"หนิงเฉิง เจ้าดูนี่ เจ้าอัปลักษณ์กลายเป็นโจรไปแล้ว!"
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในสวนตระกูลเวยอันสงบสุข พร้อมภาพวาดประกาศจับจากทางการ เวยหนิงเฉิงที่กำลังเพลิดเพลินกับการตกปลา ถึงกับตาโตมองภาพวาด
"พวกชาวบ้านเล่าว่า เจ้านั่น ปล้น สังหารใต้เท้าฝูกับภรรยา วางเพลิงเผาจวน กวาดของมีค่าไปหมด คุณหนูฝูไปวัด เลยรอด 3 วันมานี้ ทั่วทั้งเมืองมีแต่พวกมือปราบ รื้อค้นทุกซอกมุมไม่เว้นแม้แต่ตุ่มเก็บน้ำ วุ่นวายยกใหญ่"
"เจ้าขี้ขลาดนั่นหรือ กล้าทำ! ข้าทั้งล้อ ทั้งเหยียดหยามใส่หน้าเจ้านั่นทุกวัน ก็เดินหนีตลอด ไม่น่าเชื่อ"
"ใครจะไปกล้าทำเจ้า ในโรงหนังสือ ขนาดอาจารย์ยังไม่กล้าแตะ หนิงเฉิง เจ้านั่นหลบหนีทางการ ดีไม่ดีอาจมาแก้แค้นเจ้าด้วยก็ได้"
"หุบปากน่า!! ขืนเจ้านั่นเข้ามา พี่ข้าไม่เก็บชีวิตมันไว้แน่"
เวยหนิงเฉิงกล่าวภาคภูมิใจถึงฝีมือการต่อสู้ของเวยหนิงหลง พี่ชายคนโตผู้เก่งกาจทั้งตำราอาวุธ แล้วจึงขยำภาพของเซี่ยหยาง ปาลงพื้น
"ข้าจะไปหาอะไรกิน ไม่ต้องตามข้ามา"
เพราะเกรงว่าสหายจะแย่งของกิน เวยหนิงเฉิงถึงเอ่ยดักไว้ ก่อนจะเดินทอดน่องสบายใจเข้าครัวตระกูลเวย อันอุดมไปด้วยอาหารมากมาย ไม่เคยพร่อง
"ซาลาเปาไส้เนื้อตุ๋นของข้า ซาลาเปา ซาลาเปา หืม..."
เด็กชายหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงแปลกคล้ายลมหายใจหอบของคน เขาตะแคงหูฟังจนแน่ใจทิศทางว่ามาจากเตาไฟในครัว จึงค่อยๆย่องเบาเข้าหา ทันใดนั้น เวยหนิงเฉิงก็หน้าถอดสี เมื่อเห็นเซี่ยหยางก้มหน้าก้มตากินซาลาเปาของเขาจนหมดเข่ง
"คนร้าย!! คนร้ายบุกเข้ามาในจวน ช่วยข้าด้วย ช่วยข้า!!!!"
เวยหนิงเฉิงแหกปากร้องดังลั่น สองเท้าก็วิ่งหนีออกนอกครัวสุดชีวิต ด้วยกลัวถูกทำร้าย เซี่ยหยางที่หิวโซก็สะดุ้งสุดตัว รีบกวาดเนื้อทอดในจานใส่สาบเสื้อ แล้วเคลื่อนไหวรวดเร็วออกจากบ้านตระกูลเวย แต่ทว่า หนนี้เขากลับช้ากว่าใครคนหนึ่ง ชายหนุ่มผู้ครองอาภรณ์เหลืองนวล หน้าตาหมดจดงดงาม ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ส่องสว่างทั้งตัวดังเทพสวรรค์ ชายผู้นั้นตวัดดาบขวางหน้าการเคลื่อนไหวในพริบตาของเขา
"!!"
เซี่ยหยางสะดุ้งสุดตัว แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะมีผู้ใดเคลื่อนไหวว่องไวไปกว่าพลังจากศิลาวิเศษ เขาล้มลงกลางหญ้า พาเนื้อทอดในสาบเสื้อกระจายเต็มพื้นสวน สายตาตับจ้องดาบคมกริบสลับกับผู้ขัดขวาง ดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววหวั่นไหว แต่ก็เชิดหน้า ทำทีกล้าหาญ
"ปานแดงกลางหน้าผาก เจ้าคือเซี่ยหยาง เด็กที่ทางการตามหาอยู่หรือ"
เวยหนิงหลง บุตรชายคนโต ตระกูลเวย เอ่ยถามขณะมองสบดวงตาสีสว่างอย่างประเมิน เซี่ยหยางไม่ตอบ ทำเพียงหยิบเนื้อทอดบนพื้นหญ้ากินต่อเท่านั้น
"เนื้อของข้า!!"
เวยหนิงเฉิงตะโกนลั่น ก่อนจะรีบก้มหน้างุดเมื่อถูกสายตาดุของพี่ชายปรามไว้
"พ่อบ้าน จับเขาไปขังคุกใต้ดิน รอคนของทางการมารับไป"
"พี่ใหญ่! เจ้าอัปลักษณ์นั่นทำร้ายข้า ท่านดู แขนข้าแดงไปหมด ท่านฆ่ามันเลย!"
เวยหนิงเฉิงรีบร้องบอก ด้วยกลัวว่าเซี่ยหยางจะหาทางกลับมาทำร้ายตัวเอง เวยหนิงหลงกลับใช้สายตาเย็นเยียบจ้องนิ่งเงียบ มองจนน้องชายคนเล็กผู้เอาแต่ใจก้มหน้าหนี ไม่พูดอะไรอีก พ่อบ้านประจำตระกูลจึงพยักหน้าให้คนในจวนสองคนช่วยกันจับเซี่ยหยาง เด็กหนุ่มรีบเก็บเนื้อทอดบนพื้นให้หมด ถึงยอมโดนจับไป สีหน้าของเขาเศร้าหมอง สะกิดใจของเวยหนิงหลงอยู่ครู่
"พ่อบ้าน ท่านให้คนจัดสำรับอาหาร ของคาวหวาน ไปให้เจ้าหนูนั่นด้วย"
"คุณชายใหญ่ เด็กคนนั้นเป็นคนร้าย ท่านจะให้จัดสำรับจริงหรือขอรับ"
"ข้าอยากคุยกับเจ้าหนูเซี่ยสักหน่อย ถือว่าจัดสำรับให้ข้าแล้วกัน"
กล่าวจบ เวยหนิงหลงก็เดินตามหลังเซี่ยหยางที่ถูกคุมตัวไป พ่อบ้านมองท่วงท่าสง่างาม วาจาสุขุม และน้ำใจงดงามของคุณชายใหญ่อย่างปลาบปลื้มใจ
"สมกับเป็นรองแม่ทัพเสียจริง"
-----------------------------------
เซี่ยหยางมองสำรับบนโต๊ะใหญ่เบื้องหน้า มีทั้งข้าวสวยร้อนๆ ซุปอย่างดี กับข้าวมากมายนับสิบอย่าง พร้อมทั้งน้ำผลไม้ น้ำชา ขนม ให้เลือกกินแทบไม่ถูก สลับมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้สั่งให้คนจับเขาโยนใส่คุกใต้ดินแห่งนี้ คำถามมากมายอยู่ในหัวของเด็กชาย บอกผ่านสายตาออกไป เวยหนิงหลงที่ระวังตัว ยืนอยู่ด้านนอกห้องขัง ก็หัวเราะในคอ ตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกัน เขาหยิบหมั่นโถวกินแกล้มกับซุปข้น เซี่ยหยางถึงยอมหยิบชามข้าว เริ่มกินอาหารในสำรับ
ความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่ม ผู้ที่รอบกายมีไอร้อนแปลกประหลาด ซ้ำยังเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งกว่าสายลม หากไม่เพราะทำเนื้อหล่นไปตลอดทาง เขาไม่มีทางดักทันแน่ เหล่านั้นนสร้างความฉงนใจแก่เขานัก ด้วยไม่คิดว่าเด็กชายเบื้องหน้าจะลงมือสังหารผู้ใดได้ อย่าว่าแต่คนเลย หนูสักตัวคงไม่กล้าทำ
"เจ้าหิวโซเช่นนี้ คงไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน"
"ตั้งแต่ออกจากบ้านลุงผอม ข้าดื่มแค่น้ำในลำธารเท่านั้น.....!!!"
เซี่ยหยางแทบอยากตบปากตัวเองเมื่อเอ่ยชื่อผู้มีพระคุณออกไป เขามองเวยหนิงหลงอย่างกังวลใจ ชายหนุ่มส่ายหน้าตอบ
"ข้าไม่รู้จักผู้ใดในเมืองฝูที่ชื่อลุงผอม ถือว่าไม่ได้ยิน"
ฟังวาจาเยือกเย็นแต่นุ่มนวล ท่วงท่าสุขุม รวมกับแววตาดุขรึมเด็ดขาด เซี่ยหยางรู้สึกว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าดูเชื่อถือได้หลายส่วน แต่ทว่า ภาพของหญิงสาวผู้งดงาม วาจาอ่อนหวาน ก็ฉายชัดในความคิด...ผู้ที่กลายเป็นอสูรร้าย ป้ายสีเขาอย่างเลือดเย็น เด็กหนุ่มจึงก้มหน้าก้มตากิน ไม่พูดอะไรอีก
"บ้านข้ามีอาหารมากมาย เจ้ากินได้เท่าที่ต้องการเถิด"
เวยหนิงหลงกล่าวพลางสะกิดใจที่อยู่ๆเด็กชายก็เปลี่ยนท่าที ก่อกำแพงปิดกั้นชัดเจน แรกเริ่ม เขาคิดว่าเซี่ยหยางใจคอโหดเหี้ยมนัก แต่เมื่อพบกับเด็กชายเบื้องหน้า เวยหนิงหลงก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลกับเรื่องราวทั้งหมด ยังไม่ทันได้ไต่ถาม พ่อบ้านก็เดินเข้ามาหาเสียก่อน
"คุณชาย คุณหนูฝูขอเข้าพบขอรับ"
"!!!"
เซี่ยหยางหน้าถอดสี ดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววหวาดกลัวสุดชีวิต จ้องมองเวยหนิงหลงอย่างขอความช่วยเหลือ แต่คิดอีกที เขาก็ก้มหน้าลง หยิบถ้วยน้ำชาดื่ม หยุดกินอาหารทั้งหมด ราวกับยอมจำนนในชะตากรรม กริยานั้นเปลี่ยนสายตาของเวยหนิงหลงนิ่งขรึมทันใด
"พ่อบ้าน ท่านบอกคุณหนูฝูทีว่าข้าอยากสอบสวนเจ้าหนูเซี่ยเสียก่อน ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"
"ขอรับ"
พ่อบ้านฝูนึกเห็นด้วยในใจเพราะท่าทางน่าเวทนาของเด็กหนุ่มเช่นกัน คล้อยหลังพ่อบ้านไปแล้ว เวยหนิงหลงจึงเอ่ยกับเซี่ยหยางอีกครั้ง
"เจ้ากินให้อิ่มเถิด วันนี้จะยังไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น"
การกระทำของเวยหนิงหลง เรียกรอยยิ้มโล่งอกของเซี่ยหยาง ราวกับในใจที่มืดมนพลันสว่างไสว ฉับพลัน ไออุ่นซ่านแปลกประหลาดดังแสงตะวันก็โอบล้อมรอบคุกใต้ดิน บดบังความหนาวเหน็บ เวยหนิงหลงขมวดคิ้วมองรอบกาย สายตาก็เหลือบเห็นแสงสว่างแปลกประหลาดในสาบเสื้อของเซี่ยหยาง
"ถ้าเจ้าอยากให้ข้าช่วย เจ้าต้องเล่าความจริงทั้งหมด"
เวยหนิงหลงกล่าวตามตรง เซี่ยหยางกลับส่ายหน้าตอบ หยิบขนมกินโดยไม่พูดอะไร
"เช่นนั้นตามใจ วันพรุ่งนี้คงต้องส่งเจ้าให้คุณหนูฝู"
"ข้าสังหารท่านน้าฝูโดยไม่ตั้งใจ"
เซี่ยหยางยอมเปิดปากเล่า เวยหนิงหลงกลับเลิกคิ้วสูง สายตาบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อเขา เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว
"แต่หากเล่าไป ท่านคงไม่เชื่อข้า จึงไม่มีประโยชน์อันใด ท่านส่งข้าให้นางเถอะ"
"ต้องการเช่นนั้นจริงหรือ"
เวยหนิงหลงถามย้ำ จับจ้องเซี่ยหยางนิ่งเงียบ เด็กหนุ่มรับรู้เจตนาดีของชายเบื้องหน้า แต่คงไม่อาจช่วยเหลือเขาได้ อย่างไรเสีย ก็ดีกว่าเก็บงำไว้ในใจ จึงยอมเปิดปากเล่า
"ท่านน้าฝูเป็นปีศาจหมี"
ทันทีที่เด็กหนุ่มเล่า เวยหนิงหลงก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที กระนั้นก็ยั้งใจไว้ ฟังอย่างเงียบสงบ
"นางจู่โจมข้ากะทันหัน ข้าไม่ตั้งใจ จึงเผาร่างปีศาจของนาง ทำให้นางสิ้นใจ ส่วนท่านลุงฝู....ท่านลุงฝู...พี่หลันเป็นผู้สังหารเอง....นางเป็นปีศาจเช่นกัน"
เซี่ยหยางพูดเสียงเบาในคอ จ้องมองสีหน้าไม่เชื่อถือ คล้ายต่อว่าเขาในใจ เด็กหนุ่มก้มหน้าลง
"ท่านไม่เชื่อข้า"
"เจ้าเผาร่างปีศาจของนางอย่างไร"
ถึงไม่เชื่อ เวยหนิงหลงก็ไต่ถามต่อ เขาลังเลเพราะเด็กชายเบื้องหน้าไม่ได้โกหกต่อเขา แต่จะมีเรื่องเหนือธรรมชาติเช่นนี้จริงหรือ ในเมื่อมันเป็นเพียงความเชื่องมงายของชาวบ้าน
ฝ่ายเซี่ยหยาง ชั่งใจอยู่ครู่ จึงผายฝ่ามือเหนือจานเป็ดตุ๋น พลันแสงสว่างในสาบเสื้อก็ลุกวาบ ปรากฏเปลวเพลิงถ่ายทอดผ่านฝ่ามือ เผาเป็ดตุ๋นในจานไม่เหลือแม้ผุยผง เวยหนิงหลงตกตะลึงงัน จ้องมองเด็กชายสลับกับจานเป็ดตุ๋น มือของเขาก็คว้าจับด้ามดาบ ขยับถอยหลังทันที
"ข้าเพิ่งค้นพบวิธีนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน นอกจากมองเห็นในความมืด กับเคลื่อนไหวรวดเร็ว ศิลาชิ้นนี้ยังให้พลังไฟแก่ข้าอีกด้วย"
เซี่ยหยางหยิบสร้อยคอตนเองยื่นให้เวยหนิงหลงดู ชายหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่ จึงรับมาถือไว้ เขาสัมผัสกับความอุ่นซ่านดังหินอังไฟจากจี้สร้อยของเด็กหนุ่ม พลิกดูไปมา ไม่เห็นสิ่งแปลกนอกจากความร้อนที่แผ่ออกมาเท่านั้น
"ข้าขอยืมดาบของท่านหน่อยเถิด"
เซี่ยหยางเอ่ยขอ เวยหนิงหลงจึงยื่นส่งให้ เด็กหนุ่มกลับเฉือนข้อมือลึกเป็นแผลยาวต่อหน้าเขา แล้วคว้าสร้อยคืน
"เจ้า!.....????"
ทันใดนั้น แผลลึกฉกรรจ์ก็ค่อยๆจางหายไป เวยหนิงหลงนิ่งอึ้ง มองเด็กหนุ่มแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ครู่หนึ่ง เขาจึงคิดบางอย่างได้ เขามองเซี่ยหยางที่มีสีหน้าเศร้าระคนหวาดกลัว สายตาครุ่นคิดของเวยหนิงหลง พาให้เซี่ยหยางใจหาย ก้มหน้าลงอีกครั้ง
"ท่านคงนึกว่าข้าเป็นปีศาจเสียเอง"
"เจ้าได้ของวิเศษชิ้นนี้มาจากผู้ใด"
เวยหนิงหลงถามไปเรื่องอื่น เซี่ยหยางพยายามอ่านท่าทีของชายหนุ่มว่ารู้สึกเช่นใด เห็นเพียงความใคร่รู้ ชั่งใจอยู่ครู่ จึงยอมตอบ
"พ่อกับแม่เล่าว่า เมื่อข้าเกิด มีบัณฑิตผู้หนึ่งจงใจเดินทางมาหา ทำทีตกเขา ให้พ่อแม่ข้าสร้างหนี้บุญคุณ เพื่อมอบของสิ่งนี้ให้"
เล่าไปแล้ว เซี่ยหยางก็กล้าๆกลัวๆมองเวยหนิงหลง เห็นอีกฝ่ายเงียบกริบน่าใจหาย เขาก็ก้มหน้างุด
"เป็นลูกผู้ชาย อย่าก้มหน้า เงยหน้าขึ้น"
เวยหนิงหลงเอ็ดดุ เด็กหนุ่มก็เผลอเงยขึ้นทันที ด้วยวิธีพูดคล้ายคลึงกับบิดาหลายส่วน
"นานมาแล้ว ข้าเคยได้ยินมาว่า ที่ยอดเขาทางทิศใต้ มีสำนักผู้บำเพ็ญพรต ออกบวช เพื่อบรรลุฌานสวรรค์ ผู้ทรงศีลเหล่านั้น ไม่แก่ ไม่ตาย มีพลังเหนือธรรมชาติ ในทุกๆปีจะลงมายังโลกมนุษย์เพื่อเลือกผู้มีวาสนาไปเป็นศิษย์ ข้าไม่เคยเชื่อถือ กระทั่งวันนี้...เจ้ากินให้อิ่มเถิด เมื่อถึงยามจื่อ ข้าจะพาเจ้าออกเดินทาง"
"ท่านจะพาข้าไปที่แห่งนั้นหรือ"
"ข้าจะพาเจ้าไปหาผู้ที่อาจรู้จักที่แห่งนั้น เจ้าหนูเซี่ย ข้าไม่อาจเชื่อถือว่าคุณฝูและฟูเหรินเป็นปีศาจ แต่ข้าไม่อาจปล่อยเจ้ากลับไปกับนางได้เช่นกัน ที่ข้าช่วยได้ คงมีเพียงเท่านี้ เจ้าเตรียมตัวเถิด เราต้องรีบสักหน่อย"
กล่าวจบ เวยหนิงหลงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินออกจากห้องขัง เซี่ยหยางมองผู้มีพระคุณเบื้องหน้าอย่างซาบซึ้งใจ ส่งไออุ่นซ่านปะทะเบื้องหลังอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ
"ใต้เท้าเวย ขอบคุณท่านมากขอรับ"
เวยหนิงหลงหยุดชะงักฝีเท้า เมื่อรู้สึกถึงกำลังวังชาเพิ่มพูนขึ้นมา เขาสำรวมอาการ พยักหน้ารับโดยไม่หันหลังมอง แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยหยางยิ้มร่า กินดื่มสำรับอาหารได้สบายใจมากขึ้น เขาจึงจัดการไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว
-----------------------------------------
เวยหนิงหลงจับเซี่ยหยางสวมชุดคลุมดำสนิทตลอดร่าง พาขึ้นหลังม้า ก่อนจะปีนขึ้นนั่งซ้อนหลัง ทุกการกระทำเป็นไปโดยเงียบเชียบ และมีเพียงพ่อบ้านเท่านั้นที่ล่วงรู้ เซี่ยหยางรู้สึกซาบซึ้งใจพร้อมๆกับไม่สบายใจ สังหรณ์แปลกประหลาดว่าฝูกุ้ยหลันต้องติดตามมาเป็นแน่
"น้องชาย หากเจ้าแผ่ไอร้อนไปตลอดทางเช่นนี้ ผู้ไม่หวังดีคงตามเจอ สำรวมอารมณ์ไว้เถิด"
รองแม่ทัพเวยกล่าวพอให้ได้ยินกันสองคน เซี่ยหยางจึงพยักหน้ารับ รีบหลับตา ทำใจให้ว่าง ด้วยเหตุนั้น ไอร้อนจึงค่อยๆจางหายไป แทนที่ด้วยความหนาวยะเยือกจนพ่อบ้านต้องห่อไหล่
เมื่อเรียบร้อยดีแล้ว เวยหนิงหลงควบม้าทะยานไปข้างหน้า พาเซี่ยหยางฝ่าสายลมหนาวเหน็บของยามค่ำคืนไปยังจุดหมายปลายทาง
"เกาะไว้ให้แน่น เซียนน้อย หวังว่าเจ้าจะไม่ตกม้าก่อนถึงวัดจิ้นอัน"
"ใต้เท้า ท่านจะพาข้าไปที่แห่งใดนะขอรับ"
"วัดจิ้นอัน บนยอดเขา อาจารย์ของข้าออกบวชเป็นพระสงฆ์ ท่านอาจรู้จักเขาเซียน"
เวยหนิงหลงตอบเพียงเท่านั้น แล้วควบม้าสุดฝีเท้า เซี่ยหยางแม้สงสัยว่าเซียนคือสิ่งใด ก็ไม่เอ่ยถามอีก เขาจับบังเหียนม้าไว้แน่น นึกภาวนาให้ถึงจุดหมายปลายทางเร็วๆสักที แต่แล้ว กลิ่นสาปและคาวเลือดแปลกประหลาดก็โชยเข้าจมูกเสียก่อน เด็กหนุ่มใจหายวาบ เขาจดจำกลิ่นนี้ได้ดีว่าเป็นของผู้ใด
"พี่หลัน...."
ไม่ทันสิ้นวาจา สตรีผู้ครองอาภรณ์ขาวสะอาดตาก็ทะยานกายจากยอดไม้ ร่อนลงยืนขวางหน้า เวยหนิงหลงรีบหยุดฝีเท้าม้ากะทันหัน มือจับด้ามดาบไว้ทันที
"คุณชายเวย นึกไม่ถึงว่าท่านจะเห็นผิดเป็นชอบ พาคนร้ายหลบหนี ส่งเด็กนั่นมาให้ข้า!"
ฝูกุ้ยหลันพูดเสียงขึงขังพลางตวัดแส้หนังยาวราว 1 จั้ง หมายฟาดร่างเซี่ยหยาง เวยหนิงหลงรีบใช้ดาบปัด แล้วควบม้าทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
"เกาะไว้ เจ้าหนูเซี่ย"
เขาบอก เซี่ยหยางรีบหมอบต่ำ กอดคอม้าไว้ จนหินแนบไปกับหลังของมัน ฉับพลัน ม้าฝีเท้าดีที่วิ่งเร็วอยู่แล้วเป็นทุน กลับควบทะยานราวกับเหาะไปข้างหน้า เวยหนิงหลงจึงเชื่อสนิทว่าเด็กชายเบื้องหน้ามีวาสนากับที่ที่เขาจะพาไปโดยแท้จริง ในทางกลับกัน ผู้ที่เหาะทะยานตามหลังมาติดๆ ก็เป็นปีศาจอย่างที่เด็กชายกล่าวไม่ผิด
"เวยหนิงหลง! ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!!!"
ฝูกุ้ยหลันรีบเหาะทะยานตามหลังสุดกำลัง เมื่อใช้แส้คว้าจับเป้าหมายไม่ได้ จึงตวัดแส้ฟาดเวยหนิงหลงแทน
"!!"
เวยหนิงหลงอดทนกับความแสบร้อนดั่งกรงเล็บแหลมคมกรีดร่างกายทุกครั้งที่แส้กระทบหลัง รีบควบคุมบังเหียนไปข้างหน้าไม่หยุดยั้ง เขาถูกกระหน่ำฟาดเช่นนั้น เจ็บแสบจนสายตาพร่ามัว ทั่วทั้งหลังชื้นแฉะด้วยโลหิตคาว แม้แต่เซี่ยหยางยังได้กลิ่นชัดเจน เด็กหนุ่มไม่อาจทนเห็นผู้มีพระคุณเดือดร้อน จึงร้องบอก
"ใต้เท้าเวย ส่งข้าให้นางเถิด ข้าไม่ไปวัดจิ้นอันแล้ว"
"เหลวไหล เป็นลูกผู้ชาย จะยอมแพ้ง่ายๆไม่ได้ เกาะไว้!!"
