-30-
 "กระหม่อมจะให้หน่วยพยัคฆ์ดำออกค้นหาเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนกราบทูลองค์ชายห้า พร้อมกับหันไปสั่งการคนขอตนให้ออกตามหาในรัศมีห้าลี้
 "จิ๋นซาน ให้หน่วยองครักษ์สกุลมู่ไปช่วยหน่วยพยัคฆ์ดำด้วย...แฮ่กๆ" แม่ทัพหนุ่มสั่งจิ๋นซานพร้อมกับค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างยากลำบาก จิ๋นซื่อเห็นดังนั้นจึงทำท่าจะเข้ามาช่วย แต่ถูกแม่ทัพหนุ่มยกมือห้ามไว้เสียก่อน
 "ขอบใจเจ้ามากหลานชาย เจ้าบาดเจ็บอยู่ นั่งพักอีกสักหน่อยเถิด" ชิงหยวนบีบไหล่แม่ทัพหนุ่ม
 ขณะที่ทุกคนกระจายกำลังออกค้นหาเต่ามังกรกันอย่างขะมักเขม้น ไม่ต้องกังวลเรื่องปีศาจหรืออันตรายใดๆ ชิงหลินเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ สองมืออุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินกลับไปที่ถ้ำตามที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก โดยมีสายตาของแม่ทัพหนุ่มมองตามอยู่ตลอดอย่างเป็นห่วง อยากจะตามไปคอยคุ้มครองแต่ติดตรงที่บาดเจ็บภายในค่อนข้างหนัก ไม่ควรขยับเขยื้อนหรือใช้กำลังภายใน ดังนั้นแม่ทัพหนุ่มจึงสั่งให้จิ๋นซื่อตามไปคุ้มกัน
 "คุณหนู ท่านจะไปที่ใด" จิ๋นซื่อเอ่ยถาม
 "ไปถ้ำ" ชิงหลินหันมาตอบ ดวงตากลมโตมีประกายตื่นเต้นชัดเจน จนจิ๋นซื่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
 "หลินหลิน...อยู่ในถ้ำ ซ่อนตัวอยู่ จิ้งจอกน้อย...ซ่อนตัวอยู่" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนางเมื่อมาถึงปากถ้ำ
 "งั้นหรือ ไปดูกันเถอะ"
 จิ๋นซื่อเดินตามนางเข้าไปพร้อมกับความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นางมาทำอันใดที่นี่ หรือว่าเต่ามังกรจะ...คงไม่ใช่แน่ หากเต่ามังกรอยู่ที่นี่จริง เหตุใดก่อนหน้าจึงไม่ปรากฏให้เห็นเล่า
 "หลินหลิน อยู่ตรงนั้น...หลังโขดหิน ปีศาจจิ้งจอก...เอามาซ่อนไว้" เจ้าพยัคฆ์น้อยยกเท้าหน้าชี้ไปที่โขดหินสูงเพียงเข่าตรงมุมหนึ่งของถ้ำ ซึ่งบิดาและหน่วยพยัคฆ์ดำถูกจับตัวมา
 นางพยักหน้าเข้าใจ เปลี่ยนมาเดินด้วยปลายเท้าและไม่ลืมหันไปกำชับจิ๋นซื่อให้รออยู่ที่เดิม ไม่ต้องเดินตามเข้ามา และแล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาชิงหลินตาโตด้วยความตื่นเต้นดีใจ และเอ็นดูจนอดใจแทบไม่ไหวอยากจะเอามันมาฟัดมาหอมหลายๆ ที
 'อา...ช่างเป็นจิ้งจอกที่น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก'
 ผิดกับสองจิ้งจอกน้อยสีขาวปลอดขนปุกปุยน่าสัมผัส ที่กำลังยืนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเรียวเล็กสีดำสนิทดั่งน้ำหมึกมีน้ำตาคลอ จ้องมองมนุษย์สลับกับเจ้าพยัคฆ์น้อยเขม็ง เพราะในความทรงจำพวกมันเคยหลงเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่งแล้วถูกจับตัวไปขายให้บุตรชายของขุนนางผู้หนึ่ง แต่คุณชายน้อยผู้นั้นเป็นมนุษย์ที่ใจคอโหดเหี้ยม ชอบทุบตีทำร้ายมันสองพี่น้อง สุดท้ายทนไม่ไหว มันสองพี่น้องก็เลยหลบหนีออกมาซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขานานนับเดือน จนมาถึงหุบเขากินคนที่มนุษย์หวาดกลัวไม่กล้าเข้าใกล้ แต่สำหรับมันสองพี่น้อง ที่นี่เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและอบอุ่น
 "หลินหลิน น่าสงสาร เอาไปด้วย...เอาไปด้วย" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เห็นท่าทีของหลินหลิน มันก็รู้แล้วว่าหลินหลินของมันชอบเจ้าจิ้งจอกน้อยสองตัวนี้ แม้จะรู้สึกอิจฉา แต่มันก็เลือกที่จะแสดงความใจกว้างออกมา เพื่อให้หลินหลินรักมันและเอ็นดูมันมากขึ้นจากการกระทำนี้
 "เขาอยากไปกับเราหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย ถามเขาก่อนดีไหม" ชิงหลินคุยกับเจ้าพยัคฆ์น้อยทางจิต
 สองจิ้งจอกน้อยเอียงหัวเรียวเล็กสีขาวมองนางด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นนางสามารถสื่อสารกับพยัคฆ์น้อยได้
 "พวกเจ้า...อยากไปอยู่...กับหลินหลิน...ของข้าหรือไม่ หลินหลินของข้า...ใจดี...มีเมตตา รับรอง...เจ้าจะมี...ความสุข...เช่นเดียว...กับข้า" เจ้าพยัคฆ์น้อยชักชวนสองจิ้งจอกน้อย โดยอวดอ้างความดีของหลินสารพัดจนนางนึกขันกับคำพูดของมัน
 "จิ้งจอกเก้าหางฝากฝังเจ้าสองตัวให้ข้าช่วยดูแลแทนนาง แต่ถ้าพวกเจ้าไม่อยากไป ข้าก็ไม่ฝืนใจหรอกนะ ข้าเคารพการตัดสินใจของพวกเจ้า" นางสื่อกับสองจิ้งจอกน้อยพร้อมกับส่งยิ้มให้
 สองจิ้งจอกน้อยมองหน้ากันพลางคิดทบทวนถ้อยคำของนาง สลับกับมองพยัคฆ์น้อยที่ผงกหัวชวนเชิญไม่หยุดอยู่พักใหญ่
 "พี่ใหญ่ ที่นี่อันตรายเกินไป ข้าอยากลองเชื่อใจมนุษย์ดูอีกสักครั้งเจ้าค่ะ" จิ้งจอกน้อยที่ตัวเล็กกว่าร้องบอกตัวที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย
 ชิงหลินได้ยินก็รู้สึกดีใจจนเผลอยิ้มออกมา ทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยเพศผู้ตัวพี่ผงกหัวให้นางพลางร้องขึ้น "ตกลง ข้ากับน้องสาวจะลองเชื่อใจเจ้าดู"
 "เยส!" ชิงหลินเผลอร้องออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้จิ๋นซื่อที่ยืนห่างออกไปราวสองเมตรเลิกคิ้วมองด้วยความประหลาดใจ ถ้อยคำที่นางเปล่งออกมาภาษาแคว้นอื่นหรือ แปลว่าอันใด แล้วที่หลังก้อนหินนั้นมีสิ่งใดอยู่กันแน่
 "จิ๋นซื่อ มาช่วยข้าหน่อย" ชิงหลินหันมาเรียกองครักษ์หนุ่มที่ยืนชะเง้อมองอยู่
 "จะให้ข้าทำสิ่งใดหรือขอรับ"
 "อ่ะนี่..." นางอุ้มสองจิ้งจอกน้อยขนปุกปุยส่งให้จิ๋นซื่อ
 จิ๋นซื่อรับสองจิ้งจอกน้อยน่าเอ็นดูมาไว้ในอ้อมอกแข็งแรงแล้วถาม "นี่คือ...."
 "เป่าเปากับหมั่นโถว สมาชิกใหม่ของสกุลชิงอย่างไรล่ะ" ชิงหลินตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ
 "เป่าเปา? หมั่นโถว?" จิ้งจอกน้อยตัวพี่ทวนคำของนาง เมื่อเห็นนางพูดกับมนุษย์อีกคนแล้วชี้มาที่มันกับน้องสาว
 "ใช่ เจ้าชื่อเป่าเปา ส่วนน้องสาวเจ้าชื่อหมั่นโถว ทำไมไม่ชอบชื่อนี้หรือ" ชิงหลินถามทางจิต เมื่อเห็นเจ้าเป่าเปาเงียบ ชิงหลินจึงเบนสายตามาที่หมั่นโถวแทน
 "เอ่อ ข้าชอบชื่อนี้เจ้าค่ะ เพราะข้าชอบกินหมั่นโถวที่สุด" จิ้งจอกน้อยตัวน้องร้องบอก ทำเอาชิงหลินยิ้มออก
 "ขอบใจมากนะ" หญิงสาวใช้มือที่ว่างลูบหัวเจ้าหมั่นโถวเบาๆ
 "หลินหลิน จิ้งจอกน้อยรู้...ที่ซ่อน...เต่ามังกร ถามสิ...ถามสิ" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่กำลังอิจฉาเจ้าจิ้งจอกน้อยอยู่ร้องขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหลินหลิน
 "จริงหรือ" ชิงหลินลดมือลงไว้ข้างลำตัวขณะที่สื่อสารทางจิตกับเจ้าเป่าเปา
 "จริง ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่ใด ข้าจะพาเจ้าไปเอง" เจ้าเป่าเปาดิ้นไปมา
 "จิ๋นซื่อ ช่วยวางเจ้าเป่าเปาทีเถอะ" นางหันมากล่าวกับจิ๋นซื่อ องครักษ์หนุ่มก็รีบวางจิ้งจอกน้อยตัวพี่ลงตามที่นางต้องการ โดยไม่คิดไถ่ถามให้มากความ
 เจ้าเป่าเปานำชิงหลินและจิ๋นซื่อกลับมาที่เดิมอีกครั้ง รวมเวลาทั้งสิ้นที่ใช้ไปกลับเกือบสามเค่อ ยามนี้หน่วยพยัคฆ์ดำสี่สิบแปดคน หน่วยองครักษ์สกุลมู่เจ็ดสิบนาย และสี่องครักษ์ของโจวหยางหมิ่นได้กลับมาจากการค้นหาเต่ามังกรแล้ว
 ส่วนแม่ทัพหนุ่ม โจวหยางหมิ่น และชิงหยวน ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะการค้นหาเต่ามังกรที่น่าจะอยู่ในรัศมีห้าลี้ล้มเหลวจนต้องเรียกทุกคนกลับมาเพื่อคิดและวางแผนใหม่ โดยมีจิ๋นซานและเฟิ่งอิงยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าหายไปที่ใดมา แล้วนั่นจิ้งจอก?" ชิงหยวนหันมาเห็นบุตรีก็เรียกนางให้มาหา แล้วถามด้วยความเป็นห่วงระคนประหลาดใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่บุตรีนำกลับมาด้วย
 สำหรับมู่หลิ่งเหวิน สิ่งที่คู่หมั้นนำกลับมาไม่ได้สร้างความประหลาดใจแก่เขามากนัก ด้วยทุกครั้งที่นางกลับมามักจะมีอะไรติดไม้ติดมือกลับมาด้วยเสมอ เป็นเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว
 ผิดกับโจวหยางหมิ่น เขามองจิ้งจอกที่วิ่งนำมา ส่วนอีกตัวอยู่ในอ้อมแขนขององครักษ์หนุ่ม และสตรีที่อุ้มพยัคฆ์น้อยด้วยความสนใจระคนสงสัยใคร่รู้ ว่าเหตุใดจิ้งจอกถึงได้ดูเชื่องราวกับสุนัขบ้าน นี่นางทำอันใดกับจิ้งจอกสองตัวนี้กันแน่
 เฉกเช่นเดียวกับเหล่าบุรุษฉกรรจ์ทั้งหลายที่มองมาที่นางด้วยความรู้สึกหลากหลาย มีทั้งชื่นชม นับถือ และศรัทธา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นคนของหน่วยพยัคฆ์ดำที่รู้เรื่องราวของคุณหนูพอสมควร ส่วนคนอื่นๆ บ้างก็มองด้วยความชื่นชม บ้างก็มองด้วยความประหลาดใจในความสามารถที่ไร้ขีดจำกัดของคุณหนูชิงหลินผู้นี้
 "ท่านพ่อ ไว้ลูกจะอธิบายให้ท่านฟังทีหลัง ตอนนี้เชิญตามลูกมาก่อนเถิดเจ้าค่ะ" บุตรสาวกล่าวกับบิดา พร้อมทั้งค้อมศีรษะเชิญองค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นให้ไปด้วยกัน
 "ตกลง หวังว่ามันจะเป็นข่าวดี"
 ชิงหลินยิ้มให้บิดา แล้วหันมาทางคู่หมั้นที่ทำท่าขยับจะตามไป
 "ส่วนท่าน รออยู่ที่นี่ ถ้าขืนตามไปละก็..." หญิงสาวขู่พร้อมยกมือขึ้นมาทำท่าเชือดคอตัวเอง
 คนถูกขู่ถึงกับอึ้งไป ไม่คิดว่านางจะกล้าใช้วาจาข่มขู่ตน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยินดีจนหัวใจพองโตเมื่อเข้าใจในถ้อยคำแฝงนั้นจนเผยยิ้มออกมา เล่นเอาชิงหลินตะลึง ยิ่งได้เห็นเขาส่งสายตาร้อนแรงมาให้ก็ยิ่งทำให้นางทำอะไรไม่ถูก ต้องรีบเบือนหน้าหนี ปิดบังความเก้อเขินและประหม่า โดยมีสายตาหลากหลายอารมณ์ชำเลืองมองตลอดเวลา
 พอรู้สึกตัวว่าถูกมองอยู่ ชิงหลินจึงแก้เขินด้วยการหันไปพูดกับบิดา "เอ่อ...ไปกันเถิดเจ้าค่ะ" ยังไม่วายกำชับองครักษ์ "จิ๋นซาน จิ๋นซื่อ ฝากดูแลท่านแม่ทัพด้วย"
 "ขอรับคุณหนู" ทั้งคู่ตอบรับคำสั่งพร้อมกัน
 "ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงลอดไรฟันไล่หลังคู่หมั้นอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข
 ความลังเลและความไม่มั่นใจที่ผ่านมาว่า นางมีใจให้ตนบ้างหรือไม่ถูกทำลายลงแล้วเพราะการกระทำเมื่อสักครู่ แต่ถึงกระนั้นการที่นางเสี่ยงอันตรายโดยไม่คิดห่วงตัวเองเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาปรารถนาจะให้เกิด คงต้องคอยดูแลตลอดเวลาเสียแล้ว มู่หลิ่งเหวินหมายมาดในใจ ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนยามที่อมยิ้มน้อยๆ ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลมากขึ้นสองส่วน โดยมีสายตาประหลาดใจของจิ๋นซานและจิ๋นซื่อลอบมองอยู่ไม่ห่าง
 "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ ข้าคิดว่าท่านควรนั่งพักสักครู่นะขอรับ" จิ๋นซานเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อ ท่านแม่ทัพก็ยังยืนปักหลักนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อน สายตาคมทรงเสน่ห์จับอยู่ตรงทิศทางที่กลุ่มของคู่หมั้นจากไปอย่างไม่วางตา
 "ข้าจะรอนางอยู่ตรงนี้"
 เมื่อได้ยินคำตอบแล้วจิ๋นซานก็ไม่เซ้าซี้อีก เขาถอยไปยืนข้างจิ๋นซื่อที่อุ้มจิ้งจอกแต่โดยดี
 อีกฝั่งเจ้าเป่าเปาจิ้งจอกน้อยตัวพี่พากลุ่มเจ้านายใหม่หมาดๆ ของมันมายังทิศประจิม ซึ่งห่างจากจุดที่แม่ทัพหนุ่มอยู่ราวห้าลี้ และหยุดลงที่ต้นไม้ใหญ่ขนาดสิบคนโอบต้นหนึ่ง
 "ถึงแล้วหรือ" ชิงหลินสื่อทางจิตกับเจ้าเป่าเปาน้อย
 "ใช่ ที่นี่แหละ"
 "อืม" ชิงหลินเดินสำรวจไปรอบต้นไม้อย่างถี่ถ้วน แต่กลับไม่เจออะไร นางหันมาเลิกคิ้วถามเจ้าเป่าเปา
 "มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนถามบุตรีเมื่ออยู่ดีๆ นางก็หยุด
 "เอ่อ...ข้าคิดว่าเต่ามังกรน่าอยู่แถวนี้เจ้าค่ะ" นางตอบด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเจ้าเป่าเปาน้อย
 "ตกลง เต่ามังกรอยู่ที่ไหนกันแน่"
 "อยู่ในต้นไม้ต้นนี้ และที่ผ่านมามีเพียงท่านราชามังกร เจ้าแห่งสรรพสัตว์ผู้เดียวเท่านั้น ที่สามารถนำเต่ามังกรออกมาได้" เจ้าเป่าเปาน้อยชี้แจงยืดยาวตามคำบอกเล่าของท่านแม่ ซึ่งก็คือปีศาจจิ้งจอกเก้าหางนั่นเอง
 "อ้าว แล้วจะทำอย่างไรล่ะทีนี้" คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนชิงหยวนที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
 "มีปัญหาหรือ"
 "เอ่อ...เต่ามังกรอยู่ในต้นไม้นี้เจ้าค่ะ" บุตรสาวตอบบิดาสั้นๆ
 "อา...เช่นนั้นก็ไม่น่ามีปัญหามิใช่หรือ" ชิงหยวนย้อนถาม เพราะหากเป็นจริงดังคำกล่าวอ้างของบุตรี เพียงแค่โค่นต้นไม้นี้ลงก็สิ้นเรื่อง แต่เหตุใดนางจึงกังวลนัก
 "ทำเช่นนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ เจ้าเป่าเปาบอกว่ามีเพียงราชามังกรเท่านั้นที่จะนำเต่ามังกรออกมาได้" ชิงหลินกระซิบกระซาบกับบิดา เพราะไม่อยากให้องค์ชายห้ารู้ว่านางสามารถสื่อสารกับจิ้งจอกน้อยได้
 "อา...หากเป็นเช่นนั้นไม่เท่ากับการมาครั้งนี้เสียเปล่าหรอกหรือ" ชิงหยวนเป็นฝ่ายหนักใจขึ้นมาบ้าง
 เห็นท่าทางมีลับลมคมในของทั้งสองแล้ว โจวหยางหมิ่นพลันรู้สึกไม่พอใจนัก "มีเรื่องที่ข้าควรรู้หรือไม่" ถามด้วยเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดัน
 "เอ่อ...โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ เห็นทีเรื่องชักจะยุ่งยากขึ้นมาเสียแล้ว" ชิงหยวนยืนขึ้นรายงาน
 "ยุ่งยาก? อย่างไร" โจวหยางหมิ่นถามอีกฝ่าย
 "ทูลองค์ชาย ผู้ที่จะนำเต่ามังกรออกมาได้มีเพียงราชามังกรเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนตอบตามที่บุตรีบอก
 "เหลวไหล หากเต่ามังกรอยู่ในต้นไม้นี้จริงก็โค่นมันลงมาเสียสิ้นเรื่อง! เหมิงอู่ เหมิงอี้" ก่อนจะเรียกชื่อของสองในสี่องครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังตน
 "พ่ะย่ะค่ะ / พ่ะย่ะค่ะ" เหมิงอู่เหมิงอี้ขานรับอย่างแข็งขัน พลางก้าวไปข้างหน้าแหงนมองต้นไม้ใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าให้กันแล้ววาดแขนออกเพื่อรวบรวมพลังภายในก่อนจะซัดพลังออกไป
 "ทำเช่นนั้นไปก็ไร้ประโยชน์" เจ้าเป่าเปาร้องบอกนายใหม่ของมัน ยังไม่ทันที่ชิงหลินจะได้แสดงความคิดเห็นหรือเตือนพวกเขา
 ตูม!
 "อ๊ากกก!"
 เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับร่างสององครักษ์ที่กระเด็นกระดอนไปไกลกว่าครึ่งลี้ นับว่ายังโชคดีที่ไม่เป็นอันใดมาก เพียงแค่สลบไปเท่านั้น
 "อา...นี่มันช่าง..." โจวหยางหมิ่นตระหนกกับเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อและเหนือความคาดหมายนี้ พร้อมกับมองต้นไม้ประหลาดนิ่งอย่างครุ่นคิด ไม่ผิดแน่...เต่ามังกรจะต้องอยู่ในต้นไม้นี้ ช่างน่าขัน อุตส่าห์หาที่อยู่มันพบแล้วกลับนำมันออกมาไม่ได้ เห็นทีเรื่องนี้คงมีแต่นางเท่านั้นที่เป็นความหวังสุดท้าย
 หลังจากชิงหลินหายตกใจแล้วก็สบเข้ากับพระเนตรคมขององค์ชายห้าที่จ้องมา นางรีบหันไปมองทางอื่นเพราะอึดอัดและไม่ชอบใจกับสายตาคมกริบที่คล้ายกำลังจับผิดนางอยู่
 "ต้นไม้นี้แท้จริงมีพลังที่แข็งแกร่งมากปกป้องคุ้มครองอยู่ นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมท่านแม่จึงต้องการเลือดของท่าน" เจ้าเป่าเปาร้องบอกนายใหม่ของมัน
 "เอ๊ะ เดี๋ยวนะ หากเป็นเช่นที่เจ้าพูดก็หมายความว่าเลือดของข้าสามารถทำลายพลังนี้ได้ใช่หรือไม่"
 "ถูกต้อง เพียงทาบมือที่มีเลือดของท่านทาไว้ลงบนต้นไม้ จากนั้นก็ส่งพลังไปที่ต้นไม้ ทำเช่นนี้แล้วพลังนั้นก็จะสลายไป" เจ้าเป่าเปาอธิบายยืดยาว
 "ต้องใช้เลือดอีกแล้ว" พอพูดถึงเลือดชิงหลินก็เสียวแปลบที่ฝ่ามือ
 "หลินเอ๋อร์ เจ้ามีวิธีหรือไม่" ชิงหยวนถามบุตรี
 "เอ่อ...มีเจ้าค่ะ แต่เป็นความลับที่ลูกไม่อาจเปิดเผยได้ ขอให้ทุกคนจงอยู่นิ่งๆ อย่ารบกวนลูกเด็ดขาด" นางกล่าวกับบิดาด้วยท่าทางขึงขัง
 "ตกลง พ่อจะทำตามที่เจ้าว่า" ชิงหยวนตอบบุตรีเมื่อหันไปขอความเห็นจากองค์ชายห้าแล้ว
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ" บุตรสาวยิ้มให้บิดาแล้วอุ้มเจ้าเป่าเปาไปอีกฝั่งของต้นไม้ใหญ่ โดยมีสายตาสนใจใคร่รู้ของบุรุษหลายคนที่ร่วมเดินทางมาด้วย
 เพียงไม่นานสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาบุรุษทั้งหลายอึ้งทึ่งไปตามๆ กัน เมื่ออยู่ดีๆ ต้นไม้ใหญ่ที่แสนจะธรรมดาบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีทองเปล่งประกายเหลืองอร่ามราวกับทองเนื้อดี ส่องแสงวูบวาบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป โดยไล่จากปลายยอดลงมา และสิ่งที่มาแทนที่ก็คือสัตว์ขนาดอุ้งมือสตรีที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ รูปร่างคล้ายเต่าแต่หัวคล้ายมังกรมีเขา บนกระดองมีอักษรจีนโบราณที่ชิงหลินอ่านไม่ออก
 "อา...เต่ามังกรไม่ผิดแน่" โจวหยางหมิ่นพึมพำอย่างตื่นตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น ก่อนจะลดสายตาลงมองสตรีที่ยืนอยู่อีกฝั่งด้วยความชื่นชม และขอบคุณที่นางทำให้สมหวังในสิ่งที่ปรารถนา
 ฝ่ายเต่ามังกรก็ไม่ได้ตระหนกตกใจแต่อย่างใด ด้วยล่วงรู้อนาคตดีอยู่แล้ว มันหมุนตัวและค่อยๆ ลอยลงมาหาสตรีที่ยืนอุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยอยู่ ชิงหลินเห็นดังนั้นจึงแบมือรองรับร่างเล็กจ้อยของเต่ามังกรไว้
 ชิงหยวนตื่นเต้นยินดีจนเก็บอาการไม่อยู่ เดินเข้ามาหาบุตรีด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มองเต่ามังกรบนฝ่ามือที่บุตรีส่งมาให้ด้วยแววตาเป็นประกายแล้วส่งคืนให้นาง "อา...เจ้ามอบเต่ามังกรให้องค์ชายห้าด้วยตัวเจ้าเองเถิด เพราะมันเป็นผลงานของเจ้า"
 "ก็ได้เจ้าค่ะ" ชิงหลินพูดจบก็เดินตรงไปที่องค์ชายห้า ก่อนจะยอบกายลงแล้วยื่นเต่ามังกรให้องค์ชาย
 "ขอบใจ งานนี้จบลงด้วยดีก็เพราะเจ้า" โจวหยางหมิ่นขอบคุณนางจากใจจริง จากนั้นก็เดินทางกลับโดยใช้เส้นทางเดิม ส่วนสององครักษ์ที่สลบไปก็ได้หน่วยพยัคฆ์ดำหิ้วปีกกลับอย่างทุลักทุเลพอควร
 "กลับมากันแล้วขอรับท่านแม่ทัพ" จิ๋นซานรายงานมู่หลิ่งเหวินที่นั่งหลับตาเดินลมปราณเพื่อปรับสมดุลร่างกาย ไม่ให้อาการบอบช้ำภายในลุกลามไปยังจุดอื่น
 เปลือกตาหนาลืมขึ้นช้าๆ มองกลุ่มคนที่ออกมาจากป่าด้วยสายตาอ่านยาก ด้านหลังมีเฟิ่งอิงและคนอื่นๆ ยืนอย่างสงบเสงี่ยมเป็นระเบียบ แต่สายตากลับฉายชัดถึงความอยากรู้อยากเห็นอย่างเข้มข้น
 "สำเร็จหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินถามโจวหยางหมิ่น เมื่อเห็นบุรุษสูงศักดิ์แย้มยิ้มจนถึงดวงตาก็เข้าใจทันที "เช่นนั้นก็ไม่ควรรั้งอยู่ที่นี่อีกต่อไป นี่ก็ราวยามอุ้ยแล้ว ถ้าเร่งเดินทางเราอาจจะออกจากหุบเขาได้ก่อนที่ฟ้าจะมืดพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวจบก็รับรู้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองมา พอหันไปก็ทำให้เขาชะงักวูบ ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นพร้อมกับลอบกลืนน้ำลาย
 'บัดซบ! ข้า...แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจะหวาดเกรงสายตาสตรีอ่อนแอได้อย่างไรกัน'
 "แล้วเจ้าล่ะ ข้าอยากฟังความเห็นของเจ้า" โจวหยางหมิ่นหันมาถามชิงหลินที่ยืนเยื้องไปด้านหลัง
 "หม่อมฉันเห็นด้วยกับท่านแม่ทัพเพคะ" ชิงหลินจำใจเล่นตามน้ำ เพราะไม่อยากหักหน้าคู่หมั้น เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวินที่ประหลาดใจในคราแรกกับรับสั่งของโจวหยางหมิ่น แปรเปลี่ยนเป็นพอใจที่คู่หมั้นคล้อยตามความคิดของตน
 "อา...เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" โจวหยางหมิ่นสรุป
 การเดินทางออกจากหุบเขาก็เริ่มต้นขึ้นโดยเจ้าเป่าเปาและเจ้าหมั่นโถว สองจิ้งจอกน้อยเป็นผู้นำทาง ส่วนสามผู้บาดเจ็บคือ มู่หลิ่งเหวิน เหมิงอู่ และเหมิงอี้ ก็นอนอยู่ในแคร่หามที่ทำจากไม้ไผ่อย่างจำใจ
 โดยเฉพาะมู่หลิ่งเหวินที่ยืนกรานเสียงแข็งในคราแรก ไม่ชอบที่ต้องมานอนให้คนหามต่อหน้าต่อตาคู่หมั้น แต่สุดท้ายก็จำยอมถูกหามแต่โดยดี ด้วยข้อเสนอสุดพิเศษของนางที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้
 "ข้าจะดูแลท่านจนกว่าท่านจะหาย หากท่านยอมขึ้นไปนอนบนแคร่นั่นแต่โดยดี"
 "เฮ้อ" ผิดกับคนพูดที่เอาแต่ถอนหายใจ ชักนึกเสียใจที่เผลอตกปากรับคำเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จะว่าอารมณ์ชั่ววูบก็ไม่ถูก ในยามนั้นอาการบาดเจ็บเขาดูสาหัสมากจนนางเป็นห่วง แล้วเขาก็ดื้อด้านไม่ฟังใคร นางจึงต้องพูดออกไปแบบนั้น
 "หลินหลิน เป็นอะไร กลุ้มใจหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถาม
 "ไม่มีอะไรหรอก"
 แม้ไม่อยากจะเชื่อ แต่เจ้าพยัคฆ์น้อยก็เลือกที่จะเงียบ ด้วยรู้ดีว่าหลินหลินไม่ชอบให้เซ้าซี้
 ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามภายใต้การนำของสองจิ้งจอกน้อย เหล่าบุรุษทั้งสิ้นหนึ่งร้อยยี่สิบคนและหนึ่งสตรี พร้อมด้วยสัตว์ทั้งสี่ที่หายาก ก็ออกมาจากหุบเขากินคนได้สำเร็จ ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน
 "ข้าและองครักษ์คงต้องรีบกลับวังก่อน" โจวหยางหมิ่นกล่าว
 "กระหม่อมจะให้หน่วยองครักษ์สกุลมู่ห้าสิบนายตามไปคุ้มกันพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินเสนอ
 "ขอบคุณมากท่านแม่ทัพ" โจวหยางหมิ่นรับความหวังดี ด้วยหนทางยาวไกลอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้ทุกเมื่อ
 "ท่านชิง แม่นางชิง ขอบใจที่ทำงานหนัก หวังว่าวังอู่อ๋องของข้าจะได้มีโอกาสต้อนรับพวกท่านบ้าง" โจวหยางหมิ่นกล่าวกับชิงหยวนและบุตรี ก่อนจะกระโดดขึ้นม้าควบนำ โดยมีสององครักษ์ หน่วยองครักษ์สกุลมู่ห้าสิบนาย และรถม้าที่มีเสี่ยวเปาเป็นสารถีถูกสององครักษ์ที่บาดเจ็บยึดไป
 หลังจากขบวนของโจวหยางหมิ่นจากไปแล้ว ก็เหลือหน่วยองครักษ์สกุลมู่เพียงยี่สิบนายและหน่วยพยัคฆ์ดำที่อยู่ครบ ไม่ขาดใครแม้แต่คนเดียว
 "นายท่าน นี่ใกล้จะมืดแล้ว ข้าคิดว่าควรหาที่พักเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของท่านแม่ทัพก่อนนะขอรับ" เฟิ่งอิงเสนอความเห็น
 "อา...ดีเหมือนกันเจ้าไปบอกให้ทุกคนเตรียมพร้อม เราจะไปพักที่เรือนสายธาร" ชิงหยวนสั่งเฟิ่งอิงเสร็จก็หันมาพยักหน้าให้แม่ทัพหนุ่ม และบุตรีที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยให้เตรียมตัวออกเดินทาง


-31-
 เรือนสายธารของสกุลชิงนั้นอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ติดชายแดนแคว้นโจว ห่างจากหุบเขากินคนราวห้าสิบลี้ มีคอกสำหรับพักสัตว์ก่อนจะนำส่งข้ามชายแดนไปยังแคว้นโจว เป็นเรือนไม้ชั้นเดียวขนาดสองคนอยู่เรียงติดกันหลายสิบห้อง สองห้องแรกจะกว้างกว่าห้องอื่นสองเท่า สำหรับผู้เป็นเจ้าของคือชิงหยวนกับชิงฮูหยิน และอีกห้องเป็นของชิงหลิน ด้านหลังเป็นห้องพักคนงานบ่าวไพร่และหน่วยพยัคฆ์ดำ โดยแบ่งแยกหญิงชายชัดเจนและเป็นระเบียบ
 ราวสามเค่อขบวนม้าที่นำโดยแม่ทัพหนุ่มและชิงหยวนก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย มีหน่วยพยัคฆ์ดำที่ประจำอยู่ พ่อบ้านประจำเรือนสายธาร และบ่าวหญิงชายรวมแล้วกว่าห้าสิบคนออกมายืนรอต้อนรับด้วยความตื่นเต้น ราวกับพบเจอสิ่งของล้ำค่า เพราะเป็นครั้งแรกที่คุณหนูมาเยือนเรือนสายธาร ซึ่งอยู่ไกลจากเมืองหลวงนับพันลี้
 "พ่อบ้าน จัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วใช่หรือไม่" ชิงหยวนเอ่ยถามเสียงเข้ม พร้อมกับกระโดดลงจากหลังม้าเป็นคนแรก ตามด้วยแม่ทัพหนุ่มที่เก็บอาการบาดเจ็บไว้อย่างมิดชิด ชิงหลินที่ขอขี่ม้าเอง เฟิ่งอิงที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย เป่าเปากับหมั่นโถวอยู่กับจิ๋นซานจิ๋นซื่อ และคนอื่นๆ
 "ขอรับนายท่าน" พ่อบ้านชราร่างผอมเล็กสูงตอบด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม
 "อืม...ดี" เมื่อเห็นนายท่านพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต พ่อบ้านจึงพาหน่วยพยัคฆ์ดำและหน่วยองครักษ์ไปยังเรือนพักเพื่อพักผ่อนและชำระร่างกาย จึงเหลือเพียงชิงหยวน มู่หลิ่งเหวินที่แทบจะยืนทรงตัวไม่ไหว เฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อ
 ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็ทำหน้าที่เป็นพี่ใหญ่พาสองจิ้งจอกน้อยเดินสำรวจรอบๆ ราวกับเคยมาแล้ว ทั้งที่เป็นครั้งแรกของมันที่ได้มาเยือนที่นี่แท้ๆ
 "หลินเอ๋อร์ พาพี่เหวินของเจ้าไปพักก่อนเถิด" ชิงหยวนเอ่ยกับบุตรสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
 "ทราบแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบบิดาแล้วหันมามองคู่หมั้นที่พยายามยืนให้ตรงด้วยความกังวลใจ ใบหน้าของเขาทั้งซีดเซียวและมีเหงื่อชุ่ม
 มู่หลิ่งเหวินได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้แล้วยังต้องเดินทางต่อนานเกือบครึ่งชั่วยามอีก ทำให้อวัยวะภายในบอบช้ำและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส หากเป็นคนธรรมดาคงหมดสติตั้งแต่อยู่บนหลังม้าแล้ว
 "พี่เหวิน เหงื่อท่านออกเยอะเหลือเกิน เจ็บมากหรือเจ้าคะ" มือเรียวหยิบผ้าเช็ดหน้าสำรองที่มักจะพกติดตัวไว้ใช้ยามฉุกเฉิน มาเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าหล่อเหลาอย่างเบามือ สายตามองเขาด้วยความเป็นห่วง
 'เหงื่อออกมากขนาดนี้คงเจ็บมากเลยทีเดียว'
 "พี่...ยังไหว...อึก!" ร่างสูงกัดฟันข่มความเจ็บปวดตอบนางด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวเสียงลม จากนั้นก็โอนเอนไปมาทำท่าจะล้มมิล้มแหล่ ชิงหลินตกใจรีบเข้าไปประคองเขา โดยมีจิ๋นซานช่วยประคองอีกข้างหนึ่ง
 "พี่เหวิน ทำใจดีๆ ไว้นะเจ้าคะ" ชิงหลินตกใจจนหน้าซีดเผือด แขนเรียวข้างหนึ่งโอบเอวคู่หมั้นไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ยึดจับมือใหญ่ที่พาดคอนางมาอีกด้าน
 "อืมมม อา..." คนเจ็บพยายามลืมตาที่หนักอึ้งราวถูกหินทับไว้อย่างยากลำบาก แม้สติสัมปชัญญะจวนเจียนจะขาดสะบั้น แต่เพราะกรุ่นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกช่วยกระตุ้นให้เขายังครองสติไว้ได้
 "เฟิ่งอิง รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!" ชิงหยวนสั่งเสียงดัง
 "ขอรับ" อีกฝ่ายก็ขานรับและทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
 "คุณหนู ให้เป็นหน้าที่เราสองคนเถิดขอรับ" จิ๋นซื่อเอ่ยขึ้น ทำท่าจะเข้ามาประคองแม่ทัพหนุ่มแทนนาง
 "ไม่เป็นไร เจ้าช่วยไปบอกให้ใครก็ได้เตรียมน้ำอุ่น ผ้าสะอาด และชุดของท่านแม่ทัพให้พร้อมทีเถิด" ชิงหลินปฏิเสธคำขอของจิ๋นซื่อ ขอประคองเขาไปยังห้องพักพร้อมกับจิ๋นซานเอง เล่นเอาคนเจ็บยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ
 เมื่อถึงห้องพักทุกอย่างก็ถูกจัดเรียงไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นน้ำอุ่น ผ้าขาวสะอาดที่พับเรียงซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ และชุดสำหรับผลัดเปลี่ยนสีน้ำเงินเข้มอันเป็นสีโปรดของมู่หลิ่งเหวิน
 ชิงหลินปล่อยให้จิ๋นซานจิ๋นซื่อรับช่วงต่อ ประคองร่างแม่ทัพหนุ่มให้นอนลงบนเตียงไม้อย่างระมัดระวัง
 "ระหว่างที่รอหมอมา จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ท่านแม่ทัพก่อนเถิด" ชิงหยวนหันมาบอกจิ๋นซานจิ๋นซื่อ คนเจ็บพอได้ยินถ้อยคำของว่าที่พ่อตาก็พลันลืมตาขึ้น ส่งสายตาเว้าวอนให้คู่หมั้นที่ยืนนิ่งอยู่ข้างบิดา
 ชิงหลินเข้าใจจึงกล่าวกับบิดา "ท่านพ่อ ขอให้ข้าเป็นผู้ดูแลพี่เหวินเองเถิดเจ้าค่ะ"
 "ตกลง พ่ออนุญาต" ชิงหยวนพยักหน้า หลังจากนิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เป็นเหตุให้คนเจ็บลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วหลับตาลงเพื่อข่มความเจ็บปวด
 "เช่นนั้นพวกเจ้าก็กลับไปพักผ่อนได้" ชิงหยวนหันไปกล่าวกับสององครักษ์หนุ่ม
 "แต่ว่า..." จิ๋นซานทำท่าจะคัดค้าน แต่ถูกจิ๋นซื่อส่ายหน้าห้ามไว้เสียก่อน พลางบุ้ยใบ้ให้ดูคู่หมั้นสาวของท่านแม่ทัพที่นั่งลงข้างเตียง ใช้ผ้าขาวชุบน้ำอุ่นบิดจนหมาดแล้วค่อยๆ เช็ดคราบเปรอะเปื้อนอย่างเบามือ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูอ่อนโยนยิ่งนัก จิ๋นซานจึงยอมจากไปแต่โดยดี
 ชิงหยวนหันมากล่าวกับบุตรี "หลินเอ๋อร์ พ่อจะไปดูความเรียบร้อยเสียหน่อย หากท่านหมอมาก็ให้คนไปตามพ่อด้วย"
 "เจ้าค่ะ" ชิงหลินหันมาตอบยิ้มๆ ชิงหยวนจึงก้าวออกจากห้องไป ปล่อยให้บุตรีอยู่ดูแลคู่หมั้น โดยมีสี่สาวใช้รั้งอยู่ด้านนอกเพื่อรอรับคำสั่ง
 "พี่เหวิน ลุกไหวหรือไม่เจ้าคะ" เมื่อเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาจนสะอาดเอี่ยมอ่องแล้วก็ถึงเวลาต้องเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขา ซึ่งนางไม่เคยทำให้บุรุษใดมาก่อนไม่ว่าจะในภพก่อนหรือภพนี้ เลยรู้สึกประหม่าและขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก จึงลองถามดูเผื่อเขาทำเองได้
 มู่หลิ่งเหวินพอได้ยินคำถามของนางจึงลืมตาขึ้นช้าๆ สบกับดวงตากลมโตที่มองลงมา พยักหน้าให้ครั้งหนึ่งแล้วใช้แขนแกร่งยันตัวจะลุกขึ้นนั่งแต่กลับล้มไม่เป็นท่า พยายามอยู่หลายครั้งก็ล้มเหลวเสียทุกครั้งไป
 "เอาเถิด ข้าจะช่วยท่านเองเจ้าค่ะ" ชิงหลินที่เฝ้าดูอยู่ตลอดอดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากอาสาช่วยเช็ดตัวให้เขา ไม่รู้สักนิดว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ล้วนแต่เป็นการเสแสร้งแกล้งทำทั้งสิ้น แม้จะบาดเจ็บหนักเอาการ แต่เพียงแค่ลุกขึ้นนั่งเหตุใดจะทำไม่ได้กันเล่า
 กว่าจะช่วยให้เขาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงสำเร็จก็เล่นเอาร่างเล็กเหงื่อแตก เพราะเขาทำตัวอ่อนยวบราวกับคนหมดสติ ทำให้นางต้องออกแรงมากกว่าปกติหลายเท่า และการสัมผัสใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ยังสร้างความปั่นป่วนใจจนร่างกายร้อนรุ่มราวกับเป็นไข้ ขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นและเป็นสุขที่ได้ดูแลเขา
 ฝ่ายคนเจ็บก็มีอาการไม่ต่างกันนัก ใบหน้าหล่อเหลาซับสีแดงจางๆ ที่ผู้ใดได้เห็นย่อมคิดว่าเป็นเพราะอาการบาดเจ็บ มีเพียงเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีถึงสาเหตุที่แท้จริง
 "นี่เจ้าค่ะ"
 ความคิดหยุดลงเมื่อนางยื่นสิ่งหนึ่งมาตรงหน้าเขา มู่หลิ่งเหวินมองผ้าขาวที่บิดหมาดสลับกับมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงระเรื่อ ดวงตากลมโตกลอกไปมาไม่ยอมสบตากับตน ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ลงเล็กน้อย
 'อา...จะให้ข้าเช็ดตัวเองหรือ หึๆ' คิดพลางทำทีเป็นยื่นมือที่สั่นเทาไปหยิบผ้าจากมือนางมากำไว้หลวมๆ แล้วยกขึ้นจะเช็ดซอกคอตนเอง
 "แขนไม่มีแรงหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นมือที่ยกขึ้นแล้วตกลงและเป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง "ไม่ต้องแล้ว ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านเองก็แล้วกันเจ้าค่ะ" นางกล่าวแล้วฉวยผ้ามาถือไว้แทน เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงได้เห็นสายตาหวานเยิ้มน่าหลงใหลของเขาที่มองมา แค่นี้ก็เล่นเอานางเขินจะแย่แล้ว นี่ยังส่งยิ้มหวานมาให้อีกจนนางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าต่ำไม่มองเขาจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน ส่วนมือก็สาละวนเช็ดอยู่ที่เดียว
 "อา...เจ้าจะเช็ดแค่ตรงนั้นหรือ" คนเจ็บอดที่จะเย้านางไม่ได้
 "เอ่อ..." มือเรียวชะงักวูบ เงยหน้าที่แดงก่ำมองอีกฝ่ายก็เห็นเขาส่งยิ้มหวานมาให้อีก จึงรีบดึงมือกลับแต่ยังช้ากว่ามือหนาที่คว้ามือนางไว้ก่อน ดวงตาทั้งสองประสานกันนิ่งเนิ่นนาน ไม่มีใครหลบตาใคร
 "หลินเอ๋อร์ พี่..." กล่าวพลางก้มหน้าลงช้าๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยังคงประสานกับดวงตากลมโตสุกใสราวดวงดาวบนท้องฟ้าของนางไม่ยอมคลาดไปแม้เพียงเศษเสี้ยวเวลา
 "หลินหลิน พวกเรา...กลับมาแล้ว"
 เสียงร้องของเจ้าพยัคฆ์น้อยพร้อมร่างเล็กสีขาวปลอดปุกปุยของสองจิ้งจอกน้อยทำให้ชิงหลินได้สติ นางรีบชักมือกลับแล้วลุกขึ้นไปหาทั้งสามตัวทันที สร้างความหัวเสียให้มู่หลิ่งเหวินไม่น้อย
 "ฝากไว้ก่อนเถิดเจ้าสามมารน้อย"
 "ไปไหนกันมาหรือ" นางไม่เจาะจงถามใคร
 "หัวหน้าพาข้ากับพี่ใหญ่ไปเดินเที่ยว สนุกมากเจ้าค่ะ" เจ้าหมั่นโถวจิ้งจอกน้อยตัวน้องตอบนายใหม่ของมัน
 "หัวหน้า?"
