"หนังโคตรสนุกเลยอะมึง"
 ผมพยักหน้าหงึกๆ
 "มึงเห็นตอนพระเอกถอดเสื้อเปล่า น้ำลายสอมาก"
 ชาเขียวในปากแทบพุ่งเมื่อได้ฟังความคิดตรงไปตรงมาของนับสอง ผมกระแอมไอเบาๆ หยิบทิชชูมาเช็ดปากเงียบๆ แล้วเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม
 "แต่มากกว่าพระเอกคือตัวร้าย ซิกซ์แพ็กเน้นๆ" นับสองเอ่ยพูดเต็มปากเต็มคำด้วยสีหน้ารื่นเริงบันเทิงใจด้วยใบหน้าหล่อลากระดับดีกรีเดือนคณะวิศวะที่มันควรจะคูลๆ แต่ความจริงมันกลับ...เฮ้อ
 จะว่าไปตอนผมรู้จักนับสองแรกๆ ผมคิดว่าเขาน่ากลัวเพราะดูเขาเจาะหูเยอะซึ่งมันเถื่อนมากเลยแถมยังมีรอยสักอีก ทำเอาผมกลัวเหมือนกันที่จะทำความรู้จัก...แต่พอได้มารู้จักจริงๆ เหรอ
 นับสองปัญญาอ่อนมากเลย
 "นี่! ฟังกูปะเนี่ยโลมา!"
สะดุ้งนิดๆ แล้วรีบพยักหน้าให้
ฟังอยู่นะ แค่เผลอคิดอะไรนิดหน่อยเอง
"จิ๊ แอบด่ากูในใจอีกแล้วใช่มั้ย!" คนที่กำลังกินเค้กสตรอว์เบอร์รีถลึงตาใส่ผม
อ้าปากเหวอสิ..อะไรอะ โลมาพูดในใจนะ
"กูรู้ได้ไง? แน่นอนว่านอกจากกูจะหล่อแล้วกูยังฉลาดมากด้วย" เชิดหน้าใส่ผมแล้วหยิบนมชมพูสีหวานมากิน
...เอะอะก็หาทางชมตัวเองได้ตลอดจริงๆ นะ
ผมหัวเราะเบาๆ แล้วยิ้มบาง พยักหน้าให้สามสี่ทีเหมือนสนับสนุนคำพูดของนับสองโดยไม่ได้โต้ตอบอะไร พอนับสองเห็นผมยอมพยักหน้าก็ยิ้มแก้มปริอารมณ์ดี
ตอนนี้พวกเราอยู่ในร้านคาเฟ่น่ารักๆ ในห้างฯ เพราะนับสองอยากกินของหวานเลยลากผมเข้ามาด้วยหลังจากดูหนังเสร็จ เป็นหนังแอ็กชันก็สนุกดีแต่ผมชอบดูแนวแฟนตาซีมากกว่า
พอนั่งเงียบๆ แล้วก็คิดถึงมื้อเย็นวันนี้ ผมกำลังคิดว่าเดี๋ยวก่อนกลับบ้านคงจะต้องแวะซื้อของสดสักหน่อย เหมือนชั้นล่างของห้างฯ นี้จะมีโซนซูเปอร์มาร์เกตอยู่นะ
งื้ออ ผมทำอาหารเป็นนะ
เอ่อ อร่อยด้วย จริงๆ นะ!
"ช่วงนี้งานที่คณะเยอะเหรอ" นับสองวางส้อมเล็กลงเมื่อกินเค้กหมดแล้ว "เห็นชายาบ่นว่าพักนี้ไม่ยอมไปเล่นด้วย"
สีหน้าผมเหยเกนิดๆ เมื่อคิดถึงเพื่อนอีกคนที่มีความพิเศษมากๆ แล้วก็น่ารักมากเช่นกันก็รู้สึกปวดกะโหลกไปซีกหนึ่งเลย ผมหาปากกาและกระดาษที่แทบจะเป็นอวัยวะชิ้นที่สามสิบสามขึ้นมาวางบนโต๊ะแล้วเขียนข้อความให้นับสองอ่าน
ระหว่างรอผมเขียน นับสองก็หันไปสั่งเค้กเพิ่มอีกชิ้น
พอเขาหันกลับมาก็พอดีกับผมที่เขียนเสร็จพอดี มือสวยยื่นมารับไปอ่าน
(ช่วงนี้มีงานหลายชิ้นแล้วก็หัวข้อยากมากด้วย)
"ก็แบบนี้แหละพวกจิตรกรรม" นับสองพยักหน้าเข้าใจแล้วยกมือยีหัวไปมาจนยุ่ง "เดี๋ยวไปคุยกับชายาให้แล้วกัน แต่กูจะคุยยังไงให้รู้เรื่องวะ!"
ปกติ...ผมก็สื่อสารกับชายาไม่ค่อยจะรู้เรื่องเหมือนกัน ฮือ
จริงๆ โลมาพูดรู้เรื่องนะ
แต่ชายาไม่เข้าใจโลมาง่าาา
อ๊ะ ผมลืมบอกไปเลยว่าผมเรียนคณะจิตรกรรมไม่ใช่คณะวิศวะเหมือนนับสอง ส่วนที่มาสนิทกันได้เพราะชายาแนะนำให้รู้จักกับนับสอง...เอ่อ จริงๆ ก็ไม่เรียกว่าแนะนำหรอก
เพราะวันนั้นนับสองมันพุ่งมาหาผมเหมือนจะแดกหัวเพราะคิดว่าผมเป็นคนทำชายาร้องไห้
โลมาเปล่านะ!
ตอนนั้นผมกำลังเดินออกจากมหา'ลัย แล้วเดินผ่านตึกวิศวะก็เจอชายานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวหน้าบ่อน้ำข้างตึก มีคนเดินผ่านไปมาเยอะแยะแต่ไม่มีใครสนใจชายาเลยทำให้ผมรู้สึกแย่มาก
ผมเลยเข้าไปดูว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรก็เห็นพวงกุญแจรูปแมวเหมียวลอยอยู่กลางบ่อ ชายาเห็นผมเข้ามาใกล้ก็คว้าเสื้อผมแล้วเบะปากร้องไห้โฮใส่ทันทีทั้งที่เราไม่รู้จักกัน
'ฮึก คุณแมวเหมียวตายแล้ว'
ฮะ! อะไรนะ
ผมทำหน้าตกใจใส่แล้วมองหาแมว หรือที่ร้องไห้จะเป็นเพราะมีแมวตาย แมวจมน้ำ? ผมเลยเมินไอ้พวงกุญแจแมวน่ารักไปเลยแล้วมองหาสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมวแต่ก็ไม่เจอ
'อื้อๆ' ไม่เห็นเจอเลย!
'คุณแมวเหมียวของเรา ฮืออออ' เขย่าแขนผมไม่หยุดแล้วชี้นิ้วไปกลางสระ 'คุณแมวเหมียวจมน้ำนานแล้ว ต้องตายแล้วแน่ๆ เลย ฮือ!'
'…' ผมพูดไม่ออกเมื่อสิ่งที่ชายาชี้นั้นคือไอ้พวงกุญแจแมวสวยๆ ที่ลอยไปลอยมาอยู่กลางสระ
'ปะป๊าเป็นคนซื้อให้เราด้วย แต่เราทำคุณแมวตายแล้ว ฮือ' คนที่มีส่วนสูงพอๆ กับผมเบะปากร้องไห้น้ำตาไหลพราก เสียอกเสียใจอย่างจริงจังไม่ใช่เสแสร้ง
....ทำไมทำตัวแปลกๆ เหมือนเด็กเลย
ตอนนั้นผมถึงได้สังเกตเห็นถึงความแปลกแยกผิดปกติของชายาแต่ไม่รู้ว่ามันแปลกตรงไหน ผมไม่รู้จะปลอบเขายังไงเลยได้แต่ลูบๆ ไหล่แล้วส่งเสียงอื้อๆ เท่านั้น
กำลังคิดอยู่ว่าหาไม้มาเขี่ยเอาพวงกุญแจขึ้นมาดีมั้ย ก็มีเสียงเข้มโหดมากผ่าเข้ามาไม่พอแถมยังมีแรงผลักที่หัวไหล่จนผมเซถอยห่างจากชายาไปหลายก้าว
โอ๊ย โลมาเจ็บ!
ผมมุ่ยหน้าแล้วยกมือขึ้นจับไหล่ตัวเองก่อนจะหันไปมองคนมาใหม่แล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นสีหน้าโกรธเคืองแทบแดกหัว
'มึงทำอะไรเพื่อนกู!!'
เปล่า เปล่า โลมาไม่ได้ทำอะไรนะ
ผมตกใจกลัวกับท่าทางขึงขังของนับสองในตอนนั้นมากจริงๆ ได้แต่ส่ายหัวพรืดเป็นการปฏิเสธ
'มึงทำเพื่อนกูร้องไห้ มึงแกล้งมันใช่มั้ย!'
ไม่ใช่นะ โลมาแค่เดินผ่านมา!
ตะโกนลั่นในใจแต่ปากก็ไม่ได้ขยับ ผมได้แต่ส่งสายตาไปทางชายาที่เอาแต่ร้องไห้ให้ช่วยพูดอะไรสักหน่อย ก็เห็นชายาเอาแต่ขยี้ตาร้องไห้แล้วก็อยากร้องไห้ตาม
ฮือ จะโดนฆ่าแล้ว
วิ่งได้มั้ย?
แต่มองช่วงขาระหว่างผมกับนับสองแล้วก็...อย่าเสียเวลาเลยดีกว่า ผมหนีไม่ทันแน่ๆ
ผมจะหากระดาษกับปากกามาเขียนข้อความแต่จู่ๆ ชายาก็พุ่งไปเขย่านับสอง "ฮึก มีคนนิสัยไม่ดีแกล้งเรา!"
"มึง!" นับสองทำท่าจะกระชากคอเสื้อแต่ผมหลบได้ทัน
ผมไม่ได้ทำๆๆ ผมไม่ใช่คนนิสัยไม่ดีคนนั้น!
ผมลังเลอยู่นานมากแต่เพราะกลัวนับสองเลยตัดสินใจที่จะไม่อธิบายแล้วเผ่นหนีเลยแต่นับสองกลับคว้าคอเสื้อด้านหลังผมไว้ ตอนนั้นเรายื้อยุดกันนานมาก
เขาเอาแต่เค้นคอผมว่าผมเป็นคนแกล้งชายาแล้วจะให้ผมพูดขอโทษให้ได้ จนผมสติแตก...
'ฮือออออ' ผมร้องไห้โฮอย่างสุดจะทน
นับสองปล่อยคอเสื้อผมแทบไม่ทันแล้วก็เลิ่กลั่ก 'มึง มึงจะร้องทำไม!'
ฮึก นับสองแกล้งเรา!
'ฮึก' กลัวอะ น่ากลัว
'เฮ้ย มึง มึงอย่าร้องดิ'
 คนที่กำลังโมโหผมอยู่พลิกมาปลอบผมแทนและไม่ใช่แค่ปลอบผมคนเดียวเพราะชายายังโวยวายร้องไห้เรื่องพวงกุญแจอยู่ สรุปนับสองต้องปลอบคนถึงสองคนในสภาพที่จะร้องไห้ไม่ต่างกัน
 สุดท้ายก็มีผู้ชายหน้าสวยๆ คนหนึ่งเดินหน้านิ่งมาทางนี้แล้วจัดการตบหัวนับสองอย่างแรง คนคนนี้เข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์แล้วถามผมอย่างใจเย็นว่าเกิดอะไรขึ้น ผมสะอื้นเบาๆ แล้วหากระดาษปากกามาเขียนข้อความส่งให้คนมาใหม่ที่ผมมารู้ทีหลังว่าชื่อไวท์
ไวท์หันไปคุยกับชายาเพื่อให้แน่ใจอยู่นานถึงจะรู้เรื่องว่าผมไม่ใช่คนแกล้ง นับสองทำหน้าสำนึกผิดแทบไม่ทันรีบขอโทษผม ไวท์ปรี๊ดแตกแล้วสั่งให้นับสองเดินลุยน้ำลงไปเก็บพวงกุญแจให้ชายา คราวนี้เป็นนับสองที่ปล่อยโฮแทน
หึ! สมน้ำหน้า ไม่ยอมฟังเรา!
และนี่แหละคือเหตุการณ์ที่ทำให้ผมรู้จักกับนับสอง ถึงแรกเจอจะดูไม่สวยงามเท่าไรแต่พอรู้จักกันก็โอเคนะ นับสอง ไวท์ แล้วก็ชายานิสัยดีมากเลย
"นี่ คิดอะไรอยู่ กูเรียกตั้งนานแล้ว!"
ผมสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดหันไปมองนับสองที่กำลังเคี้ยวเค้กชิ้นใหม่ตุ้ยๆ อย่างมึนงง กะพริบตาปริบๆ ให้เป็นเชิงถามว่าเรียกทำไม
"กูถามว่าจะกลับยังไง" นับสองพลิกนาฬิกาดูเวลา "หนึ่งรถเมล์ สองแท็กซี่"
ชูสองนิ้วให้เป็นคำตอบ
คอนโดฯ ของผมต้องนั่งแท็กซี่เข้าไปแล้วก็เดี๋ยวผมต้องซื้อของสดกลับไปด้วย เพราะงั้นกลับแท็กซี่น่าจะดีกว่า
"โอเค" พยักหน้าหงึกๆ
ผมชี้นิ้วไปที่ตัวนับสองโดยไม่พูดอะไร
"อ้อ กูเหรอ รอพี่ชายที่นี่แหละ เขานัดไว้จะกินข้าวเย็นที่นี่" นับสองว่าอย่างอารมณ์ดี "กินข้าวด้วยกันมั้ย"
ส่ายหัวปฏิเสธ ไม่อยากเป็นส่วนเกินของการใช้เวลาในครอบครัวของนับสองเพราะงั้นเลยขอแยกตรงนี้เลยแล้วกัน นับสองบอกให้ผมกลับดีๆ ถึงบ้านแล้วให้ไลน์บอก
งื้อออ โลมาบอกแล้วว่านับสองนิสัยดี
ผมทำมือโอเคแล้วลุกขึ้นหยิบกระดาษปากกามาถือเดินออกจากร้าน มุ่งลงไปที่ชั้นหนึ่งที่เป็นซูเปอร์มาร์เกต
เอ๋ คืนนี้ทำอะไรกินดีนะ
สปาเกตตีทะเลดีมั้ย?
หรือสลัดทูน่าดี?
ข้าวดีกว่ามั้ง
เดินใจลอยครุ่นคิดไม่ทันได้มองทางให้ดีทำให้ตรงทางหัวมุมเลี้ยวผมเดินชนคนเข้าเต็มๆ จนปากกาที่กำลังใช้จดสิ่งของที่จะซื้อร่วงหล่นจากมือไป ส่วนตัวผมก็เซถอยหลังไปสองสามก้าวแทบล้ม...
หมับ!
ข้อมือซ้ายถูกจับดึงรั้งอย่างรวดเร็วทำให้ผมไม่ล้มลงไป
อื้อ...ชนแรงเลย
โลมาเจ็บจัง
ผมขมวดคิ้วนิ่วหน้าเจ็บจมูกเพราะอีกฝ่ายตัวสูงมากแล้วจมูกผมก็กระแทกไหล่ไม่ก็หน้าอกของเขา คนที่ผมเดินชนดึงผมให้ยืนดีๆ อย่างนุ่มนวล
"คุณไม่เป็นอะไรนะ" เสียงทุ้มใสเอ่ยถามผมเบาๆ อย่างกังวลพร้อมกับมือที่ปล่อยออกจากข้อมือผมอย่างสุภาพ
กำลังจะยกมือขึ้นลูบจมูกเจ็บๆ ก็ต้องชะงักกับน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนเคยได้ยินที่ไหน มันดูคุ้นมากเลย
"คุณโอเคหรือเปล่าครับ" เขาถามผมอีกครั้งเมื่อเห็นผมนิ่งตัวแข็งทื่อ
หัวใจของผมสั่นระรัวเมื่อได้ฟังเสียงอีกครั้ง
...ไม่ใช่หรอกมั้ง
ผมเม้มปากแน่นแล้วหันหน้าไปมองคู่กรณีโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นเผลอกลั้นหายใจไปด้วย และพอเห็นหน้าค่าตาของคนที่ผมเดินชนแล้วก็...
ฮืออออ
"คุณครับ!"
ร่างกายมันไปก่อนที่สมองจะแจ้งคำสั่งอีก
ใบหน้าหล่อเหลากับสีหน้าเป็นห่วงเป็นกังวลสะท้อนเต็มตาของผมเลย มันแทบจะทำให้ผมเข่าอ่อนเป็นลมตรงนั้นได้เลยนะ...
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!
แย่แล้ว
หัวใจเต้นดังมากเลย
มองตาค้างอยู่สามสี่วิก่อนจะได้สติ...รีบหมุนตัวและ...วิ่งสิ!
"เดี๋ยวสิคุณ!"
เขาตะโกนเรียกผมที่จู่ๆ เกิดบ้าอะไรไม่รู้หันหลังวิ่งหนีอย่างตื่นตะลึงและไม่เข้าใจ
"เฮ้! ปากกาของคุณ!"
ปากกงปากกาอะไรไม่เอาแล้ว!
คนมากมายในห้างฯ หันมามองอย่างมึนงงที่มีคนบ้าวิ่งหนีอะไรสักอย่างและคนบ้าที่ว่าก็คือผมเอง
ผมหลับหูหลับตาวิ่งมาอยู่ตรงไหนของห้างฯ ก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าเหนื่อยมาก ผมหยุดวิ่งเมื่อเห็นว่ามาไกลพอแล้ว
"แฮก"
เหนื่อยจัง
ยกมือขึ้นปาดเหงื่อออกจากหน้าผากแล้วเอนหลังพิงกำแพงแต่ก็ต้องชะงักเมื่อตรงข้ามกับผมคือกระจกที่สะท้อนให้เห็นว่าใบหน้าของผมแดงก่ำมากแค่ไหน
พอเห็นว่าตัวเองหน้าแดงแล้วก็ยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม
มันไม่ใช่แดงเพราะเหนื่อย
แต่แดงเพราะความเขินแทบระเบิดต่างหาก
ผมเม้มปากแน่นแล้วยกมือสั่นๆ ขึ้นกุมจมูกอย่างไม่อยากจะเชื่อ
คนที่ผมเดินชนเมื่อกี้...
มัน...พี่คลื่นสมุทรไม่ใช่เหรอ
ฮือออ โลมาชนพี่เขาไม่พอ
แถมยังวิ่งหนีอีกด้วย
โอ๊ยยย นี่ผมทำอะไรลงไป!


เฉินเจียหลิงคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดา มีกิจวัตรประจำวันธรรมดา มีชีวิตราบเรื่อยเฉื่อยชา และมีผลการเรียนระดับปานกลางหากไม่ค่อนไปทางรั้งท้าย
ทุกวันเธอจะตื่นนอนในเวลาหกโมงเช้า ใช้เวลายี่สิบนาทีอาบน้ำแต่งตัว ทำขนมปังปิ้งและไข่ดาวกินเป็นอาหารเช้าก่อนจะเดินทางไปเรียนตอนแปดโมงตรง เมื่อถึงเวลาสี่โมงหลังเลิกเรียนก็ตรงไปทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านเครื่องสำอางชื่อดังก่อนจะตรงกลับบ้านตอนสี่ทุ่ม และสิ่งสุดท้ายที่ต้องทำในแต่ละวันก็คือการอ่านนิยายและดูคลิปแต่งหน้าในเว่ยป๋อเป็นเวลาสองชั่วโมงก่อนจะเข้านอน
แม้ชีวิตประจำวันของเฉินเจียหลิงจะดูซ้ำซากและน่าเบื่อ แต่เธอก็สามารถตื่นนอนมาด้วยรอยยิ้มและนอนหลับไปพร้อมความสุขในทุกวัน
ยกเว้นวันนี้
นิยายเรื่อง 'ตำนานรักนิจนิรันดร์' ที่ทำให้เธออ่านจนตาเปียกตาแฉะทุกคืนมาเป็นเวลาสามเดือนกำลังจะถูกนำไปทำเป็นละครฟอร์มยักษ์เตรียมลงจอในปีหน้า ด้วยความที่นิยายเรื่องนี้มีแฟนคลับทั่วประเทศล้นหลาม ทางทีมผู้จัดจึงต้องการให้ผู้อ่านเสนอความคิดเห็นว่าต้องการให้ทำละครออกมาในรูปแบบไหนและอยากให้มีจุดไหนในละครที่เปลี่ยนแปลงไปจากนิยายบ้าง ก่อนจะนำความคิดเห็นเหล่านี้ไปคัดเลือกนักเขียนบทและนักแสดงอีกที
ในฐานะแฟนคลับนิยายอันดับหนึ่งที่เสียเงินซื้อตอนล่วงหน้าไปถึงสามพันกว่าตอน เฉินเจียหลิงก็ไม่พลาดที่จะสมัครบัญชีเข้าไปแสดงความคิดเห็นด้วย ทว่าความคิดเห็นของแฟนคลับคนอื่น ๆ ที่แสดงอยู่ในเว็บบอร์ดกลับทำให้เธอไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย
ยกตัวอย่างเช่น แฟนคลับคนหนึ่งเขียนคอมเมนต์ว่า
'อยากให้ตัดตัวละครโอวหยางฮ่าวหรานออกไป' ความคิดเห็นนี้มีคนกดถูกใจ 4228 คน
คอมเมนต์ถัดมาบอกว่า
'ไม่ค่อยชอบพระรองเลย ถ้าไม่ตัดออกไปก็อยากให้เปลี่ยนบุคลิกของพระรองหน่อย ดูซ้ำซากน่าเบื่อมาก' ความคิดเห็นนี้มีคนกดถูกใจ 1270 คน
มีอีกคอมเมนต์ที่เขียนว่า
'เอาจริง ๆ ตอนอ่านรู้สึกว่าพระรองเหมือนเป็นตัวร้าย ตัวร้ายเหมือนเป็นพระรองมากกว่า คาแรกเตอร์ดาร์กเกินจนชอบไม่ลง' ความคิดเห็นนี้มีคนกดถูกใจ 2388 คน
เมื่อเลื่อนลงมาอ่านเรื่อย ๆ ก็มีอีกหลายความคิดเห็นที่แสดงออกถึงความไม่ชอบโอวหยางฮ่าวหรานหรือพระรองในเรื่อง ถ้าไม่ด่าตัวละครก็อยากให้ปรับบทบาทหรือเปลี่ยนปูมหลังของตัวละครไปเลย
เรื่องนี้เฉินเจียหลิงยอมไม่ได้เด็ดขาด
เหตุผลที่เธอยอมจ่ายเงินซื้อตอนล่วงหน้าถึงสามพันตอนก็เพื่อจะได้ตามอ่านเรื่องราวชีวิตของโอวหยางฮ่าวหรานหรือพระรองในเรื่องผู้มีชะตาชีวิตอาภัพ มีชาติกำเนิดเป็นถึงองค์ชายแต่กลับขาดความรักความอบอุ่นจากพ่อแม่ มีโฉมหน้าที่หล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกแต่กลับถูกทำลายด้วยอุบัติเหตุแผลไฟไหม้ ซ้ำยังถูกส่งไปผจญอันตรายในสนามรบเป็นเวลาหลายปี
ไม่รู้ว่าทำไมเฉินเจียหลิงถึงมีอารมณ์ร่วมไปกับโอวหยางฮ่าวหรานอย่างที่ไม่เคยเป็นกับตัวละครจากนิยายเรื่องไหน
หลังจากพิมพ์ความคิดเห็นความยาวราวสองหน้ากระดาษและอ่านทวนไปสี่รอบ เธอก็กดอัพโหลดคอมเมนต์
'ในความคิดเรา ตัวละครที่เราชอบที่สุดก็คือโอวหยางฮ่าวหราน ถึงจะมีบุคลิกที่ดูดาร์กไปบ้างแต่ก็เป็นเพราะขาดความอบอุ่นจากทั้งแม่และพ่อ ผ่านการทารุณกรรมทางกายและวาจารวมถึงการรังแกจากคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นพี่น้อง นางกำนัล ขันที แม้กระทั่งแม่นม รวมทั้งยังมีปมด้อยเรื่องแผลไฟไหม้บนใบหน้าอีกด้วย นอกจากนี้ โอวหยางฮ่าวหรานยังถูกส่งไปรบตั้งแต่อายุ 9 ปี หลังจากนั้นก็ออกรบ เสี่ยงชีวิตกับความเป็นความตายมาตลอด ถ้าจะมีบุคลิกเคร่งขรึมมาก ๆ ก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องเกินความคาดหมาย
ตลอดทั้งเรื่อง แทบจะเรียกได้ว่าพระรองเป็นตัวละครตัวเดียวที่มีคุณธรรม เก่งกาจ รักและรับผิดชอบต่อประชาชน ยึดมั่นในอุดมการณ์ และมีความรักที่ซื่อสัตย์มั่นคงต่อนางเอก ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะเปลี่ยนแปลกบทของโอหยางฮ่าวหราน
ต่างจากพระเอกและนางเอกโดยสิ้นเชิง มาเริ่มที่นางเอกกันก่อน นักเขียนวางบทให้ติงจื่อเซียงเป็นผู้หญิงใสซื่อไร้เดียงสา แม้จะมาจากชนชั้นล่างแต่มีความอดทน ฉลาด และมีความสามารถจนกระทั่งได้ขึ้นเป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทและได้กลายเป็นฮองเฮาในตอนจบ แต่ตั้งแต่ต้นเรื่องนางเอกกลับไม่ได้แสดงความฉลาดหลักแหลมอะไรเลย อุปสรรคที่นางเอกฝ่าฟันผ่านมาได้ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะมีคนช่วยหรือโชคช่วย นอกจากนี้ ตามเนื้อเรื่องนางเอกจะต้องมีความรักมั่นคงต่อพระเอก แต่ตั้งแต่ต้นเรื่องนางเอกกลับแสดงท่าทางคลุมเครือดูไม่ชัดเจนกับตัวละครชายหลายตัวรวมไปถึงพระรองและตัวร้าย จะเห็นได้ว่า บุคลิกกับการกระทำที่แสดงออกมาของนางเอกดูขัดแย้งกันไปหมด
มาต่อกันที่พระเอกของเรื่อง โอวหยางหมิ่น ตัวละครตัวนี้มีทั้งความไม่สมจริงและมีลักษณะหลายอย่างที่ไม่ดี ทั้งที่มีฐานะเป็นองค์รัชทายาทแต่ทั้งเรื่องพระเอกกลับไม่ต้องทำงานอะไรเลย มีความเอาแต่ใจตนเอง โหดร้ายต่อลูกน้อง ใช้อำนาจในทางมิชอบ ถือว่าตนเองเป็นใหญ่ข่มพระรอง ตัวร้าย และตัวประกอบอื่น ๆ หลายครั้ง ในนิยายอาจทำให้พระเอกดูเท่ มีความเป็นแบดบอยแต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ลักษณะที่ดีเลย นอกจากนี้ พระเอกยังเจ้าชู้มาก ตั้งแต่ก่อนเริ่มเรื่องก็มีสตรีรับใช้มากมาย หลังจากรับนางเอกเข้ามาอยู่ในวังแล้วก็ยังมีสตรีอื่นอีกนับไม่ถ้วน
ดังนั้น หากนำเรื่องนี้มาทำเป็นละครก็ควรเปลี่ยนแปลงบุคลิกของนางเอกและพระเอกให้ดีขึ้น และเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องให้สมจริงมากขึ้น ส่วนพระรองเป็นตัวละครที่สมบูรณ์ดีแล้ว'
เฉินเจียหลิงทิ้งตัวลงบนเตียง ตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ ขณะกดรีเฟรชเว็บบอร์ดด้วยใจจดจ่อ เธอเขียนแสดงความคิดเห็นอย่างมีเหตุผล แถมโอวหยางฮ่าวหรานก็เป็นตัวละครที่ทั้งดี น่ารัก เก่งกาจ คุณสมบัติพร้อม อย่างไรก็ต้องมีคนเห็นด้วยกับเธอแน่นอน
รออยู่ไม่นานก็มีคนเข้ามากดรีแอคคอมเมนต์ของเธอ
แต่เป็นรีแอคชั่นสติกเกอร์หน้าคว่ำ ซ้ำยังกดไม่ถูกใจอีกต่างหาก หลังจากนั้นก็มีคอมเมนต์โต้ตอบกับเธอผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ทว่ามีเพียงสติกเกอร์รีแอคถูกใจราวยี่สิบคนเท่านั้นที่ทำให้เธอพอหายใจได้คล่องคอ ความคิดเห็นนอกเหนือจากนั้นทั้งหมดเป็นไปในทิศทางตรงข้าม
'คนคนนี้ต้องเป็นแฟนคลับคลั่งรักพระรองแน่ ดาร์กขนาดนั้นยังชอบได้ลงอีก'
'พระเอกบุคลิกแบบนี้แล้วมันทำไม สมัยโบราณผู้ชายก็มีภรรยาได้หลายคนอยู่แล้ว นักเขียนก็วางเนื้อเรื่องไปตามยุคสมัยไงล่ะ คอมเมนต์อะไรโง่ ๆ ออกมาได้'
'ที่นางเอกต้องพึ่งพาคนอื่นก็เป็นเพราะเป็นผู้หญิงสมัยโบราณไง เป็นคนจนมาก่อนด้วย ถ้าให้นางเอกความสามารถล้นฟ้าทำได้เองทุกอย่างจะดูสมจริงได้ไง'
'นี่มันนิยายนะ พระเอกเท่ ๆ แบบนี้สิถึงจะดี'
'งงมาก ใคร ๆ ก็ชอบพระเอกทั้งนั้น มีแต่คนแปลก ๆ เท่านั้นแหละที่ชอบพระรอง'
เฉินเจียหลิงหน้าคว่ำ มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นโต้แย้งเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งคอมเมนต์ของเธอกลายเป็นหนึ่งในสิบคอมเมนต์ที่เป็นที่นิยมมากที่สุดของเว็บบอร์ด เฉินเจียหลิงอยากเข้าไปโต้ตอบทุกคนที่มาว่าพระรองของเธอแต่ดูจากจำนวนคนแล้วเธอคงสู้ไม่ไหวแน่ จึงได้แต่กดรีเฟรชรอเผื่อจะมีแฟนคลับคนไหนมีความคิดเห็นไปในทางเดียวกับเธอ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังมีแต่ความคิดเห็นด่าพระรองยกยอคู่พระเอกนางเอก
ไม่รู้ว่าชอบเข้าไปได้ยังไง พระเอกนางเอกนิสัยปลอมขนาดนั้น โอวหยางฮ่าวหรานทั้งเป็นคนดี มีคุณธรรม ถึงจะเจอมรสุมชีวิตมากมายแค่ไหนก็ยังยึดมั่นในความถูกต้อง แถมยังรบเก่ง ฉลาด แน่วแน่มั่นคงและมีความรักลึกซึ้งกว่าพระเอกตั้งไม่รู้กี่เท่า ถึงภายนอกจะดูดุมากแค่ไหนแต่ในใจอ่อนโยนเป็นที่สุด
แค่อ่านตามตัวหนังสือเธอยังรู้สึกหลงรักตัวละครตัวนี้เลย คนที่ไม่ชอบโอวหยางฮ่าวหรานไม่สมองหมูก็ต้องสมองหมาแน่
เฉินเจียหลิงนอนอ่านคอมเมนต์จนตาเริ่มลาย เปลือกตาเริ่มหนักคล้ายจะปิดลง เธอกะพริบตาถี่ก่อนจะเหลือบไปเวลา ตอนนี้ตีหนึ่งกว่าแล้ว ถ้าไม่เข้านอนตอนนี้เธอต้องตื่นไม่ทันไปเรียนพรุ่งนี้เช้าแน่
แม้เธอจะเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณพร้อมฝ่าฟันเหล่าแอนตี้แฟนของพระรอง แต่สภาพหนังตาของเธอไม่ไหวแล้ว
รอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อนเถอะ เธอจะขอเลิกงานพาร์ตไทม์ก่อนเวลาเพื่อมาเขียนคอมเมนต์ตอบกลับทั้งหมดให้ดู


ทว่าแทนที่เฉินเจียหลิงจะได้พบชายหนุ่มสุดหล่อตามแบบฉบับพระเอกในนิยาย คนที่ประคองเธอไว้กลับเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูมีอายุเล็กน้อยในชุดแดงสีหม่น ใบหน้ากลมเรียบไร้การแต่งแต้มแต่ยังดูออกว่าพอมีเค้าความงามอยู่ไม่น้อย
 อย่างน้อยก็ดูสวยและใจดีกว่าป้ามหาภัยนั่นแน่นอน
 เธอจ้องมองคนมาใหม่ปริบ ๆ เมื่อเฉินเจียหลิงทรงตัวได้มั่นคงแล้วอีกฝ่ายก็ปล่อยมือทันควัน
 "เอ่อ...ข้าเพียงแต่เห็นเจ้าจะสะดุดล้มจึงเข้ามาพยุงเท่านั้น ถ้าเช่นนั้น...ถ้าเช่นนั้นข้าก็ขอตัวก่อน"
 เสียงพึมพำนั่นแผ่วเบาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลม ซ้ำอีกฝ่ายยังทำท่าเหมือนอยากจะรีบหนีมุดหายลงดินไป เฉินเจียหลิงจึงผวาเข้าไปคว้าแขนของคุณน้าใจดีขี้อายเอาไว้แน่น
 "เดี๋ยวก่อนท่านน้า ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าเอาไว้ ไม่ทราบว่าท่านเป็นใครหรือ อยู่แถวนี้หรือไม่"
 เฉินเจียหลิงยิ้มแฉ่ง สบสายตาฝ่ายตรงข้ามที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ ท่าทางประดักประเดิดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีหน้างุนงงทันทีที่ได้ยินคำถามของเธอ
 หลังจากอ้าปากแล้วหุบปากหลายทีจนเฉินเจียหลิงเริ่มสงสัยว่าคุณน้าคนนี้เป็นปลาหรือเปล่า เธอก็ได้ยินเสียงนุ่มนวลตอบกลับมา
 "เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ"
 สงสัยจะเป็นคนรู้จักมักคุ้นของเฉินเจียหลิงคนก่อน เด็กสาวส่ายหน้า
 "แต่ข้าเป็น...เอ่อ....เพื่อนบ้านของเจ้า"
 เฉินเจียหลิงกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง หัวสมองแล่นแต่งเรื่องราวเหตุการณ์สุดรันทดด้วยความเร็วแสง "ท่านน้า อย่าหาว่าข้าอย่างงั้นอย่างงี้เลย ท่านคงจะรู้อยู่แล้วว่าพ่อกับแม่เลี้ยงของข้าเป็นยังไง เมื่อสองสามวันก่อนข้าก็โดนใช้งานจนหัวไปกระแทกขอบโต๊ะเป็นลมไปเลย จนตอนนี้ความจำข้าก็ขาด ๆ หาย ๆ ไปหลายอย่าง ท่านอย่าโกรธข้าเลยนะ"
 "ตายจริง" คุณน้าชุดแดงขมวดคิ้ว อุทานเสียงแผ่วพลางสอดส่ายสายตาไปตามใบหน้าของเธอ "ถึงกับหัวกระแทกเชียวหรือ แผลอยู่ที่ใดกัน"
 แผลจะไปมีได้ยังไงเล่า ก็เธอกุขึ้นมาล้วน ๆ
"ตรงนี้" เฉินเจียหลิงชี้ไปที่หัวของตนเองตรงตำแหน่งที่คิดว่ามีเส้นผมดกดำหนาสวยขึ้นอยู่เยอะที่สุด "แต่แผลอยู่ใต้ผม ท่านน้าไม่น่าเห็นได้"
อีกฝ่ายขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแวววิตกกังวล "มียาหรือไม่ หากไม่รังเกียจข้ายังพอมียาแก้ฟกช้ำเหลืออยู่"
ความใจดีของคุณน้าคนนี้ทำเอาเฉินเจียหลิงซาบซึ้งจนแทบน้ำตาไหล ถึงแผลที่หัวจะเป็นของปลอม แต่แผลบนตัวจากไม้กวาดมรณะเป็นของจริงแน่นอน
"ข้าจะรังเกียจท่านได้ยังไงล่ะเจ้าคะ กลับรู้สึกขอบคุณเสียอีก แม้แต่คนในบ้านข้ายังไม่ดีต่อข้าเท่ากับท่านเลย ทั้งด่าทอทุบตีแถมวันนี้ยังให้ข้าอดอาหารอีก"
"อะไรกัน เจ้าบาดเจ็บอยู่ยังให้อดอาหารอีกหรือ"
"ใช่มั้ยเจ้าคะ" เฉินเจียหลิงยื่นปาก คิ้วโค้งลงดูคล้ายเลขแปด "มีแต่ท่านน้าที่สงสารข้า ข้าจะรังเกียจท่านได้ยังไง อย่างเมื่อครู่ถ้าท่านไม่ช่วยข้าคงล้มหน้าทิ่มไปแล้ว"
"เจ้าจำข้าไม่ได้ คงลืมเลือนไปแล้วกระมังว่าข้าคือผู้ใด"
เฉินเจียหลิงส่ายหน้าอมยิ้ม มองคนพูดตาแป๋ว
"ข้าแซ่ฉิง นามซี เป็นม่าย อาศัยอยู่บ้านหลังนั้น" นางชี้นิ้วไปยังกระท่อมหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปใกล้บริเวณป่า มิน่าถึงบอกว่าเป็นเพื่อนบ้านของเธอ ถึงบ้านจะอยู่ค่อนข้างไกลกัน แต่บ้านของเฉินเจียหลิงก็นับว่าอยู่ใกล้ฉิงซีที่สุดแล้ว
 ยังไม่ทันจะเอ่ยตอบ เสียงของเนี่ยนซื่อก็ดังออกมา "เฉินเจียหลิง นางตัวดี หายไปซักผ้าถึงในอำเภอหรืออย่างไร ยังไม่รีบไสหัวกลับมาอีก!"
 เฉินเจียหลิงพะวักพะวน ใจหนึ่งก็ยังอยากอยู่กับฉิงซีที่ดูทั้งนุ่มนิ่มทั้งใจดี แต่ถ้าไม่กลับไปตอนนี้ไม่รู้จะโดนฟาดอีกรอบหรือเปล่า
 ฉิงซีล้วงเข้าไปในอกเสื้อแล้วยัดขวดหยกขนาดประมาณหนึ่งฝ่ามือใส่มือเธอ กล่าวเสียงแผ่วราวกระซิบ "นี่เป็นยาแก้ฟกช้ำชั้นดีที่ข้ายังพอมีเหลืออยู่ เจ้าเก็บไว้ใช้เสียแล้วรีบกลับเข้าบ้าน หากมารดาเจ้ามาเห็นเจ้าอยู่กับข้าอาจโดนอบรมมากกว่านี้"
 เอ่ยจบร่างบางก็ผละออกไป จ้ำเท้าเร็ว ๆ ไปทางกระท่อมท้ายหมู่บ้านจนเฉินเจียหลิงเห็นเป็นเพียงจุดสีแดงเล็ก ๆ หายลับไป
 แรงกระชากทำให้ประตูไม้ไผ่เหวี่ยงไปกระทบกับตัวบ้านเสียงดังลั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครที่เปิดประตูออกมา
 "เฉินเจียหลิง! มัวทำอะไรอยู่ ผู้ใหญ่เรียกหากลับไม่ขานตอบ ไม่เห็นหัวข้าผู้เป็นมารดาแล้วใช่หรือไม่"
 เนี่ยนซื่อป้องปากตะโกนพลางตวัดไม้กวาดในมือไปมา เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเมียงมอง เฉินเจียหลิงกลอกตาขึ้นฟ้าสามร้อยหกสิบองศาก่อนจะก้มลงหอบเอากะละมังคร่ำคร่าขึ้นมา
 ขณะที่จ้ำเท้ากลับไป แม่เลี้ยงจอมโหดก็ยังสาธยายไม่หยุดปาก "ข้าเห็นเมื่อครู่เจ้าสนทนากับฉิงซี ไม่กลัวเสนียดติดมาหรือไร ม่ายสามีหย่าเช่นนั้นยังไปสมาคมด้วย หากไม่กลัวเสนียดติดตนเองก็นึกถึงจวงเอ๋อร์ไว้บ้าง ไปคบค้าสตรีเช่นนั้นระวังจะขายไม่ออก แล้วนี่อะไรผ้าเพิ่งซักเสร็จยังไม่ได้ตากอีกจะเป็นตัวไร้ประโยชน์ไปถึงเมื่อใด"
 เสียงพูดฉอด ๆ นี่ก็น่ารำคาญเหลือเกิน แต่เฉินเจียหลิงสงสัยมากกว่า ทั้งเนี่ยนซื่อทั้งฉิงซีล้วนแต่คิดว่าการเป็นแม่ม่ายน่ารังเกียจ แต่พ่อม่ายแม่ม่ายหรือคู่ที่หย่ากันก็มีมาตั้งแต่สมัยก่อนไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องตั้งแง่ขนาดนั้น
 "อีกครึ่งชั่วยามหากข้าออกมาดูแล้วยังตากผ้าไม่เสร็จเจ้าโดนดีแน่" พูดจบก็กระแทกประตูปิดอีกรอบ ไม่มีใครสั่งสอนหรือไงว่าผู้ดีเขาไม่กระแทกประตูกัน
 เฉินเจียหลิงขมุบขมิบปากด่าเนี่ยนซื่อในใจ ถ้าเป็นแม่เลี้ยงของเธอจริง ๆ เธอก็อาจรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่นี่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอแถมเปิดมาก็ลงมือฟาดเลย เธอไม่มีความรู้สึกเคารพอะไรยายป้ามหาภัยคนนี้เลยแม้แต่น้อย


ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟ้าทอแสงสว่างเจิดจ้าจนเหงื่อของเฉินเจียหลิงหยดติ๋ง ๆ
ในมือของเฉินเจียหลิงมีกะละมังที่ทำจากไม้ดูเก่าคร่ำคร่าหนึ่งใบ ภายในมีผ้าเนื้อหยาบสีตุ่นกองพะเนินสุมเอาไว้ เธอก้มมองกะละมังหน้าโง่หนึ่งที พลางหันไปมองแท่นไม้หน้าโง่ที่อยู่ด้านข้างอีกหนึ่งที อยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ
เฉินเจียหลิงสรุปได้แล้วว่าเธอน่าจะทะลุมิติข้ามมาอยู่ในยุคโบราณ
หลังจากนอนสลบเหมือดไปตื่นหนึ่ง เฉินเจียหลิงก็ตื่นขึ้นมายามที่พระอาทิตย์ขึ้นตรงอยู่เหนือศีรษะ เพราะไม่มีนาฬิกาเธอจึงไม่อาจรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาอะไรแต่ก็พอจะเดาได้ว่าสายมากแล้ว
เฉินเจียหลิงใช้เวลาครู่หนึ่งสำรวจบ้านแปลกหน้าที่ดูทั้งโบราณและเก่าคร่ำคร่าราวผ่านการใช้งานอย่างสมบุกสมบันมากว่าสามสิบปี ที่ใช้เวลาไม่นานเพราะบ้านหลังนี้มีขนาดเล็กมาก นอกจากพื้นที่ส่วนกลางที่ใช้เป็นทั้งห้องครัวและห้องกินข้าวก็มีห้องอีกเพียงสองห้องเท่านั้น ดูเหมือนจะเป็นห้องนอนทั้งคู่ ห้องหนึ่งคงเป็นของสามีภรรยาป้านรกนั่น ส่วนอีกห้องหนึ่งก็คงเป็นของคู่เด็กชายหญิงที่ไม่น่ารักเอาเสียเลย
ส่วนห้องที่เธอตื่นขึ้นมาไม่ได้อยู่ในตัวบ้านด้วยซ้ำ
มันคือห้องเก็บฟืนขนาดเล็กเท่าแมวหายใจตาย
ทุกตารางเซนติเมตรในบ้านหลังนี้ไม่มีสิ่งของที่ดูเหมือนจะมาจากโลกยุคปัจจุบันได้เลย ดังนั้นนี่ไม่ใช่รายการเกมโชว์หรือแกล้งแอบถ่ายใด ๆ แน่นอน จะบอกว่าจับมาเรียกค่าไถ่ก็ไม่น่าใช่ เฉินเจียหลิงไม่มีญาติ เพื่อนที่มหาวิทยาลัยหรือคนรู้จักที่ทำงานก็ไม่มีใครมีฐานะพอเหมาะสมจะให้เรียกค่าไถ่ได้
อีกอย่าง ถ้าเป็นรายการแกล้งกันเล่น ๆ คงไม่มีการทำร้ายร่างกายดุเดือดอย่างยายป้ามหาภัยคนนั้นแน่นอน
เมื่อชะโงกหน้าออกไป เฉินเจียหลิงก็พบบ้านอีกหลายหลังที่ถูกก่อสร้างในลักษณะเดียวกัน ผู้คนที่เดินขวักไขว่อยู่ประปรายล้วนแต่สวมชุดโบราณ มีวัวเทียมเกวียนประมาณสองสามคนวิ่งผ่านไป
ถ้าไม่ใช่ทะลุมิติมายุคโบราณ เฉินเจียหลิงก็คงฝันอยู่
ตัดตัวเลือกข้อสองออกไปได้เลย โดนไม้กวาดตีในความฝันไม่มีทางเจ็บขนาดนี้ ตอนนี้เธอยังปวดตัวไม่หาย
เท่าที่เฉินเจียหลิงได้ทำการวิจัยนิยายหลาย ๆ เรื่อง เมื่อนางเอกทะลุมิติเข้ามาก็มักจะเข้ามาอยู่ในนิยาย ละคร หรือประวัติศาสตร์ยุคสำคัญ โดยมาพร้อมความทรงจำของร่างในยุคโบราณรวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับสังคมในยุคนั้นเสร็จสรรพ
ทว่าเฉินเจียหลิงคงไม่ใช่นางเอก เธอไม่มีความทรงจำหรือความรู้อะไรอย่างที่ว่ามาเลย
ยังดีที่ร่างนี้น่าจะชื่อเฉินเจียหลิงเหมือนเธอ และหลังจากที่ได้ส่องหน้าตัวเองที่บ่อน้ำด้านหลัง เงาที่เห็นอยู่ราง ๆ ก็มีเค้าคล้ายเธอ พอถูไถไปได้ว่ายังหน้าตาเหมือนเดิม ถึงจะอดได้ใบหน้าสวยงามวิจิตรอลังการแต่ก็รู้สึกเป็นตัวเองดี
ชายแก่คนเมื่อเช้าเป็นพ่อ ส่วนป้ามหาภัยเป็นแม่เลี้ยง เด็กสองคนนั้นน่าจะเป็นน้อง ไม่รู้คนไหนโถวเอ๋อร์คนไหนจวงเอ๋อร์แต่เธอก็ไม่ชอบทั้งสองคนนั่นแหละ
ไม่นานครอบครัวทั้งสี่ก็กลับมา ทันทีที่เห็นเฉินเจียหลิงยืนอยู่ที่ห้องกลาง เนี่ยนซื่อก็ตะโกนด่าเธอเสียงดังยิ่งกว่ามีโทรโข่งพลางคว้าเก้าอี้ไม้ขึ้นมาเหมือนจะทุ่มลงมาอีกรอบ แผลเมื่อเช้ายังเจ็บไม่หายเธอจึงได้แต่วิ่งปรู๊ดออกมาด้านหลัง
"อยู่บ้านผู้เดียวตั้งนานกระทั่งยามอู่ งานบ้านไม่เสร็จสักอย่าง คิดจะหยิบจับทำอะไรบ้างหรือไม่ หรือคิดแต่จะเป็นตัวล้างผลาญไม่ทำงานการใด ๆ เสื้อผ้าของโถวเอ๋อร์จวงเอ๋อร์ซักให้สะอาดภายในยามเว่ยเล่า หากมีคราบเหงื่อแม้แต่น้อยเราได้เห็นดีกันแน่"
เสียงตะคอกของเนี่ยนซื่อดังไล่หลัง ตามด้วยกะละมังกองผ้าและแท่นไม้ที่ถูกเขวี้ยงออกมาอย่างไม่ไยดี ทำให้เฉินเจียหลิงหน้ามุ่ยอยากกรีดร้องจนถึงตอนนี้
เธอถอนหายใจพรืดใหญ่ ปกติเธอจะอารมณ์ดีในวันที่ท้องฟ้าสดใสและแดดจ้า แต่วันนี้มันทำให้เธอร้อนตับแตกจนรู้สึกเวียนหัว เฉินเจียหลิงลากสังขารของตัวเองพร้อมกะละมังหน้าโง่ไปที่ริมบ่อน้ำ
จะให้เธอซักผ้ายังไงก็ไม่รู้ สบู่ผงซักฟอกก็ไม่มี เจ้าไม้มีตะไคร่เคลือบนี่ตีอีกกี่ล้านรอบก็ไม่สะอาดหรอก การต้องซักผ้าเนื้อหนาหกเจ็ดชิ้นในยุคที่ไม่มีเทคโนโลยีแบบนี้ทำให้เธออยากร้องไห้แบบไม่มีน้ำตา
เฉินเจียหลิงถอนหายใจอีกเฮือก โยนท่อนไม้แปลกหน้าไปไว้ด้านข้างก่อนจะไล่ขยำไปตามผ้าแต่ละชิ้น เริ่มจากชุดที่ดูใหญ่ที่สุดและน่าจะเป็นของเธอก่อน
ขยำผ้าชิ้นละสองทีก็น่าจะใช้ได้ ผ้าสีตุ่นขนาดนี้ถ้าซักให้ออกมาขาวได้ก็แปลกแล้ว
แล้วผ้านี่ก็ผืนใหญ่เหลือเกิน ใส่เสื้อหนาไปทำไมกันอากาศร้อนขนาดนี้
การนั่งยอง ๆ เป็นเวลานานกลางแดดจัดทำให้เธอหัวใจเต้นแรงใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกคล้ายความดันขึ้น แม้ว่าเธอจะไม่เคยตรวจพบว่าเป็นโรคความดันสูงก็ตาม เฉินเจียหลิงเงยหน้ามองท้องฟ้ายุคโบราณ หน้าตาเหมือนท้องฟ้าแปลกหน้าเพราะมีจุดสีดำลอยไปมาอยู่ด้วย
เธอกะพริบตาถี่รัว ขณะที่ร่างเล็กโงนเงนไปมาเกือบหัวคะมำหน้าคว่ำลงไปในกะละมังก็มีมือข้างยึดแขนของเธอไว้อย่างมั่นคง เฉินเจียหลิงหลับตาปี๋ เรียกสติที่กำลังบินว่อนให้ลอยกลับมา
นี่สินะ ช่วงเวลานางเอก โมเม้นต์รักแรกพบในตำนาน


