"I believe that children are our future
Teach them well
And let them live their way
show them all the beauty they possess inside"
(แปลไทย: ฉันเชื่อว่าเด็กๆนั้นคืออนาคตของเรา
จะสั่งสอนพวกเขาอย่างดี
และจงให้พวกเขามีชีวิตอยู่ตามแนวทางของเขาเอง
สอนให้เขาได้รู้จักถึงความงดงามทั้งหลายที่พวกเขามีอยู่)
นิมนิม ฮัมเพลง "รักยิ่งใหญ่ทั้งมวล" ของศิลปินระดับโลก วิทนี่ย์ ฮุสตัน
ในห้องน้ำของรีสอร์ท ขณะกำลังอาบน้ำอย่างมีความสุข เธอเป็นคนรักเด็กมาก
และอ่อนไหวต่อเรื่องราวที่มีเด็กๆเกี่ยวข้องได้อย่างง่ายดายเสมอ
ในชีวิตแม่ม่ายสาวโสดพราวเสน่ห์ใจเด็ดเดี่ยวเยี่ยงเธอนี้ เธอยังมีบุตรชายถึง 3 คน
ที่เป็นพลังชีวิตจิตวิญญาณทั้งหมดมาตลอดชั่วอายุ 51 ปี และอาจเป็นสาเหตุหลัก
ที่ทำให้นิมนิมครองตัวเป็น "ม่ายสาวสวยโสดสนิท" ผู้ได้รับฉายาว่า นางสิงห์ผู้แข็งแกร่ง
เด็ดเดี่ยว มาได้ตลอด 13 ปีแล้ว หลังการหย่าร้างกับอดีตสามีเมื่อปีพุทธศักราช 2550
ในช่วงกลางเดือนตุลาคม พุทธศักราช 2563
เนื่องจากเป็นช่วงลูกๆต่างปิดภาคเรียนและหยุดเรียนตรงกัน
นิมนิมชวนครอบครัวมาพักผ่อนท่องเที่ยวที่เกาะเต่า
ตามที่ได้เห็นจากการหาข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวในกูเกิ้ล แล้วร่วมกันโหวตตัดสินใจ
ครอบครัวของเธอมีรถตู้เพื่อให้บริการเช่าท่องเที่ยว ทั้งในไทยและลาว
ดังนั้นจึงเป็นเรื่องไม่ลำบากที่ทุกคนจะหอบสัมภาระขึ้นรถที่บ้าน แล้วสลับกันขับ
จากขอนแก่นมาเรื่อยๆ จนถึงเกาะเต่าในเวลาประมาณบ่าย 4 โมงเย็น
อากาศชายทะเลไม่ร้อนจัดมากจนเกินไป สำหรับสาวเลือดอีสานอย่างนิมนิม
แต่ด้วยการเดินทางตั้งแต่เช้ามืด แวะเที่ยว ตรงนั้นตรงนี้ กันมาเรื่อยๆ
จนรู้สึกถึงความเหนอะหนะของเหงื่อตามผิวกาย
เมื่อเดินเข้าไปในห้องพักของโรงแรมแอนด์รีสอร์ทที่งดงาม แห่งนี้
นิมนิม จึงรีบจองคิวเข้าห้องอาบน้ำก่อนลูกๆ ด้วยการถือถุงของใช้ส่วนตัว
เดินลิ่วๆ เข้าไปถอดเสื้อผ้า อาบน้ำให้ชื่นอกชื่นใจเป็นลำดับแรก
"แม่ครับ แม่ครับ พวกผมจะเดินไปสำรวจดูรอบๆเกาะกันนะครับ
พี่เณศให้มาบอกแม่ ๆ จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง น้าต่ายกับคนอื่น ๆ เข้าห้องพักแล้ว
ขอนอนสักงีบ ก่อนที่จะตื่นมาเจอกันตอนทานมื้อเย็นนะครับ
พวกผมไปนะครับแม่ เดี๋ยวล๊อคประตูด้านนอกบ้านให้ด้วย แม่จะได้ปลอดภัยครับ"
เสียงนุ่มทุ้มสดใส ประสาวัยหนุ่มน้อยที่กำลังเติบโตของณัท
บุตรชายคนกลางของนิมนิม หนุ่มน้อยหน้าตาคมคายรูปร่างสูงโปร่ง
ผู้ซึ่งรักดนตรีและมีอายุได้ 18 ปี ตะโกนบอกมารดาอยู่หน้าห้องอาบน้ำ
" ได้ยินแล้วครับลูก อย่าไปกันนานเกิน 2 ชั่วโมงนะลูก เพราะเราจะต้อง
ทานมื้อเย็นพร้อมน้าต่ายและทุกคน ตอนทุ่มครึ่ง ที่ร้านอาหารติดชายหาด
แม่ฝากพี่ณัท พี่่เณศ ดูแลน้องณิว ช่วยกันดีๆ ด้วยนะครับ
น้องยังเด็กร่างกายยังไม่แข็งแรงเท่าพี่ๆ ถ้าไปเจอทางขรุขระหรืออันตราย
อย่าพาน้องเดินฝ่าไปทางนั้นเด็ดขาด เข้าใจไม๊ครับ ณัท!! พี่เณศ!? "
นิมนิม สระผมไป พร้อมกับตะโกนพูดผ่านประตูห้องอาบน้ำออกมา
ด้วยความรักและเป็นห่วงบุตรชายทั้งสามของเธอ
"แม่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ผมอยู่ทั้งคน ไม่ปล่อยให้น้องวิ่งกันซุกซน
จนหลงทางแบบสมัยเด็กๆอีกแล้ว เณศรับรองครับ"
เณศ บุตรชายคนโตที่สุด ซึ่งปัจจุบันมีอายุได้ 22 ปีเต็ม
ตะโกนบอกมารดาบ้าง เพื่อคลายความวิตกกังวลให้แม่
ผู้ป่วยด้วยโรคซึมเศร้าหลังคลอดน้องคนสุดท้อง
แล้วต้องดูแลรักษาตัว และทานยามาตลอดจนถึงบัดนี้
" ป๊ะ ! ณิว ณัท เรารีบไปแอดเวนเจอร์รอบเกาะเต่ากันเถอะ
เร็ว ๆ ๆ !! สะพายเป้ของใครของมันแล้วรีบตามพี่มา "
นิมนิม ได้ยินเสียง เณศบุตรชายคนโตที่สุด บอกน้องๆ จากนั้นก็ได้ยินเสียงวิ่ง
และเปิดแล้วปิดประตู เด็ก ๆ คงตื่นเต้นกับสถานที่ท่องเที่ยวซึ่งพึ่งเคยมา
เป็นครั้งแรก นิมนิมคิด และอมยิ้มไปกับความสุขที่ลูกๆของเธอกำลังได้รับ
""Evereybody's searching for a hero
People need someone to look up to
I've never found anymore
Who fullfils my need.....d lonely place to be"
(แปลไทย : ทุกๆคนกำลังค้นหาวีรบุรุษ
ผู้คนต้องการใครสักคนที่จะเทิดทูน
แต่ฉันไม่เคยพบใครเลย
ที่จะทำให้ความปรารถนาของฉันสมหวังได้ มีแต่ที่เวิ้งว้าง
เดียวดาย )
นิมนิม ฮัมเพลง "รักยิ่งใหญ่ทั้งมวล" ของศิลปินระดับโลก
วิทนี่ย์ ฮุสตัน อีกท่อนหนึ่งอย่างมีความสุข ขณะที่เช็ดผม
และเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ


นิมนิม นำคำพูดและสถานการณ์ที่รับรู้จากแม่และน้องชาย
มาคิดพิจารณาคนเดียวเงียบๆที่อพาร์ตเม้นท์ที่พัก เธอพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง
สองเดือนก่อนเธอพึ่งได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลพระนั่งเกล้า นนทบุรี
หลังจากประสบอุบัติเหตุ!! รุนแรงที่สุดในชีวิตของผู้หญิงอายุ 40 ปี
จากการนิมนิมเดินขึ้นรถเมล์ที่หน้าห้างสรรพสินค้าแถวรัชดาในช่วงทุ่มครึ่ง
 แต่คนขับรถเมล์กระชาก!! รถเมล์วิ่งออกจากท่า ในขณะที่เธอก้าวขาอยู่ที่บันไดขั้นที่สอง แรงกระชาก!! ทำให้เธอซึ่งกำลังใช้มือขวาเพียงมือเดียวจับราวทางขึ้นเอาไว้
เพราะมือซ้ายถือกระเป๋าทำงานรวมทั้งหิ้วถุงเสื้อผ้าหลายถุงซึ่งได้รับมาจากสำนักงานใหญ่ของบริษัทระดับประเทศ ที่เธอสอบผ่านได้เข้าทำงานเป็นผู้จัดการนิติบุคคล วันนี้มีการประชุมใหญ่ผู้บริหาร เธอจึงพึ่งได้รับชุดทำงานประจำตำแหน่งที่ต้องสั่งตัดตามยูนิฟอร์ม
ของบริษัทฯเท่านั้น
นิมนิม รับรู้ว่าตนเองลอย ละลิ่ว ออกจากราวจับของรถเมล์>>>>>>>>>
 ฝนกำลังโปรยลงมาเบาๆ...... เม็ดฝนเล็กๆ.... กระเด็นมาถูกตามใบหน้าของเธอ ๆ
พยายามตั้งสติ และกำหนด "รู้ตัว" เอาไว้ให้จงได้ ตามหลักการทำสมาธิที่ถูกต้องของพระพุทธเจ้าที่เธอได้รับการฝึกฝนอย่างเอาจรืงเอาจังมาตลอด ตั้งแต่เธออายุได้ 16 ปี
นิมนิมพึ่งครบรอบวันเกิดอายุ 40 ปีเต็มเมื่อวันทื่ 6 เดือนพฤษภาคมนี้เอง แต่ในคืนนี้
คืนวันที่ 30 พฤษภาคม 2557 เธอรู้สึกถึงมฤตยูแห่งความพรากจากลูกน้อยสุดที่รักทั้งสามคนของเธอ มันกำลังพยายามกระโดดเข้ามากลืนกินร่างของเธฮอย่างรวดเร็วแบบไม่ทันตั้งตัว!!!!!!
กำหนด เท่านั้น!!
กำหนดสติ เท่านั้น!!!!
กำหนด เอาไว้ให้ทันให้ได้!!!!!!!!!!!
นินนิมได้ยินเสียงสั่งจิตในของเธอเองอย่างจริงจังรวดเร็ว จิตของเธอทำตามเป็นอัตโนมัติ
เหมือนทหารกล้าที่เคยผ่านการฝึกฝนการต่อสู้รูปแบบต่างๆมาแล้วอย่างโชกโชนนับสิบๆปี
เธอ มองเห็นเงาดำจำนวนมากมาย พวกมันอยู่ต่ำลงไปประมาณ2ช่วงแขนคน
ใต้พื้นถนนคอนกรีตในพระมหานครกรุงเทพฯแห่งนี้ เงาดำของพวกภูตผีปีศาจ
ที่ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิดซึ่งเคยเสียชีวิตทับถมกันอยู่บริเวณนี้ ต่างเบียดเสียดยัดเยียด
แย่งกันชูแขนของพวกมันแต่ละตนขึ้นมา เพื่อที่จะไขว่่คว้าให้ถึงร่างเพรียวบางในชุด
สูทสากลสุภาพและรองเท้าส้นสูงของสาวสวยผู็บริหารบริษัทใหญ๋ฯ ผู้ซึ่งกำลังลอยตัว
ในท่านอนหงายหน้าขึ้นฟ้า โดยที่ช่วงตัวด้านหลังกำลังจะฟาดสุดแรงลงกับพื้นถนน
ปึ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
นิมนิม รับรู้ถึงการกระแทกพื้นถนน!!!!!!!!
ที่แรงมากที่สุดในชีวิต!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เสมือนกายของเธอถูกทุบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
แล้วกระเด็นกระจัดกระจายไป คนละทิศคนละทาง
แต่เธอยังคงจดจ่อจิตอยู่กับการ "กำหนดรู้" เอาไว้ให้ได้ตามที่เคยได้ฝึกมาอย่างดียิ่งจากเหล่าพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทางธรรมที่เป็นระดับพระอริยะเจ้่า และ ครูผู้เป็นอริยะบุคคล(ตามหลักการเจริญวิปัสสนากรรมฐานของ พระพุทธศาสนา นิกายเถรวาท )


สุภาษิตชาวจีน ได้กล่าวไว้ว่า :
มนุษย์สามารถรักษาโรคภัยได้ แต่รักษาโชคชะตาไม่ได้
ค่ำนี้ ชะตากรรมของสตรีสาวโสดรูปร่างบางสมส่วนอายุ 40 ปีเต็ม
ผู้ที่ใครๆมักให้ฉายาอันแข็งแกร่งดีงามแก่เธอเสมอมาว่า :
มนุษย์แม่เลี้ยงเดี่ยวซุปเปอร์วูแม่น ผู้หญิงสวยและเก่งมาก
มาดามพันหน้าจะขยันไปไหน? ผัวไม่มีก็ไม่ตาย!ชิมิก๊ะคุณนิมนิม
ผู้จัดการแสนสวยคนเก่งเจ้าเสน่ห์ เธอคือมนุษย์พ่อและแม่ในร่างเดียว
เซ๊กส์นางคงเสื่อมจนปิดสวิชท์ไปแล้วชิมิก๊ะ?ฮ่าๆๆ!
นิมนิม เป็นคนอารมณ์ดี โกรธยาก ไม่ขี้วีน ไม่เจ้าอารมณ์ เป็นมนุษย์ที่มีความเข้าใจมนุษย์ผู้อื่นสูง สมกับที่เธอเรียนจบปริญญาตรีจากคณะมนุษญสาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ในสาขาวิชาเอกการพัฒนาสังคม
ดังนั้น เวลาที่คนรู้จักนิมนิม ได้ให้ฉายาต่างๆ อันดูแปลกๆขำๆฮาๆ หรือดูโอเวอร์แอ๊คติ้งไปนิดส์แก่เธอนั้น เธอไม่เคยคิดเป็นเรื่องเครียดหรืออารมณ์เสียกับเรื่องขำๆเหล่านี้
เพราะวุฒิภาวะทางอารมณ์และจิตใจของเธอเองนั้น ได้รับการฝึกฝนด้วยการฝึกปฏิบัติธรรมและเจริญสมาธิภาวนาทุกวันมิได้ขาด มาตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี
อีกทั้งนิมนิมยังสามารถ "ผ่านการสอบบัตรผู้ประกาศทีวีและวิทยุโทรทัศน์"
จากกรมประชาสัมพันธ์แห่งประเทศไทย สำนักนายกรัฐมนตรี
ได้ตั้งแต่เธออายุเพียง 19 ปี ช่วงวัยนั้นเธอกำลังเรียนหนังสืออยู่ที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ชั้นปีที่ 2 นิมนิมจึงต้องเรียนหนังสือไปด้วย และออกมาทำงานหารายได้ไปด้วย เมื่ออายุ
19 ย่าง 20 ปีเป็นต้นมา
เธอจึงมีโอกาสได้เริ่มต้นชีวิตการฝึกทำงานจริงๆ ไปพร้อมๆกับการฝึกวางตัวให้เหมาะสม
ในการออกสู่สังคมระดับสาธารณะ จากบทบาทหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าของบริษัทโฆษณาประชาสัมพันธ์ รวมทั้งเจ้าของสื่อสารมวลชนระดับจังหวัดและระดับภูมิภาค ที่ล้วนเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตของนักศึกษาสาวบ้านนอกอายุแค่ 20 ปี อย่างสาวน้อยนิมนิม
ทว่า!! สุภาษิตชาวจีน ได้กล่าวไว้ว่า :
คนไม่โชคดีตลอดไป ดอกไม้ไม่อยู่ได้ตลอดกาล
ฤา เจ้าดอกไม้ป่าที่หาญกล้าหอบอุ้มลูกชายอีกถึง3 ชีวิตเล็กๆ มาอยู่อาศัยดำรงชีพแบบไม่คุ้นเคยในป่าคอนกรีตอันมืดทะมึนในยามค่ำคืนแบบนี้ กำลังจะได้เวลาชะตาขาด!!
แล จักต้อง ถึงเวลา ปลิดปลิว จากโลกนี้ไป.....
จิตของนิมนิม "คิดถึงใบหน้าที่แสนน่ารักน่าทะนุถนอมของลูกชายตัวน้อยทั้งสามคน"
ในทันที!! ที่เธอรับรู้ถึงแรงกระแทกต่อร่างกายบางๆตัวเอง ซึ่งทุกๆส่วนคือผิวเนื้อกระดูกเส้นเอ็นศีรษะแขนและขา ได้ตกกระทบลงกับพื้นถนนคอนกรีตอันแข็งเย็นเยียบและเปียกเฉอะแฉะ เพราะสายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมามากขึ้นๆ ณ ใจกลางกรุงเทพมหานครที่วุ่นวายจ๊อกแจ๊กเต็มไปด้วยเสียงรถวิ่ง บีบแตร ผู้คนพูดคุย ตะโกน เป็นสารพัดเสียงแห่งการรีบเร่งดำเนินชีวิต ของมนุษย์ตัวเล็กๆจำนวนมากซึ่งแออัดกันใช้ชีวิตให้ผ่านไปให้ได้ในมหานครแห่งนี้
ก่อนที่มือดำๆยั๊วเยี๊ยมากมายจนนับไม่ถ้วนเต็มใต้พื้นถนนคอนกรีต
จะยื่นโผล่ขึ้นมาแตะสัมผัสกับกายเนื้อของนิมนิมได้ ทันทีที่ร่างของหญิงสาว
ผู้ทำงานหนักมาตลอดเดือนนี้ตกลงกระทบพื้นถนน
ทันใดนั้นเอง !!
"หยุดนะ !!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!"
อย่าบังอาจ แตะต้องร่างของนางผู้นี้ โดยเด็ดขาด!!!!!!"
สุระเสียงที่แผดดังสนั่น!!!!!! ด้วยพลังแห่งอำนาจความเด็ดเดี่ยวและโกรธเกรี้ยว
ดุจลำเสียงที่เปล่งออกมานี้ จะมีลูกไฟมฤตยู>>>>>> พุ่งออกมาทำลายล้าง
ทุกสรรพสิ่งที่หาญกล้าขัดคำสั่งอันดุดันโคตรน่ากลัวเสียงนี้ด้วยนั้น
"เสียงหนอ เสียงหนอ"
นิมนิม กำหนดสติรับรู้แห่งการได้ยินทางจิต จนลืมสนใจร่างกายเนื้อของตนเอง
ที่บัดนี้ตกกระทบนอนลงบนพื้นในท่านอนหงายตัวแผ่ไปกับพื้นถนน โดยร่างของเธอตกลงมา
อยู่ใกล้ขอบถนนทางด้านห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ย่านรัชดาภิเษก
" ว๊ายยยยยยยยยย!!!!!!
มีคนตกรถเมล์ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!!!!! ช่วยด้วย ๆ ๆ ๆ ๆ!!!!!!!!!!! "
เสียงหวีดร้องของประชาชนทั้งหญิงชาย ที่ยืนและเดินขวักไขว่กันอยู่บนขอบถนนรัชดาภิเษกในตอนนั้น ดังกรีดก้องขึึ้นพร้อมกันอย่างเซ็งแซ่!!!
คนที่ตั้งสติได้ ต่างรีบวิ่งลงมาที่พื้นถนน เพื่อให้ความช่วยเหลือแก่ร่างที่นอนหงายอยู่บนพื้นถนน ที่ซึ่งรถสารพัดชนิดกำลังบีบแตรเสียงดัง และพยายามวิ่งหลบหลีกกันไปมาอย่างชุลมุนวุ่นวายเป็นที่น่าหวาดเสี่ยวอันตรายที่สุด ต่อชีวิตเล็กๆที่นอนรอความตายอยู่กลางถนนแบบนี้
นิมนิม มองเห็นร่างทิพย์(กายใน)ของเธอเอง ถูกกระแทกอย่างรุนแรง
จากการตกลงกระทบพื้น ร่างทิพย์จึงลอยละลิ่วสูงขึ้นไปบนอากาศ
หลุดออกจากการสวมแนบสนิทอยู่กับร่างกายปกติ(กายนอก ,กายเนื้อ)
จิตของนิมนิมรับรู้ถึงความเย็นของอากาศ สายลม เม็ดฝน ที่ร่างทิพย์กำลังลอยละลิ่ว
เด้งห่างขึ้นไป ห่างไกลออกจากกายปกติ(กายนอก ,กายเนื้อ)ของเธอประมาณ 10 เมตรขึ้น
"ตาย!!!!!!! "
นี่คือคำกำหนดล่าสุดของจิตนิมนิม
ไม่เคยมีครั้งใดในชีวิตอายุ 40 ปี ของเธอที่จะรู้สึกกลัวความตาย
แบบกระทันหันมากขนาดนี้มาก่อน
"เรากำลังจะตายจริงๆใช่ไม๊?"
 จิตของนิมนิม เริ่มเสียสมาธิจดจ่อต่อการกำหนดรู้
"ลูกกกกกกกกกกก!!!!!
ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่!!!!!! !!!!!!!!!
ชั้นต้องกลับไปหาลูกๆก่อน !!!!!"


