ตอนที่ 19 นักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง (ตอนปลาย)
เข้าใจจิตใจของใคร ของใต้เท้าสังฆราช จิตใจเป็นอย่างไร เช่นนั้นคงจะต้องพิจารณาตราประทับและลายมือชื่อของใต้เท้าสังฆราชอย่างลึกซึ้ง จะต้องสัมผัสจิตวิญญาณของตนในส่วนลึก จึงจะสามารถเข้าใกล้โลกจิตใจของใต้เท้าสังฆราชที่กว้างใหญ่ไพศาลดังดวงดาวและมหาสมุทรได้สักหน่อยกระมัง
เมื่ออาจารย์ซินออกจากห้องของท่านมุขนายกสำนักการศึกษากลาง ใคร่ครวญถึงประโยคสุดท้ายนั้น สีหน้ายังคงขาวซีด จิตใจยังมิคลายความสงบ เขาทำหลากหลายวิธีพยายามที่จะคิดให้ออก แต่กลับยังคงไม่มีหนทางที่จะแน่ใจว่าอันไหนคือสิ่งที่ถูกต้อง ใต้เท้าสังฆราชตัดสินใจที่จะส่งเสริมสำนักฝึกหลวงให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้งเชียวรึ แล้วเพราะเหตุใดในจิงตูไม่มีข่าวคราวใดๆ เพราะเหตุใดถึงเลือกนักเรียนที่อายุน้อยเช่นนี้มาจัดการธุระเล่า กุญแจสำคัญของปัญหาอยู่ตรงที่ เรื่องราวปัญหาของประวัติศาสตร์สำนักฝึกหลวงยังไม่ได้รับการแก้ไข แล้วผู้ใดจะกล้าแตะต้องเรื่องนี้เล่า
เขาสาวเท้ามาถึงด้านหน้าของเฉินฉางเซิง การไตร่ตรองทั้งหมดจะต้องสิ้นสุด ด้วยเหตุนี้เขาใช้เวลาก้าวเดินสิบกว่าก้าว ตัดสินใจว่าตนเองจะทำสิ่งใด รอยยิ้มที่เสแสร้งแต้มอยู่บนใบหน้า พลางเอ่ย “นี่คือสมุดรายชื่อและกุญแจ เพียงแต่ว่าเจ้าอาจจะมีบางสิ่งที่ยังไม่เข้าใจ ถึงแม้จะมีรายชื่อในสมุดรายชื่อของสำนักฝึกหลวง พวกเราก็ยากยิ่งที่จะตามพวกเขากลับมา”
เฉินฉางเซิงรับเอาสมุดรายชื่อมาพลิกออกสองหน้า พบว่าหน้าของสมุดรายชื่อเก่าแก่อย่างยิ่ง บนรายชื่อส่วนใหญ่ด้านหลังล้วนแต่มีคำว่า ‘ลบออก’ สองคำนี้ จึงเอ่ยถามว่า “ถ้าอย่างนั้นทำอย่างไร”
อาจารย์ซินคิดว่าเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องของตนเองไม่ใช่รึ เมื่อคิดได้เช่นนี้ แต่กลับไม่เอ่ยออกมา เขามีวิธีการที่แน่วแน่แล้ว เพียงแค่ไม่เอาตนเองไปป่าวร้องให้กำลังใจแทนสำนักฝึกหลวง ไม่ต้องการไปพัวพันกับแผนการที่เข้าใจยากของผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น ทำในสิ่งที่สามารถทำได้ในอำนาจขอบเขตของตน หากต้องการเงินก็มีเงินให้ หากต้องการคนก็มีคนให้
“เจ้าคิดว่า...ร่ำเรียนที่สำนักฝึกหลวง ตอนนี้ยังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่” เขาจ้องไปยังนัยน์ตาของเฉินฉางเซิง หยั่งเชิงถามออกไป
เฉินฉางเซิงคิดไตร่ตรอง จึงกล่าวว่า “ต้องการอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ”
“หากเจ้าต้องการให้อาจารย์ของสำนักเทียนเต้าโยกย้ายมาสำนักฝึกหลวง...อย่างนั้นเกรงว่าไม่ได้”
อาจารย์ซินหัวเราะพลางกล่าวออกไป ตนเองรู้ดีว่าประโยคนี้มิได้น่าขำขันสักนิด กลับจะเหมือนน่าเบื่อเสียมากกว่า
เฉินฉางเซิง เอ่ยว่า “ข้าต้องการคน”
ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของอาจารย์ซินค่อยๆ หยุดลง กล่าวด้วยสีหน้าปกติ “ต้องการกี่คน”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “ต้องการจำนวนมาก”
ท่วงท่าของอาจารย์ซินไม่เปลี่ยนแปลง มือทั้งสองกลับค่อยๆ เย็นลง ในใจใคร่ครวญมิน่าเล่าเป็นดังเช่นหัวหน้าสำนักการศึกษากลางได้คาดเดาไว้ ใต้เท้าสังฆราชได้ใช้เบื้องหลังของการเปิดสำนักฝึกหลวงขึ้นอีกครั้ง...เพื่ออำพรางจุดมุ่งหมายที่ไม่สามารถบอกให้ผู้คนทราบได้อย่างนั้นรึ หาไม่แล้วนักเรียนหนุ่มคนนี้เพราะเหตุใดถึงได้เอ่ยว่าต้องการคน ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องการคนจำนวนมาก ถ้าหากว่าเป็นเรื่องที่ละเมิดข้อห้ามต่างๆ จริงแล้ว อย่างนั้นจะทำอย่างไร
“ข้าขอถามอะไรสักหน่อย...เจ้าต้องการคนจำนวนมากเพราะเหตุใด”
เขาจ้องเขม็งไปยังนัยน์ตาของเฉินฉางเซิงกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ ลักษณะท่าทางเอาจริงเอาจัง เตรียมพร้อมที่จะปฏิเสธทุกเมื่อ หลังจากนั้นก็หันหลังกลับออกไป
เฉินฉางเซิงไม่ได้รับรู้ถึงความตื่นเต้นของเขา ถึงแม้จะสามารถรับรู้ได้ ก็ไม่มีวิธีที่จะเข้าใจ เอ่ยว่า “สำนักฝึกหลวงมีพื้นที่ไม่ได้เล็ก สิ่งปลูกสร้างหลายปีที่ผ่านมานี้ไม่ได้รับการซ่อมแซม ถึงแม้การบูรณะจะค่อยๆ ทำได้ แต่ว่าหากต้องการที่จะศึกษาตำราข้างใน ถึงอย่างไรก็ต้องทำความสะอาดเสียหน่อย ถ้าว่ากำลังคนไม่พอ เกรงว่าจะเสียเวลานาน”
อาจารย์ซินได้ฟังคำพูดนี้ ถอดถอนลมหายใจเย็นๆ ออกมาหนึ่งครั้ง ไม่ใช่เพราะเกรงกลัว เพียงแค่คาดคิดไม่ถึง เป็นห่วงว่าเฉินฉางเซิงจะเสียใจภายหลัง กล่าวโดยมิได้ลังเลว่า “เบี้ยเลี้ยงที่ควรมีจะรีบส่งไปให้ กำลังคนที่ควรจัดสรรก็ไม่น้อย ข้าจะจัดสรรคนงานไปให้ชั่วคราวก่อน ไม่ๆ ข้าจะพาคนงานไปส่งให้ท่านด้วยตัวเอง”
หลังจากพูดประโยคเหล่านั้นแล้ว เขาก็ตบไหล่เฉินฉางเซิงอย่างสนิทสนม ประคองแขนของเฉินฉางเซิงเบาๆ มุ่งไปยังห้องโถงของสำนักการศึกษากลาง อาจารย์ซินที่เวลาปกติน่าเกรงขามหาผู้ใดเปรียบ คาดไม่ถึงว่าจะสนิทสนมกับเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างลักษณะเช่นนี้ ภาพของฉากนี้ไม่รู้ว่าดึงดูดสายตามากเท่าไหร่ เป็นธรรมดาที่จะก่อให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์
“เฉินฉางเซิงเข้าไปในสำนักฝึกหลวงจริงรึ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ...หลังจากที่หญิงรับใช้อาวุโสหนิงจากไป ผ่านไปไม่นานเขาก็ไปที่สำนักการศึกษากลาง”
ห้องตำราของจวนขุนพลเทพตงอวี้ หลังจากพูดคุยสองประโยคง่ายๆ นี้ ก็ตกอยู่ในความเงียบอย่างรวดเร็ว
ท่าทางที่เย็นชาของสวีซื่อจี จ้องมองไปยังหญิงรับใช้อาวุโสฮวาที่กำลังไม่สงบ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นความหมายของทางนั้น อย่างนั้นยังไม่ต้องจัดการชั่วคราว”
ฮูหยินสวียืนอยู่ข้างๆ กล่าวด้วยความกังวล “เพราะเหตุใดถึงมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันเช่นนี้”
สวีซื่อจีกล่าวว่า “ข้าให้นางออกหน้าจัดการกับปัญหาของสำนักเด็ดดารา ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าเด็กคนนั้น ยอมสละน้ำใจที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ เดิมทีปรารถนาจะนำเรื่องการหมั้นหมายบอกแก่นาง รายงานจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์โดยผ่านนาง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางทำสิ่งใดก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล”
ฮูหยินสวีใบหน้ากลัดกลุ้ม เอ่ยว่า “ปัญหาอยู่ที่หญิงรับใช้อาวุโสหนิงเอ่ยสองประโยคนั่น ปรารถนาให้เจ้าเด็กนั้นมีชีวิตอยู่ เพราะเหตุในพระราชวังต้องก้าวก่ายเรื่องเล็กๆ เช่นนี้ด้วยเล่า”
สวีซื่อจีมองหญิงรับใช้อาวุโสฮวาแวบหนึ่ง
หญิงรับใช้อาวุโสฮวาก้มศีรษะลง กล่าวด้วยเสียงเบา “เมื่อคืนวาน แม่นางซวงเอ๋อร์เข้าไปในพระราชวัง ตามที่คุณหนูมีจดหมายส่งกลับมา”
ฮูหยินสวีได้ฟังประโยคนี้ รู้สึกไม่ยินดี กล่าวว่า “เจ้าเด็กคนนี้ ไม่เขียนจดหมายถึงบิดามารดา เขียนจดหมายถึงคนนอกเพื่อสิ่งใด”
สวีซื่อจีขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากฟังคำพูดเหล่านั้น เอ่ยว่า “การสมรสเป็นเรื่องใหญ่ บิดามารดาถึงจะเป็นผู้ตัดสินใจ ถึงแม้ผู้อาวุโสของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มิได้สนใจ เจ้าจะกังวลใจกับเรื่องเหล่านั้นทำไมกันเล่า เพื่อให้เกียรติแม่นางม่ออวี่ เพราะฉะนั้นให้เจ้าเด็กนั่นมีชีวิตชั่วคราว หากเขายังคงไม่ยินยอมอยู่ในขอบเขต ค่อยมาเจรจากันอีกทีก็ไม่สาย”
ฮูหยินสวี เอ่ยว่า “เพียงแค่กังวลว่าเจ้าเด็กนั้นภายหลังตำแหน่งหน้าที่ก้าวไกล จะแค้นใจคนในจวน”
ทันใดนั้นสวีซื่อจีหัวเราะ กล่าวคำที่มีความหมายลึกซึ้งออกมา “ตำแหน่งหน้าที่ก้าวไกลรึ”
ฮูหยินสวีจ้องมองสามีของตนเองหัวเราะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย โบกมือเป็นสัญญาณให้หญิงรับใช้อาวุโสฮวาถอยออกไป พลางกล่าวเสียงต่ำ “ก่อนหน้านี้องค์ชายเฉินหลิวให้คนมาเชิญท่านพี่ไปร่วมงานเลี้ยง ท้ายที่สุดแล้วท่านพี่ได้เข้าร่วมหรือไม่ ถึงแม้ว่าเขาได้รับคำชื่นชมจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มากทีเดียว แต่ว่าฐานะเขาถึงอย่างไรก็มีความพิเศษ คิดว่าไม่ค่อยเหมาะสม”
ตั้งแต่หลายปีก่อน เชื้อพระวงศ์หลังจากถูกสำเร็จโทษอย่างโหดเหี้ยมครั้งสุดท้ายเพราะวางแผนให้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ลงจากบัลลังก์มังกร ลูกหลานทั้งหมดของเชื้อพระวงศ์ภายในสามรุ่น ล้วนแต่ถูกให้ขับออกจากจิงตู ทุกอำเภอของมลรัฐล้วนแต่ถูกจับตามอง มีเพียงแค่องค์ชายเฉินหลิวของจวนเซียงอ๋องยังสามารถอาศัยอยู่ที่จวนอ๋องในจิงตูต่อไปได้เนื่องจากยังทรงพระเยาว์
ก็เป็นเพราะว่าทรงพระเยาว์นี่เอง ดังนั้นจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ทรงอนุญาตให้องค์ชายกับองค์หญิงที่มีอายุพอๆ กันเข้าพระราชวัง ยังได้ศึกษาร่ำเรียนกับแม่นางม่ออวี่ ทั้งสองได้พัก ดื่ม กินที่เดียวกัน มีความผูกพันกันลึกซึ้ง เขาก็รอให้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จ้องมองให้เขาเติบใหญ่ ดังนั้นจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ให้ความสำคัญและรักใคร่เขา เกรงว่าหลังจากเติบใหญ่ก็คงไม่ให้ออกจากจิงตู ถึงขนาดที่จะให้เขาเป็นองค์รัชทายาทกระมัง
แน่นอน มีผู้คนจำนวนมากคิดว่าองค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ทำดีกับองค์ชายเฉินหลิวเช่นนี้ นอกจากความรักความเอ็นดูที่มีต่อกัน องค์ชายเฉินหลิวขณะนี้อยู่ที่ราชวังก็ยังมีชื่อเสียงอย่างยิ่งในโลกมนุษย์ ที่สำคัญกว่านี้ก็คือ เมื่อจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มองใบหน้าของเขา คงจะทำให้คิดถึงองค์ชายที่ทรงประสูติด้วยองค์เองซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม องค์ชายเฉินหลิวในที่สุดแล้วก็ยังคงเป็นเชื้อพระวงศ์ ในร่างกายของเขาก็ยังมีโลหิตของราชสำนักไหลเวียนอยู่ ไม่มีผู้ใดเชื่อว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ระแวดระวังในตัวเขา และสวีซื่อจีเป็นขุนพลเทพตงอวี้ที่มีความสำคัญต่อจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ เรื่องอย่างการไปร่วมงานเลี้ยงที่จริงแล้วดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่
ฟังคำพูดของฮูหยินสวี สวีซื่อจีเงียบงันไปชั่วขณะ เอ่ยว่า “ไม่เป็นไร องค์ชายบอกกล่าวด้วยเจตนาดีครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าหากข้ายังคงทระนงในฐานะตนเอง องค์ชายคงไม่ยินดี ในพระราชวังก็คงมองข้าไม่ดีสักเท่าไหร่ ขุนนางที่ไม่คบค้าสมาคมกับผู้ใดจนเกินไปก็ไม่ใช่ขุนนางที่ดีนัก จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จิตใจใสสะอาดดั่งกระจก รู้ว่าองค์ชายเฉินหลิวเพียงแค่อยากมีความสัมพันธ์ผ่านทางข้าและตระกูลชิวซาน ดูแลเซียงอ๋องที่กัดฟันต่อสู้กับวันเวลาอยู่ทางทิศใต้อันไกลโพ้นอย่างดี เรื่องราวเหล่านี้เกี่ยวข้องกับความกตัญญู จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์น้ำใจดั่งมหาสมุทร แล้วจะใส่ใจทำไมเล่า พูดถึงเซียงอ๋องที่ชีวิตนี้มีความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จะเรียกเขากลับมาจิงตูก็เป็นเรื่องธรรมดายิ่งนัก”
ฮูหยินสวีมิได้เอ่ยสิ่งใด ความรู้สึกกลับตึงเครียด นางเข้าใจอุปนิสัยของสวีซื่อจีมากกว่าผู้ใด ในวันปกติเขาจะอยู่ลำพังพูดน้อย ในเวลานี้กล่าวคำอธิบายมากมาย แต่หากไม่อธิบายให้ตนเองฟัง อย่างนั้นจะไปอธิบายให้ใครฟังเล่า ก็คงจะอธิบายว่าตนเองก็ไม่แน่ใจว่าคำพูดเหล่านี้แท้ที่จริงแล้วจะมีคุณค่าหรือไม่
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขายังคงต้องไปงานเลี้ยงขององค์ชายเฉินหลิว นี่อธิบายถึงอะไรเล่า
หลังจากที่สวีซื่อจีกล่าวประโยคเหล่านั้นแล้ว ก็พบว่าตนเองแสดงสิ่งที่ผิดปกติออกไป จึงทำจิตใจให้แน่วแน่ จ้องมองไปยังฮูหยินยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าก็ไม่ต้องกังวลไป...เจ้าเด็กคนนั้นก็คงจะไม่สามารถมีอนาคตใดๆ หรอก แม่นางม่ออวี่ให้เขาเข้าไปที่สำนักฝึกหลวง เดิมทีความหมายก็เป็นเช่นนี้”
ชื่อของสำนักฝึกหลวง เมื่อได้ยินที่จริงแล้วช่างยอดเยี่ยมจริงๆ สามารถนำคำว่า ‘ฝึกหลวง’ มาเป็นชื่อได้ ดูยังไงก็คงไม่ห่างจากสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารามากนัก ในความเป็นจริง ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมายาวนานหลายร้อยปี สำนักฝึกหลวงที่จริงแล้วเป็นสำนักที่ดีที่สุดในจิงตูมาตลอด และก็สอบเข้าสำนักยากที่สุดอีกด้วย
แต่ว่าขณะนี้ สำนักฝึกหลวงเสื่อมโทรมราวกับต้นหญ้าในฤดูใบไม้ร่วงมานานแล้ว ถูกผู้คนลืมเลือน อยู่ภายในสำนักไม่ได้มีฐานะใดๆ ถ้าหากว่าเป็นเหมือนเมื่อหลายปีก่อนที่ไม่มีข่าวสารใดๆ ก็คงจะแล้วไป แต่นี่ยังมีข่าวคราวเล็กน้อย คงจะทำให้อับอายขายหน้าไม่มีที่สิ้นสุด มิเช่นนั้นอาจารย์และนักเรียนเหล่านั้น เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ จะกระจัดกระจายจนว่างเปล่าอย่างนี้รึ
สำนักฝึกหลวงเปลี่ยนแปลงเป็นดั่งเช่นทุกวันนี้ ยิ่งต้องกล่าวถึงเรื่องในอดีตหลายสิบปีที่ผ่านมา ในปีนั้นเจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงยังดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำของนิกายหลวง เป็นศิษย์พี่สำนักเดียวกับใต้เท้าสังฆราช อยู่ภายในนิกายหลวงยังมีตำแหน่งเทียบเท่าสังฆราช ได้รับความยกย่องเลื่อมใสอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเทพธิดาของนิกายทางทิศใต้ก็ยังต้องทำความเคารพ กล่าวได้ว่าเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์นิกายหลวง
กล่าวกันตามเหตุผล มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวง ควรที่จะพึงพอใจถึงจะถูก แต่ว่าจิตใจมนุษย์ก็เหมือนกับดวงดาวดาษเดียรบนท้องฟ้า ยากที่จะนับได้ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีหนทางที่จะมองเห็นได้ชัดเจน เจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงปรารถนาที่จะแย่งชิงตำแหน่งสังฆราช แต่ว่าไม่ได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ สุดท้ายเขาจึงสมคบคิดกับเชื้อพระวงศ์ทั้งผู้อาวุโสและผู้เยาว์วัยที่จงรักภักดี วางแผนที่จะโค่นล้มการปกครองของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏว่าเพียงแค่หนึ่งคืนก็พ่ายแพ้ย่อยยับ เจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงถูกใต้เท้าสังฆราชประหารให้กลายเป็นเถ้าธุลีด้วยตนเอง และผู้ที่สนับสนุนสำนักฝึกหลวงอย่างแน่วแน่เป็นธรรมดาที่จะประสบกับชะตากรรมนองโลหิต
หลังจากคืนนั้น ก็มีคนเคยที่จะพยายามฟื้นฟูสำนักให้กลับมาเฟื่องฟูอีกครา ทว่าก็ถูกเพ่งมองจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์และผู้ที่ดำรงตำแหน่งสังฆราชในปีนั้นซึ่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดในโลกมนุษย์ ศิษย์ของสำนักฝึกหลวงเมื่อสำเร็จการศึกษาออกมาแล้วก็ไม่มีอนาคตอย่างสิ้นเชิง เพียงใช้ระยะเวลาแค่สองปี สำนักฝึกหลวงก็หมดหนทางที่จะมีนักเรียนมาสมัครสอบเข้าศึกษา เป็นธรรมดาที่อาจารย์จะต้องจากไป
ก็เป็นเช่นนี้ สำนักฝึกหลวงที่เคยมีเกียรติอย่างหาที่สุดมิได้ แปรเปลี่ยนเป็นสวนภูตผีที่น่าสะพรึงกลัว
จนกระทั่งระยะเวลาผ่านพ้นมาสิบกว่าปี สำนักฝึกหลวงจึงต้อนรับนักเรียนใหม่อีกครั้งหนึ่ง
นักเรียนใหม่คนนั้นมีนามว่าเฉินฉางเซิง
“เข้าเรียนรึ”
“ไม่ใช่ นั่นคือการเนรเทศ”
“นักเรียนใหม่หรือ”
“ไม่ นั่นคือเหวลึกที่ไม่อาจปีนป่ายออกมาได้ตลอดกาล”
