ท่ามกลางสายฝนหวดกระหน่ำ ณ ผาเดียวดาย ร่างหนึ่งยืนตระหง่านบนชะง่อนผาที่ด้านล่างเป็นหุบเหวลึกเกินหยั่ง
ตรงหน้าร่างนั้นคือกลุ่มอริไพรีที่หมายชีพตน ศัตรูตรงหน้าเหล่านั้นคือเหล่าเทพเทวาผู้เห็นว่าเหล่าตนคือผู้ครอบครองฤทธานุภาพแห่งความดีงาม คือผู้ถูกต้อง คือผู้ปกปักรักษาแห่งผืนนภาแลปฐพี ผู้มีรูปกายงดงาม และผู้เอื้ออารี เป็นเผ่าพันธุ์ที่เอาแต่สรรเสริญยกย่องตัวเองเพื่อหยันเหยียดเบียดเบียนเผ่าพันธุ์ที่ต่ำชั้นกว่า นั่นคือชนชั้นของ 'เหล่ายักษาผู้น่าเวทนา'
ทำเป็นแสร้งว่ามีไมตรีให้ แล้วมุสาลวงล่อให้เหล่าเผ่ายักษ์อสุราผู้ไม่ทันระวังตนร่วมมือในการกวนน้ำอมฤต ลวงว่าจะจ่ายแจกแบ่งสรรตามกำลังที่เข้าร่วม ที่ไหนได้...หลังเสร็จสิ้นทุกสิ่งที่มุ่งหวัง เหล่าทวยเทพอันเรืองฤทธาก็เผยธาตุแท้ที่ต่ำทรามเสียยิ่งกว่าชนชั้นอสูร ยึดทุกสิ่งที่ควรเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมแห่งยักษ์ไป แล้วขับไล่เข่นฆ่าราวกับมิเคยมีไมตรีกัน
แต่ยักษามิยินดีถอยร่นดังเหล่าเทพชั่วปรารถนา เช่นนั้นสงครามเทวาอสูรจึงอุบัติ
เหล่าเทพผู้ได้เสวยอมฤตอุดมไปด้วยอิทธิฤทธิ์เพิ่มพูนไพศาล ต่างกับเหล่ายักษาอสูรมารที่หมดกำลังไปอักโขแล้วกับการร่วมกวนเกษียรสมุทรในครานั้น แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่มากด้วยอำนาจแลพลัง ทว่า ณ เพลานี้ก็หาได้เหลือเรี่ยวแรงต่อกรใดๆ กับเหล่าผู้มีฤทธาไม่
ท้ายที่สุดยักษาก็มิอาจต้านทาน ถูกไล่ต้อนหักหาญผลาญชีวินจนแทบสิ้นทั้งเผ่า
ขุนพลยักษ์ตนหนึ่งที่ยังยืนหยัดแม้จะเหลือเพียงแขนข้างเดียวกับร่างที่โชกชโลมไปด้วยโลหิต ร่างนั้นยืนจังก้าอยู่ตรงริมชะง่อนผาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจให้เหล่าเทพนั้นมุ่งมายังตนเพียงหนึ่ง เปิดทางให้เหล่าลูกหลานในเผ่าที่เหลือได้หลบลี้เอาชีวิตรอด
ท่ามกลางสายฝนสาดกระหน่ำ แสงวาบของสายฟ้าหวดฟาดพาดผ่านทิฆัมพรราวกับแส้ม้า พร้อมกระแสเสียงกัมปนาทคำรามครามครืน
ผู้ใกล้วายชนม์เหยียดยิ้มเยาะหยันในห้วงสุดท้ายแห่งชีวิตตน ก้มร่างลงใช้มือข้างที่เหลืออยู่กอบกำดินเปียกขึ้นมาหยิบมือแล้วป้ายปาดตรงหน้าผากโหนกลากเป็นปื้นตั้งแต่หน้าผากจรดริมฝีปาก พลางเอ่ยคำสาปแช่ง!
"ข้าแต่ผืนปฐพีโปรดเป็นพยาน ข้าผู้นี้ขอแลกด้วยลมหายใจแลวิญญาณทั้งหมดแด่ท่าน เพื่อสาปสรรเผ่าพันธุ์แห่งเทวัญชั้นฟ้าผู้เป็นทุรยศแก่เผ่าพันธุ์ข้า ขอให้พวกมันประสบแต่ความบรรลัยฉิบหายให้เท่ากันกับเผ่าพันธุ์ข้า ขอให้พวกมันจมอยู่กับความทุกข์โศกเวทนา เจ็บไข้ล้มตายไม่มีวันขาดสายประดุจห่าฝนนี้!! ทำร้ายพวกข้าไว้เท่าใดก็ขอให้พวกมันฉิบหายเท่ากัน!!! ให้พวกมันที่ถือตัวว่าเป็นเทพผู้สร้างกลายร่างไม่ต่างจากเดรัจฉานอสูร ไม่อาจเสวยสุขในทิพยใด ๆ ให้มันกินได้เพียงเลือดเนื้อจนเป็นที่รังเกียจไปทั่วสารทิศ!! ขอให้คำที่ข้าลั่นออกไปด้วยวิญญาณนี้ถือเป็นคำตาย หาได้มีอำนาจใดลบล้างได้ไม่!! และแม้ถึงวันที่มันเจ็บเท่ากันแล้ว หากมิใช่ลูกหลานแห่งเผ่าพันธุ์ยักษาผู้ต้องตามตำราเป็นผู้ถอนคำสาปสรรนี้แล้วไซร้ ก็ให้พวกมันจมอยู่กับทุกขเวทนาต่อไป อย่าได้ผุดได้เกิด ชั่ว กัป ชั่ว กัลป์!!"
สิ้นคำสุดท้ายสายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงลงมาที่ด้านหลังเพื่อตอบรับในคำสาปแช่งนั้น ขุนพลยักษ์เหยียดยิ้มเย็นก่อนที่ร่างนั้นจะหงายหลังทิ้งลงไปยังหุบเหวที่ลึกสุดหยั่ง แหลกเหลวอยู่ ณ ก้นบึ้งนั้นพร้อมคำสาปสรรที่แสดงฤทธานุภาพออกมาในทันที!
*
*
*
*
*
หัวใจยักษาร้าวรวด การถูกเหล่าเทพหักหลังนั้นมันยังไม่หนักเท่าการถูกเพื่อนร่วมตายทรยศ แต่แม้เจ็บแค้นเท่าไหร่ยักษาตนนี้ก็ไม่อาจหักใจต่อสหายเทพเพียงหนึ่ง ในขณะที่บริกรรมคำแช่งชักจึงจงใจยกเว้นเทพตนนั้นไว้ แล้วค่อยจากไปด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
*
*
*
*
*
หลังคำสาปสรรเมืองที่สวยงามราวสรวงสวรรค์ชั้นดุสิตก็พินาศย่อยยับลงไป เหล่าทวยเทพที่แม้ยังเต็มเปี่ยมด้วยพลังแห่งน้ำอมฤตแต่ก็ไม่อาจต้านทานความรุนแรงของคำแช่งนั้น ทำให้ลูกหลานที่เกิดใหม่ล้มตายไปเกือบทั้งเผ่า เหล่าเทพที่เหลือรอดก็แทบจะกลายสภาพเป็นอสูรที่ต้องดำรงชีพด้วยเลือดเนื้อของเหล่ามนุษย์
จากเผ่าพันธุ์แห่งเทพเทวัญที่สูงศักดิ์ต้องตกต่ำเข้าขั้นเดรัจฉาน นั่นจึงทำให้เหล่าเทพที่ยังเหลือรอดพยายามอย่างหนักเพื่อหาวิธีแก้ไข ทางเดียวที่จะสามารถแก้ได้คือต้องให้ลูกหลานยักษ์สายเลือดเดียวกับผู้สาปเป็นคนแก้ ทว่าหลังพวกตนเทพไท้ทำการอันเป็นทุรยศโดยการยึดน้ำอมฤตเป็นของตนทั้งหมดแล้วนั้นก็ได้ไล่ล่าพร่าผลาญเหล่ายักษ์จนสิ้นทั้งเผ่า มันจึงไร้ซึ่งผู้แก้ไข
แต่กาลนั้นก็ไม่ได้ทำให้เหล่าผู้ที่ถือตนว่าเป็นคนวิเศษเลิศล้ำถอดใจ เทพไท้ผู้มีฤทธิ์จึงสร้างยักษ์ขึ้นใหม่ด้วยเลือดเนื้อจากซากศพของยักษ์ที่ตนเข่นฆ่า เพื่อให้กำเนิดยักษ์ในยักษ์ตนใหม่ที่สามารถแก้ไขคำสาปสรรได้
ทว่าเรื่องนั้นก็หาได้ง่ายดาย ยักษ์ที่ถูกสร้างขึ้นไม่อาจทดแทนวงศ์วานแห่งสายเลือดแท้ อีกทั้งการทดลองสร้างยักษ์มิใช่เรื่องง่าย ตัวอ่อนบ้างตายบ้างพิการไม่สามารถเติบใหญ่สมบูรณ์ เพียงครึ่งหนึ่งที่สามารถรอดพ้นจนเติบใหญ่กระนั้นก็มิได้หมายความว่าจะรอดขึ้นมาเป็นยักษ์แต่กลับกลายเป็นอสูรที่ไร้จิตสำนึกใดที่ต่ำช้ายิ่งกว่าภพแห่งเดรัจฉาน แม้เทพเหล่านั้นจะรู้ตัวว่ากำลังจะสร้างหายนะ แต่ก็ไม่ยอมล้มเลิกในการเพาะยักษ์ขึ้นมาล้างคำสาป เพราะแม้จะมีโอกาสแค่ 1 ในล้านพวกเขาก็ยังมีความหวัง
แต่ยิ่งนานวัน นอกจากการทดลองจะไม่สำเร็จผลดังใจแล้ว ความเสื่อมสลายก็คืบคลานเข้ามาทุกขณะ เหล่าเทพไม่อาจอยู่รอความตายที่ดินแดนของตน ท้ายสุดจึงคิดอพยพโยกย้ายทิ้งหลอดทดลองที่มีมากมายหลายล้านไว้ ทั้งที่ถูกทำลายและยังมีตัวอ่อน โดยมิสนใจอีกว่ามันจะกลายเป็นตัวอะไร อสูร หรือ ยักษ์
ในช่วงกลียุคที่สุดพรแห่งอมฤตก็ไม่อาจส่งทอดได้ทั้งหมด เหล่าเทพไท้กลายกลับเป็นสิ้นฤทธา เผ่าพันธุ์ล่มสลายเมื่อปลายสมัยที่แดนดุสิตกับแดนมนุษย์ยังเชื่อมโยง เมืองดุสิตแห่งทวยเทพล่มสลายมีเพียงส่วนหนึ่งที่หนีรอดลงมาพักพิงยังแดนมนุษย์ จบสิ้นตำนานแห่งเผ่าพันธุ์ที่เคยยิ่งใหญ่
แต่เรื่องเลวร้ายที่พวกเขาได้ทำไว้มันยังไม่จบ การเริ่มต้นแห่งกลียุคจึงได้ลุกลามลงสู่โลกมนุษย์ด้วย เพราะเหล่าอสูรที่ถูกทิ้งไว้ในดินแดนดุสิตไม่ได้ล้มตาย กลับเพิ่มพูนกำลังพลเหลือคณานับ ขยายเผ่าพงศ์ครอบครองแดนดุสิตที่เสื่อมถอย แม้อสูรทดลองที่สร้างขึ้นนั้นส่วนใหญ่จะล้มเหลวกลายเป็นเพียงอสูรที่มีเพียงสัญชาตญาณไม่มีหัวคิดจิตใจ แต่เหล่าเทพไม่รู้ว่ามันยังมีตัวอ่อนส่วนหนึ่งที่สามารถพัฒนาจนเกือบกลับมาใกล้เคียงกับเผ่ายักษ์ ที่มีมันสมองและมีรูปโฉมที่ไม่ต่างเทพ
เหล่าอสูรผู้มีสมองนั้นสถาปนาตัวขึ้นเป็นเผ่าอสูร เผ่าพันธุ์อสูรนี้ขยายกำลังพลจากหลอดทดลองพราดพรวดรวดเร็วจนวันหนึ่งแดนดุสิตที่ล่มสลายก็ไม่อาจรองรับความหิวกระหายของพวกมัน ทรัพยากรถูกล่าล้างจนแทบไม่เหลือเพราะพวกอสูรระดับล่างมันกินไม่เลือก สุดท้ายพวกมันก็เริ่มรุกรานไปยังพื้นที่อื่น และเพราะแดนดุสิตกับแดนมนุษย์ยังยึดโยงกันผ่านประตูมิติที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า ทำให้ต่อมาอสูรส่วนหนึ่งก็ผ่านประตูมิติเข้ามารุกรานในแดนดินนี้
เหล่ามนุษย์ผู้อยู่อย่างสุขสงบมาตลอดตกอยู่ในความหวาดหวั่น แต่เหล่าเทพที่แฝงตัวอยู่นั้นรู้ดีว่ามันคือความรับผิดชอบของพวกตน สุดท้ายจึงออกหน้าปกป้องมนุษย์โดยการกำจัดอสูร ทว่าเหล่าเทพที่เหลือเพียงหยิบมือไม่อาจต้านทานเหล่าอสูรที่โผล่มาทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่หยุดหย่อนได้ไหว แต่ด้วยพรแห่งอมฤต ก่อนที่เผ่าพันธุ์เทวัญและมนุษย์จะถูกรุกรานจนถึงกาลสาบสูญ พวกเขาจึงได้ทำพิธีประสาทพรหนึ่งขึ้นเพื่อมอบฤทธานี้ส่งต่อแก่มนุษย์บนโลกที่ตนเข้ามาพักพิงอาศัย
'พรภูมิ' คือชื่อของพรที่พวกตนมอบให้ แบ่งปันจากอมฤตลึกล้ำที่พวกตนได้ถือครอง เด็กมนุษย์ส่วนหนึ่งนับจากนี้ไปจะได้รับพรภูมิกลายเป็นผู้มีพลังทัดเทียมเทพเพื่อปกปักรักษาดินแดนแห่งนี้จากเหล่าอสูร และเพราะมนุษย์ไม่เคยมีพลังทั้งยังไม่รู้ว่าอสูรนั้นเกิดจากฝีมือของเหล่าเทพสร้าง พวกตนจึงมอบศรัทธาให้แก่เทพผู้ประสาทพรและยกให้เป็นผู้ปกครองตนในที่สุด
เวลาผันผ่าน เหล่าเทพผู้มาเยือนแบ่งดินแดนมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่ออกเป็น 5 ประเทศเพื่อให้ง่ายต่อการปกป้อง อันได้แก่ อินทรา จันทรา สุริยา ดารา อนันตา แต่ละประเทศสร้างกำแพงเมืองมหึมาเพื่อปกป้องพื้นที่ของตนจากพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ที่ถูกอสูรยึดครองไปแล้ว
กว่าหลายพันปีล่วงมาถึงปัจจุบันที่โลกก้าวหน้าไปมาก ด้วยวิทยาการที่เลิศล้ำทำให้พวกมนุษย์สามารถต่อกรกับอสูรได้มากขึ้น พวกเขาจัดตั้งโรงเรียนของเหล่าผู้ได้รับพรภูมิเพื่อจะได้ฝึกทักษะในการล่าอสูรตั้งแต่เยาว์วัย มีการวางกำลังเพื่อป้องกันกำแพงเมืองอย่างแน่นหนา
แม้เหล่ามนุษย์ผู้ได้รับพรภูมิจะมีพลังและความสามารถอันน่าอัศจรรย์ แต่ก็ไม่อาจเทียบเท่าเหล่าชนชั้นปกครองเพียงหยิบมือของอาณาจักรอินทราที่สืบเชื้อสายมาจากเผ่าพันธุ์แห่งเทวัญผู้ประสาทพรได้ เพราะพวกเขาเหล่านั้นมีพร้อมทั้งพละกำลังที่เหนือกว่าคนทั่วไป ทักษะการรบ พลังเวทย์ อายุขัยที่ยืนนานและที่สำคัญคือรูปโฉมที่งามล้ำสมชาติพันธุ์ที่สืบสายมา
น่าเสียดายที่ความเลิศล้ำสัพพัญญูเพียงนั้นกลับไม่อาจดำรงเกรียงไกร ชนชั้นปกครองผู้สืบเชื้อสายที่เหลือรอดจากการสูญสลายของชั้นดุสิตจึงเหลืออยู่เพียง 5 ตระกูลเท่านั้น ซึ่งก็กลายเป็นราชาประจำ 5 ประเทศไป
แต่แม้ทุกสิ่งได้สรรค์สร้างให้คนเหล่านี้มีความพิเศษเหนือผู้ใดจนเป็นที่ริษยา ทว่าคำสาปสรรแห่งเผ่าพันธุ์ที่ติดตัวมาย่อมยังส่งผลกระทบ นั่นคือพวกเขานั้นจำเป็นจะต้องดื่มโลหิตเพื่อยังชีพให้อยู่รอด และไม่ใช่เพียงโลหิตของมนุษย์สามัญธรรมดา แต่ต้องเป็นโลหิตของผู้มีอำนาจแห่งพรภูมิในด้านของเวทมนตร์อาคมสูงส่งเพียงพอเท่านั้น นั่นจึงทำให้ผู้สืบสายพงศ์เผ่าแห่งเทวัญนั้นล้วนต้องมีนักเวทย์ข้างกาย เพื่อที่จะใช้วิชาอาคมที่ตนมียับยั้งและรักษาอาถรรพ์ของคำแช่ง และอีกอย่างคือเป็นคลังโลหิตที่จะขาดไม่ได้เป็นอันขาด
มีอีกอย่างที่เป็นความคับแค้นในอกของเหล่าเทพ นั่นคือคือพวกตนไม่อาจให้กำเนิดเทพเลือดบริสุทธิ์ได้ พวกเขาไม่อาจให้กำเนิดบุตรที่เป็นสายเลือดแท้นอกดินแดนดุสิต ดังนั้นเด็กส่วนใหญ่ที่ถือกำเนิดมาก็จะมีสายเลือดเพียงครึ่งเดียว อีกทั้งยังยากมากที่จะเกิดมาด้วย ทำให้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มียุวเทพถือกำเนิดออกมาเพียง 13 คนเท่านั้น ทั้งหมดเป็นเลือดผสม โดย 3 คนล่าสุดเพิ่งถือกำเนิดเมื่อ 18 ปีที่ผ่านมา หนึ่งในนั้นเป็นรัชทายาทที่กำเนิดจากราชาที่เป็นเทพและมารดาที่เป็นคนจากเผ่านาค ซึ่งเผ่านาคก็ถือว่าเกือบเทียบเคียงเทวา ส่วนยุวเทพอีก 2 คนในรุ่นเดียวกับรัชทายาทนั้นเป็นบุตรของแม่ทัพคู่พระทัย และอีกคนเป็นบุตรของราชครู
รัชทายาทเป็นลูกครึ่งเทพ-นาคา บุตรชายของแม่ทัพก็เป็นลูกครึ่งเทพ-นาคา เป็นที่น่าแปลกใจนักเพราะบุตรชายของราชครูนั้นถือกำเนิดจากมารดาที่เป็นลูกครึ่งเทพกับราชครูผู้เป็นมนุษย์ที่ได้รับพรภูมิเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเด็กที่กำเนิดออกมาก็มีสัญลักษณ์แห่งเทวา
เมื่อยังเยาว์ ยุวเทพเหล่านี้จะยังไม่ต้องรับเลือดเพราะถือว่ายังบริสุทธิ์ จะเริ่มรับเลือดครั้งแรกก็ต่อเมื่อเจริญวัยถึงอายุ 13 ปี โดยจะสามารถรับเลือดจากนักเวทย์ของชนชั้นปกครองได้ แต่เมื่อใดที่อายุผ่านพ้นจนถึง 18 ปีแล้วก็จะไม่สามารถรับเลือดจากบุคคลใดนอกเหนือจากนักเวทย์ที่ถูกผูกพันธะของตนได้อีก
และเมื่อกล่าวถึงนักเวทย์ แม้ผู้ที่ได้รับพรภูมิจะมีมากมาย แต่ก็ได้ทักษะแตกต่างกันออกไปเป็น 5 สายหลักๆ ด้วยกัน คือ นักรบ นักฆ่า นักธนู นักบวช และ นักเวทย์ จริงอยู่ที่มีนักเวทย์อยู่มากมาย แต่นักเวทย์ที่ประสบความสำเร็จจนได้ยืนเคียงข้างชนชั้นปกครองนั้นถือว่าหายากเสียจนเลือดตาแทบกระเด็น บางครั้งแม้เก่งกล้าแต่หากไร้วาสนาก็ไม่อาจไขว่คว้าถึง
เพราะเหตุนี้เทวาที่ตอนนี้เหลือเพียงหยิบมือในชั้นปกครองก็ได้เฟ้นหาเหล่าคนที่มีพรภูมิแล้วเอาเข้าเรียนในโรงเรียนที่เรียกว่าอะคาเดมี่ที่ปกครองโดยพวกตน เพื่อให้เด็กเหล่านั้นเติบโตอย่างแข็งแกร่งแล้วออกมาต่อสู้กับอสูรได้อย่างเข้มแข็ง และเพื่อตามหานักเวทย์ที่เหมาะสมต่อทายาทที่กำลังเติบใหญ่หรือที่อาจถือกำเนิดออกมาในอนาคต ดังนั้นจึงไม่มีใครเลยที่มีพรภูมิแล้วจะไม่ถูกค้นพบ ส่วนใหญ่จะเจอตั้งแต่แรกเกิดเพราะมีสัญลักษณ์แห่งผู้ได้รับพรติดตัวอยู่
ว่ากันว่าใครหรือครอบครัวใดก็ตามที่มีบุตรในบ้านเกิดมาพร้อมสัญลักษณ์แห่งพรภูมิ ก็จะได้รับสิทธิพิเศษจากรัฐทันทีเพราะถือว่าเป็นครอบครัวของผู้ปกป้องประเทศ และที่สุดในนั้นคือใครที่ได้รับพรภูมิในสายเวทย์แล้วได้รับเลือกให้เป็นคู่กับเทวาแล้วล่ะก็ครอบครัวก็จะเรียกได้ว่ายิ่งกว่าถูกรางวัลใหญ่ เพราะไม่มีสิทธิประโยชน์ใดมีค่ามากไปกว่าการได้ใกล้ชิดชนชั้นปกครอง อย่างในยุคนี้ที่มียุวเทพถือกำเนิดออกมา 3 คน นั่นย่อมหมายความว่าจะมีนักเวทย์จาก 3 ครอบครัวได้รับสิทธิพิเศษนั้น
อีกไม่นานทั้ง 3 ก็จะอายุครบ 18 ปีแล้ว แต่ก็นั่นแหละส่วนใหญ่แล้วพวกที่ได้รับเลือกก็จะมาจากตระกูลใหญ่ๆ เท่านั้น โดยเฉพาะในยุคสมัยแห่งทุนนิยมนี้
คนธรรมดาย่อมไม่มีสิทธิ์ใฝ่ฝันถึง
ประเทศที่ปกครองด้วยระบบชนชั้นมันก็เป็นแบบนี้
ไม่ว่าที่ใดก็ตาม...


