายผนังและพื้นรอบข้างเป็นรอยฟัน จนใบดาบมีเปลวไฟแผดเผาเรื่อย เมื่อเห็นว่าไม่มีทีท่าที่ตนจะได้จังหวะดี จึงซัดดาบสวนกลับตั้งรับบ้าง
ดาบของสองนักสู้ถูกตรึงไม่ให้ขยับด้วยแรงของกันและกัน กระนั้นนักฆ่าไร้หน้าก็รับรู้ถึงความร้อนที่แผดเผา จากใบดาบใหญ่ในมือศัตรูที่ยังไม่แม้สัมผัสตน จนอาศัยฝีเท้าถีบศัตรูให้เสียจังหวะ แล้วลงดาบฟันเต็มแรงให้มั่นใจ ว่าอีกฝ่ายจะบาดเจ็บมากพอให้ชะงักก่อนทำอะไร
ผู้ช่วงชิงลุกขึ้นมา วาดอาวุธโจมตีไม่มีเว้นจังหวะ จนนักดาบเกราะหมองมองหาช่องว่าง ขณะยกโล่ขึ้นกันทุกการโจมตีที่แผดเผา แต่ในที่สุดเขาก็จับจังหวะรูปแบบการโจมตีได้ กระนั้นก็ไม่รู้ว่าต้องรับมือการโจมตีสุดท้ายอย่างไร
ทว่าในตอนนั้นเอง อัศวินก็นึกได้ถึงวิธีที่นักวาดตาบอดเคยใช้ เพื่อหยุดการโจมตีของศัตรูให้ชะงัก เมื่อเห็นว่าศัตรูเงื้อดาบไปข้างหลัง จึงทะยานร่างถอยในทันใด ก่อนตั้งสมาธิเมื่อศัตรูพุ่งดาบเข้าใส่
แคล๊ง! ดาบใหญ่ติดไฟของเจเนซีถูกปัดกระแทกลงพื้น แล้วเหยียบไว้ด้วยฝีเท้าอัศวินไร้หน้าจนไม่อาจโจมตี ก่อนนักดาบสีเทาตั้งท่ากระชับดาบยาวในสองมือ แล้วพุ่งเข้าใส่อย่างไม่ลังเล
ฉับ! อาวุธของจอมดาบฟาดซัดเกราะ กร่อนกัดเข้าไปถึงอกเจ้าแห่งวังบุริมชิมสุข จนล้มลงไม่ลุกขึ้นมา ขณะเลือดพุ่งทะลักออกมาอย่างน้ำพุ กระนั้นก็ยังไม่แสดงอาการยอมแพ้แต่อย่างใด นักดาบไร้หน้าจึงเตรียมทะยานหนีทันทีที่เห็นท่าไม่ดี
"เจ้าคนเขลา!"
สัญชาตญาณพาอัศวินสวมผ้าคลุมทะยานหนี ก่อนเจเนซีชักปืนสั้นออกมาลั่นกระสุนใส่ กระนั้นนักดาบก็รู้ว่าปืนนั่นบรรจุกระสุนได้ไม่เกินหนึ่ง จึงพุ่งไปพร้อมดาบในมือไม่รีรอ
!!!
เสียงลั่นสนั่นดังขึ้น พร้อมความรู้สึกเจ็บปวดไม่ทันตั้งตัว เมื่อกระสุนห่าใหญ่ถูกประเคนใส่อัศวินไร้หน้า ทะลวงเกราะทะลุร่างสร้างรอยแผลจำนวนมาก และถีบร่างกระเด็นล้มลง ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ แล้วกลิ้งหลบกระสุนชุดใหม่ที่ยิงใส่ จนได้ที่กำบังหลังโต๊ะใหญ่ในห้องเปลวไฟ กระนั้นลูกปืนที่พุ่งมาก็ไม่หมดไป สร้างความแคลงใจว่าสิ่งที่กำลังเกิดคืออะไร
เมื่อรู้ดีว่าจะไม่มีอะไรดีแม้รู้ว่าปืนของศัตรูคืออะไร อัศวินก็มองหาสิ่งที่จะใช้สวนกลับ ได้เป็นร่างไร้วิญญาณของชายชรา กับอาวุธมีดในมือขวา และปืนสั้นที่ตกไม่ไกลกัน เขารู้ทันทีว่าปืนกระบอกนี้ยังมีกระสุน เพราะเสื้อผ้าของชายชราที่ไม่มีกลิ่นดินปืนให้สัมผัส จึงเก็บดาบยาวเข้าปลอกไว้ แล้วทะยานไปหยิบสองอาวุธของร่างไร้วิญญาณมาถือในมือ
ขณะนักฆ่าไร้หน้าเตรียมเผชิญ ก็เห็นว่าปืนที่ผู้ช่วงชิงลั่นไกไม่มีกระสุนใดออกมา ก่อนเจ้าตัวเก็บปืนแล้วหยิบขวดยาสีฟ้าขึ้นมา นักฆ่าไม่รอช้า ลั่นกระสุนปืนใส่ศัตรูให้เสียหลักชะงัก ขว้างมีดในมือขวาให้เสียจังหวะ ก่อนซัดโล่ติดแขนขวาฟาดหน้าจนทำขวดยาหล่น กระทั่งเข้าใกล้ในระยะอันตราย จึงชักดาบยาวฟันลำตัวเจเนซี เกิดแผลใหญ่เลือดไหลเป็นสายไม่หยุดทันที
เจเนซียกดาบใหญ่ตั้งรับการโจมตีถัดไปได้ไม่ยากเย็น กระนั้นก็ถูกศัตรูขยับด้ามอาวุธกระแทกหน้าทีเผลอ แล้วซัดดาบใส่อีกครั้งจนกระเด็น เกิดเป็นช่องว่างระหว่างกัน ให้คู่นักสู้ได้คิดว่าจะทำอะไร
สองนักประลองต่างอยู่ในสภาพที่เลวร้ายเกินไป จนต่างฝ่ายต่างไม่ควรยืนหยัดได้ อัศวินไร้หน้าเต็มไปด้วยรอยกระสุนบนร่างที่ควรจะฆ่ามนุษย์ได้ กระนั้นกลับไม่แสดงอาการให้เห็น ว่าเหนื่อยล้าหรือหมดแรงแต่อย่างใด ต่างจากเจเนซีที่หายใจหอบชัดเจน ขณะเลือดไหลเป็นสายจากแผล ไม่ต่างเหงื่อจากความร้อนเปลวไฟในห้อง
เมื่อมีเวลามากพอ เจ้าผู้ช่วงชิงก็สังเกตได้ ถึงตราสีทองที่ประทับเกราะสีหม่นของศัตรู สัญลักษณ์ที่ตนไม่ควรได้ประจักษ์ในตอนนี้ ตราประทับของสิ่งที่ควรจะสูญสิ้นไปนานแล้ว
"อัศวินแห่งชาลิกา ยังหลงเหลืออีกเหรอ? ไม่สิ คงเป็นคนสุดท้ายแล้ว"
เจเนซียกดาบใหญ่ขึ้นมา ให้พลังสีขาวปกคลุมใบดาบ นักฆ่าสีหม่นจึงรู้ว่าการต่อไปจะรุนแรงทวีคูณเป็นแน่
"แต่เอาเถอะ ฉันจะส่งให้ไปสบายเอง"
ผู้ถูกเรียกว่าอัศวินแห่งชาลิกายกอาวุธขึ้นมา หลับตาให้อักขระอาคมปรากฏเป็นรูปร่าง ใบดาบจึงเปล่งแสงประกายทองเรืองรองออกมา ให้ศัตรูรู้ว่าคืออะไร
"ศาสตราชาลิกา? คงเอามาจากอารักษ์ราชาที่ฆ่า แต่ว่า แค่นั้นช่วยอะไรไม่ได้หรอก!"
เจ้าผู้ช่วงชิงกระชับอาวุธในสองมือ แล้วพุ่งใส่คู่ต่อสู้ไม่รีรอ ขณะจอมดาบสวมผ้าคลุมที่กำลังรอจังหวะ ตัดสินใจวาดดาบอาคมเคลือบพลังของตนเข้าไปในทันใด
!!!!!!
พลังสีทองพุ่งออกจากใบดาบของนักฆ่าไร้หน้า ปะทะร่างเจเนซีเข้าอย่างจัง ฉีกกระชากเกราะจนเกือบไม่เหลือสภาพเดิม กับทิ้งแผลใหญ่ที่ยาวตลอดลำตัว กระนั้นก็ยังไม่สิ้นท่าในทันใด เพียงชะงักไม่ตอบสนองต่อการสู้ในทันที นักฆ่าไร้หน้าจึงใช้โอกาสนี้พุ่งทะยานเข้าไปอีกครั้ง
ฉีก! ดาบของอัศวินแห่งชาลิกาแทงทะลุกลางอกเจ้าแห่งย่านวังบุริมชิมสุขอย่างจัง กระทั่งปลายดาบปรากฏจากด้านหลังของผู้ช่วงชิง เป็นแผ่นโลหะชุ่มเลือดเหยื่อผู้สิ้นท่า ที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงต่อหน้านักฆ่าไร้หน้า
"อัศวิน แห่ง ชาลิกา"
เมื่อเห็นว่าศัตรูยังพอมีแรงเหลือ จอมดาบก็กระชากอาวุธออกมา ปล่อยร่างชุ่มเลือดของเจเนซีกระเด็นออกไป จนในที่สุดก็ประทับบนบัลลังก์ทอง ของเจ้าแห่งย่านวิงบุริมชิมสุข ที่บัดนี้ถูกเคลือบด้วยเลือดจนเป็นสีแดง ไม่ต่างอะไรจากผู้นั่งบัลลังก์ ที่ยังพยายามดิ้นรนเพื่อคำพูดตนเท่าไร
"นี่ จะไม่ใช่ศึกสุดท้ายของเจ้า หากเจ้าเลือกเส้นทางนี้ เจ้าจะต้อง สู้ ถึงวันสุดท้าย ที่เจ้าจะได้ ตายอย่าง แท้ จริง"
ในที่สุดเจ้าผู้ช่วงชิงก็สิ้นลม หลงเหลือเพียงร่างสวมเกราะบิ่นกับเสื้อขาดวิ่นไร้วิญญาณ บนบัลลังก์อาบเลือดของตัวเขาเอง ท่ามกลางเปลวเพลิงที่แผดเผาคฤหาสน์เขา ให้เป็นสุสานและแทนการเผาศพ จนกลิ่นไหม้ลอยตลบอบอวลในห้องใหญ่ ด้วยเชื้อไฟที่ไม่มีทีท่าจะมอดลงโดยง่าย
ก่อนสิ่งรอบข้างใดจะเรียกความสนใจอัศวินแห่งชาลิกาไปหา บางอย่างก็ปรากฏกลางอากาศเหนือร่างเจเนซี เป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีเขียวเปล่งแสงอ่อน เขารับรู้ได้ว่าสิ่งนี้มีบางอย่างที่พยายามบอก จึงยื่นมือไปสัมผัสให้สิ้นสงสัยในทันใด
!!!!!!