เวยหนิงหลงเอ็ดเสียงพร่า ด้วยเจ็บปวดสุดชีวิตกับบาดแผล ความอดทนของรองแม่ทัพหนุ่ม ทำฝูกุ้ยหลันโมโหและเหนื่อยไปพร้อมๆกัน
"ดื้อด้าน!!"
นางกลายร่างเป็นอสูรหมี กระโดดข้ามยอดไม้รวดเร็วตามติด เวยหนิงหลงถึงกับเบิกตาโต เกือบลืมควบม้า แต่ก็รีบดึงสติกลับมาโดยเร็ว
"นางไม่ปล่อยข้าแน่ เจ้าหนูเซี่ย เจ้ากับข้าลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไม่อาจถอยหลัง วันนี้ หากไม่ส่งเจ้าถึงวัดจิ้นอัน ข้าไม่ขอหันหลังกลับ"
น้ำใจของเวยหนิงหลงทำเซี่ยหยางน้ำตารื้น กอดคอม้าไว้แน่น หวังให้พลังวิเศษจากหินช่วยให้เขากับผู้มีพระคุณรอดพ้น แต่ทว่า อสูรหมีกลับคล่องแคล่ว เชี่ยวชาญในป่ากว่ามาก ในที่สุด นางก็ก้าวขวางหน้ากะทันหัน ทำม้าตกใจ สะบัดสองร่างร่วงลงกับพื้นทันใด
ฝูกุ้ยหลันกลับร่างเป็นมนุษย์ กางกรงเล็บดำสนิท กระโจนเข้าหาเซี่ยหยาง ไวกว่าความคิด เวยหนิงหลงรีบพุ่งร่างคว้าเด็กหนุ่มกอดปกป้องไว้ กรงเล็บทั้งห้าจึงจิกเข้ากลางหลังเขา ทะลุถึงแผ่นอกทันใด
"ใต้เท้าเวย!!!!"
เซี่ยหยางร้องลั่นป่า แผ่ไอร้อนผ่าวกระจายออกจากตัวเอง กระแสพลังนั้น ผลักฝูกุ้ยหลันลอยละลิ่ว กระแทกต้นไม้ใหญ่ ล้มฟุบลงกับพื้น เขารีบประคองผู้มีพระคุณนอนลงบนตัก เปิดสาบเสื้อมองบาดแผลฉกรรจ์ ก็รีบถอดสร้อยคล้องคอเวยหนิงหลงไว้ หากแต่พลังวิเศษนั้นไม่อาจสมานแผลของรองแม่ทัพหนุ่มได้
"ทำไม...ทำไมกัน แผลของท่าน"
"หึ...อย่างที่ข้าคิด...ศิลา...เป็นเพียงเข็มทิศ ชี้นำพลังของเจ้า...แท้จริงนั้น พลังวิเศษ...มาจากตัวเจ้าเอง"
ได้ฟังเวยหนิงหลง เด็กหนุ่มก็นิ่งอึ้ง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมา
"เช่นนั้นข้าจะรักษาแผลให้ท่าน"
เซี่ยหยางรีบตั้งสมาธิ จินตนาการให้แผลของอีกฝ่ายหายไป...กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาใจหาย หวาดกลัว และกำลังเต็มไปด้วยโทสะ หนำซ้ำ หินวิเศษกลับหรี่แสงลง และมอดดับไปในที่สุด
"ทำไม! ทำไมข้าทำไม่ได้!"
"เซี่ยหยาง...นางมารกำลังบาดเจ็บ...เจ้ารีบไป...ควบม้าไปข้างหน้า ไปตามทางที่ดวงดาวส่องสว่าง...เจ้าจะถึงวัดจิ้นอันก่อนรุ่งสาง"
"ไม่!! ข้าไม่ทิ้งท่านไว้ที่นี่แน่ ท่านเชื่อข้า ช่วยเหลือข้าอย่างจริงใจ ข้าจะไม่ทอดทิ้งท่าน"
เด็กหนุ่มร้องเสียงแตกพร่า น้ำตานองหน้า เมื่อแผลบนอกกลายเป็นสีดำสนิท ส่งกลิ่นเน่าอย่างน่าใจหาย เวยหนิงหลงกระอักโลหิต ดวงตาเหม่อลอย กระนั้น เขาก็มองเห็นปานแดงบนใบหน้าเด็กหนุ่ม กลับกลายเป็นสัญลักษณ์เปลวเพลิงกลางหน้าผาก เขาคลี่ยิ้มอย่างยินดี
"ดวงตาไร้วาสนาของข้า...ได้มองเห็นเทพสวรรค์ก่อนตาย...ถือเป็นพรวิเศษแล้ว"
"ท่านพูดอะไร ใต้เท้าเวย ใต้เท้าเวย!! ท่านอย่าหลับ ข้าจะต้องช่วยท่านให้ได้ ใต้เท้าเวย!!"
เซี่ยหยางร้องตะโกนฟูมฟาย พยายามใช้พลังวิเศษของหิน แต่หินกลับเย็นเยียบ ไม่ปรากฏพลังอันใด หยดน้ำตาของเขารินไหลไม่ขาดสาย กระทบใบหน้าของเวยหนิงหลง ชายหนุ่มหรี่ดวงตาปิด กระนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น
"หยุดร้องไห้ ลูกผู้ชาย...ไม่เสียน้ำตาง่ายๆ...เจ้าหนูเซี่ย..."
ขาดวาจา ร่างในอ้อมแขนก็แน่นิ่งไป ใจของเซี่ยหยางแทบหยุดเต้น เมื่อผู้มีพระคุณสิ้นลมหายใจตรงหน้า เพียงเพื่อปกป้องเขา ร่างกายของเซี่ยหยางชาดิกขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้า สมองชาวาบ เขาจ้องฝูกุ้ยหลันด้วยโทสะมหาศาล ไม่อาจให้อภัยการกระทำของนางได้ เขาวางร่างของเวยหนิงลงกับพื้น ฉับพลัน เปลวเพลิงร้อนระอุก็ถ่ายทอดผ่านฝ่ามือ ลุกโชติช่วงมุ่งตรงสู่ร่างหญิงสาวทันใด
"!!"
นางรีบกระโจนหนี เซี่ยหยางก็ถ่ายพลังเพลิงผ่านฝ่ามือไล่ล่าทุกทิศทาง เผาผลาญป่าโดยรอบให้ลุกโชนดั่งทะเลเพลิง ในที่สุด ไฟนั้นก็ถูกแขนของฝูกุ้ยหลัน ทำนางร่วงลงจากยอดไม้ ฟุบลงกับพื้น ใบหน้าบิดเหยเกด้วยเจ็บปวดสุดชีวิต ก่อนแขนข้างนั้นจะสลายเป็นผุยผงไปต่อหน้าต่อตา
"ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่พลังของปีศาจ....เจ้า...เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่ เซี่ยหยาง"
ฝูกุ้ยหลันร้องเสียงสั่น มองเด็กหนุ่มดวงตาแดงช้ำ แววตาดุร้ายกำลังจับจ้องนาง ยิ่งไปกว่านั้น ปานแดงบนหน้าผากกลับกลายเป็นรูปเปลวเพลิงชัดเจน
"เสียแรงที่ข้ารักเจ้าอย่างจริงใจ...เจ้าฆ่าท่านลุงฝู เจ้าฆ่าใต้เท้าเวย เจ้าสังหารผู้มีพระคุณของข้า!!"
น้ำเสียงตวาดก้อง พากองเพลิงยิ่งลุกโชนเทียบผืนฟ้า ฝูกุ้ยหลันตกอยู่ในความหวาดกลัว ปากสั่น มองเด็กหนุ่มเบื้องหน้าที่ย่างสามขุมเข้ามาหา กลางฝ่ามือปะทุด้วยเปลวเพลิง
"ฝูกุ้ยหลัน เจ้าต้องชดใช้!!!"
เซี่ยหยางเงื้อมือหมายส่งเพลิงระอุเผาผลาญร่างตรงหน้า ทันใดนั้น สายลมกรรโชกแรงดั่งพายุก็พัดกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตาจนเซี่ยหยางต้องยกมือบังสายตาไว้ กระนั้น ความร้อนของเปลวเพลิงในฝ่ามือก็ลดระดับลง เด็กหนุ่มมองฝ่ากระแสลม พบว่าไฟลุกโชติช่วง เผาผลาญป่าเป็นวงกว้าง มอดดับลงเช่นกัน
กระแสลมดั่งมือล่องหน หยุดยั้งไม่ให้เขาก้าวขยับ พลันปรากฏสตรีผู้ครองอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ บางเบา พลิ้วไหล เปล่งประกาย คล้ายกับกลุ่มเมฆ ทะยานกายมาขวางหน้าเขาเอาไว้ เซี่ยหยางเห็นเพียงแผ่นหลังของนาง ประดับเส้นผมดำขลับ ยาวถึงช่วงเอว บนศีรษะมวยผมประดับปิ่นหยกขาวเพียงชิ้นเดียว ตลอดร่างแผ่ไอสดชื่น ปลอบประโลมความเจ็บปวดให้ผ่อนคลายลง และแขนเรียวยาว บอบบางคู่นั้น สะกิดใจของเด็กหนุ่มไม่น้อย
"ไป๋อวิ๋น!!"
คำเรียกนางของฝูกุ้ยหลัน บอกคำตอบแก่เซี่ยหยาง คนถูกเรียกเพียงเอามือไพล่หลัง
"ฝูกุ้ยหลัน....ไม่สิ หลันหลิง ข้าตามหาเจ้ามานานเกือบร้อยปี ที่แท้มาหลบอยู่ในร่างคุณหนูฝูนี่เอง"
น้ำเสียงกังวานใสของนาง ดั่งกระดิ่งต้องลม สะกดใจของเขาให้หยุดนิ่ง รู้ตัวอีกที เซี่ยหยางก็ทรุดลงนั่งคุกเข่า แทบหมดสติอยู่รอมร่อ
"วันนี้ ข้าจะพาเจ้ากลับสำนักเป่ยซานไปรับโทษให้ได้"
"ห้ามพานางไปเด็ดขาด...ข้าจะฆ่านาง!"


บทที่ 1 เริ่มต้นปฏิบัติการ
เสียงลมหายใจที่เร่าร้อนเย้ายวน และเสียงครางอย่างสบายอารมณ์ของชายหนุ่มดังออกมาจากห้องนอนอย่างไม่หยุดยั้ง ด้านนอกของห้องสวีทสุดหรู หญิงสาวรูปร่างเย้ายวนคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ เธอสวมชุดเครื่องแบบทหารแขนสั้นสีดำ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างชัดเจน ต้นคอขาวราวหิมะอิงไปกับโซฟาอย่างเกียจคร้าน คางแหลมงดงามราวประติมากรรมแสดงให้เห็นถึงบุคลิกดื้อรั้นของเธอ ท่อนล่างสวมกางเกงลายพรางแบบใหม่ที่ห่อหุ้มขาคู่งามเอาไว้อย่างดี สวมรองเท้าบูทสำหรับทหาร ในรองเท้ามีมีดสั้นที่ผลิตโดยกองทัพอเมริกาซ่อนอยู่ คมมีดที่อยู่ใกล้ผิวขาวๆ นั้นเผยให้เห็นความเย็นเยียบสายหนึ่ง
ทันใดนั้นก็มีเสียงสองเสียงดังออกมากจากห้องนอนหลัก มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นให้เห็น ดีล่ะ ควรเริ่มงานได้แล้วสินะ
เธอหยิบปืนพกรุ่น โคลท์ 2000 ออกมาจากด้านหลังเอวและติดอุปกรณ์เก็บเสียงอย่างรวดเร็ว สะบัดผมดำยาวดัดลอนสีดำ ลุกขึ้นและเดินตรงไปที่ห้องนอนหลักอย่างสบายๆ
ประตูห้องปิดอยู่และถูกล็อคจากด้านใน หญิงสาวยิ้มออกมา เธอหยิบลวดสีเงินเส้นหนึ่งออกมาแล้วใส่ไปในรูกุญแจ การจัดการกับกลอนประตูง่ายๆ นี้ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที แค่ออกแรงบิดเส้นลวดเบาๆ ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย
บรรยากาศเร่าร้อนแผ่ออกมาทันที กลิ่นของฮอร์โมนชายหญิงฟุ้งกระจายไปในอากาศ หญิงสาวเอนกายพิงขอบประตู ยกอาวุธในมือขึ้นมาไว้ใกล้ปาก พร้อมกับเป่าเบาๆ ที่ปากกระบอก สายตากวาดมองไปยังเตียงที่เพิ่งผ่านศึกอันเร่าร้อนและคู่ชายหญิงที่นอนกอดกันอยู่ ก่อนที่จะหัวเราะและเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า “ไง! มีความสุขมากไหม?”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้น ราวกับห้องนอนนี้จะระเบิด!
เจสันที่เดิมทีนอนทับอยู่บนร่างของอาเคมิ อยู่ๆ ก็ลุกพรวดพลิกตัวขึ้นมา ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วคล่องแคล่วประหนึ่งเสือดาว เมื่อกระบอกปืนถูกยกขึ้นมา เขาก็รีบยื่นมือไปจับหัวเตียงอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
‘ปัง!’ สิ้นเสียง เลือดมากมายก็สาดกระจายไปทั่ว!
หญิงสาวใช้มือขาวนุ่มหยิบมีดเล็กออกมา พร้อมกับปักลงไปยังกลางฝ่ามือของเจสัน และตรึงมันไว้ที่หัวเตียงไม้อย่างโหดเหี้ยม
ดวงตาของอาเคมิเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อริมฝีปากที่ถูกเจสันจูบจนบวมแดงกำลังจะตะโกนออกมา แสงเยียบเย็นจากดวงตาของหญิงสาวก็กวาดมองมา ผละมือขวาออก ทันใดนั้นก็มีเสียงดังเบาๆ ผ่านท่อเก็บเสียงของปืน โคลท์รุ่น 2000 ออกมา รูม่านตาของอาเคมิขยายกว้าง บนคอขาวของเธอปรากฏรูสีดำและมีเลือดไหลออกมา ร่างอวบอิ่มกระตุกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะล้มไปบนเตียงใหญ่
สีหน้าของหญิงสาวเรียบเฉย เธอหันไปทางเจสันที่มีสีหน้าหวาดกลัว มุมปากยกยิ้มขึ้นพร้อมกับเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “เจสัน เร้าใจดีไหม?”
เลือดที่ไหลออกมาจากมือของเจสันค่อยๆ ไหลลงมาตามแขน เขาจ้องไปที่เตียงซึ่งมีศพของยามากุจิ อาเคมินอนอยู่ด้วยใบหน้าซีดขาว ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า “จี้เอ๋อร์ ใจเย็นก่อนนะ เชื่อผมสิ ผมกับเขาแค่เล่นๆ กัน คนที่ผมรักจริงๆ มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้นนะ”
“ฉันไม่ใช่หลี่จี้เอ๋อร์” หญิงสาวยิ้มออกมาน้อยๆ พร้อมกับส่ายศีรษะเบาๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้ แต่ในสายตาของเจสันนั้นมันไม่ต่างกับรอยยิ้มของวิญญาณร้ายที่คอยพรากชีวิตผู้คน และนั่นทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทา
เขารีบพูดขึ้นทันที “ได้ๆ คุณหลี่ ฟังผมอธิบาย...”
เจสันยังไม่ทันพูดจบก็ถูกหญิงสาวตัดบท เธอเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะยกปืนขึ้นจ่อที่หน้าผากของเจสัน หญิงสาวค่อยๆ หรี่ตาลง ก้มตัวและยกเท้าขึ้นเหยียบที่หน้าอกของเขา เธอขยับปากกระบอกปืนไปทั่วใบหน้าของเจสัน แล้วก็ยัดมันเข้าไปในปากของเจสันที่กำลังตื่นตระหนกทันที
“ก็บอกแล้วว่า ฉันไม่ใช่หลี่จี้เอ๋อร์”
หญิงสาวยิ้มอย่างเย็นชา เธอยกมือซ้ายขึ้นไปดึงมีดออกจากฝ่ามือของเจสัน เลือดสดๆ พุ่งออกมาทันที เจสันเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดรุนแรงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ปากกระบอกปืน โคลท์รุ่น 2000 ยังคงอยู่ในปาก เขาได้แต่ร้องเสียงอู้อี้ ไม่อาจที่จะขอความช่วยเหลือได้
เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เจสัน ก้มลงใกล้ๆ หูของเขา แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “ฉันคือสายลับ 003 จากกองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งชาติที่9 ประเทศ Z ตอนนี้ฉันจะมาพิพากษาคุณแทนคนที่เคยถูกคุณฆ่า โดยตัดสินให้ประหารชีวิต...ทันที!”
อยู่ๆ ดวงตาของเจสันก็ฉายแววแห่งความสิ้นหวังและหวาดกลัวออกมา เวลานี้มีดเย็นๆ ได้สะท้อนแสงเย็บเยียบ มีดนั้นค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ทีละนิด เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่สัมผัสบนลำคอเท่านั้น
ดวงตาของหญิงสาวฉายแววเกลียดชังและโหดเหี้ยม มือที่ถือมีดสะบัดอย่างงดงามครั้งหนึ่ง จากนั้นเลือดสายหนึ่งก็พุ่งออกมาทันที แล้วมีดเย็นเยียบก็ชะงักค้างกลางอากาศ
ร่างกายของเจสันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง คอที่ถูกกรีดมีเลือดไหลออกมาช้าๆ กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายไปทั่ว ผ้าห่มที่ถูกเขาดึงลงมาที่พื้นนั้นชุ่มไปด้วยเลือด แล้วในอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยดี หญิงสาวก็มองไปรอบๆ ที่เกิดเหตุอย่างรอบคอบ เมื่อไม่พบข้อบกพร่องใดๆ เธอจึงเดินไปที่ระเบียงอย่างสบายใจ เมื่อหันกลับมาเห็นร่างที่น่ารังเกียจของเจสัน มุมปากก็ยิ้มอย่างเย็นชาขึ้นมาทันที แล้วนิ้วมือของเธอก็ค่อยๆ กดปุ่มที่อยู่บนเข็มขัด ทันใดนั้นก็มีตะขอพุ่งออกมาปักที่ผนังใกล้ๆ ระเบียงอย่างรวดเร็ว จากนั้นหญิงสาวก็หมุนตัวกระโดดลงระเบียงอย่างไม่ลังเล
ในขณะเดียวกันก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวที่ตกลงมาจากชั้นสามสิบเจ็ดเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “ตำรวจของประเทศ R นี่มีประสิทธิภาพเหมือนกันนะ”
ไม่ถึงยี่สิบวินาที หญิงสาวก็หย่อนตัวลงมาบนพื้นหญ้าอย่างมั่นคง เธอหยิบเสื้อโค้ทสีกากีออกมาจากกระเป๋าผู้หญิงสีเงินที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ เธอสวมมันและเปลี่ยนเป็นรองเท้าหนังสีเดียวกัน ก่อนที่จะเอารองเท้าบูทยัดเข้าไปในกระเป๋า แล้วลุกยืนขึ้น
เธอสะบัดผมยาวนั่นช้าๆ แล้วเดินไปทางโรงแรมอย่างสง่างาม
“คุณผู้หญิง กรุณาหยุดก่อนครับ!”
ตำรวจนายหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็วและขวางเธอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงต่ำว่า “ในโรงแรมเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น ตอนนี้ได้ถูกเจ้าหน้าที่ปิดล้อมไว้แล้ว คุณผู้หญิงอย่าเข้าไปในนั้นจะดีกว่านะครับ”
“อะไรนะ? เหตุฆาตกรรมเหรอ!” หญิงสาวปิดปากตัวเองไว้ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างขึ้น แสดงอาการตื่นกลัวได้อย่างแนบเนียน ปากก็พูดเป็นภาษาของประเทศ R อีกทั้งยังเสริมสำเนียงโตเกียวเข้าไปด้วย
“ใช่ครับ” เมื่อตำรวจหนุ่มเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยขนาดนี้ก็รู้สึกตะลึงงันอย่างช่วยไม่ได้ แล้วรีบพูดขึ้นว่า “คุณผู้หญิงไม่ต้องกลัวนะครับ ทางตำรวจได้ล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว ต่อให้ฆาตกรมีปีกบินก็หนีไม่พ้น พวกเราจะต้องจับคนชั่วบ้าเลือดคนนี้ได้อย่างแน่นอนครับ!”
“อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ” หญิงสาวตบหน้าอกด้วยความกลัว แล้วก็ตอบออกไปด้วยเสียงหวานว่า “คงต้องพึ่งพวกคุณแล้ว ชีวิตของประชาชนอย่างพวกเราถึงจะได้ปลอดภัย ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่เข้าไปเพิ่มภาระให้พวกคุณ ฉันไปก่อนนะคะ”
ตำรวจหนุ่มที่ยังอึ้งอยู่รีบรับคำอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนว่าทั้งโตเกียวจะต้องอาศัยการดูแลจากเขาถึงจะเป็นเมืองที่มั่งคงและสงบสุขอย่างไรอย่างนั้น
“จริงสิ” อยู่ๆ หญิงสาวก็หันกลับมา แล้วมองไปที่ตำรวจหนุ่มอย่างเขินอาย ก่อนจะพูดว่า “ ฉันชื่อ ยามาดะ มิซูโกะ อยู่ตรงเลขที่ 47 ถนนเคโดะ ถ้ามีเรื่องอะไร คุณมาหาฉันได้นะคะ”
ตำรวจหนุ่มประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพยักหน้ารัวๆ หากไม่คว้าโชคดีขนาดนี้เอาไว้ เขาคงไม่ใช่ผู้ชายแล้ว
หญิงสาวหันมายิ้มอีกครั้ง พร้อมกับเดินไปขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยู 760 ที่จอดอยู่ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ก่อนที่ตัวรถจะเคลื่อนออกจากลานจอดอย่างรวดเร็ว
“เฮ้! ใครน่ะ หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ!” ตำรวจกลุ่มหนึ่งที่ล้อมอยู่ด้านนอกรีบตะโกนออกมา หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ตำรวจคนนั้นก็วิ่งไปและตะโกนตอบเสียงดังว่า “ให้คุณผู้หญิงคนนั้นออกไป เธอไม่มีปัญหา”
เมื่อมองไปยังกลุ่มคนที่ค่อยๆ กระจายตัวออกไปนั้น หญิงสาวก็ยื่นศีรษะออกไปทางหน้าต่างแล้วยิ้มให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ จากนั้นก็เหยียบคันเร่ง แล้วรถก็ทะยานออกจากโรงแรมนั้นอย่างรวดเร็ว


บทที่ 7 แรกพบ
ในตำหนักใหญ่เงียบสนิท ทุกคนต่างควบคุมลมหายใจของตนอย่างระมัดระวัง ด้วยเกรงว่าจะเป็นการยั่วยุหญิงสาวผู้น่าสงสารซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นคนบ้าในสายตาพวกนางไปแล้ว
ตันเฟยทรุดลงกับพื้น
ชุดเซินอี* ลายพญาหงส์สีแดงตัดกับพื้นสีทองหรูหรา แสงเทียนที่จุดอยู่ยิ่งขับให้สีชุดนั้นโดดเด่นยิ่งขึ้น แม้จะอับอายแต่หญิงไร้ปราณีผู้นี้ก็ยังคงยโสและปากแข็ง ตันเฟยยืดตัวขึ้น นอกจากใบมีดเย็นเยียบที่ทาบอยู่ตรงลำคอขาวจนทำให้รู้สึกใจหายใจคว่ำแล้ว ข้อมือที่หักนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดเป็นระยะ ทำให้เหงื่อกาฬผุดขึ้นมาเต็มหน้าผาก ทว่านอกจากช่วงแรกแล้ว ก็ไม่ได้ยินเสียงร้องจากหญิงสาวอีกแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นตันเฟยอดทนต่อความเจ็บปวดเช่นนี้ ดวงตาของโหรวเฟยก็แสดงความสับสน ทว่าในใจก็ยังรู้สึกชื่นชมนาง เพียงแต่ตอนนี้ ทุกอย่างไม่ได้สำคัญอีกต่อไป บางครั้งโหรวเฟยก็เดินไปดูด้านนอกทางเดิน บางครั้งก็เดินไปรอบๆ นางมองหาเงาร่างบอบบางในตำหนักใหญ่อย่างกังวล ความรู้สึกเป็นห่วงตีตื้นเข้ามาในหัวใจ
“รัชทายาทเสด็จ!”