ขณะเดินขึ้นไปบนห้องอาหารของโรงแรมแอนด์รีสอร์ท
เพื่อรับประทานอาหารมื้อแรกในการมาพักผ่อนที่นี่เป็นครั้งแรกนั้น นิมนิม
ถูกลูกชายวัยกำลังอยากรู้อยากเห็นทั้งสามหนุ่มน้อย แย่งกันซักถาม
คุณแม่สาวโสดของพวกเขา เกี่่ยวกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูง
สมส่วนแข็งแรงสมชายชาตรี และมีบุคลิกเจ้าเสน่ห์โดดเด่นสะดุดตา
แต่ นิมนิมสามารถตอบลูกๆได้เพียงแค่ว่า เธอเดินเล่นเตะเกลียวคลื่น
มาตามริมชายฝั่ง แล้วจู่ ๆ! ก็มีคลื่นขนาดใหญ่ม้วนตัวขึ้นมากระแทกเธอ
จนทำให้เธอตัวเปียกและกำลังจะล้มจมลงไปในกระแสน้ำ เขาคนนั้น
มาจากไหนก็ไม่รู้?!! เขาเข้ามาดึงตัวของเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มคว่ำลงไปในทะเล
จนตัวของเขาและเธอ ต่างเปียกปอนไปด้วยกันเพราะน้ำทะเล
" แม่ก็ยังไม่ได้พูดคุยอะไรกับเขา ลูก ๆ ก็ตะโกนเรียกแม่ นี่ไงครับ
แม่เลยรีบขอบคุณเขา แล้วก็มากับพวกหนูนี่ไง หิวมากหละสิครับ
อยู่ในรถมาตลอดวัน ตอนแวะปั๊มน้ำมันก็ทานแต่ของกินเล่นกันหนิ
แม่่ก็หิวครับ อาหารมื้อนี้พวกเราจะต้องจัดหนักจัดเต็ม!! ทะเลทุกอย่างจัดมา "
นิมนิมเดินกอดคอลูกชายสองคนเล็ก คือณิวและณัท
เพราะเจ้าคนโต คือพี่เณศ เดินนำหน้าน้อง ๆ ไปก่อนแล้ว
ลูกชายทั้งสามคนคือดวงใจแก้วตาของนิมนิม
นับตั้งแต่พวกเค้าทะยอยเกิดมาบนโลกนี้ จวบจนแม่ผู้ให้กำเนิดชีวิตเล็ก ๆ
ของพวกเค้าต้องตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่มากที่สุดในชีวิต!!!! นั่นคือ
การขอหย่าจากพ่อผู้ให้กำเนิดลูก ๆ ทั้งสามคนเพราะปัญหาเรื่องศาสนา
ซึ่งไม่สามารถปรับให้ลงตัวในครอบครัวได้ อย่างที่ใจของอดีตสามีของนิมนิม
ต้องการ หลังจากที่ทั้งคู่ได้แต่งงานและอยู่กินร่วมกันมาครบปีที่ 10
เด็กชายตัวเล็ก ๆ ทั้งสามคน ในวันที่ครอบครัวต้องแตกแยกออกจากกันนั้น
จึงกลายเป็นเด็กชายลูกครึ่งอีสานแอนด์แขก ที่ขาดพ่อผู้ให้กำเนิดนับแต่นั้นเป็นต้นมา
เพราะนิมนิมขอเสียสละทรัพย์สินวัตถุต่าง ๆ โดยเธอยื่นร้องขอเพียง :
ให้เธอได้เป็นผู้มีสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรชายทั้งสามคน เพียงผู้เดียวตลอดไป เท่านั้น
เมื่อเดินเข้าไปถึงโต๊ะทานอาหารของทุกคนในครอบครัว นิมนิมขอตัวเดินกลับไป
ห้องพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มด้วยน้ำทะเลและเศษเม็ดทรายเล็ก ๆ
ก่อนที่เธอจะเดินกลับมาร่วมโต๊ะทานอาหารมื้อค่ำ ซึ่งเป็นเมนูอาหารทะเลสดใหม่
แสนอร่อย ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างสนทนากันไปพร้อมกับการรับประทานอาหาร
ส่งเสียงแข่งกัน ดูสนุกสนาน และเป็นครอบครัวใหญ่ที่แสนอบอุ่นในสายตาของผู้มองเห็น
ภายในระเบียงที่จัดเป็นห้องรับประทานอาหารแห่งนี้
มีนักท่องเที่ยวนั่งรับประทานอาหารหรือดื่มเครื่องดื่มกันอยู่ไม่ถึง 10 โต๊ะ
ทำให้แต่ละโต๊ะนั่งแยกห่างออกไปจากกันพอสมควร จึงไม่มีการรบกวนใด ๆ
หรือความเกรงอกเกรงใจใด ๆ สำหรับโต๊ะอื่น ๆ
พระอาทิตย์ตกทะเลและเหลี่ยมเขาไปเรียบร้อยแล้ว แสงดาวเล็ก ๆ
กำลังค่อย ๆ ส่องแสงระยิบระยับทอทาบผืนฟ้าอันมืดทะมึน
สายลมเย็นระรื่นจากทะเลพัดเข้าสู่ฝั่งตอนย่ำค่ำชวนให้เพลินกายเพลินใจ
ในขณะที่ นิมนิมและครอบครัวกำลังอิ่มเอมความอร่อยของอาหารทะเล
รวมทั้งความสุขกายสุขใจที่ได้มีโอกาสมาพักผ่อนที่เกาะเต่า
อันสงบเงียบและงดงามน่าหลงใหลแห่งนี้ อยู่นั้น
ณนนท์ เดินขึ้นจากทะเลเพื่อตรงไปยังห้องพักส่วนตัว
เขาจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เพราะชุดที่สวมอยู่นี้เปียกปอน
ด้วยน้ำทะเลและเศษทราย ในช่วงขณะที่กำลังล้างตัวและเช็ดตัว
เพื่อสวมเสื้อผ้าชุดใหม่อยู่นั้น ณนนท์ บ่นเบาๆกับตัวเองว่า
" เป็นสาวเป็นแส้อยู่แท้ ๆ แม่คุณเอ๊ย!
จู่ ๆ ทำไมมีไอ้หนุ่มตั้งสามคนมาตะโกนเรียกว่า แม่ แม่ครับ แม่ ????
สรุปคือ.... คงยกโขยงกันมาเที่ยวเกาะเต่ากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
ทั้ง กับสามี และลูก ๆ ที่โตเป็นหนุ่มกันแล้วใช่ไม๊วะ เนี่ย !!?? "
ณนนท์ สวมเสื้อยืดเสร็จเรียบร้อย ขณะเช็ดผมที่เปียกหมาด ๆ
แล้วเป่าให้แห้งอยู่นั้น เขายังมิวายพูดคนเดียวอย่างอัดอั้นตันใจต่อไปอีกว่า
" คุณชื่ออะไร? เป็นใคร? มาจากไหน? ก้อ ม่ายรู๊ ?
ก็ ผมนี่! ยังไม่ทันได้ถามอะไรคุณเล๊ย!!! ดันไปซะแล้ว !!
เฮ๊อออออ!!! ไอ้นนท์ นะ ไอ้นนท์ กูควรจะบอกมึงก่อนไม๊วะ ว่า
มึงไม่ควรรีบจ้ำอ้าวเข้าไปช่วยดึงตัวคุณเธอคนนั้นเอาไว้ เล๊ย! จริง ๆ
เสร็จแล้ว ก็ต้องมายืนบ่นๆๆ เป็นหมีกินผึ้ง แถมรู้สึกเหมือนโดนผึ้งต่อย!!
จนปากบวมเป่งพูดจาอาไร ก็ไม่ได้ แบบนี๊!!! โธ่ ๆ ๆ ๆ ๆ ชะตากรรมของไอ้นนท์ "
บ่นเสร็จผมแห้งพอดี ณนนท์ จึงเดินออกจากห้องพักส่วนตัว ลัดเลาะไป
ตามทางเดินเล็ก ๆ ที่ซึ่งปูพื้นด้วยหินธรรมชาติ ตรงไปยังห้องอาหาร
ของโรงแรมแอนด์รีสอร์ทเพื่อรับประทานอาหารเย็นเพียงลำพัง
เมื่อณนนท์ นั่งลงที่เก้าอี้ในห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว เสียงพูดคุยกัน
หลาย ๆ เสียงจากโต๊ะที่มีนักท่องเที่ยวนั่งอยู่เกือบสิบคน ซึ่งอยู่ถัดจากโต๊ะ
ของพระเอกคนดังไปประมาณครึ่งห้อง ดึงความสนใจตามปกติของมนุษย์ให้หันไปมอง
" อ้าว ! เอ๊ะ ! นั่นใช่แม่สาวสวยลูกดกกับคุณสามีของเธอไม๊นั่น? "
ณนนท์ ทำตาโตแทบจะทันที ที่มองเห็นนิมนิมนั่งอยู่กึ่งกลางของโต๊ะทานอาหารโต๊ะนั้น
ความคิดเดาของเขา เกิดขึ้นเองตามภาพจริงที่ได้พบเห็น เขาเชื่อว่า นิมนิมเป็นภรรยาผู้มีสามีและลูกชายหลายคน และครอบครัวของเธอเดินทางมาเที่ยวพักผ่อนช่วงปิดเทอมที่นี่
" จบกันไอ้นนท์ เอ็งแห้วหว่ะ!!
อุตส่าห์อยากทำความรู้จักกันซักหน่อย เป็นเพื่อนใหม่กันก็ยังได้
ไหงมีสามงสามีและลูกๆรอบกายแบบนี้ฟะ? เหอะ! เหอะ !! เหอะ!!!
เลิกคิดจะไปทักทาย ถามไถ่ ทำความรู้จักกัน ดีกว่า พับเลย! พับไปเลย! "
ณนนท์ส่ายหัวดิกๆไปมาเพียงคนเดียว ในขณะที่ทั้งสองตาของเขา
จ้องมองไปที่โต๊ะของครอบครัวนิมนิม ด้วยความคิดเดาที่ผิดไปจากความเป็นจริง


ณนนท์ ฮัมเพลงโปรดของตนเอง
(เพลง : สบตา นักร้อง :แอนเดรีย)
จบลง...
พร้อมๆกับเสียงร้องเพลง ของหญิงสาวนิรนามนางนั้น
หยุดลง...
จังหวะที่สาวคนนั้นหมุนตัวเป็นวงกลม อยู่ระหว่างพื้นทรายและเกลียวคลื่น
ซึ่งกำลังหมุนตัวซัดขึ้นฝั่งพอดี๊!พอดี!
จึงทำให้เธอหันหน้าตรงมายัง บริเวณที่ ณนนท์นั่งยกแก้วเบียร์ถือเอาไว้ในมือ
แต่สายตาทั้งหมดกำลังโฟกัสไปที่ตัวเธอ อย่างเผลอมีความสุข
เพลินไปกับการร้องเพลงคู่กับเธอ "ในแบบต่างคน ก็ต่างร้อง!!"
เป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขาแต่ละคน ผู้ซึ่งต่างก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เลยอ่ะ!!
นิมนิม มองเห็นผู้ชายที่ดูท่าทางจะหล่อเหลาล่ำและคมสันมากๆ คนนั้น
คนที่นั่งอยู่เพียงลำพังบนเก้าอี้ของโรงแรมแอนด์รีสอร์ทฯ ห่างจากโต๊ะของเขาไป
นิมนิม เห็นนักท่องเที่ยวนั่งดื่ม รับประทานอาหาร อยู่โต๊ะอื่นๆ จำนวนไม่ถึง 10 คน
เพราะสถานการณ์โควิท 19 ซึ่งส่งผลกระทบไปทั้งโลก นั่นเอง!!!!!!
"ใครกันนะ? ดูหล่อจัง!!
ลูกครึ่งฝรั่งอเมริกันเอเชียป่าว? นั่งคนเดียวซะด้วยสิ!!"
ความคิดของนิมนิมพรั่งพรูออกมาดุจกระแสน้ำ ในขณะที่หยุดการเคลื่อนไหว
แล้วมองจ้องไปที่ใบหน้าของชายแปลกหน้าคนนั้นตรงๆ
ณนนท์ รู้สึกเหมือนมีแรงพลังดึงดูดแกมบังคับควบคุม!!!!
ให้เขารีบลุกขึ้นยืน! แบบไม่ได้นัดหมายในใจตนเองล่วงหน้า
เหมือนเขากำลังกลัว!!?? กลัวว่าภาพของสตรีแปลกหน้าคนนี้
จะgเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา อะไรแบบนั้น????!!!!!!
ซึ่งเขาเอง ก็ไม่เข้าใจ สิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่นี้ เช่นกัน
( กูเป็นไรว๊าาาาาา? )
เขาวางแก้วเบียร์ไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเอี้ยวตัวเดินหลบ
ออกจากเก้าอี้ไม้แบบนั่งเอกเขนกสบายๆ
เพื่อจะเดินตรงไปยังร่างสมส่วนสันทัด และหน้าตาที่ดูดีน่าสนใจ
ของสุภาพสตรีเจ้าของเสียงร้องเพลง ที่ไพเราะเสนาะโสต เพลงนั้น
ช่วงระยะห่างแค่เพียงไม่เกิน 200 เมตร จากเก้าอี้บนหาดทรายรี
ที่ซึ่ง ณนนท์ผุดลุกขึ้น แล้วกำลังเดินตรงมาหานิมนิมนั้น
เธอมองเห็นหน้าตาของเขาไม่ถนัด เนื่องจากณนนท์เอาไว้เสียสนิท
เธอจึงไม่อาจเดาได้ว่า บุรุษคนที่กำลังเดินก้าวยาว ๆ เสมือนเขากำลัง
จะตรงมาหาจุดที่เธอยืนอยู่ คนนั้น! เขาคือพระเอกทีวีชื่อดัง
ระดับเอเชียที่ใครๆก็อยากเข้าใกล้
จู่ๆ มีลมชายฝั่งพัดอย่างแรง!!! จนเศษทรายบนชายหาด ของ หาดทรายรี
ปลิวตามลมขึ้นมา แล้วเกล็ดทรายละเอียดก็ กระเด็น! เข้าตาคู่กลมโตของนิมนิม
พร้อม ๆ กับเกลียวคลื่นขนาดใหญ่กว่าปกติ ที่ม้วนตัวเป็นเกลียวขนาดใหญ่
หมุนขึ้นฝั่งกระแทก!!ลำตัวของนิมนิมเข้าพอดี บริเวณช่วงกลางลำตัวลงไป
จนมิดเท้าทั้งสองข้าง เกลียวคลื่นและสายน้ำแตกกระจายออก
รอบๆกายของเธอทุกทิศ จนมองเห็นแค่ช่วงศีรษะลงไปถึงช่วงอกเท่านั้น
นิมนิม ยกมือขึ้นมาขยี้ตาตามสัญชาติญาณ พร้อมๆกับหลับตาปี๋
ด้วยความเจ็บ!และเคือง!ในดวงตา
เมื่อถูกเกลียวคลื่น หมุนขึ้นมากระแทก!! ร่างของเธอ ในระดับช่วงกลางลำตัว
ลงไปจนมิดเท้า เช่นนี้ เสื้อของเธอจึงเปียกน้ำทะเลจนแนบกาย
นิมนิมจึงไม่สามารถระมัดระวังตัวเองในขณะที่หลับตาและขยี้ตาอยู่นั้นได้
ร่างโปร่งบาง สมส่วน ของม่ายสาวอายุ 51 ปี (แต่หากดูจากภายนอก
สายตาของผู้คนจะนึกกันเอาเองว่า เธอน่าจะเป็นหญิงสาวอายุระหว่าง
25- 27 ปีเท่านั้นเอง) จึงเซเอียงถลาอย่างแรง!!!!!! ไปตามแรงคลื่นกระทบ
"ว๊ายยยยย!!!!"
นิมนิมอุทานแบบกระทันหันอย่างตกใจ!!!! แต่กลับมีมือ สองมือ
แขนสองแขน ที่เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งบึกบึน มาโอบดึงร่างเล็กๆ
ที่กำลังเซถลาจะล้มลงไปพร้อมเกลียวคลื่น ที่ซึ่งกำลังม้วนตัวลงสู่ทะเลลูกนั้น
เอาไว้จนได้
ณนนท์ มองเห็นแล้วว่า จู่ ๆ ก็มีกระแสลมทะเลพัดแรงขึ้นแบบกระทันหัน!!!
จากตอนแรก ที่เขาเดินก้าวยาว ๆ จึงเปลี่ยนเป็นเดินแกมวิ่ง
เพื่อให้เขาสามารถมาถึงตัวของสตรีร่างสมส่วน ผู้แลดูอ่อนวัยกว่าเขาแน่ๆ นางนี้
ณนนท์ วิ่งมาทัน จึงรีบคว้าเอวของเธอเอาไว้ได้!!
ก่อนที่เธอจะเซถลา แล้วล้มจมลงไปในกระแสน้ำเค็ม พร้อม ๆ กับ
เกลียวคลื่นที่ขมวดตัวเป็นก้อนใหม่ในขาลง...
เขาใช้ทั้งสองมือและสองแขนที่กำยำแข็งแรงสมส่วนของเขา
จากผลของการออกกำลังกาย และเล่นฟิตเนสเป็นประจำมาตลอด
ดึงและกอดตัวเบา ๆ ร่างบางงดงามนั้นเอาไว้ แล้วกระชากนิด ๆ
เข้ามาหาตัวของเขา เพื่อมิให้ร่างกายเธอกับร่างของเขาต้องจมลงไป
ในพื้นทรายที่กำลังยุบตัว!!!อยู่ใต้กระแสน้ำ ซึ่งหมุนเป็นเกลียว!!
ตีขึ้น ตีลง!!! อย่างค่อนข้างแรงในขณะนี้


นิมนิม รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ!!!!!
ในช่วงเวลา..... ที่ร่างของเธอถูกดึงเข้าไป กอดเอาไว้
ในอ้อมกอดอันแข็งแรงบึกบึนของผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ ...???????
" พี่พี พี่พี พี่พี ????? "
นิมนิม ได้ยินเสียงของเธอเองเรียกชื่อนี้ดังอยู่ลึก ๆ ในใจ
ในทันทีทันใด! ที่ร่างกายของเธอสัมผัสกระทบเข้ากับร่างกายของ ณนนท์
ร่างกายของคนทั้งสอง
ต่างเปียกปอนด้วยน้ำทะเลซึ่งกระเซ็นมาถูกเส้นผมบนศีรษะ
ณนนท์ ตกอยู่ในภวังค์อันลึกลับไปชั่วขณะหนึ่ง!!!!!
เขาจ้องมองใบหน้าของสตรีแปลกหน้าผู้นี้อย่างงงงวย
เขารู้สึกเหมือน..... คุ้นเคย!! แต่..... ก็ไม่เคยรู้จักมาก่อน???
" น้องหนู น้องหนู น้องหนู "
ณนนท์ ได้ยินเสียงในจิตของเขาเอง กำลังเรียกชื่อๆหนึ่งขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ!!
เป็นชื่อของใครสักคนหนึ่ง เป็นคนที่เค้ารัก คิดถึง โหยหา...และผูกพันมากเหลือเกิน
ณนนท์ เห็นภาพซ้อนของผู้หญิงตรงหน้า
ผู้ที่เขากำลังกอดดึงตัวของเธอเอาไว้นี้!! เป็นภาพของสตรีสาวรุ่น
ผู้งดงามอ่อนหวานเยี่ยงสุภาพสตรีไทย ในยุครัชสมัยของรัชกาลที่ 5
แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เธอผู้นี้สวมเสื้อผ้าไหมละเอียดสีม่วงอ่อน ปักฉลุตามไหล่,แขน
และชายเสื้อด้วยผ้าลูกไม้ลายดอกไม้อันงดงามอ่อนหวาน เธอสวมผ้าถุงผ้าไหมทอมือ
ลายไทยวิจิตรบรรจงตามแบบสมัยนิยมในยุคนั้น ซึ่งมีสีสันงดงามขับกับสีเสื้อ
และสีผิวของสตรีวัยดรุณนางนี้ ทำให้แลดูผ่องพิศอ่อนหวานละมุนละไม
สมกับเป็นกุลสตรีไทยที่ดูเพียบพร้อมด้วยรูปร่างหน้าตา กิริยามารยาท
รวมทั้งการแต่งกาย เธอสวมรองเท้าคัทชูสีครีมส้นสูงประมาณหนึ่งนิ้วครึ่ง
ใบหน้ารูปไข่อันงดงามราวกับภาพวาดของจิตรกรไทย อยู่ในกรอบของผมยาวสลวย
สีน้ำตาลเข้มเลยบ่าไปทางด้านหลัง ผมด้านหน้าปิดหน้าผากทรงหน้าม้าปัดนิด ๆ
สวมที่คาดผมเล็ก ๆ ซึ่งทำจากไข่มุกสีชมพูอ่อนเรียงกันส่องประกายแวววาว
ขับดวงตากลมโตคู่นี้ ให้ดูงดงามตรึงตาตรึงใจอย่างบอกไม่ถูก.....
"แม่คร๊าบ แม่คร๊าบ คุณแม่คร๊าบบบบ!!!!!!"
เสียงตะโกนเรียกมาจากบนฝั่งด้านโรงแรมแอนด์รีสอร์ท
ดังขึ้นประสานกันอย่างต่อเนื่อง เกิดจากลูกชายทั้งสามหนุ่มน้อยของนิมนิม นั่นเอง
ซึ่ง ได้ช่วยดึงภวังค์ของคนทั้งคู่ ที่กำลังกอดดึงร่างกันเอาไว้ ท่ามกลางเกลียวคลื่น
ทะเลยามเย็นที่กำลังซัดขึ้นซัดลงบนชายหาด ส่งผลทำให้ร่างของหญิงชาย
ที่ซึ่งต่างก็เป็นคนแปลกหน้าของกันและกันนั้น เปียกปอนด้วยน้ำเค็ม
ทั้งคู่ต่างผงะ!! ออกจากกันแทบจะในทันทีที่รู้สึกตัวต่อปัจจุบันกาลนี้
" คุณ!!!! " " อุ๊ย!!!!! "
นิมนิม อุทานด้วยความตกใจปนประหม่า หน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกตัว!
เมื่อเริ่มตั้งสติได้ ความรู้สึกตัวทำให้เธอพยายามดิ้น
เพื่อเอาตัวเองผละออกจากการถูกกอดดึงร่างเล็กบอบบางของเธอ
ด้วยอัอมแขนที่ล่ำสันแข็งแรงของชายแปลกหน้าหน้าตาคมเข้มหล่อเหลา
ทั้งหมดล้วนเป็นไปด้วยสัญชาติญาณของมนุษย์ทั่วไป
" เอ่อ!!!!! "
ณนนท์ สะดุ้งจากภวังค์ และสะบัดหน้าของตนแบบงงๆ
เขารู้สึกตื่นตัวและเก้อเขิน ผิดกว่าปกติวิสัยของเขา ซึ่งเป็นถึงดาราชื่อดัง
ระดับเอเชีย สาธารณะบุคคลผู้ต้องเผชิญกับการพบปะผู้คนมาตลอด
สิบกว่าปี จนกลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับการวางตัวของเขา
ณนนท์ มองจ้องหน้าหญิงสาวแปลกหน้าผ่านทะลุแว่นตากันแดดสีเข้ม
เธอผู้ซึ่งมีน้ำเสียงที่แสนไพเราะ เมื่อยามเธอร้องเพลงอย่างมีความสุขสบายใจ
เมื่อเขาได้มาเห็นเธอใกล้ๆ เช่นนี้ ณนนท์รู้สึกคุ้นเคยและถูกชะตากับเธอ
ขึ้นมาเองอย่างประหลาด!? ความรู้สึกนี้รุนแรงจนทำให้เขาเองรู้สึกประหม่า
อย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นต่อความเป็นความปกติของเขาสักเท่าไหร่
เขาจึงต้องรีบพูดแบบติดๆขัดๆ ออกไป เพื่อแก้ความเก้อเขินของตัวเอง
" คือ..?.. ผมมาช่วยคุณครับ "
" เอ่อ!! คุณ...?.."
ใช่ ! เธอเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสวยมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นี้ ซึ่งเป็นประกายวิบวับเปลี่ยนไปตามอารมณ์
ของเจ้าของดวงตา ดั่งมีประกายดาวเล็กๆซุกซ่อนอยู่ข้างใน แต่สิ่งที่สำคัญมากที่สุด
คือ ทำไมณนนท์ จึงรู้สึกเหมือนเคยรู้จักเธอและได้พบเจอกันมาก่อนแล้ว?
อะไรทำให้เขารู้สึกในเรื่องนี้แบบตะหงิด ๆ อยู่ในใจ ??
จนเขาเอง อยากชวนเธอไปนั่งที่โต๊ะซึ่งเขานั่งอยู่ก่อนแล้ว
เพื่อจะได้แสดงความเป็นมิตรและขอทำความรู้จักกับเธอให้หายสงสัยกันไปเลย!
ทว่า..... ยังมิทันที่ณนนท์ จะเอ่ยปาก
ชวนเธอไปนั่งที่โต๊ะเพื่อทำความรู้จักกัน
ร่างบอบบางสมส่วนของนิมนิม ก็รีบขยับออกจากการกอดรัดของเขา
จนเป็นอิสระ เธอถอยหลังขึ้นไปยืนบนชายหาดที่เกลียวคลื่นซัดไปไม่ถึง
นิมนิม ไม่รู้จักว่าณนนท์ คือพระเอกละครทีวีคนดังของเมืองไทย
เพราะเธอไม่ได้มีเวลาดูรายการบันเทิงทีวีมานานนับสิบปีแล้ว เธอจึงหันหน้ามา
จ้องมองเขาอย่างอายๆ ด้วยแววตาที่แสดงความรู้สึก "ขอบคุณ"
" คุณ เอ่อ!....
ขอบคุณมากนะคะ ที่กรุณามาช่วยดึงตัวฉันเอาไว้
ก่อนที่คลื่นจะปะทะ จนล้มลงไปเปียกปอนทั้งตัว "
นิมนิม รีบพูดแสดงความขอบคุณด้วยน้ำเสียงประหม่าสูงสุด
พร้อมกับยกมือทั้งสองขึ้นพนมไหว้ณนนท์ อันเป็นการแสดง
ความขอบคุณตามวิถีแห่งมารยาทไทย ที่สุภาพและงดงาม
" ไม่เป็นไรครับ สบายมาก ฮะฮ่า!
ผมดีใจมากกว่า ที่ดึงคุณไว้ได้ทัน เอ่อ! ว่าแต่...
คุณร้องเพลงไพเราะมาก ๆ นะครับ สงสัยชอบร้องเพลงใช่ไม๊ครับ? "
ณนนท์ ก้มลงมองดูเสื้อเชิ้ตที่เปียกน้ำบางส่วนของตัวเอง
พร้อม ๆ กับ เอ่ยคำสนทนากับสาวแปลกหน้าไปด้วย
" แม่คร๊าบ! แม่ครับ!! แม่!!!!!!!
น้าต่ายและทุกคนออกมานั่งรอที่โต๊ะอาหารเย็นแล้วครับ
พวกผมหิวมากด้วยครับ แม่!!!! รีบไปที่โต๊ะกันเถอะคร๊าบ
ปะแม่ป่ะ! เพราะความหิว ไม่เคยปราณีใคร !! "
เจ้าหนุ่มน้อยหน้ามลทั้งสามคนของนิมนิม ซึ่งกำลังเดินแกมวิ่ง
และกระโดดโลดเต้นตามประสาวัยรุ่น ลงมาที่ชายหาดจนมาถึงตัวนิมนิม
รีบแข่งตะโกนร้องชวนคุณแม่ที่ยังสาวของพวกเค้า ให้รีบเดินกลับขึ้นไป
ที่ด้านบนของโรงแรมฯ พร้อมกับลูก ๆ เดี๋ยวนี้!!!!
" เอ่อ! ลูก ๆ มาตามแล้วค่ะ เด็ก ๆ คงหิวหนักมาก
เพราะเดินทางตลอดวัน ฉันขอขอบคุณจากใจอีกครั้งนะคะ
ที่กรุณาเข้ามาช่วยฉันไว้ในครั้งนี้ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ
 ขออนุญาตไปร่วมโต๊ะกับครอบครัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ "
นิมนิม รีบพูดอย่างเกรงใจ ณนนท์ ผู้ซึ่งกำลังชวนสนทนา
แต่เธอไม่สามารถอยู่ตรงนี้ต่อได้ เธอจึงปิดฉากการสนทนา
กับชายหนุ่มผู้มีรูปร่างหน้าตาเท่ห์สะดุดใจ ผู้ซึ่งเธอไม่เคยรู้จักเขามาก่อน
ว่าเขาคือใคร? ด้วยการยกมือไหว้ พร้อมกับพูดว่า
"สวัสดีค่ะ"
อย่างนุ่มนวลงดงาม แล้วเธอก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มสวยละมุนละไม
ตามแบบฉบับของเธอให้ณนนท์ ก่อนจะหันหลังกลับ
จูงมือลูกชายของเธอ เดินตามกันไปด้านบนทั้งสี่คนแม่ลูก
ณนนท์ ยืนค้าง แบบงงๆ!!
เขาไม่เคยพบเจอการกระทำแบบง่าย ๆ ตรงไปตรงมา
และช่างซื่อสัตย์ต่อความคิดของตนเอง ในแบบที่ผู้หญิงแปลกหน้า
คนนี้กำลังทำกับเขามาก่อน จริงๆ!!
เขาทึ่ง! อึ้ง!และ พูดอะไรไม่ออก! ได้แต่ยืนทำตาปริบๆ
อ้าปากค้าง.... คำพูดที่กำลังจะพูดต่อ... แต่กลับไม่ได้พูด....
" เอ่อ! คุณ?!.....
อ้อ!? ครับ! ได้ครับ!!
อ๊าวววว!!!!!!!!!!! เดี๋ยวครับคุณ! "
พระเอกละครทีวีคนดังระดับแถวหน้าในโลกมายามากว่ายี่สิบปี
ยืนหันรีหันขวาง ซ้ายที! ขวาที! อยู่เพียงลำพังบนชายหาด
ความคิดของณนนท์ประดังพรั่งพรูในใจ
" เธอไม่รู้สึกตื่นเต้นดีใจอะไรเลยรึนี่?
ชั้นเป็นถึงพระเอกชื่อดังนะเว๊ย!!!!
เฮ๊ยยยย!!!!! หรือว่าเธอจะไม่รู้จักเราจริงๆวะ ????? "
เฮ๊ออออออ!!!!!! คือ.. กู.. งง.. มาก.. ว๊อยยยยยยย!!!!!
งงกว่านี้ ม่ายมีอีกแล๊ววววว!! โอ๊ยยยยย!!!!! เกิดอะไรขึ้นวะนี่????


