'ด้วยบัญชาจากสวรรค์ฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการให้คัดเลือกสาวงามทั่วแผ่นดิน โดยไม่กำหนดยศศักดิ์และชาติตระกูล เพื่อทำการคัดเลือกพระสนมต่อไป จบพระบรมราชโองการ'
หลังจากพระบรมราชโองการฉบับนี้ถูกป่าวประกาศไปทั่วแผ่นดินแล้ว เหล่าขันทีและนางกำนัลที่มาคัดเลือกสาวงามเบื้องต้นตั้งท่าคอยอยู่ที่ศาลากลางของทุกเมือง เหล่าผู้มียศศักดิ์ถูกคัดเลือกที่ชั้นสอง ส่วนชาวบ้านทั่วไปถูกคัดเลือกอยู่ชั้นล่าง
"ทำไมข้าถึงจะขึ้นไปชั้นบนไม่ได้ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าสกุลจิ้นของเราเป็นใคร?" เสียงผู้หญิงที่มีอายุและน่าเกรงขามพูดกับนางกำนัลที่เฝ้าบันไดชั้นล่างไว้
"ต้องขออภัยด้วยฮูหยินจิ้น แต่มีพระกระแสรับสั่งจากฮองเฮาไม่ให้หญิงที่มีสายเลือดตระกูลจิ้นทุกคนเข้ารับคัดเลือกเป็นนางกำนัลชั้นสูงเจ้าค่ะ" นางกำนัลคนนั้นตอบด้วยเสียงกระด้างพร้อมกับสายตาดูถูก
"นี่เจ้า!!" ฮูหยินจิ้นที่เห็นกริยาท่าทางของนางกำนัลคนนั้นก็ถึงกับโกธรจนส่งเสียงดัง
"ท่านแม่" หญิงสาวหน้าตาสะสวยเข้ากับกริยาท่าทางเรียบร้อยและสง่างาม ยืนมือเข้ากอดแขนของฮูหยินจิ้นในทันที "อย่าโกรธเลยค่ะ ลูกเข้าคัดเลือกที่ชั้นล่างก็ได้เจ้าค่ะ"
"ไม่ได้! เจ้าเป็นถึงลูกสาวของแพทย์หลวงพิเศษประจำองค์ฮ่องเต้และยังเป็นน้องสาวของราชเลขาธิการและเจ้ากรมพิธีการ จะถูกคัดเลือกรวมกับสามัญชนไม่ได้เด็ดขาด!" ฮูหยินจิ้นส่งสายตาให้สาวรับใช้คนสนิทของเธอ
'เพี๊ยะ!!' สาวใช้เดินไปด้านหน้าของฮูหยินจิ้นก่อนจะลงมือฝาดเข้าที่ใบหน้าของนางกำนัลที่แสดงกริยาหยาบกระด้างอย่างแรงจนเลือดออกที่มุมปาก นางล้มลงไปนั่งกับพื้นบันไดขั้นแรกสีหน้าโกรธแค้นปนหวาดกลัวส่งออกมาให้ฮูหยินจิ้น
"พอได้แล้ว อันฉี" หญิงสาวรีบออกปากห้ามก่อนที่สาวใช้คนสนิทของฮูหยินจิ้นจะลงมืออีกครั้ง
"เจ้าค่ะคุณหนู" อันฉีเดินกลับไปยืนด้านหลังฮูหยินจิ้นตามเดิม
ฮูหยินจิ้นดึงลูกสาวคนสวยของเธอเดินนำขึ้นบันไดไป บรรดาสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยก็รีบตามขึ้นไป ปล่อยให้นางกำนัลนั่งกองอยู่กับพื้นพร้อมความเจ็บและชาที่ใบหน้า
"คาระวะฮูหยินจิ้น" กงกงคนหนึ่งรีบปรี่เข้ามาทักทาย ด้านหลังของเขามีนางกำนัลตามมาด้วยหกคน
"เฉิงกงกง" ฮูหยินและลูกสาวรีบทักทายตอบ เพราะเขาคนนี้เป็นถึงกงกงคนสนิทของกุ้ยเฟย
"นี่หรือคุณหนูตระกูลจิ้น งดงามสมคำร่ำลือ" เฉินกงกงมีใบหน้ายิ้มแย้มแต่นัยน์ตากลับดูเจ้าเล่ห์
"ชมเกินไปแล้วกงกง" ฮูหยินจิ้นก็มีสีหน้าและท่าทางไม่ต่างกันกับเฉิงกงกง "ข้าและลูกสาวคงต้องขอตัวไป..."
ยังไม่ทันที่ฮูหยินจิ้นจะพูดจบประโยค เฉิงกงกงก็โบกพู่ประจำตัวของเขา นางกำนัลที่ติดตามเฉิงกงกงมาก็ยืนแถวเรียงหนึ่งเพื่อกันไม่ให้ฮูหยินจิ้นและลูกสาวเข้าไปด้านใน
"นี่มันอะไรกัน!!" ฮูหยินจิ้นมีน้ำเสียงไม่พอใจมาก
"ฮูหยินจิ้นอย่าเพิ่งโกรธ ข้าน้อยมิได้อยากล่วงเกินแต่มีพระกระแสรับสั่งจากฮองเฮาโดยตรงมิให้หญิงสกุลจิ้นเข้ารับคัดเลือกเป็นพระสนมขั้นสูง ข้าน้อยต้องขออภัยและขอให้ฮูหยินโปรดเห็นใจด้วย" เฉิงกงกงประสานมือด้านหน้าและก้มตัวลงต่ำ
"ขอให้ฮูหยินโปรดเห็นใจด้วย" นางกำนัลทั้งหมดคุกเข่าลง ประสานมือด้านหน้าอย่างพร้อมเพียงและยังเสียงดังจนเรียกความสนใจของผู้คนแถวนั้นได้ทั้งหมด
"นี่พวกเจ้า!!" ฮูหยินจิ้นกำมือแน่น
ฮูหยินจากตระกูลขุนนางน้อยใหญ่ และลูกสาวขุนนางที่มาเข้าร่วมคัดตัวเริ่มสนอกสนใจและจับกลุ่มซุบซิบนินทากัน
"ท่านแม่ ยอมทำตามไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ" ฮูหยินจิ้นต้องยอมจำนนต่อสถานะการณ์ ที่ตอนนี้เป็นที่สนใจมากเกินไปผิดจากแผนที่วางไว้
ในเวลานี้สองแม่ลูกไม่สมควรทำตัวโดนเด่นนักเพื่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลและแผนการใหญ่ที่วางไว้จะล้มเอาได้
เฉิงกงกงรู้ดีว่าต้องกดดันฮูหยินจิ้นอย่างไรถึงจะได้ผล และมันก็ได้ผลดีมากเสียด้วยสองแม่ลูกตระกูลจิ้นยอมทอยก่อน และด้วยนิสัยฆ่าได้หยามไม่ได้แบบฮูหยินจิ้น นางไม่ยอมให้ลูกสาวคัดเลือกร่วมกับสามัญชนเด็ดขาด
"ท่านแม่ว่าอย่างไรนะขอรับ" ชายหนุ่มหน้างดงามคล้ายคลึงกับน้องสาวของเขา ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างเร็ว มือกำแน่น และใบหน้าแสดงความโกรธอย่างชัดเจน
"ฮองเฮากับพระสนมกุ้ยเฟยร่วมมือกันขัดขวางการเข้าคัดเลือกเป็นพระสนมของซูลี่" ฮูหยินจิ้นนำเรื่องมาเล่าแก่สามีและลูกชายของเธอหลังพวกเขากลับมาบ้าน
"พวกนางกล้าขัดพระราชโองการของฮ่องเต้เพื่อไม่ให้ซูลี่ของเราได้มีตำแหน่งในฝ่ายในสินะ ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยเสียจริง" ชายหนุ่มใช้สมองอันชาญฉลาดของเขาคิดหาวิธีการที่ดีที่สุดที่จะแก้ไขเรื่องนี้ "พรุ่งนี้ข้าจะกราบทูลต่อฮ่องเต้เอง ท่านแม่ไม่ต้องกังวลไป ถ้าพวกนางชอบเป็นที่สนใจล่ะก็ข้าก็จะจัดการให้พวกนางเอง"
"ดีมากฟางชง" ฮูหยินจิ้นมีสีหน้าโล่งใจขึ้นมาบ้าง เธออดทนและรอเวลานี้มานานเกินกว่าจะกลับไปเริ่มใหม่ได้
"แล้วซูลี่ไปไหนเสียแล้วล่ะ หนิงเหอ" ชายหนุ่มวัยกลางคนที่นั่งฟังอยู่นานก็เอ่ยถามถึงลูกสาวของเขา
"คงเดินเล่นแถวบ่อปลาคราฟน่ะท่านพี่ ท่านจะรับอาหารเย็นเลยไหมท่านพี่?" หนิงเหอเพิ่งจะนึกออกว่าสามีและลูกชายของเธอยังไม่ได้กินอาหารเลยเพราะพอเหยียบเข้าประตูจวนมา นางก็รีบให้คนรับใช้เรียกมาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังในทันที
"พวกเจ้าไปกินกันก่อน ข้าจะไปตามซูลี่" ชายวัยกลางคนเดินออกไปจากห้องโดยไม่รอคำตอบ
"ปลาคราฟว่ายวนเวียน เพียรหาทางออก
ใยชั่งหลอกง่าย ดายหนักหนา
เพียงเจ้าว่ายผ่าน ทางแคบมา
ก็พาลคิดว่า ได้อิสระนั้นมาครอง"
"กลอนเจ้าชั่งไพรเราะนัก" หญิงสาวที่กล่าวกลอนนั้นรีบหันหาต้นเสียง "แต่ยังขาดความสละสลวยของภาษาอีกมาก"
"ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?" ซูลี่รีบเดินไปจับมือพ่อของเธอไว้
"ก็ต้องกลับมาแล้วสิ ไม่อย่างนั้นจะมาคุยกับเจ้าตรงนี้ได้รึ?" ชายวัยกลางคนลูบหัวลูกสาวอย่างแผ่วเบา "เป็นยังไงบ้างล่ะวันนี้ เหนื่อยรึเปล่าลูก?"
"ข้าว่าท่านพ่อคงได้ยินเรื่องมาจากท่านแม่แล้ว แต่ข้าไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยค่ะท่านพ่อ" ซูลี่ชอบสวนใหม่และบ้านหลังใหม่ที่ได้รับพระราชทานมาจากฮ่องเต้ เพราะเธอสามารถพาพ่อของเธอเดินเล่นรอบสวนได้ทุกเย็นและยังเลี้ยงสัตว์ได้อีกหลายชนิด เมื่อเทียบกับบ้านเก่าที่พวกเขาเพิ่งจะจากมาเดือนก่อนนี้เอง
"แต่แม่ของเจ้าคงจะเหนื่อยมาก ดูโกรธเอาเรื่อง ธาตุไฟขึ้นมาเต็มหน้าเลย" ชายวัยกลางคน ทำสีหน้าท่าทางเป็นเรื่องขำขันจนซูลี่เองก็ยิ้มตามไปด้วย
"ข้าต้มยาเสริมธาตุเย็นให้ท่านแม่ดื่มแล้วเมื่อบ่าย คืนนี้ท่านพ่อก็อย่าลืมบอกให้ท่านแม่ดื่มอีกนะเจ้าคะ ถ้าท่านแม่ป่วยขึ้นมาท่านพ่อจะเสียงชื่อได้ เป็นถึงหมอเทวดา นามจิ้นฮุ่ยหยูนะเจ้าคะ" ซูลี่ยิ้มแย้มแต่แววตาเศร้าสร้อย แม้คำพูดจะเป็นการหยอกล้อกับพ่อของเธอแต่นำ้เสียงกลับเรียบนิ่ง
"ซูลี่ พ่อรู้ว่าเจ้า..." ฮุ่ยหยูพยายามจะพูดบางอย่างกับลูกสาวแต่เขาก็โดนเธอแทรกขึ้นอย่างเสียมารยาทและผิดนิสัยของนาง แต่เขาก็เลือกที่จะนิ่งเฉยและรอฟัง
"ท่านพ่อ วันนี้บรรยากาศดีนะเจ้าคะ ดอกไม้ในสวนก็ผลิบาน น้ำฝนยังเกาะอยู่บนดอกไม้จากฝนเมื่อเช้า พอแดดยามเย็นกระทบกับน้ำ ก็ส่องแสงแวววาวเป็นภาพที่งดงามมากเลยนะเจ้าค่ะ" ซูลี่รู้ดีว่าเธอไม่ควรทะลุกลางปล้องกับผู้ใหญ่ โดยเฉพาะกับพ่อของเธอเองแต่เธอไม่อยากได้รับคำชี้แนะในเวลานี้และพ่อของเธอก็เข้าใจดีถึงสิ่งที่ลูกสาวเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว
สองพ่อลูกเดินเล่นในสวน ชมดอกไม้อันงดงามดอกไม้จำนวนมากผลิบาน ดอกไม้ทั้งสวนล้วนมีแต่ดอกไม้มงคลทั้งสิ้นไม่ว่าจะหลานฮวา(กล้วยไม้) เหลียนฮวา(ดอกบัว) จวี๋ฮวา(เบญจมาศ) กุ้ยฮวา(หอมหมื่นลี้) หมู่ตานฮวา(โบตั๋น) และกุหลาบสี่ฤดู คนรับใช้กางร่มคันใหญ่เพื่อป้องกันน้ำฝนที่ยังเกาะกับใบไม้อยู่ให้กับทั้งคู่
"ท่านพ่อค่ะ ลูกว่ากุ้ยฮวาในสวนออกดอกมากไปจนดูรก ลูกเก็บ ไปประดับเรือนดีไหมเจ้าะ?" ซูลี่รู้สึกได้ถึงกลิ่นของกุ้ยฮวาที่คละคลุ้งจนเกือบเรียกได้ว่าเป็นกลิ่นชุนทีเดียว
"แล้วแต่เจ้าเถอะ" ฮุ่ยหยูจ้องมองลูกสาวด้วยสายตาที่ราวกับจะไม่ได้มองเธออีกต่อไปแล้ว
"ท่านพ่อครับ ท่านแม่รอท่านกินข้าวอยู่" ฟางชงพร้อมกับคนรับใช้ใกล้ชิดเดินเข้ามาหาพ่อและน้องสาวของเขา
"ฟางชง เจ้าเองก็พูดคุยกับน้องเสีย ก่อนที่โอกาสจะหมดไปนะ" ฮุ่ยหยูเดินมาตบบ่าลูกชายก่อนจะเดินกลับเข้าเรือนไป
"ซูลี่ เรามากินข้าวกันเถอะ แค่สองคนพี่น้อง ข้าให้หวั่นเอ๋อจัดสำรับที่ศาลาริมบ่อปลาคราฟแล้ว มาเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด" ฟางชงเดินมาจับมือน้องสาวของเขาให้เดินตามเหมือนแต่ก่อนตอนที่พวกเขายังสนิทสนมกัน แต่ซูลี่กลับออกแรงฝืนไว้
"ท่านพี่ ข้าไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว แค่ไปกินข้าว ข้าสามารถเดินไปเองได้แล้ว" เมื่อได้ยินอย่างนั้นฟางชงก็ปล่อยมือจากมือซูลี่ เธอเดินนำเขาไปยังศาลาริมบ่อน้ำ
อาหารมื้อนี้แม้จะรสชาติถูกปากทั้งสองพี่น้องเหมือนอย่างเคยแต่บรรยากาศกลับดูเงียบจนน่าอึดอัด ซูลี่กินน้อยจนนับคำได้ ส่วนฟางชงก็พยายามที่จะคีบอาหารใส่ชามของซูลี่เพื่อให้เธอกินเยอะขึ้น
"ท่านพี่คิดจะขุนข้าให้อ้วนเป็นหมูหรือเจ้าคะ?" ซูลี่เอ่ยถาม ในขณะที่ฟางชงคีบหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ใส่ชามของเธอ เขาพยายามเดาอารมณ์น้องสาวมาสักพักแล้ว
"หวั่นเอ๋อ ช่วยหยิบชามใหม่ข้าทีนะ ส่วนชามนี้ข้ายกให้เจ้านะ" ซูลี่หยิบชามข้าวของเธอที่กินข้าวไปเพียงสองคำและกับข้าวที่ฟางชงคีบมาใส่ชามเธอจนล้นให้กับสาวใช้คนสนิทแทน
"หากท่านพี่อยากพูดอะไรกับข้าก็พูดมาเถอะเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันข้าก็ต้องไปแล้ว ท่านพี่คงหาโอกาสได้ยากที่จะได้คุยกับข้าหลังจากนี้" ซูลี่ใบหน้าเรียบเฉย และไม่แสดงความรู้สึกใดๆ
"ข้าอยากจะเตือนเจ้า แม้ว่าจะเข้าวังไปเป็นสนมของ ก็อย่ายอมให้เขาล่วงเกินเจ้าเป็นอันขาด ทำแค่หน้าที่ของเจ้าก็พอ" ฟางชงกังวลเรื่องนี้มากแม้จะรู้ว่าเธอจะไปเป็นสนมซึ่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ซูลี่วางตระเกียบลงบนชามข้าว แม้จะพยายามแค่ไหนที่จะซ่อนอารมณ์แต่เธอก็ซ่อนความโกรธไว้ไม่เคยมิด
"ท่านพี่ ท่านกับท่านแม่ต้องการให้ข้าไปเป็นสนมของฮ่องเต้ แล้วข้าจะปฏิเสธเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร คิดว่าข้าอยากจะพลีกายให้กับชายที่ข้าไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้าและไม่ได้รักอย่างนั้นรึ!" พูดจบซูลี่ก็คว้าพัดของเธอและลุกออกจากโต๊ะกินข้าวในทันที
ฟางชงรู้ตัวดีว่าสิ่งที่เขาได้ขอให้น้องสาวทำนั้นเห็นแก่ตัวและไม่ใส่ใจถึงความรู้สึกของนางเลยแต่เพื่อท่านแม่และวงศ์ตระกูลของเขา เขาเลือกที่จะทำเช่นนี้แม้จะอดเป็นห่วงน้องสาวที่รักอย่างมากไม่ได้ก็ตาม
หลังจากซูลี่ลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร เธอรู้สึกอึดอัดใจจนต้องโยนพัดไม้ไผ่สีดำของเธอกระเด็นไปไกลจนปักเข้ากับกำแพงหิน ลมปราณที่แปรปวนจากความโกรธทำให้เธอควบคุมลมปราณกำลังไว้ไม่ได้เลย พอได้ระบายความโกรธไปบ้างแล้วซูลี่ก็ไปเก็บดอกไม้เพื่อให้ใจสงบลง
ในขณะหวั่นเอ๋อไปหาพัดเล่มใหม่ให้เธอและไปตามเก็บพัดเล่มเดิมพร้อมกับเรียกคนมาซ่อมแซ่มกำแพง ซูลี่เก็บดอกไม้ตั้งแต่เย็นจนตอนนี้ดวงอาทิยต์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว อากาศกลางคืนหนาวเย็นจัดพวกสาวใช้เริ่มตัวสั่นกันหมด แม้แต่หวั่นเอ๋อก็ด้วย มีแค่ซูลี่เท่านั้นที่ยังดูสบายดีไม่มีอาการหนาวเย็นใดๆเลย
"คะ...คุณหนู...เจ้า...ค่ะ" หวั่นเอ๋อหนาวสั่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกันระหว่างเปล่งเสียง
"ข้าลืมไปเลย พวกเจ้าไปพักเถอะ วางดอกไม้ไว้ในห้องนอนข้าแล้วบอกห้องต้มน้ำให้ต้มน้ำให้พวกเจ้าอาบด้วยเป็นคำสั่งจากข้า" เหล่าสาวใช้ช่วยกันยกดอกไม้มากมายไปยังห้องของซูลี่
หลังจากที่เหล่าสาวใช้แยกย้ายกันไปอาบน้ำแล้ว ซูลี่ยังคงจัดดอกไม้ลงแจกันและตัดแต่งกิ่งหลานฮวาและหมู่ตานฮวา อย่างปราณีต เธอไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตู
'ก๊อก ก๊อก'
"ซูลี่นี่แม่เองนะ" หนิงเหอเปล่งเสียงมาจากอีกฝั่งของประตู แต่ไม่ทันที่ซูลี่จะตอบรับอันฉีก็เปิดประตูออก
"นี่เจ้ายังไม่แต่งตัวอีกรึ? เจ้าควรเตรียมตัวให้พร้อมอยู่ตลอด หวั่นเอ๋อ!!" หนิงเหอตะโกนเรียกสาวใช้ส่วนตัวของซูลี่ ไม่กี่วินาเธอก็ปรากฏกลายหลังหนิงเหอทันที "มั่วทำอะไรอยู่ รีบพาคุณหนูไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว"
"ไม่ต้องหวั่นเอ๋อ" ซูลี่ห้ามหวั่นเอ๋อไว้ก่อนที่เธอจะออกตัว "ท่านแม่ลูกไม่ไปไม่ได้หรือเจ้าคะ? ลูกไม่อยากมีชีวิตที่เหมือนติดอยู่ในกรง"
หนิงเหอนิ่งเงียบ ซูลี่เองก็เช่นกัน ทั้งสองเงียบอยู่นาน จนเหล่าคนรับใช้ต่างพากันเกร็งและอึดอัดไปหมด ปกติแล้วตระกูลจิ้นไม่ได้มีบรรยากาศในครอบครัวตึงเครียดแบบนี้ ครอบครัวนี้เคยเป็นสุข เรียบง่ายและมีแต่รอยยิ้ม
"ตามมา" หนิงเหอเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนและเดินออกไปกลางสวนดอกไม้สวย น้ำค้างกระทบแสงแดดยามเช้า ทำให้ดอกไม้สีแดงเหล่านี้เหมือนทับทิมที่ส่องแสง
"สวนดอกไม้นี่ราวกับประดับทับทิมที่มีอยู่ในโลกนี่ทั้งหมดเลยใช่ไหม?" หนิงเหอพูดขึ้นเมื่อซูลี่เดินมาใกล้
"ท่านจะบอกอะไรท่านแม่" ซูลี่ไม่เข้าใจท่าทางที่นิ่งสงบของหนิงเหอในตอนนี้เลยสักนิด
"จวนนี้เคยเป็นจวนที่ข้าอยู่ตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนั้นเราเป็นครอบครัวใหญ่ มีกันห้าสิบสามคนทั้งหมดในจวน" หนิงเหอรำลึกถึงญาติพี่น้องและเหล่าคนรับใช้ที่สนิท "สมัยยังเด็กข้าเคยเล่นน้ำกับแม่ของซูเฉิน อีกวันเราก็มีไข้ ท่านพ่อของข้าดุข้าไประหว่างที่เขาเช็ดตัวให้ข้า"
น้ำตาแห่งความคิดถึงไหลรินอาบแก้มของหนิงเหอ ซูลี่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่เคยเห็นน้ำตาของผู้เป็นแม่เลยสักครั้ง ความแข็งกร้าวก่อนหน้าอ่อนลงไปอย่างชัดเจน
"แต่หลังจากที่พวกเราถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ห้าสิบสามชีวิตในตอนนั้นก็เหลือเพียงแค่ข้าและซูเฉิน" ดวงตาของหนิงเหอดุดันและเต็มไปด้วยความแค้น "เจ้าเคยสงสัยใช่ไหม เหตุใดดอกไม้ที่ควรมีสีขาวในสวนแห่งนี้ถึงเป็นสีแดง ส่งกลิ่นหอมอบอวนจนแทบจะฉุน แม้แต่ดอกบัวในสระน้ำก็ยังเป็นสีแดง นั้นก็เพราะว่าเลือดของห้าสิบเอ็ดชีวิตนั้นไง ที่ไหลนองไปทั่วสวนแห่งนี้ราวกับแม่น้ำเลือด!!" หนิงเหอที่เคยเก็บซ่อนอารมณ์ได้ดีในตอนนี้กลับมีน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น ระดับเสียงดังพอให้ทุกคนในจวนได้ยิน น้ำตาแห่งความแค้นไหลอาบแก้ม
"นายหญิงขอรับ ม้าเร็วของท่านฟางชงมาส่งข่าว จะมีรถม้ามารับคุณหนูซูลี่ภายในบ่ายนี้ขอรับ" ชายรับใช้รีบบอกก่อนจะออกไป โดยไม่เงยหน้ามองฮูหยินของจวน
"หวั่นเอ๋อ! รีบพาคุณหนูไปแต่งตัวและเตรียมข้าวของให้เรียบร้อย" หนิงเหอเดินกลับเข้าห้องส่วนตัวของนาง ไม่รอคำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ
ซูลี่ยืนนิ่งพร้อมกับความรู้สึกสงสารและเห็นใจคนตาย แต่ความรู้สึกที่พาเธอไปเตรียมตัวและมายืนที่หน้ารถม้านั้นเป็นความคิดที่อยากทำให้หนิงเหอหายจากความคับแค้นที่นางสั่งสมมานานมากกว่าอายุของฟางชง