เสียงของขันทีดังเข้ามาแต่ไกล จากนั้นผู้คนก็รีบหมอบลงกับพื้นเพื่อทำความเคารพ ตลอดทางเดินสีแดงมีกลิ่นหอมลอยออกมาจากสองฝากฝั่ง ห้องโถงที่เคยเงียบสงบของตำหนักหลันถิงก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้กลับมายุ่งเหยิงวุ่นวายอีกครั้ง แล้วเสียงฝีเท้ามากมายก็ดังมาจากนอกประตู ทำให้เฉินเฟยกับเต๋อเฟยเร่งปัดร่องรอยความซึมเซาออกก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้นด้วยน้ำตาคลอเบ้า และหอบหายใจน้อยๆ พลางเอ่ยโดยพร้อมเพรียงว่า “ขอต้อนรับองค์รัชทายาท!”
เมื่อถูกเรียกว่าชิงเซี่ยหลันเฟย รอยยิ้มเย้ยหยันก็เล็ดลอดออกมา นางต้องยอมรับเลยว่า แสดงออกมาได้เนียนจริงๆ ไม่ว่าที่แห่งนี้จะศักดิ์สิทธิ์อะไร แต่สถานการณ์ก็ยังต้องดำเนินต่อไป หากนี่ไม่ใช่เพราะพวกเขาคิดเรื่องอะไรไร้สาระพวกนี้ขึ้นมา เธอเองก็อาจจะถูกพวกเขาหลอกจริงๆ ก็ได้
ใช่แล้ว หลันเฟยในตอนนี้ ก็คือสายลับที่ถูกทหารระดับสูงสั่งให้เหล่านาวิกโยธินตามฆ่าบนถนนในโตเกียว สายลับ 003 หน่วย 9...ถังเสี่ยวซือ
คิดไม่ถึงว่า รัฐจะลงมือกันเธอเช่นนี้ แต่พอได้เห็นใต้ท้องรถติดตั้งระเบิดอานุภาพสูง C4 ในใจก็เข้าใจทั้งหมดแล้ว คนที่สามารถรู้เส้นทางหลบหนีของเธอ และเตรียมระเบิดที่รถเธอได้ก็มีแต่หน่วยปฏิบัติการและหน่วยข่าวกรองเท่านั้น
ไม่น่าใช่หลี่หยาง แม้เขาจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วย 9 แต่อายุราชการของเขายังน้อย ไม่น่าใจดำอำมหิตได้ขนาดนี้ ดังนั้นจึงเหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือการออกตัวของทหารระดับสูง ที่เข้าแทรกแซงในหน่วย 9
คิดถึงตรงนี้ มุมปากของถังเสี่ยวซือก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มออกมา เธอทุ่มเทชีวิตเพื่อประเทศชาติมาหลายปี แต่กลับถูกรัฐบาลทอดทิ้งเช่นนี้
ยังจำได้ครั้งหนึ่งที่เธอออกไปปฏิบัติการ หน้าที่คือฆ่าเจ้าหน้าพิเศษของหน่วย 6 ที่อยู่ในกรุงเทพ เมื่อสายลับคนนั้นเห็นเสี่ยวซือก็ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เขารู้สถานการณ์ของตัวเองชัดยิ่งกว่าตัวของเสี่ยวซือเสียอีก เขาจึงชิงลงมือฆ่าตัวตาย ไม่เหมือนกับเธอที่ถูกกลุ่มนาวิกโยธินฆ่าตาย
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอนั้น เป็นฉากที่แตกต่างออกไป
ระเบียบข้อที่หนึ่งของสายลับคือ ทุกอย่างเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของประเทศชาติ จุดนี้มีความหมายจริงๆ ก็คือ ไม่ว่าประเทศจะทำอะไร ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ถูกต้อง ต่อให้ต้องแลกมาด้วยชีวิตของคุณ ก็ต้องไม่ลังเลที่จะสละชีวิตตัวเอง วีรบุรุษจะต้องไม่มีข้อเรียกร้องกังขาใดๆ
แต่น่าเสียดายที่ชีวิตเรามีแค่ครั้งเดียว ทุกคนย่อมเห็นคุณค่าของชีวิตตัวเอง ทหารที่พร้อมจะถวายชีวิตเพื่อประเทศชาติแบบนั้น จึงมีให้เห็นในละครและภาพยนตร์เท่านั้น ในสังคมปัจจุบันไม่มีใครไม่กลัวตายหรอก
หากมองจากจุดนี้ เสี่ยวซือก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมนัก แต่ก็เป็นเพราะจุดนี้ที่ทำให้เธอมีความกล้าที่จะยืนอยู่ที่นี่ และกล้าเผชิญหน้ากับคนที่อยู่เบื้องหลัง เธอเชื่อมั่นว่าเพียงแค่เธอได้พบกับตัวการของเรื่อง เธอก็จะสามารถต่อรองกับอีกฝ่ายได้ และออกไปจากที่แห่งนี้ได้ ที่จริงแล้วหากปฏิบัติการที่โตเกียวไม่ใช้เครื่องจักรฆ่ามนุษย์ของกลุ่มทหารเลือดเย็น แต่เปลี่ยนเป็นของหน่วยปฏิบัติการหรือคนของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ เธอจะต้องมีโอกาสหลบหนีได้แน่นอน เพราะมีเพียงแค่พวกเขาที่เข้าใจสิ่งที่อยู่ในกำมือของเธอ ซึ่งมันมีความสำคัญกับประเทศชาติเป็นอย่างมาก
กลิ่นหอมฟุ้งตลบไปทั่วทั้งตำหนัก ทันใดนั้นสีเหลืองสดก็แทงเข้ามาในตาของเสี่ยวซือ เธอชำเลืองตาดู รู้สึกได้แต่เพียงสายตาที่เฉียบคมพุ่งตรงเข้ามา มันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทั้งยังเต็มไปด้วยความมืดมน ส่งผลให้บรรยากาศในห้องนี้ตึงเครียดราวกับถูกแช่แข็ง และเต็มไปด้วยบรรยากาศของการข่มเหง
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังแสงที่ลอดเข้ามาทางฝั่งตะวันออกของตำหนัก ก็เห็นคนที่มีสีทองสว่าง บนตัวสวมใส่เสื้อคลุมลายมังกรสีม่วงทอง ใส่กำไลหยกไว้ที่ข้อมือ ผมดำขลับราวไหมแพร คิ้วเรียวงาม ดวงตาคมกริบ ใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากบางๆ ดูงดงามราวกับรูปแกะสลัก
คิ้วของเสี่ยวซือค่อยๆ คลายออก ดีมาก...สิ่งที่เธอกลัวมากคือคนที่มานี้จะไร้ประโยชน์ทำอะไรไม่เป็น แต่เพียงได้เห็นรังสีที่แผ่ออกมาจากคนผู้นี้ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน สำหรับความตึงเครียดที่อธิบายไม่ได้และแรงกดดันอย่างรุนแรงที่แผ่ออกมานั้น เสี่ยวซือเองก็พลอยโดยกดดันไปด้วย แปดปีในการทำหน้าที่เป็นสายลับ หลายครั้งที่ต้องปกป้องประเทศ ลอบสังหารผู้นำ ทำให้ในใจต้องรับแรงกดดันครั้งแล้วครั้งเล่า หากสายตาของชายเพียงแค่คนเดียวสามารถทำให้หัวใจเธอตกไปอยู่ที่ตาตุ่มได้แบบนี้ ยังจะเรียกตัวเองว่าสายลับอันดับหนึ่งได้อีกเหรอ?
คิ้วของฉู่หลีค่อยๆ คลายออกจากกันเล็กน้อย แต่กลับไม่มีคำพูดใด เขากวาดสายตาไปรอบๆ มองผ่านไปยังใบหน้าของโหรวเฟยและเฉินเฟยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ข้อมือที่บาดเจ็บของตันเฟย แล้วคิ้วก็ยกขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆ สำรวจไปโดยไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา
ตันเฟยไม่ได้ร้องไห้กระซิกๆ เช่นเฉินเฟย แต่กลับแสดงความดื้อรั้นออกมา นางหันศีรษะไปฝืนยิ้มก่อนจะเอ่ยว่า “หม่อมฉันไร้สามารถ รบกวนขบวนเสด็จขององค์รัชทายาท ขอองค์รัชทายาทโปรดลงโทษด้วยเพคะ”
ใบหน้าของฉู่หลีไม่เปลี่ยนสี สายตาเองก็ยังคงจดจ้องอยู่ จากนั้นเขาค่อยๆ หันไปทางเสี่ยวซือ สายตาค่อยๆ มองพิจารณาอย่างช้าๆ อย่างกับจะมองทะลุเข้าไปในตัวนาง เสี่ยวซือเองก็ไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย จ้องมองกลับไปอย่างเปิดเผย เมื่อกวาดตามองไปยังคนพร้อมดาบกว่าร้อยเล่ม ก็ยิ้มเย็นครั้งหนึ่งก่อนจะโยนกริชในมือทิ้งไป
เสียงของกริชที่กระทบพื้นดังขึ้น ทำให้ตันเฟยสูญเสียการควบคุม ร่างกายพลันอ่อนระทวยลงไปกับพื้น ขันทีหลายคนต่างพากันเข้าไปประคองให้ตันเฟยลุกขึ้นมา ทางด้านโหรวเฟยเองก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจออกมา แล้วยกมือขึ้นตบที่หน้าอกของตน
“มีเงื่อนไขอะไร? ต้องการอะไร? คนที่อยู่เบื้องหลังมีอำนาจอะไร? รีบพูดออกมาสิ ฉันจะได้คิดว่าเราควรจะคุยกันต่อดีไหม?” เสี่ยวซือจ้องไปที่ชายสวมเสื้อแพร แล้วเอ่ยออกมา สายตายังคงระแวดระวังผู้คนที่ยืนล้อมอยู่ ทั้งยังจับจ้องไปที่อาวุธตรงเอวของพวกเขาอย่างระวัง ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะมีแค่ดาบโบราณ แต่ก็ต้องเตรียมพร้อมเผื่อว่าพวกเขาจะมีปืน ด้วยยังไม่ได้เจรจา กระสุนจริงจึงยังไม่จำเป็น แต่หากใช้กระสุนยาสลบ เสี่ยวซือก็จะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ในฐานะที่เธอเป็นสายลับ เธอรู้ดีว่าการที่จะเปิดปากผู้หญิงคนหนึ่ง มันง่ายยิ่งกว่าฆ่าให้ตายเสียอีก
สายตาของฉู่หลีพลันเย็นชา มองสำรวจหญิงสาวในอาภรณ์สีฟ้าที่ท่าทางราวกับเสือดาวคนนี้ คิดย้อนกลับไปในวันแต่งงาน หญิงสาวชุดแดงที่อ่อนโยนถ่อมตน แม้กระทั่งยิ้มก็ยังระวังตัวคนนั้น ไม่ได้เจอกันเพียงแค่ปีเดียวกลับเปลี่ยนจากแกะเป็นสิงโตไปเสียแล้ว วังหลังเป็นสถานที่ฆ่าคนหรืออย่างไร? จึงทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนไปได้เพียงนี้
“เจ้าต้องการใครสักคนมาพูดคุย ข้าก็มีสิ่งที่ข้าสนใจ เช่นนั้นเจรจากับข้าได้หรือไม่?” เสียงของฉู่หลีแหบเล็กน้อย เขายักคิ้วเบาๆ ด้วยท่าทางสนอกสนใจในสายตาเย็นชาของหญิงสาว
“ไม่เลว” เสี่ยวซือยิ้มอย่างเฉยชา สถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เจอ
เธอยังจำภารกิจลอบสังหารครั้งแรกได้ หลังจากได้รับบาดเจ็บหนักจากการปฏิบัติภารกิจ ก็ได้คนจากประเทศ M ช่วยเอาไว้ แต่เพื่อรีดเอาสถานะและหลักฐานที่ประเทศเราลอบสังหารผู้นำของประเทศเขาจากปากเสี่ยวซือ ก็ได้ก่อให้เกิดข้อพิพาทระหว่างสองประเทศขึ้น แผนของคนจากประเทศ M นั้นแยบยลมาก จนทำให้เสี่ยวซือเกือบจะเข้าใจผิดว่าได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์สนาม แต่น่าเสียดายที่เพียงเริ่มต้นเสี่ยวซือก็รู้แล้วว่าทั้งหมดนี้มันเป็นหลุมพราง เธอวางแผนทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บและเข้าไปขโมยความลับทางการทหารของศัตรู และวางแผนโยนความผิดเรื่องการลอบสังหารไปที่ประเทศ M จากนั้นก็หายตัวไป ทำให้หน่วยข่าวกรองของประเทศ M ปั่นป่วนไปหมด ภายในเวลาห้าปี เสี่ยวซือและผู้ก่อการร้ายหลายรายก็ถูกจัดอยู่ในกลุ่มบุคคลอันตราย
แม้ว่าวันนี้ทุกอย่างจะดูแปลกประหลาด แต่เสี่ยวซือกลับมองไม่เห็นช่องโหว่เลยแม้แต่น้อย ทว่าการจัดการที่สมบูรณ์แบบเกินไปของตัวเองก็นับเป็นข้อบกพร่องอย่างหนึ่ง เสี่ยวซือจดจ้องการกระทำของฝ่ายตรงข้าม แล้วในใจก็คิดคำนวณอย่างจริงจัง หากเจรจาไม่สำเร็จ ตนจะมีโอกาสต่อกรกับชายสวมชุดแพรคนนี้มากน้อยแค่ไหน เธอมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง พอมั่นใจแล้วว่ามุมที่ยืนอยู่นี้จะไม่ถูกสไนเปอร์ลอบยิงด้านหลังได้ เธอก็พูดออกมาอย่างช้าๆ ว่า “คุณไม่ต้องเปิดเผยเป้าหมายของคุณก็ได้ แต่ฉันมีข้อเรียกร้อง หลังจบเรื่องนี้ให้พาฉันออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย และส่งฉันกลับประเทศ”
ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ นั้นก็มีเพียงเสียงลมหายใจดังขึ้นมา ผู้คนในตำหนักใหญ่มองเธอราวกับเห็นสัตว์ประหลาด พวกเขาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเสี่ยวซือ ราวกับนางเป็นผีดิบที่กระโดดออกมาจากสุสานก็ไม่ปาน สีหน้าของโหรวเฟยแฝงไว้ด้วยความกังวล อยากจะพูดแต่ก็หวาดกลัว จึงได้แต่มองไปที่นางอย่างเป็นกังวล
ฉู่หลี่นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงมองไปที่หญิงสาวที่ในหัวเหมือนมีอะไรอยู่เต็มไปหมดอย่างใคร่ครวญ จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้าพูดข้อต่อรองของเจ้าออกมาเสีย ข้าเองก็จะคิดดูว่ามันคุ้มค่าที่จะตกลงกับเจ้าหรือไม่”
“ได้!” เสี่ยวซือแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา คิดอยู่นานก็พ่นลมหายใจออกมา เธอรู้ดีว่านี่เป็นแต้มต่อสุดท้ายของตน ทั้งยังเป็นทางหลบหนีทางสุดท้ายที่เธอเตรียมไว้หลายปีแล้ว จะสำเร็จหรือล้มเหลว จะมีชีวิตกลับไปเจอถังอวี่ที่เซี่ยงไฮ้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับจังหวะนี้แหละ
“ในมือฉันมีพิมพ์เขียว HK48 ของอิหร่านอยู่ ถ้าคุณฉลาดมากพอก็คงรู้ว่ามันหมายความว่ายังไง”
ตอนนี้เครื่องบินรบที่ทันสมัยที่สุดของนานาประเทศคือ HK47 ซึ่งอยู่ในมือหัวหน้าของฉัน แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าก่อนที่ด็อกเตอร์ X51 จะตายเขาได้สร้าง HK48 เอาไว้ มันสามารถใช้งานในระดับสูงที่ซับซ้อนได้ดีกว่า มีตำแหน่งเติมน้ำมันสี่จุด แต่ละจุดสามารถใช้งานได้พร้อมกัน นอกจากนี้มันยังมีระบบนำทางที่ทันสมัยกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ มันมีระบบระบุตำแหน่งขีปนาวุธ เรียกได้ว่าเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินกลางอากาศเลยก็ว่าได้...”
ยิ่งพูดเสียงของเสี่ยวซือก็ยิ่งเบา ทุกคนจ้องมองมาที่เธอราวกับหลุดออกมาจากหนังสืออย่างไรอย่างนั้น แม้แต่ชายสวมเสื้อแพรที่คาดเดาไม่ได้คนนั้นก็ยังขมวดคิ้ว ดวงตาทั้งสองข้างไม่ได้มีแววของความโลภปรากฏให้เห็นเหมือนที่เสี่ยวซือคาดไว้แม้แต่น้อย เรื่องแบบนี้อธิบายได้อย่างเดียวว่า คนพวกนี้ไม่รู้เลยว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่!
ไม่รู้จัก HK48 ก็พอเข้าใจ แต่ในสังคมปัจจุบัน คนที่ไม่รู้จักเรือบรรทุกเครื่องบินมันเป็นคนอย่างไรกันแน่?
ทันใดนั้นเสี่ยวซือก็ตระหนักได้ถึงเรื่องสำคัญ เธอก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว แล้วสองตาก็จับจ้องไปที่ฉู่หลี ก่อนเอ่ยถามว่า “ที่นี่คือที่ไหน?”
“บังอาจ!” องรักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างชักดาบออกมา พร้อมกับตะโกนเสียงดัง “บังอาจทำตัวไร้มารยาทต่อองค์รัชทายาท!”
“ช้าก่อน” ฉู่หลีหยุดการกระทำขององครักษ์เอาไว้ แล้วทั้งสองตาก็จ้องไปที่เสี่ยวซือ พลางตอบกลับไปว่า “ที่นี่คือหนานฉู่ ทางตะวันออกติดกับแคว้นฉี ทางเหนือติดกับต้าฉิน และห่างไกลจากซีโจวนัก เหตุใดจึงถามเช่นนี้?”
“หนานฉู่? ต้าฉิน?” เสี่ยวซือเอ่ยทวนเสียงเบา ค่อยๆ หวนนึกถึงความรู้เรื่องภูมิศาสตร์ของตน แต่แทบไม่มีร่องรอยอะไรในหัวเลย หนานฉู่ ต้าฉิน แคว้นฉี ซีโจว ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดยังมีสถานที่ที่ไม่อาจระบุได้ในทวีปต่างๆ อีกหรือ? นี่มันอะไรกัน? กำลังถ่ายเรื่องเจาะเวลาหาจิ๋นซีกันหรือยังไง?
หรือพวกเขากำลังหลอกตัวเองอยู่ แต่ก็ดูไม่เหมือน หรือว่าระหว่างทางหลบหนีเธอเกิดสับสน จนเข้ามาอยู่ในดินแดนลึกลับ?
ไม่จริง! จู่ๆ ก็มีแสงสว่างเกิดขึ้นในใจของเสี่ยวซือ เธอพลันนึกถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตได้ เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าเธอเห็นเจ้าหน้าที่นาวิกโยธินนายหนึ่งเข้ามาตัดศีรษะของเธอไป แต่ทำไมเธอไม่รู้สึกอะไรเลย แล้วการแพทย์ประเทศไหนที่ก้าวหน้าจนถึงขั้นต่อศีรษะที่ขาดไปแล้วได้?
เสี่ยวซือเงยหน้าขึ้นมา สองตาจับจ้องไปที่ดวงตาของฉู่หลี ฉู่หลีเห็นนางมองมา คิ้วที่เคยขมวดมุ่นก็คลายลง ในดวงตาสับสนจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
เสี่ยวซือหันมองรอบตัว พลันเห็นกริชที่ตนเพิ่งทิ้งไป นางก้มลงไปหยิบใบมีดเย็นเยียบที่ส่องประกายขึ้นมา  แล้วจ่อไปหน้าของตัวเอง
“บังอาจ! มีมือสังหาร! ปกป้องรัชทายาท!” แสงของอาวุธสะท้อนเต็มโถงของตำหนักใหญ่ ทหารสวมชุดเกราะหลายนายทยอยเข้ามาด้านใน พร้อมกับชักดาบยาวออกจากฝัก แต่กลับไม่มีปืนอย่างที่เสี่ยวซือคิดเอาไว้ ทั้งยังมีธนูสีเงินนับไม่ถ้วนจ่อมาที่ศีรษะของเสี่ยวซือ แต่ชั่วขณะนั้นเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะเกิดวิกฤตอะไรขึ้นบ้าง
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้ สองมือของเธอสั่นเทา ค่อยๆ ยกกริชในมือขึ้นมาทาบไว้ที่ใบหน้าของตน
เส้นผมดำขลับ คิ้วงาม ดวงตาสุกใส ริมฝีปากบาง อีกทั้งใบหน้าที่ขาวซีด คนในเงาสะท้อนนี้ช่างงดงามหมดจด ดูเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยน และงดงาม!
ทันใดนั้น เสี่ยวซือพลันรู้สึกว่าโลกของเธอกำลังพังทลายลง เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะ ภาพเบื้องหน้าพลันดำมืด แล้วร่างกายก็อ่อนแรงลง
“อ้าก!” เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากปากของเสี่ยวซือ ภาพเบื้องหน้าดำมืด กริชที่เคยถืออยู่ตกลงพื้น ตามด้วยร่างกายของเธอที่ค่อยๆ ทรุดลงไป
มือของฉู่หลีเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินขึ้นหน้าก้าวหนึ่งก็สามารถโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนได้ พลันตะโกนไปที่บรรดาองครักษ์ที่ยืนอยู่โดยไม่สนใจสายตาของผู้คนที่อยู่รอบข้าง “ยังไม่รีบไปตามหมอหลวงมาอีก!”
องครักษ์ตอบรับคำเสียงดัง แล้วส่งสัญญาณกันวุ่นวาย จากนั้นเสียงเรียกหมอหลวงดังก้องไปทั่ววังหนานฉู่!
*
ชุดเซินอี
คือเสื้อชุดยาวบนและล่างติดกัน ซึ่งสามารถปกคลุมรูปร่างได้มิดชิด


บทที่ 4 องค์กรเลือดเย็น
วันที่ 4 เดือนสิงหาคม ปี 2008 เวลาตีสองสิบนาที เวลาที่คนทั้งหลายกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันเงียบสงบ เวลานั้นห้องประชุมฝั่งตะวันตกของจงหนานไห่ยังคงมีแสงสว่างอยู่ นายทหารในเครื่องแบบระดับสูงนั่งประจำตำแหน่งอย่างจริงจัง ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้น ดูเหมือนว่าในวันธรรมดาเช่นนี้จะยิ่งเพิ่มบรรยากาศอึมครึมให้กับห้องประชุมนี้
พันตรีหลี่หยางแห่งกองปฏิบัติการฝ่ายขวาที่ 9 สวมชุดสูทสีเทา ทำท่าคิ้วขมวดแน่น ดูไม่เข้ากับความสงบทั้งหลายในห้องประชุม บางครั้งเขาก็ลุกขึ้นมองไปด้านนอกประตูราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่
หลังจากนั้นห้านาที โถงที่ด้านนอกห้องประชุมก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา แล้วคนทั้งหมดที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้นทำความเคารพ ตอนนี้สีหน้าของหลี่หยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนตาม จากนั้นประตูก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างช้าๆ  ตามมาด้วยชายชราที่มีจอนผมขาวเดินเข้ามา พลางหัวเราะและโค้งศีรษะไปพลาง จากนั้นก็พูดกับทุกคนว่า “ต้องขออภัยจริงๆ ที่เรียกทุกคนมาดึกดื่นแบบนี้ นายทหารทุกท่านเชิญนั่ง ไม่ต้องเกรงใจ”
ทุกคนรับคำด้วยความเคารพก่อน จากนั้นจึงนั่งลงประจำที่ สีหน้าของหลี่หยางดูวิตกกังวล พลางรีบร้อนเอ่ยว่า “ท่านผู้นำ ทำไมถึงเปลี่ยนแผนล่ะครับ? ปฏิบัติการแมวภูเขาเป็นไปด้วยความเรียบร้อย สายลับของเราทำงานได้ไร้ที่ติ ทหารไม่ควรแทรกแซงงานของกองปฏิบัติการ นั่นเป็นกฎ”
“เสียวหลี่ ไม่ต้องกังวลไป” ชายชรายิ้มบางๆ ครั้งหนึ่ง เป็นเพียงการกระทำง่ายๆ แต่กลับทำให้หลี่หยางก้มหน้าเงียบไป เขาหันหน้าไปที่ข้างกายแล้วเอ่ยกับนายทหารหลายนายว่า “ปฏิบัติการเป็นอย่างไรบ้าง? ทุกคนเข้าประจำตำแหน่งแล้วใช่ไหม?”