 "ข้าเอง...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยเชิดหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนางด้วยท่าทางโอ้อวด ทำให้ชิงหลินมันเขี้ยวขยี้หัวมันแรงๆ เสียหลายทีแล้วเอ่ย
 "เจ้านี่นะเป็นหัวหน้า"
 "ฟานฟาน...มาก่อน เป็นหัวหน้า...ถูกต้องที่สุด" เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดหัวแล้วเงยหน้าบอกนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตากลมเล็กสีเทาจับจ้องนางนิ่ง
 "อืม มีเหตุผล ถ้าอย่างนั้นก็...ยินดีด้วยหัวหน้าแก๊ง!" ชิงหลินยิ้มพร้อมกับปรบมือให้เจ้าพยัคฆ์น้อย
 "แก๊ง...คืออันใด" เจ้าพยัคฆ์น้อยเอียงหัวถามนางตาใส เช่นเดียวกับเป่าเปาและหมั่นโถว สองจิ้งจอกน้อยมองหน้ากันแล้วเงยหัวมองนายใหม่ด้วยความสนใจใคร่รู้ความหมายของคำแปลกๆ ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
 "หมายถึงกลุ่มคนที่ตั้งเป็นก๊กเป็นเหล่า อย่างเช่นแก๊งอันธพาลไงล่ะ" นางอธิบายอย่างใจเย็น
 "ฟานฟาน...เข้าใจแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวด้วยความเข้าใจในสิ่งที่หลินหลินบอก
 "หัวหน้าตั้งชื่อแก๊งกันเถิดขอรับ" เจ้าเป่าเปาน้อยเสนอความเห็น
 "ข้าเห็นด้วยกับพี่ใหญ่" เจ้าหมั่นโถวน้อยสนับสนุนความเห็นของพี่ชาย
 "อืม ตรงกับใจข้า แล้วจะตั้งชื่อแก๊งว่าอันใดดีล่ะ" เจ้าพยัคฆ์น้อยพยายามวางตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่ง 'หัวหน้าแก๊ง' แม้แต่คำพูดที่มักติดๆ ขัดๆ เช่นแต่ก่อนก็ไม่หลงเหลือให้ได้ยิน มันภูมิใจและพอใจมากกับความพยายามอย่างหนักในช่วงสองสามชั่วยามที่ผ่านมา
 ฝ่ายชิงหลินมองหนึ่งพยัคฆ์น้อยกับสองจิ้งจอกน้อยสุมหัวกันอย่างเคร่งเครียดเป็นการเป็นงาน ก็อดเอ็นดูไม่ได้จนหลงลืมคนเจ็บไปเสียสนิท
 "หลิน...เอ๋อร์…" เสียงเรียกลอดไรฟันของคนเจ็บที่นั่งพิงหัวเตียง ทำให้ชิงหลินสะดุ้งโหยง รู้สึกหนาวไปถึงกระดูกราวกับยืนอยู่ที่ขั้วโลกเหนือ
 'แย่แล้ว!...ลืมไปเลย' นางคิดพลางค่อยๆ หันไปหาเจ้าของเสียงพร้อมกับส่งยิ้มเฝื่อนๆ ไปให้
 "ฮึ!" คนเจ็บแค่นเสียงออกมาอย่างน้อยใจระคนหงุดหงิด เมื่อเห็นนางให้ความสำคัญแก่เจ้าสามมารน้อยจนหลงลืมคู่หมั้นที่บาดเจ็บไปเสียได้ มันน่าจับมาฟาดทั้งเจ้าสามมารน้อยจอมขัดขวางทั้งเจ้าของที่ไม่รู้จักแยกแยะว่าใครสำคัญกว่า
 ชิงหลินเดินกลับมานั่งข้างเตียงคนเจ็บด้วยความหวาดหวั่นใจ ปล่อยให้เจ้าพยัคฆ์น้อยกับสองจิ้งจอกน้อยนั่งล้อมวงปรึกษาหารือถึงชื่อแก๊งของตัวเอง เพราะลำพังรับมือกับคนเจ็บที่กำลังงอนก็ตึงมือแล้ว คิดพลางเหลือบตามองคนเจ็บจึงเห็นเขาเบือนหน้าไปทางอื่น สองมือกอดอกหลวมๆ ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา
 'เฮ้อ! โตจนป่านนี้แล้วยังจะมางอนเหมือนเด็กๆ อีก'
 คนเจ็บปรายตามองนางด้วยหางตา ไม่กล่าวสิ่งใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ คิ้วเข้มพลันขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรอยเขี้ยวที่ลำคอขาวผ่องของนาง จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "หลินเอ๋อร์ คอเจ้า..."
 "อ๋อ รอยเขี้ยวของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเจ้าค่ะ" มือเรียวยกขึ้นลูบลำคอพร้อมกับตอบเสียงเรียบ ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้รอยกังวลใดๆ ผิดกับอีกคนที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสน
 'นางถูกปีศาจจิ้งจอกเก้าหางกัด? แล้วนางจะเป็นเช่นไร จะมีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ หากนางเป็นอันตรายขึ้นมาข้าจะช่วยนางได้อย่างไร' ยิ่งคิดใบหน้าหล่อเหลางดงามก็ยิ่งดำมืดลงเรื่อยๆ
 "เจ็บมากหรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดี
 "พี่ทนได้" คนเจ็บชะงักวูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าน้อยใจนางอยู่ น้ำเสียงยามที่ตอบจึงเจือความน้อยใจอยู่มาก แต่ชิงหลินแสร้งทำเป็นเมิน ก่อนจะหยิบผ้าบิดหมาดแล้วเอ่ย
 "เช่นนั้น รีบเช็ดตัวดีกว่าเจ้าค่ะ ท่านจะได้พักผ่อน"
 ร่างเล็กเริ่มเช็ดตัวให้เขาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขาให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีผิดกับครั้งแรกจนอดสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ และตลอดเวลาที่เช็ดตัวให้เขามีหลายครั้งที่ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าและต้นคอ สร้างความปั่นป่วนและร้อนรุ่มแปลกๆ จนอยากจะล้มเลิกแล้วให้คนอื่นมาทำแทน แต่ก็ไม่อยากถูกเขาต่อว่าว่าไม่รักษาคำพูด
 เมื่อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาเรียบร้อย ก็เป็นเวลาเดียวกับที่เฟิ่งอิงพาหมอมาถึงพอดี โดยมีชิงหยวนเดินนำหมออาวุโสเข้ามาในห้อง
 หมออาวุโสรีบเข้ามาตรวจจับชีพจรของท่านแม่ทัพอยู่พักใหญ่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีดีนัก ชิงหยวนที่ยืนอยู่ข้างเตียงพร้อมด้วยบุตรีเห็นดังนั้นก็เป็นกังวลขึ้นมา ก่อนจะขยับตัวเอ่ยถาม "เป็นเช่นไรบ้าง"
 หมออาวุโสลูบเคราตัวเองพลางเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยสีหน้าครุ่นคิด "อา...ยากยิ่งๆ"
 'นี่มันพลังอันใดกัน ทำให้ลมปราณปั่นป่วนได้มากมายถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่สร้างความเสียหายแก่อวัยวะภายใด เลือดคั่งที่น่าจะเกิดจากการถูกอัดกระแทกด้วยพลังมหาศาลก็ไม่ปรากฏให้เห็น ช่างประหลาดยิ่งนัก'
 "ความหมายของท่านหมอคือ..." ชิงหยวนปรายตามองคนเจ็บแล้วหันมาถามหมออาวุโส
 "ขอบอกตามตรง ข้าไม่เคยพบหรือรักษาอาการเช่นนี้มาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะเริ่มรักษาจากตรงไหนก่อนดี ท่านคงต้องเชิญหมอท่านอื่นมารักษาแล้ว ขออภัยที่ช่วยอันใดไม่ได้ ข้าขอตัวก่อน" เขากล่าวพร้อมกับค้อมศีรษะให้แม่ทัพหนุ่ม แล้วหันมาค้อมศีรษะให้ชิงหยวน ชิงหยวนจึงรีบค้อมศีรษะกลับตามมารยาท
 "ท่านลุง ข้าไม่เป็นไรขอรับ" มู่หลิ่งเหวินกล่าวหลังจากที่หมอาวุโสกลับไปแล้ว
 "ยามนี้อย่าเพิ่งพูดอันใดเลย พักก่อนเถิดหลานชาย" ชิงหยวนบอกด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าปกติ หารู้ไม่ว่าคนฟังรับรู้ได้ถึงกระแสเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยของอีกฝ่าย
 "ลุงจะสั่งให้คนของหน่วยพยัคฆ์ดำเสาะหาหมอเก่งๆ มารักษาเจ้าให้จงได้" ชิงหยวนรับปากอย่างหนักแน่น
 "ทำให้ท่านลุงต้องลำบาก ข้าละอายใจยิ่งนักขอรับ"
 "ลำบากอันใดกัน เจ้าก็เปรียบเสมือนคนในครอบครัว ไม่ต้องคิดให้วุ่นวายไป นอนพักเสียก่อนเถิด" ชิงหยวนบีบไหล่หนาเพื่อปลอบใจ
 "หลินเอ๋อร์ ดูแลพี่เหวินของเจ้าด้วย" ครานี้ผู้เป็นบิดาหันมาบอกบุตรีที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่ยอมขยับหรือแม้แต่เอ่ยคำ ไม่รู้ว่านางคิดอันใดอยู่
 "ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบพลางชำเลืองมองคู่หมั้นก็เห็นเขามองอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมาอีกแล้ว นางไม่รอช้ารีบเข้าไปนั่งข้างเตียง หยิบผ้าเช็ดหน้าจุ่มน้ำอุ่นแล้วบิดหมาดๆ มาซับเหงื่อให้เขา ยอมรับว่าเครียดมากจนเผลอกัดริมปาก น้ำตาก็ทำท่าจะไหลออกมาเสียให้ได้ เมื่อคิดว่าเขาอาจจะตายจากไปโดยที่นางทำอะไรไม่ได้ เหมือนคราวพ่อของนางในภพเก่า
 "หลินเอ๋อร์ เป็นอันใดไป กลัวพี่ตายหรือ" แม่ทัพหนุ่มเย้าพร้อมกับจับมือเรียวขาวนุ่มนิ่มข้างที่ซับเหงื่อให้ วางลงบนอกซ้ายของตนแล้ววางมือทับ ก่อนจะบีบมือเรียวขาวเบาๆ เพื่อต้องการสื่อว่าตนยังมีชีวิตอยู่
 ชิงหยวนถอยฉากออกมาพร้อมกับโบกมือไล่ทุกคนให้ออกไป บัดนี้จึงเหลือเพียงคู่รักกับอีกสามชีวิตที่ยกเลิกการประชุมชั่วคราว หันมาจัดการกับอาหารอันโอชะจนเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงรวมกลุ่มประชุมกันต่อ
 "ยังจะมีใจมาพูดล้อเล่นอีกนะเจ้าคะ" นางดุเขาเสียงสั่น ไม่ชอบใจที่เขาเอาความเป็นความตายมาล้อเล่น
 "อา...หรือว่าที่เจ้าโกรธเพียงเพราะกลัวว่าจะเป็นม่าย คู่หมั้นตาย" ร่างสูงเย้านางต่อ เพราะไม่อยากเห็นนางเศร้าเสียใจ ความปรารถนาของเขาคือได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของนาง ไม่ใช่ใบหน้าอมทุกข์เช่นในยามนี้
 "ถ้าท่านยังพูดจาล้อเล่นเช่นนี้อีก ข้าจะไม่สนใจท่านแล้ว" ชิงหลินคาดโทษเขาด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว
 "อา...พี่ขอโทษ พี่เพียงอยากเห็นเจ้ายิ้ม ไม่ใช่ทำหน้าเศร้าอมทุกข์เช่นนี้" เอ่ยขอโทษเสียงหวาน มือหนาลูบไล้ใบหน้าจิ้มลิ้มของนางแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม
 "นอนพักสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"
 คนเจ็บยิ้มอย่างมีความสุข หลับตาลงช้าๆ มือหนากุมมือเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย ด้วยเกรงว่าหากปล่อยมืออาจจะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก
 เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามายืนใกล้ๆ มีสองจิ้งจอกน้อยอยู่ข้างหลัง มันร้องถามเมื่อเห็นนางเอาแต่นั่งถอนใจด้วยสีหน้าเป็นทุกข์ "หลินหลินเป็นอะไร ไม่สบายหรือ"
 พวกมันปรึกษากันอยู่นานจึงได้ชื่อแก๊งที่ถูกใจ 'แก๊งฟานเป่าโถว' ก็คือชื่อแก๊งของพวกมัน ด้วยการนำเอาชื่อของแต่ละคนมารวมกัน โดยไม่สนใจถึงความหมายแต่อย่างใด
 "เปล่า ข้าแค่เป็นห่วงเขา" นางก้มลงมองทั้งสามพร้อมกับส่งยิ้มเศร้าให้
 "นายหญิง ชายผู้นี้รักษาแบบธรรมดาไม่ได้ขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องบอกนายใหม่ของมัน
 "นายหญิง? เรียกข้าว่าหลินหลินแบบเดียวกับฟานฟานก็ได้ ข้าไม่ว่าหรอก" ชิงหลินยิ้มหวานแล้วเอ่ย "แล้วที่ว่ารักษาแบบธรรมดาไม่ได้...หมายความว่าอย่างไร"
 "ชายผู้นี้ถูกท่านแม่ทำร้าย มีไอของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางห่อหุ้มอยู่ มีเพียงท่านแม่กับนาย...เอ่อ...หลินหลินเท่านั้นที่สามารถรักษาให้หายได้ขอรับ" เป่าเปาน้อยชี้แจง
 "เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เจ้าบอกว่าข้าสามารถรักษาเขาได้หรือ"
 "ถูกต้องขอรับ" เป่าเปาน้อยตอบ
 "ข้าไม่เข้าใจ ทำไมข้าถึงรักษาเขาได้ล่ะ"
 "เพราะหลินหลินถูกท่านแม่กัด ทำให้เลือดของหลินหลินมีไอปีศาจของท่านแม่ไหลเวียนอยู่ด้วยขอรับ" เป่าเปาน้อยตอบข้อสงสัย
 "อา...ข้าควรดีใจหรือเสียใจดีเล่า"
 "หลินหลิน ไม่ต้องกังวล ไม่มีอันตรายหรอกขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องบอกเมื่อเห็นนายใหม่ของมันทำท่ากลุ้มใจ
 "เรื่องนี้พักไว้ก่อน ยามนี้ช่วยบอกวิธีรักษามาก่อนเถิด"
 ดูจากอาการแล้วจะมัวชักช้าเสียเวลาเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ อย่างไรก็ต้องรีบช่วยเขาก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
 "ผสมเลือดสามหยดของหลินหลินกับดอกบัวหิมะสดหรือแห้งก็ได้หนึ่งดอก แล้วเคี่ยวนานหนึ่งชั่วยาม ดื่มสามเวลาก่อนอาหารเจ็ดวันก็หายขอรับ"
 "ต้องใช้เลือดข้าอีกแล้วหรือ"
 'อะไรกันนักกันหนา เอะอะก็ต้องใช้เลือด นี่เลือดข้าเป็นยารักษาสารพัดโรคหรือไง'
 "ยังมีอีกขอรับ"
 "หา? ยังมีอีกหรือ"
 "ต้องทำซ้ำเช่นนี้ทุกวันขอรับ วันละสามเวลา" เป่าเปาน้อยเตือนนายใหม่ด้วยความหวังดี
 "หมายความว่าต้องใช้ดอกบัวหิมะยี่สิบเอ็ดดอก เลือดของข้าอีกหกสิบสามหยด?"
 "ถูกต้องขอรับ"
 เมื่อได้ฟังก็รู้สึกกลัวขึ้นมา แต่พอเห็นใบหน้ากับร่างที่กระตุก และมือหนาที่สั่นเทาอยู่ตลอดเวลาเพราะความเจ็บปวด ก็ทำให้นางเกิดแรงฮึดสู้ อยากจะรีบช่วยให้เขาหายเจ็บปวดโดยเร็ว
 'เอาน่า แค่เลือดหกสิบสามหยดเอง!'


-28-
 ยามเหม่าวันต่อมา
 การเข้าหุบเขากินคนครั้งนี้ชิงหลินไม่ได้ใช้หรือมอบน้ำวิเศษแก่ทุกคน เพราะเจ้าพยัคฆ์น้อยบอกว่าไม่จำเป็น แม้จะฟังดูโอ้อวด แต่นางก็เลือกที่จะเชื่อมัน
 "หลินหลิน ฟานฟาน...พร้อมแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยยืดตัวตรง เชิดหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนางที่กำลังผูกผมหางม้าอยู่ภายในกระโจมที่สร้างโดยหน่วยองครักษ์ภายใต้คำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม แม้นางจะคัดค้านขอนอนใต้รถม้าเช่นเดิมแต่เขาก็ไม่ฟัง นางเลยปล่อยเลยตามเลย ซึ่งพอลองคิดดูดีๆ แล้วก็ดีเหมือนกัน เพราะมันทำให้นางหลับสนิท ไม่ต้องระแวงเรื่องแมลงหรือสัตว์มีพิษต่างๆ
 "อืม ข้าเองก็เสร็จแล้ว เช่นนั้นเราก็ออกไปสมทบกับคนอื่นเถิด" หญิงสาวยิ้มแล้วอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้แนบอก ก่อนจะก้าวออกมายืนนอกกระโจม
 "หลินเอ๋อร์ มาตรงนี้สิ" มู่หลิ่งเหวินในชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์สีดำดูลึกลับและสง่างามเรียกคู่หมั้นสาว
 "เอ่อ...พี่เหวิน คุณชายโจว" ชิงหลินทักทายบุรุษทั้งสอง
 "อา...แม่นางหลิน เมื่อคืนหลับสบายหรือไม่" โจวหยางหมิ่นทักทายด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขาอยู่ในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตราคาแพงทว่าไร้ลวดลาย
 มู่หลิ่งเหวินได้ฟังคำทักทายที่สนิทสนมของโจวหยางหมิ่นก็ไม่พอใจนัก พาร่างสูงของตนเข้ามาบดบังร่างเล็กให้พ้นจากสายตาอีกฝ่าย สร้างความประหลาดใจแก่ชิงหลินจนต้องเงยหน้าขึ้นมอง และการกระทำนั้นก็เรียกเสียงหัวเราะจากโจวหยางหมิ่น ที่ขบขันในความหึงหวงจนเกินเหตุของแม่ทัพหนุ่ม
 "ท่านแม่ทัพ อาหารพร้อมแล้วขอรับ" จิ๋นซานรายงาน
 "อืม แจ้งทุกคน เราจะออกเดินทางทันทีหลังมื้อเช้า" มู่หลิ่งเหวินออกคำสั่งด้วยท่าทางขึงขังผิดกับยามที่อยู่กับคู่หมั้นสาวลิบลับ
 การเดินทางเริ่มต้นขึ้นแล้ว โดยใช้วิธีแกะรอยในการตามหากลุ่มของชิงหยวน เพราะไร้ซึ่งแผนที่นำทางจึงทำให้การเดินทางค่อนข้างล่าช้า เหมือนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดที่ไม่รู้ว่าจะดับลงเมื่อใด
 "ป่านี่แปลกจัง ทำไมต้นไม้พวกนี้ถึงดูคุ้นๆ ชอบกล" ชิงหลินพึมพำกับตัวเองหลังจากเดินเข้ามาได้ราวสองชั่วยามแล้ว
 นางสังเกตว่าหุบเขากินคนแห่งนี้มีลักษณะทางภูมิศาสตร์คล้ายกับป่าอาถรรพ์ เพียงแต่ต้นไม้ที่นี่ดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
 "มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" คนที่เดินอยู่ข้างๆ ถามเมื่อเห็นนางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เหลียวซ้ายแลขวาจนขาดความระมัดระวัง
 "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" ยิ้มตอบทั้งที่เริ่มตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็นจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่
 ตรงข้ามกับบุรุษที่เหลืออย่างสิ้นเชิง ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดสับสน ซ้ำยังเพิ่มความระมัดระวังขึ้นอีกเท่าตัว เช่นเดียวกับโจวหยางหมิ่นที่มักมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ยามนี้เปลี่ยนเป็นเครียดขรึมและจริงจัง
 "ช่างเป็นหุบเขาที่ประหลาด ไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อน" โจวหยางหมิ่นว่า
 มู่หลิ่งเหวินเห็นด้วยกับถ้อยคำของอีกฝ่าย ป่านี้แปลกประหลาดเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้จริงๆ นับแต่เหยียบย่างเข้ามาก็ต้องประหลาดใจกับทุกสิ่งที่พบเจอ ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้าล้วนแต่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในแคว้นฉีหรือแคว้นใด ช่างเป็นป่าที่ประหลาดและน่าหวาดเกรงยิ่งนัก
 "ทุกคน ระวังตัวด้วย" แม่ทัพหนุ่มใช้ปราณเสียงเตือนทุกคน
 หน่วยองครักษ์พยักหน้าตอบแทนคำพูด
 "ท่านแม่ทัพ ดูนั่นสิขอรับ" จิ๋นซื่อชี้ให้ดูต้นไม้ที่อยู่เบื้องหน้า
 "นี่มันต้นอันใดกัน" โจวหยางหมิ่นกล่าว ขณะที่เงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ที่สูงราวเรือนสามชั้นด้วยความสนใจ เช่นเดียวกับบุรุษที่เหลือที่เดินเข้ามาดูใกล้ๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ บางคนนั่งลงดูเจ้าผลสีแดงมีขนที่หล่นอยู่บนพื้น แต่ไม่กล้าแตะต้อง สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
 "เจ้าเคยเห็นมาก่อนหรือไม่"
 "ไม่เคย แล้วเจ้าเล่า"
 "ข้าก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเช่นเดียวกับเจ้านี่แหละ"
 "กินได้หรือไม่"
 "มีพิษหรือไม่"
 "เจ้าก็ลองดูสิ"
 เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าบุรุษทำให้ชิงหลินที่แน่ใจเต็มร้อยหลังจากที่สังเกตอย่างถี่ถ้วน นางอมยิ้มขบขันกับท่าทางขึงขังจริงจังของเหล่าบุรุษ ไม่เว้นแม้กระทั่งคู่หมั้นของนางและคุณชายโจวที่ยืนกอดอกทำหน้าเครียดขึง มองต้นไม้เจ้าปัญหาตรงหน้าเขม็ง
 "หลินเอ๋อร์! นั่นเจ้าทำอันใด วางมันลงเดี๋ยวนี้! หากมันมีพิษจะทำเช่นไร" มู่หลิ่งเหวินห้ามนางเสียงเข้ม พร้อมกับพุ่งเข้ามาประชิดตัวแล้วปัดผลเจ้าปัญหาอย่างรวดเร็วจนมันหล่นลงบนพื้น ก่อนจะพลิกฝ่ามือนางเพื่อตรวจดูอย่างละเอียดว่าถูกพิษหรือไม่ ท่ามกลางความตกใจของเหล่าบุรุษที่กรูกันเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง
 "มีอันใดน่าขันหรือ" เขาถามนางเสียงเข้มดุ ทุกคนต่างตกอยู่ในความหวาดวิตก แต่นางกลับหัวเราะราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน มันสมควรแล้วหรือ
 "เอ่อ...ขออภัยเจ้าค่ะ" คนถูกดุรีบขอโทษแล้วก้มหยิบเจ้าผลสีแดงมีขนขึ้นมาไว้กลางฝ่ามือ แล้วเอ่ยขึ้น "นี่เรียกว่า 'หงเหมาตาน18' เจ้าค่ะ"
 "หงเหมาตาน? เจ้าเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่" จิ๋นซื่อถาม จิ๋นซานส่ายหน้า
 "หงเหมาตาน? ผลไม้หรือ" มู่หลิ่งเหวินถามคู่หมั้น
 "ใช่เจ้าค่ะ กินได้ อร่อยด้วย" ชิงหลินตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะบิเปลือกออกจนเห็นเนื้อสีขาวใสครึ่งหนึ่ง แล้วยื่นไปตรงหน้าเขาเพื่อชวนเชิญให้ลิ้มลอง
 มู่หลิ่งเหวินไม่ได้ยื่นมือออกไปรับแต่อย่างใด ทำเพียงหรี่ตามองหงเหมาตานที่นางกล่าวอ้างด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองนางนิ่ง
 "ไม่เชื่อข้าหรือ" หญิงสาวเอียงคอถามเสียงอ่อยพลางตีหน้าเศร้า
 มู่หลิ่งเหวินเห็นดังนั้นจึงรีบหยิบผลหงเหมาตานเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เนื่องจากได้ลิ้มลองเป็นครั้งแรกจึงไม่รู้ว่ามันมีเมล็ดอยู่ข้างใน เขาเผลอกัดเมล็ดดังกร้วมแล้วก็ต้องนิ่วหน้า เมื่อความหวานอร่อยเปลี่ยนเป็นฝาดเฝื่อนจนอยากจะคายทิ้ง แต่เพราะมีสายตาหลายสิบคู่จ้องมองอยู่เขาจึงต้องกลืนลงไปจนหมด
 "อุ๊ย! ข้าลืมบอกท่านไป ควรเอาเมล็ดออกก่อนแล้วค่อยกินเจ้าค่ะ" ชิงหลินแสร้งทำท่าตกใจพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปาก
 "ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" มุมปากคนฟังกระตุกพลางแค่นเสียงลอดไรฟัน ไม่คิดว่านางจะขวัญกล้ากลั่นแกล้งเขาต่อหน้าคนของเขาเช่นนี้ได้ น่าตายนัก!