เสียงเอะอะโวยวายดังเข้ามาจากด้านนอก แสงแดดที่ลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างนำพาความร้อนมาฝากทำให้เฉินเจียหลิงรู้สึกถึงเหงื่อที่ไหลซึมออกมาเต็มแผ่นหลัง
ต้องสายมากแล้วแน่ ๆ แดดถึงได้แรงขนาดนี้ ปกติเวลาหกโมงเช้าฤดูนี้ท้องฟ้ายังเป็นสีน้ำเงินอ่อน ๆ อยู่เลย
เฉินเจียหลิงหยีตาขับไล่ความง่วงงุนก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่ง นาฬิกาปลุกของเธอคงจะเสียแน่ถึงไม่ดังจนเธอนอนหลับอุตุถึงตอนนี้ แต่เธอไม่มีเวลาเปลี่ยนถ่านแล้ว ถ้าไม่รีบวิ่งตอนนี้คงไม่ทันรถประจำทางตอนเจ็ดโมงครึ่งแน่
เอ๊ะ แต่รองเท้าสลิปเปอร์ของเธอหายไปไหน
เฉินเจียหลิงแกว่งขาไปใต้เตียง สถานที่ที่เธอมักเผลอเตะข้าวของมากมายกลิ้งเข้าไป ทว่าแทนที่จะเป็นพื้นซีเมนต์ในห้องเช่าราคาถูกที่เธอคุ้นเคย เท้าของเธอกลับสัมผัสเข้ากับพื้นดิน
ดินร่วน
ความง่วงเหงาหาวนอนของเธอหายวับไปในวินาทีนั้น เฉินเจียหลิงเงยหน้ามองเพดานที่ควรเป็นซีเมนต์สีขาวสะอาดและหน้าต่างที่ควรมีม่านสีชมพูลายหมาคอร์กี้คลุมทับไว้
ไม่มี
มีแต่หลังคาที่มุงด้วยจากหรือหญ้า ไม่ก็พืชอะไรสักอย่างแบบลวก ๆ และหน้าต่างไม้ไผ่ที่ดูซอมซ่อเต็มทนราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ
จริงด้วย เธอไม่เคยลืมปิดม่านตอนกลางคืน แล้วเธอก็อยู่คนเดียว เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกนั่นเป็นเสียงใคร
"เฉินเจียหลิง! คิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อใด ตะวันสายโด่งแล้วยังไม่ลุกขึ้นมาทำอาหารอีก บิดาเจ้ากับน้องชายเจ้าไม่ต้องกินข้าวหรืออย่างไร"
เสียงคำรามแหลมสูงดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้ไผ่ที่ถูกกระชากเปิดออก ผู้หญิงร่างใหญ่วัยกลางคนหน้าตาเหมือนจิ้งจอกคนหนึ่งพรวดพราดเข้ามาพลางจ้องเฉินเจียหลิงด้วยแววตาแข็งกร้าว
คำว่าเหมือนจิ้งจอกในที่นี้ไม่ใช่คำเปรียบเปรยว่าสวยเย้ายวนประหนึ่งนางจิ้งจอก แต่หมายความแบบนั้นจริง ๆ
ขณะที่ภายในหัวของเฉินเจียหลิงยังว่างเปล่า ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ผู้หญิงคนนั้นก็ปราดเข้ามาเหวี่ยงไม้กวาดในมือลงบนตัวเธอ
"นอนกินบ้านกินเมือง วันทั้งวันไม่เคยทำอะไรดี ๆ ไอ้เจ้าตัวไร้ประโยชน์ เลี้ยงเสียข้าวสุก ไม่เคยคิดจะทำประโยชน์ให้ครอบครัวนี้เลยใช่ไหม หรือเห็นว่าข้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงก็เลยไม่เคยเคารพ หา!"
เฉินเจียหลิงยกแขนขึ้นพยายามปัดป้องไม้กวาดที่หวดลงมาไม่หยุดแต่ก็ยังสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ ผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นยกเท้าขึ้นถีบเธอลงจากเตียงกลิ้งหลุน ๆ ไปกับพื้น เฉินเจียหลิงเบิกตากว้าง มองจิ้งจอกหนังเหี่ยวที่ทำท่าจะก้าวเข้ามาเหยียบเธอซ้ำด้วยใจที่หล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มก่อนจะยันตัวถีบคนตรงหน้าออกไปเต็มแรง
"เฉินเจียหลิง! นางแพศยา! นางอกตัญญู! กล้าถีบแม่เลี้ยงเช่นข้ารึ คนอย่างเจ้าจะต้องไม่ตายดีแน่" คำสบถด่ามากมายพรั่งพรูออกมาจากคู่กรณีเฉพาะหน้าของเฉินเจียหลิงยิ่งกว่าเปิดแผ่นเสียง เธอไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายไปเรียนที่สถาบันไหนมาถึงได้มีคลังศัพท์หยาบคายมากมายถึงขนาดนี้
 เพราะหญิงแก่นิสัยแย่โดนเธอถีบกลับจนล้มก้นจ้ำเบ้า เฉินเจียหลิงจึงมีเวลาพอหายใจหายคอมากขึ้น เมื่อกี้ยังตกใจอยู่เลยไม่รู้สึก แต่ตอนนี้ความเจ็บระบมจากการถูกทุบตีแผ่ลามไปทั่วตัวเธออย่างรวดเร็วจนเธอต้องสูดหายใจ
"เอะอะโวยวายอะไรกัน เสียงดังไปถึงหน้าบ้าน" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามาที่ประตู ด้านหลังมีเด็กชายหญิงสองคนอายุราวสิบกว่าขวบสอดส่ายสายตาเข้ามา
ปกติเฉินเจียหลิงเป็นคนรักเด็ก แต่เด็กผู้หญิงที่มองเธอบาดเจ็บแล้วหัวเราะคิดคักด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยสาแก่ใจนี่เธอเอ็นดูไม่ลงจริง ๆ
"ท่านพี่!" หญิงแก่พลังแกร่งที่เมื่อกี้ยังกระหน่ำตีเธอร่ำร้อง "ดูบุตรสาวของท่านสิ นางถีบข้า! ข้ารู้ว่านางไม่ชอบข้ามาตลอดแต่ไม่เคยคิดว่าจะก้าวร้าวได้ถึงเพียงนี้ แม้จะเป็นแม่เลี้ยงแต่ข้าก็ยังถือว่าเป็นมารดาของนาง อกตัญญูเช่นนี้ต่อไปจะมีผู้ใดยินยอมมาสู่ขอ ท่านพี่ต้องลงโทษนางนะเจ้าคะ"
ชายคนนั้นขมวดคิ้วแน่น "วันนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าว"
เฉินเจียหลิงอุทานเสียงสูง ลงโทษอะไรเธอก็ได้แต่เรื่องอาหารนี่เธอไม่ยอมเด็ดขาด แล้วอีกฝ่ายเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมางดข้าวเธอด้วย "คุณจะบ้าเหรอ ฉันถีบผู้หญิงคนนี้ก็จริงแต่ก็เป็นเพราะเธอตีฉันก่อนต่างหาก ถ้าไม่ตอบโต้บ้างคงโดนทุบตายไปแล้วมั้ง อีกอย่าง ผู้หญิงคนนี้ใช้ไม้กวาดตีแต่ฉันใช้เท้าเปล่า ไม่ได้ทำเกินกว่าเหตุสักหน่อย"
"หุบปาก ข้าเป็นบิดาเจ้า ข้าสั่งการสิ่งใดก็จงปฏิบัติไปตามนั้นมิใช่โต้เพียงราวกับไม่เห็นหัวผู้อาวุโสเช่นนี้ เนี่ยนซื่อเป็นมารดาเจ้า อบรมสั่งสอนเจ้าก็เป็นเรื่องถูกต้อง จะมีการตีบ้างก็เป็นไปเพราะหวังดีเจ้ายังจะคิดร้ายต่อนางอีก"
เฉินเจียหลิงตาโตพลางอุทานเสียงสูงอีกครั้ง
ตรรกะป่วยได้อย่างเหลือเชื่อไปเลย
เนี่ยนซื่อแสยะยิ้ม "วันนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าวก็ไม่ต้องทำอาหารเช้าแล้วกัน ข้าซักเสื้อผ้าของท่านพี่เรียบร้อยแต่เสื้อผ้าของโถวเอ๋อร์และจวงเอ๋อร์ยังไม่ได้ซัก อย่าลืมกวาดถูพื้นและถอนวัชพืชริมรั้วด้วยเล่า หากข้าและบิดาเจ้ากลับมาทุกอย่างยังไม่เรียบร้อยเจ้าก็อดข้าววันพรุ่งนี้ด้วยแล้วกัน"
เฉินเจียหลิงยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นยามที่คนทั้งสี่กระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องที่แสนคับแคบโดยไม่ลืมเหวี่ยงประตูปิดอย่างแรงทิ้งท้าย เธอก้มลงมองเสื้อผ้าเนื้อหยาบหน้าตาคล้ายชุดชาวบ้านในละครย้อนยุคด้วยหัวสมองที่มึนตื้อ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


