ความโกลาหลบริเวณหลังโรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD ที่ยังไม่เปิดทำงการเพิ่งจะคลี่คลายลงไป และบรรดาคนงานที่ต่างช่วยกันทยอยพาเพื่อนคนงานที่ได้รับบาดเจ็บมาฝั่งด้านหน้าของโรงพยาบาลที่ไม่มีแม้แต่เจ้าหน้าที่แปลนอนมายืนรอรับพวกคนป่วย และเห็นจะมีก็แต่พวกเจ้าหน้าที่จากห้องแล็ปที่พากันวิ่งกรูกันมาจากฝั่งหนึ่งของตึกรูปวงกลม พวกเจ้าหน้าที่ที่มีทั้งผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคการแพทย์ นักวิจัย และบรรดานักเภสัชศาสตร์ พวกเจ้าหน้าที่ที่พากันทยอยวิ่งกรูกันเข้ามาช่วย
 ชเวกียุลกำลังรีบวิ่งเข้าหาหัวหน้านักวิจัยของที่นี้ และเขายังบอกให้เจ้าหน้าที่ทุกๆ คนให้การช่วยเหลือปฐมพยาบาลพวกคนงานที่ได้รับบาดเจ็บอย่างเร่งด่วน และให้รอจนกว่าเฮลิคอปเตอร์ของโรงพยาบาลจะส่งเจ้าหน้าที่แพทย์และพยายาลมาถึงที่นี้ภายในเวลาไม่ถึงอีกสิบนาที
 พัคจินอูที่ได้แต่ยืนมองพวกคนงานที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ไกลๆ ตอนนี้เธอกำมือทั้งสองข้างจนแน่นที่สุด เพราะว่าเท้าข้างหนึ่งที่อยากจะขยับไปข้างหน้า แต่ว่าเท้าอีกข้างของเธอมันกลับอยากจะถอยหลังกลับ เพราะความกลัวบางสิ่งบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้ และพวกมันกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หมับ !
ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งปรี่รีบคว้ามือของพัคจินอูจนเธอไม่ได้ทันตั้งตัว แต่ว่าเธอที่ไม่กล้าจะชักมือของเธอหนีออกมาทันทีก็เพราะคนงานผู้หญิงเอาแต่ร้องห่มร้องไห้คอยเดินตามหาลูกของเธอจนทั่ว ในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังชุลมนกับอุบัติเหตุ
พัคจินอูยืนตัวแข็งทื่อ และมองไปที่มือของผู้หญิงคนงานคนนั้นอย่างประหม่า และสายตาที่หวั่นไหวมากขึ้นทุกที ๆ
ประตูลิฟต์บนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลค่อยๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ
 " จินอู !!! " ฮวังอูชิกตกใจมากที่อยู่ๆ ก็เห็นเธอขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลจนต้องหันกลับไปมองชเวกียุลที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา
 " มีอะไรหรือเปล่า ! " ฮวังอูชิกตกใจมากจริงๆ ที่เห็นเธอดูท่าทางกระหืดกระหอบยืนอยู่ในลิฟต์ตอนนี้ แต่เธอกลับสนใจเด็กผู้ชายที่ลุงฮวังอูชิกยืนจับมือกันอยู่มากกว่า
 " ไม่เป็นไร ใช่หรือเปล่า " เธอรีบเดินเข้าไปหาเด็กผู้ชายคนนั้นและสำรวจรอบๆ ตัวเด็กผู้ชายอายุราวๆ 7 ขวบ
 " ไม่เป็นอะไรแล้วนะ " และช่วยปลอบไปพร้อม ๆ กับช่วยใช้มือเช็ดคราบน้ำตาเกรอะกรังของเด็กผู้ชายที่ติดอยู่บนดาดฟ้า
 " ไม่เป็นอะไรแล้ว "และเธอก็สวมกอดเด็กผู้ชายคนนั้นเอาไว้จนแน่น
 " หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ เป็นคนขึ้นมาสำรวจข้างบนนี้ และเจอเด็กคนนี้เข้า " และลุงฮวังบอกกับพัคจินอู
 " ลุงค่ะ " พัคจินอูไม่สนใจคำพูดของลุงฮวัง แต่ว่าเธอกลับอยากมองไปที่คนยืนอยู่ข้างหลังของพวกเขามากกว่า
 " ฉันฝากด้วยนะค่ะ"
 " รีบพาเขากลับกลงไปเถอะค่ะ " เธอฝากฝั่งอีกครั้ง และฮวังอูชิกที่ก็ได้จูงมือเด็กและพากลับเข้าไปลิฟต์ของโรงพยาบาลลงไปข้างล่างและหันกลับไป
เธอหันไปมองหาชเวกียุล ที่ ๆ คนนั้นกำลังเหมือนยืนรอเธออยู่อย่างไงอย่างงั้น และดูเหมือนเขาจะรอเธอยู่จริงๆ
ทั้งเขาและเธอที่ต่างคนก็ต่างเดินเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว และต่างคนก็ต่างมองกันอย่างเป็นผู้ต้องสงสัย
 เธอ..ที่มองชเวกียุล ราวกับว่า.....นี่จะใช่ ? ความบังเอิญของเขาจริงๆ หรือเปล่ากันนะ !
และชเวกียุลที่ ๆ กำลังมองเธอ อย่างกับว่า...ผู้หญิงคนนี้กำลังสร้างความผูกพันธ์กับเขาอยู่จริงๆ อยู่หรือเปล่า
 " บังเอิญ ! ใช่ไหม " พัคจินอูเป็นฝ่ายเริ่มตั้งคำถาม
 " บังเอิญ ! ที่นายขึ้นมาข้างบนนี้ ! "
 " พอดี ! " คำถามของพัคจินอูเริ่มสั่นๆ ขึ้นมาบางแล้ว และบางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะต้องคอยหลบสายตา
 " ใช่ไหม " และเธอที่ยังคอยตั้งคำถามเดิมๆ และจนกระทั่งเริ่มกำมือของตัวเองจนแน่น
ชเวกียุลมองพัคจินอูและเริ่มจะเข้าใจว่าจริงๆ แล้ว เธอกำลังรู้สึกกลัว
 เขามองเข้าไปที่นัยน์ตาของเธอที่ดูก็รู้ว่า เธอกลัว
 " ฉัน...."
" เป็นคนสร้างตึกนี้ขึ้นมา "
" ไม่แปลกที่จะขึ้นมาบนนี้ " และเขาพยายามหาคำตอบที่เธอน่าจะพอใจให้ฟัง
" เพื่อมาดูว่า...เกิดความเสียหายอะไรขึ้นที่นี้บ้าง " มิหนำซ้ำสายตาของเขายังมองไปรอบ ๆ บริเวณของสวนลอยฟ้า
" ต้นไม้พวกนี้ เสียหายไปเกินครึ่งเลยทีเดียว " เขาอธิบายพลางกวาดสายตาต้นไม้ต้นหย่อมๆ และดอกไม้ต้นหย่อมๆ พวกนั้นด้วย
เธอมองตามโดยไม่รู้ตัว และก็ยังเห็นต้นไม้ต้นใหญ่ที่ล้มลงมาทับกับขอบกั้นดาดฟ้าจนฟังเสียหายไปบางส่วน
" แบบนี้เอง ! สินะ" เธอยอมพยักหน้าช้าๆ แต่ไม่กล้าสบตาของชเวกียุลทันที
" นายเป็นคนสร้างที่นี้ขึ้นมา "
" คงเป็นแบบนั้นจริง ๆ "
" ฉันไม่น่า.....คิด "
" คิดอะไรบ้า ๆ "
" หึ ๆ " เธอยิ้มเยาะเล็ก ๆ ให้กับความคิดบ้า ๆ ของตัวเธอเอง เพราะฉะนั้นเธอถึงได้คิดที่จะหันหลังกลังกลับ แต่ว่าเขาก็จะคอยเดินตาม
ชเวกียุลกำลังรีบเดินมาขวางและหยุดอยู่ตรงหน้า และพยายามที่จะมองสบตาของพัคจินอู
" หรือว่า.....เธอกำลังคิดอยู่ว่า "
" เพราะฉันรู้อยู่แล้ว ! "
" ว่าจริงๆ แล้ว....."
" เด็กคนนั้นอยู่ที่นี้ "
" ฉันถึงได้มาข้างบนนี้"
" ก่อนที่.."
ครึ้มๆๆ
เสียงฟ้าร้องบนชั้นดาดาฟ้าของโรงพยาบาลแห่งใหม่ของเอ็มดีที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และก้อนเมฆมืดครึ้มก็ค่อยๆ คืบคลานมาอย่างช้าๆ บนยอดตึก และไม่นานสายฝนก็โปรดหยดน้ำจนแทบไม่ได้ตั้งตัว
มิหนำซ้ำ...สายฝนพรำที่เทกระหน่ำลงมาติด ๆ อย่างที่ไม่มีใครสักคนหนึ่งที่จะทันตั้งตัวได้เลยจริงๆ
 บรรดานักข่าวที่ต่างทยอยเร่งรีบเข้ามาทำข่าวที่หน้าศูนย์โรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD หลังจากข่าวแพร่สะพัดว่าเกิดอุบัติเหตุมีรถเคลนหักและทำให้คนงานได้รับบาดเจ็บ และแม้กระทั่งตอนนี้ท่านประธานใหญ่ของ MD เลขามินโดฮยอน และก็ชเวมินแจ ต่างช่วยกันรับมือกับนักข่าวที่ต่างพากันสันนิฐานเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกันไปต่างๆ นานา
และในะหว่างที่ชเวกียุลกำลังเดินออกมาจากลิฟต์ แต่พอเขาหันหลังกลับไปมองข้างหลังพัคจินอูก็หายไปแล้ว
 คังมินจุนรีบร้อนลงมาจากรถยนต์ซีดานคันใหญ่ และเดินอ้อมมาที่ห้องผู้โดยสารและเอื้อมมือเปิดประตูรถ
และพัคจินอูก็เปิดประตูสวนคังมินจุนลงมา
" กลับไปพักเถอะ" เธอบอกทั้งคังมินจุน และคังจูวอนที่เป็นคนพาเธอมาส่งถึงบ้าน
" ครับพี่ " คังมินจุนพยักหน้าทำตามที่เธอสั่งแทบจะทันที แต่พวกเขาสองคนก็รอจนกว่าจะเห็นพัคจินอูกลับเข้าไปในอพาร์ตเมนท์ของเธอแล้วจริงๆ เพราะฉะนั้นพวกเขาทั้งสองคนถึงจะพากันขับรถกลับออกไปจากหน้าอพาร์ตเมนท์
พัคจินอูที่เดินเหมือนคนไร้วิญญาณเข้าไปในห้องน้ำ และเธอยังรีบเดินเข้าไปล้างมือทั้งซ้ายและขวา และเธอก็ล้างหน้าหลายหนต่อหลายหนเหมือนจะขจัดสิ่งสกปรกที่อุดตันตอนนี้ออกไปให้หมด และเธอก็เปลี่ยนชุดนอนและหันมานั่งเหน็ดเหนื่อยอยู่หน้าจอคอมแทน และไม่นานก็เปลี่ยนมาเป็นนั่งกอดเข่าเจ้าจุกและก้มหน้าลงไปซบที่ขาของตัวเองพร้อม ๆ กับเสียงสะอื้นเล็กๆ น้อย ๆ
เสียงร้องไห้กระจองอแงที่ดังออกมาจากซอกมุมตึก เสียงร้องไห้ของเด็กที่พยายามร้องเรียกหาพ่อแม่ดังไม่หยุดจนทำให้พัคจินอูที่กำลังจะข้ามถนนไปคาเฟ่อดไม่ได้ที่จะเดินตามหาเด็กคนนั้น และก็เป็นอย่างที่เธอคิดว่า เด็กผู้หญิงอายุราว ๆ ไม่เกินแปดขวบที่กำลังนั่งกอดเข่าหลบอยู่ที่มุมตึก
" มาทำอะไรอยู่แถวนี้ " พัคจินอูเดินเข้าไปหาและก็ยังต้องคอยนั่งยอง ๆ อยู่ใกล้ๆ กับเด็กน้อยที่เลอะคราบน้ำตา แต่ถึงอย่างไงเด็กคนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันมาคุยกับเธอ เพราะเอาแต่ร้องไห้
" เอาละ ๆ "
" ถ้าเธอไม่ยอมบอกพี่ก็ไม่เป็นไร" และเธอที่ยื่นมือออกมา
" ถ้าอย่างงั้น พี่จะเล่นมายากลให้เธอดูดีไหม " และเธอก็ค่อยๆ เผยรอยยิ้มกว้างให้เด็กผู้หญิง ๆ แปลกใจที่ถึงกับรีบเงยหน้าและมองเธอด้วยความฉงนสงสัย
" อยากรู้ใช่ไหม งั้นลองมาจับมือฉันดูสิ "
" ถ้าเธอจับมือฉันแล้ว "
" ฉันก็จะทายถูกทันทีว่า เธอเป็นเด็กที่หลงทาง หรือเด็กที่กำลังหนีออกจากบ้าน " เธอยิ้มกว้างเพื่อสร้างความเชื่อใจ และเป็นอย่างที่คาดเดาเอาไว้ เด็กคนนั้นค่อย ๆ ยื่นมือมาแตะที่มือของเธอ แต่เด็กน้อยก็ยังมีท่าทีที่สงสัยไปพร้อมๆ กับปาดน้ำตา
" หลงทางนี่เอง สินะ " เธอพลางยิ้มและค่อย ๆ ลุกกลับขึ้นมาจูงมือของเด็กผู้หญิงอายุไม่เกินสอบขวบ
" ถ้าอย่างนั้น พี่สาวคนนี้จะพาเธอไปส่งเธอที่บ้านเอง "
" ถึงจนตอนนี้ คุณพ่อกับคุณแม่ของเธอก็ยังทะเลาะกันไม่เลิกเลยสินะ" เธอเบือนหน้าหนีและถึงกับต้องหันมาและแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ
" เอาละ ไปกันเถอะ " เธอเดินนำหน้าเด็กคนนั้นไปและก้าวเดินอย่างช้าๆ เพื่อจะพาเด็กกลับไปส่งให้ถึงมือพ่อและแม่ แต่ถึงอย่างไงซะเธอก็ยังไม่กล้าที่จะยื่นมือออกไปและให้เด็กน้อยได้จูงมือไปจนตลอดทางและทำได้แค่เพียงชำเลืองมองหลังบ้างก็เท่านั้น
เธอพาเด็กผู้หญิงเดินไปเรื่อยๆ จนถึงสวนสาธารณะเล็กๆ ที่รายล้อมด้วยตึกอพาร์ตเมนท์ที่อยู่ไม่ไกลกันมากและเดินผ่านไปและหยุดอยู่ที่หน้าตึกอพาร์ทเมนต์ตรงหน้าสุด พวกเธอเงยหน้าขึ้นไปมองบริเวณชั้นสองและจนกระทั่งได้ยินเสียงสามีภรรยาคู่หนึ่งทะเลาะกันอยู่ในห้อง ๆ ไหนสักห้องหนึ่งของอพาร์ตเมนต์ที่นี้ เธอตัดสินใจพาเด็กเดินขึ้นบันไดไปและหยุดอยู่ตรงประตูห้องอพาร์ตเมนท์ห้องมุมซ้ายสุดและกดกริ๊ง
ติ๊งต๊อง
จู่ๆ ผู้ชายวัยกลางคนใส่แว่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง และผอมบางคนหนึ่งก็พรวดพราดออกมาจากประตู
"ฉันเจอเค้าที่ข้างนอกค่ะ " พัคจินอูรีบตัดบทผู้ชายคนนั้นทันที
" เหมือนแกพยายามที่จะหนีออกจากบ้านเลยนะค่ะ " เธอพูดชัดถ้อยชัดคำและจ้องหน้าพ่อของเด็ก และคิดว่าน่าจะใช่แน่ๆ แต่ทว่าเสียงของผู้หญิงอีกคนในห้องที่ก็คิดว่าอาจจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเด็กผู้หญิงคนนี้ที่ดังแว่วออกมาว่า ลูกสาวของเค้าวันๆ ชอบเอาแต่ต่อต้านพ่อแม่ เพราะแบบนี้เธอถึงได้จ้องไปที่ผู้ชายคน ๆ นั้นซึ่งก็เอาแต่หลบสายตาของเธอ และรีบยื่นมือเข้ามาคว้าแขนของเด็กและจะรีบพาลูกสาวกลับเข้าบ้าน แต่ทว่าเมื่อกี้เธอเหมือนมองเห็นในดวงตาของผู้ชายคนนั้นลางๆ ว่า พวกเขาอยู่ในห้องผู้โดยสารของเครื่องบินลำหนึ่งและมันก็ระเบิดขนเธอต้องรีบคว้าเข้าไปจับมือของพ่อลูกที่กำลังจูงมือกันเข้าบ้าน แต่พวกเขาก็ดูตกใจจนต้องกระชากมือออกกลับ
พัคจินอูก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อขอโทษที่เธอทำอะไรโดยไร้มารยาท และพวกเขาก็ปิดประตูอพาร์ตเมนท์พากันกลับเข้าไปข้างในบ้าน แต่เป็นเธอที่รีบเดินหนีออกมาจากอพาร์ทเมนต์แทบจะทันที
ชเวกียุลกำลังเดินข้ามทางม้าลายและเดินมุ่งตรงมาที่ร้านคาเฟ่ 123 เขาหยุดอยู่บริเวณประตูหน้าร้านและกำลังจะเดินก้าวเข้าไปข้างใน แต่พอกำลังจะก้าวเท้าเข้าไป ลูกค้าทุกๆ คนที่นั่งอยู่ในคาเฟ่ก็หันมามองที่เขาเป็นตาเดียว
" เออ คือ...."
