บทที่ 2 พบหมอ
“ท่านพี่ชายสะใภ้ อย่าเอะอะไปเลย!”
เหล่าฮูหยินประคองไม้เท้ายืนตระหง่านอยู่หน้าเรือน มองดูความวุ่นวายในศาลาไหว้ศพ ข้างหลังนางตามมาด้วยเหล่าหญิงสาวแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยม
ถึงคราวนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกชายหญิงกันแล้ว หากยังแบ่งแยกกันอยู่ จะไร้ซึ่งคนรักษาหน้าตาเหล่าฮูหยินไว้ได้แล้ว
“ท่านแม่ย่า กล้าออกมาแล้วงั้นหรือ” พี่ชายของลูกสะใภ้ตะโกนถาม “มาก็ดีแล้ว เราไปพบขุนนางกัน”
“หลานชาย เจ้าเข้าใจผิดแล้ว!” เหล่าฮูหยินกระแทกไม้เท้าพร้อมเอ่ยด้วยเสียงต่ำ
“เข้าใจผิดหรือ” พี่สะใภ้ยืนขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าจากการร่ำไห้เมื่อครู่หัวเราะเย้ยหยัน “เหล่าฮูหยิน คนตายทั้งคน เข้าใจผิดหรือไม่ ไม่ใช่ท่านเป็นคนตัดสิน ใครจะรู้ว่าท่านทำไปเพื่อหาเมียรองหรือเปลี่ยนเมียหลวงให้น้องเขยกันแน่”
สีหน้าเหล่าฮูหยินเปลี่ยนไป นางรู้ว่าเรื่องนี้คงปิดบังไม่ได้อีกแล้ว
ที่ลูกสะใภ้ต้องมานอนในโลงศพนี้ ก็เพราะว่านางหกล้มในเรือน ที่หกล้มก็เพราะนางทั้งสองเกิดปากเสียงกัน ลูกสะใภ้โมโหรีบเดินหนีไป โมโหจนรีบเดินหนีไปก็เพราะตัวเองพูดเรื่องที่จะรับสะใภ้รองเข้าบ้าน
นางทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ ลูกชายเป็นลูกคนโตของตระกูล จนวันนี้ยังไม่มีหลานชายให้สักคน แต่กลับมีหลานสาวคนแล้วคนเล่าแบบนี้ ก็เพราะหญิงในบ้านไม่ได้เรื่องไม่ใช่หรอกหรือ คนเป็นแม่อย่างนางจะทำพิธีไซ่ไหว้หรือว่าจะรับสะใภ้รองเพิ่มอีกสักคนไม่ได้หรือไร
เซ่นไหว้วิญญาณเรื่องใหญ่เป็นหลักการแห่งฟ้าดิน!
นางผิดอะไร!
ความผิดเพียงอย่างเดียว ก็คือลูกสะใภ้ตายในเรือนของนาง!
เหล่าฮูหยินกำไม้เท้าในมือจนแน่น เหงื่อไหลเต็มฝ่ามือ
“อวิ๋นเหนียงไม่ได้ตาย” นางกล่าวออกมาทีละคำ
เมื่อคำพูดนี้ออกจากปาก ผู้คน ณ ที่แห่งนั้นต่างอึ้งไปกันหมด
คนที่ยืนใกล้ก็อึ้ง ส่วนคนที่เหลือก็อึ้งไปตามกัน
เวลาฟ้าใกล้รุ่ง แสงจากโคมไฟในเรือนค่อยๆ เลือนหาย ต้นไม้เขียวขจีเป็นทิวแถว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคล้ายว่าจะมองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเจนนัก
ในสายตาของผู้คน ณ ตอนนี้ เหล่าฮูหยินราวกับอยู่ในเมฆหมอก
“ท่านพูดอะไรนะ” พี่ชายสะใภ้ตะโกนถาม
“ข้าบอกว่าอวิ๋นเหนียงไม่ได้ตาย!” เหล่าฮูหยินเริ่มเอ่ยคำแรก หลังจากนั้นคำพูดก็เริ่มลื่นไหล
จะไม่ไหลลื่นได้อย่างไร ณ เวลานี้ ต้องฝืนกัดฟันเท่านั้น
คราวนี้ทุกคนได้ยินชัดเจน ไม่เพียงแต่คนของบ้านสะใภ้เท่านั้นที่ตกใจ ขนาดคนในบ้านฝั่งตัวเองก็ตะลึงไปเช่นกัน
เหล่าฮูหยิน ท่านเสียสติไปแล้วหรือ
น้องเขยที่โดนต่อยจนหน้าตาดูไม่ได้ รีบร้อนจะปกป้องแม่ กระเด้งตัวขึ้นมาจากพื้นก่อนจะรั้งตัวพี่ชายของภรรยาไว้แน่น
“หากแม่ข้าเป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!” เขาตะโกน
ในตอนนี้เขากลายเป็นฝั่งที่พูดจาด้วยเหตุผล เขาดีใจสุดขีดขึ้นมาในทันใด ข้าไม่ต้องกลัวพวกเจ้าอีกแล้ว!
เมื่อเห็นว่าสองฝ่ายจะลงไม้ลงมือกันอีกครั้ง เหล่าฮูหยินจึงกระแทกไม้เท้าแล้วพูดด้วยเสียงอันดังก้องว่า
“หยุดเดี๋ยวนี้! ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ อวิ๋นเหนียงไม่ได้ตาย! นางแค่ไม่สบาย! นี่คือวิธีรักษาอาการป่วยของนาง!”
ทั้งสองฝ่ายนั่งลงในห้องโถง เหล่าสาวใช้ยกน้ำชามาให้จากนั้นจึงรีบถอยออกไป เพื่อไม่ให้ได้ยินคำพูดหรือ
เห็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมของเหล่าเจ้านาย
มากคนก็มากความ ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นคนมีฐานะทั้งสิ้น ปิดประตูแก้ไขกันเองเสียน่าจะดีเกว่า
“ท่านหมายความว่าจัดพิธีใหญ่โต เพียงเพื่อรักษาอาการป่วยอย่างนั้นรึ” พี่ชายสะใภ้ถาม สายตากวาดมองคนตรงหน้า
“ใช่แล้ว เรื่องนี้นอกจากข้าและหมอท่านนั้นแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้” เหล่าฮูหยินปั้นหน้าพูด
สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกผู้หนึ่งรีบร้อนเข้ามา กระซิบกระซาบข้างหูพี่สะใภ้
พี่สะใภ้กระแทกถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะโดยทันที
“ท่านแม่ย่า ท่านเห็นพวกเราเป็นคนโง่หรืออย่างไร” นางกล่าวอย่างเย้ยหยัน “ก็เห็นอยู่ว่าคนไม่หายใจแล้ว ตัวก็แข็ง ยังจะบอกว่ารักษาอาการป่วยอีกงั้นหรือ! ท่านเองหรือเปล่าที่ป่วย”
“แม่นางเฉิงบอกว่าป่วย ก็คือป่วย!” เหล่าฮูหยินไม่มีทีท่ายอมถอย นางเอ่ยด้วยสีหน้าขึงขัง
ดูจากท่าทางของเหล่าฮูหยินแล้ว หากไม่ได้บ้า ก็คงฝั่นเฝือนอยู่บ้าง
คนฝั่งบ้านพี่ชายสะใภ้หันมาสบตากันอย่างอดไม่ได้
“แม่นางเฉิงคือใคร” มีคนถามขึ้นมา
แม่นางเฉิงคือใคร คำถามนี้กล่าวออกมา แต่ยังไม่มีผู้ใดตอบ
ไม่ใช่พวกเขาไม่อยากตอบ แต่ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี
เมื่อสองเดือนที่แล้ว เรือนริมน้ำที่ร้างมานานก็ได้ปล่อยให้คนเช่าไป เหมือนว่าคนเช่าจะย้ายเข้ากลางดึก
เพื่อนบ้านละแวกนั้นไม่มีใครพบเห็นว่าเป็นผู้ใด วันต่อมาก็เห็นว่ามีสาวใช้คนหนึ่งออกมาจับจ่าย ท่าทางเป็นกันเอง พูดจาอ่อนหวาน ติดสำเนียงเจียงไหฺวที่อยู่ทางใต้
“เป็นหมออย่างนั้นรึ” พี่ชายสะใภ้ถามแทรกขึ้นมา
สาวใช้ที่ยืนตอบคำถามในห้องโถงนั้นพยักหน้าอย่างลังเล
“ทีแรกก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ ช่วงก่อนลูกชายคนเล็กของนายใบ้ทางถนนฝั่งตะวันออกไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด แถมยังพูดจาเพ้อเจ้อ ไปหาแม่ชีหลิวก็บอกว่าไม่รอดแล้ว นายใบ้กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่ สาวใช้ของแม่นางเฉิงเดินผ่านมาพอดี บอกว่าโรคนี้นายของนางสามารถรักษาได้ บ้านนายใบ้ได้ยินคำว่ารักษาได้ก็ไม่สนใจใดๆ รีบอุ้มลูกน้อยไปหาทันที ได้หาหมอตอนเช้า พอตกบ่ายก็ฟื้นจริงๆ แถมยังกินข้าวชามใหญ่อีกต่างหาก วันต่อมาก็ลงจากเตียงมาวิ่งเล่นได้เหมือนไม่มี อะไรเกิดขึ้น” นางกล่าว
คนแถวนั้นล้วนแต่เป็นหญิงแก่ไร้ชาติตระกูล ชอบฟังเรื่องนินทาเป็นชีวิตจิตใจ ยิ่งเรื่องแปลกประหลาด
ของชาวบ้านแบบนี้ คงพูดกันสนุกปากจนน้ำลายกระเซ็น
เหล่าฮูหยินกระแอมขึ้น สาวใช้จึงจะได้สติกลับมา พอนึกได้ว่ากำลังอยู่ต่อหน้าใครก็รีบหดหัวปิดปากในทันที
ผู้หญิงที่ไหนจะเป็นหมอได้เล่า คงเป็นแค่คนที่มีรู้วิธีรักษาอาการป่วยก็เท่านั้น
พี่ชายสะใภ้หยาม
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไม่ใช่เจ้าค่ะ” สาวใช้เกรงว่าจะเสียชื่อด้านความรอบรู้ของตน จึงรีบพูดพลางออกท่าทางไปด้วยว่า “ไม่เพียงเท่านี้นะเจ้าคะ ต่อมามีแม่ของคนเชือดหมูในตลาดทางตะวันออก กินลูกท้อมากเกินไป ท้องเสียจนหมดแรง สาวใช้บ้านตระกูลเฉิงได้ข่าวตอนซื้อหมู จึงเชิญแม่ของเขาไปดูอาการ พอกลางคืนส่งตัวกลับมาก็หายดีแล้ว วันต่อมายังถือไม้เท้าดูหลานอยู่เลยนะเจ้าคะ”
พี่ชายสะใภ้ขมวดคิ้ว
สาวใช้พูดจาน้ำไหลไฟดับ นางถนัดนักเรื่องการแย่งพูด ฝึกจนวิชาแก่กล้า เมื่อเห็นพี่ชายสะใภ้ขมวดคิ้ว นางจึงสูดหายใจลึก แล้วพูดต่อทันที
“ตั้งแต่นั้นมา แม่นางเฉิงก็มีชื่อเสียง มีผู้คนมากมายอยากให้นางรักษา ทว่าสาวใช้บ้านตระกูลเฉิงกล่าวไว้ว่า บ้านนางไม่ปิดประตู อยากมารักษาก็เข้ามาได้เลย มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวคือ ถ้าไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หายจะไม่รักษาให้”
นางกล่าว
คำพูดของนางทำเอาคนทั้งห้องโถงประหลาดใจ
สาวใช้สูดหายใจลึกอีกครั้ง
“หากไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หาย จะไม่รักษาให้ หมายความว่าอย่างไรกัน” หญิงนางหนึ่งฝั่งทางบ้านพี่ชายสะใภ้ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
คราวนี้หัวข้อสนทนาตกเป็นเรื่องของนางเสียแล้ว สาวใช้พักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ดูท่าทางแล้วไม่ว่าจะคนบ้านไหนก็สอดรู้กันทั้งนั้น
“ก็หมายความว่า อาการป่วยจำพวกปวดหัวตัวร้อนไอจาม เป็นต้น โรคที่ไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตนางไม่รับรักษา จะไล่ให้ไปที่โรงหมอ มีเพียงคนที่ถูกหมอวินิจฉัยแล้วว่ารักษาไม่หายรอคอยความตายเท่านั้นนางถึงจะรักษาให้เจ้าค่ะ” นางกล่าว
คำพูดที่ออกมาทำเอาคนทั้งห้องโถงถึงกับตะลึงงัน
“วาจาเหิมเกริมนัก” ฮูหยินทั้งหลายถกเถียงกันให้เซ็งแซ่
“มิได้เหิมเกริมเจ้าค่ะ” สาวใช้รีบร้อนพูดต่อ “แม่นางเฉิงบอกว่า นางเป็นนักบวช ไม่สะดวกเรื่องการรักษา เพียงแต่ทนเห็นการเกิดแก่เจ็บตายของเหล่ามนุษย์มิได้ จึงตัดใจกระทำการเหิมเกริมเช่นนี้”
เมื่อได้ยินนางพูดดังนั้น หญิงกลุ่มหนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่าพระพุทธเจ้าเมตตา
คงจะมีแค่หญิงเหล่านั้นที่เชื่อคำอวยพร ทว่าพี่ชายสะใภ้และญาติพี่น้องต่างเบะปาก
ไม่สะดวกรักษาอย่างนั้นรึ ให้ทานเพื่อให้ได้มาซึ่งบุญบารมีอย่างนั้นหรือ แม้ใจอยากปฏิเสธแต่กลับจำใจทำอย่างนั้นหรือ
“ช่วงนี้คนที่ไปขอให้แม่นางเฉิงรักษา ล้วนแล้วแต่เป็นคนป่วยอาการหนักทั้งนั้น แล้วก็หายดีกันทั้งหมดด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้จบบทสนทนา
ในห้องเต็มไปด้วยเสียงคนพูดจา
บนโลกนี้คนแปลกเรื่องประหลาดมีมากนัก เหมือนว่าเหลวไหลไร้สาระ แต่ก็มิอาจเหมารวมทั้งหมดได้
“อย่างนั้นน้องสาวข้าตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เหตุใดยังไม่รีบช่วยรักษา ทำพิธีพวกนี้เพื่ออะไร" พี่ชายสะใภ้เอ่ยเสียงทุ้ม
“ล้างซวยสักหน่อย” เหล่าฮูหยินพูดหน้านิ่ง จิตใจไม่สั่นไหว เมื่อเห็นพี่ชายสะใภ้เลิกคิ้ว จึงรีบพูดต่อ “แม่นางเฉิงผู้นั้นเป็นคนบอกมา ยังต้องสมจริงอย่างยิ่งด้วย มิเช่นนั้นจะไม่ได้ผล”
“นางเป็นหมอผีหรือหมอคนกันแน่ ล้างซวยอะไรกัน!” พี่ชายสะใภ้เอ่ย เส้นเลือดบนหน้าพร้อมจะระเบิดออก
ล้างซวย แต่เกือบซวยถึงพ่อถึงแม่แล้ว! มีอย่างที่ไหนกัน
“ข้าไม่ใช่หมอ ข้าไม่รู้” เหล่าฮูหยินพูดอย่างไม่แยแส “ข้าเพียงแต่จะช่วยชีวิตลูกสะใภ้ อย่าว่าแต่ใช้งานศพล้างซวยเลย หากให้ข้านอนในโลงด้วยก็ย่อมได้”
เห็นเหล่าฮูหยินท่าทีจริงจัง เหล่าหญิงฝั่งสะใภ้กลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดขึ้นมา
แม่ย่าที่กล้าทำในสิ่งที่คนถือที่สุดให้สะใภ้ บนโลกนี้จะมีสักกี่คนกัน
พี่ชายสะใภ้กระแอมหนึ่งที
“คำพูดสวยหรู แต่ไร้ประโยชน์” เขากล่าวเย้ย แต่ท่าทีกลับแตกต่างจากตอนที่เพิ่งมาถึงยิ่งนัก เพราะใครก็ห้ามไม่อยู่ ราวกับจะพังบ้านคนอื่นทิ้งให้มันรู้กันไป
ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นต่างโล่งอก แต่ก็รีบกลั้นใจหันมองไปทางเหล่าฮูหยิน
ก็ใช่น่ะสิ คำพูดสวยหรูไร้ประโยชน์ ก็เพราะว่า...
“ทำไมยังไม่เชิญแม่นางเฉิงมาอีก” เหล่าฮูหยินเลิกคิ้วกล่าวถาม “ฟ้าสว่างแล้ว!”
เสียงฝีเท้ามาจากนอกประตู แม่นมของพี่หยวนวิ่งเข้ามา
“แม่นางเฉิงมาแล้วหรือ” เหล่าฮูหยินยืนขึ้นถาม
แม่นางเฉิงผู้นั้นเป็นคนอย่างไรกันแน่ คนในที่นั้นต่างพากันมองออกไป
หมอกจางๆ ภายนอกประตูเริ่มคลาย แสงแดดแรกแย้มมาให้เห็น แต่กลับไร้ซึ่งเงาคน
“สาวใช้บ้านตระกูลเฉิงบอกว่า นายของนางป่วยยังไม่หายจึงไม่ออกจากบ้าน ให้พวกเราพาคนไปส่งถึงที่” แม่นมพูดจาอึกอัก
สาวใช้คนนั้นยังอยู่ พอได้ยินก็รีบประสมโรงโดยไม่รอคำสั่ง
“ใช่แล้วๆ แม่นางเฉิงไม่เคยออกจากบ้าน ทุกคนต้องพาคนไข้ไปหาถึงที่ทั้งนั้น ทุกครั้งจะมีญาติเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนข้างในนั้นได้เจ้าค่ะ” นางรีบพยักหน้ากล่าว
“อย่างนั้นรีบพาคนไข้ไปเร็วเข้า” เหล่าฮูหยินรีบพูดต่อ
เช่นนี้สมใจนางยิ่งนัก คนบ้านสะใภ้จะได้ไม่ถามนู่นนี่จนตนมีพิรุธ
คนใช้ตอบรับแล้วรีบไปทันใด
“รอเดี๋ยว” พี่ชายสะใภ้พูด ก่อนจะยืนขึ้นและมองแม่นม พร้อมคิ้วขมวดกันแน่น “เมื่อกี้เจ้าว่าอย่างไรนะ แม่นางเฉิงนั้นป่วยยังไม่หายหรือ”
แม่นมพยักหน้า
สาวใช้บ้านนั้นบอกมาแบบนี้
“ตัวนางเองป่วยยังไม่หาย แล้วจะมีปัญญารักษาโรคที่รักษาไม่หายได้อย่างไร!” พี่ชายสะใภ้กล่าวเย้ยหยัน


บทที่ 5 ออกเดินทาง
เหตุใดถึงรักษาโรคได้ล่ะ
“ปั้นฉิน เจ้าบอกว่าเป็นหมอต้องเรียนตั้งแต่ยังเล็กถึงจะรักษาคนได้ไม่ใช่หรือ” เฉิงเจียวเหนียงพูดพร้อมนั่งตัวตรง ถึงแม้จะเป็นท่วงท่าที่แสนง่ายดาย แต่เมื่อเทียบกับคนปกติแล้ว นางยังคงดูเชื่องช้ากว่ามาก “ในเมื่อข้าเป็นเด็กสติไม่ดี
ก็คงไม่เรียนด้านนี้หรอก”
ปั้นฉินมองดูนางด้วยท่าทางงุนงง
นึกถึงคืนฝนฟ้าคะนองเมื่อสามเดือนก่อน สายฟ้าฟาดผ่าลงที่กลางวัดเต๋า โชคดีที่นางและนายหญิงอาศัยอยู่
ในห้องที่โทรมที่สุดของวัด ฟางหญ้าอิฐดินทำให้พวกนางยังมีโอกาสหนีรอดออกมาได้ แต่ทว่าสายฟ้านั้นกลับผ่าลงที่ต้นไม้ใหญ่หน้าห้องพวกนางและพื้นที่พวกนางยืนอยู่ นายหญิงส่งเสียงกรีดร้องครั้งแรกในชีวิตก่อนจะสลบไป
พอฟื้นขึ้นมานางก็เปลี่ยนไป ไม่สิ หายดีต่างหาก
ดวงตาขยับได้ ไม่มีน้ำลายไหลยืด แถมยังพูดได้อีกด้วย
“นายหญิง ดูเหมือนว่าในตอนนั้นนักพรตจะพูดถูก ที่ให้ท่านออกจากบ้าน ห่างจากญาติ แล้วมาอยู่ในวัดเต๋า
ถึงจะเป็นการมงคล” ปั้นฉินกล่าวด้วยความตื่นเต้น
อย่างนั้นหรือ
เฉิงเจียวเหนียงครุ่นคิด แต่เพราะกล้ามเนื้อแข็งเกร็งไปหมด จึงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า
“แต่ว่า ถึงแม้ข้าจะหายดีเพราะเหตุนี้ แต่ก็ไม่น่าจะจู่ๆ ก็รักษาโรคได้นี่” นางเอ่ยช้าๆ
นั่นสิ ปั้นฉินขมวดคิ้วครุ่นคิด น่าแปลกเสียจริง
“อ้อ” ทันใดนั้นนางก็ตบฝ่ามือฉาดเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “ไม่แปลกนี่เจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงเบนสายตามองไปทางนาง แต่เพราะท่วงท่านั้นแสนเชื่องช้า ทำให้ยังดูเหมือนเหม่อลอย
“นายหญิง ในเมื่อท่านเซียนทำให้ท่านหายดีได้ ถ้าท่านจะรักษาโรคให้คนตายแล้วฟื้นขึ้นมาได้ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่เจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว ดวงตาส่องประกายแวววาว
‘หา’ เฉิงเจียวเหนียงเหม่อไปสักพัก เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นอิทธิฤทธิ์ที่ท่านเซียนประทานให้
“นายหญิง นี่ก็ไม่แปลกนี่เจ้าคะ ท่านรู้จักหยางต้าเหนียนเมืองเจี้ยนโจวไหมเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม พอพูดเสร็จก็ตบหัวตัวเองหนึ่งที นายหญิงเป็นเด็กสติไม่ดี จะรู้ได้อย่างไรเล่า เพราะชีวิตในวัดเต๋านั้นแสนน่าเบื่อ เรื่องซุบซิบนินทาของโลกภายนอกนั้นนางจึงจำได้เป็นอย่างดี ตอนที่เหล่าฮูหยินยังอยู่และมาเยี่ยมพวกนางนั้น นางได้ยินเหล่าฮูหยินซุบซิบกับแม่เฒ่าสาวใช้อีกคนหนึ่งว่า “อายุไม่เท่าไร แถมยังพูดไม่ได้ แต่จู่ๆ ก็แต่งกลอนได้ ยังมีอีกนะ ที่จินซีมีบ้านลูกชาวนาคนหนึ่ง อายุได้ห้าขวบ จู่ๆ ก็ท่องกลอนได้เสียอย่างนั้น”
‘หา’ เฉิงเจียวเหนียงเหม่ออีกครั้ง แต่เหม่อครั้งนี้เพราะว่าตกใจ
เก่งเพียงนี้เชียวหรือ!
