การินได้รู้ความจริงในที่สุด ที่แท้ร่างหนุ่มน้อยหน้าใสที่เขาพักพิงอยู่ก็คือนายคำมร ทายาทของพรอิทธิวาร์ ตระกูลมหาเศรษฐีในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์
ที่แย่ที่สุดก็คือคำมรนี่แหละ ที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายเมื่อสิบปีที่แล้ว
การินจำเรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ มันเป็นข่าวใหญ่โตมาก และเป็นข่าวโด่งดังอยู่นานเลยด้วย สำนักข่าวทั้งทีวี หนังสือพิมพ์ หรือแม้แต่ช่องทางออนไลน์ที่ตอนนั้นยังไม่แพร่หลายเท่าตอนนี้ ไม่มีช่องทางใดไม่เอ่ยถึงข่าวนี้
ไฮโซคำมรขับรถสปอร์ตด้วยความเร็วสูงบนทางด่วนแถวรังสิต พุ่งชนรถคันที่พ่อของเดวิสเป็นผู้ขับคนเดียว เพราะในตอนนั้นแม้ฐานะของคุณชนะจะมั่งคั่งพอสมควร แต่เขาก็ยังใช้ชีวิตอย่างสมถะ ไปไหนมาไหนก็ขับรถเองแบบสบาย ๆ แถมรถคันที่คุณชนะใช้ก็เป็นแค่รถเก๋งเก่า ๆ ที่ไม่ได้แข็งแรงเท่านัก ไฉนเลยจะสู้รถสปอร์ตได้
พอถูกชนรถคันเก่าก็เสียหลักพุ่งตกลงจากทางด่วน นายชนะบาดเจ็บสาหัสและไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล
มีข่าววงในที่ไม่เป็นทางการระบุว่าสาเหตุที่คำมรขับรถชนจนทำให้อีกฝ่ายถึงแก่ความตาย นั่นเป็นเพราะคำมรเมาสุราขณะขับ มีพยานบอกว่าเห็นขวดเหล้าตกอยู่ในรถสปอร์ต แต่สุดท้ายหลักฐานนี้ก็เงียบหาย ราวกับถูกกลบฝังเอาไว้
เรื่องทั้งหมดจบตรงที่คำมรขับรถโดยประมาทและทำผิดจริง แต่ตอนนั้นไฮโซหนุ่มน้อยอายุแค่สิบห้าจึงเป็นแค่ผู้เยาว์ เขาจึงได้รับความช่วยเหลือและผ่อนผัน กฎหมายไม่ต้องการเอาผิดกับคนอายุน้อยอย่างคำมร
แต่ก็มีหลายกระแสเชื่อว่า เหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่งคือความยิ่งใหญ่ของนามสกุลพรอิทธิวาร์ เมื่อสิบปีที่แล้วตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์ยังวนเวียนอยู่แถวตีนของเทือกเขาแห่งสมาคมไฮโซของไทยเท่านั้น ยังไม่ได้เศษแห่งความมั่งคั่งของตระกูลพรอิทธิวาร์
เดวิสในฐานะผู้เสียหายทำเรื่องร้องเรียนส่งเข้าระบบ เขาหวังพึ่งกระบวนการยุติธรรมเพื่อเยียวยาความสูญเสียที่เกิดขึ้น แต่การดำเนินการกลับล่าช้า แถมถูกประวิงจากที่ปรึกษาทางกฎหมายทางฝ่ายจำเลย จนเมื่อสองสามปีที่ผ่านมานี้เอง คำพิพากษาศาลฎีกาถึงเพิ่งออกมาว่าให้จำเลยชดเชยความเสียหายให้กับครอบครัวผู้ตกเป็นเหยื่อด้วยค่าชดเชยจำนวนหนึ่งซึ่งไม่มาก เบ็ดเสร็จคดีนี้ใช้เวลาต่อสู้กันยาวนานถึงแปดปีจึงสิ้นสุด
ผลลัพธ์ที่เกิดอาจเป็นบทเรียนบอกให้รู้ว่า เราอาจไม่ได้รับความยุติธรรมจากสังคมหากต้องสู้กับคนที่มีอำนาจเงินมากกว่า
อย่างไรก็ตาม พอมาถึงตอนนี้ฐานะการเงินและความมั่งคั่งของลาโฮมกรุปคงไม่ยิ่งหย่อนกว่ากลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของพรอิทธิวาร์แล้ว แถมน่าจะร่ำรวยกว่าด้วย
ทั้งนี้เนื่องจากธุรกิจอีกตัวที่ทำเพิ่มนอกจากการผลิตน้ำหอม นั่นก็คือการผลิตฟีโรโมน ซึ่งลาโฮมกรุปได้เริ่มกรุยทางไว้ตั้งแต่ยี่สิบปีที่แล้ว และมันไปได้ค่อนข้างดีทีเดียว
ผลิตภัณฑ์ฟีโรโมนหลัก ๆ ของลาโฮมคือฟีโรโมนของแมลงศัตรูพืชชนิดต่าง ๆ โดยนำไปใช้งานด้านเกษตรกรรม เพื่อลดการขยายพันธุ์ของแมลงเหล่านั้นด้วยกลไกตามธรรมชาติโดยไม่ต้องพึ่งยาฆ่าแมลง นับว่าเป็นทั้งธุรกิจสีเขียวและเป็นแคชคาว หรือเป็นผลิตภัณฑ์ที่สร้างรายได้ให้กับบริษัทได้ดีเยี่ยม
ฟีโรโมนเป็นสารเคมีที่ไม่มีกลิ่น แต่ส่งผลอย่างมากต่อพฤติกรรมของสัตว์จำพวกแมลง ฟีโรโมนถูกปล่อยออกมาเพื่อการผสมพันธุ์ การเตือนภัย หรือการรวมกลุ่ม แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนกว่าอย่างสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อิทธิพลของฟีโรโมนจะยิ่งลดลง ดังนั้นสำหรับมนุษย์จึงไม่ต้องพูดถึง ฟีโรโมนแทบไม่ส่งผลอะไรต่อพฤติกรรมของมนุษย์เลย
แต่เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว ลาโฮมกรุปมอบหมายให้พนักงานทีมฟีโรโมนจำนวนหนึ่ง ทำการวิจัยค้นคว้างานชิ้นหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นความลับ คนวงในเรียกกันว่า 'โปรเจกต์วี' ซึ่งการินเองคือหัวหน้าทีมที่ดูแลโปรเจกต์วีที่ว่า
ทีมของการินค้นพบข้อมูลอันน่ามหัศจรรย์เรื่องหนึ่งขึ้นมา สิ่งที่ค้นพบคือ ในทางทฤษฎี 'แร่โพรมีเธียม' มีส่วนช่วยในการเสริมประสิทธิภาพของอวัยวะตัวหนึ่งที่อยู่ในโพรงจมูกที่มีชื่อว่า 'โวเมอโรเนซัล ออร์แกน' (Vomeronasal Organ) ซึ่งเชื่อกันว่าอวัยวะนี้มีหน้าที่รับฟีโรโมน แต่จากวิวัฒนาการที่ผ่านไปหลายล้านปี ทำให้อวัยวะนี้แทบไม่ทำงานแล้วในมนุษย์เนื่องจากไม่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต
ดังนั้นจึงเกิดสมมุติฐานว่า การใช้โพรมีเธียมจะทำให้อวัยวะที่ว่านี้ในคนทำงานได้ดีขึ้น พูดง่าย ๆ ก็คือหากมนุษย์คนใดได้รับโลหะชนิดนี้เข้าไปสะสมในร่างกายจนถึงปริมาณหนึ่ง จะไปกระตุ้นการทำงานของอวัยวะรับฟีโรโมนที่ฝ่อไปแล้วให้ทำงานได้เฉียบคมขึ้น และทำให้ร่างกายของคนนั้นตอบสนองต่อฟีโรโมนจากคนด้วยกัน แต่ทั้งนี้ขึ้นกับเงื่อนไขที่ว่าด้วยวิธีและเทคนิคในการสกัดฟีโรโมนจากคนที่เป็นเป้าหมายด้วย ว่าทำอย่างมีประสิทธิภาพและถูกขั้นตอนไหม ซึ่งหากทุกอย่างเป็นไปตามทฤษฎี ฟีโรโมนที่สกัดจากคนจะส่งผลต่อสมองของคนที่ได้รับโพรมีเธียมกระตุ้น และนำไปสู่การเปลี่ยนพฤติกรรมของคนนั้นได้ในท้ายที่สุดนั่นเอง
อย่างไรก็ตามยังต้องเน้นย้ำว่า สิ่งที่ทีมการินค้นพบเป็นแค่ทฤษฎี ยังไม่เคยมีการทดลองจริง นั่นเพราะคุณชนะ ผู้เป็นประธานบริษัทในตอนนั้นสั่งห้ามไว้
คุณชนะมองว่าการใช้ฟีโรโมนกับมนุษย์เป็นเรื่องอันละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง เป็นสภาวะที่ยากลำบากต่อการตัดสินใจ ด้วยเหตุนี้โปรเจกต์วีจึงถูกพับเก็บไว้ ทีมงานเล็ก ๆ ของการินสลายตัว แล้วต่างคนต่างก็กลับมาผลิตฟีโรโมนเพื่อการเกษตรต่อไป
และมีอีกสาเหตุหนึ่งที่การค้นพบในโปรเจกต์วีนำไปใช้ในทางปฏิบัติไปจนถึงทำให้เป็นธุรกิจไม่ได้ นั่นก็เพราะแร่โพรมีเธียมเป็นแร่หายากและมีราคาแพงอย่างยิ่ง แถมยังสลายตัวได้อย่างรวดเร็วเมื่อสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมภายนอก
แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์เข้าข้าง หลายคนในบริษัทรู้ รวมถึงการินด้วย ว่าจู่ ๆ ก็มีวิธีเข้าถึงแร่หายากที่ว่า แถมยังทำให้ได้มาด้วยต้นทุนไม่สูงนักจนเรียกว่าเหมือนได้เปล่า แต่ต้องมีแหล่งเงินทุนขั้นต้นที่ค่อนข้างมากกับความรู้ด้านกฎหมายธุรกิจบ้างเท่านั้น
และแน่นอนว่าลาโฮมเองก็รู้เรื่องนี้ดีเช่นกัน
ความลับที่ว่าถูกค้นพบเมื่อประมาณห้าปีที่แล้ว โดยแท่นขุดเจาะน้ำมันกลางอ่าวไทยแห่งหนึ่ง ซึ่งก็คือแท่นอัญชันแห่งนี้นี่เอง เป็นเรื่องบังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อว่า ผลผลิตเฉพาะที่ขุดได้จากแท่นนี้ ซึ่งก็คือน้ำมันดิบ เมื่อแยกน้ำมันออกไป ส่วนที่เหลือคือน้ำกับก๊าซธรรมชาติ แต่ที่น่าสนใจก็คือน้ำที่แยกออกมานั้นจะมีโลหะมีค่าตัวนี้ปนอยู่
นั่นคือความลับที่ลาโฮมล่วงรู้ และข้อมูลนี้มีค่าไม่ต่างจากขุมทรัพย์มหาศาลกลางทะเล
ด้วยเหตุนี้บริษัทจึงไม่รอช้าที่จะขอซื้อกิจการแท่นขุดนี้จากบริษัทเดิมทันที ด้วยเทคนิคการเข้าซื้อบริษัทและขั้นตอนการจดทะเบียนโดยอาศัยความรู้ทางกฎหมายการค้า ไม่นานแท่นอัญชันก็กลายเป็นอีกสินทรัพย์หนึ่งของลาโฮมกรุป ภายใต้ชื่อบริษัทย่อยที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับการขุดเจาะอะไรก็ว่าไป แต่ยังไงก็อยู่ใต้ลาโฮมกรุปแล้วกัน
และนั่นคือสาเหตุที่บริษัทย้ายไลน์การผลิตฟีโรโมน รวมถึงห้องแล็บมาไว้ที่แท่นขุดเจาะกลางทะเล นั่นก็เพราะความรู้ที่ทีมโปรเจกต์วีค้นพบยังมีอีก นั่นก็คือแม้มนุษย์จะถูกกระตุ้นด้วยแร่โพรมีเธียมจนประสาทรับไวต่อฟีโรโมนแล้วก็จริง แต่ฟีโรโมนที่จะส่งผลต่อมนุษย์คนนั้นต้องแทรกโพรมีเธียมปริมาณเล็กน้อยลงในฟีโรโมนที่ถูกสกัดออกมาด้วย กลายเป็นว่าโพรมีเธียมคือแร่สำคัญที่ต้องถูกใช้ทั้งสารกระตุ้นการทำงาน รวมถึงผสมเข้าไปในฟีโรโมนด้วย
และยังมีข้อเท็จจริงอีกข้อที่ทีมของการินวิจัยจนทราบก็คือ มนุษย์ที่ถูกโพรมีเธียมกระตุ้น จะตื่นตัวกับฟีโรโมนสกัดที่แทรกด้วยแร่โพรมีเธียม ได้แค่ฟีโรโมนเดียวเท่านั้น หากไปเจอฟีโรโมนคนอื่น แม้จะแทรกด้วยโพรมีเธียมแล้วก็ตาม ก็จะไม่เกิดผลใด ๆ
พูดง่าย ๆ ก็คือฟีโรโมนของคนหนึ่งคน ก็จะส่งผลกับมนุษย์ที่ถูกกระตุ้นด้วยโพรมีเธียมแค่คนเดียว เป็นการจับคู่กันแบบหนึ่งต่อหนึ่งเท่านั้น
และเนื่องจากแร่โพรมีเธียมมีราคาแพง และมีสภาพไม่เสถียร จึงง่ายกว่าที่จะย้ายไลน์การผลิตและห้องแล็บฟีโรโมนมาอยู่ในที่ที่โพรมีเธียมถูกแยกออกมาได้สด ๆ ร้อน ๆ
นี่เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้การินต้องย้ายสำมะโนครัว ทิ้งครอบครัวมาลงหลักปักฐานอยู่ที่แทนนี้ตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว
หลังคุณชนะจากไป ดูเหมือนลาโฮมจะขุดโปรเจกต์วีขึ้นมาทำใหม่ แต่การินไม่แน่ใจว่าด้วยมีเหตุผลใดอยู่เบื้องหลัง
อย่างไรก็ตาม พอโปรเจกต์วีถูกกลับมาปัดฝุ่นใหม่ แน่นอนอยู่แล้วว่าการินถูกมอบหมายให้เป็นหัวหน้าทีมอีกครั้ง และไม่ผิดจากที่คาดว่าเขาปฏิบัติหน้าที่ได้ดีเยี่ยม จนกระทั่งเมื่อสามปีที่แล้ว เกิดเหตุสุดวิสัยอันส่งผลให้การินที่เป็นหัวหน้าห้องแล็บ อยู่ในสภาพเสียศูนย์อันเนื่องจากการสูญเสียลูกเมียเพราะอุบัติเหตุ ซึ่งส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานอย่างเห็นได้ชัด จึงเป็นเหตุให้บริษัทโยกเขากลับมาทำงานในส่วนเดิม นั่นก็คือแล็บผลิตฟีโรโมนแมลงศัตรูพืช
ซึ่งการินก็ไม่ว่าอะไร แค่เสียความรู้สึกนิดหน่อยเพราะเขาเป็นคนปั้นโปรเจกต์นี้มากับมือ แต่อย่างน้อยเขาก็ภูมิใจว่า ก่อนก้าวออกมาจากโปรเจกต์วี เขาสร้างผลงานที่ค่อนข้างเสร็จสมบูรณ์ไว้ เขาคิดค้นวิธีสกัดฟีโรโมนจากคนได้แล้วเรียบร้อย ส่วนการผลิตแร่โพรมีเธียมให้ออกมาในรูปแบบที่มนุษย์สามารถรับเข้าไปได้ ดูเหมือนลาโฮมจะให้ที่อื่นเป็นผู้ผลิต การินเลยไม่รู้รายละเอียดตรงส่วนนี้
สามปีที่ผ่านมา หลังจากเขาไม่ได้อยู่ในโปรเจกต์วี เขาก็ไม่รับรู้ความคืบหน้าอะไรในนั้นทั้งสิ้น
แต่มีอย่างหนึ่งที่สร้างความสะใจเล็กน้อยให้กับการินนั่นคือ ดูเหมือนพอเขาออกมา แล้วลาโฮมให้คนใหม่มารับช่วงแทน ก็ไม่มีความคืบหน้าอะไรสักเท่าไร การินพอทราบว่าฟีโรโมนกับยากระตุ้นโพรมีเธียม ยังไม่เคยถูกนำไปทดลองจริง ๆ กับคน กลายเป็นว่าสุดท้ายโปรเจกต์วีที่ไม่มีเขาอยู่ ก็มีความก้าวหน้าค้างเติ่งอยู่แค่นั้น ไม่ได้ไปไหนไกลกว่าที่เขาทำทิ้งไว้เมื่อสามปีที่แล้วเลย


พอการินคิดถึงตรงนี้แล้วเขาก็สลัดศีรษะไปมา ไม่อยากคิดต่อแล้ว อีกอย่างตอนนี้ก็เริ่มเพลียด้วย วันนี้เขาคิดโน่นคิดนี่มากไปแล้วล่ะ พักผ่อนดีกว่า
เขาล้มตัวลงนอน จากนั้นก็เข้าสู่ห้วงนิทรา แล้วก็ฝันเรื่องเดิม ๆ ฉากเดิม ๆ ความอึดอัดเจียนขาดใจ ก็จากที่แม่บ้านช่างพูดคนนั้นเล่าให้ฟัง เขากระโดดลงไปในห้วงมหรรณพเสียชีวิตแล้วนี่นะ
ที่น่าแปลกคือในฝันครั้งนี้ มีรายละเอียดบางอย่างแตกต่างจากคราวก่อน
ความปวดแสบปวดร้อนปอดจนแทบระเบิด ของเหลวโอบล้อมรอบตัว มือพยายามตะเกียกตะกายดิ้นรนแต่กลับขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว มีน้ำหนักมหาศาลกดทับไว้ เพื่อไม่ให้ชูใบหน้าเหนือผิวน้ำสูดหายใจ
แต่เขาเห็นแล้วว่า น้ำหนักกดลงมาที่แท้คือมือใหญ่คู่หนึ่ง มือผู้ชาย
เขาถูกกดน้ำจนตายงั้นหรือ!
แล้วการินก็สะดุ้งตื่น เหงื่อแตกทั่วตัว เขาใช้เวลานานหลายวินาทีทบทวนสิ่งที่เพิ่งเห็น แล้วเขาก็ฉุกคิด
ถ้าฝันนี้คือเรื่องจริง แปลว่าการินอาจไม่ได้เมา แล้วกระโดดน้ำฆ่าตัวตายใช่ไหม แต่เขาถูกใครบางคนฆ่าอำพราง!
แต่เขาก็สับสนด้วยว่า ความฝันคือส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ฟื้นคืนมาทีละเล็กละน้อยหรือเปล่า หรือนี่ก็แค่ฝันเรื่อยเปื่อยจับสาระอะไรไม่ได้
การินนึกอะไรได้อย่างหนึ่ง เลยขยับตัวไปเปิดสวิตช์โคมไฟตรงหัวเตียง เขาน่าจะบันทึกสิ่งที่เห็นในฝันไว้ในสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ข้อมูลนี้อาจมีประโยชน์กับเขาต่อไปในอนาคต
เสียงสวิตช์ดังแชะ แสงสีส้มนวลสาดไปทั่วห้อง
แล้วพอเขาหันไปดูตรงเก้าอี้นวมข้างเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าต่างนัก การินก็สะดุ้งสุดตัวทันที
เพราะคนที่นั่งอยู่คือเดวิส ในมือของเขาถือขวดไวน์มาทั้งขวด พอแสงไฟสว่างวาบ ท่านประธานก็หันมายังคนบนเตียงทันที ดวงตาของเขาแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง กระดุมบนเสื้อเชิ้ตสีดำปลดออกหลายเม็ดเห็นแผ่นอกแกร่งสีแทน แววตาของเขาที่มองมาดุดัน
"เมื่อกี้แกละเมออะไรออกมา"
"หา ผมน่ะเหรอ" เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อกี้ละเมออะไรออกมาด้วย
เดวิสจิบไวน์จากปากขวดโดยตรงอีกอึก จากนั้นก็วางขวดลงกับพื้นดังกึก ตัวของประธานหนุ่มโงนเงนเล็กน้อยตอนยืนขึ้นจากเก้าอี้นวม
ผู้มาเยือนยามวิกาลชี้นิ้วใส่ "แกพูดประมาณว่า 'หยุด อย่าจับกดน้ำ' นั่นเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่อาเดี่ยวตกน้ำหรือเปล่า แกไปรู้ไปเห็นอะไรมารึเปล่า"
การินละล่ำละลัก เขาโบกไม้โบกมือรัว ๆ "เปล่า ๆ ผมไม่รู้เรื่อง-อะไรเลย ผมแค่ฝันร้าย-แล้วละเมอออกไปแบบไม่รู้ตัวน่ะ"
เดวิสหรี่ตามอง วิธีมองของเขาราวกับวายร้ายในหนัง ตอนนี้เขาเดินมาถึงข้างตัวของการินที่อยู่บนเตียงแล้ว
แล้วท่านประธานก็พูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงคาดคั้น
"คิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของคนอย่างแกงั้นรึ"
เสียงฝีเท้าในรองเท้าหนังคู่สวยของเขาดังกึก ๆ เป็นพื้นหลังประกอบคำพูด
"คิดไปคิดมา ฉันมาที่นี่ตอนแกฟื้นขึ้นมาพอดี ฉันเลยได้ความคิดว่าน่าจะทำอะไรสักอย่างกับแก..."
