" ท่านประธาน ! "
 เสียงร้องตกอกตกใจของเจ้าหน้าที่สวมชุดพีพีอีในห้องแล็ปหมายเลขสิบสี่ เพราะพวกเขาเห็นประธานชเวมินจุนกับลูกชายคนโตอยู่ๆ พวกเขาสองคนก็ปรากฏตัวภายในห้องทดลองของโครงการเชย์รีส
และประธานชเวกับลูกชายก็ยังดูปรกติแทบจะไม่เหมือนคนติดเชื้อไวรัส CD ห้าศูนย์
" ทุกคนตามสบายเลยนะ " ประธานชเวยังส่งรอยย้ิมให้กับบรรดาเจ้าหน้าที่ และอาสาสมัครราวๆ สิบคนที่สมัครใจทดลองฉีดวัคซีนเชย์รีส
" ขอบใจๆ ที่ทุกคนทำงานอย่างหนัก เพื่อเชย์รีส " ประธานชเวหันไปบอกขอบอกขอบใจอาสาสมัครเตียงใกล้ๆ และพวกเขาก็พยักหน้ารับรู้แม้ว่า อาสาสมัตรบางคนจะมีสายยางให้น้ำเกลืออยู่บ้าง แต่อาสามัครบางคนก็ยังนอนอ่านหนังสือเหมือนคนปกติทั่วไป
" ท่านประธาน ! " เลขามินโดฮยอนร้องเสียงหลงและรีบร้อนเดินเข้ามาในห้องแล็ปหมายเลขสิบสี่
" ท่านประธานทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี้ได้ ! " เลขามินโดฮยอนตกอกตกใจที่เห็นประธานชเวกับลูกชายที่ดูไม่เหมือนคนติดเชื้ออย่างที่คิดเอาไว้
" แล้วอาการของคุณ ! มันเกิดอะไรขึ้น " และท่าทางดูกระสับกระส่ายของเลขามินโดฮยอน และคนอื่นๆ ที่ไม่เชื่อว่า ท่านประธานของพวกเขาและก็ลูกชายจะดูปรกติ
ชเวมินแจสังเกตสีหน้าทุกๆ คนจนต้องหันมายิ้ม
" เราสองคนถึงยังไงก็เป็นผู้ติดเชื้อ จริงหรือเปล่า " เขาบอกกับทุกคน เลขามินโดฮยอนที่ไม่ได้สวมชุดพีพีอีป้องกันเชื้อโรคถึงกับผงะคอยเดินถอยหลังออกมายืนอยู่ห่างๆ
" นี่มัน ! หมายความว่าอย่างไง " แต่เลขามินโดฮยอนก็รีบถอยมายืนอยู่บริเวณปากประตู และยังทำหน้าตาสงสัยพวกเขาสองคนไม่หยุด
" แต่ทำไมพวกท่านถึง ! " เลขามินโดฮยอนที่ดูตกอกตกใจมากจริงๆ
" เอาละๆ " ประธานชเวเหลียวมองสีหน้าเลขามินโดฮยอนครู่หนึ่ง
" จะมัวยืนมองอะไรกันอยู่ ไม่มีการงานทำกันหรืออย่างไง " แต่ประธานชเวกลับรีบหันไปออกคำสั่งพวกเจ้าหน้าที่ให้รีบทำตามที่สั่ง
" คุณก็ด้วยเลขามิน " มิหนำซ้ำประธานชเวยังหันไปย้ำๆ กับเลขาของเขาให้รีบกลับไปทำงานกันได้แล้ว
 เลขามินโดฮยอนรีบกดโทรศัพท์หาพัคจินอูทันทีที่เดินออกจากห้องแล็ปเบอร์สิบสี่หลังจากเจอประธานชเวและลูกชายคนโตมาที่ศูนย์
" จินอู ! " น้ำเสียงและท่าทางกระสับกระส่ายของเลขามินโดฮยอนในขณะที่พูดคุยโทรศัพท์กับเธออยู่แทบตลอดเวลา
" นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ! "
" ทำไมพวกเขาถึงดูไม่เหมือนคนติดเชื้อ หรือว่า " เลขามินโดฮยอนหยุดคิดครู่หนึ่งก่อน เพราะอาการของคนติดเชื้อไวรัสชีวภาพอย่างซีดีห้าศูนย์ต้องนอนติดเตียงและระบบทางเดินหายใจจะต้องถูกทำร้ายอย่างช้าๆ
" พวกเขาจะไม่ใช่ผู้ติดเชื้อซีดีห้าศูนย์ " เสียงตระหนกตกใจมากขึ้นๆ ของเลขามินโดฮยอน
" แล้วตอนนี้เธอทำอะไรอยู่พัคจินอู ! " และยังมีน้ำเสียงไม่พอใจเธอขึ้นมาอีก แต่ทว่าปลายสายของเขายังคงปฏิเสธสิ่งที่พวกเขาพูดมาทั้งหมด
" ไม่แน่ว่า ท่านประธานชเวและพี่มินแจ อาจจะยังไม่มีอาการของผู้ติดเชื้อแสดงให้เห็น " และเสียงของพัคจินอูก็คอยบอกกับเลขามินโดฮยอนทางโทรศัพท์
" แต่พวกเราต้องรีบหาต้นตอหรือไม่ "
" ก็ต้องหาคนที่ปล่อยเชื้อชีวภาพให้สำเร็จอีกครั้งให้ได้ "
" ครั้งที่แล้วก็เพราะความคึกคะนองของนักพยาธิวิทยาเพียงไม่กี่คน ! "
" ที่ทำให้คนทั่วโลกเกือบเอาชีวิตไม่รอด " พัคจินอูเสียงสั่นๆ ผ่านสายโทรศัพท์ จนกระทั้งพวกเธอต้องคอยนึกย้อนไปถึงเมื่อสี่ปีก่อน ในระหว่างที่พวกเธอกับชเวมินแจไปถ่ายทำซีรีย์ที่ซานหมิงและเกิดโรคระบาด และนั่นยังเป็นเหตุการณ์ครั้งที่สองที่การมองเห็นภาพในอนาคตได้ขาดหายไปบางช่วงบางตอนของเธอนั่งเอง
เลขามินโดฮยอนกดวางสายโทรศัพท์หลังจากที่พัคจินอูก็เพิ่งจะวางสายไป
มินโดฮยอนรีบร้อนเดินย้อนกลับไปที่ห้องแล็ปเบอร์สิบสี่ทันที่ที่วางสาย และเขาก็ยังแอบมองลอดช่องประจกสังเกตการณ์ของห้องแล็ปเบอร์สิบสี่และมองเห็นพวกเจ้าหน้าที่และหมอต่างช่วยกันเตรียมตรวจร่างกายของประธานชเวและลูกชายคนโตของเขา
 บริเวณบ้านพักริมชายหาดและยังก่อสร้างด้วยไม้เนื้อแข็ง และบ้านพักเหล่านี้ยังสร้างติดๆ กันใกล้กับหาดทรายสีขาวและน้ำสีฟ้าสดใส และน้ำทะเลที่ใสมากจนเห็นแม้กระทั่งประการังจนผู้คนนักท่องเที่ยวหลากหลายเชื้อชาติและคนไทยเองก็ต่างพากันลงไปแหวกว่ายเพื่อดำน้ำและดูปะการัง
เก้าอี้สำหรับนอนพักริมชายหาดที่ก็พอมีให้เห็นประปราย หรือแม้กระทั่งนักท่องเที่ยวฝั่งยุโรปก็นอนลงไปอาบแดดบนหาดทรายได้อย่างชิลๆ และซอเยอึนก็เลือกใช้ผ้าลวดลายสีสันสวยงามที่ซื้อมาจากร้านค้าแถวๆชายหาดมาปูนั่งๆ นอน ๆ แถวๆ บริเวณที่มีนักท่องเที่ยวขวักไขว่
ซอเยอึนเลือกสวมชุดว่ายน้ำแบบทูพีชสีฟ้าสดใส และเธอก็ยังสวมแว่นกันแดดอันใหญ่จิบมะพร้าวน้ำหอมเฝ้าสังเกตผู้คนทั่วทั้งชายหาด แต่ว่าก็ยังคงใช้อุปกรณ์สื่อสารไร้สายแนบติดอยู่ในใบหูของพวกเธอ
" แน่ใจจริงๆ ใช่ไหมว่า พวกเราจะเจอคนของอาซาลาที่นี้ "
" ที่นี้คือเกาะที่สวยที่สุดของเมืองไทยก็จริง แต่ว่า " ซอเยอึนพูดคุยกับฮวังอินซองผ่านทางหูฟัง ในขณะที่เขายังคงเดินไปๆ มาๆ รอบๆ เกาะ
" แต่ว่าเท่าๆ ที่ฉันเห็น คนที่นี้ก็มีเห็นจะมีแต่นักท่องเที่ยวเท่านั้น " และซอเยอึนในขณะที่เฝ้ามองผู้คนเดินไปเดินมาและยังไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหนจะมีพิรุธหรือว่าผิดสังเกต
ฮวังอินซองที่สวมเสื้อและกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะสีสันสดใสเพื่อให้กลมกลืนกับนักท่องเที่ยวชาติอื่นๆ และยังจะเดินเข้าไปที่บาร์ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่สร้างเป็นอาคารครึ่งวงกลม และเขายังเห็นพวกนักท่องเที่ยวจากเกาหลีและจีนบางกลุ่มเข้ามาดื่มนั่งสังสรรค์กันตั้งแต่บ่ายคล้อยอยู่ราวๆ สี่ห้าคน แต่ว่าเขาก็เลือกที่จะเดินเข้าไปนั่งติด ๆ กับนักท่องเที่ยวชาวเกาหลี และยังสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาถือไว้เพื่อทำตัวให้เหมือนกับนักท่องเที่ยวราวอื่นๆ
" ก็ที่นี้ละ ที่เหมาะที่สุด " ฮวังอินซองติดต่อซอเยอึนผ่านทางอุปกรณ์สื่อสารชนิดเดียวกัน แต่ก็ไม่วายที่จะหันไปพยักหน้าให้กับนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีคนอื่น ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้
" เพราะนักท่องเที่ยวที่มีมาก การทำงานของพวกอาซาลาก็ยิ่งง่ายเหมือนปลอกกล้วยอย่างไง ! "
" พี่แทซันคงจะเฝ้าติดตามพวกเขามาสักพัก เพราะถ้าไม่อย่างนั้น "
" พี่แทซันคงไม่ให้พวกเรามาถึงที่นี้กันแบบนี้หรอก " เขาพูดพลางและหันไปยิ้มให้กับกลุ่มนักท่องเที่ยวชายหญิงชาติเดียวกันไปด้วย
" ก็จริง ! " ซอเยอึนจำใจพยักหน้าและเฝ้ามองผู้คนนักท่องเที่ยวที่ผ่านไปผ่านมา และที่สำคัญพวกเธอยังต้องคอยสังเกตหารอยสักรูปกงล้อแห่งเวลาแบบโรมันกับดาวหกแฉก
" แต่ว่าก็ว่า เราจะมองเห็นรอยสักพวกนั้นได้อย่างไง ! " ทั้งซอเยอึนกับฮวังอินซองที่ต่างฝ่ายก็ยังต้องคอยผลัดเปลี่ยนสลับกันออกตามหาคนที่มีรอยสักไปทั่วเกาะที่เค้าว่ากันว่าน้ำใสที่สุดของเมืองไทย
 ตึกสูงระฟ้าพากันเรียงรายอยู่เหนือพื้นดินของเมืองซานหมิงยามค่ำคืน และแสงไฟส่องสว่างจากยอดตึกต่างๆ ก็ยังสว่างเพียงพอให้เห็นตึกรางบ้านช่องและท้องถนนที่คับคั่งถ้าหากมองลงมาจากบนดาดฟ้าของโรงแรมใหญ่ใจกลางเมืองซานหมิง
 และระหว่างชเวกียุลและก็พัคจินอู พวกเขาก็ยังคอยยืนจ้องมองกันและกันด้วยความสงสัย และชเวกียุลที่ยังได้เห็นความอ่อนแอของเธอขึ้นมา
" นายนะ รู้มาตลอดเลยใช่หรือเปล่า " พัคจินอูยังคงเสียน้ำตาและตั้งคำถามที่ตัวเองก็ยังไม่แน่ใจ และมือไม้ที่เริ่มสั่น ๆ เพราะความกลัว
" ฉันจะรู้หรือเปล่ามันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว " เขาโต้ตอบพัคจินอูอย่างเย็นชา และยังแอบจ้องมองดูแววตากันอยู่ตลอด
" จริงๆ แล้ว ความจำของเธอนี่มันสั้นกว่าปลาทองซะอีก หึ ! " น้ำเสียงฟังดูเยาะเย้ยกันเล็กน้อยจากเขาที่มีให้เธอ
"รีบตามหาต้นตอของเชื้อไวรัสซีดีห้าศูนย์ ไม่ใช่สิ ! "
" ซีดีห้าสอง ! ต่างหาก !! " และเขากับเธอก็พูดคำๆ นี้ขึ้นมาพร้อมกัน
" ยังพอมองเห็นอยู่สินะ พัคจินอู !! " เขาตาเบิกโพลงแต่ใจหนึ่งก็แอบดีใจ แต่กับอีกใจหนึ่งก็อยากให้เธอคนนี้มองไม่เห็นอนาคตหรือว่าอะไรทั้งนั้น
" นายเองก็ด้วยงั้นซินะ !! " และน้ำเสียงฟังดูไม่แปลกใจอะไรของเธอก็เช่นเดียวกัน และมองชเวกียุลเหมือนว่าเธอกำลังเจอเพื่อนสมัยเด็ก
" ฉันพยายามที่จะ....ลืมเพื่อนคนแรกให้ได้ แต่ว่า ! " และเธอก็ไม่ได้อยากจะพูดอะไรมากสักเท่าไหร่
" ความแค้นในอดีตอย่างนั้นใช่ไหม" รอยยิ้มที่แสแสร้างของชเวกียุลมันช่างน่ากลัวสำหรับพัคจินอูเสียจริง
" ฮงซอกดู ! " ชเวกียุลเรียกชื่อนี้แทนที่ชื่อพัคจินอู !


ฝนตกหนักเมื่อมองผ่านกระจกในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลจิตเวช เด็กหญิงที่สวมชุดผู้ป่วยกำลังยืนมองท้องฟ้าและสายฝนผ่านกระจกห้องของเธอในโรงพยาบาลบนชั้นเกือบสูงที่สุดของที่นี้ และเธอที่สามารถยืนมองสายฝนได้เป็นเวลาชั่วโมง ๆ
 เป็นเวลาร่วมๆ หกเดือนแล้ว ที่เธอไม่ได้ออกไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นๆ เป็นเวลาหกเดือนแล้วที่เธอจำต้องอยู่รับการรักษาจากคุณหมอที่แสนดีและก็สวยมากๆ คอยดูแลเธอ และทดสอบอะไรต่อมิอะไรกับเธอตั้งมากมาย
 เด็กหญิงที่อยากจะออกไปกระโดดโลดเต้นกับพี่ชายท่ามกลางสายฝนชุ่มช่ำ และได้ไปโรงเรียนกับเพื่อน ๆ และวิ่งเล่นที่สนามเด็กเล่น และที่ยังเฝ้านึกถึง...เด็กผู้ชาย 2 คนนั้นด้วยที่พวกเขาเคยโดยฟ้าผ่าพร้อมกันในตอนนั้น....
 แต่ถึงอย่างนั้น เด็กหญิงคนนี้ที่เพีงจะอายุ 12 ปี และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องกลับมาที่ห้อง ๆ นี้ในโรงพยาบาลจิตเภชซะเมื่อไหร่ และเธอที่กำลังยืนครุ่นคิดอย่างหนักถึงหนักมากที่สุด และเกินความคิดของเด็กที่กำลังจะเข้าโรงเรียนมัธยมเป็นปีแรกของตัวเองว่า...ถ้าขืนเธอยังทำเรื่องแบบนี้ต่อไป แล้วใครกันละที่จะเจ็บปวดมากที่สุด
 " แม่ค่ะ" เสียงสะอื้นเล็กๆ ที่ค่อย ๆ ผ่านออกมาจากลำคอ
 " หนู ! ขอโทษนะคะแม่"
 เด็กหญิงที่รีดปาดน้ำตาทันทีที่ไหลออกมา เธอพยายามทำราวกับว่า..ถ้าหากเธอร้องไห้ออกมาตอนนี้ เพราะฉะนั้นมันก็เท่ากับว่า ...เธอกำลังโกหกคนอื่นอยู่จริง !!!!
 สายฝนที่ยังหลั่งไหล่ลงมาจากท้องฟ้าสีแดงเข้มที่ไม่มีทีท่าว่า พวกมันจะหยุดจองจำพวกเขาสองคนไว้ในปราสาท
 ค่ำคืนบนยอดปราสาทที่ท้องฟ้าราวเหมือนกับถูกฉาบด้วยเลือดนกอายุห้าร้อยปี ! แม้กระทั่งลายคลื่นบนท้องฟ้าก็ยังดูเหมือนปีกนกอายุครึ่งพันปี พวกนกยักษ์ที่พากันโบกสะบัดพัดด้วยแรงปีกอันแข่งแกร่งทำให้เกิดฝนและลมพายุกระหน่ำ
และ..ค่ำคืนอันเหน็บหนาวบนบัลลังก์ในปราสาทก็เช่นกัน เจ้าผู้ครองบัลลังก์และยังจะเป็นเจ้าชีวิตอันทรงพลัง ชายหนุ่มผู้นั่งบนบัลลังก์ตั่งทองที่โอ่อา รูปงาม และดูเกรงขามกว่าชายใดใต้หล้า
และ...ชายหนุ่มเบื้องขวา ผู้เป็นดั่งแม่ทัพปีกขวาคู่พระทัย ชายหนุ่มวัยรุ่นรูปงามรุ่นราวคราวเดียวกับผู้เป็นเจ้าครองนครอันศิวิไลต์
ค่ำคืนนั้น ! ครานั้น...ลมพายุโหมกระหน่ำรุนแรงในคืนเดือนท้องฟ้าสีเลือด สตรีสาวร่างเล็กผู้ใส่เสื่อเกราะเฉกเช่นชายชาติทหารหมอบกราบอยู่แทบเท้าใต้บัลลังก์ และเสียงสะอื้นไห้เพื่อร้องขอชีวิตอันสิ้นหวังของพี่สาวที่ถูกขังอยู่ในห้องหอของพระราชา และเพียงแวบเดียวที่ๆ พระราชาไม่รับฟังคำอ้อนวอนเพื่อปล่อยสตรีพี่สาวของหล่อนให้เป็นอิสระออกจากวังวนข้าราชบริพารฝ่ายใน ที่เป็นเพียงสถานที่ไว้ให้สำหรับคนใจคับแคบ
และคราเดียวกัน...ปลายดาบของนักรบหญิงที่เป็นห่วงและรักพี่สาวตนอย่างสุดจะหาไม่ ! บัดนี้..คมดาบได้พาดถึงคอพระราชา !!!
 ทันใดนั้น...ผู้ดั่งเป็นองครักษ์ปีกขวาคู่ใจพระราชาไม่นิ่งนอนใจได้แกว่งดาบเข้าหา และปลายดาบก็พาดผ่านหน้าพระราชาหยุดที่หัวใจหล่อนเจ้า
 ทันทีที่หล่อนโดนดาบแทงทะลุที่หัวใจดวงน้อย ครานั้น...เสียงอ้อนวอนอันสุดซึ้งคอยแต่จะก้องกังวาลไปทั่วท้องพระโรงและต่อเบื้องหน้าของราชองครักษ์ฝีมือดีดุจเทพสงครามว่า
 " ยอมเฉือนหัวใจตน เพื่อรับใช้พระราชา ยอมสละชีวิตคนที่ตนรัก ก็เพื่อพระราชา แล้วต่อจากนี้..ท่านจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร "
 เสียงอ้อนวอนที่ฝั่งรากหยั่งลึกไว้ด้วยความเคียดแค้น แววตาที่หันไปมองเบื้องบนพระพักตร์ของพระราชาที่แสนนิ่งดูดาย ความเย็นชา และไร้ซึ่งความปราณีอันใด หล่อนผู้เป็นนักรบที่เคยข้างกายคนหนึ่งจึงต้องตายจมกองเลือดใต้ตั่ง...พระราชา
ครั้นยามดึกสงัด ! ข่าวสารการสิ้นชีพของน้องสาวของหญิงนางหนึ่งที่ถูกขังในห้องหอพระราชาแพร่สะพัด หญิงสาวรูปร่างสะคราญ เส้นผมงดงามราวกับนกยูงรำแพน ใบหน้าที่สวดสดงดงามราวกับเทพธิดารังสรรค์ แต่บัดนี้....แววตาดูเศร้าสร้อย รอยหยดน้ำตาเปรอะเปื้อนไปตามร่องแก้มอันอวบอิ่ม เพราะการจากไปของน้องสาวผู้น่าเวทนา
และเหนือสิ่งอื่นใด....ชายของตนอันเป็นที่รักยิ่ง คน ๆ นั้นได้สังหารหล่อนด้วยน้ำมือที่เคยโอบอุ้มกันมาแต่เยาว์วัย
เพราะเฉกเช่นนั้น...หญิงสาวถึงได้รีบเรียกคืนสติอันแสนโหดร้าย และได้ครุ่นคิดไตร่ตรองสักสองสามตลบว่า.. ถ้ารีบด่วนตายตอนนี้เสีย เพียงไม่นานผู้คนในราชวังก็จะอยู่กันอย่างสุขสบาย ไร้สิ้นซึ่งชื่อเสียงคุณงามความดีของครอบครัว
แต่ถ้าหาก...เธอเลือกที่จะฝืนและอดทนกล้ำกลืนเป็นขวากหนามขวางอำนาจราชองครักษ์ผู้ที่เฝ้าเพียรบอกว่า เขาไม่เคยมักใหญ่ใฝ่สูงเฉกเช่นนั้นเล้า
" บัดนี้ เวลาของการแก้แค้นได้มาถึงเจ้าแล้ว " หญิงสาวคุกเข่าสาบานต่อสวรรค์ !!!