สวีซื่อจีสรุปออกมาสีหน้าไร้ความรู้สึก


ตอนที่ 22 ง่ายดายอย่างยิ่ง
อ่านตำราหนึ่งร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง มีผู้คนที่ต้องการเวลาสิบวัน มีผู้คนที่ต้องการเวลาครึ่งปี สำหรับเรื่องนี้ที่จริงแล้วไม่สิ่งใดสามารถกล่าวได้ ก็เหมือนกับสิ่งที่ถังซานสือลิ่วได้กล่าวไว้ หญิงสาวนางนั้นมักจะทำให้ผู้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด เฉินฉางเซิงจึงทำได้เพียงไม่กล่าวสิ่งใด
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ซวงเอ๋อร์จ้องมองเฉินฉางเซิงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาไม่ยินดี อาจจะเพราะนางคิดว่า ในเมื่อเจ้าและคุณหนูมีการหมั้นหมาย ถึงแม้ความสามารถจะต่างกันราวฟ้ากับดิน อย่างน้อยก็ควรจะแสดงออกว่ามีจิตใจที่แน่วแน่และมีปณิธานอันยิ่งใหญ่มิใช่หรือ
และจากที่นางดู ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าคุณหนูเขียนจดหมายส่งมาจากสถานศึกษาหนานซี เฉินฉางเซิงตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย จะเอาอะไรมาพูดว่ามีโอกาสเข้าไปยังสำนักฝึกหลวง นั่งอยู่บนพื้นที่สะอาดอ่านตำราฝึกบำเพ็ญเพียรเล่า แม้ไม่ต้องการให้เจ้าซาบซึ้งขอบคุณ แต่ก็ไม่ควรที่จะนิ่งเงียบเช่นนี้ ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีเรื่องราวเกิดขึ้น
ซวงเอ๋อร์จ้องมองเขาแล้วส่ายศีรษะ ล้วงเอาจดหมายแผ่นบางๆ หนึ่งแผ่นออกมาจากในอกแล้วยื่นออกไป
“ในเมื่อตอนนี้เจ้ามีโอกาสที่หายากยิ่งในการบำเพ็ญเพียร ก็ควรเห็นคุณค่าให้มาก เริ่มจากขั้นพื้นฐาน เท้าได้เหยียบลงไปในสนาม ไม่ต้องคิดที่จะละเลยหน้าที่แต่อย่างใด และก็ไม่ต้องนำความหวังไปโยนไว้ที่ร่างกายผู้ใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งร่างกายของสตรี” นางมิรู้ว่าคิดไปถึงสิ่งใด กล่าวอย่างเฉียบขาดก่อนเดินออกไป “การบำเพ็ญเพียรก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่มีความคาดหวังใดๆ ก็ตาม ข้าคาดหวังว่าเจ้าจะไม่ทำลายหม้อที่แตกร้าวให้ชำรุดเสียหาย* เข้าใจความหมายของข้าหรือไม่”
เฉินฉางเซิงรับเอากระดาษแผ่นนั้นมา ตะลึงงันชั่วครู่ ไม่เข้าใจว่าประโยคของนางมีความหมายว่าอะไร ในใจใคร่ครวญว่าตนเองได้หลบเข้ามาในสำนักที่ประหนึ่งสุสานเพื่ออ่านตำราบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบๆ จวนขุนพลเทพและคุณหนูสวียังจะคิดว่าตนขวางหูขวางตาอยู่อีกหรือ
ด้านนอกของหอตำราพระอาทิตย์ลอยอยู่กลางฟ้าสูง ใบไม้ส่งเสียงดังเกรียวกราว ลำแสงตกกระทบลงมาแตกกระจายแปรเปลี่ยนเป็นดวงแสงพร่าเลือนมากมาย โชคยังดีที่ยังคงเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศไม่ค่อยร้อน บนกระดาษแผ่นนั้นมีกลิ่นหอมสดชื่นของหญิงสาว แต่กลับไม่มีเหงื่อใดๆ
เฉินฉางเซิงจ้องมองประโยคบนกระดาษ เงียบนิ่งเป็นเวลานาน
“กระทำตนให้ดีที่สุด”
ลายมือบนกระดาษค่อนข้างที่จะสวยสดงดงาม ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ตกตะลึงแต่อย่างใด โดยเฉพาะขีดตัวอักษรเป็นเส้นตรงอย่างยิ่ง มองแล้วไร้เดียงสาน่าเอ็นดู เขาคาดเดาว่าประโยคนี้คงจะเป็นคุณหนูตระกูลสวีเขียนจากดินแดนอันห่างไกลทางทิศใต้มาถึงตน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเชื่อมโยงหญิงสาวที่เขียนลายมืองุ่มง่ามไร้เดียงสาเช่นนี้กับหญิงสาวผู้มีพรสวรรค์ในตำนานคนนั้นได้เลย
เขาเข้าใจความหมายของประโยคนั้น ราวกับว่ามองเห็นท่าทางที่คุณหนูสวีกำลังเขียนประโยคนี้ออกมา เวลานั้นแววตาของนางน่าคงจะเย็นชาอย่างแน่นอน หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย มีบ้างที่จะทนไม่ได้ และมีบ้างที่จะไม่ยินดี มากกว่านั้นก็คืออย่างไรก็ได้
นางเขียนหนึ่งประโยคให้เขา ที่จริงแล้วกุญแจสำคัญก็คือตัวอักษร ‘ตน’
ตน ก็คือตนเอง
ดำเนินชีวิตด้วยตนเอง
อ่านตำราด้วยตนเอง
บำเพ็ญเพียรด้วยตนเอง
กินดื่มจนอิ่มด้วยตนเอง
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญสงบนิ่งชั่วครู่ จึงไม่ใคร่ครวญมากไปกว่านี้ นำกระดาษเก็บไว้ในแขนเสื้อ ยืดตัวลุกขึ้น เดินไปยังด้านหน้าของชั้นตำราเสาะหาตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มที่มีรายชื่ออยู่บนปกหลังของตำราชำระล้างกระดูก ด้านหนึ่งกำลังเสาะหา อีกด้านหนึ่งกำลังคิดทบทวนคำพูดของสาวใช้ซวงเอ๋อร์ หัวคิ้วอดไม่ได้ที่จะขมวดขึ้นมา ความเร็วของนิ้วมือที่ไล่ไปตามตำราค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเชื่องช้า
จริงหรือไม่ที่ใช้เวลาเพียงแค่สิบวันก็สามารถอ่านตำราเยอะแยะมากมายจนจบร้อยรอบ
แท้ที่จริงแล้วจะอ่านอย่างไร
‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ คือคัมภีร์บำเพ็ญเพียรแบบสรุป เป้าหมายของการฝึกฝนที่แท้จริงก็คือคัมภีร์สี่สิบเก้าเล่มที่อยู่หลังปกตำรา นักเรียนต้องใช้ความรู้กับความเฉลียวฉลาดในตำรา เพื่อที่จะชำระจิตให้บริสุทธิ์ รู้จักความแน่นอนของโลกใบนี้ มาจากจิตวิญญาณที่แข็งกล้าของตนเอง
นี่คือด้านการฝึกบำเพ็ญเพียรของจิตใจที่บริสุทธิ์
คัมภีร์สวรรค์ได้ตกจากฟากฟ้าลงมายังโลกมนุษย์
ผู้คนเริ่มที่จะฝึกฝนบำเพ็ญเพียร ขั้นแรกของการรวบรวมพลังจิตล้วนแต่ใช้วิธีการนี้ อาจจะเพราะว่าผู้อาวุโสจำนวนนับไม่ถ้วนได้สรุปออกมา วิธีการนี้เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด ประสบความสำเร็จที่สุด อาจจะเป็นเพราะว่าตัวอักษรคือตัวหน่วงนำความคิดเพียงหนึ่งเดียว อย่างนั้นอยากจะนำความคิดของคนรุ่นก่อนมาช่วยเหลือความคิดของตนเองให้เปลี่ยนเป็นพละกำลัง เป็นธรรมดาที่จะต้องให้ตัวอักษรเป็นตัวเชื่อมผ่าน
ในเมื่อใช้วิธีการนี้ คำอธิบายประกอบตำราชำระล้างกระดูกทั้งสี่สิบเก้าเล่ม เป็นธรรมดาที่ผู้คนมักจะยอมรับโดยทั่วไปว่าตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มสามารถช่วยให้รวบรวมพลังจิตได้มากที่สุด ตั้งแต่ปี 1582 หลังจากนิกายหลวงได้พิจารณากำหนดรายชื่อตำรา ก็ไม่เคยมีการแก้ไขอีกเลย
เฉินฉางเซิงอยู่บริเวณชั้นตำราเดินเสาะหา แม้เขาจะคุ้นเคยกับการเรียงตำราที่ผิดแปลก แต่ก็ยังใช้เวลาครึ่งชั่วยามถึงจะสามารถรวบรวมตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มได้ หลังจากนั้นจึงนำทั้งหมดย้ายมาไว้บนพื้นข้างหน้าต่าง เรียงตามลำดับให้เรียบร้อย
เขายังไม่ได้เริ่มอ่านในทันที แต่ไปที่ตรอกไป๋ฮวากินข้าวกับผักต้ม ยังไปนั่งพักผ่อนบนพื้นหญ้าริมทะเลสาบที่มีต้นไม้แน่นขนัดราวผ้าม่านอยู่ครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งพึงพอใจ ถึงจะเดินไปยังหอตำราอีกครา หยิบตำราเล่มแรกขึ้นมาเริ่มอ่าน
ก่อนหน้าที่จะเสาะหาตำรา เขาแน่ใจว่าตำราเหล่านี้ตนเองไม่เคยอ่านมาก่อน รู้สึกเสียใจเล็กน้อย และประหลาดใจว่าตำราเหล่านี้แท้ที่จริงมีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร ถึงสามารถช่วยมนุษย์ในการรวบรวมพลังจิต
หยิบตำราเล่มแรกที่มีชื่อว่า ‘เข้าใจอย่างบริสุทธิ์’ เขามั่นใจว่าตนเองไม่เคยอ่านตำราเล่มนี้มาก่อน ดังนั้นเมื่อเขาพลิกตำราออก หลังจากมองเห็นประโยคที่คุ้นตาเหล่านั้น เขาคิดว่าตนเองคงตาลายเสียแล้วกระมัง เหมือนกับตอนที่สอบของสำนักเทียนเต้าไม่มีผิด
ตำราเล่มนี้บางมาก แต่เขากลับรู้สึกว่าหนักเล็กน้อย เขาอ่านเนื้อหาในตำราอย่างเลื่อนลอย รู้สึกผิดหวังจิตใจห่อเหี่ยว เมื่อตนเองอายุสี่ขวบ ก็เคยอ่านเนื้อหาเหล่านี้มานานแล้ว หากจะพูดให้ชัดเจน เนื้อหาเหล่านี้เขาสามารถท่องจำจากข้างหลังมาข้างหน้าได้นานแล้ว
เพียงแค่ตอนอยู่ในวัดเก่าที่ซีหนิง ตำราเล่มนี้ชื่อว่า ‘คัมภีร์โอบอุ้มความบริสุทธิ์’
เขารู้สึกเกินความคาดหมาย เพราะว่าราวกับย้อนกลับไปตอนสอบของสำนักเทียนเต้า เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องที่ดีอย่างนั้นคงจะไม่ปรากฏมาอีกแล้ว คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้จะปรากฏออกมาอีกครา นี่ทำให้เขาใจลอย จนเวลาผ่านไประยะหนึ่งถึงจะรู้สึกตัว
หลังจากรู้สึกตัว เขาจึงเปิดตำราเล่มที่สองอย่างรวดเร็ว
ตำราเล่มนี้มีชื่อว่า ‘รวบรวมกวีสรรเสริญสุสานเทียนซู’
ความเร็วในการพลิกหน้าตำราราวกับสายลมที่พัดเย็นสบาย ภายในเวลาอันรวดเร็วเขาก็แน่ใจว่าตำราเล่มนี้ตนเคยอ่านแล้ว ผู้อาวุโสเหล่านั้นหลังจากได้เยี่ยมชมสุสานเทียนซูจึงได้เขียนกวียกย่องสรรเสริญ ล้วนแต่อยู่ในสมองของตนเอง เพียงแต่ว่าตอนที่อ่านกวีเหล่านั้นเมื่ออายุห้าขวบในวัดเก่าเมืองซีหนิง ตำรานั้นมีชื่อว่า ‘บันทึกกวีชั้นยอด’
เฉินฉางเซิงสงบนิ่งชั่วครู่ พลิกตำราเล่มที่สาม
ยังคงเป็นเช่นเดิม
ตำราเล่มนี้เขาเคยอ่านแล้วเหมือนกัน เพียงแค่ตอนเยาว์วัยที่เคยอ่านชื่อไม่เหมือนกัน
ตำราเล่มที่สี่ ตำราเล่มที่ห้า...เขาเอาตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มดูคร่าวๆ หนึ่งรอบ เพื่อยืนยันว่าตำราเหล่านี้ตนเองล้วนแต่เคยอ่านมาทั้งสิ้น
แล้วจะเป็นเช่นนี้อีกหรือ
นี่ยังคงนับว่าดีใจหรือไม่ เฉินฉางเซิงหยิบ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ ขึ้นมาอีกครั้ง นิ่งเงียบเป็นเวลานาน ใคร่ครวญในใจอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่ามุมปากยกขึ้นเมื่อไหร่ ดวงตาหรี่ลงราวกับล่องลอยอยู่บนทางช้างเผือก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เขานึกประโยคที่แม่นางซวงเอ๋อร์กล่าวออกมาก่อนจะจากไป
‘การฝึกบำเพ็ญเพียร ไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น’
เขาแหงนศีรษะมองขึ้นไป พบเพียงแค่เงาของแสงลายพร้อยอยู่ที่ประตูของหอตำรา สายลมเย็นสดชื่นพัดผ่านอย่างช้าๆ กลับไม่มีเงาผู้คน หยุดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีสิ่งที่ขาดหาย ถ้าหากแม่นางท่านนั้นยังอยู่ เขาอยากจะบอกนางเสียจริง ตัวเขาคล้ายกับจะรวบรวมพลังจิตได้เร็วกว่าคุณหนูของเจ้าจริงๆ
แต่ว่าทันใดนั้นเขาก็คิดไปถึงสวีโหยว่หรงที่อ่านตำราสี่สิบเก้าเล่มจบหนึ่งร้อยรอบ รวบรวมพลังจิตสำเร็จเมื่ออายุสี่ขวบ ความทระนงตนในจิตใจที่เพิ่งจะก่อเกิดพลันมลายหายไป แย้มรอยยิ้มเยาะเย้ยตนเอง ในใจใคร่ครวญไม่ได้มีความหมายอะไร
เรื่องต่อมา เขาใช้วิธีการที่อยู่ใน ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ นำตัวอักษรและข้อความของตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มที่อยู่ในหัวสมองมาเสริมสร้างจิตวิญญาณและเปลี่ยนแปลงเป็นความแข็งแกร่งของตน หลังจากนั้นรวบรวมพลังจิต
หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น เมื่ออยู่ในเวลาที่สำคัญเช่นนี้ คงจะดำเดินการทำในขั้นต่อไป แต่เฉินฉางเซิงกลับมองไปที่แสงฟากฟ้าแวบหนึ่ง พบว่าพระอาทิตย์ได้เคลื่อนไปยังทิศตะวันตก สีของท้องฟ้ายามสายัณห์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น เขานำ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ วางลง เก็บตำราที่อยู่บนพื้นเหล่านั้นให้เรียบร้อย แล้วเดินออกจากหอตำรา
เวลารับประทานอาหารเย็นมาถึงแล้ว
เพราะว่าต้องรับประทานอาหาร ดังนั้นจึงมองข้ามไม่สนใจโอกาสที่มือจะสัมผัสการเปลี่ยนโชคชะตา ถ้าหากกล่าวว่านี่คือการบังคับตนเอง ข้อบังคับนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะบอกว่าช่างเคร่งครัดโหดเหี้ยมทารุณ เหมือนกับเป็นการทำร้ายตนเองอย่างโหดเหี้ยมอย่างหนึ่ง แต่ก็สามารถพูดได้ว่าเป็นความมั่นใจอย่างหนึ่ง เพราะเขาเชื่อว่าโอกาสนั้นจะไม่จากไป
จากการสมัครสอบเข้าสำนักเทียนเต้า จนมาถึงวันนี้ตำราสี่สิบเก้าเล่มที่อยู่ในสมองได้ปรากฏออกมาอีกครา เฉินฉางเซิงสามารถยืนยันเรื่องราวบางอย่าง อาจารย์ได้คิดขั้นพื้นฐานของการฝึกบำเพ็ญเพียรทั้งหมดให้เขามานานแล้ว แท้จริงแล้วอาจารย์ไม่ใช่คนธรรมดา
หนทางการฝึกบำเพ็ญเพียรค่อยๆ ทอดยาว แต่เขาและศิษย์พี่ลำบากลำบนท่องตำราตั้งแต่เยาว์วัย ตำราหมื่นเล่มล้วนอยู่ในใจ เท่ากับว่าเขาออกเดินทางก่อนผู้อื่นมานานแล้ว เขาได้เดินทางหมื่นลี้แล้ว อย่างนั้นก็สมเหตุสมผลที่เขาจะถึงฝั่งก่อนผู้อื่น
แต่ไหนแต่ไรเฉินฉางเซิงเชื่อมั่นในตนเองอย่างยิ่ง ตอนนี้ยังแน่ใจในบางเรื่อง ยิ่งทำให้เพิ่มความเชื่อมั่นในตนเอง ขณะนี้แสงอาทิตย์ยามอัสดงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้มยิ่งขึ้น พระอาทิตย์ค่อยๆ จะใกล้ลับขอบฟ้า แต่ว่าจิตใจของเขายิ่งเบิกบาน ราวกับมีแสงอาทิตย์สีแดงดวงหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ แล้วจะกังวลกับทางข้างหน้าที่มืดมิดทำไมเล่า
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย เขากลับไปยังหอตำราอีกคราหนึ่ง ต้มน้ำในกาให้เดือด ชงชาดอกไม้ที่ซื้อมาจากตรอกไป๋ฮวาหนึ่งแก้ว นั่งขัดสมาธิ ทำจิตใจให้สงบนิ่งชั่วครู่ สายตาค่อยๆ มองกวาดไปยังตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มที่วางอย่างเป็นระเบียบ สุดท้ายจึงมาหยุดอยู่ที่ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’
ตัวอักษรในตำราเหล่านั้น ลอยขึ้นมาจากในสมองส่วนลึกของเขา ความทรงจำเมื่อครั้งเยาว์วัยได้หวนกลับมา แปรเปลี่ยนเป็นชัดเจนอย่างยิ่ง หลังจากนั้นจึงค่อยๆ ปล่อยออกมาเป็นกลิ่นอายพลังปราณชนิดหนึ่ง ตามวิธีในบทแรกของ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ ในความคิดของเขาโลกนี้ไม่หยุดที่จะผสมผสานกัน
อยู่ในวัดเก่าเมื่อหลายปีก่อน เขาสำเร็จการเปิดโลกปัญญา เวลานี้สิ่งที่เขาต้องทำก็คือตั้งจิตให้มั่น
เขากำลังหลับตา คิดใคร่ครวญอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นค่อยๆ ลืมเลือนการครุ่นคิด
สิ่งที่เรียกว่าการเข้าใจเนื้อแท้ของตน ที่จริงแล้วไม่ได้ซับซ้อนแต่อย่างใด
เพียงแค่เข้าใจและพลิกแพลงคำเหล่านั้นได้เท่านั้นเอง
เวลาค่อยๆ ผ่านไปเหมือนสายน้ำ พื้นด้านนอกของหอตำราเปียกชื้น ไม่รู้ว่ามีกบส่งเสียงร้องเมื่อใด
ชัดเจนอย่างยิ่งว่ายังคือต้นฤดูใบไม้ผลิ
ความมืดยามราตรีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นมืดมิดยิ่งขึ้น ดวงดาวเต็มท้องฟ้าค่อยๆ ส่องแสงสว่างไสวชัดเจน ผู้คนในเมืองจิงตูส่งเสียงดังแซ่ซ้อง
อยู่ในสำนักฝึกหลวงเพียงลำพังยังคงสงบเงียบเช่นนี้
ตะเกียงน้ำมันในหอตำรามีแสงไฟริบหรี่ แต่คล้ายกลับว่าจะไม่มีวันมอดดับไปตลอดกาล
ทันใดนั้น ในหอตำราพลันเกิดเสียงทุ้มเบาดัง ‘หึ่ง’
เสียงนี้มาจากระหว่างแผ่นฟ้าและผืนดิน
สายลมพัดไหวระหว่างอาคาร
เฉินฉางเซิงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสับสนเล็กน้อย หลังจากนั้นค่อยๆ สงบ ท้ายที่สุดเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ
เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน เขารวบรวมพลังจิตสำเร็จ
การบำเพ็ญเพียร เดิมทีก็ง่ายดายอย่างยิ่ง
*ทำลายหม้อที่แตกร้าวให้ชำรุดเสียหาย หมายถึง ทำเรื่องเลวร้ายให้แย่ลงไปกว่าเดิม


ตอนที่ 21 วิธีการอ่านตำรา
หน้าแรกก็คือหน้าถัดจากหน้าปก ว่างเปล่าดุจหิมะ มีเพียงตัวอักษรหนึ่งประโยคที่เข้ม ชัดเจนอย่างยิ่ง ไม่ว่าผู้ใดที่พลิกตำราเล่มนี้ ล้วนแต่ไม่เคยพลาดมาก่อน
คนธรรมดาทั่วไปมองเห็นภาพนี้ แน่ใจได้ว่าคงจะพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่าอะไรคือความหมายที่แท้จริงซุกซ่อนอยู่ หลังจากนั้นจึงทำความเข้าใจกับประโยคเหล่านั้น และอ่านต่อไป เฉินฉางเซิงกลับไม่เหมือนกับคนเหล่านั้น เขาไม่ได้พลิกหน้าต่อไป แต่ยืดตัวลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าของชั้นวางหนังสือ เสาะหาตำราที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูกมาจำนวนหนึ่ง พลิกอย่างรวดเร็ว พบว่าหน้าถัดจากหน้าปกของตำราเหล่านี้ล้วนแต่เป็นประโยคเหมือนกันทั้งสิ้น ถึงจะกลับมานั่งบนพื้นอ่านต่อไป จิตใจร่วงหล่นลงบนแผ่นกระดาษ แล้วก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ตัวอักษรกระชับได้ใจความ เขากำลังอ่านอย่างละเอียด เวลาผ่านไปนานจึงอ่านจบหนึ่งรอบ เนื้อหาของตำราเหล่านี้เกี่ยวกับการฝึกฝนพลังจิตอย่างไร เขาไม่ได้หยุดก้าวเดินเพียงแค่นี้ หรือวิเคราะห์ หรือลองทำดู แต่เขาอ่านเนื้อหาต่อไป อ่านเนื้อหาข้างหลังไม่กี่รอบก็ค่อยๆ จดจำในสมอง