ดวงอาทิตย์สาดแสงแรงกล้า  แผ่ไออบอ้าวจนดวงตาดรุณีน้อยเริ่มพร่าเรือน  จากรังสีอันร้อนละอุ
      ดรุณีน้อยวิ่งกระหืดกระหอบมาเป็นเวลาเกือบสองชั่วยาม  นางทั้งเหนื่อยล้าทั้งหิวโหย  เหงื่อออกชุมเต็มแผ่นหลัง
      " ฤดูร้อนอบอ้าวขนาดนี้  ตาเฒ่าหมอดูเอาอะไรมาพูดว่า  มีฤดูใบไม้ผลิรออยู่ ! "...เด็กสาวบ่นงึมงำขณะลดฝีเท้าเดินเชื่องช้าลง  เมื่อรู้สึกว่านางวิ่งมาไกลเกินไปแล้ว
      ที่เลวร้ายคือท้องนางร้องโครกคราก  หิวแสบไส้ไปหมด  ดวงอาทิตย์ตรงหัวขนาดนี้  คงเลยยามอู่( เวลาเที่ยง ) มาได้สักพักแล้ว
      " ตาเฒ่าหมอดูหมอเดา  หลอกลวงให้ข้าหลงทางแล้วมั้ง ! "...นางปาดเเหงื่อไปกับวาจาอ่อนล้า  ขณะเดินลากเท้าฝ่าพงไพร  จนดวงตางามซึ้งพลันเปล่งประกายเจิดจ้า  เมื่อเห็นบึงน้ำเขียวขจีอยู่เบื้องหน้า
      ความกระปี่กระเป่ารี่ไหลรวดเร็วราวสายฟ้าแลบผ่าน  นางตะบึงวิ่งเข้าหาแหล่งน้ำ  ยกมือจ้วงน้ำใสดื่มด้วยความกระหาย
      ความชุ่มชื่นเหมือนจะเพิ่มเป็นเท่าทวี  เมื่อนางได้กลิ่นปลาย่างหอมกรุ่น  ลอยมาเตะจมูก
      มีกองไฟอยู่บนเนินทรายริมน้ำ  รอบๆไฟที่ลุกโชนมีปลาเสียบไม้อังอยู่ห้า-หกไม้  ถัดกองไฟยังมีห่อผ้ากับกังหันลมเด็กเล่นวางอยู่
      " เป็นชาวป่ามาก่อไฟกินอาหารอย่างนั้นรึ ? "  เด็กสาวกล่าวร้องในใจ  พลางหันมองไปรอบๆ  โดยกระชับกริชไว้แน่นขณะเยื่องย่างเข้าใกล้กองไฟทีละน้อย ๆ
      " วู้ว !...มีใครอยู่ที่นี่หรือไม่ ? "  ดรุณีน้อยกู่ร้องลั่น  ทั้งที่น้ำลายเริ่มสอด้วยกลิ่นปลาหอมกรุ่นโชยชายมาไม่หยุด
      " ปลาท่านจะไหม้แล้วนะ  ดีนะที่ข้าพเจ้ามาพบเจอ  ของกินจะได้ไม่ต้องทิ้งคว้าง  ข้าพเจ้ายินดีช่วยเหลืออย่างยิ่ง "...นางกล่าวเลื่อนลอยกับอากาศ  แล้วรีบวิ่งเข้าหาปลาเผาอย่างหิวโหย
      นางชักกริชเข้าเฉือนเนื้อปลา  แล้วจิ่มส่งเข้าปาก
      " อืม !...หวานนุ่มละมุนลิ้นยิ่ง  ขนาดไม่ปรุงแต่งอะไรยังเลิศรสเพียงนี้…"  ดรุณีน้อยลิ้มรสไปชื่นชมไปไม่หยุดปาก  เพียงชั่วลัดนิ้วมือ  ปลาเผาตัวน้อยก็เหลือแต่กางติดไม้แห้งกรัง
      ปลาตัวที่สองถูกดึงมากัดกินด้วยริมฝีปาก  โดยไม่ต้องใช้กริชให้เชื่องช้าอีก
      แต่แล้วเด็กสาวพลันต้องชะงักการขบเคี้ยวทันใด  เมื่อเกิดซุ่มเสียงเจื้อยแจ่วมาจากหนองน้ำ…
      " น้องชายเจ้าไปตายอดตายยากมาจากที่ใดกัน ? "
      เสียงกังวานใสกวักเรียกให้เด็กสาวมองหา  จนได้พบชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆผุดตัวขึ้นจากบึงน้ำ  ในมือมันยังมีไม้เสียบปลาดิ้นกระตุกไปมาอยู่สองตัว
      " ปลาตัวกระจ๋อยร่อยแค่นั้นไม่พอให้เจ้าอิ่มหน่ำหรอก …ดูนี่ซิข้าได้ปลาอวบอ้วนมาอีกสองตัว  รับรองว่าเพียงพอให้เราสองคนอิ่มพุงกางเชียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า…"
      ชายหนุ่มกล่าวเริงร่าพลางพวยพุ่งขึ้นจากน้ำ  ร่างมันลอยละลิ่วข้ามธารใสลงไปหยัดยืนยังพื้นตรงหน้านาง
      " อ๊าก !...เจ้า !..เจ้า !..."
      เด็กสาวร้องเสียงลั่น  เหลือกตาถล่น  อ้าปากกว้างจนเนื้อปลาในปากร่วงหล่นลงพื้น
      เพราะสิ่งที่โทงเทงอยู่หน้านาง  คือชายเปลือยเปล่า  ไม่มีใบไม้สักใบปกปิดร่างกาย
      " เจ้าเป็นไรน้องชาย  กางปลาติดคอรึ ? "  มันร้องด้วยความห่วงใย  พลางเข้าไปนั่งย่องๆข้างนาง  ปล่อยให้ท่อนกลางกายห้อยต่องแต่งเรี่ยพื้น
      เด็กสาวรีบหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย  ใบหน้าแดงระเรื่อจากเลือดฝาดที่ฉีดซ่านไปทั่ว  แต่ด้วยความฉับไวปัญญานางยังคงแสร้งไอ  พยักหน้ารับ
      " เจ้านี่น้า !...เหตุใดต้องรีบร้อนรับทานด้วย  ปลายังมีอยู่เต็มสระน้ำ "  มันกล่าวอารมณ์ดีขณะลูบหลังนางเบาๆ
      แรงสัมผัสที่ชายหนุ่มลูบหลังกระตุ้นให้เลือดลมนางร้อนผ่าว  หัวใจระทึกรัวอย่างไม่เคยเป็น  แม้จะก้มหน้าก้มตาสุดขวยเขิน  แต่ยังไม่วายชำเรืองมองกล้ามเนื้อแน่นที่ห่างแค่เอื้อม  ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
      " เอ้า !...น้องชายดื่มน้ำเสียหน่อยเถิด  คงพอช่วยบรรเทาอาการเจ้าได้กระมั้ง ! "
      กระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำถูกหยิบจากกองผ้าส่งยื่นมาให้นาง  พร้อมเพรียงกับที่ชายหนุ่มปักไม้เสียบปลาอังไฟไว้  จากนั้นมันจึงลุกตรงไปหยิบอาภรณ์ที่ถอดวางมาสวมใส่
      โดยเด็กสาวได้แต่กระดกน้ำดื่มดับร้อนรุ่มเฮือกแล้วเฮือกเล่า
      " เจ้าพลัดหลงกับสหายมาหรือไรน้องชาย  ดูเจ้าจะไม่ใช้ชาวไพรมาเก็บของป่ากระมั้ง ? "...ชายหนุ่มแย้มยิ้มถาม  ขณะมานั่งข้างกองไฟแล้วยื่นปลาเข้าเผารนความร้อน
      ครานี้เด็กสาวสามารถมองมันได้เต็มสองตา  อาภรณ์ที่มันสวมใสได้ปกปิดแรงระทึกในใจนางไว้สิ้นแล้ว
      " เจ้าก็ดูไม่ใช่ชาวป่า  ยังมาอยู่ในป่าได้  เหตุใดข้าพเจ้าจะไม่สามารถเล่า ! "
      คุณหนูอู่จะอย่างไรก็เป็นทายาทคหบดีใหญ่  ไหนเลยจะยินยอมถูกซักไซ้  ตกเป็นรองฝ่ายเดียว  นั้นย่อมผิดหลักการค้าไม่น้อย
      เสียดายที่ชายหนุ่มเบื้องหน้า  หาใช่พ่อค้าที่ต้องการกำลี่กำไล  มันเพียงพยักหน้าแย้มยิ้ม  ร้องดัง " อ้อ !..."  แล้วหยิบปลาส่งเข้าปากละเลียดกิน
      เด็กสาวงงงันกับท่าทีของมันนัก  มันทั้งไม่ถามไถ่ชื่อแซ่  ไม่ซักไซ้ที่มาที่ไป  ท่าทีมันผ่อนคลายกัดกินเนื้อปลาสบายอารมณ์
      มันเป็นคนประเภทไหนกันถึงวางใจคนแปลกหน้าได้ง่ายดายนัก
      ดวงตาแวววาวของเด็กสาวเฝ้าสังเกตมันด้วยความสนเท่ใจ
      ดูอาภรณ์ที่มันสวมใส่คล้ายเหล่านักพรตเต๋า  ผิดแต่เนื่อผ้าย้อมด้วยสีเขียวอ่อนดั่งหญ้าสด  ซ้ำร่างกายมันยังสูงใหญ่ไหล่กว้าง  แขนขายาว  คล้ายนักรบเหี้ยมหาญมากกว่าเป็นเต้าหยินมากนัก
      แม้มันจะยังอยู่ในวัยเยาว์คะเนอายุน่าจะ20-21  แต่เค้าโครงหน้ามันคมคาย  จมูกโด่ง  คิ้วดกหนา  ดวงตาลึกซึ้งคู่นั้นมีสีเทาอ่อน  ดึงดูดให้นางจ่อมจมมองเข้าไปภายในอย่างลืมตัว
      " ใบหน้าข้ามีอะไรติดอยู่อน่างนั้นรึ ?...เหตุใดเจ้าจ้องไม่วางตา ? "
      คำถามที่ลอยเลื่อนมากับประกายตาสีเทาอ่อน  ทำเอาดรุณีน้อยต้องรีบเบือนสายตาหลบ  ทั้งที่แก้มขึ้นเลือดฝาดแดงระเรื่อ
      " ต้องจ้องมองซิ !...ก็ข้าเพิ่งเคยพบพานคนไม่สำนึกบุญคุณคนมากที่สุดในแผ่นดิน ! "
      " เป็นข้าพเจ้าไม่สำนึกบุญคุณท่านอย่างนั้นรึ? "
      " ถูกต้อง !..ก็ข้าช่วยไม่ให้ปลาของเจ้าไหม้เกรียม  ไม่เห็นขอบคุณข้าสักคำ  ชื่อแซ่ผู้มีพระคุณก็ไม่สนใจถามไถ่ ? "...
      " อ้อ !...เหตุใดข้าต้องขอบคุณเล่า  บางทีปลามันอาจชมชอบถูกฌาปนกิจให้มอดไหม้ก็ได้  ส่วนที่ไม่ถามชื่อแซ่เพราะอีกสักครู่เจ้าต้องบ่งบอกมาเองอยู่แล้ว "
      " ชิ !..เหตุใดข้าต้องบอกขื่อแซ่เจ้าด้วย  เจ้าอาจเป็นโจรป่า  จับตัวข้าเรียกค่าไถ่ก็ได้ ! "
      " หว้า !…สมเป็นผู้คนจากเมืองใหญ่โดยแท้  ระแวงระวังคนแปลกหน้าเสมอเลย !...ถ้าเช่นนั้นเราสองคนแยกย้ายกันในลักษณะนี้เถิด "....
      มันกล่าวรวบรัดอารมณ์ดี  พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหยิบห่อผ้าสะพายไหล่  หยิบกังหันเด็กเล่นไว้มือหนึ่ง  อีกมือยังมีปลาเสียบไม้แทะกินอย่างเอร็ดอร่อย
      ดรุณีน้อยเบิกตาโพลงด้วยความแตกตื่น  ผู้ช่วยเหลือนางออกจากป่า  กำลังจะจากไปแล้ว…
      " เดี๋ยว !...เจ้าห้ามไปไหน ! "
      " จะรั้งข้าไว้ทำไมคนแปลกหน้า  ไม่กลัวข้าจับตัวเจ้าแล้วรึ ? " มันถามด้วยสีหน้ายียวน  ทั้งที่ยังมีเนื้อปลาอยู่เต็มปาก
       " เอ่อ !...คือ..คือ.."  เด็กสาวได้แต่อึกๆอักๆ  ไม่อาจนึกหาข้ออ้างเหนี่ยวรั้งมันสักคำ
      " เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…คุณหนูอู่ท่านอยู่นี่เอง ! "
      เสียงหัวเราะแหบพร่าลอยมาตามลม  พร้อมร่างขอทานมอมแมมตะบึงออกมาจากแนวป่า  โดยมีเสียงร้องตะโกนลั่นมาจากด้านหลัง  ล้วนเป็นเหล่าขอทานวิ่งติดตามมาไม่ห่าง
      ดรุณีน้อยรีบลุกพรวดจากที่  เมื่อเห็นเหล่าขอทานดาหน้ามา
      " อ้าว !...สหายท่านมาแล้ว  เหตุใดถอยหนีมาเล่า ? "  ชายหนุ่มชุดเขียวถามหน้าระรื่น  ขณะที่เด็กสาวเข้ามายืนเกาะแขนอยู่แนบข้าง
      " เจ้าฟั่นเฟือนไปแล้วรึไร  ข้าพเจ้าจะเป็นสหายกับขอทานได้อย่างไร !... "  นางกล่าวรนราน  พร้อมกับยึดเกาะแขนมันไว้จนแน่น
      " ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องอู่จ้าวกล่าวถูกต้องแล้ว  ขอทานยากไร้จะเป็นสหายกับท่านได้อย่างไร  ? "  เสียงคึกคะนองเลื่อนลอยมากับเงาร่างอวบอิ่มอาภรณ์แพรวพราวของคุณชายหยวน  ที่โจนทะยานมากับยี่สิบชายฉกรรจ์ในมือล้วนมีกระบี่แวววับ
      มันทั้งหมดล่อนร่างลงบนเนินดิน  โดยมีคุณชายหยวนแกว่งไกวกระบี่ขวางหน้าไว้
     " น้องอู่จ้าวท่านนี่ช่างกระไร  โลกภายนอกมีแต่คนโฉดชั่วมากเล่ห์เพทุบาย  เชิญท่านกลับสู่เมืองกับข้าพเจ้าเถิด "   คุณชายหยวนกล่าวมาดมั่น  ท่วงท่าเคืองโขดั่งขุนนางใหญ่
      ขณะที่ขอทานเฒ่าก็เปรยยิ้มเหื้ยมเกรียมไม่ยิ่งย่อนไปจากมัน
      " ไม่ต้องมาพูดดีเลย  พวกเจ้านั้นล่ะที่เป็นตัวชั่วช้าอันดับหนึ่งในแผ่นดิน "  เด็กสาวยังคงพูดกร้าว  ทั้งที่มือเกาะหลังชายชุดเขึยวไว้แน่น
      " เจ้านี่คบหาผู้คนหลากหลายนัก  มีทั้งพ่อค้า  ทั้งกระยาจก  นับว่าเป็นผู้กว้างขวางโดยแท้ ! "...ชายชุดเขียวยังคงกล่าวหน้าระรื่น  พร้อมทั้งเป่าลมหายใจใส่กังหันลมในมือ  จนใบหมุนเป็นวง
      " ใครว่าข้าคบหาพวกมันเล่า !...พวกมันนั้นล่ะโจรลักพาตัว ! "
      " น้องอู่จ้าว  ท่านอย่ากล่าวหยอกล้อไป  ประเดี๋ยวน้องชายท่านนี้จะเข้าใจผิดไปใหญ่ " คุณชายหยวนปั้นหน้าสงบเย็น  ต่างจากกระบี่ในมือมัน  ที่แกว่งไกวฝ่าลมดังควับๆ  เหมือนกำลังข่มขวัญอยู่ในที
      " ข้าพเจ้าหยวนจงเซิน  พอมีชื่อเสียงในเมืองหลวงอยู่บ้าง  น้องชายท่านนี้คงพอเคยได้ยินบ้างกระมั้ง ? "  มันกล่าวตามต่อ  พร้อมแผ่ลมปราณเข้าไปในคมกระบี่  แฝงเร้นการคุกคามอยู่สามส่วน
      " ต้องขออภัย  ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญพรตจากแดนไกล  ไม่ประสีประสากับคหบดีเรืองนามหรอก "  ชายหนุ่มกล่าวพลางควงมือเป็นวง  แผ่พลังวัตรฝ่าอากาศ  ตรงเข้าปะทะกระบี่คุณชายหยวนเต็มด้าม
      โดยไม่มีใครคาดคิด  ว่ากระบี่ในมือผู้ฝึกยุทธจะพลันลอยคว้างหลุดมือ  แล้วปลิวละล่องเข้ามาหมุนวนรอบมือชายชุดเขียว  คล้ายใบไม้ลอยตามลมไม่มีผิด
      " วิชากระบี่เฉวียน 9 ขั้น ! "  ขอทานเฒ่าตะโกนร้องแตกตื่น
      เช่นเดียวกับทุกผู้คน  ที่ถลึงเหลือกตาพองเมื่อเห็นวิชาฝีมือพิสดาร
      โดยเฉพาะคุณชายหยวนที่มีอันต้องถอยหลังชะงักมอง  ด้วยสีหน้าซีดเผือดดั่งพบภูตผีกลางวันแสกๆ
      " ของมีคมไม่ควรกวัดแกว่งเล่นไปนะท่านคหบดั ! "  ชายชุดเขียวกล่าวไปพร้อม  สะบัดมือควง  ส่งกระบี่ปลิวละลิ่วลอยไปตกยังบึงน้ำจมหายไปในพริบตา
      " ที่แท้ท่านเป็นศิษย์ของเซียนกระเรียนมรกตแห่งหุบเขาง้อไบ้  นับถือ  นับถือ "  ขอทานเฒ่าตรงเข้าประสานมือคารวะ  เสนอหน้ามายืนเคียงข้างคุณชายหยวนอย่างท้าทาย
      " อ้อ !...ผู้อาวุโสท่านนี้สายตาแหลมคมนัก  อาจารย์ข้าพเจ้าบำเพ็ญตนเดียวดายมาหลายสิบปี  ไม่คิดว่ายังมีคนจดจำท่านได้
      " ข้าพเจ้าฟงก่าน  เลื่อมใสมานาน  หากมีโอกาสคิดไปเยี่ยมเยือนท่านที่ง้อไบ้สักครา "
      " เจ้าขอทานโสโครกอย่าทำปากดี  เมื่อครู่ยังจับตัวข้ารีดไถเงิน  ตอนนี้มาเจอองครักษ์ข้าแล้วเป็นไงล่ะ  ยังไม่รีบไสหัวไปให้พ้น ! "  เด็กสาวรีบก้าวมายืนเท้าสะเอว  ข่มขู่ปาวๆอย่างหยามใจ
       ในขณะที่ชายชุดเขียวได้แต่ขมวดคิ้วขุ่น  ถามนางด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
      " องครักษ์อย่างนั้นเหรอ ? "
      " ย่อมต้องเป็นองครักษ์ซิ  หรือเจ้าจะปล่อยให้ข้าพเจ้าเผชิญกับเหล่าสามสิบคนโฉดเพียงลำพัง ! "  นางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบ  ยักคิ้วหลิ่วตาเป็นสัญญาณติดๆ
      ทำเอาชายหนุ่มได้แต่เกาหัวแกรกกราก  ไม่อาจเอ่ยถ้อยคำปฏิเสธใดได้
      " นักพรตน้อยวิชาดึงดูดกระบี่ของเจ้านับว่าน่ามองไม่น้อย  ในที่นี้มีกระบี่อีกยี่สิบเล่ม  ลองดูว่าวิชาของเจ้าสามารถดึงดูดกระบี่ได้ครบถ้วนหรือไม่ ! "...คุณชายหยวนตรงเข้าไปคว้ากระบี่จากชายข้างกาย  แล้วระเบิดคำสั่งให้เหล่าพวกพ้อง  กำอาวุธโรมรันชายชุดเขียวโดยพร้อมเพรียง
      " ฮ่า ฮ่า ฮ่า…พวกพี่ชายนี่ชอบเล่นของมีคมกันเสียจริง  มิน่าเล่าแผ่นดินถึงไม่เคยว่างเว้นการนองเลือด "
      ชายชุดเขียวกล่าวหน้าระรื่น  ขณะเหนี่ยวรั้งเอวเด็กสาวไว้ในอ้อมแขน  ก่อนจะพานางเผ่นพลิ้ว  เคลื่อนหลบยี่สิบกระบี่ที่รุกไล่เข้ามา
      มันเลี่ยงหลบซ้าย  ยักย้ายร่างไปขวา  ขยับเท้าราวลอยลมไร้น้ำหนัก  แม้จะมีเด็กสาวในวงแขน  มันยังพลิ้วไหวแคล่วคล้องดั่งภูตพรายไร้ร่าง  จนกระบี่นับสิบได้แต่กรีดเฉือนอากาศ  ฟาดฟันห่างทั้งคู่โดยไม่อาจแตะระคาย
      กระบวนท่าร่างชายชุดเขียวเคลื่อนคล้อยงดงาม  ประหนึ่งเริงรำสำราญไปกับเด็กสาว  ท่ามกลางสีเงินยวงของกระบี่ที่วูบไหวรอบกาย
      คุณชายหยวนทั้งที่ตวัดกระบี่รุกไล่  ทั้งตื่นตะลึง  ทั้งชมมองจนงมงาย  ไม่คิดฝันว่าจะได้เห็นวรยุทธอันลึกล้ำถึงเพียงนี้
      " คุณชายหยวน  เกรงว่าท่านคงต้องว่าจ้างคนเพิ่มกระมั้ง  วิชาของเด็กหนุ่มผู้นี้ตึงมือพวกท่านมากนักนะ "  ขอทานเฒ่าตะโกนถาม  ทั้งที่กระชับไม้เท้าเตรียมลงมือ
      " ข้าเพิ่มให้อีกพันตำลึง  พวกเจ้ารีบลงมือโดยไว้ ! "...
      สิ้นเสียงบอกราคา  ขอทานทั้งหมดพากันโห่ร้องเข้ามา  พร้อมกวัดแกว่งไม้เท้าล้อมไว้ทุกทิศทาง
      " มันมากันใหญ่แล้วนะ  เจ้าไม่คิดจะลงมือตอบโต้บ้างเลยรึ ? "   เด็กสาวแว้ดเสียงสูง  เมื่อรู้สึกว่าตนกำลังตกอยู่กลางวงล้อมของคนโฉดชั่ว
      " อืม !.. อาจารย์ไม่ให้ข้าลงไม้ลงมือกับผู้ใด "
      " ห่ะ !...แต่พวกเรากำลังจะถูกหั่นเป็นชิ้นเนื้ออยู่แล้วนะ ! "
      " คิก คิก คิก…ไม่ย้ำแย่หรอกน้องชาย  ข้าพเจ้าถูกเรียกว่าเมฆาในสายลมมาตั้งแต่จำความได้แล้ว ไม่มีผู้ใดจับตัวข้าพเจ้าได้หรอก "
      เสียงเริงร่าทอดร่างไปกับสายลมโชยผ่าน  โลดละลิ่วหิ้วเด็กสาวผ่านยี่สิบกระบี่เก้าไม้เท้า  ทะยานกายแตะยอดหญ้าเผ่นโผนออกไปทางแนวป่ารกครึ้ม  โจนแล่นทิ้งห่างกลุ่มคนที่กำลังโวกเวกโวยวาย
      " ฮ่า ฮ่า ฮ่า …ไม่มีปีกก็โบยบินได้  เห็นมั้ยเล่าน้องชาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า …"
      เสียงหัวเราะสดใสสะท้อนก้องเข้าไปในใจนาง  ชั่วแล่นที่อยู่ในอ้อมอกชายแปลกหน้า  เด็กสาวคล้ายลอยละเมอในฝัน  หลงลืมทุกสรรพสิ่ง  เพียงรู้สึกถึงสายลมพัดผ่านใบหน้า
      สัมผัสเพียงความอบอุ่นที่แนบกาย…