บทที่ 3 เรื่องภายใน
"คารวะไทเฮาเพคะ" เหล่าสนมมากหน้าหลายตามารวมตัวกันคารวะไทเฮาในตอนเช้า
"ตามสบายเถอะ" ไทเฮากวาดสายตามองเหล่าสนมที่เนืองแน่น เพราะลูกชายคนดีองค์จักรพรรดิกุนหรงอยากให้มีสนมเต็มทุกยศ ด้วยเหตุผลที่ว่า ชอบมองดูสาวงาม ทำให้ชาวบ้านเรียกกุนหรงว่าฮ่องเต้ผู้รักความสำราญ
"เมื่อคืนไทเฮาทรงหลับสบายดีหรือไม่เพคะ?" กุ้ยเฟยแสดงความนอบน้อมและใส่ใจต่อไทเฮาตัดหน้าฮองเฮา
"ขอบใจเจ้ามากนะกุ้ยเฟยที่สนใจคนแก่อย่างข้า" คำชมของไทเฮาทำให้กุ้ยเฟยได้หน้าแต่ก็แค่เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น "เมื่อคืนข้านอนหลับสบายดีมากเพราะชาที่ฮองเฮาเตรียมมาให้ข้าช่วยให้ข้าได้หลับสนิท"
"เรื่องสุขภาพของไทเฮาหม่อมฉันต้องใส่ใจเป็นเรื่องแรกอยู่แล้วเพคะ" ฮองเฮามีน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนเมื่อคุยกับไทเฮา
กุ้ยเฟยที่หุบยิ้มไปแล้วก็ยกพัดกลมของนางขึ้นมาพัดเร็วๆ ทำให้รู้ว่านางไม่พอใจและทำอะไรไม่ได้เพราะต้องเกร็งใจไทเฮา และอาจจะโดนไทเฮาสั่งลงโทษได้
"เอ๋ เสียนเฟยไม่มาอย่างงั้นหรือ?" ไทเฮามองหาซูลี่ที่ไม่ได้อยู่ในโถงเข้าเฝ้าไทเฮาช่วงเช้า
กุ้ยเฟยสบโอกาสที่ไทเฮาถามหาซูลี่และนางก็ไม่ได้มาที่นี่ ส่งสายตาไปหาเต๋อเฟยที่ใกล้นางเพื่อเป็นสัญญาณให้รู้ว่าจังหวะนี้แหละที่จะหาความผิดให้เสียนเฟย และถ้าปลุกปั่นให้ไทเฮาโกรธได้ก็จะสามารถเขี่ยซูลี่ให้พ้นหูพ้นตานางได้สำเร็จ
"ไทเฮาเพคะเสียนเฟยเพิ่งเข้ามาเป็นสนมได้ไม่นาน ได้เลื่อนยศรวดเร็วเลยผยอง ไม่ยอมมาเข้าเฝ้าไทเฮา" เต๋อเฟยเริ่มแผนการทันที
"เมื่อคืนเสียนเฟยอยู่ถวายงานฝ่าบาททั้งคืนเพคะ" ซูเฟยพูดแทนซูลี่ที่ไม่ได้อยู่ที่นี่
"ถึงจะถวายงานฝ่าบาททั้งคืนก็ควรจะมาคารวะไทเฮาให้ได้" เต๋อเฟยยังคงจะเอาผิดเสียนเฟยให้
"เจ้าทั้งสองให้ความสำคัญกับไทเฮาขนาดนี้ นับเป็นเรื่องที่ดีและน่าชื่นชมมาก" ฮองเฮาพูดกับสนมคนอื่นด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขามตามปกติ "ส่วนเรื่องของเสียนเฟย ข้าจะลงโทษให้..."
"ฮองเฮา เสียนเฟยเพิ่งจะเข้าวังมาใหม่ เรื่องกฏระเบียบก็อาจจะบกพร่องไปบ้าง ผิดครั้งแรกยังไม่ต้องสั่งลงโทษแต่ส่งคนของเจ้าไปอยู่ตำหนักจิ่งเลอให้นางคอยแนะนำเสียนเฟยแทน"
"เพคะไทเฮา" ฮองเฮารับคำสั่งของไทเฮาด้วยความแปลกใจ
เหล่าสนมทั้งหมดในโถงก็แปลกใจไปตามๆ กัน ปกติแล้วไทเฮาเป็นคนที่เคร่งขัดเรื่องกฏระเบียบมาก ไม่เคยผ่อนปรนให้ใครโดยเฉพาะฮองเฮา ที่ดูแลภายในวังหลังทั้งหมด
-
"โปรดไตร่ตรองด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" เสียงของเหล่าขุนนางเกือบทั้งห้องโถงดังกึกก้อง ก้มลงแนบพื้นเพื่อกดดันฮ่องเต้
กุนหรงอยู่ในฉลองพระองค์ของจักรพรรดิ นั่งสงบบนบังลังก์ไม่แสดงอาการใดๆออกมา ไทเฮาที่อยู่ด้านหลังม่านเบื้องหลังที่ประทับของจักรพรรดิเองก็เช่นกัน ทั้งห้องโถงสำหรับประชุมเช้าเงียบกริบ จนไม่ได้ยิ้มแม้เสียหายใจ เหล่าขุนนางเหงื่อตกและเริ่มเลิกลั่กกันไปหมด
"ใต้เท้าจ่างซุน" กุนหรงทำลายความเงียบลง
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ใต้เท้าจ่างซุนตอบรับ
"ท่านคิดเห็นอย่างไร?" กุนหรงถาม
"แม้การก้าวก่ายกับเรื่องในวังหลังจะไม่สมควร แต่สายเลือดกบฏไม่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้าจอมพ่ะย่ะค่ะ" ใต้เท้าจ่างซุนมั่นใจว่ากุนหรงจะต้องทำตามความต้องการของขุนนางและเชื่อฟังเขาเหมือนทุกครั้ง
"ข้าหมายถึงขุนนางที่ก้าวก่ายกับเรื่องในวังหลวง ท่านคิดเห็นอย่างไร?" กุนหรงแสดงสีหน้าตำหนิ "แต่ตอนนี้ความคิดเห็นของท่านคงไม่เป็นกลาง"
"กระหม่อมขอแสดงความเห็นพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ชายหนุ่มหน้าตาจริงจัง ท่าทางสง่างามและดูโมโหตลอดเวลา เดินออกมากลางห้องโถงและคุกเข่าลง
"เจ้าคิดเห็นอย่างไรอ๋องจิ้น?" กุนหรงเผลอยกยิ้มที่มุมปาก
"หน้าที่ของขุนนางคือบริหารบ้านเมือง ให้เจริญก้าวหน้า ดูแลราษฎร์เป็นเขตหรือแคว้นไป ข้าขอถามพวกท่านเหล่าขุนนางหน่อย มีท่านใดที่ก้มหน้าอยู่ตอนนี้มีเพียงฮูหยินที่ดูแลท่านไม่มีสตรีอื่นบ้าง โปรดแสดงตัว" ทั้งห้องโถงมองหน้ากันเองเพื่อจะมีใครสักคนที่แสดงตัวว่ามีเมียเดียว แต่ก็ไม่มีใครแสดงตัวเลยสักคน อาจเป็นเพราะการมีเมียเดียวถือเป็นการแสดงอำนาจและบารมีที่ต้อยต่ำสำหรับผู้ชายยุคนี้หรือไม่พวกเขาทั้งหมดก็มีมากกว่าหนึ่งภรรยาทุกคนเพื่อหาความสุขให้กับตนเอง
"เห็นได้ชัดเจนว่าไม่มี เช่นเดียวกับองค์จักรพรรดิ มีบารมีและหน้าที่มากมาย ดูแลประชาราษฎร์นับไม่ท้วน เสียสละมากมาย แต่ผู้ที่คอยดูแลรับใช้กลับมีเพียงหยิบมือและพวกนางเหล่านั้นยังมีหน้าที่ให้กำเนิดเชื้อสายมังกร ไม่ใช่เพียงแค่หาความสุขและสำราญแบบพวกท่าน เช่นนี้พวกท่านยังมากดดันฝ่าบาท อย่างไร้สาระ ทำไมพวกท่านไม่รีบวางแผนบริหารคลังข้าวในช่วงหน้าหนาวที่จะมาถึงนี้ให้จริงจัง เช่นนี้บ้าง!" อ๋องจิ้นต่อว่าเหล่าขุนนาง
"แม้จะจริงอย่างที่ท่านอ๋องกล่าวมา แต่สายเลือดกบฏ..." ใต้เท่าจาง เริ่มแก้ทาง
"ใต้เท้าจาง ท่านกลัวสตรีตัวเล็กๆ และตระกูลจิ้นที่มีจำนวนคนเพียงแค่หกชีวิต อย่างนั้นหรือ เห็นทีฝ่าบาทควรเปลี่ยนเสนบาดีฝ่ายตรวจสอบ เห็นด้วยหรือไม่" สิ้นคำของอ๋องจิ้น ขุนนางทุกคนที่ก้มแนบพื้นกดดันจักรพรรดิของพวกเขาตำคำสั่งของใต้เท้าจ่างซุน ลุกขึ้นมานั่งหลังตรงตามเดิม
'พรึ่ด~' เสียงกลั้นขำไม่ใช่ของใครอื่นนอกจากจิ้นฟางชง จากกระกูลจิ้นที่ถูกอ๋องจิ้นพูดถึงเมื่อกี้นี้
"อ่ะแฮ่ม! ขออภัยฝ่าบาท ใต้เท้าจาง สงสัยข้าจะเป็นคอแห้งไปหน่อย" ฟางชงแก้ตัวแบบไม่ได้ตั้งใจหลบซ่อนความรู้สึกที่แท้จริง
"ถ้าใครมีฏีกาหรือเรื่องที่ต้องการแก้ไขให้เสนอมา" ฟางชงประกาศ
การประชุมช่วงเช้าดำเนินต่อไป พร้อมกับความรู้สึกชาที่หน้าของเหล่าขุนนางที่กดดันให้กุนหรงขับไล่ซูลี่ออกจากวัง แต่คนที่หน้าชากว่าใครๆ คงไม่พ้นใต้เท้าจางและใต้เท้าจ่างซุน
-
ปั้ก!!
"โดนกัดหรือไม่เจ้าคะ เจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรีบเข้าไปดูซูลี่
"ข้าบอกเจ้าแล้วไง อย่าฆ่าในทันที แค่หยุดการเคลื่อนไหวก็พอ" ซูลี่พูดกับหวั่นเอ๋อ แต่สายตาจ้องมองไปยังงูจงอางที่โดนมีดสั้นปักหัวแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะ
"ขออภัยเจ้าจอมเพคะ" หวั่นเอ๋อคุกเข่า
"ลุกขึ้นเถอะ ขอบใจเจ้ามากนะ" ซูลี่ค่อนข้างเสียดายชีวิตเจ้างูตัวนี้เพราะพิษของมันใช้ทำยาและทดลองยาได้อีกหลายตัว "ส่งซากเจ้านี้ไปให้ท่านพ่อด้วย น่าจะยังพอรีดพิษที่มีอยู่ได้"
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรีบจัดการตามที่ซูลี่สั่ง
"งู!!" เสียงร้องด้วยความตกใจแต่ก็เคยชินเสียแล้วดังขึ้นพร้อมกับหญิงสาวที่ยกถาดกำยานที่ใช้แล้วเข้ามา "อรุณสวัสดิ์เพคะเจ้าจอม กำยานในห้องประชุมเช้าเพคะ มีรับสั่งให้นำกำยานชุดใหม่ไปถวายทันทีที่ปรุงเสร็จเพคะ"
"ขอบใจชิงชิง เตรียมอุปกรณ์ให้ข้าที่ วันนี้ฮองเฮาสั่งไม้จันทน์หอมเข้ามาใหม่ ไปรับมาด้วยนะ" ชิงชิงเป็นสาวใช้คนใหม่ที่ได้รับพระราชทานมาจากฮองเฮาตามคำสั่งของไทเฮา ทำให้ซูลี่ไม่สามารถส่งนางกลับไปได้
ชิงชิงรู้เรื่อกฏระเบียบภายในวังหลังและแนะนำเธอได้อย่างดีเยี่ยมทั้งทีอายุน้อยกว่าซูลี่ เพราะนางเกิดและเติบโตมาในวังหลัง และนางก็คอยรายงานเรื่องราวในตำหนักจิ่งเล่อให้ฮองเฮารู้
"เจ้าจอมเพคะ" ชิงชิงแสดงท่าทีให้รู้ว่ามีเรื่องจะพูด
"พูดมาเถอะ" ซูลี่กินอาหารเช้าต่อไป
"จะไม่บอกฝ่าบาทเรื่องงูจริงๆ หรือเจ้าคะ" ตั้งแต่ที่ชิงชิงเข้ามาอยู่ที่นี่ได้สองสัปดาห์ก็มีสัตว์พิษส่งมาที่ตำหนักเป็นประจำทุกวัน และได้ยินมาว่าตั้งแต่ซูลี่ได้รับตำแหน่งเสียนเฟยมาตลอดหนึ่งเดือน ก็มีทั้งกบพิษ งูพิษ ตะขาบ แมลงป่องและแมงมุมพิษแวะเวียนกันมา
"ถ้าเจ้ากลัว ก็ขอฮองเฮากลับไปรับใช้ตามเดิมเถอะ" ซูลี่กลืนอาหารลงไปก่อนจะพูด
"หม่อมฉันเป็นห่วงเจ้าจอมจริงๆ นะเพคะ ถึงแม้หม่อมฉันจะเป็นคนของฮองเฮาก็ตาม" ชิงชิงไม่เคยปิดบังเรื่องที่เธอรับใช้ฮองเฮาตั้งแต่แรก
"ถ้าเป็นห่วงข้าจริง ก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี อย่าให้มีเรื่องที่ข้าต้องเดือดร้อนเพราะเจ้าก็พอ ข้าอิ่มแล้ว ยกสำหรับไป" ซูลี่หักตะเกียบและวางบนถาดอาหาร "เตรียมอุปกรณ์ทำกำยานมาและไม้จันทร์ใหม่ภายใน2เค่อ(30นาที)"
"เพคะเจ้าจอม" ชิงชิงรับคำ และรีบจัดการงานของเธอให้ทัน
แม้ซูลี่จะเป็นเจ้าจอมที่ใจดี ยอมส่งสายลับที่เจ้าจอมคนอื่นหรือสนมคนอื่นกลับไปแบบไม่มีรอยขีดข่วน ไม่เล่นเกมชิงดีชิงเด่นกับใคร ไม่คิดจะฟ้องกุนหรงถึงเรื่องสัตว์พิษทั้งหลาย และไม่ได้ตอบโต้กลับไปเลย แต่เธอก็เป็นคนที่เข้มงวดมากโดยเฉพาะเรื่องเวลา
ชิงชิงยกสำหรับอาหารกลับมาที่ห้องเครื่อง วางสำหรับไว้ที่โต๊ะและออกมาทันที เพราะต้องรีบกลับไปเตรียมของให้ซูลี่ไม่อย่างนั้นคงโดนลงโทษ
นางกำนัลคนหนึ่งหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและสำรวจสำหรับของซูลี่ทันที ข้าวหายไปเพียงเล็กน้อย ส่วนกับข้าวแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย และสุดท้ายคือตะเกียบที่ถูกหักถูกหญิงนางนั้นนำผ้ามาห่อและหยิบออกไปด้วย
ชิงชิงเหนื่อยหอบจากการรีบเตรียมอุปกรณ์และไม้จันทร์สำหรับทำกำยานถวายองค์จักรพรรดิอยู่หน้าห้องของซูลี่
"ทำไมเจ้าไม่ช่วยเจ้าจอมด้านใน" หวั่นเอ๋อที่กลับมาตำหนักหมอหลวง เจอชิงชิงนั่งพักอยู่ก็ต่อว่าและไม่รอคำตอบ นางรีบเข้ามาหาซูลี่ด้านใน
"มาพอดีเลยหวั่นเอ๋อ ช่วยข้ายกไปถวายฝ่าบาทที" ซูลี่ล้างมือและซับเรียบร้อย "ชิงชิง เจ้าเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อย ข้าจะกลับมาตรวจหลังถวายกำยานให้ฝ่าบาท"
"เพคะเจ้าจอม" ทั้งสองตอบรับและเดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ระหว่างทางที่กำลังเดินไปยังตำหนักเสวียนเจิ้ง ซูลี่ได้พบกับเหล่าสนมตำแหน่งเล็กๆ จำนวนมากราวกับมารออยู่ คงเพราะนางและหวั่นเอ๋อต้องผ่านทางนี้เวลานี้ทุกวัน เพื่อนำกำยานไปถวายองค์จักรพรรดิ ตั้งแต่เข้าวังมาไม่เคยขาดสักวัน แต่เธอไม่ได้เสียเวลาคุยด้วยนาน อ้างไปว่าให้องค์จักรพรรดิรอไม่ได้ ทำให้สนมคนอื่นๆ ยอมถอยไปแต่โดยดี
"คารวะเจ้าจอมเสียนเฟยเพคะ" หญิงสาวหน้าตาสะสวยผิวขาวเนียนผมดำขลับ ดูอายุแล้วน่าจะไม่ห่างจากซูลี่มาก และเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของนางก็คือปิ่นรูปดอกโบตั๋นประดับเพชรสีน้ำเงินเข้ม
"เจอเจ้าทุกวันเลยอู่เจาอิ๋" อู่ ฮวาฮวน ลูกสาวเจ้ากรมมหาดไทคนโปรดของกุนหรงก่อนหน้าซูลี่ เดินมาขวางทางเดินไปยังตำหนักเสวียนเจิ้ง ทำให้ซูลี่ต้องยอมพูดคุยด้วย
"เจ้าจอมเสียน ได้โปรด..." ยังไม่ทันทีฮวาฮวนจะได้พูดอะไรซูลี่ก็แทรกขึ้นก่อน
"ตอนนี้ข้ากำลังรีบ เจ้าคงเข้าใจว่าไม่สมควรจะปล่อยให้ฝ่าบาทต้องรอ ข้าขอตัว" ซูลี่เดินเลี่ยงฮวาฮวนออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้หวั่นเอ๋อต้องเร่งฝีเท้าให้ทัน
"เจ้าจอมเสียนเฟยจงใจหลบเลี่ยงอย่างชัดเจนเลยนะเจ้าคะ" นางกำนัลคนสนิทของฮวาฮวนแสดงความคิดเห็น
"หยุด เจียเจีย ถ้าใครได้ยินเข้าจะทำยังไง?" ฮวาฮวนใช้น้ำเสียงดุนางกำนัลคนสนิท แต่สายตายังจ้องแผ่นหลังของซูลี่ที่ไปไกลแล้ว "ยังไงซธนางก็ต้องผ่านทางนี้ทุกวัน ข้ายังไม่โอกาสอยู่"
"ข้ามาถวายกำยานตามคำสั่งของฝ่าบาท" ซูลี่บอกแก่ทหารหน้าตำหนักเสวียนเจิ้ง
"ขอล่วงเกินพ่ะย่ะค่ะเจ้าจอมเสียนเฟย" หมอหลวงขออนุญาตตรวจสอบกำยานอย่างละเอียด
"ขอล่วงเกินเพคะเจ้าจอมเสียนเฟย" นางกำนัลรับใช้องค์จักรพรรดิได้ค้นตัวของซูลี่อย่างละเอียด
"ขอล่วงเกินนางกำนัลจิ้น" หลังจากค้นตัวซูลี่แล้วก็เป็นหวั่นเอ๋อ
"เชิญเจ้าจอมเสียนเฟยพ่ะย่ะค่ะ" ทหารรับแจ้งจากหมอหลวงและนางกำนัลเรียบร้อยก่อนจะเชิญซูลี่เข้าไปด้านใน
ซูลี่และหวั่นเอ๋อเดินเข้าไปในตำหนักตามหลังนางกำนัลเงียบ (หูหนวกเป็นใบ้) นางพาไปยังห้องสำหรับรอทรงงาน เพราะตอนนี้องค์จักรพรรดิมีขุนนางใหญ่ที่กำลังปรึกษากันอยู่
"ท่านพี่ ส่งนางออกไปเถอะ" อ๋องจิ้นมีน้ำเสียงเป็นกังวลมากต่างจากในห้องประชุมเช้าอย่างสิ้นเชิง
"อิ๋หมิง เมื่อเช้าเจ้ายังเข้าข้างข้าอยู่เลย ตอนนี้มาบ่นข้าเหมือนกับแม่เจ้าอีกคน" กุนหรงหันไปมองฟางชงที่มือหยุดเขียนเอกสารแต่ดวงตายังคงจ้องที่กระดาษ "ใต้เท้าจิ้น ท่านออกไปรอข้าที่ห้องข้างๆ ก่อนเถอะ"
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ฟางชงโค้งคำนับก่อนจะออกไป
แม้จะแสดงออกด้วยความเคารพและนอบน้อม แต่ในใจกลับอยากกระโดดถีบอ๋องจิ้นขาคู่ให้กระเด็นทะลุออกตำหนักทรงงาน กลิ้งลงบันไดของตำหนักเสวียนเจิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป
กุนหรงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แอบขำ กับท่าทีนอบน้อมของฟางชงแต่มือขาวกำแน่นจนสั่นไปหมด
"เจ้านี่นะ พูดไม่ระวังแบบนี้ เดี๋ยวก็เจ็บตัวแบบไม่ทันตั้งตัวหรอก" กุนหรงถอนหายใจกับนิสัยขวานผ่าซากของอิ๋หมิงน้องชายที่เขารักที่สุด
"ข้าจริงจังนะท่านพี่ ทั้งจิ้นซูลี่และจิ้นฟางชง อาจทำให้ท่านลำบากในภายภาคหน้า เป็นศัตรูกับขุนนางทั้งอาณาจักรแถมยังเป็นสายเลือดกบฏอีกต่างหาก" อิ๋หมิงยังคงพูดต่อไปไม่สนใจเรื่องที่กุนหรงเตือน
"เจ้าเป็นห่วงเกินไปแล้ว ข้าไว้ใจพวกเขาเหมือนที่ไว้ใจเจ้านั่นแหละ" กุนหรงทำท่าทางหยิบฎีกาขึ้นมาอ่านแต่ที่จริงแค่อยากจะเลี่ยงบทสนทนานี้
"ข้ารู้ว่าท่านไม่เคยอ่านฎีกา อย่ามาเนียน" อิ๋หมิงต่อว่ากุนหรง
"เจ้านี่นะ!! ขี้บ่นจริง ข้าเป็นฮ่องเต้แล้วนะ เจ้าจะมาบ่นข้าแบบนี้ไม่ได้ สั่งลงโทษซะดีไหม?" กุนหรงโยนฎีกาลงกับที่นั่ง
"สั่งเลยพ่ะย่ะค่ะ แต่ท่านต้องส่งตระกูลจิ้นออกไปนอกเมือง" อิ๋หมิงตอบแบบไม่กลัวตาย
"เจ้าน้องคนนี้ ไปฝึกซ้อมทหารไป ข้าขี้เกียจเถียงกับเจ้าแล้ว" กุนหรงโบกมือไล่อิ๋หมิง และทำท่าทางไม่สนใจเขาแล้ว "จางหมิ่น เรียกใต้เท้าจิ้นมาที"
อิ๋หมิงได้แต่ถอนหายใจทิ้งกับความดื้อดึงของพี่ชายต่างมารดา "ทูลลาพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่" อิ๋หมิงคำนับกุนหรงแล้วออกไปจากตำหนักทรงงานอย่างเหนื่อยหน่าย
"เป็นอย่างไรบ้างท่านอ๋อง?" ใต้เท้าอู่ ที่รออยู่ด้านนอกตำหนักทรงงานถามทันทีที่อ๋องจิ้นออกมา
"ท่านพี่ไม่ฟังข้าเลย" อ๋องจิ้นมีสีหน้าเหนื่อยหน่าย
"ไท่เฟยแจ้งให้ท่านอ๋องไปพบทันทีด้วยขอรับ" ใต้เท้าอู่แจ้งข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาก่อนหน้านี้
"ท่านแม่คงได้พูดคุยกับไทเฮาแล้ว เชิญไปพบท่านด้วยกันเถอะท่านอา" อ๋องจิ้นเดินนำใต้เท้าอู่ไปยังจวนของไท่เฟยภายในตำหนักของไทเฮา
-
"ท่านฟางชง!!" หวั่นเอ๋อที่เห็นฟางชงเดินเข้ามาในห้องรอทรงงานก็ดีใจ ลุกไปหา
"คารวะใต้เท้าจิ้น" ซูลี่ยังคงโกรธฟางชงไม่หายแม้ว่าจะได้เจอกันทุกวันตั้งแต่เข้าวังมาก็ตาม
"หายโกรธพี่สักทีเถอะซูลี่" ฟางชงทำเสียงน้อยใจและหันไปหาหวั่นเอ๋อ "เจ้าสบายดีนะหวั่นเอ๋อ" เขาลูบหัวหวั่นเอ๋อ ด้วยความเอ็นดูนางเหมือนเป็นน้องสาวอีกคน
"สบายดีเจ้าค่ะ แต่คิดถึงอาหารฝีมือนายหญิงมากเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อตอบอย่างน่ารักผิดกับท่าทีปกติที่ดูแข็งกระด้างและเจ้าระเบียบ
"ข้าจะแอบเอาอาหารท่านแม่มาให้นะ" หวั่นเอ๋อเกาะแขนฟางชงตามเขามานั่งที่โต๊ะร่วมกับซูลี่
"ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อดีใจมาก แต่ยังต้องอดใจรออยู่
"แล้วเจ้าล่ะอยากกินอาหารอะไรที่บ้านไหมซูลี่?" ฟางชงหันไปถามน้องสาวที่รัก
"ข้า... คะ..แค่ก แค่ก" ยังไม่ทันจะใช้คำพูดประชดประชันใส่พี่ชายต่อ ซูลี่ก็ไอออกมาเป็นเลือด เลอะผ้าเช็ดหน้าสีขาว
"เลือด!!"