" น่ากลัวจริง ๆ " เสียงลูกค้าหลาย ๆ คนต่างพากันกระซิบกระซาบ และต่างวิพากษ์วิจารณ์ข่าวด่วนที่หน้าจอทีวีที่อยู่เหนือศรีษระ เพราะว่ามีข่าวด่วน กรณีเครื่องบินเครื่องบินโดยสารของประเทศถูกผู้ก่อการร้ายแอบนำระเบิดพลีชีพลักลอบขึ้นเครื่องบินโดยลำเลียงชิ้นส่วนระเบิดปะปนไปกับอาหารและเครื่องดื่มของสายการบินของประเทศ และอีกทั้งในรายงานข่าวยังแจ้งอีกว่า การจับกุมผู้ก่อการร้ายครั้งนี้ยังจะทำการสืบสวนไปหาผู้ร่วมขบวนการต่อไป โดยมีหน่วยข่าวกรองของประเทศเป็นผู้ทำการสืบสวนทั้งหมด และทั้งนี้ท่านประธานาธิบดียังออกมาชื่นชมเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของประเทศที่ได้ทำงานกันอย่างมีประสิทธิภาพ พวกเขาจึงช่วยกันยับยั้งเหตุการก่อการร้ายบนเครื่องบินที่จะมุ่งหน้าเดินทางสู่ประเทศสหรัฐ และรักษาชีวิตผู้โดยสารจำนวน 133 คน เอาไว้ได้อย่างปลอดภัย
บนอินเตอร์เน็ต และข่าวบนหน้าจอทีวี ทุกๆ คนต่างให้ความสนอกสนใจกับคดีการก่อการร้ายภายในประเทศกันอย่างครึกโครม
" ชเวกียุล " พัคจินอูรีบเดินเข้าไปทักทายเขาอย่างลูกค้าทั่วไป และส่วนเขาก็พยักหน้าให้เล็กน้อย
" เชิญเข้ามานั่งข้างในก่อนสิ" เธอชวนอีกครั้ง และพาเขาเดินไปนั่งบริเวณริมกระจกฝั่ง ๆ ติดกับริมทางเท้า
" นายจะสั่งอะไรดี " เธอต้อนรับเขาอย่างคนปกติทั่วไป
"ฉันขอกาแฟร้อนละกัน " เขาบอกและมองตามเธอในขณะที่ออกไปสั่งออเดอร์เครื่องดื่มให้เขา และในระหว่างที่รอก็พยายามทีจะเหลียวมองดูร้านคาเฟ่รอบๆ และพอหันไปเจอคนชงกาแฟข้างคาเฟ่นี้แล้ว เขาก็เหมือนจะรู้สึกเคยเจอที่ไหนมาก่อน เพราะฉะนั้นเขาก็เลยนั่งรอจนกระทั่งพัคจินอูถือถ้วยชามาเสิร์ฟ
" ร้านของคุณนี่ ! "
" กาแฟคงจะอร่อยมากจริง ๆ " ชเวกียุลที่กำลังหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมา
" ขนาดทำเนียบประธานาธิบดี " และยังทำท่าว่าจะจิบกาแฟถ้วยนั้น
" ยังต้องสั่งกาแฟจากที่นี้" เขาพูดจบและจิบกาแฟถ้วยนั้นทันที แต่พัคจินอูกลับรีบหันควับกลับมาหาอย่างเสียไม่ได้
"ค่ะ !!! " และเธอก็ตอบออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
" พอดีว่า...." เขาจิบและค่อย ๆ วางถ้วยกาแฟร้อนนั่นลง และชวนเธอหันไปมองที่บาริสต้าของร้านที่บาร์กาแฟ
" เมื่อเช้า ท่านประธาน MD ชวนพวกเราไปที่ทำเนียบท่านประธานาธิบดี " และเขายังจ้องมองไปที่บาริสต้าหน้าตาดีแทบไม่วางตาบริเวณเคาน์เตอร์
" ผมเห็นบาริสต้าของคุณ "
" เป็นคนไปส่งกาแฟของที่นี้ ถึงทำเนียบท่านประธานาธิบดีเลยน่า... "
" หึๆๆ " เขาตั้งใจหัวเราะ
" มิน่าละ กาแฟของที่นี้ถือว่าใช้ได้จริงๆ " เขายิ้มและหันกลับมาดื่มกาแฟของเคาเฟ่นี้ต่อ แต่เธอก็ยังฝืนยิ้ม
" เรื่องแบบนี้นะ " และเธอก็ยังที่จะหาข้อแก้ตัวให้กับคนของเธอด้วย
" ดูจากลูกค้าที่ร้านของฉันแล้ว "
" ก็ไม่เห็นจะน่าแปลกใจตรงไหน ใช่ไหมละคะ" เธอตอบและยิ้มอีกที
" ไม่ทราบว่า... คุณ "
" มาที่นี้ มีธุระอะไรกับฉัน "
" อย่างนั้นเหรอค่ะ" เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบตัดบทเรื่องพวกก่อนหน้านี้ไปซะ เพราะว่าเธอไม่อยากให้ใครคนอื่นมาจับจ้องพนักงานของเธอและพี่ชายของเธอด้วย
" จินอู !! " เสียงของชเวมินแจส่งเสียงเรียกชื่อเธอตั้งแต่ประตูคาเฟ่ และตามติดๆ ด้วยบรรดาลูกค้าภายในร้านที่ต่างพากันดีอกดีใจที่ได้เจอกับดาราขวัญใจ
" พี่ค่ะ " เธอเลยต้องรีบออกไปต้อนรับชเวมินแจ
" ทำไมจะมา ไม่บอกก่อนละค่ะ" เธอมองเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่ชเวมินแจกลับปฏิเสธและลากเธอไปร่วมโต๊ะระหว่างเขากับน้องชาย
" นี่ " ชวเมิแจที่เริ่มทำน้ำเสียงประชด
" วัน ๆ ฉันยุ่งสายตัวแทบขาด "
" แค่อยากจะมากินกาแฟบ้าง ก็ไม่เห็นจะเป็นไร " ชเวมินแจยิ้มอย่างอารมณ์ดี และหย่อนก้นลงไปนั่งใกล้ๆ กับชเวกีกยุลน้องชาย
" ไง " และถาม
" รสชาติกาแฟของที่นี้ "
" ฉันว่า...มันต้องถูกใจจนนายอยากจะมาอีกบ่อยๆ เลยละ " และดูท่าทางชเวมินแจชอบอกชอบใจที่น้องชายตัวเองแสดงท่าทีว่าชอบร้านคาเฟ่ร้านนี้ และน้องชายเขาก็แค่นั่งฟังเฉยๆ อยู่ก่อนก็เท่านั้น
" เอาละๆ " และชเวมินแจก็เริ่มเปลี่ยนมาทำสีหน้าจริงจังทันที
" วันอาทิตย์หน้าจะเป็นงานเปิดสำนักงานแห่งใหม่ของเอ็มดี ฟาร์มาร์ซี "
เพราะฉะนั้น ท่านประธานชเว พ่อของเราก็เลยฝากคำเชิญมาให้ "
" และฉัน ! " และชเวมินแจก็ยังจะเอื้อมมือไปโอบไหล่ของพัคจินอูต่อหน้าคนอื่น ๆ ในร้านอย่างท่าทีที่มีความสุขสุดๆ
" จะเหมากาแฟทั้งหมดของที่นี้ "
" ในวันพิธีเปิดงานที่สำนักงานใหม่ของเราด้วยละ " ชเวมินแจโอบไหลพัคจินอูและหยอกล้อกับเธอ
" เออ...จริงสิ" ชวมินแจนึกเรื่องที่อยากจะคุยกับเธอขึ้นมาได้อีก และเธอก็ยังคงตั้งใจฟัง และรวมถึงพนักงานคนอื่นๆ ที่พากันแอบฟัง
" โครงการเชย์รีส "
" ในที่สุด ! ก็ใกล้จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการจริงๆ แล้วสักที "
" ท่านประธานชเว ตอนนี้ดีใจสุดๆ ไปเลยละ " ชเวมินแจเล่าข่าวดีของบริษัท
" จริงหรือเปล่า กียุล " และยังจะหันไปถามความคิดเห็นของน้องชายตัวเอง
" น่าแปลกนะครับ " แต่แล้วชเวกียุลกลับสงสัย จนต้องวางถ้วยกาแฟลงและหันมองพัคจินอู และบาริสต้าของร้านที่มองอยู่
"โครงการลับ...ของบริษัทเรา "
" คุณพัคจินอู ที่เป็นแค่นักเขียน "
" ก็รู้ซะด้วย ! " ชเวกียุลที่เอาแต่พูดและส่ายหน้าแบบไม่เห็นด้วย
" แปลกมากจริง ๆ นะครับเนี้ย " เพราะแบบนี้ตัวเขาเองถึงได้ไม่เข้าใจว่า ทำไมรัฐบาลของพวกเขาถึงเห็นพ้องว่าต้องมีโครงการๆ นี้
แต่ว่าพัคจินอูที่ไม่อยากให้คนอื่นๆ เข้าใจผิด
"พี่ค่ะ " เธอก็เลยต้องหันไปหาชเวมินแจ
" เรื่องพิธีเปิดศูนย์การแพทย์และห้องแล็ปใหม่ของพี่ "
" พวกเรายินดีช่วยให้เต็มที่เลยค่ะ พี่ไม่ต้องห่วง " เพราะว่า เธอกำลังพยายามที่จะไม่สนใจคำพูดจาไร้สาระของน้องชายของชเวมินแจให้มาก
" พี่มินแจ " คังจูมิน ที่รีบเสนอหน้ามาขันอาสา และตามด้วยพนักงานคนอื่นๆ
" งานของบริษัทพี่ พวกเราจะช่วยกันอย่างเต็มที่ พี่ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น " คังจูมิน คังจูวอน และซอเยอึนที่พากันกรูเข้ามารับปากอย่างแข็งขัน
แต่สำหรับพัคจินอูที่เอาแต่พยายามหลบสายตาของชเวกียุล เพราะไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตามเธอก็ไม่อยากจะญาติดีกับเขา


ติ๊งต๋องงง
เสียงกดกริ๊งดังขึ้นมาหนึ่งครั้ง แต่ว่าพัคจินอูก็เอาแต่นั่งถอนหายใจตรงหน้าคอมพ์พิวเตอร์และถึงค่อยลากสังขารออกจากเก้าอี้ทำงานอย่างเกียจคร้านเอาเลยจริงๆ และพอเธอเดินออกมาจากเก้าอี้ไปที่ประตูและกดปุ่มหน้าจอมอนิเตอร์ข้างๆ ประตูและดูว่าใครที่กำลังกดกริ๊ง และเธอก็แค่เห็นแต่ปกหนังสือเล่มสีชมพูและชื่อของหนังสือเล่มนั้นว่า Dream
และพัคจินอูรีบเปิดประตูห้องโพล่งออกไป และเห็นชเวกียุลยืนพลิกหนังสือเล่มนั้นและอ่านมันอยู่
 " วันนี้ ฉันเจอเรื่องแปลก ๆ เยอะมากจริง ๆ " เขาพูดพลางและอ่านมันผ่านๆ และดูก็รู้ว่า พัคจินอูค่อนข้างประหม่าจริงๆ แต่เธอก็พยายามจะฝืน
 " วันนี้ มีอะไรที่น่าแปลกนักหนา ! " เธอพูดไปแต่ว่าสายตากลับไม่อยากให้ ชเวกียุลอ่านหนังสือเล่มนั้นต่อ
เขาปิดหนังสือเล่มนั้นลงทันที และทำเป็นไม่สนใจหนังสือเล่มนั้น แต่ว่าเขาเอาแต่หันกลับมาจ้องเธอ
 " นี่ !!! "
 " ปกติแล้ว เธอต้อนรับเพื่อนบ้านประสาอะไร "
 " เชอะ ! " เขาสบถ
ชเวกียุลพยายามแกล้งที่จะเดินชนหัวไหล่ของเธอและแทรกตัวเข้าไปในห้องของเธอได้จนสำเร็จ
 " นี่ !!! นาย !!!! " เธอตกใจจนต้องรีบเดินตาม
 " ฉันยังไม่อนุญาตให้นายเข้ามาบ้านฉันนะ " เธอรีบเดินตามและพยายามเข้าไปยืนขวางให้ได้ แต่ว่าเขาก็เดินเข้าไปสอดส่องบริเวณอพาร์ตเมนท์ของเธอหน้าตาเฉย
 " บ้านสวยใช้ได้ " และเขายังเดินไปรอบ ๆ และเดินไปจนกระทั่งเห็นชั้นหนังสือรกๆ ของเธอเข้า
 " สำหรับนักเขียนอย่างเธอ ถือว่าแปลก " เขาสำรวจหนังสือบนชั้น และหยิบหนังสือปกสีชมพูเหมือนกันกับที่เขาถืออยู่ออกจากชั้น
 " นี่ ! พอได้แล้วนะ " แต่เธอที่พยายามจะตามเข้าไปห้าม แต่เธอก็แทบที่จะไม่กล้าเข้าไปใกล้เขาให้มากเหมือนกัน
 " นี่คุณทำอะไรรู้ตัวหรือเปล่า "
 " ระวังจะโดนข้อหา บุกรุกโดยไม่รู้ตัว " เธอบ่นและพยายามที่จะห้ามปรามเขา แต่เขาก็ไม่คิดที่จะสน
 " เราเป็นเพื่อนบ้านกัน " เขายิ้มๆ แต่ก็ยอมวางคืนหนังสือสีชมพูเล่มนั้นกลับคืนที่ชั้นวาง
 " หรือว่า คุณลืมไปแล้ว "
 " ผมเคยเอายามาให้คุณด้วยนะ อ่อ !! "
 " แสดงว่า เธอนี่ขึ้ลืมจริงๆ เลยนะเนี้ย " เขายิ้ม ๆ อย่างมีอะไรแอบแฝง แต่ก็เลือกที่จะไม่สบตาของเธอและเดินกลับไปนั่งบนโซฟา
 " นายต้องการอะไร " เพราะฉะนั้นเธอถึงอยากจะให้เขาเข้าประเด็นจริงๆ กับเจตนาที่เขาพยายามเข้ามาในบ้านของเธอ
 " ปกติ นายค่อนข้างเคร่งเรื่องมารยาทไม่ใช่หรืออย่างไง " เธอไม่ได้ถามเพราะอยากรู้ และเขาก็แค่ผงกหัวและเปิดคลอหนังสือปกสีชมพูเล่มนั้น
 " เมื่อยาม...ที่ฉันฝัน ! " และเขาก็ยังจะโชว์หนังสือให้เธอดูและทำสีหน้าเหมือนกำลังจะค้นหาอะไรบางอย่างจากแววตาของเธอไปพร้อม ๆ กัน
 " ก็เรื่องทีว่าน่าแปลก "
 " ก็คือ หนังสือเรื่องสั้นของเธอเล่มนี้ "
 " ดันไปอยู่บนชั้นหนังสือ ที่ห้องทำงานของท่านประธานาธิบดี "
 " หืมม " เขาถอนหายใจและครุ่นคิดก่อนเล็กน้อย
 " จริง ๆ มันก็ไม่แปลกหรอกที่หนังสือของเธอจะเข้าไปอยู่บนชั้นหนังสือของใครสักคน แต่ว่า "
 " แต่ที่น่าแปลก ก็คือ" และคราวนี้ เขาที่เงยหน้าขึ้นไปมองสบตาของเธออย่างจริงจัง
 " ท่านประธานาธิบดี ถึงขนาดที่ว่า ตั้งชื่อโครงการนั่นว่า เชย์รีส !! "
 " ตามชื่อเรื่องสั้น ในหนังสือของเธอด้วย "
 " shadow 11 " และเขาก็ยังตั้งใจเรียกนามปากกาของพัคจินอู จนทำให้เธอต้องหลบสายตาและหาหนทางหนีทีไล่
 " ก็แค่เรื่องบังเอิญ " เธอที่พยายามเดินเลี่ยงเข้าไปในครัว
 " คุณจะรับเครื่องดื่มอะไรไหม " และก็ยังพยายามที่จะเลี่ยงไปพูดถึงเรื่องอื่น ๆ แทน
 " ในหนังสือก็บอกอยู่แล้วว่า มันเป็นแค่ความฝัน "
 " บางที ท่านประธานาธิบดีก็แค่ชื่นชอบมัน และอิน "
" จนตั้งชื่อโครงการนี้ตาม "
 " ก็เท่านั้น " เธอพยายามที่จะบอกให้เขาเข้าใจ และดูเหมือนเขาจะยังพลิกหน้าหนังสือไปๆ มาๆ แต่เธอก็รู้ว่าเขาฟังอยู่แน่ ๆ
 " ถ้าอย่างนั้น " เขาก็เลยเลือกที่จะปิดหนังสือและวางมันลงบนโต๊ะรับแขก และลุกขึ้นจากโซฟา
 " ภาพ ๆ นี้ " และก็ชี้ไปที่ข้างหลัง ตรงฝาผนังห้องหลังโซฟา
 " ก็คงจะบังเอิญไปคล้ายกับ ภาพวาดในห้องของท่านประธานาธิบดีเหมือนกัน " เขาหันไปมองภาพสีน้ำมันขนาดราว ๆ เก้าสิบเซ็นคูณหนึ่งร้อยกว่าๆ
 " ผืนฟ้า..จรดน้ำ " และก็ยังจะอธิบายภาพสีน้ำมันของพวกเธอ
 " มองไกล ๆ จะดูเหมือนโลกกำลังหมุน แต่...พอมองเข้าไปที่ตรงกลาง "
 " กลับเห็นดวงตาปริศนาซ่อนอยู่ "
 " หึๆ ๆๆ " มิหนำซ้ำเขาก็ยังจะแอบนึกตามจิตรกรคนที่ภาพวาดสีน้ำมันนี้ขึ้นมา
 " น่าแปลกจริงๆ " เขาที่พอพูดจบก็หันกลับมาและหยิบหนังสือเรื่องสั้นของเธอ และเธอที่สังเกตดูเขาทุกอากัปกิริยา
" นาย ! ต้องการอะไร " เพราะฉะนั้นเธอที่ก็เลยอดไม่ได้ที่จะขอตั้งคำถาม แต่เอาเข้าจริงๆ เขาก็เอาแต่ส่ายหน้าไปๆ มา ๆ
 " ก็..." แต่เขาก็พยายามคิดวนๆ ซ้ำ ๆ
 " กำลังคิดว่า...รอบๆ ตัวของเราสองคนมีแต่เรื่องบังเอิญเยอะแยะเต็มไปหมด "
 " มันก็เท่านั้น " เขาตอบอย่างใส่ซื่อและจริงใจ และเธอก็ยอมรับได้กับสิ่งที่ชเวกียุลต้องการจะสื่อออกมาจริง ๆ
 เธอพยักหน้า
 " ไม่อยากดื่มอะไรหน่อยเหรอ " ช่างเป็นคำถามที่สิ้นคิดสำหรับเธอ แต่ทำไมเธอถึงอยากจะคุยกับเขาต่อละ เธอถึงกับเบือนหน้าหนีเพราะอาย
 " ไม่ดีกว่า " เขาใช้หนังสือเป็นการโบกไม้โบกมือละ
 " ขอบคุณสำหรับหนังสือนี้ และก็ขอบใจที่ให้ชมงานศิลปะที่หายาก " เขายังอดไม่ได้ที่จะมองดูรอบๆ
 " ผมมีอะไรๆ ที่จะต้องทำ "
 " รบกวนแค่นี้ดีกว่า " เขาใช้หนังสือโบกมือลาเธออีกที และรีบร้อนกำลังจะเดินตรงไปที่ประตูห้อง แต่เธอที่พยายามมองตามจนเห็นเขากำลังเปิดประตูห้องและกำลังจะออกไป
 เพราะฉะนั้น เธอก็เลยรีบวิ้งแจ้นไปที่ภาพสีน้ำมันที่อยู่หลังโซฟาทันที เธอที่กำลังขึ้นไปเหยียบบนโซฟา และใช้เท้าข้างหนึ่งยันกับกำแพง และมือทั้งสองข้างที่พยายามจะแงะเอาภาพสีน้ำมันนั่นลง
 " นี่...."
" เธอกำลังทำอะไร " ชเวกียุลที่ยังไม่ได้ปิดประตูห้องเธอให้สนิทและกำลังเดินกลับเข้ามาใหม่ และเห็นสภาพเธอห้อยโหนอยู่ที่ฝาผนังอย่างทุลักทุเล
 " ห๊ะ !! " เธอรีบเหลียวกลับมาและยังจะทำตัวไม่ถูกที่โดนเขาจับได้ และที่แน่ ๆ ตอนนี้เขากำลังจ้องเธอด้วยสีหน้าเป็นกังวลแทน
 " คือ.... คือว่า ฉัน !! " และเธอก็พูดติดอ่างไปซะแล้ว โดยที่ไม่รู้ตัว
 " อยากจะทำความสะอาดมันสักหน่อยนะ " เธอโกหกหน้าตาเฉยเลยด้วย และมิหนำซ้ำยังพยายามจะเอาภาพสีน้ำมันแขวนกลับไปตำแหน่งเดิน แต่ดูเหมือนที่แขวนบางตัวมันจะหลุดออกจนพลอยให้เธอแขวนกลับเข้าไปใหม่ได้ลำบาก
 " แล้วไอ้ตะขอนี้ ! "
"มัน ! หักไปแล้วหรือยังไงนะ " เธอพยายามประคองภาพสีน้ำมันที่ทั้งใหญ่ ทั้งหนักในมือ
 " ระวัง ! " คำตอบที่แผ่วเบาของชเวกียุลที่ตอนนี้ก็ดันมาจดจ่ออยู่ที่หลังคอเธอไปซะแล้ว จนเธอแทบที่จะปล่อยภาพสีน้ำมันเอานั้นหลุดมือ
 เขารีบเข้าไปช่วยประคองกรอบภาพสีน้ำมันทั้งซ้ายและขวาได้ทัน และใช้มือทั้งสองข้างกางออกและบังตัวเธอได้ทั้งตัวพอดี ก่อนที่มันจะหลุดลงมาและทำให้พวกเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ
 เธอที่เหลียวหันกลับมามองด้วยความตกใจ และก็ดันหันมาและเจอแผงหน้าอกระยะประชิด ! วินาทีนั้นเธอต้องรีบหันหนี
 " คุณ ๆ จับดีๆ ดีไหม " และมองหาวิธีคิดที่จะหลุดออกมา
 " เดี๋ยวฉันจะไปจับฝั่งโน่นให้ " เธอพยายามจะเอาตัวเองออกมาจากหน้าอกอันกว้างใหญ่นั่น แต่พอครั้นจะแทรกตัวหนีทางซ้าย เธอก็เอาแต่คิดว่ายุ่งยากเกินไป พอจะลอดที่แขนของขวาของเขา เธอก็เอาแต่จะคิดว่า ฉันไม่อยากจะถูกผู้ชายคนนี้แตะเนื้อต้องตัว
 " นี่ !!! " จนเขาต้องเอ่ยปากเร่งซะเอง
 "ผมชักจะเมื้อยแล้วนะ " เขาเร่ง
 " รู้แล้วๆ น่า " จนในที่สุดเธอต้องยอมทำตาม และค่อยๆ ย่อตัว และคลานออกมาเหมือนปู โดยที่พยายามไม่ให้ตัวเองไปสัมผัสที่อวัยวะอื่นๆ ของเขา
 " เห้อ...!!! " และพอนึกขึ้นได้
 " คุณจับไว้แน่นๆ นะ อย่าให้ตกลงมาเชียวละ " เธอก็ยังจะตามหันไปออกคำสั่งกับเขาอีก
 " ทีแรก มันก็อยู่ดีๆ ของมันอยู่แล้ว "จนเขาเริ่มที่จะทนไม่ไหว
 " ไม่ใช่หรือยัง " เขาก็เลยประชดกลับ และพยายามประคองกรอบภาพสีน้ำมันเอาไว้ ในขณะที่เธอพยายามมองลอดเข้าไปตรงที่พนัง
 " เกือบแล้วๆ อีกนิด " และเธอก็กำกับให้เขาแขวนภาพสีน้ำมันให้
 " ซ้ายนิด ! ขวาอีกหน่อยหนึ่งสิ "
 " เกือบแล้ว เกือบเข้าแล้ว !! "
 " ได้หรือยัง !! " แขนของเขาที่เริ่มสั่นๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว
 " อีกนิดเดียวเอง " เธอตอบและเห็นว่า ตะขอของภาพวาดใกล้ถึงสลักของมันเต็มที่
 " เรียบร้อยแล้ว " และก็ยังรีบหันมาบอกกับเขาด้วยความโล่งอกสุดๆ
 เขาที่ถึงกับพยายามค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากภาพสีน้ำมันนั่น และหันกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างเหน็ดเหนื่อย และพอเธอสังเกตเห็นเขาก็ยังจะแอบขำออกมาไม่ได้
 " ขำอะไร " เขาถามและมองค้อน
 " เปล่าสักหน่อย " เธอปฏิเสธแต่ก็ยังแอบขำ และก็เผลอทิ้งตัวนั่งบนโซฟาใกล้ๆ กับเขา
 " ก็เห็นชัดๆ ว่าเธอหัวเราะเยอะฉันอยู่ " เขาเถียงอีก และเพิ่งสังเกตว่าเธอเข้ามานั่งอยู่ใกล้ๆ
 " คนเขาอุตส่าห์หวังดีแท้ ๆ " เขาคุยกับเธอเหมือนความรู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นอีก แต่ทีนี้ตอนที่กำลังเห็นเธอนั่งหัวเราะใกล้ๆ ชิดกับตัวเองแบบนี้
 เขาที่ก็อดเผลอที่จะมองจ้องเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนไปโดยปริยาย และทันทีที่เธอก็เผลอมองหันกลับมามองเขา
 สายตาของคนสองคนก็สบกันได้อย่างชนิดที่ว่า แนบสนิท ! จนกระทั่งห้วงเวลาของความเงียบที่แผ่วเบาและดูเหมือนจะยาวนี้ ทำให้พวกเขาเกิดอารมณ์อ่อนไหวไปกับดวงตาที่เปล่งประกายของอีกฝั่งอย่างไม่ทันตั้งตัว...