ร่างโปร่งบางสมส่วน ความสูงเพียง 163 เซนติเมตรของนิมนิม
ถูกดึงเข้าไปแนบกับแผ่นอกแข็งแรงกว้างใหญ่บึกบึน ของบุรุษ
รูปร่างสูงประมาณ 182 เซนติเมตร คนแปลกหน้าที่สวมแว่นกันแดดสีดำ
เสื้อเชิ๊ตสีน้ำเงินเข้มลายเล็กๆกับกางเกงยีนส์ตัดขาเลยครึ่งเข่า
คล้ายๆ เสื้อผ้าสไตล์เดียวกัน กับที่นิมนิมสวม
ทั้งสองร่างต่างเปียกปอนน้ำทะเลไปพร้อมๆกัน
นับได้ว่าชะตาลิขิตให้พบกัน
แนวเปียกๆเค็มปะแล่ม! ปะแล่ม!! ท่ามกลางบรรยากาศ
แสนสวยโรแมนติกซะมากมาย ของวิวยามพระอาทิตย์ตกทะเล
บนชายหาดที่สวยงามมากแห่งหนึ่งในเมืองไทย.....
"อุ๊ยยยย!!!"
นิมนิม อุทานอย่างตกใจ!! ปนโล่งใจ(เฮ๊อ!!!)
ที่ร่างกายของตนเองไม่ได้จมลงไปในสายน้ำทะเล
พราะสิ่งที่นิมนิมขี้เกียจทำมากที่สุด!! หนึ่งในสิบลำดับ นั่นก็คือ
การอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แบบรีบๆ นั่นเอง
"คุณ!! ไม่เป็นอะไรใช่ไม๊ครับ?!"
อุ๊บ!!!!! คำทักทายโคตรพระเอ๊กพระเอกหวะ!!
(ณนนท์ เผลอคิดคนเดียว)
"เหมือนกำลังแสดงละคร เป๊ะเวอร์! เลยตู"
เขาเผลอแว๊บ!คิดต่อ)
นิมนิม เงยหน้าขึ้นจ้องหน้าบุรุษร่างงามที่เป็นฮีโร่
ผู้เข้ามาช่วยเธอจากกการถูกคลื่นซัดจมหาย
แต่เพราะเกล็ดละเอียดของผงฝุ่นทรายที่ปลิวลอยตามกระแสลม
จนเข้าไปในดวงตาคู่งามของเธอ ทำให้เธอลืมตาได้ไม่ถนัด
อีกทั้งยังกระพริบตาถี่ๆ มีน้ำตาไหลออกมา.... เพราะความขัดเคือง
จากการมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในลูกตาในขณะนั้น
ณนนท์ รู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก!!
ในทันที ที่เขาได้มีโอกาสใกล้ชิดและจ้องมองใบหน้าคมขำ
งดงามผ่องใสของสตรีแปลกหน้าผู้นี้
ความรู้สึกแรกสัมผัส.. เสมือนเธอกำลังกระจ่างเข้าไป
ถึงในหัวจิตหัวใจลึกๆของเขา แทบจะ!
ในทันที!! ทันใด!!! อย่างบอกไม่ถูก
พระเอกหนุ่มโสดหล่อเหลาชื่อดัง อึ้ง!!!!
เหมือนถูกดึงเข้าไปอยู่ในภวังค์ใดภวังหนึ่ง อย่างมิทันรู้เนื้อรู้ตัว!!
เขารู้สึกคุ้นเคยกับกิริยาท่าทาง ที่กำลังทำอยู่ขณะนี้
กับสุภาพสตรี ผู้ซึ่งไม่เคยรู้จักกันมาก่อนคนนี้ มากเหลือเกิน....
 ( เหมือนเราเคยทำ? เหมือนเราเคยทำแบบนี้? กับ...????
ณนนท์ถามคำถามในใจตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอย่างงุนงง
บอกไม่ได้ว่าเพราะเหตุใด? มีแต่ความรู้สึกที่รุนแรงกระเพื่อมขึ้น...
ในจิตลึกๆ ..... )
"แก้วดอกนี้หอมยวนฤดีพี่อยู่ทุกวัน
กลิ่นเจ้านั้น
สัมพันธ์ใจพี่ปองภักดีเสมอ
น้องงามผ่องพรรณ
ทุกคืนพี่ฝัน
ทุกวันพี่เพ้อ
พี่รักเธอด้วยวิญญาณสะท้านใจ
แก้วใจจ๋ารู้ตัวไหมว่างามน่าภิรมย์
โอพระพรหม
คงปั้นเสกสรรให้สดใส
สวยปนโศก
หวานปนเศร้ายั่วเย้าใจ
แก้วผ่องใส
แม้อยู่ในความมืดเอย
แก้วใจจ๋ารู้ตัวไหมว่างามน่าภิรมย์
โอพระพรหม
คงปั้นเสกสรรให้สดใส
สวยปนโศก
หวานปนเศร้ายั่วเย้าใจ
แก้วผ่องใส
แม้อยู่ในความมืดเอย"
(เพลง : ดอกแก้ว ศิลปิน : สุเทพ วงศ์กำแหง)
ส่วนนิมนิม เมื่อร่างกายของตนถูกดึงเข้าไปตกอยู่ในอ้อมแขนอันแข็งแรงล่ำสัน
ของชายหนุ่มแปลกหน้า! ใบหน้าและลำตัวช่วงบนของเธอหมุนคว้างเข้าปะทะเบาๆ
กับแผ่นอกกว้างผึ่งผายของเขา เธอรู้สึกตกใจ! แปลกใจ!!
แต่กลับมีความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก!!!!??? เกิดขึ้นพร้อมๆกัน........
นิมนิม เห็นตัวเองสวมชุดไทยในยุคสมัยของรัชกาลที่5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
เธอสวมเสื้อผ้าไหมละเอียดสีม่วงอ่อน ปักฉลุตามไหล่,แขน และชายเสื้อ
ด้วยผ้าลูกไม้ลายดอกไม้อันงดงามอ่อนหวาน นิมนิมสวมผ้าถุงผ้าไหมทอมือ
ลายไทยวิจิตรบรรจงตามแบบสมัยนิยมในยุคนั้น ซึ่งมีสีสันงดงามขับกับสีเสื้อ
และสีผิวของหญิงสาวชาวไทยผู้กำลังอยู่ในวัยดรุณสดใส ให้แลดูผ่องพิศ
อ่อนหวานเป็นกุลสตรีไทย ที่ดูเพียบพร้อมด้วยรูปร่าง หน้าตา กิริยา มารยาท
รวมทั้งการแต่งกาย เธอสวมรองเท้าคัทชูสีครีมส้นสูงประมาณหนึ่งนิ้วครึ่ง
หญิงสาวผู้เป็น "คุณหนู" เพียงคนเดียว
ในจวนของท่านปลัดอาวุโสฯ กำลังยืนเขย่งตัว เงยหน้าขึ้น
ชมความงดงามของช่อดอกแก้ว ซึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่งสีขาวสะอาดสะอ้าน
ดอกไม้ที่คุณหนูมรกตได้ช่วยคุณแม่ปลูกลงดินเมื่อสองปีก่อน
บัดนี้กำลังผลิดอกแตกกิ่งก้านใบกลายเป็นต้นไม้พุ่มขนาดกลาง
อยู่ข้างเรือนไมัสัก คุณหนูมรกตอดใจไม่ได้ จึงยกมือขวาขึ้น
เพื่อหมายจะเอื้อมไปจับช่อดอกแก้วอันงดงามสวยสมบูรณ์
ซึ่งอยู่สูงกว่าใบหน้าของเธอ
จู่ๆ ! ผึ้งตัวเล็กๆ บินฉวัดเฉวียน!!! อยู่ใกล้ศีรษะ
ของคุณหนูมรกต มันทำให้เธอตกใจเพราะกลัวถูกผึ้งต่อย!!
เธอจึงเอียงตัวหลบวูบแบบกระทันหัน!
เพื่อให้พ้นจากเจ้าแมลงตัวเล็กๆแต่มีพิษแสนร้ายกาจตัวนั้น
จนทำให้ร่างสูงโปร่ง บอบบาง สมส่วน และงดงามด้วยวัยสาวแรกรุ่น
ของเธอสูญเสียการทรงตัว เซถลา!! ตัวเอียงจะล้มลงกับพื้น!!
" น้องหนู ระวังครับ!! "
พลัน! เสียงทุ้มนุ่มที่เธอรักและคุ้นเคย ก็ดังขึ้นข้างๆหู
ร่างกายที่เอียงถลาจะล้มคว่ำลงไปแล้วนั้น
ถูกกอดเอาไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่จะเซล้มลงไปบนพื้นดิน
" พี่พี "
คุณหนูมรกต ออกเสียงอุทานเรียกชื่อชายหนุ่มวัยรุ่นราวคราวเดียวกัน
ในทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น แล้วอยู่ใกล้ชิดกับใบหน้าของเขา จนตาสบตา
" พี่พี ระวังผึ้งด้วยค่ะ "
เธอรีบพูดต่อด้วยความห่วงใยในตัวของบุรุษ ผู้มาอุ้มร่างเธอเอาไว้ได้ทันเวลา
ช่วยให้เธอไม่ต้องล้มคะมำลงไปกับพื้น จนอาจบาดเจ็บและเปรอะเปื้อน
" ยังจะมาห่วงพี่อีกนะเรา ห่วงตัวเองก่อนเถอะ!
จะถลาล้มลงดินไปแล้วนั่น!! "
ปฐพี รีบดุเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอันแสดงถึงความห่วงใยและความรัก
ที่มีให้ต่อสตรีสาวน้อยผู้งดงามที่สุดในจิตใจของเขา
นับตั้งแต่เธอได้เกิดมาบนโลกใบนี้จนถึงบัดนี้
ขณะที่แขนทั้งสองแขนของปฐพี ยังกอดยึดตัวของสุภาพสตรีสาวรุ่นน้องเอาไว้
คุณหนูมรกต จึงค่อยๆใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างยันแผ่นอกกว้าง
ที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีครีม มีกระดุมปิดถึงลำคอของบุรุษหนุ่มน้อย
ผู้มีรูปร่างหน้าตาอันหล่อเหลา เป็นที่สะดุดตาดึงดูดใจสตรีทุกคนที่ได้พบเจอ
และยังเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว ผู้ซึ่งเธอรักและสนิทสนมด้วยมากที่สุด
นับตั้งแต่เธอลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้
นอกเหนือจาก "คุณพ่อ" ของเธอ ซึ่งหมายถึงท่านปลัดอาวุโสคำสอนฯ
ผู้เป็นเจ้าของจวนอันงดงามสงบสุข แห่งนี้
" แหม! น้องหนูไม่เป็นอะไรดอกค่ะ พี่พีอย่าห่วงนักเลย
แค่หลบผึ้งกลัวมันต่อยหน้า แค่นี้เอง!! แหะ! แหะ! "
คุณหนูมรกต รีบตอบเสียงอ่อยๆ เมื่อสบตากับดวงตาคมเข้ม
บนใบหน้าที่ค่อนข้างบึ้งของบุรุษหนุ่ม ผู้เป็นดุจพี่ชายแท้ๆเพียงคนเดียวในโลกของเธอ
" แค่นี้เอง!!?
โห! นี่ถ้าพี่มาอุ้มไว้ไม่ทันนะครับ
ป่านนี้จะหัวทิ่มลงไปนอนกับดินแล้วกระมังสินะนี่?
ยังจะมาพูดอีก โตเป็นสาวแล้วนะครับน้องหนู
อย่าทำให้คุณท่านหญิงแม่ต้องบ่น สิครับ
จะเด็ดดอกแก้วก็ไปเอาไม้มาสอยมันได้ ไม่ใช่ มาเขย่งๆ
จะดึงเอา ให้ทันใจตัวเองจนกลายเป็นแบบนี้ "
ปฐพี บ่น ๆ ๆ ด้วยความรักห่วงใยและความเคยชิน
ต่อสตรีรุ่นดรุณแสนสวยผู้อ่อนวัยกว่าเขา ผู้ซึ่งเป็น "คุณหนูในจวนแห่งนี้"
เพียงหนึ่งเดียว และถูกเลี้ยงดูคู่กันมากับเขา นับตั้งแต่คุณหญิงสวาทฯ
คลอดบุตรคนแรกและเป็นลูกในไส้จริงๆ เพียงผู้เดียว ของ
ท่านปลัดอาวุโสฯ คำสอน กับ คุณหญิงสวาทฯ
พร้อมๆกับการเติบโตของชีวิตลูกกำพร้าของเขาเอง ที่ซึ่งได้อาศัยความรัก
ความเมตตากรุณาปรานีอย่างมากมาย จากท่านผู้เป็นบุพพการีของเธอคนนี้


นิมนิม เช็ดดัวหลังอาบน้ำ และเลือกแต่งตัวด้วยชุดสบายๆ
คือเสื้อผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนเนื้อโปร่งลายการ์ตูนเล็กๆ กับกางเกงยีนส์ตัวเก่า
ตัดขาจนสั้น ในระดับเหนือหัวเข่าประมาณ 2 นิ้ว
เธอตั้งใจเดินออกไปนอกเรือนที่พัก เพื่อชมวิวของเกาะเต่า
หามุมถ่ายภาพสวยๆ โพสท์โชว์ในเฟสบุ๊คกับอินสตาแกม
นิมนิม จึงเลือกสวมรองเท้าแตะสีเขียวเข้มอมฟ้าซึ่งพกใส่กระเป๋ามาจากที่บ้าน
เธอพึ่งสระผมใหม่จึงยังไม่รวบผม แต่หวีและปล่อยสยายรับลมตามธรรมชาติ
เธอกับครอบครัวเลือกพักที่โรงแรมแอนด์์รีสอร์ทซึ่งอยู่ใกล้หาดทรายรี
เพราะเช็คข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวในกูเกิ้ลมาแล้ว ทราบว่าถ้ามาเที่ยวเกาะเต่าทั้งที
สายชิงริมหาด!!! ต้องไม่พลาดแวะไปเช็คอินที่นี่ คือ "หาดทรายรี"
ซึ่งเป็นชายหาดที่ยาวที่สุดในเกาะเต่า มีหาดทรายขาว ๆ ทอดยาว
เป็นระยะทางกว่า 2 กิโลเมตร และมีระดับน้ำไม่สูงมาก
สามารถลงเล่นน้ำสบายๆ น้ำใสๆ ถ่ายภาพ ถ่ายวีดีโอเก็บไว้
เป็นที่ระลึกและความทรงจำกันไปได้ตลอดกาล
ที่หาดทรายรีแห่งนี้ ยังสามารถเดินเล่นริมหาดทรายได้ชิลสุด ๆ ไปเลย
จึงถูกอกถูกใจ ความชอบเปลือยเท้าเปล่า เดินเล่นบนหาดทรายของนิมนิม
เป็นอย่างมาก
เพราะทั้งบรรยากาศดี และเงียบสงบ ด้วยความเป็นคนที่ชอบความเป็นส่วนตัว
ในเวลามาพักผ่อนท่องเที่ยว ที่นี่จึงเหมาะมากๆทีเดียวสำหรับเธอ
และยังมีจุดชมพระอาทิตย์ตกที่สวยงาม ซึ่งนิมนิมชอบดูมากที่สุดอีกด้วย
นิมนิม เตรียมรองเท้าแตะที่สานจากวัสดุธรรมชาติใส่กระเป๋าเดินทางมาด้วย
ก่อนทานอาหารเย็นซึ่งเป็นมื้อแรกของการมาเที่ยวครั้งแรกในชีวิตที่เกาะเต่า
เธอตั้งใจจะไปยืนชมพระอาทิตย์ตกทะเลบนหาดทรายรีคนเดียว นิมนิมหยิบหูฟัง
ฟ้าสดซึ่งถูกออกแบบเป็นปลาโลมาหนึ่งตัวกระโดดอยู่บนศีรษะของผู้สวมหูฟัง
เสียบเข้ากับมือถือส่วนตัว ก่อนเดินฟังเพลงอย่างอารมณ์เบิกบานออกจากห้องพัก
เวลา 17.45 นาที บนหาดทราย สีนวลขาวสวยสะอาดตา
ซึ่งทอดยาวไปจนสุดสายตาคู่กลมโตงามคมซึ้ง ของหญิงสาวโสดลูกสาม
ผู้ซึ่งกำลังเดินถือรองเท้าแตะแบบสาน แล้วปล่อยให้ผิวของอุ้งเท้าเปลือยเปล่า
ได้เหยียบสัมผัสกับผิวอันละเอียดนุ่ม ๆ ที่มีความอุ่นสลับเย็นของเม็ดทราย
ที่กำลังถูกน้ำทะเลซัดขึ้นซัดลงเบาๆ บนหาดทรายรี
เธอฮัมเพลง ที่กำลังฟังในหูฟังไปด้วยเบาๆ อย่างมีความสุข
ปลดปล่อยความหนักอึ้ง ต่อสารพัดเรื่องในชีวิตของเธอและครอบครัว
ที่ซึ่งไม่ได้สุขสบายกายใจอะไรนัก ในแต่ละวันที่ผ่านมา
"เห็นเงาในตาฉันไหม
เห็นเธออยู่ในนั้นไหม
ฮู้.....
เธอ
เคยรู้ไหมว่าใคร
เฝ้ามองตามแต่เธอ
ไปทุกแห่ง
เก็บเธอเป็นแรง
ให้ใจทุกวัน
เก็บไว้มานาน (เก็บไว้มานาน)
หาก
ได้อยู่ใกล้ใกล้เธอ
ฉันจะบอก
กับเธอให้รู้ใจ
สบตากับฉัน
ลึกลงข้างใน
ก็จะเข้าใจ (ก็จะเข้าใจ)
ความหมาย
เห็นเงาในตาฉันไหม
เห็นเธออยู่ในนั้นไหม
รู้ใจกันบ้างไหม
ว่าฉันนั้นคิดอะไร
เห็นเธอมานานรู้ไหม
ไม่เคยมองใครที่ไหน
ขอเพียงสักครั้งแค่หันมา
สบตาครั้งเดียว ก็พอ"
นิมนิม กระโดดหมุนตัวไปมา ตามจังหวะและอารมณ์ของเสียงเพลง
ที่เธอกำลังเปิดฟัง แล้วร้องตามเบาๆ อย่างเพลิดเพลิน
น้ำทะเลที่ซัดสาดขึ้นลงเบาๆ กระทบกับผิวสีขาวเหลืองนวลตา
จนทำให้ขาของนิมนิมเปียกน้ำทะเล เลยขึ้นมาจนถึงกางเกงยีนส์ตัวเก๋าส์
ที่ถูกออกแบบตัดขาตามสไตล์ของผู้สวมใส่ แต่เธอหาได้สนใจสิ่งใด
หรือผู้ใดไม่ นอกจากกระโดดกระหย๋องกระแหย๋ง ต่อไปเรื่อยๆ
อย่างมีความสุข เสมือนสาวรุ่นอายุไม่น่าเกิน 26 ปี
เสียงอันอ่อนหวาน ปนเศร้า ไพเราะ มีเสน่ห์ของนิมนิม
ลอยตามกระแสของลมทะเล..... ไปกระทบโสตประสาทของชายหนุ่มรูปงาม
หน้าตาหล่อเหลามีเสน่ห์มากที่สุดคนหนึ่งในประเทศไทย เข้าจนได้!
เขาก็คือ ณนนท์พระเอกทีวีคนดัง ผู้ซึ่งกำลังนั่งชิลด์ๆ
รับลมทะเลยามเย็นอยู่เพียงลำพัง และหันหน้ามาทางทิศพระอาทิตย์ตก
ซึ่งเป็นทิศทางเดียวกับที่ ณนนท์ มองเห็นสตรีวัยสาวนางหนึ่ง
กำลังเดินกึ่งกระโดด กึ่งวิ่งเล่น หยอกล้ออยู่กับคลื่นเล็กๆ ที่กำลัง
ซัดขึ้นซัดลงบนชายหาดทรายรี
จนทำให้เท้าขาวๆ บางๆ และรูปขาเรียวแข็งแรง สมส่วน
ที่อยู่นอกชายกางเกงยีนส์ขาสั้นคู่นั้น เปียกไปหมดจนเลยขึ้นมาถึงชายเสื้อ
เธอผู้นั้นอยู่ห่างจากเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ตามลำพัง ไปเพียง 150 เมตร โดยประมาณ
ตอนแรก ณนนท์ ก็ไม่ได้สนใจ ต่อการจ้องมองเธออย่างเอาจริงเอาจัง !!
เพราะเขากำลังชื่นชมความงดงาม สงบเงียบ และสีสันแห่งท้องฟ้า
ในยามที่พระอาทิตย์กำลังจะลาลับจากขอบฟ้า ซึ่งสวยงดงาม
ดั่งภาพวาดของจิตรกร ที่ซึ่งชวนให้หลงใหลชื่นชมมองดูอย่างมิรู้เบื่อ
เขานั่งทอดสายตา วิวทิวทัศน์ที่พึงพอใจนั้นมาได้สักครู่แล้ว....
ก่อนที่เครื่องดื่มและเมนูทะเลที่เขาสั่งเอาไว้ กำลังทะยอยยกมาเสิร์ฟ
ให้กับดาราชั้นนำแถวหน้าคนหนึ่งของวงการบันเทิงไทยอย่างเอาอกเอาใจ
"เพียง
บอกฉันด้วยสายตา (สายตา)
คิดยังไง
บอกมาให้รู้บ้าง
ไม่หวังให้เธอ
ต้องเดินร่วมทาง
แค่เธอเข้าใจ (แค่เธอเข้าใจ)
อยากให้เธอรู้ใจ
อยากให้อยู่เป็นแรงของใจ
เก็บความรู้สึกที่ดีมากมาย
เก็บไว้ให้เธอคนเดียวเรื่อยไป
อยากให้เธอรู้ใจ
อยากให้อยู่เป็นแรงของใจ
เก็บความรู้สึกที่ดีมากมาย
เก็บไว้ให้เธอคนเดียวเรื่อยไป
ฮู...
หาก
ได้อยู่ใกล้ใกล้เธอ
ฉันจะบอก
กับเธอให้รู้ใจ
สบตากับฉันลึกลงข้างใน
ก็จะเข้าใจ (ก็จะเข้าใจ)
ความหมาย
เห็นเงาในตาฉันไหม
เห็นเธออยู่ในนั้นไหม
รู้ใจกันบ้างไหม
ว่าฉันนั้นคิดอะไร
เห็นเธอมานานรู้ไหม
ไม่เคยมองใครที่ไหน
ขอเพียงสักครั้งแค่หันมา
สบตาครั้งเดียว"
เพราะเสียงเพลง.... ที่ออกมาจากน้ำเสียงสดใส นุ่มทุ้ม
ฟังแล้ว ชวนฟังอีก! ของสตรีสาว ผู้อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
นางนั้น ต่างหากเล่า!! ที่ดึงดูดความสนใจ และจิตใจของพระเอกเจ้าเสน่ห์
คนดังระดับณนนท์ ให้ต้องจ้องมอง! และเงี่ยหูฟัง!! เพลงโปรดเพลงนี้ของเขา
ดั่งมีมนตรา จากกระแสเสียงของสตรีนิรนาม
ผู้ซึ่งกำลังตกอยู่ในอารมณ์เริงร่าของตัวเอง
เธอจึงปล่อยกายในทุกท่วงท่า ล้อเล่นอยู่กับสายลมทะเลยามเย็น
ประดุจตัวเธอเอง คือผีเสื้อปีกสวย ที่กำลังโบกโบยบิน อย่างอิสระเสรี
ไปตามจังหวะแห่งเสียงดนตรี ที่แสนไพเราะเพลิดเพลิน กระนั้น
ณนนท์ เอื้อมมือยกแก้วเบียร์ที่แสนเย็นฉ่ำจนเป็นวุ้นขึ้นมาดื่ม
สองอึก!! แต่สายตาอันคมเข้มมีเสน่ห์ ชวนสะกดจิตใจ
เหล่าสตรีทั้งหลายในโลกของพระเอกรูปงามผู้นี้ กลับมิอาจเลื่อน
ออกไปจากการแอบจ้องมองตรงอยู่ที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวคนนั้น
นางผู้ซึ่งกระโดดไปกระโดดมาอยู่ริมชายหาด "หาดทรายรี"
อันเงียบและสงบ ไร้ซึ่งผู้คนเดินไปเดินมา จะแลเห็นไกลออกไป
ก็มีเงาของนักท่องเที่ยวอยู่เพียงไม่กี่คน บนชายหาด
ยามเย็นย่ำค่ำลงๆ เรื่อยๆ เฉกเช่นเวลานี้
"ร้องเพราะเสียด้วย อือ! ใครกัน?
รึว่า คุณแอนเดรียนักร้องคนโปรดของเรา จะบินกลับมาเมืองไทย
แบบเงียบๆ แล้วแวะมาพักผ่อนส่วนตัวที่นี่วะ?
เฮ๊ย! ไอ้นนท์ มึงฟังนะ!
มึงคงไม่โชคดีขนาดนั้นหรอกวะ!
ฝันตอนค่ำชัดๆเลยมึงนี่ มึงดู๊!!
เบียร์มึงก็พึ่งกระเดือกไป แค่สองอึก
แถม เย็นเจี๊ยบ!!!!!! ซ๊าาาาา
มึงไม่มีสิทธิ ละเมอ หวะ!! "
ณนนท์ พูดกับตัวเองคนเดียว อย่างฉงนฉงาย
ทันใดนั้น เขาก็เผลอใจจนเผลอปาก ฮัมเพลง...
เนื้อหา ท่อนที่สตรีสาวแปลกหน้าผู้นั้น กำลังร้องอยู่
ไปพร้อม ๆ กับเธอ อย่างไม่รู้ตัว
(หรือ โดยไม่อาจห้ามจิตใจตัวเอง?)
"เห็นเงาในตาฉันไหม (อยากให้เธอรู้ใจ)
เห็นเธออยู่ในนั้นไหม (อยากอยากให้อยู่เป็นแรงของใจ)
รู้ใจกันบ้างไหม (เก็บความรู้สึกที่ดีมากมาย)
ว่าฉันนั้นคิดอะไร (เก็บไว้ให้เธอคนเดียวเรื่อยไป)
เห็นเธอมานานรู้ไหม (อยากให้เธอรู้ใจ)
ไม่เคยมองใครที่ไหน (อยากอยากให้อยู่เป็นแรงของใจ)
ขอเพียงสักครั้งแค่หันมา (เก็บความรู้สึกที่ดีมากมาย)
สบตาครั้งเดียว (เก็บไว้ให้เธอคนเดียวเรื่อยไป)
เห็นเงาในตาฉันไหม (อยากให้เธอรู้ใจ)
เห็นเธออยู่ในนั้นไหม (อยากอยากให้อยู่เป็นแรงของใจ)
รู้ใจกันบ้างไหม (เก็บความรู้สึกที่ดีมากมาย)
ว่าฉันนั้นคิดอะไร (เก็บไว้ให้เธอคนเดียวเรื่อยไป)
เห็นเธอมานานรู้ไหม (อยากให้เธอรู้ใจ)
ไม่เคยมองใครที่ไหน (อยากอยากให้อยู่เป็นแรงของใจ)
ขอเพียงสักครั้งแค่หันมา (เก็บความรู้สึกที่ดีมากมาย)
สบตาครั้งเดียวก็พอ (เก็บไว้ให้เธอคนเดียวเรื่อยไป) "