“เจ้าค่ะนายหญิง พวกผู้ใหญ่พูดกันว่า เป็นเพราะท่านเซียนเปิดทวารให้” ปั้นฉินพูดอย่างชอบใจ มองดูเฉิงเจียวเหนียงพร้อมกุมมือทั้งสองไว้ “นายหญิง ท่านก็เปิดทวารแล้ว เดิมทีสามจิตของท่านขาดไปหนึ่ง เจ็ดวิญญาณขาดไปสอง ตอนนี้ท่านเซียนคืนจิตวิญญาณให้ท่านแล้วนะเจ้าคะ”
‘หา’ เป็นเช่นนี้หรือ เฉิงเจียวเหนียงสายตาว่างเปล่า
“นายหญิง นักพรตผู้นั้นไม่ใช่คนหลอกลวงจริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ! นายท่านอาจจะไม่ได้ตั้งใจทอดทิ้งท่านก็ได้นะ
เจ้าคะ!” ทันใดนั้นปั้นฉินก็อดประหลาดกับคำพูดของตัวเองไม่ได้ “นายหญิง หรือเราจะกลับไปวัดเต๋าดีเจ้าคะ นายท่านต้องกลับมารับท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”
‘หา’ จะเป็นไปได้หรือ เฉิงเจียวเหนียงส่ายหน้าในใจ เพียงแต่ร่างกายตามความคิดของนางไม่ทัน สีหน้าแรกยังไม่ทันได้ปรากฏ ความคิดใหม่ก็ลอยเข้ามาในหัวเสียแล้ว สุดท้ายก็เลยไม่ทำมันสักสีหน้าไปเสียเลย
“เราออกมาไกลขนาดนี้แล้ว จะกลับไปอีกก็คงไม่ดี เดินทางกลับบ้านน่าจะดีกว่า จะได้ไม่ยุ่งยาก” นางเอ่ยอย่างเชื่องช้าในที่สุด
ปั้นฉินพยักหน้ารับ เมื่อนายหญิงที่นางต้องเฝ้าดูทุกกระเบียดนิ้วอาการดีขึ้น นางจึงรู้สึกราวกับว่ามีที่พึ่งพิง ถึงแม้นายหญิงจะอาการกำเริบขึ้นมาในบางครั้ง แต่นางกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างหาใดเปรียบ
เฉิงเจียวเหนียงเหม่อลอยไม่พูดจา
วันเวลาที่ผ่านมาทำให้ปั้นฉินอ่านกริยาของนางออกอย่างกระจ่าง รู้ว่าท่าทางเช่นนี้หมายถึงกำลังครุ่นคิด
และเตรียมจะพูด นางจึงเฝ้าคอยโดยไม่ได้เร่งรัดใดๆ
“ตอนนี้เราเก็บเงินได้เท่าไร” เฉิงเจียวเหนียงถาม
เรื่องเงินนั้น แต่ละวันปั้นฉินต้องนับสักสองรอบ เพื่อให้จำได้ขึ้นใจ
“บวกกับเงินครั้งนี้ที่บ้านตระกูลจางให้มา ก็สิบตำลึงเจ้าค่ะ” นางรีบตอบ
ค่าเช่าบ้าน รักษาโรคให้คนอื่น ยาบำรุงของตน และอาหาร ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น ทุกครั้งที่นางหาเงินมาได้ เดี๋ยวเดียวก็ใช้หมด แต่ก็ไม่เป็นไร หมดแล้วหยุดพัก มาหาเงินใหม่ วนเวียนซ้ำไปเช่นนี้ เพื่อจะได้เข้าใกล้บ้านตระกูลเฉิงมากเรื่อยๆ
หากได้พบเจ้าเหล่าญาติพี่น้อง ได้กลับบ้านที่เคยอยู่ตอนเกิด ก็คงจะช่วยให้เรียบเรียงความทรงจำที่วุ่นวาย
ไม่ปะติดปะต่อเหล่านี้ได้
“ก็คงพอให้เราเดินทางได้ช่วงหนึ่งแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เจ้ารีบไปโรงรถม้า เราจะไปกันตอนกลางคืน”
ตอนนี้เลยหรือ คืนนี้เลยหรือ
ปั้นฉินตกใจไม่น้อย แม้ว่าบ่อยครั้งที่พวกนางพักอาศัยอยู่ที่หนึ่งแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ในคราวก่อนๆ มักจะวางแผนเดินทางวันนี้ พรุ่งนี้จึงเตรียมตัว แล้ววันมะรืนถึงจะออกเดินทาง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่พูดว่าจะไปก็ไปเช่นนี้
“นายหญิง ท่านพักฟื้นร่างกายอีกสักนิดเถอะเจ้าค่ะ” นางกล่าวอย่างกังวลใจ “ไม่ต้องรีบร้อนเช่นนี้”
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ พยักหน้า เดิมทีนางอยากจะส่ายหน้า แต่ช่างทำยากเสียจริง จึงยอมเลิกไป
“ครั้งนี้เป็นเพราะฮูหยินบ้านข้างๆ ป่วย เราเลยพักอยู่ที่นี่นานกว่าคราวก่อนๆ หลายวัน ...” นางเอ่ย ในใจนางมีคำพูดมากมาย แต่ทำอย่างไรได้พอมาถึงที่ปาก ลิ้นมันก็ควบคุมไม่ได้ดั่งใจ ทำได้เพียงพูดเรื่องยาวให้สั้นลง สุดท้ายเหลือเพียงหนึ่งประโยคว่า “ก็เลยเกรงว่าจะไม่ดี”
ไม่ดีหรือ ทำไมถึงไม่ดีเล่า ปั้นฉินไม่เข้าใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่พูดต่อ แต่จ้องมองนาง
แม้ดวงตาคู่นั้นจะกลับมามีชีวิตชีวาแล้ว แต่มองดูดีๆ ก็เหมือนกับสระน้ำที่แน่นิ่ง
ปั้นฉินรีบก้มหัว
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” นางกล่าวแล้วรีบลุกออกไป
ความเงียบสงัดกลับเข้ามาปกคลุมภายในห้องอีกครั้ง ไม่รู้ว่าฝนข้างนอกหยุดไปตั้งแต่เมื่อใด บรรยากาศเปียกชื้นลอดเข้ามาพร้อมกับสายลมเย็น ความรู้สึกนี้ช่างสบายกายยิ่งนัก เฉิงเจียวเหนียงนอนลง ปลดปล่อยอารมณ์ให้
ว่างเปล่า ร่างทั้งร่างกลับมาแน่นิ่งดังเดิม
ไม่ใช่ว่านางไม่คิดอะไร แต่นางคิดไม่ได้ต่างหาก เพราะหากคิดจะจับต้นชนปลายความทรงจำในหัวเมื่อใด นางก็จะว้าวุ่นและปวดหัวเสียทุกที จนอาจจะฟั่นเฟือนไปเลยก็ได้ แต่หากปล่อยวางไม่คิดอะไรเลยเช่นนี้ จะทำให้ร่างกายนางนับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ อาการเหม่อลอยก็จะน้อยลงเช่นกัน
ปั้นฉินทำงานอย่างว่องไว ออกไปเพียงครู่เดียวนางก็กลับมา แน่นอนว่าเป็นเพราะตอนนี้พวกนางพอจะมีเงิน
บ้างแล้ว นึกถึงแต่ก่อนตอนที่เดินทางจากวัดเต๋าเพื่อออกจากเมืองปิ้งโจว แม้จะเป็นระยะทางสั้นๆ แต่พวกนางยังใช้เวลาถึงเจ็ดวัน
“นายหญิง ข้าไปเก็บของนะเจ้าคะ” นางกล่าว “รถม้าของโรงรถม้าจะมาตอนกลางคืน เรากินข้าวกันก่อน
ตอนกลางคืนจะได้ไม่ต้องหยุดแวะเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน เพียงแต่ส่งเสียง ‘อืม’
ปั้นฉินลุกขึ้นอย่างดีใจ แต่พอยืนขึ้นก็ได้ยินคนพูดเสียงดังจากด้านนอก
“นี่ หมอเทวดาอยู่บ้านนี้ใช่หรือไม่”
ปั้นฉินเปิดประตูอีกบานที่ยังไม่ได้ผลักออก มองดูสองชายหนึ่งหญิงนอกประตู เมื่อเห็นนางมองมา หญิงที่นั่งอยู่ตรงประตูก็โอดครวญเสียงดัง
“แม่นางรีบช่วยชีวิตข้าเถิด” นางตะโกน
ปั้นฉินขมวดคิ้ว ดูท่าทางแล้วไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้นนายหญิงบอกเองว่าจะไม่รับรักษาแล้วด้วยสิ
“อาการป่วยของเจ้า นายหญิงข้ารักษาไม่ได้ ไปโรงหมอเถิด” นางกล่าวและกำลังหันหลังกลับ
เสียงปังมาจากด้านหลัง ชายหนึ่งในนั้นใช้มือตบบนประตู
“ทำไมรักษาไม่ได้ คนอื่นพวกเจ้าก็รักษาให้ ทำไมพวกเราไม่รักษาเล่า เพราะเราไม่มีเงินหรือ” ชายผู้นั้นตะโกน
ปั้นฉินมองดูชายท่าทางโหดเหี้ยม แต่นางกลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย
นายหญิงของนางเป็นเทวดาที่ท่านเซียนเปิดทวารให้เชียวนะ
“มิใช่หรอก เพราะนายหญิงของข้ารักษาเพียงคนใกล้ตายที่รักษาไม่หายเท่านั้น นายหญิงของท่านไม่เป็นอะไร...” นางกล่าว
คำสุดท้ายยังไม่ทันออกจากปาก ชายผู้นั้นหันหลังกลับยกเท้าขึ้นถีบยอดอกของหญิงสาวในทันที
เสียงกรีดร้องของปั้นฉินและหญิงผู้นั้นดังขึ้นพร้อมกัน แต่ต่างกันที่หญิงผู้นั้นกระอักเลือด ทั้งยังล้มลงบนพื้น
ไม่ขยับตัว
“ตอนนี้คนจะตายแล้ว รักษาได้หรือยัง” ชายผู้นั้นหันกลับมา ยื่นมือมาตบประตูอย่างแรงอีกครั้ง มองดูสาวใช้
ที่หน้าซีดเผือดตรงหน้า น้ำเสียงแสนหยาบโลน
นี่ไม่ใช่มาเพื่อรักษาโรค นี่มาหาเรื่องกันชัดๆ
ปั้นฉินก้าวถอยหลัง แต่พอนึกถึงนายหญิงที่อยู่ในเรือน นางจึงกลับมายืนที่เดิมอีกครั้ง ใบหน้าของปั้นฉินซีดขาว แถมขบริมผีปากล่างของตนไว้แน่น
นี่หรือเรื่องไม่ดีที่นายหญิงพูดถึงเมื่อครู่


บทที่ 6 ช่วยเหลือ
จะทำอย่างไรดี
“พวกเจ้าจะทำอะไร” ปั้นฉินตะโกน แม้จะหวาดกลัวแต่ก็ยังขวางประตูไว้อย่างแน่นหนา
“จะทำอะไรหรือ ก็รักษาโรคอย่างไรเล่า!” ชายผู้นั้นตะโกนพร้อมมองนางอย่างเกลียดชัง “เจ้าบอกว่าคนไม่ตายไม่รักษาไม่ใช่หรือ ตอนนี้คนใกล้ตายแล้ว พวกเจ้ายังไม่รักษาอีก เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาหรืออย่างไร”
เมื่อเขาพูดจบก็มีคนหัวเราะออกมา
“ในเมื่อคนใกล้จะตายแล้ว ก็รีบไปแจ้งขุนนางเสียสิ” เสียงของผู้ชายดังขึ้น
ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลจาง บรรพบุรุษตระกูลใหญ่แห่งถงเจียง บริเวณโดยรอบไม่ค่อยมีผู้อื่นพักอาศัย มีเพียงบ้านไม่กี่หลังที่ว่างอยู่ เนื่องจากทำเลชื้นแฉะจึงรกร้าง หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมักจะไม่มีคนมามุงล้อม อีกทั้งบ้านตระกูลจางกำลังจัดพิธีศพ ยิ่งไม่มีคนนอกเข้าใกล้ แต่จู่ๆ มีคนเข้ามายุ่งได้อย่างไร แถมยังมาพูดจาถากถางกันอีกต่างหาก
“ไอ้คนไหนมันไม่มีลูกกะตา...” ชายหนุ่มสองคนหันไปหาต้นเสียงด้วยความหงุดหงิด
แต่ก็เห็นเพียงชายสามคนกับม้าอีกหนึ่งตัวที่ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด บนม้ามีชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมฤดูร้อนแขนยาว สวมงอบไม้ไผ่ ดูท่าทางเหนื่อยล้า เหมือนคนกำลังเดินทางมาอย่างรีบเร่ง ม้าตัวนั้นหยุดลงแล้วหันมองมาทางพวกเขา
“กล้าดีอย่างไรถึงเสียมารยาทกับท่านชายเช่นนี้!” เมื่อได้ยินชายสองคนนั้นตะโกนขึ้น ชายเสื้อดำทั้งสองที่ติดตามท่านชายหนุ่มน้อยก็เลิกคิ้วพร้อมตะโกนกลับ
ท่านชายหรือ มองดูการแต่งตัวของหนุ่มคนนี้อีกที ไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดา ชายสองคนสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย
“ท่านชายไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ อย่าพูดจาเหลวไหลจะดีกว่า” ชายหนึ่งในนั้นกล่าว
“ข้ามองดูอยู่ตลอด” ท่านชายผู้นั้นเอ่ย พร้อมยกมือขึ้นถอดงอบออก “กลางวันแสกๆ ยังหลอกลวงคนได้
เสี่ยวลิ่ว เจ้านำประกาศของข้า ไปถามใต้เท้าฉินปลัดอำเภอถงเจียงดูสิว่า เขาดูแลเรื่องนี้หรือไม่”
พอได้ยินท่านชายพูดว่าเฝ้ามองดูอยู่ตลอด ชายสองคนก็เริ่มกระสับกระส่าย ยิ่งพอได้ยินท่านชายพูดถึงท่านปลัดอำเภอก็ยิ่งร้อนรน เมื่อเห็นทางที่ท่านชายกำลังมุ่งไปคือบ้านตระกูลจางที่กำลังจัดพิธีศพอยู่ เพื่อนสนิทมิตรสหายของตระกูลจางล้วนแล้วแต่เป็นเหล่าผู้ดีมีอำนาจทั้งสิ้น ดูแล้วพื้นเพของท่านชายผู้นี้คงไม่ใช่คนธรรมดา
“ได้ ในเมื่อท่านชายจะไปหาปลัดอำเภอ อย่างนั้นพวกเราก็จะไปร้องกับขุนนางก่อนเหมือนกัน!” ชายหนึ่งในนั้นตอบกลับในทันที เสียงตะโกนฟังดูเกรี้ยวกราด แต่พอตะโกนเสร็จกลับรีบหันหลังวิ่งหนีไป
“ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ชายอีกคนแม้จะตอบโต้ช้าไปบ้าง แต่ก็ทิ้งคำขู่ไว้ก่อนจะวิ่งตามออกไป
เพียงชั่วพริบตา หน้าเรือนก็เหลือเพียงหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้น
ปั้นฉินดึงสติกลับมา มองดูหญิงนางนั้นด้วยอย่างร้อนใจ
“นายหญิงเจ้าคะ มีหญิงผู้หนึ่ง...” นางกัดฟันก่อนจะหันหลังตะโกนเข้าไปในบ้าน ขณะที่กำลังจะอธิบายอาการบาดเจ็บของนาง ท่านชายผู้นั้นก็หัวเราะขึ้นมา
“เสี่ยวลิ่ว มีคนตาย พวกเจ้ารีบหามไปหาขุนนาง ให้หมอผ่าศพ...” เสียงพูดของเขาดังก้อง
ยังไม่ทันพูดจบ หญิงที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแล้ววิ่งหนีไปทั้งที่ยังไม่ได้เก็บของบนพื้น
เพียงพริบตาเดียวก็หายไปไร้เงาคน
ท่านชายหนุ่มน้อยกับคนติดตามสองคนหัวเราะเสียงดัง ปั้นฉินอึ้งไปสักครู่แล้วก็หัวเราะตาม อดไม่ได้ที่จะเดินออกมาดูของที่อยู่บนพื้น
“นั่นมันกระดานเหล็กนี่ ที่ออกจากปากหญิงผู้นั้นคงจะเป็นเลือดไก่” ท่านชายหนุ่มน้อยกล่าว
ปั้นฉินเห็นท่านชายหนุ่มน้อยก็รีบก้มหัวทำความเคารพ
“ขอบคุณท่านชายที่ช่วยเจ้าค่ะ” นางกล่าว
“ไม่ต้องมากพิธี นี่เป็นหน้าบ้านท่านป้าของข้า ข้าไม่ยอมให้อันธพาลไร้หัวนอนปลายเท้าพวกนี้มารังควาญ มาทำเสียหน้าหรอก” ท่านชายหนุ่มน้อยพูดจบ เขาไม่ได้หันมาหาปั้นฉิน แต่กลับควบม้าจากไป
“ปั้นฉิน”
เสียงเรียกของเฉิงเจียวเหนียงลอยมาจากในบ้าน
ปั้นฉินรีบหันไป ยังไม่ทันกลับตัว ประโยคถัดไปก็ดังตามมา
“ถามชื่อแซ่ของเขา วันหน้าจะได้ทดแทนบุญคุณ”
ปั้นฉินไม่หันกลับ แต่รีบตามท่านชายที่ควบม้าออกไป
น่าจะเป็นครั้งแรกที่เสียงของเฉิงเจียวเหนียงดังเช่นนี้ ดังจนกระทั่งท่านชายผู้นั้นยังได้ยิน เขายิ้มพลางมองดู
ฉินที่วิ่งตามมา
“เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ ผู้ใดก็ทำได้ ไม่นับเป็นบุญคุณอะไร” เขายิ้มกล่าว พูดเสร็จก็ควบม้ามุ่งหน้าไปไม่หยุด
คนติดตามวิ่งตามมา ปั้นฉินเร่งฝีเท้าตามไปไม่กี่ก้าว ก็เห็นว่าท่านชายเข้าไปในบ้านตระกูลจาง
ปั้นฉินเป็นห่วงนายหญิงจึงรีบกลับไป
เฉิงเจียวเหนียงยังคงนั่งอยู่หลังฉากกั้นลม หน้าตาเหม่อลอยอีกทั้งยังหอบเล็กน้อย
“นายหญิง” ปั้นฉินตกใจสุดขีด นางคุกเข่านั่งลง
เฉิงเจียวเหนียงมองดูนาง สายตาบ่งบอกว่าข้าไม่เป็นไร ปั้นฉินใจเริ่มสงบ นายหญิงไม่ได้เสียสติ
ผ่านไปเพียงครู่ เฉิงเจียวเหนียงเริ่มพูดออกมาช้าๆ
“เมื่อครู่ ตะโกนคำนั้นไป เหนื่อย” นางกล่าว
นี่เป็นการอธิบายว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ปั้นฉินทั้งดีใจทั้งเสียใจ
“ข้าทำนายหญิงตกใจ” นางก้มหัวปาดน้ำตากล่าว
“ไม่ได้ตกใจ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เป็นเรื่องเข้าใจได้”
มีคนร้ายมาถึงบ้านเป็นเรื่องเข้าใจได้อย่างไรเล่า ปั้นฉินไม่เข้าใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้พูดต่อ เดิมทีนางอยากอธิบาย แต่ทว่าพูดจายากลำบากเหลือเกิน จึงไม่พูดเลยเสียดีกว่า
ปั้นฉินก็ปล่อยทิ้งไปไม่คิดต่อ แค่นายหญิงไม่กลัวก็วางใจแล้ว
“ท่านชายผู้นั้นเดินเข้าประตูบ้านตระกูลจางไป ทั้งยังเรียกที่นี่ว่าบ้านของท่านป้า น่าจะอายุราวสิบเจ็ด
สิบแปดได้” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้าเล็กน้อย หากแต่การพยักหน้านี้คนนอกคงดูไม่ออก
“จางเหล่าฮูหยินอายุปูนนี้แล้ว ไม่น่าจะมีหลานอายุน้อยเพียงนี้ น่าจะเป็นหลานฝั่งมารดาของฮูหยินน้อยสกุลหัน” นางกล่าว มองดูปั้นฉิน “การช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยบนโลกนี้มีมากนัก แต่กลับไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนยินยอมทำ ปั้นฉิน
ข้าความจำไม่ดี เจ้าช่วยข้าจดไว้”
ปั้นฉินรับคำ คลานเข่าเข้าไปหน้าโต๊ะเตี้ยข้างๆ บนโต๊ะมีพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก นางเขียนตัวหนังสือสองสามตัวบนกระดาษอย่างตั้งใจ
“นายหญิง เราไปกันเลยไหมเจ้าคะ” นางเหมือนนึกอะไรได้จึงกล่าวถาม
“ไม่รีบ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ในเมื่อนายหญิงบอกไม่รีบ ปั้นฉินก็ไม่รีบ นางหันกลับมาเขียนต่ออย่างยากลำบาก
ในเวลาเดียวกัน ณ เรือนแถวตลาดตะวันออกกลางเมือง ชายฉกรรจ์สองคนกับหญิงหนึ่งนางก้มหน้าคุกเข่าอยู่กับพื้น
“แต่ก็โทษพวกเจ้าไม่ได้” ชายชุดดำหน้าตาคร่ำเครียด นั่งพูดอยู่บนแคร่เถาวัลย์ในเรือน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สามคนที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านก็โล่งอก คำนับขอบคุณ
“ท่านพ่อ” ชายผู้หนึ่งรีบร้อนเข้ามา “ท่านชายผู้นั้นมาจากสกุลหันแห่งเมืองซู่โจว วันนี้มาเพื่อร่วมพิธีศพ ไม่ได้มีความสัมพันธ์กับแม่นางเฉิงมาก่อน”
ได้ยินเขาพูดดังนั้น ชายชุดดำจึงพยักหน้าอย่างโล่งอกเช่นกัน
ขอเพียงไม่มีบ้านตระกูลจางหรือตระกูลหันหนุนหลังเป็นพอ
“ข้าเองที่ผลีผลาม พิธีศพสะใภ้สกุลหันของบ้านตระกูลจาง ต้องมีคนเข้าออกมากมาย ข้าไม่ควรรีบร้อนเข้าไปตอนนี้” เขากล่าว “เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ค่อยๆ วางแผนแล้วกัน”
สามคนนั้นตอบรับ แล้วถอยออกไป
“ท่านพ่อ แม่นางเฉิงผู้นั้นฝีมือในการรักษาเหนือคนจริงหรือ ถ้าอย่างนั้นนางน่าจะเป็นศิษย์มีอาจารย์ หากเราคาดคั้นตำรับยาจากนางได้ ก็คงจะ...” ชายผู้นั้นกล่าวอย่างกังวลใจเล็กน้อย
“นางมิใช่ยอดฝีมือหรอก คนไข้รายก่อนๆ ที่นางรักษาหายนั้น ไม่มีคนไหนอาการเหมือนกันเลยสักคน แต่กลับหามเข้าไปไม่นานก็หายทั้งสิ้น ขนาดใบสั่งยาหลังรักษาก็ไม่เคยให้ ไม่เป็นไปธรรมเนียมของหมอทั่วไป ดังนั้นจะต้องมีวิชา ที่ทำให้คนตายฟื้นคืนได้อยู่ในมือเป็นแน่” ชายชุดดำกล่าวหน้าตายิ้มแย้ม
ชายหนุ่มได้ยินแล้วครุ่นคิดพลางพยักหน้า
“หากโรงยาตระกูลเฉาของเราได้วิธีรักษานี้มา ก็ถือเป็นเรื่องโชคดีอย่างมาก” เขาเอ่ยสีหน้าตื่นเต้น ราวกับว่าได้วิธีการรักษาไว้ในกำมือแล้ว
“ในบ้านนั้นมีแค่นายบ่าวเพียงสองคนหรือ” ชายชุดดำถามอีกครั้ง
ชายหนุ่มพยักหน้า
“มีแค่นายบ่าวสองคนนี้ แต่เห็นเพียงตอนคนไข้ของแม่นางเฉิงนอนสลบ คนที่อนุญาตให้เข้าไปได้ ก็ให้อยู่นอกห้อง แม่นางเฉิงก็แทบไม่ได้พูดจา จึงไม่รู้จักหน้าตาและอายุของแม่นางเฉิง แต่ดูจากเงาแล้วน่าจะหญิงอายุราวยี่สิบสามสิบ” เขากล่าว
“ไม่เป็นไร อีกสองสามวัน เราก็จะได้เจอตัวเป็นๆ แล้ว” ชายชุดดำกล่าวพลางยิ้ม
ชายหนุ่มถอดเกี๊ยะไม้ เขาสวมถุงเท้าผ้าก้าวเข้าไปในห้องก่อนจะนั่งบนเบาะรองนั่ง
“ท่านพ่อ หากถึงเวลานั้น คนบ้านตระกูลจางหรือตระกูลหันมาออกหน้าขัดขวางอีกเล่า” เขาถามขึ้น
ตระกูลจางหรือตระกูลหัน ล้วนแต่ไม่ใช่คนที่พ่อค้าตัวเล็กๆ อย่างพวกเขาจะมีเรื่องด้วยได้
“คนเมืองอื่น ไร้ญาติขาดมิตร เขาจะขัดขวางเพราะเหตุใด” ชายชุดดำขมวดคิ้วกล่าว “อย่างไรเสียนางก็อยู่หน้าบ้านตระกูลจาง แต่ไหนแต่ไรมาตระกูลจางถือตัวสูงศักดิ์ไม่ยุ่งเกี่ยวโลกภายนอก ครั้งหน้าพวกเจ้าระวังหน่อยเป็นพอ”
ชายหนุ่มหมดความกังวล และตอบรับด้วยความดีใจ


บทที่ 4 เจียวเหนียง
แม้ว่าที่นี่จะยังไม่ถึงเจียงหนัน แต่ฤดูร้อนที่นี่ก็ฝนตกบ่อย ลมฝนเมื่อคืนก็ค่อยๆ ซาลง เรือนที่เดิมทีก็ชื้นแฉะอยู่แล้ว ผ่านเพียงคืนเดียวตะไคร่ก็ขึ้นมาอีกชั้น
เสียงประตูดังเอี๊ยดอ๊าด สาวใช้ถือร่มกระดาษกับตะกร้าเข้ามาอย่างรีบร้อน เสียงเกี๊ยะไม้กระทบหินฟังดูร้อนรน นางวางร่มกระดาษไว้ตรงทางเดิน ก่อนจะเอ่ยเรียกนายหญิงในห้องเบาๆ
ไม่มีเสียงตอบรับจากในห้อง แต่ยังเห็นเงาคนนอนตะแคงหลังฉากกั้น
ใบหน้าสะสวยของสาวใช้ไร้ชีวิตชีวาไม่เหมือนยามอยู่ต่อหน้าผู้คน นางถอนหายใจด้วยความกังวล น้ำตาคลอเบ้า ถือตะกร้าเดินเข้าครัวที่อยู่ข้างๆ ไม่นานนักก็ยกน้ำแกงเดินเข้าห้องไปด้วยฝีเท้าว่องไวอย่างระมัดระวัง
เมื่อเดินอ้อมฉากกั้นมาก็เห็นสาวน้อยที่เดิมที่นอนอยู่ได้ลุกขึ้นมานั่งแล้ว สาวใช้ดีใจ แต่เมื่อดูอีกทีก็ต้องผิดหวัง
ดวงตาของสาวน้อยยังคงมีแต่ตาขาว หากน้ำลายที่มุมปากยังไม่หยุดไหลแล้วละก็ นางก็คือคนสติไม่สมประกอบดีๆ นี่เอง
“นายหญิง...” สาวใช้คุกเข่านั่งลงบนเสื่อรองนั่ง แล้วนำถ้วยน้ำแกงวางไว้บนโต๊ะเตี้ย นางร้องไห้เสียงสั่น “นายหญิง”
หญิงสาวไม่ตอบสนอง
“เจียวเหนียง เจียวเหนียง ยายป้อนข้าวให้เจ้ากินนะ” สาวใช้ยื่นมือมาเช็ดน้ำตา เปลี่ยนคำเรียกใหม่
สาวน้อยขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาค่อยๆ กรอกหันมา
สาวใช้ดีใจอย่างมาก ถือถ้วยค่อยๆ ใช้ช้อนตักแล้วยื่นให้
ช้อนหยุดที่ริมฝีปากของสาวน้อยเพียงครู่ นางจึงอ้าปากแล้วกินลงไป
สาวใช้น้ำตาร่วงหล่นอีกครั้ง แต่มือยังคงไม่หยุดพัก ตักอีกช้อนหนึ่งแล้วยื่นไปให้
หลังจากกินไปสี่คำติดต่อกัน เมื่อยื่นให้อีกสาวน้อยก็ไม่อ้าเสียปากแล้ว
เพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้ว สาวใช้วางถ้วยข้าวลงแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา
“เจ้าบอกว่าข้าชื่อเจียวเหนียง...”