เมื่อราวๆ ปลายศตวรรษที่แปดได้เกิดสงครามทางตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้น คราวนั้นพระราชาได้ออกคำสั่งบรรดาทหารไปร่วมสงคราม และแน่นอนรวมถึงท่านแม่ทัพที่จำเป็นต้องนำเหล่าทหารที่ฝึกยังไม่ทันจะถึงปีไปรบที่ชายแดน
บุตรชายของตระกูลโจ และทาสฮงต่างอาสาไปรบ และครอบครัวฝั่งตระกูลอีก็ยังให้การสนับสนุนทางด้านการแพทย์ ส่งหมอจากสำนักหมอจองไปช่วยหลายต่อหลายคน และบุตรสาวคนรองของหมอจองที่แอบลักลอบปะปนไปกับทหารในกองทัพเพื่อไปออกศึกครั้งนี้กับบุตรชายตระกูลโจให้ได้
บุตรชายของตระกูลคิมที่ขี้ขลาด ถึงแม้ไม่อยากจะไปสงคราม แต่คนเป็นบิดาก็พยายามบังคับให้ลูกของตนไปสร้างผลงานในศึกครั้งนี้
แต่ทว่า บุตรชายองสกุลอีที่ถูกท่านแม่ทัพประคบประหงมเป็นหนักหนากลับถูกปฏิเสธจากท่านแม่ทัพ ซึ่งเหตุผลก็เป็นเพียงอันตรายจนเกินไป แม้บุตรชายตระกูลอีจะขอร้องท่านแม่ทัพสักเพียงใด เพราะเหตุผลเดียวที่เขามาอยู่ในค่ายทหาร สาเหตุเดียวแค่เพียงฝึกวิชาการต่อสู้เพื่อป้องกันราชบัลลังก์เมื่อเข้าขึ้นครองราชย์เพียงเท่านั้น
 กลางดึกคุณชายตระกูลอีได้แอบลักลอบออกจากวัง เพื่อไปพบบุตรสาวของหมอจองที่บ้าน เรื่องที่น้องสาวของเธอหายไปเพื่อที่จะช่วยกันออกตามหา และไม่แน่ว่า น้องสาวของเธอคงอาจหนีตามบุตรตระกูลโจไปออกศึก
 คุณชายตระกูลอี และหมอหญิงจองที่เป็นห่วงน้องสาว พวกเขาจึงได้ควบม้าเพื่อออกไปตามหา แต่ก็ก็น่าเสียดายที่พระราชาทรงทราบความเคลื่อนไหวของคุณชายอีเข้าจนได้ และพระราชาก็ได้ทรงสั่งห้ามบุตรชายไม่ให้ออกจากตำหนักจนกว่าสงครามจะคลี่คลาย
 วันเวลาผ่านไปสงครามในเขตชายแดงทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นก็เกิดโรคระบาด เพราะน้ำปนเปื้อนฉี่หนูทำให้เกิดโรคระบาดในกองทัพ บรรดาหมอที่ทำงานอยู่ในกองทัพก็พลอยที่จะติดโรคระบาดไปตามๆ กันคนแล้วคนเล่า เพราะด้วยเหตุนี้แม่ทัพจึงขอความช่วยเหลือไปยังสำนักหมอตระกูลจองอีกครั้ง และด้วยยามขับขันหมอจองจึงต้องจำยอมให้บุตรสาวไปยังชายแดนเพื่อช่วยชีวิตพวกทหารของพระราชาเอาไว้ และถึงแม้ว่าคนเป็นพ่อจะไม่เห็นด้วยตั้งแต่ครั้นก่อนออกศึก บุตรของตนก็พยายามขอร้องจะไปอยู่ชายแดนก็ตาม
 เพราะเกิดโรคระบาดช่วงเวลาเดียวกับสงคราม เหล่าทหารทั้งสองฝ่ายต่างก็พากันพักรบ และหันมาทำการรักษาเหล่าทหารของฝ่ายตนที่ได้รับบาดเจ็บ เหล่าทหารหลายร้อยหลายพันคนที่นอนเจ็บป่วยปางตายอยูบนกองฟาง บ้างก็นอนร้องเจ็บโอดครวญตามพื้นดิน ตามใต้ต้นไม้ เพราะกระโจมแพทย์ไม่เพียงพอ และอาการส่วนใหญ่ของโรคฉี่หนู ก็คือ อาการไข้หนาวสั่น บางคนถึงขนาดถ่ายเหลวจนตายเลยก็มีเพราะสูญเสียน้ำในร่างกายมากจนเกินไป กองซากศพของบรรดาเหล่าทหารที่นอนป่วยตายและรอเผาเหมือนกองฝืนยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าเวทนา
 และแน่นอนว่า ภายในกระโจมหน่วยแพทย์บุตรสาวคนรองของหมอจองก็ยังเป็นเรี่ยวแรงสำคัญในการรักษาก่อนที่พี่สาวของตนจะมาถึง ครั้นทั้งสองพี่น้องได้พบหน้ากันก็ต่างโผกอดกันด้วยความคิดถึงที่จากกันนานร่วมๆ หกเดือนเศษ และเมื่อหมอหญิงจองได้รู้ว่าเรี่ยวแรงสำคัญของหน่วยแพทย์นี้คือ ทาสฮงผู้ช่วยหาสมุนไพรมาช่วยรักษาเพื่อนทหารต่างก็ทำให้ผู้คนซาบซึ้ง
 วันแล้ววันเล่าผู้ป่วยบางรายก็ยิ่งมีอาการหนักมากขึ้น น้ำสะอาดแทบจะกลายเป็นสิ่งล้ำค้าของกองทัพจึงทำให้เกิดศึกหย่อม ๆ ภายใน เกิดการแย่งชิงแม้กระทั่งน้ำดื่มเพียงหยิบมือก็ไม่ปาน เพราะเหตุนี้ท่านแม่ทัพถึงได้ตัดสินใจบางสิ่งบางอย่าง และคืนนั้น...ทหารบางคนที่ป่วยหนักจนเกินที่จะเยียวยาก็ถูกสังหารโดยคนนิรนาม
 วันรุ่งขึ้นทหารที่เป็นทาสหายไป ทำให้บรรดาเพื่อนทหารต่างคาดการณ์กันไปต่างๆ นานาว่า เพราะเขาเป็นมือสังหารเข่นฆ่าพวกพ้องที่กำลังป่วยจนต้องหนีไป แต่น้องสาวของหมอหญิงจองกลับปฏิเสธและอ้างว่า ตนนั้นได้ให้ทาสฮงไปหาสมุนไพรบนภูเขาเพื่อมารักษาพวกทหารต่างหาก แต่ทว่าท่านแม่ทัพใหญ่กลับนิ่งเฉย จนทำให้คนเป็นพี่ต้องทะเลาะกับน้องสาวของตน
 ยามดึกภายในกองทัพก็ยังไม่มีวี่แววของทาสฮงว่าเขาจะกลับมา ความร้อนใจของหมอหญิงจองและน้องสาวยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนอดทนรอต่อไปไม่ไหว หมอหญิงจองที่ยังถือวิสาสะเข้าไปในกระโจมส่วนตัวของท่านแม่ทัพเพื่อสืบหาความจริง แต่ถึงอย่างไรคำตอบก็ยังเป็นเช่นเดิม
 บุตรชายตระกูลโจ กับ น้องสาวของเธอที่แอบฟังท่านแม่ทัพแลพี่สาวคุยกันที่ด้านนอกกระโจม พวกเขาสองคนที่ก็ต่างร้อนใจในเรื่องนี้ และพอแอบเห็นว่า พี่สาวของเธอกำลังจะหนีออกจากฐานทัพเพื่อไปตามหาทาสฮงบนเขากลางดึก มีหรือพวกเขาสองคนจะยอมปล่อยให้พี่สาวออกไปตามหาเพื่อนของเขาเพียงลำพัง
 ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในยามดึกบนภูเขาสูงชั้นบริเวณแนวกั้นเขตชายแดนของแผ่นดินใหญ่ ทาสฮงที่ยังคงพยายามพาตัวเองลงมาจากภูเขาหลังจากที่ตนเองตรากตำหาสมุนไพรทั้งวันทั้งคืน แม้ว่าฝนที่ตกลงมา และแม้ต้นไม้น้อยใหญ่ที่ถูกพัดด้วยกระแสน้ำบนภูเขาที่กำลังหลากลงสู่ด้านหลัง ทาสฮงก็ยังพยายามประคับประคองสติและฝ่าฝันอุปสรรคเหล่านั้น แต่เขาก็สามารถลงมาสู่ตีนเขาได้สำเร็จแต่ก็ด้วยสภาพที่สะบักสะบอมและเหนื่อยล้าเต็มที่จนถึงขึ้นสลบล้มฟุบไปในที่สุด
 ฝนหยุดตกตอนรุ้งสาง ทาสฮงที่ค่อยๆ ผลิกตัวเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่แจ่มจรัส เพราะเสียงแว่วๆ ที่คุ้นเคยกำลังปลุกให้เขาตื่น หมอหญิงจองสวมกอดทหารทาสชั้นผู้น้อยที่ต่อยต่ำนั้นทันทีเมื่อพบหน้าดั่งมีเชือกด้ายสายป่านฉุดกระชากให้เธอเข้าหาเขาอย่างไม่รู้ตัว และเหตุการณ์นั้นทำให้บุตรของตระกูลโจและน้องสาวได้เห็นความสัมพันธ์อันประหลาดแต่น่าประทับใจของพวกเขาทั้งคู่เป็นหนแรก พวกเขาเห็นหมอหญิงจองทุบตีต่อว่าทาสฮงไปมา แต่สุดท้ายหมอหญิงจองก็รามือไปได้ง่าย ๆ และหันมาช่วยทำแผลที่ถลอกปอกเปิกตามเนื้อตัวของทาสผู้นั้นอยู่อย่างเห็นอกเห็นใจ
 บุตรชายตระกูลโจ บุตรสาวคนรองของตระกูลจอง และพี่สาวที่กำลังช่วยกันและพาทาสฮงกลับเข้ามาที่ค่ายทหารในยามบ่ายคล้อย และท่านแม่ทัพที่ยังได้รีบออกคำสั่งคนให้ช่วยพวกเขาทันทีโดยไร้ซึ่งคำถามใดๆ
และด้วยสภาพอาการที่ฝนตกลงมาอย่างหนักในช่วงดึกของคืนก่อนก็พอที่จะทำให้พวกทหารได้รองน้ำฝนไว้ดื่มกินไว้จำนวนที่มากพอ หมอหญิงจองถึงได้บอกกับท่านแม่ทัพว่า หากสถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้วก็ให้พวกบรรดาทหารได้กินน้ำต้มที่สะอาดเอาไว้ดื่มกินกับสมุนไพร ไม่ช้าโรคระบาดที่น่ากลัวก็จะคลี่คลาย
พี่สาวของทหารหญิงตระกูลจอง เธอได้ย้ำหนักย้ำหน้ากับพวกบรรดาทหารคนอื่นๆ ให้พวกเขาขอบคุณในน้ำใจของทาสฮงที่แอบออกไปหาสมุนไพรเพื่อทุก ๆ คน
 เมื่อคุณงามความดีได้ปรากฏ บรรดาพวกพ้องเพื่อนทหารก็ต่างพากันแซ่ซ้องและไม่เรียกเขาว่าทหารทาสอีกต่อไป แต่จะเรียกชื่อจริง ๆ ของเขาว่า " ฮงซอกดู "


บ้านไม้ชั้นเดียวโบราณร่วมสมัยใช้ประตูบานเลื่อนจากกระจกกับไม้ และป้ายไม้เป็นภาษาจีนแบบดั่งเดิมเขียนว่า " จวื้ อวี่ " สีครามตัวใหญ่ และอักษรฮันกึน " คี - อ๊ก " ตัวเล็ก ๆ แปะติดอยู่ข้างๆ หน้าร้านหนังสือ
 ฮวังอูชิกที่ยืนมองป้ายหน้าร้านหนังสืออยู่ข้างๆ หัวหน้าเอ็นจินเนียร์ชเวกียุลที่รบเร้าให้เขาพามาดูที่นี้ให้ดี แม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็ต้องจำใจทำตามคำสั่ง
 " เออ...คือว่า " หัวหน้าฮวังพยายามเหลือเกินที่จะแนะนำร้านหนังสือ แต่ดูเหมือนหัวหน้าเอ็นจิเนียร์ของพวกเขากลับเขาแต่ยืนจ้องป้ายชื่อร้านอย่างอารมณ์ดีซะอย่างนั้น
 "ร้านหนังสือ...ในความทรงจำ " ชเวกียุลก็อดที่จะคิดไม่ได้
 " ชื่อ..เพราะดีนะ "
 " หัวหน้าฮวังอูชิก " เขาหันไปมองและยิ้มๆ ให้
 " ก็ชื่อพื้น ๆ ทั่วไป " และหัวหน้าฮวังก็เอาแต่ปฏิเสธ
" ไม่ได้พิเศษอะไรหนักหนา แบบนั้นหรอกครับ " แต่หัวหน้าฮวังก็ยังคอยหลบสายตาของเขาอยู่ดี
 " หัวหน้าเอ็นจิเนียร์บอกว่า อยากจะมาหาหนังสือที่นี้ "
 " ถ้ายังไงรีบเข้าไปข้างในกันดีกว่า " ฮวังอูชิกยังจะคอยเดินนำหน้าเข้าไปข้างใน และก็กำลังเดินนำหน้าต้องคอยใช้เท้าเขี่ยกองหนังสือที่วางระเกะระกะอยู่ที่พื้น
 " หนังสือพวกนี้เกะกะจริง ๆ " ฮวังอูชิกตั้งใจบ่นให้เสียงดังเข้าไว้
 " ต้องขอโทษด้วยครับ รองประธาน "
 " พอดีว่า..ช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าเท่าไหร่" และได้แต่บ่นพึมพำเสียงดังไปเรื่อย
ฮวังอูชิกกำลังคิด ๆ และคอยเดินไปที่ชั้นหนังสือบริเวณหน้าร้าน แต่พอหันกลับมาเห็นหัวหน้าเอ็นจิเนียร์กำลังที่จะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์คิดเงินที่มีกองหนังสือวางกลบพวกมันเต็มชั้นไปหมด
 " หัวหน้า !! " ก็เลยต้องรีบตะโกนห้าม
" ตรงนั้นมีแต่หนังสือเก่า ๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ เชิญทางนี้จะดีกว่า " เขายิ่งห้าม แต่ว่ารองประธานกลับไม่หยุดและเดินเข้าไปที่หลังเคาน์เตอร์นั่นจนได้
 ชเวกียุลดึงหนังสือเล่มสีชมพูเล่มหนึ่งออกมาจากมือของคนที่แอบอยู่หลังเคาน์เตอร์
 " สงสัยจริงๆ ว่า นักพนันก็เป็นแล้ว"
" นักย่องเบา ! ก็เหมือนจะเคยทำมาก่อนแล้ว ! " เขาเปิดดูหนังสือเล่มนั้นไปพลางๆ และพูดกับคนที่เอาแต่หลบอยู่หลังเคาน์เตอร์
 " ต่อไป..จะเป็นอะไรอีกดี " จนกระทั้ง เขาก้มมองลงไปที่ใต้เคาน์เตอร์คอยกวาดสายตาดูหนังสือรกๆ พวกนั้นที่วางรกเต็มพื้นเต็มไปหมด
 " พูดให้มันดี ๆ เลยนะ !!! " คนที่อยู่ใต้เคาน์เตอร์เถียง จนต้องยอมคลานออกมาอย่างอิหลุกขลุกขลักจากใต้เคาน์เตอร์
 "เชอะ !! " พัคจินอูรีบลุกขึ้นมา ! และพอเห็นหน้าของหัวหน้าเอ็นจิเนียร์คนที่ลุงฮวังเรียก เธอถึงกับชักสีหน้าใส่เขา
 " ของฉัน ! " เธอคอยยื่นมือเข้าไปขอหนังสือของเธอคืน
 " ฉันขอหนังสือของฉันคืนด้วย " แต่เธอพูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงหม่นสุดๆ
เธอยื่นมือออกไปรอรับหนังสือของเธอจนเมื่อย แต่ถึงยังไงๆ น้องชายของชเวมินแจก็ไม่ยักจะคืนให้กับเธอทันที
แต่เขากลับเปิดอ่านหนังสือเล่นนั้นซะดื้อ ๆ
 " นิทานเด็กๆ ซินะ ! " เขาพลางเปิดผ่านๆ และปิดลงทันทีที่รู้ว่าเป็นนิทานสำหรับเด็ก เพราะฉะนั้นเธอถึงกับต้องรีบแย่งมันกลับมา
 " ไม่มีมารยาท ! " เธอแย่งหนังสือคืนมาได้สำเร็จ และหันกลับไปยัดหนังสือเล่มนั่นลงกล่องกระดาษที่เตรียมเอาไว้
แต่เขาก็ไม่สนใจ เพราะมัวแต่ก้มมองดูหนังสือนิทานเล่มนั้นซ้ำๆ หนังสือนิทานเล่มที่มีเด็กผู้หญิงชาวญี่ปุ่นนั่งถือดาบ และนักธนูขี่ม้า
 " จะมาทำไมไม่บอกกันก่อน " ฮวังอูชิกที่ยืนอึดอัดอยู่นานพอได้จังหวะก็เลยรีบปรี่เข้าไปหาเธอ
" ฉันจะได้มาเตรียมไว้ให้ ! " ฮวังอูชิกที่ยังตามเข้าไปช่วยเก็บหนังสือพวกนั่นและยัดลงกล่องกระดาษที่เตรียมไว้หลายใบต่อหลายใบเต็มพื้น
 " ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ " เธอปฏิเสธและก็ยังตั้งหน้าตั้งตาเก็บ และบางครั้งเธอก็มีแอบหันไปชำเลืองมองคนอื่นๆ ที่กำลังเดินเผ่นพ่านเอยู่ในร้านเดินดูตรงนั้นตรงนี้
 " จะทิ้งไปก็เสียดาย " เธอหันมาบ่นกับลุงฮวัง
 " หนังสือพวกนี้ บางเล่มยังใช้ได้อยู่ "
 " ก็เลยอยากจะเอาไปบริจาคจะดีกว่า " เธอบอกและยังแอบมองคนอื่นๆ ที่ดูพยายามให้ความสนอกสนใจร้านหนังสือที่นี้อย่างออกหน้าออกตา
 " นี่ !!! " เธอรีบร้องห้ามคนที่กำลังจะหยิบหนังสือตามชั้นวางตามใจชอบ
" หยุด !!
แต่เขากลับไม่สนใจเสียงนกเสียงกา และยังจะคอยตั้งหน้าหยิบจับหนังสือบนชั้นนั้นชั้นนี้ไปเรื่อย จนทำให้เธอต้องรีบลุกขึ้น และเดินดุ่ม ๆ เข้าไปหา
เขาที่เพิ่งจะถูกเธอแย่งหนังสือไปต่อหน้าต่อตาอีกรอบ และมิหนำซ้ำยังโดนเธอจ้องตาเขม่งจ้องมองเขาอย่างกับจะฆ่าจะแกงเขาให้ได้
พัคจินอูยืนถือหนังสือเอาไว้จนแน่นและมองห้ามชเวกียุล แต่ดูๆ ไปก็เท่านั้น เพราะยังไงๆ เขาก็ไม่ได้สนใจพวกเธอเลยสักนิด
" นี่ !! " เพราะฉะนั้นเธอเลยต้องรีบเดินไล่ตามเขาไปตามชั้นหนังสือชั้นอื่นๆ เพื่อไม่ให้เขาหยิบหนังสือออกมาได้อย่างตามใจชอบ
 " พูดภาษาคนไม่เข้าใจหรือยังไง นายนะ !! "
 " หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ! " เธอพยายามจะเดินตามเขาและเข้าไปยื้อแย้งหนังสือที่เขาพยายามจะดึงลงมาจากชั้น
 " เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ " เธอเริ่มโกรธ
เขาที่ได้แต่ชูหนังสือหลอกล่อเธอไปๆ มาๆ เหมือนเด็กและให้เธอไล่ตาม
 " อะไร !! " เขาตั้งใจแกล้งเธอ
พวกเขาสองคนกำลังดูเหมือนพวกเด็ก ๆ ที่กำลังวิ่งไล่แย่งของเล่น
 " ค่อย ๆ คุยกันไม่ได้หรือยังไง ! " เขาแกล้งเธออยู่อย่างสนุกไปตามทางเดินแคบ ๆ ตามชั้นหนังสือพวกนั้น
" เธอจะหวงหนังสือพวกนี้ไปทำไม "
" ไหน ก็จะบริจาคหนังสือพวกนี้ "
" ให้กับโรงพยาบาลเราอยู่แล้ว ! " คราวนี้เขาชูหนังสือไว้จนสุดมือเอื้อม แต่เธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปคว้าพวกมันกลับมา
" อะไร !! " เขาชะงักทันที !
" ฉันบอกคุณตอนไหนกันว่า..." อยู่ๆ เธอก็กลับเอาแต่ยืนจ้องตาของเขา คล้ายๆ ว่ากำลังจับผิดอะไรสักอย่าง
" จะบริจาคหนังสือพวกนี้ ! " เพราะเธอจำได้แน่นอน
" ให้กับโรงพยาบาล !! " และแล้วเท้าของเธอมันก็เริ่มค่อย ๆ ขยับเข้าหา สายตาของเธอที่จับจ้องเขาอย่างไม่ลดละ
เพราะฉะนั้นเขาที่กำลังถูกเธอต้อนและใกล้จะจนมุมอยู่แล้วจำเป็นจะต้องหาทางหนี
" เออ....คือ ! " เขาพยายามที่จะถอยห่าง แต่ว่าในที่สุดเขาก็ถูกเธอต้อนจนมุมเข้าจนได้ และพัคจินอูก็เหมือนจะเอาจริง
" ทำไม !! " เธอที่กำลังเผชิญหน้ากับชเวกียุลอย่างซึ่งหน้า แต่พอเขาจะขยับถอยหนีไปข้างหลังก็ดันชนเข้ากับชั้นวางหนังสือจนทำให้ล่าถอยไม่ได้อีก
และพอเขาพยายามที่จะหันหลบไปทางซ้าย เธอ ! ก็ดันยื่นแขนออกมาขวางคอยกั้นเขาเอาไว้ไม่ให้หลบหน้าเธอได้
และพอเธอเห็นเขาพยายามที่จะหลบไปทางซ้ายของเธอ และเธอถึงได้รีบยื่นกางแขนออกไปขวางกันเอาไว้ไม่ให้ออก
เขาที่กำลังถูกผู้หญิงตรึงอยู่กับชั้นหนังสือเก่าๆ จะถอยหนีไปทางไหนก็ไม่ได้ และเธอยังจ้องเขาไม่หยุดหย่อน
" นี่ ! เธอ ! " เขายิ่งต้องหาทางเจรจา
" ใจเย็นๆ กันก่อนดีกว่า! " และน้ำเสียงเจรจาที่ฟังก็รู้ว่า เขาประหม่าเข้าให้แล้ว
" บอกมา ! " ที่เธอถามเพราะว่าเธอสงสัยและอยากรู้ว่า ชเวกียุลรู้ความคิดของเธอได้ยังไง !! และในเมื่อเขาไม่ยอมที่จะตอบคำถาม
เธอเลยต้องยิ่งขยับเข้าหา ๆ และขยับเข้าหาชเวกียุลโดยชนิดที่ว่า แม้แต่กลิ่นหนังสือเก่า ๆ ที่อยู่บนชั้นข้างหลังของเขาเธอก็ยังได้กลิ่น
และแม้แต่เสียงลมหายใจติด ๆ ขัด ๆ นั้น ราวกับเหมือนมันที่กำลังดังอยู่ข้างหู และความเงียบรอบๆ ตัว ระหว่างเธอและเขาก็เงียบมากพอที่จะทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน
 และแม้ตอนนี้ เขาแทบอยากจะกลั้นหายใจก็ตาม เพราะถ้าหากยิ่งจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาของเธอให้มากขึ้นเท่าไหร่ เขาอาจจะเริ่มหวั่นไหวอีกครั้งแน่ ๆ
" หัวหน้าเอ็นจิเนีย ! หัวหน้าฮวังอยู่ข้างในนั่นหรือเปล่า !!! " จู่ ๆ มีคนมาตระโกนอยู่ที่หน้าประตูร้านหนังสือเข้าพอดี เพราะฉะนั้นทั้งเขาและก็เธอก็เลยต้องรีบผละออกจากกันทั้งคู่
" หัวหน้าเอ็นจิเนีย ! "
" อยู่หรือเปล่า !! " มีคนกำลังเรียกพวกเขาซ้ำ ๆ อยู่ที่หน้าประตู และพวกเขาทุกคนก็ได้รีบกลับออกมายืนอยู่หน้าร้าน
" มีอะไรหรือเปล่า " ฮวังอูชิกที่รีบร้อนเดินออกไปเปิดประตูร้าน และเจอกับบรรดาลูกน้องที่ต่างพากันทำนหน้าตาตื่นตกใจ
" เกิดอะไรขึ้น ! " ชเวกียุลก็เลยรีบเข้ามาหาพวกคนงานทันที
" เมื่อกี้ ! เมื้อกี้ !! " คนงานที่ยืนตัวสั่นๆ และคอยพูดจาตะกุกตะกัก"
" คนขับรถเคลน !! ถอยรถชนนั่งร้านจนถล่มลงมา "
" ตอนนี้ พวกคนงานได้รับบาดเจ็บกันหลายคน " พวกคนงานต่างพากันตื่นตกระหนักตกใจไปตามๆ กัน
 ฮวังอูชิกที่ได้ยินก็รีบวิ่งแจ้นกลับไปสำนักงานใหม่ของเอ็มดีทันที และคนงานพวกนั้นที่ก็รีบวิ่งตามหัวหน้าของพวกเขาตามกันไปติดๆ
 ชเวกียุลแทนที่จะรีบวิ่งตามพวกเขาไป แต่เขากลับเอาแต่หยุดและคิดไปชั่วขณะ
 " กว่ารถโรงพยาบาลจะมา " และเขาที่หันไปขอร้องพัคจินอู
 " ก็ประมาณ 15 นาที " แต่ว่าคราวนี้ใช้สายตาขอร้องเธอด้วย
 เธอพยักหน้าอย่างไม่คิดที่จะลังเลว่า
 " ตอนนี้ โรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD ยังไม่ได้เปิดก็จริง ! แต่ว่า..." และก็ตอบรับเขาทันที
 " แต่ฝั่งของห้องแล็ป ยังมีเจ้าหน้าที่อยู่ที่นั้น "
 " ฉันจะรีบตามพวกเขามาช่วย !! " เธอรีบปากและรีบวิ่งตามพวกคนงานไป โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องให้ชเวกียุลอธิบายอะไรต่อจากนั้น
ชเวกียุล รีบร้อนวิ่งไปจนถึงบริเวณด้านหลังของตึกโรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD ซึ่งตอนที่พวกเขาวิ่งไปถึงก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของพวกพนักงานก่อสร้าง และพอพวกเขาหันไปมองรอบๆ ก็เจอแต่ซากปรักหักพังของเหล็กนั่งร้านที่พังถล่มหลังมาจนได้รับความเสียหายอย่างหนัก และรถเคลนที่ได้รับความเสียหายทั้งตัวรถ ล้อ และเสาเคลนที่ก็เกือบจะหักเป็นสองท่อนยังคงห้อยต่อยแต่งอยู่ใกล้ๆ กับบริเวณดาดฟ้าของตึกที่กำลังมีการจัดตกแต่งสวนลอยฟ้า
 เพราะฉะนั้น ชเวกียุล และหัวหน้าฮวังอูชิก และคนงานคนอื่นๆ ที่อยู่ในที่เกิดอุบัติเหตุ พวกเขาจึงต้องเร่งรีบไปนำตัวคนงานที่ได้รับบาดเจ็บออกจากใต้ซากปรักหักพังพวกนั้นให้ได้ก่อน ๆ ที่เสาเครนอาจจะหักพักลงมาและอาจทำให้เกิดความเสียหายมากขึ้นกว่านี้
 คนงานก่อสร้างที่ได้รับบาดเจ็บ คนงานหลายต่อหลายคที่กำลังช่วยกันใช้มืองัดนั่งร้านที่เป็นท่อนเหล็กหนาเพื่อจะลากเพื่อร่วมงานที่ถูกเหล็กทับขาเพื่อจะนำตัวออกมาให้ได้ คนงานบางคนที่ได้รับบาดเจ็บจากท่อนเหล็กหล่นใส่หัวไปก็หลายคน และแต่ละคนเลือดตามร่างกาย และคนงานหลายต่อหลายคนที่ถูกเหล็กนั่งร้านร่วงลงมาจนทำให้รับบาดเจ็บที่หัวจนเลือดไหลออกมา
 " รีบพาคนที่ได้รับบาดเจ็บ ! " ชเวกียุลตะโกนบอกพวกเขา
"เข้าไปที่ตึกใหม่ของโรงพยาบาล เดี๋ยวนี้ !! " และก็ยังจะรีบวิ่งไปช่วยดึงเอาท่อนเหล็กที่กองๆ ทับร่างคนงานก่อสร้างไปด้วย
" อะไรนะ !! " ฮวังอูชิกสงสัยจนต้องรีบเดินเข้าไปหา
" แต่ว่า ตอนนี้โรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD ยังไม่เปิด "
" หัวหน้าเอ็นจิเนีย คิดอะไรอยู่ ถึงจะให้พวกเราพาคนเจ็บไปที่นั่น !!