การบรรยายส่วนใหญ่ก็คือเนื้อหาสำคัญสามด้าน
การฝึกฝนพลังจิต การเสาะแสวงหาดาวโชคชะตา รวมทั้งการดึงแสงดาวเข้าสู่ร่าง
เขาใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วยามก็สามารถอ่านจนจบ หลังจากนั้นปิดหนังสือ เริ่มหลับตาคิดวิเคราะห์อย่างเงียบๆ
เวลาผ่านมาสิบอึดใจ เขาลืมตาขึ้น เปิดหนังสือเริ่มการอ่านอีกรอบหนึ่ง
ครั้งนี้เขาใช้เวลาสั้นกว่าครั้งแรก เพียงแค่ใช้ระยะเวลาหนึ่งก้านธูปก็อ่านจนจบ
หลังจากนั้นเขาก็หลับตาลงอีกครั้งแล้วเริ่มใคร่ครวญเนื้อหาอย่างเงียบๆ
ไม่กี่อึดใจ เขาลืมตาขึ้น เริ่มอ่านอีกรอบหนึ่ง
ซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้หลายๆ ครั้ง แสงดวงอาทิตย์สาดส่องจากนอกหน้าต่างก็ยังคงร้อนระอุเช่นเดิม
เขาปิดตำรา ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ เป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็ไม่ได้เปิดอีกเลย
เขาหยิบเอาเครื่องเขียนกับหมึกออกมา ไม่ได้พลิกตำรา เริ่มที่จะบันทึกข้อคิดเห็นในการอ่านตำราของตนเองตามความทรงจำในสมอง
เวลาผ่านไปไม่นาน บนกระดาษมีตัวอักษรปรากฏหนาแน่น
เพียงชั่วพริบตาเดียวในที่สุดเขาก็เอาพู่กันวางไว้บนจานฝนหมึก เนื้อหาทั้งหมดของ ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ เหมือนกับสลักไว้บนก้อนหิน ถูกจดจำไว้ในสมอง
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ นี่ไม่ใช่ความทรงจำที่จำแบบทื่อๆ แต่คือความเข้าใจอย่างแท้จริง
นี่คือวิธีการอ่านตำราของเฉินฉางเซิง
วิธีเช่นนี้พิเศษอย่างยิ่ง เขาและศิษย์พี่สองคนใช้ชีวิตการอ่านหนังสือที่ยากลำบากมาสิบกว่าปีถึงจะสามารถมีสิ่งที่ล้ำค่าเช่นนี้ วัดเก่าแก่ในเมืองซีหนิงถึงแม้จะไม่สะดุดตา แต่ตำราที่อยู่ในนั้นกลับมีมากมายมหาศาลประหนึ่งมหาสมุทร การปรารถนาจะใช้เวลาสั้น ๆ ในการท่องจดจำตำราเยอะแยะมากมาย เป็นธรรมดาที่จะต้องมีความสามารถพิเศษ
ก่อนที่จะเป็นวิธีการอ่านตำราเช่นนี้ ตำราหนึ่งเล่มไม่จำเป็นต้องอ่านที่จุดสำคัญก่อน แล้วไปอ่านจุดทั่วไปจนจบ แล้วค่อยกลับมาอ่านจุดสำคัญอีกครั้ง ในความเป็นจริง ข้างในวัดเก่าทรุดโทรมในเมืองซีหนิงยังมีหนังสือจำนวนมากที่ตอนนี้ยังคงใหม่เอี่ยมอ่องเหมือนเดิม แต่ว่าเนื้อหาในตำราเหล่านั้นล้วนแต่ถูกศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองจดจำจนหมดสิ้นแล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดของวิธีการจดจำเช่นนี้คือขั้นตอนการบันทึกขั้นสุดท้าย ไม่ว่าจะใช้พู่กันจดจำไว้บนกระดาษ หรือว่าจดจำไว้ในสมองของตนเอง ล้วนแต่คือการจัดระเบียบและยืนยันขั้นตอนการอ่านทั้งหมดอีกรอบหนึ่ง เพียงแค่สำเร็จขั้นตอนนี้ ถึงจะสามารถกล่าวได้ว่าผู้อ่านสามารถนำเนื้อหาทั้งหมดเปลี่ยนแปลงเป็นความรู้ของตนเอง
อ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ จนจบแล้ว ปิดหน้าตำรา ไม่ใช่เพราะว่าเสร็จสิ้น แต่เวลาศึกษาและร่ำเรียนสามารถดำเนินศึกษาต่อในสมองและสมุดจดบันทึกได้ ทว่าการเป้าหมายของการอ่านคืออะไร มันคือการปฏิบัติ เป้าหมายที่เขาอ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ก็เพื่อที่จะสามารถชำระล้างกระดูกสำเร็จ เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร
ขั้นแรกของการชำระล้างกระดูกก็คือการรวบรวมพลัง
จิต พลังจิตเป็นความสามารถของจิตใจมนุษย์
ใช้ภาษาธรรมดาในการอธิบาย ก็คือ ‘ความคิด’ เพียงแค่ความคิดแกร่งกล้าเพียงพอ เป็นหนึ่งเดียวเพียงพอ จะแปรเปลี่ยนเป็นพลังอย่างหนึ่ง
ฟังดูเหมือนไม่ยาก ราวกับว่าบีบหัวคิ้วให้กลายเป็นแม่น้ำและภูเขาอย่างสุดชีวิต สามารถจินตนาการว่าตนเองผ่านไปผ่านมาในภูเขาและแม่น้ำที่สง่างามอย่างมีอิสระ แต่ความเป็นจริงหาได้เป็นเช่นนั้น เพราะว่าพลังจิตจะเกิดขึ้นได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ ผู้มีพลังจิตที่แข็งแกร่งก็คือผู้มีพรสวรรค์บริสุทธิ์ ไม่เกี่ยวข้องกับความขยัน ถึงแม้ว่าคนธรรมดาจะขยันสักเพียงใด ความแข็งแกร่งของพลังจิตเขาจะแกร่งกล้ามากกว่าสายเลือดหงส์ฟ้าที่กลับชาติมาเกิดได้เชียวหรือ
เฉินฉางเซิงเตรียมตัวที่จะฝึกบำเพ็ญเพียรมานานหลายปี จะกล่าวให้ถูกก็คือ หลังจากอายุสิบปีร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด เขาเฝ้าคอยให้วันนี้มาถึงอย่างเงียบๆ มาตลอด เขารู้ว่าลมปราณของตนมีปัญหา ก็คือที่อาจารย์ได้กล่าวไว้ว่าตนมีโรค
พลังลมปราณเก้าระยะไม่สามารถผสานกันได้
จิตวิญญาณของเขาหมดหนทางที่จะหมุนเวียนภายในร่างกาย จึงถูกบีบให้ระบายออกมาเป็นเม็ดเหงื่อ
ถึงแม้หลังจากอายุสิบปี จะถูกอาจารย์ใช้ยาระงับไว้
แต่จิตวิญญาณแก่นสำคัญกลับมิได้ไหลหายไป แต่ว่ายังคงเป็นปัญหา ดังนั้นเมื่อตอนทดสอบที่สำนักเทียนเต้า ก้อนหินหน่วงนำสีดำๆ ก้อนนั้น จึงไม่รับรู้พลังจิตใดๆ ในร่างกายของเขา
ถ้าหากจิตวิญญาณไม่แข็งแกร่งพอ จะรวบรวมพลังจิตได้อย่างไร
ไม่มีพลังจิต แล้วจะปลดปล่อยได้อย่างไร
ก้าวแรกของการชำระล้างกระดูก ควรที่จะก้าวเท้าเดินอย่างไร
เฉินฉางเซิงไม่ได้รู้สึกหดหู่เหมือนกับผู้คนที่เพิ่งพบว่าตนเองหมดความหวังที่จะฝึกบำเพ็ญเพียร และยิ่งไม่สิ้นหวัง
เขาเชื่อมั่นมาตลอดหลายปีก่อน จะต้องมีผู้คนที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ก่อนอย่างแน่นอน เพราะว่าผู้ที่เป็นเหมือนตนนั้นมีมากมาย เขาเคยอ่านตำราและคัมภีร์เต๋าเหล่านั้น เขามักจะพบบันทึกคล้ายกับผู้ที่ผิดหวังเสาะแสวงหาวิธีของผู้มีพรสวรรค์พบ และเปลี่ยนแปลงเป็นผู้แกร่งกล้าของโลกนี้ ดังเช่นหวังจือเช่อ แต่ว่าเขาไม่ได้เตรียมตัวที่จะทำอย่างนั้น เพราะว่าปัญหาพลังลมปราณของเขาไม่เคยพบเห็นกรณีตัวอย่างที่คล้ายคลึงในตำรา
อาจารย์เอ่ยว่าไม่มีวิธีที่จะรักษา
นั่นคือโชคชะตา
เขาไม่มีเวลาหลงเหลือที่จะต่อสู้กับโชคชะตา
ไม่คิดว่าตนเองจะคิดวิธีใหม่ๆ ดั่งเช่นผู้มีพรสวรรค์ภายในระยะเวลาอันสั้นได้ เขาชอบที่จะทำตามกระแสน้ำที่ไหลไปตามทาง เขาคิดว่าตนเองต้องทำตามวิธีของโลกนี้ และก็สามารถรวบรวมพลังจิต เริ่มการฝึกบำเพ็ญเพียร เขาเชื่อในสติปัญญาของคนรุ่นก่อนมากกว่าใคร
‘อ่านตำราร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง’
ด้านบนของตำราทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูก ล้วนแต่มีประโยคที่สะดุดตาเช่นนี้ ชัดเจนอย่างยิ่ง ประโยคนี้คือกุญแจสำคัญส่วนหนึ่งของการชำระล้างกระดูก ก็เป็นส่วนหนึ่งที่คนรุ่นก่อนอยากจะบอกกล่าวถึงคนรุ่นหลัง เพียงแค่ว่าจะต้องอ่านเล่มไหนกันเล่า
เฉินฉางเซิงอ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ด้านหลังของปกตำราอัดแน่นไปด้วยรายชื่อ มองไปยังชื่อของตำราความสงบสุขสายกลาง หรือว่ากระบี่เดินทางอ้อม ส่ายศีรษะ คาดไม่ถึงหลังจากมาถึงจิงตู ยังคงมีวันเวลาที่ดำเนินต่อไปเหมือนกับอยู่ที่เมืองซีหนิง
อยู่ที่สำนักเทียนเต้าหรือว่าสำนักเด็ดดารา หากนักเรียนปรารถนาที่จะทะลวงด่านชำระล้างกระดูก เป็นธรรมดาที่จะมีอาจารย์คอยบอกพวกเขา หัวใจสำคัญของการชำระล้างกระดูกก็คือข้ามผ่านการอ่านตำราที่เกี่ยวข้องเป็นจำนวนมาก การบรรลุจิตวิญญาณที่เพิ่มความแข็งแกร่ง ด้วยเหตุนี้จะต้องมีเป้าหมายในการรวบรวมพลังจิต
‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ เป็นเพียงบททั่วไป เป้าหมายที่จะต้องศึกษาอย่างแท้จริง ก็คือตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มด้านหลังของปก
แน่นอน เช่นนี้ไม่ได้หมายถึงว่านักเรียนทั้งหมดจะต้องอ่านหนังสือทั้งสี่สิบเก้าเล่มให้จบหนึ่งร้อยรอบ ถึงจะสามารถนำจิตวิญญาณฝึกฝนจนถึงระดับการรวบรวมพลังจิต เมื่อเวลาผ่านไป เพียงแค่ต้องการให้ไปถึงระหว่างทาง พลังจิตของผู้อ่านก็จะสิ้นสุดการรวบรวม ขั้นตอนนี้ก็จะเสร็จสมบูรณ์
ขั้นตอนนี้ไม่ใช่ว่ายิ่งสำเร็จเร็วยิ่งดี ถ้าหากอ่านตำราเพียงหนึ่งเล่มเป็นจำนวนสิบรอบ ก็สามารถสำเร็จการรวบรวมพลังจิตได้ แต่คนผู้นั้นก็จะเป็นผู้ที่มีพลังจิตอ่อนที่สุดของผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรในประวัติศาสตร์ ในทางกลับกัน ยิ่งอ่านตำราเยอะ ยิ่งอ่านจำนวนหลายๆ ครั้ง จิตวิญญาณถูกฝึกฝนยิ่งนานยิ่งแข็งแกร่ง กลับยังคงไม่สามารถทำลายชั้นกระดาษเบาบางออกได้ จนกระทั่งสุดท้ายรวบรวมพลังจิตสำเร็จ พลังจิตเช่นนี้ถึงจะแข็งแกร่งอย่างแท้จริง
ถ้าหากมีคนสามารถนำรายชื่อตำราของตำรา ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ทั้งสี่สิบเก้าเล่มหลังจากอ่านจบหนึ่งร้อยรอบ แล้วค่อยรวบรวมพลังจิตในตอนสุดท้าย อย่างนั้นในอนาคตเขาคงสามารถรวบรวมดวงดาวชำระล้างกระดูกได้จนสามารถบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ที่สุด เพียงแค่เหตุการณ์เช่นนี้พบเจอน้อยมาก นอกจากผู้โชคดีที่มีสายเลือดของผู้มีพรสวรรค์ แต่ส่วนใหญ่ไม่มีคนสามารถทำได้
นี่เป็นขั้นตอนที่สะเทือนอารมณ์อย่างยิ่ง วันเวลาจะผ่านไปกับสายน้ำ การอ่านตำราและการเพิ่มจำนวนครั้งการอ่านให้มากขึ้น คุณสามารถรอให้ตนเองเปลี่ยนเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่มีพลังจิตอันแข็งแกร่ง แต่ก็อาจจะมีความเป็นไปได้ว่า สุดท้ายแล้วจะไร้หนทางรวบรวมพลังจิต และกลายเป็นเพียงแค่คนธรรมดา
มีความหวังกับผิดหวัง ขั้นตอนการอ่านตำราและที่ไม่หยุดที่จะขยายให้ใหญ่ขึ้น สุดท้ายจึงแปรเปลี่ยนเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ผลลัพธ์ของการเล่นการพนัน เพียงแค่อ่านตำราเหล่านี้จบแล้ว หลังจากอ่านหนึ่งร้อยรอบ ผลลัพธ์ก็จะปรากฏออกมาเอง
อ่านตำราร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง
ก็คือความหมายเช่นนี้
อ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ จบหนึ่งรอบ เฉินฉางเซิงไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายของตนมีการเปลี่ยนแปลงอย่างใด ไม่ได้รับรู้ถึงจิตวิญญาณ เป็นธรรมดาที่จะไม่รับรู้ถึงพลังจิต
เขาเชื่อว่าความสามารถการอ่านของตนเองสูงกว่าคนธรรมดาทั่วไป อย่างนั้นคงไม่จำเป็นต้องอ่านถึงร้อยรอบ อาจจะยี่สิบสามสิบรอบก็เพียงพอแล้ว คำอรรถาธิบายคัมภีร์ทั้งสี่สิบเก้าเล่ม หากนับจากอัตราความสามารถในการอ่านของเขา รอบแรกที่เริ่ม หนึ่งวันสามารถอ่านได้มากที่สุดเพียงเจ็ดเล่ม เจ็ดวันอ่านจบหนึ่งรอบ ถึงแม้จะตามเวลาที่ผ่านไป เพิ่มอัตราความเร็วการอ่าน อ่านตำราเหล่านี้เสร็จสิ้น อย่างน้อยที่สุดก็ใช้เวลาครึ่งปี เขามีเวลาครึ่งปีหรือ ไม่มี อย่างนั้นควรจะทำอย่างไรเล่า หลังจากมาถึงจิงตู ครั้งแรกเขารู้สึกกลัดกลุ้มใจ
ถ้าหากให้ผู้อื่นรับรู้ความกลัดกลุ้มใจของเขาตอนนี้ ก็คงจะรับรู้ไม่เหมือนกันอย่างแน่นอน เพราะว่าจากการคำนวณของเขา ชัดเจนอย่างยิ่งว่าจะต้องอ่านตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มให้จบถึงจะสามารถเริ่มรวบรวมพลังจิตได้ ถ้าหากเขาสามารถรวบรวมพลังจิตได้ พูดอีกอย่างก็คือ ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงสิ้นสุด แม้ว่าจะเป็นแค่ช่วงเวลาพริบตาเดียว ที่จริงแล้วเขาเชื่อมาตลอดว่าตนเองอยู่ในระดับเดียวกับผู้มีพรสวรรค์เหล่านั้น ถึงขนาดว่ามีความสูงกว่าเล็กน้อย
มิน่าเล่าครั้งแรกที่ถังซานสือลิ่วเจอหน้าเขา รู้สึกว่าเขาเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง
มองดูแล้วเหมือนกับว่าเขาเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย คอยระมัดระวัง
แต่ในความเป็นจริง เขามีเหตุผลหลากหลายด้านที่ทำให้มีความเชื่อมั่นในตนเอง จนทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่เย่อหยิ่ง
เมื่อกำลังใคร่ครวญ พลันมีลมบางเบาผัดผ่าน มีเงาตกกระทบ ปิดปังตัวอักษรเหล่านั้นบนปกหลัง
เฉินฉางเซิงแหงนศีรษะมองขึ้นไป พบสตรีที่งดงามนางหนึ่ง กำลังยิ้มเยาะจ้องมองตนเอง
ตอนนี้เขานั่งอยู่บนพื้น เป็นธรรมดาที่สตรีนางนั้นจ้องมองเขาจากด้านบนลงมายังด้านล่าง
สตรีนางนั้นก็คือซวงเอ๋อร์แห่งจวนขุนพลเทพตงอวี้ นางจ้องมองหน้ากระดาษที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูกที่อยู่ข้างกายเขา เข้าใจว่าเขาอยากทำอะไร กล่าวอย่างเย้ยหยัน “อายุสิบสี่ปีถึงจะเริ่มชำระล้างกระดูก ไม่สายไปหน่อยหรือ”
เฉินฉางเซิงกล่าวด้วยสีหน้าปกติ “การได้ยินมีก่อนหลัง เริ่มก่อนถึงทีหลัง เริ่มทีหลังถึงก่อน”
ซวงเอ๋อร์คาดคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบอย่างนี้ ตะลึงงัน หลังจากนั้นกล่าวอย่างเหยียดหยามออกมา “ตำราสี่สิบเก้าม้วน หนึ่งร้อยรอบ สิบวัน เป็นตัวเลขที่คุณหนูของข้าได้รวบรวมพลังจิตเมื่ออายุสี่ขวบทิ้งเอาไว้ เริ่มที่หลังถึงก่อนหรือ เจ้าสามารถไปถึงก่อนที่ไหนกัน”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร


ตอนที่ 24 ดวงดารานับพันหมื่น รับมาได้เพียงดวงเดียว
ทุกหนทุกแห่งล้วนแต่คือดวงดาว สว่างไสวไม่มีที่สิ้นสุด ในระหว่างนั้นก็มีพลังแอบแฝงอยู่ข้างในนับไม่ถ้วน และเป็นกลุ่มก้อนเส้นเล็กๆ ละเอียด คล้ายกับว่ามีอยู่และสูญหาย เป็นระลอกคลื่นลึกลับยากที่จะสัมผัสได้
นั่นจึงเรียกว่าโชคชะตาอย่างนั้นหรือ
พลังจิตของเฉินฉางเซิงล่องลอยไปยังสถานที่อยู่สูงขึ้นไป ผ่านดวงดาวมากมายอย่างรวดเร็ว หากเทียบกับพื้นที่รอบด้านที่กว้างไกลไร้ใดเปรียบ เทียบกับพลังอำนาจของหมู่ดวงดาวที่แอบซ่อนอยู่ข้างใน พลังจิตของเขานับว่าช่างน้อยนิด ราวกับขนนกที่อยู่กลางที่โล่งกว้าง ราวกับน้ำหยดหนึ่งในทะเลทรายที่ใกล้จะเหือดแห้ง คล้ายกับว่าในเวลาแค่ชั่วครู่จะถูกทำให้แตกแยกจากกัน ถูกทำให้ระเหยเป็นไอแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า แต่ที่น่ามหัศจรรย์ก็คือ ไม่ว่าจะเป็นดวงดาวเหล่านั้นหรือว่าจะเป็นพลังที่มหาศาล กลับไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ต่อพลังจิตของเขา
ข้างหน้าทางด้านซ้ายของพลังจิตเขาปรากฏดวงดาวสีแดงดวงหนึ่ง ผิวภายนอกของดวงดาวกำลังเผาไหม้อย่างรุนแรง พ่นเปลวไฟที่น่ากลัวออกมาบริเวณรอบๆ เขาไม่รู้ว่าดวงดาวนั้นห่างจากตนเองเท่าไหร่ เพียงแค่สามารถคาดการณ์จากจุดที่เปลวไฟคล้ายกับแข็งตัว ห่างไกลอย่างยิ่ง แต่ว่าในพลังจิตของเขาดาวดวงนี้ช่างใกล้ยิ่งนัก อย่างนั้นจึงสามารถกล่าวได้เพียงว่าดาวดวงนี้คงใหญ่โตไร้ที่เปรียบ เกือบจะยึดครองพื้นที่การสัมผัสพลังจิตของเขาทั้งหมด
ดวงดาวสีแดงที่กำลังลุกไหม้แผ่กระจายความสามารถอันไม่มีที่สิ้นสุดออกมายังพื้นที่ว่างเปล่า ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกหวาดกลัวอย่างหนึ่ง ราวกับว่าแค่เพียงเข้าไปใกล้อีกนิด ก็จะถูกเผาไหม้จนแปรเปลี่ยนไปเป็นพลังบริสุทธิ์ แต่ในระหว่างนั้นก็ให้ผู้คนเฝ้ารอที่จะหลอมละลาย
เฉินฉางเซิงรู้สึกไม่สงบ ไม่ใช่เพราะว่ารู้สึกหวาดกลัว เพราะว่าเขาแน่ใจว่าในมหาสมุทรดวงดาวไม่มีสรรพสิ่งใดๆ ที่จะก่อให้เกิดอันตรายต่อพลังจิตของมนุษย์ ความรู้สึกไม่สงบนี้มาจากการที่เขารู้สึกขัดแย้งกับสภาพและคุณสมบัติของดาวดวงนั้น หากเปลี่ยนคำพูดอาจจะกล่าวได้ว่า เขาไม่ชอบ