 "คุณหนู กินได้จริงๆ หรือขอรับ" หน่วยองครักษ์นายหนึ่งเอ่ยถาม
 "อืม กินได้ ไม่ต้องกังวลไปหรอก" ชิงหลินหันไปบอกยิ้มๆ แล้วสาธิตวิธีการกินที่ถูกต้องให้จนหลายคนกรูกันเข้ามาชิม เมื่อได้ลิ้มลองแล้วก็พยักหน้าพอใจในรสชาติ จนเผลอเก็บใส่ย่ามไปเยอะเลยทีเดียว
 "อา...หวาน..อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว" โจวหยางหมิ่นชมหลังจากกินไปหลายลูก
 "องค์ชาย เหตุใดนางจึงรอบรู้เช่นนี้" หนึ่งในสี่องครักษ์เอ่ยถามผู้เป็นนาย
 "นั่นสิ ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน" โจวหยางหมิ่นตอบขณะที่มองนางอย่างพิจารณา
 'สตรีประหลาด ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าที่ข้าเห็นเมื่อคืนคือสิ่งใด แล้วเหตุใดเจ้าจึงมีสิ่งนั้น หรือเจ้าจะเป็นผู้วิเศษมีคาถาอาคม?' โจวหยางหมิ่นครุ่นคิดไม่ตก
 "หลินหลิน อันตราย...กำลังมา อันตราย" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เดินสำรวจบริเวณรอบๆ เงยหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนาง
 ชิงหลินย่อตัวลงอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยขึ้นมาแนบอก พร้อมกับถามมันทางจิต "อันตราย? สัตว์ร้ายหรือ"
 ทันใดนั้นก็ปรากฏหมอกควันขาวไร้ที่มาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วผืนป่าหุบเขากินคนอย่างรวดเร็ว เป็นเหตุให้ทัศนวิสัยในการมองเห็นแทบจะเป็นศูนย์
 "หน่วยองครักษ์ทุกคนอย่าแตกตื่น เตรียมพร้อมรับมือ!" มู่หลิ่งเหวินใช้ปราณสั่งการ มือหนึ่งจับมือเรียวเล็กของคู่หมั้นไว้แน่น ส่วนอีกมือก็กระชับดาบยาวที่เอวเตรียมพร้อม ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองฝ่าหมอกควันไปยังทิศทางข้างหน้า ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนเรียบเฉยไร้ความหวาดวิตกอย่างน่าชื่นชม
 เสียงขานรับอย่างพร้อมเพรียงดังก้องไปทั่วป่า คล้ายต้องการข่มขวัญศัตรูไปด้วย พวกเขาเคลื่อนตัวล้อมเข้ามาเป็นวงกลมอย่างคล่องแคล่วรวดเร็วและเงียบกริบ บ่งบอกให้รู้ถึงความสามารถอันยอดเยี่ยมโดยยึดแม่ทัพหนุ่มเป็นศูนย์กลาง ดังนั้นยามนี้หากมองดีๆ แล้วจะเห็นว่าผู้ที่อยู่ใจกลางวงคือแม่ทัพหนุ่ม ชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อย โจวหยางหมิ่นพร้อมสี่องครักษ์ และจิ๋นซานกับจิ๋นซื่อ
 "ที่ว่าอันตรายหมายถึงหมอกนี่หรือ" ชิงหลินถามเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "ไม่ใช่...ไม่ใช่ ผ่านหมอก...มีปีศาจ...รออยู่ ดูดวิญญาณ ปีศาจ...ดูดวิญญาณ" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวกลมๆ เล็กๆ ก่อนจะชี้แจงให้นางฟัง
 "หา! เจ้าว่าอันใดนะ?!" นางเผลอร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ
 "มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเหวินถามคู่หมั้นที่ถูกกุมมืออยู่ข้างๆ
 "มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" นางรีบปฏิเสธเพราะยังไม่อยากให้เขากังวลใจ
 "ปีศาจดูดวิญญาณ? มันเป็นปีศาจแบบไหนกัน" หญิงสาวก้มหน้าถามเจ้าพยัคฆ์น้อยทางจิต
 "ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง ดูดวิญญาณ...ชายหนุ่ม...เพิ่มพลัง วันละคน..." เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกนาง
 'ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางไม่ได้มีแต่ในตำนานหรอกหรือ' ชิงหลินครุ่นคิดไม่หยุด เริ่มใจคอไม่ดี มือเย็นจนมู่หลิ่งเหวินรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง จึงกระชับมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มให้แน่นขึ้นหวังให้นางอุ่นใจ
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกอันใดเจ้าหรือ" เขาถามคู่หมั้นเบาๆ ไม่ต้องการให้ผู้ใดได้ยินบทสนทนานี้ เท้ายังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
 "เอ่อ...คือ..." ยังไม่ทันที่นางจะได้กล่าวเตือนถึงอันตรายที่รออยู่ จู่ๆ หมอกควันขาวก็สลายหายไปในชั่วพริบตาและกลับสู่สภาพเดิมเหมือนก่อนหน้า
 "ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วขอรับ" หนึ่งในหน่วยองครักษ์ที่รับหน้าที่แกะรอยเท้าในครั้งนี้วิ่งเหยาะๆ เข้ามาพร้อมด้วยใบหน้าซีดเผือด
 "มีเรื่องอันใด" แม่ทัพมู่ถามเสียงเข้ม มือหนึ่งยังคงจับมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มไว้มั่น ไม่ใส่ใจอาการขัดขืนของนางและสายตาหลายสิบคู่ที่มองมา รวมถึงโจวหยางหมิ่นที่มองด้วยสายตาริษยาเล็กน้อย
 "รอยเท้ารวมถึงร่องรอยต่างๆ หายไปจนสิ้นเลยขอรับ!" คำรายงานนั้นสร้างความหวาดวิตกแก่ทุกคนยิ่งนัก แต่ถึงกระนั้นกลับไม่ได้แสดงออกให้เห็นบนใบหน้า มีเพียงดวงตาที่สั่นไหวเท่านั้น
 "แปลก เหตุใดรอยเท้าจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีผู้ใดผ่านเข้ามา" มู่หลิ่งเหวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลังจากได้สำรวจตรวจดูเพื่อหารอยเท้าบนพื้น รวมถึงร่องรอยโดยรอบ
 "หรือจะเกี่ยวกับหมอกควันเมื่อครู่?" โจวหยางหมิ่นสันนิษฐาน
 "หรืออาจจะเป็นการกระทำของใครบางคน?" มู่หลิ่งเหวินกล่าวพลางมองใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างขอความเห็น ด้วยคิดว่านางอาจจะรู้อะไรสักอย่างอยู่เป็นแน่
 "เอ่อ...อาจจะเป็นปีศาจที่อยู่ในหุบเขานี้ก็ได้นะเจ้าคะ"
 คำตอบทีเล่นทีจริงของนางเป็นเหตุให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา ซ้ำยังเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นด้วย เมื่อรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณหนูชิงหลินผู้นี้มาบ้างจากหน่วยองครักษ์ด้วยกันเอง ไม่ใช่ข่าวโคมลอยจากที่ใด พอเข้ามาในหุบเขาก็เป็นนางผู้เดียวที่รู้จักต้นไม้ใบหญ้าแทบทุกชนิด ทำให้พวกตนคลายใจลงได้หนึ่งส่วน ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอกินผลไม้มีพิษเข้าไป และในครั้งนี้นางกล่าวว่าอาจจะเป็นฝีมือของปีศาจ นั่นย่อมเป็นดังที่นางกล่าวอย่างแน่นอนไม่ต้องสงสัย
 "อา...ปีศาจหรือ อาจจะเป็นอย่างที่เจ้าว่า" โจวหยางหมิ่นออกจะประหลาดใจ และนึกขบขันกับคำตอบของนาง แต่พอเห็นบรรยากาศโดยรอบตึงเครียด หน่วยองครักษ์ทุกนายอยู่ในท่าเตรียมพร้อมสู้ ยิ่งได้เห็นสีหน้าเครียดขรึมไร้การล้อเล่นของแม่ทัพหนุ่ม โจวหยางหมิ่นพลันรับรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว กลุ่มคนเหล่านี้เชื่อทุกคำพูดของนาง
 "ปีศาจที่เจ้าพูดเป็นปีศาจแบบใดกัน" มู่หลิ่งเหวินกระซิบถามคู่หมั้นที่จับจูงกันออกมาจนห่างจากจุดที่โจวหยางหมิ่นยืนอยู่ราวยี่สิบก้าว ด้วยเกรงว่าจะทำให้ตื่นตูมเมื่อได้รู้ความจริง
 "เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกว่าเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเจ้าค่ะ" ชิงหลินกระซิบตอบ
 "ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง? ปีศาจในตำนานที่เล่าขานกันว่าดูดพลังวิญญาณของมนุษย์เพื่อเพิ่มอิทธิฤทธิ์ของตน?" เมื่อเห็นคู่หมั้นพยักหน้าตอบ คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่น ความเครียดเริ่มเกาะกุมจิตใจ
 "เช่นนั้น...เรื่องที่พลังวิญญาณหายไปวันละคน เพราะถูกปีศาจจิ้งจอกเก้าหางดูดพลังวิญญาณไป?" แม่ทัพหนุ่มสรุปอย่างมีเหตุผล
 "คิดว่าเป็นอย่างนั้นเจ้าค่ะ" ร่างเล็กตอบหลังจากที่ถามเจ้าพยัคฆ์น้อยแล้ว
 "แล้ววิธีปราบปีศาจเล่า...มีหรือไม่" เขาถามเสียงเครียด หากมีวิธี นั่นย่อมหมายความว่าอาจมีหนทางรอด แต่ถ้าไม่...ก็คงต้องสู้จนสุดกำลังเท่านั้น
 "เอ่อ...เรื่องนั้น..." ชิงหลินยังไม่ทันได้ตอบคำถามของคู่หมั้น
 "ฮิๆๆ ฮ่าๆๆ เจ้ามนุษย์โง่เขลา รนหาที่ตายแท้ๆ" เสียงเล็กแหลมเยือกเย็นชวนขนลุกดังไปทั่วบริเวณ พร้อมกับหมอกควันขาวปกคลุมไปทั่วอีกระลอก แต่คราวนี้ไม่ใช่หมอกควันธรรมดา ทันทีที่สูดดมเข้าไปต่างสลบไสลไปตามๆ กันราวใบไม้ร่วง มีเพียงมู่หลิ่งเหวินและโจวหยางหมิ่นที่รับรู้ได้ถึงหมอกควันมรณะ จึงรีบใช้ผ้าปิดจมูกไว้ได้ทัน แต่หมอกควันนี้มีส่วนผสมของยานอนหลับรุนแรง เพียงไม่นานทั้งสองก็ล้มลงหมดสติไปเฉกเช่นทุกคน
 สุดท้ายจึงเหลือเพียงชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ไม่ได้เป็นอะไร เพราะหมอกควันพิษนี้มีผลต่อมนุษย์ผู้ชายเท่านั้น หลังจากหมอกควันพิษสลายไป บุรุษทั้งเจ็ดสิบหกคนก็อันตรธานหายไปด้วยเช่นกัน สร้างความตกใจให้ชิงหลินอย่างยิ่งยวด
 "แย่แล้ว ฟานฟาน พวกเขาหายไปไหน ปีศาจเอาตัวไปหรือ" ชิงหลินหมุนตัวไปรอบๆ ด้วยหวังว่าจะเจอใครสักคน แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อไม่เห็นใครเลย
 "ยังอยู่...ยังอยู่ โดนขัง...ในถ้ำ อยู่กับ...ท่านพ่อ ทุกคน...อยู่ด้วยกัน" เจ้าพยัคฆ์น้อยพยายามพูดปลอบหลินหลินที่กำลังตระหนกตกใจ ใบหน้าซีดเผือดพร้อมกับหมุนตัวไปมาจนมันเวียนหัว
 "โดนขังอยู่ในถ้ำ? รวมกับกลุ่มของท่านพ่อหรือ"
 "ใช่ใช่" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวกลมๆ เล็กๆ ถี่ๆ
 "แล้วถ้ำนั้นอยู่ที่ไหน รีบบอกมาเร็วเข้า เราต้องไปช่วยทุกคนเดี๋ยวนี้" นางเร่งเร้าเจ้าพยัคฆ์น้อย
 เจ้าพยัคฆ์น้อยใช้เท้าหน้าข้างหนึ่งชี้ทิศทางพร้อมกับบอกนางไปด้วย "กลางหุบเขา ใกล้กับ...เต่ามังกร ปีศาจจิ้งจอก...อยากกิน...เต่ามังกร แต่มีเกราะ...แข็งแกร่ง...ปกป้องอยู่"
 "เรื่องอื่นช่างมันเถอะ ว่าแต่เราจะไปถ้ำนั้นได้อย่างไร"
 "หลับตา...หลับตา ฟานฟาน...จะพา...ไปเอง" เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกหลินหลินด้วยน้ำเสียงและท่าทางโอ้อวดจนชิงหลินมันเขี้ยว ใช้มือขยี้หัวมันไปสองสามที
 "ชีวิตของทุกคนอยู่ในกำมือเจ้าแล้วนะ" นางจุมพิตที่หัวเล็กเป็นรางวัล แล้วหลับตาลงตามที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก แม้ในใจจะหวาดหวั่นและหวาดกลัวมากเพียงใด แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น นางก็ขอสู้ตาย!
 "ถึงแล้ว ลืมตาได้ ถึงแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกหลินหลินเบาๆ
 ดวงตาคู่งามค่อยๆ ลืมขึ้นตามที่มันบอก 'อะไร? ทำไมถึงเร็วอย่างนี้ แค่แวบเดียวเอง' อุทานอยู่ในใจ แต่ทันทีที่เห็นภาพเบื้องหน้าเต็มตา หญิงสาวก็ถึงกับอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อ ทั้งตื่นเต้น ดีใจ และหวาดวิตก ตีกันมั่วไปหมด
 "ท่านพ่อ!" ชิงหลินวิ่งเข้าไปหาชิงหยวนที่นั่งอยู่มุมหนึ่งภายในถ้ำด้วยความตื่นเต้นดีใจที่เห็นบิดาปลอดภัย
 ชิงหยวนนั่งหมดอาลัยตายอยากเพราะคิดว่าอย่างไรเสียก็คงต้องตายเป็นผีอยู่ที่หุบเขานี้เป็นแน่ ถามบุตรีด้วยความประหลาดใจ "หลินเอ๋อร์! เจ้าเข้ามาได้อย่างไร"
 "คุณหนู ท่านไม่ควรมาที่นี่..." เฟิ่งอิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ชิงหยวนเพื่อคุ้มครองอันตรายเอ่ยยังไม่ทันจบความ หน่วยพยัคฆ์ดำคนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามาหาพลางส่งเสียงเรียกนางไม่หยุดหย่อน ราวกับได้พบทางสว่าง ใบหน้าอิดโรยเพราะความหวาดกลัวไม่รู้ว่าจะถูกนำตัวออกไปเมื่อใดพลันแปรเปลี่ยนเป็นมีความหวัง ความหวาดกลัวที่เกาะกินใจมาหลายวันคลายลงไปเกือบครึ่ง
 "อา...คุณหนู / คุณหนู / คุณหนู"
 "อืม ข้าเอง ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง" ถามแบบไม่เจาะจงคนตอบ พลางกวาดตามองบุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเป็นห่วง
 "ขอบคุณคุณหนูที่ห่วงใย พวกเรา...สบายดีขอรับ" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุดก้มหน้าตอบด้วยเสียงแผ่วเบา ปลายเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้นและตื้นตันใจ ด้วยไม่คิดว่าคุณหนูจะยอมเสี่ยงชีวิตอันมีค่ามาเพียงเพื่อช่วยชีวิตอันต่ำต้อยไร้ค่าของพวกตนเช่นนี้ หากเป็นเจ้านายคนอื่นจะยอมทำเพื่อลูกน้องบ่าวไพร่เช่นนี้หรือไม่
 "ท่านพ่อ เห็นกลุ่มของท่านแม่ทัพบ้างหรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินหันมาถามบิดา รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่าชิงหยวนกลับส่ายศีรษะ
 "หลินหลิน ทางนี้...อยู่ทางนี้" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระทันทีที่เข้ามาในถ้ำร้องเรียกนาง
 ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วเดินตามเจ้าพยัคฆ์น้อยไปด้านในของถ้ำซึ่งอยู่ลึกเข้าไปราวครึ่งลี้ พร้อมกับกวาดตามองไปรอบถ้ำอย่างพิจารณา ถ้ำนี้ถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงชวนขนลุกพิลึก ซ้ำยังมีกลิ่นเหม็นคาวคล้ายกลิ่นเลือดอีก
 "แสงสีแดงเป็นพลังที่ปิดกั้นพลังยุทธ์ของพวกเราไว้ขอรับ" เฟิ่งอิงที่เดินตามชิงหยวนชี้แจงให้ชิงหลินฟัง เพราะเหตุนั้นทำให้หน่วยพยัคฆ์ดำออกไปจากที่นี่ไม่ได้
 "อย่างนั้นหรือ แล้วเรื่องอาหารการกินเล่า?" หญิงสาวถามโดยไม่ได้หันไปมองอีกฝ่าย
 "จะมีสุนัขจิ้งจอกยักษ์นำเนื้อมาให้ทุกวันขอรับ"
 "หลินเอ๋อร์ แล้วเจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ชิงหยวนถามบุตรี
 "เจ้าพยัคฆ์น้อยพามาเจ้าค่ะ" บุตรสาวหันมาตอบบิดายิ้มๆ
 "เจ้าพยัคฆ์น้อยมีพลังวิเศษด้วยหรือ หมายความว่าที่ผ่านมาเจ้าปิดบังพ่อมาตลอด?" ชิงหยวนแสร้งทำเสียงน้อยใจ
 "โธ่ ท่านพ่อ ลูกไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังท่าน เรื่องนี้ลูกก็เพิ่งรู้เหมือนกันเจ้าค่ะ" คนถูกงอนโอดครวญ สองมือจับแขนบิดาแล้วซบหน้าลงที่แขนแข็งแรงอย่างออดอ้อน ท่ามกลางรอยยิ้มของหน่วยพยัคฆ์ดำที่เหลือรวมถึงเฟิ่งอิง
 "หลินหลิน อยู่นั่น ทุกคน...อยู่นั่น" เจ้าพยัคฆ์น้อยหมุนตัวกลับมาร้องบอกนาง
 ชิงหลินไล่สายตามองไปข้างหน้าตามที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก จึงพบเข้ากับร่างบุรุษหลายสิบคนนอนสลบไสลอยู่บนพื้นภายในถ้ำ ที่เชื่อมต่อกับถ้ำที่กลุ่มของบิดาถูกขังอยู่ นางสาวเท้าเข้าไปกวาดตามองหาคู่หมั้นของตัวเอง เมื่อพบแล้วก็รีบเดินเข้าไปหาประคองศีรษะของเขาไว้บนต้นขา พร้อมทั้งตบแก้มสากเบาๆ เพื่อปลุกให้เขาตื่น
 "เข้าไปช่วยทุกคนเร็วเข้า!" ชิงหยวนชี้นิ้วสั่งการหน่วยพยัคฆ์ดำ เพียงไม่นานหน่วยองครักษ์ทุกคน รวมถึงโจวหยางหมิ่นและสี่องครักษ์ก็ตื่นขึ้นมาจากหมอกควันพิษโดยไม่ได้รับอันตรายใดๆ
 "อา...หลินเอ๋อร์?..." มู่หลิ่งเหลินลืมตาขึ้นช้าๆ ก็พบกับใบหน้าจิ้มลิ้มของคู่หมั้นที่ก้มมองตนอยู่ เขายกมือคลึงขมับด้วยความมึนงงครู่หนึ่ง ครั้นพอรู้สึกตัวว่าตนกำลังหนุนนอนตักนางอยู่ก็รู้สึกขัดเขินยิ่งนัก จนต้องรีบลุกขึ้นมานั่งตีหน้าขรึม แล้วมองไปรอบๆ อย่างสำรวจตรวจตรา
 ชิงหลินเองพอรู้ตัวว่าทำเรื่องน่าอายลงไปเสียแล้ว ก็ได้แต่ก้มหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู หลบสายตาล้อเลียนของบิดาและคนอื่นๆ
 "องค์ชายห้า ไม่คิดว่าพระองค์จะเสด็จมาด้วย ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนที่คิดจะเข้ามาทักทายแม่ทัพหนุ่มชะงัก เมื่อเห็นร่างคุ้นตาของใครบางคน
 "เอ๊ะ เอ๋? ท่านคือ...องค์ชายห้า?" ชิงหลินและหน่วยองครักษ์ที่ร่วมเดินทางมาด้วยรีบคุกเข่าให้โจวหยางหมิ่นทันที
 "อา...ลุกขึ้นได้" โจวหยางหมิ่นอนุญาตแล้วหันมากล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม "ตอนนี้เราควรหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อนใช่หรือไม่"
 "เรื่องนี้เห็นทีจะยาก ด้วยถ้ำนี้ถูกพลังอันแข็งแกร่งปิดผนึกไว้ เรียกว่าพลังสะท้อนกลับพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนเป็นผู้กราบทูล
 "พลังสะท้อนกลับ?" โจวหยางหมิ่นทวนคำ
 "ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ยิ่งเราใส่พลังเพื่อทำลายมันมากเท่าใด พลังก็จะสะท้อนกลับมาเป็นเท่าตัวพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนอธิบายพร้อมกับหันไปยังทิศทางที่เดินจากมา ซึ่งมีหน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งพยายามใช้กำลังภายในทำลายพลัง ที่ปิดกั้นปากถ้ำจนได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนรักษาตัวอยู่ ชิงหยวนจึงสั่งห้ามหน่วยพยัคฆ์ดำทุกคนไม่ให้กระทำการผลีผลาม และช่วยกันหาหนทางอื่นแทนซึ่งยังไร้หนทาง จนกระทั่งบุตรีแสนรักของตนปรากฏกายขึ้น ทำให้ชิงหยวนมีความหวังขึ้นมาอย่างประหลาด หน่วยพยัคฆ์ดำเองก็คงคิดเห็นเช่นเดียวกัน
 "อา...เป็นเช่นนี้เอง" โจวหยางหมิ่นพยักหน้าเข้าใจ
 "แล้วเรื่องที่หายไปวันละคนจะเกิดขึ้นยามใดขอรับ" คำถามของแม่ทัพหนุ่มสร้างความประหลาดใจให้แก่โจวหยางหมิ่นและหน่วยองครักษ์ที่มาใหม่จนต้องหันมามองเป็นตาเดียว
 "หายไปวันละคน?"