จู่ๆ เสียงของสาวน้อยก็โพล่งออกมา สาวใช้เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ นางไม่รู้ว่าดวงตาของสาวน้อยกลับมาเป็นเหมือนคนปกติตั้งแต่เมื่อใด ถึงแม้ตาขาวยังคงมากกว่าตาดำอยู่เมื่อเปรียบกับคนทั่วไป มองดูแล้วแสนห่อเหี่ยวใจ
“นายหญิง! ท่านฟื้นแล้ว!” สาวใช้จับแขนเสื้อคลุมของนางไว้ น้ำตาไหลด้วยความดีใจ
สาวน้อยหายใจออกเบาๆ ดวงตากลิ้งกลอก ถึงแม้จะเฉื่อยๆ แต่ภายในเริ่มเผยความคล่องแคล่ว นางมองไปรอบๆ เหมือนกับไม่คุ้นชินที่ที่ตัวเองอยู่
“ปั้นฉิน นี่โรคข้ากำเริบเป็นครั้งที่เท่าไรของเดือนนี้แล้ว” นางกล่าวถาม
น้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับไร้เรี่ยวแรง
“ครั้งที่สามแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ปั้นฉินรีบตอบกลับ
สาวน้อยพูด ’อ้อ’ ตอบรับ
“เดือนที่แล้ว กี่ครั้ง” นางถามอีก “เจ้าเคยบอก แต่ข้าจำไม่ได้”
“นายหญิงไม่ต้องจำเจ้าค่ะ ไม่ต้องจำ บ่าวจำได้เจ้าค่ะ บ่าวจำได้” ปั้นฉินกล่าวอย่างดีอกดีใจ “ห้าครั้งเจ้าค่ะ”
สาวน้อยพูด ’อ้อ’ ตอบรับอีกครั้ง นางยกแขนขึ้นเท้าศรีษะของตนบนโต๊ะเตี้ย มองดูฉากกั้นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ด้วยดวงตาที่แปลกประหลาด จึงดูเหมือนเหม่อลอยเสียมากกว่า
จู่ๆ สาวน้อยก็ตื่นกลัวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมจ้องมองนางด้วยความพินิจ
“ถ้าอย่างนั้น อาการป่วยข้าก็ค่อยๆ ดีขึ้นแล้วสิ” สาวน้อยกล่าว
ปั้นฉินโล่งอก นางรีบพยักหน้า
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ นายหญิงหายแล้ว นายหญิงหายแล้ว” นางกล่าว
สาวน้อยเม้มปาก คล้ายอยากจะยิ้ม แต่ก็เหมือนใบหน้าตึงเกร็งจนทำไม่ได้
“ปั้นฉิน ข้าจำไม่ค่อยได้อีกแล้วว่าข้าเป็นใคร เรื่องในอดีต เจ้าเล่าให้ข้าฟังอีกที” นางกล่าว
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบพยักหน้าตอบรับ แล้วรีบคุกเข่าต่อหน้าสาวน้อย
ตอนนี้เป็นยุคราชวงศ์ต้าโจวรัชศกเฉียนหยวนปีที่ห้า นายหญิงแซ่เฉิง ชื่อเจียวเหนียง อยู่ในตระกูลเฉิงแถบแม่น้ำซีเหอเมืองเจียงโจว บิดาเป็นผู้ว่าการเมืองปิ้งโจว เดิมทีทั้งครอบครัวอาศัยอยู่ที่ปิ้งโจว เมื่อครึ่งปีก่อนครบวาระกลับเมืองเจียงโจว เนื่องด้วยอาการป่วยของเฉิงเจียวเหนียงจึงผ่อนผัดวันกลับ และอาศัยตามลำพังในวัดเต๋านอกเมือง
“ที่จริงแล้วนายหญิงถูกเลี้ยงดูในวัดเต๋ามาตั้งแต่อายุหกขวบเจ้าค่ะ” ปั้นฉินก้มหน้ากล่าว
“เพราะข้าเกิดมาเป็นเด็กสติไม่ดีงั้นหรือ” สาวน้อยถาม เหมือนว่าจะย้ำเตือนความจำอีกครั้ง แต่ก็เหมือนกับกำลังขบคิดสงสัย
ปั้นฉินก้มหน้าลง
“เจ้าค่ะ” นางกล่าว เหมือนนึกอะไรได้จึงรีบเงยหน้าขึ้น “ไม่ใช่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ นายหญิงแค่ป่วย ป่วยเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ นายหญิงตอนนี้ก็หายดีแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
ความสงสัยบนใบหน้าของสาวน้อยยิ่งทวีคูณ
“แล้วทำไม ข้าถึงแทบจะจำเรื่องเหล่านี้ไม่ได้เลยเล่า” นางพูดพึมพำ
“นายหญิงป่วยมาสิบปี เป็นธรรมดาที่จะจำเรื่องเหล่านั้นไม่ได้ แต่ว่า...แต่ว่านายหญิงจำเหล่าฮูหยินได้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว ควบคู่กับความร้อนใจเล็กน้อย
ท่านยายเหล่าฮูหยิน...
ภาพหญิงผมขาวที่กำลังส่งยิ้มมาให้ลอยขึ้นมาในหัวของสาวน้อย
เจียวเจียวเด็กดีของข้า...
“ท่านยาย...” สาวน้อยพึมพำ
เสียงพึมพำมาพร้อมกับความปั่นป่วนที่ปะทุขึ้นในหัวของนางที่เดิมทีก็แสนยุ่งเหยิงอยู่พอตัว อารมณ์และภาพหลากหลากปรากฏขึ้น แต่มองไม่ชัดทั้งยังจับต้องไม่ได้ เอาแต่ผุดขึ้นมาจนนางปวดหัวแทบระเบิด
“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ” ปั้นฉินเห็นสีหน้าเจ็บปวดของนาง ก็ตกใจเสียจนยกตัวขึ้นประคองนางไว้ นางตะโกนด้วยความตื่นตกใจ พลางตบบ่าสาวน้อยเบาๆ
ในภาพความทรงจำนั้น เหมือนมีมือคู่หนึ่งที่คอยปลอบประโลมนางเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง ท่าทางของปั้นฉินทำให้สาวน้อยค่อยๆ สงบอารมณ์ลง ความเจ็บปวดมลายหายไป เหลือไว้เพียงความยุ่งเหยิงในหัว และความรู้สึกที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก
“ข้าคือเฉิงเจียวเหนียง ป่วยเป็นโรคสติไม่สมประกอบ แม่ข้าเสียตั้งแต่ข้ายังเด็ก พ่อข้ามีภรรยาใหม่ ไม่มีใครชอบข้า เห็นว่าได้คำแนะนำจากเซียนให้ส่งข้าไปเลี้ยงในวัดเต๋า ต่อมาทิ้งข้าไว้แล้วจากไป” นางกล่าว
หลังจากที่อารมณ์สงบลง เสียงของนางก็มีพลังขึ้น แต่ทว่าความอ่อนโยนกลับหายไป น้ำเสียงแข็งกระด้าง ฟังดูไร้อารมณ์
ปั้นฉินก้มหน้าลง
เห็นบอกว่าเพราะร่างกายอ่อนแอเดินทางไกลไม่ได้ ยังบอกอีกว่าอีกสักพักจะให้คนมารับนางกลับบ้าน
แต่แท้จริงแล้วความจริงเป็นอย่างไร พวกเขาต่างรู้ดี
ตั้งแต่วินาทีที่เด็กไม่สมประกอบคนนี้ได้เกิดมา ก็เป็นความอัปยศของบ้านตระกูลเฉิง หากไม่ใช่เพราะแม่ของเฉิงเจียวเหนียงยืนกรานว่าจะเลี้ยง ก็คงโดนถ่วงน้ำตายไปตั้งแต่ตอนที่หมอบอกว่าเป็นโรคสติไม่สมประกอบตอนหนึ่งขวบแล้ว
เนื่องจากต้องดูแลเด็กสติไม่สมประกอบอีกทั้งยังถูกบ้านสามีทอดทิ้งและเย้ยหยัน แม่ของเฉิงเจียวเหนียงได้จากไปตั้งแต่เจียวเหนียงอายุได้หกขวบ บ้านตระกูลเฉิงยิ่งมีข้ออ้างที่จะไล่เด็กคนนี้ออกจากบ้านให้ไปอยู่วัดเต๋าเสีย
โชคดีที่ยังมีท่านยายคอยดูแล เจียวเหนียงจึงมีชีวิตรอดปลอดภัยในวัดเต๋าได้ แต่ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อน ท่านยายก็เสียชีวิตไปอีกคน ท่านลุงท่านป้าไม่มีทางที่จะยอมเสียเงินทองมากมายเพื่อดูแลลูกคนอื่น วัดเต๋าก็ขาดเงินเยียวยา อีกทั้งเวลานี้ผู้ว่าการเฉิงก็ยังรักษาราชการนอกปิ้งโจว ทิ้งเด็กคนนี้ไว้ที่วัดเต๋าเพียงลำพัง ถึงปากจะบอกว่าจะกลับมารับ แต่อยู่ห่างกันไกลกว่าแสนลี้ ใช่เรื่องง่ายเสียที่ไหนกัน
ชัดเจนแล้วว่านี่คือการทอดทิ้งเฉิงเจียวเหนียง ชีวิตของเฉิงเจียวเหนียงจึงลำบากขึ้นมาทันใด
แท้จริงแล้วบ้านตระกูลเฉิงทอดทิ้งเด็กคนนี้มาตั้งนานแล้ว
ห้องเงียบสงัด
“ปั้นฉิน ลำบากเจ้าต้องมาดูแลข้ามาตั้งนานหลายปี” สาวน้อยพูดอย่างช้าๆ
ปั้นฉินส่ายหน้า
“เหล่าฮูหยินช่วยชีวิตของปั้นฉินไว้ ปั้นฉินเคยรับปากกับเหล่าฮูหยิน จะรับใช้นายหญิงไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ”
นางกล่าว
ตั้งแต่แม่ของเฉิงเจียวเหนียงเสีย ท่านยายก็รู้ว่าคนบ้านตระกูลเฉิงพึ่งพิงไม่ได้ นายพึ่งไม่ได้ ไหนเลยบ่าวจะทุ่มเทให้ เหล่าฮูหยินจึงตั้งใจส่งสาวใช้มาไว้สองคน แก่คนหนึ่ง สาวคนหนึ่ง เพื่อคอยตามรับใช้ข้างกายเฉิงเจียวเหนียงสาวใช้ที่อายุมากได้ป่วยตายไปเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เหลือปั้นฉินเพียงคนเดียว
สาวน้อยมองดูนางพลางขยับมุมปากเล็กน้อย ปั้นฉินคุ้นชินกับท่าทางของนางแล้ว รู้ว่านางกำลังยิ้มกับตน
สาวใช้รีบเผยยิ้ม ทั้งที่ในตายังมีน้ำตาคลออยู่ มองดูน่าขันยิ่งนัก
ขนาดยิ้มยังยากขนาดนี้เชียวหรือ สาวน้อยยื่นมือออกมาลูบหน้าตัวเอง ดั่งร่างกายนี้ไม่ใช่ของนางอย่างนั้น
แต่ยังดีที่ตอนนี้เดินทรงตัวได้แล้ว พูดได้แล้ว เพียงแต่บางครั้งอาการเหม่อลอยกำเริบจึงหมดสติไป นางไม่ชอบแสงแดดแต่ชอบความเย็นชื้น ทว่าโดยรวมแล้วอาการนางดีขึ้นเรื่อยๆ
เฉิงเจียวเหนียง...
มือของนางค่อยๆ กดนวดบนใบหน้า บนผิวเนียนนุ่ม...
ความรู้สึกไม่คุ้นชินกับตัวเองนั้นช่างแปลกยิ่งนัก แต่ทว่าในหัวยังคงมีความทรงจำผุดขึ้นมา ความทรงจำที่แตกละเอียด ไม่ปะติดปะต่อของเฉิงเจียวเหนียง รวมถึงความทรงจำแปลกประหลายบางอย่าง เช่นสามารถรักษาโรคได้


บทที่ 8 ทางสายฝน
เสียงฟ้าร้องเงียบลง ฝนเม็ดใหญ่สาดเทลงมา บนถนนทางหลวงทั้งคนทั้งม้าจอแจวุ่นวาย แต่ผ่านไปเพียงครู่เดียวหมอกฝนก็เข้าปกคลุมผืนฟ้าในทันใด
ศาลย่าข้างทางมีคนเข้ามาหลบฝนอยู่ไม่ขาดสาย เพราะจำนวนคนที่มากขึ้นทำให้ตำหนักที่เดิมทีแออัดอยู่แล้ววุ่นวายขึ้นมา เนื่องจากศาลมีขนาดเล็ก หลายคนที่ยืนใต้ชายคาจึงโดนน้ำฝนกระเซ็นทั้งตัว เสียงก่นด่า เสียงโวยวายจากการผลักกันดังขึ้นอยู่เนืองๆ
แต่หากเทียบกับคนที่อยู่ข้างนอก คนในศาลก็ยังเป็นสุขมากกว่า
เพราะถึงกับมีคนก่อเตาไฟ เป็นเตาเผาสาเกร้อนทำจากอิฐสลักสี่เหลี่ยมเล็กๆ สาวน้อยสวมชุดกระโปรงผ้ากำลังอุ่นสาเกบนเตาอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมของสาเกฟุ้งไปทั่ว ทำเอาใครหลายคนมองมากัน
“เหล้าดี...”
มีคนเอ่ยขึ้น
แต่ทว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้รบกวนสาวน้อยที่อุ่นสาเกอยู่เลย ไม่นานนางก็ยกกาสาเกขึ้น แล้ววางถาดเหล็กบนนั้น จากนั้นจึงหยิบขนมสี่ชิ้นจากกล่องข้างๆ วางลงไป แล้วยกกาสาเกเดินไปยังข้างพระพุทธรูป
ทุกคนถึงได้เห็นว่า ที่ตรงนั้นมีรถม้าหนึ่งคันจอดอยู่
คนที่เข้ามาก่อนช่างโชคดีจริงๆ ขนาดลายังไม่โดนฝนเลย
“นายหญิง เหล้าเหลืองเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” สาวน้อยกล่าว พร้อมเทออกมาแก้วหนึ่ง
ม่านรถเปิดออกเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยื่นออกมา ในแขนเสื้อกว้างเห็นเพียงปลายนิ้วเล็กน้อย เมื่อรับถ้วยสาเกแล้วม่านก็ถูกปล่อยลง
สาวน้อยหันหลังกลับ บนเตาทางด้านนี้ที่กำลังอุ่นขนมก็เริ่มส่งกลิ่นหอม
“นี่คือของอร่อยอะไรกัน” คนที่ยืนอยู่รอบข้างเริ่มอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น มองดูขนมเนื้อนุ่มสีเหลืองอ่อนสอดไส้สีแดงที่ถูกม้วนเป็นสีเหลี่ยมบนถาดเหล็ก
แค่ภายนอกก็ดูน่ากินเสียเหลือเกิน
“ท่านปู่” เด็กหญิงอายุราวสี่ห้าขวบนั่งอยู่หน้าโต๊ะพระอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา เด็กน้อยหยุดดูดนิ้วในปากดูดมาแล้วครู่หนึ่ง ดวงตาใสวาวจ้องมองดูจานใบเล็กอย่างไม่ละสายตา
เด็กน้อยเอนพิงผู้เฒ่าอายุราวๆ เจ็ดสิบที่สวมชุดคลุมผ้าสีน้ำตาล บนหน้าเต็มไปด้วยหลุมบ่อ หน้าตาใจดี
พอได้ยินเด็กน้อยพึมพำ แน่นอนว่าผู้เฒ่าย่อมรู้ใจนาง กอดเด็กน้อยไว้ด้วยความเคอะเขินเล็กน้อย
“ตันเหนียง เดี๋ยวกลับบ้านไปเจอพ่อเจ้าแล้ว จะทำอะไรเป็นอย่างแรกหรือ” เขากล่าวเสียงเบา หมายจะเบี่ยงเบนความสนใจของเด็กหญิง
แต่ไม่มีอะไรจะต้านทานแรงดึงดูดของอาหารต่อเด็กอายุน้อยเพียงนี้ได้
เด็กหญิงที่พิงท่านปู่ดิ้นเร้าอย่างอดไม่ได้
สาวน้อยผู้นั้นหยิบขนมม้วนสี่ชิ้นนั้นวางไว้บนจานใบเล็ก ส่งให้คนในรถลา
ครั้งนี้คนในรถยื่นมือมาหยิบเพียงหนึ่งชิ้น
“ปั้นฉิน ให้เด็กน้อยกิน”
ในนั้นมีเสียงผู้หญิงพูดออกมา น้ำเสียงนิ่งเรียบ
สาวน้อยที่ถูกเรียกว่าปั้นฉินตอบรับแล้วหันหลังกลับ แล้วยกจานน้อยนั้นมาหน้าเด็กหญิงจริงๆ
แค่เสียงพูดของผู้หญิงดังขึ้นเมื่อครู่ ผู้เฒ่าก็หยัดตัวลุกขึ้นแล้ว
“จะ...จะดีหรือ” เขาพูดด้วยความกังวลใจและรู้สึกผิด
ปั้นฉินยื่นจานใบเล็กให้กับเด็กหญิงไปแล้ว
ถึงแม้เด็กหญิงจะอยากกิน แต่ก็ยังแอบดูท่านปู่ แสดงให้เห็นว่าได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี
“ท่านผู้เฒ่า อย่าเกรงใจไปเลย พวกเราเดินทางร่วมกันมาตลอดทาง นับว่าคุ้นเคยกันดีแล้ว” ปั้นฉินอมยิ้มเอ่ยทั้งยื่นมืออกมาลูบไหล่เด็กน้อย
ผู้เฒ่าจะกล่าวขอบคุณ เสียงหญิงผู้นั้นก็ลอยมาอีก
“ปั้นฉิน ให้ท่านผู้เฒ่าดื่มเหล้าเหลืองสักแก้วสิ” นางกล่าว
“ไม่ดีหรอกกระมัง” ผู้เฒ่ารีบพูด
ปั้นฉินฟังแต่คำสั่งของนายหญิงเท่านั้น จึงเทสาเกส่งให้กับมือ
เวลานี้ประเพณีเปิดกว้าง นิสัยใจคอของคนก็กว้างตาม การปฏิเสธหรือการออมชอมทำให้คนผู้นั้นเป็นคน
คับแคบ ผู้เฒ่ายิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือรับและดื่มรวดเดียวหมด เขารักการดื่มเหล้าเป็นปกติ แต่น้อยครั้งที่จะได้ดื่มเหล้าเหลือง พอได้ดื่มคราวนี้เพียงแค่อึกเดียวรู้สึกโล่งไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ อาการปวดหลังเมื่อครู่ได้บรรเทาลงไป
ไม่น้อย
ผู้เฒ่าส่งแก้วคืนให้แล้วกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
เด็กหญิงผู้นั้นได้รับอนุญาตให้หยิบขนมม้วนอีกชิ้นหนึ่งจากในจาน ก่อนจะกินอย่างเต็มปากเต็มคำ
“พี่สาว อร่อยจังเลย นี่เรียกว่าอะไรหรือ” นางถาม
“นี่เรียกขนมถั่วแดงม้วน” ปั้นฉินอมยิ้มตอบกลับ
“แม่สาวน้อยช่างทำอาหารเก่งจริงๆ” ผู้เฒ่ากล่าวชม อย่าว่าแต่เด็กน้อยเลย ผู้ใหญ่อย่างเขาก็อยากกินเหมือนกัน
“นายหญิงของข้าเป็นคนสอนข้าทำ” ปั้นฉินกล่าว สีหน้าดีใจอย่างปิดไม่มิด
แม้จะเป็นหญิงสาวในตระกูลร่ำรวย ก็ใช่ว่าจะไม่ทำงานบ้านเลย การทำอาหารก็จัดอยู่ในตำรากุลสตรีเช่นกัน
ทำขนมเป็นก็ไม่ถือเป็นเรื่องน่าแปลก ไม่รู้ว่าทำไมสาวน้อยผู้นี้เวลาพูดถึงต้องตื่นเต้นดีใจเพียงนี้
แน่นอนว่า หากผู้เฒ่าได้รู้ว่า นายหญิงที่สอนทำขนมผู้นี้เมื่อสามเดือนก่อนยังเป็นเด็กสติไม่ดีที่พูดไม่ได้อยู่ คงไม่คิดเช่นนี้เป็นแน่ เกรงว่าจะตกใจกว่านี้ต่างหาก
“นายหญิงช่างฉลาดจริงๆ” ผู้เฒ่าพยักหน้าพลางอมยิ้ม มองรถลานั้น “เมื่อครู่หากไม่ใช่นายหญิงเตือนว่าจะมีฝนตกหนักให้พักในศาลก่อน พวกเราปู่หลานรั้นจะรีบไปแล้วก็คงจะต้องตากฝนเป็นแน่ ขอบคุณมากจริงๆ”
ปั้นฉินก้มหัวยิ้มตอบเป็นมารยาท ก่อนจะส่งขนมที่เหลือให้เด็กหญิงกิน แล้วหันไปเก็บข้าวของต่อ
คนรอบข้างได้ยินบทสนทนาเช่นนั้นต่างตะลึงงันกันไป
นายหญิงผู้นั้นรู้ก่อนว่าฝนจะตกหนัก จึงหลบฝนที่นี่ก่อนแต่แรกหรือ
มีคนรู้ว่าฝนจะตกเมื่อไรด้วยหรือ ยิ่งไปกว่านั้นคือเมื่อครู่ก่อนฝนมาท้องฟ้ายังสดใสไม่มีทีท่าของฝนเลยนี่
คนรอบข้างถกเถียงกัน คนถกกันมากขึ้นเรื่อยๆ สายตาสงสัยก็ยิ่งมองมายังนายบ่าวบนรถลา
ได้ยินว่ามีคนสามารถมองดวงดาวแล้วรู้อดีตอนาคตได้ หรือว่านายหญิงไม่ทราบอายุที่นั่งอยู่ในรถลาคันเล็กๆ นี้จะเป็นคนจำพวกนั้นกัน
มีชายฉกรรจ์อดไม่ได้ที่จะเขย่งเท้าแหงนหน้ามองมาทางนี้
“นายหญิงท่านนั้นรู้ได้อย่างไรกันว่าฝนจะตก” เขาตะโกน “หรือว่าจะเป็นเทพเซียนบอกท่านกัน”
คำพูดนี้ทำให้คนทั้งศาลต่างพากันหัวเราะ เสียงหัวเราะลอยไปข้างนอก คนข้างนอกก็รีบถามไถ่ ความครึกครื้นเริ่มแพร่ออกไป
ปั้นฉินมีเคืองเล็กน้อย รู้สึกว่าเช่นนี้เป็นการนำนายหญิงของตนมาล้อเล่นต่อหน้าผู้คน
เมื่อเสียงหัวเราะผ่านพ้นไป ตอนที่ทุกคนเริ่มไม่สนใจ เสียงหญิงในรถลานั้นก็ลอยออกมา
“ไม่ใช่เทพเซียน ฟ้าบอกข้ามา” นางกล่าว
เมื่อพูดดังนั้น ความครึกครื้นที่เดิมทีได้หยุดลงก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
เสียงหญิงสาวผู้นี้แข็งทื่อนัก ฟังดูตั้งใจ จะว่าพูดเล่นก็ดูไม่เหมือนสักนิด หรือนี่จะเป็นลักษณะที่นางพูดเล่นกัน
ชายฉกรรจ์หัวเราะเสียงดังก่อนใคร
“นายหญิงท่านนั้น ฟ้าได้บอกท่านหรือไม่ว่าฝนจะหยุดเมื่อไร” เขาตะโกนถาม
เสียงหัวเราะในศาลดังขึ้นกว่าเดิม
“ชาวบ้านในเมืองนี้ก็ปากไม่มีหูรูดเช่นนี้แหละ แต่ไม่มีพิษภัยใดๆ นายหญิงอย่าโกรธเคืองไปเลย” ผู้เฒ่าอุ้มเด็กน้อย พร้อมหันไปพูดกับรถลา
ดูท่าทีของสองนายบ่าวนี้ กริยาท่าทางไม่ว่าจะกินจะนอน ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาเป็นแน่ คนสูงศักดิ์เหล่านี้ถูกล้อเล่น ก็คงไม่สบอารมณ์เป็นธรรมดา ยิ่งเป็นหญิงสาวทั้งสองคนด้วยแล้ว อย่าทำนางโมโหเลย
ผู้เฒ่าหวังดีกล่าวปลอบใจ
ปั้นฉินโกรธเคืองจริงอย่างที่คาด แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ นายหญิงเคยบอกให้นางทำให้เยอะพูดให้น้อย
เสียงหยอกล้อเงียบลงอีกครั้ง
“ฟ้าบอกว่าจะหยุดแล้ว” เสียงของหญิงสาวลอยมาอีกครั้ง
นายหญิงผู้นี้ตั้งใจจะล้อเล่นกระมัง ทุกคนเพิ่งจะหยุดหัวเราะก็แหย่ให้หัวเราะอีก หากพูดตอนที่ทุกคนกำลังหัวเราะ ก็คงไม่ครึกครื้นขึ้นมาเรื่อยๆ เช่นนี้
ศาลอันทรุดโทรมแห่งนี้ครึกครื้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน คนที่มีปากเสียงกันเพราะมาหลบฝนก็หัวเราะจนเลิกโกรธแค้นกันไป
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะข้างนอกก็หยุดลง
“เอ๊ะ ฝนหยุดแล้ว!” มีคนตะโกนเสียงดัง
เสียงตะโกนดังขึ้นต่อๆ กันมา ดังจนกลบเสียงหยอกล้อในศาล ผู้คนมากมายกรูกันออกมามองดูภายนอก
ฝนที่เดิมทีสาดเทลงมาก็กลับซาลงจริงๆ ในขณะที่ทุกคนมองออกไป ฟ้าก็สดใสแล้ว
หลังจากที่บรรยากาศเงียบสงัดอย่างแปลกประหลาดได้เพียงครู่ ในศาลก็เริ่มมีเสียงครึกครื้นดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง


บทที่ 13 นินทา
ทางทิศตะวันออกของเรือนรองตระกูลเฉิง ติดกับสระบัวเป็นเรือนหลังใหญ่สองเรือนที่มีสวนดอกไม้ และเป็นสถานตาก
อากาศในฤดูร้อน เรือนของหญิงสาวในบ้านล้วนอยู่ใกล้บริเวณนี้
รุ่งเช้าเหล่าสาวใช้ต่างพากันมาปรนนิบัติรับใช้ แต่สิ่งที่ต่างไปจากทุกวันคือทุกคนต่างเดินผ่านและหยุดที่บ้านสวนหลัง
หนึ่งพร้อมกับส่งสายตาสอดส่องและพูดคุยกัน
กลางดึกเมื่อคืนนี้ บ้านหลังนี้ได้ถูกจัดเก็บอย่างกะทันหัน และมีหญิงนางหนึ่งได้เข้าไปอาศัย ว่ากันว่า นางเป็นบุตรสาวคนโตของบ้าน
“พวกเราต้องมาจัดลำดับกันใหม่แล้ว ต่อไปแม่นางเฉิงเจ็ดก็ต้องเป็นแม่นางเฉิงแปดแล้ว” แม่นางเฉิงหกวัยสิบสองปีหัวเราะคิกคัก
หลังจากฟังคำพูดของนาง หญิงสาวสองนางที่กินข้าวอยู่ในบ้านก็วางตะเกียบลง ก้มหัวลงและกลั้นหัวเราะ
แม่นมวิ่งมาอย่างตื่นตระหนก
“คุณหนูหก อย่าแกล้งน้องเล่นแบบนี้” นางกล่าว
แม่นางเฉิงหกเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านใหญ่ ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ของบ้านตัวเอง แม่นางเฉิงเจ็ดจึงไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงนัก
ความโกรธที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนของแม่นางเฉิงเจ็ดได้ปะทุขึ้นมาจากคำพูดนี้ นางโยนตะเกียบ ร้องไห้แล้ววิ่งออกไปข้างนอก
แม่นมถอนหายใจแล้วรีบตามออกไป
เห็นแม่นางเฉิงเจ็ดร้องไห้วิ่งหนี แม่นางเฉิงหกแลบลิ้นล้อเลียน แล้วเดินจากไป
หญิงสาวสองนางที่เหลืออยู่ในบ้านต่างจ้องมองกัน
“เจ้ายังจำคนสติไม่สมประกอบนั่นได้หรือไม่ ” แม่นางเฉิงสี่ถาม
“ตอนที่นางออกไปเราเพิ่งจะอายุได้สิบสอง จะจำได้อย่างไรเล่า” แม่นางเฉิงห้ากล่าว แล้วค่อยๆ จับตะเกียบขึ้นมา
กินข้าว “อีกอย่าง คนสติไม่สมประกอบมีอะไรให้น่าจดจำเล่า ก็เท่านี้แหละ”
ขณะที่กล่าว นางได้ทำท่าทางแลบลิ้นและกรอกตา ทำหน้าตาล้อเลียน
แม่นางเฉิงสี่โดนหยอกจนหัวเราะ
“อย่างนั้นต่อไปข้าก็เป็นแม่นางเฉิงห้าแล้วซิ” นางกล่าวพร้อมกับยื่นมือชี้ไปที่แม่นางเฉิงห้า
ช่างเป็นเรื่องน่าขำสิ้นดี สองพี่น้องมองตากันอีกครั้ง แล้วหัวเราะออกมาอีกครั้ง
ฮูหยินรองที่ไม่ได้หลับแทบทั้งคืนแม้แต่ข้าวก็ยังไม่ทันได้กิน อยากจะหลับต่ออีกสักพัก แต่กลับถูกลูกสาวร้องไห้เสียงดัง
รบกวนจนหลับนอนต่อไม่ได้
“ไม่มีใครไม่ให้เจ้าเป็นแม่นางเฉิงเจ็ด เจ้าคือแม่นางเฉิงเจ็ด และจะเป็นแม่นางเฉิงเจ็ดตลอดไป” นางกล่าวพร้อมกับลูบหัวบุตรสาว