ฮวังอูชิกก็ไม่ได้เข้าใจความหมายของท่านรองประธานของพวกเขาคนนี้ และพวกคนงานคนอื่น ๆ ที่ได้ยินก็ต่างพากันสับสัน
" รีบพาคนเจ็บไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ ! " ชเวกียุลที่ได้แต่ตะโกนสั่งโดนไม่ยอมฟังเสียงใครทั้งนั้น
" รีบพาทุกคนไปที่นั่นเดี่ยวนี้ !! " เขาตะโกนย้ำๆ และยังจะช่วยคนที่ได้รับบาดเจ็บใต้กองเหล็กนั่งร้านที่ข้างๆ กำแพงตึกออกมาได้จนสำเร็จและส่งตัวให้พวกคนงานพาตัวคนที่รับบาดเจ็บทยอยกลับไปในตึกของโรงพบาลแห่งใหม่
" ช่วยด้วย !! "
" ช่วยด้วย ผมติดอยู่ตรงนี้ !!! " เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือที่เหมือนจะดังอยู่ห่างจากพวกเขาไกล ๆ
ชเวกียุล ! ที่มุ่งหน้าไปตามหาคนงานที่ติดอยู่คนนั้นแทบจะทันที และรีบเดินไปที่รถเคลนฝั่งด้านประตูคนขับ
" มีคนติดอยู่ตรงนี้ !! "
" มีคนติดอยู่ตรงนี้ !! " เขาที่พยายยามตะโกนร้องเรียกให้คนอื่นๆ มาช่วย เพราะว่าที่ตรงนี้มีคนงานที่ขาเข้าไปติดกับล้อของรถเคลนคันใหญ่
 " ใครก็ได้ ! มาช่วยตรงนี้ที ! "
เพราะฉะนั้น เขาถึงได้พยายามร้องตะโกนขอความช่วยเหลือไปด้วย เพราะสภาพของคนงานผู้ชายคนหนึ่งที่ขาข้างขวาติดอยู่ใต้ล้อรถเคลนขนาดใหญ่ที่กำลังร้องอวดครวญด้วยความเจ็บปวดทรมาน และยังมีเลือดไหลซึมออกมาจากขาของเขา
" ทำใจเย็นๆ ก่อน แล้วผมจะหาวิธีช่วยคุณ " ชเวกียุลให้กำลังใจคนงาน และในขณะเดียวกันก็มองไปรอบๆ ซากเหล็กที่ปรักหักพังรอบๆ ตัว ก่อนที่จะเงยหน้ากลับขึ้นไป
เสาของเคลนขนาดยักษ์ที่กำลังห้อยต่องแต่งอยู่บนฟ้า และดูเหมือนพวกมันจะทำท่าทางจะหักเหล่ไม่หักเหล่อยู่บนหัวของพวกเขาทั้งคู่
" ไม่เป็นอะไรนะ " แต่เขาก็ยังจะให้กำลังใจและรับปาก
" ผมจะรีบหาทางช่วยคุณออกไปให้ได้ "
ฮวังอูชิก และพวกคนงานที่ได้รับก็ต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาแถวๆ บริเวณรถเคลนที่เพิ่งจะได้รับความเสียหายอย่างหนัก และพวกเขาก็ต่างพากันตกอกตกใจจนไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้
" หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ !!! " ฮวังอูชิกร้องตะโกนดังลั่นที่เจอ !
ชเวกียุลกำลังช่วยเหลือคนงานที่ขาติดอยู่ที่ล้อรถเคลน และซ้ำร้ายเสาเคลนที่หักและห้อยแกล่งไปมาอยู่บนหัวของพวกเขาทั้งคู่ !
 " ตรงนั้นมันอันตรายมาก ! ผมว่าหัวหน้าออกมาก่อนจะดีกว่า !! " ฮวังอูชิกตะโกนห้าม
และคนงานคนอื่นๆ ที่พากันร้องตะโกนให้หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ของพวกเขาออกมาจากที่ ๆ อันตราย แม้ว่าพวกเขาจะเห็นคนงานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสติดอยู่ตรงนั้นด้วยก็ตาม
" หัวหน้าเอ็นจิเนียรฺ ! ออกมาจากตรงนั้นก่อน เร็วๆ เข้า !! " ฮวังอูชิกที่คอยตะโกนขอร้องให้รองประธานเอ็มดีกลับออกมาก่อน และดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะว่าตอนนี้หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ของพวกเขาที่กำลังพยายามที่จะขยับล้อรถเคลนออกไปให้ได้
 " หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ ! ถ้าทำแบบนั้นอาจจะทำให้เสาเคลนหักลงมาก็ได้ " ฮวังอูชิกร้องห้าม
 " มันอันตรายเกินไป ! "
 " รอพวกเจ้าหน้าที่มาก่อนดีกว่า ตอนนี้พวกเขากำลังมาที่นี้ " และพวกคนงานที่ต่างยืนมากันอย่างขวัญเสีย
 ชเวกียุลที่กำลังจะเดินอ้อมไปที่หลังรถเคลน และพยายามที่จะใช้ทั้งสองมือดันท้ายรถเคลนก็เพื่อหวังให้มันขยับ !
รถเคลนที่ดูเหมือนกำลังจะขยับเล็กน้อย จนกระทั่งพวกเขาทุกคนที่กำลังยืนมุงดูกันอยู่ถึงกับประหลาดใจ
" พัคจินอู !!! " ฮวังอูชิกที่ร้องดังลั่น ที่จู่ๆ หลานสาวของตัวเองก็ดันไปโผล่อยู่ตรงนั้น และดูเหมือนว่าพัคจินอูจะไม่หวาดกลัวเลยด้วยซ้ำ
พัคจินอูที่ได้แต่หันไปและมองไปที่ชเวกียุลอย่างมั่นอกมั่นใจ
" ฉัน ! จะช่วยคุณเอง !!! " เธอบอกกับเขาออกไปแบบนั้น
" ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม " เขาพยักหน้า
" หนึ่ง ! สอง !! สาม !!! " และเริ่มสงสัญญาณ
" รถขยับแล้ว !! รถขยับแล้ว !!! " บรรดาพวกคนงานที่ยืนมุงดูต่างพากันโห่ร้อง
" ขาของเขาหลุดออกมาแล้ว ๆ " ฮวังอูชิก กับคนงานคนอื่น ๆ ที่ต่างพากันดีใจทีในที่สุดขาของคนงานที่ถูกล้อรถเคลนทับก็หลุดออกมา
ทั้งเขาและเธอถึงต้องรีบวิ่งเข้ามาและช่วยกันประคองคนงานที่ได้รับบาดเจ็บให้พ้นจากรถเคลนให้ได้ซะก่อน
ว่าแต่ตอนนี้ พวกคนงานทุกคนที่ก็ต่างพากันเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนแทน เพราะว่าเสารถเคลนที่กำลังห้อยอยู่บนหัวของพวกเขามันก็ดูเหมือนจะเริ่มขยับด้วยเหมือนกัน
" หัวหน้าเอ็นจิเนีย ! พัคจินอู ! " ฮวังอูชิกที่ได้แต่ยืนกระสับกระส่ายเพราะก็ไม่รู้จะเข้าไปช่วยพวกเขาดีหรือว่าจะต้องทำอะไรถึงจะดี !!
เวลานี้ทั้งพวกคนงานที่ต่างพากันยืนลุ้นกันอย่างใจจดใจจ่อ ที่ ๆ คนสามคนที่อยู่ใต้เสาเคลนที่ทำท่าว่าจะหักหรือไม่หักลงมาจริงๆ กันแน่
 ชเวกียุล กับ พัคจินอูที่ต่างก็รีบช่วยกันประคองหิ้วปากทั้งซ้ายและขวาของคนงานที่ขาข้างขวาเพิ่งจะหลุดออกมาได้ และยังจะต้องคอยช่วยกันประคองกันให้พ้นจากรถเคลนให้ได้ซะก่อน
เขา และ เธอ ที่ช่วยกันประคองคนงานที่ได้รับบาดเจ็บอย่างมุ่งมั่นด้วยกันทั้งคู่ และไม่คิดที่จะแหงนหน้าขึ้นไปมองเสาแคลนที่ง่อนแง่นจวนเจียนใกล้จะหักลงมาเลยสักนิดก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน
พวกคนงานที่เห็นว่า หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ และ พัคจินอู กำลังช่วยกันประคองเดินจนเกือบจะพ้นเสาของรถเคลนที่ใกล้จะหักบนหัวของพวกเขาได้สำเร็จ ทุก ๆ ที่ก็ต่างกรูกันเข้าไปช่วย
แต่พอทุก ๆ คนหันหลังกลับไป เสาที่หักของรถเคลนก็ยังคงจะอยู่บนหัวของพวกเขาอยู่เหมือนเดิม และพวกเขาทุกคนปลอดภัย


ณ หน้าโรงแรมหรูใจกลางเมืองหลวง พรมสีแดงที่ปูพาดยาวตั้งแต่ถนนหน้าโรงแรมไปจนกระทั่งบันไดทางเข้า เหล่าบรรดาเซเลฟ เหล่าบรรดาอินฟลูเอนเซอร์ ดาราชาย หญิง และบรรดาไอดอลจากหลายค่ายต่างพากันตบเท้าเข้ามาร่วมงานรับราลวัลใหญ่แห่งวงการโทรทัศน์ และแน่นอนกองทัพนักข่าวจากทุกช่องทางหลากหลายสำนักที่พากันตบเท้าเข้ามาร่วมถ่ายภาพและเสนอข่าวใหญ่นี้นับหลายร้อย
ชเวมินแจหรือดาราดังชายแห่งยุคเพิ่งจะก้าวเท้าลงมาจากรถคาดิแลคสีดำคันหรู และเขายังค่อย ๆ เดินลงจากรถและเหยียบย้ำลงบนพรมสีแดงสดด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย และออร่อที่พวยพุ่งสมกับชื่อเสียง " ดารานำชายของประเทศ"
ชเวมินแจมีรูปร่างที่สูงโปร่งเอามาก ๆ ผิวสีขาวของเขาสว่าง ดวงตาเป็นประกาย จมูกบางได้รูปและปากกระจับที่เหมือนจะทาลิปสติ๊กสีชมพูบางๆ ทับไว้อยู่ตลอดเวลา เขาเดินลงรถมาพร้อมๆ กับดาราสาวที่มีชื่อเสียงอาร่าจับไม่แพ้กัน
บนเวทีงานประกาศรางวัลโทรทัศน์อันทรงเกียรติของคนในวงการบันเทิง บนเวทีประดับประดาด้วยไฟหลากสีสัน เวทีสีทองอร่าม และป้ายไฟภาษาอังกฤษขนาดใหญ่แสดงชื่อของงานประดับเอาไว้บนเวทีอย่างยิ่งใหญ่เช่นกัน
" International Award Film 2026 "
เหล่าบรรดานักแสดงชายหญิงที่ต่างพากันแต่งตัวโก้หรูประโคมแบรนด์เนมชั้นนำของตัวเองที่เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ ทุกๆ คนต่างพากันนั่งเรียงตามสาขาที่ตนได้ประกาศชื่อเข้ารับรางวัลอันทรงเกียรติในครั้งนี้ และเมื่อการประกาศดารานำหญิงคนล่าสุดแห่งปีผ่านไป ซึ่งก็ไม่ใช่คนไกลที่ไหน แต่เป็นดารานักแสดงสาวสวยที่เดินพรมแดงมาพร้อมกับชเวมินแจนั่นเอง
 และเมื่อพิธีกรระดับประเทศที่กำลังขึ้นมาประกาศรายชื่อนักแสดงนำชายที่เข้าชิง ซึ่งหนึ่งในนั่นมากจากนักแสดงนำภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัลมากมายจากเรื่อง " Autumn"
ชเวมินแจ ได้รับเลือกเป็นนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในปี 2026 ในครั้งนี้ไปได้ตามความคาดหมายของวงการสื่อ และยังได้รับการสนับสนุนอย่างท่วมท้น
เสียงประกาศของงานเข้าชิงรางวัลของคนบันเทิงยังคงทยอยดังออกมาจากทีวีหน้าจอขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ติดอยู่บนกำแผงห้องด้านตะวันตกภายในห้องพักของพัคจินอู ภายในห้องที่ตกแต่งลวดลายวอล์เปเปอร์สลับฟ้า ๆ ขาว ๆ คล้ายลายท้องฟ้าคราม เฟอร์นิเจอร์ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบและราคาแพง รวมถึงภาพจิตรกรรมและเครื่องแก้วสะสมต่าง ๆ ยามเมื่อต้องแสงไฟปรากฏเป็นระยิบระยับผ่านตู้กระจกของสะสมโบราณผ่านไปที่ห้องทำงานของเธอ และเธอที่ยังคงตั้งหน้าตั้งหน้าพิมพ์งานอะไรบางอย่างอยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน๊คบุ๊คราคาแพงของเธออยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ และรวมไปถึงการฟังประกาศผลรางวัลภาพยนตร์ผ่านรายการทีวีนั่น
 และภายในห้องสีฟ้าเข้ม เสียงจากทีวีจอใหญ่ฝั่งด้านทิศใต้ของห้องและหน้าจอที่แสดงผลรางวัลสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่ " Autumn " ที่นักแสดงอย่าง เชวมินแจเพิ่งจะได้รับรางวัลแสดงนำชายจากเรื่องนี้ไปหมาดๆ และผู้ชายที่เพิ่งจะออกจากลิฟต์พร้อมๆ กับพัคจินอู เขาที่นั่งบนโซฟาหลุยส์สีน้ำตาล ๆ และยังคงตั้งใจดูประกาศผลรางวัล
 และผู้ชายคนที่นั่งอยู่ในห้องเพียงลำพังก็ยังจะปลดกระดุมเม็ดที่ติดอยู่บนปกเสื้อเพื่อคลายความอึดอัด แต่ทว่าเขาก็ดูเหมือนที่จะมีสีหน้าไม่ค่อยสบายใจนักที่ ๆ เชวมินแจมีชื่อเสียงมากมาย และเขาเอนตัวลงที่โซฟาตัวขนาดย่อมๆ ก่อนที่จะกวาดสายตาไปมองรอบๆ ห้อง ๆ ที่เขาเพิ่งจะเข้ามาอยู่ และห้องสีฟ้าเข้มที่แสนเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น อุปกรณ์เครื่องใช้ครบคัน ห้องครัวแนวเมดิเตอร์เรเนียนที่ชอบ ผ้าม่านทรงหลุยส์สีฟ้าทึบแสง และระเบียงขนาดกว้างขวาง กระจกที่เป็นผนังกำแพง และบันไดวนที่ทำจากหินอ่อนทางทิศตะวันออกที่จะพาเขาไปที่ ๆ ห้องนอนของตัวเอง
 ทางม้าลายบริเวณสี่แยกขนาดใหญ่และรถราที่พากันวิ่งบนถนนกันขวักไขว่ และอีกทั้งผู้คนชาย หญิงวัยเรียน วันทำงาน คนชรา และเด็ก ทุก ๆ คนที่ต่างพากันเดินหน้าและทุก ๆ คนที่ก็ต่างทำเหมือนกันคือการเดินข้ามถนนตามสัญญาณไฟจากฝั่งนู้นข้ามไปฝั่งนี้ และบางคนที่พากันเดินหายเข้าไปในตึกสูงระฟ้า บ้างก็เดินเข้าไปในตึกกระจกสูงตระหง่าน และบ้างก็เดินเข้าไปในศูนย์น้อยใหญ่ที่อยู่ริมฝั่งถนน
และ123 cafe' คาเฟ่ที่ตั้งอยู่มุมถนนป้ายโลหะชื่อร้านออกเป็นสีส้มๆ เป็นตัวเลขโรมันเฉพาะเลขหนึ่งและใช้เลขสองกับเลขสามแบบธรรมดาตามด้วยพยัญชนะภาษาอังกฤษทั่ว ๆ ไป และป้ายไฟรูปขนมเค้กหลากหลายชนิดของร้านนี้ เสียงเพลงป๊อปสมัยใหม่ที่ดังผ่านออกมาจากประตูบานกระจกสีส้ม 123 คาเฟ่ และบรรยากาศในร้านที่พลุกผล่านในช่วงวันหยุดที่เพิ่มขึ้นอีก จนทำให้พนักงานร้าน เด็กพาร์ททาร์ม และเจ้าของร้านต่างพากันทำงานจนมือเป็นระวิง
และมิหนำซ้ำเจ้าของร้านคาเฟ่สายหวานร้านนี้อาจจะมีอารมณ์ศิลปิน และรักศิลปะมากๆ จนกระทั่งที่มุมๆ หนึ่งของร้านที่ถูกจัดสรรปันส่วนให้กลายเป็นเวทีของนักดนตรีสมัครเล่นย่อมๆ ทั้ง เปียโน กีตาร์ แซกโซโฟน หรือแม้กระทั่งคีบอร์ท
หนุ่มวัยกลางคน ที่ตอนนี้ทำหน้าที่เสริ์ฟเมนูของหวาน อย่าง เค้กสตรอเบอร์รี้ พุ้งดิ้งบานาน่าถ้วยใหญ่
ยุนเจอี พนักงานสาวผมสั้นหยิกหยักศกและติดป้ายชื่อสี่เหลี่ยมไว้ตรงมุมขวาของผ้ากันเปื้อนสีเขียวเข้ม เธอที่กำลังรีบร้อนจัดเครื่องดื่มเดลิเวอร์รี่อยู่ในบาร์ชงเครื่องดื่ม
 เคาน์เตอร์บาร์ชงกาแฟของคาเฟ่สีเมล็ดกาแฟคั่วเข้มขนาดใหญ่พอประมาณทางมุมด้านในสุด เคาน์เตอร์บาร์ที่มีรูปร่างคล้าย ๆ กับเรือสำราญ และประดับประดาด้วยธงชาติหลากหลายประเทศ
ผู้ชายคนหนึ่งที่ตัวสูงใหญ่ หน้าตาดูคล้าย ๆ พวกไอดอลคนดัง เขาที่กำลังโชว์สกิลการชงกาแฟอย่างละเมียดปนความละมุนและตบท้ายรอยยิ้มสุดหวานที่พร้อมจะเติมเข้าไปในถ้วยกาแฟของสาวๆ แต่ว่าเขากลับใส่เพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีส้มแอบพับแขนเสื้อเล็กน้อย และผ้ากันเปือนสีเดียวกับยุนเจอีก็เท่านั้น
"ซอเยอึน" ป้ายชื่อบนผ้ากันเปื้อนของเด็กสาววัยมหาวิทยาลัย เด็กสาววัยรุ่นตัวผอมบาง หน้ากลม ตากลมๆ ตัวสูงไม่เกิน 155 เซนติเมตร เด็กสาวที่คอยยืนอยู่ข้างๆ บาริสต้าไอดอลเพื่อคอยเรียนรู้และเป็นลูกมือ
และชายหนุ่มสองคนที่คอยหยอกล้อกันเหมือนพี่น้องในขณะที่พวกเขากำลังช่วยเก็บเก็บจานและเสริ์ฟเครื่องดื่ม
ชายหนุ่มคนที่สูงกว่าหน่อยดูท่าทางอายุน่าจะไม่เกิน 26 ปี เขาเป็นผู้ชายยิ้มง่ายๆ และท่าทางขยันขันแข็งไม่ใช่น้อย และผมยาวรวบตึงของเขาที่ทำให้สาวๆ ลูกค้าถึงกับหลงเสน่
 ชายหนุ่มที่ความสูงลดน้อยลงมาหน่อยถึงเขาจะดูอายุไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็ดูแล้วทะมัดทะแมง ทรงผมที่คล้ายๆ กับทรงที่พวกตำรวจชอบตัดกัน แล้วก็ลักยิ้มพิมใจของเด็กหนุ่ม
 พัคจินอูที่จู่ๆ ก็เดินพรวดพราดเข้าในร้าน และเธอยังเดินตรงดิ่งไปในเคาร์เตอร์บาร์ และมิหนำซ้ำยังเผลอทำหน้าหงุดหงิดใส่พวกเขา
" ทำไมไม่ใครโทรตามฉันเลยสักคน " พัคจินอูบ่น ๆ ให้พวกรอบๆ ข้างฟังในขณะที่เธอเองก็พยายามควานหาผ้ากันเปื้อนของร้านขึ้นมาใส่
 " ที่ร้านก็ยุ่งขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีใครโทรตามฉันห๊ะ " พัคจินอูหันไปทำหน้าเหวี่ยงๆ ใส่ซอเยอึน และรีบคว้าถ้วยกาแฟดิลิเวอร์รี่พวกนั้น
 ซอเยอึนเหมือนจะรู้สึกผิด
 " พอดีว่า....." แต่ซอเยอึนไม่กล้าพูดต่อได้แต่หันไปและเหลียวมองหาใครสักคน
 " ใจเย็น ๆ น่า" ผู้ชายคนที่ชงกาแฟที่ก็เลยรีบหันมาห้าม แต่ว่าพวกเธอกลับไปสนใจ
 " หยุดเลยนะ นายก็เหมือนกัน " พัคจินอูทำหน้าตาไม่พอใจสุด ๆ ใส่เขา
 " นายก็เหมือนกัน อินซอง !! " พคจินอูหันไปทำตาขวางใส่บาริสต้าไอดอลประจำร้าน แต่ว่าอินซองกลับอมยิ้มและคะยั้นคะยอให้พัคจินอูเอาเครื่องดื่มดิลิเวอร์รี่ไปส่งจนได้
 พัคจินอูที่รีบร้อนและกำลังจะเดินออกจากประตูร้านคาเฟ่ ตอนนั้นที่จู่ๆ พวกเธอก็ได้ยินเสียงกรี๊ดของสาววัยรุ่นกำลังดังเข้ามาใกล้ ๆ ที่ร้าน และกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นเหมือนจะพากันเดิมห้อมล้อมกันกลุ่มใหญ่ ๆ ก่อนที่พวกเธอจะมาหยุดอยู่ปากประตูหน้าร้าน
 เธอยิ้มกว้างทันทีที่เห็นชเวมินแจเดินฝ่าบรรดาแฟนคลับสาวๆ นักเรียนมาหยุดอยู่ที่ประตูคาเฟ่และเขาก็กำลังเดินเข้ามา
 " สวัสดีทุกคน " ชเวมินแจดารานักแสดงระดับประเทศหมาดๆ ที่กำลังเดินเข้ามาในร้านคาเฟ่ย่านสีแยกที่มีผู้คนพลุกพล่าน
รอยยิ้มของเชวมินแจพลอยทำให้บรรดาลูกค้าคนอื่นๆ ที่นั่งกันภายในร้านมีความสุขและต่างตื่นเต้นไปด้วย
 เชวมินแจยังจะรีบเดินเข้าหาพัคจินอูและส่งรอยยิ้มให้เธอก่อนใครเพื่อน
 " จะไม่เชิญฉันเข้าไปนั่งในร้านหน่อยหรือไง " เชวมินแจพูดพร้อมกันเดินเข้าไปส่งยิ้มหวานๆ ให้เธอ
 " พี่ค่ะ " พัคจินอูส่งยิ้มตอบกลับ
 " พูดอะไรแบบนั้น ฉันกลัวว่าพี่จะยุ่งจนมาไม่ได้แล้วต่างหาก" พัคจินอูยังคงส่งยิ้มทักทายชเวกียุลอยู่ตลอดเวลา
แต่ว่าแล้วที่จู่ๆ ผู้ชายวัยกลางคน ๆ นั้นที่รีบเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเค้าทั้งคู่