" เธอ...ต้องตายเท่านั้น พัคจินอู !! " เสียงพึมพำของชเวกียุลในขณะที่เขากำลังยืนอาบน้ำภายใต้ฟักบัวขนาดใหญ่และละอองน้ำอุ่นที่เกาะกระจก
บนดาดฟ้าค่าเฟ่ 123 พัคจินอูกำลังยื่นเหม่อลอยและมองทอดสายตาออกไปไกลๆ ผ่านยอดตึกสูงและผู้คนเดินขวักไขว่ข้างล่างบริเวณหน้าคาเฟ่และก็รถลาในช่วงสายๆ และตอนนี้เธอยังจำคำพูดของชเวกียุลที่ๆ เขาเคยพูดกับเธอเมื่อวันก่อนว่า จริงๆ แล้วการแข่งขันระหว่างเขาและเธอเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
" นายเป็นใครกันแน่ " พัคจินอูพึมพำกับตัวเอง และพยายามจะคิดให้ออกให้ได้ว่า เธอกำลังลืมเรื่องอะไรระหว่างพวกเธอกันแน่นะ
" พี่ครับ ! " คังจูวอนรีบร้อนเดินขึ้นมาที่ดาดฟ้า
" วีไอพี ส่งข้อความมาอีกแล้วครับ " และคังจูวอนเดินเข้ามาบอกใกล้ๆ แต่ว่าสีหน้าของพวกเขาก็ดูเป็นกังวลเมื่อเห็นเธอแสยะยิ้ม
พัคจินอูแสยะยิ้มเล็ก ๆ และเหลียวมองคังจูวอนที่ๆ พวกเขากำลังยืนตัวตรงหลังแอ่น และนิ้วมือทั้งสิบนิ้วก็แทบจะชิดติดแนบลำตัว
" คังจูวอน คังมินจุน" เธอมองหน้าพวกเขาและแววตาอย่างฉันท์มิตร แต่ทว่าคังจูวอนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้ากลับหลบสายตาของพวกเธอ
" พวกนายอยู่กับฉันมานานเท่าไหร่กันนะ " และเธอก็ยังพยายามที่จะฝืนยิ้มออกมาให้ได้
" เจ็ดปี ที่พวกเราสองคนอยู่ที่นี้ " คังจูวอนตอบคำถามโดยไม่กล้าสบตา แต่ว่าในขณะเดียวกันพวกเขาก็ยังกำมือแน่น
เธอพยักหน้าและพยายามจะเดินเข้าหา แต่พวกเขากลับเขถิบถอยหนี
" ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจพวกนาย " เธอฝืนยิ้มและคอยสังเกตไปที่มือของคังจูวอนเป็นระยะๆ
" เอาเป็นว่า เรื่องวีไอพี "
" ฉันจะไปเจอเขา " เธอให้คำตอบคังจูวอน และเห็นสีหน้าพวกเขาที่ค่อยๆ คลายความเป็นกังวลเรื่องนั้นลงได้
คังจูวอนโค้งเล็กน้อยให้กับพัคจินอู แต่ในตอนที่เธอจะเดินผ่านเขาไป
" โครงการเชย์รียส์นั่น "
" มันจะต้องสำเร็จ ใช่ไหมครับพี่พัคจินอู " คังจูวอนยังคลายความสงสัยเรื่องๆ นี้ไม่เคยได้
พัคจินอูหยุดฟังคำถาม แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะหันกลับมาตอบ และเธอเพียงแต่ยืนหันหลังให้คังจูวอน
" ตอนนี้ ประธานเอ็มดี และพี่มินแจ"
" กำลังป่วยหนักเพราะได้รับเชื้อไวรัส ตอนไปที่ฝูเจี้ยน " และเธอก็เหมือนจะแอบถอนหายใจหนักๆ ออกมาให้คังจูวอนได้ยินจนได้
" ฉันจำเป็นต้องรู้ให้ได้ว่า เพราะอะไรพวกเขาถึงได้รับเชื้อไวรัส "
" เพราะเวลามันผ่านมาเป็นปีๆ แล้ว "
" เพราะฉะนั้น พวกเราต้องรีบหาสาเหตุให้ได้ว่า ทำไมอยู่ๆ พวกเขาถึงติดเชื้อนั่น " พัคจินอูเพียงแต่กำชับเรื่องงานให้กับคังจูวอน และมิหนำซ้ำเธอยังรีบเดินหนีพวกเขาไป
คังจูวอนนิ่งฟังเธออยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วอยู่ๆ ก็รีบวิ่งลงบันไดดาดฟ้ากลับออกไปอย่างรีบร้อนด้วยเหมือน ๆ กัน


" หยุดนะ ! " ฮงซอกดูเอ็ดใส่จางอูรินที่กำลังก้มเก็บดอกไม้ ณ บริเวณทุ่งหญ้ากลางหุบเขาในฤดูใบไม้ผลิใบ และเขายังจำเป็นต้องคอยเหลียวซ้ายมองขวาเพื่อดูให้แน่ใจว่าปราศจากคนอื่นๆ และจางอูรินที่ในขณะนี้ทำได้เพียงกำดอกไม้พุ่มปุยสีขาวไว้ในอุ้งมือ และสีหน้าของหล่อนช่างดูประหลาดใจ
" ข้าน้อย..ทำอันใดผิดหรือเจ้าค่ะ" หล่อนเหลียวซ้ายแลขวาตามฮงซอกดู
" นี่เจ้า ! กำลังมองหาใครอยู่ !! " ฮงซอกดูเอ็ดใส่จางอูรินเป็นครั้งที่สอง และยังจ้องดอกไม้ในมือ
" ที่นี้เป็นลานล่าสัตว์ของเชื่อพระวงค์ ไม่ใช่ที่ ๆ เจ้าจะออกมาเดินเล่น "
" และแทนที่เจ้าจางอูริน ! จะอยู่ช่วยรับใช้พระมเหสี แต่กลับหนีมาทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้ !! " เสียงของฮงซอกดูยังคงตำหนิติเตียนหล่อน
และหล่อนที่ทำเพียงยืนนิ่งไม่ขยับ และยังต้องคอยประคองดอกไม้เหล่านั้นในมือไม่ให้กลีบหลุดหรุ่ยออกมาซะก่อน
" ก่อนอื่น...ข้าไม่ได้มีสิ่งใดให้ต้องปิดบัง หรือว่ากลัวผู้ใดมาเข้าใจผิด " หล่อนสบตาแน่นิ่ง
" และข้าน้อยก็รู้ดีว่า ที่นี้คือลานล่าสัตว์ของพระราชา และพระองค์ตอนนี้ยังคงเสวยเนื้อกวางกับขุนนางและเหล่าบัณฑิต "
" และท่านหมอหญิงจอง นางบอกให้ข้าน้อยออกมาหาดอกไม้เตรียมสำหรับพระชายาในคืนนี้ " และหล่อนยังคงสบตาไม่ไหวติงจนฮงซอกดูต้องเป็นฝ่ายเลี่ยงสายตาของหล่อนซะเอง
" แถวนี้เป็นทุ่งกว้าง จะไปมีดอกไม้ถวายพระมเหสีได้ที่ไหนกัน" ฮงซอกดูเถียงข้างๆ คูๆ เพราะก็เหมือนจะรู้ตัวว่า ตนนั้นจะบังคับจางอูรินมากจนเกินไป
หล่อนมองตามสายตาฮงซอกดูทั่วทั้งลานเนินหญ้า
" ถ้าอย่างนั้น ข้าน้อยจะเดินให้ไกลขึ้นอีกสักหน่อยเจ้าค่ะ" จางอูรินหลบสายตาและยังจะรีบร้อนเดินหนีฮงซอกดูออกไปทางอื่น
" ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่า ที่นี้คือเขตล่าสัตว์ของเชื้อพระวงค์" เขาสั่ง แต่ว่าหล่อนกลับคิดไปเองหรือไม่ว่า เขาเพียงไม่อยากให้หล่อนต้องเดินเถลไถลไปไหนไกล
" ดอกไม้ที่เจ้าต้องการจะหา เดี๋ยวข้าจะเป็นคนพาไปเอง " เมื่อพูดจบฮงซอกดูก็รีบเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าจางอูริน และหล่อนที่ก็เลยได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบๆ เท่านั้น
 ค่ำคืนแห่งการเลี้ยงฉลองการล่าสัตว์ของพระราชาของแคว้น และยังเป็นการฉลองตำแหน่งอัครเสนบดีฝ่ายซ้ายอย่างเช่น ท่านโจแทซอบ ในค่ำคืนบริเวณทุ่งกว้างของลานล่าสัตว์ต้นสนสามใบเรียงเป็นทิวแถว และต้นไม้อายุนับหลายสิบๆ ปีขึ้นตามบริเวณชายป่าและเทือกเขาใกล้ๆ และยังจะพอได้ยินเสียงของน้ำตกอยู่บ้างหลังที่ประทับของฝ่าบาท และไม่เพียงแต่การฉลองเลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งของโจแทซอบ แต่ยังเป็นการฉลองการตั้งพระครรภ์ของพระชายาขั้นที่หนึ่งและยังเป็นน้องต่างมารดาของท่านอัครเสนบดีหมาด ๆ พระชายาขั้นที่หนึ่งแม้จะเพียงอายุไม่ถึงสิบเจ็ดปีบริบูรณ์แต่ก็สามารถตั้งครรภ์บุตรคนแรกให้พระราชาได้รวดเร็วทันใจ และแม้จะเป็นเพียงพระสนมได้ไม่นานแต่ความสาวสะพรั่งก็ยังเป็นที่เลื่องลือ
และภายในกระโจมพักผ่อนของพระมเหสีพัคซูวอน และพระองค์ที่ทรงกำลังประดิษฐ์ประดอยของใช้ให้กับบุตรคนแรกของฝ่าบาทอย่างดีพระทัย จนกระทั่งจองคีนัมน้องสาวของหมอหญิงจองผู้เลื่องชื่อที่มีหน้าที่ทำการอารักขาได้เดินเข้ามาและเฝ้ามองพระองค์
" พระมเหสีไม่โกรธบ้างหรือเพค่ะ" คำถามของคนส่วนพระองค์จนทำให้พระองค์ทรงต้องเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ และมองจองคีนัมผู้เป็นราชองค์รักษ์หญิง
" หม่อมฉันถามว่า พระองค์ทรงไม่รู้สึกโกรธฝ่าบาทบ้างเลยเหรอเพค่ะ " น้ำเสียงที่ดูจริงจังของราชองค์รักษ์หญิงส่วนพระองค์พลอยทำให้พระนางยิ้มกริ่ม
พระนางที่ยังทรงก้มปักลวดลายมังกรสีทองบนเสื้อคลุมตัวน้อย
" ข้ารู้ ! ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะรู้เรื่องอะไรนะ จองคีนัม "
" แต่ว่า " และพระองค์ยังทรงเงยหน้าขึ้นมายิ้มแย้มให้กับราชองค์รักของพระองค์ และยังทรงพระเมตตา
" เจ้าอยู่กับข้ามานานเท่าไหร่แล้ว " พระนางทรงถามตอบดูบ้าง
จองคีนัมยิ่งฟังตำคอบก็ยิ่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
" ทำไมทรงถามหม่อมฉัน "
" เพราะความเมตตาของฝ่าบาท "
" และความเมตตาของพระองค์ ตั้งแต่ทรงเป็นพระชายาได้ไม่นาน หม่อมฉัน ! " จองคีนัมหยุดคิด และในที่สุดนางก็เพิ่งจะนึกออกขึ้นมาจนได้
" หม่อมฉันขอพูดในฐานะเพื่อนได้หรือไม่เพค่ะ "
" สามหาว !!! " เสียงของสังกุลสูงสุดที่อยู่ด้วยถึงกับตวาดลั่นกระโจมที่ราชองค์รักพูดจาไร้สาระ
" ไม่เป็นไร " แต่พระองค์กลับทรงอนุญาต และทรงเหลียวมองจองคีนัมอย่างทรงเอ็นดู
จองคีนัมรู้ตัวว่าทรงทำการมิอันควร แต่ว่านางก็อยากจะพูดในความรู้สึกของปุถุชนคนทั่วๆ ไป
" หม่อมฉันเห็น พระสนมใช้เสน่ห์ยั่วยวนฝ่าบาท เพราะแบบนี้พระสนมถึงได้ทรงพระครรภ์ได้เร็วถึงเพียงนี้ "
" สามหาว !!! " เสียงเตือนของซังกุงสูงสุดดังเอ็ดตะโรขึ้นมาเป็าครั้งที่สอง จนกระทั่งจองคีนัมต้องหันมาระวังคำพูดคำจาเสียใหม่
และพระองค์ก็ทรงหันมาทรงสนอกสนใจในท่าทีและคำแนะนำของราชองค์รักอย่างทรงคาดไม่ถึงว่า คนของพระองค์จะทรงมองพระสนมของฝ่าบาทเป็นคนเยี่ยงนั้นไปซะได้
" คีนัม " แต่ทว่าน้ำเสียงก็ยังทรงเปี่ยมด้วยน้ำพระทัยอันกว้างขวาง
" เอาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีต่อข้ามากเพียงใด "
" แล้วเจ้า เวลามองข้าแล้ว เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างละ " มิหนำซ้ำพระองค์ยังทรงตั้งคำถาม และทรงมองเห็นสีหน้าของจองคีองนัมและแววตาเป็นประกายที่มองมาทางพระองค์
จองคีนัมมีแววตาที่ละมุนและสว่างไสวขึ้นมา
"พระเมหสี ! พระมเหสีเพค่ะ " และเสียงเล็กเสียงน้อยของนางต่างพากันทำให้บรรดาซังกุลสูงสูดและสาวใช้ต่างพากันอดกลั้นขำเอาไว้ไม่ได้จริงๆ
" คิดจะทรงแกล้งหม่อมฉัน หรือว่าเพราะไม่รู้จริงๆ อย่างงั้นใช่ไหม "
" พระองค์อาจจะทรงไม่รู้ จริงๆ แล้วฝ่าบาททรงชอบเสด็จมาแอบดูพระองค์ที่ตำหนักบ่อยๆ "
" ขอประธานอภัยเพค่ะ หม่อมฉันพูดมากเกินไปแล้ว " เพราะรู้ตัวว่าพลั้งปากพูดมากเกินไปจนต้องรีบหันมาสำรวมกิริยาต่อหน้าพระพักตร์เสียใหม่
แต่ทว่าพระองค์กลับทรงหลบสายตาของจองคีนัม และทรงหันกลับมาก้มหน้าก้มตาปักชุดมังกรตัวน้อยๆ บนฝ่ามือ
" จางอูริน ข้าใช้ให้นางไปหาดอกไม้ ทำไมป่านนี้จึงยังไม่กลับ " และพระองค์ยังทรงทำทีว่าไม่ได้ยินคำพูดของจองคีนัมในเรื่องสุดท้าย
จองคีนัมพอรู้ตัวว่าตนพูดมากเพียงใด เพราะฉะนั้นจึงได้รีบอาสาออกไปตามหาสาวใช้ของท่านแม่ทัพฮงซอกดูให้พระมเหสีพัคซูวอนในทันที
 " พระมเหสี ! " ฮงซอกดูแปลกใจปนสงสัยที่เห็นพระมเหสีทรงเสด็จออกมาประทับบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ไกลจากที่ประทับพอสมควร
" ท่านแม่ทัพ " และพระมเหสีที่ทรงหันไปทอดพระเนตรฮงซอกดูและก็จางอูรินที่หอบดอกไม้เต็มตระกร้าใบไม้เดินตามหลังมา
" ดอกไม้งดงามจริงๆ เลยนะ จางอูริน " และพระองค์ยังทรงทอดพระเนตรดอกไม้ของจางอูรินและชื่นชม
แต่เมื่อจองคีนัมเห็นจางอูรินอยู่กับแม่ทัพก็รีบเดินเข้าไปหาพวกเขาทั้งคู่
" เจ้าหายไปไหนตั้งนาน รู้หรือเปล่าว่า ข้ากับพระมเหสีตั้งใจออกมารอเจ้า " นางดูท่าทางเป็นห่วงจางอูรินจริงๆ
แต่ว่าฮงซอกดูกลับเข้าไปขอประทานอภัยให้จางอูรินในทันที
" ขอประทานอภัยด้วยพะยะค่ะ พระมเหสี "
" เพราะจางอูรินบอกหม่อมฉันว่า ทรงอยากได้ดอกไม้เพื่อถวายฝ่าบาท "
" และนางเองก็ไม่คุ้นเคยกับลานล่าสัตว์ หม่อมฉันจึงได้ช่วยนางพะยะค่ะ " ฮงซอกดูได้รายงานรายระเอียดต่างๆ แทนจางอูริน เพราะฉะนั้นหล่อนจึงได้นำตระกร้าใบไม้เข้าไปถวาย
พระองค์ทรงก้มมองและยิ้มแย้มและจึงทรงตรัสให้จองคีนัมนำดอกไม้ไปให้ซังกุงเพื่อเตรียมน้ำอาบถวายฝ่าบาท
"ขอบใจเจ้ามากจริงๆ จางอูิน แล้วก็ท่านแม่ทัพ " พระองค์ทรงขอบอกขอบใจพวกเขา และยังทรงหันไปทอดพระเนตรพระจันทร์กลมโตสุกสว่างบนท้องฟ้า
" ค่ำคืนนี้ ข้ารู้สึกใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ "
" ท่านแม่ทัพว่า จะมีเรื่องร้ายแรงเกี่ยวกับฝ่าบาทหรือเปล่า " พระองค์ทรงดูครุ่นคิด และสายพระเนตรซึ่งดูทรงกังวล
"เหตุใดจึงทรงคิดเช่นนั้น หรือว่าจะทรงประชวร " ฮงซอกดูเริ่มมีสีหน้ากังวล
" ให้หม่อมฉัน ไปตามหมอหลวงจองให้มาตรวจพระอาการดีหรือไม่พะยะค่ะ" และยังเสนอแข่งขันให้พระองค์ได้รับการตรวจอย่างรวดเร็ว และในขณะเดียวกันจางอูรินก็เริ่มที่จะขยับและถอยออกมาให้ห่างๆ
" ไม่ต้องหรอก " พระองค์ปฏิเสธทันที
" เจ้าไม่ต้องไปตามหมอหลวงให้ข้า จางอูริน " และพระองค์ยังทรงรู้ทันทีด้วยว่า คนของท่านแม่ทัพนั้นหวังดีจะรีบไปตามหมอหลวงจองซูวอนทันทีที่ฮงซอกดูเอ่ยปาก
จางอูรินโค้งอย่างนอบน้อมและทำตามรับสั่งทันทีเช่นเดียวกันกับฮงซอกดู แต่ว่าสายตาของหล่อนกลับชำเลืองมองไปเห็นโจแทซอบที่กำลังเดินเข้ามา
" ท่านอัครเสนบดี " จางอูรินรีบร่นถอยหลังและคาระวะ และหล่อนหอบหิ้วตระกร้าเดินกลับเข้าไปรอที่ประทับ
" ไม่ยักรู้ว่า ฮงซอกดู เจ้าก็มาอยู่ที่นี้ด้วย " โจแทซอบเดินยิ้มแย้มเข้ามา และสีหน้าของพระมเหสีก็ทรงดูสดชื่นขึ้นมา
" เป็นเพราะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอัครเสนบดี ถึงได้กล้าเอ่ยชื่อท่านแม่ทัพตรงๆ ซินะ " พระมเหสีทรงแกล้งตำหนิตำเตียนโจแทซอบ แต่ทว่ากลับทรงได้ยินทั้งโจแทซอบและฮงซอกดูหัวเราะเสียดังลั่น
" ขอทรงอภัยให้หม่อมฉันจะได้หรือไม่พะยะค่ะ " และโจแทซอบที่ยังคงยิ้มและโค้งเกือบๆ จะเท่ามุมฉากให้พระองค์
" เอาเถอะพวกเจ้า ข้าเห็นพวกเจ้าทำงานให้ฝ่าบาทแบบนี้แล้ว " พระองค์ทรงยิ้มแย้มให้กับพวกเขาทั้งสองคน
" ถึงข้อต้องตายก็คงไม่มีอะไรให้เป็นห่วงอีก " และยังทรงพอพระทัยในตัวของโจแทซอบและฮงซอกดูมากยิ่งๆ ขึ้น
" พระมเหสี ! " ฮงซอกดูที่เริ่มรู้สึกสงสัยในพระดำรัส
" เหตุใดทรงถึงตรัสเยี่ยงนี้ " และโจแทซอบก็พูดเสริม และยังจะเดินเข้าไปยืนใกล้ๆ กับพระองค์ และดูใกล้จนเกินไป
ฮงซอกดูที่พอสังเกตเห็น แต่ว่าเขาก็ไม่กล้าที่จะตำหนิเพราะโจแทซอบที่เป็นถึงอัครเสนบดี เพราะฉะนั้นย่อมรู้ดีว่า สิ่งใดควรมิควรอยู่แล้ว
" ถ้าอย่างไง เสด็จกลับข้างในก่อนดีไหมพะยะคะ ข้างนอกนี้ลมแรงอาจจะทำให้ทรงประชวรได้ง่าย " เพราะฉะนั้นเขาถึงได้รีบตัดบท
โจแทซอบเหลือบมองฮงซอกดูเล็กน้อย และถึงจะพยักหน้าเห็นด้วย
" เวลานี้ ฝ่าบาททรงดื่มสังสรรค์เพราะความดีใจจะได้พระโอรสคนแรก "
" หม่อมฉันว่า พระองค์ก็ควรจะเข้าไปร่วมยินดีกับเหล่าขุนนางและบัณฑิตด้วยนะพะยะค่ะ" โจแทซอบชำเลืองมองสีหน้าพระมเหสีและฮงซอกดู และพระองค์ที่ทรงพยักหน้าเล็กน้อยและยอมเสด็จกลับ
" โจแทซอบ ! " ฮงซอกดูรีบเรียกเขาทันทีที่เห็นโจแทซอบจะตามพระมเหสีกลับไปยังที่ประทับ
" เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าก็รีบพูดมาเร็วเข้า คืนนี้ข้ายังมีเรื่องอะไรให้ต้องทำอีกหลายอย่าง " น้ำเสียงที่ไม่ค่อยอยากจะพูดคุยสนทนาด้วยของโจแทซอบ และการชักสีหน้าว่ารำคาญเขาของโจแทซอบที่เริ่มขึ้นอย่างช้าๆ
ฮงซอกดูก็เลยต้องเดินเข้ามาหาใกล้ๆ และมองโจแทซอบอย่างเป็นห่วง
" ถ้าหากได้กลับวังหลวง พวกเราหาเวลาว่างไปดื่มกันดีไหม " แต่แววตาของฮงซอกดูก็ยังดูฉันมิตรมากกว่าโจแทซอบที่แววตาอยากตัดขาดการมิตรกับเขา
"ฮ่า ๆ " และโจแทซอบยังแสร้างหัวเราะร่า
" ได้สิ ! "
" ข้าต้องดื่มกับเจ้าให้หัวทิ่มตำกันไปเลย ฮ่า ๆ " เสียงหัวเราะชอบอกอกชอบใจใหญ่ของโจแทซอบกลับทยอยดังขึั้นเรื่อยๆ
และหลังจากที่หันมาตบไหล่ของเขาเบาๆ โจแทซอบก็เดินยิ้มกริ่มและยังคอยเดินติดตามพระมเหสีเสด็จกลับที่ประทับจริงๆ
 " ฝ่าบาท ! " พระมเหสีทรงดูแปลกพระทัยอยู่บ้างที่ทรงเห็นฝ่าบาททรงบรรทมอยู่ในที่ประทับของพระองค์ แต่ทว่าพระองค์ที่ทรงไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้ฝ่าบาทให้มากจนเกินไปหนัก เพราะกลัวว่าฝ่าบาทจะทรงตื่นจากบรรทมได้
และพระองค์ยังทรงเหลียวมองบรรดาสังกุงและทรงบอกให้พวกนางในพากันกลับออกไปจากที่ประทับให้หมดเพราะทรงเกรงว่า เพราะพวกนางจะทรงทำให้ตื่นจากบรรทมได้ และพระองค์ยังทรงทอดพระเนตรเห็นตระกร้าดอกไม้ของจางอูรินที่วางอยู่บนโต๊ะกลางที่ประทับแทนที่พวกนางจะนำไปเตรียมไว้ที่ประทับของฝ่าบาท
แต่พระองค์ยังทรงรีบตระเตรียมจุดกำยานเพื่อที่จะทรงไล่แมลงตัวเล็กตัวน้อยเพื่อจะขจัดความรำคาญของฝ่าบาทในขณะที่ยังทรงบรรทมในกระโจมที่ประทับ และฝ่าบาทก็ยังทรงพลิกพระวรกายจนทำให้ผ้าคลุมบรรทมเคลื่อนไหลลงและอาจจะทำให้พระอุระเย็นขึ้นมาได้ เพราะฉะนั้นพระองค์ถึงได้ทรงค่อยๆ เสด็จเข้าไปยืนใกล้ๆ แท่นบรรทมและจะจัดแจงผ้าคลุมบรรทมเสียใหม่
พระมเหสีพัคซูวอนทรงขยับผ้าคลุมบรรทมอย่างช้าๆ เพื่อที่จะไม่เป็นการรบกวน แต่บางครั้งบางคราพระองค์ก็อดที่จะแอบมองพระพักตร์ของฝ่าบาทในยามหลับไม่ได้เอาเสียเลย และจนพระองค์ทรงย้อนนึกถึงหนแรกที่ได้เจอกับฝ่าบาท และครั้งนั้นก็เป็นงานล่าสัตว์ของเชื้อพระวงค์แบบนี้ และรู้สึกว่าตอนนั้นทั้งสองพระองค์ยังทรงเยาว์วัยนัก
รอยยิ้มแสนอ่อนโยนพระองค์ที่คองจยหมอบให้กับฝ่าบาทในยามหลับ จนพระองค์อดเสียไม่ได้ที่จะจ้องมองฝ่าบาทด้วยความห่วงใยจากใจจริง แต่ว่าเมื่อทรงรู้ตัวว่าอยู่ใกล้ฝ่าบาทมากจนเกินไปแล้ว
พระมเหสีค่อยๆ ถอยห่างจากพระแท่นบรรทมของฝ่าบาท แต่แล้วอยู่ๆ พระหัตถ์ก็ถูกดึงรั้งไว้ด้วยพระหัตถ์จากฝ่าบาท
"ข้าคงดื่มมากไปจริงๆ " และแม้ว่าฝ่าบาทยังคงหลับตาแต่ฝ่าพระหัตถ์ก็ยังคงรั้งจับมือของพระมเหสีพัคซูวอน
" ถึงได้เผลอเดินเข้ามาพักกายในที่ของเจ้า พัคซูยอน " และฝ่าบาทที่ทรงค่อยๆ ลืมพระเนตรขึ้นมาและยังทรงพลิกตัวกลับมาแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยพระหัตถ์ลงง่ายๆ
พระมเหสีที่พยายามทรงเก็บพระอาการไม่ให้ฝ่าบาทจับได้ว่า จริงๆ แล้วพระองค์รู้สึกตกพระทัยมากเพียงใดที่ได้รู้ว่าจริงๆ ฝ่าบาททรงแกล้งบรรทม
" เพราะฤทธิ์สุรา ทำให้คนเราไขว่เขว้มากถึงเพียงนี้ได้ "
" ถ้าอย่างนั้น หม่อมฉันจะลองดื่มให้มากพอๆ กับฝ่าบาทดูบ้าง หม่อมฉัน " และพระองค์ก็ทรงเหลียวหันมองพระเนตรของฝ่าบาทอย่างตรงไปตรงมา และในขณะเดียวกันก็พยายามจะดึงมือให้หลุดจากพระหัตถ์ของฝ่าบาท
" หม่อมฉัน ! จะได้ไม่ต้องคอยย้ำๆ กับตัวเองว่า เป็นใคร และคิดจะทำอะไรก็ได้ " พระองค์ทรงมองฝ่าบาท และเช่นเดียวกันฝ่าบาทก็ทรงมองพระองค์
ฝ่าบาทแทนที่จะทรงปล่อยพระหัตถ์จากพระมเหสี ทั้งๆ ที่ภายในหัวกำลังสั่งให้ต้องทรงผละจากพัคซูวอนได้แล้วสักที แต่ว่ามือของตนกลับไม่ทำตามคำสั่ง
" เจ้าคงอยากกลับไปเป็นเด็กสาวที่แสนฉลาดเฉลียว ที่ชื่อพัคซูวอน "
 " แต่ข้าต้องเสียใจกับเจ้าจริงๆ " และน่าแปลกที่พระสุรเสียงของฝ่าบาทก็ทรงดูเอ็นดูพระองค์
" เพราะถ้าหากเจ้าอยากเมามายให้มากเท่าไหร่ เจ้าก็ต้องเมามายอยู่กับข้าคนเดียวเท่านั้น "
" และถ้าหากเจ้าอยากจะทำอะไรก็ได้ เจ้า ! พัคซูวอน " และมิหนำซ้ำสายพระเนตรจากฝ่าบาทก็ยังทรงเฝ้ามองพระมเหสีอย่างสุกใสและเปล่งปลั่งกว่าครั้งไหน ๆ จนสายพระเนตรของฝ่าบาทแทบจะหลอมหัวใจหญิงสาวพัคซูวอนให้ยอมถวายร่างพลีกายอยู่ในพระหัตถ์เอาได้
" และถ้าหากเจ้าอยากจะทำอะไรก็ได้ " แต่ทว่าพระสุรเสียงของฝ่าบาทที่ฟังดูแผ่วลงไปทุกที ๆ
พระมเหสีที่ทรงรั้งแต่จะปลุกสติของตนให้ตื่น และไม่อยากยอมให้ฝ่าบาททรงทำให้ตนตายใจ
" แล้วพระองค์ทรงคิดว่า คนอย่างหม่อมฉันอยากจะทำอะไรเล่าเพค่ะ " แต่ลึก ๆ แล้วพระองค์ก็อยากจะรู้พระทัยจากฝ่าบาท และแม้ว่าสายพระเนตรที่ยังคงจ้องมองกันราวๆ กับค้นหาก้นบึ้งของหัวใจของคนทั้งสองแล้ว
" ฝ่าบาท ! ทรงรู้ใจของหม่อมฉันแน่จริงๆ หรือเพค่ะ " พระองค์ทรงตัั้งใจรอฟังคำเฉลยของฝ่าบาทด้วยใจจดจ่อ
ฝ่าบาทที่ยังทรงหันมาและสายพระเนตรที่แปรเปลี่ยนกลายเป็นความอดทนอดกลั้นขึ้นมาซะดื้อ ๆ
"ข้า ! " ฝ่าบาทที่ทรงอยากตรัสความจริง แต่แล้วอยู่ๆ ก็ทรงลุกจากที่ประทับ และค่อยๆ ปรับสีพระพักตร์ให้ดูเมินเฉยและยอมลดพระหัตถ์ลงเอง
" ข้า ! จะไปรู้ใจคนอย่างเจ้าได้เยี่ยงไร เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหล ! " ฝ่าบาททรงประชดประชันด้วยการเค้นคำโกหก
" คงสร่างเมาแล้วซินะเพค่ะ " พระองค์ประชดและสะบัดมือออกจากฝ่าบาทได้จนสำเร็จ และสีหน้าของพระองค์ก็หันมาทรงเมินเฉยต่อหน้าพระพักตร์อีกครา
" ถ้าอย่างนั้น หม่อมฉันก็อยากจะขอห้องของหม่อมฉันคืน "
" เพราะป่านนี้ พระสนมของพระองค์คงออกตามหาให้ทั่วแล้ว " ถ้อยคำพูดจาประชดประชันที่พลอยทำให้คนฟังเริ่มจะรู้สึกตัว
" ข้า !! " ฝ่าบาททรงเกือบจะพลั้งปาก
" ใช่ ! เพราะฤทธิ์สุราแท้ ๆ ข้าถึงได้ทำตัวเลอะเลือน " และน้ำเสียงประชดประชันให้ใครบางคนฟังเช่นกัน
" กลิ่นดอกไม้ในห้องเจ้าก็เหมือนจะส่งกลิ่นฉุนเหลือเกิน ! " ฝ่าบาททรงรู้สึกแปลกพระทัยจนต้องเหลียวหาต้นตอของกลิ่นฉุนแรงๆ พวกนั้นทันที
พระมเหสีทรงเหลียวมองตามและเห็นฝ่าบาทผุดลุกขึ้นเดินตรงไปที่ตระกล้าที่สานจากใบไม้ของจางอูริน และภายในนั้นมีดอกไม้หน้าตาแปลก ๆ
"จางอูริน ! คนอย่างนางไม่น่าสับเพล่าเก็บดอกไม้ที่มีกลิ่นฉุนถึงเพียงนี้มาได้ " พระองค์คิดสงสัยว่าทำไมอยู่ๆ จางอูรินถึงได้เก็บดอกไม้กลิ่นแรงมาถวาย จนพระองค์สองคนต่างทรงเข้าไปมองตระกล้าใบไม้ใกล้ๆ จนเห็นกระดาษม้วนซ่อนอยู่
ฝ่าบาทและพระมเหสีต่างทรงเหลียวมองหน้ากันทันที และฝ่าบาทก็ยังทรงรีบนำกระดาษม้วนขึ้นมาและทอดพระเนตรอย่างตั้งอกตั้งใจ พระองค์ที่ยังมองตามสายพระเนตรของฝ่าบาทและรับรู้ได้ถึงความตกพระทัย และต่างคนก็ยังต่างได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกกระโจม จนกระทั่งฝ่าบาททรงเอาตัวมาบังพระมเหสีเอาไว้และยังทรงกุมมือของพระมเหสีเอาไว้ให้แน่นอีกครั้ง
และฮงซอกดูที่วิ่งถือดาบรีบร้อนเข้ามาข้างในกระโจม
" ฝ่าบาท ! ทรงปลอดภัยดีใช่ไหมพะยะค่ะ ! " ฮงซอกดูรีบร้อนเข้ามาถวายบังคม และยพาเหล่าทหารเข้ามาอารักขา
" มีคนเห็นสัตว์ประหลาดเข้ามาในเขตล่าสัตว์พะยะค่ะ" ฮงซอกดูถวายรายงาน และหันไปสั่งให้พวกทหารถวายอารักขาและพาฝ่าบาทกลับพระราชวังทันที !


