พัคจินอูที่กำลังนั่งเขย่าขาไปๆ มา ๆ อยู่ในคาเฟ่ 123 เธอที่ทำท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรไม่ตกสักเรื่องหนึ่ง ยุนแจอีที่อุตส่าห์เดินมาเลียบ ๆ เคียงๆ เข้ามาถามก็ถูกเธอปฏิเสธ และทั้งคังจูวอนกับคังมินจุนที่แอบดูลาดเลาไป ๆ มา ๆ ในขณะที่พวกเขายังคงทำงานกันให้วุ่นภายในร้าน เพราะฉะนั้นฮวังอินซองก็เลยอาสาเอากาแฟมาวางให้เธอที่กำลังนั่งเคร่งเครียด
 " เรื่องบริษัทเอ็มดีใช่ไหม " อินซองถาม
 " ปฏิเสธไปเลยดีไหม ถ้าเธอไม่อยากจะทำงานกับพวกเขา " อินซองชวนคุยและก็แอบมองดูท่าทีของเธออยู่เรื่อย ๆ แต่เธอก็ดูเหมือนไม่ได้สนใจ
 " นี่ จินอู ! " อินซองถามต่อ
 " เธอคิดที่จะเป็นหนี้บุญคุณคนพวกนั้น ไปตลอดชีวิตเลยหรือยังไง " อินซองเริ่มขึ้นเสียงกับเธอ และแสดงดีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ
 และเธอก็แค่พยักหน้า
 " นี่ ! อินซอง " พัคจินอูรีบปฏิเสธ
 " ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบที่นายกำลังคิดอยู่หรอกน่า.. " เธอปฏิเสธอีก แต่ว่าอินซองก็ได้แต่ส่ายหน้าที่จะปฏิเสธความคิดของเธอ
 " งั้นก็ปฏิเสธ !!! " อินซองย้ำเธอ
พวกเขาทุกคนก็มองเห็นแต่พัคจินอูที่พยายามที่จะปฏิเสธด้วยท่าทางที่ดูก็รู้ว่าเธอนั้นร้อนใจกับเรื่องงานของบริษัทยาของเอ็มดีมากแค่ไหน เพราะทั้งคังจูวอน คังมินจุง และยุนแจอีที่แอบฟังพวกเขาคุยกันต่างก็ทำท่าทางไม่เห็นด้วยกันทั้งนั้นที่จู่ๆ พัคจินอูก็ตกลงไปทำงานบริษัทยาของครอบครัวประธานชเวมินจุน
" ขอโทษที่ทำให้รอ !! " เลขามินโดฮยอนกำลังเดินเข้ามาในคาเฟ่ และก็ยัเดินเข้าไปหาพัคจินอูกับอินซองที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่มุมร้าน
 เพราะฉะนั้นทั้งเธอและอินซองก็เลยต้องต่างรีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ และอินซองที่ต้องถอยออกยืนห่างๆ
 " สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ " ทุก ๆ คนในร้านแทบพูดทักทายที่จะพร้อม ๆ กัน และอินซองก็เป็นฝ่ายที่ขอตัวออกไปทำเครื่องดื่ม
 " เลขามิน เชิญนั่งก่อนสิค่ะ" พัคจินอูทักทายและรีบเชิญให้เลขาโดฮยอนนั่งร่วมโต๊ะกับเธอด้วย
 เลขามินโดฮยอนตอบรับคำเชิญของเธอแทบจะทันที และมิหนำซ้ำเขายังรีบหันและมองหาใครสักคนข้างในคาเฟ่
 " แทซัน ! เขาไม่อยู่หรอกหรือ" เลขามินถามพร้อมๆ กับมองไปรอบๆ
 " วันนี้ พี่แทซัน " พัคจินอูรีบพยักหน้ารับ
 " เขาออกไปที่โรงพยาบาลแต่เช้าแล้วค่ะ" เธออธิบาย แต่ว่าเลขามินที่ก็เลยได้แต่พยักหน้าเข้าอกเข้าใจ
 " ได้ยินว่า เขาป่วย " เลขามินถึงกับถอนหายใจ
 " ไม่คิดว่า...จะยังไม่หาย " และเลขามินที่ยังคงแสดงสีหน้าที่เป็นกังวลไปพร้อมๆ กันด้วย และเธอที่ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ
 " ก็อย่างที่เลขามินทราบมาตลอดนั่นแหละค่ะ " เธอยอมรับ
 " แต่ว่า "
 " ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ที่ชวนเลขามินออกมาเจอแบบนี้ " เธอที่แสดงความกังวลที่ทำให้เลขามินต้องมาเสียเวลา
 " ต้องขอโทษเลขามิน ด้วยค่ะ" เธอขอโทษอีก
 " ไม่เป็นอะไรเลย " เขาตอบรับ
เพราะฉะนั้นเลขามินโดฮยอนก็เลยพยายามที่จะพยักหน้าและแสดงรอยยิ้มออกมาให้เล็กน้อย เพื่อให้เธอได้สบายใจ
 "จินอู !! " แต่ที่ว่าเขาก็ยังจะคอยปลอบประโลม
 "ฉันรู้ดี ว่า...พวกเราทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ แต่ว่า"
 " อันที่จริง " เลขามินถอนหายใจเบา ๆ
 " พวกเราทุกคนต่างก็รู้ดีว่า เวลานี้ "
 " พวกเราทุกคนควรอยู่ให้ห่างเธอเอาไว้ ใช่ไหม " เลขามินแอบชำเลืองมองไปรอบ ๆ และดูปฏิกิริยาคนรอบ ๆ ตัว แต่ถึงอย่างงั้นพัคจินอูกลับเป็นคนๆ เดียวที่สงบนิ่ง
 " เราควรจะอยู่ไกลจากเธอให้มาก ๆ เข้าไว้ " เลขามินยังคงแนะนำ
 " จริงหรือเปล่าเรื่องนี้ "
เลขามินรู้สึกกระอักกระอวนใจที่จะพูดออกไปตรง ๆ กับเธอ เพราะฉะนั้นพัคจินอูถึงได้คอยรีบหันมาปฏิเสธ
 "ไม่จริงหรอกค่ะ " เธอปฏิเสธอีกครั้งและสายตาที่ยังคงจดจ้องไปที่สายตาของเลขามินโดฮยอน
 " เพราะฉันจะถือซะว่า...ครั้งนี้ "
 " พวกเราทุกฝ่ายจะได้....เลิกแล้วต่อกันจริงๆ ได้สักทีนะคะ " เธอยิ้มและหันไปมองสบตาของเลขามินอย่างตรงไปตรงมาและด้วยความจริงใจ
 เลขามินพยักหน้าและคอยยิ้มรับ ว่าแต่ว่าก็ยังมีบาง ๆ เรื่องที่พวกเขายังค่อนข้างที่จะเป็นกัวลอยู่ไม่น้อยจนกระทั่งตัวของเขาเองไม่กล้าที่จะพูดออกไปตรงๆ ซ้ำอีก
เพราะฉะนั้นเธอเองที่ต้องรีบปฏิเสธออกไปซ้ำ ๆ เหมือนกัน
" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เลขามิน "
" พวกคุณก็รู้ ว่าฉัน "
" ไม่เคยมองเห็นอะไรผิดพลาด "
พัคจินอูที่บอกกับเลขามินโดฮยอนออกไปแบบนั้นด้วยความตั้งใจ แต่ว่าในขณะเดียวกันที่อยู่ๆ เลขามินที่กำลังรีบรับสายโทรศัพท์และท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไป
เลขามินดูมีสีหน้าที่ตื่นตกใจแทบจะทันทีที่รับสาย และจู่ๆ ที่เขาหันไปมองและสบตาของพัคจินอูด้วยความตกใจ !!!
โรงพยาบาลจิตเวชแผนกวีไอพี และหน้าห้องผู้ป่วยวีไอพีเลขที่ 1124 และช่องกระจกขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่สามารถมองผ่านเข้าไปด้านในของห้องพักผู้ป่วย
หญิงวัยกลางคนราวๆ 50 ปี ขณะที่เธอกำลังนั่งโอบกอดชายหนุ่มโอบแผ่นหลังกว้างของเขา และน้ำตาของหญิงวัยกลางคนที่ไหลนองผ่านร่องรอยหยักลึกผ่านใบหน้าอันทรุดโทรมจนปิดบังความสวยสดงดงามไปจนเกือบสิ้น
เพราะฉะนั้น พัคจินอูก็เลยเลือกที่จะยืนมองลอดผ่านกระจกห้องผู้ป่วยวีไอพีเลขที่ 1124 อยู่อย่างเงียบ ๆ จนกว่าคนข้างในทั้งสองคนจะสามารถที่จะสื่อสาร หรือไม่ก็อาจที่จะพยายามสื่อสารกันได้เหมือนคนปกติคนอื่นทั่วๆ ไป
พัคจินอูที่กำลังออกมานั่งรออยู่เงียบๆ บนม้านั่งบนดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช เธอที่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นครั้งคราวเพื่อที่จะรอเขาคน ๆ นั้น เธอนั่งรออย่างเงียบๆ ท่ามกลางต้นไม้ ดอกไม้สีสันสวยงามของฤดูใบไม้ผลิ แม้จะอยู่บนดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวชที่แสนจะเงียบเหงาก็ตาม เพราะฉะนั้นเธอก็เลยอดที่จะคิดย้อนไปถึงตัวเองสมัยที่ยังเป็นเด็กอายุราวๆ น่าจะสักไม่เกินสิบขวบเห็นจะได้
และเธอที่เผลอแสยะยิ้มให้กับเรื่องราวในวัยเด็ก และก็ย้อนกลับไปจนถึงตอนเด็กตอนเธออายุ 4 ขวบ และพี่แทซันพี่ของเธอตอนนั้นน่าจะอายุสัก 11 ปี พวกเธอสองคนที่คอยตามทั้งพ่อและแม่ออกไปทำงานบนเรือสำราญ พ่อของเธอทำงานเป็นหัวหน้าเชพบนเรือสำราญ และแม่ของเธอที่เป็นแม่บ้านที่แสนดีคอยดูแลครอบครัวอยู่ไม่ห่าง
จนกระทั่งวันนั่น พวกเธอก็ตามพ่อออกไปทำงานบนเรือสำราญเช่นเคย แต่อาจจะแตกต่างตรงที่เจ้าของงานวันนั้นเป็นเพื่อนสนิทของพ่อของเธอตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พ่อเล่าให้พี่ชายและเธอฟังว่า เพื่อนของพ่อคนนี้เป็นคนเก่งมากๆ และยังเป็นนักวิจัยเกี่ยวกับยาที่หาตัวจับได้ยากเอามาก ๆ และงานบนเรือสำราญวันนั้น เป็นงานครบรอบเปิดตัวบริษัทยาเล็ก ๆ ที่ก้าวหน้าจนกลายเป็นบริษัทยายักษใหญ่ในประเทศมาตลอด 20 ปี
 เสียงฝีเท้าที่เหมือนคนแบกภาระหนักหนาสาหัสเอาไว้ และคนๆ นั้นกำลังเดินอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวชในเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า
 พัคจินอูค่อยๆ หันกลับมองหาเขาคนๆ นั้น หรือจะเรียกให้ถูกต้อง คน ๆ นั้นก็คือ รองประธานคนใหม่ของเอ็มดี
 " นี่เธอ ! " ชเวกียุลมองเห็นพัคจินอูแทบทันทีเหมือนกัน
 " มาเร็วกว่าที่คิดไว้อีก " และเขาดูจะไม่ตกใจหรือยินดียินร้ายที่เห็นเธอมาที่โรงพยาบาลนี้สักเท่าไหร่
 " เธอคงเห็นหมดแล้วสินะ " เขาตั้งคำถามผ่านประโยคบอกเล่าลอย ๆ เพราะถึงยังไงๆ เขาเองก็รู้ดีว่าเธอนั่นเป็นใครตั้งแต่แรก
 ตอนนี้เธอกำลังเดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆ ในขณะที่พวกเธอทั้งคู่กำลังเดินไปที่ริมกำแพงตึก บริเวณต้นไม้ใหญ่บนดาดฟ้าตึกของโรงพยาบาล และพวกเธอสองคนที่กำลังยืนและมองผ่านหลังคาตึกสูงระฟ้าไปให้จรดกับท้องฟ้า
 " จริงๆ ก็นานแล้วจริง ๆ " เขาและเธอยืนเหม่อมองท้องฟ้านั่นอยู่สักครู่หนึ่ง และต่างคนก็ต่างที่คอยแต่จะคิด
 "ที่ฉัน ! " เขาคิดก่อนที่จะพูดออกมาเสมอ
 " ไม่เคยคิดที่จะกลับมาเยี่ยมแม่ของฉันเลย"
 " แล้ว..." เพราะฉะนั้นเธอถึงได้รีบตั้งคำถาม
 "รู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า "
 "ค่ะ !! " เธอต้องถามเพราะความอยากรู้ และก็ที่น่าแปลกเขากลับหันมาและสบตาของเธอ
 "อืม ! " เขาพยักหน้ายอมรับ
 " ตอนนี้ฉัน...." และเขาที่พยายามที่จะคิดให้ตก
 " เหมือนคนที่เพิ่งจะสารภาพบาป ! " เขาไม่คิดที่จะโกหก และยังหันไปมองและสบตากับเธอโดยไม่รู้ว่าเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้มองเธอออกไปแบบนั้น เธอกับเขามองสบตากันและกันอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก
 " งั้นเหรอ ! " เขายิ้มตอบโดยที่ไม่ลังเล และเธอที่ยังยิ้มตอบเขาอย่างไม่ลังเลด้วยเหมือนกัน
 " หืม...." มิหน้ำซ้ำเธอยังถอนหายใจเบา ๆ ให้เขาได้ยินซะด้วย !
 "อะไร" !!! " เขาแปลกใจ
 แต่ว่าจริงๆ แล้วเธอกลับหันไปมองและสบตาของเขาอีกครั้ง และครั้งนี้สายตาของเธอกลับดูเป็นมิตรมากขึ้นกว่าเดิม
 "ถ้าฉันบอกว่า เปล่า ! " เธอเพิ่งจะมอบรอยยิ้มให้เขาไป
 " คุณก็อาจคิดว่าฉันโกหก"
 " แต่ว่า....." เธอพยักหน้า
 " มีสิ่งหนึ่งที่ฉันเชื่อ ! และก็เชื่อมาตั้งแต่ทีแรก" คราวนี้ที่เธอหลบสายตาของรองประธานคนนี้ และหันมองออกไกลและใจที่สั่น !
 จนกระทั่งเขาอยากรู้
 " อะไร "
 " ที่เธอ...เชื่อมาตลอด " เขาที่อยากรู้จนต้องหันไปจ้องเธอไม่หยุด แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่กล้าๆ ที่จะหันไปมองเขาตรงๆ ได้อีก เพราะหัวใจที่สั่นไหวเกินไปแล้วจริงๆ
 " ฉันเชื่อว่า....." และเธอที่กำลังคิดว่าจะพูดออกไปแล้วเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่ากันนะ
 " การที่...คนอย่างเราๆ ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง " คราวนี้ที่ต่อมน้ำตาของเธอกำลังตื้นเขิน
 " ก็เพราะ....เรา !! "
 " เคย...เจอกัน " และเธอก็ยอมเงยหน้าขึ้นมาและมอง และชเวกียุลที่ก็กำลังทำๆ เหมือนอย่างที่เธอกำลังทำมันอยู่
จ๋อม !!!
สมุดถูกโยนลงไปในสระน้ำ และเด็กหนุ่มที่กำลังยิ้มเยาะเย้ยให้กับเจ้าของหนังสือเล่มนั่นอยู่บริเวณริมขอบพระน้ำโบราณ ๆ
" พัคจินอู ! นักเขียนบทใช่ไหม !!! " เด็กหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีที่มัวแต่ยิ้มเยาะ หญิงสาววัยรุ่นราวคราวเดียวกัน และดูเหมือนว่า เธอเพิ่งจะจบมหาวิทยาลัยมาหมายๆ ด้วยซ้ำ
" เชอะ ! " เด็กหนุ่มที่เอาแต่ยิ้มเยาะและสบทใส่เธอหลายครั้งต่อหลายครั้ง แต่ทว่าเธอกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่สักนิดเดียว
และเธอก็เลือกที่จะกลับหลังหันและทำท่าว่าจะกระโดดลงไปในน้ำสระน้ำนั่น แต่คราวนี้ผู้ชายคนเดินกลับวิ่งแจ้นเข้ามาและดึงมือเธอไว้
" นี่ ! พัคจินอู !!! " เขาเริ่มตวาดใส่เธอ ! โดยไม่สนใจผู้คนในกองถ่ายละครแม้แต่นิดเดียวด้วยซ้ำ
" ฉัน ! ไม่สนหรอกนะ ! "
" ว่า..." และเหมือนเขายิ่งมองหน้าของเธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ
" เธอจะกลับมาที่นี้ทำไม ! "
" ที่นี้ ! มันคือที่ของฉัน !! "
" มันเป็นที่ของฉัน !!! " เวลาที่เขาตวาดไล่เธอ น้ำเสียงของเขาก็คอยเหมือนจะสะอื้นคละเคล้ากันด้วย
และถึงแม้มาถึงตอนนี้ เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ หรือคิดที่จะสะบัดมือให้หลุดจากชเวมินแจ ดาราหน้าใหม่ที่กำลังประสบความสำเร็จอยู่ในตอนนี้ แต่ว่าสิ่งที่เธอทำได้ก็แค่เพียงมองไปที่นัยน์ตาของชเวมินแจได้ก็เท่านั้น
"พี่ค่ะ "
" โกรธฉันพอแล้วใช่ไหม "
" พี่มินแจ " เธอพูดอย่างเรียบง่ายเข้าใส่เขา
แต่ที่วินาทีนั่น คำพูดของเธอก็กลับทำให้ดาราวัยรุ่นชื่อดังเหมือนถูกต้องมนต์อะไรบางอย่าง และทำให้เขายอมเบาเสียงลงมา
" ใช่ ! " เขาตอบแต่ยังจ้องตาเขม็ง
" และฉันก็จะไม่มีวันอภัยให้เธอเด็ดขาด พัคจินอู !!! " เขากัดฟันพูดและนัยน์ตาเกรี้ยวกราด
" ที่เธอเคยบอกว่า..เราจะอยู่ด้วยกันจนวันตาย "
" แต่พอมาวันหนึ่ง เธอก็หนีฉันไปเรียนต่อ และทิ้งฉันเอาไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียว " และพอถึงตอนนี้เขาที่พยายามกลั้นน้ำตาแทบตาย
" ฉันไม่เคยทิ้งพี่ ! " เธอเถียง
" ฉันขอสาบาน " เธอย้ำและทำได้ก็แต่เพียงหลบสายตาของผู้รอบตัวไปมา เพราะเพียงเธออยากให้เข้าใจว่า
ดารานักแสดงหนุ่มหน้าใหม่ชื่อดัง และ เธอ เป็นเพียงเพื่อนเรียนสมัยมัธยมมาด้วยกันก็เท่านั้นจริงๆ ชเวมินแจในวัยหนุ่มเลือดร้อนยังคงสาปส่งเธอ
แม้ว่าเขากับเธอตอนนี้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนที่หลายล้อมมากมายในกองถ่ายละครย้อนยุคอยู่บริเวณพระราชวังริมสระน้ำ
หลังจากงานรับรางวัลของวงการบันเทิงประมาณปี 2019 และรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมก็ตกเป็นของดาราดาวรุ่งพุ่งแรง ชเวมินแจ อย่างไม่ผลิกโผ จนกระทั่งบรรดานักข่าวและสื่อหลายๆ สำนักต่างพากันให้ความชื่นชมและเขียนข่าวกันจนโด่งดัง
 หลังจบพิธีมอบรางวัล ชเวมินแจ และ นางเอกวัยรุ่นชั้นแนวหน้าที่พากันควงแขนออกจากภายในงาน และพวกคู่ของพวกเขายังพยายามที่จะแสดงความหวานต่อหน้าสื่อเพื่อให้เห็นถึงความสนิทสนมมากกว่าเพื่อนร่วมงาน
 พัคจินอูที่ตอนนี้ได้กลายเป็นคนขับรถชองชเวมินแจดาราชื่อดัง เธอที่ยังคงนั่งรออยู่แถวฝั่งคนขับเพื่อรอรับกลับบ้าน และเธอก็กำลังแอบมองพวกเขาผ่านกระจกรถ ความสนิทสนมที่แสดงออกกับดาราสวของชเวมินแจมันช่างสมจริงจนไร้ที่ติ
 "หืม " เสียงลากถอนหายใจยาวจนทำให้เธอต้องทิ้งตัวลงบนเบาะ และยังต้องแสร้งแกล้งมองไม่เห็นพวกเขา
 และชเวมินแจที่กำลังเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้กับดาราสาวขึ้นมานั่งบนรถ และก่อนที่เขาจะหันไปบอกกับผู้จัดการส่วนตัวว่าไม่ต้องตามพวกเขาไปอีกแล้ว และเธอก็เห็นและได้ยินเหตุการณ์ทั้งหมดนั่น
 " คืนนี้ " และชเวมินแจที่กำลังออกคำสั่งกับคนขับรถส่วนตัวของเขา
 " ฉันจะพานางเอกของฉัน ไปฉลองกันที่บ้าน " เขาบอกกับคนขับรถ และยังใช้สายตาชวนให้นางเอกของเขาหันไปมองที่คนขับรถส่วนตัว
 นางเอกดาวรุ่งแสร้างทำเป็นตกใจและเอ่ยชื่อของ พัคจินอู ! นักเขียนบทดาวรุ่งที่กลายมาเป็นคนขับรถซะได้
 เสียงหัวเราะของคู่จิ้นหนุ่มสาวที่ดังอยู่อย่างต่อเนื่องที่เบาะหลังที่พลอยให้คนขับรถอย่างเธอรู้สึกสะอิดสะเอียนกับบทนักรักผู้ช่ำชองของพวกเขาซะเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีทางเลือกมากนักที่จะทนฟังไปตั้งแต่ตนจนกระทั้งถึงตอนจบ
 ในขณะที่พวกเขา 3 คน อยู่ภายในคฤหาสน์ของชเวมินแจ และพัคจินอูที่ได้กลายมาเป็นบริกรหญิงไปโดยไม่ตั้งใจ
 ชเวมินแจ ตั้งใจที่จะใช้เธอเสริฟอาหารและไวน์ให้กับเขาและก็ดาราสาวคนดัง แต่แม้ว่าเขาตั้งใจจะจิกหัวใช้เธอเพราะไม่อยากให้เธอมีเวลาได้พัก
 แต่ดูเหมือนว่า ชเวมินแจที่ก็อดไม่ได้ที่คอยแอบชำเลืองมองไปที่นักเขียนบทสาวแสนสวย และสวยไม่แพ้ดาราคนนั่นด้วยซ้ำ แม้ว่าเธอจะตั้งใจใส่เสื้อผ้าธรรมดา ๆ ก็ตาม
 และทุกๆ ครั้งที่ชเวมินแจคอยแอบมองตามเธอ เพราะฉะนั้น เธอต้องพยายามที่จะหลบสายตาของเขาและแกล้งเดินหนีหายไปจากคู่รักจอมลวงโลก.
