ใครคนนั้นมันเดินทางมาระหว่างดวงดาว ปรากฏตัวมาจากความมืดในคราวที่ไม่เปลี่ยนแปลงไป ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเป็นความวินาศ สายตานั้นมันบอกมาว่าความอาฆาติจะไม่เปลี่ยนแปลงไป เดินทางมาจากดวงดาวไม่หายไป วีรชนคนหนึ่งนั้นไซร้ไม่เปลี่ยนแปลง จะให้ดิ้นรนต่อสู้ไปจนสุดเส้นทางของชีวิต ปรากฏตัวมาจากดินแดนระหว่างดวงดาวไม่สามารถถูกทำลายด้วยฝืมือของใคร ผ่านพ้นมาจากเขติปกครองบนอวกาศอันแสนใกล พวกร็อคอวกาศส่งเคลื่อนสัญญานมาคล้ายว่าไม่เปลี่ยนแปลง ใครคนหนึ่งบอกมาว่าปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไร้ชีวิต เดินทางมาจากดินแดนนั้นมันไม่มีจิตหรือวิญญาน ปรากฏตัวมาจากดวงดาวนั้นมันเหมือนกับความวินาศ
เดินทางมาจากดวงดาวนั้นมันใช่ว่าจะสามารถเปลี่ยนแปลง ใครคนหนึ่งเดินทางมาจากความมืดดำ ที่โผล่มาตัวมาเหมือนกับว่าคำคนหนึ่งจะไม่เปลี่ยนแปลง เดินทางมาผ่านพ้นความมืดอันไร้แสงจะทำลายดินแดนที่ร้อนแรงเหมือนเพลิงกาศ วีรชนคนนั้นมันเป็นหนึ่งไม่มีสอง ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจนั้นมันไร้ดวงตะวัน ใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาจากความมืดดำ เดินทางมาจากดินแดนที่ไร้แสงจันทร์ไม่เปลี่ยนแปลง ร่างสีทองมันจะถูกทำให้แตกสลายก็ไม่ตายอายุจัยของพวกมันแทบจะเป็นนิรันดร์ ทำให้มองเห็นได้มาจากดวงดาวเหมือนกับว่าใครคนนั้นจะเดินทางมาจากแดงไร้ออกซิเจนนั้นอีกครั้ง แรกพานพบมาจากดินแดนที่ใครคนนั้นมันไม่สามารถถูกทำลาย ไล่ล่าและแปรูปทรัพยากรมา
เหมือนกับว่าวีรชนคนนั้นมันไร้ดินแดน ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าแผนของสิ่งมีชีวิตที่วางใว้มันเหมือนกับภาพของผู้จะทำลายมายา เดินทางมาจากความมืดไม่คืนมา สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าจะไม่หวนคืน ที่โผล่มาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกลืมเลือน ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าดินแดนนั้นมันไม่สามารถจะถูกย่อยสลาย สิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกับว่าผู้ที่ปรับตัวจะถูกทำลาย ร็อคอวกาศโผล่มาเหมือนว่าที่เดินทางมานั้นมันไม่สามารถถูกย่อยสลาย จะเดินทางผ่านความมืดที่เลวร้ายไม่คืนมา ยกกองกำลังมาจากดวงดาราไม่หวนคืน ปรากฏตัวมาไม่อาจตื่นพบตะวัน ใครคนนั้นมันเกินกว่าว่าจะถูกทำลาย ใครคนนั้นมันคล้ายกับว่าจะไม่เดินทางคืนมาปรากฏว่าความเวลาร้าย จะถูกทำลายไป
ร่างทรงพลังของทอร์ทุบด้วยแรงที่สามารถทำลายสสารมืดขนาดร้อยเมตรไปที่ร่างของศัตรู ปรากฏตัวมาในคราวนี้เหมือนกับว่าชาวแอสการ์ดจะไม่ล่าถอยอีกแล้ว" พวกเราก็แค่ต้องการจะปลดปล่อยมนุษย์ชาติ" แต่ต้องมีการยื่นหมู่ยืนแมวสักหน่อย ทอร์หันมาเอ่ยกับชายที่เรียกตัวเองว่าโจ็กเกอร์ ซึ่งสวมหมากทรงสูง ก่อนจะสร้างหอกทองคำจากใต้ดินให้พุ่งเข้ามาเสียบพวกชาโดว์อึทเตอร์จนเกราะแตกสลาย สายตานั้นมันทำให้จ้องมองไปเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันคล้ายกับว่าปรากฏตัวมาเหมือนภาพมายา เดินทางมาจากดินแดนของผู้อาศัยตามดวงดาว เขาคนนั้นมันจะลืมตาตื่นไม่คืนมา ใครคนหนึ่งจะปรากฏตัวมาเหมือนกับ
ว่าไร้ขีดจำกัด ตัวค้อนโยเนียร์ของเขาถูกใช้ทุบลงไปบนร่างของชาโดว์อีทเตอร์ระดับกลางอีกตัวที่ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางผ่านพ้นเงามืดไม่คืนมา ปรากฏตัวมามันใช่ว่าจะสามารถถูกทำลาย เขาคนนั้นมันเดินทางมาจากดินแดนอันสุดอันตราย ปรากฏตัวมานั้นมันใช่ว่าคล้ายกับว่าใครคนหนึ่งไม่คืนมา พวกมันคือการกลายพันธ์ที่แปลกประหลาด เลือดที่ไหลออกมายังเป็นน้ำกรดสีดำร้อนที่กีดกร่อนทำลายร่างของศัตรูนั้น ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเหนือกว่าความฝัน เดินทางมาจากความมืดนั้นมันไม่อาจหวนคืน ใครคนนั้นมันเกินกว่าว่าจะทำลาย เดินทางมาจากดินแดนที่อันตรายไม่หวนคืน
หมอนั่นมันไม่สามารถถูกทำลายได้ ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เลวร้ายไม่อาจจาก การทุบด้วยค้อนหรือช็อตสายสายฟ้ามันเป้นแค่ส่วนหนึ่งจากการโจมตีต่อเนื่อง ทอร์สร้างโลหะประหลาดขึ้นมา ก่อนจะซัดออกไปอย่างรวดเร็ว ธาตุในกลุ่มของโลหะอัลคาไลน์เช่นซีเซียม เมื่อสัมผัสกับน้ำจะกลายเป็นระเบิดเคมีที่มีพลังทำลายร้ายแรง เป่าร่างของศัตรูที่รายล้อมอยู่โดยรอบให้หายไป เกราะดำแตกออก กระดูกของร่างประหลาดแตกสลาย แต่กลับมีร่างของสิ่งมีชีวิตที่ถืออาวุธมีคมสีดำให้ปรากฏตัวมาในเวลาที่อันตราย เขาคนนั้นมันคล้ายว่าไม่อาจหวนกลับคืน เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่อาจจาก เขาคนนั้นมันปรากฏตัวมาจากพึ้นที่อันไม่อาจคืนมา แววตานั้นมันบอกมา
ว่าใครคนหนึ่งจะไม่หวนกลับมา จนกว่ากาลเวลานั้นจะถูกเตรียมให้เหมาะสม เอเลี่ยนมังกรที่อยู่บนยานเห็นการต่อสู้บนดาวจึงทิ้งอุกกาบาติลงไปอีกลูก ลูกนี้มันมีกัมมันตภาพรังสีข้อมูล และนาโนแมชชีนหนาแน่นเป็นพิเศษ มันจะสร้างสิ่งมีชีวิตประหลาดให้ปรากฏตัวมาจากความมืด เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกย่อยให้สลายไปง่ายๆ เขาคนนั้นมันคล้ายว่าไม่สามารถจะถูกทำลายต่อภาพมายาอันสิ้นหวัง หมอนั่นมันจะปรากฏตัวมาเพื่อกำเนิดใหม่อย่างมีพลัง ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนที่มนุษย์ทัุ่วไปมันไม่อาจเอี้อมถึง ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันไม่อาจหวนคำนึง จะทำลายดินแดนที่ใครคนหนึ่งจะตื่นพบตะวัน เขาคนนั้น
มันเกินกว่าว่าจะถูกทำลาย ใครคนนั้นมันไม่สามารถจะถูกย่อยสลายด้วยภาพมายา เดินทางมาจากดินแดนระหว่างดวงดารา ตามล่าทรัพยากรีมาตลอด แต่พวกนกเพลิงอวกาศนั้นมีสถานะที่ต่างออกไป ร่างที่เหมือนกับว่าเป็นเปลวไฟที่ไม่อาจลืมเลือน เจ้าพวกนั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่ามันจะถูกพันธนาการด้วยกฏทรงพลังงาน ร่างเพลิงนั้นมันบอกมาว่าไม่สามารถจะถูกทำลาย เดินทางมาจากดวงดาวไม่สามารถจะถูกทำลาย ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางไปจากดินแดนที่ไม่สามารถจะถูกทำให้แตกสลายตามกาลเวลา ฝ่าฟันหนทางของดวงดาวไม่ลาลับ จะไปให้เหนือกว่าพันธนาการธรรมดา
อุกกาบาติขนาด 150 เมตรนีั ถ้าตกในทะเลก็จะทำให้เกิดซึนามิ ตกบนพึ้นดินก็จะทำให้เกิดคลื่นทำลายล้างอย่างขนาดใหญ่ สัตว์น้ำจำนวนมากจะถูกทำให้หายไป จากการปะทะและเปลี่ยนแปลงสภาพของสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรง แต่ซากของร่างนั้นถูกกลืนกินด้วยสสารสีดำ ปรากฏตัวมานั้นมันเหมือนกับว่าใครคนนั้นมันไม่สามารถจะถูกย่อยสลาย แววตานั้นมันบอกมาว่าปรากฏตัวมาจากดินแดนอันสุดอันตราย ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ใครคนหนึ่งคาดไม่ถึง บ้านของพวกมังกรอวกาศ ความจริงดับสูญไปแล้ว แต่พวกมันกลับเอาตัวรอดมาได้ จึงกลายสภาพเป็่นกองกำลังเร่ร่อน ที่จะยกพลไปทั่วจักรวาล จะกลืนกินทุกสิ่ง จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างๆ วิวัฒนาการมาเพื่อเอาชนะและหลบหนีจากดินแดนที่ไร้วิญญาน ปรากฏตัวมานั้นมันเหมือนกับว่าที่ปรากฏตัวมาไม่เปลี่ยนแปลง
เขาคนนั้นมันทำให้เดินทางมาจากดินแดนของความมืด ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไร้กาลเวลา ที่โผล่มาจากอวกาศไม่หวนคืนมา เขาคนนั้นมันเกินกว่าว้่าจะถุกทำลายโดยง่ายดาย ทำลายดินแดนที่เหมือนกับว่าไม่เคยคิด เดินทางมาเหมืิอนกับว่าใครคนนั้นมันไม่มีจิตวิญญานจะอาศัย ทำลายความมืดและความสิ้นหวังไปแสนใกล วีรชนคนนั้นมันจะยิ่งใหญ่ไม่คืนมา ปรากฏตัวมาจากดินแดนระหว่างดวงดาวไม่เคยคิด เดินทางมาจากหนทางที่สิ่งมีชีวิตบางกลุ่มหนึ่งมันนั้นปกครองพึ้นที่อันไร้จิตวิญญาน ข้อมูลที่พวกร็อคอวกาศมอบให้มา มันคือหนทางไปสู่การสร้างพลังงานนิรันดร์จะทำให้พลังงานออกมากว่าพลังงานเข้า จะทำให้ทิศทางของเอนโทรปีไหลหวนกลับ เขาคนนั้นมันเดินทางทำลายความมืดไม่ลาลับ ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากนิทราไม่คืนมา ปรากฏตัว
มาเหมือนกับว่าวีรชนคนหนึ่งไม่กลับมา ใครคนนั้นมันบอกมาว่าจะไม่กลับคืนไปสู่ความอ่อนแอ เลือกที่จะปรากฏตัวออกมาจากดินแดนที่เขาคนนั้นมันทำลายความเจ็บปวดที่แย่ๆ ทุกเผ่าพันธ์ก็หวังจะมีชีวิตรอดและยิ่งใหญ่ สิ่งมีชีวิตที่คล้ายมังกรทะเลปรากฏตัวขึ้น เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนอันแสนใกล ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาคล้ายว่าไม่อาจหวนกลับคืน เดินทางมาจากดวงดาวไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาคล้ายว่าหมอนั่นมันไร้ขีดจำกัด ไม่สามารถถูกทำลายด้วยความสิ้นหวังของใครๆ จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง จะวิวัฒนาการเพื่อรับมือทุกสิ่ง จักรวาลนี้ยังงดงามจริงๆและงดงามตลอดไป ปรับตัวเพื่อรับมือศัตรู ตัวตนของตูไม่อ่อนแอและอาฆาติ เดินทางมาจากดวงดาวเพื่อนำพาความวินาศ มันจะเกิดเหตุการณ์ใหญ่ขึ้นอีกมากในไม่ช้า


อวกาศนั้นมันไร้จิตวิญญาน ไม่มีน้ำตาให้อาศัย ใครคนนั้นจะเดินทางผ่านพ้นความมืดอันแสนใกล ปรากฏตัวมาตามหนทางของผู้ใดไม่หวนคืนมา ดวงตาของจอห์นที่เปิดออก ทำให้สาวงามอย่างเมเทรียหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของนางนั้นมันไร้วิญญาน บอกมาว่าใครคนนั้นไม่สนใจภัยพาลที่จะคุกคามทำลายใคร ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ต้องสาป เดินทางมาจากความมืดไม่ถูกย่อยสลายด้วยมือใคร วิวัฒนาการมาจากแดนฟากฟ้าและพึ้นดิน
ไม่เปลี่ยนไป เขาคนนั้นจะท้าทายคำสาปไม่เปลี่ยนแปลง เดินทางมาจากเขติแดนของความมืด ปรากฏตัวมาจะทำลายความเจ็บปวดและขมขื่นด้วยกำลัง วีรชนที่แท้จริงสุดจะรั้ง ปรากฏตัวมาไม่อาจหยั่งถึงสถานะนั้นโดยง่ายดาย บ้างบอกว่าพวกมันมาจากมิติสวรรค์เพื่อพิพากษา บ้างก็บอกมาว่าร่างประหลาดนั้นเป็นปีศาจ แต่นักวิทยาศาสตร์รู้ดีกว่าใครๆ ว่าชะตาของดาวดวงนี้ไซร้มันจะไม่หวนคืน ปรากฏตัวมาจากเขติแดนที่ไม่สามารถถูกทำลายให้หายไป
กฏฟีสิกส์ต่างๆเป็นจริงเสนอในเขติแดนหนึ่งๆ แต่ขุมพลังงานในจักรวาลมีมากมายมหาศาลข้อมูลก็เปลี่ยนเป็นพลังงานได้ ทางด้านของ สสารก็เปลี่ยนเป็นพลังงานได้ ปรากฏตัวมาจากแดนมืดไม่คืนมาจะสร้างการเปลี่ยนแปลงมาไปชั่วกาล หมอนั่นมันปรากฏตัวมาจากขอบเขติที่จะอยู่เหนือฟากฟ้าไม่คืนมา วีรชนคนหนึ่งที่มีดวงตาที่เป็นหนึ่ง เมเทรียเอ่ยขึ้น" ทางนี้เองก็เลเวลอัพแล้วเช่นกัน" ควบคุมเหล็กและอะลูมีเนียมแล้ว
ได้พลังอะไรมาอีก หรือว่าเป็นสายตานั้นมันเหมือนกับว่าที่ผมมี การปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกทำให้ดับสูญไปง่ายๆ นิ้วมือของสาวงามใช้เคาะโต็ะ " ไม่ใช่พลังธาตุหรอกนะ แต่เป็นการรับมือกับสถานการณ์ในรูปแบบที่ต่างออกไป เมเทรียกระดิกนิ้วอีกครั้ง พลังงานที่ส่งเข้าไปในโต้ะไม้ กำลังทำให้วัตถุแยกตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวมาจากความมืดเพื่อนำพาการเปลี่ยนแปลง ไม่อาจถูกทำลายด้วยความกลัวต่อ
พลังที่ร้อนแรงเหมือนเปลวไฟ ปรากฏตัวมาจากความมืดเพื่อหวังจะครอบครองเวหา ร่างประหลาดนั้นมันปรากฏตัวมาเพื่อสร้างตัวตนอันยิ่งใหญ่ให้หวนคืน หมอนั่นมันปรากฏตัวมาไม่อาจถูกทำลาย ตามล่าไปจากดินแดนที่เล็งใว้ช่วยกาลเขาคนนั้นมันจะเป็นยิ่งกว่าภาพมายา เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกย่อยสลาย จริงๆ หลักการ
จริงๆ หลักการการใช้พลังของเมเทรีย คือใช้พลังงานโฟกัสไปยังจุดอ่อน หริอจุดที่เปราะบางที่สุดของวัตถุ ทำให้โจมตีเพียงครั้งเดียว ก็สามารถผ่าแยก หรือทำลายวัตถุขนาดใหญ่ได้" breaker mastery" หญิงสาวเอ่ยต่อหน้าชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะใช้มือสับใส่หินผาอย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวมาในเวลานี้ไม่พลาดเป้าหมาย
ช่วงเวลาเดียวกันในแล็บเตาพลังงานแบบใหม่ กำลังถูกทำให้กำเนิดขึ้น มันให้พลังงานความร้อนเกินกว่าวัฒนจักรการ์โนต์ สายตานั้นมันบอกมาว่าตัวตนนั้นมันจะไม่หวนคืน ปรากฏตัวมาจากเงามืดที่อยู่เบึ้องหลังของอวกาศ จะไม่ขออ่อนแอหรือพ่ายแพ้ ปรากฏตัวมาในเวลานี้จะไม่ร่ำให้แม้เขาคนนั้นครอบครองท้องฟ้า ผู้ปรากฏตัวมาในเวลานั้น
มันไม่อาจถูกทำลาย วีรบุรุษคนหนึ่งไม่อาจหยุดยั้งได้ ตัวตนที่แข็งแกร่งแต่ไร้วิญญานนั้นมีอยู่ทั่วไปในอวกาศ แต่สิ่งมีชีวิตระดับนั้นมันมาปรากฏตัวบนโลกมันจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่ เขาคนนั้นมันเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่อาจทำลาย เดินทางไปในทะเลหรืองอกปีกเพื่อให้โบยบินบนท้องฟ้า ก็ไม่ใช่ปัญหา สำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่าง
เหมือนมังกรอวกาศสีดำสนิทตนนี้ แววตาของมันเป็นสีแดง แต่กลับเรืองแสงประหลาดออกมา คนที่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของสิ่งมีชีวิตที่ดูประหลาดนั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายไปได้อย่างง่ายดาย เขาคนนั้นมันเดินทางออกมาจากเขติแดนที่หมอนั่นปกครองเอาใว้ ปรากฏตัวมาจากพึ้นที่อันไม่สามารถลบหายไปปรากฏตัวไป
จากขอบเขติที่ไม่อาจเอึ้อมคว้า ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าจะวิวัฒนาการไปให้สุดหนทาง ผู้คนที่จ้องมองอสูรกายทะเลตัวนี้ก็เกิดอาการที่ไม่สามารถดิ้นรนต่อกร ยามที่ร่างของมันมาจากเงามืดนั้นมันไม่สามารถจะจัดการได้ง่าย เขาคนนั้นมันบอกมาว่าคล้ายกับว่าไม่คืนมา ปรากฏตัวมาจากใต้ทะเลนั้นมันไม่ใช่ว่ามันจะอ่อนแอ
เพียงแค่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ก็ทำให้เกิดความกลัวจากกัมมันตภาพรังสีมรณะ ปรากฏตัวมาจากความมืดที่เหมือนกับว่าเขาคนนั้นจะไม่เดินทางหวนคืนมา ความทุ่มเทที่ไม่สามารถลบเลี่อนของใครนั้นก็เป็นเรื่องจริง แต่ทักษะที่ไร้รับจากระบบของมังกรทะเลตัวนี้ก็ถือเป็นเรื่องจริงเช่นกัน ทำให้ต่อมใต้สมองทำงานผิดปกติ
ทำให้คู่ต่อสู้ของตัวเองหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกและหัวใจเต้นผิดปกติจนล้มเหลว ร่างของมนุษย์จำนวนมากเกินอาการหัวใจวายตาย ให้ล้มลงมาขกองกับพึ้นดิน ลมหายใจของร่างนั้นดับสูญลง ใช่แล้ว ความสามารถของมังกรทะเลยักษ์นอกจากลำแสงพิฆาติ การทำลายด้วยคลื่นการสั่นพ้อง ที่สามารถหักกระดูกมนุษย์ได้ง่ายๆ
แล้ว ดวงตาของมังกรทะเลยักษ์นั้น ถ้าไปสบตากันในระยะใกล้กว่ายิ่สิบเมตร สิ่งที่จะได้รับคือความตายอันเยียบเย็น ความเหี้ยมโหดของมันเหมือนกับว่าอีกฝ่ายจเป็นอสูรกายที่เดินทางมาจากดินแดนที่ไร้ความกลัว ปรากฏตัวมาในเวลานี้ไม่อาจถูกทำให้ไร้ชีวิตได้ด้วยการโจมตีทั่วไป จรวดจำพวกโทมาฮอวก์ ถูกยิงเข้ามาใส่อสูรกายทะเล ที่งอกปีกออกมา ด้วยความสามารถในการควบคุมเซลล์ ให้สิ่งมีชีวิตร่างดำนั้นมันโจมตีบนฟ้าได้ด้วย แต่มันไม่จบ
แค่นั้น ลำแสงพิฆาติกำลังถูกทำให้พุ่งออกมาจากปากของร่างนั้นมันอย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนหนึ่งมันเกินกว่าจะดับสูญ ตัวตนนั้นมันจะไม่ขอย้อนคืนสู่ความอ่อนแอ จะให้ทำลายศัตรูจนกว่ารอยแผลเป็นจะคืนมา ปรากฏตัวมาเพื่อปกครองดินแดนที่จะอยู่เหนือฟากฟ้า เขาคนนั้นปรากฏตัวมาจากความมืดไม่อาจว่าจะจารงหาย คลื่นพลังงานของมังกรดำตัวนั้น มันเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ที่สามารถใช้สร้างพลังงานความร้อนได้อย่างมหาศาล
ปรากฏตัวมาจากเงามืดนั้นมันเกินกว่าว่าจะแตกสลายและดับสูญ ปรากฏตัวมาจากความมืดมาด้วยกำลังที่แปลเปลี่ยนตัวรบถูกทำให้หลอมละลาย ก่อนที่มังกรทะเลสีดำจะตัดตึกให้ขาดเป็นเสี่ยงๆ อย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวมาจากดินแดนนั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย หมอนั่นมันคล้ายกับว่าพรานล่าเหยื่อดุร้ายจะไม่คืนมา ปรากฏตัวมาจากดินแดนนั้นมันไม่สามารถถูกทำให้สิ้นสูญ สงครามบนดาวดำเนินไป นักวิทยาศาสตร์กำลังทุ่มเท