กระบี่ในมือ แม้น่ากลัว
แต่กระบี่ในใจ ยังน่ากลัวกว่า
คนส่วนใหญ่ต้องแลเห็นสิ่งของ
จึงยอมรับคุณค่าของมัน
แต่หาทราบไม่ว่า
สิ่งที่มองไม่เห็น
กลับมีคุณค่ายิ่งใหญ่กว่า
โดยเฉพาะสิ่งที่สัมผัสได้ ด้วยใจ
" ที่สุดของ - โกวเล้ง - "
... ..... ..... ..... ..... ...... ......
หลังจากฝืนใจรับประทานอาหารค่ำเพียงคนเดียว ไปได้แค่เล็กน้อย
ด้วยอารมณ์และจิตใจที่เขาเองก็บอกกับตัวเองไม่ได้ว่า เป็นเพราะเหตุใด?
ณนนท์ รู้สึกหงุดหงิดต่อภาพของโต๊ะครอบครัวนักท้องเที่ยว โต๊ะใหญ่กลุ่มนั้น
ที่จริง! ถ้าหากเขาแค่ไม่หันหน้าไปมอง เขาก็จะไม่ได้พบเห็นความเคลื่อนไหว
ต่างๆ ที่กำลังดำเนินไปของผู้คนบนโต๊ะอาหาร ซึ่งอยู่ห่างออกไป
เป็นระยะห่างเกือบครึ่งห้องอาหาร เลยทีเดียว
ดังนั้น หากจะตำหนิว่าคนกลุ่มนั้นได้ก่อเสียงหรือความรำคาญ
ให้แก่เขา ซึ่งจัดได้ว่าเป็นแขกประจำ ระดับวี+วีไอพี
ของโรงแรมแอนด์รีสอร์ทแห่งนี้ ย่อมไม่สามารถตำหนิพวกนั้นได้
เพราะสายตาอันอยู่ไม่นิ่งของณนนท์เองต่างหากเล่า!
ที่ทำให้เจ้าของดวงตาเอียงมองไปดู เป็นระยะ ๆ แล้วกลับรู้สึก
ไม่สบในอารมณ์ของตนเอง ปานประหนึ่งว่า มีใครกำลังทำให้อารมณ์
เริ่มบูด หงุดหงิด กระสับกระส่าย ร้อนรนในใจ ฮึดฮัด!! ฟึดฟัด!!
เมื่อเห็นภาพของผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้น เธอยิ้ม พูดคุย หัวเราะ
อย่างมีความสุขกับทุกคนในครอบครัวของเธอ ตลอดเวลาที่พวกเค้า
รับประทานอาหารค่ำอยู่นั้น และหนึ่งในนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่
ผิวสีแทน ดูอายุของเขาน่าจะใกล้เคียงกับณนนท์
" ชายผู้นั้นสินะ! คงเป็นหัวหน้าครอบครัว
และเป็นพ่อของไอ้เจ้าหนุ่มน้อยหน้ามลทั้งสามตัว เอ๊ย! สามคนนั่น!!!
หึ! หึ!! หึ!!! อะไรกั๊น แม่คุณ หน้าตายังดูเด็กอยู่แท้ ๆ
ทำไมมีลูกชายเติบโตเป็นหนุ่มรุ่นยี่สิบปีแบบนี้?
นี่! แสดงว่า คงมีผัวตั้งแต่วัยรุ่นเลยชิมิ? จบมอหกปุ๊บ! มีผัวปั๊บ!!
ใช่สิ!! มันต้องแนวนี้ ไม่งั้นลูก ๆ จะโตเป็นหนุ่มตัวสูงไล่เรียงกัน
ยังกะลูกโบว์ลิ่งได้ซะขนาดนี้เรอะ อีพ่อก็คงหลงเมียสาววัยรุ่น
หัวปักหัวปำ ชวนกันทำลูกกันไม่ว่างไม่เว้น!!
แล้วยังกล้า! เออแหนะ!! ช่างกล้าปล่อยให้เมียสาวสวย
ออกไปเดินเล่นริมชายหาด จนเกือบจมน้ำจมทะเล
โห!!! ครอบครัวนี้ ยังไงนี่??????? "
ณนนท์ สูญเสียความสงบในใจตนเองไปอย่างไม่รู้ตัว
จากความตั้งใจแรกที่จะนั่งรับประทานอาหารเย็นซึ่งล้วนเป็นเมนูพิเศษ
ของที่นี่ ที่เขาชอบทานมากๆ เขาจึงลุกขึ้นยืนหันไปบอกพนักงานบริการ
แล้วร่างสูงใหญ่แข็งแรงที่น่าหลงใหลต่อสายตาของสตรีทั้งสาวน้อยสาวใหญ่
ก็เดินดุ่มๆ กลับไปที่ห้องพักส่วนตัวของเขาเอง ในเวลา 20 นาฬิกาเศษๆ แค่นั้น
พระเอกคนดัง เปิดเป้สะพายหลัง ที่ซึ่งเขาบรรจุหนังสือรวมทั้งบทที่ต้องอ่าน
และท่องจำ ของละครทีวีเรื่องต่อไป ซึ่งจะมีการเปิดกล้องถ่ายทำละครเรื่องใหม่
ในต้นเดือนหน้า เขาค้นหาหนังสือ "วรรณกรรมจีนโบราณ"
ที่ซึ่งเขาพกใส่เป้เดินทางมาด้วยจนเจอ เขาหยิบหนังสือแล้ว
เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดไวน์และแก้วไวน์ขึ้นมาถือ จากนั้นพระเอกรูปหล่อ
หนุ่มโสดเจ้าเสน่ห์ในวัย 40 ปีต้นๆ ก็หันตัวเดินออกไปที่ระเบียงมุมห้องด้านข้าง
บริเวณ ที่ซึ่งมีต้นดอกแก้วขนาดพุ่มกำลังแตกกิ่งกองดงาม
ดอกแก้วสดแข่งกันออกดอกสีขาวชูช่อสวยงามตระกานตา
และกำลังส่งกลิ่นหอมละมุนแบบไทยๆในยามค่ำคืน
ทางโรงแรมแอนด์รีสอร์ทได้จัดวางชุดเก้าอี้ไทยโบราณ ทั้งแบบยาว
และแบบสั้น เอาไว้ให้ลูกค้า ระดับวี+วีไอพี ได้เลือกนั่งหรือนอนพักผ่อน
ตามแต่ใจชื่นชอบ เพื่อสูดอากาศแสนบริสุทธิ์สดชื่นตามธรรมชาติ
ณนนท์เลือกนั่งกึ่งเอนตัวลงบนเก้าอี้ไทยแบบยาว โดยเขาดึงหมอนสามเหลี่ยม
ที่ทำจากผ้าขิดทอมือ ฝีมือของกลุ่มโอท็อป: กลุ่มชาวบ้านในชนบท
ทั่วประเทศไทย มารองต้นคอและศีรษะของเขาไว้ เมื่อเอนกายลงไปนอนท่าตะแคง
แล้วจึงหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่านไปเรื่อยๆ ทีละหน้า ทีละหน้า.......
"" สิ่งที่มองไม่เห็น
กลับมีคุณค่ายิ่งใหญ่กว่า
โดยเฉพาะสิ่งที่สัมผัสได้ ด้วยใจ
 ที่สุดของ - โกวเล้ง - ""
ณนนท์ อ่านหนังสือมาจนถึงหน้านี้
เขารู้สึกอยากดื่มคลายอารมณ์ จึงวางหนังสือไว้บนเก้าอี้แล้วหันไปหยิบขวดไวน์
 รินไวน์สีแดงเข้มที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นองุ่นหมักบ่มเข้มข้น ลงไปในแก้วไวน์ขนาดใหญ่
ดีไซน์สวยงามปราณีต เขาเอื้อมมือไปจับแก้วไวน์ยกขึ้นมาจิบสองสามจิบ
ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนหันตัวออกไปชมทางด้านนอกระเบียง ที่ซึ่งสามารถแลเห็น
ชายหาดของเกาะเต่าอีกด้านหนึ่งได้อย่างสบายตา เพราะอยู่ไม่ไกลจากเรือนพัก
เพียงก้าวเดินประมาณ 5 นาทีเท่านั้นเอง เป็นชายหาดที่เว้าแหว่งเข้ามา
ตามรูปลักษณะของภูมิศาสตร์บนเกาะเต่าแห่งนี้
แม้จะเล็กและไม่เหมาะสำหรับการลงไปเล่นน้ำทะเล
เพราะมีเศษหินกระจายอยู่ตามขอบชายฝั่ง แต่ก็เป็นชายหาดเล็กๆ
ซึ่งมีความสวยงาม สงบเงียบ เหมาะแก่การเดินย่อยอาหาร เดินกินลม
ชมวิว ปล่อยใจ พักสายตา ของผู้เลือกมาพักผ่อนที่นี่ เป็นอย่างยิ่ง
ณนนท์ ถือแก้วไวน์ไว้ในมือขวา ก่อนจะออกเดินเท้าเปล่าไปตามทางเดินเล็กๆ
จนเท้าเปลือยเปล่าของเขาสัมผัสกับผืนทรายละเอียดบนชายหาด เขาหยุดยืน
สูดอากาศอันแสนบริสุทธิ์ปลอดโปร่งจากไอควันพิษนานา เอาไว้จนเต็มปอด
พระเอกหนุ่มโสดชื่อดังเงยหน้าขึ้นบนฟ้า ขณะหลับตาพริ้มเพื่อยืดตัว
ในท่าสูดอ๊อกซิเจนเข้าปอดอย่างสบายๆ ฮึบ!!!!!....... เฮ้อ!!!!!!!!........
พลัน! จมูกของณนนท์ ต้องกลิ่นดอกแก้วลอยระรื่นมาตามสายลมทะเล
ตอนแรกเหมือนว่ากลิ่นจะเบาบาง แต่ต่อมารู้สึกถึงกลิ่นที่แรงขึ้น
เสมือนมีมาลีชนิดนี้มาอยู่ใกล้ ๆ กับตัวของเขา ในตอนนี้
ณนนท์ จึงลืมตาขึ้น! และหยุดการเคลื่อนไหวของร่างกายในท่าสูดอ๊อกซิเจน
พระเอกหนุ่มใช้สายตาสอดส่ายมองไปรอบบริเวณชายหาดเล็กๆ ที่เขากำลัง
ยืนพักผ่อนอยู่ขณะนี้ และแล้ว! สายตาที่คมประดุจเหยี่ยวของณนนท์
ก็พบเจอใครสักคนหนึ่ง! กำลังเล่นชิงช้า แกว่งตัวโยนไป-มา
เธอคนนั้นนั่งอยู่บนชิงช้าไม้แผ่นเดียว ที่ซึ่งผูกติดเอาไว้กับกิ่งอันแข็งแรง
ของต้นไม้ใหญ่ริมชายหาด ด้วยเส้นเชือกแข็งแรงแน่นหนาขนาดใหญ่สองเส้น
และเธอคนนั้น มีช่อดอกแก้วสีขาวสดกระจ่างตาซึ่งสามารถแลเห็นได้ชัด
แม้อยู่ในความมืด เธอทัดใบหูข้างซ้ายของเธอเอาไว้หนึ่งช่อเล็กๆ ขนาดกำลังสวยงาม
และนี่เอง คือที่มาของกลิ่นหอมละมุนละไม ซึ่งโชยพัดมาแตะจมูกของณนนท์เข้า
ณนนท์ กำลังเพ่งมองเธอผู้นั้นอยู่เงียบ ๆ ผ่านความมืดยามราตรี
ที่ซึ่งมีแสงสลัวๆ จากโคมไฟตามทางเดิน รวมทั้งแสงจันทร์จากบนฟากฟ้า
สาดส่องลงมา ช่วยทำให้เขาค่อยๆ สามารถเห็นรูปร่างหน้าตาของบุคคล
ที่กำลังนั่งโยกชิงช้า ขึ้น-ลง อยู่อย่างเพลิดเพลินได้ถนัดชัดเจน
" ยัยคนสวยเสียงเพราะแม่ลูกสามนี่เอง
 โธ่ ! นึกว่ากลิ่นดอกแก้วลอยมาจากที่ไหน "
พระเอกหนุ่มออกเสียงรำพึงคนเดียวแทบจะทันที ที่เห็นหน้าตาของเธอชัดขึ้น
เขารู้สึกกระอักกระอ่วน ใจเต้นรัวแรง!! ขึ้นมา อย่างไม่รู้สึกตัว !! เขาจึง
ยกมือขวาที่กำลังถือแก้วไวน์อยู่ ขึ้นมาเพื่อจิบไวน์สีแดงเข้มไปหนึ่งอึกใหญ่
" กูควรจะเดินไปหาแล้วทักทายกับเธอ ดีไม๊ ? รึ .. จะ .. ไม่ดี?.... "
ณนนท์ บอกตัวเองไม่ถูกสำหรับกรณ๊พิเศษต่อผู้หญิงคนนี้
บุคคลที่เขาเข้าใจไปเองว่า :เธอมีสามีแล้ว และเป็นมารดาของบุตรชาย
ที่ซึ่งเติบโตเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาดีถึงสามคน ดังนั้น เขาจึงรู้สึกอึดอัด!!
ต่อการตัดสินใจของตนเองว่า เขาควรจะเดินเข้าไปหาเธอ?
หรือยืนมองเธออยู่เงียบ ๆ แบบนี้ไปเรื่อย ๆ เรื่องง่ายๆ ธรรมดาๆ
กลับกลายเป็นเรื่องที่ช่างยากสำหรับเขา ไปเสียแล้วกระนั้นหรือ?!?!!
นิมนิม เดินเงียบๆ ออกมาทางด้านข้างเรือนที่พักของเธอและลูกๆ
คืนนี้เธอทานอาหารค่ำจนอิ่มแปล้ เพราะเมนูอาหารทะเลสดใหม่ของที่นี่
ถูกปากถูกใจเธอมากจริงๆ นิมนิม จึงออกมาเดินข้างนอกเรือนพัก
เพื่อย่อยอาหารก่อนที่จะหลับนอนในคืนนี้ ก่อนเดินพ้นเรือนพัก เธอเห็น
พุ่มดอกแก้วกำลังออกดอกชูช่อสีขาวงดงามตระกานตา กลิ่นหอมอบอวล
แบบไทยๆ คือสิ่งที่ผู้หญิงแบบนิมนิม ชอบมากเป็นพิเศษ เธอจึงเลือกหัก
เอามาหนึ่งช่อขนาดพอดีๆ แล้วเสียบทัดเข้าไว้บนใบหูด้านซ้ายของเธอ
โดยปล่อยให้ผมยาวสลวย ปัดไปอยู่ที่ไหล่และหลังของตนเอง
จากนั้น นิมนิม เดินช้าๆ สบายๆ ห่างออกมาไม่ไกลนัก เธอก็มองเห็น
ชิงช้าไม้ผูกเอาไว้กับต้นไม้ มันดึงดูดให้เธอเดินไวๆ มาถึง เพื่อนั่งลงไป
บนแผ่นไม้หนาแข็งแรง แผ่นเดียวนี้ แล้วโยนตัวถีบไป-มาเพื่อให้ชิงช้าไกวไป
ข้างหน้า-ข้างหลัง ช่างรื่นรมย์ใจเสียจริงหนอ..... นิมนิม ปล่อยใจคิดเรื่อยเปื่อย
โดยไม่รู้ตัวว่า กำลังถูกจ้องมองจากชายหนุ่ม ผู้เป็นขวัญใจในฝัน
ของสาวน้อยสาวใหญ่ทั่วแผ่นดินไทยรวมทั้งประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ณนนท์


ในคืนนั้น หลังจากที่ณนนท์ ขอตัวเดินแยกออกไป
จากการยืนสนทนากับนิมนิมที่ใต้ต้นไม้บนชายหาดของเกาะเต่า
เขาเดินห่างออกไป แล้วเลือกเดินหลบแสงไฟไปยืนอยู่ทางด้านหลัง
ของพุ่มไม้ประดับขนาดพุ่มใหญ่หนาต้นหนึ่ง
พระเอกทีวีคนดังวัยกลางคน รู้สึกสนใจใคร่รู้เป็นอย่างมากเกี่ยวกับชีวิต
ของหญิงสาวที่เป็นคุณแม่ลูกชายถึงสามคน ผู้ที่เขาพึ่งรู้จักกับเธอ
" Hoo, hah
Hah, hoo
Precious moments
ช่วงเวลาอันมีค่านั้น
When will I see you again?
เมื่อไหร่ฉันจะได้พบเธออีกครั้ง
When will we share precious moments?
เมื่อไหร่เราจะได้ใช้ช่วงเวลาอันมีค่าด้วยกัน
Will I have to wait forever?
ฉันจะต้องรอไปตลอดไหม
Will I have to suffer (suffer)
ฉันจะต้องทนทุกข์หรือเปล่า (ทนทุกข์)
And cry the whole night through?
และร่ำไห้ตลอดทั้งคืนไหม "
เสียงเพลง When Will I See You Again
ของศิลปิน The Three Degrees ดังแว่วลอยมาจาก ณ ที่ใดที่หนึ่ง
ให้ณนนท์ได้ยิน..... ขณะที่สายตาอันคมกริบของเขาเพ่งมองไปยัง
ความเคลื่อนไหวของทั้งสามคนแม่ลูก ที่ซึ่งกำลังผลัดเปลี่ยนกันนั่งบนชิงช้า
ไม้แผ่นเดียว แล้วให้คุณแม่ (ที่ยังสาวยังสวยมีเสน่ห์ดั่งสตรีสาวที่ยังไม่เคยผ่าน
การมีบุตรหรือแต่งงานมาก่อน) ของพวกเขา เป็นผู้ผลักให้ชิงช้าโยนตัวขี้นไปบนอากาศ
ณนนท์ เผลอยิ้มอย่างลืมตัวไปกับเสียงหัวเราะของคนทั้งสามนั้น
เขาเองจัดเป็นพระเอกชื่อดังที่เป็นแฟมิลี่แมนตัวจริง! ถึงแม้เขาจะยังโสดสนิท
ไม่มีครอบครัว แต่ในช่วง 2-3 ปีผ่านมานี้ ในอินสตาแกรมส่วนตัวของบุคคลสาธารณะเช่นเขา มักจะมีการโพสท์ภาพและคลิป ซึ่งถ่ายในช่วงที่ณนนท์ใช้เวลาว่างเล่นหรือหยอกล้อ
อยู่กับหลาน ๆ ซึ่งเป็นลูก ๆ ของพี่สาวและพี่เขยของเขา ทำให้เขาได้รับความสนใจ
จากแฟนด้อมที่รักเด็กและรักครอบครัว เพิ่มมากขึ้นไปอีก
รวมทั้งมีผองเพื่อนในวงการบันเทิง ต่างทะยอยกันเข้าไปแซวเขาอยู่เรื่อย ๆ
ว่า : รักเด็กขนาดนี้ เมื่อไหร่จะหาแม่ของลูกเจอสักที??
เลี้ยงหลานเก่งแบบนี้ ปีหน้ามีลูกของตัวเองเลยดีกว่า(ไม๊?)
น้านนท์คนรักหลาน!ตัวจริงเสียงจริง!! เป็นต้น
ณนนท์ ดูออกว่านิมนิมเป็นแม่ที่รักและทุ่มเทกับลูก ๆ มาก ๆ
ซึ่งสิ่งนี้เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของผู้หญิงที่เขามองหาเช่นกัน
พระเอกเจ้าเสน่ห์ยืนหลบดูบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความรักและความสุข
ของครอบครัวผู้อื่นอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งนิมนิมจูงมือลูก ๆ เดินกลับไป
ที่เรือนพัก ลับสายตาของเขาไปในความมืดสลัวของยามราตรี ณนนท์
จึงได้ขยับตัวกลับหลังหันเพื่อเดินไปที่เรือนพักผ่อนส่วนตัวของตนเอง เช่นกัน
ทันทีที่ ณนนท์ เปิดประตูห้องนอน.....
กลิ่นหอมตลบอบอวลของ "ดอกแก้ว" ซึ่งเป็นหนึ่งในบุปผาไทย
ประเภทที่ซึ่งจะส่งกลิ่นแรงในยามค่ำคืนมากกว่าในยามกลางวัน
ก็ลอยกระทบจมูกของเขาเข้าเต็มแรง!! เขารู้สึกมึนเมาแอลกอฮอล์จากไวน์
ที่ดื่มจนหมดแก้ว อยู่แล้ว และเมื่อถูกผสมเข้าไปจากการสูดดมกลิ่นที่หอมตระหลบ
อบอวลของดอกแก้ว มันก็ยิ่งทำให้ณนนท์รู้สึกมึนงง ง่วงนอนแบบฉับพลัน!!
เขาจึงไม่รอช้าที่จะถลาล้มลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่
หลังจากวางแก้วไวน์เอาไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง
ณนนท์ รู้สึกเหมือนถูกดูดให้จมลึกลงไปเรื่อย ๆ...
ภายใต้ผืนน้ำสีฟ้าครามเขาไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืนหรือแหวกว่าย
ให้พ้นขึ้นไปสู่อากาศเบื้องบน!! เขายังคงอยู่ในชุดที่สวมเมื่อช่วงหัวค่ำ
จนกระทั่งล้มตัวลงนอนแผ่บนที่นอนหนานุ่มในเรือนพักส่วนตัว
ทว่า! สิ่งที่ช่างแปลกประหลาด!! คือ : ทำไมเขาสามารถหายใจได้เอง
ใต้น้ำ ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้สวมชุดนักประดาน้ำ?
ณนนท์ พยายามกระพริบตาถี่ๆ !!
เพื่อปรับสายตาให้เห็นสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวเอง ซึ่งกำลังลอยตัวนิ่ง ๆ
อยู่ ณ ใจกลางของเวิ้งน้ำใต้ทะเล ที่ใดที่หนึ่งแน่นอน!!??
" เฮ๊ย!! กูอยู่ที่ไหนวะเนี่ย? "
เขาหันซ้ายหันขวามองไปโดยรอบกายของตัวเอง
แล้วสายตาของเขาก็กระทบเข้ากับพรายน้ำสีม่วงอมฟ้าสดใสจำนวนมาก....
ที่ซึ่งกำลังผุดขึ้นมาเต็มไปหมด..... อยู่ห่างจากด้านหน้าของเขาไปประมาณ 4 วา
เท่านั้นเอง ครานี้! สายตาของณนนท์สบตาเข้ากับสตรีสาวนางเดิม
 ผู้ที่เขาเคยฝันเห็นเมื่อเดือนก่อน จนทำให้เขาตกเตียง!! ลงไปนอนเค้งเก้ง
บนพื้นห้องนอนภายในบ้านของเขามาแล้วครั้งหนึ่ง นั่นเอง
"เธอ" ลอยตัวอยู่ใจกลางของแสงระยิบระยับจากพรายน้ำฟองเล็ก ๆ
สีม่วงอมฟ้าสด เธอสวมชุดไทยสีทองอร่ามที่ตัดเย็บอย่างปราณีตงดงาม
ตามแบบผู้ดีสมัยนิยม ในยุคของรัชกาลที่ห้า แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
" คุณ!! คุณนิมนิม??!! "
ณนนท์ อุทานออกมาอย่างตกใจผสมกับความประหลาดใจ!!!!
เมื่อมองเห็นชัดถึงดวงตาคู่สวย ใบหน้าเรียวยาวอ่อนหวานที่ล้อมรอบ
ด้วยเส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มมันขลับ รวมทั้งรูปร่างผิวพรรณ
ที่สะดุดตาสะดุดใจแก่เขาจนมิอาจลืมเลือน
" พี่พีขา พี่พี ช่วยน้องหนูด้วยนะคะ
พี่พีช่วยน้องหนูด้วยนะคะ พี่พีขา พี่พี "
เสียงอันไพเราะ ที่ไม่ได้เปล่งด้วยการเผยอริมฝีปาก ทว่า! ดังออกมา
จากวงหน้าสวยงามแต่ดูเศร้าโศกของเธอ ทำให้ ณนนท์
รู้สึกสับสนมึนงงมากขึ้นไปอีก!!!!!!!!!
" อะไรอีกวะเนี๊ย? ตกลงกูชื่ออะไร?
แล้วคุณนิมนิมเธอคือใครกันแน่วะ ? "
" สังสารวัฏนี้ ยาวไกล
เหน็ดเหนื่อยสักเท่าไร เวียนว่าย
ภพภูมิผ่านเภทภัย พลัดพราก เพียรนา
ละหน่ายกิเลสร้าย หลุดพ้นเวียนวน "
จู่ ๆ มีเสียงหนึ่ง! ดังก้องกังวานขึ้น!!
คล้ายมีใครเปิดลำโพงเอาไว้โดยรอบแถว ๆ นี้
ณนนท์ รู้สึกถึงความผูกพันห่วงใยอันลึกซึ้ง...... ต่อเจ้าของร่าง
ผู้ซึ่งกำลังลอยตัวอยู่ระหว่างใจกลางของแสงระยิบระยับ
จากพรายน้ำฟองเล็ก ๆ สีม่วงอมฟ้าสด ในชุดไทยสีทอง
อร่ามเรื่อเรืองแสนงดงามปราณีต นางนั้น
เพราะอาการแบบนี้ มิได้พึ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก!
พระเอกหนุ่มรูปงามผู้ซึ่งกำลังตกอยู่ในภวังค์มิติลี้ลับบางอย่าง
จึงตัดสินใจ "ดับเครื่องชน!!" เพื่อให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียที
" แล้ว...? ชั้นจะต้องทำอะไร...? ต่อไปได้หละทีนี้...? "
ณนนท์ บ่นออกมาด้วยความสับสน!!!!
ก่อนที่จะเอ่ยปากตะโกนถามคำถามออกไปลอย ๆ ว่า.....
" แล้วผมจะรู้ไม๊ครับ!!!!!!!!!!
 ว่าผมจะต้องทำอะไรและยังไง? ครับ นี่ ??????????
 ใครก็ได้!!!!!! ช่วยตอบผมหน่อยซิครับ ผมต้องทำยังไงดี ???? "
ทันทีที่เสียงตะโกนถามของพระเอกหนุ่มโสดเจ้าเสน่ห์สิ้นสุดลงนั้น
พลัน!!!! ผืนน้ำที่อยู่โดยรอบร่างกายของคนทั้งคู่เริ่มสั่นสะเทือน!!!!
พร้อมทั้งมีเสียงเหมือนมีผู้สั่นกระดิ่งระฆังอันเล็กๆ จำนวนมาก ขึ้นพร้อม ๆ กัน
ในขณะเดียวกันนั้น! ร่างของคนทั้งสอง!!
ต่างก็ถูกดึงดูดให้ลอยห่างออกจากกันมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม....
ห่างออกไป........ ห่างออกไปอย่างรวดเร็ว..................