 พัคจินอูแอบออกมาเดินเล่นภายบริเวณสวนหน้าคฤหาสน์ และปล่อยให้คู่รักปลอมๆ ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันไปสักพักหนึ่ง และพอเธอได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ในคืนที่พระจันทร์สุกสว่างแบบนี้เลย พวกมันยิ่งพลอยทำให้เธอนึกถึงคืนวันเก่าๆ คืนวันที่ทำให้เธอได้เจอกับชเวมินแจเป็นครั้งแรก
ที่ ๆ ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กหนุ่มขี้แยแถมจะขี้โรค ตอนนั้นพวกเธอน่าจะอยู่ราวๆ ชั้นประถมได้ละมั้ง
 " หึๆ "
 เธออดที่จะหัวเราะออกเบา ๆ ไม่ได้ เพราะตอนที่เธอเจอชเวมินแจ ลูกเศรษฐีตอนนั้นทีไร เด็กคนนั้นก็มีแต่จะโดนเพื่อน ๆ แกล้งล้อว่าเป็นเด็กผู้หญิง
 ก็ใช่สินะ ! ชเวมินแจหน้าหวานซะขนาดนั้น ! ไม่แปลกที่เพื่อนๆ จะล้อว่า ชเวมินแจเป็นเจ้าหญิงออกไปแบบนั้นหรอกนะ
 เพราะแบบนี้ตอนนั้น เธอถึงต้องคอยปกป้องเขานับตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา และเพราะเธอกับเขาก็เคยเข้ารับการรักษาจากหมอคนๆ เดียวกัน และพอคิดเรื่องเดิม ๆ ขึ้นมา
 เธอที่ต้องพลอยเผลอยิ้มให้กับเรื่องราวพวกนั้นทุก ๆ ที
 " นี่อย่าบอกนะว่า เธอกำลังคิดถึงฉันอยู่ " ชเวมินแจแอบเดินมาข้างๆ และพอจะมองเห็นว่าเธอกำลังฉีกยิ้มซะกว้าง
 " อืมหึ ! " เธอไม่เถียงและคอยหันกลับมาหาเขา
 " แล้ว....." แต่ว่าเธอกลับไม่เห็นดาราสาวคนนั้นแล้ว
 " นี่อย่าบอกนะว่า พี่มินแจไล่เธอกลับ " ที่เธอถามก็เพราะความหวังดีก็เท่านั้น และเขาที่ยอมพยักหน้าแต่โดยดี
 " ก็อย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ " เขาบอก
 " เพราะว่า ตรงนี้ ! " คราวนี้เขาที่ยังจะค่อย ๆ ขยับมายืนใกล้ๆ ข้างๆ
 " มันเป็นที่ของเรายังไงละ " เขายิ้ม และเธอก็ยิ้มตอบ
 " เห้อ.... " เสียงถอนหายใจของเขาราวกับว่า กำลังยกฉากม่านละครออกไปให้พ้นตัวได้สำเร็จ จนทำให้เขาสามารถกวาดสายตาไปมองรอบ ๆ ได้อย่างสบายใจ และโดยเฉพาะเธอ
ชเวมินแจได้หันมาและคอยจับมือของเธอเอาไว้ และพาเธอเดินไปรอบๆ สวนหย่อม ที่เวลานี้ต้นไม้ ดอกไม้กำลังสวยและบานสะพรั่ง
 " เพราะบทนั่น " ในขณะที่พวกเขาจับมือพากันเดิน ระหว่างนั้นตัวเขาเองก็มีแต่จะชื่นชมเธอให้ฟัง
 " พวกเราถึงได้รับรางวัลมากมากยขนาดนี้ " เขายิ้มไปและพูดไป
 " เห็นด้วย " เธอยิ้ม
 " ใช่ " เขายิ้มๆ แต่พอที่คิดไปๆ มาๆ อยู่ ๆ เขาก็ชะงักไป และรีบหันหน้ากลับมาหาเธอแทนและกลายเป็นจ้องเธออยู่นาน
 " อะไร ! " เธอมองและยังคงสงสัยไปแบบนั้น
 " พัคจินอู " เขาเริ่มเล่า
 " เธอจำตอนที่พวกเราอายุ 11 ขวบ ได้ใช่ไหม " และทีนี้ที่เขาพลอยมีทำหน้าตาตื่นเต้น
 " ตอนนั้น ฉันถูกเด็กพวกนั้นแกล้ง เห้อ.."
 " ฉันต้องไปแอบนั่งร้องไห้ที่สนามเด็กเล่นตั้งครึ่งวัน..."
 " วันนั้น "
 " เป็นวันที่เธอยื่นมือเข้ามาฉุดฉันให้ลุกขึ้น " เขายิ้มแล้วยิ้มอีกให้กับความหลังอันหอมหวานในวัยเด็ก และเธอพยักหน้า
 " และพี่ก็เห็นอดีตเป็นครั้ง..สุดท้าย ! " เธอบอก
 " ถูกต้อง !" เขาพยักหน้ายอมรับ
 " ชาติที่แล้วของฉันครั้งนั้น จนทำให้เธอใช้มันมาเป็นบทละคร "
" แต่เท่าที่ฉันพอจะจำได้ ตอนที่เราจับมือกัน "
 " ในการมองเห็นอดีตชาติของตัวเองครั้งนั้น ฉัน..." และเขาพยายามที่จะนึกถึงมันให้ตก
 " มันไม่ได้จบอย่างสวยงาม อย่าที่เธอนำมาเขียนมันขึ้นมา "
 " ฉัน ! " เขาสูดลมหายใจเข้าจนสุด เพราะจู่ๆ ใจก็รู้สึกจุกไปหมด
 " ฉันต้องเสียเธอไปในที่สุด" เวลาที่เขาพูดคำนี้ออก ราวกับว่า...มีแผ่นดินไหวเกิดขึ้นอยู่ภายในหัวใจของเขา
 " แต่ตอนนี้ " เพราะฉะนั้นคราวนี้ เธอถึงได้เป็นฝ่ายกุมมือของเขาไว้แน่น ๆ แทน
 " มันจะไม่มีวันเหมือนตอนนั้น "
 " ฉัน ! " เธอหันไปสบตากับเขาและแสดงความมั่นใจ
 " จะปกป้องพี่ และดูแลพี่ให้ดีที่สุด " เธอให้คำสัญญา
 ชเวมินแจดึงเธอเข้ามาสวมกอดเอาไว้และปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดที่มี รักและห่วงแหน ปล่อยผ่านอ้อมกอดของตัวเองให้พัคจินอู
 และความรู้สึกของชเวมินแจที่กำลังกลัวเหลือเกิน...เขากลัวเหลือเกิน การกลับมาของชาติที่แล้วที่แสนเจ็บปวดจนเหลือร่องรอยบาดแผลมาจนถึงตอนนี้ และครั้งนั้นตอนที่พวกเขาจับมือกันหนแรก !


ชเวกียุลกำลังเดินนำหน้าและพาเลขามินโดนฮยอน และพัคจินอูพาไปรู้จักกับแผนกต่างๆ ภายในตึกแห่งใหม่ของเอ็มดีฝั่งห้องแล็ปและห้องทดลองงานวิจัยต่างๆ แต่พอตอนที่พวกเขากำลังเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าลิฟต์ตัวในสุด พวกเขาพากันเดินเข้าไปข้างในลิฟต์ ชเวกียุลกลับแสดงอาการตื่นเต้นสุดๆ ตอนที่กำลังจะกดลิฟต์
" จริงๆ แล้ว " เขาหันไปมองแป้มพิมพ์กระจกเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างๆ ที่ปุ่มกดลิฟต์ และลิฟต์ที่กำลังเลื่อนลงสู่ชั้นใต้ดิน
" การที่จะลงไปที่ห้องแล็ปของโครงการเชย์รีสได้ "
" จะต้องเป็นคนของเราเท่านั้น " เขาอธิบายพร้อมๆ กับวางนิ้วหัวแม่มือลงไปที่แป้นกระจกนั้น เลขามินและพัคจินอูที่ไม่ได้มีท่าทีสนใจอะไรมากนักกับสิ่งที่เขาอธิบาย เพราะระหว่างเลขามิน และพัคจินอูที่กำลังสนใจรายงานบนหน้าจอแท็ปแลตที่เลขามินกำลังยื่นแสดงให้ดู
" ต่อจากนี้ หลังจากพิธีเปิดศูนย์การแพทย์และแล็ปแห่งใหม่ของเรา " เขาที่พยายามอธิบายแทรกตลอดที่อยู่ในลิฟต์
" ฉันจะให้สิทธิพิเศษ ในฐานะที่เธอเป็นเลขาของฉัน " เขาอธิบายอย่างเต็มที่
" ให้เธอเข้าออกที่ชั้นใต้ดิน ที่นี้ ! ได้อย่างสบาย ๆ " เขาย้ำ ตอนนั้นเธอที่ได้ยินก็มีหันไปชำเลืองมองและก็กำลังคิดใจอยู่คนเดียวว่า ทำไมเขาถึงนิสัยยังเหมือนเด็ก ๆ ไม่มีมีผิด
แต่ถึงอย่างไงซะ ระหว่างเลขามินกับพิคจินอูที่พวกเขาสองคนยังคงปรึกษากันเรื่องรายงานของโครงของการเชย์รีสจนพวกเขาเผลอไม่ได้สนใจท่านรองประธานชเวกียุลของพวกเขาสักเท่าไหร่ จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิด รองประธานชเวกียุลที่ยังคงหันมาอธิบายถึงที่มาที่ไปของห้องแล็ปโครงการเชย์รีสที่อยู่ชั้นใต้ดินสุดของตึกเอ็มดี
 ชเวกียุลที่พาทั้งเลขามิน และเลขาหมาด ๆ ของพวกเขาค่อยๆ เดินดูสถานที่โดยรวมรอบ ๆ ของชั้นใต้ดินที่ถูกปรับแต่งขึ้นมาใหม่จากอุโมงค์ใต้ดิน
 " เมื่อก่อน " และอธิบายไปด้วย
" ที่นี้เคยเป็นอุโมงค์ลับในช่วงระหว่างสงครามโลก "
 " แต่ท่านประธานาธิบดีคนก่อนกลับเห็นว่า....ที่นี้พอจะมีประโยชน์มากกว่า "
 " เพราะฉะนั้น ตอนที่ท่านประธานชเวกำลังเริ่มโครงการเชย์รีสเมื่อสี่ปีก่อน "
 " ประธานาธิบดีคนก่อนก็เลยเสนอที่นี้ " เขาอธิบายไปเรื่อยๆ ระหว่างพาทุกคนมาทำความรู้จักโครงการเชย์รีส
 " โอเคค่ะ งั้นตกลงตามนี้ " พัคจินอูที่เพิ่งจะหันไปดีลงานกับเลขามินเสร็จ และเลขามินก็รับปากเธอทันที
 " อะไร " ชเวกียุลที่ยังคงยืนสงสัยกับท่าทีของพวกเขาสองคน ระหว่างเลขามินและเลขาของตัวเองที่ดูเหมือนไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักเท่าไหร่
 " อะไร ! พวกคุณสองคนกำลังคุยอะไรกันอยู่ ! " เขารู้สึกไม่แฮปปี้เท่าไหร่ ที่คนที่ตัวเองพามารู้จักโครงการสำคัญกลับมีท่าทีที่เมินเฉยต่อคำพูดของเขา
 " อ่อ ! " เลขามินพยักหน้า
 " พวกเรากำลังดูบันทึกของห้องทดลองเมื่อเดือนที่ผ่านมา " และก็พยายามที่จะอธิบายกันเขา
 " พอดีว่า "
 " ในส่วนของวัคซีนยังพอเจอปัญหาอยู่ " เลขามินอธิบายพลางมองหน้าพวกเขาสลับไปๆ มา ๆ
 " เราไปที่ห้องทดลองกันเลยดีกว่าค่ะ " และพัคจินอูที่ไม่อยากจะเสียเวลา และรีบเดินนำไปที่ห้องผลิตวัคซีนทันที เลขามินที่มองตามหลังเธอก่อนที่จะหันกลับมามองที่รองประธานของพวกเขา
 " ไปกันเถอะครับ " เลขามินบอกและพยายามที่จะรีบเดินตามพัคจินอูไปติด ๆ และปล่อยให้รองประธานคนใหม่ได้แต่ยืนสงสัย
 ชเวกียุลหัวเสียสุด ๆ ที่ไม่มีใครสนใจคำพูดของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขาจำเป็นที่จะต้องเดินตามคนพวกนั้นไป
หน้าประตูห้องแล็ปหมายเลขที่สิบสี่
 เจ้าหน้าที่ ๆ กำลังอธิบายผลข้างเคียงที่ยังคงเกิดขึ้นกับวัคซีนให้กับรองประธานคนใหม่ของเอ็มดีว่า วัคซีนเชย์รีส แม้วัคซีนจะเป็นวัคซีนสำหรับรักษาและป้องกันอาวุธชีวภาพ แต่ยังคงต้องพัฒนาเพื่อให้มีประสิทธิภาพสูงสุด เพราะเวลานี้ผลค้างเคียงยังเกิดกับอาสาสมัครที่เข้ามาช่วยการวิจัยนี้ 2 อย่าง ก็คือ ผู้ทีได้รับเชื้อจากอาวุธชีวภาพไม่ว่าจะเป็นสารพิษ หรือ เชื้อโรคต่าง ๆ ผลค้างเคียงที่ร้ายแรงที่สุด คือ พวกเขาอาจจะป่วยด้วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงและโรคหัวใจที่จะตามมา
และกรณีที่สอง หากต้องใช้วัคซีนในปริมาณที่มากพอสมควรจนอาจจะทำให้ผู้ได้รับเชื้อเสียชีวิตก็ได้ แต่ในกรณีอื่นๆ หากผู้ได้รับเชื้อไม่ว่าจะมากเพียงใด วัคซีนเชย์รีสจะช่วยให้ผู้ได้รับเชื้อไม่เสียชีวิตในทันทีได้อย่างแน่นอน และนอกเหนือจากนั้นก็จะรักษาอาการของผู้ติดเชื้อตามอาการได้อย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างแน่นอน
 ทีมหัวหน้านักวิจัยที่อยู่ชั้นใต้ดินของตึกเอ็มดีได้เดินออกมาส่งรองประธานชเวกียุล เลขามิน และพัคจินอูที่กำลังจะกลับขึ้นไปชั้นบน พวกเขารับปากที่จะพัฒนาวัคซีนเชย์รีสเพื่อต่อสู้กับอาวุธชีวภาพที่จะเกิดขึ้นในอนาคตให้ดีที่สุด ชเวกียุลขอบใจพวกเขาและได้พาเลขามินและพัคจินอูกลับเข้าไปในลิฟต์พร้อมกันและยังหันสแกนนิ้วที่แป้นลิฟต์เหมือนเดิม และพอประตูลิฟต์เปิดเลขามินกับชเวกียุลที่แทบจะเดินออกจากลิฟต์ไปแทบจะพร้อมๆ กัน แต่ว่าในตอนที่จะเดินออกจากประตูลิฟต์
 " ลืมจนได้ ! " พัคจินอูกลับยื่นบ่นอยู่ที่ปากประตูลิฟต์
 " เลขามิน "
 " ฉันว่า เราลืมแท็ปแลตไว้นะคะ " เธอบอกและรีบเดินกลับเข้าไปข้างในลิฟต์ แต่ว่าชเวกียุลที่ทำท่าว่าจะเดินกลับเข้าไป
 " ให้ฉันไปเอามาให้ดีกว่า " เขาที่กำลังจะก้าวข้ามประตู
 " เดี๋ยวฉันกลับมานะคะ " พัคจินอูที่เพิ่งจะสแกนนิ้วมือบนแป้นพิมพ์พิเศษและประตูลิฟต์ที่ค่อย ๆ ปิดลง
 ชเวกียุลคราวนี้ก็เลยได้แต่ยืนมองตาปริบๆ และเขาที่ค่อย ๆ หันไปสบตากับเลขามินโดฮยอนอย่างอารมณ์เสียเป็นที่สุด และเลขามินโดฮยอนที่ได้แต่แอบยิ้มๆ
บรรยากาศงานเลี้ยงที่แสนจะรู้หรูหราภายในห้องโถงตึกรูปทรงวงกลมของบริษัท MD Pharmacy & Lab แห่งใหม่ที่แสนจะครึกครื่น บรรดาแขกเหรือภายในงานล้วนแล้วแต่เป็นแขกวีไอพีของฝั่งรัฐบาล อย่าง เสนาธิการทหาร ท่านรัฐมนตรีสาธารณสุข และรัฐมนตรีคนอื่น ๆ อีกหลายคนต่อหลายคน อีกทั้งผู้คนในแวดวงบันเทิงที่ๆ พวกเขาต่างเข้ามาร่วมแสดงความยินดีของท่านประธานชเวมินจุน บิดาของนักแสดงที่กำลังโด่งดังมีชื่อเสียงและยังสามารถสร้างคอนเน็คชั่นใหม่ๆ ให้กับพวกเขาและพวกเธอได้ และบรรดาสื่อมวลชนสาขาต่าง อีกมากมายที่ต่างพากันมารายงานข่าวอยู่บริเวณทั้งที่หน้าตึกและเก็บภาพบรรยากาศต่างๆ ภายในงานเลี้ยงคำคืนนี้
 ชเวมินแจ ชเวกียุลคอยเฝ้าติดตามประธานชเวคอยต้อนรับแขกเหรื่อภายในงาน พร้อม ๆ กับเลขามินโดฮยอนที่อยู่ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติอยู่กันอย่างอบอุ่น ระหว่างนี้พิธีกรภายในงานยังคอยประกาศอีกว่า เราทุกคนกำลังรอแขกคนสำคัญที่จะมาเปิดงานและโครงการสำคัญในค่ำคืนนี้
 แต่ในขณะเดียวกัน ชเวกียุลที่คอยสอดส่องและมองหาเลขาของเขา ที่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววโผล่เข้ามาในงานเลี้ยง ทั้ง ๆ ที่คนในค่าเฟ่ 123 ทุก ๆ คนก็ต่างเข้ามาช่วยงานกันอย่างขยันขันแข็งบริเวณที่บาร์เครื่องดื่มต้อนรับที่ตรงทางเข้าหน้างานกันเกือบหมดทุกคน ยกเว้นก็เห็นจะมีแต่บาริสต้าฮวังอินซองที่ยังมาไม่ถึงงาน นอกนั้นคนอื่นๆ ได้มาช่วยงานกันครบและดูเหมือนพวกเขาจะเข้ากันงานเลี้ยงที่นี้อย่างดีอีกด้วย
 ประตูรถสีดำคันหรูหราที่เพิ่งจะถูกเปิดออกมา และรองเท้าสีครีมส้นแหลมเพิ่งจะก้าวเท้าลงจากรถคันนั้น ผู้หญิงปล่อยผมม้วนลอนใหญ่ๆ ที่ใส่ชุดเดรสสีน้ำทะเลที่เพิ่งจะปิดประตูรถคันนั้นและขยับถอยก้าวออกมาเล็กน้อยและโค้งคำนับ และรถหรูคันนั้นที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าๆ ขับออกไป
พัคจินอูกำลังเงยหน้ากลับขึ้นมา และเธอหันกลับไปมองรถคันหรูคันที่เหมือนๆ กันจอดอยู่ด้านหลังของเธอและเปิดประตู
 "ไปกันเถอะคะ " พัคจินอูกลับขึ้นไปนั่งเบาะด้านหลัง และยังหันไปบอกให้ฮวังอินซองขับรถเคลื่อนออกไปที่งานเลี้ยง
 พัคจินอูกับฮวังอินซองที่วันนี้ต้องใส่ชุดสูทโก้หรู และพวกเธอสองคนกำลังที่จะเดินเข้าไปที่ปหน้าประตูงานเลี้ยง จนทำให้ชเวกียุลที่กำลังเฝ้าและรออยู่บริเวณประตูทางเข้าอดมองและอดแปลกใจไปด้วยไม่ได้
 " เป็นเลขาแท้ ๆ เพิ่งจะมาเอาป่านนี้ " ชเวกียุลที่รีบเดินเข้าไป
 " ไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรือยังไง " เขาตั้งใจมองอย่างตำหนิพวกเธอทั้งสองคนสลับไปมาๆ และอีกอย่างก็ยังแอบสังเกตชุดที่พวกเธอใส่
 " พวกเรามีธุระสำคัญก่อนจะมาที่นี้ " ฮวังอินซองรีบตอบกลับ และมองชเวกียุลยังไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่
 " ถึงอย่างนั้นก็เถอะ " แต่ชเวกียุลก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยไปง่าย ๆ
 " นี่มันงานสำคัญของบริษัท "
 " เพราะฉะนั้น งานวันนี้ต้องสำคัญที่สุด "
 " หวังว่า คงจะลำดับความสำคัญให้เป็น " ชเวกียุลยังคงมองตำหนิทั้งเธอและฮวังอินซองสลับไป ๆ มา ๆ อยู่หลายต่อหลายครั้ง
แต่ฮวังอินซองกลับเดินหน้าเข้าหาและใช้สายตาอย่างที่ชเวกียุลกำลังมองพวกเขาอยู่มองกลับ
" งานวันนี้จะสำคัญมาก ! หรือว่าน้อย ! "
" มันไม่ได้สำคัญกับพวกเราเลยสักนิด " อินซองกำลังมองด้วยสายตาไร้ความสนใจใยดี และมันยิ่งทำให้ชเวกียุลเริ่มไม่พอใจมากขึ้น
" หน้าที่ของคุณ คือมาช่วยงานนี้ " ชเวกียุลเถียงกลับ
" พัคจิอึน ! เธอคือเลขาของฉัน "
" หวังว่า...คุณคงเข้าใจ " เขาที่มองกลับไปเหมือนๆ กันอย่างที่ฮวังอินซองมองเขา แต่ถึงอย่างนั้นฮินซองก็ไม่ได้สนใจและยังจะขยับตัวเข้าหา จนทำให้พัคจินอูต้องคอยแทรกตัวเข้าไปขวาง
" พี่คะ "
" ไปข้างในกันดีกว่า " เธอบอกฮวังซองและคอยห้ามพวกเธอ ฮวังอินซองที่ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อนและรีบเดินหันหลังกลับเข้าไปที่ข้างในงานเลี้ยง แต่เธอที่กำลังจะรีบเดินตามหลังฮวังอินซองกลับเข้าไปข้างใน ชเวกียุลที่ตามมาและยืนขวางเธอไว้
เขามองไปที่เธอด้วยสายตาที่ก้าวร้าว
"ทำไม ! " เขาถาม
" อะไร ! " และเธอที่ไม่เข้าใจ
" ทำไม " แต่เขาก็ยังเดินเข้าหาและมองจ้องเธออยู่แบบนั้น
" เธอคงคิดว่า ตัวเองเป็นนักเขียนอยู่หรือยังไง "
" ตอนนี้ "
" เธอมาเป็นเลขาของฉันแล้ว "
" เธอก็ควรจะทำตามหน้าที่ และนี้คือเวลางาน หวังว่า ! "
" ที่ฉันพูดทั้งหมด "
" เธอจะทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งขึ้นไปอีกนะ พัคจีอึน ! " เขาออกคำสั่งกับเธอย้ำๆ ทำราวกับว่า เธอเป็นเด็กสาวที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัว
" อ่อ " แต่เธอก็แค่พยักหน้ารับรู้
" ก็ได้ค่ะ " เพราะว่า เธอกำลังหันไปมองชเวมินแจที่กำลังออกมาตามหา และเธอก็เลยรีบเดินตามกลับเข้าไปในงานพร้อมๆ กับพี่ชายของชเวกียุลด้วยเลยทันที และปล่อยให้เขาทำหน้าตายุ่งเหยิงเพราะจัดการกับเธอไม่ได้
หลังจากที่ท่านประธานาธิบดีมาเป็นเกียรติเปิดศูนย์การแพทย์และแล็ปแห่งใหม่ให้เอ็มดีพร้อมๆ กับการเปิดชื่อโครงการเชย์รีสอย่างเป็นทางการ ท่านประธานาธิบดี ประธานและรองประธานของเอ็มดี ชเวมินแจในฐานะทายาทลำดับที่สอง ท่านรัฐมนตรีคนอื่นๆ ที่มาเป็นเกียรติก็ต่างพากันขึ้นไปบนเวทีเพื่อถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก และสื่อมวลชนทุกสำนักข่าวก็ต่างพากันประโคมข่าวโครงการเเชย์รีสกันอย่างครึกโครมเลยทีเดียว
พัคจินอูยืนปะปนกับแขกเหรื่อภายในงาน และช่วยปรบมือให้กับทุก ๆ คนที่กำลังยืนถ่ายรูปร่วมกันที่ข้างบนเวทีแล้ว แต่ว่าเธอก็อดที่จะนึกถึงวันแรกๆ ก่อนที่โครงการเชย์รีสจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา จนกระทั่งถึงตอนนี้ไม่ได้ และเธอที่ยืนนึกถึงตอนนั้นเมื่อสี่ปีก่อน ชเวมินแจและเธอที่ไปถ่ายละครกันที่ฝู้เจี้ยน ประเทศจีน ตอนนั้นมีข่าวว่าผู้ก่อการร้ายจากตะวันออกได้ลักลอบขนอาวุธชีวภาพเข้ามาที่จีน และจะใช้ประเทศจีนเป็นฐานในการเพราะเชื้อโรค แต่โชคยังดีที่ทางรัฐบาลของประเทศจีนสามารถจำกุมผู้ก่อการร้ายได้ และเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เธอฝันเห็นเหตุการณ์การก่อการร้ายนับสิบๆ ครั้ง จนเป็นที่มาของหนังสือ " ในยาม ที่...ฉันฝัน "
ณ ลานหินกว้าง เสียงพิณยี่สิบห้าสายนับครึ่งสิบ เสียงบรรเลงจากขลุ่ยไม้ไผ่นับสิบและกลองที่ต่างพากันดังกึกก้องบรรเลงอยู่ภายในรั้วพระราชวังหลังพระอาทิตย์อัสดง และแสงสว่างจากโคมไฟระยิบระยับทั่วทั้งสารทิศ พระราชาที่แก่ชรานั่งอยู่บนบัลลังก์และสายพระเนตรมองไปเบื้องหน้าของเหล่าสตรีนางระบำที่พากันโบกสะบัดชายเสื้อกรุยกรายและใบพัดอันเจิดจรัสอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ และบรรดาขุนนางชั้นสูงไปจนถึงเหล่าแม่ทัพ นายกอง และรวมไปถึงข้าราชบริพารฝ่ายในที่มีทั้ง พระมเหสีวัยรุ่น พระสนมขั้นสูงสอง
และอีกหนึ่งสตรีสาวงามตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า และสตรีนางนั้นก็เพิ่งจะเดินเข้ามาและนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับบุตรชายตระกูลอี
แต่ครั้งเห็นหน้าของนาง บุตรชายตระกูลอีที่วันนี้แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดผ้าไหมชั้นสูงสีน้ำเงินเย็บปักลวดลายมังกรด้วยทองคำและสวมแหวนหยกที่นิ้วชี้ด้านซ้าย ครั้นพอเห็นหน้าของนางก็พาลอารมณ์เสียอย่างออกหน้าเสียไม่ได้ แม้กระทั่งชำเลืองสายตาหยามเหยียดและคำพูดเหน็บแหนม
"หากอยากเป็นคนชั้นสูง ก็ไม่ควรจะต่ำมาตั้งแต่ทีแรกสิ ! "
" ข้าละ "
" แทบอยากจะฆ่าเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนั้น "
" ไม่น่าที่จะให้เจ้ามาเผยอ ลำพอง พองขน "
" มาปะปนกับพวกฝูงหงส์แบบนี้เลย "
คำพูด วาจา ที่คอยเหน็บแหนมและกัดกร่อนกินหัวใจของสตรีอันเลอโฉมที่สุดในเมืองหลวง และบุตรชายตระกูลอีที่ยังคงคิดหวังว่า นางผู้นี้จะหยุดมักใหญ่ใฝ่สูง
แต่ทว่า สตรีงามอดเสียไม่ได้ก็เลยต้องกราบบังคมคำตอบอันแสนฉลาดล้ำ และรอยยิ้มที่แสนฉลาดยิ่งกว่าคำพูด
" เสียดาย....ที่ "
" เพียงเอ่ยออกมา....หม่อมฉัน"
" ก็ตายได้แล้ว "
" น่าเสียดายยิ่งหนักเจ้าค่ะ" สตรีงามนางนั้นนั่งตอบอย่างไม่กลัวการลงทัณ และดูราวกับว่า บุตรชายตระกูลอีจะยิ่งชักสีหน้าโกรธนางไม่รู้จักจบจักสิ้น
" ไม่ต้องเสียดายไปหรอก "
" ความตายที่ข้าจะหมอบให้คนเยี่ยงเจ้า "
" มันจะกัดกินใจเจ้า...ยิ่งกว่า "
" การหมดลมหายใจ " บุตรชายตระกูลอีตอบด้วยความรู้สึกรังเกียรติในชีวิตของนางเสียเต็มประดา แต่ทว่าสตรีงามก็ไม่ได้ใส่ใจมากจนรอยยิ้มนางจะจางหายลงไปไม่
เสียงพิณ เสียงกลอง เสียงขลุ่ยเริ่มเบาบางลงไปแล้ว ท่านแม่ทัพที่ได้ก้าวออกมาจากโต๊ะอาหารและบังอาจทูลต่อหน้าพระราชาที่ยิ่งใหญ่ของตนว่า บัดนี้ เป็นเวลาที่สมควรที่จะประกาศแต่งตั้งองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ และพระราชาจึงได้หันไปถามบุตรชายตระกูลอีว่า เขาพร้อมหรือไม่ !