… คุณหนูรองแห่งบ้านสกุลอู่ในวัยสิบสี่  เลื่องลือถึงความงดงาม  พอๆกับสติปัญญาปราดเปรื่องกว่าหญิงใดในเมืองหยางโจว
      นางเป็นดั่งอัญมณีเลอค่าส่งเสริมให้สกุลอู่เด่นล้ำ  ดั่งดวงดาวเปล่งประกายแสง
     ผิดแต่คุณหนูอู่หาได้ปราถนาเป็นกุลสตรีในห้องหอ  นางชมชอบแต่งกายเยี่ยงบุรุษเพศ  ฝักใฝ่การร่ำเรียนวิชาการเมือง  การทหาร  มักเดินเตลิดเตร่เที่ยวสนทนากับผู้รู้อยู่เป็นนิจ
      ยิ่งในยามวาระสำคัญ  ที่นางรู้ข่าวว่าสมณะเสวี่ยนจั้ง ( พระถังซัมจั๋ง ) จะมาเทศนาที่วัดเทียนหลง  มีรึนางจะไม่รีบเร่งออกจากหมู่ตึกสกุลอู่ตั้งแต่ยามเช้าตรู่
      นางสวมใส่อาภรณ์บุรุษสีขาวสะอาดตา  รวบผมตึงปักปิ่นหยกเขียวขจีดั่งตากวางสะท้อนแสงในราตรี
      คุณหนูอู่เร่งฝีเท้าบ่ายหน้าไปยังทิศเหนือ  เดินฝ่าตลาดซึ่งผู้คนเริ่มออกมาคร่าคร่ำ  โดยมีสองสาวใช้วิ่งกระหืดกระหอบติดตามมาอย่างกระชั้นชิด
      " ช้าๆหน่อยเถอะคุณหนู  พวกข้าน้อยหาได้มีแแข้งขาแข็งแรงดั่งคุณหนูหรอก "  สาวใช้ร่างอ้วนอุ้ยอ้ายขยับปากอิ่มกล่าวฉอดๆ  ทั้งที่มีหยาดเหงื่อเปื้อนใบหน้า
      " คิก คิก คิก … หากเจ้าเมื้อยล้า  ก็พักผ่อนดื่มน้ำชาก่อนเถิด  ประเดี๋ยวข้าเสร็จธุระ  แล้วจะรีบกลับไปรับทานมื้อเที่ยงกับบิดาแน่ๆ "  ดรุณีน้อยเบิกยิ้มร่า  กล่าวด้วยดวงตาทอประกายวับวาวราวอยากเรียนรู้โลกทั้งใบ
      จะมีเพียงสองสาวใช้จ้าวเนื้อที่ทุกข์ทนกับการเร่งฝีเท้าตามนางไม่ลดละ
      " จะให้ทำเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าคุณหนู  หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู  สองชีวิตบ่าวยังไม่อาจรับไหวหรอกคุณหนู "  สาวใช้ร่างอ้วนอีกคนกล่าวด้วยอาการหวาดหวั่นจนปากสั่นระริก
      " ที่แท้พวกเจ้าหวาดกลัวนี่เอง  จึงยอมเปลืองเรี่ยวแรงตามข้ามา…นี่ช่างแตกต่างกับสมณะเสวี่ยนจั้งเหลือเกิน  รู้มั้ยว่าท่านต้องเดินเท้าเพียงลำพัง  ข้ามทะเลทรายหลายพันหลายหมื่นลี้  กว่าจะได้ธรรมะมาสั่งสอนผู้คน…พวกเจ้าไม่ตื่นเต้นบ้างหรอกหรือ  ที่จะได้ฟังเรื่องราวแปลกประหลาดจากแดนไกล ? "...
      สองสาวใช้หันมองหน้ากันด้วยอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  การสดับฟังเทศนาของบรรพชิตดูจะห่างไกลจากวิถีพวกนางมากนัก
      เคึ๊ยก  เคึ๊ยก  เคี๊ยก …. " เด็กน้อยเจ้าเองก็ไม่แตกต่างจากสองแม่นางนี้นักหรอก  "...  มีเสียงชราหัวเราะแหบพร่าเสียดแทรกมาในสายลม  เจาะจงพูดกระทบเข้าข้างหูให้นางฟังชัดถนัดถนี่
      ทำเอาเด็กสาวชะงักเท้า  หันมองไปรอบๆหาที่มาของเสียง
      " สองแม่นางนั้นเร่งรีบมาเพราะความหวาดกลัวความผิด  ส่วนเจ้ามีแต่ความซุกซนผลักไสมา  เจ้าแค่อยากเห็นสมณะที่เดินทางมายาวไกล  อยากได้ยินเรื่องพิสดารชวนฝันจากแดนชมพูทวีป  มากกว่าพึงพอใจในรสพระธรรมอันเที่ยงแท้หรอก ! "
      วาจาเยียบเย็นยังฟังชัดถนัดหู  ราวกับผู้เฒ่ามากล่าวอยู่ใกล้ๆ  ต้องนับมันเป็นผู้มีพลังวัตรลึกล้ำอย่างที่เด็กสาวไม่เคยพบพาน
      ทว่าคุณหนูอู่หาได้แสดงอาการแปลกประหลาดใจสักน้อยนิด  นางยังยิ้มเบิกบาน  มองหาเล่าผู้คนที่เดินตามถนนด้วยความอยากรู้อยากเห็น  ในใจนึกอยากเห็นคนที่มีวิชาประหลาดขึ้นมาทันตา
      " ท่านมีวิชาอ่านใจผู้คนหรือไร  ถึงได้กล่าวได้แม่นยำนัก ! "...ดรุณีน้อยกล่าวเลื่อนลอยกับอากาศ  โดยไม่รู้แน่ชัดว่าควรสนทนากับผู้ใดกันแน่
      " เอ๊ะ !...คุณหนู  นี่ท่านพูดกับใครกัน ? "...สองสาวใช้รีบขยับเข้าใกล้อย่างงุนงง
      " นี่พวกเจ้าไม่ได้ยินเสียงอย่างนั้นรึ ? "
      " เสียงอันใดกันคุณหนู ? "...
      คำถามงวยงงของพวกนาง  ถูกกลบฝังไปกัยเสียงดนตรีครึกครื้น  ที่มาพร้อมเหล่าขบวนนักแสดงปาหี่เร่เจ็ดแปดนาย
      พวกมันล้วนทาหน้าขาว  สวมเสื้อผ้าหลากสีสัน  ในมือมีฆ้อง  มีกลองม้าล่อ  บ้างเป่าขลุ่ย  บางคนรัวกระดิ่ง  ย้ำกรับไม้  ร่ายรำเป็นขบวนเข้ามาวนเวียนล้อมรอบคุณหนูอู่โดยไม่ทันตั้งตัว
      นักแสดงเร่ทั้งแปดต่างเริงระบำ  ส่งเสียงเซ็งแซ่  ร่ายไหวบดบังคุณหนูอู่จนสองสาวใช้มองตามด้วยอารมณ์หลากหลายปนเป  พวกนางทั้งรื่นรมณ์ทั้งประหลาดใจ  เหนืออื่นใดคือเสียงดนตรีเริงใจที่ดึงดูดพวกนางไว้สิ้น
      ตราบกระทั้งขบวนพวกมันเคลื่อนจากไป  พวกนางจึงมีอันตกตะลึงตาค้าง  เมื่อไม่เห็นคุณหนูของพวกนางอยู่ยังที่เดิม
      " แย่แล้ว !... คุณหนูเล่า ? …"
      " คุณหนู !...คุณหนู !..."...
      ทั้งสองตะโกนร้องสุดเสียง  ท่ามกลางคนสัญจรนับร้อยที่หันมองพวกนางด้วยอาการตื่นตระหนกตาม…
      " คุณหนูแห่งตระกูลอู่ถูกลักพาตัวแล้ว "....
      เสียงตะโกนกู่ร้องจนลั่นตลาด…
    …ทางทิศเหนือของเมืองหยางโจว   เลยจากประตูเมืองอุดรไปสองลี้  มีเนินป่าละเมาะอุดมไปด้วยต้นไม้สูงตระหง่านรกครึ้ม
      กระต่ายป่าที่แทะเล็มผลสาลี่ที่ร่วงล่นคาต้น  มันมีอันต้องกระตุกแตกตื่น  เมื่อประสบกับเงาร่างทะมึนวิ่งตะบึงผ่านแนวป่าไปราวพายุโหม
      ชายชราผู้เร่งร้อนนั้นมีร่างกายผ่ายผอม  ใบหน้ายาวกลามใหญ่จมูกงองุ้ม  ดวงตาเล็กหยีเป็นเส้นเรียว  ใต้คางมีเคราดำรกครึ้ม  มันสวมใส่ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบขาดวิ่นดั่งยาจกเข็ญใจ  หากท่าร่างวิชาตัวเบากลับพลิ้วไหวราวยอดฝีมือเรืองนามในยุทธภพ
      มันทุ่มเทท่าร่างโลดแล่นไปโดยใช้เพียงฝ่าเท้าแตะยอดหญ้า  ก็ลอยละล่องดั่งเหินบิน  แม้จะแบกถุงผ้าใบใหญ่ไว้บนหลัง  ก็ยังรุดหน้าไปไวพอๆกับสายลมผ่าน
      " เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…คุณชายอู่  เกรงว่าการฟังธรรมของท่านคงต้องล่าช้าไปเล็กน้อยแล้ว  เคี๊ยก เคี๊ยก เครี๊ยก …"  มันกล่าวเคล้าเสียงหัวเราะแหบแห้ง  กับถุงผ้าที่มันหอบหิ้วอยู่บนหลัง
      ซึ่งแน่นอนว่าที่อยู่ในถุงผ้าคือคุณหนูอู่  ที่ถูกสกัดจุดกั้นชีพจร  จนไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว
      เพียงพริบตาคุณหนูอู่พลันถูกขอทานเมื่อแรกพบ  ใช้ดัชนีปาดเข้าใส่สิบเอ็ดจุด  แล้วใช้ถุงผ้าขนาดเท่าตัวคนเข้าครอบคลุมนาง  จากนั้นมันจึงพานางโลดแล่นขึ้นทางเหนือ  สู่แนวป่ารกครึ้ม
      ตลอดทางดรุณีน้อยรู้สึกเลื่อนลอยดั่งเคลิ้มฝัน  ยังไม่ทันเห็นหน้าขอทานเฒ่าถนัดถนี่ก็ถูกมันลงมือจนตัวแข็งทื่อ  ซ้ำยังถูกมันพาโลดแล่นดั่งไร้น้ำหนัก  เคลื่อนผ่านว่องไวไปในแนวไพร
      กระทั้งนางถูกปล่อยลงกับพื้น  และเมื่อถุงผ้าถูกเปิดออก  จึงได้พบกับกลุ่มชายแปลกประหลาดที่รายล้อม
      นางถลึงเหลือกมองด้วยใจสั่นสะท้าน  แต่ยังสู้เก็บอาการ  เชิดปากอิ่ม  มองตาขวาง  ไม่มีความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย
      " เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…ข้าพเจ้าเชิญคุณชายใหญ่สกุลอู่มาแล้วท่านหยวน "  ขอทานเฒ่ากล่าวกึกก้องกับผู้คนนับสิบที่ยืนรายล้อม
      ซึ่งผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้านางส่วนใหญ่  ล้วนแต่งกายด้วยชุดปราณีตหรูหรา  ดูเหมือนพวกมันจะเป็นบุตรหลานคหบดีผู้มั่งคั่ง  ซึ่งแตกต่างจากชายแปดเก้าคนที่ยืนอยู่หลังขอทานเฒ่า  ที่มีสภาพเป็นกระยาจกเข็ญใจเหมือนคนจับนางมาไม่มีผิด
      " ฮี ฮี ฮี…เจ้าไม่คิดใช้มั้ยว่าจะมีวันนี้  คุณชายอู่…ฮี ฮึ ฮึ…ข้าจะจับเจ้าแก้ผ้าแขวนประจานตรงธารน้ำ  รอให้องค์หญิงเหวินเฉินผ่านทาง  ดูซิว่าเจ้าจะกล้าเสนอหน้าไปพบองค์หญิงอีกหรือไม่…โอ๊ะ โอ๊ะ..! "....ท้ายเสียงมันร้องตกใจ  เพราะผู้กล่าววาจาเอาแต่หันหลัง  แหงนหน้าภาคภูมิพูดปาวๆ
      แต่พอหันกลับมาพบดรุณีน้อย  มันถึงกลับตะลึงตาค้าง
      " นี่เจ้านำใครมา ?... มันไม่ใช้คุณชายอู่ ! "  ชายหนุ่มใบหน้าเกลี้ยงเกลาออกจะเจ้าเนื้อ  ยืนกล่าวเฉียบขาดอยู่กลางบุตรหลานคหบดีนับสิบ
      " อ้าว !...จะผิดได้ยังไง !...ข้าดักรอมันที่หมู่ตึกตระกูลอู่อยู่ครึ่งค่อนวัน  ซ้ำยังมีคนรับใช้ติดตามมา  จะไม่ใช่คุณชายอู่ได้ยังไง…ท่านดูดีๆเถิด ! "  ขอทานมอซอกล่าวละล่ำละลัก  พร้อมตบฝ่ามือคลายจุดให้นางทั้งสิบเอ็ดจุดในพริบตา
      " สายตาข้ายังไม่ฝ่าฝางหรอกเจ้าขอทานโฉด  ข้ารู้จักอู่เซียงมาตั้งแต่แปดขวบ  มีรึจะจำมันไม่ได้ "...คุณชายหยวนเชิดหน้ากล่าวเหยียดๆ  พร้อมกับหลี่ตามองขอทานอัปลักษณ์ด้วยความรังเกียดเดียดฉันท์
      " ไม่ผิด…ไม่ผิด…!...มันเป็นมังกรฟ้าในหมู่มวลมนุษย์…แต่ !...เสียดายนัก…เสียดายจริงๆ !..."  มีชายชราหน้าเหี่ยวย่นพุ่งพวดออกมาจากกลุ่มคน  มันรนรานชะโงกหน้ามองเด็กสาวด้วยแววตาลุกวาว
      " ท่านกล่าววาจาประหลาดใดซินแซเทียนกัง  มันไม่ใช้อู่เซียงชัดๆ  จะว่าไม่ผิดได้ยังไง ? "...  คุณชายหยวนหันมาถามซินแซคนสนิทด้วยคิ้วขมวดขุ่น
      " ที่ว่าไม่ผิดเพราะลักษณะมันเลิศล้ำดั่งเทวราชในหมู่คน  เนตรเฉิดฉันราวดวงดาวจรัสแสง  หน้าผากโค้งผุดผาดเหมือนราชสีห์ทรงอำนาจ  เค้าโครงหน้าแกร่งกล้าประหนึ่งพญามังกรท่องฟ้า  ไหล่เอวเลื่อนไหลทรงพลังคล้ายหงษาขยับย่าง  รูปลักษณ์มันล้ำเลิศเหนือผู้ใด  เกิดมาเพื่อเป็นจ้าวชีวิตปวงชนทั้งมวล "
      ยิ่งฟังวาจาซินแซ  คุณชายหยวนยิ่งมีอาการหน้านิ่วคิ้วขมวด  เขม้นมองเด็กสาวด้วยเพลิงริษยาแน่นอก
      แตกต่างจากเหล่ากระยาจกทั้งเก้า  ที่ถลึงเหลือกตามองนาง  ดั่งพบขุมทรัพย์ล้ำค่าเข้าแล้ว
      " หากมันเลิศเลอเพียงนั้น  แล้วท่านจะส่ายหัวเสียดายอันใด ? "  คุณชายหยวนหลี่ตาถาม  ด้วยอารมณ์เย้ยหยันพราวพราย
      " ต้องเสียดายยิ่งคุณชายหยวน  เพราะธาตุที่ส่งเสริมบารมีล้วนอยู่ในธาตุหยิน  อันมีเพียงอิสตรีจึงจะบริบูรณ์  หากมันเป็นสตรีเพศคงได้ขึ้นครองไต้หล้าเป็นแน่ "....
      " ฮ่า ฮ่า ฮ่า…ซินแซเทียนกัง  ท่านแก่เฒ่าจนเรอะเลือนไปแล้วรึ ?...อิสตรีอ่อนแอไหนเลยจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้  ช่างน่าขันเสียจริง !..."  คุณชายหยวนกล่าวครึกครื้น  ไปกับเสียงหัวเราะครืนของกลุ่มคนหลายสิบ
      หากซินแซเทียนกังยังเอาแต่ส่ายหัว  ปากบ่นงึมงำๆ ว่าเสียดาย ๆ  คล้ายไม่ได้ยินเสียงเยาะเย้ยสักนิด
      " วิเศษแท้พี่น้องข้า  พวกเราพบขุมทรัพย์เข้าแล้ว !...ถ้ามันมีลักษณะเลิศเลอปานนี้  คนที่บ้านมันย้อมต้องยินยอมขนเงินทองมาแลกตัวมันแน่ …เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก  "  ขอทานเฒ่าปาดเข้าตะปบไหล่ดรุณีน้อยไว้  ขณะกู่ร้องเริงร่า  ชวนให้เหล่าบริวาณขอทานหัวร่อคึกๆ คัก ๆ พึงพอใจ
      " ขอทานโฉด !...อย่าเอามือโสโครกมาแตะต้องข้า ! "  ดรุณีน้อยตวาดแว้ด  หากไม่อาจดิ้นหลุดจากเงื้อมือทรงพลังของมันพ้น
      " เจ้าทำเช่นนั้นไม่ได้นะ  หากเจ้าเรียกค่าไถ่เด็กน้อยนี่  ย่อมเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น  แล้วอู่เซียงมันต้องระวังตัว  จนไม่อาจจับตัวมันได้แน่ ! "...คุณชายหยวนขัดคำมันด้วยอารมณ์เคืองขุ่น
      " เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก  จะจับอู่เซียงได้หรือไม่  หาใช่ปัญหาของข้าสักน้อยนิด  พวกเราเป็นเพียงกระยาจกเข็ญใจ  จะอย่างไรเพียงมองหาเศษเงินปะทังชีพ  หากท่านไม่ให้เรียกค่าไถ่จากบ้านมัน  หรือท่านจะออกหน้าจ่ายแทนใช่หรือไม่ "  ขอทานเฒ่ากล่าวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เจ้ากล  พร้อมกับเหล่าขอทานทั้งเก้ากระชับไม้เท้าในมือ  เข้ามายืนตั้งแถวขวางด้วยทีท่าแข็งขัน
      " นี่พวกเจ้าคิดข่มขู่รีดทรัพย์ข้าอย่างนั้นรึ ! "...
      ถ้อยคำตวาดก้องของคุณชายหยวน  ทำให้เหล่าคุณชายเจ้าสำอางค์ต่างชักกระบี่งามวิจิตรออกจากฝักตรงหว่างเอว  ขึ้นมากำกระชับพร้อม
    " พ่อค้ากับกระยาจกอย่างนั้นรึ !...ช่างสมควรหักล้างแตกหักกันโดยแท้  "  ดรุณีน้อยตวัดครุ่นคิด  ปะติดปะต่อต้นสายปลายเหตุก่อนเหตุการณ์จะยากรับมือ
      ทว่านางยังไม่ทันคิดทางออกได้หมดจรด  ซินแซชราพลันเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างสถานการณ์ที่เริ่มครุกกรุ่นนี้
      " พวกท่านอย่าได้ร้อนรนไป  เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้  ให้ข้าพเจ้าจ่ายแทนคุณชายดีหรือไม่ ? "...ซินแซเทียนกังกล่าวด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น  ช่วยลดทอนอุณหภูมิลงมาไม่น้อย
      " ท่านต้องการค่าไถ่เด็กน้อยผู้นี้เท่าใดกันรึ  ท่านหัวหน้าพรรค  ! "...
      พอกลิ่นเงินโชยจากปากซินแซชรา  ขอทานเฒ่ามีอันตาลุกวาว  ผุดยิ้มบาดแหลมยิ่งกว่าอาวุธมีคม
      " ห้าร้อยตำลึงทอง "
      ทันทีที่ขอทานเฒ่าบ่งบอกจำนวนเงิน  ทุกผู้คนต่างเหลือกตาพอง  จะมีเพียงคุณหนูอู่ที่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์เจ้ากล  นางคล้ายจะเห็นทางรอดอยู่ตรงความโลภในใจคนนั้นเอง
      " คิก คิก คิก  เหตุใดท่านหัวหน้าพรรคมักน้อยนักเล่า  ค่าไถ่ข้าพเจ้าสมควรสูงล้ำเท่าห้าพันตำลึงทองได้ละมั้ง "  นางกล่าวด้วยเสียงสดใส  ซอกซอนความละโมบเข้าไปในใจอันชุบโชคกิเลสตัณหาให้ลุกโพลง
      " เหลวไหล !..เด็กน้อยเช่นเจ้าจะมีใครจ่ายเงินทองให้มากขนาดนั้น "  คุณชายหยวนตวาดโต้ด้วยอารมณ์พลุ่นพล่านกว่าเก่า
      " ย่อมต้องมีซิท่านพี่หยวนจงเซิน  บิดาข้าพเจ้าเป็นถึงสหายขององค์ฮ่องเต้องค์ก่อน  มารดาข้าเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์เซีย  พี่ชายข้าเป็นคหบดีใหญ่ค้าขายกับชาวตะวันตกจนเลื่องลือทั้งแผ่นดิน  กับอีแค่ห้าพันตำลึงทองยังนับว่าน้อยไป "  นางกล่าวฉะฉานไร้ความหวาดเกรงใดๆ  ทำเอาผู้คนเลื่อมใส่ในกำลังขวัญอยู่ไม่น้อย
      " เจ้าผายลมสุนัขอันใดเด็กน้อย  ตระกูลอู่มีบุตรชายเพียงสองคน  คนเล็กยังเป็นทารกแบเบาะ  ส่วนบุตรคนรองเป็น..เป็น.. "   คุณชายหยวนชะงักค้าง  พลางจ้องมองนางตาถล่น …
      " ใช่แล้ว !..เป็นท่านจริงๆ  เป็นท่านไม่ผิดเพี้ยนแล้ว "  ซินแซเทียนกังกล่าวเสียงสั่นเครือ  พร้อมกับคุกเข่าลงต่อหน้านาง
      ทำเอาขอทานเฒ่าสะดุ้งเฮือก  ปล่อยนางหลุดมือด้วยความตกใจ  พร้อมเพรียงกับคุณชายหยวนตรงปรี่ชักกระบี่เข้าไปหานาง
      " เจ้าคือ อู่จ้าว…บุตรคนรองแห่งสกุลอู่ ! "....มันดุ่มเดินเข้าหานาง  มุ่งหมายตะปบนางไว้ในอุ้งมือ
      ทว่าขอทานเฒ่าพลันยื่นมือเข้าขวางไม่ให้มันบรรลุถึง
      " คุณชายหยวนอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามไป  สมบัติล้ำค่าเช่นนี้  จะหยิบฉวยง่ายดายได้อย่างไร ? "
      " ไอ้ขอทานโสโครก  !...นี่ค่าจ้างเจ้า !...แล้วรีบไสหัวไป  "  คุณหยวนตวาดแว้ด  พร้อมล้วงอกเสื้อหยิบถุงเงินยื่นส่งให้
      " เหมือนจะขาดไปสี่พันห้าร้อยตำลึงทองนะคุณชายหยวน ! "  ขอทานซอมซ่อเพียงใช้ไม้เท้าสะกิดถุงเงิน  ก่อนจะกล่าววาจายั่วเย้าไปกับรอยยิ้มยียวน
      " เราตกลงราคากันที่ห้าร้อยตำลึงมิใช่รึ ? "
      " นั้นมันราคาคุณชายใหญ่  ไม่ใช่เด็กสาวฮ่องเต้สักหน่อย  เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…!"  ขอทานเฒ่ากล่าวทั้งที่ไม่เชื่อคำพยากรณ์  แต่มูลค้าที่เพิ่มขึ้นขนาดนี้มีรึมันจะไม่ฉกฉวยไว้
      " อย่าไปเสียเวลากับขอทานโฉดนี่เลยพี่หยวน ! "  ชายภูมิฐานในชุดแพรสีแดงเข้มที่อยู่ในกลุ่มลูกคหบดี  ปรี่เข้ามาพร้อมตวัดกระบี่ปาดเข้าใส่
      ทว่าขอทานเฒ่าผู้เจนโลก  ไหนเลยจะเสียทีให้เพลงกระบี่อ่อนด้อยนี้ได้…มันเพียงโยกไหล่หลบ  กระบี่ของชายชุดแพรก็เบียงเบนไม่ถูกกาย  ซ้ำมันยังส่งแรงหมัดพวยพุ่งใส่เข้าที่ชายโครง  จนชายชุดแพรเสถลาลงไปกระแทกพื้น
      " เจ้าโสโครก !...กล้าลงไม้ลงมืออย่างนั้นรึ ! "  คุณชายหยวนร้องกร้าว  พร้อมตวัดกระบี่ถาโถมใส่
      เช่นเดียวกับชายสำอางค์สิบกว่านายรอบข้าง  ได้ชักกระบี่พุ่งเข้าหา  โดยเหล่าขอทานทั้งหมดต่างหวดไม้เท้าเข้าปะทะอย่างดุดัน
      กระบี่กับไม้เท้าโรมรันพันตูดั่งพายุคะนองคลั่ง  แม้ฝ่ายบุตรพ่อค้าจะมีฝีมืออ่อนด้อยกว่า  แต่จำนวนคนที่มากกว่าขอทานเท่าตัว  ทำให้การต่อสู้เป็นไปอย่างคู่คี่ก้ำกึ่ง
      คุณชายหยวนที่ร่ำเรียนวิชากระบี่มาสิบกว่าปี  ใช้ท่วงท่าได้กล้าแกร่งกว่าใคร  มันใช้เพลงอาวุธสังหารรุกไล่ขอทานเฒ่าอย่างบ้าคลั่ง  จนขอทานเจ้าเล่ห์ยังรู้สึกแตกตื่นอยู่ไม่น้อย  มันได้แต่ปัดป่ายไม้เท้าตั้งรับเป็นพัลวัล
      ฝุ่นตลบคละคลุ้งราวกับฝูงสัตว์ร้ายโจนเขี้ยวเล็บเข้าแลกชีวิต  จนไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเด็กสาวค่อยๆถอยห่างจากกลุ่มพวกมันไปทุกขณะ
      แต่แล้วนางกลับต้องสะดุ้งตัวโยน  เมื่อถูกมือเหี่ยวย่นคว้าเข้าที่ข้อมือนาง…
      " อย่าได้กลับทางเดิมแม่หนู  จงมุ่งไปทางตะวันออก  หมู่เมฆในฤดูใบไม้ผลิร่วมกับฤดูใบไม้ร่วงจะช่วยเกื้อกูลเจ้า ! "...ซินแซเทียนกังกล่าวแปลกประหลาด  พร้อมหยิบยื่นกริชโค้งสั้นของชาวเปอร์เซียส่งถึงมือนาง
      " รับไปเถิด  รับไป  เจ้าต้องใช้มันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน  อย่างที่ผู้ใดก็ไม่กล้ากระทำ ! "
      คำกล่าวสุดท้ายของซินแซทำใจนางระรัวเร้าไม่เป็นศัพธ์  ผนวกกับแววตาลุ่มลึกของเฒ่าชรา  ทำเอานางกระอักกระอ่วนไม่กล้าถามไถ่อันใด
      ดรุณีน้อยรีบรับกริชสั้นแล้วออกวิ่งไปตามดวงตะวันสุดกำลัง
      " ทรงพระเจริญหมื่นๆปี  หมื่นๆปี…"
      เสียงซินแซเฒ่าตะโกนไล่หลัง  สะท้อนสะท้านใจเด็กสาวให้หวั้นไหวไปกับอนาคตสุดประมาณ…