นายทหารระดับสูงอายุสี่สิบปลายๆ คนหนึ่งตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ครับ ทุกคนเตรียมพร้อมหมดแล้ว เหลือเพียงแค่คำสั่งออกไปก็จะสามารถเริ่มปฏิบัติการได้ทันที หลิวซั่งเซี่ยวจากกองทัพเรือลงมือสั่งการเอง รับรองว่าปฏิบัติการจะต้องสำเร็จอย่างราบรื่นแน่นอนครับ ขอท่านผู้นำโปรดวางใจ”
“อืม” ชายชราพยักหน้า พลางตอบช้าๆ ว่า “ทุกท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับปฏิบัติการนี้?”
ธรรมชาติของทหารก็คือการเชื่อฟังคำสั่ง ดังนั้นนายทหารทั้งหลายจึงไม่มีใครปริปาก และไม่ตอบคำถาม จากนั้นหน้าผากของหลี่หยางก็มีเหงื่อผุดออกมาเล็กน้อย เขายกข้อมือขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าเวลาได้ผ่านไปห้านาทีแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตึงเครียดขึ้น คิดแล้วคิดอีก จากนั้นก็รีบตอบกลับไปว่า “ท่านผู้นำ พวกเราทราบถึงผลกระทบของเรื่องนี้ แต่ว่า...ผมไม่คิดว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะมีความผิดพลาดอะไรครับ พวกเรากองกำลังที่ 3 และหน่วยปฏิบัติที่ 9 ได้ร่วมมือกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องข่าวสารหรือการลงมือก็ทำได้ตามแผน ไม่พบพิรุธแน่นอนครับ พวกเราทราบดีว่าปฏิบัติการครั้งนี้มีความสำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้นสายลับที่เราใช้งานในครั้งนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือของประเทศ ทุกคนต่างเคยอุทิศตนเพื่อประเทศมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ผมหวังว่า...”
“เอาล่ะ หลี่หยาง ที่คุณพูดมาทั้งหมดผมเข้าใจแล้ว” สีหน้าของชายชราไม่เปลี่ยน ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงต่ำว่า “ปฏิบัติการแมวภูเขาครั้งนี้ทำได้ดีมาก ผมทราบดีว่าทุกคนทุ่มเทกายใจกับงานนี้มาก แต่ในเมื่อพวกเขาต่างก็เป็นยอดฝีมือของประเทศ ก็ควรทุ่มเทชีวิตเพื่อชาติไม่ว่าเวลาใด ระเบียบข้อแรกของสายลับ ผมคิดว่าพวกเขาคงเข้าใจมากกว่าพวกคุณ”
หลี่หยางใจสั่นสะท้าน พลางคิ้วขมวด ทำไมเขาจะไม่รู้ระเบียบข้อแรกของสายลับกัน ‘ทั้งหมดเพื่อประโยชน์ของประเทศ’ และทั้งหมดนั้นมีความหมายแฝงอยู่มากมาย หลี่หยางสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเอ่ยปากออกมาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดิม “ท่านครับ ผมทราบจุดประสงค์ของปฏิบัติการครั้งนี้ดี แต่สายลับของเราต่างแทรกซึมเข้ามาอย่างลับๆ จึงไม่มีบันทึกการเข้าออกประเทศ โดยเฉพาะ 003 เธอแทรกซึมเข้ามากับเรือดำน้ำของฝั่งอเมริกา...”
“หลี่หยาง!” หัวคิ้วของผู้นำเริ่มมีรอยย่น พลางเอ่ยเสียงต่ำว่า “คุณเป็นทหารของประเทศ ย่อมต้องรู้หน้าที่ของทหาร ใช่ว่าทุกเรื่องจะทำตามความรู้สึกได้ เรื่องวันนี้จบลงเพียงแค่นี้ ปิดประชุม”
บรรดาทหารต่างพากันลุกขึ้น หยิบเอาเอกสารบนโต๊ะ เตรียมตามหลังผู้นำออกไป
“ท่านครับ!” อยู่ๆ หลี่หยางก็ตะโกนขึ้นมา น้ำเสียงของเขาก้องกังวานสะท้อนอยู่ในห้องประชุม ทำให้ทุกคนชะงักงันไป ไม่คิดว่าพันตรีเล็กๆ คนหนึ่งอย่างหลี่หยางจะใจกล้าขนาดนี้ พวกเขาทยอยกันหันกลับมาอย่างประหลาดใจ แล้วสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่เขา
“ท่านครับ” หลี่หยางหยิบเอกสารขึ้นมาจากโต๊ะ ก้าวเข้าไปด้านหน้าของท่านผู้นำด้วยสีหน้าวิตกกังวล ทันใดนั้นไฟของนักพนันก็ปรากฏขึ้นในดวงตา พลันเอ่ยออกมาว่า “ปี 2002 สายลับ 003 ลงสนามรบที่อิรักเพื่อจับนายทหารระดับสูงที่ทรยศประเทศ โดยใช้เวลาทั้งสิ้นสามเดือน ได้สังหารผู้ก่อการร้ายไปยี่สิบแปดคน ในที่สุดก็สามารถนำตัวคนทรยศกลับมาลงโทษที่ประเทศได้ ทั้งยังปกป้องความลับของชาติกับผลประโยชน์ที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ในปี 2003 สายลับ 003 มีส่วนร่วมในการวางแผนจัดการองค์กรที่ไม่เป็นมิตรและต่อต้านรัฐ ในที่สุดก็สามารทำลายหน่วยงานที่ไม่เป็นมิตรกับประเทศได้สามแห่ง เข้ายึดความลับอันมหาศาลของตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้เอาไว้ได้ ทำให้หลีกหนีระเบิดทางเศรษฐกิจจากโลกตะวันตกได้สำเร็จ และได้รับรางวัลจากทางรัฐบาล ในเดือนกันยายนปี 2003 สายลับ 003 ได้รับมอบหมายให้ใช้แผนหญิงงามจนสามารถตอบโต้นักบินชาวอิหร่านได้สำเร็จ และกุมความลับสุดยอดของ HK47 เอาไว้ได้ ส่วนในปี 2004 ได้ลักลอบเข้าไปในสถานทูตซีเรียเพื่อช่วยเหลือตัวประกันสามสิบเจ็ดคนจากผู้ก่อการร้าย และสังหารผู้ก่อการร้ายไปกว่าสี่สิบคน สองเดือนต่อมาก็ลักลอบเข้าไปในรังของผู้ก่อการร้ายในแถบเทือกเขาซีเรีย แล้วระเบิดตึกไปยี่สิบเอ็ดแห่งและทำลายคลังแสงใต้ดิน ส่วนปี 2005...”
“พอแล้ว พันตรีหลี่!”
“ท่านผู้นำ!” หลี่หยางตะโกนขึ้นเสียงเข้ม พลางเอ่ยต่อด้วยเสียงดังว่า “ปี 2006 เธอขโมยแผนลับสุดยอดของอัฟกานิสถาน แต่กลับถูกศัตรูล้อมไว้ ตอนนั้นกองทหารสับสนกันมาก จึงส่งสายลับกว่ายี่สิบคนไปจับเธอกลับมา สายลับ 003 หนีออกจากคุกของรัฐ หนีตายอย่างหวุดหวิดไปจนถึงชิคาโก ขัดขวางการทำงานของศัตรูด้วยการระเบิดเครื่องบินทิ้งระเบิด ซึ่งตอนนั้นท่านกำลังนั่งเครื่องบินไปชิคาโก!”
ท่านผู้นำหน้านิ่ง ใบหน้าที่เคร่งขรึมค่อยๆ ผ่อนคลายลง ในที่สุดมือของเขาเอื้อมไปจับไหล่ของหลี่หยางแรงๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พันตรีหลี่ ผมเข้าใจว่าสายลับ 003 อุทิศตัวให้ประเทศ และผมก็รู้ว่าเธอเป็นเจ้าหน้าที่ที่ดีที่สุดของประเทศเรา แต่ว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่คุ้มค่าเท่าผลประโยชน์ของประเทศ ปฏิบัติการแมวภูเขาได้มอบความเจ็บปวดแสนสาหัสให้กับประเทศ ต่อให้สายลับของเราไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ แต่เราก็ไม่สามารถเอาประเทศไปเสี่ยงแบบนั้นได้ เราต้องทิ้งผู้ปฏิบัติภารกิจแมวภูเขาแล้ว โดยเรื่องนี้ผมเองก็เสียใจมากเช่นกัน แต่ว่าเพื่อทำให้ประชากรสิบสามล้านคนในประเทศอยู่อย่างเรียบร้อยและสงบสุข ไม่ว่าต้องทำอย่างไร พวกเราในฐานะผู้ปกครองของประเทศ มีหลายครั้งที่เราไม่สามารใช้อารมณ์ความรู้สึกเหมือนคนธรรมดาได้!”
เมื่อพูดจบ ท่านผู้นำก็หมุนตัวเดินออกไป พลางเอ่ยกับบอดี้การ์ดข้างกายว่า “จากนี้เป็นต้นไป ห้ามให้พันตรีหลี่เข้ามาในห้องประชุม แม้แต่ก้าวเดียว!”
ประตูห้องประชุมปิดสนิท ใบหน้าของหลี่หยางซึมลง
“พันตรี คุณรอดพ้นจากความทุกข์ทั้งหลายมาได้ ครั้งนี้คุณไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าประเทศที่คุณทุ่มเทแรงไปทั้งหมด จะลงมือฆ่าคุณหรือเปล่า?”
เวลาผ่านไปช้าๆ ในค่ำคืนนี้ความมืดมิดยิ่งกลืนกินมากขึ้นเรื่อยๆ


บทที่ 2 รหัสแมวภูเขา
รถบีเอ็มดับเบิลยู 760 สีขาวที่เคยส่งเสียงกระหึ่มก่อนหน้านี้ ค่อยๆ จอดลงที่หน้าบาร์ที่มีแสงสลัวแห่งหนึ่ง  แม้จะห่างออกมาไกล แต่ก็ยังสามารถได้ยินเสียงเพลงและเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งของดีเจดังลอดออกมา หญิงสาวที่สวมใส่โค้ทสีกากีเปิดประตูรถ พร้อมกับขยิบให้เด็กรับรถด้านข้าง แล้วเดินเข้าไปที่ประตูหน้าของบาร์
เมื่อเข้าไปยังไนต์คลับ เดินผ่านทางเดินที่ตกแต่งด้วยโลหะ ทันทีที่เปิดประตูห้องโถงตรงหน้าออก ในห้องโถงนั้นก็ได้เต็มไปด้วยผู้คน เสียงดนตรีข้างหูดังจนแทบบ้า เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นแสงเลเซอร์กระพริบไปมาและบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันขมุกขมัว ด้านข้างห้องโถงนั้นมีเคาน์เตอร์บาร์ทรงกลมตั้งอยู่ รอบๆ มีชายหญิงจำนวนไม่น้อยที่นั่งห้อมล้อมอยู่ ด้านในบาร์มีสาวเพื่อนดื่มสุดเซ็กซี่นั่งเป็นเพื่อนแขกที่มาดื่ม
บนโต๊ะที่อยู่กลางบาร์นั้นมีเสาแท่งหนึ่งตั้งอยู่ด้านบน สาวสวยเซ็กซี่คนหนึ่งกำลังเต้นอยู่ตรงเสานั้น เธอโยกย้ายส่ายสะโพกด้วยท่าทางที่เร่าร้อน ชายกลุ่มหนึ่งซึ่งอยู่รอบๆ หญิงคนนั้นต่างส่งเสียงตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง บางครั้งก็ยื่นมือออกไปสัมผัสกับร่างกายของหญิงสาวที่กำลังเต้นอยู่ด้านบน
หญิงสาวในเสื้อโค้ทนั้นดูจะไม่มีอะไรที่เข้ากับที่นี่อย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ยังคงยิ้มและเดินเข้าไป ส่งยิ้มให้กับบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อและสั่งเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว “ฉันขอสาเกครึ่งโหลค่ะ”
ในไนต์คลับของประเทศ R นอกจากจะให้บริการไวน์แดงของต่างประเทศ วิสกี้และเบียร์ชนิดต่างๆ มากมายแล้ว ยังมีเหล้าท้องถิ่นที่มีความโดดเด่นอย่างสาเกด้วย แน่นอนว่าสาเกระดับสูงของที่นี่นั้นราคาก็ไม่ถูกเลย
หญิงสาวอายุน้อยตัวคนเดียวที่สั่งสาเกมาครึ่งโหล ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มรอบข้างในทันที รอยยิ้มเฝื่อนถูกส่งไปให้เหล่าบรรดาชายหนุ่มทั้งหลาย เธอยกข้อมือขึ้นมา ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งยี่สิบห้า เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว หลังจากลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอก็กวาดสายตาไปรอบๆ แล้วก็สามารถล็อกเป้าหมายได้ในทันที แล้วเดินผ่านกลุ่มผู้ชายที่ให้ความสนใจเธอออกไป
“คุณคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอ่อนหวาน พร้อมกับส่งสายตาเจ้าชู้ไป ราวกับคนที่ดื่มมากจนเมามาย เธอเอื้อมมือออกไปจับที่ไหล่ของหนุ่มหล่อคนนั้น ก่อนที่กระซิบเสียงเบาว่า “ฉันดื่มเข้าไปเยอะมากเลย ยืนไม่ไหว คุณช่วยไปส่งฉันที่ห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ?”
สายตาของชายหนุ่มคนนั้นมีประกายขึ้นมาในทันที ท่ามกลางสายตาอิจฉาจากเพื่อนๆ ที่ล้อมอยู่ เขาลุกขึ้นและโอบไปที่เอวของหญิงสาว
ในห้องน้ำที่เงียบเชียบไม่มีคนนั้น หญิงสาวมองไปรอบๆ เธอเปิดประตู แล้วดึงเนคไทของชายหนุ่มเบาๆ พลางส่งสายตาให้แล้วดึงเขาเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มเองก็รู้แล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ระหว่างทางก็เลยหยิบเอาป้ายสีเหลืองขึ้นมาแขวนไว้ที่หน้าประตู เป็นเครื่องหมายเตือนกับคนอื่นๆ ว่า ที่นี่ไม่ควรเข้ามา
ประตูเพิ่งปิดลง ชายหนุ่มก็ไม่เหลือคราบของสุภาพบุรุษเมื่อครู่ไว้เลย เขากอดหญิงสาว แล้วดันเธอเข้าไปติดกับกำแพง ฝ่ามือลูบไล้ไปมาบนร่างของเธออย่างคล่องแคล่ว ส่วนล่างเองก็เริ่มขึงขังขึ้นมาแล้ว
กลับกันใบหน้าของหญิงสาวไม่ได้ดูมึนเมาเหมือนเมื่อครู่นี้อีกต่อไป ดวงตาทั้งสองข้างสดใส จับจ้องไปยังชายที่กำลังปีนป่ายอยู่บนร่างของตน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น แล้วจู่ๆ ก็ใช้สันมือทุบเข้าไปที่ลำคอของชายหนุ่มทันที
ร่างที่หมดเรี่ยวแรงของเขา ค่อยๆ ล้มกองลงไปที่พื้น
หญิงสาวยื่นมือไปเลิกเปลือกตาของชายหนุ่มขึ้น ดีมาก อาการไม่หนัก ภายในครึ่งชั่วโมงนี้เขาน่าจะยังไม่ตื่น เธอมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งครึ่งแล้ว เวลากำลังดี
เธอถอดเสื้อโค้ทและรองเท้าออก จากนั้นจึงสวมรองเท้าบูท หันหน้าไปรับลมที่พัดเข้ามาในห้องน้ำ แล้วมุมปากยกยิ้มขึ้น พลันมีความคิดขึ้นมาอย่างหนึ่ง
ไม่ถึงหนึ่งนาที หญิงสาวก็ออกมาจากช่องพัดลม เสียงร้องอย่างสนุกสุดเหวี่ยงดังออกมาจากในบาร์ เธอรู้ดีว่าตอนนี้มีวงดนตรีที่มีชื่อเสียงวงหนึ่งมาแสดงที่บาร์แห่งนี้ เวลาปฏิบัติการณ์กำลังดี เธอรีบวิ่งไปที่ลานจอดรถ แล้วเปิดท้ายรถบีเอ็มดับเบิลยู 760 ของตัวเองอย่างระมัดระวัง แล้วดึงกระเป๋าเป้ใบใหญ่ออกมา จากนั้นก็เดินไปที่รถแฮมเมอร์สีดำที่จอดอยู่ด้านข้าง
สำหรับสายลับแล้ว การขโมยรถหนึ่งคันต้องใช้เวลาไม่เกินห้าวินาที เป็นความเร็วที่เร็วมากๆ จากนั้นแฮมเมอร์สีดำก็ส่งเสียงคำรามและแล่นออกไป มุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูง
ตอนที่เธอออกจากคฤหาสน์ตรงไปยังบาร์ใช้เวลาทั้งสิ้นสี่สิบนาที ในช่วงเวลานั้นการทำงานที่รวดเร็วของตำรวจญี่ปุ่นเองก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว หญิงสาวที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ ดวงตาทั้งสองจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวในคฤหาสน์
ในเวลานั้น โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็สั่น เธอขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับสาย
“003 จองตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้แปดโมงเช้า จัดการให้เรียบร้อย น่าจะยังทันไปดินเนอร์ด้วยกัน”
อยู่ๆ เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา สีหน้าของสายลับหญิง 003 จึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเบาเสียงลงแล้วตอบว่า “ถ้านายต้องการจะพูดแค่เรื่องนี้ ตอนนี้ก็เตรียมหาคนมาเก็บศพนายได้เลย”
“ไม่เอาสิ ไม่ได้เจอกันเดือนหนึ่งแล้ว เธอยังมีท่าทีแบบนี้กับฉันอีกเหรอ?”
ชายหนุ่มยังคงหัวเราะล้อเล่นไม่สนใจ
สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปเป็นเย็นชา แล้วตอบด้วยเสียงต่ำว่า “ถ้านายไม่เชื่อ ก็ลองดูสิ!”
“เอาล่ะๆ...” เมื่อรู้ว่าเธอไม่เหมือนคนที่จะเล่นด้วย ชายหนุ่มก็รีบร้อนตอบมา “เปลี่ยนแผน เธอมีเวลาหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาทีในการปฏิบัติการ  หน่วยข่าวกรองที่เชื่อถือได้บอกว่า ตีสาม FBI ของประเทศ M จะมีปฏิบัติการ ดังนั้นเธอต้องหนีออกมาก่อนตีสามครึ่ง”
“เข้าใจแล้ว”
“แล้วก็หลังจากได้ของมาแล้วเธอรู้นะว่าต้องทำอย่างไร เอามันกลับมาที่สำนักงานอย่างปลอดภัย แล้วฉันจะให้วันหยุดเธอ ฮาวายคงเป็นที่ที่ดีที่เธอจะได้พักผ่อนสักหน่อย”
“ขอบคุณในความหวังดี”
“โชคดีนะ!”
“You too!” หญิงสาวตอบกลับอย่างดุดัน ก่อนที่จะปิดโทรศัพท์ เมื่อมองไปที่ด้านหน้าของคฤหาสน์ที่ดูเหมือนจะไม่จบง่ายๆ เธอก็ลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนที่จะกดหมายเลขโทรศัพท์ที่คุ้นเคย
“ฮัลโหล?” เสียงของชายคนนั้นแหบเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตื่นนอนอย่างไรอย่างนั้น
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว เธอพูดเสียงเบากลับไปว่า “ขอโทษที่รบกวน คุณนอนแล้วเหรอ?”
“เสี่ยวซือ?” ชายหนุ่มเหมือนจะตื่นขึ้นมาเต็มตา ถามกลับด้วยเสียงดังว่า “เสี่ยวซือ ผมตามหาคุณทุกที่จนเกือบจะเป็นบ้าแล้ว! คุณอยู่ที่ไหน? ทำไมเพิ่งโทรมาหาผมตอนนี้ล่ะ? คุณรู้ไหมว่าผมกังวลแค่ไหน?”