บุตรชายตระกูลอีกที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างสง่าและผ่าเผย และก้าวเดินออกมาหยุดต่อหน้าพระพักตร์และยังกล่าวคำอาจหาญต่อเหล่าข้าราชบริพารว่า นับต่อจากนี้ ตนจะเปิดเผยว่า เขาคือองค์ชายรัชทายาทของแคว้นใหญ่นี้ และพร้อมที่จะเป็นพระราชาที่ยิ่งใหญ่คนต่อไปจนกระทั่งเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ และข้าราชบริพารต่างพากันหมอบกราบ ว่าที่พระราชาคนใหม่ แม้กระนั้นยังรวมไปถึงบุตรชายตระกูลโจ และทหารฮงซอกดูต่างพากันตกอกตกใจยกใหญ่ที่เพื่อนทหารจะกลายเป็นพระราชาในอนาคตของพวกเขา
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ว่าที่พระราชาคนต่อไป หรือ องค์รัชทายาที่ได้เปิดเผยตนต่อหน้าข้าราชสำนักแล้ว เขาก็ยังถือโอกาสประกาศชื่อราชองค์รักษ์ที่ได้เลือกไว้ข้างกายไว้แล้ว อย่าง บุตรสาวคนเล็กของหมอจอง " จองคีนัม " และทาสที่ได้กลายมาเป็นทหาร " ฮงซอกดู " และเลื่อนขึ้นให้บุตรชายตระกูลโจ " โจแทซอบ " ที่ปราดเปรื่องมาเป็นพระอาจารย์
 จองคีนัมที่ได้ยินประกาศขององค์รัชทายาท นางที่ดีใจจนออกนอกหน้าและรีบวิ่งกลับมาบ้านเพื่อจะไปบอกข่าวที่น่าตื่นเต้นและยินดีต่อครอบครัว และพี่สาวของตนที่ยืนรออย่างกระวนกระวายกับงานเลี้ยงของพระราชวังที่เกิดขึ้นอย่างกระทันในครั้งนี้ จองคีนัมกระโดดโลดเต้นกับพี่สาวของนาง และบอกว่า ต่อไปตนจะได้เป็นทหารราชองค์รักษ์หญิงคนแรกที่จะได้ปกป้องพระราชาองค์ต่อไป และจะได้ปกป้องคนที่นางรัก
บุตรสาวคนโตของหมอจองเมื่อรู้ว่า น้องสาวจะได้กลายเป็นทหารและเป็นถึงราชองค์รักษ์หลวง บุตรชายของตระกูลโจผู้ฉลาดปราดเปรื่องจะได้เป็นพระอาจารย์ของพระราชา และฮงซอกดูจะได้กลายองครักษ์มือขวาขององค์รัชทายาท เพราะฉะนั้นนางถึงได้รีบไปขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คืนนั้นนางไปขอพระที่วัดและได้ขอพระจากเทพยดา
แต่ทว่าในขณะที่นางไหว้ขอพระจากฟ้าอยู่ๆ ก็มีเสียงฝ่าเท้าย้ำเข้ามาที่บริเวณปากประตูวัดและเสียงฝนพรำที่มาพร้อมๆ กับเสียงฝีเท้านั้น
" ซอกดู ! " บุตรสาวตระกูลจองเหลียวหันไปเพราะรู้ทันทีว่าเป็นเขาแน่ๆ และมีหรือที่หญิงสาวจะผิดหวัง
หญิงสาวรีบร้อนเข้าไปหาและเอื้อมมือแสดงความยินดีกับอดีตทาสอย่างไม่ถือสา และมีหรือที่เขาจะปล่อยมือ
บุตรสาวหมอจองรีบจูงมือเขาไปที่หน้าพระประธานอีกครั้ง มิหนำซ้ำหล่อนยังคะยั้นคะยอให้ว่าที่องครักษ์ขององค์รัชทายาทขอพระต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปพร้อมๆ กัน
แม้เพียงแค่ลืมตาจากการขอพระจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพียงไม่พ้นลมหายใจแรก บุตรสาวหมอจองที่เหมือนจะอดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่า ว่าที่ราชองค์รักษ์ขอพรสิ่งใดไป แล้วเพราะเหตุอันใด เขาถึงเอาแต่จ้องมองมายังหน้าของตนแทนที่จะสนใจต่อการขอพระจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์
ฮงซอกดูยิ้มกว้าง และตอบคำถามเพียงว่า
" สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีตัวตนเช่นใด เขานั้นต่ำต้อยเกินหรือเปล่าที่จะได้เห็นได้สัมผัส "
" แต่ทว่า....จองซูวอน !! "
" เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่....ข้าสัมผัสตัวตนเจ้าได้ "
" ถ้าหากเป็นแค่การขอพร ข้าจึงอยากจะขอกับเจ้าแทน "
จองซูวอนเขินอายต่อหน้าทหารหนุ่มแต่ไม่วายจะถามกลับว่า เขาพระอะไรจากนางเช่นนั้นกันเล่า !
ฮงซอกดูยิ้มกว้างอีกครั้ง
"สูง หรือ ต่ำ "
" ก็มนุษย์อย่างเราๆ ที่กำหนดมันขึ้นมา "
" แต่คำสัญญาของข้า จะไร้คำเปรียบเทียบนั้น เพราะว่า..."
" แม้ว่า เจ้าจะสูงส่ง หรือแม้ว่า ข้าจะต่ำต่อยเพียงเถ้าถ่าน..."
" มันก็เป็นเพียงแค่...เรื่องสมมติเท่านั้น "
" ใจของข้าต่างหาก ! ที่..เป็นของเจ้าและจะเป็นไปตลอดกาล"
" แม้จะต้องตายไม่ว่าจะต้องด้วยคมหอก คมดาบ หรือเปลวเพลิงในสงคราม "
" ข้าจะไม่มีวันลืมแม้ในชาตินี้ หรือชาติหน้า "
คำมั่นสัญญาของฮงซอกดู มีหรือที่..จองซูวอนจะไม่ร่ำไห้ และจนแล้วจนรอดนางก็ได้สารภาพต่อหน้าเขาว่า สิ่งที่ตนขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์หาได้ใช่สิ่งอื่นไกลจากตัวของตนเองเลยไม่ และสิ่งที่ตนของต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในค่ำคืนนี้ นั่นก็คือ....ข้าจะคอยเคียงข้างเจ้านับจากนี้ และตลอดกาล
โจแทซอบเดินย้ำไปๆ มา ๆ อยู่หน้าบริเวณประตูตำหนักของว่าที่พระชายาขององค์รักชาทายาท จนทำให้ขบวนของว่าที่พระชายาต้องหยุดมองก่อนจะเข้าไปในที่ตำหนักของตนได้ มิหนำซ้ำบรรดาซังกุลพระพี่เลี้ยงยังได้เข้ามาตำหนิว่าเป็นถึงพระอาจารย์ขององค์รัชทายาทแต่ยังไม่รู้จักกาลเทสะ
แต่กลับกัน สตรีที่เคยนั่งเคียงคู่กับองค์รัชทายาทในงานเลี้ยง สตรีผู้นั้นกลับเดินมาและเชิญโจแทซอบเข้าไปในตำหนัก และแม้บรรดานางในจะคอยตำหนิการกระทำของว่าที่พระชายา แต่นางก็ชี้นำให้พวกนางในไปแจ้งข่าวให้กับองค์รัชทายาทได้ตามที่องค์ชายรัชทายาทได้สั่งพวกนางไว้ได้โดยไม่ถือสาเช่นเดียวกัน
ครั้นอยู่ด้วยกันในตำหนักสองต่อสอง โจแทซอบก็อดเสียไม่ได้ที่จะแสดงคำคัดค้านต่อหน้าว่าที่พระชายาว่า เหตุใดจึงละทิ้งศักดิ์ศรีได้มากถึงเพียงนี้ อันที่จริงก่อนหน้านี้ ตนรู้มานานแล้วแหละว่า บุตรชายสกุลอีนั้นคือใคร แต่เพียงไม่อยากทำให้แผนการของบิดาของตนต้องด่างพร้อย และคอยเล่นตามน้ำไปตามแผนของท่านแม่ทัพ
แต่กลับกลายเป็นว่า ว่าที่พระมเหสีคนใหม่ของเมืองหลวงกลับสรวลเบาๆ ให้กับโจแทซอบ
" วันหนึ่ง..ศักดิ์ศรีก็ต้องจากเราไป ไม่ใช่หรือไร "
" สิ่งที่ข้าทำได้ ในเวลาเยี่ยงนี้ เห็นก็จะมีแต่.."
" ลดความเกลียดชังให้เบาบางลงบ้างก็เท่านั้น " แม้ว่านางจะยังคงปลอบโยนด้วยรอยยิ้ม และเมื่อโจแทซอบที่ได้ยินความคิดของนางก็ยิ่งโกรธความคิดของนางจนแทบอยากจะจับตัวของนาง และโยนทิ้งนอกพระราชวังนี้เสียให้ได้


เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทและชเวกียุลก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ เบอร์โทรศัพท์ของโรงพยาบาลศูนย์เอ็มดีสำนักงานใหญ่กำลังโทรเข้ามา และไม่นานหลังจากรับสายสีหน้าที่ดูไม่เป็นปกติและตระหนกตกใจจนต้องรีบวิ่งออกไปจากสำนักงานของห้องแล็ปเชย์รีสกะทันหัน
 เลขามินโดฮยอนเดินกระสับกระส่ายอยู่บริเวณหน้าห้องฉุกเฉินของศูนย์ใหญ่โรงพยาบาลเอ็มดี และพอเห็นพวกบอร์ดี้การ์ดของสำนักงานหน่วยข่าวกรองที่ ๆ พวกเขากำลังพาตัวพัคจีอึนรีบร้อนเดินทางมาที่หน้าห้องฉุกเฉิน
 " ท่านประธาน กับ มินแจ พวกเขายังไม่ได้สติกันเลยทั้งคู่ " เลขามินรีบร้อนเดินเข้าไปหาพัคจีอินและรีบรีบร้อนบอกกับเธอ
 พัคจีอึนที่พอได้ยินเรื่องนี้ และเธอที่ทำได้แต่พยักหน้ารับรู้และก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ
 " พวกเขาอาจจะต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย " เธอบอกกับเลขามินโดฮยอนทั้งๆ ที่สีหน้าของตัวเองก็ไม่ได้มั่นใจอย่างที่ปากพูดสักเท่าไหร่ แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงของชเวกียุลที่รีบร้อนวิ่งตามมาที่บริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน
 ชเวกียุลหันไปสนใจพวกการ์ดจากสำนักงานหน่วยข่าวกรองแห่งชาติที่พากันอยู่จนเต็มทั่วทั้งตึกเอ็มดี แต่ก็ยังต้องรีบพาตัวเองเข้าไปที่หน้าห้องฉุกเฉินและเอาแต่มองเลขามินซ้ำๆ
 " พวกเขาปลอดภัยแล้วหรือยัง " เขาถามและเหลียวหันมองที่ประตูห้องฉุกเฉินแทบที่จะตลอดเวลา แต่ว่าพอเขาหันกลับมาเจอพัคจีอึน
 เธอหลบตาชเวกียุลเล็กน้อย และพยายามจะเดินหนีออกไปจากหน้าห้องฉุกเฉิน
 " พ่อของฉัน กับมินแจ "
 " เธอแน่ใจใช่หรือเปล่า " คำถามของชเวกียุลดังตามหลังกันมาติดๆ จนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าให้ลึกที่สุด แต่ว่าเธอเลือกที่จะไม่อยู่รอให้ชเวกียุลถามซักไซ้อะไรให้มากกว่านี้ เพราะฉะนั้นเธอถึงจำเป็นต้องตัดใจรีบเดินหนีพวกเขากลับออกไป
 ภายในห้องโถงใหญ่รูปทรงวงกลมก่อสร้างด้วยครึ่งไม้ครึ่งปูน หลังคาทรงมุกแปดเหลี่ยมและภายในถูกทาทับด้วยสีฟ้าตัดกับสีแดงผสมกันเป็นแนวขวาง ตรงกลางมีบ่อน้ำผุดรูปสามเหลี่ยมทับซ้อนกันเป็นรูปดาวหกแฉกก่อขึ้นมาจากหินศิลาแลงขนาดราวๆ เส้นผ่าศูนย์กลางสองเมตรกับอีกเก้าเซนติเมตร และบริเวณด้านหลังน้ำผุดมีแท่นหินอ่อนสีขาวขนาดราวๆ หกศอกครึ่งและด้านบนมีรูปตราสัญลักษณ์เป็นกงล้อแห่งเวลาเป็นสัญลักษณ์โรมันซ้อนอยู่กับรูปดาวหกแฉก และแสงไฟในตะเกียงนับแล้วราวๆ สามสิบหกดวงโดยรอบห้องโถง และผู้คนที่พากันนุ่งห่มชุดสีขาวมีผ้าสีแดงพาดบ่าทั้งสองข้างก็ต่างทยอยกันเข้ามาในห้องๆ นี้
 ผู้คนทั้งผู้ชายและผู้หญิงมีทั้งคนชราและคนหนุ่มต่างทยอยกันเข้ามาจนเกือบจะเต็มห้องโถง และชายชราคนสุดท้ายอายุราวๆ แปดสิบปีก็กำลังถือไม้เท้าเดินควบคู่มากับเลขามินโดฮยอน และพวกเขาที่สวมใส่ชุดเหมือนกัน และเลขามินที่กำลังค่อยๆ ก้มหัวโค้งลงเล็กน้อยให้กับชายชราที่คล้ายดั่งกับว่าเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในกลุ่ม
 " อาซาลา " ดูเหมือนว่าเลขามินจะใช้คำทักทายนี้แก่ผู้อาวุโสกว่า และคนอื่นๆ ก็ต่างพร้อมใจกันพูดคำว่า " อาซาลา " อย่างพร้อมเพรียง
 และผู้ชายที่ดูท่าทางอาวุโสก็ได้พยุงตัวด้วยไม่เท้าค่อยๆ ย่างก้าวออกมาบริเวณหน้าแท่นตราสัญลักษณ์ สีหน้าที่ดูมุ่งมั่น รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่ก็ไม่ได้จริงใจ ตีนกาบนหน้าผากเป็นร่องลึกที่เห็นถนัดจากแสงสว่าผ่านตะเกียงข้างหลัง สีผมขาวโผนทั่วทั้งศีรษะและหัวไม้เท้ารูปมอมตัวสีเขียว
 " โครงการเชย์รีส ใกล้จะสำเร็จแล้วใช่ไหม " ผู้ชายแก่ๆ ค่อยๆ หันหน้าไปถามเลขามินโดฮยอนที่คอยยืนฟังอยู่ใกล้ๆ และเขาก็พยักหน้าให้ชายชราผู้นั้น
 " มันจะสำเร็จได้ยังไง ถ้าไม่มีพวกเราช่วยเหลือ "
 " ประธานเอ็มดี และลูกชายคนโต ตอนนี้ "
 " พวกเขาเข้าโรงพยาบาล เพราะได้รับเชื้อไวรัส " เลขามินเวลาพูดหรืออธิบายก็ยังค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมาทีละนิด ๆ
 " ดีมาก " ผู้ชายแก่คนเดิมหัวเราะออกมาเบาๆ และในระหว่างที่ยิ้มก็ได้เดินเข้าหาแท่นกงล้อแห่งเวลา
 " อาซาลา " ทุกๆ คนพร้อมใจกันเอ่ยคำๆ นี้ขึ้นมาอีกครั้ง และมิหนำซ้ำชายแก่ก็ยังคอยจ้องมองทะลุเข้าไปในดวงดาวหกแฉก และทุก ๆ คนก็หลับตา
 ชายแก่สูดลมหายใจยาวเฮือกถึงสองเฮือกใหญ่ๆ
 " เด็กคนนั้นกลับมาแล้ว "
 " โรคภัยและสิ่งชั่วร้ายจะค่อยๆ จางหายเพราะเขา "
 " ได้โปรดหมอบสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้แก่พวกเราทุกคน และ "
 " นำทางให้เด็กคนนั้นได้กลับคืนสู่...โลก " ชายแก่ยังคงหลับตาและอธิฐานต่อหน้าแท่นบูชาของพวกเหล่า " อาซาลา "
พัคจินอูกำลังยืนมองประตูห้องแล็ปของเชย์รีสซึ่งตอนนี้ยังคงมีนักวิจัยคนอื่นๆ ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง เธอกำมือแน่นและเริ่มมีน้ำตาซึมออกมาจนใกล้จะล้นขอบตาจนต้องรีบปาดทิ้ง
 " ไปเจอฉันที่ห้อง " ชเวกียุลที่แอบเดินมาไม่ให้สุ่มให้เสียงและแอบยืนมองพัคจินอูอยู่นานสองนานตัดสินใจเรียกให้เธอไปหา
 พัคจินอูไม่ได้สะดุ้งกับคำเรียกหาของชเวกียุลเลย แต่เพียงนิ่งเงียบและรีบปาดน้ำตาให้หมดออกไปก่อนก็เท่านั้น
 ภายในห้องทำงานของรองประธานเอ็มดีอย่างชเวกียุล และเขาที่เอาแต่ยืนออกไปนอกกระจกและมองไปจนทะลุภูเขา และรอฟังเสียงการเดินเอื่อยๆ ของเธอที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามา และพัคจินอูก็ยืนอย่างไม่มั่นอกมั่นใจต่อหน้าคนๆ นี้เป็นหนที่สอง เพราะหนแรกก็ตั้งแต่พลาดพลั้งแตะมือของชเวกียุลในลิฟต์ที่อพาร์ตเมนท์ และนั่นก็คงจะเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกกลัวกับการมองเห็นอดีต
 " อยากจะคุยกับฉันในฐานะเลขา หรือว่าอะไร " พัคจินอูพยายามพูดออกไปแม้ว่าใจของตัวเองกำลังคิดที่จะถามว่า ถ้ารู้ความจริงก็แค่พูดออกมา
 " ฉันก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว " เธอคิดแล้วถึงได้พูดออกมา แต่ว่ามือก็ยังคงกำเอาไว้แน่น เธอได้ยินเสียงสูดลมหายใจอย่างหนักหน่วงของชเวกียุลเข้าให้แล้ว และเสียงนั่นทำให้ถึงกับผวา
 และเขาก็หันกลับมาและจ้องมองตรงไปที่เธออย่างไม่มีอะไรต้องสงสัยกันอีก
 " การแข่งขันเพิ่งจะเริ่ม "
 " เธออย่าเพิ่งยอมแพ้สิ "
 " พัคจินอู ! " รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเชวกียุลที่เหมือนจะระเบิดออกมาใส่หน้าของพัคจินอูเข้าให้ !