แม่นางเฉิงเจ็ดจับชายเสื้อของมารดา นัยน์ตาดวงโตน้ำตาคลอเบ้า อารมณ์ของนางสงบลงเมื่อได้รับการรับการยืนยันจากมารดา
“อย่างนั้น ข้าไม่อยากจะมีพี่สาวที่ไม่สมประกอบ คนอื่นจะหัวเราะเยาะข้าได้” นางเริ่มบิดตัวกล่าว
ถ้าเป็นไปได้ ทุกคนในตระกูลเฉิงล้วนแล้วแต่มีความต้องการเช่นนี้ แต่จะมีวิธีใดเล่า
เจ้าสติไม่ดีถูกส่งไปที่วัดเต๋าตั้งเจ็ดแปดปี ไม่ตายไม่พอ ซ้ำยังกลับมาอีก
ฮูหยินรองเฉิงรู้สึกเพียงว่าปวดหัวจนจะระเบิด
“เอาล่ะ แม่นางเฉิงเจ็ด เจ้าจะโวยวายไปทำไมเล่า เจ้าลองมองดูตัวเองว่าเหมือนกุลสตรีหรือเปล่า ถ้าเจ้ายังเป็นเช่นนี้ เจ้าจะต่างอะไรกับพี่สาวที่สติไม่ดีของเจ้า ที่ถูกคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ” นางก้มหน้าลงพูดกับลูก
นี่นับเป็นฝันร้ายที่สุดของแม่นางเฉิงเจ็ด นางมองไปที่มารดา พร้อมกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง
เรือนรองของตระกูลเฉิงเสียงดังวุ่นวายตั้งแต่เช้า
ข่าวถูกส่งไปถึงเรือนใหญ่ของตระกูลเฉิง สองสามีภรรยาประมุขแห่งเฉิงใหญ่ที่แทบไม่ได้นอนมาทั้งคืนสบตากัน พร้อมถอนหายใจออกมาเสียงดัง
“น้องรองเป็นลูกผู้ชาย น้องสะใภ้แต่งเข้าบ้านมาก็ไม่ทันได้เห็นหน้าเด็กคนนั้น ข้าว่าอย่าให้พวกเขาถามอะไรอีกเลย พานางเข้ามาหาข้าก็แล้วกัน” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
นายใหญ่เฉิงพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยหน่าย
“เด็กคนนั้นกินข้าวหรือยัง” ฮูหยินใหญ่ให้สาวใช้ไปถาม
ไม่นานนักสาวใช้ก็กลับมารายงาน
“ยังหลับอยู่เจ้าค่ะ” นางกล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงรู้สึกตกใจ มองดูท้องฟ้าข้างนอก แสงสว่างยามเช้าในฤดูร้อน ขณะนั้นดวงอาทิตย์สูงโด่งทั้งในและนอกเรือนล้วนแต่มีแสงสว่างแยงตา
“กับคนสมประกอบคนหนึ่ง เจ้ายังคาดหวังให้เขาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติหรือ ไม่กินก็นอน” นายใหญ่เฉิงกล่าวอย่างไม่สนใจใยดี “ไม่ต้องถามแล้ว ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ”
เฉิงเจียวเหนียงสองนายบ่าวนอนหลับสนิทในวันแรกที่กลับมาถึงบ้านตระกูลเฉิง
เมื่อปั้นฉินได้กลับมาปักหลักที่บ้าน จิตใจจึงได้ผ่อนคลาย ความกลัวที่สั่งสมมานานหลายเดือนมลายหายไปสิ้น นางนอนหลับสนิทกว่าที่ผ่าน
เฉิงเจียวเหนียงเองที่หลับไม่สนิทมาตลอดหลายเดือน มาถึงตอนนี้ นอนหลับพักผ่อนได้ดีขึ้น โดยเฉพาะเมื่อคืนนี้ ที่หลับสนิทโดยไม่ฝันอะไรเลย อาจเป็นเพราะการกลับมาถึงที่บ้านจริงๆ เสียที เพราะจิตวิญญาณได้กลับสู่ถิ่นฐานเป็นแน่แท้
สรุปแล้ว นายบ่าวทั้งสองมีความสุขเป็นอย่างมาก ดังนั้นหลังทำธุระเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้จะพบว่าอาหารบนโต๊ะเย็นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด
“ที่เรือนจะกินข้าวกันค่อนข้างเร็ว พวกเจ้ามาใหม่คงไม่รู้กฎ เตาไฟเมื่อปิดไปแล้วจะจุดใหม่ก็กะไรอยู่ คนทั้งบ้านอยู่กันตั้งมาก ไม่ได้สร้างครัวเล็กไว้ใช้เองด้วย” สาวใช้ที่อยู่ระเบียงทางเดินด้านนอกอธิบายด้วยใบหน้าที่จะยิ้มก็ไม่ใช่ จะไม่ยิ้มก็ไม่เชิง
นางทำท่าดูแสงแดด แล้วพูดต่ออีกว่า “หรือจะรออีกสักพัก นี่ก็จวนจะกินข้าวเที่ยงกันแล้ว”
นี่เป็นการประชดที่พวกนางตื่นสาย แต่ปั้นฉินไม่ได้สนใจอะไร
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวข้าอุ่นอาหารเอง” นางกล่าวพลางส่งยิ้มให้กับสาวใช้
อุ่นเองงั้นหรือ สาวใช้ตกตะลึง เห็นหญิงสาวเข้าไปไม่นานก็จุดเตาไฟอันเล็กสองตัวไว้กลางบ้าน เปิดกล่องข้าวออก ข้างในมีอุปกรณ์ทั้งหมดครบสมบูรณ์ ไม่เพียงแต่ครบสมบูรณ์ มิหนำซ้ำยังเรียบหรูอีกด้วย มีหลายสิ่งที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน
คนไม่สมประกอบมีรสนิยมดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ
สาวใช้เห็นแล้วรู้ยิ่งตื่นตาตื่นใจ ขณะเดียวกันข้างหลังก็มีสาวใช้อีกคนหนึ่งยื่นมือมาสะกิดนาง
“เป็นอย่างไรบ้าง” สาวใช้ที่มาทีหลังถามนางด้วยความสงสัย แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปแอบมองในห้องโถงอย่างเงียบๆ
สาวใช้ที่มาก่อนส่ายหน้า
“ยังไม่ออกมาเลย ข้าเองก็ไม่ได้เข้าไป ตอนนี้หน้าต่างยังเปิด เจ้าลองแอบดูสิ” นางกล่าวแล้วยิ้มเบาๆ
สาวใช้สองนางหัวเราะคิกคักด้วยกัน
ทางปั้นฉินที่อุ่นอาหารเสร็จแล้ว ก็นำอาหารบรรจุเข้าลงในกล่องอาหารแล้วมุ่งตรงไปที่ห้องนอน สาวใช้สองนางไม่มีใจจะตามเข้าไปดูเหตุการณ์
“ข้าจำได้เมื่อก่อนตอนนางยังเด็ก ข้าวก็กินไม่เป็น จะถ่ายหนักถ่ายเบาก็ไม่รู้เรื่อง พอถึงฤดูหนาว เสื้อผ้าก็ยังซักไม่ได้ กลิ่นตัวเหม็นตลอดทั้งวัน ฮูหยินคนก่อนต้องเอาธูปมาจุด จนเด็กสติไม่ดีนั่นฉุนจนจามที ฉี่เล็ดที”
อีกด้านหนึ่ง สาวใช้ของจิ๋วเส่าที่ชอบพูดคุยเล่นด้วยกัน พอนางพูดถึงตรงนี้ก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา
“ก็ลำบากใจแทนฮูหยินคนก่อนเสียจริง ลูกสาวที่เป็นเช่นนี้ไม่ควรเก็บเอาไว้ตั้งแต่แรก”
“ไม่ใช่เพราะเมื่อก่อนนายใหญ่อยากปล่อยให้ตาย แต่ฮูหยินกลับไม่ยอม ร่ำไห้เสียงดัง ย้ายไปบ้านญาติ จนทำให้นายใหญ่โกรธนานเป็นถึงสามวัน สุดท้ายก็ทำใจ ไม่ยุ่งกับเรื่องของเรือนรองอีก”
“โบราณว่าไว้ คนแก่อาบน้ำร้อนมาก่อน ฮูหยินรองคนก่อนนางไม่ยอมฟังคำผู้ใหญ่ ก็ต้องยอมเหน็ดเหนื่อยเพราะเด็กคนนี้ นายรองเฉิงไม่ชอบใจ ก็เลยไม่มีบุตรด้วยกันอีก นางเหนื่อยจนร่างกายสู้ไม่ไหว เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ทิ้งให้ลูกของนางต้องทนแบกรับความลำบากไปอีก ไม่สู้ตัดใจเสียแต่แรก ลูกของนางคนนี้ก็เกิดใหม่มีชีวิตที่ดีแล้ว”
“ดูเจ้าพูดเข้า ถ้าไม่ใช่เพราะฮูหยินก่อนเสียไว แล้วจะมีฮูหยินใหม่เหมือนวันนี้ได้เยี่ยงไร”
คำพูดนี้ทำให้เกิดเสียงหัวเราะ และหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องของฮูหยินรองใหม่
“แล้วพวกเจ้าคิดว่าฮูหยินคนก่อนกับฮูหยินใหม่คนไหนดีกว่ากัน”
การเปรียบเทียบกับคนตาย เป็นกฎข้อห้ามของฮูหยินรอง แต่นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สำหรับผู้เป็นภรรยาใหม่ นางทราบเรื่องนี้ดี ตั้งแต่ตอนที่แต่งเข้าบ้านตระกูลเฉิงแล้ว
หญิงคนใดไม่อยากจะแต่งงานแล้วเป็นรักเดียวของกันและกันบ้างเล่า แต่ว่าบางครั้งชีวิตก็เลือกไม่ได้ เป็นเพราะบิดาของนางได้รับโทษ ทั้งบ้านโดนหางเลขไปด้วย ไม่มีใครอยากเกี่ยวดองจนนางถูกทิ้งให้เป็นสาวแก่ สุดท้ายต้องยอมออกเรือนเป็นภรรยาใหม่ของผู้อื่น
ยังดีที่สามีเป็นหนุ่มหล่อ อาชีพการงานดี เป็นคู่ครองที่อ่อนโยน แม่สามีเป็นคนธรรมะธรรมโม นางแต่งเข้าบ้านนี้ เหมือนไม่ได้มาเป็นลูกสะใภ้ แต่เหมือนมาเป็นลูกสาวมากกว่า แล้วยังมีบุตรสาวให้ตระกูลอีก สิ่งต่างๆ ที่นางกังวลก่อนที่จะออกเรือนก็ค่อยๆ คลายไปจนสิ้น
นึกไม่ถึงว่าในขณะที่ชีวิตกำลังดีขึ้นในทุกวัน กลับมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ความกลัวเหล่านั้นที่ถูกกลบเกลื่อนอยู่ข้างใน
กลับโผล่ออกมาอีกครั้ง
ถ้านางจากไป นางและสามีก็ไม่อาจฝังร่างร่วมกันได้ ตรงกลางต้องถูกคั่นไว้ด้วยโลงศพอีกหนึ่ง และนางทำได้เพียงอยู่ในตำแหน่งล่างถัดไป ถึงแม้ว่านางจะเคียงข้างสามีเป็นหลายสิบปี หรือมีบุตรเพื่อสืบสกุลให้แล้วก็ตาม ก็มิอาจสู้กับหญิงอายุสั้น
ที่ไม่มีความสำคัญอะไรภายในบ้านเลย เพียงเพราะนางแต่งเข้าบ้านก่อน เพียงเพราะนางเป็นภรรยาคนแรกของสามี
ฮูหยินรองเฉิงสั่นไปทั้งตัว โดนลูกสาวร้องไห้ปลุกแต่เช้า และหวนคิดถึงคำพูดประโยคนั้นของลูกสาวที่ว่าข้าไม่ต้องการพี่สาวที่เป็นคนไม่สมประกอบ
เพราะนางคนเดียว สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นปัญหาที่มากับเจ้าคนสติไม่ดีนั่น ทำไมนางไม่ตายไปที่ปิ้งโจวไปเสีย เหตุใดยังกลับมาที่นี่ได้อีก


บทที่ 12 อย่างไร
แสงไฟของเรือนตระกูลเฉิงสว่างแทบทั้งคืน
สองพี่น้องตระกูลเฉิงรวมทั้งภรรยานั่งในบ้านของนายใหญ่ สาวใช้ต้มน้ำซุปบำรุงกำลังมาให้เจ้านาย
“นอนหรือยัง” ฮูหยินใหญ่ถาม
สาวใช้พยักหน้า
“พวกนางทั้งสองนอนเตียงเดียวกัน” นางกล่าว
“แล้วตรวจดูสัมภาระหรือยัง” ฮูหยินใหญ่เฉิงถามต่อ
“ตรวจดูแล้ว ไม่มีสิ่งใด เงินทองก็ไม่มี มีเพียงเสื้อผ้าติดตัวไม่กี่ชุด เตา กล่องอาหารเปล่า ไม่มีอะไรอย่างอื่นเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
หลังจากที่ฟังนางพูด สีหน้าของทั้งสี่คนที่อยู่ในบ้านก็แปลกไป
เพียงมีสิ่งของเหล่านี้ก็สามารถเดินทางจากปิ้งโจวมายังเจียงโจวได้เลยหรือ แบบนี้แค่ไปจุดธูปที่วัดในชานเมืองก็ไม่น่าจะเพียงพอ
ฮูหยินใหญ่โบกมือ เหล่าสาวใช้ก็ทยอยออกไป
“เด็กคนนั้นออกจากบ้านไปนานแล้ว จนข้าแทบจำรูปร่างหน้าตาของนางไม่ได้” ฮูหยินรองมองดูนายรองแล้วกล่าว “ท่านเห็นแล้ว คิดว่าใช่หรือไม่”
ตอนที่คนตระกูลโจวแต่งเข้ามา รอกว่าสองปีก็ยังไม่ตั้งครรภ์ ทั้งบ้านกังวลเป็นอย่างมาก แต่พอมีครรภ์แล้ว แม้ว่าบุตรที่คลอดออกมาจะเป็นบุตรสาว แต่ทั้งบ้านก็ดีใจเป็นอย่างมาก
สมัยนั้นนายท่านยังมีชีวิตอยู่ จึงตั้งชื่อให้ทารกด้วยตนเอง คิดไม่ถึงว่าพออายุได้หกเดือนกลับพบว่ามีปัญหา
“ลูกของคนอื่นสามารถใช้สายตามองผู้อื่นได้แล้ว แต่นางกลับนิ่งและมองเหม่อไปข้างหน้า บุตรของคนอื่นสามารถนั่งได้แล้ว แต่นางกลับทำไม่ได้ ได้แต่ฝืนพลิกตัว ตอนแรกเข้าใจว่ามีปัญหามาจากการตั้งครรภ์ แต่ก็ให้กินดีอยู่ดีมาโดยตลอด แต่ปัญหาก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำลายยืด ตาลอย พูดไม่ได้ พออายุครบหนึ่งขวบ ก็ได้รับการยืนยันว่าไม่สติไม่สมประกอบ” แม่นมนั่งส่งเสียงกระซิบเล่าเรื่องในอดีต
แม่นางเฉิงเจ็ดที่สวมใส่ชุดกระโปรงสีม่วงนั่งกอดเข่าอยู่บนตั่ง พอนางอายุได้แปดขวบก็เริ่มรักสวยรักงาม ฉลาดหลักแหม
“ตอนนี้ก็ยังสติไม่สมประกอบอยู่อีกหรือ” นางตะโกนถาม
แม่นมรีบร้องชู่บอกนางให้เงียบเสียง
“คุณหนูของบ่าว เบาเสียงหน่อย” นางกล่าว
“ข้าจะพูด” เสียงของนางดังขึ้นเรื่อยๆ แถมยังปาหมอนที่อยู่ข้างๆ ออกมา “มีพี่สาวสติไม่สมประกอบ แล้วต่อไปจะกล้าออกไปเจอผู้คนได้อย่างไร”
เสียงจากตัวบ้านดังไปถึงข้างนอก สาวใช้ที่อยู่ข้างนอกได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าพูดอะไร
แม่นางเฉิงเจ็ดเอาแต่ใจ นิสัยไม่ค่อยดี พออาละวาดขึ้นมาก็ไม่มีใครกล้าไปยุ่ง
ฝั่งนายรองเฉิงก็รู้สึกไม่ชอบใจ แต่ยังไงก็ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ยังไงก็ไม่สามารถโวยวายเหมือนเด็กได้
“ข้าจะไปรู้ได้เยี่ยงไร หลังจากที่แม่นางเสีย ก็ส่งนางไปอยู่ที่วัดเต๋าแล้ว” เขากล่าว
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า ขนาดเจ้าที่เป็นบิดายังจำไม่ได้ แล้วพวกข้าจะจำได้เยี่ยงไร” นายใหญ่เฉิงถอนหายใจหน้าเครียด
“เช่นนั้นก็คงใช่แล้วกัน” นายรองเฉิงกล่าว
นายใหญ่เฉิงโกรธจนจะลุกไปหยิบดาบอีกครั้ง แต่ฮูหยินใหญ่เข้ามาห้ามไว้
“เมื่อนั้นท่านนักบวชกล่าวไว้ว่า ไม่ให้มีการเยี่ยมญาติ ตอนที่ส่งไปก็อายุราวหกเจ็ดปี หญิงสาวพอโตก็รูปร่างเปลี่ยนแปลงไป ไม่ได้โตอยู่กับเรา จะรู้ได้อย่างไร” นางกล่าว
พูดถึงการเปลี่ยนแปลงของหญิงสาววัยสิบแปด ทุกคนในบ้านต่างก็เงียบไปชั่วขณะ
“ว่าแต่พวกนางสองคนเดินทางมาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน” ฮูหยินรองถามขึ้นทันใด
“เพราะตอนนั้นฮูหยินใหญ่โจวมอบเงินก้อนหนึ่งไว้ให้กับนาง ฝังไว้ใต้ดินที่วัดเต๋า เมื่อวัดเกิดไฟไหม้ ปั้นฉินจึงขุดออกมา จ้างรถม้าเพื่อเดินทางมายังที่นี่ คนหนึ่งสติไม่สมประกอบ คนหนึ่งเป็นบ่าว โชคดีที่ระหว่างทางกลับไม่ถูกหลอกไปขาย เพียงแต่โดนหลอกเอาเงินไปบ้าง ใช้เองจนหมดบ้าง” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
คนในบ้านต่างก็พยักหน้า ล้วนเป็นจริงเช่นนั้น
เมื่อข้างนอกสงบลงแล้ว ปั้นฉินลุกขึ้นมาจากเสื่อ เฉิงเจียวเหนียงที่นอนตะแคงอย่างไม่สนใจอยู่ที่เตียงไม้ไผ่ “คุณหนู” นางเรียกเบาๆ “ทำไมจึงไม่บอกว่าพวกเรามาที่นี่อย่างไร ฮูหยินใหญ่ไม่ได้มอบเงินให้พวกเราสักนิด หากบอกพวกเขาไปว่าท่านสามารถรักษาโรคได้ นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีหรือ”
เฉิงเจียวเหนียงไม่ขยับตัว
ปั้นฉินคิดว่านางนอนหลับแล้ว จึงค่อยๆ ปีนกลับมา
“บอกไปเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี” เสียงของเฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ ดังขึ้น
“คุณหนูก็ยังไม่นอนหรือ นอนไม่หลับใช่หรือไม่” นางถามเบาๆ “พวกเราถึงบ้านแล้ว”
เฉิงเจียวเหนียงยิ้มในใจ แต่สิ่งที่แสดงออกทางสีหน้านั้นแสนเบาบาง ยิ่งในเวลากลางคืนยิ่งเห็นไม่ชัด
“อืม” นางกล่าว
“คุณหนู รีบเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องได้พบผู้คนมากมายแน่นอน” ปั้นฉินกดเสียงลงต่ำแล้ว เฉิงเจียวเหนียงตอบรับก่อนจะหลับตาลง
ลมยามค่ำคืนลอยผ่านเข้ามาจากริมหน้าต่าง คืนที่เงียบสงบ แต่กลับมีเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนลอยมาด้วย แต่กลับไม่ได้รบกวนนายบ่าวสองคน
ครั้งนี้ปั้นฉินนอนหลับสนิทอย่างรวดเร็ว นี่น่าจะเป็นการนอนพักที่ดีที่สุดในรอบหลายเดือนของหญิงสาวทั้งสอง เฉิงเจียวเหนียงได้ยินเสียงกรน อยากจะพลิกตัว แต่ลองดูแล้ว สุดท้ายก็ถอดใจ
ถึงบ้านแล้ว ที่นี่คือบ้านของนางหรือ
เฉิงเจียวเหนียงหลับตาลง และนอนหลับไปอย่างเงียบๆ
ดึกมากแล้ว คนทั้งสี่ของตระกูลเฉิงก็สิ้นสุดการสนทนาลงชั่วคราว เพราะต่างก็ไม่รู้จะพูดสิ่งใดต่อดี
“คืนนี้ส่งคนไปที่ปิ้งโจว แล้วไปสอบถามตระกูลโจว ก็คงจะได้คำตอบ” นายใหญ่เฉิงกล่าว ยกมือขึ้นเป็นการตัดสินใจ
สองสามีภรรยาเฉิงรองกลับถึงเรือนของตน ทั้งสองแยกกันทำธุระของตนเอง เสร็จแล้วนายรองเฉิงก็จะรีบไปที่ห้องหนังสือ แต่ฮูหยินรองเฉิงก็ได้เข้ามาหยุดไว้
“เป็นความผิดของข้าเอง ที่ไม่ได้ถามให้ชัดเจนก็โวยวายขึ้น” นางถือถ้วยชายื่นขอขมาสามีด้วยตนเอง ก้มหัวกล่าวเสียงค่อยด้วยความเสียใจ
เห็นภรรยาสำนึกผิดแล้ว สีหน้าของนายรองเฉิงก็เริ่มดีขึ้นมาหน่อย ตอบกลับอืม เขาไม่ได้รับชา แต่ก็ไม่ได้เดินหนีไป ฮูหยินรองเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาจับชายเสื้อของสามีไว้
“ท่านพี่ ข้ามิใช่คนที่ไม่มีเหตุผล เพียงแต่ความรักที่มีทำให้ข้าไม่สามารถควบคุมตนเองได้ แต่ไรมาท่านก็รู้ว่าข้ามิได้เป็นคนขี้หึงหวง แต่ครั้งนี้ได้พอยินว่าเป็นคนภายนอก และมาหาท่านดึกๆ ดื่นๆ ข้ารู้สึกตกใจและหวาดกลัว เวลาที่คับขันเช่นนี้ หากมีจุดอ่อนอะไรที่คนอื่นรู้เข้า ท่านพี่ ชีวิตข้าและลูกล้วนต้องพึ่งพาท่าน” นางกล่าว มองนายรองเฉิงด้วยนัยต์ตาที่พร่าไปด้วยน้ำตา
นายรองเฉิงแต่งงานใหม่กับบุตรสาวคนเล็กตระกูลเผิงในตงผิงโจว อายุน้อยกว่าเขาหกปี และยังเป็นแม่มือใหม่ กำลังเป็นช่วงเวลาที่มีเสน่ห์มากเป็นพิเศษ บวกกับคำพูดและท่าทางแบบนี้ ความโกรธของนายเฉิงรองนั้นหมดไปนานแล้ว
“เจ้านี่จริงๆ เลย จะไม่ข้าโกรธได้อย่างไร ในสายตาเจ้า ข้าเป็นคนไม่รอบคอบขนาดนั้นเลยหรือ” เขากล่าว แล้วจึงนั่งลงพร้อมรับถ้วยชา
ในที่สุดสองสามีภรรยาก็ปรับความเข้าใจกัน บรรยายกาศอบอวลไปด้วยความอบอุ่น
“เพียงแต่นางกลับมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะจัดการต่อเช่นไรถึงจะดี” ฮูหยินรองกล่าว
“คนสติไม่ดีเพียงคนเดียว จะมีอะไรยุ่งยากนักเล่า แค่ให้กินดื่มเท่านั้นก็พอ” นายรองเฉิงกล่าวแบบไม่ใยดี พูดเสร็จก็หาว พร้อมกับเตรียมจะไปเข้านอน
คุณนายรองไตร่ตรองชั่วครู่
นึกถึงเรื่องราวของคนไม่เต็มบาทคนนี้แล้ว พลันนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา
“พี่รอง เมื่อครู่ที่เรือนพี่ใหญ่ ท่านกล่าวถึงแม่นางลี่ว์ แม่นางสิบสาม คือผู้ใดกันหรือ” นางถาม
นายรองเฉิงที่กำลังถอดเสื้อเตรียมเข้านอนท่าทางเปลี่ยนไป
นั่นเป็นเพราะเมื่อครู่ที่ทะเลาะกันแล้วเผลอพูดชื่อของคนเก่าที่เคยใยดีด้วยในอดีตออกมา แต่ก็พูดเพื่อบอกพี่ใหญ่ว่าตัดสัมพันธ์กับคนเหล่านั้นไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าฮูหยินรองที่ร้องไห้อยู่ในขณะนั้นจะได้ยินและจำได้
นี่ล้วนแต่เป็นเพราะเจ้าสติไม่ดีนั่นแท้ๆ หากนางไม่ได้ปรากฏตัวมาในกลางดึกเช่นนี้ เรื่องวุ่นวายเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร
คนไม่เต็มบาทจะก่อเรื่องยุ่งยากอะไรได้งั้นหรือ คิดผิดไปจริงๆ คนสติไม่ดีคนนี้เพิ่งมาถึงก็ก่อปัญหามากมายมาให้เขาแล้ว


บทที่ 10 เฉิงเหนือ
เป็นเพราะรถลาเสีย เมื่อเฉิงเจียวเหนียงมาถึงเจียงโจว ประตูเมืองใกล้จะปิดเสียแล้ว ปั้นฉินชูป้ายตระกูลเฉิงให้ผู้เฝ้าประตู พวกเขาปล่อยให้พวกนางเข้าไปทั้งที่ยังสงสัย
ในเมืองเจียงโจวมีแม่น้ำเชื่อมระหว่างเมืองอยู่เส้นนึง เป็นแม่น้ำที่เกิดขึ้นจากการขุดโดยแรงงานของตระกูลเฉิงยามเมื่อเกิดน้ำท่วม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาแม่น้ำที่มักเกิดภัยพิบัติก็แยกออกเป็นสองสาย ทำให้ไม่มีภัยพิบัติภายในเมืองอีก
ทางรัฐทราบซึ้งในการกระทำของตระกูลเฉิง ไม่เพียงสร้างอนุสาวรีย์ แต่ยังแบ่งหนึ่งในสามส่วนของแม่น้ำฝั่งตะวันตกให้กับตระกูลเฉิงอีก ด้วยเหตุนี้ตระกูลเฉิงจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าตระกูลเฉิงแห่งแม่น้ำตะวักตก
สมาชิกตระกูลเฉิงอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งโดยสะพานหินสามโค้ง ทิศใต้เรียกเฉิงใต้ ทิศเหนือเรียกเฉิงเหนือ ความสัมพันธ์ทางสายเลือดของทั้งสองฝั่งผ่านมาสามชั่วอายุคนแล้ว เฉิงเหนือเคร่งครัดตามธรรมเนียม ไม่แบ่งเรือน ไม่แบ่งทรัพย์สินมาจนถึงทุกวันนี้ ส่วนเฉิงใต้นั้นอยู่กันอย่างแสนวุ่นวาย ฝ่ายเหนือร่ำรวย ฝ่ายใต้สูงศักดิ์
นายท่านรองคนปัจจุบันของเรือนใหญ่เฉิงเหนือคือพ่อของเฉิงเจียวเหนียง
การที่ปั้นฉินแสดงตัวว่าเป็นคนของตระกูลเฉิงเหนือที่หน้าประตู ทำให้พวกเขาผ่านเข้าไปได้เร็วขึ้น หากแสดงตัวว่าเป็นเฉิงใต้ อาจจะไม่เร็วขนาดนี้
ปัจจุบันแม่น้ำไม่เชี่ยวกรากเหมือนเมื่อก่อน ระดับน้ำตื้นเขินในฤดูใบไม้ผลิ แม้แต่เรือก็ไม่สามารถแล่นผ่านได้ เวลานี้ต้นหลิวริมน้ำพลิ้วไสว ลมเย็นโบกโชย
ปั้นฉินยืนอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ มองดูกำแพงสีครามสูงใหญ่นั่น ก่อนจะชี้ไปด้วยความตื่นเต้น
“แม่นาง นั่นคือเรือนของพวกเราเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงมองดูกำแพงสีขาว หลังคาสีดำที่ซ้อนกันเป็นชั้น หากมองด้วยตาเปล่าน่าจะมีอย่างน้อยห้าชั้น
จากตรงนี้จะมองเห็นซุ้มประตูอันสูงใหญ่ แต่เพราะเป็นตอนกลางคืนจึงไม่สามารถมองเห็นตัวหนังสือบนนั้นได้
“นั่นประตูหลัก” ปั้นฉินนำทางข้ามสะพานก่อนจะพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ข้าเคยไปกับเหล่าฮูหยินสองครั้ง แม่นางอยู่ที่นี่จนถึงสามขวบเจ้าค่ะ...”