ภาพทั้งหมดต่อสายตาอัศวินแห่งชาลิกาเหลือเพียงสีขาว ทว่าไม่ใช่กับอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกขับขาน ผ่านบางสิ่งอันไม่ใช่เสียงหรืออักษร แต่เป็นความรู้สึกซึ่งได้สัมผัสโดยตรง เสมือนตนเป็นคนเผชิญมันด้วยตัวเอง
ความยิ่งใหญ่ เกรียงไกร มีอำนาจเหนือสิ่งใด จนแทบไม่อาจมีใครเทียบเคียง กระนั้นกลับยังต้องก้มหัวรับใช้บางสิ่งที่มองไม่เห็น ทว่าด้วยความปรารถนาจึงไขว่คว้า เพื่อให้ได้มาซึ่งความยิ่งใหญ่ สิ่งที่บรรพชนของเขามีไว้ จนกลายเป็นอะไรที่บิดให้ความคิดผิดแปลกยิ่งกว่า
ความปรารถนากลายเป็นความต้องการช่วงชิง ความต้องการยิ่งใหญ่กลายเป็นความต้องการทำลาย ความรักใคร่กลายเป็นความใคร่ควบคุม ทุกห้วงอารมณ์ความรู้สึกอย่างมนุษย์อันดีไม่มีอีกต่อไป เหลือไว้เพียงเศษซากที่จำไม่ได้แม้เงาของตนคืออะไร ไม่อาจแม้ให้บรรพชนภูมิใจ ได้เพียงดื่มด่ำกับความวิปริตจากความคิดอันประหลาดของตนเอง
แต่สิ่งที่ทำลงไปก็ไม่สาแก่ใจ ด้วยไม่อาจเติมเต็มช่องว่างของความรักในหัวใจ จึงพยายามแสวงหาสิ่งทดแทน กระนั้นคนที่ตนช่วงชิงมาก็ไม่อาจให้ในสิ่งที่ปรารถนา จึงใช้ความบ้าคลั่งในใจ เปลี่ยนให้สิ่งได้มาเป็นไปตามใจปรารถนา ให้มีท่าทางงดงามอย่างต้องการ ให้สวมชุดอันถักถออย่างดีมีสีสัน เป็นขวัญตาและขวัญใจให้ได้รู้สึกในแต่ละวัน
กระนั้นเป้าหมายของเขากลับไม่อาจหยุดได้เพียงหนึ่ง ด้วยช่องว่างในจิตใจที่กว้างไกลตามเวลา เพราะทำได้เพียงเติมเต็มด้วยสิ่งอื่นที่คิดว่าจะทดแทนได้ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสิบ จากสิบเป็นยี่สิบ จนเหล่านางกลายเป็นตุ๊กตาให้เชยชมทุกมุมห้อง ก็ไม่อาจเติมเต็มจิตใจได้ ไม่ว่าจะทำอย่างไร จนมันนำพาหายนะมาสู่ตนเอง
ในที่สุดภาพภายในห้องใหญ่ของคฤหาสน์ไหม้ไฟก็กลับมา พร้อมกับที่กลุ่มพลังงานในฝ่ามือขวาจางหายไป กระนั้นอัศวินแห่งชาลิกาก็รู้ว่ามันไม่ได้หายไปไหน เพียงกลายเป็นส่วนหนึ่งในตัวเขา ส่วนหนึ่งของความรู้สึกอันฝังไว้ไม่อาจลบเลือน จากเศษเสี้ยวความทรงจำอันบิดเบี้ยว ของเจ้าแห่งคฤหาสน์สีสะอาด ที่บัดนี้เหลือไว้เพียงถ่านเถ้าเท่านั้น
นักดาบเก็บกวาดทุกสิ่งที่คิดว่าจะได้ใช้ ขวดน้ำยาสีฟ้าอย่างน้ำยาสมาธิ มีดกับปืนสั้นและชุดกระสุนของชายชรา ดาบใหญ่ด้ามทองของผู้ช่วงชิง กระนั้นสิ่งที่สะกิดใจเขาที่สุด คือปืนสีเงินลายทองของเจเนซี ที่ยิงกระสุนออกมาได้มากกว่าหนึ่ง จึงหยิบขึ้นมาพิจารณา ให้รู้ว่าอะไรทำให้ใช้งานแบบนั้นได้
แล้วอักขระประหลาดที่ปรากฏในความคิดก็คลายสงสัยในทันใด ว่านี่คืออาวุธอาคมอย่างตนชิงมาจากอารักษ์ราชา
นักดาบเก็บทุกสิ่งที่ช่วงชิงลงไป ยกเว้นดาบใหญ่ติดเปลวไฟในมือขวา ก่อนหันหาร่างนอนจมกองเลือดของชายชรา กับตุ๊กตาเด็กสาวในชุดขาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลกัน ณ มุมห้อง มองสภาพของร่างไร้วิญญาณตรงหน้านึกถึงทุกสิ่งที่ได้รับมาจากเขาเมื่อไม่นานนี้ ก่อนที่จะวาดดาบในมือออกไป
เปลวไฟบนใบดาบอันตรธาน แล้วแผดเผาพื้นต่อหน้าร่างคู่พ่อลูกผู้ไร้วิญญาณ แทนการเผาศพให้ทั้งสองได้ไปสู่ปรภพ แทนการฝังกลบให้ไม่เหลือเศษซากใด ให้กลิ่นควันไฟในอากาศแรงทวี เพื่อที่จะไม่มีสิ่งใดในคฤหาสน์นี้เหลือไว้ ให้ใครเห็นความสยองขวัญอันไม่น่าพิสมัยอีกต่อไป
หลังเสร็จสิ้นการเผาไม่นานเท่าไร นักดาบก็รู้สึกถึงสิ่งแปลกประหลาดที่อยู่ไม่ไกล บางสิ่งที่ชูชันขึ้นมาเหนือพื้น เป็นสิ่งที่คุ้นตาดังเห็นมาไม่นาน เสาศิลาเหนือแท่นที่ตั้งตระหง่าน อย่างผ่านตามาแต่เมื่อเช้า คือเสาเชื่อมทางที่รอให้ใครมาเปิดใช้งาน
อัศวินแห่งชาลิกาหยิบศิลาสลักอักขระเรืองแสงฟ้าออกมา ยื่นต่อเสาเชื่อมทางจนมันเปล่งแสงออกมา สะท้อนในดวงตาสีน้ำทะเลที่ซ่อนไว้ใต้เงาผ้าคลุมเล็กน้อย ก่อนเจือจางลงจนเพียงเห็นว่าใช้ได้แล้ว
ไม่นานหลังเสาเชื่อมทางกลับมาทำงาน เปลวไฟก็ทำลายผนังฝั่งหนึ่งของข้องพังถล่มลงไป เป็นฟากเดียวกับที่เจเนซีวาดอาวุธโจมตีไม่เหลือชิ้นดี เผยฟ้าสีหม่นยามราตรีอันมีแสงดาวประปราย กลายเป็นทิวทัศน์น่าชื่นชมพอใจ แม้จะไม่มากเท่าไรในเมืองใต้เปลวไฟแห่งนี้ก็ตามที
เมื่อไม่มีอะไรหลงเหลือให้ในสถานนี้ อัศวินผู้ชุ่มเลือดก็ก้าวฝีเท้าออกจากห้องใหญ่ เหยียบย่ำกองไม้จากผนังที่พังทลายกองเป็นขั้นลงไป สู่ลานหน้าอาคารอันมีซากของทหารผู้ถูกเปลวไฟหลอมละลาย กลายเป็นซากรอบข้างตัวตนเพียงหนึ่งเดียว ที่กำลังยืนรอต้อนรับการกลับมาของเขา
แล้วนักวาดสาวร่างใหญ่ก็เผยรอยยิ้มออกมา เมื่อเสียงฝีเท้าของนักดาบที่เธอรอคอยดังขึ้นตรงหน้ากระทั่งหยุดลง
"ยินดีต้อนรับกลับมานะ อัศวินของข้า มีอะไรให้ข้าช่วยท่านไหม?"
สิ้นคำถามนักวาด นักดาบชุ่มเลือดก็หยิบขวดยาสีฟ้ายื่นให้ สาวเจ้าจึงรับไว้อย่างไม่รีรอ ก่อนเปิดฝาขวดออกให้กลิ่นลอยออกมา เพื่อรับรู้ว่าขวดในมือบรรจุยาอะไร
"น้ำยาสมาธิ นี่คงเป็นขวดที่ใช้ได้ผล ข้าไม่รู้ถึงกลิ่นพิษในยาขวดนี้เลย ขอบคุณนะที่ท่านนำมาให้ข้า"
ทว่าระหว่างสนทนา สาวผมดำยาวก็ชะงักเมื่อรับรู้กลิ่นบางอย่างจากร่างนักฆ่าไร้หน้า ก่อนถอนใจยาวพอให้คู่สนทนาได้ยิน แม้จะยังคงสีหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ก็ตามที
"ท่านนี่ ช่างโหดร้ายกับข้าเหลือเกิน"
จูโนยื่นมือหาผ้าคลุมหัวอัศวินไร้หน้า แล้วขยับให้มันหลุดออกไป เผยใบหน้าไร้อารมณ์ของเด็กหนุ่ม ซึ่งชุ่มเลือดจนแทบไม่เห็นผิวสีงาช้าง ไม่ต่างผมสีขาวที่แทบกลายเป็นสีแดงฉาน จนเหลือให้เห็นเพียงสีฟ้าของดวงตา ท่ามกลางร่องรอยอาการบาดเจ็บจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้
"ที่ทำให้ตัวเองมีสภาพแบบนี้"
"แผลแค่นี้ไม่ทำให้ข้าเจ็บปวดหรอก"
อิโระตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบอย่างทุกที แม้จะมีเลือดไหลจากรอยกระสุนทั่วร่างตลอดเวลาก็ตามที
"ช่วยไม่ได้ ข้าคงต้องทำใจที่จะได้เห็นสภาพนี้ของท่านในทุกวันสินะ?"
นักวาดหยิบขวดน้ำยารักษาสีแดงฉานอย่างเลือดออกมา ยื่นให้ชายตรงหน้ารับไว้อย่างไม่เร่งรีบ นักดาบจึงรีบรับมันในทันใด ด้วยไม่อยากขัดใจหรือให้หญิงสาวตรงหน้ารู้สึกไม่ดี แต่ก็ไม่รู้ว่าตนควรอำอย่างไรต่อไป ตราบที่เธอยังไม่บอกอะไรตน
"ดื่มเถิด ให้แผลของท่านได้สมาน อย่างน้อยที่สุดหากท่านไม่เจ็บปวดอะไร ก็ให้ข้าได้รู้สึกสบายใจเถอะ"
"ได้สิ ท่านจูโน"
อัศวินหนุ่มดื่มน้ำยาสีแดงเข้าไป จึงรับรู้ถึงรสหวานของน้ำผลไม้ กับความร้อนแรงอย่างเปลวไฟที่ไม่มากเท่าไร ตามมาด้วยอาการระคายตามร่างกายที่หายไป พร้อมกับที่แผลใด ๆ ฟื้นสภาพไม่เหลือร่องรอย จนพละกำลังที่หายไปในการต่อสู้ล้วนกลับมา พาตาตื่นด้วยชื่นชมในสิ่งที่ได้รับ
"รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ? ท่านอิโระ"
"ใช่ กำลังที่ข้าเสียไป หวนกลับมาทั้งหมดเลย"
"ท่านชอบใจข้าก็พอใจแล้ว ว่าแต่ อะไรทำให้ท่านมีสภาพแบบก่อนหน้านี้ล่ะ?"
อิโระหยิบปืนอาคมที่ชิงมาจากเจเนซี ปืนที่ทิ้งรอยกระสุนทั่วเกราะลำตัวของตน ให้นักวาดร่างใหญ่รับไว้พิจารณา
"ปืนอาคม มีอาคมสลักไว้อย่างดาบทองของอารักษ์ราชา"
"อย่างนั้นเหรอ?"
จูโนหยิบปืนสีเงินลายทองมาถือไว้ ขยับดวงตาสีเปลวไฟอันไม่สะท้อนภาพใด ให้เหมือนจ้องมองอาวุธที่ขยับไปมาในมือขวา กระนั้นอัศวินหนุ่มก็ไม่ทำอะไร เพียงมองด้วยความสงสัยว่าสาวเจ้ากำลังคิดสิ่งใด จนในที่สุดเธอก็หันหลังกลับไป
เปรี้ยง! นักวาดตาบอดลั่นไกปืนในมือ ยิงกระสุนใส่ทหารพยัคฆ์รัตนที่พุ่งมาพร้อมอาวุธ จนล้มลงสิ้นสภาพในนัดเดียวไม่ทันตั้งตัว ชวนให้นักดาบเกิดประหลาดใจในภาพที่เห็นไปตามกัน
"ท่านใช้ปืนนี้ได้คล่องดี ให้ท่านเก็บไว้คงจะดีกว่า"
"ถ้าท่านอิโระว่าอย่างนั้น ข้าจะเก็บเอาไว้ก็แล้วกัน"
คู่นักดาบและนักวาดยืนนิ่งต่อหน้าคฤหาสน์สีถ่าน ท่ามกลางย่านวังบุริมชิมสุข ที่บัดนี้กลายเป็นซากเมืองทะเลเพลิง ถูกแผดเผาเป็นเถ้าจนแทบไม่เหลือสิ่งใดให้จดจำ ความงามที่พอให้ชื่นชมได้ในสถานนี้ เหลือเพียงสีสันอันร้อนแรงของเปลวไฟ กับแสงดาวแพรวพราวยามราตรี ของทะเลสีน้ำเงินอันมืดมิดเหนือผืนฟ้า พาทั้งสองคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไปในย่านนี้
"มีอะไรที่ท่านตามหาในย่านนี้อีกไหม? ท่านจูโน"
"ข้าได้ชื่นชมทุกสิ่งจนพอใจแล้ว บัดนี้ ช่วยนำพาข้าออกไปจากย่านนี้ที อัศวินของข้า"
"ได้เลย"
สองนักเดินทางพากันออกมา จากรั้วคฤหาสน์ไหม้ไฟที่แทบไม่เหลือสภาพเดิมใดให้จดจำ สู่ทางเดิมที่ทั้งสองเดินผ่านมา จนเจอกองซากทหารพยัคฆ์รัตนที่กองกันข้างทาง ทว่าบางอย่างกลับแตกต่างออกไป
จอชจอมทักที่เคยยืนอยู่ตรงนี้ไม่มีอีกต่อไป เหลือเพียงผลึกสีเขียวเข้มที่ตกหล่นกลางกองเลือด ให้อัศวินหนุ่มหยิบขึ้นมาพิจารณา ว่าอะไรถูกทิ้งไว้แทนที่คนที่เคยอยู่จุดนี้ แล้วยื่นให้นักวาดสาวผู้อยู่ข้างกัน
"ผลึกมรกต ข้าว่าท่านน่าจะได้ใช้ประโยชน์จากมันมากกว่าข้า"
"ผลึกเหรอ?"
สาวใหญ่รับมรกตไว้ แล้วพิจารณาเหลี่ยมคมตามมุมอันเป็นรูปลักษณ์งดงาม ผ่านนิ้วทั้งห้าที่สัมผัสผิวผลึกอย่างละเอียด กระทั่งชะงักเพราะนึกบางอย่างในใจได้ จึงหันมาสนทนากับหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทีสนใจ
"ข้ามีอีกสถานปลายทางที่อยากไปต่อจากนี้ ท่านว่าอย่างไรล่ะ?"
"ที่ไหนเหรอ? ท่านจูโน"
"อารามสวนผลึก ที่นั่นมีสวนประหลาดที่มีผลึกงอกจากพื้น ในอารามอันงดงามที่มีเจ้าของเป็นหนึ่งในสังฆาอีกา นักบวชผู้มีวิชาคาถาแกร่งกล้าแห่งแดนสุวรรณ ที่นั่นคงมีสีสันงามงดหยดย้อยไม่ด้อยไปกว่าสถานนี้"
"ถ้าท่านว่าเช่นนั้น ก็ไปกันเถอะ ท่านช่วยนำทางให้ข้าที"
"ฮิฮิ ได้เลย ท่านอิโระ ข้าจะชี้ทางให้ท่านเดินไปด้วยกันเอง"
สองนักเดินทางเดินบนถนนที่จะนำพาพวกเขาออกจากย่านนี้ สู่ถนนปูนที่ไม่มีใครรู้ว่าอะไรรออยู่ระหว่างทาง ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ไม่ลังเลที่จะก้าวไป ด้วยไม่หลงเหลือคุณค่าของสิ่งใดในเมืองทะเลไฟ ที่แผดเผาทุกสิ่งจนไม่เหลืออะไรอีกต่อไป
"ท่านอิโระ ถึงตอนนี้ มีสิ่งใดที่ท่านชอบใจในการเดินทางบ้างไหม?"