ด้วยเหตุนี้พลังจิตของเขาจึงล่องลอยต่อไปยังที่ที่สูงขึ้นไปอีก หลังข้ามผ่านกลุ่มสรรพสิ่งที่มีรูปแบบคล้ายกับละอองฝุ่น ดวงดาวสีน้ำเงินดวงหนึ่งพลันสะท้อนเข้าไปในม่านตา ดวงดาวดวงนั้นชัดเจนว่ามีความเย็นชาเป็นพิเศษ มีเย็นเยือกเป็นพิเศษ ผิวด้านนอกราวกับว่าครอบคลุมไปด้วยน้ำค้างอ่อนบาง ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกแข็งกร้าวชนิดหนึ่ง มันปฏิเสธสรรพสิ่งใดๆ ที่จะเข้ามาใกล้ หลังจากดวงจิตของเขาล่องลอยอยู่ที่นั่นเพียงชั่วครู่ จึงมุ่งไปยังที่ห่างไกลออกไป
พลังจิตของผู้บำเพ็ญเพียรออกห่างจากร่างกาย เป็นธรรมดาที่ระยะห่างจะมีขอบเขตจำกัด ขึ้นอยู่กับลำดับขั้นในการบรรลุที่สูงขึ้น จะค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น แต่ว่ามีเพียงตอนที่จุดแสงสว่างของดาวโชคชะตาในครั้งแรกเท่านั้นที่ขอบเขตในการล่องลอยไปในพื้นที่นี้ไม่มีข้อจำกัดใดๆ นี่ก็เป็นปริศนาที่ไม่สามารถอธิบายได้เช่นกัน
พลังจิตของเฉินฉางเซิงล่องลอยไปยังด้านบนต่อไป พบเจอกับดวงดาวและทิวทัศน์ทุกชนิดทุกอย่าง ครั้งหนึ่งเขาผ่านไปยังดวงดาวที่ดูเหมือนนิ่งสงบเป็นพิเศษ พลังจิตของเขาปรารถนาจะเข้าไปใกล้ กลับถูกพลังที่ไม่มีรูปร่างผลักดันออกมา เขาจึงเข้าใจว่าคงเป็นดาวโชคชะตาของผู้อื่น
ยิ่งมุ่งเข้าไปในส่วนลึกของท้องฟ้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาว จำนวนของดวงดาวก็มีมากยิ่งขึ้น และก็ค่อยๆ ปรากฏดวงดาวที่แปลกประหลาดมากมาย ไม่สอดคล้องกับดวงดาวในความหมายของมนุษย์ธรรมดา ดวงดาวเหล่านั้นล่องลอยอยู่ในพื้นที่กว้างอย่างเงียบสงบ ไม่หยุดที่จะเปล่งแสงสว่างไสวแพรวพราว บางทีคล้ายกับก่อเกิดเป็นต้นแขนที่หมุนแกว่งนับไม่ถ้วน เหมือนกับของเล่นของเด็ก บางทีแสงสว่างแพรวพราวของดวงดาวก็แปรเปลี่ยนเป็นปีกหนึ่งคู่ที่สว่างไสว เหมือนกับเป็นสัตว์ปีกอัศจรรย์ชนิดหนึ่ง ยังมีดวงดาวที่ทำให้ผู้คนรู้สึกน่าเกรงขามดุร้าย
เวลาหนึ่งคืนเต็ม พลังจิตของเขากำลังล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรดวงดาว รับรู้อย่างช้าๆ ก่อเกิดเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายได้ ความรู้สึกเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กับดวงดาว กฎเกณฑ์ที่มากยิ่งขึ้นมาจากตนเอง ให้ความรู้สึกเป็นอิสระหลุดพ้นจากการผูกมัดของร่างกายอย่างสิ้นเชิง เป็นหนึ่งในแรงกระตุ้นของผู้บำเพ็ญเพียรด้วยตัวของมันเอง
พลังจิตของผู้บำเพ็ญเพียรข้ามผ่านท้องฟ้ายามราตรี ล่องลอยท่องเที่ยวไปยังส่วนลึกของมหาสมุทรดวงดาว สภาพการณ์เช่นนี้มักจะพบบ่อยๆ ในโลกมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิงตูที่แอบแฝงไปด้วยอัจฉริยะ ทุกค่ำคืนล้วนแต่มีผู้คนจำนวนมากมายที่ทดลองจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา ดังนั้นแต่ไหนแต่ไรมาจึงไม่มีผู้ใดให้ความสนใจต่อพลังจิตของเฉินฉางเซิง
ทันใดนั้นในช่วงระยะเวลาสั้นๆ พลังจิตของเขาก็มองเห็นเส้นแสงที่ส่องสว่างไสวที่สุด ความสง่างามของเส้นแสงไม่เหมือนดาวดวงอื่น มอดไหม้แผดเผามากกว่า มีพลังมากกว่า เขาเกิดความคิดชั่ววูบที่อยากจะไปดูให้ชัดเจน แต่กลับคิดอะไรได้บางอย่าง จึงรู้ว่าเวลาที่จะต้องกลับไปได้มาถึงแล้ว
เขาลืมตาตื่นขึ้น พบว่าตนเองยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ในหอตำราของสำนักฝึกหลวง พลังจิตล่องลอยเนิ่นนานเดินทางไปถึงส่วนลึกของมหาสมุทรดวงดาว เมื่อกลับมากลับเป็นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว หันหลังกลับไปมอง พบเพียงท้องฟ้าที่เป็นสีขาวเลือนรางนอกหน้าต่าง ที่แท้ก็ฟ้าสว่างแล้ว
สิบปีมานี้ เป็นครั้งแรกที่เวลาทำงานและพักผ่อนของเฉินฉางเซิงไม่เป็นระเบียบ ตอนกลางวันเขาจึงนอนหลับชั่วครู่ เมื่อช่วงเวลาพลบค่ำมาถึงในหอตำราจึงเริ่มการเดินทางท่องเที่ยวในมหาสมุทรดวงดาวด้วยตนเองต่อไป ครั้งที่สองในการถอดจิตออกจากร่าง มีประสบการณ์มากยิ่งขึ้น และยังคุ้นเคยกับผืนมหาสมุทรดวงดาวในท้องฟ้ายามราตรีมากยิ่งขึ้น เขาจึงไม่ได้ใส่ใจมองทิวทัศน์ยามเริ่มแรกของมหาสมุทรดวงดาวอย่างละเอียด ล่องลอยมุ่งตรงไปยังส่วนที่ลึกเข้าไป อยากจะลองดูว่าที่จริงแล้วสามารถเดินทางไปถึงที่แห่งไหน
เมื่อท้องฟ้าสว่างไสว เส้นแสงผืนนั้นสว่างไสวอย่างฉับพลันทำให้เขาตื่นขึ้นมาอีกครา
ค่ำคืนที่สาม เขาได้ทำซ้ำขั้นตอนนี้อีกครั้งหนึ่ง จนกระทั่งถึงคืนที่สี่ คืนที่ห้า ทุกค่ำคืนพลังจิตของเขาจะเดินทางได้ไกลกว่าคืนก่อนๆ สามารถมองเห็นดวงดาวมากมาย แต่ว่าเขายังคงไม่มีความคิดที่จะหยุดเดินทาง
ระยะทางยาวไกล เขาคิดว่าพยายามเดินทางไปให้ยิ่งไกลที่สุดถึงจะดี
ค่ำคืนที่หก พลังจิตของเขาเดินทางมาถึงสถานที่ที่ไม่เคยมาถึงมาก่อน เขาไม่รู้ว่า พลังจิตที่น้อยนิดจะสามารถมาถึงสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ได้ อาจจะเกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งของพลังจิต อีกด้านหนึ่งก็เพราะว่าผืนมหาสมุทรที่ข้ามผ่านมาก่อนหน้านั้นก็ดึงดูดใจเพียงพอแล้วสำหรับผู้บำเพ็ญเพียร มีคนจำนวนน้อยมากที่จะสามารถสะกดอารมณ์ในการจุดแสงสว่างดาวโชคชะตาได้ เพราะต่างเร่งรีบเริ่มการชำระล้างกระดูก กล่าวจากมุมมองนี้ ความสามารถในการต้านทานความดึงดูดใจของเขาที่จริงแล้วแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ก็เพราะว่าเขาชัดเจนมากกว่าผู้ใด การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ความดึงดูดใจที่แท้จริงคือสิ่งใด
ทว่าเขาแน่ใจอย่างรวดเร็วว่าแท้จริงแล้วมีพลังจิตจำนวนน้อยมากที่เคยมาที่นี่ เพราะว่าพลังจิตของเขาท่องเที่ยวอยู่ที่นี่มาเป็นระยะเวลายาวนาน ไม่เหมือนกับห้าคืนก่อน ไม่พบกับดาวโชคชะตาที่ถูกผู้อื่นจุดแสงสว่างบ่อยๆ
ทุกหนทุกแห่งล้วนแต่แปลกใหม่ พื้นที่แปลกใหม่ ดวงดาวก็แปลกใหม่ กำลังรอคอยให้เขาเลือกสรรอย่างตามสบายหนึ่งดวง
พลังจิตของเฉินฉางเซิงยังคงไม่หยุดพัก เพราะว่าเขาคิดว่าตนเองยังสามารถไปยังสถานที่ไกลกว่านี้ได้อีก มองเห็นมากขึ้น
ค่ำคืนที่เจ็ด ในที่สุดพลังจิตของเขาก็พบเจอกับสิ่งกีดขวาง อาจจะพูดได้ว่า พบเจอกับกำแพงกั้น เป็นกำแพงกั้นที่ไม่มีรูปร่าง โปร่งแสงจนกระทั่งไม่มีความรู้สึกว่ามีกำแพงอยู่ แต่ว่าเขารู้ว่ามีกำแพงอยู่ที่นั่น เป็นครั้งแรกที่เขาก่อเกิดความลังเล
ฝั่งนั้นของกำแพงกั้นที่ไม่มีรูปร่างคือสิ่งใด
เขาไม่รู้ว่ากำแพงไร้ลักษณ์นี้ คือกำแพงผลึกที่เป็นเส้นแบ่งพื้นที่ มีเพียงแค่มังกรทองยักษ์ที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดท่านั้น ถึงจะสามารถข้ามผ่านไปได้อย่างง่ายดาย แต่เขาสามารถคาดเดาได้ว่ากำแพงที่ไม่มีรูปร่างนี้ คงจะข้ามผ่านไปได้อย่างยากยิ่ง
แต่เขายังคงอยากจะลองดู
ถ้าหากนี่คือกำแพง เขาก็คงจะถึงส่วนล่างสุดของกำแพง จะต้องมุ่งไปยังด้านบนขึ้นไป ถึงจะพอใจ
เขาอยากจะลองดู ด้วยเหตุนี้จึงลองทำ ไม่ได้โอบอุ้มความคาดหวังใดๆ แต่...ตรงกันข้ามกับที่เขาคาดการณ์ไว้ พลังจิตของเขากลับข้ามผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ทางนั้นยังคงเป็นมหาสมุทรดวงดาวผืนหนึ่ง
แต่เมื่อเปรียบเทียบกับมหาสมุทรดวงดาวที่ได้ผ่านมาก่อนหน้านั้น พลังจิตของเขากลับรู้สึกว่าคุ้นเคยกับมหาสมุทรดวงดาวผืนนี้มากกว่า ราวกับว่ากลับมายังบ้านเกิดก็มิปาน
พลังจิตของเขายังล่องลอยต่อไป ยิ่งนานยิ่งไม่มีตัวตน อยู่ในสภาพที่ไร้จิตใจไร้สรรพสิ่ง เขารู้ว่าการติดต่อของพลังจิตและร่างกายของตนยิ่งนานยิ่งจะอ่อนแรง อาจจะตัดขาดลงในชั่วพริบตา
เส้นแสงค่อยๆ มืดสลัว จำนวนดวงดาวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นน้อยลง
เฉินฉางเซิงรับรู้ได้ ตนเองสามารถมาได้ไกลที่สุดเท่านี้
ยิ่งห่างไกลออกไป ยังคงเป็นผืนมหาสมุทรดวงดาวที่คลุมเครือ ราวกับทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ
เขามองไปยังทางนั้น รู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่ก็รู้ว่า ถึงเวลาที่ตนเองจะต้องเลือก
พลังจิตของเขาเคลื่อนย้ายไปรอบๆ ปรารถนาที่จะเสาะแสวงหาดวงดาวของตนเองให้พบ
การเลือกดาวโชคชะตา เมื่อกล่าวกับผู้บำเพ็ญเพียร ล้วนแต่เป็นปัญหาที่ยากอย่างหนึ่ง เพราะว่าหนทางที่สามารถเลือกมีมากมาย และยังไม่มีกฎเกณฑ์ที่แน่นอน สามารถเลือกดาวดวงนั้นได้จากสีที่ชื่นชอบ ยังสามารถหลับตาแล้วชี้ไปยังดาวดวงหนึ่งได้ตามสบาย
เฉินฉางเซิงไม่พบเจอกับปัญหานี้ เพราะว่าเมื่อเขาคิดที่อยากจะเลือก ดาวดวงนั้นก็มาปรากฏต่อหน้าเขา มองแวบแรกเขาก็รู้สึกชอบดาวดวงนี้ ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจที่จะเอามันมาเป็นดาวของตนเอง
คือดาวดวงเล็กๆ สีแดงดวงนั้น หากเปรียบกับดวงดาวที่เขาเห็นตอนแรก ชัดเจนอย่างยิ่งว่าเล็กกว่ามาก ภายนอกของดวงดาวก็ไม่มีแสงสว่างแผดเผาอย่างน่ากลัว ดังนั้นเส้นแสงและพลังราวกับว่าจะถูกดาวดวงนั้นเก็บไว้ส่วนที่ลึกที่สุด
ดาวสีแดงดวงนั้นกลมมนอย่างยิ่ง โดยเฉพาะด้านนอกที่เกลี้ยงเกลาเป็นมัน มองดูแล้วราวกับว่าเป็นผลผิงกั่ว (แอปเปิ้ล) ผลหนึ่ง
น่ารักอย่างยิ่ง งดงามอย่างยิ่ง ทำให้ผู้คนอยากจะเข้าใกล้ ทำให้อยากจะกัดแทะสักคำหนึ่ง
เฉินฉางเซิงคิดได้เช่นนี้ พลังจิตจึงล่องลอยเข้าไป
ด้านในหอตำราของสำนักฝึกหลวง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเบาๆ เสียงกบด้านนอกหน้าต่างหยุดส่งเสียงนานแล้ว ทั่วทั้งผืนเงียบเชียบ
เฉินฉางเซิงหลับตานั่งขัดสมาธิบนพื้นที่สะอาดสะอ้าน ลักษณะท่าทางสงบนิ่ง
ทันใดนั้น เขาอ้าปาก หลังจากนั้นจึงหุบลง ราวกับว่ากำลังกัดแทะอะไรสักอย่างหนึ่ง
ได้ยินเสียงลำคอกำลังขยับอย่างเบาๆ คล้ายกับว่ากำลังกลืนลงไป
ทันใดนั้น เหงื่อขุ่นข้นของเขาไหลออกมา ชั่วพริบตาเดียวเปียกชุ่มไปทั่วร่างกายจนถึงพื้น
ฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันไกลโพ้น ดวงดาวสีแดงดวงหนึ่งสว่างไสวขึ้นมาในเวลาฉับพลัน
เขาลืมตาขึ้นมา จ้องมองไปยังส่วนลึกของฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
เขามองไม่เห็นดาวดวงนั้น แต่ว่าเขาสามารถรับรู้ได้
เพราะว่า ดาวดวงนั้นคือดาวของเขา
เหมือนกันกับที่ปัญญาชนผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่ามารได้กล่าวไว้ ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นแก่นแท้ของแสง
ดังนั้นเมื่อเฉินฉางเซิงสำเร็จการจุดแสงสว่างดาวโชคชะตาของตนเอง ภายในสำนักฝึกหลวงไม่ได้เกิดสิ่งที่แปลกประหลาดแต่อย่างใด ค่ำคืนราตรีในเมืองจิงตูยิ่งไม่ได้ปรากฏเสาแสงศักดิ์สิทธิ์ ดินแดนต้าลู่ผืนนี้ยังคงเป็นดังเช่นเวลาปกติ เงียบสงบและสบายใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งดาวดวงนั้นของเขาห่างไกลจากพื้นผิวโลกอย่างยิ่ง ถึงแม้จะสว่างไสวเพียงแค่ชั่วพริบตา ก็หมดหนทางที่จะมองเห็น ใช่แล้ว ดาวดวงนั้นห่างไกลอย่างยิ่ง ไกลจนถึงขนาดที่ว่าเหล่าผู้บูชาบนแท่นดูดาวซีเจียวของจิงตูก็มิได้สนใจเห็น
แต่ในที่สุดยังคงถูกคนพบเห็น
เพราะว่าค่ำคืนนี้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็กำลังมองดวงดาว
นี่เป็นเรื่องบังเอิญอย่างยิ่ง
ในวันที่อากาศเหมาะสม ทุกค่ำคืนจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็จะอยู่บนแท่นกานลู่ชื่นชมดวงดาวชั่วครู่
ค่ำคืนนี้มีฝนพรำลงมาแล้วรอบหนึ่ง ดังนั้นนางจึงออกมาล่าช้าเล็กน้อย
นางมองเห็นดาวดวงนั้นถูกจุดแสงสว่างขึ้นพอดี
แต่ว่าถึงแม้จะเป็นนาง ก็มิรู้ว่าใครคือผู้ที่จุดแสงสว่างให้ดาวดวงนั้น
คนผู้นั้นอยู่ที่จิงตูหรืออยู่ทางทิศใต้
หรือว่าจะเป็นเมืองเสวี่ยเหล่า
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มองไปยังท้องฟ้าส่วนลึก คิ้วสีดำเข้มค่อยๆ ขมวดขึ้น น้ำเสียงไร้ความรู้สึก
“ช่างน่าสนใจ”


ตอนที่ 20 หน้าแรก
เพราะว่าเป็นเหวลึกไร้ที่สิ้นสุด จึงที่เป็นไปไม่ได้ที่จะปีนขึ้นมาตลอดกาล ดังนั้นสวีซื่อจี้จึงตัดสินโชคชะตาที่โหดร้ายของเฉินฉางเซิงออกมาเป็นเช่นนี้ เพราะว่าเขาชัดเจนยิ่งนัก เหวลึกของสำนักฝึกหลวงมีบุคคลเพียงสองคนที่ไม่มีผู้ใดสามารถตีฝ่าเครื่องพันธนาการนี้ได้ จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์และใต้เท้าสังฆราช
ถึงแม้ใต้เท้าสังฆราชเป็นคนที่มีเมตตากรุณา เรื่องราวได้เว้นห่างมานานหลายปีความแค้นก็ได้เบาบางลงแล้ว ครั้งนี้ทำให้หวนคิดไปถึงเจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงที่เคยร่ำเรียนมีความรักใคร่ซึ่งกันและกันในปีนั้น ไม่ยินยอมที่จะให้สำนักฝึกหลวงเปลี่ยนเป็นประวัติศาสตร์ เต็มใจที่จะหลับตาไม่สนใจ แล้วจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เล่า ในปีนั้นสำนักฝึกหลวงเป็นเชื้อพระวงศ์เก่าเป็นที่มาของกำลังสำคัญที่ต่อต้านนาง นางจะอนุญาตให้สำนักฝึกหลวงมีเกียรติยศเผยแพร่ออกไปอีกคราหรือ
ทุกคนล้วนแต่รู้ ในพจนานุกรมของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่มีคำว่าให้อภัยคำนี้ ในกองโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนของลูกหลานเชื้อพระวงศ์กับเด็กทารกที่ร้องไห้ในค่ำคืนนั้นล้วนแต่คือหลักฐานที่ชัดเจน สำนักฝึกหลวงอยากจะรับนักเรียนใหม่หรือ นอกเสียจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จะออกจากตำแหน่งหรือไม่ก็สวรรคตเท่านั้น แต่ว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จะออกจากตำแหน่งหรือ มีคนที่จะสามารถสังหารนางได้หรือ ไม่มี เช่นนั้นเหวลึกก็คงจะยังเป็นเหวลึกเป็นแน่
เฉินฉางเซิงกลับไปถึงโรงเตี๊ยม ใช้เวลาช่วงสั้นๆ ในการล้างหน้าบ้วนปากเหมือนปกติธรรมดา หลังจากนั้นนำเสื้อผ้าและถุงเท้าซักให้สะอาด ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่ขาวสะอาดสะอ้านเช็ดผมที่เปียกชุ่มให้แห้ง สวมใส่เสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ยกชาเขียวที่อ่อนๆ กาหนึ่ง เดินไปยังใต้ต้นไม้ในสวนนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ไผ่ เริ่มจ้องมองดวงดาว
เป็นคนที่รักและเห็นคุณค่าเวลาอย่างยิ่ง ถึงแม้ว่าดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้าจะเป็นความสวยงามที่ดึงดูดผู้คนได้ แต่เขาอนุญาตให้ตนเองมองเพียงแค่ไม่กี่พริบตา หลังจากได้รับพลังวิญญาณชนิดหนึ่งจากเหล่าดวงดาราที่ไม่เคยเปลี่ยนตำแหน่งตราบนิจนิรันดร์อีกครั้ง เขาก็ล้วงเอาหนังสือแนะนำที่ใต้เท้าสังฆราชได้เขียนด้วยลายมือของตนเองออกมาจากหน้าอก เริ่มครุ่นคิดเรื่องที่ได้ประสบมาในวันนี้
ยืนอยู่ที่ระเบียงของสำนักการศึกษากลางอยู่ครึ่งค่อนวัน เขาถึงเพิ่งนึกถึงหนังสือแนะนำฉบับนี้ หลังจากนั้นเขาถึงจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าลายมือที่ใต้เท้าสังฆราชเขียนนั้นแฝงไปด้วยอะไร ปฏิกิริยาของอาจารย์ซินแรกเริ่มหยิ่งยโสภายหลังนอบน้อมช่างแตกต่างอย่างชัดเจน อำนวยความสะดวกให้เขามากมาย แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมาพร้อมกับข้อสงสัยมากมาย
เพราะเหตุใดท่านยายหนิงจึงนำหนังสือแนะนำฉบับนี้มาให้ตนด้วยเล่า ถ้าหากเพียงอยากจะปิดปากตน ถึงขนาดที่ต้องเอาหนังสือสมรสออกมาให้ เขาเชื่อว่าความสามารถของผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นคงจะมีวิธีการนับไม่ถ้วนเกินกว่าที่จะคาดคิด จะมีก็แต่วิธีการที่ยากยิ่งจะเข้าใจนี้ หนังสือแนะนำฉบับนี้...ราวกับว่ากำลังชดเชยสิ่งที่ติดค้างอยู่
ฝ่ายตรงข้ามอยากจะชดเชยสิ่งใดแก่ตน หากไม่พูดถึงเรื่องหนังสือสมรส หรือว่าสำนักฝึกหลวงเป็นสถานที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ เขาจำได้อย่างชัดเจน ตอนที่ท่านยายหนิงเคยกล่าวออกมา นี่คือการเลือกที่ดีต่อทุกคน เพียงแค่ยกเว้นเขาเท่านั้นเอง แล้วสำนักฝึกหลวงสุดท้ายแล้วมีปัญหาอะไรกันแน่
