อินุงามิ
"อินุงามิ?"
"ใช่"
คำยืนยันที่ได้รับจากแบล็กทำให้หัวคิ้วของอัลฟ่าขมวดแน่นทันที ความตกใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นจนแบล็กต้องรีบพูดขัดความคิดของเจ้าตัวเอาไว้ก่อน
"แต่ฉันกลับมาด้วยคนละเงื่อนไขนะ นายคงไม่คิดว่าคนในบ้านอาคาวะจะทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นกับฉันหรอกใช่ไหม"
"ก็เพราะไม่คิดน่ะสิ ตอนได้ยินฉันถึงตกใจ"
พูดไปอัลฟ่าก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเหลือบตามองไปทางคนที่ตอนนี้นอนหลับสนิทไปเพราะความเหนื่อย ดวงหน้าขาวซีดเริ่มกลับมามีสีเลือดฝาดเหมือนเดิมแล้ว แม้จะยังไม่รู้สึกตัวแต่อาการก็ไม่น่าเป็นห่วงเหมือนตอนที่เพิ่งกลับมา
"ถึงฉันจะเป็นอินุงามิเหมือนกัน แต่ฉันก็ตายตามอายุขัยของตัวเองไม่ได้ถูกใครฆ่า"
ประโยคที่ดังมาจากแบล็กทำให้อัลฟ่าละสายตาจากชิโนบุไปมองหน้าเจ้าตัวอีกครั้ง ในขณะที่หัวคิ้วก็มุ่นเข้านิด ๆ ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ
การที่ใครบางคนมาพูดเรื่องความตายทั้งที่ยังนั่งอยู่ตรงหน้าแบบนี้ มันก็ทำให้รู้สึกขนลุกอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
"ถ้าไม่ได้ถูกฆ่างั้นนายจะเป็นอินุงามิได้ยังไง"
"ที่จริงฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เพราะเดิมทีก็เป็นหมาอยู่แล้ว ฉันเลยจัดตัวเองอยู่ในประเภทนี้"
สีหน้าไม่เข้าใจของอัลฟ่าทำให้แบล็กได้แต่เดาะลิ้นอย่างใช้ความคิดว่าจะอธิบายยังไงดี เจ้าตัวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะจับมือของชิโนบุมาวางบนตักตัวเองแล้วบีบเบา ๆ พอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา ไม่ใช่อุณหภูมิเย็นเหยียบเหมือนก่อนหน้านี้ก็ให้หลุดยิ้มออกมาบาง ๆ
ความจริงแล้วตอนที่เห็นว่าชิโนบุเป็นลมไป แบล็กเองก็ตกใจไม่แพ้อัลฟ่าเลย แต่เพราะเขาเห็นว่าอัลฟ่าเป็นกังวลมากอยู่แล้วก็เลยไม่อยากแสดงอาการอะไรออกมามากนัก ได้แต่รีบพาตัวกลับมาให้พวกอาจารย์ตรวจดู ก่อนจะขออยู่เฝ้ากันที่นี่ โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากทิ้งคนป่วยให้นอนคนเดียว ซึ่งก็ได้รับคำอนุญาตแต่มีข้อแม้ว่าห้ามทำอะไรเสียงดังเป็นการรบกวน
"นายจำวิธีสร้างอินุงามิได้ใช่ไหมอัลฟ่า"
"ได้"
ขณะที่ตอบกลับไปหัวคิ้วของอัลฟ่าก็ขมวดแน่นจนแทบเป็นปม เมื่อนึกไปถึงวิธีการสร้างอินุงามิที่ได้รู้มา สำหรับเขามันเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก
การที่สุนัขตัวหนึ่งต้องตายด้วยน้ำมือของเจ้าของที่มันทั้งรักและไว้ใจ เพียงเพราะพวกเขาต้องการภูตไว้รับใช้สักตน มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเกิดขึ้น
"อินุงามิเนี่ย เป็นวิญญาณของสุนัขที่ถูกเจ้าของฆ่าตายแล้วถูกเรียกกลับมา พวกมันจึงทรงพลังมากเพราะความเคียดแค้นก่อนจะตายถูกไหม"
"อืม"
"แต่กับฉันไม่ใช่แบบนั้น ของฉันเป็นการตายอย่างสงบเพราะถึงเวลา แล้วก็ได้กลับมาเพราะว่าผูกพันกับคนในบ้านหลังนี้"
จบประโยคนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแบล็ก เป็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกมากมายที่อยู่ในนั้น มันมีทั้งความสุข ความรัก และความผูกพันอย่างที่เจ้าตัวบอก
เห็นแบบนี้อัลฟ่าจึงพอเข้าใจว่าแบล็กแตกต่างจากอินุงามิตนอื่น โดยปกติอินุงามิจะมีนิสัยดุร้ายเพราะถูกฆ่าตายโดยไม่เต็มใจแล้วเรียกวิญญาณกลับมา แต่กับแบล็ก เจ้าตัวตายตามอายุขัยและกลับมาเพราะความผูกพัน เพราะฉะนั้นกลิ่นอายและบรรยากาศรอบกายจึงเต็มไปด้วยความอบอุ่นชวนให้ปลอดภัย จนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าตัวตนจริง ๆ ของแบล็กจะเป็นอินุงามิ ที่ถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในภูตที่ทรงพลังมาก ๆ ตนหนึ่ง
"อยากลองฟังเรื่องของฉันก่อนที่จะเป็นอินุงามิดูไหม"
ดวงตาที่มองสบมาอย่างอบอุ่นคู่นั้นทำให้อัลฟ่าได้แต่พยักหน้ารับกลับไปด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเรื่องราวที่กำลังจะได้ยินเป็นแบบไหน แต่อัลฟ่าก็สัมผัสได้ว่ามันต้องเป็นความทรงจำที่มีค่าสำหรับแบล็กมากแน่ ๆ
"ก่อนหน้านี้ฉันเป็นลูกหมาที่หลงมา ตอนนั้นได้แต่เดินไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ทิศรู้ทางหรอก รู้แค่ว่าหิวแล้วก็เหนื่อยมาก ขาฉันล้าไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ เดินไปแล้วก็เดินไป จนกระทั่งบังเอิญมาเจอเข้ากับชุน...คุณปู่ของโนบุจังน่ะ"
เห็นสีหน้างง ๆ ของอัลฟ่าตอนได้ยินชื่อ แบล็กเลยอธิบายให้ฟัง
"ชุนเก็บฉันมาเลี้ยง ตอนนั้นเขากำลังจะแต่งงานกับคุณย่าของโนบุจังแล้วด้วย พวกเขาเลี้ยงดูฉันอย่างดีเลย ทุกครั้งที่กลับมาบ้านชุนจะมาเล่นกับฉันตลอด บางครั้งเขาก็จะมานั่งคุยอะไรให้ฉันฟังไปเรื่อยเปื่อย หรือไม่ก็มานั่งอยู่ด้วยกันเฉย ๆ ก็มี ทุกวันเป็นไปอย่างนั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง...ชุนกลับมาพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว กลิ่นเลือดลอยมาแตะจมูกฉันก่อนที่จะได้กลิ่นของเขาซะอีก หนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ ที่เขาต้องนอนพักรักษาตัว ฉันไม่เห็นหน้าเขาเลย ทำได้แค่นั่งรออยู่ข้างนอกทั้งที่อยากเข้าไปหาใจจะขาด แต่ก็อย่างว่า ฉันมันเป็นแค่หมาจะเข้าไปยุ่งด้วยได้ยังไง"
น้ำเสียงเศร้า ๆ ของแบล็กทำให้อัลฟ่าเผลอขมวดคิ้วตามไปด้วย เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าจะเข้าใจถูกไหม แต่คิดว่าตอนนั้นแบล็กคงจะรู้สึกแย่มาก ๆ
"ตอนนั้นฉันได้แต่สงสัยว่าทำไมชุนถึงเป็นแบบนั้น ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ใครเป็นคนทำร้ายชุน แล้วฉันจะทำยังไงเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ฉันพยายามฟังสิ่งที่ทุกคนพูดกัน ฉันได้ยินเกี่ยวกับเรื่องขององเมียวจิ ได้ยินเรื่องของภูตผี ได้ยินหลาย ๆ เรื่องที่ทำให้รู้ว่า ต่อให้จะรู้หรือเข้าใจเรื่องราวไป ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี มันเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่หมาอย่างฉันจะทำอะไรได้ สุดท้ายเลยได้แต่ปล่อยมันไปอย่างนั้น ต้องมองดูชุนที่บางครั้งก็จะได้รับบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับมา โดยที่ทุกครั้ง เวลาเขาออกไป ฉันจะทำได้แค่ขอว่าอย่าให้ฉันต้องได้กลิ่นเลือดก่อนกลิ่นของเขา ฉันได้แต่ขอ..."
"....."
"ให้สักวันฉันมีประโยชน์พอ ให้ฉันสามารถปกป้องเขาได้ในสักวัน"
"....."
"ฉันใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาโดยทำได้แค่ร้องขอในใจแบบนั้นมาตลอด จนกระทั่งเวลาผ่านไปอีกสามปี ก็มีชิเงรุออกมา"
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็พยักหน้าเบา ๆ เพราะจำได้ว่าชิเงรุเป็นชื่อคุณพ่อของชิโนบุ
"ยิ่งเวลาผ่านไปชิเงรุก็ยิ่งโตขึ้นทุกวัน ๆ จนมาถึงเวลาที่ชุนต้องเริ่มถ่ายทอดบทเรียนต่าง ๆ ให้กับเขา เจ้าหนูนั่นเป็นเด็กเก่งนะ ฉลาดมาก ชุนสอนอะไรไปก็ทำได้หมด ถึงแม้ฉันจะไม่รู้เรื่องอะไรมาก แต่ก็พอจะรู้ว่าอีกหน่อยเขาต้องเดินตามรอยของชุนได้แน่..."
"....."
"แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่มีโอกาสอยู่เห็นวันนั้นด้วยตาตัวเอง"
ประโยคนั้นทำให้อัลฟ่าเผลอกลั้นหายใจไปครู่หนึ่ง เขาเห็นแบล็กส่งยิ้มมาให้บาง ๆ ก่อนเจ้าตัวจะก้มลงมองมือของชิโนบุที่อยู่บนตัก แบล็กบีบมือข้างนั้นเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดต่อ
"ฉันตายตอนที่ชิเงรุอายุยังไม่ถึงสิบขวบเลยด้วยซ้ำ"
"นายโอเคที่จะเล่าต่อไหม"
ความเป็นห่วงที่ได้รับจากทั้งแววตาและน้ำเสียง ทำให้แบล็กหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าเรียกให้เจ้าตัวขยับเข้ามาใกล้กันยิ่งขึ้น ฝ่ามือของภูตหนุ่มยื่นออกไปตบไหล่อัลฟ่าเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูแล้วเริ่มเล่าต่อ
"ตอนที่พวกเขาเอาร่างของฉันไปฝัง วิญญาณของฉันยังไม่ได้ไปไหนเลย ฉันก็เลยเห็นชุนตาแดงก่ำเหมือนคนจะร้องไห้ ในขณะที่ชิเงรุ เจ้าหนูนั่นน้ำหูน้ำตาไหลเป็นเขื่อนแตกเลย ฉันไม่เคยคิดและไม่เคยรู้มาก่อนว่าชีวิตฉันจะมีค่าพอทำให้พวกเขาร้องไห้ได้ในตอนที่ฉันจากไป แต่พอฉันได้รู้และได้เห็นภาพพวกเขาที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างหลุมศพฉัน วินาทีนั้นฉันรู้เลยว่า ฉันรักทุกคนที่นี่มากแค่ไหน มันเลยทำให้ฉันอยากที่จะกลับมา ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นฉันทำยังไง ฉันรู้เพียงแค่ว่าในใจฉันไม่อยากไป ฉันอยากกลับมาอยู่กับพวกเขา ฉันอยากกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ฉันรักทุกคนที่นี่ ฉันไม่อยากจากพวกเขาไป"
"....."
"หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นมากมายหลายอย่างที่ฉันเองก็ไม่รู้และอธิบายไม่ได้ แต่ว่าสุดท้ายฉันก็ได้กลับมา กลับมาในฐานะของวิญญาณผู้พิทักษ์ กลับมาในฐานะภูต กลับมาในฐานะ...อินุงามิ"
สิ้นประโยคนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าแบล็กก็ยิ่งกว้างขึ้น ในขณะที่อัลฟ่าเผลอถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ดวงตามองสบกับแบล็กตรง ๆ ก่อนจะหันไปมองชิโนบุแล้วก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้
"ก็หมายความว่านายอยู่มาตั้งแต่ชิโนบุยังไม่เกิดด้วยซ้ำ"
"ใช่ ตอนนั้นโนบุจังยังไม่เกิดเลย"
คำยืนยันที่มาพร้อมรอยยิ้มทำให้อัลฟ่าได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ความรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะผ่านเรื่องราวที่สำคัญมาก ๆ แถมยังน่าเหลือเชื่อจนชวนให้รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
"รู้ไหม ถึงแม้จะได้ฟังเรื่องนี้จากนายโดยตรง แต่ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดีว่าที่จริงแล้วนายเป็นภูต"
"สำหรับผู้คนในเมืองนี้ นอกจากบ้านอาคาวะก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันไม่ใช่คน...ฉันเนียน"
"ก็ควรอยู่หรอกที่จะไม่มีใครรู้ ดูสิ มีตรงไหนของนายที่ไม่เหมือนคนกันล่ะ"
แบล็กหลุดขำออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ซึ่งอัลฟ่าเองก็ได้แต่ขำตามไป ก่อนจะพยักหน้ารับเมื่อโดนถาม
"จำตอนที่ฉันสอนนายเรื่องของอินุงามิได้ไหมล่ะ"
"ได้"
"ตอนนั้นฉันก็ย้ำกับนายไปแล้วไงว่าภูตตนนี้น่ะ เก่งนะ"
สองคำสุดท้ายที่ย้ำด้วยรอยยิ้มทำให้อัลฟ่านึกย้อนไปถึงในบทเรียนที่แบล็กเคยสอน แบล็กมักจะย้ำอยู่เสมอว่า ถ้าเจอใครแล้วมีความรู้สึกแปลก ๆ ด้วยหรือสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ จากใคร ให้เริ่มระวังตัวไว้ก่อนเลย เพราะคน ๆ นั้นอาจจะเป็นภูตที่แปลงกายมา ซึ่งโดยปกติภูตทั่วไปจะไม่สามารถทำแบบนี้ได้ ยกเว้นแต่กับพวกที่อยู่ในระดับสูง ๆ ซึ่งอินุงามิก็ถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในนั้น
"ที่สำคัญฉันยังสามารถผลิตทายาทกับมนุษย์ได้ด้วย"
"อันนั้นไม่ต้องย้ำก็ได้"
"ฉันก็แค่อยากอวด เพราะมันเป็นความพิเศษของภูตในส่วนน้อยที่จะทำได้ไง"
เห็นสีหน้าปุเลี่ยน ๆ ของอัลฟ่าแล้ว แบล็กก็ได้แต่อมยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะเหลือบมองไปทางนาฬิกาที่บอกเวลาว่าตอนนี้เริ่มจะดึกมากแล้ว
"ฉันว่านายควรนอนพักได้แล้วล่ะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
พูดจบก็พยักเพยิดหน้าไปทางนาฬิกา ซึ่งอัลฟ่าเองก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ก่อนเจ้าตัวจะคลานกลับไปยังฟูกนอนของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งของชิโนบุ
แบล็กมองตามจนกระทั่งเห็นอัลฟ่าตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ความเอ็นดูฉายชัดอยู่ในดวงตาราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังมองดูเด็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองชิโนบุที่นอนอยู่ใกล้ ๆ กัน รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนที่จะล้มตัวลงนอนแล้วหลับตาลง
...............
.......
...
'แบล็ก แบล็กอยู่ไหม'
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังคุยธุระอยู่กับผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของบ้านอาคาวะได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะบ่นขึ้นมาด้วยสีหน้าเอือมระอาจนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันได้แต่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ
'เจ้าหนูนี่ ถ้าวันไหนไม่ได้ตะโกนเสียงดังสงสัยจะนอนไม่หลับ'
'ไปดูหน่อยเถอะว่าจะเอาอะไร'
อาคาวะ ชุน ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ในขณะที่คนโดนเรียกยังคงขมวดคิ้วไม่เลิก ดวงตามองตรงไปยังประตู ก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินออกไป
ใช้เวลาไม่นานนักก็เดินมาเจอเข้ากับเจ้าของเสียงดัง ๆ ที่ตะโกนลั่นไปทั่ว แบล็กตั้งใจว่าจะดุสักหน่อย แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าที่ข้าง ๆ เจ้าตัวมีสาวน้อยหน้าตาน่ารักยืนอยู่ด้วย
'แบล็ก ฉันมีคนจะแนะนำให้นายรู้จัก จริง ๆ พามาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่นายไม่อยู่ก็เลยได้เจอแค่พ่อ'
แบล็กทำเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มกลับไปให้สาวน้อยที่ค้อมหัวให้ด้วยท่าทางน่าเอ็นดู
'นี่คือ สึกิโกะ เป็นแฟนฉันเอง'
...
'แบล็ก ฉันจะเป็นพ่อคน ฉันจะเป็นพ่อคนแล้ว'
'รู้แล้ว ใจเย็น ๆ หน่อยได้ไหม'
ประโยคที่ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของวันจากเจ้าหนูขี้โวยวายในสายตาแบล็ก ทำให้ภูตเพียงหนึ่งเดียวในห้องได้แต่พูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจเพราะความตื่นตูมของเจ้าตัว
'ฉันก็จะเป็นปู่แล้ว ฉันจะเตรียมอะไรไว้รับขวัญหลานดี ฉันจะซื้ออะไรดีล่ะ เลือกไม่ได้แบบนี้งั้นเหมาหมดเลยดีไหม'
'นายเองก็ต้องใจเย็น ๆ เหมือนกัน'
คนพ่อก็อย่าง คนลูกก็อย่าง แบล็กล่ะอยากจะหนีไปรับงานไกล ๆ จะได้ไม่ต้องมาเป็นตัวห้ามทัพของครอบครัวสติแตก ที่คนหนึ่งตื่นเต้นที่จะได้เป็นพ่อ ในขณะที่อีกคนก็ตื่นเต้นที่จะได้เป็นปู่
'ตื่นเต้นกันน่าดูเลยเนาะ'
เจ้าของเสียงหวาน ๆ ที่หันมาพูดด้วย ทำให้แบล็กได้แต่อมยิ้มกลับไปอย่างขำ ๆ ดูเหมือนว่าคนที่ควรจะตื่นเต้นที่สุดเพราะจะได้เป็นแม่ กลับดูสงบเยือกเย็นที่สุดซะอย่างนั้น
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรที่สึกิโกะจะเป็นคนที่เยือกเย็นที่สุด เพราะก่อนที่เธอจะละจากหน้าที่มาคบหาดูใจและสร้างครอบครัวกับชิเงรุในบ้านหลังนี้ เธอก็ได้รับการฝึกฝนและขัดเกลาจิตใจมาเป็นอย่างดี ในฐานะของ 'มิโกะ' ที่เป็นผู้สื่อสารกับเทพเจ้า ที่สำคัญคือ...เธอเองก็มีญาณพิเศษเกี่ยวกับพวกภูตผีด้วยเหมือนกัน
ข่าวการตั้งท้องของสึกิโกะถือเป็นที่จับตามองขององเมียวจิตระกูลอื่น ๆ เพราะทุกคนต่างก็อยากรู้ว่า เด็กคนนี้ที่กำลังจะเกิดมาจะมีความพิเศษอะไรซ่อนอยู่ ในเมื่อมีพ่อเป็นองเมียวจิจากตระกูลเก่าแก่ และมีแม่เป็นมิโกะที่มีญาณพิเศษกว่าคนทั่วไป
แต่ถึงอย่างนั้น...
เรื่องตระกูลหรือญาณพิเศษก็ไม่ได้สำคัญสำหรับแบล็ก
เพราะสิ่งสำคัญสำหรับภูตผู้พิทักษ์ของบ้านอาคาวะในตอนนี้ก็คือ เด็กที่กำลังจะเกิดมา
แบล็กไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่เคยอยู่ในเหตุการณ์ที่กำลังจะมีเด็กเกิดขึ้นมาจริง ๆ แม้ภายนอกจะทำเป็นใจเย็นห้ามคนโน้นที คนนี้ที เพื่อไม่ให้สติแตก แต่ความจริงแล้วในใจลึก ๆ เขาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
แม้ว่าจะเคยเห็นความวุ่นวายแบบนี้มาบ้างแล้วตอนที่ชิเงรุเกิด แต่ตอนนั้นเขายังเป็นแค่สุนัขที่ไม่รู้เรื่องอะไรนัก ทำได้เพียงมองดูจากด้านนอก ไม่ได้เข้ามาเห็นอะไรภายในบ้าน
แต่ว่าในตอนนี้ไม่ใช่แล้ว...
ตอนนี้เขาอยู่ในร่างมนุษย์ เขาสามารถมองดูทุกอย่างได้จากตรงนี้ สามารถสัมผัสบรรยากาศของความสุข ยามมีเจ้าตัวน้อยเกิดมาได้จากตรงนี้
สามารถ...
สัมผัสร่างอันเปราะบางของเด็กน้อยที่กำลังจะเกิดมาได้
แค่คิดก็ตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมด อยากเจอหน้าเร็ว ๆ จัง
เจ้าหนู...
...
'.....'
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากเจ้าหนูจอมป่วนที่เพิ่งจะหมดฤทธิ์จนหลับปุ๋ยไปทำให้แบล็กลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ปลายนิ้วค่อย ๆ เกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าของเจ้าตัวออกให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงไปแนบริมฝีปากเข้ากับผิวแก้มนุ่ม ๆ แล้วยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
แบล็กค่อย ๆ ดึงแขนของตัวเองที่โดนเจ้าหนูน้อยนอนทับออกมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะสะบัดหน้าขวับไปทางประตูเมื่อมันถูกเลื่อนเปิดออก
คนสองคนที่อยู่ตรงหน้าประตูหยุดชะงักไปในทันที ชิเงรุและสึกิโกะกระพริบตาปริบ ๆ มองแบล็กที่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนเจ้าหนูน้อยของบ้าน
หลังจากที่เจ้าตัวน้อยเริ่มโตขึ้น ทั้งชิเงรุและสึกิโกะก็ต้องเริ่มออกไปรับงานกันเหมือนเดิม อย่างที่บอกว่าสึกิโกะเองก็เป็นอดีตมิโกะ แม้ตอนนี้จะเลิกเป็นไปแล้ว แต่ศาสตร์ต่าง ๆ ที่เคยเรียนรู้มาก็ยังคงใช้ได้อยู่ และถือเป็นประโยชน์สำหรับตระกูลองเมียวของอาคาวะ เพราะฉะนั้นเธอจึงต้องออกไปทำงานกับชิเงรุด้วย
ในขณะที่ชุน ซึ่งตอนนี้สละตำแหน่งเจ้าบ้านให้กับชิเงรุไปแล้วแต่ก็ยังคงคอยช่วยสนับสนุนอยู่ตลอด แบล็กเองก็เหมือนกัน เจ้าตัวมักจะคอยเลือกงานที่อันตรายมาก ๆ จนมีปากเสียงกับชิเงรุหลายครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็กลับมาดีกันได้ทุกครั้ง สรุปก็คือ ทุกคนกลับมาอยู่ในวังวนของการทำงานเหมือนเดิม
แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ พวกเขาจะไม่รับงานพร้อมกัน
ในทุก ๆ วันจะต้องมีใครสักคนที่ไม่รับงานแล้วใช้เวลาอยู่กับเจ้าหนูน้อยของบ้าน ซึ่งช่วงแรก ๆ ก็จะเป็นการแบ่งวันกันไปตามปกติ แต่พักหลัง ๆ มานี้ หน้าที่นี้มักจะตกไปอยู่ที่แบล็กซะส่วนใหญ่ เพราะว่ายิ่งโตขึ้นเจ้าหนูก็ยิ่งติดแบล็กมาก จนบางครั้งร้องไห้โฮเพราะหาไม่เจอก็มี
เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ ในทุก ๆ วันแบล็กจะต้องเป็นคนมาส่งเจ้าตัวเข้านอนเสมอ
'หลับปุ๋ยเลย'
สึกิโกะพูดขึ้นมาเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มหวาน ขณะมองดูลูกชายที่นอนหลับด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู เธอใช้ปลายนิ้วลูบไปตามแขนเล็ก ๆ ของเจ้าตัวน้อยเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับแบล็ก
'เหนื่อยไง วันนี้ซนทั้งวัน'
คำพูดของแบล็กทำให้สึกิโกะและชิเงรุอมยิ้มออกมา ก่อนทั้งคู่จะก้มลงไปหอมแก้มเจ้าตัวน้อยกันคนละที แล้วพากันออกจากห้องไป
หลังจากภายในห้องกลับมาสงบเงียบตามเดิม แบล็กก็หันกลับมาหาเจ้าหนูน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอีกครั้ง รอยยิ้มเอ็นดูปรากฎขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเหมือนเดิม ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวเจ้าตัวเบา ๆ
'ฝันดีนะโนบุจัง'
น้ำเสียงอ่อนโยนและสัมผัสอบอุ่นคือสิ่งที่แบล็กมีให้กับหนูน้อยของบ้านอาคาวะมาตั้งแต่วันแรกที่เจ้าตัวลืมตาขึ้นดูโลก จนกระทั่งถึงวันนี้ทุกอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไป
เขายังจำได้ดีถึงวันที่ได้เจอกันครั้งแรก ดวงตากลม ๆ คู่นั้นมองมาอย่างไร้เดียงสา พร้อมกับมือน้อย ๆ ข้างนั้นที่คว้าเอานิ้วชี้ของเขาไปจับไว้
มือน้อย ๆ ข้างนั้น...