" ขับปกติก็ได้นี่ ยังไงเราก็ทันไฟเขียวที่แยกข้างหน้าอยู่ดี " พัคจินอูบอกกับชเวกียุลที่ขับรถฉวัดเฉวียนและเร่งรีบอย่างถึงที่สุด
" ทำไมฉันจะต้องเชื่อเธอด้วย" เขาส่ายหน้าและพยายามจะมองกระจกหลัง
" เธอช่วยนั่งอยู่เงียบๆ ไปเหอะน่า "
" นี่เธอไม่รู้ตัวเองเลยหรือยังไง "
"ว่าเหตุการณ์มันเปลี่ยนแปลงอะไรยังไงไปบ้าง " เขาหัวเสียกับเธอมากยิ่งๆ ขึ้นไปอีก และยิ่งต้องมาขับรถแบบนี้และยังจะต้องพาเธอหนีการไล่ล่า
และเธอก็เลยนั่งผงกหัวขึ้นๆ ลงๆ
" ตามนั้น " เธอตอบออกมาเบาๆ สลับกลับดูกระจกมองข้างสลับกับเขาไปด้วย เวลาที่เขามุ่งความสนใจไปที่การขับขี่บนถนน เธอก็สลับมามองที่กระจกข้างแทน มิหนำซ้ำรถสองสามคันที่กำลังขับไล่ตามเธอก็เหมือนจะโดนเก็บทีละคัน
 พัคจินอูสลับมองดูกระจกข้างทุกครั้งทีมีจังหวะ และก็มองเห็นรถเอสยูวีสีน้ำเงินสองคนคอยไล่บี้เก็บกวาดพวกที่ตามหลังเธอมา
 ชเวกียุลพยายามขับรถหลบหลีกรถประชาชนบนท้องถนนอย่างระวัง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็พยายามที่จะขับหนีพวกผู้ชายปริศนาพวกนั้นด้วย
บริเวณสี่แยกและไฟเขียวเปิดค้างไว้นานจนเลยห้านาทีเข้าไปแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนเป็นไฟแดง จนทำให้รถยนต์ที่จอดตามแยกอื่นๆ ส่งเสียงบีบแตรดังลั่น แต่ในขณะเดียวกันรถของชเวกียุลกับพัคจิอึนที่เพิ่งจะแล่นผ่านสี่แยกไฟแดงแค่ไม่กี่อึดใจ ไฟเขียวก็เปลี่ยนเป็นสีแดงในชั่วพริบตา
" ก็บอกแล้ว " พัคจินอูบ่นอุบอิบอยู่ข้างๆ
" เงียบไปเลยน่า " แต่ถึงอย่างนั้นชเวกียุลก็ยังจะหันมาและคอยบ่นเธอไม่เลิก
เพราะว่าพัคจินอูคอยกำกับเขาเรื่องขับรถโน่นนั่นนี้อยู่แทบที่จะตลอด แต่ว่าอยู่ ๆ เขาที่เพิ่งจะสังเกตว่า ทำไม ! ตอนที่ผ่านสี่แยกไฟแดงนั้นมาพอถึงตอนนี้กลับไม่มีรถตามพวกเขามาเลยสักคัน และมิหนำซ้ำถนนก็ยังจะดูโล่งๆ ผิดปกติไปอีก จนกระทั่งเขาต้องหันกลับไปมองพัคจินอูและสังเกตอากัปกริยาของเธอพร้อม ๆ ไปด้วย และพอเขาขับรถไปได้อีกสักพักก็เริ่มที่จะเห็น รถยนต์แวนสีดำหลายคนต่อหลายคันกำลังจอดเป็นกำแพงอยู่ตรงหน้าทำให้เขาต้องรีบหยุดรถทันที
ชเวกียุลกำลังมองคนที่เพิ่งจะเดินลงมาจากรถแวนสีดำคันหนึ่งตรงกลาง เขาจ้องมองผู้หญิงใส่สูทสีดำทะมัดทะแมงอายุราวๆ หกสิบต้นๆ อยู่นานสองนาน และเสียงเปิดประตูรถของพัคจินอูที่เพิ่งจะเปิดประตูรถและเดินลงไปหา
พัคจินอูแม้จะมีสีหน้าประหม่าอยู่บ้าง แต่ว่าเธอก็ยังคงตั้งใจที่จะเดินตรงเข้าไปหาผู้หญิงใส่สูทที่มีอายุคนนั้นใกล้ๆ และผู้หญิงคนนั้นก็ยังใช้ภาษาไทยพูดคุยกับเธอด้วย
" ต้องทำขนาดนี้เชียวเหรอ " ผู้หญิงชาวไทยวัยหกสิบที่แม้จะมีรอยย่นบนผิวหน้า แต่โครงสร้างของรูปร่างหน้าตาของเธอก็ยังดูให้ชวนหลงเสน่ห์เอามาก ๆ
" ฉันขอบอกกับเธอตามตรง " และผู้หญิงไทยคนนั้นยังพูดคุยกับเธอต่อ
" แผนของเธอ ช่างยอดเยี่ยมซะจริง ! " มิหนำซ้ำผู้หญิงไทยยังยิ้มเยาะ
" ดูเหมือนว่า จะไม่ได้จับได้แค่นกกระจอกซะด้วย ใช่หรือเปล่า ! " ผู้หญิงไทยพูดและหันจ้องมองไปที่รถคันที่พัคจินอูนั่งมา
" แค่หว่านแห ! ก็จับได้ถึงพญาอินทรีย์เชียวเหรอ " เธอยังยิ้มเยาะใส่หน้าพัคจินอู
แต่ดูท่าทางพัคจินอูกลับไม่ได้สนใจคำพูดอะไรพวกนั้นเลยสักเท่าไหร่ และเธอที่กำลังเดินผ่านผู้หญิงไทยคนนั้นในระยะที่เฉียดไหล่ของพวกเธอแค่นิดเดียว
" ท่านค่ะ " พัคจินอูที่กำลังพูดกับคนที่เพิ่งจะลดกระจกรถคันที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะเดินลงมา
" ขอบคุณมากค่ะ " พัคจินอูโน้มศีรษะขอบคุณใครบางคนหลังกระจกสีดำในรถคันนั้น และถึงจหันกลับมามองที่ผู้หญิงไทยคนนั้น ที่ๆ เธอยังคอยจ้องมองดูพัคจินอูด้วยความอับอาย แต่พัคจินอูกลับที่จะหันมาและค่อยๆ ฉีกยิ้มและยังจะพูดเป็นภาษาไทยด้วยว่า
" ฉันแค่เปล่าหว่านแห "
" เพราะฉันก็แค่... "
" หว่านแค่เศษขนมปัง ! ต่างหากละ " พัคจินอูพูดภาษาไทยด้วยอย่างชัดถ้อยชัดคำ จนผู้หญิงไทยวัยหากสิบคนนั้นยิ่งโมโหและโกรธแค้น
แต่พอเวลาที่พัคจินอูหันไปมองชเวกียุล เขาที่กำลังยืนมองเธออยู่ไกลๆ ก็แทบจะหัวร้อนเป็นไฟพร้อมจุดชนวนระเบิดเข้าให้แล้ว
 ในห้องทำงานขนาดใหญ่ดูเหมือนโซฟารับรองแขกที่แสนหรูหราก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องหรูหราและไร้กังวลตาม และผู้ชายวัยกลางยังเดินกระสับกระส่ายอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กับ ป้ายกำกับประดับตำแหน่ง " ผอ.หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ " และหนำซ้ำยังต้องคอยเฝ้ามองดูเหตุการณ์ระหว่าง พัคจินอูกับท่านรองประธานชเวกียุลของเอ็มดี จนในที่สุดพวกเขาก็ยอมแพ้และขอยอมโบกธงขาวและจากพวกเขาสองคนออกไปจากห้องทำงานของตัวเองอย่างเงียบๆ ไปแบบนั้น เพราะสถานการณ์ที่เลวร้ายของทั้งพัคจินอูและก็ลูกชายของท่านประธานชเวมันแสนจะช่างบั่นทอนความตึงเครียดยิ่งซะกว่าเหนือกับใต้
" นักเขียน ก็แค่หน้ากาก " ชเวกียุลสบทลอยๆ
" ก็ใส่หน้ากากเหมือนกันนั่นแหละ " และพัคจินอูก็สบทตาม แม้ว่าระหว่างเธอกับเขากำลังนั่งจ้องหน้าตาเขม็งอยู่กันคนละฝั่ง
" นักวิเคราะห์ทางทหาร " เธอว่า
และเขาพยักหน้าไปหนึ่งครั้ง
" แล้วเธอละ พัคจินอู " เขาว่าย้อน
" เธอเป็นใคร และมีหน้าที่อะไรในรัฐบาลของที่นี้" และยังคงตั้งคำถามอย่างต่อเนื่องกับเธอ พัคจินอูเบือนหน้าหลบสายตาไม่ตอบ
" หรือว่า...เธอจะเป็น "
" เด็กคนนั้น "
" เด็กผู้หญิงที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อน " และเขายังคงตั้งคำถามอย่างต่อเนื่อง แต่ที่สำคัญพอถึงตอนนี้เขากลับมีท่าทีที่ไม่มั่นใจ
พัคจินอูไม่ตอบแต่กลับรีบลุกขึ้น แต่ครั้งพอจะก้าวเท้าและหันหลังให้ แต่ว่าเขาก็ยังคงมีคำถามให้กับเธอไม่ยอมหยุด
"เด็กคนนั้น ไม่ได้หายตัวไปอย่างนั้นสินะ ! " เขาพยายามเดินตามพัคจินอู
" แต่ว่าเด็กคนนั้น รัฐบาลของที่นี้ "
" พยายามที่จะซ่อนเด็กคนนั้นเอาไว้อยู่ต่างหาก "
" ซ่อนจากความโสมม และโหดร้ายของโลกใบนี้ ที่มันเน่าเฟะ "
" จนเกิดกว่าพวกเขาจะแก้ไขให้มันถูกต้องที่สุด " เขามองตามหลังพัคจินอูไป แต่เธอกลับไม่หันมาสบตาและมองตอบ
พัคจินอูตัดสินใจที่จะเดินหนี แต่ว่าเธอก็ไม่กล้าตัดสินใจและถึงกับต้องยอมหันกลับมามองชเวกียุล
" แต่ถ้าหากพวกเขาไม่พยายามที่จะซ่อนเด็กคนนั้นไว้ละ " เธอยอมมองสบตาของชเวกียุล และแม้ว่าบางทีต้องยอมอดกลั้นน้ำตาเอาไว้บ้างก็ตามที
" เด็กคนนั้น "
" หรือว่า คนบางคน "
" ก็คงจะถูกใครหลายๆ คนหาผลประโยชน์ "
" ไม่ใช่ หรือยังไง " เธอถามๆ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า เขาจะตอบว่าอะไร และเธอที่มองเห็นเขากล้ำกลืนคำ ๆ นั้นอยู่ตรงหน้า
พัคจินอูไม่อยู่รอรอฟังคำตอบของชเวกียุล ถึงแม้ว่ารู้ดีว่า ถ้าหากเธอคิดที่จะยังเดินก้าวเท้าหนี แต่ถึงอย่างไงก็คงจะหนีไม่พ้นจริงๆ
" ผลประโยชน์พวกนั้น " เขาพูดตามหลัง
" มันก็เป็นแค่ภาพลงตา "
" การตามหาเด็กผู้หญิงคนนั้น ต่างหาก "
" ที่เป็นเรื่องจริง !!! " เขาตั้งใจพูดคำนั้นออกมาจริงๆ แม้ไม่รู้ว่า พัคจินอูจะคิดกับเขาอีกอย่างไงก็ตาม
เสียงนาฬิกาแขวนภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการของหน่วยข่าวกรอง พวกมันที่กำลังส่งเสียงดังบอกเวลาอย่างชัดเจนเป็นวินาที เป็นนาที แต่กลับกลายเป็นว่า..คนทั้งสองคน ชเวกียุล และพัคจินอู พวกเขาสองคนกลับฟังเสียงพวกมันเหมือน..เสียงของหัวใจของคนที่กำลังเต้นสลับกันไปมา
ปีเศษที่ราชองค์รักฮงซอกดูได้ย้ายมาอยู่ชายแดนทางทิศใต้ ฮงซอกดูที่ยังคงยืนอยู่เหนือป้อมปราการแม้ว่าค่ำคืนที่ฝนตกหนักและลมพายุแรง เขาที่ยังคงยืนมองพวกทหารจากทางใต้ที่พยายามประชิดบุกเข้าโจมตี
" ท่านรองแม่ทัพ !!! " เสียงของทหารชั้นผู้น้อยรีบมารายงานกับเขา และเรียกเขาว่า ท่านรองแม่ทัพอย่างเต็มปากเต็มคำ ทหารชั้นผู้น้อยที่รีบเร่งกระหือมารายงานความคืบหน้าของทหารอีกฝ่ายว่า แม้ว่าจะเจอฝนตกและลมพายุ พวกเหล่าทหารจากฝั่งตรงข้ามก็ไม่ลดละที่จะข้ามแม่น้ำเข้ามาโจมตีพวกตน
ว่าแต่ฮงซอกดูกลับไม่ดูแยแสกับคำเรียกของพวกทหารเหล่านั้นแม้แต่เพียงสักเล็กน้อย เขาเพียงแต่กำวังว่า เมื่อใดท่านแม่ทัพจะรีบกลับจากเมืองหลวงที่เวลานี้เกิดกบฏ
ฮงซอกคงยืนมองพวกทหารจากฝั่งตรงข้ามอย่างถ้วนถี่ เพราะถ้าหากไม่ทำสงครามให้รู้แพ้รู้ชนะ ตัวของเขาเองคงไม่อาจไปช่วยท่านแม่ทัพที่เมืองหลวงเพื่อปราบกบฏได้ ครั้งนั้นเขาจึงตัดสินใจออกอุบายดังนี้ว่า
ให้พวกตนแสร้งว่ามีทหารหนีทัพ สาเหตุเพราะเสบียงนั้นขาดแคลนอย่างหนักประกอบกับลมพายุสร้างความเสียหายกับเสบียง และถ้าหากพวกทหารของฝ่ายตนทำให้ฝ่ายนั้นเชื่อใจได้ว่า ขณะนี้พวกทหารฝ่ายตนกำลังหนีตายมากขึ้นจากการขาดแคลนอาหารได้สักเล็กน้อยละก็ อาจจะเป็นไปได้ว่า ทหารฝ่ายตรงกันข้ามอาจจะพากันชะล้าใจจนกูฏระเบียบในกองทัพลดหย่อนกำลังการตรึงกำลังพลเพียงครึ่ง และพอถึงเวลานั้นยามที่ทหารฝ่ายตรงกันข้ามต่างพากันอิ่มเอมกับเสบียงอาหารของตนจนขาดการป้องกันที่ดีก็ให้ทหารที่แอบอ้างว่าหนีทัพของฝ่ายพวกตนจึงลักลอบวางยาในเสบียงของพวกทหารฝั่งตรงกันข้ามเสีย
แต่ทว่า...ในแผนการของฮงซอกดูก็กลับได้ความช่วยเหลือจากนางโลมจากเมืองเล็กๆ แถบชายแดน เพียงเพราะนางโลมผู้นั่นเล่าความยากจนและคับคั่งแค้นในใจต่อทหารฝ่ายตรงกันข้าม และก็การช่วยชีวิตของฮงซอกดูที่คอยช่วยนางโลมผู้นั้นให้รอดตายจากน้ำมือของรองแม่ทัพของทหารฝ่ายตรงกันข้าม
 ฮงซอกดูได้นำทัพกลับเมืองหลวงหลักจากชนะศึกสงครามจากเขตชายแดนตอนใต้ และชื่อเสียงของเขายังดังขจรกระจายไปทั่วแผ่นดินคาบสมุทรตะวันออก และเมื่อถึงประตูเมืองหลวงข่าวคราวของการเกิดกบฏในเมืองหลวงก็เป็นอันปรากฏว่า องค์รัชทายาทได้ก่อกบฏต่อพระบิดาของตน และองค์ราชทายาทได้สถาปนาตนเป็นพระราชาสำเร็จเสร็จสิ้นแล้ว
พิธีต้อนรับเหล่าทหารที่กลับจากชายแดนซึ่งถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา อีกทั้งพระราชายังทรงมีรับสั่งให้ตบรางวัลบรรดาเหล่าทหารที่สร้างคุณงามความดีให้กับประเทศชาติอย่างทั่วถึง และรวมไปถึงอดีตราชองครักษ์ฮงซอกดูที่เวลานี้กำลังจะถูกแต่งตั้งอยู่ในท้องพระโรงหลวง
พระราชาที่มีรับสั่งต่อหน้าข้าราชบริพารในท้องพระโรงอันศักดิ์สิทธิ์ว่า
" ต่อไปนี้ ฮงซอกดูจะเป็นแม่ทัพนายกองที่เก่งที่สุดของประชาชน " พระราชาทรงตรัสกับฮงซอกดูที่หมอบคลานอยู่เบื้องหน้า
 และแม้ว่า ฮงซอกดูจะมีคำถามเกิดขึ้นในใจมากมายกับพระราชาคนใหม่ของตน แต่ทว่า อดีตท่านแม่ทัพใหญ่ของประเทศนี้ก็ได้ถูกอวยยศและแต่งตั้งเป็นอัครเสนบดีเบื้องซ้ายไปแล้ว
 วันรุ่งขึ้นหลังจากพิธีพระราชทานตำแหน่งแก่ข้าราชบริพารน้อยใหญ่ในท้องพระโรง ฮงซอกดูที่กำลังเดินงุ่นง่านตามหาใครสักคนไปทั่ววังหลวง และความเงอะงะของฮงซอกดูบางครั้งเขาก็ยังสะดุดหินบริเวณพระราชวังอยู่ร่ำไปซะอย่างนั้นด้วย
 "ท่านแม่ทัพ " เสียงใสๆ ของหญิงสาวดังแว่วผ่านหูฮงซอกดูอยู่ไกล ๆ บริเวณเขตพระตำหนักพระมเหสี และเขาที่รีบเหลียวหลัง
 " จองซูวอน !! " ฮงซอกดูเอ่ยชื่อเมื่อเห็นหญิงอันปรารถนา
 จองซูวอนยิ้มอย่างเร้าร้อนและเดินเข้าหาฮงซอกดูอย่างไม่ลังเล เธอเอ่ยคำคิดถึงมากมายให้กับท่านแม่ทัพคนใหม่อย่างฮงซอกดู แต่ทว่าเขากลับปฏิเสธคำชมนั้นและบอกเพียงว่า
 " ข้ายังคงเป็นทาศฮงผู้ต่ำต่อยของเจ้า จองซูวอน " ถ้อยคำอันชวนให้ใจอ่อนของฮงซอกดูต่อหน้าหมอหญิงสาวสะพรั่ง
 เสียงหัวเราะกระซิบกระซาบของแม่ทัพหมาด ๆ และหมอหญิงหมาด ๆ ดังไกลไปจนถึงพระตำหนักพระมเหสีเลยทีเดียว
 ขณะเดียวกันโจแทซอบที่กำลังเดินเล่นอยู่กับพระมเหสีบริเวณหน้าพระตำหนัก โจแทซอบที่กล่าวถึงความกังวลใจของเขากับพระมเหสีว่า
 "ถ้าหาก ตำแหน่งองค์รัชทายาทจากพระองค์ยังคงว่างเปล่า " โจแทซอบน้ำเสียงเคร่งขรึมเอาเรื่อง
 " ตำแหน่งพระมเหสี ก็คงจะเหมือนน้ำชาในเหยือกก็เป็นแน่ " โจแทซอบที่ยิ่งเตือนก็ยิ่งเป็นกังวลหนักมากขึ้นกว่าเดิม
 พระมเหสียิ้มๆ แต่แววตาที่ยังคงดูเศร้าและอ้างว้างเฉกเช่นเดิม
 " โจแทซอบ " น้ำเสียงแสนราบเรียบของพราะนางตอบโจแทซอบ
 " ตลกที่เจ้า อยากให้ข้าสร้างความสัมพันธ์กับพระราชาแบบนั้น " พระนางทรงฝืนยิ้ม
 " ทั้ง ๆ ที่ เจ้าก็รู้ว่า พระราชาก็ทรงจะฝืนพระองค์มากเช่นไร " และยังทรงฝืนยิ้ม แต่ระหว่างที่โจแทซอบหันหน้าหลบสายตาของพระองค์
 " น้ำชา...นั้นแสนจืดชืด "
 " จะใส่ดอกไม้ หรือ โสมชั้นดี "
 " แต่ถ้าไร้อารมณ์ความรู้สึก พวกเขาก็พร้อมที่จะเทมันทิ้งได้เสมอ " พระมเหสีที่ยังทรงฝืนยิ้มแย้มได้อยู่ และแม้ว่าโจแทซอบจะพยายามฝืนยิ้มกลับก็ตาม
 " ข้าเป็นพระอาจารย์ขององค์รัชทายาทมาก็หลายปี "
 " แต่ไม่เห็นพระองค์ครั้งไหนเลย ที่เหมือนกับเมื่อวานในท้องพระโรง" โจแทซอบทำท่าครุ่นคิด
 " ตอนเป็นรัชทายาท พระองค์ทรงสุขุมและรักษามารยาทได้อย่างดีเยี่ยม และนอบน้อม แต่ทว่า.." และเขายังหันกลับมามองที่พระพักตร์ของพระมเหสี
 " ตอนนี้พระองค์กลายเป็นพระราชา ที่แม้แต่สายพระเนตรก็ช่างดู...อันตราย " โจแทซอบที่ครุ่นคิดและพูดสิ่งที่คิดได้อย่างเปิดเผยต่อหน้าพระนาง
 พระมเหสีทรงเปลี่ยนสีพระพักตร์ให้ดูสงบและใคร่ครวญตามโจแทซอบอยู่ครู่หนึ่ง
 " กาลเวลาของคนโหยหาอำนาจช่าง....น่ากลัวซะเหลือเกิน " พระนางคิดทบทวน
 " บ่อยครั้ง "
 " อดีตองค์รัชทายาททรงมองหน้าข้าราวกับเศษดินใต้ฝ่าพระบาท แต่ว่า.." พระนางที่ทรงเหมือนจะหวนคิดเรื่องหนึ่งเรื่องใดก่อนหน้าหนี้
 " คืนที่พระองค์ตัดสินใจที่จะก่อกบฏ "
 " องค์รัชทายาทได้มาหาข้ากลางดึก และทรงพูดสิ่งที่ผิดแผกไปจากนิสัยของพระองค์ว่า.."
 " จะทรงทำให้ข้าอยู่เหนือบัลลังก์ของพระองค์ " พระนางที่ทรงถอดถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงและยังหวนนึกถึงคืนนั้นว่า คืนนั้นค่ำคืนที่ท้องฟ้าไร้หมู่ดาวเมฆามีเพียงความดำทะมึนอยู่เหนือเมืองหลวง ความเงียบสงัดภายในประตูพระราชวังและเหล่าทหารราชองครักษ์ที่แทบหยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหวใดๆ ในเขตพระราชวัง คืนนั้นองค์ชายรัชทายาทรีบเสด็จไปที่ตำหนักของพระชายาโดยมีเพียงท่านแม่ทัพที่เพิ่งกลับมาจากชายแดนได้เพียงไม่กี่ชั่วยามกับบรรดาเหล่าทหารนับร้อยนับพันมาห้อมล้อมเขตพระตำหนักของพระชายา
ครืด... !!