จูโนเอ่ยถามตามคิดระหว่างเดินทาง พาให้อิโระใช้เวลาไม่นานในการนึกถึงสิ่งที่ตนพ้นผ่าน ว่าอะไรพอให้ตนได้มีความสุขบ้าง กลับมีเพียงสิ่งเดียวที่อยู่ข้างกาย แล้วให้เขารู้สึกถึงความอุ่นใจคลายกังวล จนพอเผยรอยยิ้มออกมาได้บ้าง
"ก็พอมีอยู่ ถึงจะไม่มาก แต่ก็ทำให้ข้าชอบใจ"
ทว่าในตอนนั้นเอง กลิ่นเถ้าถ่านและควันไฟในอากาศ ก็สะกิดให้นึกถึงภาพของตุ๊กตาเด็กสาวกับชายชราในเปลวไฟ กับความทรงจำของเจ้าผู้ช่วงชิงอันไม่น่าอภิรมย์เท่าไร จนความสุขบนใบหน้าหายไปทันใด คงเหลือไว้เพียงความสะอิดสะเอียนรังเกียจ ในความวิปริตที่ตนได้ประจักษ์เท่านั้น
"ถึงส่วนใหญ่จะเป็นอะไรที่ข้าไม่ได้ชื่นชมเท่าไรก็เถอะ"
"ฮิฮิ ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังอยากให้ท่านได้พบอะไรดี ๆ ในการเดินทางนี้นะ ท่านอิโระ"
สาวเจ้าหัวเราะเบาบางให้ท่าทีอันน่าสนใจของอัศวินหนุ่ม แล้วคู่นักเดินทางก็พากันเดินบนถนนสีเลือดอันไร้ชีวิตใด ทิ้งไว้เพียงความวินาศที่ทั้งสองนำมาสู่ผองชน ให้ทุกคนได้รู้ว่าจะไม่มีสิ่งใดหลงเหลือในย่านนี้อีกต่อไป


제1화
이상한 인생이었다.
처음으로 되돌릴 수 있다면, 어디로 되돌려야 할지 감도 잡히지 않는 이상한 인생.
공작 가의 하나뿐인 아들로 태어났는데 밑의 놈들에게 모든 걸 빼앗긴 것도 모자라 추방당했다.
가문에서 내쫓긴 귀족이 할 수 있는 선택지는 그렇게 많지 않다.
그중 가장 나은 선택지는 역시나 자결.
귀족으로서의 품위를 지키기 위해 스스로 목숨을 끊는 것이었다.
허나 머저리였던 나는 이마저도 하지 못한 채 대륙을 떠돌았다.
그러다 우연히 공작가의 혈통 능력을 각성할 수 있었다.
타인의 재능을 흡수할 수 있는 기괴한 능력.
덕분에 오랜 방랑에 지친 몸을 회복시킬 수 있었지만, 부작용으로 남들과는 다른 사고를 가지게 되었다.
미쳐버렸단 소리다.
혼잣말을 중얼거리게 되고, 말투가 이상해졌으니 미친 게 분명했다.
오랫동안 시달리던 불치병은 나았지만 미치광이 상태로 가문에 돌아갈 순 없었다.
고민하던 나는 결국 방랑을 계속하기로 했다.
그렇게 다시 대륙을 하염없이 떠돌 때였다.
우연히 들려온 소문 하나가 이 결심을 뒤흔들었다.
내 가문.
바이에른 공작가가 멸문했다는 소문이었다.
다급히 공작가로 돌아간 나는 소문이 진짜인지 확인하려 했다.
하나 확인할 거리도 없었다.
여동생은 보이지 않았고 어머니는 싸늘한 시체가 되어 있었다.
그뿐만이 아닌 가문의 모든 것들이 어머니를 죽인 놈들의 손에 들어가 있었다.
그 참혹한 현실에 더욱 미쳐버린 나는 복수의 칼날을 들었다.
다행히 공작가의 혈통 능력 덕에 유의미한 성과를 거둘 수 있었다.
공작가를 이렇게 만든 놈들 몇 명의 목을 잘라낸 것이다.
하지만 날 추방하고 가문을 박살 낸 장본인들은 죽이지 못했다.
되려 놈들의 칼에 죽어가고 있었다.
"마지막까지 구차하게 가네…."
중얼거림과 함께 나는 웃었다.
정신이 돌아버린 뒤로, 가끔 웃음이 제어되지 않았다.
"죽더라도 어머니와 여동생을 그런 꼴로 만든 놈들은 꼭 죽이고 싶었는데…."
입맛을 다신 나는 고개를 들었다.
비가 내리는 하늘이 보였다.
먹구름이 잔뜩 낀 하늘을 향해 나는 물었다.
차라리 이렇게 죽을 거였다면, 가족들이랑 같이 죽이지 그랬어요, 신님?
기도 비슷한 질문에 대답 대신 가슴팍에서 피가 쏟아졌다.
"…아."
그 순간 엄습해 온 또 한 번의 고통.
나는 점점 감겨 오는 무거운 눈꺼풀의 무게를 이기지 못한 채 결국 정신을 놓고 말았다.
이렇게, 죽은 줄로만 알았다.
"...!"
일주일 전까지만 하더라도.
* * *
아더는 제 몸을 내려다보며 생각했다.
'과거로 돌아왔네?'
일주일 전, 30살의 아더 바이에른은 15살의 아더 바이에른이 되어버렸다.
그 증거로 상처투성이인 30살 아더의 몸이 아닌, 성장기가 끝나지 않은 얇은 소년의 몸이 보였다.
허나 단순히 몸만 어려진 건 아니었다.
"와아… 제정신으로 돌아왔어?"
미쳐버린 뒤로 줄곧 붉게 물들어 있던 세상이 다시 색감을 되찾았다.
이 사실에 아더는 순수히 놀라 중얼거렸다.
"내 정신병이… 나아졌다고?"
그 어떤 명의도 치료하지 못한 정신병이?
그래서 아더는 자신이 과거로 돌아왔다는 걸 실감 할 수 있었다.
'미친놈이 정상인이 되는 방법은 다시 태어나는 수밖에 없으니깐.'
문제는 어떻게 과거로 돌아왔냐는 것이다.
생각과 함께 다시 고민에 빠져들 때였다.
방문 너머로 익숙한 목소리가 들려왔다.
"도련님."
집사 세비스찬이었다.
"약 드실 시간입니다."
아더가 정신을 차리고 바보처럼 말을 더듬었다.
이때의 자신은 말더듬이였기 때문이었다.
"네… 에."
"…그래요. 오늘은 기분이 좀 어떻습니까? 도련님?"
늘어진 발음을 용케 알아들은 세비스찬이 찻잔을 내려놓으며 질문한다.
아더는 조금 전과 같이 말을 더듬으며 답했다.
"기분 좋아요오…."
"다행이군요. 약은 지금 드실 겁니까?"
"나중에 먹고 검사 받을게요오…."
세비스찬이 고개를 끄덕였다.
"꼭 드셔야 합니다. 도련님의…. 병을 위해 어렵게 구한 약이니."
아더가 똑같이 고개를 끄덕였다.
"네에…."
대답을 들은 세비스찬이 방을 나섰다.
그의 발걸음이 멀어진 것을 확인한 아더는 시선을 돌려 세비스찬이 가져온 약을 바라보았다.
"흠…."
과거에도 그랬지만, 겉보기에는 참으로 평범한 약이었다.
'원인 모를 병으로 말더듬이가 된 내 병을 치료하기 위한 약이지.'
하지만 미래의 경험 덕에 이 약의 진짜 정체를 지금은 알고 있었다.
병을 치료하기 위해 먹던 이 약이 사실은 제 병을 키우던 독약이었다는 걸.
그래서 아더는 약을 집어 들어 발로 으깨버렸다.
콰직-!
가루가 된 약이 방 안에 휘날렸다.
그 광경을 지켜보던 아더는 턱을 쓰다듬었다.
"세비스찬, 저 인간은 과거나 지금이나 똑같네. 또 똑같이 독약을 들고 오는 걸 보면…."
하긴, 그의 진짜 정체를 생각하면 또 그리 놀라운 일은 아니었다.
그는 미래 바이에른 공작 가문을 멸문시키는 데 가장 앞장선 가문.
도르문트의 세작이었으니 말이다.
'그리고 도르문트는 바이에른의 멸문을 지시한 2황자, 칸 마드리드의 가장 충직한 심복이었지.'
이 사실을 모르던 과거의 자신은 배신자가 건네준 약을 매일 같이 받아먹어 말을 더듬는 병신이 되었다.
물론 지금은 그 약을 먹지 않아 말은 더듬지 않았지만 상황이 끝난 것은 아니었다.
세비스찬은 여전히 독약을 주었고, 제 상태를 매일 체크했다.
독약을 먹지 않는다는 게 언제 들통나도 이상하지 않다는 소리다.
'즉, 그 일이 일어나기 전 집사 세비스찬을 쳐내야 한다는 건데… 어떻게 쳐내야 할까?
지금 당장 가서 죽여버릴까?
고민하던 아더는 흠칫 놀랬다.
"아니지. 더 이상 과거처럼 행동하면 안 돼."
그때야 미쳐 있어서, 물불 가리지 않고 바이에른을 멸문시킨 원수들을 죽여도 상관없었지만 지금은 아니었다.
'제정신으로 돌아왔는데 굳이 그럴 필요가 없어.'
눈에 띄어 가면서 세비스찬을 죽일 필요가 없다.
아주 조용히 목을 그어버리거나, 머리를 써 그를 쳐내는 게 가장 좋았다.
'난 이제 미친놈이 아니니깐, 정상인처럼 복수를 해야지. 예전처럼 무식하게 칼만 휘두를 필요가 없어.'
그때 세비스찬의 목소리가 다시 한번 들려왔다.
"도련님. 손님이 오셨습니다. 도르문트 백작의 셋째 아드님입니다."
상념에 빠져있던 아더가 움찔 몸을 떨며 중얼거렸다.
"빌 도르문트가 찾아왔다고?"
* * *
도르문트 백작의 셋째 아들인 빌 도르문트.
그는 지난 삶에서 죽이지 못했던 원수 중 한 명이었다.
'가장 먼저 죽여야 했는데 그러지 못했지.'
빌 도르문트는 다른 백작가의 아들보다 능력이 뒤떨어졌지만 교활하고 눈치가 빠른 자였다.
바이에른 가문을 멸망시킨 자들에게 복수하러 다닌다는 소문이 돈 순간 가장 먼저 자취를 감춘 것도 빌이었다.
'죽을 때쯤 나타나서 날 조롱했지. 그때 어찌나 약 오르던지.'
그의 첫째 형과 둘째 형의 뒤에서 비웃음을 날리던 빌의 얼굴이 아직도 생생히 기억나는 아더였다.
그런데 이놈이 제 발로 앞에 나타났다.
"야 벙어리."
자신이 기억하는 그 얼굴과 표정으로.
그 탓에 아더의 표정이 모호해졌다.
'기회? 아니면 함정?'
그토록 찾아 헤매던 원수가 제 발로 등장했지만 죽이기가 참 애매했다.
불과 조금 전까지, 이제는 더 이상 생각 없이 행동하지 않겠다고 다짐하지 않았는가?
그런데 지금 그를 죽여버리면 과거와 별 다를 바가 없었다.
'그렇다고 해서 안 죽일 수도 없고.'
고민에 빠진 아더가 턱을 쓰다듬을 때였다.
빌이 이죽거리며 입을 열었다.
"네 여동생은 어딨냐? 개 보려고 왔는데 어디에도 없네? 설마 네가 숨긴 거냐, 벙어리?"
그의 말에 정신을 차린 아더가 탄성을 터트렸다.
'저 벙어리란 말, 참 오랜만에 듣네?'
말을 더듬는 것이 벙어리는 아니지만, 의도적으로 자신을 깎아내리기 위해서 붙인 별칭.
하나 아더는 크게 개의치 않았다.
빌 뿐만이 아니라 과거, 자신을 얕잡아 보는 사람들 모두 자신을 벙어리라 불렀기 때문이다.
'말더듬이 공자는 어감이 안 산다고 벙어리 공자라 불렀지.'
그래서 이런 놀림은 아무렇지 않게 넘길 수 있었지만, 빌이 언급한 아이린.
제 여동생은 달랐다.
'굳이 아이린을 언급하네?'
자신이 빌 도르문트를 죽이려던 이유는 제 여동생 때문이었다.
빌 도르문트는 가문이 멸문당하기 전부 항상 제 여동생인 아이린을 탐했고 결국 바이에른 가문이 멸문당하는 날.
제 여동생과 강제로 혼약을 맺었다.
그 후 5년이란 시간이 흘러 아이린은 자살을 했다.
'그게 자살인지, 아니면 녀석의 손찌검 때문인지는 모르지만… 흘러 들려오는 소문으로는 거리에 내쫓기면서 맞았다고 하니깐….'
그래서 아더는 빌을 죽이려 했다.
'미친놈인 나도 원수의 가족은 안 건드리는데 이 자식은 그 선을 넘었어.'
그런데 그 빌 도르문트가 과거로 돌아온 지금, 또다시 아이린을 언급했다.
안 그래도 죽일 이유가 차고 넘치는 녀석인데, 그 와중에 또다시 선을 넘은 것이다.
'…역시 죽여야 하나?'
고민과 함께 아더의 마음이 한쪽으로 기울어질 때였다.
한 가지 좋은 방법이 머릿속을 스쳐 지나간다.
"오… 맞아."
"…?"
"죽이는 게 안 된다면, 죽지 않을 정도의 부상은 된다는 거잖아? 그럼 뒷수습도 쉬워질 거고."
아더의 중얼거림에 앞에 있던 빌이 흠칫 놀랬다.
"너? 어떻게 말을 안 더듬…!?"
이 말에 아더가 기습적으로 빌의 발을 세게 걷어찼다.
예상치 못한 일격에 빌이 철퍼덕 엎어졌다.
"…!?"
어안이 벙벙해진 빌이 뒤늦게 발버둥 쳤지만 소용없었다.
어느 사이엔가 자신의 위에 올라탄 아더가 그 움직임을 봉쇄했기 때문이었다.