" คัท ! " เสียงของผู้กำกับซีรีย์ดังผ่านอุปกรณ์สื่อสารสำหรับเตือนเหล่านักแสดงของพวกเขาระหว่างการถ่ายทำซีรีย์ย้อนยุคท่ามกลางหุบเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฝูเจี้ยนประเทศจีน และฉากที่ประกอบไปด้วยรถม้าของพระราชา และม้าของขุนศึกและยังมีนักแสดงหลักอื่นๆ อย่างนางเอกหน้าใหม่สาวน้อยที่อาจดูผิวเผินช่างดูไร้เดียงสา นักแสดงหลักหลายต่อหลายคนยังต้องคอยฝึกควบคุมม้าระหว่างการถ่ายทำไปด้วย และนักแสดงเอ็กส์ตร้าที่ยังคงซ้อมคิวบู๊วิธีการใช้กระบีก็เพื่อไม่ให้ผิดคิว
" จินอู ! " เสียงผู้กำกับผู้หญิงอายุราวๆ น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอตะโกนเรียกพัคจินอูที่เดินอยู่กับนักแสดงหลักคนหนึ่งซึ่งเป็นดาราอาวุโสจนเธอได้ยินเสียงเรียกและถึงหันมาพยักหน้าและเดินไป
ผู้กำกับหญิงคนนั้นใช้คำพูดคำจาคล้ายกับพวกเธอกำลังคุยกันเหมือนๆ กับเพื่อนผู้หญิงคุยหยอกล้อกันทั่วๆ ไป และผู้กำกับหญิงยังให้เธอแก้บทของชเวมินแจอีกสักหน่อย เพราะอยากให้บทโรแมนติกระหว่างพระเอกและนางเอกมีความละมุนละม่อมขึ้นมาอีกนิด
" จริงๆ จะให้ฉันเติมความหวานมากกว่านี้ "
" เห็นที ! " พัคจินอูมองทั้งหน้าผู้กำกับและแอบเหลียวมองหน้าของนางเอกหน้าใหม่ดาวรุ่งที่ ๆ เธอกำลังฉอเลาะเอาอกเอกใจนักแสดงหลักรุ่นใหญ่
" ก็คงจะมีใครสักคนได้ปรี๊ดแตกแน่ " พัคจินอูที่หันมายิ้มให้กับผู้กำกับ และไม่นานพวกเธอต่างคนก็ต่างแยกย้ายกลับไปทำงานของใครของมัน
 พัคจินอูรีบร้อนเดินออกมารอรถบริเวณหน้าโรงพยาบาลภายในเมืองฝูเจี้ยน เพราะสาเหตุเกิดจากนักแสดงรองคนหนึ่งมีอาการป่วยอย่างไม่ทราบสาเหตุหลังจากที่ถ่ายทำฉากสงครามเสร็จ และไม่นานเท่าไหร่รถยนต์เอสยูวีคันสีดำก็ค่อยๆ เข้ามาจอดเทียบ
และฮวังอินซองก็รีบร้อนเดินลงมาจากรถด้วยสีหน้าท่าทางเป็นกังวล
" พี่แทซัน กำลังไปตามหาคนพวกนั้น แต่ว่า " ฮวังอินซองบอกเธอ แต่ก็พยายามมองซ้ายมองขวา
" ตอนนี้ ประธานเอ็มดีชเวมินจุนกำลังเดินทางมารับลูกชายที่นี้ " และเขาพยายามบอกกับพัคจินอูและยังรีบร้อนกลับขึ้นรถและขับออกไปด้วยกัน
 คังจูวอนกับคังมินจุนขับรถเอสยูวีสีดำกำลังเคลื่อนรถเข้ามาจอดเทียบที่ริมฟุตบาทบริเวณด้านข้างโรงงานผลิตเม็ดพลาสติกภายในเมืองซานหมิง มณฑลฝูเจี้ยน และพวกเขาพยายามจะสังเกตรถลาและผู้คนที่เข้าๆ ออกๆ ภายในโรงงาน ทั้งรถบรรทุกที่ขนวัตถุดิบและรถขนส่งอื่นๆ ภายในเมืองซานหมิง และพวกเขาทั้งคู่ก็ยังพยายามช่วยกันสังเกตความผิดปกติรอบ ๆ บริเวณโรงงานแห่งนี้ และแม้ว่าจะเฝ้าสอดแนมโรงงานทั้งวันทั้งคืน พวกเขาทั้งคู่ก็แทบไม่เจอความผิดปกติ
คังมินจุนหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาและต่อสายหาพัคจินอูภายในรถ
" ที่นี้ไม่มีอะไรผิดปกติเลยครับพี่ " พวกเขากำลังรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นภายในโรงงาน และวางสาย และไม่นานพวกเขาสองคนก็ตัดสินใจเคลื่อนรถออกจากบริเวณโรงงานผลิตเม็ดพลาสติก
" ทำไมนายถึงไม่บอกเรื่องนั้นให้พี่พัคจินอูรู้ " คังจูวอนกำลังหันหน้ามาถามด้วยความสงสัยกับพี่ แต่คังมินจุนเอาแต่ส่ายหน้าและดูอึดอัด
" พี่แทซัน คงอยากให้พี่จินอูปลอดภัย "
" ทำงานไปเถอะน่า นายนะ คังจูวอน ! " คังมินจุนพยายามบ่ายเบี่ยงน้องชายตัวเองเอง แต่สุดท้ายที่อย่างไง ๆ ซะเขาก็เอาแต่ส่ายหน้าไปๆ มาๆ อยู่ดี
 ชเวกียุลอำพลางใบหน้าของเขาด้วยหมวกแก๊ปสีดำและสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีเดียวกัน และเขาก็พยายามจะเดินตรวจตราภายในตอกแคบๆ ภายในตลาดเมืองซานหมิงเมืองเล็ก ๆ ภายในมณฑลฝูเจี้ยน แต่ว่าเขาก็ยังพอมีผู้ติดตามอีกสองถึงสามคนที่เป็นผู้ร่วมทีมจากสหรัฐและพวกเขายังติดต่อกันผ่านหูฟังวิทยุสื่อสารไร้สายในขณะทีทุก ๆ คนพากันสำรวจไปทั่วทั้งเมืองซานหมิง จนกระทั่งกลางดึกพวกเขาสี่คนก็พยายามที่จะแฝงตัวเข้าไปภายในบาร์ค่อนข้างเสื่อมโทรมของเมือง
 ชเวกียุลและเพื่อนต่างพากันนั่งดื่มล้อมวงอยู่ที่มุมๆ หนึ่งของบาร์ ซึ่งภายในบาร์เหล้าที่นี้ค่อนข้างมีลูกค้าท้องถิ่นและต่างชาติหนาแน่นจนดูผิดปกติกับสถานที่ ทั้งชาวฟิลิปปินส์ ไต้หวั่นและไทยก็ยังมีปะปนกับคนท้องถิ่น แต่พวกเขาสี่คนที่ยังพยายามทำตัวปกติเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป จนพวกเขาสังเกตเห็นผู้หญิงสาวสวยชาวไทยคนหนึ่งที่เดินควงคู่มากับผู้ชายเกาหลีรูปร่างสูงใหญ่และไว้ทรงผมสกินเฮด จนกระทั่งพวกเขาสังเกตเห็นรอยสักรูปวงกลมมีตัวเลขโรมันบอกเวลาและยังมีดาวหกแฉกภายในวงกลมรูปรอยสักพวกนั้นด้วย และพวกเขายังสังเกตเห็นผู้หญิงไทยคนนั้นกำลังจะเดินไปทางห้องน้ำ เพราะฉะนั้นชเวกียุลจึงได้พยายามจะเดินตามผู้หญิงไทยคนนั้นโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต
และพัคจินอูที่กำลังเดินสวนออกมาจากห้องน้ำผู้หญิง ทั้งเธอและชเวกียุลที่ต่างพากันชะงักและต่างคนก็ต่างมองกันไปมา แต่ว่าชเวกียุลกลับสังเกตเห็นผู้หญิงไทยคนนั้นกำลังเดินตามเธอออกมาจากห้องน้ำ
" ขอโทษนะครับ " ชเวกียุลรีบเดินสวนพัคจินอูเข้าไปหาผู้หญิงไทยคนนั้นทันที
แต่ว่าตอนนั้นเธอก็พยายามจะแอบฟัง ชเวกียุลที่พยายามแกล้งบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นทำของหล่นเอาไว้และยื่นมันให้กับเธอ แต่ผู้หญิงไทยคนนั้นกลับปฏิเสธ แต่ว่าท่าทีและคำพูดจาของผู้หญิงไทยกลับดูท่าทางจะสนใจชเวกียุล
พัคจินอูเดินตรงเข้าไปนั่งบริเวณบาร์เครื่องดื่ม และสั่งเครื่องดื่มทันทีโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า เพื่อนของชเวกียุลสองคนกำลังจะเดินเข้ามาและคอยนั่งประกบ และเพื่อนของเขาก็ยังทำท่าทีเข้ามาสั่งเครื่องดื่มก่อนที่พวกเขาจะเดินกลับออกไป หนึ่งในสองคนก็พยายามกระซิบให้เธอรีบกลับออกไปจากที่นี้ แต่ว่าเธอก็ได้แค่รับฟังและรีบรับเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เอามายกดื่มจนแทบจะหมดแก้ว และพอเธอวางแก้วเครื่องดื่มกลับลงไปที่บาร์ ในขณะเดียวกันผู้หญิงไทยคนนั้นก็ยังจะเดินเข้ามานั่งบริเวณบาร์พร้อมๆ กับชเวกียุล และเขาก็ยังพยายามจะมองไม่เห็นเธอที่ก็กำลังนั่งอยู่ใกล้ๆ
ชเวกียุลที่พยายามจะทำเป็นมองไม่เห็นพัคจินอู ที่ ๆ ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ข้างหลังผู้หญิงไทยคนที่เขาพยายามจะตีสนิท จนกระทั่งผู้หญิงไทยคนนั้นหันไปสั่งเครื่องดื่มและมองเห็นเธอเข้า
" เจอกันอีกแล้วนะคะ " ผู้หญิงไทยทักทายพัคจินอูเพราะจำหน้าของเธอได้ เพราะว่าก่อนหน้านี้พวกเธอเดินชนกันในห้องน้ำ
พัคจินอูยิ้มๆ
" กำลังจะกลับพอดีคะ " เธอบอกพร้อมกับกำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้บาร์ตัวสูง แต่ว่าเธอกลับแกล้งสะดุดขาเก้าอี้ จนกระทั่งผู้หญิงไทยคนนั้นต้องรีบโผเข้ามาช่วยจับเอาไว้
และพัคจินอูที่แกล้งทำท่าเหมือนจะล้มจนต้องรีบเข้าไปจับมือของเธอเอาไว้
" ตายจริง ขอโทษด้วยค่ะ " เธอแสร้งทำทีข้อโทษพวกเธอ แต่ว่าก็ยังไม่ยอมปล่อยมือของผู้หญิงไทยคนนั้นลง จนกระทั่งเห็นสายตาของชเวกียุลที่พยายามจ้องมองพวกเธออยู่
พัคจินอูตัดสินใจปล่อยมือของผู้หญิงไทยคนนั้นและขอบคุณเธออีกครั้ง และรีบเดินออกมาจากบาร์ตรงนั้นไป และคังจูวอนและคังมินจุนที่กำลังจอดรถรอเธออยู่ใกล้ๆ จนกระทั่งเห็นเธอเดินออกจากบาร์เหล้าโทรมๆ อย่างรีบร้อน และคังมินจุนก็รีบร้อนเปิดประตูรถและยังรีบเดินข้ามถนนไปรอรับเธอ
" ทีมของชเวกียุล พวกเขาก็อยู่ที่นี้ " คังมินจุนรีบร้อนอยากจะรายงานเรื่องนี้กับเธอ แต่ว่าพัคจินอูกลับรีบร้อนเดินกลับไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ทันที
พัคจินอูกลับขึ้นไปนั่งบนรถและบอกให้คังจูวอนออกรถทันที แต่เธอก็ไม่ได้ทันสังเกตสายตาของสองพี่น้องที่กำลังแอบมองเธอแปลก ๆ จากกระจกมองหลัง
คังจูวอนและคังมินจุนส่งพัคจินอูจนถึงห้องพักของโรงแรมภายในเมืองซานหมิง พวกเขาทั้งสามคนพักอยู่ในห้องพักขนาดใหญ่ของโรงแรม แต่คังจูวอนที่กลับสังเกตเห็นความผิดปกติของพัคจินอูที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จากับพวกเขา แต่ว่าอยู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์เข้าของคังมินจุนและยังรีบร้อนออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกห้องพัก จนกระทั่งคังจูวอนถึงกับต้องแอบเดินตามไป
" นายคุยกับใคร " คังจูวอนถามคังมินจุนในขณะคุยสายกับใครบางคนที่ระเบียงของโรงแรม และเขาก็ยังสังเกตว่า น้องชายทำท่าทางแปลก ๆ
" อ่อ ! " คังมินจุนตอบคำถามตะกุกตะกัก
" พี่อินซองนะ พอดีว่า เขาเป็นห่วงพวกเรามากก็เลยโทรมาถามก็แค่นั้นเอง "
" ไม่มีอะไร " คังมินจุนตอบและรีบเดินหนีกลับเข้าไปในห้องพักทันที แต่ว่าคังจูวอนก็พยายามจะมองตาม
คังจูวอนมองน้องชายด้วยความสงสัย แต่ก็ยังล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตและกดสายโทรออก
 พัคจินอูกำลังยืนรออะไรบางอย่างอยู่ที่ระเบียงห้องพักของโรงแรม และเธอก็พยายามจะยืนจ้องมองไปที่ระเบียงห้องพักที่อยู่ถัดกับห้องพักของพวกเธอ แต่ว่าไม่นานเท่าไหร่ก็เหมือนจะได้ยินเสียงเลื่อนบานประตูของห้องพักที่อยู่ถัดไป เพราะฉะนั้นเธอถึงได้พยายามมองหาเจ้าของห้องพักห้องนั้นอยู่อย่างเงียบๆ และใจจดใจจ่อ
และก็เป็นชเวกียุลที่มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ว่ามิหนำซ้ำต่างคนก็ต่างมองจ้องกันไปๆ มาๆ
ชเวกียุลที่ไม่ได้แปลกใจที่เห็นเธอ และเขาก็กำลังคิดว่า พัคจินอูก็ไม่ได้แปลกใจเหมือนกัน
" CD 50 ! " เขาเริ่มพูดคุยและแอบกำมือแน่น
" ไวรัสซีดีห้าศูนย์ ถูกขโมยออกจากแล็ปของเอ็มดี " และเขาก็เริ่มมีรอยยิ้มเยาะมองพัคจินอู
" เรื่องนี้ พวกเราจะจัดการกันเอง "
" ส่วนเรื่องวีไอพี ฉัน ! " เขาสบตาพัคจินอูอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แววตากลับเต็มไปด้วยความโกรธ
" ต้องการเจอพวกเขาทันทีที่กลับถึงเกาหลี " เขาย้ำกับพัคจินอูทุกๆ คำ
" ทำไม ! " พัคจินอูอยากจะพูดอะไรมากกว่านั้น
แต่ว่าเธอกลับต้องหยุดชะงักไปเพราะว่าพวกเธอกำลังได้ได้ยินเสียงของผู้หญิงเรียกชื่อของเชวกียุลกำลังออกมาจากห้องพักของเขา
และดูเหมือนว่า ถ้าหากว่าเธอจำไม่ผิดก็คงจะเป็นเสียงของผู้หญิงไทยคนนั้นที่ ๆ พวกเธอเจอที่บาร์ในเมือง
ชเวกียุลหันหลังให้พัคจินอูทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกหา และเขาก็ยังจะเดินกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเองช้าๆ เพราะจงใจอยากให้พัคจินอูได้ยินเสียงสนทนาระหว่างเขาและผู้หญิงไทยคนที่เพิ่งจะรู้จักกันที่บาร์


" จางอูริน ! " ฮงซอกดูเอ็ดใส่หล่อนในขณะที่ ๆ เขากำลังเห็นหล่อนออกมาช่วยคนของสำนักหมอหลวงถือของ
จองซูวอนก็เหมือนจะชะงักทันที่ที่เห็นหน้าของผู้หญิงแปลกหน้าที่เข้ามาอยู่ในบ้านของของเขา
" เจ้า ! จางอูริน ใช่ไหม " จองซูวอนตัดสินใจเดินถือตระกร้าของใบใหญ่เข้าหาหล่อน และก็เลยยื่นตระกร้าใบนั้นให้ไป
และฮงซอกดูก็ได้แต่มองตามติดๆ
" ก็อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้าไว้ว่า "
" นางเป็นบุตรสาวของคนงานแถวชายแดน " และเขาก็แกล้งทำเป็นยิ้มกับจองซูวอน และยังหันกลับไปพยักหน้าให้หล่อนมาช่วยถือตระกร้า
จางอูรินแม้จะได้ยินคำแนะนำตนให้กับหมอหญิงแล้ว เพราะฉะนั้นหล่อนจึงต้องพยายามยืนก้มหน้าก้มตาอย่างเจียมเนื้อถ่อมตนตามคำพูดของฮงซอกดู และยังต้องคอยทำตามที่ฮงซอกดูออกคำสั่ง
และจองซูวอนยังสังเกตจางอูรินที่กำลังถือตระกร้าและจะกลับเข้าไปยังบ้านพักของฮงซอกดู
และในระหว่างที่จางอูรินกำลังเดินหันหลังกลับเข้าไปภายในบ้าน แต่หล่อนก็พอที่จะได้ยินคำพูดจาทักทายกันที่แสนจะไพเราะเสียจริงระหว่างฮงซอกดูและหมอหญิงท่านนั้น
 จางอูรินกำลังช่วยฮงซอกดูผลัดเปลี่ยนผ้าผ่อนใส่ชุดข้าราชการราชสำนักสีแดงเข้มภายในห้องนอนส่วนตัวเพียงลำพังสองต่อสอง แต่ว่าหล่อนก็พอจะสังเกตสีหน้าคร่าตาที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่ของเขา และหล่อนในขณะก้มลงไปสวมถุงเท้าให้ฮงซอกดู
" หมอหญิงจอง! ถ้าหากไม่จำเป็นเจ้าอย่าได้พูดหรือคุยอะไรกับนางทั้งนั้น " ฮงซอกดูออกคำสั่ง
หล่อนหยุดชะงักไปชั่วครู่ และหันไปสวมถุงเท้าให้ต่อจนเสร็จเรียบร้อย
"เหตุใด " แต่หล่อนเองก็ตั้งใจอยู่แล้วที่จะคิดหาคำตอบให้ถูกใจฮงซอกดูอยู่เหมือนๆ กัน
" ข้าต้องเจอท่านหมอหญิงตามลำพังด้วยเล่า เจ้าค่ะ " หล่อนเงยหน้าชำเลืองสบตาฮงซอกดูชั่วครู่และก้มหน้าก้มตาตอบคำถามต่อ
"หรือเป็นเพราะว่า ท่านกำลังเป็นกังวลเหตุใดกันแน่ เกี่ยวกับตัวของข้าหรืออย่างไรกัน " และหล่อนยังแสร้งยิ้มออกมาเล็กน้อนด้วย
ฮงซอกดูที่แม้ไม่ตั้งใจมองสีหน้าคร่าตาของจางอูรินตรงๆ แต่ว่าก็พอจะสังเกตรอยบุ๋มของแก้มหล่อนเข้า
" ข้าไม่เคยคิดสิ่งใดเกินเลยกับเจ้า "
" จงจำใส่ใจเอาไว้ อยู่ที่นี้ !! " ฮงซอกดูเริ่มขยับหาจางอูรินอย่างไม่รู้ตัวว่า เขาเข้าใกล้นางจนเกินพอดี และหล่อนที่ค่อยๆ ขยับถอยห่าง
แต่สายตาของฮงซอกดูที่พยายามจะจงเกลียดจงชัง
" จงจำเอาไว้ว่า เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ "
" ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพฮงซอกดู !! " หล่อนรีบพูดสวนเพียงเพราะไม่อยากจะติดกับดักใจตนที่ๆ ในเวลานี้ต้องประคองกายหักห้ามใจให้ถอยห่างจากฮงซอกดู
" ท่านแม่ทัพ และท่านหมอหญิงจอง เป็นบุคคลที่เหมาะสมกันยิ่งนัก เหตุใด" และคราวนี้หล่อนก็ค่อยๆ ฝืนเงยหน้าขึ้นมาและสบตาของฮงซอกดู แต่ทว่าก็ด้วยสายตาที่แสนจะเย็นชากว่าฮงซอกดูเข้าแล้ว
" คนอย่างข้า ก็เป็นเพียงสาวใช้ที่มีบิดาเป็นกรรมกรคนหนึ่ง ไม่ใช่หรือเจ้าค่ะ "
" กรรมกรหญิง ! "
" เท่านั้นแหละเจ้าคะ ! " หล่อนฝืนแววตาที่แสนเย็นชาและว่างเปล่าให้ฮงซอกดูได้เห็น เพราะอยากให้เขาสบายใจว่าจะไม่มีการล้ำเส้นใดๆ
" ดี ! ' ฮงซอกดูได้แต่กัดฟันพูดกับจางอูริน และรีบเดินหนีไปในทันที
หล่อนที่ยังคงยืนนิ่งและก้มหน้า แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องคอยพยายามฝืนกลั้นจริงๆ ก็คือหยดน้ำตา และหล่อนก็ทำได้ดีและยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บผ้าผ่อนของฮงซอกดูนำกลับไปทำความสะอาด
สาวใช้ในวัยชรากำลังเตรียมน้ำในถังไม้วงกลมขนาดใหญ่ และยังมีสาวใช้วัยไม่เกิน 13 ขวบ มาช่วยวัดอุณหภูมิในน้ำไม่ให้อุ่นหรือร้อนเกินไป ฮงซอกดูที่พอก้าวเท้าเข้ามาในห้องอาบน้ำและเห็นสาวใช้ทั้งสองคนกำลังจัดแจงห้องอาบน้ำชำระร่างกายให้เป็นอย่างดี มิหนำซ้ำเหลียวหันไปทางไหนก็ได้เห็นดอกบ๋วยให้ชื่นใจซะจนกลบกินยาบำรุงที่สาวใช้ตัวน้อยๆ กำลังช่วยเทยาลงไปในอ่างไม้ และกลบกลิ่นด้วยกลีบกุหลาบที่ช่วยกันโปรยลงในถังไม้
" เก่งๆ จริงๆ นะเจ้า ตัวแค่นี้รู้จักเอาอกเอาใจข้าด้วยดอกไม้พวกนี้ " ฮงซอกดูพูดกับสาวใช้ตัวน้อยที่เป็นหลานสาวของสาวใช้วัยชรา แต่บรรดาสาวใช้ทั้งสองต่างมองหน้ากันและหันเลิ่กลัก
" มีอะไร ! " เพราะฉะนั้นเขาถึงได้รู้สึกถึงความผิดปกติของสาวใช้
" แม่นางจางอูริน เป็นคนจัดเตรียมไว้ "
"พวกเราแค่มารอท่านแม่ทัพ เท่านั้นแหละเจ้าค่ะ " สาวใช้ชราตอบคำถามเจ้านายอย่างนอบน้อม
ฮงซอกดูแม้ได้ยินคำตอบจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ฝืนยิ้มให้สาวใช้และบอกกับพวกนางว่า คืนนี้ตนจะอาบน้ำและแช่สมุนไพรตามลำพัง ครั้นพอคล้อยหลังบรรดาสาวใช้ ฮงซอกดูก็รีบเดินพุ่งเข้าไปหาแจกันที่มีแต่ดอกบ๋วยบานสะพรั่ง แต่พอเขาจะเอื้อมมือไปเด็ดพวกมันทิ้ง
ฮงซอกดูที่ยอมลดลาวาศอกและลดน้ำมือของตัวเองลง และหันหลังให้กับแจกันไม้ไผ้ใบใหญ่ด้วยเช่นกันทันที และเขาก็หันหลังปลดเสื้อผ้าเดินลงในถังไม้ที่โรยด้วยกรีบกุหลาบสีแดงและชมพู แต่แทนที่ตนจะคิดถึงใบหน้าของหมอจองที่สูงสง แต่แวบแรกที่หลับตากลับได้กลิ่นกายของจางอูริน
ฮงซอกดูถึงกับต้องค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ และชำเลืองมองบริเวณหลังประตูห้องชำระล้าง
และหล่อนก็จึงค่อยๆ ขยับถอยห่างออกจากบานประตูห้องชำระร่างกายของฮงซอกดูช้าๆ และแม้ใบหน้าของหล่อนจะปราศจากรอยยิ้มใดๆ และแววตาที่เรียบเฉยที่ก็ไม่ได้พอใจตัวเองมากเท่าที่ควร
" เจ้าเป็นเพียงกรรมกรหญิงของฮงซอกดูเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว " ถ้อยคำแผ่วๆ ของจางอูรินที่แม้จะใช้ย้ำเตือนสติ แต่ว่าหล่อนก็รู้อยู่แก่ใจตัวเองดีว่า พวกมันยังเป็นคำพูดที่แผ่วเบาเหลือเกินจริงๆ นั่นแหละ..