บทที่ 2 เสียนเฟย
"อรุณสวัสดิ์พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ฟางชงทักทายกุนหรงทันทีที่ขาของเขาก้าวเข้ามาเหยียบภายในห้องทรงงานส่วนองค์จักรพรรดิในตำหนักเสวียนเจิ้ง
"มาทำงานแต่เช้ามืดเลยนะราชเลขา" กุนหรงยกยิ้มที่มุมปาก มองฟางชงด้วยสายตาเหมือนกำลังมองของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนุก
กุนหรงหันไปสั่งจางหมิ่นด้วยสายตาให้เขาและเหล่าคนรับใช้คนอื่นออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูไม่ให้ใครมารบกวนเพิ่มเติมอีก
"เป็นเรื่องปกติของข้าราชการพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ฟางชงไม่ได้ชื่นชอบกุนหรงเท่าไร แต่เขาต้องปั้นหน้ายิ้มเพื่อน้องสาว "เมื่อคืนนี้ฝ่าบาทหลับไม่สบายหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ"
กุนหรงรู้ทันว่าที่ฟางชงทำเป็นถามถึงการนอนของเขาก็เพราะอยากรู้ว่าน้องสาวของเขาได้เข้าหอกับจักรพรรดิหรือไม่ และเขาตั้งใจจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"เจ้านี่ใส่ใจข้าดีจริงๆ คิดจะประจบข้าตอนนี้งั้นเหรอ?" กุนหรงเดินอ้อมฟางชงมานั่งที่โต๊ะทำงานของเขา ทำท่าทางเป็นกำลังดูฏีกาที่ตรวจแล้วอีกครั้ง
"หม่อมฉันดูเหมือนพวกขี้ประจบหรือพ่ะย่ะค่ะ?" ฟางชงไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากุนหรงกำลังก่อกวนเขาเพราะยิ้มที่มุมปากของกุนหรงเป็นสิ่งที่เขามักจะได้เห็นก่อนที่กุนหรงจะเริ่มก่อกวนใคร
"ก็ไม่แน่หรอก เจ้าควรจะประจบข้าไว้บ้าง เพราะน้องสาวเจ้าเป็นสนมของข้าแล้ว" กุนหรงวางฏีกาลงและจ้องมองฟางชงว่าจะมีท่าทางอย่างไร
ฟางชงนิ่งเงียบอยู่อึดใจหนึ่งจนเสียงไก่ที่กุนหรงเลี้ยงไว้ในวังตัวหนึ่งขันตอนรับพระอาทิตย์ที่โพล่พ้นขอบฟ้าบนหลังคาตำหนักเสวียนเจิ้ง "ฝ่าบาท ทรงอย่าลืมนะพ่ะย่ะค่ะ ว่าน้องสาวของกระหม่อมเข้ามาในวังเพื่ออะไร และข้อตกลงที่ฝ่าบาทตกลงกับข้าไว้คืออะไร"
-
"คุณหนู รีบตื่นเถอะเจ้าค่ะ จะไปเข้าเฝ้าสายแล้วเจ้าคะ" หวั่นเอ๋อเขย่าตัวซูลี่ที่เพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน
"เพิ่งได้นอนเองหวั่นเอ๋อ" ซูลี่งัวเงียตื่นขึ้นมา
หวั่นเอ๋อรีบเตรียมน้ำเย็นจัดล้างหน้าซูลี่ให้เธอตื่นตัวก่อนจะลากไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดสีฟ้าอ่อน เพื่อให้ดูนอบน้อมและไม่เป็นจุดเด่นเพราะยังไง เรื่องที่เธอถูกเชิญเข้ามาเป็นสนมและถูกเรียกเขาตำหนักกันลู่ทันทีที่มาถึงก็เด่นมากพออยู่แล้ว
สาวงามถูกจับเรียงตามยศศักดิ์ของตระกูล แต่ซูลี่กลับไปยืนอยู่ท้ายแถวตามตำแหน่งที่ขันทีรับใช้กำหนดให้ เธอยอมตามน้ำไปก่อน ถ้าเข้ามาวันแรกแล้วโวยวายมีปัญหาทันทีจะไม่ดีต่อตัวเธอ
เหล่าสนมเอกและสาวใช้คนสนิทเดินขึ้นไปนั่งตามลำดับที่ถูกจัดไว้ หญิงสูงศักดิ์ที่มาเป็นคนสุดท้ายและทุกคนในที่นี้ต้องคำนับก็คือฮองเฮา ซูลี่ตกตะลึงในความสง่างาม ไม่เคยมีสตรีนางใดในชีวิตของซูลี่ที่จะสง่างามได้เท่ากับฮองเอาอีกแล้ว แม้กุ้ยเฟยจะงดงามจนดอกไม้ยังอายแต่ความสง่างามของฮองเฮาทำให้คำกล่าวที่ว่า ถ้าฮ่องเต้เป็นมังกร ฮองเฮาก็เป็นหงส์ ไม่ห่างไกลจากความจริงเลยสักนิด
"ให้พวกนางเข้ามาได้" ฮองเฮาออกคำสั่งหลังจากที่สำรวจดูแล้วว่าสนมคนไหนมาและไม่มาบ้าง
"เบิกตัวสนมใหม่เข้าเฝ้าได้" ขันทีของฮองเฮาประกาศ
เหล่าสนมที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทยอยกันเดินเข้ามาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนใส่ชุดมีสีสันโดดเด่นและมั่นใจในความงดงามของตัวเอง เพราะแบบนั้นทำให้ซูลี่ที่ใส่ชุดสีอ่อนอยู่คนเดียวกลายเป็นโดดเด่นกว่าใครๆ
[หัวข้าจะเป็นรูเพราะสายตาของฮองเฮาและเจ้าจอมแล้ว] ซูลี่รู้สึกเกร็งไปหมดเพราะสายตาที่ทิ่มแทงและสายตาพินิจต่อนาง
"คุกเข่าลง" ขันทีคนเดิมประกาศอีกครั้ง
"ถวายบังคม ฮองเฮา เจ้าจอมกุ้ยเฟย เจ้าจอมซูเฟย เจ้าจอมเต๋อเฟยเพคะ" เสียงของสนมใหม่ทั้งหมดพูดออกมาพร้อมกันและคำนับลงกับพื้น
"ตามสบาย" ฮองเฮาจ้องมองซูลี่ที่อยู่หลังสุดทางซ้าย
"ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ" สนมมาให้ทุกคนดันตัวขึ้นจากพื้นอยู่ในท่าทางคุกเข่าและมองพื้นด้านหน้าตัวเอง
"พวกเจ้าได้รู้กฏระเบียบจากจางกงกงแล้ว" กุ้ยเฟยลุกขึ้นพูดตัดหน้าฮองเฮา เดินสำรวจใบหน้าของสนมใหม่ทีละคน "จงรักษากฎระเบียบอย่างเคร่งคัด กิริยามารยาทความประพฤติดีงาม ถึงจะอยู่ในวังหลังแห่งนี้ได้ แต่พวกเจ้าก็ต้องมีความงดงามและดวงด้วยเช่นกัน ถ้าโชคดีพอการถวายตัวเพียงครั้งเดียวก็ทำให้สุขสบายไปได้ตลอดชีวิตแต่บางคนแม้แต่โอกาสจะถวายตัวก็ไม่มี" กุ้ยเฟยแสดงให้เห็นว่านางมีอำนาจและถ้าสนมใหม่คนไหนที่ต้องการโอกาสก็ให้สวามิภักดิ์กับนาง
"เจ้าน่ะ ชื่ออะไร?" กุ้ยเฟยอยู่ตรงหน้าซูลี่
"หม่อมฉัน จิ้นซูลี่ คำนับเจ้าจอมกุ้ยเฟยเพคะ" ซูลี่ประสานมือยกขึ้นด้านหน้าและก้มหัวลงพอเป็นพิธี
"ลูกสาวจิ้นหนิงเหอ สายเลือดกบฏราชวงศ์สุ่ย" กุ้ยเฟยประกาศเสียงดัง
เสียงซุบซิบนินทาอืออึงขึ้นหนาหู ซูลี่ไม่คิดว่ากุ้ยเฟยจะทำแบบนี้และรู้ได้จากสิ่งที่นางเพิ่งทำลงไปว่าอำนาจในวังหลังแห่งนี้ของนางมากมายแค่ไหน และที่สำคัญที่สุดคือเธอเป็นคนที่ทุกคนอยากกำจัดมากกว่าใครในที่นี้
"สายเลือดกบฏมาเป็นสนมได้ด้วยอย่างนั้นหรือ?"
"ไม่ใช่ว่าราชวงศ์สุ่ยถูกฆ่าตายไปหมดแล้วเหรอ?"
"ทำไมยังมีชีวิตอยู่อีกล่ะ?"
"เรียกทหารมาจับดีไหม?"
"เป็นกบฏแท้ๆ ทำไมมาเสนอหน้าอยู่ที่นี่?"
"ไม่รู้จักที่ของตัวเองหรือว่าโง่มากกันแน่"
"ให้มาอยู่ร่วมกับพวกเราแบบนี้ได้ยังไง?"
"เงียบ!" ฮองเฮายืนขึ้นและหยุดเสียงนินทาด้วยคำเดียว
"มีราชโองการ!" ขันทีเฉินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับราชโองการ ขบวนเชิญราชโองการเดินไปยังหน้าที่ประทับ
ฮองเฮาและเจ้าจอมทั้งสามรีบเดินมาด้านหน้าที่ประทับประจำตำแหน่งและคุกเข่าลงเพื่อรอรับราชโองการ
"จิ้น ซูลี่มาด้านหน้า" ขันทีเฉินเรียกซูลี่
ซูลี่รีบลุกขึ้นยืนเดินผ่านสนมคนอื่นๆ ไปด้านหน้าพวกนาง คุกเข่าลงทางขวาของขันทีเฉิน นอกจากฮองเฮาแล้วเจ้าจอมทั้งสามก็จ้องมองซูลี่อยู่ด้านซ้ายของขันทีเฉิน สายตาที่ส่งแรงอาฆาตรุนแรงที่สุดคือสายตาของกุ้ยเฟย "หม่อมฉันจิ้น ซูลี่ น้อมรับราชโองการ"
"มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งจิ้น ซูลี่ขึ้นเป็นเจ้าจอมเสียนเฟย พร้อมพระราชทานตำหนักจิ่งเล่อให้เป็นที่ประทับส่วนตัว ตอบแทนความสำราญที่มอบให้แก่จักรพรรดิเมื่อคืนนี้ จบราชโองการ" ขันทีเฉินประกาศราชโองการให้ทราบโดยทั่วกัน และส่งราชโองการไปให้ซูลี่
"หม่อมฉันจิ้น ซูลี่น้อมรับราชโองการ" ซูลี่ตกตะลึงกับคำประกาศตามราชโองการของกุนหรง มันดูเปิดเผยมากจนเธอสับสนไม่รู้ว่าควรดีใจหรืออับอายดี
[หลี่ กุนหรง!!] ซูลี่กรีดร้องในใจได้แต่จิตนาการว่าเธอบุกไปที่ห้องทรงงานและเตะตัดขากุนหรง
ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่ากุนหรงมีเจตนาให้ขันทีเฉินนำราชโองการมาประกาศต่อหน้าเหล่าสนมใหม่และเก่า ตำหนักจิ่งเลอเธอก็เข้าอยู่ตั้งแต่เมื่อวาน เขาทำแบบนี้เพื่อให้เธอเป็นจุดสนใจและทำให้สนมคนอื่นๆ รู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน เพื่อเริ่มแผนการที่วางไว้
ถือเป็นเรื่องดีแต่ก็กลายเป็นจุดสนใจมากเกินไปด้วย ซูลี่รู้ได้ถึงความริษยาและความโกรธจี้หลังเธอเต็มไปหมด
"ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะเจ้าจอมเสียนเฟย" ขันทีเฉินยิ้มให้ซูลี่
"ฝ่าบาทให้หม่อมฉันเชิญฮองเฮาไปพบที่ตำหนักทรงงานพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีเฉินหันไปหาฮองเฮา แจ้งคำเชิญด้วยความนอบน้อม
ฮองเฮาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากแสดงกิริยาให้รู้ว่าเธอรับรู้แล้ว หางตาชำเลืองไปทางซูลี่ที่อยู่ด้านหลังเล็กน้อย และออกไปจากตรงนั้นพร้อมกับขบวนของนางในและขันทีรับใช้ส่วนพระองค์
"น้อมส่งฮองเฮาเพคะ" สนมทุกคนคุกเข่าลงอีกครั้งเพื่อส่งฮองเฮา
"ได้เลื่อนยศรวดเร็วเหลือเกินนะ เสียนเฟย!!" น้ำเสียงของกุ้ยเฟยเน้นไปที่ชื่อตำแหน่งของซูลี่ และออกไปด้วยความโกรธ นางในและขันทีรับใช้ของนางตามไปแทบไม่ทัน
"น้อมส่งเจ้าจอมกุ้ยเฟยเพคะ" เหล่าสนมที่เพิ่งคุกเข่าก็ต้องรีบคุกเข่าลงไปอีกรอบเพราะความหุนหันของกุ้ยเฟย ทำให้ดูไร้ระเบียบและทุลักทุเลมาก
"วันนี้ก็พอแค่นี้แล้วกัน" ซูเฟยที่มียศสูงสุดในที่นี่ประกาศ
"น้อมส่งเจ้าจอมซูเฟย เจ้าจอมเต๋อเฟย เจ้าจอมเสียนเฟยเพคะ" เหล่านางสนมที่อยู่ตรงนั้นพูดพร้อมเพรียงกัน พวกนางไม่ได้ลุกขึ้นเพื่อว่าจะมีใครรีบไปไหนอีก ถ้าลุกนั่งมากกว่านี้เข่าพวกนางคงเสื่อมก่อนจะถึงวัยกลางคน
ซูลี่ที่ตอนนี้มียศเทียบเท่าสนมเอก ทำแค่ย่อลงและค้อมศีรษะเล็กน้อยให้เจ้าจอมทั้งสอง
"น้องเสียนเฟย" เสียงอ่อนหวานของเต๋อเฟยเรียกซูลี่ "ยินดีด้วยกับการเลื่อนขั้นที่รวดเร็วนะ คงมีหลายอย่างที่เจ้าไม่สะดวกและยังใหม่กับวังหลังแห่งนี้ มีอะไรให้ช่วยก็บอกข้าได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ"
"พี่เต๋อเฟยช่างมีน้ำใจ ไว้น้องจะขอรบกวนวันหลัง" ซูลี่ตอบกลับอย่างรักษาท่าที
ขบวนของเต๋อเฟยตาม ซูเฟยออกไป ซูลี่เองก็เดินตามออกไปหาหวั่นเอ๋อที่รออยู่ด้านนอก
"กลับตำหนักก่อนเถอะหวั่นเอ๋อ" ซูลี่เห็นหวั่นเอ๋อ เหมือนจะพูดอะไรสักอย่างเลยชิงพูดก่อน สนมมากมายทยอยกันออกมาจากตำหนักเข้าเฝ้าช่วงเช้า
เมื่อเดินกลับมาถึงตำหนักจิ่งเล่อซูลี่และหวั่นเอ๋อก็ได้พบกับกองของมากมายที่ลานกลางตำหนัก หวั่นเอ๋อรีบเข้าไปพูดคุยกับขันทีและนางกำนัลที่ยืนเฝ้าของที่ตนนำมา ซึ่งมีมากมายจนเธอต้องไปเอากระดาษมาจด
ระหว่างนั้นซูลี่ก็ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ที่หน้าห้องส่วนตัวของเธอ หลังจากหวั่นเอ๋อส่งคนนำส่งของกำนัลจนหมดแล้วก็ส่งรายชื่อที่เธอจดให้กับซูลี่
"คุณหนูจะทำยังไงกับของกำนัลพวกนี้ดีค่ะ" หวั่นเอ๋อรอรับคำสั่ง
"เก็บในห้องเก็บของก่อนและอีกเจ็ดวันให้หลังก็ส่งคืนไป" ซูลี่ที่ตอนนี้เมื่อยขาและหลังจะแย่แล้วอยากจะไปเอนหลังพักสายตา "แล้วก็นะหวั่นเอ๋อ ต่อไปต้องเรียกข้าว่าเจ้าจอมแล้ว ไม่ใช่คุณหนู"
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรับคำ
"ถวายบังคมเพคะเจ้าจอมเสียนเฟย หม่อมฉันคัดนางกำนัลและขันมารับใช้เจ้าจอมเป็นพิเศษเลยเพคะ" นางกำนัลฝ่ายพระตำหนักเดินนำกลุ่มคนเข้ามาและรีบประกาศตัวก่อนที่ซูลี่จะปิดประตูห้องส่วนตัว
"ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไรเจ้าค่ะ?" หวั่นเอ๋อรีบเข้ามารับหน้า
"ข้าสวี่เจียงเจียง ตำแหน่งหกซ่าง ฝ่ายพระตำหนัก" นางกำนัลดูมีอายุบอกสถานะของตัวเอง
"ขอบคุณนายหญิงสวี่มากเจ้าค่ะ ตอนนี้เจ้าจอมต้องการพักผ่อน..." ซูลี่ปล่อยให้หวั่นเอ๋อรับหน้าไป ส่วนเธอก็รีบไปเอนหลังเพราะเริ่มเจ็บเข่าขึ้นมาอีกแล้ว
หลังจากได้นอนหลับพักผ่อนไปครึ่งวัน ซูลี่ก็ออกจากห้องนอนมาตามหาหวั่นเอ๋อ
"หม่อมฉันกำลังจะนำถวายสำรับพอดีเลยเพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อเดินมาพร้อมกับสำรับ
อาหารการกินของซูลี่ที่ส่งมาจากห้องเครื่องหน้าตาหน้ากินมาก แต่ซูลี่ที่ต้องระวังตัวเป็นพิเศษเลือกกินแค่บางอย่างที่ดูปลอดภัย อย่างของที่ร้อนหรือของที่ผ่านการปรุงน้อย
"ฝ่าบาทให้นายหญิงสวี่จัดนางกำนัลและขันทีมาให้สิบสองคนเพคะ" หวั่นเอ๋อแจ้งกับซูลี่
"มานั่งกินกับข้าเหมือนที่บ้านเถอะหวั่นเอ๋อ ยังไงตอนนี้ก็มีแค่เราสองคน" ซูลี่ตบเก้าอี้ข้างเธอ
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อทำตามอย่างว่างาย เธอและซูลี่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กเลยเป็นเรื่องธรรมดามากๆ ที่ซูลี่ให้เธอร่วมโต๊ะอาหารด้วยเมื่อต้องกินอาหารคนเดียว ซึ่งเกิดขึ้นบ่อย
"นางกำนัลกับขันทีที่ฮ่องเต้ให้คนจัดมาให้ ส่งรายชื่อให้ท่านพี่ตรวจสอบก่อน ใครมีเบื้องหลังน่าสงสัยก็ให้ส่งคืนที่เดิมไป ห้ามทุกคนเข้ามาในห้องส่วนตัวของข้าโดยเด็ดขาด เจ้าเข้าได้แค่คนเดียว" ซูลี่บอกเรื่องสำคัญก่อนจะไถ่ถามว่าวันนี้หวั่นเอ๋อทำอะไรมาบ้าง นางอยากรู้ว่าหวั่นเอ๋อปรับตัวได้ดีไหม
'กรี๊ด!!!!'
'โครม!!!!'
'เพล้ง!!!!'
เสียงนางกำนัลสามสี่คนร้องดังลั่นตำหนัก อุปกรณ์สำหรับทำพัดและเครื่องกำยานหล่นเสียหายกระจายไปตามพื้น หวั่นเอ๋อที่ยังกินไม่อิ่มต้องรีบลุกไปดูก่อน
"เสียงดังอะไรกัน?!" หวั่นเอ๋อเปิดประตูห้องส่วนตัวของซูลี่ออกมาถามหาต้นตอ
"งะ งู เข้าไปในห้องของเจ้าจอม" นางกำนัลคนหนึ่งที่ยังพอมีสติรีบบอก
"ตั้งสติแล้วเก็บกวาดซะ!" หวั่นเอ๋อรีบเข้าไปดูซูลี่
แต่ซูลี่ก็เปิดประตูออกมาในมือขวามีงูน้ำตาลเข้มพันรอบแขนอยู่ ทั้งซูลี่และงูไม่ได้มีอาการหวาดกลัวกันและกัน และยังดูเป็นมิตรกันอีกด้วย
"หวั่นเอ๋อ พาเพื่อนใหม่ข้าไปพบท่านพ่อที แล้วก็ให้เลือกนางกำนัลมาใหม่ คนขวัญอ่อนไม่เหมาะกับตำหนักนี้หรอก" ซูลี่รู้ดีว่างูตัวนี้เป็นแค่การหยั่งเชิงเท่านั้น สิ่งต่อไปที่จะตามมาต้องหนักหนาสาหัสกว่านี้แน่นอน
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรับงูจากมือของซูลี่มา
ซูลี่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารต่อ [ไม่กี่ชั่วโมงก็มีงูเข้ามาในตำหนักซะแล้ว วังหลังนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ]
-
"ฮองเฮาเพคะ เจ้าจอมกุ้ยเฟยมาขอเข้าเฝ้าเพคะ" นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาแจ้ง
ยังไม่ทันทีฮองเฮาจะตอบรับหรือได้สั่งอะไรไป กุ้ยเฟยก็พรวดพราดเข้าถึงด้านในที่ประทับของฮองเฮาแล้ว
"เจ้าจอมกุ้ยเฟยเพคะ ฮองเฮายังไม่ทรงอนุญะ.... เพี๊ยะ!!" นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาถูกกุ้ยเฟยตบอย่างแรงจนทรุดลงไปที่พื้น
"เจ้ากล้ามาใช้กำลังในตำหนักของข้างั้นเหรอกุ้ยเฟย?" ฮองเฮาดูสงบเยือกเย็น
"กล้าสิ ท่านยังปล่อยให้กบฏราชวงศ์สุ่ยเข้ามาในบ้านของเราแบบนี้" กุ้ยเฟยเดินเข้าไปใกล้ฮองเฮา
"แต่เดิมมาจะนับวงค์ตระกูล นับกันที่สายเลือดทางบุรุษเท่านั้น นางเป็นลูกของจิ้น ฮุ่ยหยู หมอหลวงแห่งต้าถัง ฉายาหมอเทวดา ถูกเรียกตัวมาเป็นหมอพิเศษประจำองค์จักรพรรดิ" ฮองเฮาสืบเรื่องตระกูลจิ้นมาพอสมควร และที่นางแก้ตัวให้ซูลี่ก็เพื่อชื่อเสียงของกุนหรง "แต่ถ้าเจ้าอยากนับวงศ์ตระกูลจากสายเลือดสตรี ก็เริ่มจากนับทางสายเลือดแม่เจ้าก่อนดีหรือไม่?"
"ฮองเฮา!!" กุ้ยเฟยแทบจะแพดเสียงร้องดังลั่นตำหนักหลี่เจิ้ง
ตระกูลซุนมีบุรุษจำนวนมาก และไม่มีสตรีสายเลือดทางตรง แม้ฮูหยินใหญ่จะรับสนมกุ้ยเฟยเป็นลูกก่อนจะส่งเข้ามาเป็นสนมในวัง แต่เรื่องแค่นี้ไม่เกินความสามารถสายสืบของฮองเฮา
"เจ้ามาถึงที่นี่ ต้องการอะไรก็พูดมา" ฮองเฮาเข้าประเด็น
"ท่านคิดจะทำยังไงกับจิ้น ซูลี่" กุ้ยเฟยพยายามควบคุมอารมณ์และถามสิ่งที่อยากรู้
"เสียนเฟยเป็นสนมของฝ่าบาท ข้าก็ต้อนรับนางเหมือนที่ต้อนรับเจ้าไงล่ะ จะมีอะไรไปมากกว่านี้" ฮองเฮาทำเหมือนไม่สนใจ
"หึ ต้อนรับงั้นเรอะ" กุ้ยเฟยแสดงท่าทางเหมือนรู้และสืบเสาะมาอย่างดี "เชิญศัตรูเข้าบ้านล่ะสิไม่ว่า"
"ที่เจ้าส่งเฉิงกงกงไปและอ้างว่าเป็นคำสั่งของข้าสำเร็จงั้นสินะ" ฮองเฮารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ากุ้ยเฟยเอาอำนาจนางไปอ้างแต่ก็ไม่คิดจะทำอะไร นอกจากรอดูให่ถี่ถ้วน
"ก็เห็นๆ กันอยู่" กุ้ยเฟยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ความรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรได้มากกว่าฮองเฮา ทำให้เธอรู้สึกชนะ
"ก็ถูกของเจ้านะ" ฮองเฮาทำท่าเห็นด้วย "ฝ่าบาทก็เลยต้องส่งเกี้ยวออกไปรับจิ้น ซูลี่มาด้วยพระองค์เอง ชั่งเป็นการสนันสนุนให้จิ้น ซูลี่ได้รับเกียรติเป็นอย่างมาก เจ้าทำหน้าที่ได้ดีมากนะกุ้ยเฟย ข้าจะบอกแก่ฝ่าบาทให้ในคืนนี้ เจ้าจะได้รับรางวัลแน่นอน"
'หึ่ย' กุ้ยเฟยถลึงตาใส่ฮองเฮาและเดินหนีออกไปจากตำหนักหลี่เจิ้ง เธอเถียงไม่ออกและตอบอะไรกลับไปไม่ได้เลย แถมยังหงุดหงิดที่กุนหรงจะอยู่ที่ตำหนักหลี่เจิ้งในคืนนี้ด้วย
"ชุนหนิง" กุ้ยเฟยเรียกนางกำนัลคนสนิทของนางระหว่างทางเดินไปยังตำหนัก
"เพคะเจ้าจอม" นางกำนัลรับใช้คนสนิทของกุ้ยเฟยรีบรับคำ
"ไปสืบมา วันนี้ฝ่าบาทจะค้างคืนที่ตำหนักไหน?" กุ้ยเฟยไม่ปักใจเชื่อในสิ่งที่ฮองเฮาพูด
ยังไม่ทันที่ชุนหนิงจะไปสืบเรื่องให้นาง ก็มีขันทีคนหนึ่งรีบเข้ามารายงานชุนหนิง เขาและนางกระซิบกระซาบอยู่ระหว่างที่ต้องเดินตามกุ้ยเฟยให้ทันด้วย ขันทีรีบเดินออกไปจากขบวนเสด็จเพื่อทำหน้าที่ที่เขาได้รับมาใหม่
"เจ้าจอมเพคะ" นางกำนับคนสนิทของกุ้ยเฟยเดินมารายงาน "จิ้นซูลี่ไม่ได้ตกใจกลัวเลยสักนิดเพคะ"
"ก็ไม่เหนือความคาดหมายเท่าไร" กุ้ยเฟยพอจะคาดเดาไว้บ้างแล้ว "เป็นแค่สามัญชนอยู่บ้านนอกคอกนามาตั้งแต่เกิด ก็คงคลุกคลีกับพวกสัตว์เลื้อนคลานบ่อยสินะ"
"ถ้าเช่นนั้นส่งนักฆ่าไปดีไหมเจ้าคะ?" ชุนหนิงเสนอความคิดเห็น
"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกชุนหนิง ฝ่าบาทไม่ชอบคนโวยวาย แค่ทำให้นางตกใจกลัวจนเสียสติก็พอ ให้นางทำให้ฝ่าบาทลำคาญ ฝ่าบาทก็หมดความชอบในตัวนางไปเอง" กุ้ยเฟยมั่นใจกับแผนการที่นางใช้บ่อยๆ
"ไม่มีใครในวังหลังฉลาดเท่าเจ้าจอมอีกแล้วเพคะ" ชุนหนิงประจบประแจง
"ชุนหนิงเจ้าจำสนมเว่ยได้หรือไม่?" มุมปากของกุ้ยเฟยเหยียดยิ้ม
"แน่นอนเจ้าค่ะ" ชุนหนิงนึกถึงเว่ย หรูอี๋ ตำแหน่งสนมซิวอี๋ที่กุนหรงเคยโปรดปรานมากและเคยเป็นอดีตคู่แข่งกับกุ้ยเฟยที่นางต้องลำบากมากในการกำจัด "สนมซิวอี๋ยังกรีดร้องทุกคำคืนอย่างเสียงสติเพคะ"
"ดี ตอนนี้เจ้าคงรู้แล้วว่าต้องทำอะไร" กุ้ยเฟยไว้วางใจกับแผนการนี้เหมือนทุกที
"ท่านจะไม่ผิดหวังแน่เพคะเจ้าจอม" ชุนหนิงก้าวออกไปจากตำหนัก