ถึงจะอยู่จนสิบสามปีก็คงไม่มีประโยชน์ เด็กสติปัญญาไม่ดีอย่างนางจะจำได้อย่างไร
เฉิงเจียวเหนียงจับมือของปั้นฉินเอาไว้แล้วเดินข้ามสะพานไปอย่างเชื่องช้า เพราะเป็นพื้นที่ของเรือนตระกูลเฉิง
ที่นี่ไม่มีคนนอกเข้ามาเที่ยวเล่นชมทิวทัศน์ คนที่นั่งเล่นอยู่ในเรือ ก็ล้วนแต่เป็นคนในตระกูลเฉิง มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง คนสูงอายุและเด็ก เหล่าเด็กๆ นั่งเล่น ผู้หญิงซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ คุยเล่นกันเสียงเจี๊ยวจ๊าวสนุกสนาน
เมื่อมีคนเห็นพวกเขากำลังเดินมา โดยเฉพาะคนที่สวมใส่ผ้าคลุมที่ปิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ทุกคนเดินเข้ามาหาด้วยความสงสัย
“ทั้งหมดนี่เป็นคนฝั่งเฉิงใต้ ล้วนอยู่ได้ด้วยการพึ่งพาคนในตระกูลเจ้าค่ะ” ปั้นฉินพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
สองคนยังคงเดินต่อไป ข้ามสะพานเพื่อไปยังเฉิงเหนือ
ดึกดื่นป่านนี้ ผู้หญิงสองคนนั้นทำอะไรกัน สาวใช้ของตระกูลเฉิงงั้นรึ
คนที่กินลมชมวิวตรงนั้นเริ่มวิจารณ์ต่างๆ นานา
ประตูหลักต้องปิดไปแล้วเป็นแน่
ปั้นฉินพาเฉิงเจียวเหนียงเดินมาถึงประตูรองตะวันตก ซึ่งเป็นประตูที่คนในตระกูลใช้เป็นประจำ
“แม่นาง” ปั้นฉินยกมือขึ้น และหันกลับไปมองเฉิงเจียวเหนียง
ลมยามราตรีพัดโชย เสื้อของเฉิงเจียวเหนียงพลิ้วไสวอยู่ใต้แสงไฟ
“เคาะเลย” เฉิงเจียวเหนียงพูด
ปั้นฉินพยักหน้ารับก่อนจะเคาะประตูด้วยความตื่นเต้น
ฮูหยินใหญ่เฉิงน่าจะยังไม่เข้านอน เพราะพรุ่งนี้ต้องออกไปข้างนอก นางคงยังเฝ้าสาวใช้ซักผ้าอยู่เป็นแน่
“เสื้อผ้าพวกนี้สีสดเกินไป ไปหยิบชุดสีม่วงมา” นางสั่ง
สาวใช้ที่อยู่ตรงตู้เสื้อผ้าใหญ่ได้ยินคำสั่ง นางรีบค้นหาออกมาทันที แต่ฮูหยินใหญ่กลับไม่ชอบและรู้สึกเบื่อหน่าย
สุดท้ายลูกสะใภ้จึงเลือกชุดพื้นสีไม้จันทน์ให้ ทำให้เรื่องนี้ได้ข้อสรุปในที่สุด
“ตัวนี้แหละ ไม่เด่นสะดุดตา ไม่เบี่ยงเบนความสนใจมากเกินไปและไม่น่าเบื่อหน่าย”
สาวใช้คนนึงเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“ฮูหยิน แม่บ้านมาเจ้าค่ะ “สาวใช้พูด
แม่บ้าน
เหล่าฮูหยินใหญ่เฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ดึกดื่นป่านนี้ แม่บ้านมาที่นี่ทำไม
“นายท่านเข้านอนหรือยัง” ฮูหยินถาม
นายท่านใหญ่เฉิงวันนี้พักเรือนเมียรอง
“แม่บ้านบอกว่ามีเรื่องจะให้ฮูหยินตัดสินใจเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
ฮูหยินใหญ่เฉิงปีนี้อายุสี่สิบกว่าแล้ว แม่ยายอายุมาก เรื่องต่างๆ ในเรือนจึงมอบให้ฮูหยินใหญ่ดูแล ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องบางเรื่องก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้
“เชิญเข้ามาสิ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตอบ
สาวใช้พาแม่บ้านมาถึงห้องรับแขก แม่บ้านมาถึงก็รีบคำนับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“มีอะไรรึ” ฮูหยินใหญ่ถาม
“ด้านนอก มีหญิงสาวผู้หนึ่งมาหาเจ้าค่ะ” แม่บ้านพูดด้วยเสียงต่ำ
พูดเพียงเท่านี้ ฮูหยินใหญ่ก็เบิกตาโพรง นางใช้ยกพัดกลมขึ้นพัดเบาๆ เพื่อปกปิดสีหน้า
สาวใช้ข้างๆ เข้าใจฮูหยิน จึงรีบพาสาวใช้คนอื่นๆ ออกไป เหลือไว้เรียกใช้เพียงสองคน
“พวกนางบอกว่ามาหานายท่านรองเจ้าค่ะ” แม่บ้านพูดต่อ
ฮูหยินโล่งใจไปเปราะ ยังดีที่ไม่ได้มาหาเจ้าตัว แม้นายท่านรองจะอยู่เรือนนี้ แต่ความรู้สึกก็ไม่เหมือนกัน
“นายท่านรองเพิ่งกลับมา ยังไม่ถึงครึ่งปี” ฮูหยินกล่าวพร้อมวางพัดกลมลง
“ได้ข่าวว่ากลับมาจากปิ้งโจวเจ้าค่ะ” แม่บ้านรีบพูดต่อ
ฮูหยินใหญ่เฉิงวางพัดกลมที่โต๊ะดังปัง
นายท่านใหญ่ถูกเชิญมาอย่างรวดเร็ว ตอนเดินเข้าประตูมานายท่านอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก นึกว่าภรรยาตนหึงหวง ตั้งใจขัดขวางไม่ใช้ตนหาความสุขจากเรือนเมียรอง แต่พอเห็นแม่บ้านอยู่ด้วยสีหน้าตึงเครียดจึงคลายลง แต่พอได้ยินสิ่งที่แม่บ้านพูด สีหน้าของนายท่านเปลี่ยนไปทันที
“สามหาว! “เขากล่าว “ไล่ออกไป! “
“นายท่ายเจ้าคะ ถ้ากล้ามาจากปิ้งโจวขนาดนี้ ข้าว่าถามน้องรองก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่กล่าว
“จะถามอะไรอีก เรื่องสามหาวเช่นนี้ให้น้องรองตัดสินใจไม่ได้!” ในฐานะพี่ใหญ่ทั้งยังเป็นนายท่านใหญ่ของตระกูล
ฮูหยินใหญ่ส่ายหัว ทั้งไกล่เกลี่ยและสั่งให้คนไปเรียกนายท่านรองมา
“ระวังฮูหยินรองด้วย” ฮูหยินใหญ่เตือน
คนที่ไปเรียกกลับมาอย่างรวดเร็ว และรายงานว่านายท่านรองไม่อยู่ ไปดื่มเหล้ากับสหายยังไม่กลับมา
“ฮูหยินรองบอกว่าถ้าเป็นเรื่องด่วน เธอจะส่งคนไปเรียกนายท่านกลับมาเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
นายท่านใหญ่ได้ยินดังนั้นยิ่งโมโห
“กินเหล้าไปวันๆ ทำตัวเหลวไหลสิ้นดี!” เขากล่าวด้วยความโมโห “ไปเรียกกลับมา!”
ฮูหยินใหญ่นึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง
“หญิงนางนั้นอยู่ที่ใด” ฮูหยินถาม
“ยังอยู่หน้าประตูเจ้าค่ะ” แม่บ้านตอบ
“อย่าปล่อยให้นางอยู่หน้าประตู ถ้าเจอกันเดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนปิดไม่อยู่ ไปพาเข้ามาก่อน ให้คนเฝ้าเอาไว้” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
“ไม่ได้ อย่าริอาจพาเข้ามาเด็ดขาด พาออกไป เฝ้าเอาไว้” นายท่านใหญ่กล่าว
แม่บ้านลำบากใจ ไม่รู้จะฟังใครดี
ด้านนอกประตูมีเสียงพูดคุยของสาวใช้ดังขึ้น
“ฮูหยินรองมาเจ้าค่ะ”
คนในห้องต่างเงียบกันหมด ฮูหยินใหญ่ลุกขึ้นอย่างรู้งาน ประตูถูกเปิดออกจากนั้นก็มีหญิงสาวอายุราวยี่สิบสี่ ยี่สิบห้าปีเดินเข้ามา เครื่องหน้าทั้งห้าแสนงดงาม เรียวคิ้วสวยแววตาสุกใส นางปรี่เข้าไปแสดงความเคารพต่อนายท่านใหญ่ทันทีที่มาถึง
“พอดีว่าทางการไม่คุมเข้มแล้ว นายท่านจึงไปพบปะสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานสักหน่อย” ฮูหยินรองเอ่ยพลางยิ้ม
นี่คือการมารับหน้าแทนสามี แต่นายท่านใหญ่กลับโมโหยิ่งกว่าเดิม เพราะมีเมียแสนดีรออยู่ที่บ้าน แต่กลับเที่ยวเถลไถลก่อเรื่องด้านนอกอีก
“อืม ไม่มีอะไรหรอก” ฮูหยินใหญ่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่ต้องมาด้วยตัวเองหรอก กลับไปพักเถอะ ซีเกอเอ๋อร์คงนอนแล้วกระมัง เจ้ารีบกลับไปพักได้แล้ว”
เมื่อต้นปีฮูหยินเพิ่งคลอดบุตรคนโต ทำให้เรือนรองได้พักหายใจสักที
ฮูหยินรองยิ้มและไม่ตอบกลับ แต่ก็ไม่ได้ลากลับเช่นกัน
บรรยากาศในห้องเริ่มแปลกชอบกล
“ท่านพี่คะ ในเมื่อข้ามาแล้ว ไม่ต้องปิดบังข้าก็ได้ หากทุกคนรู้แต่ข้าไม่รู้ มันน่าอายยิ่งกว่านะเจ้าคะ ” ฮูหยินรองกล่าว พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา
อยู่เรือนเดียวกัน เกิดอะไรขึ้นจะปิดใครได้เล่า
นายท่านใหญ่กับฮูหยินใหญ่สีหน้าแปลกไป
“ชิงเหนียง เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ยังถามไม่ได้ความเลย เจ้าอย่าเพิ่งคิดมาก” ฮูหยินใหญ่ปลอบฮูหยินรอง
ขณะที่พวกนางกำลังพูดคุยกัน เสียงของนายท่านรองก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู
“ท่านพี่ต้องการพบข้ารึ”
คนยังไม่ทันเข้ามา แต่เสียงกลับนำหน้ามาก่อนแล้ว
นายท่านรองเฉิงสวมชุดสีครามตัวยาว กลิ่นเหล้าหึ่งไปทั้งตัว ใบหน้ายิ้มแย้มเดินเข้ามาด้านใน นายท่านรองตกใจทันทีที่เห็นคนอยู่เต็มห้อง
“อยู่กันหมดเลยหรือ” เขากล่าว “มีเรื่องอะไรกัน”
เสียงยังไม่ทันสิ้น เมียก็เดินเข้ามาหา
“เรื่องดีๆ งั้นรึ เฉิงต้ง ท่านชายรอง ท่านก่อเรื่องไว้ไงเจ้าคะ!” ฮูหยินรองดึงนายท่านรองไว้
ทันใดนั้นใบหน้าของนายท่านรองก็ปรากฏรอยของฝ่ามือ เขาตั้งตัวไม่ทันทั้งยังหลบไม่ทันอีกด้วย
ไม่มีใครเคยคิดว่าฮูหยินรองที่อ่อนโยนมาโดยตลอดจะลงมือได้เฉียบขาดถึงเพียงนี้ ฮูหยินใหญ่เพิ่งได้สติจึงรีบลุกไปช่วยดึงกลับมา ส่วนนายท่านใหญ่ก็ลุกขึ้นเช่นกัน
ในห้องวุ่นวายขึ้นในทันทีทันใด
คนใช้ด้านนอกต่างบอกกันให้รีบหลบไปก่อน
ไม่เคยมีการเคาะประตูยามวิกาลครั้งใดเป็นเรื่องดี
แม้จะผ่านมาหลายปี แต่สาวใช้ทั้งหลายยังคงจำภาพเฉิงเจียวเหนียงเคาะประตูจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้ และเรื่องนี้ก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น


บทที่ 11 ลูกคนโต
ปั้นฉินไม่รู้ว่าภายในประตูที่ตนเคาะนั้นผู้ที่อยู่ข้างในสองคนเริ่มทะเลาะกันแล้ว
ปั้นฉินและเฉิงเจียวเหนียงเดินมาถึงที่ประตู แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
บรรดาคนรับใช้ที่อยู่โดยรอบต่างมีแววตาที่แปลกไป ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ เหมือนพยายามจะหลีกเลี่ยงพวกนางอยู่
ปั้นฉินประหลาดใจนัก
 “พวกเขาเป็นอะไรกันเจ้าคะ” นางถามเฉิงเจียวเหนียงเบาๆ “เหตุใดจึงมองเราด้วยสายตาแบบนั้น”
เฉิงเจียวเหนียวมองไปที่สวน
 “พวกนางเข้าใจคำพูดของเจ้าผิดไป” นางกล่าว
ปั้นฉินตอบรับ แต่ก็ทำให้ยิ่งสับสน
เมื่อครู่นางพูดกับยามด้วยความตื่นตระหนกว่ามาหานายรอง มาเพื่อนับญาติ มาจากปิ้งโจว
“มีอะไรให้เข้าใจผิดกันงั้นหรือเจ้าคะ” นางถามอย่างไม่เข้าใจ หลังจากถามเสร็จก็โยนความคิดนี้ทิ้งไป หากเฉิงเจียวเหนียงบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด อย่างนั้นคงเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ กระนั้นยังก็ยังคงไม่วางใจ “พวกเขาเข้าใจผิดเรื่องอะไรเล่า
เหตุใดเฉิงเจียวเหนียงถึงไม่เตือนข้าล่ะ”
เพราะว่าปากของข้าตามสมองไม่ทัน เฉิงเจียวเหนียงเงียบ อยากจะหัวเราะ แต่ยังไม่ทันได้หัวเราะอีกความคิดหนึ่งก็โผล่ขึ้นมา
นางมองไปที่สวน มีสาวรับใช้สี่ห้านางกำลังเดินเข้ามาหน้าตาคร่ำเคร่ง
เมื่อปั้นฉินเห็นแล้วก็รีบเข้าไปรับ
 “แม่นมจ้ะ นายรองท่าน...” นางกล่าว
พูดยังไม่ทันจบประโยค สาวใช้สองนางก็รีบเข้ามาล้อมไว้
 “นายรองไม่อยู่บ้าน ดึกป่านนี้แล้ว แม่นางน้อยไปพักผ่อนก่อนเถอะ รอพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ พวกนางกล่าวพลางยืนฝั่งซ้ายคนหนึ่งฝั่งขวาคนหนึ่งหนีบปั้นฉินไว้ตรงกลาง
ปั้นฉินตกใจ
 “พวกเจ้าทำอะไร นางตะโกน” เมื่อเปิดปากก็ถูกผ้าขี้ริ้วผืนเก่ายัดเข้าไป
ปั้นฉินมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
 “พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว” นางส่งเสียงครวญคราง
ความจริงแล้วคำพูดของเฉิงเจียวเหนียงถูกต้องมาโดยตลอด
 “ข้าเป็นบุตรสาวของนายรอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้สองนางที่เดินเข้าหาเขาสะดุ้งโหยง
อะไรนะ
ภายในบ้านฝั่งนี้ รองฮูหยินเฉิงก้มหน้าเช็ดน้ำตาขณะที่นายรองเฉิงกำลังจัดการกับเสื้อผ้าที่มีรอยขาดวิ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ถนัดเรื่องแบบนี้ แต่ก็ไม่สามารถเรียกพวกเด็กๆ ให้เข้ามาเห็นเรื่องน่าขันนี้ได้
 “เข้าไปขังตัวเองในหอบรรพบุรุษครึ่งเดือนเดี๋ยวนี้ แล้วห้ามออกมาเด็ดขาด” นายใหญ่ตระกูลเฉิงด่าทอด้วยใบหน้าขมึง
 “อย่างไรเสียเขาก็ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังอยู่ในตำแหน่งนั้นอีก ยากที่จะหลีกเลี่ยงการเข้าสังคม ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่เพื่อความบันเทิง พวกเราอย่ามาทะเลาะกันเพียงเพราะเรื่องนี้เลย” ฮูหยินใหญ่โอบไหล่ปลอบใจฮูหยินรอง
คนหนี่งโกรธ คนหนึ่งนิ่ง ฮูหยินรองเองก็รู้ว่านางไม่ควรโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่โต ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นคนเสียเปรียบเสียเอง
นางเช็ดน้ำตาพร้อมกับตอบรับ
“เอาล่ะ ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องเขาแล้ว รีบไล่ไปเสีย ถือเสียว่าไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น” ฮูหยินใหญ่หายใจเฮือกใหญ่ มองไปที่นายรอง แล้วพูดว่า “น้องรอง ต่อไปเจ้าอย่าทำเรื่องเช่นนี้อีก ถ้าไม่คิดเผื่อตัวเจ้าเอง ก็ขอให้คิดเผื่อพวกพี่ๆ บ้าง”
สีหน้านายรองเฉิงยังบึ้งตึง ทั้งโกรธทั้งอาย
สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกเข้ามาอย่างรีบร้อน
 “นายท่าน ฮูหยิน” พวกนางกล่าวคาราวะ
 “จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ” ฮูหยินใหญ่ถาม
 “ยังเจ้าค่ะ สาวใช้ตอบ ชายตามองไปที่นายรอง เห็นได้ว่าท่านกำลังลังเลใจ
 “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า ไม่ว่านางจะพูดสิ่งใดก็ไม่ต้องสนใจ ให้ยัดผ้าเข้าปากแล้วเอาตัวไป พวกเจ้าทำงานมานานขนาดนี้ เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้หรือไง”
พวกสาวใช้ตกใจ
“เจ้าค่ะ” พวกนางกล่าว มองดูที่นายรองแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “แต่ว่า นางบอกว่า นางเป็นลูกสาวของนายรอง”
หลังจากที่มีคำๆ นี้ออกมา รองฮูหยินเฉิงจากเดิมที่สงบลงแล้วก็โวยวายขึ้นอีกครั้ง
 “เฉิงเอ้อหลาง นี่ถึงขึ้นมีลูกสาวกันเลยหรือไง ท่านทำเกินไปแล้ว” นางตะโกนแล้วโถมตัวเข้าใส่นายรองเฉิง
ครั้งนี้ฮูหยินใหญ่ยื่นมือเข้าไปหวังจะห้ามไว้ แต่ตัวเองก็ถูกลากตัวไปด้วยจนแทบล้มลง
บรรดาสาวใช้รีบเข้าไปพยุงตัวนางไว้
ทันใดนั้นในบ้านก็ได้เกิดปากเสียงขึ้นมาอีกครั้ง
ปั้นฉินยืนอยู่ข้างกายของเฉิงเจียวเหนียง มองดูสาวใช้ที่ล้อมรอบพวกนางไว้
 “ครั้งนี้ไม่น่าเข้าใจผิดแล้วใช่ไหม” นางกระซิบถามเฉิงเจียวเหนียง
 “กลัวแค่ผู้ที่ส่งสารจะสื่อไม่ชัดเจน หรือผู้รับสารอาจจะไม่เข้าใจสารที่ต้องการจะสื่อ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ในบ้านนี้ ยังมีผู้ใดจำได้บ้างไหมว่าที่เมืองปิ้งโจวยังมีลูกสาวของตระกูลเฉิงอยู่
นางมองไปที่สวนของบ้าน เห็นเป็นเงาสะท้อนมาบดบัง แต่ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นเงาของอะไร
 “ไม่จริง” นายรองตะโกนตอบอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วผลักฮูหยินรองออก
ฮูหยินรองล้มลงกับพื้นและร้องไห้คร่ำครวญกับฮูหยินใหญ่
นายใหญ่เดินวนไปวนมา ดึงเอาดาบที่แขวนอยู่บนพนังออกมา
เหล่าสาวใช้พากันตกใจ รีบคุกเข่าหยุดนายใหญ่ไว้
ฮูหยินใหญ่ห้ามแล้วห้ามอีก ร้อนใจเป็นฟืนเป็นไฟ
 “ข้าจะไปดูว่าใครกันที่มาให้ร้ายข้า” นายรองพุ่งไปด้วยความโกรธ
 “เจ้ายังมีหน้าไปพบอีกหรือ ถ้าไปแล้วเจ้าไม่ต้องกลับเข้าบ้านอีก” นายใหญ่ด่าเสียงสั่น
นายรองเดินพุ่งออกไปราวกับไม่ได้ยิน
 “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านดูสิ เขารีบออกไปนับญาติเช่นนี้” ฮูหยินรองร้องไห้ครวญคราง