"หาวว…"
เสียงหาวยานคางดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจากคนที่เอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมา เมื่อช่วงเช้าที่แสนวุ่นวายผ่านพ้นไป สัตตะก็ถูกฑูรย์ลากตรงมาเข้าชมรมในฝัน
'ชมรมหอสมุด'
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมสัตตะถึงได้เอาแต่นั่งหาวมาตั้งแต่เมื่อครู่ เขานอนกลิ้งเกลือกบนพรมสีขาวนุ่มฟูในโซนพักผ่อนส่วนตัว พลางลอบมองไปยังคนที่พอลากตนมาจนสมใจได้ ก็ทอดทิ้งกันแล้วไปจมอยู่กับกองหนังสือสูงท่วมหัว ดำดิ่งไปกับสิ่งที่ตัวเองสนใจแล้วปล่อยเขาไว้ให้เป็นเพียงอากาศธาตุ
ด้วยความเบื่อหน่ายสะสม ในที่สุดสัตตะก็เริ่มทนไม่ไหว
"เนี่ยนะชมรมในฝันที่จะต้องเข้าให้ได้ของนาย? "
"อื้อ!" ฑูรย์ตอบพร้อมพยักหน้ารัวจนหัวสั่นหัวคลอน
"เฮ้อ…" สัตตะถอนหายใจ นอนไขว่ห้างแล้วใช้สองแขนหนุนหลังศีรษะพลางบ่นขิงบ่นข่า "ไม่เห็นจะสนุกตรงไหน เอาแต่อ่านหนังสือง่วงจะตาย"
"นายก็ชอบแบบอยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องยุ่งกับใครเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? ชมรมนี้รวม 4 ชั้นปีมีกันแค่สิบกว่าคนเอง แถมแต่ละคนยังเป็นพวกไม่เข้าสังคมอีก กิจกรรมบังคับมีแค่อ่านหนังสือให้ครบ 100 เรื่องก่อนเรียนจบก็ผ่านกิจกรรมชมรมแล้ว" ฑูรย์หันมาอธิบายตาใส "เอ๋...หรือผมเดาผิด ที่จริงแล้วนายอยากอยู่ชมรมที่คนเยอะๆ มากกว่าเหรอ? "
"ฮึ" สัตตะส่ายห้ววืด ๆ "เปล่า ๆ ที่นี่ดีแล้ว อู้ได้นอนได้ ฉันโอเคหมด แค่เบื่อเฉย ๆ น่ะ" พูดพลางโบกมือสำทับว่าควรแล้วที่อีกฝ่ายลากตนมา
หอสมุดมหาวิทยาลัยของผู้ได้รับพรภูมินี้แน่นอนว่าย่อมเป็นเลิศที่สุดในประเทศ ไม่ว่าจะด้านภาพลักษณ์หรือด้านทรัพยากร อาคารทรงกระบอกสีขาวสูงราว 5 ชั้นครอบด้วยโดมแก้วสีฟ้าสดใส ด้านในนั้นยิ่งราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง มุมอ่านหนังสือแยกเป็นสัดส่วน ทั้งส่วนที่เป็นหนังสือ ทั้งฝั่งที่เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ภายในโอ่โถงสว่างไสวราวท้องฟ้ายามสายตลอดเวลาแม้ว่าตอนนี้จะบ่ายแก่แล้วก็ตาม บรรยากาศที่เอื้อให้นักศึกษาได้ผ่อนคลายที่สุดยามอยู่ในหอสมุดนี้
โดยเฉพาะในส่วนที่ฑูรย์ลากสัตตะมา 'ระเบียงลอยฟ้าชั้น 3' ซึ่งเป็นโซนที่ค่อนข้างไพรเวท มันดูราวกับห้องนั่งเล่นส่วนตัวในร้านคอฟฟี่ช้อปไม่มีผิด เข้าใจเลยว่าในโซนตรงที่เขานั่งอยู่นี้คงไม่ใช่เป็นใครก็สามารถเข้ามาได้ จำได้ว่าตรงทางเข้าประตูกลางเจ้านาคานี่มีการสแกนใบหน้าเข้ามา
สัตตะเข้าใจได้ในทันที อย่างนี้นี่เอง...ชมรมห้องสมุดที่แสนโอ่อ่าและเต็มไปด้วยมนต์ขลังนี้คงไม่ใช่ใครจะมาอยู่ก็ได้สินะ คิดแล้วก็หันไปมองคนที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการจมดิ่งแหวกว่ายอยู่ในหนังสือเล่มหนาเตอะ อืม...อานิสงส์ของเจ้านาคาเลือดแท้แรงก์ A นี่เอง
"..." ก็ว่าจะหลับสักงีบ ถ้าไม่พอดีเหลือบไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งจากหนังสือกองพะเนินที่ฑูรย์หอบมาเข้า
'7 มหาจอมเวทย์'
นั่นมัน…ไม่ใช่ว่ามีเรื่องเล่าของปู่เขาอยู่ด้วยหรอกหรือ? สัตตะเด้งตัวขึ้นจากการนอนเอกเขนกแล้วคว้าหนังสือเล่มนั้นออกจากกองเพื่อมาเปิดดูเนื้อหาว่ามันเป็นอย่างที่คิดไว้หรือไม่
"นายสนใจเรื่องนักเวทย์เหรอ? " เห็นเพื่อนที่เอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาหยิบหนังสือไปเปิดดู ฑูรย์ก็เกิดสนใจขึ้นมา "อ๊ะ จริงด้วยเหมาะกับสายเวทย์แบบนายพอดีเลย ถ้าอ่านแล้วสงสัยตรงไหนถามผมได้นะ เล่มนั้นผมอ่านจบรอบที่ 5 แล้ว"
"..." แม้ฑูรย์จะเสนอตัวอย่างหน้าชื่นตาบาน แต่สัตตะที่กำลังพุ่งสมาธิดูที่หนังสือเล่มนั้นก็ไม่ทันได้สนใจเท่าไหร่ กระทั่งเปิดดูจนครบแล้วไม่เจอแม้เศษเสี้ยวของปู่ตนนั่นแหละจึงทำเพียงถอนหายใจออกมา
แม้แต่ตำราที่ใช้เล่าเรียน ก็ไม่มีชื่อปู่ของเขา นักเวทย์ที่ถูกประหารเพียงเพราะร่ำเรียนมนตร์มาร
"จอมเวทย์ทั้ง 7 คนนี้ดังมากเลยนะ ตอนนี้เป็นระดับปรมาจารย์ไปหมดแล้ว น่าเสียดายที่อีกคนไม่ถูกพูดถึง"
เพราะเห็นว่าสัตตะคล้ายค้นหาอะไรบางอย่างในหนังสือเล่มนั้น ฑูรย์จึงลองบอกเล่าสิ่งที่ตัวเองรู้เพิ่มเติมเผื่อว่ามันจะเป็นสิ่งที่เพื่อนกำลังตามหา และนาคหนุ่มเดาถูก
"อีกคน? ใคร? " สัตตะถามขึ้น ทั้งที่ในหัวก็พอรู้อยู่
คำถามนั้นทำให้ฑูรย์ตาเป็นประกายทะลุแว่นหนา นาคหนุ่มกระตือรือร้นอยากจะอธิบายความรู้ที่อัดแน่นอยู่เต็มสมองให้เพื่อนรักได้ฟังอย่างเต็มที่ ฝ่ายสัตตะเองก็อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วครั้งปู่ของตนยังอยู่ในรั้วกำแพงมีความเป็นอยู่อย่างไรบ้าง มันจึงทำให้การสนทนาโต้ตอบอย่างออกรสชาติชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกตนมาก่อนได้เริ่มขึ้น
"เขาคือนักเวทย์อีกคนที่ถูกประหารไปแล้ว"
ฑูรย์ลดเสียงเบาลงเมื่อพูดถึงบุคคลที่ถูกพิพากษาไปแล้วเมื่ออดีต
"นายรู้ได้ไง? ขนาดในหนังสือพวกนี้ยังไม่เห็นมีเขียนถึงเขาเลย"
"ที่จริงเรื่องของท่านผู้นั้นมันเป็นเรื่องต้องห้ามน่ะ เบื้องบนไม่ให้กล่าวถึงเด็ดขาด เด็กรุ่นหลังเลยไม่รู้จักกัน" ยิ่งลงรายละเอียดมากเท่าไหร่ เสียงนั้นก็ยิ่งกลายเป็นเสียงกระซิบกระซาบมากเท่านั้น
สองเพื่อนใหม่จึงขยับเข้าหากันใกล้ขึ้น
"แต่นายรู้" สัตตะกระซิบกลับ
"แหะ แหะ พอดีบ้านผมมีห้องหนังสือเก่า ๆ ของตระกูลที่เขียนถึงเรื่องของท่านอยู่น่ะ ตอนที่ท่านยังเป็น 1 ใน 8 มหาจอมเวทย์แห่งอินทิรา"
"เป็นมหาจอมเวทย์ แล้วทำไมถึงถูกประหารล่ะ? "
สัตตะยิงคำถามต่อเนื่อง ทั้งที่เป็นเพียงคำถามทั่วไป แต่ไม่รู้ทำไมถึงทำให้หัวใจของฑูรย์บีบรัดนัก นาคหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอรู้สึกคล้ายกับว่าดวงตาที่กำลังจ้องมองมายังตนกลายเป็นสีแดงเพลิงชั่วครู่หนึ่ง แต่พอพริบตาต่อมาก็กลายเป็นสีน้ำตาลเข้มเช่นเดิม
ตาฝาด…เหรอ
ฑูรย์ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วจึงตอบ
"...ว่ากันว่าเขาร่ำเรียนวิชามนตร์มารที่เป็นภัย วิชาต้องห้ามโทษร้ายแรงที่ถูกบัญญัติตราโทษสูงสุดคือประหารชีวิตโดยไม่ต้องสืบสวน"
"แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไม่ได้ถูกใส่ร้ายจากผู้ไม่หวังดี? "
"เพราะท่านมีหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้มัดตัวน่ะ…มันคือตราอสนี สัญลักษณ์ที่จะปรากฏบนร่างของผู้ฝึกฝนมนตร์มารเท่านั้น"
"..."
"นี่…สัตตะ ตราอสนีน่ะเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่อาจลอกเลียนได้ เพราะงั้นท่านมหาเวทย์ไม่ได้ถูกใส่ร้ายแน่นอน" ไม่รู้ทำไมถึงต้องอธิบายด้วยน้ำเสียงโทนปลุกปลอบ แต่พอเห็นสีหน้าของสัตตะที่ไม่สู้ดีนักฑูรย์ก็อดไม่ไหว
คำปลอบนั้นคงทำให้สัตตะรู้ตัวในที่สุดว่ากำลังเผลอใส่ใจเรื่องเล่าของปู่ตนมากเกินไป ก่อนที่จะกลายเป็นที่สงสัย เขาจึงรีบปรับสีหน้าให้คืนความสุขุมเยือกเย็น แล้วแกล้งทำเป็นใส่ใจให้น้อยลง แม้ในหัวใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยที่มากพอจะถมหลุมดำได้เลยก็ตามที เพราะเรื่องนี้มันไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ได้ทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม
บรรยากาศระหว่างสองคนเงียบไปเพราะสัตตะยังไม่ยอมเปิดปากพูดอะไร ชายหนุ่มนิ่งเงียบราวกับกำลังตกผลึกความคิดบางอย่าง ฑูรย์มองอย่างไม่เข้าใจจึงได้ลองเอ่ยปากถามกลับดูบ้าง
"นี่สัตตะ ทำไมนายถึงรู้จักท่านผู้นั้นเหรอ? เอ่อ…อดีตมหาเวทย์คนที่ 8 น่ะ"
"..." สัตตะชะงักทันทีที่ได้ยิน กะไว้อยู่แล้วว่าหมอนี่จะต้องสงสัยเพราะเขาเผลอให้ความสนใจมากไป
คราวหน้าต้องระวังให้มากกว่านี้เสียแล้ว แต่ตอนนี้ต้องปิดจบเคสนี้ให้ได้ก่อน
"แค่เคยได้ยินเรื่องเล่าตอนที่อยู่นอกกำแพงน่ะ" สัตตะแสร้งเต้าเรื่องที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา "ได้ยินว่ามีนักเวทย์ประจำพระองค์อยู่ 8 คน พอได้เข้ามาในนี้แล้วเห็นว่ามีแค่ 7 คนก็เลยสงสัยว่าหายไปไหนคนหนึ่งก็เท่านั้น"
"โห…แต่นักเวทย์ท่านนั้นโดนประหารชีวิตไปนานมากแล้วนะ"
"ก็ไม่ได้หมายความว่าคนที่นอกกำแพงจะรู้เรื่องด้วยนี่ คนที่นั่นไม่ได้รับอนุญาตให้รู้เรื่องอะไรของในกำแพงนี่อยู่แล้ว…ไม่นับเป็นประชาชนของประเทศนี้เลยด้วยซ้ำ…"
พอพูดถึงตรงนี้สัตตะก็เผลอยกมุมปากเยาะหยัน เพราะมันดันเป็นเรื่องที่เขาเจ็บจำจนปล่อยวางไม่ได้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าไอแค้นที่ตนส่งออกมาทางสายตาวาวโรจน์นั้นจะทำให้หัวใจของคนที่นั่งอยู่ข้างกันสั่นรัว
"...สัตตะ" ฑูรย์พยายามเรียกสติเพื่อน และมันได้ผลทันที คนที่ทำหน้าถมึงทึงจนถึงเมื่อครู่ในที่สุดก็ยิ้มออกมา
ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่แห้งแล้งมากก็ตามที
"ขอโทษทีนะ มันเผลอไปน่ะ สงสัยเพราะท้องฉันมันหิวเข้าแล้ว ฮะ ฮะ กลับกันก่อนที่ฉันจะกินช้างได้เถอะ" ยักษ์หนุ่มยิ้มเผล่ เอ่ยขอโทษ แล้วรีบลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ
"...อื้อ" ฑูรย์พยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืนบ้าง
แสงสีของท้องฟ้ายามนี้ค่อย ๆ กลายเป็นสีส้มเรื่อเรืองของยามเย็น ฑูรย์เดินตามสัตตะออกจากห้องสมุดมาเงียบ ๆ ในหัวคิดเรื่องหนึ่งซ้ำไปซ้ำมา ขณะมองแผ่นหลังของเพื่อนจากนอกกำแพงคนนี้ไม่วางตา
กว่าจะได้สติว่าตนกำลังเหม่อลอยอยู่ก็ตอนที่สัตตะหันมาเรียก
"คนบ้านนายมารับแล้วน่ะ" พลางชี้ไปให้เห็นว่ารถของตระกูลจอดรออยู่ตรงหน้าทางเข้าหอสมุดแล้ว
"..."
"แยกตรงนี้แล้วกัน ฉันจะไปแวะโรงอาหารกลางก่อน เจอกันพรุ่งนี้นะ" สัตตะเอ่ยลา พร้อมโบกมือให้สองสามครั้ง
แต่ขณะที่กำลังจะเดินพ้นไป เขากลับถูกฑูรย์รั้งไว้ด้วยถ้อยคำบางอย่าง
"นี่…ในห้องสมุดน่ะ มีส่วนต้องห้ามอยู่นะ"
"...หมายความว่าไง? " สัตตะรีบหันมามองคนพูด แล้วได้สบสายตาที่จ้องมองมาอย่างจริงจัง 'จู่ ๆ หมอนี่เป็นอะไรวะ? '
"ถ้านายอยากรู้เรื่องมหาเวทย์คนนั้น สวนตะวันตกของหอสมุดนี่จะมีคำตอบให้นาย"
"..." สัตตะขมวดคิ้วทันทีที่ได้ฟัง กับดักหรือไง? ทำไมเจ้านาคเอ๋อนี่ถึงรู้สิ่งที่เขากำลังต้องการกัน?
ฑูรย์รีบอธิบายต่อ "ถึงจะเรียกว่าส่วนต้องห้ามแต่ความจริงแล้วหลัง 3 ทุ่มเป็นต้นไปก็จะไม่มีใครเฝ้าที่นั่น เพราะไม่มีใครสนใจการมีอยู่ของมัน แต่ถ้าโดนจับได้ โทษก็อาจถึงพ้นสภาพนักศึกษา…"
"ทำไมถึงมาบอกฉัน? "
"ก็ผมเห็นว่านายอยากรู้ไง"
"ก็บอกแล้วไงว่าแค่สงสัย…" สัตตะเค้น รู้สึกได้ว่าเจ้านาคนี่มีอะไรบางอย่าง
แต่ไม่ทันจะได้ว่าอะไรก็ถูกตะโกนใส่หน้าเสียก่อน
"เพราะผมไม่ต้องการให้นายรู้สึกว่าเราต่างกัน!"
"...? "
"ผมไม่ต้องการให้นายรู้สึกว่าเรามาจากคนละที่ ไม่ต้องการให้มีการแบ่งแยกว่าใครคือคนในกำแพง ใครเป็นคนนอกกำแพง ผมอยากให้ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน"
"หา? ฝันหวานอยู่หรือไง? "
"ครับ มันอาจเป็นแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ของผม เพราะถึงยังไงผมก็ยังมีพลังไม่พอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร แต่ตอนนี้ ชั่วขณะนี้ แค่ที่ตรงหน้าผม แค่ที่เดียวก็ได้ ที่ผมจะไม่เพิกเฉยต่อเพื่อนที่มาจากนอกกำแพงเด็ดขาด"
"..."
"สัตตะ ไม่ว่านายจะรู้สึกยังไง นายคือเพื่อนของผม เราคือเพื่อนที่มีสิทธิเท่าเทียมกัน"
หัวใจของสัตตะคล้ายสะดุดไปหนึ่งจังหวะในชั่วขณะหนึ่งที่ได้เห็นแววตาจริงจังของฑูรย์ สายตานั้นไม่โกหก คนคนนี้ไม่ได้โกหก เขาสัมผัสมันได้ สัมผัสได้ไปจนถึงวิญญาณ
ยักษ์หนุ่มยิ้มออกมาน้อย ๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไปอีกทั้งนั้น ทำเพียงแค่ยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของฑูรย์ไปครั้งหนึ่งอย่างอดไม่อยู่ แล้วเดินจากออกมาทั้งที่ยังมีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า
แต่แม้ไม่มีถ้อยคำใด ฑูรย์ก็รู้สึกได้ถึงการตอบรับนั้น
นาคหนุ่มอมยิ้มกับตัวเอง ความรู้สึกอบอุ่นจากฝ่ามือที่เพิ่งลูบผมเขาไปอย่างอ่อนโยนนั้น มันคืออวัจนภาษาที่ชัดเจนที่สุดแล้วสำหรับคำว่า 'ขอบใจนะ'


"โห...ในกำแพงเมืองโคตรทันสมัย ต่างจากข้างนอกลิบลับเลยว่ะ!!"
เสียงแหบห้าวตามแบบของชายที่เพิ่งโตเต็มหนุ่มอุทานขึ้นเมื่อเดินผ่านประตูเมืองใหญ่เข้าสู่ความตระการตาตรงหน้า ลมหนาวพัดผ่านร่างบอบบางของชายหนุ่มผู้เพิ่งอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์จนรู้สึกหนาวสะท้าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หัวใจที่พองฟูในอกเพราะความศิวิไลซ์ตรงหน้าหดยุบลงไปได้
"คนในเมืองนี่หรูหราดีจังเลยเนอะ" ชายหนุ่มตื่นตาตื่นใจไปเสียหมดกับสิ่งที่ได้พบเห็น ทว่าริมฝีปากแม้เอ่ยชมไม่ขาดแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน
เพราะแท้จริงแล้ว เขาเกลียดคนในกำแพงเมืองนี้ที่สุด!
"ปู่ ในที่สุดผมก็ได้เข้ามาในกำแพงเมืองสมใจปู่แล้วนะ ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะ" ชายหนุ่มเอ่ยถึงคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วพลันนึกไปถึงคำสั่งเสียที่ปู่ทิ้งไว้ให้
คำสั่งเสียที่เขาไม่เคยคิดใส่ใจเมื่อหลายเดือนก่อน...
'อายุปู่สั้นลงทุกวัน อายุเอ็งก็จะ 18 ปีแล้ว ปู่คงไม่อาจอยู่แลเอ็งได้ตลอด...และมันคงถึงเวลาของปู่เช่นกัน'
นักเวทย์ชราเอ่ยพลางเคาะหัวหลานรักด้วยความเคยชิน แต่หลานชายได้แต่นั่งนิ่วหน้า
'ปู่จะรีบไปไหน? อย่าพูดเป็นลางได้ไหมเนี่ย แล้วไหนโม้ว่าตัวเองเป็นนักเวทย์ผู้แกร่งกล้าไง'
คำปรามาสทำนักเวทย์ชราหัวเราะถูกใจ ก่อนอธิบายให้หลานชายฟังด้วยความเมตตา
'ถึงปู่จะเก่งกาจ หรือเคยเป็นถึงหนึ่งในนักเวทย์ประจำพระองค์มาก่อน แต่โดยพื้นฐานแล้วปู่ก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่มีอายุขัยจำกัด นี่ก็ถือว่าอยู่มานานจนเกือบลืมหน้าพ่อแม่แล้ว มันถึงเวลาที่ต้องละจากสังขารอันผุพังนี้เสียที'
'ผมไม่ยอมให้ปู่ทิ้งไปง่าย ๆ หรอกนะ อย่าฝัน!!'
เสียงแหบห้าวตวาดขึ้นมาอย่างหัวเสีย แสร้งทำเป็นโกรธแต่แท้จริงแล้วเขากลัวว่าจะโดนทิ้งจริง ๆ
แม้รู้อยู่แก่ใจว่าในสักวันต้องถึงวันจากลา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำใจยอมรับ
ปู่บรรจงลูบหัวหลานที่กำลังทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ด้วยความรัก
'ฟังคำปู่ให้ดีเถิดหนาเจ้าสัตตะเอ๋ย แม้ไม่ใช่วันนี้ก็ต้องมีสักวันอยู่แล้ว เอ็งจะเอาแต่แข็งขืนไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา คิดถึงการข้างหน้าบ้างเถอะ'
เสียงพร่าเอ่ยอ่อนโยน ทำให้ในที่สุดผู้เป็นหลานก็ยอมรับฟัง
'เอ็งน่ะกำพร้า เมื่อสิ้นใบบุญปู่ก็ย่อมอยู่ลำบาก แม้เอ็งจะมีพลังเหนือผู้ใดแต่ก็ไม่อาจใช้มันต่อหน้าผู้คน นอกกำแพงนี้มันอันตรายเกินไป เมื่อปู่ไม่อยู่คุ้มกะลาหัวเอ็งแล้ว พลังที่ถูกสะกดเอาไว้ก็จะเริ่มสร้างปัญหา ดังนั้นทางเดียวที่จะทำให้เอ็งมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างสุขสบาย ก็คือการได้เข้าไปอยู่ในกำแพงเมือง'
'แต่คนนอกกำแพงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป...'
'เหอะ คิดว่าปู่คนนี้เป็นใครกัน เรื่องแค่นั้นสบายมาก'
พูดจบผู้เป็นปู่ก็หัวเราะร่าอย่างผู้ที่มั่นใจในความเก่งกาจของตน ทิ้งหลานรักให้นั่งหน้านิ้วคิ้วขมวดต่อไป
ในขณะนั้นภาพความทรงจำเก่า ๆ ก็ฉายชัดเข้ามาในความทรงจำของนักเวทย์ชรานามว่ากัญจะ
เมื่อกว่า 100 ปีก่อนกัญจะคือ 1 ใน 8 นักเวทย์ประจำพระองค์ เขาได้รับความยำเกรงยกย่องจากความเก่งกาจที่เป็นที่เลื่องลือ ก่อนถูกจับได้ว่าเป็นผู้ศึกษามนตร์มาร เวทย์ต้องห้ามที่เป็นของพวกยักษ์จนต้องโทษประหาร แต่เพราะมนตร์มารเป็นเวทย์ที่สามารถถอดหัวใจเก็บรักษาไว้ได้ ทำให้นักเวทย์คนนี้ไม่ตาย แต่การฟื้นคืนชีพจากการถูกประหารในครานั้นก็ทำให้เขาสูญเสียอายุขัยไปครึ่งหนึ่งของอายุที่เหลืออยู่
ตามปกตินักเวทย์ที่เป็นมนุษย์จะมีอายุเฉลี่ยประมาณ 300 ปี ในตอนที่ต้องโทษเขาก็อายุ 200 ปีเข้าไปแล้ว ดังนั้นพอถูกลิดรอนอายุไขครึ่งหนึ่งของที่เหลือ จึงทำให้กัญจะมีอายุอยู่ต่อได้แค่ 50 ปี แต่ตอนนั้นเขาปลดปลงในทุกสิ่งแล้วขอแค่ยังมีชีวิตรอดต่อไปอีกหน่อยก็ดีใจหนักหนา หลังการประหารเขาจึงหลบเร้นออกนอกเมืองใหญ่มาอยู่ในที่รกร้างที่ถูกพวกอสูรรุกรานจนสิ้นเมือง กัญจะอยู่ที่นี่ได้เพราะมีมนต์มารติดตัวพวกอสูรจึงไม่ได้กลิ่นมนุษย์ในตัวเขา
ทว่าต่อให้กัญจะจะรอดพ้นจากความตายมาหนหนึ่ง มนตร์มารแยกใจนี้นอกจากจะทำให้อายุขัยเขาสั้นลงมากแล้วยังทำให้อ่อนแอลงส่วนหนึ่งด้วย ดังนั้นการที่เขาต้องใช้ชีวิตในดงอสูรทุกวันพลังชีวิตก็เริ่มร่อยหรอ เพราะไออสูรนั้นถ้าสูดไปนานๆ จะทำให้พรภูมิและพลังชีวิตลดลง แต่กัญจะก็ไม่ได้คิดที่จะออกจากป่า แม้จะถูกไออสูรทำร้ายแต่ก็สงบและปลอดภัยกว่าที่ไหน ๆ
กระทั่งวันหนึ่งที่จู่ ๆ ก็มีเผ่าไดรแอดส์ 3 คนปรากฏขึ้นต่อหน้าพร้อมกับทารกน้อยคนหนึ่ง และที่แปลกกว่านั้นก็คงเป็นเรื่องที่เด็กที่เห็นได้ชัดว่าคือเผ่าไดรแอดส์คนนั้นเป็นเด็กผู้ชาย มันคือความผิดพลาดที่อัศจรรย์เพราะเผ่าพันธุ์ไดรแอดส์ตั้งแต่บรรพกาลมาล้วนเป็นผู้หญิง ว่ากันว่าพวกนางถือกำเนิดจากดอกของต้นไม้แห่งชีวิตในหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านของไดรแอดส์ซ่อนลึกอยู่ในพงไพรไม่มีใครสามารถเข้าออกได้ จนเหล่ามนุษย์ต่างเรียกขานหมู่บ้านของพวกนางว่าเมืองลับแล
ดังนั้นการที่จู่ ๆ พวกนางออกมาปรากฏตัวนอกหมู่บ้านพร้อมทารกที่เป็นเพศชายจึงทำให้กัญจะแสนอัศจรรย์ใจ
"ท่านนักเวทย์ โปรดรับเลี้ยงเขาไว้ทีเถิด"
คือคำขอร้องของไดรแอดส์สาวที่กำลังอุ้มเด็กน้อยอยู่
"เขาถือกำเนิดจากดอกพุดซ้อน เป็นวิญญาณอวตารที่ไม่เคยพบพานซ้ำยังเป็นเด็กผู้ชาย เราไม่สามารถเก็บเขาไว้ในหมู่บ้าน ขอท่านโปรดช่วยเมตตา"
ไดรแอดส์สองคนที่ตามมาด้วยต่างช่วยกันวิงวอน
"หากข้าไม่รับเล่า?"