"무, 뭐?"
놀란 빌이 경악해 소리친 순간, 아더가 고개를 숙였다.
그 순간 높낮이가 없는 목소리가 빌의 귓가로 파고들었다.
"지금부터 오른쪽 눈알을 뽑아낼 건데요 빌. 부디 잘 참아주세요."
제2화
빌이 당황해 소리쳤다.
"너, 너?"
아더가 말을 더듬지 않았기 때문이었다.
하지만 자신의 착각인 듯했다.
"…왜요오?"
벙어리 공자는 다시 말을 더듬었다.
이에 빌의 표정이 분노와 당황.
그 외 감정들로 일그러졌다.
스트레스를 풀기 위해 괴롭히러 온 '벙어리'한테 이런 모욕을 당하다니?
그래서 화가 나 손을 들어 올렸을 때였다.
'벙어리' 공자가 웃으며 무언가를 들어 올린다.
"…?"
눈을 끔뻑이던 빌이 숨을 참는다.
벙어리 공자의 손에 들린 것이 인간의 '눈알'이었기 때문이다.
"어…?"
말을 흐린 빌이 제 오른쪽 눈을 더듬었다.
하나, 당연히 있어야 할 눈의 감촉이 느껴지지 않았다.
경악한 빌이 입을 벌린다.
'서, 설마?'
빌이 뒤늦은 비명을 지르려 했다.
하지만 아더가 먼저 움직였다.
입고 있던 옷을 벗어젖힌 아더는 소리를 지르려는 빌의 입속에 그 옷을 박아 넣었다.
"으으으읍!"
말문이 막힌 빌이 반항을 시도했지만, 소용없었다.
어떤 방법을 썼는지 몰라도 아더의 몸은 돌덩이처럼 무거웠다.
3살이나 많은 자신이 이겨내지 못할 정도로.
그 사이 아더는 주먹을 말아 쥐고 있는 힘껏, 빌의 오른쪽 뺨을 때렸다.
퍽!
경쾌한 소리가 울려 퍼졌지만, 아더는 고개를 갸웃거렸다.
'힘이 약해서, 타점이 정확하지 않네.'
아무래도 몸 상태가 완벽하지 않은 탓인 것 같았다.
그래서 빌의 목에 걸린 목걸이를 억지로 뜯어내 오른쪽 손으로 말아 쥐었다.
'구심점이 있으면 부족한 악력이 어느 정도 채워지겠지.'
생각과 함께 다시 주먹을 내질렀다.
그러자 조금 전보다 명쾌한 소리가 울려 퍼졌다.
퍽!
퍽!
퍽!
빌이 발버둥 쳤지만 여전히 몸은 움직여지지 않았다.
비명도 나오지 않았다.
그 속에서 공포를 느낀 빌이 눈물을 머금었다.
허나 이 눈물은 아더의 폭력성을 더욱 자극했다.
퍽! 퍽! 퍽!
주먹질이 더욱 거세진다.
그 덕에 콧등이 내려앉고 두 앞니가 빠져 바닥을 뒹굴었다.
피는 말할 것도 없었다.
"으으으으읍!"
결국 눈치 빠른 빌이 우는 것을 멈추고 애원하기 시작했다.
흉측하게 일그러진 얼굴로 비는 꼴이 퍽 불쌍했지만, 아더는 고개를 갸웃거렸다.
'지금 봐달라고 비는 건가?'
과거의 자신을 괴롭힐 때는, 그렇게 애원해도 단 한 번도 주먹질을 멈춘 적이 없던 놈이?
'에이… 사람이면 그럴 리가 없지. 적어도 양심이란 게 있다면 말이야.
그래서 착각이라 치부하며, 다시 주먹질을 시작했다.
퍽-!
결국 그 주먹질이 멈춘 것은, 빌이 기절한 직후였다.
마지막으로 기절한 빌의 뺨을 때린 아더가 가쁜 숨을 몰아쉬었다.
"몸 상태가 안 좋기는 하네. 고작 이 정도로 숨이 차다니."
이 말과 함께 땀에 전 앞머리를 쓸어 넘긴 아더가 시선을 돌렸다.
조금 전 주먹질에 의해 끔찍한 몰골이 된 빌이 보였다.
그 모습을 한동안 지켜보던 아더는 진지한 표정으로 중얼거렸다.
"확실히 정상으로 돌아오긴 했나 보네… 죽이지 않고 눈만 뽑아낸 걸 보면."
예전의 자신이었다면 곧바로 빌을 죽였을 것이다.
하지만 지금의 자신은 얌전히 눈알만 빼내었다.
이 차이는 생각보다 컸다.
'죽였다면 뒷수습을 못 했겠지만, 죽이지 않았으니깐,뒷수습은 가능하잖아?'
지금 당장의 울분도 풀고, 실리도 챙기고.
과거의 일들을 생각하면 이건 엄청난 발전이었다.
"제정신으로 돌아오니깐, 일이 이렇게 쉬워진다고?"
혀를 내두른 아더가 시선을 돌렸다.
그러자 바닥에 굴러다니던 빌의 눈알이 보였다.
그 눈알을 집어 든 아더가 기절한 빌의 눈꺼풀을 들어 올려 억지로 끼워 넣었다.
"…!"
기절한 와중에도 고통은 있었는지 빌의 몸이 부르르 떨렸다.
그사이 눈알이 잘 들어갔는지 확인한 아더가 중얼거렸다.
"아무래도 이 정도로 뒷수습을 하기에는 부족하겠지?"
그래서 조금 더 원만한 싸움으로 보이기 위해, 방법을 강구 할 때였다.
문득 한 가지 의문이 스쳐 지나갔다.
"그러고 보니… 내 혈통도 돌아왔으려나?"
아더가 턱을 쓰다듬으며 떠올렸다.
바이에른의 숨겨진 혈통 능력.
다른 혈통의 능력을 강탈할 수 있는 비정상적인 능력.
과거, 절반의 복수를 이루게 해주었던 그 축복받은 능력이 돌아왔는지 이제껏 확인을 안 하고 있었다.
'정확히는 확인을 못 하고 있었던 거지… 능력을 활용할 수 있다는 걸 확인하기 가장 좋은 방법은 다른 혈통을 들이마시는 거니깐.'
그런데 우연인지 몰라도, 지금 쓰러진 빌이 마침 혈통의 능력을 보유하고 있었다.
'도르문트 가문은 뛰어난 정령술사들을 배출해낸 집안으로 유명했지?'
생각과 함께 아더가 입꼬리를 올렸다.
그 후 몸을 움직여 줄줄 흘러나오는 빌의 피를 손바닥에 담는다.
그 양이 한 움큼 정도 모인 순간, 제 손에 모인 고인 핏덩이를 호로록 들이마셨다.
"…!"
식도를 타고 넘어가는 비릿한 맛에 현기증이 핑하고 돌았다.
하나 아더는 그것을 이겨내고서 가만히 눈을 감는다.
그 순간 바이에른 가의 축복받은 혈통이 깨어나, 도르문트의 피를 폭력적으로 집어삼키기 시작했다.
'오… 혈통 능력도 깨어 있었구나.'
중얼거림과 함께 아더가 다시 눈을 뜬다.
그러자 조금 전에는 보이지 않던 정령 하나가 창가의 화분에 몸을 숨기고 있는 게 보였다.
"안녕하세요?"
[…]
"제 이름은 아더예요. 당신 이름은요?"
물음에 정령은 대답이 없었다.
보통 정령 보인다면, 대화가 가능했는데 이상한 일이었다.
'뭔가 잘못됐나?'
턱을 쓰다듬던 아더가 곧 어깨를 으쓱였다.
'뭐 상관없으려나… 중요한 건 바이에른 혈통 능력이 깨어 있다는 것. 그리고 현 시점에서 빌 도르문트의 혈통 능력인 정령술을 빼앗았다는 것.'
그리고 정령술은 치료에 탁월한 효과를 보였다.
물의 정령의 치료술은 신관의 사제보다 더 뛰어난 치유력을 보유했기 때문이었다.
아마 현재 망가진 제 몸 상태도 충분히 치료할 수 있을 것이다.
"와… 제정신으로 돌아오니깐 운도 좋아졌네. 일이 이렇게 술술 풀린다고?"
고개를 끄덕인 아더가 거울 맞은편에 섰다.
'남은 건 깔끔한 뒤처리. 하지만 이것도 문제없지.'
거울에 비친 저를 잠시 바라보던 아더는 주먹을 말아쥐었다.
그리고 오른쪽 뺨을 내리쳤다.
퍽!
둔탁한 타격음과 함께 피가 흘렀다.
그런 제 얼굴을 쓰다듬은 아더가 중얼거렸다.
"으음… 비등한 애들 싸움처럼 보이려면, 더 때려야겠지, 아마?"
* * *
"빌!!!"
평화롭던 바이에른 가문에 난데없는 사건이 터졌다.
"도, 도련님!"
그 중심에는 바이에른 가문의 벙어리 아더 바이에른과 도르문트 가문의 셋째 아들이 있었다.
"이게 도대체…."
사건이 일어났다는 이야기를 듣자마자 달려온 카나 도르트문트 부인은 방 안의 참상을 바라보며 말을 잇지 못했다.
온통 피바다였다.
누구의 피인지 구분이 안 갈 정도로, 새하얀 대리석이 피로 물들어 있었다.
그리고 그 대리석 위에 제 아들이 게거품을 문 채 쓰러져 있었다.
"으아아아앙!"
그 옆에서 울음을 터트리는 아더 바이에른!
이에 화가 난 카나 도르문트가 소리쳤다.
"이게 무슨 일입니까, 공자님!!"
"으아아아앙!"
"이게 무슨 일이냐고요!!!"
하지만 빌과 마찬가지로 온몸이 피투성이인 아더는 그녀가 원하는 대로 사건의 해명을 해주지 않았다.
그저 울음만 연신 터트릴 뿐이었다.
결국 화를 참지 못한 카나가 몸을 일으켜 아더에게 다가갈 때였다.
현 바이에른 공작가의 주인이 방 안에 들이닥쳤다.
"아더?"
"엄마아!"
요넬 바이에른의 등장에 카나 도르문트가 멈칫하며 물러섰다.
"우리 아들. 무슨 일이니?! 얼굴은 또 왜 이렇고?"
"그, 그게…."
요넬의 등장에 아더가 그제야 대답했다.
"혀, 형이 때렸어요오…."
물론 그 대답은 알아듣기 어려웠다.
늘어진 발음 때문이었다.
하지만 요넬은 용케 알아듣고서 질문했다.
"빌 도르문트 공자가 때렸다고 너를?"
"네에에…."
"왜 때렸니?빌 도르문트 공자가 먼저 널 때린 거니?"
"네에에. 그러다아아… 참기가 힘들어서 같이 때렸어요오."
방 안에 있던 모든 사람들이 사건의 진상을 파악하고, 기절한 빌을 바라본다.
"…우리 아들을 때렸다고?"
요넬 바이에른이 중얼거림에 카나 도르문트가 움찔 놀란다.
그러나 곧 정신을 차리고 소리친다.
"공작 각하! 단순한 싸움이라 보기에는 무리가 있습니다!"
빌은 도르문트의 막내였고, 카나 도르문트는 그 막내를 꽤 편애하는 편이었다.
다른 형제들에 비해 뒤처져 항상 구박을 받는 탓이었다.
그런데 그런 빌이 기절을 한채 피를 흘리고 있으니 그녀가 흥분하는 건 당연한 일이었다.
하나 평소 온화하기 짝이 없던 요넬 바이에른의 노한 목소리에 그녀의 기세는 금방 수그러들었다.
"그럼 말해 보세요. 단순한 싸움이 아니면 뭡니까?"
"그, 그건…."
"설마 제 아들과 빌 공자가 목숨을 건 결투라도 했다는 겁니까?"
"각하!"
"소리 높이지 마세요. 제 아들 놀랩니다."
카나 도르문트가 움찔 놀라며 결국 고개를 숙인다.
망해 가는 공작가라 하지만 어찌 되었건 공작가.
그 공작가의 주인 앞에서 카나 도르문트는 일개 백작가의 부인일 뿐이었다.
"세비스찬. 빌 공자를 의원에게 데려가게."
"알겠습니다."
"카나 부인은… 나중에 나랑 면담 좀 하고."
순식간에 상황을 정리한 요넬 바이에른은 모든 사람이 방 안을 빠져나간 뒤에야 표정을 풀고서 고개를 돌렸다.
"내 사랑스러운 아들아. 정말로 빌과 싸운 거니?"
물음에 아더가 눈물을 그치고 고개를 끄덕였다.
"네에에."
"왜 싸운 것이니?"
"저를 때렸어어요오…."
요넬이 고개를 끄덕였다.
"그 말이 사실인 거지?"
"네에에."
"...."
요넬은 잠시 말이 없었다. 아더는 살짝 아차 하는 생각이 들었다.
과거로 돌아오기 전, 지금 시기에 요넬에게 자신은 한없이 유약한 아들에 불과했을 터.
하루아침에 남의 눈알을 뽑아버릴 정도로 성격이 변했다면 이상하게 생각할지도 몰랐다.
하지만 그녀의 입에서 나온 말은 예상 밖이었다.
"잘했다. 우리 아들. 그래… 어디 가서 맞는 것보다 차라리 때리는 쪽이 낫지."
"…?"
"이제 보니 기개가 있구나. 3살이나 많은 형과 싸워서 이기고."
예상치 못한 요넬의 대답에 아더가 잠시 눈을 끔뻑였지만, 곧 웃음을 터트렸다.
"헤헤…."
"나중에 커서 좋은 기사가 될 것 같구나, 우리 아들은."
그런 어미의 위로에 아더가 미소지었다.
순수한 웃음에 요넬도 방긋 미소 지었다.
"방 안에서 치료받거라. 어디 아픈 데 있으면 꼭 말하고."
"엄마 어디 가요오?"
"빌 공자에게 갔다 오마. 다시는 우리 아들에게 접근하지 말라고 내 일러야지."