 "หมายความว่าอย่างไร"
 "ถูกจับไปฆ่าหรือ"
 "จะว่าไปจำนวนคนตอนนี้...ลดน้อยลงเสียด้วย"
 เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของหน่วยองครักษ์ดังจ้อกแจ้กจนมู่หลิ่งเหวินต้องยกมือขึ้นห้าม และเสียงเหล่านั้นก็เงียบลงทันที
 "หลานชายรู้?" ชิงหยวนถาม
 "ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินตอบแล้วหันไปมองคู่หมั้น ที่ยืนก้มหน้าอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยอยู่ข้างบิดาของนางไม่ยอมสบตา ก็นึกรู้ว่านางคงไม่อยากให้บอกเรื่องคำทำนายของเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "ทุกวันยามซวีจะมีสุนัขจิ้งจอกยักษ์สองตัวมานำคนไปหนึ่งคน แล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย" ชิงหยวนกล่าวเสียงเครียดก่อนจะถอนใจยาวหนักออกมาหนหนึ่ง ใบหน้าคร้ามแดดมีร่องรอยของความเศร้าเสียใจที่ไม่อาจช่วยคนของตนได้ จนชิงหลินต้องบีบมือเพื่อให้กำลังใจบิดา
 "หลินหลิน ต้องหนี...ต้องหนี โอกาสเดียว...โอกาสเดียว" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ร้องบอกนาง
 "หนีหรือ แล้วจะหนีได้อย่างไร กำลังภายในก็ใช้ไม่ได้"
 "ดาบพยัคฆ์...เจ้าร่างยักษ์ เลือดของ...หลินหลิน...ทาที่ดาบ ทำลายได้...ทำลายได้" ถ้อยคำที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกทำเอาคนฟังหน้าซีด ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เลือดนางไปเกี่ยวอะไรด้วยเล่า! อยากจะบ้าตาย!
18 หงเหมาตาน คือเงาะ


-32-
 ชิงหลินแกะมือหนาอุ่นออกวางข้างลำตัวของเขา ดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมออยู่ครู่หนึ่ง จึงเดินออกมาที่ประตูห้องซึ่งยามนี้เหลือสาวใช้ชุดเดิมเพียงสองคนตามคำขอของนาง
 "นี่ยามใดแล้ว" นางถามอย่างไม่เจาะจง
 "ยามอิ่วแล้วเจ้าค่ะคุณหนู" หนึ่งในสองสาวใช้ตอบ
 "อืม เจ้าช่วยไปถามพ่อบ้านว่ามีดอกบัวหิมะหรือไม่"
 "ดอกบัวหิมะ?" สองสาวใช้มองหน้ากัน คุณหนูจะนำดอกบัวหิมะมาทำอันใด ดอกบัวหิมะเป็นสมุนไพรชั้นเลิศที่ช่วยปรับสมดุลร่างกาย แก้ไข้แก้พิษได้ดี ซ้ำยังเป็นยาบำรุงที่เหมาะแก่สตรีที่ปวดระดูอีกด้วย ที่สำคัญ หาได้ยากยิ่งมีราคาสูงมาก และเป็นที่ต้องการของตลาด อาจจะเป็นเพราะสามปีจึงจะเก็บดอกได้
 "ใช่ ไปถามเร็วเข้า หากมีก็นำมาให้ข้าที" ชิงหลินเร่งเร้า
 "เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้" หนึ่งในสองรีบทำตามคำสั่งทันที
 โครกกกครากกก!
 เสียงท้องร้องค่อนดังของชิงหลินทำให้สาวใช้ที่ยืนรั้งอยู่ก้มหน้าอมยิ้มน้อยๆ
 "อะแฮ่ม เจ้าช่วยไปบอกพ่อครัวให้ทำอาหารให้ข้าสักสองอย่างเถิด" คนถูกขำกระแอมแก้เขินก่อนจะสั่งสาวใช้เบาๆ
 "ได้เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้ตอบทั้งที่ยังคงก้มหน้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา ด้วยเกรงว่าคุณหนูจะอาย
 "ท้องบ้าเอ๊ย ร้องไม่ดูตาม้าตาเรือซะบ้างเลย" ชิงหลินบ่นพึมพำพลางตีหน้าท้องดังแปะๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปข้างใน
 "หลินหลิน แผลที่ฝ่ามือหายแล้วหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามด้วยความเป็นห่วง
 "อา...จริงสิ ข้ามัวแต่ยุ่งๆ เลยลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย" นางตอบพลางยกมือซ้ายมาวางบนโต๊ะกลมในห้อง แกะผ้าพันแผลเฉพาะกิจออก แต่คิ้วเรียวก็ต้องเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ เมื่อกลางฝ่ามือที่ควรจะมีรอยแผลจากคมดาบกลับไม่มีให้เห็น จะมีก็เพียงเลือดแห้งเกรอะกรังเป็นแนวยาวราวสามเซนติเมตรเท่านั้น
 หญิงสาวลองพลิกข้อมือไปมาเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ ไม่เพียงเท่านั้นยังใช้ผ้าชุบน้ำถูแรงๆ บริเวณรอยเลือดจนสะอาด เผยผิวขาวนวลเนียนที่มีรอยแดงจากการขัดถูเท่านั้น รอยแผลหายไปแล้ว? หายได้อย่างไร ยาก็ยังไม่ได้ใส่ หรือว่า…
 ชิงหลินก้มมองสองจิ้งจอกน้อยที่นั่งอยู่ข้างหลังฟานฟานน้อย "ทำไมแผลข้าถึงหายเร็วนัก" ถามพร้อมกับหันฝ่ามือออกไปทางเจ้าสามสหายตัวน้อย
 "เลือดราชามังกรรวมกับเลือดปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ทำให้หลินหลินแข็งแกร่ง บาดแผลหายเองได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยอาสาบอกนาง
 "วิเศษไปเลย" ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความตื่นเต้น การสนทนาหยุดลงเมื่อสาวใช้นำอาหารเข้ามา
 "คุณหนู อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้เดินเข้ามาด้านในห้องพร้อมด้วยถาดอาหาร เมื่อเห็นคุณหนูพยักหน้าอนุญาตจึงวางอาหารลงบนโต๊ะ แล้วถือถาดเปล่าถอยฉากออกมาสี่ห้าก้าว
 "อา...กลิ่นหอม น่ากินจัง พวกเจ้าจะกินด้วยไหม" ชิงหลินสูดกลิ่นอาหารแล้วหันมาทางเจ้าสามสหาย
 "ฟานฟานอิ่มแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวกลมๆ เล็กๆ ร้องบอกนาง นางจึงเบนสายตาไปหาเป่าเปากับหมั่นโถวสองจิ้งจอกน้อย
 "อิ่มแล้วขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องตอบนายใหม่
 "ข้าก็อิ่มแล้วเจ้าค่ะ" หมั่นโถวน้อยร้องตอบบ้าง
 "งั้นข้าไม่เกรงใจละนะ" ชิงหลินยิ้มขณะที่มองอาหารตรงหน้าตาเป็นประกาย จับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็วด้วยความหิว จะไม่ให้หิวได้อย่างไร เมื่อเช้านางกินหมั่นโถวกับหมูเค็มไปนิดเดียวเอง เพราะถูกคู่หมั้นกับองค์ชายห้านั่งจ้องอยู่ ใครจะไปกินลง
 "หลินหลินค่อยๆ กิน กินเร็วไม่ดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องเตือน ยังไม่ทันจบความดีก็เห็นนางทำหน้าบิดเบี้ยว ทุบอกตนเองเสียงดังตุบๆ เพราะรีบร้อนกินเร็วเกินไปจนอาหารติดคอ เดือดร้อนสาวใช้ต้องรีบรินน้ำชาให้คุณหนูด้วยความตระหนกปนขบขันเล็กน้อย
 ชิงหลินหน้าแดงอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี โดยเฉพาะเจ้าสามสหายที่เอียงคอน่ารักมองตาแป๋วไร้เดียงสา ราวกับไม่เคยเห็นอาการมูมมามจนข้าวติดคอเช่นนี้มาก่อน คิดแล้วก็น่าอายนัก 'ไม่น่ารีบกินเลย ดูสิ จ้องกันใหญ่แล้ว อย่างนี้ใครจะกินลงกัน'
 "ข้าอิ่มแล้ว เก็บไปเถอะ" ผู้เป็นคุณหนูสั่งสาวใช้ให้เก็บสำรับทั้งที่ยังไม่อิ่มดี
 "เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้รีบเก็บอาหารใส่ถาดอย่างคล่องแคล่วแล้วออกไปจากห้องทันที เป็นเวลาเดียวกับสาวใช้คนแรกเดินสวนเข้ามาในห้อง
 "เป็นอย่างไรบ้าง มีของที่ข้าต้องการหรือไม่" นางถามพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้สาวใช้
 "มีเจ้าค่ะ แต่ถูกเก็บไว้อย่างดีในห้องของนายท่าน" สาวใช้ก้มหน้าตอบเสียงอ่อย ด้วยนางไม่สามารถนำดอกบัวหิมะมามอบให้คุณหนูได้ จึงกลัวว่าคุณหนูจะโกรธ
 "อย่างนั้นหรือ ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะไปขอท่านพ่อเอง"
 "ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู" นางคุกเข่าขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ
 "หือ? ขอบคุณข้าเรื่องอันใด"
 "มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" คำตอบของสาวใช้ทำเอาชิงหลินเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ
 "ช่างเถิด ข้าฝากดูทางนี้หน่อยนะ ข้าจะไปหาท่านพ่อ"
 "เจ้าค่ะคุณหนู"
 ชิงหลินพยักหน้า ก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าไปห้องพักของบิดา โดยมีแก๊งฟานเป่าโถววิ่งตามหลังไปติดๆ
 ราวหนึ่งเค่อก็กลับมาที่ห้องพักของคู่หมั้นอีกครั้ง พร้อมกับห่อผ้าที่มีดอกบัวหิมะแห้งเจ็ดดอก ซึ่งบิดามอบให้แต่โดยดีไม่ถามความแม้เพียงครึ่งคำ ทำให้นางถอนใจอย่างโล่งอก
 "เจ้าสองคนช่วยนำดอกบัวหิมะไปเคี่ยวให้ที" ชิงหลินส่งดอกบัวหิมะแห้งหนึ่งดอกให้สาวใช้ และบอกขั้นตอนโดยละเอียด จากนั้นก็กลับมานั่งข้างเตียงคนเจ็บ เพื่อซับเหงื่อที่ไหลอยู่ตลอดให้เขาอย่างเบามือ ด้วยเกรงว่าเขาจะตื่นมากวนประสาทอีก
 "หลิน...เอ๋อร์..."
 เสียงละเมอแผ่วเบาของบุรุษรูปงามที่นอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียง ทำเอามือที่สาละวนซับเหงื่อที่ใบหน้าหล่อเหลาชะงัก พร้อมกับเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
 "หลิน...เอ๋อร์..."
 คราวนี้ได้ยินชัดเจน เขาละเมอเรียกชื่อนางจริงๆ
 "ท่านกำลังฝันอะไรอยู่กันนะ ข้าอยากรู้จริงๆ" หญิงสาวก้มลงกระซิบเบาๆ นิ้วเรียวเขี่ยปลายจมูกเขาเล่นอย่างมันเขี้ยว ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อ รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าเขาจะจริงจังถึงขั้นละเมอออกมาอย่างนี้
 "หลินหลินหน้าแดง ไม่สบายหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามพลางกระโดดขึ้นมานั่งบนตักนาง เป่าเปากับหมั่นโถวเห็นเช่นนั้นก็อยากขึ้นไปนั่งบนตักนายใหม่บ้าง แต่เกรงว่านายใหม่จะไม่ชอบ สองจิ้งจอกน้อยจึงได้แต่ส่งสายตาออดอ้อนนางแทน
 ชิงหลินอุ้มสองจิ้งจอกน้อยเข้ามาในอ้อมแขน กอดไว้หลวมๆ จูบหัวสามสหายตัวละทีแล้วเอ่ย "ขอบใจนะ ที่ยอมมาอยู่กับข้า ข้าสัญญาว่าจะดูแลพวกเจ้าอย่างดี"
 พอแก๊งฟานเป่าโถวได้ยินถ้อยคำของนาง พวกมันก็รู้สึกมีความสุขและอบอุ่นใจยิ่งนัก ทั้งยังเชื่อมั่นในคำพูดของนางโดยไร้ข้อกังขา
 การเคี่ยวดอกบัวหิมะต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วยาม ชิงหลินจึงใช้ช่วงเวลานี้ไปชำระร่างกายพร้อมแก๊งฟานเป่าโถว ซึ่งดูเหมือนสองสมาชิกใหม่จะชื่นชอบไม่แพ้เจ้าพยัคฆ์น้อย เพราะเห็นพวกมันใช้เท้าหน้าตะกุยน้ำดำผุดดำว่ายอยู่ในถังขนาดสามคนลงแช่พร้อมกันได้สบายๆ อย่างสนุกสนาน จนนางต้องอุ้มพวกมันออกมาเพราะกลัวว่าจะป่วย
 ส่วนผู้ที่มารับหน้าที่คอยดูแลคนเจ็บคือ จิ๋นซานกับจิ๋นซื่อ สององครักษ์สกุลมู่ เมื่อแต่งกายเรียบร้อยนางก็กลับมาที่ห้องพักของคู่หมั้น ก็เห็นว่านอกจากสององครักษ์แล้ว ยังมีเฟิ่งอิงรั้งอยู่ด้านนอก เมื่อเข้ามาด้านในก็เห็นบิดานั่งจิบชาอยู่
 "ท่านพ่อ" บุตรสาวเรียกบิดาพร้อมกับวางเจ้าสามสหายลงบนพื้น ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของทุกคน รวมทั้งชิงหยวนที่ยิ้มบางๆ กับความน่ารักน่าเอ็นดูของพวกมัน
 "มาแล้วหรือ นั่งลงก่อนเถิด"
 "เจ้าค่ะ" ชิงหลินนั่งลงข้างบิดา
 "เจ้านำดอกบัวหิมะไปทำอันใด" ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามทันที
 "เรื่องนั้น...คือ..."
 เมื่อเห็นท่าทางอึดอัดใจของบุตรีและสายตาหวาดระแวงของนาง ชิงหยวนก็เข้าใจทันที จึงโบกมือไล่บ่าวไพร่ออกไปจนหมด เหลือเพียงเขา นาง และคนเจ็บที่หลับสนิท
 "เรื่องมีอยู่ว่า..." ชิงหลินตัดสินใจเล่าให้บิดาฟังเฉพาะเรื่องวิธีการรักษาคู่หมั้นเท่านั้น แต่ไม่ได้บอกว่าเลือดนางคือส่วนผสมสำคัญในการรักษานี้
 "อืม ทำตามที่เจ้าว่าเถิด พ่อเชื่อใจเจ้า" ชิงหยวนพยักหน้าอนุญาต
 ในเวลาต่อมาสาวใช้ทั้งสองก็กลับมาพร้อมถ้วยยาที่ผ่านการเคี่ยวอย่างดีนานหนึ่งชั่วยาม พอวางลงบนโต๊ะแล้วพวกนางก็ออกไปจากห้องอย่างรู้งาน
 "อา...พ่อจะกลับไปรอที่ห้องก็แล้วกัน" ชิงหยวนไม่อยากทำให้บุตรีลำบากใจ ด้วยจับพิรุธได้ว่านางยังมีเรื่องที่ปกปิดตนอยู่ แม้จะแอบเสียใจเล็กน้อยและหวังว่านางจะบอกเล่าให้ฟังในสักวัน
 "ขอบคุณเจ้าค่ะที่เข้าใจลูก" นางขอบคุณจากใจ ครั้นทุกคนออกไปจนหมดแล้ว นางจึงหยิบเข็มสีเงินจิ้มลงที่นิ้วนางของตัวเอง บีบจนเลือดหยดลงไปในถ้วยยาขนาดสองอึกสามหยด ก่อนจะหมุนถ้วยยาให้ส่วนผสมเข้ากันแล้วเดินถือมานั่งข้างเตียงคนเจ็บ
 "พี่เหวิน" นางเรียกชื่อเขาเบาๆ
 "..."
 "พี่เหวินเจ้าคะ" เรียกดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
 "..."
 "พี่เหวิน นี่...พี่เหวิน ตื่นมาดื่มยาก่อนเจ้าค่ะ" คราวนี้ลากเก้าอี้ไม้มาใกล้เตียง วางถ้วยยาลงแล้วออกแรงเขย่าตัวแต่ก็ไร้ผล เขายังคงหลับตานิ่งจนนางยอมแพ้ไม่คิดปลุกอีก ใช้ช้อนป้อนก็แล้วกัน คิดพลางนำหมอนมารองศีรษะเขาให้สูงขึ้น จากนั้นก็ใช้ช้อนตักยาน้ำสีดำกลิ่นฉุนกึกป้อนให้เขา ทว่าเขาไม่ยอมกลืนยา ซ้ำยังปล่อยให้ไหลเลอะอีก
 "กินยากกินเย็นเสียจริง" บ่นอุบแล้วก็พยายามบีบปากเขาให้อ้าออกอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว นางจึงถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด
 "หลินหลิน ลองป้อนด้วยปากดูสิขอรับ ข้าเคยเห็นท่านแม่ทำให้น้องตอนที่น้องกินยาเองมิได้"
 เสียงแนะนำจริงจังของเป่าเปาน้อยทำให้คนฟังชะงัก ใบหน้าแดงก่ำ ป้อนยาทางปาก! ต้องทำจริงๆ หรือ
 "หลินหลิน เร็วเข้า ยาเย็นไม่ดี ต้องรีบกิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องกระตุ้นนาง
 "เฮ้อ เอาก็เอา" ชิงหลินถอนใจหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอมยาไว้ในปากแล้วประกบกับริมฝีปากหนาอุ่นของเขา เมื่อสัมผัสได้ว่าปากเขาเปิดออกก็ค่อยๆ ป้อนยาลงไปช้าๆ ไม่รีบร้อนจนหมด แล้วรีบผละออกมาอย่างรวดเร็ว
 ทำไปแล้ว! นางทำเรื่องน่าอายลงไปแล้ว ชิงหลินเผลอลูบริมฝีปากตนเองอย่างเหม่อลอย ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีไข้ ก้มมองคนเจ็บที่หลับสนิท แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำด้วยความตกใจ รีบเอามืออังหน้าผากกับแก้มสาก
 "ก็ปกติดีนี่นา แล้วทำไมหน้าแดง แปลกยิ่งนัก" ร่างเล็กพึมพำเบาๆ ดึงผ้าห่มให้เขาเสร็จแล้วจึงถือถ้วยยาเดินออกมา แก๊งฟานเป่าโถวก็วิ่งตามออกมาติดๆ
 ฝ่ายคนเจ็บที่คิดว่าหลับไม่ได้สติกลับหรี่ตามองไปที่หน้าประตู จึงได้เห็นคู่หมั้นสาวยืนสั่งงานสาวใช้อยู่ เขาลอบถอนใจแล้วเบนสายตากลับมามองเพดาน ลูบริมฝีปากก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์กับแผนการอันแยบยลของตน
 'อา...หากนางรู้ว่าโดนหลอกคงโกรธเกลียดข้าเป็นแน่ เช่นนั้นก็ปิดเป็นความลับแล้วกัน'
 ความจริงมู่หลิ่งเหวินรู้สึกตัวก่อนหน้าที่นางจะเอ่ยเรียกได้สักพักหนึ่งแล้ว เพียงแต่อยากรู้ว่านางจะใช้วิธีใดทำให้ตนดื่มยาถ้วยนั้นได้จึงแสร้งนอนหลับตานิ่ง ปล่อยให้นางกระทำได้ตามใจชอบ ที่สำคัญเรื่องที่นางป้อนยาด้วยปากก็เป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้แล้ว แต่ถึงกระนั้น...แม่ทัพหนุ่มก็แทบจะอดกลั้นอารมณ์ปรารถนาไว้ไม่ได้ อยากจะรวบตัวนางแล้วมอบจุมพิตอันเร่าร้อนเสียให้ได้
 ยาที่นางบรรจงป้อนให้แม้จะขมปร่าแต่กลับแฝงความหวานล้ำติดอยู่ในปากยากจะลืมเลือนได้ ความคิดหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวที่เขาชื่นชอบ
 "อืม หน้าหายแดงแล้วนี่ คงไม่เป็นไรแล้ว" หญิงสาววางมือบนหน้าผากเขาอีกครั้งด้วยสีหน้าผ่อนคลายลงมาก แล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนหลับดึงมือนางไปกุมไว้บนอกไม่ยอมปล่อย "ชิ คนบ้า ทำเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปได้" ส่งเสียงขัดใจเบาๆ โดยไม่รู้สักนิดว่าอีกฝ่ายได้ยินถ้อยคำชัดเจนและคาดโทษไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
 "หลินหลิน ฟานฟานง่วงแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องขึ้นเบาๆ
 "นั่นสิ นี่คงเลยยามซวีแล้ว แต่จะทำอย่างไรกับมือปลาหมึกนี่ดีเล่า จับซะแน่น ไม่ยอมปล่อยเลย" ชิงหลินทำสีหน้ายุ่งยากทั้งที่หน้าแดงก่ำ
 "เป่าเปา หมั่นโถว" เจ้าพยัคฆ์น้อยเรียกสองจิ้งจอกน้อย
 "รับทราบ / รับทราบ"
 ชิงหลินเลิกคิ้วเรียวสงสัยว่าสามสหายน้อยจะทำอะไร
 ฝ่ายคนหลับก็เงี่ยหูฟังเสียงร้องคล้ายกำลังสนทนากันของสามมารน้อยจอมขัดขวาง ก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งเมื่อแก้มทั้งสองข้างถูกเลียอย่างต่อเนื่องจนเปียกชื้น ยังมีหนึ่งในเจ้าของน้ำลายกระทำการอุกอาจด้วยการกระโดดขึ้นมานั่งบนอกแกร่งของตนโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วเลียปากเลียจมูกแม่ทัพหนุ่มเสียจนทั่ว
 'ฮึ่ม! เจ้าตัวร้าย...คิดหรือว่าข้าจะยอมแพ้เพียงเพราะเรื่องแค่นี้!'