กัญจะเอ่ยถามทั้งที่ยังสับสน
"เช่นนั้นคงต้องสังหารเด็กคนนี้ ดีกว่าปล่อยเอาไว้ให้ถูกเหล่าอสูรกัดกิน"
ไดรแอดส์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
"เฮ่ย เฮ้ย มันไม่เกินไปหน่อยหรือไง!?"
ได้ยินแบบนั้นแล้วกัญจะจะทำอะไรได้นอกจากเอื้อมมือไปรับเด็กคนนั้นมาอย่างเสียไม่ได้ เขานั้นก็ใช่จะเป็นคนดีเสียเต็มประดา พื้นเพก็แค่นักโทษประหารหนีตายคนหนึ่ง แต่ครั้นจะปล่อยให้ฆ่าเด็กทารกต่อหน้าต่อตาก็ทนไม่ไหว และมันก็เข้าทางไดรแอดส์พวกนั้น เพราะทันทีที่เขายินยอมออกปากรับ พวกนางก็มอบรอยยิ้มสดสว่างมาให้พร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ในการเลี้ยงเด็ก ไม่เว้นแม้แต่ดอกน้ำนมก็มีเตรียมมาให้
"ขอบคุณท่านมาก" พวกนางกล่าว
พอรับทุกอย่างมาอย่างงงๆ เพียงครู่พวกนางไม้ไดรแอดส์ทั้ง 3 ก็หายวับไปราวกับภาพฝัน กัญจะได้แต่นั่งเหม่อลอยแล้วมองหน้าเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน
"เวรละ ลืมถามไปว่าไอ้หนูนี่ชื่ออะไร"
กัญจะบ่นพึมพำ พลางคิดถึงหน้าที่แรกที่ต้องทำนั่นคือการตั้งชื่อให้เด็กน้อย นักเวทย์เฒ่าเหม่อลอยอีกรอบก่อนหันซ้ายแลขวาพลันสายตาไปพบกับพุ่มดอกไม้สีขาวบนต้นไม้เหนือศีรษะ 'ต้นพญาสัตบรรณ'
"พญาสัตบรรณ...สัตตะ อืม สัตตะ เข้าท่า เข้าท่า"
ฉับพลันกัญจะก็นึกชื่อที่จะตั้งให้เด็กน้อยออก
"เจ้าหนูเอ๋ย จากนี้ไปนามของเอ็งคือ สัตตะ"
กัญจะรู้สึกครื้นเครงที่สามารถทำภารกิจแรกผ่าน เขาก้มหน้าลงมองใบหน้าเล็กที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ในอ้อมแขนราวกับดีใจกับชื่อที่เขาตั้งให้ เห็นแค่นั้นหัวใจที่เคยแห้งแล้งมานานของนักเวทย์เฒ่าก็อิ่มฟู
ทว่าครื้นเครงอยู่ได้ครู่เดียวพอแกะผ้าห่อตัวทารกน้อยออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอากัญจะยิ้มค้างตาโต
"น...นี่มัน"
กัญจะแทบพูดไม่ออก เมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างตรงล่างท้องน้อยของเจ้าทารก สีแดงชาดที่แดงชัดเป็นสัญลักษณ์พิเศษทำเอานักเวทย์เฒ่าแทบตาถลน
"บ้าน่า" กัญจะกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ "ยักษ์เหรอ? เจ้าหนูนี่คืออวตารของยักษ์เหรอ?"
จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อยักษ์เจ้าของสัญลักษณ์เช่นนี้สูญสลายไปแล้วทั้งเผ่า
พงศ์พันธุ์ยักษาเลือดแท้ที่เหล่าเทวาแทบพลิกแผ่นดินหา…
นักเวทย์เฒ่ามองเด็กน้อยด้วยแววตาที่สับสนอยู่ครู่หนึ่ง หากเขาสามารถส่งเด็กคนนี้ให้ราชาได้ โทษของเขาอาจได้รับการผ่อนปรน อาจไม่ต้องใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ
แต่...หากส่งตัวเด็กคนนี้ไปแล้ว อนาคตของเจ้าหนูจะเป็นอย่างไรต่อไปกัน? จะถูกสังเวยแก่เทพเหล่านั้นจนมิทันได้เติบใหญ่หรือไม่?
เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นเมื่อเด็กน้อยเห็นว่าคนที่อุ้มตนอยู่ทำนิ่วคิ้วขมวดไม่หยุด ได้ยินเสียงนั้นกัญจะก็ได้สติกลับคืน เขาถอนหายใจออกมาบาง ๆ ยิ้มให้ความคิดเลื่อนเปื้อนของตัวเองเมื่อครู่ แล้วโอบกอดเด็กน้อยแนบอก
"เอ็งเป็นหลานข้าแล้วเจ้าเด็กหน้าเป็น จากนี้ไปปู่จะดูแลเอ็งเอง"
แม้กัญจะจะรู้ว่าสัตตะคือยักษ์อวตาร เป็นเผ่าพงศ์สาบสูญที่เหล่าเทวาแทบพลิกแผ่นดินหา แต่กัญจะก็เลือกที่จะซ่อนเด็กคนนี้ไว้เพราะไม่รู้ว่าหากส่งให้เหล่าเทพไปเด็กคนนี้จะเป็นอันตรายหรือเปล่า นักเวทย์เฒ่าคิดว่ามันคงเป็นพรหมลิขิตที่เด็กคนนี้อวตารมาในเผ่าไดรแอดส์ เพราะหากเกิดบนผืนแผ่นดินปกติด้วยพรภูมิแห่งยักษาที่สูงส่งนี้คงถูกระบบของรัฐบาลจับได้ทันที
นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของปู่หลานบุญธรรมคู่หนึ่ง และอีกเหตุผลที่กัญจะไม่ยอมส่งสัตตะให้เหล่าเทพเด็ดขาดก็อาจเป็นเพราะความคับแค้นที่ตนมีกับพวกเทพเหล่านั้น เขาสิ้นศรัทธาในเหล่าเทวา จึงยิ่งไม่คิดทำอะไรให้เกิดประโยชน์ต่อพวกมัน ทั้งที่เขาไม่เคยคิดร้ายต่อบ้านเมืองแต่กลับถูกโทษประหารโดยไม่ฟังคำอุทธรณ์เพียงเพราะแอบร่ำเรียนเวทย์ศาสตร์ต้องห้ามของเหล่ายักษ์
เวลาผ่านผันจนเด็กน้อยเติบใหญ่ กัญจะสั่งสอนทุกอย่างแก่สัตตะแบบไม่หวงวิชาในป่าอสูร ครั้นเมื่อเด็กน้อยเติบใหญ่ความเป็นไดรแอดส์เผ่าพันธุ์ที่หายากก็ยิ่งปรากฏชัด เรือนผมสีเงินยวง ดวงตาสีเพลิงผลาญ ผิวพรรณราวแสงจันทร์สุกสว่าง ดวงหน้าสวยสดราวหยดน้ำค้างกลางป่าลึก กลิ่นกายหอมเย็นคล้ายดอกพุดซ้อนตามชาติกำเนิด แม้จะอายุเพียง 6 ขวบแต่สัตตะก็ช่างงามสะดุดตา แถมพรภูมิแห่งยักษาก็ยิ่งทำให้เด็กน้อยมีพลังที่กล้าแกร่ง กำจัดอสูรชั้นล่างที่เข้ามาในเขตของบ้านได้อย่างสบาย และเพราะพรภูมิแห่งยักษ์นี่แหละจึงทำให้สามารถจดจำมนต์มารที่กัญจะสอนได้อย่างแม่นยำตั้งแต่ครั้งแรก
'สมกับที่เป็นอวตารแห่งยักษ์ แค่มนตร์มารของเหล่ายักษ์พวกนี้คงเป็นเรื่องง่าย ๆ สินะ'
กัญจะภูมิใจในตัวเด็กน้อยมาก แต่ก็นั่นแหละ เขารู้ดีว่าถ้าอยากให้สัตตะได้เติบโตมีชีวิตต่อไป จะต้องไม่เปิดเผยเรื่องที่เด็กน้อยมีพรภูมิแห่งยักษ์นี้ เรื่องที่เป็นไดรแอดส์ก็เช่นกัน เพราะการเป็นจุดเด่นในโลกนี้ถ้าไม่แกร่งจริงได้ตายไม่ดีแน่
ดังนั้นเมื่อถึงวัยที่สัตตะต้องเข้าโรงเรียนกัญจะจึงใช้พลังของตนผนึกพรภูมิในร่างของเด็กน้อยไว้รวมถึงการแปลงรูปกายให้สัตตะกลายเป็นเพียงเด็กมนุษย์ธรรมดา
ทว่าในการนั้นกัญจะต้องแลกด้วยอายุไขครึ่งหนึ่งของที่เหลืออยู่ ทำให้ตอนนี้นักเวทย์เฒ่าเหลืออายุอยู่อีกแค่ 25 ปี แต่เพียงแค่นั้นกัญจะก็พอใจ เพราะยังมีเวลาเหลือพอให้เขาได้เห็นหลานรักเติบใหญ่
'คุณปู่' แค่เพียงคำเรียกขานง่าย ๆ ของเด็กน้อย เขาก็พร้อมแลกทุกอย่างแล้ว
เมื่อถึงเวลาที่สัตตะต้องเข้าโรงเรียน กัญจะก็แปลงกายตนเป็นคนธรรมดาแล้วย้ายออกจากป่ามาอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ข้างกำแพงเมืองหลวงเพื่อที่จะให้สัตตะได้เข้าเรียนหนังสือ
เพราะถูกเก็บซ่อนพลังและสัตตะก็เชื่อฟังกัญจะเป็นอย่างดี เขาจึงอยู่ในโรงเรียนของมนุษย์ธรรมดาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีใครระแคะระคายถึงพรภูมิที่เขามี เด็กน้อยใช้ชีวิตในหมู่บ้านของมนุษย์อย่างมีความสุขตามประสาปู่หลานกับกัญจะ จวบจนเจริญวัยกลายเป็นหนุ่มน้อย
และหากกล่าวถึงเมืองอินทรา หนึ่งใน 5 ประเทศใหญ่ที่ยังหลงเหลืออยู่บนพิภพนี้ ขอบขัณฑ์ถูกล้อมด้วยกำแพงเมืองสูงสง่าและแข็งแกร่งจนไม่สามารถทุบทำลายได้โดยง่าย เหนือกำแพงเมืองขึ้นไปเป็นบาเรียสกัดภัยที่สร้างครอบทับตัวเมืองเอาไว้เพื่อป้องกันเหล่าอสูรสามานย์มารุกราน ในกำแพงเมืองนั้นอุดมไปด้วยความศิวิไลซ์และทันสมัย ผู้คนที่สามารถอาศัยอยู่ในกำแพงนั้นได้คือคนที่ชนชั้นปกครองอย่างเทวาได้คัดเลือกแล้วเท่านั้น ผู้ที่ถูกเทวาตัดสินว่านอกรีต เป็นภัยและไร้ประโยชน์ต่อการพัฒนาเมืองก็จะถูกกำจัดออกมานอกกำแพงที่ไร้การปกป้อง
แต่ก็นั่นแหละ คนชั่วย่อมอยู่ทุกที่ หากมีอำนาจในมือทุกสิ่งทุกอย่างก็หอมหวาน และชนชั้นปกครองเพียงหยิบมือนั้นก็ไม่ได้ลงมาให้ความสนใจมากนัก ดังนั้นการคัดคนแท้จริงจึงเป็นระบบใครมีใครได้ ใครจ่ายใครอยู่ เหล่าคนพาลที่มีทรัพย์สมบัติจึงได้อยู่สุขสบายในรั้วกำแพง แต่คนดีที่ไร้ฐานะกลับถูกถีบหัวส่ง
มนุษย์และลูกผสมที่ไร้พลังบางส่วนถูกเนรเทศอย่างไร้ความยุติธรรม ต้องออกมาอยู่ในหมู่บ้านนอกกำแพงเมืองแล้วสร้างนิคมขนาดย่อม ๆ ของตัวเองขึ้น โดยจัดระบบเตือนภัยอสูรตลอดเวลา เพื่อปกปักรักษาคนในนิคมแร้นแค้นนี้ด้วยกำลังของกันและกัน
การสูญเสียเกิดขึ้นทุกครั้งที่อสูรบุกมา ตอกย้ำว่าพวกเขาช่างไร้เรี่ยวแรงเพราะต่างก็เป็นเพียงเผ่าพงศ์ที่ถูกทอดทิ้ง ไร้พรภูมิแห่งเทวา ไร้ซึ่งพลังป้องกันตัว ความโกรธแค้นต่อคนในกำแพงนั้นมีมาก แต่ก็ต้องเก็บงำเอาไว้อย่างผู้พ่ายแพ้ และเมื่อนิคมของพวกเขาขยายตัวกว้างขึ้น จำนวนคนเยอะขึ้นก็เหมือนจะไปกระตุ้นให้คนในกำแพงนั้นตื่นกลัวว่านอกจากอสูรแล้วอาจโดนความเกลียดชังของชนชั้นนอกกำแพงนี้เล่นงาน สุดท้ายชนชั้นปกครองจึงมีคำสั่งให้ส่งนักรบและเหล่าผู้ปกป้องที่มีพลังแห่งพรภูมิและได้รับการฝึกฝนผลัดเปลี่ยนมาประจำการที่หมู่บ้านนอกกำแพงเหล่านี้
แต่มันไม่ใช่เพื่อปกป้องพวกเขาจากเหล่าอสูรร้ายหรอก แต่เพื่อคอยจับตาควบคุมไม่ให้ประชาชนนอกกำแพงนี้กล้าเหิมเกริมเข้าร่วมกับอสูรแล้วหวนทำลายบ้านเมืองต่างหาก
กัญจะพาสัตตะย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านหนึ่งจากกว่า 100 หมู่บ้านนอกกำแพงเมืองที่เรียกว่าเขตบีเจ็ด หมู่บ้านนี้มีมนุษย์และอมนุษย์เผ่าอื่นอยู่ประมาณ 100,000 คนเศษ มีทหาร (ไม่มีพรภูมิ) ปกป้องหมู่บ้านอยู่ 500 คน และการ์เดี้ยน หรือ ผู้ปกป้องที่มีพรภูมิจากในกำแพงคอยพิทักษ์อยู่ 18 คน
กัญจะเลือกเขตนี้เพราะเขารู้ดีว่าในบรรดาเขตทั้งหมดแม้เขตบีเจ็ดจะมีอัตราการถูกบุกของอสูรสูงติดหนึ่งในสิบ แต่อสูรที่บุกมาล้วนเป็นอสูรชั้นล่าง ถ้าเทียบกับบางเขตที่มีการบุกต่ำแต่แรงค์อสูรสูงนั้น การเลือกเขตนี้จึงค่อนข้างปลอดภัยสำหรับพวกตนปู่หลานที่มีพลังเวทย์ติดตัว
มิหนำซ้ำ การ์เดี้ยนที่พิทักษ์เขตนี้ทั้ง 18 คน ก็มีแค่คนที่เป็นหัวหน้าคนเดียวที่มีแรงค์ B นอกนั้นก็แค่แรงค์ D-E คนพวกนี้ไม่มีสกิลตรวจจับพลังเวทย์ขั้นสูงหรือมนตร์มาร จึงยิ่งทำให้กัญจะรู้สึกสบายใจ เพราะจำนวนและแรงค์ของการ์เดี้ยนแต่ละเมืองไม่เท่ากัน ด้วยแยกตามความเสี่ยงและแรงค์ของอสูรที่มาบุกประจำทำให้กัญจะสามารถเลือกเมืองที่ปลอดภัยสำหรับครอบครัวตนได้อย่างไม่ผิดพลาด
สองปู่หลานอาศัยอยู่ที่เขตบีเจ็ดนี้จนกระทั่งสัตตะเติบใหญ่ ชายหนุ่มกำลังจะเรียนจบชั้นมัธยมปลาย พรภูมิตื่นขึ้นมาพอสมควรและมนตร์มารเองก็พัฒนาขึ้นจนถึงขีดสุดแล้ว สัตตะสามารถเรียกพลังออกมาใช้ได้ทุกเมื่อแม้จะถูกผนึกไว้แถมยังเรียนรู้ที่จะเก็บซ่อนมันอย่างแนบเนียน กัญจะเองก็ไม่เหลือสิ่งใดที่ต้องสอนสั่งเจ้าหลานคนนี้อีกต่อไปแล้ว เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาทั้งสั่งสอนและบอกเล่าทุกเรื่องราวเกี่ยวกับตัวของสัตตะให้เจ้าตัวได้รู้แบบไม่ปิดบัง
อีกอย่าง...เขาเหลือชีวิตอีกเพียง 12 ปี
...ช่างแสนสั้น
นักเวทย์เฒ่าเล็งเห็นว่าตนคงไม่อาจอยู่ปกป้องหลานรักคนนี้ได้อีกนานนัก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจะส่งสัตตะไปไว้ในที่ที่อันตรายที่สุด เพื่อที่จะได้ซ่อนตัวได้อย่างแนบเนียนที่สุด
ที่แห่งนั้นก็คือ...มหาวิทยาลัยของเหล่าผู้ที่ได้รับพรภูมิ
โดยปกติผู้มีพรภูมินั้นจะสามารถพบเจอตั้งแต่แรกเกิด เพราะเหล่าผู้ได้รับพรจะเกิดมาพร้อมสัญลักษณ์ แต่ก็มีผู้ได้รับพรภูมิบางคนที่สัญลักษณ์ปรากฏช้า แม้จะมีน้อยมากแต่ก็เคยมีปรากฏให้เห็นอยู่
เด็กที่ได้รับพรภูมินั้นจะถูกดูแลอย่างดีโดยรัฐบาลของเหล่าชนชั้นปกครอง เพราะถือว่าเป็นขุมกำลังในการปกป้องบ้านเมือง บ้านใดที่ให้กำเนิดเด็กที่มีพรภูมิออกมาจะถือได้ว่าได้รับโชคใหญ่ เพราะครอบครัวของผู้มีพรภูมิจะได้รับสิทธิพิเศษจากรัฐบาลในการคุ้มครองดูแลและให้สวัสดิการที่เหนือกว่าครอบครัวทั่วไป
โดยส่วนใหญ่เด็กที่มีพรภูมิจะเกิดในเมืองหลวง แต่ก็มีอยู่บ้างที่ปรากฏในครอบครัวที่อยู่ภายนอกกำแพงเมือง และก็เช่นเดียวกัน ครอบครัวใดสามารถให้กำเนิดเด็กที่มีพรภูมิได้ก็จะได้ย้ายกลับเข้าภายในกำแพงเมืองและได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม
ทั้งนี้...ไม่ว่าครอบครัวนั้นจะต้องการหรือไม่ ก็ไม่มีสิทธิปฏิเสธการได้รับสวัสดิการความคุ้มครองนี้ และยังไม่เคยปรากฏคนที่ขัดขืนมาก่อน แน่นอนว่าพวกเขาย่อมยินดีที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมในฐานะพลเมืองในรั้วกำแพงอยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไรก็สบายและมั่นคงกว่าการใช้ชีวิตอย่างระส่ำระสายที่ภายนอกนั่น
เพราะเหตุนี้ กัญจะจึงตัดสินใจสลักสัญลักษณ์พรภูมิอันใหม่ให้แก่หลานรัก โดยแลกกับอายุขัยทั้งหมดที่เหลืออยู่ของตน เมื่อสัตตะรู้เรื่องนั้นเขาก็ไม่ยินยอม ไม่มีทางที่จะยอมรับได้ ชายหนุ่มรู้ดีว่าปู่ของตนเหลือเวลาอีกแค่ 12 ปี และสัตตะก็ตั้งใจที่จะให้ 12 ปีนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุด…
ทว่า...ท้ายที่สุดแล้วในเช้าวันหนึ่งเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองถูกสลักสัญลักษณ์แห่งพรภูมิลงบนตัวแล้ว โดยมีปู่ของตนนั่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจอยู่ข้าง ๆ พร้อมคำสั่งเสียว่าให้ตนเข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง มหาลัยสำหรับเหล่าผู้มีพลัง ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ได้รับพรมันจึงสามารถซ่อนเร้นพลังที่แท้จริงของสัตตะได้ไม่ยาก
สิ้นคำสั่งลา กัญจะก็หมดลมหายใจ ร่างจิตของนักเวทย์เฒ่าล่องลอยสู่ความเป็นนิรันดร์ ทิ้งไว้เพียงสังขารแปลงที่ไร้ลมหายใจไว้ให้สัตตะได้ทำพิธีศพอย่างคนปกติเพื่อตบตาคนในหมู่บ้าน
สัตตะจำไม่ได้แล้วว่าเขาร้องไห้จนใจแทบขาดอยู่กี่วัน ในบ้านโทรม ๆ หลังน้อยนั้นมันมีแต่กลิ่นอายของปู่ ทั้งของใช้ ทั้งภาพจำ มันยังคงอยู่ในนั้นครบครันทุกอย่างเสมือนว่าเจ้าของมันไม่ได้จากไปไหน ยิ่งเห็นสัตตะก็ยิ่งร่ำไห้ด้วยความทรมาน เขาคือเด็กถูกทิ้ง ตั้งแต่เกิดมาก็ถูกขับไล่ ครอบครัวเพียงคนเดียวในชีวิตที่คอยปกป้องรักษามาแต่เยาว์วัยวันนี้ก็กลับทอดทิ้งกันไปอีกครั้ง
มันอ้างว้างและแสนเศร้า เมื่อกอดผ้าคลุมไหล่ขาด ๆ ของปู่ไว้แน่น ก็รู้สึกได้ถึงคำพูดต่าง ๆ ที่ปู่คอยพร่ำสอนมาตลอด
'ไอ้สัตตะเอ๋ย เอ็งมันเป็นเด็กพิเศษที่เกิดมาพร้อมพรภูมิสูงส่ง แบบที่ปู่เองก็ไม่เคยพบพานที่ใดมาก่อน นั่นยิ่งทำให้พลังเวทย์ของเอ็งสูงล้ำเหนือผู้ใดจนสามารถร่ำเรียนจนสำเร็จทั้งมนต์ขาวและมนต์ดำของปู่จนสิ้นตั้งแต่อายุยังไม่ทัน 15 ปีเลย แถมตอนนี้พลังในกายเอ็งนั้นก็เสถียรจนหลอมเป็นเนื้อเดียวกับวิญญาณที่เอ็งจะเรียกใช้เมื่อไหร่ก็ได้ ปู่มั่นใจเหลือเกินว่าพลังระดับเอ็งในตอนนี้แม้แต่พวกแรงค์ S ก็อาจไม่ชนะเอ็งแล้วก็ได้'
'รู้ตัวหรือไม่ว่าเอ็งน่ะเป็นเด็กกำพร้าที่โชคดีที่สุดในปฐพีนี้แล้ว ไม่มีเด็กคนไหนหรอกที่จะได้รับการสอนสั่งแบบตัวต่อตัวจากนักเวทย์ขั้นปรมาจารย์ที่มีเพียง 8 คนบนแผ่นดินเช่นปู่ ฮ่าฮ่าฮ่า'
'จำไว้ให้ดีเถิดหนาหลานรักของปู่ อย่างที่ปู่เคยพร่ำบอกหลานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ห้ามหลานแสดงมนต์มารให้ใครเห็นเป็นอันขาด จงให้เห็นเพียงเวทย์ธรรมดาที่พอช่วยให้หลานทำงานได้ มนต์มารนั้นจงเก็บงำเอาไว้ให้ลึก เก็บเอาไว้เพื่อป้องกันตัวเองยามมีภัยเท่านั้นพอ และที่สำคัญ...'