บทที่ 1
รถม้าหรูหราขนาดใหญ่พร้อมกับทหารและขันทีรับใช้หลายสิบคน หยุดลงที่หน้าจวนตระกูลจิ้น ชายหนุ่มท่าทางสง่างามและขันทีหนึ่งคน เดินเข้ามาในจวนพร้อมกับพระบรมราชโองการผ้าไหมสีทอง หนิงเหอและซูลี่ พร้อมด้วยบ่าวรับใช้ทั้งหมดมายืนรอเรียงกันอย่างเป็นระเบียบร้อย
"จิ้นซูลี่ รับราชโองการ" ขันทีประกาศ
"หม่อมฉันจิ้นซูลี่ น้อมรับราชโองการ" ซูลี่เดินไปด้านหน้าคุกเข่าลง ประสานมือกันยื่นไปด้านหน้าและก้มลงแนบพื้น ฮูหยินจิ้นและข้ารับใช้ในจวนก็ทำแบบเดียวกันอยู่ด้านหลัง
"จิ้นซูลี่ ด้วยความงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ฉลาดและมากความสามารถ จนเป็นที่เลื่องลือ ให้เชิญเข้าวังเป็นสนมในจักรพรรดิกุนหรง จบราชโองการ" ขันทีประกาศเสียงดังก้อง
"หม่อนฉันจิ้นซูลี่ น้อมรับราชโองการ" ซูลี่ตอบรับด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้น
"พระสนม โปรดเตรียมตัวด้วย" ขันทีแจ้งและส่งราชโองการให้ซูลี่รับไว้
"เชิญเฉินกงกง รับน้ำชาทางด้านนี้" หนิงเหอรีบเชิญเฉินกงกงเข้าไปรอด้านในห้องรับรองก่อน
ซูลี่มองดู หวั่นเอ๋อสั่งการให้คนรับใช้ในจวนขนของใช้ส่วนตัวของเธอขึ้นหลังรถม้าอย่างระมัดระวัง และเริ่มมองดูจวนตระกูลจิ้นที่เธอเพิ่งย้ายมาอยู่ได้เพียงไม่กี่เดือนก็ต้องจากไปซะแล้ว
"พร้อมแล้วค่ะคุณหนู" หวั่นเอ๋อ เดินมาแจ้งหลังจากตรวจดูของที่ยกขึ้นไปเรียบร้อยแล้ว
"บอกท่านแม่กับเฉินกงกงด้วยนะ" ซูลี่เดินไปยืนมองรถม้า
"ซูลี่" หนิ่งเหอเรียกลูกสาว "อย่าลืมว่าลูกต้องทำอะไร" นางยื่นดอกกุหลาบสีแดงเข้มเหมือนเลือดที่เธอตัดมาจากสวนให้ลูกสาวพร้อมกำชับอย่างดี
"ค่ะท่านแม่ ลูกไปก่อนนะคะ" ซูลี่คารวะหนิงเหอ ก่อนจะหันกลับมามองที่รถม้า
คนควบคุมคับรถม้าเปิดม่านบังเพื่อให้ซูลี่ขึ้นไปได้สะดวก แต่หวั่นเอ๋อที่ควรอยู่ประคองซูลี่กลับไม่อยู่ประจำที่ เพราะมีกล่องสัมภาระใบหนึ่งทำท่าจะร่วงลงมา เธอรีบวิ่งไปรับมันก่อนที่จะร่วงไว้ได้
"จับมือข้านะครับ พระสนม" ซูลี่ที่จ้องมองหวั่นเอ๋ออยู่ก็หันกลับมา มองหน้าชายที่ยื่นมือให้เธอ เขามีใบหน้าคม ดวงตาที่จ้องเธอราวกับจิ้งจอกจ้องมองกระต่าย และมือของเขาก็นุ่มนิ่มไม่เหมือนทหารเลยสักนิดเดียว
ผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนถูกวางบนฝ่ามือของทหารผู้นั้น ก่อนที่มือของซูลี่จะวางลงไปบนมือเขา กฎการห้ามโดนตัวพระสนมในฮ่องเต้เป็นที่เคร่งคัดมาก แต่ที่ซูลี่ไม่ได้ท้วงติงทหารคนนี้เป็นเพราะเธอคิดว่าเขาคงไม่ฉลาดเท่าไร ถึงทำแบบนี้ทั้งทีรู้ว่าเธอกำลังจะเข้าวังไปเป็นพระสนม "ผ้าเช็ดหน้านั้นข้ายกให้เจ้า"
ที่จริงแล้วซูลี่เสียดายผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไม่น้อยเพราะมันคือผืนโปรดของเธอ เป็นผ้าที่เธอถักทอด้วยตัวเองออกมาดีที่สุด แต่ในเมื่อมันโดนมือของคนอื่นแล้ว เธอก็ไม่ต้องการมันอีก
"นายท่าน คุณหนูจิ้นไม่สมควรสัมผัสกับชายใด แม้จะเป็นเพียงการประคองขึ้นรถม้า ด้วยสถานะของคุณหนูในตอนนี้ ขอนายท่านโปรดรักษาระยะห่างจากคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อที่รีบกลับมาหาคุณหนูของเธอก็ต่อว่านายทหารผู้นั้นแทนและตามซูลี่ขึ้นรถม้าไป
ระหว่างที่รถม้าแล่นไปตามถนน ซูลี่หยุดรู้สึกไม่ได้เลยว่าเธอกำลังจะกลายเป็นนกน้อยที่ติดอยู่ในกรงทอง ถูกตกแต่งให้สวยงาม เลี้ยงดูอย่างดี ฝึกฝนให้ร้องเพลง มีคนรับใช้เก็บกวาดทำความสะอาดกรงให้ แต่ทั้งชีวิตนอกจากรงแล้วไม่รู้จักที่อื่นใด ต้องคอยเรียกร้องความสนใจถึงจะได้อาหารดีๆ
"ทำไมรถม้าถึงหยุดแล้วล่ะ ยังไม่ถึงวังสักหน่อย?" หวั่นเอ๋อตั้งคำถามหลังจากแหวกม่านของรถม้าดูแล้วก็พบว่าที่รถม้าจอดไม่ใช่ในวัง แต่เป็นวัดกานเย่ที่อยู่ใกล้กับวังแทน
"คุณหนูจิ้น ฮองเฮามีรับสั่งให้ท่านสวดมนต์ที่วัดกานเย่เป็นเวลาสองชั่วยาม(4ชั่วโมง) ก่อนเข้าถวายตัวกับฮ่องเต้ขอรับ" คนขับรถม้าแจ้งจุดประสงค์ที่เขาจอดรถม้าที่นี่
ซูลี่สังเกตุว่ามีทหารสองคนหายไปจากขบวนหนึ่งในนั้นคือทหารที่ไม่กลัวจะถูกตัดหัวจากการประคองเธอขึ้นรถม้า แต่เธอไม่คิดว่าเรื่องนั้นจะสำคัญเท่ากับการต้องนั่งสวดมนต์ถึงสองชั่วยาม
"คุณหนูเจ้าค่ะ ฮองเฮาดูท่าทางจะเป็นปัญหากับแผนการของเรานะเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อยื่นธูปที่เพิ่งจุดเสร็จให้ซูลี่ เธอปักที่กระถางธูปแล้วเริ่มทำการสวดมนต์ ก่อนจะพูดเธอค่อนข้างมั่นใจว่าบริเวณนั้นไม่มีคนอยู่เลย
ซูลี่ไม่ได้พูดอะไรและไม่แสดงความรู้สึกเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยอะไรทั้งสิ้น หวั่นเอ๋อก็ร่วมสวดมนต์ด้วย
-
"คุณชายจื้อ ไม่เจอกันนายเลยนะขอรับ" พนักงานต้อนรับของหอสุราเลี่ยงเฟิ่ง หอสุราที่หรูหราและใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง เข้ามาตอนรับลูกค้าขาประจำกว่าสิบปีที่จ่ายหนักที่สุดและยังไม่มีใครทำลายสถิติเปย์หนักกว่าเขาคนนี้มาก่อน "ห้องชั้นบนสุดข้าไปปัดกวาดให้คุณชายจื้ออย่างสม่ำเสมอเลยครับ"
"เจ้าใส่ใจข้าดีนะเจาจง นี่รางวัลของเจ้า" คุณชายจื้อหยิบถุงเงินส่งให้เจาจง
"แน่นอนสำหรับคุณชายจื้อขอรับ" เจาจงรีบรับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"จินเยว่อยู่ไหม?" คุณชายจื้อถามหาผู้ดูแลหอสุรา ที่เขามีข่าวลับๆ ด้วยว่าเป็นชู้กับนาง
"ข้าน้อยจะไปตามให้ขอรับ เชิญคุณชายจื้อและผู้คุ้มกันไปรอที่ห้องได้เลยขอรับ" เจาจงเดินนำคุณชายจื้อและผู้ติดตามอีกคน
"ข้าน้อยจะรีบแจ้ง นายหญิงจินเยว่ให้นะขอรับ" เจาจงปิดประตูบานเลื่อนจนสนิทและรีบไปตามหานายหญิงแห่งหอสุรามา
"มานั่งได้แล้วคุณชายจื้อ เดี๋ยวจินเยว่ที่รักของเจ้าก็มา" คนคุ้มกันที่มาด้วยกันเลิกทำท่าทางขึงขังแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง ดื่มเหล้าที่ถูกเตรียมไว้อย่างสบายใจและไม่ระมัดระวังอะไรเลย
"ฝ่าบาทดื่มเหล้าโดยไม่ตรวจสอบก่อนได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" คุณชายจื้อที่ท่าทางดูขี้เล่คนเมื่อกี่กลายเป็นขึงขังแทน และเข้าไปแย่งจอกสุรามาตรวจสอบ ตามด้วยเหล้าในไห
"อยู่ข้างนอกแบบนี้เจ้าต้องเรียกชื่อที่เตี๊ยมกันสิ เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก" คนคุ้มกันที่ปกปิดสถานะของตัวเองเตือน "อีกอย่างตอนนี้เจ้าเป็นคนคุณชาย ข้าเป็นคนคุ้มกันเจ้า"
"ตามใจเจ้าฟู่เหิง" คุณชายจื้อที่ตรวจสอบยาพิษในไหสุราและจอกสุราแล้วก็เลื่อนไปตรงหน้าคนคุ้มกันปลอมๆ ของเขา "ได้คุยกับคุณหนูจิ้นแล้วเป็นยังไง?"
"เรียกว่าคุยคงไม่ได้ นางเอาแต่ทำหน้านิ่งจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ข้ายั่วโมโหไปขนาดนั้นแล้วก็ไม่พูดอะไรเลย มีแต่คนรับใช้นางที่เข้ามาต่อว่าข้า" จักรพรรดิกุนหรงปลอมตัวมาเป็นคนคุ้มกันของคุณชายจื้อและใช้ชื่อปลอมว่าฟู่เหิง
เขาอยากรู้ว่าจิ้นซูลี่เป็นคนอย่างไร ทำไมเสด็จแม่ของเขาถึงไว้ใจคนตระกูลจิ้นถึงกับขนาดอวยยศให้รวดเร็ว ทั้ง จิ้นฮุ่ยหยู ที่อายุไม้น้อยแต่ก็ได้เป็นแพทย์หลวงพิเศษประจำตัวจักรพพรดิอย่างเขา จิ้นฟางชง คุณชายและผู้สืบทอดคนต่อไปของตระกูลจิ้น เขาฉลาดมากความสามารถเก่งกาจรอบด้านสมกับตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการและเลขาส่วนตัวของเขาแถมหน้าตายังคล้ายสตรี สวยมากพอที่จะเป็นสนมของเขาได้อีกคน แต่เลื่อนขั้นจากขุนนางขั้นต่ำสุดมาสูงสุดมันก็ทำให้เขาประหลาดใจอยู่ดี สุดท้ายจิ้น ซูลี่ หน้าตาสวยมาก สวยจนเขายังต้องยอม และดวงตาสีซีดนั้นทำให้เขาสงสัยว่าที่พี่ชายของนางอ้างไว้ว่านางจะช่วยเขาจากปัญหาการวางยาพิษที่ฆ่าพี่ชายของเขาฮ่องเต้องค์ก่อนหน้าไปถึงสองคนและเขาที่รอดมาได้จากการถูกวางอย่าครั้งก่อนเพราะดวงดีนั้นจะเป็นเรื่องจริง
"ขออภัยท่านชายจื้อ จินเยว่ค่ะ" เสียงหวานดังมาจากด้านนอก "ข้านำขนมและเหล้าบ๊วยมาด้วยเจ้าค่ะ"
สองคนในห้องรีบปรับท่าทางของตัวเองให้สมกับสถานะที่ปลอมมาทันที กุนหรงเดินไปเปิดประตู ขณะที่คุณชายจื้อนั่งยิ้มร่าอยู่ที่โต๊ะ
ระหว่างรอพนักงานของหอสุรายกอาหารและสุรามาวางไว้บนโต๊ะ จินเยว่ก็ยิ้มหวานกับคุณชายจื้ออยู่ตลอดจนพนักงานทยอยกันออกไปหมดและประตูปิดสนิท
"แย่แล้วเจ้าค่ะท่านกุนหรง นักฆ่าจากในวังกำลังไปที่วัดกานเย่เจ้าค่ะ" สีหน้าของจินเยว่เปลี่ยนทันทีเหมือนกดสวิทต์ไฟ รายงานข่าวด่วนที่นางเพิ่งได้รับมา
-
ซูลี่และหวั่นเอ๋อสวดมนต์อย่างสงบจนครบสองชั่วยาม แต่ขาชาและปวดจนแทบจะลุกไม่ไหว ต้องนั่งนวดขากันอีกสักพักถึงจะกลับไปยังรถม้าได้
"คุณหนูจิ้น เจ็บขารึขอรับ?" กุนหรงที่ตอนนี้มารออยู่กับรถม้าเหมือนเขาไม่ได้หายไปไหนมา ถามขึ้นเมื่อเห็นเธอมีท่าทางการเดินไม่ปกติ
"นิดหน่อย" ซูลี่ตอบสั้นๆ ไม่มองหน้ากุนหรงด้วยซ้ำ
เขายื่นมือให้เธอจับเหมือนก่อนหน้า แต่ครั้งนี้หวั่นเอ๋อไม่ได้กำลังวุ่นกับสัมภาระ เธอเลยสามารถประคองนายหญิงของเธอขึ้นไปได้ และหันมามองค้อนใส่กุนหรง
เขายิ้มอย่างพอใจแม้จะหน้าแตกเพราะเธอไม่ยอมให้เขาช่วยประคองขึ้นรถม้า "กลับวังกันเถอะ" เขาหันไปออกคำสั่งกับทุกคนที่อยู่รอบรถม้า
"คุณหนูเจ้าค่ะ" ทันทีที่รถม้าขยับตัวออก หวั่นเอ๋อก็รีบหันมาเรียกคุณหนูของเธอ
"ข้าเห็นแล้ว แต่ทำเป็นไม่เห็นต่อไปเถอะ" สองสาวสังเกตเห็นรอยเลือดที่เช็ดออกไปไม่หมดจากตัวของกุนหรงและทหารหลายคน
ซูลี่ไม่รู้ว่าเลือดพวกนั้นเป็นของใครแต่ที่เธอแน่ใจคือ เส้นทางที่เธอต้องเดินต่อไปจากนี้ไม่ราบเรียบ และเธอกับหวั่นเอ๋อต้องเอาชีวิตรอดออกมาให้ได้แบบครบสามสิบสอง
หลังจากเข้ามาในวังแล้ว ซูลี่ถูกพาตัวไปเตรียมเข้าถวายแบบลัดขั้นตอนอย่างปัจจุบันทันด่วนมาก ตามคำสั่งของจักรพรรดิ นางกำนัลหลายคนซุบซิบนินทาระยะเผาขนให้ซูลี่ได้ยิน และเธอยังรู้สึกสับสนกับข้อบังคับต่างๆ รวมถึงมารยาทที่ควรปฏิบัติเหมือนอยู่หน้าจักรพรรดิ ที่เหล่านางในและขันทียัดเข้าหัวเธอในเวลาอันน้อยนิด
กว่าที่ซูลี่จะได้ความสงบเพื่อเรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดที่ได้มาก็เมื่อเธอต้องอยู่ในชุดสีแดงสดในตำหนักกันลู่ นั่งคุกเข่าอยู่หน้าท่านบรรทม แต่เพราะไปคุกเข่าสวดมนต์มานานถึงสองชั่วยามทำให้ซูลี่คุกเข่าได้ไม่นาน
เธอกวาดสายตาสำรวจให้แน่ใจว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่แถวนี้อย่างแน่นอน ก่อนสูดหายในเข้าลึกๆ แล้วปล่อยออกมาจนหมด
"แง๊!!!"
"ทนได้แค่นี้แหละ" ซูลี่นอนลงไปกับพื้นและเหยียดขาออกมา มือเรียวบีบนวดไปทุบต้นขาไป รู้สึกได้เลยว่าที่แม่ฝึกเธอมานั้นใจดีกว่ามาปฏิบัติจริงมากเลย
ระหว่างที่ซูลี่บ่นงอแงและนอนกลิ้งไปมากับพื้น ก็มีสายตากำลังจ้องมองเธอผ่านฉากกั้นด้านหลังแท่นบรรทม มุมปากของเขายิ้มและพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ วันนี้ที่เขาได้เจอเธอทั้งสองครั้ง เธอแสดงออกว่าเป็นสตรีที่สง่างาม กิริยามารยาทดี นิ่งสงบราวกับน้ำในบ่อลึก แต่ตอนนี้เธอไม่ต่างจากเด็กสาววัยอ่อนกว่าที่งอแงและขี้บ่นเป็นเด็กเอาแต่ใจ
"เมื่อไรฮ่องเต้จอมเจ้าชู้จะมา หิวแล้วเนี่ย" ซูลี่พูดออกไปเพราะคิดว่าไม่มีใครได้ยิน
แต่ขันทีรับใช้ส่วนพระองค์ที่อยู่กับกุนหรงในตอนนี้ ถึงกับจะปรี่ออกไปว่ากล่าว แต่เขาก็หยุดไว้ก่อน นอกจากจะไม่ได้ถือโทษโกรธซูลี่เลยสักนิด ออกจะรู้สึกว่าซูลี่จริงใจและไม่มีพิษภัยสำหรับเขาเลยสักนิดเดียว
"ไปเอาของว่างมาที จางหมิ่น" กุนหรงมองดูซูลี่ เธอดูหิวจริงๆ เขาหันไปสั่งขันทีรับใช้
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" จางหมิ่นรับคำและรีบไปที่ห้องเครื่อง
ซูลี่นอนแพร่บนพื้นวาดแขนขาไปกันพื้นเหมือนตั้งใจช่วยนางในถูกพื้นที่สะอาดสะอ้านมากอยู่แล้ว จากนั้นก็ขยับมานอนตระแคงชันขาขึ้นข้างหนึ่งและชี้นิ้วไปที่แท่นบรรทมก่อนจะพูดออกมา "หึ! ฉันจะไม่ไปขึ้นไปบนเตียงนั้นแน่ๆ" สายตาราวกับตั้งใจจะต่อสู้กับแท่นบรรทมตรงหน้า
กุนหรงที่เห็นกิริยามารยาทของซูลี่ก็ตกตะลึงเพราะเขาไม่เจอผู้หญิงที่มีท่าทางแบบนี้มาก่อน สตรีในวังทุกคนล้วนมากิริยามารยาทเรียบร้อย แม้จะไม่สง่างามเท่าฮองเฮาแต่ก็ไม่มีใครทำท่าทางประหลาดได้อย่างซูลี่อีกแล้ว เขาเกือบหลุดหัวเราะเสียงดังหลังจากที่ยินซูลี่คุยกับแท่นบรรทม
หลังจากคุยกับแท่นบรรทมเป็นวรรคเป็นเวรและเดินวนรอบแท่นบรรทมอีกสองสามรอบแล้ว ซูลี่ก็เบื่อ เธอจัดแจงเสื้อให้เรียบร้อยและกลับมานั่งคุกเข่าที่เดิม แต่ก็ไม่เกินสามนาทีเธอก็เบ้ปากแล้วเริ่มบ่น "เมื่อไรฮ่องเต้จอมเจ้าชู้จะมานะ รอเมื่อยแล้วง่า~~"
"มาแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" จางหมิ่นปรากฏตัวพร้อมกับขนมในถาดหลายชนิด
"อืม" กุนหรงยังไม่ละสายตาจากซูลี่ จางหมิ่นที่รู้ใจเจ้านายดีก็วางถาดขนมไว้ที่โต๊ะบริเวณนั้นก่อนจะหายออกไปรอนอกห้อง
"หิวอ่า~~" ซูลี่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "มาได้แล้วฮ่องเต้!!"
"เจ้ายังไม่ได้รับการแต่งตั้งยศก็ออกคำสั่งฮ่องเต้ซะแล้วงั้นหรือ?" กุนหรงหยิบจานขนมหนึ่งใบจากถาดขนมที่จางหมิ่น เดินมาที่แท่นบรรทมแล้วนั่งลง
"คารวะฝ่าบาท หม่อนฉันจิ้นซูลี่เพคะ" เพียงแค่เห็นชุดสีทองลายมังกร ซูลี่คำนับลงไปกับพื้นและไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าตาของจักรพรรดิกุนหรงเลย
"ตามสบายเถอะ" กุนหรงใช้มือที่ว่างอยู่ตบลงบนที่ฟูกข้างตัว เขาอยากจะรู้ว่าซูลี่จะทำอย่างที่ประกาศไว้ได้ไหม "มานี่สิ"
ซูลี่ยังคงอยู่ในท่าทางเดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหน "ฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องจะขอร้องเพคะ ขอฝ่าบาทรับฟังหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ" น้ำเสียงของซูลี่จริงจังมาก ทำให้กุนหรงที่เฝ้าสังเกตุซูลี่มาทั้งวันสงสัยว่าซูลี่ต้องการอะไร
ในตอนแรกเขาคิดว่าเธอเป็นสตรีที่สงบเสงี่ยมอยู่ในโอวาท แต่เมื่อกี่พอได้เห็นท่าทางของเธอเขาก็คิดว่าจริงๆ แล้วเธอคงเป็นคนน่ารักสดใส และจริงใจ ทั้งสองด้านที่กุนหรงได้เห็นจากตัวซูลี่ไม่มีด้านไหนที่บ่งบอกว่าเธอฝักไฝ่ในอำนาจเลย ความต้องการมาเป็นสนมและอำนาจน่าจะมาจากความต้องการของพี่ชายเธอมากกว่า
แต่พอมาตอนนี้เธอมีน้ำเสียงจริงจัง กล้าขอร้องจักรพรรดิอย่างเขา ทั้งทีเจอกันครั้งแรกและเธอยังไม่ได้รับการแต่ตั้งยศอย่างถูกต้องก็ไม่ต่างจากเป็นคนธรรมดา
"หึ! คนตระกูลจิ้นนี้ ข้อเรียกร้องเยอะเหลือเกินนะ" กุนหรงมีสีหน้าเอื้อม แต่ก็ยอมรับฟัง "ไหนลองว่ามาสิ?"
"อย่างที่ฝ่าบาททรงทราบอยู่แล้วว่าที่หม่อมฉันถูกส่งมาเป็นสนมของพระองค์เพราะไท่เฮาต้องการหาตัวคนร้ายที่วางยาพิษองค์จักรพรรดิเฟยหรงและฟางหรง รวมทั้งองค์ฮ่องเต้ด้วย หากหม่อมฉันช่วยฝ่าบาท หาตัวคนร้ายได้แล้ว ขอฝ่าบาทช่วยให้หม่อมฉันได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระที่หัวเมืองที่สงบสุขด้วยเถอะเพคะ"
"ดีจริงๆ พอเห็นข้าตามใจเข้าหน่อย พวกเจ้าก็เรียกร้องมากมายจนน่ารำคาญ" กุนหรงลุกขึ้นยืนและเดินวนรอบซูลี่ที่คุกเข่าแนบพื้น เขาเจอความเยอะของฟางชงมามากมายและคิดว่าซูลี่คงจะว่าง่ายแต่กลายเป็นเรียกร้องมากกว่าเสียอย่างงั้น
"หม่อมฉันไม่ได้เรียกร้องแต่กำลังขอร้องฮ่องเต้ผู้เป็นที่รักของประชาชน ฝ่าบาทไม่สามารถหาผู้ที่มีความสามารถแบบหม่อมฉันมาได้ในเร็วๆ นี้แน่นอน เพียงแค่ฝ่าบาทรับปากหม่อมฉันก็ยินดีจะกินยาพิษแทนฝ่าบาทอย่างเต็มใจ แต่หากพระองค์ไม่รับปาก หม่อมฉันจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้ไม่ลุกไปไหนเพคะ" ซูลี่ใช้วิธีการพูดที่หนิงเหอสอนมาแต่ผิดจุดประสงค์ที่คนสอนตั้งใจมา
"คนตระกูลจิ้นนี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ" กุนหรงเดินกลับมานั่งที่แท่นบรรทมต่อ เขาเงียบและรอดูว่าซูลี่จะทนได้สักแค่ไหน
เวลาผ่านไปครึ่งคืนหรือราวสามชั่วยามซูลี่ก็ยังคงคุกเข่าแนบพื้นไม่ได้ขยับไปไหน เหงื่อที่ขมับไหลซึมและขาเริ่มสั่น กุนหรงที่เห็นรู้สึกสงสารเป็นอย่างมาก เขาไม่ชอบเห็นผู้หญิงเจ็บปวดโดยเฉพาะผู้หญิงสวย แต่เขาก็ไม่สามารถใจอ่อนได้ ไม่อย่างนั่นคนตระกูลจิ้นก็คงได้ใจ ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา ได้วาคงจะเอาทั้งแปลง
กุนหรงเริ่มง่วงนอนและมองไปบนฟูกหนานุ่มที่มีจานใส่ขนมชิ้นหน้าตาน่ากินแล้วก็นึกออกว่าซูลี่กำลังหิวอยู่ด้วย เขานึกอะไรดีๆ ออกและหยิบจานขนมนั้นขึ้นมา
"ขนมวันนี้หอม หวาน อร่อยจังน้า" กุนหรงกินขนมนั้นเข้าไป
ซูลี่ที่ได้ยินเสียงเคี้ยว กลิ่นหวานๆ และถั่ว ก็ทำให้เธอข่มใจได้อย่างอยากเย็น
"อร่อยจริงๆ แต่ทำน้อยไปหน่อยนะ เหลือแค่ชิ้นเดียวเอง" เขาเหลือบมองซูลี่ที่รอดูท่าทีของเธอ
ในที่สุดซูลี่ก็เงยหน้ามองกุนหรงจนได้จนได้ เธอสบตากับเขาแล้วก็ลืมหิวไปเลย [นั่นมันทหารผู้นั้นที่มากับรถม้า] ซูลี่คิดและนิ่งอึ้งไป กว่าจะเรียบเรียงความคิดได้ก็เกือบนาที
"หม่อมฉันขอรับโทษของหม่อมฉันและรับโทษแทนสาวใช้ที่ล่วงเกินเพคะฝ่าบาท" ซูลี่ก้มลงไปแนบพื้นอีกครั้ง
"เจ้ารู้แล้วรึว่ากำลังทำกิริยาไม่เหมาะสมกับข้า" กุนหรงอมยิ้มที่ได้เห็นสีหน้าซีดของซูลี่
'โครก!!'
เสียงท้องของซูลี่ร้องดังจนก้องไปทั่วห้อง เธอเขินหน้าจนใบหน้าเป็นสีแดงไปหมดและร้อนฉ่า ตอนนี้พื้นเป็นสิ่งเดียวที่ซูลี่อยากจะมองดู
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" กุนหรงทำหน้าตกใจก่อนจะหัวเราะลั่นออกมา
"เจ้าลุกขึ้นแล้วกินนี่ก่อนเถอะ" จานขนมถูกส่งไปหน้าซูลี่
"ขะ...ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท" แม้ซูลี่จะอายมากแต่เธอก็ทนหิวต่อไปไม่ไหวแล้ว
กุนหรงมองดูซูลี่กินขนมบนจานด้วยสีหน้า เขินอาย ดวงตาโตสีน้ำตาลอ่อนจนเกือบเทามีน้ำตาคลอเพราะอับอาย เขายิ้มจนตาเป็นเส้นตรงเท้าคางมองดูหญิงสาวน่ารักตรงหน้ากินขนม [ราวกับเด็กเล็กที่กินขนมไปงอนไป] เขาคิด
"เจ้านั่งสบายๆ ก็ได้" กุนหรงบอก "ข้ามีเรื่องจะถาม"
"เชิญถามเถิดเพคะฝ่าบาท" ซูลี่กลืนขนมลงไปก่อนจะพูด
"ทำไมเจ้าถึงไม่อยากอยู่ในวัง?" กุนหรงจ้องมองหน้าซูลี่เพื่อบอกว่าเขาต้องการคำตอบที่จริงจังและตรงไปตรงมา
"เพราะหม่อมฉันรักการขี่ม้า" ซูลี่ตอบไปตามตรง
การที่สตรีขี่ม้าเป็นเรื่องต้องห้ามตั้งแต่สมัยของจักรพรรดิเฉิงเฉียน บิดาของจักรพรรดิเฟยหรง ฟางฟรงและฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หลังจากที่มีคำทำนายว่าสตรีจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน เหล่าขุนนางที่กังวลกับคำทำนายนั้นก็กำหนดข้อห้ามสำหรับสตรีมากขึ้น หนึ่งในนั้นคือการขี่ม้า
"แค่การขี่ม้าแลกกับชื่อเสียงวงศ์ตระกูล อำนาจและทอง มันไม่คุ้มอย่างนั้นรึ?" กุนหรงยังคงรอคำตอบด้วยใบหน้าแบบเดิม
"สำหรับหม่อมฉัน นั้นไม่ใช่สิ่งที่ต้องการเพคะ" ซูลี่ตอบพร้อมสีหน้าโหยหา
"งั้นเจ้าต้องการอะไร?" กุนหรงถามตรงไปตรงมา
"หม่อมฉันต้องการอิสรภาพเพคะ การได้เดินทางและออกไปดูโลกว้าง เจอสัตว์แปลกใหม่ ได้กินของที่ไม่เคยลิ้มรส ทำที่อยากทำ ไม่มีกฏระเบียบมาบอกว่าต้องทำอะไร" ซูลี่มีดวงตาที่มุ่งมั่น
กุนหรงรู้สึกว่าซูลี่เป็นกระจกที่สะท้อนตัวเขาในวัยรุ่น เขาเคยมีความฝันแบบเดียวกันกับเธอก่อนพี่ชายทั้งสองของเขาจะตายจากไปด้วยยาพิษ และกว่าเข้าจะรู้ตัวว่าต้องทำอะไรบางอย่างเขาก็กลายเป็นฮ่องเต้ไปซะก่อน
"เจ้าตอบได้ดี" กุนหรงยิ้มออกมาและจับให้ซูลี่ยืนขึ้นพร้อมกับเขา "ข้าจะให้อิสระแก่เจ้า ถ้าหากเจ้าทำภารกิจสำเร็จและข้ายังไม่ตายซะก่อน"
"ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท" ซูลี่จะก้มลงไปคำนับแนบพื้นอีกครั้งแต่กุนหรงหยุดเธอไว้ "หม่อมฉันรับปากว่า ถ้าหากหม่อมฉันไม่ตาย ฝ่าบาทไม่มีทางตายก่อนหม่อมฉันแน่นอนเพคะ"
"ข้ามีสิ่งหนึ่งที่จะขอให้เจ้าทำ ระหว่างที่เจ้าอยู่ในวังหลัง" กุนหรงจ้องมองดวงตาซูลี่เพื่อให้รู้ว่าเรื่องนี้จริงจัง "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องไม่ดูหมิ่นและทำลายเกียรติของฮองเฮาเด็ดขาด"
"ตามบัญชาเพคะฝ่าบาท" ซูลี่รีบรับคำทันที ไม่ว่าสั่งอะไรเธอก็ยอมทำอยู่แล้วเพื่ออิสระภาพของเธอ
"พูดได้ดี" กุนหรงดึงซูลี่ให้มายืนหันหลังให้แท่นบรรทม
ซูลี่แค่รอดูว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้ นางไม่ได้แสดงสีหน้าใด แต่มือและร่างกายกำลังสั่นกลัวเบาๆ ใบหน้าของกุนหรงมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นและยื่นมือมาหลับไหล่ของนางไว้ ด้วยความกลัวซูลี่หลับตาลงแน่น ข่มใจและภาวนาให้สิ่งที่อาจเกิดขึ้นต่อไปจบไปโดยเร็ว