 " มาแล้วเหรอ " ผู้ชายคนนั้นที่รีบเดินเข้าจับไหล่เชวมินแจและพาไปนั่งโต๊ะที่ใกล้กระจกด้วยท่าทีที่เป็นกันเองสุด ๆ และเขาที่กำลังกอดคอของพัคจินอูอย่างสนิทสนม
 " น้องสาวฉัน "
 " นายก็รู้ว่า ไม่ค่อยจะมีมารยาทอยู่แล้ว " เขาพูดหยอกล้อพัคจินอู จนเชวมินแจยิ้มและพยักหน้ายอมรับ
" ผมชินซะแล้วละครับ พี่แทซัน " เชวมินแจเห็นด้วยกับพี่ชายของเธอ
 " จริงสินะ " แทซันพยักหน้า
 " พวกเรากำลังรอแสดงความยินดีกับนายอยู่เลยทีเดียว " และ แทซันที่พูดเข้าข้าง
และพนักงานทุกคนในร้านต่างพากันกรูเข้ามาแสดงความยินดี และต่างพากันจับไม้จับมือกับเชวมินแจอย่างคนคุ้นเคย พวกเขาทุก ๆ คนที่ต่างคนต่างเข้ามาแสดงความยินดีในความสำเร็จของเขาที่ตอนนี้กลายเป็นดาราที่มีชื่อเสียงระดับประเทศไปแล้ว
ทางเดินในซอยแคบ ๆ ที่ไม่มีผู้คนเดินขวักไขว่มากนักในตอนมืดๆ ตึกสูงสามสี่ชั้นที่เปิดไฟหน้าประตูสลัว ๆ เอาไว้ และไฟส่องทางเดินที่ค่อนข้างสลัว ประตูเหล็กดัดบานเล็ก ๆ ที่พอให้คนเดินผ่านเข้าไปได้ และถ้าเปิดผลักประเหล็กเข้าก็อาจจะเจอผู้ชายท่าทางนักเลงกลุ่มเล็ก ๆ สองสามคนที่นั่ง ๆ ยืน ๆ บ้างก็ยืนพิงพนังสูบบุหรี่ บ้างก็นั่งล้อมวงกันโต๊ะแคบ ๆ ดื่มกินเหล้าอาหารกันภายใต้ไฟสลัว และที่สำคัญหลักพวกนั่นยังมีประตูเหล็กทึบใส่กุญแจล๊อคเอาไว้ แต่ว่าก็ยังพอที่จะได้ยินเสียงอึกทึก และเสียงพูดจาเหมือนกำลังมีการแข่งขันต่อรองอะไรกันสักอย่างเล็ดลอดออกมาจากประตูเหล็ก นั่น
 ผู้คนนับหลักร้อยที่ต่างพากันนั่งมั่วสุมรายล้อมอยู่ที่โต๊ะไพ่ และโต๊ะบาคาร่านับสิบ ผู้ชายส่วนใหญ่ที่มาที่นี้ล้วนแต่เป็นนักพนันตัวยง หรือแม้แต่ผู้หญิงที่มีตั้งแต่วัยกระเตาะ ไปจนถึงบรรดาสาวรุ่นใหญ่วัยกลางคนที่ก็ต่างแข่งขันกันเชียร์แขกบรรดาผู้ชายพวกนั่นให้ลงพนันขันต่อให้มาก ๆ แต่ว่าส่วนผู้หญิงวัยอายุมากๆ หน่อยที่มาเป็นลูกค้า สำหรับแขกผู้หญิงพวกนั้นก็จะมีผู้ชายวัยกลางๆ คนแต่งตัวภูมิฐานเข้ามาช่วยเล่นเป็นเพื่อนพวกเธอ
พัคจินอูที่กำลังเดินผ่านประตูเหล็กนั่นไม่ได้เท่าไหร่ เธอที่พยายามมองหาและเดินไปรอบๆ ทั่วห้อง ๆ นี้ เธอพยายามเดินและคอยกวาดสายตาหาใครบางคนจากหลายๆ โต๊ะ และหลายๆ ที่ เหมือนเธอกำลังตามหาใครสักคนในนี้
 เสียงทะเลาะกันของผู้ชายสองคนที่ดังมากจากโต๊ะไพ่ข้างในมุมสุดของห้องที่ดังขึ้นเรื่อยๆ จนพลอยทำให้ลูกค้าโต๊ะอื่นๆ เริ่มทยอยส่งเสียงบ่นรำคาญ เพราะว่าลูกค้าโต๊ะนั่นต่างก็ทะเลาะกันเพราะสงสัยว่าอีกฝ่ายโกง
 พัคจินอูก็เลยยิ่งต้องค่อยๆ เดินอ้อมเข้าไปเพราะจำเสียงผู้ชายคนนั้นได้ และร้องห้าม
 " คุณลุง ! " เธอพยายามเข้าไปลากแขนของผู้ชายค่อนข้างท่วมและหัวล้านคนหนึ่ง แต่ว่าพวกเขากลับไปฟัง
" ถอยไป " ตาลุงคนนั่นพยายามผลักพัคจินอู
 " พวกมันโกงฉัน พวกมันรวมหัวกันโกงฉัน " ตาลุงคนนั้นพยายามชี้หน้าพวกคนในบ่อน และต่อว่าผู้ชายอีกคนที่เล่นอยู่กับเค้า และจู่ ๆ ผู้ชายอีกคนก็ยังจะรีบเดินเข้ามาผลักพวกเธอซ้ำ พัคจินอูกับคนที่เธอเรียกว่าลุกต่างกันพาเซถลาแทบจะหงายหลังไปเลยทั้งคู่
 ผู้ชายคนที่พัคจินอูมาตามแทบล้มทั้งยืนแต่ก็ยังพอประคองตัวเอาไว้ได้ พัคจินอูเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบเข้ามายืนเกลี่ยกล่อม
 " คุณลุงค่ะ รีบกลับกันก่อนเถอะคะ"
พัคจินอูที่พยายามเข้าเกลี่ยกล่อม แต่ว่าเธอที่ทั้งกลัวแต่ว่าก็ยังจะทำใจดีหันกลับมาพูดคุยกับกลุ่มคนที่เริ่มมามุงดู
" ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ" พัคจินอูเข้ามาขอโทษอย่างจริงใจ แต่คนพวกนั่นก็ยังจะคอยทำท่าทีเมินเฉยใส่อยู่เรื่อยๆ และมิหนำซ้ำยังพากันรุมด่าพวกเธอด้วยท่าทีและท่าทางที่หยาบคาย
 แต่เธอก็ยังคงพยายามที่จะขอร้อง
 " ลุงฮวัง คงเข้าใจผิดเอง ฉันขอโทษด้วยค่ะ" พัคจินอูพยายามก้มหัวและบอกขอโทษผู้คนในนั่นอย่างรีบร้อน และเธอก็ยังจะพยายามขอร้องพวกเขา แต่ว่าคนพวกนั้นก็พยายามจะเข้ามาประชิดพวกเธอจนลุงต้องเอาตัวเข้ามาแทรก
" จินอู เธอไปขอโทษพวกมันทำไม " ลุงคนนั่นที่พยายามดื้อรั้นและไม่ฟังคำขอร้องจากเธอ จนทำให้พวกเขาโดนล้อม
" คนพวกนี้สิ !!! ที่ต้องมาขอโทษพวกเรา "
" พวกมันเอาเงินของฉันไปตั้งเท่าไหร่แล้ว เธอรู้ไหม " ลุงแก่ๆ ที่คอยฟาดงวงฟาดงา เพราะว่าเสียเงินไปมาก
" พวกแกมันสารเลวจริง ๆ " ฮวังที่ยังคอยชี้หน้าด่าและชี้หน้าพวกคนคุมบ่อน แต่ว่าพัคจินอูก็ยังจะตามมาขอร้องและพยายามจะขอชดใช้
" ถ้าอย่างนั่น ฉันจะจ่ายคืนลุงให้เอง" พัคจินอูหันมาและก็ตัดบท และรีบหันหน้ามาขอร้องลุงของเธอด้วยสายตาที่ว่าอยากให้เขาอยู่เฉยๆ
" นะคะ " เธอขอร้องอีกครั้ง
ลุงของเธอที่ยังรู้สึกแปลกใจและทำหน้าครุ่นคิด
" เธอคิดจะทำอะไร" เขาสงสัยและเริ่มอยากรู้
พัคจินอูหันมายิ้มๆ กับเขา
 " คุณลุงบอกว่าพวกนั่นโกงลุง " เธอยิ้มกว้าง
 " ฉันจะช่วยลุงเองค่ะ" พัคจินอูแสดงรอยยิ้มอย่างมั่นใจให้กับพวกเขา
 " เรามาพิสูจน์กันได้ใช่ไหม "
 พัคจินอูที่พยายามฝืนยิ้มอยู่เรื่อง ๆ ก่อนที่เธอจะหันไปท่าผู้ชายคนที่เล่นไพ่อยู่กับลุงของเธอก่อนหน้านี้จนได้
ลุงฮวังเดินนับเงินเป็นปึกๆ เป็นฟ่อนๆ ออกมาจากประตูตึกที่ทำเป็นคาสิโนย่อมๆ ใจกลางเมือง พัคจินอูได้แต่คอยเดินตามและทำหน้าเอือมระอาอย่างสุด ๆ
" ลุงฮวัง " พัคจินอูที่จู่ ๆ รีบเดินเข้าไปขวาง เพราะเห็นว่าเขาไม่สำนึกผิดเลยสักนิด แต่ว่าเขาก็ไม่ได้มีสีหน้าที่ผิดหวังจริง ๆ เขายิ้มและยังจะนับ ๆ และแบ่งเงินแบงค์ใหญ่สุดให้เธอตั้งหลายใบ
" นี่ทิป "
" ฉันให้เธอ "
" เห้อ....." ลุงฮวังที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
" ถ้ารู้ว่าเธอเล่นเก่งขนาดนี้ จินอู " ลุงฮวังที่เดินเข้าไปโอบไหล่และกำลังพาพัคจินอูออกจากตรอกซอกซอยกลับออกมา
" ป่านนี้ ฉันรวยเละไปตั้งนานแล้ว "
" ฮ่า ๆ " เสียงหัวเราะของลุงฮวังทำให้พัคจินอูยิ่งหมดอาลัยตายอยาก เธอที่ตั้งใจจะมาห้ามเขาไม่ให้โดนถูกทำร้ายแท้ ๆ
" ลุงว่า ต่อไปเธอไม่ต้องเหนื่อยทำงานพวกนั่นแล้วละนะ จินอู " เขาพูดต่อ
" ทำงานงกๆ ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร "
" ทำไป ก็มีแต่ต้องคอยก้มหัวให้คนพวกนั้นคอยจิกหัวใช้ไปจนตาย " ลุงฮวังพล่ามไม่หยุด
 " รีบกลับกันเถอะคะ " เธอยิ้มเจื่อน ๆ
" ดึกป่านนี้แล้ว" พัคจินอูคอยตัดบทฮวังอูซองอีกครั้ง!
แต่ทว่าฮวังอูซองที่ได้แต่หัวเราะร่าไม่ยอมฟังเธออยู่ท่าเดียว จนกระทั่งพวกเขาสองคนที่ใกล้จะเดินพ้นตรอกแคบๆ
แต่แล้วจู่ ๆ พวกเธอกลับต้องหยุดชะงักและรีบหันหลังกลับไปพร้อมกัน เพราะตอนนั่นพวกเธอกำลังได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้าจากข้างหลัง !
ผู้ชายคนที่เล่นพนันกับเธอที่กำลังเดินถือมีดพกและพยายามจะเข้ามาทำร้ายพวกเธอทั้งสองคน เพราะว่าโกรธแค้นที่แพ้พนันจนหมดตัวให้กับคนทั้งคู่
พัคจินอูกับลุงฮวังที่กำลังจะรีบวิ่งหนี แต่จู่ๆ ก็มีผู้ชายอีกคนโผล่มาอยู่ตรงหน้า!!!
" นี่นาย..คนที่ !!! "
 เธอรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ ผู้ชายคนที่อยู่ห้องตรงกับข้ามโผล่มา แต่ก็ที่จู่ ๆ ลุงฮวังกลับเลือกที่จะไปหลบอยู่ข้างหลังของผู้ชายคนนั้นด้วย !!!
" ช่วยพวกเราด้วยครับ !!! " ลุงฮวังตัวสั่นและพยายามเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังของเขา
" คุณหัวหน้าเอนจิเนีย !!! " ลุงฮวังเรียกชื่อของเขาและยังกวักมือเรียกหาเธอ แต่ว่าเธอก็ยังกลัวจนตัวสั่น ๆ
แต่ว่าเขาแทบจะปรี่เข้าไปแย่งชิงมีดในมือผู้ชายที่กำลังรีบร้อนจะเข้ามาทำร้ายพวกเธอด้วยเหมือนกัน
ตุบ !!! ตับ !!!
ผู้ชายคนที่เข้ามาช่วยเธอต่อยตีกับคนพวกนั้นกันอยู่อย่างชุลมุนวุ่นวายในตรอกซอกซอยแคบ ๆ
คุณหัวหน้าเอ็นจินเนียคน ๆ นั้นพยายามที่จะแยกมีดพกของนักพนันคนนั่น ส่วนเธอที่พยายามหลบให้พ้นจากลูกหลง และส่วนลุงฮวังที่ก็จะยังจะอุตส่าห์เข้าไปรุมชกต่อยด้วยกันกับเขา !
" ช่วยด้วย ๆ " พัคจินอูตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่เธอก็พยายามที่จะหาที่หลบแถวๆ ซอกตึก
" ใครก็ช่วยพวกเราที !!!! " เธอตะโกนขอความช่วยเหลือไปเรื่อยๆ
แต่ว่า....
" ลุงฮวัง !!! " เธอกรี๊ดร้องขึ้นมาจนสุดเสียงจนกระทั่งทำให้ผู้ชายคนนั้นรีบทิ้งมีดและหนีไป แลลุงฮวังล้มฟุบลงไปที่พื้น !!!
" ลุงฮวัง !!! " และน้ำเสียงก็เริ่มสั่น
เพราะพวกเธอกำลังมองเห็นว่า ลุงฮวังล้มลงไปกองอยู่ตรงหน้า และมีเลือดไหลออกมาจากท้องของลุง
" บ้าเอ้ยย !!! " ลุงฮวังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาและพยายามเอามือกุมที่ท้อง จนเธอต้องรีบร้อนเข้าไปประคอง
" ลุงค่ะ ลุงเป็นอะไรมากหรือเปล่า " เธอคอยประคองลุงฮวังเอาไว้ และอีกทั้งที่เธอยังพยายามที่จะกวาดสายตาดูอาการลุงของตัวเอง
" คุณลุงฮวัง ! " และเสียงสะอื้นขึ้นเรื่อยๆ ไปตามจำนวนเลือดที่เริ่มทยอยไหลออกจากบาดแผล
" หัวหน้า ! " ลุงฮวังเอามือกดแผลที่หน้าท้องตัวเองแต่ก็ยังจะประคองสติไปด้วย
" คุณช่วยพาพวกเราไปโรงพยาบาลทีนะ ! "คราวนี้ทั้งลุงฮวังและเธอต่างก็พยายามที่จะหันไปขอความช่วยเหลือจากเขา
เสียงฟ้าร้อง เสียงฟ้าผ่า ! ดังก้องทั่วภูเขาลูกใหญ่ ต้นไม้ลำต้นสูงชัน และกิ่งไพ่ที่ลู่ลม ที่พวกมันต่างแข่งกันเสียดสีเกือบที่จะกลบเสียงดาบ !
เสียงปะทะฝีมือของเหล่านักดาบ 2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งสวมชุดทหารโบราณผูกผ้าพันคอปักดอกเบญจมาศสีแดง และกลุ่มหนึ่งผูกผ้าพันคอปักดอกเบญจมาศเหลือง พวกเขาชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันต่างเข้าปะทะกันอย่างไม่หยุดหย่อนท่ามกลางพายุฝน
ผู้ชายคนหนึ่งดูน่าเกรงขาม และสวมชุดทหารของพระราชายศชั้นเอก เขาซึ่งคอยคุมดูการต่อสู้อยู่ไม่ห่างบริเวณค่ายทหารบนเนินเขา เขาที่คงยืนอยู่อย่างใจจดใจจ่อเพื่อดูการคัดสรรของนักรับหนุ่มที่จะก้าวสู่สุดยอดองครักษ์เคียงข้างพระราชาของแคว้น
การต่อสู้ของเหล่าทหารฝีมือกล้าที่ถูกคัดสรรมาจากเมืองขึ้น บรรดาเหล่าทหารมีทั้งที่เต็มใจมา และถูกบังคับให้มาจากเหล่าคนในตระกูลเพื่อทำการผูกมิตรให้แน่นแฟ้น และได้รับการผ่อนปรนในการเป็นเมืองที่ต้องถวายบรรณนาการ
และชายหนุ่มรูปงามวัยเพียงยี่สิบสี่ได้กลายเป็นที่หมายตาของแม่ทัพผู้คุมกองทหาร ชายหนุ่มร่างกายสูงโปร่งแลดูปราดเปรียว และตามประวัติเขาเป็นเพียงลูกทาสที่คอยติดตามบุตรลูกตระกูลดังเพื่อให้ได้รับการคัดเลือก ฝีมือของชายหนุ่มรูปงามกว่าบุตรชายของตระกูลชั้นหนึ่งของแคว้น ฝีมือและชั้นเชิงไม่แพ้ทหารเอกที่เคยฝึกปรือมาแล้วร่วมสิบปีเลยแม้แต่นิดเดียว
และอีกหนึ่งชายหนุ่มรูปร่างสันทัด แต่ทว่าใบหน้างดงามราวกับดอกไม้ และยังเป็นบุตรชายของเจ้าเมืองรองของแคว้น คน ๆ นี้ฝีมือก็ฉกาจฉกรรณ์ไม้แพ้ลูกทาสคนนั้น


สองพี่น้องชเวพากันเดินออกมาจากโรงพยาบาล และพวกเขาสองคนเอาแต่พูดคุยเรื่องที่ท่านประธานชเวต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคหัวใจ และก็เลขาโดฮยอนก็ออกมายืนคอยและกางร่มรอพวกเขาสองคนอยู่ที่หน้าประตูโรงพยาบาล เพราะฝนที่ตกและท่าทางจะตกหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ และรถตู้ส่วนตัวบริษัทของมินแจก็จอดรอ
 " ตายจริง !! " ชเวมินแจหน้าถอดสีจนกระทั้งต้องรีบล้วงเอาโทรศัทพ์จากกระเป๋าเสื้อคลุม
 " ฉันลืมจินอู ! ทิ้งไว้ที่กองถ่าย " และชเวมินแจก็หันไปบอกกับเลขามินแทบจะทันที
 " ฮัลโลๆ "
 " ฮัลโล ๆๆ " ชเวมินแจกดโทรศัพท์ติดต่อคนปลายสายหลายต่อหลายครั้ง และสีหน้ายิ่งกังวลหนักมากขึ้นอยู่เรื่อยๆ
" ฉันไม่ได้ยินเสียงเธอเลย ! "
 " สงสัยว่าจินอู ! เธอต้องติดฝนอยู่ที่ไหนสักที !! " แววตาและสีหน้าที่เป็นกังวลของพี่ชายทำพลอยทำให้น้องชายสงสัย
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่ชเวมินแจพยายามกดโทรศัพท์ เลขามินก็เลยต้องคอยยื่นมือเข้าไปช่วย
 " ถ้ายังไง !"
 " ให้ผมช่วยให้คนออกไปตามเธอให้ "
 " คุณจินอู !! เธอเป็นผู้หญิงคนสนิทของท่านประธานชเว และก็ท่านรองประธานครับ " และเลขามินที่ยังต้องหันมาอธิบายกับชเวกียุล
" ไม่เป็นไร " ชเวมินแจปฏิเสธ
" อันที่จริง "
 " ผมคิดว่าเธอคงไปไหนไม่ได้ไกลจากกองถ่ายหนักหรอก" ชเวมินแจยิ้มๆ แต่ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
 " อ่อ !! " และเขาเหมือนเพิ่งจะรู้ตัว่า น้องชายของตัวเองคงไม่เข้าใจ
 " ฉัน ! มีคน ๆ หนึ่งที่อยากให้นายรู้จัก "
 " เอาไว้ ! "
 " ฉันจะแนะนำเธอให้นายรู้จัก " ชเวคนพี่ตบไหล่ชเวคนน้องเบาๆ และยังยืนว่าจะแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้น้องชายรู้จักแน่ๆ
" แต่ตอนนี้ ฉันคงต้องไปตามหาตัวเธอก่อนนะ "
ชเวมินแจรีบหันไปขอบคุณเลขามินและหันไปบอกลาทุกคน และเขาก็รีบขึ้นรถกลับออกไปจากโรงพยาบาล
แต่ถึงยังไงซะ เลขามินโดฮยอนก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาทางรองประธาน
 " ถ้าหากไม่มีเธอ....." เลขามินที่อดยิ้มออกมาด้วยไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันตัวเองก็พยายามรักษาระยะห่างไม่เข้าไปยืนใกล้ๆ รองประธานมินแจให้มากนัก
 " .....พี่ชายของท่านรองประธาน " เลขามินพูดพลางและแอบชำเลืองมองรองประธานไปพลาง
 " คงจะลำบาก ! " และพยายามจะอธิบาย
 ชเวกียุลที่ได้แต่คิดตามแต่ก็พยายามทำตัวตามสบายเวลาอยู่ต่อหน้าเลขามินโดฮยอน เพราะไม่อยากให้คนที่อยู่ใกล้ชิดรู้สึกอึดอัด
" อย่างนี้เองสินะครับ " เขากำลังพยายามที่จะคล้อยตามเหตุผลของเลขามิน และก็ยังพยายามที่จะคอยมองทุกคนและย้ิม
 ละอองฝนที่คอยสาดกระเซ็นบนผิวถนนแคบ ๆ และรั้วกำแพงหินโบราณ ราวกับว่า..สายฝนจะอำพลางสิ่งของบนถนนและทั่วบริเวณนั้นเกือบทั้งหมด
ดวงไฟริมถนนที่ก็พลอยติด ๆ ดับๆ และใบกิงโกะที่ไหลไปตามน้ำฝนบนพื้น ให้ดูเหมือนราวกับว่า..พวกมันกำลังจะจมดิ่งไปในมหาสมุทร และ...ผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบนั่งหลบฝนอยู่หน้าประตูพระราชวังเก่าที่ปิดเวลาทำการให้เข้าชม
 พัคจินอูที่เอาแต่นั่งกอดเป้สะพายหลังสีดำเอาไว้ให้แน่นมากที่สุดเท่าที่เธอเองจะกอดให้แน่นกว่านี้ได้ เพราะถ้าไม่อยากนั้น " เรื่องราวร้อยแปดพันเก้า " ของตัวเองในโน๊ตบุ้คมีหวังได้อันตธานหายไปแน่ ๆ
 " โง่ !! "
 " ฉันมันนี่โง่ ๆ ไม่มีที่สิ้นสุดจริง "
 เธอที่ได้แต่ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ที่ตอนนี้แบตได้หมดลงจริงๆ สักที ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ชเวกียุลเพิ่งจะโทรมาหาเธอแท้ ๆ
ตอนนี้ความหวังเดียวของเธอ ก็คือ ใครสักคนที่มารับกลับบ้าน
 " โอ้ยยยย " แลเธอที่เอาแต่บ่น ๆ
 " รู้งี้นะ !! "
 " ฉันมาพรุ่งนี้ซะก็ดี " เสียงถอดถอนหายใจปน ๆ กับเสียงบ่นอุบอิบดังอยู่หน้าประตูพระราชวังที่ปิด และผมเผ้าของเธอที่ถูกน้ำฝนกระเซ็นจนเกือบจะเปียกชุ่ม แต่แล้วสายตาของเธอเหมือนชำเลืองมองเห็นอะไรบางสิ่งบางอย่างอยู่ใกล้ๆ ทางซ้าย...
 " จริงดิ !!! " แววตาเริ่มมีความหวังของเธอ
 สายตาของเธอที่มองไปเห็นต้นกิงโกะต้นผอมแห้งแรงน้อยกว่าใครเพื่อน และต้นกิงโกะที่เธออยากซะเหลือเกิน....