'อย่าให้ใครเห็นพลังของหลาน อย่าได้ผูกพันธะกับเหล่าเทวาโดยเด็ดขาด'
'อย่าได้มีชะตาชีวิตเช่นปู่'
'และอย่าได้ตื่นกลัวไปเลย ปู่จะคอยปกปักรักษาหลานจากบนฟ้าเอง…'
'จงใช้ชีวิตให้มีความสุขเถิดหนา...เจ้าตัวแสบหลานปู่'
สัญลักษณ์พรภูมิที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันในวัย 18 ปี ทำให้ไม่กี่วันหลังจากนั้นก็มีคนจากรัฐบาลมารับตัวของสัตตะเข้าไปในรั้วกำแพง และเขาก็จะได้รับสวัสดิการอย่างเท่าเทียมกับผู้อื่นในกำแพงนั้น
ทว่า…ความเท่าเทียมที่ว่า กลับเป็นแค่คำสวยหรู เพราะถึงอย่างไรก็ยังคงมีลำดับขั้น
พรภูมิของแต่ละคนนั้นไม่เท่ากัน บางคนได้ครองพลังยิ่งใหญ่ บางคนก็ได้รับมาเพียงน้อยนิด จึงทำให้เกิดการจัดระดับแรงค์ขึ้นมาเพื่อแบ่งแยกชนชั้นของเหล่าผู้ได้รับพร เพื่อให้ง่ายต่อการจำแนกแจกแจงสวัสดิการและเพื่อง่ายต่อการส่งออกรบ โดยแยกเป็นแรงค์ F ถึง SSS
แรงค์ F คือผู้มีพลังชั้นล่างสุด แข็งแกร่งกว่ามนุษย์กับอมนุษย์ทั่วไปก็จริงแต่ก็ต่อสู้ได้เพียงอสูรชั้นต่ำ ฟื้นฟูได้ระดับหนึ่ง แต่ถ้าเจออสูรที่ระดับแรงค์เกินตัวเองขึ้นไปก็มีแต่ตายสถานเดียว ส่วนพลังของแรงค์อื่น ๆ ก็ตามลำดับขั้น การกำหนดแรงค์ก็เพื่อช่วยให้รู้ว่าตนสามารถรับมือกับอสูรประเภทอะไรได้บ้าง
นับตั้งแต่แรงค์ F ถึง A คือนักรบ ส่วนชนชั้นตั้งแต่แรงค์ S ขึ้นไปนั้นถือว่าเป็นสมบัติของชาติ แรงค์ SS มีเพียง 5 คนบนโลก คือผู้ปกครอง หรือราชาของประเทศ ส่วนแรงค์ SS และ SSS นั้น ถือเป็นตำนานที่ยังไม่มีเคยปรากฏตัวจริง
แรงค์ของพรภูมินี้จะเริ่มวัดเมื่อเด็กอายุได้ 12 ปีที่ถือว่าพรภูมิได้ทำงานอย่างเต็มกลไกแล้ว ซึ่งก็คือตอนจบประถมหก แล้วพอเข้าชั้นมัธยมต้นก็จะต้องแยกชั้นกันเรียนตามแรงค์ที่ตนถือครอง
โดยแรงค์ของพรภูมิจะไม่มีการเปลี่ยนตั้งแต่เกิดจนตาย
แน่นอนว่าจากการจัดลำดับเช่นนี้ สัตตะได้อยู่แรงค์ F อย่างน่าสงสาร เพราะเป็นสัญลักษณ์ที่สร้างเลียนแบบขึ้น แม้จะแลกกับอายุขัยผู้สร้าง แต่ ณ ขณะนั้นกัญจะที่เหลืออายุขัยแค่ 12 ปีก็ไม่เหลืออำนาจมากพอที่จะสร้างสัญลักษณ์ที่เกินกว่าแรงค์ F ได้ การนั้นทำให้สัตตะบ่นวิญญาณปู่มาจนถึงปัจจุบันว่าถ้าจะทำก็ขอเป็นแรงค์ B หรือ C ก็ยังดี เพราะจะได้สวัสดิการและเงินเดือนที่เยอะกว่า แต่ที่บ่นก็เพราะโกรธไม่หายที่ปู่เลือกทิ้งตนไปทั้งที่ตนไม่ต้องการแท้ ๆ ไม่เห็นอยากได้เสียหน่อย
ในตอนนั้นสัตตะไม่เข้าใจถึงเจตนาของกัญจะว่าเพียงแค่ต้องการปกป้องหลานคนนี้ให้ปลอดภัย เพราะถ้าแรงค์ต่ำก็จะไม่ต้องเผชิญอันตราย ต่อให้สัตตะจะมีพลังแท้จริงสูงส่งเพียงใด แต่การใช้งานพลังนั้นก็เป็นภัยเกินไปเพราะเป็นพลังต้องห้าม ซึ่งตัวสัตตะเองถึงแม้จะเจ็บใจอยู่บ้างแต่เขาก็เชื่อในคำสอนของปู่ทุกอย่าง เขาจึงตัดสินใจอย่างง่ายดายว่าจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในหมู่แรงค์ F ด้วยกัน
ทว่า...เพราะสัตตะเป็นเด็กใหม่ในมหาวิทยาลัยของเหล่าผู้รับพร และเป็นผู้ที่มีสัญลักษณ์ปรากฏช้า 1 ใน 2 คนที่เข้ามาใหม่ปีนี้ มันจึงยิ่งทำให้สัตตะในสายตาของระดับเดียวกันก็ยังโดนเหยียด
เพราะปกติคนที่มีสัญลักษณ์แห่งพรภูมิจะได้รับการฝึกตั้งแต่เด็ก ดังนั้นต่อให้เป็นแรงค์ F ก็ถือว่ามีฝีมือในการต่อสู้ที่เอาชนะอสูรชั้นต่ำได้อย่างสบาย ผิดกับสัตตะที่เพิ่งถูกปลุกพลังทั้งยังแรงค์ F จึงน่าจะไม่เคยได้รับการฝึกฝนใด ๆ โดยเฉพาะจากนอกกำแพงเมืองนั่นมาก่อน
ซึ่งหมายความว่าแม้แต่ในระดับเดียวกันเขาก็คือกากในกากอย่างแท้จริง
อีกอย่างถ้าเทียบตามสัดส่วนของผู้ได้รับพรภูมิแล้ว ผู้ได้รับพรภูมิแรงค์ F นั้นไม่ได้เยอะมาก เพราะส่วนใหญ่จะได้รับพรเริ่มต้นที่แรงค์ D พวกแรงค์ F จึงเป็นชนกลุ่มน้อยที่โดนเหยียดแล้วเหยียดอีก แม้แต่พวกมนุษย์เองก็ยังเหยียด (เพราะกากแต่ดันได้รับสวัสดิการที่เหนือกว่าคนทั่วไป ถึงจะไม่มากก็เถอะ)
ผู้ที่มีสัญลักษณ์ปรากฏช้าปีนี้มีเพียง 2 คน คือสัตตะแรงค์ F กับอีกคนที่เป็นเผ่านาคาที่อยู่แรงค์ A เหตุการณ์นี้ทำให้มีคนสงสารสัตตะอยู่ไม่น้อย เพราะแม้จะมีคนที่สัญลักษณ์เกิดช้าเหมือนกันแต่อีกคนดันเทพกว่ามาก เพราะอยู่ในแรงค์ A ที่เกือบจะเรียกว่าเป็นสมบัติชาติ ผิดกับสัตตะที่นอกจากพลังจะปรากฏช้าแล้วยังแรงค์ F โคตรกระจอก ทำให้นอกจากชั้นเรียนปกติแล้ว สัตตะยังต้องเข้าคลาสเรียนเสริมเพื่อเพิ่มความรู้เกี่ยวกับพลังของพรภูมิใหม่ตั้งแต่ต้น
กล่าวถึงสัตตะที่ร่างจริงเป็นไดรแอดส์ ความงามชวนตะลึงนั้นได้ถูกสัตตะใช้พลังซ่อนเร้นไว้ เมื่อก่อนจะเป็นกัญจะที่ร่ายเวทย์แปลงกายให้ ทว่าเมื่อปู่จากไปมนตร์จำแลงกายก็หายไปด้วย สัตตะจึงจำต้องอำพรางด้วยตัวเอง และคงเป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์ของกัญจะที่พร่ำสอนสัตตะทุกบทเรียนแต่ดันลืมเน้นย้ำความสำคัญของการแปลงกาย เพราะคุณปู่ร่ายเวทย์จำแลงค้างไว้บนตัวของสัตตะตั้งแต่เด็กจนลืมไปแล้วว่าสัตตะจำแลงกายอยู่
ดังนั้นเมื่อปู่จากไปร่างจริงของสัตตะก็ปรากฏ
เช้าวันหนึ่งสัตตะยืนส่องกระจกพลางพินิจพิจารณาตัวเอง ภาพสะท้อนในนั้นคือภูตินางไม้แสนงดงามทั้งที่เป็นชาย เรือนผมสีเงินยวงยาวสลวย ดวงตาสีเพลิง ดวงหน้าสะอาดหมดจดงดงามราวกับอิสตรี แม้ยามนี้สัตตะจะอายุ 18 ปีเต็มแล้วแต่รูปร่างหน้าตาในร่างของไดรแอดส์ยังคงสะโอดสะองไม่ต่างจากผู้หญิง
รูปร่างหน้าตาที่ไม่ได้เห็นมานานเพราะอยู่ในร่างจำแลงมาตลอดทำเอาสัตตะได้แต่ถอนหายใจ ต่อให้ในหมู่ผู้มีพรภูมิด้วยกัน เผ่าพันธุ์ไดรแอดส์ก็ยังเด่นเกินไปด้วยความลึกลับและรูปร่างหน้าตา แถมยังเป็นผู้ชายอีก แบบนี้ยิ่งอยู่ยาก สัตตะจึงรีบใช้เวทย์คาถาที่ร่ำเรียนมาจากปู่จำแลงกายตนเป็นร่างชายหนุ่มตัวเล็ก เรือนผมสั้นสีดำสนิทเช่นเดิม
ทว่าการจำแลงกายของสัตตะนั้นมันไม่ได้ให้ผล 100% ตลอดเวลา บางครั้งเขาก็เผลอลืมกลบกลิ่นตัวเองอยู่บ้าง เผ่าไดรแอดส์กำเนิดจากดอกของต้นไม้แห่งชีวิตจึงทำให้มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่รุนแรง อย่างเขาเองก็มีกลิ่นคล้ายดอกไม้ป่าหอมเย็นและมันก็คล้ายกับกลิ่นของผู้ฝึกฝนมนตร์มารด้วย
ดังนั้นสัตตะผู้มีร่างจริงเป็นไดรแอดส์และเป็นผู้ฝึกฝนมนตร์มารแถมยังเป็นยักษ์เลือดแท้ที่อวตารมาอีก กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขาจึงยิ่งตลบอบอวล โชคดีที่จนถึงตอนนี้เขายังปกปิดมันไว้ได้ และหากเผลอปล่อยออกมาก็เป็นช่วงที่อยู่ในฝูงชนจนระบุตัวตนไม่ได้ ยิ่งเขาที่อยู่ในแรงค์ F แถมรูปจำแลงยังธรรมดาจึงยิ่งถูกมองข้ามไปใหญ่ ถึงยังรอดมาได้จนตอนนี้
เอาวะ! ต่อให้จะโดนเหยียดไปหน่อย แต่ร่างในแรงค์ F นี้ก็มีประโยชน์พอสมควรเลยทีเดียว


การเรียนปรับพื้นฐานเป็นไปด้วยดีตลอด 5 วันจนครบตามกำหนด โทสอนพื้นฐานที่ควรรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับพลังแห่งพรภูมิให้ทั้งคู่อย่างไม่มีกั๊ก ทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ ถือได้ว่าเด็กสองคนนี้ไม่ได้ทำให้ผิดหวังเลยแม้แต่นิด แน่นอนว่าฑูรย์นั้นทำได้ดีสมกับที่เป็นนาคาแรงก์ A แม้จะพอดูออกว่าเป็นมือใหม่แต่ก็ถือว่าเป็นมือใหม่ที่ดูถูกไม่ได้ รอให้ชินกับพลังมากกว่านี้ก็คงไร้ที่ติ เป็นฮีลเลอร์หายากที่คงจะมีชื่อเสียงในอนาคตเป็นแน่
แต่ที่ทำให้โทแปลกใจกว่านั้นก็คงเป็นความสามารถของสัตตะที่เขาไม่อาจประเมินได้เลยจากแค่การทดสอบไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา โดยไม่ให้รู้ตัวโทเพิ่มความยากในการทดสอบสัตตะมากขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวัน และเด็กคนนั้นก็ผ่านแบบทดสอบได้อย่างง่ายดายอยู่ตลอด แม้กระทั่งบททดสอบที่ยากเทียบเท่ากับแรงก์ A
โทในฐานะอาจารย์ทั้งตกใจและตื่นเต้น เขาอยากจะทดสอบสัตตะอีกเรื่อย ๆ อยากจะรู้ความสามารถที่แท้จริงของเด็กคนนี้ โทรู้ดีว่าสัตตะยังพยายามปกปิดบดบังความสามารถที่มากกว่านั้นไว้ เพราะอะไรกันนะทั้งที่เป็นแค่เด็กแรงก์ F แต่กลับมีทักษะที่น่าทึ่ง หรือเพราะเป็นเด็กที่มาจากนอกกำแพง จึงมีทักษะที่แหลมคมกว่าเด็กในกำแพงหรือ?
ต่อให้ยังคิดไม่ตก แต่โทในฐานะอาจารย์ก็เบิกบานต่อเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย เขาถูกใจไอ้เจ้าเด็กแรงก์ F คนนี้มากจริง ๆ
เนื่องจากในวันจันทร์หน้ามหาวิทยาลัยก็จะเปิดเรียนตามปกติแล้ว ดังนั้นวันสุดท้ายนี้จึงเป็นการสอบเลือกคลาสของทั้ง 2 คน โดยนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของปีนี้มีจำนวน 200 คน แบ่งออกเป็น 4 คลาสคือ A-D ลดหลั่นกันตามความสามารถทั้งทางกายภาพและพลัง โดยส่วนใหญ่แล้วก็จะแยกเป็นแรงก์หลัก ๆ ดังนี้
ห้องคลาส A แรงก์ S-C จำนวน 50 คน
ห้องคลาส B แรงก์ B-C จำนวน 50 คน
ห้องคลาส C แรงก์ C-F จำนวน 50 คน
ห้องคลาส D แรงก์ D-F จำนวน 50 คน
ทั้งนี้เพราะผู้มีพรภูมิในแรงก์ C-E มีจำนวนมากที่สุดจึงถูกจัดให้กระจายกันตามความสามารถทางทักษะการใช้สกิล ในการสอบแบ่งคลาสครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เผ่านาคาอย่างฑูรย์จะมีคะแนนสอบเพียงพอต่อการเข้าคลาส A เพราะตั้งแต่อดีตมาเผ่าพันธุ์แห่งนาคาก็มีระดับความสามารถขั้นสูงเหนือผู้ใดอยู่แล้ว
จะแปลกก็ตรงที่คะแนนของสัตตะเองก็สามารถเข้าคลาส A ได้อย่างง่ายดายเช่นกัน เรื่องนี้อาจารย์โทที่ได้สอนและสัมผัสกับสัตตะมาตั้งแต่ต้น ได้แอบทดสอบฝีมือการใช้สกิลในการรบของสัตตะเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าเด็กคนนี้คือของจริง อาจารย์หนุ่มวิเคราะห์ไว้ว่าคงเพราะสัตตะเป็นเด็กนอกกำแพงถึงได้มีทักษะที่น่าทึ่ง เพราะอาจารย์โทเองก็เป็นนักรบคนหนึ่งที่เคยออกไปประจำการที่นอกกำแพง การได้คลุกคลีกับคนที่นั่นทำให้เขารู้ดีว่าแต่ละคนที่แม้เป็นนักรบไร้พลังนั้นมีทักษะในการป้องกันตัวสูงแค่ไหน
แต่แม้อาจารย์โทจะเข้าใจ กระนั้นคณะอาจารย์คนอื่น ๆ กลับไม่เห็นด้วยที่จะให้สัตตะเด็กแรงก์ F เกิดใหม่คนนี้เข้าไปอยู่ในคลาส A แม้ผลสอบจะออกมาดีมากแค่ไหนก็ตาม ดังนั้นการประชุมคณะอาจารย์จึงเป็นไปด้วยความตึงเครียด
"อาจารย์โท ถึงคุณจะภูมิใจในเด็กคนนี้แค่ไหน แต่การให้เขาอยู่ในคลาส A มันก็เกินไปนะคะ"
"แต่คะแนนเขาก็ฟ้องอยู่นะครับว่าได้ แถมยังเป็นระดับหัวกะทิได้ด้วย"
"อาจารย์ คุณก็รู้อยู่ว่ามันไม่ใช่แค่การใช้คะแนน คลาส A มันเป็นห้องพิเศษเฉพาะพวกเด็กแรงก์สูง ซึ่งครอบครัวของเด็กพวกนั้นก็ล้วนเป็นคนระดับสูง การที่จู่ ๆ จะเอาเด็กแรงก์ F เข้าไปปะปนมันจะแย่เอานะครับ และต่อให้เด็กคนนี้จะมีคะแนนสูงแค่ไหนแต่แรงก์ของเขามันก็เข้าได้สูงสุดที่คลาส C เท่านั้น"
"จริงด้วยค่ะอาจารย์โท แค่พื้นเพเด็กคนนั้นก็เข้าคลาส A ไม่ได้แล้ว"
"ทำไมครับ ผู้มีความสามารถจะเกิดจากสามัญชนหรือคนนอกกำแพงไม่ได้เชียวเหรอ?"
"ค่ะ! นอกจากเป็นเด็กกำพร้าจากนอกกำแพงแล้ว พลังยังแค่แรงก์ F จะให้เข้าไปอยู่กับบรรดาลูก ๆ ของเผ่าเทวากับนาคาไม่ได้หรอกนะคะ แถมในนั้นยังมีลูกนักการเมืองที่สนับสนุนมหาวิทยาลัยของเรามากมายอีก ขืนให้เด็กคนนี้เข้าคลาส A ได้เป็นเรื่องแน่ค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นเราจะมีการสอบประเมินไว้ทำไม?"
"มันก็ใช้ได้สำหรับคลาส B-D ไงครับ แค่คลาส A เท่านั้นที่ไม่ควรแตะต้อง"
"จริงค่ะ อีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบกันคะ?"
"ผมไงครับ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วต้องถามหาความรับผิดชอบ ถึงตอนนั้นผมจะรับผิดชอบเอง!"
"อาจารย์โท!!?"
"ในฐานะที่ผมดูแลเด็กปี 1 ทั้งหมดและเป็นที่ปรึกษาของคลาส A โดยเฉพาะ ผมจะขอใช้ชื่อนักรบแรงก์ S ของผมรับประกันเด็กคนนี้เอง ถ้าผู้ปกครองคนไหนมีปัญหาก็ให้เขามาคุยกับผมได้โดยตรง!"
"...."
"คำขอในฐานะนักรบแรงก์ S ที่เป็นสมบัติชาติ พวกคุณคงไม่ปฏิเสธใช่ไหมครับ"
คำพูดที่จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาในที่สุดก็ทำเอาที่ประชุมเงียบสงัด ใช่แล้วอาจารย์โทคนนี้คือนักรบแรงก์ S ที่ถือเป็นสมบัติชาติของอาณาจักรอินทราที่ในอดีตมีเพียง 9 คนเท่านั้น และแม้ตอนนี้จะมีเด็กแรงก์ S กำเนิดใหม่ถึง 3 คน คือรัชทายาท บุตรของแม่ทัพลูกครึ่งนาคาและบุตรของราชครู แต่ก็ยังถือว่าเป็นเด็กจึงยังไม่อาจนับรวมได้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เด็ก 3 คนนี้อายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ก็จะถูกสลักชื่อเป็นสมบัติชาติเช่นกัน
และการที่สมบัติชาติเป็นคนออกปาก ต่อให้มีอำนาจแค่ไหนก็ไม่อาจขัดขวางได้เพราะมันคือกฎหมายสูงสุดที่ตราขึ้นจากดำรัสของราชาเพื่อให้คุณค่าแก่นักรบของชาติเป็นอันดับหนึ่ง
นั่นจึงเป็นเหตุผลให้วันเปิดเรียนวันแรก ชื่อของสัตตะ นักเวทย์แรงก์ F ก็กลายเป็นที่โจษจันไปทั้งมหาวิทยาลัย เพราะเป็นเด็กแรงก์ F เพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้อยู่คลาส A ทั้งยังมีผู้หนุนหลังเป็นสมบัติชาติแรงก์ S อย่างอาจารย์โท นักรบผู้ทรงเกียรติ
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!!!??"
สัตตะได้แต่ยืนตาถลนพร้อมสบถในใจซ้ำไปซ้ำมาเมื่อมาเรียนในวันแรกแล้วพบว่ารายชื่อของตัวเองดันไปปรากฏที่ห้องคลาส A ที่เป็นแหล่งรวมของพวกคนแรงก์สูง! อีกทั้งยังเป็นคลาสของพวกลูกท่านหลานเธอที่โดยส่วนใหญ่จะยกคลาสกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยม จึงไม่แปลกเลยที่พอเขาเหยียบเข้าหน้าอาคารเรียนทุกสายตาในบริเวณนั้นก็จ้องมาที่เขาเป็นตาเดียวพร้อมทั้งเสียงซุบซิบราวกับนกกระจอกแตกรัง
ในตอนแรกสัตตะก็นึกไปว่าคงเป็นแค่คำนินทาปรามาสที่เขาเป็นแค่ผู้มีสัญลักษณ์เกิดใหม่ที่มาจากนอกกำแพง ที่ไหนได้พอเห็นกระดานประกาศรายชื่อเท่านั้นแหละก็แทบเป็นลมล้มพับ เขาจำต้องแบกสายตากว่าร้อยคู่ที่มองตรงมาด้วยความหนักอึ้งแล้วรีบจ้ำพรวดปรี่เข้าคลาสเรียนตามแผนที่ เช่นกัน...ทันทีที่เหยียบเข้าไปในห้องนั้น สายตาทุกคู่ก็มุ่งตรงมา!
'ทำไมกูถึงมาอยู่ที่นี่วะ? แรงก์ F ต้องอยู่คลาส C หรือไม่ก็ D สิ ทำไมถึงเหาะมาอยู่คลาส A เนี่ย? เครื่องคำนวณผิดเปล่าวะ!?'
สัตตะได้แต่หน้านิ่วคิ้วขมวดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเดินไปเลือกนั่งตรงโต๊ะหลังสุดริมหน้าต่างเพื่อหยั่งเชิงสายตาเหล่านั้นอย่างไม่เข้าใจ พลางคิดว่าอาจเป็นแค่ความผิดพลาดของการประเมินคลาส อีกเดี๋ยวคงมีใครสักคนมาบอกให้ย้ายคลาสแน่ เพราะนี่มันไม่ปกติ ถึงยังไงก็ไม่ปกติ!
ในขณะที่สัตตะกำลังสติแตก เสียงซุบซิบในห้องกับสายตาที่มองมาก็ยังคงทิ่มแทงกันไม่หยุด
'คนนั้นใช่แรงก์ F เกิดใหม่ใช่มะ หน้าไม่คุ้น ทำไมมาอยู่คลาสนี้?'
'ได้ยินจากพ่อว่าเป็นเด็กมาจากนอกกำแพงด้วยนะ'
'เด็กนอกกำแพง เกิดใหม่ แถมแรงก์ F แต่ได้มาอยู่คลาส A เนี่ยนะ? ขนาดแรงก์ C หัวกะทิยังต้องพยายามแทบตาย แล้วหมอนั่นฝีมือเทพมาจากไหนวะ? พ่อแม่เป็นใคร?'
'ได้ข่าวว่ากำพร้าน่ะ'
'บ้าบอเหอะ!'
'นี่กำลังอำกันหรือเครื่องประเมินมีปัญหาวะ?'