아더가 고개를 끄덕이자 요넬이 방 안에 들어온 의원들과 자리를 바꾸었다.
그 후 의원에게 스스로 낸 상처를 치료받으며 생각했다.
'잘 마무리가 됐네. 흠… 그런데 이 편견이 도움이 되는 날도 오는구나.'
만약 아더. 자신이 이런 장애를 가지고 있다는 편견이 없었다면 절대로 이렇게 넘어갈 리가 없었다.
아무리 스스로의 얼굴을 때려놔 망가트렸다 하지만, 빌의 상태가 너무 좋지 않았으니.
하지만 빌의 상태를 저런 꼴로 만든 게 벙어리라 불리는 자신이라면 이야기가 달라진다.
안 그래도 말을 더듬는 탓에 공작가의 하나뿐인 후계자임에도, 연민의 시선을 받는다.
그런 자신에게 두들겨 맞았다는 건, 어떻게 보면 벙어리보다 못한 놈이 되어버린다는 소리.
체면을 신경 쓰는 귀족가의 특성상, 이 일은 크게 문제 잡히지 않을 것이다.
그렇게 생각을 정리한 아더는 욱신거리는 뺨의 고통에 신음을 냈다.
사건이 두 소년의 주먹 다툼 정도로 보이게 하도록 피를 냈는데, 그 과정에서 입 안이 찢어진 듯했다.
"도련님 많이 아프십니까?"
"…쪼금 아파요오오."
"이런. 입 안까지 찢어지셨군요. 한번 봅시다."
"아아아아."
아더의 입 안을 진찰하던 의원이 눈치를 보다 불쑥 칭찬했다.
"그런데 우리 도련님. 진짜 대단하네요. 체구도 작은데 빌 도련님이랑 싸움해서이기고."
아더가 웃었다.
"저 강해요오오."
"맞습니다. 인제 보니 도련님이 빌 공자보다 훨씬 강하시군요. 다시는 빌 공자가 도련님 방에 들어올 일은 없을 겁니다!"
옆에 있던 의원들도 고개를 끄덕였다.
"이번 다툼을.... 칭찬하기는 그렇지만, 그래도 남자가 기개가 있어야 하지 않겠습니까?
"맞아요. 잘하셨습니다, 정말로!"
의원들의 말에 아더가 고개를 끄덕였다.
"그래서서 뽑아줬어요!! 눈알… 랄"
"…뭘 뽑았다고요?"
"눈알… 랄!!"
의원들이 고개를 갸웃거렸다.
아더 바이에른이 무언가 열심히 말하기는 했는데, 늘어지는 발음 탓에 그 뜻을 이해하기가 쉽지 않았다.
허나 깊이 고민하지 않았다.
아더 바이에른은 가끔 이해할 수 없는 말을 하곤 했으니까.
그래서 평소처럼 적당히 맞장구만 쳐 주며 상처의 치료에 전념할 때였다.
카나 도르문트의 새된 비명이 저택 전체에 울려 퍼졌다.
"비이이일---!! 눈, 눈이 왜 눈이 빠져…!"
깜짝 놀란 의원들이 방문을 바라본다.
그러다 한 의원이 자신도 모르게 시선을 돌렸다.
"헤헤!"
천진난만하게 웃고 있는 아더가 보였다.
그 모습을 빤히 바라보던 의원은 조금 전 아더의 말을 떠올렸다.
'설마 조금 전 눈알랄이… 눈알은 아니겠지?'
고민 끝에 그는 곧 피식 웃음을 터트렸다.
세상 어떤 사람이 눈알을 뽑아내고 저렇게 천진난만하게 웃는다 말인가?
그런 놈이 있다면, 아마 제대로 미친놈일 것이다.
그리고 아더 바이에른은 미친놈이 아니었다.
'바보지만 세상에서 가장 착한 귀족가 도련님.'
그게 바로 바이에른 가문의 하나뿐인 후계자.
아더 바이에른이었다.
제3화
현재 가장 영향력 있는 귀족이자, 제국 남부를 책임지는 도르문트 백작.
그의 망나니 아들이 애꾸가 되었다는 소문에 제국의 수도가 들썩였다.
"도르문트 백작가의 빌 공자가 두들겨 맞았다지?"
"뭐? 그 도르문트 백작가의 공자가 두들겨 맞았다고?"
"누가 그 도르문트의 백작가의 공자를 건든단 말이오?"
이목이 쏠리는 건 어쩔 수가 없었다.
그의 망나니 아들 빌 도르문트의 기행은 수많은 귀족가의 자제 중에서도 악명이 자자했으니.
그 탓에 가십거리를 좋아하는 기자들과 귀족들이 다급히 소문의 진원지를 파헤칠 때였다.
전혀 예상치 못한 인물이 소문에 등장했다.
"바이에른 공작가의 소공자가 그랬다는데?"
"바이에른 공작가의 소공자가?"
"아니… 바이에른 공자는, 장애가 있지 않으셨던가?"
"…말도 제대로 하지 못하는 바이에른의 공자에게 두들겨 맞았다고?"
사건의 원인에 모두가 고개를 갸웃거렸다.
그럴 수밖에 없었다.
말도 제대로 하지 못하는 벙어리 공자가, 어떻게 빌 도르문트를 애꾸로 만든단 말인가?
그래서 왜곡된 추측들이 난무할 때였다.
요넬이 히죽히죽 입꼬리를 올리며 제 아들을 바라보았다.
"…우리 아들 덕에 내가 풍문으로나마 그 도르문트 백작을 이겨보는구나."
"응? 오빠가 뭘 했길래 엄마가 그 무서운 사람을 이겨요!"
"씁. 아이린. 무서운 사람이 아니라고 내가 몇 번을 말했니!"
"이잉…. 하지만 무서운 건 무서운 건데요."
그런 둘의 대화에 끼어든 아더의 여동생.
아이린 바이에른의 말에 요넬이 웃음을 터트렸다.
옆에 있던 아더도 똑같이 미소지었다.
'여전히 귀엽네, 아이린은.'
과거로 돌아와 유일하게 좋은 점이 있다면 바로 가족들과 다시 식사를 할 수 있다는 점이었다.
'내가 가장 바라 왔던 소중한 시간…하지만 이대로 오래 가지 못하겠지.'
과거로 돌아왔지만 바뀐 것은 없었다.
바이에른 가문은 여전히 무너져 가고 있었고, 집 안팎을 가리지 않고 배신자들이 들끓었다.
'가만히 두었다가는, 가문은 또다시 멸문할 거야.'
그리고 가문을 잃어버린 귀족의 최후는 죽음, 혹은 죽음에 가까운 치욕뿐이다.
당연하게도 아더는 그 일을 지켜만 보고 있을 생각이 없었다.
그 미래를 막는 것은 물론이고, 가능하다면 그 일의 원인이었던 인간들을 모조리 죽여버릴 생각이었다.
'후환을 없애는 가장 확실한 방법은 그 싹을 잘라놓는 거지.'
그리고 그 후환 중, 가장 위협적인 인물은 역시나 제 옆에 있는 집사.
세비스찬일 것이다.
여기까지 생각한 아더는 입을 열어 소리쳤다.
"스테이크 더 주세요오, 집사니임!"
상념에 빠져있던 세비스찬이 움찔 놀란다.
허나 곧 정신을 차리고 한 박자 늦게 아더의 요구를 들어주었다.
그런 세비스찬의 행동을 유심히 지켜보던 아더는 중얼거렸다.
'케인 도르문트… 바이에른 가문을 멸망시킨 장본인 중 한 명. 그 인간이 이번 일의 보복을 해 온다면 분명 세비스찬을 통해 걸어올 텐데….'
문제는 이 인간을 어떻게 쳐내냐는 것이다.
고민과 함께 세비스찬이 가져온, 스테이크를 잘라 먹으려 할 때였다.
자리에서 일어난 요넬이 아더의 옆으로 다가온다.
"우리 아들. 엄마가 잘라줄게."
"네에!"
"잘 먹어야 없던 병도 나을 수 있지. 우리 아들 싸움 실력을 보니 이 병만 나으면 대단한 기사가 될 수 있을 거야."
요넬의 농담에 식당에 있는 모두가 웃음을 터트렸다.
세비스찬만 빼고서.
그 모습을 바라보던 아더가 불현듯 떠오른 생각에 소리쳤다.
"엄마아!"
"응?"
"저 소원이 있어요오!"
"소원?"
요넬의 두 눈이 크게 치켜 떠진다.
그 사이 아더가 눈빛을 반짝이며 부탁한다.
"하이넨 호수에 가고 싶어요오!"
* * *
아더가 외출을 하고 싶다는 의사를 내보인 뒤 2주가 흘렀다.
"외출이라…."
공작으로서의 업무를 쳐내며, 이 사안에 관해 고민하던 요넬은 한숨을 내쉬었다.
사실 평범한 아이였다면, 외출 정도로 이렇게 고민할 필요가 없었다.
15살의 소년이 집 안보다는 밖을 좋아하는 건 당연한 일이니.
허나 제 아들 아더 바이에른은, 장애가 있었다.
말을 더듬고, 또래 소년보다 지능이 떨어졌다.
그 탓에 외출 하나로도 크게 걱정할 수밖에 없었다.
그러나 한편으로는 장애가 있다 하여 집 안에만 있는 게 옳을까? 라는 의문이 드는 것도 사실이다.
'갑갑할 테지…. 종일 집 안에만 있으니. 거기다 처음으로 무언가를 하고 싶다고도 했고.'
아더는 순한 아이였다.
그게 장애 때문인지, 지능이 낮아서인지는 몰라도 천성적으로 착했고 누구에게나 웃음을 보였다.
그래서 보통 아이들과 달리, 무언가를 요구하지 않았다.
항상 남들의 기분을 살피는 탓에 상대방에 최대한 맞춰 주려고 배려한 것이다.
그런 아이가 장애가 생겨난 뒤로 처음으로 무언가를 요구했다.
항상 '네'라는 대답만 하던 아이가 무언가를 하고 싶다 소리친 것이다.
어미의 입장에서 이 요구를 들어주지 못한다는 건 가슴이 찢어지는 일이었다.
"그래. 외출 정도야…. 거기다 하이넨 호수라면 바로 근처니."
요넬이 결심하고서 아더의 외출을 허락했다.
준비는 곧바로 됐다.
"우리 아들. 조심히 갔다 오렴."
"엄마…는요?"
"엄마는 할 일이 많아서 같이 못 가겠구나. 대신 네 여동생, 아이린이랑 같이 갔다 오렴."
아더가 고개를 끄덕였다.
"네에! 갔다 올게요, 엄마아!"
"그래…. 가서 오랜만에 즐겁게 놀다 오려무나. 필요한 거 있으면 세비스찬에게 말하고."
요넬이 눈짓한다.
대기하고 있던 바이에른의 기사들이 아이린과 아더의 곁으로 다가갔다.
기다렸다는 듯, 고급 리무진에 시동이 걸렸다.
휘이이잉-!
마력 엔진이 가동되는 소리에 아이린이 좋아라 하며 웃음을 터트렸다.
입가에 미소를 건 채 그 모습을 지켜보던 아더는 중얼거렸다.
'드디어 정령과 계약하는구나.'
며칠 전 빌 도르문트의 혈통 능력을 흡수한 아더는 전에는 보이지 않던 정령을 볼 수 있게 되었다.
허나 어찌 된 영문인지는 몰라도 계약은 하지 못하고 있었다.
그 원인을 아더는 장소 때문이라 짐작했다.
'정령들과의 계약하기 위해서는 자연과 가까이에 있는 게 정석이지.'
그래서 어머니에게 부탁해 하이넨 호수로 나들이를 나온 것이었다.
제국의 수도 인근 호수 중, 가장 큰 하이넨 호수라면 아마 충분히 정령과 계약할수 있을 것이다.
그렇게 오늘 나들이의 목적을 떠올린 아더가 고개를 들었다.
때마침 하이넨 호수에 도착했는지, 리무진이 멈추고 문이 열렸다.
"오빠!! 어서 가자!"
신이 난 여동생의 외침에 아더가 고개를 끄덕였다.
뒤따라온 가신들과 기사들은 재빠르게 하이넨 호수 주변을 점검했다.
수도 근처 외각에 위치한 호수라고는 하지만, 어찌 되었건 도심이 아니다.
불미스러운 일이 일어날 가능성은 충분했다.
그 탓에 경계 태세가 완성되고서야 바이에른 가문 남매의 나들이가 시작됐다.
"오빠 꽃이야-! 이 꽃의 이름은 뭘까?"
"글세… 하지만 이쁜 꽃이네에."
"그래? 이거 오빠 머리에 달아 줄까?"
아더가 고개를 끄덕였다.
아이린이 기다렸다는 듯 아더의 귓가에 머리를 꽂아준다.
꽃을 꽂은 아더가 고개를 갸웃거리자 아이린이 까르르 웃음을 터트렸다.
"오빠 이쁘다!"
기분 좋은 웃음에 아더도 방긋 웃었다.
그때 자리에서 일어난 아이린이 아더를 잡아 이끈다.
"저기 가 보자!! 하이넨 호수!"
아더는 거부하지 않았다.
애초에 이곳에 온 목적이 저 호수였기 때문이다.
그렇게 아이린의 뒤를 졸졸 따라 호숫가로 다가갔다.
"와아…. 진짜 맑다 이 호수."
"응 맑아 보이네에."
"그래서 오자 한 거지 오빠? 이 호수가 이뻐서!"
"응. 맞아아."
아이린과 대화하며 아더가 은근슬쩍 물에 손을 담갔다.
눈치 빠른 아이린이 다급히 소리쳤다.
"들어가면 안 돼 오빠! 위험해!"
아직 어린 아이린이었지만 제 오빠가 장애가 있다는 것은 알고 있었다.
그래서 아더가 호수에 빠질까 제지하려 했지만 아더가 먼저 움직였다.
"괜찮아. 아이리이인."
아이린이 눈을 치켜뜨며 제 머리 위에 얹어진 아더의 손을 바라보았다.
그 틈을 타 아더는 중얼거렸다.