กระเป๋าทางการแพทย์สะพายด้วยเจ้าหน้าที่ที่สวมใส่ชุดคล้ายกับเจ้าหน้าที่สาธารณะสุข และพวกเขายังใช้ตราสัญลักษณ์รูปกากบาทสีแดงติดกระเป๋าเสื้อสีขาวกระจายตัวไปยังพื้นที่ต่างๆ ในกรุงเทพ และหมู่เกาะต่างๆ ที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนมาก
ตุ้บ !
 นักท่องเที่ยวชาวเอเชียคนหนึ่งอยู่ๆ ก็ล้มตึงภายในห้างสรรพสินค้า และช่วงเวลาไล่เลี่ยกันยังมีนักท่องเที่ยว และคนไทยบางกลุ่มบริเวณหมู่เกาะที่มีชื่อเสียงต่างก็ทยอยเป็นลมหมดสติไปโดยไม่มีสาเหตุ แต่ทว่าในขณะที่เกิดเหตุการณ์คนทยอยหมดสติ เจ้าหน้าที่ที่สวมชุดคล้ายเจ้าหน้าที่สาธารณะสุขก็เหมือนจงใจอยู่ใกล้กับจุดเกิดเหตุ
 บริเวณล็อบบี้ของโรงแรมในตัวเมืองจังหวัดภูเก็ตมีนักท่องเที่ยวชาวยุโรปคู่รักนั่งเล่นอยู่บริเวณโซฟา จนเมื่อภรรยาของเขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และปล่อยให้แฟนของเธอนั่งรอ แต่พอเวลาผ่านไปไม่นานเมื่อแฟนสาวของเขาเดินกลับมาและเห็นแฟนของเธอนั่งพล่อยหลับไป เพราะฉะนั้นแฟนสาวจึงได้เดินเข้าไปปลุก แต่ว่าแฟนสาวปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่นจนเธอเริ่มตกใจ และเริ่มเขย่าตัวของแฟนให้แรงขึ้น จนกระทั่งแฟนหนุ่มร่วงจากเก้าอี้
" ช่วยด้วย ! ใครก็ได้ช่วยเราที !! " เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากแฟนสาวดังลั่นล็อบบี้จนผู้คนเริ่มทยอยเข้ามามุงดู
" กรุณาถอยไปก่อน !! " ฮวังอินซองรีบเข้ามาช่วยเหลือและบอกให้แฟนสาวของผู้ชายคนที่หมดสติบอกให้ช่วยจับตัวของผู้ชายให้นอนหงาย และส่วนเขาก็เริ่มคลำจับชีพจรที่ลำคอ
" เขายังไม่ตาย แต่ชีพจรเต้นเร็วมาก "
" เขามีโรคประตำตัวหรือเปล่า" ฮวังอินซองถามพวกเธอเป็นภาษาอังกฤษ แต่พวกเธอก็ยังเอาแต่ร้องไห้และส่ายหน้า
จนเขาต้องรีบล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทสีดำและรีบกดสายโทรออก
" รีบส่งคนมาที่นี้ ตอนนี้เลย !! " และท่าทีที่ดูตกอกตกใจไปไม่น้อยของพวกเขา
" เกิดอะไรขึ้น ! " ซอเยอึนที่เพิ่งเดินออกมาจากลิฟต์จนต้องรีบวิ่งเข้าไปช่วย
" นี่มันเกิดอะไรขึ้น เขามีอาการอย่างไง " และซอเยอึนที่เข้าไปช่วยตรวจตามร่างกายของผู้ชายที่หมดสติ
" ตามร่างกายไม่มีบาดแผลถูกทำร้าย " ฮวังอินซองปรึกษากันอย่างตื่นตระหนก
"แต่ว่า ชีพจรที่บางทีก็เต้นเร็ว และตอนนี้ชีพจรกลับช้าลง " และยังอธิบายให้ฟัง
ซอเยอึนที่ได้ยินจึงต้องรีบหันมาตรวจร่างกายของผู้ชายคนนั้นซ้ำอีกครั้ง พวกเธอทั้งคลำหาชีพจรที่ลำคอ ที่ข้อมือ และต่อจากนั้นก็หันมาถลกเสื้อยืดของผู้ชายคนนั้นขึ้นมา
" พระเจ้า !!! " ซอเยอึนถึงกับอุทาน และยังรีบหันไปสบตากันระหว่างฮวังอินซอง และแฟนสาวของเขาที่ร้องตกใจสุดขีดที่เห็นสภาพของผู้ชายคนนั้นที่มีร่องรอยเป็นจ้ำๆ สีเขียวคล้ำดำตรงบริเวณเนินหน้าอกข้างซ้าย
 ถนนคลาคลั่งเต็มไปด้วยผู้คนกำลังจับจ่ายใช้สอยบริเวณศูนย์การค้าในเมืองซานหมิง และพวกคนสวมชุดสูทสีดำกลุ่มใหญ่พยายามวิ่งไปตามตรอกซ
อกซอยตามตึกสูงและร้านค้า และพวกเขาทุกคนยังช่วยกันสอดส่องมองไปตามถนน จนกระทั่งชายชาวจีนคนหนึ่งเอามือมาจับที่ใบหูของตัวเอง และพูดอะไรบางอย่างผ่านหูฟังสื่อสารไร้สาย และทันทีคนอื่นๆ ก็ต่างกรูพากันรีบวิ่งออกไปคนละทิศละทาง และพอคนกลุ่มนั้นวิ่งออกไปทั้งพัคจินอูและชเวกียุลก็รีบถือกระเป๋าบรีฟเคสสีเมทัลพากันหนีออกมาจากที่ซ่อนตัว
ชเวกียุลคอยชี้นิ้วไปที่รถยี่ห้อฟ้าขาวคันหรูจอดอยู่ริมถนนใกล้ๆ พัคจินอูพยักหน้าและรีบก้าวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหลังเขาไปติดๆ และพอพวกเขากลับขึ้นรถได้สำเร็จก็รีบขับออกจากบริเวณนั้นทันที
 ชเวกียุลขับรถและยังต้องคอยชำเลืองกระจกมองหลังอยู่บ่อยๆ และยังไม่มีใครตามมา แต่พอชำเลืองมองพัคจินอูที่เอาแต่นั่งเงียบ ๆ
" ทำไมเธอถึงไม่ถามอะไรเลย ! " ชเวกียุลตั้งคำถามกับพัคจินอู ในขณะที่พวกเขากำลังขับรถหนีพวกทหารรับจ้างกลุ่มใหญ่จากห้องทดลองอาวุธชีวภาพลับในเมืองซานหมิง แต่เธอกลับนั่งเงียบและก็คอยแต่จะถือกระเป๋าบรีฟเคสใบนั้นเอาไว้จนแน่น
" เธอไม่กลัวบ้างหรือยังไง "
" ฉันบอกให้เธอกลับเกาหลี หรือไม่ก็ไปห้องแล็ปเชย์รีสที่เมืองไทยสิ ! " เขาเอาแต่ตั้งคำถามพัคจินอู และยังเอาแต่สังเกตมือของพวกเธอกำลังสั่นแต่ก็ไม่ยอมวางกระเป๋านั่นลง แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ต้องประคองสติขับรถหนีพวกทหารยามเฝ้าแล็ปนั่นให้ได้
" นี่เธอ ! เป็นอะไรหรือว่าบาดเจ็บตรงไหน ! " เขาถามย้ำ และเริ่มจะเป็นห่วงเธอจริงๆ
พัคจินอูที่มือไม้ของเธอเริ่มมีอาการสั่นเพิ่มมากขึ้น แต่ว่าคราวนี้เธออาจจะสั่นไปทั้งตัวเลยก็ได้
"จินอู !! "
เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เรียกซ้ำๆ แต่ว่าก็ยังจะเอื้อมมือเข้าไปจับมือของพัคจินอูที่สั่นเทิ้มตอนนี้ด้วย
"เราหนีไปพ้นแน่ๆ " เธอตอบเบาๆ เพราะริมฝีปากที่ก็กลัวจนไม่กล้าจะขยับเหมือนกัน จนเขาต้องดึงมือกลับยอมถอยออกมา
ชเวกียุลชักสีหน้ากลับมาทำท่าทีเรียบเฉยใส่กันตามเคย และหลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่คุยอะไรกันต่อทั้งนั้น
 " ดารา ! " ผู้ชายชาวจีนตัวอ้วนสวมเสื้อเขิ้ตขาวกางเกงเสลคสีดำตะโกนเรียกชื่อผู้หญิงไทยในสถานที่คล้ายดูห้องแล็ป
เพี้ยะ !!! เธอคนนั้นเพิ่งถูกตบจนหน้าหันจากผู้ชายคนที่เพิ่งตะโกนเรียก มิหนำซ้ำพวกเขายังอยู่ท่ามกลางเจ้าหน้าที่เภสัชกร นักชีวะ และนักเคมีชาวจีน ชาวเตอร์กีสถานประปรายและชาวรัสเซียภายในห้องโถงใหญ่คล้ายห้องแล็ปที่สร้างขึ้นมาชั่วคราว และภายในห้องทดลองของพวกเขาพวกเจ้าหน้าที่บางกลุ่มยังพากันมาเก็บหลอดทดลองที่มีของเหลว และก็เลือดจากตู้เก็บตัวอย่างกันให้วุ่นวาย
" ฉันห้ามเธอไปแล้ว ใช่ไหมว่า อย่าให้ฉันเห็นเธอทำตัวอะไรแบบนี้อีก !! " และคำสบทตะโกนต่อว่าเธอไม่หยุดจากเสียงของผู้ชายร่างท่วมคนเดิม
และเธอก็ทำแค่สะบัดหน้าเชิดเข้าไว้ และก็จัดแจ้งอาวุธปืนลูกกระสุนบนโต๊ะก็เท่านั้น
" ยังไงหนู ! ก็จะตามเอาไวรัสของเรากลับคืนมาให้แน่นอน " ดารากัดฟันพูดเพราะทั้งโกรธ และรู้สึกผิดที่ถูกชเวกียุลหลอกใช้
"หึๆ " แต่ว่าเสียงหัวเราะของผู้ชายร่างท้วมก็ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อใจกันอีกต่อไป
" ดารา !! เพราะความบ้าผู้ชายแท้ๆ "
" ฉันน่าจะปล่อยให้แกตาย ตั้งแต่วันที่แกตัดไข่ของแกทิ้ง !! " ผู้ชายคนนั้นยังคอยส่งเสียงดังเอะอะใส่กัน
" หนูเป็นผู้หญิง !! " ดาราเถียง และยังจ้องตาเขา
" ก็ไหน คุณพ่อ ! บอกให้หนูเข้าใกล้ชเวกียุล หนูก็ทำให้แล้วยังไง "
" แต่เพราะคนของคุณพ่อต่างหาก ที่ทำงานกันโง่เอง !! "
" อยากให้หนูวางยาชเวกียุล หนูก็ทำให้แล้ว แต่คนของคุณพ่อเองที่ไม่ได้เรื่อง !! " ดาราเถียงผู้ชายคนที่ตัวเองเรียกว่า คุณพ่อฉอดๆ จนพลอยทำให้คนอื่นๆ ภายในห้องแล็ปพากันไม่พอใจเธอไปด้วย
" แกนี่มันอวดดีๆ มากขึ้นจริงๆ " ผู้ชายคนนั้นยังจ้องตาเขม็ง
" แต่ถ้าแก...! เอาไวรัสกลับมาให้ฉันไม่ได้ !!! " และเขายังแย่งปืนในมือของเธอและถือขู่กันตรงหน้า
" ฉันจะรายงานพวกเขา !! " ปืนที่ใกล้จะจ่อที่หัวของดาราเข้าเต็มทีแล้ว
ดาราไม่สนคำขู่ และยังเผชิญหน้าสบตากันอย่างไม่แคร์ว่า คนๆ นั้นจะยิงเธอจริงๆ เพราะในหัวของตัวเองตอนนี้ก็แค่นึกไปถึงคืนที่ พวกเธอได้เจอกับชเวกียุลที่บาร์โสโครกนั่น และตอนที่ชเวกียุลชวนเธอไปที่โรงแรม พวกเธอก็แอบติดเครื่องดักฟักกับเครื่องติดตามไว้ที่รถของชเวกียุลไปแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังถูกชเวกียุลตลบหลังเข้าจนได้ !!
 คาเฟ่ 123 เพิ่งจะมีลูกค้ากลุ่มใหญ่เข้ามานั่งพักนั่งใช้บริการ และลูกค้ากลุ่มนั้นยังมีท่าทางแปลกๆ อย่างพวกที่เป็นผู้ชายสองคนและผู้หญิงชาวไทยตัวผอมๆ เล็กๆ ตัดผมสั้นและยังจะพูดภาษาเกาหลีได้คล่องแคล่วเหมือนๆ ผู้ชายเกาหลีที่มาด้วย มิหนำซ้ำพวกเขาสามคนนั่งจิบกาแฟคนละถ้วยนานเกินกว่าเกือบๆ สองชั่วโมงปาเข้าไปแล้ว ลุงฮวังอดไม่ได้จริงๆ จนต้องเดินไปที่บาร์ชงเครื่องดื่ม
" พวกเขาเป็นคนของวีไอพี " แทซันหันมาบอกทันที แต่มือยังคงตั้งใจวาดลาเต้อาร์ตรูปดอกแดฟโฟดิว
" ส่วนผู้หญิง เธอเป็นหมอ " แทซันชำเลืองมองเธอก่อน และก็เหมือนเธอจะหันมาสบตาด้วยจนต้องยอมละสายตาจากหมอสาวสวยคนไทย
" ว่ายังไงนะ !! " ลุงฮวังร้องลั่น แต่พอรู้ตัวก็เขถิบเข้าไปถามกันใกล้ๆ
" นี่อย่าบอกนะว่า พวกเขาจะมาตามจับนายไปอีกนะ ! " ลุงฮวังขนลุกซู่ไปหมดแล้ว จนเห็นพวกเด็กหนุ่มๆ ในร้านคอยเดินสลับผลัดเปลี่ยนมาพยักหน้าใส่กันให้ขวักไขว่
 แทซันพาเจ้าหน้าที่ของวีไอพีสองคนและยังเป็นบอร์ดี้การ์ดของหมอหญิงชาวไทยขึ้นไปที่ห้องพักของเขาบนดาดฟ้าของคาเฟ่
" เชิญนั่งก่อน ! " เขาทักทายกันและเชิญหมอสาวนั่งลง และส่วนบอร์ดี้การ์ดคนหนึงก็ยืนเฝ้าประตูด้านหน้า
" ฉันแซมค่ะ ยินดีที่ได้เจอคุณ " หมอสาวแนะนำตัว และคอยนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาใหม่เอี่ยม
" ท่านประธานเอ็มดี เขาให้ฉันมาหาคุณที่นี้ " หมอสาวพยายามแนะนำตัว แต่ว่าเขาที่กำลังเดินไปหยิบเอามือถือข้างๆ แล็ปท๊อปบนโต๊ะทำงานรกๆ
" น่าแปลกจริงๆ ที่พวกเขาส่งคนอื่นมา แทนที่จะเป็นคนของเชย์รีส " เขาชำเลืองมองเธอ
" และยังให้คนของวีไอพีเป็นคนคอยคุ้มกัน " เขาตั้งขอสังเกต แต่หมอสาวคนนี้กลับมีท่าทีที่สบายไม่ดูกดดันอะไรทั้งนั้น แม้ว่าเธออาจได้รับคำสั่งจากใครมาก็ได้ และเขายังเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ฝั่งตรงกันข้าม
" ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ขององค์การอนามัยโลก " หมอสาวที่ชื่อแซมและยังหมอบรอยยิ้มพิมใจ แต่เธอก็พอรู้ว่า แทซันก็แทบจะไม่ไว้ใจเธอเอาซะเลย
" ขนาดคนที่เรียนจบมาทางด้านเภสัช ! ก็ยังมาทำงานให้กับรัฐบาลได้นี่ " หมออมยิ้ม
" หึๆ " เขาอมยิ้มบ้าง และยังกล้าหันไปสบตาของหมอชาวไทยตรงๆ
" ท่านประธานชเว คงบอกทุกเรื่องเลยสินะ " เขาจ้องเธอ
" ท่านประธานชเว ไม่ได้บอกอะไรเรา " เธอจ้องตอบ
" แต่ชื่อเสียงของคุณ ! ค่อนข้างทำให้เราสนใจ " เธอตอบ
" ปลายปี 2024 ไวรัสซีดี 50 พัคแทซัน คุณเป็นคนตั้งชื่อไวรัส " และเธอก็ยังเอาแต่นั่งยิ้มๆ ให้เขา
แทซันพยักหน้า และยังเอาโทรศัพท์วางไว้ตรงโต๊ะกลางระหว่างพวกเขา
" ไวรัสซีดี 52 ต่างจากไวรัสเดิมๆ ที่พวกเรารู้จัก " และอธิบายผลเชื้อไวรัสที่เขาได้บันทึกการทดลองเอาไว้ในโทรศัพท์
" พวกมันแพร่กระจายได้ในอากาศเหมือนไวรัสซาร์ก็จริง.แต่ว่า " เขาเงียบและคิดชั่วขณะหนึงก่อนที่จะตอบเธอ
" ที่น่ากลัวกว่านั้น พวกมันมีดีเอ็นเอคล้ายกับไข้ black death มากทีเดียว ! " เขานิ่งเงียบ และเอื้อมมือไปกดมือถือ เปิดภาพบันทึกการทดลองของไวรัสที่ชื่อซีดีห้าสอง และลักษณะกายภาพคล้ายๆ แกลบลมที่มีลักษณะเปลี่ยนจากทรงกระบอกเป็นทรงกลม และมีขาด้านหน้า
" น้องสาวผมส่งภาพพวกนี้มาให้ หลังจากเข้าไปขโมยไวรัสที่แล็ปของชาวเตอร์กีสถาน " เขาเปิดภาพถ่ายสภาพห้องทดลองไวรัสที่เต็มไปด้วยผู้ป่วยติดเชื้อที่มีอาการคล้ายกันมีจุดคล้ำดำบริเวณหน้าอก ตาแดงและบางคนก็มีตุ้มน้ำเหลืองร้องแสบร้อนอย่างทรมารให้กับคุณหมอสาวแสนสวยชาวไทย และเธอยังคงนั่งฟังด้วยความตั้งใจ
"ทีนี้ คุณมีอะไรจะถามก็เชิญถามมาได้ " เขาหลบสายตาและยังทำเป็นไม่สนใจเธอ
หมอสาวส่ายหน้า และยังจะคอยเอื้อมมือดันโทรศัพท์ของเขาคืนให้
" หมายความว่ายังไง " จนเขาเริ่มไม่มั่นใจว่าจริงๆ แล้วที่เธอมาที่นี้หรือเพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง
" เมื่อหกเดือนก่อน ที่แอฟริกาใต้ " จนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายเริ่มแนะนำตัวกันก่อนอีกครั้ง
"นักฟิสิกส์ชาวอุยกูร์ 2 คน ถูกจับได้เพราะแอบขโมยไวรัสต้องห้ามออกจากสถาบันวิจัยของเรา " และเธอยังคงอธิบาย แต่คราวนี้สีหน้าและแววตาที่เริ่มเห็นความกังวล
" ในปี 2020 เกิดโรคระบาดผู้คนตายนับล้าน เพราะความคึกคะนองของนักวิจัยบางกลุ่ม และต้นตอ ! " เธอถึงกับต้องผ่อนลมหายใจแรง
" จริงๆ แล้ว พวกเขากำลังแค่นึกอยากจะตัดต่อพันธุกรรมของกลุ่มไวรัสซาร์ส เพื่อนำมาใช้ผลิตวัคซีน"
" แต่เกิดข้อผิดพลาดในขณะที่อาสาสมัครที่เป็นเพียงชาวบ้านยากจน และการตรวจคัดกรองไม่ดีพอ เพราะฉะนั้น ! " และแล้วจนในที่สุดเธอต้องพลอยหลบสายตาของพัคแทซัน
" มีอาสาสมัครบางคนป่วยเพราะการตัดแต่งพันธุกรรม " และก็ยังคาดเดาตามเหตุการณ์ตามที่พวกเธอเล่ามา
" การวิจัยดำเนินไป ในขณะที่อาสาสมัครบางคนล้มป่วย และที่สำคัญพวกเขายังมีครอบครัว " หมอสาวเล่าและเก็บกดความโกรธเอาไว้
" หึๆ " เขายิ้มเยาะ
"กะจะใช้วิธีพิษแก้พิษ ! เพื่อหาเงินเข้ากระเป๋าสินะ " เขาประชด
" เปล่า ! " หมอสาวได้แต่ส่ายหน้า
" พวกเขาทำสำเร็จได้ดีทีเดียว " และเธอที่ยังคงหลบสายตาของพัคแทซันจนต้องแอบนั่งกำมือเอาไว้แน่น
" ท่านประธานชเวกับซุปตาร์ลูกชายยังปลอดภัยดี "
" ผมรู้ !! " จนกระทั่งเขาต้องหันมาตัดบท
" คนหน้าไหว้หลักหลอกอย่างเขา ขนาดไวรัสก็คงไม่อยากติดหนึบนักหรอก ! " และเขายังคอยนั่งแสยะยิ้มให้คุณหมอแสนสวยให้เห็นกันอยู่เรื่อย
 เอี๊ยดด !!!