'อย่าเสียงดังไป ข่าววงในบอกว่าอาจารย์โทที่เป็นนักรบแรงก์ S เป็นคนรับรองหมอนี่ให้น่ะ'
'เห? เด็กเส้นเหรอ? มาจากนอกกำแพงเนี่ยนะ'
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามจำนวนของคนที่เดินเข้ามา ในขณะที่สัตตะกำลังจะทนกับสภาพนั้นไม่ไหวก็พอดีกับที่ฑูรย์เดินเข้ามาด้วยความประหม่าแล้วก็เกิดตาเป็นประกายขึ้นทันทีที่หันมาเจอเข้ากับสัตตะ
"สัตตะ!! ดีใจจังที่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ผมตื่นเต้นแทบแย่แน่ะ"
นาคาหนุ่มรีบปรี่เข้ามานั่งข้างกันกับสัตตะ แบบไม่สนไม่แคร์สายตาใครหน้าไหน สัตตะขมวดคิ้วเล็กน้อยกับสภาพของอีกฝ่าย พลางคิดขึ้นได้ว่า
'แหงสินะ…นาคาแรงก์ A ต่อให้เกิดใหม่ก็ยังสูงส่ง คงไม่ต้องสนใครอยู่แล้ว'
และต่อให้สัตตะคิดเช่นนั้นหรือกำลังทำสีหน้าเหม็นเบื่อแค่ไหน ก็ไม่อาจทำให้ฑูรย์ที่กำลังปรี่เข้ามาชะงักไปได้ เพราะตลอด 5 วันที่ได้เรียนมาด้วยกันมันทำให้ฑูรย์เกิดความสนิทสนมกับสัตตะอยู่ฝ่ายเดียวอย่างเหนียวแน่นไปแล้ว จากที่ประหม่าในตอนแรกเพราะเป็นเด็กใหม่ไม่รู้จักใคร พอเห็นว่าเพื่อนเพียงคนเดียวที่มีตั้งแต่ปลุกพลังได้มาอยู่ห้องเดียวกันจึงทำให้ฑูรย์โล่งอก และรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างถึงที่สุด
"ดีใจอะไร? เขาน่าจะส่งฉันมาผิดเดี๋ยวก็คงมาย้ายตัวไปแล้ว" สัตตะกระซิบกลับด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มประดา
"อ้าว ทำไมล่ะ ผมไม่เคยได้ยินว่าผลการประเมินของที่นี่จะเคยผิดพลาดนะ สัตตะเก่งจะตายไม่ผิดห้องหรอก" แต่ฑูรย์กลับคัดค้านความคิดนั้น
"แต่ฉันแรงก์ F นะ คลาสนี้อย่างต่ำก็หัวกะทิแรงก์ C แล้วมันจะไม่ผิดได้ยังไง?" สัตตะแทบอยากจับหัวเพื่อนที่ยังคงเถียงตาใสโขกโต๊ะเรียกสติ แต่ก็ไม่ทันกับที่อีกฝ่ายคัดค้านความคิดของเขาขึ้นมาอีกครั้ง
"การคัดเลือกคลาสจะใช้การทดสอบทั้งข้อเขียน การต่อสู้ และการใช้พลัง อย่างที่เราเพิ่งสอบกันไป จริงอยู่ว่าส่วนใหญ่ผลคะแนนความสามารถก็จะลดหลั่นลงไปตามแรงก์ แต่ว่าถ้ามีทักษะอย่างใดอย่างหนึ่งที่โดดเด่นอย่างชัดเจนออกมาจนทำให้ผลคะแนนนั้นเพียงพอ ต่อให้แรงก์ต่ำก็สามารถเกาะกลุ่มกับพวกแรงก์สูงได้เหมือนกัน"
"..." พอได้ฟังสัตตะก็ได้แต่กลอกตามองบน แน่ล่ะว่าสิ่งที่ฑูรย์เอ่ยออกมานั้นไม่ผิด เขาเองก็เข้าใจกฎเกณฑ์นั้นเป็นอย่างดี ทว่าในการทดสอบเขาก็ทำแค่ส่ง ๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านทักษะหรือพลัง แล้วทำไมมันถึงได้ยังออกผลให้มานั่งอยู่ตรงนี้? นั่นต่างหากล่ะที่ไม่เข้าใจ
การเงียบไม่เถียงต่อของสัตตะ ในที่สุดก็ทำให้ฑูรย์หน้าหงอยลงไป
"อย่าย้ายเลยนะครับ อยู่เป็นเพื่อนผมที่นี่เถอะ"
เห็นแบบนั้นสัตตะก็ยิ่งขมวดคิ้วพลางเม้มริมฝีปากด้วยความไร้หนทางตอบโต้ เออ! สัตตะยอมรับว่าเขามันใจอ่อนมาแต่ไหนแต่ไร เพราะงั้นแม้ตอนแรกจะตั้งใจว่าจะคบกับเจ้านี่ที่เป็นพวกแรงก์สูงเพียงผิวเผิน แต่พออยู่กับฑูรย์มาได้ระยะหนึ่งเขาก็เผลอใจอ่อนกับความซื่อบื้อของอีกฝ่ายเสียได้ เพราะแบบนั้น สุดท้ายสัตตะก็ได้แต่บ่นกับตัวเองอย่างอ่อนใจ
'ปู่ฮะ แผนทำตัวไม่ให้เด่นของปู่พังพินาศตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้าเรียนเลยฮะ'
สัตตะถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนฟุบตัวเองลงบนโต๊ะ ตั้งใจตัดขาดจากโลกภายนอกสักระยะ ทว่า…
"ที่ตรงนี้เป็นที่นั่งของสหัส นายไม่มีสิทธิ์มานั่งนะ!"
เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะขณะที่สัตตะกำลังหลบหนีจากโลกแห่งความจริงอยู่ เสียงนั้นเป็นเสียงแหลมสูงของหญิงสาวที่กำลังมาทวงสิทธิ์อะไรสักอย่างจากเขา
"..." ครั้นพอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นหญิงสาวสะสวยคนหนึ่งจริง ๆ พร้อมพ่วงด้วยบริวารที่ด้านหลังอีกสี่คน
"นี่! พูดไม่ได้ยินหรือไง? ฉันบอกให้นายเปลี่ยนที่ซะ!"
พอเห็นว่าสัตตะไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่ก็ยังไม่ยอมขยับ สาวสวยหน้าบึ้งก็ขับไล่เขาอย่างต่อเนื่อง
สัตตะนิ่งฟัง แม้จะไม่พอใจนักแต่ก็ไม่คิดจะขัดขืน แค่การมาอยู่ตรงนี้ก็เด่นพอแล้ว หากเผลอไปมีเรื่องกับคนในห้องนี้อีกมีหวังโด่งดังเป็นพลุแตกอีกแน่ เขาต้องทำสิ่งที่แรงก์ F ทำกัน นั่นคือการก้มหัวให้พวกแรงก์สูงกว่า
ทว่ายังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็มีคนพุ่งออกมาปกป้องกันเสียก่อน
"เพิ่งเปิดเทอมวันแรกเอง พวกผมมาถึงก่อนก็ต้องได้นั่งก่อนสิ"
เป็นฑูรย์ที่ออกหน้า พลางเอ่ยคัดค้านหญิงสาวคนนั้นด้วยสีหน้าซื่อบื้ออย่างเป็นธรรมชาติ สัตตะได้แต่มองด้วยความทึ่ง ว้าว…เพื่อนแรงก์สูงมันดีจริง ๆ ด้วย!
"นายเป็นใคร? พวกแรงก์ต่ำไม่ต้องสอดปากเข้ามายุ่ง…" คงเพราะถูกขัดคอ สาวสวยจึงหน้าบึ้งยิ่งกว่าเดิมถึงได้ตวาดกลับฑูรย์อย่างไม่ไว้หน้า แต่ในขณะนั้นเองบริวารข้างหลังหล่อนก็ดึงเอาไว้
'เบาก่อนมีราห์ คนนี้คือนาคาแรงก์ A ญาติของธชาเขาน่ะ' เสียงกระซิบบางเบา แต่สัตตะได้ยินเต็มสองหู
และทันทีที่ได้ยินแบบนั้นสาวเจ้าก็หน้าเจื่อนไป
สัตตะคิดทบทวนเมื่อได้ยินชื่อหญิงสาว ถ้าจำไม่ผิดในใบรายชื่อที่เขาเห็นเมื่อเช้า มีราห์ คือนักรบแรงก์ A อ๋อ…ต่อให้แรงก์เท่ากันแต่พงศ์พันธุ์ของนาคาย่อมเหนือกว่าสินะ สัตตะคิดพลางลอบยิ้ม เห้ย ๆ คบไอ้นาคาเด๋อนี่เป็นเพื่อนเหมือนจะคุ้มค่าเว้ย
ขณะที่พวกมีราห์กำลังละล้าละลังว่าควรจะเอายังไงต่อ เสียงอื้ออึงในห้องจู่ ๆ ก็เงียบลงพร้อมกับคนสองคนที่เข้ามาใหม่
สองคนที่แค่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าสองคนนั้นคือเทวาแรงก์ S เพราะทั้งรูปร่างหน้าตาและออร่ามันโดดเด่นเสียจนแสบตาไปหมด
'สหัสกับธชามากันแล้ว'
'ปีนี้ในที่สุดก็ได้อยู่คลาสเดียวกัน ดีใจจัง'
'หล่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย'
'เทวานี่ให้ความรู้สึกไม่เหมือนเรา ๆ เลยเนอะ แค่มองก็แทบละลายแล้วง่า'
จากที่เงียบไปครู่ สักพักเสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นมาใหม่ และเพราะความหล่ออร่าของผู้มาใหม่ทั้งสองมันล้นหลามจนแก๊งทวงที่ถึงกับลืมภารกิจ เพราะทุกคนหันไปกรี๊ดหนุ่มหล่อจึงทำให้ความสนใจในเจ้าตัวประหลาดแรงก์ F คนนี้ถูกละออกไปได้ระยะหนึ่ง
แม้แต่สัตตะเองก็ยังมองตามสายตาทุกคู่ไปยังสองคนนั้น
'เชี่ย...พวกเทวา ออร่าน่ากลัวฉิบ ท่องไว้ห้ามเข้าใกล้พวกมันเด็ดขาด' ยิ่งเห็นถึงความเก่งกาจสัตตะก็ยิ่งต้องท่องกับตัวเอง ปู่สั่งไว้ว่าห้ามเอาตัวเข้าไปเกี่ยวพันกับพวกเทวาเด็ดขาด ขืนถูกมองออกว่าเราเป็นตัวอะไรมีหวังโดนจับบูชายัญแหง!
แค่คิดสัตตะก็ขนลุกขนพองไปทั้งแผ่นหลัง จึงรีบก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง
ก็อุตส่าห์คิดว่าการตัดขาดจากโลกแห่งความจริงนี้จะทำให้ทุกอย่างคลี่คลายแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าปัญหามันจะพุ่งเข้ามาหาเขาเองแบบไม่ตั้งตัวเสียได้
เสียงอื้ออึงในห้องเงียบสงัดลงอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกถึงออร่าบางอย่างที่มายืนอยู่หน้าโต๊ะ
…อย่าบอกนะว่า
"เอ่อ สหัสคะ มีราห์บอกเขาแล้วว่าตรงนี้เป็นที่ของสหัสแต่เขาก็ไม่ยอมย้ายไป เดี๋ยวมีราห์รีบจัดการให้นะคะ"
เสียงหญิงสาวเอ่ยอย่างร้อนรนด้วยร่องเสียงสอง สาม สี่ สัตตะนิ่งฟังก็จำได้ว่าเป็นเสียงของสาวสวยนามว่ามีราห์ที่ตะคอกเขาปาว ๆ อยู่เมื่อครู่ อยากจะเงยหน้าขึ้นไปมองแต่ออร่าที่หนักราวกับแผ่นศิลาทับอยู่บนหัวนี่มันอะไรวะ!?
"ไม่เป็นไรผมนั่งที่อื่นก็ได้"
สัตตะสะดุ้งเฮือกเพียงแค่ได้ยินประโยคนั้น จู่ ๆ ความรู้สึกบางอย่างก็พวยพุ่งออกจากอกอย่างไม่รู้ที่มาราวกับว่าตรงกลางอกมันมีรูรั่ว เสียงทุ้มต่ำนั้นกังวานน่าฟังทั้งยังมีพลังแฝงเร้น และยิ่งไปกว่านั้นมันอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง!
ความกดดันนั้นทำให้สัตตะต้องเงยหน้าขึ้นมอง ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกคิดผิด สัตตะนิ่งอึ้งไปกับการประสานสายตากับเจ้าเทวาแรงก์ S อยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาที่ทองเยียบเย็นที่จ้องมองลงมาทำเอาขนลุกไปทั้งร่าง
'ห่า! นั่นไม่ใช่สายตาของคนที่บอกว่านั่งที่อื่นก็ได้เลยสักนิด!'
"ผมย้ายเองครับ!!"
ทันทีที่รู้สึกตัวสัตตะก็ทะลึ่งตัวพรวดขึ้นพร้อมหลับหูหลับตาตะโกนออกไปเสียงดัง พลันคว้ากระเป๋าโกยข้าวของทุกอย่างของตัวเองกระโดดผลึงเดียวออกจากโต๊ะริมหน้าต่างเจ้าที่แรงตรงนั้นแล้วแจ้นไปนั่งโต๊ะตัวสุดท้ายตรงหน้าประตูหลังที่ยังว่างอยู่แทน
ห่างกันคนละฝั่งห้องยังรู้สึกได้ถึงสายตาที่แผดเผามา สัตตะแอบชำเลืองไปก็เห็นว่าฝ่ายนั้นหย่อนตัวลงนั่งโต๊ะที่แสนหวงแหนอย่างสบายอารมณ์พร้อมกับมีกลุ่มสาว ๆ คอยกลุ้มรุมอยู่ไม่ห่าง ส่วนเทวาอีกคนก็นั่งลงตรงโต๊ะด้านหน้าของเจ้านั่น
'…อา เกือบไปแล้ว' สัตตะได้แต่คิดในใจพลางกอดกระเป๋าฟุบกับโต๊ะเป็นรอบที่สาม ยังไม่ทันเริ่มเรียนเลยพลังชีวิตก็เหมือนจะถูกสูบจนหมดร่างแล้วเนี่ย!
"นี่ อย่าคิดมากเลยนะ สหัสเขาก็เป็นแบบนั้นแหละ เขาไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครหรอก"
จู่ ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ ๆ พอเงยขึ้นมองก็เห็นเจ้าบื้อฑูรย์นั่งยิ้มแผล่ให้จากโต๊ะด้านหน้า 'ย้ายตามมาด้วยแฮะ'
"แหะ ๆ ขอโทษด้วยนะ สหัสเขาฐานะสูงกว่า ผมเลยช่วยไม่ได้" ฑูรย์เกาหน้าแก้เขิน
"นายรู้จักเทวาแรงก์ S พวกนั้นด้วยเหรอ? โห ไม่เบานะเนี่ย" สัตตะแกล้งยอ
"ผมเป็นญาติห่าง ๆ กับธชาครับเลยพอได้เจอกับสหัสเขาอยู่บ้าง แต่ผมไม่สนิทกับเขาหรอก"
เจ้านาคาตอบเสียงใส สัตตะก็พยักหน้ารับรู้ไว้พลางส่งเสียง 'อา' ออกมา
เอาเถอะเขาก็ไม่ได้อยากยุ่งเกี่ยวนักหรอก ภาวนาว่าขอไม่ต้องยุ่งเกี่ยวอีกเลยจะดีที่สุด
และแล้วเหตุการณ์ในเช้าวันนั้นก็คลี่คลายลงได้ ครู่ใหญ่ต่อมาอาจารย์โทที่เป็นที่ปรึกษาของปี 1 ก็เข้ามาแนะแนววิธีการเรียนการสอนต่อจากนี้ของเหล่าผู้มีพลังที่มันจะแตกต่างจากที่เคยเรียนมาตอนมัธยมอย่างสิ้นเชิง ในตอนนั้นไม่ว่าอาจารย์โทคนนั้นจะพูดอะไรก็ไม่เข้าหูสัตตะหรอก เพราะเขากำลังแอบก่นด่าอาจารย์ที่ดันจับเขามาโยนใส่ในดงเสือดงจระเข้อย่างคลาส A นี้อยู่
'ฆ่ากันชัดๆ!!'
เนื่องจากเป็นวันแรกที่เรียนจึงยังไม่มีอะไรมากนอกจากการแนะนำสายวิชาต่าง ๆ ให้นักศึกษาได้เลือก ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะให้เลือกเรียนตามสายที่ตนเองถนัด หรือสายพลังของพรภูมิพื้นฐานของตัวเอง โดยเน้นย้ำว่าการฝึกในระดับมหาวิทยาลัยนี้คือการต้องต่อสู้กับอสูรของจริง ทุกคนต้องได้รับการฝึกปฏิบัติที่เหมาะสมเพียงพอให้สามารถรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินได้ เพราะหน้าที่ของผู้มีพลังคือการปกป้องพลเมืองจากอันตรายจากเหล่าอสูรที่จะมารุกรานเมื่อไหร่ก็ไม่อาจคาดเดา
หากเป็นห้องของคลาสอื่น ๆ ก็คงไม่มีอะไรมากโดยเฉพาะกับพวกแรงก์ F ที่จะถูกจำกัดการต่อสู้ เพราะไม่จำเป็นต้องร่วมสู้เพียงแต่ต้องรู้ไว้เนื่องจากต้องเข้าสังกัดกองพลอพยพพลเมืองฉุกเฉิน เมนูการฝึกฝนหรือฝึกออกรบก็จะแตกต่างออกไปจากแรงก์อื่น ๆ อยู่พอสมควร
ทว่านี่ไม่นับรวมสัตตะ เพราะอาจารย์โทประกาศชัดเจนตั้งแต่วันแรกว่าทุกคนในคลาส A จะต้องฝึกเมนูเดียวกัน นั่นหมายความว่าแรงก์ F อย่างสัตตะก็ไม่ได้รับการยกเว้น
'ไอ้อาจารย์ที่ปรึกษาคนนี้จ้องฆ่ากูแน่แล้ว!'
สัตตะได้แต่นึกพลางลอบสะอึกสะอื้นอยู่ในใจ
"วันนี้ผมขอแนะแนวแค่นี้ก่อน พวกคุณจะได้มีเวลาไปเลือกลงทะเบียนวิชาเลือกเสรีกับชมรม เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาเริ่มวิชาแรกกัน ไปกันได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันเอานะ"
อาจารย์โทกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนกับรอยยิ้มบนหน้า แล้วเอ่ยลาขณะไล่นักศึกษาให้รีบออกไปจัดการลงทะเบียนวิชาเสรีให้ครบ
สัตตะถูกฑูรย์ลากตัวออกไปทันทีที่ได้รับอนุญาตเพราะนาคาหนุ่มต้องการไปดูวิชาเลือกที่อยากจะเรียนเร็ว ๆ และแน่นอนว่าต้องเรียนกับสัตตะด้วย
ระหว่างเดินออกจากห้องไปเสียงซุบซิบนินทาก็เข้าหูสัตตะไม่ขาด ดูเหมือนเรื่องเล่าจากคลาส A จะแพร่สะพัดได้รวดเร็วมาก เพราะเสียงหยามหยันที่ว่าเจ้าแรงก์ F นั่นก็ไม่เท่าไหร่ เจอแรงก์ S เข้าไปก็วิ่งหนีหางจุกตูดมันกระแทกเข้าหูเขาทันทีที่เดินออกมาจากห้อง
"เจ้าคนพวกนี้พูดเก่งทั้งที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างจริงๆ"
ฑูรย์ดูจะโมโหกับเรื่องนี้มากกว่าคนถูกว่าอย่างสัตตะเสียอีก เพราะนาคาหนุ่มไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วแบบนี้มันเป็นเรื่องดีสำหรับสัตตะมากกว่า
+
+
+
+
+
"สหัส ผมขอคุยด้วยหน่อยสิ"
โทเรียกขึ้นก่อนที่สหัสกับธชาและผู้ติดตามโขยงหนึ่งจะออกจากห้องไป ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนผละออกจากกลุ่มนั้นตรงมาหาโทอย่างว่าง่าย เพราะแท้จริงตั้งแต่เด็กมา อาจารย์โทคนนี้นี่แหละที่คอยฝึกฝนสหัสจนเก่งกาจยิ่งกว่าแรงก์ S
"ครับอาจารย์?"
"นายเลือกได้หรือยังว่าจะให้ใครเป็นคู่พันธะ?" โทถามขึ้น "ราชครู…พ่อนายฝากฝังผมมา ตอนนี้นายอายุ 18 ปีเต็มแล้ว จำเป็นต้องมีคู่พันธะของตัวเองเสียที ถ้าไม่อยากได้คนข้างนอกจะลองดูคนในคลาสก็ได้นะ ถ้าสนใจผมก็จะช่วยดูให้อีกแรง"
"…ผมไม่อยากได้คนนอกเพราะมันยุ่งยาก แต่ก็ไม่อยากได้คนในคลาสเพราะยุ่งยากกว่า"
สหัสตอบตามความจริง ที่ผ่านมาเขารับเลือดจากพ่อที่เป็นฮีลเลอร์ผ่านทางจอกเวทย์มาตลอด แต่พออายุเต็ม 18 ปี เขาก็ไม่อาจรับเลือดจากคนที่ไม่ใช่คู่พันธะได้อีกเพราะไม่ใช่ผู้เยาว์อีกต่อไปแล้ว ครั้นจะให้รับเลือดจากคนด้านนอกที่ไม่คุ้นเคยเขาก็ไม่อาจทนไหว ส่วนพวกนักเวทย์และฮีลเลอร์ที่เรียนด้วยกันมาก็ไม่รู้สึกอยากได้ คนพวกนั้นพอรู้ว่าเขาเป็นเทวาก็เข้าหาไม่ขาดเพียงเพื่อผลประโยชน์ทางสายตระกูล แบบนั้นมันยิ่งน่าอึดอัดกว่าอีก
"พ่อนายก็บอกมาเหมือนกันว่าให้หาคู่พันธะเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันจะสะดวกใจกว่า แต่ว่าฮีลเลอร์กับนักเวทย์ตั้งแต่คลาส B ลงไปคงเป็นคู่ให้นายไม่ไหวหรอกพลังเขาไม่มากพอ แม้แต่ในคลาสนี้พวกนักเวทย์แรงก์ B ปลาย ๆ หรือแรงก์ C ก็ยังมีพลังไม่พอ ถ้าท้ายที่สุดแล้วนายไม่อยากได้คนนอกจริง ๆ ก็ต้องเลือกจากคนในคลาส A นี้ที่แรงก์สูงหน่อยเท่านั้น…รีบหน่อยดีกว่า นายอายุเลย 18 มาสักพักแล้ว ไม่ได้รับเลือดนาน ๆ มันจะแย่เอานะ"
คำพูดของโทมีเหตุผล และนั่นก็ยิ่งทำให้สหัสหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะแท้จริงเขาไม่ต้องการผูกพันธะกับใครทั้งนั้น แม้มันจะเป็นเพียงแค่การรับเลือดอีกฝ่ายผ่านทางจอกเวทย์ก็เถอะ เขาเกลียดการที่ต้องผูกมัดไม่ว่ากับใครก็ตาม
"…ฑูรย์" คือชื่อแรกที่ออกจากปากของสหัส เพราะเป็นฮีลเลอร์เกิดใหม่แรงก์ A ที่มีคุณสมบัติเพียงพอ อีกทั้งยังพอรู้จักกันอยู่บ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องการฝ่ายนั้นจริง ๆ หรอก
เพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าฑูรย์มีเจ้าของ
"ฑูรย์ไม่ได้! หมอนั่นมีเจ้าของ อีกเดี๋ยวพอธชาอายุเต็ม 18 ปีเขาก็ต้องผูกพันธะกันแล้ว นายเลือกคนอื่นเลย อยากผิดใจกับเพื่อนซี้หรือไง?" โทรีบห้ามความคิดของสหัส ซึ่งนั่นทำให้สหัสรีบแก้ต่างอย่างหัวเสีย
"ผมรู้อยู่แล้วล่ะน่า ก็แค่ไม่มีชื่อคนอื่นในหัว"
"เอางี้ ผมมีตัวเลือกเสนอให้" โทยิ้มพลาง ยื่นกระดาษจำนวน 4 แผ่นมาให้ "ถ้าตัดฑูรย์ออกไป ในคลาส A ที่แรงก์สูงพอจะเป็นคู่พันธะให้นายได้ก็จะเหลือนักเวทย์กับฮีลเลอร์อยู่ทั้งหมด 4 คน คือฮีลเลอร์แรงก์ B 1 คน นักเวทย์แรงก์ A 1 คน แรงก์ B 1 คนและ…นักเวทย์แรงก์ F 1 คน"
"…??" ตัวเลือกคนสุดท้ายที่โทเสนอมาทำเอาสหัสขมวดคิ้วสงสัย "แรงก์ F? ไหนอาจารย์บอกว่าพวกต่ำกว่าแรงก์ B มีพลังไม่พอไง?"
โทยิ้ม "นายคิดว่าถ้าพลังเขาไม่พอจะได้มาอยู่คลาส A เหรอ?"