เขาเข้าใจประวัติศาสตร์ที่เจริญรุ่งเรืองของสำนักฝึกหลวงในอดีต แต่ว่าเรื่องราวใหญ่โตเหล่านั้นได้เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อนสำนักฝึกหลวงได้แปรเปลี่ยนเป็นสวนภูตผี ห่างจากตอนนี้ไม่นาน จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ครองราชย์ เป็นธรรมดาที่เรื่องราวเหล่านั้นหมดหนทางที่จะบันทึกไว้ในตำราหรือตำราเต๋า เขาเพียงคาดเดาผ่านทางปฏิกิริยาของอาจารย์ซินเท่านั้น อาจารย์ซินก่อนหน้าหยิ่งยโสภายหลังนอบน้อม หนังสือแนะนำของใต้เท้าสังฆราชก็ไม่ได้แสดงถึงผลกระทบอย่างอื่นที่จะออกมาทั้งสิ้น นี่ก็อธิบายถึงปัญหาของสำนักฝึกหลวง จนกระทั่งสามารถจำกัดทุกระดับอำนาจของใต้เท้าสังฆราชให้เท่าเทียมกันได้
แม้คิดใคร่ครวญ ก็ยังไม่เข้าใจ เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่เสียเวลาคาดเดาต่อไป ถึงจะมีปัญหาอะไร เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ เดิมทีสิ่งที่เขาต้องการก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นไม่ปรารถนาจะมอบให้ เขาไม่ปรารถนาการสมรส เพียงแค่อยากมีคุณสมบัติเข้าร่วมการสอบใหญ่ เวลาเดียวกัน เขาอยากจะอ่านตำรามากมายเหล่านั้น
สำนักไม้เลื้อยทั้งหกมีตำราเยอะแยะมากมาย เกี่ยวกับเรื่องนี้ อาจารย์ไม่ได้หลอกเขา
ตื่นนอนเช้าตรู่เวลาห้ายาม เขาดำเนินกิจกรรมตามเวลาอย่างสิบสี่ปีที่ผ่านมา ล้างหน้า รับประทานอาหาร และเตรียมตัว ใช้เวลาเกินไปนิดหน่อยกับการจัดเก็บสัมภาระ ขนไปไว้บนรถม้าที่เรียกไว้เมื่อคืน ไหล่ด้านขวาหันไปทางพระอาทิตย์ ออกจากการใช้ชีวิตหลายวันในโรงเตี๊ยม มุ่งไปทางทิศเหนือของพระราชวังเพื่อที่จะไปสำนักฝึกหลวงที่อยู่ใกล้กันนั้น
ห้องพักที่โรงเตี๊ยมเขาไม่ได้คืน เพราะว่าเขามิได้ขาดแคลนเงิน เพราะว่าเขารู้ว่าตนเองยังจะต้องกลับมา รอวันนั้นที่เขากลับมา เขาจะไม่ยืนอยู่ที่ระเบียงของโรงเตี๊ยมจ้องมองไปยังสุสานเทียนซูที่อยู่ไกลออกไปด้วยความตะลึงงันอีก จะต้องเข้าไปในสุสานเทียนซูได้อย่างแน่นอน ไปดูแผ่นหินในตำนานนั่นอย่างใกล้ชิด
ส่วนลึกของตรอกไป๋ฮวา ไม่ได้เงียบเหงาโดดเดี่ยวแตกต่างกับสิบปีที่ผ่านมา เสียงผู้คนตะโกนโหวกเหวกโวยวาย มีคนงานสตรีหลายร้อยคน ถืออุปกรณ์ทุกแบบทุกชนิดกำลังสาละวนกับงานตรงหน้า มองไปยังสนามหญ้าที่มีก้านคบไฟปักไว้ คนเหล่านี้ทำงานตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้หยุดพักสักนิด
เฉินฉางเซิงนำสัมภาระย้ายไว้ที่ริมทะเลสาบ พบว่าอาจารย์ซินแท้ที่จริงแล้วไม่ได้ปรากฏตัว ยิ่งยืนยันในสิ่งที่เขาคาดคิดไว้ โชคดีที่เมื่อวานอาจารย์ซินได้รับปากธุระกับเขาไว้ไม่ได้มีปัญหาใดๆ เมื่อวานมองสำนักแล้วเหมือนกับเป็นสวนสุสานก็มิปาน หญ้าที่รกร้างค่อยๆ ถูกกำจัด ไม้เลื้อยค่อยๆ หมดไป ทุกอย่างค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาเป็นดังเดิม
ซากปรักหักพังที่อยู่บนดาดฟ้าเหล่านั้น เป็นธรรมดาที่จะไม่มีวิธีซ่อมแซมโดยใช้ระยะเวลาเพียงสั้นๆ คนจำนวนหลายร้อยคนทำงานมิหยุดพักทั้งวันทั้งคืน อย่างน้อยก็ทำให้สภาพของสิ่งปลูกสร้างภายนอกกลับมาสะอาดเอี่ยมแวววาวอีกครั้งหนึ่ง โดยเฉพาะอาคารหลังเล็กๆ ที่อยู่ในป่า ถูกเก็บกวาดค่อนข้างสะอาดสะอ้าน รอให้กลิ่นของเชื้อราจางหายไป หลังจากนั้นก็เป็นที่พักได้
คนงานหลายร้อยคนที่ทำงานอย่างขะมักเขม้นอยู่ที่สำนัก ล้วนแต่เป็นคนงานระดับล่างของวังนิกายหลวงเทียนเต๋อ หลายปีมานี้รับผิดชอบในการทำความสะอาดสำนักเทียนเต้าและสำนักอื่นๆ ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดถึงมาทำความสะอาดสำนักฝึกหลวงที่ถูกปิดมานานแล้ว แต่ทำออกมาแล้วชำนาญยิ่งนัก ถึงแม้จะอดหลับอดนอนในการทำความสะอาดแต่ประสิทธิภาพก็มิได้ลดลง
แสงอาทิตย์เคลื่อนย้ายช้าๆ งานส่วนสำคัญของอาคารหลังเล็กๆ ได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เฉินฉางเซิงสะพายสัมภาระ เดินเข้าไปในหอตำราที่อยู่ติดกัน ท่ามกลางสายตาที่อยากรู้อยากเห็นและเคารพยำเกรงของคนงานเหล่านั้น สิ่งที่มาปะทะใบหน้าก็ยังคงเป็นกลิ่นของเชื้อรา แม้ว่าจะบางเบากว่าเมื่อวานไม่น้อย แต่ยังคงได้กลิ่นอย่างแจ่มชัด มองดูแล้วถึงแม้จะโดนแสงแดดสาดส่องโดนลมพัดผ่าน อาจจะต้องใช้ระยะเวลาอีกหลายวันถึงจะขจัดกลิ่นเหล่านี้หมดสิ้นไป
สำหรับกลิ่นเชื้อราชนิดนี้ เขาไม่ชอบอย่างยิ่ง หลังจากวางสัมภาระเรียบร้อยแล้วมิได้หยุดทำสิ่งใดอยู่ในห้อง หมุนกายออกไปจากอาคารหลังเล็กๆ มุ่งไปยังหอตำราที่มีเพียงกำแพงกั้นแห่งนั้น
ตามคำขอร้องของเขาเมื่อวาน ไม่ต้องทำความสะอาดหอตำรา กุญแจอยู่ในมือของเขา ผู้ใดก็ไม่สามารถเข้าไปทำความสะอาดได้ เวลานี้คนงานทำความสะอาดของราชวังเทียนเต้าล้วนแต่อยู่ที่อาคารหลักและบริเวณรอบอาคารกำลังทำความสะอาด บริเวณรอบๆ หอตำราจึงไม่มีผู้ใด เงียบสงบไม่มีเสียงใดๆ
เขาเดินไปยังขั้นบันไดหิน มาถึงประตูด้านหน้า ล้วงเอากุญแจที่เอามาจากสำนักการศึกษากลาง เสียบเข้าไปในแม่กุญแจที่เก่าแก่นั่น พร้อมกับค่อยๆ หมุนแม่กุญแจเก่าแก่ที่มีร่องรอยสนิมสีเขียวเล็กน้อยราวกับขี้เลื่อย หลังจากนั้นจึงร่วงหล่นลงบนพื้น ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้น ‘แกรกๆ’ ราวกับว่ามีก้อนหินร่วงหล่น ร่วงลงไปในรูทรายละเอียดพอดิบพอดี ทำให้มีความรู้สึกสบายอย่างหนึ่ง
กุญแจหมุนเบาๆ ไปตามทิศทางไม่ก่อเกิดเสียงใดๆ เฉินฉางเซิงรู้สึกได้อย่างชัดเจน แม่กุญแจถูกกระตุ้นชนเข้ากับลูกเลื่อน หลังจากนั้นกลับมาที่เดิม ในเวลาเดียวกันสิ่งที่สะท้อนกลับมาคือพลังลมปราณในครั้งนั้นก็ได้หยุดอยู่ส่วนในสุดของแม่กุญแจอย่างช้าๆ ทุกขั้นตอนล้วนแต่น่าอัศจรรย์
เขาผลักประตูเข้าไป พบเจอกับชั้นวางตำราที่ออกมาต้อนรับเป็นแถวๆ เงามืดของชั้นวางตำราด้านในของหอตำราสุดลูกหูลูกตา ยั่วยุอาการอยากรู้อยากเห็นของผู้คนอย่างยิ่ง ชั้นวางตำราจัดเรียงไปด้วยตำราถี่ยิบ เขาจ้องมองไปยังภาพที่เห็นแล้วเกิดความยินดีอย่างยิ่ง พบว่าฝุ่นละอองของที่นี่ไม่เยอะเท่ากับที่มองเห็นเมื่อวาน ทำให้ดีใจเพิ่มไปอีก
สำนักฝึกหลวงรกร้างว่างเปล่ามานานหลายปี นอกจากนั้นโต๊ะเก้าอี้ในสิ่งปลูกสร้างเหล่านั้น ก็ไม่รู้ว่าถูกใครขโมยไปขายแล้ว เตียงของอาคารหอพักก็มิได้หลงเหลือสักตัว เมื่อคืนวานอาจารย์ซินให้สำนักการศึกษากลางเร่งซ่อมแซมและเพิ่มเติม มีเพียงหอตำราหลังนี้ที่รักษาได้สมบูรณ์คล้ายดังเดิม สาเหตุคงเพราะว่าถูกใส่แม่กุญแจไว้
เฉินฉางเซิงหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด ทำความสะอาดบริเวณใกล้เคียงอย่างง่ายๆ จึงได้พบว่าพื้นกระดานที่มันวาวสามารถเป็นกระจกได้ คงจะใช้น้ำมันไม้จันทน์ที่มีชื่อเสียงและล้ำค่า เขาไม่หยุดที่จะส่ายศีรษะ ในใจคิดว่าในปีนั้นสำนักแห่งนี้มีช่วงเวลาที่เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง สง่างามโอ่อ่าถึงเพียงนี้ ใครเคยคิดว่าจะเปรอะเปื้อนฝุ่นมานานหลายปีอย่างนี้เล่า
ต่อไปควรจะทำอะไร
เขาควรที่จะฝึกบำเพ็ญเพียรได้แล้ว
เฉินฉางเซิงไปค้นหาสมุดรายชื่อในลิ้นชักห้องข้างๆ ในหอตำรา หลังจากนั้นเดินเข้าไปในชั้นวางตำราที่ทั้งยาวและมืดสนิท ใช้เวลาไม่นานก็หาตำราเล่มแรกที่ตนต้องการเจอ
ตำราเล่มนี้ชื่อว่า ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’
ชื่อของตำราเล่มนี้เรียบง่าย เพียงแค่มองก็รู้ว่าจะกล่าวถึงความรู้ทางด้านการชำระกระดูก เพราะว่าเรียบง่าย ดังนั้นจึงพบเห็นได้ง่ายเช่นกัน
เพราะว่าต้องต่อต้านกับกองกำลังที่น่าหวาดกลัว สู้รบกับเผ่ามารผู้มีพรสวรรค์แข็งแกร่งไร้ผู้ใดเปรียบ มนุษย์โลกจึงได้สั่งห้ามไม่ให้เก็บการฝึกฝนขั้นพื้นฐานอย่างเช่นวิธีการฝึกชำระล้างกระดูกเป็นความลับ แน่นอน ทุกพรรคทุกสำนักก็จะมีวิธีที่แข็งแกร่งเฉพาะของตนเอง วิธีที่จะนำไปสู่การฝึกบำเพ็ญเพียรขั้นต้นก็เปรียบดังแผ่นหินของสุสานเทียนซู ปรากฏออกมาตรงหน้าของผู้คนให้เห็นอย่างอิสรเสรี
เส้นทางที่จะนำไปสู่การบำเพ็ญเพียรของคัมภีร์การชำระล้างกระดูกเล่มนี้ทุกเมืองทุกตำบลล้วนแต่สามารถหาซื้อได้
แต่ว่าเฉินฉางเซิงไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะว่าระยะเวลาสิบสี่ปีที่ผ่านมา อาจารย์มักจะบอกกับเขาว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องศึกษา เมื่อถึงเวลาที่จะศึกษาเริ่มฝึกฝนก็ยังไม่สาย เขาเคยถามว่าเมื่อไหร่คือเวลาที่ควรจะเริ่มศึกษา สุดท้ายแล้วอาจารย์กลับไม่เคยตอบเขา จนมาถึงครั้งนี้ก่อนที่เขาจะจากเมืองซีหนิง เขาบอกว่าต้องการลงเขามายังเมืองจิงตู ต้องการไปดูสุสานเทียนซูและหอหลิงเหยียน...
วันนั้น ในที่สุดอาจารย์ก็ได้เอ่ยกับเขาประโยคหนึ่ง
อย่างนั้น ตอนนี้เจ้าสามารถเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรได้แล้ว
เขาหยิบ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ เล่มนั้น เดินกลับไปยังประตูด้านหน้า นั่งลงไปยังพื้นที่ถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้าน หยิบยืมแสงจากฟากฟ้าที่ส่องลงมายังนอกประตู เริ่มพลิกเปิดหน้าแรก
กล่าวกันตามเหตุผล ณ เวลานี้ อย่างน้อยเขาควรที่จะแสดงความรู้สึกดีอกดีใจหรืออาจจะตื่นเต้น
แต่ว่าเขาไม่มี
ทุกขั้นตอน ท่าทางของเขาไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง สงบนิ่งอย่างยิ่ง ราวกับกำลังทำสิ่งที่ตนเองเคยทำมาแล้วหลายๆ ครั้ง
ถ้าหากมีผู้คนได้เห็นภาพนี้ คงจะนึกไม่ถึง ว่านี่คือครั้งแรกที่เขาเคยอ่านตำราเกี่ยวกับการฝึกบำเพ็ญเพียร
อยู่ที่จวนขุนพลเทพตงอวี้และสำนักเทียนเต้า เขาล้วนแต่เคยเอ่ยประโยคนี้
ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่เป็นวิทยายุทธ์ เพียงแค่ข้ายังไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียร
เขามีโอกาสที่จะเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรหลายครา เพียงแต่ว่าจังหวะยังไม่มาถึง
เขาเฝ้ารอระยะเวลามาเนิ่นนาน ในที่สุดวันนี้ก็ได้มาถึง อาจจะเพราะว่ารอมานานอย่างยิ่ง เขากลับไม่มีกำลังที่จะตื่นเต้นดีใจเสียแล้ว หลงเหลือเพียงแค่ความสงบนิ่ง
เขาพลิกเปิดตำราหน้าแรก
เห็นด้านบนของกระดาษเขียนประโยคนี้
“อ่านตำราร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง”


ตอนที่ 23 มหาสมุทรดวงดาว
เฉินฉางเซิงเหยียบย่ำบนหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรอย่างราบรื่น ไม่มีเรื่องราวยากลำบากที่พบได้บ่อยใดๆ หากผู้อื่นล่วงรู้ คงจะใคร่ครวญมากมายแต่ก็หาคำตอบมาอธิบายไม่ได้ ตัวเขาเองกลับไม่ได้รู้สึกอะไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากยืนยันความหมายที่ซ่อนอยู่ในตำราสามพันมหามรรคที่อาจารย์ให้ตนท่องได้ว่าคือสิ่งใด
แน่นอน ในที่สุดนี่ก็เป็นเรื่องคุ้มค่าที่จะดีใจ...สามารถที่จะรวบรวมพลังจิต และก็สามารถกำหนดดวงดาว เมื่อสามารถกำหนดดวงดาว ก็สามารถที่จะดึงแสงดาวมาชำระล้างกระดูก เมื่อสามารถชำระล้างกระดูกก็จะสามารถบรรลุขั้นถอดจิต สามารถบรรลุขั้นถอดจิต จิตใจก็จะสามารถถึงขั้นทะลวงอเวจี ถ้าหากพรุ่งนี้โชคดี ก็จะสามารถถึงขั้นทะลวงอเวจี และก็สามารถรวบรวมดวงดาวเข้าร่าง โรคภัยต่างๆ ไม่กล้าล่วงล้ำ เมื่อสามารถรวบรวมดวงดาวก็จะสามารถเดินตามทางของนักปราชญ์ อาศัยไปกับสายลมหมื่นลี้ สุดท้ายสามารถหลบซ่อนอยู่ในระหว่างฟ้าดินดุจทวยเทพ ไม่อยู่ในวัฏจักรของโชคชะตา และเมื่อถึงเวลานั้นก็จะไม่ต้องพลิกฟ้าเปลี่ยนแปลงโชคชะตาแล้ว
ถูกต้องแล้ว เมื่อกล่าวถึงเป้าหมายของการบำเพ็ญเพียรต่อเฉินฉางเซิงก็จะเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอนตลอดไป แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเบี่ยงเบนไปทางอื่น อยู่บนหนทางของการฝึกบำเพ็ญเพียรอาจจะถือโอกาสเสาะหาสิ่งอื่นไปด้วย ดังเช่นมองเห็นทิวทัศน์ที่คนธรรมดามิอาจมองเห็นได้ เข้าใจและซาบซึ้งถึงความรู้สึกนึกคิดที่คนธรรมดาไม่เข้าใจ นำความอัปยศอดสูที่เคยได้รับส่งมอบกลับไปให้ผู้คนเหล่านั้น แต่นี่ก็มิใช่สิ่งสลักสำคัญ สิ่งสำคัญก็คือเป้าหมายสุดท้าย
แต่นี่เพียงเพิ่งได้รวมจิต นับเป็นก้าวแรกของการบำเพ็ญเพียรก็ยังไม่ได้ เมื่อเริ่มคิดใคร่ครวญถึงระดับเทพอำพรางในตำนาน แม้แต่เฉินฉางเซิงเองก็ยังรู้ นี่เป็นการคิดที่มากเกินไปเสียแล้ว กล่าวออกไปคงจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะได้ง่ายดาย ดีว่าเขาไม่เอ่ยกับผู้ใด
หากกล่าวถึงคนที่อายุรุ่นเดียวกัน เฉินฉางเซิงค่อนข้างที่จะนิ่งเงียบพูดจาน้อยแตกต่างจากผู้อื่น เมื่อจัดการเรื่องต่างๆ ก็จะยิ่งสุขุมเยือกเย็น ดังนั้นเมื่ออยู่ที่เมืองซีหนิง มักจะถูกผู้คนในเมืองคิดว่าอายุมากกว่าอายุจริงไปสามสี่ปี เขาชัดเจนอย่างยิ่ง ตนเองสามารถรวบรวมพลังจิตในหนึ่งวันหนึ่งคืนสำเร็จ สิ่งสำคัญที่สุดเพราะอาจารย์ได้วางรากฐานให้ตนตั้งแต่เยาว์วัย เตรียมการเป็นอย่างดียิ่ง แต่นี่ก็ไม่ได้แสดงว่าตนเองเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่แท้จริงมากกว่าสวีโหยว่หรง
เช้าตรู่วันต่อมาก็ยังคงตื่นนอนเวลายามห้า ล้างหน้าล้างตารับประทานอาหาร เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้กระทบต่อการทำงานและพักผ่อนของเขาแต่อย่างใด มีเพียงแค่แววตาที่อ่อนระทวยเด่นชัดซึ่งยืนยันได้ว่าเขาไม่ได้สงบเหมือนดังที่แสดงออกมา นอนหลับไม่สนิทไม่ใช่เพราะว่ากลิ่นเชื้อราของอาคารหลังเล็กๆ ยังไม่จางหาย แต่เพราะว่าเขาดีใจจริงๆ
สำนักฝึกหลวงยังคงครึกครื้น ช่างฝีมือและคนงานกำลังขะมักเขม้นบูรณะซ่อมแซมและทำงานเก็บกวาดความสะอาด หอตำราทางด้านนี้ยังคงสงบเงียบ เหตุเพราะว่าเขาได้ร้องขอ จึงไม่มีผู้ใดเข้ามารบกวน เขาจึงฝึกบำเพ็ญเพียรเพียงลำพังต่อไป
การชำระล้างกระดูกก็คือการบำเพ็ญเพียรขั้นที่หนึ่ง สามารถแบ่งออกเป็นสามขั้นตอนอย่างรวบรัด ขั้นแรกคือการรวบรวมพลังจิต และก็เป็นขั้นแรกของทั้งหมดทั้งมวลอีกด้วย ขั้นที่สองคือการเสาะหาดาวโชคชะตา ฟังแล้วดูเหมือนจะเป็นขั้นตอนที่ลึกลับมหัศจรรย์ แต่ว่าเฉินฉางเซิงไม่ได้กังวลแต่อย่างใด ที่จริงแล้วเขากังวลคือขั้นที่สาม ดึงแสงดวงดาวเข้าร่างเพื่อชำระล้างกระดูก...เมื่อเวลานั้นมาถึง เขาถึงจะสามารถยืนยันได้ว่าสุดท้ายแล้วปัญหาของร่างกายตนเองจะทำให้เกิดผลกระทบอย่างไร
การบำเพ็ญเพียร ก็คือการหยิบยืมพลังของฟากฟ้ามาเป็นพลังของมนุษย์ คัมภีร์สวรรค์ร่วงหล่นลงมายังโลกใบนี้ มนุษย์จึงเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร พัฒนาวิธีการบำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วน ทดลองขั้นตอนมาแล้วหลากหลาย วิธีการฝึกบำเพ็ญเพียรบางอย่างดึงดูดพลังอัคคีสวรรค์ มีวิธีการฝึกบำเพ็ญเพียรที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ รับเอาพลังจากทุ่งนา สุดท้ายจึงได้ก่อตั้งนิกายหลวงอย่างเป็นทางการ ก็เพราะว่ามนุษย์ได้พิสูจน์ด้วยการปฏิบัติมาแล้วหลายปี มนุษย์จึงค่อยๆ เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรโดยนำดวงดาวบนฟากฟ้ามาพิสูจน์
ในปล่องภูเขาไฟมีก้อนหินที่กำลังเผาไหม้อุณหภูมิร้อนระอุ ที่จริงแล้วสามารถแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณแท้ในร่างกายของมนุษย์ ช่วยเหลือผู้ที่บำเพ็ญเพียรให้มีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง พลังของทุ่งนาที่สะอาดสดชื่นเหล่านั้น ผู้บำเพ็ญเพียรสามารถที่จะใช้ประโยชน์ได้ แต่ว่าพลังที่ก่อเกิดมาจากสิ่งเหล่านี้ ล้วนแต่เทียบไม่ได้กับดวงดาว
ดวงดาวบนท้องนภา ตำแหน่งจะไม่แปรเปลี่ยนไปชั่วนิรันดร์ เป็นดินแดนที่ส่องแสงสว่างไสวอย่างเงียบสงบ ผู้คนที่ดำรงชีวิตบนพื้นผิวโลก ทำได้เพียงแค่แหงนหน้ามองขึ้นไป ทำให้มองเห็นแสงของดวงดาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ตั้งแต่พวกเขาเยาว์วัยจวบจนแก่ชรา จากเริ่มต้นจนสิ้นสุดดวงดาวเหล่านั้นได้ติดตามเป็นสหายพวกเขาอย่างเงียบๆ สำหรับดินแดนต้าลู่และผู้คนที่ใช้ชีวิตที่นี่อาจจะกล่าวได้ว่า ดวงดาวคือแสงสว่าง คือพิกัด คือพลัง และก็คือเวลา เพราะว่าคือนิจนิรันดร์