 รถตู้มีตราสัญลักษณ์ภาษาอังกฤษว่า Chryses กำลังขับเข้ามาจอดเทียบหน้าโรงแรมหรูในตัวเมืองจังหวัดภูเก็ต และบรรดาเจ้าที่ๆ ลงมาจากรถตู้ก็ยังต้องสวมชุดพีพีอีรีบนำเปลลงมารับผู้ป่วยเป็นชายชาวยุโรปที่กำลังหมดสติจากฮวังอินซอง และซอเยอึนที่ช่วยกันปฐมพยาบาลไปก่อนหน้านี้แล้ว
" เราฉีดวัคซีนไปแล้ว ! " ซอเยอึนรีบบอก
" เราต้องส่งผู้ชายคนนี้ไปที่แล็ปทันที" และฮวังอินซองยังมาช่วยกำชับ แต่ว่าพวกเขายังต้องพาแฟนสาวของผู้ชายที่มีอาการหมดสติไปกับพวกเขาด้วย
และรถตู้ของพวกเขาก็ยังขับตรงไปที่สนามบินภูเก็ต
 เฮลิคอปเตอร์ของโครงเชย์รีสค่อยๆ ลดระดับมาจนถึงอาคารลูกบาสก์ของเชย์รีส ฮวังอินซองกับเจ้าหน้าที่พยาบาลได้ช่วยหันนำเปลของผู้ชายที่หมดสติกลับลงไปที่ห้องปฐมพยาบาล และซอเยอึนก็ยังช่วยพาแฟนสาวของเขาเข้าไปรอที่ห้องรับรองบริเวณชั้นที่สองของอาคารฝั่งทิศตะวันออก
 " ผู้อำนวยการ ! " ฮวังอินซองกับซอเยอึนหลีกทางให้ไมเคิ้ล ดุ๊กส์ทันทีที่เข้ามาภายในบริเวณห้องแล็ป และแม้ว่าพวกเขากับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ จะคอยเฝ้าสังเกตุการณ์หลังห้องกระจกของห้องปลอดเชื้อที่ๆ ห้องปลอดเชื้อตอนนี้เต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อไวรัสต้องสงสัยราวๆ สิบสามเตียง และยังสามารถรับรองผู้ติดเชื้อได้ทั้งอาคารราวๆ 100 เตียงสำหรับงานวิจัย ทดลองการรักษา
แต่สีหน้าของดุ๊กส์ก็ไม่ได้ดูวิตกกังวลน้อยลงถึงแม้ว่าจะนำผู้ติดเชื้อเข้ามารักษาที่นี้ได้เกือบทั้งหมด
" มีอะไรที่น่ากังวลอยู่หรือเปล่า " ซอเยอึนสงสัย และฮวังอินซองก็คิดเหมือนๆ กัน
ดุ๊กส์ยังเอาแต่สายหน้าไปๆ มาๆ
" นี่เราขาดการติดต่อกับพวกเขาไปนานเท่าไหร่ " และดุ๊กส์ก็เอาแต่พูดลอยๆ ขึ้นมา จนทำให้พวกเขาสองคนที่ยืนฟังยิ่งนึกสงสัย
" พวกเขา ! นั่นใคร ! " ฮวังอินซองรีบเดินแทรกเข้ามาถาม แต่ว่าดุ๊กส์ก็เอาแต่ถอนหายใจกับส่ายหน้า และก็ยังจะเดินหนี
แต่ว่าก่อนจะเดินหนี ดุ๊กส์ก็เกือบลืมบอกทั้งซอเยอึนแล้วก็ฮวังอินซองจนต้องหันหลังกลับมา
"เลขามินโดฮยอน กับ " และสีหน้าที่ปรับเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นทันทีที่พวกเขาเอ่ยชื่อ
" คนของอาซาลาอยู่ที่นี้ !" ดุ๊กส์พูดจบก็ยังจะเดินหนีพวกเขาไปอีก
" คนของอาซาลา อยู่ที่นี้งั้นเหรอ ! " ฮวังอินซองเริ่มไม่เข้าใจ จนกระทั่งต้องรีบควานหาโทรศัพท์โทรหาพัคจินอู แต่ว่าเธอกลับไม่ยอมรับสาย !


แกร่งๆ ตุบ !
ดาบของคังกุกชอลเพิ่งถูกแย่งชิงไป แต่ทว่าคนที่ขโมยกลับถือดาบเอาไว้แทบไม่ไหว และล้มทรุดลงบนเตียง
" อาการของนางเป็นอย่างไร " ฮงซอกดูกำลังเดินเข้ามาเห็นคนที่ผมเผ้าปกหน้ารุงรังฝืนจะผลุดลึกขึ้นมาให้ได้
" พวกเจ้าเป็นใครกัน ! " เสียงมึนเมาฤทธิ์ยาสลบทำให้พูดหอบล้าอ่อนแรง
เพราะฉะนั้นคังกุกชอลจึงเดินเข้าไปก้มเก็บดาบ และได้ถอยออกมายืนอยู่ใกล้ๆ
ฮงซอกดูหันไปหยิบหน้ากากรูปหน้าสิงโตและเดินเข้ามาใกล้ๆ และสังเกตใบหน้าเรียวๆ เล็กๆ และขนตาอันเฉิดฉาย ริมฝากปากเล็กๆ ที่กำลังหด และผิวขาวซีดๆ ของเธอ
" เจ้าต้องบอกขอบใจพวกเราถึงจะถูก ไม่ใช่หรือยังไง "
" เป็นถึงลูกสาวหัวหน้าชนเผ่าเหนือ แต่กลับเสียทีชนเผ่าเล็กๆ ซะได้ " และพวกเขาก็ยิ้มๆ
" บังอาจ !!! " เสียงตวาดของหญิงสาวงามในขณะที่หันไปเห็นคนช่วยชีวิต
"ข้าจางอูริน ! ไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใครทั้งนั้น !! " เสียงตวาดเพราะความโกรธของหญิงสาวที่ชื่อจางอูรินที่ยังคงกึกก้องในหัวของฮงซอกดูมาจนถึงวันนี้
แต่ว่าในขณะที่เขายังคงยืนรักษาการณ์หน้ากระโจมของฝ่าบาท และภาพความทรงจำที่เจอกับลูกสาวของหัวหน้าชนเผ่าเหนือที่อยู่ๆ ก็มักจะผุดขึ้นมา และทำให้จนบางทีเขาก็ชอบเผลอยิ้มๆ ออกมาบางทีที่เห็นกุกชอลโดนจางอูรินคอยเล่นงานเวลาที่ร่วมรบปราบพวกชนเผ่าต่างๆ และแม้หลายครั้งเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดก็มีจางอูรินที่เสี่ยงชีวิตช่วยมาได้ทุกครั้ง และแม้แต่คังกุกชอลก็ยังเคยเป็นหนี้ชีวิตจางอูรินในตอนที่จางอูรินปลอมตัวเป็นหญิงคณิกาครั้งนั้นด้วย
" เจ้าคิดอะไรอยู่ ! " พระมเหสีทรงเสด็จผ่านมาเห็นแม่ทัพใหญ่ฮงซอกดูยืนอมยิ้มเพียงลำพัง
" พระมเหสี ! " เขาหน้าถอดสีและยังไม่รู้ตัวว่าจะกล่าวทูลอย่างไรดี
" ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง " และยังทรงทอดพระเนตรดูรอบๆ ในขณะที่เหล่าทหารและขุนนางเตรียมตัวออกเดินทางใกล้รุ่งสาง
" มีเรื่องอะไรยินดีเกิดขึ้นระหว่างเจ้ากับบุตรของหมอจองอย่างงั้นรึ " พระมเหสีทรงเริ่มแย้มสรวล และเป็นเพราะดำรัสนั้นฮงซอกดูถึงกับกระอักกระอวน
" ฝ่าบาททรงรออยู่พะยะคะ " เขาเลี่ยงที่ไม่ทูลเท็จ และฝ่าบาทที่ทรงเสด็จออกมาจากที่ประทับในเวลาที่เหมาะเจาะ
ในขบวนเสด็ของฝ่าบาท โจแทซอบมหาอำมาตรที่ยังคงขี่ม้าเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าบาทและฮงซอกดูก็เช่นกัน ส่วนบรรดาเหล่านางสนมก็ต้องติดตามขบวนของพระมเหสีและพระสนมเอกที่ทรงประทับบนเกี๊ยวที่ประทับ และหมอหญิงจองซูวอนก็เดินเท้าตามบรรดาหมอหลวง และส่วนน้องสาวของนางจางคีอ๊กก็ยังต้องคอยขี่ม้าทหารประกบอยู่เนืองๆ
" จนป่านนี้ ข้ายังไม่เห็นทั้งคังกุกชอลกับจางอูริน " โจแทซอบตั้งคำถามในระหว่างขี่ม้าเคียงคู่กันกับฮงซอกดู
"ไม่รู้ว่าเจ้าใช้งานอะไรพวกเขาหนักหนากันนะ " และยังตั้งข้อสงสัยเพิ่มขึ้นอยู่เรื่อยๆ
 ฮงซอกดูส่ายหัวและแสร้งยิ้ม
" ไม่ใช่ว่า ข้าอยากจะใช้งานพวกเขาซะเมื่อไหร่ แต่เพราะ .." ฮงซอกดูชำเลืองโจแทซอบที่เอาแต่ฉีกยิ้มกว้าง
" แต่เป็นเพราะความปลอดภัยของฝ่าบาทกระมัง" เขาตอบคำถามพลางยิ้ม แต่สายตาที่กำลังดูโจแทซอบกลับตรงกันข้าม
"ฮ่าๆๆ " เสียงหัวเราะของโจแทซอบที่ส่งเสียงดังลั่น
" คงไม่มีวันไหนที่ท่านแม่ทัพจะไม่ห่วงเรื่องความปลอดภัยของฝ่าบาท.."
" แม้แต่วันเดียวจริงๆ " และโจแทซอบยังอยากจะชื่นชมเขาให้ฝ่าบาททรงได้ยิน
ฮงซอกดูที่ยังคงคอยชำเลืองแองมองสายตาของโจแทซอบ และแม้ว่าลึกๆ ก็ภาวนาให้ไม่ใช่เขาที่อยากทำร้ายฝ่าบาทก็พอ
 " ผู้อาวุโส! " เสียงของเลขามินโดฮยอนทักทายชายชราที่กำลังถือไม้เท้าลงมาจากเครื่องบิน


" ยกมือขึ้น ! " คำสั่งยุนเจอีดังขึ้นมาพร้อมกับปืนในมือกำลังเล็งเข้าหาสองพี่น้องคังจูวอน คัวมินจุน แต่ว่าพวกเขาสองคนก็ยอมยกมือขึ้นเหนือหัวหลังจากก้าวออกมาจากรถตู้คันสีดำขณะเข้ามาจอดภายในโรงจอดเครื่องบิน
" เธอ! หักหลังพวกเรา !!" คังจูวอนมองยุนเจอีในขณะที่ชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว และพวกเขายังต้องมาตกอยู่ในวงล้อมมือปืนอีกราวๆ สิบกว่าคนภายในโรงเก็บเครื่องบินที่เริ่มทยอยโผล่กันเข้ามา
" คนพวกนี้..! " คังมินจุนกำลังมองและถามยุนเจอีอย่างสงสัย
" อาซาลาจริงๆ ใช่ไหม คนพวกนี้" และจ้องตาของยุนเจอีไม่ยอมหยุด แต่ว่ายุนเจอีกลับไม่ยอมสบตา จนกระทั่งพวกเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มๆ หนึ่งเดินเข้ามา
ยุนเจอีกับคนอื่นๆ ยังคอยหลีกทางให้และก้มหัวโค้งทำความเคารพผู้ชายแก่ๆ หัวขาวโพนที่เดินถือไม้เท้าแกะสลักที่หัวเป็นตัวมอมหากดูเผินๆ ก็ดูคล้ายสิงโตมีแววตาดั่งเสือลำตัวยาวเฉกเช่นงูมีเกล็ดสามเหลี่ยม
" นี่นะเหรอ คนของหน่วยงานข่าวกรองเกาหลีใต้ " ชายแก่ถือไม้เท้าเดินเข้าไปยืนใกล้ๆ พวกเขา แต่ว่าก็ยังทักทายกันอย่างยิ้มแย้ม
" คังจูวอน คังมินจุน พวกเขาสองคนทำหน้าที่เป็นพ่อบ้านให้พัคแทซันค่ะ ท่านอาวุโส " ยุนเจอีกล่าวคำรายงายด้วยความนอบน้อมต่อท่านอาวุโสของอาซาลา และพวกของเธอยังช่วยขนนำกล่องเก็บวัคซีนออกมาจากรถตู้
" ยุนเจอี ! เธอคิดจะทำอะไรกับวัคซีนอยู่กันแน่ ! " คังมินจุนพยายามที่จะเข้าไปขวางแต่ก็ถูกพวกของเธอเข้าลากตัวของพวกเขาออกไป
" ตั้งสติหน่อยสิ!! ยัยโง่ !! " คังมินจุนที่ยังพยายามยื้อหยุดฉุดกระชากไม่ยอมให้คนของยุนเจอีจับตัวพวกเขาเอาไว้ แต่ในขณะที่พี่ชายของเขาได้แต่ยืนมองอยู่นิ่งๆ
ยุนเจอีพยายามหลบสายตาและพยายามไม่มองพวกเขา และเธอยังสั่งพวกนั้นให้เปิดกล่องเก็บวัคซีนเชย์รีส และชายแก่ก็คอยถือไม้เท้าเข้ามาหยุดและก้มดูสิ่งของภายในกล้องที่ๆ บรรจุหลอดวัคซีนฝาพลาสติกสีแดงปิดผนึกด้วยสัญลักษณ์ภาษาอังกฤษตัวใหญ่ chryses !
" หึๆ " รอยยิ้มของชายชรายิ่งดูก็ยิ่งพอใจที่ได้เห็นวัคซีนที่ประสบผลสำเร็จแล้วจริงๆ
" จัดการได้ดีๆ " และยังคอยแต่จะชื่นชมยุนเจอีที่สามารถทำงานได้ยอดเยี่ยม เพราะฉะนั้นเธอก็เลยหันไปออกคำสั่งให้คนอื่นๆ นำกล่องวัคซีนขนขึ้นไปไว้บนเครื่องบินที่จอดรออยู่ที่ด้านนอก
แต่ว่าท่านอาวุโสยังคอยแต่จะเดินเข้าหาสองพี่น้องที่ถูกจับตัวและยังคงมีปืนจ่ออยู่ที่หัวพวกเขา แต่ว่ายุนเจอีเธอก็ยังต้องมองตาม
" ท่านอาวุโส ! จะจัดการกับพวกเขายังไงคะ " และอยากจะรู้ว่า อาซาลาจะกำจัดสองคนนั้นด้วยวิธีไหน
" หืมมม " ท่านอาวุโสของเธอพยักหน้าและยังมองพวกเขาสองคนที่ถูกเอาปืนจ่อหัวด้วยสายตาแห่งความหวัง
" พวกเราต้องประกาศให้โลกรู้ได้แล้ว...! " ท่านอาวุโสยังคงมองหน้าของสองพี่น้อง และไม่นานผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบใช้เข็มฉีดยาจิ้มเข้าไปทีลำคอของคังมินจุนกับคังจูวอนจนสลบ
ยุนเจอีโค้งคำนับทำความเคารพผู้อาวุโส และเธอยังสั่งให้คนลากตัวของสองคนนั้นนำขึ้นเครื่องบินไปกับพวกเธอด้วย
 พัคจินอูรีบร้อนถือกระเป๋าบรีฟเคสสีดำลงมาจากรถยนต์บริเวณท่าเทียบเรือ แต่ว่าชเวกียุลที่กำลังเดินลงจากรถคันเดียวกันก็ยังรีบร้อนเดิมตามและยังจะเข้ามาคอยขวางกันเอาไว้ก่อนที่ๆ พวกเขาจะลงเรือเฟอรรี่ที่จอดรอ
" พัคจินอู ! เธอแน่ใจจริงๆ ใช่ไหรือเปล่า " เขามองตามพัคจินอูเพื่อรอคำตอบ แม้ว่าความคิดๆ จริงกลับอยากให้เธอคิดทบทวนดูให้ดีๆ
เธอยืนนิ่งไม่ตอบ แต่ในใจก็รู้แล้วว่า เธอเองก็ควรจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง
" ถ้าวิธีของพวกเรามันผิดตั้งแต่แรก " และยอมหันมาสบตาของชเวกียุล
"ชีวิตของพวกเราทำไมต้องมาเจอกัน "
" ทั้งๆ ที่..พวกเราต่างก็รู้ดีว่า ความสัมพันธ์จะลงเอยยังไง" พัคจินอูสบตาของเขาอยู่แต่ภายในใจกลับอ่อนไหว
" ก็ดี ! " คำตอบของชเวกียุลที่ตรงกับใจ
" เข็มแข็งเอาไว้ แล้วเธอจะไม่เสียใจกับมันอีก " และเขาบอกเธอก่อนที่จะหันหลังและรีบเดินลงเรือเฟอรรี่ที่ตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่ของเขากำลังรออยู่

 เรื่องราวเมื่อสามวันก่อน
" แน่ใจได้ยังไงว่าแผนของนายจะได้ผล ! " พัคจินอูนั่งอยู่บริเวณบาร์ภายในคอลเทลเลาจ์ของโรงแรม และชเวกียุลยังถือแก้ววิสกี้แกว่งไปมานั่งอยู่เก้าอี้บาร์ตัวสูงติดๆ กัน
แต่ว่าเขาก็มัวแต่ตั้งใจฟังเพลงจากนักร้องสาววัยรุ่นสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงโดดเด่นอยู่บนเวที เพราะว่าบทเพลงท่วงทำนองโซลที่พริ้วไหว และที่สำคัญความหมายแฝงในบทเพลงซิ ! ที่กินใจมากซะกว่าจนทำให้เขาแทบไม่ได้ยินเสียงรบกวนรอบข้าง และเขาที่ฟังอยู่นานจนกระทั่งพัคจินอูก็ยังหันมองตามบนเวที และฟังเพลงไปพร้อมกัน มิหนำซ้ำมันก็ยังเป็นเพลงรักที่แสนหอมหวานจากนักร้องสาวสวยที่ๆ เธอขับกล่อมรำพึงรำพันความรักที่แสนยาวนานจนกระทั่งจากลา แม้ระหว่างทางต้องเจอบททดสอบหฤโหด และบางครั้งต้องใช้ระยะทางเพื่อพิสูจน์ แต่สุดท้ายความรักก็ยังอยู่คู่เราตลอด..ไป และก็ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุราจริงๆ หรือเปล่าที่ทำให้เขาเผลอขยับเข้าหาพัคจินอู และระหว่างที่เผลอเข้าใกล้กันและมองสบตาของพัคจินอูเพียงเสี้ยววินาที ความโกรธแค้นอันแสนยาวนานก็ใกล้จะถล่มลงบนตักของพัคจินอูไปซะแล้ว
และคงเป็นเพราะบรรยากาศสลัวกอปรกับแสงไฟสีส้มริบหรี่ แล้วก็บทเพลงเคลิบเคลิ้มนั้นด้วยหรือเปล่าได้พลอยทำให้เธอได้เผลอมองสบตาของชเวกียุลได้นาน และก็คงนานมากพอๆ กับดวงตาที่ส่องประกายของชเวกียุลจะทำลายตัวตนของตัวเธอไปเป็นของ...เขาเข้าจนได้ !
" คืนนั้น .." เสียงชเวกียุลที่เหมือนเพิ่งจะกระซิบอย่างแผ่วเบาอยู่ใกล้ๆ" ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ตาม..." และเสียงกระซิบที่ดังใกล้กันขึ้นอีก และยิ่งกว่านั้นชเวกียุลก็ยังคงเผลอเฝ้ามองสบตาของเธอไม่ยอมห่างจนมองเห็นเหมือนพัคจินอูก็ยินยอมจะสละดวงตานั้นให้มาได้ง่ายๆ
ระหว่างที่ชายหญิงได้สบตากัน และแสงไฟสาดส่องสลัวอย่างเต็มใจกับกลิ่นอายบางเบาของแอลกอฮอล์บวกด้วยบทเพลงอันอบอวลหอมหวาน..
" คืนนั้น..." และเสียงแผ่วเบาของเธอก็เช่นกันที่แววผ่านเข้าไปใกล้ๆ
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..." คำตอบคล้ายเสียงกระซิบจากพัคจินอูยังคงก้องกังวาลสำหรับเขามากอยู่ดี
และเมื่อบทเพลงบรรเลงผ่านไปใกล้ถึงตอนจบ แต่ทว่าสายตาระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาวคู่นั้นก็ยังเกิดขึ้นซ้ำๆ และถ้าหากจะให้พร่ำพรรณนาสายตาทั้งสองคู่นั่นของพวกเขาก็คงจะเหมือนบทเพลง...นั่นนั้นแหละ
 " คิดอะไรอยู่ ! " ชเวกียุลที่มองเห็นพัคจินอูยืนเหม่ออยู่ที่ท้ายเรือเฟอร์รี่ในเวลาใกล้ๆ ตอนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า และพวกเขาสองคนก็ยังมองไปเห็นแผ่นดินใหญ่เริ่มทยอยสว่างไสวก็ด้วยแสงไฟจากตึกสูงและถนนลิบๆ
"เปล่า ! " พัคจินอูโกหก และก็ยังรีบเหลียวหันจะเดินหนีไป แต่ว่าอยู่ๆ ก็มีไออุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาเข้ามาขวางไว้ เขาคว้าแขนของเธอเอาไว้ แต่วินาทีนั้นก็ยังคงได้แต่หลบสายตา
" ถ้าเปล่าคิดอะไรอยู่จริง " และคราวนี้เขาที่กล้าหันกลับมา และแม้ว่าพัคจินอูยังคงหันไปมองทางอื่นๆ
" เธอ ! จะไม่เดินหนีฉันไปแบบนี้ " เขาถาม และยังตรึงแขนกันไว้
เธอเลยต้องยอมๆ ที่จะหันกลับมา และมองสายตาของชเวกียุล
" จะให้ฉัน ! พูดคำว่าขอบคุณ " และยังกลั้นความรู้สึกกลัวในขณะที่พูด
" ถ้าอย่างนั้น ฉันขอไม่พูดซะยังดีกว่า " เธอปฏิเสธและโกหกความรู้สึกจริงๆ แต่ทว่าตัวเองก็ยังแทบจะไม่กล้าผละออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังจะรั้งเธอเอาไว้จากที่ๆ เคยรั้งดึงแขนก็กลับเลื่อนลงมาเรื่อยจนถึงฝ่ามือ
และเขายังมองลงมาที่ฝ่ามือของพัคจินอูอย่างเจ็บปวดจริง
" ก็เพราะว่า..."
" ฉันต้องการพิสูจน์ เรื่องราวระหว่างเรา ! " จนแล้วจนเล่าเขาก็ไม่อยากพูดโกหกกันอีกต่อไป และหัวใจที่กำลังเต้นตุบๆ รัวๆ ก็แค่ยืนใกล้
" คืนนั้น..." และเธอที่กำลังค่อยๆ เรียบเรียงคำอธิบายอย่างระมัดระวังก่อนจะพูดมันออกไป และยังนึกถึงคืนๆ นั้นที่บาร์ของโรงแรม
" แม้ว่านาย ! จะทำให้ฉันกลับมามองเห็นอนาคต แต่ว่า ! " เธอที่ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องของคืนๆ นั้นขึ้นมาอีกแล้ว
"เรื่องอดีตของเรา"
" ไม่ว่าตอนนั้นเราสองคนจะตั้งใจให้เกิดขึ้น หรือไม่..."