เพราะนิมนิม เองไม่รู้ว่าเธอกำลังประจัญหน้าและสนทนา
แบบส่วนตั๊ว! ส่วนตัว!! กับพระเอกละครทีวีชื่อดังแห่งโลกมายาไทย
เธอจึงทำตัวตามสบายและพูดในสิ่งที่อยากจะพูดในฐานะมิตรใหม่กับ ณนนท์
" คุณนนท์ก็ชอบอ่านหนังสือหรือคะ?
คนที่จะรู้จักและสามารถจดจำบทกวีของ: ท่านปรมาจารย์โกวเล้งได้นั้น
 แน่นอนว่า ถ้าไม่เปผ็นพวกติดนวนิยายจีนโบราณ ก็คือพวกหนอนหนังสือค่ะ "
นิมนิม ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ ณนนท์ รู้สึกประหลาดอย่างเงียบๆ....
" ทำไมเราคุ้นกับใบหน้าและรอยยิ้มแบบนี้จัง ? "
ณนนท์ ยิ้มอย่างอบอุ่น ลำตัวโอนเอนไปมา
อย่างปล่อยตัวตามสบาย ก่อนตอบนิมนิม
" ผม.. น่าจะเป็นทั้งสองกลุ่มที่ว่า แต่กลุ่มละครึ่ง เท่่านั้นครับ ฮะฮ่า!!
เพราะผมชอบอ่านและชมหนังจีนโบราณ และชอบอ่านหนังสือ
ในกลุ่มบทประพันธ์หรือเนื้อหาที่ผมสนใจ แต่ ผมคงไม่ได้ถึงขั้นเป็นหนอน
ชาเขียว หรือพวกติดนวนิยายจีนจนไม่ยอมอาบน้ำครับ ฮ่าฮ่า!!
" หนอนชาเขียว???? อ๋อ!!!!! ฮ่าฮ่า!!
 น่ารักดีจังนะคะ ที่คุณนนท์เปรียบเทียบพวกหนอนหนังสือ
 ให้เป็น หนอนชาเขียว แบบนี้คงต้อง คิมมิโจได๋!!
สักหนึ่งจอกชาเขียวร้อนๆซะแล้วซิคะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!!
เกิดมาพึ่งเคยได้ยินคนเปลี่ยนชื่อพวกหนอนหนังสือ เป็นแบบใหม่ ค่ะ "
นิมนิม รู้สึกสนุกและอารมณ์ดีไปกับคำพูดเปรียบเปรยของ ณนนท์
เธอจึงพูดตอบโต้ พร้อมทั้งหัวเราะอย่างขำขันจนตัวโยก ในท่านั่งอยู่
บนชิงช้าไม้แผ่นเดียวริมชายหาด คืนนี้
" สมัยนี้ยุค 5G กันแล้ว ผมเดาว่า หนอนหนังสือน่าจะหาหนังสือแทะไม่ได้อีกแล้ว
 และสูญพันธุ์ไป ดังนั้น หนอนชาเขียว น่าจะเป็นวิวัฒนาการใหม่
ของพวกหนอนน้อยบนโลกใบนี้ ครับ "
ณนนท์ รู้สึกมีความสุขเพลิดเพลินไปพร้อม ๆ กับสตรีสาวแปลกหน้า
ที่พึ่งทำความรู็จักกันใหม่ๆ คนนี้ โดยปกตินิสัยของพระเอกทีวีชื่อดัง
เช่นเขานี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมายืนถือแก้วไวน์อยู่บนชายหาดเพียงลำพัง
กับหญิงสาวผู้มีรูปร่างหน้าตาที่ซึ่งจัดได้ว่าสวยงามมีเสน่ห์มากคนหนึ่ง
" เรื่องประการหนึ่ง
มักมีอยู่หลายด้าน
หากท่านครุ่นคิดไปในทางที่ดีงาม
ย่อมมีชีวิตอย่างสุขสำราญ "
นิมนิม กล่าวบทกวีบทใหม่ของ ปรมาจารย์โกวเล้ง ขึ้นมาลอยๆ
" ขอเพียงมีความสงบทางใจ
ไม่ว่าต้องเสียสละสิ่งใด ล้วนคู่ควร
 หากใจไม่สงบเสียแล้ว
อยู่ไปยังจะเจ็บปวดรวดร้าวกว่าตายไปมากมาย "
ณนนท์ เข้าใจถึงการสื่อสารจากนิมนิม ว่าเธอต้องการโต้บทกวีสดกับเขา
เขาจึงมิรอช้า รีบกล่าวบทกวีบทใหม่ ของโกวเล้ง ที่ซึ่งเขาจดจำได้
ต่อจากบทกวีของเธอในทันที หลังจากนั้นเขาจึงยกแก้วไวน์ขึ้น
กระดกน้ำสีแดงเข้มข้นที่เหลืออยู่ในแก้ว ให้ไหลลงสู่ลำคอของเขา
จนหมดแก้ว ก่อนที่จะก้มลงจ้องมองใบหน้าที่งดงามมีเสน่ห์ในความลงตัว
ของดวงตา จมูก ริมฝีปาก และรูปหน้าละมุนละไมที่อยู่ตรงหน้าของเขา
ในท่ามกลางแสงจันทรา ในยามค่ำคืน บนเกาะเล็ก ๆ อันสงบเงียบ
" เรา..... เคยพบกันมาก่อนไม๊ครับคุณนิมนิม ? "
พระเอกเจ้าเสน่ห์ ฉายาสามีแห่งเอเชีย หนุ่มโสดที่มีพร้อมทุก ๆ ด้าน
ในชีวิตในวัย 42 ปี อดใจเอ่ยคำถามที่พลุ่งพล่านในใจออกมามิได้
" เอ่อ... ทำไมถามแบบนี้คะ ?
 หน้าของชั้นมันคงจะโหลมากเลย???? ใช่ไม๊คะ!!??
คือ หน้าตาแบบชั้นมันอาจจะไปซ้ำกับคนที่คุณเคยเห็นมาก่อน... กระมัง...คะ..?? "
" ม๊ายยยย!!!! "
 ณนนท์ ลากเสียงยาว
 " ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นซักนิดเลยครับ
 แต่ ผมแค่รู้สึกคุ้นกับหน้าตาของ.... คุณ...เอ่อ... คุณนิมนิมอย่างบอกไม่ถูก "
 กระแสเสียงของณนนท์ เริ่มติดขัด อ้อแอ้ เพราะตามปกติเขาจะดื่มน้อยมากๆ
เรียกว่าดื่มเพื่อเป็นพิธีในการออกงานสังคมต่างๆ เท่านั้นเอง
คืนนี้ เขารู้สึกว่าไวน์แก้วเดียวที่เขาถือติดมือมาด้วยแก้วนี้ กำลังแสดงฤทธิ์
ความรุ่มร้อนของแอลกอฮอล์ฉีดพล่านไปทั่วใบหน้าลงไปจนถึงลำคอของเขา
ยิ่งจ้องมองใบหน้าของเธอ ในท่ามกลางแสงของจันทรา
และแสงที่สาดส่องเพิ่มเติมมาจากโคมไฟทางเดินใกล้ๆหาดทรายนี้
" ทำไมหนอ? ทำไม? เขาจึงรู้สึก! อยากจะเอื้อมไปดึงเอา
ร่างของเธอผู้นี้ เข้ามากอดแนบอกแข็งแรงกว้างล่ำสันด้วยกล้ามเนื้อ
แน่น ๆ ของบุรุษหนุ่มอย่างเขา มากเหลือเกิน!! ? "
 เธอ..ที่ซึ่งอยู่ในท่านั่งแบบสบายๆ บนชิงช้าไม้
มือทั้งสองข้างของเธอจับสายเชือกชิงช้าเอาไว้ และกำลังมองหน้า
สบสายตาคู่หวานกลมโตแฝงด้วยประกายเศร้าลึก ๆ กับดวงตาคมกริบ
มีเสน่ห์ดึงดูดใจมากที่สุดของพระเอกคนดังเยี่ยงเขา
" ถ้างั้น.... เอ่อ..... ชั้นว่าคุณอาจจะเริ่มเมาแล้วก็ได้นะคะ
 ภาพเลยเบลอ แล้วรู้สึกว่าหน้าของชั้นมันดูคุ้นเคย อ่ะค่ะ "
นิมนิม เริ่มรู้สึกเขินอายขึ้น เช่นกัน เมื่อสบสายตาคู่เข้มคู่นี้
จากเจ้าของดวงตาผู้ซึ่งมีใบหน้าและรูปร่างที่หล่อเหลา มีเสน่ห์ดึงดูดใจ
ต่อสตรีมากที่สุดผู้หนึ่ง เธอใจเต้นตึกตัก ๆ ๆ ๆ ๆ ขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ!!!!!
 เพราะนานหลายปีมาแล้วจนบัดนี้ ที่เธอไม่ได้รู้สึกถึงอารมณ์ความเก้อเขินในฐานะสตรี
ที่กำลังอยู่ต่อหน้าบุรุษ ผู้ดึงดูดจิตใจของเธอได้มากมายจนเกินจะต้านทานไหว
" แม่ค๊าบ! แม่ค๊าบ!! แม่อยู่ตรงนั้นไม๊ค๊าบ?!?!!? "
ทันใดนั้น เสียงของหนุ่มน้อยสองคนเล็กคือ น้องณิวกับพี่ณัท
บุตรชายสุดที่รักของนิมนิม ก็ดังขึ้น! ท่ามกลางความเงียบ...
ทำให้คนทั้งคู่ที่กำลังมองสบตากันใกล้ๆ และต่างตกอยู่ในภวังค์ความรู้สึก
ลึกๆ ของตนเองที่ยากจะบรรยาย พลัน! สะดุ้งขึ้นพร้อมๆกันและรู้สึกเก้อเขิน.....
 " ครับลูก! แม่อยู่ตรงนี้ครับ!
แม่อยู่ตรงใต้ต้นไม้ที่มีชิงช้าครับลูก พวกหนูเดินตามทางเดิน
ข้างห้องพักของเรา ตรงมาหาแม่ได้เลยครับ "
ลูก ๆ คือทุกสิ่งสำหรับลมหายใจของนิมนิม ดังนั้นเธอจึงรีบหันหลังไป
ทางด้านเรือนที่พัก แล้วตะโกนบอกลูกชายของเธอ โดยปล่อยความสนใจ
ในตัวของพระเอกหนุ่มหล่อขั้นเทพไปแทบจะหมดสิ้น
เสียงเดินแกมวิ่ง เสียงพูดคุยกัน ของเด็กชายวัยรุ่นตอนต้นทั้งสองหนุ่มน้อย
กำลังเข้าใกล้มาเรื่อย ๆ ณนนท์ รู้สึกตัวว่า เขาควรรีบหายออกไปจากบริเวณนี้
เพื่อปล่อยให้เป็นเวลาส่วนตัวของครอบครัวนิมนิมจะดีกว่า...
" อืม! พ่อสามี คงให้ลูกๆ มาตามหาแม่ สินะ ? "
 ณนนท์ คิดเงียบๆ ด้วยความรู้สึกเศร้าใจปนเสียใจอย่างบอกไม่ถูก
" ลูกชายของคุณมาตามคุณแม่แล้ว!
ถ้างั้น.... ผมขอตัวก่อนนะครับคุณนิมนิม ยินดีที่ได้สนทนา
และทำความรู้จักกันนะครับ ฝันดี..ครับผม "
ณนนท์ รีบเอ่ยคำอำลา ซึ่งขัดแย้งกับความรู้สึกลึก ๆ ในใจ
ที่เขาเองอยากใช้เวลาอยู่กับผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้.....ต่อไปนานๆ.....


เมื่อครอบครัวของนิมนิม เดินทางกลับจากการไปเที่ยวพักผ่อนช่วงปิดเทอม
ที่เกาะเต่าในช่วงกลางปีพุทธศักราช 2563 นั้น ดูเหมือนว่า นั่นคือ
การไปชาร์ตพลัง! ครั้งสุดท้ายของทุกคนในครอบครัวหลังจากการเสียชีวิต
ของคุณพ่อในช่วงต้นปีเดียวกันนี้ พึ่งจะผ่านพ้นไป
คุณแม่ของนิมนิม ซึ่งเป็นผู้ป่วยนอนติดเตียงถึง 4 ปีแล้ว
ท่านจะมีผู้ดูแลพิเศษตลอด 24 ชั่วโมงในช่วงที่ลูก ๆ หลาน ๆ ทุกคนออกเดินทาง
ไปพักกายพักใจจากความเศร้าโศกครั้งใหญ่ เพราะสูญเสียเสาหลักของครอบครัว
คือ "คุณตาของหลานชายทั้งสาม" เนื่องจากหลอดเลือดในสมองแตกกระทันหัน!!
เมื่อนิมนิมกลับถึงบ้าน เธอมีหน้าที่ตามปกติคือการดูแลมารดาแทนผู้ดูแลพิเศษ
ที่ต้องจ้างเป็นครั้งคราว เท่านั้น นิมนิมเต็มใจทำหน้าที่นี้ต่อบุพพการี
เพราะเธอต้องการทำหน้าที่ลูกกตัญญูที่รู้กตเวทิตาคุณต่อบิดามารดาอย่างดีที่สุด
ถึงแม้ว่า การทุ่มแทแรงกายแรงใจเฝ้าปรนนิบัติดูแลผู้ป่วยติดเตียงระยะยาว เช่นนี้
จะทำให้สุขภาพร่างกายของเธอทรุดโทรมลงทุกวัน เนื่องเพราะตั้งแต่นิมนิม
ประสบอุบัติเหตุตกรถเมล์จนเลือดคั่งในสมองเมื่อเดือนพฤษภาคม พุทธศักราช 2554
เป็นต้นมานั้น แม้ว่าดูจากภายนอก หญิงสาววัย 51 ปีจะดูเหมือนคนปกติ
ที่มีอายุไม่น่าจะเกิน 30 ปีรวมทั้งดูท่าทางมีสุขภาพที่ดี
แต่ นิมนิม รู้ดีแก่ใจตนเองว่าเธอไม่ได้แข็งแรงในระบบร่างกายภายใน
เฉกเช่นเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว!!! ทั้งหมดที่ได้เกิดขึ้นแก่เธอนั้น
เธอมักจะทราบล่วงหน้าจากการทำสมาธิภาวนาทุกคืน ก่อนนอน
แล้วดวงจิตอันเป็นทิพย์(กระแสพลังงานบวก) ของพ่อแม่ครูบาอาจารย์
ที่ท่านเหลือเพียงดวงจิตหรือกายทิพย์ เท่านั้น ก็มักจะมาแจ้งข่าวสำคัญล่วงหน้า
แก่เธอเสมอ เพื่อให้เธอเตรียมพร้อมสำหรับการรับวิบากรรมเก่าในอดีต
ที่ติดตามมาแสดงผลทันในชาตินี้
นิมนิม เป็นศิษยานุศิษย์ผู้หนึ่งของ พระเดชพระคุณ "พระธรรมสิงหบุราจารย์"
(หลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม) ซึ่งเป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ของพุทธศาสนิกชนทั้งหลาย
ท่านเป็นพระภิกษุที่มีปฏิปทาจริยาวัตรที่งดงาม เป็นพระสุปฏิปันโนซึ่งหาได้ยากยิ่ง
และท่านได้สร้างความดีไว้มากมายเป็น "แบบอย่างที่ดี" ของศิษยานุศิษย์ทุกหมู่เหล่า
นิมนิม ได้อาศัยซึ่ง "หลักธรรมคำสอน" ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ
เป็น "แนวทาง" ให้นำมาประพฤติปฏิบัติให้รู้แจ้งเห็นจริงตามมรรคธรรม
ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงช่วยทำให้เธอสามารถ อดและทน
อยู่กับ ความทุกข์ยากลำบากแสนสาหัสนานาประการ ที่ประดังเกิดขึ้น
ในชีวิตของเธอระลอกแล้วระลอกเล่า จนผ่านพ้นมาได้
คำกล่าวที่ว่า :
" คาถาบทเดียวที่บุคคลฟังแล้วสงบระงับได้
ย่อมประเสริฐกว่าคาถาแม้ตั้งพัน แต่ไม่มีบทอันเป็นประโยชน์เลย "
สำหรับนิมนิมแล้ว มันยิ่งใหญ่ ลึกซึ้ง และมีพลังอันแข็งแกร่งต่อการดำเนินชีวิต
ในแต่ละวันของเธออย่างมากมาย ทว่า! เมื่อเกิดเป็นมนุษย์บนโลกใบนี้ ไม่ว่าใคร
ย่อมหนีไม่พ้นสัจธรรมแห่งความเท่าเทียมกัน นั่นก็คือ ความไม่เที่ยง!!
วันหนึ่ง ขณะที่นิมนิมกำลังยืนอยู่ข้างเตียงพยาบาลของมารดา เพราะเธอกำลังอาบน้ำ
และเช็ดตัวให้แม่ซึ่งเป็นผู้ป่วยติดเตียงอยู่นั้น เธอรู้สึกตัวเย็นวูบขึ้นมากระทันหัน
จากปลายเท้า ปลายนิ้ว แล่นขึ้นสู่ร่างกาย!!!!
"สัญญาณอันตรายของชีพจรชีวิตที่กำลังแปรปรวน!!! "
นิมนิม คิดด้วยความรู้ในสังขารของตนเอง เธอมีเวลาไม่ถึง 10 นาทีเท่านั้น
สำหรับการช่วยเหลือตนเองให้ปลอดภัยมากที่สุด จากการช๊อค! หมดสติ!
และอาจล้มลงกระทันหันจนศีรษะฟาดพื้น!!
" ลูกครับ น้องณิวครับ รีบออกไปเรียกพี่พรและพี่ภา
มาอาบน้ำให้คุณยายต่อไวๆ เลยครับ!! แม่..จะช๊อค!! "
นิมนิม รีบหันไปบอกลูกชายคนเล็ก ผู้ซึ่งนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
เรียนออนไลน์ในห้องนอนของคุณยาย เพื่อคอยอยู่เป็นเพื่อนแม่ในการ
เฝ้าดูแลคุณยายซึ่งป่วยหนักให้รู้สึกถึงความอบอุ่นจากลูกหลานภายในบ้าน
ณิว เด็กชายรูปร่างผอมสูงอายุ 16 ปี ซึ่งเป็นบุตรชายคนเล็กที่สุดของนิมนิม
รีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปบอกญาติให้เข้ามาช่วยทันที นิมนิม พยายามตั้งสติ
ไว้ที่บริเวณลิ้นปี่ แล้วค่อย ๆ เดินกำหนดสติ มือแตะข้างฝาผนังห้อง
เพื่อไปให้ถึงที่นอนแบบปูบนพื้น ซึ่งถูกปูเอาไว้ถัดจากด้านปลายเตียงพยาบาล
ของผู้เป็นมารดาของเธอ เมื่อถึงที่นอนเธอค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งเหยียดขา
ในท่าหลังพิงฝา เธอใช้มือเอื้อมไปหยิบขวดยาดมสมุนไพรทรงกลมมาเปิดฝา
สูดดมพร้อม ๆ กับหลับตาลง ทำสมาธิเพื่อหายใจเข้า... ออก... อย่างช้า ๆ
 ตามที่เคยฝึกฝนอยู่ทุกวัน มาตลอดตั้งแต่เธออายุได้ 16 ปี
 " ทุกคน ควรฝึกและเตรียมความพร้อม
สำหรับ การเตรียมตัวตาย
ก่อนตายจริง เอาไว้ให้ชำนิชำนาญ
เพราะสุดท้ายของลมหายใจ แล้วนั้น
 เราจะเหลือเพียงตัวของเราเอง และ สติ
 เท่านั้นที่เป็นเพื่อนตายที่แท้จริง!! "
เมื่อน้องสาวบุญธรรมและแฟนสาวของเธอ (พวกเขาเป็นคู่รัก LGBT )
 เข้ามาดูแลคุณแม่แทนนิมนิมแล้ว นิมนิม ขอให้ณิวหยิบถุงยาประจำตัว
ซึ่งได้รับมาจากโรงพยาบาล มาให้แก่เธอ ๆ ค้นหายาที่ต้องรับประทานในยามฉุกเฉิน
 เมื่อลูกชายคนเล็กตักน้ำดื่มมายื่นให้ นิมนิมจึงทานยา แล้วหลับตาสูดดมยาดม
สมุนไพรต่อไป พร้อม ๆ กับการทำภาวนาในท่านั่งพิงฝาผนังโดยตรึกถึง
"พระพุทธเจ้า เป็นที่พึ่งที่ระลึกสูงสุด" ทุกลมหายใจ.....เข้า...... ออก......."
ธรรมะคำสอนสำคัญ ของ พระเดชพระคุณหลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม
ดังแว่วอยู่ในจิตใจของนิมนิม เธอผู้อุทิศชีวิตเพื่อพระพุทธเจ้าและพระพุทธศาสนา
อย่างแท้จริง! หลังจากที่เธอได้รับอิสระภาพจากการขอหย่าร้างแยกทาง
แยกการใช้ชีวิตกับอดีตสามีหรือคุณพ่อ ผู้ให้กำเนิดลูกชายที่แสนน่ารักทั้งสามคน
ของเธอ นั่นเอง นิมนิม พยายามทำทุก ๆ วันของชีวิตที่เหลืออยู่ตามคำสอน
ของหลวงพ่อฯ ผู้เป็นพระอาจารย์ใหญ่ฝ่ายวิปัสสนากรรมฐานธุระของเธอในชาตินี้
เธอ อธิษฐานทุกวันเรื่อยมา ว่า : ขอให้เธอได้ทำหน้าที่ลูกกตัญญูต่อบุพพการี
อย่างดีที่สุด!!! ซึ่งในช่วง 9 ปีที่เธอตัดสินใจลาออกจากงาน
แล้วกลับมาอยู่บ้านตามที่มารดาและน้องชายได้ขอให้เธอตัดสินใจ
ลาออกจากงานฝ่ายบริหารฯ ที่กรุงเทพฯเมื่อช่วงปลายปีพุทธศักราช 2554
แล้วย้ายกลับขอนแก่นมาอยู่ที่บ้านของน้องชาย เพื่อเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนลูก ๆ
ตั้งแต่นั้นมาจนวันนี้ นิมนิมจึงได้ทำหน้าที่ในฐานะลูกที่ดีคนหนึ่ง
ต่อบิดามารดา ผู้เจ็บป่วย มีโรคประจำตัว พิการ และช่วยตนเองไม่ได้
 ในขณะที่นิมนิม กำลังหลับตาภาวนาจิตด้วยการดูลมหายใจของตนเอง
 โดยเธออยู่ในท่านั่งพิงผนังห้อง ขาเหยียดยาวไปบนที่นอน
 ที่ซึ่งปูแบบเรียบง่ายบนพื้นปูน เยื้องมาจากปลายเตียงพยาบาล
ของผู้เป็นมารดา พลัน!!!!! จิตของเธอมองเห็นแสงสว่างสีขาวเหลืองทองอร่าม!!!!!!!!!
แผ่กระจายจากบนหลังคาบ้าน ทะลุลงมาอยู่เหนือลำตัวของเธอขึ้นไปจากพื้น
ประมาณ 4 ช่วงแขน
 ณ ใจกลาง ของแสงรัศมีที่งดงามเกินกว่าจะอธิบายให้ผู้ใดเข้าใจได้นี้
 นิมนิม มองเห็นใบหน้าของ พระเดชพระคุณหลวงพ่อจรัญ ฯ เพียงครึ่งกาย
คือเห็นเพียงใบหน้าลงมาจนถึงช่วงไหล่ของหลวงพ่อฯ ท่านจ้องมอง
มาที่นิมนิมผู็เป็นศิษย์ ด้วยจิตอันมีพลังบุญเจิดจ้าสุดประมาณ
 " อดทน และทำให้เต็มความสามารถนะหนู มีเวลาอีกไม่มากแล้ว
 สิ่งใดมที่ตั้งใจ ขอจงอย่าย่อท้อ เมื่อเวลาผ่านพ้นไป
ไม่อาจหวนย้อนคืนมาได้ใหม่ จะได้ไม่ต้องมาเสียอกเสียใจในภายหลัง
ทุกคน มีกรรมของตนเอง หนูจงทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด
คือสุดกำลังกาย สุดกำลังใจ แต่ก็ต้องปล่อยวาง ไปพร้อม ๆ กัน ให้ได้ด้วยนะ "
หลวงพ่อจรัญฯ ยิ้มน้อย ๆ ตามแบบของพระภิกษุผู้มีจริยาวัตร
ปฏิบัติอันสำรวมอยู่เสมอ ก่อนที่ภาพและแสงรัศมีทั้งหมด
จะค่อย ๆ เลือนหาย... วับ! ไปในจิต
นิมนิม กำหนดสติ ตั้งอกตั้งใจรับฟังทุกถ้อยคำ
ของหลวงพ่อจรัญฯ น้ำตาแห่งความเศร้าใจและปิติใจ
ผสมปนกันในอก หลั่งไหลออกมา หยาดลงทั้งสองข้างของหางตา
ที่หลับพริ้มอยู่นั้น เธอค่อย ๆ ยกมือขึ้นพนมมือ แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ
ของตนเอง 3 ครั้ง เพื่อแสดงความเคารพนอบน้อมนมัสการ
ต่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อจรัญฯ หนึ่งในพระอริยะสงฆ์
ผู้สมควรแก่การเคารพกราบไหว้ ในจำนวนพระภิกษุสงฆ์
เพียงไม่กี่รูป ในประเทศไทย ยุคพุทธศักราช 2563 นี้