สุดท้ายแล้วมนุษย์เลือกที่จะใช้แสงดาวในการแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณแท้ และสิ่งเหล่านี้อธิบายความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับสุนทรียศิลป์ไม่มากเท่าใดนัก ที่จริงแล้วสาเหตุอยู่ตรงที่ แสงของดวงดาวเป็นต้นกำเนิดของสิ่งที่บริสุทธิ์ที่สุดบนโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งเจอปนใดๆ และยังอ่อนโยนมากกว่าแสงอาทิตย์ เปลวไฟและสรรพสิ่งอื่นๆ
เผ่าปีศาจก็สามารถดึงดูดแสงดวงดาวได้เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งร่างกายของพวกเขามีลักษณะพิเศษ ไม่ต้องการการฝึกบำเพ็ญเพียรใดๆ ก็สามารถดึงแสงดวงดาวเข้าสู่ร่างได้โดยตรง แปรเปลี่ยนเป็นพลังความสามารถของพวกเขา ดังนั้นเผ่าปีศาจที่สามารถแปลงกายเป็นคนธรรมดาได้ มักจะมีพลังแกร่งกล้าไร้สิ้นสุด
กล่าวถึงสิ่งที่ตรงกันข้ามกับเผ่าปีศาจ เผ่ามนุษย์ไม่สามารถดึงดูดแสงดวงดาวได้โดยตรง อาจจะกล่าวได้ว่า ความสามารถในการดึงดูดแสงดวงดาวนั้นต่ำอย่างยิ่ง เพราะเหตุนี้ มนุษย์ที่มีความคิดสร้างสรรค์จึงได้คิดค้นวิธีการฝึกบำเพ็ญเพียรขึ้นมาชนิดหนึ่ง เริ่มจากวันนั้น มนุษย์จึงเริ่มเข้าสู่หนทางของดินแดนมหาอำนาจ
จุดแสงสว่างให้กับดาวแห่งโชคชะตา
ท้องนภามีดวงดาวนับไม่ถ้วน กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ยากที่จะคำนวณ จำนวนห่างไกลกับจำนวนของมนุษย์อย่างยิ่ง มนุษย์ที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียร หากปรารถนาจะชำระล้างกระดูก จะต้องเสาะหาดวงดาวประจำตัวจากดวงดาวนับร้อยล้านดวง นั่นก็คือดาวโชคชะตา
ไม่มีผู้ใดสามารถอธิบายได้ หลักการของดาวโชคชะตาคืออะไร เพราะเหตุใดดาวดวงเหล่านั้นจึงสานสัมพันธ์อันแนบแน่นยากจะทำลายกับตัวเจ้า เพราะเหตุใดดวงดาวสามารถตอบสนองกับมนุษย์ที่ไกลโพ้นได้ผ่านระยะห่างที่ยาวไกลหลายหมื่นลี้ แม้แต่ปัญญาชนผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์แห่งนิกายหลวงล้วนหมดหนทางที่จะอธิบายออกมา
ทุกคนล้วนแต่มีดาวหนึ่งดวงที่เป็นดวงดาวของตนเอง แต่ว่าจะต้องเป็นผู้ที่สามารถรวบรวมพลังจิตสำเร็จ ถึงสามารถเสาะหาดวงดาวของตนพบ แล้วจึงก่อตัวเป็นความสัมพันธ์ชนิดหนึ่งที่ยากยิ่งต่อการอธิบาย สุดท้ายจึงใช้พลังจิตของตนเองจุดแสงสว่างให้กับดาวดวงนั้น
ฟากฟ้ามีดวงดาวเดียรดาษนับไม่ถ้วน เพียงแค่เจ้าสามารถปลดปล่อยพลังจิต เช่นนั้นเจ้าก็จะสามารถเสาะหาดาวประจำตัวของเจ้าพบ แต่ความสัมพันธ์ชนิดนี้เป็นเหมือนความสัมพันธ์อันมหาศาล ที่ได้จัดเรียงไว้อย่างสมบูรณ์ เพียงแค่เจ้ากับดาวโชคชะตาของตนเองก่อเกิดความสัมพันธ์ ก็จะไม่มีผู้ใดสามารถช่วงชิงไปได้
ทว่ายังมีอีกปัญหาหนึ่ง ดวงดาวเช่นไรถึงจะเหมาะสมเป็นดาวโชคชะตาของผู้บำเพ็ญเพียรที่สุด
ตอนนี้แผ่นดินต้าลู่มีการวิพากษ์วิจารณ์จากปวงชนเป็นพื้นฐาน ดาวโชคชะตายิ่งห่างไกลจะยิ่งดี เพราะว่านิกายหลวงมีปัญญาชนกี่รุ่นไม่รู้ต่อกี่รุ่น ดำเนินการติดตามตรวจสอบผู้บำเพ็ญเพียรมานับไม่ถ้วน หลังจากที่เก็บรวบรวมข้อมูลอย่างละเอียดและถูกต้อง จึงสามารถยืนยันได้ว่าการคาดเดานี้ถูกต้องอย่างแน่นอน
แต่นี่เพราะเหตุใดกันเล่า
หากผู้บำเพ็ญเพียรต้องดึงดูดพลังจากดาวโชคชะตาโดยตรง ดาวดวงนั้นควรที่จะยิ่งใกล้พื้นผิวโลกเท่าไหร่ก็จะยิ่งดีมิใช่หรือ
เพื่อที่จะอธิบายปรากฏการณ์นี้ ผู้มีปัญญาชนของนิกายทั้งหลายได้มองปัญหาจากสภาพจริงและสร้างแบบจำลองชนิดหนึ่งขึ้น เมื่ออยู่ในแบบจำลองนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรจะไม่สามารถรับเอาพลังจากดาวโชคชะตาได้โดยตรง ทั้งยังสมมุติเอากำแพงด้านหนึ่งเป็นฟากฟ้า จุดแสงสว่างของดาวโชคชะตาก็คือการตอกตะปูดอกหนึ่งไว้บนกำแพง และเชื่อมระหว่างตนเองกับฟากฟ้าไว้ด้วยลำแสงเส้นหนึ่ง สุดท้ายจึงแกว่งลำแสงนั้นไปมา รับเอาพลังของดวงดาวที่ล่องลอยอยู่ในฟากฟ้า
อยู่ในแบบจำลอง เส้นแสงที่ไร้รูปร่างก็เหมือนกับเส้นด้ายหนึ่งเส้นที่ถูกทำให้เปียกชุ่ม แสงดวงดาวในฟากฟ้าก็เหมือนกับปุยนุ่นสีขาวปลิวว่อนทั่วท้องฟ้าในปลายฤดูใบไม้ผลิ เส้นแสงลำนั้นแกว่งไกวในสายลมฤดูใบไม้ผลิอย่างเชื่องช้า ปุยนุ่นเกาะอยู่นับวันยิ่งมากขึ้น สุดท้ายแล้วร่วงหล่นลงไปอยู่ในมือของคนที่ควบคุมเส้นแสงนั้น ถ้าหากลำแสงสามารถยาวเพียงพอ ตั้งแต่สิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดของพระราชวังไปจนถึงปลายสุดของสุสานเทียนซู อย่างนั้นคงสามารถกวาดเอาปุยนุ่นสีขาวทั่วทั้งเมืองจิงตูมาจนสะอาดสะอ้านได้
ทงกู่ซือปัญญาชนแห่งเผ่ามารได้วิจารณ์ทฤษฎีนี้อย่างเฉียบขาด คิดว่าเป็นการฟุ่มเฟือย เป็นทฤษฎีไม่มีมูลความจริงอย่างแท้จริง เมื่อเป็นเช่นนี้ ใต้เท้าสังฆราชในยุคนั้นจึงได้ตอบโต้อย่างไม่ไว้หน้า กล่าวว่า มีเพียงผู้ที่สามารถสร้างทฤษฎีขึ้นมา ถึงจะเป็นคนที่เข้าใกล้สัจธรรมของทฤษฎีที่สุด
ต่อมา ปัญญาชนเผ่ามารท่านนี้ได้แจกจ่ายจดหมายไปทั่วต้าลู่ เขาถามในจดหมายว่า เส้นแสงลำนั้นแท้จริงแล้วอยู่ที่ไหน
ถ้าหากระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรและดาวโชคชะตามีเส้นแสงนั้นจริง อย่างนั้นทฤษฎีของนิกายหลวงก็สามารถยึดมั่นได้ เพราะจากการสังเกตผ่านสิ่งธรรมชาติ สามารถพบได้ง่ายดายอย่างยิ่ง เมื่อเส้นแสงยิ่งยาว ช่วงคลื่นที่สั่นสะเทือนก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น เป็นธรรมดาที่พลังที่ใช้ก็จะยิ่งมาก เป็นดังวิธีการที่กล่าวกันมาของปุยนุ่นก่อนหน้านี้
ปัญหาอยู่ตรงที่ แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีผู้ใดเคยเห็นเส้นแสงนี้มาก่อน
เมื่ออยู่จิงตูใต้เท้าสังฆราชตอบปัญหานี้อย่างรวบรัดว่า “ในเมื่อระหว่างดาวโชคชะตาและผู้บำเพ็ญเพียรมีความสัมพันธ์กัน เช่นนั้นระหว่างทั้งสองจะต้องมีเส้นแสง พวกเรามองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้ ก็หาใช่ว่าจะไม่มีอยู่”
ทงกู่ซือผู้มีปัญญาชนของเผ่ามารก็ได้แจกจ่ายจดหมายไปทั่วดินแดนต้าลู่อีกครา กล่าวว่า “สัมผัสไม่ถึง ไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อโลกใบนี้ หากเป็นเช่นนี้เส้นแสงนี้จะมีอยู่หรือไม่ ก็มิได้มีความหมายต่อพวกเรา อย่างนั้นมันก็สมควรที่จะไม่มีอยู่”
การวินิจฉัยที่มีการตำหนิเช่นนี้ ใต้เท้าสังฆราชจึงใช้เวลาไตร่ตรองหลายเดือน หลังจากนั้นจึงได้ตอบคำถามที่โจษจันข้อนั้น
“เส้นแสง ก็คือโชคชะตา”
ใช่แล้ว
เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ ก็คือโชคชะตา
ดวงดาวที่อยู่บนฟากฟ้า กำลังส่องสว่างสะท้อน ก็คือดาวโชคชะตาของมวลมนุษย์
ไม่มีผู้ใดเคยสอนให้เฉินฉางเซิงเลือกดาวโชคชะตาอย่างไร อาจารย์ของเขาจะต้องรู้อย่างแน่นอน แต่ว่าไม่เคยเอ่ยมาก่อน
แน่นอน เขารู้ประโยคที่ใต้เท้าสังฆราชท่านนั้นเคยกล่าวไว้ มหามรรคสามพันเล่มไม่มีทางที่จะไม่มีเรื่องราวนี้บันทึกจดจำเป็นประวัติศาสตร์ตลอดไป
ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างดาวโชคชะตาคือโชคชะตา ดังนั้นเขาจึงแสดงท่าทางระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากที่เขาอายุสิบปี
สิ่งที่ต้องสนใจก็คือคำว่าโชคชะตาคำนี้
จากเช้าตรู่จนย่ำเย็น เขาได้ทำความคุ้นเคยกับขั้นตอนการปลดปล่อยพลังจิต เขาไม่รู้ว่าหลังจากความแปลกประหลาดตอนอายุสิบขวบในปีนั้น จิตวิญญาณแท้ที่จริงแล้วยังคงหลงเหลือมากน้อยเท่าไหร่ แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เขายินดีก็คือ ขั้นตอนการปลดปล่อยพลังจิตกับที่ตำราได้เขียนไว้มิได้แตกต่างกันมาก
เขาหลับตาลง ปล่อยให้พลังจิตออกจากห้วงแห่งจิต ลอยพัดผ่านอยู่ในหอตำราที่เงียบสงบ ชัดเจนว่าไม่ได้จ้องมอง ทว่าในสมองกลับปรากฏภาพของสภาพแวดล้อมอย่างเลือนราง คลุมเครืออยู่บ้าง ทั้งยังเปล่งแสงเคลิบเคลิ้มอยู่บ้าง นั่นคือการรับรู้อันสดใหม่หนิดหนึ่ง
จนกระทั่งความมืดยามราตรีได้มาถึง เขาไม่เหมือนกับผู้ที่กำลังฝึกบำเพ็ญเพียรที่ยังคงหลงใหลไปกับการรับรู้โลกภายนอก ไม่ได้ครุ่นคิดถึงอดีตแม้แต่น้อย ไม่ลังเลที่จะรวบรวมพลังจิตให้ข้ามผ่านหน้าต่าง บินมุ่งทะยานไปยังฟากฟ้า ยิ่งบินยิ่งสูง ข้ามผ่านขนอ่อนที่ละเอียดที่สุดของวิหคที่บินกลับยามค่ำคืน ข้ามผ่านเม็ดไอน้ำที่เล็กที่สุดของชั้นเมฆที่ค่อยๆ เคลื่อนกระจาย ข้ามผ่านสายลมพัดผ่านอันเหน็บหนาว ในที่สุดก็มาถึงยังสถานที่ที่ส่องแสงสว่างไสวนับไม่ถ้วน
นั่นก็คือมหาสมุทรดวงดาว


ตอนที่ 28 ข้ามกำแพงพบเสื้อคลุมสีดำ
แม่นางผู้นั้นนามว่าลั่วเหิง ชื่อเล่นลั่วลั่ว เพราะว่าตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัย ก่อนที่นางจะเอ่ยประโยคใดมักเพิ่มคำบางคำจนติดเป็นนิสัย ดังเช่นเมื่อตอนนางตะโกนเรียกเหยี่ยวนกเขาท้องขาวที่ร่อนลงบนมือน้อยๆ ของตนเอง ดังเช่นเมื่อนางให้จระเข้ยักษ์ในแม่น้ำรีบยกตัวขึ้นไปทางฝั่ง มักจะกล่าวว่า “คิกๆ เร็วหน่อย!”
ลั่วลั่วปีนี้อายุสิบสี่ปี อายุยังเยาว์วัยยิ่งนัก เพราะว่าสาเหตุบางอย่าง รูปร่างลักษณะท่าทางมองแล้วอ่อนกว่าอายุจริงเล็กน้อย ลักษณะอ่อนเยาว์ มีท่าทางเหมือนกับไร้เดียงสา ตั้งแต่นางเกิดมาก็ได้รับความร่ำรวยมีเกียรติยศที่เฟื่องฟู ไม่ทุกข์ไม่กลัดกลุ้มใจ ถึงแม้จากบ้านเกิดที่ไกลโพ้น หลังจากมาถึงจิงตูก็เป็นเช่นนี้
นางใช้ชีวิตอยู่ที่สวนร้อยหญ้าในจิงตูใกล้จะครบหนึ่งปีแล้ว น้อยมากที่จะคบค้าสมาคมกับโลกภายนอก จึงหลีกหนีความโดดเดี่ยวไม่ได้
เรื่องพรรค์นี้ นางไม่ใส่ใจ เพราะว่านางสนใจเพียงแค่ว่าจะบำเพ็ญเพียรอย่างไร
ทางด้านการบำเพ็ญเพียรนางมีปัญหาบางอย่างที่ไม่สามารถแก้ไขได้
ถึงแม้จะเป็นบิดาที่คล้ายกับว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ก็แก้ไขไม่ได้ ดังนั้นนางจึงเดินทางไกลโพ้นพันลี้มาถึงจิงตู
นางเคยปิดบังฐานะของตนเองไปเข้าเรียนที่สำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา แอบเชิญอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมาสอน จนกระทั่งนางหารือปัญหากับผู้เก่งกาจในพระราชวัง สิ่งที่เสียใจก็คือปัญหาเหล่านั้นยังคงไม่ได้รับคำตอบ
เมื่อเวลาที่ผิดหวังที่สุด ในค่ำคืนนั้นพลันรับรู้ถึงดาวดวงหนึ่งในท้องฟ้ายามราตรีถูกจุดสว่าง นางไม่รู้ว่าดาวดวงนั้นอยู่ที่ไหน แต่รู้ว่าพลังจิตดวงนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง สงบเงียบอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีจุดที่แตกต่างกับพลังจิตของมนุษย์ธรรมดาที่บำเพ็ญเพียรอย่างชัดเจน
สามารถรับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้
เพราะนางมีพรสวรรค์พิเศษ ดังนั้นนางมั่นใจว่าสิ่งที่ตนเองรับรู้เป็นของจริง ด้วยเหตุนี้นางจึงอยากตามหาคนผู้นั้น
นางอยากนำปัญหาที่รบกวนจิตใจตนมานานหลายปีวางลงด้านหน้าของคนผู้นั้น ปรารถนาว่าจะได้รับคำตอบ
แต่ผ่านมายี่สิบวันแล้ว นางยังคงหาคนผู้นั้นไม่พบ ผู้ใต้บัญชาที่ถูกส่งออกไปเหล่านั้น แม้กระทั่งผู้มีฝีมือที่ผู้คนนับถือในพระราชวังล้วนแต่ช่วยตามหา ก็หาเบาะแสใดๆ ไม่เจอทั้งสิ้น เช่นนี้จึงทำให้ความผิดหวังของนางเพิ่มขึ้น
ลั่วลั่วรู้สึกย่ำแย่ ชาชงอวี่ซินที่ล้ำค่าและมีชื่อเสียงในถ้วยก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจใดๆ ของนางได้ จึงถูกวางตามปกติ เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านชาเช่นนาง เหตุใดถึงไม่แสดงความสนใจในน้ำชาที่หอมจรุงใจเช่นนี้
นี่เป็นกริยาที่ไม่สมเหตุสมผล
เวลานี้ นางได้กลิ่นหอมสายหนึ่ง
ลั่วลั่วเบิกตาโต ร่างกายเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ
กลิ่นหอมสายนี้บางเบาอย่างยิ่ง แต่หลังจากสูดเข้าไป กลับแผ่ขยายขึ้นทันที แปรเปลี่ยนเป็นกระจ่างชัดอย่างยิ่ง ราวกับสุราชั้นดีที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลง ในสวนร้อยหญ้ามีผลไม้ประหลาดล้ำค่านับไม่ถ้วน หลังจากเข้าสู่ยามค่ำคืนจะแพร่กระจายเป็นกลิ่นทุกชนิดหลากหลายสาย ท้ายที่สุดกลับกลบกลิ่นหอมสายไม่ได้
หุบเขาซึ่งเต็มไปด้วยภูเขาดอกไม้ทุ่งกว้างที่นางใช้ชีวิตอยู่เมื่อครั้งเยาว์วัย กลิ่นหอมที่กำจายออกมาในตอนที่ดวงอาทิตย์ขึ้นยามฤดูร้อน ก็ไม่ได้หอมถึงเพียงนี้!
นางกล้าสาบานต่อดวงดาวเต็มท้องฟ้า ว่าตนเองไม่เคยได้กลิ่นที่หอมเช่นนี้มาก่อนในชีวิต
แม้ว่ากลิ่นหอมยังคงเบาบางเช่นนี้
นี่คือกลิ่นอะไร กลิ่นหอมเช่นนี้มาจากที่ไหน
เมื่อลั่วลั่วคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทันใดนั้นพบว่ากลิ่นหอมสายนั้นได้จางหายไปแล้ว เพียงแค่ชั่วพริบตา กลิ่นหอมนั่นก็ไม่รู้ว่าหายไปแห่งไหน และก็หาไม่เจอแม้แต่น้อย นางรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก คิดว่าพลาดสิ่งสำคัญอย่างมากในชีวิตไปแล้ว
นางเดินตามขอบกำแพงมุ่งไปยังทางทิศตะวันออกหลายสิบก้าว เดินไปถึงไม้เลื้อยที่มีกลิ่นดอกไม้แผ่กระจาย พบว่ากลิ่นหอมไม่ได้มาจากที่ตรงนี้ จิตใต้สำนึกมองไปยังไม้เลื้อยเต็มกำแพง คลับคล้ายว่ากลิ่นหอมจะกระจายมาจากกำแพงด้านนั้น
กำแพงด้านนั้นคืออะไร เหมือนว่าจะเป็นสำนักฝึกหลวงที่ถูกระงับใช้ หลังจากนางมาพักที่สวนร้อยหญ้า ที่นั่นสงบเงียบไม่มีเสียงมาตลอด ราวกับว่าคือสวนสุสาน ทว่าจู่ๆ ก็คึกคักขึ้นมาตั้งแต่เมื่อวันก่อน เหมือนกับว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
จะต้องไปดูหรือไม่
ทันใดนั้น นางคิดว่ากลิ่นหอมนี้กับคนที่นางตามหามาตลอดมีความเกี่ยวข้องกัน
มือของลั่วลั่วกำแน่นอยู่ที่แขนเสื้อ จิตใจเปลี่ยนเป็นตึงเครียดเล็กน้อย มิได้หมุนกาย สายตาจ้องมองไปยังท้องฟ้ายามราตรี
ตะเกียงน้ำมันแขวนอยู่ด้านหลังของกระถางดอกไม้กำลังส่องเป็นลำแสงสว่างไสว เลือนหายเข้าไปในส่วนลึกของความมืดยามราตรี มีการเปลี่ยนรูปร่างก่อนที่จะสูญหายไป
อธิบายได้ว่าที่นั่นมีคน อาจจะมีพลังบางอย่างอยู่ที่นั่น
นางรู้ว่าผู้คนเหล่านั้นคือใคร คือคนที่รับผิดชอบในการอารักขานาง แต่ในเวลาเดียวกัน คนเหล่านี้ก็ควบคุมการกระทำของนาง ทุกครั้งที่จะไปสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดาราล้วนแต่ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าเป็นเวลานาน ยิ่งกว่านั้นยามค่ำคืนไม่อนุญาตให้นางออกไปแห่งใด
ลั่วลั่วกำลังจ้องมองเงาที่อยู่บนกำแพงของตนเอง คิดว่าตนเองไร้ประโยชน์ ขลาดเขลาย่างยิ่ง
ทันใดนั้นนางจึงยิ้มออกมา ส่ายศีรษะ ดึงกระดุมเม็ดหนึ่งออกมาจากด้านหน้าของเสื้อทางฝั่งซ้าย หลังจากนั้นจึงปล่อยมือออก
กระดุมเม็ดนั้นทำมาจากนอแรดขัดให้กลมเกลี้ยงเกลา ร่วงหล่นจากมือน้อยๆ ของนางตกลงพื้น
เพียงแค่ได้ยินเสียงกระดุมตกดังแปะเบาๆ
หมอกควันเข้าปกคลุมกำแพงด้านล่าง พุ่งเข้าพุ่งออกจากไม้เลื้อยทางด้านใน
พึ่บพั่บ พึ่บพั่บ เงาร่างกายสิบกว่าเงาออกมาจากความมืดยามราตรีราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกมาก็มิปาน
บุรุษวัยกลางคนที่เป็นผู้นำชูฝ่ามือโบกขึ้น ไล่หมอกควันให้แตกกระจายออกไป กลับพบว่าด้านล่างกำแพงล้วนแต่ไม่มีสิ่งใด
ผู้คนสิบกว่าคนเห็นได้ชัดว่าฝีมือไม่ธรรมดา อยู่ในโลกนี้คงจะมีหลายคนที่เป็นผู้แกร่งกล้า แต่ทว่าเวลานี้ใบหน้าของพวกเขามีสีซีดเซียวผิดปกติ น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง
มีคนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “ฝ่า...คุณหนู...ไม่พบแล้วขอรับ”
อารมณ์ของบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นมืดมนจนถึงขีดสุด เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “รีบรายงานให้พระราชวังทราบ!”