" แต่อนาคตนับจากนี้ ! " เธอที่ก็แทบไม่กล้ามองสบตาของชเวกียุลได้นานเท่าๆ ที่ใจอยากจริงๆ " ฉัน ! ก็คงจะไม่ !!! " เสียงตอบสั่นๆ ที่เริ่มจะกระท่อนกระแท่น
" เธอตัองชดใช้ !! " เขาไม่อยากฟังเสียงตัดพ้อจนหันมาตัดบท และยังจะคว้าดึงตัวเธอเข้ามาใกล้
" จินอู ! " เขากัดฟันพูด และยังคอยจ้องเธอไม่วางตา
" เธอต้องได้ชดใช้ทั้งชีวิต !! " และเขาที่ในใจคิดอยากจะขย้ำพัคจินอูให้แหลกคามือ
 "ฉันรอนายมาตลอด ! " และในขณะที่เธอที่ก็แทบไม่ขัดขืน และยังกล้าหาญมากพอถ้าหากว่าจะต้องถูกขย้ำทั้งร่างกายแล้วก็ใจ
" ก็เพื่อจะชดใช้ !! " เธอจ้องสบตาของเขาและก็ไม่คิดจะหลบสายตา และถึงแม้ว่ามีบางครั้งบางเสี้ยววินาทีน้ำตาที่อยากจะไหลออกมาซะให้ได้
" แก้แค้นฉันเลยสิ !! "
" แก้แค้นฉัน ! ชเวกียุล ! " เธอเปล่าท้าทาย
" เธอจะต้องเจ็บปวดมากเป็นร้อยเท่า ! " เขาขบริมฝีปากตัวเองเบาๆ แต่ก็ยังจ้องเธอไม่หยุด" อย่าคิดว่าเรื่องวัคซีน "
" มันจะทำให้ฉันให้อภัยคนอย่าง ...ฮงซอกดู ! " เขาจ้องเธออีกเป็นครั้งสุดท้าย และก็ตัดใจปล่อยตัวเธอออกไป
แต่ในที่สุดเธอก็กลั้นน้ำตาต่อหน้าของเขาไม่ได้จริงๆ
ชเวกียุลที่ก็เกือบจะเผลอก้าวเข้าไปหา แต่ที่สุดแล้วก็ทำได้แค่ๆ เป็นฝ่ายเดินจากกันไปเงียบๆ
" หัวหน้าทีม ! " คนในเรือเฟอร์รี่ที่กำลังออกมาตามหาชเวกียุล
" เจ้าหน้าที่ของไทยเพิ่งจะแถลงข่าว " และสีหน้าตื่นตกใจของคนที่เข้ามารายงาน ชเวกียุลกับพัคจินอู และรวมทั้งเจ้าหน้าที่สหรัฐและเกาหลีคนอื่นๆ ราวร่วมสิบคนภายในเรือเฟอร์รี่จึงได้มารวมตัวกันภายในห้องโถงและดูการถ่ายทอดสดของสำนักงานข่าวจากประเทศไทย โดยคนที่แถลงข่าวก็คือ ผู้หญิงไทยอายุราวหกสิบปีคนๆ นั้นที่ทั้งพวกของชเวกียุลและก็พัคจินอูเจอเมื่อสองอาทิตย์ก่อน และยังเป็นการแถลงข่าวจากสำนักงานของหน่วยข่าวกรองของประเทศพวกเขา แต่ว่าเนื้อหาโดยสรุปก็คือ เจ้าหน้าที่สาธารณะสุขของไทยได้พบผู้ป่วยนักท่องเที่ยวเกาหลีใต้สองคนที่มีอาการคล้ายติดเชื้อแบคทีเรียที่มีชื่อว่าเยอร์ซีเนีย แต่ก็ยังมีอาการคล้ายคลึงกับผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสซาร์ และเวลานี้ทางการไทยกำลังเร่งหาสาเหตุ
" ฝีมือยุนเจอี !! " เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงานชเวกียุล และพวกเขาทุกๆ คนก็ต่างรู้สึกกังวล
" แล้วทีนี้ พวกเราจะทำยังไง " และเจ้าหน้าทีคนเดิมยังคอยเดิมเข้ามาและตั้งคำถามระหว่างหัวหน้าทีมของเขา และก็ยังรอคำตอบจากเธอ
" ตอนนี้อาการของสองพี่น้องยังคงไม่รุนแรงมากเท่าไหร่ " ชเวกียุลที่อยู่ก็มีสีหน้ากังวลขึ้นมากกว่าเดิมจนต้องมองสีหน้าของพัคจินอูไปด้วย
" หวังว่า วัคซีนเชย์รีสจะได้ผล !! " เขาเอาแต่มองเธออย่างมีความหวังกับการใช้วัคซีน
พัคจินอูกังวลจนต้องคอยหลบสายตาของพวกเขา
" ถ้ายังปล่อยให้คนพวกนั้น ใช้คนเป็นเครื่องมือในการทดลองใช้อาวุธ " แต่เธอก็ยังต้องการบอกสิ่งที่ตัวเองรู้
"จะต้องมีอีกกี่ครั้งกัน ที่จะต้องเกิดเรื่องพวกนี้ "
" เพราะไม่นาน..เราก็ต้องตาย "
" เชย์รีส !! " แต่ว่าเมื่อพูดถึงวัคซีนแววตาของพวกเธอก็ยังมีความหวัง
" อาจจะช่วยให้พวกเรารอดตายก็อาจจะเป็นไปได้ ! " จนในที่สุดเธอก็กล้าหันมาและมองพวกเขา และรวมถึงคนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ อย่างมั่นใจมากขึ้น
" ท่านแม่ทัพ !! " และคังกุกชอลที่ยังคอยพยายามขัดขวางแผนการของฮงซอกดูบริเวณหน้าถ่ำใกล้แม่น้ำยามดึก และถึงแม้ว่าข้างในภายในถ่ำจางอูรินยังคงช่วยบรรเทาอาการไข้สูงของคนร้ายอยู่ก็ตาม
" ทำแบบนี้มันเสี่ยงอันตรายเกินไป "
" ไม่เพียงแต่ท่านหมอหญิงจะได้รับอันตราย แต่ถ้าหาก ! " คังกุกชอลที่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกถึงอันตรายที่เหมือนจะใกล้เข้ามา
" ท่านจองคีนัม ! นางก็คงไม่มีทางปล่อยคุณหนูเอาไว้แน่ !! " และกุกชอลที่กำลังพูดถึงจางอูริน
" ข้ารู้ !! " ฮงซอกดูบอกกุกชอล แต่ก็ยังมีท่าทีหนักอกหนักใจไปไม่แพ้ลูกน้องคนสนิท" แต่ถ้ายังปล่อยให้โรคร้ายแพร่ระบาดออกไป เห็นที ! "
" วังหลวงก็คงหนีไม่พ้น !! "
" แต่ก็น่าแปลก !! " อยู่ๆ เขาก็กลับคิดขึ้นมาได้เรื่องๆ หนึ่งจนต้องเหลียวหันไปมองกุกชอลและจนเลยมองเข้าไปในถ่ำ และที่พวกเขายังคงเห็นจางอูรินเช็ดเนื้อตัวให้กับคนร้ายอย่างไม่รังเกียจ" แม้กระทั่งรู้ว่า ตนเองเป็นโรคร้าย "
" แล้วทำไม ! "
" ชนเผ่าทางเหนือถึงได้มาโผล่ที่นี้ !! " เขาที่ยังคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งนึกถึงความไม่ชอบมาพากล
" คุณหนู !! " คังกุกชอลหันไปมองเห็นว่า จางอูรินกำลังเดินออกมาจากในถ่ำ
" อาการของคนร้ายยังคงทรงตัว แต่ถ้าหากไม่รีบหาหมอมารักษา
 " หล่อนเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าคร่าตาที่เป็นห่วงและกังวลเกี่ยวกับคนร้าย
"ก็คงมีชีวิตไม่พ้นคืนที่สามเป็นแน่ "
หล่อนยังคงกังวล
" ข้ากับกุกชอลกำลัวคิดว่า อาจจะต้องไปหาหมอมารักษาจากที่อื่น " ฮงซอกดูบอกวิธีของพวกเขา
" แต่ว่า ข้าก็กลัวว่ามันอาจจะสายเกินไป " หล่อยแย้ง
" ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้เขาตายจะยังดีซะกว่า " คังกุกชอลที่ยังคงคัดค้านพวกเขาสองคน
" ไม่ได้เด็ดขาด !! " เพราะฉะนั้นหล่อนถึงได้หันไปห้ามคังกุกชอลทันทีทันใด
" แต่ว่าคุณหนู ถ้าขืนเราปล่อยเขาไว้ พวกเราก็อาจจะพลอยติดเชื้อร้าย " แต่กุกชอลที่ยังคงเห็นต่าง
" เอาเป็นว่า ข้ารับปากเจ้า ! " แต่ว่าเขาก็รับปากของจางอูริน และยังต้องคอยหันไปห้ามปรามเพื่อไม่ให้กุกชอลเสียมารยาทจนทำให้กุกชอลต้องยอมก้าวและถอยออกมายืนห่างๆ
" ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ข้าก็จะหาหมอมารักษาเขาให้จงได้ " และเพราะว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของจางอูรินดีหล่อนพยักหน้าและโค้งคำนับเพื่อแทนคำขอบคุณ และเขาก็ยังหันไปสั่งให้คังกุกชอลไปตามหาหมอมารักษาให้ทันท่วงที แต่หลังจากที่ทหารคนสนิทของฮงซอกดูออกไปแล้ว ฮงซอกดูที่กำลังพาจางอูรินเดินออกมาจากถ่ำจนถึงบริเวณหาดทรายริมแม่น้ำกลางดึก และถึงแม้จะเป็นค่ำคืนเดือนมืด แต่ที่น่าแปลกก็คือดวงจันทร์กลับส่องแสงอย่างสวยงาม
จางอูรินอดไม่ได้ถึงกับหยุดมองและชื่นชมความงดงามของจันทรา แต่ครั้นพอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของจางอูริน และมันทำให้เขาต้องหยุดเดินและค่อยๆ หันกลับมาและยังต้องคอยแอบมองแต่ทว่าฮงซอกดูกลับไม่ได้สนใจพระจันทร์บนท้องฟ้าแม้แต่น้อย
" ข้าจำได้ว่า พระจันทร์ที่บ้านเกิดของเจ้างดงามมากเพียงใด " และจนกระทั่งต้องหาเรื่องราวมาคอยกลบหล่อนยิ้มกว้างออกมา จนกระทั่งต้องเหลียวหันไปมองฮงซอกดู
" คืนนั้น..." และมิหนำซ้ำมันยังทำให้หล่อนหวนนึกถึงความทรงจำหนแรกที่ทำให้รู้จักกับบุรุษชื่อ ฮงซอกดู
" ทำไม ! "
" ท่านถึงทำแบบนั้น ! " และถึงกระนั้นหล่อนก็ยังอยากใคร่รู้ว่าจริงๆ แล้ว เหตุใดเขาถึงได้กระทำเช่นนั้นกับตน
" หึๆ " และเสียงหัวเราะเบาๆ ของเขาก็ดังขึ้นมา แต่ก็กลับไม่กล้าหันไปมองจางอูริน
" คืนนั้น...ข้า ! " แต่ว่าเขาก็ยังต้องฉุกคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนที่ได้เจอกับจางอูรินครั้งแรก
" ถ้าจะให้ข้าพูดจริงๆ แล้ว "
" ข้าก็แค่ไม่อยากเห็นคนที่มีฝีมือดี อย่าง...หน้ากากสิงโต ! อย่างเช่น..เจ้า " และคราวนี้เขาที่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะคอยหันแอบชำเลืองจางอูรินเป็นครั้งคราว
" หลุดมือข้าไป ! " ฮงซอกดูที่อยู่ๆ ก็เผลอพูดในสิ่งที่คิดอย่างไม่รู้ตัว และเมื่อรู้สึกตัวอีกที ครานั้นร่างกายของพวกเขาก็เหลือช่องว่างระยะห่างเพียงแค่ฝ่ามือเท่านั้น และไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดกันสายตาวิบวับเป็นประกายของจางอูรินมันใกล้จะทำให้ความมั่นคงหนักแน่นในใจตนเริ่ม..หวั่นไหว !


ฟรึบ !
คมดาบ ! หวิดเส้นผมของคนสวมหน้ากากสิงโตแดงครึ่งใบ !!
และเสียงกระทบกันของดาบของคนที่สวมหน้ากากครึ่งใบลายเสือดำ และเสียงปรบมือโห่ร้องก็ดังสนั่นเต็มอัฒจันทร์ครึ่งวงกลมส่งเสียงให้กำลังใจคู่ต่อสู้ระหว่างสิงโตและเสือดำ และในขณะที่การต่อสู้ฝ่ายเสือดำมักจะได้เปรียบเสมอเพราะรูปร่างสันทัด และฝ่ามือหนาและใหญ่ และหลายครั้งการโจมตีก็แทบจะฟันดาบของสิงโตให้หักร่วงอยู่ร่ำไป แต่ในขณะฝ่ายของสิงโตแม้ว่ารูปร่างจะผอมบาง ฝ่ามือก็เล็กกว่าแต่ว่าก็กระชับดาบยาวราวๆ ศอกกว่าๆ ราวกับของถนัด
เสียงพนันขันต่อของฝ่ายเสือดำที่ค่อนข้างสูงลิ่วกว่าฝ่ายเป็นรองอยู่หลายขุม และเสียงตะโกนของผู้ชมโห่ร้องไล่เสือดำให้ยอมพ่ายแพ้ก็ดูเหมือนจะดังไล่เลี่ยกัน
" ดูก็รู้ว่า นางเป็นสตรี " ฮงซอกดูหนึ่งในผู้ชมบนอัฒจันทร์กระซิบถามทหารติดตาม และพวกเขายังคงสวมใส่ชุดชาวบ้านทั่วไปมาร่วมชมการแข่งขันประลองเพลงดาบบริเวณเขตหุบเขาชายแดนทางใต้
" บุตรสาวของหัวหน้าเผ่าขอรับ " ทหารติดตามคนตัวเล็กบอบบางโหนกแก้มสูงคอยรายงาน
" ไม่น่าแปลกใจ ที่มีฝีมือดาบช่างร้ายกาจเช่นนี้ " รอยยิ้มสนอกสนใจในเพลงดาบของฮงซอกดูต่อทั้งสองฝ่าย
" หน้ากากเสือว่ากันว่า จะได้มาเกี่ยวดองกับตระกูลของนาง " และทหารติดตามที่ยังคอยช่วยรายงานให้ท่านแม่ทัพอย่างฮงซอกดูฟังในขณะพวกเขายังคงซ่อนตัวปะปนกับบรรดาชนเผ่าอยู่บนอัฒจันทร์
แกร่ง แกร่ง ! ดาบของหน้ากากสิงโตร่วงหลุดจากมือ แต่ว่าก็ยังพุ่งหลบปลายดาบแหลมของหน้ากากเสือรอดได้อย่างหวุดหวิด และหน้ากากสิงโตก็พยายามวิ่งจะกระโจนไปคว้าง้าว แต่อีกฝ่ายก็ดันพุ่งมาดักได้ซะก่อน จนกระทั่งหน้ากากเสือกระโดดหนีแทบไม่ทัน แต่อีกฝ่ายยังพยายามใช้ดาบต้อนให้จนมุมจนหน้ากากสิงโตกลิ้งและร่วงหล่นออกจากลานประลอง
ตุ้มๆๆๆ
เสียงตีกลองดังขึ้นรัวๆ จนทำให้คู่ต่อสู้ต้องหยุดการประลองทันที
หน้ากากเสือหันมาถอดหน้ากาก และจึงเดินลงไปจากเวทีประลองที่สูงราวสามนิ้วครึ่งเพื่อยื่นมือลงไปช่วยหน้ากากสิงโตที่ยังประคองตัวลุกขึ้น
"เอามือสกปรกของเจ้าออกไป ! "ถ้อยคำปฏิเสธและน้ำเสียงเกรี้ยวกราดพอๆ กับคนที่เป็นเจ้าของหน้ากากสิงโต
" หึๆ " แต่กลับมีรอยยิ้มจากฝ่ายผู้ชนะกลับคืนมา
" น้องหญิงของข้า ช่างมีอารมณ์ขันซะจริง " เขาหัวเราะชอบใจ แต่อีกฝ่ายกลับตรงกันข้าม
คู่ต่อสู้ของเขาพอลุกขึ้นได้ด้วยตัวเองก็เข้ามายืนประจันหน้า และภายใต้หน้ากากมีเพียงสายตาที่จงเกลียดจงชังคู่ต่อสู้ แต่ว่าในที่สุดก็ตัดสินใจถอยหลังและเดินหนีออกจากสนามประลอง
 หน้ากากสิงโตเดินจ้ำๆ ด้วยความโกรธแค้นเข้าไปในป่าทึบและเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั้งภายในป่าเริ่มทยอยมืดลง และไม่นานก็ได้ยินเสียงกร๊อบๆ แกร็บๆ ของกิ่งไม้แบะใบหญ้าแห้ง หน้ากากสิงโตจึงเดินช้าลงและใช้มือคลำหามีดพกสั้นที่เหน็บ แต่ว่ากลับคลำหามีดไม่เจอ เพราะก่อนหน้าที่จะประลองเพลงดาบนั้นได้ฝากมีดสั้นไว้กับมารดา เพราะฉะนั้นจึงต้องตัดสินใจหันหลังกลับ
ฉึก !
คันศรปักพุ่งเฉียดใบหน้าของหน้ากากสิงโตปักเข้ากลางกิ่งไม้ใหญ่ และเพียงไม่กี่อึดใจคันศรของธนูเกือบร้อยดอกก็ทยอยพุ่งเป้ามาที่หน้ากากสิงโต แต่ทว่าความว่องไวราวกับเป็นเจ้าของป่า และเจ้าของร่างกายที่บิดได้ราวกับไร้กระดูกก็สามารถรอดพ้นจากทุกคันศร จนกระทั่งพวกที่ลักลอบเล่นงานเจ้าของหน้ากากสิงโตต่างต้องหันมาถือหอกและจับง้าวทยอยกันจู่โจมเข้ามาตีรันฟันแทง แต่เพราะเจ้าของหน้ากากคล่องแคล่วชำนาญพื้นที่ และจากคันศรที่หมายจะเอาชีวิต จนกระทั่งหน้ากากสิงโตใช้คันศรเดิมๆ พุ่งหลาวใส่พวกสุนัขลอบกัดเกือบจนจะ
สำเร็จ แต่แล้วควันไฟสีส้มกลับค่อยๆ คืบคลานเข้ามา..
ปัง ! ปังๆ
 คังมินจุนและคังจูวอนยังต้องคอยวิ่งหนีการไล่ล่าจากพวกทหารที่เฝ้าห้องแล็ปลับของดารา ! ตรงบริเวณถนนร้านค้าในตัวเมืองซานหมิง และมิหนำซ้ำเสียงปืนก็ดังจนทั่วท้องถนนพลอยทำให้ผู้คนแตกตื่น
ปังๆๆ
คังจูวอนยังต้องช่วยกันยิงสกัดพวกทหารและมือปืนรับจ้างของดารา และในระหว่างที่คังจูวอนก็พยายามโทรศัพท์ติดต่อใครบางคนอย่างรีบร้อน
" อะไรนะ ! ไม่เห็นเหมือนที่คุยกันไว้ !! " คังจูวอนขึ้นเสียงต่อว่าปลายสายในขณะที่พยายามมองหารถ
" ทีแรกก็เหมือนจะง่ายๆ ที่ไหนได้ !! "
" คนของวีไอพี !! ขี้ขลาดเห็นๆ " และยังตะโกนสบทใส่โทรศัพท์รัวๆ
เอี๊ยดด..! รถตู้ทึบสีดำขับเข้ามาจอดเทียบฟุตบาตและลดกระจกลงทันที
" พี่มินจุน !! " ยุนเจอีโผล่มาพร้อมรถตู้คันนั้นและยังรีบตะโกนบอกให้สองพี่น้องคังรีบขึ้นรถ
ปัง !!
ดาราเล็งปืนหายุนเจอีทันทีที่โผล่เข้ามา
" อย่าให้ใครหน้าไหนหนีไปได้ ! " ดาราตะโกนสั่งพวกลูกน้อง จนบรรดาลูกน้องทั้งที่เป็นทหารรับจ้างและบอร์ดี้การ์ดต่างช่วยกันระดมยิงปืนเข้าใส่รถตู้ของยุนเจอีที่ใกล้จะขับหนีไป
ปังๆ
ยุนเจอีรีบเร่งขับรถและพาคังจูวอนกับคังมินจุนพากันหลบหนีดารากับลูกสมุนที่ยังคงไล่ตามรถของพวกเธอไปตามท้องถนนภายในเมืองหลวงของซานหมิง
ปังๆๆๆๆ แต่ทว่าเสียงปืนจากรถที่ขับไล่ตามพวกบรรดาลูกน้องของดาราก็ยังคงดังสนั่นไม่หยุด
บึ้ม !!!
เสียงยางล้อรถระเบิดแต่ไม่ใช่เป็นของรถตู้คันสีดำ เพราะฉะนั้นทุกๆ คนในรถตู้ของยุนเจอีที่ต่างพากันหันหลังกลับไปดูและเห็นรถของพวกลูกสมุนดารากำลังถูกลอบยิงจนเกิดระเบิด
" เกิดอะไรขึ้น ! " มินจุนสงสัยและมองหน้าของยุนเจอีกันทั้งพี่ทั้งน้อง
" แล้วทำไมถึงเพิ่งโผล่มา !! " คังคนพี่มองหน้ายุนเจอีอย่างหัวเสีย
ยุนเจอีเหลือบมองคังจูวอนผ่านกระจกมองหลัง
"พวกเขาเป็นคนของอาซาลา " ยุนเจอีตอบข้อสงสัยของพวกเขาทั้งคู่
แต่ว่าคังมินจุนที่เพิ่งจะสังเกตกล่องบรรจุภัณฑ์ทางการแพทย์สี่ถึงห้ากล่องข้างในรถตู้
" วัคซีนเชย์รีส ! " ยุนเจอีบอกพวกเขา
" นี่ก็หมายความว่า ลัทธิอาซาล่าก็ต้องการวัคซีนนี่เหมือนๆ กัน ! " คังจูวอนที่แทบไม่อยากจะเชื่อว่า ลัทธิแปลกๆ ลับที่แท้มีจุดมุ่งหมายก็คือวัคซีน
" เธอคิดอะไรอยู่ ถึงส่งวัคซีนมาที่นี้ พัคจินอู !"
" เธอต้องบ้าไปแล้วจริงๆ " คังจูวอนถึงกับหันมาบ่นพล่ามอยู่คนเดียว
แต่ว่าระหว่างที่อยากจะบอกอะไรต่อมิอะไรกับสองพี่น้องคัง แต่ว่ายุนเจอีก็ยังต้องระมัดระวังและรีบพาพวกเขาไปที่ๆ ปลอดภัยให้ได้ซะก่อน !