'.....'
แบล็กก้มลงมองมือของเจ้าตัวน้อยที่วางอยู่บนฟูกนอน ก่อนจะจับประคองขึ้นมาอย่างเบามือ นิ้วชี้ค่อย ๆ เกี่ยวเข้าไปจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือข้างนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
'ยังอุ่นเหมือนเดิมเลย'
อุ่นเหมือนกับวันแรกที่โนบุจังจับนิ้วฉันไว้
อุ่นเข้าไปถึงข้างในหัวใจของฉันเลยล่ะ
...
'ทำไมโนบุจังยังไม่กลับ'
'ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันจ้ะ'
ทั้งแบล็กและสึกิโกะได้แต่นั่งขมวดคิ้วอย่างเริ่มเป็นกังวล เพราะเจ้าหนูของบ้านยังไม่กลับจากโรงเรียน ทั้งที่ความจริงตอนนี้เลยเวลากลับมาสักพักแล้ว
ตอนนี้ชิโนบุเริ่มโตพอจะส่งเข้าเรียนในชั้นอนุบาลได้แล้ว ทำให้ทุกคนเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้นในตอนกลางวัน แต่แทนที่เป็นแบบนี้แล้วจะดี กลับกลายเป็นว่าต้องมานั่งพะวงเวลาที่เจ้าตัวกลับไม่ตรงเวลากันซะอีก
'เสียงรถกลับมาแล้ว'
คำพูดของแบล็กทำให้สึกิโกะชะเง้อมองออกไปทางประตู รอยยิ้มเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างโล่งใจที่ลูกชายของเธอกลับมาสักที แต่พอหันกลับมามองหน้าแบล็กก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังขมวดคิ้วแน่น แถมยังมีท่าทีเคร่งเครียดอีกต่างหาก
'มีอะไรหรือเปล่าแบล็ก'
'โนบุจังได้แผลกลับมา'
ได้ยินแค่นั้นสึกิโกะที่ตั้งใจว่าจะรออยู่ในบ้านก็เปลี่ยนใจลุกเดินออกไปทันที ในขณะที่แบล็กเองก็รีบตามไปด้วยเมื่อเขาได้กลิ่นเลือดโชยมา แม้จะเพียงแค่จาง ๆ ก็เถอะ
'ชีจัง เป็นอะไรหรือเปล่าลูก'
คำถามของผู้เป็นแม่ทำให้เด็กน้อยส่ายหน้าเบา ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเห็นว่าดวงตาคู่นั้นยังคงแดงช้ำจากการร้องไห้ ตามแขนขามีแผลถลอกจนเลือดไหลซิบเต็มไปหมด แม้จะได้รับการรักษาอย่างดีแล้วก็เถอะ
แบล็กที่ยืนมองอยู่ด้านหลังสึกิโกะยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนจะหันไปถามอายาเมะที่เป็นคนไปรับเจ้าหนูกลับมาจากโรงเรียนแทนเมื่อเจ้าตัวน้อยไม่ยอมพูดอะไร
'เกิดอะไรขึ้น'
'นายน้อยโดนเพื่อนแกล้งค่ะ โดนผลักล้มจนแขนขาถลอกหมดเลย'
พอได้ยินคำตอบแบบนั้นแบล็กก็ได้แต่ขบกรามแน่น นึกโกรธเจ้าเด็กตัวต้นเหตุเป็นฟืนเป็นไฟแม้จะยังไม่เคยเห็นหน้ากันก็ตาม
บ้านนี้ทุกคนเลี้ยงดูโนบุจังกันอย่างกับไข่ในหิน แล้วเจ้าเด็กนั่นมันกล้าดียังไง
จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
...
'ฉันจะไปเรียนกับโนบุจังด้วย'
'ใจเย็นนะแบล็ก ฉันรู้ว่านายโกรธแต่ตอนนี้ชีจังไม่เป็นอะไรแล้ว'
เห็นท่าทีหัวเสียของอีกฝ่ายแล้ว ชิเงรุก็ทำได้แค่พูดปลอบให้เจ้าตัวใจเย็นลง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาเองก็โกรธอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่เพราะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายเพราะร้อนทั้งคู่ ก็เลยต้องพยายามสงบสติตัวเองไว้
อีกอย่าง นี่ก็ถือเป็นเรื่องของเด็ก ๆ การที่ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาเข้าไปยุ่งด้วยมันก็ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไร
'แล้วถ้าพรุ่งนี้เป็นอีกจะทำยังไง'
'เดี๋ยวเรา--'
'ฉันจะไปเรียนกับโนบุจัง'
แบล็กไม่สนใจสิ่งที่ชิเงรุกำลังจะพูด ทันทีที่ประกาศเจตนารมณ์ของตัวเองอย่างชัดเจนก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที แต่ก่อนที่จะพ้นประตูไป ก็ต้องหยุดฝีเท้าไว้เมื่อได้ยินเสียงถามตามหลังมา
'แล้วนายจะไปเรียนกับชีจังยังไง'
คำถามนั้นทำให้แบล็กหันกลับไปมอง ก่อนที่ไอสีดำจาง ๆ จะค่อย ๆ ปกคลุมไปทั่วทั้งตัว ชั่วอึดใจที่ไม่มีใครมองเห็นร่างที่ถูกห่อหุ้มไว้ ละอองแสงสีดำก็ค่อย ๆ จางลง ปรากฏเป็นร่างของเด็กน้อยรุ่นราวคราวเดียวกับชิโนบุยืนอยู่ตรงนั้นแทนที่ร่างสูงสมส่วนของภูตหนุ่มที่เลือนหายไป
'นี่นาย...'
ชิเงรุไม่รู้จะพูดอะไรดีจริง ๆ กับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เขาไม่ได้ตกใจกับความสามารถในการแปลงกายของแบล็ก เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าเจ้าตัวมีพลังอำนาจมากขนาดไหน เพียงแต่ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะลงทุนถึงขนาดนี้ต่างหาก
'เดี๋ยวฉันจะเปลี่ยนร่างไปตามอายุของโนบุจังเอง ไม่ต้องห่วง'
สิ้นประโยคนั้นเสียงหัวเราะก็ดังมาจากสึกิโกะที่นั่งเงียบมาตั้งแต่ต้น ในดวงตากลมสวยคู่นั้นฉายประกายขำขัน ก่อนที่มันจะเริ่มลามไปยังชิเงรุ ที่ก็หลุดขำออกมาไม่ต่างกันกับความเป็นห่วงของแบล็กที่นับวันจะยิ่งเพิ่มขึ้น
ยิ่งนับวันก็ยิ่งเหมือนเป็นคุณพ่อของชีจังเข้าไปทุกที
คิดได้แบบนั้นชิเงรุก็ยิ่งหลุดขำเสียงดังกว่าเดิม ก่อนที่เสียงขำนั้นจะยิ่งดังลั่นออกไปถึงนอกห้อง เมื่อได้ยินสิ่งที่สึกิโกะพูดขึ้น ซึ่งแบล็กเองก็เผลอขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เถียงอะไรกลับไป
'ชีจังมีคุณพ่อไปเรียนด้วยแบบนี้ คงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะจ้ะ'
...
'แบล็ก'
'หืม?'
เจ้าของชื่อหันไปมองเจ้าหนูตัวน้อยที่กำลังกระพริบตาปริบ ๆ มองมาทางเขาด้วยสีหน้าสงสัย หัวคิ้วเหนือดวงตากลมโตคู่นั้นขมวดมุ่น ก่อนที่ฝ่ามือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างจะจับหน้าเขาไว้แล้วถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
'ทำไมแบล็กตัวเล็ก'
'ก็จะได้ไปเรียนกับโนบุจังไง'
'แล้วทำไมต้องตัวเล็ก'
คำถามที่ย้ำมาอีกทำให้แบล็กหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ในหัวกำลังพยายามนึกหาคำง่าย ๆ มาอธิบายให้เจ้าตัวเข้าใจว่า ต่อจากนี้เขาจะมาเรียนด้วยในฐานะของ อาคาวะ แบล็ก
ลูกพี่ลูกน้องของ อาคาวะ ชิโนบุ
แต่ขืนพูดไปหมดนั่นก็คงจะยิ่งงงไปกันใหญ่...งั้นเอาง่าย ๆ ก็แล้วกัน
'ถ้าฉันตัวใหญ่ ฉันก็จะมาเรียนกับโนบุจังไม่ได้'
'แต่ตัวใหญ่แล้วนั่งตักได้ ถ้าแบล็กตัวเล็กก็นั่งตักไม่ได้แล้วน่ะสิ'
สีหน้าเคร่งเครียดของเจ้าตัวน้อยทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่นเหมือนการไม่ได้นั่งตักมันเป็นปัญหาที่ใหญ่มากแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ
'เดี๋ยวกลับบ้านไปก็ตัวใหญ่แล้ว โนบุจังก็มานั่งตักได้เหมือนเดิม'
'จริงเหรอ'
'จริงสิ'
ได้ยินคำยืนยันแบบนั้นเจ้าตัวน้อยก็เริ่มกลับมาฉีกยิ้มร่า ก่อนจะหันมาหาแบล็กแล้วพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนตาปิด
'ดีจัง'
รอยยิ้มหวาน ๆ ที่ได้รับทำให้แบล็กอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ฝ่ามือที่แม้จะเล็กลงมากแต่ก็ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม เอื้อมไปลูบหัวให้เจ้าตัวหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ
'ถ้าตัวใหญ่เหมือนเดิมได้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว'
'งั้นฉันก็ไปเรียนกับโนบุจังได้แล้วใช่ไหม'
'ได้สิ มาเรียนด้วยกันทุกวันเลยนะแบล็ก'
'อืม ฉันจะมาเรียนกับโนบุจังทุกวันเลย'
ฉันจะคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ โนบุจังเอง
tbc...


- เนโกะมาตะ -
"มิยานะไม่เป็นอะไรแล้วล่ะจ้ะ พวกเธอก็ไปพักกันได้แล้วนะ"
ประโยคที่ถูกพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มใจดีของอาจารย์สาวทำให้ทุกคนที่กำลังยืนรอฟังด้วยความกังวลพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ดวงตาสี่คู่มองเลยเข้าไปภายในห้องพักแยกที่ตอนนี้มีร่างของเพื่อนร่วมชั้นกำลังนอนพักอยู่ พอได้รู้ว่าเจ้าตัวไม่เป็นอะไรแล้วความเครียดเพราะเป็นห่วงที่สะสมมาก็ค่อย ๆ คลายลง
ทั้งสี่คนกล่าวคำขอบคุณกับอาจารย์ที่ดูแลอีกครั้ง ก่อนที่จะพากันเดินออกมาเงียบ ๆ
"โชคดีนะที่นายไปเจอหมอนั่นเป็นลมอยู่เลยพากลับมาทัน"
หลังจากเดินพ้นที่พักสำหรับอาจารย์มาแล้ว ฮารุอิก็หันไปพูดกับแบล็กที่ทำเพียงยิ้มรับให้กับประโยคนั้น
ทั้งสี่คนเดินคุยอะไรกันไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จู่ ๆ แบล็กจะขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาตวัดมองไปยังทิศทางที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ฝีเท้าหยุดชะงักลงจนอีกสามคนพากันหันมามองด้วยความแปลกใจ
"แบล็ก?"
"ฉันนึกได้ว่ามีธุระน่ะ เดี๋ยวขอตัวก่อนนะ"
แบล็กไม่ได้อยู่รอฟังคำตอบจากทั้งสามเลยด้วยซ้ำ สองเท้ารีบพาตัวเองมุ่งหน้าไปยังที่พักของชิโนบุและอัลฟ่า ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่ว จนกระทั่งเห็นใครบางคนที่คุ้น ๆ ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องของอัลฟ่าจึงรีบเดินเข้าไปหา
"จิมมี่"
"หือ?"
เจ้าของชื่อหันมามองคนเรียกอย่างแปลกใจ ดวงตากลม ๆ กระพริบปริบ ก่อนจะหยุดเท้าอยู่กับที่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดินเข้ามาหาตัวเอง
"โนบุจังกับอัลฟ่ากลับมาหรือยัง"
"ยังนะ ฉันไม่เห็นสองคนนั้นมาสักพักแล้ว"
ถ้าอย่างนั้นก็คงจะล่วงหน้ากันไปก่อน
คิดได้แบบนั้นแบล็กก็หันไปส่งยิ้มให้จิมมี่ก่อนจะรีบปลีกตัวออกมา ดวงตากวาดมองไปโดยรอบเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเห็น
ไอพลังสีดำจาง ๆ เริ่มแผ่กระจายครอบคลุมไปทั่วทั้งร่าง ก่อนที่ไม่กี่อึดใจต่อมา เงาร่างเลือนรางจะพุ่งตัวออกไปยังทิศทางที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อีกไกลไหม"
"ไม่ไกล รู้สึกว่าจะอยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ"
คำตอบจากคนที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้าทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเลี้ยวไปอีกทาง ดวงตาคู่สวยกวาดมองสภาพโดยรอบตลอดทางที่วิ่งผ่านมา หัวคิ้วทั้งสองข้างมุ่นเข้าอย่างไม่ค่อยชอบใจในบรรยากาศตอนนี้สักเท่าไร
"รู้สึกแย่ชะมัด"
เหมือนยิ่งวิ่งก็จะยิ่งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกน่าขนลุกที่ไม่ควรเข้าใกล้ ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะชะลอฝีเท้าลงเมื่อเหลือบเห็นเปลวไฟดวงหนึ่งตวัดผ่านหางตาไป
"อัลฟ่า"
"หืม?"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อหยุดวิ่งทันที ก่อนจะเดินกลับมาหาชิโนบุที่ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะผุดวาบขึ้นมาในหัว
"ถ้าฉันจำไม่ผิด จากแผนที่ที่อาจารย์ให้พวกเรามา เหมือนตรงนั้นจะเป็นวัดร้างนะ"
"ตอนนี้ฉันไม่สนวัดร้างแล้ว ขอแค่อย่าให้มันเป็นอย่างที่ฉันคิดก็พอ"
"แล้วนายกำลังคิดถึงอะไร"
"น้องแมวน้อย น่ารัก น่าเอ็นดู"
"คิดเหมือนฉันเลย"
"ใช่ไหมล่ะ"
เพราะกลิ่นอายที่สัมผัสได้ในระยะที่ใกล้พอรวมกับเปลวไฟที่กำลังโบกสะบัดไปมา ก็ยิ่งทำให้ทั้งคู่มั่นใจว่าต้องเป็นภูตตัวเดียวกันกับที่ต่างฝ่ายต่างกำลังคิด ดวงตาสองคู่หันมาสบกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบวิ่งไปยังวัดร้างที่ในตอนนี้มีตัวปัญหาบางตัวหลุดออกมาจากผนึก...
ซึ่งถือเป็นปัญหาใหญ่เลยด้วย
ทันทีที่วิ่งมาถึงและได้เห็นภาพตรงหน้าชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม ริมฝีปากล่างถูกฟันขบจนแทบห้อเลือด บนใบหน้าฉายชัดถึงความเคร่งเครียดเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ดังย้ำมาจากคนข้าง ๆ
"เนโกะมาตะจริง ๆ ด้วย"
"ฮอกไกโด!"
เสียงคำรามในลำคอเบา ๆ ดังมาจากชิโนบุที่ดูเหมือนตอนนี้จะกำลังพาลไปถึงสถานที่ที่ทำให้ตัวเองต้องมาจัดการกับภูตระดับสูงสองตนในวันเดียว
"ความจริงแทนที่จะโกรธ นายควรขอบคุณฮอกไกโดที่หิมะเพิ่งตกไป เจ้าแมวนั่นเลยใช้ปลายหางจุดไฟไม่ติด"
"มันใช่เวลามาพูดเล่นไหม"
"ก่อนหน้านี้ใครพูดถึงเนโกะมาตะว่าเป็นแมวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูนะ"
"นี่--"
ยังเถียงกันได้ไม่ทันไรทั้งคู่ก็ต้องรีบกลิ้งตัวหลบไปคนละทางเมื่อเจ้าแมวปีศาจกระโจนเข้ามา
โชคดีที่ดูเหมือนว่ามันจะยังเคลื่อนไหวได้ไม่ค่อยดีนักหลังจากถูกผนึกไว้เป็นเวลานาน การโจมตีเมื่อครู่จึงยังไม่แม่นยำพอจะทำอะไรพวกเขาได้ แต่ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปนานกว่านี้จนมันฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์ก็คงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ
"ชิ!"
แค่แอบคิดอะไรนิดหน่อยชิโนบุก็ต้องรีบกลิ้งหลบไปอีกทาง เมื่อเนโกะมาตะเลือกตามมาจัดการทางนี้ เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะรีบใช้ยันต์ป้องกันตัวเองเมื่อเจ้าแมวปีศาจยังโจมตีเข้ามาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ชิโนบุรีบวิ่งไปหลบตรงที่พอจะใช้เป็นที่กำบังได้ ก่อนจะใช้ชิคิงามิในรูปลักษณ์สุนัขสองตัวเพื่อถ่วงเวลาในการคิดว่าควรจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี
เนโกะมาตะฆ่าไม่ตาย หรือต่อให้ตายมันก็ยังจะฟื้นขึ้นมาได้อีก
เพราะฉะนั้น ถึงจะลงมือจัดการไปยังไงก็ไร้ประโยชน์...
"อะไรนักหนาเนี่ย!"
ชิโนบุยังคิดหาวิธีไม่ทันเสร็จร่างของแมวปีศาจก็กระโจนเข้ามาอยู่ตรงหน้าซะแล้ว อุ้งเท้าที่กางเล็บแหลมคมกำลังจะตะปบลงมา หัวคิ้วของชิโนบุขมวดแน่นเมื่อรู้ดีว่ายังไงก็หลบไม่ทัน จึงหยิบชิคิงามิออกมาเตรียมป้องกัน แม้จะรู้ว่าคงกันได้ไม่หมดแต่ก็ยังดีกว่าไม่ลงมือทำอะไร
ไวเท่าความคิดที่เบื้องหน้าปรากฏเป็นเหยี่ยวกระดาษขนาดใหญ่จากชิคิงามิที่ถูกใช้ออกไป ขณะที่ชิโนบุเองก็หลับตาลงเตรียมรอรับแรงสะท้อนจากการโจมตี
หากแต่ในชั่วอึดใจนั้น เหตุการณ์ทุกอย่างกลับพลิกผัน ดวงตาคู่สวยรีบเปิดขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เตรียมใจรับไว้เลยแม้แต่น้อย
"อัลฟ่า?"
แค่ชิโนบุเรียกชื่อคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลอย่างแปลกใจ เจ้าแมวปีศาจก็ร้องคำรามออกมาดังลั่นเพราะโดนขัดขวางการโจมตี มันรีบสะบัดหน้ากลับไปเมื่อรู้สึกถึงโคนหางที่ถูกดึงไว้จนไม่สามารถขยับตัวได้
เนโกะมาตะแยกเขี้ยวขู่อย่างดุร้าย ก่อนมันจะใช้กรงเล็บเกาะพื้นไว้ เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกำลังโดนลากถอยหลังออกไปเรื่อย ๆ
ทางด้านชิโนบุที่แม้จะตกใจที่เห็นว่าอัลฟ่าทำได้ถึงขนาดนี้ แต่เจ้าตัวก็รีบตั้งสติแล้วถอยห่างออกมาจากตรงนั้นทันที ความคิดที่กระจัดกระจายอยู่ในหัวถูกปัดทิ้งไปทั้งหมดแล้วกลับมาตั้งสมาธิอยู่กับการหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้า
ถ้าเนโกะมาตะฆ่าไม่ตาย งั้นก็คงต้องใช้วิธี...
"ไม่จริงน่า..."
ห้วงความคิดของชิโนบุถูกหยุดลงอีกครั้งเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า สองขาที่ทำท่าจะวิ่งเข้าไปหากลับหยุดชะงักอยู่กับที่ ขณะที่สองมือก็เริ่มสั่นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม ภายในดวงตาคู่สวยคล้ายจะเลื่อนลอยจนไร้แววไปชั่วขณะ ก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอสะดุดลมหายใจของตัวเองเมื่อได้สบเข้าตรง ๆ กับดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองมา
"อัลฟ่า"
คราบเลือดที่กระเด็นเปรอะเปื้อนใบหน้าจากการที่เจ้าตัวฉีกกระชากหางของเนโกะมาตะขาดไปหนึ่งหาง ไม่อาจกลบริ้วสีแดงที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัดใต้ดวงตาทั้งสองข้าง ดวงตาวาวโรจน์คู่นั้นดูราวกับจะเรืองแสงได้ ทั่วทั้งร่างของเจ้าตัวมีไอพลังสีแดงจาง ๆ แผ่กระจายออกมาจนทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งดูกดดันชวนให้ขนลุก
อัลฟ่ากำลังจะหลุดควบคุม
คิดได้แค่นั้นชิโนบุก็รีบวิ่งเข้าไปโดยไม่สนว่ามันจะอันตรายหรือไม่ เจ้าตัวไม่ได้หันไปสนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้เนโกะมาตะกำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยสภาพที่บ้าคลั่งขึ้นกว่าเดิม
"อัลฟ่าได้ยินฉันไหม"
ทันทีที่วิ่งมาถึงสองมือก็จับไหล่อีกฝ่ายเขย่าเบา ๆ ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงติดจะร้อนรน ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะได้ผลอยู่บ้างเมื่อแววตาคู่นั้นไหวระริกไปเล็กน้อย
แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ยังไม่มากพอที่จะเรียกสติเจ้าตัวกลับมา
ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นตั้งท่าจะพูดอะไรอีกสักอย่าง หากแต่เงาของหางที่กำลังจะฟาดลงมาก็ทำให้เขาต้องรีบดึงอัลฟ่าหลบออกมาจากตรงนั้นก่อน
"โอ้ย!!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ หลังจากกลิ้งกันมา 2-3 ตลบ โดยที่ตอนนี้มีชิโนบุกำลังนอนเจ็บอยู่ที่พื้นและอัลฟ่าที่ทับอยู่ด้านบนอีกที
ชิโนบุเหลือบมองไปทางเนโกะมาตะที่ตอนนี้กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเพราะการโจมตีของมันพลาดเป้า ก่อนจะหันกลับมามองอัลฟ่าอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าดวงตาคู่นั้นมีประกายมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ก็เอื้อมมือไปบีบแขนเจ้าตัวเบา ๆ
"อัลฟ่า ถ้าได้ยินเสียงฉันก็รีบกลับมา"
สิ้นคำนั้นชิโนบุรู้สึกได้ถึงแรงกระตุกเบา ๆ จากตัวอีกฝ่าย ก่อนที่ดวงตาวาวโรจน์คู่นั้นจะกลับมามีประกายเหมือนเดิม พร้อมกับริ้วแดงที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้างก็ค่อย ๆ จางหายไป
"ชิโนบุ?"