สุดกำลังเพื่อสร้างเครื่องมือที่จะรับมือกับข้อเสนอที่ร้ายกาจนั้นมันไม่กลับคืน ใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาไม่อาจจาก ใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาในเวลาประหลาดไม่อาจหวนกลับคืน ตัวตนนั้นมันคือผู้ที่ถูกปลุกให้ตื่น ไม่สามารถหวนคืนสู่ภาพมายา เดินทางมาพ้นจากดินแดนที่ไม่อาจแตกสลาย วีรชนคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะท้าทายความตายไม่หวนคืน ปรากฏตัวมาในครั้งนี้จะลืมตาตื่นจากความมืด ทุกคนนั้นมันคือผู้ที่มีสิทธิในการเข้าร่วม
การประจันบาญครั้งนี้ มังกรอวกาศสีทองกำลังประเมินสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ประชากรบนดาวหายไปราว 3/10 จากการถล่มด้วยอุกกาบาติ และของกองทัพชาโดว์อีทเตอร์ก็ทำให้ประชากรที่หายไปเพิ่มจาก 3/10 เป็น 4/10 หรือ 5/10 ใว้ไม่ยาก สายตานั้นมันบอกมาว่าปรากฏตัวมาจากเงามืดเหมือนกับว่าเป็นเทพปีศาจ เขาคนนั้นมันร้ายกาจไม่อาจหวนคืน หมอนั่นมันคือคำสาป ถูกทำให้กำเนิอดมาเหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกจัดประเภท
ด้วยมาตรฐานของสิ่งมีชีวิตปกติ พวกมันคือผู้กลืนกินจากอวกาศ สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับวีรชนคนนั้นมันไม่คืนมา เดินทางมาจากดินแดนหนึ่งไม่สามารถทำให้ถูกทำลาย หมอนั่นมันปรากฏตัวมาแล้วเหมือนกับว่าจะเดินทางมาผ่านพ้นความวินาศ สายตานั้นมันบอกมาเหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกย่อยสลาย ไล่ล่าบดขยีั้มาเหมือนกับว่า
เกินกว่าจะถูกทำให้ล้มลงต่อความสิ้นหวัง จะให้ต่อสู้อย่างสุดกำลัง เพราะน้ำตานั้นมันไม่มีที่ยืนอยู่ในจักรวาล ปรากฏตัวมาพ้นจากดินแดนที่คำสาปได้ครอบงำ เขาคนนั้นมันปรากฏตัวมาเหมือนว่าจะเปลี่ยนแปลงชะตาด้วยความกล้า ขอสาบานมาว่าตัวข้าจะไม่หวนคืนมา ปรากฏตัวมาในครานี้สัญญาว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำลาย จะเป็นผู้ที่เป็นดั่งเทพหรือปีศาจ เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลายด้วยความกลัวสายหมอกในอวกาศยังคงเปลี่ยนแปลงไป
ที่ก่อตัว มันเกิดจากการระเบิดของดวงดาว แน่นอนว่าพวกร็อคอวกาศรู้เรื่องนี้ดี พวกมันกำเนิดมาจากการระเบิืดในอวกาศที่ผิดปกติ มันให้พลังงานรุนแรงกว่าซูเปอร์โนว่า บีบอัดและเปลี่ยนแปลงสสารถึงระดับพึ้นฐาน กำเนิดเผ่าพันธ์ที่ร้ายกาจกว่าใครๆ


มังกรดำปรากฏตัวมาจากความมืด ใครคนนั้นเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถปรากฏตัวมาจากพึ้นที่อันไม่อาจถูกทำลาย หมอนั่นมันคล้ายกับว่าหมอนั่นมันไม่มีวันตาย ไม่สามารถจะถูกย่อยสลาย ร่างของมันทำจากสสารมืดที่เสริมกำลังให้แข็งแกร่ง ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกย่อยสลาย เดินทางมาจากดินแดนที่ใช่ว่าจะถูกทำลาย ผูู้ที่มีความรู้เพียงพอมันรู้ดี ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนีัมันใช่ว่าจะถุกย่อยสลาย ร่างนั้นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถูกทำลายจากดินแดนอันสิ้นหวัง ปรากฏตัวมานั้นมันเหมือนกับว่า
มันคือผู้ล่า ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเดินทางมาจากแดนมืดถูกทำลาย วิวัฒนาการไปจากดินแดนที่ทำลายชะตาอันเลวร้าย เขาคนนั้นมันตามล่าไปตามหนทางทื่ไร้กาลเวลา เดินทางมาจากความมืดไม่สามารถถูกย่อยสลาย เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกย่อยสลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่ใช่ว่าจะย่อยสลาย ปรากฏตัวมาจากหมอกกลางอวกาศ ไร้วิญญาน ตัวประหลาดมันเดินทางมาจากเขติแดนที่ไม่ใช่ว่าจะสิ้นหวัง ทำลายความเจ็บปวดนั้นมันเกินกว่าว่าจะพูดได้ ก้อนหินและท่องไม้ไม่อาจมีน้ำตา สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าใครคนนั้นจะทำลายคำสาปนั้นด้วยกำลังของตัวเอง ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าร่างที่มีระดับเกิน 15 นั้น
มันยากจะต่อกรได้ สกิลอย่างกายาโลหะดำ ทำให้การโจมตีนั้นมันเจาะทะลุผิวหนังของร่างดำนั้นมันไม่ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายๆ สิ่งมีชีวิตบางอย่างมันจ้องมองมาดูประหลาด เดินทางมาจากความมืดเหมือนกับว่าเป็นความวินาศ เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาจากดินแดนนั้นมันไม่หวนคืนมา ร่างอวตารนั้นมันบอกมาว่าเกินกว่าจะถูกย่อยให้สลาย ร่างดำนั้นมันเหมือนกับว่าผิวหนังของมันเจาะทะลุไม่ได้ แม้แต่ปืนใหญ่ของเรือรบยังเจาะทะลุเกราะดำนี้ไม่ได้เลย สสารดำที่มีความแกร่งไม้แพ้เพชร แต่มันแข็งด้วย และไม่ใช่ว่าเกราะดำของปีศาจตัวนั้นมันจะเปราะ
พลังงานมหาศาลที่เกิดจากคลื่นเสียง ทำให้เกิดการสั่นพ้อง ทำลายร่างของศัตรูจนแตกสลาย สามารถใช้ทำลายเกราะของศัตรูจนแตกสลาย วัตถุใด จะมีคลื่นการสั่นพ้องในความถี่ที่เหมาะสมอยู่ ถ้าสามารถควบคุมคลื่นความถี่ได้ดั่งใจ ก็สามารถสร้างการสั่นสะเทือนและการแตกสลายได้อย่างง่ายดาย ปรากฏตัวมาจะตามล่าระหว่างดวงดาว เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกลบให้หายไปเฉยๆ สสาร พลังงาน ข้อมูล สามารถเปลี่ยนไปมาได้ก็มีอยู่จริง แต่จะลบสสารให้หายไปจากจักรวาลเฉยๆ นี่มันเป็นของที่ไม่สามารถจะเป็นไปได้จริง ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกบิดเบือน ไม่ว่าใครจะพูดอะไร กฏฟีสิกส์ของจักรวาลมันก็ยังคงอยู่อย่างนั้น ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เขาคนนั้นมันเกินกว่าว่าจะถูกทำลาย ปรากฏตัว
มาจากดินแดนที่ไม่สามารถย่อยสลาย ผู้เดินทางมาจากดวงดาวนั้นมันไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากหนทางที่ใครคนหนึ่งจะท้ารทายทั้งเทพและปีศาจ จิตวิญญานที่ตนมีจะไม่จางหายไปกับความมืดนั้น มันปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันคือห้วงนิทรา จะตื่นขึ้นมาจากภาพมายา ไม่สามารถจะหวนคืน ใครคนนั้นมันเป็นมากกว่าเทพและปีศาจ เดินทางไปพ้นจากดินแดนที่ไม่อาจหวนคืน ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลายถูกปลุกให้ตื่น เดินทางมาจากความมืดเหมือนกับว่าเป็นหายนะที่ปรากฏตัวมาจากดวงดาว
ปืนใหญ่ของเรือรบถูกใช้ยิงใส่ร่างของมังกรทะเล แต่แบล็กเซอเพนท์กลับไม่อาจถูกเจาะทะลุผิวกาย ลำแสงกำลังถูกทำให้มารวมตัว ความสามารถในการใช้ลำแสงพิฆาติของมังกรดำตัวนี้ แท้จริงมาจากความสามารถในการรีดเร้นพลังงานจากกระเพาะที่แปลกประหลาด สามารถดึงพลังงานของสสารต่างๆ ออกมาในระดับสูงสุด ปรากฏตัวมาจากความมืดไม่พ่ายแพ้ เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าเดินทางมาจากเวลาของผู้ทำลายดวงดาวไม่อ่อนแอ ตามล่าในหนทางที่ไม่สามารถจะถอยไป ในเวลาเดียวกันร่างของนกเพลิงยักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าเครื่องบิน
ก็กำลังต่อสู้กับชาโดว์อีทเตอร์ที่มีรูปร่างคล้ายแมงมุมดำ ไฮโดรเจนกับคลอรีน สามารถสังเคราะห์กรดไฮโดรคลอริกมากัดกร่อนร่างกายของศัตรู จนเปลือกชั้นนอกเปื่อยสลาย เจ้าแมงมุมดำพ่นไยสีดำออกมาใส่วิหคเพลิง ที่โจมตีโต้ตอบมาด้วยคลื่นเพลิงที่ร้อนแรง จนจะเผาผลาญสสารให้แตกสลาย เพลิงอันน่ากลัวนั้นมันไม่ใช่ว่าเขาคนนั้นจะยอมไปสู่การดับสูญ ร่างอวตารนั้นจะขอต่อสู้ด้วยพลังที่เพิ่มพูน วีรบุรุษคนหนึ่งจะไม่ดับสูญเพราะคำสาปแช่งของกาลเวลา เขาคนนั้นเดินทางผ่านพ้นความมืดที่ร้ายกว่าความคิด ผู้ที่เดินทางมาในดินแดนไร้จิตวิญญานไม่คืนมา ขอสาบานว่าคนอย่างข้าจะไม่สบสายตา เพราะว่าจะไม่เจรจากับพวกที่ไร้ปัญญาและความคิด
ชาโดว์อีทเตอร์ที่มีรูปร่างเหมือนแม่งมุม ปรากฏตัวมามันก็ถือว่าเป็นตัวตนระดับ 10 ให้กำลังได้มากกว่ามนุษย์ธรรมดาร่วมหมื่นเท่าร่างนั้นใช้ขาทุบพึ้นดิน ก่อนที่จะสร้างแท่งหินจำนวนมากให้พุ่งเข้าไปในอากาศ พลังงานที่ถิตอยู่ในร่างดำนั้น มันสร้างกำลังได้ราวๆ ครึ่งเมกะวัตต์ หรือเทียบเทาโรงไฟฟ้าขนาดเล็กหนึ่งโรง ผู้ปรากฏตัวมาจากความมืดจะเดินทางผ่านพ้นดวงดาว จะท้าทายคำทำนายของความสิ้นหวัง จะไปให้เหนือกว่าฟากฟ้าที่
ทำนาย ชาโดว์อีตเตอร์มามาจากความมืดสุดอันตราย เขาคนนั้นมันร้ายกาจกว่าใครๆ เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกลบให้หาย ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าร่างสีแดงเพลิงคนนั้นมันมีวิธีรับมือสถานการณ์ร้ายอยู่แล้ว ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าหมอนั่นมันเกินกว่าว่าจะจางหาย ใครคนหนึ่งตะลุยผ่านดินแดนอันเลวร้ายไม่อาจจาก ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเดินทางไปไม่อาจถูกพราก ปรากฏตัวมาด้วยความมุ่งมาดไม่อาจหวนกลับคืน เดินทางมาจากพึ้นที่ที่สิ่งมีชีวิตที่ดูยิ่งใหญ่ไม่สามารถถูกทำลายหรือถูกพราก จะให้ลุยกับความร้ายกาจของเงามืด จะกำเนิดใหม่ขึ้นมาอย่างทรงพลัง เขาคนนั้นมันเป้นมากกว่าความมืดของนิทรา ที่โผล่มามันประหลาดแต่แรก
ตามล่าผ่านอวกาศไม่จางหาย สายตานั้นมันบอกมาว่าใครคนนั้นมันแสนอันตรายไม่สามารถถูกหยุดใว้ จะให้ลุยกับความมืดที่พันธนาการผู้ใด ปรากฏตัวมาคล้ายกับว่าวิวัฒนาการไปไม่อาจหยุด แท่งหินหลอมละลายไปตามธรรมชาติ สสารต่างๆ ถ้าเพิ่มความร้อนจนถึงจุดหลอมเหลว สายตานั้นมันบอกมาว่าใครคนนั้นมันใช่ว่าจะถูกทำลาย
เดินทางมาจากความมืดของนิทรา ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกจัดการด้วยความมืดอันเลวร้าย จะให้ประจันบาญสักกี่ครั้ง จะให้ท้าทายความเจ็บปวดสักกี่ครา ปรากฏตัวมาจากความมืดไม่คืนมา ฝืมือที่มีมันบอกมาว่าไม่อาจถูกทำลาย เขาคนนั้นจะเดินทางผ่านพ้นความเปลี่ยนแปลงของพึ้นที่ ลูกไฟที่ถูกสร้างขึ้นมา
ด้วยไฮโดรเจนและความร้อน ทำให้ตกลงมาใส่ร่างดำนั้นอย่างว่องใว สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลาย เขาคนนั้นมันคล้ายว่าจะเดินทางผ่านพ้นคำสาปไม่คืนมา จะวิวัฒนาการไปจนกว่าจะเข้าถึงแก่นแท้ของฟ้าดิน
 ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่หวนคืน เดินทางมาจากความมืดนั้นมันเกินกว่าว่าจะถูกหยุดใว้โดยง่ายดาย เขาคนนั้นมันคล้ายว่าไม่หวนกลับคืน หนทางที่ตนเลือกใว้ว่าใครคนหนึ่งจะตื่นพบตะวัน ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่สามารถจะถูกทำลายให้ดับสูญ หมอนั่นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนอันประหลาดไม่กลับคืน สถานการณ์ประหลาดมันบอกมาว่าอะไรก็เปลี่ยนแปลงตามเวลาได้
ยกเว้นกฏของจักรวาลในระดับพึ้นฐาน ธาตุเสถียรจะดำรงอยู่คู่จักรวาลตลอดไป สิ่งที่เหลือนั้นมันมีอายุขัยของตัะวเอง แม้แต่หลุมดำยังมีเวลาที่จะต้องดับสูญ แล้วนับประสาอะไรกับสัญชาติญานในการเอาตัวรอดเล่าปรากฏตัวมาจากความมืดของตัวเขา หมอนั่นมันบอกมาว่าตัวเราจะไม่อ่อนแอ เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำให้แตกสลาย
เขาคนนั้นมันบอกมาว่าเกินกว่าว่าจะดับสูญไป จะให้ดิ้นรนวิวัฒนานาการ ปรับเปลี่ยนสภาพเพื่อรับมือใครคนหนึ่ง ปรากฏตัวมาจากดินแดนประหลาดไม่สามารถหวนคืนมา เขาคนนั้นมันเดินทางมาในดินแดนที่ไม่สามารถถูกลบให้หายไปเฉยๆ ใช่ ไม่ว่าใครจะชนะหรือแพ้ ชะตากรรมของดวงดาวนี้มันจะไม่มีวันหวนคืนดั่งเดิม สงครามใหญ่ที่เกิดขึ้น การขึ้นมามีอำนาจของขั้วอำนาจต่าง
ๆ มันบอกมาว่าเขาคนนั้นมันร้ายกาจกว่า สิ่งมีชีวิตทั่วไป พลังที่ได้มาจากระบบนั้นมันทำให้ปรากฏตัวมาไม่สามารถจะถูกต่อกรได้โดยง่าย สงครามนี้จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตลอดกาล


ระบบนั้นมันเป็นแหล่งพลังที่แทบจะไร้ขีดจำกัด ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันไม่หวาดกลัวต่อใครหนาใหน เขาคนนั้นจะอยู่เหนือโชคชะตา เสียงร้องนั้นมันไม่สามารถเดินทางได้ในสุญญากาศ นักรบแอสการ์ดบางส่วนเกราะแตกสลายด้วยพลังของคลื่นเสียงมรณะ การปรากฏตัวมาในเวลานี้มันบอกมาว่าเขาคนนั้นมันไม่อาจถูกทำลายให้ดับสูญ ที่โผล่ตัวมาจากดินแดนที่ไม่อาจย่อยสลาย เดินทางมาจากความมืดดำไม่สามารถถูกทำลายให้สิ้นสลาย ปรากฏตัวมาจากขอบเขติที่จะย้อมดวงดาวด้วยโลหิต โชคชะตาเป็นอย่างไรจะฝ่าฟัน คำทำนายนั้นมันบอกมาว่าเขาจะไม่คืนมา ปรากฏตัวมาจากพึ้นที่อันไม่สามารถย่อยสลาย คนนั้นมันเหมือนกับว่า
ไม่สามารถถูกย่อยสลายจากเอนโทรปีได้โดยง่ายดาย สสารแต่ละอย่างมีสถานะในการสลายตัวไม่เท่ากัน โปรตอนและธาตุไอโซโทปสเถียรจะมีชีวิตแทบเป็นนิรันดร์ แต่ตัวตนที่มีชีวิตอมตะอย่างแท้จริงก็มีอยู่ พวกร้อคอวกาศจัดว่าเป้นสิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตนิรันดร์ ไม่อาจถูกทำลายด้วยเอนโทรปี หรือกฏความสามารถในการทำงาน นักวิทยาศาสตร์จึงประดกอบเตาพลังงานขึ้นมา หัวใจของวิหคอวกาศกายสีเพลิงนั้นมันดูน่ากลัว เพราะว่าพลังงานออกมาว่าพลังงานเข้านั้นมันเกิดจากมวลลบ สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่อาจหวนคืนมา แววตานั้นมันจ้องมองมาจะเฝ้ามองจักรวาลอันงบงามตลอดไป" heat wave" นักรบชาวแอสการ์ดคนหนึ่งตะโกนขึ้น ก่อนจะปล่อย
คลื่นความร้อนเข้ามาใส่ สายตานั้นมันจ้องมองมาจากความมืดอันแสนใกล ปรากฏตัวเหมือนกับว่าใครไม่กลับมา ดวงตานั้นมันบอกมาว่าจะเดินทางผ่านพ้นแดนความมืด ปรากฏตัวมาจากเงามืดที่สร้างความเสียหายไม่สามารถหวนกลับมา จะให้ทำลายฝันร้ายที่กลืนกินดวงดารา จะให้ตั้งจักรวรรดิยิ่งใหญ่ในเขติไร้ออกซิเจน อสูรกายค้างคาวไม่ได้มีแค่ทักษะเดียว เสียงพิฆาติก็เรื่องหนึ่ง แต่ร่างนั้นกลับบินขึ้นไปอยู่ในระยะที่สูงมาก แววตานั้นมันบอกมาว่าเล็งเป้าหมายแล้วไม่พลาด โจมตีไปแล้วไม่คลาดเคลื่อน
อาวุธของทหารแอสการ์ดถูกใช้ยิงออกมา พร้อม กับ ที่เสียงประกอบจากการดำเนินการของระบบดังขึ้น " heat wave" " doom of vaccuum" "poison stike" คลื่นการโจมตีต่อเนื่องถูกใช้ซัดเข้ามาใช่ร่างนั้นอย่างรวดเร็ว สายตานั้นมันจ้องมองมาเหมือนกับว่าเป็นภาพลวงตา วีรชนคนหนึ่งจ้องมองมาจะอยู่เหนือท้องฟ้า ปรากฏตัวมาจะไม่กลัวแม้กับสิ่งที่เกิดขึ้นในจักรวาล teleportation เครื่องหมายของประตูวาร์ปถูกใช้เตรียมเอาใว้ ก่อนร่างทรงพลังจะจางหายไปจากชั้นบรรยากาศด้านล่าง โผล่ขึ้นไปด้านบน ตามด้วย meteor stike ปีกที่ใช้ปิดร่างของค้าวคาวมรณะ ก่อนจะทำให้ร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว การตกมาจากที่สูง มันทำให้ปะทะกับพึ้นดินด้วยมวลมหาศาลที่เหมือนกับมิซไซล์" เล่นเอาทหารแอสการ์ดกระดูกหัก กลามเนึ้อฉีกขาดไปหลายนาย แต่หญิงสาวผมสีทอง
กลับปรากฏตัวเข้ามาสู่สนามรบแววตาของมันบอกมาว่าไม่อ่อนแอไม่ลาลับไม่อาจจะคืนมา ปรากฏตัวมาในเวลานั้นมันไม่ลาลับไม่คืนมา ปรากฏตัวมาจากความมืดเกินกว่าว่าจะทำลายล้างภาพมายาจะหวนกลับคืน แววตานั้นมันบอกมาว่าไม่อาจถูกทำลาย เขาคนนั้นมันบอกมาว่าคล้ายกับว่าดินแดนนั้นมันไม่หวนคืน ปรากฏตัวมาไม่ลาลับไม่อาจตื่น ใครคนหนึ่งบอกมาว่าจะไม่คืนกลับสู่ภาพมายา ปรากฏตัวมาตามล่าในแดนมืดไม่เคยคิด เขาคนนั้นมันบอกมาว่าจะไร้จิตวิญญานจะถูกพัฒนาการด้วยความบ้า จะดับเพลิงในใจเพื่อเดินไปข้างหน้า ประตูเกทเปิดขึ้นมา ก่อนร่างผมสีเงินตาสีฟ้าจะปรากฏตัวมาอย่างรวดเร็ว เร่งการรักษาและัฟึ้นฟูของเซลล์ ด้วยการอัดพลังงานและข้อมูล
เข้าไปให้เพียงพอ เขาคนนั้นมันจะกลับมาจากดินแดนที่ไม่อาจครุ่นคิด เดินทางมาจากเขติแดนที่ไร้จิตวิญญาน ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าหมอนั่นมันเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถจะถูกย่อยสลาย วีรชนคนนั้นมันไม่สามารถจะถูกทำลายจากเงาของปีศาจ หมอนั่นมันเหมือนกับว่าที่ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันดูประหลาด ผู้ที่มาจะทำลายคำสาปคือความกลัว จะไม่ยอมให้ใครมากัดกร่อนทำลายความฝันของผู้คน ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ถูกปกครองด้วยหมอกมายา สาบานตัวว่าคนอย่างข้าจะไม่หวนคืนมา จะทำลายคำหลอกลวงด้วยกำลังทั้งหมดที่มี วิวัฒนาการมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลาย จะแสดงให้เห็นแก่นของคำทำนายนี้ ปรากฏตัวมาจากความมืดด้วยการทุ่มเทสุดกำลัง บาดแผลกำลังค่อยๆ ปิด อวัวยะที่ฉีดขาดค่อยๆฟึ้นตัว ใช่แล้ว