"ผมรู้ว่าเขาอาจมีฝีมือเรื่องการต่อสู้ หรืออาจมีทักษะที่ติดตัวมาจากนอกกำแพง แต่ยังไงพลังเวทย์เขามันก็แค่แรงก์ F อยู่ดี" สหัสยังคงไม่เห็นด้วยกับความคิดของโท
ทว่าคำอธิบายต่อมาของอาจารย์หนุ่มก็ทำให้สหัสฉุกคิด
"ผมเคยแอบทดสอบพลังเวทย์เขา บอกเลยว่าล้มอสูรแรงก์ A ได้สบาย"
"ว่าไงนะครับ?"
"ผมก็ยังสรุปพลังที่แท้จริงของเขาไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ และก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมสัญลักษณ์ของเขากับเครื่องวัดพลังถึงวัดออกมาได้แค่แรงก์ F แต่ผมมั่นใจว่าผมคิดไม่ผิด"
"..."
"ถ้านายรู้สึกอึดอัดกับการต้องเลือกพวกแรงก์สูง เพราะไม่ต้องการยุ่งยากกับเรื่องสายสัมพันธ์ของครอบครัวเทือกนั้นล่ะก็ แรงก์ F คนนี้ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่ควรมองข้ามนะ" โทเน้นย้ำพลางยื่นกระดาษทั้ง 4 แผ่นให้ลูกศิษย์อีกครั้ง "เอาไปคิดทบทวนให้ดี"
"ขอบคุณครับอาจารย์" สหัสเอ่ยพลางเลือกหยิบกระดาษที่โทส่งมาให้ไป 1 แผ่น แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ถ้าไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายก็รีบเลือกคู่พันธะซะนะ"
โทตะโกนไล่หลัง แต่ไม่ได้รับเสียงตอบอะไรกลับมา
เมื่อพ้นออกจากห้องที่โทอยู่มาได้ระยะหนึ่ง สหัสก็หยุดเดินแล้วจ้องไปที่กระดาษในมือที่ถูกเขากำแน่นจนยับย่น มันคือเอกสารประวัติและรูปภาพของสัตตะ นักเวทย์แรงก์ F เกิดใหม่ผู้มาจากนอกกำแพง
คนที่ประวัติใสสะอาดที่สุดจากบรรดาผู้มีสิทธิ์เป็นคู่พันธะทั้งหมดของเขา
ดวงตาสีทองเย็นเยียบจ้องมองที่รูปถ่ายของอีกฝ่ายนิ่ง
"ขอทดสอบหน่อยแล้วกันนะ เจ้าแรงก์ F ประหลาด"


"ลูกรู้ตัวใช่ไหม ว่าทำอะไรลงไป? โชคดีนะที่เพื่อนพ่อเป็นคนดูแลเรื่องการสืบสวนนี้ถึงได้ช่วยกลบเกลื่อนเรื่องของลูกได้ทัน ไม่อย่างนั้นมันคงไม่สนุกที่ต้องขึ้นศาลสูงแน่"
น้ำเสียงทุ้มอ่อนอย่างผู้ทรงศีลเอ่ยถามไปยังบุตรชายของตน ที่เพิ่งสร้างเรื่องใหญ่มา แล้วในขณะนี้ก็นั่งปล่อยออร่าสีแดงก่ำอย่างไม่อาจทัดทานอยู่ตรงหน้าของเขา ราชครูเฒ่าได้แต่ยืนถอนหายใจอยู่ห่าง ๆ เพราะแม้ตนจะเป็นบิดา แต่ก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ได้รับพรภูมิเท่านั้น จึงไม่อาจเข้าใกล้ออร่าสีแดงเพลิงที่คล้ายจะระเบิดเต็มทีนั้นได้
"พ่อพูดเหมือนผมผิด ทั้งที่ผมก็ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วไง กักอยู่แต่ในเขตอาคมของตัวเองแท้ ๆ เจ้านั่นมันโผล่มาเอง จะมาโทษแต่ผมคนเดียวได้ที่ไหน!" สหัสตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอัดแน่นไปด้วยความกรุ่นกริ้ว ขณะใช้นิ้วบีบนวดหว่างคิ้วของตนเพื่อผ่อนคลายอาการเครียด
"น่าแปลกนัก ใครกันที่สามารถหลบเลี่ยงอาคมตรวจจับเข้าไปถึงยังห้องลับได้ ลูกพอจำหน้าคนผู้นั้นได้ไหม? " เห็นว่าลูกชายที่มีสายเลือดแห่งเทวากำลังเดือดพล่าน ราชครูก็ไม่คิดเติมน้ำมันเข้ากองไฟอีก จึงเลือกที่จะกลับมาวิเคราะห์ถึงความน่าจะเป็นของบุคคลลึกลับคนนั้น
"ไม่รู้สิ ผมเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาของฝ่ายนั้นเป็นยังไง จำได้แค่ผมยาวสีเงิน ลูกตาสีแดงเพลิง กับกลินตัวที่หอมหวานจนทำให้ควบคุมสติของตัวเองไม่ได้…และน่าจะเป็น…ผู้ชาย" ยิ่งคิด หัวของสหัสก็ยิ่งปวดจนเส้นเลือดกลางหน้าผากโปนปูดขึ้นมา
เมื่อได้ฟังแบบนั้นราชครูเฒ่าก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะต่อให้พยายามใคร่ครวญเท่าไหร่ก็ไม่อาจเชื่อมโยงกับอะไรได้ทั้งนั้น
"ตามลักษณะที่ลูกว่ามา ก็ถูกต้องตามตำราว่าเป็นดรายแอดส์นะ แต่ดรายแอดส์ไม่เคยมีปรากฏว่ามีเพศชายเลยนี่สิ"
"อาจเป็นปีศาจจำแลงมาก็ได้ มันมีมนตร์ดำ"
"หรืออาจเพราะเหตุผลนั้น เลือดของมันเลยเป็นผลดีกับลูกน่ะ"
"..." พอคิดถึงเรื่องเลือดขึ้นมาได้ สหัสก็นิ่งเงียบไป ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมรสชาติเลือดของไอ้ตัวประหลาดเมื่อคืนถึงได้พิเศษนัก
นอกจากมันจะไม่มีผลร้ายต่อเขาแล้ว มันยังเพิ่มพลัง…
"พ่อว่ามันถึงเวลาที่ลูกต้องมีคู่พันธะแล้วนะ ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายแรงกว่านี้จะเกิดขึ้น"
"..."
"หากคนที่ลูกรับเลือดเขามาเมื่อคืนไม่ใช่ดรายแอดส์หรืออสูรปีศาจที่บังเอิญมีพลังเวทย์ที่สูงล้ำล่ะก็…ทันทีที่เลือดต้องริมฝีปากของลูก คนคนนั้นก็จะตาย มันคือตราบาปที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้นะ และมันคือโทษทางอาญาร้ายแรงที่มีเพียงโทษตายสถานเดียว พ่อไม่ต้องการให้เกิดเรื่องน่าเศร้าแบบนั้นกับลูก"
เห็นว่าบุตรชายเอาแต่เงียบเมื่อถูกเร่งเร้าให้หาคู่พันธะ ราชครูเฒ่าก็ได้แต่ออกปากเตือนย้ำซ้ำอีก
"สหัส ถ้าลูกไม่สะดวกหาด้วยตัวเอง พ่อพอจะช่วยได้นะ"
แต่คราวนี้สหัสเป็นฝ่ายเอ่ยปาก
"ไม่เป็นไรครับ ผมพอมีคนที่หมายตาไว้แล้ว"
+++++++++++++++++++++++++++
เช้าวันต่อมาอากาศวันนี้แจ่มใส ท้องฟ้าคล้ายจะปลอดโปร่งยิ่งกว่าหลาย ๆ วันที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนบรรยากาศในมหาวิทยาลัยจะไม่ได้สดใสเหมือนท้องฟ้าเอาเสียเลย
โดยเฉพาะในหมู่นักศึกษาในคลาส A ที่เพิ่งได้รับข่าวกันมาตั้งแต่เมื่อคืน
"นี่สัตตะ ไหงนายถึงสภาพแย่อย่างนั้นล่ะ? "
ฑูรย์เดินเข้ามานั่งตรงหน้าของสัตตะที่ฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะในสภาพสิ้นไร้เรี่ยวแรง
"..." ยิ่งเมื่อเพื่อนรักเงยหน้าขึ้นมาสบตา ฑูรย์ก็ได้แต่ตกใจ ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยความสงสาร
…นี่เพื่อนเขากลายร่างเป็นหมีแพนด้าไปแล้วหรือ?
ทำไมขอบตาถึงดำเบอร์นั้น? ผมเพ้ายุ่งเหยิง หน้าตาซูบซีด แม้แต่ดวงตาใต้พงผมรกรุงรังนั่นก็แดงก่ำไปหมด
"นอนไม่พอน่ะ" สัตตะตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนหันซ้ายหันขวาแล้วถามเพื่อนกลับบ้าง "แล้วนี่วุ่นวายอะไรกัน เห็นพวกนักรบกับพวกอาจารย์ดูแตกตื่นกันไปหมด"
"อ้าวนี่นายยังไม่รู้เหรอ? เมื่อคืนมีอสูรบุกเข้ามาในมหาลัยน่ะ"
"หะ? อสูรบุก? " คำตอบของฑูรย์ราวกับค้อนทุบเข้าที่หัวของสัตตะอย่างแรง
เพราะบาดเจ็บหนักจึงทำให้ทันทีที่กลับเข้าสู่รังอันปลอดภัย สัตตะก็ถึงกับสลบเหมือดไปด้วยความอ่อนล้า จึงไม่รู้เลยว่ามันเกิดเหตุอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่เขาเผลอใช้มนตร์มารของปู่หนีออกจากสถานการณ์คับขันนั้น
'อย่าบอกนะว่าสาเหตุของความวุ่นวายเป็นเพราะเรา? '
"ใช่ เห็นว่าน่าจะระดับสูงด้วยนะเพราะอาคมตรวจจับ สามารถตรวจจับการใช้มนตร์มารขั้นสูงได้น่ะ"
'เชี่ย…ชัดเลย'
'กูชัด ๆ เลย!'
"ต…ตอนไหนเหรอ? ไม่เห็นรู้เรื่อง" สัตตะพยายามกลบเกลื่อนความหวั่นวิตกที่กำลังทำให้เขาเหงื่อแตกเป็นน้ำตกไปทั้งตัว
ซึ่งดูเหมือนว่ามันพอจะได้ผลกับฑูรย์อยู่บ้าง ฝ่ายนั้นจึงตอบคำถามของสัตตะต่อโดยไม่ตั้งข้อสงสัยใด ๆ
"ช่วงสามทุ่มมั้ง เกิดแถวหอสมุดน่ะ หอนายอยู่ไกล ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก นี่…เขาว่ากันว่าพลังเวทย์ที่ตรวจจับได้น่ะเป็นพลังเวทย์ระดับที่อสูรทั่วไปไม่มีทางใช้ได้ด้วยนะ พวกผู้ใหญ่เลยแตกตื่นรีบสืบหาเบาะแสกันใหญ่ เพราะหากเจอว่าตอตัวบักเอ่กอยู่ในรั้วกำแพงนี้จริง…มันก็อันตรายเข้าขั้นมหันตภัยเลยล่ะ"
ยิ่งได้ยินแบบนั้น สัตตะก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอแบบฝืด ๆ
'เวรเอ้ย…จะโดนจับได้เปล่าวะ? '
จากนั้นฑูรย์ก็เล่าเรื่องราวที่มีการตั้งหน่วยสืบสวน ทั้งที่มีแต่คนเก่งระดับประเทศแต่กลับยังไม่มีวี่แววว่าจะจับอสูรตนนั้นได้เลย แม้แต่ร่องรอยว่าหนีไปได้ยังไง ที่ไหนก็หาไม่เจอ อัตลักษณ์ของพลังมารปรากฏขึ้นเพียงวูบเดียวแล้วจางหายไป ทำให้ไม่อาจสืบหาได้มากกว่านั้น ทุกฝ่ายจึงต่างลงความเห็นกันว่าจะต้องเป็นภัยร้ายตัวเป้งอย่างแน่นอน ฯลฯ
สัตตะได้แต่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะขณะฟังเรื่องราวของ 'ตน' ผ่านปากของเพื่อนด้วยหัวใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
'ถ้าถูกจับได้จะทำยังไงดีวะ? '
ครู่ต่อมาขณะที่เผ่าพันธุ์ยังคงตื่นเต้นกับการลองวิเคราะห์ทฤษฎีต่าง ๆ ที่เป็นไปได้เกี่ยวกับเรื่องของอสูรชั้นสูงตนนั้น เสียงจ้อกแจ้กเจี๊ยวจ้าวในห้องก็พลันสงบลง นั่นทำให้สัตตะเดาได้เลยว่าแก๊งเทวากับเหล่าผู้ติดตามมาถึงห้องกันแล้ว
และสัตตะสัมผัสได้ทันทีเลยว่า 'สหัส' ก็มาด้วยเช่นกัน!
แค่คิดถึงใบหน้าของอีกฝ่าย ภาพการถูกดูดเลือดอย่างสยองขวัญที่เพิ่งผ่านมาเมื่อคืนทำเอาสัตตะขนลุกไปทั้งตัวอย่างทนไม่ไหว ใบหน้าที่ซุกอยู่กับโต๊ะตอนนี้มุดลงไปจนเกือบจะลงไปข้างใต้เพราะไม่ต้องการให้ไอ้เทวาอำมหิตนั่นเห็นใบหน้าของเขาแล้วเกิดจำได้ขึ้นมาว่าได้ทำอะไรเอาไว
ร้ายกว่านั้นคือจำได้ว่าเขาคือคนที่ใช้มนตร์มาร!
สัตตะกำคอเสื้อวอร์มสีดำคอตั้งที่เขาตั้งใจใส่มาเพื่อปกปิดรอยแผลที่ลำคอเอาไว้ เก็บซ่อนร่องรอยของดรายแอดส์เอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย พลางกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อก ๆ ด้วยหัวใจที่บีบรัดและระส่ำระสาย
แต่เมื่อสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายนั่งลงตรงที่นั่งประจำโดยไม่ได้ให้ความสนใจมายังตน สัตตะถึงได้ยอมโผล่หัวขึ้นจากใต้โต๊ะแล้วลอบมองไปยังเทวาที่กำลังแผ่ออร่าน่ากลัวอยู่ตรงนั้น
…จำไม่ได้สินะ
…รอดแล้ว
…สินะ
หลังจากลุ้นจนตัวโก่งแล้วโก่งอีกอยู่ครู่หนึ่ง อาจารย์โทก็เข้ามาทำการสอนในวันใหม่ สถานการณ์ในห้องดุเหมือนจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น โดยเฉพาะกับสัตตะ แม้ว่ามันจะสวนทางกับสถานการณ์อันตรายในความรู้สึกของทุกคนในรั้วกำแพงนี้ก็ตาม
…อย่ากลัวไปเลยนะทุกคน อสูรตัวนั้นมันไม่ได้โหดเหี้ยมหรอก มันเป็นเด็กดีมากเลยล่ะ
"เอาล่ะ ถึงแม้ตอนนี้เหตุการณ์มันจะยังดูไม่น่าไว้ใจ แต่เชื่อเถอะว่าพวกผมจะปกป้องพวกคุณให้ปลอดภัยเอง"
อาจารย์โทพยายามปลอบประโลม
"และเพราะสถานการณ์ที่ล่อแหลมในช่วงนี้ มันจึงทำให้ทางมหาวิทยาลัยเล็งเห็นว่าการเรียนการสอนในตอนนี้ควรยกระดับการฝึกฝนพวกคุณให้พร้อมรับมือกับเหตุไม่คาดฝันมากขึ้น ดังนั้นเราจะปัดเรื่องทฤษฎีในตำราทิ้งไปแล้วเริ่มฝึกภาคปฏิบัติตั้งแต่ตอนนี้เลย"
จบคำประกาศนั้นเสียงกระซิบกระซาบระหว่างนักศึกษาก็ดังขึ้น สิ่งที่สัตตะทำได้ตอนนั้นคือลืมเรื่องที่เกิดขึ้นซะ แล้วทำตัวให้เป็นปกติที่สุด
ที่สำคัญคือ…อยู่ให้ห่างจากไอ้เทวาเวรนั่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้!!
หลังจากอาจารย์โทอธิบายเรื่องที่พวกเขาต้องทำในคาบแรกนี้เสร็จ ก็เดินนำนักศึกษาคลาส A ไปยังลานฝึก และลานฝึกของมหาวิทยาลัยของเหล่าผู้มีพรภูมิก็ย่อมไม่ธรรมดา
"อย่าบอกนะว่า…เราจะได้เข้าหอคอยตั้งแต่ตอนนี้เลย? " เป็นฑูรย์ที่เดินตัวติดอยู่กับสัตตะมาตลอดกระซิบกระซาบขึ้น
"เข้าหอคอย? "
"อื้อ ที่จริงตรงลานฝึกในหอคอยจะอนุญาตให้นักศึกษาตั้งแต่ปี 2 ขึ้นไปเท่านั้นถึงจะเข้าได้ นึกว่าต้องรออีกนานเสียอีก ผมคงต้องขอบคุณอสูรตนนั้นเสียหน่อยแล้ว"
แม้ทูรย์จะดูตื่นเต้นมากกับการได้มาที่หอคอยแห่งการฝึกฝนนี้ คงเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่ดูจะตื่นเต้นไปกับเรื่องนี้ไม่ต่างกัน
คงจะมีเพียงสัตตะเท่านั้นที่มีลางสังหรณ์ว่าการมาสถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นผลดีกับเขานัก โดยเฉพาะ…
'กลิ่นอายนี่มันอะไรวะ? ' ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งได้รับกลิ่นอายประหลาด สัตตะทำจมูกฟุดฟิดรู้สึกอยากจะจามออกมาสักครั้งเพื่อกำจัดกลิ่นอายนี้ออกไปจากโพรงจมูก
นักศึกษาคลาส A ทั้งหมดทยอยเดินตามอาจารย์ที่ปรึกษาของตนมาเป็นทิว เมื่อผ่านม่านบาเรียเข้าไปจนถึงลานกว้างที่ตรงหน้าคือทางเข้าหอคอยสูงเสียดฟ้า สัตตะก็รู้สึกได้ว่าในที่ที่พวกเขายืนอยู่นี้คือเขตอาคมโบราณ 'เขตวงเวทย์แห่งอนันต์' อันเป็นพื้นที่ที่ไม่สามารถวัดได้ว่ากว้างใหญ่แค่ไหน เป็นอาคมมิติเวลาและพื้นที่ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ปู่ของเขาเคยเล่าให้ฟัง
"เอาล่ะ ผมรู้ว่าหลายคนคงตื่นเต้นที่ได้มาที่นี่ และผมอยากบอกให้พวกคุณยิ่งรู้สึกดีว่าสิทธิพิเศษสำหรับเด็กปี 1 นี้มันเป็นของคลาส A อย่างพวกคุณเท่านั้น"
อาจารย์โทเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับผู้ที่ยืนอยู่ก่อนจำนวน 4 คน ที่ดูเหมือนจะเป็นผู้คุ้มกันของพื้นที่แห่งนี้ เพราะแต่ละคนเป็นชายรูปร่างกำยำสูงใหญ่ ทั้งยังมีออร่าแห่งพลังเวทย์ล้นหลาม นักเวทย์สายบู๊ที่หาได้ยากบนแผ่นดิน แต่กลับมารวมอยู่ที่นี่ถึง 4 คน
สัตตะพยายามวิเคราะห์ความซับซ้อนของสถานที่ไปเรื่อย ๆ ขณะฟังอาจารย์โทอธิบายถึงกิจกรรมที่กำลังจะเริ่ม
"ในฐานะที่พวกคุณคือเหล่ายอดหัวกะทิแห่งผู้มีพรภูมิ ทางมหาวิทยาลัยจึงอนุญาตให้พวกคุณได้เลือกอาวุธประจำตัวก่อนเวลาอันควร เพื่อการฝึกฝนที่มีประสิทธิภาพสูงสุด และภารกิจแรกของพวกคุณวันนี้คือการเข้าไปในหอคอยแล้วตามหาภูตพิทักษ์แห่งแสงประจำตัวของตัวเองออกมาให้ได้"
เสียงฮือฮาจากรอบด้านดังขึ้นทันทีที่เมื่อได้ยินประกาศ จากการเงี่ยหูฟังทำให้สัตตะเข้าใจว่า การเลือกอาวุธประจำตัวและพิชิตหอคอยชั้น 1 เพื่อรับภูตพิทักษ์แห่งแสงนั้นโดยปกติจะเริ่มทำได้ก็ต่อเมื่อเข้าภาคปฏิบัติตอนปี 2 แต่ดูเหมือนเหตุการณ์ที่สัตตะเผลอสร้างขึ้นเมื่อคืนจะทำให้พวกเด็กพิเศษคลาส A ได้รับอาวุธและภูตเร็วกว่าระดับชั้นเดียวกันด้วยเหตุผลว่าทั้งหมดเป็นยอดหัวกะทิที่เป็นความหวังของประเทศ
…ไม่ใช่หรอก เพราะครอบครัวของคนพวกนี้มีอิทธิพลต่อประเทศมากต่างหาก
สัตตะยืนวิเคราะห์กับตัวเองเงียบ ๆ แท้จริงเขาเองมีอาวุธที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดอยู่ ปู่เคยเล่าให้ฟังว่าเขาเสกมันออกมาได้ตั้งแต่อายุยังไม่เต็ม 5 ขวบเลยด้วยซ้ำ คงเพราะเขาเป็นดรายแอดส์ที่มีจิตของยักษ์มันจึงทำให้พรภูมิของเขาแกร่งกล้าไม่เหมือนใคร
แต่แย่หน่อยที่อาวุธของเขานั้นมีตราแห่งมนตร์มารสีดำกำจายรายรอบ ปู่จึงจำเป็นต้องร่ายคาถาสะกดร่างจริงอันสง่างามของมันเอาไว้ในรูปลักษณ์ของคทาไม้หน้าตาประหลาดอันหนึ่ง
แถมยังประหลาดเหมาะเหม็งกับนักเวทย์แรงก์ F อย่างเขาเสียจนขำไม่ออก
แค่คิดถึงสภาพของมัน สัตตะก็ได้แต่ถอนหายใจละเหี่ย
"นายไหวหรือเปล่าสัตตะ? ไม่เป็นไรนะนายอยู่กับผม เดี๋ยวผมจะปกป้องนายเอง"
"หืม? "
เพราะมัวแต่เหม่อลอยทำให้สัตตะไม่ทันได้ฟังว่าอาจารย์โทได้สาธยายกติกาจนเสร็จสิ้นแล้ว
ขั้นแรกคือการเลือกอาวุธประจำตัวจากลูกแก้วแห่งศาสตรา ลูกแก้วเวทย์สีนิลขนาดใหญ่ราว 5 คนโอบที่เปล่งออร่าน่าเกรงขามออกมาตลอดเวลาสมฉายาห้วงสมุทรแห่งศาสตราวุธ เพราะในลูกแก้วมิตินั้นอัดแน่นด้วยอาวุธที่ไม่มีขอบเขตสิ้นสุด การเอาอาวุธออกจากลูกแก้วทำได้เพียงง่าย ๆ แค่แตะมือลงไปที่ลูกแก้วนั้น ตั้งสมาธิแล้วจินตนาการรูปร่างของอาวุธที่อยากได้ จากนั้นลูกแก้วก็จะบันดาลอาวุธที่เหมาะสมกับพลังแห่งพรภูมิตามชาติกำเนิดมาให้ ยิ่งพลังแห่งพรภูมิแรงก์สูงมากเท่าไหร่อาวุธที่ออกมาก็จะสวยงามอลังการและทรงพลานุภาพมากขึ้นเท่านั้น
แทบไม่ต้องสงสัยว่าไอ้เด็กคลาส A พวกนี้จะต้องไอ้อาวุธขั้นสุดยอดกันแทบทุกคนแหง ๆ (เว้นเขาไว้คนหนึ่ง)
แล้วหลังจากที่ได้รับอาวุธกันจนครบถ้วนแล้ว ด่านต่อไปคือการจับกลุ่ม 5 คนเข้าทำภารกิจล่าภูตแสงในหอคอยชั้นแรก พอพูดถึงเรื่องภูตแสงมันก็พอกระตุ้นให้สัตตะสนใจขึ้นมาหน่อย เพราะเขาเองก็ยังไม่มีภูตพิทักษ์ และไอ้ภูตตัวนี้ไม่จำกัดว่าจะต้องแรงก์สูงถึงจะได้ภูตระดับสูง ได้ยินจากปู่มาว่าการล่าภุติอาศัยเพียงดวงล้วน ๆ และในอดีตก็เคยมีอยู่หลายครั้งที่คนแรงก์ D-F ได้รับภูตระดับสูงมาด้วย
พอคิดได้สัตตะก็ยิ่งฮึกเหิม อย่างไรซะอาวุธก็ไม่สามารถโชว์ใครได้แล้ว ก็ขอภูตเจ๋ง ๆ สักตัวก็แล้วกัน!