'물의 정령님 계신가요?'
나직한 부름.
허나 아무런 반응이 없었다.
그래서 아더는 제 몸속에 각인된 혈통의 힘을 일깨웠다.
그 순간 묘한 떨림과 함께 도르문트 혈통을 잡아먹은 바이에른의 혈통이 깨어났다.
그 속에서 아더가 다시 한번 입을 열었다.
'물의 정령님 계신가요? 계시면 대답 좀 해주실래요?'
아더의 물음에 호숫가에 옅은 진동이 일어난다.
그 이변에 아더가 눈빛을 빛낼 때, 작은 요정이 불쑥 모습을 드러냈다.
[당신이 절 부른 건가요?]
아더가 입꼬리를 올렸다.
정령이 나타난 걸로 모자라 대답까지 한 걸 보니 역시 장소가 문제였던 모양이었다.
여기까지 생각한 아더는 물의 정령을 향해 물었다.
'네. 혹시 저랑 계약해 줄 수 있나요 운디네?'
운디네가 새초롬한 표정으로 대답했다.
[…계약이요? 전 아직 당신 이름도 모르는데요?]
'앗! 마음이 급한 나머지 실수했네요. 사과할게요. 운디네.'
아더가 고개를 숙이며 정중히 사과했다.
그 모습을 지켜보던 운디네의 새초롬한 눈가가 풀어진다.
숙였던 고개를 든 아더가 다시 질문했다.
'제 이름은 아더 바이에른이에요. 이제 계약할 수 있나요?'
[…?]
운디네가 눈을 끔뻑였다.
뭐지 이 인간?
* * *
세비스찬은 물장구를 치는 바이에른 가의 남매를 바라보며 중얼거렸다.
'애매하게 됐군… 애매하게 됐어.'
그는 오래전 도르문트의 현 가주인 케인 도르문트에게 거두어진 농노였다.
그러나 바이에른 가를 살펴보라는 도르문트의 명 아래 바이에른 가의 집사로 임명받으며 인생 역전을 일궈냈다.
하지만 며칠 전 있었던 일로, 이 성공한 삶이 부서질 위기에 처해 있었다.
벙어리인 아더 바이에른이 빌 도르문트를 무참히 두들겨 패는 바람에 현 가주의 부인, 카나 도르문트가 말도 안 되는 부탁을 해 온 것이다.
'그 반병신을 아예 병신으로 만들어 버리죠.'
'예? 하지만 마님....'
'그 벙어리 덕에 제 아들이 애꾸가 됐어요! 가만히 있으면 수도에 있는 귀족들이 저희 가문을 뭐라 보겠어요? 반드시 보복해야 해요!'
화가 난 카나 부인을 말리는 건 불가능했다.
그녀는 자신의 바람을 들어주지 않을 시, 압박을 가할 것이라 협박까지 했다.
그리고 이 협박은 세비스찬에게 있어서 치명적이었다.
남부럽지 않은 삶을 영위하고 있지만, 두 가문 사이에서 하는 이 아슬아슬한 줄타기는 항상 그의 마음을 옥좨고 있었다.
그런 와중에 카나 부인의 협박은 심기를 어지럽히기에 충분했다.
'어차피 케인 도르문트. 내 주인님께서는 일이 틀어질 경우, 날 바로 잘라 낼 거야.'
제아무리 아끼는 자라도, 실수했을 때면 가차 없이 버려버리는 피도 눈물도 없는 남자.
그런 남자가 정체가 발각되었음에도 자신을 두둔해 주리라는 건, 지나친 희망이었다.
여기까지 생각한 세비스찬은 물장구를 끝내고 일어나는 아더 바이에른을 바라보았다.
'그러게 병신처럼 쭉 살지, 왜 사고를 치셨습니까. 병신이면 병신답게…. 그렇게 살았으면 일이 이렇게 커지지 않았을 텐데.'
품속의 독약을 매만지며 어린 주인의 어리석음을 탓한 그는 결심을 굳혔다.
일주일 뒤.
아더 바이에른은 반병신이 아니라 진짜 병신이 될 것이다.
자신의 손에 의해.
제4화
바이에른의 저택으로 돌아가는 길.
아더는 제 무릎을 베개 삼아 잠든 아이린의 앞머리를 쓸어 넘겼다.
[이쁜 아이네요 아더!]
어깨 위에 앉아있던 운디네가 방긋 미소 지었다.
아더 또한 미소지으며 중얼거렸다.
'응. 이쁜 아이지.'
대답과 함께 아더가 손가락을 내민다.
쪼로롱 날갯짓한 운디네가 그 손가락 위에 걸터앉는다.
그리고 이런저런 잡담을 시작했다.
처음 본 순간 갑자기 계약하자고 해서 무례한 사람인 줄 알았다느니.
그래도 나쁜 사람 같지는 않았다느니.
생각 이상으로 수다스러운 물의 정령이었다.
'흠… 뭐 계약은 했으니깐 이 정도 수다쯤이야.'
예상대로 계약이 되지 않았던 건 장소의 문제였던 모양이었다.
하이넨 호수까지 나와서야 운디네하고 계약을 맺을 수 있었다.
그리고 이 계약은 꽤나 많은 걸 시사했다.
'운디네 능력이라면 독에 중독된 몸을 치료할 수 있어.'
그렇게 되면 무려 과거보다 몇 년이나 앞서 몸을 치료하는 것이다.
'검만 10년을 휘둘러도 차이가 나는데, 몸을 치료한 게 십수 년이나 먼저면 어마어마한 차이지.'
생각과 함께 아더가 오늘의 이룬 성과에 미소를 지었을 때, 내달리던 리무진이 점차 그 속도를 늦추었다.
동시에 바이에른 가문의 장엄한 저택이 시선에 들어왔다.
잠든 아이린을 깨워 저택 안으로 들어선 아더는 요넬과 즐거운 저녁 식사를 가졌다.
"다음에는 다 같이 가보자꾸나. 맛있는 음식과 돗자리를 들고서 말이지."
그렇게 하루 일정을 마친 아더는 방안으로 들어와 기지개를 켰다.
과거로 돌아온 날부터 오늘까지, 가장 긴 일정을 소화한 것 같았다.
그 감상과 함께 방 안을 기웃거리는 운디네를 향해 질문했다.
"운디네. 혹시 내 몸 상태가 어때 보여?"
운디네가 고개를 돌린다.
그리고 잠시 시선을 좁히며 아더를 바라보다, 놀라 소리쳤다.
[…아니 아더. 도대체 뭘 했길래 몸이 이런 거예요?]
"상당히 나쁘지?"
[네! 나쁜 편이 아니라…. 완전히 망가져 있어요!]
"그래서 치료하고 싶은데, 할 수 있을까? 운디네의 능력이면 치료할 수 있다 들었거든."
운디네가 망설이다 대답했다.
[…아직 아더와 저와의 유대감이 깊지 않아서, 완벽한 치유는 힘들어요.]
"그럼?"
[대신 꾸준히 치료는 할 수 있어요!]
아더가 고개를 끄덕였다.
그 순간 말로 설명할 수 없는 청량감이 몸 전체를 훑고 지나간다.
'흐음…. 사제들의 신성력하고는 뭔가 다른 기운이네.'
중얼거림과 함께 아더가 입꼬리를 올린다.
느리지만 아주 조금씩 나아지는 제 몸 상태를 느낀 것이다.
그 속에서 아더는 작은 탄성을 터트렸다.
'빌 도르문트… 그 사람이 이런 도움을 다 주고, 참 별일이야.'
생각과 함께 아더가 고개를 든다.
어느 사이엔가 치료를 끝내 운디네가 속삭였다.
[아더. 저기 땅의 정령 노움이 보이는데요?]
"어디?"
[저기 화분에요. 안 보여요?]
이 말에 아더가 고개를 돌린다.
며칠 전 빌을 두들겨 팼을 때 보았던, 정령이 고개를 빼꼼 내밀고 있었다.
운디네가 쪼로롱 날아가, 그 정령의 손을 잡는다.
[노움! 왜 거기 숨어 있어? 이리로 와!]
[…!]
[…싫다고? 왜? 아더 때문이야?]
[…!]
[아더는 착한 사람이야! 괜찮아!]
노움이 고개를 젓는다.
그 완강한 거부 의사에 운디네가 당황하며 고개를 갸웃거렸다.
부끄럼이 많은 땅의 정령이라 할지라도, 이상하리만치 완강한 거부였기 때문이다.
그리고 이 모습을 가만히 지켜보던 아더는 상황 파악을 하고서 씩 미소지었다.
'인제 보니 알겠네. 왜 저 정령님과는 계약하지 못했는지.'
정령들은 대부분 매우 온화하고 평화를 지향했다.
그중에서도 땅의 정령은 이런 성격이 더욱 두드러졌다.
그러나 며칠 전 빌을 두들겨 패던 자신의 모습은, 그 평화와 온화함에서 많이 벗어나 있었다.
'그래서 곤란하네. 운디네한테 쓸데없는 소리를 할 수 있으니깐.'
몸을 치료할 때까지 운디네와 좋은 관계를 유지하고 싶던 아더는 고민하다 손짓했다.
"노움 씨. 여기로 와 볼래요?"
[…!]
"가지 않으면 제가 갈게요."
노움이 깜짝 놀라며, 아더의 앞으로 후다닥 다가온다.
그 모습을 지켜보던 운디네가 고개를 갸웃거렸다.
[노움이 왜 이렇게 겁을 먹었죠? 이상하네….]
그 사이 노움과 시선을 마주친 아더가 작은 목소리로 속삭였다.
"그날의 일은 우리 둘만의 비밀이에요. 알았죠?"
[…!]
"운디네가 절 싫어하면 안 되니깐 말이에요. 지켜 줄 수 있죠?"
웃으며 제안하는 아더의 얼굴에 노움이 날개를 떨었다.
지금 미소 짓는 얼굴이 꼭, 그날 한 인간을 두들겨 패며 짓던 미소와 똑같았기 때문이었다.
'대, 대답 안 하면 나도 때릴지 몰라….'
겁에 질려 고개를 끄덕이자 만족스러운 미소를 입가에 건 아더가 손가락을 튕겼다.
"그런데 노움 씨는 무슨 능력을 가지고 있어요?"
[….]
"땅의 정령은 부끄럼이 많아서 계약하신 분들은 많이 못 봤거든요. 괜찮다면 말해 줄 수 있어요?"
어느 사이엔가 날아온 운디네가 대신 대답했다.
[노움은 많은 걸 구별할 수 있어요!]
"어떤 걸?"
[먹어도 되는 것과 먹지 말아야 할 것! 그리고 냄새도 잘 맡아요!]
아더가 고개를 갸웃거렸다.
"별로 쓸모가 없는 능력이네?"
[….]
"그것 말고 다른 능력은 없어?"
운디네가, 당황하며 중얼거린다.
[그, 글쎄요? 노움 뭔가 다른 걸 할 줄 알아요?]
운디네의 물음에 노움이 대답하지 못하고, 날개를 퍼덕일 때였다.
방문 너머로 세비스찬의 목소리가 들려왔다.
"도련님. 약 드실 시간입니다."
아더가 입가에 걸린 미소를 거두며 대답했다.
"들어오세요오!"
아더의 허락에 세비스찬이 평소와 같이 약으로 위장한 독약을 들고 왔다.
"오늘 나들이는 어떠셨습니까?"
"좋았어요오!"
아더의 대답에 세비스찬이 방문을 나서려다 멈칫했다.
도련님, 약 꼭 드셔야 합니다."
당부에 아더가 고개를 끄덕였다.
"그럼요오!"
대답을 들은 세비스찬이 천천히 방을 나섰다.
그 뒷모습을 바라보던 아더는 혀를 차며 중얼거렸다.
'저 사람은 진짜 꾸준하네. 매일 독약을 들고 오고.'
생각과 함께 세비스찬이 들고 온 약을 부수기 위해 집어 들었을 때였다.
침묵하던 노움이 갑작스레 소리쳤다.
[…!]
아더의 옆에 있던 운디네도 놀라 소리쳤다.
[아더! 그거 먹으면 안 된대요!]
"왜?"
[노움이 그건 인간이 먹어서는 안 되는 거래요!]
아더가 눈을 치켜떴다.
"독약을 알아볼 수 있는 거야?"
[…제가 말했잖아요! 노움은 어떤 냄새든 맡을 수 있다구!]
운디네의 대답에 아더가 시선을 돌려 노움을 바라보았다.
낮게 가라앉은 그 시선에 노움이 놀라 몸을 떨 때였다.
입꼬리를 올린 아더가 불쑥 제안했다.
"저기요 노움 씨? 혹시 저랑 계약하실래요?"
* * *
정령들의 능력은 뛰어났다.
아더 자신의 예상을 훨씬 뛰어넘을 정도로.
'쓸모가 많아 아주 여러모로.'
물의 정령 운디네는 몸을 치료할 뿐만이 아니라, 물과 관련된 간단한 마법도 구사할 수 있었다.
전문적인 마법사만큼은 아니었지만, 지금의 아더에게는 더없이 필요한 능력이었다.
허나 운디네의 능력만이 쓸모있는 건 아니었다.
어젯밤 계약한 노움의 능력 또한, 여러모로 쓸모가 많았다.
'독을 구분해 낸다는 건…. 꽤나 탁월한 능력이지. 특히 지금과 같은 상황에서는.'
현재 제 상태는 굉장히 불안정했다.
정령과 계약을 했다지만, 허약한 몸 상태는 변하지 않았다.
그런 와중에 도르문트 백작이 작정하고 손을 쓴다면 속절없이 당할 수밖에 없었다.
'도르문트 백작의 성격상, 일을 급하게 서두를 것 같지는 않지만 또 모를 일이지.'
케인 도르문트 백작은 평판을 굉장히 중요시하게 여기는 남자였다.
출세를 위해 가문을 버리고 도르문트 백작가로 들어갔을 때 생긴 자격지심인지 몰라도 말이다.
그 탓에 눈에 띄는 수작질은 부리지 않을 테지만, 반대로 눈에 띄지 않는 수작질은 얼마든지 부릴 남자였다.