 "อ๊ะ! ว้าย!"
 การพลิกตัวแล้วดึงแขนนางแรงๆ เป็นเหตุให้เป่าเปาน้อยที่ขึ้นไปนั่งบนอกรีบกระโดดลงไปอยู่บนเตียงด้านในกับหมั่นโถวน้อยอย่างรวดเร็ว
 ส่วนนายใหม่ของพวกมันก็ถลาไปตามแรงดึงจนเข้าปะทะกับอกแกร่ง ที่แม่ทัพหนุ่มพลิกกลับมานอนหงายอีกครั้งประหนึ่งรอรับอย่างพอเหมาะพอเจาะ ลำตัวช่วงบนอวบหยุ่นนุ่มนิ่มแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าจิ้มลิ้มซุกซบอยู่ตรงลำคอของเขา ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอสร้างความปั่นป่วนร้อนรุ่มจนแทบจะระงับใจไม่อยู่ อยากจะจับนางกดลงบนเตียงเสียเดี๋ยวนี้
 "คนบ้า! ปล่อยข้านะ" ร่างเล็กต่อว่าพลางแหงนศีรษะออกห่าง สองมือเรียวเล็กพยายามผลักตัวเองออกมาจนแขนที่กอดตัวนางไว้เลื่อนลงไปอยู่ที่เอวคอดกิ่วแทน ซึ่งเป็นสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้วเพื่อไม่ให้ใครสงสัย
 "พี่เหวิน พี่เหวิน" นางตบแก้มสากเขาเบาๆ ทดสอบว่าเขาหลับจริงหรือว่าแกล้ง
 "อืม" คนหลับไม่จริงจึงแสร้งร้องแล้วเงียบ
 "ละเมอหรือ ท่านนี่..." นางบ่นแล้วทุบที่อกเบาๆ
 "ฟานฟาน เราคงต้องนอนที่นี่แล้วละ ขึ้นมาสิ" ชิงหลินหันมาบอกเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยืนมองอยู่หน้าเตียง
 เจ้าพยัคฆ์น้อยจำต้องกระโดดขึ้นมาบนเตียง ดวงตากลมเล็กสีเทามองคู่แข่งคนสำคัญอย่างไม่ชอบใจ แม้ในใจลึกๆ จะยอมรับในตัวตนของเจ้าร่างยักษ์ผู้นี้แล้วก็ตาม
 "เอาละ นอนได้แล้ว" ชิงหลินจัดท่านอนใหม่ ใช้แขนใหญ่หนุนแทนหมอน แล้วตะแคงข้างมาทางเขา มีมือใหญ่โอบกอดหลวมๆ ทำให้นางอบอุ่นใจไม่น้อย
 ผิดกับร่างใหญ่ที่กำลังหงุดหงิดเนื่องจากแผนการไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คาดไว้ เพราะถูกเจ้าสามมารน้อยมานอนแทรกกลางระหว่างตนกับคู่หมั้นทำราวกับเป็นเทพผู้พิทักษ์อย่างไรอย่างนั้น คิดแล้วก็น่าจับมาลงโทษ ให้อดอาหารเสียให้เข็ด! แม่ทัพหนุ่มคาดโทษพวกมันไว้ในใจ
 หลังจากดื่มยาที่นางป้อนให้สองชั่วยาม มู่หลิ่งเหวินที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานเพราะมัวแต่คิดฟุ้งซ่านก็สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อถูกความเจ็บปวดรวดร้าวทรมานโจมตีอย่างหนักหน่วง ส่งผลให้กล้ามเนื้อทั่วร่างกระตุกตลอดเวลา ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว กรามแข็งแรงขบกันแน่น เหงื่อกาฬไหลจนเสื้อผ้าเริ่มเปียกชุ่ม เจ้าพยัคฆ์น้อยรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดของอีกฝ่าย
 ครั้นแม่ทัพหนุ่มลืมตาขึ้นจึงสบกับดวงตากลมเล็กสีเทาของพยัคฆ์น้อยที่นั่งด้วยสองขาหลัง สองขาหน้าเหยียดตรง พลางเอียงหัวมองตน
 "มีเรื่องจะคุยกับข้าหรือ" เขาถามมันทางจิต
 "ใช่ นี่เป็นผลข้างเคียงจากยา สองชั่วยามหลังจากกินยาเจ้าจะมีอาการเช่นนี้ทุกครั้งราวหนึ่งเค่อจนครบเจ็ดวัน" เจ้าพยัคฆ์น้อยตอบอีกฝ่ายโดยไม่ได้ขยับปากเช่นกัน
 "หมายความว่าข้าจะมีอาการเช่นนี้อีกยี่สิบครั้ง?"
 "ถูกต้อง หากเจ้าทนได้ ไอปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก็จะสลายไป"
 "แล้วนางรู้เรื่องผลข้างเคียงนี้หรือไม่"
 "หลินหลินไม่รู้ ไม่ได้บอกหลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวไปมา
 "ดีแล้ว อย่าบอกนางจะดีกว่า ข้าไม่อยากเห็นนางเป็นกังวล" แม่ทัพหนุ่มถอนใจอย่างโล่งอก แล้วจึงถามต่อ "ได้ยินแว่วๆ ว่ายานี้ใช้ดอกบัวหิมะ"
 "ถูกต้อง ถามทำไม" เจ้าพยัคฆ์น้อยย้อนถามอีกฝ่าย
 "เพียงอย่างเดียว"
 เจ้าพยัคฆ์น้อยเงียบไปครู่หนึ่งอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอียงหัวเล็กน้อยยามที่ตอบ "กับเลือดของหลินหลินสามหยด"
 "อา...ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก" คนเจ็บยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ลูบหัวเจ้าพยัคฆ์น้อยเบาๆ
 เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ได้ตอบกลับ มันลงมาจากตัวเจ้าร่างยักษ์แล้วนอนต่อพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
 ปล่อยให้คนเจ็บมองนางอันเป็นที่รักที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องราวด้วยสายตาอ่อนโยนและขอบคุณ 'สองครั้งแล้วสินะที่เจ้าช่วยพี่ไว้ หลินเอ๋อร์ของพี่ เจ้าช่างแสนดีนัก เช่นนี้แล้วจะไม่ให้พี่รักเจ้า ปรารถนาในตัวเจ้าได้อย่างไร' คิดพลางจุมพิตที่หน้าผากขาวเนียนได้รูปเบาๆ ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
 ต้นยามเหม่า
 "หลินเอ๋อร์ ตื่นเถิด" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังกระซิบปลุกสตรีที่เขานอนโอบกอดไว้ทั้งคืน แม้ช่องว่างระหว่างเขากับนางจะมีสามมารน้อยแทรกตัวขวางอยู่ก็ตาม
 "อืม"
 เสียงครางคล้ายประท้วงดังออกมาจากร่างเล็กบอบบาง เป็นเหตุให้คนปลุกยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาคมทรงเสน่ห์หวานเยิ้ม
 "หากยังไม่ยอมตื่น ข้าจะ..." เขาลุกขึ้นนั่ง ในอ้อมแขนมีนางอันเป็นที่รัก ก่อนจะก้มหน้าลงกระซิบอีกครั้ง
 "เฮือก! ตะ...ตื่นแล้ว ขะ...ข้าตื่นแล้ว" คนถูกปลุกสะดุ้งเฮือก หายง่วงเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินเสียงขู่ นางเป็นคนขี้เซามากจนคนรอบข้างระอา แต่ไม่รู้ทำไมกลับมีปฏิกิริยากับเสียงของเขา ได้ยินเมื่อไรต่อให้ง่วงงุนมากแค่ไหนก็เป็นอันต้องสะดุ้งตกใจตื่นทุกที
 "ยามเหม่าแล้ว หากใครมาเห็นเข้าจะไม่งาม" มู่หลิ่งเหวินเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แต่สองแขนยังโอบกอดนางอยู่
 "ขะ...ข้ารู้แล้ว แล้วทำไมท่านยังไม่รีบปล่อยข้าอีก" ว่าพลางหลุบตามองมือที่โอบกอดอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย จึงเห็นอีกฝ่ายทำท่าคล้ายเสียดาย แต่นางก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ปีนลงจากเตียงมายืนจัดเสื้อผ้าผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรง โดยมีสายตาคมทรงเสน่ห์หวานเยิ้มกับยิ้มอ่อนโยนมองอยู่ตลอดเวลาจนนางอายหน้าแดง
 "เอ่อ...ท่านเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่เจ้าคะ" ร่างเล็กแก้เขินด้วยการถามอาการอีกฝ่าย
 "พี่สบายดี" ร่างสูงตอบโดยที่สายตาไม่ยอมละไปจากใบหน้าจิ้มลิ้ม
 "ถ้าอย่างนั้นข้าขอกลับห้องก่อนนะเจ้าคะ" ชิงหลินรีบเผ่นออกมา โดยมีแก๊งฟานเป่าโถววิ่งตามหลังไปติดๆ
 "หึๆ" แม่ทัพหนุ่มหัวเราะไล่หลังนางอันเป็นที่รัก
 'อา...ผู้ใดตกอยู่ในห้วงรักมักจะเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่ ร่างสูงเอนตัวลงนอน' หลับตาอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม


-29-
 "ฟานฟาน ทำไมต้องใช้เลือดข้าทาที่ดาบด้วย" ชิงหลินถามหลังจากเดินออกมาจากวงสนทนา โดยลืมไปเลยว่ามันเสียมารยาท ซึ่งนางคร้านจะใส่ใจเพราะตอนนี้นางกำลังเครียดกับสิ่งที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของบุรุษทั้งสี่
 "ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ เป็นความผิดกระหม่อมที่อบรมบุตรีไม่ดี นางจึงได้เสียมารยาทต่อหน้าพระพักตร์เช่นนี้" ชิงหยวนปกป้องบุตรี
 "ช่างเถิด ยามนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ ใช่หรือไม่ท่านแม่ทัพ" โจวหยางหมิ่นไม่คิดถือสา จึงหันมาถามแม่ทัพหนุ่ม
 "ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินเห็นด้วย
 "อา...จะออกจากที่นี่ได้อย่างไรสินะ" เป็นชิงหยวนที่เอ่ยขึ้น
 "จากการสำรวจถ้ำนี้มีทางออกเพียงทางเดียวขอรับ" เฟิ่งอิงรายงาน
 "ซึ่งถูกปิดไว้ด้วยพลังสะท้อนกลับ?" มู่หลิ่งเหวินสำทับ
 "ขอรับท่านแม่ทัพ" เฟิ่งอิงตอบเสียงเครียด
 ขณะที่บุรุษทั้งสี่กำลังปรึกษาหารือถึงหนทางออกไปจากที่นี่ให้ได้โดยเร็วอยู่นั้น ชิงหลินเองก็กำลังเครียดไม่แพ้กัน
 "หลินหลิน มีพลัง...มังกรฟ้า ควบคุม...ทำลาย...สัตว์เทพ...สัตว์อสูรได้" ดวงตาสีเทากลมเล็กเป็นประกายชื่นชมยามที่จ้องนาง ผิดกับชิงหลินที่หน้าดำคล้ำไม่ได้ยินดีหรือตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะมันทำให้นางนึกถึงคำเตือนของท่านยมที่บอกไว้
 "หลินหลิน...เสียใจหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่บัดนี้ลงมายืนสี่ขาอยู่เบื้องหน้านางเอียงหัวร้องถาม
 "ไม่เสียใจ แต่ก็ไม่ดีใจ" ยิ้มเฝื่อนๆ คำตอบแบบนี้เพื่อนในยุคเก่าของนางคงสวนกลับว่ากวนทีนไปแล้ว
 "ฟานฟาน...ไม่เข้าใจ" เจ้าพยัคฆ์น้อยเอียงหัวไปมาพลางทำท่าครุ่นคิด
 "อา...ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ ว่าแต่ข้ายังมีเรื่องสงสัย" นางจ้องตาเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "สงสัย? ฟานฟาน...ตอบได้ ถามมา ตอบได้ทุกเรื่อง" เจ้าพยัคฆ์น้อยเชิดหัวขึ้นโอ้อวดตัวเอง ทุกการกระทำของมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนักในสายตาของนาง
 "ทำไมหมอกควันพิษจึงทำอะไรเราไม่ได้" นางหมายถึงตัวนางกับเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง เกลียด...มนุษย์ใจร้าย รังแก...ทำร้าย...ทรมาน สุดท้าย...ก็ฆ่านาง" เจ้าพยัคฆ์น้อยเล่าให้หลินหลินฟัง
 "เจ้าหมายความว่านางเคยเป็นสุนัขจิ้งจอกธรรมดา แต่ถูกมนุษย์ใจร้ายฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ด้วยความเคียดแค้นนางจึงกลายเป็นปีศาจ แล้วกลับมาแก้แค้นใช่ไหม" ชิงหลินสรุป
 "ใช่ใช่ มนุษย์ผู้ชาย...ทำร้าย ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง...เกลียด...มนุษย์ผู้ชาย"
 "เพราะอย่างนั้นนางจึงไม่ทำร้ายข้ากับเจ้า?"
 เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวตอบ
 "ก็นับว่ายังมีส่วนดีอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นทำอย่างนี้ก็ไม่ถูก คนอื่นไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวด้วยเสียหน่อย" ชิงหลินถอนหายใจยาวด้วยความหนักใจ หากเรื่องนี้จบลงด้วยดี ไม่มีฝ่ายใดสูญเสียคงจะดี
 "หากข้าลองเจรจาดู เจ้าคิดว่าจะสำเร็จไหม" นางถามเจ้าพยัคฆ์น้อยหลังจากคิดตกแล้ว
 "ไม่รู้ ฟานฟาน..ไม่รู้" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยตอบนางเสียงอ่อย เพราะมันอุตส่าห์ออกตัวว่าตอบได้ทุกเรื่องแท้ๆ
 "งั้นหรือ แล้วจะทำอย่างไรดี" ขณะที่กำลังครุ่นคิดหาหนทางอยู่นั้น ก็ปรากฏหมอกควันขาวออกมาตามรอยแยกของผนังถ้ำ ห่อหุ้มตัวนางไว้จนมิดและหายวับไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่างของนาง โดยที่เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ทันรู้ตัว
 "หลินหลิน หลินหลิน หลินหลินๆๆ"
 เสียงร้องเรียกของเจ้าพยัคฆ์น้อยดังก้องไปทั่วถ้ำ เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวินพุ่งเข้ามาหามันราวกับสายฟ้า ด้วยสังหรณ์ใจกับเสียงร้องแปลกๆ ของมัน และเมื่อไม่เห็นร่างเล็กของคู่หมั้นก็ร้อนใจจนไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้
 "หลินเอ๋อร์! หลินเอ๋อร์! เจ้าอยู่ที่ใด...หลินเอ๋อร์!" ร่างสูงใช้วิชาตัวเบาตามหาคู่หมั้นแต่ก็ไร้วี่แวว
 "อาเหวิน! เกิดอันใดขึ้น" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มทันที
 "ข้าเองก็ไม่รู้ขอรับ ข้าได้ยินเสียงร้องแปลกๆ แตกต่างจากทุกทีของเจ้าพยัคฆ์น้อยจึงรีบรุดมาดู แต่กลับพบเพียงเจ้าพยัคฆ์น้อย ส่วนหลินเอ๋อร์..." เขารู้สึกถึงลำคอที่ตีบตันจนไม่อาจกล่าวต่อได้
 "หลินเอ๋อร์ลูกพ่อ" ชิงหลยวนซวนเซทำท่าจะล้มลง
 "นายท่าน! / ท่านลุง!" เฟิ่งอิงกับมู่หลิ่งเหวินพุ่งเข้าไปประคองร่างของชิงหยวนไว้ได้ทันท่วงที แล้วพาไปนั่งตรงโขดหินภายในถ้ำ
 "ข้าไม่เป็นไร อาจเพราะนอนน้อย พักสักเดี๋ยวก็คงหาย" ชิงหยวนกล่าวเพื่อให้ทุกคนสบายใจ ใบหน้าคร้ามแดดมีร่องรอยความหวาดวิตกอย่างชัดเจน
 "ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง จับตัว...หลินหลินไป" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ที่มีน้ำตาคลอเบ้าร้องบอกเจ้าร่างยักษ์ที่นั่งยองๆ อยู่ข้างท่านพ่อของหลินหลิน
 มู่หลิ่งเหวินนิ่วหน้าคิ้วขมวด ด้วยฟังภาษาของเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ออก แต่คิดว่าต้องเป็นเรื่องของคู่หมั้นสาว
 "หลินหลิน...ถูกจับไป ต้องไปช่วย ไปช่วย...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะสื่อสารกับเจ้าร่างยักษ์แต่ก็ไร้ผล จนมันเริ่มท้อแท้และคิดหาหนทางอื่น
 "ขะ...ข้าเห็น...แฮ่กๆ คุณหนู...ถูกหมอกควันสีขาว..." เสียงพูดติดๆ ขัดๆ แผ่วเบาเพราะอาการบาดเจ็บภายในของบุรุษที่นอนอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุ เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวนที่มีเฟิ่งอิงประคองอยู่ และโจวหยางหมิ่นที่ยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ รีบมาที่บุรุษผู้นั้นทันที
 "เจ้าบอกว่านางถูกหมอกควันสีขาวเอาตัวไป?" มู่หลิ่งเหวินถามย้ำอีกครั้ง
 "ขะ...ขอรับ ข้าเห็นจริงๆ...แฮ่กๆ" เขาพยายามจะลุกขึ้นมาตอบ แต่กลับต้องล้มลงไปนอนอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด
 "ขอบใจ เจ้าพักเถิด" ชิงหยวนพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ถึงกระนั้นปลายเสียงก็ยังสั่น
 "หากข้าสื่อสารกับเจ้าได้ก็คงดี" มู่หลิ่งเหวินอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยังคงร้องไม่หยุดขึ้นมา ไม่ใส่ใจกับอาการดิ้นไปดิ้นมาของมัน ดวงตาคมทรงเสน่ห์เต็มไปด้วยความกังวลและเจ็บปวด จนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่กำลังดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตายชะงัก เพราะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของคนที่เป็นคู่แข่งคนสำคัญได้
 มันใช้ดวงตากลมเล็กสีเทามองเข้าไปในดวงตาของมนุษย์ตรงหน้า แล้วลองเพ่งสมาธิส่งกระแสจิตเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "หลินหลิน...ถูกจับไป ต้องรีบ...ไปช่วย...หลินหลิน"
 "หือ?..." มูหลิ่งเหวินเลิกคิ้วเข้มขึ้นอย่างประหลาดใจ "นี่...เจ้ากำลังพูดกับข้าอยู่หรือ" เขาลองส่งกระแสจิตกลับไปบ้าง
 "ใช่ใช่ ต้องรีบ...ไปช่วย...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวกลมๆ เล็กๆ ไปด้วยเพื่อให้เจ้าร่างยักษ์มั่นใจ
 "แล้วจะช่วยอย่างไร ในเมื่อใช้กำลังภายในไม่ได้"
 "ดาบพยัคฆ์ เลือดหลินหลิน...ทาที่ดาบ ทำลายได้...ทำลายได้"
 "แต่นางถูกจับตัวไปแล้ว"
 "ช่วยไม่ได้ น้ำตาข้า...ใช้แทนได้ ใช้แทนได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งกระจิตบอก หลังจากที่เงียบไปพักใหญ่ หากเป็นไปได้มันไม่อยากใช้วิธีนี้เพราะน่าอายเกินไป เจ้าพยัคฆ์น้อยคิดอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงมันเคยร้องไห้แล้วแท้ๆ
 "อา...น้ำตาของเจ้าวิเศษขนาดนั้นเชียว?" แม่ทัพหนุ่มยิ้มล้อเลียนมัน เป็นเหตุให้เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่พอใจส่งเสียงคำรามขู่
 "หลานชายมีอันใด หรือว่าคิดหาหนทางได้แล้ว" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มที่กำลังอมยิ้ม
 "อา...ขอรับ คิดว่าอย่างนั้น" มู่หลิ่งเหวินตอบ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม
 "ต้องทำอย่างไรขอรับ เชิญสั่งมาได้ พวกเรายินดีทำทุกอย่าง" เฟิ่งอิงกล่าวด้วยท่าทางขึงขังจริงจัง ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟหรือต้องสละชีวิต หากมันช่วยคุณหนูได้ เขาก็ยินดี
 "หากนั่นเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยนางได้ ข้าและองครักษ์ยินดีช่วยเต็มที่" โจวหยางหมิ่นสนับสนุนความคิดของเฟิ่งอิง
 "ขอบพระทัยองค์ชาย วิธีที่ว่าก็คือ...ใช้น้ำตาของเจ้าพยัคฆ์น้อยทาที่ดาบพยัคฆ์ของกระหม่อม สามารถทำลายพลังสะท้อนกลับได้พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินชี้แจง
 "น้ำตาของเจ้าพยัคฆ์น้อย?"