"เป็นอะไรไป? "
ระหว่างที่รออาจารย์กับเจ้าหน้าที่เตรียมลูกแก้วแห่งศาสตราอยู่ ธชาก็อาศัยจังหวะนั้นเดินเข้าไปทักเพื่อนที่เอาแต่ทำหน้าไม่รับแขกตั้งแต่เช้า เพราะสหัสในสภาพแผ่ออร่าแบบนี้มันทำให้คนรวบตัวระส่ำระสายกันพอสมควร โดยเฉพาะเหล่าแฟนคลับ
มันจึงเป็นงานสำคัญที่มีเพียงธชาเท่านั้นที่สามารถจัดการเพื่อนรักของตัวเองได้
"เปล่า" แต่สหัสปฏิเสธที่จะอธิบาย เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างธชาเขาก็ไม่สามารถให้ล่วงรู้ได้
"อย่าโกหกน่ะ นายแผ่ออร่าจนพวกมีราห์ยังไม่กล้าเข้าใกล้ขนาดนี้ ยังจะบอกไม่มีอะไรอีก"
"..." พอถูกเตือนสติเข้า สหัสก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตั้งแต่วินาทีที่คนคนนั้นหายไปต่อหน้า เขาก็จ่อมจมอยู่กับห้วงเวลานั้นมาตลอด ดรายแอดส์ผู้ชายเจ้าของผิวที่ขาวราวหิมะต้องแสงจันทร์ ดวงตาสีแดงเพลิงราวกับจะแผดเผากันไปจนถึงแก่นของวิญญาณ กลิ่นกายที่หอมเย็นสะกดใจราวดอกไม้ป่า และรสชาติของเลือดที่…ชวนให้ลุ่มหลงจนหยุดไม่ได้
ที่สำคัญกว่านั้น…ไอ้ความรู้สึกโหยหานี่มันคืออะไรกัน?
ในอกมันวูบโหวงแปลก ๆ ราวกับว่าเขาเพิ่งคว้าชิ้นส่วนที่ขาดหายไปนานเอาไว้ได้ แต่มันกลับหลุดหายไปในชั่วพริบตาอีกครั้ง
'พ่อว่ามันถึงเวลาที่ลูกต้องมีคู่พันธะแล้วนะ ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายแรงกว่านี้จะเกิดขึ้น'
ในขณะที่ยังคิดไม่ตก เสียงของพ่อก็แล่นเข้ามาในสมองขัดกับสิ่งที่กำลังใช้ความคิดไล่ล่าอยู่
แต่มันก็เหมาะเจาะที่จะหยุดความฟุ้งซ่านนั้นไว้ก่อนพอดี
…หาคู่พันธะเสียที อย่างนั้นเหรอ?
"เฮ้ สหัส? นายอย่าเอาแต่เงียบสิวะ" ธชาเขย่าไหล่เพื่อนรักด้วยความหงุดหงิดที่ปล่อยให้เขาถามซ้ำแล้วซ้ำอีกกลับไม่ยอมตอบคำถาม ทั้งที่เขาแสดงความเป็นห่วงขนาดนี้แล้ว
"เออ" สหัสปัดมือเพื่อนที่เอาแต่เขย่าไหล่จนเริ่มรำคาญ ในที่สุดเขาจึงยอมปริปากออกมา "ฉันแค่กำลังคิดเรื่องคู่พันธะน่ะ"
"โอ้ว" ธชาตาโตทันทีที่ได้ยินเรื่องที่เพื่อนพูด เพราะปกติแล้วสหัสจะไม่ยอมพูดเรื่องคู่พันธะอย่างเด็ดขาดแท้ ๆ นั่นหมายความว่า… "นายเจอคนที่ต้องการแล้วงั้นเหรอ? ใครจะได้เป็นใครผู้โชคดีคนนั้นวะ? "
เพราะเพื่อนเอ็กเผ่าพันธุ์ด์จนเริ่มเสียงดัง สหัสจึงหันไปมองแรงใส่ธชาครั้งหนึ่งแล้วจึงถอนหายใจออกมา
เทวาหนุ่มยิ้มมุมปากน้อย ๆ เพราะอยากจะแกล้งเพื่อนให้อกแตกตายดูบ้าง
"เดี๋ยวนายก็รู้เอง"
พูดจบก็เลิกสนใจธชาที่กำลังจะสติแตกเพราะถูกแกล้งให้ต้องรอคำตอบจนต่อมสอดรู้สอดเห็นอักเสบ
แล้วในระหว่างที่กำลังถูกวุ่นวายโดยธชาอยู่นั้น สายตาของสหัสก็เริ่มกวาดไปด้านหลัง มองไปยังคนที่เอาแต่ยืนหลบอยู่หลังคนอื่น ๆ ข้างกันกับฑูรย์ว่าที่คู่พันธะของธชาเพื่อนตน
'เจ้านอกกำแพงแรงก์ F'
"เอาล่ะ ลูกแก้วแห่งศาสตราเตรียมพร้อมแล้ว เรียงลำดับตามเลขที่มาได้เลย"
เมื่อถึงเวลาอาจารย์โทก็จัดการเรียกเหล่าลูกศิษย์ให้เข้ารับการคัดเลือกอาวุธ
แต่ละคนใช้เวลามากน้อยไม่เท่ากันแล้วแต่พลังแห่งพรภูมิที่ติดตัวอยู่ แต่ด้วยเป็นระดับหัวกะทิต่อให้พลังน้อยเท่าไหร่ การภาวนาก็ไม่ได้นานเกิน 10 นาที
เสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้นดังขึ้นเป็นระยะ เมื่อทุกคนได้เห็นอาวุธของเพื่อนร่วมชั้นแต่ละคน เพราะมันช่างเหมาะสมกับแรงก์ของพวกตนเหลือเกิน ทั้งงดงามและทรงพลัง
แต่อาวุธเหล่านั้นคงเทียบไม่ได้เลยกับของเทวาแรงก์ S อย่างสหัสและธชา
แสงเรืองรองจนแสบตาแผดกล้าออกจากลูกแก้ว เพียงแค่นาทีแรกที่ธชาใช้มือแตะลงไป ไม่นานหลังจากนั้นมีดสั้นคู่งามคู่หนึ่งก็ปรากฏออกมา
"สมกับเป็นเผ่าพันธุ์แห่งนาคา ดาบคู่นั้นเป็นอาวุธที่ทำมาจากเขี้ยวคู่หน้าของบาซินทอร์ อดีตพญางูยักษ์แห่งป่าที่ได้มอบเขี้ยวคู่หน้าของตนไว้เพื่อปกป้องราชอาณาจักรเพียงคู่เดียวเท่านั้น เยี่ยมมากจริง ๆ ธชา"
พอได้เห็นอาวุธชั้นเลิศที่ธชาได้รับมา อาจารย์โทก็ปรบมือยินดีกับศิษย์ เพราะอาวุธระดับตำนานแบบนั้นใช่ว่าจะปรากฏให้เห็นกันได้ง่าย ๆ ยิ่งเห็นยิ่งมีความหวัง โดยเฉพาะกับอีกคน อาจารย์โทหันไปมองทางสหัส เทวาแรงก์ S ที่มีออร่าแห่งพรภูมิเจิดจ้าที่สุด
"อ๊า ตื่นเต้นจังเลย ผมจะได้ของดี ๆ บ้างหรือเปล่านะ"
พอเห็นว่าธชาญาติตนได้ของที่เลอค่าแบบนั้น ฑูรย์ก็ยิ่งตกประหม่า เขาจึงหันไปเขย่าแขนเพื่อนคนเดียวอย่างสัตตะเพื่อขอกำลังใจ
"เออ ไม่ต้องกลัว คนโชคดีอย่างนายต้องได้ของที่สุดยอดมากอยู่แล้ว" พอเห็นว่าทูรย์เอาแต่ตื่นเต้นจนเกือบจะกลายเป็นตื่นตระหนก สัตตะก็ปลอบใจออกไปอย่างนึกเอ็นดู ก่อนเอามือไปแตะที่ไหล่เพื่อนครั้งหนึ่ง "ไปทำให้เต็มที่เถอะ"
"อื้อ ขอบใจนะ" แค่ได้ยินแบบนั้นฑูรย์ก็ดูจะมีพลังใจขึ้นมา
แล้วทันทีที่ถูกเรียกชื่อนาคาหนุ่มเนิร์ดก็เดินออกไปอย่างมั่นใจ
เมื่อได้ไปยืนหน้าลูกแก้วแห่งศาสตรา เขาก็ท่องคาถาสงบใจเพื่อบังคับให้หัวใจของตนไม่เต้นแรงเกินไปจนเป็นลมไปเสียก่อนที่จะได้รับอาวุธประจำตัว
นาคาหนุ่มค่อย ๆ แตะมือลงไปบนลูกแก้ว และเพียงไม่นานแสงสีทองก็พวยพุ่งออกมาแล้วจึงปรากฏร่างเป็นคทาสีทองด้ามสูงท่วมศีรษะ ปลายคทาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสลักลวดลายงดงาม โดยตรงกลางจันทร์เสี้ยวนั้นมีลูกแก้วแห่งศักดิ์สิทธิ์นาคาสีทองประกายประดับอยู่
มันดูสวยงามทรงพลังเสียจนสามารถเรียกเสียงฮือฮาจากเพื่อนร่วมชั้นได้อีกรอบ แม้แต่เจ้าของอย่างฑูรย์เองก็ได้แต่ยืนน้ำตาแตกไปกับสิ่งที่ตนได้รับ
"บราโว่" อาจารย์โทปรบมือเสียงดัง ด้วยความภูมิใจในเด็กที่เขาฟูมฟักมา "นั่นคือคทาแห่งอินทร ถือได้ว่าเป็นคทาของหนึ่งในผู้สร้าง มันจะเป็นเครื่องการันตีว่าในอนาคตอันใกล้นี้คุณจะได้ขึ้นเป็นฮีลเลอร์ระดับสูงตามรอยผู้ที่เคยเป็นเจ้าของมันในครั้งบรรพกาลอย่างแน่นอน"
ยิ่งได้ยินคำชมแบบนั้น น้ำตาของฑูรย์ก็แทบไหลพราก ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาไม่หักหลังเขาจริง ๆ ด้วย อยากกลับไปกอดตัวเองในวันที่พรภูมิยังไม่ปรากฏแน่น ๆ เหลือเกิน อยากกอดแล้วอยากบอกว่าไม่ต้องกลัวอะไร ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว เพราะในอนาคตนายเองก็จะได้เป็นคนที่ถูกแรงก์ S ชื่นชมว่าจะได้ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ใครเช่นกัน
นายไม่ใช่นาคาที่ไร้ค่าของวงศ์ตระกูลอีกแล้ว
ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว…
การคัดเลือกอาวุธค่อย ๆ ทยอยเสร็จสิ้นไปทีละคน แม้จะไม่ได้มีอาวุธระดับอัลติเมทออกมาอีกหลังจากนั้นแต่ก็มีหลายคนที่สามารถดึงระดับจนถึงขั้นอิมแพคออกมาได้อยู่บ้าง จนมาถึงสองคนสุดท้ายตามลำดับเลขที่ที่เหลืออยู่นั่นคือสหัสและสัตตะ ใคร ๆ ต่างก็คาดหวังในอาวุธของสหัสเช่นเดียวกับที่ไม่คาดหวังในอาวุธของสัตตะ ยกเว้นเพียงคนเดียวที่กำลังจับตามองในอาวุธที่สัตตะจะได้รับในวันนี้
คนคนนั้นคืออาจารย์โท
"ถ้าไอ้อาวุธเจ๋งกว่าฉัน มีเคืองนะเว้ย" ธชาหยอก ขณะตบหลังเพื่อนไปหนึ่งครั้ง เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่สหัสจะได้ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา
"หุบปากน่ะ" สหัสแยกเขี้ยวใส่ธชาด้วยความสนิท ก่อนเดินตรงเข้าไปหาลูกแก้วแห่งศาสตราท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของเพื่อนร่วมชั้น
เพียงแค่แตะมือลงไปแสงสีเงินเจิดจ้าก็สว่างวาบออกมา เป็นแสงที่ทรงพลังรุนแรงทำให้ตาพร่าจนไม่มีใครในที่แห่งนั้นสามารถลืมตามองได้ ก่อนที่วูบต่อมาแสงนั้นจะมารวมตัวขมวดเป็นเกลียวใหญ่บนมือของสหัส แล้วค่อย ๆ เผยร่างปรากฏเป็นธนูคันงาม
"นั่นมัน…" อาจารย์โทถึงกับอ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า เพราะสิ่งที่สหัสได้รับนั้นคล้ายว่าจะเป็นอาวุธที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แต่ออร่าและพลังเป็นระดับอัลติเมธไม่ผิดแน่
สหัสคว้าคันศร เหวี่ยงจับสองสามครั้งให้เข้าที่ ก่อนจะใช้สองมือจับแยกออกเป็นสองส่วน คันธนูเมื่อครู่ก็ปรากฏแสงแปลงร่างเป็นมีดสั้นคู่ที่มีออร่าสีเงินยวงเป็นประกาย ครั้นพอสหัสจับมันประกอบเข้าหากันแล้วสะบัดหนึ่งครั้ง แสงสีเงินก็สว่างขึ้นอีกแล้วมีดสั้นก็รวมร่างกลายเป็นดาบยาว ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกผู้คนตรงนั้น
"อะไรกัน? มันเปลี่ยนรูปร่างได้สารพัดนึกเลยงั้นเหรอ? " โท ถึงกับอุทานออกมาด้วยสีหน้าที่ยิ่งกว่าคำว่ายินดี ขณะปรบมือให้ลูกศิษย์ที่ตนภูมิใจไปพลาง
เพราะโทไม่รู้จักอาวุธชิ้นนั้นจึงไม่มีคอมเม้นต์ให้สหัส เพียงแต่ปฏิกิริยาของเขาก็ชัดเจนแล้วว่ามันคืออาวุธที่สุดยอดที่สุดเท่าที่เคยมีมา
"อาวุธแบบนั้นไม่เคยปรากฏมาก่อนเลยครับ อัศจรรย์มาก" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นกับโทด้วยสีหน้าที่ตกตะลึงพรึงเพริดไม่ต่างกัน
"นั่นสิ" โทตอบรับด้วยเสียงที่เบาจนคล้ายเพ้อกับตัวเอง
"อาวุธอัลติเมทออกมาถึง 3 ชิ้น เป็นรุ่นแห่งความหวังเลยนะครับเนี่ย" เจ้าหน้าที่อีกคนพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน
โทเองพยักหน้ารับ "ใช่ครับ คงเรียกได้ว่ารุ่นแห่งความหวังจริง ๆ และการที่จู่ ๆ อาวุธที่ยิ่งใหญ่ปรากฏออกมาพร้อมกันถึง 3 ชิ้น นั่นก็เพราะมันรู้ตัวว่าถึงเวลาที่มันจะต้องออกมาเพื่อต่อสู้กับสิ่งที่มีพลังไม่ต่างจากมัน"
"...อ…อาจารย์โท นี่คุณหมายความว่า…? " แต่คำพูดเพียงประโยคเดียวของโท ก็ทำให้เจ้าหน้าที่สองคนที่กำลังตื่นเต้นเกิดอาการสันหลังเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน
"มันก็แค่การคาดเดาของผม แต่เตรียมตัวไว้หน่อยก็ไม่เสียหายนะครับ" โทเอ่ยเรื่องชวนสยองทิ้งท้ายเพียงแค่นั้น หันไปยิ้มให้เจ้าหน้าที่ทั้งสอง ก่อนจะหันไปโฟกัสกับนักศึกษาคนสุดท้าย คนที่เขาตั้งความหวังมากที่สุด
"ตานายแล้วสัตตะ ผมตื่นเต้นจังเลย!"
"เลิกคาดหวังได้เลย อย่าลืมสิว่าฉันแรงก์ F"
แม้ว่าฑูรย์จะเชียร์อัพแค่ไหน แต่สัตตะก็ได้แต่ส่ายหน้า เพราะเขารู้ตัวเองดีว่าอาวุธที่เขาจะได้หน้าตาเป็นแบบไหน เขาได้แต่คาดหวังว่ากลไกของลูกแก้วแห่งศาสตรานี้จะยังคงเหมือนกับที่ปู่ของเขาเล่าให้ฟังว่าต่อให้จะไม่ใช่อาวุธที่ลูกแก้วคัดสรรมาให้ แต่หากเป็นอาวุธที่คู่ควรมันก็จะยอมรับด้วยปฏิกิริยาเดียวกัน
สิ่งที่สัตตะกังวลคงมีเพียงเรื่องเดียว คือกลัวว่าเจ้าลูกแก้วนี่จะเปิดเผยร่างจริงของอาวุธของเขาเข้า
…ทำไมกูถึงเจอแต่เรื่องเสี่ยงนักภัยวะ?
…แล้วทำไมหันมาสนใจกูกันเป็นตาเดียวเลยเนี่ย?
แค่อาการเครียดเดิมก็ว่าแย่แล้ว พอยิ่งสัมผัสได้ว่ากำลังถูกจับตามองสัตตะก็ยิ่งรู้สึกขนลุกไปทั้งแผ่นหลัง แต่ในเมื่อแสดงพิรุธอะไรออกไปมากไม่ได้ สัตตะก็ทำได้แค่กัดฟันเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลูกแก้ว แล้วยื่นมือเข้าไปแตะเบา ๆ พลางบริกรรมคาถาเพื่อสื่อสารกับเจ้าลูกแก้วนั่น
ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งลูกแก้วจึงเริ่มมีปฏิกิริยา สัตตะที่กลั้นหายใจมาตลอดก็ถึงกับถอนหายใจโล่งอก ก่อนที่หัวใจเขาจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อจู่ ๆ สี่ที่พุ่งออกจากลูกแก้วดันเป็นควันสีดำไม่ใช่แสงเหมือนคนอื่น ๆ
'ฉิบหาย!' สัตตะสบถลั่นในใจ เขารีบคว้าอาวุธของตนตรงหน้าไว้แล้วรีบร่ายเวทย์สะกดก่อนที่ไอ้เจ้าลูกแก้วเฮงซวยนี่จะเผยร่างจริงของมันออกมา
แต่ต่อให้สัตตะพยายามมากแค่ไหน ก็ทำได้แค่เพียงให้ควันหายไป แต่ไร้แสงใด ๆ ออกมาอย่างสิ้นเชิง แล้วอาวุธที่ปรากฏอยู่ในมือของเขาตอนนี้ก็คือคทาไม้เก่า ๆ สภาพดูไม่ได้เช่นเดิมแล้ว
'สำเร็จ' ความโล่งใจนี้ทำเอาเขาแทบลงไปนอนกอง สภาพร่อแร่จากเมื่อคืนยังไม่ทันฟื้น แล้วยังต้องมาฝืนใช้พลังที่ไม่จำเป็นตรงนี้อีก ขืนต้องใช้พลังเวทย์อีกครั้งในวันนี้ล่ะก็เขาได้ลาโลกตามปู่ไปเดี๋ยวนี้เลยแน่ ๆ
"ตายจริง คทาน่าเกลียดนั่นอะไรน่ะ? คิก คิก"
"ก็นึกว่าจะได้อะไร ที่แท้ก็ของกาก ๆ "
"สมกับเป็นแรงก์ F แบบไม่ต้องสงสัยเลย หึหึ"
พอทุกคนเห็นอาวุธที่สัตตะได้รับก็พากันหัวเราะครืนกันไปทั้งห้อง แหงล่ะ ก็สภาพภายนอกของอาวุธชิ้นนี้มันกากเสียยิ่งกว่าของพวกแรงก์ F ด้วยกันเสียอีก
ฑูรย์ไม่พอใจนักที่เพื่อนรักถูกเหยียดหยาม
แต่สัตตะกลับพึงพอใจในปฏิกิริยานี้ของพวกมันที่สุด
'เหอะ! ไอ้พวกหน้าโง่เอ้ย'
'ช่างแม่ง รอดไปได้อีกวันแล้วกู'
ในระหว่างที่ทุกคนไม่สนใจ
ในขณะที่สัตตะโล่งใจ
มันยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่สังเกตได้ว่าอาวุธของเจ้าแรงก์ F คนนี้ผิดปกติ
"อาวุธนั่น…? " ธชากระซิบกับเพื่อนรัก
"อือ นั่นไม่ใช่อาวุธที่มาจากการมอบให้ของลูกแก้วศาสตรา" สหัสตอบเสียงเย็นเยียบ แม้คนอื่นจะดูไม่ออก แต่เขามองเห็นได้อย่างชัดเจน คทาไม้ธรรมดาที่ไหนจะมีออร่าสีดำกับจักราลึกลับเคลือบเอาไว้เสียแน่นหนาแบบนั้นได้กัน
เช่นเดียวกับโท ที่ยืนเฝ้ามองเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจอย่างที่สุด
'กะไว้แล้ว ว่านายต้องไม่ใช่แรงก์ F ธรรมดา'


3 ทุ่มครึ่ง หลังจากซุ่มมองมาเนิ่นนาน ในที่สุดบรรณารักษ์คนสุดท้ายก็ออกจากหอสมุดเก่า
น่าแปลกที่บรรณารักษ์คนนั้นทำเพียงปิดประตู แต่ไม่ได้ทำอย่างอื่นแม้แต่การลงอาคมปกป้อง สัตตะนึกถึงคำพูดของฑูรย์ขึ้นมาได้ 'ไม่มีใครสนใจการมีอยู่ของมัน' ท่าจะจริงอย่างที่สุด
เมื่อเห็นว่าทางสะดวกแล้ว ยักษ์หนุ่มจึงใช้ฮู้ดเสื้อคลุมสีดำคลุมหัวเอาไว้แล้วลอบฝ่าความมืดเข้าไปอย่างไม่รอช้า เพียงอึดใจเดียวก็สามารถเข้าไปด้านในได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
หอสมุดต้องห้ามหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตเหมือนหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัย ขนาดมันไม่ต่างจากบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ ด้านนอกเป็นซีเมนต์อย่างบ้านเรือนในปัจจุบัน แต่ด้านในเป็นไม้เนื้อหอม เพียงผ่านประตูเข้าไปได้ก็จะเห็นชั้นหนังสือเก่า ๆ ตั้งเป็นล็อกไว้อย่างเป็นระเบียบ
แม้ห้องจะไร้แสงไฟ แต่แสงจันทร์เต็มดวงที่ส่องผ่านระแนงไม้ลายฉลุด้านบนก็พอที่จะทำให้มองเห็นด้านที่แสงจันทร์ส่องได้ชัดเจนระดับหนึ่ง
สัตตะค่อย ๆ เดินดูทีละชั้น เพื่อดูว่ามีหนังสือหมวดหมู่อะไรบ้าง หนังสือเก่าแก่มากมายถูกเรียงไว้ตามหมวด โดยส่วนใหญ่ก็จะเป็นหลักและทฤษฎีขั้นสูงของพรภูมิ ยิ่งเดินลึกเข้าไปในความมืดที่ไกลออกจากแสงของดวงจันทร์ ความเข้มข้นของหนังสือเหล่านั้นก็ยิ่งมากขึ้น แต่มันก็ยังไม่ใช่ข้อมูลในส่วนที่เขาต้องการตามหาอยู่ดี
สัตตะเปิดไฟฉายที่ถือติดมือมาเพื่อส่องทาง เมื่อเดินเข้ามาถึงด้านในสุดก็เจอกับประตูไม้บานผลักสลักลายโบราณที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องเก็บเอกสารสำคัญที่เก่าแก่กว่า
"กลิ่นอายนี่มันอะไร?" สัตตะบ่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงกลิ่นคล้ายไม้หอมประหลาดจาง ๆ เล็ดลอดออกมาจากประตูบานนั้น
"เวียนหัวชะมัด" ยิ่งเดินเข้าใกล้เท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้น จนอดคิดไม่ได้ว่าควรล้มเลิกไปก่อนดีหรือไม่ ทว่าใจหนึ่งก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหากเข้าไปในห้องนี้เขาน่าจะได้รับคำตอบเกี่ยวกับปู่ของเขาเป็นแน่
เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะเข้าไป สัตตะก็เอามืออุดจมูกแล้วผลักบานประตูตรงหน้าเข้าไป ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก สายลมรุนแรงก็พัดผ่านร่างของสัตตะจนแทบยืนไม่อยู่
'ฉิบ! เผลอเปิดกลไกอะไรเข้าเปล่าวะ!' สัตตะรีบหันไปมองเบื้องหลังด้วยความตกใจ เพราะคิดว่าคงทำให้เกิดหายนะขึ้นแล้ว ลมแรงขนาดนั้นชั้นหนังสือด้านหลังไม่มีทางรอด
ทว่า…สิ่งที่เห็นกลับทำให้สัตตะขนลุกวาบ เพราะในห้องด้านหลังของเขานั้นมันไม่ปรากฏความเสียหายอะไรเลย คล้ายไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
"อะไรวะนั่น…" สัตตะกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ สัญญาณเตือนภัยดังลั่นขึ้นในหัวของเขา เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเรียกว่าหอสมุดต้องห้าม ที่เห็นว่าไม่มีคนเฝ้า ไม่ใช่เพราะการป้องกันหละหลวมแต่เพราะมันถูกร่ายเวทย์ป้องกันเอาไว้อย่างดีแล้วต่างหาก
"เฮ้ย!? "
ปัง!!