ฮูหยินใหญ่รีบลุกขึ้นมา
นี่ถ้าได้พบกันแล้วก็คงหาข้ออ้างมาลบล้างไม่ได้
 “เจ้าไม่ต้องกังวลนะ มีข้าอยู่ทั้งคน ข้าไม่ยอมให้คนนอกเข้าบ้านเราได้ง่ายๆ หรอก ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่ยอมเด็ดขาด” นางกล่าว อีกใจก็อยากปลอบใจฮูหยินรอง อีกใจก็อยากรีบวิ่งตามออกไป
นายรองเฉิงมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็ว มองเห็นหญิงสองนางยืนอยู่ใต้โคมไฟโดนเหล่าสาวใช้ยืนล้อมไว้ เป็นที่สะดุดตานัก
มีคนมาหาข้าถึงบ้านจริงสินะ
นายรองเฉิงเดินให้ช้าลง เขาเคยพลาดพลั้งก็จริง แต่เท่าที่จำได้ไม่เคยมีลูกข้างนอก หรือเป็นเพราะประมาทไป
ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ตีให้ตายก็ไม่ยอมรับ เพราะทางนี้เองก็คงไม่มีหลักฐาน ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รอจนป่านนี้ค่อยมาหาหรอก
พอคิดได้เช่นนี้ นายรองเดินเร็วขึ้น เขาเก็บสีหน้าอาการแล้วเดินเข้าไปหา
 “นายท่านมาแล้ว” ปั้นฉินตะโกนอย่างดีใจเมื่อเห็นนายรอง
เฉิงเจียวเหนียงเห็นเขาแต่แรกแล้ว
ชายอายุราวสามสิบปีนี้ รูปร่างค่อนข้างผอม ส่วนสูงปานกลาง พอเข้าใกล้ก็เห็นใบหน้าขาวสะอาด รูปหน้าสี่เหลี่ยม ไม่ถึงกับดูดีแต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด
ฮูหยินใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ
 “พวกเจ้านี่มันอะไรกัน” นายรองตะโกนถามเสียงต่ำ
เสียงยังไม่ทันสิ้นสุด ปั้นฉินก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยความดีใจ
 “นายท่าน นี่ข้าปั้นฉินเอง” นางตะโกนพูด “ข้าพาคุณหนูกลับมาแล้ว”
นายรองเฉิงหยุดก้าวขา
ปั้นฉิน
คือใครกัน
 “คุณหนู คุณหนู นี่ไงท่านพ่อของคุณหนู” ปั้นฉินจับมือของเฉิงเจียวเหนียงแล้วพูดขึ้น ทั้งยินดีทั้งขมขื่น อดไม่ไหวจนร้องไห้ออกมา
“อย่าพูดจามั่วซั่ว ใครเป็นพ่อใครกัน” นายรองเฉิงรีบกล่าวขึ้น
“เจ้ามาจากที่ไหนหรือแม่นาง จำผิดคนหรือไม่” ฮูหยินใหญ่ก็เดินเข้ามา กล่าวถามด้วยเสียงทุ้ม
ปั้นฉินร้องไห้จนพูดไม่ออก และไม่สามารถอธิบายได้ เฉิงเจียวเหนียงก้าวมาข้างหน้า ยื่นมือดึงเอาผ้าคลุมออก
 “ท่านพ่อ" นางกล่าวพร้อมคุกเข่าลงกราบ
หญิงสาวนางนี้หน้าตาดียิ่ง พอมองดูแล้วรู้สึกคุ้นหน้านัก
นายรองกับฮูหยินใหญ่ตกตะลึง
 “เจ้าเป็นใครกัน ทำไมถึงได้พร่ำเรียกผู้อื่นว่าพ่อเช่นนี้” นายรองถามเมื่อได้สติ
“นายท่าน ท่านลืมไปแล้วหรือ ท่านบอกว่าจะไปรับพวกข้ากลับมาจากวัดเต๋า” ปั้นฉินร่ำไห้กล่าวว่า “วัดเต๋าถูกฟ้าผ่าและเกิดไฟไหม้ ข้ากับคุณหนูจึงกลับมากันเอง”
บนฟ้ามืดราวกับมีเสียงเหมือนฟ้าร้องดังขึ้น
นายรองและฮูหยินใหญ่ตกใจทันที
นี่ไม่ได้เป็นการเรียกบิดาอย่างพร่ำเพรื่อ แต่เป็นลูกสาวของเขาจริงๆ
นายใหญ่ตกใจนิ่ง
“นี่ ใช่จริงหรือ” ยังมีบางคำถามที่เขายังไม่แน่ใจ
“เจ้าค่ะนายท่าน เฉิงเจียวเหนียงจากวัดเต๋าที่เมืองปิ้งโจวกลับมาแล้ว” สาวใช้กล่าว
นายใหญ่ค่อยๆ วางดาบเก็บไว้บนโต๊ะ
“นางนี่เอง” เขากล่าวพึมพำ ถอนหายใจ เหมือนนึกอะไรออก แล้วเกิดความประหม่า “คนตระกูลโจวก็มาด้วยหรือ”
สาวใช้ยังไม่ทันนึกออกว่าคนตระกูลโจวคือใคร แต่ฮูหยินรองกลับนึกออกแล้ว
ตระกูลโจว ตระกูลของภรรยาคนแรกของสามีนาง ก่อนที่ตนจะเข้าบ้านนี้ ยังถูกคนตระกูลโจวดูหมิ่นเพราะเป็นผู้มาก่อน หากไม่เป็นเพราะว่าตระกูลของบ้านนางพอมีอำนาจบ้าง นางยังต้องเข้าพิธีเคารพน้ำชาคนตระกูลโจวนี้
ฮูหยินรองหยุดร้องไห้ ค่อยๆ ยกมือที่วางบนเข่าขึ้นมา
เป็นลูกสาวของนางนั่นเอง
ลูกสาวคนโตของนายรองเฉิงกลับมาแล้ว
 “อะไรนะ เป็นลูกสาวคนโตงั้นหรือ”
ลึกเข้าไปในสวนของบ้าน เฉิงชีเหนียงที่ปล่อยผมนอนราบกับพื้นลุกขึ้นนั่งในทันที
 “ข้ามีพี่สาวเพิ่มคนหนึ่งงั้นหรือ” นางเบิกตากลมโตถาม ใบหน้าสีขาวเริ่มขึ้นสีแดง นิ้วมือที่ทาสีเล็บแดงอ่อนอันแหลมคมชี้มาที่ตัวเอง “ข้าไม่ใช่ลูกสาวคนโตแล้วสินะ”


บทที่ 9 วิชานอกตำรา
ฝนหยุดเมฆคลาย ภายในพริบตาก็เหมือนมีคนมากมายโผล่มาขึ้นจากใต้ดิน บนทางหลวงอันว่างเปล่าเต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่จอแจ
คนที่หลบฝนในศาลทรุดโทรมและพากันเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม ทว่าเรื่องราวที่ได้พบเจอในวันนี้ก็เพียงพอให้พวกเขาสนทนาได้อีกหลายวัน
“ได้ยินว่าเหล่าขุนนางของสำนักดาราพยากรณ์ในเมืองหลวงก็คาดเดาฟ้าฝนได้เช่นกัน...”
“อย่างนั้นนายหญิงผู้นั้นก็เก่งกาจเหมือนเหล่าขุนนางเชียวหรือ”
ผู้คนสลายไปชั่วพริบตา ในศาลทรุดโทรมเหลือเพียงปั้นฉินนายบ่าวและผู้เฒ่ากับเด็กหญิง
ปั้นฉินเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วตั้งนานแล้ว ส่วนคนรถช่วยเก็บใส่รถ จากนั้นจึงออกเดินทางไปกับรถลา
ผู้เฒ่าเองก็แบกเด็กหญิงออกเดินทางเช่นกัน
“นายหญิงเรียกลมเรียกฝน!” เด็กหญิงยังเล็ก ถึงจะได้ยินคนพูดซุบซิบทั้งวัน แต่เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เอาแต่นึกถึงขนมแสนอร่อย เด็กน้อยปรบมือตะโกนไปทางรถลาอย่างอดไม่ได้
นายหญิงของข้าได้รับการเปิดทวารรับรู้จากท่านเซียน ปั้นฉินยิ้มแย้มอย่างได้ใจ
“ไม่ใช่ ดูฟ้า” มีเสียงลอยออกมาจากรถลาอีกครั้ง และยังเปิดม่านรถมาครึ่งหนึ่ง
ตอนนี้พวกนางอยู่หน้าศาลแล้ว ฝนคลายฟ้าสดใส แสงแดดเจิดจ้า ม่านรถที่เปิดออกบดบังเงาเล็กน้อย แต่ยังคงมองเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถ นางยังคงเป็นสาววัยเยาว์
เด็กเพียงนี้เชียว! ผู้เฒ่าตกใจอย่างมาก นี่จะเรียกว่ายังสาวอาจยังมิได้! อายุน่าจะเพียงสิบสามสิบสี่เท่านั้น!
“ตอนเช้าตอนออกมา มีเมฆมากคล้ายสำลี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว มองดูเด็กหญิงบนหลังท่านปู่
เด็กหญิงไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ผู้เฒ่ากลับเข้าใจ มองเมฆรู้ฝน มองฝนรู้ฟ้า
“นายหญิงรอบรู้ยิ่งนัก นายหญิงรอบรู้ยิ่งนัก” เขากล่าวไม่หยุด
เฉิงเจียวเหนียงก้มหัวตอบกลับเพื่อแสดงความเคารพ แล้วหันไปมองดูผู้เฒ่า
“ท่านผู้เฒ่า อาการป่วยของท่านต้องรีบรักษา” นางจู่ๆ พูดออกมา
ผู้เฒ่ายืนห่างออกมาเพื่อให้พวกนางไปก่อน เมื่อได้ยินคำพูดดังนั้นก็อึ้งไปสักพัก
“นายหญิงยังรักษาโรคได้หรือ” เขาถาม
“รู้เล็กน้อย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว สายตามองไปบนหลังที่ค่อมเล็กน้อยของผู้เฒ่า
หากเป็นคนนอกมากคงจะคิดว่าผู้เฒ่าหลังค่อมงอเพราะว่าแบกเด็กสาว
“แล้วนายหญิงว่าข้าเป็นโรคอะไร” หลังผู้เฒ่าอึ้งไปสักพัก เอ่ยถามอย่างอมยิ้ม
เฉิงเจียวเหนียงกลับเงียบไป
“ไม่รู้” นางตอบ
ผู้เฒ่าอึ้งไปอีกสักพัก
“แต่ข้ารักษาได้” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“อย่างนั้นท่านจะรักษาอย่างไร” ผู้เฒ่ายิ้มถาม ดูท่าทีจะไม่ใส่ใจกับคำพูดของนากมากนัก
“นายหญิงของข้ารักษาโรค ต้องจ่ายค่ารักษาก่อน” ปั้นฉินพูดอยู่ข้างๆ
ได้ยินดังนั้น ผู้เฒ่าก็หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย
“ขอบคุณนายหญิง ข้าอุ้มเด็กน้อยอยู่ไม่ค่อยมีแรง รีบไปก่อนแล้วก็แล้วกัน” เขาพูดตัดบทไปเสียดื้อๆ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยแล้วออกประตูศาลเดินไปตามทาง
คนรถอดไม่ไหวแล้ว
“นายหญิง พวกท่านทำการค้าแบบนี้ไม่ได้หรอก มีพูดแบบนี้กันที่ไหนเล่า” เขากล่าว “บอกว่าไม่รู้โรคอะไรได้อย่างไรเล่า ถึงแม้จะไม่รู้ ในเมื่อรักษาได้ อย่างนั้นก็ตั้งชื่อโรคมาก็ได้นี่”
ปั้นฉินจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์
“พวกเราไม่ได้ทำการค้า” นางกล่าว
คนรถเบะปาก
“ไม่ได้ทำการค้า แล้วจะเอาค่ารักษาไปทำไม” เขาพึมพำ
“เพราะเราต้องการเงินนี่...” ปั้นฉินกล่าว พูดเสร็จมองดูท่าทางดูแคลนของคนรถจึงรู้สึกโมโห “รีบไปกันเถอะ ต้องไปถึงเมืองข้างหน้านั้นก่อนฟ้ามืด”
“ข้าก็แค่อยากช่วยพวกท่าน” คนรถรู้สึกไม่น้อยใจ พูดพึมพำ แล้วควบลาออกไป
รถโครงเครงออกประตูศาล แสงแดดแยงตา เฉิงเจียวเหนียงปล่อยม่านรถลง
ปั้นฉินนั่งอยู่บนรถ คนรถเร่งรถ คนทั้งคันรถมุ่งไปยังทางข้างหน้า
ยามฟ้ามืดรถลาก็มาจอดหน้าที่พักในที่สุด เสี่ยวเอ้อร์ในร้านเดินหาวออกมารับรอง ปั้นฉินกระโดดลงจากรถ
นางสอบถามอย่างตั้งใจพักใหญ่ กว่าจะโบกมือให้คนรถในที่สุด
“เอาใจยากเสียจริง ที่พักมากมาย ถามนู่นถามนี่อันนี้ไม่ดีอันนั้นไม่ได้ ทำเอาจนฟ้ามืด พวกท่านยังต้องให้เงินข้าเพิ่มอีกวัน แถมยังต้องให้ค่าอาหารที่พักข้าอีกวัน ทำไปเพื่ออะไรกัน” คนรถบ่นพึมพำพลางลากรถลาไปจอดในโรงรถม้า
“มีเงินให้ยังไม่เอาอีกหรือ” ปั้นฉินกล่าวกับคนรถอย่างไม่พอใจ
เฉิงเจียวเหนียงลงจากรถ ปั้นฉินรีบยื่นมือพยุงนาง
เสี่ยวเอ้อร์ในร้านที่นำทางอยู่ด้านหน้ามองมา เห็นนายหญิงผู้นี้ตัวสูงกว่าสาวใช้เล็กน้อย คลุมผ้าคลุมหน้ายาวจากหัวจรดเท้า ข้างในใส่เสื้อแขนสั้นกระดุมหน้าสีน้ำตาล กระโปรงสีพื้นเห็นอยู่รำไร การแต่งตัวเช่นนี้ช่างจืดชืด แสดงว่านายหญิงผู้นี้อายุไม่น้อยแล้ว แต่ดูรูปร่างแล้วกลับสวยงามสะโอดสะอง
ณ เวลานี้ บนทางเดินไม่มีแขกอื่นเดินไปมาแล้ว ไฟของห้องรับรองด้านหลังก็ดับหมดแล้ว สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมา หญิงสาวที่เดินอยู่ใต้โคมไฟทางเดินช่างสะกดสายตาคนยิ่งนัก
ตรงข้ามมีคนสองคนพิงผนังพูดคุยกันอยู่ หนึ่งในนั้นมองมาพอดี ดวงตาลุกวาวอย่างอดไม่ได้
“หญิงผู้นี้ช่างงดงามนัก” เขากล่าว
อีกคนหนึ่งมองตามสายตาเขาไป กลับเห็นเพียงด้านหลังรางๆ ของเฉิงเจียวเหนียงที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง
“หยวนหลังเดี๋ยวนี้สายตาแหลมคมกว่าเก่า มองทะลุผ้าคลุมทางด้านหลังก็เห็นหน้าตาคนเสียแล้ว” เขาหัวเราะกล่าว
ชายที่ถูกเรียกว่าหยวนหลังหัวเราะออกมา
“สาวงามนั้น มิใช่เพียงแต่หน้าตาดีเพียงอย่างเดียว” เขากล่าว
เขาพูดพลางมองไปทางห้องที่หญิงผู้นั้นพักอยู่ ในห้องแสงไฟมืดสลัว เหมือนว่าจะพักผ่อนกันแล้ว
ปั้นฉินนั่งอยู่ใต้ไฟสลัว นับเงินอย่างตั้งใจ
“นายหญิงเจ้าคะ มีแค่ไม่กี่ตังแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพิงกายบนหัวเตียง แสงไฟที่มืดสลัวไม่อาจสลายความมืดยามค่ำคืนข้างกายนาง รอบกายพร่าเลือนไปหมด
“พรุ่งนี้เช่ารถ อาหารสองมื้อ ไปถึงเมืองเจียงโจวก่อนตะวันตกดินพอพอดี” นางกล่าว
ถึงแม้ปั้นฉินจะคุ้นเคยกับค่าเช่ารถค่าอาหารต่างๆ แต่คำนวณได้ไม่เร็วเท่าเฉิงเจียวเหนียง ดังนั้นนางจึงจำแต่ราคา ทุกครั้งแค่บอกตัวเลข รอให้นายหญิงจัดแจงการเดินทางเป็นพอ
“นายหญิงเจ้าคะ เดินทางอีกแค่วันเดียว เรายังต้องเปลี่ยนรถอีกหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถามอย่างสงสัย
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปสักครู่
“ต้อง” นางกล่าว
“อืม คนรถคนนี้ขี้โวยวายเสียจริง” ปั้นฉินพยักหน้ากล่าว
แท้จริงแล้วไม่ใช่เพราะเหตุนี้ แต่ด้วยจิตใต้สำนึกนางแล้วอยากจะทำแบบนี้ เปลี่ยนรถ ใช้รถหลายคันเดินทางพร้อมกัน ทำเส้นทางการเดินทางของนางให้ยุ่งเหยิงไม่มีใครรู้ได้ วิธีนี้ทำให้ค่าเดินทางของพวกนางเพิ่มขึ้นมาก สำหรับคนทั่วไปแล้ว เป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นเสียเลย แต่ทว่าทำไมนางถึงอยากทำเช่นนี้ เหมือนว่ากำลังหลบหลีกอะไรอยู่ หลบหลีกอะไรกัน
เฉิงเจียวเหนียงหลบหลีก หรือใครกันที่หลบหลีก
เฉิงเจียวเหนียงขบคิดอีกครั้ง ความทรงจำจางๆ ที่วุ่นวายของนางมันคืออะไรกันแน่
เมื่อเห็นนายหญิงที่อยู่ข้างเตียงเหม่อลอยอีกครั้ง ปั้นฉินเก็บถุงเงินอย่างระมัดระวัง ดับไฟ ตะแคงนอนอยู่บนเสื่อรอง
ตั้งแต่ที่โรคกำเริบเมื่อเดือนก่อน ในระหว่างการเดินทางนี้นายหญิงก็ไม่มีอาการเลย ทั้งยังใกล้จะถึงบ้านแล้ว ไม่ต้องเดินทางเหน็ดเหนื่อย ไร้ที่พึ่งพิงอีกแล้ว
ปั้นฉินยิ้มหวานมุมปาก นอนหลับไปอย่างตื่นเต้นและสบายใจ
วันรุ่งขึ้นตอนเฉิงเจียวเหนียงนายบ่าวนั่งรถออกเมืองก็ใกล้จะเวลาเที่ยงวันแล้ว บนท้องถนนทั้งม้ารถผู้คนจอแจ ทำให้รถลาของเฉิงเจียวเหนียงวิ่งอยู่ในนั้นไม่เป็นที่สังเกต
“รายงานด่วน รายงานด่วน”
เสียงฝีเท้าม้าที่เร่งรีบลอยมาจากทางด้านหลัง ผู้คนที่เดินบนท้องถนนต่างหลบให้ มองดูขบวนทหารวิ่งผ่านไป
ฝูงชนเบียดเสียดทั้งยังต้องหลบทาง ทำให้รถม้าคันหนึ่งเกือบจะตกลงไปในร่องน้ำข้างทาง
“ท่านพ่อ ไม่เป็นไรใช่ไหม” ชายวัยกลางคนสวมชุดแพรไหมรีบลงจากม้าที่อยู่ด้านข้างเพื่อสอบถาม
คนรับใช้เปิดม่านรถ
ในรถมีผู้เฒ่ากับเด็กน้อยนั่งอยู่
“ท่านพ่อ ตันเหนียงจะขี่ม้า” เด็กหญิงอ้าแขนตะโกนพูดกับชายผู้นั้น
ผู้เฒ่ายื่นมือมาลูบหัวเด็กหญิง
“ข้างนอกร้อน รอเย็นแล้วตันเหนียงค่อยขี่ม้า” เขากล่าวปลอบเด็กน้อยแล้วหันมาพยักหน้ากับชายหนุ่ม
“ข้าไม่เป็นอะไร รีบไปเถอะ อย่าให้เสียงานเจ้าเลย”
“ลูกอกตัญญู ให้ท่านพ่อต้องมาลำบากกับข้า” ชายหนุ่มก้มหน้าเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
“อย่าพูดเช่นนี้เลย รีบ...” ผู้เฒ่ากล่าว พูดยังไม่จบก็หยุดลงกระทันหัน สีหน้าตกใจเล็กน้อย
“ท่านพ่อขอรับ” ชายหนุ่มไม่เข้าใจถึงร้องถาม แต่เห็นสายตาของท่านพ่อที่มองออกไปด้านหน้า เขาจึงได้มองตาม
ตรงนั้นมีรถลาคันหนึ่ง สาวใช้อายุราวสิบห้าสิบหกกำลังเปิดม่านรถพูดกับคนในรถ สีหน้าดูร้อนใจ
พอมองไปที่ลาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนว่าโดนเบียดเมื่อครู่จะทำให้ขามันบาดเจ็บ คนรถกำลังนั่งลงสำรวจ
นั่นนายหญิงผู้นั้นนี่...
ผู้เฒ่าครางเสียงเบา พวกนางจะไปเจียงโจวเหมือนกันหรือ
ครั้งก่อนระหว่างทางเห็นว่าคนแก่กับเด็กเดินเชื่องช้า พวกนางก็เชิญให้นั่งรถของตน บอกว่ารีบไปจะได้ไม่ตากฝน ตอนแรกไม่ได้สนใจคำพูดนี้ เพียงเห็นว่าใจดีช่วยเหลือคนแก่ ถึงแม้จะไม่เชื่อคำพูดพวกนาง แต่ก็ยังเชื่อความเมตตานี้
เลยให้สาวใช้นั้นอุ้มเด็กหญิงไว้นั่งนอกรถมาระยะทางหนึ่ง
ครั้งนี้จะเชิญพวกนางเดินทางไปด้วยกันดีหรือไม่
บ้านตนยังมีรถอีกคัน อย่างไรก็เร็วกว่ารถลาคันนี้ของพวกนางแน่ๆ
แต่ทว่า...
ผู้เฒ่านึกถึงคำพูดนายหญิงผู้นั้นขึ้นมา ‘รักษาได้ ไม่รู้ชื่อโรค ค่ารักษา’
เขาส่ายหัว
“ท่านพ่อขอรับ” ชายหนุ่มเรียกอีกครั้งอย่างร้อนใจ
ผู้เฒ่าดึงสติกลับมา พยักหน้าให้ลูกชาย
“ไม่มีอะไร รีบไปกันเถอะ” เขากล่าว
ชายวัยกลางคนเห็นว่าท่านพ่อท่าทางไม่เป็นอะไรจึงโล่งอก เขาปลอบเด็กหญิงอีกเพียงครู่ แล้วจึงหันกลับไปขึ้นม้า
คนคุ้มกันเปิดทางให้ พวกเขามุ่งหน้าออกไป
รถโครงเครงจนม่านเปิด ผู้เฒ่ามองออกไปข้างนอกอย่างไม่ได้ตั้งใจ รถลาคันเล็กนั้นหายไปอย่างว่องไว
โรคของท่านต้องรีบรักษา...