แม้คำพูดของเดวิสจะน่ากลัว แต่แววตาของการินที่มองอีกฝ่ายตอบกลับไม่หวั่นไหว นั่นเพราะสมองของการินยังคิดว่าเดวิสพูดถึงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขา ซึ่งพอรู้ตัวว่าคิดแบบนั้นไม่ได้ก็ทำให้การินสับสน แล้วเขาก็สงสัยด้วยว่าควรแสดงปฏิกิริยาตอบกลับอย่างไรดีกับคนตรงหน้า แสดงความหวาดกลัวออกไปดีไหม หรือจะขอโทษขอโพยในสิ่งที่เขาไม่ได้ทำดี
เดวิสมาถึงเตียงแล้ว เขาเท้าแขนข้างหนึ่งลงกับที่นอนจากนั้นก็ก้มตัวลงมา แววตาของเขาวาวโรจน์ดูน่ากลัว
"ฉันคิดอะไรออกแล้ว ว่าจะเอายังไงกับแกดี"
พอการินตั้งสติได้ว่า อีกฝ่ายจ้องจะทำอันตรายเขา อีกทั้งท่าทางคุกคามอย่างยิ่งของเดวิสเลยทำให้ร่างบอบบางบนเตียงถอยกรูดมาที่หัวเตียงอย่างระวังภัย
"ฉันจะจับแกไปขัง จากนั้นก็ทรมานดีไหม ให้อดน้ำ อดข้าว จะทรมานแกด้วยวิธีไหนดีนะ ถึงจะสาสมที่แกทำกับพ่อฉันแล้วเสือกรอดตัวจากคุกไปได้" เดวิสยังชี้นิ้ว ตอนนี้มันเล็งมาที่หน้าผากของคนบนเตียงทีเดียว เวลาพูดไปเขาก็แสยะปากไปด้วยมาดตัวร้ายในหนัง
อยู่ ๆ บางอย่างก็วาบขึ้นมาในสมองของการิน เขาบอกอีกฝ่ายไปตรง ๆ ก็ได้นี่
"คุณเดวิสถ้าผมมีอะไรจะบอกคุณ-คุณจะฟังผมไหม" มันเสี่ยงมากที่จะพูดสิ่งที่คิดไว้ตอนนี้ แต่เขาอยากลอง
"แกจะพูดอะไร"
"ถ้าผมบอกว่า ผมนี่แหละคือ-อาเดี่ยวของคุณ คุณจะว่ายังไง"
คนฟังเบิกตากว้าง นิ่งขึงไปเป็นนาทีทีเดียวที่ได้รับฟังคำพูดของการิน เดวิสอาจคิดว่าคนตรงหน้าคงกลัวเขาลนลานจนหาเรื่องมาแถไปเรื่อยเปื่อย แต่คงไม่คิดว่ามุกที่เลือกขึ้นมาพูด จะเป็นอะไรที่ห่วยแตกได้ขนาดนี้
ดังนั้นท่านประธานเลยหัวเราะเสียงดัง
"นี่แกจะบ้ารึเปล่า นึกว่าฉันโง่รึไง คิดว่าฉันเป็นเด็กอมมือที่แกจะหยิบเรื่องบ้าบออะไรมาหลอกก็ได้งั้นเหรอ" ตอนนี้เขาไม่แค่พูดแล้ว แต่ฝ่ามือใหญ่ของเดวิสยื่นมาตบไม่แรง แต่ก็ไม่เบานักที่แก้มบางใสของคนบนเตียงทั้งข้างซ้ายและขวาอย่างรวดเร็ว เท่านั้นยังไม่พอ นิ้วชี้ยาว ๆ ของเขายังจิ้มสองสามทีที่หน้าผากของคนที่ถอยติดหัวเตียงจนถอยไม่ได้อีก ศีรษะเล็ก ๆ ของการินผงะหงายไปข้างหลังจนกระแทกหัวเตียงตังตึก ๆ ทีเดียวด้วยแรงนิ้วของเขา ภาษากายคุกคามของประธานบริษัทช่างชัดเจนและรุนแรง ราวกับจะบอกว่า เขาคือผู้ที่เหนือกว่า อย่ามาพูดอะไรไร้สาระ เขารู้ทันมุกของอีกฝ่ายทุกอย่าง
คนบนเตียงเลยเงียบไป ยกมือแตะที่แก้มเบา ๆ เพราะรู้สึกแสบร้อนตรงนั้นนิดหน่อย เดาว่าอาจมีปื้นสีแดงฝาดขึ้นมาตรงแก้ม ผิวของเด็กคนนี้บอบบางจริง ๆ
อย่างไรก็ดีการินยังอยากลองต่อไป อาจเพราะเขาเหมือนคนจนตรอกที่ไม่มีอะไรจะเสียก็ได้ แต่คราวนี้ต้องหาหลักฐานอะไรสักอย่างมายืนยันว่าเขาคือการินหรืออาเดี่ยวของคุณหนูเดวี่จริง ๆ
เขาเลยพูดออกไปว่า
"แล้วกันดั้มเป็นยังไงบ้าง"
ประโยคนั้นได้ผล เดวิสตาเบิกกว้าง หน้าที่แดงเล็กน้อยเพราะไวน์ของเขาเหมือนซีดลงหน่อยหนึ่ง เขาเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะแผดเสียงกลับว่า
"ฮึก ไอ้บ้านี่ มึงพูดเรื่องอะไร"
พอพูดออกไปแววตาของประธานหนุ่มก็วูบไหวสั่นระริก เหมือนมีอารมณ์อันเข้มข้นถูกกลบฝังอยู่ข้างใต้ "แล้วเสือกรู้ได้ยังไง"
ตอนนี้มือใหญ่แข็งแรงทั้งสองข้างของเขา บีบที่หัวไหล่ผอมของคนบางเตียงแล้วเขย่ารัว ๆ อย่างไม่ปรานี นิ้วยาวของเขาแข็งแรงราวกับคีมเหล็ก
"อาเดี่ยวเล่าให้ฟังเหรอ มึงตื่นขึ้นมาตั้งแต่อายังอยู่รึเปล่า แล้วรู้เรื่องอะไรของอาก่อนเขาจะตกน้ำบ้าง"
การินหัวสั่นหัวคลอนไปเพราะแรงคนตรงหน้า เขาพยายามพูด แต่เสียงที่ออกมาแทบไม่เป็นคำ
"ไม่มีใครบอกทั้งนั้น ที่ผมรู้-เพราะผมคืออาเดี่ยวของคุณไง"
เดวิสปล่อยมือ ทำให้อีกฝ่ายหัวกระดอนไปโขกกับหัวเตียงดังโป๊ก การินร้องโอ๊ย เจ็บจนต้องใช้มือคลำที่หลังศีรษะป้อย ๆ
"มึงคนโกหก ไอ้คนชั่ว คนเหี้ยอย่างมึงก็ตอแหลไปเรื่อย แค่ลองพูดสุ่ม ๆ ดูล่ะสิ เพราะเด็กผู้ชายคนไหนก็น่าจะมีหุ่นยนต์กันดั้มกันทั้งนั้น"
ลำดับต่อมาคือหมัดลุ่น ๆ ของท่านประธาน ที่พุ่งมาถูกกรอบหน้าบอบบางของคนบนเตียง แรงหมัดปะทะเกิดเสียงดังผลัวะจนการินหน้าหัน วินาทีต่อมาจุดรอยต่อระหว่างขากรรไกรกับแก้มบางของเขาก็เป็นรอยแดงขึ้นมาทันที
"โอ๊ยยย"
การินใช้มือข้างหนึ่งกุมตรงส่วนที่เจ็บไว้ แต่คิดว่ายังไม่ถึงกับมีอะไรบุบสลาย นี่ถ้าเดวิสไม่เมา เขาคงกรามหลุดไปแล้ว
แล้วในวินาทีต่อมา คนตัวใหญ่กว่าก็ทำสิ่งที่ไม่คาดฝัน เขาปีนขึ้นมาบนเตียงทั้งรองเท้า ขาทั้งสองคร่อมคนตัวเล็กกว่าไว้
"ตกลงความจริงเป็นยังไงกันแน่ มึงบอกกูมา" คราวนี้นิ้วมือย้ายจากไหล่มายังลำคอบอบบาง
"บอกมาเดี๋ยวนี้ไอ้เหี้ย" แล้วคนข้างบนก็เริ่มออกแรงกดลงมาตรงจุดที่เป็นหลอดลม นั่นทำให้คนบนเตียงหายใจไม่ออก เริ่มดิ้นทุรนทุราย สองมือบอบบางกุมที่มือใหญ่ของคนที่อยู่เหนือกว่าแต่ไม่ได้ผล
"โอ๊ก ยะ..อย่า หายใจไม่...อ๊อก ๆ"
เดวิสก้มหน้าลงมาจนเกือบชิด ตอนเขาเปล่งเสียงออกมา ลมหายใจร้อน ๆ ที่มีกลิ่นเหล้าของเขาสัมผัสถูกใบหน้าของการิน
"หรือจริง ๆ กูไม่จำเป็นต้องขังหรือทรมานมึงหรอก ฆาตกรอย่างมึงน่ะโดนบีบคอให้ตายห่าแบบนี้ไปเลยก็ดี จะได้สิ้นเรื่อง"
คนข้างบนโน้มตัวลงมาอีก นิ้วโป้งออกแรงกดมากขึ้นจนเห็นว่ามันจิกและจมลงไปในเนื้ออ่อนที่ลำคอของคนข้างล่าง มือของคนข้างล่างข้างหนึ่งพยายามดึงมือใหญ่ออกแต่ไม่เป็นผล มืออีกข้างป่ายปะไปข้าง ๆ อย่างสิ้นหวังเพื่อหาอาวุธที่อาจใช้หยุดยั้งอีกฝ่ายได้
ชายหนุ่มประธานบริษัทโมโหและเมาจนขาดสติแล้ว ในความคิดของเขาคือแค่อยากเห็นสีหน้าของศัตรูเบอร์หนึ่งค่อย ๆ ขาดอากาศแล้วตายอย่างช้า ๆ อยากเห็นใบหน้าของไอ้คำมรทรมาน อยากเห็นตอนที่อากาศเฮือกสุดท้ายค่อย ๆ หมดไปจากปอดของมัน
ดังนั้นเขาควรก้มหน้าลงไปอีก จะได้เห็นความทรมานของมันใกล้ ๆ ยิ่งใกล้ยิ่งดี
สิ่งที่จินตนาการในหัวทำให้เดวิสถึงกับเลียริมฝีปากทีเดียว
แต่แล้วชายหนุ่มประธานบริษัทก็หยุดชะงัก เพราะเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของคนที่อยู่ข้างล่าง พอได้อยู่ใกล้ชิดขนาดนี้ถึงรู้สึก มันไม่ใช่กลิ่น เป็นอะไรบางอย่างที่บอกไม่ได้ แต่ส่งผลต่อความรู้สึกอย่างรุนแรงมาก ๆ
ยิ่งเข้าใกล้ร่างผอมบางบนเตียงมากเท่าใด ยิ่งทำให้เขาอยากเอาริมฝีปากลงไปคลอเคลียที่แก้มใสที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีชมพูเพราะทางเดินหายใจถูกอุดตัน ทำไมเขาถึงอยากซุกไซ้ริมฝีปากลงไปที่ซอกคอขาว ๆ
ถึงกับอยากแลบลิ้นออกมาเลียตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ...
เฮ้ย กูเป็นอะไรเนี่ย นี่มันบ้าไปแล้ว
ความคิดนั่นทำให้เขาปล่อยมือทันที ทำให้ฝ่ายที่อยู่ข้างใต้มีโอกาสสูบอากาศเฮือกใหญ่เข้าไปในปอด น้ำตาไหลพรากจนเปียกขนตายาว ๆ มือเล็ก ๆ รีบมากุมที่ลำคอ ใบหน้าเป็นสีชมพูจัด เสียงไอแคก ๆ ดังอย่างต่อเนื่อง
หนุ่มประธานบริษัทมีท่าทางสับสน เขาถอยหลังก้าวขาลงจากเตียง พอทรงตัวยืนได้ก็ถอยหลังไปสองสามก้าว ดวงตาเบิกกว้างมองมายังคนบนเตียงที่ตอนนี้ยังเอามือกุมคอและยังไอไม่หยุด
ใบหน้าของเดวิสมีแววหวาดกลัว แล้วเขาก็หันหลัง รีบวิ่งออกไปจากห้องคนป่วย แล้วหายลับไปในยามราตรีอย่างรวดเร็ว


รุ่งเช้าอีกวันการินตื่นขึ้นบนเตียงคนป่วยด้วยความรู้สึกสดชื่นขึ้นกว่าวันก่อน ๆ ตอนเห็นอาหารเช้าในถาดที่พยาบาลหนุ่มชื่อนิวนำมาเสิร์ฟ คนป่วยก็ท้องร้อง รู้สึกเพิ่งอยากอาหารในเช้าวันนี้
หลังอิ่มมื้อเช้าและกำลังจิบน้ำจากหลอดอยู่บนเตียงนั่นเอง ก็มีเสียงเคาะก่อนบานประตูจะเปิดออก จากนั้นก็มีเสียงลอดเข้ามาก่อนเจ้าของเสียงจะโผล่เข้ามาทั้งตัว
"แม่บ้านเองค่ะ"
"โอเค-ครับ" คนที่นอนบนเตียงส่งเสียงที่ยังแหบแห้งตอบไป
แม่บ้านในยูนิฟอร์มสีเทาเดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาด
เธอวางของลงแล้วเริ่มทำงานทันที แม่บ้านเดินมาเก็บขยะ รวบรวมภาชนะอาหารเช้าที่กินหมดแล้วเพื่อนำออกไป
คนป่วยที่มองภาพแม่บ้านทำงานแล้วจู่ ๆ เขาก็นึกอะไรได้บางอย่าง
พยาบาลพี่นิดบอกเขาว่าเมื่อวานคือวันที่ 30 มี.ค.
ความทรงจำสุดท้ายในชีวิตที่แล้วของเขา น่าจะประมาณกลางเดือนมี.ค.เช่นกัน อาจเป็นวันที่ 16 มี.ค. เพราะเขาจำได้ว่าคนที่ทำงานพูดเรื่องถูกหวยกิน
การินรู้ว่าคนเป็นแม่บ้านจะได้เจอผู้คนมากหน้าหลายตา และพวกเธอมีแหล่งแลกเปลี่ยนข้อมูลในแวดวงของแม่บ้านด้วยกัน เขาเลยถามออกไป
"ถาม-อะไรหน่อย-สิครับ" น้ำเสียงของการินยังแหบแห้ง
"คะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองมาทางเขา มือหยุดจากงานที่ทำ
"แม่บ้าน-รู้ข่าว-เอ่อ พนักงานที่แท่นที่…ตกน้ำไปหรือเปล่า" ความฝันของการินคือการจมน้ำ ดังนั้นเขาเลยคิดว่าตัวเขาในร่างเดิมน่าจะ…
"คุณการินน่ะเหรอคะ" แม่บ้านรีบตอบทันที
สีหน้าของเธอหม่นหมองลง คนป่วยร่างผอมบางพยักหน้าให้จากบนเตียง
"ตกลงไปในทะเลตั้งแต่สี่ห้าวันที่แล้วแน่ะค่ะ"
"ถ้านานขนาดนั้น-แล้วตอนนี้ เอ้อ พบศพรึยัง" หนุ่มน้อยบนเตียงเลือกใช้คำว่า 'ศพ' เพราะเขารู้ดีอย่างยิ่งว่าร่างนั้นคงไร้วิญญาณไปแล้ว
แม่บ้านเงียบไปนิดหนึ่ง
"ยังไม่พบเลยค่ะ แต่มีคนบอกว่ากระแสน้ำที่นี่แรงมาก อาจถูกดูดลงไป หรือไม่ก็พัดไปที่อื่น" แม่บ้านพูดจบแล้วก็ใช้ไม้ม็อบเช็ดพื้นต่อ แต่แล้วก็หยุด
การินมองออกว่าเธอมีเรื่องอยากเล่าต่อ แล้วเขาก็เดาถูก "ว่าแต่ คุณคิดเหมือนอิฉันเลยค่ะ...ว่าไม่น่ารอด"
ต่อมาเธอถึงกับวางไม้ม็อบไว้บนพื้น เตรียมพูดต่อเต็มที่
แม่บ้านขยับตัวเข้ามาใกล้การินอีกหน่อย ตอนพูดประโยคต่อจากนี้เธอลดเสียงลง ราวกับนี่คือความลับสุดยอดที่เธอแอบรู้มา
"เห็นว่าคุณการินตั้งใจฆ่าตัวตายนะ"
"ฮะ?" เขาเนี่ยนะจะฆ่าตัวตาย
"แล้วทำไมถึง-รู้ว่า-ฆ่าตัวตายล่ะครับ"
"มีจดหมายลาตายทิ้งไว้ในห้องค่ะ" แล้วเธอก็ทำเสียงกระซิบ "อันนี้วงในสุด ๆ เลยนะ ในจดหมายเขียนแค่ว่า 'ผมขอโทษ' "
การินเอียงคอตาเบิกโพลงตอนได้ยิน ที่แท้เขาฆ่าตัวตายหรือนี่!
แต่เขาจำไม่ได้จริง ๆ ทำไมถึงตัดสินใจฆ่าตัวตาย
อ้อ แล้วอีกอย่าง เขียนแค่ 'ผมขอโทษ' เนี่ยนะ จะฆ่าตัวตายทั้งที เขียนได้แค่นี้เองหรือ
"คงกระโดดลงไปตรงระเบียงค่ะ เขาน่าจะเมามาก แผ่นเหล็กยกน้ำหนักหายไปอันหนึ่ง คงมัดมือตัวเองแล้วก็ถ่วงด้วยอันนั้นมั้งคะ" เธอทำท่าห่อไหล่อย่างขนลุก "ในห้องพักของเขาก็มีแต่ขวดเหล้า ตรงระเบียงก็มีรอยเหล้าหกด้วย"
"น่าสลดใจจัง" การินในร่างใหม่รำพึงออกมาเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี
เขาจำได้ว่าในห้องมีเก้าอี้ออกกำลังกาย คานเหล็ก กับชุดแผ่นเหล็กยกน้ำหนักจริง แต่นึกภาพตัวเองทำเรื่องแบบนั้นไม่ออก
ว่าแต่เขามีเศร้าโศกเรื่องอะไรกันแน่ ถึงขนาดทำให้คิดฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดน้ำจากแท่นขุดเจาะที่ตัวเองทำงานมาตั้งห้าหกปี นึกยังไงก็นึกไม่ออก
"น่าสลดใจมากค่ะ ไม่น่าเลย" อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของเขาคนหนึ่งนะ
นั่นเลยทำให้การินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
เขาฟื้นขึ้นมาในร่างนี้เป็นวันที่สี่แล้ว และการได้คุยกับแม่บ้านทำให้เขามั่นใจ ตอนนี้ถึงเวลาต้องยอมรับกับตัวเองว่านี่คือชีวิตใหม่ การินคนเดิมจากไปแล้ว แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาได้โอกาสครั้งที่สองให้กลับมา
เขา-ได้-เกิด-ใหม่-แล้ว-จริง ๆ
เหลือเชื่อที่สุด! แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว
ซึ่งเขาเองก็ยังกังวลต่อไปอีกว่า แล้วเจ้าของร่างนี้ล่ะ จะมีวันฟื้นขึ้นมาไหม
แล้วเจ้าของตัวจริงจะมาทวงร่างคืนจากการินหรือเปล่า แล้วถ้า…สมองของการินเริ่มคิดอะไรฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อย
เสียงของแม่บ้านทำลายจังหวะความคิด "คุณคะ"
"ฮะ?"
"แล้วคุณชื่ออะไรคะ"
"ผมน่ะเหรอ อืม ผมก็ไม่รู้-เหมือนกัน" ดีนะที่เขาไม่หลุดปากตอบไปว่าการิน
"อ้อ คุณความจำเสื่อมหลังจากโคม่าหรือคะ"
"ไม่รู้สิ ก็อาจเป็น-อย่างนั้นมั้งครับ"
"ว่าแต่เมื่อคืนคุณอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่หรือเปล่า"
อยู่ ๆ แม่บ้านก็เปลี่ยนเรื่องจนเขาตามแทบไม่ทัน
"เปลี่ยนสิ-ทำไมเหรอ"
"ก็ไม่เห็นมีเสื้อผ้าใส่แล้วในตะกร้าผ้าใช้แล้วเลยค่ะ"
"หืม เป็นไปได้-ยังไง" หัวค่ำเมื่อวานเขาล้างหน้าแล้วทำเสื้อเปียก เลยถอดออกแล้วโยนทิ้งไว้ในตะกร้า เอ๊ะ หรือเขาไม่ได้ทำแบบนั้น
เขาใช้นิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือบีบที่หว่างคิ้ว เค้นสมองนึกถึงสิ่งที่ทำเมื่อคืน แต่ภาพในหัวก็ไม่ชัด อาจเพราะเรื่องบางเรื่องที่ทำลงไป เป็นไปตามความเคยชินมากกว่าสมองสั่งการให้ทำ พอมานึกย้อนก็จำไม่ได้ชัด ๆ ว่าทำหรือไม่ได้ทำกันแน่
แต่ปกติคนเราก็ต้องทำแบบนั้นอยู่แล้วหรือเปล่า ถอดเสื้อเก่าลงตะกร้า หยิบเสื้อใหม่มาใส่
"อาจมี-คนอื่นเก็บไปก่อนหน้านี้รึเปล่าครับ"
แม่บ้านคนนั้นพยักหน้า เธอไม่ได้ทำท่าติดใจอะไร อีกไม่นานเมื่อเสร็จงานแม่บ้านก็ขอตัวออกจากห้องไป
แต่เขากลับสงสัยสิ่งที่แม่บ้านทัก
ใครหนอที่เข้ามาก่อนหน้าแม่บ้านประจำของห้องนี้ แถมเอาเสื้อผ้าใส่แล้วของเขาไปอีก
หรือตัวเขาเองอาจป้ำเป๋อหยิบเสื้อตัวเดิมมาใส่ซ้ำ แต่ลึก ๆ เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะเหตุผลที่เปลี่ยนเสื้อเมื่อวานคือเสื้อตัวเก่าเปียกโชก
อย่างไรก็ตามเขาลองก้มศีรษะลง ดมฟุดฟิดพิสูจน์กลิ่นเสื้อผ้าดู
เฮ้ย!
ทำไมมัน...แปลก ๆ
หนุ่มคนป่วยหน้าสวยล้วงมือเข้าไปในเสื้อ ใต้วงแขนตัวเอง
ขนรักแร้ถูกโกนจนเกลี้ยง! เขาตกใจ รู้สึกใจหายวาบ
ต่อมาทันทีเขาก็ล้วงมือเข้าไปในกางเกงยางยืด
ให้ตายเหอะ เกลี้ยงไปหมดเลยทั้งด้านหน้าและด้านหลัง!
ใครกันมาทำแบบนี้กับเขา แล้วทำไมเขาไม่รู้ตัว
เขาทบทวนความทรงจำ เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน
เมื่อคืนนี้เขาหลับสนิทมากจนน่าแปลก เรียกได้ว่าหลับเป็นตาย เขาไม่ฝันอะไรเลยเมื่อคืน ปกติตอนเป็นการิน เขาเป็นคนประสาทสัมผัสไวขณะนอน แทบไม่เคยหลับลึกขนาดนี้
อาจเพราะยาที่พยาบาลให้ เพื่อให้ร่างกายของหนุ่มน้อยฟื้นฟูหลังโคม่าหรือเปล่า
อืม เหตุผลนี้ฟังขึ้น อาจเป็นแบบนั้นก็ได้ แต่แล้วเขาก็คิดอะไรได้บางอย่าง
หรือพยาบาลต้องเตรียมร่างกายของเขา เพื่อเอาเข้าเครื่องตรวจอะไรสักอย่างตามคำแนะนำของแพทย์ เลยจำเป็นต้องโกนขนในที่ลับพวกนี้ออกไปให้หมด แต่ว่าถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าจะบอกกันก่อนนี่
ว่าแต่มันมีการตรวจอะไรแบบนี้ด้วยหรือวะ เขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ
สักพักต่อมา เขาก็ยืนขาสั่นระริกที่หน้ากระจกในห้องน้ำ ค่อย ๆ คลายปมเชือกของเสื้อทีละปมแล้วเปิดดูข้างใน เขายกแขนขึ้น
ทำไมที่ใต้วงแขนของเขาเป็นรอยแดง แถมแสบเล็กน้อยด้วย สิ่งที่เห็นทำให้รู้ว่าตัวเองถูกโกนขนออกไป แถมยังใช้เทปกาวหรือวัสดุอะไรสักอย่างวางทาบตรงผิวหนังที่เกลี้ยงเกลาก่อนจะกระชากออกไปอย่างแรง
ทำให้เขานึกถึงการใช้แว็กซ์กำจัดขนใต้วงแขนของพวกผู้หญิง
แต่ผิวหนังตรงนั้นของเขาอาจอ่อนบางและแพ้ง่าย หรือร่างนี้อาจแพ้วัสดุจำพวกแว็กซ์ที่มานาบ เลยทำให้เป็นปื้นแดง ๆ แบบนี้
เขาลองเปิดกางเกงยางยืดตัวเองออกดู มองไปข้างหน้ากับเนื้อที่ตรงส่วนนั้น
อืม มีสภาพใกล้เคียงกัน นี่มันอะไรกันนี่
แต่อีกนาทีต่อมาการินก็ต้องหลุดจากภวังค์ความคิด เพราะมีเสียงผลักประตูเปิดดังโครมสนั่น มีคนเข้ามาในห้องของเขาโดยไม่เอ่ยปากขออนุญาต
ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวก เสียงฝีเท้าหลายคู่ตึงตังเข้ามาในห้องพักของเขา
"บังเอิญมากเลยที่พอมาธุระเรื่องของอาเดี่ยว แล้วทางนี้บอกว่าอยู่ ๆ มันก็ฟื้นขึ้นมา จังหวะเหมาะดีมาก!