องค์รัชทายาทที่ทรงรีบเปิดประตูพระตำหนักของพระชายาด้วยพระองค์ ในขณะที่พระชายายังคงตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่เลวร้ายในพระราชวัง
" พัคซูยอน ! " องค์รัชทายาทที่ทรงรีบร้อนเข้าไปหา แต่ทว่าพระชายาของพระองค์กลับเลือกที่จะถอยร่นไม่ยอมให้พระองค์ทรงเข้าใกล้
 " ฝ่าบาท ! " และเสียงสั่นเคลือของพระชายาต่อหน้าพระองค์ แต่ครั้นที่พระชายาจะทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมา องค์รัชทายาทก็กลับมีคำสั่งให้พระชายาและเหล่านางกำนัลสนิทให้พากันรีบออกจากวังไปกับเหล่าทหารของท่านแม่ทัพ
 แม้ว่าสายพระเนตรขององค์รัชทายาทจะทรงดูเป็นกังวล แต่ทว่าสายพระเนตรของพระชายาของตนกลับแข็งกร้าวยิ่งหนัก
 " เหตุใดจึงทรงทำเช่นนี้ " พระชายาทรงตั้งคำถามแม้ว่าเนื้อตัวจะสั่นเทา และแม้เพียงองค์รัชทายาทจะไม่ยอมสบตาของพระองค์
 " ข้ามาที่นี้ เพื่อจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ พัคซูยอน "
 " ทั้งหมดที่ข้าทำ ก็เพื่อประเทศชาติ และเจ้า " แต่ว่าหนนี้ องค์รัชทายาทกลับทรงมองพระชายาของตนอย่างลังเล
 " ข้าจะนั่งอยู่บนบัลลังก์นี้ และเจ้า "
 " จะอยู่เหนือบัลลังก์ของข้า ! แต่ว่า " องค์รัชทายาทที่ทรงพยายามที่จะขยับเข้าหา แม้พระหัตถ์ยังคงต้องคอยกุมเอาไว้เผื่อความเผลอไผล
 " ที่ข้าทำไปทั้งหมด ก็เพียงเพราะรักษาชีวิตไพร่ฟ้าของข้าก็เพียงเท่านั้น "
 " และเจ้า พัคซูยอน ! " องค์รัชทายาททรงฝืนพระทัยในขณะที่เฝ้ามองพระชายาของตน
 " เจ้าอย่าหวังแม้แต่จะคิดว่าจะนั่งอยู่คู่บัลลังก์กับข้าได้ในที่สุด ! "
 " รักษาชีวิตของเจ้าเอาไว้ซะ !!! " องค์รัชทายาทที่ทรงเลือกใช้น้ำเสียงที่เย็นชาและดุดันเข้าหาพระชายา
 ผืนฟ้าเหนือพระราชวังหลังคืนปราบดาภิเษกอวยยศเถลิงราชย์พระราชาและพระมเหสีพระองค์ใหม่ ฮงซอกดูที่เพิ่งได้รับตำแหน่งแม่ทัพหมาดๆ คืนนั้นเขาได้ออกมายืนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่พระราชาเพิ่งประทานเป็นของขวัญในวันรับตำแหน่งแม่ทัพของเมืองอย่างเป็นทางการ
 ค่ำคืนหนึ่งนางโลมจากชายแดนที่ฮงซอกดูได้พากลับมามาด้วย หล่อนได้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชาวเมืองหลวงจริงๆ และกลิ่มหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบหินเบาบางที่ชวนให้แตะปลายจมูกของฮงอซอกดูทำให้ต้องจนหันไปหา
 คำกล่าวแรกที่ฮงซอกดูเอ่ยวาจากับหล่อนหลังจากเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงนานแรมเดือน
 "จงปฏิบัติตัวของเจ้าให้ดั่งผ้าสะอาด " ฮงซอกดูใช้หางตามองหล่อนแค่เพียงวูบหนึ่งเท่านั้น และคิดเสียว่าจะพึงเดินเลี่ยงกลับเข้าบ้าน
 แต่ก็อย่างว่า หล่อนที่พยายามจะสานต่อ
 " แม้จักเป็นเพียงคืนเดียวที่เผลอไผล่ไปเพราะฤทธิ์แรงสุราจอกนั้นแล้ว " คำพูดของหล่อนที่ช่างแสนจะกระทบหูของฮงซอกดูจนเขาต้องชะงัก
 " เจ้ารู้สึกบอบช้ำ ! " ฮงซอกดูชำเลืองหันมองหล่อนที่มีท่าทีที่มีความหวัง
 " กับข้า "
 " จริง ๆ หรือเปล่า " ฮงซอกดูเพ่งมองหล่อนสักครู่ และดูท่าทีของหล่อนที่ยังคงเก็บอาการกระหายในตัวของเขาเสียไม่ได้
 และอดเสียไม่ได้ที่หล่อนจะเงยหน้าและสบตาฮงซอกดู
 " ไม่ว่าคืนนั้น "
 " ท่านแม่ทัพจะร้องเรียกหาผู้ใดในยามหลับ "
 " แต่...ว่า "
 " เพียงขอให้ข้า...ได้อยู่เคียงข้างท่านใกล้ๆ ไม่ว่า..." หล่อนหลบสายตาลง
 "ข้าจะเป็นเพียงเศษชิ้นเนื้อที่ท่านอยากจะลองกินบ้างเป็นบางเวลา " แต่แล้วหล่อนที่จำต้องฝืนเงยหน้าขึ้นสบตาของฮงซอกดูอย่างจริงจัง
 ฮงซอกดูที่คราวนี้มีสีหน้าตระหนก
 " นี่เจ้า !! "
 " คิดที่จะลดศักดิ์ศรีเพียงนี้เชียวหรืออย่างไง " เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน หล่อนที่ยังคงยืนยันด้วยสีหน้าและแววตาที่มั่นคงไม่เปลี่ยน
 "ความรักของ...ข้า "
 " ช่างเรียบง่ายนัก เจ้าค่ะ" หล่อนตอบ
 " เหตุใดข้าต้องถามหาเหตุผลของท่านแม่ทัพเล่า "
 "ในเมื่อ...ข้ายอมท่านตั้งแต่แรกแล้ว" หล่อนตอบฮงซอกดูที่ยังคงมองดูหล่อนด้วยความสงสารเท่านั้น และเขาก็ไม่มีทีท่าว่าอยากจะเอื้อมมือมาจับเพื่อปลอบประโลม
 " จางอูริน ! " ฮงซอกดูถึงกับเอ่ยชื่อนางโลมผู้นั้น !!!


ค่ำคืนอภิเษกขององค์ชายรัชทายาทกับสตรีที่งดงามที่สุดในเมืองหลวงได้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในวันเดือนเพ็ญสกาว แต่ถึงกระนั้นองค์ชายรัชทายาทกลับไม่ได้แม้แต่จะชายตาเหลียวมองสตรีที่งดงามนั่นเสียเลย แต่องค์รัชทายาทกลับหนีออกไปจากราชวังหลังจากเข้าพิธีในทันทีทันใด และยังชวนฮงซอกดูไปหาบุตรสาวของหมอจองและชวนพวกนางไปเที่ยวที่งานเทศกาลโคมไฟ
แสงสว่างจากเชิงตะเกียงในพระตำหนักที่กว้างขวางและงดงามราวกับอยู่บนสวรรค์ เจ้าสาวสวมชุดผ้าไหมสีแดงจากแผ่นดินใหญ่และยังงดงามยิ่งกว่าเทพธิดา เจ้าสาวที่ยังคงนั่งรอคอยสามีของนางที่ตั้งแต่ที่งานอภิเษกจนล่วงเลยเวลาเข้าเรือนหอก็ยังไร้วี่แวว เหล่านางในที่สลับผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาบอกเวลาและขอให้ผัดเปลี่ยนผ้าผ่อน แต่ว่านางก็ได้แต่ทยอยปฎิเสธเหล่านางใน
ครั้นยามดึกสงัดและอีกเพียงไม่กี่อึดใจจะใกล้รุ่งสาง เจ้าสาวจึงยอมสละชุดผ้าไหมสีแดงปักด้ายดิ้นทองนั้น นางยอมดับไฟในห้องด้วยตนเองและล้มตัวลงนอนอย่างสงบเพื่อจะได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งพระราชาขององค์รัชทายาทได้อย่างเหมาะสมในวันถัดไป
 ด้านบนศาลากลางน้ำในพระราชวัง องค์รัชทายาทได้จัดเลี้ยงงานวันเกิดให้พระอาจารย์โจแทซอบและยังให้ฮงซอกดูไปเชิญบุตรสาวหมอจองทั้งสองคนมาร่วมงาน และบรรดาทหารที่เคยร่วมฝึกกับพระองค์มาร่วมงาน บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความครึกครื่น และเสียงหัวเราะคละเคล้ากันจนส่งเสียงดังไปทั่วบริเวณสวนหย่อมกลางวังหลวง จนกระทั่งพระชายาขององค์รัชทายาทที่เสด็จเดินมาชมสวนดอกไม้ใกล้ๆ เผลอได้ยิน
 บริเวณสะพานข้ามหินที่จะข้ามไปศาลากลางน้ำที่มีงานจัดเลี้ยงฉลอง พระชายาหมาดๆ ที่สวมฉลองพระองค์สีขาวราวกับปุยเมฆได้เสด็จเดินผ่านมา พระนางหยุดเดินและเหลียวมองผู้คนที่อยู่บนศาลากลางน้ำครู่หนึ่งแล้วจึงคิดจะเดินเลี่ยงบริเวณนั้นไปอย่างเงียบๆ แต่จนแล้วจนรอดฮงซอกดูที่ได้รับคำสั่งรีบนำคำเชิญขององค์รัชทายาทขอให้พระนางร่วมงานเลี้ยงฉลองงานวันเกิดของพระอาจารย์ของพระองค์
 บรรยากาศภายในงานเลี้ยงวันเกิดของโจแทซอบหลังจากที่มีพระชายาขององค์รัชทายาทร่วมโต๊ะ องค์รัชทายาทที่พยายามจะแนะนำบุตรตรีของหมอจอง หมอหญิงที่เก่งกาจและฉลาดที่สุดในวังหลวงให้ทุกๆ คนฟันอย่างประทับจิตประทับใจ และไม่ว่าทหารทุกคนจะถามอะไร บุตรสาวของหมอจองทั้งสองคนก็สามารถตอบได้หมด ยามนั้นพระชายาได้แต่เพียงนั่งฟังและแสดงพระพักตร์ตอบรับอย่างสงบและปฏิเสธไม่ตอบคำถามใดๆ กับทหาร หรือแม้แต่ราชองครักษ์คนใดเลย และถ่อมตัวไปตลอดจนงานเลี้ยงจบลง องค์ชายรัชทายาทจึงอนุญาตให้พระอาจารย์ไปส่งพระชายาของตนที่พระตำหนัก และพระองค์เสนอตัวต่อหน้าทุก ๆ คนว่าจะทรงไปส่งหมอหญิงสกุลจองทั้งสองคนที่บ้านพักด้วยพระองค์เอง
 ระหว่างทางกลับพระตำหนักของพระชายา โจแทซอบได้บอกว่า ตนเองนั้นกังวลต่อการแสดงออกขององค์รัชทายาทต่อหน้าพระพักตร์พระชายาในวันนี้ แม้ว่าพระชายาจะแสดงตนต่อหน้าคนอื่น ๆ ว่า ตนโง่เขลา แต่ก็ไม่สมควรที่จะปล่อยปละละเลยสามีของตนต่อหน้าผู้หญิงอื่น
 เสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ของพระชายาที่ทำให้บรรดานางในที่ติดตามต่างพากันทำตัวไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้น พระนางก็ได้หาใส่ใจและยังทำเพียงชำเลืองมองมาหาโจแทซอบสหายสนิท
 " การถ่อมตนต่อหน้าคนอื่น ไม่ได้แสดงว่า ตนเองนั่นโง่เสมอไป "
 " บางครั้ง " พระชายาที่ยังคงแสดงรอยยิ้มกว้าง
 " ข้าแทบไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดเลยด้วยซ้ำ "
 พระชายาบอกล่าวพระสหาย แต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างระหว่างหนุ่มสาวที่อาจเป็นผู้คุ้นเคยกันมาก่อน และเพราะด้วยวาจาและเหตุผลของพระนาง โจแทซอบจึงทำได้เพียงแต่เฝ้าเสด็จเดินตามอย่างรักษาระยะตลอดเส้นทางไปด้วยเช่นกัน
 คืนนั้น องค์รัชทายาทได้บุกรุกเข้าไปพระตำหนักพระชายาด้วยความึนเมาในน้ำสุธารส พระองค์ทรงบุกรุกเข้าไปในขณะที่พระนางได้เตรียมหลับนอนในพระตำหนัก และพระองค์ก็ทรงเริ่มที่จะข่มขู่และระรานพระชายาด้วยสายตาและคำพูดจาที่หยาบคายอีกเหมือนเดิม
 " ไม่เพียงแต่เจ้าจะเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญา "
 " แต่ไม่คิดว่า เจ้าจะทำให้ข้าอับอายได้ถึงเพียงนี้ "
 " พัคซูยอน !!! " ในที่สุดองค์รัชทายาทก็เอ่ยชื่อของนางออกมาจนได้
 " เจ้าทำไมถึงไม่ข้าตัวตายไปซะ !! "
 " ข้าตัวตายต่อหน้าข้า เดี๋ยวนี้เลย !!! "
 องค์รัชทายาทโกรธและเดือดดาลและพูดถึงเรื่องงานเลี้ยงเมื่อกลางวันไม่หยุด พระองค์ทรงตรัสพ้อด่าทอว่าเป็นเพราะนาง พระองค์ถึงได้กลายเป็นตัวตลกต่อหน้าพวกทหารว่า พระชายาของพระองค์สู่หมอหญิงไม่ได้เอาเสียเลยด้วยซ้ำ
 พัคซูยอนถูกกระชากด้วยน้ำมือของสามีแค่ในนามของตัวเอง หรือองค์รัชทายาทผูู้ทรงเปรียบตัวเองว่าสูงส่งสุดกำลัง แต่นางก็ไม่ทรงที่จะคิดหนีและยังต่อสู้กับความโหดร้ายนั่นด้วยสายตาที่เย็นชาสู้กลับทรงจ้องพระเนตรและพระพักตร์ของสามีอยู่แบบนั้น
 " พระองค์จะทรงเหยียบย้ำหม่อมฉันได้มาก..... "
 " จนเท่าที่ ! พระองค์จะพอพระทัย "
 " หม่อมฉันจะไม่หนี ตราบใดที่..."
 " ความโกรธแค้นของพระองค์จะหมดไป "
 สายพระเนตรของพระชายาที่แทบจะไม่ไหวติงกับคำสบท และแสนจะหยาบคายขององค์ชายผู้ซึ่งเป็นองค์รัชทายาทที่มีแต่คนทั้งแผ่นดินยอมถวายหัวให้
 องค์รัชทายาก็เลยต้องผลักนางไปบนฟูกแทนที่จะเป็นที่พื้นไม้อันเย็นเฉียบ และพระองค์ก็เป็นคนที่เลือกจะหลบสายตาของพัคซูยอน
 " ถ้าพระองค์ออกจากห้องหม่อมฉันไป " พระชายาที่รีบร้องห้ามทันที่องค์รัชทายาในขณะที่จะเสด็จพ้นประตู
 " ผู้คนในวังหลวงจะพากันคิดว่า องค์ชายรัชทายาทเป็นผู้ไร้ซึ้ง....น้ำพระทัย"
 " แต่ถ้าหากพระองค์จากห้องหม่อมฉันไปในวันรุ่งขึ้น "
 " การเมืองที่ทรงคาดหวังก็จะเปลี่ยน "
 พัคซูยอนยอมลุกขึ้นและจัดเตรียมฟูกที่นอนผืนใหญ่ให้กับองค์ชายรัชทายาท และไม่นานในขณะที่พระองค์ยอมทำตามที่พัคซูยอนขอร้อง ในเวลาเดียวกันพระองค์ที่ทรงเห็นนางเดินไปนั่งอย่างสงบอยู่ที่ผนังห้องอันเย็นเฉียบซะเอง
ฟ้าสางแล้ว ฮงซอกดูกลับมาที่ตำหนักขององค์รัชทายาทแต่ไร้ซึ่งวี่แววของพระองค์ เหล่านางในได้บอกกับฮงซอกดูว่า องค์ชายรัชทายาทยังคงประทับอยู่ที่พระตำหนักของพระชายา ฮงซอกจึงรีบเร่งฝีเท้าไปที่ตำหนักของพระชายา แต่ทว่า....
แต่ทว่า...โจแทซอบที่ยังยืนอยู่เบื้องประตูทางเข้าตำหนักพระชายาก่อนหน้านั้น เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เดินเข้าใกล้แต่ก็ยังช่วยรักษาห่างไว้พอประมาณกับพระอาจารย์ของว่าที่พระราชา และขณะเดียวกันฮงซอกดูถึงได้รู้ว่า....เสียงลมหายใจของเขาหนักอึ้งเพียงใด
พัคจินอูรีบร้อนเดินเข้าที่ล็อบบี้ของอพาร์ทเมนต์อย่างรีบร้อน แต่ชเวกียุลที่พยายามเร่งฝีเท้าเดินตามเธอไปจนถึงประตูหน้าลิฟต์ มิหนำซ้ำยังเดินเข้าไปยืนขวาง
" ที่นี้จะอะไรอีกละ " เธอทำหน้าเมินใส่เขาก็เพราะกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดตามเนื้อตัวของชเวกียุลอยู่ด้วย
" คุณอยากให้ฉันกลับพร้อมกัน "
" ฉันก็ตามที่คุณสั่งแล้ว "
" ที่นี้ ! " เธอที่ถึงกับต้องคอยเบือนหน้าหนี
" จะอะไรอีก " เธอพยายามนึกหาสิ่งที่ชเวกียุลต้องการ แต่เขาก็ยังไม่ยอมที่จะขยับ ชเวกียุลที่เอาแต่คอยจ้องไปที่เธออยู่เรื่อย ๆ
" พัคจินอู เธออยากจะมาเป็นเลขาของฉันจริงๆ หรือเปล่า " เขาจริงจังและคอยสังเกตเธอ แม้ว่าพัคจินอูจะดูแปลกใจนิดหน่อย
แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธ
" อยู่ๆ ทำไมถึงได้ถามฉันแบบนี้ "
เขาสายหน้า
" ฉัน ! " และถึงแม้ว่าเขาจะกระอักกระอวน
" ก็ในงานเลี้ยง เธอเอาแต่คอยช่วยพี่ชายฉัน "
" เธอคอยช่วยเขาตอบคำถาม ไหนจะช่วยพี่เขาจัดการพวกนักข่าวพวกนั้นอีก "
" แล้วฉันละ ! "
" เธอปล่อยให้ฉันเหนื่อยอยู่คนเดียว " เขาบ่นร่ายยาวจนลืมตัว และเธอที่เหมือนจะกดเปิดประตูลิฟต์และเดินแทรกตัวกลับขึ้นลิฟต์ไป
" นี่ ! พัคจินอู ! "
" เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดอยู่หรือไงนะ ห๊ะ ! " เขายังคอยบ่นตาม แต่ก็ยังคอยตามเธอกลับขึ้นลิฟต์ไปที่อพาร์ทเมนต์ของพวกเขา
" เชอะ ! " เขาค้อน
" เธอนี่มัน ! "
" ใจดำชะมัด ! " เขาบ่นแม้แต่ตอนอยู่ในลิฟต์กับพัคจินอู แต่ดูยังไงๆ เธอก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจอะไรต่างๆ นานาที่เขาพูออกมาเลยสักนิด และยังจะเดินออกจากประตูลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด
" ฉันเหนื่อยแล้ว " เธอที่แค่หันกลับมาบอก
" เอาไว้ "
" เจอกันพรุ่งนี้ แล้วฉันจะคอยช่วยเหลือ และตามใจคุณทุกอย่างเลย "
" โอเคมั้ยค่ะ " เธอที่ยังคงทำหน้าเหนื่อย
" ทำตอนนี้ไม่ได้เลยหรือยังไง " เขาที่รีบเดินเข้าหาและตอบคำถามอย่างทันควัน และอีกอย่างเขายังเผลอเดินเข้าใกล้ๆ ตัวเธออย่างไม่รู้ตัว จนเธอต้องก้าวถอยห่างอีกนิด
" นี่ก็ดึกมากแล้ว "
" และฉันก็คิดว่า...ท่านรองประธาน "
" คงจะดื่มมากไปแล้วจริง ๆ " เธอบอกและกำลังจะขอตัว แต่เขาก็ยังจะพยายามรั้งเธอไว้
" ฉันหิว !! " เขารีบขอร้อง
" ที่งานเลี้ยง ฉันดื่มหนักไปหน่อยก็จริง "
" แล้วก็ยังแทบไม่ได้กินอะไรรองท้อง โอ้ยย..." เขาโอดครวญและทำท่าเหมือนจะเป็นจะตายอยู่หน้าประตูห้องเธอ
" ฉันหิวจนแสบท้องไปหมดเลยย... พัคจินอู "
" เธอจะไม่ช่วยอะไรฉันหน่อยหรือยังไง "
" ไหนว่าจะตามใจฉันทุกอย่างไง "
" ช่วยตามใจฉัน ! ตอนนี้ไม่ได้เลยหรือยังไง "
" เธอเป็นเลขาของฉันจริงๆ หรือเปล่ากันแน่ " ยิ่งเห็นเธอนิ่งๆ เขาก็ยิ่งเล่นละครตบตาแสแสร้างว่าเขาเองทรมานกับความหิวมากแค่ไหน
" ก็ได้ค่า....." เธอยอมตกลง เพราะเห็นแก่ความพยายามชเวกียุล และเปิดประตูยอมให้เขาตามเธอกลับเข้าไปในอพาร์ทเมนต์ของตัวเองจนได้ และเดินตรงไปที่ครัววางกระเป๋าถือไว้บนโต๊ะอาหาร
เธอเปิดตู้เย็นและค้นข้าวของออกมาสองสามอย่าง
" ฉันจะทำซุปแก้เมาให้ "
" จริงๆ ก็ไม่เห็นจะต้องดื่มกับแขกทุกคนในงานเลยด้วยซ้ำ " เธอบ่นร่ายยาวใส่เขากลับไปบ้าง และบางทีก็แอบมองชเวกียุลที่กำลังพยายามถอดเสื้อสูทและหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาของเธอ
" พัคจินอู "
" เธอมันจะไปรู้อะไร " เขาตอบ และหงายหลังพิงโซฟาและก็ยังแอบมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก
" ถ้าหากเราไม่รู้จักคนพวกนั้นว่า เขาต้องการอะไร "
"จากเรา " เขาทำท่าคิด
" เราก็ต้องเริ่มจากการพูดคุยทำความรู้จักกับพวกเขาก่อน "
" จริงไหม " เขาก็แค่บอกสาเหตุที่ตัวเองต้องเดินจับมือคนไปทั่วงาน
" หรือว่า เธอไม่สังเกต " เขาชำเลืองพัคจินอูที่อยู่ในครัวด้วยหางตา แต่ว่าเธอก็แอบชำเลืองมองเขาตอบกลับมาเหมือนกัน
พัคจินอูที่ยังสวมชุดราตรียาวสีฟ้าน้ำทะเล และมิหนำซ้ำเธอยังต้องคอยจัดเตรียมซุปผักให้กับพวกรองประธานขี้เมาที่กำลังปลดกระดุมแขนเสื้อและก็กำลังเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะกินข้าวของเธออย่างสบายใจสุด ๆ
" เชิญท่านรองประธานตามสบายนะคะ "
" ส่วนฉัน " เธอก้มมองชุดกระโปรงยาวที่ไม่ทะมัดทะแมง
" จะขอไปเปลี่ยนชุดพวกนี้ซะหน่อย " เธอบอกและกำลังจะเดินหันหลัง แต่จู่ๆ เขาดันเอื้อมมือมาจับที่ข้อมือ
เธอเหลียวหันไปมองหน้าชเวกียุลแทบจะทันที และทันทีที่เขาเงยหน้าหันกลับมาสบตาของเธอ สายตาของเขามันช่างทำให้เธอหวั่นไหว
" อะไร " เธอที่ไม่เข้าใจ และก็ยังพยายามจะค่อยๆ ดึงมือกลับ
" คุณต้องการอะไร " เธอพยายามซ้ำ ๆ และสายตาของเธอเองที่เริ่มประหม่า เพราะสายตาของชเวกียุลเหมือนจงใจที่จะบอกอะไรบางอย่างจนทำให้เธอต้องยอมแพ้
ชเวกียุลจงใช้สายตาอ้อนวอนขออะไรจากเธอบางอย่าง และยังประคองมือของเธอด้วยความทะนุทะนอม
" เธอรู้ตัวหรือเปล่า ..." เขากำลังจะบอกกับเธอว่า
" กลิ่นของผักต่างๆ กับเครื่องปรุงรสพวกนั้น "
" พอฉันได้กลิ่นของพวกมัน "
" กระเพาะของฉันพวกมันก็อิ่ม ก่อนที่จะ.."