อรุณรุ่งอาบไล้ห้วงนภาเรืองรองดั่งแสงทองอล่าม  ชุบทั่วปฐพีให้ฟื้นตื่นจากนิทรารมณ์อันแสนหวาน
        ดาวประกายพฤษ์ที่ส่องกระจ่างกลางฟ้าบูรพา  เปล่งแสงเจิดจรัสดั่งเนตรสวรรค์สอดส่องสรรพชีวิตที่เริ่มดำเนินไปในหล้า
        เหล่าปักษาโผผิน  บุปผชาติแย้มกลีบรับไอน้ำค้างโรยละออง …
       ถนนปูอิฐแดงยังฉ่ำชื่นเยียบเย็น  ดั่งเฝ้ารอคอยผู้สัญจรที่จะเพิ่มไออุ่นให้ในไม่กี่อึดใจ
        ความเงียบเหงาไม่อาจดำเนินได้เนิ่นนานไปในมหานครลั่วหยาง  มิเช่นนั้นฉายาระบือนามของเมือง  อาจระคายเคืองลงได้
        กับสมญา ' ศูนย์กลางแห่ง9ทวีป ' หาได้ประโคมอ้างเกินเลยไปแม้แต่น้อย…
        ภายในมหานครล้วนคราคร่ำไปด้วยผู้คนหลากเชื้อชาติ  หลายเผ่าพันธ์  มากมายแรงปราถนา  พ่อค้าวาณิชนับสิบนับร้อยภาษาเดินทางมาไม่เว้นวัน  ศิลปินสำแดงสุนทรีย์อยู่ทุกมุมเมือง  คณิกางามระยับจับตาพร่างพรายโลกีย์อยู่ในเคหาส์รโหฐาน
       …สามมารถยกย่องนครลั่วหยางเป็นแดนศิวิไลได้อย่างภาคภูมิยิ่ง
        แม้อรุณเพิ่งเริ่มทอแสงแรกวัน  เหล่าร้านน้อยใหญ่ได้ทยอยกันเปิดขี้นคึกคัก  กระทั้งร้านขายโจ๊กข้างทางยังก่อควันนวล  โชยกลิ่นหอมกรุ่น
        มีผู้แรมทางชาวอาหรับห้าคนนั่งซดโจ๊ก  เคล้าคลอเข้ากับเสียงกระพวนผูกคออูฐ  ที่คล้ายกับมันกำลังเร่งเร้าเจ้านายให้คืนสู่ท้องทะเลทรายอันเป็นที่รักเสียที
        แต่ดูเหมือนทั้งอูฐทั้งชายแรมทางคงต้องพักค้างคาอยู่ร้านโจ๊กอีกนาน  เพราะท้องถนนพลันปรากฏกลุ่มทหารสวมเกาะเหล็กนับร้อย  วิ่งนำขบวนแยกเป็นสองฝั่งมุ่งตรงสู่ประตูเมืองทิศใต้
        ใจกลางขบวนที่ทหารรายล้อม  มีองครักษ์ในชุดแพรน้ำเงินควบขับอาชานำหน้ารถม้าห้าสิบกว่าคน  ส่วนด้านหลังยังมีองครักษ์อีกร้อยคน  คอยปกปักรักษารถม้าสีทองตระการตา
        เหล่าผู้คนที่มองเห็นรถม้าคันนั้น  ต่างทรุดเข่าลงพื้นแสดงความเคารพนบนอบดั่งเห็นเทพเจ้าลงมาเยือนแดนดิน
        " แม่จ้าว…! เป็นพระนางจริงๆ  จักรพรรดิณีอู่เจ๋อเทียน ( บูเช็คเทียน )..."  ชาวอาหรับผู้หนึ่งร้องลั่น  พลางรีบดึงเหล่าสหายให้คุกเข่าถวายการคารวะ
        ตราบจนขบวนชาววังหลายร้อยชีวิตผ่านประตูทิศใต้  มุ่งสู่หนทางไปยังเชิงเขาหลงเมินที่ห่างออกไป 6 ลี้  ( 12 กิโลเมตร )...
      …  คำเล่าขานถึงโองการณ์สวรรค์  ได้ดึงดูดให้อิสตรีผู้พลิกฟ้าคว่ำจารีต  ขึ้นครองราชตั้งราชวงศ์อู่โจวแทนต้าถัง  บ่ายขบวนมายังหุบเขาของเหล่าบรรชิต  ที่ซึ่งศรัทธาได้พัดพาเอาช่างสลักหิน  มาสร้างสรรค์พุทธปฏิมานับร้อยนับพันรายล้อมรอบเชิงผากว้างใหญ่
        ในบรรดาพุทธปฏิมาน้อยใหญ่  มีคำล่ำลือว่ามีพระพุทธรูปหนึ่งเดียว  ที่มีพระพักตร์ประพิมพ์ประพายเหมือนองค์จักรพรรดินีไม่ผิดเพี้ยน…
        …นั้นคือนิมิตแห่งฟ้าอย่างนั่นรึ ?...
        ความครางแครงไม่อาจอยู่ในพระทัยจอมนางได้นานนัก  ดำริแรกของพระนางคือการปลอมแปลงตนปกปิดฐานะ  เดินทางอย่างคนสามัญไปสัการะปฏิมาสลักในหมู่ถ้ำ
        ทว่าสิ่งที่หัวหน้าองครักษ์นางตอบรับ  คือรถม้าทรงสีทองอล่าม  กับกองมหารที่พลั้งพร้อมศาสตราวุธสี่ร้อย  โดยมีกององครักษ์หญิงอีกสองร้อยควบม้าพ่วงพีเคียงข้างพระนางไม่ห่าง…
      " พี่ซาปา !  ท่านปลอมแปลงตนได้เอิกเริกดียิ่ง !  หากคาดไม่ผิดหนทางข้างหน้าคงมีผู้คนมารอรับข้าพเจ้าอีกใช่หรือไม่ ? "...เสียงเยียบเย็นที่รอดผ่านม่านหน้าต่างถักใยทอง  แม้จะฟังดูทรงอำนาจเปี่ยมพลัง  แต่ยังแฝงความหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
        " พระย่ะคะฝ่าบาท !  ยังมีผู้มารับเสด็จอีกจำนวนหนึ่ง   แต่ไม่อาจนับพวกมันเป็นผู้คนได้ !..."   นางตอบด้วยรอยยิ้มเบาบางประดับมุมปาก  แม้จะก้มศรีษะนอบน้อมหากแววตากลับซุกซน  เฉกเช่นพี่สาวยอกล้อญาติผู้น้องก็ไม่ปาน
        โดยผู้อยู่ภายในรถม้าก็ดูเหมือนจะพึงพอใจกับองครักษ์เจ้าปัญญาของนางไม่น้อย  พระนางส่งเสียงหัวร่อเบาๆ  พลางส่งสุรเสียงเริงรื่นตามต่อ
        " ถ้าไม่นับว่าเป็นผู้คน  คงเป็นบรรพชิตจากวัดเสี้ยวลิ้มยี้ใช่หรือไม่ "
        " ฝ่าบาททรงปรีชายิ่งนัก  คาดการณ์ดั่งทอดพระเนตรเห็นอนาคต "
        " เหตุใดต้องเปล่าเปลืองเวลาครุ่นคิดด้วยพี่ซาปา  ในเมื่อเชิงผาหลงเมินอยู่ห่างจากวัดเสี้ยวลิ้มยี้เพียงยี่สิบลี้  ด้วยวรยุทธของบรรชิตเหล่านั้น  ย่อมใช้เวลาเพียงสองชั่วยามก็มาตระเตรียมตั้งแถวรอรับแล้วใช่หรือไม่ ? "....
         ทุกถ้อยคำของพระนางถูกตอบรับด้วยการพยักหน้ารับของหัวหน้าองครักษ์  พร้อมกับที่ใจนางหวนนึกไปถึงเหล่าสมณะยอดฝีมือที่เคยสร้างชื่อระบือเมือง  เมื่อครั้งบุกเข้าไปช่วยฮ่องเต้ถังไท้จงออกจากวงล้อมข้าศึก  นับจากนั้นวัดเสี้ยวลิ้มยี้จึงถูกเกื้อกูล  เถลิงเกียรติให้เป็นอารามหลวงคู่บารมีต้าถัง
        กระทั้งมาถึงยุคของพระนางอู๋เจ่อเทียน  ซึ่งมีนโยบายเปิดกว้างทั้งทางการค้าและการนับถือศาสนา  สมณะแห่งพุทธจึงลดทอนบทบาทลงไปไม่น้อย
        เมื่อมีโอกาสคุ้มครองประมุขแห่งราชวงศ์  เหล่าบรรพชิตนักสู้จึงอาสาปกปักพระนางอย่างไม่รั้งรอ
        " เมื่อเจ้าเชื้อเชิญแขกเรื่อมา  เหตุใดไม่ไปดูแลเล่า  ข้าไม่ปราถนาจะเมียงมองนักบวชหัวโล้นเท่าใดนักหรอก.."
        น้ำเสียงราบเรียบของพระนางดุจดั่งวาจาประกาศิต  จนหัวหน้าองครักษ์ชักสีหน้าเคร่งขรึมรีบตอบรับรวดเร็วยิ่ง
        " รับบัญชาพระย่ะค่ะ ! "
         ซุ่มเสียงตอบรับไม่ทันจาง  ม้าพ่วงพีก็ถูกนางกระตุ้นให้วิ่งนำหน้าขบวนไป โดยเหล่าองครักษ์และทหารเดินเท้าต่างผงกหัวรับรู้ขณะนางควบขับอาชาผ่าน
        หญิงสาวร่างสูงระหงในชุดองครักษ์อย่างชายชาญ  เผ่นโผนอาชาไปราวสายลมหอบ  บุคคลิกนางองอาจผ่าเผย  สอดรับกับใบหน้าคมคาย  จมูกโด่งเป็นสัน  ดวงตาลึกซึ่งสีน้ำตาลเข้ม  ริมฝีปากบางเฉียบบ่งบอกถึงความเด็ดขาด  แกร่งกล้า
        เพียงมองผ่านๆยังรู้สึกว่านางเหมาะสมกับการเป็นนักรบกล้า  มากกว่าจะเป็นเจ้าสาวในห้องหอ
        แม้นางจะมีอายุล่วงเข้าหกสิบสาม  หากยังเปี่ยมพลังราวดรุณีเยาว์วัย  ชื่อ 'กู่ลี่ซาปา ' ที่นางไม่เคยคิดจะเปลี่ยนเป็นชื่อแบบชาวต้าถัง ดูจะไม่มีความหมายให้ใครเรียกขาน  เพราะผู้คนต่างเรียกนางเป็นท่านหัวหน้าเป็นเสียงเดียว
      แม้แต่เหล่าบรรชิตแห่งเสี้ยวลิ้มยี้  ยังเรียกนางว่าท่านหัวหน้า  ตั้งแต่นางยังไม่ลงจากหลังม้าด้วยซ้ำ
        " ต้องรบกวนท่านมากแล้ว  ไต้ซือทุกท่าน ! "...
        หัวหน้าองครักษ์ประสานมือคารวะ  หลังลงจากหลังม้า  แล้วกล่าวทักทายนอบน้อมกับเหล่าบรรพชิตยี่สิบกว่ารูปที่ยืนประนมมือเรียงแถว  ดั่งกำลังรอคอยการทำวัตรเย็นอยู่ก็ไม่ปาน
        " อามิตตา พุทธะ !... สถานที่ตระเตรียมพร้อมแล้วท่านหัวหน้า ! "...ไต้ซือวัยกลางคนร่างกำยำหน้าดำคล้ำ  กล่าวรวบรัดก่อนทุกผู้คนจะพากันยืนสงบนิ่ง  รอคอยเก๋งเทียมม้าสีทองอล่าม  เยาะย่างมาตามทาง
        กระทั้งรถทรงพระนางมาหยุดเทียบ ณ ลานกว้าง  พร้อมเหล่าทหารนับร้อยวิ่งกรูมาตั้งแถวเรียงทอดยาวจากลานหิน  ลงไปยังบันไดทางเดิน  ไปถึงยังเชิงผาที่มีพระหินสลักอยู่เรียงราย
        หัวหน้าองครักษ์รีบรุดไปยืนรอหน้าประตูรถทรง  นางค่อยๆยกแขนขึ้นสูง  รอคอยให้นางพญาได้ยึดเกาะเมื่อขยับย่างออกจากเก๋ง
        แล้วทุกชีวิตพลันต้องจับจ้องเป็นตาเดียว  ขณะหญิงทรงอำนาจที่สุดในใต้หล้าแหวกม่านไข่มุกที่ห้อยระย้า  ขยับย่างลงมาดั่งเทพธิดาลอยละล่องลงจากแมนสรวงมาโปรด
        พระนางสวมใส่อาภรณ์วิจิตรตระการสีเหลืองอล่าม  เลื่อมด้วยไข่มุกปักเป็นลายหงส์สยายปีกโบยบิน  ทรงเครื่องประดับมรกตล้อมเพชรห้อยอยู่หว่างเนินอกอิ่ม สวมมงกุฎทองล้อมทับทิมทอประกายวับวาว  หากยังไม่เจิดจรัสพราวพรายเท่าดวงตากลมโตของจอมนาง
        เป็นดวงตาที่เปล่งประกายสุกปลั่ง  แฝงความฉลาดลึกล้ำ  ดั่งมองเห็นแสงดาวเรืองโรจน์ในห้วงห้าวราตรีกาล
        แม้พระนางจะล่วงเลยวัยถึงอายุหกสิบกว่า  แต่บุคคลิกยังสง่างามสูงศักดิ์  เดินหลังตรง  เอวคอดกิ่ว  พระพักต์เปล่งปลั่งเปี่ยมราศี  ริมฝีปากอวบอิ่มที่แต้มชาดแดงระเรื่อ  ระบายยิ้มอบอุ่นดั่งบุปผาขยับกลีบไหวท่ามกลางสายลมอรุณ
         " ไหนเล่าพี่ซาปา ?...พระสลักองค์นั้นอยู่ที่ใด  รีบพาข้าไปเถิด ! "
        "  รับบัญชาพระเจ้าคะ ! "
        หัวหน้าองครักษ์รีบคำนับนอบน้อม  พลางเดินค้อมหลังน้อยๆ  ประคองแขนจอมนางแนบข้าง  ทั้งคู่เดินเชื่องช้าผ่านเหล่าทหารในชุดเกราะที่ยืนเรียงแถวคุ้มกันไปถึงเชิงผา
        พระนางกับองครักษ์คู่ใจ  เดินลงบันไดหินด้วยความรู้สึกชุ่มชื่นไปกับธรรมชาติ  แมกไม้เริงไหวในสายลมอ่อนๆ  ลำธารใสไหลเรียบเชิงผา  นำพาความรื่นรมณ์จนพระนางคิดอยู่ให้เนินนานสักหลายชั่วยาม
        ท่ามกลางอารมณ์ผ่อนคลายเบาสบาย  โดยมีเหล่าองครักษ์หญิงร้อยกว่านาง  กระจายลงนั่งคุกเข่าตั้งเป็นแนวปกปักชั้นในสุด
        โดยกึ่งกลางพวกนาง  ยังมีโต๊ะประดับมุกวางเรียงไว้ด้วยถาดผลไม้  และขวดแก้วเจียรไนบรรจุเหล้าองุ่นสีสดใส
        " พวกเจ้านี่น้า !...ผู้คนมาสักการะพระ  จะไม่จัดเตรียมข้าวของพะรุงพะรังเช่นนี้หรอก "
        จอมนางกล่าวด้วยรอยยิ้มหัว  หากยังคงเดินดุ่มไปนั่งยังเก้าอี้บุขนสัตว์สีขาวสะอาดตา
        รอยยิ้มผ่อนคลายของพระนางคล้ายวูบดับลงฉับพลัน  เมื่อสายตานางแหงนเงยขึ้นไปพบพระพุทธรูปหินสูงตระหง่าน
        เพราะพระพุทธรูปหินองค์นั้น  มีพระพักต์งดงามละม้ายเหมือนพระนางไม่ผิดเพี้ยน  ทั้งโครงหน้า  คิ้ว คาง จมูก ปาก  ล้วนถอดแบบมาจากพระนาง  เพียงแต่ดูอ่อนวัยกว่าตัวจริงหลายสิบปี
        ยิ่งมองพระนางยิ่งขมวดคิ้วขุ่น  ในใจรู้แน่แท้ว่านี่ไม่ใช้เรื่องบังเอิญ….ผู้แกะสลักย่อมต้องรู้จักพระนางเมื่อครั้งยังเป็นดรุณีน้อยแล้ว…
        " ผู้ใดแกะสลักพระรูปนี้ ! "
        พระนางถามเบาๆกับหัวหน้าองครักษ์  กระทั้งองครักษ์สาวได้โบกมือไปมา  จึงมีเหล่าบรรพชิตที่อยู่หลังโขดหิน  รีบกุลีกุจรออกมาหา
        มีพระสี่รูปสวมใส่จีวรสีเทาอย่างศิษย์สายพะบู๊ของวัดเสี้ยวลิ้มยี้  กำลังคุมตัวชายซ่อมซ่อผมยาวรุงรังเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพระนาง
        " เรียนองค์จักรพรรดินี  ช่างผู้สลักเสลาองค์ปฏิมาเป็นผู้มีสติฟั่นเฟื่อนนัก  พระนางโปรดอย่าได้ถือโทษลงทัณฑ์มันเลย "  ไต้ซือชรากล่าวยานคาง  พลางประนมมือหว่างอกดั่งเทศนาสั่งสอนผู้คน
        อู่เจ่อเทียนเพียงปลายตามองเยียบเย็น  สังเกตุช่างสลักที่ถูกว่าฟั่นเฟือนนั้นไม่วางตา
        ชายผู้นั้นร่างสูงใหญ่  ไหล่กว้าง  แขนขายาว  แม้จะถูกจับมัดมือไคว่หลัง  ยังดูสูงระดับอกกับเหล่าหลวงจีนที่ยืนกุมตัวอยู่ด้านข้าง
        เสียแต่ผมเพ้ามันกระเซอะกระเซิง  ทำให้รกเรื้อมาปกปิดใบหน้าไว้จนสิ้น
        " ช่างสลัก  เหตุใดเจ้าสลักพระพุทธรูปเป็นใบหน้าของพระนาง  เจ้าเคยพบเจอพระนางอย่างนั้นรึ ? "  หัวหน้าองครักษ์เอ่ยถามดั่งรู้ใจจ้าวนาง
       คำถามของนางถูกตอบรับด้วยเสียงหัวเราะ ฮิ ฮิ ฮะ ฮะ…ราวคนเสียสติ  ทำเอาพระนักสู้ต้องออกแรงกดไหล่  จนตัวมันโอนเอนไป !...
        หากพระนางกลับโบกมือเบาๆ  ให้บรรพชิตอย่าได้ลงไม้ลงมือ  ชายวิกลจริตจึงสามารถเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบพระนางด้วยเสียงระรื่น
        " ข้าพเจ้าหาได้สลักท่านหรอกท่านป้า !....ข้าสลักโฉมสะคราญล่มเมืองต่างหาก  ที่ต้องห่อหุ้มนางไว้ด้วยโครงรูปพุทธองค์  เพราะจะได้กล่อมเกลาใจนางไม่ให้ล้างผลาญชีวิตผู้คนมากไปกว่านี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า…"
        ถ้อยคำเสียดเย้ยของมัน  บันดาลโทสะในใจของหัวหน้าองครักษ์พลุ่งพล่าน  นางตวาดกร้าว  พลางเผ่นโผนมาพร้อมดาบโค้งคมวาวในมือ
      " สามห้าวนัก !... เจ้าอยากหัวหลุดจากบ่าหรือไร ? "
       เพลงดาบนางว่องไวดั่งสายฟ้าฟาด  วาจาไม่ทันจาง  ปลายดาบคมกริบพลันบรรลุถึงต้นคอมันด้วยความเดือดดาล
        ทว่าชายฟั่นเฟื่อนเพียงสะบัดผมวูบเดียว  แขนนางพลันชาสะท้าน  ดาบในมือปลิวกระเด็นดั่งเศษโลหะล่วงหลุดจากเต้าหลอม
       ห้วหน้าองครักษ์ชะงักค้าง  ทั้งงงงัน  ทั้งเจ็บสะท้านที่ข้อแขน  จนนางต้องถอยร่นไปหลายก้าว
       " ท่าน กู่ลี่ซาปา !...ยิ่งอายุมากท่านยิ่งเผ็ดร้อนนัก  ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
       คำกล่าวมันทำเอานางตื่นตะลึง  เขม่นมองใบหน้าของชายฟั่นเฟื่อนอย่างไม่เชื่อสายตา
       " เป็นไปไม่ได้…เป็นเจ้าได้อย่างไร.! "
      เสียงนางสั่นเครือ  ร่ำร้องราวประสบภูตพรายหลอกหลอน
        " เป็นเจ้าได้อย่างไร !...มารกระบี่ท่องเมฆา ...? "
        คำกล่าวก้องของนางทำเอาทุกผู้คนตาเหลือกโพลง  แม้แต่หลงจีนเส้าหลิมยังผงะถอยห่าง
        สมญานามนั้นดั่งมีมนอาถรรพ์  กระเดื่องดังในใต้หล้ามายาวนาน  จนเป็นดั่งคำศักดิ์สิทธิ์  เหมือนเป็นผู้ไร้พ่ายในแดนดิน
        " เป็นไปได้อย่างไร ?.. เป็นท่านจริงๆรึ ?...พี่ชุนชิว !..พี่ชุนชิว !..."
        พระนางร่ำร้องดั่งเด็กน้อย  ขณะลุกขึ้นมองจ้องมันอย่างไม่เชื่อสายตา
      " เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร !...เหตุใดท่านไม่แก่เฒ่าไปเลย !...หรือท่านกลายเป็นเซียนวิเศษไปแล้ว ! "
       พระนางรีบวิ่งตรงไปหาชายซอมซ่อ  ด้วยหัวใจสั่นระรัว  ร้อนผะผ่าวไปทั้งร่างดั่งสาวแรกรุ่น  พระนางรีบลงคุกเข่า  สองมือตรงเข้าประคองใบหน้าชายหนุ่มสุดทะนุทะนอม  นางละทิ้งความองอาจแห่งจักรพรรดินีไปสิ้น  ที่หลงเหลือเพียงหญิงสาวเปลี่ยวเหงาได้ประสบกับใจที่ขาดหายไปแรมปี
        แววตาพระนางทอประกายวับวาวราวพบสมบัติเลอล้ำมากกว่าเมืองหลวงทั้งเมือง
        " นี่เจ้าจะจ้องให้ข้าละลายไปเลยรึ  น้องชายแซ่อู่ "..
       " เป็นท่าน !  เป็นท่านจริงๆ !...ฮือ ฮือ ฮือ "...
        เสียงพระนางเครือเคล้าไปกับหยาดน้ำตาใสหลั่งลงอาบแก้ม  ในใจผุดพลายภาพอดีตนับร้อยนับพันดั่งเพิ่งประสบอยู่ต่อหน้า…
        จะมีอิสตรีใดหลงลืมรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตได้….