 " จางอูริน ! " เสียงของหมอหญิงจองเรียกหาหล่อนในขณะที่เห็นหล่อนนั่งอยู่ในห้องทรงน้ำของฝ่าบาท
" เจ้าค่ะ ! " หล่อนเพิ่งจะรู้สึกตัวจนต้องเหลียวหันกลับไป
"พอดีว่า ข้าน้อยกำลังเข้ามาดูความเรียบร้อยเจ้าค่ะ " หล่อนตั้งสติและตอบคำถาม
หมอหญิงจองพยักหน้าเล็กน้อย และจึงเดินเข้าไปสังเกตสำรวจตามร่างกายของจางอูริน
" ข้าตามหาเจ้าซะทั่ว "
" ข้านะ ตั้งใจจะมาตรวจดูอาการให้ เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า " หมอหญิงจองสอบถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
หล่อนหลบสายตาเล็กน้อยก่อนตอบคำถามของท่านหมอหญิง
" เอ่อ ! คือว่า " แต่ว่าหล่อนก็พยายามไม่ให้ถูกจับได้
" คนร้ายตีหัวข้าน้อยจนสลบไป แต่พวกนั้นคงเข้าใจว่า ข้าน้อยตายแล้ว "
" ก็เลยทิ้งข้าน้อยไว้กลางป่า แล้วหนีไปเจ้าค่ะ ! " หล่อนกำลังโกหกนาง
หมอหญิงจองกลับรู้สึกกังวลและกลับยิ่งสงสัย
" น่าแปลกจริงๆ "
" ทำไมคนร้ายพวกนั้น ต้องจับตัวเจ้าไปด้วย ทั้งๆ ที่คนร้ายพวกนั้นต้องการจะฆ่าข้า " หมอหญิงที่พยายามคิดหาเหตุและผล
" แล้วเหตุใด คนร้ายพวกนั้นถึงคิดที่จะทำร้ายพวกท่าน " หล่อนหันมารีบซักไซ้ และยังสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปของนาง
หมอหญิงจองทำหน้าครุ่นคิดและยังเดินเข้ามาและนั่งลงใกล้จางอูรินตรงที่มีแจกันลายครามปักดอกไม้งดงาม
" ข้า..." และดูเหมือนว่าสายตาของหมอหญิงจองก็เปลี่ยนไปคล้ายเหมือนคนลังเล
" ก็คงจะไปเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็นเข้า " หมอหญิงจองตอบและแอบฉุกคิด
" เห็นอะไรหรือเจ้าค่ะ " หล่อนที่สงสัยขึ้นมาหลายสิ่ง
แต่ว่าหมอหญิงจองกลับเงียบลง และจึงหันมาส่ายหน้าช้าๆ
"ข้าเห็นคนพวกนั้นปล้นสะดมชาวบ้าน "
" ก็คงอยากจะข้าปิดปากพวกเราก็เท่านั้น " และนางที่พยายามยิ้ม
" เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าก็โล่งอก " และยังพยายามเข้าไปปลอบจางอูรินที่กำลังเอาแต่ยืนก้มหน้า
" ข้าต้องไปเข้าเฝ้าพระมเหสี เจ้าก็รีบเก็บข้าวของและเตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว " หมอหญิงจองล่ำลาและกลับออกไปจากห้องสรงน้ำของฝ่าบาท
และหล่อนที่กำลังมองตามหลังของหมอหญิงจองตามไปติดๆ และกำลังคิดอ่านใจของนางออกให้ได้ว่า เหตุใดนางถึงได้พูดปด
 ถ่ำแห่งหนึ่งบริเวณริมแม่น้ำ และจางอูรินที่ค่อยๆ เดินถือคบเพลิงเข้าไปในถ่ำในกลางดึก
" ท่านแม่ทัพ " จางอูรินเห็นฮงซอกดู และทหารติดตามร่างเล็กที่กำลังทรมานคนๆ หนึงอยู่ และบาดแผลตามเนื้อตัวที่ก็เกิดมาจากการเฆี่ยนตี
" มาแล้วรึ ! " ฮงซอกดูพยักหน้า และเข้าไปรับคบเพลิงจากมือจางอูริน และนำไปเสียบตั้งไว้ใกล้ๆ
แต่ว่าหล่อนก็เดินเข้าไปยืนใกล้ๆ กับทหารที่คอยติดตามฮงซอกดู และยืนมองคราบเลือดเกรอะกรังตามเนื้อตัวและใบหน้าของผู้ต้องสงสัย
" จนป่านนี้ ก็ยังไม่ยอมปริปาก" หล่อนมองหน้าคนร้าย
" ข้าไม่อยากรู้หรอกว่า เจ้าเป็นใคร มาจากที่ใด "
" เพราะเมื่อเจ้าตาย คนพวกนั้นก็จะมาหาข้าเอง ข้าพูดถูกหรือไม่ ! " หล่อนยังคอยพูดจากับผู้ต้องสงสัยที่ก่อนหน้านี้พยายามจะฆ่าหมอหญิงจองซูวอน
" ข้าให้กุกชอล ! ทรมานเขาทั้งวันทั้งคืน แม้แต่ให้บอกชื่อก็ไม่ยอมปริปากสักคำ " ฮงซอกดูหันไปทางทหารที่ติดตาม และนายทหารที่ยังคอยโค้งคำนับให้
" ตอนที่ค้นตัวคนร้ายก็ไม่เจอหละกฐานอะไร แต่คิดว่าน่าจะเป็นคนของเผ่าทางเหนือขอรับ ! " และคำพูดคำจาค่อนข้างจะนอบน้อมของทหารติดตามคนนี้ที่ไม่ได้มีให้เฉพาะท่านแม่ทัพฮงซอกดู จนทำให้หล่อนต้องหันมาทำสายตาตำหนิ
" ข้าจะต้องขอร้องว่าให้เจ้า เรียกข้าว่าจางอูรินอีกอย่างนั่นหรือเปล่า กุกชอล ! " และก็ตามมาด้วยถ้อยคำติเตียนจากหล่อนต่อนายทหารที่มีชื่อว่า คังกุกชอลจนทำให้เขาต้องหันมาและโค้งคำนับแทนคำขอโทษ
" ต้องขออภัย ! " ทหารที่หล่อนเรียกว่า กุกชอลยังคงพยายามคำนับแลดูเหมือนการให้เกียรติ
" แต่ว่าตอนที่ท่านจับตัวเขา ท่านได้เห็นบางอย่างผิดปกติอีกหรือไม่ " ทหารคังกุกชอบพยายามช่วยตั้งสมมติฐาน
จางอูรินพยายามนึกให้ออกว่าหลังจากที่ตนไล่ตามกลุ่มคนร้ายที่พยายามจะจับตัวกลุ่มของหมอหญิงจองซูวอนแล้ว และคนร้ายพวกนั้นมีอะไรที่น่าสงสัยอยู่อีก
" กุกชอล เจ้าอยากจะบอกอะไรกับเรากันแน่ " เพราะฉะนั้นหล่อนจึงอยากที่จะรู้
ฮงซอกดูก็เลยต้องเดินเข้ามาหาใกล้ๆ และยังคอยใช้ดาบชี้ไปที่นิ้วมือนิ้วเท้าของคนร้าย และให้จางอูรินสังเกตบริเวณสีผิวดำคล้ำไหม้ๆ ที่ปลายนิ้วมือ
" ไข้มรณะดำ ! " คำอุทานสุดเสียงของจางอูรินก็ด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด
" เป็นไปได้ยังไงกัน !! " และน้ำเสียงตกอกตกใจ และแววตาจากความสงสัยได้กลายเป็นความเศร้าสลดหดหู่
" เจ้าติดโรคร้าย ! เพราะฉะนั้นพวกเจ้าถึงได้ต้องการหมอไปรักษา " จางอูรินพยายามเข้าไปสอบสวนพวกของคนร้ายใกล้ๆ และคนร้ายที่พอได้ยินคำว่า ไข้มรณะดำก็รีบหันมาทันที
" เจ้า !! รู้วิธีรักษามันหรือไม่ !! " คำพูดจาติดๆ ขัดๆ ของคนร้ายพลอยทำให้จางอูรินร้อนใจจนพยายามจะเข้าไปช่วยแก้หมัด
" นี่เจ้า ! กำลังจะทำอะไร !! " ฮงซอกดูพยายามร้องห้าม
" คุณหนู ! ไม่ได้นะขอรับ !! " แต่ว่าคังกุกชอลทหาาติดตามฮงซอกดูกลับยิ่งเป็นห่วงจนเผลอเรียกจางอูรินว่า คุณหนูออกไป
" เขากำลังจะตาย หากไม่ช่วยลดไข้ให้เขา ๆ อาจจะตายได้ ! " แต่หล่อนกลับไม่สนใจ และพยายามเข้าไปช่วยแก้หมัดของคนร้าย
แต่ว่าฮงซอกดูที่อดทนดูต่อไปไม่ไหว และรีบปรี่เข้าไปช่วยจางอูรินประคองคนร้ายและจับนอนราบบนพื้นถ่ำ และในขณะนั้นทหารติดตามก็เลยต้องรีบเข้ามาช่วยกัน
" ไข้มรณะดำ เมื่อก่อนที่หมู่บ้านของเจ้าก็เคยเกิดโรคระบาด " และฮงซอกดูที่ยังคอยตรวจสอบที่มาที่ไปของโรคร้าย และยังจะหันไปขอคำปรึกษาจากจางอูรินด้วย
" โรคนี้ร้ายแรงมากพวกมันจะกัดกินอวัยวะภายใน และผิวหนัง "
" ถ้าไม่รีบรักษาอาจจะต้องตายภายใน 3 ถึง 5 วัน " และหล่อนที่คอยอธิบาย และยังหันหน้ากลับมาขอร้องพวกเขา
" รักษาชีวิตคนก่อน " จางอูรินขอร้องฮงซอกดู แต่อีกฝ่ายกลับดูลังเล
ฮงซอกดูมีสีหน้าที่หนักอกหนักใจ แม้ใจลึกๆ ก็เห็นด้วยก็ตาม
"จองซูวอน ! ข้าจะให้นางมาพัวพันกำลังเรื่องของพวกเราไม่ได้เด็ดขาด " แต่ว่ามิหนำซ้ำเขายังต้องการที่จะกำชับจางอูรินไม่ให้ทำอะไรวู่วาม
หล่อนพยักหน้า แต่ว่าคังกุกชอลกลับไม่เห็นด้วย
" ท่านแม่ทัพ ! " และคังกุกชอลที่ยังคงพยายามคัดค้านพวกเขาทั้งคู่


" สัตว์ประหลาดอะไรกัน ! " ฝ่าบาททรงถามฮงซอกดูให้แน่ใจ และยังทรงทอดพระเนตรพวกเหล่าทหารที่พากันวิ่งวุ่นบริเวณที่ตั้งกระโจมล่าสัตว์ และโจแทซอบก็ยังจะพาพระสนมมาเข้าเฝ้าถึงที่กระโจมของพระมเหสี
" ฝ่าบาททรงปลอดภัยดีหรือไม่พะยะค่ะ " โจแทซอบรีบนำน้องสาวเข้าเฝ้า และพระสนมเอกยังทรงมีท่าทางหวาดกลัวจนคล้ายจะเป็นลมอยู่ร่อมร่อ
" หมอหลวง ๆ " และฝ่าบาทก็เลยต้องทรงเรียกหาหมอหลวงให้รีบเข้ามาดูอาการพระสนม แต่ว่าพระมเหสีที่ยังทรงรีบเข้าไปช่วยประคองน้องสาวของโจแทซอบเอาไว้ และบรรดาซังกุลที่เข้ามาห้อมล้อม
โจแทซอบยังได้นำทหารยามเข้ามาถวายรายงานต่อหน้าพระพักตร์โดยที่ทหารเล่าว่า ในความมืดนั้น พวกตนได้เห็นสัตว์ประหลาดผมยาวรุงรังตามเนื้อตัวตะปุ่มตะป่ำและบริเวณหน้าตา และมือยังเป็นสีดำ และมิหนำซ้ำสัตว์ประหลาดยังมีเสียงร้องที่โหยหวนน่ากลัวเสียเหลือเกิน โจแทซอบเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ได้รีบหันไปขอร้องฝ่าบาท
" ที่นี้ไม่ปลอดภัย เห็นทีฝ่าบาทจะต้องรีบพาพระมเหสีและพระสนมเสด็จไปที่หัวเมืองที่ใกล้ที่สุดเพื่อความปลอดภัย " โจแทซอบพยายามเหลือเกินคอยโน้มน้าวฝ่าบาท
และฝ่าบาทที่เหมือนยังทรงลังเล
" พวกเจ้าแน่ใจได้ยังไงว่า มันคือสัตว์ประหลาด ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นคนที่ติดโรคร้ายก็เป็นได้ "
" ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดจริง ข้าก็จะเป็นคนตัดหัวมันเอง ! "ฝ่าบาทยังทรงมีดำริสอบถาม แต่ทว่าเหล่าทหารรวมถึงแม่ทัพอย่างฮงซอกดูในขณะนี้ยังไร้ซึ่งคำตอบ
หมอหลวงจองทันทีที่เข้ามาดูอาการของพระสนมโจก็ยังต้องหันไปขอร้องฝ่าบาทให้รีบพาพระสนมไปอยู่ในที่ ๆ ปลอดภัย เพราะว่ากลัวว่าจะเกิดปัญหาต่อพระครรภ์
" ทำตามคำแนะนำของท่านอัครเสนบดีก็ไม่เสียหายอะไรนะเพค่ะ "
" อีกอย่าง ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่า สิ่งที่เหล่าพวกทหารเห็นจะเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ หรือว่า เป็นพวกทหารของเมืองอื่น หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนพื้นที่ที่เจ็บป่วย" หมอหญิงจองให้คำแนะนำ และฝ่าบาทก็ทรงเห็นด้วยกับหมอหญิงทุกอย่าง
ฝ่าบาทที่มีรับสั่งให้เหล่าข้าราชบริการที่ติดตามที่มีทั้งข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ และเหล่าบัณฑิตให้รีบออกเดินทางไปยังหัวเมืองที่ใกล้ที่สุดในทันที
 " ฝ่าบาท !! " หมอหลวงจองซูวอนตกใจมากที่คนมาตามนัดหมายไม่ใช่พระมเหสี แต่เป็นฝ่าบาทจนนางต้องคุกเข่า
" เจ้าเป็นคนนัดพระมเหสีอย่างนั้นหรอกเหรอ " ฝ่าบาทเสด็จเดินเข้ามาหมอหลวงจอง และในพระหัตถ์ยังถือสารม้วนกระดาษเล็ก ๆ ติดมือมา และยังทรงมองซ้ายมองขวาใต้ต้นไม้ใหญ่ในยามดึก
" เหตุใดเจ้าถึงนัดแนะพระมเหสี " ฝ่าบาทตรัสถามและสายตาที่ผิดหวังให้กับหมอหลวงหญิง
นางสำนึกผิดจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองพระพักตร์
" เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น หม่อมฉันขอยอมรับผิดคนเดียวเพค่ะ แต่ว่า " จองซูวอนอ้ำอึ้งอยู่นานสองนาน
" แต่ว่าอะไร ทำไมคนเยี่ยงเจ้าถึงมีลับลมคมในกับข้า " ฝ่าบาทตรัสถามซ้ำ และทรงเริ่มมีสายตาที่ไม่ไว้ใจต่อนางมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว
" เจ้า ! คืออีกหนึ่งคนที่ข้าไว้ใจมาตลอด จองซูวอน "
" สมัยที่ข้าเป็นพระราชาได้ไม่นาน เจ้าเคยขอให้ข้าละโทษให้กับบุตรของพวกกบฎ "
" และเหตุใดวันนี้ เจ้าถึงทำให้ข้าต้องมาคอยหวาดระแวงกับคนที่ข้าไว้ใจ " ฝ่าบาททรงตรัสถามซ้ำๆ แต่ก็ก็ยังทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปให้ และยังทรงช่วยประคองนางให้ลุกขึ้น
นางที่ไม้กล้าแม้แต่สบพระเนตรของฝ่าบาทได้เลยจริงๆ
" ที่หม่อมฉันทำไปทั้งหมด ก็เพราะเห็นแก่ฝ่าบาทเพค่ะ " น้ำเสียงปนสะอื้นน้อยๆ ของนางที่สามารถทำให้พระพักตร์ของฝ่าบาททรงเปลี่ยนแปลงทีละเล็กทีละน้อย
" เพราะข้าอย่างนั้นรึ ! " และยังทรงครุ่นคิด
" หม่อมฉันเฝ้าถวายการรักษาพระสนมตั้งแต่ทรงพระครรภ์ แต่ว่า " นางนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อทบทวน และจึงยอมเงยหน้าขึ้นมามองพระพักตร์ และแววตาก็ดูลังเล
"ทำไม เกิดอะไรขึ้นกับลูกข้า ! " ฝ่าบาททรงตรัสถามอย่างร้อนพระทัย และเห็นนางที่กำลังค่อยๆ นำสิ่งของบางอย่างออกมา
จองซูวอนนำถุงผ้าไหมสีแดงปักลวดลายคล้ายยันต์และยื่นถวาย
" หม่อมฉันเจอของสิ่งนี้ในขณะที่ตรวจพระอาการของพระสนมโจเพค่ะ "
" และหม่อมฉันจะตั้งใจนำมันไปถวายให้พระมเหสีทรงทราบ " นางกล่าวรายงานทูลถวาย และยังคงมีน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ และยังผิดกับฝ่าบาทที่ทรงนำสิ่งของในถุงผ้าเล็ก ๆ สีแดงนั้นออกมา
ฝ่าบาทรงจ้องมองสิ่งของที่เหมือนกับกิ่งไม้ที่เหลาปลายแหลม และยังมีผ้าสีเหลืองทองห่อหุ่มมันอยู่ และพอทรงคลี่คลายม้วนมันออกมา อยู่ๆ สีหน้าสีพระพักตร์ก็ดูเหมือนจะตกพระทัยมากแต่ก็ยังทรงพยายามไม่พลีผลามยังทรงระงับความโกรธไว้ และยังทรงรีบม้วนเก็บมันไว้ในถุงผ้านั้นตามเดิมและทรงถือไว้
" เจ้าทำดีแล้วละนะ ซูวอน " และฝ่าบาทที่ทรงชม
" เรื่องนี้ มีใครรู้ใครเห็นอีกบ้าง นอกจากเจ้า " และยังทรงตรัสถามเพื่อให้แน่ใจ
จองซูวอนเงยหน้าขึ้นมา และชำเลืองไปทางด้านหลังของพระองค์ แต่ว่าฝ่าบาทที่ทรงรีบหันหลังกลับไปมองตามในทันที
" ซอกดู ! " ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรเห็นฮงซอกดูยืนถวายอารักขาให้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
" เพราะหม่อมฉันคิดว่า แม้จะเป็นเรื่องใหญ่ " แต่นางก็ยังต้องรีบทูลให้ทรงทราบว่า เหตุใดจึงเลือกที่จะนำสิ่งของอัปมงคลนี้มาทูลถวายแก่พระมเหสี
" แต่พระมเหสีที่ทรงจัดการเรื่องวังหลัง หม่อมฉัน ! "
" ข้ารู้แล้ว ! " ฝ่าบาททรงหันมา
" ถ้าไม่มีพวกเจ้า ข้าก็คงไม่มีทางรู้ว่า คนที่จะให้กำเนิดลูกของข้าเป็นคนเยี่ยงไรกันแน่ ! " ถ้อยคำดำรัสที่แสนจะเกลียดและแค้นในพระทัยลึก ๆ ของฝ่าบาท และสายพระเนตรที่เคียดแค้นเสียยิ่งกว่าที่ทรงได้เห็นสิ่งของที่แสนต่ำช้าและอัปมงคล
 ค่าเฟ่ 123 มีพนักงานชุดใหม่เข้ามาทำเนินงานกิจการ และมีลุงฮวังเข้ามาช่วยดูแลในฐานะผู้จัดการคาเฟ่ และยังคงเหมือนเดิมแม้ว่าผู้คนและลูกค้ายังคงเนืองแน่น แต่บรรยากาศของพนักงานใหม่ที่ค่อนข้างจะดูเขร่งขรึม
" เห้อ !! " เสียงถอนหายใจซ้ำแล้วก็ซ้ำอีกของลุงฮวังจนแทบอยากจะถอดผ้ากันเปื้อนทิ้ง แต่อยู่ๆ เขาก็ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอก และเดินจ้ำๆ ขึ้นบันไดไปที่ดาดฟ้าของคาเฟ่ และเมื่อเขาไปถึงชั้นดาดฟ้า
 ลุงฮวังยืนจ้องประตูและรีบผลักเข้าไป
" นี่ ! ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ "
" แทซัน !! " เขาเข้าไปยืนจ้องพัคแทซันที่ ๆ กำลังวิดีโอคอลผ่านแล๊ปท๊อปกับพัคจินอู
" จินอู !! " ลุงฮวังอยากจะเข้าไปคุยด้วย แต่ทว่าแทซันก็รีบตัดสายของพัคจินอูไปซะดื้อๆ
" นี่ ! นายจะให้ฉันได้คุยกับจินอูบ้างไม่ได้เลยหรือยังไงกัน !! " และลุงฮวังยังหัวเสียใส่เขา
" ตอนนี้ ฉันก็ทำตามที่นายขอทุกอย่างแล้วนะ แทซัน ! ขอร้องละ ฉันก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน !! " มิหนำซ้ำลุงฮวังยังพยายามเข้าไปขอร้อง
พัคแทซันทำได้เพียงนั่งฟัง และแม้ว่าจะมีผ้าพันแผลตามร่างกายอยู่บ้าง
" ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ความปลอดภัยของพวกเขาทั้งคู่ " เขาบอกลุงฮวัง
" คนของอาซาลา ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่า ทางหน่วยข่าวกรองหาข้อมูลคนพวกนั้นได้มากน้อยแค่ไหน "
" พวกเขาดูคล้ายจะเป็นลัทธิที่อยากจะฆ่าคนด้วยอาวุธชีวภาพ แต่ว่า " และท่าทีที่หนักอกหนักใจของแทซัน
" อาวุธชีวภาพของพวกเขา ดูจะร้ายแรงมากว่าซีดีห้าศูนย์ " และยิ่งพูดให้ลุงฮวังฟังความน่ากลัวต่างๆ ก็มีแต่จะผุดขึ้นมา
" แต่ที่น่าแปลก คนพวกนั้นต้องการตัวจินอู ไปทำอะไร !! " และยิ่งฟังจากน้ำเสียงของแทซันที่ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งน่ากลัว
แต่ว่าอยู่ๆ ก็ดันมีเสียงเคาะประตูห้องบนดาดฟ้า และพัคแทซันก็ยังบอกอนุญาตให้พวกเขาเข้ามา พนักงานคาเฟ่ผู้ชายตัดผมเกรียนหน้าตาหนุ่มแน่นร่างกายกำยำที่เพิ่งจะเดินเข้ามาหยุดต่อหน้าลุงฮวัง และพัคแทซัน และมิหนำซ้ำเด็กหนุ่มยังโค้งแทบจะเก้าสิบองศาให้กับพวกเขา
" เลขามินโดฮยอน กำลังบินไปที่ประเทศไทยครับ หัวหน้า ! " และคำรายงานอย่างแข็งขันของเด็กหนุ่มรูปร่างสันทัดต่อพัคแทซัน
พัคแทซันที่ดูไม่แปลกใจอะไร แต่กลับมองไปที่ลุงฮวังเพื่อขอเวลาส่วนตัวให้พวกเขา เพระาฉะนั้นลุงฮวังก็เลยต้องรีบออกจากห้องพักที่ดาดฟ้าคาเฟ่ทันที
 ผู้คนและเหล่าทหารต่างพากันตระเตรียมย้ายที่ประทับของฝ่าบาทในเวลาดึกดื่น และอัครเสนบดีที่ยังคอยรบเร้าฝ่าบาทในกระโจมที่พักว่า ให้ทั้งฝ่าบาท พระมเหสีและเชื้อพระวงค์ และรวมถึงข้าราชการบริพารเหล่าบัณฑิตเสด็จไปยังหัวเมืองทางทิศตะวันตกติดกับเขตชายแดน
แต่ทว่าฝ่าบาทแม้จะทรงไม่เห็นด้วยกับอัครเสนบดี แต่ก็ทรงคิดและตรึกตรองจนระเอียดดีแล้วว่า ตอนนี้ที่อยู่ๆ ก็มีสัตว์ประหลาดออกมเพ่นพ่าน และแม้ว่าจะเป็นคำบอกเล่าหรือข่าวลือ แต่ความปลอดภัยของคนในราชสำนักก็ถือเห็นสิ่งสำคัญ และแม้จะทรงติเตียนอัครเสนบดีโจแทซอบเรื่องที่เป็นคนต้นคิดให้ออกมาล่าสัตว์ในเวลานี้ และยังคะยั้นคะยอให้เหล่าบัณฑิตและเสนบดีต่างๆ มาร่วมงาน
" ไม่น่าเชื่อว่า คนอย่างเจ้า ท่านอัครเสนบดี !! " น้ำเสียงไม่พอพระทัยโจแทซอบของฝ่าบาทกำลังดังอื้ออึงทั่วทั้งกระโจมต่อหน้าพระมเหสี และยังจะมีฮงซอกดูกับจองคีนัมที่เฝ้าถวายอารักขา และก็หมอหลวงหญิงจองซูวอนที่คอยรับใช้
" จะไม่รู้เรื่องว่ามีสัตว์ประหลาดออกอาละวาด !! " และพระสุรเสียงที่เกรี้ยวกราดมากขึ้นเรื่อยๆ ของพระองค์
โจแทซอบยังคงยืนนิ่ง และแม้แววตาจะพยายามต่อล้อต่อเถียง แต่เขาก็พยายามสะกลั้นเอาไว้อย่างดี
"เรื่องสัตว์ประหลาดนั่น เหตุใดจึงเอาแต่โทษหม่อมฉัน " และพูดจบ โจแทซอบยังคอยชำเลืองมองไปที่ฮงซอกดู
"การตรวจตราก็เป็นหน้าที่ของเหล่าองครักษ์ด้วย ไม่ใช่หรือพะยะคะ ! " โจแทซอบยังถวายรายงานต่อเนื่อง
ฮงซอกดูรู้สึกตัวว่ากำลังถูกเพ่งเล็งก็เลยยังไม่อยากปฏิเสธ เพราะฉะนั่นเขาจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ และโค้งถวายยอมรับความผิดร่วมกันไปก่อน
ฝ่าบาทที่ทรงเห็นจึงมีรับสั่งให้ทุกคนกลับออกไปเตรียมตัวเพื่อเดินทางในวันรุ่งขึ้น แต่ยังทรงมีรับสั่งให้ฮงซอกดูอยู่ต่อ
"พะยะค่ะ " ฮงซอกดูที่ยังโค้งตัวลงต่ำ และรอฟังเพียงรับสั่ง แต่ไม่นานเสียงทอดถอนพระหทัยของฝ่าบาทก็เริ่มหนักหน่วง
"เรื่องพระสนม หม่อมฉันจะรีบหาคนทำคุณไสยใส่พระมเหสีให้ได้โดยเร็ว " เขารับปากอย่างแข็งขัน
แต่ทว่าฝ่าบาทที่ทรงอยากเบือนหน้าหนีจากเรื่องนี้
"ข้าคิดแต่ว่า จะมีแต่ข้าที่เกลียดนางซะอีก *
"หึ!" รอยยิ้มแย้มพระโอษฐ์ที่มองไม่ออกจริงๆ ว่า ฝ่าบาทนั่นทรงเกลียดชังพระมเหสีหรือว่า ตนเอง
"นี่ขนาดว่า นางพยายามทำตัวราวกับคนโง่เขลาภายในวังหลวง "
"พัคซูยอน ก็ยังจะมีคนเห็นความฉลาดเฉลียวของนางเข้าจนได้ " รอยยิ้มแย้มพระโอษฐ์อีกครั้งของฝ่าบาทและสายพระเนตรที่ดูก็รู้ว่าที่ทรงยิ้มแย้มออกมานั่นก็คงไม่ใช่สำหรับตนเองเช่นกัน
"เจ้าช่างดื้อด้านหนัก! " ฝ่าบาทรงตัดพ้อ
"แล้วฝ่าบาท จะทรงจะทำอย่างไรกับพระสนม " ฮงซอกดูกล้าทูลถามอย่างตรงไปตรงมา
แต่ว่าเขากลับได้ยินเสียงอื้ออึงอยู่ในพระศอ
ฝ่าบาทคราวนี้สายพระเนตรยิ่งดูน่ากลัวมากเสียกว่าคำรับสั่ง
"เจ้ารู้อะไรไหม ซอกดู! " และยังทรงรับสั่งถามตอบกับเขาอย่างเปิดเผย
" เพราะอะไร ข้าถึงต้องยอมมีลูกกับน้องสาวของโจแทซอบ "
ฮงซอกดูเงยหน้าขึ้นมาฟังอย่างตั้งอกตั้งใจพร้อมๆ กับคาดการณ์ในสิ่งที่ฝ่าบาททรงกระทำกับครอบครัวของขุนนางที่ค่อนข้างมีอำนาจเรียกได้ว่าล้นฟ้า
และฝ่าบาทที่ยังทรงเหมือนจะมีสายพระเนตรเคียดแค้น
" โจแทซอบ รู้สึกเช่นไรต่อนาง เจ้าก็น่าจะรู้ดีกว่าข้า "
" หม่อมฉันสมควรตาย พะยะค่ะ ! " จนกระทั่งเขาต้องรีบร้อนกราบกรานคุกเข่าต่อฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทกลับทรงเมินเฉย และไม่ดำริโทษ
" เพราะอดีตเป็นเรื่องที่ซับซ้อน และนาง !"