ลั่วลั่วไม่ได้เดินไปไหนไกล นางเพียงแค่ไปยังกำแพงอีกด้านหนึ่ง
นางเชื่อว่าผู้คนในเผ่าของนางคงหานางไม่พบในระยะเวลาสั้นๆ เพราะว่ากระดุมซึ่งมองดูแล้วเหมือนกระดุมธรรมดาที่นางเพิ่งใช้ไปเม็ดนั้นคือกระดุมพันลี้
กระดุมพันลี้เป็นของวิเศษอย่างหนึ่ง สามารถให้คนเดินทางไประยะทางไกลในชั่วพริบตา ถึงแม้ตรงหน้าจะเป็นศัตรูที่แกร่งกล้า ก็สามารถอาศัยสิ่งนี้ออกห่างไปได้ เป็นของล้ำค่ายิ่งนัก ถึงขนาดกล่าวได้ว่าไม่ต่างอะไรกับชีวิตหนึ่ง ถึงแม้จะเป็นราชวังต้าโจวกับพรรคฉางเซิง ก็มีไม่กี่เม็ด
แต่นางใช้ไปตามอารมณ์ เพียงเพื่อข้ามกำแพงหนึ่งด้าน
อย่างไม่ต้องสงสัย นี่คือการทำลายสิ่งของให้เสียหายตามอำเภอใจอย่างหนึ่ง และก็เป็นเพราะเช่นนี้เอง นางแน่ใจว่าคนเหล่านั้นคงคิดไม่ถึงว่านางจะใช้กระดุมพันลี้อย่างแน่นอน คาดไม่ถึงว่าเป็นเพียงเพื่อข้ามกำแพงแค่หนึ่งด้าน นางคงมีเวลาเพียงพอที่จะตามหาแหล่งกำเนิดของกลิ่นหอมนั้น
เพียงแค่หาคนผู้นั้นพบ สิ้นเปลืองกระดุมพันลี้เพียงแค่หนึ่งเม็ดแล้วจะนับเป็นอะไรได้เล่า
แต่ไหนแต่ไรมานางเป็นคนใจกว้าง
ครึ่งปีก่อนตอนเข้ามาพักที่สวนร้อยหญ้า เพราะว่าประหลาดใจและสนใจในเรื่องเก่าของเมื่อหลายสิบปีก่อน นางจึงปีนป่ายไปด้านบนกำแพง อยากจะไปดูสำนักฝึกหลวงสักคราหนึ่ง ผ่านมาเป็นเวลาหลายเดือนเป็นครั้งแรกที่นางได้เข้ามาจริงๆ พบว่าเวลานี้แตกต่างกับครานั้นอย่างยิ่ง
บริเวณรอบๆ ยังคงเงียบสงบ แต่ว่าต้นหญ้าริมทะเลสาบถูกตัดให้ราบเรียบ แสงของดวงดาวส่องประกายทำให้มองเห็นสาหร่ายน้ำที่ถูกทำความสะอาดไปมากแล้ว สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุดก็คือสิ่งปลูกสร้างเหล่านั้น นอกจากอาคารหลักที่ชำรุดอย่างรุนแรง อาคารที่พักต่างล้วนซ่อมแซมจนใกล้เสร็จเหมือนใหม่
ความมืดมิดยามราตรีกาล มีเพียงแค่หอตำราที่มีแสงสว่าง
ลั่วลั่วเดินไปทางนั้นสองก้าว ทันใดนั้นมีสายลมปะทะใบหน้า นางหลับตาแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดก็สามารถหากลิ่นหอมที่หลงเหลือในสายลมได้ ทันใดนั้นใบหน้าปกคลุมไปด้วยท่าทางเคลิบเคลิ้ม รู้ว่าตนเองไม่ได้มาผิดที่
เมื่อนางลืมตาขึ้น ท่าทางเคลิบเคลิ้มแปรเปลี่ยนเป็นระมัดระวัง รูปร่างหน้าตางดงามอ่อนเยาว์ปิดบังความหนาวเหน็บ
ด้านหลังต้นไม้ริมทะเลสาบ มีคนหนึ่งคนเดินออกมาช้าๆ
คนนั้นสวมใส่เสื้อคลุมสีดำยาวถึงหัวเข่า แขนเสื้อทั้งสองข้างถูกตัดจนถึงเข่า มองดูแล้วประณีตอย่างยิ่ง ศีรษะและใบหน้าถูกคลุมด้วยหมวกของเสื้อคลุมสีดำ เต็มไปด้วยความลึกลับ
ลั่วลั่วจ้องมองคนผู้นั้นยิ้มน้อยๆ มือด้านขวาค่อยๆ ยกมาถึงด้านหน้าเสื้อด้านซ้าย ออกแรงอย่างเงียบเชียบ ถอดกระดุมที่ทำจากนอแรดออกมา
นั่นก็เป็นกระดุมพันลี้
นางไม่รู้ว่าคนเสื้อคลุมสีดำนั่นคือผู้ใด แต่ชัดเจนอย่างยิ่งว่าฝ่ายตรงข้ามรอให้ตนเองปรากฏตัวมาตลอด นี่ก็คือปัญหา
ตั้งแต่เด็กสิ่งที่นางได้รับการสั่งสอนก็คือ ไม่ต้องเอาตนเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย และนางยังสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งนัก คนเสื้อคลุมสีดำนั้น...โดยเฉพาะมือของเขาที่กุมบางสิ่งสีดำทมิฬอย่างแนบแน่น คุกคามกับตนอย่างยิ่ง
ดังนั้นนางไม่ลังเลที่จะเตรียมตัวใช้กระดุมพันลี้เม็ดที่สอง
นางใจกว้างอย่างยิ่ง ล้างผลาญยิ่งนัก เพราะว่านางมีคุณสมบัติอย่างนี้
นางปล่อยมือ กระดุมร่วงหล่นยังพื้น
ทว่าในเวลานี้ ผู้ที่สวมเสื้อคลุมสีดำทั้งตัวผู้นั้น ก็ปล่อยมือตนเองเช่นกัน
มือของเขากำลังกุมวัตถุสีดำทมิฬชิ้นหนึ่ง คล้ายกับว่าทำมาจากเหล็ก มีปลายแหลมคมทั้งสองด้าน ตรงกลางหนาเล็กน้อย ผิวด้านนอกเกลี้ยงเกลาเป็นมัน มองดูแล้วเหมือนกระสวยทอผ้า
อาวุธเหล็กสีดำนั้น ร่วงหล่นลงบนพื้นเร็วกว่ากระดุม ปลายแหลมคมปักลึกลงไปบนพื้นดินที่อ่อนนุ่มบนสนามหญ้า
เสียงเหล็กเสียดสีกันเบาๆ ผิวด้านนอกเกลี้ยงเกลาเป็นมันของอาวุธเหล็ก เกิดเป็นเกล็ดละเอียดอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเกล็ดก็แตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ แปรเปลี่ยนเป็นแผ่นเหล็กละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วน พุ่งไปยังรอบๆ ท้องฟ้ายามราตรีอย่างเงียบกริบ
ตามแผ่นเหล็กที่ปลิวว่อน พลังลมปราณที่แกร่งกล้า ชั่วพริบตาแผ่คลุมไปยังจุดศูนย์กลางของสำนักฝึกหลวงเป็นรัศมีวงกลมราวร้อยจั้ง
หมอกควันค่อยๆ แผ่กระจาย
ร่างของลั่วลั่วโผล่พรวดออกมายังที่เดิม ริมฝีปากเต็มไปด้วยโลหิต!
สุดท้ายแล้วกระดุมพันลี้ไม่สามารถช่วยนางออกไปได้!
นางมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน พบเพียงแค่แสงดวงดาวที่ซับซ้อนส่องลงมา ไม่รู้ว่าอาวุธเหล็กที่เหมือนกับกระสวยทอผ้าคือของวิเศษอะไร ท้ายที่สุดแล้วปิดล้อมพื้นที่ว่างกว้างใหญ่เช่นนี้ได้!
รอยยิ้มของนางถูกระงับเอาไว้ จ้องมองไปยังคนเสื้อคลุมสีดำที่อยู่ข้างต้นไม้ กล่าวอย่างจริงจัง “ลำบากลำบนฝึกฝนจนถึงขั้นทะลวงอเวจี...อืม ข้าลืมไป...พวกเจ้าไม่ได้กล่าวเช่นนี้ แต่โดยสรุปแล้วล้วนแต่เป็นเรื่องที่ไม่ง่าย เจ้าแน่ใจว่าอยากจะเป็นเถ้าธุลี อีกทั้งครอบครัวเผ่าพันธุ์ของเจ้าจะต้องถูกไล่สังหารชั่วลูกชั่วหลาน จนกระทั่งสุดท้ายแล้วไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะรอดชีวิต ต้องจ่ายด้วยราคาที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ คิดว่าคุ้มค่าอย่างนั้นหรือ”
นี่ไม่ใช่การใช้อำนาจคุกคาม แต่คือการบอกเล่าถึงการวิเคราะห์ปัญหา ดังนั้นจึงมีพลังมากยิ่งขึ้น
ผู้ที่เป็นภัยต่อแผนการใดๆ ของนาง ล้วนแต่จะต้องได้รับความโกรธแค้นยาวราวแม่น้ำแดงแปดร้อยลี้อย่างไม่มีสิ้นสุด
“เช่นนั้น อันดับแรกจะต้องรู้ว่าข้าคือใคร”
คนเสื้อคลุมสีดำผู้นั้นค่อยๆ ถอดหมวกคลุมที่ติดกับเสื้อออก ใบหน้าที่ซื่อตรงถ่อมตัวปรากฏออกมา
นี่คือบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง ไม่มีสิ่งที่เป็นพิเศษใดๆ หากอยู่ในกลุ่มผู้คนที่มุ่งมายังจิงตู คงไม่มีผู้ใดสามารถจดจำลักษณะของเขาได้แน่นอน ยิ่งเมื่อเขาใช้หวีมวยผมขึ้นมา
ค่ำคืนนี้ เขาไม่ได้ปลอมตัว ผมสีดำขลับสยายลงมาประบ่า ด้วยเหตุนี้ เมื่อแสงดวงดาวส่องกระทบเขามารสีดำทั้งสองของเขานั้น จึงชัดเจนยิ่งขึ้น
คนผู้นี้เป็นบุรุษวัยกลางคนมาจากเผ่ามาร กล่าวด้วยความเคารพอย่างเปิดเผย
“...โดยเฉพาะหากสามารถสังหารฝ่าบาทในเมืองมนุษย์ ไม่ต้องเอ่ยถึงชีวิตของข้า ต่อให้เป็นจิตวิญญาณ ข้าก็ปรารถนาจะถวาย”


ตอนที่ 25 แท่นกานลู่กับสวนร้อยหญ้า
ขนตาของแม่นางม่ออวี่ยาวเป็นแพ เพราะว่าฝนก่อนหน้านี้ ละอองน้ำเล็กๆ ได้เกาะตัวบนนั้น มองดูแล้วงดงามยิ่งนัก ที่น่าเสียดายก็คือ หลังจากได้ฟังประโยคนั้นของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ขนตาของนางกะพริบขึ้นกะพริบลง ด้วยเหตุนี้หยดน้ำฝนจึงได้ร่วงหล่นลงมา ตกลงสู่ด้านหน้าของแท่นกานลู่ราวกับเป็นห้วงเหวลึกในค่ำคืนมิปาน
แท่นกานลู่อยู่ทางด้านหน้าของพระราชวัง สูงร้อยจั้ง สร้างโดยการหลอมทองแดงบริสุทธิ์ วิจิตรงดงามอย่างยิ่ง ด้านบนของแท่นกานลู่ประดับด้วยไข่มุกราตรีหลายพันเม็ด ห่างออกไปหลายสิบลี้ ก็สามารถมองเห็นแสงสว่างของที่นั่น แต่ว่าคืนนี้ไข่มุกราตรีเหล่านี้กลับมิได้เปล่งแสงแต่อย่างใด
ม่ออวี่มองไปยังด้านข้างของแท่นกานลู่ แพะดำยืนอยู่ตรงแสงสว่างไสวของดวงดาวทางด้านนั้น แหงนมองไปยังที่แห่งหนึ่งในท้องฟ้ายามราตรี นางหันกลับมามองด้านหน้าของแท่นกานลู่ แน่ใจว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็กำลังจ้องมองที่แห่งนั้นในท้องฟ้ายามราตรี ไม่หยุดที่จะฉงนงงงวย
“ฝ่าบาท ท่านกำลังจ้องมองอะไรอยู่เพคะ” นางกล่าวถาม
แม่นางม่ออวี่ผู้มีบารมีสูงส่งในต้าโจวจนถึงทั่วทั้งดินแดนต้าลู่ เพราะว่าเกียรติยศของครอบครัวนาง และก็เพราะว่าความสามารถที่ไม่อาจคาดคะเนได้ของนาง แต่แท้ที่จริงแล้วสาเหตุเพราะความสัมพันธ์ของนางกับจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ เป็นคนที่สามารถพูดคุยกับจักรพรรดินีศักดิ์อย่างตามสบายเช่นนี้ บนโลกใบนี้นับวันจะยิ่งมีน้อยลงแล้ว
แสงสว่างของดวงดาวส่องลงมายังแท่นกานลู่ เพียงแค่สามารถมองเห็นภาพด้านหลังของสตรีนางนั้นอย่างชัดเจน
เป็นเพียงภาพด้านหลังที่ธรรมดา แต่ราวกับทำให้ผู้คนมองเห็นโลกใบนี้ต่างๆ นานา
เพราะว่าพระองค์คือจักรพรรดินีองค์แรกของโลกในสิบล้านปีมานี้ พระองค์คือผู้ปกครองต้าโจว
“มีคนจุดแสงสว่างดาวหนึ่งดวง”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หมุนกายมา เอ่ยออกไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ
แม่นางม่ออวี่นิ่งเงียบ ทุกค่ำคืนล้วนแต่มีผู้บำเพ็ญเพียรจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา แต่นางชัดเจนยิ่งนัก ถึงแม้จะเป็นจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็ยากที่จะมองเห็น แต่ว่าค่ำคืนนี้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ได้มองเห็น และยังจ้องมองอย่างเงียบๆ เป็นเวลานานอีกด้วย เช่นนี้หมายถึงอะไรกัน
“ดาวดวงนั้นห่างจากพวกเราไกลอย่างยิ่ง”
เมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ม่ออวี่คิดว่าตนเองเข้าใจแล้ว
หลังจากนางคิดใคร่ครวญจึงเอ่ยว่า “ถึงแม้จะห่างไกลไปอีก...แต่ก็ไม่พบสิ่งที่เป็นตัวแทนว่าจะเป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริงเพคะ”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มิได้เอ่ยสิ่งใด
ม่ออวี่ราวกับเป็นเด็กสาวที่ถูกผู้อาวุโสไม่ให้ความสนใจกับความคิดเห็น จึงมีเสียงฮึดฮัดที่ไม่ยินดีออกมาสองครา กล่าวว่า “เด็กอายุสี่ขวบของตระกูลชิวซานที่สามารถกำหนดดาวโชคชะตาได้ก็คือดาวมังกรทะยาน ภายในหนึ่งร้อยปีสามารถเข้าอยู่ในสิบลำดับแรกได้ แต่ว่าในค่ำคืนนั้น แม่น้ำไป๋หลี่มีลูกศิษย์ของพรรคเล็กๆ คนหนึ่งกำลังเริ่มชำระล้างกระดูก กำหนดดาวโชคชะตาได้ไกลกว่าดาวมังกรทะยาน เขาสามารถเทียบกับตระกูลชิวซานผู้นั้นได้เชียวหรือ...การชำระล้างกระดูกในที่สุดก็ต้องการพลังลมปราณภายในร่างกายที่แข็งแกร่ง คนธรรมดาจะมาเทียบกับสายเลือดมังกรที่แท้จริงได้อย่างไร”
นี่คือตัวอย่างการอธิบายถึงพลัง ชิวซานจวินก่อนอายุสิบแปดปีล้วนแต่อยู่อันดับแรกของประกาศชิงอวิ๋นมาตลอด เป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ผู้คนบนโลกใบนี้ต่างยอมรับ แต่ลูกศิษย์พรรคเล็กๆ ที่อยู่แม่น้ำไป๋หลี่ผู้นั้นถูกผู้คนลืมสิ้นไปนานแล้ว ถ้าหากไม่ใช่แม่นางม่ออวี่ที่เป็นคนมีความรู้ลึกซึ้ง เอาอะไรมาพูดว่าจะจดจำคนผู้นั้น
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เอ่ยว่า “คนที่จุดแสงสว่างดาวโชคชะตาในค่ำคืนนี้ พลังจิตแข็งแกร่ง จิตใจสงบนิ่ง พบเห็นได้น้อยอย่างยิ่ง ข้าคิดว่าคงจะเป็นปัญญาชนอาวุโสที่ตรากตรำกับการอ่านตำรามานับร้อยปี หนึ่งวันสามารถเข้าใจหลักของฟ้าดิน ถึงจะมีความโชคดีเช่นนี้ คงเป็นเหมือนปีนั้นของหวังจือเช่อ ปะทุออกมาหลังจากเก็บสะสมมานับไม่ถ้วนแล้ว ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง”
ม่ออวี่กล่าวว่า “ปีนั้นท่านหวังจือเช่อใช้เวลาหนึ่งคืนในการรวบรวมดวงดาว ทั่วทั้งจิงตูล้วนแต่รับรู้ได้...เหมือนกับค่ำคืนนี้ตรงไหนเพคะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนพื้นไม่ได้ปรากฏแม้เงาของดวงดาว ยืนยันได้ว่าไม่ใช่สายเลือดของผู้มีพรสวรรค์ ถึงแม้จะแข็งแกร่ง แต่เกรงว่าก็คงจะมีขีดจำกัด”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หันกาย แต่กลับทำให้รับรู้ได้ว่านางกำลังหัวเราะอยู่ “เด็กเช่นเจ้า จะไปเข้าใจอย่างไรกับการบำเพ็ญเพียร”
เมื่อม่ออวี่อายุยังน้อยก็เป็นผู้แข็งแกร่งสามารถบรรลุขั้นรวบรวมดวงดาว ไม่ว่าจะเป็นต้าโจวหรือผู้บำเพ็ญเพียรของพรรคทางทิศใต้ก็มองนางไม่เหมือนกับผู้อื่น ท่านราชครูก็มีคำพูดชื่นชมอย่างยิ่ง ทว่าในสายตาของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ นางยังคงเป็นเพียงเด็กที่ไม่เข้าใจการบำเพ็ญเพียร
ทั่วดินแดนต้าลู่ คนที่จะมีคุณสมบัติในการประเมินค่านาง จะสามารถมีได้กี่คนกันเล่า
แน่นอนว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เป็นหนึ่งในนั้น
ดังนั้นม่ออวี่ไม่ได้โกรธ เพียงแค่แลบลิ้นอยู่ทางด้านหลังของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์
ตอนนี้นางไม่ใช่เด็กเหมือนกับปีนั้น แต่ยังคงน่ารักได้ เพราะว่าคนที่อยู่ต่อหน้าคือจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์รู้ว่านางทำสิ่งพิกลทางด้านหลัง หัวเราะโดยไม่กล่าวสิ่งใด
ม่ออวี่เดินไปยังข้างหน้า ยืนอยู่ข้างกายจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จ้องมองไปยังดวงดาวเดียรดาษบนฟากฟ้า จ้องมองเงียบๆ ชั่วครู่ ทันใดนั้นจึงเอ่ยถาม “ฝ่าบาท ดาวโชคชะตา...เป็นตัวแทนของโชคชะตาของพวกเราทุกคนจริงหรือ เช่นนั้นพวกเราสามารถที่จะเห็นโชคชะตาในอนาคตได้หรือไม่”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์กล่าวว่า “นอกจากโชคชะตา อาจจะสามารถอธิบายอย่างอื่นได้อีก”
ม่ออวี่กล่าวถามด้วยความประหลาดใจ “อธิบายสิ่งใดอีกเพคะ”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จ้องมองไปยังส่วนลึกของท้องฟ้ายามราตรี เงียบนิ่งเป็นเวลานาน
ทางนั้นมีดาวหนึ่งดวงที่อยู่ไกลโพ้น เคยส่องแสงเพียงแค่ชั่วพริบตา หลังจากนั้นก็หมดหนทางที่จะมองเห็น
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ เอ่ยว่า “อาจจะเป็น...ความขัดแย้งของโชคชะตา”
เฉินฉางเซิงได้จุดแสงสว่างให้ดาวโชคชะตาของตนเอง
ทั่วทั้งดินแดนต้าลู่มีเพียงผู้คนจำนวนน้อยนิดที่จะมีโอกาสประจวบเหมาะได้เห็นภาพเหล่านั้นเพียงแค่ชั่วพริบตา
สาเหตุเพราะว่ากำแพงกั้นไร้รูปร่าง ผู้คนเหล่านั้นคาดเดาระยะห่างระหว่างดาวดวงนั้นกับพื้นผิวโลกออกมาคลาดเคลื่อน แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ระยะห่างระหว่างดาวโชคชะตาของเขากับพื้นผิวโลก ก็เพียงพอที่จะเข้าไปอยู่ในลำดับด้านหน้าสุดของประวัติศาสตร์มนุษย์
เมืองเสวี่ยเหล่าของเผ่ามารทางทิศเหนือ เทือกเขาเทพธิดาทางทิศใต้ พรรคฉางเซิงที่อยู่บนเขาหลีซาน อาณาจักรเผ่าปีศาจที่อยู่ทางส่วนลึกของดินแดนวั่งชวน อาจจะมีผู้คนพบเห็น อาจจะไม่มีผู้คนพบเห็น เพียงแค่พบเห็น จะต้องให้ความสนใจอย่างแน่นอน อยากลองค้นหาว่าเป็นผู้ใดที่จุดแสงสว่างดาวดวงนั้น
เช่นนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ ท้องฟ้ายามราตรีมีดวงดาวนับร้อยล้านดวง มีความสัมพันธ์กับมนุษย์นับร้อยล้านคน ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่มีวิธีที่จะสัมผัสกับโลกใบนี้ เส้นแสงเส้นนั้นผู้คนไม่สามารถมองเห็น เพียงแค่เฉินฉางเซิงไม่กล่าว ก็จะไม่มีผู้ใดสามารถล่วงรู้ได้
แต่ก็มีสิ่งที่เกินความคาดหมายเกิดขึ้น อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นข้อยกเว้น
บางทีคนที่ระดับการบำเพ็ญเพียรไม่ได้สูง กล่าวด้วยเหตุผล แม้แต่ภาพแสงสว่างของดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรีก็ไม่อาจมองเห็นได้ ยิ่งไม่สามารถติดตามเส้นทางนั้นไปเพื่อเสาะหาเฉินฉางเซิงจนพบ แต่เหตุบังเอิญที่ประจวบเหมาะก็คือ ในชั่วพริบตาที่เฉินฉางเซิงจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา คนผู้นั้นกำลังจ้องมองไปยังท้องฟ้าพอดี ก็เหมือนกันกับจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ แต่เหตุบังเอิญที่ประจวบเหมาะก็คือ ตอนที่นางกำลังบำเพ็ญเพียร พลังจิตของนางแผ่ไปถึงกำแพงในสวนที่เสื่อมโทรมแห่งหนึ่ง
สาเหตุที่แท้จริงก็คือ ระหว่างนางและแสงดวงดาวมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดมาตั้งแต่กำเนิด มีลางสังหรณ์ในการพบเจอสิ่งต่างๆ มากมาย