เสียงแข็งทื่อของนายหญิงผู้นั้นลอยขึ้นมาข้างหู
ผู้เฒ่ายื่นมือมาลูบบั้นเอว ส่ายหัวยิ้มเล็กน้อย
นายหญิงผู้นี้เป็นเพียงเด็กน้อยอายุสิบกว่าขวบ รู้วิชานอกตำราเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ขบวนรถวิ่งบนทางหลวงออกไปไกลอย่างรวดเร็ว


บทที่ 19 ตระกูลโจว
กลางเดือนหก คนที่นายใหญ่ตระกูลเฉิงส่งไปปิ้งโจวกลับมารายงานข่าว ยืนยันแล้วว่าสิ่งที่ปั้นฉินพูดเป็นความจริงทั้งหมด
“ไฟไหม้เพราะฟ้าผ่า ไหม้ไปครึ่งหลัง วัดเต๋าแถวนั้นหนีกันออกไปหมด พวกเขานึกว่าพวกนางถูกคนลักพาตัวไป กลัวว่าพวกเราจะไปเอาเรื่องนักบวชเต๋า จึงหนีกันหมด” นายใหญ่ตระกูลเฉิงอ่านจดหมายให้คนในห้องฟัง พออ่านเสร็จก็วางจดหมายลงบนโต๊ะไม้เสี้ยว
ตอนนั้นฮูหยินใหญ่ สองสามีภรรยานายรองเฉิงก็อยู่
ทุกคนทำสีหน้าแปลกประหลาด ราวกับไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ
“ฝั่งตระกูลโจวล่ะ” ฮูหยินใหญ่ถาม
“ยังไม่ตอบกลับมา” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว “ไม่รู้ว่ายังไม่ได้รับหรือว่าได้รับแล้ว แต่ไม่สนใจ”
“ถึงจะถามไป แต่พวกเขาก็อาจจะไม่รู้เรื่อง” ฮูหยินใหญ่กล่าว แล้วหันไปมองฮูหยินรอง “เดิมทีตอนที่เหล่าฮูหยินตระกูลโจวอุปถัมภ์วัดเต๋า คนในตระกูลต่างก็ไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่”
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยเรื่องที่นางฝังเงินก้อนใหญ่ไว้ที่วัด แน่นอนว่าตระกูลโจวคงไม่รู้เรื่อง ไม่เช่นนั้นทันทีที่
เหล่าฮูหยินตระกูลโจวสิ้น เงินเหล่านั้นจักต้องถูกเอาคืนไปเป็นแน่
ฮูหยินรองพยักหน้าขอบคุณที่พี่สะใภ้อธิบายให้ตนฟัง
“ในเมื่อแน่ใจแล้ว งั้นก็ดูแลให้ดี” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว
ทุกคนตอบรับ จากนั้นต่างก็แยกย้าย
ฮูหยินรองกลับมาถึงเรือนของตนเอง นางเช็ดเครื่องสำอางก่อนจะพักงีบช่วงกลางวัน ขณะที่สาวใช้
ปรนนิบัตินาง ฮูหยินรองคิดทบทวนสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่
ตั้งแต่ออกเรือนมา นางรับใช้พ่อแม่สามีอยู่สามปีก่อนจะมีลูก จากนั้นนางถึงตามสามีไปอยู่ที่ปิ้งโจว ตอนนั้นเด็กบ้าคนนั้นถูกเลี้ยงไว้ในวัดเต๋าแล้ว คนในเรือนไม่มีใครเอ่ยถึงเด็กคนนี้ สามีเองก็ไม่เคยไปเยี่ยม แม้ว่าจะอาศัยอยู่ที่ปิ้งโจวมากว่าสี่ห้าปี เด็กบ้าคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวขึ้นในชีวิต ราวกับไม่มีตัวตนอยู่จริง
แต่การไม่ปรากฏตัวขึ้นไม่ได้แปลว่านางไม่มีชีวิต หากยังมีลมหายใจอยู่สักวันก็ต้องปรากฏตัวอยู่ดี
“ตระกูลโจวนั่น ร่ำรวยมากนักหรือ” นางถาม
จำได้ว่าแต่ก่อนพ่อแม่เล่าให้ฟังว่าบรรพบุรุษของตระกูลโจวมาจากเปียนโจว เข้ามารับราชการในเมืองหลวงเป็นฝ่ายทหาร ตระกูลขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างพวกนางเทียบไม่ได้เลย
ตอนนั้นเหล่าคนที่บ้านแม่ฝั่งสะใภ้ผู้ล่วงลับส่งมาล้วนแต่เป็นอันธพาลทั้งนั้น
“รวยมากเจ้าค่ะ” สาวใช้หวีผมพลางตอบกลับ
ฮูหยินรองหันไปมองนาง
“เจ้ารู้ดีกว่าข้าเสียอีก” นางเอ่ยเสียงเรียบ
ตั้งแต่ที่คนบ้านั่นกลับมา หลายวันมานี้แม้จะรู้ว่าฮูหยินรองไม่ได้ยินดีนัก แต่เหล่าสาวใช้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องเก่าๆ ของฮูหยินตระกูลโจว
สาวใช้ที่หวีผมให้อยู่นั้น เป็นคนที่ฮูหยินรองพามาด้วยจากบ้านแม่
สาวใช้ก้มหน้าด้วยความเขินอาย
“รวยแค่ไหนกันเชียว” ฮูหยินรองถาม
เมื่อเห็นฮูหยินตำหนิ สาวใช้ก็โล่งใจ
“ฮูหยินเจ้าคะ ยังไม่พูดถึงเรื่องอื่น แม่นางรู้หรือไม่ ในตอนนั้นตระกูลโจว...สินเดิมของหญิงตระกูลโจวที่แต่งเข้ามามากเท่าใด”
ฮูหยินรองเหล่ตามองสาวใช้
ไร้สาระ ภรรยาใหม่อย่างนางจะไปสอดรู้เรื่องสินเดิมของภรรยาเก่าเพื่ออะไร
สาวใช้ไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไร แค่นี้ก็ฟังไม่เข้าหูแล้วหรือ หากได้ยินที่เหล่าสาวใช้พูดกันนางคงทนฟังไม่ได้
“... ตอนที่ฮูหยินโจวแต่งเข้ามา เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่อลังการมาก มีแก้วแหวนเงินทองผ้าไหม แล้วก็มีร้านค้าสองร้านที่ทำเลที่ดีที่สุดของเมืองฝั่งตะวันตกและตะวันออก ที่ดินอีกสองแปลงตั้งอยู่บนพื้นที่ที่เก็บเกี่ยวได้ดีที่สุด”
“...ตระกูลโจวส่งคนมาเจียงโจวของเราล่วงหน้ากว่าครึ่งปี เพื่อทำการคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน”
“...ข้ายังจำได้ ตอนนั้นฮูหยินโจวเสียชีวิต สินเดิมของฮูหยินถูกดูแลโดยเหล่าฮูหยินอยู่ช่วงหนึ่ง ได้ยินพวกแม่นมเคยพูดว่า แค่กำไรร้านค้าร้านเดียวก็มีมากพอๆ กับรายจ่ายของเรือนเราครึ่งปี...”
สินเดิมที่เกิดจากเงินต่อเงิน ขุมทรัพย์แท้ๆ
พอมานึกถึงสินเดิมของฮูหยินคนปัจจุบัน...
ถึงจะมาจากตระกูลสูงศักดิ์นอกเมืองหลวง แต่ก็เทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย
สิ่งที่พอจะพูดได้สาวใช้ก็พูดออกไปหมดแล้ว
ฮูหยินรองแอบกัดฟัน หากเป็นเช่นนั้นแล้วจะทำไม สินเดิมมีมากแล้วเป็นอย่างไรหรือ พอตาปิดลงก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
แต่ว่า...
กำไรร้านค้าร้านเดียวมีมากพอๆ กับรายจ่ายของเรือนเราครึ่งปีเชียวหรือ
“แล้วร้านค้า ที่นาพวกนี้ นายใหญ่เป็นคนดูแลรึ” นางเหมือนคิดอะไรออกบางอย่างจึงถามออกไป
กำไรมากมายขนาดนั้น เหตุใดถึงไม่เคยเห็นในเรือนมาก่อน
หรือว่าแม่นางลวี่กับแม่นางสิบสามอาศัยกำไรเหล่านี้ใช้ชีวิตงั้นรึ
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไม่ใช่” สาวใช้มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าฮูหยินของตนคิดอะไรอยู่จึงรีบพูดขึ้นว่า “อยู่ที่
ฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่งั้นรึ
ฮูหยินรองหยิบปิ่นปักผมออกมาหนึ่งอัน แล้ววางไว้บนโต๊ะช้าๆ
“เหตุใดพี่สะใภ้ถึงไม่เคยพูดถึงล่ะ” นางเอ่ยพลางยิ้ม
แม้จะไม่แบ่งเรือน แต่ข้าวของเครื่องใช้ของแต่ละคนล้วนแต่เป็นค่าใช้จ่าย ในตอนนี้แม่ยายไม่ได้เป็นผู้ดูแลเรื่องในเรือน แต่ให้พี่สะใภ้เป็นคนคุมแทน
“ก็เพราะเป็นสินเดิมของคนเก่าไงเจ้าค่ะ เกรงว่าหากพูดออกมา ฮูหยินจะไม่สบายใจเอา” สาวใช้กล่าว
ฮูหยินรองต้องไม่สบายใจเป็นแน่ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าไม่สบายใจตรงไหน
สินเดิมเหล่านั้นคงต้องตกเป็นของคนบ้าคนนั้นในสักวัน แม้แต่นางหรือลูกหลานของนางก็คงไม่ได้แตะต้อง แต่กำไรจากสินเดิมเหล่านั้นล่ะ...
ค่าใช้จ่ายในเรือนถูกควบคุมโดยพี่สะใภ้ กำไรที่ได้มาก็คงไม่ต้องแบ่งเรือนใหญ่เรือนรองหรอก แต่ว่า...
นางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
แต่งเข้าตระกูลมาก็เก้าปีเต็มแล้ว นางเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ คงต้องขอบใจนางสติไม่ดีนั่น!
ถ้าคนบ้านั่นไม่กลับมาตลอดชีวิต ชาตินี้นางก็คงไม่มีวันรู้เรื่องนี้อย่างนั้นหรือ
“ฮูหยิน น้ำแกงคลายร้อนจากห้องครัวมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้คนนึงเข้ามาแจ้ง
แม้ตระกูลเฉิงจะร่ำรวย แต่คนในตระกูลใช้จ่ายอย่างมัธยัสถ์ อาหารสามมื้อต่อวัน อาหารว่างถูกกำหนดประเภทและปริมาณ ช่วงนี้อากาศร้อนฮูหยินจึงให้ครัวเพิ่มแกงคลายร้อน นางไม่ได้กินเองแต่กลับให้ลูกๆ กินแทน ส่วนฮูหยินรองก็ทำตามพี่สะใภ้ ไม่ทานซุปนี้เช่นกัน
แต่สาวใช้ก็ยังต้องมาถามเป็นพิธี
ฮูหยินรองหันตัวกลับ
“ยกมาสิ ข้าอยากกินพอดี” นางกล่าว
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบพร้อมหันตัวกลับ เดินไปไม่กี่ก้าวเพิ่งจะได้นึกขึ้นได้
ฮูหยินว่าอย่างไรนะเมื่อกี้
“เอ๊ะ ฮูหยินบอกว่าไม่รับหรือเปล่า” นางถามสาวใช้คนข้างๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา
สาวใช้นางนั้นกำลังหาว
“เจ้าง่วงจนไม่ได้สติเลยหรือ ฮูหยินบอกว่ารับ” นางกล่าว
หา สาวใช้เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนฟังไม่ผิด
“น่าแปลก เหตุใดฮูหยินถึงรับล่ะ” นางยิ้มไปกล่าวไป
“ข้าวของในเรือน ฮูหยินอยากใช้เมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ใช้ก็สุดแล้วแต่นาง” สาวใช้คนที่เดินนำหน้ากล่าวอย่างเกียจคร้าน
แต่ตอนนี้บนตรอกกว้างใหญ่ในเมืองหลวง ณ หน้าประตูเรือนตระกูลโจวอันสูงใหญ่ มีชายหนุ่มรูปงามอายุราวสิบเจ็ดสีแปดปีกำลังกระโดดลงจากหลังม้า
เด็กรับใช้สี่ห้าคนวิ่งออกมาจากเรือนแล้วแย่งกันจูงม้า
ชายหนุ่มแกะถุงเงินที่มัดไว้ตรงเอวและโยนออกไป
“ให้พวกเจ้า เอาไปดื่มสุราไป” เขากล่าว
เด็กรับใช้แย่งกันเก็บ
“ขอบคุณรางวัลของนายน้อยหกขอรับ” พวกเขาตะโกนขึ้นพร้อมกัน
นายน้อยโจวหกหัวเราะร่วนก่อนจะเดินตรงเข้าไป
เรือนใหญ่ตระกูลโจวสร้างและดัดแปลงจากแบบของเรือนบรรพบุรุษที่ส่านเปียนโจว โดยเฉพาะกำแพงภาพที่ถูกถอดและส่งมาจากเรือนหลังเก่า เงินที่เสียไปน่าจะซื้อกำแพงใหม่ได้อีกสิบอัน สิ่งนี้ทำให้ตระกูลโจวเป็นที่เลื่องลือภายในชั่วข้ามคืน จากนั้นก็กลายเป็นตระกูลที่แปลกประหลาดที่สุดในเมืองหลวง และได้รับฉายาว่าเหล่าส่านโจว
นายน้อยหกก้าวเท้าตรงไปยังห้องของตัวเอง ใต้ชายคามีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งอยู่ เด็กหนุ่มคิ้วยาว ดวงตาเรียว สวมชุดยาวแขนกว้าง ท่าทางกำลังใช้ความคิดกับตารางหมากล้อมดินเผาสีขาวที่อยู่ตรงหน้า
สาวใช้ที่นั่งพับเพียบประกบอยู่สองข้างต่างก็มองดูหมากล้อมและพูดคุยกันไปพลาง
“ท่านชายฉิน อันนี้ไม่เห็นจะสนุกเลยเจ้าค่ะ เล่นหมากกระดานทอยลูกเต๋าดีกว่าเจ้าค่ะ” พวกนางกล่าว
พอได้ยินเสียงก้าวเท้าของนายน้อยหก ทุกคนจึงหันมามอง สองสาวใช้ที่นั่งพับขาอยู่ก็ลุกขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ
ชายหนุ่มยังคงจับจ้องบนกระดานหมาก
“มาวันนี้มีเหตุอะไรหรือ” นายน้อยหกสะบัดแขนเสื้อและนั่งลงข้างๆ วางแขนลงบนหมากกระดานราวกับวางบนโต๊ะเตี้ยจนเม็ดหมากล้อมกระจายไปหมด
ชายหนุ่มไม่สนใจ
“ข้าเบื่อ ก็เลยอยากมาฟังเรื่องสนุกๆ ที่นี่” เขากล่าว
“ที่นี่จะมีเรื่องสนุกอะไร” นายน้อยหกถาม
“ได้ข่าวว่าท่านอาที่อยู่เจียงโจวส่งคนมาที่นี่” ชายหนุ่มถาม
นายน้อยหกมองสาวใช้สองคนที่นั่งพับขาอยู่ด้านหลัง สาวใช้ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย
“คนเรือนนั้นตลกจริงๆ ” นายน้อยหกกล่าว มือเล่นเม็ดหมากล้อม
“หมายถึงลูกพี่ลูกน้องของเจ้า” ชายหนุ่มกล่าว “พวกเจ้าทำไมไม่ถามให้ละเอียดก่อน เหตุใดถึงไล่คนของตระกูลเฉิงออกไปแบบนั้น”
“คนไร้ประโยชน์แบบนั้นเกี่ยวอะไรกับบ้านข้าล่ะ” นายน้อยหกกล่าว สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ตอนนั้นท่านอาไม่ยอมฟัง จะให้เก็บคนบ้าเอาไว้ให้ได้ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวเสียจริง เสียดายความเอ็นดูของท่านตากับท่านยาย ส่วนคนบ้าคนนั้น ท่านยายผิดที่ให้ความเมตตา ไม่ให้นางตายจะได้ไปเกิดใหม่เร็วๆ
 แต่กลับชุบเลี้ยงเป็นอย่างดี ป้อนอาหารให้หมูมันยังรู้จักกิน แต่ป้อนให้คนบ้าแบบนั้นจะมีประโยชน์อะไร”
ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ
“นายน้อยหก หมูที่เลี้ยงไว้ยังสู้น้องสาวของเจ้าที่เลี้ยงไว้ปิ้งโจวไม่ได้งั้นรึ” เขากล่าว “คนตระกูลเฉิงมาถามหา พวกเจ้าส่งนางกลับเจียงโจวแล้วใช่หรือไม่”
“ใช่น่ะสิ พวกเขามาถามว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร พวกเราต้องตอบคำถามด้วยความเคารพงั้นรึ” นายน้อยหกจ้องหน้าและตอบกลับไป
ชายหนุ่มมองดูเขาและหัวเราะ ใช้นิ้ววาดเส้นยาวลงบนหมากกระดาน
“จากปิ้งโจว ถึงเจียงโจว” เขากล่าว “น้องสาวของเจ้าอยู่เรือนตระกูลเฉิง ตอนที่คนในบ้านของเจ้าไม่ทันรู้ตัว นางก็กลับไปเองแล้ว”
นายน้อยหกมองชายหนุ่มแล้วคิ้วขมวดด้วยความสงสัย
ชายหนุ่มวาดจากจุดนึงไปยังอีกจุดนึงอีกครั้ง
“จากปิ้งโจวถึงเจียงโจว สาวน้อยอายุน้อยคนหนึ่ง” เขาพูดไปยิ้มไป “เจ้าคิดว่า คนบ้าอย่างนาง
ทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”


บทที่ 14 ตกใจ
ปั้นฉินนำของในตะกร้าอาหารออกมาจัดวาง
“นายหญิง รับประทานอาหารได้แล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยความดีใจ
เฉิงเจียวเหนียงอยู่เพียงครู่
“อาหารเน้นความพิถีพิถัน ไม่เน้นที่ปริมาณ” นางกล่าวพร้อมยื่นมือมาหยิบขนมชิ้นหนึ่ง
ปั้นฉินรีบแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ ให้นาง พุทราข้างในปรากฏออกมา
“อ่า ขนมชุยปิ่งนี้อร่อยกว่าในวัดเต๋าเยอะเลยเจ้าค่ะ” นางพูดพลางยิ้มไปพลาง
“ไม่อร่อย” เฉิงเจียวเหนียงส่ายหัว กินเพียงคำเล็กๆ ก็ไม่กินต่อแล้ว
ตั้งแต่ที่นายหญิงหายดีแล้ว ถึงแม้กินได้น้อย แต่กลับช่างเลือกเป็นอย่างมาก เงินที่พวกนางหามาได้นอกจากจะไว้ใช้
ในการเดินทางแล้ว กว่าครึ่งนั้นใช้ไปกับอาหารการกิน ไม่รู้ว่านางคิดอาหารที่พิถีพิถันเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร
อย่างเช่นหมี่เย็นที่นายหญิงจะกิน ต้องใช้ใบไหวสดบดเอาน้ำมานวดกับแป้งทำเป็นเส้น กลั่นน้ำมันจากเนื้อหมูเอามาผัดหมี่ หมี่ถ้วยหนึ่งมีส่วนผสมไม่มาก แต่ใช้เวลามากกว่าคนอื่นที่ทำหมี่เป็นหม้อ
โชคดีที่นายหญิงกินไม่มากนัก บางทีวันหนึ่งกินขนมไม่กี่ชิ้นก็พอแล้ว ไม่เช่นนั้นป่านนี้พวกนางคงยังไปไม่ถึงบ้าน
เฉิงเจียวเหนียงมองดูกล่องอาหาร พร้อมยกมือขึ้นชี้
“อันนี้เอาไปทอด เอาแป้งนึ่งนี้ฉีกละเอียดต้มกับน้ำแกงเสีย ก็พอแล้ว” นางกล่าว
ปั้นฉินทำงานพวกนี้จนเคยชินเสียแล้ว นางตอบรับแล้วยกออกไปอย่างอารมณ์ดี
“เจ้านั่งยองๆ นั่งยองลงไป” แม่นางเฉิงหกหันซ้ายหันขวา เหมือนนึกอะไรออก ก่อนจะชี้นิ้วกับสาวใช้พร้อมพูดไปพลาง
สาวใช้หวาดหวั่นชอบกล
“นายหญิง พวกเรากลับไปกันเถอะเจ้าค่ะ ฮูหยินต้องตามหาท่านแน่เลย” นางกล่าว
แม่นางเฉิงหกเบาลมชู่วเพื่อให้นางเงียบ
“เบาๆ หน่อย! อย่าทำให้เจ้าสติไม่ดีนั่นตกใจ!” นางเอ่ยเสียงเบา
สาวใช้แทบจะร้องไห้ออกมา
“นายหญิง อย่าดูอีกเลย เจ้าสติไม่ดีนั่นตีคนนะเจ้าคะ” นางกล่าวเสียงสั่น
สำหรับเด็กอายุสิบกว่าขวบ คนสติไม่ดีนั้นน่ากลัวยิ่งนัก
“อยู่ในบ้านข้าจะกลัวอะไรเล่า เร็วเข้า นั่งลง ข้าจะปีนขึ้นไปดูว่าเจ้าคนสติไม่ดีหน้าตาเป็นอย่างไร” แม่นางเฉิงหกกล่าว
โบกไม้โบกมือ เร่งเร้าสาวใช้ให้รีบนอนคว่ำลง
สาวใช้จนปัญญาทำได้เพียงนอนลงน้ำตาคลอเบ้า แม่นางเฉิงหกจับกำแพงไว้และเหยียบบนร่างของสาวใช้ คว้าขอบหน้าต่างไว้แล้วมองผ่านช่องเข้าไปข้างใน
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ทำเอาแม่นางเฉิงหกตกใจรีบนั่งลง สาวใช้โซเซแทบทำนางล้มลง
“นายหญิง เจียนปิ่งเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านกินนี่ไปก่อน ข้าต้มโจ๊กชุยปิ่งอยู่”
แม่นางเฉิงหกยื่นหัวออกมาอย่างระมัดระวัง มองดูสาวใช้กระโปรงดำวิ่งผ่าน พร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งลอยมา
“เหตุใดถึงหอมเช่นนี้” นางพึมพำ เขย่งเท้าเกยหน้าต่าง ริมซ้ายหลังม่านไม่ไผ่มีเงาคนสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่
“นายหญิง ข้าไปตักน้ำแกง...”