" ได้ลองชิมน้ำซุปจริงๆ ของเธอซะอีก "
" พัคจินอู " เขาใช้สายตาเว้าวอนเธอโดยที่ไม่รู้ตัว จนมันทำให้เธอต้องหยุดชะงักไปทุกสิ่งและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชเวกียุลให้มากขึ้น
" คุณกำลังจะบอกอะไรกับฉัน ! กันแน่ " เธอรู้สึกสน เพราะในดวงตาของชเวกียุล เธอที่แทบจะมองไม่เห็นสิ่งอื่นซะนอกจากตัวเองที่ยืนอยู่ตรงหน้า
" เป็นไปไม่ได้ " เธอโผล่งออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
" ทำไมละ " และเขาย้อนถามเพราะได้ยิน
" หรือว่า ...เธอ "
" เธอกำลังมองเห็นอะไรในตัวฉัน ใช่หรือเปล่า " เขาถามและยังแอบอมยิ้ม แต่กลับกันยิ่งจับมือของพัคจินอูนานมากขึ้นเท่าไหร่ และมองนัยย์ตาของเธอมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็กลับรู้สึกตัวเองขึ้นมาจนต้องยอมปล่อยมือ
ธอที่ยังยืนนิ่งๆ และคิดทบทวนคำตอบอยู่ในหัว
" ฉันเป็นนักเขียนที่มีพรสวรค์นะ คุณจะไปรู้อะไร " และก็พยายามบ่ายเบี่ยง
" แค่ฉันเห็นคุณ "
" ฉันก็พอจะจินตนาการได้ว่า คุณเป็นยังไง " เธอยังคงแกล้งพยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่ชเวกียุลก็กลับแสยะยิ้มออกมา
" ว่ามาเลย " เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ และท้าทายคนแบบเธอ
" เชอะ ! " แต่เธอกลับสายหน้า และปฏิเสธที่จะอยู่พูดคุยกับเขาต่อจนต้องรีบหันหน้าและกำลังจะเดินหนีกลับเข้าห้องนอน
" นี่ !!! " เขาตะโกนตามหลัง
" บอกมาสิ ! "
" บอกมาว่า ฉันเป็นคนยังไง !!" เขาแกล้งตะโกนตามหลังเธอไปติด ๆ และยังคอยกลับมานั่งๆ และอมยิ้มอยู่คนเดียวและยังคอยมองอาหารที่เธอทำไว้ให้
" ที่แท้...ก็ยังขี้ขลาดเหมือนเดิม " เขาบ่นพึมพำและยังแอบยิ้มอยู่คนเดียวอยู่อย่างนั้น แต่ไม่รู้เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์พวกนั้นหรือเปล่าที่ทำให้เขาได้ทำตามใจตัวเองได้ถึงขนาดนี้
 พัคจินอูที่เพิ่งจะเปลี่ยนสวมเสื้อยืดและกางเกงนอนขายาวเดินออกจากประตูห้องนอน เธอที่กำลังเดินและมองเข้าไปที่ครัว แต่ก็มองเห็นแค่ถ้วยซุปและแก้วน้ำที่วางอยู่ แล้วคนละ ! ชเวกียุลคนๆ นั้นหายไปไหนแล้ว เธอเหลียวมองไปที่ห้องรับแขก
" หืม " เธอถึงต้องกับถอนหายใจแรง เพราะว่าชเวกียุลหงีบหลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของตัวเอง
และเธอยังก้าวเดินช้าๆ ตรงเข้าไปที่โซฟาและมองชเวกียุลนอนหลับอยู่ เธอยืนมองชเวกียุลที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงชุดสูทสีกรม และมือของชเวกียุลข้างหนึงที่พาดวางไว้บนหน้าอกของเขา และมืออีกข้างหนึ่งเพิ่งจะหล่นพาดอยู่โซฟาจนทำเธอยืนมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าและมองไปมาสลับกันช้า ๆ และถึงค่อยๆ ขยับเข้าหาโซฟาที่เขากำลังนอนอย่างไม่หักห้ามใจ
เวลานี้....พัคจินอูที่ไม่มั่นใจว่า เธออยากจะปลุกเขาขึ้นมาและรีบไล่ชเวกียุลกลับห้องไปซะ ! หรือว่าเธอเองอยากจะปล่อยให้ชเวกียุล และอยากจะปล่อยให้เขานอนสบายหลับฝันไปพร้อมๆ เธอในคืนนี้กันแน่นะ !
มือของเธอกำลังเอื้อมเข้าหาฝ่ามือของชเวกียุลอย่างช้า แต่ว่า...เธอคงต้องหยุดและเว้นช่างว่างนั่นเอาไว้และได้แต่แอบนั่งมอง.....
เด็กผู้หญิงอายุราวๆ เจ็ดขวบที่กำลังวิ่งหนีอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช เด็กน้อยเอาแต่วิ่งร้องไห้และพยายามจะหาที่หลบซ่อนไม่ให้ใครก็ตามหาตัวเธอได้ ครั้งเธอแอบเดินหลบ ๆซ่อน ๆ ไปตามแผนกต่างๆ ของโรงพยาบาลสายตาของเธอก็ดันหันไปชำเลืองมองเห็นประตูห้องๆ หนึ่งที่กำลังแง้มเอาไว้ และเธอที่ค่อยๆ ย่องเข้าไปแอบมองผ่านประตูบานนั้น
เด็กหญิงแอบมองลอดช่องประตูและเห็นคร่าวๆ ว่า เด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุรุ่น ๆ น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เด็กหญิงที่มองเห็นหน้าเด็กผู้ชายคนั้นไม่ชัดนัก แต่ว่าเธอที่กำลังได้ยินเสียงหมอคุยกับคนที่อยู่ในห้องๆ นั้นอย่างเสียงดังฟังชัดว่า พวกเขาอาจจะต้องใช้วิธีสะกดจิตเพื่อให้เด็กคนนี้ลืมเรื่องอุบัติเหตุที่ร้ายแรงนั่นซะ และผลค้างเคียงมากที่สุดคือการลบความทรงจำทั้งหมดที่มีและเริ่มป้อนข้อมูลให้ซะใหม่ แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่าเด็กผู้ชายเริ่มขยับตัว พยาบาลก็รีบเข้ามาฉีดยาให้เด็กผู้ชายคนนั้นทันทีและไม่นานเท่าไหร่เด็กคนนั้นก็นอนหลับราวกับว่า เขาจะตื่นขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว
เด็กหญิงรู้สึกตกใจและหวาดกลัวกับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินมาว่า ถ้าหากเธอได้อยู่ที่นี้เพื่อรักษาอาการประหลาดที่เกิดขึ้นกับเธอหลังจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบนเรือลำนั้น ไม่แน่ว่า ! พ่อและพี่ชายของเธออาจจะทำกับเธอเหมือนเด็กผู้ชายคนนี้แน่ ๆ เด็กน้อยน้ำตาไหลจนสะอึก
แต่ทว่า ฝ่ามือปริศนาที่จู่ๆ ก็มาปิดปากของเธอไว้จนเธอไม่กล้าขยับและยิ่งหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น
" อย่าร้องนะ !! " เด็กผู้ชายใช้มือปิดปากห้ามเด็กผู้หญิงไว้และคอยห้าม เด็กผู้หญิงที่หวาดกลัวอยู่แล้วก็กยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น
เธอยืนตัวแข็งทื่อและได้แต่ทำตามที่เด็กผู้ชายคนนั้นบอก จนกระทั้งในที่สุดเด็กผู้ชายคนนั้นยอมลดมือลงและหันไปจับมือเธอและพากันวิ่งหนีออกจากประตูบานนั้น
เด็กผู้ชายวิ่งและคอยจับมือเด็กสาวพากันวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าของโรงพยาบาล เธอเพิ่งจะเกตุว่าเด็กผู้ชายคนนี้ก็ยังจะสวมชุดโรงพยาบาลของที่นี้ด้วย
เด็กผู้ชายคอยจับมือของเด็กผู้หญิงและพากันวิ่งไปจนถึงมุมระเบียงของชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาล เด็กชายจับมือเธอไว้แน่นจนทำให้เด็กหญิงเขินอายบ้างแล้ว
"เธอ ! " เด็กหญิงถามด้วยความสงสัยว่า
" อยู่ที่นี้ ! ใช่ไหม ! " เธอตั้งคำถามกับเด็กผู้ชายคนนั้น และไม่นานนักเด็กผู้ชายคนนั้นก็ตอบกลับเธอ
" ใช่แล้ว " เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
" เธอป่วยอยู่หรือเปล่า " เธอถามอีก และเด็กผู้ชายคนนั้นได้แต่พยักหน้าและสายตาที่ดูราวกับเจ็บปวด
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน " เขาตอบด้วยเสียงสั่น ๆ แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยมือของเธอลง แต่ว่าเธอก็ยังคงจ้องมองไปที่สีหน้าและท่าทางของเด็กผู้ชายคนนั้นอยู่ตลอดแม้จะกลัวเขาก็เถอะ
" นายป่วยเป็นอะไร " เธอถามอีก และก็เหมือนเดิมเขาพยักหน้าและมองลงต่ำ
" ใช่ ฉันเป็นผู้ป่วยของที่นี้ แล้วยังไงละ " เขาฝืนพูด
" แต่ฉันก็ไม่รู้ว่า ฉันป่วยเป็นอะไรกันแน่ "
" เธอว่า ฉันเหมือนคนเป็นบ้าหรือไม่ใช่กันแน่ " เขากัดฟันพูด แม้ไม่ได้อยากจะรู้คำตอบอะไรอยู่แล้ว แต่เขาก็อยากรู้
ตอนนี้ สายตาของเธอเริ่มค่อย ๆ เปลี่ยนทีละนิดและกลายเป็นความเห็นอกเห็นใจเพื่อนใหม่คนนี้ขึ้นมาแทน
" เธอไม่เห็นจะบ้าตรงไหน " เธอยิ้ม
" แล้วฉันละ " คราวนี้ เธอเป็นฝ่ายจับมือของเขาเอาไว้แน่นๆ แทน
" ฉันเหมือนคนเป็นบ้าหรือเปล่าละ " เธอยิ้ม ๆ อย่างดีใจที่ได้จับมือกับเขา
เขาส่ายหน้าและค่อยๆ มองกลับมาที่เธอพร้อมๆ กับรอยยิ้มเหมือนๆ กัน
" ไม่เลย " เขาบอก แต่ทว่าจู่ๆ เขาก็รู้สึกมองเห็นอะไรบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้วจนต้องรีบปล่อยมือของเด็กผู้หญิงคนนั้นลง
" แต่ว่า...." จนกระทั่งทั้งสองคนก็เริ่มสับสน
" เธอนะ !! " เขาประหม่าในที่สุด
" เป็นใครกันแน่ ! " เขา และ เธอ ! ต่างที่ก็พูดขึ้นมาพร้อมๆ กัน !!!
 พัคจินอูนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เธอที่คอยจับมือพัคแทซันที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงอยู่เงียบๆ ภายในห้องไอซียู แม้ว่าบาดแผลตามร่างกายได้ทุเลาลงไปบ้าง แต่ทว่าอาการที่ได้รับผลกระทบภายในร่างกายดูเหมือนว่า พี่ชายของเธอยังไม่มีอาการดีขึ้นมากนัก
 " พี่ค่ะ" แต่ทว่าเธอก็ยังอยากจะบอกเรื่องร่าวต่างๆ และเล่าให้พี่ชายเธอฟัง
 " คนพวกนั้นนะ " และน้ำเสียงปนเศร้า
 " พวกเขายังคงไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร " สายตาของพัคจินอูมองต่ำ
 " ที่พี่ต้องเป็นแบบนี้ "
 " ก็เพราะว่าปกป้องพวกเราทุกคน และก็..."
 " ฉัน ! "
 " ฉันไม่น่าเกิดมาเป็นน้องของพี่เลยด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่ "
 " ที่ผ่านมา.....ฉัน "
 " ไม่เคยทำเพื่อพวกเราเลย แม้แต่สักครั้งเดียว ก็ไม่ " น้ำเสียงสะอื้นเล็ก ๆ แต่ดังกึกก้องในห้องผู้ป่วย
 พัคจินอูที่คอยนั่งจับมือพัคแทซันพี่ชายตัวเองที่นอนแน่นิ่งเหมือนราวกับชายนิทรา และเวลาตอนที่จับมือกันกับพี่ชายตัวเองก็ราวๆ เหมือนกับกำลังมองเห็นเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ราวกับว่ามันเพิ่งจะผ่านไปไม่นาน ทั้งเรื่องที่เธอเป็นต้นเหตุให้พี่ชายตัวเองขึ้นไปที่เครื่องบินลำที่เกือบถูกวางระเบิด แต่โชคร้ายที่คนกลุ่มหนึ่งทำร้ายเขาและพยายามจะสืบหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ว่ากันว่า รัฐบาลเกาหลีได้ปกปิดตัวตนของเธอเอาไว้ และก็อีกหลายเรื่องราวที่เธอมองเห็นด้วยการกุมมือของพัคแทซันพี่ชายตัวเอง
บันไดทางขึ้นลงหน้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินบริเวณใกล้ๆ กับห้างสรรพสินค้าที่มีคนผลุกพล่าน พัคจิอึนที่เพิ่งจะหยุดเดินตรงทางลงบนใดเลื่อนของสถานีรถไฟฟ้า เธอสูดหายใจเข้าและเริ่มขยับเท้าลงบันได ระหว่างนั้นฮวังอินซอง กับ ยุนเจอี และคังจูวอน ที่ทุก ๆ คนต่างพากันปะปนไปกับผู้โดยสารคนอื่นๆ ภายในสถานีก็กำลังเฝ้ามองพัคจิอึนคล้ายๆ ทุกคนพยายามดูแลเรื่องความปลอดภัย
พัคจีอึนยืนอยู่บนบันไดเลื่อน และเธอยังรู้สึกเหมือนๆ มีใครบางคนกำลังคอยตามเธออยู่ แต่ว่าเธอก็ปล่อยให้เลยตามเลยไปก่อน
ในระหว่างที่พัคจีอึนและคนอื่นๆ ยืนปะปนกับผู้คนในสถานีเพื่อที่จะรอรถไฟฟ้าเทียบชานชาลา ทั้งพัคจินอูและคนอื่นๆ พยายามที่จะมองสอดส่ายตาไปๆ มาๆ ระหว่างพัคจินอูและผู้โดยสารพวกนั้นราวๆ กับว่าผู้คนพวกนั้นเป็นผู้ต้องสงสัย และในขณะที่รถไฟฟ้าเข้ามาเทียบที่ชานชาลา บรรดาผู้โดยสารก็ต่างพากันรีบเร่งเข้าไปข้างในรถไฟฟ้า และรวมถึงพวกของพัคจินอูต่างทยอยขึ้นรถไฟไปตามประตูทางเข้าอื่นๆ ไปพร้อมๆ กัน
ผู้โดยสารภายในรถไฟฟ้าขบวนนี้ดูเหมือนว่าจะคับคั่งเป็นพิเศษ เพราะเป็นสถานีศูนย์กลางแหล่งใจกลางเมือง พัคจิอึนที่พยายามจะเดินแทรกผู้โดยสารเหล่านั้นไปที่ตู้ผู้โดยสารหมายเลขสอง ซึ่งในขณะเดียวกันฮวังอินซอง ยุนแจอี และคังจูวอน ทุก ๆ คนที่ก็พยายามทำคล้ายๆ กันกับพัคจินอู และต่างทยอยกันไปตามตู้ผู้โดยสารหมายเลขหนึ่ง หมายเลขสามตามลำดับ พวกของพัคจิอึนดูท่าทางพวกเขากำลังเหมือนมองหาใครบางคนและกระเป๋าที่ผู้โดยสารทุกคนบนรถไฟฟ้าที่กำลังถืออยู่อย่างใกล้ชิด
พัคจินอูตั้งใจมองหาใครบางคนอยู่บนตู้ผู้โดยสารหมายเลขสอง เธอพยายามจะเดินเบียดผู้โดยสารคนอื่นๆ เพื่อมองหาใครสักคนหนึ่งบนตู้ผู้โดยสารหมายเลขสอง และจู่ๆ ก็มีมือปริศนากลับเข้ามาดึงแขนของเธอ
พัคจินอูตกใจจะต้องรีบหันกลับมา และเห็นผู้ชายที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำและสวมแว่นตาดำสวมหมวกอำพรางใบหน้า
" นี่นาย !! " พัคจินอูตกใจสุดขีดที่คนๆ นั้นเป็นชเวกียุล และเขาก็ยังพยายามที่จะลากและดึงตัวเธอออกมาจากตรงนั้น
" นี่คุณคิดที่จะทำอะไร " เธอยังไม่เข้าใจกับการกระทำของเขา
" รู้หรือเปล่าว่า คุณกำลังทำอะไรอยู่ " เธอพยายามยามห้ามเขา แต่ว่าชเวกียุลก็ยังคงคอยใช้ตัวเขาเองบังพัคจินอูจากสายของใครบางคน
" มันเปลี่ยนไปแล้ว ! " เขากระซิบ
" สิ่งที่เธอเห็นที่งานเลี้ยง "
" มันไม่ใช่ความจริง ! " เขากระซิบบอกกับเธอ และพยายามจะพาตัวเธอออกมาจากตู้ผู้โดยสายหมายเลขที่สอง จนะกระทั้งฮวังอินซอง ยุนแจอี และคังจูวอน ทุก ๆ คนต่างพากันรีบเอามือแตะที่ใบหูและพูดคุยกันผ่านหูฟังวิทยุไร้สายที่พวกเขาแอบใช้ และพวกเขาทุก ๆ คนต่างพากันถามพัคจินอูว่าเกิดอะไรขึ้น
 ชเวกียุลที่พยายามพาตัวพัคจินอูลากตัวเธอออกมาจากตู้ผู้โดยสารหมายเลขสองได้สำเร็จ และพัคจินอูก็เลยต้องรีบยกมือขึ้นมาและแตะที่วิทยุที่เสียบไว้ที่ใบหูด้านขวาของเธอด้วย
 " ทุก ๆคน "
" ถอยออกมาได้ " พัคจินอูสั่งพวกเธอ
ชเวกียุลแสดงท่าทีโล่งอกที่พัคจินอูยอมทำตามคำขอร้องอย่างว่าง่าย ว่าแต่ว่าเธอที่ยังคงหันมองไปรอบๆ ด้วยความกังวลจนทำให้พวกเขาสงสัย
" ทำไม " ชเวกียุลรีบมองตาม
" มีอะไร " และก็ยังคอยตั้งคำถามพร้อมกับหันมองไปรอบๆ และมองไปที่พวกของเขาที่มีกันอยู่เกือบ ๆ นับสิบที่ยังปะปนกับคนของพัคจินอู
" อ่อ เรื่องนี้เองสินะ " เพราะฉะนั้นเขาถึงตั้งที่ที่จะเปิดเผย
" เอาไว้ ฉันจะอธิบายทีหลัง "
" แต่ว่าตอนนี้ พวกเรารีบออกไปจากที่นี้กันก่อนดีกว่า " ชเวกียุลที่ยังไม่นิ่งนอนใจกับสถานการณ์แปลก ๆ นี้สักเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าตัวเองยังคงไม่เข้าใจว่า ทำไม ! พัคจินอูถึงไม่ได้ดูมีท่าทีสงสัยอะไรในตัวของพวกเขาเลย
ชเวกียุลรีบพาตัวของพัคจินอู และพวกของเธอกลับขึ้นไปที่ทางออกของรถไฟฟ้าใต้ดินทันที และในขณะที่รถแวนสีดำสองสามคัน และรถซีดานสดำกำลังเคลื่อนที่มาด้วยความเร็วกำลังจะมาถึงหน้าทางออกของสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน
ปัง ! ปังๆ !! เสียงปืนดังสนั่นหน้าสถานีรถไฟฟ้า จนพวกเขาทุกๆ คนต่างพากันรีบวิ่งหนีหลบลูกกระสุนกันให้จ้าละหวั่น
" เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม! " ชเวกียุลที่ใช้ตัวเองบังตัวของพัคจินอูเอาไว้
" อย่าอยู่ห่างฉัน เข้าใจไหม " และเขายังกำชับเธอ และรีบควักปืนออกมาและหันมองไปรอบ ๆ ที่ ๆ ตอนนี้ พวกของเขาแต่ละคนก็ต่างพากันหลบลูกกระสุนตามซอกมุมของสถานนีรถไฟฟ้า
ปัง ! ปังๆ ! ปังๆๆ !! เสียงปืนรัวๆ ดังสนั่นไม่หยุด และรถแวนสีดำสามสี่คันที่พยายามจะขับเคลื่อนมาเป็นโล่บังกระสุนให้กับพวกเขา
ผู้คนในละแวกสถานนีรถไฟฟ้าที่พากันแตกตื่นเพราะเสียงปืน ผู้คนที่ต่างพากันวิ่งหนีต่างพากันเอาตัวรอด ชเวกียุลที่ยังคงใช้ตัวเองบังพัคจินอูเอาไว้ที่มุมตึกของสถานนีรถไฟฟ้า เขาพยายามที่จะคอยกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อที่จะหาทางหนี
ปัง ! ชเวกียุลยิงใส่ผู้ชายชุดดำปริศนาจนล้มลง
" เราต้องรีบออกไปจากที่นี้ ! " ชเวกียุลหันไปบอกพัคจินอู ซึ่งตอนนี้เธอที่ได้แต่ทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่ายและอย่างไม่คิดที่จะขัดขืนอะไรทั้งนั้น
ชเวกียุลรีบคว้าที่มือของเธอและยังจะรีบพาเธอวิ่งไปขึ้นรถซีดานสีดำของพวกเขาที่จอดรอยู่ เขารีบพาเธอขึ้นรถและเขาที่รีบวิ่งไปเปิดประตู้ฝั่งคนขับและรีบขับรถพาเธอออกไป
ปัง ! ปัง ! เสียงกระสุนปืนสองนัดที่เพิ่งจะยิงโดนพวกผู้ชายชุดดำปริศนาสองคนที่กำลังเล็งปืนไปที่รถของชเวกียุลและพัคจินอู แต่ก็ยังมีรถแวนสีดำอีกสองสามคันมุ่งหน้าขับตามรถของพวกเขา