 "จะได้ผลจริงหรือ"
 "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า"
 "ก็น่าลองดู ดีกว่ารอความตายอยู่เช่นนี้"
 "อา...ข้าเห็นด้วย"
 "อือ...ข้าก็เห็นด้วยกับพวกเจ้า"
 "อีกอย่าง ข้าเชื่อใจท่านแม่ทัพ และดาบพยัคฆ์เองก็มีประวัติมิธรรมดา"
 "เป็นดาบวิเศษหรือ"
 "จะว่าเช่นนั้นก็ได้ ว่ากันว่าเป็นดาบที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคน มีพยัคฆ์สิงอยู่ในตัวดาบ เพียงแค่ชักดาบ ศัตรูก็หวาดกลัวจนวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง ทั้งที่ยังมิได้ตวัดดาบด้วยซ้ำ"
 "อา...ช่างเป็นดาบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก"
 "ก็จริงของเจ้า แต่ปัญหายามนี้คือจะทำให้เจ้าพยัคฆ์น้อยน้ำตาไหลได้อย่างไรต่างหากเล่า"
 "อา...นั่นสิ"
 เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าบุรุษที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้านับร้อยคน เป็นเหตุให้โจวหยางหมินที่นั่งเด่นเป็นประธานต้องยกมือให้อยู่ในความสงบ แล้วถามแม่ทัพหนุ่ม
 "ใช้น้ำตาของเจ้าพยัคฆ์น้อยทาที่ดาบ แล้วท่านจะทำเช่นไรให้มันร่ำไห้"
 "หากทำให้มันบาดเจ็บ ข้าเกรงว่าหลินเอ๋อร์ต้องไม่พอใจเป็นแน่" คำกล่าวเตือนกลายๆ ว่าห้ามทำร้ายเจ้าพยัคฆ์น้อยเด็ดขาดของชิงหยวน ทำให้โจวหยางหมิ่น เฟิ่งอิง และคนอื่น มีสีหน้าเครียดไปตามๆ กัน
 "ท่านลุง ข้ามีวิธีแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้ม ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ยามมองดูเจ้าพยัคฆ์น้อย จนมันรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา จึงเดินถอยหลังออกมาตามสัญชาตญาณ
 "ฮึบ จะไปไหนเจ้าตัวแสบ" มือหนาคว้าหนังตรงหลังคอเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้ด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ซึ่งมู่หลิ่งเหวินรู้ดีว่าเจ้าพยัคฆ์น้อยเกลียดการกระทำเช่นนี้ที่สุด ยิ่งเห็นท่าทางพยศ ส่งเสียงคำรามขู่ และดิ้นไปดิ้นมาเพื่อหนีเอาตัวรอดของมัน ก็ยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มเหยียดยิ้มกว้างขึ้นพลางส่งสายตาเย้ยหยันให้มัน
 "ปล่อย ปล่อยข้านะ เจ้าคน...นิสัยไม่ดี ปล่อยข้านะ ข้าจะฟ้อง...หลินหลิน ว่าเจ้าแกล้งข้า ฮื่อออ ปล่อยข้า...เดี๋ยวนี้" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งกระแสจิตทั้งตะโกนทั้งคำรามขู่ใส่เจ้าร่างยักษ์ด้วยความโมโห เจ็บใจ และอับอายเหลือจะทนที่ไร้กำลังไม่อาจต่อกร ทำให้น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเพราะถูกกลั่นแกล้งมาหลายครั้งไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ซึ่งไม่รอดพ้นสายตาที่รออยู่ก่อนแล้ว แม่ทัพหนุ่มรีบปาดน้ำตาของมันมาทาลงที่ดาบอย่างรวดเร็วทั้งสองด้าน
 "โอ้ ได้แล้วหรือ" ชิงหยวนร้องออกมาด้วยความยินดีแกมประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าจะง่ายดายเพียงนี้
 "เช่นนั้นก็รีบลงมือเถิด" โจวหยางหมิ่นกล่าว มู่หลิ่งเหวินพยักหน้าแล้วโยนเจ้าพยัคฆ์น้อยให้เฟิ่งอิงอย่างไม่ไยดี ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไว้ได้อย่างทันท่วงที
 "ฮื่อออ เจ้าคน...นิสัยไม่ดี คอยดู ข้าจะฟ้อง...หลินหลิน ให้หลินหลิน...จัดการเจ้า"
 เฟิ่งอิงเลิกคิ้วมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ส่งเสียงคำรามขู่สลับกับเสียงแง้วๆ ด้วยความประหลาดใจ
 เมื่อมาอยู่หน้าปากถ้ำที่มีแสงสีแดงเข้มปิดกั้นไว้ มู่หลิ่งเหวินก็ยกดาบพยัคฆ์ด้วยสองมือขึ้นมาจนแขนตั้งฉากกับไหล่ ปลายดาบชี้ขึ้นฟ้า แล้วหลับตาลงเพื่อโคจรกำลังภายในให้พลังทั้งหมดไปอยู่ที่ดาบ เพียงไม่นานดาบพยัคฆ์ก็เริ่มเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าออกมา แสงนั้นช่างมีอานุภาพนัก ทำให้ผู้คนถึงกับต้องหรี่ตาพลางยกมือป้องแสงนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ
 "ย่าห์!!"
 ฉับๆ! วูบ! ภาพที่สะท้อนเข้ามาในตากลมเล็กสีเทาของเจ้าพยัคฆ์น้อยคือ การตวัดดาบสองครั้งติดกันจากซ้ายไปขวาและจากบนลงล่าง จากนั้นแสงสีแดงเข้มก็หายวับไปทันที ทำให้ทุกคนตะลึงไปครู่ใหญ่
 "ปลอดภัยขอรับ" เฟิ่งอิงที่ได้สติก่อนอาสาตรวจสอบ แล้วหันมารายงาน
 "อา...ดียิ่งนัก" ชิงหยวนถอนใจยาวอย่างโล่งอก เหลือบมององค์ชายห้าที่สงบนิ่งแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ ช่างสุขุมเยือกเย็นสมเป็นบุตรโอรสสวรรค์
 "เร็วเข้า! ไปช่วยหลินหลิน...ไปช่วยหลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งเสียงร้อง ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าร่างยักษ์หน้าตาย ด้วยหวังให้แม่ทัพหนุ่มรู้ตัว
 "ส่งมันมาให้ข้า" มู่หลิ่งเหวินยื่นมือไปทางเฟิ่งอิง ซึ่งเฟิ่งอิงก็ส่งมันให้เขาทันที
 "หลินเอ๋อร์อยู่ที่ใด รีบบอกมาเร็ว" เขาส่งกระแสจิตถามเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "อยู่ทางนั้น รีบไป...อยู่ทางนั้น" แม้เจ้าพยัคฆ์น้อยจะยังขุ่นเคืองอยู่มาก แต่ก็จำต้องข่มใจไว้ยอมญาติกับเจ้าร่างยักษ์ชั่วคราว หลังจากช่วยหลินหลินได้แล้ว มันจะฟ้องหลินหลินให้หมดเลย คอยดู!
 "ท่านลุง ข้าคิดว่าหลินเอ๋อร์น่าจะอยู่ทางนี้ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินหันไปกล่าวกับชิงหยวน ยอมเสียมารยาทต่อโจวหยางหมิ่น ด้วยกำลังร้อนใจอยากไปช่วยนางโดยเร็ว ซี่งโจวหยางหมิ่นก็เข้าใจดีและไม่คิดถือสาหรือตำหนิอีกฝ่าย
 "เช่นนั้น ก็รีบเข้าเถิด" ชิงหยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน มู่หลิ่งเหวินจึงรีบเร่งนำทางทุกคนไปยังทิศทางที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกอย่างไม่ลังเล
 ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปสิ่งที่ปรากฏแก่สายตา ก็ทำเอาบุรุษอกสามศอกตะลึงงันตัวแข็งทื่อก้าวขาไม่ออก นี่มัน...อา...
 ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางในตำนาน...ใช่หรือไม่
 ปีศาจที่ร่ำลือกันว่าหากบำเพ็ญเพียรครบหนึ่งร้อยปีจะมีหางงอกออกมาหนึ่งหาง และหากครบเก้าหางเมื่อใดจะมีอิทธิฤทธิ์เทียบเท่าสัตว์เทพ สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ได้ มีอยู่จริงหรือนี่
 ขณะที่เหล่าบุรุษตกอยู่ในภวังค์กับภาพจิ้งจอกเก้าหางสีขาวปลอดขนาดมหึมาสูงเกือบสองเมตร นัยน์ตาเรียวเล็กแดงฉานราวกับเลือด ทั้งยังเปล่งประกายอำมหิตและคุกคาม ยืนประจันหน้าด้วยอาการสงบนิ่ง ไม่ได้แยกเขี้ยวข่มขวัญศัตรูเช่นจิ้งจอกทั่วไป กระนั้นความน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ขยายออกมาก็ทำให้บุรุษหลายรายถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวเลยทีเดียว
 "หลินหลิน ช่วยหลินหลิน หลินหลิน...แย่แล้ว ช่วยหลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เอาสองเท้าหน้าเกาะอยู่บนไหล่ของแม่ทัพหนุ่มตะโกนบอกทางจิตด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทำให้มู่หลิ่งเหวินได้สติ ดวงตาคมทรงเสน่ห์กวาดมองไปโดยรอบก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างเล็กบอบบางในอาภรณ์สีดำสนิท ที่นอนอยู่นิ่งอยู่บนพื้นใต้ท้องของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
 "หลินเอ๋อร์!" เสียงของเขาทำให้เหล่าบุรุษนับร้อยพากันได้สติ มองตามสายตาของแม่ทัพหนุ่มก็พบร่างของคุณหนูที่อยู่ใต้ท้องของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
 "หลินเอ๋อร์!" ชิงหยวนขยับกายหมายจะไปหาบุตรี แต่ถูกมู่หลิ่งเหวินยกแขนห้ามไว้เสียก่อน พลางส่งจิตสังหารออกไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของมัน
 ได้ผล ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางพุ่งความสนใจมาที่มู่หลิ่งเหวินทันที สายตาของมันเต็มไปด้วยความพยาบาทอาฆาตแค้นและความเกลียดชังเข้มข้น ก่อนจะเอ่ย "เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ อยู่ดีไม่ว่าดี รนหาที่ตาย เช่นนั้นข้าจะส่งพวกเจ้าไปลงนรกเอง!"
 "ทำได้ก็ลองดู!" มู่หลิ่งเหวินโต้กลับเสียงกร้าว ส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยให้เฟิ่งอิง แล้วพุ่งตัวขึ้นไปด้านบน พร้อมทั้งส่งเสียงท้าทายยั่วยุเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ซึ่งก็เป็นดังคาด มันพุ่งตัวตามมาติดๆ ด้วยความโมโห ดวงตาเรียวเล็กเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและชิงชัง
 "ไปช่วยคุณหนู เร็วเข้า!" ไม่ต้องให้ชิงหยวนออกคำสั่งซ้ำ หน่วยพยัคฆ์ดำนำโดยเฟิ่งอิงก็ถึงตัวนางและรีบพานางมายังที่ปลอดภัยในเวลาเพียงอึดใจ
 "หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเรียกชื่อพร้อมกับเขย่าตัวบุตรีที่อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าคร้ามแดดเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง
 "แง้วๆ...แง้วๆ...แง้วๆ (หลินหลิน หลินหลิน...ฟื้นเร็วเข้า)" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยืนอยู่ข้างกายนางเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุด มันรู้ว่าหลินหลินปลอดภัยดี เพียงแค่หมดสติไปเท่านั้น
 เฟิ่งอิงมองสตรีที่ไม่ได้สติและใบหน้าซีดเผือดแบบผ่านๆ ก่อนจะไปสะดุดที่ข้างลำคอขาวผ่องซึ่งมีรอยเล็กๆ คล้ายรอยเขี้ยวสองรอย "นายท่าน นี่มัน...หรือว่าจะเป็น..." เฟิ่งอิงชี้ให้ชิงหยวนดูรอยแผลที่ลำคอของนาง
 "อา..." ชิงหยวนส่งเสียงด้วยไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
 "อืมมม...อา..." เสียงที่ร้องออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่ขยับตัว สร้างความยินดีแก่ทุกคนยิ่งนัก โดยเฉพาะชิงหยวน เฟิ่งอิง และเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "หลินเอ๋อร์..เจ้าฟื้นแล้ว"ชิงหยวนยินดีจนน้ำตาซึมกอดบุตรีไว้แน่นท่ามกลางความยินดีของทุกคน
 "อา...ท่านพ่อ ทุกคนปลอดภัยใช่หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินถาม ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวก่อนจะมาจบลงที่เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เอียงหัวมองอยู่ นางจึงอุ้มมันขึ้นมาแนบอกพร้อมกับขอบคุณมันทางจิต ด้วยคิดว่าที่ทุกคนตามหานางเจอต้องเป็นเพราะมันอย่างแน่นอน
 "ขอบใจมากนะ ฟานฟาน"
 "อืมๆ ฟานฟานเก่ง...ช่วยหลินหลิน ฟานฟาน...กล้าหาญที่สุด" เจ้าพยัคฆ์น้อยคุยโวโอ้อวดตัวเองจนนางมันเขี้ยว ขยี้หัวมันแรงๆ เสียหลายที แต่กลับสร้างความพอใจให้มันยิ่งนัก
 "จริงสิ ท่านพ่อ พี่เหวินไปไหนหรือเจ้าคะ"
 ยังไม่ทันที่ชิงหยวนจะได้ตอบคำถามบุตรี เสียงดังตูมคล้ายของตกจากที่สูงจนเกิดการสั่นสะเทือนในรัศมีกว่าสิบลี้ พื้นดินบริเวณนั้นยุบลงเป็นรูปร่างของสิ่งที่ตกลงมา เมื่อฝุ่นที่ฟุ้งกระจายค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่ปรากฏหาใช่ร่างของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางไม่
 "ท่านแม่ทัพ! / อาเหวิน!" เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ พร้อมกับร่างของมู่หลิ่งเหวินที่ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ยากเย็นจนต้องใช้ดาบช่วยพยุงตัว ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด อาภรณ์ขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นจนแทบจำไม่ได้
 แม่ทัพหนุ่มที่มีฝีมือร้ายกาจและวรยุทธ์สูงส่งจนชาวยุทธ์ให้การยอมรับผู้นั้น ยังไม่อาจต้านทานอิทธิฤทธิ์ของปีศาจจิ้งจอกตนนี้ได้หรือนี่
 "แฮ่กๆ" มู่หลิ่งเหวินที่ถูกอัดด้วยพลังมหาศาลหอบหายใจถี่รัวและแรง ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ด้วยมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้อง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็จะขอปกป้องให้จงได้! ดวงตาคมทรงเสน่ห์ไหววูบเมื่อสบกับดวงตากลมโตคู่นั้น ก่อนจะอ่อนแสงลงอย่างอ่อนโยน
 'อา...ดียิ่งนักที่นางปลอดภัย'
 ทางด้านคนถูกมองไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บมากมายขนาดนั้น รู้สึกปวดแปลบที่ใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ 'เขาจะตายไม่ได้ นางยังไม่ได้บอกความรู้สึกของนางที่มีต่อเขาเลย' ชิงหลินพร่ำบอกตัวเองในใจ ที่ผ่านมานางยังไม่ค่อยแน่ใจนักว่ารักเขาหรือไม่ แต่ยามนี้นางรู้แล้ว รู้แล้วจริงๆ
 "ฮิๆๆ เจ้าพวกมนุษย์หน้าโง่ วันนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าทุกคนไปลงนรกให้หมด!" ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางที่เหาะอยู่เหนือร่างของมู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเหี้ยม มันอ้าปากพร้อมกับรวบรวมพลังเป็นลูกไฟสีแดงที่อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งความโกรธแค้นใส่ศัตรูทันที
 "ฮึ่ม! บัดซบ!" เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัสจนขยับร่างหนีการโจมตีอันรุนแรงไม่ได้ มู่หลิ่งเหวินจึงตัดสินใจถ่ายพลังเฮือกสุดท้ายไปที่ดาบพยัคฆ์ซึ่งยกขึ้นมาเหนือศีรษะตนเอง
 ระหว่างที่หลับตาลงรับชะตากรรมที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้อยู่นั้น พลันดาบก็ถูกกระชากไปจากมือพร้อมกลิ่นหอมอ่อนละมุนที่ลอยเข้ามาแตะจมูก มู่หลิ่งเหวินรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นผู้ใด ดวงตาคมทรงเสน่ห์ลืมขึ้นทันที จึงได้เห็นคู่หมั้นใช้ดาบกรีดลงที่ฝ่ามือเรียวเล็กของตัวเอง แล้วชูดาบที่เปรอะไปด้วยเลือดขึ้นรับลูกไฟที่พุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว
 เปรี้ยง! ตูม!
 "อ๊ากกก!"
 ชิงหยวนและทุกคนต่างยืนอ้าปากค้าง มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย สับสน เหลือเชื่อ และอัศจรรย์ใจ พลางทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านไปสดๆ ร้อนๆ อยู่หลายตลบเพื่อให้แน่ใจว่า นี่มิใช่ความฝัน!
 เริ่มแรกคุณหนูอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยวิ่งตรงเข้าไปหาคู่หมั้น ที่ทุกคนต่างลงความเห็นว่าคงสิ้นชื่อที่นี่แล้วเป็นแน่ จากนั้นก็กระชากดาบเฉือนข้อมือตนเองแล้วใช้เป็นโล่ต่อกรกับลูกไฟที่พุ่งลงมาด้วยความเร็วสูง เกิดการปะทะกันเสียงดังเปรี้ยง! แล้วลูกไฟนั้นก็สะท้อนกลับพุ่งขึ้นไปอัดใส่ร่างของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอย่างแรง จนมันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวและแน่นิ่งไป
 เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา จึงไม่แปลกอันใดที่เหล่าบุรุษฉกรรจ์จะคิดว่าตกอยู่ในความฝันมากกว่าจะเป็นความจริง
 เมื่อเหตุการณ์สงบ ทุกคนต่างก็กรูเข้าไปหาทั้งสอง พร้อมกับร้องเรียกด้วยเสียงดังขรม มู่หลิ่งเหวินรำคาญจนต้องยกมือขึ้นห้าม
 "พี่เหวิน เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" ชิงหลินถามด้วยความเป็นห่วง พลางจัดท่าให้เขานอนหนุนตักตัวเอง ใช้ผ้าเช็ดหน้าค่อยๆ เช็ดคราบเปรอะเปื้อนและรอยเลือดที่มุมปากให้อย่างเบามือ ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาหายใจหอบถี่ โดยไม่สนใจใครทั้งนั้น
 "พี่…ไม่เป็นไร…เจ้าปลอดภัยดี ใช่หรือไม่...แฮ่กๆ" มู่หลิ่งเหวินกัดฟันข่มความเจ็บปวด ลูบไล้แก้มเนียนอย่างทะนุถนอม
 "ข้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ.." นางยิ้มให้เขา พร้อมกับจับมือใหญ่มากุมไว้ 'ดูเอาเถอะ ตัวเองเจ็บหนักขนาดนี้ยังมีแก่ใจมาห่วงคนอื่นอีก'
 "อา...มันยังไม่ตาย เจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางยังมีชีวิตอยู่!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น
 "ว่าอย่างไรนะ! ฆ่ามันซะ! ปล่อยไว้อาจเป็นภัยในภายหลังได้" ชิงหยวนออกคำสั่งเสียงเข้ม หน่วยพยัคฆ์ดำกรูเข้าไปยังร่างของปีศาจอย่างรวดเร็ว
 "ฮึ่ม! เจ้าพวกมนุษย์ต่ำช้า อย่าให้ข้ารอดไปได้เชียว ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด! แฮ่กๆๆ" ปีศาจจิ้งจอกกล่าวด้วยความอาฆาตแค้น แล้วกระอักเลือดออกมากองใหญ่
 "หยุดนะ! ห้ามฆ่ามันเด็ดขาด!" เสียงตะโกนห้ามของชิงหลินทำให้หน่วยพยัคฆ์ดำชะงัก พวกเขามองนางสลับกับชิงหยวนด้วยความสับสน ไม่รู้จะฟังคำสั่งใครดี
 บุรุษฉกรรจ์ที่เหลือต่างหันมองนางราวกับนางเป็นตัวประหลาดก็มิปาน นี่คือปีศาจชั่วร้าย ปล่อยไว้มิได้มิใช่หรือ แล้วเหตุใด...
 ฝ่ายเจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางมองสตรีที่มันหมายเอาชีวิต เพียงเพราะนางมีเลือดของมังกรฟ้าไหลเวียนอยู่ สายตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อระคนสงสัย นางมีโอกาสแล้วเหตุใดจึงไม่ฆ่ามันเสีย
 "หลินเอ๋อร์ มันเป็นปีศาจนะ กำจัดทิ้งก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรี
 "ไม่ได้ท่านพ่อ สิ่งที่จิ้งจอกเก้าหางตัวนี้ทำไปก็เพราะเคยถูกมนุษย์ทำร้ายทรมานอย่างโหดเหี้ยม กลับกัน หากเป็นเราถูกกระทำเช่นนั้นบ้าง ท่านจะไม่โกรธไม่แค้นเลยหรือเจ้าคะ" ถ้อยคำของบุตรีทำเอาชิงหยวนสะอึก ใช่ หากถูกทำร้ายย่อมต้องเจ็บแค้นเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์อยู่แล้ว
 "หลินหลิน จะตายแล้ว จิ้งจอก...จะตายแล้ว" เสียงร้องบอกของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้ชิงหลินชะงัก ส่งคู่หมั้นให้เฟิ่งอิงและคนอื่นๆ ดูแล ส่วนตัวเองก็รีบเข้าไปหาเจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางที่นอนหายใจรวยรินทันที
 "นี่...ทำใจดีๆ ไว้" มือเล็กช้อนหัวใหญ่โตเรียวยาว ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดมาวางไว้บนตักอย่างไม่คิดรังเกียจหรือหวาดกลัว ทำให้ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางใจอ่อนยวบ
 "เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำทำเช่นนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรเสีย...ความเกลียดชัง...ที่มีต่อมนุษย์ชั้นต่ำ...อย่างพวกเจ้า...ก็มิมีวันลด...หรือหายไปได้หรอก...แฮ่กๆๆ" มันพยายามกล่าวออกมาอย่างลำบาก
 "ข้ารู้ ข้าก็ไม่ได้ทำเพื่อให้ท่านยกโทษให้มนุษย์เสียหน่อย ข้าแค่ทำเพราะข้าอยากจะทำก็เท่านั้น" ชิงหลินตอบพร้อมกับใช้มือลูบขนแถวลำคอมันเบาๆ ไม่รู้เลยว่าการกระทำแบบไม่ได้คิดอะไรของนาง ทำให้ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางรู้สึกดีและอบอุ่นยิ่งนัก 'หากข้าได้พบมนุษย์ใจดีเช่นเจ้า ข้าก็คง…'
 "นี่...เจ้ามนุษย์...แฮ่กๆ".
 "เจ้าคะ?"