"มันอยู่ในนี้ใช่ไหม ผมจะไปหามัน"
การินหูผึ่ง เขาชะโงกหน้าออกจากห้องน้ำทันที
เขาจำเสียงนี้ได้ นี่คือเสียงของเดวิส หรือที่เขาเคยเรียกอีกฝ่ายว่าคุณหนูเดวี่


เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การินไม่อยากเชื่อว่า เขาใช้ชีวิตใหม่อยู่ในร่างใหม่ ลืมตาแล้วหลับตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ครบหนึ่งเดือนเต็มแล้ว
ข่าวดีที่ทำให้เขามีกำลังใจก็คือพัฒนาทางร่างกายของคำมรค่อนข้างดี อาจเพราะร่างนี้ยังอายุไม่มาก รวมถึงการินเองก็ดูแลสุขภาพอย่างเต็มที่ ตอนนี้เขาเริ่มเดินเหินได้มากขึ้น เลยลดการใช้รถเข็นลง ทำให้ไปไหนมาไหนได้สะดวกเพราะบางทีใช้แค่ไม้ค้ำสองอันก็พอ
การินมัวแต่ยุ่ง ๆ กับธุระส่วนตัว คุยกับหมอที่มาที่แท่นเดือนละครั้ง และการทำกายภาพประจำวัน ซึ่งกว่าจะเรียบร้อยก็บ่าย การินหันหน้าออกไปมองวิวนอกหน้าต่าง วันนี้ที่แท่นอากาศดี ลมไม่แรง คลื่นสงบ อากาศกำลังสบายและแดดไม่แรงเท่าใดนัก เหมาะสำหรับการเดินเล่นข้างนอก
หนุ่มหน้าสวยเหลือบมองรถเข็นแวบหนึ่ง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ วันนี้เขาจะลองไปไหนมาไหนด้วยไม้ค้ำอย่างเดียวก็พอ
สักพักต่อมา ชายหนุ่มร่างบางก็มาถึงดาดฟ้าของแท่นย่อยอีกแท่นหนึ่ง
ชายหนุ่มใช้มือป้องดวงตา แม้ตอนนี้จะเป็นยามบ่ายแต่แดดไม่แจ่มจ้านัก เพราะมีเมฆกรองแสงให้พอสมควร เขาเห็นพนักงานสองสามคนเดินผ่านไปมา ถ้าเป็นช่วงหลังเลิกงาน ที่ดาดฟ้าของแท่นแห่งนี้จะเป็นที่ที่คนที่ทำงานที่นี่มักออกมาเดินเล่น มาออกกำลังกายกลางแจ้งกัน ซึ่งแต่ก่อนตอนอยู่ในร่างเดิม การินก็มาเดินออกกำลังกาย เล่นกีฬากับเพื่อนร่วมแท่นบ้าง
จนกระทั่งช่วงหลัง ๆ ที่เขาเริ่มหันไปพึ่งเหล้า
บนดาดฟ้าของแท่นนั้น เขาเดินออกกำลังกายไปมาด้วยไม้ค้ำอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงทีเดียว การออกแรงทำให้ผิวหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาด เหงื่อซึมที่หน้าผากเนียนใสจนต้องใช้หลังมือซับ
เขาหยุดนั่งพักบนม้านั่งทำจากเหล็กหล่ออยู่ครู่หนึ่ง แหงนหน้ารับลมเย็นที่พัดผ่านมา แล้วก็เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินตรงมาที่นี่
สักพักต่อมาเสียงปีกของเฮลิคอปเปอร์ก็ดังปัด ๆๆ ใกล้เข้ามา แล้วอีกไม่นานแมลงปอเหล็กก็ร่อนลง แล้วเขาก็เห็นคนที่ออกมาจากมัน เดวิสกับผู้ช่วยพลที่ติดตามตัวท่านประธานดังเงา
เดวิสมาอีกแล้วเนี่ยนะ
ทำไมประธานบริษัทต้องมาที่แท่นอีกแล้ว เขามีธุระอะไรถึงต้องมาที่นี่ถี่ ๆ งั้นหรือ
การเห็นเดวิสมานี่ทำให้การินห่อไหล่ทันที เขานึกถึงประสบการณ์การพบกันครั้งที่แล้วที่ไม่โสภานัก ชายหนุ่มประธานบริษัทเล่นงานเขาในร่างของคำมรเสียแทบแย่ เขาเกือบถูกอีกฝ่ายบีบคอจนตายด้วยซ้ำ ขนาดการินลองพูดเตือนความจำเรื่องหุ่นกันดั้ม เผื่อเดวิสจะสนใจและรับฟังเรื่องราวของเขาที่ไม่ใช่คำมรตัวจริง แต่บังเอิญมาติดอยู่ในร่างนี้ แต่สุดท้ายเดวิสก็ไม่เชื่อ
การินผ่อนลมหายใจเบา ๆ แต่ถ้าเขาเป็นเดวิส ก็คงไม่เชื่อเหมือนกันละ ในเมื่อเรื่องมันเหลือเชื่อเสียขนาดนี้
พอรู้ว่าตัวเองติดอยู่ในร่างของคำมร เขาก็สืบค้นข้อมูลของฝ่ายนั้น จากมือถือที่ขอยืมจากพยาบาลหนุ่มที่รับหน้าที่เป็นนักกายภาพให้การินไปด้วย
การินพอจำเรื่องของคำมร หรือไฮโซหนุ่มที่ตกเป็นข่าวโด่งดังเรื่องอุบัติเหตุชนรถเจ้าของลาโฮมกรุปจนเสียชีวิตเมื่อสิบปีที่แล้วได้ พอค้นข้อมูลล่าสุดของไฮโซหนุ่มหน้าสวยก็พบว่า เมื่อประมาณหนึ่งปีเศษ ๆ ที่ผ่านมา นายคำมร พรอิทธิวาร์ ทายาทตระกูลดังธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยอดขายหลายหมื่นล้าน หายตัวลึกลับจากโรงพยาบาลชื่อดังกลางกรุงเทพฯ ที่เขานอนเป็นโคม่า ก่อนหน้าถูกลักพาตัว ในข่าวระบุว่านายคำมรมีโรคประจำตัวและแพ้ยาที่รักษาอาการโรคดังกล่าวขั้นรุนแรงจนทำให้หลับไปไม่ได้สติ แต่แน่นอนที่มีข่าวซุบซิบลืออีกว่า หากพิจารณาจากพฤติกรรมของคำมรในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ เหตุผลที่คำมรโคม่าคือเขาเล่นยาเกินขนาดแล้วเกิดช็อกไปมากกว่า
นั่นแปลว่าเดวิสถือโอกาสลักตัวคำมรที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว มาเก็บซ่อนไว้ที่แท่นอัญชันแห่งนี้ เดวิสคงมีแผนการบางอย่างเตรียมไว้สำหรับร่างนี้
พอรู้พฤติกรรมก่อนหน้าของคำมร เลยทำให้การินนึกได้ มิน่าร่างกายนี้ถึงได้ผอมแห้งและอ่อนแรง แต่ก็แปลกดีที่พอการินฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ เขากลับไม่มีอาการอยากเสพยาแต่อย่างใด มีอาการแค่ร่างกายอ่อนแอไม่มีแรงเดิน ซึ่งนั่นนับว่าเป็นเรื่องดี
ยังมีข้อดีอีกข้อด้วย นั่นคือคำมรยังอายุไม่มาก การินรู้สึกทันทีว่าพอมาอยู่ในร่างกายของคนที่ยังหนุ่ม แม้จะอยู่ในสภาวะที่อ่อนแอกว่าปกติ แต่ก็มีพลังที่มีชีวิตชีวาไปอีกแบบ ซึ่งหากเทียบกับการินที่เมื่อไม่ถึงเดือนก่อนยังติดอยู่ในร่างวัยใกล้เกษียณ การฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ก็นับว่าให้ความรู้สึกที่ต่างกันมากทีเดียว
และการินยังพบข้อดีอีกข้อของการเกิดใหม่
ตอนอยู่ในร่างของคำมรเขาไม่มีอาการอยากดื่มเหล้าเลย นับว่าเป็นอะไรที่น่าประหลาดใจ เพราะการินในร่างก่อน ความอยากเหล้าของเขาเข้าขั้นทุรนทุราย เขาขาดมันไม่ได้ และอาจเป็นโรคพิษสุราเรื้อรังไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
พอการินในร่างคำมรคิดได้แบบนี้ เขาก็คิดว่าหรือโชคชะตาอาจอยากให้โอกาสครั้งที่สอง เพื่อให้เขาได้แก้ตัวจากสิ่งที่เคยทำพลาดไป ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริง โอกาสที่ว่านี้ก็ไม่แย่เท่าใดนัก
เพียงแต่ต้องหาทางหลบเลี่ยงเดวิสให้ดี ๆ เท่านั้น
แต่การินก็เชื่ออย่างหนึ่งในใจ เขาคิดว่าลึก ๆ แล้วคนอย่างเดวิสมีเหตุผลและไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำขนาดจะฆ่าใครได้ เขาแค่ต้องหาวิธีพิสูจน์ให้อีกฝ่ายรู้ก็แค่นั้น
และพอรู้สึกว่าชีวิตนี้ของตัวเองยังมีความหวัง ก็ทำให้การินในร่างของคำมรร่าเริงขึ้น จนแทบผิวปากออกมาขณะนั่งพักเหนื่อยเลยทีเดียว
+++++
อย่างไรก็ตามการได้เห็นเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดแบบชัด ๆ เมื่อกี้ ทำให้การินหวนนึกถึงความหลังที่เจ็บปวดแสนสาหัสที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว เป็นปีที่เขาพบเรื่องเศร้าอย่างรุนแรง
นั่นคือในวันสุดท้ายที่เขาทำงานที่แท่นแห่งนี้ คือวันที่เกิดโศกนาฏกรรมกับลูกและเมียของเขานั่นเอง
ก่อนหน้าเกิดโศกนาฏกรรม การินตัดสินใจลาออกจากลาโฮมกรุปหลังทำงานที่นี่มาเกือบสามสิบปี และเกือบสองปีในนั้นคือช่วงเวลาที่เขาแทบตัดขาดจากครอบครัว ย้ายมาอยู่ที่แท่นอันห่างไกลจากลูกและเมีย
พอเมียกับลูกรู้ว่าเขาลาออกกลับไปอยู่กรุงเทพฯ สองคนนั้นก็อยากทำให้เขาประหลาดใจ ด้วยการมาหาเขาถึงที่นี่ในวันที่เขาทำงานที่แท่นวันสุดท้าย ราวกับคิดว่า การินคงอดใจจะเจอหน้าทั้งสองคนไม่ไหวแล้ว
แต่เรื่องนี้คือความเซอร์ไพรส์อย่างแท้จริง เพราะการินไม่รู้เลยว่าทั้งคู่วางแผนเอาไว้ เมียของเขาคุยกับเจ้าหน้าที่เพื่อขอขึ้นฮ.ลำที่จะมารับการินกลับฝั่งนั่นเอง
แต่อย่างไรก็ตามทั้งคู่ไม่เคยมาถึงแท่นแห่งนี้
เพราะเฮลิคอปเตอร์เกิดอุบัติเหตุตกกลางทะเลระหว่างทาง สาเหตุที่แจ้งมาคือเผชิญกับสภาพอากาศแปรปรวนยากจะควบคุม คนขับบาดเจ็บแต่ว่ายน้ำหนีรอดมาได้ ส่วนลูกเมียของเขาไม่รอดจากการจมน้ำ จนป่านนี้ศพของทั้งคู่ยังหาไม่พบ
ชะตากรรมต้องสาปของครอบครัวของเขาที่ทุกคนต้องมาจบชีวิตกลางทะเล ทั้งหมดมีส่วนเกี่ยวข้องกับแท่นอัญชันแห่งนี้
หลังรู้ข่าวการินคนเก่าแตกสลายแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เขารักทั้งคู่มาก น้องเกมส์ลูกชายของเขาอายุแค่สิบสองเท่านั้น ไม่น่าต้องมาพบเจอกับเรื่องแบบนี้เลย
เขาโทษตัวเอง ถ้าเขาไม่ลาออก ยังคงอยู่ทำงานที่ลาโฮมกรุปต่อ ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
นั่นคือตราบาปที่เขาเฝ้าโทษตัวเองมาตลอดสามปีที่ผ่านมา สุดท้ายเขาก็ใช้ชีวิตแบบคนไร้วิญญาณอยู่ที่แท่นนี้ต่อไป ทุ่มเทให้กับงานอย่างเดียว แต่เพราะความตรอมตรมมันยากจะข้ามผ่าน การินเลยต้องใช้ตัวช่วยคือเหล้า ที่กลายเป็นคนรู้ใจเพียงคนเดียวที่ช่วยให้เขายังพอนอนหลับได้ในตอนกลางคืน ทำให้เขาไม่แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
และหลังเหตุการณ์นั้นเขาก็ไม่เคยคิดจะกลับเข้าฝั่งอีกเลย เพราะรู้ว่าไม่มีใครให้ไปหา


อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เดวิสก็มาที่อีกแท่นเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งแยกตัวออกมาจากแท่นหลักของแท่นอัญชัน แท่นย่อยที่ว่านี้คือจุดให้เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอด การจะมาถึงที่นี่ต้องเดินมาตามทางเดินที่สร้างขึ้นจากโครงสร้างเหล็กเชื่อมต่อซึ่งคนที่นี่เรียกว่า 'วอล์กเวย์' มันเป็นทางเดินที่สะดวกใช้ได้ แต่มีบางส่วนที่พื้นไม่ได้ถูกปูทับด้วยเหล็กแผ่นลาย ยังคงเป็นตะแกรงเหล็กตามโครงสร้างเดิม มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาไม่ได้มองทางให้ดี รองเท้าหนังคู่แพงของเขาเลยผลุบลงไปในร่อง ยังดีที่ตอนดึงขึ้นมามันไม่ได้รับความเสียหายหรือขาเขาไม่ได้แพลง
ที่เดวิสมาที่นี่เพราะจะมารอคริสตินคู่หมั้นของเขา ฝ่ายนั้นยืนกรานจะมาหาเขาถึงที่นี่ให้ได้
เสียงใบพัดแมลงปอยักษ์สีดำดังปัด ๆๆๆ ก่อนจะร่อนลง เฮลิคอปเตอร์ลำนี้มีสีดำด้านดูหรูหราสง่างาม มันคือเฮลิคอปเตอร์ประจำตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์ของเขานั่นเอง
อึดใจต่อมาก็มีสาวร่างโปร่งบางสวยสะคราญก้าวออกมาจากในนั้น เธอมาในชุดเดรสเชิ้ตสีขาวตกแต่งด้วยกระดุมเม็ดใหญ่เรียงเป็นตับ กับแว่นกันแดดอันใหญ่และหมวกปีกกว้าง
"ฮาย รอนานไหม" สาวสวยรีบโบกมือทักทาย
"ไม่เลยจ้ะ" เขาจูบเบา ๆ ที่แก้มคู่หมั้นสาว มือโอบที่เอวบอบบาง อีกฝ่ายก็สนองตอบในแบบเดียวกัน
"นี่คิดถึงผมใช่ไหม คุณเลยลงทุนมารับถึงนี่"
สาวสวยบิดปากน้อย ๆ "ก็ใช่น่ะสิ เหนื่อยน่าดูเลยกว่าจะมาถึง"
"ขอบใจจ้ะที่อุตส่าห์มาหา"
"ว่าแต่เดวิสมีธุระอะไรที่นี่มากมาย คริสไม่เห็นจะมีอะไรเลย มีแต่ทะเลแล้วก็เครื่องจักรเต็มไปหมด แถมร้อนอีกต่างหาก" สาวสวยพูดไปกระพือคอเสื้อไปพลาง
"โอเค งั้นรีบเข้าไปในห้องพักดีกว่า"
ระหว่างเดินท่านประธานก็ถามอย่างเอาอกเอาใจ "ว่าแต่หิวไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า"
"ไม่หิวน่ะ เดี๋ยวเราไปกินมื้อเย็นในเมืองดีกว่า แต่ตอนนี้คริสคอแห้งจังเลย"
"งั้นเดี๋ยวให้คนเตรียมอะไรให้ดื่ม ว่าแต่อยากดื่มอะไร"
คู่หมั้นสาวส่งสายตาบางอย่างมาให้เขา จากนั้นก็แหย่นิ้วชี้ที่เล็บทาสีแดงเข้าปากตัวเอง แล้วก็หัวเราะเสียงพลิ้วระรัว นั่นช่างยั่วอารมณ์ดีเหลือเกิน
เขาเข้าใจความหมายคำว่าคอแห้งของเธอแล้วตอนนี้ เลยส่งยิ้มให้อย่างรู้ทัน แล้วก็เหลือบมองผิวขาวใสที่ต้นคอและหน้าอกที่อยู่เหนือกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เธอปลดลงไป ริมฝีปากอิ่มได้รูปเคลือบสีแดงสดเผยอเล็กน้อยตอนนิ้วขาว ๆ ถูกดึงออกมา
เธอช่างเย้ายวนดีเหลือเกิน กลิ่นอายความสาวกับความเป็นผู้หญิงแผ่โชยขยายมาถึงตัวเขา
เขาเกิดความต้องการขึ้นมาแล้ว
ความรู้สึกตึงเล็กน้อยตรงเป้ากางเกงทำให้เดวิสสบายใจขึ้น เขาอาจเครียดกับหลายเรื่องที่ประดังเข้ามาในช่วงนี้ จนทอดระยะทิ้งช่วงการปลดปล่อยความปรารถนาเนิ่นนานเกินไป เขาปล่อยให้คริสตินคู่หมั้นสาวสวยของเขาว่างเว้นไปสักพักแล้ว เลยทำให้คิดอะไรบ้า ๆ ที่ไม่น่าคิดกับไอ้คำมรคนนั้น
แต่แล้วความคิดของท่านประธานก็ล่องลอย...
ว่าแต่คำมรก็หน้าหวานดีนะ อันที่จริงคำมรตัวจริงผิดไปจากภาพลักษณ์ที่เขาคิดมาตลอด เขานึกว่าฝ่ายนั้นจะเป็นทายาทตระกูลไฮโซที่เอาแต่ใจ ชอบดูถูกคนอื่น แถมทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายเสียอีก แต่คำมรที่เขาเห็นกลับดูสงวนทีท่า ภาษากายตอนมองเขากลับก็ไม่ได้ดูกลัวหงอ แต่เหมือนมีท่าทางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ที่สำคัญแววตาคู่โตของไอ้คำมรสุกใสน่ามองอยู่เหมือนกัน แถมยังมีประกายบางอย่างที่ดู...จะพูดว่าอย่างไรดี น่าจะใช้คำว่าเฉลียวฉลาด และน่าสนใจ
ถ้าพูดอย่างยอมรับความจริงก็คือโดยรวมคำมรน่ารักน่ามองกว่าที่เขาคาดไว้เยอะเลย
เดวิสสั่นศีรษะ ไอ้บ้า คิดอะไรแบบนี้อีกแล้ว ไร้สาระจริง
คริสตินลูบเขาที่แผ่นหลัง "ส่ายหัวทำไมคะที่รัก"
"อ้อ เปล่าจ้ะ สะบัดที่คอเพราะมันตึง ๆ หน่อยเท่านั้น"
"เดี๋ยวทำให้หายตึงเอง" แล้วเธอก็หัวเราะคิก ๆ อย่างเจ้าเล่ห์
เขาเลยกระชับเอวของคริสตินแน่นขึ้น หยุดเดินครู่หนึ่งเพื่อใช้สองมือโอบที่แก้มแล้วประทับริมฝีปากกับเธออย่างดูดดื่มขณะเดินไปตามวอล์กเวย์
+++++
ในห้องพักของเขา ตอนนี้คริสตินอยู่ในห้องน้ำ
ร่างกายท่อนบนของเขายังเปลือยเปล่า เขากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง หมอนสีขาวใบใหญ่รองข้างหลัง ทั้งตัวสวมเพียงกางเกงในบ็อกเซอร์เท่านั้น
เขาหลับตา นึกย้อนภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่
ทันทีที่ก้าวข้ามประตูเข้ามา ด้วยความร้อนรุ่มกำหนัดห้ามตัวเองไม่อยู่ของเดวิส คริสตินยังไม่ทันได้นั่งพักเป็นเรื่องเป็นราวในห้องสวีตแห่งนี้เลยด้วยซ้ำ เขาก็จับไหล่เธอ เอามือสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ตตัวยาวซึ่งเธอใส่กางเกงขาสั้นบาง ๆ สีขาวเอาไว้ เขาขยับปลายนิ้วไม่กี่ที กางเกงขาสั้นและกางในของเธอก็ลงไปกองตรงข้อเท้า แล้วมือใหญ่ของเขาก็ตะกรุมตะกรามอย่างร้อนรุ่มไปยังพื้นที่สามเหลี่ยมตรงหว่างขาของเธอทันที
เธอช้อนตามองเขาอย่างงุนงงเล็กน้อย ขนตางอนหนากะพริบสองสามที นั่นราวกับการขยับปีกของผีเสื้อ แต่แล้วริมฝีปากสีแดงสดของเธอก็คลี่ออก ฟันขาวสะอาดซี่เล็ก ๆ ของเธอมอบรอยยิ้มเปล่งประกาย เขาเห็นกระทั่งรอยย่นเล็ก น้อยตรงหางตาของเธอด้วยซ้ำ เธอตามใจเขาเสมอในเรื่องแบบนี้
ต่อมาไม่นานเธอมานั่งคร่อมตักของเขา เสียงครางกระเส่าของฝ่ายถูกกระทำดังขึ้นไม่ขาดเสียง
"โอ โอ้ โอ้ว ดาร์ลิง วันนี้ทำไมร้อนแรงจังคะ"
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่มือเธอลูบคลำไปที่แผงอกชื้นเหงื่อของเขาอย่างสุขสม
เขาไม่ตอบ อันที่จริงคือไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรตั้งแต่เริ่มบรรเลงลีลาด้วยซ้ำ เขาแค่นั่งบนเก้าอี้นวม แล้วก็จับเธอมานั่งตัก เสื้อเชิ้ตของเธอยังรั้งติดกายเพราะเธอติดกระดุมแขนเสื้อไว้ แต่กระดุมหลายเม็ดตรงสาบเนื้อถูกปลดออก
ทรวงอกขาวเนียนราวกับดอกบัว มันกระเพื่อมไหวตามจังหวะที่เขากระแทกกระทั้น เขาประกบปากลงไปที่ยอดถัน ดูดดึงคลึงตรงเม็ดเนื้อด้วยลิ้นและฟัน คริสตินกรีดร้องเสียงแหลม
"อู๊ย โอ๊ย อึก ดีเหลือเกินที่รัก อา อ๊า อ๊า"
ช่องทางของคู่หมั้นของเขายิ่งเปียกชื้น เขาจับเอวเธอไว้แล้วผลักดันให้ลำตัวของเธอขยับขึ้นลงเร็วขึ้น แรงขึ้นอีก
เสียงต้นขาที่แข็งแรงกระทบกับเนื้อตรงบั้นท้ายของเธอที่อ่อนนุ่ม สอดประสานกับเสียงร้องของคริสติน
"อ๊ะ ๆ โอ๊ย อ้า แรง ๆ เลย ดีจังเลยค่ะที่รัก"
พอทำไปสักพักเหมือนท่านี้จะทำให้เขาไม่เต็มอิ่ม ท่านประธานเลยจับที่สะโพกของเธอยกขึ้นจากท่อนเนื้อของเขา ร่างกายเธอเล็กและบอบบางจนเขาอุ้มได้สบาย พอเขาวางลงบนพื้น เธอก็ถูกรุนหลังไปติดหน้าต่าง
แก้มกับสองมือของเธอทาบที่กระจก ริมฝีปากแดงเผยออ้า ตาเธอหลับพริ้ม ที่อยู่เลยกระจกออกไปคือวิวทะเลสีครามอันงดงาม
เขากดข้อมือทั้งสองของเธอบนนั้น กระจกนั้นอุ่นเล็กน้อยด้วยการแผ่รังสีความร้อนจากข้างนอก ข้อมือขาวบอบบางของเธอถูกตรึงแน่นตรงนั้นราวกับถูกตอกตะปูไว้ เขาเอื้อมมือไปปลดกระดุมแขนเสื้อให้เธอ แล้วอีกแค่นาทีเดียว เดรสเสื้อเชิ้ตตัวนั้นก็หลุดออกจากตัวเธอทั้งหมด
ต่อมาก็คือเสียงหลายเสียงที่สอดแทรกดังไปพร้อมกัน
ตับ ๆๆ
"อ๊ะ โอ๊ะ อึก โอ้ โอว อูย"
เสียงเนื้อที่ต้นขากระแทกบั้นท้ายขาวสะอาดอ่อนนุ่มของคนข้างหน้าดังหนักหน่วงเป็นจังหวะถี่กระชั้น ฟังแล้วได้อารมณ์วาบหวิว
อีกแค่ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็แทบทนไม่ไหว
"อ๊าก ผมจะเสร็จแล้ว" เขาคำรามเสียงดังอย่างไม่เก็บกลั้น
"อู้ว โอ๊ย เดวิสค่ะ ต่ออีกหน่อย คริสยังไม่..."
แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว เพราะเดวิสส่งเสียง ฮึก... จากนั้นเขาก็ซบหน้าลงกับไหล่ขาวเนียนของคนตรงหน้า
+++++
กลับมาสู่เหตุการณ์ปัจจุบัน เดวิสเหม่อมองขึ้นไปที่เพดานห้องสีขาว
เขาใช้มือแตะเบา ๆ ที่อวัยวะตรงนั้น เมื่อครู่เขาเพิ่งหลั่งน้ำกามออกไป มันมากพอสมควรเพราะเขาไม่ได้ระบายมันออกหลายวันแล้ว
เขาถอนใจ ปกติหลังการร่วมรักกับคริสติน เขาจะรู้สึกปลดปล่อย เบาเนื้อตัว สมองโล่งเลยทีเดียว แต่ทำไมครั้งนี้ตรงนี้ยังปวดหนึบ ๆ รู้สึกได้เลยว่าภายในยังคงร้อนรุ่ม ไม่สบายเนื้อสบายตัวเอาเสียเลย เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มันเกิดจากอะไรกันแน่
เขาถอนใจอีกรอบ ลองหลับตา หายใจเข้าลึกออกยาว เพื่อรวบรวมสติ บางทีเขาอาจแค่เครียดมากไป
แต่พอหลับตา หายใจเข้าออกช้า ๆ เขากลับหวนนึกถึงเรื่องเก่า ก็เหตุการณ์ที่เขายื่นหน้าไปจนชิดไอ้คำมรศัตรูของเขาไง พอคิดเรื่องนี้แล้วราวกับข้างในเส้นประสาทสมองของเขาเกิดการสปาร์ก และแล้วทุกความรู้สึกก็กลับมา
ส่วนหัวของอวัยวะตรงนั้นกระตุกน้อย ๆ อันเนื่องจากความคิดบางอย่างในหัวของเดวิส ซึ่งทำให้เขาลืมตัวเผยอปากขึ้นเล็กน้อย เป่าลมหายใจออกทางปากช้า ๆ ตายังหลับ เล็บมือมน ๆ ของเขาเขี่ยเบา ๆ ที่ตรงปลายดุ้นเนื้อใต้กางเกงในบ็อกเซอร์ เขาทำลงไปโดยไม่รู้ตัว
เรือนร่างที่มีแรงดึงดูดอย่างประหลาด ผิวขาวเนียนจนเกือบโปร่งแสง ใบหน้าสว่างราวกับหลอดไฟ ตาคู่สวย ริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อย ๆ เต็มไปด้วยแรงปลุกเร้าทางเพศ
เดวิสรู้สึกตัว ลืมตาขึ้น สักพักเขาต้องเอาสองมือกุมที่ศีรษะทีเดียว จากนั้นก็ซุกหน้าลงกับฝ่ามือ เขาสูดลมหายใจสองสามทีจากในนั้น แล้วก็เงยหน้าขึ้น
เกิดความรู้สึกบาดลึกบางอย่างเสียดแทงอยู่ในอกเมื่อครู่ เป็นความรู้สึกที่กระเพื่อมไหวราวกับหมอกลอยเรี่ยเหนือยอดเขา มันสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนปริ่มขอบ จนตอนนี้มาแตะแถวลำคอของเขา
+++++
อีกไม่นานเขาก็เก็บของส่วนตัวเพียงเล็กน้อยใส่ในกระเป๋าสะพาย ส่วนเสื้อผ้าและข้าวของชิ้นใหญ่เขาทิ้งไว้ที่นี่
ขณะเขากับคริสตินเดินไปตามวอล์กเวย์เพื่อไปยังจุดขึ้นเฮลิคอปเตอร์ คริสตินก็ขอหยุดสักพัก เธอขอให้เขาช่วยถ่ายรูปของเธอโดยมีวิวแท่นขุดเจาะเป็นพื้นหลัง เธอให้เหตุผลว่าถ้าถ่ายจากมุมนี้ จะเห็นแท่นย่อยต่าง ๆ ของอัญชันเรียงตัวโดยมีทางเชื่อมวอล์กเวย์ทาสีเหลืองเป็นเส้นนำสายตา
เขามองคู่หมั้นคนสวยโพสท่าผ่านหน้าจอโทรศัพท์ นั่นเลยทำให้เดวิสเห็นสิ่งหนึ่ง ตรงดาดฟ้าเล็ก ๆ ของอีกแท่นที่อยู่ติดกับที่ที่เขายืนอยู่
ร่างผอมผิวซีดกับผมซอยสั้นติดหนังศีรษะในรถเข็น มีไม้ค้ำวางอยู่บนตัก คำมรนั่นเอง
ร่างผอมนั้นใช้ไม้อันหนึ่งยันพื้นไว้ จากนั้นก็ดันตัวลุกขึ้นจากรถเข็นอย่างเชื่องช้า
'นี่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ได้แล้วหลังจากนอนโคม่ามาเป็นปีสินะ' เดวิสคิด
แม้จะอยู่ท่ามกลางแดดจ้า แต่ร่างนั้นไม่หวาดหวั่น หนุ่มน้อยร่างบางสวมแค่หมวกแก๊ปสีขาวใบหนึ่งเท่านั้น คนร่างผอมพยายามเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยไม้ค้ำ เดวิสมองไม่เห็นใบหน้าของฝ่ายนั้นถนัด แต่ภาษากายการเคลื่อนที่ของคำมรนั้นดูมุ่งมั่นไม่ธรรมดา
ลมทะเลพัดมาวูบหนึ่งจากตรงที่คนนั้นยืนอยู่ มันมากระทบกับฆานประสาทของประธานหนุ่มจนใบหน้าหงายเริดไปด้านหลัง ไม่มีกลิ่นใด ๆ มากับลม แต่เดวิสแน่ใจว่าในลมนั้นมีอะไรบางอย่าง เป็นความรู้สึกแบบเดียวกับคืนนั้นที่ร่างกายเขาใกล้ชิดกับคำมรเป็นครั้งแรก เมื่อกี้เขารู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจนเลยทีเดียว
อะไรที่ว่าที่มากับลมทำให้เขาร้อนผ่าวจากข้างใน ทำให้เกิดความรุ่มร้อนจนบางอย่างขยายตัวดันกางเกงขึ้น
'ทำไมร่างกายกูถึงเป็นแบบนี้ละโว้ย'
เดวิสกลัวว่าสิ่งที่ปูดขึ้นมาเล็กน้อยใต้กางเกงสแล็กจะทำให้คริสตินสงสัย เขาเลยลดมือถือลง แล้วพยายามยืนห่อตัว เอาต้นแขนไปเหน็บไว้กลางลำตัว น่าทุเรศตัวเองจริง ๆ
"ถ่ายเสร็จหรือยัง" คู่หมั้นสาวของเขาถาม
"เรียบร้อยแล้วครับ" จากนั้นก็ส่งมือถือคืนให้
เธอรับไปดูที่หน้าจอ แล้วถึงกับห่อปาก อุทานร้องเสียงแหลม
"อุ้ย ดาร์ลิงถ่ายรูปสวยจัง เค้าดูดีมากเลย"
"ถ้างั้นเราไปกันเถอะ"
คริสตินยิ้ม ถือโอกาสเกาะแขนแล้วจูบที่ปากเขาดังฟอด เขาจูบตอบ แต่หางตากลับเหลือบไปยังหนุ่มน้อยคนที่มุ่งมั่นกับการฝึกเดินอย่างไม่ย่อท้อ
เขาไม่ได้คิดไปเอง แต่คำมรก็น่าจะมองมาเห็นที่เขาจูบกับคริสตินเมื่อกี้เช่นกัน
ขณะเดินโอบหลังคริสติน เขาก็ถอนใจเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ หลังจากเสร็จสมเมื่อไม่ถึงชั่วโมงที่ผ่านมา เขานึกว่าตัวเองจะดีขึ้นจากอาการงุ่นง่าน แต่นี่อะไรกัน แค่ลมแรงที่พัดโบกผ่านตัวคำมรมาถึงตัวเขาแค่นั้น ยังทำให้เขารู้สึกหนึบหน่วง
ตอนนี้เขาเริ่มไม่สบายใจแล้ว นี่ขนาดลมหอบกลิ่นของฝ่ายนั้นมาวูบเดียวแค่นั้น ยังทำให้เขารู้สึกได้ไม่ต่างจากตอนแอบเข้าไปในห้องพักของอีกฝ่ายเมื่อคืน
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับเขากันแน่


ตกค่ำเดวิสพักผ่อนอยู่ที่เทอร์เรซของห้องนอนของเขา ซึ่งเป็นสวนขนาดย่อม ๆ ส่วนตัวที่ชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์
ในความมืดยามราตรี บ้านหลังนี้ช่างเงียบสงบ สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ของคฤหาสน์ อีกเหตุผลคือทางเข้าบ้านค่อนข้างลึกจากถนนสาธารณะ
เดวิสนั่งกอดหมอนอิง ข้างตัวเขาคือไวน์แก้วหนึ่ง เขานึกถึงคำพูดของคำมรที่บอกว่าตัวเองคืออาเดี่ยว ในคืนที่เขาหลบในความมืดในห้องนอนของมัน แถมมันยังพูดอีกว่า 'กันดั้มเป็นยังไงบ้าง'
แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อเลยเรื่องที่มันพูดพล่อย ๆ ว่ามันคืออาเดี่ยว แต่พอพูดถึงหุ่นยนต์กันดั้ม สิ่งนี้กลับติดค้างในความคิดของท่านประธาน
การได้นึกถึงกันดั้ม ทำให้สมองของเดวิสปะติดปะต่อภาพความทรงจำที่ซีดจางและลืมเลือนไปแล้ว เขาต้องใช้เวลาทบทวนอยู่สักพักเลยว่าของชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน สุดท้ายก็นึกได้ว่ามันถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า อยู่ในกล่องกระดาษใบหนึ่ง
จากภายนอกกล่องดูไม่มีค่าอะไร เป็นแค่กล่องใส่รองเท้าเท่านั้น แต่มันมีความหมายสำหรับเขา ตั้งแต่สิบปีที่แล้วที่พ่อเสียไป ฐานะของเขาดีขึ้น บ้านก็ใหญ่ขึ้นตามไปด้วย แต่ไม่ว่าจะย้ายกี่บ้าน กล่องแห่งความทรงจำนี้จะติดตัวเขาไปเสมอ
เมื่อครู่นี้พอเขาเปิดกล่องแห่งความทรงจำ ก็พบโมเดลกันดั้มหรือกันพลาสีถลอกตัวนั้น
กันดั้มคือหุ่นยนต์พลาสติกสีออฟไวต์ ลำตัวเป็นสีน้ำเงินแซมด้วยสีเหลือง มันเคยเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเด็กชายชนรพ หรือเดวิส สมัยอายุประมาณสิบขวบ
พอได้กลับมาเจอกันดั้มเพื่อนเก่าหลังไม่ได้พบกันนาน เดวิสก็ใช้นิ้วลูบเบา ๆ ไปตามชิ้นงานพลาสติก กันดั้มตัวนี้เป็นโมเดลรุ่นพิเศษ มีอาวุธครบมือ ข้างขวามีปืนเลเซอร์สีดำกระบอกเบ้อเร่อ ส่วนอีกข้างมีโล่อันใหญ่สีแดง เดวิสจำได้ด้วยว่าสมัยเด็ก ๆ เขาตั้งชื่อให้มันว่า 'กันจัง' เป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุเก้าขวบที่เขารักมาก เพราะพ่อซื้อให้ตอนไปติดต่องานที่ประเทศญี่ปุ่น
ตอนเขาอายุสิบขวบ เป็นช่วงที่ลาโฮมกรุปเพิ่งเข้าสู่ธุรกิจผลิตฟีโรโมน ทำให้พ่องานยุ่งมาก ช่วงปิดเทอมใหญ่ฤดูร้อนเป็นเวลาแห่งความลำบากใจของพ่อ เพราะพ่อยังต้องทำงานกลับดึกแทบทุกวัน แต่ก็กลัวว่าลูกชายคนเดียวจะเบื่อถ้าถูกทิ้งไว้ให้อยู่บ้านทุกวันโดยไม่เจอพ่อเลย
เดวิสจำได้ว่า เด็กชายชนรพเติบโตมาในละแวกที่ไม่ค่อยมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันสักเท่าใดนัก ประกอบกับการเป็นลูกคนเดียว ชีวิตในวัยเด็กของเขาจึงค่อนข้างเปล่าเปลี่ยวเหงาหงอย
พ่อของเดวิสก็รู้เรื่องนี้ จึงยอมให้เขาติดสอยห้อยตามพ่อมาที่ออฟฟิศเก่า ซึ่งตอนนั้นเป็นแค่อาคารพาณิชย์แถวถนนจันทน์เท่านั้น และนั่นคือครั้งแรกที่เขาได้เจออาเดี่ยว
อาเดี่ยวเป็นลูกน้องเก่าแก่ของคุณพ่อ ทำงานที่นี่ตั้งแต่สมัยก่อตั้งลาโฮม ซึ่งนั่นก็เกือบสามสิบปีที่แล้ว ตอนเด็กชายเดวิสเจออาเดี่ยวครั้งแรก อาเดี่ยวมีอายุสามสิบห้าปี มีใบหน้าค่อนข้างกลม ตัวสูงปานกลาง เป็นผู้ชายที่มีรูปร่างแบบที่เรียกว่าหุ่นหมี คือดูอบอุ่นน่ากอดเพราะมีแผงอกใหญ่ลำตัวหนาและไหล่กว้าง
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ก็เห็นอาเดี่ยวใส่แว่นสายตาหนาเตอะ ผมตัดสั้นเริ่มมีผมหงอกให้เห็นประปรายแล้ว ใต้แว่นตาหนาคือดวงตาโตสีดำ มีริ้วรอยที่หางตานิดหน่อย มีร่องใต้ตากับร่องลึกที่หัวคิ้ว กระนั้นเดวิสก็จำได้ว่า อาเดี่ยวมีดวงตาคู่ที่ใจดีที่สุดเท่าที่เดวิสเคยเห็น ริมฝีปากคล้ำเล็กน้อยแต่เวลายิ้มจะเห็นฟันขาวเปล่งประกายซึ่งอาจะมอบมันให้เดวิสเสมอตอนอยู่ด้วยกัน
แม้พ่อจะพาเขามาออฟฟิศ แต่ก็ทำแต่งานไม่มีเวลาให้เขา และอาเดี่ยวเป็นคนรักเด็ก อาจึงกลายเป็นเพื่อนเล่นของเขา
แต่ไม่ใช่ว่าอาเดี่ยวไม่ทำงาน แต่อาเป็นคนช่างคิด เขาใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่มีสร้างความเพลิดเพลินอันน่าทึ่งให้กับเด็กชาย เดวิสชอบพายุไซโคลนสีแดง สีเขียว สีส้มที่อาเดี่ยวทำให้เขาเล่นโดยใช้แค่ขวดพลาสติกสองขวดกับน้ำแล้วก็สีอีกนิดหน่อย เดวิสถึงกับหัวเราะลั่นแถมเล่นอย่างสนุกเพลิดเพลินกับของเล่นที่ประดิษฐ์เองได้ทั้งวัน
เดวิสยังจำได้ถึงของเล่นของอาเดี่ยวชิ้นที่เขาชอบที่สุด ตอนนั้นอาเดี่ยวใช้ปากกาเมจิกแบบลบไม่ออก วาดแมลงสีดำหกขาบนแผ่นอะลูมิเนียมฟอยล์ ซึ่งพอเอาน้ำราดบนแผ่นอะลูมิเนียม เจ้าแมลงสีดำที่วาดไว้ก็หลุดออกมาจากฟอยล์ทันทีราวกับเกิดมีชีวิตขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ และที่สนุกที่สุดคือตอนที่เขากับอาเดี่ยวใช้หลอดกาแฟแข่งกันเป่าแมลงของพวกเขา ที่วิ่งลอยละล่องบนผิวน้ำไล่บี้กันอย่างสูสีจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง
หากอาเดี่ยวยุ่งเกินกว่าจะมาเล่นกับเขา อาเดี่ยวก็มักจะหาหนังสือประดิษฐ์สิ่งของต่าง ๆ มาให้เด็กน้อยทำ เด็กชายเดวิสเรียนรู้ไวและมีสมาธิดี ตอนสิ้นวันบางทีเด็กน้อยก็จะมีรถยนต์ทำจากขวดนมเปรี้ยวเล็ก ๆ หรือเครื่องบินบ้างมาอวดอาเดี่ยวเสมอ หรืออย่างแย่ก็เป็นรูปที่เขาวาดเอง
อาเดี่ยวไม่ได้เรียกเขาว่าเดวิส แต่เป็นคนเดียวที่เรียกเขาว่า 'หนูเดวี่' หรือ 'คุณหนูเดวี่'
เดวิสชอบอยู่กับอาเดี่ยว เพราะอาไม่ได้มองว่าเขาเป็นแค่เด็กน้อย แต่ปฏิบัติตัวกับเขาเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง อาเดี่ยวมักเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง นิทานสนุก เรื่องเล่าสนุก ๆ แล้วถามว่าคิดยังไงกับเรื่องที่เล่าให้ฟัง ให้เขาได้แสดงความคิดเห็นโดยไม่ตัดสิน
บางทีพ่อต้องเดินทางไปคุยเรื่องงานที่ต่างประเทศ แต่เด็กชายเดวิสก็ยังเรียกร้องจะมาที่ออฟฟิศ สาเหตุคือเขาอยากมาเจออาเดี่ยว
มีอยู่วันหนึ่ง ไม่รู้เขานึกยังไง เขาหยิบเจ้ากันจังไปเล่นที่ออฟฟิศของพ่อด้วย และแน่นอนว่าวันนั้นอาเดี่ยวอยู่เป็นเพื่อนเล่นของเขา
แต่ไม่รู้เขาเล่นอีท่าไหน แต่เขาทำให้โล่สีแดงสวยของกันจังเป็นรอยถลอก นั่นทำให้เดวิสถึงกับน้ำตาซึมทีเดียวด้วยความเสียดาย
"แง ๆ โล่ของกันจังสีถลอกครับอา" เขารีบวิ่งมาหาอาเดี่ยว ฟ้องผู้ใหญ่ถึงความผิดพลาดของตัวเองที่ทำให้กันจังเสียหาย
อาเดี่ยวเห็นเขาร้องไห้ แต่อาไม่ได้ปลอบเหมือนที่ผู้ใหญ่ทั่วไปชอบพูดว่า 'ไม่เห็นเป็นไร' หรือ 'เดี๋ยวซื้อใหม่ก็ได้' แต่อากลับทำสิ่งที่ต่างออกไป
อาเดี่ยวลุกจากโต๊ะทำงานไปครู่หนึ่ง สักพักอาก็กลับมาพร้อมขวดพลาสติกเล็ก ๆ ที่ในนั้นมีของเหลวใส ๆ หนืด ๆ อาเดี่ยววางขวดพลาสติกนั้นลงบนโต๊ะ ฝ่ามือหนา ๆ ของเขาตบเบา ๆ บนหลังมือเล็ก ๆ ของคุณหนูเดวี่
"อย่าเพิ่งเศร้าไป เดี๋ยวอาทำอะไรให้ดู"
อาเดี่ยวขอกันจังมา จากนั้นก็ใช้พู่กันจุ่มลงในขวดพลาสติกของเหลวใสนั้น แล้วก็เอามาทาบนโล่
หนุ่มแว่นหนาเอาปากเป่าโล่ที่เพิ่งทาน้ำยาเคลือบให้แห้งเร็วขึ้น เขากำชับให้เดวิสทิ้งเอาไว้ให้แห้งก่อนค่อยเอามือไปสัมผัสมัน
แล้วอาเดี่ยวก็ส่งยิ้ม แววตาหลังเลนส์แว่นของอาเป็นประกายก่อนพูดว่า
"เมื่อกี้อาเพิ่งใส่ม่านบาเรียป้องกันไว้ ถึงกันจังจะมีรอยถลอกตรงนี้" นิ้วชี้ใหญ่ ๆ ของเขาเล็งตรงจุดที่สีถลอก "แต่ต่อจากนี้จะไม่มีทางเป็นอะไรอีก เขาจะแข็งแรงอยู่กับหนูเดวี่ตลอดไป"
เด็กน้อยตาเป็นประกาย "อาเดี่ยวเยี่ยมไปเลย โล่กันจังของผมมีพลังบาเรียคอยคุ้มกันอีกชั้นแล้ว เย้ ๆ"
นั่นทำให้หนูน้อยยิ้มออก
เขาเพิ่งรู้ภายหลังว่าจริง ๆ สิ่งที่อาเดี่ยวเอามาทาโล่ของกันจังคือน้ำยาอีพ็อกซีเรซิน ซึ่งเป็นขวดตัวอย่างที่บริษัทได้มาจากผู้ขาย เรซินตัวนี้เป็นส่วนผสมในการทำพื้นทนสารเคมี สำหรับทาพื้นที่ชั้นหนึ่งของตึกแถวของออฟฟิศเก่า เพื่อปรับเป็นห้องปฏิบัติการเล็ก ๆ เกี่ยวกับฟีโรโมนนั่นเอง
สิ่งที่อาเดี่ยวทำให้เขา คือการสอนให้รู้จักคุณค่าของของ และอาเดี่ยวก็รู้ด้วยของชิ้นนี้สำคัญกับหนูน้อยเดวี่ในวัยสิบขวบเพียงใด การสอนให้รู้จักดูแลและซ่อมแซมของ ย่อมจะดีกว่าบอกให้เขา ซึ่งเป็นลูกคนมีเงิน ว่าให้ซื้อของใหม่ทันทีที่ของเก่ามีปัญหาแค่เพียงจุดเล็ก ๆ
หรืออีกนัยหนึ่ง อาเดี่ยวอาจอยากสอนเขาว่า กันจังที่มีรอยถลอกเล็ก ๆ แบบนี้ คือกันจังของเขาอย่างแท้จริง ถ้าเป็นตัวที่สภาพสวยงามสมบูรณ์ไร้ร่องรอย มันก็คงไม่ใช่ของเขา และเขาก็คงไม่รักมันเท่ากันจังตัวนี้
อาเดี่ยวใช้การแก้ปัญหาอย่างฉลาด เปลี่ยนความเศร้ามาเป็นความสนุกในการซ่อมแซมดูแลของรัก นั่นคือการเบี่ยงเบนอารมณ์อันโศกเศร้าของเด็กน้อยให้สลายไปอย่างสร้างสรรค์
ช่วงเวลาปิดเทอมนั้น หนูเดวี่คุยกับอาเดี่ยวสารพัดเรื่อง เขาจำได้ด้วยว่าอาเดี่ยวเคยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง
'อาแก่ขนาดนี้ สามสิบห้าแล้ว แต่ยังไม่มีแฟนเลย แต่อาอยากมีลูก อยากเลี้ยงเด็กสักคนให้เติบโตขึ้นมาด้วยความรัก'
และพอเดวิสได้ฟัง ทำให้บางครั้งเขาก็อยากเป็นลูกอาเดี่ยวเสียเอง แทนที่จะเป็นลูกของพ่อที่ไม่ค่อยมีเวลาให้เขา
แต่น่าเสียดายที่ฤดูร้อนปีนั้น เขามีโอกาสได้เล่นกับอาเดี่ยวเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นเด็กชายเดวิสก็ถูกส่งไปเรียนที่สิงคโปร์
จากนั้นต่อมา ไม่ใช่ว่าเดวิสหลงลืมอาเดี่ยวผู้ใจดีไป แต่เป็นเพราะหลังจบภารกิจการศึกษาที่โรงเรียนประจำที่สิงคโปร์ เขาก็ย้ายไปเรียนปริญญาตรีต่อที่ออสเตรเลีย เขาคลาดแคล้วกระทั่งโอกาสได้คุยกับอาแม้ในงานศพพ่อที่เขาแวะกลับเมืองไทยมาช่วงสั้น ๆ ตอนอายุยี่สิบ พอจบสิ้นช่วงเวลาแห่งการเล่าเรียนทั้งปริญญาตรีและโท เขาก็กลับมาดูแลกิจการเต็มตัวที่เมืองไทยตอนอายุเกือบยี่สิบเจ็ด มาถึงตอนนั้นความทรงจำของเขากับอาเดี่ยวในปิดเทอมหน้าร้อนนั้นก็แทบเป็นภาพสีจาง ๆ
หลังพ่อประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน อาเดี่ยวเปรียบดังผู้ใหญ่คนเดียวที่ยังเหลือ เป็นเยื่อใยสุดท้ายที่เชื่อมโยงระหว่างเขากับพ่อ
แต่ตั้งแต่ปิดเทอมหน้าร้อนที่ใช้เวลาด้วยกัน มาถึงวันนี้ก็เกือบยี่สิบปีแล้ว เขายังไม่มีโอกาสได้คุยกับอาเดี่ยวเป็นเรื่องเป็นราวอีกเลย จนกระทั่ง...