"  พี่ชาย  ท่านพาข้าไปส่งที่บ้านสกุลอู่ด้วยเถิด  รับรองว่าท่านจะได้เงินทองไม่น้อยแน่ "
      คุณหนูอู่พูดเสียงแผ่วผิดแปลกไป  เพราะการแนบชิดกับบุรุษเพศเช่นนี้  โยกคอนให้ใจนางสั่นสะท้านไม่น้อย
      " ฮ่า ฮ่า ฮ่า …ข้าไม่อาจไปส่งเจ้าได้หรอกน้องชาย  เอาไว้ถึงที่ปลอดภัย  แล้วเจ้าคงต้องหาทางกลับบ้านเองแล้ว "..
      เสียงกังวาลใสที่ระบายมากับลมหายใจอบอุ่นสัมผัสใบหน้า  ทำเอาเด็กสาวระทกระทวยอยู่ในอ้อมแขนที่รัดกาย
      ทว่าถ้อยคำของมัน  กลับพลิกให้อารมณ์นางแง่งอนขึ้นมาทันใด
      " เหตุใดไปไม่ได้  ท่านคิดทอดทิ้งข้าพเจ้าอย่างนั้นรึ  ! "
      น้ำเสียงเคืองขุ่นของนาง  ลอยล้อไปกับท่าร่างท่องนภา  ล่อนกายแผ่วเบาลงเชิงผาสูงตระหง่าน
      ทันทีที่เท้าแตะพื้น  ชายหนุ่มพลันปล่อยแขนออกจากเอวบาง  แล้วเดินเบี่ยงไปเชิงผา  เหม่อมองลงไปยังหุบเหวอันลึกล้ำดั่งไร้ที่สิ้นสุด
      " อาจารย์สั่งให้ข้ารอคอยอยู่ที่นี่  หากข้าไปส่งเจ้า  ย่อมกลับกลายเป็นคนตระบัดสัตย์  เจ้าปราถนาให้คนเลวทรามไปเยี่ยมเยือนบัานเจ้ารึ ? "
      " โฮ้ !...พี่ชายพูดขนาดนี้  ข้าก็อับจนถ้อยคำแล้ว  คงต้องอยู่คอยอาจารย์เป็นเพื่อนท่าน  รอจนท่านเสร็จธุระแล้วคงไปส่งข้าพเจ้าได้ใช่หรือไม่ "  เด็กสาวชะโงกหน้ามามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เจ้ากล
      ทำเอาชายชุดเขียวต้องระบายยิ้มเฝื่อนๆตาม
      " น้องชาย  เจ้ามีสติปัญญาว่องไวนัก  หากฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์ข้า  รับรองว่าบรรลุเป็นเซียนได้ไม่ยากเย็นเลย "
     " ชิ !...เป็นนักพรตมีอันใดดี  ไม่ได้กินเนื้อ  ไม่ได้ดื่มสุรา  ต่อให้มีชีวิตอมตะก็นับว่าเป็นความจืดชืดอันยืนยาวสิ้นดี "  นางกล่าวฉอดๆ  แสดงสิ่งที่อยู่ในใจโดยไม่กระมิดกระเมี้ยนแม้แต่น้อย
      " เซียนไม่ได้แค่มีชีวิตยืนยาวหรอกน้องชายแซ่อู่ "  มันกล่าวพร้อมเป่าลมลงไปในกังหันลมในมือ  ให้ใบสี่แฉกหมุนวนไป
      " วิถีเซียนเป็นดั่งเมฆหมอกเฉื่อยฉิวอย่างเจ้างั้นเหรอ ? "  นางเริ่มเย้ยหยันหยอกล้อ  คล้ายเห็นมันเป็นสหายรู้ใจแล้ว
      " แค่บางส่วนเท่านั้นล่ะ  ส่วนที่เหลือคือวิถีแห่งธรรมชาติ … เมื่อมีลมหายใจทั้งเจ้าและข้าจึงมีชีวิต  มีชีวิตจึงมีโลก  มีโลกจึงมีสายลม  และเมื่อมีลมเจ้ากับข้าจึงหายใจได้  ความสัมพันธ์ชนิดนี้แหละคือวิถีแห่งเซียน "
      เด็กสาวกอดอกโยกตัวไปมาเหมือนล้อเลียนมัน
      " ข้าเพียงหยอกเย้าเจ้าเล่นๆ  เหตุใดต้องพูดยืดยาว  ข้าไม่ได้ยากเป็นเซียนสักหน่อย "...
      ชายหนุ่มได้แต่ลูบท้ายทอย  หัวเราะคิก คิกแก้เก้อ  เหมือนมันไม่รู้จักการละเล่นเช่นเด็กน้อยมาเนินนาน
      ทว่าทั้งคู่หาได้นิ่งสงัดกับความขวยเขินนานนัก  เพราะเบื้องหลังเกิดลมปราณแกร่งกล้าพวยพุ่งมากับคำเสียดเย้ยแหบพร่า
      " น้องอู่จ้าว !...อย่าไปเสียเวลาสนทนากับนักพรตจืดชืดเลย  มันไม่มีอารมณ์เริงเล่นเช่นปุถุชนหรอก "
      คุณชายหยวนวิ่งขึ้นเนินผามาพร้อมเสียงตะโกนดังลั่น  ด้านหลังมันยังตามติดมาด้วยยี่สิบคุณชายที่ถือกุมกระบี่  กับเก้าขอทานร่ายไม้เท้ามาไม่ห่าง
      " ท่านตามข้าพเจ้ากลับไปรับทานอาหาร  ร่ำสุราให้สำราญเถิด  วิถีของท่านสมควรเสวยสุขในเมืองนู้น  หาใช่ป่าดงพงไพรหรอกคุณหนู "... คุณชายหยวนยังคงหว่านล้อมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์  พร้อมกับขวางกระบี่ไว้หว่างอก  อีกมือผายให้พวกพ้องควงกระบี่  แกว่งไม้เท้าเข้ารายล้อม
      " แย่แล้ว !...แย่แล้ว  พี่ชายทำอย่างไรดี ? "
      ดรุณีน้อยสะดุ้งตัวเข้าไปเกาะแขนชายหนุ่ม  พร้อมเหลียวมองไปทางหุบเหวลึกอย่างอับจนหนทางรอด
      " ไม่มีทางถอยหนีอีกแล้วน้องชาย  เจ้าสมควรส่งมอบคุณหนูอู่มาเถิด  อย่าให้ต้องเสียเลือดเสียเนื้อกันเลย "  ขอทานเฒ่าข่มขู่ตามต่อ  เหมือนมันจะหยามใจที่เห็นชายชุดเขียวไม่ตอบโต้  จึงทำลายขวัญซ้ำซ้อนอีก
       " จิตใจคนนี่ช่างประหลาดพิกล  ใช้อาวุธไล่ฆ่าฟันอยู่ดีๆ  ก็มาหว่านล้อมให้ยอมจำนน  คงเห็นพวกเราเป็นทารกอมมือแล้วกระมั้ง "  ชายชุดเขียวระบายคำอย่างเอื้อมระอา  พลางเอื้อมมือไปจับเอวเด็กสาวอีกครั้ง
      " พี่ชาย !..นี่ท่านจะทำอะไร  เราหมดหนทางหนีแล้วนะ "
      เด็กสาวไม่ทันกล่าวจบความ  ร่างนางก็พลันลอยละล่องไปกับชายชุดเขียว  ร่วงละลิ่วลงจากเชิงผา  ตกดิ่งรวดเร็วจนนางกรีดเสียงร้องลั่น
      ก รี๊ ด ด ด ด…..
      ระหว่างร่างทั้งคู่ร่วงละลิ่วลงจากอากาศ  ชายหนุ่มพลันแผดเสียงกู่ร้องยืดยาวเสียดเย้ยไปกับเสียงกรีดร้องของเด็กสาว  ดั่งร่วมประสานโทนเสียงก็ไม่ปาน
      แตกต่างเพียงเสียงกู่ร้องของชายหนุ่มแฝงไว้ซึ่งพลังวัตรแกร่งกล้า  สะท้อนสะท้านแรงให้พวยพุ่งสู่หุบเหว  ที่ซึ่งมีเพียงม่านหมอกปกคลุมจนมองไม่เห็นพื้นเบื้องล่าง
      ในพริบตาที่เสียงสะท้อนก้อง  ม่านหมอกขาวหม่นที่เบื้องล่างได้เกิดแยกเป็นโพลงแหวกออกหลายสิบสาย  พลันนั้นหมู่นกกระเรียนปีกขาวนวลสิบกว่าตัวได้บินทะยานฝ่าสายหมอก  พวยพุ่งสวนทางกับทั้งคู่ขึ้นสู่เบื้องบน
      " เกาะข้าไว้แน่นๆน้องชาย "
      " ไม่ต้องบอก  ข้าก็เกาะเจ้าไม่ปล่อยอยู่แล้ว วู้ ว ว ว ว ! "... นางร้องเสียงหลง  ตัวเกร็งกระตุกโอบรัดวงแขนกับลำคอชายหนุ่มไว้แน่น
      นางสัมผัสถึงไออุ่นระอุแผ่ออกจากกายชายหนุ่ม  ขณะมันพลิกผันท่าร่างกลางฟ้า  แล้วางเท้าแตะสัมผัสกับหลังนกกระเรียนที่บินสวนมา  ส่งให้เกิดแรงลอยขึ้น  ลดทอนแรงตกให้เชื่องช้าลง  มันกระทำท่าร่างเช่นนี้อีกสี่ครากับนกสี่ตัว  จนร่างทั้งคู่ฝ่าม่านหมอกลงลึก  จากนั้นมันจึงเปลี่ยนท่าร่างเป็นหมุนวน  จนอาภรณ์ทั้งคู่สยายไหวดั่งปีกกังหันลมกรูเกรียวลงสู่พื้น
      " โ ว้ ว ว ว….  นี่เจ้าทำได้อย่างไรเนี่ย  อย่างกับเซียนเหยียบเมฆเลย ? "...เด็กสาวร้องลิงโลดเริงร่า  กระโดดเร้าๆทั้งที่ยังกอดคอชายหนุ่มไว้แน่น
      " ถ้าเจ้าชอบ  ลองเล่นอีกรอบดีหรือไม่ "
      " เอะ !.. นี่เจ้าพูดจริง  หรือพูดเล่นเนี่ย ? "
      " ข้ากำลังฝึกหัดล้อเล่น  เจ้าชื่นชอบหรือไม่ ? "
      เด็กสาวหัวเราะคิก คิก ชอบใจ  ขณะปล่อยแขนออกจากลำคอมัน
      " นับว่ามีความพยายามเริงเล่นอยู่บ้าง  แต่ต้องฝึกหน้าตาให้ยิ้มแย้มกว่านี้นะ "  นางกล่าวด้วยรอยยิ้มพราย  ขณะสบตากับดวงตาสีเทาอ่อนด้วยความไว้วางใจดั่งรู้จักคบหากันมาเนินนาน
     นางสัพยอกเบิกบาน  หากเพียงครู่เดียวกลับมองเห็นใบหน้าชายหนุ่มพร่าเลือนไป  เพราะหมอกหนาเข้าปกคลุม  จนละอ่องขาวหม่นมัวอบร่ำทั่วทั้งบริเวณ
      " ประหลาดจริง  นี่เที่ยงวันแท้ๆเหตุใดยังมีหมอกปกคลุมหนาขนาดนี้ "  นางยกฝ่ามือขึ้นมองทั้งที่ปากยังพร่ำความสงสัย
      " วิชาหมอกมายาของนักพรตไท้ซาน …เจ้าสมควรขึ้นมาขี่บนหลังข้าไว้นะน้องชาย "
      " นี่เจ้าล้อเล่นอีกแล้วรึ ? "
      เด็กสาวเอ่ยทักไม่ทันจบ  ก็ต้องมีอันสะดุ้งจนตัวโยน  เมื่อรู้สึกว่าตรงข้อเท้าถูกมือเยียบเย็นสัมผัสต้อง
      " อุ๊ย !...นี่ใครกัน "...
      นางร้องแตกตื่น  พลางถอยร่นมาเกาะแขนชายหนุ่มไว้มั่น
      ที่นางเห็นนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น  คือนักพรตวัยกลางคนร่างเล็กสันทัด  มันนอนหอบหายใจถี่  ยื่นแขนสั่นระริกมาขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา
      " พี่ชายท่านเป็นไรหรือไม่ ? "  ชายหนุ่มรีบเข้าไปช่วยประคองมันขึ้นนั่ง  แล้วประกบฝ่ามือยังแผ่นหลัง  ถ่ายทอดพลังวัตรช่วยชุบชีพจรมันให้ฟื้นขึ้น
      " แค๊ก แค๊ก แค๊ก…พ่อหนุ่มน้อยอย่าได้เปล่าเปลืองพลังวัตรเลย  พวกลัทธินอกรีตมันยังอยู่แถวนี้มากมายนัก "  นักพรตร่างเล็กไอแห้งๆ  พูดเสียงแผ่วราวลอยละเมอมาจากแดนปรโลก
      " เกิดเหตุอันใดขึ้นท่านพี่ " ชายหนุ่มกล่าวพลางย้อนพลังวัตรคืนสู่กาย  แล้วตรงเข้าประคองไหล่มันขึ้น
      " แค๊ก แค๊ก แค๊ก…ลัทธินอกรีตมันใช้เล่ห์กลหลอกลวงพวกเราทั้งสี่ธรรมบรรพต  ให้มาติดกับดักแล้ว "
      " เป็นไปได้อย่างไรทั้งสี่เซียนล้วนมาชุมนุมกันที่นี่  จะมีผู้ใดกล้าทำร้ายพวกท่านได้ "
      " เจ้าดูสภาพเราเถิด  ดูหมอกมายานี่เถิด  ทั้งหมดเป็นการลงมือของลัทธิมณีกีทั้งสิ้น "
      เมื่อได้ยินคำว่าลัทธิมณีกี  เด็กสาวพลันขมวดคิ้วขุ่น  เพราะบิดานางเคยตอนรับแขกจากลัทธินี้อยู่หลายครา  นางเห็นว่าพวกมันล้วนฉลาดเฉลียว  ชอบร้องรำทำเพลง  ไม่ได้มีท่าทีอำมหิตจะทำร้ายใครได้
      " แล้วทั้งสี่ปรมาจารย์อยู่ที่ใดแล้วพี่ชาย  ท่านพอบอกหนทางได้หรือไม่ ? "  ชายหนุ่มยังคงถามตามต่อด้วยสีหน้าสุดห่วงใย
      " อยู่ในถ้ำม่านน้ำ ทางตะวันออกนู้น…"
      ไม่ทันสิ้นเสียง  อาวุธมีคมพลันพวยพุ่งฝ่าอากาศเข้าใส่คนทั้งสาม
      ก รี๊ ด ด ด ด….
      คุณหนูอู่กรีดร้องลั่น  พร้อมเพรียงกับที่ชายหนุ่มกระโดดเข้าขวางตัวนาง  พานางหลบเลี่ยงอาวุธมีคมที่พุ่งโฉบเฉี่ยวฝ่าอากาศ
      " ยังไม่รีบขึ้นมาบนหลังข้าอีก ! "  ชายหนุ่มรีบย่อตัว  เร่งกระตุ้นนางอีกครั้ง
      ทันทีนั้นเด็กสาวรู้แล้วว่ามันไม่ได้กล่าววาจาล้อเล่น  นางรีบกระโดดขึ้นไปเกาะหลังมัน  สองแขนโอบรัดคอชายหนุ่มแน่น  และเพียงอึดใจนางก็พลันพัดพลิ้วไปตามท่าร่างอันเลื่อนไหล
      ชายหนุ่มเคลื่อนขยับดั่งสายลมวูบไหว  หลบเลี่ยงอาวุธคมวาวที่พุ่งผ่านสายหมอกดัง เฟี้ยว  เฟี้ยว  เฟี้ยว…
      อาวุธบินระดมพุ่งใส่ดั่งปักษาปีกเหล็ก  โผผินกระหายโลหิต
      แม้ชายหนุ่มจะมีวิชาตัวเบาเลิศล้ำ  หากอาวุธบินมีมากเกินไป  พุ่งมารวดเร็วเกินไป  จนชายหนุ่มต้องคว้ากระบี่ที่ตกอยู่ข้างกายนักพรตร่างเล็ก  ขึ้นมาตวัดกวัดแกว่งปะทะกับอาวุธบินดัง กร๊อง แกร๊ง กร๊อง แกร๊ง
      " เจ้ายังไม่ลงมือจู่โจมอีกหรือพี่ชาย หากตั้งรับอยู่แบบนี้  คงไม่ได้มีชีวิตไปกราบอาจารย์เจ้าแล้ว "  เด็กสาวร้องเสียงหลง  ทั้งหวาดกลัวทั้งหงุดหงิด  ที่เห็นชายหนุ่มเอาแต่ควงกระบี่ปกป้องกาย
      " ศิษย์เลวทรามนัก  ไม่อาจทำตามคำสั่งอาจารย์ได้แล้ว ! "  ชายหนุ่มกล่าวก้องไปพร้อมร่ายกระบี่สวนทางไปกับอาวุธบินที่โฉบใส่
      อ๊ า ก ก ก ก !
      เพียงพริบตากระบี่คมกริบพลันทะลวงแทงเข้าใส่ลำคอคนสัดอาวุธ  ลงไปล้มขมำกับพื้น
      แต่ยังมีคนใส่ชุดดำปิดหน้าตาอีกสามคนอยู่ไม่ห่าง  พวกมันต่างกำอาวุธโจนเข้าใส่
      โดยชายหนุ่มเพียงบิดกายหลบเลี่ยง  แล้วพลิกข้อมือตวัดกระบี่สวนกลับ  เข้าที่คอหอยคนทางซ้าย  จนมันถอยถลาไปด้วยเลือดทะลักนองลำคอ
      อีกสองคนแตกตื่นกับเพลงกระบี่ชายหนุ่มจนถอยล้นไปหลายก้าว ถึงกระนั้นพวกมันยังไม่วายสัดอาวุธเข้าใส่  ก่อนจะวิ่งเตลิดหายลับไปในสายหมอก
      ส่วนกระบี่ในมือชายหนุ่มพลันแกว่งไกว  แทงสวนอาวุธบินที่โจนมา  เกี่ยวมันให้ควงหมุนเข้าไว้ในคมกระบี่ยาว
      ที่แท้อาวุธบินที่พวกมันใช้  เป็นห่วงทรงกลมแบนแหลมดั่งคมมีดเป็นวง  เป็นอาวุธที่ชาวต้าถังไม่คุ้นเคยนัก
      " ชาร์แครม ! "...เด็กสาวร้องบอกด้วยดวงตาเหลือกกว้าง  ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นอาวุธต่างแดนในสถานการณ์เช่นนี้
      " เจ้ารู้จักอาวุธประหลาดนี่หรือ " ชายหนุ่มถามงงๆ  ขณะหยิบห่วงคมออกจากตัวกระบี่  ออกมาพลิกมองไปมองมา
      " ย่อมต้องรู้จักอยู่แล้ว  เคยมีคาราวานพ่อค้าเปอร์เซียเอาอาวุธนี้มาให้ข้าเล่น  พวกมันว่าเป็นอาวุธที่ใช้ได้ยากเย็น  มีอันตรายกับคนใช้มากกว่าคนที่ต้องการโจมตีเสียอีก "  เด็กสาวอธิบายพร้อมปล่อยแขนจากคอชายหนุ่ม  แล้วก้าวลงไปยืนกับพื้น
      นางล้วงมือเข้าอกเสื้อ  หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าเนื้อแพรสีชมพูออกมาคลุมฝ่ามือ  ก่อนจะยื่นไปรับห่วงใบมีดจากมือชายหนุ่ม
      เด็กสาวพลิกมองไปมา  ดูเนื้อโลหะที่หนาหนักกว่าชาร์แครมที่นางเคยเห็น  คมมีดก็บิดขึ้นๆลงๆ  คล้ายของทำเลียนแบบมากกว่า
      แต่นางไม่ทันได้เอ่ยปากบอกชายหนุ่ม  มันกลับพลันร้องเสียงดังเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
      " แย่แล้ว !...พี่ชายร่างเล็กนั้นเป็นไรหรือไม่ ! "  มันรีบผลุนผลันไปยังนักพรตชุดเทาที่นอนร้องด้วยความเจ็บปวด
      ชายหนุ่มรีบเข้าไปช่วยห้ามเลือดสมานแผล  ปล่อยให้เด็กสาวยืนเคว้งคว้าง  ค้างคาใจกับเหตุการณ์ที่เกิด
      ใจนางสั่นระรัวขณะเดินเข้าไปใกล้ศพชายชุดดำทั้งคู่  เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นคนตกตายกับตา  มือนางเย็นเฉียบตอนที่ดึงผ้าปิดหน้าชายชุดดำออก  เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือก  ตาเหลือกค้าง
      " เอะ !...เหตุใดมันเป็นชาวต้าถังเล่า ? "
      เสียงร้องของนางกวักเรียกให้ชายหนุ่มช่วยพยุงนักพรตร่างเล็กเข้ามาหานาง
      " เจ้าหมายความว่ายังไง ?  ทำไมมันจะเป็นชาวต้าถังไม่ได้เล่า ? "
      " เจ้านี่ถามพิกล  ก็มันบอกมิใช่รึว่าพวกลัทธิมณีกีลอบทำร้ายพวกเรา  ข้ายังไม่เคยพบเจอชาวต้าถังอยู่ในลัทธินี้สักคน "
      คำกล่าวของนางทำเอาชายหนุ่มทั้งคู่หันมองหน้ากัน  ด้วยแววตาเกลื่อนล้นคำถาม  แล้วพวกมันต้องตื่นตะลึงกว่าเก่า  เมื่อเด็กสาวบอกความคิดอ่านที่อยู่ในใจ
      " ในหมู่พวกท่านทั้งสี่ธรรมบรรพต  มีใครสักคนหักหลังเข้าแล้ว  ซ้ำมันยังโยนบาปให้ลัทธิมณีกีด้วย "
      " แค๊ก แค๊ก แค๊ก  เจ้ากล่าวเหลวไหลอันใด  ท่านทั้งสี่เซียนล้วนหลุดพ้นโลกีย์วิสัย  ไม่มีผู้ใดมีจิตใจกลับกลอกทำร้ายคนหรอก "  นักพรตเตี้ยกล่าวเคืองขุ่น  ทั้งที่เสียงแหบโหยเต็มที
      ทว่าเด็กสาวยังลอยหน้าลอยตาตอบ  โดยไร้ความหวั่นเกรงใดๆ
      " เป็นเซียนนั้นล่ะอันตรายที่สุด  เมื่อไร้จิตใจอย่างคนสามัญ  จึงไม่อาจคาดเดาการกระทำมันได้ ! "...
      นางโต้แย้งไปด้วยความไวปัญญา  โดยไม่เฉลี่ยวใจสักนิด  ว่าเซียนวิเศษพวกนั้นได้กระทำเรื่องเกินคาดคิดไปไกล
      ไกลเกินผู้คนจะเข้าถึงได้ท่องแท้นัก…


เสียงของกิ่งไม้ที่แตกดังขึ้นในป่าลึก ผสานกับเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นดินของคนสองคน หนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มผู้หนึ่ง สวมเสื้อคลุมสีดำที่มีตราสัญลักษณ์ของตระกูล Dragofyr บนแขนเสื้อ ข้างๆ เขาคือชายสูงวัยผู้เป็นพ่อผู้คุมบังเหียนของตระกูล Aldric Dragofyr ผู้ซึ่งได้ฝึกฝนและสอนลูกชายของตนเองมาตั้งแต่ยังเล็ก
"การควบคุมเวทมนตร์ต้องใช้ความแข็งแกร่งในจิตใจของเจ้า" Aldric กล่าวเสียงหนักแน่น ขณะจับมือของ Serren ไว้แน่น "ความเกลียดชังและแค้นคือพลังที่สืบทอดมาจากเรา แต่มันสามารถทำลายเจ้าหากเจ้าไม่ควบคุมมัน"
Serren Dragofyr ยืนตรง มองไปที่พ่อของเขา ท่ามกลางความเงียบในป่า บางครั้งเขาก็รู้สึกถึงการที่ตัวเองถูกควบคุมโดยพลังแห่งการแก้แค้นที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่พ่อของเขาเชื่อมั่น สายเลือดของ Dragofyr มอบพลังที่รุนแรงและอันตราย แต่เขาก็ไม่รู้สึกเชื่อมโยงกับมันเหมือนพ่อ
เสียงของชายอีกคนดังขึ้นจากด้านหลัง "แต่พี่ชาย… เราควรคิดให้รอบคอบก่อนที่จะเดินไปตามเส้นทางนี้"
Thorne Dragofyr น้องชายของ Aldric พูดด้วยน้ำเสียงที่มีความกังวล ขณะที่เขาก้าวออกมาจากเงามืด ชายหนุ่มผู้ถูกคาดหวังให้เป็นผู้ที่สามารถสืบทอดพลังและการตัดสินใจของตระกูล แต่กลับไม่เห็นด้วยกับแนวทางที่ Aldric และ Serren กำลังเดินไป
"ไม่ใช่ทุกอย่างที่สามารถแก้ไขได้ด้วยการแก้แค้น" Thorne กล่าวเสียงแข็ง "เราต้องคิดถึงอนาคตของตระกูล และหาทางอื่นในการฟื้นฟูมัน ไม่ใช่แค่การไล่ล่าความแค้นที่ไม่มีที่สิ้นสุด"
Serren มองไปที่ทั้งสองคน ความขัดแย้งระหว่างพ่อและน้องชายของพ่อทำให้เขารู้สึกเครียดและไม่รู้จะเลือกทางไหนในอนาคต เสียงกังวานของความคิดในหัวของเขายังคงดังก้อง—เขาจะเลือกเชื่อมั่นในพ่อที่มั่นคงในทางแห่งการแก้แค้น? หรือจะเลือกน้องชายของพ่อที่มองเห็นเส้นทางที่สดใสกว่า?
"แล้วถ้าพ่อถูกต้องล่ะ?" Serren กล่าวเสียงเบา ขณะที่พ่อของเขาหันมองอย่างจริงจัง
"ไม่มีอะไรถูกต้องเสมอไป" Thorne ตอบ พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "เราต้องหาทางใหม่ที่จะนำพาตระกูลไปข้างหน้าได้"
หลังจากนั้นไม่นาน พ่อของ Serren เดินไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในป่าที่มักใช้ฝึกฝนกันในตอนเย็น ท่ามกลางแสงสลัวที่ส่องผ่านใบไม้ Serren ต้องเลือก ไม่ใช่แค่การเลือกเส้นทางที่จะตามรอยพ่อหรือน้องชายของพ่อ แต่ยังเป็นการเลือกวิธีคิดของตัวเองเกี่ยวกับอนาคตของตระกูล Dragofyr และสายเลือดที่เขาต้องพกพา
การตัดสินใจนี้จะตามมาเมื่อเขาออกจากบ้านเพื่อไปศึกษาที่โรงเรียนเวทมนตร์ในอีกไม่ช้า แต่จะเลือกอะไรนั้น เขายังไม่อาจตอบได้ในตอนนี้
---
จบตอนที่ 1


หลังจากการสอบเสร็จสิ้น Serren Dragofyr กลับมาที่หอพักและพักผ่อนตามที่คาดหวัง ถึงแม้ว่าผลสอบจะทำให้เขาได้อันดับที่ 3 ซึ่งไม่ใช่ที่หนึ่งที่เขาคาดหวัง แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่มากมาย เพราะรู้ดีว่า Selene Frostbane และ Lucien Ashford ทั้งคู่มาจากตระกูลที่มีอำนาจในโลกเวทมนต์และมีทักษะที่เหนือกว่าเขา
เมื่อเขาไปดูอันดับของตัวเองที่หน้าห้องเรียนในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็พบว่าอันดับที่ 1 เป็นของ Selene Frostbane และอันดับที่ 2 คือ Lucien Ashford ตามที่เขาคาดไว้ แต่การที่เขาได้อันดับที่ 3 ก็ถือว่าไม่เลวเลย
อย่างไรก็ตาม การได้เห็นอันดับของ Lucien ที่อยู่เหนือเขากลับทำให้เกิดความรู้สึกขุ่นข้องใจบางอย่างในใจ Serren
"ตระกูลนักล่ามังกรก็แค่ชื่อเสียงเท่านั้นแหละ คงไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก" Lucien พูดขึ้นเสียงเบาแต่ชัดเจน ขณะเดินผ่านมาใกล้ๆ
คำพูดนั้นทำให้ Serren รู้สึกโกรธแต่ก็ไม่แสดงออก เขาเพียงแต่หลบสายตาของ Lucien และหันไปทำอย่างอื่นแทนเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียสมาธิ
หลังจากนั้น ทุกคนก็เดินไปยังห้องเรียนตามปกติ และทั้งสามคน—Serren, Selene และ Lucien—ถูกจัดให้อยู่ในห้อง S เพราะเป็นสามอันดับแรกที่ได้คะแนนสูงสุดในทั้งวิชาต่างๆ ในการสอบ
ห้องเรียน S คือห้องเรียนสำหรับนักเรียนระดับสูงที่สุด ซึ่งเป็นที่ที่ทุกคนที่มีศักยภาพในการเรียนรู้เวทมนต์ได้เข้าเรียนกัน นอกจากสามคนนี้แล้ว ยังมีนักเรียนคนอื่นๆ ที่เก่งไม่แพ้กัน
การเรียนการสอนในวันแรกเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว คาบแรกที่ทุกคนต้องเรียนคือ "วิชาเวทย์มนต์สายเลือด" ซึ่งอาจารย์ที่มาสอนคือ Professor Alaric Drakmore ซึ่งมีชื่อเสียงในด้านการศึกษาและฝึกฝนเวทย์มนต์สายเลือดจากตระกูลต่างๆ
เมื่อเข้าไปในห้องเรียน ทุกคนก็ได้พบกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ยังคงมีความตื่นเต้นที่ได้เริ่มต้นการเรียนรู้
"ยินดีต้อนรับทุกคนสู่วิชาเวทย์มนต์สายเลือด" Professor Drakmore กล่าวเสียงทุ้มและหนักแน่น "วิชานี้จะช่วยให้พวกคุณเข้าใจวิธีการถ่ายทอดเวทมนต์จากสายเลือดของตัวเอง และวิธีการใช้งานเวทมนต์ที่เชื่อมโยงกับธาตุต่างๆ ที่คุณเป็นเจ้าของ"
จากนั้น อาจารย์ Drakmore ก็เริ่มสอนถึงวิธีการที่เวทย์มนต์สายเลือดสามารถถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น ผ่านการประทับอักขระเวทลงในเลือดของตนเอง เพื่อให้ผู้สืบทอดสายเลือดสามารถใช้พลังเวทย์ที่เหมือนกับบรรพบุรุษของตน
Professor Drakmore กล่าวถึงตัวอย่างที่มีชื่อเสียงในโลกเวทมนต์ ได้แก่ Serren Dragofyr, Selene Frostbane และ Lucien Ashford ซึ่งต่างก็มีเวทมนต์ที่สืบทอดมาจากตระกูลของพวกเขา
ในขณะที่อาจารย์อธิบายวิธีการใช้งานเวทย์สายเลือด Serren เริ่มรู้สึกถึงความอยากรู้อยากเห็นและความมุ่งมั่นในการเรียนรู้ แม้จะมีคำพูดของ Lucien ที่ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกอะไร
ในระหว่างที่ทุกคนเรียนรู้เกี่ยวกับวิธีการฝึกฝนเวทย์สายเลือด, นักเรียนคนหนึ่งในห้องก็ยกมือขึ้นถามว่า:
"ถ้าเราเป็นสายเลือดของตระกูลที่ไม่โด่งดัง เราจะสามารถใช้เวทมนต์สายเลือดได้เหมือนพวกเขาหรือไม่ครับ?"
Professor Drakmore ยิ้มให้กับคำถามนั้น "คำถามดีมากนะครับ ถ้าคุณมีสายเลือดที่มีพลังเวทย์ที่แข็งแกร่ง คุณก็สามารถใช้มันได้ แต่ต้องฝึกฝนและเรียนรู้ให้ดี มิฉะนั้นมันก็จะไม่ได้รับการถ่ายทอดอย่างเต็มที่"
จากนั้น Professor Drakmore จึงเรียกให้ทั้งสามคน—Serren, Selene และ Lucien—ออกมาสาธิตการใช้เวทย์สายเลือดของตัวเอง เพื่อให้นักเรียนคนอื่นๆ ได้เห็นถึงวิธีการใช้งานที่ถูกต้อง
เมื่อถึงตาคุณ Selene Frostbane เธอแสดงให้เห็นถึงการใช้เวทย์สายเลือดที่เชื่อมโยงกับธาตุความมืดและน้ำแข็ง โดยสร้างลูกน้ำแข็งที่เย็นยะเยือกกลางอากาศ
Lucien Ashford ก็ไม่แพ้กัน เขาสร้างเปลวเพลิงสีฟ้าโหมกระหน่ำจากมือของเขา ทำให้ห้องเรียนเต็มไปด้วยความร้อนแรง แต่เขาก็ควบคุมมันได้อย่างดีเยี่ยม
เมื่อถึงตาของ Serren เขาก็ไม่แสดงเวทมนต์ออกมาอย่างที่ทั้งสองทำ เขาเพียงแค่ยิ้มและบอกว่า "เวทย์ของผมไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อแสดงโชว์ครับ"
คำพูดของเขาทำให้หลายคนเริ่มนินทาและตั้งคำถาม แต่ Serren ไม่ได้ใส่ใจอะไร
การฝึกในคาบนี้จบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมอบหมายการบ้านให้ทุกคนลองฝึกฝนเวทย์สายเลือดของตัวเองในช่วงเวลาว่าง
ในตอนนี้ ทุกคนเริ่มเดินออกจากห้องเรียนไปยังคาบถัดไป Serren มุ่งมั่นที่จะฝึกฝนให้ดียิ่งขึ้น แม้จะต้องเผชิญหน้ากับคำพูดและความท้าทายจากคู่แข่งอย่าง Lucien และ Selene ก็ตาม
---
จบตอนที่ 3