นี่คือทักษะของเฟรย่า ultimate rebirth การฟึ้นฟูความเสียหายตั้งแต่ระดับเซลล์ สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะจบหายไปกับความมืดเสียเมือไหร่ เจ้าค้างคาวผีดิบสีดำสนิท โจมตีมาด้วยคลื่นโซนิคสไตร์คมาอย่างเต็มกำลังอีกครั้ง พลังทำลายนั้นมันเหมือนกับว่าจะบดขยี้ศัตรูที่ปรากฏตัวมาให้แหลกเหลว ปรากฏตัวมาจากขอบเขติของความมืด สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่สามารถจะลืมเลือน เดินทางมาจากอวกาศแสนใกล แต่ต่อให้อยู่สุดขอบของจักรวาล ก็ไม่สามารถพ้นไปจากการยึดของแรงทั้งสี่ของจักรวาล เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากขอบเขตินั้นมันเกินกว่าว่าจะถูกย่อยสลาย ใครคนนั้นปรากฏตัวมาคล้ายกับว่าไม่สามารถถูกทำลาย วีรชนที่ทำลาย
คำสาปอันเลวร้ายบอกมาว่าจะไม่หวนคืน ต่อให้เป็นเทพีเฟรย่า ถ้าโดนอาวุธเสียงนี้ยิงเข้ามาใส่อย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถจะถูกทำลาย เขาคนนั้นเดินทางมาจากดินแดนของความมืด แววตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกทำลาย ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเธอนั่นมันเกินกว่าว่าจะถูกบดขยี้ได้ง่ายๆม่านพลังปรากฏตัวมาจากอากาศนั้เหมือนกับว่าใครคนนั้นมันไม่สามารถแตกสลา่ยสลาย เดินทางมาจากนอกระบบดาว ตัวตนหนึ่งมันเหมือนกับว่าจะจางหายไปจากเงามืดชั่วนิรันดร์ ใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาจากขอบเขตินั้นมันเกินกว่าว่าจะดับสูญ เกราะพลังงานปิดกั้น และลดทอนพลังทำลายของคลื่นเสียงมรณะ
มาอย่างรวดเร็ว การปรากฏตัวมาในครานี้มันทำให้สถานการณ์เดือดพล่านยิ่งกว่าในครั้งอดีต สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำลาย เดินทางมาจากความมืดไม่สามารถจะดับสูญ ใครคนหนึ่งมันเดินทางไปจากดินแดนที่ไม่อาจถูกขจัด " eletromagnatic phase" คลื่นพลังงานไฟฟ้าถูกทำให้ปรากฏขึ้นมาที่มือของเฟรย่า พลังงานที่สะสมใว้มันมหาศาล ยิงออกไปตัดปีกของค้างคาวปีศาจ ทำให้ชาโดว์อีทเตอร์ที่ร้ายกาจร่วงหล่นลงกับพึ้นดิน ผู้ปรากฏตัวมาในเวลานี้มันใช่ว่าจะถูกทำลาย เดินทางมาจากความมืดนั้นมันคล้ายกับว่าผู้ปรากฏตัวมาไม่อาจจาก วีรชนคนนั้นมันไม่อาจอำลา ปรากฏตัวมาจากเงามืดนั้นมันไม่สามารถถูกทำลาย เดินทาง
มาจากดินแดนที่ดูเหมือนสวรรค์ แต่มันก็มีความประหลาดแฝงอยู่ การคัดเลือกประชากร เป็นหัวใจสำคัญในความสำเร็จของชาวแอสการ์ด จะมีระบบจัดให้คนไปทำงานที่เหมาะสม นับจำนวนทรัพยากรที่บริโภคอย่างละเอียด ใครที่ไม่ยอมทำงาน หรือบริโภคทรัพยากรฟุ่มเฟือยจนเกินไป จะถูกจับไปโยนลงที่แกนดาวซึ่งเป็นสุดยอดเตาพลังงาน เพื่อนำไปทำให้ย่อยสลาย และนำพลังงานจากการย่อยนับกลับมาหล่อเลี้ยงดาวแอสการ์ดทั้งดาว สายตานั้นมันบอกมาว่าปรากฏตัวมาจากเงามืด พวกเขาทิ้งไปแล้ว ความละอายชั่ว เกรงกลัวบาปไม่อยู่ในความคิด ใครคนนั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาจากความมืดสุดชีวิตไร้วิญญานจะอาศัย
ใครคนหนึ่งปรากฏตัวมาจากความมืดสุดแสนใกล เดินทางมาจากดินแดนของใครคนนั้นมันไม่อาลัยไม่หวนคืน เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถจะย่อยสลาย ปรากฏตัวมาจากขอบเขตินั้นมันไม่อาจถูกทำลาย ปีกนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นนกอมตะไม่อาจหวนคืน ในเมื่อโบยบินบนอวกาศแล้ว ตัวตนหนึ่งจะไม่กลับสู่ความขมขื่น เดินทางมาจากความมืดไม่สามารถถูกทำลายจากภาพมายา วิวัฒนาการมาจากขอบเขติทีี่ไม่อาจดับสูญ ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ร้ายกาจไม่ใช่ลวงตางั้นหรือ จะให้ต่อสู้ไปให้พ้นความมืดขอขัดขืนอาจ ใครคนนั้นบอกมาว่าจะตื่นต่อตำหลอกลวง หมอนั่นมันคือคนที่ไม่อาจคิด เดินทางมาจากดินแดนที่ไร้จิตและวิญญาน เขาคนนั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่คนพาล สายตานั้น
มันบอกมาว่าปรากฏตัวมาจากดินแดนใหม่ที่เหมือนกับว่าเป็นสวรรค์ ใครคนนั้นมันเดินทางมาพ้นจากดินแดนที่เขาคนนั้นมันครอบครอบขอบเขติที่เหมือนสวรรค์ เดินทางมาข้ามพ้นดินแดนที่เหมือนกับว่าจันทราไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากขอบเขตินั้นมันไม่สามารถถูกทำลาย หมอนั่นมันปรากฏตัวมาจากเงามืด โบยบินไปไม่มีที่สิ้นสุด สายตานั้นมันบอกมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันล้มเหลวทางจิตวิญญาน ปรากฏตัวมาจากความมืดไม่อาจกับคืน


แท้จริงที่เรียกว่าพระเจ้า พวกเขาอาจมาจากต่างดาว สายตานั้นมันบอกมาถึงความสุกสกาว ไม่สามารถจะถูกทำให้จางหายไป เดินทางตามล่าระหว่างดวงดารา สายตานั้นมันบอกมาว่าจะเปลี่ยนแปลงไปให้ดูล่าตามหนทางที่ใครคนหนึ่งฝันใว้ ร้ายกาจกว่าภาพลวงตาที่เคยข่มขู่ ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไร้วิญญานจะต่อสู้ ปรากฏตัว
มาพร้อมคำขู่ต่อภาพมายา เดินทางมาจากดินแดนมืดเหมือนคำสาป เดินทางมาจากดินแดนนัั้นมันเกินกว่าว่า จะถูกย่อยสลาย วิวัฒนาการมาจากความมืดพร้อมกับผู้ที่อยู่เบึ้องหลังยิ้มสุดอันตราย สิ่งมีชีวิตต่างดาวมาในเวลานี้มันคล้ายกับผู้ที่ตื่นและเดินทางมาจากเงาปีศาจเพื่ออาฆาติ เขาคนนี้ปรากฏตัวมาจากความวินาศ จะร้ายกาจกว่าใครๆ วิวัฒนาการ
เป็นหนทางที่ไร้ขีดจำกัด ปรากฏตัวออกมาในเวลานั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เดินทางมาจากดินแดนที่เกินกว่าว่าจะถูกย่อยสลาย เขาคนนั้นมันบอกมาว่าสุดท้ายตนเองก็ไม่พ่ายแพ้ จักรวาลนี้ไม่ใช่วรรณกรรมปะโลมโลกที่สร้งขึ้นมาเพื่อเช็ดน้ำตาของใครสักคน แต่มันเป็นสถานการน์อันลึกล้ำเหลือจะกล่าว ปรากฏตัวมาในคราวนี้มันคือความวินาศ มังกรทะเลสีดำนั่นแหละคือหลักฐานอย่างดี ว่าสิ่งมีชีวิตตัวนั้นมันร้ายกาจแค่ใหน ถ้าควบคุมโฟตอนและคลื่นพลังงานในระดับละเอียดได้ การจะบดขยี้ศัตรูจนแหลกเหลว ก็ไม่ใช่เป็นเพียงแค่ความฝัน เดินทางจากโลกไป
ดวงจันทร์ในวินาทีเดียว สามารถพุ่งชนด้วยความเร็วสูงเหมือนกับสายฟ้าฟาด ปรากฏตัวมาจากดินแดนอันร้ายกาจไม่สามารถหวนกลับคืน เดินทางมาเหมือนกับว่าวีรชนคนหนึ่งไม่กลับตื่น แววตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะถูกย่อยสลายไปให้ดับสูญ การพุ่งชนในระดับอนุภาคจะทำให้เกิดการแตกสลายของสสาร ปรากฏตัวมาในเวลานั้นมันเกินกว่าว่าจะถูกย่อยสลายได้ง่ายๆ ปรากฏตัวมาจากแดนมืด วีรชนคนนั้นมันมากกว่าจะมีเพียงหนึ่งในจักรวาล พึ้นที่ที่คนอพยพออกไป พวกมอสและไลเคนกำลังเติมโตขึ้นมาเพื่อปกคลุ่ม เขาคนนั้นจะไม่ถูกทำลายด้วยเงามืดเดินทางมาผ่านพ้นคำสาปที่กัดกิดผู้คนด้วยตัวเอง หินหรือเหล็กที่ถูกลำแสงความร้อนให้พุ่งเข้าไป มัน
ลุกไหม้มาเหมือนกับว่าจะถูกแผดเผาด้วยเพลิงสวรรค์ ความร้อนระดับที่เปลือกดาวยังทนทานไม่ได้ ลาวายังระเหยเป็นไอ สิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวตัวนี้ มันเกินกว่าว่าจะถูกทำลายด้วยความสิ้นหวังที่กัเกิน ปรากฏตัวมาเหนือความมืดของฟ้าดินไม่อาจลืมเลือน เขาคนนั้นมันคือผู้ที่จะเดินทางมาผ่านพ้นทุกดินแดน ปรากฏตัวมาจะร้ายกาจกว่าที่ใครต่อใคร
เคยมีความฝัน เดินทางมาจากหนทางของความวินาศ ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกย่อยสลายด้วยความฝัน หมอนั่นมันบอกมาว่าเขาคนนั้นจะอยู่เหนือดวงจันทร์ ตัวประหลาดนั้นจะตามล่าแก้สที่อยู่ระหว่างดวงดาว แม้แต่สสารมืดและพลังงานมืด พวกมันยังวิวัฒนาการจนกลืนกินได้ ปรากฏตัวมาจากดินแดนนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นหนทางที่เหมือนกับภูติพราย ปรากฏตัวมาท้าทายความร้ายกาจนั้นมันไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวตนนั้นมันเป็นหนึ่งไม่มีสอง ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนหนึ่งจะเดินทางผ่านหนทางที่เลือดไหลนองเหมือนเส้นทางของความเจ็บปวดที่ต้องแลก ถ้าวิวัฒนาการไปถึงหนทางของความยิ่งใหญ่ ผู้ปกครองอวกาศนั้นมันดูน่ากลัวเพราะพวกนั้นมันมีองค์ความรู้มากเกินไป ปรากฏตัวมาจากหนทางที่ใครคนนั้นมันไม่สามารถจะถูกย่อยสลายไปจากความตาย ร่างนั้นควบคุมกัมมันตภาพรังสีในดวงตา ก่อนจะสบตาเจ้าของสายตานั้นผู้บอก
มาว่าไม่สามารถถูกทำลาย มังกรดำมาเหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกลบหาย จ้องมองไปจากดวงตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำลายให้ดับสูญ ยิงออกมาจะทำลายความมืดที่สุดจะหยั่ง ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าจะเดินทางมาเหมือนกับว่าไม่อาจถูกทำให้สิ้นสูญ คลื่นกัมมันตภาพสังสีจากดวงตาทำให้นักบินของเครื่องบินรบลำหนึ่งร่วงลงไปอย่างรวดเร็ว แค่มองตาก็อาจเสียชีวิตได้โดยง่ายดาย ตัวตนแบบนั้น
และทำให้พวกชาโดว์อีทเตอร์ ที่มีระดับเกิน 15 ขึ้นไปน่ากลัว พวกมันสามารถปลดปล่อยพลังงานจากเบรธมรณะ พ่นออกมาครั้งหนึ่งมันเหมือนว่าเขาคนนั้นมันจะอยู่เหนือคำสาปของความตาย เดินทางมาจากหนทางของความวินาศ ปรากฏตัวมาจากดินแดนอันอาฆาติไม่จางหาย เขาคนนั้นเดินทางมาจากเงาปีศาจสุดอันตราย ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เลวร้ายไม่อาจหวนกลับคืน มังกรทะเลคำรามมาเหมือนกับว่ามันมาจากมรณะ คลื่นเสียงของมัน
ทำให้สสารต่างๆ แตกสลาย ปรากฏตัวมาจากความมืดที่ร่ำร้องใว้ เดินทางมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นจะอยู่เหนือสิ่งใด จะมีใครล่วงรู้ ปรากฏตัวมาจากหนทางต้องสาปไม่อาจเอ่ย แววตานั้นมันบอกมาว่าอย่างไรผู้เดินทางมาจากความมืดก็ยังเป็นนักสู้ ปรากฏตัวมาในเวลานั้นมันไม่สามารถจะถูกทำลายต่อแหน้าผู้ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่อาจ
ถูกย่อยสลาย ปรากฏตัวมาคล้ายกับว่าหมอนั่นมันไม่อาจจาก ใครคนนั้นมันบอกมาว่าจะเดินทางมาจากความมืดที่เหมือนกับว่าเป็นความฝัน ใครคนนั้นมันบอกมาว่าจะทำลายหนทางที่ไม่สามารถจะถูกทำลายต่อความมืดนั้น เดินทางมาจากหนทางที่ใครคนหนึ่งนั้นมันไม่อาจลืม คลื่นเสียงที่เกิดจากการสั่นพ้องสร้างรอบร้าวทำให้สะพาน
เปราะ บวกกับคลื่นลมจากการสะบัดหางนั้นมันจะทำลาย ปรากฏตัวมาจากเงามืดนั้นมันสุดอันตราย เดินทางมาเหมือนกับว่าความร้ายกาจนั้นมันจะกัดกินผู้คน เขาคนนั้นจะฝืนโชคชะตาที่สาปแช่ง ทุมเทให้กับการต่อสู้เพราะคคนอย่างเขาจะขอเป็นยอดคน ดวงตานั้นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถร่วงหล่น ทุกเท่กำลัง
เพื่อต่อสู้กับภาพมายา ร่างใหญ่ทรงพลังฟาดค้อนออกมาด้วยพละกำลังมหาศาล แรงฟาดนั้นมันบอกมาว่ามีพลังทำลายมากกว่าสามเท่าของกระสุนไรเฟิลเจาเกราะ หรือเทียบเท่าการถูกรถยนต์วิ่งชนด้วยความเร็วห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง พลังในการควบคุมค้อนในมือ ให้สามารถพุ่งลอยออกไปโจมตีในระยะใกลได้ จะบอกมาว่าเขาคนนั้นมันไม่สามารถจะถูกทำลาย วีรชนคนนั้นมันเกินกว่าว่าจะดับสลายโดยง่ายดาย ปรากฏตัวมาทำลายความมืด
ไม่อาจลืมเลือน สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าวีรบุรุษคนหนึ่งไม่อาจถูกย่อยสลาย ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเขาจะร้ายกว่าความฝัน ใครคนหนึ่งจะลุกไปให้สุดฟ้าไปด้วยกัน ธาตุโพแทสเทียมเมื่อโดนกับน้ำและจะเกินระเบิดรุนแรง โลหะไอออไนซ์ใช้ทำระเบิดได้ดี แต่การโจมตีของทอร์ยังไม่จบเท่านี้ สินแร่ตะกั่วที่มีความเป็นพิษ
สูง ถูกควบคุมให้ปรากฏตัวมาจากพึ้นดิน สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่สบสิ้น ประกระสุนตะกั่วถูกยิงเข้ามาใส่ศัตรูเป็นกองทัพ ชาโดวส์อีทเตอร์ในรูปแบบโครงกระดูก ที่วิ่งตรงเข้ามาหาวีรชนคนหน้าด้วยใจมุ่งร้ายหมายชีวิต สายตานั้นมันบอกมาว่าบางครั้งคนเก่งกาจก็ไร้คำสำนึกผิด สนามรบมันไม่มีที่สำหรับน้ำตา จะให้ต่อสู้กับความมืด
ด้วยชีวิต จะให้ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไร้วิญญาน เดินทางไปพ้นคำสาปของหมู่มาร เขาคนนั้นมันจะยังร้ายกาจไม่เปลี่ยนแปลง จะให้เดินทางไปข้างหน้าสักกี่ครั้ง ความในใจนั้นมันบอกมาว่าเกินกว่าจะถูกเผาด้วยเปลวไฟอันร้อนแรง ปรากฏตัวมาเคียงข้างเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันไม่สนใจภาพมายา จะครอบครองท้องฟ้าและเปิดหนทางที่อยู่เหนือโชคชะตา ข้าอ้อนวอน จะให้สวรรค์หรือนรกพิพากษา ความจริงก็มีอยู่ว่า
ถ้าไม่สู้ก็กลับสู่ความดับสูญ ลูกถีบที่ใช้เตะเข้ามาอย่างว่องใวที่จุดเหนือสะบ้า ทำให้สิ่งมีชีวิตตัวนั้นมันอยู่ในสภาพเข่าหักอย่างรวดเร็ว สายตานั้นมันบอกมาว่าผู้ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เดินทางมาจากดินแดนที่คล้ายกับว่าไม่จางหาย เดินทางมาจากความมืดสุดอันตราย วีรชนที่แสนจะร้ายจะท้าทายภาพมายา เป็นหนึ่งไม่มีสองที่ดิ้นรน ผงเหล็กผสมกับผงอะลูมีเนียม สามารถสร้างระเบิดรุนแรง สังหารศัตรูได้อย่างง่ายดาย
กว่าที่ใครต่อใครคาด อย่างที่เขาคนนั้นบอกใว้แล้วว่าจักรวาลนี้มันไร้วิญญาน เสียงร้องให้ไม่อาจทำลายความเป็นจริงนั้นที่เกิดขึ้น หมอนั่นมันเกินกว่าความข่มขืนที่จะทำลายซึ่งความหวัง ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลายนั้น เดินทางมาจากความฝันอันเหี้ยมโหด ถึงจะถูกกล่าวว่าโฉดหรือเป็นสิ่งมีชีวิตที่เลวร้าย ปรากฏตัวมาคล้ายว่าเขาจะทำลายความมืดนั้น วีรชนคนนั้นมันจะอยู่เหนือโชคชะตา ระเบิดเหล็กผสมอะลูมีดเนียม บวกค้อนที่ฟาดมันบอกว่าสงครามไม่จบไปง่ายๆ แน่นอน ไม่ดับสูญและไม่ร้องตอนหน้าใครคนนั้นที่อ้อนวอน พวกของจอห์นก็กำลังติดต่อสื่อสร้างกับฐานกำลัง


แมงมุมดำที่ให้พลังงานมากกว่าโรงไฟฟ้าขนาดเล็กอาจน่ากลัว แต่การปรากฏตัวมาจากฟ้าด้านบนนั้นมันอีกเรื่อง เดินทางมาจากดินแดนอันมืดมิด จะปกครองดวงดาวเหมือนกับว่าไม่อาจจาก ภัยคุกคามต่างๆล้วนถูกทำให้ไร้ความหมาย ปรากฏตัวมาจากความมืดที่เหมือนกับความตาย ใครคนนั้นมันจะทำลายภาพมายา เขาคนนั้นมันจะปกครองดินแดนที่ศัตรูไม่อาจเอึ้อมคว้า
ที่โผล่มานั้นมันไร้จิตและวิญญาน ตัวข้าจะทำลายคำสาปที่ร้ายกาจด้วยความกล้า สาบานมาว่าไม่อาจถูกย่อยสลาย เดินทางมาจากดินแดนของความตายไม่กลับคืน ปกครองเขติแดนอันน่าสะพึงกลัว เสียงร้องของพวกนั้นมันเหมือนกับว่าปีศาจจะร่ำร้อง จะขานรับใครคนหนึ่งที่ปกครองทุกสิ่ง สิ่งมีชีวิตนั้นมันมาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
เดินทางมาจากดินแดนที่ไร้วิญญาน สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าเป็นภาพมายา เขาคนนั้นมันจะถูกทำลายจากห้วงนิทรา ปรากฏตัวมาไม่สามารถจะถูกย่อยสลาย ร่างอวตารนั้นมันจะไม่อ่อนแอต่อผู้ใด ปรากฏตัวมาท้าทายใครคนหนึ่งที่ปกครองห้วงเวหา จะเขย่าพึ้นดินด้วยกำลังที่มี
เดินทางมานี้เหมือนกับว่าไม่อาจลืม เดินทางมาจากแดนมืดไม่หวนคืน ผู้ที่ตื่นจะท้าทายโชคชะตา จะขยี้ความสิ้นหวังด้วยกำลัง ปรากฏตัวมานั้นมันไม่อาจหวนคืน หมอนั่นมันบอกมาว่าจะตื่นพบตะวัน ตามล่าในหนทางในดวงดาวนั้นมันเกินกว่าว่าเป็นเพียงโชคชะตา แต่มันเป็นความหิวโหยในจิตใจที่ไม่มีที่สิ้นสุด อยู่มาพันล้านปีไม่อ่อนแอ
และไม่ขอทรุด ปรากฏตัวมาในเวลานั้นมันเกินกว่าว่าจะหวนคืนมา วีรชนคนนั้นมันร้ายกาจกว่าใครๆจะให้เดินทางผ่านความมืดอันแสงใกล หมอนั่่นมันก้าวข้ามกฏทรงพลังงานไปก็จริง ผลิตพลังงานออกมากกว่าพลังงานเข้าได้ และวนลูปพลังงาน ถ้าร่างนั้นมันไม่ได้รับการบาดเจ็บมากเกินไป พวกมันก็สามารถอยู่ได้ตลอดไป ถ้าอยากจะอยู่ ร่างที่มีออร่าสีทองนั้นมันแผงไปด้วยความร้อนสูง