พอเดวิสรู้ข่าวโศกนาฏกรรมที่ว่า เขาก็พยายามระดมกำลังและทุกอย่างเท่าที่ทำได้ในการค้นหาร่างของอาเดี่ยว มีคนบอกว่าตรงแท่นขุดเจาะนั้นน้ำลึก บางทีก็มีคลื่นน้ำวนอยู่ข้างใต้ ยากมากที่จะหาคนที่ตกน้ำพบจากตรงนั้น ดีไม่ดีร่างอาจถูกพัดพาไปไหนต่อไหนแล้วก็ได้ เหลือแค่ทางเดียวคือศพอาจลอยขึ้นมาเอง
เดวิสรู้จากผู้คนที่อยู่รอบตัวอาเดี่ยวว่า อามีปัญหาเรื่องการดื่มจัดมาหลายปี นับตั้งแต่เหตุการณ์สูญเสียลูกกับเมียเมื่อสามปีที่แล้ว แต่เขาไม่รู้ว่ามีแรงกระตุ้นใด ถึงทำให้อยู่ ๆ อาเดี่ยวเกิดคิดสั้นกระโดดลงทะเล หายสาบสูญไร้ร่องรอยไปกับกระแสน้ำ
นี่ก็ผ่านมาหลายสัปดาห์ ป่านนี้อาคงไม่อยู่แน่แล้ว
กระทั่งร่างไร้วิญญาณของอาเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็น
พอคิดถึงตรงนี้ เดวิสก็น้ำตาซึม นึกขอโทษขอโพยผู้ที่จากไปอยู่ในใจ ขอโทษที่เขาทำให้อาได้น้อยเหลือเกิน
'ทั้ง ๆ ที่อาใจดีกับผม เด็กน้อยคนที่หงอยเหงาคนนั้น อาไม่รู้หรอกว่าการที่อาใจดีกับผม นั่นมีความหมายกับผมขนาดไหน บางทีสิ่งที่อาทำให้ อาจทำให้ผมเป็นผมได้ถึงทุกวันนี้เลยด้วยซ้ำ'
เขาปาดน้ำตา เงยหน้าขึ้นมองสีน้ำเงินเข้มจัดของท้องฟ้าตอนกลางคืน
ว่าแต่เขาทำให้อาได้แค่นี้จริง ๆ หรือ
นั่นเลยทำให้ความคิดของเดวิสวกกลับมาเรื่องเดิม แล้วคำมรรู้ได้ยังไงเรื่องกันดั้ม สัมผัสบางอย่างในตัวบอกว่า ไม่น่าใช่การพูดส่ง ๆ แล้วบังเอิญถูก เขาว่ามันต้องรู้อะไรมาบ้างจากอาเดี่ยว แล้วมันมีแผนอะไรถึงพูดเรื่องนี้ออกมา ดีไม่ดีมันอาจรู้เรื่องที่อาตัดสินใจกระโดดลงน้ำก็ได้
ถ้าเขาอยากชดเชยให้อาเดี่ยวมากกว่านี้ งั้นเขาก็ต้องเค้นความจริงจากปากมันให้ได้ หลังกลับจากเกาะเดือนเสี้ยว เขาต้องกลับไปที่แท่นอัญชันอีก
พอคิดแบบนี้แล้วเดวิสก็สบายใจขึ้น เขาตัดสินใจได้สักที ตอนนี้จุดมุ่งหมายของเขาแน่ชัด และเป้าหมายที่ว่าก็มุ่งไปที่คำมร ศัตรูของเขานั่นเอง


ประธานหนุ่มตื่นเช้าในห้องพักรับรองวีไอพีที่เลเวลทรี หรือที่ชั้นสามของแท่น เขารู้สึกปวดหัวแทบระเบิด เพิ่งมาเสียใจตอนนี้ว่าเมื่อคืนไม่น่าดื่มเยอะไปเลย
ชายหนุ่มพยายามกลั้นใจลุกขึ้นไปเปิดม่าน เปิดหน้าต่างบานเลื่อน พอทำแบบนั้นลมทะเลสดชื่นก็พัดกรูเข้ามาในห้องทันที
เขาใช้มือกุมศีรษะพลางคิดว่า
'อูย ปวดหัวจัง แบบนี้ต้องถอนไหมเนี่ย'
แต่ทำแบบนั้นคงไม่ดี งั้นอย่างน้อยก็ขอกาแฟเข้ม ๆ เพิ่มอีกสักแก้วแล้วกัน ชายหนุ่มคิด
เขาเลยโทรศัพท์ไปสั่งกาแฟจากห้องอาหารเพิ่มจากที่มีอยู่แล้วในเมนูมื้อเช้า หวังว่านั่นจะช่วยเยียวยาอาการเมาค้างได้
พอเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินมายืนติดอากาศ ในสภาพมีแค่กางเกงในบ็อกเซอร์ตัวเดียวติดกาย เขาใช้มือยันไว้ตรงกรอบล่างของบานหน้าต่างพลางสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด
หากมองจากทางเดินในห้องไปยังเตียง ไปตรงจุดที่เขายืนอยู่ จะเห็นภาพโครงร่างตัวคนสีดำ เป็นภาพแนวย้อนแสงที่ค่อนข้างเซ็กซี่เย้ายวนราวกับภาพโฆษณาชุดชั้นในชาย อันเนื่องจากรูปร่างของคนตรงหน้าต่างเปี่ยมไปด้วยความงดงามทางสรีระของบุรุษเพศ
เดวิสเป็นคนตัวสูง ไหล่กว้าง เอวค่อนข้างเล็ก รูปร่างได้สัดส่วนจาการออกกำลังกาย พอมองย้อนแสงเลยยิ่งขับเน้นให้เห็นผิวพรรณละเอียดดูสุขภาพดีของเขา เห็นส่วนที่สว่างและมืดของกล้ามเนื้อแกร่งสวยงามสมส่วน จากท่ายืนนิ่งในตอนนี้ เขาดูราวกับรูปปั้นเทพบุตรสีดำ
พอได้สัมผัสลมทะเลของแท่นขุดเจาะแห่งนี้ ทำให้เขาคิดถึงตอนไปพักผ่อนที่วิลลาหรูหราที่ด้านหน้าติดหาด ด้านหลังติดภูเขา แต่เขากลับรู้สึกว่าวิวกับอากาศกลางทะเลอย่างแท่นแห่งนี้ ให้ความรู้สึกสดชื่นที่แตกต่างที่บอกไม่ได้แน่ชัดว่าคืออะไร
เขาเลยสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ รู้สึกผ่อนคลายหายปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย
ชายหนุ่มทบทวนความทรงจำ อันที่จริงเขาไม่เคยมาเยือนที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่ตอนลาโฮมกรุปซื้อแท่นแห่งนี้ก็ตาม ตอนนั้นเขายังอยู่ต่างประเทศ และเขาเองก็ไม่ทราบวัตถุประสงค์แน่ชัดว่าเหตุใดลุงชินถึงสนใจที่นี่
ไม่อยากเชื่อเลยว่า ตอนนี้เขามีความจำเป็นให้มาที่นี่ค่อนข้างถี่ ไหนจะเรื่องอาเดี่ยวประสบอุบัติเหตุเมาตกน้ำ ไหนจะเรื่องไอ้คำมรที่เขาให้คนเอามันมาซ่อนไว้ที่นี่ แล้วดันฟื้นขึ้นมาพอดิบพอดีช่วงเดียวกันอีก
พอคิดถึงตรงนี้ ความทรงจำของเขากับเรื่องเมื่อคืนก็กลับมา เขาจำได้ราง ๆ ว่าบุกเข้าไปในห้องของคำมร
ก่อนหน้าจะบุ่มบ่ามทำเรื่องนั้น เดวิสมีหลายเรื่องให้คิด และจำเป็นต้องพึ่งแอลกอฮอล์ พอดื่มไปได้สักพักก็เกิดแรงกระตุ้นบางอย่างให้บุกไปที่ห้องของศัตรู แต่พอเข้าไปในห้อง ไฟก็ดับมืด ฝ่ายนั้นหลับไปแล้ว เขาเลยนึกไม่ออกว่าจะเอายังไงต่อ เลยได้แต่นั่งมืด ๆ ในห้องของมัน พลางครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงไปด้วย
ที่น่าแปลกคือไม่รู้เขาคิดยังไงถึงหยิบขวดไวน์ติดมือไปดื่มในห้องนอนของคำมรด้วย ปกติเขาไม่ใช่คนดื่มจัดแบบนี้
เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว พอรู้ว่าคำมรเสพยาเกินขนาดจนโคม่าไม่ได้สติที่โรงพยาบาล เขาก็ดีใจและสมน้ำหน้ามันมาก แต่อีกไม่นานต่อมาเขาก็เกิดความคิดบางอย่าง
นั่นคือเขาทำเรื่องนี้ได้ จับตัวมันมาขังไว้ในที่ที่ยากจะเข้าถึง แล้วเขาก็นึกถึงแท่นขุดเจาะแห่งนี้ เป็นที่ที่เหมาะในการซ่อนคนทีเดียวแหละ
เขาตั้งใจว่า ถ้ามันฟื้นขึ้นมา เขาจะทรมานมัน ทำร้ายมันให้สาสมกับความผิดที่มันทำไว้กับพ่อของเขา
เสียงจากในหัวของเขาดังขึ้น 'ตอนนี้มันก็ฟื้นแล้วนี่ เอาไงต่อดีล่ะ'
นั่นสิ ชายหนุ่มเผลอระบายลมหายใจออกมาทีหนึ่ง เขานิ่งตรองคิดใคร่ครวญ มือข้างหนึ่งลูบขึ้นลงตรงคางที่มีตอหนวดขึ้น
แต่แล้วเขาก็หลุดจากห้วงความคิดเพราะมีเสียงเคาะประตู
มีเสียงพูดขออนุญาตก่อนเข้าห้อง ประธานหนุ่มเอ่ยปากอนุญาต "เข้ามาได้"
พอประตูเปิดก็มีเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ของล้อรถเข็นอาหารที่บดไปตามพื้นที่ลาดด้วยพรม ชายวัยกลางคนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ทรงผมจัดแต่งจนเรียบไปด้านหลัง พี่พลผู้ช่วยส่วนตัวของเขานั่นเอง ชายวัยกลางคนคนนี้ลุงชินจัดหามาให้เพื่อคอยรับใช้เขาในทุกเรื่อง
"อาหารเช้ากับกาแฟที่คุณหนูสั่งเพิ่มครับ"
"อ้าว พี่พล ทำไมเข็นอาหารมาเอง ไม่เป็นแม่บ้านทำล่ะ"
"อ้อ เช้านี้แม่บ้านยุ่ง ๆ กัน ผมกลัวคุณหนูจะรอเลยเอามาเสิร์ฟให้เองดีกว่า"
ประธานหนุ่มหล่อพยักหน้า "เลยต้องรบกวนเลย" เขาพูดแต่ดวงตาไม่ได้มองเลขาส่วนตัว เขาแค่เหลือบมองอาหารในรถแบบผ่าน ๆ แล้วก็หันไปมองวิวทะเลดังเดิม
"ผมยินดีทำให้คุณเดวิสอยู่แล้วครับ"
พลตอบอย่างสุภาพก่อนจะถอยหลังจากรถเข็นอาหารประมาณหนึ่งก้าวแล้วจึงพูดต่อว่า
"คุณหนูอย่าลืมกินวิตามินด้วยนะครับ"
เดวิสพยักหน้าโดยไม่หันหน้ามามอง
ผู้ช่วยส่วนตัวโค้งให้คุณหนูหนึ่งครั้งก่อนจะถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วจึงหันหลังเดินออกจากห้องไป ครู่ต่อมาเดวิสก็เดินมาที่รถเข็นอาหารชุบโครเมียมเงางาม เขาเห็นอาหารชั้นเลิศจานต่อจานในรถ ที่มีฝาครอบแก้วปิดไว้ข้างบน
แล้วเขาก็เห็นยาเม็ดสีเขียวเล็ก ๆ ใส่ไว้ในถ้วย นั่นคือวิตามินที่ลุงของเขากำชับให้กินตั้งแต่วันแรกที่มาถึงที่แท่นอัญชันหลายวันก่อน ลุงชินอธิบายว่า ถ้าเขามีธุระต้องมาที่แท่นขุดเจาะน้ำมันดิบอีกหลายครั้ง ต้องกินวิตามินนี้บำรุงร่างกายไว้ เพราะสภาพบรรยากาศที่แท่นมีไอระเหยของสารไฮโดรคาร์บอนที่มาจากหลุมเจาะในความเข้มข้นค่อนข้างสูง หากปล่อยให้สัมผัสกับร่างกายบ่อย ๆ จะทำให้อ่อนแอลง ซึ่งวิตามินนี้จะช่วยปรับสมดุลได้ เดวิสรับฟังแล้วทำตามโดยไม่ได้มีข้อโต้แย้งใด ๆ
แม่บ้านรับคำสั่งเรื่องกาแฟเพิ่มพิเศษแล้วจัดหามาให้เขา พอชายหนุ่มเห็นก็คิดว่า ช่างรู้ใจจริง ๆ แล้วเขาก็รินกาแฟที่ใส่มาเต็มเหยือกที่วางบนถาดอุ่นร้อนลงในถ้วย เป่าแล้วจิบเข้าไปหนึ่งคำ จากนั้นก็ใช้สองมือคลึงที่ถ้วยเพื่อให้ความร้อนลดลง ต่อมาเขาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมแล้วมองวิวนอกหน้าต่างอย่างใจลอย
เขาเอามือแตะที่ลำคอ ฉับพลันความรู้สึกแปลก ๆ ของเมื่อคืนก็แล่นกลับมาในมโนสำนึก
ตอนใบหน้าของเขาก้มลงไปจนเกือบชิดไอ้คำมร ทำไมเขารู้สึก...คอแห้ง แต่จะพูดแบบนั้นก็ทำให้สับสนไปหน่อย เขาไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรดี บอกได้แค่ว่าเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด
เอาละ ๆ ยอมรับตรง ๆ ก็ได้ว่า ตอนใบหน้าของเขาลงไปใกล้ชิดไอ้หมอนั่น เขาพลันเกิดความร้อนรุ่มปวดหนึบตรงเป้ากางเกง เป็นความรู้สึกอยากปลดปล่อย อยากจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว
เป็นความต้องการทางเพศ เขาอยากมีอะไรกับไอ้เลวนั่น!
นี่มันบ้าอะไรกัน เป็นไปได้ยังไง เขาเกลียดมันจะตาย
เดวิสเบรกความนึกคิด แล้วหยิบมือถือขึ้นมา เข้าไปดูในอัลบั้มรูปเขากับพ่อ จากนั้นเขาก็กัดกรามจนขึ้นนูน
ยังไงเขาก็จะแก้แค้นมันให้ได้ มันต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม!


หลังเดวิสกลับมากรุงเทพฯ ได้ไม่กี่วัน ดูเหมือนปัญหาเล็ก ๆ ที่เกิดก่อนขึ้นเฮลิคอปเตอร์กลับมา จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ไปเสียแล้ว
นี่คือกลางวันวันทำงานวันหนึ่งในตึกหรูหราใจกลางเมือง อันเป็นที่ตั้งของออฟฟิศลาโฮมกรุป แต่เดวิสกลับต้องหลบจากห้องประชุมมาอยู่ในห้องน้ำ เขาถอดกางเกงกับกางเกงในลงไปกองที่ข้อเท้าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนชักโครก ก่อนหน้านี้เขาเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา ตอนแรกคิดว่าตัวเองปวดปัสสาวะ แต่พอมาถึงห้องน้ำแล้วถึงรู้ว่าไม่ใช่
ตอนนี้ข้างในกายของเขาร้อนรุ่มจนตัวร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้ เหมือนในตัวมีกองไฟสุมอยู่ แถมดันมาเป็นตอนเขานั่งทำงาน และพอมันเกิดขึ้นก็ทำให้เขาไม่อาจทนนั่งอยู่ในห้องที่มีผู้คนเต็มไปหมด
ความผิดปกตินั้นเกิดขึ้นตรงแก่นกลางของร่างกายของเขา
จากบนชักโครกหนุ่มหล่อถอนใจยาว ๆ เขานั่งมองท่อนเนื้ออันนั้นของตัวเอง มันแข็งขึงตึงราวกับท่อนไม้ ที่น่าตลกคือไม่มีสาเหตุว่าสิ่งเร้าเกิดจากอะไรเสียด้วย
เดวิสยอมรับว่าสำหรับคนหนุ่มวัยเกือบสามสิบอย่างเขา ถือว่าเขามีความต้องการเรื่องอย่างว่าค่อนข้างสูงเหมือนกัน อาจมากกว่าคนปกติทั่วไปสักเล็กน้อยแต่คงไม่มาก เพราะชีวิตเขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องความเป็นอยู่ เขาชอบออกกำลังกาย ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ สัญชาตญาณจึงบอกให้เขาปลดปล่อยเพื่อจุดประสงค์ในการสืบเผ่าพันธุ์
ปกติแล้วเขามีอารมณ์ทางเพศอย่างสม่ำเสมอ ถ้าไม่มีอะไรกับคนรักเขาก็จะช่วยตัวเอง แต่น้อยมากที่จะเกิดอารมณ์ทางเพศจนเกินควบคุมแบบนี้ในระหว่างวัน ในชั่วโมงการทำงาน ยกเว้นจริง ๆ คือหากมีสิ่งเร้าที่รุนแรง อย่างได้เห็นผู้หญิงสวย ๆ เซ็กซี่รูปร่างหน้าตาตรงสเปก แต่หากเกิดขึ้นก็คงเป็นแค่ความรู้สึกชั่วครู่เท่านั้น
ไม่ใช่แบบนี้แน่นอน
ก่อนเข้ามาหลบในนี้ เขานั่งมองสไลด์พรีเซนเทชันแผนธุรกิจประจำปี เรื่องแบบนี้จะไปกระตุ้นให้เขามีอารมณ์ได้อย่างไร!
เขาเอามือกุมศีรษะ ในห้องน้ำอากาศไม่ร้อน แต่เม็ดเหงื่อกลับผุดพราว นี่เขาเป็นอะไรกันแน่ แถมนับวันยิ่งอาการหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ประธานบริษัทหนุ่มเหลือบมองตรงหว่างขา ตัวปัญหาที่ทำให้เขากลุ้มอกกลุ้มใจ
ท่อนเนื้อขยายใหญ่แข็งขึงแถมกระตุกเป็นจังหวะ เส้นเลือดปูดโปนหงิกงอเลื้อยผ่านราวกับกิ่งก้านต้นไม้ ความแข็งตรงนั้นส่งผลให้ท้องน้อยตึงจนเขารู้สึกเจ็บหน่วง ส่วนหัวของมันมีเลือดมาคั่งจนแดงก่ำ
แต่ที่น่ารังเกียจกว่านั้นคือน้ำพรีคัม หรือน้ำหล่อลื่นที่ปกติจะไหลออกมาก็ต่อเมื่อมีอารมณ์ทางเพศสูงเท่านั้น แต่ตอนนี้มันกลับไหลออกมาเป็นสาย มันมากมายผิดปกติจนเปียกแฉะ ราวกับเขาปัสสาวะราดเบา ๆ รดกางเกงในเลยทีเดียว
มากขนาดนี้มันยิ่งกว่าตอนเกิดอารมณ์ทางเพศตามปกติของเขาเสียอีก ผิดปกติชัด ๆ แบบนี้
เขานึกทบทวนว่าอาการแบบนี้เป็นมาตั้งแต่เมื่อไร
จำได้ว่าสัปดาห์ที่แล้วก็เริ่มเป็น แต่สัปดาห์นี้อาการหนักขึ้น
เขาเอานิ้วกดที่หว่างคิ้วตรงหน้าผาก เขาไปทำอะไรผิดปกติมาหรือเปล่านะ ไม่มีนี่ อ้อ ยกเว้นยาเม็ดสีเขียวที่เพิ่งกินทุกวันไม่นานมานี้ แต่มันคือวิตามินที่ลุงของเขาบอกว่าเพื่อบำรุงร่างกาย เสริมภูมิคุ้มกันจากสารระเหยไฮโดรคาร์บอนที่แท่นขุดเจาะไม่ใช่หรือ
พอคิดต่อเขาก็นึกได้ว่าเมื่อไรกันแน่ที่เขากลายเป็นคนบ้ากาม มีอารมณ์ทางเพศอย่างรุนแรงแม้ไม่มีสิ่งเร้าที่แน่ชัด
ก็ตอนนั้นไง ล่าสุดที่แท่น ตอนแอบเข้าไปในห้องคำมร ดูเหมือนนั่นจะเป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกแบบนี้ และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็กลายเป็นแบบนี้ ในวันกลับที่คริสตินแวะมารับ ขนาดเขาเพิ่งมีอะไรกับคริส ก็ยังเหลือความต้องการคั่งค้างจนหงุดหงิดไม่สบายตัว
เขาอยากไปปรึกษาแพทย์ แต่ยังกระอักกระอ่วนเกินกว่าจะบอกอาการแบบนี้ให้หมอรู้
ประธานหนุ่มเงยหน้าขึ้นสูดหายใจลึก บางทีเขาอาจทำงานหนักเกินไป อาจเกิดจากความเครียด เขาสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ อย่างคนทำสมาธิ พยายามรวบรวมความคิดไปที่การพักร้อนที่เกาะส่วนตัว เขาจะออกเดินทางไปที่นั่นในอีกแค่สองสามวันจากนี้
บางทีการได้พักร้อน ได้อยู่กับทะเลกับฟ้าสีครามเสียบ้าง อาจทำให้เขาดีขึ้นก็ได้
+++++
ผ่านไปประมาณสิบนาที เดวิสเริ่มควบคุมอาการอันน่าขยะแขยงของตัวเองได้ เขามาล้างมือที่อ่าง เลยถือโอกาสล้างหน้าล้างตาไปเลย น้ำเย็นจากก๊อกทำให้เขาสดชื่นขึ้น ใบหน้าที่ก่อนหน้าร้อนผ่าวจนเปลี่ยนเป็นสีชมพูตอนนี้กลับคืนสู่สภาวะปกติ เขาเช็ดมือแล้วทาบมือตรงเป้ากางเกง ยังดีที่อาการกำหนัดที่ว่าไม่ได้เป็นตลอดเวลา พอได้ตั้งสติควบคุมจิตใจสักหน่อย มันก็กลับไปสงบราบคาบได้เสียที
'อย่าทำให้ตูขายหน้านะเดวิสน้อย' เขาพรมนิ้วเบา ๆ ตรงนั้นด้วย ราวกับส่งสัญญาณบอกสัตว์เลี้ยงให้ทำตัวเชื่อง
เพราะเดี๋ยวเขาต้องออกไปคุยต่อกับเจ้าของบริษัทที่เมื่อกี้คุยค้างไว้ก่อนหลบฉากเข้ามาในห้องน้ำ
พอเดวิสเดินกลับมาที่ห้องประชุม ท่าทางของเขาก็แช่มชื่นขึ้นมาบ้าง เขายิ้มเล็กน้อยกับตัวเองก่อนผลักประตูเข้ามา
"อ้าวเดวิสกลับมาแล้วเหรอ" ลุงชินที่นั่งอยู่ในห้องประชุมด้วยเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามา
"ขอโทษทีครับ ผมหายตัวนานไปหน่อย ว่าแต่เราคุยกันต่อเลยไหม" ประธานหนุ่มเข้าเรื่องทันทีเพราะเขาทำเสียเวลาไปมากแล้ว
"อ้อ เรื่องที่คุยค้างไว้ ลุงตกลงกับแกรนด์เคมิคัลไปเรียบร้อยแล้วนะ"
ชายหนุ่มฟังแล้วเลิกคิ้ว หันไปมองเจ้าของของบริษัทแกรนด์เคมิคัลที่ก่อนหน้าเพิ่งนั่งคุยกัน เจ้าของชายเชื้อสายจีนวัยกลางคนยิ้มแห้ง ๆ ให้แล้วพยักหน้า
"ตกลงกันเรื่องอะไรครับ"
"ก็เหมือนที่เราคุยกันก่อนหน้าเดวิสจะออกไปนั่นแหละ ไม่มีอะไรพิเศษกว่านั้นหรอก"
ชายหนุ่มนิ่งไป เขาพยายามควบคุมการแสดงออกทางสีหน้า เพราะยังไงตรงหน้านี่ก็คือลุงชินผู้มีพระคุณของเขา
แต่ที่เขาไม่พอใจเพราะนี่เป็นการตัดสินใจเกี่ยวกับงาน ลุงทำตัวล้ำเส้น ข้ามหน้าข้ามตาเขาในฐานะประธานบริษัท และที่สำคัญนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลุงทำแบบนี้
ลุงชินอาจสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของเขา ชายสูงวัยเลยเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
"เอาละ เรื่องงานก็เป็นอันตกลงกันเรียบร้อย งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ รบกวนจูนช่วยเดินไปส่งคุณเอกพลที" ลุงชินหันหน้าไปหาพนักงานอีกคน แล้วก็หันไปมองเจ้าของบริษัทแกรนด์เคมิคัล "คุณเอกพลผมไปส่งไม่ได้นะเดี๋ยวมีประชุมต่อเลยในห้องนี้"
คุณเอกพลเจ้าของบริษัทไม่ได้ว่าอะไร เขากล่าวลาแล้วพนักงานสาวชื่อจูนก็เดินนำเขาออกไป
พอในห้องเหลือกันสองคน ชายสูงวัยก็หันมายิ้มอ่อนหวานให้ท่านประธาน
"ว่าแต่อีกไม่กี่วันก็จะไปพักร้อนแล้วนี่"
เดวิสแปลกใจที่อยู่ ๆ ลุงเปลี่ยนมาคุยเรื่องนี้
"ใช่ครับ รู้สึกเพลีย ๆ ร้อน ๆ เลยขอพักผ่อนนิดนึง"
ลุงชินถามต่อ "ไปที่เกาะเดือนเสี้ยวหรือเปล่า"
เดวิสเอะใจ ทำไมลุงถึงรู้ข้อมูลส่วนตัวพวกนี้ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้บอก บางครั้งการที่ลุงเป็นแบบนี้ก็ทำให้เขาอึดอัด แต่เดวิสก็ยังเกรงใจหากท้วงออกไปตรง ๆ ว่าเขาไม่ชอบที่ลุงชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของเขา ถ้าทำแบบนั้นจะดูเหมือนเขาก้าวร้าวกับผู้ใหญ่
เพื่อรักษามารยาทเขาเลยแค่ยอมรับไปตรง ๆ "ใช่ครับ"
"ดีจังเลยนะที่ลาโฮมกรุปได้เกาะนี้มา ตระกูลไหนเอามาใช้หนี้การค้าให้นะ"
เดวิสเอ่ยชื่อนามสกุลหนึ่งออกไป เป็นที่รู้กันในวงธุรกิจว่าแม้ภาพลักษณ์ภายนอกของนามสกุลนี้จะดูมั่งคั่งมั่งมี แต่การเงินข้างในมีปัญหา และเป็นเหตุจำเป็นให้เมื่อสองสามปีก่อน พวกเขาต้องยื่นข้อเสนอขอแลกเกาะส่วนตัวกลางทะเลอ่าวไทย กับการไม่ถูกลาโฮมกรุปปรับเรื่องปัญหาคุณภาพวัตถุดิบที่ค่าปรับมีมูลค่าหลายสิบล้าน
"เดวิสไปพักผ่อนให้สบายแล้วกันไม่ต้องห่วงเรื่องงานทางนี้เดี๋ยวลุงจัดการให้"
เดวิสยิ้มเยื้อนอย่างเยือกเย็น แต่ในใจคิดว่า
'ที่จริงลุงนั่นแหละที่ทำให้ผมเป็นห่วงอยู่นิดหน่อย'
แต่ที่เขาตอบไปก็แค่ "โอเคครับ"


อาจเพราะหวนกลับไปคิดเรื่องความตายของลูกและเมียเมื่อช่วงบ่าย ทำให้ตกกลางคืนการินฝันร้ายว่าจมน้ำอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ฝันแบบนี้มาสักพักหนึ่ง
เขาสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ความฝันเรื่องจมน้ำอันน่าอึดอัดทำให้เหงื่อแตกโซมทั้งตัว กระทั่งปลายผมก็ยังเปียกลู่ติดหน้าผากดูเหนอะหนะ
พอเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง เห็นตัวเลขดิจิทัลของนาฬิกาตั้งโต๊ะบอกเวลา 04:37 นั่นแปลว่าเขานอนไปนานพอสมควร จะให้นอนต่อก็ยาก เขาเลยคิดจะไปล้างหน้าให้สดชื่นเสียหน่อย
หนุ่มน้อยหน้าสวยกัดฟันเกร็งแขนที่พอจะแข็งแรงขึ้นแล้วบนไม้ค้ำ ใช้มันยันตัวเองทีละก้าวจนมาถึงห้องน้ำได้ในที่สุด ชายหนุ่มดีใจที่หลายวันแล้วในสัปดาห์นี้ที่ไม่ต้องพึ่งรถเข็นไปไหนมาไหนเลย
พอได้สัมผัสกับความเย็นสดชื่นของสายน้ำตรงอ่างล้างหน้า การินก็คิดว่าดูเหมือนแค่นั้นจะไม่พอ อาบน้ำไปเลยดีกว่า
เขาค่อย ๆ ประคองตัวเองยันไปตามผนังห้องน้ำ อย่างช้า ๆ และระมัดระวัง ส่วนหนึ่งเพราะยังเดินไม่ถนัด ที่เหลือคือเพราะกลัวลื่นล้มในห้องน้ำมาก ๆ
พอคิดถึงตรงนี้ทำให้การินขันตัวเองนิดหน่อย สงสัยติดนิสัยคนสูงวัยในร่างที่แล้วมา เขาเปล่งเสียงหัวเราะหึ ๆ ออกมาจริง ๆ
ในที่สุดหนุ่มน้อยก็เข้ามาในห้องอาบน้ำได้อย่างปลอดภัย
ห้องน้ำของห้องพักแห่งนี้ดูดีใช้ได้ ผนังปูด้วยกระเบื้องสีเหมือนทราย ส่วนพื้นก็ใช้กระเบื้องสีใกล้เคียงกันแต่เป็นแบบหยาบเพื่อความปลอดภัย
ในห้องอาบน้ำเขาเอื้อมมือขึ้นหยิบขวดสบู่เหลว แต่ด้วยการเคลื่อนไหวที่ยังเงอะงะ ทำให้ชนเอาประดาขวดทั้งหลายหล่นลงมาบนพื้นห้องน้ำ บางขวดหล่นลงมากระทบไหล่ผอมบางติดกระดูกของเขา มันเจ็บพอสมควรสำหรับร่างกายที่ยังอ่อนแอ เขานิ่วหน้า แต่พยายามลืมความเจ็บไป
พอเปิดฝักบัวสายน้ำละเอียดก็ตกกระทบตัว การินไม่เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นเลย เขาชอบความเย็นของน้ำ เขาเทสบู่ลูบไล้ฟองไปมา พอยืนอาบน้ำต่อสักพักก็รู้สึกเมื่อย เลยลงไปนั่งบนแท่นยกที่มีในห้องน้ำแห่งนี้ มืออีกข้างจับราวสเตนเลสไว้ สายน้ำจากเรนชาวเวอร์ตกกระทบศีรษะและไหล่ ขวดสบู่เหลวสีขาวเล็ก ๆ ที่ตกลงมาจากชั้น ตอนนี้วางนอนอยู่ข้างตัว
เขาก้มมองหน้าอกที่มีกล้ามเนื้อบาง ๆ ขึ้นจากการไปไหนมาไหนด้วยไม้ค้ำกับรถเข็นในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มือเขาแตะที่หน้าท้องแบนราบ ลูบแขนกับขาที่ค่อนข้างเรียวเล็ก ไล่ไปตามผิวขาวซีดเผือด ซึ่งพอร่างกายของอีกฝ่ายเริ่มแข็งแรงขึ้น ผิวพรรณของคำมรก็สวยขึ้นจนแทบเปล่งประกายออกมาราวกับหินอ่อนสีขาว
เอาเข้าจริงเขายังไม่ชินกับการมองร่างนี้ตอนเปลือยเปล่า เขายังรู้สึกกระดากกระเดื่องราวกับดูคนอื่นแก้ผ้าอยู่เลย
ซึ่งพอคิดแบบนี้ชายหนุ่มก็นึกขำในใจนิดหน่อย ร่างเดิมของเขาช่างแตกต่างจากร่างนี้ชนิดฟ้ากับเหว แต่ก่อนเขามีผิวสองสี ตัวอ้วนลงพุง แถมสายตาก็สั้นแล้วก็ยาวด้วยในเวลาเดียวกัน เวลาอาบน้ำเลยไม่เคยเห็นร่างกายตัวเองชัด ๆ แถมพุงก็ใหญ่บังจนมองไม่เห็นปลายเท้าตัวเองด้วยซ้ำ
แต่ร่างกายนี้สายตาของเขาคมชัดเป็นปกติ นี่คือข้อดีอีกข้อที่เพิ่มเข้าไปจากที่คิดไว้เมื่อบ่ายนี้
'อา สดชื่นจัง อยากนั่งอาบน้ำแบบนี้ไปนาน ๆ เลย' เขาคิดแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบขวดสบู่เหลว หรี่ตามองลวดลายบนสติกเกอร์ติดบนขวด
บนสติกเกอร์คือภาพตัดของขวดน้ำหอมที่มีโครงร่างคล้ายรูปหัวใจ มีจุกปิดเป็นทรงพีระมิด ด้านบนมีแฉกของรัศมีซึ่งเขารู้ด้วยว่ามี 21 เส้น ตัวเลขซ้ายมือของขวดน้ำหอมคือ 19 ขวามือคือ 92 เขารู้อีกเช่นกันว่าพอเขียนรวมกันนั่นคือปีค.ศ. ปี 1992
เป็นปีที่ลาโฮมกรุปก่อตั้ง งั้นปีนี้ก็ครบสามสิบปีพอดี
ด้านล่างเขียนตัวหนังสือไว้ว่าลาโฮม—L'arÔme
หนุ่มน้อยหมุนเกลียวฝาขวด สูดดมกลิ่นสบู่เหลวเข้าไปเต็มปอด กลิ่นอันคุ้นเคย เขาจำได้ดีว่ากลิ่นนี้ชื่ออะไร มันชื่อว่า 'ทะเลแห่งรัก' ช่างน่าแปลกที่ชายหนุ่มได้ใช้สบู่กลิ่นนี้ในสถานที่ที่เหมาะเหม็งกับชื่อของมันพอดี
การินจำได้กระทั่งว่ากลิ่นหอมนี้มีส่วนผสมจากอะไรบ้าง และที่มาของกลิ่นคืออะไร
ลาโฮมรังสรรค์มันขึ้นมาได้อย่างน่าประทับใจ กลิ่นอันหอมหวนยังอ้อยอิ่งที่จมูกแม้อยู่ท่ามกลางสายน้ำเย็นชื่นใจที่รินรดลงจากเบื้องบนก็ตาม
+++++
อีกไม่กี่นาทีต่อมาการินก็อาบน้ำเสร็จ หนุ่มน้อยหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนไว้จากราวมาสวม จากนั้นก็ยันตัวเองกลับมาด้วยไม้ค้ำ พออาบน้ำเสร็จเขายังไม่ง่วงเลยมานั่งพักบนเก้าอี้นวมข้างหน้าต่าง รูดม่านออกไปข้างนอกดูวิวยามค่ำคืนของแท่นขุดเจาะ
ขณะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเสียงดังผลัวะ มีใครบางคนผลักมันเปิดเข้ามาอย่างแรง
การินหันไปมองอย่างว่องไว เดวิส เขาแอบเข้ามาในห้องนี้อีกแล้ว!