ในจังหวะที่ไม่ทันได้ระวัง ประตูห้องลับก็ดันตัวของสัตตะเข้าไปด้านในแล้วปิดล็อกอย่างแน่นหนา ชนิดที่ว่าต่อให้สัตตะทั้งทุบทั้งผลักก็ไม่มีแม้แต่อาการสั่นไหว แสงไฟในห้องติดขึ้นทันทีที่มีผู้มาเยือน ทว่ากลับเงียบสงัดไม่ปรากฏว่ามีผู้ใด หรือสัญญาณเตือนภัยผู้บุกรุก
"ปล่อยให้โจรเข้ามาก่อน แล้วปิดประตูขังงั้นสินะ" ผู้ลักลอบที่เพิ่งกลายร่างเป็นโจรหลัด ๆ รีบตั้งสติ หลังจากรับรู้ชะตากรรมของตัวเองว่าเผลอเข้ามาติดในกับดักเวทย์เข้าแล้วก็รีบคิดหาทางรอด ชายหนุ่มหันรีหันขวางอยู่ครู่เพื่อสังเกตว่าภายในห้องนี้มีทางออก หรือจุดอ่อนตรงไหนบ้าง
"แต่…ห้องนี้มัน…อะไรวะเนี่ย? " สัตตะจำได้ว่านอกอาคารตอนที่เขาลอบเข้ามานั้นมันเป็นเพียงอาคารหลังเล็กไม่ต่างจากบ้านคนหลังย่อม ๆ แม้แต่ด้านนอกประตูบานนี้ก็เป็นเพียงห้องเก็บหนังสือขนาดไม่กี่ตารางเมตร ทว่าห้องลับหลังประตูอาคมห้องนี้มันกลับดูเป็นห้องโถงโอ่อ่า กว้างใหญ่เสียยิ่งกว่าตัวอาคารที่เห็นภายนอก ตรงกลางห้องมีบันไดเวียนขึ้นไปชั้นบนที่สัตตะเองก็มองไม่เห็นว่ามันไปสุดที่ชั้นไหน
ตรงที่ที่เขายืนอยู่มีตู้หนังสือโบราณวางชิดผนังโดยรอบ ทุกตู้เป็นตู้ไม้ด้านหน้าเปลือย เก็บหนังสือเล่มหนาที่เห็นก็รู้ว่าพวกมันคงมีอายุขัยหลายร้อยปี ทุกเล่มมีโซ่อาคมคล้องเอาไว้ รู้สึกได้เลยว่าแค่แตะเพียงนิด มือของเขาก็อาจจะลุกเป็นไฟหรือถูกตัดขาดตั้งแต่สัมผัสแรก
ไอของอาคมกดดันจนสัตตะอึดอัด กลิ่นหอมที่เขารับรู้ได้ตั้งแต่หน้าประตูคล้ายจะเพิ่มความเข้มข้นขึ้นจนเขาแทบหายใจไม่ได้ ยิ่งเดินเข้าไปในห้องลึกขึ้นเท่าไหร่ ความกดดันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมสัตตะกลับห้ามตัวเองไม่ให้เดินไปที่ต้นตอของกลิ่นนั้นไม่ไหว
ที่ตู้ไม้ด้านในสุดตรงหลังบันไดเวียน มันราวมีเสียงเรียกเบา ๆ ให้เขาเดินเข้าไปหา
ตึ่กตั่ก
ตึ่กตั่ก
ตึ่กตั่ก
หัวใจของสัตตะเต้นแรงหน่วงหนัก อาการแบบนี้เขาไม่ได้เป็นมานานแล้วนับตั้งแต่วันที่สูญเสียปู่ไป และเมื่อเขาเดินเข้าไปจนถึงหน้าตู้ไม้ น่าแปลกที่ตู้นี้ไม่เหมือนกับตู้ไม้อื่น ๆ ในห้องที่หนังสือทุกเล่มถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่อาคม แต่กลับเป็นเพียงตู้ที่มีประตูกระจกปิดเอาไว้ธรรมดา
ในตู้มีหนังสือเก่าแก่อยู่เพียง 7 เล่ม มีชื่อหนังสือว่า 'ตำนานแห่งพรภูมิ 1-7' ที่น่าจะเป็นตำนานจริงที่น่าจะยังไม่ได้รับการแต่งเติมให้ดูดีอย่างเช่นแบบเรียนที่แพร่หลายในปัจจุบัน ตอนแรกสัตตะคิดว่าไม่มีอะไร แต่อึดใจเขากลับรู้สึกได้ว่ามันยังมีอะไรบางอย่าง จนในที่สุดเขาก็มองเห็นควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากช่องหลังหนังสือ 7 เล่มนั้น
สัตตะหายใจหอบสะท้าน ร่างกายราวถูกสะกดให้ทำตามบางสิ่ง มือของเขาจึงยื่นเข้าไปเปิดประตูตู้ เปิดมันออกอย่างง่ายดาย ควานเข้าไปหาหนังสือสีดำเล่มหนึ่งซ่อนลึกอยู่ด้านในสุดของตู้ เมื่อได้เห็นหนังสือเล่มนั้นเต็มตา เขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอ
'ยักษ์ตนสุดท้าย'
เพียงเห็นชื่อหนังสือสันหลังเขาก็เย็นวาบ ขนทั้งร่างลุกชันไปหมด สมองพร่าเบลอเต็มทีทั้งที่หัวใจเต้นเร็วขนาดนี้แต่แขนขากลับค่อย ๆ อ่อนแรงลงไปเรื่อย ๆ สัตตะหอบสะท้าน สัญชาตญาณบางอย่างตื่นขึ้น เหมือนว่าเลือดในร่างจะเดือดพล่านไปหมดจนไม่อาจสะกดมนตร์จำแลงกายเอาไว้ได้ กลิ่นอายที่พวยพุ่งออกจากหนังสือเล่มนี้กำลังทำให้เขาแย่
"อึก!" สัตตะทรุดลงไปนั่งบนพื้น ร่างกายร้อนผ่าว ตลอดตั้งแต่ปลายเท้าถึงปลายผมได้ยินเสียงลั่นเปรี๊ยะก่อนที่มนตร์จำแลงร่างจะสลายไปจนสิ้น ร่างกายเริ่มกลับสู่ร่างดรายแอดส์ เรือนผมยาวสีเงินค่อยๆ เผยออกมา ดวงตาสีดำยามปกติเริ่มกลายเป็นสีแดงเพลิงผลาญ กลิ่นหอมเย็นของดอกพุดซ้อนที่เป็นกลิ่นประจำตัวของเผ่าพันธุ์กำจายคลุ้งออกจากร่าง
สัตตะหอบฮั่ก สั่นสะท้านไปทั้งตัวจนเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดก็แทบไม่เหลือ
เขาไม่อาจรู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น?
ที่รู้แน่มีเพียงกลไกบางอย่างในห้องนี้กำลังเปิดเผยตัวตนของเขา
'แย่แน่ ถ้าไม่รีบหาทางออกตอนนี้เราแย่แน่'
"ใคร!? "
'เชี่ย!!' ยังไม่ทันจะได้หาทางหนี ห้องที่คิดว่ามีเพียงตนคนเดียวมาตลอด จู่ ๆ ก็มีอีกคนปรากฏตัวขึ้นจากชั้นบน
เสียงฝีเท้าตึงตังลงจากบันไดเวียน ทำเอาสัตตะที่อยู่ในร่างดรายแอดส์แตกตื่นหนัก ชั่วอึดใจก่อนที่อีกฝ่ายจะมาถึงตัว
สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็บอกให้เขารีบร่ายมนตร์สักบทเพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นมนตร์จำแลงกายกลับร่างมนุษย์ หรือ แม้แต่มนตร์บังตา แต่ไม่ว่าจะพยายามร่ายมนตร์เท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จสักบท เพราะตอนนี้สมาธิของเขามันแตกซ่านไปหมด
'แม่มันเอ้ย! จะมาตายตั้งแต่เริ่มเรียนวันแรกไม่ได้นะไอ้สัตตะ!' ในวินาทีสุดท้ายที่ร่างของอีกคนจะถึงตัว ทางเลือกเดียวที่เหลือในตอนนั้นของสัตตะคือการวิ่งหาที่ซ่อน
"หยุด!"
เสียงคำรามตามหลัง พร้อมเงาใหญ่ที่ประชิดเข้าใกล้ ความสิ้นหวังผุดพรายขึ้นทันทีที่ทั้งตัวถูกคว้าไว้ สองแขนถูกรั้งตวัดบิดไพล่หลัง แต่สัตตะสะบัดออกได้ทันแล้วจึงรีบกวาดขาเตะตัดข้อเท้าอีกฝ่ายให้เสียหลัก
'สหัส!? ' การประมือชั่วครู่ทำให้สัตตะเห็นอีกฝ่ายเต็มตา รูปร่างหน้าตาแบบนี้ เขาไม่มีทางจำผิดแน่
นี่มันไอ้เทวาแรงก์ S ผู้สูงส่งคนนั้นไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไมไอ้ตัวอันตรายที่ไม่อยากเจอที่สุดถึงมาอยู่ในหอสมุดต้องห้ามในเวลานี้กันวะเนี่ย!?
ความโชคร้ายผุดพรายในความสิ้นหวัง ถึงอย่างนั้นสัตตะก็ยังคงออกแรงต่อสู้ ทว่าถึงเขาจะมีฝีไม้ลายมืออย่างไร เรี่ยวแรงที่หายไปกว่าครึ่งก็ย่อมก่อปัญหา ความว่องไวที่ลดลงไปสุดท้ายก็ทำให้พลาดท่าถูกฝ่ายนั้นรวบตัวแล้วกดลงบนพื้นอย่างแรง โดยมีสหัสคร่อมทับอยู่ที่ด้านหลัง
"อ๊ากกก!!" ในวินาทีนั้นสัตตะได้ยินเพียงเสียงร้องของตัวเอง จากความเจ็บจุกที่ถูกกดตัวลงไปบนพื้นอย่างแรง
'ตายแน่!' จึงเป็นความคิดเดียวในหัวที่เหลืออยู่
"แก…ฮึก…แก เป็นใคร? "
"!!? " เสียงกระซิบต่ำที่ข้างหูทำเอาสัตตะขนลุกเกรียวไปทั้งตัว เกิดอะไรขึ้น?
"กลิ่นนี่มัน…อะไร? " สหัสพยายามกลั้นหายใจเมื่อถูกกลิ่นหอมรุนแรงที่ไม่สามารถระบุได้ว่ากลิ่นอะไรทะลักเข้าสู่โพรงจมูก และต้นตอกลิ่นก็คือไอ้คนใต้ร่างตอนนี้
"แกเป็นตัวอะไร!? " สหัสขมวดคิ้วมุ่น กลิ่นของฝ่ายนั้นกำลังจะทำให้เขาคลั่ง
"..." แม้จะถูกตะคอกถามอยู่หลายคำแต่สัตตะกลับไม่กล้าอ้าปากตอบ เพราะตอนนี้เขาอยู่ในร่างดรายแอดส์ที่ไม่มีใครเคยเห็น หากโชคดีหนีรอดได้ในครั้งนี้อย่างน้อยก็ยังสามารถกลับไปอยู่ในร่างมนุษย์ได้อย่างไม่มีปัญหา
สัตตะพยายามคิดหาทางไขว่คว้าทางรอด แต่ดูเหมือนเทพธิดาแห่งโชคจะหายสาบสูญไปจากมือกันดื้อ ๆ กลิ่นหอมรุนแรงที่จู่ ๆ ก็เข้มข้นขึ้นทำเอาหัวใจที่ยังมีความหวังเมื่อครู่ถูกบีบรัด
'กลิ่นนี่มัน…!!? ' สัตตะแทบร้องไห้เมื่อรู้ว่ากลิ่นหอมรุนแรงที่เขานึกไปว่าเป็นกลไกของห้องนี้แท้จริงมันมาจากตัวของไอ้เทวานามว่าสหัสคนนี้!
'เป็นไปได้ยังไง? ครั้งก่อนไม่เห็นเคยได้กลิ่นเลยนี่หว่า!'
"ฮึ่ก!"
"..." เสียงลมหายใจที่บางจังหวะรุนแรงบางจังหวะขาดห้วงเหมือนกำลังจมน้ำของคนบนร่างทำให้สัตตะรู้ดีว่าฝ่ายนั้นก็กำลังย่ำแย่เหมือนกัน
เพราะกลับสู่ร่างจริงกะทันหัน ทำให้สัตตะไม่อาจปกปิดกลิ่นกายของดรายแอดส์ และเพราะกลิ่นกายของดรายแอดส์มีฤทธิ์ทำให้ลุ่มหลงลืมตัว จึงทำให้เผ่าพันธ์ุของเขาไม่อาจออกจากหมู่บ้านลับแลเพราะจะกลายเป็นการสร้างความวุ่นวายแก่โลก ซึ่งตอนนี้มันกำลังมีผลรุนแรงต่อสหัสอยู่
สัตตะพยายามวิเคราะห์ด้วยก้อนสมองที่กำลังเหลวเป็นขี้ผึ้งลนไฟ
กลิ่นดรายแอดส์ของเขาทำให้สหัสแทบคลั่งนั้นไม่แปลก
แต่อย่าบอกนะว่ากลิ่นกายพิเศษของพวกเทวาก็เป็นพิษกับเขาด้วย?
ไม่ได้เป็นพิษกับดรายแอดส์ แต่เป็นพิษกับยักษ์
'เวรเอ้ย!' สัตตะพยายามดิ้นรนอีกครั้งเพราะเกรงว่าจะต่อสู้กับมหันตภัยครั้งนี้ไม่ไหว ในวินาทีที่กำลังจะสิ้นหวังเสียงลมหายใจรุนแรงจากเบื้องหลังกลับทำให้มองเห็นแสงริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์
แม้กลิ่นของไอ้เทวานี่จะเป็นพิษกับเขาก็จริง แต่ดูเหมือนกลิ่นกายดรายแอดส์ของเขาจะมีผลต่อมันมากกว่า ในเมื่อสหัสเองก็ทรมานไม่ต่างกัน มันก็ไม่แน่ว่าเขาอาจหนีรอดจากวิบากกรรมนี้ได้
"!!? " สัตตะพยายามดิ้นรนอีกครั้ง แต่กลับถูกกดร่างไว้แน่นยิ่งกว่าเก่า คนบนตัวโถมกายทาบทับลงมา เสียงหอบหายใจดังชัดที่ข้างหู พร้อมเสียงกระซิบทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว
"...อุตส่าห์หลบมาอยู่ที่นี่…เพราะไม่อยากเจอใครแล้วแท้ ๆ …"
'..อะไร…น่ะ? ' ทั้งที่ไม่อาจตีความว่าคำพูดของสหัสหมายความว่าอย่างไร แต่สัตตะก็สั่นระริกไปทั้งตัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ เพราะแรงกดดันบางอย่างที่ไม่เคยพบพานมาก่อน
"ไม่รู้หรือไง ว่าฉันขาดเลือดมานานแค่ไหน...กลิ่นบ้านี่มันอะไรวะ? ...อยากรนหาที่ตายใช่ไหม..."
'เลือด? เพ้ออะไรของมันวะ!? '
ปึ่ด!!
ไม่ทันที่สัตตะจะทำความเข้าใจเรือนผมสีเงินก็ถูกรวบดึงไปด้านข้าง เสื้อฮู้ดพร้อมเสื้อนักศึกษาด้านในถูกดึงลงจนเห็นผิวเนื้อ พริบตาจากนั้นบางสิ่งเปียกชื้นหยุ่นนุ่มก็สัมผัสเข้าที่หลังคอทันที
"เชี่ย!!?? " สัตตะร้องลั่นด้วยความตกใจ เขาถูกเลียเข้าที่ต้นคอไม่ผิดแน่
ไม่รู้ฝ่ายนั้นทำไปทำไมล่ะ คิดไปว่าอาจเพราะฤทธิ์ของกลิ่นกายตน ดังนั้นสัตตะจึงพยายามรวบรวมกำลังดิ้นรนให้พ้นจากคนเสียสติ
"ไอ้เทวาเวรเอ้ย! กูไม่ใช่ผู้หญิง!!"
"!!? ..." สหัสถูกเสียงตะโกนของคนใต้ร่างเรียกสติ เสียงแปร่งพร่าอย่างผู้ชายที่ชวนสับสน 'ดรายแอดส์…ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงหรือ? '
ผลั่ก!!
สหัสถูกผลักจนเสียการทรงตัวในจังหวะที่เขาเผลอไผล จนดรายแอดส์ตัวหอมหลุดออกจากการเกาะกุม
สมองของเทวาหนุ่มมึนทื่อ กลางอกที่ถูกสัญชาตญาณดิบคลุมเคลือบจนกลายเป็นสีดำเต้นเร่า ทัศนวิสัยตรงหน้ากลายเป็นสีแดงฉานอย่างนักล่าจนไม่อาจมีสติยับยั้งผิดชอบชั่วดี เมื่อเห็นเหยื่อหลุดออกจากมือ ก็รีบปรี่เข้าคว้า แล้วฉีกกระชากทุกอย่างตรงหน้าออก
…เลือด
…ในยามนี้เขาต้องได้กินเลือด!
เมื่อถูกกระโจนโถมเข้าใส่อีกครั้งสัตตะก็หมดหนทางขัดขืน ทันทีที่ถูกจับได้ก็ถูกสหัสที่ขึ้นมาคร่อมร่างฉีกกระชากเสื้อฮู้ดกับเสื้อนักศึกษาออกจนกระดุมขาดกระเด็นเกือบยกแผง ผิวเนื้อช่วงบนเปิดเปลือยสู่ด้านนอก
"ปล่อย!!" สัตตะแหกปากตะโกนลั่น เผื่อว่าคราวนี้เสียงของเขาจะสามารถปลุกสติของอีกฝ่ายได้อีกสักหน สองมือที่ยังอิสระอยู่พยายามผลักไส มือหนึ่งผลักอก มือหนึ่งดันคางของสหัสไว้ไม่ยอมให้เข้ามาใกล้
คนบนร่างนิ่งไปครู่ สัตตะได้สบสายตากับสหัสวูบหนึ่ง
"!!?? "
กลไกไฟเวทย์ในห้องจู่ ๆ ก็ติด ๆ ดับ ๆ คล้ายว่ามันกำลังตอบสนองกับปฏิกิริยาของสหัสที่กำลังแผ่ออร่าของเทวาออกมาอย่างเลือดเย็น แรงกดดันพร้อมกลิ่นหอมรุนแรงแต่เป็นพิษคละคลุ้งเสียจนสัตตะหายใจหายคอไม่ออก สุดท้ายเมื่อไม่สามารถควบคุมการหายใจจึงเผลอสูดกลิ่นกายของเทวาที่เป็นพิษต่อร่างกายเข้าไปจนเรี่ยวแรงที่ใช้ขัดขืนจนถึงเมื่อครู่สลายกลายเป็นศูนย์ในพริบตา
ในแสงสลัว ในหมอกของไอพิษบ้าคลั่ง ทำให้สัตตะไม่อาจคาดเดาสีหน้าหรือแววตาของอีกฝ่ายได้ถนัดนัก รู้เพียงภายใต้เงามืดดำที่จ้องเขม็งมานั้น มันคือผู้ล่าที่กำลังจะฉีกกระชากร่างเขาให้เป็นชิ้นๆ แล้วเคี้ยวกินจนไม่เหลือซาก! สัญชาตญาณหวีดร้องให้รีบหนี แต่ทั้งยุทธภูมิที่เสียเปรียบ ทั้งขนาดของร่างกาย และเรี่ยวแรงที่เหือดหาย ทำให้สัตตะจำต้องใช้แผนการสุดท้ายที่พอคิดได้
"ถ…ถ้าแกกินเลือดของคนที่ไม่ได้ผูกพันธะด้วย…แกจะโดนคำแช่ง…เล่นงานนะ…" สัตตะพยายามต่อรอง เมื่อรู้แล้วว่าเจ้าเทวาคนนี้ต้องการอะไร
'ขอล่ะ ขอให้การเจรจาได้ผล'
"...ฮึ"
"!? "
"ฮึ ฮึ…"
สหัสหัวเราะในคอเบา ๆ ดวงตายังคงมีสีเลือดของนักล่า เขาจับยึดสองมือสั่นระริกของสัตตะเอาไว้ แล้วกดมันลงไปบนพื้นด้วยมือเพียงข้างเดียว
'คนข้างหน้านี้เป็นใคร? '
'ผู้หญิง? ผู้ชาย? '
'ดรายแอดส์? ปีศาจ? '
'ตัวอะไรก็ช่าง!'
สหัสใช้มืออีกข้างคว้าใบหน้าของเหยื่อปากดีไว้ด้วยมือข้างเดียว บีบบังคับให้ใบหน้านั้นมองตรงมาที่ตน เหยียดยิ้มเผยคมเขี้ยวที่โง้งยาวออกมากว่าปกติ โน้มใบหน้าลงไปใกล้แล้วเอ่ยคำตอบรับด้วยเสียงกระซิบทุ้มต่ำแตกพร่า
"ก็แช่งมาสิ…"
"..." สัตตะเบิกตากว้าง เมื่อถูกสหัสก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหู
"ฉันอยู่กับคำสาปสรรมาทั้งชีวิต คิดว่าแค่นี้จะกลัวหรือไง? "
"....!!?? "
ไม่มีคำใดหลุดออกจากริมฝีปากแดงสดของสัตตะได้อีก เพราะถูกมือที่เพิ่งบีบกรามกันอยู่เมื่อครู่ปิดปากกันไว้แน่นแล้วกดให้ใบหน้าของเขาหันไปด้านข้างจนสุด เพื่อเผยต้นคอที่มีเส้นเลือดเต้นเร่าแก่สายตาของอีกฝ่าย
สัมผัสเปียกลื่นของปลายลิ้นที่ทำให้รู้สึกชาชั่วขณะ กับความเจ็บแล่นปลาบออกจากจุดที่ถูกคมเขี้ยวฝังลึกลงไป ดวงตาของสัตตะเบิกโพลงอย่างสิ้นหวัง
ตายแน่…
วันนี้เขาต้องตายแน่ ๆ !!
เสียงซู้ดดังขึ้นข้างหูตามจังหวะการกลืนของผู้ล่า สัตตะหอบหายใจภายใต้มือที่ปิดปากเขาเอาไว้แน่น ตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงปลายนิ้วมือเยียบเย็นราวกับพลังชีวิตถูกสูบออกไปพร้อมกับเลือดเนื้อที่ฝ่ายนั้นดูดกิน
ดวงตาเริ่มพร่าเบลอ สัมปชัญญะเลือนรางจนจับทางไม่ได้ คงมีเพียงก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่ยังบีบรัดเพื่อส่งสัญญาณให้สัญชาตญาณสุดท้ายร้องเตือนว่าหากยังปล่อยให้คนขาดสตินี่ดูดเลือดไปเรื่อย ๆ ห้วงชีวิตบอบบางนี้คงใกล้จะดับสูญเต็มทีแล้ว
แล้วในห้วงสติสุดท้ายของสัตตะ ใบหน้าของปู่ก็ลอยเข้ามาในความทรงจำ คล้ายอยากย้ำเตือนอะไรบางอย่างแก่เขา
'อย่าให้ใครเห็นพลังของหลาน อย่าได้ผูกพันธะกับเหล่าเทวา…อย่าได้มีชะตาชีวิตเช่นปู่'
'แต่เมื่อใดที่ตกอยู่ในอันตรายเกินแก้ ก็อย่าได้ลังเลเด็ดขาด!'
ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น มนตร์มารบทหนึ่งที่ปู่เคยให้ไว้ก็แล่นเข้ามาในหัว สัตตะร่ายมันออกไปอย่างไร้สติ ฉับพลันแสงสีดำก็พวยพุ่งออกจากใต้ร่างของเขา
"!!? " สหัสถูกไอสีดำนั้นผลักให้ออกห่างขากร่างของเหยื่อ
สติเขากลับมาทันทีที่เห็นว่าร่างของเหยื่อของตนกำลังจมหายลงไปในเงามืดใต้พื้นโดยมีกลุ่มควันคอยปกป้องร่างนั้นไว้
พริบตาเดียวทั้งร่างก็จมหายไป ก่อนที่ทุกอย่างจะคืนกลับสู่สภาพเดิมราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
สหัสเบิกตาโพลงเมื่อสติคืนกลับมาเต็มที่
"นั่นมัน…มนตร์มาร!? "