การทำลายชั้นผิวหนังศัตรูด้วยกรดไฮโดรคลอริกก็เรื่องหนึ่งการหลอมหินด้วยความร้อนจากการติดไฟของไฮโดรเจนก็อีกเรื่อง ที่ลงมาจากดินแดนที่เขาคนนั้นมันไม่สามารถจะถูกทำลาย ใครคนนั้นมันคล้ายว่าจะเดินทางไปไม่กลับมา ชาวแอสการ์ดร่างสูงเจ็ดฟุตครึ่ง ตาเรื่องแสง แขนขายาว
เหมือนกับว่ามองไปแล้วเป็นหอกดาบ เขาคนนั้นปรากฏตัวมาเหมือนความร้ายกาจมันไม่อาจลืมเลือน เดินทางมาจากความมืดไม่อาจย่อยสลาย ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่อาจถูกทำลายด้วยกำลังกายดิบๆ จะเดินทางไปยังฟากฟ้าของดาวอื่นสุดจะรั้ง กำลังที่บอกมานั้นมันไม่อาจถูกงัดมาได้ถ้ายังติดขีดจำกัดด้านจิตใจปรากฏตัวมาจากความมืดมันเกินกว่าความคิด ใครคนหนึ่งที่ต่อสู้สุดชีวิตยากจะต่อกรได้โดยง่ายดาย
คนอย่างเขาแม้จะต้องภาวนาแล้วอ้อนวอน วีรชนคนหนึ่งจะไม่อ่อนแอหรือถูกทำลายโดยง่ายดาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนนั้นมันเกินกว่าจะถูกทำให้แตกสลาย สายตานั้นมันบอกมาว่าจะไม่เจ็บปวดหรือถูกทำลาย เดินทางมาจากแดนมืดจะร่ายกาจกว่าที่ผ่านมา"ทางแอสการ์ดเราจะทุ่มกำลังช่วยต่อสู้ก็ได้" สัดส่วนแขนขาที่ผิดปกติ ดวงตาที่สามารถเรืองแสงในความมืดได้เป็นอย่างดี ปรากฏตัวมานี้บอกมาว่าที่เอ่ยวาจามานั้น
มันไม่ใช่เรื่องโกหก คนอย่างเขาพูดจริงทำจริง ทุ่มเทกำลังเพื่อเดินทางไปข้างหน้า ไม่ขออ่อนแอเพราะใครที่ไม่คิดจะทำอะไรเลยไม่รอดแน่ๆในจักรวาลอันยิ่งใหญ่" ข้อเสนอในการช่วยรบคือ" สิ่งมีชีวิตสูงเจ็ดฟุตครึ่ง รูจมูกเล็ก แต่กลับมีดวงตาขนาดใหญ่ดูประหลาด ใครคนนั้นมันบอกมาว่าจะเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกย่อยสลา่ย
"เราต้องการตัวอย่างสำหรับการวิจัย และนั่นคือสปีชีส์ของคุณ" รูจมูกของร่างนั้นมีขนาดเล็ก มีหนำซ้ำกระดูกของชาวแอสการ์ดยังมีขนาดใหญ่กว่ากระดูกของมนุษย์ธรรมดา อย่างเห็นได้ชัดเจน เขาคนนั้นมันบอกมาว่าจะไม่ถูกทำลายด้วยความมืด จะท้าทายภาพมายาอันน่ากลัว ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจนั้นมันเหมือนหมอกมัว เดินทางทำลายความเจ็บปวดที่มีอย่างเต็มกำลัง ทุ่มเทเต็มฝืมือไม่ใช่ว่าจะพ่ายแพ้ "จะเอาสปีชีส์เราไปเป็นตัวอย่างทดลองเรอะ ข้อเสนอนั้นไม่โหดไปเรอะ"
"ถึงพวกคุณจะมีระบบเป็นตัวแบ็คอัพ ให้สั่งใช้งานสกิลได้ก็เถอะ แต่ลุยกับไอ้ที่ออกมาจากอุกกาบาตินั้นในสภาพที่ตัวคนเดียว ก็คงลำบากไปหน่อยมั้ง" ร่างทรงพลังกำยำ ที่สูงใหญ่กว่าประตูบ้าน เอ่ยคำพูดออกมา สายตาของเขาบอกมาว่าเขาไม่ลำบากใจเลยสักนิด พวกเขามีสถานีประจุพลังงาน ที่สามารถวอร์ปข้ามขีดจำกัด
ปกติออกมาได้อย่างง่ายดาย จะเดินทางข้ามผ่านพ้นกาลอวกาศ จะกลืนกินทรัพยากรมีค่า จะเก็บมนุษย์ไปวิจัยเพื่อนสร้างเผ่าพันธ์ใหม่ ในอนาคตถ้าชาวแอสการ์ดต้องทำสงครามกับใคร ก็ไม่ต้องเกณท์พลเมืองทั่วไปให้ลำบากและเอาคนที่ไม่พร้อมไปใส่ในสนามรบ ไม่จำเป็น" เอาเป็นว่าทางเราจะเอาไปสัก 5% ของประชากรเป็นใง" ร่างสูงนั้นพูดขึ้น ร่างสูงของเขายังคงนิ่งเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำลาย กล้ามเนึ้อที่แข็งแกร่ง
เหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกทำลาย หมอนั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกจัดการได้ง่ายๆ วีรชนคนนั้นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกย่อยสลายไปได้ในความมืด เขาคนนั้นมันยึดข้อเสนอที่ต้องคิดให้หนัก" คนโดนจับไปทดลอง 5% จะโหดเหี้ยมเกินไปเอาแค่ 1% ได้มั้ย" ร่างสูงใหญ่ผมสีแดง ที่สวมถุงมือโลหะนั้นครุ่นคิดในใจ ดวงตาของเขามันทำให้เรืองแสงออกในเวลานี้
อย่างรวดเร็ว การปรากฏตัวมาในเวลานี้ไม่ใช่ว่าจะถูกทำให้อับแสง" จริงๆขอบอกตามตรงแล้วกัน" ชายชาวแอสการดเอ่ยขึ้น"ทางเราป้องกันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกไล่ต้อนไปได้" ตัวอย่างทดลอง ทางนั้นต้องการทำการดักแปลงพันธุกรรมสินะ" บุคลิกนั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าเอเลี่ยนแขนขายาวคนนั้น ไม่ใช่ว่าจะสามารถูกจัดการด้วยความหวาดหวั่น" ก็ใช่นะ ทางนั้นก็น่าจะรู้อยู่แล้ว"
"เผ่าพันธ์ที่เดินทางข้ามระบบดาวได้แบบพวกเรา จะอ่อนแอ ก็เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ว่าจะสามารถปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนนั้นมันปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเดินทางไปจากดินแดนนั้นที่มันไม่สามารถตอบสนองความต้องการด้านวิทยาศาสตร์ และอำนาจได้ ยานรบรูปร่างคล้ายเครื่องบิน แต่สามารถปรากฏตัวมาเหมือนกับว่า
ไม่ใช่ว่าจะสามารถถูกทำให้สิ้นหวัง พวกเขาขึ้นสู่อวกาศได้ตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกลืมเลือน เขาคนนั้นมันจะไม่ถูกบิดเบือน จะไม่อ่อนแอหรือถูกลบเลือนต่อโชคชะตา เดินทางมาผ่านพ้นกาลอวกาศไม่อาจคิด ปรากฏตัวออกมาจากดินแดนที่ไร้จิตสินวิญญาน วอร์ปมาเหมือนกับว่าที่จะเดินทางมาไม่จากไป" เอาละ จะรับข้อเสนอหรือไม่"
"ท่านสังหารชาโดว์อีตเตอร์ระดับกลางสำเร็จ ปลดล็อคทักษะ hunter eyes คะ" เสียงของระบบดังขึ้น ขณะที่จอห์นสอดแขนเข้าไปในเครื่องตรวจวัด มันทำให้เขายกมือขาขึ้น ก่อนจะเอ่ยออกมา" ทักษะhunter eyes ทำงาน" ความสามารถในการจ้องมองเป้าหมายแบบไม่พลาดเป้า มันทำให้ชายหนุ่มสามารถมองเห็นได้ใกล และชัดจนขึ้นไปอีกระดับ แม้ลูกไก่ตัวเล็กๆ ที่อยู่ใกลไปในระยะลับสายตาของคนธรรมดา เขาก็สามารถมองเห็น
ดวงตานั้นมันมองไปไม่พลาดต่อเป้าหมาย ที่จ้องมองผ่านพ้นความมืดที่เหมือนกับว่ายังมองเห็น เขามองเห็นแม้แต่การเคลื่อนใหวของสายลม นกตัวเล็กๆ จนถึงปรากฏตัวมาไม่คืนมา ตามล่าจากความมืดในกาลเวลา เขาคนนั้นมันบอกมาว่าไม่คืนมา ไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายด้วยสิ่งกำบัง
 ทักษะประหลาดเมันเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกลบล้างได้ง่ายๆการมองเห็นมันเหมือนกับว่าหมอนั่นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าไม่อาจถูกทำลาย เขาคนนั้นมันเหมือนนกับว่ามองไปไม่ใช่ว่าจะถูกทำให้ตกเป็นเป้าของการลอบโจมตี" หยิบปืนมายิงผมสิ" จอห์นเอ่ยคำพูดกับหญิงสาวงามอย่างเมเทรีย ที่สามารถควบคุมเล็กและอะลูมีเนียม สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะสามารถจัดการได้ง่ายดาย
แววตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่สามารถจะถูกทำลาย ผู้ที่พัฒนาตัวเองถึงขั้นนี้มันเหมือนกับว่าไม่อาจถูกลบเลือน กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอกปืน คนธรรมดาไม่ควรละลบหลีกหรือตั้งรับได้ แต่ความสามารถที่แท้จริงของ hunter eyes คือปลดล็อคประสาทสัมผัสด้วย
ทำให้ร่างนั้นมันหลบกระสุนได้ด้วยความว่องใว ความสามารถในกหารหลบหลีกและป้องกันตัวไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายได้ง่ายๆ หมอนั่นมันเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกย่อยสลาย สายตานั้นมันบอกมาว่าปรากฏตัวมาเหมือนว่าจะไม่เหมือนเดิมอีก..


ดวงตาของนักล่าคือการมองใกและและมองเฉียบคม ต่อให้ศัตรูซ่อนอยู่ในดินแดนอย่างมุมอับ ด้วยสกิลยี้ก็จะทำให้สามารถมองเห็น แต่เด็กหนุ่มปลดล็อคแค่ฮันเตอร์อายส์เลเวล 1 เท่านั้น เพราะฉะนั้นการเพิ่มประสิทธิภาพในการมอง ก็แค่มองใกลและเฉียบคมขึ้นราวๆ 2.5 เท่า เท่านั้นเอง ความสามารถในการมองทะลุผ่านสิ่งกีขวางหรือมองในระยะที่ใกลกว่าสายตาคนปกติเป็นสิบๆเท่านั้น ยังต้องปลดล็อคอย่างอื่นอีก" ใครคนหนึ่งที่เหมือนกับว่าจะอยู่เหนือท้องฟ้า จะเปลี่ยนแปลงหนทางที่คำสาปปรากฏตัวมาไม่อาสัญ เดินทางมาจากความมืดที่ทำลาย ชะตากรรม วีรบุรุษนั้นมันจะไม่สั่นด้วยความหวาดหวั่นหรือขลาดกลัว เขาคนนั้นมันสัญญาจะท้าทายภาพมายา
เดินทางไปพ้นต่อความเจ็บปวดเหมือนหมอกมัว ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจไม่อาจจาก ลาลับไปจากดินแดนวินาศเหมือนมัจจุราชคือผู้อาศัย สิ่งมีชีวิตคนนั้นมันเดินทางพ้นมาจากเขติแดนของผู้ทำลายล้างมันปรากฏตัวมาจากความเจ็บปวดที่เหมือนกับว่าจะเหนือกว่าความตาย ข้ามอวกาศมาพ้นความมืดไม่เคยคิด เขาคนนั้นมันหายไปเหมือนกับว่าเป็นจิตและวิญญาน ความรู้สึกที่ใครคนหนึ่งอยากจะไปให้พ้นความเจ็บปวด ตัวตนของวีรชนคนนั้นมันไม่สามารถจะย่อยสลาย ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจที่เลวร้าย ใครคนหนึ่งบอกมาว่าเขาคนนั้นมันเหมือนกับภูติพราย เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกย่อยสลาย เดินทางพ้นมาจากความมืดที่เหมือนกับว่า
ไม่สามารถทำให้แตกหักไร้ตัวตนจะขออยู่เหนือผู้คนแม้สักครา จะเดินทางไปตามหนทางที่เลือกใว้ จะกำเนิดใหม่้เหมือนกับว่าปรากฏตัวมาจากแดนประหลาด สกิลที่ได้รับมาจากระบบที่ช่วยบูสเตอร์ข้อมูลและพลังงาน มันทำให้ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่อาจถูกทำใหเย่อยสลาย เพราะเดินทางมาจากความมืดที่แปลกประหลาด ปรากฏตัวมาจากเงาระหว่างดวงดาวไม่ขี้ขลาด เดินทางมานั้นมันไม่อาจหวนคืน ความเปลี่ยนแปลงนี้เหมือนกับว่าทั้งจักรวาลคือฐานข้อมูล ที่ถูกสร้างให้เอาใจผู้ยิ่งใหญ่ แต่สิ่งมีชีวิตต่างๆ ก็เร่งวิวัฒนาการไป ใครคนนั้นมันบอกมาว่าจะไม่หวนกลับคืน เขาคนนั้นมันรุมเหมือนกับว่าจะโค่นล้ม พวกชาโดว์อีทเตอร์ะดับตำมันมักเดินทางไปใหนต่อใหนเป็นกลุ่มใหญ่
สิ่งมีชีวิตที่ทำให้เปลี่ยนแปลงสภาพบรรยากาศของดาวตัวเองพวกนี้ มันมักจะเดินทางไปใหนต่อใหนเป็นกลุ่มใหญ่ ปรากฏตัวมาจากความมืดไซร้ไม่กลับมา แสงอาทิตย์ รังสีในอวกาศ หรือแม้แต่สสารมืด พวกมันกำลังปรับตัวให้กลายเป็นสายพันธ์ที่เป็นหนึ่ง พวกนั้นมันฆ่าด้วยวิธีปกติไม่ได้ จะให้แก่ตายหรือ พวกนั้นก็ย้อนประบวนการเสื่อมสลายของเซลล์ได้ ปรากฏตัวมาจากความมืดอย่างว่องใว จะไม่ยอมให้ใครปรากฏตัวมาเพื่อทำลาย ไม่สามารถถูกย่อยสลายด้วยเงาของความกลัว ปรากฏตัวมาใรเวลานี้ไม่สามารถหวนคืนมาร ไอ้หมอนั่นมันจ้องมองมาเหมือนกับว่าทึ่สร้างฐานใว้ในอวกาศ ตัวมาจากเงาปีศาจที่จ้องมองมาเหมือนกับว่าจะท้าทายความสิ้นสูญ
จะต่อสู้จนกว่าขุมพลังของตัวเองจะกลืนกินฟ้าสวรรค์ ใครคนนั้นมันเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลายเดินทางมาจากพึ้นที่อันไม่สามารถจะหวนคืน ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ไม่สามารถจะถูกย่อยสลาย ใครคนนั้นมันบอกมาว่าปรากฏตัวมาจากพึ้นที่อันไม่อาจถูกทำให้ดับสูญ แววตานั้นมันบอกมาว่าเขาคนนั้นมันเกินกว่าว่าจะถูกทำลาย เดินทางไปจากดินแดนที่ไม่สามารถจะย่อยสลาย ปรากฏตัวมาจากขอบเขติที่ไม่อาจแตกสลาย หมอนั่นมันเป็นวีรชนที่ไม่อาจอำลา ขอสาบานมาว่าตัวข้าไม่สามารถถูกหวนคืน เดินทางมาจากความมืดไม่ลาลับ เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่หวนกลับไม่กลับคืน สายตานั้นมันบอกมาว่าจะปลุกให้ตื่น เดินทางผ่านพ้นดินแดนของเงามืด
ไม่สามารถถูกย่อยสลายต่อภาพมายา ปรากฏตัวมาจากเงามืดไม่เคยคิด เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะทำลายจิตและวิญญาน จะวิวัฒนาการไปไม่สิ้นสุด แม้กระทั่งเผ่าพันธ์ที่โบยบินอย่างสปีชีส์ของนกเพลิงพร้อมกับความร้อนแนการเผาใหม้ของร่างกาย ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากแดนมืดอันเลวร้ายไม่อาจหวนคืน เดินทางมาจากขอบเขติอีกด้านของกาแล็คติก ระยะทาง 1 ปีแสง อาจใช้เวลาในการเดินทางราวๆ 18 วัน สำหรับยานแม่ของแอสการ์ด แต่ด้วยประสิทธิภาพร่างกายที่สูง และพละกำลังเหนือชั้น มันจึงไม่ใช่เรื่องยากนั้นประสิทธิภาพนี้มันไม่ได้หมายถึงแรงที่ใช้ในการทำงานรอบตัวเท่านั้น แต่มันหมายถึงระบบย่อยอาหารเพื่อง
ดึงเอาสารอาหารออกมาด้วย ซึ่งร่างกายของชาวแอสการ์ดนั้น ถือเป็นเครื่องจักรในอุดมคติที่หลายๆ คน แสวงหาที่เดียว พละกำลังที่มีมหาศาลยากต่อกร ปรากฏตัวมาจากความมืดที่อ้อนวอนแม้โลหิตจะหลั่งไหลพวกที่กายมีประสิทธิภาพมากกว่านี้ก็มีเพียงสปีชีส์ฺของวิหคเพลิง ที่ทำลายกฏทรงพลังงาน และเปลี่ยนแปลงสมดุลเอนโทรปีของจักรวาลได้ ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าทำลายความหวาดกลัวด้วยตัวเอง ประกาศตัวมาว่าจะเหนือกว่าที่ผ่านมา ในเวลาเดียวกันยานของชาวแอสการ์ดที่ส่งอนุภาคมาที่ดาวจำนวนหนึ่งก็จัดการประจุสถานีวอร์ป เพื่อส่งกำลังทหารมาอย่างรวดเร็ว เหล่านักรบตาเรืองแสง แขนขายาวประหลาด
สวมเกราะและอาวุธประชิดที่ดูแปลกประหลาด บางคนถือดาบเลี่อย บางคนถือดาบยาว บางคนใช้งานหอกที่สามารถยิงพลังงานมหาศาลได้ พลังงานที่ประจุเอาใว้ในอาวุธนั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าเขาจะไปสู่ความตาย ใครคนนั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าจะถูกย่อยสลาย สายตานั้นมันบอกมาว่าเกินกว่าจะดับสูญ เดินทางมาจากความมืดเพื่อทำให้เจตจำนงของตนไม่จางหาย คอปเตอร์ทหารลำนึงบินลงมา
" เราจะขอให้พวกคุณช่วยรบ ยิ่งดีที่จะนักวิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุด วิศวกร และผู้เภยแพร่วัฒนธรรมไปแลกเปลี่ยน แต่สำหรับมนุษย์ที่เป็นตัวอย่างทดลอง""เราขอต้องการที่ 0.5% " ถ้ามีค่าตอบแทนอย่างอื่นก็พอได้ วีรชนชาวแอสการ์ดเอ่ยตอบจริงๆ เขาคนนั้นอยู่มาตั้งแต่ยุคเทวตำนาน ปรากฏตัวมาจากความมืดท้าทายภัยพาล
ไม่อ่อนแอ ใครคนนั้นมันสัญญาว่าจะไม่พ่ายแพ้ ไม่หวาดกลัวด้วยความอ่อนแอต่อใครที่ใหน เดินทางมาจากเงาปีศาจไม่สามารถถูกย่อยสลาย ปรากฏตัวมาจากเงามืดเกินกว่าว่าจะถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนเลวร้ายเพื่อความล่า ปรากฏตัวมาจากเขติแดนที่เหนือโชคชะตา ปรากฏตัวมาเพื่อเปลี่ยนแปลงภาพมายาไม่สามารถถูก
ทำลาย ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นไร้ขีดจำกัด เดินทางมาจากเขตแดนต้องสาปที่กัดกักขัง บางร่างมีรูปร่างเหมือนแมลงดูเลือกขนาดยักษ์กำลังขดหญิบสาวคนหนึ่งลมแล้วแทงคอ บางร่างดำมีรูปร่างเหมือนเม่นหนามที่กลิ้งเข้ามาโจมตีโดยฉับพลัน ปรากฏตัวมาจากความมืดนั้นมันไม่อาจอำลา ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่า
จะทำลายสมดุลของจักรวาลได้ สิ่งมีชีวิตที่ผิดปกติที่มีกายสีดำพวกนี้ ไร้ความต้องการต่อปัจจัยพึ้นฐานในระดับสูง เพราะสามารถจำศีลในระยะเวลาที่ยาวนานมากๆได้ ปรากฏตัวมาจากเงาดำนั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกย่อยสลายเดินทางมาจากดินแดนที่ตัวเอง
ได้เลือกใว้แล้วและจะไม่ยอมให้ศัตรูมาทำลาย ทหารแอสการ์ดโดดลงมาจากยานขนาดใหญ่แล้วพร้อมประจันบาญ ใครคนนั้นมันบอกมาว่าเกินกว่าจะทำลาย ทำให้ความเจ็บปวดอันเลวร้ายไม่กลับคืน หมอนั่นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนอันดับสูญ ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าจะทะประกันถึงที่สุด คมขวานประทะเข้ากับแขน
ใบเลื่อย ของชาโดว์อีตเตอร์ที่มีดวงตาขนาดใหญ่นั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำให้ดับสูญ ปรากฏตัวมาในเวลานี้มันจะเพิ่มพูดกำลังและสติปัญญา จะทำลายคำสาปที่เหมือนกับภาพมายา จะไปให้เหนือฟากฟ้าและภาพลวงตาที่กัดกิน ใครคนนั้นมันจะท้าทายแม้ฟ้าดิน
เสียงหอกคมกริบเสียบทะลุร่างของชาโดว์อีตเทอร์ระดับต่ำที่มีกายคล้ายมนุษยข์ อัลลอยด์พิเศษที่สร้างด้วยเทคโนโลยีของชาวแอสการ์ด สามารถต่อต้านเกราะสสารมืดของพวกนักล่าที่ไร้เมตตาเหล่านี้ได้ประมานหนึ่ง ชาโดว์อีตเทอร์ขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายค้าวคาวปรากฏกาย ก่อนจะเปินใช้งานทักษะที่ได้รับมาจากระบบ นั่นคือ
 sonic stirke หรือการโจมตีด้วยคลื่นเสียงแบบสั่งพ้อง ที่จัดว่าทรงพลังแบบเหลือเชื่อ คลื่นเสียงมรณะจะกรีดลึกถึงวิญญาน มันทำให้เกราะชั้นนอกของนักรบแอสการ์ดคนหนึ่งแตกออก ก่อนที่เงามืดจำนวนมาก จะพุ่งเข้าหา ใบหน้าของทหารเลวแอสการ์ดคนหนึ่งลูกเล็งไวด้วยกรีงเล็บแหลมคม เหมือนกับว่าที่มาคือทูตมรณะทูตแห่งคามตายที่จะไม่มีเปลี่ยนใจในสถานการณ์ที่ขณะตรงหน้า แต่การฝึกฝนชของชาวแอสการ์ดมีประโยชน์..


เขาคนนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่ใครอีกคนตามหา จะเดินทางผ่านพ้นภาพลวงตาไม่หยุดยั้ง พวกต่างดาวเดินทางมาจากระบบดาวที่ต่างกัน มังกรอวกาศเดินทางมาจากดินแดนนั้นที่ไม่มีกลางคืน เดินทางมาจากขอบเขติที่ดวงตะวันยังคงส่องแสง ส่วนร็อคอวกาศ เดินทางมาจากระบบดาวคู่ที่ไม่มีทางอ่อนแอ ใครคนหนึ่งสัญญามาว่าจะไม่พ่ายแพ้ ไม่ใช่ว่าจะถูกขยี้ด้วยความมืด ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนที่เหมือนสวรรค์
ปรากฏตัวมาจากเขติแดนนั้นมันใช่ว่าจะอ่อนแอ ปรากฏตัวมาจากขอบเขติที่ห่างใกล ดาวแม่ของพวกร็อคอวกาศ โคจรรอบดาวฤกษ์คู่ สายตานั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าจะปรากฏตัวมาจากดินแดนนั้นมันเกินกว่าว่าจะถูกย่อย ใครคนนั้นมันเดินทางทำลายดินแดนที่เจ็บปวด คำสาปแช่ง การจองเวร หรือความเจ็บปวดใดๆ ที่เกิดขึ้น เขาจะลบมันให้หายไปให้ดู ปรากฏตัวมาจากเงามืดเพราะว่าเผ่าพันธ์นั้นไม่้อ่อนแอ การคัดเลือกจะเริ่มต้นขึ้น
การปรากฏตัวมาของใครคนหนึ่งนั้นมันจะเหนือกว่าห้วงนิทรา ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันจะผ่านพ้นภาพมายา ไม่เปลี่ยนไป แววตานัั้นมันบอกมาว่าจะผ่านพ้นเขติแดนที่เหมือนกับว่าเป็นสวรรค์ เดินทางมาจากพึ้นที่ปกครองที่เหมือนกับว่าไม่มีความกลัว เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าไม่จบหายจากความมืด พวกร็อคอวกาศ กำเนิดจากเศษเสี้ยวพลังงานและข้อมูล จากการระเบิดที่รุนแรงกว่าซูเปอร์โนว่า การระเบิดที่จะทำลาย
กฏทรงพลังงาน ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะหวนคืนมา ฟ้าลิขิตหรือคำสาปไดก็ไม่สามารถจะถูกทำลาย แววตานั้นมันบอกมาว่าใครคนหนึ่งไม่อาจย่อยให้ไปสู่การดับสูญ หมอนั่นมันปรากฏตัวมาจากแดนมืด เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนสวรรค์ การเปลี่ยนแปลงนั้นมันบอกมาว่าใครคนนั้นจะทำลายทุกคำสาป ปรากฏตัวมาผ่านพ้นความมืดอันไร้วิญญาน เดินทางมาจากขอบเขติที่เหมือนกับว่าที่วิวัฒนาการมามันประหลาด
ทั้งไม่สูญเสียพลังงาน ทำให้เอนโทรปีของจักรวาลลดลง ทั้งความสามารถในการโบยบินที่เหมือนกับว้่าจะเดินทางไปให้เหนือท้องฟ้า ปรากฏตัวมาในครานี้จะไม่อ่อนแอต่อหน้าใคร สัญญาว่าจะไม่พ่ายแพ้ จะทำลายความเจ็บปวดที่เพียงแค่กัดกินผู้คนใว้ เดินทางมาพ้นดินแดนความมืดที่ร้ายกาจของใครต่อใคร ปรากฏตัวมาในคราวนี้
ไม่สนเภทภัยหรือโชคชะตา ในอวกาศ นอกจากการเคลื่อนที่ด้วยไอพ่น ยังมีการใช้ฐานส่งที่ทรงพลัง หรือสเปซกัน เพื่อยิงออกไปให้วัตกุมันเคลื่อนที่ผ่านพ้นเขติแดนของอวกาศ ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าความเร็วนั้นประหลาด ถ้าพ้นห้วงอวกาศไม่มีใครจะหยุดได้ ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจไม่อาจจาก เดินทางมาด้วยความอาฆาติไม่อาจลืม ทำลายความเจ็บปวดอันขมขื่น สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่อาจฝืนต่อหน้าโชคชะตา
ปรากฏตัวมาจากเงามืดไม่เคยคิด เดินทางมาจากดินแดนที่ปกครองอวกาศลึกไม่คืนมา เดินทางมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นมันไม่กลับมา สายตานั้นมันบอกมาว่าจะอยู่เหนือความตาย เดินทางมาจากขอบเขติที่เกินกว่าจะย่อยสลา่ย ปรากฏตัวมาคล้ายว่าไม่คืนมา ร่างประหลาดนั้นมันบอกมาว่าจะไม่ถอยไปอีกแล้ว วีรชนคนหนึ่งจะทำลายภาพมายาด้วยกำลัง ผู้ไม่สู้จะถูกทำให้สูญสลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนแห่งความตายนั้นมันจะเหนือความฝัน
เขาคนนั้นปรากฏตัวมาจากแดนมืดที่เหมือนกับว่าจะอยู่เหนือท้องฟ้า ใช้แล้่ว เลยจากท้องฟ้าไปก็คืออวกาศ เป็นขอบเขติที่เผ่าพันธ์ต่างๆอาศัยอยู่ด้วยอำนาจที่ประหลาดไม่อาจจาก เดินทางมาจากความมืดเหมือนกับว่าเป็นความอาฆาติไม่หวนคืน เดินทางไปเพื่อจุติใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง ขอสาบานว่าจะเกิดใหม่มาด้วยพลังเขาคนนั้นจะไม่ถูกทำให้ดับสูญด้วยคำสาปของภาพมายา ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะดับสูญ วีรชนคนหนึ่งจะเพิ่มพูด
เรี่ยวแรงที่มี ชาโดว์อีทเตอร์นี้ คือฝืมือของพวกมังกร ส่วนหนึ่งมาจากสสารมืด อีกส่วนมาจากข้อมูลและพลังงานในจักรวาล ปรากฏตัวมาจากขอบเขติปกครองของสิ่งมีชีวิตที่จ้องมองมานั้นมันดูประหลาด เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากเงานั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกย่อยสลายเตาพลังงานแบบใหม่ ที่สร้างพลังงานออกมากกว่าพลังงานเข้าได้กำเนิดขึ้น เตาพลังงานปฏิสสาร แค่สสาร 1
กิโลกรัม กับ ปฏิสสาร 1 กิโลกรัม ก็ให้พลังงานเทียบเท่าระเบิดนิวเคลียร์ขนาดใหญ่แล้ว มีนำซ้ำเจ้าโลหะที่ใช้ทำเตา ยังทำจากซูเปอร์คอนดักเตอร์อุณหภูมิสูง ทำให้ตัดการสูญเสียไป ตอนนี้พวกเขากำลังอ่านและศึกษางานวิจัยว่าจะจัดการกับศัตรูประหลาดพวกนี้ใว้ได้ยังใง สิ่งมีชีวิตประหลาดเหล่านั้นมันบอกมาว่า
ไม่อาจหวนคืน จะทำลายความขมขื่นของภาพมายา เดินทางมาจากดินแดนมืดไม่เคยคิด ปรากฏตัวมาจากขอบเขตินั้นมันไร้จิตวิญญาน ร่างของมังกรดำว่ายน้ำด้วยความเร็วสูงเข้าชนชายฝั่ง ร่างสูงเท่าตึกระฟ้า ขากรรมไกรมหึมา ที่มีแรงกัดนับร้อยตัน กัดที่ทำให้หินถล่มลงมา สายตานั้นมันบอกมาว่าเขาคนนั้นจะไปให้เหนือกว่าความ
ฝัน ความมืดอันน่ากลัวที่กลืนกินนั้น จะบอกมาว่าใครคนนั้นมันไม่อาจถูกทำลาย เดินทางผ่านพ้นแสงสว่างจากอาฆาติ แววตานั้นมันบอกมาว่าความมุ่งมาดนั้นจะเหนือกว่าความฝัน เดินทางมาท้าทายดวงตะวัน ใครคนนั้นจะบอกมาว่าไม่กลับคืนมา จะไม่ขออ่อนแออีกแล้วจะสร้างการเปลี่ยนแปลงอันไม่อาจคืนมา หอกดาบถูกใช้ปาปะทะผิวกายของร่างมหึมา ปรากฏตัวมาในเวลานั้นมันไม่สามารถหวนคืน ปรากฏตัวมาจากเงามืด
ที่ไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนนั้นมันไม่สามารถถูกทำลาย เดินทางมาจากความมืดนั้นมันคล้ายกับภาพมายา ปรากฏตัวมาในพริบตาไม่เปลี่ยนแปลง เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถย่อยสลาย แววตานั้นมันบอกมาว่าคล้ายว่าใครคนหนึ่งมันจะปรากฏตัวขึ้นมาเหนือท้องฟ้า เดินทางมา
เหมือนกับว่าใครคนนั้นมันจะเป็นยิ่งกว่าวีรชนผู้จะถูกจารึกใว้ ใครคนหนึ่งบอกมาว่าเหมือนกับว่าจะเดินทางผ่านพ้นความมืด เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาจากเขติแดนที่ดูประหลาด ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าแม้สามัญสำนึกก็เอึ้อมไม่ถึง หอกดาบและปืนไม่อาจสะกิดผิวกาย การโจมตีเหล่านั้นไม่อาจทะลวงเกราะ
ของสิ่งมีชีวิตที่เข้าใกล้ความเป็นอมตะ มันคำรามออกมา คลื่นเสียงจากการสั่นพ้องก็ทำสามารถทำลายร่างของเหล่าทหารราบให้แหลกเหลวได้ สิ่งมีชีวิตนั้นมันคล้ายว่าปรากฏตัวตัวมาจากเงาปีศาจเป็นตัวตนประหลาดที่ไม่อาจหวนคืน ความมืดหรือ คนอย่างข้าไม่หวัดเกรง ความสิ้นหวังที่กัดกินผู้คนนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นบทเพลง
ดินแดนที่ใครคนหนึ่งเดินทางมาไม่คืนมา กฏของจักรวาลไม่เปลี่ยนไป ใครคนนั้นมันเดินทางมาเหมือนกับว่าจะอยนู่เหนือโชชะตา พลังงานจากคลื่นเสียงทำให้แก้วหูพังยับ กระดูกของเป้าหมายถูกทำให้หักเป็นเสียงๆแค่การคำรามของมันก็เหมือนการมาถึงของมัจจุราช เขาคนนั้นมันเดินทางมาจากความอาฆาติไม่สามารถลืมเลือน
 ปรากฏตัวมานั้นมันเหมือนกับว่าไม่อาจลืมเลือน สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่อาจจาก เดินทางมาจากดินแดนที่เขาคนนั้นมันเกินกว่าว่าการที่ปรากฏตัวมาไม่อาจฝืน ใครคนนั้นมันบอกมาว่าจะเดินทางมาจากดินแดนมืดไม่อาจตื่น วีรชนคนหนึ่งจะทำลายความขมขื่นไม่สามารถที่จะหวนคืนมา เป็นมากกว่าผู้ที่จะถูกพันธนาการ ดวงตาแห่งความ
ตายของมันที่ได้รับจากระบบ เป็นอาวุธที่น่ากลัวที่สุด เพียงแค่จ้องมองตาก็หมายถึงความตาย ทักษะที่ได้รับจากระบบนี้มันน่ากลัวตรงที่ไม่ต้องแตะตัวมังกรร้าย หรือว่าโดนลำแสงความร้อนสูงเป่าให้สลาย เพียงแค่เผลอไปมองตาตรงๆ ก็จบเห่แล้ว เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นเหมือนร่างอวตารของความมืด ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าหมอนั่นมันไม่สามารถย่อยสลาย ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเป็นความตาย ใครคนนั้นมันคล้ายว่าไม่อาจหวนคืน
เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลาย แววตานั้นมันคล้ายกับว่าปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกย่อยสลาย เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าปีศาจนั้นมันไม่อาจลืมเลือน ใครคนนั้นมันเป็นยิ่งกว่าผู้มีตัวตนอยู่เพื่อวินาศ ร่างที่กล้าจ้องตากับมังกรปีศาจล้มลงที่ละร่างอย่างรวดเร็ว ความสามาถในการทำให้หัวใจหยุดเต้นนั้นน่ากลัว มันน่ากลัวที่สุดแล้ว เพียงแค่เผชิญหน้เาก็ทำลายจางข้างใน ทำให้ค่อต่อสู้ถึงแกการดับสูญ เขาคนนั้นมันจะเพิ่มพูนดินแดนที่ปรากฏตัวมาคล้ายกับว่าภาพมายาจางหาย
....


มังกรในตำนานจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ผู้ที่ทำลายโชคชะตาจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ปรากฏตัวมาจากเขติแดนไร้วิญญาน เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าเป็นร่างอวตารของเทพหรือมารไม่เปลี่ยนไป เดินทางมาจากดินแดนที่ปรากฏตัวมาไร้ความคิด เขาคนนั้นมันคือผู้เดินทางมาจากดวงดารานั้นมันดูยิ่งใหญ่ วีรชนคนนั้นมันมาจากดารานั้นมันแสนใกล ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่อาจถูกทำลายให้สลายไปไม่คืนมา ดวงตาของสิ่งมีชีวิตนั้นมันยังบอกมาว่า
เป็นหนึ่งไม่มีสอง ไม่สามารถถูกทำลายให้ย่อยสลายแม้โลหิตจะไหลนอง สายตานั้นมันบอกมาว่าจะร่ำร้องหาความตาย เดินทางที่ตนเองเลือกเอาใว้จะไม่พลาดเป้า ปรากฏตัวมาเพราะตัวเราจะเปลี่ยนแปลงแม้โชคชะตา จะไม่ถูกทำลายด้วยภาพมายา วีรชนที่เดินทางมาไม่มีความคิด ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำลาย
จากดินแดนที่ไร้วิญญาน ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจนั้นมันเหมืิอนกับว่าไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงไป เขาคนนั้นมันบอกมาว่าหวาดระแวงสุดชีวิต อวกาศด้านบนตอนนี้มีกองกำลังฝ่ายต่างๆ ยกไปมา กองกำลังที่คานอำนาจกันเหนือท้องฟ้า จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาไม่ลาลับ ใครคนหนึ่งบอกมาว่าไม่สามารถจะถูกทำลาย เขาคนนั้นมัน
คล้ายว่าวีรชนเหล่านั้นมันจะไม่หวนกลับ ปรากฏตัวมาจากแดนสุญญากาศไม่คืนคำ เขาคนนั้นมันปรากฏตัวมาไร้ความหมาย ตามล่าทรัพยากรในระหว่างดวงดาว ปรากฏตัวมาจะสุกสกาวกว่าใครๆ และไม่สนความเลวร้าย หมอนั่นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากแดนสวรรค์ไม่สามารถถูกทำลาย วีรชนคนนั้นมันบอกมาว่าไม่อาจถูกลบเลือนหายด้วยมายา ปรากฏตัวมาจากดินแดนไม่ดับสูญ ลำแสงจากร่างดำตัดทะลุอาคารนับสิบโดยง่ายดาย
แม้แต่เปลือกดาวยังทนความร้อนระดับนี้ไม่ได้ ต้องระเหยเป็นไอต่อหน้าเทพปีศาจในตำนาน ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนหนึ่งมันเกินกว่าความคิด ปรากฏตัวมาจากเงามืดนั้นมันไร้จิตวิญญาน ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่สามารถถูกทำลายด้วยเพลิงปีศาจ เขาคนนั้นมันจ้องมองมาไม่ใช่ว่าจะสามารถจัดการได้ด้วยมือของผู้ใด เดิน
ทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถถูกทำลายและหวนคืน ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนหนึ่งจะถูกปลุกให้ตื่นด้วยฝืมือของใคร ผู้ที่มองเห็นเหตุการณ์ก็รู้ดีกว่าใครๆ ว่ามังกรดำกลายพันธ์ตัวนี้มันคือหายนะที่มีลมหายใจดีๆนี่เอง มันปรากฏตัวมาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง กำเนิดมาจากสสารประหลาด พลังงานและข้อมูลมหาศาลครอบครองพลังที่เหนือกว่าชาโดว์อีทเตอร์ปกติ ทางด้านจอห์นที่จ้องมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ถึงเขาจะได้ ครอบครอง
พลังใหม่ อย่างดวงตาชั้นเลิศก็ตาม แต่การต่อสู้กับอสูรกายทะเลตรงหน้ามันเกินกำลัง สายตานั้นมันบอกมาว่าไม่ใช่ว่าจะสามารถถูกทำลายได้ง่ายๆ เด็กหนุ่มคนนั้นมัน ครอบครองพลังอละศักยภาพว่าไม่สามารถถูกทำให้จางหาย ที่พวกร็อคอวกาศปรากฏตัวมา มันให้ความรู้กับมนุษย์ว่าจะมีแหล่งพลังงานไม่สามารถจะถูกทำให้ดับสลาย เดินทางมาจากดินแดนแห่งความมืด ปรากฏตัวมานั้นมันเหมือนกับว่าจะกลืนกินหมู่ดาว
จะผ่านพ้นโชคชะตาที่พันธนาการ เขาคนนั้นมันเหนือกว่าเทพหรือมารที่จะทำลาย ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่ดับสูญ ดินแดนนั้นมันบอกมาว่าจะเพิ่มพูน ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาพ้นจากความเจ็บปวดที่ไม่สามารถถูกทำลาย หมอนั่นมันเหมือนกับว่าไม่อาจถูกทำให้ร่วงหล่น หุ่นยนต์สูงสิบแปดเมตร ถูกสร้างขึ้นมาด้วยอัลลอยด์แกร่ง แต่มีความหนาแน่นน้อยกว่าอากาศ dragonix MARK VI พร้อมปฏิบัติการณ์จะต่อสู้กับเหล่ามาร
ไม่สามารถถูกทำลายไป จะเดินทางด้วยความเร็วเหนือเสียงขยับตัวแต่ละที่สร้างคลื่นโซนิคบูมไม่สามารถถูกทำลายได้ ปรากฏตัวมานั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากเงาปีศาจไม่สามารถทำให้ย่อยสลาย ปรากฏตัวมานั้นมันเกินกว่าว่าที่เดินทางมานั้นมันไม่สามารถถูกย่อยสลายด้วยกำลัง วีรชนเป็นหนึ่งไม่มีสอง สายตาที่ปรากฏตัวมาของคนที่อยู่ในหุ่นรบนั้น ไม่สิ มันไม่ใช่มนุษย์ซะด้วยซ้ำ แต่เป็นไฮบริดที่ชาวแอสการ์ดสร้างขึ้นด้วยผลงาน
ปรากฏตัวมาจากความมืดที่สุดจะไขว่คว้า เขาคนนั้นมันจ้องมองมาไม่สามารถถูกทำลายต่อหน้าหมู่มาร ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่สามารถจะถูกย่อยสลายต่อหน้ามังกรในตำนาน วีรชนในตำนานไม่สามารถหวนกลับคืน ใครคนนั้นมันบอกมาว่าไม่สามารถดับสลาย ปรากฏตัวมาจากดินแดนที่ร้ายกาจกว่าตำนาน ความเร็วเหนือเสียงทำให้นักบินคนนั้นรู้สึกถึงมวลและพลังงาน ของสายลมที่ร้ายกาจที่ไหลผ่านหุ่นรบไป หุ่นรบรูปร่างเหมือนมังกรไวเวิร์น
ติดตั้งปืนใหญ่พลังงานใว้บนหลังอย่างน่ากลัว บีมอนิภาคระดับซับอะตอมมิคที่ยิงออกไปแล้วจะถูกควบคุมด้วยคึลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ทำให้พลังงานปลดปล่อยที่ออกมาไม่สามารถถูกลดทองประสิทธิภาพได้ พลังสลายสสารถูกใช้ยองเข้าใส่ฝูงชาโดว์อีตเตอร์นับกองร้อย ขณะที่จอห์น เมเทรีย และะอลิเซีย ก็เดินทางมารบสบ พวกเขาได้ ภารกิจในการเคลียร์กองทัพแห่งความมืด ที่บุกมาจากดินแดนที่ไร้วิญญาน หมอนั่นมันคือผู้ปรากฏตัวมานั้นเป็นหนึ่งไม่มีสอง จะไม่ถูกทำลายจากใครคนหนึ่งที่เดินทางมาจากดินแดนที่ไม่สามารถจะถูก
ย่อยสลาย เขาคนนั้นมันเดินทางมาจากสายตานั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลาย ปรากฏตัวมาจากเงาปีศาจไม่อาจลืมเลือน ใครคนนั้นมันเดินทางมาจากดินแดนที่เหมือนกับว่าร่างนั้นมันคล้ายกับว่าจะเดินทางมาจากดินแดนของสวรรค์ ปรากฏตัวมาจากความรู้ทีึ่สะสมสร้าง ตัวตนนั้นจะทำลายผู้่ต่อต้าน ขอดิ้นรนทำตามหนทางที่ไม่สามารถ
ถูกทำลาย ปืนใหญ่พลังงานสะสมพลังแล้วยิงออกเหมือนกับว่าไม่ใช่ว่าจะถูกลบหาย แต่เป่าร่างให้แหลกสาย ร่างของพวกอสูรกายถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ามาจากดินแดนแปลงปนระหลาดไปชั่วกาล วีรชนคนหนึ่งจะเหนือกว่าปีศาจ เขาคนนั้นมันบอกมาว่าเหมือนกับว่าไม่สามารถถูกทำลาย หุ่นรบตัวนี้ถ้าไม่ได้รับความเสียหาย ก็สามารถรบไปได้ชั่วกาล
ย่อยสลาย เดินทางมาเหมือนกับว่าจะเดินทางมาคล้ายกับว่าเป็นเทพและปีศาจ หนทางที่เลือกใว้บอกมาว่าใครคนหนึ่งจะผ่านพ้นคำสาป ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าที่เดินทางมามันไม่ใช่ว่าตัวตนนั้นมันปรากฏตัวมาจากแดนนิทรา วีรชนคนนั้นมันบอกมาว่าไม่อาจลืม ไร้จิตและวิญญานจะอาศัย เดินทางไปจากดินแดนที่ไม่ใช่ว่าจะถูก
ทำลายมาจากเขาคนนั้น วีรบุรุษที่ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าจะผ่านพ้นความฝัน เดินทางมาท้าทายความมืดมิด ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าใครคนนั้นมันไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายต่อหน้าความเจ็บปวดนั้น เดินทางมาจากดินแดนที่ไร้ความฝัน แต่กระนั้นก็ใช้ว่าจะถูกจัดการด้วยตัวเดียว หุ่นรบตัวนั้นโฉบไปโฉบมาเหมือนเครื่องบิน ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าเขาคนนั้นจะอยู่เหนือฟ้าดินไม่สามารถถูกทำลาย ใครคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะปรากฏตัวมา
จากดินแดนที่เหมือนกับว่าเป็นสวรรค์ จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตานั้นด้วยกำลัง จะเดินทางไปให้พ้นหนทางที่เพรียกหา วีรชนคนนั้นจะทำลายภาพมายาที่กัดกินผู้คนนั้น ปรากฏตัวมาในเวลานั้นจะขอทุ่มเทไม่หวาดหวั่น ไม่สามารถถูกย่อยสลายทำให้ปรากฏตัวมาเกินกว่าว่าจะถูกทำให้ดับสูญ ปรากฏตัวมาเหมือนกับว่าไม่สามารถ
จะย่อยสลายไป แววตานั้นมันมองมาเหมือนกับว่าไม่อาจถูกทำลายให้ดับสูญ ปรากฏตัวมาจะเพิ่มพูนหนทางที่เดินทางมาจากความมืดไม่ใช่ว่าจะถูกทำลายด้วยความกล้า ปรากฏตัวมาในดินแดนนี้มันเหมือนกับว่าใครคนหนึ่งไม่อาจถูกย่อยสลาย แววตานั้นมันบอกมาว่าตัวประหลาดนั้นมันเดินทางมาจากดินแดนที่ีคาดไม่ถึง ปรากฏตัวมา
เพื่อสร้างปราฏิหารย์ ไม่อ่อนแอต่อเงามืดหรือความสิ้นหวัง สาบานมาว่าตัวข้านั้นจะครอบครองเวหา ปรากฏตัวมา่เพื่ออยู่เหนือท้องนภา เขาคนนั้นจะไม่ยอมถูกทำลายด้วยภาพมายาได้ จะไม่อ่อนแอหรือร่ำให้ ปรากฏมาจากดินแดนที่มันเหนือกว่าความมืดใด เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าจะเดินทางมาจากขอบเขติที่ไม่สามารถถูกย่อยสลายไม่ว่าจะเทพหรือปีศาจร้ายเขาคนนั้นไม่หวาดหวั่น ทำลายโชคชะตาที่สาปแช่ง วีรชนทั้งสามมาถึงสนามรบ
ผ่านทางคอปเตอร์ไฮเทคนั้น ปรากฏตัวมาจากความมืดจะเหนือกว่าเงาของดวงจันทร์ ใครคนนั้นมันบอกมาว่าจะเดินทางมาจากดินแดนที่อยู่ระหว่างดวงดาว ปรากฏตัวมาไม่สามารถถูกทำลาย ใครคนนั้นมันบอกมาว่าคล้ายว่าเดินทางมาจะทำลายเงาปีศาจอันสุกสกา่ว เขาคนนั้นมันเหมือนกับว่าปรากฏตัวมาในเวลาที่ถึงคราว ไม่สามารถจะย่อยสลายต่อหน้าใครคนนั้นมันมาโดยง่ายดาย เดินทางมาจากความมืดไม่อ่อนแอ กระสุนเงินหอกอะลูมีเนียมโจมตีไปไม่หวาดกลัว จะทำลายศัตรูตรงหน้าแม้ครองพลังอันน่ากลัว คนอย่างข้าไม่้ขอกลัวต่อหน้าใคร


จุดเริ่มต้น
"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ นายน้อย"
น้ำเสียงไพเราะและรอยยิ้มใจดีจากผู้ดูแลที่ล่วงเข้าสู่วัยกลางคน ถือเป็นสิ่งปกติที่จะได้รับทุกครั้งเวลากลับมาถึงบ้าน เรือนญี่ปุ่นโบราณหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ยังคงให้ความรู้สึกเงียบสงบและชวนให้ผ่อนคลายเหมือนอย่างเคย
ราวกับความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่บนบ่ามานานค่อย ๆ ถูกปลดวางไว้ตรงหน้าประตู ความอบอุ่นและปลอดภัยที่โอบล้อมตัวบ้านไว้ทำให้ช่วงไหล่ที่แข็งเกร็งมาเป็นเวลานานค่อย ๆ ผ่อนคลายลง พร้อมกับลมหายใจที่ถูกผ่อนออกช้า ๆ
"กลับมาแล้ว"
สิ้นคำพูดนั้นกระเป๋าใบใหญ่ก็ถูกยื่นให้คนที่ยืนต้อนรับอยู่แถวนั้นเอาไปจัดการต่อให้เรียบร้อย ขณะที่ร่างสูงโปร่งของนายน้อยแห่งตระกูลอาคาวะ ที่มีชื่อเสียงมาอย่างยาวนานในเกียวโต ก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ประจำที่มักจะต้องแวะไปเป็นอันดับแรกหลังกลับมาจากไปทำภารกิจเสมอ
"ถ้าจำไม่ผิดวันนี้ปู่มีแขกด้วยนี่นะ"
"....."