หลังจากโศกนาฏกรรมที่ทำลายตระกูล Felmont พวกที่รอดชีวิตได้ลี้ภัยไปยังดินแดนห่างไกล และเปลี่ยนชื่อเป็น Dragofyr เพื่อเริ่มต้นใหม่
Lucian Dragofyr ขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูลรุ่นที่ 37 ในช่วงเวลาที่ตระกูลอ่อนแอที่สุด เขาสาบานว่าจะฟื้นฟูตระกูลและตามล่ามังกร Nythalu เพื่อคืนความรุ่งโรจน์ให้กับ Dragofyr
---
Eye of Aegor: อาร์ติแฟกต์ศักดิ์สิทธิ์
ตระกูล Dragofyr มีสมบัติล้ำค่า Eye of Aegor ซึ่งเป็นอาร์ติแฟกต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ว่ากันว่ามันถูกสร้างขึ้นจากดวงตาของ Aegor มังกรแห่งปัญญา ผู้มีพลังในการมองเห็นอนาคตและอ่านใจมนุษย์
Eye of Aegor สามารถระบุตำแหน่งมังกรและทำให้มังกรอ่อนแอลง แต่จะมอบพลังให้แก่ผู้ที่มีสายเลือด Dragofyr เท่านั้น
---
การสูญเสียครั้งใหญ่
ในปีที่ 15 ของการเป็นผู้นำ Lucian ได้รับข่าวเกี่ยวกับมังกรเพลิงสีคราม Zerthion ที่อาจมีเบาะแสของ Nythalu เขานำทีมล่ามังกรไปยัง Crimson Peaks ดินแดนแห่งภูเขาไฟที่เต็มไปด้วยอันตราย
การต่อสู้กับ Zerthion เป็นไปอย่างดุเดือด เปลวเพลิงสีครามแผดเผาทุกสิ่งรอบข้าง Lucian ใช้ Eye of Aegor เพื่อพยายามควบคุมมังกร แต่พลังของ Zerthion กลับเกินกว่าที่เขาคาดคิด
"เจ้าจะไม่มีวันเอาชนะข้าได้!" Zerthionคำราม เปลวเพลิงของมันโจมตีใส่ Lucian จนเขาเสียสมดุล Eye of Aegor หลุดจากมือและร่วงลงสู่ทะเลสาบลาวา
Lucianมองดูอาร์ติแฟกต์ที่จมหายไปในลาวา ความร้อนที่แผ่ซ่านไม่อาจเทียบได้กับไฟแห่งความผิดหวังในใจของเขา การสูญเสีย Eye of Aegor ทำให้ตระกูล Dragofyr สูญเสียความสามารถในการล่ามังกรอย่างมีประสิทธิภาพ
ตั้งแต่นั้นมา Lucian ต้องเผชิญกับความรู้สึกผิดที่ไม่อาจนำพาตระกูลให้กลับคืนสู่ความรุ่งโรจน์ได้ และการล้างแค้น Nythalu ก็กลายเป็นเพียงความฝันที่ลอยหายไปในเงามืดของอดีต
แต่เสียงกระซิบของบรรพชนยังคงดังอยู่ในสายเลือดของ Dragofyr…
"สักวันหนึ่ง ผู้สืบทอดสายเลือดจะนำ Eye of Aegor กลับคืนมา และ Nythalu จะต้องชดใช้…"
---
จบตอนที่ 2


"จากความรุ่งโรจน์สู่ความล่มสลาย และจากความล่มสลายสู่การฟื้นคืน..."
ตระกูล Dragofyr ซึ่งเดิมมีนามว่า Felmont เคยเป็นหนึ่งในตระกูลผู้ทรงอำนาจในโลกเวทมนตร์ยุคเก่า พวกเขาเป็นตระกูลที่เชี่ยวชาญด้านการล่ามังกรและการครอบครองเวทมนตร์ธาตุไฟและหิน จนกระทั่งชะตากรรมของพวกเขาเปลี่ยนไปตลอดกาลเมื่อเผชิญกับมังกรที่ไม่มีใครลืมเลือน
---
โศกนาฏกรรมแห่งตระกูล Felmont
หลายร้อยปีก่อน ตระกูล Felmont ได้ค้นพบ ไข่มังกรลึกลับ ภายในซากโบราณสถานที่ซ่อนอยู่ลึกใน ป่าต้องห้ามแห่ง Eldraeth ไข่ฟองนั้นเปล่งแสงประหลาดราวกับมีชีวิต พลังที่แผ่ออกมาจากมันดึงดูดสายตาของทุกคนในตระกูล
พวกเขานำมันกลับมายังคฤหาสน์โดยไม่รู้เลยว่า ไข่ฟองนั้นเป็นของ Nythalu มังกรเกล็ดดำเหลือบแดง ขนาดมหึมา 300 ฟุต ผู้ถูกขนานนามว่า มังกรแห่งการล้างแค้น
สองวันต่อมา ความเงียบสงบถูกทำลายลง Nythalu ปรากฏตัวเหนือท้องฟ้าของคฤหาสน์ Felmont เปลวเพลิงสีดำของมันแผดเผาทุกสิ่งให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงกรีดร้องของผู้คนดังก้องไปทั่วราตรี ไม่มีผู้ใดรอดพ้นจากความโกรธแค้นของมัน
สุดท้าย Nythalu นำไข่กลับไป และหายตัวไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงตระกูลที่ล่มสลายและคำสาปแห่งการล้างแค้นที่สืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้
---
จบตอนที่ 1


ในช่วงเวลาต่อมา Serren ต้องเผชิญกับความแตกแยกภายในครอบครัว การที่มีความขัดแย้งระหว่างพ่อและน้องชายของพ่อ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงไปคนละทิศทาง บางครั้งเขาก็เห็นพ่อของเขาคุยกับน้องชายของพ่อด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม บางครั้งเสียงทะเลาะก็ดังมาให้ได้ยินถึงในห้องของเขา
"ทำไมคุณไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เราทำ?" Aldric ถามเสียงเข้ม
"เราไม่สามารถแก้แค้นจนหมดชีวิตแบบนี้ได้ Aldric" Thorne ตอบเสียงอ่อน "เราต้องเดินหน้าด้วยความหวัง ไม่ใช่ความเกลียดชัง"
Serrenได้ยินบทสนทนาเหล่านี้ในช่วงเวลาแห่งการฝึกฝน สายเลือด Dragofyr กำลังเติบโตในตัวเขา และยิ่งเขาฝึกฝนมากขึ้น ความขัดแย้งในใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ความปรารถนาที่จะพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็น และความสงสัยที่เขามีต่อแนวทางของน้องชายของพ่อ
และทุกครั้งที่เขามองเห็นดวงตาของพ่อที่เต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น เขาก็รู้ว่าอนาคตของตระกูลนี้จะต้องตกอยู่ในมือของเขา
---
จบตอนที่ 2


หลายวันผ่านไปหลังจากที่ Serren Dragofyr ได้รับจดหมายปริศนาที่กล่าวถึง ห้องสมุดต้องห้าม เขาพยายามเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ แต่ความสงสัยก็ทวีขึ้นทุกวัน จนกระทั่งคืนหนึ่งที่พระจันทร์เต็มดวง เขาตัดสินใจแอบออกจากหอพัก เพื่อไปค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่
---
กลางคืนที่เงียบสงัด
Serren ก้าวย่างเงียบ ๆ ผ่านทางเดินที่มืดมิดของ Starlight Academy มุ่งหน้าสู่ห้องสมุดใหญ่ของสถาบัน เขาเดินผ่านชั้นหนังสือสูงตระหง่าน เสียงลมพัดเบา ๆ สร้างบรรยากาศชวนขนลุก
เมื่อมาถึงโถงกลางของห้องสมุด เขาก็พบกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านหน้าต่าง
"Selene?" Serren เอ่ยชื่อออกมาด้วยความประหลาดใจ
Selene Frostbane หันมามองเขาด้วยสายตาที่เยือกเย็นและคมกริบ "นายเองเหรอ? มาทำอะไรที่นี่กลางดึก?"
Serrenยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ "แล้วเธอล่ะ มาทำอะไร?"
Seleneเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ "...ฉันก็ได้รับจดหมายเหมือนกัน"
Serrenเล่าถึงจดหมายที่เขาได้รับ และ Selene ก็พยักหน้าเห็นด้วย ดูเหมือนทั้งสองคนจะถูกดึงดูดมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกัน
---
การพบกันของทั้งสาม
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากอีกด้านของห้องสมุด ก่อนที่เงาร่างสูงใหญ่จะปรากฏขึ้น
"พวกนายมาทำบ้าอะไรกันที่นี่?" เสียงเย้ยหยันของ Lucien Ashford ดังขึ้น
SerrenและSeleneหันไปมอง Lucien ก่อนจะตอบพร้อมกัน "ก็คงเหมือนนายล่ะ"
Lucienขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ สุดท้ายทั้งสามคนตกลงที่จะสำรวจห้องสมุดต้องห้ามด้วยกัน
---
การค้นหาเบาะแส
พวกเขาเดินผ่านชั้นหนังสือที่ดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยฝุ่น สำรวจทุกซอกมุมอย่างรอบคอบ จนกระทั่ง Lucien พบสมุดเล่มหนึ่งที่ดูแตกต่างจากเล่มอื่น ๆ มันถูกวางอยู่บนแท่นหินที่ซ่อนอยู่ในมุมลึกของห้องสมุด
"สมุดเล่มนี้...ชื่อว่า 'ความลับของโลก'" Lucien เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ทั้งสามคนมองหน้ากัน ก่อนที่ Serren จะเอื้อมมือไปเปิดสมุดเล่มนั้น และทันใดนั้นเอง ประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือก็เปิดออก เสียงกลไกดังขึ้นเบา ๆ
"เจอทางเข้าแล้ว" Selene เอ่ยขึ้นด้วยแววตาแน่วแน่
พวกเขาตัดสินใจเข้าไปในประตูนั้น ซึ่งนำพาพวกเขาเข้าสู่ ห้องสมุดต้องห้าม ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศลึกลับและพลังเวทมนตร์โบราณที่แผ่กระจายอยู่ในอากาศ
---
ห้องสมุดต้องห้าม
ภายในห้องสมุดต้องห้าม หนังสือโบราณจำนวนมากถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ บางเล่มถูกปิดผนึกด้วยอักขระเวทมนตร์ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบงัน แต่แฝงไปด้วยพลังอันน่าพิศวง
ทั้งสามคนแยกย้ายกันไปสำรวจตามความสนใจ
Lucien เดินไปยังชั้นหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวของตระกูลเวทมนตร์ผู้ยิ่งใหญ่
Selene สนใจหนังสือเกี่ยวกับเวทน้ำแข็งและศาสตร์แห่งการควบคุมพลังธาตุ
ส่วน Serren ก้าวเข้าไปยังมุมลึกของห้องสมุด และพบกับหนังสือเล่มหนึ่งที่ดึงดูดสายตาเขา
---
ความลับของตระกูล Dragofyr
หนังสือเล่มนั้นถูกปิดผนึกด้วยตราประทับของตระกูล Dragofyr Serren เปิดมันออกด้วยความระมัดระวัง และเริ่มพลิกอ่านไปทีละหน้า
เนื้อหาในหนังสือเล่าถึงประวัติของตระกูล Dragofyr ตั้งแต่การก่อตั้งจนถึงยุคของ Verathos Dragofyr รุ่นที่ 41
แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดนิ่งคือนิทานเล่าถึง อาร์ติแฟกต์ศักดิ์สิทธิ์ ที่หายไปของตระกูล ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการฟื้นฟูพลังและล้างแค้นมังกร Nythalu
Serrenอ่านไปจนถึงบรรทัดสุดท้าย ก่อนจะได้ยินเสียงที่ทำให้เขาชะงัก
"อยากรู้ไหม...ว่ามันอยู่ที่ไหน?"
เสียงนั้นแหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยอำนาจและความแข็งกร้าว
Serrenเงยหน้าขึ้น และพบกับเงาร่างของ ชายชรา ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท และดวงตาที่เปล่งแสงราวกับเปลวไฟแห่งความลับ
"เจ้าคือใคร?" Serren ถามด้วยน้ำเสียงระแวง
ชายชรายิ้มบาง ๆ "ข้าเป็นผู้เฝ้าความลับของตระกูลเจ้า...และข้ารู้ว่าเจ้ากำลังตามหาอะไร"
---
จบตอนที่ 5


เช้าวันที่สองของ Serren Dragofyr ใน Starlight Academy of Enchantment เริ่มต้นขึ้นด้วยข่าวลือเกี่ยวกับความสามารถของเขาในคาบเวทสายเลือดเมื่อวันก่อน หลายคนต่างจับตามองเขา ทั้งด้วยความสงสัยและความคาดหวัง
เสียงกระดิ่งเวทมนตร์ดังขึ้นทั่วโรงเรียน ประกาศเรียกนักเรียนทุกคนเข้าสู่ลานประลองกลางของสถาบันสำหรับ "การประลองเวทครั้งแรกของปี" ซึ่งจะเป็นการประเมินศักยภาพเบื้องต้นของนักเรียนทุกคน และกำหนดทีมที่พวกเขาจะต้องอยู่ร่วมกันไปจนจบการศึกษา
---
ลานประลอง Starlight
Professor Darius Valen อาจารย์ประจำวิชาประลองเวท ยืนอยู่กลางลานประลอง เขามีสายตาคมกริบและท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจ เสียงของเขาดังกังวานเมื่อประกาศกติกา
"วันนี้พวกเธอจะถูกสุ่มจับคู่เป็นทีมละสามคน โดยทีมที่ได้ถูกจัดไว้แล้ว จะต้องทำงานร่วมกัน จนกว่าจะจบการศึกษา ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ"
นักเรียนต่างพากันฮือฮา บางคนยิ้มอย่างมั่นใจ แต่บางคนก็ดูกังวล Serren เองก็ลุ้นว่าเขาจะได้อยู่ทีมเดียวกับใคร
Professor Darius ใช้เวทสุ่มจับคู่จากลูกแก้วเวทมนตร์สีคราม ก่อนจะประกาศรายชื่อทีมแต่ละทีมทีละคน
"ทีมที่ 10: Serren Dragofyr, Selene Frostbane, Lucien Ashford"
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที นักเรียนทุกคนต่างจับตามองทีมนี้ เพราะเป็นการรวมตัวของทายาทตระกูลทรงอิทธิพลที่สุดในรุ่นนี้
Lucienแสยะยิ้ม "ดูเหมือนโชคชะตาจะอยากให้เราร่วมมือกันสินะ"
Seleneพยักหน้าเล็กน้อย แต่ยังคงแสดงท่าทีเคร่งขรึม ขณะที่ Serren ยืนนิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ
"ทีมนั้นคงได้เปรียบเกินไป..." นักเรียนคนหนึ่งพึมพำ ขณะที่อีกหลายคนเริ่มจับตาดูด้วยความอิจฉา
---
การประลองครั้งแรก
Professor Darius ประกาศให้แต่ละทีมคิด ชื่อทีม ก่อนเริ่มประลอง
Lucienเสนอด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "พวกเราควรจะใช้ชื่อที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่...Dragonbane ล่ะเป็นไง?"
Selene ขัดขึ้นทันที "ไม่... ฉันไม่ชอบคำว่าล่ามังกร มันฟังดูหยาบเกินไป"
Serrenยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเสนอชื่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "Infernal Frost ไหม? เปลวไฟแห่งความแค้นและน้ำแข็งแห่งความนิ่งงัน"
ทั้งสองคนมองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเห็นด้วย ชื่อทีม Infernal Frost จึงถือกำเนิดขึ้น
---
สนามประลอง
ทีม Infernal Frost ถูกสุ่มให้เผชิญหน้ากับ ทีมจากห้อง A ซึ่งประกอบด้วยนักเรียนผู้เชี่ยวชาญธาตุดิน น้ำ และลม
Selene ยืนประจำตำแหน่งแนวหลัง ควบคุมเวทน้ำแข็งที่แหลมคมดั่งใบมีด
Lucien สร้างเกราะสายฟ้าปกป้องทีม และพร้อมโจมตีเมื่อมีโอกาส
Serren รับหน้าที่แนวหน้า ใช้พลังธาตุไฟและหินปะทะศัตรูโดยตรง
การประลองเริ่มต้นขึ้น ทีมคู่แข่งเปิดฉากด้วยการโจมตีด้วยพายุลมและคลื่นน้ำที่ประสานกันอย่างลงตัว
Serren หลบการโจมตีอย่างว่องไว ก่อนจะใช้เวท Fury of the Dragofyr สร้างเกราะหินรอบตัวและพุ่งเข้าไปโจมตีแนวหน้า พร้อมกับปล่อยเปลวไฟสกัดศัตรู
Selene ประสานงานด้วยการยิงหอกน้ำแข็งจากระยะไกล ทลายการป้องกันของคู่ต่อสู้ทีละน้อย ขณะที่ Lucien สร้างสายฟ้าโจมตีศัตรูที่พยายามเข้าถึงแนวหลัง
แม้จะเริ่มต้นด้วยความไม่ลงรอย แต่ทีม Infernal Frost ค่อย ๆ ปรับตัวเข้าหากันได้ และในที่สุดก็สามารถเอาชนะทีมคู่แข่งได้ด้วยความร่วมมือที่ลงตัว
Professor Darius ยิ้มเล็กน้อย "พวกเธอเริ่มต้นได้ดี...แต่การแข่งขันนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"
---
กลับสู่หอพัก
หลังการประลองจบลง Serren เดินกลับไปยังห้องพักของเขา แม้ชัยชนะจะสร้างความประทับใจให้กับหลายคน แต่ในใจของเขายังคงคิดถึงคำพูดของ Lucien และสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังจากคนรอบข้าง
เมื่อเปิดประตูเข้าห้อง เขาพบว่ามี จดหมายลึกลับ วางอยู่บนโต๊ะของเขา
จดหมายนั้นเขียนด้วยลายมือที่ดูโบราณและเต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์บางอย่างที่ไม่คุ้นเคย ข้อความในจดหมายกล่าวว่า:
"จงมาที่ห้องสมุดต้องห้ามในคืนจันทร์เต็มดวง... คำตอบที่เจ้าตามหาอยู่ที่นั่น"
ดวงตาของ Serren จ้องมองจดหมายนั้นอย่างสงสัยและหวาดระแวง ก่อนที่เขาจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"ห้องสมุดต้องห้ามงั้นหรือ...?"
เรื่องราวของคืนที่ไม่คาดฝันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...
จบตอนที่ 4


Verathos Dragofyr หัวหน้าตระกูลรุ่นที่ 41 ยังคงจำฝันร้ายของอดีตที่สืบทอดมาจากรุ่นพ่ออย่าง Lucian Dragofyr ได้ไม่ลืม ในยุคที่ตระกูล Dragofyr อยู่ในสภาพอ่อนแอที่สุดหลังจากการโจมตีของ Nythalu มังกรแห่งการล้างแค้นจากตระกูล Felmont เมื่อการทำลายล้างเกิดขึ้นอย่างไร้ความปราณี ความสูญเสียครั้งใหญ่ได้จุดชนวนความต้องการที่จะฟื้นฟูและแก้แค้นให้กับตระกูล Dragofyr ที่สูญเสียความยิ่งใหญ่ไป
Lucian Dragofyr, หัวหน้าตระกูลรุ่นที่ 37 ผู้เป็นพ่อของ Verathos, เคยได้รับภารกิจสำคัญในการตามล่ามังกรเพลิงสีครามในดินแดน Crimson Peaks เพื่อค้นหาความลับของ Nythalu และอาร์ติแฟกต์ศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลที่สูญหายไป แต่ระหว่างการต่อสู้กับมังกรนั้น Lucian สูญเสียอาร์ติแฟกต์ศักดิ์สิทธิ์ไปในทะเลสาบลาวา และไม่อาจนำมันกลับมาได้
อาร์ติแฟกต์ศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นกุญแจสำคัญในการตามหามังกรและทำให้มันอ่อนแอลง ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ Verathos ตัดสินใจสานต่อการเดินทางของพ่อ และสืบทอดภารกิจที่จะล้างแค้น Nythalu เขาเชื่อว่าในความพ่ายแพ้ของตระกูล Dragofyr มีความหมายที่ต้องแก้ไข และการฟื้นฟูตระกูลต้องเริ่มต้นจากการตามหาตำแหน่งของ Nythalu และอาร์ติแฟกต์ที่หายไป
Verathos ใช้เวลาทั้งชีวิตในการศึกษาพลังเวทมนตร์ของตระกูล Dragofyr และค้นพบว่า "Fury of the Dragofyr" หรือ "พลังแห่งความโกรธแค้นของ Dragofyr" เป็นเวทมนตร์ที่สามารถทำลายมังกรได้อย่างมีประสิทธิภาพและรุนแรงที่สุด มันคือพลังที่สืบทอดจากสายเลือด Dragofyr ซึ่งมีความสามารถในการกระตุ้นความโกรธและความแค้นที่สืบทอดมาในเลือดของพวกเขา ทำให้มันเป็นอาวุธที่ทรงพลัง แต่ก็อันตรายหากไม่สามารถควบคุมได้
แม้ว่าเขาจะยังไม่พบเบาะแสของ Nythalu หรืออาร์ติแฟกต์ศักดิ์สิทธิ์ที่สูญหายไปในอดีต แต่ความมุ่งมั่นของ Verathos ก็ไม่เคยลดลง เขายังคงเดินหน้าค้นหามันอย่างไม่ย่อท้อ พร้อมกับเชื่อมั่นว่าในที่สุดเขาจะสามารถทำให้ตระกูล Dragofyrกลับคืนสู่ความยิ่งใหญ่ และสามารถล้างแค้นให้กับตระกูล Felmont ที่ถูกทำลายจากมังกรแห่งความโกรธแค้นนี้
ทุกย่างก้าวของ Verathos ในการฟื้นฟูตระกูล Dragofyr คือการยืนยันถึงพลังแห่งความแค้นที่สืบทอดผ่านเลือดและเวทมนตร์ และเขาจะไม่หยุดจนกว่าจะได้คำตอบที่สมบูรณ์เกี่ยวกับการหายตัวไปของ Nythalu และการสูญเสียที่ไม่อาจลืมได้
---
จบตอนที่ 3