....อยากจะที่จะให้มันผลัดใบแทบ...ทั้งต้น
ต้นกิงโกะสีเหลืองทองเมื่อยามเย็น ตอนนี้มันกำลังถูกสายฝนลิดรอนกิ่ง ก้าน และใบอย่างช้า ๆ ภาพเหล่านั้นมันกำลังให้เธอมีความสุข
 พัคจินอูยิ้มกว้างและหันมองต้นกิงโกะคู่นั่นและคิด และยังคงคอยแอบยิ้มให้กับความคิดของตัวเองไปพลางๆ ว่า นานมาแล้วสักหนึ่งพันกับอีกหนึ่งปีเห็นจะได้ หนุ่มสาววัยกระเตาะในชุดผ้าไหมโบราณแสนสวย ชุดผ้าไหมโบราณสีฟ้าๆ และสีเขียวดั่งมรกตต้องแสงแดดยามเย็น ๆ ที่พวกเขาสองคนออกมานัดเจอกันใต้ต้น
" กิงโกะ..คู่นี้ "
บุรุษหนุ่มในชุดสีฟ้าออกครามเข้มที่บ่งบอกถึงฐานะคนชั้นสูงสุด และสตรีสาววัยไม่เกินสิบสี่ที่วิ่งไล่ตามหนุ่มคนรักใต้ต้นกิงโกะจน...กระโปรงสีเขียวดูโปร่งแสงเมื่อต้องแสงแดดยามเย็น
 และอีกครั้ง....ที่ หญิงสาววัยไม่เกินยี่สิบสองใส่ชุดกระโปรงสีเดิม ๆ หล่อนได้แต่คอยอกมาชะเง้อคอคอยมอง..หนุ่มคนรักคนเดิมที่หายหน้า
 ...หญิงสาวที่รอแล้วรอเล่า คนรักที่ไม่มีวี่แววจะหวนกลับบ้านเกิดเมืองนอน และแม้หล่อนที่ยอมสละให้ได้แม้แต่ชีวิต
....อยู่มาวันหนึ่งหล่อนได้ถือเชือกมาหาต้นกิงโกะ
 ชั่วอึดใจเดียวในขณะสภาพของหล่อนใกล้ตาย....ภาพสุดท้ายที่เห็นเบื้องหน้าก่อนสิ้นใจ ชายหนุ่มอันเป็นที่รักก็เดินใกล้ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในสภาพชุดเกราะอันแข่งแกร่ง แต่ว่า
 แต่ทว่า....บุรุษก็เอื้อมมือคว้าชีวิตคนรักของเขาไว้ไม่ทันซะแล้ว "
เธอใช้มือปาดเช็ดบริเวณดวงตาและแก้มสองข้างที่เปียก และเพียงวูบเดียวในขณะที่เธอจะหันหลังให้ต้นกิงโกะ จู่ๆ ก็มีรถยนต์สีดำขับผ่านเธอไปอย่างรวดเร็วจนทำให้น้ำฝนที่พื้นถนนสาดกระเซ็นเข้าหา
 หืมมม..
 เธอถอดถอนหายใจยาวๆ และกอดปกป้องกระเป๋าเป้ใบนั่นเอาไว้ และก็ไม่ได้โทษโกรธรถยนต์คันนั้นที่ทำน้ำกระเซ็นใส่เธอ
 แต่เธอทำแค่เพียงใช้หางตามองตามรถคันนั้นไปก็เท่านั้น และจากสีหน้าปกติ ๆ ของเธอก็เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
 รถยนต์ซีดานคันสีดำที่ค่อย ๆ ชะลดและจอดบริเวณริมรั้วกำแพงโบราณเก่าๆ และที่ฝั่งตรงข้ามถนนก็มีต้นกิงโก๊ะเรียงราย
 คนขับรถขยับกระจกมองหลังและกวาดสายตามองหาผู้หญิงที่ยืนกอดกระเป๋าตัวสั่นๆ จนต้องรีบตัดสินใจเปิดประตูรถลงมา
 "นี่ ! เธอ !! "
 " มายืนทำอะไรอยู่แถวนี้ !! " เสียงตะโกนของผู้ชายที่คอยวิ่งท่ามกลางสายฝน
 "นั่น.... !!! " พัคจินอูรีบหันหลังกลับไปมอง
 " ที่ตรงนี้ ! มันอันตรายจะตายไป ไม่รู้หรือยังไง !!! " ชเวกียุลกลับโผล่มาจากรถยนต์คันนั้น มิหนำซ้ำเขายังรีบวิ่งเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ และทำหน้าหงุดหงิดใส่เธอเลยด้วย
" ขึ้นรถ ! " และเขาเอาแต่สั่งให้เธอทำตามที่เขาบอก
 " นี่ ! นาย !!! " แต่มันก็ยิ่งสร้างความแปลกใจให้กับเธอ และตัวก็ยิ่งสั่นเพิ่มขึ้นด้วย
 " แล้วนายมาทำอะไรตรงนี้ ! "
 " ไม่ใช่สิ ! "
 " นายมาที่นี้ได้ยังไง !! " เธอหันไปมองทั้งรถทั้งเขา และก็หน้าของเขา แล้วก็เสื้อผ้าชุดสูทราคาแพงของเขาที่เปียก
 " ขึ้นรถ !! " แต่ว่าตอนนี้เขาก็เอาแต่ออกคำสั่ง
 " ทำไม !! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้มองหน้าเขาไปๆ มาๆ ด้วยความไม่เข้าใจไม่มีที่สิ้นสุด ว่าเพราะอะไรเขาถึงโผล่มา แต่ว่าเขาก็ไม่คิดที่จะฟังเธอ
 เขาพยายายามเข้าหาและก็ยังจะคอยลากแขนของเธอให้กลับไปที่รถพร้อมกัน
 " นี่นาย ! " เธอร้องด้วยความตกใจ และพยายามจะสะบัดแขนหนีให้หลุดจากเขาให้ได้ก่อน
 " นี่นาย ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ! "
 " ฉันเดินเองได้ ! ปล่อยฉันนะ !! " เธอพยายามสะบัดให้หลุด แต่ว่ามือของเขาก็ยิ่งจับแขนของเธอแรงขึ้น จนเธอถูกเขากระชากพาไปที่รถคันนั้น
 เขาเปิดประตูรถอย่างรีบร้อนและพยายามทีจับเธอนั่ง และพยายาที่จะควานหาเข็มขัดนิรภัยเพื่อที่จีบตรึงเธอไว้กับเบาะ
 " ไม่ต้อง !!! " เธอร้องห้าม ในขณะที่ตัวของเขาแทบจะโถมเข้ามาทับตัวเธอได้ !
 " ฉันทำเองได้ ! " เธอห้ามอีกทีและรีบเบือนหน้าห่างๆ กัน เพราะตอนนี้หน้าของคนๆ นั้นก็แทบจะหายใจรถปลายจมูกของเธอเข้าอยู่แล้ว
 แต่ว่าเขาก็ยอมถอยห่างออกจากเธอมาอย่างง่ายดาย และหันหลังรีบเดินกลับเข้าไปขึ้นรถและขับรถออกจากบริเวณพระราชวังเก่าทันที
 พัคจินอูนั่งเงียบๆ อยู่ที่เบาะนั่งข้างคนขับอยู่เงียบๆ และปล่อยให้ผู้ชายห้องฝั่งตรงกันข้ามขับรถพาเธอไป เธอไม่มีแม้แต่คำถามที่อยากจะถามเขา เพราะว่าตอนที่ผู้ชายห้องฝั่งตรงข้ามพยายามพาเธอมาขึ้นรถของเขา...
เพราะฉะนั้น..เธอเลยได้แต่ตัดสินใจนั่งรถต่อไปอย่างนั้นเงียบๆ และถึงแม้มีบางครั้งเธอก็อาจจะชำเลืองหางตามองไปมองที่เขา
" แถวนี้มีคาเฟ่อยู่ใกล้ๆ " เขาพยายามที่จะอธิบาย
" ผมจะส่งคุณที่นั่น " เพราะเขาก็ไม่อยากให้เธอนั่งรถไปจนถึงอพาร์ตเมนท์ของพวกเขาสักเท่าไหร่ในเวลานี้
" ห๊ะ !! " เธอตกใจ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เปลี่ยนใจ
" อ่อ !! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้พยักหน้าและแอบชำเลืองมองไปที่เขาหลายครั้งต่อหลายครั้ง และเธอเองก็รู้สึกเหมือนผู้ชายฝั่งตรงกันข้ามกำลังทำเหมือนๆ กับเธอ
พอถึงหน้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง พัคจินอูรีบเปิดประตูรถลงและผู้ชายห้องฝั่งกันข้ามกับเธอก็ลงมาส่งเธอด้วย
"พอดี...." และเขาก็กำลังทำหน้านึกๆ ว่าจะต้องแก้ออกไปว่ายังไง
" ผมนึกขึ้นได้ว่า ...ผมมีธุระต้องไปทำ " เขาแก้ต่างให้ตัวเองจนได้ และยังพยายามจะหันหลังกลับไปขึ้นรถให้ไวที่สุด
" ขอบคุณ " เธอขอบคุณเบาๆ แต่ก็คงดังพอที่ผู้ชายคนนั้นจะได้ยินมัน และเขาก็ได้ยินมันจริง ๆ
" ถึงยังไงซะ ! " และดูท่าทางของเขาที่ยังไม่ค่อยคุ้นชินกันเท่าไหร่
" เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว"
" ใช่ไหม !! " เขาพยายามที่จะยิ้มให้เธอ และก็เธอก็เหมือนจะหันมายิ้มให้เขาด้วย
" ขอบคุณมาก " เธอบอกขอบคุณคนๆ นั้นอีกครั้ง
" ถ้ามีอะไรที่...ฉัน " และเธอก็ยังพยายามคิดที่จะตอบแทนเขาด้วย
" พอจะทำให้คุณได้....หรือว่า " แต่ว่าพอมาถึงคราวนี้เธอกลับมองสบตาของเขาไม่สนิทใจนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามจะฝืน
" ตอบแทน ! ได้ "
" ฉันสัญญาว่า ฉันจะรีบทำให้คุณทันที " เธอขอบคุณเขาอย่างซาบซึ้งใจ และมองเขาหันหลังจากเธอไปช้า ๆ
เธอมองผู้ชายห้องฝั่งตรงกันข้ามขับรถออกไปอย่างช้าๆ มิหนำซ้ำ..สายฝนก็เหมือนกำลังเล่นละครตบตาเธอหรือกะไร
สายฝนที่เคยกระหน่ำเมื่อตอนหัวค่ำหมดไปพร้อมๆ กับคนๆ นั้นที่เพิ่งจากไป เธอพลันหวนคิดถึงตอนที่เขาสัมผัสมือของเธอเมื่อตอนเจอกันตอนครั้งแรกตอนขึ้นลิฟต์ และมาถึงตอนนี้คน ๆ นั้นได้สัมผัสจับมือของเธอเข้าอีกแล้ว
นี่จะบังเอิญ หรือเปล่านะ !
ชเวกียุล ขับรถเคลื่อนออกไปจากร้านคาเฟ่ และตอนนี้เขาก็ได้แต่ชำเลืองมองกระจกหลังแทบจะตลอด
ชเวมินแจกำลังคอยช่วยถือเป้สะพายสีดำที่ยังแห้งสนิทคอยเดินตามพัคจินอูกลับไปที่ห้องอพาร์ทเมนต์ของเธอ
 " พี่กำลังคิดว่า " เขาพลางพูดและเดินตามพัคจินอูไปเรื่อยๆ
 " พี่คงต้องหาคนขับรถให้เธอจริงๆ จัง ๆ ซะแล้ว " และยังจะบ่นตามเธอไปเรื่อยๆ แต่พัคจินอูก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำ ๆ กลับไปที่ห้องของเธอเร็ว ๆ
 " ไม่ต้องลำบากพี่หรอกค่ะ" มิหนำซ้ำเธอยังคอยปฏิเสธซ้ำ ๆ
 " อีกอย่าง "
 " ใช้ว่าโลกใบนี้ "
 " จะไม่มีรถเมล์ รถแท็กซี่ให้ใช้บริการสักหน่อย " เธอยิ้มๆ และหยอกเขากลับบ้าง
ว่าแต่ เขาที่ได้แต่พยายามที่จะส่ายหน้าและคอยเดินตาม จนกระทั่งพวกเขามาหยุดอยู่ที่ประตูห้องของเธอ
" จนป่านนี้ ! "
"พี่ก็ยังไม่เข้าใจเธอเลยสักนิด จินอู !! "เขาบ่นเธออีกครั้ง
 " ว่าทำไม ! "
 " เธอถึงไม่ยอมหัดขับรถสักที หรือไม่ "
 " ก็หาคนขับรถให้สักที "
 " เธอรู้หรือเปล่า ว่าพี่เป็นห่วงเธอมากแค่ไหนกัน ! " และเขาแสดงสีหน้ากังวลจริงๆ ให้พัคจินอูเห็น แต่ถึงยังไงเธอก็เอาแต่ปฏิเสธ
" พี่ค่ะ "
 " ไม่ใช่ว่า ฉันไม่อยากจะมีรถเป็นของตัวเองสักหน่อย " คราวนี้เธอที่เป็นฝ่ายหันมายืนและสบตากับชเวมินแจอย่างจริงจังบ้าง
และมินแจที่มองตอบ
 " แล้วทำไม ! เธอถึงชอบทำให้ตัวเองลำบากอยู่เรื่อย "
" เห้อ.....ยายพัคจินอู "
 " เธอนี่มัน ! จริง ๆ เลย "
 " เธอต้องทำให้พี่ลำบากแค่ไหน เธอถึงจะพอใจนะห๊ะ " ชเวมินแจบ่นอุบอุบ
 " ถ้าวันนี้ฉันติดถ่ายหนัง ถ่ายละคร เธอจะทำยังไง "
 ชเวมินแจยืนทำหน้าเซ็งๆ และพยายามจะยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอ้างกับพัคจินอู แต่ว่าเธอก็เหมือนคอยแต่จะปฏิเสธความหวังดีของเขาอยู่เรื่อย
 " ฉันก็จะโทรเรียกแท็กซี่ไงค่ะ" เธอแกล้งพูดเล่นด้วย
" เอาเถอะๆ " และชเวมินแจผงกหัว
" ถึงยังไงฉันก็จะหาวิธีอื่น"
 " แต่ว่า...." และพยายามกวาดสายตามองไปที่เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนน้ำฝนและก็สภาพที่ดูไม่จืดของพัคจินอู
 " ตอนนี้ "
" เธอรีบกลับเข้าไปอาบน้ำ แล้วก็หายากินกันไว้จะดีกว่า " เขายิ้มๆ และแสดงท่าทีที่เป็นห่วงเป็นใย
"ค่ะ ๆ รู้แล้ว " เธอบอกและกำลังจะหันกลับไปเปิดประตู แต่ทว่าจู่ๆ ประตูห้องตรงกันข้ามก็ดันเปิดออกมาพอดี พวกเธอเธอถึงกับต้องรีบหันควับกลับไปพร้อมกัน
 " กียุล !! นี่นาย !!! " ชเวมินแจที่หันกลับไปเจอน้องชายตัวเองที่จู่ๆ ก็โผล่มา
" ไม่น่าเชื่อ !! "
 " ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ "
ชเวมินแจสีหน้าระรื่นที่ได้เห็นน้องตัวเองเข้ามาอยู่ที่นี้ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยต้องพาสองคนมาทำความรู้จักกัน แต่ว่าสีหน้าคร่าตาของเจ้าของห้องทั้งคู่กลับมีสีหน้าที่เฉย ๆ
 " นี่ ! " เพราะฉะนั้นมินแจก็เลยต้องรีบหันมาทำลายบรรยากาศหม่น ๆ แปลก ๆ
 " ชเวกียุล น้องชายแท้ ๆ "
 " ที่พี่เคยเล่าให้เธอฟังบ่อย ๆ ยังไงละ " มินแจหันไปบอกพัคจินอูและทำท่าทางตื่นเต้นเมื่อหันไปแนะนำอีกฝ่าย
 " แล้วก็นี่ "
 " พัคจินอู " มินแจยิ้มและหันไปมองพัคจินอูอีกที
 "เห้อ.....ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ สินะ " มินแจเอาแต่ดีใจยกใหญ่ และส่วนพวกคนสองคนที่เหลือก็เหมือนจะเฉยๆ
"ฮัด..ชิ้วๆๆ" เสียงจามติดๆ กันส่งเสียงดังไปทั่วทั้งห้องนอน
มิหนำซ้ำกองกระดาษทิชชูเป็นกล่องๆ ก็ยางวางระเกะระกะอยู่บนที่นอนสีขาวจนแทบจะแยกไม่ออกอยู่แล้วว่า อันไหนขยะ อันไหนฟูกที่นอนกันแน่
พัคิจินอูผลุดนอนผลุดนั่งอยู่บนเตียง เพระน้ำมูกที่ไหลแทบจะเจิ่งนองท่วมเตียงเธอให้ได้ และตก็เหมือนจะรู้สึกครั้งเนื้อครั้นตัวอย่างบอกไม่ถูก และพอเอื้อมมือจะไปหยิบกล่องกระดาษทิชชู
ตุบ
เธอถึงกับรีบโยนกล่องเปล่าลงข้างเตียง
ฮึบบ !
เธอที่พยายามผ่อนลมหายใจเข้า ๆ ออก เพื่อที่จะประคองร่างอันแสนอิดโรยที่เคยปะทะกับสายฝนซัดกระเซ็นกระหนำตั้งแต่หัวค่ำๆ จรดค่ำ ๆ เกือบๆ สองชั่วโมงที่เธอต้องทนนั่งกอดเข่าเจ่าจุกอยู่ตรงหน้าประตูพระราชวังเก่า
แต่เธอก็ยังจะอุตส่าห์พยายามที่จะลุกขึ้นจากที่นอน และคอยกวาดสายตาควานหากล่องยาปฐมพยาบาล พอเธอลุกขึ้นจากเตียง แต่ดูเหมือนพิษไข้ทำให้เธอต้องคอยก้าวเท้าลงมาจากเตียงอย่างช้าๆ และก้าวอย่างระมัดระวังและเชื่องช้าจนถึงชั้นตู้เก็บของบริเวณครัว และพยายามควานหากระปุกยาแก้ไข้ และรีบเปิดมันออกมา แต่ข้างในกระปุกกลับว่างเปล่า
ติ๋ง...ต๋อง !!
เสียงกริ๋งประตูห้องที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นกลางดึงถึงต้องหันกลับไปละเดินไปที่ประตู
" ใครค่ะ " เธอได้แต่สงสัยเพราะที่หน้าจอมอร์นิเตอร์กลับไม่มีใครยืนอยู่ที่หน้าห้องของเธอเลยสักคน จนมันทำให้เธอเริ่มแปลกใจและเกิดความกลัวขึ้นมานิด ๆ
แต่ว่าเธอที่กำลังจะผละออกจากประตู
ติ๊ง ต๋อง !!
เสียงกริ๋งที่ดังขึ้นมาอีกครั้งแล้ว และเธอถึงได้รีบหันไปเปิด และผู้ชายห้องตรงข้ามที่สวมชุดนอน !!!
" รับยานี่ไป !! " น้องชายของกียุลกำลังถือถุงยายื่นให้เธอ
"ค่ะ ! "
แต่ว่าเธอที่ยืนทำหน้าตาไม่ถูกกันไปเลยและยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ในเมื่อที่จู่ๆ ผู้ชายห้องตรงข้ามอุตส่าห์เอายามาให้ตอนดึก ๆ ดื่นๆ แบบนี้ด้วย
ชเวกียุลที่พอเห็นเธอทำตัวไม่ถูกและดูท่าทางสงสัยในตัวเขา เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเดินเข้าไปและรีบยัดถุงยาใส่มือให้อย่างรีบเร่ง
" นี่นาย!! " พัคจินอูยืนตัวเกร็งแข็งทื่อไปหมด ! และเขาที่ยังคอยเอาแต่จ้องไปที่เธอ
" สภาพตอนที่เธอกลับมาที่นี้ " เขามัวแต่จ้อง
" ดูก็รู้ว่าไม่น่าจะไหว ! " และส่ายหน้าไป ๆมา ๆ ให้
" กินยานี่ และก็รีบนอนซะ " เขาย้ำและกำลังหันหลังกลับ
" อืม ! " จู่ๆ เขาที่นึกขึ้นมาได้ตอนที่ยัดยาใส่มือเธอเมื่อกี้เลยต้องรีบหันกลับไป
" ถ้าจะให้ดี.....หาผ้าชุบน้ำอุ่นๆ คอยประคบที่คอหรือหน้าผากเอาไว้ "
" อาการของคุณก็จะดีขึ้นเอง " เขาอธิบาย
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะเธอก็ยังยืนตัวแข็งๆ อาจจะเพราะรู้สึกไม่คุ้นชิน และรู้สึกแปลกๆ
" ขอบ ! ขอบคุณ ! " เธอคุยกับเขาแบบไม่สบสายตา แต่ก็ยอมรับของมาถือไว้และกำมันไว้จนแน่นที่สุด
เธอพยายามจะยืนมองผู้ชายๆ ห้องตรงข้ามเดินกลับไปที่ห้องของเขา และจนกระทั่งเขาปิดประตูห้องไป
ปัง !
เธอรีบพุ่งไปปิดประตูห้องตัวเองทันทีและรีบพิงมันไว้ เธอทำราวอย่างกับว่าจะมีใครเข้ามาพังประตูห้องตัวเองอย่างไงอย่างงั้น และความคิดที่แวบหนึ่งที่พุ่งขึ้นอยู่ในหัวของเธอทำให้เธอตั้งตัวเอาไม่ติดเลยทีเดียว
" ไม่จริงมั้ง !! " เธออุทาน !
 " บ้าไปแล้ว ! "
 " สติ !! พัค ! จิน ! อู !! " เธอบ่นพึมพำพอนึกถึงเรื่องของผู้ชายห้องตรงข้าม !!
 " สติ !! "
 แต่ถึงยังไงซะเธอก็ได้พยายามที่จะสงบสติอารมณ์และพยายามจะไม่นึกถึงตอนที่ผู้ชายห้องตรงข้ามสัมผัสมือเธอขึ้นมาอีก
เธอที่พยายามดึงสติกลับมาเป็นพัคจินอูคนปัจจุบันให้ได้ ! และมิหนำซ้ำเธอก็ยังจะรีบเดินๆ กลับเข้าไปและเทยาพวกนั้นออกมาจากถุงและหยิบกลืนๆ พวกมันลงไปซะ !!
 แต่ว่าเขาที่พอปิดประตูห้องและที่ต้องกลับเข้ามายืนพิงประตูห้องของตัวเอง และจนเผลอรอยยิ้มขึ้นมาก็ตอนที่นึกถึงหน้าของพัคจินอูตัวเปียกปอนเบอร์นั้น
บริเวณประตูทางเข้าของตึกรูปทรงเป็นวงกลมที่ทันสมัย และสร้างถนนเป็นวงเวียนรอบล้อมแท่นน้ำผุดทรงสี่เหลี่ยมลดหลั่นกันถึงสามชั้นทำจากหินอ่อนสีธรรมชาติ และอ่างรูปทรงสามเหลี่ยมสีเดียวกันขนาดใหญ่ที่รอบแท่นน้ำผุด และกำลังมีรถคาดิแลคสีดำเคลื่อนเข้ามาบริเวณวงเวียนรอบน้ำผุดและก็ลดกระจกฝั่งผู้โดยสารฝั่งขวาลงเล็กน้อยและมองออกไปที่กลุ่มผู้คนที่ยืนถือป้ายประท้วงอยู่หน้าสำนักงานใหม่และโรงพยายาลของ MD Pharmacy & Hospital Center
 ข้อความบนป้ายประท้วงนับสิบ ๆ ป้าย ต่างเขียนข้อความเรียกร้องให้ศูนย์อาหารและศูนย์การค้าภายในโรงพยาบาลแห่งใหม่ของเอ็มดีเปิดโอกาศให้คนในชุมชน มีส่วนร่วมในการเป็นผู้ประมูลสถานที่จัดจำหน่ายสินค้าและอาหารของคนในพื้นที่ และไม่ต้องการให้แบรนด์การตลาดใหญ่ ๆ ผูกขาดสถานที่ที่จะเป็นศูนย์รวมการแพทย์และเภสัชกรรมแห่งใหม่ที่เกิดขึ้นในพื้นที่นี้
 ผู้นำชุมชนและกลุ่มคนในพื้นที่นับหลายสิบคนที่ต่างพากันยืนชูป้ายและตะโกนเรียกร้องของบริษัทยายักษ์ใหญ่ที่เคยให้สัญญากับพวกเขาก่อนที่จะเข้ามาในพื้นที่ให้ยอมทำตามที่เคยรับปากกับพวกตน
 " เราต้องการพื้นที่ขายของ ๆ พวกเรา !!! "
 " ท่านประธาน MD !! เคยรับปากว่าจะช่วยพวกเรา พวกชาวบ้านได้ค้าขายในตึกใหญ่ ๆ ของพวกเขา "
 " แต่พอเอาเข้าจริง !!! "
 " พวกเราก็ถูกหลอกจนได้ !!! "
 " ประธาน MD ไอ้คนขี้โกหก !!! " เสียงตะโกนโห่ร้องต่อว่าประธานบริษัทเอ็มดีดังขึ้นอย่างต่อเนื่องที่หน้าบริษัท
 รถคาดิแลคสีดำที่ค่อยๆ เคลื่อนและขับมาจอดที่หน้าประตูบริษัท และทีมรักษาความปลอดภัยของบริษัทที่รีบออกมาเปิดประตูให้กับคนที่เขาว่ากันว่าจะมาเป็นรองประธานเอ็มดีฟาร์มาซีคนใหม่ที่กำลังมาถึง
 ชเวกียุลที่ก้าวลงจากรถและก็เดินตรงเข้าไปหากลุ่มผู้ชุมนุมที่หน้าทางเข้าบริษัทแทบจะทันที เขาโค้งคำนับให้กับกลุ่มผู้ชุมนุมหน้าบริษัทอย่างอ่อนน้อม และก็รับปากพวกเขาด้วยความจริงใจ
 "ขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอ ครับ " เขาโค้งเพื่อแสดงความจริงใจ แต่บรรดาพวกที่มาชุมนุมกลับแปลกใจและสงสัยว่า คนๆ นี้ไม่ใช่ประธานของ MD
 " ว่าแต่ คุณเป็นใคร " ผู้หญิงวัยน่าจะห้าสิบปลายๆ ที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของการประท้วงได้ออกมาเผชิญหน้า
 " เราไม่คุยกับใครทั้งนั้น นอกจากประธานชเวมินจุนเท่านั้น" ผู้หญิงคนเดินทำหน้าตาขึงขังใส่เขา แต่ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ยังพยายามที่จะเข้าหาเพื่อเจรจาอย่างสุภาพ
 " ผม เป็นรองประธานคนของ MD " และกำลังแนะนำตัวเอง
 " ต่อจากนี้ "
" ผมจะเป็นผู้ดูแลที่นี้ ! ทั้งหมดครับ" เขายังยืนเจรจาอย่างสุภาพ
แต่ดูเหมือนท่าทางพวกของผู้หญิงคนนั้นที่มีทั้งคนรุ่นราวเดียวกันกับเธอทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ทุก ๆ คนก็ต่างไม่ยอมฟังคำอธิบายเลยสักนิด พวกเขาต่างก็พยายามที่จะฝ่าพวกบอร์ดี้การ์ดของรองประธานคนใหม่ของ MD และพยายามที่จเข้ามาทำร้าย
 ตุบ !