"หลบกันก่อน"
แม้จะยังงง ๆ และจับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะรู้สึกเหมือนสติจะหลุดหายไปชั่วขณะ แต่พอได้ยินชิโนบุพูดแบบนั้นอัลฟ่าก็รีบคว้าเอวของเจ้าตัวไว้แล้วพากระโดดหลบไปอีกทาง ซึ่งทันฉิวเฉียดก่อนที่กรงเล็บนั้นจะตะปบลงมาพอดี
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น"
"นายเกือบจะหลุด"
"หมายความว่ายังไง"
ชิโนบุไม่ตอบแต่พยักเพยิดไปทางกองเลือดและเศษซากของหางที่อัลฟ่าเป็นคนฉีกออกมา ก่อนจะมองเลยไปยังเนโกะมาตะแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
"เหลือหางเดียวเพราะฝีมือนายเลย"
"ฉันทำเหรอ"
"ฉันทำมั้ง"
คำประชดที่ได้รับกลับมายิ่งทำให้หัวคิ้วของอัลฟ่าขมวดแน่นขึ้น ก่อนจะเผลอกัดฟันแน่นจนเห็นสันกรามขึ้นมาอย่างชัดเจนเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของชิโนบุ
"อย่าทำแบบนั้นอีก นายแค่ถ่วงเวลารอจนกว่าแบล็กจะมาก็พอ"
"ฉัน--"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบก็ต้องพาชิโนบุหลบการโจมตีของเนโกะมาตะอีกครั้ง ในขณะที่ชิโนบุเองก็ส่งชิคิงามิออกไปสามตัวในคราวเดียวเพื่อถ่วงเวลา
"สัญญากับฉันว่านายจะไม่ทำแบบนั้นอีก อะไรที่นายคิดและรู้สึกอยู่เมื่อกี้ นายต้องห้ามคิดถึงมัน ไม่อย่างนั้นมันอาจจะทำให้นายหลุด"
"....."
"...และฉันไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าจะเรียกนายกลับมาได้อีก"
อัลฟ่าพยายามนึกย้อนไปในช่วงก่อนที่สติของเขาจะขาดหายไป จำได้ว่าตอนนั้นเนโกะมาตะกำลังจะโจมตีชิโนบุ เขาเห็นว่าเจ้าตัวกำลังตกอยู่ในอันตราย ความรู้สึกในตอนนั้นตีปนกันมั่วไปหมด ทั้งตกใจ ทั้งเป็นห่วง ทั้ง...
โกรธ
"สัญญากับฉัน"
ถ้อยคำที่ย้ำขึ้นมาอีกครั้งทำให้อัลฟ่าหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง ดวงตาสบมองกับคนตรงหน้า ก่อนจะเผลอเม้มปาก ขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม
"ไม่สัญญา"
"นี่--"
"สัญญาไม่ได้หรอก"
จะให้สัญญาได้ยังไง ในเมื่ออัลฟ่ารู้ตัวดีว่าไม่มีทางเลิกเป็นห่วงได้
และก็เพราะเป็นห่วงนี่แหละ เขาถึงได้โกรธมากตอนที่เห็นว่าไอ้แมวนั่นคิดจะทำร้ายชิโนบุ จนเกิดสติหลุดไปชั่วขณะ
แต่ทางด้านชิโนบุที่ไม่ได้เข้าใจในความคิดนั้น ความโกรธกำลังพุ่งขึ้นริ้ว ๆ เมื่อคนตรงหน้าพูดไม่รู้เรื่องสักที องเมียวน้อยที่อารมณ์เดือดได้ที่เอื้อมมือไปขย้ำเสื้อตรงไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนจะออกแรงกระชากให้ขยับเข้ามาใกล้แล้วตวาดขึ้นเสียงดังอย่างลืมตัว
"ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคนนะ ถ้าแบล็กอยู่ฉันจะไม่ว่าเลยเพราะหมอนั่นเอานายลงได้อยู่แล้ว แต่กับฉันมันไม่ใช่ ฉันสู้นายไม่ได้ ถ้าเกิดนายหลุดขึ้นมา..."
"....."
"นายฆ่าฉันตายแน่ ๆ"
ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าชะงักไปในทันที หัวคิ้วขมวดแน่นมองหน้าชิโนบุที่มองกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน ความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจระหว่างทั้งสองคน ก่อนที่อัลฟ่าจะดึงชิโนบุให้ลุกขึ้นยืนแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"รีบไป"
"หา?"
เพราะจู่ ๆ ก็โดนไล่แบบไม่ทันตั้งตัว อารมณ์โกรธ ๆ ของชิโนบุจึงลดฮวบลงจนแทบไม่เหลือ ดวงตากลมโตกระพริบปริบมองสบกลับไปอย่างตามเรื่องตามราวอะไรไม่ทัน
"รีบไปให้พ้นจากตรงนี้ ถ้าฉันไม่เห็นนายฉันจะได้ไม่ต้องคิด"
"คิดอะไร เกี่ยวยังไงกับฉัน"
"ฉันเป็นห่วง"
เพียงประโยคสั้น ๆ ที่สวนกลับมาก็ทำให้คนฟังชะงักไป แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันต่อก็ต้องรีบหลบไปอีกทาง เมื่อเนโกะมาตะที่จัดการกับชิคิงามิหมดทั้งสามตัวแล้วกลับมาไล่โจมตีพวกเขาอีกครั้ง
ชิโนบุรีบปัดเรื่องอื่นออกจากหัวทั้งหมด แล้วกลับมาตั้งใจแก้ปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเร่งด่วน ระหว่างที่โดนอัลฟ่าพากระโดดหลบไปตรงนู้นที ตรงนี้ทีอยู่ 2-3 ครั้ง ความคิดที่จะจัดการกับเนโกะมาตะก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว
หลังจากขบคิดอยู่ครู่สั้น ๆ ว่าวิธีนี้น่าจะได้ผล เจ้าตัวก็รีบตบมืออัลผ่าที่โอบเอวตัวเองไว้เบา ๆ เป็นเชิงให้ปล่อยก่อน
"ในเมื่อฆ่าไปก็ไม่มีประโยชน์งั้นเรามาผนึกมันกัน เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมทำพิธีอยู่ที่ด้านหลังวัดนะ"
"อืม"
อัลฟ่าพยักหน้าให้กับความคิดนั้นโดยที่ดวงตายังคงจดจ้องอยู่ที่เนโกะมาตะ เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงเตรียมวิ่งไปทางด้านหลังของวัด แต่ไปได้เพียงสองก้าวเจ้าตัวก็หยุดฝีเท้าไว้ก่อนจะหันมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
อย่างที่นาน ๆ ครั้งจะได้ยินสักที
"ฉันไม่รู้ว่าแบล็กจะมาถึงก่อน หรือฉันเตรียมพิธีเสร็จก่อน..."
"....."
"ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะ"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ส่งกลับไป ร่างสูงใหญ่ขยับมายืนขวางหน้าพร้อมกับแผ่จิตสังหารใส่เนโกะมาตะเมื่อเห็นว่ามันทำท่าจะเข้าไปเล่นงานชิโนบุอีกครั้ง
"ฉันจะระวังตัว"
"คราวนี้สัญญาไหม"
"สัญญา แต่ตอนนี้ยื่นนิ้วก้อยไปหาไม่ได้ คงต้องรอให้จบเรื่องก่อนแล้วค่อยมาเกี่ยวก้อยกันนะ"
"ใครเขาจะไปเกี่ยวก้อยกับนายกัน"
แม้จะฟังดูเหมือนกำลังบ่นแต่ชิโนบุก็หลุดยิ้มออกมากับคำพูดนั้น ในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงขำออกมาเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะพุ่งเข้าใส่เนโกะมาตะอย่างไม่มีความเกรงกลัว
ทางด้านชิโนบุที่วิ่งมาถึงหลังวัดก็รีบมองหากิ่งไม้ที่พอจะใช้งานได้ ก่อนจะเริ่มลงมือวาดวงแหวนเวทย์สำหรับทำพิธีผนึกทันที
เสียงการต่อสู้ที่ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้ชิโนบุเผลอขมวดคิ้วแน่นด้วยความเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่หยุดมือในการเตรียมพิธี แผ่นยันต์ที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาถูกหยิบออกมาเตรียมพร้อมสำหรับใช้งาน
ทางฝั่งของอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับเนโกะมาตะ รีบกลิ้งตัวหลบเมื่อถูกปลายหางที่ติดไฟของมันตวัดเข้าใส่ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิดว่าควรจะทำยังไงกับแมวปีศาจตัวนี้ดีเพื่อถ่วงเวลารอแบล็กมา หรือจนกว่าชิโนบุจะเตรียมพิธีเสร็จ
ร่างสูงใหญ่กระโดดหลบกรงเล็บที่ตะปบลงมาอีกครั้ง ก่อนที่หัวคิ้วจะขมวดมุ่น รีบวิ่งกลับไปใช้เท้ากระทืบสะเก็ดไฟจากปลายหางของมันที่ทำให้พื้นไม้หน้าวัดเกือบติดไฟ
"ห้ามเผาอะไรสิ"
พูดจบอัลฟ่าก็วิ่งกลับไปที่กลางลานหิมะหน้าวัดเพื่อให้เนโกะมาตะวิ่งตามมา แม้จะหาที่หลบลำบากหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าให้เจ้าแมวนี่ไปทำอะไรไหม้เพราะไฟที่ปลายหางนั่น
อัลฟ่าขยับหลบกรงเล็บที่ตวัดใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะหันไปมองทางด้านหลังวัดเมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นมา
"อัลฟ่า ฉันเสร็จแล้ว"
เพียงแค่ละสายตาจากเนโกะมาตะไปเล็กน้อยเพราะเสียงเรียก เจ้าแมวปีศาจก็พุ่งตัวไปยังด้านหลังวัดในทันที
ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะรีบพุ่งตัวตามไปจนทันเห็นว่ามันกำลังจะตวัดกรงเล็บเข้าใส่ชิโนบุ ความโกรธทำให้ดวงตาทั้งสองข้างเรืองแสงสีแดงขึ้นมาอย่างดุร้าย พร้อมกับริ้วสีแดงที่ปรากฎขึ้นมาจากใต้ดวงตาทั้งสองข้าง
ชั่วขณะหนึ่งที่ไอพลังสีแดงกำลังหมุนวนอยู่รอบตัวอัลฟ่า เนโกะมาตะที่กำลังจะตวัดเล็บเข้าใส่ชิโนบุก็กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
อัลฟ่าที่กำลังจะตามไปถึงตัวของเจ้าแมวปีศาจรีบหยุดตัวเองไว้ เมื่อมองเห็นเงาดำขนาดใหญ่ทาบทับอยู่บนตัวของมัน
เจ้าของเงาดำก้มลงฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอของเนโกะมาตะจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นไปทั่ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสะบัดหน้าไปมาให้เขี้ยวฝังลึกยิ่งขึ้น จนเจ้าแมวปีศาจดิ้นพล่านกลางอากาศด้วยความเจ็บปวด
ภาพที่เห็นทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกับร่างกายของอัลฟ่าหยุดชะงักไป ไอพลังสีแดงค่อย ๆ เลือนหาย พร้อมกับริ้วสีแดงที่ใต้ดวงตาก็ค่อย ๆ จางลง
เสียงของหนักตกกระทบพื้นดังสนั่น เมื่อร่างของเนโกะมาตะถูกเหวี่ยงลงกับพื้น ในขณะที่ผู้กระทำเองก็เดินตามไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ
อัลฟ่าได้เห็นร่างตรงหน้าชัด ๆ เมื่อกลุ่มเมฆที่บดบังแสงจันทร์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวหลบ ปรากฎเป็นร่างของสุนัขขนาดใหญ่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยขนสีดำสนิททั่วทั้งตัว ดวงตาคู่นั้นเรืองแสงสีแดงดูอันตราย หากแต่...
ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
อัลฟ่าเห็นว่าภูตสีดำตนนั้นมองมาทางเขา ก่อนจะหันไปมองทางชิโนบุแล้วกลับมายกเท้าขึ้นเหยียบหัวเจ้าแมวปีศาจไว้เมื่อมันทำท่าจะดิ้นหนี
"เอามาทางนี้เลย ฉันจะทำพิธีผนึก"
สิ้นเสียงของชิโนบุภูตสีดำก็คาบร่างของเนโกะมาตะที่หายใจรวยรินไปวางลงบนวงเวทย์ แล้วถอยออกมาอยู่ข้างอัลฟ่าอย่างรู้งาน
ดวงตาสองคู่สบกันเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงท่องอาคมที่ดังขึ้น แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูดอะไร แต่อัลฟ่าคิดว่าเขารู้แล้วว่าภูตตนนี้เป็นใคร ยิ่งตอนนี้ดวงตาคู่นั้นกลับมามีสีดำสนิทไม่ได้เต็มไปด้วยจิตสังหารจนเรืองแสงสีแดงเหมือนเมื่อครู่เขาก็ยิ่งมั่นใจ ไหนจะที่อีกฝ่ายยอมทำตามที่ชิโนบุบอก บวกกับกลิ่นอายที่คุ้นเคยนี่อีก...
ยังไงก็ต้องใช่
"...ผนึก!"
ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ชิโนบุก็ท่องคาถาจนจบ อักขระมากมายที่ถูกเขียนไว้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าพันธนาการร่างของเนโกะมาตะไว้ มันกรีดร้องออกมาอีกครั้งด้วยความคับแค้น ก่อนที่วงเวทย์จะส่องสว่างขึ้นมาจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิดตา ไม่เว้นแม้แต่ภูตในร่างสุนัขสีดำขนาดใหญ่ที่ก็ยังต้องหันหน้าหลบไปอีกทาง
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งก่อนที่แสงสว่างจะค่อย ๆ จางลง ที่พื้นเบื้องหน้าของชิโนบุในตอนนี้กลับมาว่างเปล่าไม่หลงเหลืออะไรอยู่อีกเมื่อพิธีผนึกเสร็จสมบูรณ์
หากแต่...
ในตอนนี้องเมียวน้อยผู้ทำพิธีระดับสูงสองครั้งในวันเดียวทั้งยังเป็นในช่วงเวลาใกล้เคียงกันกำลังหอบหายใจอย่างหนัก หยาดเหงื่อไหลซึมออกมาตามไรผมแม้ว่าอากาศรอบกายจะหนาวเย็น ใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วในตอนนี้ยิ่งซีดลงจนแทบไร้สีเลือด
เจ้าตัวหันมามองทางอัลฟ่าและภูตสีดำที่อยู่ห่างออกไป และโดยที่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงเมื่อสติการรับรู้ทั้งหมดถูกพรากไปอย่างกะทันหัน
"ชิโนบุ!"
อัลฟ่ารีบวิ่งเข้าไปหาอย่างตกใจแต่ก็ยังช้าไปกว่าร่างใหญ่โตของสุนัขสีดำที่กระโจนครั้งเดียวก็เข้าไปรับร่างของชิโนบุได้ทันก่อนที่เจ้าตัวจะล้มกระแทกพื้น
'คงจะเหนื่อยจนหมดแรงน่ะ'
น้ำเสียงที่แม้จะแปลกไปเล็กน้อยแต่ยังคงให้ความรู้สึกคุ้นเคยจากภูตสีดำ ทำให้อัลฟ่าที่กำลังตรวจดูอาการของชิโนบุเงยหน้าขึ้นมอง หัวคิ้วขมวดเข้าเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวอยู่ในรูปลักษณ์นี้
"นาย..."
'ช่างเรื่องฉันก่อน ตอนนี้รีบพาโนบุจังกลับไปพักกันเถอะ'
เพราะความเป็นห่วงที่มีต่อคนในอ้อมแขนทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ก่อนจะใช้สองแขนช้อนร่างของคนที่หมดสติไปขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่พอทำท่าจะเดินจากไปกลับโดนงับเสื้อดึงกลับหลังไปซะอย่างนั้น
"เดี๋ยวชิโนบุก็ล้มหรอก"
'ถ้าล้มฉันก็รับทัน ไม่ปล่อยให้โนบุจังเจ็บตัวหรอก นายน่ะรีบขึ้นหลังฉันมา มันเร็วกว่าเดินไป'
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าจึงเดินย้อนกลับไปขึ้นหลังเจ้าหมายักษ์สีดำที่หมอบตัวรออยู่แล้ว จนกระทั่งเจ้าตัวจัดการท่านั่งได้อย่างมั่นคง สุนัขสีดำขนาดใหญ่เจ้าของฉายา 'ท่านสีดำ' ก็กระโจนตัวออกไปในทันที
tbc...


- แปดตระกูลหลัก -
"ไม่มีอาการข้างเคียงอะไรใช่ไหม"
"ไม่มี"
"แน่ใจนะ"
"ฉันแค่เหนื่อยจนหมดแรง แค่ได้พักเต็มที่ก็หายดีแล้วไม่มีอาการข้างเคียงอะไรหรอก"
ระหว่างที่พูดชิโนบุก็ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่ชะงักฝีเท้าเลยสักนิด ดวงตากลมโตยังคงมองทางเดินภายในบ้านที่เริ่มสลัวลงเพราะอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว บรรยากาศเงียบ ๆ ภายในบ้านญี่ปุ่นโบราณยามโพล้เพล้แบบนี้อาจจะสร้างความหวาดกลัวให้กับคนภายนอกได้ไม่น้อย หากแต่ไม่อาจทำอะไรเด็กหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังเดินไปตามทางที่ทอดยาวไปยังห้องสุดท้ายตรงสุดทางเดินได้
หลังจากที่พวกเขากลับมาจากฮอกไกโด ตลอดสองวันหลังจากนั้นทั้งคู่ก็ใช้เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียนจนถึงดึกดื่น เดินเข้าเดินออกระหว่างห้องนี้กับห้องอ่านหนังสือส่วนตัวของชิโนบุอยู่ตลอด
"ว่าแต่นายเถอะ"
"หืม?"
ขณะที่กำลังเดินกันไปเงียบ ๆ เสียงที่ดังขึ้นของชิโนบุก็ทำให้อัลฟ่าต้องหันมามองด้วยความสงสัย เพราะไม่มั่นใจว่าเจ้าตัวหมายถึงเรื่องอะไร
"ฉันทำไม"
"นายเป็นยังไงบ้าง รู้สึกแปลก ๆ บ้างไหม นายเกือบจะหลุดมาสองครั้งแล้วนะ"
ขณะที่ถามขึ้นแบบนั้น ทั้งคู่ก็เดินมาถึงที่หมายพอดี ซึ่งก็คือห้องเก็บหนังสือและบันทึกต่าง ๆ ของ อาคาวะ ชุน คุณปู่ของชิโนบุ
อาคาวะคนหลานเป็นฝ่ายเปิดประตูและเดินนำเข้าไปก่อน จากนั้นก็ตามด้วยอัลฟ่าที่ปิดประตูให้อย่างเรียบร้อยแล้วเดินตามไป
"ฉันยังรู้สึกว่าปกติอยู่ ไม่มีอะไรแปลกไป"
"งั้นก็ดีแล้ว แต่ถ้ามีอะไรต้องรีบบอกฉันทันทีนะ"
"ได้"
คำตอบรับที่ได้ทำให้ชิโนบุหันมามองหน้าเจ้าตัวเล็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับไปเลือกหนังสือที่ต้องการเหมือนเดิม ซึ่งก็ไม่พ้นบันทึกของตระกูลอวี้นั่นแหละ หลังจากที่ก่อนหน้านี้เจอเรื่องวุ่นวายหลายอย่างจนไม่มีเวลาอ่านมานานทำให้เนื้อหายังไม่คืบหน้าไปไหนสักที
ดวงตากลมโตไล่ไปตามบันทึกต่าง ๆ ที่วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดเพื่อหาเล่มที่ต้องการโดยมีอัลฟ่าช่วยดูอยู่ข้าง ๆ ตอนแรกเขาตั้งใจจะมาคนเดียวด้วยซ้ำ แต่อัลฟ่าที่ว่างเหมือนกันขอตามมาด้วย บอกว่าช่วยกันอ่านจะได้เจอสิ่งที่อยากรู้เร็ว ๆ
สุดท้ายก็เลยกลายเป็นว่าเราสองคนต้องมาช่วยกันอ่านบันทึกของตระกูลอวี้อยู่ที่บ้านเพราะออกไปตระเวนไหนไม่ได้ทั้งคู่ตามคำสั่งของแบล็ก ที่เจ้าตัวย้ำนักย้ำหนาไว้ก่อนจะออกไปช่วยทำภารกิจด่วนที่โดนเรียกตัวมา
ถ้าไม่ใช่พ่อกับแม่เป็นคนเรียก ชิโนบุมั่นใจเลยว่าแบล็กไม่มีทางไปแน่ เพราะขนาดเป็นพ่อกับแม่ก็ยังบ่นไม่หยุด แถมก่อนไปก็ยังกำชับแล้วกำชับอีกว่า..
'ห้ามออกไปไหนกันแค่สองคนเด็ดขาด เลิกเรียนแล้วไม่ต้องไปเถลไถลที่ไหนให้ตรงกับบ้านทันที เข้าใจไหม'
สั่งเป็นพ่อเลย!
แต่ก็เข้าใจแหละ แบล็กคงกลัวว่าถ้าเกิดออกไปแล้วบังเอิญเจอกับตัวอะไรที่ทำให้สัญชาตญาณของอัลฟ่าตื่นจนเกิดหลุดขึ้นมา แค่ลำพังเขาคนเดียวคงรับมือไม่ได้แน่ ๆ เพราะฉะนั้นทางที่ดีที่สุดคือกันไม่ให้อัลฟ่าต้องเจอกับพวกภูตผีในช่วงนี้เป็นดีที่สุด
"ชิโนบุ"
"ว่า?"
"แบล็กก็เคยหลุดใช่ไหม"
คำถามที่ถูกส่งมาระหว่างกำลังช่วยกันเลือกหนังสือทำให้ชิโนบุต้องหันไปสบตาด้วยครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วหยิบหนังสือออกมาสองเล่ม โดยถือไว้เองหนึ่งเล่ม ส่วนอีกเล่มก็ส่งให้อัลฟ่า
"ใช่"
"ทั้ง ๆ ที่รู้ตัวว่าเป็นภูตอยู่แล้วทำไมถึงยังหลุดได้"
"นายต้องทำความเข้าใจก่อนว่าอาการหลุดสามารถเกิดขึ้นได้กับภูตทุกตน เพียงแต่โอกาสจะเกิดมันน้อยมากเท่านั้นเอง"
ขณะที่พูดชิโนบุก็ใช้มือแตะไหล่อัลฟ่าเบา ๆ เป็นเชิงให้เดินออกไปได้เลยเพราะพวกเขาได้บันทึกที่ต้องการแล้ว
"เพราะอะไร?"
"หา?"