แต่คราวนี้ประธานหนุ่มรูปหล่อมาในสภาพไม่เหมือนเดิม ใบหน้ายังคงหล่อเหลาราวกับรูปปั้น แต่ตอนนี้ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า ผิวสีแทนของเขาเป็นมันวับ ทั้งเนื้อทั้งตัวสวมแค่กางเกงนอนผ้าฝ้ายสีเทามีเชือกผูก แถมเอวกางเกงยังรั้งลงมาจนเห็นแนวเส้นขนสีดำแข็งรำไร เหมือนเขารีบวิ่งออกมาทันทีในชุดนอน
แต่ที่น่าแปลกคือใบหน้าของเดวิสสั่นระริกและหวั่นไหว ต้นคอเปียกเหงื่อ เหมือนเขากำลังเจ็บปวดทรมาน
ใบหน้าของเขาแดงซ่าน เหงื่อซึมตามหน้าผากและไรผม เขารุดมายังที่ที่คำมรนั่งอยู่ทันที
"ฮึก อา...ช่วยด้วย ช่วย มันปวด..ทรมาน"
เดวิสเอามือกุมเป้ากางเกง ใต้เนื้อผ้านุ่มนั้นมีส่วนนูนเป็นก้อน ท่ามกลางแสงสีเหลืองในห้องหนุ่มน้อยเห็นว่ามันเต้นตุบ ๆ การินสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตรงส่วนนั้นของเขา
"แข็งจนเจ็บไปหมดแล้ว ช่วยหน่อย"
"เฮ้ย อะไร คุณจะทำอะไรผม" หนุ่มหน้าหวานร้องเสียงหลง แต่ไม่มีประโยชน์ใด ๆ
เดวิสไม่พูดเปล่า เขากรากมายังเก้าอี้นวมตัวที่การินนั่งอยู่ มือแข็งแรงของเดวิสช้อนตัวคนที่ผอมกว่าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ราวกับยกของไร้น้ำหนัก จากนั้นก็โยนการินลงไปบนเตียงคนป่วยอย่างไม่นุ่มนวลนักทันที
แล้วเดวิสก็โถมทับลงมา มือของการินพยายามผลักที่กล้ามเนื้อหน้าอกนูนสวยที่เป็นมันวาวเพราะเหงื่อบาง ๆ แต่ไม่ได้ผล เสียงเดวิสคำรามแถมยังกุมมือไว้ที่เป้ากางเกง
"อุ๊บส์ แม่งยิ่งปวดโว้ย"
เขาใช้ต้นขาแข็งแรงแทรกต้นขาของคนข้างล่าง ทำให้การินจำยอมแยกขาตัวเองออก เสื้อคลุมอาบน้ำเปิดกว้าง เดวิสกระชากเชือกรัดเสื้อคลุมออกทันที
วินาทีต่อมาร่างไร้อาภรณ์ขาวซีดบอบบางก็เปิดเผยทุกส่วนสัดต่อหน้าของเขา
"อึก ฮึ่ม อา อูย มันน่า..."
มือใหญ่แข็งแรงข้างหนึ่งกดลงไปที่ลำคอบอบบางของการินทันที
ร่างใหญ่กว่าตามมากดตัวการินลงไป สักพักกางเกงนอนตัวนั้นก็หลุดจากร่างของเดวิส สองมือของเขาเปลี่ยนมาจับข้อเท้าของคนตัวเล็กกว่า ดึงให้ต้นขาถ่างออกจากกันอีก
"อย่า อย่าทำผม..อื้อ อือ"
เสียงร้องขาดหายไปทันทีเพราะเดวิสใช้มือใหญ่กดทับริมฝีปาก ก่อนจะดันริมฝีปากของตัวเองเข้ามาอย่างรุนแรง บดเบียดจนแทบไร้อากาศช่องว่าง
การินตกใจจนตาเบิกกว้างทีเดียว แต่คนข้างบนบดทับร่างกายเขาจนแทบหายใจไม่ออก ตอนแรกเขาว่าจะลองกัดอีกฝ่ายเผื่อจะทำให้รู้ตัว แต่พอนึกได้ว่าคนนี้คือหนูเดวี่ที่เขาเอ็นดูนักหนา การินก็ทำไม่ลง เลยได้แต่ปล่อยไป
พอคนข้างบนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ขัดขืน เขาก็เริ่มจูบหนักหน่วงขึ้น ใช้ทั้งปากและลิ้นรุกรานเขาเลยทีนี้ ตอนนี้มีแต่เสียงเนื้อสัมผัสกัน เสียงดูด เสียงกลืนน้ำลาย คนข้างบนเริ่มจับได้แล้วว่าคนข้างล่างไม่คิดขัดขืนอีก
พอการินเริ่มเผลอไผล สองแขนของเขาก็เคลื่อนไหวไปเอง ตอนนี้มือของการินกลับเลื้อยไปลูบคลำเส้นผมหนากับโอบตรงแผ่นหลังนูนสวยของเดวิสไว้แทน
ลิ้นอุ่น ๆ ของเดวิสลากตั้งแต่ข้างลำตัวไปจนถึงใต้วงแขน จมูกโด่งซุกซบอยู่ตรงนั้นอย่างพึงพอใจ
"ฮึก โอ๊ย อย่าทำแบบนั้น มัน…" การินเสียวใจจะขาดตอนถูกทำแบบนั้น
"กลิ่น กลิ่นดีเหลือเกิน หอมมาก…น่ากิน"
สองมือของเดวิสคลุกเคล้าตะโบมไปทั่วทั้งกราม คาง หน้าอก หน้าท้อง รวมถึงท่อนเนื้อของคนข้างล่าง การินเจ็บใจที่ของตัวเองก็แข็งตัวสู้มืออีกฝ่ายด้วย
อวัยวะส่วนนั้นของเดวิสแข็งมาก แม้จะอยู่ในแสงสลัวแต่ยังเห็นว่ามันเต้นตุบราวกับมีหัวใจเป็นของตัวเอง ส่วนหัวเปลี่ยนเป็นเข้ม มันเลื่อมเปียกแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่น แน่นอนว่ามันไหลลงมาเป็นสายยาวเปียกผ้าปูเตียงในปริมาณที่มากผิดปกติ
จากนั้นคนข้างบนก็โน้มตัวลงมาที่ซอกคออีกรอบ "ไม่ไหวแล้วขอกินหน่อยเถอะ"
คราวนี้เขาฝังฟันลงที่หัวไหล่ เดวิสกัดลงมาที่ผิวอ่อนสีซีดของคนข้างล่าง หยดของเหลวสีแดงราวกับเม็ดทับทิมซึมออกมาตามรอยแผลทันที
"โอ๊ยยยยย" การินร้องเสียงร้องโหยหวน เพราะเดวิสไม่ใช่แค่กัด เหมือนเขาจะดูดตรงแผลนิดหน่อยด้วย
อาจเพราะเสียงร้องทำให้คนข้างบนถอนปากออก เขาใช้มือหลังมือปาดที่ริมฝีปากที่เปรอะเลือดนิดหน่อย ในแสงสีส้มเลือดบนปากเขาเห็นเป็นสีดำ
แต่เดวิสก็ได้สติเพียงครู่เดียว จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงมาจัดการกับริมฝีปากของการินอีก เขาจูบดูดดึงเฟ้นฟอนต่อไป โดยไม่ได้ใส่ใจกับเสียงสั่นร้องขอความเห็นใจ อีกฝ่ายน้ำตาไหลแล้วเพราะความเจ็บ การินพูดว่า "นี่อาเอง เดวี่" แต่เดวิสคงไม่ได้ยิน


รุ่งเช้าของอีกวันการินลุกไม่ขึ้น รู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัว ไหนจะเจ็บแผลที่หลังคอ และที่ลำบากสุดคือความปวดตึงแถวบั้นท้าย
เขาเลยนอนพักช่วงเช้า เรียกนิวพยาบาลหนุ่มประจำแท่นมาช่วยทำแผลที่หลังคอให้ อ้างส่ง ๆ ไปว่ามีแมลงอะไรไม่รู้มากัดแล้วเผลอเกาแรงจนเลือดออก อีกฝ่ายดูไม่เชื่อแต่ก็ทำแผลให้จนเสร็จเรียบร้อย
จนบ่ายอาการของการินเริ่มดีขึ้น เขาเลยฮึดสู้ แข็งใจลุกออกไปข้างนอก เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะฝึกเดินทุกวัน เขาอยากกลับไปเดินได้เองโดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำให้เร็วที่สุด
การินออกมาเดินเล่นบนดาดฟ้าของแท่นที่เดิมอย่างมุมานะ แม้วันนี้จะเจ็บตัวนิดหน่อย แต่ก็ดีใจที่เดินได้มากกว่าเมื่อวานโดยใช้ไม้ค้ำแค่อันเดียว
พอเดินมากเหงื่อก็เริ่มซึม หนุ่มหน้าสวยเลยนั่งพักที่ม้านั่งตัวหนึ่งแถวนั้น
ตอนเผลอตัวนั่งลงไปบนม้านั่งแข็ง ๆ เขาถึงกับนิ่วหน้า สูดปากร้องโอ๊ยเบา ๆ นั่งไม่ระวังก็แบบนี้
ถ้าค่อย ๆ ขยับให้เหลือก้นรับน้ำหนักแค่ข้างเดียวก็พอทนได้ ตอนนี้คงต้องทำแบบนี้ไปก่อน ยังดีที่ไม่เจ็บมากจนทนไม่ไหว
การินแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แสงอาทิตย์ตอนเวลาเกือบห้าโมงเย็นทำตาพร่ามัว เขาเลยพักสายตาด้วยการมองไปไกล ๆ ยังผืนน้ำสีครามต้องประกายแดดที่ตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าสด ก่อนจะมองไปยังลานที่เริ่มมีพนักงานที่ทยอยเลิกงานแล้วมาเดินเล่นหรือออกกำลังกาย
ที่ลานกว้างนั้น เขาเห็นพนักงานหนุ่มสองสามคนกำลังเตะฟุตบอลเข้าโกลเล็ก ๆ ที่เรียกว่าโกลหนู
การินรู้จักสองในสามคนนั้น เด่นกับเอก เขาสองคนเป็นช่างซ่อมบำรุงที่อายุแค่ยี่สิบกว่า ๆ เท่านั้น การใช้ชีวิตอยู่ที่แท่นขุดเจาะทำให้หลังเลิกงานไม่ค่อยมีอะไรทำนัก ยังดีที่มีห้องยิมติดแอร์ กับลานดาดฟ้านี่ให้พวกหนุ่ม ๆ ที่ยังมีกำลังวังชาเหลือเฟือได้เล่นกีฬากัน
การินนั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาเอานิ้วถูริมฝีปากล่างไปมา รสชาติของท่านประธานยังเหลืออยู่ตรงนั้น จากนั้นก็เอานิ้วลูบที่ลำคอ ไล่ลงมาที่หน้าอก ที่เม็ดเนื้อส่วนยอด
อูย ยังเจ็บอยู่เลยตอนเอามือไปโดน
แล้วดูสิ ทั้ง ๆ ที่วันนี้อากาศไม่เย็น แต่เพราะท่านประธานหนุ่มคนนั้นเลยทำให้เขาต้องใส่เสื้อเชิ้ตมีปกแขนยาวเพื่อปกปิดร่องรอยที่อีกฝ่ายฝากไว้
การินไม่ค่อยแน่ใจว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น รู้แต่ว่าพอเดวิสกับเขาเสร็จสมอารมณ์หมายแล้ว ท่านประธานก็ทิ้งตัวลงมาซบที่ตัว และเขาเองก็อาจเผลอหลับไปทันที จนตื่นอีกทีตอนรุ่งสาง พอลืมตาก็ไม่เจอเดวิสแล้ว ฝ่ายนั้นอาจหลบไปตั้งแต่หลังทำเรื่องนั้นเรียบร้อย เพราะไม่เห็นประโยชน์ว่าจะอยู่ต่ออีกทำไม
หนุ่มหน้าสวยถอนใจเฮือก
แล้วความคิดของเขาก็ล่องลอยต่อไป การินลองปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงเม็ดหนึ่ง ก้มมองข้างในตรงเนื้ออ่อนสีขาวซีดเหมือนหินอ่อน พอเห็นรอยแดงที่เหนือหน้าอกก็ต้องถอนใจอีกรอบ จากนั้นก็กลัดกระดุมไว้อย่างเดิม
ในหัวเกิดความสงสัย เดวิสเป็นอะไร ทำไมเมื่อคืนถึงบุกเข้ามาในห้องของเขา แถมมีอาการ...แปลก ๆ
เหมือนท่านประธานมีอารมณ์มากจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาเป็นอะไร เขาเมาเหล้า หรือมีคนวางยาเขางั้นหรือ
และถ้ามีอารมณ์ทำไมต้องมาลงที่เขาด้วย คู่หมั้นเขาก็มี หรือเพราะเดวิสอยากลองอะไรใหม่ ๆ หรือเพราะร่างกายหนุ่มน้อยคนที่เขาอยู่มีเสน่ห์รุนแรงจนดึงดูดผู้ชายให้เข้ามาหา
การินเผลอเอามือแตะหน้าอย่างลืมตัว แต่ว่าเดวิสไม่ชอบคำมรไม่ใช่รึ แล้วทำไมถึง...
ไม่เห็นมีเหตุผลเลย
พอคิดเรื่องที่ทำกับเดวิสเมื่อคืน นึกถึงความรู้สึกและสัมผัสต่าง ๆ ที่อีกฝ่ายมอบให้ จู่ ๆ เขาก็ร้อนที่หน้า แถมยังวูบวาบตรงหว่างขา มันเกิดขึ้นเองอย่างควบคุมไม่อยู่
เขาเป็นผู้ชาย ไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันมาก่อน ต้องยอมรับว่าประสบการณ์เมื่อคืนที่เดวิสมอบให้นั้นมันช่างเป็นเรื่องที่...สดใหม่ ซึ่งเขาไม่คิดเลยว่ามันจะให้ความรู้สึกแบบนี้
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กน้อยในวันนั้นจะกลายมาเป็นเอ้อ...ครูสอนบทเรียนทางเพศแบบผู้ชายด้วยกันให้เขาในอีกยี่สิบปีต่อมา
'แล้วชอบไหมล่ะ' ส่วนลึกข้างในสักแห่งถามกลับ
บ้าน่า แต่เขาดันรู้สึกร้อนจนคันยิบแถวโคนผมตรงหน้าผาก แถวหลังคอ จะบ้ารึเปล่า ตอนโดน...น่ะเจ็บจะตาย แล้วของเดวิสก็ใช่ว่าจะเล็กเสียที่ไหน ตอนอัดเข้าไปจนสุดโคนน่ะจุกพูดไม่ออกทีเดียว
แม้จะคิดแบบนั้น แต่นิ้วชี้กลับแตะสัมผัสและเขี่ยที่ริมฝีปากอย่างเผลอตัว
การินนิ่งไปสองสามวินาที สุดท้ายก็ยอมรับ
ถ้าพูดตรง ๆ เดวิสคือนักจูบที่ยอดเยี่ยมทีเดียว การสัมผัสกันแบบนั้นกับผู้ชาย ก็ให้ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มได้มากเหมือนกัน ไม่ต่างอะไรกับตอนทำกับผู้หญิง แต่ไม่นับตอนถูกสอดเข้ามานะ นั่นมันค่อนข้างเจ็บ...ไปหน่อย
เขายอมรับว่า ในภาพรวม การมีเซ็กซ์กับเดวิสก็ไม่ได้เลวร้ายนัก
ขณะคิดเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีลูกบอลพุ่งปรู๊ดผ่านไหล่เขาไป เขาสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่เพราะกลัวลูกบอลจะถูกตัว แต่เพราะการขยับตัวหลบอย่างเร็วโดยสัญชาตญาณ ทำให้เจ็บแปล๊บที่บั้นท้ายอีกแล้ว
สองหนุ่มรีบวิ่งมาหา
"ลูกบอลถูกตัวหรือเปล่า เจ็บไหมครับ"
"เอ้อ ไม่โดนนะ ไม่เป็นไร" เขากะพริบตาปริบ ๆ สองสามที แล้วมองไปยังสองหนุ่ม เกือบลืมตัวทักทายชื่อสองคนนั้นออกไปแล้ว
ดีนะที่ดึงสติทัน
"ยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ"
การินพยักหน้าให้แล้วยกมือขึ้นข้างหนึ่งทำนองว่าไม่เป็นไร แต่หนึ่งในหนุ่มนั้นกลับไม่ยอมจากไป ทำท่าเก้กัง มือข้างหนึ่งลูบเส้นผมบนหัว
"ว่าแต่เอ้อ คือ..คุณนั่งเล่นคนเดียว ไม่มีคนมาด้วยเหรอครับ"
คนที่พูดชื่อเด่น เป็นคนที่รูปร่างและหน้าตาดูดีกว่าอีกคน หุ่นเด่นมีกล้ามเนื้อกำลังดี ตัวสูงและผิวขาว แถมใบหน้าก็หล่อเหลาใช้ได้
"ฮะ?" คำถามนั่นแปลว่าอะไร
การินตาโตกับสิ่งที่เด่นถาม ปากอ้าค้างไปเป็นนาที
นั่นทำให้เด่นไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว เขาเอามือเกาที่หลังคอแล้วบิดตัวไปมา รอยยิ้มที่ส่งมานั้นฝืดอย่างยิ่ง
อาจเป็นเพราะการินเอาแต่จ้องหน้าของหนุ่ม...ที่เหมือนเข้ามาจีบเขา และการมองแบบนั้นคงทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าคนถูกจีบไม่เล่นด้วย เด่นเลยรีบถอยฉากไป
"เอ้อ งั้นไม่เป็นไร ไม่รบกวนแล้ว ผมไปนะครับ" เขาก้มหัวให้ปลก ๆ ส่วนอีกคนที่ชื่อเอกแยกตัวไปเก็บลูกบอลที่ไปค้างอยู่ในซอกแห่งหนึ่งแถววอล์กเวย์เมื่อครู่นี้
พอทั้งคู่สลายตัวไป การินก็นึกสงสัย นี่แค่นั่งเฉย ๆ แต่อยู่ ๆ เจ้าเด่นหน้าหล่อนั่นก็ทำท่าเหมือนมาจีบเขา
งั้นหน้าตาผิวพรรณเด็กคนนี้คงดูดีไม่เลวเลยสินะ แปลว่าเขาไม่ได้คิดไปเองตอนเห็นใบหน้านี้ในกระจก
+++++
การินกลับมาที่ห้องพักผ่านวอล์กเวย์หนึ่ง ตอนนี้ยังเหลือแสงแดดเล็กน้อย
ขณะเดินกลับ เขาเห็นสิ่งของอย่างหนึ่ง ซึ่งทำให้เขาต้องเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย
เพราะจำนวนของมันค่อนข้างเยอะจนผิดสังเกต
ของเหล่านี้คงถูกโหลดมาทางเรือ แล้วก็มาพักไว้ตรงจุดนี้ เพื่อเตรียมส่งต่อไปยังปลายทางสักแห่งที่อยู่ในแท่นนี้
ของที่อยู่บนรถลากพื้นราบมีล้อ คือลังพลาสติกโปร่งที่ดูหนาแน่นแข็งแรง ลังเหล่านั้นเรียงซ้อนกันหลายชั้นบนรถลาก
เขามองซ้ายขวา แล้วรีบใช้ไม้ค้ำยันเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
มีสติกเกอร์แปะไว้บนลัง มันระบุว่าส่งไปที่ยูนิต P-02 ซึ่งเป็นรหัสที่ใช้กันที่นี่ แต่เขารู้ทันทีว่ามันหมายถึงหน่วยฟีโรโมน ที่การินคนเก่าเคยทำงานอยู่นั่นเอง
ลังใส่อะไรถูกส่งไปที่ห้องแล็บของเขา น่าสงสัยจริง
การินดูลาดเลาอีกรอบ ไม่มีใครเดินมา เขาเล็งลังที่ซ้อนอยู่ชั้นบนสุด ลังใบนั้นมีปิดด้วยฝาพลาสติกเจาะรู ราวกับต้องการให้อากาศถ่ายเท
ฝามีตัวล็อกคล้ายฝาพลาสติกปิดกล่องเก็บอาหาร พอมาใช้กับลังขนาดใหญ่ สลักจึงค่อนข้างแน่น
หนุ่มหน้าสวยตัดสินใจใช้มือง้างสลักฝาพลาสติก ยังดีที่กล้ามเนื้อของคำมรพัฒนาขึ้นตลอดช่วงหนึ่งเดือนเศษตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา แต่ก็ต้องพยายามและใช้แรงมากจนเหงื่อตกเหมือนกัน
สุดท้ายมันก็ถูกเปิดออกมาได้
เขาใช้มือแงะฝาพลาสติกข้างหนึ่งเปิดออก มันปิดไว้ค่อนข้างแน่นทีเดียว แต่เขาค่อย ๆ ดึงมันขึ้นช้า ๆ ในลักษณะเดียวกับการจับห่วงแล้วค่อย ๆ ดึงเปิดฝาอะลูมิเนียมของกระป๋องทรงกระบอกขึ้น
เรี่ยวแรงที่ร่างคำมรมี ดึงฝาเปิดขึ้นมาได้ราวห้าเซนติเมตรเท่านั้น แต่ก็พอให้เขาชำเลืองมองของที่อยู่ข้างในได้
หนุ่มหน้าสวยเขม้นมอง ของที่อยู่ในลังที่มีฝาปิดนี้ดูเหมือนกล่องใส่แมลง ซึ่งไม่น่าแปลกเพราะเป็นของที่ถูกส่งไปยังหน่วยผลิตฟีโรโมน
เพียงแต่การินไม่เคยเห็นแมลงประเภทไหนใส่กล่องแบบนี้เลยตลอดชีวิตการทำงานที่นี่
ปกติลาโฮมกรุปรับผลิตฟีโรโมนเพื่อควบคุมการแพร่พันธุ์พวกแมลงศัตรูพืช ดังนั้นแมลงที่ส่งมาหาแล็บของเขาจึงได้แก่ ผีเสื้อกลางคืนที่เป็นตัวเต็มวัยของหนอนกอข้าว ของหนอนกระทู้ ของหนอนใยผัก ซึ่งแมลงพวกนั้นไม่เคยถูกจัดส่งมาในกล่องลักษณะเช่นนี้
กล่องใส่แมลงที่เห็นนี้ เป็นกล่องเหล็กปิดทึบทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวประมาณห้าสิบเซนติเมตร มีรูกลม ๆ เจาะไว้บนด้านหนึ่งของกล่องสองรู โดยสองรูนั้นมีใยสีขาวคล้าย ๆ ก้อนสำลีอุดไว้ ราวกับไม่ต้องการให้ตัวที่อยู่ในกล่องเล็ดลอดออกมา
เขาขมวดคิ้ว ถ้าลังพลาสติกแต่ละใบมีกล่องเหล็กแบบนี้ข้างในทุกลัง ในแต่ละกล่องก็มีแมลงจำนวนหนึ่ง แปลว่ามีความต้องการจากลูกค้าให้ผลิตฟีโรโมนล็อตใหญ่โตมโหฬารทีเดียว
การินสงสัยมากว่าที่อยู่ในนั้นคือแมลงอะไร เขาเลยแหย่นิ้วลงไป คีบเส้นใยที่เหมือนก้อนสำลีออกมาก้อนหนึ่งจากรู
แววตาของเขาเบิกกว้างเลยทีเดียวตอนที่ได้เห็น
มันคลานออกมาจากรูทันทีที่ถูกกระตุ้นด้วยแสงสว่างยามบ่ายจัด เป็นแมลงตัวใหญ่ทีเดียว ตัวมีสีดำ ปีกสีน้ำตาล ท้องมีแถบส้มปนเหลือง—เขาพอรู้ว่ามันคือต่อหัวเสือที่มีพิษร้าย อาการแบบเบา ๆ ของคนที่ถูกต่อย คือ คลื่นไส้ อาเจียน ไปจนถึงแน่นหน้าอก หายใจติดขัด แต่หากถูกต่อยพร้อมกันหลาย ๆ ตัว ปริมาณพิษที่ได้รับอาจส่งผลให้ระบบไหลเวียนโลหิตล้มเหลว จนถึงแก่ความตายได้เช่นกัน
แล้วหนุ่มหน้าสวยก็ต้องนิ่วหน้า กระตุกนิ้วออกอย่างรวดเร็วจากขอบลัง เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปล๊บทันทีที่ปลายนิ้ว เขาผงะไปข้างหลังด้วยความหวาดกลัวตอนแมลงตัวนั้นบินออกมา
การินหงายหลังล้มกับพื้น ก้นกบที่เจ็บระบมอยู่แล้วยิ่งปวดจี๊ดจนต้องร้องโอ๊ย
เขาถูกต่อหัวเสือที่มีพิษต่อยที่ปลายนิ้ว
แล้วมีคนส่งตัวต่อหัวเสือจำนวนมากมายมาที่แล็บฟีโรโมนเพื่ออะไร