สวัสดีค่ะ ดิฉันขอฝากผลงานเรื่อง ล่ารัก ด้วยนะคะ
เขียนเป็นครั้งแรก อาจจะใช้ภาษาไม่เก่งเท่าไร ยังก็ขออภัยไว้ด้วยนะ สามารถติชมได้ที่ใต้คอมเม้นท์นะคะจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้นคะ
 ด้วยรัก
 JBLUEROSE


ร่างของเอ็ดก้าที่ถูกต่อยนั้นเซถอยจนเพื่อนในกลุ่นของเขาช่วยกันพยุงกันขึ้นมา
" ใครว่ะ ! " เสียงของเอ็ดก้าตะโกนขึ้น
" ฉันเอง ทำไมวะ" แดนนี่กล่าวพลางปาดมันบดที่เปรอะออกจากหัว ก่อนจะสะบัดใส่เจ้าของคำถามแล้วส่งรอยยิ้มอันยียวนให้
" พูดแบบนี้ ก็สวยดิวะ " เอ็ดก้าพูดอย่างเดือดดาลเต็มที่ก่อนที่ต่อยสวนไปทันที เกิดการชกต่อยของทั้งสองคนท่ามกลางเสียงเชียร์ปนเสียงห้ามปราม ดาเนียลจะเข้าไปห้ามแล้วชวนจอห์นให้ไปด้วยกัน ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ก็มีเสียงหนึ่งดังกัมปานาทขึ้น
" นี้มันเกิดอะไรขึ้น ห๊ะ! " เสียงของอาจารย์ห้องปกครองกล่างพลางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ทั้งสองที่ซัดกันนัวอยู่หยุดลง และเสียงเชียร์ก็สงบลงด้วยเช่นกัน
" มีใครบอกฉันได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น ' เอ็ดก้า เคิร์ท , แดนนี่ ครีฟ ' " อาจารย์โรเจอร์ถามด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
" เขาต่อยก่อนผมครับ อาจารย์ " เอ็ดก้าพูดขึ้น
" แต่เขาเทมันบดใส่หัวผมก่อนนะ "แดนนี่สวนกลับ
"แล้วนายหัวเราะใส่ฉันทำไม " เอ็ดก้าถามกลับ
" ก็รู้ๆกันอยู่ว่าทำไม เขาไม่ชอบนายก็ควรเลิกตอแหยกับเธอได้แล้วมั้ง " แดนนี่ตอบกลับด้วยท่าทางกวนบาทา
" แก ! "
" หยุดนะ ! ต่อหน้าฉันยังจะทะเลาะกันอีก ตามฉันไปที่ห้องปกครองทั้งสองคน เธอด้วย ดาเนียล " อาจารย์โรเจอร์พูดขึ้นพลางมองที่ดาเนียลด้วย
ท่ามตะลึงมึนงงสงสัยว่าไปทำไม เสียงวี๊ดแหลมถามขึ้นอย่างสงสัย
" ไปทำไมคะ อาจารย์ เขาไม่ได้เกี่ยวด้วยนิ " อิสเบลล่ากล่าวขึ้น
" ฉันอยากฟังเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นถึงที่มาที่ไป มีอะไรสงสัยอีกไหม " อาจารย์ตอบคำถามของเธอแล้ว เธอก็ไม่กล้าถามอะไรอีก กลัวโดนตำหนิไปด้วย
แล้วทั้งสี่คนก็เดินจากโรงอาหารไปที่ห้องปกครองทันที
ผลสรุปคือ ทั้งคู่โดนตัดคะแนนความประพฤติกันไป 30 คะแนนและห้ามทั้งสองก่อเรื่องอีกแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกก็ตาม ส่วนดาเนียลนั้นโดนแค่ตักเตือนไปเท่านั้น ทั้งสามคนแยกย้ายไปเข้าห้องตามปกติจนถึงเลิกเรียน
" กลับก่อนนะ ดาเนียล " จอห์นกล่าวลาเพื่อน
" อืม..เจอกันพรุ่งนี้ " ดาเนียลตอบกลับ แล้วแยกย้ายกันไป ระหว่างทางกลับบ้านอยู่นั้น แม่บุญธรรมของเขาก็ส่งเมสเส็จมาบอกว่า
' มีแขกมาหานะ ดาเนียล หน้าเหมือนลูกเป๊ะเลยอย่างกับฝาแฝด รีบมานะ รักนะ '
ทันทีที่อ่านจบนั้น นัยต์ตาของเขาฉายแววเปล่งประกายทันใด พร้อมรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น
" จะได้เจอกันสักทีนะ "พูดจบก็สาวเท้ากลับบ้านโดยทันที


ช่วงพักกลางวัน ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังทานอาหารกลางวันอยู่นั้น
" โย่ว ขอนั่งด้วยคนสิ " แดนนี่เดินมาพร้อมถาดอาหารในมือ ได้เอ่ยขอถามจากทั้งสอง
" เอาสิๆ นั่งเลย ตามสบาย " จอห์นพูดขึ้น ส่วนดาเนียลนั้นยิ้มตอบโดยไม่ได้กล่าวอะไร
จังหวะนั้นเองก็มีผิวปากส่งเสียงดังจากทางด้านหน้า ปรากฏว่ามีกล่มผู้หญิงที่มีสาวสวยเดินนำมาพร้อมถาดอาหารในมือ รูปร่างบางสมส่วนเซ็กซี่ ใบหน้างดงามดังนางพญาในเทพนิยาย เธอคนนั้นคืออิสเบลล่านั้นเอง สาวเท้าเข้าใกล้ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของดาเนียล
" ขอฉันนั่งด้วยได้ไหม ดาเนียล " อิสเบลล่าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนตรงนั้น
ขณะที่ทั้งคู่กำลังสบตากันอยู่ ก็มีมือปริศนามาโอบเอวบางของอิสเบลล่าเข้าไปแนบแน่นกับอกของเจ้าของมือนั้น พร้อมเอ่ยปากถามหล่อนใกล้ๆใบหูของเจ้าตัว
"ทำไมไม่มานั่งโต๊ะฝั่งของฉันล่ะ เบลล่า " เอ็ดก้าถาม
" ก็ฉันอยากจะนั่งกับดาเนียลนะ ขอโทษด้วยนะ "อิสเบลล่าพูดอย่างไม่แยแส
" อุ๊ป ! 555+ " " 555+ " ทั้งจอห์นและแดนนี่ที่แอบมองอยู่ก็กลั้นขำอยู่ก็ทนไม่ไว้ก็ปล่อยก๊ากออกมา ส่วนดาเนียลนั้นเมินไปทางอื่นอย่างกลั้นขำเอาไว้พลางเอามือบังเอาไว้
" ขำอะไรว่ะ มันน่าขำหนักหรอ "เอ็ดก้าพูดพลางจองเขม็งไปที่กลุ่มของดาเนียลด้วยอารมณ์โมโห
" อายหรอว่ะ โทษทีๆ ไม่ได้ตั้งใจ "แดนนี่พูดขึ้นพลางส่งสายตาเย้ยหยัน
เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เอ็ดก้าหยิบถ้วยมันฝรั่งบดจากถาดของอิสเบลล่าขึ้นแล้วโป๊ะลงที่หัวแดนนี่อย่างจังท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้องอาหารในตอนนั้น
" เฮ้ย ! มันมากเกินไปแล้วนะเว้ย "แดนนี่ร้องขึ้นพลางแสดงออกอย่างไม่พอใจ
" ขอโทษฉันสิ ! ไอ้ลูกหมา " เอ็ดก้าพูดอย่างเสียงดัง
" พอได้แล้วนะ ! " อิสเบลล่าร้องห้าม
" ไม่ ! จนกว่ามันจะพูด " เอ็ดก้าพูดขึ้น แล้วเหลียวมองที่เธอแว็บเดียวก่อนจะมองที่แดนนี่อย่างเอาเรื่อง
" เธอควรไปนั่งกับเอ็ดก้านะ "ดาเนียลพูดขึ้น
" ไม่เอาหรอ ฉันอยากนั่งกับนาย " อิสเบลล่าพูด
" ทำไมเธอต้องสนใจมันด้วย " เอ็ดก้าถาม
" เพราะว่านายมันชอบหาเรื่องชาวบ้านเขาไงละ "ผู้หญิงในกลุ่มของอิสเบลล่าพูดขึ้น
" เธอกล้าว่าฉันหรอ นัง... "พูดไม่ทันจบก็โดนหมัดปริศนาต่อยเข้าที่แก้มทันที


รัฐนิวยอร์ก มหานครนิวยอร์ก
บ้านฮูปเปอร์
" ดาเนียล ไม่ทานอาหารเช้าก่อนหรอ " เสียงเรียกของหญิงวัยกลางคนอายุใกล้เข้าหลักสี่ แต่ยังสวยสะพรั่งอยู่
" อ่อ ไม่เป็นไรฮะ ผมมีแซนวิชเอาไปกินที่โรงเรียนนะ " เด็กหนุ่มวัย 17 ที่กำลังย่างเข้า 18 ปี ใบหน้าขาวสวย คิ้วสวยได้รูป มีไฝใต้ตาขวามีกระจางๆ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากออกแดงระเรื่อ สวมเสื้อแขนยาวมีฮู้ด กางเกงสีดำ รองเท้าผ้าใบสีดำแถบน้ำเงิน รีบคว้าเอากระเป๋าอย่างเร่งรีบ
" ระวัง ติดคอเอานะไอ้ลูกชาย "ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างเอ็นดู
" สบายมากฮะ " ดาเนียลกล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างสดใส แล้วรีบจ้ำอ้าวออกไปให้ทันรถบัสโรงเรียนที่จะมาถึง
นิวยอร์ก high school
ขณะที่ดาเนียลกำลังจัดของเข้าล็อกเกอร์อยู่นั้นก็ได้มีกลุ่มคนประมาณ 4 - 5 คน ตรงดิ่งมาหาเข้ามาทักทายอย่างวางกล้าม
"โย่ว ไอ้ขี้แพ้ " เอ็ดก้า ขาใหญ่ของโรงเรียนทักทายดาเนียล แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วจัดของต่อ
" เฮ้ย ไม่ได้ยินหรอวะ " จอร์แดนมือขวาของเอ็ดก้าพูดขึ้นอย่างเสียงดัง
" ได้ยิน แล้วไง " ดาเนียลกล่าว ใบหน้าเรียบเฉย
" ไม่แล้วไง แค่จะเตือนว่าจะอย่ายุ่งกับผู้หญิงของเอ็ดก้านะเว้ย " ออสตินมือซ้ายอีกคนกล่าว แสดงสายตาเหยียดดาเนียลอย่างไม่ปิดบัง
" ถ้าหมายถึงดาวโรงเรียนละก็ สบายใจได้ ฉันไม่ยุ่งด้วยหรอ " ดาเนียลพูดขึ้นพร้อมจ้องไปทางหัวโจ๊กอย่างจริงจัง
" ขอให้จริงอย่างที่นายพูดนะ แต่ถ้าวุ่นวายกับเบเบ้ของฉันละก็..." เอ็ดก้าพูดพร้อมทั้งดันไหล่ของดาเนียลให้ติดกับล็อกเกอร์ก่อนจะเข้าไปกระซิบใกล้ว่า
" แกจะไม่มีที่ยืนในโรงเรียนแน่ หึๆ " พูดจบก็หมุนตัวเดินออกมาพร้อมกับพวกพ้องผิวปากอย่างสบายอารมณ์
"เฮ้ย ดาเนียลเพื่อนรัก " เสียงเรียกของเด็กหนุ่มผิวสีทักทายสหายอย่างสดใส
" ไง สหาย " เขากล่าวพร้อมส่งรอยยิ้มกับไป
" แกมีปัญหาอะไรกับไอ้เอ็ดก้าอีกแล้วหรอ "จอห์นเพื่อนสนิทพูดออกมาอย่างเป็นห่วง
"อย่าห่วงเลย แค่เรื่องไร้สาระนะ " ดาเนียลบอกกับเพื่อนอย่างไม่จริงจังเท่าไร
"ถ้าแกหมายเรื่องของอิสเบลล่าละก็ อยู่ห่างๆเธอไว้ดีกว่านะ"จอห์นพูดออกมาอย่างเบื่อหน่ายเพราะสาเหตุที่ทำให้เอ็ดก้าจองจะหาเรื่องกับดาเนียลอยู่เรื่อยๆนั้นตัวต้นเหตุก็คือดาวโรงเรียนอย่างอิสเบลล่า เธอประกาศต่อหน้าผู้คนในโรงอาหารว่าจะควงดาเนียลในงานพรอมในฐานะคิงและควีนพรอม
" อย่าคิดมากเลย ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว ไปกันเถอะ "
ดาเนียลบอกก่อนเดินเข้าห้องเรียนไปกับจอห์น พร้อมกับเสียงกริ่งที่ดังขึ้น


บ้านฮูปเปอร์
" กลับมาแล้วฮะ " ดาเนียลพูดขึ้นอย่างราเริง
" หน้าไปโดนอะไรมานะ " มาเรียถามลูกชายด้วยคว่มตกใจ
" มีเรื่องนิดหน่อยฮะ แต่ทุกอย่างโอเคแล้ว " ดาเนียลพูดอย่างฝืนยิ้มเพราะเจ็บแผลที่ใบหน้า
ในระหว่างที่สองแม่ลูกสนทนากันอยู่นั้น บุคคลปริศนาก็เอ่ยขอจากมาเรียว่า
" ขอคุยกับดาเนียลเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ " ชายหนุ่มแปลกหน้ากล่าวขึ้นเสียงดังกล่าวทำให้เธอได้สติ ก่อนตอบกลับไปว่า
" อ่อๆ ได้สิ รับคุกกี้ไหมจ้า " มาเรียถาม
" แน่นอนครับ " ชายหนุ่มน้อยตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร
" ตามฉันมา " ดาเนียลพูดกับอีกคน
" ทำตัวตามสบายเลยนะ " มาเรียกล่าวแก่เด็กหนุ่มทั้งสองก่อนจะเตรียมของว่าให้
" มาตั้งแต่เมื่อไหร่ " ดาเนียลถามขึ้น
" 2 วันก่อนนะ พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว กะว่าขอค้างที่นี้ซะหน่อย "เด็กหนุ่มหน้าเหมือนตอบกลับ
" แล้วนายเรียนอยู่ที่ไหนหรอ ? " ดาเนียลถามต่อ
" โรงเรียนประจำในแอตแลนตานะ " อีกฝ่ายตอบกลับ
" ไกลขนาดนั้นยังถ่อสังขารมาอีก " ดาเนียลพูดขึ้นอย่างประชด
" ช่วยไม่ได้นิ ใกล้จะปิดเทอมซัมเมอร์แล้ว อยากจะช่วยนายไปเที่ยวด้วยอ่า " เด็กหนุ่มตอบกวนๆกลับ
" ที่ไหนหรอ " ดาเนียลถามเรื่อยๆ
" ไมอามี,แคลิฟอร์เนีย,โอ้ย เยอะแยะเต็มไปหมด ฉันเลือกไม่ถูกหรอ เอาเป็นว่านายจะมากับฉันไหม " อีกฝ่ายถามเพื่อขอคำตอบอีกฝ่าย
" ขอคิดดูก่อนนะ " ดาเนียลแบบขอไปที
" งั้นหรอ ตามใจ " เมื่อได้ยินอีกคนพูดแบบนั้น ก็ไม่สนใจแล้วล้มตัวลงไปบนเตียงของดาเนียลอย่างไม่เกรงใจของห้องที่มองเขาอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทั้งสองลุกขึ้นมองที่ประตู
" ของว่างมาแล้วจ้าหนุ่มๆ " เสียงแม่บุญธรรมดังขึ้น พร้อมเปิดประตูเข้าไปวางบนโต๊ะเรียนของดาเนียล
" แม่ฮะ เขาขอพักที่นี้ แม่จะว่าอะไรไหม? " ดาเนียลเอ่ยถาม มาเรียเธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองมาที่เด็กหนุ่มคนนั้นก่อนจะตอบไปว่า
" ถ้าลูกโอเค แม่ก็ไม่มีปัญหาจ้า "คำตอบของเธอทำดาเนียลรู้สึกโล่ง เขาจึงกล่าวขอบคุณเธอก่อนที่แม่บุญธรรมจะออกห้องไป
คืนนั้นทั้งคู่ก็นอนพักในห้องเดียวกันโดยเด็กหนุ่มคนนั้นบอกว่าอยากพักกับดาเนียล ซึ่งมาเรียก็ไม่ปฏิเสธแต่อย่างไร เมื่อรุ่งสางแล้ว ดาเนียลตื่นขึ้นมาก็พบว่าอีกคนไม่อยู่แล้ว แม่บุญธรรมของเขาเล่าว่า ออกไปแต่เช้าแล้ว เขาจึงไม่ถามอะไรนอกจากเตรียมตัวไปโรงเรียน