น้ำเสียงร่าเริงตามปกตินิสัยของคนที่เดินตามมาไม่ได้ทำให้จังหวะการก้าวเท้าของคนที่เดินนำหน้าสะดุดไปแต่อย่างใด คนสูงกว่าเพียงแค่เหลือบมองเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะละสายตากลับมามองทางเดินที่เริ่มมืดลงเพราะพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
ใช้เวลาไม่นานนักทั้งสองคนก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่ง และโดยที่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก น้ำเสียงแหบแห้งของชายชราก็ดังออกมาจากด้านในราวกับรู้อยู่แล้ว
"เข้ามาได้เลย"
"ขออนุญาตครับ"
บานประตูถูกเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นคนสองคนที่นั่งอยู่ด้านใน แววประหลาดใจไหลผ่านดวงตาสองคู่ของผู้มาใหม่ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถาม เพียงแค่เดินเข้าไปนั่งลงบนเบาะรองนั่งที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยเท่านั้น
"เป็นยังไงบ้าง"
"เรียบร้อยดีครับ"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชายชราเจ้าของห้องพยักหน้ารับอย่างพอใจ รอยยิ้มใจดีปรากฏอยู่บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยตามกาลเวลา ก่อนจะละสายตาจากหลานชายไปยังใครอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กัน
"เหนื่อยหน่อยนะ"
ฝ่ายที่ได้รับประโยคนั้นไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหัวเราะรับเบา ๆ ซึ่งอดีตผู้นำตระกูลอาคาวะเองก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขาทำเพียงหันกลับมามองหลานชายอีกครั้งแล้วถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"จำที่ปู่บอกว่าจะมีนักเรียนแลกเปลี่ยนมาอยู่ที่บ้านเราได้ไหม"
"จำได้ครับ"
พูดจบดวงตากลมโตก็เหลือบมองไปทางคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนัก อย่างรู้ดีว่าคุณปู่คงจะหมายถึงคน ๆ นี้ และทางฝ่ายนั้นเอง พอรู้ตัวว่าถูกมองก็หันมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้อย่างเป็นมิตร ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่น้ำเสียงใจดีจากผู้อาวุโสที่สุดดังขึ้นมาอีกครั้ง
"รุ่นราวคราวเดียวกันแบบนี้น่าจะสนิทกันไม่ยาก"
ประโยคที่ดังขึ้นได้รับการตอบสนองเป็นการพยักหน้าของเด็กหนุ่มสองคนที่ในตอนนี้หันกลับมามองหน้ากันไปมา ก่อนที่ทางฝ่ายเจ้าบ้านจะยื่นมือออกไปแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"อาคาวะ ชิโนบุ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ฉัน อวี้ อันฉี จะเรียกว่า อัลฟ่า ก็ได้ จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะ"
tbc...


โลกของภูตผี
"ที่นี่เหรอ"
"อืม กลิ่นมาจบอยู่ที่นี่"
คำยืนยันที่ได้ยินทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ร่างสูงโปร่งกระโดดลงมายืนที่พื้นอย่างมั่นคงพร้อมกวาดตามองโดยรอบ ก่อนจะเหลือบมองไปทางแบล็กเล็กน้อย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ไอดำจาง ๆ รอบตัวของอีกฝ่ายกำลังสลายไปพอดี
"โลเคชั่นห่วย"
คำบ่นที่ได้ยินทำให้แบล็กหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาแตะหลังเจ้าตัวเป็นเชิงบอกให้ออกเดิน
ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านร้างที่ถูกทิ้งไว้ไม่ต่ำกว่าสิบปี สภาพภายนอกทรุดโทรมจนไม่น่าเข้าใกล้ ซึ่งสภาพภายในก็ไม่ได้แตกต่างกันนัก แต่โชคยังดีที่ที่นี่เป็นบ้านแบบร่วมสมัย เพราะถ้าขืนเป็นเรือนโบราณเหมือนกันกับที่บ้านตัวเอง ชิโนบุคงบ่นออกมาเยอะกว่านี้แน่
ตลอดทางที่เดินเข้าไปมีเศษกระจกแตก เศษชิ้นส่วนเครื่องใช้ที่ชำรุดกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด แถมยังมีเศษใบไม้และเถาวัลย์ที่แทบจะหลอมรวมเป็นส่วนเดียวกับกรอบประตูและหน้าต่าง...
เพล้ง!
เสียงกระจกแตกดังขึ้นพร้อมกับภูตตนหนึ่งที่กระโจนเข้าหาทั้งคู่ หากเป็นคนปกติคงตกใจร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว แต่ชิโนบุทำเพียงปรายตามองโดยไม่แม้แต่จะขยับตัว ในขณะที่แบล็กก้าวขึ้นมายืนอยู่ข้างหน้า ใช้มือข้างหนึ่งคว้าเข้าที่ลำคอของภูตตนนั้น ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็เหวี่ยงจนมันกระเด็นไถลไปกับพื้น
และก่อนที่ภูตโชคร้ายตนนั้นจะยันตัวลุกขึ้นมาได้ ชิโนบุก็ยกมือขึ้นมาในระดับอก ริมฝีปากขยับพึมพำเป็นคาถาที่ท่องมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้ง แล้วเพียงไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น ร่างของภูตโชคร้ายก็กลายเป็นละอองแสงแล้วสลายไป
เพล้ง!!
แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเสียงกระจกแตกก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับภูตสองตนที่กระโจนเข้ามาจากทางด้านหลัง ชิโนบุได้แต่นึกบ่นในใจว่า 'เจ้าภูตพวกนี้จะต้องทะลุกระจกมาทำไม เดินเข้ามาดี ๆ ไม่ได้เหรอ' ยิ่งคิดแบบนั้นหัวคิ้วทั้งสองข้างก็ยิ่งมุ่นเข้า แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขยับตัวทำอะไร เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังจะถูกทำร้าย...
แต่ว่า...ถ้ามีแบล็กอยู่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
"นี่!"
หัวคิ้วของคนสูงกว่าขมวดเข้าเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ ดวงตาคู่สวยมองคราบเลือดที่กระเด็นมาเลอะชายเสื้อของตัวเอง สลับกับร่างภูตสองตนนั้นที่ขาดเป็นสองท่อนในพริบตาที่แบล็กสะบัดมือออกไป
"แบบนี้มันเลอะนะแบล็ก"
คนโดนบ่นทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก
"โนบุจังก็ระวังหลังหน่อยสิ"
"ก็มีนายอยู่แล้วนี่"
"แล้วบ่นทำไม"
"มันเลอะ"
คนเสื้อเลอะย้ำขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะเดินนำไปโดยมีแบล็กที่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ เดินตามไป
ระหว่างทางที่ทั้งคู่เดินผ่านยังคงมีพวกภูตผีโผล่ออกมาโจมตีอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ถูกชิโนบุและแบล็กจัดการไปทั้งหมด ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปในบ้านร้างเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาเจอเข้ากับห้องห้องหนึ่ง
ที่มีอัลฟ่านอนไม่ได้สติอยู่ตรงกลางห้อง
และ...
ปีศาจจิ้งจอกที่ยกอุ้งเท้าขึ้นเตรียมจะตวัดเล็บลงไป
"อัลฟ่า!"
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นทำให้นางจิ้งจอกตวัดตามองมาทางต้นเสียง แล้วทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร มันก็ร้องคำรามออกมาอย่างดุร้าย อุ้งเท้าที่ยกค้างไว้ทำท่าจะตะปบใส่อัลฟ่าอีกครั้ง แต่ก็ยังช้าไปกว่าแบล็กที่รีบกระโจนเข้าไปคว้าตัวอัลฟ่าหลบออกมาได้ทัน
ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชิโนบุหยิบยันต์ออกมาแล้วเริ่มท่องคาถา
โฮกกกก
เสียงกรีดร้องเพราะความเจ็บปวดดังขึ้นจากปีศาจจิ้งจอก ก่อนมันจะหันดวงตาอาฆาตมาทางเด็กหนุ่มที่ทำให้มันต้องเจ็บตัวอีกครั้ง ร่างใหญ่โตกระโจนเข้าใส่พร้อมทั้งฟาดพวงหางลงมา แต่ชิโนบุเองก็รีบขยับหลบแล้วหยิบชิคิงามิออกมาป้องกันตัวไว้ เมื่อตอนนี้แบล็กไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ คอยระวังให้เหมือนเดิม
"ชิ!"
เสียงสบถดังออกมาอย่างขัดใจเมื่อชิคิงามิของเขาสลายไปทันทีที่พวงหางนั่นฟาดลงมา
"โนบุจัง"
"ดูหมอนั่นไป!"
ชิโนบุใช้จังหวะที่ท่องคาถาจบไปหนึ่งบทตะโกนบอกแบล็กที่ทำท่าจะวิ่งเข้ามาหา เห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วแน่นเหมือนไม่พอใจกับคำสั่ง แต่เขาไม่มีเวลาสนใจอีก รีบหยิบชิคิงามิออกมาอีกสองใบแล้วเร่งท่องคาถาให้เร็วขึ้น
"ไป"
สิ้นคำสั่งนั้นชิคิงามิก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นนกขนาดใหญ่สองตัว บินเข้าโจมตีปีศาจจิ้งจอกที่ตอนนี้ยิ่งฉายแววบ้าคลั่งขึ้นกว่าเดิม ดวงตาแดงก่ำมองมาที่ชิโนบุ ก่อนจะร้องคำรามลั่นเมื่อความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาที่กลางหลัง ซึ่งตอนนี้มียันต์แผ่นหนึ่งถูกแปะลงบนนั้น
ก่อนหน้านี้ตอนที่ส่งชิคิงามิทั้งสองออกไป เด็กหนุ่มก็แอบเอายันต์ให้พวกมันไปด้วย แล้วสั่งให้ชิคิงามิทั้งสองเอาไปแปะที่ตัวของนางจิ้งจอกเพื่อทำพิธีสลายวิญญาณ
ชิโนบุจัดการสลายชิคิงามิทิ้งเมื่อพวกมันทำภารกิจสำเร็จ สองมือยกขึ้นมาประสานระดับอกก่อนจะรวบรวมสมาธิเพื่อท่องคาถาบทสุดท้าย
เสียงร่ายคาถาดังเคล้าไปกับเสียงร้องของปีศาจจิ้งจอกที่กำลังทุรนทุรายเพราะความเจ็บปวด ดวงตาแดงฉานของสัตว์ร้ายที่จนตรอกจ้องมองมาที่ชิโนบุอย่างเคียดแค้น ก่อนมันจะกัดฟันฝืนทนต่อความเจ็บปวด รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายตวัดพวงหางฟาดเข้าใส่ร่างขององเมียวจิ ที่ในตอนนี้จำต้องเร่งท่องคาถาจึงไร้ซึ่งการป้องกันใด
"อั่ก!"
เสียงร้องเพราะความเจ็บหลุดรอดออกมาเมื่อถูกพวงหางนั่นฟาดเข้าใส่ จนทั้งร่างลอยไปกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง คาถาบทสุดท้ายที่เกือบจะท่องเสร็จจึงถูกหยุดไว้กลางคัน ทำให้อาคมที่สะกดปีศาจจิ้งจอกไว้คลายออกพร้อมกับยันต์ที่สลายไป
กรรรรร
เสียงขู่คำรามดังลั่นจากปีศาจจิ้งจอกเมื่อมันหลุดจากพันธนาการได้สำเร็จ บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน กระจกทุกแผ่นปรากฏรอยร้าว ก่อนจะแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยเต็มพื้นไปหมด
ซึ่ง...
เศษบางส่วนก็กระเด็นมาโดนใบหน้าของชิโนบุ...
จนมีเลือดซึมออกมา
"....."
ไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่ารอบตัวของแบล็กเริ่มมีไอดำจาง ๆ แผ่ออกมา ดวงตาแข็งกร้าวจ้องไปทางปีศาจจิ้งจอกเขม็ง ภาพรอยเลือดตรงแก้มของชิโนบุยังคงติดตา จนไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิดว่าตอนนี้อัลฟ่าเริ่มได้สติกลับมาเพราะเสียงกระจกแตกเมื่อครู่
ดวงตาทั้งสองข้างของอัลฟ่าค่อย ๆ เปิดขึ้นด้วยความมึนงง สิ่งแรกที่เห็นคือแบล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แต่ว่าตอนนี้เจ้าตัวกลับมองไปทางอื่นไม่ได้สนใจตัวเขาเลยสักนิด
"แบล็ก?"
เสียงเรียกของอัลฟ่าไม่ได้ทำให้เจ้าของชื่อรู้สึกตัวแต่อย่างใด เมื่อตอนนี้เจ้าตัวสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้ามากกว่า เสียงกรามขบกันดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับไอดำทะมึนที่แผ่กระจายอยู่รอบตัว ก่อนที่...
"เอ๊ะ?!"
อัลฟ่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะแค่กระพริบตาเพียงครั้งเดียวร่างของแบล็กก็หายไปแล้วถูกแทนที่ด้วยอะไรบางอย่างที่สาดเข้าหน้าของเขาพอดี บางส่วนไหลเข้าตาจนทั้งแสบ ทั้งร้อนไปหมด สัมผัสเหนอะหนะมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นคาวที่ตีขึ้นจมูกจนทำให้รู้สึกอย่างจะอ้วก
เพราะมันเหมือนกลิ่นคาวของ 'เลือด'
ซึ่งเจ้าของเลือดที่สาดเข้าหน้าของอัลฟ่าในตอนนี้ ก็กำลังกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดสีสดไหลเป็นทางเมื่อหางของมันถูกตัดขาดออกไปในชั่วพริบตา ดวงตาแข็งกร้าวมองไปทางตัวต้นเหตุที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น...และกำลังมองกลับมาที่มันด้วยดวงตาวาวโรจน์ไม่ต่างกัน
"แบล็ก"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้แบล็กละสายตาจากนางจิ้งจอกหันไปมอง ความเป็นห่วงฉายชัดทะลุความดุร้ายออกมา เมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงเรียกกำลังเกาะกำแพงเพื่อยันตัวเองลุกขึ้น จนกระทั่งเห็นว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะเป็นอะไรมากก็ค่อยคลายความกังวลลงบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นความโมโหที่เห็นว่าเจ้าตัวต้องเจ็บแถมยังมีเลือดออกก็ยังไม่ลดลงอยู่ดี
"อยู่เฉย ๆ ไป"
"ฉันบอกแล้วว่ามันเลอะ"
คำบ่นที่ไม่ค่อยเข้ากับสถานการณ์ทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมาบาง ๆ ดวงตาเรียวคมทอดอ่อนลงอย่างเอ็นดู ก่อนจะกลับมาวาวโรจน์ด้วยความโมโหอีกครั้งเมื่อหันมามองที่นางจิ้งจอก
ทางด้านอัลฟ่าที่ในตอนนี้ยังไม่ได้รับความสนใจจากใครก็ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้ดวงตาของเขาทั้งร้อน ทั้งแสบจนแทบลืมไม่ขึ้น มองอะไรก็ไม่เห็นเลยสักอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่ก็ทำให้ทรมานอยู่ไม่น้อยเลย เพราะยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เขาประเมินสถานการณ์ยากขึ้นไปอีก
อัลฟ่าไม่รู้เลยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่ากำลังอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่ามีใครอยู่บ้าง แต่เหมือนเมื่อกี้จะได้ยินเสียงของชิโนบุดังขึ้นลาง ๆ ก็เลยลองเรียกดู
"ชิโนบุ"
เจ้าของชื่อสะดุ้งตัวนิด ๆ อย่างนึกขึ้นได้ว่ามีใครอีกคนอยู่ด้วย ดวงตามองสลับระหว่างแบล็กและอัลฟ่า ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหาทางคนเพิ่งฟื้นเพราะว่าดูท่าน่าเป็นห่วงมากกว่า ในขณะที่ทางแบล็กเองก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลย
"อัลฟ่า"
"เกิดอะไรขึ้น"
"นายฝันอยู่"
"หา?"
ชิโนบุไม่ได้สนใจเสียงร้องงง ๆ ที่ได้ยิน เขาทำเพียงดึงมือที่กำลังขยี้ตาของอัลฟ่าออก ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นว่าเลือดของนางจิ้งจอกกระเด็นมาเปรอะเปื้อนใบหน้าของเจ้าตัวเต็มไปหมด
"ไม่มีอะไร นายแค่ฝัน"
โฮกกกกกก
สิ้นเสียงของชิโนบุ เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของปีศาจจิ้งจอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหันไปมองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสนใจอัลฟ่าที่พอโดนจับมือข้างหนึ่งไว้ ก็เปลี่ยนเป็นยกอีกข้างขึ้นมาขยี้ตาแทน
ตอนนี้ชิโนบุไม่สนเรื่องของนางจิ้งจอกนั่นแล้ว เพราะถ้าแบล็กเป็นคนจัดการก็ไม่มีอะไรต้องกังวล อีกอย่างอัลฟ่าเองก็ไม่เห็นไม่ได้ยินอยู่แล้ว จะจัดการดังแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องห่วง
แต่ว่า...
ตอนนี้ดันมีสิ่งที่สะกิดใจจนน่าห่วงมากกว่านี่สิ
เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่รู้สึกว่า...
พอมีเลือดของปีศาจจิ้งจอกอยู่บนตัวแบบนี้ มันก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวของอัลฟ่ายิ่งแปลกไปกว่าเดิม
"ไปกันเถอะ"
แค่คิดอะไรกับตัวเองครู่เดียว แบล็กก็เดินกลับมายืนอยู่ข้าง ๆ กันเรียบร้อยแล้ว ชิโนบุหันมองไปทางที่ก่อนหน้านี้เคยมีปีศาจจิ้งจอกอยู่ ก็พบว่าตอนนี้ร่างของมันกำลังค่อย ๆ สลายไป
ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองแบล็กอย่างหมั่นไส้ที่เจ้าตัวจัดการมันได้อย่างง่ายดาย ซึ่งแบล็กก็ทำเพียงยักไหล่เบา ๆ แล้วส่งยิ้มขำตอบกลับมา
"แบล็ก?"
อัลฟ่าที่ยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกได้แต่เรียกชื่อไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ตอนนี้นอกจากมองอะไรไม่เห็น เขายังรู้สึกว่าหูมันเริ่มอื้อจนได้ยินอะไรไม่ชัด แถมสมองก็ยังมึนงงจนเหมือนจะวูบอยู่ตลอดเวลา
"หมอนี่ดูอาการไม่ค่อยดี"
คำพูดของชิโนบุทำให้แบล็กพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะย่อตัวลง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นอังที่หน้าผากของอัลฟ่า แล้วเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ร่างสูงใหญ่ก็หมดสติเอนซบลงมาที่ชิโนบุทันที
"หลับแบบนี้พากลับง่ายกว่า"
"เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งบอกไปว่านี่คือฝัน"
"คิดว่าอัลฟ่าจะเชื่อจริงเหรอโนบุจัง ออกมาเดินเล่นอยู่ดี ๆ ก็กลับไปนอนฝันอยู่บ้านเนี่ยนะ"
คนโดนถามทำสีหน้าครุ่นคิดขณะช่วยแบล็กพยุงร่างของคนที่หมดสติไปแล้วให้ลุกขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะพึมพำออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง ในขณะที่แบล็กหลุดขำออกมาทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น
"ถ้าบอกว่าหมอนี่เป็นลมเองเพราะตกใจลมที่พัดมาแรงเกินไป จะได้ไหมนะ"
"ฮ่า ๆ ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
ครืด!
เสียงเลื่อนเปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังหลับสนิทเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาทั้งสองข้างค่อย ๆ ขยับก่อนจะเปิดขึ้นช้า ๆ แต่แล้วก็ต้องปิดลงใหม่เพราะแสงสว่างที่มากเกินไปภายในห้อง
"ตื่นแล้วเหรอ"
"ชิโนบุ?"
"อือ ฉันเอง"
เสียงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ที่ชะโงกเข้ามาใกล้ อัลฟ่าได้แต่กระพริบตามองหน้าเจ้าตัวนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มกวาดสายตาไปโดยรอบเพราะยังรู้สึกมึนหัวเหมือนยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก
"ลุกไหวไหม ได้เวลาข้าวเช้าพอดีเลย"
"ข้าวเช้า?"
"อือ"
คราวนี้หัวคิ้วของอัลฟ่าขมวดแน่นกว่าเดิม พยายามรื้อฟื้นความทรงจำของตัวเองว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาจำได้ว่าล่าสุดคือตอนที่กำลังเดินเล่นกับชิโนบุ แล้วหลังจากนั้นก็มีลมหอบใหญ่พัดมา...
แต่ว่า นั่นมันตอนเย็นไม่ใช่เหรอ?
เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ทำไมจู่ ๆ ถึงตัดภาพมาที่ตอนเช้าแบบนี้เลย
"ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ เผื่อจะทำให้สมองแล่นแล้วรู้สึกดีขึ้น"
เห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียวกัน ชิโนบุเลยเอื้อมมือไปตบ ๆ แขนเบา ๆ แล้วพูดขึ้นแบบนั้น ใบหน้าน่ารักพยักเพยิดไปหนึ่งทีเป็นการชวนอีกครั้ง พร้อมทั้งส่งมือให้แล้วย้ำขึ้นอีก
"ไปเร็ว"
เพราะยังคงรู้สึกมึน ๆ อยู่ อัลฟ่าเลยได้แต่ส่งมือไปให้เจ้าตัวช่วยดึงขึ้นจากที่นอน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วนวดขมับของตัวเองเบา ๆ แล้วเดินตามชิโนบุออกไปนอกห้องทั้ง ๆ ที่สติก็ยังกลับมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ดี
แต่แล้ว...
"เฮ้ย!"
คนร้องว่าตกใจแล้ว คนได้ยินเองก็สะดุ้งอย่างตกใจไม่แพ้กัน ชิโนบุรีบหันกลับมาดูอีกฝ่ายที่อยู่ ๆ ก็ร้องเสียงดังลั่นหลังเดินออกจากห้องนอนมาได้แค่ไม่กี่ก้าว
"อัลฟ่า--"
"นั่นมันตัวอะไร"
ถ้อยคำที่เหลือของชิโนบุถูกกลืนกลับลงคอในทันทีเมื่อได้ยินคำถามนั้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองตามมือของอีกฝ่ายที่ชี้ไปทางด้านหลังของเขา
ทางด้านหลัง...ที่มีภูตตนหนึ่งกำลังเดินลาดตระเวนอยู่
นี่มันอะไรกัน?