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวซือรีบยื่นมือขึ้นมาประคองโทรศัพท์ มองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนก็กระซิบตอบกลับไปว่า “ถังอวี่ ตอนนี้ฉันอยู่ที่บอร์กโดซ์ประเทศฝรั่งเศส ก่อนหน้านี้ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าบริษัทต้องการติดต่อกับทางนี้เรื่องไวน์ชนิดใหม่ ก็เลยให้ฉันมาตรวจสอบดู งานฉันยุ่งมากจนลืมติดต่อคุณไปน่ะ”
ชายหนุ่มที่ยังคงข้องใจบ่นพึมพำว่า “ผมตามหาคุณทุกที่ บริษัทของคุณก็ลึกลับซับซ้อน ผมไปกี่ทีก็ไม่มีคนอยู่ เจ้านายของพวกคุณ ผมก็โทรหาจนสายแทบระเบิดแต่เขาก็ไม่รับ เสี่ยวซือ ผมคิดว่าคุณจะไม่ยอมบอกลาผมแล้วเสียอีก เหมือนกับคราวที่แล้ว ปีครึ่งไม่แม้แต่จะมีข้อความส่งมา”
นี่เขารับสายเธอเพื่อตำหนิสินะ เสี่ยวซือบ่นในใจ แต่ปากกลับตอบเขาไปว่า “เป็นไปได้อย่างไร ครั้งที่แล้วฉันไปต่างประเทศก็เพื่อเรียนไม่ใช่เหรอ? มันตรงกับช่วงที่คุณสอบเข้าปริญญาเอกพอดี ฉันเลยไม่อยากรบกวนคุณ คราวหลังจะไม่มีอีกแล้ว”
“เสี่ยวซือ” ดูเหมือนว่าเวลานี้เขาจะตื่นเต็มตา ไม่ง่วงอีกต่อไปแล้ว เขาตอบกลับมาอย่างจริงจังว่า “พอจบเทอมนี้ ผมก็เรียนจบปริญญาเอกแล้ว บริษัทหนึ่งในเซี่ยงไฮ้จองตัวผมไว้แล้ว ตอนที่สัมภาษณ์ก็ไม่เลวเลย ตอนนี้ผมได้เรียนรู้ทุกอย่าง สามารถทำให้คุณมีชีวิตที่สะดวกสบายได้ คุณดูสิทีนี้คุณก็จะออกจากงานได้แล้ว หลายปีมานี้เพื่อให้ผมได้เรียน คุณต้องวิ่งไปนู่นมานี่ คุณเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ต้องออกไปหัวหกก้นขวิดข้างนอก ผมรู้สึกผิดกับคุณจริงๆ นะ ตอนนี้ให้ผมได้ทำอะไรเพื่อคุณบ้างได้ไหม ให้ผมได้สบายใจบ้าง”
เสียงของชายหนุ่มฟังดูจริงใจมาก จากนั้นดวงตาของหญิงสาวที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ก็แดงเรื่อๆ ขึ้นอย่างอดไม่ได้ แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น แต่เธอก็ยังพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยตอบไปเบาๆ ว่า “ถังอวี่ ฉันเชื่อคุณนะ ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว จากนี้ไปฉันจะอยู่ข้างๆ คุณ ไม่ไปไหนทั้งนั้น”
“จริงนะ?” ถังอวี่ร้องออกมาด้วยความดีใจ “เสี่ยวซือ คุณวางใจได้เลย ผมจะต้องทำให้คุณมีชีวิตที่ดีที่สุด ผมจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นให้คุณ”
“เอาล่ะ! ไปกัน!” อยู่ๆ เสียงของตำรวจนายหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ ทำให้หญิงสาวต้องออกมาจากบรรยากาศที่อบอุ่นหวานหอมนั้นทันที สายตาที่อ่อนโยนของเธอเปลี่ยนไปเป็นสายตาที่มองออกไปยังที่ห่างไกลราวกับดวงตาของเสือดาว เธอตอบปลายสายด้วยเสียงหวานว่า “ถังอวี่ ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานแล้ว กลับไปค่อยคุยกันนะ บาย” พูดจบไม่รอให้ถังอวี่ตอบ เธอก็วางสายเสียแล้ว
รถตำรวจส่งเสียงผ่านไป แต่เสี่ยวซือกลับไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ถ้าเดาไม่ผิด การตายของเจสันจะต้องทำให้กลุ่ม X เกิดความระแวดระวังมากขึ้นอย่างแน่นอน เจ้าหน้าที่ประสานงานเอเชีย ไม่ควรตายอย่างไม่มีที่มาที่ไปในโรงแรมแบบนี้ กลุ่ม X จะต้องไม่ปล่อยไว้แน่
เป็นไปดังคาด หลังจากรถตำรวจออกไปได้สามนาที รถยนต์โตโยต้าสภาพดีสองคันก็แล่นออกมาจากที่จอดรถใต้ดินของโรงแรม เนื่องจากเสี่ยวซือสวมแว่นตาอินฟาเรดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ในความมืด


บทที่ 3 ยุทธวิธีสายฟ้าแลบ
รถโตโยต้าเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เมื่อพ้นจากช่วงสายตาไปแล้ว เสี่ยวซือก็สวมถุงมือสีดำอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบเส้นลวดออกมาจากหัวเข็มขัด แล้วกระโดดขึ้นไปบนรถแฮมเมอร์ที่ตนเพิ่งขโมยมาอย่างชำนาญก่อนหน้านี้
ยังดีที่เสี่ยวซือลงมือได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเธอออกมาจากปากทางก็เห็นรถโตโยต้า เพิ่งจะเลี้ยวขวาไปพอดี
เส้นทางมุ่งลงใต้ เสี่ยวซือห่างจากรถโตโยต้า ประมาณห้าคันรถ จากนั้นยี่สิบนาทีต่อมา รถโตโยต้าก็ขับเข้าสู่ทางหลวง ตอนนี้เป็นเวลากลางดึก รถบนถนนก็น้อย ด้วยความที่รถของเสี่ยวซือค่อนข้างจะเป็นที่สะดุดตาของเป้าหมาย เธอจึงต้องขับให้ห่างจากพวกเขาประมาณ 500 เมตร
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที รถโตโยต้าทั้งสองคันก็จอดลงที่หน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เสี่ยวซือมองดูแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะโชคคดีขนาดนี้ เพราะถ้าเป้าหมายพักอยู่ที่โรงแรมนี้จริงๆ ก็คงจะจัดการเรื่องได้ง่ายขึ้นมาก
หลังจากนั้นสองนาที ลิฟต์ด้านนอกก็หยุดลงที่ชั้นสี่สิบ
ถ้าแหล่งข่าวไม่ผิด โรงแรมแห่งนี้น่าจะเป็นกลุ่มธุรกิจของตระกูลไดโดจิ ในชั้นที่สี่สิบมีห้องเพรสซิเด้นท์สูทอยู่สองห้อง ดูจากสถานะและตำแหน่งของเป้าหมายแล้ว ที่อยู่ในขณะนี้ค่อนข้างจะชัดเจน สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ก็คือคิดหาทางเข้าไปในโรงแรมและกำจัดเป้าหมายทิ้ง
สายตาของเสี่ยวซือคมกริบขึ้นมาในทันที ปัจจุบันประเทศ R เป็นประเทศเดียวที่ยอมรับให้สังคมใต้ดินถูกกฎหมาย และตระกูลไดโดจิเป็นตระกูลที่มีประวัติในวงการใต้ดินมามากกว่าร้อยปี และมีตำแหน่งทางการเมืองที่สำคัญในประเทศ R  หลายวันมานี้หน่วยข่าวกรองที่สามที่เชื่อถือได้บอกว่าตระกูลไดโดจิกับองค์กรลับของกลุ่ม X ที่ค้าอวัยวะระหว่างประเทศมีความเกี่ยวข้องกันอย่างแนบแน่น และช่วงก่อนหน้านี้ ความจริงเรื่องตัวประกันของประเทศ Z ที่กองกำลังประเทศ M จับตัวไว้ทรมานที่อัฟกานิสถาน ก็ได้ทำให้ความโกรธเคืองนั้นส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์อันดีกับประเทศ Z ดังนั้นกระทรวงกลาโหมและหน่วยข่าวกรองที่สามจึงร่วมมือกันปฏิบัติการสายฟ้าแลบต่อกรกับผู้ก่อการร้าย พร้อมกับประเทศที่ไม่เป็นมิตรต่อสงครามอัฟกานิสถานล้วนมีทัศนคติที่แข็งกร้าวพอสมควร
ดังนั้น หน่วยข่าวกรองที่สามและหน่วยปฏิบัติการณ์ที่เก้า ต้องร่วมมือกันในรหัสแมวภูเขาในภารกิจปฏิบัติการลอบสังหารครั้งนี้ และสายลับ 003 เป็นตัวแทนของเจ้าหน้าที่พิเศษของประเทศ แทรกซึมเข้าไปในประเทศ R อัฟกานิสถาน ประเทศ M และประเทศ F เพื่อปฏิบัติภารกิจสายฟ้าแลบ แก้แค้นให้กลุ่มผู้สนับสนุนที่ตายในอัฟกานิสถาน
ความมืดเข้าปกคลุมในเวลากลางคืน สายตาของเสี่ยวซือเย็นเยียบ ภายในเวลาสองนาที เธอสามารถคิดแผนเข้าไปในโรงแรมอย่างไร้สุ้มเสียงและลอบสังหารได้กว่าสิบแบบ อย่างไรก็ตามเพื่อที่จะสามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างต่อเนื่อง จะต้องไม่ใช้วิธีที่เปลืองแรงมากเกินไป เอาล่ะ เสี่ยวซือพ่นหายใจออกมายาวๆ ครั้งหนึ่ง แล้วย้อนกลับไปที่บาร์ก่อนหน้านี้ ให้ชายคนนั้นได้มีชีวิตต่ออีกสักหน่อยเถอะ
เธอกลับมาที่บาร์อย่างรวดเร็ว แล้วพาตัวเองเข้าไปใกล้ด้านในห้องน้ำ เสียงเพลงที่ดังอึกทึกยังคงดังขึ้นที่ข้างหูไม่หยุด และชายคนนั้นก็ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น มุมปากของเสี่ยวซือยกยิ้มขึ้น แล้วเดินไปลากเขาขึ้นมาอย่างสบายๆ จากนั้นก็ใช้มือกดเข้าไปที่คอเขา
“อืม...”
ชายคนนั้นส่งเสียงฮึมฮัมขึ้นในลำคอ แล้วก็ค่อยๆ ได้สติกลับมา เสี่ยวซือกระพริบตา เขย่งขาขึ้น ก่อนที่จะประทับริมฝีปากเป็นการทักทาย
ชายคนนั้นค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาอย่างมึนงง ในขณะที่ยังสับสนอยู่นั้นก็รู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลของริมฝีปาก จึงตื่นขึ้นมาเต็มตา
“ไฮ! ฉันชื่อ ยามาดะ มิซูโกะ คุณชื่ออะไรเหรอคะ?”
“ยามากุจิ...ยามากุจิ โคอิจิ...”
ชายหนุ่มกำลังดื่มด่ำกับต้นคอของเสี่ยวซือ กล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว
“คุณ พาฉันกลับโรงแรมได้มั้ยคะ?”
นี่เป็นทั้งประโยคขอร้องและประโยคคำสั่ง คนที่มาไนต์คลับก็เพื่อตามหาความตื่นเต้น และการที่ได้พบสาวงามเช่นนี้เชื่อเลยว่าไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าปฏิเสธความสุขเช่นนี้หรอก
ยามากุจิลืมเรื่องราวที่รู้สึกสับสนอยู่เมื่อครู่ไป มือของเขาหยุดลงที่เอวของเสี่ยวซือ แล้วสุภาพบุรุษก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ด้วยความยินดีครับ”
เขาทักทายเพื่อนที่มาด้วยกันนิดหน่อย แล้วยามากุจิก็เดินออกจากประตูหน้าร้านไปพร้อมกับเสี่ยวซือ ท่ามกลางสายตาอิจฉาของชายหนุ่มกลุ่มใหญ่
ขับรถไปตามถนน แล้วชายหนุ่มกับเสี่ยวซือก็มาถึงโรงแรมอย่างรวดเร็ว เขาขับไปจนถึงหน้าประตูโรงแรม เมื่อรถจอดลงแล้ว เจ้าหน้าที่ก็มาเปิดประตูให้อย่างใส่ใจ เสี่ยวซือคล้องแขนชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติและเดินเข้าไปที่โถงด้านในอย่างสนิทสนม
ห้องโถงสว่างไสว แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาดึกแล้วแต่ก็ยังมีผู้คนเดินเข้าออกมากมาย เสี่ยวซือหันไปยิ้มให้ยามากุจิก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณโคอิจิคะ รบกวนคุณเช็คอินก่อนนะคะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” เมื่อพูดจบก็หยิบเงินออกมาจากกระเป๋า ก่อนที่จะยัดใส่มือของยามากุจิโดยไม่มีการนับใดๆ
แม้ผู้ชายหลายคนในประเทศ R จะถูกวิพากษ์วิจารณ์มากมาย แต่ถ้าจะพูดจริงๆ แล้วผู้ชายในประเทศ R ก็นับว่าเป็นสุภาพบุรุษไม่น้อย เมื่อเห็นเสี่ยวซือควักเงินออกมา สีหน้าของยามากุจิก็เปลี่ยนไป เขาไม่แม้แต่จะรับมัน ก่อนที่จะเดินไปที่แผนกต้อนรับ แต่มีหรือที่เสี่ยวซือจะทำให้เขาสมปรารถนา ถ้าหากให้เขาเปิดห้องเองตามใจชอบ แล้วมันจะไปสนุกได้อย่างไรกัน เมื่อเห็นยามากุจิส่งบัตรประจำตัวให้พนักงาน เธอจึงรีบเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ ยื่นเงินให้กับพนักงานแล้วพูดว่า “ห้องเพรสซิเด้นท์สูท” จากนั้นก็ส่งสายตาให้ยามากุจิ พร้อมทั้งจับแขนข้างหนึ่งของเขาไว้
ดูเหมือนว่าตัวเองจะไม่ใช่แค่เจอหญิงสาวหายาก แต่คุณผู้หญิงคนนี้ยังร่ำรวยใช้เงินมือเติบอีกด้วย ยามากุจิตื่นเต้นมาก แล้วก็เดินโอบเอวเสี่ยวซือไปที่ลิฟต์
ห้องนอนที่ใหญ่โตกว้างขวาง รวมทั้งการตกแต่งที่สวยงามหรูหราของห้องนี้ กองทัพออกเงินเพื่อให้ได้รับมาซึ่งผลประโยชน์ เสี่ยวซือจึงไม่ต้องรู้สึกผิดต่อประเทศ เธอหยิบธนบัตรออกมาจากกระเป๋าสองใบ พลางยิ้มแล้วส่งให้พนักงานที่อยู่นอกประตู แต่ประตูยังไม่ทันปิดดี เธอก็ถูกยามากุจิกอดจากด้านหลังเสียแล้ว
ในตาของเสี่ยวซือปรากฏแววความขุ่นเคืองขึ้นแวบหนึ่ง แล้วครู่ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นพูดจาเอาอกเอาใจ มือที่ลูบไล้แผ่วเบาก่อให้เกิดอารมณ์เร่าร้อน เสี่ยวซือที่นุ่มนวลและเร่าร้อนทำให้ยามากุจิเองก็หอบหายใจอย่างร้อนรุ่มเช่นเดียวกัน เสื้อโค้ทสีกากีถูกถอดออก เผยให้เห็นชุดปฏิบัติการสีดำที่หน่วย CIA มักสวมใส่กัน ยามากุจิชะงักอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงไม่นานเขาก็ลุ่มหลงอยู่กับริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มของเสี่ยวซือเสียแล้ว
เสื้อแขนสั้นสีดำถูกฉีกออก เผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีดำบางเบา ปักลายดอกไม้สวยงามประณีต หน้าอกอวบอิ่มขาวผ่อง เอวบอบบางและชุดที่สวมใส่นั้นทำให้เลือดกำเดาของยามากุจิแทบจะพุ่งออกมา เขาร้องคำรามออกมารอบหนึ่ง ก่อนจะฝังใบหน้าลงไปพร้อมกับขบเม้มบนเนินอกของเธอ
“เฮ้!” เสี่ยวซือพลิกตัวไปด้านหลังอย่างชาญฉลาด เธอยิ้มแล้วนอนลงบนเตียง ไม่สนใจสายตาที่เร่าร้อนของยามากุจิเลยแม้แต่น้อย เธอชี้นิ้วไปทางห้องน้ำ แล้วเอ่ยด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “ยังไม่รีบไปอีกเหรอคะ?”
เมื่อเห็นเสี่ยวซือเย้ายวนขนาดนี้แล้ว ยามากุจิก็ได้แต่บังคับจิตใจของตัวเองให้รีบเข้าไปในห้องน้ำ  ผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงของน้ำดังออกมา เสี่ยวซือลุกขึ้นนั่งในทันที เธอกวาดสายตาไปรอบๆ และลุกขึ้นจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็หยิบอาวุธออกมาจากด้านในรองเท้า คาบมีดเอาไว้ในปาก สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวขึ้นไปที่ระเบียง ชำเลืองดูขอบระเบียงแวบหนึ่ง ระเบียงเปิดโล่งที่ห่างออกไปยี่สิบเมตรนั้น ที่ระเบียงมีหน้าต่างบานหนึ่ง ที่ราวระเบียงนั้นแคบมากและไม่ง่ายเลยที่จะยืนด้วยขาเดียว
แค่พยายามก็พอแล้ว ความยากระดับนี้ถือว่าไม่มากเท่าไร เสี่ยวซือปีนขึ้นไปบนราวอย่างรวดเร็ว ส่วนเท้าอีกข้างก็ออกแรงกระโดดอีกครั้ง ในไม่ช้าร่างของเสี่ยวซือก็กระโดดมาถึงระเบียงของอีกห้องแล้ว
เธอกระโดดข้ามระเบียงมาอย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงงึมงำดังแผ่วออกมาจากห้องนั่งเล่น เนื่องจากเป็นโรงแรมระดับสูงจึงป้องกันไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา หากไม่เปิดประตูก็ฟังไม่ออกเลยว่าข้างในมีคนอยู่กี่คน
ที่ระเบียงไม่มีอุปกรณ์ตรวจสอบอะไร เสี่ยวซือจึงสามารถแอบอยู่ที่ระเบียงได้อย่างง่ายดาย เธอยื่นศีรษะออกไปก็มองเห็นชายสวมสูทสีขาวนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา ด้านหลังของเขายังมีคนสวมสูทยืนเหงื่อตกอยู่ เสี่ยวซือขมวดคิ้ว หากแหล่งข่าวไม่ผิดพลาด ยังต้องมีคนคุ้มกันอีกคนหนึ่ง เมื่อทัศนวิสัยถูกบดบังทำให้มองไม่เห็นผู้คุ้มกันอีกคน ก็ไม่ควรลงมือโดยพลการ
เสี่ยวซือหมอบลงกับพื้นอย่างเงียบเชียบ ในมือถือมีดเอาไว้ แล้วขยับเข้าไปใกล้ประตูห้องนอนอย่างเงียบๆ จากนั้นก็แนบมีดไว้กับพื้น เชื่อว่าคนที่นี่ไม่มีทางหาของเล็กๆ นี้พบอย่างแน่นอน
เธอเอียงมีดเล็กน้อย จากนั้นเงาร่างของคนก็ปรากฏขึ้นบนคมมีด ผู้คุ้มกันคนหนึ่งยืนอยู่ด้านขวาของห้อง ห่างจากเสี่ยวซือเพียงกำแพงกั้นเท่านั้น เมื่อใช้มีดส่องสำรวจแล้วไม่พบร่องรอยใดๆ เธอจึงทำเช่นนั้นซ้ำอีกครั้ง ทุกอย่างดูเป็นปกติ มีเจ้านายและผู้คุ้มกันอยู่สองคน ไม่มีคนอื่นๆ อีก ดูเหมือนว่าคนที่มาส่งข่าวจากคฤหาสน์ได้ออกไปแล้ว
เสี่ยวซือหยิบถุงครอบรองเท้าออกมาจากกระเป๋า หลังจากสวมเสร็จแล้วก็ยืดตัวขึ้นพิงผนัง สูดลมหายใจช้าๆ เมื่ออัตราการเต้นของหัวใจคงที่ และร่างกายอยู่ในสภาวะผ่อนคลาย เธอก็เตรียมตัวจะสังหารเป้าหมายที่กำลังคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงนั้น
ขณะนั้นเสียงคุยโทรศัพท์ที่ดังมาจากข้างในก็เงียบลง เสี่ยวซือมองสำรวจอีกครั้ง เป้าหมายขว้างโทรศัพท์ทิ้งไปบนโซฟาข้างกาย
ในจังหวะที่โทรศัพท์ตกลงไปบนโซฟานั้น เสี่ยวซือก็พุ่งตัวเข้าไปด้านใน เธอตวัดแขนไปทางขวา แสงเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งออกไปทางผู้คุ้มกันที่อยู่ด้านข้าง มีดปาดเข้าไปที่คอของเขาอย่างรวดเร็ว และแม่นยำ จนเลือดสาดกระจาย
ในขณะเดียวกันนั้นก็มีเสียง ‘ปัง’ ดังเบาๆ ขึ้นครั้งหนึ่ง ศีรษะของผู้คุ้มกันอีกรายที่อยู่ด้านหลังโซฟาระเบิดออก มือของเขายังคงกอดอกอยู่ เขาเคลื่อนไหวค่อนข้างเร็ว แต่ก็ยังไม่เท่ากับเสี่ยวซือที่ยิงเฮดช็อตได้ในนัดเดียว
ชายหัวโล้นตกใจมาก ดวงตาฉายแววหวาดกลัว อ้าปากค้าง จนลืมที่จะร้องออกมา แต่ยังไม่ทันได้ร้องศีรษะล้านของเขาก็สะท้อนกับประกายไปวูบหนึ่ง
“อ้า!” ชายหัวล้านส่งเสียงอยู่ในลำคอ อ้าปากกว้างขึ้นในทันที จากนั้นฟันและเศษเนื้อก็กระจายเต็มไปหมด ร่างของเขาแข็งทื่อก่อนที่จะล้มลงบนโซฟา โดยที่เลือดไหลออกมาตามจมูกและปากเต็มไปหมด
เสี่ยวซื่อเดินเข้าไปใกล้กับโซฟาที่ชายหัวล้านนอนอยู่ เธอหันปากกระบอกปืนจ่อไปที่เขา ประกายไฟเกิดขึ้นอีกครั้ง ศีรษะล้านนั้นเต็มไปด้วยเลือด สภาพเหมือนกับแตงโมที่ถูกระเบิด
เล็งเป้าหมาย บุกโจมตี ปาดคอผู้คุ้มกันคนที่หนึ่ง ชักปืน ยิงผู้คุ้มกันคนที่สองและปิดปากของเป้าหมายได้ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในสองวินาที คนภายในเท่านั้นที่สามารถทำได้ นี่เป็นการผสานระหว่างความเร็วและเทคนิคการต่อสู้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ภารกิจที่ง่ายขนาดนี้ เสี่ยวซือเดินวนในห้องรอบหนึ่งเพื่อซึมซับกับบรรยากาศความสำเร็จของงาน สุดท้ายเธอก็หยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมา ต่อสายไปที่เบอร์ของตำรวจ คืนนี้ตำรวจโตเกียวคงต้องวุ่นวายทั้งคืนเพราะการแทรกซึมเข้ามาของสายลับ 003 แห่งหน่วย 9
เสี่ยวซือกลับมาที่ระเบียงอย่างรวดเร็ว เธอทำเหมือนเดิมอีกครั้ง เพียงกระโดดไม่กี่ครั้งเธอก็สามารถกลับมายืนที่ระเบียงห้องตัวเองได้ เธอหอบหายใจเล็กน้อย นับเวลาดูแล้วไม่เกินห้านาที เสี่ยวซือยืนอยู่ที่ประตูระเบียง เธอมองไปในห้องเห็นว่ามายากุจิยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ เช่นนั้นก็ถอนใจออกมาอย่างอดไม่ได้ เธอกลับเข้าไปในห้อง ขณะนั้นเองก็มีการเคลื่อนไหวที่ประตูห้องน้ำ เสี่ยวซือพลิกตัวกลับไปนอนบนเตียงอย่างรวดเร็ว เพิ่งขึ้นเตียงได้ไม่นานยามากุจิก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำพอดี เขายิ้มพลางเอ่ยว่า “เสร็จแล้ว ตาคุณแล้วนะ”
เสี่ยวซื่อผ่อนลมหายใจออกมาตามปกติ เธอยิ้ม ขยิบตาให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าที่มีไม่กี่ชิ้นออก นอนแช่น้ำอย่างสบายตัว ทุกเรื่องเตรียมพร้อมแล้ว
ขาดแค่ลมตะวันออก
* เสี่ยวซือยื่นข้อมือออกมา พึมพำว่าเวลาสิบนาทีก็คงอีกไม่เท่าไร
เวลาสิบนาทีผ่านไป เสี่ยวซือออกมาจากห้องน้ำ บนร่างคลุมด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ ผมเปียกลู่ลงมาอย่างเซ็กซี่ อีกทั้งเรียวขาคู่งามที่ไร้สิ่งปกปิด ทำให้ยามากุจิจ้องมองอย่างไม่ลดละสายตา เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป...แล้วจึงลุกขึ้นมาทันที
พอเดินไปถึงที่เตียง ยังไม่ทันได้ปลดผ้าขนหนูของเสี่ยวซือออก อยู่ๆ ก็มีเสียงเคาะดังมาจากนอกประตู ยามากุจิขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามด้วยความหงุดหงิดว่า “ใคร?”
“ขอโทษครับ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ กรุณาเปิดประตูด้วยครับ” น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็งเต็มกำลัง
“รอสักครู่ครับ” ยามากุจิเดินลงจากเตียงไปเปิดประตูห้องอย่างไม่มีทางเลือก เห็นเพียงพนักงานและเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายยืนอยู่ที่หน้าประตู เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพว่า “ขอโทษครับ ที่ชั้นนี้เพิ่งเกิดคดีฆาตกรรม เราอยากจะขอสอบปากคำคุณผู้ชายสักหน่อยครับ”
“นี่มันอะไรกัน!” ยามากุจิร้องออกมา “เกิดคดีฆาตกรรมแล้วเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ เจ้านายของพวกคุณเป็นใคร ผมจะฟ้อง!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่ยืนอยู่อย่างนั้น เมื่อมองเห็นใบหน้าหวานหยดย้อยของเสี่ยวซือที่ห่อตัวด้วยผ้าห่มบนเตียงก็ยิ่งเก้อเขิน
การตรวจสอบของตำรวจนั้นง่ายมาก พวกเขาแค่ถามว่าเปิดห้องกี่โมง ได้ออกจากห้องบ้างหรือเปล่า ยามากุจิจึงตอบด้วยความหงุดหงิดเพียงไม่กี่คำ พอเห็นทั้งสองคนไม่มีพิรุธอะไร เจ้าหน้าที่ทั้งหมดก็จากไป
ยามากุจิยืนมองส่งพวกเขาที่หน้าประตู แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็เห็นเสี่ยวซือที่สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย เตรียมตัวจะออกไปแล้ว
“คุณ...คุณจะไปแล้วเหรอ?”
“ไม่ไปแล้วจะให้ทำอะไรล่ะ คุณยังมีอารมณ์อยู่อีกเหรอ?” เสี่ยวซือมองเขาอย่างหมดความอดทน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
ยามากุจิได้แต่ยืนนิ่ง มอง**เป็ดที่สุกแล้วบินหนีไป**** ในใจก็ก่นด่าสาปแช่งบรรพบุรุษของบรรดาตำรวจโตเกียวทั้งหลายนั่น
เสี่ยวซือเดินอาดๆ ออกมาจากโถงของโรงแรม ก็เห็นตำรวจที่เพิ่งขึ้นไปสอบสวนเมื่อครู่ เจ้าหน้าที่ตำรวจเองก็ให้ความสนใจกับเสี่ยวซือเช่นกัน เธอมองจ้องกลับไปที่เขาอย่างตรงๆ เปิดประตูรถที่เพิ่งขโมยมาอย่างโจ่งแจ้ง ก่อนที่จะเร่งเครื่องขับออกไป
ความลับได้แพร่กระจายข้ามมหาสมุทรไปจนถึงองค์กรลับใต้ดินในปักกิ่งแล้ว ผู้เชี่ยวชาญในการถอดรหัสใช้เวลาสามนาทีในการถอดรหัสต่อสายไปยังหน่วยราชการลับ “สายลับ 003 จัดการเป้าหมายหมายเลข 2 เรียบร้อย ตอนนี้กำลังม่งหน้าไปทางถนนริมหาด อีกหนึ่งชั่วโมง เสร็จสิ้นภารกิจ!”