พอได้เริ่มต้นแล้วเลยกลายเป็นหยุดไม่อยู่
ตอนแรกเดวิสค่อนข้างประหลาดใจที่คำมรศัตรูเบอร์หนึ่ง อาจหาญเริ่มต้นทำแบบนี้กับเขา
แต่ที่เดวิสประหลาดใจมากกว่าคือตัวเองกลับชอบ และรีบร้อนตอบสนองกลับอีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น
จากตอนแรกเป็นการใช้แค่ริมฝีปากแตะสัมผัส แล้วจึงเปลี่ยนมาเป็นบดเบียดหากันอย่างซาบซ่าน มือไม้ที่เดิมแค่สัมผัสอย่างผิวเผินตรงแผ่นหลังกับไหล่อย่างเงอะงะ ก็เปลี่ยนมาเป็นลูบคลำไปทั่วร่างผ่านเสื้อผ้าในแบบที่เร่าร้อน
และลำดับต่อมา เสื้อผ้าก็หลุดออกจากร่างกายของทั้งคู่ลงไปกองบนทั่วพื้นห้อง
ตอนนี้เขาทั้งคู่นั่งอยู่บนเตียง เดวิสก้มหน้าใช้ลิ้นโลมเลียที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ จะให้เขาทำเท่าไรก็ไม่พอหรอก ในเมื่ออีกฝ่ายหวานหอมไปทั้งตัวเสียขนาดนี้
บ่ายเมื่อวานตอนที่เฮลิคอปเตอร์มาถึงแท่น จริง ๆ แล้วเดวิสอยากตรงมาหาคำมรเลย แต่พอมาถึงออฟฟิศที่แท่น เขาก็ติดภารกิจเรื่องงานจนไม่ว่างมาอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก
เดวิสกลับมาที่แท่นตามเจตนาที่ตั้งใจไว้ ก่อนจะไปพักร้อนที่เกาะเดือนเสี้ยวเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เหตุผลที่มาคือเพื่อพิสูจน์ความจริงจากปากของคำมรว่าตกลงรู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องอาเดี่ยวฆ่าตัวตายมากน้อยแค่ไหน
แต่กลายเป็นว่าเขากลับได้พิสูจน์เรื่องอื่นก่อน นั่นคือความรู้สึกตื่นตัวตอนใกล้ชิดอีกฝ่ายว่าเป็นของจริงหรือเปล่า
ดูเหมือนคำตอบที่ได้จะชัดเจนแล้ว
ประธานหนุ่มสังเกตอาการตัวเองตั้งแต่เช้าวันนี้ หลังการปลดปล่อยอย่างเต็มที่กับร่างกายของคำมร อาการปวดตึงที่อวัยวะเพศของเขาหายเป็นปลิดทิ้ง พ่วงด้วยความรู้สึกใหม่ที่ได้มา คือความสุขสมซาบซ่านที่ติดตรึงตัวเขาทั้งวัน เป็นความอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก
การได้ทำเรื่องอย่างว่ากับคำมร ได้ใกล้ชิด สูดดม ได้จูบ ได้โอบรัดร่างกายของอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน รวมถึงการได้เข้าไปในร่างกายแล้วหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เหมือนเขาได้เติมเต็มความต้องการอะไรบางอย่างที่ใฝ่หามานาน
ฮอร์โมนแห่งความสุขทุกชนิดที่มีในร่างกาย แล่นพล่านไปทั่วตัวเขาทั้งวี่ทั้งวันจนถึงตอนนี้
"หอม หวาน มาก ๆ" เขาจูบไปกระซิบแผ่ว ๆ ไปด้วย ส่วนมือก็เล้าโลมอีกฝ่ายอย่างเคลิบเคลิ้ม
จริง ๆ เดวิสรู้สึกผิดที่หลบหน้าอีกฝ่ายทันทีหลังเสร็จกิจตอนรุ่งสาง ตอนเช้าถึงบ่ายเขาติดคุยงาน เลยให้ผู้ช่วยมาดูแทนว่าคำมรเป็นอะไรมากไหม แล้วพอพลรายงานว่า คำมรนอนอยู่บนเตียง เหมือนไม่สบาย เขาก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที เลยรีบพุ่งตัวมา อย่างน้อยก็แสดงความใส่ใจเสียหน่อย เพราะยังไงก็ตามอาการป่วยของคำมรคงมาจากการเจ็บเนื้อเจ็บตัวเพราะเขา...ไม่มากก็น้อย
เขาไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมารเสียหน่อย
อีกอย่างก่อนหน้ามาที่แท่น การที่เขาได้ไปพักร้อนที่เกาะเดือนเสี้ยว เหตุการณ์บางอย่างที่เกิดกับเขาที่นั่นทำให้เดวิสเปลี่ยนความคิดที่มีต่อศัตรูของเขาคนนี้ไป ไม่มากนัก แต่ก็เปลี่ยนไปจากเดิมล่ะ
เดวิสเอื้อมมือไปสัมผัสอย่างแผ่วเบาตรงจุดที่ปิดปลาสเตอร์ไว้ อีกฝ่ายไม่มีท่าทีเจ็บปวดหรือสะดุ้งที่เขาทำแบบนั้น นั่นทำให้ประธานหนุ่มสบายใจ
เขาเบียดหน้าตัวเองไปจูบตรงแผลนั้นอย่างอ่อนโยน จากตรงนั้นแล้วก็ไล่ริมฝีปากไปยังจุดอื่น ๆ ด้านข้างลำคอ ติ่งหู สันกราม ผิวของอีกฝ่ายขาวนุ่มละมุนน่าหลงใหล ไหนจะกลิ่นหอมประหลาดที่ชวนให้สบายอกสบายใจอีก
"อา อื้อ อืม" เสียงครางบอกว่าคนถูกรุกไล่จูบอย่างต่อเนื่องก็พอใจไม่เบา และเสียงนั่นก็กระตุ้นให้คนตัวใหญ่ทำอย่างอื่นที่มากกว่านั้นขึ้นไปอีก
เดวิสใช้มือใหญ่ ๆ ลูบไล้อย่างกระหายไปตามเนื้อตัวของอีกฝ่าย ไปตามหัวไหล่บอบบาง คลึงที่หน้าอกค่อนข้างผอม ตรงแผ่นหลังที่มีแต่กระดูก กระนั้นร่างกายนี้ก็ยังเป็นเพศชาย มีความแข็งแรงของกล้ามเนื้อถูกซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง นั่นทำให้รู้สึกแตกต่างหากเทียบกับตอนที่ทำกับคริสติน
แต่ที่น่าแปลกคือร่างกายนี้มีบางอย่างที่เร้าใจเขาได้อย่างประหลาด อีกทั้งความรู้สึกตอนได้สอดแทรกกระแทกกระทั้นเข้าไปในช่องทางของคำมร ในแบบที่ไม่มีเครื่องป้องกันใด ๆ ด้วยก็เช่นกัน ซึ่งเดวิสสารภาพว่าเขาไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย แต่ตอนที่ทำกับคำมร กลับให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม ตอนเสร็จกิจเขารู้สึกราวกับตัวเองแตกออกเป็นอณูเล็ก ๆ แล้วล่องลอยไปในบรรยากาศ เหมือนเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่
แล้วจู่ ๆ คนตรงหน้าเดวิสก็ทำสิ่งที่คาดไม่ถึง
เพราะคำมรจับที่ต้นแขนของเขาไว้ ไถลตัวลงจากที่นอน พอเท้าสัมผัสพื้นก็ยอบตัวลงไปนั่งคุกเข่า หนุ่มหน้าสวยเหลือบตามองขึ้นมอง
"ขอผมลอง..." คำมรชี้นิ้วไปที่ท่อนเนื้อที่เกร็งกระตุกของเขา ตากลมโตตอนมองมามีแววน่ารักไร้เดียงสา จนทำให้เดวิสอยากกอดรัดอีกฝ่ายแรง ๆ
เขาพยักหน้าให้ทันที
ท่อนเนื้อของเขาเปียกเยิ้มฉ่ำอย่างมากอีกแล้วตอนนี้ แทบไม่ต่างจากที่เป็นในเช้ามืดของวันนี้ตอนบุกเข้ามาหาอีกฝ่าย เพียงแต่ตอนนี้ความเจ็บปวดไม่มากเท่าก็เท่านั้น ส่วนหัวของท่อนเนื้อกระตุกหงึก ๆ อย่างคาดหวังทันทีที่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น
คำมรใช้มือลูบคลำเบา ๆ ตาสวยเหมือนตากวางดูทึ่งกับความเปียกลื่นที่ผุดเอ่อล้นออกอย่างมากมายราวกับไม่มีวันแห้งเหือด
นิ้วมือขาว ๆ ของคนอยู่ข้างล่าง แตะของเหลวที่ยืดเป็นสายติดปลายนิ้วขึ้นมา แววตาดูลังเลนิดหน่อย
พอเดวิสเห็นท่าทางแบบนั้นเลยรู้สึกอยากแกล้ง เขาทิ่มอวัยวะนั่นเข้าไปในริมฝีปากได้รูปสวยดูจิ้มลิ้มของคำมรทันที
คนถูกแกล้งผงะตัวไปข้างหลังเล็กน้อย แต่ก็ยอมรับเข้าไป ตอนแรกการใช้ปากยังเต็มไปด้วยความเงอะงะ ทว่าต่อมาไม่ช้าก็ดีขึ้น
"อา อูย อ้า อือ โอย ดีครับ ตรงนั้นแหละ" พอริมฝีปากนุ่ม ๆ รูดขึ้นลง เสียงของคนที่อยู่ข้างบนก็ร้องบอก
พอผ่านไปสักพักสิ่งที่คำมรทำให้ก็ทำให้เดวิสเคลิบเคลิ้ม สองมือสัมผัสลูบไล้ไปมาที่หน้าอกกับหน้าท้องของตัวเองอย่างเร่าร้อน
"อา ดีมาก ดีจริง ๆ" ท่านประธานเหลือบมองลงมา พอใจที่เห็นริมฝีปากสีสดของอีกฝ่ายรูดคลึงไปตามท่อนเนื้ออย่างชำนาญขึ้น ของเหลวจากตรงนั้นเปรอะริมฝีปากของคำมรจนชุ่มฉ่ำ มีหยดหนึ่งถึงกับไหลลงมาตามคางเล็ก ๆ
เดวิสเงยหน้าขึ้นช้า ๆ โอบกอดรสชาติหวานแหลมที่อีกฝ่ายมอบให้ มือของเขาเกาะกุมที่ศีรษะเล็ก ๆ ผลักดันมันเข้าออกช้า ๆ ดูควบคุมสั่งการอยู่ประมาณหนึ่ง
แค่ได้เห็นภาพศีรษะทุยสวยได้รูป กับผมหยักศกสั้นซอยแทบติดหนังศีรษะขยับไปมาแบบนี้ ก็เร้าอารมณ์เขาจะแย่ เดวิสถึงกับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเลยทีเดียว ในหัวของท่านประธานคิดวนเวียนเกี่ยวกับคนข้างล่างไปมา ทำไมถึงน่ารักแบบนี้ ทำไมช่างบอบบางน่าทะนุถนอม น่ากอด น่ายึดมาเป็นของตัวเอง
เหตุใดเขาถึงมองว่าคำมรช่างน่ารักน่าใคร่ไปเสียทุกซอกทุกมุมทุกสัดทุกส่วน
พอคิดแบบนั้นทำให้เดวิสทนไม่ไหว จึงย่อตัวลงไปบนพื้นไปหาคนตัวเล็ก ใช้สองมือประคองที่แก้มเนียนใส ดึงตัวคำมรเข้ามาจูบอีกที รสชาติน้ำพรีคัมของเขาในปากของอีกฝ่ายผสมผสานรวมกันเป็นรสชาติที่น่าหลงใหล เดวิสดูดดื่มกลืนทุกอย่างลงไปเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขา
'อา นี่มันแย่แล้ว แย่จริง ๆ ด้วย' ท่านประธานหลงใหลในรสจูบของอีกฝ่ายมากเกินไป เขาหยุดไม่ได้ ยิ่งได้จูบกันแบบนี้ ปลายอวัยวะของเขาก็ยิ่งกระตุกหงึกแล้วก็แข็งตัวขึ้นทุกที น้ำหล่อลื่นเอ้อล้น หยดเป็นสายเปียกนองไปตามต้นขาแข็งแรง
ไม่ไหวแล้ว
เขายกคนตัวเล็กขึ้นจากพื้น แล้วผลักให้ล้มลงไปบนเตียงทันที
+++++
ตอนนี้เดวิสกึ่งนั่งกึ่งนอนหงายร่างกายเปล่าเปลือยอยู่บนเตียง
เขาช่วยพยุงคำมรที่ตัวเปลือยเปล่าไม่ต่างกันให้ปีนขึ้นมาบนเตียง ฝ่ายนั้นคุกเข่าคร่อมน่องทั้งสองของเขา จากนั้นริมฝีปากสีสดก็ครอบความเป็นชายของเขาเข้าไปในปากอีกรอบ
เดวิสฉีกซองเจลที่เตรียมมาจากกรุงเทพฯ คิดไปคิดมาก็อายเหมือนกันที่ต้องเตรียมการขนาดนี้ แต่เช้ามืดวันนี้ เขาเจ็บจนกระทั่งลืมหยิบมันมาจากห้องพัก ตอนที่ทำเขาอยากจนหน้ามืด แต่พอนึกย้อนไปก็รู้สึกว่าตัวเองสิ้นไร้ที่ใช้แค่ของเหลวจากตัวเองเป็นสารหล่อลื่น อีกฝ่ายคงเจ็บ น่าแปลกที่พอมาถึงตอนนี้ เขากลับไม่อยากให้อีกฝ่ายเจ็บ อยากให้คำมรที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอมคนนี้สุขสมไปด้วยกันกับเขา
สารหล่อลื่นถูกบีบเคลือบปลายนิ้ว แล้วเขาก็ชูนิ้วยาวแข็งแรงออกมา เอื้อมมือออกไปยังเป้าหมาย สอดนิ้วมือเข้าไป
"อึก โอ๊ย..."
ฝ่ายที่คุกเข่าบนเตียงถึงกับร้องโอดโอยออกมาทันทีที่นิ้วของเดวิสล้วงเข้าไปในรูร่อง ที่จริงสิ่งที่เขาทำคือความกรุณาต่ออีกฝ่าย เป็นการเบิกทางไว้ก่อนจะได้ไม่เจ็บ
"อา รูแน่นจังเลย"
อีกฝ่ายยังครางเบา ๆ อึก อ๊ะ แต่กลายเป็นเสียง โอ๊ย ตอนที่เดวิสเพิ่มนิ้วจากหนึ่งเป็นสองล้วงเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มนั้น
แต่คำมรไม่ลดละจากสิ่งที่ทำอยู่ เดวิสคิดว่าฝ่ายนั้นพร้อมแล้วสำหรับขั้นต่อไป
เขาให้คนที่คลานคร่อม เปลี่ยนมาทรุดตัวนั่งยอง ๆ บนความแข็งแกร่งของเขาที่ชโลมสารหล่อลื่นเตรียมไว้แล้ว แต่นั่นก็ยังทำให้คนข้างบนรู้สึกถึงความปริแยกออกจากกันอย่างช้า ๆ ความคับแน่นอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
แต่ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จ
"ฮึก โอย มันเข้าไปลึกมาก ๆ" คนตัวเล็กร้องอุทธรณ์
เดวิสกระหยิ่มในใจ แล้วเริ่มปฏิบัติการขั้นต่อไป เขาใช้มือใหญ่ประคองที่ต้นขาของคนข้างบนแล้วส่งแรงขึ้น ส่วนคำมรใช้มือยึดพนักหัวเตียงไว้เป็นหลัก เกร็งกำลังต้นขาขึ้นลงไปตามจังหวะมือของคนตัวใหญ่
"อา อา ฮึก แฮก โอย" เสียงครางประสานรับเป็นจังหวะอันวาบหวิว
เดวิสสูดกลิ่นแห่งตัวตนของคนข้างบนเข้าไปเต็มปอด กลิ่นจากผิว กลิ่นของเส้นผมสะอาด กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นผิวจากแผงอก เส้นผม หน้าท้อง
และที่ขาดไม่ได้เลย คือกลิ่นแห่งกาม กลิ่นแห่งเซ็กซ์ อันวาบหวามรัญจวนและดุดันด้วยในคราวเดียว
ทั้งหมดนั้นทำให้อารมณ์ของเดวิสพุ่งสูงลิ่ว
อีกครู่ต่อมา คำมรก็ขยับต้นขาไม่ไหวอีก เหมือนเมื่อกี้คนข้างบนทำไปโดยลืมตัวว่าร่างกายยังเดินเหินไม่คล่องด้วยซ้ำ ตอนนี้คำมรเลยได้แต่เกร็งมือจับพนักเตียงเอาไว้แน่น ปล่อยให้สะโพกของคนล่างเป็นฝ่ายทำงานเต็มกำลัง มันขยับขึ้นลงรัวแรงราวกับเครื่องตอกอะไรสักอย่างในโรงงาน
"อา อ๊า โอ๊ย ผมเสียว โอย..." คำมรกระซิบที่ข้างหูไปกัดฟันแน่นไปด้วย หลับตาปี๋
"อึก อูย" เดวิสเลยหยุดทำแต่ไม่ใช่เพราะเสียงของอีกฝ่าย เขาหยุดเพราะเกือบต้านทานการหลั่งไม่ไหว ไม่อยากเชื่อเลยว่าช่องทางข้างในที่คับแน่นของคนข้างบนจะทำให้เขาแทบคลั่งขนาดนี้ ไหนจะกลิ่นอันเย้ายวนที่ระเหยออกมาพร้อมกับความร้อนของร่างกายอีก
เมื่อกี้เกือบถึงที่หมายแล้วจริง ๆ แต่เขายังไม่อยาก ยังปรารถนาผิวกายนุ่มละมุน อยากเล้าโลมใบหน้าที่น่ามองของคำมร อยากสูดกลิ่นอันเซ็กซี่พวกนั้นอีก เขาอยากทำต่อ
เขาเลยจับสะโพกคนข้างบนค้างไว้ กระซิบที่หูว่า
"เปลี่ยนท่ากันเถอะ"
+++++
เดวิสอยากทำท่ายืน เลยขอให้คำมรเปลี่ยนมาอยู่ในท่านั้น แต่เขาก็เป็นห่วงเรื่องสภาพร่างกายของอีกฝ่าย
"ถ้ามีที่ให้จับตอนนี้ยืนไหวไหม"
คนตัวเล็กกว่าพยักหน้าให้อย่างว่าง่าย นั่นทำให้ประธานหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ
เขาให้หนุ่มน้อยหน้าใสเอนตัวไปข้างหน้า ยืดแขนไปจับตรงที่เท้าแขนของเก้าอี้นวมตัวที่อยู่ในห้องพัก แล้วเดวิสก็เบียดตัวเองเข้ามา กดสะโพกเข้าที่ด้านหลังของคนข้างหน้า สอดความแข็งแกร่งเข้าไปในทันใด
"ฮึก อือ อา โอย"
ยังไงก็ตามคนข้างหน้ายังสะท้านจนต้นขาสั่นระริกเมื่อต้องเผชิญกับความแข็งขันของอีกฝ่ายอีกรอบ
เสียงกระแทกเนื้อดังตับ ๆ ตามมา ผสมกับเสียงหอบหายใจหนัก เสียงครางในทุกจังหวะที่ท่อนเนื้อสอดเข้าไปจนสุดของคนข้างหน้า ความน่าเอ็นดูนั่นทำให้เดวิสซาบซ่านจนแทบสะกดความอยากหลั่งออกมาไว้ไม่อยู่
แต่พอสังเกตฝ่ายที่ยืนข้างหน้า ต้นขาของคำมรเริ่มสั่นระริกราวกับจะล้มไปเมื่อใดก็ได้ เดวิสเลยหยุด แต่ยังเสียบค้างท่อนเนื้อไว้ ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากระซิบที่ข้างหู
"เมื่อยใช่ไหมล่ะ มา ทำท่านี้ดีกว่า" เสียงกระซิบต่ำ ๆ สาก ๆ ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปั่นป่วนนั้นทำให้การินในร่างของคำมรถึงกับขนลุกเลยทีเดียว
ตอนเดวิสถอนของตัวเองออก การินถึงกับหลุดถอนหายใจเฮือก ต่อมาเดวิสก็กำกับให้การินลงไปนั่งบนเก้าอี้นวม
อีกฝ่ายนั่งลงหลังพิงพนักอย่างว่าง่าย แต่ทันใดเดวิสก็ใช้กำลังแขนอันมากมาย ดึงตัวของอีกฝ่ายลง ทำให้บั้นท้ายยกขึ้น ช่องทางตรงนั้นลอยเด่นเปิดเผยเต็มตาต่อหน้าประธานหนุ่ม
แล้วร่างกายผิวแทนที่มีกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบก็ยกขาขึ้นข้างหนึ่ง ยันเท้าไว้กับขอบเตียง ก่อนจะบรรจงเสียบท่อนเนื้อของตัวเองเข้าไปในรูที่ตอนนี้ผนังทางเข้าเริ่มบวมเห่อและเปียกลื่นไปด้วยสารหล่อลื่นทั้งจากซองและที่มาจากของเดวิสเอง รูเปิดกระตุกตุบ ๆ ด้วยความคาดหวังบางอย่าง
"อึก อา โอ้ย อือ อูย" การินในร่างคำมรร้องครางไม่เป็นภาษาทีเดียวตอนท่อนเนื้อกระแทกเข้าไปเป็นจังหวะ
เดวิสเองก็สะกดกลั้นเสียงร้องเอาไว้ไม่อยู่ คราวนี้เสียงครางของทั้งคู่ประสานไปพร้อมกันแทบเป็นหนึ่งเดียว
ในท่านี้ การินไม่อาจขยับตัวไปไหนได้เลย ได้แต่ยกก้นสูงรอคอยรับอีกฝ่ายอย่างเดียวเท่านั้น ข้อเท้าทั้งสองของเขาถูกแขนยาว ๆ ของคนผิวแทนจับให้ฉีกแยกจากกันอย่างเต็มที่
สะโพกของเดวิสกระแทกรัวต่อเนื่องราวกับปืนกล การได้ครอบครองอีกฝ่ายอย่างเต็มที่คงเป็นที่ถูกอกถูกใจเขาอย่างมาก
"อั๊ก อา อึก โอ๊ย สุดยอด โคตรเสียว"
ยิ่งการขยับเอวของคนข้างบนถี่กระชั้นเท่าใด เสียงจากคนข้างล่างก็เร่งเร้าขึ้นเท่านั้น และเมื่อมาถึงจุดหนึ่ง ที่จังหวะการดึงแล้วเสียบเข้าไปใหม่เริ่มเร็วขึ้นทุกที เอวประดุจเครื่องจักรทำงานรัวเร็วถี่ยิบ การินรู้เลยว่าอีกฝ่ายใกล้จะถึงฝั่งเต็มที่ ส่วนเขาขยับตัวไปไหนไม่ได้ แม้แต่จะเอื้อมมือมารูดคลึงท่อนเนื้อตัวเองเพื่อบรรเทาอาการเสียวที่เกิดขึ้นก็ทำไม่ได้ ได้แต่นอนนิ่ง ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนจัดการควบคุมทุกอย่าง
ใบหน้าของเดวิสเหยเก ดวงตาบีบแน่นจนเห็นริ้วรอยที่หางตา เหงื่อเปียกวาววับบนแผงอกกับกล้ามท้องที่เซ็กซี่ของเขา การินนึกอยากเอื้อมมือไปสัมผัสลูบไล้ที่ตรงนั้นเหลือเกิน แต่เขาขยับแขนไม่ได้เลย
จังหวะซอยถี่ยิ่งกระชั้น เสียงครางของการินก็กระชั้นตาม และเมื่อถึงจังหวะหนึ่งที่ทุกอย่างพุ่งสูงที่สุด การินรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป
"โอ๊ะ ไม่ไหวแล้ว จะเสร็จแล้ว อึก"
คราวนี้ท่านประธานดึงออกไม่ทัน ของเหลวอุ่น ๆ ฉีดพุ่งผ่านเข้าไปในช่องที่บั้นท้ายของการิน
คนที่อยู่บนเก้าอี้นวมหลับตา ความอึดอัดระคนเสียวซ่านเพราะสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้เริ่มคลายตัว เขานับจำนวนครั้งที่ท่อนเนื้อกระตุกและฉีดพ่น หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
ต่อมาเดวิสก็ถอนตัวออก อีกฝ่ายยังรู้สึกแปลก ๆ กับสิ่งแปลกปลอมที่ค้างคาอยู่ข้างในและการสะกดกลั้นมันไว้คือสิ่งที่เกินจะทน