 "ข้าขอฝาก...ลูกของข้าให้เจ้าช่วย...ดูแล จะได้หรือไม่...แฮ่กๆ"
 "ลูก?...ท่านมีลูกด้วยหรือ"
 "ลูกที่เก็บได้ บังเอิญ...ถูกมนุษย์ทำร้าย...แล้วหลงเข้ามา ข้าเลยเลี้ยงไว้...แฮ่กๆ"
 "ได้สิ ข้าจะดูแลพวกเขาอย่างดี"
 "ขอบใจ ฝาก...เจ้า...ด้วย...นะ อึก..." ฝากฝังจบปีศาจจิ้งจอกก็กระอักเลือดออกมาอีกรอบ แล้วขาดใจตายคาตักของชิงหลิน
 "...หลับให้สบายเถิด" พูดพลางปิดตาให้มัน ก่อนจะวางมันลงบนพื้น ทันใดนั้นร่างที่ไร้วิญญาณของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก็ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยแสงสีขาวนวล ลอยขึ้นสูงเหนือศีรษะของชิงหลินแล้วแตกกระจายออกมาเป็นดวงเล็กๆ สิบสี่ดวงตกลงสู่พื้นช้าๆ และแปรเปลี่ยนเป็นร่างของบุรุษสิบสี่คนแทน
 "นั่น...หน่วยพยัคฆ์ดำที่หายตัวไป" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น
 "อา...จริงด้วย"
 "โอ้...ดียิ่งนัก ช่างเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน" ชิงหยวนกล่าวยามที่มองดูคนของตนกำลังแย้มยิ้มและโห่ร้องยินดีอย่างมีความสุข ที่ไม่ต้องสูญเสียใครไปกับการเดินทางครั้งนี้
 "อา...แล้วเต่ามังกรอยู่ที่ใดกัน" โจวหยางหมิ่นถามชิงหยวน เมื่อให้องครักษ์สำรวจจนทั่วแล้วกลับไร้ร่องรอยที่อยู่ของเต่ามังกร


-37-
 "หลินเอ๋อร์ ดูแลตัวเองดีๆ อย่าซุกซนให้มากนัก เข้าใจหรือไม่"
 "อีกสิบห้าวันพี่จะไปรับเจ้าที่วังองค์ชาย อย่าหนีกลับมาเองโดยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"
 "คุณหนู ขอให้เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ / ขอรับ"
 เสียงเตือน เสียงกำชับ และเสียงอวยพรมากมาย ของบิดา คู่หมั้น และเหล่าบรรดาบ่าวไพร่คนงานของเรือนสายธาร ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เมื่อเข้ามานั่งในรถม้าของวังองค์ชายห้าซึ่งเตรียมมาเพื่อเธอโดยเฉพาะตามคำบอกเล่าของอู่ต้าสง เสนาบดีกลาโหมแคว้นโจว
 แม้จะเป็นรถม้าขนาดเล็กสำหรับสองคนนั่งเพื่อความสะดวกและรวดเร็วในการเดินทาง แต่ด้านในรถม้ากลับถูกตกแต่งประดับประดาไว้อย่างสวยงาม ผนังบุกำมะหยี่สีแดงสดให้ความรู้สึกนุ่มสบายยามที่ได้นั่งและสัมผัส หน้าต่างทั้งสองข้างถูกปิดด้วยผ้าไหมสีแดงเรียบลื่น มีลูกปัดหลากสีห้อยติดอยู่ที่ปลายผ้าม่าน แม้จะดูสวยงามแต่ชิงหลินกลับรู้สึกเฉยๆ เพราะไม่ชอบสีฉูดฉาดแบบนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
 ส่วนสามสหายน้อยเมื่อได้รู้ว่าจะได้ออกท่องเที่ยวก็กระดี๊กระด๊า พอเข้ามาในรถม้าก็กระโดดโลดเต้นหยอกเย้ากันอย่างสนุกสนาน ไม่สนใจหลินหลินที่นั่งหน้าขรึมครุ่นคิดถึงเหตุการณ์สองวันที่ผ่านมา
 "เหตุใดเจ้าจึงตอบตกลงง่ายๆ เช่นนั้น" แม่ทัพหนุ่มถามคู่หมั้นหลังจากปรึกษาหารือเรื่องการเดินทางไปแคว้นโจวจนได้ข้อสรุปแล้ว
 "ข้าเองก็ใช่ว่าอยากจะไปนะเจ้าคะ แต่ท่านก็เห็นว่าองค์ชายทรงดื้อแพ่งเพียงใด ท่านพ่อกับท่านกราบทูลแล้วว่าไม่สะดวกที่จะไป พระองค์ก็ไม่ทรงฟัง" นางว่าพลางถอนใจ "ขนาดท่านพ่ออ้างว่าท่านแม่ของข้าล้มป่วยต้องกลับไปดูแล โดยหวังว่าข้าจะได้ไม่ต้องไปแคว้นโจว แล้วท่านดูสิว่าผลเป็นเช่นไร"
 ชิงหยวนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะไม่อยากให้บุตรีต้องไปแคว้นโจวจึงอ้างว่าฮูหยินของตนล้มป่วยต้องกลับไปดูแล ทั้งที่ความเป็นจริงฮูหยินของตนหายดีแล้วหลังจากที่ทราบว่าตนและทุกคนปลอดภัย
 ฝ่ายคู่หมั้นมองนางนิ่ง ด้วยเข้าใจในสถานการณ์และเหตุผลที่นางตกปากรับคำเชิญขององค์ชายห้า แต่ที่หงุดหงิดและไม่สบอารมณ์นักเป็นเพราะนางใจร้อน ไม่รอปรึกษาหารือตนและบิดาของนางก่อน
 "ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ที่ไม่รอถามความเห็นของท่านพ่อกับพี่เหวินก่อน แต่เพราะข้ากลัวว่าหากเราปฏิเสธคำเชิญอาจทำให้พวกเขาไม่พอใจ แล้วพานกลับมาหาเรื่องเราในภายหลังก็เป็นได้เจ้าค่ะ" ตัดสินใจบอกเล่าความรู้สึกในใจให้บิดาและคู่หมั้นรู้
 "อา...พ่อเข้าใจเจ้าดี เพราะพ่อเองก็คิดเรื่องนี้อยู่" ชิงหยวนเอ่ยขึ้นช้าๆ เขาเป็นเพียงพ่อค้าไร้ยศไร้ตำแหน่ง แม้จะมีเงินทองมากมาย มีสหายเป็นใหญ่เป็นโตในราชสำนักที่พร้อมจะปกป้องตนและครอบครัว แต่ชิงหยวนก็ไม่ปรารถนาให้พวกเขาต้องมายุ่งเกี่ยว จึงไม่ได้คัดค้านกับการตัดสินใจของบุตรสาว
 แม่ทัพหนุ่มทอดถอนใจ ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองนางอย่างกังวลระคนเป็นห่วง ด้วยคิดว่าการเดินทางไปแคว้นโจวครานี้คงไม่ราบรื่นอย่างขามาเป็นแน่ แม้องค์ชายห้าจะมาพร้อมทหารฝีมือดีกว่าห้าสิบชีวิต ก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยได้เต็มร้อย ครั้นจะให้หน่วยองครักษ์สกุลมู่ติดตามไปทั้งหมดก็ออกจะเกินไปหน่อย อาจสร้างความเข้าใจผิดว่าดูถูกฝีมือทหารของอีกฝ่ายก็เป็นได้ น่าปวดหัวยิ่ง
 "พี่เหวิน" ชิงหลินเรียกคู่หมั้นที่เอาแต่จ้องนางไม่พูดไม่จา
 "ห้ามเจ้าอยู่ใกล้หรือปล่อยให้บุรุษอื่นเข้าใกล้เป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่" มู่หลิ่งเหวินกำชับเสียงเข้ม ไม่ใส่ใจชิงหยวนที่นั่งจิบชาอยู่ข้างๆ
 "เข้าใจแล้วเจ้าค่า" นางทำเสียงล้อเลียนเขาเพื่อกลบเกลื่อนความอาย
 'ตาบ้า...พูดอะไรก็ไม่รู้ ต่อหน้าต่อตาว่าที่พ่อตาเลยนะเนี่ย!' แม้จะคิดอย่างนั้น แต่ใจกลับรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาดจนอดยิ้มออกมาไม่ได้
 "หลินหลิน คิดอะไรอยู่หรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามหลินหลินที่เอาแต่นั่งเหม่อมองทิวทัศน์นอกรถม้า ที่กำลังวิ่งไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าค่อนข้างเร็ว มีเฟิ่งอิงประกบอยู่ด้านซ้ายของรถม้า ซึ่งเป็นฝั่งที่หญิงสาวเลิกผ้าม่านหน้าต่างเพื่อดูทิวทัศน์ มีจิ๋นซานกับจิ๋นซื่อสององครักษ์หนุ่มประกบอยู่อีกฝั่งของรถม้า
 ส่วนด้านหน้ามีโจวหยางหมิ่นเป็นผู้นำขบวน พร้อมเสนาบดีกลาโหมอู่ต้าสง สี่ยอดองครักษ์ประกบซ้ายขวา ถัดมาคือทหารม้าของโจวหยางหมิ่น และหน่วยพยัคฆ์ดำที่คุ้มกันอย่างแน่นหนา
 "ไม่มีอะไรหรอก" หญิงสาวหันกลับมามองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ใช้เท้าหน้าวางบนเข่านาง ยืดตัวเหยียดขึ้นยืนสองขา ร่างเล็กกลมไหวเอนไปมาตามแรงเหวี่ยงของรถม้าจนต้องอุ้มมันขึ้นมาวางบนตัก เพราะกลัวว่ามันจะหงายท้อง
 หมั่นโถวน้อยกระโดดขึ้นมานั่งข้างนาง เงยหัวเรียวเล็กแล้วร้องถาม "หลินหลิน กี่วันจึงจะถึงหรือเจ้าคะ"
 "อืม...ประมาณสี่วัน" นางหลุบตาตอบทางจิตเช่นที่ตอบเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "หลินหลิน เคยไปมาก่อนหรือไม่ขอรับ" เป่าเปาน้อยกระโดดขึ้นมานั่งข้างจิ้งจอกน้อยตัวน้อง
 "ครั้งแรกเช่นเดียวกับพวกเจ้านั่นแหละ" ชิงหลินตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ จนเจ้าเป่าเปาน้อยอายม้วนนอนหมอบราบกับพื้น แล้วใช้เท้าหน้าทั้งสองข้างปิดตาตัวเอง การกระทำของมันช่างน่ารักน่าเอ็นดู จนนางอดใจไม่ไหวต้องอุ้มมันขึ้นมาฟัดมาหอมเสียหลายที
 เสียงหัวเราะผสานกับเสียงร้องคล้ายแมวและสุนัขที่ดังออกมาจากรถม้าเพียงคันเดียวของขบวน สร้างความประหลาดใจให้แก่บุรุษที่ควบม้าอยู่ใกล้ๆ ได้เป็นอย่างดี จนต้องเหลียวหลังกลับไปมองรถม้าที่กำลังวิ่งอยู่ ก็เห็นเพียงผ้าม่านหน้าต่างที่สั่นไหวเท่านั้น
 สี่วันของการเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น สร้างความประหลาดใจให้แก่โจวหยางหมิ่นและผู้ติดตามยิ่งนัก เพราะคาดเดาว่าอาจจะได้ปะทะกับหน่วยลอบสังหารที่ต้องการตัดไฟแต่ต้นลม ไม่อยากให้โจวหยางหมิ่นได้ครองตำแหน่งองค์รัชทายาทโดยง่าย
 วังของโจวหยางหมิ่นตั้งอยู่บนเขาสูงครอบคลุมภูเขาทั้งลูก กินพื้นที่หลายร้อยไร่ ชิงหลินคิดว่าจะได้ไปพักที่นั่น แต่ที่ไหนได้โจวหยางหมิ่นกลับบอกว่าจะพาไปพักที่ตำหนักหยางหมิ่นซึ่งอยู่ในเขตวังหลวง แม้จะไม่ค่อยพอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เก็บกดความไม่พอใจนี้ไว้
 "เฟิ่งอิง เกิดอะไรขึ้น" ชิงหลินเลิกผ้าม่านถาม เมื่อรถม้าที่นั่งหยุดกะทันหันทำให้นางเกือบหัวทิ่ม
 "ดูเหมือนจะมีขอทานมาขวางขบวนไว้ขอรับ" เฟิ่งอิงที่นั่งอยู่บนหลังม้าก้มลงมาบอกคุณหนู
 "ขอทาน? ทำไมขอทานจึงกล้ามาขวางขบวนองค์ชายล่ะ" นางพึมพำเบาๆ แต่เฟิ่งอิงกลับได้ยินอย่างชัดเจน
 "คาดว่าน่าจะเป็นเพราะความหิวโหย จึงกล้าเสี่ยงตายเช่นนี้ขอรับ" เฟิ่งอิงสันนิษฐานตามประสบการณ์ที่ผ่านมา เพราะพบเห็นเรื่องทำนองนี้บ่อยครั้งในแคว้นฉี
 "อย่างนั้นหรือ"
 "หลินหลินจะไปไหน" เมื่อเห็นหลินหลินขยับตัว เจ้าพยัคฆ์น้อยจึงส่งเสียงถาม
 "จะลงไปดูหน่อย พวกเจ้าจะรออยู่ในรถม้าก็ได้" นางบอกสามสหายน้อยทางจิต จากนั้นจึงลงมาจากรถม้า ไม่ฟังคำทัดทานของจิ๋นซานจิ๋นซื่อ ท่ามกลางสายตาของคนนับร้อยที่นั่งคุกเข่ากับพื้นดูเหตุการณ์ระทึกใจอยู่
 "คุณหนูผู้นั้นเป็นใคร เจ้ารู้จักหรือไม่" เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
 "อา...ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า" ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอบ
 "เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าเรื่องที่นางมากับองค์ชายห้าหรอก" เสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น
 "ทำไมหรือท่านผู้เฒ่า" อีกเสียงที่อยู่ใกล้กันเอ่ยถามอย่างสนใจใคร่รู้
 "อา...เจ้าคงมาจากเมืองอื่น"
 "ใช่ ข้าเดินทางมาจากเมืองอื่น"
 "องค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นทรงขึ้นชื่อเรื่องเกลียดชังอิสตรียิ่งนัก ในตำหนักไร้ซึ่งนางกำนัล แตกต่างจากตำหนักองค์ชายทั้งหลาย"
 "อา...แล้วสาเหตุที่พระองค์ทรงเกลียดชังอิสตรีเล่า"
 "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า หากเจ้าอยากรู้ก็ไปสืบเอาจากขันทีที่ตำหนักนั้นดูสิ"
 "ไอหยา...ท่านอยากเห็นข้าอายุสั้นหรือท่านผู้เฒ่า" สิ้นเสียงของชายต่างถิ่น เสียงหัวเราะของคนรอบข้างที่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจก็ดังขึ้น แต่ต้องรีบปิดปากเมื่อถูกสายตาดุดันของเหล่าทหารม้ามองมา
 ชิงหลินก้าวเร็วๆ ผ่านทหารม้ามาด้านหน้าขบวน มีสามสหายน้อยวิ่งตามหลังมา เมื่อมาถึงหน้าขบวนนางก็เห็นขอทานนับสิบคน มีทั้งเด็กและคนชรารวมอยู่ด้วย บ้างก็นั่งคุกเข่า บ้างก็หมอบราบกับพื้นดิน เงยศีรษะขึ้นมองโจวหยางหมิ่นเป็นระยะๆ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
 "เป็นเพียงขอทานต่ำต้อย ไยจึงบังอาจขวางทางองค์ชายห้า ไม่กลัวถูกตัดหัวหรือ" หนึ่งในสี่องครักษ์ตวาดเหล่าขอทานเสียงดังจนเหล่าขอทานสะดุ้งตกใจกลัวตัวสั่นหนักยิ่งกว่าเดิม ขอทานน้อยคนหนึ่งทำท่าจะร้องไห้ แต่ถูกมือของขอทานที่โตกว่าปิดปากไว้ทัน
 "อะ...องค์ชายห้า ทะ...ท่านคืออะ...องค์ชายห้า?" ขอทานชราร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยซีดเผือดจนไร้สีเลือด ตัวที่สั่นเทาอยู่แล้วยิ่งสั่นเทิ้ม ตาเรียวเล็กบัดนี้เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ปากอ้าค้าง แหงนเงยหน้ามองบุรุษรูปงามที่อยู่บนหลังม้าด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวยิ่ง
 'อา...สวรรค์นี่คงเป็นวันสุดท้ายของข้าและอีกหลายชีวิตที่ต้องทนหิวโหยสินะ' เพราะหลังจากนี้คงไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้ว หากใครได้ยินคำพูดนี้ของชายชราขอทาน ก็อาจจะตีความไปว่าชายชราขอทานหวังว่าจะได้รับความอนุเคราะห์ช่วยเหลือจากองค์ชายสูงศักดิ์ผู้นี้ให้อิ่มท้องไม่ต้องทนทรมานเช่นที่ผ่านมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ชายชราขอทานคิดแต่อย่างใด สิ่งที่ชายชราขอทานคิดคือจะไม่ต้องทนหิวอีกต่อไปเพราะคงถูกตัดหัวในวันนี้เป็นแน่แท้ต่างหาก
 โจวหยางหมิ่นยกมือขึ้นห้ามองครักษ์ที่ชักดาบทำท่าจะฟันขอทานชราเนื้อตัวสกปรกมอมแมมที่บังอาจมาขวางขบวนของตน เมื่อเห็นสตรีชุดขาวที่อุตส่าห์ไปเชิญมาด้วยตนเองยืนมองกลุ่มขอทานอยู่ข้างๆ มีหนึ่งพยัคฆ์กับสองจิ้งจอกยืนมองกลุ่มขอทานเช่นเดียวกับนาง ข้างหลังมีบุรุษร่างสูงใหญ่ทำหน้าที่คุ้มกันอยู่
 "ขวางขบวนรถม้าของเชื้อพระวงศ์ มีโทษสถานใด" โจวหยางหมิ่นถามอู่ต้าสงหลังจากกระโดดลงมายืนบนพื้นอย่างสง่างาม ตามติดด้วยเหล่าทหารและองครักษ์
 "ทูลองค์ชาย มีโทษประหารชีวิตพ่ะย่ะค่ะ" คำตอบของเสนาบดีกลาโหมอู่ต้าสงทำเอากลุ่มขอทานสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว พ่อค้าแม่ค้าตลอดจนชาวบ้านร้านตลาดที่ผ่านมาประสบพบเหตุต่างก็พากันเวทนาสงสารในความโชคร้ายของขอทานเหล่านี้ แต่ไม่กล้าปริปากวิพากษ์วิจารณ์หรือออกหน้าให้ความช่วยเหลือ สุดท้ายจึงได้แต่ส่งสายตาเห็นใจไปให้เท่านั้น
 ชิงหลินหน้าบึ้งทันทีที่ได้ยินคำพูดของอู่ต้าสง ส่งสายตาถามโจวหยางหมิ่นที่เดินมายืนข้างนาง สองมือไพล่หลังดูสบายๆ ราวกับเรื่องตรงหน้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ ก็นึกโมโหขึ้นมา 'คนนะ...ไม่ใช่ผักปลา จะมาฆ่ากันได้ง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ แม้ว่าพวกเขาจะมีความผิด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตถึงขนาดที่ให้อภัยไม่ได้เสียหน่อย'
 "หึๆ เจ้าอยากช่วยพวกเขาหรือ" โจวหยางหมิ่นกระซิบถาม
 "เห็นคนอื่นลำบากแล้วไม่ช่วย ยังจะนับว่าเป็นคนอีกหรือเพคะ" นางตอบด้วยน้ำเสียงสะบัดๆ เล็กน้อย
 "โอ้ ก็ได้ เราจะปล่อยขอทานเหล่านี้ไปแลกกับที่เจ้าต้องอยู่แคว้นโจวจากเจ็ดวันเป็นสิบวัน" โจวหยางหมิ่นยิ้มอย่างเป็นต่อ 'ดูซิว่า...เจ้าจะทำเช่นไร'
 "หากหม่อมฉันไม่ตกลง องค์ชายจะสั่งประหารขอทานเหล่านี้หรือเพคะ"
 "ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น"
 อาการยักไหล่อย่างไม่ยี่หระของอีกฝ่ายดูน่าหมั่นไส้นักในสายตาของชิงหลิน
 "คนเหล่านี้เป็นคนขององค์ชาย เป็นประชาชนขององค์ชาย พระองค์จะทำเช่นไรก็สุดแล้วแต่เถิด เพียงแต่..." ชิงหลินจงใจเว้นจังหวะ
 "เพียงแต่...?" โจวหยางหมิ่นขยับตัวอย่างสนใจ ไม่คิดจะลงโทษขอทานเหล่านี้ เพียงแต่อยากจะหาวิธีเหนี่ยวรั้งให้นางอยู่แคว้นโจวนานขึ้นอีกสักสามสี่วันเท่านั้น
 "หากองค์ชายทรงละเว้นโทษให้คนเหล่านี้ ต้องได้รับคำชื่นชมสรรเสริญจากประชาชนในน้ำพระทัยอันกว้างขวางดั่งมหาสมุทรของพระองค์เป็นแน่ นับว่าเป็นผลดีต่อตำแหน่งว่าที่องค์รัชทายาทไม่ใช่หรือเพคะ"
 อู่ต้าสงถึงกับอมยิ้มเมื่อได้ฟังคำปฏิเสธที่ไม่อาจหาข้อโต้แย้งกลับได้ของบุตรีพ่อค้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง
 "อา...องค์ชายจะทำเช่นไรกับขอทานเหล่านี้พ่ะย่ะค่ะ" อู่ต้าสงทูลถามโจวหยางหมิ่นที่ลูบคางไปมาอย่างครุ่นคิด ด้วยเห็นว่าชักจะล่าช้าและเริ่มมีผู้คนเบียดเสียดยัดเยียดหนาแน่นขึ้น จึงเกรงว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันก็เป็นได้
 "พวกเจ้าจะตายหรือจะรอดก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนางแล้ว" โจวหยางหมิ่นกล่าวออกมาเสียงดังเพื่อให้ได้ยินอย่างทั่วถึง ทำเอาผู้คนที่นั่งคุกเข่าและกลุ่มขอทานหันมองโฉมสะคราญที่ยืนอยู่เคียงข้างบุรุษผู้สูงศักดิ์เป็นตาเดียว เกิดเสืยงฮือฮาวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา
 "องค์ชาย!" ชิงหลินอุทานเสียงดัง ตกใจที่จู่ๆ องค์ชายก็โยนเผือกร้อนมาให้นาง
 "หึๆ เชิญ" โจวหยางหมิ่นผายมือให้สตรีที่ยืนตะลึง และในชั่วพริบตาก็ส่งสายตาเขียวปั้ดมาให้ตน มุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างขบขันระคนทึ่ง ที่นางกล้าทำกิริยาเช่นนี้ใส่ตนซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์
 "ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" นางแค่นเสียงลอดไรฟันอย่างเจ็บใจโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ยิน พลางก้าวมาข้างหน้าสองก้าว
 "ในเมื่อองค์ชายให้สิทธิ์หม่อมฉันตัดสินโทษของคนเหล่านี้ ทรงหมายความว่าหม่อมฉันทำเช่นไรกับคนเหล่านี้ก็ได้ใช่หรือไม่เพคะ" ชิงหลินหมุนกายกลับมาพร้อมกับทูลถามเสียงดังกังวาน
 "ใช่ ย่อมเป็นเช่นนั้น" โจวหยางหมิ่นเอาสองมือไพล่หลังพลางพยักหน้าตอบรับ
 "ขอบพระทัยเพคะ" นางยอบกายแล้วหันกลับมาทางกลุ่มขอทานที่ยังคงนั่งคุกเข่าตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ลุกขึ้น เฉกเช่นเดียวกับเหล่าคนมุงทั้งหลาย