그중 하나가 바로 독약이었다.
지금도 꾸준히 약으로 위장해 아더 자신에게 먹이고 있었지만, 저번 일로 인해 언제 이보다 강한 독약을 음식에 탈지는 몰랐다.
'그런 와중에 독을 알아차리는 노움의 능력까지…갑자기 운이 너무 좋아진 거 아니야?'
생각과 함께 아더가 노움을 칭찬했다.
"노움 씨 계약해줘서 고마워요."
[….]
"더불어 비밀도 지켜줘서 고맙고요."
노움의 작은 두 눈동자가 쉼 없이 떨린다.
그 모습에 옆에 있던 운디네가 의아해할 때, 노크 소리가 들렸다.
"도련님 약 드실 시간입니다."
아더의 집사이자 배신자.
세비스찬이었다.
"들어오세요오!"
대답에 세비스찬이 문을 열고 들어왔다.
그는 평소처럼 약을 책상에 내려두고, 허리를 폈다.
"오늘 기분은 어떻습니까?"
"좋아요오!"
"…다행이군요. 그럼 오늘도 약을 먹어볼까요?"
세비스찬이 방을 나서지 않고 자리를 지켰다.
평소와 다른 그 모습에 아더가 고개를 갸웃거렸다.
'평소 같았으면 약만 남겨두고 나가야 하는데 왜 이러지?'
그 이유는 금방 드러났다.
"도련님. 오늘 가져온 약은 특별한 약입니다."
"…?"
"그러니 절대 남기시거나, 흘리면 안 됩니다."
이 말에 아더가 세비스찬을 빤히 바라본다.
그리고 슬그머니 손을 빼내어, 노움을 불렀다.
'약을 좀 살펴봐 주시겠어요?'
아더의 어깨 위에 앉아있던 노움의 시선이 책상 위에 놓인 약으로 향한다.
그리고 놀라 날개를 파닥거렸다.
[…!]
노움이 운디네에게 말을 전하고, 운디네가 경악하며 아더에게 말을 전했다.
[절대로 먹어서는 안 돼요, 아더! 엄청나게 나쁜 독이래요!]
경고에 아더가 씩 미소 짓는다.
동시에 알 수 있었다.
마침내 케인 도르문트의 보복이 마침내 시작되었다는 것을.
'언젠가 움직일 줄은 알았지만.... 빠르네. 그래서 더 좋기도 하고.'
판단을 끝마친 아더가 고개를 든다.
그리고 자신을 내려다보는 세비스찬을 향해 질문을 던졌다.
"웬일로 남아계시네요? 그전까지는 확인도 안 하고 나가시더니."
"그전에는 도련님을 믿고…. 도련님?"
세비스찬의 눈이 커진다.
그사이 자리에서 일어난 아더가 노움에게 부탁한다.
"노움 씨 문 좀 닫아줄래요?"
노움이 쪼로롱 날아가 열린 방문을 닫았다.
그걸 확인한 아더가 천천히 뒤돌아선다.
충격에 휩싸인 세비스찬을 입을 벌리고 있었다.
그 모습에 아더가 방긋 미소 짓는다.
"왜 그런 표정이세요, 세비스찬? 머저리가 제대로 말을 하니 신기하나요?"
제5화
아더의 말에 세비스찬은 극도의 공포심을 느꼈다.
'어떻게?'
벙어리인 아더 바이에른이 말을 더듬지 않는다.
거기다 약으로 위장한 독약에 대해서도 알고 있다.
이는 절대로 일어나서는 안 되는 일이었다.
'대체 어디서부터?'
이 일에 관해 알고 있는 사람은 아주 극소수다.
케인 도르문트, 카나 도르문트.
당장 생각나는 사람은 이 두 사람 정도뿐이다.
그리고 이 두 사람은정보를 흘릴 리가 없다.
공작가의 아들을 말 더듬이로 만들었다는 사실이 밝혀져 봐야 좋을 게 뭐가 있겠나?
그래서 의문이었다.
이 사실을 벙어리 공자 아더 바이에른이 어떻게 알고 있을까?
그때 아더가 입을 열었다.
"흐음…. 생각해보니 신기하긴 하겠네요. 매일 같이 독약을 먹였는데, 말을 더듬기는커녕 그 내막도 알고 있으니깐."
이 말과 함께 아더가 웃는다.
어딘가 기형적인 그 미소에 세비스찬이 자신도 모르게 뒷걸음질 쳤다.
그 모습을 지켜보던 아더가 입을 열었다.
"운디네."
부름과 함께 새하얀 대리석에 물웅덩이가 고인다.
뒷걸음질 치던 세비스찬은 그 웅덩이를 확인하지 못하고 바닥을 뒹굴었다.
"컥!"
신음과 함께 세비스찬이 고개를 들었다.
그와 동시에 어느 사이엔가 옆으로 다가온 아더 바이에른이 제 머리칼을 움켜잡았다.
놀란 세비스찬이 다급히 소리쳤다.
"도, 도련님…!!! 무슨 짓입니까 이게!"
아더가 갸웃거렸다.
"보면 몰라요?"
"…?"
"배신자를 죽이려고 하는 거죠."
경악한 세비스찬이 소리쳤다.
"도대체 무슨 말씀이신지 모르겠습니다! 독약이라니! 제가 무슨 이유로 그런 걸 도련님에게 먹이겠습니까!"
그의 변명에 아더가 씨익 웃어 보였다.
그리고는 세비스찬의 머리칼을 당겨 그대로 바닥에 내려찍었다.
쿵-!
묵직한 소음과 함께 세비스찬이 비명을 지른다.
그런 세비스찬 앞에 아더가 약을 내밀며 말했다.
"그럼 증명해 보세요."
"…?"
"세비스찬이 가져온 약이 독약이 아니라는 걸 먹어서 증명해 보세요."
세비스찬이 벌벌 떨며, 소리쳤다.
"아니 도련님!!"
"소리 지르지 마세요. 빌 도르문트와 똑같은 꼴이 되기 싫으면."
"…!"
경고에 세비스찬이 입을 다문다.
동시에 그의 머릿속으로 한 사람이 떠오른다.
애꾸가 된 빌 도르문트였다.
'서, 설마…. 그때부터 제정신이었다고?'
그사이 아더가 한 번 더 경고한다.
"한 번만 더 소리를 높이면혀부터 잘라내고 시작할 거예요. 저도 고문은 좋아하지 않으니깐, 조용히 있는 게 서로에게 이득일 겁니다."
세비스찬이 고개를 끄덕였다.
그 모습에 아더가 방긋 웃으며 다시 약을 내민다.
"자 이제 증명해 보세요."
"...."
"독약이 아니라면서요. 그럼 아주 쉽잖아요? 저 약을 먹기만 하면, 지금의 상황은 해프닝으로 끝나는 거예요. 그러니깐 먹어 보세요, 세비스찬."
아더의 제안에 세비스찬이 입술을 질끈질끈 깨물었다.
'도대체 어떻게… 된 일이지 이게?'
벙어리 공자가 독에 중독되지 않은 것도 놀라웠지만, 모든 진실을 알고 있음에도 침묵했다는 게 더 놀라웠다.
'거기다 조금 전 마법 같은 현상은….'
허나 거기까지 생각하기에는 지금의 상황이 너무 급작스럽게 흘러갔다.
세비스찬은 생각하기를 포기하고, 아더에게 납작 엎드렸다.
"도련님…. 아니 소공자님. 제발 자비를."
아더가 고개를 갸웃거리자 세비스찬은 재차 부탁했다.
"제발 부디 자비를…. 제가 이 가문에 바친 충성을 생각하며, 이번 일을…. 이번 일을 용서해주시길."
아더가 피식 웃음을 터트린다.
"용서해주면 뭘 해줄 건데요?"
"제가 아는 모든 정보를 말씀드리겠습니다!"
아더가 턱을 쓰다듬다, 고개를 끄덕였다.
"말씀해보세요."
허락이 떨어지자, 집사 세비스찬이 재빨리 입을 연다.
자신의 과거 시절부터, 이 집안에 누가 첩자인지.
더 나아가 어떤 방식으로 연락을 취하는지.
자신이 알고 있는 모든 사실을 술술 토해냈다.
그 이야기를 귀 기울여 듣던 아더는 탄성을 터트렸다.
"그분들도 첩자였다고요?"
"…그, 그렇습니다!"
겁에 질린 그의 대답에 아더가 고개를 갸웃거렸다.
'이걸… 좋아해야 하나?'
세비스찬의 입에서 나온 배신자들 중에는 자신이 미처 알지못했던 자들도 섞여 있었다.
그 탓에 고민하던 아더는 어깨를 으쓱였다.
세비스찬의 설명이 아니었다면, 알지 못했을 배신자였으니 좋은 일인 듯했다.
다시 고개를 숙인 아더가 세비스찬을 향해 말했다.
"좋아요. 세비스찬. 용서해줄게요."
"소공자!!"
"목숨은 살려 줄게요. 대신 그 약은 먹어주세요."
세비스찬이 환호를 지르려다 멈칫한다.
그 사이 아더가 싱글 생글 웃으며 설명한다.
"원래 죽일 생각이었는데…. 기회를 줄게요. 그거 먹고 살아나면 진짜 살려 줄게요."
"아, 아니...."
"왜요? 설마 저 약이 정말 내 목숨을 앗아 갈 약이었던 거예요?"
"그, 그건...."
아더가 자리에서 일어났다.
그리고 세비스찬의 가슴팍을 손가락으로 푹 찔렀다.
"그래도 자비롭게 3알 중 한 알만 먹게 해줄게요. 이 정도면 꽤 구미가 당기지 않아요? 혹시 모르잖아요?"
아더가 입꼬리를 올렸다.
"그 독약이 3알을 다 먹어야 반응이 있는 독약일지. 그러니깐 얼른 먹어주세요, 세비스찬."
* * *
"아더---!!!"
바이에른 가문에 또 한 번의 난리가 났다.
"이, 이게…."
가문의 충신.
집사 세비스찬이 병신이 되어버린 탓이었다.
그런데 이 일이 소공자의 방에서 일어났다.
그것도 소공자의 약들에 의해.
"그래…. 안 먹었지? 안 먹었지, 우리 아들?"
요넬이 손을 벌벌 떨며 제 아들을 감싸 안았다.
그리고 독약을 먹어 침을 질질 흘리는 집사 세비스찬을 두려움에 찬 눈길로 바라보았다.
"치료할 수 있습니까?"
"…송구스럽지만 각하. 이 독약은 저희도 처음 보는 독인지라 해독법을 알지 못합니다."
의사들의 설명에 요넬이 분노에 찬 목소리로 소리쳤다.
"도대체--!! 이런 일이 일어날 때까지 뭘 한 겁니까 뭘!"
가신이 당황해 물러선다.
"어떻게 공작가의 저택 내에서 이런 일이 벌어질 수 있습니까? 이게 말이나 됩니까?"
"각하…."
"부르지 마세요! 당신들에게 매우 실망했습니다!"
요넬 바이에른의 격분에 바이에른의 가신들이 어쩔 줄 몰라 했다.
"당장 찾아내세요. 이번 일의 범인을!"
축객령에 가신들이 다급히 허리를 숙이며 물러난다.
그렇게 방 안에 들어와 있던 자들이 모두 나가자 요넬이 입술을 질끈 깨문다.
그 모습을 가만히 지켜보던 아더는 몸을 일으켜 그녀에게 다가갔다.
"…엄마 전 괜찮아요오오."
요넬이 고개를 돌린다.
그리고 눈물을 글썽이며 중얼거렸다.
"미안하구나…. 아들. 미안해. 힘없는 어미라 이런 일까지 당하게 하고."
이 말에 아더는 입맛을 쩝 다셨다.
'어머니 탓이 아니라 내 탓인데….'
하지만 굳이 이 사실을 말하지 않았다.
당장 그녀에게 사실을 말해 줘 봐야, 좋을 게 없기 때문이었다.
'사실을 들은 어머니가 섣불리 움직이면, 케인 도르문트도 그에맞춰 움직일 거야.'
그래서 정상으로 돌아왔음에도 아직 말을 더듬고 있던 아더였다.
적어도 몸 상태를 치료하고 주변 정리는 다 끝낸 뒤에, 제 변화를 드러내는 것이 가장 좋았으니깐.
'제정신으로 돌아오니깐, 이런 뒷일도 다 생각하네.'
생각과 함께 아더가 시선을 돌렸다.
몇십 년간 가문의 충신인 척 연기하며 자신을 말더듬이로 만들었던 배신자가 침을 흘리며 백치가 된 것이 보였다.
자신이 하려던 짓을, 그대로 돌려받은 것이다.
허나 아더는 입맛을 쩝 다시며 중얼거렸다.
'분명 전보다는 깔끔하게 복수도 하고 원한도 갚은 것 같기는 한데… 역시 죽이는 게 좋기는 하네.'
결국 인간이 느끼는 가장 큰 고통은 죽음이다.
하지만 지금의 세비스찬은 백치가 되었지만 살아 있었다.
아더는 이에 아쉬움을 느꼈지만, 참아내기로 했다.
'더 이상 난 미친놈이 아니니깐, 이런 식의 깔끔한 복수도 할 줄 알아야지.'
그렇게 시간이 흘렀을 때였다.
도르문트 백작가의 저택.
그곳에서 바이에른에서 일어난 상황을 뒤늦게 전해 들은 케인 도르문트는 웃음을 크게 터트렸다.
"…하하."
그 후 시선을 돌리며 질문했다.
"할 말 있나?"
제 남편의 질문에 무릎을 꿇고 있던 카나 도르문트가 부들부들 떨었다.


공식적으로, 제국에서 두 번째로 고귀한 핏줄을 지닌 공작가의 등장에 역무원을 비롯한 모든 승객이 예를 갖추어 허리를 굽혔다.
그 속에서 아케인으로 향하는 기차를 모는 기관사가 직접 걸어 나와 요넬을 향해 허리를 숙였다.
"공자를 모실 기회를 얻게 되어 영광입니다. 공작 각하."