"อาการหลุดเกิดขึ้นเพราะอะไร"
ชิโนบุปิดประตูให้สนิทเหมือนเดิม แล้วเริ่มออกเดินพร้อมกับอธิบายในสิ่งที่โดนถามให้อัลฟ่าฟังไปด้วย
"ตามปกติแล้ว มนุษย์กับภูตจะใช้ชีวิตแตกต่างกัน พวกภูตจะดำเนินชีวิตโดยใช้สติควบคู่ไปกับสัญชาตญาณ ส่วนมนุษย์จะกดสัญชาตญาณไว้ภายในแล้วใช้สติเป็นส่วนใหญ่"
"....."
"ในกรณีของแบล็กจะเหมือนกับภูตตนอื่นที่ใช้สองสิ่งนี้ควบคู่กันมาตลอด เพราะฉะนั้นพวกเขาจะมีความเคยชินในการควบคุมสัญชาตญาณของตัวเอง ทำให้อาการหลุดควบคุมเกิดขึ้นยากมาก นอกจากจะเจอเรื่องที่ทำให้ช็อคหรือมีผลต่ออารมณ์จริง ๆ จนขาดสตินั่นแหละถึงจะเกิดอาการหลุด ผิดกับกรณีของนาย เพราะนายใช้ชีวิตมาแบบมนุษย์ สัญชาตญาณของนายก็เลยไม่เคยถูกขัดเกลาให้ทำงานควบคู่ไปกับสมอง มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่นายจะถูกกระตุ้นจากสิ่งเร้าต่าง ๆ จนสติหลุด แล้วปล่อยให้สัญชาตญาณเป็นตัวควบคุมร่างกายของนายแทน"
"เพราะแบบนี้เองสินะ ตอนนั้นฉันถึงรู้สึกเหมือนความทรงจำหายไปช่วงหนึ่ง"
การพยักหน้ารับของชิโนบุถือเป็นคำยืนยันให้กับความคิดของอัลฟ่า หลังจากนั้นเจ้าตัวจึงเงียบไปพักใหญ่เพื่อประมวลผลเรื่องราวต่าง ๆ กับตัวเอง แต่แล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย เมื่อมีเรื่องสงสัยผุดขึ้นมาจนอดจะถามออกไปไม่ได้
"เมื่อกี้นายบอกว่ากรณีของแบล็กเป็นเรื่องยากมากที่จะเกิดขึ้น"
"อือ"
"งั้นเรื่องอะไรที่ทำให้แบล็กถึงขั้นสติหลุดได้"
คำถามของอัลฟ่าไม่ได้ทำให้ชิโนบุผ่อนฝีเท้าลงแต่อย่างใด เจ้าตัวยังคงเดินไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าไปสู่ห้องอ่านหนังสือของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นในหัวก็ยังหวนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นตอนเขาเพิ่งจะอายุได้เพียง 9 ขวบเท่านั้น
"ฉันโดนลักพาตัว"
"ได้ยังไง"
อัลฟ่ายอมรับเลยว่าค่อนข้างแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน และเขานึกไม่ออกเลยสักนิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นได้ยังไง ในเมื่อเจ้าตัวมีแบล็กคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา
"นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าปกติฉันจะกลับกับแบล็ก"
"อืม"
"แต่วันนั้นบังเอิญว่าแบล็กไม่ได้ไปเรียนด้วยเพราะต้องไปช่วยงานปู่ ส่วนพ่อกับแม่ก็มีงานด่วนเข้ามากะทันหัน เย็นนั้นเลยมีแค่อายาเมะเท่านั้นที่ไปรับฉัน"
ครืด!
เสียงเลื่อนเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องอ่านหนังสือส่วนตัวของชิโนบุพอดี และก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่ทางฝ่ายเจ้าของห้องจะเป็นคนเดินนำเข้าไปก่อน
"ฉันเกือบจะถูกฆ่าอยู่แล้ว ดีที่แบล็กตามมาเจอก่อนก็เลยช่วยได้ทัน"
"แบล็กทำยังไง"
"เกือบฆ่าล้างตระกูล"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าที่กำลังเดินตามเข้าไปเผลอชะงักเท้าของตัวเอง ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ แล้วเดินตามไปทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับชิโนบุเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าตัวกำลังเล่าต่อ
"จากคนหลายสิบเหลืออยู่แค่ 2-3 คนเท่านั้นตอนที่ฉันเรียกสติแบล็กกลับมาได้"
"คนที่ทำร้ายนายรอดหรือเปล่า"
"โดนเป็นคนแรกเลย"
คำตอบที่ได้รับไม่ต่างจากที่อัลฟ่าคาดไว้สักเท่าไร เพราะถ้าหากเป็นตัวเขาเองที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น ก็คงจะลงมือจัดการกับคนที่ทำร้ายชิโนบุเป็นรายแรกเหมือนกัน
"ฉันถามได้ไหม"
"ว่า?"
"ทำไมพวกนั้นถึงอยากฆ่านาย"
ไม่รู้ทำไม ตอนที่ถามประโยคนั้นออกไปมือทั้งสองข้างของอัลฟ่าถึงเริ่มสั่น ภายในร่างกายร้อนผ่าวราวกับจะมีเปลวไฟปะทุออกมา เป็นเปลวไฟในรูปแบบของห้วงอารมณ์ที่ถูกเรียกว่า...
ความโกรธ
จู่ ๆ ก็โกรธขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เพียงแค่นึกถึงว่าก่อนหน้านี้เคยมีคนกลุ่มหนึ่งคิดจะทำร้ายคนตรงหน้า เขาก็แทบจะห้ามความโมโหของตัวเองไม่อยู่
โชคดีที่ตอนนี้ชิโนบุยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ให้เขาได้มองเห็น ให้เขายังคงสัมผัสได้ ไม่อย่างนั้น...
เขาอาจจะเป็นเหมือนแบล็กในตอนนั้นก็ได้
"คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเรื่องอำนาจ"
ชิโนบุตอบกลับไปโดยไม่ทันสังเกตท่าทางของอัลฟ่าเพราะกำลังนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีตอยู่ ทางด้านอัลฟ่าเองก็ได้สติกลับมาจากน้ำเสียงของชิโนบุ จึงได้หลุดออกจากภวังค์แล้วกลับมาสนใจกับบทสนทนาตรงหน้าอีกครั้ง
"อำนาจอะไร"
"จะอธิบายยังไงดีล่ะ"
ใบหน้ามุ่ย ๆ เหมือนกำลังขัดใจตัวเองที่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงของชิโนบุ ทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มออกมาบาง ๆ แทบลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เคยโกรธ เคยโมโหกับเรื่องที่ได้ยินไปขนาดไหน เพียงแค่ได้เห็นท่าทางน่ารัก มีชีวิตชีวา ก็ราวกับความกรุ่นโกรธ ความกังวลในใจจะถูกปัดเป่าออกไปจนหมด
"แบล็กสอนเรื่องศาสตร์ภูต แต่ยังไม่ได้สอนเกี่ยวกับเรื่องขององเมียวจิใช่ไหม"
"มีสอนศาสตร์ขององเมียวจินะ"
"หมายถึงประวัติสิ"
น้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิด ๆ ของอีกฝ่ายทำให้คราวนี้อัลฟ่าหลุดขำออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะต้องยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้เมื่อได้รับสายตาขวางจัดที่ตวัดมองมา
"ถ้าเป็นเรื่องประวัติฉันยังไม่รู้อะไรสักอย่างเลย"
"งั้นฉันจะสรุปให้ฟังคร่าว ๆ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ไปถามตอนแบล็กกลับมาแล้วกัน"
พอเห็นว่าอัลฟ่าพยักหน้าตอบกลับมา ชิโนบุก็เริ่มเล่าให้ฟังแบบสรุปเฉพาะหัวข้อสำคัญเท่านั้น
"ในบรรดาองเมียวจิทั้งหมดที่มีอยู่ตอนนี้ ถูกแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม แยกได้เป็นแปดตระกูลหลัก แต่ละตระกูลจะมีเขตความรับผิดชอบเป็นของตัวเอง ยกตัวอย่างคืออาคาวะของเรา ก็จะดูแลแถบคันไซทั้งหมด"
"....."
"ฉันจะไล่ชื่อตระกูลและเขตความดูแลให้ฟังก่อนแล้วกัน เริ่มจากฮอกไกโดที่เราเพิ่งไปมา ตระกูลที่ดูแลอยู่คือ ชิราโทริ(ไก่ขาว) ต่อมาคือโทโฮคุ ตระกูลอาโอโทระ(เสือฟ้า) คันโต ตระกูลโคคุโตะ(กระต่ายดำ) ชูบุ ตระกูลโรคุบะ(ม้าเขียว) คันไซ ตระกูลอาคาวะ(เหยี่ยวแดง) ชูโงคุ ตระกูลโอเกทสึ(แมงป่องเหลือง) ชิโกกุ ตระกูลไฮโช(ช้างเทา) และสุดท้ายคือ คิวชู ตระกูลชิคุราเงะ(กระพรุนม่วง)"
อัลฟ่าพยายามนึกภาพตามและจดจำรายละเอียดทุกอย่างไปด้วย โชคดีที่แม้ชิโนบุจะรวบรัดเพียงสั้น ๆ แต่เจ้าตัวแบ่งจังหวะในการพูดดี ไม่เร็วจนเกินไป ก็เลยยังพอฟังจับใจความได้ทัน
"ในแปดตระกูลนี้จะแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม คือ ชิราโทริที่ขออยู่เป็นเอกเทศไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร ต่อมาคือ อาโอโทระ โคคุโตะ โรคุบะ และอาคาวะ สี่ตระกูลนี้เป็นพันธมิตรกัน แล้วก็ยังมีพันธมิตรอีกกลุ่มคือ โอเกทสึและไฮโช จริง ๆ แล้วแต่ก่อนกลุ่มนี้จะมีตระกูลชิคุราเงะอยู่ด้วย แต่ตอนหลัง ชิคุราเงะ ขอแยกตัวเป็นเอกเทศและไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีกเลย"
"เท่ากับมีสองตระกูลที่ไม่เข้าร่วมกับใคร"
"จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิดหรอก แต่จริง ๆ แล้วคุณลุง เอ่อ...ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของชิราโทริ ท่านเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อฉันก็เลยได้ไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ อย่างตอนที่เราไปวุ่นวายกับภูตในเขตฮอกไกโดถึงไม่มีปัญหาอะไร เพราะฉะนั้น คนที่เรียกได้ว่าไม่ร่วมกับใครจริง ๆ มีแค่ชิคุราเงะเท่านั้นแหละ"
"พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์กับใครเลยเหรอ"
"ไม่มี"
"แม้แต่กับโอเกทสึและไฮโชที่เคยเป็นพันธมิตรกันน่ะนะ"
"ใช่ ก็หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่แบล็กเกือบฆ่าล้างตระกูลพวกเขาไป"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่ามุ่นหัวคิ้วเข้าทันที ภายในหัวบันทึกชื่อตระกูลชิคุราเงะลงไปในส่วนที่มั่นใจว่าจะไม่มีทางลืมอย่างแน่นอน แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่เคยมีความแค้นส่วนตัวต่อกันมาก่อน แต่หลังจากนี้เขาจะขอตั้งตัวเป็นศัตรูกับตระกูลนี้อย่างถาวร
"ในบรรดาองเมียวจิทั้งแปดตระกูล อาคาวะรุ่งเรืองและได้รับความไว้วางใจที่สุด...ทีนี้นายพอจะเข้าใจคำว่าอำนาจที่ฉันบอกไปหรือยัง"
ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายมากไปกว่านั้นอัลฟ่าก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว การที่พวกนั้นลงมือกับชิโนบุที่ถือเป็นผู้สืบทอดของผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ก็เพราะต้องการให้เกิดความระส่ำระส่ายเพื่อลดทอนอำนาจของอาคาวะลง
ถ้าแม้แต่ผู้สืบทอดคนเดียวยังปกป้องไว้ไม่ได้...
ความน่าเชื่อถือของอาคาวะก็จะลดน้อยลง
"พอเรื่องมันพลิกกลับเป็นแบบนี้ ฝ่ายที่แย่ก็คือชิคุราเงะสินะ"
"ใช่ หลังจากเหตุการณ์นั้นโอเกทสึและไฮโชก็ตัดสัมพันธ์กับชิคุราเงะทันทีเพราะไม่อยากมีปัญหากับทางอาคาวะ ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากหรอกว่าหลังจากนั้นพวกเขาฟื้นฟูตระกูลกันยังไง อันที่จริงต้องบอกว่าทั้งเจ็ดตระกูลก็ไม่มีใครรู้เรื่องของชิคุราเงะอีกเลย"
"ไม่มีส่งคนไปตรวจสอบบ้างเหรอ"
"อย่างที่บอกว่าเราแบ่งเขตในการดูแลกัน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตก่อนก็เข้าไปยุ่งวุ่นวายไม่ได้หรอก แม้ตอนนั้นจะเกือบโดนล้างตระกูลไปแต่หนึ่งในคนที่เหลือรอดก็คือผู้สืบทอดอันดับสองของชิคุราเงะ เท่ากับว่าตระกูลนี้ยังไม่ถึงจุดจบ และในเมื่อเป็นอย่างนั้นอำนาจหลักในการดูแลคิวชูก็ยังคงเป็นของตระกูลชิคุราเงะเหมือนเดิม"
ยิ่งฟังถึงตรงนี้หัวคิ้วของอัลฟ่าก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ชิโนบุเองก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาเท้าคาง มองหน้าอัลฟ่าไปพลางนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ไปพลาง
จำได้เลยว่าหลังจากนั้นเขาก็ถูกพ่อกับปู่จับเรียนเกี่ยวกับศาสตร์ขององเมียวทั้งหมด แม่เองก็สอนเกี่ยวกับเรื่องญาณพิเศษที่เขาได้รับสืบทอดมาทางสายเลือด ส่วนแบล็กก็ยัดความรู้เกี่ยวกับภูตทุกตนว่ามีจุดแข็งจุดอ่อนอยู่ที่ตรงไหนบ้าง รวม ๆ แล้วก็คือตอนนั้นปวดหัวจนสมองแทบจะระเบิด ทุกอย่างที่ต้องจำและทำความเข้าใจมันเยอะเกินไป จนเขาน็อคไปรอบหนึ่ง รู้สึกจะหลับไปสองวันเต็ม ๆ เลยด้วย
เห็นแบล็กบอกว่าตอนนั้นทุกคนแทบนั่งกันไม่ติดเลย ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาก็เลยต้องเปลี่ยนแผนกันใหม่มาเป็นการค่อย ๆ สอนให้ได้เรียนรู้และพัฒนาไปตามลำดับขั้นตอน เพื่อไม่ให้เขาต้องรับภาระมากเกินไปเหมือนก่อนหน้านี้อีก
"นายน้อย คุณอัลฟ่า ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ"
เสียงเรียกของอายาเมะที่ดังขึ้นจากหน้าห้องทำให้ทั้งสองคนหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง ดวงตากลม ๆ เหลือบมองไปทางประตูเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาหาอัลฟ่าแล้วบ่นขึ้นเบา ๆ
"มัวแต่คุยจนไม่ทันได้อ่านอะไรเลย"
"นั่นสิ"
ถึงจะบ่นกันแบบนั้น แต่ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอยู่ดี...
"โอ้ย!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ อย่างตกใจมากกว่าจะเจ็บ เมื่อเจ้าตัวเผลอสะบัดมือไปโดนตรงเหลี่ยมโต๊ะเข้าพอดี ความรู้สึกชาเกิดขึ้นตรงจุดที่โดน ก่อนมันจะถูกแทนที่ด้วยสัมผัสอุ่น ๆ จากมือใครบางคนที่รีบเดินเข้ามาดูอย่างเป็นห่วง
"ระวังหน่อยสิ"
"ใครจะไปรู้ว่าอยู่ ๆ มันจะโดนเล่า"
"ดีนะที่เลือดไม่ออก"
"ก็แน่สิ แค่ชนโต๊ะเองเลือดมันจะออกได้ไงล่ะ"
"เลือดไม่ออกแต่ก็แดงเป็นปื้นเลยนี่ไง"
ไม่บ่อยนักที่อัลฟ่าจะใช้น้ำเสียงดุ ๆ แบบนี้ ทางคนโดนบ่นเลยได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายลากออกจากห้องไปโดยไม่เถียงอะไรอีก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายแอบขมุบขมิบปากแบบไร้เสียงไปตลอดทาง ให้ดวงตาคม ๆ เหล่มองมาเสียหลายครั้ง
"บ่นเป็นเสียงออกมาเลยก็ได้"
"นายนี่มันขี้เว่อร์เหมือนแบล็กไม่มีผิด"
พออีกฝ่ายเปิดโอกาสให้ชิโนบุก็สวนกลับไปโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด มืออีกข้างที่โดนอัลฟ่าจับไว้ก็ปล่อยไปอย่างนั้น ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นมาเท้าเอวแล้วบ่นออกมาอีก
"ฉันเจ็บนิดเจ็บหน่อยเป็นต้องเลือดขึ้นหน้าตลอดเลย จะจุดเดือดต่ำไปไหนเนี่ย"
"ที่เห็นนายเจ็บแล้วเลือดขึ้นหน้าก็เพราะเป็นห่วง"
"แต่บางครั้งฉันเจ็บแค่นิดเดียวเองนะ"
"จะเจ็บมากเจ็บน้อยมันก็คือเจ็บ"
จบประโยคนั้นอัลฟ่าก็หยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากับชิโนบุตรง ๆ ดวงตาคู่คมมองสบเข้าไปในดวงตากลมโตที่กระพริบมองกลับมาอย่างสงสัย
"ไม่เกี่ยวเลยว่าตอนนั้นนายจะเจ็บมากหรือน้อย เพราะสำหรับฉันแล้ว...เลือกสักหยดฉันก็ไม่อยากให้ไหล แผลสักแผลฉันก็ไม่อยากให้เป็น รอยช้ำสักรอยฉันก็ไม่อยากให้มี"
สิ้นคำนั้น ความเงียบก็ปกคลุมทั้งคู่ไว้ในทันที ดวงตาสองคู่เพียงแค่สบกันนิ่ง ๆ โดยไม่มีคำพูดใด หากแต่พาลพาให้ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อเกิดขึ้นกับหัวใจสองดวง ก่อนที่...
ชิโนบุจะเป็นคนทำลายบรรยากาศที่รู้สึกว่ามันแปลกทิ้งด้วยตัวเอง มือข้างที่ถูกจับไว้ออกแรงบิดเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะชักสีหน้าแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหวี่ยง ๆ พร้อมกับเดินนำไปโดยไม่คิดจะรอเลยสักนิด
"นายมันเวอร์"
"ว่าฉันเวอร์..."
แล้วหน้าแดงทำไม?
อัลฟ่าได้แต่คิดต่อในใจอย่างขำ ๆ ไม่รู้ว่าชิโนบุจะรู้ตัวไหม แต่ตอนที่หมุนตัวเดินออกไปเมื่อกี้ เขาทันเห็นนะว่าแก้มขาว ๆ ทั้งสองข้างของเจ้าตัวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเลย ซึ่งแน่นอนว่าไม่น่าจะใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นอะไรอีกอย่างที่เรียกว่า...เขิน
"หึ ๆ"
เวลาเขินแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ
tbc...


"คัตสึกิ"
"นายน้อย"
"เกิดอะไรขึ้น"
ทันทีที่มาถึงชิโนบุก็รีบรุดเข้าไปหาคนของตัวเองด้วยความเป็นห่วง ดวงตากวาดมองสำรวจอีกฝ่ายดูคร่าว ๆ พอเห็นว่าไม่น่าจะเป็นอะไรก็ค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่ด้วย
"มีผนึกหนึ่งถูกทำลายครับ"
"ผนึกของอะไร"
"ยังไม่รู้ครับ ผมไม่กล้าทิ้งตรงนี้ไป แต่ตอนนี้ไซกะกำลังไปตรวจดู เขามาถึงก่อนหน้านายน้อยครู่หนึ่งเพราะได้รับจดหมายของผมเหมือนกัน"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็พยักหน้าอย่างรับรู้ว่าคืออะไรที่ทำให้คัตสึกิทิ้งไปไหนไม่ได้
"จิมมี่อีกแล้ว"
ประโยคของอัลฟ่าที่ตรงกับใจเขาพอดีทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะย่อตัวลงไปนั่งข้าง ๆ ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าของคนหลับแล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้า เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายภูตที่แผ่ออกมาจาง ๆ จากร่างกายของอีกฝ่าย
"คัตสึกิ เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังที"
"ครับ คือผมออกมาลาดตระเวนแถวนี้ แล้วบังเอิญเดินมาเจอเขาเป็นลมอยู่ข้างเขตผนึกที่เสียหายก็เลยรีบพาออกมา แต่อยู่ ๆ ฟ้าก็ผ่าทำให้ผนึกถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ ตอนนั้นผมพาเขาออกมาไกลพอสมควรแล้วก็เลยไม่ทันเห็นว่าเป็นผนึกของตัวอะไร"
เรื่องราวที่ได้ยินดูเหมือนจะไม่ค่อยมีข้อมูลอะไรให้รู้เพิ่มเติม ชิโนบุจึงหันมาให้ความสนใจกับอาการของจิมมี่แทน เมื่อตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะตรวจเจอความผิดปกติบางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้นเข้าซะแล้ว
"เหมือนเขาจะโดนสิงนะ"
"ช่วยได้ไหม"
เพราะถึงยังไงก็เป็นเพื่อนในห้องเดียวกันอัลฟ่าเลยรู้สึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย อีกอย่างคือถ้าไม่นับรวมตัวเขาที่ได้รู้จักกับโลกอีกใบเพราะบ้านอาคาวะแล้ว ในบรรดานักเรียกแลกเปลี่ยน เขาก็คิดว่าเป็นจิมมี่นี่แหละที่จะได้รับประสบการณ์แปลก ๆ กลับไปคุ้มกว่าคนอื่น เพราะเจ้าตัวเล่นอยู่แทบในทุกสถานการณ์เลย
"คัตสึกิทำพิธีปัดรังควานให้ที"
"ครับนายน้อย"
เป็นเพราะชิโนบุเองก็แอบคิดเหมือนกันกับอัลฟ่า ทั้งยังแอบรู้สึกเห็นใจกับดวงชะตาของจิมมี่อยู่ไม่น้อย เลยตกปากรับคำกลับไปโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด
เวลาผ่านไปครู่สั้น ๆ ที่อัลฟ่าและชิโนบุนั่งมองคัตสึกิทำพิธีปัดรังควาน คนที่นอนหลับสนิทไม่ได้สติมาตลอดก็ค่อย ๆ รู้สึกตัว เปลือกตาทั้งสองข้างขยับเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทางมึนงง
"อะไรกันเนี่ย"
เพราะตื่นมาก็เจอคนรุมอยู่สามคน จิมมี่เลยได้แต่ถามด้วยความสงสัย ดวงตาไล่มองไปทีละคน จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่อัลฟ่าซึ่งถือเป็นคนที่เขาเคยคุยด้วยบ่อยที่สุดเพราะเรียนอยู่ห้องเดียวกัน
"พวกเราเห็นนายเป็นลมอยู่ก็เลยพามาพักที่นี่"
"อ๋อ"
"ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น"
เป็นเพราะสายตาของจิมมี่มาหยุดอยู่ที่ตัวเองเป็นคนสุดท้าย อัลฟ่าจึงรับหน้าที่พูดคุยทุกอย่างไปโดยปริยาย ทางด้านคนเพิ่งฟื้นเองก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายขึ้น เพราะยังไงก็มีชิโนบุอีกคนที่ถือว่ารู้จักกัน เจ้าตัวเลยหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหัวเบา ๆ ไล่ความมึนงงที่ตกค้างอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นตอบ
"ฉันแค่แวะมาขอพรเฉย ๆ แต่ว่าอยู่ ๆ ก็วูบไป"
"วูบไปเหรอ"
"อือ จำได้ว่ามีลมพัดมาแรงมาก แล้วอยู่ ๆ ฉันก็วูบไปเลย"
คำตอบของจิมมี่ทำให้คนฟังทั้งสามมุ่นหัวคิ้วเข้าพร้อมกัน เพราะดูเหมือนว่าทางนี้ก็จะไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมอะไร ยิ่งคัตสึกิยิ่งแล้วใหญ่ แม้ว่าที่นั่งเฝ้าอยู่นี่จะเพราะเป็นห่วงด้วย แต่อีกใจเขาก็หวังว่าเด็กคนนี้จะมีคำตอบที่เขาสงสัยอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากทำให้เป็นห่วง ก็เลยอดจะบ่นออกไปไม่ได้
"แล้วเธอเข้าไปทำอะไรในป่าข้างศาลเจ้าตอนฝนตก ๆ ถ้าไม่มีคนไปเจอจะทำยังไง"
"ตอนที่ผมวูบฝนยังไม่ตกนะ แล้วผมก็วูบตั้งแต่ที่หน้าศาลเจ้าแล้วด้วย ไม่ได้เดินเข้าป่าไปสักหน่อย"
ประโยคที่สวนกลับมาทำให้อีกสามคนชะงักไป จู่ ๆ ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวกันได้โดยไม่จำเป็นต้องมีใครอธิบาย
แสดงว่าจิมมี่คงโดนภูตผีเข้าสิงตอนที่รู้สึกว่าวูบไปตั้งแต่หน้าศาลเจ้า แต่ว่า...มันจะสิงจิมมี่แล้วพาไปที่ผนึกทำไม?