*
ขาดแค่ลมตะวันออก
ทุกเรื่องเตรียมพร้อมแล้ว ขาดแค่ลมตะวันออก หมายถึง เตรียมทุกเรื่องไว้พร้อมแล้ว แต่ขาดเรื่องสำคัญไปหนึ่งเรื่อง
** เป็ดที่สุกบินหนีไป
คือเรื่องที่คิดว่าจะสำเร็จแล้ว แต่ผลสุดท้ายกลับล้มเหลว


บทที่ 6 วังหลังแคว้นหนานฉู่
"นายหญิง ดูเหมือนนางมีคำพูดอยากจะกล่าว" บุรุษหน้าขาวนายหนึ่งในชุดสีฟ้าของข้ารับใช้ค่อยๆขยับเข้าใกล้หญิงสาวชุดแดงที่แสนทรงเสน่ห์ กล่าวอย่างประจบสอพลอ เสียงแหลมเล็กของเขาที่ดังแทรกขึ้นฉับพลัน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและบรรยากาศที่หมดหวังช่างทำให้รู้สึกแปลกประหลาดและไม่เข้ากันยิ่งนัก
"หืม? ยังมีอะไรให้ต้องพูดกันรึ?" หญิงสาวนั่งเหยียดกายเอนหลังลงบนเก้าอี้ยาวที่ทำมาจากไม้หนานมู่ ร่างกายนางสวมใส่ชุดคลุมสีแดงหงส์ตัวใหญ่ บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์คู่สีม่วงทอง ตรงหว่างคิ้วแต่งแต้มด้วยจี้สีม่วงเข้ม ริมฝีปากของนางแดงสดราวสีเลือด คิ้วและดวงตาประหนึ่งภาพวาดที่ถูกรังสรรค์ ดวงตาทั่งคู่นั้นเหลือบมองไปยังหญิงสาวชุดน้ำเงินที่ใบหน้าซีดเผือดและยังมึนงงด้านข้างเล็กน้อย ก่อนส่งเสียงฮึออกมาอย่างเย็นชา กล่าวอย่างดูหมิ่น "เจ้าคนไร้ประโยชน์ ยังมีอะไรต้องให้พูดอีก?"
"อืม..." ข้ารับใช้ในชุดเขียวเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวชุดฟ้า ก่อนที่จะขยับหูเข้าไปใกล้ริมฝีปากราวกลีบดอกไม้ซีดไร้สีของนาง ผ่านไปสักพัก จึงรายงานกลับอย่างโง่งมและสับสน "นายหญิง บ่าวเองก็ไม่ทราบว่าหลัน
เฟย* เหนียงเหนียง**
พูดถึงอะไร แต่ดูเหมือนว่า จะพูดว่ามีพิมพ์เขียวหรืออะไรนี่แหละพ่ะย่ะค่ะ?"
"พิมพ์เขียว?" หญิงสาวชุดแดงเลิกคิ้ว ก่อนเอ่ยต่อว่า "แปดส่วนคงตกใจกลัวเสียจนโง่เง่าไปแล้วกระมัง คิดไม่ถึง ว่าเจ้าตัวขี้ขลาดอย่างนี้ กลับกล้าทรยศหักหลังรัชทายาทไปแอบมีสัมพันธ์ลับกับชายอื่น นี่มิใช่รนหาที่ตายหรืออย่างไร?"
"พ่ะย่ะค่ะๆ" ข้ารับใช้ตอบรับอย่างเห็นด้วยหลายครั้ง บนใบหน้ายังประดับไปด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบก็ดังเข้ามา คิ้วของหญิงสาวชุดแดงขมวดย่นก่อนที่จะหันหน้ามองออกไป ตรงสุดทางของพระตำหนักที่หรูหรา หญิงสาวในชุดเสื้อแพรสามนางรีบเร่งเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นที่ก้าวอยู่ด้านหน้าสวมใส่ชุดสีแดงเข้มเช่นเดียวกัน หางตาของนางนั้นชี้ขึ้นเล็กน้อย นางไว้ผมทรงสูง ลำคอเรียวยาวขาวผ่องที่เชิดขึ้นอย่างถือดีมองมาทางหญิงสาวชุดแดงจากไกลๆพลางกล่าวเสียงดัง "
ไท่จื่อเฟย
***ประชวรหนัก วังบูรพาทั้งห้าต่างก็ถือครองตราประทับหงส์ร่วมกัน เวลานี้เกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ กลับมีเพียงพี่หญิงตันเฟยคนเดียวที่ลงมือจัดการ ตั้งใจจะยึดอำนาจหรืออย่างไรเจ้าคะ?"
ตันเฟยยกยิ้มเย็นครั้งหนึ่ง ดวงตาเรียวหงส์คู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย มองไปยังหญิงสาวที่รีบร้อนก้าวเข้ามาพลางกล่าวเสียงต่ำ "มิกล้า เพียงแต่ได้ยินมาว่าสามวันก่อนน้องหญิงโหรวเฟยเพิ่งแท้งลูก จึงไม่อยากรบกวนให้น้องหญิงตกใจก็เท่านั้น"
"ฮึ!" แม้โหรวเฟยจะได้รับพระราชทานนามว่า ‘
โหรว****
’ แต่ตัวคนกลับหาได้อ่อนโยนสมชื่อไม่ นางมองไปยังขบวนขนาดใหญ่ด้านหลังตันเฟย ก่อนกล่าวเสียงเย็น "ข้าแค่แท้งลูก มิได้ตาย ต่อให้ข้าพิการนอนอยู่บนเตียง ข้าก็ไม่อาจให้เจ้าทำสิ่งใดตามอำเภอใจได้ ใครก็ได้ รีบพยุงหลันเฟยขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ใต้หล้านี้ และในวังบูรพาแห่งนี้ล้วนมีกฎมีระเบียบ มิอาจให้คนต่ำต้อยไร้ยางอายมาตัดสินชีวิตผู้อื่นอย่างลวกๆ ได้!"
"หยุดเดี๋ยวนี้!" ตันเฟยรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดวงตาหงส์ประกายความเยือกเย็น แผดเสียงออกมา "มีข้าอยู่ตรงนี้ อยากรู้นักผู้ใดจะกล้าลงมือ!"
"ข้ากล้า!" โหรวเฟยลุกขึ้น ขยับก้าวขึ้นมาด้านหน้าอย่างดุดัน "จูตันเฉิน ถึงแม้ไท่จื่อเฟยจะยังประชวรหนักอยู่บนเตียง แต่ยังมีข้าซั่งงกวนโหรวหลันอยู่ ทั่ววังบูรพาตลอดทั้งเจ็ดวังสิบสามตำหนัก หาใช่ตำหนักอวิ๋นเสียงของเจ้าใหญ่สุดไม่ เจ้าคิด**ยืมดาบสังหารคน******* ก็ลองถามข้าก่อนว่าข้ายินดีหรือไม่!"
"ข้าลืมไปว่า ตระกูลซั่งกวนนั้น**ไม้ล้มลิงกระเจิง******** ทว่ากลับมีเจ้าที่ไม่รักตัวกลัวตายอยู่อีก! ก็เอาสิ วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้สมปรารถนา ให้เจ้าได้เห็นชัดๆ ว่าวังบูรพานี้ ใครกันแน่ที่เป็นผู้มีอำนาจ!" ตันเฟยยกมือขึ้นตบสองครั้ง ข้ารับใช้ในชุดสีเขียวนับสิบก็รีบร้อนล้อมกรูเข้ามา ตันเฟยยกยิ้มเย็นครั้งหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่พระสนมอีกสองนางที่เหลือพลางกล่าว "เฉินเฟย เต๋อเฟย ทางที่ดีพวกเจ้าหลบไปอีกทาง ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ไร้เมตตา!"
"จูตันเฉิน เจ้าอย่าข่มเหงผู้อื่นมากเกินไปนัก!" โหรวเฟยมองดูหญิงสาวใบหน้าซีดขาวในอาภรณ์สีฟ้าที่ยังสลบอยู่บนพื้น ทั้งยังคงถูกคนหลายคนจับเอาไว้ ในใจก็ให้รู้สึกโมโหยิ่งนัก จึงตะโกนเสียงดัง "หลันเฟยไม่เคยแก่งแย่งชิงดีกับผู้ใด หากเจ้าจะลงมือ ก็ให้มาทำกับข้า อย่าได้ลากผู้บริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย"
"น้องหญิงโหรวเฟยกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?" ตันเฟยเลิกคิ้วขึ้น มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย "ในห้องนอนของหลันเฟยแอบซ่อนสิ่งของของบุรุษเอาไว้ ตามกฎหมายของหนานฉู่ กล่าวได้ว่านี่เป็นการคบชู้ องค์รัชทายาทมีรับสั่งให้ข้ามีอำนาจเต็มที่ในการจัดการกับเรื่องนี้ จะกล่าวว่าข้าแอบวางแผนการได้อย่างไรกัน กลับเป็นเจ้า มาร้องเอะอะโวยวายอยู่ที่นี่ ผู้คนไม่ทราบเรื่องจะหาว่าข้าใช้อำนาจในทางมิชอบ ลอบทำร้ายหลันเฟย คำกล่าวที่ราวใส่ร้ายข้าเช่นนี้ของเจ้า ตั้งใจอะไรไว้กันแน่?"
กล่าวจบ ก็มองไปที่ข้ารับใช้ที่ยืนด้านข้างหลายคนก่อนกล่าว "พวกเจ้าทั้งหลาย พยุงโหรวเฟยเหนียงเหนียงให้ดี นางเพิ่งเสียครรภ์มังกร ร่างกายยังไม่หายดี หากว่าเกิดอะไรขึ้น ต่อให้ใช้หัวของพวกเจ้ารวมกันก็ชดใช้ไม่พอ!"
"พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ!" เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง กลบเสียงร้องไม่พอใจของโหรวเฟยจนหมดสิ้น ตันเฟยหาได้สนใจความโกรธเคืองของโหรวเฟยไม่ นางค่อยๆ ก้าวไปยังหลันเฟยที่ถูกข้ารับใช้จับไว้ถึงแม้จะหมดสติอยู่ก็ตาม พลางกล่าวเสียงเย็น "งดงามจับใจผู้คน น่าทะนุถนอม น่าสงสารเช่นนี้ กลับทำเรื่องต่ำช้าไร้ยางอาย น้องหญิงทำไปเพื่ออะไรกัน?" สิ้นเสียง ดวงตาทั้งคู่จึงหันกลับไปมองโหรวเฟยที่ถูกข้ารับใช้จับไว้แน่นด้วยสายตาเย็นเยียบ มุมปากโค้งขึ้นยกยิ้มเย็น "หากจะโทษก็ต้องโทษที่นางสนิทสนมกับเจ้ามากจนเกินไป ยิ่งนางงดงามเช่นนี้ด้วยแล้ว จะไม่ให้ข้าเป็นกังวลได้อย่างไร?"
ดวงตาของโหรวเฟยขยายกว้างขึ้นทันใด เห็นตันเฟยค่อยๆ ยกมือขึ้น ระหว่างนิ้วมือของฝ่ามือขาวผ่อง ปรากฏแสงสีเงินของคมมีดสะท้อนเข้าดวงตา เสียงของลมที่ลัดเลาะผ่านทางเดินของพระตำหนักทั้งสองด้าน ปลายผมของตันเฟยขยับพลิ้วไหว ก่อนจะค่อยๆ วาดผ่านริมฝีปากแดงของนาง เผยให้เห็นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจดุจปีศาจ ประกายแสงอันตรายวาดผ่านดวงตาของตันเฟยอย่างรวดเร็ว ตันเฟยส่งเสียงร้องฮึอย่างเยียบเย็นออกมาทีหนึ่ง ก่อนที่จะฟาดฝ่ามือที่คีบใบมีดอยู่ไปที่ใบหน้างดงามประณีตของหลันเฟยอย่างโหดเหี้ยม!
"กรี๊ด!" ทันใดนั้น ทั่วทั้งตำหนักหลันถิง ก็ก้องไปด้วยเสียงกรีดร้องหวาดกลัวของโหรวเฟย
ตันเฟยสะบัดมือครั้งหนึ่ง ดวงหน้าก้าวร้าว มุมปากยิ้มเย็น ราวกับปีศาจร้ายก็มิปาน
ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างขึ้นทันใด เฉินเฟยอดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนี ส่วนเต๋อเฟยที่แม้ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่มือที่อยู่ข้างลำตัวกลับสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ในช่วงชุลมุนนั้นเอง ขนตาของหลันเฟยก็ขยับเล็กน้อย สะบัดขึ้นลงหลายครั้ง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ย้อนกลับไปในช่วงแห่งความเป็นและความตาย รอบด้านล้วนเงียบสงบราวกับความตาย ประหนึ่งผืนดินรกร้างที่โดดเดี่ยวว่างเปล่า และเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เงียบงัน ดวงวิญญาณค่อยๆ ล่องลอยไปยังเส้นขอบฟ้าที่โศกเศร้า มองไปทางใดก็เห็นแต่ดวงวิญญาณที่สิ้นหวัง เรี่ยวแรงบนร่างกายทั้งหมดถูกสูบออกไปในพริบตา เป็นหรือตาย? หญิงสาวที่ใบหน้าซีดเผือดค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ทันใดนั้นแรงที่ฝ่ามือก็พลันกลับมา ดวงตาทั้งคู่ที่เพิ่งหลุดพ้นจากความมืดมิดยังไม่อาจปรับให้เข้ากับแสงแดดที่แสนสะท้อนดวงตานี้ได้ หญิงสาวในอาภรณ์สีฟ้าที่ดวงหน้าซีดขาวย่นคิ้ว แต่ก่อนที่จะได้สติกลับมาทั้งหมด ร่างกายนางกลับตอบสนองออกไปก่อนอย่างรวดเร็ว นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างดุดัน พลางยกฝ่ามือขวาขึ้นโจมตีกลับ ก่อนที่จะจับไปที่ข้อมือของฝ่ายตรงข้ามอย่างออกแรงเล็กน้อย พอได้ยินเสียงแตกร้าวของกระดูกที่ดังขึ้น มือเล็กอีกข้างก็ขยับตามอย่างรวดเร็ว หญิงสาวบิดข้อเท้าเล็กน้อย ร่างของตันเฟยที่สวมใส่ชุดสีแดงก็ล้มคะมำคว่ำลงไปนอนกับพื้นทันที
"กรี๊ด!" เสียงหวีดร้องที่ดังเสียดแก้วหูดังก้องไปทั่วทั้งตำหนักฉับพลันทันที ทุกคนต่างมองดูสถานการณ์ระทึกขวัญที่พลิกผันเปลี่ยนไปอย่างตกตะลึง ดวงตางามของโหรวเฟยเบิกกว้าง ไม่อาจกล่าวสิ่งใดออกมาได้ชั่วขณะ
"เหนียงเหนียง! เหนียงเหนียง!" ไม่กี่อึดใจเหล่าข้ารับใช้ก็รีบพุ่งเข้ามา พยุงตันเฟยที่โอดร้องคร่ำครวญอยู่บนพื้นอย่างเตลิดวุ่นวาย สถานการณ์ในตอนนี้ช่างชุลมุนยิ่งนัก
โหรวเฟยสบโอกาสนี้สะบัดตัวหลุดอกจากข้ารับใช้ทั้งสองที่จับตนไว้ ก่อนจะวิ่งไปข้างหน้าเพื่อดึงมือของหลันเฟย "น้องหญิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
"แกเป็นใคร?" หลังจากมึนงงได้สักพัก สายตาของหลันเฟยก็เปลี่ยนเป็นคมเฉียบก้าวร้าวขึ้นทันที นางก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวังหนึ่งก้าว ก่อนมองไปยังโหรวเฟยที่อยู่ด้านหน้าอย่างเย็นชา พลางกล่าวเสียงต่ำว่า "ที่นี่คือที่ไหน?"
เวลานี้ ไม่เพียงแต่โหรวเฟยเท่านั้น แม้แต่ตันเฟยที่ยังคงล้มคะมำอยู่บนพื้นก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ โหรวเฟยที่เผชิญเข้ากับดวงตาคมดุจหิมะของหลันเฟย ก็ให้รู้สึกราวถูกมีดทิ่มแทงเข้าไปยังกระดูกยิ่งนัก กล่าวอย่างตะกุกตะกักว่า "ชิง... ชิงเซี่ย ข้าก็คือโหรวเฟยอย่างไรเล่า เจ้า... นี่เจ้าเป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ?"
"ชิงเซี่ย?" หลันเฟยขมวดคิ้วเป็นปม นางค่อยๆ กวาดสายตามองไปยังผู้คนที่อยู่รอบๆ อย่างครุ่นคิดและระมัดระวัง ก่อนที่จะหันกลับมาจ้องตันเฟยที่ถูกนางกำนัลพยุงอยู่ในที่สุด กล่าวด้วยเสียงหนัก "เลิกเล่นตลกสักที ไปเรียกลูกพี่พวกแกมา ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย!"
"ลูกพี่?" ดวงตางามของตันเฟยขยายกว้าง ก่อนจะชะงักราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ พลางกล่าวเสียงลึก "เจ้าหมายถึง ฝ่าบาทหรือ?"
"ระบบราชาธิปไตย?" หลันเฟยส่งเสียงพึมพำ ลุกขึ้นยืดตัวตรงอย่างรวดเร็ว นางกวาดหางตาไปมองรอบๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะไปสะดุดกับกริชที่เหน็บอยู่ตรงบริเวณเอวของข้ารับใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้าง นางจึงขยับตัวไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว ใช้มือไวราวกับสายลม คว้าเอากริชข้างกายขันทีออกมาได้ คมแสงราวหิมะของคมดาบที่แต่งเติมไปบนใบหน้าที่ขาวซีดของหลันเฟย ทำเอาผู้คนรอบข้างต้องสูดลมเย็นเข้าอย่างพร้อมเพรียงกัน
ดวงตาทั้งคู่ของโหรวเฟยเบิกกว้าง มองดูหลันเฟยจ่อกริชไปที่ลำคอของตันเฟยอย่างตกตะลึง แล้วอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"ฉันไม่สนว่าพวกแกจะเป็นใคร พวกเรามาตกลงกัน บนตัวของฉันมีสิ่งที่พวกแกสนใจอยู่ ไปเรียกใครก็ตามที่สามารถตัดสินใจได้ออกมา ถ้าไม่อย่างนั้น ทุกๆ สามนาทีฉันจะเชือดพวกแกที่อยู่ที่นี่ทีละคน เริ่มจากแกเป็นคนแรก!"
*
เฟย
เป็นคำเรียกชายา
**
เหนียงเหนี่ยง
ใช้เรียกพระสนมหรือฮองเฮา
***ไท่จื่อเฟย
คือชายาเอกขององค์รัชทายาท
****โหรว
คำว่าอ่อนโยนในภาษาจีนคือ 温柔 (เวิน โหรว) ซึ่งเป็นตัวเดียวกับคำว่าโหรว ในชื่อของโหรวเฟย
*****
ยืมดาบสังหารคน
คือไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือเอง พึ่งยืมกำลังและไพร่พลทหารของผู้อื่นเป็นฝ่ายกำจัดศัตรู
******
ไม้ล้มลิงกระเจิง
เป็นสำนวนอุปมาถึงผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ เมื่อหมดอำนาจลง คนที่ติดตามก็แตกกระเจิงกันไป


บทที่ 5 เกียรติยศของประเทศชาติ
เวลาตีสองสี่สิบนาที เสี่ยวซือประสบความสำเร็จโดยที่ไม่ถูกสงสัยหรือถูกไล่ตาม ตั้งแต่หนีออกจากไนต์คลับมาจนถึงสถานที่สุดท้ายที่เป้าหมายอยู่คือถนนริมหาด แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่รู้ว่าหายนะที่จะพรากชีวิตเธอนั้นได้ใกล้เข้ามาแล้ว
ในค่ำคืนที่ดึกดื่นเงียบสงัด ห่าออกไปสามร้อยเมตร เสี่ยวซือได้ทิ้งรถไว้แล้วเดินเท้าต่อ เธอเดินย่องอย่างระมัดระวังตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ลอบยิงที่กำหนดไว้
เธอเปิดประเป๋าทรงยาว หยิบปืนไรเฟิล M21 อาวุธที่ใช้ลอบสังหารในวันนี้ออกมา พร้อมกับติดอุปกรณ์เก็บเสียง Sionics และสวมแว่นตาไนต์วิชั่น ส่วนมือของเสี่ยวซือก็กำลังถอดประกอบชิ้นส่วนต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว ไม่ถึงสิบวินาที ทั้งหมดก็เรียบร้อย
พอปรับจุดโฟกัสของปืนเรียบร้อย เสี่ยวซือก็เล็งไปที่เป้าหมายซึ่งอยู่ห่างไปสี่สิบเมตร กลุ่ม X ที่เข้าพวกกับฝั่งญี่ปุ่นยืนอยู่หน้าวิลล่าสุดหรูของคาเมดะ อิจิโร่ ดูเหมือนคนชั่วที่มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือดคนนั้นจะเข้านอนแล้ว ภายในวิลล่านอกจากไฟที่ห้องนั่งเล่นแล้ว หน้าต่างห้องนอนก็ไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมา ดูเหมือนว่านอกจากบอดี้การ์ดที่คุ้มกันแล้ว คนในวิลล่าส่วนใหญ่คงพักผ่อนกันหมด
พอมองลอดผ่านแว่นไนต์วิชั่น จุดสีแดงก็ชี้ตรงไปที่หมายเลขบ้านอย่างถูกต้อง การปรับไนต์วิชั่นเป็นไปอย่างสมบูรณ์แบบ
เสี่ยวซือใส่ซองกระสุน และทุกอย่างก็เรียบร้อย เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วกดหมายเลขลงไปอย่างรวดเร็ว
เสียงต่อสายดังขึ้นไม่กี่ครั้ง เป็นอันว่าโทรติดเรียบร้อยแล้ว แล้วหน้าต่างที่ชั้นสองก็มีแสงบางๆ ลอดออกมา ประจวบกับเสียงแหบแห้งที่ดังออกมาจากในโทรศัพท์ “โมชิโมชิ...”
“คุณคาเมดะ?” สำเนียงโตเกียวของเสี่ยวซือชัดเจนมาก สำหรับสายลับแล้ว การที่สามารถใช้ได้มากกว่าเจ็ดภาษานั้นถือเป็นสิ่งสำคัญ
“ใช่...แล้วคุณคือ?” เสียงแหบของ คาเมดะ อิจิโร่ ตอบกลับมา
“ฉันเจ้าหน้าที่โยโกะ จากสำนักงานตำรวจโตเกียวค่ะ เราพบหมายเลขโทรศัพท์ของคุณจากศพของคุณวาตานะเบะ มาซาโยชิ...”
“อะไรนะ?” คาเมดะร้องเสียงดังออกมา “คุณพูดอะไร? ศพ? เกิดอะไรกับวาตานะเบะ?”