ตุบ ตุบ ! ผู้ชายชุดำสองคนคนั้นฟุบลงบนทางเท้าหน้าสถานีรถไฟทันที จนทำให้พวกคนอื่นๆ ที่ติดตามชเวกียุลต่างพากันเหลียวหันมองหาวิถีกระสุนจากมุมบนยอดสูงของตึก
ซอเยอึนกำลังค่อยๆ ขยับหน้าของเธอออกมาจากลำกล้องปืนสไนเปอร์
" ถ้าเป็นกระสุนจริง ๆ พวกนี้ไม่รอดแหง๋ ๆ" ซอเยอึนหันไปบ่นๆ กับคังมินจุนที่ก็เพิ่งจะขยับหน้า ขยับตัวออกจากปืนสไนเปอร์ของตัวเองข้างๆ
" นี่ ! ซอเยอึน " คังมินจุนก็ทำหน้าเซ็ง ๆ ใส่
" เธอคิดแต่อยากจะฆ่าคนอย่างเดียวเลยรึไงห๊ะ "
" ยายโรคจิต ! " คังมินจุนบ่นๆ และทำท่าเก็บปืนของพวกเขาและอุปกรณ์หยัดใส่กระเป๋าใบใหญ่สีดำ
" นี่ ! เงียบไปเลยนะ คังมินจุน " แต่ซอเยอึนก็ยังรีบลุกขึ้นมาเถียง
" นายนี่มันไม่ได้เรื่อง " ซอเยอึนบ่นกลับ แต่พวกเธอก็ยังจะพร้อมใจกันและหันมองรถซีดานคันนั้นที่เพิ่งแล่นออกไป
" เสร็จงานแล้วนี่ จะมัวรออะไร "
" คังมินจุน กลับกันเถอะ "
พวกซอเยอึนที่จนแล้วจนรอดก็ต้องพากันรีบเก็บปืนพวกนั้นยัดใส่กระเป๋าและพากันรีบกลับลงมาจากบนดาดฟ้าของตึกที่ใกล้ๆ กับสถานีรถไฟฟ้าในทันทีด้วยเหมือนกัน


ผู้ชายวัยกลางคน สวมแว่นสายตา ผมเผ้ายุ่งเหยิงและตัวผอมบางที่กำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยม ห้องๆ หนึ่งที่พนังห้องด้านหนึ่งเป็นกระจกและเข้านั่งกุมมือตัวเองวางอยู่บนโต๊ะ และฮวังอินซองที่กำลังเดินเปิดประตูเข้ามา และพัคจินอูที่เดินตามกันเข้ามา
 " ไม่เป็นไร " พัคจินอูที่หันไปบอกฮวังอินซองให้ออกไปรอเธอข้างนอก มิหนำซ้ำฮวังอินซองยังทำตามที่เธอบอกโดยไม่ลังเล
 " ฉันบอกกับคังยูนา ! " แต่ว่าเป็นเธอที่รีบร้อนหันกลับมาพูดคุยกับผู้ชายคนนั้น
" ลูกสาวของคุณว่า คุณกำลังทำงานสำคัญอยู่ " และเธอเพิ่งจะหย่อนก้นลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับผู้ชายคนที่เธอเคยพาลูกสาวของเขาไปส่งที่อพาร์ตเมนท์เมื่อวันก่อนแต่ว่า ผู้ชายคนนั้นก็เอาแต่นั่งนิ่งและก้มหน้าไม่พูดไม่จา
 " จริงๆ คุณน่าจะรู้จักฉันแล้วนะคะ " เธอชวนคุย
 " คุณคังโดจิน ผู้ช่วยฝ่ายครัวการบิน " และก็สอบถามผู้ชายคนนั้นอย่างตรงไปตรงมา และดูเหมือนว่าเขาก็ยังคงนั่งเงียบและไม่ยอมปริปาก
" ฉันไม่ได้มาที่นี้เพื่อสืบสวนคุณ "
 " แต่ว่า...ฉันมาที่นี้เพื่อเป็นพยานให้คุณเท่านั้น " เธอเริ่มสอบถาม และก็ดูเหมือนว่าคราวนี้เขาจะเงยหน้าขึ้นมาชำเลือง
 " พยาน ! " คังโดจินเริ่มพูดแต่ก็ยังไม่ค่อยกล้าสบตาของพวกเธออย่างตรงไปตรงมาได้ และก็ยังมองไปที่ผนังๆ ห้องที่เป็นกระจก
 " ถ้าคุณเป็นพยานจริง ๆ " คังโดจินหันมองที่พนังฝั่งกระจกอยู่แทบที่จะตลอดเวลา
 " ทำไม ! " และเขาชำเลืองหันกลับมามองเธอสลับกันไปมาไปพร้อมๆ กับแววตาที่ดูน่าสงสัย
 " แล้วทำไม ! เจ้าหน้าที่พวกนั้นถึงยอมให้พยานอย่างคุณ เข้ามาคุยกับผู้ต้องสงสัย "
 " มันฟังดูแล้ว "
 " ดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลยจริง ๆ คุณคิดอย่างงั้น หรือเปล่า "
" คุณนักเขียน " คังโดจินที่ไม่ยอมเอ่ยชื่อของเธอแต่เรียกเธอแบบนี้แทน
 " ถ้าอย่างนั้น " เธอตอบกลับ
 "คุณคิดว่า ฉัน ....." และก็นั่งนึก
 " เป็นใครละ " เพราะฉะนั้น เธอถึงถามคังโดจินในสิ่งที่เขาสงสัย
 " หึๆ " คังโดจินเริ่มฉีกยิ้มและส่ายหัวเบาๆ
 " คนของตึกสีฟ้า "
 " เพราะถ้าไม่ใช่ ! คุณนักเขียน " และคังโดจินที่พยายามยื่นหน้าโน้มตัวเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ
 " คุณคงจะไม่ได้เข้ามาเดินเล่นๆ อยู่ที่หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ "
 " และก็ เข้ามานั่งสอบสวนผู้ต้องสงสัยในคดี ผู้ก่อการร้าย "
 " ได้แบบนี้หรอก "
 " จริงไหม " คังโดจินย้อนถามในสิ่งที่เธอย้อนถามเขาตั้งแต่ต้น
 เธอเงียบและผงกหัวเล็กน้อย
 " ถึงตอนนนี้....." เธอตอบคังโดจิน
 " คุณคังโดจิน "
 " คุณจะยังไม่ยอมรับข้อกล่าวหาทั้งหมด "
 " แต่ว่า อีกไม่นาน "
 " เจ้าหน้าที่หน่วยงานข่าวกรองแห่งชาติ ก็จะตามตัวพวกของคุณมาได้ทั้งหมด "
 " แต่ถ้าหากคุณยอมบอกว่า ใคร ! เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ละก็ "
 " ฉันจะยอมปล่อยครอบครัวคุณไป แต่ถ้าไม่ !!! "
 " ครอบครัวของคุณคังโดจิน ก็อาจจะต้องถูกพวกนั้นฆ่าตาย " แต่คราวนี้ เธอหลบสายตาของคังโดจิน
 "ฉันจะให้เวลาคุณคิดและไตร่ตรองให้ดี "
" ตามที่คุณต้องการ " เธอพูดเสร็จและกำลังลุกขึ้น
 "เธอเป็นใคร !! " คังโดจินสงสัยในตัวของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ พยายามที่จะมองตามเธอไป
 " เธอเป็นใครกันแน่ " คังโดจินที่พยายามเค้นถามเอาความจริงจากเธอ และเธอก็ยอมหันกลับมามองสบตาของพวกเขาอย่างตรงไปตรงมา
 " Shadow 11 " เธองจ้องมองเข้ไปในดวงตาของคังโดจิน
 " เป็นนามปากกา ที่ฉันเอาไว้ใช้สำหรับ "
 " เขียนหนังสือยังไงละ " เธอเลิกจ้องเขาและเดินกลับออกไปที่ประตู แต่ว่าคังโดจินกลับตั้งใจที่จะรั้งเธอเอาไว้
 " มันเพิ่งจะเริ่ม ! " คังโดจินบอก
 " เหตุเครื่องบินที่ตก มันแค่น้ำจิ้มสำหรับพวกเขาเท่านั้น " และคังโดจินที่เหมือนมีอะไรอึดอัดภายในใจและกำลังพยายามจะอธิบายออกมา
 และเธอก็ค่อยๆ หันกลับ
 " เพิ่งจะเริ่ม " และก็หันไปสบสายตาของคังโดจินอีกครั้ง
 " อย่างงั้นเหรอ" แต่คราวนี้ เธอกลับมองเห็นแต่ความว่างเปล่าในดวงตาของคังโดจิน เธอจึงขยับและเดินเข้าหาคังโดจินใกล้ๆ
 และคังโดจินผงกหัวให้เล็กน้อย
 " พวกเขาน่ากลัวมาก และสามารถที่จะทำได้ทุกอย่าง "
 " ทั้งระเบิดสถานีรถไฟ ระเบิดศูนย์การค้า หรือไม่ก็อาจจะกราดยิงผู้คนบนท้องถนน ระเบิดพลีชีพ "
 " พวกเขาก็คิดที่จะทำมันทั้งนั้นแหละ "
 " หึๆ " คังโดจินยิ้มเยาะ
 พัคจินอูมือไม้เริ่มสั่น
 " พวกเขา คิดที่จะ...ทำเรื่องพวกนั้นทั้งหมด "
 " จริงๆ ใช่ไหม " เธอเริ่มหวาดกลัว และคังโดจินก็ยังจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตาของเธอด้วย
 " คนพวกนั้น คนที่ติดต่อฉันให้ทำเรื่องพวกนี้ " และสายตาที่เป็นกังวลของคังโดจินที่มีเพิ่มมากขึ้นอีกเรื่อยๆ
 " ฉันได้ยินว่า เค้าจะให้คนธรรมดา ๆ อย่างพวกเรา "
 " สร้างความหายนะให้กับโลกทั้งใบ เพื่อเปลี่ยนแปลงโลกขึ้นมาใหม่ " คังโดจินแสร้งยิ้มตาม และเขายังสบตาของเธออยู่ตลอด จนทำให้เธอต้องยอมหลบ
 " ขอบคุณ " เธอขอบคุณเขาและรีบเปิดประตูกลับออกมาหาฮวังอินซองที่รออยู่หลังประตูข้างนอก ทันที
 " เธอไม่น่าเอาตัวเองเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้เลยสักนิด " ฮวังอินซอบอกกับเธอ
 " ไม่เห็นจำเป็น! " ฮวังอินซองย้ำกับพัคจินอู แต่เธอก็ไม่มีได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบและเดินกลับออกไปซะดื้อ ๆ
 ฮวังอินซองที่ได้แต่มองตามพัคจินอูอย่างไม่เข้าใจในตัวเธอเลยสักนิด แต่ตอนนี้เขาก็แค่มองเธอด้วยสายตาห่วงใยและก็ไม่อยากให้เธอได้รับอันตรายอีกก็เท่านั้น
บริเวณด้านหน้าค่าเฟ่ 123 คังจูวอนกับคังมินจุน พวกเขาสองคนต่างคนต่างเดินกระสับกระส่ายไปๆ มาๆ อยู่แถวๆ หน้าร้านด้วยท่าทีที่ร้อนอกร้อนใจ และพวกเขาต่างคนก็ต่างแสดงออกสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
 " เวลาแบบนี้ ทำไมเขาถึงได้ช้าแบบนี้นะ " คังมินจูบ่นพึมๆ พำๆ แต่ก็ยังคอยสอดส่องสายตาไป ๆ มา ๆ บริเวณริมถนน
 " เห้อ ..." และคังจูวอนที่ก็ทำเหมือนๆ กัน และก็ยังคอยแต่จะถอนหายใจซ้ำๆ ไปๆ มา ๆ อยู่ข้างถนน และพอพวกเขามองหันกลับเข้าไปภายร้านทั้งเยอึน ฮวังอินซอกที่ต่างคนก็ต่างทำงานช่วยเสิร์ฟกาแฟกันอยู่ แต่เท่า ๆ ที่สังเกตพวกเขาทั้งคู่ก็ดูมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้พวกเขาสองคนเหมือนกัน และพอหันกลับไปมองที่ถนนอีกรอบพัคจิอูก็ลงมาจากแท็กซี่พอดี
 " เป็นยังไงบ้าง ! " คังจูวอนรีบร้อนเดินเข้าไปหาพัคจินอูทันที
 " พี่แทซัน ไม่เป็นอะไรมากใช่หรือเปล่า " และคังมินแจก็ถามด้วยท่าทีที่ร้อนใจเป็นที่สุด แต่พัคจินอูก็แทบที่จะไม่มองสบตากับพวกเขาเลยด้วยซ้ำ
 เธอเอาแต่ยืนนิ่งและแสดงสีหน้าเฉยๆ ไปซะอย่างนั้น
 " พวกนายสองคน "
 " กลับเข้าไปข้างในได้แล้ว "
 " ส่วนเรื่องพี่ชายฉันนะ " เธอตอบคำถามพวกเขาไปพร้อมๆ กับก้มหน้าลงต่ำ
 " ฉัน ! "
 " ฉันจะหาวิธีช่วยพวกเขาเอง เรื่องนี้ "
 " ฉันจะต้องหาวิธีช่วยพวกเขา " เธอบอกแค่นี้และก็เดินกลับเข้าไปข้างในคาเฟ่ และปล่อยให้เด็กสองคนได้แต่ตั้งคำถามตามหลังของเธอไปติด ๆ
 ฮวังอินซองเอาเครื่องดื่มที่มีส่วนผลมของแอลกอฮอล์สองสามกระป๋องเดินขึ้นไปหาพัคจินอูที่บนบริเวณดาดฟ้าของคาเฟ่ และพอไปถึงก็ยังมองเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาเก่าๆ
 ฮวังอินซองก็เลยต้องเอาเครื่องดื่มไปวางที่โต๊ะไม้เตี้ยๆ ให้เธอ
 " จูวอน กับ มินจุน กำลังไปเฝ้าพี่แทซันที่โรงพยาบาล " เขาบอกและยังหันไปเปิดกระป๋องเครื่องดื่มและยื่นมันให้กับเธอ
 " จินอู "
 " เธอเคยบอกกับฉัน เมื่อนานมาแล้วว่า...เธอจะไม่ทำตามที่พวกเขาขออีกต่อไป "
 " แต่ดูจากหลายวันที่ผ่านมา "
 " เธอก็ยังจะช่วยพวกเขาอยู่อีก " ฮวังอินซองพยายามช่วยเตือนสติ
 " งั้นเหรอค่ะ " และเธอดูตั้งใจพยักหน้าและยอมรับ และหยิบกระป๋องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จิบมันเบาๆ
 " พี่กำลังจะบอกฉันว่า "
 " ฉันไม่เอาไหน ! ใช่ไหมละค่ะ " เธอตัดพ้อตัวเองกลายๆ เหมือนจะบอกให้ฮวังอินซองรู้ว่า เธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันออกมาเป็นแบบนี้
 ฮวังอินซองกระดกเบียร์ยกซดตาม
 " ฉันนะรู้ดี "
 " ว่า...ที่เธอต้องมาเป็นแบบนี้ เพราะเธอมีเหตุผล "
 " แต่ว่า...มันจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย "
 " ฉันไม่อยาก! "
 " พี่ค่ะ !!! " เธอเหลียวมองฮวังอินซองอย่างตรงไปตรงมา
 " ไหนๆ เราก็มากันถึงขนาดนี้แล้ว "
 " มันคงจะเป็นโชคชะตาของเราไป ! ซะแล้วละคะ "
 "ว่าไหม ! " เธอยอมรับว่า ฝืนตัวเองไม่ได้จริงๆ และฮวังอินซองที่ก็ได้แต่แอบเหลียวมองเธอด้วยความหนักอกหนักใจ
 " แต่ฉันว่า....พัคจินอู " ฮวังอินซองที่ได้แต่คิดและพูดในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด
 " ตอนนี้. ! "
 " เธอคงอยากจะเดินตามไปโชคชะตา ของเธอแล้วจริง ๆ ละนะ " ฮวังอินซองที่เอาจริงๆ ก็ได้แค่ปลอบและยกซดเบียร์ตามเธอต่อไป
 พัคจินอูเหลียวมองฮวังอินซองและขอบคุณเขาผ่านรอยยิ้มนั้น และไม่นานนักคังมินจุน ซนเยอึน กับยุนเยจีก็ตามขึ้นมาที่บนดาดฟ้า
บริเวณประตูทางเข้าของตึกกระสูง รถหรูสีดำราคาแสนแพงและในนั้นมีคนขับรถใส่ชุทสูทสำดำ อีกทั้งพนักงานนับสิบชายหญิงที่พากันออกมายืนคอยอยู่หน้าประตูทางเข้า
ประตูทางเข้าตึกกระจกสูงที่มีป้ายเหนือตึกว่า " Middle Pharmacy and Lab "
 และเลขามินโดฮยอนที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้าของพนักงานเหล่านี้ และเมื่อรถจอดสนิทและทันทีที่มีคนคอยช่วยเปิดประตู
 " ยินดีตอนรับท่านประธานกลับมาทำงานครับ " เลขามิน
ได้นำบรรดาพนักงานมาคอยต้อนรับท่านประธานบริษัท
 ประธานชเวมินจุกลับกหันไปมองคนอีกคนที่กำลังลงมาจากรถ และชเวกียุลก็ก้าวเท้าลงตามมาติด ๆ
 " นี่ ! รองประธานชวกียุล " ประธานชเวกำลังหันมายิ้มอย่างดีอกดีใจ
 " ลูกชายอีกคนของฉัน "
 " เขาจะมาช่วยแบ่งเบาภาระให้ฉันต่อจากนี้ "
 " ฉันขอฝากพวกเราทุกคนด้วย "
 ประธานชเวแนะนำลูกชายคนเล็กกับเหล่าบุคคลกรของบริษัทอย่างยิ้มแย้ม และก็ยังจะคอยช่วยพูดแนะนำตัวให้เหล่าบุคคลกรในบริษัทได้ทำความรู้จักกันเอาไว้
ชเวกียุลตอบรับทุกๆ คนด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเองเหมือนที่พ่อของเขาทำให้เป็นตัวอย่าง และเขาก็ยังต้องคอยเดินตามท่านประธานชเวเข้าไปที่ข้างในบริษัท และเลขามินที่กำลังพาชเวกวียุลไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของท่านรองประธานคนใหม่ ที่ ๆ ข้างในได้จัดสรรห้องทำงานไว้อย่างประณีตและเหมาะสม
" หวังว่า....ท่านรองประธานคงจะถูกใจนะครับ " เลขามินเชิญให้ท่านรองประธานเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว
ชเวมินแจที่ทำได้แต่คอยเดินตามเลขาโดฮยอนเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง และมองเห็นโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ใกล้ๆ ผนังกระจก
"จริงๆ ผมก็แค่....." เขาแสดงความไม่มั่นใจออกมาเล็กน้อย
" มาช่วยงานท่านประธานในช่วงนี้ก็เท่านั้น " และเขาก็ถ่อมตนด้วย
เลขามินโดฮยอนคราวนี้ที่เป็นฝ่ายเดินเข้าหาและคอยยิ้มแย้ม
"ผมเข้าใจที่....ท่านรองประธานอยากจะมาช่วยงานตอนที่ท่านยังคงต้องรักษาตัว "
" แต่ว่า..... " ว่าแต่คราวนี้เลขาโดฮยอนกับแสดงสายตาที่ครุ่นคิด
" ถึงยังไงซะ ! "
"ถ้าหากพี่ชายของท่านรองประธาน ! เออ...." และเลขามินที่ได้แต่คิดจนไม่กล้าพูด แต่ชเวมินแจก็พยักหน้า
 " ผมรู้ !! "
เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเลือกที่จะหันไปยิ้มให้กับเลขามินอีกครั้ง เพื่อที่ว่าจะแสดงความมั่นใจออกมาให้เห็น
เลขามินยิ้มตอบแทนในความช่วยเหลือของท่านชเวกียุล และก็ยังคอยอำเลืองมือของชเวกียุลอยู่ครู่หนึ่ง และเขาก็ยื่นมือขวาข้างนั้นออกมา
แต่ว่าชเวกียุลกลับค่อย ๆ ดึงมือกลับช้า ๆ และก็ยิ้มๆ ออกไปแทน
" ผมคงทำให้คุณอึดอัด ! " เขายิ้ม ๆ
เลขามินโดฮยอนจนแล้วจนรอดก็แค่ทำได้แต่พยักหน้าให้เขา และยังจะรีบขอตัวกลับออกไปทำงานต่อ
เลขามินโดฮยอนกำลังเดินนำหน้าและพาพัคจินอูเข้าไปในห้องทำงานของท่านประธานของ Middle Pharmacy & Lab และป้ายชื่อที่อยู่บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ " ประธานชเวมินจุน"
" เธอมาแล้วครับ ท่านประธาน "
เลขามินโดฮยอนกล่าวรายงานและก็ถอยห่างๆ ออกมายืนเยื้องๆ กับพัคจินอูที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะท่านประธาน เพราะฉะนั้นท่านประธานชเวจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองไปที่เธอ และพัคจินอูที่โน้มตัวให้กับเขาอย่างให้เกียรติ
"ไม่เจอกันเลยนะ " ประธานชเวเอ่ยคำทักทาย
" ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง "
" ระหว่างนี้ ไม่เห็นทั้งเธอแล้วก็พี่ชาย "
" ที่คาเฟ่ 123 ได้ข่าวว่า กำลังโด่งดังทีเดียว " ประธานชเวเอ่ยชื่นชมพวกเธอด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
พัคจินอูได้แต่น้อมรับคำชม
" สวัสดี ค่ะ คือว่า...ช่วงนี้พวกเราค่อนข้างทำงานกันยุ่งแทบทุกวัน ฉันต้อง... " เธอพยายามพูดให้ช้า
" ไปที่ร้านหนังสือ และก็ช่วยงานที่กองถ่ายอีกนิดหน่อย "
 " และต้องขอโทษที่ ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาล "
เธอโน้มตัวช้า ๆ เพื่อแสดงความจริงใจและท่านประธานชเวที่เข้าใจพวกเธอด้วยการพยักหน้าตอบรับสองถึงสามครั้ง
"เอาละ ๆ " ประธานชเวที่ก็พอจะเข้าใจ
 " วันนี้ ที่ฉันให้เลขามินตามเธอมา "
ประธานชเวมินจุนพูดไปด้วยและคอยเหลือบมองเลขาโดฮยอนและถึงจะหันมามองไปที่พัคจินอูอยู่นิ่งๆ
 " เอาเข้าจริง ! ฉันก็แค่...."