ที่สำคัญ...ผนึกไหนกันที่ถูกทำลาย?
"คัตสึกิ ตรงไหน"
พอฉุกคิดอะไรขึ้นได้ชิโนบุก็รีบถามขึ้นทันที ทางด้านคัตสึกิแม้จะไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่เจ้าตัวก็รู้ว่านายน้อยของตัวเองหมายถึงเรื่องอะไร ชายหนุ่มรีบชี้มือไปยังทิศทางที่ผนึกถูกทำลายแล้วมีไซกะล่วงหน้าไปก่อนทันที
"ตรง--"
เปรี้ยง!
ยังตอบไม่ทันจบเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับกลิ่นอายภูตที่รุนแรงขึ้นจนหัวคิ้วของทั้งสามยิ่งขมวดแน่น
"พาเขาไปส่งที่บ้านด้วย"
"ครับนายน้อย"
นายน้อยแห่งอาคาวะไม่อยู่รอคำตอบด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งรีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกจากที่หลบฝนชั่วคราวไปทันทีโดยไม่สนแล้วว่าอากาศจะเย็นลงขนาดไหน ในเมื่อตอนนี้ความร้อนใจและความกังวลมันมีมากกว่า
ทั้งร้อนใจเพราะความเป็นห่วงคนของตัวเองที่ล่วงหน้าไปก่อน และกังวลว่าเจ้าตัวที่หลุดออกมาจากผนึกมันจะใช่ตัวเดียวกับที่เขากำลังคิดอยู่หรือเปล่า
"นี่นอกเหนือจากที่ตกลงกันไว้แล้วนะ"
"แต่นายก็ไม่ได้ห้ามนี่"
ประโยคที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุตอบกลับไปโดยไม่หันไปมอง ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ไม่ได้เถียงอะไร ยอมรับตรง ๆ ว่าตอนนี้เขาเองก็รู้สึกไม่ดีกับกลิ่นอายที่สัมผัสได้ จนอยากไปเห็นด้วยตาตัวเองว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ ที่ทำให้เลือดในกายของเขามันระอุขึ้นได้ทั้งที่จับสัมผัสได้เพียงลาง ๆ เท่านั้น
ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่คมมุ่นเข้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ่งขมวดแน่นเมื่อเหลือบไปเห็นว่าคนที่วิ่งอยู่ข้าง ๆ กำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ
"มีอะไรหรือเปล่า"
"ฉันกำลังภาวนาขอให้มันไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด"
"แล้วนายกำลังคิดอะไร"
"ผนึกที่นี่มีอยู่สามจุด"
ชิโนบุไม่ตอบที่โดนถามแต่เลือกจะพูดไปถึงเรื่องอื่นแทน ซึ่งอัลฟ่าเองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากฟังสิ่งที่เจ้าตัวกำลังจะพูดต่ออย่างตั้งใจ
"แต่ละจุดจะผนึกภูตผีที่แข็งแกร่งไว้ทั้งนั้น แต่ว่ามีอยู่จุดหนึ่งที่ภูตในผนึกแข็งแกร่งยิ่งกว่าตนอื่น"
"....."
"ผู้คนส่วนใหญ่คิดว่ามันถูกผนึกอยู่ในเขตศาลเจ้า แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ เพราะไม่ต้องการให้ใครหามันพบตัวผนึกและศาลเจ้าจึงอยู่ห่างจากกัน เราเคยมาตรวจสอบดูแล้วแต่สุดท้ายก็ระบุไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วมันถูกผนึกอยู่ตรงไหนในสามจุดนี้"
ฟังมาถึงตรงนี้ใบหน้าของอัลฟ่าก็ฉายแววเคร่งเครียดตามไป เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญบางเรื่องที่แบล็กเคยเล่าให้ฟังได้
"ตอนนี้ฉันเลยได้แต่หวัง ว่ามันจะไม่ใช่เจ้าตัวนั้น"
ทันทีที่จบประโยคนั้นทั้งคู่ก็วิ่งมาถึงจุดกำเนิดกลิ่นอายอันตรายที่ตอนนี้กำลังร้องคำรามดังลั่นราวกับเสียงฟ้าผ่า ดวงตาของมันแดงฉานอย่างบ้าคลั่ง ดูท่าการที่เพิ่งหลุดออกจากผนึกจะทำให้มันยิ่งดุร้ายกว่าเดิม
"ไซกะ"
ร่าง ๆ หนึ่งที่กำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ที่พื้นข้าง ๆ ภูตตนนั้น ทำให้ชิโนบุได้แต่กัดปากตัวเองแน่นด้วยความโมโห หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่น แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามตั้งสติไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะกลัวว่าจะส่งผลเสียกับคนของตัวเองที่บาดเจ็บหนักจนไม่สามารถหลบหนีออกจากตรงนั้นได้
"แย่ชะมัด"
ประกายสายฟ้าจากหางของมันยิ่งทำให้หัวคิ้วของชิโนบุขมวดแน่นขึ้นเพราะความเครียด เจ้าตัวเหลือบไปมองอัลฟ่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหยิบชิคิงามิออกมาแล้วถ่ายทอดคำสั่งลงไป เพียงอึดใจสั้น ๆ กระดาษแผ่นน้อยก็แปรเปลี่ยนเป็นนกกระดาษสองตนบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ตนหนึ่งมุ่งหน้าไปยังสาขาใกล้ ๆ และอีกตนหนึ่งมุ่งหน้าไปยังบ้านอาคาวะ
อัลฟ่าเหลือบตามองภูตส่งสารทั้งสองโดยไม่พูดอะไร เพราะรู้ดีว่าชิโนบุคงส่งข้อความไปเรียกกำลังเสริมมาที่นี่ ยังไงลำพังแค่พวกเขาสองคนก็ไม่ไหวแน่ ๆ หากต้องปะทะกับเจ้าตัวนั้นจริง ๆ
"ยังไงก็ต้องช่วยไซกะออกมาให้ได้ก่อน แต่ก็ต้องเลี่ยงไม่ปะทะตรง ๆ แค่ยื้อเวลารอกำลังเสริมมาก็พอ"
ตอนนี้พวกเขาต้องยอมขัดคำสั่งของแบล็กเพราะเรื่องตรงหน้ามันเลวร้ายเกินกว่าจะเมินเฉยได้ แน่นอนว่าชิโนบุทิ้งคนของตัวเองไม่ได้ และอัลฟ่าเองก็ไม่ใจร้ายเกินกว่าจะปล่อยให้ใครตายไปต่อหน้าต่อตาเหมือนกัน
"นายหาจังหวะพาเขาออกไปแล้วกัน"
เป็นการวางแผนสั้น ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม ดวงตาสองคู่หันมาสบกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่อัลฟ่าจะย่อตัวลงเล็กน้อยในท่าเตรียมพร้อม ขณะที่ชิโนบุเองก็เตรียมชิคิงามิเข้ามือ
"ระวังตัวด้วยล่ะ"
"นายก็เหมือนกัน"
เพียงชั่วอึดใจที่กระดาษแผ่นน้อยแปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ร้ายตัวใหญ่กระโจนออกไป ร่างสูงใหญ่ข้าง ๆ ก็พุ่งตัวตามไปทันที
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"โนบุจังกับอัลฟ่ายังไม่กลับมาอีกเหรอ"
"ยังค่ะ"
ทันทีที่กลับมาถึงแบล็กก็รีบถามหาทั้งคู่เมื่อไม่ได้กลิ่นที่คุ้นเคยอยู่ภายในตัวบ้าน หัวคิ้วของเจ้าตัวมุ่นเข้านิด ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วขึ้น รีบเดินดุ่ม ๆ ไปตามทางเมื่อได้กลิ่นของใครอีกคนที่อยากเจอตัวมาหลายวันแล้ว โดยที่ระหว่างนั้นก็ยังหันไปคุยกับอายาเมะที่เดินตามหลังมา
"นี่มันเลยเวลาแล้วนะ"
"คิดว่าคงติดฝนค่ะ เมื่อเช้านายน้อยและคุณอัลฟ่าไม่ได้พกร่มไป"
เหตุผลที่ได้ยินทำให้แบล็กหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สุดท้ายเจ้าตัวจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างคลายกังวลลงบ้าง เมื่อสิ่งที่อายาเมะพูดมามันค่อนข้างจะมีน้ำหนักพอ
"อ้าว แบล็ก"
เสียงทักที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ดวงตาเรียวคมมองสำรวจดูทั่วทั้งตัวอีกฝ่าย ตอนแรกเขากะว่าจะเดินไปหาที่ห้อง แต่มาเจอกันตั้งแต่ทางเลี้ยวตรงนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเสียเวลา
"อยู่ไม่ติดบ้านเลยนะเดี๋ยวนี้"
คนโดนบ่นทำเพียงขำออกมาเบา ๆ อาคาวะ ชุน หันไปพยักหน้าให้อายาเมะเป็นเชิงว่าไปทำอย่างอื่นต่อได้ เดี๋ยวทางนี้เขาจะจัดการต่อเอง ซึ่งเธอเองก็เข้าใจจึงค้อมหัวลงนิด ๆ แล้วขอตัวไปดูแลความเรียบร้อยที่อื่นต่อ
พอเหลือกันอยู่เพียงสองคนสีหน้าแบล็กก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง แล้วเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นก่อนโดยไม่คิดจะเกริ่นนำเลยสักนิด
"มีอะไรหรือเปล่าชุน ทำไมช่วงนี้นายชอบหายตัวไปตลอดเลย"
"พอดีมันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ"
"ปัญหาอะไร"
"ดูเหมือนว่าตระกูลอื่นก็จะเริ่มเจอปัญหาภูตผีออกอาละวาดหนักกว่าปกติเหมือนกับเราแล้วล่ะ"
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อ้อมค้อม อาคาวะ ชุน จึงเลือกจะตอบไปตรง ๆ ช่วงนี้ที่เขามักจะหายตัวไปบ่อย ๆ ก็เพราะออกไปสืบเรื่องนี้มานั่นแหละ คิดว่าแบล็กเองก็คงพอจะรู้สึกอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะช่วงนี้เจ้าตัวก็ถูกเรียกไปช่วยจัดการกับภูตผีตามสาขาต่าง ๆ อยู่ไม่น้อยเลย
"แสดงว่าที่ผ่านมานายไปตามสืบเรื่องนี้มา"
"ใช่"
คำตอบที่ได้รับทำให้แบล็กพยักหน้าอย่างเข้าใจ มิน่าล่ะถึงได้อยู่ไม่ติดบ้านเลย ปล่อยให้โนบุจังของเขาต้องเจอปัญหาแล้วแก้เอาเองตลอด
"งั้นพอได้อะไรมาบ้างล่ะ"
"ไม่ได้"
"ออกไปตะลอนมาตั้งนานเลยนะ"
"แต่ก็ได้ข้อมูลดี ๆ อย่างอื่นมานะ"
"ออกไปสืบอีกเรื่องแต่ได้กลับมาอีกเรื่อง เจริญรุ่งเรืองล่ะตระกูลเรา"
"อย่าบ่นเหมือนฉันเป็นเด็กสิ ฉันไม่ใช่เจ้าลูกชายหรือชีจังนะ"
พูดไปอดีตผู้นำตระกูลก็ได้แต่อมยิ้มขำไปด้วย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้รับสายตาแกมดุจากอีกฝ่าย ดวงตาที่แม้จะมีริ้วรอยตามกาลเวลาหากแต่ยังคมกริบไม่ต่างจากสมัยหนุ่มหยีลงเล็กน้อยเพราะรอยยิ้ม ก่อนจะไพล่ถามไปถึงเรื่องหลานชายเมื่อไหน ๆ ตอนนี้ก็พูดถึงเจ้าตัวอยู่แล้ว
"ว่าแต่นายกับชีจังเถอะ ศึกษาเรื่องตระกูลอวี้กันไปถึงไหนแล้ว"
"ไม่มีอะไรคืบหน้า"
"ให้เวลาตั้งนานเลยนะ"
"อย่ามาย้อน"
"ก็อย่ามาว่าฉันก่อนสิ"
แบล็กทำเพียงส่งเสียง 'เหอะ' ในลำคอเมื่อได้ยินน้ำเสียงทีเล่นทีจริงที่ตอบกลับมา ก่อนเจ้าตัวจะยกมือขึ้นกอดอก แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีจริงจังขณะเดินตามอีกฝ่ายไปยังห้องชงชา
"ฉันว่าแบบนี้มันเสียเวลา นายบอกมาเถอะว่าตระกูลอวี้มีอะไรกันแน่"
"เสียเวลาอะไรล่ะ ฉันก็แค่อยากให้ชีจังรู้เรื่องด้วยตัวเองเฉย ๆ--"
เปรี้ยง!
อาคาวะ ชุน ยังพูดไม่ทันจบ เสียงฟ้าผ่าก็ดังลั่นขึ้นให้เจ้าตัวต้องรีบสะบัดหน้าฉับไปยังทิศทางของเสียงทันทีแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในตัวบ้านก็ตาม หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่น สัญชาตญาณภายในตัวร้องบอกว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ ๆ ซึ่งแบล็กเองก็กำลังรู้สึกอย่างเดียวกัน
"สังหรณ์ไม่ดีเลย"
"เหมือนกัน"
บรรยากาศจริงจังไม่มีความล้อเล่นเกิดขึ้นกับทั้งคู่ทันที อดีตเจ้าบ้านรีบหมุนตัวไปอีกทาง แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ของตนแทนห้องชงชา โดยมีแบล็กเดินตามไปติด ๆ
"โนบุจังกับอัลฟ่าก็ยังไม่กลับ"
แบล็กไม่ได้อยากจะคิดในแง่ร้าย แต่สังหรณ์ของเขาทำให้อดกลัวไม่ได้ว่าเด็กสองคนนั้นอาจจะเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น ยิ่งตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ ที่แผ่กระจายไปทั่วก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีไปกันใหญ่
กลัว...ว่าเด็กสองคนนั้นจะบังเอิญไปเจอกับพวกภูตผีระดับสูงเข้า
กลัว...ว่าถ้าเป็นแบบนั้นแล้วอัลฟ่าจะเผลอหลุดขึ้นมา
"ชุน บอกฉันมาได้แล้วว่าสรุปตระกูลอวี้มีอะไรกันแน่"
คำถามที่ดังขึ้นไม่ได้ทำให้เจ้าของชื่อชะลอฝีเท้าลงแต่อย่างใด เจ้าตัวยังคงมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ของตัวเองด้วยความเร็วที่ไม่ลดลง มิหนำซ้ำยังมีแต่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
"ฉันขอถามก่อนแล้วกันว่านายสัมผัสอะไรในตัวอัลฟ่าได้บ้าง"
"พลังที่ไม่ธรรมดาเลย แต่ไม่รู้ว่าเป็นของอะไร"
คำตอบที่ได้กลับมาทำให้ทางฝ่ายคนถามพยักหน้าเล็กน้อย อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรเกี่ยวกับเรื่องของอัลฟ่าหรอก ก็แค่อยากจะให้หลานชายค่อย ๆ อ่าน ค่อย ๆ ทำความเข้าใจ และรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยตัวเองก็เท่านั้น
"จำเรื่องของ ทามาโมะ โนะ มาเอะ ได้ไหม"
"เกี่ยวกันเหรอ"
"เกี่ยวสิ เพราะว่าก่อนนางจะมาป่วนที่นี่จนถูกเซย์เมย์ผนึกไว้ ที่จริงแล้วนางหลบหนีมาจากจีน"
ได้ยินแค่นั้นแบล็กก็ขมวดคิ้วเข้าทันที เค้าลางความเข้าใจอะไรบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นพร้อม ๆ กับความเป็นห่วงในตัวเด็กทั้งสองคนที่ยิ่งทวีคูณ จนเผลอหายใจผิดจังหวะอย่างที่ปกติไม่เคยเป็น
"หนึ่งในตำนานงามล่มเมืองอันขึ้นชื่อของที่นั่น แท้จริงไม่ได้ถูกสังหาร แต่นางหลบหนีมาอยู่ที่ญี่ปุ่นต่างหาก และที่สำคัญคือ ก่อนหน้านั้นนางแอบมีสัมพันธ์กับลูกชายคนโตของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งมาโดยตลอด จนกระทั่ง...มีทายาทที่สืบเชื้อสายของนางเกิดขึ้นมา"
ยิ่งได้ยินเรื่องที่เล่าแบล็กก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาพอจะเดาเรื่องราวทุกอย่างได้แล้ว ในขณะที่ชุนเองก็รีบลงมือเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ต้องใช้ทันทีที่เดินมาถึงห้อง
"คุณชายตระกูลนั้นเลี้ยงดูลูกชายที่มีสายเลือดของเขาและนางคนละครึ่งให้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติธรรมดา เวลาผ่านไปผลัดเปลี่ยนจากรุ่นสู่รุ่น สายเลือดของนางในตัวลูกหลานก็ยิ่งจางลงจนแทบไม่เหลือ แต่ว่า..."
"....."
"ย้อนไปเมื่อ 17 ปีก่อน มีเด็กคนหนึ่งในตระกูลนั้นเกิดมาโดยได้รับสืบทอดสายเลือดและพลังจากนางมาทั้งหมด ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเพราะอะไร แทนที่สายเลือดของนางจะหมดลง กลับกลายเป็นว่าเลือดมนุษย์ในตัวเด็กคนนั้นแทบจะไม่มี ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเด็กคนนั้นคือของนาง"
ฟังมาถึงตรงนี้หัวคิ้วของแบล็กก็ขมวดแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียวไปซะแล้ว ดวงตาเรียวคมฉายแววกังวลออกมาอย่างไม่ปิดบัง ได้แต่ถามกลับไปอย่างที่ในใจก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว รู้แล้วว่า...
"ชุน นายคงไม่บอกฉันใช่ไหมว่า..."
"เด็กคนนั้นคืออัลฟ่า เขาสืบทอดสายเลือดโดยตรงมาจากจิ้งจอกเก้าหาง"
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นทันทีที่สิ้นประโยคนั้น และมันทำให้แบล็กรู้สึกไม่ดียิ่งกว่าเดิมจนอดจะขึ้นเสียงกลับไปไม่ได้
"เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมนายเพิ่งจะมาบอก!"
"ก็บอกไปตั้งนานแล้วไงว่าให้รีบไปอ่านบันทึกตระกูลอวี้"
"ของแบบนี้มันต้องบอกเลยสิ ให้ไปอ่านเองทำไม"
"ก็ในบันทึกมันมีรายละเอียดยิบย่อยที่ฉันไม่รู้จะเล่าให้ฟังยังไงตั้งเยอะแยะ ถ้าอ่านเอาเองมันก็จะเข้าใจง่ายกว่า แล้วอีกอย่างนะ ถึงบันทึกจะมีหลายเล่มแต่ถ้าตั้งใจอ่านจริง ๆ สัปดาห์เดียวก็จบแล้ว"
"เจอเรื่องวุ่นวายกันทุกวันจะเอาเวลาที่ไหนไปอ่านเล่า"
ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เจ้าตัวแก่ลงเยอะ แบล็กก็อยากจะมะเหงกเข้าให้สักที แต่ถึงอย่างนั้นก็รีบเร่งฝีเท้าเดินตามออกมาจากในห้องด้วย เมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ ที่ชักจะเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
"ข้ออ้าง ๆ"
"เดี๋ยวจะโดน แล้วนี่ทั้งที่รู้ว่าอัลฟ่าเป็นแบบนี้ก็ยังจะให้ตามฉันกับโนบุจังไปเนี่ยนะ คิดอะไรของนายเนี่ย"
"ให้เขาได้เจอภูตผีบ้างจะได้คุ้นเคยไง เดี๋ยวยังไงตอนครบ 18 พลังของเขาก็ต้องตื่นขึ้นมาอยู่แล้ว ผนึกของตระกูลอวี้อยู่กับเขาไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก"
"ยังไม่ต้องครบ 18 ก็จะไม่อยู่แล้วเนี่ย เกือบจะหลุดไปแล้วนี่"
"อะไรนะ"
เสียงพึมพำที่ได้ยินจากด้านหลังทำให้อาคาวะ ชุนหยุดฝีเท้าของตัวเองแล้วหันกลับไปมองหน้าเจ้าตัวอย่างสงสัย ซึ่งแบล็กเองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป
"อัลฟ่าเกือบจะหลุดไปแล้ว"
"หมายความว่ายังไง"
"ก็หมายความว่าเกือบหลุดไง"
"นายพาเขาไปเจออะไรมา"
ถ้าไม่ติดว่าในมือมีของที่ต้องถืออยู่ อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะคงได้เขย่าคอถามภูตผู้พิทักษ์ของตระกูลไปแล้ว มีอย่างที่ไหน ปล่อยอัลฟ่าไว้ด้วยแค่ไม่กี่เดือนเจ้าตัวก็เกือบจะหลุดซะแล้ว ลำพังแค่ภูตผีระดับล่างถึงระดับกลางยังไงก็ไม่มีทางแผ่จิตสังหารรุนแรงจนสะเทือนไปถึงสัญชาตญาณของเก้าหางจนทำให้หลุดได้ นี่แสดงว่าต้องแอบพาอัลฟ่าไปเจออะไรที่มันชวนขวัญผวากันมาแน่ ๆ
"ก็ภูตผีไง"
แล้วดู ยังจะตอบกลับมาเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอีกเจ้าหมอนี่!
"ไม่ตลกนะแบล็ก เจอแค่ภูตทั่วไปยังไงก็ไม่มีทางหลุดได้"
"ฉันก็ไม่ตลกเหมือนกัน ใครจะไปคิดว่าเขาเป็นจิ้งจอกเก้าหางเล่า"
แม้จะพอสัมผัสได้ว่าพลังของอัลฟ่าต้องไม่ธรรมดา แต่จิ้งจอกเก้าหางนี่หลุดกรอบความคิดของแบล็กไปไกลเลย ถ้ารู้ว่าเจ้าตัวมีสายเลือดนี้เขาจะไม่พาไปลุยแหลกด้วยเด็ดขาด เพราะถ้าเกิดหลุดขึ้นมาต่อให้เป็นตัวเขาเองก็คงจัดการกันไม่ได้ง่าย ๆ แน่
"แบล็ก"
"อะไร"
"สรุปว่านายพาเขาไปเจออะไรมาบ้าง"
"ก็...ล่าสุดก็เนโกะมาตะ"
"ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วสิน่า ว่านายกับชีจังเป็นประเภทอยู่เฉยไม่เป็น"
จากที่เยือกเย็นมาตลอดอดีตผู้นำตระกูลก็เริ่มลนลานเพราะเป็นห่วงหลานชาย รู้สึกคิดผิดไม่น้อยที่เผลอนึกไปเองว่าทั้งคู่คงแค่พาไปเจอมากสุดก็พวกภูตระดับกลาง แต่นี่เล่นกระโดดข้ามไปเจอกับสองหางมาเลย
เขาพลาดเอง พลาดเองจริง ๆ
น่าจะรู้อยู่แล้วสิน่าว่าคนบ้านนี้อยู่เฉย ๆ กันไม่เป็น!