고개를 끄덕인 요넬이 고개를 돌렸다.
칭얼거리다 잠이든 아이린을 안고 있던 아더가 그런 요넬을 마주 본다.
그 시선에 요넬이 머뭇거리며 입술을 달싹일 때였다.
아더가 방긋 웃는다.
"도착하면 연락할게요, 어머니."
"…."
"잠들 때도 연락할게요. 뭘 했는지 매일 같이 연락드릴게요. 그리고 방학이 되면 놀러 올게요."
그의 대답에 요넬의 달싹이던 입술이 다물어진다.
그 후 흘러내리려는 눈물을 애써 참으며 아더를 껴안았다.
"기다리고 있으마. 이번 이별이 마지막은 아니니깐."
"네."
"보내주는 영약들 잘 먹고, 공부 열심히 하고."
"그럼요. 좋은 영약 많이 보내주세요."
"어련히 내가 안 좋을 거 보내줄까? 걱정 말거라."
아더가 참지 않고서 미소 지었다.
"세상에서 제일 좋은 걸로 보내주세요, 어머니."
이 말과 함께 요넬이 아이린을 건네받았고, 바이에른 가신들이 눈물을 훔치며 아더를 향해 손을 흔들었다.
그 인사와 함께 아더는 vip석으로 올라섰다.
뿌우우우-!!!
울려 퍼지는 경적과 함께 매캐한 연기가 뿜어져 나왔다.
기차가 출발한다는 신호였다.
창가에 기대어 꿈쩍도 하지 않는 요넬과 바이에른 가신들을 바라보던 아더가 속삭였다.
'금방 만나러 올게요, 어머니.'
그 후 기차가 출발하고 요넬의 모습이 완전히 보이지 않게 되었을 때였다.
맞은 편에 앉아있던 안나가 조심스레 질문해 왔다.
"저 공자님? 자리를 비켜드릴까요?"
"응? 왜?"
"…그 혼자만의 시간이 필요하실 것 같아서···."
말을 흐리는 그녀의 모습에 아더가 고개를 끄덕였다.
"음···. 그럼 커피나 한 잔 가져다줄래?"
"샷 다섯 개 추가해서 말이죠?"
"오늘은 특별히 세 개 더 추가해 줘."
안나가 작게 입을 벌린다.
'커피에 샷 8개를 넣어서 마실 수가···. 있나?'
의문도 잠시 안나는 곧 고개를 저었다.
이런 일이 한두 번도 아니고, 지금은 최대한 소공자님을 배려해야 했다.
가족을 떠나 타지로 향하는 것은 귀족이건 평민이건 누구에게나 힘든 일이니깐.
여기까지 생각한 안나가 종종걸음으로 방을 빠져나갔고, 혼자 남게 된 아더가 상념에 빠졌다.
상념 속에서 아더는 아케인으로 가는 목적을 자연스레 떠올렸다.
'일단 아케인으로 가면···. 양복점에 들러야겠네. 그다음에 뒷세계에 들어선 뒤, 최대한 빠르고 효율적이게 좋은 혈통들을 수집해야겠어.'
아케인으로 향하는 가장 큰 이유는 공작가의 주인이 되기 위한 자격 증명도 있지만, 역시나 혈통 수집이 가장 컸으니까.
비정상적인 크기를 자랑하는 아케인은 온갖 능력자들이 있었고, 희귀한 혈통을 지닌 자들도 대륙에서 가장 많이 모여 있었다.
좋은 혈통을 원하는 아더에게는 메리트가 가장 큰 장소.
그 기회를 아더는 놓칠 생각이 없었다.
'그리고 아케인에 거주 중인 원수들의 목도 잘라내고.'
물론 복수에 나서기까지는 아마 많은 시간이 필요할 것이다.
하지만 그 시간을 아케인은 단축시켜 줄 것이다.
그렇게 생각을 정리한 아더가 고개를 들었을 때였다.
흰 수염을 가슴팍까지 기른 노인 한 명이 앞에 앉아 차를 들이켜고 있었다.
"안녕하시오?"
"안녕하세요?"
당돌한 인사에 노인이 웃음을 터트렸다.
"당황하지 않는군? 허락 없이 들어왔는데. 혹시 날 아시오?"
"아뇨? 오늘 처음 뵙는 것 같네요."
"그런데 왜 그리 친숙하게 인사를 건네시오?"
질문에 아더가 눈을 끔뻑였다.
"음···. 당황해서 좋을 게 없어서요? 일단은 그렇습니다."
대답에 노인이 웃음을 터트렸다.
그사이 감각을 일깨운 아더가 중얼거렸다.
'뭐지? 안나하고 밖의 기사분들이 잠들어 있네?'
안나는 그렇다 치더라도, 밖을 지키는 기사의 수준은 5서클.
검기를 방출할 수 있는 수준 높은 기사였다.
그런 기사가 갑자기 잠이 와서 쓰러질 리는 없었고, 아더는 자연스레 시선을 돌려 눈앞의 노인을 바라보았다.
"음···. 실례가 안 된다면 누군지 물어봐도 될까요?"
"나 말이오?"
"네."
"난 흰 수염이라고 하오."
"흰 수염이요?"
"별칭이지. 들어보셨소?"
아더가 고개를 저었다.
"아뇨 처음 들어보네요. 그것보다 정말 이름이 흰 수염이에요?"
"별칭이라 하지 않았소? 흠···. 그럼 이건 어떻소. 난 [하늘섬] 소속이오."
아더가 또 한 번 고개를 저으려다 멈칫한다.
하늘섬.
어디선가 많이 들어본 조직의 이름이었다.
'아니 들어 본 게 아니라, 알고 있네. 최악의 범죄자들만이 들어갈 수 있는 조직. 그래서 괴담이라고 불리는 비밀스러운 단체.'
그들의 정체도 정확한 숫자도 그 누구도 알지 못했다.
그래서 전설이라 불렸고, 괴담으로만 전해지는 비밀스러운 단체였다.
여기까지 생각한 아더는 눈을 치켜떴다.
"범죄자신가요?"
"범죄자? 흐음···. 뭐 그렇게도 볼 수 있겠군. 죄를 좀 짓긴 했으니깐."
"왜 절 찾아오신 거죠?"
이 말에 하늘섬 소속 흑마법사.
흰 수염이 입꼬리를 말아 올린다.
"혹시 프라킬이라고 아시오?"
질문에 아더가 눈을 끔뻑인다.
그리고 뒤늦은 탄성을 내질렀다.
"흑마법사 프라킬 씨를 말하는 건가요?"
"맞소. 흑마법사라 불리기 애매한 녀석이긴 하지만, 그 문턱은 걸쳐 있던 놈이지."
"그분은 왜요?"
흰 수염이 쓰고 있던 중절모를 들어 올린다.
동시에 아더의 눈이 치켜떠졌다.
놀랍게도 눈앞의 노인의 안구에는 눈이 없었다.
그 탓에 아더가 눈을 끔뻑이는 사이, 흰 수염이 중얼거린다.
"날 피해서 수도로 도망친 놈이 갑자기 죽어 있더군. 어디 가서 칼 맞고 죽을 놈이 아니라 궁금해서 흔적을 찾기 시작했는데, 이쪽으로 이어지지 뭐겠소?"
이 말과 함께 텅 빈 안구에서 불꽃이 일렁인다.
그 기이한 변화를 지켜보던 아더가 머리를 긁적였다.
"안 죽였다 하면 믿어 주시나요?"
흰 수염이 웃음을 터트린다.
"퍽이나 믿어주겠소. 바이에른의 작은 천사여天使."
제20화
"바이에른의 작은 천사요?"
"그쪽 핏줄을 타고 올라가면 천사가 있지. 혹시 몰랐는가?"
아더가 고민하다 대답했다.
"아뇨. 알고 있습니다. 그런데 전설 아닌가요?"
"전설이 때로 맞을 때도 있지. 하지만 나도 정확히 아는 건 아니네. 워낙 오래된 이야기이기도 하고, 천사라는 건 기본적으로 인간과 결혼할 수 없거든."
설명에 아더가 탄성을 터트렸다.
'흰 수염 이 사람… 천사에 관해 알고 있는 건가?'
눈앞의 노인이 하늘섬 소속이 맞다면 정말 알지도 몰랐다.
그만큼 하늘섬이란 단체는 은밀하고 신비스러운 단체였으니깐.
그 때 흰 수염이 다시 입을 연다.
"자 그럼 본론으로 들어가 보지. 내가 자네를 죽일 거라 생각하는가?"
정신을 차린 아더가 대답했다.
"음···. 보통은 그러지 않을까요?"
"왜?"
아더는 솔직히 대답했다.
"제자를 죽였으니깐요?"
흰 수염이 웃음을 터트렸다.
"프라킬 그놈은 내 제자가 아니야."
"네?"
"제법 독특한 피를 가져 거두어들인 놈 중 한 명이지. 음···. 그래. 그냥 물건이야. 희귀한 수집품 같은 거지."
아더가 고개를 갸웃거렸다.
희귀한 골동품을 모으는 사람은 들어봤어도, 희귀한 피를 가진 인간을 수집하는 사람은 처음 보았기 때문이다.
허나 깊이 생각하지 않고서 다음 질문을 던졌다.
"그럼 절 죽이지 않을 건가요?"
흰 수염이 차를 들이켰다.
"글쎄···. 고민 중이야. 이 자리에서 자네를 죽여야 할지, 아니면 살려야 할지. 죽이자니 뒷감당이 귀찮아질 테고, 살리자니 뭔가 찝찝하거든···. 난 여태 내 물건을 건든 놈들을 용서한 적이 없어서 말이야."
대답과 함께 침묵이 내려앉는다.
흰 수염은 아더를 살피며 차를 들이켰고, 아더는 운철검을 만지작거렸다.
'죽인다는 대답이 나오면 반격을 해야 하는데, 어떤 식으로 해야 할까?'
곧바로 경동맥을 찌른다면 승산이 있을까?
아니면 마법을 쓰지 못하게 일단 두 팔부터 잘라 놓고 시작해야 하나?
거듭되는 고민에 아더는 고개를 저었다.
그 어떤 가정도 눈앞의 노인을 죽일 수 있다는 확신이 들지 않았다.
'그만큼 강하단 소린데 곤란하네···. 하필 이럴 때에 마주치다니.'
아더가 계속해서 최선의 수를 찾을 때였다.
흰 수염이 침묵을 깨며 입을 열었다.
"결정했네. 살려 주지."
"…오. 진짜요?"
"애초에 자네를 죽이러 온 게 아니거든. 아무리 나라도 바이에른 가문의 아이를 죽이는 건 리스크가 크거든."
아더가 고개를 갸웃거렸다.
"그럼 왜 찾아오신 건데요?"
"궁금하잖아. 나도 찾기 힘들게 꽁꽁 숨은 프라킬을 찾아 죽인 놈의 얼굴이."
흰 수염의 대답에 아더가 이해했다는 듯, 탄성을 터트렸다.
"하긴 그렇긴 하겠네요. 궁금한 건 해결해야죠."
"오… 궁금함의 미학을 아는군. 그럼 한 가지 질문을 좀 해도 되나?"
"어떤 건데요?"
"프라킬은 왜 죽였나? 딱히 죽일 이유가 없어 보이는데."
아더가 방긋 웃으며 대답했다.
"그쪽이 절 먼저 죽이려 했거든요. 그래서 먼저 선수를 좀 쳤어요."
흰 수염이 눈을 끔뻑였다.
"프라킬이? 그놈이 아무리 정신머리가 나갔어도, 바이에른 쪽 사람을 건들 머저리는 아닌데?"
아더가 어깨를 으쓱였다.
"지금은 아닌데, 나중에 절 죽이실 거였거든요."
"…내가 이해가 안 돼서 그러는데, 건드릴 예정이라 죽였다. 지금 이 말을 하는 건가?"
"네."
"그것참 독특하군···. 자네는 그걸 어떻게 알았나?"
"그건 비밀입니다."
흰 수염이 껄껄 웃음을 터트렸다.
"비밀? 허허… 참 오랜만에 들어보는 단어로군."
그 후 내려앉은 침묵 속에서 흰 수염이 제 수염을 매만졌다.
그렇게 가슴팍까지 기른 수염을 한참이나 매만지던 그는 벗어두었던 중절모를 불쑥 집어 들었다.
그 모습에 아더가 조심스레 질문했다.
"가시는 건가요?"
"그럼 가야지. 5서클 기사를 잠재워 놓는 것도 한계가 있고, 다음 정차역이 내 목적지거든."
"이런···. 이별이군요. 만나서 반가웠어요, 흰 수염."
"표정은 안 그래 보이는데?"
"아니에요. 흑마법사하고는 대화가 안 통할 줄 알았는데, 흰 수염 님은 대화가 통해서 신기했거든요."
"이런, 흑마법사에 너무 편견을 가지고 보지 말게나. 나도 재밌었네. 귀족하고 이런 식으로 대화하는 건 꽤 오랜만이거든."
흰 수염이 지팡이를 두들긴다.
그 순간 닫혀 있던 문이 열리고, 눈을 뜬 채로 기절한 안나가 보였다.
흰 수염이 다시 한번 입을 연다.
"잠재워 놓은 것뿐이네. 그리 크게 걱정하지 않아도 돼. 그건 그렇고···. 자네 아케인으로 갈 건가?"
아더가 시선을 돌리며 대답했다.
"네."
"귀족가의 자제가 아케인으로 가는 거면 대학에 입학하려는 모양이군."
"맞아요."
흰 수염이 검은 카드 한 장을 불쑥 내민다.
"날 다시 보고 싶거든. 검은 종탑으로 가서 이 카드를 내밀게. 안내인이 마중 나갈 거야."
카드를 받아든 아더는 눈을 끔뻑였다.
"어···. 선물인가요?"
"선물이네. 오랜만에 재밌는 대화를 나눈 값이지."
흰 수염이 몸을 돌린다.
"그럼 진짜 이별이군. 아케인, 이 미친 도시에 온 걸 환영하네. 공자."
* * *