 เส้นบะหมี่ที่ถูกปาเข้าใส่ที่หน้าของรองประธานคนใหม่ของ MD เข้าเต็มเปา ! ผู้ชุมนุมต่างพากันโห่ร้องด้วยความสะใจ
 "หยุดเดี๋ยวนี้ !!! " หัวหน้าฮวังอูชิกตะโกนร้องห้ามมาแต่ไกล และเขาก็ยังรีบไปยืนขวางท่านรองประธานของเขาเอาไว้ และเขายังเข้าไปช่วยหยิบเส้นบะหมี่ที่ติดอยู่ตามเส้นผมของชเวกียุล
 " พี่สะใภ้ ! บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าก่อเรื่อง " หัวหน้าฮวังยังหันกลับมาหาผู้หญิงคนที่เพิ่งปาก้อนบะหมี่ออกมา
 " ผมห้ามพี่แล้ว ! ทำไมถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง ปั้ดโถ่!! " หัวหน้าฮวังบ่นพึมพำหัวเสียต่อหน้าพี่สาว แต่พี่สาวของเขากลับเสียงแข็ง
 " ฉันก่อเรื่องอะไร " พี่สะใภ้ที่หัวหน้าฮวังเรียกยังคอยแต่จะชี้นิ้วด่าเขาและท่านรองประธานฉอด ๆ
 " ก็พวกเขารับปากฉันเอง ว่า! "
 " จะให้พวกเราเข้าไปขายของในโรงพยาบาลนั่น "
 " ทั้งร้านบะหมี่เอ่ย "
 " ร้านเนื้อเอ่ย พวกเขาเป็นคนรับปากแท้ ๆ "
 " แล้วไหน ! " ยิ่งพูดพวกเธอก็ยิ่งหงุดหงิดจนไม่อยากจะมองหน้าของหัวหน้าฮวัง แต่อยากจะจ้องหน้าของประธาน MD คนหนุ่ม ๆนี้มากกว่า
 " ไหนจะร้านหนังสือของแกอีกละห๊า..... !!! " พี่สะใภ้ของหัวหน้าฮวังพูดเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ และท่าทีที่ขึงขังขึ้นทุกที ๆ
 " พอได้แล้วนะ พี่ !! " หัวหน้าฮวังพยายามแก้ไขสถานการณ์ และไม่ได้อยากจะทำให้เรืองนี้เกิดปัญหาที่ไม่ได้ต่อบริษัท
 " กลับไปก่อน "
 " เรื่องนี้ ! ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาไปจะดีกว่า "
 " ถ้าพี่ยังมาเรียกร้อง ยังมาตะโกนด่าท่านประธานอยู่แบบนี้ "
 " ก็มีแต่จะสร้างความเข้าใจผิดกันซะเปล่า "
 "กลับไปกันก่อนเถอนะ !! " หัวหน้าฮวังพยายามขอร้องให้พวกของพี่สะใภ้ตัวเองกลับกันออกไปจากที่หน้าสำนักงานใหญ่
 เพราะฉะนั้นชเวกียุลที่ยืนฟังอยู่ถึงได้เข้าไปช่วย
 " ถ้ายังไง เรื่องนี้ "
 " ผมจะรีบเข้าไปเจรจากับบอร์ดผู้บริหารให้อีกครั้ง "
 " พวกคุณจะว่ายังไงครับ " เขายังพยายามจะประณีประณอมกันให้มากที่สุด แต่ถึงยังไงหัวหน้าฮวังก็รู้สึกลำบากใจมากกว่าใครเพื่อน
 พี่สะใภ้ของหัวหน้าฮวังถึงแม้จะไม่ค่อยเชื่อเจ้าหนุ่มคนนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็พยายามจะเออออให้ไปก่อน
 " แน่ใจหรือเปล่าที่พูดออกมานะห๊า.. ! " พวกเธอดูสีหน้าไม่มั่นใจ แต่เพราะรองประธานคนใหม่ของที่นี้ดูมีท่าทีที่มั่นอกมั่นใจ
 " อย่ามาดีแต่พูดตรงนี้จะดีกว่า "
 " เชอะ !! " พวกเธอหันมาค่อนแคะ และก็อดนึกหมั่นไส้ท่าทางนิ่งๆ ขรึม ๆ ของท่านรองประธานคนๆ นี้ไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะแกล้งตลบตะแลงต่อหน้าพวกเธอไปทำไม
 " พอก่อนเถอะน่า " หัวหน้าฮวังเลยต้องยิ่งเข้าไปห้ามไว้
 "ว่าที่....รองประธานบอกว่าจะช่วย "
 " ก็ลองเชื่อเขาสักหน่อยเถอะนะ กลับไปเถอะ ๆ " หัวหน้าฮวังพยายามไล่พวกเธอออกจากหน้าบริษัทไปให้ได้
 " ไม่เป็นไร" ชเวกียุลที่ทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้
" อย่าไปบังคับพวกเธอเลย หัวหน้าฮวัง " เขาก็เลยพยายามจะเกลี่ยกล่อมพวกผู้คนที่มาชุมนุมลองดูอีกครั้ง
 " เอาเป็นว่า ..ผมรับปาก " และยังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจอีกครั้งในฐานะลูกชายของประธานบริษัทนี้ และเพราะท่าทีที่ดูน่าเชื่อถือ
 พี่สะใภ้ของหัวหน้าหวังก็เลยต้องปล่อยให้เลยตามเลย
 " ก็ได้ ๆๆ " พี่สะใภ้หันไปคุยกับหัวหน้าฮวัง
 " ฮวังอูชิก !!! " และยังจะมือไปแตะๆ ที่หัวไหล่ของเขาด้วย
 " ฉันว่า...ช่วงนี้ " พี่สะใภ้ของเขาสอดส่ายตาไปๆ มาๆ ระหว่างน้องชาย กับ รองประธานอะไรนี่
 " ไหนๆ แกก็จะเลิกเข้าบ่อนแล้ว ฉันว่า "
 " แกก็น่าจะกลับมาฟื้นฟูกิจการร้านหนังสือนั่น ให้มันดีกว่านี้ไม่ได้หรือยังไง " คราวนี้พวกเธอดูท่าทางผิดหวังจริง ๆ
 " เห้อ...."
 " จะให้พูดจริงๆ อะนะ"
 " ร้านหนังสือที่เคยรุ่งเรืองของแก ถ้าแกยังอยากจะเก็บมันไว้ "
 " ก็ควรเลิกเล่นการพนันพวกนั้น และหันมาตั้งใจเปิดร้านหนังสือในโรงพยายาลที่นี้จะดีกว่า "
 "เชอะ !! " ว่าแต่ว่าคราวนี้พวกเธอยังหันไปมองเหยียดๆ กับรองประธานคนใหม่ของ MD ที่ดูท่าทางเอาเรื่องไม่ใช่เล่น ๆ
 " มัวแต่มาเป็นคนงานก่อสร้าง รับเงินเดือนกระจอก ๆ แค่นี้ "
 " มันจะไปพอยาไส้ได้จริง ๆ หรือเปล่า เหอะ !! "
 " พี่ !!! " หัวหน้าฮวังรีบห้ามไม่ให้พี่สาวพูดเกินกว่าเหตุ
 " พอเถอะน่า "
 " กลับกันไปก่อนจะได้ไหม ขอร้องละ ! " หัวหน้าฮวังพยายามที่จะห้ามแล้วก็ห้ามอีก เพราะเอาจริง ๆ เขาก็แค่ไม่อยากจะตกงาน


ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล พัคจินอูที่ได้แต่ยืนเฝ้าของเตียงไม่ยอมห่าง เพราะพยาบาลกำลังเข้าเย็บแผลราวๆ 5 เซนให้กับลุงฮวัง แต่ถึงเธอจะพยายามชักสีหน้าให้ไม่ให้โกรธ แต่จนแล้วจนรอดเธอก็อดไม่ได้อยู่ดี
" ทำไมถึงได้แผลแค่นี้นะ " พัคจินอูคอยหันมายืนกอดอกบ่น ๆ
" ถ้ารู้ว่าแผลเล็กขนาดนี้ ฉันจะไม่รีบช่วยลุงมาที่นี้หรอก " พัคจินอูที่ยังคงทำหน้าเซ็ง แต่ในใจกลับคิดตรงกันข้าม
ลุงฮวังกลับหันมายิ้ม ๆ ก่อนที่จะหัวเราะออกมา
" เธอนี่มันเป็นคนยังไงกันแน่ จินอู "
ลุงฮวังยังมีหน้าหันมาคอยหยอกเล่นกับเธอ ในขณะที่พยาบาลกำลังเพิ่งทำแผลเสร็จและเดินออกไปจากเตียงของพวกเขา และผู้ชายคนนั้นก็รีบเดินสวนเข้ามาทันที
" ขอบคุณมาก "
" คุณเอ็นจิเนีย " ลุงฮวังขอบคุณในน้ำใจของเขา แต่ทว่าสีหน้าของตัวเองที่ยังจะเก็บซ่อนความรู้สึกผิดไม่หาย จนกระทั่งเขายื่นมือมา
" ผมขอเงินคืนด้วย " คุณเอ็นจิเนียที่ลุงฮวังเรียกแทนชื่อ และเขาที่กำลังยื่นมือขอเงินคืน พัคจินอูที่ก็เลยต้องรีบหันไปมองตาม แต่ว่าลุงฮวังของเธอกลับเอาแต่นอน ๆ ถอนหายใจและสีหน้าที่เหมือนจะรู้สึกผิดกับอะไรบางอย่างอะไรอย่างนั้น
 " หมายความว่ายังไงค่ะ ลุง " เธอพยายามเลียบ ๆ เคียงๆ ถาม แต่ลุงฮวังเอาแต่หันหน้าหนีและยังหลบสายตา
 " หรือว่า.... " และเธอที่ก็เหมือนจะนึกอะไรออกขึ้นมาบ้าง
 " หมายความว่า..... เงินนั้น " เธอที่หันไปคอยตั้งคำถามอย่างจริงจังกับคุณเอ็นจิเนียอะไรคนนั่น และคุณเอ็นจิเนียก็พยักหน้าซะด้วย
 " หัวหน้าฮวัง" แต่ว่าเขาก็เริ่มตั้งคำถาม
" คุณแทนที่จะรีบนำเงินค่าแรงไปให้พวกลูกน้อง " เขาที่ได้แต่ส่ายหัวไปๆ มาๆ อย่างไม่เห็นด้วย
 " แต่ว่า..คุณกลับเอาเงินของลูกน้องมาทำแบบนี้ซะได้ " เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเดินเข้าไปหา
 " เพราะฉะนั้น ผมขอเงินที่พวกคุณเล่นมาเมื่อกี้ ทั้งหมด " เขาหันไปมองหน้าพวกเธอสองคนสลับกันไปมา และก็ยังจะโชว์เงินปึกใหญ่ๆ ที่พวกเธอสองคนเผลอทำหล่น !
" เอาเป็นว่า...ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น "
 " ที่..หัวหน้าฮวัง แอบเอาเงินของคนงานมาเล่นพนัน ถ้า..." เขาหันไปสบตากับพวกเธออีกที และพยายามแสยะยิ้มให้
 " พวกคุณยอมให้เงินทั้งหมดนี่ " เขาสบตาเธออย่างจริงจัง
 ลุงฮวังที่ทำได้ก็แค่แอบสบท แต่ก็ยังพอทำใจยอมรับข้อเสนอนั่นได้
 " เอาเถอะ "
 " แต่ยังไงก็ขอบคุณ "
 " คุณเอ็นจิเนีย ที่ช่วยพวกเราเอาไว้ " ลุงฮวังก้มหน้ารับผิดและขอโทษ
 พัคจินอูได้แต่ยืนมองพวกเขาสองคนอย่างประหลาดใจ เพราะตอนนี้ที่เธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่า ผู้ชายคนที่มาช่วยเธอเป็นอะไรกับคุณลุงฮวังอูชิก เธอที่ได้แต่ทำหน้าสงสัย แต่ก็ยังรีบหันมาขอบคุณเขาที่ให้ความช่วยเหลือ
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ " พัคจินอูโน้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อขอบคุณ
เขาผงกหัวและเปลี่ยนท่าที
" ไม่เป็นไร " เขาที่จู่ๆ ก็ตอบรับอย่างเย็นชา
" ถ้ายังไง ผมขอตัวกลับก่อน " เขาหันไปบอกกับหัวหน้าฮวัง
" หัวหน้าฮวังก็พักผ่อนที่นี้สักวันสองวัน "
" ดีขึ้นแล้ว ก็ค่อยกลับไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้างละกันนะครับ " เขาบอกลาและยังจะรีบขอตัวกลับออกไปก่อน
เพราะฉะนั้นลุงฮวังกับพัคจินอูที่ก็เลยรีบขอบคุณเขาอีกครั้ง แต่ว่าพัคจินอูก็ยังสงสัยเรื่องนี้ไม่หายอยู่ดี
" ลุงค่ะ !!! " เธอพยายามทั้งขู่และเค้นหาความจริงจากปากลุงฮวังของเธอ แต่ว่าไม่ว่าจะยังไงๆ ลุงของเธอก็พยายามแต่จะบ่ายเบียง
ชเวกียุลค่อยๆ โน้มตัวลงนั่งบนโซฟาในอพาร์ตเมนท์ตัวเอง และคอยถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วย ก่อนที่จะถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวๆ และผลิกข้อศอกดู แขนเสื้อบริเวณข้อศอกข้างขวามีรอยกรีดจนขาด และพอมองทะลุเข้าไป และเลือดที่เหมือนยังจะคอยซึมผ่านผ้าพันแผลที่นางพยายาลพันไว้ให้ บริเวณเหนือข้อศอกของเขาเล็กน้อย
 ก๊อกๆๆ เสียงประตูห้องของเขาดังขึ้น และเขาก็เลยต้องเดินออกมาเปิดประตูห้องในตอนดึก ๆ และถึงจะหันมาและยืนกอดอมองผู้หญิงที่มายืนอยู่ตรงหน้าประตู ผู้หญิงที่เขาเพิ่งช่วยเธอกับลุงของเธอเอาไว้
 พัคจินอูยิ้มโปรยและยื่นขนมกล่องโตให้เขาทันที
 " ฉัน พัคจินอู "
 " เป็นเพื่อนบ้านคุณ " และเธอก็พยายามสุดๆ ที่จะยิ้มให้เห็นฟันครบทุกๆ ซี่
 " ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ " เธอพยายามยิ้มเข้าไว้ แต่ว่าผู้ชายตรงข้ามห้องของเธอกลับเอาแต่คอยยืนจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
 " ผมว่า...เรา " จู่ ๆ ที่น้ำเสียงของเขาที่ดูจริงจงขึ้นมา จนเขาสังเกตเห็นเธอต้องพลอยทำหน้าตาเหรอหรา
 " มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า... " เขาเริ่มชักสีหน้าจริงจังใส่และแววตาที่คอยแต่ตั้งคำถาม และเธอดูตกใจน้ำเสียงของเขานิดหน่อย
 " ฉัน !!" และเธอก็เลบรวบรวมความกล้า
" พวกเราขอบคุณที่ช่วยพวกเราเอาไว้" แต่สุดท้ายเธอต้องยอมรับว่า พวกเธอติดหนี้บุญคุณของเขาเข้าแล้ว
 " ฉันขอบคุณ ๆ มากจริงๆ ค่ะ" เธอรวบรวมความกล้าให้คำขอบคุณ เพราะนั้นเขาที่ก็เลยช่วยไม่ได้ และได้แต่ยื่นมือรับกล่องขนมสี่เหลี่ยมๆ กล่องนั่นเอาไว้
 " ถ้าเป็นเรื่องนี้จริง ๆ " เขาผงกหัวเล็กน้อย
 " มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ " เขายอมรับคำขอบคุณจากเธอ
 แต่ว่าตอนที่เขาจะหันกลับเข้าไป เธอกลับเอามือมาจับขอบประตูห้องขอบเขา และเหมือนเธอพยายามดึงมันไว้ไม่ประตูมันปิดลงได้
 เพราะว่าเธอแอบจับผิดแขนเสื้อที่ขาดของเขาจนได้ !
 " เดี๋ยวก่อน " พัคจินอูพยายามที่จะชะเง้อดูอะไรบางอย่างทั่วทั้งตัวของเขา
 แต่ว่าเขาที่ก็กลับพยายามจะดันประตูให้ปิดให้ได้
 " นี่เธอ "
 " เธอ !!! คิดจะทำอะไร "
 เขาหน้าเสียนิดหน่อยและก็ยังพยายามจะดึงลูกบิดประตูกลับ แต่ถึงยังไงผู้หญิงคนนั้นก็พยายามชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
จนกระทั่งตอนนี้...ใบหน้าของพัคจินอูก็แทบที่จะขยับเข้าใกล้ๆ กับตัวของเขาเองมากขึ้นไปทุกๆ ทีจนเห็นรอยขาดที่แขนเสื้อและแผลพวกนั้นที่ซ่อนอยู่
 " แต่ฉันกำลังคิดว่ามันน่าแปลก ๆ อยู่น่า.... " เธอที่หันไปจ้องตาเขม็งใส่เขาแทบจะทันที
" คุณเอ็นจิเนีย !! " เธอเงยหน้าขึ้นมา
" ไปทำอะไรอยู่แถวนั่น ! "
เธอยังคอยสบตาและตั้งหน้าตั้งตาถามด้วยความสงสัยอย่างถึงทีสุด และก็กลับเป็นเขาเองที่ทำตัวกเลิ่กลัก !!
เขาอ้ำๆ อึ่งๆ
" อะอืม" เขากระอึกกระอักและพยายามจะที่หลบสายตา
" ฉันก็แค่บังเอิญผ่านไปแถวนั่น " แต่ก็ยังปฏิเสธ
 แต่ทว่าเธอคนนั้นก็กลับที่จะคอยเอาแต่ยื่นเข้ามาใกล้ๆ เหมือนกับเธอรู้ว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างเอาไว้แน่ๆ
เธอพยักหน้า !!
" แน่นอนอยู่แล้ว " เธอเผลอยิ้มออกมา
" เพราลุงฮวัง บอกฉันว่า...คุณเป็นวิศวกรคนใหม่ของเขา ! " เธอยิ้มๆ และยังพูดต่อ
" คุณเอ็นจิเนีย อะไรสักอย่างนี่แหละ ! " เธอที่แกล้งจำชื่อของเขาไม่ได้ แต่พอปล่อยให้เขาคิดๆ อยู่สักพัก
เขาก็เป็นฝ่ายพยักหน้าตอบกลับไปเหมือนกัน
" ผม ...เชวกียุล " เขาแนะนำ
" เป็นหัวหน้าของคุณลุงฮวัง ของคุณ "
เขาพยายามที่จะแนะนำตัว และจนในที่สุดผู้หญิงคนที่อยู่ห้องตรงกันข้ามก็ยังจะคอยยื่นมือเข้ามา
เธอยิ้มแย้มและพยายามกลบเกลื่อนสิ่งที่เธอเห็นที่แขนเสื้อของเขา !
" ยินดีที่ได้รู้จัก อย่างเป็นทางการนะคะ" และก็ยังมีรอยยิ้มตอบกลับอย่างจริงใจ
แต่เขาเอาแต่กลับยื่นนิ่งๆ ไว้ก่อน แล้วก็คอยกวาดสายตาไปที่มือของเธอ แต่ถึงยังไงซะเขาก็ยังคิดที่จะยื่นมือออกไปหาเธอทันที แต่เขาก็ทำอย่างช้าๆ
เธอดึงมือกลับ
"ที่นี้ ! เราก็รู้จักกันแล้วนะคะ" และคอยประสานมือเอาไว้และยังคอยส่งยิ้มไปให้แทน
แต่ถึงแม้ว่าตอนนั้นเธอจะรู้สึกประหม่าขึ้นมาบ้างก็ตาม แต่ถึงยังไงๆ เธอก็ยังอยากจะขอทำความรู้จักกับเขาอยู่ดี
" ถ้ามี! อะไรที่ฉันพอจะช่วยคุณได้ "
"ได้โปรด...."
เธอที่คอยชี้ไม้ชี้มือไปที่ประตูห้องของเธอ
"ไม่แน่ว่า "
" ฉันอาจจะพอช่วยอะไร ๆ คุณได้บ้าง" เธอพูดจบก็รีบเดินถอยกลับเข้าไปเปิดประตูห้องและบอกลาอีกครั้ง
เขาได้แต่ยืนนิ่งไปและคอยใช้ความคิดที่ว่า เธอไม่ได้เห็นร่องรอยบาดแผลจริงๆ หรือเปล่า แต่ก็ไม่ลืมจะพยักหน้าเป็นคำตอบ
พัคจินอูหันหลังและเปิดประตูห้องของเธอเข้าไปอย่างใจเย็น แต่ถึงอย่างไงๆ เธอก็ได้แต่กลับเข้าไปและยืนพิงหลังประตูอยู่เฉยๆ และได้แต่ถอดถอนหายใจเข้า ๆ ออกๆ
เธอ..ที่ได้แต่ยืนนิ่งๆ หลบอยู่หลังประตูบานนั่น และโมโหความคิดของตัวเองจนเกินคำบรรยายเลยเชียว.....