อาคาวะ ชุนรีบเร่งฝีเท้าไปที่หน้าบ้านทันที ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เมื่อเห็นว่ามีนกกระดาษสีขาวตัวหนึ่งกำลังบินมาทางนี้
"ใครส่งมาเนี่ย"
แม้จะบ่นอย่างนั้นแต่ก็ยื่นมือไปรับไว้ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แบล็กเดินตามมายืนข้าง ๆ ได้พอดี ภูตหนุ่มเหลือบตามองข้อความในกระดาษ แต่ยังไม่ทันได้อ่านสักข้อความ กระดาษในมือคนข้าง ๆ ก็ป่นเป็นผง ก่อนที่เจ้าตัวจะตะโกนออกคำสั่งเสียงดัง
"รีบไปกันเดี๋ยวนี้เลยแบล็ก"
"เกิดอะไรขึ้น"
แม้จะถามอย่างนั้นแต่แบล็กก็รีบเปลี่ยนร่างของตัวเองทันที เมื่อไอสีดำที่ปกคลุมจางหายไป ก็ปรากฎเป็นร่างของสุนัขสีดำขนาดใหญ่ที่หมอบรอให้อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะขึ้นไปนั่งอยู่บนหลัง
"โรคุบิ(6 หาง)หลุดจากผนึกน่ะสิ ชีจังเป็นคนส่งจดหมายนี้มาให้เอง"
"หมายความว่าโนบุจังอยู่ที่นั่นน่ะนะ?"
"ใช่ แล้วเราก็ต้องรีบไปให้เร็วที่สุดด้วย ถ้าอัลฟ่าเคยเกือบหลุดอย่างที่นายบอก คราวนี้เจอจิตสังหารจากหกหางเข้าไปอีก ยังไงเขาก็ต้องหลุดแน่"
ระหว่างที่พูดอาคาวะ ชุนก็ขึ้นมานั่งบนหลังของภูตพิทักษ์ประจำตระกูลเรียบร้อยพอดี แว่วเสียงคำรามอย่างน่ากลัวดังมาจากในลำคอของภูตหนุ่ม ก่อนที่ร่างสีดำขนาดใหญ่จะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ถูกทิ้งไว้
"ถึงจะเป็นภาพหายาก แต่ฉันก็ไม่เคยอยากให้มันเกิดขึ้นเลยนะ การปะทะกันของหกหางกับเก้าหางเนี่ย"
tbc...


- มากุระ งาเอชิ -
"แบล็กยังไม่กลับมาอีกเหรอ"
"เห็นว่าจะกลับเย็นนี้นะ"
ระหว่างที่ตอบชิโนบุก็คีบข้าวเข้าปากไปด้วย ดวงตากลมโตเหลือบมองคนข้าง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสนใจข้าวกล่องในมือของตัวเองต่อ
เมื่อคืนเขาลองถามพ่อกับแม่ดู เห็นพวกท่านบอกว่าตอนนี้ภารกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ต้องเก็บกวาดอะไรกันอีกนิดหน่อย เพราะฉะนั้นเย็นนี้ก็คงจะส่งตัวแบล็กกลับมา แต่ว่าพ่อกับแม่คงจะตามมาทีหลังเพราะต้องอยู่จัดการธุระต่ออีก
"ไปหลายวันเลยนะคราวนี้"
"อือ งานมันค่อนข้างยาก"
บทสนทนาสั้น ๆ จบลงแค่ตรงนั้นเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรออกมาอีก ทั้งคู่ทำเพียงนั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกันเงียบ ๆ บนดาดฟ้าของตึกเรียนอันเป็นสถานที่ประจำอย่างทุกที จะมีที่ต่างออกไปหน่อยก็คือปกติพวกเขามักจะไปนั่งหลบแดดกันอยู่ที่ข้างประตู แต่วันนี้เปลี่ยนมานั่งอยู่กลางแดดเพราะชิโนบุบ่นว่าอากาศมันเย็นชื้นกว่าทุกวันที่ผ่านมา
"จริงสิ เดี๋ยววันนี้ฉันมีที่ต้องแวะก่อนนะ"
ประโยคที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นหลังจากนั่งเงียบกันมาได้สักพัก ทำให้ชิโนบุต้องเงยหน้าขึ้นจากข้าวกล่องในมือ ดวงตากลม ๆ มองสบกลับไปก่อนจะถามขึ้นอย่างสงสัย
"จะแวะไหน"
"บ้านฮาวากามะ"
"ฮาวากามะเหรอ คุ้นจังแหะ"
ขณะที่พูดไปเจ้าตัวก็คีบข้าวเข้าปากไปด้วย เสียงครางฮึมฮัมในลำคอดังขึ้นพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าอย่างใช้ความคิด ชิโนบุใช้ปลายตะเกียบจิ้มริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างพยายามนึกว่าไปเคยได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหน
มันคุ้นมากนะ คุ้นมาก ๆ เลย
"ไปเคยได้ยินมาจากไหนนะ"
"รู้จักเหรอ"
"ไม่แน่ใจ ฉันแค่รู้สึกคุ้น ๆ...อ๋อ นึกออกแล้ว หมอนั่นเอง"
"สรุปว่ารู้จัก?"
"ก็ไม่เชิงหรอก"
ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะชื่อ ฮาวากามะ ทาเคชิ ล่ะมั้ง เป็นผู้ชายที่ตัวสูงพอ ๆ กัน แต่ว่าสายตาออกจะเลื่อนลอยไร้ประกายไปสักหน่อย ในงานโรงเรียนเมื่อปีที่แล้ว เขาเคยได้จับคู่ทำกิจกรรมกับเจ้าตัวอยู่ครั้งหนึ่ง
"ว่าแต่นายเถอะ จะไปบ้านหมอนั่นทำไม"
"ฮาวากามะขาดเรียนมาสามวันแล้ว"
"ป่วยเหรอ"
"ไม่รู้สิ"
"หือ?"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เพราะบ้านฮาวากามะอยู่ทางเดียวกับบ้านนาย ฉันก็เลยถูกวานให้ไปดู"
พอได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ในหัวขบคิดถึงเรื่องที่แบล็กสั่งไว้ว่าห้ามไปเถลไถลที่ไหนกับเรื่องที่อัลฟ่าบอกว่าจะต้องแวะบ้านเพื่อนก่อน เอิ่ม...
"งั้นเย็นนี้เราไปแวะบ้านฮาวากามะก่อนแล้วค่อยกลับละกัน"
ก็แค่แวะไปแป๊บเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอก...มั้ง
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ขอรบกวนด้วยครับ"
เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกันหลังจากเดินพ้นประตูเข้ามาถึงภายในตัวบ้าน หลังจากถอดรองเท้าเก็บกันอย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุก็รีบเดินตามคุณนายฮาวากามะหรือคุณแม่ของทาเคชิเข้าไปข้างในทันที
บ้านฮาวากามะเป็นบ้านแบบร่วมสมัยสองชั้น ขนาดไม่ใหญ่มากแต่ก็พอให้ครอบครัวเล็ก ๆ พ่อ แม่ ลูกอยู่กันได้สบาย ชิโนบุคิดว่าในเวลาปกติบ้านหลังนี้คงจะมีบรรยากาศที่อบอุ่นมาก หากแต่ในตอนนี้มันกลับอึมครึมและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
"พวกเราก็ไม่รู้ว่าทาเคชิเป็นอะไร แต่เขานอนไม่ตื่นมาสามวันแล้ว"
น้ำเสียงเศร้า ๆ ของคนเป็นแม่ยามพูดถึงลูกชายทำให้อัลฟ่าและชิโนบุสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงและกังวล ยิ่งเห็นว่าสีหน้าเธอดูเหนื่อยมากก็ยิ่งรู้สึกสงสารว่าที่ผ่านมาคงเอาแต่เฝ้าลูกชายจนแทบไม่ได้พักผ่อน
"ได้ลองพาไปหาหมอมาหรือยังครับ"
"คุณพ่อของเขานั่นแหละจ้ะที่เป็นหมอ แต่ตรวจดูยังไงก็ไม่พบความผิดปกติอะไรเลย เหมือนเขาแค่นอนหลับไปเฉย ๆ"
ขณะที่พูดประโยคนั้นทั้งสามก็เดินขึ้นมาถึงห้องนอนของทาเคชิพอดี อัลฟ่าและชิโนบุขยับหลบมาอยู่ใกล้ ๆ กันเพื่อหลีกทางให้เจ้าของบ้านเป็นคนเปิดประตูเดินนำเข้าไปก่อน
ภายในห้องนอนถูกจัดวางเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ หน้าต่างถูกเปิดไว้เพื่อให้อากาศในห้องถ่ายเทได้สะดวก ตรงมุมห้องมีเตียงหลังหนึ่งตั้งอยู่ ซึ่งตอนนี้มีร่างของทาเคชิที่กำลังนอนหลับสนิท พอลองเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็จะเห็นว่าแผ่นอกของเจ้าตัวกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนกับแค่นอนหลับไปเฉย ๆ อย่างที่ว่าไว้จริง ๆ
ถ้าไม่ติดว่า...มีกลิ่นอายแปลก ๆ แผ่กระจายออกมา
"รู้สึกแปลก ๆ ไหม"
เสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคนทำให้ชิโนบุพยักหน้ากลับไป เพราะว่าเขาเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ บางอย่างเหมือนกัน เพียงแต่ระบุไม่ได้ว่ามันคืออะไร
"นายว่าอะไรที่แปลก"
ในเมื่ออัลฟ่าเปิดประเด็นขึ้นมาแล้วชิโนบุเลยกระซิบถามกลับไป ระหว่างนั้นก็ไล่สายตาสำรวจดูทั้งตัวของทาเคชิเพื่อมองหาสิ่งผิดปกติไปด้วย
"หมอน"
Rrrrrr
ทันทีที่สิ้นเสียงของอัลฟ่า เสียงโทรศัพท์จากชั้นล่างก็ดังตามขึ้นมา ทั้งสองคนจึงหันไปมองทางคุณนายฮาวากามะ ซึ่งเธอเองก็กำลังมองกลับมาด้วยเหมือนกัน
"ใครโทรมานะ...งั้นเดี๋ยวฉันขอลงไปรับโทรศัพท์ก่อนแล้วกันนะจ๊ะ แล้วจะรีบขึ้นมาใหม่"
"ครับ"
ดวงตาสองคู่มองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่รีบร้อนเดินออกจากห้องไป จนกระทั่งประตูถูกปิดลงทั้งคู่ก็ย้ายสายตากลับมาที่ตัวของทาเคชิเหมือนเดิม
"ถ้าจุดกำเนิดของกลิ่นอายแปลก ๆ นี่มาจากหมอนอย่างที่นายว่า ก็เป็นไปได้ว่าสิ่งที่ทำให้ฮาวากามะนอนไม่ยอมตื่นแบบนี้คือ มากุระ งาเอชิ"
"คิดเหมือนกัน"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งแน่ใจว่าที่คิดไว้ไม่ผิด เจ้าตัวจึงขยับเข้าไปยืนอยู่ใกล้ ๆ เตียงยิ่งขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือออกไปจับหมอนเพื่อตรวจดู...
"เดี๋ยว"
แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด ก็ถูกอัลฟ่าที่เดินตามมาคว้าข้อมือเอาไว้ก่อน
"ฉันเอง"
ชิโนบุไม่ได้ว่าอะไรนอกจากถอยออกมาเล็กน้อยแล้วปล่อยให้อัลฟ่าเป็นคนจัดการแทน ดวงตากลม ๆ คอยมองสังเกตอยู่ตลอดเวลา จึงทันเห็นว่าหัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดเข้าทันทีที่มือสัมผัสกับหมอน
"หมอนนี่มีภูตผีสิงอยู่จริง ๆ"
คำยืนยันจากอัลฟ่าทำให้เรื่องราวทุกอย่างกระจ่างชัดทันที แสดงว่าย้อนไปเมื่อสามวันก่อน ระหว่างกำลังนอนหลับทาเคชิคงโดนเจ้าปีศาจกลับหมอนตนนี้มาป่วนเข้าแน่ ๆ
มากุระ งาเอชิ เป็นภูตผีที่ส่วนตัวพวกมันไม่ได้มีพลังอะไรมากมาย แต่กลับเป็นอันตรายต่อคนธรรมดาอย่างมาก เพราะพวกมันจะชอบแอบเข้ามากลับหมอนแล้วขังเจ้าของหมอนไว้ในความฝัน ซึ่งแท้จริงแล้วมันก็คือห้วงมิติอื่นหรือเรียกว่าโลกอื่นนั่นแหละ ถึงแม้มันอาจจะฟังดูไม่อันตรายอะไร แต่ผู้ที่ถูกกักไว้จะเจอกับฝันร้ายสารพัดรูปแบบ ถ้าบังเอิญหาทางออกมาจากฝันร้ายนั้นได้ก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าหากว่าหาทางออกไม่ได้แล้วติดอยู่ในนั้นไปเรื่อย ๆ พวกเขาก็จะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย
สรุปก็คือ การที่ทาเคชิหลับมาตลอดสามวันไม่ยอมตื่น ก็เป็นเพราะเจ้าปีศาจกลับหมอนตนนี้นี่เอง
"หืม?"
"อะไร"
"นายถอยออกไปหน่อย"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบที่โดนถามแต่เลือกจะบอกให้ชิโนบุถอยออกไปอีกหน่อยเพื่อความปลอดภัย ในเมื่อตอนนี้เขาลองดึงด้วยแรงปกติดูแล้วแต่หมอนกลับไม่ขยับเลยสักนิด เพราะฉะนั้นก็คงต้องใส่แรงทั้งหมดเพื่อกระชากออกมาทีเดียว ซึ่งเขาเองก็ไม่มั่นใจว่ามันจะมีแรงสะท้อนกลับอะไรหรือเปล่า เลยกลัวว่าจะเป็นอันตรายเข้าถ้าชิโนบุยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ
ฟู่...
เสียงเป่าปากเบา ๆ จากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุเผลอเกร็งตัวตามไปด้วย ก่อนจะรีบหยิบแผ่นยันต์ออกมาเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์อะไรก็แล้วแต่ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
หากแต่...
"ไม่นะ..."
เสียงพึมพำดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับความสนใจที่มีต่อหมอนใบนั้นของชิโนบุพลันหมดสิ้นลงทันทีเมื่อสังเกตเห็นสิ่งปกติที่กำลังเกิดขึ้น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงจ้องเขม็งไปยังผิวใต้ดวงตาของอัลฟ่าที่ตอนนี้เริ่มมีริ้วสีแดงปรากฎขึ้นมา
"อัลฟ่า"
"ไม่เป็นไร ฉันยังมีสติอยู่"
แม้จะได้ยินแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ทำให้ชิโนบุใจชื้นขึ้นเลยสักนิด หัวคิ้วทั้งสองข้างยิ่งขมวดแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียว ก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอกลั้นหายใจเมื่อเห็นไอพลังสีแดงจาง ๆ แผ่ออกมาจากมือของอัลฟ่า โดยไม่ทันสนใจเลยว่าตอนนี้ทาเคชิเริ่มมีปฏิกิริยาแปลก ๆ เมื่อหมอนที่หนุนอยู่เริ่มสั่นเบา ๆ
ใบหน้าของคนหลับแสดงออกถึงความทรมาน หยาดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก หากแต่ชิโนบุก็ยังไม่สังเกตเห็น ในเมื่อตอนนี้สิ่งที่ดึงความสนใจทั้งหมดของเขาไปก็คือเสียงคำรามในลำคอที่ดังขึ้นเบา ๆ ของอัลฟ่า
"อัลฟ่า..."
เมื่อเห็นท่าไม่ดีชิโนบุก็ทำท่าจะออกปากห้าม พูดตามตรงตอนนี้เขากลัวว่าอัลฟ่าจะหลุดมากกว่าฮาวากามะจะไม่ตื่นซะอีก เพราะถึงแม้ว่าวันนี้จะจัดการกับมากุระ งาเอชิไม่ได้ แต่ถ้าแบล็กกลับมาก็ยังให้เจ้าตัวมาทำต่อได้ แต่กับอัลฟ่านี่สิ ถ้าหลุดขึ้นมาตอนนี้...
"หยุดก่อน--"
อ๊ากกกกกก
จังหวะที่ชิโนบุส่งเสียงเรียกออกไปอัลฟ่าก็ออกแรงกระชากหมอนออกมาได้สำเร็จพอดี เสียงของชิโนบุถูกกลบด้วยเสียงของมากุระ งาเอชิที่กรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ไอประหลาดลอยออกมาจากหมอน ก่อนมันจะไปรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนแปลกประหลาดที่ระบุรูปร่างไม่ได้
อัลฟ่ารีบถอยกลับมายืนขวางหน้าชิโนบุไว้ตามสัญชาตญาณ ในขณะที่ชิโนบุเองก็รีบตั้งสติ ซัดยันต์ในมือของตัวเองออกไปแล้วท่องคาถาสลายวิญญาณทันที
อ๊ากกกกกกกกกก
เสียงกรีดร้องดังขึ้นกว่าเดิมจนชิโนบุต้องยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ ทางด้านอัลฟ่าเองก็รีบพลิกตัวกลับมาแล้วใช้มือช่วยปิดหูให้กับเจ้าตัวอีกที ดวงตาคู่คมตวัดกลับไปมองไอประหลาดนั่นอีกครั้ง รอดูอยู่จนกระทั่งมันค่อย ๆ กลายเป็นละอองแสงแล้วสลายไปทั้งหมด ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ริ้วแดงใต้ดวงตาทั้งสองข้างจางหายไปพอดี
เฮือก!
แล้วก็ยังพอดีกับที่ทาเคชิสะดุ้งตื่น ผุดลุกขึ้นมานั่งด้วยสภาพเหงื่อโทรมไปทั้งตัว
".....!?"
"....."
สถานการณ์ชวนให้อึดอัดเกิดขึ้นในชั่วอึดใจเมื่อทาเคชิตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนสองคนอยู่ในห้องนอนตัวเอง หนึ่งในนั้นคือเพื่อนร่วมห้องที่เจอกันทุกวัน กับอีกหนึ่งคือคนที่รู้สึกคุ้นหน้ากันแต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน
ดวงตาสามคู่ได้แต่จ้องมองกันไปมา แต่ก่อนที่อะไรมันจะน่าอึดอัดไปกว่านั้น ก็มีเสียงคนเดินขึ้นบันไดดังมาซะก่อน
อัลฟ่ารีบเปลี่ยนจากที่ยืนหันหน้าเข้าหาชิโนบุเป็นมายืนอยู่ข้าง ๆ เจ้าตัวแทน ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น แล้วคุณนายฮาวากามะก็เดินเข้ามาในห้องพอดี
"ทาเคชิ..."
ทันทีที่เข้ามาแล้วเห็นลูกชายที่หลับไปตลอดสามวันกำลังนั่งอยู่บนเตียง ร่างเล็ก ๆ ก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดด้วยความดีใจจนลืมไปแล้วว่าตอนนี้มีแขกอยู่ในห้องด้วย
ฝ่ามือที่เริ่มมีริ้วรอยขึ้นตามกาลเวลาค่อย ๆ จับสำรวจไปตามตัวของทาเคชิด้วยความเป็นห่วง รอบดวงตาทั้งสองข้างมีหยาดน้ำเอ่อคลอออกมาอยู่ตลอดเวลา
"ทาเคชิ เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า รู้ไหมว่าลูกหลับไม่ยอมตื่นไปตั้งสามวันเลยนะ"
"ผมก็ไม่รู้ แต่พอตื่นขึ้นมาก็เจอพวกเขา"
ประโยคนั้นทำให้คุณนายฮาวากามะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีใครอยู่ในห้องด้วย เธอรีบหันไปหาทั้งสองหนุ่มที่พากันไปยืนหลบอยู่ตรงมุมห้องแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ ทำไมอยู่ ๆ ทาเคชิถึงตื่นขึ้นมา"
"เอ่อ...ไม่รู้เหมือนกันครับ พวกผมยืนอยู่เฉย ๆ เขาก็ตื่นขึ้นมาเอง"
เป็นชิโนบุที่ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มโดยมีอัลฟ่าที่ยืนพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ ซึ่งท่าทางแบบนั้นก็ดูน่าเชื่อถืออยู่ไม่น้อยคุณนายฮาวากามะจึงไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรอีก ที่สำคัญคือตอนนี้เธอดีใจที่ลูกชายตื่นขึ้นมาจนไม่อยากจะสนใจเรื่องอื่น ๆ แล้ว
หลังจากทุกอย่างผ่านพ้นไป อัลฟ่าและชิโนบุอยู่ถามอาการของทาเคชิอีกนิดหน่อยก็ขอตัวกลับ ซึ่งคุณนายฮาวากามะก็ออกมาส่งทั้งคู่ที่หน้าประตู โดยฝากอัลฟ่าไปบอกกับอาจารย์ด้วยว่า ถ้าพรุ่งนี้อาการดีขึ้นก็จะให้ทาเคชิไปโรงเรียนตามปกติ
"ค่อยยังชั่วนะที่จัดการกับมากุระ งาเอชิได้"
"นั่นสิ"
น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้อารมณ์ที่ตอบกลับมาทำให้ชิโนบุหันหน้าไปมอง ก่อนที่เหตุการณ์ในห้องนอนของทาเคชิจะย้อนกลับมาให้เขาเผลอขมวดคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อนึกไปถึงตอนที่พลังภูตแผ่ออกมาจากตัวของอัลฟ่า แต่มันเป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในตอนที่กระชากหมอนออกมาก็เลยจับสัมผัสไม่ทันว่าเป็นพลังของอะไร
"อัลฟ่า"
"อะไร"
"เมื่อกี้นาย...เอ๋?"
ไอเย็นจากเม็ดฝนที่ตกลงมาโดนตัวทำให้ชิโนบุลืมเรื่องที่จะพูดไปชั่วขณะ ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นมองฟ้าด้วยความแปลกใจ ซึ่งอัลฟ่าเองก็กำลังทำแบบเดียวกัน
"ทำไมอยู่ ๆ ฝนก็ตกเนี่ย"
"รีบกลับกันดีกว่า ไม่ได้เอาร่มมาด้วย"
พูดจบอัลฟ่าก็คว้ามือชิโนบุให้รีบวิ่งกลับบ้าน เพราะพยากรณ์อากาศไม่ได้บอกว่าวันนี้หิมะจะตกพวกเขาก็เลยไม่มีใครเอาร่มมาเลยสักคน ยิ่งเรื่องฝนตกหลงฤดูยิ่งแล้วใหญ่...
ใครจะไปคิดว่าจะมีฝนตกในฤดูนี้กัน
เปรี้ยง!
"อ๊ะ!"