นิมนิม รู้สึกถึงการได้ปลดปล่อยอดีตอันแสนขมขื่น
และหนักหนาสาหัสจนเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ของตัวเธอเอง
ไปพร้อมๆกับ การโยนตัวขึ้น โยนตัวลง ของชิงช้าไม้แผ่นนี้
เธอรู้สึกเหมือนกำลังกลับไปเป็นเด็กหญิงบ้านนอกตัวเล็กๆผอมเก้งก้าง
อีกครั้งหนึ่ง...
คุณพ่อของเธอ เคยผูกชิงช้าไม้แผ่นเดียวคล้ายๆแบบนี้ เอาไว้
ใต้ต้นจามจุรีต้นใหญ่ที่มีก้านแตกกอออกอย่างแข็งแรงด้านข้างลำต้น
พื้นที่ใต้ต้นจามจุรีแห่งนี้จึงเป็นสนามเด็กเล่นและที่รวมพลของนิมนิม กับพี่สาว
น้องชายคนเล็กสุด รวมทั้งเพื่อนเด็กๆจากครอบครัวอื่น ซึ่งอาศัยอยู่ในละแวกแถวนี้
นิมนิม เป็นนักอ่านตัวยงมาตั้งแต่เด็ก
ด้วยความที่คุณพ่อของเธอเป็นคุณครูระดับปริญญาตรีคนแรก ของกิ่งอำเภอแห่งนี้
ในจังหวัดขอนแก่น ทุกคนในพื้นที่แถวนี้จึงรู้จักและให้ความเคารพรัก
ต่อคุณพ่อของเธอ ทุก ๆ วันในช่วงที่ทุกคนในครอบครัวมานั่งล้อมเป็นวงกลม
เพื่อรับประทานอาหารมื้อค่ำกันพร้อมหน้านั้น คุณพ่อของนิมนิม
มักจะสอนลูก ๆ ทั้งสามคนไปด้วยเสมอๆ ว่า : ให้เป็นคนขยันเรียนรู้ และศึกษา
หาความรู้ เพราะความรู้คืออาวุธและเครื่องมือสำหรับการสร้างชีวิตที่ดี
เช่น คุณพ่อของเธอเป็นคนยากจน กำพร้าคุณพ่อ(ปู่)ที่ป่วยหนักจนเสียชีวิตไป
ตั้งแต่ท่านอายุเพียง 4 ขวบ คุณแม่ของคุณพ่อ(ย่า)จึงเลี้ยงดูคุณพ่อมา
อย่างทุกข์ยากลำบาก เพราะภาคอีสานสมัยก่อนนั้นเป็นดินแดนอันแห้งแล้ง
เมื่อเกิดเป็นคนจน ไม่มีที่นาเป็นของตัวเอง ต้องรับจ้างปลูกข้าวทำนาให้คนที่มีฐานะกว่า
 แต่เมื่อเกิดภัยแล้งขึ้นในพื้นที่แถบนั้น ย่าจึงอุ้มคุณพ่อออกเดินไป
ขอข้าวสาร(ข้าวเหนียว) จากในหมู่บ้านอื่นที่ฝนตกแล้วได้ทำนา
เพื่อนำมานึ่งกินประทังชีวิต จนกระทั่งย่าได้พบกับสามีคนใหม่(ปู่คนใหม่)
คุณพ่อเล่าว่า สิ่งเดียวที่ได้ช่วยพัฒนาชีวิตของคุณพ่อ
จนเรียนจบในระดับปริญญาตรี ( ช่วงพุทธศักราช 2508)
สามารถสอบเข้ารับราชการครู ซึ่งถือเป็นอาชีพที่มีเกียรติได้รับการยกย่อง
เคารพจากสังคมในยุคนั้น สิ่งนั้นคือ เพราะคุณพ่อขยันอ่านหนังสือท่องตำรา
ค้นหาความรู้จากการอ่าน จึงเป็นเด็กเรียนดี ความจำแม่น
จึงได้รับทุนการศึกษา : เด็กเรียนดีแต่ยากจน มาโดยตลอด
คุณพ่อจึงถือว่า : การศึกษาหาความรู้เป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุดของการดำเนินชีวิต
ดังนั้นนิมนิม จึงฝึกอ่านหนังสือ รวมทั้งอ่านทุกสิ่งที่มีตัวหนังสือมาตลอด
ตั้งแต่เริ่มฝึกการอ่านตอนอายุได้ 5-6 ขวบ เธอกลายเป็นหนอนหนังสือ
ประจำห้องสมุดโรงเรียน และห้องสมุดมหาวิทยาลัย
นอกจากนั้นเธอยังใช้เงินที่ค่อยๆเก็บสะสมในแต่ละเดือนหมดไป
กับการเข้าร้านหนังสือและหอบหนังสือชุดใหม่ติดมือออกมาจากร้าน ทุกครั้ง
" หากท่าน
ไม่เชื่อถือผู้อื่น
ผู้อื่นไหนเลย
เชื่อถือท่าน "
นิมนิม กล่าวบทกวีที่กินใจของ "โกวเล้ง" นักปราชญ์ชาวจีนโบราณ ขึ้น
ท่ามกลางความเงียบที่ไม่เงียบมากจนเกินไปนัก นั่นก็เพราะมีเสียงคลื่น
กระทบฝั่งอยู่ไม่ไกล อีกทั้งเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าแมลงพฤกษ์ไพรในราตรีกาล
ที่ซึ่งต่างแข่งกันออกมาหากิน ท่ามกลางความมืดใต้แสงแห่งดวงดาว
ระยิบระยับในคืนนี้ ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ ตัว ของสตรีสาวอายุมาก
แต่ดูภายนอกแล้วเหมือนเธออายุไม่เกิน 30 ปี ดูมีมนตร์เสน่ห์
น่าค้นหา มิตรแท้คู่ใจสักคน เพื่อนั่งชมแสงจันทรา ด้วยกัน
ต่างรินจอกชาจีน ชนกันประสานใจ จิบชาร้อน ก่อนพร่ำถึง บทกวี เยี่ยงปราชญ์
" ชื่อเสียง คล้ายเป็นแอกอันหนักอึ้ง
สร้างชื่อเสียง ยากเย็นเท่าไหร่
การแบกรับมัน ยิ่งสาหัสกว่า "
เสียงอันนุ่มทุ้มแต่ชัดเจนของบุรุษผู้หนึ่ง ดังขึ้นทางด้านหลังของนิมนิม
ณนนท์ เอ่ยบทกวีอีกบท ของปราชญ์ชาวจีน "โกวเล้ง"
ที่ซึ่งเขาชื่นชอบอ่านและจดจำได้ ประสานต่อเสียงของนิมนิม
ที่พึ่งกล่าวบทกวีจบลง เขาเดินตรงมาที่ชิงช้าไม้ของนิมนิม
แล้วหยุดยืนอยู่ทางด้านหลังของชิงช้า ซึ่งกำลังโยนตัวลงจากอากาศมาสู่พื้น
นิมนิม ชะงัก! เธอรีบใช้ขาและเท้าทั้งคู่ยันพื้นทรายละเอียดเอาไว้!!
 เพื่อบังคับการแกว่งไกวของชิงช้าจนหัวทิ่มไปข้างหน้า!! ก่อนที่เธอจะเอี้ยวตัว
หันมาทางด้านซ้ายของตน ตามกระแสเสียงที่ดังขึ้น ใกล้ๆ นี้
"อ้าว! ตกใจหมดเลยค่ะ!! "
นิมนิม รีบพูดเสียงดังด้วยความตกใจ อีกทั้งเพื่อเป็นการเรียกให้ผู้อื่น
ได้ยินเสียงของเธอจากบริเวณนี้ด้วย เธอเป็นคนระมัดระวังตัวเองสูง
และไม่ประมาทอยู่เสมอ ในขณะที่ชิงช้าไม้กระดานกำลังอยู่
ในช่วงจังหวะของการ โยนตัวลงมา
 " สวัสดีครับ คุณ....? จำผมได้ไม๊ครับ ? "
ณนนท์ รับรู้ว่าหญิงสาวผู้นั่งอยู่บนชิงช้ากำลังรู้สึกกลัวและระแวดระวังตัว
เขาจึงรีบกล่าวคำทักทาย พร้อมกับก้าวยาว ๆ ด้วยขาเรียวยาวแข็งแรงทั้งคู่
ไปยืนอยู่บริเวณด้านหน้าของชิงช้าไม้ที่หยุดไกวลงแบบกระทันหัน
 " เอ้อ! อ้อ! ค่ะ จำได้ค่ะ คุณก็พักอยู่ที่นี่เหมือนกันหรือคะนี่? "
 นิมนิม ยิ้มแบบงง ๆ และรีบตอบตามมารยาทอันควร
 เพราะเธอไม่ต้องการทำให้บุรุษผู้มีพระคุณของเธอผู้นี้ ได้รับการปฏิบัติที่ไร้มารยาท
ณนนท์ รู้สึกแปลก ๆ อย่างที่เขาเองก็ไม่สามารถอธิบายแก่ตนเองได้
 เขาจึงเสยกแก้วไวน์ที่ถือเอาไว้ในมือขวาขึ้นดื่ม อึกใหญ่! จนเกือบหมดแก้ว
ก่อนที่จะลดแก้วไวน์ลงถือไว้ครึ่ง ๆ และยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับดวงตาคู่โต
ที่เปล่งประกายสวยงามด้วยอารมณ์งุนงงสงสัย ท่ามกลางแสงแห่งราตรีกาล
" ครับ ผมพักที่นี่เสมอ ๆ ครับ ทุกครั้งที่เดินทางมาหลบพักผ่อน
 อืม! คุณก็ชอบบทกวีของ โกวเล้ง เหมือนกันใช่ไม๊ครับนี่? "
 ณนนท์ รู้สึกถึงความอุ่นแผ่ซ่านจากต้นคอขึ้นไปตามใบหน้าเพราะฤทธิ์ของไวน์?
หรือเพราะฤทธิ์แห่งอารมณ์บางอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นเองในใจของเขา ?
" ค่ะ ใช่ค่ะ ฉันชอบอ่านหนังสือและบทกวีค่ะ
หนึ่งในนักประพันธ์ที่ฉันติดตามผลงานของเขานั้น มีท่านโกวเล้ง อยู่ด้วยค่ะ
อ้อ! ฉันชื่อนิมนิม นะคะ ต้องขออภัยมากจริง ๆ ค่ะ ที่ก่อนหน้านั้น
 ไม่ทันได้บอกชื่อแก่คุณเลย แหะ ๆ !! "
 นิมนิม ได้โอกาสบอกชื่อของเธอและขอโทษไปพร้อม ๆ กัน
นี่คือมารยาทสังคมซึ่งเธอเรียนรู้โดยหลักของมานุษยวิทยามาเป็นอย่างดี
ทั้งจากหลักสูตรในมหาวิทยาลัย รวมทั้งจากประสบการณ์ยาวนาน
ที่เธอต้องทำงานไปด้วยเพื่อหาเงินเรียนหนังสือไปด้วย
" นิมนิม ? "
พระเอกคนดัง เอ่ยทวนชื่อของสตรีร่างสมส่วนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา
" ชื่อน่ารักจังครับ ขอบคุณที่บอกนะครับ
 อ้อ! ผมชื่อ นนท์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณนิมนิมอย่างบังเอิญครับ "
ณนนท์ เดาเอาเองว่านิมนิมบอกชื่อเล่นของเธอแก่เขา
เขาจึงบอกแค่ชื่อเล่นของเขาแก่เธอเช่นเดียวกัน
เพราะมันเป็นสถานการณ์อันไม่ปกติเลยสำหรับพระเอกชื่อดังเยี่ยงเขา
ที่ต้องมาแนะนำตัวแบบประหม่าและไม่คุ้นเคยแนวนี้กับผู้อื่น
แถมผู้นั้นยังเป็นสุภาพสตรีรูปร่างหน้าตามีเสน่ห์ดึงดูดใจเขาอย่างไม่รู้ตัว อีกด้วย


หลังจากที่จิตทิพย์แห่งอริยะสงฆ์ ผู้เป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใหญ่
ของเธอในชาตินี้ ได้เมตตาส่งกระแสจิตมาบอกเหตุการณ์ล่วงหน้า
นิมนิม ก็ยิ่งอดทนต่อทุกขเวทนาทั้งทางกายและทางใจของเธอเองมากขึ้น
โดยไม่ปริปากบอกญาติคนใดให้ต้องวิตกกังวลต่อการเฝ้าดูแล
มารดาผู้พิการ และนอนติดเตียง ในระยะสุดท้าย
" อีกไม่นาน..... ? หมายถึง 1 ถึง 3 เดือนหรือเปล่าหนอ? "
นิมนิม ครุ่นคิดถึงคำพูดจากทางจิตของหลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม
ซ้ำไปซ้ำมาอยู่เงียบ ๆ ทุก ๆ ครั้งที่เหล่าครูบาอาจารย์มีเมตตาส่งกระแสจิต
ทางทิพย์มาบอกเหตุใด ๆ แก่เธอนั้น แน่นอนว่าจะมีเหตุดีหรือร้ายเรื่องนั้น ๆ
เกิดขึ้นในอนาคตอย่างมิต้องสงสัย!! แต่.. ทุก ๆ ความลับของสวรรค์นั้น
จะมีกฎอยู่ว่า : ไม่ให้ล่วงรู้วันเวลาที่ชัดเจน แน่นอนแบบตายตัว
เพราะนิมนิม หาใช่บุคคลซึ่งเป็นพระอริยะเจ้าผู้หมดจากกิเลสนานา ไม่!!
วันหนึ่ง หลังการรับประทานอาหารเหลวผ่านทางสายยาง ไหลลงคอ
ไปสู่กระเพาะอาหาร ของผู้เป็นมารดา ในขณะที่นิมนิมยืนอยู่ตรงหัวเตียงพยาบาล
ที่ซึ่งมีร่างผอมแห้งของมารดานั่งอยู่ในท่าเอนประมาณ 60 องศา ตามระดับ
การปรับเตียงสำหรับผู้ป่วยที่กำลังย่อยอาหาร
" มื้อคืนนี้ ก่อนไก่ขัน แม่เห็นผู้ชายแต่งชุดตำรวจ
ย่างเข้ามาในห้องเฮานี้ตั้งสี่คน ตั้ว! "
(แปลจากอีสาน : เมื่อคืนนี้ ก่อนไก่ขัน แม่เห็นผู้ชายแต่งตัวชุดตำรวจ
เดินเข้ามาในห้องของเรานี้ถึงสี่คน นะ! )
จู่ ๆ คุณแม่ก็เอ่ยขึ้น และเอียงหน้ามามองลูกสาวคนกลาง ผู้ที่เธอรัก
และห่วงใยมากที่สุด ซึ่งกำลังถือถุงยางอาหารเหลวและกำลังเทน้ำอุ่นลงไป
ในถุงนั้น ก่อนที่จะยกถุงขึ้นห้อยไว้บนเสา ในระดับที่แพทย์กำหนดให้
เพื่อให้น้ำดื่มหลังจากทานอาหารเหลวหมดลงแล้วแก่ผู้ป่วยนอนเตียง
" ติจ้า แล้วเขาพากันเข้ามาเฮ็ดอีหยังจ้าแม่? "
( แปลจากอีสาน : หรือคะ แล้วเขาพากันเข้ามาทำอะไรคะแม่? )
นิมนิม รีบตอบมารดาเพื่อแสดงความใส่ใจต่อสิ่งที่ท่านกำลังพูด
" เขาย่างเข้ามายืนล้อมเตียงแม่นี่หละ ข้างละสองคน เขาบอกว่า
เขามาจับไพ่เอาไปปรับ พะนะ "
( แปลจากอีสาน : เขาเดินเข้ามายืนล้อมเตียงของแม่นี่แหละ
ข้างละสองคน เขาบอกว่าเขามาจับไพ่เพื่อเอาไปเสียค่าปรับ )
นิมนิม ห้อยถุงอาหารไว้บนเสาข้างเตียงแล้ว จึงหันมาพูดคุยกับแม่
ผู้ให้กำเนิดของเธอด้วยความรักและสนใจ เธอก้มหน้าลงมองหน้าแม่
และยกมือของเธอขึ้นมาลูบเบา ๆ บนหลังมือผอมแห้งของผู้ให้กำเนิด
เพื่อแสดงความรัก และเป็นการถ่ายเทความอบอุ่นให้กับผู้ป่วย
" แล้วแม่ ว่าจั่งได๋กับเพิ่นจ้า? "
( แปลจากอีสาน : แล้วแม่ พูดว่าอย่างไรกับท่านคะ? )
" แม่กะย่านแฮง!! ย่านเพิ่นพากันเอาโตแม่ไปมื้อนี้
แม่กะเลยฟ้าวบอกเพิ่นว่า : ข้อยสวดอิติปิโสซูมื้อ ๆ ละ 108 เทือ
แล้วกะลูกสาวของข้อยผู้นั้น : แม่ชี้ไปทางที่โตกำลังนอนหลับอยู่กับน้องณิว
เขากะสวดมนตร์นั่งสมาธิแผ่เมตตาให้ข้อยอยู่ซุมื้อ บ่ เคยขาด
อย่าฟ้าวมาเอาข้อยไปเถาะ เจ้านายเอ๊ย! เหลือโตนฉันแน
ฉันยังอยากอยู่กับลูกกับหลานไปอีก "
( แปลจากอีสาน : แม่ก็กลัวมาก!! กลัวท่านเอาตัวแม่ไปวันนี้
แม่จึงรีบบอกท่านไปว่า : ฉันสวดอิติปิโส ทุกวัน ๆละ 108 จบ
และลูกสาวของฉันคนนั้น : แม่ชี้มือไปทางที่นิมนิมกำลังนอนหลับอยู่กับน้องณิว
เขาก็สวดมนตร์นั่งสมาธิแผ่เมตตาให้ฉันทุกวัน ไม่เคยขาดเลย
อย่าพึ่งมาเอาฉันไปเลยนะคะ เจ้านาย เอ๊ย! )
แม่ พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและหวาดกลัว พร้อมยกมือซ้าย
ซึ่งใช้ได้เพียงข้างเดียว ตั้งแต่เส้นเลือดในสมองของแม่แตก!!
ในครั้งที่สองเมื่อ 2 ปีก่อน หลังจากแม่ผ่าตัดและฟื้นชีวิตขึ้นมา
แม่ก็กลายเป็นผู้ป่วยอัมพฤกษ์ด้านขวาตลอดทั้งร่าง!!!
แม่ชี้นิ้วมือไปทางปลายเตียงด้านที่เป็นที่นอนของนิมนิมกับลูกชายคนเล็ก
คือน้องณิว ซึ่งปูอยู่บนพื้นห้องอย่างเรียบง่ายตามแบบวิถีชีวิตชาวอีสาน
" แล้วแม่กะฟ้าวซี้มือไปทางโตนอนอยู่กับน้องณิว นั่นแหล่ว!
เพิ่นกะหันไปเบิ่งทางนั้นกับมือแม่ แล้วเพิ่นผู้หนึ่งทรงสิเป็นหัวหน้าหมู่
เพิ่นกะหันหน้ามาเหลียวเบิ่งแม่ "
(แปลจากอีสาน : แล้วแม่ก็รีบชี้มือไปทางที่ลูกนอนอยู่กับน้องณิว เลยสิ!
ท่านก็หันไปมองทางนั้นตามมือของแม่ แล้วท่านหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีม
ท่านก็หันหน้ามามองดูแม่ )
นิมนิม เชื่อทุกสิ่งที่คุณแม่ของเธอกำลังเล่าให้เธอฟัง เพราะแม่ของเธอ
คือผู้ป่วยนอนเตียงในระยะสุดท้าย ผู้ซึ่งมีอาการเจ็บป่วยเข้าขั้นโคม่ามา
หลายต่อหลายครั้งแล้วในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ดังนั้น "จิตของผู้ป่วย"
จะอยู่ครึ่งๆระหว่าางภพภูมิของคนเป็น (เชื่อมต่อกับกายเนื้ออยู่) กับ
ภพภูมิของคนตาย (เชื่อมต่อกับโลกทิพย์ด้วยจิต ) ที่มีการเข้าและออก
จากร่างเป็นบางเวลา เช่น ในเวลาที่นอนหลับลึก หรือสลบ เป็นต้น)
" นางเซื่อแม่จ้า "
นิมนิม มองสบตามารดาด้วยความรักและเข้าใจอย่างสุดหัวใจ พร้อม ๆ กับ
ลูบบนหลังมือและแขนของแม่ไปด้วยเบา ๆ เพื่อปลอบโยนจิตใจของมารดา
" บาดนี่! ผู้เป็นหัวหน้าหมู่่กะเลยเว้ากับแม่ว่า" :
" เอาหละนางสวาทเอ๋ย!
ครั้งนี้ถือว่าพวกเรามาเยี่ยมก็แล้วกัน พวกเราจะยังไม่เอาตัวเจ้า
ไปเสียค่าปรับก็ได้ เพราะท่านนั้น! "
 แม่ว่าเพิ่นคือสิหมายถึงโตนั่นหล่ะหล่า เพราะเสียงของเพิ่น
เป็นทรงเกรงอกเกรงใจโตหล๊ายหลายเด๋!
" ได้สวดมนตร์ รักษาสมาทานศีล ทำสมาธิ แผ่เมตตาจิตให้เจ้าอยู่ทุกวัน
พวกเราก็จำเป็นที่จะต้องให้ความเคารพท่านเช่นกัน แต่ ครั้งหน้า
พวกเราจะกลับมาใหม่!! ขอให้เจ้าเตรียมตัวเอาไว้ด้วย "
( แปลจากอีสาน : คราวนี้! ผู้เป็นหัวหน้าทีมจึงพูดกับแม่ว่า
"เอาหล่ะนางสวาท เอ๋ย! ครั้งนี้ถือว่าพวกเรามาเยี่ยมก็แล้วกัน
พวกเราจะยังไม่เอาตัวเจ้าไปเสียค่าปรับก็ได้ เพราะท่านนั้น!"
แม่ว่าท่านคงจะหมายถึงลูกนั่นแหละหล่า เพราะเสียง
ของท่านดูท่าทางเกรงอกเกรงใจลูกมากๆเลย!
" ได้สวดมนตร์ รักษาสมาทานศีล ทำสมาธิ แผ่เมตตาจิตให้เจ้าอยู่ทุกวัน
พวกเราก็จำเป็นที่จะต้องให้ความเคารพท่านเช่นกัน แต่ ครั้งหน้า
พวกเราจะกลับมาใหม่!! ขอให้เจ้าเตรียมตัวเอาไว้ด้วย " )
แม่ของนิมนิม มีแววตาที่ดูตื่นตระหนกหวาดกลัวมาก ๆ
ในขณะที่กำลังเล่าเรื่องที่ตนเองมองเห็น ให้บุตรสาวคนกลางรับฟัง
" พอเว้าแล้ว เพิ่นสี่คนกะพากันมองไปทางที่โตนอนหลับอยู่
แล้วกะพากันย่างออกจากประตูห้องทางนี้ หายไปเลย!!
จั่งวาหายไปไส? หมาเฮือนเฮานอนเฝ้าอยู่ทางนอกตั้งหลายโต กะบ่เห่าจั๊กแอะ!!
โอ๊ย!! แม่ว่าเพิ่น บ่ แม่นตำรวจดอกหล่า เพิ่นต้องปลอมโตมาเว้ามาบอกแม่ซือ ๆ
แม่ย่านแฮงหลายกะเลยนอน บ่ หลับอีกเลย แม่เลยนอนสวด :
อิติปิโส ภะคะวา อะระหัง สัมมา สัมพุทโธ ฯ
ตามที่โตเคยสอนแม่ไว้ ไปเรื่อย ๆ จนว๊า!! โดนเติบ!!
แม่จั๊งหลับไปแต่ยามได๋? แม่กะ บ่ ฮู้ ? "
(แปลจากอีสาน : " พอพูดจบ ท่านสี่คนก็พากันหันไปมองด้านที่ลูกนอนหลับอยู่
 แล้วก็พากันเดินออกจากประตูห้องทางนี้ หายไปเลย!!! ไม่รู้ว่าหายไปไหน?
สุนัขบ้านเรานอนเฝ้าอยู่ด้านนอกตั้งหลายตัวก็ไม่เห่าสักแอะ!!
โอ๊ย!! แม่ว่าท่านไม่ใช่ตำรวจหรอกลูก ท่านต้องแปลงกายมาพูดมาบอกแม่เฉย ๆ
 แม่กลัวมาก ๆ ก็เลยนอนไม่หลับอีกเลย แม่เลยนอนสวด
: อิติปิโส ภะคะวา อะระหัง สัมมา สัมพุทโธ ฯ
ตามที่ลูกเคยสอนแม่ไว้ ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง!! นานพอควร!!
 แม่จึงเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน? แม่ก็ไม่รู้ " )