เด็กผู้หญิงผมสั้นไว้หน้าม้าอายุราวๆ เจ็ดขวบเศษได้ เด็กผู้หญิงที่สวมชุดของโรงพยาบาลกำลังนั่งรถเข็น ในขณะที่พ่อของเด็กเป็นคนเข็นรถเข็นให้ไปตามทางเดินของโรงพยาล จนกระทั่งพ่อได้เข็นรถไปหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง ๆ หนึ่ง
ห้องๆ นั่น มีป้ายกำกับติดไว้ว่า " แผนกจิตเวชเด็ก" พ่อและเด็กผู้หญิงได้เข้าไปทำความรู้จักกับจิตแพทย์และสอบถามวิธีการรักษาลูกของเขาอย่างจริงจัง
จิตแพทย์ได้ให้เด็กน้อยคนนั่นทดสอบทักษะในด้านต่างๆ อย่าง วาดรูป และยังที่จะนำรูปครอบครัวของเธอมาทดสอบ
รูปภาพครอบครัวที่ประกอบไปด้วย พ่อของเธอในชุดหัวหน้าเชฟ แม่ของเธอในชุดผู้ช่วยเชฟ และพี่ชายที่สวมชุดเอี๊ยมสีฟ้าๆ ลายตาราง ที่ตอนนั่นอายุประมาณ 11 ขวบได้ แล้วก็เธอที่อายุราวๆ 4 ขวบเศษในชุดเหมือนพี่ชาย
รูปถ่ายของครอบครัวของเธอทั้ง 4 คน ที่ได้ยืนถ่ายรูปด้วยกันอยู่บนดาดฟ้าของเรือสำราญ มิหนำซ้ำ..ในมือของเด็กทั้งคู่ยังถือลูกโป่งสีชมพูอยู่สองใบ
สีหน้าของคนเป็นพ่อที่ไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่ ความกังวล ความกลัวว่าลูกของตนจะมีอาการทางจิตอะไรบางอย่าง ซึ่งเขาเองกับครอบครัวซึ่งตอนนี้ภรรยาของเขาได้ตรอมใจจนเสียชีวิตไปไม่นาน ก็เพราะเรื่องลูกสาวของพวกเขา
เด็กน้อยผมหน้าม้าที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟากึ่งนอนอยู่เบื้องหน้าของจิตแพทย์ ผู้เป็นพ่อที่คอยแอบดูพวกเขาผ่านกระจกของประตูข้างนอกห้อง
และจิตแพทย์เริ่มตั้งคำถามกับเด็กน้อยอายุเพียง 7 ขวบ ว่า...เธอเห็นภาพบุคคลในอดีตตั้งแต่เมื่อไหร่
เด็กน้อยเริ่มตอบคำถามด้วยสีหน้าสบายๆ หัวเราะและยิ้มผสมกัน บางครั้งเด็กน้อยก็ดูเศร้าลง เพราะเธอบอกกับจิตแพทย์คนนั้นว่า
" หนูเคยเป็นสามีของแม่เมื่อนานมาแล้วจริงๆ แล้ว เมื่อในอดีต..."
" ชาติที่แล้ว !! "
" หนูเคยเป็นสามีของแม่ค่ะ "
" แต่ว่า....แม่ฆ่าหนู !!! "
เด็กน้อยตอบคำถามที่คุณหมออยากรู้ เธอทำราวกับว่า...กำลังเล่านิทานเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ที่มีครอบครัวของเธอและคนรอบข้างเป็นตัวละครให้คุณหมอของเธอฟัง
จิตแพทย์ได้ตั้งคำถามต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยว่า เธอ...เริ่มเห็นภาพเหล่านี้เมื่อไหร่ และมันเกิดขึ้นได้ยังไง
เด็กน้อยชะงักและเริ่มกำมือแน่น และสายตาที่ดูลังเล
" หนู...หนูนะ...." เด็กน้อยที่เริ่มไม่มั่นใจเพราะความกลัว
" เวลาที่พ่อกับแม่จับมือของหนู"
" หรือไม่ก็ตอนที่....." ตอนนี้แววตาของเด็กน้อยก็เริ่มเปลี่ยน
" ใช่แล้ว !" เด็กน้อยที่แววตาเปล่งประกาย
เด็กน้อยกลับมาพูดอย่างมั่นใจอีกครั้ง และหันไปสบตาของคุณหมอราวกับว่า เธออยากให้คุณหมอของเธอเชื่อเธอว่า
" หนูไม่ได้โกหกจริง ๆ นะค่ะ "
" หนูสามารถเห็นเหตุการณ์ในอดีตได้"
" เพราะเมื่อไหร่ที่พวกเขาจับมือหนู ! หนูก็จะรู้" เด็กน้อยที่ตอนนี้เริ่มกลับมาทำหน้าเศร้าๆ ลงอีก
" แต่ว่า...."
" ไม่มีใครยอมเชื่อหนูเลยสักคน " เด็กน้อยเริ่มเสียงสั่น
จิตแพทย์ที่ยังคงนั่งฟังเด็กน้อยอธิบายอาการของตัวเธอเองที่ว่า... เวลาที่เธอจับมือของใครสักคนหนึ่ง
เด็กคนนี้ก็จะสามารถมองเห็นอดีตของพวกเขาทุกคนได้ ไม่ว่าจะอดีตที่ผ่านมาหลายร้อยปี หรือแม้กระทั่งเวลาที่ผ่านไปไม่นาน
เด็กคนนี้ก็สามารถมองเห็นอดีตของพวกเขาทั้งหมดได้ !!!!!
ลูกทาสได้ถูกคัดเลือกให้อยู่ทหารหน่วยกององครักษ์ของพระราชา แต่ลูกของบุตรตรีในตระกูลคิมถูกคัดเป็นเพียงทหารกองกำลังยศต่ำเท่านั้น จนกระทั่งเกิดความอับอายของคนในตระกูล ลูกทาสจึงถูกตามล่าเพื่อสังหารเสีย
ระหว่างเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง ลูกทาศของคนในตระกูลคิมถูกพวกโจรพากันซุ้มโจมตีหวังฆ่าให้ตายในคราวเดียว
เคราะห์ดี ! บุตรชายในตระกูลรองของตระกูลโจบุรุษรูปงามราวกับดอกไม้ได้ควบม้าผ่านมาเพื่อช่วย เพราะทราบข่าวการโจมตีครั้งนี้จากเหล่าหญิงคณิกาในเมืองหลวง ทั้งลูกทาสและลูกชายตระกูลผู้ดีจึงได้ช่วยเหลือกันและกันและต่างพากันเอาตัวรอดกันมาได้อย่างหวุดหวิด และข่าวนี้ก็ดังไกลจนถึงหูแม่ทัพผู้ที่คัดเลือกเขาสองคนให้มาเป็นองครักษ์
แม่ทัพสั่งให้ลูกทาสที่ได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าจากการที่พวกเขาวิ่งหนีตาย ให้ไปพักรักษาตัวที่โรงหมอชื่อดังของเมืองหลวง และส่วนลูกชายตระกูลโจที่ได้รับบาดเจ็บที่ข้อมือข้างขวาเล็กน้อยก็ให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านและรับการรักษาจากหมอในตระกูล แม้ว่าบุตรของตระกูลโจอยากได้รับการรักษาจากบุตรีสาวของสกุลจองที่เป็นเพื่อนสนิทของตนก็ตาม แต่พวกเขาก็ต้องทำตามคำสั่งท่านแม่ทัพ
ครั้งนั้น หมออาวุโสได้ถูกเรียกตัวเข้าวังอย่างกะทันหัน ฉะนั้นหน้าที่ดูแลคนของท่านแม่ทัพก็คงจะเป็นคนอื่นไปไม่ได้เสียจาก...บุตรสาวทั้งสองคนของหมออาวุโส และก็ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนของลูกทาส ความรู้จักที่ต่ำที่สูง เพราะแม้จะเป็นถึงบุตรีของหมอตระกูลขุนนาง คนอย่างเขาที่ก็ไม่คู่ควรได้รับการรักษาอย่างดี
บุตรีหมอหญิงของตระกูลจอง ครั้งนั้นรู้สึกขบขันกับการใช้คำพูดจากของทหารหนุ่มองครักษ์ที่พยายามตั้งใจปฏิเสธเสียงแข็ง เพียงเพราะเนื้อตัวอันสกปรกและตระกูลชั้นต่ำ
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของบุตรีหญิงตระกูลจอง บัดนี้..ได้ถูกเคาะที่ประตูหัวใจลูกทาสฮงไปเสียแล้ว...
และรอยยิ้มของทาสฮงหนุ่มผู้นี้ก็เช่นกัน...นางก็ไม่เคยได้เห็น รอยยิ้มอันแสนบริสุทธิ์ไร้มลทิล ไร้การหยิบฉวยโอกาศที่จะตีสนิทกับหล่อนแม้แต่น้อยก็หาได้มีไม่
ว่าแต่ว่า..ความสวยหมดจดของหญิงสาวตระกูลหมอจอง ที่สุดแสนช่างไร้ความปราณีแก่เขาเสียจริง ๆ
กองถ่ายซีรีย์ที่แสนจะวุ่นวายและคึกคัก บริเวณประตูพระราชวังเก่าแบบดั่งเดิมที่มีรถขนของในกองถ่ายและรถของเหล่านักแสดงหลักและรอง และบรรยากาศในกองถ่ายซีรี่ย์แบบโบราณ เหล่านักแสดงที่บ้างก็ใส่ชุดนางสนม และบ้างก็ใส่ชุดขุนนาง ทุก ๆ คนล้วนแล้วแต่ทำงานแข่งกับเวลาและอากาศที่เริ่มจะอึมครึ่มแล้ว
ผู้กำกับที่กำลังพูดคุยกับนักแสดงคนหนึ่ง และในขณะเดียวกันชเวมินแจกำลังรีบปรี่เข้ามาคอยสบทบและพัคจินอูที่คอยถือบทเล่มหนา ๆ คอยเดินตามผู้กำกับแสดงสีหน้าที่เคร่งครึมทุกครั้งที่มองไปที่เธอ และเธอที่ได้แต่ก้มหน้าก้มตาพยักหน้ารับ
ชเวมินแจดูสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อยไปกว่าพวกเขาทั้งสองคนสักเท่าไหร่ แต่ทว่าพอเริ่มถ่ายซีนบริเวณริมสระน้ำ ใต้ต้นซากุระสีขาวอมชมพูสะพรั่งทุกๆ อย่างก็ราบรื่น ในขณะที่พัคจินอูก็กลับไปนั่งทำงานจดจ่ออยู่หน้าคอมพ์พิวเตอร์โน๊คบุ๊คของตัวเองที่เต้นท์ข้างๆ
ฉากที่ว่า..คือ พระราชา กับ ราชองครักษ์กำลังพูดคุยถึงนางในคนหนึ่งด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นกังวล ในขณะที่พระราชาแสดงความกังวล แต่ว่าราชองครักษ์คู่ใจกลับกังวลและทุกข์ยิ่งกว่าแต่ก็ไม่อาจที่จะขัดคำสั่งของพระราชาได้ และเวลานั้น...ดอกซากุบระก็เริ่มขยับเพราะแรงลมที่ผัดผ่านและยังจะเริ่มโหมพัดแรง
เสียงของผู้กำกับสั่งคัดแทบจะทันทีที่อากาศและบรรยากาศไม่เอื้ออำนวย และผู้ดูแลของเชวมินแจที่กำลังรีบร้อนพยายามวิ่งเข้าไปหาและกระซิบด้วยท่าทางที่ตกใจและก็กังวล
 "จินอู !! " และรีบปรี่เข้าไปหาพัคจินอูที่อยู่ในเต้นท์ที่พักของนักแสดงทันที
 " จินอู !! " เขาพยายามเรียกหาเธอสองสามครั้งอย่างรีบร้อน
 " ฉันต้องรีบไปที่โรงพยาบาล เดี๋ยวนี้! "
 " ท่านประธาน ! "
 " เกิดอุบัติเหตุ !! " เขาที่รีบบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ
 " ค่ะ " เธอพยักหน้า
 " พี่รีบไปเถอะค่ะ "
" ฉันจะอยู่จัดการที่นี้ให้เอง " เธอรับปากชเวมินแจไม่ต้องห่วงเรื่องงานที่นี้ เพราเธอจะดูและให้เต็มที่เหมือนทุกครั้ง
" ฝากด้วย " เขาขอบคุณเธอและรีบเดินกลับไปที่รถ ซึ่งตอนนี้คนที่บริษัทต้นสังกัดคนติดตามกำลังขับรถมาจอดรอเขาอยู่ใกล้ๆ
เธอรีบเดินตามไปส่งพวกเขาที่รถตู้คันใหม่สีดำ และมิหนำซ้ำเธอยังมองดูรถเคลื่อนไปจนลับสายตา
 ว่าแต่ว่าในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กำลังฉากต่างๆ ในพระราชวังตั้งแต่สายๆ จรดเย็น จนกระทั้งทั้งสายฝนเริ่มตั้งเค้าจนต้องหยุดการถ่ายทำกะทันหัน
 ผู้กำกับที่เดินเข้าไปพูดคุยกับพัคจินอูและบอกให้เธอกลับรถของทีมได้ถ้าเธอต้องการ แต่เธอกลับปฏิเสธ
 และเธอก็ขอบคุณในความมีน้ำใจต่อเธอของผู้กำกับ แต่เธออยากจะไปดูสถานที่ถ่ายฉากสำคัญก่อนที่จะกลับ เพราะฉะนั้นพวกเขาและทีมงานก็เลยต่างพากันตามใจ แต่ว่าพวกเขาก็ยังจะอุตส่าห์เป็นห่วงเพราะดูท่าทางฟ้าฝนจะไม่เป็นใจสักเท่าไหร่
เธอตอบรับในความเป็นห่วงของผู้กำกับและทีมงาน และสัญญากับพวกเขาว่าจะรีบกลับเมื่อเสร็จธุระแล้ว
พัคจินอูสะพายกระเป๋าสีดำสนิทและกำลังเดินเลียบกำแพงดินเดินไปเรื่อยๆ และต้นกิงโกะสีเหลืองสะพรั่งเลียบไปตามถนน เธอหยุดเดินและหันไปมองรูปปั้นสามมิติรูปคนข้างถนนและยิ้มให้กับพวกมันและเดินจากไป เธอเดินเลียบกำแพงและถนนโค้งๆ และยังมีใบของต้นกิงโกะกระจัดกระจายเป็นพรมปูพื้นไม่มีที่สิ้นสุด และเธอก็คอยเดินห่างไกลผู้คนที่สัญจรบริเวณนั้นและห่างออกไปเรื่อยๆ และจนในที่สุดเธอก็หยุด
 พัคจินอูหันมองไปทางซ้ายและขวาเพื่อมองหาจุดสมดุลของต้นกิงโกะต้นเล็กๆ สองต้นข้างทาง บริเวณเกือบๆ สุดกำแพงดินโบราณ
ใจหนึ่ง...เธอก็อยากจะให้มันผลิดอกผลิใบให้เร็วกว่านี้ขึ้นอีกหน่อย อยากให้มันผลัดใบเร็วขึ้นกว่าเดิมสักสองสัปดาห์
 แต่ทว่าอีกใจหนึ่ง....ก็อยากจะกลับไปใช้โรงถ่ายและเซ็ตฉากขอต้นกิงโกะให้ใบสวยๆ ของพวกมันร่วงหล่นพื้นจนเกือบ...หมด
 ผู้หลักผู้ใหญ่ของตระกูลคิมพอรู้ว่า ลูกทาสได้รับการช่วยเหลือจากท่านแม่ทัพก็ต่างพากันตื่นกลัว และบุตรชายของตระกูลที่กลัวความผิดจึงยอมรับผิดแต่โดยดีต่อท่านแม่ทัพ แม้จะเป็นเพียงฉากหน้าเรียกน้ำตาเพื่อให้หลุดพ้นจากการรับโทษก็เพียงเท่านั้น แต่ทว่าท่านแม่ทัพกลับไม่เชื่อใจและได้สั่งให้บุตรชายตระกูลคิมไปเป็นทหารอยู่ชายแดน
บิดาของบุตรชายที่ถูกสั่งให้ลงโทษไปเป็นทหารที่ชายแดนเกรี้ยวกราดต่อหน้าพระราชาวัยชรา และเอาแต่โทษความไม่เอาไหนของแม่ทัพใหญ่ และองค์ชายรัชทายาทวัยกระเตาะ จนกระทั่งท่านแม่ทัพยอมเพราะพระราชาที่อันเป็นที่รักของปวงประชา
 แต่ถึงกระนั่นอิทธิพลของตระกูลคิมก็ทำให้พระราชาอดเสียไม่ได้ที่จะยอมทำตามข้อเสนอ เพราะถ้าหากพระราชาบ่ายเบี่ยง อัครเสนาบดีคิมผู้มีกำลังมากก็คงหวังดีไม่ได้ต่อองค์ชายรัชทายาทผู้ยังด้อยประสบการณ์
 พระราชาที่ทรงเห็นความปลอดภัยขององค์รัชทายาทก่อนขึ้นครองราชย์ เพราะฉะนั้นจึงต้องทรงส่งบุตรของตนให้ไปอยู่ในความดูแลของท่านแม่ทัพ และให้ใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนสักเพียง 1 ปี ก่อนจะขึ้นครองราชย์สืบต่อ และทรงกำชับต่อบุตรชายรัชทายาทไว้ว่า ต้องเป็นทหารที่เก่งและแกร่งกว่าบิดา และต้องปกป้องบัลลังก์และบ้านเมืองด้วยพละกำลังของตนเท่านั้น
 ท่านแม่ทัพได้นำองค์ชายรัชทายาทเดินทางสู่ฐานฝึกลับๆ บนเขา และแนะนำพระองค์ว่า เป็นบุตรของเพื่อนสนิทในตระกูลอี
 บุตรชายตระกูลอีบุรุษหนุ่มรูปงาม และทาสฮงผู้ซื่อสัตย์ พวกเขาได้ถูกท่านแม่ทัพแนะนำให้รู้จักกัน บุตรชายตระกูลอีที่ดูจากลักษณะภายนอกช่างดูเป็นผู้ลาภมากดีกว่าใครทั้งหมดในกลุ่มทหารร่วมร้อย
 แต่หนแรก บุตรชายตระกูลโจกลับรู้สึกไม่ถูกใจบุตรของตระกูลอีสักเท่าไหร่ ด้วยเหตุที่นิ่งเงียบจนเกินไปและเอาแต่เก็บตัว ไม่ยอมพูดคุยกับทหารร่วมฝึกคนอื่นๆ
 แต่สำหรับทาสฮง ไม่ว่าจะบุตรชายตระกูลโจหรือบุตรชายของตระกูลอี พวกเขาต่างก็เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเส้นทางเดียวที่จะทำให้ตนได้มียศฐาบันดาศักดิ์ ตน..! คงหวังเพียงฝึกให้หนักและเป็นหัวหน้าราชองค์รักษ์ของกษัตริย์คนต่อไปเท่านั้น
 และด้วยการฝึกฝนดาบ หอก ขี่ม้า ยิงธนู และการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของเหล่าทหารก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดอุบัติเหตุทำให้ได้รับบาดเจ็บ
 ท่านแม่ทัพจึงได้ขอความช่วยเหลือจากท่านหมออาวุโสจองให้พาลูกศิษย์ของเขามาดูแลเรื่องอาการบาดเจ็บของเหล่าทหารเหล่านี้
 และหลายครั้งบุตรสาวของหมอจองที่เป็นเพื่อนของบุตรชายของตระกูลโจสมัยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก พวกเขาต่างก็แวะมาหาเป็นเพื่อนเล่นกันบ้างบางคราว และยังถือว่าเป็นโอกาศดีที่ทาสฮงผู้แสนต่ำต้อยได้กลายเป็นเพื่อนของพวกเขาสองคนไปโดยปริยาย
และหลายครั้งที่บุตรสาวคนโตของท่านหมออาวุโสจองถูกท่านแม่ทัพเรียกให้ไปดูอาการบาดเจ็บของบุตรชายตระกูลอีอย่างลับๆ ด้วยเช่นกัน
แต่ทว่าความเอ็นดูของท่านแม่ทัพที่มีต่อบุตรคนรองของท่านหมออาวุโสจองนั้น ท่านแม่ทัพจึงลองเอ่ยปากให้เด็กหญิงฝึกวิชาศิลปะป้องกันตัวเล็กๆ น้อย ๆ ด้วยเหตุผลว่า สักวัน...จะได้มีวิชาเพื่อเอาไว้ปกป้องพี่สาวของตนยามต้องเข้าวังหลวงก็ได้
เด็กหญิงแสดงความดีอกดีใจต่อหน้าท่านแม่ทัพ เพราะความใฝ่ฝันของเด็กหญิงวัยเพียง 11 ขวบ ก็หวังอยากจะเป็นทหารขั้นเล็กๆ ก็เพื่อเอาชนะใจใครบางคนได้ก็พอ
ตึกรูปทรงครึ่งวงกลม และป้ายชื่อของตึกโรงพยาบาลที่ทันสมัยของนาดใหญ่ และป้ายชื่อเป็นภาษาอังกฤษ " Middle Hospital "
ชเวมินแจที่กำลังเดินพรวดพราดและไปเปิดประตูห้องลูกค้าวีไอพี
" ท่านประธาน !! "
ชเวมินแจกวาดสายตาไปที่เตียงผู้ป่วยในห้องพักขนาดใหญ่ จนทำให้บรรดาหมอและพยายามต้องถอยและรีบชวนกันกลับออกไป
" ท่านประธานเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนบ้างครับ " เขาพรวดพราดเข้าไปจับมือผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่และที่กำลังเอนหลังอยู่บนเตียง
แต่ดูเหมือนว่า ท่านประธานกลับยิ้มและจู่ๆ ก็ดันหัวเราะขึ้นมา
" ฮ่าๆๆ "
ท่านประธานที่ก็เลยหันไปยิ้ม
" แกรีบมาก็ดีแล้ว " และท่านประธานที่ก็เลยกวาดสายตาไปทางซ้าย
" ในที่สุด ก็ได้อยู่กันพร้อมหน้าสักที สินะ" ท่านประธานยิ้มต่อ
และชเวมินแจที่อดไม่ได้และหันตาม
" นี่นาย !!!! "
" กลับ !! มาตั้งนานแล้ว ทำไมเพิ่งจะโผล่หัวมา !! " ชเวมินแจพยายามที่จะตวาดใส่เขา ! ผู้ชายใส่สูทสีกรมท่าเข้มๆ ที่ทางซ้ายมือของท่านประธาน !!!
ชเวกียุลที่หันมาโน้มหัวลงเล็กน้อยให้กับพวกเขาอีกที
" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ "
" พี่ !! " และพยักหน้ายอมรับผิด
" ขอโทษด้วยจริงๆ ที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง "
ชเวกียุลที่พยายามก้มหน้ารับผิด แต่ยังไม่ทันขาดทำ ชเวมินแจก็กลับรีบเดินปรี่เข้าไปหาและดึงเขาเข้าไปสวมกอด
" เด็กโง่ !! " มินแจสวมกอดมินแจเอาไว้แน่น
แต่ท่านประธานกลับถอนหายใจ
" ที่...น้องของแก ! "
" กลับมาเกาหลีเงียบ ๆ กวียุลเอง ! ก็คงไม่อยากให้กระทบเรื่องงานของพี่ชายเค้านั่นแหละ " ท่านประธานสีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
" นายนี่มัน !!! " มินแจที่พยายามทำหน้าไม่เห็นด้วยใส่น้องชายตัวเอง
" ดื้อด้านชะมัด !! " พี่ชายต่อว่าน้องตัวเอง
เพราะฉะนั้น กียุลที่ก็เลยอดที่จะปฏิเสธพวกเขาสองคนไม่ได้
" ขอโทษครับ ท่านประธาน !! "
" ขอโทษที่ทำให้ทุกกคนต้องเป็นห่วง " กียุลซาบซึ้งใจที่ทั้งพี่ชายและพ่อๆ ของพวกเขายังคงเป็นห่วงตัวเขาเองอยู่ตลอด
" ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ท่านรองประธานชเวกียุล " ผู้ชายรูปร่างผอมใส่แว่นและทำทรงผมทันสมัยที่กำลังเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา
แต่ว่าเขากลับปฏิเสธ
" อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนั้นเลยครับ เลขาโดฮยอน " กียุลที่หันมาปฏิเสธอีกครั้ง
" ที่ผมกลับมาที่นี้ "
" ผมก็แค่จะมาทำงานให้กับบริษัทของผม ..ก็เท่านั้น " และพยายามที่จะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ แต่ถึงยังไงๆ ทั้งพี่ชายและเลขาโดฮยอนก็กลับไม่ยอมฟัง
ชเวมินแจหันมาโอบไหล่และพาเขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ที่ข้างเตียง
" ไม่ได้เด็ดขาด " และแย้ง
" ท่านประธานชเว " และเขาที่หันมาขอร้องและแกมบังคับ
" ถ้าท่านประธาน ! เรียกตัวกียุลของเรากลับมาทำงานให้พวกเราไม่ได้ละก็ "
" ผม ! ก็จะไม่ยอมรับตำแหน่งอะไรทั้งนั้น "
" หรือนายจะยอม "
มินแจพูดจาจริงจังใส่และยังหัวเราะหน้าระรื่น และท่านประธานชเวที่เฝ้ามองไปที่ลูกๆ และเลขาคนสนิทอย่างไว้วางใจ