นี่คือพรสวรรค์อย่างหนึ่ง สามารถกล่าวได้ชัดเจนยิ่งขึ้นก็คือ นี่คือพรสวรรค์อย่างหนึ่งของเผ่าพันธุ์นาง
อีกด้านหนึ่งของกำแพงทรุดโทรมในสำนักฝึกหลวงนั้น ก็คือสวนร้อยหญ้า
ค่ำคืนนั้นนางอยู่ที่สวนร้อยหญ้า
นางรับรู้ได้อย่างชัดเจน พลังจิตที่จุดดาวโชคชะตาดวงนั้นสงบและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
นางอยากจะรู้อย่างยิ่งเจ้าของพลังจิตดวงนั้นคือผู้ใด
นางอยากจะเสาะหาเขาให้พบ หลังจากนั้นก็ถามเขาบางคำถาม เพราะเหตุนี้ นางไม่ถือสาหากต้องมอบสิ่งของล้ำค่าสุดพิเศษที่โลกมนุษย์ยากยิ่งจะพบเห็น
เพราะว่านางนามว่าลั่วลั่ว นางใจกว้างอย่างยิ่ง


ตอนที่ 27 หลายปีมาแล้ว
รุ่งอรุณเวลายามห้า เฉินฉางเซิงลืมตาทั้งสองข้าง เขาไม่ได้ตื่นนอน แต่คือการตื่นมาจากสภาวะการใคร่ครวญอย่างหนัก ยืนยันว่าร่างกายของตนเองยังคงไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาส่ายศีรษะ เดินกลับไปยังอาคารหลังเล็กๆ เริ่มอาบน้ำ พิงขอบถังไม้ ให้ความร้อนของน้ำชำระความเหนื่อยล้าของร่างกายและจิตใจ เสียงหลังจากทอดถอนลมหายใจทะลุผ่านผ้าเช็ดหน้าที่เปียกชุ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงพึมพำกับตนเอง “เมื่อไหร่ถึงจะสามารถหาวิธีได้เล่า”
ถังไม้ใบนี้สูงประมาณครึ่งกายของคน วางอยู่ด้านหลังอาคารด้านล่างกำแพงของสำนัก ใกล้ๆ กับกำแพง เวลาต่อมาชั่วครู่ ได้ยินเสียงทอดถอนหายใจลึกลับออกมาจากกำแพงอีกฝั่งพร้อมกับประโยคหนึ่งที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มใจ “เมื่อไหร่ถึงจะสามารถตามหาคนนั้นพบเล่า”
เฉินฉางเซิงนึกถึงเสียงทอดถอนหายใจที่ได้ยินเมื่อวานตอนเช้าตรู่ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากใบหน้า หมุนกายจ้องมองไปยังกำแพงทางด้านนั้น สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าคือผืนไม้เลื้อยสีเขียว กำแพงสูงอย่างยิ่ง มองไม่เห็นทิวทัศน์ทางด้านนั้น และก็ไม่รู้ว่าผู้ที่กล่าวประโยคนั้นคือใคร
เสียงนั้นอ่อนนุ่มเยาว์วัย คงจะเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ความเศร้าโศกเสียใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่ที่เหมือนกันคือความเศร้าโศกเสียใจ ทันใดนั้นเฉินฉางเซิงรู้สึกเห็นใจแม่นางที่อยู่หลังกำแพงทางด้านนั้น เพียงแค่คิดไปถึงสถานการณ์ไม่นานนี้ของตนเอง ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้เขายังไม่มีคุณสมบัติที่จะเห็นใจผู้ใด
หลายวันต่อมาผ่านพ้นไปด้วยคลื่นลมที่สงบเงียบ ทุกวันเขาอ่านตำราอยู่ในหอตำรา เวลาค่ำคืนมาถึงก็จะดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูก ตั้งแต่ต้นจนจบของขั้นตอนการชำระล้างกระดูกเขาหลับตาคิดใคร่ครวญอย่างหนัก เป็นธรรมดาที่จะไม่รู้ว่าแสงดวงดาวเหล่านั้นได้ซึมเข้าไปในร่างกายของตนเอง เพียงมองจากภายนอกไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น ผลสุดท้ายเป็นเช่นนี้ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้ผิดหวัง แต่เขายังคงขยันฝึกฝนไม่หยุดพัก ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น
เช่นเดียวกับที่เขาฝึกบำเพ็ญเพียร คนงานที่บูรณะซ่อมแซมสำนักฝึกหลวงก็ทำงานด้วยความเป็นระเบียบต่อไป อาจารย์ซินของสำนักการศึกษากลางไม่ได้ยืนจัดการอยู่หน้าแท่น แต่คงจะจัดสรรเบี้ยหวัดมาไม่ขาด และทั้งเวลาที่เร่งรีบ บรรดาช่างฝีมือและคนงานต่างไม่กล้าเกียจคร้านเป็นธรรมดา
กำแพงไม่ได้ซ่อมแซมมาเป็นเวลาเนิ่นนาน แม้แต่เสียงก็ไม่อาจขวางกั้น ลมจึงสามารถเล็ดลอดมาได้เป็นธรรมดา
ข่าวคราวการบูรณะซ่อมแซมสำนักฝึกหลวง แพร่กระจายไปยังเมืองจิงตูอย่างรวดเร็ว เรื่องที่สำนักฝึกหลวงมีนักเรียนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ผู้คนค่อยๆ รับรู้อย่างช้าๆ เพราะว่าสำนักฝึกหลวงตกอับอย่างแท้จริง ผู้คนจึงกล้าที่จะแอบวิพากษ์วิจารณ์ แต่กล้าสืบสวนความจริงกันที่ไหน สุดท้ายแล้วเป็นเพียงแค่เพิ่มบทสนทนาระหว่างโต๊ะอาหารและโต๊ะน้ำชา
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าโลกภายนอกกำลังเก็บสะสมเรื่องราว เขาอยู่ในสำนักส่วนลึกที่สุดของตรอกไป๋ฮวาศึกษาตำราฝึกฝนบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบๆ ใช้ชีวิตเหมือนเดิมซ้ำๆ เดิมทีไม่รู้สึกว่าวันเวลาที่ผ่านไปจืดชืดไม่มีรสชาติ
ดูจากภายนอก เขาคล้ายกับว่าไม่ได้ใส่ใจว่าจะชำระล้างกระดูกสำเร็จหรือไม่ ในความเป็นจริงจิตใจของเขาทั้งหมดผูกติดกับเรื่องนี้ พื้นของหอตำราไม่ได้ถูกเช็ดทำความสะอาดมาหลายวันแล้ว สำหรับคนรักสะอาดเช่นเขาเรื่องนี้ไม่ค่อยมีให้เห็น นี่ก็ถือเป็นหลักฐานอย่างหนึ่ง
ชำระล้างกระดูกไม่สำเร็จ ไม่ได้หมายความว่าชีวิตที่ศึกษาเล่าเรียนของเขาเวลานี้จะไม่ได้รับสิ่งใด
เขาได้อ่านตำรามากมายในหอตำรา ตำราส่วนใหญ่ล้วนแต่เคยอ่านที่ซีหนิงมาแล้ว มีบางตำราที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูกจึงเป็นครั้งแรกที่เคยเห็น เปรียบเทียบสองสิ่งนี้ เขาตกใจที่พบว่าแต่ไหนแต่ไรมาตัวอักษรเหล่านั้นตนเองเคยอ่านมาตั้งแต่เยาว์วัย มีความเกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญเพียรมากมาย
เมื่อตอนที่เขาเยาว์วัยได้ท่องตำราเหล่านั้น ไม่รู้ว่าตัวอักษรที่เข้าใจยากยิ่งเหล่านั้นแท้จริงแล้วมีความหมายว่าอะไร เขากับศิษย์พี่ถามอาจารย์ก็ไม่ได้คำตอบที่เป็นรูปธรรม จึงคิดว่าเป็นสิ่งที่มีความรู้ประเสริฐยิ่งใหญ่ ไม่ได้ใคร่ครวญอย่างละเอียดรอบคอบ จนกระทั่งตอนนี้เขามาถึงจิงตู อยู่สำนักฝึกหลวงได้เห็นตำราการฝึกบำเพ็ญเพียรของการชำระล้างกระดูกเบื้องต้น เขาถึงได้รู้ เดิมทีโลกใบนี้มีวิชาการฝึกบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ ผู้แกร่งกล้าสมัยก่อนได้ทิ้งประสบการณ์ที่ล้ำค่า บรรดาพรรคที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้นไม่ถ่ายทอดวิธีการฝึกฝนให้คนภายนอก แม้กระทั่งผู้แกร่งกล้าของเผ่ามารก็ไม่ถ่ายทอดความลับเหล่านี้ ล้วนแต่อยู่ในตำรามหามรรคสามพันเล่มที่วัดเก่าในเมืองซีหนิง!
เช่นนี้หมายถึงอะไร
ผู้ใดกล่าวว่าเขาฝึกบำเพ็ญเพียรไม่เป็น เขาเพียงแค่ยังไม่เคยเริ่มฝึก นี่คือความคิดของเขาเมื่อก่อน ตอนนี้ เขารู้ว่าประโยคนี้ก็ผิดพลาด ผู้ใดกล่าวว่าเขายังไม่เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร ไม่ เมื่อเวลาที่เขาเริ่มฝึกพูด ก็เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรแล้ว!
ตำราสามพันธรรมะของวัดเก่าที่ซีหนิง เป็นความรู้ที่แตกแยกออกมาเกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญเพียร พลังจิตในโลกของเขาเมื่อก่อน คือหมอกผืนใหญ่ แต่ตอนนี้วิชาการฝึกบำเพ็ญเพียรที่เขาเข้าใจ คือฝุ่นละอองเม็ดเล็ก กลายเป็นจุดศูนย์กลางท่ามกลางม่านหมอก ด้วยเหตุนี้ไอน้ำจึงเริ่มเกาะตัว เป็นฝนห่าใหญ่ที่โหมตกหนัก!
เฉินฉางเซิงเข้าไปอยู่ในดินแดนที่แปลกประหลาดมหัศจรรย์ หรือกล่าวได้ว่าท่องเที่ยวกำลังท่องเที่ยวอยู่ กล่าวได้ว่าคล้ายจะเข้าใจ และก็กล่าวได้ว่าเข้าใจอย่างถ่องแท้ คล้ายกับถูกค้อนทุบลงหน้าผาก แต่ที่จริงแล้วการอธิบายที่ใกล้เคียงที่สุดยังคงเป็นประโยคที่ว่า เก็บสะสมแล้วปะทุออกมา
ตั้งแต่ที่นักพรตจี้เก็บเขามาจากแม่น้ำเล็กๆ จนถึงตอนนี้ก็สิบสี่ปีกว่าแล้ว ทุกวันทุกคืนเขาอ่านตำราไม่หยุดพักมาเป็นเวลาสิบสี่ปี ชีวิตที่ผ่านมาในการอ่านตำราทั้งสิบสี่ปีก็คือขั้นตอนการเก็บสะสม เขาได้ตระเตรียมรากฐานที่เพียบพร้อมอย่างยิ่ง สุดท้ายแล้วต้องการเพียงแค่ช่วงจังหวะหนึ่งเท่านั้น ก็จะสามารถเข้าใจความรู้ทั้งสิบสี่ปี เปลี่ยนแปลงทั้งหมดเป็นความรู้ของโลกใบนี้ต่อตนเอง ต่อจากนั้นแปรเปลี่ยนเป็นพลังของตนเอง
ก็เหมือนกับดินปืนที่ถูกประกายไฟจุดให้ลุกไหม้
พลังจิตในโลกของเฉินฉางเซิงปรากฏการณ์ระเบิดครั้งใหญ่มาแล้วหนึ่งครั้ง เขาละโมบที่จะอ่านตำราทั้งหมดที่มีของหอตำรา เข้าใจหลักเกณฑ์การบำเพ็ญเพียร ด้วยเหตุนี้จึงนำเรื่องราวบนคัมภีร์เต๋าที่แตกแยกในซีหนิงออกมารวบรวมใหม่อีกครั้ง ทบทวนใหม่อีกครั้ง หลังจากนั้นจึงเข้าใจอย่างแท้จริง เข้าใจความลับในการบำเพ็ญเพียรของโลกใบนี้ด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง เข้าใจรายละเอียดวิชาการบำเพ็ญเพียรเหล่านั้น เพียงแค่ทฤษฎีหรือความรู้ทางด้านการบำเพ็ญเพียรบนโลกนี้ ตอนนี้คนที่รอบรู้มากกว่าเขาเกรงว่ามีน้อยอย่างยิ่ง!
แม้ยังไม่สามารถชำระล้างกระดูกสำเร็จ ไม่คาดคิดว่าจะมีความคิดยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นมาเช่นนี้ สำหรับเฉินฉางเซิง นี่คือความแปลกใจและดีใจ ทั้งยังเป็นการปลอบประโลมใจ หลังจากอารมณ์เขาสงบลง พลันเกิดสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายและไม่สงบขึ้นมากมาย เขาเดินไปยังริมหน้าต่างของหอตำรา มองไปยังทิศทางของเมืองซีหนิง คิดใคร่ครวญอย่างเงียบๆ คัมภีร์ในวัดเก่าแห่งนั้นไม่ใช่สิ่งธรรมดา อาจารย์ก็ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน เขาเตรียมรากฐานการบำเพ็ญเพียรอย่างเหนียวแน่นแข็งแกร่งเช่นนี้ เพราะเหตุใดถึงไม่ยินยอมสอนการบำเพ็ญเพียรให้ตนเองโดยตรง ต้องรอให้ตนเองมาจิงตูถึงจะเริ่มน่ะหรือ คงจะเพราะโรคของตนเองรักษาไม่ได้ง่ายๆ จึงอยากให้ตนมาที่นี่เพื่อจะดูว่ามีโอกาสอะไรบ้าง
เวลาผ่านไปดั่งสายน้ำ ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านพ้นไปสิบกว่าวัน คนของจวนขุนพลเทพตงอวี้ไม่ได้ปรากฏตัวอีก แม่นางที่นามว่าซวงเอ๋อร์ก็ไม่ได้มาอีก ชีวิตที่สงบเงียบไม่ถูกรบกวน เช่นนี้ทำให้เขามีความสุข แต่ถังซานสือลิ่วตลอดมานี้ก็ไม่ได้ปรากฏตัว เช่นนี้ทำให้เขาไม่ค่อยมีความสุข เขาทิ้งที่อยู่ไว้ที่โรงเตี๊ยม คิดว่าฝ่ายตรงข้ามคงจะสามารถหาตนพบ ดีแล้ว เจ้าเด็กคนนั้นอาจจะกำลังฝึกฝนอย่างหนักที่สำนักเทียนเต้า
สำนักฝึกหลวงมีเพียงเฉินฉางเซิงเพียงผู้เดียว ที่นี่คือสำนักของเขาผู้เดียว
เขาอ่านตำราอย่างสงบ บำเพ็ญเพียรเงียบๆ ค่อยๆ ลืมโลกภายนอก เขาถูกโลกภายนอกลืมเลือน บางคราคิดไปถึงเมื่อตอนอยู่ที่สำนักการศึกษากลาง ได้ยินเสียงพูดคุยเรื่อยเปื่อยเหล่านั้น คิดไปถึงกิจกรรมต้อนรับศิษย์ใหม่ที่ครื้นเครงของสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา เขารู้สึกอิจฉา แต่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาเคยชินกับชีวิตที่จืดชืดไร้รสชาติมานานแล้ว เขากับศิษย์พี่อ่านตำราอยู่ที่วัดเก่าในซีหนิง ได้ยินเพียงเสียงของเขาเอง
เพียงแค่การชำระล้างกระดูกแต่ก็ผ่านมาหลายวัน ร่างกายของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ มองไม่เห็นความหวังที่จะสำเร็จ เขาจะไม่ละทิ้ง ที่จริงแล้วอาจจะเปลี่ยนเป็นไม่ใส่ใจเล็กน้อย เขาตัดสินใจแล้วหากไม่กี่วันนี้ยังไม่สำเร็จ ก็จะไปหาวิธีการอื่นในตำรา
บางครั้งการไม่ใส่ใจก็ทำให้ผู้คนสูญเสียความฮึกเหิม แต่ก็ทำให้ผู้คนเยือกเย็นยิ่งขึ้น สภาพจิตใจของเฉินฉางเซิงตอนนี้ไม่สามารถกล่าวได้ว่าฟื้นคืนเจตนาเดิม ก็นับได้ว่ากลับไปยังจุดเริ่มต้น เวลานี้จ้องมองบนพื้นที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นละอองบางๆ ผู้ชื่นชอบความสะอาดเช่นเขาขมวดหัวคิ้วขึ้นมา ไม่ยินดีอย่างยิ่ง
ความไม่ยินดีต่อตนเองเช่นนี้ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขาคิดว่าตนเองเปลี่ยนเป็นเกียจคร้านขึ้นมาก
เขาตักน้ำที่ใสสะอาดมาจากบ่อ เริ่มเช็ดทำความสะอาดพื้น ฝุ่นละอองค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความสะอาดสะอ้าน หลังจากบนพื้นเปียกน้ำเช็ดทำความสะอาดจนสะอาด พลันมีกลิ่นบางอย่างแผ่กระจายอ่อนๆ ออกมา เขาลืมไปแล้วว่านี่คือเหงื่อที่หลั่งออกมาในวันนั้น วันที่จุดแสงสว่างให้ดาวโชคชะตา รู้สึกงุนงง กลิ่นนั้นเบาบางอย่างยิ่ง ถูกลมยามค่ำคืนพัดผ่านคงจะสลายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลังจากทำเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น เขาจึงนั่งลงอย่างสบาย เริ่มดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูกต่อไป
ทั่วทั้งผืนของสำนักฝึกหลวงเงียบเชียบ เขาหลับตาใคร่ครวญ ลืมสรรพสิ่งและตนเองไปสิ้น จึงไม่ได้ยินเสียงในป่าไม้ภายนอกหน้าต่าง เดิมควรจะเป็นเวลาที่นกพักผ่อน แต่จู่ๆ พลันส่งเสียงดังลอดมา เสียงช่างไพเราะประทับใจ เงียบไปชั่วครู่ กบจึงได้ส่งเสียงร้องกังวานอีกครา น้ำเสียงยินดีอย่างยิ่ง
ผีเสื้อตัวหนึ่งโบยบินมาจากด้านนอกหน้าต่าง ร่อนลงอยู่บนพื้นข้างกายของเขา ไม่ยินยอมที่จะจากไปอีก
เป็นพื้นที่เขาเพิ่งจะเช็ดให้สะอาดสะอ้านตรงนั้น
ตรอกไป๋ฮวาเป็นตรอกธรรมดาที่อยู่ในจิงตู แน่นอน มันเคยมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง เพราะว่าสำนักฝึกหลวงที่อยู่ลึกเข้าไปของตรอกแห่งนี้เคยมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง เวลาเดียวกัน สวนร้อยหญ้าที่อยู่ในตรอกแห่งนั้นก็เคยมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง ที่นั่นเคยเป็นสวนป่าของทางราชวงศ์มาก่อน
การก่อกบฏที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ต้าโจวในครานั้น ก็เกิดที่สวนร้อยหญ้าพอดี ปีนั้นจักรพรรดิไท่ซงเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่ง หวังรีบร้อนประทับบนอาชามุ่งจากจวนไปยังพระราชวัง และพบกับพวกซุ่มโจมตีจักรพรรดิที่ยังหลงเหลืออยู่ที่นี่ ตอนนั้นจักรพรรดิไท่จงยังคงสวมฉลองพระองค์เมื่อตอนยังบรรทม
บทสรุปของกบฏครั้งนั้น ผู้คนทั่วดินแดนต้าลู่ล้วนแต่ทราบดี องค์จักรพรรดิไท่ซงสุดท้ายได้รับชัยชนะอย่างหวุดหวิด ศิษย์พี่ศิษย์น้องของพระองค์ในครานั้นถูกสังหารไปหลายคน เวลาเดียวกันบรรดาผู้ติดตามถูกฟันคออีกหลายร้อยคน
เพราะเหตุนองโลหิตในครานั้น จึงกล่าวได้ว่าเป็นประวัติศาสตร์อันไร้เกียรติยศ สวนร้อยหญ้าถูกยกเลิกให้อยู่ในฐานะสวนป่าของราชวงศ์ มอบให้ตำหนักเทียนเต้าดูแล ใช้ในการปลูกพืชสมุนไพรและผลวิญญาณ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนั้นดินของสวนร้อยหญ้ารับเอาโลหิตจำนวนมากมายเพื่อไปบำรุงหรือไม่ อาจจะเป็นเพราะมีศพฝังอยู่ใต้ดินจำนวนมาก พืชสมุนไพรของที่นี่จึงเจริญเติบโตดีงามอย่างยิ่ง จึงถูกราชสำนักให้ความสำคัญอีกครั้ง เฝ้าดูแลอย่างเข้มงวด
ในความเป็นจริง มีเพียงคนจำนวนน้อยที่ล่วงรู้ สวนร้อยหญ้าถูกดูแลอย่างเข้มงวด นอกจากพืชสมุนไพรและผลวิญญาณเหล่านั้นจะล้ำค่าและหายากแล้ว ยังเป็นเพราะว่ามักจะมีผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่สะดวกจะปรากฏตัวมาพัก เช่นปีนั้นที่องค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ถูกขับไล่ออกจากพระราชวังครั้งแรก จึงได้มาบำเพ็ญเพียรในวัดแห่งนี้ และก็เป็นเพราะสาเหตุนี้ หลังจากนั้นตำหนักเทียนเต้าจึงได้รับผลประโยชน์มหาศาล
ตอนนี้สวนร้อยหญ้าก็มีผู้มีฐานะสูงส่งกำลังพักอยู่
กำลังปีนป่ายอยู่ด้านล่างของกำแพงเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยไม้เลื้อย มีโต๊ะและเก้าอี้ที่ทำมาจากหิน บนโต๊ะมีถ้วยน้ำชา ในถ้วยน้ำชามีชาฉงอวี่ซินอันล้ำค่าและพบเห็นได้ยากอย่างยิ่ง มีแม่นางคนหนึ่งกำลังดื่มน้ำชา
ใบหน้าของนางอ่อนเยาว์ นัยน์ตาดำเป็นประกายสีดำ ริมฝีปากราวกับดอกเหมยแดง ขนตาเรียวยาว มีสีแดงระเรื่ออยู่บนพวงแก้มที่ขาวนวลทั้งสองข้าง มองดูแล้วงดงามยิ่งนัก
นั่นคือความงดงามที่สมบูรณ์ดีอย่างยิ่ง มองดูแล้วทำให้ผู้คนมีความสุขทั้งร่างกายและจิตใจ และไม่มีเจตนาร้ายใดๆ อย่างสิ้นเชิง
แต่แม่นางผู้นั้นกลับไม่รู้สึกมีความสุขสักเท่าไหร่ ลักษณะท่าทางเป็นทุกข์อย่างยิ่ง เพราะว่านางยังหาคนผู้นั้นไม่พบ