นิมนิม ตั้งอกตั้งใจรับฟังแม่พูดทุกคำพูด ด้วยความสงบ....
เธอรู้ดีแก่ใจตนเพียงผู้เดียวว่า : ตำรวจทั้ง 4 นาย ที่มาพบคุณแม่ของเธอนั้น
แท้จริงแล้ว คือท่านเทวฑูตทั้ง 4 ท่านแปลงกายเข้ามาในบ้านของเธอ
เพื่อเตือนสติแก่มารดาของเธอให้ทำความเพียรเจริญสติ ด้วยการสวดมนตร์
บท "พุทธคุณ : คือบทสวดสรรเสริญพระคุณอันบริสุทธิ์ผุดผ่องแห่งองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า"
ทุกวันมิให้ขาด นั่นเอง ซึ่งที่ผ่านมานับตั้งแต่มารดาของนิมนิม ได้ล้มป่วยลงเรื่อย ๆ
จนในที่สุดเส้นเลือดในสมองจึงแตก!! แล้วทำให้ร่างกายซีกขวาตลอดทั้งร่าง
ไร้ความรู้สึกไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกเลย!!!! จากนั้นเป็นต้นมานางสวาท
ผู้มีอายุทางโลกได้ 70 ปีเต็ม ก็อาศัยการตรึกถึงภัยแห่ง "มรณานุสสติ"
อันต้องมาเยือนสัตว์โลกทุกตัวตน ไม่มียกเว้น ในวันใดวันหนึ่งแน่นอน
ด้วยการให้ลูกสาวคนกลาง ผู้ซึ่งคร่ำเคร่งต่อการฝึกฝน การสวดมนตร์ไหว้พระ
สมาทานรักษาศีลห้าและศีลแปด(ศีลอุโบสถ) เจริญภาวนาในทุกรูปแบบ
มาตั้งแต่อายุ 16 ปีจนถึงบัดนี้ สอนบทสวดมนตร์ : บทพระพุทธคุณ
ให้แก่เธอด้วยการสวดให้เธอฟังแล้วสวดตาม จนกระทั่งเธอสามารถ
จดจำได้ทั้งหมด นางสวาทผู้รู้ว่าเวลาของชีวิตอันทุกข์ทรมานของตนเองนี้
ลดลงเหลือน้อยนิดขึ้นทุกวันแล้ว ก็สู้พากเพียรเจริญสติภาวนา
"ในท่านอนสวดมนตร์ แบบผู้ป่วยหนัก" ด้วย : บทพระพุทธคุณ อันศักดิ์สิทธิ์
นี้ วันละ 108 จบ ทุกวันตลอดมาไม่เคยขาดเลย แม้แต่วันเดียว
" บ้านใด สวดมนตร์ ไหว้พระ สมาทาน รักษาศ๊ล
และเจริญสติภาวนา แผ่เมตตาจิต อยู่เป็นนิจ
บ้านนั้น ย่อมมีเทพเทวา มาห้อมล้อม ปกปักษ์รักษา
ผู้คนในบ้านนั้น อย่างมากมาย " คำกล่าวนี้ เป็นสิ่งที่นิมนิมได้พิสูจน์
ด้วยตัวเองแล้วอย่างมิต้องสงสัย ดังนั้น เมื่อมารดาผู้ให้กำเนิดของเธอ
ได้ล้มเจ็บลงเรื่อย ๆ ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2554 เป็นต้นมาจนบัดนี้เป็นปี 2563 แล้ว
สิ่งที่สำคัญมากที่สุด! สิ่งเดียว ที่เธอตั้งใจทำเพื่อแสดงความกตัญญูกตเวทิตาคุณ
อย่างสูงสุดต่อบุพพการี ผู้ซึ่งเปรียบดั่งพระอรหันต์และพระพรหมของลูก
(ทั้งบิดาแลมารดา) สิ่งนั้นคือ : การสอน หรือนำพาจิตของบิดามารดา
ให้เข้าถึงพระคุณอันบริสุทธิ์ผ่องแผ้วสุดประมาณ ของ "พระรัตนตรัย"
อันเป็นที่พึ่ง ที่ระลึก สูงสุด! เพียงหนึ่งเดียวของสัตว์โลกทั้งหลาย
ที่ยังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในวัฎฏะสังสารอันมืดมนและยาวไกล นี้
เมื่อรับฟังมารดาเล่าเรื่องราวที่พบเจอด้วยตาเปล่าๆ จบลงแล้ว
นิมนิม จึงเอ่ยกับสตรีที่เธอรักเคารพบูชามากที่สุดในโลกว่า
" แม่เห็น บ่ จ้า ว่าตำรวจเพิ่นให้ความเคารพต่อผู้ได๋กะตามที่สวดมนตร์ ไหว้พระ
แผ่เมตตาจิต อยู่เสมอ บ่ ได้ขาด นี้กะแสดงว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเฮาพากันเฮ็ด
ด้วยความเคารพนบนอบต่อพระพุทธเจ้ามาตลอดชีวิตนั้น สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย
เพิ่นมองเห็นและรับรู้อยู่ตลอดเวลา แม่น บ่ จ้าแม่ "
(แปลจากอีสาน : " แม่เห็นหรือยังคะ ว่าตำรวจท่านให้ความเคารพต่อใครก็ตาม
ที่สวดมนตร์ ไหว้พระ แผ่เมตตาจิต อยู่เสมอ มิได้ขาด เช่นนี้ก็แสดงว่าทุกสิ่งทุกอย่าง
ที่พวกเราพากันทำ ด้วยความเคารพนบนอบต่อพระพุทธเจ้ามาตลอดชีวิตนั้น
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ท่านมองเห็นและรับรู้อยู่ตลอดเวลา จริงไม๊คะแม่ ?")
นิมนิม ตั้งใจพูดทุกถ้อยคำ ที่ซึ่งจะเป็นการให้กำลังใจแก่มารดาของเธอ
ให้หายจากความหวาดกลัว หวั่นวิตกต่อการมาของบุคคลพิเศษ
ซึ่งมีอำนาจ ที่ซึ่งแม่ของเธอเรียกพวกเขาว่า "เจ้านาย"
" แม่นแล้วลูกหล่า แม่จั๊งแม่นเห็นคักเห็นแนฮ้าย เทือนี้
แม่ บ่ สงสัยอีหยังอีกต่อไปแล้ว ถ้าจั่งซั่นแม่ขอสวดมนตร์ อิติปิโสฯ
108 รอบ สำหรับมื้อนี้ก่อน ซั่นหนะ "
(แปลจากอีสาน : " ใช่แล้วลูกรัก แม่ได้เห็นชัดเจนแน่แท้แล้วจริงๆ ครั้งนี้
แม่ไม่สงสัยใดๆ อีกต่อไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นแม่ขอสวดมนตร์ อิติปิโสฯ
108 รอบ สำหรับวันนี้ก่อน ดีกว่า " )
พูดจบ นางสวาทก็เริ่มออกเสียงสวดมนตร์ด้วยการกล่าว
: " นะโม ตัสสะ ภะคะวะโค อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ (3 รอบ) "
" บรรพบุรุษ คือพ่อแม่ เป็นอรหันต์ของลูก
ไม่ต้องไปตามพระอรหันต์ที่ไหนหรอก เหลียวดูพ่อแม่ในบ้านบ้าง
 แล้วท่านจะรู้สึกว่า ได้ทำดีตั้งแต่วันนี้แล้ว "
คำสอนสำคัญจากหนังสือ : กฎแห่งกรรม หลวงพ่อจรัญ ฐิตธัมโม
เป็นสิ่งสำคัญที่นิมนิมได้น้อมนำมาปฏิบัติจริงในครอบครัวเสมอมา
ถึงแม้ว่าในช่วง 9 ปีมานี้ หลังจากที่เธอตัดสินใจลาออกจากงานบริหาร
ที่กรุงเทพฯ เพื่อกลับมาอยู่เลี้ยงดูเอาใจใส่ต่อลูกชายทั้งสามคนที่ยังเล็ก
อีกทั้งทำหน้าที่ดูแลปรนนิบัติรับใช้คุณพ่อคุณแม่ของเธอภายในบ้านของครอบครัว
 จะทำให้นิมนิมต้องตัดขาดจากสังคมภายนอก แตกต่างไปจากสมัยที่เธอยังทำงาน
มีตำแหน่ง หน้าที่ มีเงินเดือนและรายได้จากหลายๆทาง
แต่ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในชีวิตครั้งนี้ กลับทำให้นิมนิมได้ค้นพบ
ชีวิตอีกด้านหนึ่ง นั่นคือความสงบสุขของกายและใจ ความสมถะ และ
สันโดษในการใช้จ่ายเงิน เฉพาะสิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีพจริง ๆ
ซึ่งเมื่อก่อนเธอมักใช้จ่ายเงินที่คิดว่าหามาได้ง่าย ๆ ไปอย่างใจเร็วและมือเติบ
จนติดหนี้บัตรเครดิต ถึงแม้ว่าจะเป็นจำนวนเงินไม่มากอะไร ทว่า! เมื่อวันหนึ่ง
เธอต้องกลายมาเป็นผู้ไร้งานไร้เงินเดือนประจำ อาศัยเงินที่น้องชายหยิบยื่นให้
พอประทังชีวิตเท่าที่จำเป็นจริง ๆ เท่านั้น คำว่า "หนี้"
จึงเป็นเสมือนครูผู้คอยเตือนสติแก่เธอว่า: ทุกสิ่่งในชีวิตล้วนไม่เที่ยงแท้ ถาวร
อีกทั้งไม่มีใครรู้ว่า เมื่อไหร่? ตอนไหน ? ที่ชีวิตจะหักเหรุนแรง!!!
อย่างไม่คาดคิดมาก่อน ดังนั้น "สติกับความไม่ประมาท"
จึงเป็นเรื่องที่นิมนิมให้ความสำคัญมากที่สุด นับแต่นั้นมา
" ทำดี ได้ดี ไม่ได้แปลว่า ทำดีแล้วรวย
แต่แปลว่า ทำดี แล้วมีความสุข
มีชีวิตร่มเย็น.....ไม่เดือดร้อนตนเอง และผู้อื่น "
นี่คืออีกหนึ่งธรรมะคำสอนสำคัญ ของ พระธรรมสิงหบุราจารย์
หรือ หลวงพ่อจรัญฯ วัดอัมพวัน ที่นิมนิมเลือกเขียนด้วยลายมือของเธอเอง
บนแผ่นกระดาษแล้วนำไปติดเอาไว้บนผนัง เหนือโต๊ะทำงานในห้องนอน


เมื่อถึงเวลาดังกล่าว... มีพระภิกษุสงฆ์จำนวน 3 รูป เดินอย่างสงบสำรวม
เรียงแถวกันมาบนชายหาดสีขาวสะอาดตา แล้วท่านทั้ง 3 ก็มาหยุดยืน สงบนิ่ง
เว้นระยะห่างกันพอประมาณที่บริเวณด้านหน้าของโรงแรมฯ ที่ซึ่งมีชาวบ้านบนเกาะ
พนักงานโรงแรมฯ รวมทั้งนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ ทะยอยกัน
เดินมาทำบุญตักบาตรเพื่อความเป็นศิริมงคลแก่ชีวิตตนเอง
ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนต่างหันมามองณนนท์พระเอกละครทีวีชื่อดัง
และพูดซุบซิบขยิบตาบุ้ยใบ้มาที่ตัวเขา ราวกับเป็นตัวประหลาด!!
บนชายหาดหน้าโรงแรมฯ แห่งนี้ แต่สำหรับตัวของณนนท์ ชีวิตของเขา
คุ้นเคยชินกับบรรยากาศแบบนี้มายี่สิบกว่าปีแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดามากๆ
สำหรับคนมีชื่อเสียงเช่นเขา ที่ทำได้เพียง ยิ้ม ยิ้มและยิ้มให้กับทุกคน
ในขณะที่เขาเองกำลังตั้งอกตั้งใจใส่บาตรพระสงฆ์ทั้ง 3 รูปนั้น
ทว่า! ก่อนที่พระภิกษูสงฆ์ 3 รูป (ที่ซึ่งน่าจะเป็นคณะสงฆ์ที่มาจากวัดเดียวกัน
ซึ่งก็คือวัดแห่งเดียวบนเกาะเต่า นั่นเอง) จะให้ศีลให้พรแก่ญาติโยมทั้งหมดพร้อมกันทีเดียวนั้น
จู่ ๆ ก็มีพระภิกษูอีกรูปหนึ่งในชุดผ้าจีวรสีกลักเก่าคร่ำคร่า
ท่านเป็นพระภิกษุที่มีรูปร่างผอมบางและมีสีผิวที่ดำคล้ำแดดอย่างเห็นได้ชัด
ซึ่งทุกคนที่มองเห็นท่านต่างนึกเดากันเองในใจเงียบๆว่า.....
*คงเป็นพระธุดงค์ที่จาริกมาบนเกาะเต่า ซึ่งจะมี แต่นานๆ ครั้ง *
พระสงฆ์รูปนั้น ท่านเดินช้าๆ..... อย่างสงบสำรวม
แล้วมาหยุดยืนอยู่ตรงด้านหน้าของพระเอกชื่อดังก้องฟ้าเมืองไทย
ณนนท์ ได้จัดซื้อข้าวปลาอาหารและผลไม้ไว้หลายชุด สำหรับการทำบุญตักบาตร
ในเช้าวันนี้ ดังนั้นพระเอกหนุ่มจึงมิรอช้า รีบคลานเข่าในท่านั่งคุกเข่า
เพื่อเข้าไปใกล้ๆ พระธุดงค์ผู้จาริกมาเพียงลำพัง ก่อนที่จะค่อย ๆ ยกชุดภัตตาหาร
ทั้งหมดที่มีอยู่ในมือ วางลงไปในบาตรสีเก่าคร่ำคร่าของท่าน อย่างสำรวมระมัดระวัง
ด้วยความเคารพต่อพระสงฆ์ผู้เป็นสาวกและตัวแทนแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
" หลายภพหลายชาติ สัตว์โลกล้วนผูกพัน
สายใยแห่งสัญญา ย่อมตัดขาดมิสิ้น
เปลี่ยนแค่กาย.. จิต..ไม่เปลี่ยน
การทำให้บรรลุ จึงได้ชื่อว่า เป็นผู้ทำภาระกิจ
จบลงน่าสรรเสริญ นะคุณโยม "
พลัน!! เสียงอันดังกังวานชัดเจน แม้พูดเพียงเฉพาะแก่เขาคนเดียว
แต่ ณนนท์ ก็รับรู้ถึงกระแสเสียงที่มีอำนาจอยู่ในตัว อีกทั้งช่างน่าเคารพ
เลื่อมใสจนเขารู้สึกขนลุกซู่ ๆ ขึ้นมาในทันทีทันใด!!!!
" ท่าน!! พระคุณเจ้าทรงรู้หรือขอรับ?
ว่าผมกำลังต้องการแสงสว่างเรื่องใด...? "
พระเอกหนุ่มหล่อ ไม่สนใจเสียงซุบซิบของผู้คนรายรอบ
ที่ซึ่งนั่งคุกเข่ากันอยู่บนพื้นทราย และพนมมือแต้เพื่อรอให้พระภิกษูสงฆ์
ทั้ง 4 รูป ได้กล่าวคำให้ศีลให้พรพร้อมๆ กัน อยู่นั้น
" รู้...หรือไม่? ถามใจ ของคุณโยม เองเถิด
จิตหลอกจิตตน มิได้ ฉันใด
ความปรารถนา ที่แท้จริงในใจ ก็ไม่ต่างกัน
อาตมาภาพ เป็นเพียงผู้ส่องไฟตะเกียงให้ เท่านั้น "
ณนนท์ รู้สึกถึงพลังแห่งเมตตาจิตอันมากที่แผ่รังสีออกมาจากพระคุณเจ้ารูปนี้
เข้าสู่จิตใจส่วนลึกและสมองที่กำลังสับสนวุ่นวายของเขา เปรียบเสมือนมีไอเย็น
ระรื่นกำลังกระทบร่างกายแล้วไหลซึมซาบเข้าไปสู่ภายในทั้งกายและใจ กระนั้น
พระเอกหนุ่มชื่อดัง ผู้ซึ่งกำลังตกเป็นเป้าของทุกสายตาจากผู้คนที่พากันนั่งคุกเข่า
อยู่บนพื้นทรายนุ่มละเอียดสีขาวสะอาดตาบนหาดทรายรีในเช้าตรู่วันนี้
เขา.. ได้ก้มลงกราบสามครั้ง ด้วยความเคารพนอบน้อมเป็นอย่างมาก
บนพื้นทรายใกล้ ๆ กับเท้าทั้งคูของพระสงฆ์ผู้เจริญรูปนั้น
" ญาติโยมทั้งหลาย เตรียมตัวรับพร นะ "
เสียงของพระภิกษุรูปแรก ที่ยืนสงบอยู่หน้าแถวของพระสงฆ์
จากวัดเพียงแห่งเดียวบนเกาะเต่า ได้เอ่ยขึ้นพอได้ยินกันทั่วทุกคน
" สัพพีติโย วิวัชชันตุ
สัพพะโรโค วินัสสะตุ มา เต ภะวัตวันตะราโย
สุขี ทีฆายุโก ภะวะ อะภิวาทะนะสีลิสสะ นิจจัง
วุฑฒาปะจายิโน จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ
อายุ วัณโณ สุขัง พะลังฯ "
 พระภิกษุสงฆ์ทั้งสี่รูป ต่างเปล่งวาจาให้พรญาติโยม....
จากนั้นจึงค่อยๆ หันขวา เพื่อเดินจากไปอย่างสำรวมดูน่าน่าเลื่อมใสยิ่งนัก
ณนนท์ มิรอช้าเท่าใจคิด!! เขารีบลุกขึ้นยืนเพื่อสวมรองเท้าแตะ
ที่ถอดเอาไว้ก่อนใส่บาตร แล้วออกเดินตามหลังพระสงฆ์รูปสุดท้ายไปอย่างสำรวม
 ปล่อยให้ประชาชนบนเกาะเต่าและนักท่องเที่ยวที่เดินออกมาทำบุญตักบาตร
ที่ด้านหน้าโรงแรมแอนด์รีสอร์ทฯในเช้าวันนี้่ ต่างยืนเก้อ! ผิดหวังต่อการที่จะได้
สนทนาและขอถ่ายภาพเป็นที่ระลึกกับพระเอกหนุ่มชื่อดังแห่งฟ้าเมืองไทย