เสียงฟ้าผ่าที่ดังลั่นทำเอาทั้งคู่สะดุ้งเฮือกแล้วชะงักฝีเท้าทันที ชิโนบุเผลอขยับเข้าไปยืนใกล้อัลฟ่าแล้วกำชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น ในขณะที่อัลฟ่าเองก็เผลอยกมือขึ้นมาโอบไหล่เจ้าตัวไว้ตามสัญชาตญาณ สภาพการณ์ตอนนี้ดูเหมือนฉากในนิยายรักโรแมนติกสักเรื่อง แต่ติดที่ว่าบนใบหน้าของทั้งคู่ไม่มีความเขินอายใด ๆ แต่กลับปรากฏเป็นร่องรอยของความวิตกกังวลแทน
ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุมองไปยังทิศทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย กลิ่นอายแปลก ๆ ที่สัมผัสได้ทำให้ทั้งคู่เผลอขมวดคิ้วแน่นพร้อมกัน
กลิ่นอายแบบนี้อันตรายยิ่งกว่าเนโกะมาตะซะอีก
"อะไรกันเนี่ย"
เสียงพึมพำเบา ๆ ของชิโนบุทำให้อัลฟ่าได้สติกลับมา ดวงตาคู่คมมองคนที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้าง ๆ แม้จะไม่ต้องพูดอะไรกันแต่อัลฟ่าก็เข้าใจว่าตอนนี้เจ้าตัวคงรู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ และแน่นอนว่าเขาเองก็เหมือนกัน
"เรารีบกลับกันเถอะ"
ว่าจบอัลฟ่าก็รีบใช้มือดันหลังให้ชิโนบุออกเดินทันที แต่กลับโดนขืนแรงไว้พร้อมกับสองมือของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนจากกำชายเสื้อมาเป็นจับแขนเขาไว้แทน
"เราจะปล่อยไว้แบบนี้เหรอ"
"จำที่แบล็กบอกไว้ได้ไหมว่าให้รีบกลับ"
"แต่...!!"
ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงคำรามของตัวอะไรบางอย่างดังขึ้นไม่ไกล ซึ่งมันมาจากทิศทางเดียวกับต้นกำเนิดกลิ่นอายแปลก ๆ ที่พวกเขารู้สึก
"เราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ถ้ามันเป็นอันตรายต่อคนอื่นจะทำยังไง"
แม้จะไม่อยากขัดคำสั่งแบล็กแต่ชิโนบุก็จำใจปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้จริง ๆ ตั้งแต่เด็กเขาถูกสอนอยู่เสมอว่าองเมียวจิมีหน้าที่กำจัดภูตผีปีศาจที่จะเป็นอันตรายต่อผู้คน เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาเลยไม่อาจทำเฉยได้เมื่อรู้ดีว่ามีตัวอะไรสักอย่างที่น่าจะอันตรายอยู่แถวนี้ เพราะกลิ่นอายของมันไม่มีความเป็นมิตรอยู่เลย
"อัลฟ่า--"
"งั้นนายกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันไปดูเอง"
"ไม่เอา"
"อย่าดื้อ"
"ไม่ได้ดื้อ แต่ฉันจะปล่อยนายไปคนเดียวได้ยังไงเล่า"
ชิโนบุหมายมาดไว้ในใจแล้วว่าถ้าแบล็กกลับมาเขาจะไม่ปล่อยให้สองคนนี้อยู่ด้วยกันตามลำพังอีกเด็ดขาด เพราะเดี๋ยวนี้อัลฟ่าชักจะติดนิสัยมาจากแบล็กมากเกินไปแล้ว
กล้าดุเขาแล้วด้วยนะเดี๋ยวนี้!
ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งโดยไม่มีใครพูดอะไร แต่ที่แน่ ๆ คือไม่มีใครคิดจะยอมให้ใครเลย จนกระทั่ง...
"นั่นมัน..."
ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เล่นจ้องตากันนานกว่านั้น หางตาของชิโนบุก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนที่มาทางนี้
"อะไร"
อัลฟ่าหันไปมองตามก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ ด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามันคือนกกระดาษสีขาวตัวหนึ่งที่กำลังบินฝ่าฝนมาทางนี้
นกกระดาษตัวน้อยบินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชิโนบุให้เจ้าตัวรีบหยิบมาคลี่ออกดู ข้อความที่เขียนอยู่ในนั้นทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม ก่อนจะส่งกระดาษแผ่นนั้นต่อให้อัลฟ่าแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
"เราต้องรีบไปช่วยเขานะ"
เนื้อความในนั้นส่งมาขอความช่วยเหลือ คนที่ส่งมาเป็นคนของอาคาวะที่ประจำอยู่ในสาขาใกล้ ๆ เห็นบอกว่าออกมาตรวจดูความเรียบร้อยแล้วบังเอิญเจอว่ามีผนึกหนึ่งถูกทำลาย แม้จะยังไม่เห็นว่าเป็นตัวอะไรแต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่ากลัวก็เลยส่งข้อความมาขอกำลังเสริมก่อน
แต่รู้ไหมว่าตรงนั้นน่ะไม่สำคัญ เพราะไอ้ที่สำคัญน่ะมันคือ...
เจ้าตัวเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งออกภาคสนามครั้งแรก!
ใครปล่อยมาเนี่ย?!
"แต่แบล็กสั่งไว้--"
"แค่ไปช่วยเขาออกมา"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบชิโนบุก็ชิงขัดขึ้นมาซะก่อน แล้วพอเห็นว่าหัวคิ้วเหนือดวงตาคม ๆ คู่นั้นเริ่มขมวดแน่น องเมียวน้อยก็รีบพูดเสริมขึ้นอีก
"เราปล่อยเขาไว้ไม่ได้นะ เขาเป็นคนของอาคาวะ ฉันต้องปกป้องคนของฉัน"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น แต่พอเห็นสายตาติดจะอ้อนวอนคู่นั้น ที่อุตส่าห์ทำเป็นใจแข็งมาตลอดก็เหมือนจะทำต่อไปไม่ไหว สุดท้ายเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม
"เอางั้นก็ได้ แต่แค่ไปช่วยออกมานะ"
"อือ แค่ช่วยออกมาแล้วก็เผ่นกันเลย หลังจากนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกกำลังเสริมมาจัดการกันต่อเอง"
เมื่อประโยคที่ได้ยินค่อนข้างเป็นที่น่าพอใจอัลฟ่าจึงพยักหน้ารับโดยไม่ค้านอะไรอีก เจ้าตัวทำเพียงขยำกระดาษในมือทิ้ง ก่อนจะออกวิ่งนำไปทางที่เป็นต้นกำเนิดของกลิ่นอายแปลก ๆ โดยมีชิโนบุวิ่งตามหลังไปติด ๆ
tbc...


- อินุงามิ -
"อือ..."
"ตื่นแล้วเหรอ"
เสียงถามที่ดังขึ้นใกล้ ๆ ทำให้คนเพิ่งตื่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมอง ภาพแรกที่เห็นคือแบล็กที่ส่งยิ้มมาให้ พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือที่กำลังลูบไปตามเส้นผมของเขาอย่างอ่อนโยน
"แบล็ก?"
เพราะเพิ่งตื่นชิโนบุจึงยังรู้สึกทั้งมึนทั้งงงอยู่ เจ้าตัวจึงกวาดตามองไปรอบตัวเพื่อประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วก็ถือโอกาสมองหาอัลฟ่าไปด้วย
"อัลฟ่าออกไปหาอะไรมาให้โนบุจังกินน่ะ"
คำตอบที่ดังขึ้นอย่างรู้ใจทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งโดยมีแบล็กคอยช่วยพยุงอยู่ข้าง ๆ องเมียวน้อยที่หลับไปนานเริ่มบิดคอไปมาเล็กน้อยเพื่อไล่ความเมื่อยก่อนจะพูดออกมาอย่างนึกขึ้นได้
"เมื่อคืนฝันด้วย"
"ฝันถึงอะไร"
"ฝันถึงตอนเด็ก"
แบล็กเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ แต่ไม่ได้ถามอะไรออกไป ผิดกับชิโนบุที่เผลอขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าน่ารักมุ่ยลง ทั้งยังแสดงท่าทีหงุดหงิดออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง
"จำซาโตรุคุงได้ไหม"
"เจ้าเด็กที่เอาแมวมาแกล้งโนบุจังน่ะเหรอ"
"ใช่ สงสัยเพราะเมื่อวานเจอกับเนโกะมาตะ ก็เลยเก็บไปฝันถึงตอนที่เกือบโดนแมวของหมอนั่นข่วน"
พูดแล้วเจ้าตัวก็เบะปากอย่างไม่ชอบใจ เมื่อนึกถึงศัตรูคู่แค้นสมัยเด็กที่ชอบหาเรื่องมาแกล้งกันได้ทุกวัน โชคดีที่ช่วงหลัง ๆ เขามีแบล็กมาเรียนเป็นเพื่อน หลังจากนั้นก็เลยไม่เคยเจ็บตัวอีกเลย
"พอนึกถึงหมอนั่นแล้วก็จำได้ มีครั้งหนึ่งที่เคยมีเรื่องกันจนฉันเกือบโดนเรียกผู้ปกครองเลยนี่เนาะ"
"อันนั้นเพราะโนบุจังจะไปต่อยเขาน่ะสิ"
"ก็หมอนั่นมันล้อชื่อฉันอะ"
พูดไปเจ้าตัวก็ทำสีหน้าหงุดหงิดไปด้วย มือก็ยกขึ้นมากำหมัดต่อยเข้าฝ่ามือตัวเองด้วยท่าทางโมโห จนแบล็กที่เห็นแบบนั้นได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะถามกลับไป
"แล้วโนบุจังคิดว่าไง"
"คิดอะไรว่าไง"
"เรื่องชื่อ"
"ที่เหมือนผู้หญิงนี่น่ะเหรอ ก็ไม่ไงนะ เพราะดีออก ฉันชอบ"
รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนพูดทันทีที่จบประโยคนั้น ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งแล้วบ่นออกมาอย่างขัดใจ
"แต่ถามไปว่าใครเป็นคนตั้งให้ก็ไม่ยอมบอกกันเลย"
แบล็กได้แต่มองดูคนที่ยกมือขึ้นมากอดอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวให้เจ้าตัวเบา ๆ เหมือนที่ชอบทำเป็นประจำตั้งแต่สมัยเด็ก เวลาที่อยู่กันสองคน
ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ท่าทีหงุดหงิดก่อนหน้าก็ค่อย ๆ เลื่อนหายไป รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะเอียงคอลงเล็กน้อยเพื่อให้แบล็กลูบหัวตัวเองได้ถนัดขึ้น
เขาไม่เคยบอกว่าชอบเวลาที่แบล็กลูบหัวให้ขนาดไหน แต่คิดว่าแบล็กเองก็คงรู้
เหมือนกับที่เขาเองก็รู้ว่าแบล็กรักเขามากขนาดไหน
และแน่นอนว่า...
เขาเองก็รักแบล็กมากเหมือนกัน
...............
.......
...
'แบล็ก'
'อะไร'
'ฉันจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีล่ะ'
คำถามที่ได้รับทำให้แบล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะมองไปทางสึกิโกะที่กำลังอมยิ้มอุ้มเจ้าตัวน้อยแนบอก แล้วค่อยหันมาหาชิเงรุอีกครั้ง
'ก่อนหน้านี้ก็ตั้งกันไว้ตั้งหลายชื่อไม่ใช่เหรอ ก็เลือกมาสักชื่อสิ'
'ก็เพราะเลือกไม่ได้ไง เลยต้องมาถามนายเนี่ย'
'แล้วชุนว่าไงล่ะ'
'พ่อจะให้ใช้ชื่ออะไรก็ไม่รู้ ฉันไม่เอาลูกไปเสี่ยงหรอก'
ได้ยินแบบนั้นแบล็กก็หลุดขำออกมาเบา ๆ เขาจำได้เหมือนกันว่าอายาเมะเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนที่ชิเงรุเกิดเจ้าตัวก็เกือบจะมีชื่อที่พิลึกที่สุดในโลกเหมือนกัน แต่โชคดีที่คุณแม่ของเจ้าตัวห้ามชุนเอาไว้แล้วเป็นคนตั้งชื่อให้กับชิเงรุแทน
'แบล็ก ตั้งชื่อว่าอะไรดีล่ะ'
'มนุษย์เก่งเรื่องพวกนี้อยู่แล้วนี่ ก็คิดกันไปสิ'
'ก็พวกเราอยากได้ความเห็นจากนายนี่...เนาะ สึกิโกะ'
'ใช่จ้ะ'
คำตอบที่ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิดจากสึกิโกะทำให้ชิเงรุยิ่งฉีกยิ้มออกมาอย่างพอใจ ในขณะที่แบล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะเหลือบมองทางเด็กน้อยในอ้อมแขนของสึกิโกะที่ก็กำลังมองกลับมาตาแป๋ว
น่ารักจัง
'สรุปชื่ออะไรดีแบล็ก'
'ก็บอกให้คิดกันไปไง'
'คิดไม่ออก'
'ฉันก็คิดไม่ออก'
'แต่ฉันคิดไม่ออกกว่า เร็ว...ช่วยหน่อย สมองฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว'
'คิดไม่ออกแล้วมาให้หมาคิดเนี่ยนะ'
'ก็ไม่เห็นเป็นไร จะหมาจะคนยังไงก็ครอบครัวเดียวกันนี่'
'ชื่อลูกถือเป็นเรื่องสำคัญไม่ใช่หรือไง'
'ก็ถึงได้ให้นายช่วยคิดไง นายเป็นภูตผู้พิทักษ์ของพวกเรานี่'
ประโยคนั้นทำให้แบล็กหยุดคำที่เตรียมจะเถียงออกไป ความอุ่นวาบเกิดขึ้นในหัวใจจนต้องหันไปมองหน้าชิเงรุ ซึ่งเจ้าตัวก็มองตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้างเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ในสายตาของเขา เจ้าตัวก็ยังคงเป็นเด็กที่สดใสเหมือนเดิม
เหมือนกับบ้านหลังนี้...
ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ก็ยังคงอบอุ่นสำหรับเขาเสมอ
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแบล็ก ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ใกล้ ๆ สึกิโกะที่ส่งยิ้มหวานมาให้ คนที่เพิ่งเป็นคุณแม่หมาด ๆ ยกแขนตัวเองขึ้นอีกนิดเพื่อให้แบล็กมองเห็นหน้าเจ้าหนูน้อยได้ถนัดขึ้น
เสียงอ้อแอ้จากเจ้าตัวเล็กทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมากว้างขึ้น ก่อนจะลองยื่นมือเข้าไปหา ซึ่งเจ้าหนูก็คว้านิ้วชี้ของเขาไว้แล้วมองกลับมาตาแป๋วเหมือนเดิม
'ดูท่าเขาจะชอบเธอมากเลยนะจ๊ะ'
คำพูดที่มาพร้อมกับรอยยิ้มของสึกิโกะทำให้แบล็กละสายตาไปมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองชิเงรุเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตบเบา ๆ ที่ไหล่
'ดูสิ ลูกฉันกำลังมองหน้านายด้วยสายตาที่อ่านได้ว่า ขอชื่อให้ผมด้วยครับ'
คำพูดของชิเงรุทำให้อีกสองคนหลุดขำออกมา แบล็กใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามมือน้อย ๆ ที่กำนิ้วชี้ของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปหาแล้วพูดชื่อที่คิดได้ออกมา ซึ่งทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเจ้าตัวน้อยก็หัวเราะเอิ้กอ้ากออกมาราวกับถูกใจ พร้อมกับมืออีกข้างที่ยื่นไปแปะเข้าที่แก้มของแบล็กพอดี
'ชิโนบุ'
tbc...


"นายน้อย"
"พอลุกไหวไหม"
"เข้ามาทำไมครับ มันอันตรายนะ"
"เงียบน่า!"
ชิโนบุใช้น้ำเสียงดุ ๆ กับคนที่บาดเจ็บหนักขนาดนี้แต่ยังจะมัวมาห่วงความปลอดภัยของเขาอยู่อีก ดวงตากลมโตกวาดมองสำรวจเพื่อประเมินอาการของอีกฝ่ายคร่าว ๆ ก่อนจะช่วยพยุงให้เจ้าตัวลุกขึ้นแล้วพาออกไปจากจุดอันตรายตรงนี้ซะก่อน
เปรี้ยง!
"อ๊ะ!"
เสียงฟ้าผ่าที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ชิโนบุเผลอชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่นอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นภาพการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าอัลฟ่าจะหลบการโจมตีของโรคุบิได้และยังไม่เพลี่ยงพล้ำ แต่สถานการณ์ของเจ้าตัวเองก็ไม่ค่อยดีสักเท่าไร ที่ชายเสื้อและปลายแขนเสื้อปรากฎเป็นรอยไหม้หลายจุด แสดงให้เห็นว่าการหลบแต่ละครั้งก็ไม่ได้ทำได้อย่างง่ายดายนัก
"วุ่นวายจริงแหะ"
เสียงบ่นดังขึ้นเบา ๆ พร้อมหัวคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนอัลฟ่าจะรีบกระโดดหลบไปอีกทางเมื่อเห็นว่าปลายหางนั่นกำลังจะฟาดลงมา
เปรี้ยง!
สายฟ้าจากปลายหางของโรคุบิถูกฟาดเข้าใส่อีกครั้ง ซึ่งคราวนี้มันใกล้เกินกว่าจะหลบให้พ้นได้ ดวงตาคู่คมเผลอเบิกกว้างขึ้น ชั่วขณะที่รู้สึกเหมือนสติจะดับวูบไป ไอพลังสีแดงก็แผ่กระจายออกมาครอบคลุมตัวไว้แล้วผลักให้โรคุบิถอยห่างออกไปไกลพอสมควร
"....."
ภาพที่เห็นทำให้ชิโนบุชะงักฝีเท้าตัวเองไว้อย่างตกใจ เผลอปล่อยมือที่ช่วยพยุงไซกะจนอีกฝ่ายทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะไม่ทันตั้งตัว
ตอนนี้ที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้างของอัลฟ่าปรากฏเป็นริ้วสีแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน ทั้งเขี้ยวและเล็บยาวขึ้นอย่างผิดปกติ เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นในลำคอ พร้อมกับดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นราวกับจะเรืองแสงได้
แบบนี้แย่แล้ว!
"โอ้ย!"
ขณะที่กำลังกังวลกับรูปลักษณ์ของอัลฟ่าที่เริ่มแปลกไป เสียงร้องของไซกะก็ทำให้ชิโนบุต้องหันกลับมาสนใจก่อน ร่างสูงโปร่งรีบย่อตัวลงไปช่วยพยุงให้คนเจ็บลุกขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าทรมานเพราะอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายทำให้ชิโนบุรู้สึกเป็นห่วงเจ้าตัวไม่น้อยไปกว่าอัลฟ่าเลย จึงตัดสินใจจะจัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อยด้วยการพาไปหลบในที่ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยกลับไปจัดการเรื่องทางนั้นต่อ
ชิโนบุพยุงให้ไซกะออกเดินอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องหันกลับมาใช้ชิคิงามิป้องกันสายฟ้าจากโรคุบิที่ตอนนี้เริ่มระแวงกับอาการที่แปลกไปของอัลฟ่าจึงเปลี่ยนใจมาโจมตีทางนี้แทน
"ชิ!"
เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชิคิงามิสลายไปทันทีที่รับการโจมตี หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ก่อนจะรีบหยิบชิคิงามิออกมาอีกแผ่นแล้วเปลี่ยนให้มันเป็นสุนัขขนาดใหญ่โจนทะยานออกไป ในขณะที่ตัวเองก็ยิ่งเร่งฝีเท้าพาคนเจ็บไปหลบยังจุดที่ปลอดภัย
"พักไปก่อนนะ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้ว"
"แล้วนายน้อยจะไปไหน"
"จะไปช่วยอัลฟ่า"
"มันอันตรายนะครับ"
"อือ รู้"
ก็เปลี่ยนไปขนาดนั้นแล้วนี่...
ยิ่งคิดได้แบบนั้นหัวคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นแต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็รีบวิ่งกลับมาดูสถานการณ์ระหว่างอัลฟ่าและโรคุบิ ตอนนี้ชิคิงามิของเขาสลายไปแล้วจึงเหลือเพียงทั้งคู่ที่ยังคงต่อสู้กันอยู่ และดูเหมือนว่าตอนนี้อัลฟ่าจะยิ่งรับมือได้ดีขึ้นกว่าเดิม
แต่ก็เพราะอย่างนั้นแหละถึงยิ่งน่าเป็นห่วง
"อัลฟ่า"
ชิโนบุไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงจึงทำได้เพียงเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมา ก่อนจะเผลอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเคร่งเครียดเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวของอัลฟ่าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ไอพลังที่ก่อนหน้านี้แผ่ออกมาเพียงจาง ๆ ในตอนนี้กลับเข้มข้นขึ้นจนกลายเป็นเหมือนหมอกสีแดงที่ปกคลุมไปทั่วทั้งตัว
จะทำยังไง...ทำยังไงดี?
"อัลฟ่า กลับมาได้แล้ว"
เพราะไม่รู้จะทำยังไงเลยตัดสินใจตะโกนเรียกออกไป แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบรับกลับมา ชิโนบุได้แต่ขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหยิบชิคิงามิออกมาแล้วส่งเป็นนกขนาดใหญ่ออกไปสองตัว ตัวหนึ่งเข้าไปโจมตีโรคุบิเพื่อถ่วงเวลาในขณะที่อีกตัวบินเข้าไปหาอัลฟ่า
"....."
นกกระดาษขนาดใหญ่ที่โผล่มาบินอยู่รอบตัว ทำให้อัลฟ่าที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่โรคุบิชะงักไป หัวคิ้วทั้งสองข้างมุ่นเข้า คล้ายกับสติจะคืนกลับมาวูบหนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะหันหน้าไปมองเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่ไกล
"อัลฟ่า กลับมา"
ชิโนบุมองดูคนที่วิ่งกลับมาหาหลังจากโดนเรียกแล้วก็ค่อยใจชื้นขึ้น แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันมากกว่านั้นสายฟ้าที่ฟาดลงมาก็ทำให้พวกเขาต้องพากันกระโดดหลบไปอีกทาง
อัลฟ่าสะบัดหน้าไปมองทางโรคุบิทันที ดวงตาคู่คมกลับมาวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้ง แต่ก่อนที่เจ้าตัวจะได้พุ่งออกไปก็โดนชิโนบุที่อยู่ข้าง ๆ คว้าแขนเอาไว้ก่อน
"อัลฟ่า"
ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ นอกจากเสียงคำรามต่ำในลำคอ เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์ของเหยี่ยวขนาดใหญ่ออกไปอีกสามตัวเพื่อถ่วงเวลา
"ได้ยินฉันไหม"
เสียงถามดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสองมือที่จับใบหน้าของเจ้าตัวให้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดแน่น ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงมาก
"ตอบฉันหน่อยสิ ตอบฉันที"
น้ำเสียงอ้อนวอนและสัมผัสเย็น ๆ จากฝ่ามือบนแก้มทั้งสองข้าง ทำให้หัวคิ้วของอัลฟ่ามุ่นเข้าเล็กน้อย แววตาไหวไป ก่อนที่ประกายในดวงตาจะเริ่มคืนกลับมา
"ชิโนบุ?"
"ใช่ ฉันเอง"
".....?"
"ตอนนี้เราช่วยไซกะได้แล้วนะ นายไม่ต้องทำอะไรแล้วเข้าใจไหม"
เมื่อเห็นสีหน้างง ๆ ของอีกฝ่าย ชิโนบุก็รีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเหลือบตามองไปทางโรคุบิที่ตอนนี้มันจัดการชิคิงามิไปสองตัวแล้ว
"นายสลายพลังพวกนี้ทิ้งได้ไหม"
"ไม่แน่ใจ"
ระหว่างที่ตอบอัลฟ่าก็ขมวดคิ้วไป ตอนนี้เขายังรู้สึกมึน ๆ เหมือนว่าสติยังกลับมาไม่ครบดี แต่ก่อนที่จะได้ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ในปัจจุบันให้มากขึ้นก็ต้องตวัดตามองไปยังโรคุบิ เมื่อมันส่งเสียงคำรามขึ้นมาหลังจากจัดการกับชิคิงามิตัวสุดท้ายได้เรียบร้อย
ประกายสายฟ้าจากหางของมันทำให้อัลฟ่าขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะรีบคว้าตัวชิโนบุหลบเมื่อมันสะบัดสายฟ้าฟาดลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่
เปรี้ยง!
ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นทันควัน เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังมาจากในลำคอ ทำให้ชิโนบุยิ่งกดหัวคิ้วแน่นอย่างเคร่งเครียด
"อัลฟ่า"
ชิโนบุไม่แน่ใจแล้วว่าอัลฟ่าจะได้ยินเสียงของเขาหรือเปล่า ในเมื่อเจ้าตัวยังคงจับจ้องไปยังโรคุบิโดยไม่สนใจกันเลยสักนิด เสียงคำรามต่ำยังดังออกมาตลอดเวลา ดวงตาที่เมื่อครู่เริ่มมีประกายความรู้สึกคืนมา ในตอนนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้ง
"อัลฟ่าได้ยินไหม"
ไม่ว่าเปล่าชิโนบุยังใช้สองมือจับไหล่บังคับให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย หากแต่ตอนนี้เขาไม่เห็นอะไรเลยนอกจากแววบ้าคลั่งที่กำลังจะปะทุออกมา
"อัลฟ่า--"
เปรี้ยง!
ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบก็ต้องกระโดดหลบสายฟ้าที่ฟาดลงมาตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งคู่ เป็นเหตุให้ทั้งเขาและอัลฟ่าจำต้องหลบกันไปคนละทิศละทาง
"ชิ!"
เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ เมื่อรู้สึกเจ็บจนชาที่ขาข้างซ้าย พอลองเหลือบลงมองก็เห็นว่าตอนนี้มันเป็นแผลถูกกรีดเป็นทางยาวเพราะหลบไม่พ้นสายฟ้าเมื่อครู่จนมีเลือดไหลออกมาเยอะมาก
โฮกกกกก
เสียงคำรามที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้ชิโนบุต้องรีบหันไปมองทันที เลยเห็นว่าตอนนี้อัลฟ่ากำลังจ้องมองมาที่เขา
ไม่สิ!...กำลังจ้องมองมาที่บาดแผลบนขาของเขาต่างหาก
ดวงตาคู่นั้นเรืองแสงสีแดงขึ้นมาอย่างน่ากลัว ประกายของความรู้สึกเลือนหายไป กลับกลายเป็นความบ้าคลั่งที่ค่อย ๆ ปะทุขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับไปหาโรคุบิแล้วส่งเสียงคำรามออกมาดังลั่น
เสียง...
ที่ไม่หลงเหลือความเป็นอัลฟ่าอยู่อีกแล้ว
"อัลฟ่า..."
เรียกได้แค่นั้นชิโนบุก็ต้องชะงักไปอย่างตกใจ เมื่อรู้สึกได้ถึงกระแสพลังอันรุนแรงที่แผ่ออกมา ไอพลังสีแดงเข้มข้นขึ้น ก่อนที่มันจะหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อมเข้าปกคลุมตัวของอัลฟ่าไว้
จิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้แม้แต่โรคุบิเองก็ยังต้องถอยออกไปอย่างระวังตัว ในขณะที่ชิโนบุก็ต้องถอยออกไปหาหลักยึดแล้วยกมือขึ้นมาป้องใบหน้าไว้จากเศษกิ่งไม้และใบไม้ที่ปลิวว่อนไปทั่ว เพียงชั่วอึดใจที่ไอพลังสีแดงจางลง เสียงคำรามก็ดังลั่นขึ้นอย่างน่ากลัว ก่อนจะปรากฎเป็นเงาร่างของสัตว์สี่เท้าขนาดใหญ่ที่พุ่งตัวออกไปจัดการกับโรคุบิในทันที
"ไม่จริงน่า..."
สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้ชิโนบุตกใจจนสมองแทบหยุดทำงานไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง มองร่างขนาดใหญ่ของจิ้งจอกสีขาวที่กำลังขย้ำคอโรคุบิแล้วสะบัดไปมาจนเลือดสีสดสาดกระจายไปทั่ว แต่นั่นก็ยังไม่น่าตกใจเท่ากับ...
หางทั้งเก้าที่อยู่ด้านหลัง
โรคุบิกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันพยายามดิ้นให้หลุดจากคมเขี้ยวที่ฝังลึกลงบนลำคอ เท้าทั้งสี่พยายามทั้งถีบทั้งข่วนแต่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายจึงต้องสะบัดสายฟ้าจากหางเข้าใส่ จนทางฝ่ายจิ้งจอกเก้าหางต้องยอมปล่อยแล้วกระโดดหนีไปอีกทาง
เสียงคำรามดังลั่นขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเรียวอย่างจิ้งจอกเรืองแสงสีแดงไม่ต่างจากริ้วแดงที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้าง ภายในแววตาไม่หลงเหลือร่องรอยความรู้สึกอะไรอยู่อีก มีเพียงกระแสของความคลุ้มคลั่งที่ต้องการจะทำลายสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนร่างสี่เท้าขนาดใหญ่จะกระโจนเข้าใส่เพื่อเปิดฉากการต่อสู้ขึ้นอีกครั้ง
ปลายหางเส้นหนึ่งฟาดเข้าใส่โรคุบิ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองที่ฉับไวก็ทำให้มันกระโดดหลบได้ ตรงจุดที่มันเคยอยู่จึงได้รับความเสียหายแทน ต้นไม้ใกล้ ๆ หักโคน หากแต่เจ้าของพลังทำลายนั้นกลับไม่สนใจรีบกระโดดตามไปโจมตีต่อทันที
"....."
ชิโนบุได้แต่มองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร้คำพูด ตอนนี้อัลฟ่าไม่น่าจะหลงเหลือสติอยู่แล้วจริง ๆ การต่อสู้กับโรคุบิทั้งหมดล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณทั้งนั้น เจ้าตัวจึงไม่สนใจสักนิดว่าจะมีอะไรโดนทำลายลงไปบ้าง
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้งหากแต่ร่างขนาดใหญ่ของจิ้งจอกเก้าหางก็ยังเคลื่อนไหวหลบได้อย่างรวดเร็ว ตรงพื้นที่ที่เคยยืนอยู่จึงกลายเป็นร่องลึก พื้นดินโดยรอบเสียหายหากแต่เจ้าตัวไม่คิดจะสนใจ รีบกระโดดตามไปแล้วใช้ปลายหางเส้นหนึ่งฟาดตัวโรคุบิลงกับพื้น ก่อนจะใช้ปลายหางอีกเส้นแทงตามลงไป แต่ดันพลาดเป้าโดนแค่ขาหลังข้างหนึ่งเพราะโรคุบิเองก็พลิกตัวหลบได้ทัน
บริเวณโดยรอบที่สัตว์หางทั้งสองสู้กันเสียหายอย่างหนัก พื้นดินถูกทำลาย ก้อนหินใหญ่ถูกป่นละเอียด และมันก็ยิ่งกินบริเวณกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
โครม!
แรงสั่นสะเทือนกระจายไปทั่ว เมื่อร่างขนาดใหญ่ของจิ้งจอกเก้าหางกระเด็นมาชนจนต้นไม้หักโค่นไปอีกสองต้น ที่ขาหน้าข้างขวามีเลือดไหลออกมาจนอาบย้อมขนสีขาวให้กลายเป็นสีแดง แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่สนใจบาดแผลของตัวเอง รีบลุกขึ้นมาตั้งหลักแล้วพุ่งตัวเข้าใส่อีกครั้ง
เสียงคำรามดังลั่นพร้อมกับพายุพลังสีแดงที่พุ่งออกไปชนโรคุบิจนกระเด็นถอยหลังไปไกล พลังทำลายกวาดเอาสิ่งที่ขวางทางอยู่ตรงหน้าให้แหลกเป็นผุยผง และมันก็เริ่มกินพื้นที่มาจนเกือบถึงตรงจุดที่ชิโนบุพาไซกะไปซ่อนตัวไว้
"อะไรกันนักกันหนาเนี่ย!"
ชิโนบุได้แต่บ่นขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาไซกะเพราะรู้ดีว่าตัวเองคงจัดการเรื่องทางนี้ไม่ได้ง่าย ๆ แน่
"โอ้ย!!"
แต่ไปได้เพียงสองก้าวก็ต้องทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะความเจ็บจากขาซ้าย องเมียวน้อยได้แต่สบถออกมาอย่างขัดใจที่ดันมาเจ็บเอาตอนนี้ ก่อนจะกัดฟันเกาะต้นไม้ข้าง ๆ เพื่อพยุงตัวเองลุกขึ้น
หากแต่...
".....!!"
เงาร่างขนาดใหญ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าทำให้ชิโนบุเผลอเกร็งตัวขึ้นมาฉับพลัน ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาวาวโรจน์ที่กำลังจ้องมองลงมา
เสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอของอีกฝ่ายทำให้ชิโนบุแทบไม่กล้าขยับตัว ตามแนวไขสันหลังเย็นวาบเมื่อเหลือบมองไปทางโรคุบิแล้วเห็นว่ามันเองก็มีสภาพไม่สู้ดีนัก ที่ขาหน้าข้างขวาถูกขย้ำเละจนเกือบใช้งานไม่ได้ ส่วนที่ขาหลังด้านซ้ายเองก็มีบาดแผลขนาดใหญ่จนเลือดไหลออกมาอาบย้อมไปทั้งขา ลมหายใจหอบหนัก นอนกองอยู่ที่พื้นอย่างไร้สภาพความเป็นสัตว์หางโดยสิ้นเชิง
คงไม่ใช่ว่าจัดการทางนั้นจนสิ้นสภาพแล้ว เลยจะมาจัดการทางนี้ต่อหรอกนะ
ไม่หรอก ๆ อัลฟ่าไม่ทำแบบนั้นกับเราหรอก!
แม้จะพยายามบังคับไม่ให้ตัวเองคิดไปในแง่ที่น่าหวาดกลัว แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็รู้ดีว่าโอกาสที่ตัวเองจะถูกจัดการเป็นรายต่อไปมีสูงมาก เพราะต่อให้ตอนมีสติจะพูดคุยกันสนิทสนมขนาดไหน แต่หลังจากหลุดควบคุมไปแล้ว ต่อให้เป็นพี่น้องหรือแม้แต่ลูกเมีย ก็มีสิทธิ์จะโดนภูตที่หลุดควบคุมสังหารทิ้งทั้งนั้น
โอกาสรอดมีน้อยมาก!
ยิ่งคิดถึงในแง่ความเป็นจริง ชิโนบุก็ได้แต่หันกลับมาสบเข้ากับดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นอีกครั้งอย่างรู้ดีว่าคงทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้ เขาไม่มีทางสู้กับจิ้งจอกเก้าหางได้ แม้จะเป็นในตอนที่มีสภาพร่างกายสมบูรณ์ดีกว่านี้ก็ตาม
"อัลฟ่า"
ไม่มีถ้อยคำใด ๆ ตอบกลับมานอกจากเสียงคำรามต่ำในลำคอ ในดวงตาคู่นั้นยังคงไร้ซึ่งประกายของความรู้สึก ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น และ...
เปรี้ยง!
"อะ!!"
เสียงร้องแทบหลุดออกมาไม่พ้นลำคอเมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวจะลอยขึ้นจากพื้น ชิโนบุจำได้ว่าก่อนหน้านี้หางตาเหลือบไปเห็นสายฟ้าที่กำลังพุ่งตรงมา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่อัลฟ่าแยกเขี้ยวขึ้นพอดี
แล้วพอรู้ตัวอีกที...
ก็มาถูกคาบอยู่ในปากของอัลฟ่าซะแล้ว
แบบนี้ก็หมายความว่าอัลฟ่าช่วยเขาจากสายฟ้าของโรคุบิใช่ไหม?
"อัลฟ่า นาย..."
จำฉันได้ใช่ไหม?
ประโยคที่เหลือยังไม่ทันได้ถามออกไปชิโนบุก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้านบน เมื่อรู้สึกถึงเงาร่างขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา
"แบล็ก ปู่"
ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครชิโนบุก็รีบร้องเรียกเสียงดังอย่างใจชื้นขึ้นเยอะที่เห็นทั้งคู่ หากแต่ช่วงเวลาแห่งความดีใจก็ต้องจบลงอย่างรวดเร็ว เมื่ออัลฟ่าที่ยังคงคาบเขาไว้ในปากหันกลับมาส่งเสียงขู่คำรามใส่แบล็กอย่างดุร้าย
'โนบุจัง'
"แบล็ก ช่วยอัลฟ่าด้วย"
'สภาพนี้ฉันว่าฉันควรจะช่วยโนบุจังก่อน'
"ไม่ ๆ ฉันไม่เป็นไร นี่อัลฟ่าช่วยฉันไว้ ไอ้ตัวนั้นต่างหากที่มันทำร้ายฉันอะ จัดการมันเลย!"
ว่าแล้วเจ้าตัวก็ชี้มือไปทางโรคุบิเพื่อฟ้อง เห็นแบบนั้นแบล็กจึงหันไปส่งเสียงคำรามใส่เจ้าวีเซิลหกหางที่ถือโอกาสนี้แอบพักฟื้นร่างกายของตัวเอง
พลังวิญญาณและจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสีดำที่มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับจิ้งจอกเก้าหาง ทำให้โรคุบิเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แม้แต่อัลฟ่าที่ยังไม่ได้สติกลับคืนมาก็ยังเผลอถอยหลังไปตามสัญชาตญาณระวังตัวที่ร้องเตือนถึงความอันตราย ทั้งสามยืนมองจด ๆ จ้อง ๆ กันอยู่ครู่สั้น ๆ ก่อนที่โรคุบิจะเป็นฝ่ายเปิดศึกก่อน ด้วยการส่งสายฟ้าจากปลายหางให้ฟาดผ่าลงมากลางวง
เปรี้ยง!
ทันทีที่สายฟ้าฟาดลงตรงกลาง แบล็กก็เป็นฝ่ายกระโจนเข้าไปก่อน ในขณะที่อัลฟ่าเองก็วางชิโนบุลงกับพื้นแล้วกระโดดตามเข้าไป
การต่อสู้ของสองสัตว์หางและหนึ่งภูตระดับสูง ทำให้พื้นที่ที่เสียหายอยู่แล้วยิ่งเละเทะไปกันใหญ่ จนชิโนบุที่ค่อย ๆ เกาะต้นไม้พยุงตัวขึ้นมา ได้แต่มองตามทั้งคู่ไปอย่างเป็นห่วง
"ชีจัง"
"ปู่ เราต้องช่วยอัลฟ่านะ"
ทันทีที่คุณปู่วิ่งเข้ามาหาชิโนบุก็รีบเขย่าแขนบอกด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ความเป็นห่วงที่มีต่ออีกฝ่ายมันมากเกินกว่าจะมัวเสียเวลามาสนใจอาการบาดเจ็บของตัวเองด้วยซ้ำ
"หลานใจเย็น ๆ ก่อน บอกปู่มาสิว่าเกิดอะไรขึ้น"
"อัลฟ่าหลุด แต่ว่าเมื่อกี้เขาช่วยผมไว้ เขาจำผมได้"
คนเป็นปู่ได้แต่หันไปมองภาพการต่อสู้ตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น เมื่อสิ่งที่ได้ยินจากหลานชายและสิ่งที่เห็นมันค่อนข้างจะสวนทางกัน เจ้าตัวบอกว่าอัลฟ่าจำได้ แต่จำได้ยังไงถึงปากขย้ำหลังโรคุบิ ส่วนหางก็ฟาดใส่แบล็กให้ต้องกระโดดหลบไปอีกทางแบบนั้น
"ปู่ว่าอัลฟ่าดูไม่เหมือนคนจำอะไรได้ตามที่หลานบอกเลย"
"แต่ผมมั่นใจว่าอัลฟ่าจำผมได้จริง ๆ นะ ไม่งั้นเขาจะช่วยคาบผมหลบสายฟ้าจากโรคุบิทำไม ถ้าจำไม่ได้จริงป่านนี้เขาขย้ำผมตายคาปากไปแล้ว"
"ปู่จะตีนะชีจัง พูดอะไรน่ะ"
"ปู่อย่าเพิ่งตี ปู่ช่วยอัลฟ่าก่อน"
พอเห็นท่าทางที่เริ่มจะงอแงของหลานชาย สุดท้ายคนเป็นปู่ก็ได้แต่ใจอ่อนพยักหน้ารับ อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะใช้ปลายนิ้ววาดวงเวทย์กลางอากาศเพื่อทำพิธีอัญเชิญเรียกภูตที่ทำสัญญากับตนออกมา
"หลานหลบไปก่อน"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุค่อยเริ่มยิ้มออก เจ้าตัวถอยออกมายืนมองวงเวทย์กลางอากาศของคุณปู่อย่างรู้สึกอิจฉานิด ๆ ใครต่างก็รู้ว่าวงเวทย์อัญเชิญเขียนยากขนาดไหน เพราะมีวงเวทย์ซ้อนกันหลายชั้นและอักขระหลายตัว ยิ่งเป็นภูตระดับสูงก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น อักขระแต่ละตัวก็จะยิ่งเขียนยากขึ้นไปอีก มีน้อยคนมากที่จะจำและเขียนได้อย่างถูกต้อง
ซึ่งความจริง...ตอนนี้ชิโนบุก็จำและเขียนได้หมดแล้ว เพียงแต่ว่าเขาจะต้องเขียนลงบนกระดาษหรือบนพื้น ยังไม่เก่งพอจะสร้างอักขระต่าง ๆ ขึ้นกลางอากาศได้ทุกสถานที่แบบที่ปู่กับพ่อทำ
"ออกมา ไทซัน"
สิ้นคำนั้นวงเวทย์ก็สว่างวาบขึ้น ก่อนจะปรากฏเป็นภูตในรูปลักษณ์กวางมูสตัวหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แม้จะดูไม่อันตรายเท่าสัตว์หางหรืออุนิงามิ แต่มันกลับมีขนาดตัวใหญ่ยิ่งกว่าภูตสามตนตรงนั้นรวมกันซะอีก แค่เขาข้างเดียวก็ใหญ่กว่าชิโนบุตั้งไม่รู้กี่เท่า
"ต้อนโรคุบิมาให้ที ฉันจะผนึกมัน"
ได้ยินแค่นั้นภูตรับใช้ที่ทำสัญญาด้วยก็กระโจนเข้าสู่วงต่อสู้ทันที เห็นแบบนั้นอาคาวะ ชุนจึงเดินแยกออกไปเพื่อเตรียมทำพิธีผนึกในจุดที่เป็นพื้นที่ว่างจากการต่อสู้อย่างถล่มทลายของภูตทั้งสี่
ทันทีที่มีกวางขนาดใหญ่เข้าไปร่วมด้วย การต่อสู้ก็ถูกแยกออกเป็นสองคู่ทันที ไทซันกำลังไล่ต้อนโรคุบิตามคำสั่งของชุน ซึ่งก็ทำได้ไม่ลำบากนัก เพราะถึงจะเป็นหกหางแต่มันก็สะบักสะบอมมากแล้วจากการต่อสู้กับอัลฟ่า แล้วยังมาเจอแบล็กซ้ำต่ออีก มันจึงค่อย ๆ ถูกต้อนจนถอยกลับมาทางชุนที่กำลังวาดวงเวทย์ขนาดใหญ่เตรียมไว้
ส่วนทางด้านอัลฟ่ากับแบล็ก...
ทางนี้ต่างหากที่น่าเป็นห่วง เมื่ออัลฟ่าพยายามจะพุ่งเข้าไปขย้ำโรคุบิตลอดเวลาโดยไม่สนใจอะไร ในขณะที่แบล็กเองก็พยายามจะหยุดเจ้าตัวไว้โดยไม่ใช้พลังอย่างเต็มที่ เพราะกลัวว่าจะไปทำให้บาดเจ็บยิ่งกว่าเดิม จนกลายเป็นว่าตอนนี้บนร่างของแบล็กก็มีบาดแผลเพิ่มขึ้นมาหลายแห่ง
ชิโนบุได้แต่มองไปทางทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง อัลฟ่าดูราวกับจะคลั่งอยู่แล้วที่ถูกขวางไม่ให้เข้าไปจัดการกับโรคุบิ แต่เป็นเพราะเจ้าตัวยังควบคุมพลังตัวเองไม่ได้จึงใช้อย่างเต็มที่ตลอดเวลา ทำให้เรี่ยวแรงลดลงไปเยอะพอสมควร จนมีจังหวะที่แบล็กได้โอกาสกดเจ้าตัวลงกับพื้นแล้วล็อคไว้
แบล็กก้มลงงับเข้าที่หลังคอของอัลฟ่าแบบไม่ฝังเขี้ยวลงไป เพราะเขาต้องการจำกัดการเคลื่อนไหวเพียงเท่านั้น ขาหน้าข้างหนึ่งเหยียบไว้บนไหล่ ในขณะที่อีกข้างก็เหยียบลงบนขาหน้าข้างที่บาดเจ็บของเจ้าตัวไว้เช่นกัน
เห็นแบบนั้นชิโนบุก็ค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เป็นเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการต่อสู้ทางนี้จนไม่ได้สนใจทางด้านของไทซันและโรคุบิ จึงไม่ทันสังเกตว่า ตอนนี้เจ้าตัววีเซิลสายฟ้ากระโจนหลบการโจมตีของไทซันมายังทิศทางที่ตัวเองยืนอยู่พอดี
"โอ้ย!"
เสียงร้องดังลอดออกมาจากลำคอ เมื่อทันทีที่พลิกตัวหลบได้ความเจ็บจากขาซ้ายกลับแล่นริ้วขึ้นมาจนเสียหลักล้มลง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ก่อนจะรีบกลิ้งหลบไปอีกทางเมื่อเห็นว่าโรคุบิฟาดหางตามลงมา
แว่วเสียงคำรามดังมาจากทางด้านอัลฟ่าและแบล็กให้ชิโนบุต้องเหลือบไปมอง จึงทันเห็นว่าอัลฟ่ากำลังดิ้นพล่าน ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองมาทางโรคุบิอย่างอาฆาต ก่อนจะหันไปฝังเขี้ยวลงบนขาของแบล็กข้างที่อยู่ใกล้ ๆ ปากพอดี
เสียงคำรามเพราะความเจ็บดังขึ้นจากแบล็ก ก่อนเจ้าตัวจะปล่อยตัวอัลฟ่าให้เป็นอิสระ
ปล่อย...เพราะจงใจ
แท้จริงแล้วกับความเจ็บแค่นี้ไม่เหลือบ่ากว่าแรงหากแบล็กคิดจะทน แต่ที่เลือกจะไม่ทนก็เป็นเพราะเขาเองก็โมโหและคิดจะเข้าไปจัดการกับโรคุบิที่กล้ามาทำร้ายเด็กน้อยของเขาเหมือนกัน
"อะ!"
ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องของอัลฟ่าและแบล็กต่อเมื่อหางตาเหลือบเห็นเงาจากสายฟ้าที่กำลังพุ่งเข้ามา ร่างสูงโปร่งรีบยันตัวลุกขึ้นแล้วขยับหลบไปอีกทาง แต่เป็นเพราะระยะที่ใกล้เกินไปทำให้หลบไม่พ้น สายฟ้าเส้นน้อยแต่พลังทำลายร้ายแรงฟาดลงตรงพื้นใกล้ ๆ แรงสะท้อนทำให้เจ้าตัวกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ข้างหลังแล้วทรุดลงกับพื้นในทันที
แรงกระแทกทำให้สมองมึนเบลอราวกับสติจะเลือนหายไป แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ยังทันเห็นว่าคุณปู่กำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาเป็นห่วง เห็นว่าไทซันกำลังวิ่งตามมาทางนี้ และเห็นว่า...
อัลฟ่าและแบล็กมองมาด้วยสายตาแบบไหน
ในช่วงสุดท้ายที่สติยิ่งลางเลือน แว่วเสียงคำรามดังลั่น พร้อมกับเงาร่างขาวดำที่กำลังกระโจนเข้ามา ชิโนบุนึกอยากจะตะโกนห้ามเมื่อเห็นดวงตาวาวโรจน์ของทั้งคู่ แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาลง เมื่อสติการรับรู้ทั้งหมดกำลังจะถูกพรากไป
ก่อนที่...
ทุกสิ่งทุกอย่างจะค่อย ๆ ดับวูบลง
tbc...