'ถ้าชีวิตคุณมีเวลาเหลือเพียงสามสิบนาที คุณจะทำอย่างไร'
 เป็นคำถามมักพบได้ตามหนังสือประเภทให้แรงบันดาลใจไม่ก็พวกหนังสือธรรมะ หลายคนเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างสนุกสุดเหวี่ยง บางคนเลือกการทำจิตใจให้สงบและยอมรับความตายที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ บางคนเลือกทำในสิ่งที่ต้องการแม้จะผิดกฎหมายก็ตาม
 แต่หากให้ชายหนุ่มคนนี้ตอบคำถามเขาคงจะตอบว่าอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับคนที่เขารัก อย่างน้อยภาพในช่วงวินาทีสุดท้ายก่อนจากโลกไปเป็นภาพของครอบครัวที่แสนอบอุ่น มีภรรยาคู่ชีวิตกับลูกสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจส่งเขาไปยังแดนสุขาวดีอย่างสงบ
 ทว่าในความจริงนั้นเขากำลังถูกภรรยาผู้เป็นคู่ชีวิตฟ้องหย่า…
 'สามสิบนาทีกับอีกสิบห้าวิ'
 เสียงในห้วงความคิดร่วมกับการส่ายไปมาเบาๆ ของเก้าอี้เบาะนุ่มสีดำขลับชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี
 ป้ายพลาสติกเขียนว่า 'ผู้ถูกฟ้อง' วางอยู่บนโต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้มของหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่วัยสามสิบปี ซึ่งพฤติกรรมลุกลี้ลุกลนของเขาช่างตรงข้ามกับหญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งอย่างสิ้นเชิง
 หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง นัยน์ตาคมเรียวสีดำ เครื่องหน้าจมูกปากเข้ากันอย่างลงตัวกับโครงหน้าที่งดงาม เรือนผมสีดำเงางามประบ่าถูกแสกข้างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยท่าทางการนั่งที่สุขุมและสง่างามบ่งบอกถึงความมั่นใจสมกับฐานะของการเป็น 'ผู้ฟ้อง'
 ชายสูงวัยหลายคนสวมใส่ชุดครุยสีดำนั่งบนบัลลังก์ด้านหน้าสุดของห้องได้ส่งเสียงผ่านไมโครโฟน
 "คำพิพากษาคดีฟ้องหย่าก่อนหน้า โจทก์หรือผู้ฟ้องได้ฟ้องหย่าจำเลยหรือผู้ถูกฟ้องซึ่งเป็นสามี อ้างเหตุว่าจำเลยได้มีพฤติการณ์ที่จะเข้าเหตุหย่าตามมาตรา…"
 'ยี่สิบหน้านาที สี่สิบเก้าวิ'
 "จำเลยขาดการความใส่ใจดูแลโจทก์ผู้ซึ่งเป็นภริยา กลับบ้านช้ากว่าเวลาปกติไปมากแล้วยังไม่สามารถติดต่อได้ ทิ้งให้โจทก์อยู่กับบุตรสาวตามลำพัง และด้วยความสงสัยต่อมาฝ่ายภริยาได้จ้างนักสืบเพื่อตามหาเหตุของพฤติกรรมจึงพบว่า…"
 ภายในห้องเงียบสงัดแม้มีผู้คนอยู่จำนวนไม่น้อยเป็นเพราะแต่ละคนล้วนตั้งใจฟังคำพิพากษาจากบัลลังก์
 "สามีได้ตกงานจากตำแหน่งผู้จัดการบริษัทขนส่งเมล็ดกาแฟที่ทำงานประจำเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว…"
 ชายหนุ่มค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดผ้าผืนขาวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แม้เหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าจะถูกเช็ดออกไปเท่าไรก็ไม่มีท่าทีจะหมดเสียที ผิดกับหญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เธอมีกิริยาท่าทางที่สงบนิ่งแต่เปี่ยมไปด้วยความพลัง สายตามองไปยังหน้าบัลลังก์เพื่อฟังคำพิพากษาโดยไม่ชายตามองเขาแม้แต่น้อย
 "จำเลยยังนัดพบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่โรงแรมซึ่งทั้งสองได้มีความสัมพันธ์เกินเลยตามรูปถ่ายที่นักสืบของโจทก์เป็นผู้รวบรวมหลักฐาน เมื่อฝ่ายภริยาได้ทำการซักถามความจริง สามีผู้เป็นจำเลยก็ได้แต่พยายามบ่ายเบี่ยง ด้วยทั้งหมดทั้งมวลนี้ศาลจึงมีความเห็นว่า…"
 ชายหนุ่มพยายามหายใจลึกๆ หวังช่วยให้จิตใจสงบลงบ้างแต่นัยน์สีน้ำเงินนั้นกลับมองไปที่นาฬิกาข้อมือที่ระบุเวลาว่า 'สิบนาที แปดวินาที'
 "จำเลยได้กระทำผิดจริงจึงพิพากษาให้หย่ากัน..." หญิงสาวผู้สงบนิ่งตลอดมาเริ่มแสดงอารมณ์ทางสีหน้า กระดาษทิชชู่สีขาวถูกหยิบขึ้นมาซับบริเวณหางตาที่มีน้ำใสๆ ปริ่มออกมาเล็กน้อย
 "ในส่วนของบุตรสาวเนื่องจากจำเลยตกงานจึงขาดซึ่งความพร้อมในการอุปการะ รวมถึงความผูกพันของมารดาที่มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นสิทธิ์การอุปการะเลี้ยงดูจึงตกเป็นของมารดาผู้มีความเหมาะสมมากกว่า…"
 ไม่ทันที่ผู้พิพากษาจะพูดจบชายหนุ่มผู้เป็นจำเลยได้ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งแสดงความเคารพอย่างลวกๆ จากนั้นจึงสาวเท้าไปยังประตูทางออก
 ชายหนุ่มเปิดประตูไม้ขนาดใหญ่กระแทกเกิดเสียงดังจนทำให้ผู้คนทั้งในและนอกห้องล้วนจับจ้องไปที่เขาคนเดียวแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจ
 "พี่ 'ธีร์' คะ!"
 เสียงของหญิงสาวที่เห็นชายหนุ่มเดินมุ่งหน้ามาทางตนจึงตะโกนเรียก ด้วยรูปร่าง หน้าตาที่ดูเยาว์กว่าและเครื่องหน้าที่ได้สัดส่วนแต่อ่อนหวานกว่าเล็กน้อยนั้นทำให้ทราบได้ทันทีว่าเธอเป็นน้องสาวของฝ่ายภรรยาอย่างแน่นอน
 แต่ชายหนุ่มกลับไม่หยุดอยู่ตามที่เธอคาด เขาเดินผ่านเธอรวมถึงเด็กสาวตัวน้อยวัยเจ็ดปีที่อยู่ในอ้อมกอดของหญิงสาวผู้เป็นน้าด้วย
 "ป๊ะป๋า…นั้นป๊ะป๋าใช่มั้ยคะ"
 แม้ว่าเสียงของใครจะเข้าโสตประสาท เขาก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รับรู้ ขาทั้งสองก้าวออกไปโดยไม่ลดละเช่นเดียวกับนัยน์ตาสีน้ำเงินที่กลอกขึ้นลงเพื่อมองทางสลับกับนาฬิกา
 'เหลืออีกเจ็ดนาที สี่สิบวิ'
 ในที่สุดเขาก็หยุดลงที่หน้าทางเข้าศาลเยาวชนและครอบครัว เขาหันหน้าไปมารอบตัวราวกับตามหาอะไรบางอย่าง
 ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นสะพานลอยแห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่นักและเป็นเวลาเดียวกันกับที่เขาสังเกตเห็นคล้ายมีใครสักคนนั่งอยู่
 'เอาล่ะ จากตรงนี้…' มองคิดพลางเดินไปยังทิศของสะพานลอยไปด้วย 'สี่ร้อยเมตรห้านาที ขึ้นสะพานสามสิบวิ เหลือเวลาอีกสองนาที…'
 จากฝีเท้าที่เดินอยู่นั้นเริ่มเร็วขึ้นจนเปลี่ยนเป็นการวิ่ง โชคยังดีที่ระยะทางสี่ร้อยเมตรนี้ไม่มีถนนกั้นเลยทำให้เขาสามารถวิ่งได้เต็มที่โดยไม่ต้องระวังรถยนต์
 เขาวิ่งขึ้นสะพานพร้อมกับลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างกระหืดกระหอบ หัวใจที่เต้นแรงนั้นอาจมีเหตุจากความเหนื่อยหรือเพราะเวลาบนนาฬิกาที่ค่อยๆ น้อยลงไปทุกทีก็ไม่ทราบได้
 เมื่อเขาขึ้นมาถึงบนสะพานลอยก็พบกับชายชราสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวสกปรกมอมแมมกำลังนั่งสั่นงกๆ กับกระป๋องพลาสติกเก่าๆ ซึ่งภายในมีเศษเงินอยู่เพียงเล็กน้อย
 'อีกสองนาที สามสิบวิ ทำได้เร็วกว่าที่คาดแฮะ'
 ชายหนุ่มมุ่งไปหาชายขอทานตรงหน้าขณะที่มือและสายตากำลังจดจ่ออยู่กับนาฬิกาข้อมือ สักพักเขาจึงนั่งยองเพื่อให้คู่สนทนาอยู่ในระดับเดียวกัน
 "สวัสดีครับ คุณลุงต้องการให้ผมช่วยอะไรมั้ยครับ"
 เขาจับมือของชายสูงวัยโดยไม่สนใจว่ามือของเขาจะสกปรกหรือไม่ พร้อมกับแสดงสีหน้าที่ดูอ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แม้ว่าจะมีอาการเหนื่อยหอบปนออกมาผ่านใบหน้าด้วยก็ตาม
 เพียงไม่กี่วินาที บรรยากาศเงียบสนิทของผู้สนทนาทั้งสองเหลือแต่เสียงรถยนต์ที่สัญจรอย่างแน่นขนัด
 "เอ๋? พูดอะไรน่ะพ่อหนุ่ม"
 แม้ว่าชายสูงวัยถามอย่างสงสัยฝ่ายชายหนุ่มก็ยังไม่ลดละความพยายาม เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือมีตัวเลข 'หนึ่ง' ในหน่วยนาที ก็ยิ่งทำให้เขากุมมืออีกฝ่ายแน่นยิ่งขึ้นอีก
 "คุณลุงครับ…ไม่สำคัญว่าผมเป็นใคร…ขอแค่คุณลุงบอกผมเถอะครับว่าคุณลุงอยากได้อะไร"
 นัยน์ตาสีน้ำเงินจับจ้องด้วยความมุ่งมั่นราวกับเขาต้องการมองจนทะลุไปยังหัวใจของขอทานวัยชรา
 ถึงอย่างนั้นก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับของอีกฝ่าย อาจเป็นเพราะเขากำลังตกใจที่จู่ๆ มีใครก็ไม่รู้เข้ามาถามคำถามที่ไม่คุ้นเคย แต่คราวนี้สีหน้าของชายหนุ่มกลับเปลี่ยนไป รอยคลี่ยิ้มบางๆ เริ่มปรากฏบนใบหน้า เขาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีน้ำตาลที่ตอนนี้เปื้อนคราบฝุ่นอยู่ไม่น้อยแล้วหยิบบางสิ่งออกมา
 "ได้ครับ ผมเองก็มีลูกสาว ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณลุงครับ"
 เขายื่นธนบัตรจำนวนหนึ่งให้แต่เมื่อเห็นว่าชายชรายังคงงุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเขาจึงเอาเงินยัดใส่มือของชายชราอย่างรวดเร็ว
 "เงินนี้น่าจะพอสำหรับค่านมหลานของคุณลุงได้สักเดือนหนึ่ง ผมหวังว่าหลานจะเติบโตเป็นเด็กที่ร่าเริงและแข็งแรงนะครับ"
 ทันทีเขาพูดจบก็รีบสวมกอดโดยทันที ทำให้อีกฝ่ายก็ร่ำไห้ออกมาด้วยความปลื้มปิติจากนั้นจึงเอ่ยว่า
 "ขอบคุณมาก ไม่รู้ว่าพ่อหนุ่มรู้ได้ยังไงแต่ถ้าลุงไม่ได้เงินจากพ่อหนุ่มก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หลานจะมีนมกิน"
 ชายหนุ่มคลายกอดแล้วกุมมืออีกฝ่าย รอยยิ้มบางๆ กับเหงื่อที่ไหลท่วมสูทสีกรมท่าและการหายใจหอบแรง ทั้งหมดอาจดูผสมปนเปแต่นั้นก็เป็นความพยายามที่จะส่งกำลังใจผ่านภาษากายมากที่สุดเท่าที่ทำได้
 "ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ"
 เขาไหว้ชายชราเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นจึงวิ่งลงสะพานกลับทางเดิมทิ้งไว้แต่ความฉงนสงสัยแม้กระทั่งคำพูดสุดท้ายของชายหนุ่ม


หญิงสาวทรุดตัวลงทันทีเมื่อเห็นว่าของแหลมสีเงินยาวกว่าหกนิ้วปักอยู่ที่ต้นขาเธอก่อนสติสัมปชัญญะทั้งหมดค่อยๆ เลือนหายไป
ไม่ว่าใครก็ตามหากถูกคมมีดปลายแหลมแทงลึกผ่านกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นจนขาดวิ่นก็คงไม่แปลกหากผู้เคราะห์ร้ายจะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่สิ่งที่สร้างความแปลกใจให้แค่สายตาของผู้คนในร้านเกือบสิบชีวิตกลับเป็น…
"โอ๊ย! เจ็บเป็นบ้าเลยโว้ยย! " ชายเร่ร่อนคำรามออกมาอย่างทรมาณ มือข้างที่รัดตัวประกันคลายออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ได้ทรุดตัวลง
ไม่ว่าจะเกิดเรื่องประหลาดหรือเหตุผลกลใดที่ไม่อาจอธิบายได้ ผู้คนโดยรอบเลือกสนใจกับการเข้าถึงตัวของพนักงานสาวแล้วพาเธอออกห่างจากสถานการณ์ความวุ่นวายมากกว่า ในขณะที่ธีร์รีบโทรศัพท์ไปทางโรงพยาบาลเพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่ช่วงเวลานี้เป็นโอกาสอันเหมาะสมที่ตำรวจหนุ่มต้องจัดการเหตุการณ์นี้ให้สิ้นสุดลงจงได้
ดีนทะยานตัวไปข้างหน้าจนกระแทกกับร่างของคนร้ายเข้าเต็มๆ แม้เขากระเด็นจนล้มลงแต่ก็รีบลุกขึ้นหมายพันธการมือเสียก่อนเพื่อให้ง่ายต่อการควบคุมตัว
แต่ชายเร่ร่อนไม่ยอมให้จับกุมโดยง่าย รองเท้าบูทขนาดสมส่วนกับร่างอันสูงใหญ่พุ่งเข้ากลางลำตัวจนร่างตำรวจหนุ่มไถลชนกำแพง
ทั้งสองพยายามยืนขึ้นให้เต็มความสูงโดยชายคนร้ายทำได้สำเร็จก่อน เขาเอามือลูบขาตนเองไปมาหลายครั้งแม้บริเวณนั้นจะไม่มีบาดแผลใดๆ ปรากฏออกมาเลยก็ตาม
"ทำไมล่ะ…มันต้องได้ผลสิ…" เขาพูดพลางทึ้งผมที่ยุ่งเหยิง "ไปแล้วไง…ฉัน…ก็ให้ 'โทษ' …"
แม้ว่าเขาได้เปรียบเพราะตั้งหลักได้ก่อนและเขาสามารถเข้าจู่โจมตำรวจหนุ่มที่มีความพร้อมน้อยกว่าแต่เขากลับแสดงอาการกระวนกระวาย พร่ำเพ้อจนพูดพึมพัมไม่ได้สรรพจนฝ่ายที่เพลี่ยงพล้ำกลับมาพร้อมปะทะอีกครั้ง
"อยากทำร้าย…ไม่ได้…ทั้งๆ ที่ฉัน…ใครสักหน่อย…"
ดีนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของคนร้ายได้ทันทีเนื่องด้วยท่าทีของอีกฝ่ายนั้นไม่มีพฤติกรรมที่แสดงถึงความเกี้ยวกราดเมื่อก่อนหน้า อีกทั้งยังเอาแต่พูดอะไรบางอย่างวนไปมาอยู่หลายรอบโดยไม่สนใจเหตุการณ์ใดๆ ราวกับว่าผู้คนรอบตัวเป็นเพียงอากาศธาตุ
จากทั้งหมดทั้งมวลนี้ไม่เพียงแต่ตำรวจหนุ่มเท่านั้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเข้าใจตรงกันว่าชายขอทานผู้นี้มีฤทธิ์สารเสพติดอยู่ในกระแสเลือดเป็นแน่
ดีนหลุบตาลงต่ำก็พบกับมีดทำครัวตกอยู่ห่างจากเขาไม่ไกลนัก จึงใช้โอกาสที่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจกับสิ่งรอบตัว เมื่อสืบเท้าเข้าไปอย่างนุ่มนวลและเห็นว่าอาวุธนี้อยู่ในระยะไม่เกินหนึ่งช่วงขาจึงตัดสินใจเตะให้มันกระเด็นห่างจากตัวคนร้ายมากขึ้นอีก
ทันทีที่ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเจ้าหน้าที่หนุ่มแล้วจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน
"ไม่ว่าคุณจะมีปัญหาอะไรในชีวิต ทุกเรื่องย่อมทางออกเสมอครับ…" เขาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมพร้อมเดินเข้าใกล้ "อีกเดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่มาช่วยเหลือ คุณจะได้รับการดูแลอย่างดีจนร่างกายของคุณกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง…"
"ปกติ…อย่างงั้นเหรอ…" ชายเร่ร่อนทวนคำพูด
"เพราะผมเชื่อมาตลอดว่า…ตราบใดที่ชีวิตยังไม่สิ้นก็ไม่มีเรื่องอะไรที่สายเกินแก้…"
เมื่อชายเร่ร่อนได้ฟังเช่นนั้นก็มีอาการสงบลง จากที่เขากำลังขยี้ผมจนเส้นผมติดมือเป็นก้อนกลับเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา นัยน์ตาเบิกโพลงจับจ้องอย่างไม่ลดละ เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและจริงใจจากสีหน้าแววตาของชายตรงหน้า
…และนั้นอาจเป็นคำตอบที่ค้างคาใจมาเนิ่นนาน อาการกระวนกระวายทั้งหมดได้หยุดลง สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างทั้งร่างไร้ซึ่งความเกร็งคล้ายปราศจากความกดดันทุกสิ่งทุกอย่าง ราวกับเขายอมรับผลการกระทำทั้งหมด
จากนั้นชายเร่ร่อนจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นอันแผ่วเบาอยู่ในลำคอ คงเป็นเพราะเขาต้องการสื่อสารกับตนเองมากกว่าพูดให้คนอื่นรับรู้
"ถ้างั้น…มันคงสายเกินไปจริงๆ ด้วยสินะ…"
ในขณะที่ดีนกำลังเพ่งสมาธิฟังคำตอบของคนตรงหน้าที่ได้ยินไม่ชัดนัก ทันใดนั้นชายเร่ร่อนตัดสินใจกลับตัวแล้ววิ่งไปทางประตูหน้าร้าน มือข้างหนึ่งยื่นไปข้างหน้าผลักประตูสุดแรงจนในที่สุดเขาก็ออกจากร้านไปได้สำเร็จ
"เดี๋ยวก่อน! …คุณ!! …" ดีนตะโกนลั่น
เหตุการณ์ตรงหน้าเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่เขาจะได้ขยับปลายเท้าด้วยซ้ำ ทันทีที่ชายเร่ร่อนมาถึงบริเวณฟุตบาท เท้าทั้งสองก็หยุดลง สายตามองไปที่ถนนคล้ายกับตามหาบางสิ่งและเมื่อเห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็ว ชายคนนี้จึงตัดสินใจก้าวไปยังเลนถนนพร้อมกับวิ่งเข้าใส่ทันที
"อย่านะ! …"
แม้เขาจะวิ่งออกไปจากร้านแต่ก็รู้แก่ใจดีว่าไม่สามารถหยุดสิ่งที่จะเกิดขึ้นตรงหน้าได้ทันเสียแล้ว
เสียงโลหะที่เคลื่อนตัวด้วยความเร็วกระทบเข้ากับร่างชายเร่ร่อนจนเกิดเสียงดังในระดับที่ผู้คนในรัศมีร้อยเมตรต่างหันมาพร้อมกัน
รถแท็กซี่ที่พุ่งชนเสียการทรงตัวอย่างหนักแม้ว่าผู้ขับจะพยายามเบรคสุดกำลังเพื่อไม่ให้รถไถลไปไกลแต่การควบคุมรถด้วยความเร็วไม่ใช่เรื่องง่าย รถแท็กซี่เคลื่อนตัวหลุดออกจากเลนตัวเองจนไปชนกับรถคันอื่นที่สัญจรตามปกติ
ในขณะที่มีคนวิ่งหนีให้ห่างจากจุดเกิดเหตุ บางคนวิ่งหาที่กำบังเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง บางคนยืนถ่ายภาพถ่ายคลิปวินาทีระทึกขวัญผ่านโทรศัพท์มือถือแต่ดีนเลือกวิ่งเข้าไปหาที่เกิดเหตุ
ในเหตุการณ์ที่เลวร้ายยังมีความโชคดีอยู่ เมื่อรถส่วนใหญ่ไม่ได้ขับเร็วมากนักเนื่องจากเป็นพื้นที่ชุมชน ทำให้การชนกันส่วนใหญ่เป็นเพียงความเสียหายทางทรัพย์สินเท่านั้น
เสียงผู้คนที่ตะโกนร้องด้วยความตกใจถูกกลบด้วยเสียงไซเรนของรถตำรวจที่มาถึงจุดเกิดอุบัติเหตุได้รวดเร็วเกินกว่าที่ควรจะเป็นไปมาก นั่นเป็นเพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจมาด้วยเหตุคนร้ายอาละวาดอยู่ในร้านกาแฟจากการแจ้งความของธีร์
ดีนเดินมาถึงริมฟุตบาทซึ่งเป็นจุดที่ชายเร่ร่อนนอนแน่นิ่ง เมื่อตรวจสอบสภาพร่างจากสายตาแล้วก็พบว่า กระดูกแขนขาหักจนผิดรูป หน้าอกไม่มีการขยับขึ้นลงจากการหายใจ รูม่านตาที่ไม่ตอบสนองกับแสงแล้วยังคงเบิกโพลงค้างไว้
ตำรวจหนุ่มสังเกตถึงวัตถุสีดำบางอย่างซึ่งโผล่พ้นเสื้อคลุมสีน้ำตาลออกมาเพียงเล็กน้อย เขาจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปเปิดเสื้อคลุมที่ทับสิ่งนั้น
"หืม…นี่มัน…"


การสัญจรทางท้องถนนไม่ใช่แค่พื้นที่สำหรับพาหนะยานยนต์เท่านั้น เมื่อมันถูกสร้างตัดผ่านส่วนต่างๆ ในเมือง ผู้คนจึงต้องเดินผ่านเส้นทางสัญจร ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพึ่งสัญญาณไฟจราจรเพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุ
 การเดินข้ามถนนนั้นไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก เพียงแค่รอให้สัญญาณช่องทางเดินเป็นสีเขียว สังเกตรถทางซ้ายสักนิดเพื่อความมั่นใจก่อนเดินข้ามทางม้าลายจนกระทั่งถึงอีกฝั่ง
 แต่ทั้งหมดที่กล่าวมาจะเริ่มมีความยากมากขึ้นสำหรับคนวัยชรา แม้ทางม้าลายจะไม่ได้ไกลมากนัก แต่เมื่ออายุมากขึ้นการก้าวเดินที่สั้นและไม่มั่นคง ล้วนเป็นอุปสรรคทั้งสิ้น ดังเช่นกับหญิงชราคนหนึ่งที่ยืนรอข้ามถนนจนสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนสีวนไปวนมาไม่ต่ำกว่าสามรอบ
 ในมุมมองของคนข้ามถนนนั้นไม่มีทางทราบได้เลยว่าทำไมรถคันนั้นขับเร็วเกินกำหนด ทำไมคนคันนี้ถึงกล้าขับฝ่าไฟแดง ดังนั้นผู้สูงวัยที่ไม่สามารถใช้ร่างกายได้อย่างมีประสิทธิภาพจึงมีความเสี่ยงในการเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันมากกว่าคนปกติ ทำให้ชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงินเดินเข้ามาใกล้หญิงสูงวัยเมื่อสังเกตได้ว่าเธอรู้สึกไม่ปลอดภัยหากต้องข้ามถนนเพียงลำพัง
 "สวัสดีครับคุณยาย ให้ผมช่วยพาคุณยายข้ามถนนนะครับ" เขาจูงแขนหญิงชราด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตรพร้อมกับสังเกตหารถยนต์ที่เคลื่อนเข้าใกล้
 เมื่อมีคนช่วยจูงทำให้เธอมีความมั่นใจและเดินได้รวดเร็วขึ้นทำให้การข้ามถนนที่แสนยากลำบากนี้สามารถผ่านไปได้เพียงชั่วอึดใจ
 "ขอบใจมากนะถ้าไม่ได้พ่อหนุ่ม ยายคงลำบากแย่" หญิงชรากล่าวพร้อมหยิบธนบัตรมูลค่าหนึ่งร้อยบาทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ รับไปเถอะนะ"
 "ไม่เป็นไรครับคุณยาย" ธีร์ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่สุภาพนุ่มนวล "ผมแค่อยากช่วยคุณยายเฉยๆ ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนหรอกครับ"
 เขากุมมือข้างที่เธอถือธนบัตรแล้วดันกลับไปยังกระเป๋าเสื้อดังเดิม
 "ดีจริงๆ ถ้ามีพลเมืองดีแบบพ่อหนุ่มมากๆ สังคมจะได้น่าอยู่ขึ้น…"
 หลังจากทั้งสองพูดคุยกันต่อเล็กน้อย หญิงชราจึงค่อยๆ เดินจากไป เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเธอเดินลับไปกับฝูงชนแล้วจึงได้ถอนหายใจออกมาเบาๆ อาจเพราะเขาโล่งใจที่ทำหน้าที่นี้ได้สำเร็จ…
 'โอเค ทุกอย่างเรียบร้อย…'
 …หรือเป็นเพราะไม่ต้องการให้ใครได้รับอุบัติเหตุเฉกเช่นเดียวกับเขา…
นาฬิกาสมาร์ทวอชสีน้ำเงินเข้มแสดงตัวเลขเพิ่มขึ้นจากก่อนหน้า เขาเดินตามถนนที่มีผู้คนเดินขวักไขว่และเสียงจอแจแต่นั่นก็ไม่อาจขัดขวางให้เขาเข้าสู่ห้วงความคิดของตน
 เรื่องราวทั้งหมดเริ่มขึ้นเมื่อราวสิบเดือนก่อน ในช่วงยามเย็นของวันทำงานอันปกติสุข ในขณะที่ธีร์กำลังเดินทางกลับบ้านไปหาภรรยาและลูกสาว เมื่อมาถึงทางสี่แยกเขาก็ยืนรอจนกว่าสัญญาณไฟจราจรอนุญาตให้เดินข้าม โดยกำลังอ่านข้อความบนโทรศัพท์มือถือ
 'วันนี้ฉันทำมื้อเย็นสุดพิเศษไว้แล้วนะ รีบกลับมาเร็วๆ นะธีร์'
 ข้อความที่ส่งมาจากกวางนั้นทำเอาเขาอมยิ้มไม่หยุดเพราะเขาทราบดีว่ากวางทำอาหารไม่เป็น มื้อเย็นวันนี้คงไม่พ้นพวกอาหารแช่แข็งที่ใส่เข้าไปในไมโครเวฟแล้วเธอก็ทึกทักเอาว่านั่นเรียกว่าการทำอาหาร แต่สิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดก็เพราะคำว่ามื้อพิเศษไม่ได้หมายถึงอาหารที่หรูหราราคาแพง แต่เป็นมื้อที่พวกเขาได้ร่วมโต๊ะอาหารพร้อมหน้ากันต่างหาก
 เมื่อชายหนุ่มเหลือบตาไปข้างหน้าก็พบกับไฟสัญญาณทางเท้าเป็นสีเขียว เขาจึงเดินจ้ำไปบนทางม้าลายหวังเดินข้ามถนนนี้ให้เร็วที่สุด สำหรับเขาแล้ววันที่ได้กินข้าวกันพร้อมกันทั้งพ่อแม่ลูกเป็นเรื่องพิเศษที่สุด เนื่องด้วยตัวเขาที่ต้องอยู่โรงงานจนดึก และกวางเองก็ต้องเข้าเวรที่โรงพยาบาลตลอด ถึงแม้ว่ากระต่ายจะตัดสินใจลาออกจากงานประจำที่ร้านอาหารเพื่อมาดูแลหลาน แต่พวกเขาก็แบ่งวันกันกลับบ้านเร็วเพื่อให้มีพ่อหรือแม่คอยอยู่กับลูกสาวตลอด ดังนั้นเมื่อทั้งสองว่างพร้อมกันจึงเป็นโอกาสทองที่เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเป็นอันขาด
 ทันใดนั้นเสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้นทำให้เขาหันไปมองในทันที เสียงที่ดังมาจากด้านขวามาพร้อมกับเงาดำตะคุ่มที่ไม่ทราบขนาดแน่ชัดเพราะไม่มีแสงสว่างใดๆ จากไฟท้องถนนและวัตถุที่กำลังเคลื่อนเข้ามา
 แต่ก่อนที่ธีร์จะตัดสินใจทำอะไรสักอย่างวัตถุนั้นก็เข้ามาถึงระยะพอมองเห็น ทันใดนั้นรถกระบะคันสีเหลืองก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะขยับแม้แต่ปลายเท้าด้วยซ้ำ