" ข้าเคยบอกกับนางไว้ว่า ข้าจะไม่ยอมให้นางนั่งคู่บัลลังก์ แต่ว่า "
" ข้าจะให้นางอยู่เหนือบัลลังก์ ! "
" ฝ่าบาท !! " เขาที่ยิ่งฟังรับสั่งก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจและรับรู้ถึงความรู้สึกที่มีต่อพระมเหสี
ฝ่าบาทล้วงพระหัตถ์เข้าไปในชายเสื้อ และทรงล้วงเอาถุงผ้าไหมสีแดงที่รับมาจากจองซูวอนนำมันออกมาและถือไว้ แม้สายพระเนตรอยากจะรีบมีรับสั่งนำพวกนั้นเอามาตัดหัวซะให้รู้แล้วรู้รอด
" ซอกดู ! เจ้ารู้หรือไหมว่า ทำไม "
"ข้าถึงต้องยอมมากขนาดนี้!! " และสรุเสียงที่พยายามอดทนอดกลั้นต่อความรักต่อพัคซูวอนไม่ให้แสดงออกมาให้ใครเห็น
" บิดาของพระมเหสี เคยคิดก่อกบฏต่ออดีตพระราชา " เขาทูลถวายด้วยความเห็นใจและเข้าอกเข้าใจฝ่าบาท
" และแม้ว่าข้อมูลต่างๆ ที่ได้จากครอบครัวตระกูลของพระมเหสีจะมีประโยชน์ และอีกทั้งพระมเหสียังช่วยเกลี่ยกล่อมเหล่าบัณฑิต "เขาที่ยังคงทูลถวาย
ฝ่าบาททรงแค่เพียงทรงพยักหน้ารับรู้
"เพราะสาเหตุนี้ ข้าถึงต้องการให้นางอยู่เหนือบัลลังก์อย่างไงละ "
"เพราะเรื่องการเมือง คือเรื่องของข้า " ฝ่าบาททรงรำพึงรำพัน แต่สิ่งที่มีพระประสงค์ในพระทัยและคงจะพูดให้ใครได้ยินไม่ได้ว่า
" ส่วนเรื่องไพร่ฟ้า คือเรื่องของเจ้า พัคซูยอน "
ฮงซอกดูที่ได้แต่แอบมองพระพักตร์ของฝ่าบาท และก็รู้ดีว่า พระองค์คงเจ็บปวดทรมานไม่น้อย และแม้ว่าตัวของเขาเองอยากทูลให้ฝ่าบาททรงทำตามพระทัยดูบ้างก็คงจะไม่เห็นเป็นไร
 จางอูรินกำลังเข้าไปเก็บกวาดภายในบริเวณห้องสรงน้ำของฝ่าบาท หล่อนเก็บตระกร้าที่ใส่ยาสมุนไพรของหมอหญิงจองอย่างเรียบร้อย และก็จะเข้าไปก้มเก็บเศษดอกไม้ในตระกร้าข้างถังไม้สรงน้ำ แต่ทว่าหล่อนก็เลยเหลียวมองกลีบดอกไม้หอมนานาพันธุ์ที่กำลังเลื่อนลอยในถังสรงน้ำของฝ่าบาท และหล่อนก็ได้กลิ่นหอมนั้นจนเผลอคิดถึงเรื่องตอนไปเก็บดอกไม้ให้พระมเหสี และตอนที่ท่านแม่ทัพฮงซอกดูพาหล่อนเดินไปจนถึงลำธาร แต่ครั้นพอเหลียวหันไปอีกทีก็เห็นตระกร้าสานด้วยใบไม้ใบหญ้าในมือของเขา
" หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรืออย่างไง " เขาถามเพราะเห็นว่ายื่นตระกร้าให้ แต่หล่อนกลับมีท่าทางแปลกใจในตอนนั้น
"เปล่าเจ้าค่ะ ! " หล่อนจึงรีบรับไว้ และนำตระกร้ามาใส่ดอกไม้จนเกือบเต็ม แต่เพราะทั้งหล่อนและเขาเดินผ่านแดดร้อนระอุ และดอกหญ้าที่ติดตามเสื้อผ้า หล่อนจึงได้เข้าไปชำระล้างไม้ล้างมือในลำธาร
หล่อนเดินเข้าไปใกล้ลำธาร และนั่งลงเอามือจุ่มน้ำอย่างชื่นใจ และก็ยังพอจะชำเลืองหันไปมองเห็นว่า ฮงซอกดูและเขาก็กำลังวางดาบลงบนโขดหินข้างๆ ริมธาร และมิหนำซ้ำยังจะถอดเสื้อหล่อนรีบเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นแผ่นหลัง
" นั่งรอข้าอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ !! " เขาตะโกนขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าหล่อนจะเดินหนี
หล่อนชะงักแต่ก็ต้องแสร้งทำใจดีสู้เสื้อ แต่ว่าอยู่ๆ ฮงซอกดูกลับโยนเสื้อผ้ามาที่หล่อน
" ท่านแม่ทัพ ! " หล่อนหันกลับไปมองเขาทันทีที่ปาเสื้อผ้าเหล่านั้นให้ มิหนำซ้ำหล่อนต้องคอยรีบตามเก็บเพราะกลัวจะไหลตามน้ำ แต่พอเก็บเสื้อผ้าของเขาขึ้นมาจากน้ำ หล่อนที่ก็แทบจะอ้าปากค้าง เพราะเห็นฮงซอกดูหันหลังเปลือยกายแม้จะมีโขดหินบดบังสายตาอยู่บ้าง
" ทำไม ! ปกติเจ้าก็เป็นคนจัดการให้ข้า " และน้ำเสียงคำสั่งที่ดังตามมาติดๆ ของฮงซอกดูตอนที่เขากำลังรื่นรมณ์กับการอาบน้ำ
"ก็ได้ ! เจ้าค่ะ!! "หล่อนจำใจรับคำสั่ง และรีบนั่งลงที่ริมลำธารและลงมือซักผ้าของเขาด้วยความรีบร้อน


จางอูรินเดินจ้ำๆ ถือตระกร้าสานจากใบไม้และยังมีดอกไม้จนเกือบเต็มตระกร้า และยังรีบเดินจ้ำๆ เดินนำหน้าฮงซอกดูอย่างเร่งรีบ
" เจ้ารีบเดินราวกับว่า กำลังหนีพวกทหาร" ฮงซอกดูตะโกนถาม ในขณะที่ยังจัดแจงสวมเสื้อผ้าที่หล่อนเพิ่งจะซักให้มา และเขายังคอยชำเลืองมองดาบของตัวเองในมือของจางอูริน
หล่อนเงียบไม่อยากพูดจาอะไร เพราะรู้สึกน้อยใจเขาที่เอาแต่ใช้ให้ซักผ้าทั้งๆ ที่ใจก็อยากจะพักผ่อนเงียบๆ อยู่บริเวณริมแม่น้ำตรงนั่นบ้าง และไหนก่อนหน้านี้ยังจะโยนดาบมาให้ช่วยถืออีก
" เจ้าอย่าบอกนะว่า กำลังน้อยใจข้าอยู่อย่างนั้นใช่หรือเปล่า " เขาในขณะที้เดาใจของหล่อนจนเผลอแอบยิ้มตามท่าทีสะบัดสะบิ้งของจางอูริน
" เอาดาบของท่านคืนไป ! " และหล่อนก็เลยหันมาและยื่นดาบคืนให้ แต่ทว่าสายตาของหล่อนกลับแสดงความไม่พอใจออกมาเข้าจนได้
" ฮ่า ๆ " เขาหัวเราะชอบใจ และคอยแต่จะเดินนำหน้าหล่อนไปซะดื้อๆ
" ท่านแม่ทัพ ท่านจงใจจับตาดูข้า ! " หล่อนอดทนไว้ไม่ได้จริงๆ ที่จะไม่ถาม เพราะว่าถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนที่รู้ประวัติตื่นลึกหนาบางของตนเองดี
ฮงซอกดูเลยก้าวเท้าช้าลงและก็ถึงกับหยุดเดินในที่สุด แต่ทว่าเขาก็ยังไม่กล้าที่จะหันหลังกลับมาและเผชิญหน้าของจางอูรินภายในทันที เพราะเขาเพียงต้องการฉุกคิดสักครู่หนึ่ง
" ท่านจงใจจับตาดูความเคลื่อนไหวของข้า นับตั้งแต่ออกจากวังหลวง " และหล่อนก็เหมือนจะรู้ทันเขาจริงๆ
" เวลานี้ ! เจ้าเป็นคนของฝ่าบาทแล้ว " เขาหันกลับมา
" ที่ข้าจับตาดูเจ้า เพราะว่าข้ามีเหตุผลของข้า " เขายอมรับ และถึงแม้ยังไม่กล้าสบตาของหล่อนเท่าไหร่หนักก็ตาม
แต่ทว่าสายตาของหล่อนกลับสั่นไหวเข้าแล้ว
" ท่านกลัวว่า ข้าจะฆ่าโจแทซอบใช่หรือเปล่า " เพราะฉะนั้นหล่อนถึงต้องยอมรับกลับบ้าง
" ใช่เจ้าค่ะ ! "
" ข้าอยากฆ่าเขา "
" แม้ว่าโจแทซอบจะจำข้าได้หรือไม่ก็ตาม "
" จางอูริน ! " เขาขึ้นเสียงใส่หล่อนขึ้นมาทันทีที่เอ่ยชื่อออกมา
" แต่เพราะข้า " มิหนำซ้ำหล่อนแม้ถึงจะมีสายตาสั่นไหวมากขึ้นๆ
" ยึดมั่นในคำสัญญา "
" นี่เจ้า ! " เขายังคงเผลอเรียกชื่อหล่อนซ้ำๆ และแม้ว่าจะเริ่มรู้สึกสงสารและเห็นใจ และอาจจะมีความรุู้สึกพิสดารมากกว่านั้น
" ท่านอัครเสนบดี ไม่ใช่คนที่คนอย่างเจ้าจะรับมือได้ง่าย ๆ " และเขายังเริ่มแนะนำ
" แม้กระทั่งฝ่าบาท ก็ทรงตัดสินพระทัยอย่างอยากลำบาก แต่เพราะพระสนมทรงกำลังจะมีพระโอรสให้พระองค์ "
" ตำแหน่งอัครเสนบดีของเขา สักวันเจ้าก็จะรู้เองว่า ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยถูก " เขายังคงแนะนำ และป้องกันความวู่วามของจางอูริน
" และข้าก็จะทำตามสัญญาของข้าเช่นกัน " เขาไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือหล่อนเช่นกัน และคราวนี้กลับเป็นตัวเองที่เริ่มมีสายตาเปลี่ยนไป
หล่อนที่ยังคงสบตาของเขาด้วยความรู้สึกสงสัย และยังคงนึกภายในใจด้วยว่า ฮงซอกดูที่เขาทำเช่นนี้เพื่อรักษาระยะห่าง หรือว่าความสงสารกันแน่ และหล่อนยังเหมือนรู้สึกราวกับว่า เขากำลังเดินเข้ามาหา
"ช่วยด้วย !!! " เสียงผู้หญิงกรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือจากภายในป่า
" ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที!! " เสียงกรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือดังใกล้เข้ามาทุกที
" จองซูวอน !"
" ท่านหมอหญิง ! " ฮอกซอกดูกับหล่อนที่รีบวิ่งออกไปตามหา
หมอหญิงจองกับสาวใช้ในสำนักหมอหลวงอีกสองคนต่างพากันวิ่งหนีกลุ่มชายฉกรรจ์มีผ้าปิดหน้าปิดตา และยังคอยถือดาบไล่ลาภายในป่า และพวกนางต่างคนก็ต่างชวนกันวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต แต่ทว่าฝีเท้าของเหล่าสตรีก็คงไม่อาจชนะผู้คนติดอาวุธไปได้ จนกระทั่งพวกเหล่าหมอหญิงถูกต้อนและตกอยู่ในวงล้อมในที่สุด แต่ว่าเหล่านักฆ่าชายฉกรรจ์ก็ไม่รอช้าง้างดาบขึ้นมาหมายจะเอาชีวิตปลิดชีพพวกนางในทันทีทันใด
ฉับ !
ทันใดนั้นเกิดเสียงดาบปะทะกันรัวๆ ระหว่างกลุ่มของชายฉกรรจ์กับฮงซอกดู !
" ซูวอน ! เจ้ารีบหนีไป " ฮงซอกดูตะโกนให้เหล่าหมอหญิงรีบหนีไป
ให้ได้ และบรรดาพวกหมอหญิงพอตั้งสติได้ก็ต่างรีบทำตามพยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ฮงซอกดูในขณะที่พยายามจะต่อสู้กับกลุ่มคนร้าย จางอูรินก็หลบอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้ๆ
" ท่านหมอหญิง ! " หล่อนรีบกวักมือเรียกพวกนางที่กำลังวิ่งหนี และ
จองซูวอนที่พอเห็นจางอูรินก็นำบรรดาหมอหญิงอีกสองคนรีบวิ่งเข้าไปหลบบริเวณหลังพุ่มไม้
จางอูรินรีบพาจองซูวอนกับหมอหญิงฝึกหัดเหล่านั้นพากับหลบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ใกล้ไม่ไกล และพวกนางที่ต่างพากันหลบและแอบดูฮงซอกดูกำลังต่อสู้กับคนร้านสี่ห้าคนกลางป่า
"ซอกดู !!! " จองซูวอนยิ่งมองเห็นฮงซอกดูตกอยู่ในอันตรายก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วง เพราะฉะนั้นนางถึงได้หันไปสั่งหมอหญิงฝึกหัด และให้พวกนางรีบออกไปตามหาคนมาช่วย และในระหว่างที่หมอหญิงฝึกหัดรับคำสั่งและกำลังรีบวิ่งหนีออกไปหาความช่วยเหลือ แต่เพียงคล้อยหลังพวกนางกลุ่มคนร้ายก็ทยอยเพิ่มขึ้นจากในป่ารกทึบ
" ซอกดู ! ท่านแม่ทัพ !! " จองซูวอนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และกระวนกระวายเพราะกลัวว่า เขาอาจจะพลาดพลั้งเสียที
ตุบ !
จองซูวอนล้มตึงและหมดสติไป แต่ในตอนนั้นจางอูรินรีบเข้ามาขยับและประคองร่างของจองซูวอนแอบซ่อนไว้บริเวณพุ่มไม้
ฉับ !
หนึ่งในกลุ่มคนร้ายถูกดาบของฮงซอกดูฟันเข้าที่กลางหลังและกำลังจะล้มลงไปกองที่พื้น
" จางอูริน ! " ฮงซอกดูตะโกนเรียกหล่อนทันทีที่เห็น
 แต่ทว่ามิหนำซ้ำหล่อนยังหลบหลีกปลายดาบปลายกระบี่ของกลุ่มคนร้ายได้อย่างง่ายดาย และรวดเร็วปานสายฟ้า
หมับ !
และหล่อนกระโจนคว้าดาบที่ฮงซอกดูแย่งชิงจากคนร้ายได้อย่างง่ายดาย หล่อนและฮงซอกดูต่างคนก็ต่างช่วยกันระวังหลังให้กันและกันอย่างเป็นน้ำหนึ่งในเดียวด้วยศิลปะการต่อสู้อย่างเหนือชั้นกว่าพวกกลุ่มคนร้ายมากนัก และในระหว่างที่พวกกลุ่มคนร้ายถูกทยอยฆ่าตายด้วยน้ำมือจากพวกเขาไปทีละคน และก็มีกลุ่มคนร้ายบางคนพยายามจะหลบหนี
" ข้าจะไปตามจับคนพวกนัั้นมาให้ได้ ! " จางอูรินตะโกนบอกฮงซอกดู และยังรีบร้อนถือดาบกำลังไล่ตามจับพวกคนร้าย
" จางอูริน ! " ฮงซอกดูรั้งแต่จะคอยถือดาบ และกำลังจะไล่ตาม
" หมอหญิงจอง ! นางกำลังตกอยู่ในอันตราย " แต่หล่อนก็เลือกหันมาปฏิเสธ
" ท่านควรจะรีบกลับไปช่วยนาง ! " เมื่อบอกกล่าวกันจบ จางอูรินก็ตัดสินใจรีบถือดาบและไล่ตามคนพวกนั้นไปติดๆ
" ซอกดู ! " แต่ว่าจองซูวอนก็ส่งเสียงและเรียกใกล้เข้ามา
ฮงซอกดูชะงักทันที
" ซูวอน ! "
" เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ! " และเขายังรีบเข้าไปช่วยประคองจองซูวอนเอาไว้
" เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า " เขาเข้าไปถามอาการของจองซูวอนด้วยความเป็นห่วงเป็นใยนางจริงๆ
จองซูวอนแม้จะยังตระหนกตกใจ แต่ว่านางก็โล่งอกที่เห็นเขาปลอดภัย
" ข้าไม่เป็นอะไร แต่ว่า ! " และยังทำหน้าตาละม้ายคล้ายกับทำหน้าสงสัยอยู่ตลอดเวลา
" เมื่อครู่ข้ากับจางอูรินถูกลอบทำร้ายจนสลบไป แต่พอข้าตื่นขึ้นมา "
" จางอูรินนางกลับหายตัวไป ข้าว่า นางอาจจะถูกคนพวกนั้นจับตัวไปก็ได้ " จองซูวอนยิ่งพูดนางก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงสาวใช้ของฮงซอกดูมากยิ่งขึ้น
ฮงซอกดูจำเป็นต้องหลบสายตาของนาง
" เจ้าไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว "
" แต่ว่าจางอูริน ถึงนางจะเป็นสาวใช้ของท่าน แต่ว่าตอนนี้นางกำลังตกอยู่ในอันตราย ! " จางซูวอนไม่เห็นด้วย
ฮงซอกดูก็เลยต้องจำใจพยักหน้า
" ข้าจะรีบพาเจ้ากลับที่พัก และจะสั่งให้พวกทหารออกไปตามหานางทันที " แต่ว่าเขาก็ต้องรับปากจองซูวอนเช่นเดียวกัน
จองซูวอนพยักหน้าพอใจกับวิธีของเขา แต่ว่าสีหน้าของนางที่กลับดูไม่สบายใจเอาซะเลย
" ข้ามีเรื่องสำคัญต้องบอกเจ้า ! " และแววตาที่ขลาดกลัวเหลือเกินของจองซูวอน !
 เลขามินโดฮยอนพร้อมกับบอร์ดี้การ์ดอีกสามสี่คนในขณะเดินออกมาจากเกทต์ภายในสนามบินสุวรรณภูมิประเทศไทย แต่ว่าพวกเขาก็ยังต้องพยายามคอยมองหาคนบางคนภายในสนามบินไปด้วย และพวกเขาก็เริ่มสังเกต ๆ คนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา
" ท่านผู้อำนวยการกำลังรอพวกคุณ " สำเนียงเกาหลีของกลุ่มผู้ชายตัวสูงสวมสูทสีดำสนิทรีบเดินเข้ามาทักทายเลขามินโดฮยอน และคนกลุ่มนี้ก็ยังได้โค้งให้กันเล็กๆ น้อยๆ
เลขามินโดฮยอนจึงพยักหน้าตอบรับและรีบเดินตามกลุ่มคนเหล่านี้ไปที่ขบวนรถที่จอดรถอยู่บริเวณหน้าสนามบิน
กลุ่มเจ้าหน้าที่ๆ ไปรับเลขามินโดฮยอนลงมาช่วยเปิดประตูให้ในขณะที่รถจอดเทียบหน้าอาคารหน้าตาคล้ายลูกบาศก์ และบริเวณพนังด้านนอกที่เป็นกระจกและวัสดุคล้ายอะลูมิเนียมวางเรียงเป็นตารางรอบๆ ตัวอาคารลูกบาศก์
เลขามินโดฮยอนและผู้ติดตามของเขาต่างพากันเดินตามเจ้าหน้าที่ของที่นี้เข้าไปยังข้างในตึกรูปทรงแปลกตา และภายในตกแต่งด้วยสิ่งของล้ำสมัยภายในอาคารลูกบาศก์ตั้งแต่ประตูทางเข้าที่สามารถตรวจจับอาวุธได้ทุกชนิด อาคารชั้นแรกดูคล้ายกับห้องพยาบาลอันกว้างขวางตกแต่งดูดีและมีแต่เครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์ และห้องพักประมาณสิบสองห้องในระดับวีไอพี และห้องฉุกเฉินคล้ายกับโรงพยาบาลทั่วไป แต่กลับมีป้ายเขียนกำกับเป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษกำกับเอาไว้แค่ว่า " ห้องปฐมพยาบาล " ก็เท่านั้น และจนกระทั่งพวกเลขามินโดฮยอนพากันเดินตามเจ้าหน้าที่ไปจนถึงลิฟต์ภายในตึกที่ๆ พวกเขาที่นี้ใช้ระบบการจดจำลายนิ้วมือจึงจะสามารถเข้าออกลิฟต์ทุกตัวภายในอาคารของพวกเขาได้ แต่ว่าพวกเขาทุกคนกลับถูกพาลงลิฟต์ไปยังใช้ล่างสุดของอาคาร
ติ๋ง ! เสียงเตือนของประตูลิฟต์และประตูลิฟต์ก็ค่อยๆ เปิด ในขณะเดียวกันเลขามินโดฮยอนและพวกของเขายังคงต้องคอยเดินตามเจ้าหน้าที่ทั้งห้าคนที่ไปรับจากสนามบินก่อนหน้านี่ซึ่งได้พาพวกเขาเดินผ่านห้องแล็ปห้องต่างๆ เยอะแยะมากมาย และมิหนำซ้ำห้องแล็ปของที่นี้ยังดูทันสมัยและแบ่งสัดส่วนแต่ละแผนกได้ค่อนข้างเทียบเท่ากับห้องแล็ปของโครงการเชย์รีส
" เหลือเชื่อ ! " เพราะฉะนั้นเลขามินโดฮยอนถึงกับไม่รู้จะต้องทำตัวอย่างไงดี และยังไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้พวกมันกำลังทำให้เขาแปลกใจหรือตกใจกันแน่
ก๊อก ๆ เจ้าหน้าที่สูงโปร่งคนเดินทำหน้าที่เข้าไปหยุดเคาะประตูห้องบานใหญ่ และขออนุญาติพาพวกเขาเข้าไปทันที และดูเหมือนว่าภายในห้องๆ นี้เป็นห้องทำงานขนาดกลางๆ มีชุดรับแขกหรูหราราวกับโต๊ะประชุมขนาดหย่อม ๆ และถัดไปตรงหน้าของพวกเขาทุก ๆ คนก็คงจะเป็นโต๊ะทำงาน และมิหนำซ้ำยังเป็นโต๊ะทำงานสีขาวขนาดใหญ่เข้ากับสีของห้อง และที่สำคัญเก้าอี้หนังสีขาวของเจ้าของห้องนี้ก็คงจะใหญ่ไม่แพ้กัน
" สวัสดี ! " เลขามินโดฮยอนทักทายเป็นภาษาไทยคนที่นั่งหันหลังให้กับพวกเขาบนเก้าอี้สีขาวตัวใหญ่
" สวัสดี เลขามินโดฮยอน ! " และสำเนียงไทยปนอังกฤษที่ค่อนข้างชัดเจนก็ได้ทักทายกัน
" พวกเรายินดีที่ได้เจอกับคุณ ! "
เลขามินโดฮยอนโค้งเล็กน้อย และจึงคอยเงยหน้ากลับขึ้นมา และพวกเขาก็ได้เจอกับผู้ชายเชื้อสายชาวสวีเดน รูปร่างค่อนข้างสูงใหญ่ ผมสีทอง นัยน์ตาสีฟ้าเข็ม และบนป้ายชื่อสีทองบนโต๊ะทำงานเป็นภาษาอังกฤษตัวใหญ่ และป้ายชื่อภาษาไทยตัวเล็กคอยกำกับว่า " ไมเคิ้ล ดุกส์ " และตำแหน่งของเขาก็คือ
" เชย์รีส ! " เลขามินโดฮยอนพยายามอ่านซ้ำ ๆ อีกครั้งเพราะไม่มั่นใจ
" ผู้อำนวยการโครงการเชย์รีส ! " และพวกเขาที่ตกอกตกใจอย่างคาดไม่ถึ
" ฮ่าๆๆๆ " เสียงหัวเราะชอบใจกันสุดๆ ของผู้อำนวยการโครงการเชย์์รีสตัวจริงเสียงจริง
" ทำไมคุณถึงดูตกใจมากขนาดนี้กันนะ เลขามิน ! " ดุกส์พูดคุยกับพวกเขาด้วยการใช้ภาษาอังกฤษ
แต่เลขามินโดฮยอนกลับสงสัยมากกว่า
"ทำไม! คุณคิดว่าจะได้เจอใครแถวนี้งั้นเหรอ " ดุ๊กส์ให้ความสนอกสนใจกับเลขามินมากจนเป็นพิเศษ
แต่เลขามินก็เลยต้องทำทีแสแสร้งแกล้งยิ้ม
" เปล่า "
" ผมก็แค่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคุณก็เท่านั้น ดุ๊กส์ "
" ไม่ใช่สิ ท่านผู้อำนวยการเชย์รีสสิ ถึงจะถูก !! ฮ่าๆ " และแล้วเลขามินก็หัวเราะกลบเกลื่อนแก้อาการเสียหน้า
ดุกส์หัวเราะตามน้ำไป
" หลายวันก่อน วีไอพีได้ส่งคนมาที่นี้ "
" และยังมาตามหาใครกันน่า..." ดุกส์ที่แกล้งคิดให้นานขึ้นอีกนิด
" ตามหาอะไร " เลขามินเริ่มร้อนใจ
" อ่อๆ " และดุ๊กส์ก็นึกออกขึ้นมาทีละนิด
" ผู้ติดเชื้อ แต่ไม่ใช่ซีดีห้าศูนย์ "
" ไวรัสซีดี 52 พัคจินอูได้บอกกับคุณหรือยัง " ดุ๊กส์คราวนี้ปรับเปลี่ยนมาทำท่าทีเคร่งขรึม
เลขามินสีหน้าเปลี่ยนไปกลายเป็นความกังวล
" ซี ! ซี ดี !! " เสียงตอบตะกุกตะกักของคู่สนทนาก็พลอยที่จะทำให้ดุ๊กส์จับสังเกต
" ไวรัสซีดี 52 มันอาจจะเป็นเชื้อไวรัสกลายพันธุ์ "
" หรือไม่ก็ถูกดัดแปลงจากซีดี 50 "
"หรือว่าจริงไม่จริง เลขามินโดฮยอน ! " ดุกส์พยายามให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์
" ก็อาจเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง " เลขามินต้องตอบคำถามนี้
" แต่ที่นี้กลายเป็นแหล่งผลิตวัคซีนไปได้อย่างไง "
" ก็ในเมื่อ ที่นี้ถูกใช้ให้เป็นห้องทดลองวัคซีนของเอ็มดี " เลขามินรู้สึกเหมือนโดนหักหน้า
" ฮ่าๆ " เสียงหัวเราะของดุ๊กส์เริ่มเสียงดังขึ้นอีก
"ผมไม่ยักรู้ว่า ท่านประธานชเวจะไม่บอกคุณเรื่องนี้ " ดุกส์เล่าไปด้วยพลางยิ้มกริ่ม ในขณะที่ตรงกันข้ามกำลังนั่งเสียหน้า
"แต่ก็คงจะเป็นเรื่องที่ท่านประธานชเวต้องรีบตัดสินใจเร่งด่วนจริงๆ "
"และท่านประธานกับลูกชายคนโตก็ยังกลายเป็นผู้ติดเชื้อไปอีก เห้อ.."
"ไหนจะเรื่องหน่วยงานข่าวกรองของไทย ที่พยายามจะตามหาคนติดเชื้อไวรัสซีดี 52 อยู่อีก " และดุ๊กส์ที่พยายามอยากจะพูดถึงความจริงที่เพิ่งจะเริ่มเกิดขึ้น
เลขามินโดฮยอนพอได้ยินได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเสียหน้า เพราะระหว่างเขากับดุ๊กส์ !
" นี่ก็แสดงว่า ไวรัสซีดี 52 เริ่มต้นมาจากที่นี้ "
" หรือก็อาจจะไม่ใช่ ! " และดุ๊กส์เร่งรัดตัดบท และบางทีก็อาจเผลอใช้หางตามองเลขามินที่เอาแต่นั่งกุมไม้กุมมือแน่น และอยู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นมา
" ผมมีธุระที่ต้องรีบไปจัดการให้ท่านประธาน " และท่าทีที่มึนตึงเต็มทีของเขา
ดุ๊กส์เอาจริงๆ ก็แค่ตอบรับและบอกลากันเป็นพิธี แต่ลึกๆ ก็แอบผิดหวังไม่เบาต่อเลขามิน !