การินเลยปล่อยให้ของเหลวที่ค้างไว้ในช่องทางของตัวเองรินไหลออกมา น้ำรักสีขาวขุ่นที่ผสมกับสารหล่อลื่นไหลออกมาเป็นทางตามขาของการิน
เดวิสจับคนตัวเล็กกว่าให้นั่งดี ๆ บนเก้าอี้นวม จากนั้นเขาก็รีบคุกเข่าลงไปตรงหว่างขา แล้วทำรักให้อีกฝ่ายด้วยปากอย่างเมามัน
อีกไม่นานการินเองจึงหลั่งออกมาอย่างมากมาย ของเหลวสีขาวส่วนหนึ่งกระเด็นเปื้อนถูกซีกหน้าด้านหนึ่งของเดวิส แต่ฝ่ายนั้นกลับยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ
"แฮก แฮก ผมเสร็จแล้วครับ"
การินเหงื่อซึมเต็มทั่วทั้งหน้า เขาแหงนพับคอไปบนพนักเก้าอี้นวม
เดวิสยกตัวเข้าไปหา จูบที่ปากของคนบนเก้าอี้อย่างเต็มอิ่มในอารมณ์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย
แล้วท่านประธานก็ทำสิ่งที่คาดไม่ถึง เขาผละจากริมฝีปากของการิน ยกตัวขึ้นไปอีกนิด เพื่อไปจูบอีกฝ่ายอย่างดูดดื่มที่หน้าผากด้วย นั่นทำให้คนถูกจูบรู้สึกประหลาด
การินรู้สึกกึ่งผูกพันกึ่งหลงใหลในสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้ มันทั้งอบอุ่นงดงามและหวานหอม เป็นรางวัลที่ดีที่สุดที่เขาเคยได้รับหลังจากต้องทุ่มทำบางอย่างลงไป
คืนนั้นเดวิสไม่กลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง


เดวิสไม่สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เขาเอาแต่จูบ ๆๆๆ จนอีกฝ่ายเลิกพูดไปเอง จากนั้นหนุ่มหุ่นล่ำก็ผละริมฝีปากออกมา คราวนี้ลิ้นหนา ๆ ร้อน ๆ ของเขาเปลี่ยนมาเลียอีกฝ่ายตรงบาดแผลที่เพิ่งถูกกัดไปเมื่อกี้ ราวกับจะให้น้ำลายของเขาช่วยเป็นยาสมาน
"อึก โอ๊ย อย่าทำ"
แต่เขาไม่สนใจเสียงทัดทานเลยแม้แต่น้อย
ร่างบึกบึนเล้าโลมที่ซอกคอ ติ่งหู ดูเหมือนการได้กัดจนอีกฝ่ายได้เลือดทำให้เขาใจเย็นลง เขาจึงเล้าโลมอีกฝ่ายด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยนขึ้น
ริมฝีปากนุ่มนวลบรรจงจูบไปทั่ว ที่ต้นคอ ติ่งหู ตรงรอยต่อระหว่างไหปลาร้าทั้งสองข้าง จากนั้นก็เป็นที่ส่วนยอดของหน้าอก ลิ้นร้อน ๆ นั้นไล้เลียคลุกเคล้าไม่ห่างหาย ราวกับตรงนั้นคือขนมหวานที่เขาพึงพอใจจะค่อย ๆ ชิมไปทีละนิด
"โอย ทำไมหวานไปทั้งตัวแบบนี้ กลิ่นกับรสชาติสุดยอดไปเลย อือ อืม" เสียงของเดวิสสั่นกระเส่าทีเดียวในขณะที่ดูดกลืนรสชาติของอีกฝ่ายไปด้วย การินคิดว่าร่างกายเขาจะน่าจะเต็มไปด้วยรอยแดงที่อีกฝ่ายฝากไว้
มือเล็กของคนข้างล่างไขว่คว้าที่แผ่นหลังชื้นเหงื่อของคนข้างบน ตอนแรกว่าจะใช้เล็บจิกให้รู้ตัว แต่กลายเป็นการลูบสัมผัสอย่างเร่าร้อนไปมา
นั่นทำให้เดวิสได้ใจ เขาจูบหนักหน่วงจนพอใจและสุดท้ายจึงยอมผละตัวเองออก ริมฝีปากของการินเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายจากเดวิส แถมยังแดงบวมเห่อเพราะแรงดึงของคนข้างบน
การินรู้สึกราวกับไม่ได้หายใจเต็มที่มานานหลายนาที เขาจึงอ้าปากค้างหอบหายใจ แต่นั่นทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด คิดว่านั่นคือการเชิญชวนให้เขารุกรานร่างกายต่อไป
เดวิสยันตัวขึ้นมานั่งคุกเข่าบนเตียง สองขายังคร่อมร่างของการินไว้ เขากระชากเสื้อคลุมอาบน้ำที่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ของคนข้างล่างให้ลงไปคลุมบนที่นอนแทน ร่างขาวซีดของคนข้างล่างเปิดเปลือย เห็นรอยแดงเป็นจ้ำตามจุดต่าง ๆ ที่เขาเพิ่งลงลิ้นไปเมื่อครู่
ตอนนี้คนนั่งพร้อมแล้วสำหรับขั้นตอนต่อไป
มือใหญ่ของเดวิสหมกมุ่นอยู่ที่แก่นกลางส่วนหน้าของเขา มีน้ำพรีคัมไหลมากมายจนเปียกลื่นไปหมด มันผุดขึ้นมาไม่หยุดจากตรงส่วนหัวที่กระตุกหงึก ๆ
ของเหลวหนืดทำให้อวัยวะเกือบทั้งแท่งเห็นเป็นมันเลื่อมใต้แสงไฟ น้ำบางส่วนหยดลงมาจนเปียกนองบนที่นอน มีบางส่วนเปียกหน้าท้องของคนที่นอนอยู่ เดวิสเห็นรอยเป็นทางอันเกิดจากการเคลื่อนที่ของอวัยวะของเขาลากผ่านหน้าท้องขาวเนียนของคนข้างล่าง มันสะท้อนแสงโคมไฟเป็นประกายราวกับรอยลากเป็นทางของเมือกหอยทาก
ประธานหนุ่มใช้มืออันแข็งแรงกดต้นขาข้างหนึ่งของคนข้างล่าง อีกข้างใช้หัวเข่ากด การินเสียววูบเพราะกลัวว่าเดวิสจะใช้ความรุนแรงอะไรกับเขา นั่นเลยทำให้คนอยู่ล่างรีบแยกขาทั้งสองออกจากกันโดยอัตโนมัติ
เดวิสไม่ได้ออกแรงกดตรงหัวเข่ามากขึ้นไปอีก เขาแค่ใช้นิ้วยาวกวาดของเหลวทั้งหมดที่รินออกจากอวัยวะส่วนนั้นเท่าที่ทำได้ นิ้วมือของเขาเปียกชุ่มเป็นเงาในแสง แล้วเขาก็เริ่มสอดนิ้วเข้าไปที่ช่องทางคับแคบของคนข้างล่าง
"อึก ฮึก โอย อย่าทำแบบนี้ มัน..." การินบิดตัว หมดสภาพจะต่อกรใด ๆ กับคนข้างบน หนุ่มหน้าหวานเอียงใบหน้าซุกกับที่นอนด้วยความเจ็บปนเสียวกระสัน
ส่วนเดวิสจับที่โคนแท่งอวัยวะแข็งยาวของตัวเอง รูดมันขึ้นลงไปมา ราวกับเขาภูมิใจในผลงานประติมากรรมชิ้นเลิศชิ้นนี้ แท่งทวนอันสวยงามของเขา
แล้วเขาก็เริ่มกดส่วนหัวของมันเข้าไปในช่องทางของคนข้างล่าง
"โอ๊ย อา อ๊าก ผมเจ็บ"
"ชู่ ๆ ไม่ต้องเกร็ง" อีกฝ่ายก้มตัวกระซิบบอก มือใหญ่ข้างหนึ่งปิดตั้งแต่ปากจนถึงส่วนคางของคนข้างล่างเบา ๆ การสัมผัสแบบนั้นราวกับการปลอบขวัญ
คำพูดอันอ่อนโยนนั่นช่วยได้จริง คนข้างล่างลดการเกร็งกล้ามเนื้อตรงส่วนนั้นลง คิ้วที่ขมวดคลายออกจากกัน
แท่งเนื้อค่อย ๆ สอดเข้าไปต่อ มันไม่บุ่มบ่าม ไม่พยายามแทรกเข้าไปจนมิดอย่างรวดเร็ว ตรงส่วนหัวของมันพยายามเบียดแทรกช้า ๆ แล้วถอนออก ทำแบบนี้สองสามครั้งจนช่องทางของคนข้างล่างเริ่มเปิดออก เดวิสใช้ของตัวเองค่อย ๆ ทะลวงเข้าไป กะจังหวะว่าคนข้างล่างพอทนไหว
"อึก โอ๊ย ฮือ..อา อ๊า" คนข้างบนครวญครางบิดตัวไปมาทุกทีที่คนข้างบนเริ่มดันท่อนเนื้อลึกเข้าไปมากขึ้นกว่าเก่า
เดวิสก้มหน้าลงมาจูบปากคนข้างล่าง เป็นจูบอันนุ่มนวลอ่อนโยนกว่าจูบก่อน ๆ ราวกับเป็นการไถ่ถอนความเจ็บปวดที่การินได้รับจากเขา
การินเริ่มจูบตอบแล้วทีนี้ ลิ้นเล็ก ๆ ของเขาลองเกี่ยวพันกับริมฝีปากและลิ้นของเดวิสบ้าง ประธานหนุ่มจูบเขาอีกหลายทีซ้ำ ๆ โดยที่ยังเบียดท่อนเนื้อเข้าแล้วดึงออกอีกสองสามรอบ แต่ละครั้งที่แทรกเข้ามาใหม่ก็ยิ่งเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม
"ฮึก ฮา อา" เสียงลมหายใจออกของคนข้างล่างร้อนผ่าว แต่ความเจ็บปวดเริ่มหายไป มีความสุขสมเข้ามาแทรกแล้วจนสังเกตได้
แท่งเนื้อของเดวิสสอดเข้าไปใหม่ คราวนี้มันถูกดุนดันเข้าไปจนสุด การินแหงนหน้าคอตั้งบ่า สูดปากด้วยความเจ็บปวดและหน่วงลึก
"โอ๊ยยย"
ฝ่ายที่อยู่ข้างบนวางฝ่ามือใหญ่ ๆ บนขากรรไกรที่บอบบางของเขา ลิ้นอุ่น ๆ แลบลงมาโลมเลียที่คาง ไล่ขึ้นริมฝีปาก วนเวียนอยู่ตรงนั้นโดยที่อีกฝ่ายยังกัดฟันแน่น การินรู้สึกว่ากล้ามเนื้อตรงนั้นของเขาหดเกร็ง และนั่นทำให้เกิดความเจ็บปวดบางอย่าง ราวกับร่างกายส่วนล่างของเขากำลังแยกออกเป็นเสี่ยงด้วยพลังแห่งการบุกรุกของคนข้างบน
เดวิสงึมงำแถวคางของการิน "อย่าเกร็งสิ ปล่อยตัวตามสบาย"
ท่านประธานรู้ว่าควรทำอะไร จึงค้างท่อนเนื้อไว้อย่างนั้น เขาไม่รีบร้อน รอคอยให้คนข้างล่างทำความคุ้นชินกับมัน
การินไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองพยักหน้าไปกับคำปลอบโยนกึ่งสั่งของคนข้างบนโดยไม่รู้ตัว
อีกนาทีต่อมาความเจ็บก็คลายลง และคนข้างบนก็รู้ เขาจับได้จากความเกร็งหดรัดของกล้ามเนื้อรอบอวัยวะของเขาที่เริ่มผ่อนลง เดวิสเป่าลมหายใจออกอย่างผ่อนคลายขึ้นที่แรงรัดตึงตรงแท่งเนื้อคลายตัว เขามองใบหน้าของคนข้างล่าง ฝ่ายนั้นดูช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อย่างสิ้นเชิง ผมสั้นชี้โด่เด่ดูน่าเอ็นดู ร่างกายบอบบางผิวขาวซีดนั้นช่างเปิดโล่งเตรียมรอการครอบครองจากเขาเหลือเกิน…
แต่เพียงผู้เดียวในตอนนี้
นั่นทำให้ความกระสันอยากแล่นขึ้นมาตามกระบอกตาของเดวิสเป็นริ้ว ๆ เขาอยากทำให้เร็วและแรงกว่านี้ เขารอมามากพอแล้ว
เขาเลยทำต่อ แล้วเสียงครางด้วยความเสียวซ่านก็ร้องระงม
"ฮึก แฮก ๆ อึก อึก อ้า โอย" เสียงดังทุกครั้งที่ท่อนเนื้อของเขาสอดเข้าไปจนสุด
เดวิสเริ่มไหลไปตามอารมณ์ คราวนี้เอวของเขาเลยยิ่งขยับถี่กระชั้น เสียงก็เล็ดลอดออกมาถี่ขึ้นเช่นกัน
คนข้างบนยกฝ่ามือที่ยันที่นอนไว้ปาดเหงื่อบนหน้าผาก
"ฮึก ไม่ไหวแล้ว รูแม่งตอดดีจริง ๆ" เขาพูดอย่างลามกหยาบคายด้วยแรงแห่งตัณหา และจากนั้นก็ส่งผลให้เกิดเสียงรัวตับ ๆ ต่อเนื่องรวดเร็วและรุนแรงในทันที
"โอ๊ย ๆๆ"
ร่างกายของคนข้างล่างกระถดหนี ทำให้เดวิสรู้ว่าการเคลื่อนไหวเมื่อครู่เหมือนจะเร็วและลึกเกินไปสำหรับฝ่ายรับ
ประธานหนุ่มเลยได้สติ เงยหน้ามองคนข้างล่าง เห็นฝ่ายนั้นน้ำตาไหลเป็นทาง
อารมณ์แห่งความเห็นอกเห็นใจพลุ่งขึ้นมา แต่ความต้องการก็ยังพุ่งสูง อย่างไรก็ตามเขายอมถอนแท่งเนื้อออกชั่วครู่
แล้วเดวิสก็ก้มตัวลง เบียดใบหน้าไปที่ซอกคอของอีกฝ่าย มือหนาลูบไล้เบา ๆ ที่เส้นผมของคนข้างล่างอย่างปลอบประโลม เดวิสจูบแผ่ว ๆ ที่แก้ม กราม ที่ขมับ เขาจูบตรงหางตา แล้วจู่ ๆ ก็เลียไล่ลิ้นไปตามรอยคราบน้ำตานั้น ราวกับต้องการดูดกลืนทุกอย่างที่ถูกปลดปล่อยจากอีกฝ่ายเข้าไปเป็นของตัวเอง
จูบนั้นคงช่วยปลดเปลื้องอะไรบางอย่างจากความรู้สึกของฝ่ายถูกกระทำได้ การินเริ่มสงบลง ดูเหมือนความเจ็บปวดจะผ่อนคลาย
เดวิสเลยใช้มือผลักดันที่ต้นขาอย่างหนัก ยกบั้นท้ายให้สูงขึ้น แล้วเขาก็แทรกตัวเข้าไปอีกที
"อึก อูย อ๊าาา" แต่คราวนี้เสียงของคนข้างล่างไม่ได้ดังเท่าครั้งก่อน เขาเจ็บน้อยลงแล้ว แถมมีความรู้สึกอย่างอื่นผุดขึ้นมาแทน
เดวิสโถมร่างลงมา แผ่นหลังกำยำของเขาโชกไปด้วยหยาดเหงื่อจากแรงกายที่ทุ่มเทลงไป ตอนนี้มันขยับเคลื่อนไหวด้วยลีลาอันงดงามราวกับการเคลื่อนไหวของปลาในน้ำ
"ฮื่อ หวานมาก ดีเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว"
เขาคำราม ริมฝีปากโลมเลียที่แก้มของการิน สะโพกของเขายังเด้งเข้าออกถี่ยิบไปด้วย
"โอ๊ย อึก อาาา"
ริมฝีปากของเดวิสที่กระทำบนแก้มและต่อมาคือที่ริมฝีปากของการินนั้นยิ่งกว่าความหิวกระหาย มันคือการดูดกลืนในแบบหนึ่ง คนตัวใหญ่แทบบดเคี้ยวอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว คนข้างล่างไม่อาจหนีหรือขัดขืนได้ ต้องยอมให้อีกฝ่ายรุกราน อันที่จริงจากการแสดงออก ดูเหมือนการินเองก็ถูกใจไม่เบากับการจูบของคนผิวสีแทนสวย
"อื้อ อืม" การินได้แต่ครางเสียงอู้อี้
ส่วนเดวิสยังคงใช้ลิ้นกับริมฝีปากรุกรานไปทั่ว มือใหญ่ลูบไล้ที่ไหล่และหน้าอก สะโพกยังขยับรัว ๆ ไม่หยุดนิ่ง
"อือ แฮก โอย อ้า"
การินอ้าริมฝีปากค้าง สองมือของเขากอดที่แผ่นหลังของคนข้างบน นิ้วกดจิกหนักลงบนแผ่นหลังอันเกิดจากความวาบหวาม
ในทันใด เดวิสก็เปลี่ยนท่วงท่า
แม้อวัยวะของเขายังค้างอยู่ข้างใน เขากลับยกไหล่บอบบางของคนข้างล่างขึ้นพร้อมกับเขา การินคว้าหลังคอกับไหล่ของเดวิสโดยสัญชาตญาณ ทำราวกับอีกฝ่ายคือผู้ใหญ่ที่อุ้มตัวเขาไว้
ต่อมาฝ่ายรุกก็ดันขาของอีกฝ่ายให้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม ให้บั้นท้ายของการินวางอยู่บนแท่งทวนของเขา แล้วเหยียดขาผอม ๆ ไปข้างหน้าอย่างสบาย ๆ ส่วนเดวิสนั่งหลังตรง ขายาว ๆ แข็งแรงของท่านประธานสอดอยู่ข้างใต้ เหยียดออกและงอเข่าเล็กน้อย ราวกับท่านั่งขัดสมาธิแบบหลวม ๆ
การินยังไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป แค่รู้ว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น บางอย่างที่....
เขาเลยกอดคอเดวิสแน่น ซบหน้าที่ไหล่กว้างของอีกฝ่าย ตาหรี่ปรือไปด้วยน้ำตาและความมึนเมา ปากอ้าค้างอย่างรอคอย
"โอ๊ะ โอ๊ย อึก" และการินก็ร้องลั่นทันทีที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
เดวิสใช้สะโพกของตัวเองดันคนข้างบนเป็นจังหวะขึ้นลง มือของเขาช้อนที่สะโพกของคนตัวเล็กขึ้นแล้วพอมันตกเขาก็เด้งเอวหา ทั้งสองอย่างถูกทำในจังหวะที่สอดรับกัน
"อึก อึก อา ฮือ"
หนุ่มผอมบางกอดอีกฝ่ายแน่น เสียงร้องของเขาคล้ายเสียงร้องไห้ อาจมาจากความเจ็บปวดส่วนหนึ่ง ที่เหลือมาจากรสชาติอันร้อนแรงที่อีกฝ่ายมอบให้ เสียงสะอื้นจากความเจ็บและสุขสมผสมปนเปแทบแยกไม่ออก
นั่นทำให้การินเองก็ขยับสะโพกตัวเองไปตามจังหวะเดียวกับจังหวะขยับเอวกับมือของเดวิสด้วย ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณ
เดวิสเบียดหน้าตัวเองมาชิดกับคนที่คร่อมตักเขาอยู่ แววตาดำดุดันของเขาตอนนี้สงบนิ่งขึ้นเล็กน้อย เขาใช้จมูกแตะที่ริมฝีปากของการิน แล้วริมฝีปากร้อนแรงของเขาดึงปากอีกฝ่ายมาประกบอย่างเร่าร้อน
นั่นให้การินรู้สึกผ่อนคลายขึ้น
เดวิสยังไม่หยุดหยัดตัวขึ้นลง การทำแบบนั้นส่งผลให้คนข้างบนส่งเสียงหอบทุกครั้งที่เขาขยับตัว
"แฮก แฮก อึก แฮก"
ชายหนุ่มตัวใหญ่ยังลอบมองใบหน้าของคนตรงหน้าไปด้วย เขาเห็นดวงตายังบีบแน่น หนุ่มหน้าสวยกัดฟัน สีหน้าดูทุกข์ทรมาน และนั่นทำให้ความรู้สึกหนึ่งของเดวิสเอ่อล้นขึ้นมาแทน
เขากระตุกมุมปากคล้ายรอยยิ้มบาง ๆ อย่างเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะยื่นปากไปจูบอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวานอย่างยิ่ง
และนั่นทำให้การินจูบเขาตอบกลับมาเช่นกัน
และในอีกวินาทีต่อมา เขาก็ดันร่างบอบบางให้ลงไปนอนบนเตียง แล้วโถมตัวลงไปนอนทับร่างคนบนเตียงอีกที ขาของคนข้างล่างแยกถ่างออกจากกันเพราะถูกบั้นท้ายของเดวิสกดไว้ ท่อนเนื้อของเขายังสอดคาในตัวของอีกฝ่าย
พอคนร่างบางลงไปนอนได้ที่ สะโพกของเดวิสก็ขยับรัวเร็ว ริมฝีปากยังดูดดึงอย่างหิวกระหาย เหงื่อเย็น ๆ ของตัวเขาหยดถูกคนข้างล่าง
"โอ๊ะ อึก แฮก" คือเสียงของคนอยู่ข้างบนที่ร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"อา อ๊า" และนั่นคือเสียงสุดท้ายของหนุ่มหน้าสวยก่อนจะใช้มือสัมผัสที่ท่อนเนื้อของตัวเองเบา ๆ แล้วการินก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นลงมาบนหน้าท้องของตัวเองอย่างมากมาย
ซึ่งไม่ต่างอะไรจากเดวิสที่พอเห็นภาพของคนตรงหน้า ตอนได้สัมผัสตอดถี่จากกล้ามเนื้อตรงนั้นที่หดรัดเป็นจังหวะในขณะที่เจ้าตัวเสร็จสม นั่นทำให้เดวิสกัดฟัน หลับตาแน่น แล้วเขาก็ถึงฝั่งฝันทันที
แต่หนุ่มหล่อยังมีสติด้วยการรีบถอดถอนมันออกมาทันเวลา
เขาร้องครวญครางขณะนิ้วยาวกอบกุมที่ส่วนโคนเอาไว้ อวัยวะเพศแข็งยาวสวยของเขากระตุกเป็นจังหวะขณะปลดปล่อยธารรักสีขาวลงบนตัวของคนข้างล่าง ซึ่งตอนที่เห็นเดวิสสาบานได้ว่าน้ำของเขาไม่เคยออกมามากมาย การหลั่งของเขาไม่เคยสร้างความเปียกนองได้มากขนาดนี้ หลายหยดกระเด็นไปถึงหน้าและเส้นผมของหนุ่มคนข้างล่าง ไปกระทั่งถึงหมอนด้วยซ้ำ อีกฝ่ายหลับตาแน่น สะดุ้งเฮือกตอนของเหลวอุ่นจัดกระเซ็นถูกตัวเอง
ครั้นพอหยาดหยดสุดท้ายของเดวิสออกจากร่างกาย เขาก็ถอนใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะแทรกดุ้นเนื้อของตัวเองที่ยังแข็งขึงเสียมากมายเข้าไปในช่องทางที่เห่อบวมของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้อิ่ม นั่นทำให้การินถึงกับอ้าปากค้าง ร้องโอ๊ยออกมาดังลั่น แล้วท่อนเนื้อของเดวิสก็ถูกแช่ค้างไว้แบบนั้น
"อึก อูย โอ้ สุดยอด" นั่นคือเสียงของเดวิสก่อนที่เขาจะซบหน้าลงกับไหล่ของคนข้างล่างอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ตอนนี้เขาได้ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างที่ค้างคามาหลายสัปดาห์ไปกับร่างกายของคนข้างล่าง ไม่เหลือตะกอนใดตกค้างให้ไม่สบายตัวอีกต่อไป
เขารู้สึกร่างกายเบาหวิว แต่กลับเติมเต็ม ไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต
เดวิสถึงกับส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างออกมาด้วยความสุขสมก่อนจะหลับตาลง