“คืออย่างนี้ค่ะ...เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคุณวาตานาเบะ มาซาโยชิ ถูกฆาตกรรมที่โรงแรม ตอนนี้ทางตำรวจกำลังทำการตรวจสอบ พวกเราโทรหาคุณเพราะต้องการทราบ...โมชิโมชิ...ทำไมเสียงหายไปล่ะ?” เสี่ยวซือพูด ‘โมชิ’ ไปสองครั้งก็วางสาย จากนั้นเธอก็ถอดแบตโทรศัพท์ออกอย่างคล่องแคล่ว มือก็หยิบเอาบัตรโทรศัพท์แบบเติมเงินที่ซื้อจากร้านค้าข้างทางในโตเกียวออกมาทำลาย แล้วเก็บลงกระเป๋าไป
ลมยามค่ำคืนพัดมาเบาๆ เวลาก็ผ่านไปอย่างช้าๆ ตอนนี้ทำได้แค่รอเท่านั้น หากภายในสิบนาทีไม่มีใครมา คงต้องใช้วิธีบุกเข้าไปในวิลล่าเพื่อลอบสังหารแล้ว คาเมดะ อิจิโร่ มีบอดี้การ์ดดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ชายที่น่ากลัวคนนี้หวงชีวิตของตัวเองเหลือเกิน จากข่าวที่แหล่งข่าวแจ้งบอกว่า วิลล่าแห่งนี้มีการคุ้มกันที่แน่นหนามาก หากจะเข้าไปสังหารเขาคงเป็นเรื่องที่ตึงมืออยู่ไม่น้อย ดังนั้นแผนล่องูออกจากถ้ำจึงเป็นแผนที่ดีที่สุด เสี่ยวซือทราบดีว่าไม่ว่าโทรศัพท์สายนั้นจะจริงหรือปลอม คนระดับสูงในกลุ่ม X ก็จะต้องลงมืออย่างแน่นอน จิ้งจอกเฒ่าอย่างคาเมดะ อิจิโร่ ถ้าไม่ไปตรวจสอบที่สถานีตำรวจก็ต้องออกมาหาสมาชิกคนอื่นๆ แน่นอน  และก่อนหน้านี้ เธอได้ขโมยเครือข่ายการสื่อสารของโตเกียวเอาไว้แล้ว ซึ่งภายในหนึ่งชั่วโมงนี้จะไม่มีใครสามารถโทรออกได้
แน่นอนว่าไม่ถึงสามนาทีจากนั้น ก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นในวิลล่า ไฟห้องนอนและห้องนั่งเล่นสว่างขึ้นอย่างชัดเจน ทำให้หัวใจของเสี่ยวซือนั้นรู้สึกมีความสุข เพราะเป้าหมายจะออกมาเร็วขึ้น เธอจึงผ่อนลมหายใจให้สงบลง แล้วเสี่ยวซือที่หมอบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ก็กระชับปืนแน่น ปืนไรเฟิล M21 ล็อกเป้าไว้เหนือประตู เพื่อรอเป้าหมายออกมาอย่างใจจดใจจ่อ
เธอล็อกเป้านั้นไว้ประมาณสิบนาที ประตูของวิลล่าก็เปิดออก ชายสวมชุดสูทคนหนึ่งเดินออกมาก่อน แล้วมองไปรอบๆ
การซ่อนตัวถือเป็นจุดแข็งของเสี่ยวซือ ในขณะนั้นร่างการของเธอได้ผสานเข้ากับเงาของพุ่มไม้ ไร้ซึ่งการขยับเขยื้อน ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาหากไม่เข้ามาใกล้เกินกว่าห้าเมตร ก็ไม่มีทางพบเธอแน่นอน
เมื่อชายที่เดินออกจากประตูวิลล่าคนแรกไม่พบความผิดปกติใดๆ เขาก็กลับเข้าไปด้านในแล้วส่งสัญญาณ จากนั้นที่ประตูก็ปรากฏชายสวมชุดสูทซึ่งล้วงมือไปในกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง และในขณะเดียวกันไฟในห้องนั่งเล่นของวิลล่าก็ดับลง
ริมฝีปากของเสี่ยวซือยกยิ้มขึ้น ดูเหมือนว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้จะเป็นมืออาชีพ พวกเขารู้ว่าแสงสว่างมีผลต่อการมองเห็น แต่ในมือของเสี่ยวซือคือปืนไรเฟิลที่เป็นอาวุธสังหารซึ่งใช้งานได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง มันมีแสงอินฟาเรดที่ใช้ในความมืด เธอเล็งข้ามจุดสีแดงที่เป็นชายสวมชุดสูทสองคนไปที่ประตูทางด้านหลัง
ช่วงกลางคืนที่เงียบสงัด เวลานี้ยังมีเงาร่างของคนเคลื่อนไหวอยู่ แล้วที่ปากประตูก็ปรากฏร่างของชายสวมหมวก เขาเป็นผู้ชายรูปร่างผอม ในมือถือเสื้อโค้ทตัวใหญ่เอาไว้ ในชั่วพริบตาเสี่ยวซือก็มองออกทันทีว่านั่นคือ คาเมดะ อิจิโร่ เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว นิ้วชี้ของเสี่ยวซือกระตุกเบาๆ อยู่ที่ไกปืน
เสี่ยวซือหายใจเข้าลึกๆ รอคอยจังหวะที่จะลงมือสังหาร
รถที่อยู่ด้านล่างของวิลล่าส่งเสียงคำรามออกมา รวมทั้งนกฮูกที่กำลังร้องไปมาอยู่ตัวหนึ่ง ทำให้ฟ้าที่ดูมืดสลัวในค่ำคืนนี้ทวีคูณความน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
รถบ้านอาร์วีสีดำคันหนึ่งค่อยๆ ขับออกมา แล้วเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ตรงบันไดก็เดินเข้ามาที่รถ จากนั้นก็เอาหลังแนบไปกับรถ แล้วเดินไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
ในขณะที่ผู้คุ้มกันของคนขับลงมาจากรถ ก็เปิดประตูด้านที่ติดกับบันไดเอาไว้ แล้วบอดี้การ์ดสองคนก็ทำสัญญาณมือ เมื่อเสี่ยวซือมองผ่านแว่นไนต์วิชั่น ก็รู้ทันทีว่านั่นเป็นสัญญาณบอกว่า ปลอดภัย!
ในนาทีนั้นเอง คาเมดะ อิจิโร่ ก็เดินออกมาจากด้านหลังของบอดี้การ์ด แล้วจุดสีแดงก็ล็อกเป้าไว้กลางหว่างคิ้วของเขาอย่างแม่นยำ
เธอจะเสียเวลาไม่ได้อีก หลังจากที่ยืนยันแล้วว่าถูกตัว ก็ไม่ได้ลังเลอีกต่อไป นิ้วชี้ของเสี่ยวซือกดลงไปเบาๆ
เสียง ‘ฟู่ว!’ ดังขึ้นปลุกคืนที่เงียบสงบของโตเกียวขึ้นมา แล้วตรงกลางหว่างคิ้วของ คาเมดะ อิจิโร่ ก็ปรากฏหลุมดำขึ้น!
‘ปังๆ!’ เสียงปืนดังขึ้นชัดเจนสองนัด ความเร็วของเสี่ยวซือนั้นไวมาก แต่บอดี้การ์ดและผู้คุ้มกันของคนขับเองก็รวดเร็วมากเช่นกัน พวกเขาชักปืนและยิงออกมาแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ทำให้เสี่ยวซือต้องเปลี่ยนที่ซ่อน เพราะวิถีของกระสุนสองนัดนั้นพุ่งเข้ามาในพุ่มไม้ที่เธอซ่อนอยู่
003 สมควรได้เป็นสายลับคนแรกของหน่วย ด้วยความเร็วที่น่าตื่นตาตื่นใจและประสบการณ์การลอบสังหารที่โชกโชนประกอบกับปืนไรเฟิลที่ใช้ซุ่มยิงในตอนกลางคืน การเคลื่อนไหวที่ไหลลื่นของเสี่ยวซือ ทำให้เธอสามารถหลบกระสุนสองนัดนั้นได้ เสี่ยวซือย่อตัวหลบไปที่สนามหญ้าด้านข้างด้วยขาข้างเดียว จากนั้นมือข้างหนึ่งก็เหนี่ยวไกยิงปืนออกไปสองนัด แล้วกระสุนก็เจาะไปที่ศีรษะของบอดี้การ์ดทั้งสองคน
ด้วยเทคนิคในการยิงที่แม่นยำ ทำให้บอดี้การ์ดที่เหลือตกใจเป็นอย่างมาก จนมือหยุดชะงักไป ท่ามกลางความมืดมิดในเวลากลางคืน จิตใจของพวกเขาเริ่มหวาดวิตก และสับสนวุ่นวายขึ้น
เสี่ยวซือยกยิ้มขึ้นมา มือข้างหนึ่งดึงเอาปืน Colt 2000 ที่ติดไว้ที่ขาออกมา แล้วใช้มือทั้งสองข้างยิงปืน จากนั้นเสียงปืนก็ดังออกมาจากปืนทั้งสองกระบอก ทันใดนั้นทั้งถนนก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด
การลอบสังหารและการซ่อนตัวที่สมบูรณ์แบบ บอดี้การ์ดทั้งสี่และเป้าหมายถูกจัดการเรียบร้อย ภารกิจเสร็จสิ้น!
เสี่ยวซือหนีออกไปจากถนนนั้นอย่างรวดเร็ว สองนาทีจากนั้นรถแฮมเมอร์ ก็ออกตัวไปพร้อมกับกลุ่มควัน มุ่งสู่ถนนเลียบชายหาด
หลังจากขับรถมาได้ยี่สิบนาที เสี่ยวซือก็เหยียบเบรกทันที แล้วรถยนต์ก็จอดอยู่ห่างจากซอยเล็กๆ ซอยหนึ่ง เมื่อเธอเปิดประตูรถลงไป ก็มีรถเบนซ์เอส500 สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าซอย เสี่ยวซือเดินลงไปเพื่อไปสตาร์ทรถคันใหม่ หลังจากออกห่างมาได้สองช่วงถนน เธอก็หยิบรีโมทคอนโทรลสีดำขึ้นมา และกดมันลงไปอย่างไม่ลังเล
‘ตู้ม!’ เสียงระเบิดดังขึ้น รถแฮมเมอร์ที่โชคร้ายได้ถูกระเบิดเป็นผงไปเสียแล้ว
เสี่ยวซือขับรถออกไปบนถนนหลวง พลางมองนาฬิกา ขณะนี้เป็นเวลาตีสามสิบนาที ปฏิบัติการทั้งหมดจบลงกำลังดี
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เปลี่ยนการ์ดใบใหม่แล้วต่อสายไปถึงหลี่หยาง แต่สายกลับไม่ว่าง ทำให้เสี่ยวซือขมวดคิ้วขึ้นมา ท้ายที่สุดก็เลือกที่จะส่งข้อความไปแจ้งข่าวกับหน่วยปฏิบัติการว่า “เป้าหมายถูกกำจัดแล้ว อพยพทันที โปรดชี้แนะด่วน”
พันเอกหลิวกั๋วหมิงแห่งนาวิกโยธินมองรายงานที่ถูกส่งมาในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ปฏิบัติการณ์แมวภูเขาเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าหน้าที่กลุ่มที่สองเข้าประจำที่ ปฏิบัติการณ์ฆ่าปิดปาก เริ่มขึ้นได้”
บทนำ ก่อนหนานฉู่
ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงประหลาดนับไม่ถ้วนยังคงดังก้องอยู่ในหูของสายลับ003 ภาพสถานที่เกิดเหตุย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ราวกับฉายภาพยนตร์ ถังเสี่ยวซือกำหมัดแน่น พลางใช้นิ้วมืออีกข้างคลำหาปืน Colt 2000  ที่อยู่กับตัวมาหลายปีอย่างยากลำบาก เธอทำอะไรไม่ถูกราวกับร่างกายเต็มไปด้วยสารปรอท ทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ ความรู้สึกกดดันอย่างหนักทำให้สมองเธอมึนงง เธอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนกลิ่นเลือดจางๆ ลอยคลุ้งออกมา เป็นการเตือนตัวเองให้มีสติลืมตาขึ้น เพราะชีวิตนี้จะไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาอีก
“รายงาน รายงาน ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว” มีคนก้าวขึ้นหน้ามาเปิดเปลือกตาของเธอขึ้น นอกจากนี้ยังทดสอบการเต้นของหัวใจและตรวจชีพจรของเธอ ก่อนจะตอบไปยังปลายสายอย่างใจเย็นว่า “เป้าหมายตายแล้ว ขอถอนกำลัง”
“ตายเหรอ?” ทันใดนั้นเสี่ยวซือก็รู้สึกว่ามีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นในร่าง ตายเหรอ ตัวเองเข้าใจชัดเจนว่ายังมีชีวิตอยู่ ยังได้ยินเสียงพวกเขาพูดกัน ทำไมคนคนนี้ถึงบอกว่าเธอตายแล้วล่ะ? หรือว่าทหารนาวิกโยธินจะประสิทธิภาพต่ำมากจริงๆ ถึงได้ไม่รู้ว่า เธอตายหรือยังไม่ตาย
ไม่ได้! จะตายแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้ที่นี่ไม่ได้ ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอย่างแรงกล้าของเธอถูกทำลายลงด้วยแรงระเบิดซี4 เธอใช้แรงทั้งหมดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ดวงตาเริ่มมืดมัว ในปากก็เต็มไปด้วยเลือดสดๆ ทำให้เสียงของเธอ ฟังดูเหมือนอ่อนแรง “ฉัน...มีพิมพ์เขียว HK48...ของอิหร่าน...ฉัน...มี...”
‘ตู้ม!’ ความมืดที่ไม่มีสิ้นสุดแผ่ขยายออกไปทันที คอของเสี่ยวซือมีอาการเจ็บอยู่ครู่หนึ่ง ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เธอมองเห็นเพียงว่าตนเองถูกดึงขึ้นมาจากกายหยาบ นาวิกโยธินที่สวมยูนิฟอร์มกำลังเตะร่างเธออย่างรุนแรง
“ถอย!”
เสียงสั้นๆ ครั้งหนึ่งดังขึ้น ก็มีดวงวิญญาณคนตายดวงหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศของเมืองโตเกียว
ท่ามกลางความมืดมิดมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา แล้วนกอินทรีตัวสีดำก็พุ่งตัวลงบนกิ่งก้านของต้นไม้ ร้องออกมาด้วยเสียโหยหวน เข้ากันพอดีกับความรู้สึกเกลียดชังที่ลอยอยู่ในอากาศ ราวบทเพลงแห่งความสิ้นหวัง
ด้านบนมีฟ้า ด้านล่างมีดิน ชีวิตของฉันเพื่อประเทศชาติ แต่สุดท้ายฉันกลับตายอย่างอนาถ!
ฉันตายอย่างอนาถ!
ฉันตายอย่างอนาถ!


บทที่ 1
“ คืนนั้น คือคุณใช่ไหม”
จี้อี้ในวัย 18 ปี เคยคิดฝันถึงหลายร้อยหลายหมื่นวิธีในการสารภาพรักกับผู้ชายที่ตนชอบ ทว่ากลับคิดไม่ถึง เมื่อเธอสามารถรวบรวมความกล้ามายืนอยู่ตรงหน้าเด็กผู้ชายที่เธอชอบได้แล้ว ประโยคแรกที่เธอพูดกับเขา กลับกลายเป็น “ผู้ชายในคืนนั้นคือคุณใช่ไหม?”
เฮ่อจี้เฉินปิดตานิ่ง เขายืนพิงเสาไฟฟ้าด้วยท่าทางสบายๆหลังได้ยินคำถามของจี้อี้ ดวงตาของเขายังคงปิดสนิท เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วน้อยๆท่าทางนั้นทำให้แพขนตาขยับเบาๆ แต่ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขากลับยังสงบนิ่งเช่นเดิม
หากไม่ใช่เพราะจี้อี้จับสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปของเขาได้ เธอคงคิดว่าเขาไม่ได้ยินที่เธอถาม เธอมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าตาไม่กระพริบ หญิงสาวเม้มปากเบาๆ พร้อมกับเอ่ยถามเขาอีกครั้ง  แม้ว่าจะเป็นประโยคคำถามแต่ในคำพูดกลับมีความความมั่นใจอยู่หลายส่วน “คืนนั้นก็คือคุณ ใช่ไหม?”
หลังจากที่จี้อี้เอ๋ยปากถามเป็นครั้งที่สอง ในที่สุดเฮ่อจี้เฉินก็ยอมเงยหน้าขึ้นมา เขากวาดตามองจี้อี้ช้าๆ นัยน์ตาดำเข้มของเขาไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ชายหนุ่มยืดตัวตรงไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา เขาหันหลังแล้วเดินจากไป
จี้อี้มองตามเงาหลังของเฮ่อจี้เฉิน พร้อมกับกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
คนในคืนนั้น ต้องเป็นเขาแน่นอน ไม่ผิดแน่…
เขาในคืนนั้น การกระทำอ่อนโยนของเขาที่จุมพิตเธอ ไม่ผิดแน่…
แม้เธอจะไม่รู้ว่า เพราะเหตุใดท่าทางของเขาที่ปฏิบัติกับเธอในคืนนี้จะแตกต่างกับคืนนั้นราวฟ้ากับเหว แต่มันก็ไม่ง่ายเลยกว่าเธอจะสามารถรวบรวมความกล้าเพื่อมาถามความจริงกับเขา เธอจะล้มเลิกกลางคันแบบนี้ไม่ได้เป็นอันขาด เพราะเธอเองก็กลัวว่าตนเองอาจจะไม่มีความกล้าแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จี้อี้ก็รีบวิ่งไล่ตามเฮ่อจี้เฉินทันที “ฉันรู้ว่าคนในคืนนั้นก็คือคุณ ฉัน…”
จี้อี้ยังไม่ทันพูดจบ เฮ่อจี้เฉินก็เร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า
ระยะทางระหว่างคนสองคนเริ่มไกลออกไป
จี้อี้ต้องวิ่งหลายก้าวจึงจะตามเขาทัน “ ฉัน ฉัน สนใจคุณมานานแล้ว ฉัน..”
เฮ่อจี้เฉินเดินมาจนถึงริมถนน เขายกมือขึ้นโบกแท็กซี่ ก่อนที่เฮ่อจี้เฉินจะเปิดประตูรถ จี้อี้ก็รีบดึงแขนเสื้อเขาไว้
เฮ่อจี้เฉินสูงกว่าจี้อี้มาก เขาเอียงศีรษะมองเธอ ความสูงที่แตกต่างทำให้เขาดูเหนือกว่าเธอมาก
คำพูดที่กำลังจะเอ่ยชะงักไป เธอสบตาของเฮ่อจี้เฉิน หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สุดท้ายจึงพยายามพูดให้เหมือนเป็นเรื่องปกติว่า “ฉันชอบคุณมาตลอด ชอบคุณมานานแล้วด้วย คุณ..”
ทันใดนั้นเองเฮ่อจี้เฉินก็เอื้อมไปแกะมือเล็กของจี้อี้ที่คว้าแขนเสื้อของเขาเอาไว้ จี้อี้ออกแรงที่นิ้วเพื่อขืนแรงของเฮ่อจี้เฉิน เธอถามต่อไปว่า “..ชอบฉันไหม?”
เฮ่อจี้เฉินยังคงพยายามแกะนิ้วมือที่สั่นเล็กน้อยของจี้อี้  แต่อยู่ๆชายหนุ่มก็หยุดนิ่ง
ท่าทางของเขา ทำให้หัวใจของจี้อี้เต้นรัวราวกับดอกไม้ที่ผลิบาน
จริงอย่างที่เธอคิดเขาต้องมีความรู้สึกที่ดีต่อเธออย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นทำไมคืนนั้นเขาถึงสัมผัสตัวเธอ? ไม่อย่างนั้นคืนนี้ตอนที่เธอบอกชอบเขา เพราะเหตุใดเขาถึงไม่ปฏิเสธ?
จี้อี้เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เจือความสดใสและตื่นเต้นดีใจเข้ามองสบเข้าไปในดวงตาดำเข้มของเฮ่อจี้เฉิน หญิงสาวกลั้นลมหายใจ พร้อมกับพูดเน้นทีละคำด้วยท่าทางจริงจังว่า “คุณจะยอมเป็นแฟนของฉัน..”


บทที่ 6
จี้อี้ที่จมอยู่กับความคิดของตนเองจนถึงเมื่อครู่ ไม่มั่นใจว่าประโยคนี้เป็นประโยคแรกที่เฮ่อจี้เฉินพูดในคืนนี้หรือเป็นเธอเองเพิ่งที่ได้ยินเขาพูดเป็นประโยคแรกกันแน่
สี่ปีก่อน จี้อี้ก็รู้ว่าเฮ่อจี้เฉินเป็นคนที่มีเสียงไพเราะน่าฟัง ไม่ด้อยไปกว่าใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเลย แต่เธอไม่เคยรู้สึกว่าเสียงของเขาเพราะเท่าวันนี้มาก่อน แต่เธอรู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาต่างหาก
เปลี่ยนที่..ในที่สุดอาหารค่ำในคืนนี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว..ในที่สุดเธอก็สามารถหาข้ออ้างออกไปจากที่นี่ได้แล้ว..
อารมณ์อันตึงเครียดของจี้อี้ ค่อยๆผ่อนคลายลง ทำให้เธอที่เอาแต่จมจ่อมอยู่กับโลกตัวเองจนถึงเมื่อครู่ เริ่มที่จะฟังเสียงพูดคุยที่อยู่ภายในห้อง
เมื่อได้ยินคำพูดของ เฮ่อจี้เฉิน ใบหน้าน่ารักของหลินหย่าพยักหน้าพร้อมตอบว่า “ดีสิ”
เฮ่อจี้เฉินไม่พูดอะไรอีกแต่กวักมือเรียกให้บริกรมาคิดค่าอาหาร ขณะที่รอใบเสร็จ เขาก็ถามอีกครั้งว่า "ไปที่จินปี้หุย ฮวางมั้ย?"
"  จินปี้หุยฮวาง" เป็นชื่อสถานที่มีระดับและมีชื่อเสียงในเมืองปักกิ่ง เปรียบเทียบแล้วหรูกว่าร้าน "อวี้หวาถาย" ในคืนนี้ ซะอีก ดวงตาของคนบนโต๊ะล้วนเป็นประกายอย่างตื่นเต้น
” หลินหย่ากลับเป็นคนที่สามารถซ่อนอารมณ์ของตนเองได้อย่างดีเยี่ยม หล่อนยังคงตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า "ได้"
เฮ่อจี้เฉินเงียบไปอีกครั้ง
บริกรรีบนำใบเสร็จมาให้อย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ดูราคาในใบเสร็จด้วยซ้ำ เซ็นชื่อของตัวเองลงไปทันที
 หลินหย่าเองคงอยากจะพูดคุยกับเฮ่อจี้เฉินให้มากกว่านี้ หลังจากคิดหาเรื่องที่จะพูดอยู่ชั่วครู่ หล่อนก็เอ่ยว่า " พี่เฮ่อคะ พี่รู้รึเปล่า จี้อี้ของพวกเราร้องเพลงได้เพราะมากเลยนะ"
จี้อี้ที่ถูกหลินหย่าเอ่ยถึงกะทันหัน ปลายนิ้วสั่นเบาๆ แผ่นหลังเริ่มแข็งเกร็งอย่างควบคุมไม่อยู่  ดวงตาของจี้อี้หันไปชำเลืองมองบริเวณที่เฮ่อจี้เฉินนั่งอยู่โดยไม่รู้ตัว
เฮ่อจี้เฉินยื่นใบเสร็จที่เซ็นชื่อแล้วให้บริกร พิงเก้าอี้ด้วท่าทางเฉยเมย อารมณ์ที่แสดงออกบนใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ราวกับว่าชื่อของ "จี้อี้" ที่ออกมาจากปากของหลินหย่า เป็นเพียงคำอักษรสองคำธรรมดาๆที่นำมาผสมกันเป็นชื่อเท่านั้น
ก็จริง เรื่องราวเมื่อสี่ปีก่อน สำหรับเธอแล้วเป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือนไปตลอดชีวิต แต่สำหรับเขาก็เป็นเพียงแค่เรื่องยุ่งยากเพราะความเมาเป็นเหตุ ทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น ผ่านไปตั้งสี่ปีแล้ว บางทีเขาอาจจะลืมเรื่องราวในอดีตไปจนหมดแล้ว ลืมแล้วว่าเคยมีเด็กผู้หญิงที่ชื่อจี้อี้ คนที่เคยมอบครั้งแรกให้แก่เขา ลืมไปแล้วว่าคำพูดของเขานั้นโหดร้ายและทำร้ายจิตใจเด็กผู้หญิงคนนั้นมากมายขนาดไหน
”หลินหย่าเห็นเฮ่อจี้เฉินไม่สนใจเรื่องที่เธอพูด จึงหันไปมองจี้อี้ พูดเสริมประโยคเมื่อครู่ว่า " จี้อี้ ไม่กี่วันก่อน เธอเพิ่งหัดเพลงใหม่มาไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวพอถึงจินปี้หุยฮวาง เธอต้องร้องให้ทุกคนฟังนะ"
 สิ่งที่หลินหย่าขอไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ถ้าเป็นแต่ก่อนจี้อี้คงไม่ปฏิเสธแต่ว่าคืนนี้มีเฮ่อจี้เฉินเพิ่มขึ้นมา…. จี้อี้หันไปมองหลินหย่า เพราะว่าเฮ่อจี้เฉินเองก็อยู่ด้วยเสียงที่เธอพูดจึงค่อนข้างเบา " ฉันไม่สบาย คงไม่ไปแล้วล่ะ"
" จี้อี้ เธอไม่สบายตรงไหน? อีกอย่าง นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอกลับคนเดียวไม่ปลอดภัยหรอก ยังไงก็ไปเที่ยวกับพวกเรา…” คำพูดรั้งอีกฝ่ายของหลินหย่ายังไม่ทันจบ เฮ่อจี้เฉินที่นั่งอยู่ข้างๆลุกขึ้นยืน จงใจมองข้ามบทสนทนาของจี้อี้และหลินหย่า เขาพูดว่า "ไปกันเถอะ" แล้วก็ก้าวเท้านำหน้า เดินออกจากห้องไปทันที
หลินยามองด้านหลังของเฮ่อจี้เฉินที่เดินหายออกไปจากห้อง แล้วมองจี้อี้อีกครั้ง ไม่ได้พูดต่ออีก เธอหิ้วกระเป๋า แล้วรีบเดินตามออกไป
ทุกคนในห้องต่างก็อยากไปชมความงามของ "จินปี้หุยฮวาง"กันทั้งนั้น ทุกคนพูดรั้งจี้อี้ตามมารยาทอยู่สองสามคำ เห็นว่าเธอไม่อยากไปจริงๆ จึงค่อยๆเดินตามกันออกไป


บทที่ 3
จี้อี้กลั้นหายใจ ร่างของเธอแข็งทื่อราวกับก้อนหินแกะสลัก ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ความจริงเธอยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่วินาทีเท่านั้น แต่เธอกลับรู้สึกว่าเหมือนผ่านไปนานนับศตวรรษ เป็นช่วงเวลาที่สับสนและเนิ่นนาน
เธอพยายามควบคุมตัวเอง ไม่ปล่อยให้ตนเองสูญเสียการควบคุมและแตกสลาย เธอค่อยๆคลายปลายนิ้วที่จับชายแขนเสื้อของเขาไว้ แล้วค่อยๆยืดตัวตรง
เธอไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่โวยวาย ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของเธอ ราวกับว่าตรงหน้าของเธอไม่มีเฮ่อจี้เฉินอยู่ หญิงสาวหันกลับ แล้วรีบเดินออกมาจากตรอกทันที
เธอพยายามควบคุมจังหวะการก้าวเดินของตนเอง ไม่ปล่อยให้ตนเองต้องเผลอเดินหนีอย่างหัวซุกหัวซุน ทว่าขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้ากลับอดไม่ได้ที่จะเผลอเร่งฝีเท้า เธอเดินไปไม่กี่ก้าว เฮ่อจี้เฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดอีกครั้งว่า “แล้วก็ ถ้าเป็นไปได้ ฉันหวังว่าต่อจากนี้เธอจะไม่มาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ”
ขาของจี้อี้พลันไร้เรี่ยวแรง จนเกือบสะดุดล้มลงกับพื้น วินาทีหลังจากนั้น เธอก็วิ่งเร่งฝีเท้าวิ่งออกมาจากปากตรอกในทันที
เธอวิ่งราวกับคนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อวิ่งออกมาไกลมากแล้ว จี้อี้ถึงหยุดวิ่ง หญิงสาวยืนใจลอยอยู่ริมถนนอยู่นาน จนกระทั่งสังเกตเห็นสายแปลกประหลาดของคนเดินผ่านไปมาที่มองมายังตนเอง เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าเสื้อผ้าของตนเองถูกเฮ่อจี้เฉินฉีกจนขาดหลุดลุ่ย
คำพูดเหล่านั้นของเขา ดังก้องเข้ามาในหูอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้แผ่ขยายจากในอกแล้วกระจายไปทั่วทั้งร่าง จี้อี้หลับตาแน่น พร้อมกับรีบกลับหอพักของโรงเรียนทันที
เพราะใกล้เวลาดับไฟ รูมเมทของเธอจึงกลับมาถึงห้องกันหมดแล้ว เมื่อทุกคนเห็นเธอกลับมา จึงรีบเอ่ยปากพูดทันที
“ จี้อี้ เธอไปสารภาพรักกับเทพบุตรของเธอ สำเร็จไหม?”