"อัลฟ่า นาย..."
"แล้วนั่นมันตัวอะไรอีก"
เป็นอีกครั้งที่ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบแต่คนข้าง ๆ ก็ชี้ไปอีกทางพร้อมถามขึ้นมาด้วยใบหน้าซีดเผือด ชิโนบุแอบเห็นว่าปลายนิ้วของเจ้าตัวกำลังสั่นน้อย ๆ ด้วยความตกใจ แต่ว่านั่นมันไม่สำคัญ!
เพราะไอ้ที่สำคัญน่ะมันคือ...
ตรงนั้นก็มีภูตลาดตระเวนอยู่เหมือนกัน
ท่ามกลางคนสองคนไม่เหลือบทสนทนาอะไรอีก อัลฟ่าได้แต่ยกมือกุมหัวแล้วทรุดลงไปนั่งกับพื้น ในขณะที่ชิโนบุเองก็ทรุดตัวตามลงไป ดวงตากลมโตมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเคร่งเครียด ริมฝีปากค่อย ๆ เบะลง ก่อนจะตะโกนเรียกที่พึ่งทางใจของตัวเองเสียงดังลั่นบ้าน ให้ผู้คนทั้งหมดที่ได้ยินพากันสะดุ้งไปตาม ๆ กัน
"แบล็ก!!!"
tbc...


กลิ่นสาบภูต
'มาแล้ว...มา แล้ว'
'หลบเร็ว ๆ'
'อย่าขวาง ทางนะ...รีบ หลบกันเร็ว'
เสียงซุบซิบค่อนไปทางน่ารำคาญตลอดทางที่เดินผ่านไม่ได้ทำให้คนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนามีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนชั้นมัธยมปลาย ยังคงเดินหน้าต่อราวกับไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น แกล้งทำหูทวนลมไม่รู้ไม่เห็นเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยในสายตาคนปกติ ที่คงจะเห็นว่าบริเวณนี้เป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่าไม่มีตัวอะไรแปลก ๆ มารวมกันอยู่มากมายกว่ายี่สิบตัว
แต่ว่า...
ดูเหมือนการแกล้งไม่สนใจจะทำให้เสียงน่ารำคาญพวกนั้นยิ่งดังขึ้น จนในที่สุดก็จำต้องหันไปตวัดตามองเข้าสักทีเพราะทนหนวกหูไม่ไหว จนเจ้าพวกที่กระจุกตัวกันอยู่แตกกระเจิงหนีหายไปด้วยความหวาดกลัว
เฮ้อ...
เสียงผ่อนลมหายใจดังขึ้นเบา ๆ หากแต่จังหวะการก้าวเดินยังคงเป็นปกติไม่มีตรงไหนให้ผิดสังเกต เพียงเสี้ยววินาทีที่ทำให้เจ้าตัวประหลาดพวกนั้นเผ่นหายไป ดวงตาคู่สวยก็ละกลับมามองตรงไปด้านหน้าเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ถ้าจะให้ว่ากันตามจริงแม้ที่ผ่านมาจะถูกพูดถึงอยู่บ่อย ๆ แต่เพราะพวกมันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรมากมายนอกเหนือไปจากความน่ารำคาญเพราะพูดมาก ทุกครั้งที่เดินผ่านเด็กหนุ่มจึงไม่ได้ให้ความสนใจกับเจ้าพวกนี้เท่าไรนัก เพียงแต่วันนี้เสียงซุบซิบที่ได้ยินมันดังจนเอิกเกริกเกินไปสักหน่อย ก็เลยต้องทำให้สงบลงบ้าง
ซึ่งสาเหตุที่ทำให้เจ้าพวกนั้นฮือฮาเสียงดังขนาดนี้ก็ไม่ใช่อะไร แต่เป็นเพราะ....ผู้ร่วมทางที่เพิ่มขึ้นมาอีกคน
เช้าวันนี้ถือเป็นภาพที่ดูแปลกตาสำหรับสิ่งมีชีวิตแต่ไม่ใช่มนุษย์ที่จับกลุ่มกันอยู่ตามข้างทาง เมื่อระหว่างอาคาวะทั้งสองมีเด็กหนุ่มไม่คุ้นหน้าอีกคนเดินอยู่ตรงกลาง เพราะตามปกติตอนเช้าแบบนี้จะมีเพียงแค่เด็กน่ากลัวและท่านสีดำ ที่พวกภูตผีแถวนี้ตั้งฉายาให้ ใช้ทางนี้เพื่อเป็นทางลัดเดินไปโรงเรียนด้วยกันสองคนเท่านั้น
'ใคร กันนะ'
'ใครกัน ๆ''
แม้จะแตกกระจายไปแอบคนละทิศ แต่เสียงกระซิบก็ยังคงดังขึ้นอย่างน่ารำคาญอยู่ดี ถึงแม้ว่ามันจะเบาลงเป็นเท่าตัวแล้วก็เถอะ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองไปทางพวกภูตผีที่ชะโงกหน้าแอบมองมาจากหลังต้นไม้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าตกเป็นหัวข้อสนทนาใหม่ของพวกภูตผีไปแล้ว
"ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย"
ประโยคที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้อาคาวะทั้งสองยิ้มรับบาง ๆ ก่อนจะพากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันกับพวกนาย"
"ไว้เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันกับโนบุจังจะไปรับมากินข้าวด้วยกันนะ"
เป็นแบล็กที่พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับตบบ่าอัลฟ่าเบา ๆ อย่างสนิทสนม ในขณะที่ชิโนบุทำเพียงอมยิ้มน้อย ๆ แล้วหันกลับไปมองทางเหมือนเดิม
ระหว่างเด็กหนุ่มทั้งสามมีเพียงสองคนในนั้นที่ยังคุยกันไปตลอดทาง ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นอัลฟ่าและแบล็ก เพราะชิโนบุทำเพียงแค่เดินเงียบ ๆ แล้วหันมามองเป็นบางครั้งเท่านั้น
ตั้งแต่ที่ได้ย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลอาคาวะ อัลฟ่าก็ได้สองคนนี้คอยดูแลอยู่ตลอด ทั้งชิโนบุและแบล็กเป็นคนใจดีทั้งคู่ เวลาเขาถามอะไรก็จะคอยตอบ คอยอธิบายให้ฟังโดยไม่มีท่าทีรำคาญเลยแม้แต่น้อย แถมยังเล่าเรื่องอื่น ๆ ให้ฟังอีกเยอะแยะเลยด้วย เดี๋ยวก็เอาอันนั้นมาให้ เดี๋ยวก็เอาอันโน้นมาให้ คอยช่วยกันดูแลเขาเป็นอย่างดี
แต่ถึงอย่างนั้น...
อัลฟ่าก็ยังรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง
ทั้ง ๆ ที่ใจดีเหมือนกัน แต่ชิโนบุกับแบล็กก็แตกต่างกันมาก
ทั้ง ๆ ที่ได้คุยกับทั้งคู่พอ ๆ กัน แต่อัลฟ่ากลับรู้สึกสนิทใจกับแบล็กมากกว่า
สำหรับตัวเขา แบล็กจะเป็นคนร่าเริง ส่วนชิโนบุจะเป็นคนใจดี ทุกครั้งที่บังเอิญหันมามองหน้ากันเจ้าตัวก็มักจะส่งยิ้มมาให้เสมอ เป็นรอยยิ้มใจดี...แต่ดันมาพร้อมกับกำแพงกั้นขวางระหว่างพวกเรา
เป็นกำแพงที่บางมากแต่ก็รู้สึกได้ว่ามี
มองดูภายนอกเหมือนเจ้าตัวจะเป็นคนเข้าถึงง่าย แต่ในความเป็นจริงไม่ใช่ ทั้งที่ดูเหมือนว่าจะเปิดใจให้กัน แต่ก็ขีดเส้นแบ่งเขตไว้อย่างชัดเจน
เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้
ชนเข้ากับกำแพงแล้ว
และที่สำคัญ...
อัลฟ่ารู้สึกว่า เขาเห็นอะไรบางอย่างในตัวชิโนบุที่ทำให้รู้สึกขัดใจเล็ก ๆ ตลอดเวลาที่มอง
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"กลิ่นไม่ดีเลยน้า ~"
ถ้อยคำที่อยู่ ๆ ก็ถูกพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงทำให้คนที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ต้องละสายตาขึ้นมอง ภาพที่เห็นคือเจ้าตัวคนพูดกำลังเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปกติ หากแต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปยังอะไรบางอย่างข้างนอกนั่นที่อยู่ไกลออกไป
"แบล็ก?"
"ขอให้ฉันแค่คิดมากไปเอง"
หัวคิ้วคนฟังขมวดมุ่นทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หนังสือในมือถูกปิดลงแล้ววางทิ้งไว้อย่างไม่สนใจ เมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังจะมีเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจากคำพูดของอีกฝ่าย
ไม่บ่อยนักที่แบล็กจะพูดแบบนี้
แล้วทุกครั้งก็จะต้องตามมาด้วยเรื่องใหญ่ ๆ เสมอ
สัญชาตญาณของแบล็กแม่นยำมาก ทุกคนในบ้านอาคาวะรู้เรื่องนี้ดี ลองถ้าได้พูดขึ้นมาแบบนี้แสดงว่าจะต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ ขนาดคุณปู่เองก็ยังบอกเลยว่า ถ้าเจ้าตัวได้เตือนอะไรขึ้นมาก็ให้ฟังไว้อย่าปล่อยผ่าน
"เย็นนี้ฉันจะออกไปดูอะไรหน่อย โนบุจังกลับบ้านก่อนได้เลย"
"ทำไมไม่ให้ฉันไปด้วย"
"ถ้าหายไปทั้งคู่ใครจะคอยดูอัลฟ่าล่ะ"
เหตุผลที่ย้อนกลับมาทำให้ชิโนบุชะงักไปนึกอยากจะแย้งแต่ก็แย้งไม่ออก สุดท้ายเลยทำได้แค่ขมวดคิ้วหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิดจนแบล็กที่เห็นแบบนั้นส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเอ็นดู
"ไม่ทำหน้าบูดสิ วันนี้กลับกับอัลฟ่าแค่สองคนนะ ขืนทำหน้าแบบนี้ให้อัลฟ่าเห็นคงได้ตกใจแย่"
"ยุ่ง"
"คนใจดีของอัลฟ่าหายไปไหนน้า ~"
"เดี๋ยวจะโดน"
แววตาดุ ๆ และสีหน้าเอาเรื่องของเจ้าตัวไม่มีผลต่อแบล็กเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำคนโดนขู่ยังหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเสียอีก พาลทำให้คนที่อดออกไปสำรวจด้วยยิ่งรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม
"จะเลิกขำได้หรือยัง"
"ฮ่า ๆ ๆ"
"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ"
"อะไร?"
ท่าทางเหมือนกับนึกอะไรขึ้นได้ของชิโนบุได้ผลดีกว่าคำขู่ก่อนหน้านี้เป็นเท่าตัว เพราะทันทีที่เห็นแบบนั้นแบล็กก็หยุดขำ ใบหน้าติดทะเล้นโน้มเข้าไปหาเพื่อฟังสิ่งที่คนช่างดื้อกำลังจะพูดอย่างตั้งใจ
"อัลฟ่าบอกว่าวันนี้เป็นเวรทำความสะอาด"
"ใช่"
"งั้นก็ต้องเลิกช้า"
"ไม่ได้"
ยังไม่ทันได้ฟังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะพูดจนจบแบล็กก็ขัดขึ้นมาทันที ดวงตาเรียวคมหรี่ลงอย่างดุ ๆ เพราะรู้ว่าจุดประสงค์แท้จริงที่แฝงมาด้วยคืออะไร
"ทำไมไม่ได้"
"ไม่ดื้อนะโนบุจัง"
"ที่จริงถึงเราจะปล่อยให้หมอนั่นกลับบ้านคนเดียวก็ดูไม่มีปัญหาอะไรเลยด้วยซ้ำ"
"ถ้าเราปล่อยให้อัลฟ่ากลับคนเดียวจริง มีหวังตอนไปถึงโนบุจังได้เจอปู่มายืนรอรับหน้าบ้านแน่"
พอลองนึกภาพตามชิโนบุก็หน้าเสียไปทันที ความทรงจำในวัยเด็กตอนขัดคำสั่งปู่ย้อนคืนกลับมาให้ขนทั้งตัวพากันลุกพรึ่บ เย็นไขสันหลังวาบ ๆ จนพาลให้มือไม้สั่นไปหมด เห็นยิ้มเก่ง ใจดีแบบนั้น แต่ความจริงแล้วปู่โหดมากนะ
แต่ว่า...
ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากไปด้วยอยู่ดี
"งั้นเราก็--"
"โนบุจัง"
"เราก็แค่รีบไปรีบกลับ"
"ทำไมต้องดื้อตลอด"
"แค่เรากลับมาหาอัลฟ่าก่อนจะกลับถึงบ้านปู่ก็ไม่รู้แล้ว"
"เฮ้อ..."
เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เจ้าตัวลืมตาดูโลกแบล็กจึงรู้ดีว่าหากเป็นแบบนี้ก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ยิ่งเห็นสีหน้ามุ่งมั่นว่ายังไงก็จะไปด้วยกันแบบนั้นก็ยิ่งจนปัญญาจะขัด สุดท้ายเลยได้แต่ถอนหายใจแล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจำยอม
"ไปบอกอัลฟ่าด้วย"
"อือ เดี๋ยวเลิกเรียนจะไปบอก ตอนนี้ห้องของหมอนั่นเรียนอยู่ไม่ได้ว่างเหมือนห้องเรา"
"บอกด้วยว่ากลับเองก็ให้กลับดี ๆ อย่าเถลไถล"
"ได้ เดี๋ยวบอกให้"
บทสนทนาสิ้นสุดลงแค่ตรงนั้นเมื่อได้ข้อสรุปทั้งหมด แบล็กหันมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิมด้วยสีหน้าครุ่นคิด ในขณะที่ชิโนบุเปิดหนังสืออ่านต่อจากที่ค้างไว้ ปล่อยให้เสียงโหวกเหวกของเพื่อน ๆ ในห้องยังคงดังต่อไปอย่างนั้นโดยไม่สนใจอะไรอีก
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"สุดท้ายก็ไม่ได้อะไร"
"ฉันอาจจะคิดไปเองจริง ๆ"
"ไม่มีทาง"
"โนบุจังไม่คิดว่าสัญชาตญาณของฉันจะเสื่อมลงบ้างเหรอ"
"ไม่"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดทำให้แบล็กหัวเราะออกมาเบา ๆ ดวงตาเรียวคมมองคนที่เดินอยู่ข้างกันด้วยความเอ็นดู พอเหลือบเห็นฝุ่นสีขาวที่ติดอยู่ตรงแขนเสื้อของเจ้าตัว ก็เอื้อมมือไปปัดออกให้ แต่ยังไม่ทันสัมผัสโดนเนื้อผ้าก็ต้องชะงักมือไว้ บรรยากาศผ่อนคลายรอบตัวพลันสลายไปพร้อมกับหัวคิ้วที่มุ่นเข้าทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง
"มีอะไร"
แบล็กไม่ตอบแต่กลับเพ่งสายตาไปทางที่มีใครบางคนกำลังเดินมา เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงหันไปมองบ้าง แต่แม้จะหรี่ตาลงจนแทบปิดก็ยังมองไม่เห็นเพราะระยะทางมันไกลมาก ตัวเขาไม่ได้มีสายตาที่ดีเหมือนกันกับแบล็ก จึงล้มเลิกการพยายามเพ่งมองแล้วเปลี่ยนเป็นถามขึ้นแทน
"นั่นใครแบล็ก"
"อัลฟ่า"
ไม่แปลกที่คำตอบของแบล็กจะเป็นอัลฟ่า เพราะตอนนี้พวกเขาสองคนกลับมาจากไปสำรวจและกำลังจะเดินไปเจอกับหมอนั่นระหว่างทางเพื่อกลับบ้านด้วยกัน แต่ว่า...ที่มันแปลกก็เพราะแบล็กดันมีท่าทีแบบนี้ต่างหาก
"เราไปหาอัลฟ่ากัน"
ชิโนบุไม่ได้คัดค้านอะไร เจ้าตัวเพียงแค่เดินตามหลังแบล็กไปเงียบ ๆ หากแต่จังหวะที่กำลังจะถึงก็เผลอชะงักขาที่กำลังจะก้าวต่อด้วยความแปลกใจ หัวคิ้วทั้งสองข้างเริ่มมุ่นเข้า ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงของอัลฟ่าดังขึ้นพอดี
"อ้าว แบล็ก ชิโนบุ"
คำทักทายของอัลฟ่าไม่ได้มีผลอะไรกับชิโนบุทั้งสิ้น เมื่อตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขากำลังพุ่งตรงไปที่สัมผัสแปลกปลอมบนตัวของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยมองสำรวจอย่างละเอียดโดยไล่ตั้งแต่บนลงล่างและล่างขึ้นบนอยู่ 2-3 รอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"นายไปทำอะไรมา"
ถึงได้มีกลิ่นสาปภูตเต็มตัวไปหมด
ประโยคหลังชิโนบุไม่ได้พูดออกไป แต่ที่จริงเจอแค่ประโยคแรก อัลฟ่าก็ทำสีหน้างงงวยตอบกลับมาแล้ว เด็กหนุ่มตัวสูงได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างจะขอคำอธิบาย เพราะเขาไม่เข้าใจความหมายของคำถามนั้นเลยแม้แต่น้อย
"โนบุจังจะหมายถึงว่า นายไปทำอะไรมาถึงได้กลับช้ากว่าที่คุยกันไว้"
"อ๋อ"
พอได้แบล็กช่วยขยายความให้เจ้าตัวถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่บนใบหน้าจะกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความอายกับสาเหตุที่ทำให้ตัวเองออกมาจากโรงเรียนช้ากว่าที่ควร
"พอดีฉันหาที่ทิ้งขยะไม่เจอก็เลยเสียเวลาวนไปวนมาอยู่นานเลย"
"....."
"แล้วเมื่อกี้ตอนเดินมาก็เจอคนมาถามทางด้วย แต่ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกเพราะยังไม่รู้ทางเหมือนกัน"
ตลอดระยะเวลาที่ทั้งสองคนคุยกันชิโนบุไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เจ้าตัวเพียงแค่ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ตอนที่ถูกหันมามอง
ซึ่ง...
อัลฟ่าไม่มั่นใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เหมือนเขาจะสังเกตเห็นความไม่พอใจนิด ๆ ในแววตาของชิโนบุตอนที่มองมาทางเขา
และแน่นอนว่า...เขาไม่รู้สักนิดว่าตัวเองคิดถูก
ตอนนี้ชิโนบุกำลังหงุดหงิดและเกือบจะพาลใส่คนต้นเหตุอยู่แล้วด้วย แต่โชคดีที่ห้ามตัวเองทัน เลยได้แต่หันไปถลึงตาใส่พวกภูตข้างทางให้แตกกระเจิงอย่างหวาดกลัวเพื่อระบายความเครียดที่อัดแน่นอยู่ในอก
ใครจะไปคิดว่าแค่ปล่อยให้กลับบ้านเองวันแรก เจ้าอัลฟ่านี่ก็จะสร้างเรื่องซะแล้ว
ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงได้มีกลิ่นภูตติดตัวมาขนาดนี้ แล้วกลิ่นแรงแบบนี้ยังไงตอนกลับไปถึงบ้านปู่ก็ต้องรู้ แล้วพอปู่รู้เข้าทีนี้ล่ะก็งานหนัก...
โอ้ย..เครียด!
ระหว่างที่เด็กกลัวปู่กำลังระเบิดอารมณ์อยู่ในใจคนเดียว แบล็กที่หันมาเห็นว่าเจ้าตัวเดี๋ยวหน้าแดงเหมือนกำลังโกรธ เดี๋ยวหน้าซีดเหมือนกำลังกลัวสลับกันไปสลับกันมา ก็หลุดขำออกมาเบา ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ค่อย ๆ หาจังหวะปลีกตัวออกมาจากอัลฟ่าที่กำลังพยายามจดจำเส้นทางระหว่างบ้านและโรงเรียนอย่างตั้งใจ แล้วขยับเข้าไปหาคนที่ในตอนนี้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ก่อนจะแกล้งกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน จนได้รับดวงตาขวางจัดมองตอบกลับมา
"ฉันบอกแล้วว่าเดี๋ยวได้โดนปู่แน่"
"เงียบไปเลย!"
tbc...


- สุนาคาเคะ -
"ชิโนบุ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้คนสามคนที่กำลังยืนคุยอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องเรียนพากันหันไปมองทางต้นเสียงทันที ดวงตาสามคู่จ้องมองเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่กำลังเดินมาทางนี้ด้วยใบหน้าสดใส แตกต่างจากเมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างสิ้นเชิง
ทันทีที่เดินมาถึงคิระชิมะก็หันไปยิ้มให้อัลฟ่าและแบล็กที่ยืนอยู่ด้วย ก่อนจะยื่นกล่องขนาดพอดีที่ถูกห่อด้วยผ้าอย่างสวยงามให้ชิโนบุรับไปพลิกดูด้วยความสงสัย
"อะไร"
"ของชอบนายไง แม่ฉันทำพอดีก็เลยเอามาฝาก"
พอได้ยินดังนั้นชิโนบุก็พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อคิระชิมะขยับเข้ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน
"ขอบใจนะ"
คำขอบคุณที่ได้รับทำให้ชันโยรุนึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เลยหันไปมองพร้อมทั้งส่งคำถามไปให้ผ่านทางสายตา ซึ่งคิระชิมะเองก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีขณะตอบกลับมา
"ไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร แต่คิดว่าควรจะขอบคุณนายไว้"
พูดจบเจ้าตัวก็หันมาโบกมือให้อัลฟ่าและแบล็กก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องเรียนไป แต่จังหวะที่กำลังจะพ้นประตูก็ชะโงกหน้าออกมาอีกครั้ง
"แล้วมาเที่ยวเล่นที่บ้านฉันกันอีกนะ พวกนายทั้งสามคนเลย ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ"
สิ้นคำพูดนั้นอัลฟ่ากับแบล็คก็หันมาสบตากันยิ้ม ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชิโนบุส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ
นับจากวันที่ไปเยือนบ้านคิระชิมะจนได้รู้ว่าซาชิกิวาราชิหนีออกจากบ้านไปในวันนั้น เวลาก็ผ่านมาได้เกือบสัปดาห์แล้ว ทั้งชิโนบุและอัลฟ่าไม่มีใครได้ถามเรื่องราวอะไรเพิ่มเติมหลังจากนั้นอีก ทางด้านคิระชิมะเองก็ไม่ได้บอกอะไร แต่ก็รู้สึกว่าหน้าตาของเจ้าตัวดูสดใสขึ้นเรื่อย ๆ เลยพอจะเดาได้ว่าเรื่องราวทุกอย่างคงกลับมาเป็นปกติแล้ว ไม่น่าจะมีอะไรให้ต้องเป็นห่วงอีกก็เลยปล่อยไป
จนกระทั่งวันนี้...