ในค่ำคืนของ "วันฮาโลวีน" พุทธศักราช 2564 นิมนิมกำลังเก็บตัว
อยู่เงียบ ๆ ไร้การบ่งบอกถึงสถานที่ ที่ซึ่งเธออยู่ในเวลานั้น ๆ
หลังจากการสูญเสียชีวิตของบุพพการีทั้งสองท่านไปไล่ ๆ กันภายใน 1 ปีกว่ามานี้..
ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของหญิงสาววัยกลางคนผู้ซึ่งขณะนี้มีอายุ 51 ปีแล้ว
เปลี่ยนแปลงไปดั่งฤดูกาลที่ไม่เคยหยุดนิ่งต่อการขยับไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดสิ้นสุด..
"สตรีเหล็กซึ่งเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวลูกสามคน" ในวันนี้นั้น
อาจไม่มีใครรู้ได้อย่างถ่องแท้ ถึงความอ่อนแอภายในที่ถูกสั่งสม
มายาวนาน มิต่างจากต้นไม้ใหญ่ที่ภายในใต้รากนั้น มีปลวกมีหนอน
ชอนไชกัดกินจากข้างใต้ลำต้น อยู่ทุกวัน ๆ เรื่อยมา.....
" นี่เรา เดินผ่านมาได้อีก! จนถึงสิบปีแล้วสินะนี่!? "
นิมนิม กอดตัวเองในท่านั่งกับพื้นห้องและชันเข่าทั้งสองขึ้นแนบอก
ใบหน้าที่เคยงดงามผ่องใสอยู่เสมอ ก้มลงซบกับเข่าทั้งสองข้างของเธอเอง
เพื่อปล่อยให้หยาดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาดุจทำนบพัง!! ได้มีที่หยุดพัก
แม้เพียงชั่วครู่ชั่วขณะ.... ก่อนที่จะไหลหยดลงไปตามขาและน่องอันเรียวงามของเธอ
จนถึงพื้นห้อง ช่วงนี้เป็นเวลาที่นิมนิมกำลังฝึกเล่นแอปพลิเคชั่นต่างๆที่กำลังได้รับ
ความนิยมในโลกโซเชี่ยลไม่ว่าจะเป็นเฟสบุคส์ อินสตาแกรม และติ๊กต่อก
เธอกำลังพยายามฝึกฝนตนเองในเทคโนโลยี่สมัยใหม่ เพื่อให้สามารถปรับตัวดำรงชีวิต
อยู่ต่อไปให้จงได้! ในท่ามกลางโลกยุค 5 G ซึ่งทุกสิ่งเปลี่ยนไปไวจนกลายเป็นโลก
และสังคมสำหรับคนรุ่นใหม่ที่มีอายุรุ่นราวคราวลูกคราวหลานของอายุเธอ
---- "วันฮาโลวีน"
เทศกาลเฉลิมฉลอง ที่มาพร้อมกับความเชื่อ
ถึงการมีอยู่ของ "โลกหลังความตาย"
ดินแดนปริศนา ที่คนเป็นรับรู้ได้ จากการบอกเล่าเพียงเท่านั้น!! ----
(อ้างอิงจาก : 31 ตุลาคม "วันฮาโลวีน" กับความเชื่อเรื่อง "โลกหลังความตาย"
By กมลวรรณ มาดายัง 31 ต.ค. 2564 เวลา 1:00 น. *หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ*)
.. .. .. ..
" วันนี้เป็นวันฮาโลวีน ซีนะ! ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
เพราะทุกๆวันก็ไม่ต่างกัน แต่... อือ.....กดดูในอินสตาแกรม
คนไทยเห่อไปกับเขาทุกเทศกาลอีกแล้ว "
หญิงสาวที่อายุขึ้นสู่เลข 5+ แต่กลับมีรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณ เหมือนกับ
สตรีสาวซึ่งคงมีอายุไม่น่าจะเกิน 35 ปีเป็นอย่างมากเท่านั้น!! คนที่ไม่เคยรู้จัก
เธอจริงๆมาก่อนมักจะคิดกันเช่นนั้น คำเรียกขานที่คนแปลกหน้าเรียกเธอ
จึงเป็นคำว่า: พี่ๆ , น้องๆ, น้าๆ หาใช่คำว่า : แม่ๆ , ป้าๆ ,ยายๆ ตามวัยที่แท้จริงไม่
นิมนิม รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานในจิตใจและร่างกาย
อันบอบบางของเธอ ตั้งแต่ช่วงกลางปีมานี้ เธอไปโรงพยาบาลบ่อยขึ้น
เพื่อตรวจเช็คอาการแปรปรวนต่างๆ ซึ่งมักเกิดขึ้นแบบกระทันหัน!
ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!! เธอเท่านั้นเป็นผู้ที่รู้ดีกว่าแพทย์เสียอีกว่า..
เป็นเพราะเธอเคยตายไปแล้วทั้งเป็น!!! แต่ด้วยผลบุญที่สั่งสมมาตลอด
ได้ปกป้องจิตวิญญาณเอาไว้ ทำให้เธอสามารถกลับฟื้นคืนมา
มีลมหายใจอยู่ต่อมาได้เรื่อยๆ ทว่า! มันก็ยังไม่สามารถฟื้นฟูทุกอณู
ในธาตุสี่ของร่างกายเธอนี้ ให้กลับมาแข็งแรงได้เช่นเดิม
" บาดแผลที่กัดกิน ลึกเข้าไปข้างใน วันแล้ววันเล่า
ชีวิตที่มีเรื่องราวสลับซับซ้อน แต่ไม่มีเวลาจะมานั่งเล่าให้ใครฟัง!!
จิตใจที่โหยหาความรักที่แท้จริง ซึ่งสามารถใช้เพื่อเป็นโอสถวิเศษ
ที่จะปลุกคนใกล้จะตาย! ให้ฟื้นตื่นขึ้นมากลับเป็นคนปกติได้ใหม่ อีกครั้ง"
เสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเบาๆ พร้อมๆกับเสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้
จนกายสั่นสะท้าน!! ร่างสะเทือนรุนแรงจนหายใจต่อไปแทบจะไม่ไหว!!!!
นิมนิม ค่อยๆสูดลมหายใจเข้า....ลึกๆ....ช้าๆ..... เพื่อเป็นการช่วยชีวิต
ของตนเองจากภาวะโรคลมชักในสมองแบบวูบ! ซึ่งเป็นความผิดปกติ
ที่เป็นดุจยมฑูตผู้เงียบสงบ เนื่องจากการประสบอุบัติเหตุอย่างรุนแรง
ทางสมอง ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2554 เป็นต้นมา นั่นเอง
" In younger days, I told myself my life would be my own
And I'd leave the place where sunshine never shone
For my life's too short for waiting when I see the rising sun
Then I know again that I must carry on
Carry on till tomorow, there's no reason to look back
Carry on, carry on, carry on
Beyond the shadows of the clouds and onward to the sky
Carry on till I find the rainbow's end
For my life's too short for waiting when I see the rising sun
Then I know again that I must carry on
Carry on till tomorow, there's no reason to look back
Carry on, carry on, carry on
Drifting on the wings of freedom, leave this stormy day
And we'll ride to tomorrow's golden fields
For my life's too short for waiting when I see the rising sun
Then I know again that I must carry on
Carry on, carry on, carry on
And when the heavy journey's done, I'll rest my weary head
For the world and it's colours will be mine
For my life's too short for waiting when I see the setting sun
Then I know again that I must carry on
Carry on till tomorow, there's no reason to look back
Carry on, carry on, carry on
.... ...
ตอนเป็นเด็กฉันบอกกับตัวเองว่า
ฉันต้องเป็นเจ้าชีวิตของฉันเอง
และฉันจะไปจากที่ที่แสงอาทิตย์ไม่เคยส่องถึง
... ไม่มีโอกาส ไร้อนาคต
*เพราะชีวิตฉันสั้นเกินกว่าจะรอคอย
เมื่อเห็นอาทิตย์ขึ้น
ฉันก็รู้ทันทีว่าฉันต้องไปต่อไป
ไปให้ถึงพรุ่งนี้ ... วันใหม่ อนาคต
... ไม่มีอะไรให้ต้องเหลียวหลัง
ไปต่อไป
เหนือเงาก้อนเมฆ และมุ่งตรงสู่ท้องฟ้า
ก้าวไปจนได้พบสุดปลายรุ้ง
ล่องลอยไปกับปีกแห่งอิสรภาพ
ทิ้งวันทุกข์ยากนี้ไว้
และไปสู่ทุ่งทองของพรุ่งนี้
และเมื่อการเดินทางที่ลำบากจบสิ้นลง
ฉันจะพักใจที่เหนื่อยล้า
เพราะฉันจะได้ครอบครองโลกและสีสันของมัน ...
ทุกข์สุขจากชีวิตที่ผ่านมาเป็นโลกของเราเอง ...
เพราะชีวิตฉันสั้นเกินกว่าที่จะรอคอย
เมื่อเห็นอาทิตย์ตก
ฉันก็รู้ทันทีว่าฉันต้องไปต่อไป
ไปต่อไปจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้
ไม่มีอะไรให้ต้องเหลียวหลัง
ไปต่อไป ไปต่อไป ไปต่อไป
เพลง : Carry On Till Tomorrow - โดย : ศิลปิน Badfinger
( เนื้อเพลง: Carry On Till Tomorrow เพื่อประโยชน์ในการศึกษา และ
อ้างอิงเท่านั้น! สิทธิ์ในเนื้อเพลงยังคงเป็นของผู้ประพันธ์หรือผู้ถือสิทธิ์เช่นเดิม )
...
นิมนิม เริ่มหอบและหายใจได้ลำบากมากขึ้นๆ เนื่องจากอาการ
ลมชักที่กำลังดันลมภายในกายของเธอ จากปลายเท้าขึ้นสู่ลำตัว
และกำลังจะเคลื่อนขึ้นมาถึงบริเวณลิ้นปี่ ซึ่งเป็นจุดแห่งความเป็นความตาย!!
เธอเช็ดน้ำมูกและน้ำตาด้วยกระดาษทิชชู่จำนวนมาก ก่อนที่จะตั้งสติ!
ค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนเกาะฝาผนังห้องนอน แล้วจึงค่อย ๆ
เดินพิงข้างฝาไปจนถึงโต๊ะที่วางยารักษาโรคต่างๆ ของเธอเอาไว้จำนวนมาก!!
เธอรีบค้นหายาที่จำเป็นสำหรับระงับบรรเทาอาการป่วย
ซึ่งกำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆในตอนนี้ แล้วจึงรีบหยิบใส่ปาก
ก่อนตักน้ำดื่มในกระติกที่ตั้งอยู่บนโต๊ะยา ดื่มตามลงไป.....
จากนั้นนิมนิมจึงขยับตัวของเธอไปถีงเตียงนอน เธอนั่งลงบนเตียง
แล้วนำหมอนสามสี่ใบมาวางทับกันให้สูงที่บริเวณหัวเตียง
เพื่อให้หลังของเธอรวมทั้งศีรษะพิงไปกับหมอน ในท่านั่งเหยียดแขน
เหยียดขา.... รอเวลาที่ยาจะออกฤทธิ์บรรเทาอาการอันทุกข์ทรมานและอันตรายนี้
" คนไข้เคยชัก! ไม๊ครับ? "
แพทย์หนุ่มอายุรุ่นลูก ซักถามผู้ป่วยคือนิมนิมอย่างอ่อนโยน
" ยังไม่เคยค่ะ เพราะคุณหมอที่เป็นผู้รักษาอาการเลือดคั่งในสมอง
ตอนตกรถเมล์ที่กรุงเทพฯ เมื่อปีพุทธศักราช2554 เคยกำชับฉันเอาไว้ว่า
: จากนี้ไปสภาพร่างกายคนไข้จะไม่เหมือนเดิม! เนื่องจากสมองซีกซ้าย
ด้านหลังครึ่งซีกนั้นแตกละเอียด!!!! ดังนั้นเมื่อสมองซึ่งเป็นตัวสั่งการทำงาน
ทุกส่วนในร่างกายบาดเจ็บรุนแรงเช่นนี้ เราจะต้องใจเย็นๆ ให้เวลาสมอง
เขาซ่อมแซมตัวเอง เราจะต้องยอมรับความเป็นจริงของเราให้ได้ก่อนว่า....
จากนี้ไปไม่มีสิ่งใดทำงานได้ปกติดังเดิมอีกแล้ว แต่ อย่าอ่อนแอและอย่าท้อแท้
ให้ทานยากันชัก รวมทั้งยาทุกตัวตามที่หมอสั่งนี้ไปเรื่อยๆ จนครบ 2 ปี ร่วมกับ
การบริหารทำกายภาพสมองทุกวันไปเรื่อยๆ รวมทั้งต้องระมัดระวังไม่ให้
มีเหตุกระทบกระเทือนแก่สมองหรือศีรษะของเราอีก!! ในเวลาที่คนไข้
เกิดภาวะแปรปรวนต่างๆขึ้น ขอให้ตั้งสติ! อย่าตกใจกลัวมากเกินไป
เพราะอาการจะยิ่งรุนแรงมากขึ้น!! ให้คนไข้หายใจเข้า...หายใจออก....ช้าๆ..
ถ้ารู้สึกหายใจไม่ทันให้หาถุงพลาสติกมาครอบบริเวณจมูกและปากเอาไว้
เพื่อควบคุมอ๊อกซิเจนในการหายใจให้เพียงพอ จากนั้นให้คนไข้ทานยา
บรรเทารักษาอาการต่างๆ ที่มีไว้ในบ้านเป็นประจำ!! ให้นั่งในท่าพิงผนัง
ยกลำตัวและศีรษะให้สูง ปล่อยตัวตามสบาย สังเกตุอาการ...
ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้น!! จึงรีบไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาล ค่ะ
ฉันก็ทำตามที่แพทย์เจ้าของไข้ท่านนั้นให้คำแนะนำมาตลอด
ท่านเป็นอาจารย์หมอหนุ่มที่เก่งมากเรื่องสมองและการรักษา
ผู้ป่วยทางสมองค่ะ ฉันโชคดีมากจริงๆ ที่ได้เจอท่าน "


ณนนท์ แกว่งแขนและขาของเขาไขว่คว้าไปมา
ในท่าที่กำลังนอนหงายอยู่บนเตียงนอนหรูหราขนาดใหญ่
เขาทำท่าทางอยู่อย่างนั้น พร้อม ๆ กับส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ จนรู้สึกตัว!
และลืมตาขึ้นมองเพดานห้อง ทำตาปริบๆ งงๆ ?
" เอาอีกแล้ว รึนี่? มันอะไรกันนักกันหนา? "
พระเอกละครทีวีคนดัง บ่นงึมงำ!เพียงคนเดียว ภายในห้องนอน
ขนาดกว้างโอ่อ่า สมฐานะแขกวี+วีไอพี เช่นเขา
" ตามมาหลอกหลอนกันถึงบนเกาะเต่าเลย สินะ!! เฮ้อ! มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
ชักจะไม่ชอบมาพากลซะแล้วเรา... ปรึกษาใครได้มั่งเนี่ย? "
..ยังมีที่ว่างข้างในฉัน
ที่คุณเท่านั้นจะมาเติมเต็ม
..และทุกสิ่งที่ฉันได้พูด
ฉันสาบานว่ายังคงเป็นจริง
เพราะไม่มีใครอื่นที่จะได้ส่วนของฉัน
ที่มอบให้คุณ
..ฉันไม่อาจตำหนิคุณได้
หากคุณเดินจากไป
แต่ด้วยทุกอย่างที่ฉันรู้สึกข้างใน
ฉันกำลังขอให้คุณอยู่..
ในขณะที่ณนนท์ กำลังปวดหัวเพราะคิดหนักกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
แนวซ้ำๆ กัน! แต่แตกต่างสถานที่!! อยู่นั้น จิตใจลึกๆ ของเขาเอง
กับรู้สึกเสมือนมีถ้อยคำแห่งความทรงจำกำลังพรั่งพรูไหลออกมา....
เสียงของถ้อยคำเหล่านั้นดังก้องอยู่ในจิตข้างในของเขาเอง?
พระเอกหนุ่มโสด รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนแล้วสะบัดศ๊รษะไปมา
เพื่อเขย่าเลือดลมให้หมุนเวียนได้ดีมากขึ้น
 " กี่โมงกี่ยามแล้ววะนี่? "
 เขามองหาโทรศัพท์มือถือ ซึ่งเห็นวางอยู่บนมุมหัวเตียง
จึงรีบเอื้อมมือไปหยิบมาดูเวลา
" ตีห้า!... เอาวะ! วันนี้เป็นไงเป็นกันสิไอ้นนท์เอ๋ย!
 เอ็งก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วเรื่องต่างๆ ก็ผ่านมาตั้งเยอะโคตรๆ แล้วในชีวิตมึง
มึงต้องจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นแบบประหลาดๆ นี้ได้ซีวะ "
หลังจากลุกขึ้นอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว
ณนนท์ เดินดุ่มๆ ออกจากเรือนพักวีไอพี ตรงไปยังเค๊าท์เตอร์
แผนกบริการลูกค้า ของโรงแรมแอนด์รีสอร์ท
" คุณครับ ผมอยากทราบว่าที่เกาะเต่านี้ ปกติตอนเช้าแบบนี้
จะมีพระสงฆ์ออกมาเดินบิณฑบาตร ไม๊ครับ? "
 พระเอกชื่อดังแห่งเอเชีย รีบยิงคำถามต่อพนักงานสาวสวย
ที่ยืนให้บริการอยู่หน้าฟร๊อนท์ต้อนรับ ทันที!
พนักงานสาวสวยสองคน ที่กำลังเข้าเวรปฏิบัติหน้าที่อยู่นั้นต่างทำตาโต!!
เมื่อเห็นพระเอกละครทีวีชื่อดังของประเทศมายืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้า!!
" พี่ ณนนท์ !!!!!!!!! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด!!!!!!
พี่ณนนท์ ตัวจริงๆเลยใช่ไม๊คะนี่ ? "
ก็ต้องให้เวลาสำหรับการปรับอารมณ์ของเธอทั้งสองคนหน่อยนึง?
ณนนท์ โยกศีรษะไปมา.... มันเป็นท่าทางปกติของเขาในยามที่เขา
กำลังเร่งรีบ แต่มีสิ่งมาขัดขวางทำให้เกิดอารมณ์วุ่นวาย
" เอ่อ! ใช่ครับผม ณนนท์ตัวจริงเสียงจริงเลยครับน้อง!!
แตผมกำลังรีบและขอคำตอบที่ถามด่วนเลยครับ "
ณนนท์ ยิ้มตามมารยาท แล้วรีบชิงพูดเพื่อขอคำตอบที่ได้ถามไปเมื่อสักครู่
พนักงานสาวแผนกต้อนรับทั้งสองนาง เริ่มรู้สึกตัว
" อ๊อ! มีค่ะพี่นนท์ บนเกาะเต่ามีวัดเกาะเจริญสันติวรารามค่ะ
 และเป็นวัดแห่งเดียวบนเกาะเต่า ตัววัดตั้งอยู่ใน *ย่านชุมชนแม่หาด* ค่ะ
ซึ่งตามปกติถ้าไม่ใช่วันพระ จะมีพระสงฆ์ออกเดินบินฑบาตรโปรดญาติโยม
รวมทั้งนักท่องเที่ยว ตอนเวลา 06.30 น. ท่่านจะเดินมาถึงด้านหน้าของโรงแรมเรา
 แล้วท่านจะยืนรอญาติโยมและนักท่องเที่ยวอยู่ประมาณ 15 นาที ค่ะ "
หลังจากได้ทราบคำตอบแล้ว ณนนท์ รีบเดินไปไขกุญแจโซ่คล้องจักรยานสองล้อ
แล้วคว้าจักรยานที่ทางโรงแรมฯ จอดเอาไว้เพื่อบริการนักท่องเที่ยว
ที่ต้องการถีบชมวิวรอบเกาะเต่า หรือถีบออกกำลังกาย
พระเอกหนุ่มผู้มีสุขภาพแข็งแรงมากแม้จะอยู่ในวัย 40 ต้นๆ
รีบปั่นจักรยานออกไปจากโรงแรม ตรงไปยังตลาดสดที่ใกล้ที่สุด ทันที
เมื่อไปถึงตลาดและซื้อข้าวปลาอาหารรวมทั้งผลไม้ ที่ต้องการจนพอใจแล้ว
 เขารีบปั่นจักรยานกลับมาจอดที่โรงแรมฯ และเดินถือถุงอาหารที่แม่ค้า
ได้จัดให้เป็นชุดๆ เพื่อง่ายต่อการทำบุญตักบาตรพระสงฆ์ เพื่อมาหยุดยืนรอ
พระภิกษุสงฆ์ที่ซึ่งจะเดินรับการทำบุญใส่บาตรมาถึงด้านหน้าของโรงแรม
ฃในเวลาที่พนักงานทั้งสองนางได้บอกแก่เขา คือช่วง 06.30 น


ณนนท์ รู้สึกเบื่อหน่ายความเหงาในจิตใจลึกๆ ของเขาเอง
ไม่มีนัดเดทคืนพิเศษใดๆ เนื่องในคืนฮาโลวีน ปีนี้
นั่นเพราะความโสดสนิท.. จนกลายเป็นสิ่งผิดสังเกตุ สำหรับ
แฟนคลับทั่วเมืองไทยรวมทั้ง FC ในประเทศเพื่อนบ้าน
พระเอกหนุ่มหล่อ ผู้มีเบ้าหน้าฟ้าประทานคือหล่อแบบไร้ที่ติ
แถมยังมีซิ๊กแพ็คแน่นๆ ด้วยกล้ามเนื้ออันแข็งแรงงดงามสมส่วน
แบบชายชาตรีผู้เข้มแข็ง อบอุ่น เป็นกันเอง เนื่องด้วยการออกกำลังกาย
อย่างเอาจริงเอาจังเป็นประจำเรื่อยมาของเขาเอง ฉายา : สามีแห่งชาติ
จึงเป็นสิ่งที่ไม่โอเวอร์แอ๊คติ้งแม้แต่น้อย สำหรับพระเอกละครทีวีผู้สามารถ
ยืนหนึ่งอยู่ในวงการบันเทิงมาได้จนอายุ 43 ปีนี้ ด้วยตัวตนที่แท้จริงของเขาเอง
หลังจากการทานยาที่แพทย์ให้ทาน เฉพาะเมื่อเวลามีอาการแปรปรวนเกิดขึ้น
นิมนิม ได้นั่งเอนกายหลับตาพิงหมอนบนเตียงนอน ทำสมาธิด้วยการดู
ลมหายใจเข้า.... หายใจออก..... ช้า ๆ เพื่อช่วยให้การทำงานของธาตุขันธ์ุ
ทั้งสี่ในร่างกายค่อย ๆ เกิดความสมดุลย์ เธอผู้กำลังเจ็บป่วยอ่อนแอมากที่สุด
อีกครั้งหนึ่งในช่วงชีวิต ได้ผล๋อยหลับไปประมาณ 2 ชั่วโมง..........
จนกระทั่ง เสียงของข้อความเข้า จากโทรศัพท์มือถือ
ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นข้างเตียงนอน ได้ดังขึ้น!!
กื๊ด!! กื๊ด!! กื๊ด!!!! กื๊ด!!!!!
นิมนิม สะดุ้งตื่น! เพราะเสียงนั้น เธอลืมตาขึ้น
ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆในห้องนอน หญิงสาวผู้เคยชิน
กับการอยู่คนเดียวมายาวนาน รู้สึกมึนงงด้วยฤทธิ์ของยา
ที่ทานเข้าไป เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์
ขึ้นมากดอ่านข้อความใหม่ที่พึ่งเข้ามา
" แม่ครับ สุขสันต์วันฮาโลวีนครับแม่ รักแม่ครับ --ณัท-- "
เป็นข้อความจาก ลูกชายคนกลางของเธอ ที่ปัจจุบันนี้เขาไปศึกษาต่อ
ในระดับปริญญาตรีที่ต่างจังหวัด ณัทรักดนตรี จึงเลือกเดินในเส้นทาง
ของการเรียนดนตรีทุกชนิดมาตั้งแต่เขาเรียนระดับมัธยมศึกษา แล้วจึงสอบ
เข้าคณะคุรุศาสตร์ วิชาเอกดนตรี ในระดับปริญญาตรีเมื่อปีกลาย
" สุขสันต์วันฮาโลวีนครับลูกรักของแม่
ขอให้ลูกมีความสุขนะครับ แม่รักและคิดถึงณัทมากครับ "
นิมนิม พิมพ์ตอบข้อความบุตรชายสุดที่รักของเธอ แล้วกดส่งข้อความ
ผ่านแอ๊ปพลิเคชั่น: อินสตาแกรม เมื่อตาสว่างแล้วเธอจึงกดเช็คอ่านข่าวใหม่ๆ
ที่อัพเดทขึ้นมาแบบอัตโนมัติ บนหน้าจออินสตาแกรมของเธอ
คืนนี้ แน่นอนว่า.. มีข่าวแปลกๆ ให้อ่านมากมาย นั่นเพราะผู้คนจากทั่ว
ทุกมุมโลกต่างก็กำลังร่าเริงสนุกสนาน กับการจัดกิจกรรมเนื่องในวันฮาโลวีน
" นนท์ ณนนท์ พระเอกเจ้าเสน่ห์ ผู้มีฉายา: สามีแห่งชาติ ประกาศสถานะ
หัวใจตอนนี้ ว่าโสดสนิทและพร้อมเปิดใจรับการจีบจากฝ่ายหญิงได้ก่อน //
ความรักและความรู้สึกที่ดี ไม่ใช่เรื่องเสียหายครับ ผมไม่ใช่คนหัวเก่าที่จะต้องถือกฎ
ที่ว่า : ผู้ชายต้องเป็นฝ่ายจีบผู้หญิงก่อน เท่านั้น!! ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปมากแล้วครับ
ที่สำคัญคือผมอยากสร้างครอบครัวของผมเองแล้วจริงๆ เขียนจดหมายทักทาย
แนะนำตัวเอง เข้ามาได้เลยนะครับ ผมยินดีและเต็มใจอ่านของทุกคนครับ "
" นนท์.. ณนนท์....? หน้าคุ้นๆนะ ? อ๊าวววว!!!!
นี่มันคนที่เคยช่วยดึงเราเอาไว้บนหาดทรายรี นี่นา....!! ใช่ป่าว? "
นิมนิม เพ่งมองจอมือถือของเธอพร้อมกับอุทานออกมาอย่างตกใจ
" ว๊ายยยย!!!! ใช่จริงๆ ด้วยสิ!
ตอนนั้นเค้าบอกเราว่าเค้าชื่อนนท์ นี่นา...? ใช่ ใช่ !!
เป็นนนท์คนเดียวกันแน่ๆ หน้าตารูปร่างชัดเจนและเหมือนซะขนาดนี้ "
นิมนิม ใจเต้นตึกๆตักๆ ขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว ก็ใครจะไปคิด? ว่า...
ชายหนุ่มผู้ซึ่งมีรูปงามพร้อมสรรพทั้งหน้าตารูปร่าง รวมทั้งจิตใจที่ดูอ่อนโยน
และเป็นกันเองคนนั้น! จะเป็นถึงพระเอกละครทีวีชื่อดังของวงการบันเทิงประเทศไทย???
หลังจากอ่านข่าวที่เด้งขึ้นมาสู่สายตาของเธอเอง จนจบแล้วนั้น
นิมนิม รีบกด *ค้นหา* ชื่อบุคคลสาธารณะ ในอินสตาแกรม ทันที
เธอรู้สึกตื่นเต้น มีความสุข เสมือนมีสวนดอกไม้ที่กำลังออกดอกชูช่อเบ่งบาน
สดใสรับแสงตะวันอ่อนๆ อยู่กลางห้องนอนของเธอตอนนี้!!
แล้วยังมีผีเสื้อแสนสวยหลากสีบินไปมาเพื่อดอมดมเกสรมาลีอันหอมกรุ่น
ความรู้สึกแบบนี้... ความรู้สึกที่จมหาย ตายไปนานแสนนานแล้ว
จากชีพจรแห่งลมหายใจและการมีชีวิตอยู่ไปแบบวันต่อวันของเธอ ใช่ไหม?
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ณนนท์ กำลังหยอกล้อกับเจ้าสุนัขโรนัลโด้ของเขา
อยู่บนโซฟาร์อันกว้างและนุ่มสบาย มุมเอกเขนกกลางห้องโถงภายในบ้านหลังใหญ่
ที่เขาปลูกสร้างด้วยเม็ดเงินของการประกอบอาชีพเป็นดารานักแสดงมาตลอดชีวิต
ในวันนี้ *โรนัลโด้* ตัวโตและอ้วนกลมขึ้นมากกว่าเมื่อปีกลาย เพราะมันเอาแต่กินๆๆ
แล้วก็นอนๆๆๆ อีกทั้งในช่วง 1 ปีมานี้เขาเองมีงานเข้ามาเรื่อยๆ ทั้งการถ่ายละคร
ไปออกรายการต่างๆ รวมทั้งเป็นผู้ดำเนินรายการแนวเอ๊าท์ดอร์ อีก 2 รายการ
จึงทำให้เขาไม่มีเวลาที่แน่นอนสำหรับการพักผ่อนที่บ้าน แล้วพาเจ้าสุนัขพันธุ์
Supercorgi ตัวโปรดของเขา ไปวิ่งออกกำลังกายรอบหมู่บ้าน รวมทั้งกระโดด
สระน้ำส่วนตัวข้างบ้าน เพื่อว่ายน้ำออกกำลังกาย ลดไขมันสะสมในร่างกาย
" อ้วนจัง นังโด้ !! หนักวุ๊ยยยย!!!
ขยับไปหน่อย ๆ อย่ามานอนทับป๊าแบบนี้ "
พระเอกคนดัง สวมเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขาสั้นเลยเข่า อันเป็นแนวชุด
สุดโปรดของเขาเมื่อเวลาพักผ่อนอยู่ภายในบ้าน เขากำลังนอนเอนกาย
ครึ่งนั่งครึ่งนอนเหยียดยาว บนโซฟาร์ตัวโปรด โดยมีเจ้าหมูอ้วนโรนัลโด้
นอนเกยตัวทับอยู่บนช่วงท้องลงไปจนถึงหว่างขาของเขา อย่างสบายอารมณ์
" ตื๊ดดดดดดด!!!!! "
เสียงความเคลื่อนไหวส่งจากอินสตาแกรมส่วนตัวของเขา
ซึ่งเขาตั้งค่าเสียงเอาไว้ ดังขึ้น
" ตื๊ดดดดดด!!!!!! ตื๊ดดดดดดด!!!!!!! "
ในฐานะพระเอกชื่อดัง เขาเคยชินกับการได้รับข้อความมากมาย รวมทั้งการกดไล้ค์
ให้กับภาพและโพสท์ต่างๆ ของเขา โดยแฟนคลับจำนวนมากที่อยู่ทั้งในเมืองไทย
และในต่างแดน ปกติแล้วเขาจะไม่กดอ่านความเคลื่อนไหวใดๆ ในทันที
ทว่า..... คืนนี้เขากลับเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือส่วนตัว มากดดูความเคลื่อนไหว
ที่ส่งเสียงเตือน แทบจะทันที!! ฤา นี่ อาจเป็นเพราะ คืนนี้ เป็น คืนฮาโลวีน?!!?!!??