“ จี้อี้ ตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่มีความรักอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหม ยินดีกับเธอด้วยนะ…”
“ เอ๊ะ?จี้อี้ ทำไมเสื้อผ้าของเธอเป็นแบบนั้นล่ะ?”
จี้อี้นัยน์ตาร้อนผ่าว หญิงสาวไม่พูดจา เธอผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำและพุ่งตัวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว เธอ ล็อกประตูแล้วเปิดก๊อกน้ำ อาศัยเสียงของสายน้ำช่วยกลบเสียงของเธอ ราวกับว่าร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ หญิงสาวทรุดตัวลง ใบหน้าซบลงกับเข่าของตนเอง พร้อมกับสะอื้นออกมาเบาๆ
รักแรกของเธอ ความบริสุทธิ์ของเธอ ตอนนี้ตัวเธอก็เหมือนกับถูกฝังทั้งเป็น
ความรักของเธอ ยังไม่ทันได้เริ่มต้น ก็พ่ายแพ้อย่างหมดรูปเสียแล้ว
-
เฮ่อจี้เฉินสั่งจี้อี้ว่าไม่ต้องมาให้เขาเห็นหน้าอีก จี้อี้เองก็ไม่อยากปรากฏตัวให้เฮ่อจี้เฉินเห็นหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง
หลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้น คนที่อาศัยอยู่ที่บ้านของคุณย่ามาตลอดตั้งแต่มัธยมต้นอย่างเธอ สำหรับเธอแล้วชีวิตในเมืองใหญ่ก็แค่การอาศัยอยู่พียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอกลับจองตั๋วเครื่องบินและบินตรงไปหาพ่อและแม่ที่ปักกิ่ง
เวลาผันแปรไป เดือนปีเหมือนกับสายน้ำที่ไหลผ่าน พริบตาเดียวจี้อี้ก็มาอยู่ปักกิ่งได้สี่ปีแล้ว
ขนาดตอนที่อยู่เมืองเดียวกัน จี้อี้และเฮ่อจี้เฉินก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันอยู่แล้ว ยิ่งในสี่ปีนี้ คนสองคน เมืองสองเมือง แยกห่างกันไกลดั่งท้องฟ้าทางใต้และทะเลทางเหนือ ทั้งสองจึงไม่ได้ข้องเกี่ยวกันอีก
-
ใกล้เข้าเดือนสิบ อากาศในเมืองปักกิ่งยังร้อนจนชวนให้อึดอัดหายใจลำบาก
จี้อี้แค่ลงไปรับพัสดุข้างล่าง ยืนอยู่ข้างนอกไม่ถึงสองนาที ร่างกายก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเสียแล้ว
จี้อี้ไม่ชอบความรู้สึกตอนที่ตัวเปียกเหงื่อ ดังนั้นเมื่อกลับมาถึงหอพัก ไม่ทันได้แกะพัสดุ สิ่งแรกที่เธอทำก็คือคว้าผ้าขนหนูและชุดนอนเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที
เพื่อนร่วมห้องของเธอไม่มีใครอยู่ ดังนั้นภายในหอพักจึงมีจี้อี้เพียงคนเดียว เพราะความเบื่อหน่าย หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ เธอก็เป่าผม แล้วปีนขึ้นไปบนเตียงเพื่อดูหนังที่ตนดูค้างเอาไว้ ตอนที่หนังจบ จี้อี้ก็ใกล้จะหลับเต็มที เมื่อเธอเห็นว่ายังไม่มีสัญญาณว่าเพื่อนร่วมห้องจะกลับมาเสียที จึงวางโทรศัพท์และปิดตาลง
เพราะไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก จี้อี้จึงนอนหลับสนิทยาว กระทั่งเมื่อเสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้น จึงปลุกให้เธอตื่น


บทที่ 4
จี้อี้เหลือบมองสายเรียกเข้า เป็นรูมเมทของเธอปั้วเฮ่อนั่นเองที่โทรมา จี้อี้รับสายแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของปั้วเฮ่อก็ดังขึ้น “ เสี่ยวอี้ คืนนี้ที่นัดไปกินข้าวกันที่อวี้หวาถาย ตอนทุ่มนึง เธออย่าลืมนะ”
อาหารค่ำที่นัดกันไว้ก่อนหน้านี้ จี้อี้เองก็รู้ เพียงแต่สถานที่ ทำไมจู่ ๆถึงเปลี่ยนจากที่นัดไปกินด้วยกันแค่ไม่กี่คนที่ร้านหม้อไฟถึงกลายเป็นนัดรวมกันที่ร้านอวี้หวาถายไปได้ล่ะ?
จี้อี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ ทำไมถึงเปลี่ยนที่ล่ะ?”
“ เสี่ยวหย่าเป็นคนเปลี่ยน..” ผู้หญิงทุกคนต่างก็เกิดมาพร้อมกับนิสัยชอบนินทา หลังจากที่ปั้วเฮ่อตอบคำถามของจี้อี้แล้ว ก็เสริมอีกว่า “ ..ดูเหมือนว่าแฟนใหม่ของเธอเป็นคนจัดการนะ ดูแล้ว แฟนใหม่ของเสี่ยวหย่าคงจะรวยมากเลยล่ะ”
เสี่ยวหย่าหรือหลินหย่า เธอเป็นรูมเมทอีกคนของจี้อี้ เป็นหนึ่งในสิบดาวมหาวิทยาลัยที่ปรากฏตัวอยู่ในภาพยนตร์ B เธอเป็นหนึ่งในบุคลที่ไม่มีบทบาทในภาพยนตร์ แต่บนอินเตอร์เน็ตกลับปรากฏชื่อของเธอ การที่เธอสามารถหาแฟนที่มีฐานะร่ำรวยได้ ใช่ว่าจะเป็นเรื่องน่าตกใจหรือแปลกประหลาดเสียหน่อย
จี้อี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “ อ้อ อย่างนั้นเหรอ”
เมื่อปั้วเฮ่อเห็นน้ำเสียงของจี้อี้เรียบนิ่ง เหมือนกับเธอไม่สนใจที่จะคุยเรื่องนี้ต่อ ปั้วเฮ่อจึงตัดบทและไม่ได้คุยต่อ เพียงแค่เตือนไม่ให้จี้อี้มาสายเท่านั้น แล้วบสนทนาก็จบลง
จี้อี้วางมือถือไว้ข้างๆ แล้วเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้า จนเมื่อจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็ใกล้ได้เวลาพอดี
ก่อนที่จะเดินออกจากหอพัก จี้อี้มองตัวเองในกระจก สำรวจตัวเองรอบหนึ่ง เด็กสาวที่อยู่ภายในกระจกมีผิวขาว เครื่องหน้างดงาม สมบูรณ์แบบจนหาจุดบกพร่องใดๆไม่เจอ เธอสวมกระโปรงสั้นที่เผยขาเรียวงามทั้งสองข้าง เอวเล็กคอดบาง รูปร่างนี้มักทำให้คนตื่นตะลึงได้เสมอ
จี้อี้เม้มริมฝีปากอย่างพึงพอใจ ขณะที่ใช้ลิปสติกแท่งเก่าทาปากบางๆให้ดูเป็นธรรมชาติ หลังจากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าและมือถือเดินออกจากหอพักไป
อวี้หวาถายออยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยของจี้อี้มากนัก แต่ว่าช่วงนี้ดันตรงกับเวลาเลิกงานซึ่งเป็นชั่วโมงเร่งด่วน จึงทำให้บนท้องถนนแออัด ตอนที่จี้อี้มาถึงคนภายในห้องก็มากันเกือบครบแล้ว หลินหย่ากำลังถือเมนูอาหารและสั่งอาหารอยู่
มีสิบที่บนโต๊ะอาหาร มีสองที่ที่ยังว่างอยู่ ที่หนึ่งข้างๆหลินหย่า ส่วนอีกที่อยู่ข้างๆปั้วเฮ่อ
จี้อี้กับปั้วเฮ่อค่อนข้างสนิทกัน หลังจากที่เธอทักทายทุกคนแล้ว เธอจึงเดินไปนั่งข้างๆปั้วเฮ่อ
รอจนอาหารมาเสิร์ฟครบ ทุกคนก็เริ่มรับประทานอาหาร ทว่าที่นั่งข้างหลินหย่ากลับยังคงว่างเปล่า
สิ่งที่งานเลี้ยงจะขาดไปไม่ได้เลย ก็คือการดื่มเหล้า หลังจากหลายแก้วผ่านไป บรรยากาศก็เริ่มครึกครื้นขึ้น
ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม อาหารบนโต๊ะหลายจานหมดลง ขณะที่บริกรเริ่มนำของหวานมาเสิร์ฟ เสียงโทรศัพท์ของหลินหย่าก็ดังขึ้น แค่เธอเหลือบมองที่หน้าจอโทรศัพท์ นัยน์ตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอก็รีบกดรับโทรศัพท์โทรศัพท์มือถือพร้อมพูดกับคนปลายสายว่า “คุณถึงแล้วเหรอ?”
ไม่รู้ว่าคนปลายสายพูดอะไร หลินหย่าเอ่ยปากพูดอีกครั้ง เสียงปกติที่นุ่มนวลอยู่แล้ว ครั้งนี้ยิ่งนุ่มนวลและอ่อนโยนราวกับจะหยาดหยดออกมา” เดี๋ยวฉันออกไปรับคุณเอง” เมื่อพูดจบเธอก็วางโทรศัพท์พร้อมกับลุกขึ้นทันที
“ เสี่ยวหย่า แฟนของเธอมาแล้วเหรอ?” มีคนถามเธออย่างอยากรู้อยากเห็น เธอไม่ยอมรับแล้วก็ไม่ปฏิเสธ เพียงแต่พูดด้วยน้ำเสียงดีใจมากกว่าปกติว่า “ ฉันจะออกไปรับคน” แล้วก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที
ฝ่านไปไม่ถึงห้านาที ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาใหม่อีกครั้ง ทุกคนภายในห้องต่างหันไปมองทิศทางเดียวกันโดยไม่ต้องนัดหมาย ไม่เว้นแม้แต่จี้อี้ เมื่อหลินหย่าที่รีบวิ่งออกไปเมื่อครู่กลับเข้ามา ด้านหลังของเธอ ก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มเพิ่มขึ้นมาอีกคน


บทที่ 5
จี้อี้อยู่ใกล้ประตูมากที่สุด เธอที่กำลังคุยเรื่องตลกอยู่กับปั้วเฮ่อ ค่อยๆหันหน้าไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินหย่า
เพียงแค่แวบเดียว จี้อี้ก็ไม่อาจละสายตาจากชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามาได้เลย ปลายนิ้วเผลอกำตะเกียบแน่นด้วยความลืมตัว รอยยิ้มที่มุมปากพลันแข็งค้าง
ผู้ชายคนนั้น เธอจำเขาได้ ถ้าจะให้พูดแบบไม่น่าฟังก็คือถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะกลายเป็นเถ้าถ่านเธอก็ยังจำได้
แม้ว่าจี้อี้จะถอนสายตากลับมาแล้ว เธอก็ยังคงรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นที่หลินหย่าพามาค่อยๆเดินเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นทุกที เท้าที่อยู่ภายในรองเท้าส้นสูงขดแน่นอย่างเคร่งเครียด
เสียงรองเท้าส้นสูงของหลินหย่ากระทบพื้นดังกังวานพร้อมด้วยเสียงนุ่มนวลที่ดังขึ้น “ ฉันขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก เขาคือ..”
หลินหย่าชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนกับว่ากำลังลังเลอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงพูดต่อว่า “..เพื่อนของฉันเอง ชื่อเฮ่อจี้เฉิน”
เฮ่อจี้เฉิน..จี้อี้เองทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคนที่มาคือใคร แต่ตอนที่ได้ยินคำสามคำนี้ ร่างกายของเธอก็ยังอดสั่นขึ้นมาเบาๆไม่ได้
ใช่แล้ว ไม่ผิดแน่ ชื่อที่ออกมาจากปากของหลินหย่าคือเฮ่อจี้เฉินจริงๆ เป็นเฮ่อจี้เฉินที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไปเมื่อสี่ปีก่อนคนนั้น เฮ่อจี้เฉินคนที่เธอรวบรวมความกล้าเพื่อไปสารภาพรักกับเขาแต่กลับถูกเขาฉีกทึ้งเสื้อผ้าจนไม่เหลือดี เป็นเฮ่อจี้เฉินคนที่พูดกับเธอว่า “ต่อให้เธอถอดเสื้อผ้าแล้วมายืนต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่สนใจเธอแม้แต่นิดเดียว” และเป็นเขาอีกที่ย้ำว่า “ ถ้าคืนนั้นฉันไม่เมา เธอคิดเหรอว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอ” สุดท้ายเขายังบอกว่าไม่อยากจะเห็นหน้าเธออีก เขาก็คือเฮ่อจี้เฉินคนนั้นที่เธอไม่ต้องการที่จะพบหน้าอีกชั่วชีวิต
สี่ปีก่อน ตอนที่เฮ่อจี้เฉินเรียนมัธยมปลาย ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนบรรยากาศล้วนสว่างไสวและงดงาม ตอนนี้ผ่านไปสี่ปี กาลเวลาเปลี่ยนให้ตัวเขากลายเป็นคนลุ่มลึกน่าเกรงขาม กลิ่นอายของความแข็งแกร่งทำให้คนบนโต๊ะอดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น ดังนั้นหลังจากที่หลินหย่าแนะนำตัวเขาเสร็จ ภายในห้องก็เงียบเสียงลง ครู่หนึ่งจึงค่อยมีคนรบรวมความกล้าแล้วเอ่ยปากทักทายเข้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
เฮ่อจี้เฉินยังมีนิสัยเหมือนเดิม ไม่ชอบพูดจา เมื่อผู้คนที่อยู่ตรงข้ามทักทายเขา เขาก็แค่พยักหน้าตอบเล็กน้อยเท่านั้น ทุกการเคลื่อนไหวดูสง่างามมีเสน่ห์ แต่กลับแฝงด้วยความสุภาพและห่างเหิน
ถึงอย่างไรก็ตามจี้อี้ไม่ได้ทักทายเฮ่อจี้เฉิน แล้วก็ไม่เงยหน้ามองเขาด้วย
อาจเป็นเพราะเฮ่อจี้เฉินสมบูรณ์แบบเกินไป ผู้คนภายในห้องจึงถูกเขาดึงดูดไปจนหมด จนไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเธอทำตัวเสียมารยาท
การมาถึงของเฮ่อจี้เฉิน ทำให้เสียงในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ผ่านไปไม่นานบรรยากาศภายในห้องก็กลับมาครึกครื้นใหม่ ทุกคนเริ่มพูดคุยกันเสียงดังอีกครั้ง
การพบกันที่ไม่คาดคิดนี้ ทำให้จี้อี้ไม่สามารถกลับมาสนุกสนานได้เหมือนก่อนหน้าที่มาถึง เธอพยายามรักษาท่าทางให้ดูเป็นปกติ เธอกลัวว่าตนเองจะเสียการควบคุม จี้อี้พยายามไม่ให้ตนเองนึกถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน แต่เหตุการณ์ในอดีตเหล่านั้น ทำให้เธอไม่สามารถควบคุมความคิดของตนเองได้เลย ความทรงจำค่อยๆผุดขึ้นมาทีละนิดๆ
ร่างกายของจี้อี้เริ่มสั่นเล็กน้อย เธอกลัวว่าผู้คนรอบตัวจะสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเธอ หญิงสาวกำมือแน่น จิกเล็บแหลมทิ่มลงไปบนฝ่ามือ ความเจ็บปวดพรั่งพรูออกมา
ในขณะที่จี้อี้กำลังคิด ว่าเล็บแหลมที่ทิ่มลงไปอย่างแรงจะทำให้ฝ่ามือเธอเป็นแผลรึเปล่านั้น เฮ่อจี้เฉินก็เปิดปากพูด แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่คนภายในห้องล้วนเข้าใจว่าเขากำลังพูดให้หลินหย่าฟัง “อยากเปลี่ยนที่มั้ย?”


บทที่ 2
ไม่รู้ว่าคำพูดไหนของจี้อี้ที่ไปกระตุ้นเฮ่อจี้เฉินเข้า จี้อี้พูดยังไม่ทันจบ ดวงตาของเฮ่อจี้เฉินก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันในดวงตาวาววาบ  จี้อี้ไม่ทันได้พูดต่อ เธอถูกเฮ่อจี้เฉินคว้าข้อมือแล้วลากเข้าไปในตรอกซึ่งอยู่ไม่ไกล
เฮ่อจี้เฉินก้าวขาอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาและเธอก็เดินเข้ามาในตรอกลึกที่ไร้ผู้คน เมื่อจี้อี้เรียกสติกลับคืนมาได้ ก็เตรียมพูดอีกครั้ง ทว่าเธอพึ่งจะเอ่ยว่า “เฮ่อ” ได้เพียงคำเดียวเท่านั้น เฮ่อจี้เฉินก็กระชากตัวเธอ พร้อมกับผลักเธอกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐเก่า “ เท่าไหร่?”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลังของจี้อี้กระแทกเข้ากับผนังจนเจ็บระบม หรือว่าเป็นเพราะคำถามที่ไร้ที่มาที่ไปของเขาของเขานั้นยากเกินกว่าจะเข้าใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนโง่ ได้แต่ยืนตะลึงนิ่งงันอยู่ที่เดิม
“บอกราคามาสิ ?” เฮ่อจี้เฉินถามอีกครั้ง
แต่คำตอบที่เขาได้รับ กลับเป็นความเงียบเช่นเดิม
เฮ่อจี้เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย รอคอยคำตอบ พร้อมกับมองจี้อี้ที่ยังไม่มีสัญญาณว่าจะเปิดปากพูด  ทันใดนั้นเองความอดทนของเขาก็ขาดสะบั้น มือหน้ายื่นไปจับคอชุดเดรสที่จี้อี้สวมอยู่  ออกแรงกระชากอย่างรวดเร็ว เสียง “แควก” ดังตามมา ผ้าบริเวณหน้าอกของจี้อี้ถูกฉีกขาดออกเป็นสองส่วน
กลางคืนของต้นฤดูร้อน อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ ความเย็นบริเวณหน้าอกทำให้จี้อี้สั่นไปทั้งร่าง เธอมองเข้าไปในดวงตาที่ดำมืดของเฮ่อจี้เฉิน
ใบหน้าเย็นชาของเด็กหนุ่มรู้สึกถึงสายตาของจี้อี้ที่มองมา เขาเหลือบตามองเธออย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มจ้องมองผิวเนื้อบริเวณเนินอกที่ปรากฏออกมาให้เห็น
เขาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไร้อารมณ์ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ เห็นรึยัง ถึงแม้ว่าเธอจะแก้ผ้าจนหมดแล้วมายืนต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่สนใจเธอแม้แต่นิดเดียว”
น้ำเสียงเย็นชาที่ได้ยิน ทำให้นัยน์ตาของจี้อี้เต็มไปด้วยความตกตะลึง
สายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านและความเย็นบริเวณหน้าอกเรียกสติเธอกลับมา เธอรีบรวบเสื้อที่ฉีกขาดเพื่อปิดบังร่างกายของตนเองอย่างรวดเร็ว
“ ถ้าคืนนั้นฉันไม่เมา เธอคิดหรือว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอ?” เฮ่อจี้เฉินพูดต่อ
ปลายนิ้วของจี้อี้สั่นเทา เธอกุมเสื้อที่ขาดไว้แน่น เพราะออกแรงมากจนเกินไปเส้นเลือดที่หลังมือจึงปูดนูนขึ้นมา
ที่แท้… คืนนั้นที่เธอคิดว่าเป็นค่ำคืนที่แสนโรแมนติก ทว่าเรื่องทั้งหมดกลับเป็นเพียงความผิดพลาดเพราะความเมาและเป็นตัวเธอที่คิดเพ้อฝันลมๆแล้งๆไปเองเท่านั้น
ที่แท้… ความจริงของเรื่องราวทั้งหมด ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
ที่แท้… การที่อยู่บนสรวงสวรรค์แล้วตกลงมายังห้วงอเวจี ใช้เวลาสั้นๆเพียงเท่านี้เอง
“ บอกเธอตามตรงแล้วกัน คืนนั้นฉันเมา ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่ฉันนอนด้วยคือใคร” เวลานั้นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวของจี้อี้เหมือนถูกกระชากหายไปจนหมดสิ้น ราวกับว่าที่นี่เหลือแค่เธอเพียงคนเดียวและเสียงของเฮ่อจี้เฉินก็เหมือนดังมาจากที่ไกลแสนไกล แต่นำมาซึ่งความเจ็บปวดอย่างร้ายกาจ “ เพราะงั้นเธอบอกราคามาดีกว่า สรุปแล้วคืนนั้นจะเอาเท่าไหร่ เธอถึงจะยอมแล้วกันไป ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น?”