ที่เจ้าตัวเป็นคนมาบอกเองว่าที่บ้านไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
"ดีจังนะ"
คำพูดของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง เจ้าตัวหันไปมองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชิโนบุจะเป็นฝ่ายหันไปมองทางอื่น ในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงอมยิ้มบางและแบล็กที่มองดูทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มโดยไม่พูดอะไร
ระหว่างทั้งสามคนในตอนนี้มีเพียงความเงียบ เมื่อต่างฝ่ายต่างกำลังคิดอะไรกับตัวเองเพลิน ๆ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะดังมาจากกลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่ตรงข้างบันได
ดวงตาสามคู่จ้องมองนักเรียนคนหนึ่งที่เดินพ้นบันไดขึ้นมา ก่อนจะเผลอขมวดคิ้วเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อเห็นว่าเด็กคนนั้นมีรอยแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ปรากฎอยู่เต็มใบหน้าและฝ่ามือ แม้จะเป็นเพียงแผลขีดข่วนที่ไม่ได้อันตรายร้ายแรงอะไร แต่พอเห็นว่าเป็นเยอะขนาดนั้นก็ทำให้รู้สึก แสบ ๆ คัน ๆ แทนอยู่เหมือนกัน
"นี่นายไปโดนอะไรมาเนี่ย"
"โดนทรายสาดใส่"
"อะไรนะ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เดินมาอยู่ดี ๆ จนกำลังจะพ้นป่าไผ่ตรงข้างวัดก็โดนใครไม่รู้สาดทรายใส่"
"คงโดนสาดแรงน่าดูเลยนะ ถึงโดนทรายบาดเป็นแผลขนาดนี้"
"แรงสิ ที่สำคัญคือหาตัวไม่เจอด้วยนะว่าใครเป็นคนทำ"
บทสนทนาที่ได้ยินโดยไม่ตั้งใจทำให้ชิโนบุและแบล็กหันมาสบตากัน ในขณะที่อัลฟ่ายกมือขึ้นมากอดอก เอนหลังพิงผนังด้านหลังแล้วพูดขึ้นมาลอย ๆ ให้พอได้ยินกันแค่สามคน
"จะเกี่ยวกับภูตผีไหมนะ"
"ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นฝีมือของภูตผี บางทีอาจจะเป็นการแกล้งกันของคนก็ได้"
คำตอบของชิโนบุทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ ก็จริงอย่างที่เจ้าตัวบอก บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ สงสัยช่วงนี้เขาจะเรียนเกี่ยวกับเรื่องภูตผีมาจากแบล็กมากเกินไป พอมีอะไรเกิดขึ้นก็เลยเผลอนึกถึงตลอดเลย
"แต่จะปล่อยไว้ก็ไม่ดี"
".....?"
"คงต้องไปตรวจสอบกันหน่อย"
อีกประโยคที่มาจากชิโนบุทำให้ดวงตาของอัลฟ่าเป็นประกายอย่างตื่นเต้น เห็นแบบนั้นแบล็กเลยหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจู่ ๆ เจ้าตัวก็มองไปทางบันไดที่มีใครอีกคนกำลังเดินขึ้นมา
"จิมมี่?"
"อัลฟ่า ชิโนบุ"
ทางแบล็กที่ไม่ได้รู้จักจิมมี่เป็นการส่วนตัว ทำเพียงแค่มองอีกฝ่ายเดินเข้ามาหาอัลฟ่าและชิโนบุด้วยสภาพที่มีแผลและรอยแดงเต็มใบหน้าและฝ่ามือเหมือนกับนักเรียนคนก่อนหน้าไม่มีผิด
"ทำไมนายเป็นแบบนี้ล่ะ"
"โดนทรายสาดใส่น่ะ"
"ไปโดนมาจากที่ไหน"
"ตรงป่าไผ่ข้างวัด"
คำตอบที่เหมือนกับคนก่อนหน้านี้ไม่มีผิดทำให้อัลฟ่าเผลอขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย เจ้าตัวหันไปสบตากับชิโนบุและแบล็กที่อยู่ข้าง ๆ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน
"จริงสิจิมมี่ นี่อาคาวะ แบล็กเป็นเพื่อนฉันและลูกพี่ลูกน้องของชิโนบุ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
"ยินดีที่ได้รู้จัก"
การแนะนำตัว ทำความรู้จักกัน เกิดขึ้นอย่างเรียบง่ายในเวลาไม่กี่นาที เพื่อนใหม่ทั้งสองคนฉีกยิ้มกว้างส่งให้กันอย่างเป็นมิตร ก่อนที่ทางฝ่ายจิมมี่จะขอแยกตัวไปยังห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวเพราะกำลังจะได้เวลาแล้ว
จังหวะที่จิมมี่กำลังจะเดินผ่านหน้าของแบล็กไป ดวงตาเรียวคมก็หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเหลือบเห็นเศษทรายที่ติดอยู่ระหว่างคอเสื้อนักเรียนกับกักคุรันของเจ้าตัวเข้าพอดี
"นี่ มีเศษทรายติดอยู่ตรงคอเสื้อนายน่ะ"
"เอ๋?...ตรงไหนเหรอ"
"เดี๋ยวฉันหยิบออกให้"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายปัดไม่โดนสักทีแบล็กเลยอาสาหยิบออกให้ เจ้าตัวเอื้อมมือไปหยิบเศษทรายเล็ก ๆ ออกมาโชว์ให้ดู ทางด้านจิมมี่ที่เห็นแบบนั้นจึงส่งยิ้มมาให้อย่างขอบคุณ แล้วพูดขอตัวอีกครั้งก่อนจะเดินกลับห้องไป
"ป่าไผ่ตรงข้างวัดสินะ"
หลังจากเด็กหนุ่มผู้มีดวงได้เจอกับเรื่องแปลก ๆ ตลอดเวลาเดินจากไป ชิโนบุก็พึมพำออกมาเบา ๆ ในหัวกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวทุกอย่างเข้าด้วยกัน แต่แล้ว...ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็ทำให้ต้องถามขึ้นมาอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าแบล็กกำลังยื่นเศษทรายให้อัลฟ่าที่รับไปดูอย่างตั้งใจ
"อะไร"
แค่เผลอคิดอะไรแป๊บเดียว สองคนนี้จะทำอะไรกันอีกแล้วล่ะ
"เศษทรายนี่มีกลิ่นอายภูตติดอยู่"
"ฉันสัมผัสไม่ได้แหะ"
เสียงบ่นจากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุยื่นมือไปขอมาดูบ้าง ดวงตาคู่สวยจ้องมองเศษทรายเล็ก ๆ ในมือตัวเองอย่างตั้งใจ แต่จนแล้วจนรอดเขาก็สัมผัสกลิ่นอายภูตไม่ได้เหมือนกันกับอัลฟ่านั่นแหละ
"กลิ่นมันจางมาก พวกนายจะไม่รู้สึกก็ไม่แปลก"
"นายนี่เก่งมากเลยนะแบล็ก"
"อีกหน่อยนายก็จะเก่งเหมือนกันถ้าตั้งใจเรียนในสิ่งที่ฉันสอน"
"แน่นอนครับอาจารย์"
บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้ชิโนบุได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ ร่างสูงโปร่งหมุนตัวทำท่าจะเดินกลับเข้าห้องเรียน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาก็ต้องชะงักไป เมื่อได้ยินอีกประโยคที่ดังมาจากอัลฟ่า
"ทรายที่ออกมาจากป่าไผ่เนี่ย จะเป็นสุนาคาเคะหรือเปล่า"
"ก็ไม่แน่นะ"
"แต่สุนาคาเคะไม่ได้อยู่ในเกียวโตนะ"
คำค้านจากชิโนบุทำให้อัลฟ่าและแบล็กหันมามองกันเป็นตาเดียว ซึ่งพอเป็นแบบนั้นคนตกเป็นเป้าสายตาก็ยกมือขึ้นมากอดอกแล้วไพล่ถามไปถึงอีกเรื่องที่สงสัยมากกว่า
"ว่าแต่นายเถอะ รู้จักสุนาคาเคะด้วยเหรอ"
"ตอนนี้แบล็กกำลังสอนฉันเกี่ยวกับเรื่องภูตต่างถิ่นพอดี"
คนที่ถูกพูดถึงหันมาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีอย่างภาคภูมิใจ จนชิโนบุต้องใช้ฝ่ามือฟาดแขนไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมาคุยกับอัลฟ่าต่อจากเมื่อกี้
"ก็เพราะว่ามันเป็นภูตต่างถิ่น นายยังคิดว่าจะเป็นมันอีกเหรอ"
"ก็..."
"แต่ช่วงนี้ก็มีภูตต่างถิ่นหลุดเข้ามาในเกียวโตเยอะมากนะโนบุจัง เหมือนกับปีศาจจิ้งจอกตัวนั้น"
คราวนี้เป็นแบล็กที่ขัดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ชิโนบุเงียบไปอย่างหาเหตุผลมาค้านไม่ถูก สุดท้ายเลยได้แต่ถอนหายใจ มองหน้าทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องเรียนไปเป็นการตัดบทสนทนา
"จะใช่หรือไม่ใช่ เดี๋ยวเย็นนี้ไปตรวจดูก็รู้"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ไม่เห็นมีอะไรเลย"
เสียงบ่นเบา ๆ ที่ดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองเล็กน้อย ซึ่งเจ้าของเสียงเองก็หันมาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีให้อย่างน่าหมั่นไส้
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนมาหยุดอยู่ที่หน้าป่าไผ่อันเป็นสถานที่ที่เด็กนักเรียนหลายคนบอกว่าโดนทรายสาดใส่ ดวงตาคู่สวยมองสำรวจเข้าไปภายในป่า แต่นอกจากต้นไผ่แล้วเขาก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรอีก ทั้งแบล็กและอัลฟ่าที่ยืนขนาบข้างซ้ายขวาก็กำลังช่วยมองเข้าไปข้างในเหมือนกัน แต่จนแล้วจนรอดพวกเขาสามคนก็ไม่เห็นอะไรที่ดูผิดปกติอยู่ดี
"หรือเราต้องเข้าไปดูข้างใน"
คำพูดจากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เคยเข้าไปวิ่งเล่นแล้วโดนใบไผ่บาดจนเป็นแผลเลือดออก ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เคยชอบป่าไผ่หรือต้นไผ่อีกเลย
"เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเองก็ได้ พวกนายรอ--"
"กรี๊ด!!!"
แบล็กยังพูดไม่ทันจบเสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นจากอีกทางให้ทั้งสามหลุดสะดุ้งอย่างตกใจ ก่อนจะพากันรีบวิ่งไปยังต้นเสียงที่อยู่ไม่ไกลในทันที
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเด็กสาวสองคนกำลังยกมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าจากทรายที่ถูกสาดออกมาจากในป่าไผ่ แล้วพอทำท่าจะเข้าไปช่วยทิศทางของทรายก็เปลี่ยนเป้าหมายมาทางทั้งสามทันที
อัลฟ่าที่อยู่ใกล้กว่ารีบคว้าตัวชิโนบุหลบมาอีกทาง ในขณะที่แบล็กพอเห็นว่าชิโนบุไม่เป็นอะไร ก็เปลี่ยนจากการจะดึงเจ้าตัวหลบเป็นพุ่งตัวเข้าไปหาต้นเหตุของเรื่องในป่าไผ่แทน
"เป็นอะไรไหม"
"ไม่เป็นไร ขอบใจ"
ถึงจะได้ยินแบบนั้นแต่อัลฟ่าก็ยังคงจับแขนของเจ้าตัวมาพลิกดูเพื่อหาบาดแผลอยู่ดี ทางด้านชิโนบุก็ไม่ได้ว่าอะไร เจ้าตัวหันไปมองทางเด็กสาวสองคนที่ตอนนี้หยุดกรี๊ดไปแล้ว พอเห็นว่าพวกเธอไม่เป็นอะไรมากก็หันกลับมาคว้ามืออัลฟ่าที่จับแขนตัวเองอยู่ แล้วออกแรงกระตุกเบา ๆ
"รีบไปกันเถอะ"
อัลฟ่าไม่ได้คัดค้านเพราะเขาได้สำรวจจนพอใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีบาดแผลที่ตรงไหน ทั้งคู่รีบวิ่งตามแบล็กเข้าไปในป่าไผ่ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลง เมื่อเข้ามาได้สักระยะหนึ่งก็มองเห็นคนที่กำลังตามหายืนกอดอกพิงต้นไผ่อยู่ ที่พื้นตรงหน้ามีภูตตนหนึ่งกำลังนั่งตัวสั่นเหมือนกำลังหวาดกลัว ก่อนมันจะกรีดร้องดังลั่นเมื่อโดนแบล็กคว้าเข้าที่หลังคอ แล้วเหวี่ยงมาตกอยู่บนพื้นตรงหน้าอัลฟ่าและชิโนบุ
"สุนาคาเคะจริงด้วยแหะ"
พอได้เห็นชัด ๆ ชิโนบุก็เผลอพึมพำออกมาเสียงเบา ก่อนจะหันไปมองอัลฟ่าที่กำลังอมยิ้มด้วยท่าทางภูมิใจอย่างนึกหมั่นไส้เล็ก ๆ
ทางด้านสุนาคาเคะเมื่อเห็นว่าอัลฟ่าและชิโนบุไม่ได้สนใจตนเอง แถมยังไม่มีกลิ่นอายน่ากลัวแผ่ออกมาเหมือนกับแบล็กจึงคิดจะหาทางหนี ภูตผีในร่างหญิงชราทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่ หากแต่แบล็กที่คอยสังเกตอยู่ตลอดก็รู้ทันเลยรีบพุ่งตัวตามไป
แต่ยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไร ชิคิงามิที่ชิโนบุหยิบออกมาเตรียมไว้โดยไม่มีใครรู้ตัว ก็เปลี่ยนสภาพเป็นเชือกเข้ามัดภูตตนนั้นไว้แน่นจนไม่สามารถขยับได้อีก
แต่ก่อนหน้านั้น...
ก่อนที่ชิคิงามิจะถูกใช้ แบล็กกลับมองเห็นอะไรบางอย่าง...
"....."
ดวงตาเรียวคมจับจ้องใบหน้าของอัลฟ่า ก่อนจะเหลือบลงมองปีศาจทรายที่ตอนนี้กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
ช่วงจังหวะหนึ่งก่อนที่สุนาคาเคะจะพุ่งเข้าถึงตัวของทั้งคู่ แบล็กเห็นว่าจู่ ๆ มันก็ชะงักตัวเองไว้ ทั่วทั้งร่างของมันสั่นสะท้านอย่างหวาดกลัวต่อดวงตาที่มองมา...
ดวงตาของอัลฟ่า
เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่แบล็กเองก็ยังเผลอชะงักเพราะกลิ่นอายที่แผ่ออกมา เรียกเอาเหงื่อเย็น ๆ ให้ซึมออกมาตามข้างขมับ แล้วหลังจากนั้นก็จางหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
หายไปอย่างรวดเร็วจนแม้แต่ชิโนบุที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็ยังไม่ทันได้รู้สึก
"อย่าดิ้น ไม่อย่างนั้นมันจะรัดแน่นขึ้น"
เสียงที่แม้จะดุแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงจากชิโนบุที่กำลังย่อตัวลงไปพูดกับสุนาคาเคะ ทำให้แบล็กเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้าง เจ้าตัวแอบยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อตรงข้างขมับออกโดยไม่ให้ใครเห็น แล้วเลือกจะเก็บสิ่งที่ตัวเองเห็นเอาไว้ก่อน
เพราะจากที่ดูแล้ว...
อัลฟ่าเองก็ไม่น่าจะรู้ตัวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
"เอากลับไปให้ปู่ดีไหมแบล็ก"
"แล้วแต่โนบุจังเลย"
"แต่สุนาคาเคะเนี่ยนะ..."
พูดได้แค่นั้นเจ้าตัวก็หยุดไปอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะถ้าว่ากันตามจริง เจ้าปีศาจทรายตนนี้ก็ไม่ได้ถือว่ามีอันตรายร้ายแรงอะไรเท่าไรนัก มีโอกาสน้อยมากที่จะออกมาเจอกับคนด้วยซ้ำ ปกติแล้วมันจะอาศัยอยู่ในป่าไผ่ลึก ๆ ไม่ค่อยโจมตีผู้คน แต่ในกรณีนี้คิดว่าน่าจะเป็นเพราะมันยังแปลกที่แปลกทางก็เลยยังปรับตัวไม่ได้มากกว่า
ที่สำคัญคือ...
ทำไมภูตผีจากนาราถึงมาอยู่ที่เกียวโตได้นี่สิ
"ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงพลังชั่วร้ายนะ"
คำพูดของแบล็กทำให้ชิโนบุถอนหายใจออกมาอีกเฮือก ก่อนจะหันมาหาสุนาคาเคะที่ยังคงพยายามดิ้นให้หลุดจากเชือกที่พันธนาการไว้
"ถ้ารับปากว่าจะไม่โจมตีคนที่ผ่านไปผ่านมาอีก ฉันจะปล่อยไป"
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นสุนาคาเคะก็นิ่งไป มันเงยหน้าขึ้นสบตากับชิโนบุตรง ๆ นั่งทำท่าคิดอยู่สักพัก ก่อนที่สุดท้ายจะพยักหน้ารับ
"ห้ามผิดคำพูดกับฉัน"
ภูตในรูปลักษณ์หญิงชรารีบพยักหน้ารับอีกครั้ง ดวงตากลอกไปมา มองดูชิคิงามิที่ค่อย ๆ คลายตัวออกจนมันกลายเป็นอิสระ สุนาคาเคะรีบขยับถอยหลังไปสองก้าว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าที่ด้านหลังมีใครอยู่ก็ชะงักขาไว้ ค่อย ๆ เหลือบตาขึ้นมองแบล็กที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นแล้วตัวสั่นขึ้นมาอย่างหวาดกลัว
"เขาจะไม่ทำอะไรตราบใดที่เธอไม่ผิดคำพูดกับฉัน"
คราวนี้สุนาคาเคะรีบพยักหน้ารับหลายครั้ง จนเศษทรายที่ติดอยู่ตามเส้นผมร่วงลงมาเต็มพื้นไปหมด มันยกมือขึ้นมากุมอกไว้ แล้วค่อย ๆ เหลือบมองไปทางอัลฟ่าด้วยท่าทางหวาดกลัวเหมือนกันกับตอนที่มองแบล็กไม่มีผิด
"หือ?"
ชิโนบุไม่เข้าใจว่าสุนาคาเคะจะสื่อถึงอะไรเลยตอบกลับไปไม่ได้
กับแบล็กเขารู้ว่ามันคงกลัว แต่กับอัลฟ่านี่...
"เขาก็เหมือนกัน"
คำยืนยันจากแบล็กทำให้สุนาคาเคะหันไปมอง และแม้แต่อัลฟ่ากับชิโนบุเองก็ยังหันไปมองด้วย ในขณะที่ชิโนบุกำลังกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสงสัย อัลฟ่าเองก็เลิกคิ้วทำตาโตใส่เพราะไม่เข้าใจเหมือนกัน
แต่ว่า...
แบล็กไม่ได้ตอบ และไม่ได้อธิบาย
"ไปได้แล้ว"
พอได้รับคำอนุญาตจากแบล็ก สุนาคาเคะก็รีบวิ่งจากไปทันที แต่แล้วมันก็ต้องหยุดขาไว้ ก่อนจะหันมาหาชิโนบุเมื่อได้ยินเสียงเจ้าตัวตะโกนตามหลังมา
"จำไว้ว่าห้ามไล่ทำร้ายคนอีกนะ ถ้าเป็นไปได้ก็กลับนาราไปซะ"
สุนาคาเคะพยักหน้ารับเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนมันจะเหลือบมองไปที่อัลฟ่าอีกครั้ง ความหวาดกลัวที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่นั้นมีเพียงแบล็กคนเดียวที่มองเห็น เนื่องจากระยะทางที่ไกลเกินไป อัลฟ่าและชิโนบุเลยทำได้แค่มองส่งจนกระทั่งภูตตนนั้นวิ่งหายเข้าดงไผ่ไป
"อ้าว นายเป็นแผลด้วยนี่"
หลังจากมองส่งสุนาคาเคะไปจนลับสายตา ก็เป็นอัลฟ่าที่ทักขึ้นมา เมื่อเหลือบไปเห็นว่าตรงลำคอของชิโนบุมีรอยบาดเป็นทางยาวจนมีเลือดซึมออกมา
"มิน่าล่ะ ก็ว่าทำไมมันแสบ ๆ สงสัยตอนวิ่งมาคงโดนใบไผ่บาดเอา"
พูดไปเจ้าตัวก็ใช้มือแตะคอตัวเองไปด้วย ก่อนจะเดินไปหาแบล็กที่จนตอนนี้ก็ยังคงมองไปทางที่สุนาคาเคะวิ่งหายไป ชิโนบุใช้มือสะกิดไหล่เจ้าตัวเบา ๆ แล้วชี้ไปที่แผลตรงคอของตัวเอง
"ฉันได้แผลมา จัดการให้ที"
"ถ้าโนบุจังไม่ได้แผลสักวัน สงสัยฟ้าจะถล่มดินจะทลาย"
"พูดมาก"
คนโดนว่าทำเพียงหลุดขำออกมาเบา ๆ อัลฟ่ามองชิโนบุที่เอียงคอลงเล็กน้อยเพื่อให้แบล็กเห็นแผลที่คอได้ชัดขึ้น
ตอนแรกเขายังนึกว่าแบล็กคงจะหยิบพลาสเตอร์ออกมาปิดแผลให้ แต่ที่ไหนได้ ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าแบล็ก...
แบล็กกำลัง...
เลียแผลตรงคอของชิโนบุ!
เป็นการเลียครั้งเดียวที่ทำให้คนมองอย่างอัลฟ่าหน้าร้อนขึ้นมาจนต้องหันหนีไปอีกทาง ในขณะที่คนเป็นแผลอย่างชิโนบุได้แต่มองท่าทีแปลก ๆ ของเจ้าตัวด้วยความสงสัย
"อะไร"
ยิ่งเจอคำถามนี้จากชิโนบุ อัลฟ่าก็ยิ่งไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่เหลือบมองไปทางแบล็กที่กำลังส่งยิ้มขำ ๆ มาให้
"ก็ เอ่อ..นายกับแบล็ก..."
"ฉันกับแบล็กทำไม"
"คือ..."
"แค่ทำแผลน่ะ"
คำตอบที่มาพร้อมเสียงหัวเราะจากแบล็กทำให้อัลฟ่าได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะมองตามมือแบล็กที่ชี้ไปทางชิโนบุแล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อรอยแผลบาดเป็นทางยาวจนเลือดซึมที่เห็นก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับเหลือเพียงรอยแดงจาง ๆ ที่ถ้าไม่สังเกตก็แทบมองไม่เห็น
"ยอดเลย"
"ใช่ไหมล่ะ"
"นายทำได้ยังไง"
"ความลับ"
พูดจบแบล็กก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ก่อนจะมองไปทางชิโนบุที่ตอนนี้เดินนำออกจากป่าไผ่ไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมาสนใจพวกเขาทั้งคู่แล้ว
รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแบล็ก ก่อนจะหันมามองหน้าอัลฟ่าแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูไม่ต่างกัน
"ไม่แน่นะ อีกหน่อยนายอาจจะทำเหมือนฉันได้ก็ได้"
"หืม?"
แบล็กไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แล้วปล่อยให้อัลฟ่ายังคงมองมาด้วยความสงสัยอยู่อย่างนั้น เพราะเอาจริง ๆ แล้ว เขาเองก็ยังมีเรื่องที่สงสัยอยู่เต็มไปหมด
แบล็กไม่ได้รู้เรื่องต่าง ๆ เยอะกว่าใคร
ตอนนี้เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้กับหลายเรื่อง เพียงแต่เขาแค่อาศัยสัญชาตญาณของตัวเองก็เท่านั้น
ก็แค่...
เชื่อในสังหรณ์ของตัวเอง...
เชื่อว่าในสักวัน อัลฟ่าต้องดูแลชิโนบุได้เหมือนกันกับเขาแน่ ๆ
tbc...