คำถามนี้หนักกว่าประโยคก่อนหน้าซะอีก เหตุการณ์เมื่อวานคือผลการกระทำของเส้นทางที่เขาเลือกเดิน ภาพเหล่านั้นถูกนำมาฉายซ้ำอีกครั้งผ่านความทรงจำที่ชายหนุ่มพยายามลบมันทิ้ง
ระหว่างที่เขากำลังคิดหาคำตอบที่เหมาะสม พนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาพร้อมกับอาหารที่ธีร์สั่งไว้ก่อนหน้า
ทางด้านของธีร์ได้รับอาหารเป็นคลับแซนวิช ที่มีส่วนประกอบของแฮม เบคอนทอด ผักกาด มะเขือเทศสดๆ และมายองเนสสูตรพิเศษจากทางร้าน ประกบด้วยขนมปังทาเนยก่อนเข้าอบส่งกลิ่นหอมกรุ่นซึ่งเข้ากันได้ดีกับเครื่องดื่มอย่างกาแฟอเมริกาโน่ โดยเมล็ดกาแฟคัดสรรจากโรงคั่วที่เจ้าของร้านและลูกค้าอย่างเขาไว้วางใจ
ส่วนอาหารที่อยู่ตรงหน้าดีนเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้ง มีเครื่องเป็นลูกชิ้นหมู ปูอัดราคาถูกและแครอทหั่นเต๋าที่นำไปต้มจนนิ่มจนสามารถซึมซับน้ำซุปได้เต็มที่ เสิร์ฟพร้อมกับโกโก้ดิบ เมนูเครื่องดื่มที่ปราศจากของเหลวใดๆ ทั้งสิ้นเพราะส่วนประกอบคือผงโกโก้รสเข้มข้นซึ่งเข้ากันได้ดีกับนมข้นหวานกลิ่นหอมแล้วตามด้วยน้ำแข็งที่ใส่จนเต็มแก้ว
"อะไรกันเนี่ย! นายสั่งอาหารของตัวเองน่ากินเชียวนะ" ดีนได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในเมื่อตนเป็นคนมาสายจึงไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น นอกจากยอมรับอาหารที่เพื่อนเก่าคนนี้เลือกให้
"นายกลับมาทั้งทีก็ต้องต้อนรับเมนูในวันวานสิ ฉันไม่ได้แกล้งซะหน่อย" ธีร์อธิบายแม้พยายามกลั้นขำอยู่ก็ตาม "ทั้งหมดนี่ก็เป็นเมนูที่พวกเราชอบสั่งกันไม่ใช่หรือไง"
"มันก็ใช่…ตอนอยู่อังกฤษก็ไม่ได้กินอะไรแบบนี้หรอก…" ดีนยกแก้วโกโก้ดิบมามองแล้วมองอีกแล้วถึงกับคอตก "แต่ว่าวันนี้หลังลงเครื่องบินมาฉันยังไม่ได้ดื่มน้ำสักหยดเลยนะ…"
จากนั้นทั้งสองจึงเริ่มรับประทานอาหารพลางพูดคุยเล่นกันตามประสาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน ทั้งสถานที่และผู้คนทำให้ความรู้สึกในสมัยเรียนมัธยมด้วยกันหวนคืนกลับมาอีกครั้ง เป็นช่วงชีวิตที่ไม่ต้องพะวงเรื่องครอบครัว ไม่ต้องกังวลเรื่องหนี้สิน ไม่ต้องคิดถึง 'เวลา' ชีวิตที่เหลือน้อยลง
"ช่วงข่าวยามบ่ายนะครับท่านผู้ชม ขณะนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจได้บุกเข้าไปในบ้านพักอาศัยของผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง…"
เสียงจากโทรทัศน์ดังขึ้นเมื่อพนักงานภายในร้านเปลี่ยนช่องโทรทัศน์มาเป็นข่าวยามบ่าย
"สืบเนื่องจากเมื่อประมาณสองปีก่อนได้เกิดเหตุการณ์ฆาตกรรม ผู้เสียชีวิตเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทแห่งหนึ่ง ถูกของมีคมคล้ายมีดแทงหลายสิบแผลซึ่งคดีนั้นยังไม่สามารถตามจับตัวคนร้ายได้ จากนั้นยังเกิดเหตุนี้อีกหลายครั้งจนในที่สุดตำรวจได้ตามล่าจนทราบที่อยู่และได้นำกำลังเข้าจับกุม…"
"นายว่าคดีนี้ตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้ไหม" ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินพูดก่อนกัดแซนวิชเข้าไปหนึ่งคำ
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ" ตำรวจหนุ่มตอบแบบลวกๆ ดูเหมือนว่าเขาแทบไม่ได้ยินเสียงจากโทรทัศน์เลยด้วยซ้ำเพราะกำลังเอาช้อนบดน้ำแข็งในโกโก้ดิบหวังให้มันละลายไวขึ้น
 "นี่นายเป็นตำรวจจริงไหมเนี่ย…" ธีร์ยกกาแฟขึ้นมาจิบ "อืมม…รสสัมผัสเปลี่ยนไปนิดหน่อย…กลิ่นน่าจะเป็นกาแฟสายพันธุ์เดิม…หรือว่าเปลี่ยนสูตร?…"
 ในขณะที่ธีร์เพ่งสมาธิพินิจพิเคราะห์กับกาแฟแก้วนี้โดยละเอียดและดีนที่ค่อยๆ ดื่มโกโก้ดิบหลังสามารถละลายน้ำแข็งให้ผสมกับนมข้นหวานและโกโก้ได้สำเร็จ เสียงกระดิ่งอันเป็นสัญญาณของลูกค้าคนใหม่ดังขึ้นอีกครั้ง พนักงานเสิร์ฟจึงรีบเข้าไปต้อนรับตามหน้าที่ตน
 แต่พนักงานสาวคนนี้ถึงกับต้องชะงักไปเมื่อพบว่าลูกค้าตรงหน้าเป็นชายอายุประมาณสามสิบปีปลาย ผมยาวรกรุงรัง สวมเสื้อคลุมเก่าๆ สีน้ำตาลที่สกปรกส่งกลิ่นเหม็น รองเท้าบูทฉีกขาดหลายจุดจากอายุการใช้งาน หากเธอประเมินจากสายตาแล้วชายคนนี้ต้องเป็นคนไร้บ้านหรือไม่ก็ขอทานเป็นแน่
 "เอ่อ…ขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้า…" เธอกำลังคิดหาวิธีปฏิเสธไล่ชายคนนี้เพราะนอกจากเขาไม่น่าจะมีเงินจ่ายค่าอาหารแล้วยังส่งกลิ่นเหม็นรบกวนลูกค้าคนอื่น
 แต่ไม่ทันที่เธอได้พูดจบประโยค ชายเร่ร่อนได้พุ่งตัวเข้ามารัดคอพนักงานสาวพร้อมควักมีดทำครัวสีเงินยาวหกนิ้วออกมาจ่อที่คอหอย ทำให้ภายในร้านเกิดเสียงอึกทึกครึกโครมจนชายหนุ่มทั้งสองหันไปพร้อมกัน
 บาร์เทนเดอร์หนุ่มผู้มีหน้าที่ชงกาแฟรีบวิ่งออกมาจากเคาน์เตอร์หวังเข้าช่วยเหลือพนักงานสาวแต่ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้เพียงพอเนื่องจากคนร้ายเอาชี้มีดขู่
 "ถอยไป! ถอยไปให้หมด!!" ชายเร่ร่อนตะโกนพร้อมแกว่งมีดไปมา
 นอกจากลูกค้าที่ส่งเสียงดังเพราะความตกใจแล้วพนักงานสาวที่โดนจับเป็นตัวประกันได้แต่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ทำเอาบาร์เทนเดอร์หนุ่มไม่รู้ว่าต้องจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไรดี
 "เดี๋ยวก่อนครับคุณ ใจเย็นๆ ก่อน"
 คราวนี้เป็นเสียงสุขุมของดีนที่เอ่ยพร้อมกับวิ่งมาถึงหน้าร้าน
 "นายเป็นใคร ยะ อย่าเข้ามานะเว้ย!" ชายคนร้ายตะโกนเสียงดังพร้อมชี้มีดไปทางตำรวจหนุ่ม
 ดีนพยายามควบคุมสติไม่ให้แสดงอารมณ์มากจนเกินไป ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นตำรวจแต่ก็ไม่ใช่ตำรวจภายในประเทศจึงไม่มีอำนาจดำเนินการใดๆ มากนัก นอกเสียจากเขาต้องแก้ปัญหานี้ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมา
 จากความเห็นของตำรวจหนุ่ม เขารู้สึกว่าคนร้ายคนนี้มีพฤติกรรมผิดแปลกจากโจรปล้นหวังเอาทรัพย์ทั่วไป หากชายเร่ร่อนคนนี้ต้องการเงินจริง เขาไม่ควรเอามีดจี้พนักงานต้อนรับตั้งแต่หน้าร้าน เขาควรหาวิธีเข้าไปในส่วนของเคาน์เตอร์เก็บเงินซึ่งอยู่ด้านในร้านให้ได้แล้วค่อยควักมีดออกมาก็ยังไม่สาย
 ราวกับว่าชายคนนี้มีเป้าหมายเจาะจงเป็นบุคคลมากกว่าเงิน…
 "ไม่ต้องห่วง ผมไม่เข้าไปแน่…" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นหวังสร้างความเชื่อใจ "คุณต้องการอะไร อยากได้อะไรบอกผมได้เลย"
 ในขณะที่ตำรวจหนุ่มกำลังต่อรองกับคนร้ายอยู่นั้นเขาแอบเหลือบหาธีร์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อพบว่าธีร์ยืนอยู่ด้านขวามือ เขาจึงแอบส่งสัญญาณมือเพื่อให้ธีร์หาโอกาสในการใช้โทรศัพท์
 เมื่อธีร์เห็นว่าชายเร่ร่อนกำลังเพ่งสมาธิอยู่กับคู่สนทนาจึงสบโอกาสที่เขาจะค่อยๆ ถอยหลังจนสามารถอยู่ในที่ลับตาได้สำเร็จแล้วรีบโทรศัพท์ไปยังสถานีตำรวจ
 "หุบปาก! ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น!!" ชายเร่ร่อนพูดแล้วเอามีดไปจ่อที่คอตัวประกัน "ฉันแค่อยากให้ผู้หญิงคนนี้…เจ็บปวด…"
 "ถ้าอย่างนั้น คุณรักเธอใช่ไหมครับ…" ดีนพูดพลางสืบเท้าเข้าใกล้มากขึ้นทีละนิด "ถ้าคุณรักเธอจริง คุณไม่ควรทำร้ายเธอนะครับ"
 ประโยคของคนตรงหน้าทำให้ดีนเริ่มคิดได้ทันทีว่าเป็นเรื่องชู้สาว เขาอาจเป็นเพื่อนที่แอบหลงรักหรืออาจเป็นแค่คนโรคจิตที่คอยตามติดสังเกตพฤติกรรมพนักงานสาวคนนี้แล้วเกิดความแค้นใจที่โดนหักอก
 ชายเร่ร่อนได้ยินดังนั้นก็เริ่มมีท่าทีเปลี่ยนไป เขาลดมีดอย่างช้าๆ จนแนบลงที่ต้นขา นัยน์ตาเริ่มลดระดับลงต่ำ อากาศถูกสูดเข้าจนสุดลมหายใจก่อนพรูออกจากปากยาวไม่ขาดสายซึ่งตรงข้ามกับตัวประกันสาวที่ตัวสั่นเทาและหายใจถี่เนื่องจากความกลัวสุดขีด
 "ใครจะไปสนเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นกันวะ!!"
 เมื่อสิ้นเสียง คนร้ายจึงเงื้อมีดทำครัวปลายแหลมขึ้นแล้วแทงเข้ายังต้นขาเหยื่อสุดแรง โลหะสีเงินยาวกว่าหกนิ้วจมเข้าไปในเนื้อเยื่อจนของเหลวสีแดงข้นไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย


หญิงสาวที่อยู่ในรถเปิดประตูออกมาแล้วรีบเข้าห้ามทั้งสอง
 "ดูสิคะ พี่ๆ ทะเลาะกันเสียงดังจนคนแถวนี้ได้ยินกันหมดแล้ว อีกอย่างสไมล์ก็นั่งอยู่ในรถด้วย มันจะไม่ดีนะคะ"
 เมื่อทั้งคู่ได้หันไปรอบๆ ตามที่บอกก็พบกันชาวบ้านแถวนั้นมายืนมุงกันเป็นกระจุกๆ อย่างเธอว่า
 "พี่รู้น่า 'ต่าย' พี่ก็ไม่ได้อยากคุยกับคนพรรค์นี้นักหรอก" กวางสะบัดผมอย่างไม่ใส่ใจก่อนเดินไปยังประตูรถเก๋งสีดำ ขณะนั้นเองเธอก็หันไปหาชายหนุ่มคล้ายนึกสิ่งที่อยากพูดขึ้นได้
 "จะว่าไป ฉันก็ไม่ค่อยพอใจกับผลการตัดสินของศาลเท่าไรเพราะผู้ชายเลวๆ อย่างนายไม่ควรได้วันมาเจอลูกด้วยซ้ำ" สีหน้าของกวางแสดงถึงความไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน "ถ้านายยังมีความเป็นพ่อหลงเหลืออยู่สักนิด นายควรออกไปจากชีวิตของลูกฉันซะ"
 ว่าแล้วเธอจึงเปิดประตูเข้าไปในรถพร้อมกับกระแทกประตูเสียงดัง
เมื่อกระต่ายเห็นว่าพี่สาวของตนเข้าไปในรถแล้วจึงได้หันไปพูดกับฝ่ายชายบ้าง เธอกุมมืออดีตพี่เขยไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
 "พี่ธีร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูกับพี่กวางจะดูแลสไมล์เป็นอย่างดี"
นัยน์ตาสีดำกลมโตเข้ากับใบหน้าแสดงความอ่อนโยนต่อทุกสรรพสิ่งบ่งบอกถึงความจริงใจที่เธอมี ธีร์รู้จักกับกระต่ายหลังจากเริ่มคบกับกวางมาได้สองปีจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสิบปีแล้ว เขามั่นใจว่าหญิงสาวคนนี้เป็นคนดี สามารถมอบความรักในส่วนของเขาให้แก่ลูกสาวตัวน้อยได้
"พี่เชื่อว่าต่ายทำได้…และทำได้ดีกว่าพี่ด้วย…"
อันที่จริงเขาตั้งใจจะไม่เสียน้ำตาให้กับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจครอบครัวที่แสนน่ารักอบอุ่นแต่เพราะเขายอมรับผลของการกระทำทั้งหมดแล้วต่างหาก เขาทราบถึงกรรมที่เกิดขึ้นจากสิ่งที่เขาทำลงไปและไม่มีข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น
แต่พอทุกอย่างเกิดขึ้นจริงก็ทำเอาเขาแทบล้มทั้งยืน ผลของคำพิพากษานี้ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำร่วมกันมากับภรรยาล้วนไร้ความหมาย แม้มีคำพูดนับพันที่อยากเอ่ยออกไปทั้งกับภรรยากับลูกสาวตัวน้อยที่รักแต่พูดอยู่ภายในใจว่า
'ถ้าเรื่องในวันนั้นไม่เกิด ทุกสิ่งทุกอย่างคง…'
ธีร์กุมมือที่อ่อนโยนของกระต่ายอย่างสั่นเครือ ใบหน้าที่แดงก่ำกับน้ำตาที่กลั้นมาตลอดทั้งวันเริ่มทะลักออกมาเกินกว่าจะต้านไหว เขาจำเป็นต้องเอ่ยคำที่ไม่อยากพูดมาตลอดแก่หญิงสาวตรงหน้า
"พี่ฝากลูกไว้กับเธอด้วยนะ ดูแลให้สไมล์เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยนแบบเธอ"
กระต่ายพยักหน้ารับคำ เธอช่วยทั้งสองเลี้ยงตั้งแต่สไมล์ยังเป็นทารกอยู่แล้ว ความรู้สึกที่เธอมีต่อหลานสาวคนนี้มากเสียจนเสมือนเป็นลูกตัวเอง
"พี่ธีร์ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ"
 เธอบอกลาชายหนุ่มพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเสียใจ แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เธอทำเพื่อเขาได้ดีที่สุดคือการทำตามสิ่งที่เขาร้องขอ
 เมื่อกระต่ายเดินกลับเข้าไปในรถ รถเก๋งสีดำก็ขับออกจากศาลไปโดยทิ้งให้ชายหนุ่มยืนเคว้งคว้างอย่างเดียวดาย
 ท่ามกลางดวงอาทิตย์ที่อยู่เหนือศีรษะที่คอยมอบความอบอุ่นในระดับอบอ้าว ผู้คนที่เดินเข้าเดินออกบริเวณศาลเยาวชนและครอบครัวเพื่อเข้าไปฟังคำพิพากษา หากเป็นคนทั่วไปคงเดินไปที่ลานจอดรถเพื่อขับรถกลับหรือไม่ก็ไปที่ฟุตบาทเพื่อใช้บริการขนส่งสาธารณะแต่ชายหนุ่มคนนี้กลับยืนอยู่ที่เดิมเป็นเวลาหนึ่งแล้ว
 ธีร์พยายามขจัดกับอารมณ์ทั้งหมดที่ยังหลงเหลืออยู่ จากนี้เขาต้องใช้ชีวิตต่อไปด้วยตัวคนเดียว ไร้ซึ่งคนรัก คนดูแลเอาใจใส่เหมือนก่อนอีกแล้ว ชายหนุ่มตบหน้าตัวเองอยู่หลายครั้งเพื่อเรียกสติสัมปชัญญะกลับมา
 'โอเคไอ้ธีร์ ทุกอย่างมันจบลงไปแล้ว ฉันต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ ยังมีอะไรต้องทำอีกหลายอย่าง'
 เขาสูดลมหายใจให้ลึกอยู่หลายครั้งจนเริ่มปรับอารมณ์เข้าที่เข้าทาง อาการสั่นเทาก็ค่อยๆ หายไป สีหน้าเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
 ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที คิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น นัยน์ตาสีน้ำเงินหรี่ลงเพื่อเพ่งเล็งให้แน่ใจกับรายชื่อที่ปรากฏจนหน้าจอ ก่อนกดรับสาย
 "สวัสดีครับ" เขาเริ่มก่อน
 "ไอ้ธีร์! เสียงนี้ต้องเป็นคุณธีรพัฒน์ใช่ไหมครับ!" เสียงของชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกับเขาดังลั่นจนเขาต้องเอาโทรศัพท์ห่างจากหู
 "ก็ถ้าเรียกว่าไอ้ธีร์ขนาดนี้ก็คงไม่ต้องใช้ภาษาสุภาพก็ได้มั้ง…"
 "ฮ่าฮ่า ก็ฉันดีใจที่โทรติดนี่ ไม่นึกว่านายยังใช้เบอร์เดิมอยู่"
 "เออ แล้วโทรมามีอะไร"
 เสียงคู่สนทนาเงียบไปสักพักแต่ธีร์แอบได้ยินว่าเขากำลังเคลียร์เสียงในลำคอก่อนพูดต่อ
 "พรุ่งนี้ฉันจะกลับไทย มาเจอกันหน่อยไหมล่ะ?"
 'พรุ่งนี้' ธีร์ครุ่นคิดถึงบางอย่างทำให้ไม่ได้ตอบคู่สนทนาในทันที แต่ยังไม่ทันที่จะตอบกลับไปอีกฝ่ายก็รีบพูดต่อ
 "เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นร้านให้ เอาตามนี้นะ "
 "ดะ เดี๋ยวสิ!"
 อีกฝ่ายตัดสายไปก่อนที่ธีร์จะตอบตกลงเสียอีก ไม่กี่อึดใจเขาก็ได้รับเวลาและสถานที่นัดเจออย่างรวดเร็ว
 เมื่อธีร์อ่านรายละเอียดทั้งหมดจากโทรศัพท์แล้วเขาก็กลับมามองนาฬิกาสมาร์ทวอชท์สีน้ำเงินเข้ม ตัวเลขดิจิตอลของนาฬิกาแสดงเวลาสามชั่วโมงเศษก็ทำเอาเขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และได้แต่บ่นอยู่ในใจ
 'พรุ่งนี้งั้นเหรอ…ฉันจะมีเวลาถึงตอนนั้นหรือเปล่านะ…


ยามบ่าย ณ ใจกลางเมืองหลวงของวันทำงานอันแสนปกติ ท้องฟ้าสดใสปลอดโปร่ง ปุยเมฆสีขาวจับตัวเป็นก้อนลอยละล่องประปราย เสียงรถยนต์ที่สัญจรไปมาไม่ต่างอะไรกับการขับร้องประสานเสียง ควันดำที่ลอยเอื่อยๆ รอให้ไฟจราจรตรงหน้าเปลี่ยนสีก็มีให้เห็นจนชินตา ริมฟุตบาทเต็มไปด้วยร้านค้าแผงลอยขายอาหารยอดนิยมขวัญใจคนที่เดินผ่านไปมา พนักงานบริษัทส่วนใหญ่ล้วนเดินจากร้านอาหารกลับไปที่ทำงานประจำของตนให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ พวกเขาทราบดีว่าแสงแดดในช่วงเวลานี้สามารถแผดเผาผิวหนังจนแสบร้อนได้มากเพียงใด คนที่มีสติครบถ้วนไม่มีทางเดินเล่นขึ้นลงสะพานลอยโดยไร้ต้นสายปลายเหตุเป็นแน่
'สามชั่วโมง สามสิบนาที สิบสี่วินาที'
ทว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบจากแสงแดดอันร้อนระอุ สายตาของเขาจดจ่ออยู่ในตัวเลขที่ปรากฎบนนาฬิกาทำเอาชายหนุ่มพรูลมออกมาเฮือกใหญ่ จากเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าจอนั้นหมายความว่าหากเขาช้ากว่านี้ไปอีกเพียงสิบสี่วินาที เวลาที่เหลือบนนาฬิกาก็จะหมดลง
ชายหนุ่มพยายามก้าวเท้าแบบกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เนื่องจากเขาไม่ได้ชอบเล่นกีฬาขนาดนั้นการที่ให้เขาวิ่งไปมาหลายรอบก็ทำเอาเหนื่อยแทบขาดใจ แต่จะให้เดินเนิบๆ อย่างสบายใจก็ไม่ได้เพราะเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในศาลนั้นไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์นัก
 เมื่อมาถึงหน้าศาลเยาว์ชนและครอบครัวแห่งเดิมก็พบกับรถเก๋งสีดำคันที่เขาคุ้นเคยและหญิงสาวที่กำลังเปิดประตูรถ เขาไม่รอช้าจึงวิ่งด้วยแรงที่เหลืออยู่อันน้อยนิด
 "แฮ่ก…ดะ…เดี๋ยวก่อน 'กวาง' "
 ฝ่ายหญิงชำเลืองตามที่มาเสียงก็พบกับชายร่างสูงที่หายใจเหนื่อยหอบ นัยน์ตาสีดำอันคมเข้มกลอกกลับมาทันทีเมื่อรับรู้ว่าคนที่เรียกชื่อเธอเป็น 'อดีตสามี'
 "เดี๋ยวสิกวาง ฉันขอคุยด้วย…" ชายหนุ่มพยายามพุ่งตัวไปจับแขนของอดีตภรรยา
 แต่กวางปัดมือเขาอย่างไร้เยื่อใย
 "หึ! คนอย่างนายเนี่ยนะอยากคุย…" เธอเค้นเสียง "แม้แต่วินาทีสุดท้ายที่เราเป็นครอบครัวเดียวกัน นายยังเลือกที่จะวิ่งออกไปเลย!"
 กวางตวาดเสียงดัง เมื่อน้ำใสๆ เริ่มซึมมาที่หางตาเธอก็รีบทำให้มันหายไป ทั้งสีหน้า แววตา น้ำเสียงแสดงออกปะปนหลากหลายความรู้สึกไม่ว่าจะเป็นโกรธ เกลียดหรือแม้แต่…เสียใจ…
 "ฉันรู้กวาง ฉันยอมรับในผลการตัดสินของศาล…" เขาพยายามรวบรวมสติ ควบคุมอารมณ์ในสิ่งที่จะพูดต่อไปแม้ภายในใจจะรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังถูกบดขยี้ก็มิปาน "ฉันเป็นพ่อที่ไม่ใส่ใจลูก…แล้วยังเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่อง…"
ด้วยสายอาชีพที่แตกต่างกัน ธีร์ต้องควบคุมการผลิตเมล็ดกาแฟของโรงงาน ส่วนกวางต้องเข้าเวรในวอร์ดผู้ป่วยสูงอายุ จึงไม่ค่อยมีเวลาให้แก่กันจะเจอหน้าแต่ละทีก็มืดค่ำเสียแล้ว แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ความรักของพวกเขาจืดจางลงแม้แต่น้อย เป็นเวลากว่าแปดปีนับจากที่ทั้งสองได้ตกลงปลงใจแต่งงานกัน ธีร์ยังคอยแสดงความรักจากทางไกลและกวางเองก็พยายามหาของขวัญสร้างเซอร์ไพร์สให้แก่สามี และทั้งสองใช้ช่วงเวลาสั้นๆ ในแต่ละค่ำคืนเพื่อเติมความรักแก่กันอยู่เสมอ
จนในที่สุดชีวิตครอบครัวของทั้งคู่เติมเต็มมากขึ้นเมื่อ 'สไมล์' ลูกสาวตัวน้อยได้กำเนิดขึ้น ธีร์ผู้ได้รับตำแหน่งใหม่เป็น 'พ่อ' ได้แต่ยิ้มแก้มปริกับสมาชิกคนใหม่ในครอบครัวที่แสนน่ารักไม่ต่างกันกับกวางที่ได้เป็น 'แม่มือใหม่ป้ายแดง' นับว่าตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขในชีวิตของเธอก็ไม่ผิด
"หยุด ได้แล้ว! " ยิ่งเธอฟังคำแก้ตัวของฝ่ายชายมากเท่าไรก็ยิ่งทำให้เธอยับยั้งความรู้สึกที่มีอยู่ภายในใจต่อไปไม่ไหว "มันสายเกินไปแล้วธีร์ ไม่ว่านายจะพูดอะไรมันก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้น"
 แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็เริ่มมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป ธีร์กลับบ้านดึกกว่าเดิม บางครั้งถึงขั้นไม่กลับบ้านเป็นเวลาหลายวัน แม้ว่าวันนั้นจะเป็นวันหยุดธีร์ก็ยังบอกว่ามีงานต้องไปสะสางที่โรงงานจนทำให้กวางรู้สึกผิดสังเกต เธอจึงจ้างนักสืบเอกชนให้ตามสืบสามีของเธอจนได้พบกับหลักฐานต่างๆ ที่เอาไปใช้ในชั้นศาลเพื่อฟ้องหย่าได้
 "พอเถอะค่ะ พี่กวาง พี่ธีร์"