“นายหญิง ท่านชิมอันนี้ว่าได้ไหม”
สาวใช้เดินเข้าออกเรือนไปมา เสียงใสเจื้อยแจ้วดังสะท้อน นอกจากเสียงนางแล้วไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
“เจ้าสติไม่ดีนั่นพูดไม่ได้” แม่นางเฉิงหกหันกลับมาพูดกับสาวใช้เบาๆ ด้วยความดีใจที่สืบข่าวใหม่มาได้
ทั้งกลัวทั้งเจ็บ สาวใช้สั่นไปทั้งตัวจนคุกเข่าไม่ไหวแล้ว
“นายหญิง เรารีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ...” นางพูดเสียงสั่น
“เจ้าอย่าขยับสิ ข้ายังไม่เห็นว่านางหน้าตาอย่างไร น้ำมูกไหลยาวเท่าไหร่ ตาปากเบี้ยวหรือไม่...” แม่นางเฉิงหกกล่าว พร้อมทั้งหันหน้ากลับไปอีกครั้ง
ดวงตาคู่ใหญ่จ้องมองดูนาง
แม่นางเฉิงหกกรีดร้อง ล้มลงบนพื้นไป
สาวใช้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ตกใจจนต้องกรีดร้องตาม ยิ่งเห็นแม่นางเฉิงหกล้มลงบนพื้น ก็ยิ่งตกใจจนกรีดร้อง
ออกมาอีก ก่อนจะรีบลากแม่นางเฉิงหกวิ่งหนีสุดชีวิต
เฉิงเจียวเหนียงมองดูคนสองคนล้มลุกคลุกคลานหนีไปดังลมพัด
“นายหญิง ผู้ใดหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินยืนข้างๆ กล่าวด้วยสีหน้าตกใจและกังวล
เฉิงเจียวเหนียงหน้านิ่ง
ปั้นฉินบ่นพึมพำ บนเตามีเสียงน้ำมันควันดังขึ้น นางร้องพลางรีบหันกลับวิ่งไป
“ข้าไม่รู้ว่าคือใคร” เฉิงเจียวเหนียงเพิ่งจะพูดออกมา
พอพูดจบ สีหน้าของนางก็ดูเบื่อหน่ายขึ้นมา
ความคิดให้หัววิ่งวนไปมาไม่รู้กี่รอบ แต่คำพูดเพิ่งจะออกมาจากปากได้
ปากเจ้านี่มันไม่เก่งเหมือนใจหวัง ชาติหน้าเกิดมาขอให้มีปากเป็นไม้ เอาให้อึดอัดตายไปเลย
จู่ๆ ในคำพูดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในหัว เฉิงเจียวเหนียงรู้สึกปวดตรงหัวใจ ความเจ็บปวดนั้นแผ่ซ่านไปทุกซอกกระดูก เสียงดังหึ่งในหู นางยืนไม่ไหวอีกต่อไป มือคว้าขอบหน้าต่างไว้ แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะยามที่นางยื่นมือออกมาก็สายไปเสียแล้ว
ปั้นฉินยกกล่องอาหารเข้ามาอย่างอารมณ์ดี ได้ยินเสียงโครมครามจึงพบว่าเฉิงเจียวเหนียงล้มลงบนพื้นไปเแล้ว
เสียงกรีดร้องกับเสียงกล่องอาหารที่ตกบนพื้น ดึงดูดให้เหล่าสาวใช้ที่อยู่ตรงหน้าประตูเดินเข้ามา
เมื่อเฉิงฮูหยินใหญ่มาถึง หมอก็เพิ่งจะส่งกลับ สาวใช้ต่างกำลังพูดคุยกัน
“ไม่ได้มีอะไรมาก ก็แค่ตกใจ พักสักหน่อยก็หาย” นางกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงใบหน้าซีดเซียว เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งคืนกับอีกครึ่งวัน แป้งใต้ตาก็ปกปิดไม่มิดเสียแล้ว
“อยู่ในบ้านดีๆ จะตกใจได้อย่างไร” นางกล่าว อธิบายพร้อมถามกับฮูหยินใหญ่อย่างอ่อนแรง
“เพราะเปลี่ยนที่อยู่ใหม่กระมัง” ฮูหยินใหญ่กล่าว “เด็กแบบนั้น สติปัญญาเหมือนเด็กอายุไม่กี่เดือน ไม่รู้เรื่องอะไรหรอก”
ฮูหยินรองฝืนยิ้มเล็กน้อย
“สะใภ้ใหญ่พูดถูก” นางกล่าวก่อนจะเลิกคิ้วมองสาวใช้ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ แต่ละคนวิ่งพล่านไปหานายหญิงใหญ่อย่างกับลิงค่าง วันหน้าหากยังมีคนทำเช่นนี้อีก ข้าจะเอาพวกเจ้าไปขายเสีย ไปบนท้องถนนอยากดูอะไรก็ไปดูให้พอ”
เหล่าสาวใช้หดหัวก้มหน้าไม่กล้าพูดจา รู้ดีว่าผิด แต่ไม่ใช่เพราะพวกนางไปดูเด็กสติไม่ดีนั่น แต่เป็นเพราะจับกลุ่มคุยกันจนเกิดเรื่อง
พวกนางรีบคุกเข่าลงพร้อมร้องขออภัย บอกว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก จากนั้นฮูหยินรองจึงไล่พวกนางออกไป
“ลำบากเจ้าแล้ว” ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางมองดูนาง
ฮูหยินรองร้องไห้ออกมาทันใด นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องร้อง เพียงแต่อยากร้อง รู้สึกน้อยใจและอึดอัดใจ
“แม่นางเจ็ดเพิ่งจะเรียนรู้กฎเกณฑ์ ซีเกอเอ๋อร์ก็ยังเล็ก น้องชายสองก็ต้องเตรียมตัวไปรับหน้าที่ ลูกสาวสามคนของข้าก็แต่งงานแล้ว เหลือเพียงแม่นางหก ทั้งในบ้านหรือนอกบ้านได้พี่ชายใหญ่ของเจ้ามาดูแล ข้าก็เบาใจ เด็กสติไม่ดีคนนี้ก็ให้ข้าดูแลไปก่อนแล้วกัน” ฮูหยินใหญ่คิดสักครู่แล้วกล่าว
ฮูหยินรองลุกขึ้นเคารพ
“จะลำบากพี่สะใภ้ได้อย่างไร นี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” นางเอ่ยเสียงสะอื้น
“พอแล้ว คนบ้านเดียวกันแท้ๆ พูดอย่างกับเป็นคนนอก” ฮูหยินใหญ่กล่าว ยื่นมือมากุมมือนาง “อย่างไรเสียก็อยู่ในรอบรั้วเดียวกัน ข้าจะให้คนใช้ไปดูแลก็แล้วกัน เรื่องอื่นก็ไม่ต้องกังวลใจไป เจ้าก็วางใจได้ ตั้งใจสอนลูกๆ ในบ้าน ให้น้องชายสองไปรับหน้าที่อย่างสบายใจ ตระกูลเฉิงเรา ต้องอาศัยบารมีน้องชายสองอยู่”
หากตอนนี้ยังจะบ่ายเบี่ยงอีกก็ดูอิดออดไป ฮูหยินรองกล่าวขอบคุณความกรุณาอย่างจริงใจ ถือว่าบรรเทาความทุกข์ใจไปได้ชั่วคราว
เหล่าสาวใช้ด้านนอกรวมตัวกันอีกครั้ง
“รีบบอกเร็ว หน้าตาอย่างไร” หลายคนมารุมล้อมเหล่าสาวใช้ที่โชคดีได้ยินเสียงกรีดร้องแล้วเข้าไปรับใช้เฉิงเจียวเหนียง กล่าวถามอย่างใคร่รู้
“หน้าตาเหมือนกับฮูหยินที่ล่วงลับไปอย่างกับแกะ” สาวใช้คนหนึ่งกล่าวด้วยความประหลาดใจ
ฮูหยินสกุลโจวใบหน้างดงาม สาวใช้คนเก่าแก่ ในบ้านยังจำได้อย่างชัดเจน
“แต่เสียดายที่เดินไม่ได้ ยืนอยู่ดีๆ ยังล้มลงได้” สาวใช้ส่ายหัวถอนหายใจ “เหม่อลอยตลอด ตื่นอยู่ก็ไม่รู้ว่าตื่น ดูอย่างไรก็เหมือนไร้วิญญาณ ข้าวที่ยกเข้าไปก็ไม่กิน ไม่รู้ว่ากินข้าวเองได้หรือไม่”
เหล่าสาวใช้ทางนี้พากันถอนหายใจกัน อีกทางก็มีเหล่าแม่นางทั้งหลายรวมตัวกัน
“ตาโตขนาดนี้...” แม่นางเฉิงหกกล่าว ยื่นมือมาทำท่าทางบนใบหน้า
พี่น้องที่นั่งอยู่ต่างทำท่าทางตกใจและหวาดกลัว
“แล้วยังไม่มีนัยน์ตาอีก!” แม่นางเฉิงหกพูดอีกประโยค เบิกตาใส่ทุกคน
เหล่าหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องขึ้นมา นั่งกำมือกันแน่นบนเสื่อรอง
“น่ากลัวจัง น่ากลัวจัง” ทุกคนต่างกล่าว “แม่นางหก เจ้าอย่าไปดูอีกเลย ได้ยินว่าคนสติไม่ดีนี่ตีคนด้วย!”
แม่นางเฉิงหกได้ใจเล็กน้อย
“ข้าไม่กลัวหรอก ข้ามีพี่ชาย หากนางจะตีข้า ข้าก็ให้พี่ชายข้าตีนาง” นางเท้าเอวกล่าว
ถึงบ้านรองในวันนี้จะมีเพียงลูกชายหนึ่งคน คือซีเกอเอ๋อร์ที่นอนกินนมอยู่บนเตียง บ้านใหญ่มีลูกชายสามคน มีพี่ชายคอยปกป้อง เป็นเรื่องที่เหล่าหญิงสาวต่างอิจฉา พี่ชายแท้ๆ กับพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันย่อมต่างกันอยู่บ้าง
เสียงเกี๊ยะไม้ดังลอยมา แม่นางเฉิงเจ็ดเดินมาเข้าห้องโดยไม่ถอดรองเท้าเกี๊ยะไม้ นางเดินตรงเข้ามาทั้งยังทิ้งรอยเท้าไว้อย่างชัดเจนบนเสื่อรองนั่งลายดอกไม้นกปลาสุดโปรดของแม่นางเฉิงหก
“แม่นางหก คนสติไม่ดีนั่นตอนนี้เป็นพี่สาวเจ้าแล้ว” แม่นางเฉิงเจ็ดโบกพัดน้อยไปมา บนไหล่คลุมด้วยไหมซาหลัว ร่างสะโอดสะองพูดจาเสียงดัง


บทที่ 16 ของว่าง
เรื่องวุ่นวายที่เกิดจากการกลับมาของเฉิงเจียวเหนียงได้คลี่คลายลงชั่วคราว
นายรองเฉิงใช้เวลาหลายวันกว่าจะแก้ไขความวุ่นวายที่เกิดจากคนสนิทในอดีตได้อย่างเรียบร้อย ฮูหยินรองไม่ต้องไปลำบากดูแล ‘ลูกสาว’ ตัวปัญหาคนนี้เป็นการชั่วคราว
แม่นางเฉิงหกเฉิงเจ็ดไม่ต้องกังวลว่าชื่อของตนจะถูกเปลี่ยน คนสติไม่ดีคนนั้นก็โดนกักขังไว้ ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกทำให้ตกใจ
ฮูหยินใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงว่าสามีภรรยาบ้านรองจะทะเลาะกัน ครอบครัวเป็นสุข ข้างหูก็ไม่มีลูกสาวมาโวยวาย
ชีวิตเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนเก่า สงบเงียบ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ปั้นฉินและเฉิงเจียวเหนียงก็ใช้ชีวิตได้ไม่เลว ไม่ต้องเกรงกลัวหรือหวาดระแวงอะไร กินอยู่สุขสบาย แถมอีกยังมีห้องครัวเป็นของตัวเอง ไม่ต้องกลัวว่านายหญิงจะเลือกกินอีกต่อไป
“นายหญิงนายหญิง แบบนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ”
เสียงตะโกนเรียกของปั้นฉินดังมาจากด้านนอก
เฉิงเจียวเหนียงหลับตาพิงพนัก ไม่รู้ว่าหลับหรือตื่นอยู่
ปั้นฉินตะโกนมาเรื่อยจนถึงหน้าประตู ในมือชูก้อนแป้งก้อนหนึ่ง สีเหลืองอร่าม
เฉิงเจียวเหนียงลืมตามาดู
“เติมน้ำผึ้งลงไปอีกหนึ่งช้อน” นางกล่าว “แล้วนวดก้อนแป้งได้”
ปั้นฉินตอบรับอย่างดีใจ
“เอ่อ...” นางจะวิ่งออกไปแล้วก็หันกลับมาอีก “นายหญิง ใช้ตะเกียบแผ่ออก แล้วก็...”
เฉิงเจียวเหนียงลุกขึ้นจากพนักวางแขน มือซ้ายและขวาชูสองนิ้วออกมา แล้วทำท่าทางบนอากาศ
ท่าทางของนางเชื่องช้า ปั้นฉินมองเห็นอย่างละเอียด
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว แล้วรีบหันหลังวิ่งไปในห้องครัว
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปาก นี่คือการยิ้มของนาง ก่อนจะท้าวแขนพิงพนักต่อ
“นายหญิง นี่เรียกว่าอะไรหรือเจ้าคะ ดูดีเสียจริง นี่ข้าทำออกมาเองจริงๆ หรือนี่” ปั้นฉินกล่าวอย่างดีใจและประหลาดใจ
อาหารทอดสีเหลืองทองเรียงตัวกันเหมือนพัดจีบวางอยู่บนโต๊ะเตี้ย เจริญตาเจริญใจ
เฉิงเจียวเหนียงมองดูแล้วยื่นมือออกมาบิดแท่งหนึ่ง ก่อนจะใส่เข้าไปในปากแล้วค่อยๆ เคี้ยว รสหวานละมุนเนื้อกรุบกรอบ ละลายทันทีเมื่อเข้าปาก
“ข้า ไม่รู้” นางกล่าวอย่างช้าๆ
“นายหญิงคิดวิธีทำได้เก่งจริงๆ เจ้าค่ะ” ปั้นฉินหักแท่งเล็กๆ มากินด้วย พลางพูดไป
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปครู่หนึ่ง
นางไม่ได้คิดขึ้นมาเอง แต่มันอยู่ในความทรงจำของนาง
“อาหารเล็กน้อยเท่านั้น” นางกล่าว
นางกินเพียงไม่กี่คำก็หยุด ปั้นฉินยกน้ำขึ้นให้นาง
“ว่าแต่ นายหญิงเจ้าคะ ไม่ดื่มชาจริงๆ หรือเจ้าคะ” นางถาม
“ไม่ดื่มชาแบบนั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว ยกน้ำขึ้นมาดื่มอย่างช้าๆ
ปั้นฉินแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย
“แล้วนายหญิงดื่มชาแบบไหนเจ้าคะ” นางถามอย่างจนปัญญา
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ ดื่มน้ำจนหมด แล้ววางแก้วน้ำลง
ความจำของนางยังไม่ฟื้นคืน นอกจากความจำที่กลับมาเองตามสัญชาติญาณแล้ว แม้ว่านางไปคิดค้นหาเองอย่างไรก็นึกไม่ออก
อย่างเช่นบางครั้งมองเห็นแป้ง ในหัวก็จะมีวิธีทำโผล่ขึ้นมา แต่บางครั้งกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ อย่างเช่นชาที่ดื่มอย่างไรก็ไม่คุ้นชิน นอกจากในหัวที่ต่อต้านไม่ยอมกิน ส่วนอยากกินแบบไหนนั้น กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
นางเหมือนจะเป็นนาง แต่ควบคุมตนเองไม่ได้ ช่างจนปัญญาเสียจริง
“ไม่รู้” นางกล่าว
นี่เป็นคำตอบให้แก่ปั้นฉิน ในตอนนั้นปั้นฉินได้เลื่อนโต๊ะเตี้ยออกไปแล้ว นางเคยชินกับการที่นายหญิงตอบคำถามช้าแล้ว
“นายหญิง ถึงเวลานอนกลางวันแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพูด ‘อืม’ ตอบรับ ปั้นฉินพยุงมือนางลุกขึ้นผ่านม่านไผ่แล้วเดินไปยังเตียงนอน
ในห้องเงียบสงัดทันใด
ด้านนอกมีสาวใช้คนหนึ่งชะโงกหัวมองเข้ามาในห้อง เมื่อมองทะลุผ่านม่านไผ่ไป ก็เห็นเพียงหญิงสาวนอนบนเตียงและสาวใช้ที่นอนด้านล่าง ทั้งสองต่างนอนอย่างนิ่งสงบ ทั้งยังมองเห็นของกินสีเหลืองทองจานหนึ่ง ที่ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง วางซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ดูไม่ออกว่ามีวิธีการทำอย่างไร
สาวใช้ตาเป็นประกายอย่างอดไม่ได้ เดินย่องเข้ามาอย่างระมัดระวัง ก่อนยื่นมือมาบิดชิ้นหนึ่งใส่เข้าปาก สีหน้าชื่นชมยิ่งชัดเจนขึ้น
ในห้องมีเสียงกรนเล็กๆ กับเสียงลมฤดูร้อนพัดมาพร้อมกัน
“คนสติไม่ดีจริงๆ ด้วย เอาแต่กินกับนอน” นางพูดเบาๆ เบะปาก “เสียดายของกิน”
นางมองไปข้างในสองสามครั้ง คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกของกินทั้งจานออกไปนอกห้อง
มีสองคนที่ถูกส่งมายังเรือนหลังนึ้ คนหนึ่งคือตัวนางเอง และยังมีสาวใช้ที่ทำงานบ้านอีกคนหนึ่ง
สาวใช้วัยสาวออกไปเที่ยวเล่นทุกวัน เวลานี้ยิ่งไม่เห็นเงา
ส่วนนางเหลียวซ้ายแลขวา แล้วยกอาหารออกห้องไป
แสงแดดแผดเผาจนดอกบัวในสระเหี่ยวเฉา เสียงจักจั่นร้องในสวนก็ไร้เรี่ยวแรง เวลาพักลางวันพอดี ในสวนจึงเงียบสงัดไร้เสียง
สาวใช้ยกจานพร้อมเร่งฝีเท้าเดินไปข้างนอก นางเดินทะลุผ่านสวนออกประตูมุมเรือนไป จากนั้นจึงเดินผ่านตรอกแคบมาถึงบ้านของตน
“นี่”
เสียงตะโกนเรียกของหญิงสาวดังมาจากเหนือศรีษะ
สาวใช้ฝีเท้าชะงัก มองไปรอบๆ อย่างระแวง
“ทางนี้” เสียงหญิงสาวตะโกนเรียก
สาวใช้เงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กหญิงสามคนยืนอยู่ในศาลาน้อยบนเขาหินจำลอง
“แม่นางหก แม่นางเจ็ด แม่นางห้า” สาวใช้รีบย่อตัวเคารพ
แม่นางห้าอยู่ลำดับหน้าสุด แต่กลับเรียงไว้สุดท้าย ไม่ใช่สาวใช้ผู้นี้มึนงงไป แต่เป็นการแบ่งตามบ้านใหญ่บ้านเล็ก
“นังแก่ มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว
แม่นางเฉิงหกสายตาแหลมคม เห็นจานที่สาวใช้ถืออยู่ จึงรีบกระตุกแขนเสื้อแม่นางเฉิงเจ็ดแล้วชี้ไป
“เจ้าถืออะไรไว้ ขโมยของในบ้านมาปรนเปรอตัวเองอีกแล้วหรือ!” แม่นางเฉิงหกกล่าว
ตอนนี้นางก็อายุสิบสองแล้ว ถึงอายุที่คุยเรื่องออกเรือนได้แล้ว ทั้งยังเริ่มเรียนรู้การดูแลบ้านเรือนกับแม่และ
นายหญิงที่ดูแลเรื่องในบ้านแล้ว นางรู้ดีว่าสาวใช้พวกนี้ขโมยของเก่งนัก
เมื่อโดนข้อหานี้ไป อย่างเบาก็แค่ไล่ออกไป อย่างหนักต้องส่งให้ทางการ สาวใช้ตกใจจนรีบคุกเข่าลง
“แม่นางหกเจ้าคะ ข้าไม่กล้าหรอกเจ้าค่ะ นี่เป็นของที่เจียวเหนียงกินเหลือจะทิ้งแล้ว ข้าเห็นว่าของกินดีๆ จะเสียของเอา ก็เลยจะเอาไปให้หลานกิน ไม่ได้ขโมยมาเจ้าค่ะ” นางเอ่ยสารภาพ
แม่นางเฉิงเจ็ดพูด ‘อ้อ’ เพิ่งจะรู้ว่าคนใช้ผู้นี้เป็นของเฉิงเจียวเหนียง เป็นเพราะนางรังเกียจคนสติไม่ดีนั่น เลยพาลรำคาญสาวใช้ผู้นี้ไปด้วย
“เป็นของเจ้าสติไม่ดีนั่นรึ ช่างมันเถอะ” นางเอ่ยพลางดึงแขนเสื้อของแม่นางหกไว้
แม่นางห้าข้างๆ เม้มปากยิ้ม แล้วส่ายหัว
สาวใช้พวกนี้แต่ละคนเจ้าเล่ห์เสียจริง โยนไปให้คนสติไม่ดี จะพูดอย่างไรนางก็มีเหตุผล ไม่กลัวจะโดนสอบสวน
แม่นางเฉิงหกได้ยินว่าเป็นคนของคนสติไม่ดี ก็จะปล่อยไปอย่างรังเกียจ แต่สายตาตกจับจ้องไปที่อาหารสีทองอร่ามจานนั้นไม่อาจละไปได้
จู่ๆ นางก็นึกถึงกลิ่นหอมหวนของวันนั้น ตอนที่เกาะหน้าต่างนางบ้านั่น
“นี่ เอาอันนั้นมา” นางกล่าว ยื่นมือชี้จานใบนั้น
สาวใช้ไม่กล้าชักช้า เวลานี้นางไม่กล้าคิดที่จะเอาของกลับบ้านแล้ว ขอแค่แม่นางทั้งสามไม่เอาเรื่องอีกเป็นพอ แล้วจึงรีบประเคนให้อย่างนอบน้อม
“เอาสิ่งนี้มาทำไม” แม่นางเฉิงเจ็ดปิดจมูก กล่าวอย่างรังเกียจ “อย่าไปติดโรคเสียสติเลย”
แม่นางเฉิงห้ารับจานที่สาวใช้ส่งมาให้ ประเคนมาตรงหน้าแม่นางเฉิงหกอย่างยิ้มแย้ม
“น้องสาว เจ้าจะเอามันมาเล่นอะไรหรือ” นางถาม
“พวกเรา เอาไปให้อาหารปลา” แม่นางเฉิงหกกลอกตาไปมาแล้วกล่าว
“ปลากินแล้วจะสติไม่ดี!” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกนกล่าว
“สติไม่ดีแล้วยิ่งดี พวกเราตกปลาก็ยิ่งง่ายขึ้นสิ” แม่นางเฉิงหกพูดพลางหัวเราะไปพลาง ยกกระโปรงขึ้นเดินไปทางสระบัว
แม่นางเฉิงเจ็ดหน้ามุ่ย
“อย่างนั้นข้าไม่เล่นกับเจ้าแล้ว” นางตะโกนขู่
แม่นางเฉิงหกไม่กลัวนาง เร่งเร้าแม่นางเฉิงห้าให้รีบมา
แม่นางเฉิงห้ายิ้มไปลากแม่นางเฉิงเจ็ดไปพลาง
“กินของคนสติไม่ดี ไม่ทำให้เสียสติหรอก อีกอย่างนี่ไม่ใช่ของนาง เป็นของบ้านพวกเราต่างหาก” นางยิ้มกล่าว
แม่นางเฉิงเจ็ดจึง ‘อ้อ’ รับคำ ยอมครึ่งไม่ยอมครึ่งเดินตามไป
สาวใช้ฉวยโอกาสหนีไปอย่างว่องไว
บีบเพียงแผ่วเบา แป้งที่กรุบกรอบก็กระจายบนพื้นน้ำ เพียงไม่กี่อึดใจก็ชักนำปลาตัวใหญ่ใต้ใบบัวขึ้นมากิน
“นี่อะไร ทำไมไม่เคยเห็น” แม่นางเฉิงหกกล่าว ให้อาหารปลาครู่หนึ่ง แต่ก็ทนความหอมของของกินในมือไม่ได้
จนต้องจ้องมองอยู่อย่างนั้น
“ไม่รู้ ข้าก็ไม่เคยเห็น” แม่นางเฉิงห้ากล่าว
“ของที่ให้คนสติไม่ดีนั่นกิน ก็ต้องไม่เหมือนของพวกเราเป็นธรรมดา” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว ปิดจมูกยืนออกห่างสองสามก้าว
แม่นางเฉิงหกกลอกตาไปมา ยื่นมือไปบิดแล้วเอาเข้าปาก แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจร้อง
“อ้า” แม่นางเฉิงหกก็ตะโกนออกมาตาม
แม่นางเฉิงห้าเข้าใจบ้างแล้ว ได้ยินว่าคนสติไม่ดีนั่นมีห้องครัวเป็นของตัวเอง แต่ไม่ได้ให้คนครัวไว้ ให้เพียงคนใช้แก่กับเด็กที่คอยทำความสะอาดบ้าน สาวใช้พวกนี้จะทำอาหารเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร แต่ทว่าคนสติไม่ดีก็ไม่ต้องกินอาหารดีอะไร สำหรับคนสติไม่ดีแล้ว กินแค่ให้อิ่มท้องเท่านั้น
อาหารนี้ไม่เคยเห็น ไม่ใช่อย่างที่พวกนางกินอยู่ประจำ คิดว่าน่าจะทำมาจากครัวของคนสติไม่ดีนั่นเป็นแน่ อร่อยก็แปลกแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่งแม่นางเฉิงหกไม่ได้คายออกมาอย่างที่นางคิดไว้ แต่กลับยื่นมือมาหยิบยัดเข้าปากอีก
“อร่อย!” นางเอ่ยพึมพำ
แม่นางเฉิงห้ากับแม่นางเฉิงเจ็ดเบิกตาโต มองดูแม่นางเฉิงหกที่เสียอาการคุณหนูบ้านใหญ่
“แม่นางหกสติไม่ดีไปแล้ว!” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกน ยกกระโปรงวิ่งหนี
ฮูหยินใหญ่เฉิงเพิ่งจะสงบหูไปได้สามวันก็ถูกลูกสาวโวยวายจนหูอื้อ
ลูกสาวคนนี้ เดิมทีอยากจะให้อยู่อีกสองสามปี ตอนนี้ดูแล้วให้รีบแต่งงานไปจะดีเสียกว่า
“ท่านแม่ ท่านแม่ ข้าจะกินอันนี้ ข้าจะกินอันนี้ด้วย” แม่นางเฉิงหกกล่าว คุกเข่าบนเบาะรองนั่ง เขย่าแขนแม่
โต๊ะเตี้ยตรงหน้ามีอาหารที่ถูกหักเป็นชิ้นกระจุยกระจายวางอยู่จานหนึ่ง
“แม่นางหก เจ้าอายุสิบสองปีแล้ว จะกินจุกจิกเช่นนี้ได้อย่างไร” ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วกล่าว
“ท่านแม่ ข้าไม่อยากฟัง ท่านลำเอียง ทำของอร่อยให้เจ้าสติไม่ดีนั่น ไม่ให้ข้ากิน” แม่นางเฉิงหกกล่าวหน้ามุ่ย “ท่านยังอยากให้นางเป็นแม่นางหก ให้ข้าเป็นแม่นางเจ็ด!”
ฮูหยินใหญ่ปวดหัว
“อร่อยอย่างไรเล่า” นางยื่นมือมาบิคำหนึ่งเอาเข้าปาก ตาลุกวาว พยักหน้า “อืม ไม่เลว”
เห็นว่าท่านแม่ว่าดี แม่นางเฉิงหกยิ่งได้ใจ โวยวายจนฮูหยินใหญ่ทนไม่ไหว
“ไป ไปถามคนครัวที่ทำ” นางได้แต่กล่าว
เพียงไม่นาน สาวใช้ของเรือนเฉิงเจียวเหนียงก็มาคุกเข่าอยู่หน้าห้องอย่างกระวนกระวาย
คนใช้ทำงานหยาบเช่นนี้ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้ามาในห้อง
นางนึกว่าเกิดเรื่องแล้ว คำพูดของนางหลอกหญิงสาวในบ้านได้ แต่กับนายหญิงอย่างไรก็หลอกไม่ได้
คราวนี้คงแย่แน่ นางคงถูกไล่ออกเป็นแน่ ต้องโทษเจ้าสติไม่ดีนั่นแท้ๆ จะทำอาหารส่งเดชนี่ขึ้นมาทำไมกัน
สาวใช้ทั้งเกลียดทั้งกลัวก้มตัวลงบนพื้นลุกลี้ลุกลน
“นี่เจ้าทำหรือ” ฮูหยินใหญ่กล่าวถาม
สาวใช้ฟังสองรอบถึงจะฟังรู้เรื่องว่าถามอะไร
“ไม่ใช่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ สาวใช้ปั้นฉินนั่นเป็นคนทำเจ้าค่ะ” นางรีบโบกไม้โบกมือกล่าวเสียงดัง
ปั้นฉินหรือ
ฮูหยินใหญ่นึกอยู่สักพักเพิ่งจะนึกออกว่าเป็นใครก่อนจะพยักหน้า ก็จริง ในเมื่อเหล่าฮูหยินโจวให้สาวใช้นี่รับใช้คนสติไม่ดีนั่น ก็ต้องเลือกมาแล้วอย่างพิถีพิถัน คนสติไม่ดีจะต้องการอะไร นอกจากกินอิ่มเสื้ออุ่น หากมีสาวใช้ทำอาหารเก่งก็เป็นเรื่องธรรมดา
“ท่านแม่ ข้าจะเอาสาวใช้คนนั้น” แม่นางเฉิงหกนั่งหลังตรงพร้อมเอ่ยขึ้น