อวัยวะทุกส่วนต่อต้านคำสั่งจากสมองทำให้ร่างชายหนุ่มนอนจมกองเลือดแน่นิ่ง นัยน์ตาสีน้ำเงินอันแสนบอบช้ำได้ทำหน้าที่สุดท้ายซึ่งคือการฉายภาพรถกระบะคันสีเหลืองกำลังเคลื่อนที่ห่างออกไป…
 แต่เรื่องราวอันแปลกประหลาดก็ได้เกิดขึ้น…ทันทีที่เขาได้สติขึ้นมาก็พบกับแสงแดดยามเช้าและกองขยะที่อยู่ในตรอกถนน บาดแผลทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นก็หายไปโดยพลัน ไม่มีหลงเหลือความเจ็บปวดใดๆ ราวกับเหตุเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน
 เขาพยายามลุกขึ้นด้วยสภาพที่มีกลิ่นเหม็นเน่าจากกองขยะที่เลอะเปื้อนเสื้อผ้า ความสับสนงุนงงทำเอาชายหนุ่มกุมขมับแต่เมื่อยกแขนข้างขวาขึ้นมาก็พบกับนาฬิกาสมาร์ทวอชสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งนอกจากจะไม่ใช่เรือนที่เขาใช้ประจำแล้วยังเป็นเรือนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
 หลังจากนั้นเป็นเวลากว่าสิบเดือนที่ชีวิตของเขาถูกลิขิตด้วยตัวเลขดิจิตอลบนนาฬิกาข้อมือ ตัวเลขที่แสดงเวลาคงเหลือในชีวิต มันจะลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ หากเขาไม่ทำภารกิจที่ระบุไว้ในนาฬิกาให้สำเร็จ
 "อีกหนึ่งนาที ฉันใกล้ถึงร้านแล้ว "
 เสียงของชายหนุ่มที่อยู่ในสายทำเอาเขาหลุดออกจากภวังค์ ทำให้เขารู้ตัวว่าตอนนี้กำลังคุยโทรศัพท์อยู่
 "เออ รีบมาเร็วๆ ฉันนั่งรอจนรากงอกละ" ชายหนุ่มเค้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนวางสาย เมื่อเขาดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็พบว่าเพื่อนคนนี้มาสายกว่าเวลานัดร่วมห้านาที
 'ห้านาที' อาจเป็นเวลาเล็กน้อยสำหรับคนปกติทั่วไปแต่สำหรับคนที่เวลาชีวิตลดลงเรื่อยๆ เช่นเขาแล้วมันมีค่ายิ่งกว่าเอาเงินมากองตรงหน้าเสียอีก
 ธีร์นั่งรออยู่บริเวณโต๊ะด้านหน้าติดกับกระจกหวังให้เพื่อนมองเห็นง่าย ร้านกาแฟนี้พวกเขาเคยมาตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนมัธยมปลายด้วยกัน ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟที่พึ่งคั่วสดใหม่ตามออเดอร์ลูกค้า การตกแต่งเป็นแบบเรียบง่ายสไตล์มินิมอล ผนังปูนเปลือยสีเทาเข้ากับโต๊ะเก้าอี้สีดำเป็นอย่างดี ด้านหน้าร้านเป็นกระจกยาวตลอดร้านจึงมีช่องแสงขนาดใหญ่ส่องเข้ามา ตัวร้านจึงมีความสว่าง โปร่งโล่ง ทำให้รู้สึกสบายใจทุกครั้งที่นั่งคุยนั่งเล่น พวกเขาจึงได้แต่งตั้งให้ร้านกาแฟแห่งนี้เป็นร้านประจำที่ใช้บริการไม่เคยขาด
 เสียงกระดิ่งหน้าประตูสั่นเป็นสัญญาณเตือนถึงลูกค้าคนใหม่กำลังเข้ามา ชายหนุ่มที่เข้ามาในร้านก็รีบมุ่งมายังโต๊ะของธีร์โดยไม่สนใจพนักงานต้อนรับภายในร้าน
 "ฮัลโหล ว่าไงไอ้ธีร์" ลูกค้าผู้มาใหม่เอ่ยก่อน
 'ดีน' ชายหนุ่มผมทรงอันเดอร์คัตสีบลอนด์ อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับธีร์ โครงหน้ามีส่วนคมเข้มตามลักษณะผู้มีที่เชื้อสายจากเมืองผู้ดีและส่วนโค้งมนตามสายเลือดบ้านเกิดของตน นัยน์ตาสีฟ้าคมเข้ม รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง สวมกางเกงและเสื้อยีนส์สีฟ้าทับเสื้อยืดสีขาว
 "กว่าจะมาได้นะไอ้ผู้หมวดดีน" ธีร์ยังคงค่อนขอดอีกฝ่ายที่มาสาย
"นี่นายรับข่าวสารจากนกพิราบหรือไง? ฉันเลื่อนขั้นเป็นผู้กองมาหลายปีแล้วเว้ย! " ชายหนุ่มผมบลอนด์ท้วง
"แล้วมันต่างกันตรงไหน? สุดท้ายนายก็เป็นตำรวจซื่อบื้อเหมือนเดิม"
ดีนไม่โต้ตอบได้แต่มองสายตาเหนื่อยหน่ายราวกับอธิบายไปก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง จึงเบนความสนใจไปที่เมนูอาหารแต่ไม่ทันที่เขาจะได้หยิบมาอ่านรายละเอียดก็ถูกคู่สนทนาแย่งเสียก่อน
"คนมาช้าไม่มีสิทธิ์สั่ง จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อก่อนใครเลิกเรียนช้าต้องกินตามคนที่มาก่อนสั่ง"
 "จริงสินะ ฉันไม่น่าพลาดมาสายเลย!" ชายหนุ่มผมบลอนด์ทำท่าหงุดหงิดที่ต่อให้มองจากระยะหนึ่งกิโลเมตรก็รู้ว่าแกล้งทำ
 จู่ๆ ทั้งสองก็หัวเราะออกมาเบาๆ ตั้งแต่ที่พวกเขาต้องใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่เต็มตัว ครั้งสุดท้ายที่มีความสุขจากการพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนรู้ใจคือเมื่อไรกันนะ
 จากนั้นสีหน้าชายหนุ่มผมสีน้ำเงินถูกปรับมาเป็นปกติอีกครั้งพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
 "นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงนัดเจอกันวันนี้"
 "อะไรกัน แค่อยากเจอเพื่อนเก่าจำเป็นต้องมีธุระด้วยหรือไง"
 "แหงสิ ตำรวจจากประเทศอังกฤษคงไม่กลับมาบ้านเกิดอย่างไม่มีเหตุผลหรอกว่าไหม?"
 ดีนส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับถอนใจหายออกมาก่อนตอบ
 "ฉันลาพักร้อนน่ะ ทำงานอยู่ต่างถิ่นตั้งนานก็อยากพักผ่อนบ้างไม่ได้หรือไง? ฉันไม่ได้ทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมง สามร้อยหกสิบห้าวันเหมือนคนแถวนี้สักหน่อย" คราวนี้ดีนได้เป็นฝ่ายเหน็บแนมกลับบ้าง
 ธีร์ถึงกับสะอึกเมื่อเพื่อนเก่าตอบ ไม่ใช่เพราะเขาเจ็บใจที่โดนค่อนขอดแต่เป็นเพราะตอนนี้เขาออกจากงานที่ทำโดยที่ไม่สามารถอธิบายเหตุผลให้ดีนฟังได้
 "จะว่าไป…" ดีนเห็นว่าได้โอกาสจึงเป็นฝ่ายถามบ้าง "ตอนนี้นายกับกวางยังคบกันดีอยู่ไหม…"


"กรุณาอย่าเข้ามาในที่เกิดเหตุครับ"
ไม่ทันที่เขาจะตรวจสอบมากไปกว่านี้นายตำรวจคนหนึ่งดึงตัวออกจากสถานที่เกิดเหตุ ตามด้วยเจ้าหน้าที่อีกหลายนายแทรกตัวเข้ามาพร้อมกับปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบขั้นตอน เขาจึงยอมถอยแต่โดยดีเพราะทราบดีว่าตัวเขาไม่มีอำนาจหน้าที่ในการตรวจสอบโดยตรง
ทางด้านของธีร์เมื่อพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในการควบคุมจึงเดินออกจากร้านเพื่อตามหาเพื่อนเก่าที่ออกไปก่อนได้สักพักด้วยความเป็นห่วง
ในท่ามกลางความสับสนอลหม่านที่เขาต้องฝ่าฝูงชนเพื่อตามหาใครสักคนคงเป็นเรื่องยาก แต่สำหรับชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงินแล้วไม่เป็นเช่นนั้นเพราะผู้ชายผมบลอนด์ โครงหน้าลูกครึ่งสไตล์ยุโรปไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้ตามถนนทั่วไป
ธีร์เดินเบียดไปมาอยู่สักพักแม้จะโดนชนจนเสียการทรงตัวไปบ้าง แต่ด้วยจุดสังเกตของเพื่อนชายหนุ่มทำให้ทิศทางการเดินไปหาไม่ผิดพลาด
เมื่อธีร์เดินมาจนใกล้ก็พบกับเพื่อนหนุ่มและตำรวจหลายนายยืนอยู่หน้าบริเวณที่ถูกกั้นด้วยเทปสีเหลือง เขาตั้งใจจะเป็นฝ่ายทักดีนก่อนแต่อีกฝ่ายหันหน้ามาหาเขาพอดีตำรวจหนุ่มจึงชิงเอ่ยก่อน
"เป็นยังไงบ้างธีร์ บาดเจ็บตรงไหนไหม"
"ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถาม! "
"สบายๆ ปกติงานฉันก็แบบนี้อยู่แล้ว" ชายหนุ่มผมบลอนด์ยิ้มพร้อมกับตบกล้ามแขนเสียงดังเพื่อแสดงความแข็งแรงของร่างกาย จากนั้นเขาจึงตบบ่าของอีกฝ่ายเบาๆ
"โทษทีนะ ที่จู่ๆ ก็เรียกมาเจอเรื่องวุ่นวาย"
"ไม่ต้องคิดมากน่า…" ธีร์สังเกตได้ว่าเพื่อนเก่าคนนี้ทำหน้าหงอยคล้ายรู้สึกผิดจึงเปลี่ยนบทสนทนาเป็นหยอกล้อแทน "เว้นเสียแต่ว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของนาย"
"เออ ทั้งหมดเป็นฝีมือฉันเอง…" ดีนแสดงสีหน้าเอือมระอากับความคิดที่สุดจะคิดได้ของเพื่อนตรงหน้าแต่เพราะเหตุนั้นก็ทำให้เขาแอบอมยิ้มเล็กๆ "นายรีบกลับไปก่อนดีกว่า สถานการณ์ที่นี่ฉันจัดการเอง"
"แหม ทำเป็นพูดดี จัดการบ้าอะไรล่ะ นายไม่ใช่ตำรวจของที่นี่สักหน่อย"
ธีร์เห็นว่าความวุ่นวายทั้งหมดน่าจะจบลงแล้วจึงเริ่มบทสนทนาที่ผ่อนคลายลง
"คนอย่างนายจะไปรู้อะไร…" ว่าแล้วเขาก็เอามือพาดคอเพื่อนหนุ่มลากออกฝ่าฝูงชนที่วุ่นวายจนกระทั่งมาถึงอีกมุมหนึ่งของถนนที่ยังมีรถสัญจรตามปกติ
ดีนยืนอยู่เป็นเพื่อนธีร์ตรงบริเวณป้ายรถโดยสารประจำทางอันเป็นพื้นที่สำหรับคนที่ต้องการใช้บริการรถโดยสารทุกประเภท ชายหนุ่มผมบลอนด์ชำเลืองไปทางป้ายเพื่ออ่านรายละเอียดว่ามีรถสายใดบ้างที่ให้บริการและเส้นทางเดินรถเป็นอย่างไร
ถึงแม้ว่าเขาตัดสินใจเลือกสัญชาติและทำงานเป็นตำรวจอยู่ต่างประเทศ แต่ช่วงชีวิตในวัยเด็กนั้นเขาอาศัยอยู่ในประเทศไทยและมีวิถีชีวิตเช่นเดียวกับเด็กทั่วไป เพียงแต่มันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายสำหรับเขาอยู่ไม่น้อย
ดีนเป็นเด็กที่ขาดพ่อไปตั้งแต่จำความได้ ส่วนสาเหตุนั้นแม้แต่เขาเองก็ไม่อาจทราบได้จึงต้องใช้ชีวิตอยู่กันเพียงสองแม่ลูก และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เขาต้องถูกเพื่อนๆ ในโรงเรียนล้อเลียนเป็นประจำ ชีวิตที่ส่วนหนึ่งของครอบครัวขาดหายไปก็ทำให้เขารู้สึกขาดความอบอุ่น หนำซ้ำอีกส่วนของชีวิตยังถูกเพื่อนๆ ทอดทิ้งอย่างโดดเดี่ยว
แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปเมื่อมีนักเรียนคนหนึ่งย้ายเข้ามาระหว่างเทอม นักเรียนคนนั้นเลือกนั่งเก้าอี้ข้างเขาทั้งๆ ที่ยังมีโต๊ะเรียนว่างอยู่อีกหลายที่ เด็กชายผู้มาใหม่เริ่มแนะนำตัวและเข้าหาเขาโดยไม่มีท่าทีอยากแกล้งเหมือนกับคนอื่นๆ ทำให้เขาได้มีเพื่อนเป็นครั้งแรก
หลังจากนั้นอีกหลายปี แม้ว่าดีนจะเลือกเส้นทางที่แตกต่างจากเพื่อนคนนี้เพื่อไปทำตามเป้าหมายของชีวิตแต่ท้ายที่สุดเขาก็ได้กลับมาเจอเพื่อนคนนี้อีกครั้ง
เพื่อน…ที่วางใจ…และยินดีรับฟังทุกสิ่ง…
ในขณะที่ตำรวจหนุ่มกำลังคิดเรื่อยเปื่อย รถโดยสารสายที่ธีร์ต้องการก็เข้ามาจอดเทียบ ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มรอประตูด้านหน้าเปิดก่อนสาวเท้าเข้าไปในรถ เมื่อประตูปิดลงก็หันกลับไปพบกับดีนที่โบกมือร่ำลาพร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นมิตร เขาจึงทักทายกลับพร้อมกับขยับปากอย่างไร้เสียง
'โชคดีนะดีน'
เมื่อรถโดยสารเคลื่อนที่ห่างออกไปจนลับตา ชายหนุ่มผมบลอนด์ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติอีกครั้ง จากนั้นมุ่งหน้ากลับไปยังทางเดิมที่เขาเดินออกมา ในตอนนี้ฝูงชนเริ่มบางตาลงอย่างเห็นได้ชัดคงเป็นเพราะสถานการณ์ต่างๆ อยู่ในการควบคุมของเจ้าหน้าที่ตำรวจและไม่มีเรื่องน่าสนใจอื่นอีกแล้ว
ในขณะที่เขาเดินไปยังทางเดิมจนใกล้จุดเกิดเหตุ ทันใดนั้นมือหนาและหยาบข้างหนึ่งกระทบกับไหล่ขวา ตำรวจหนุ่มจึงหันขวับจึงพบกับชายวัยกลางคนที่สวมชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่จับจ้องเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง
"คุณมาทำอะไรที่นี่"
ดีนเห็นคนตรงหน้ามีสีหน้าที่เคร่งขรึม จึงฝังพฤติกรรมทีเล่นทีจริงตอนอยู่กับเพื่อนสนิทไว้ใต้ดินแล้วหยิบเอานิสัยปกติที่ใช้ประจำในช่วงเวลาทำงานออกมาใช้
"สำหรับผมแล้ว เหตุการณ์นี้อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีที่พวกเรากำลังตามล่าอยู่ก็ได้นะครับ" น้ำเสียงที่นุ่มลึกเอ่ยออกมาพร้อมกับสีหน้าเข้ม
เจ้าหน้าที่วัยกลางคนถอนหายใจเบาๆ ก่อนขยับหมวกที่มีตราผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ให้แน่นขึ้น
"เรามีหลักฐานสำคัญที่ต้องการให้คุณช่วยดู ตามผมมาครับ ผู้กองดีน แม็คเฟอร์สัน"
ตำรวจผมบลอนด์เจ้าของชื่อพยักหน้ารับแล้วเดินไปที่รถของเจ้าหน้าที่วัยกลางคน นัยน์ตาสีฟ้าคมเข้มคู่กับคิ้วที่ขมวดแน่นราวกับแบกรับภาระชะตากรรมอันหนักอึ้งของผู้คนจำนวนมากอยู่ก็มิปาน


'ไป๋เหม่ยหลาน ศิษย์ทรยศ!'
น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเหล่าศิษยานุศิษย์ดังกึกก้อง แสงจัดจ้าของโซ่แห่งหยางรั้งตรึงข้อมือโชกชุ่มโลหิตของร่างผอมบางในอาภรณ์สง่า ถักทอด้วยลายปักท้องนทีสีคราม ใต้ผ้ารัดเอวห้อยหยกดาราเปล่งประกาย สัญลักษณ์เซียนสตรีผู้บำเพ็ญตน นางมิได้ขัดขืนการจับกุมเพื่อสำเร็จโทษ
'ไป๋เหม่ยหลาน' ขยับยิ้ม หวนคิดถึงความทรงจำเมื่อครั้งนางยังคงอยู่สำนักเซียวเหยา
ครั้งหนึ่งท่านอาจารย์สั่งสอนนางว่า 'เมื่อกระทำความดี ย่อมได้รับความเคารพนับถือ'
ทว่าหากประพฤติชั่ว เหล่าเซียนมิอาจละวางความรู้สึกชิงชัง พวกเขาต่อต้านความชั่วร้ายและจะรุมประณามนาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องการผิดประเวณี
ถึงแม้ว่าสหายผู้ยึดมั่นในความดีของไป๋เหม่ยหลาน ออกความเห็นว่าสมควรขับไล่นางไปสถานที่อันห่างไกล เพื่อเห็นแก่ความดีของนาง ในเมื่อนางเคยช่วยเหลือภพภูมิสวรรค์ นางรักษาความสงบสุขให้ผู้บำเพ็ญเพียรอยู่เสมอ ผู้นำสำนักเซียวเหยาไม่เพียงไม่เห็นด้วยเท่านั้น ความผิดอันใหญ่หลวงของนางมิได้รับการละเว้นโทษทัณฑ์ นางถูกทรมานในหุบเหว ให้มารร้ายกัดกินดวงวิญญาณ ตราบจนกว่าร่างทิพย์จะสูญสิ้น
ยามเซินในฤดูวสันต์ใบไม้หลากสีผลิบาน แตกต่างจากเมืองเทพซึ่งนางเคยขยับปลายเท้าวาดวิชากระบี่เคียงข้างท่านอาจารย์ ท่ามกลางพรรณพฤกษาหลากสีสะท้อนแสงระยิบระยับ วิจิตรตระการตา ต้นไม้ทิพย์ไม่มีวันสิ้นสลายหากไม่ถูกทำลาย พวกมันล้วนเป็นวัตถุมีชีวิตอันถาวรนานบนเทวโลก
ใบหน้างดงามอ่อนหวานเศร้าหมอง เฝ้ามองการเจริญเติบโตของผลส้มงอกเงยเต็มสวนผ่านหน้าต่างไม้เปิดอ้ากว้าง ร่างผอมบางในชุดฮั่นฝู [1] งดงามถีบทะยานขึ้นสู่ยอดไม้สูงใหญ่ สะบัดมือเก็บผลส้มลงตะกร้าในอ้อมแขน
"ไยเจ้าออกตัวแทนพวกเขาอีกแล้ว ลูกสาวข้า..."
บิดาเงยหน้าขึ้นถาม ขณะปลายเท้าของบุตรสาวเหยียบย่างลงบนพสุธาด้วยท่วงท่าสง่างาม
"ระวังเถิด พวกชาวนาชาวไร่จะเคยตัว"
ไป๋เหม่ยหลานยกมือประสานกันอย่างนอบน้อม "ขออภัยท่านพ่อ ข้าเป็นผู้มีเมตตาธรรมสม่ำเสมอ เกรงว่าข้าจะไม่ทำให้พวกเขาแค่เคยตัว ป่านนี้ชาวนาชาวไร่คงยกย่องข้าเป็นเทพธิดา"
"อืม... ลูกสาวข้างดงามปานเทพธิดา จิตใจเปี่ยมด้วยคุณธรรม วิทยายุทธล้ำเลิศไม่เป็นรองใคร สำหรับข้าฉางผิง ลูกสาวเป็นหนึ่งในใต้หล้า"
"ท่านพ่อเยินยอข้ามากไป จะอย่างไรก็ดี ข้าขอน้อมรับไว้" เสียงหวานเอ่ยสุภาพ รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น กระทั่งในดวงตาเรียวรี
ผู้คนรอบกายไป๋เหม่ยหลานมองว่าใบหน้าขาวผ่องงามหมดจดของนางแลดูเศร้าหมอง บางครั้งนางก็หาได้แสดงอารมณ์ใด ๆ นางเป็นผู้สุขุมเยือกเย็น เฉลียวฉลาดมีความรู้ราวบัณฑิต ผิดจากบุตรสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น
คืนวานนี้เกิดเรื่องราวที่ยังไม่ได้สืบสวนเรื่องราวให้แน่ชัด หากคาดเดาว่าเป็นการทะเลาะวิวาทอันเนื่องมาจากชายพเนจรขี้เมามารบกวนสวนส้ม ไป๋เหม่ยหลานออกตัวรับผิดแทนชาวสวนว่าพวกเขาไม่เกี่ยวข้อง ราวกับสองตาเห็นด้วยตน นางไม่ยอมให้ใครถูกเจ้าของที่นาลงโทษแม้สักคนหนึ่ง
"แม่เฒ่าอาวุโสกล่าวกับข้าว่าคำเชยชมของบิดามารดาเปรียบดังสารประกาศิต พวกท่านเอ่ยอย่างไร บุตรมักเป็นเช่นนั้น"
"จริงอย่างเจ้าว่า ข้าถึงได้ชื่นชมบุตรสาวคนเก่งทุกวัน เจ้าจะได้เป็นไปตามคำของบิดา"
"ขอบคุณท่านพ่อ"
บิดาลูบศีรษะน้อยด้วยแววตาเอ็นดู มิได้เอ่ยว่าบุตรสาวเรื่องการรับผิดชอบแทนผู้อื่น
ธรรมดานางเป็นผู้ชอบทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ชอบออกตัวรับผิดแทนผู้น้อยกว่า แถมพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องให้บิดาหันมาสนใจความพูดของนางได้
'ฉางผิงโหว' เคยเอ็ดว่าไป๋เหม่ยหลานไยชอบพูดจาเหลวไหล กระทั่งวันหนึ่งจึงตระหนักได้ว่าบุตรสาวตนอาจเป็นเซียนผู้หวนคืนสู่วัฏสงสาร เมื่อนางมักเล่าเรื่องประหลาด ๆ เกี่ยวกับเทวโลก คติธรรม ไม่มีผู้ใดเคยได้ยิน นางเข้าใจในคำสอนในลัทธิขงจื่อ สามารถอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟังได้ว่าคืออะไร ทว่าสตรีไม่มีโอกาสได้เล่าเรียนปรัชญา แม้กระทั่งวันที่นางสูญเสียมารดาไป เด็กหญิงวัยห้าขวบจะมีความรู้เรื่องโรคร้ายได้อย่างไร
ในวัยเด็กของไป๋เหม่ยหลาน มีสติปัญญาฉลาดเฉลียวเกินเด็ก นางสุขุมเยือกเย็น กิริยาสง่างามดังผู้บำเพ็ญตน นางไม่มีนิสัยซุกซนเหมือนเด็กทั่วไป
"ข้ามีเรื่องพูดคุยกับเจ้ามากมายทีเดียว ข้าจะเข้าเมืองหลวงไปทำธุระเสียก่อน ค่อยกลับมาพูดคุยกับเจ้าทีหลัง"
"เดินทางปลอดภัยท่านพ่อ มีเรื่องใดให้ข้าช่วยเหลือ ขอให้บอกข้าจะตามไปคุ้มกันท่านพ่อ"
"ข้าไปไม่ไกล อีกเดี๋ยวก็กลับ เจ้าควรใช้เวลาพักผ่อนของเจ้า ลูกสาว"
เสียงหัวเราะเริงร่าของบิดาในวัยสี่สิบลับหายไป พร้อมคำว่าไม่เป็นไร ๆ ลูกสาวไม่ต้องตามมา

[1] ฮั่นฝู 漢服 เป็นคำที่เรียกเครื่องแต่งกายของชาวฮั่นในประเทศจีน เครื่องแต่งกายแบบฮั่นฝูแบ่งได้หลายแบบ