 " มีเรื่องอยากจะไหว้วานเธอสักเล็กน้อย " คราวนี้ที่ทั้งประธานชเวและเลขาโดฮยอนต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า
 " จินอู..." ประธานชเวที่คอยแต่เรียกชื่อเธอ
 " คือว่า...พวกเราอยากจะให้เธอ มาช่วยงานรองประธานของเอ็มดี สักช่วงหนึ่ง พอจะเป็นไปได้ไหม"
 ว่าแต่ว่าคราวนี้ทั้งประธานชเวมินจุนและเลขามินโดฮยอนที่ต่างฝ่ายต่างก็พากันคอยดูท่าที ๆ ของพัคจินอูอยู่แทบที่จะตลอด
 พัคจินอูที่แทบจะรีบก้มหน้าก้มตารับข้อเสนอ
 " ค่ะ " และเธอรับปากแทบจะทันที
" ถ้าเป็นความต้องการของท่านประธาน " เพราะฉะนั้นเธอจึงคอยมองไปที่ท่านประธานของเอ็มดีอีกครั้ง
 " ฉันไม่ติดตรงไหนเลยค่ะ ฉันยินดีมาก ๆ เลยค่ะ" เธอรับปากอย่างขยันขันแข็ง แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ยังสงสัย
 ก๊อก ๆ
 ประตูห้องทำงานดังขึ้นและประตูที่เปิดสวนเข้ามาแทบที่จะทัน และเลขามินโดฮยอนก็ได้รีบกล่าวแทบจะทันทีด้วยเหมือนกัน
 "เชิญทางนี้ครับ ท่านรองประธาน " เลขามินช่วยผายมือให้เขาเดินเข้าไปที่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของบริษัท
 ชเวกียุลที่ก็เลยต้องคอยเดินเข้ายืนอยู่ใกล้ๆ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ก่อนหน้า แต่พอตอนที่เขาจะเงยหน้าทักทายท่านประธาน
 สายตาของเขากลับดันหันไปเจอเธอเข้า ! และเขากับเธอที่ต่างฝ่ายก็ต่างจ้องมองกันและกันด้วยสายตาที่สงสัยของคนทั้งคู่
" นี่เธอ... "
 " นี่คุณ...งั้นเหรอ" ชเวมินแจกับพัคจินอูแทบที่จะเปล่งเสียงพูดออกมาพร้อมกัน และพวกเขาทั้งคู่ที่ได้แต่หันกลับไปมองที่ท่านประธาน
" นี่เลขาของผมที่ว่า ใช่หรือเปล่า "
" นี่ท่านจะให้ฉันช่วยเขา อย่างงั้นเหรอค่ะ " ที่นี้ที่พวกเขาสองคนยังจะคอยแย่งกันพูดต่อหน้าท่านประธานและเลขาโดฮยอน
และเลขามินโดฮยอนจึงเข้ามาคอยช่วยพวกเขา
" ถูกต้องแล้วครับ "
" พวกคุณทั้งสองคนเข้าใจได้ถูกต้อง " เลขามินพยายามกล่ามเสริมให้ท่านประธาน และคราวนี้ท่านประธานชเวที่ถึงกับต้องค่อยๆ ลุกขึ้นมาและยังจะคอยเดินไปหาชเวมินแจและพัคจินอู
ประธานชเวที่คอยเดินหยุดอยู่ระหว่างกลางพวกเขาทั้งสองคน และยังที่จะคอยหันไปพูดคุยพร้อมๆ กับคำอธิบาย
" พวกเธอทั้งสองคนคงจะเคยเจอกันมาบ้างแล้ว ใช่ไหม "
" เลขามิน " ประธานชเวหันไปหาแรงหนุน และเลขามินก็คอยสนับสนุนอย่างเต็มที่
" อพาร์ทเมนท์ของท่านรองประธานที่อยู่ตอนนี้ "
" ผมเป็นคนจัดเตรียมให้เอง เผื่อที่ว่า....." เลขาโดฮยอนที่คราวนี้ได้ช่วยอธิบายให้สองคนที่ยังคงต่างพากันสงสัย
 " ทั้งท่านรองประธานกียุลเอง และ "
 " เธอ ! พัคจินอูจะได้ช่วยท่านรองประธานทำงานได้อย่างเต็มที่ " เลขาโดฮยอนอธิบายไปพร้อมๆ สลับชำเลืองมองไปที่ประธานของเขาเป็นระยะ
ว่าแต่ว่าถึงยังไง ๆ ซะ.. กียุลกับจินอูก็ยังต่างสงสัยในตัวของกันและกันอยู่ดี
" ถึงจะเป็นอย่างนั่นก็เถอะนะครับ " ชเวกียุลที่ต้องขยับถอยออกมาและหันไปมองที่เลขามินโดฮยอน
และเธอก็ด้วยเหมือนกัน
" นี่หมายความว่า....." พัคจินอูที่ได้แต่หันไปมองท่านประธานของเอ็มดีและสลับหันไปมองท่านรองประธานของเอ็มดีที่ไม่ใช่คน ๆ นั้นที่เธอกำลังคิดในใจอยู่
ประธานชเวมินจุนที่หันไปพยักหน้าทันที
" ใช่แล้ว "
" ถูกต้อง " ประธานชเวย้ำกับพวกเขาทุก ๆ คน
" รองท่านประธาน ชเวกียุล " ประธานชเวที่คราวนี้หันไปมองและคอยสบตากันกับพัคจินอู
" จินอู เธอเองรู้ดีกว่าฉันสะอีก ใช่ไหม ? " และย้ำ ๆ เธอ
"เพราะสาเหตุนี้ ฉันคงไม่อาจจะไว้ใจใครได้อีก "
ประธานชเวมินจุนที่ดูเหมือนๆ จะคอยหันไปขอร้องพัคจินอูเพราะเหตุผลอะไร ๆ บางอย่างที่ก็ไม่อาจจะพูดออกมาได้
" และส่วนรองประธานเอง " และคราวนี้ที่ประธานชเวได้หันไปและขอร้อง
" ในฐานะน้องชายของเขา " ประธานชเวที่หันไปหันคอยขอร้องและเดินไปจับ ๆ ที่หัวไหล่ของรองประธานในฐานะลูกชาย
" การที่....ต้องคอยห่างกันถึงสิบๆ ปีแล้ว "
" ฉันคิดว่า... เราควรที่จะหันหน้าและยอมรับความจริงกันได้สักที "
ประธานชเวขอร้องลูกชาย มิหนำซ้ำสายตาที่เขาได้คอยมองลูกชายของตัวเอง และบางอย่างที่ประธานชเวมินจุนแสดงออกผ่านทางสายตามันช่างดูน่าอึดอัด
สายตา 2 คู่ ระหว่างรองประธานชเวกียุล กับ เลขาคนใหม่พัคจินอู ระหว่างพวกเขาสองคนที่กำลังยืนจ้องๆ คอยมองกันอยู่ ๆ ภายในห้องทำงานของรองประธานคนใหม่ และพวกเขาทั้งสองมองคนที่คอยมองกันอยูกันอย่างจริงจังอยู่ในห้องทำงานที่ทันสมัย พนังกระจกรองด้าน ผ้าม่านไฟฟ้า และการตกแต่งที่เหมือนจะอยู่บนอวกาศ
รองประธานชเวกียุลที่ก็กำลังเพ่งพินิจพิจารณาเลขาของตัวเองตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า และเลขาของเขาก็เช่นกัน
พัคจินอูยืนกอดอกและสำรวจรองประธานของเอ็มดี ฟาร์มาซี เพราะฉะนั้นเธอถึงพยายามคิดยังไงๆ ก็ยังไม่เข้าใจเรื่องพันนี้
" อย่าเพิ่งรีบหนีซิครับ" รองประธานเอ็มดีที่พอชำเลืองเห็นทางฝั่งเลขามินจะชิ่งรีบหนีออกไปจากห้องก็เลยต้องรีบห้าม
" เลขามิน !"
เพราะว่าเขาไม่ต้องการให้เลขาคนเก่งของท่านประธานเดินออกจากห้องทำงานของตัวเองออกไปง่ายดาย
แต่ที่จู่ๆ เลขามินกลับคอยเดินเข้ามาใกล้ๆ ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน
" ผม ! หรือครับที่จะหนีท่านรองประธาน " เลขามินยิ้มและนัยน์ตาที่แฝงอะไรบางอย่าง
" ผมก็แค่...."
และเลขามินก็ยังที่จะคอยมองออกไปนอกผนังกระจกข้างนอก ที่ ๆ เวลานี้พนักงานส่งของกำลังช่วยกันขนโต๊ะเก้าอี้อยู่
" ผมก็แค่จะออกไปดูความเรียบร้อย "
" ให้กับเลขาของท่านรองประธานยังไงละครับ " เลขามินยิ้มให้กับพวกเขาทั้งสองคนอีกครั้ง
" ขอตัวออกไปตรวจตราก่อนนะครับ ท่านรองประธานแล้วก็...."
แต่ว่าคราวนี้เลขามินที่หันไปยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากให้กับเธอ
" คงต้องเรียกว่า เลขาพัค ! "
" จริง ๆ แล้วสิ !! "
เลขามินโดฮยอนรีบขอตัวออกไปตั้งหน้าตั้งตาทำงานอยู่ด้านนอก เพื่อที่จะคอยเปิดโอกาสให้กับพนักงานหน้าใหม่ได้ใช้เวลาพูดคุยกันก่อนที่จะเริ่มงาน
แต่ว่าพัคจินอูไม่เห็นที่จะยินดีด้วยสักเท่าไหร่ เพราะว่าตอนนี้เธอเองมีแต่ที่จะคอยยืนกอดอกและชักสีหน้างุนงง
" ฉันไม่เข้าใจ "
" คุณรู้เรื่องนี้ ! "
" ใช่หรือเปล่า " เธอซัก
และรองประธานที่พยายามหันมายืนทำท่ากอดอกเลียนแบบ และเพิ่มท่าทียียวนกวนประสาทเข้าใส่
 " เลขาพัค! "
 " คุณนี่...."
 " น่าจะไปเป็นนักแสดง เหมือน...."
 " พี่ชายผม ! "
เขายังคอยทำท่าทีเลียนแบบเธอ และที่น่า ๆ ตอนนื้ที่เธอก็ยังจะทำท่าทางเลียนแบบเขาตอบกลับมาด้วย
" แต่..ฉันกำลังคิดว่า ! " เธอเชิดหน้า
 " คุณเอ็นจิเนีย ไม่ใช่ ๆ "
 " ท่านรองประธาน เหมาะกับอาชีพนั่นมากกว่า ! " เธอยิ้มเยาะ
 " เชอะ !!"เขาเบือนหน้าหนี
 " ยังไง ! ก็ไม่ต่างกันมากแน่ๆ " เขายิ้มเยาะเอาด้วย
แต่ว่าคราวนี้เขาเองที่ต้องคอยหันกลับมาและได้แต่ส่ายหน้าให้เธอ และเขาก็ยังจะหันชำเลืองไปมองที่โต๊ะทำงานของเธอที่แทบจะอยู่ตรงกันข้ามโต๊ะทำงานตัวเอง
 " เพราะแบบนี้เองสินะ ! "
 " เลขาพัค ! "
 " คุณ !! " เขาที่หันกลับมาและเอาแต่ยืนจ้อง !
 " คุณถึงได้ มีอพาร์ทเมนต์หรู " และเขาที่คอยยืนจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
 " อะไร !! " เธอรีบย้อนถาม !
 แต่เขาก็ยังคอยแต่จะเบือนหน้า
 " และก็ ! เสื้อผ้า ! รองเท้า ! "
 แต่ที่จู่ ๆ เขากลับสะดุด เพราะนอกจากเสื้อเชิ้ตผู้หญิงเข้ารูปสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาด ๆ ที่หัวเข่าสองข้าง รองเท้าผ้าใบพื้นโฟมที่หนาๆ และที่น่าแปลกเธอไม่ถือกระเป๋าแบบผู้หญิงออฟฟิตทั่วไปเลยด้วยซ้ำ
 " แต่ยังไงซะ ! "
 " ดูจากรสนิยมทั้งหมดนี่แล้ว ! " เขาส่ายหน้าและคอยหันเบือนหน้าหนีกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน และปล่อยทิ้งให้เธอยืนทำหน้าสงสัยอยู่ตรงหน้า
 " เชอะ ! " เธอกำลังยิ้มเยาะกลับอีกที !
 " คุณนี่มัน !! "
 " ก็ดูไร้รสนิยมเหมือนฉันนั่นแหละ ! " คราวนี้เธอก็เลยเดินอ้อมโต๊ะทำงานของเขา เพื่อที่จะได้หันไปมองสบตาของเขาใกล้ๆ
 เธอโน้มตัวลงต่ำเพื่อมองหน้าเขาอย่างชัด ๆ และสำรวจ และเขาที่ได้แต่คอยพยายามดึงตัวเองให้ติดพนักเก้าอี้เข้าไว้
 " ไร้รสนิยม ! " เขาย้อนถาม
 " ยังไง !! " เขาได้แต่ย้อนถามกับเธอ !
 แต่ว่าเธอก็ยังคอยโน้มตัวและยื่นหน้าเข้ามาคอยสำรวจรองประธานของตัวเองอย่างใกล้ ๆ และเริ่มตั้งแต่เท้าขึ้นไปเรื่อย ๆ
 " ก็เรื่องที่ว่า...อพาร์ทเมนต์หรูพวกนั้น ! "
เธอหันไปคอยมองและสบตาของเขานานต่อไปเรื่อย ๆ และนานจนกระทั่งสายตาของคนทั้งสองคนก็เริ่มสบสายตาของกันและกัน !
" จะบอกอะไรท่านรองประธาน เอาไว้เลยนะว่า "
" ฉัน ! ไม่ได้มาเป็นเลขาของรองประธานเพียงเพราะว่าฉัน ! "
" เป็นเพื่อนของพี่ชายคุณ ! " เธอบอกกับเขาอย่างตรงไปตรงมา
" เพื่อน ! " เขาพูดขัดและเขยิบตัวเข้าใกล้
" เธอบอกว่า เธอเป็นเพื่อนกับเขา ! "
เพราะฉะนั้น เขาก็เลยพยายามที่จะขยับตัวเข้าหากันอีกอย่างช้า ๆ เพื่อจะทดสอบเธอผ่านทางสายตาและท่าทาง
แต่ว่าเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยห่าง และเธอเองก็ยังไม่ยอมแพ้สบตาของเขาอย่างไม่ยอมที่จะหลบสายตากันเลยด้วยซ้ำ
และเธอกลืนน้ำลายก็แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
"พี่ชายของนาย ! " และน้ำเสียงที่ฟังก็พอรู้ว่าเริ่มสั่น
" ที่ต้องคอยเก็บเรื่องบางอย่างไว้กับตัวเองเพียง....ลำพัง "
" เพราะฉะนั้น ฉัน! "
" ก็คงจะเป็นคนที่สำคัญ ไม่ใช่สิ! เพื่อนที่รู้ใจเลยละ" เธอพูดย้ำ
มิหนำซ้ำ เธอพยายามที่จะย้ำกับเขาด้วยทั้งคำพูดและก็สายตา และเธอก็ยังจะสบตาของเขานาน ๆ และก็นานจนเขาที่เริ่มเป็นฝ่ายประหม่ากับสายตาที่ธรรมดา ๆ ของเธอ
 " อะอืม ! "
 เขาแกล้งกระแอม และพยายามให้หลังตัวเองแนบกับผนักเก้าอี้ไว้ให้มากถึงมากที่สุด แต่ถึงอย่างเขาก็ไม่คิดที่จะลดราวาศอกให้
 " ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี ! " เขาสวนแต่ก็หลบสายตา !
 " แน่นอน !! " เธอเอาคืนและยอมล่าถอยออกมาง่าย ๆ เพียงเพราะเธอที่ก็ไม่ได้คิดที่จะอยากที่จะรู้จักกับเขามากขึ้นไปกว่านี้อยู่นักหรอก
 เพราะฉะนั้นเธอถึงยอมถอยออกมายืนห่างๆ และยังหันไปชำเลืองที่คอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของเขา
 " ประวัติของพนักงานบริษัท ! "
 " อ่านบ้างก็ได้ ! "
 " ไม่มีใครห้ามหรอก !!! "
เธอเดินเชิดหน้าและเดินก็รีบเดินหนีกลับออกไปจากห้องทำงานของรองประธานคนใหม่อย่างไม่แยแสเขาเลยสักนิดเดียว
 แต่ในทางตรงกันข้ามเขาเองนั้นแหละที่กลับเป็นฝ่ายนั่งไม่ติด และจนต้องรีบหันไปหมกหมุ่นที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แทบจะไม่ทัน !!!


พัคจินอูรีบร้อนเดินกลับเข้ามายังห้องพักของโรงแรมที่อยู่ติด ๆ กับห้องพักของชเวกียุล แต่ว่าคังจูวอนกับคังมินจุนก็ต่างคนก็ต่างง้วนอยู่กับคอมพิวเตอร์พร้อมอุปกรณ์ดักฟัง
คังมินจุนเดินถือหูฟังให้พัคจินอูทันทีที่เธอเดินกลับเข้ามาภายในห้องพัก
" ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับพี่ " คังมินจุนพยักหน้า และให้พัคจินอูสวมใส่หูฟังที่ตอนนี้กำลังเชื่อมต่อระบบดักฟังภายในห้องพักของชเวกียุล
พัคจินรีบร้อนถือหูฟังสวมทันที และพวกเธอยังนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจในระหว่างที่ชเวกียุลกำลังพูดคุยและสนทนากับผู้หญิงไทยคนนั้น
" อรศิริ " พัคจินอูเรียกชื่อผู้หญิงไทยคนนั้นตามชเวกียุล และเสียงพูดจาหยอกล้อกันปกติระหว่างหญิงสาวและชายหนุ่ม
ตุบ !
คังมินจุนกับคังจูวอนตกใจที่อยู่ๆ พัคจินอูวางกระแทกหูฟังลงบนพื้นโต๊ะ และพวกสองคนก็ต่างพากันทำหน้าตาเลิ่กลักพากันทำตัวไม่ถูก
" พี่ครับ เป็นอะไรไป " คังมินจุนสงสัยเธอ ในระหว่างที่พวกเขาสองคนยังต้องคอยใช้หูฟังแอบฟังห้องพักข้างๆ
" พวกนายสองคนจัดการเรื่องนี้กันไปก่อน " พัคจินอูส่ายหัวเบาๆ และลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู
" ฉันจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย " เธอบอกพวกเขา และก่อนที่จะเปิดประตูในระหว่างที่คังจูวอนจะเดินตามเธอไป
" ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกนะ " เธอบอกกับคังจูวอน และพวกเขาที่ยอมและปล่อยให้เธอออกไปข้างนอกเพียงลำพัง
 หน้าคาเฟ่ 123 ซอเยอึนรีบวิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าร้านกลางดึก และซอเยอึนที่พยายามมองเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อดูให้แน่ใจว่า ไม่มีใครตามเธอมาถึงที่นี้จริงๆ
" เยอึน ! " ฮวังอินซองรีบเปิดประตูร้านและวิ่งเข้ามาหา และพวกเขาก็ต่างพากันเหลียวซ้ายมองขวาก่อนจะพากันกลับเข้าไปภายในร้าน
ซอเยอึนล้มตัวลงนั่งบนโซฟาและถึงกับปาดเหงื่อ และก็โล่งใจที่วิ่งหนีคนพวกนั้นมาได้
" ฉันไม่เข้าใจพวกเขาเลยจริงๆ " ซอเยอึนบ่นอุบอิบ ในขณะที่เห็นฮวังอินซองเอาแต่กดโทรศัพท์ไปๆ มาๆ เดินอยู่ในร้าน
" ยังติดต่อพวกนั้นไม่ได้ใช่หรือเปล่า " ซอเยอึนตั้งคำถามและสงสัยเหมือนกับที่ฮวังอินซองสงสัยทั้งคังจูวอนและคังมินจุน แล้วก็พัคจินอู
ฮวังอินซองพยายามจะส่ายหน้าและยังเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟาใกล้ๆ และพวกเขายังคอยก้มมองแต่โทรศัพท์
" พวกนั้นแอบหนีไปประเทศจีน "
" ยุนแจอีก็ยังหาตัวเธอไม่เจอตั้งแต่เกิดเรื่องทีสถานีรถไฟใต้ดิน " และน้ำเสียงที่รู้สึกผิดของซอเยอึนที่มีให้กับเพื่อนร่วมงาน จนกระทั่งฮวังอินซองเอื้อมมือขึ้นมาจับไหล่ของเธอและบีบเบาๆ
" ถ้าพัคจินอูไม่พูดอะไร ก็แสดงว่า ยุนแจอีคงจะไม่เป็นอะไรมาก " และเขาก็ปลอบใจซอเยอึน และก็แอบหวังลึกๆ ว่า ยุนแจอีจะไ่ม่เป็นอะไรจริงๆ อย่างที่พัคจินอูบอก
แต่ซอเยอึนกลับชักไม่มั่นในและยังหันไปจับมือของฮวังอินซองมากุมเอาไว้
" พี่ค่ะ ! " และสายตาของพวกเธอที่มองกันเปลี่ยนไป
" บอกตามตรง ฉันไม่มั่นใจในตัวของวีไอพีเอาซะเลย "
" เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องที่สถานีรถไฟ และมีเจ้าหน้าที่ของไทยเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ "
" เอาจริงๆ ฉันก็แค่สงสัยว่า ทำไม ! พัคจินอู "
" เธอถึงได้ทำตัวแปลกๆ ไปอย่างไงก็ไม่รู้ " ซอเยอึนได้แต่คิดและสงสัยในตัวของพัคจินอู และพยายามจะหาคำตอบให้ได้
ฮวังอินซองก็เลยได้แต่พยักหน้าตาม เพราะสิ่งซอเยอึนสงสัย เวลานี้พวกเขาทุก ๆ คนก็สงสัยด้วยเหมือน ๆ กัน และอีกอย่างทั้งเธอและพวกสองพี่น้องคังหนีไปประเทศจีนในเวลาแบบนี้โดยไม่บอกใคร
 พัคจินอูเพิ่งจะวางสายพี่ชายตัวเองที่โทรมาจากโรงพยาบาลที่เกาหลีใต้ เธอหยุดดูโทรศัพทฺมือถือของตัวเองครู่หนึงก่อน แต่ทว่ามือไม้ของตัวเธอเองก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปได้ง่ายๆ เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องหันไปมองรอบๆ บนดาดฟ้าของโรงแรมภายในเมืองซานหมิงประเทศจีน และเห็นแต่แสงไฟบนยอดตึกสูงห้อมล้อมเธอเต็มไปหมด และเธอที่ขึ้นมาอยู่บนยอดตึดดาดฟ้าของโรงแรมที่นี้มากกว่าชั่วโมงแล้วด้วยซ้ำ
" เพราะคนๆ นั้นอย่างนั้นสินะ ! " เธอพูดอยู่กับตัวเอง
พัคจินอูกำลังรีเพลย์ภาพความทรงจำในหัวตั้งแต่คราวครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสมือกับชเวกียุล และอีกครั้งที่เขาไปช่วยเธอเหลือจากวันที่ฝนตกหนักหน้าพระราชวัง และตั้งแต่วันน้ั้นจนถึงตอนนี้ภาพและสิ่งที่เธอเห็นในอดีตและอนาคตก็ดูเลือนลาง
" ประธานชเว กับ พี่มินแจ ! จะยังใช้วัคซีนเชย์รีสได้ยังไงก็ในเมื่อผลของวัคซีนยังไม่ชัดเจน" และเสียงของชเวกียุลก็ดังตามหลัง
" แล้วอีกอย่าง เธอเองไม่ใช่หรืออย่างไง ที่เป็นคนทำให้พวกเขาต้องติดเชื้อ " และเขาก็เดินเข้่ามาและเอาแต่โทษเธอ
พัคจินอูหันมาเผชิญหน้ากันทันที แต่ว่าเธอก็ยังต้องเก็บความไม่พอใจเอาไว้คอยซ่อนมันเอาไว้และมองชเวกียุลอย่างขอบคุณกลับไปมากกว่า
"เชื้อไว้รัส CD ห้าสิบ อาจจะไม่ได้แพร่กระจายจากที่นี้แน่ ๆ " เธอบอก
" และก็ไม่จริงที่เชื้อไวรัส CD ห้าสิบจะถูกลักลอบเอามาจากแล็ปของ MD " และเธอก็ยังคอยย้ำๆ บอกกับเขา
ชเวกียุลส่ายหัวเบาๆ และมองเธอด้วยความรู้สึกผิดหวัง
" เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์จริงๆ ใช่ไหม พัคจินอู " เขาถามและมองเธออย่างตั้งใจฟัง แต่ว่าเธอก็เอาแต่หลบตา
" การมองเห็นอนาคตของเธอ กำลังมีปัญหาใช่หรือเปล่า "
" พัคจินอู ! " คำถามของชเวกียุลที่พยายามใช้น้ำเสียงราวๆ กับเป็นคำถามธรรมดาๆ ทั่วไป แต่ระหว่างพวกเขาก็ต้องพยายามเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ทั้งคู่
" คุณนะ " พัคจินอูสูดหายใจเข้าลึก แต่ทว่าดวงตากลับดูสั่นไหวอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
" ไม่ใช่สิ "
" นายนะ ทำไมถึงได้อดทนได้มานานขนาดนี้กันนะ " และเธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาเผชิญสายตาของเขาอีกครั้ง และสายตาของชเวกียุลที่มองเธอเหมือนไร้ความรู้สึกและช่างว่างเปล่าซะเหลือเกิน
"เอาเข้าจริง ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่า นายกำลังทำงานให้ใครกันแน่ หรือว่าเป็นใครกันแน่ " เธอสบตาและตั้งคำถาม
" ชเวกียุล ! นายรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน แต่ว่า"
" พัคจินอู ! " แต่เขาก็รีบพูดสวนขัดขึ้นมา ในขณะที่ตัวเองก็พยายามจะมองสบตาของเธอพร้อมกันไปด้วย
" เด็กผู้ชายคนที่เธอเคยช่วยเอาไว้ที่โรงพยาบาล ตอนเขาอายุแค่เก้าขวบ " และเสียงของเขาที่ก็เหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ
" จินอู ! เธอนะเก่งอย่างเดียวคือการจดจำเรื่องที่เจ็บปวด แต่ว่า "
" เธอเอง...ไม่เคยจดจำเรื่องราวที่น่าจดจำได้เลยจริง " เขาตัดพ้อและถึงกับเบือนหน้าหนีไปมองรอบๆ เพื่อสูดหายใจเข้าให้ลึก และทันทีก็หันกลับมาจ้องตาเธอเขม็งอีกที
"หยุดโกหกว่า เธอจำฉันไม่ได้ ได้แล้วนะ !! " น้ำเสียงตวาดของชเวกียุลพลอยทำให้พัคจินอูต้องสะดุ้ง และไม่นานมากเท่าไหร่หยดน้ำตาของเธอก็ไหลพราก
 ฮวังอินซองเดินลัดเลาะตามตรอกทางเดินเล็ก ๆ บริเวณหมู่บ้านบนเนินเขาที่อยู่บนเกาะเล็ก ๆ ริมชายหาด และในขณะที่ซอเยอึนก็เดินเตร็ดเตร่แถวๆ ชายหาด
" ที่เราอุตส่าห์บินมาหกชั่วโมง ก็หวังว่าจะไม่คว้าน้ำเหลว" ซอเยอึนเอาโทรศัพท์มือถือของเธอแนบหูเอาไว้แทบจะตลอดเวลา และพยายามที่จะเหลียวมองซ้ายและขวามองไปรอบๆ ตัว
" ไม่หรอกน่า พวกเราต้องเจออะไรสักอย่างที่แน่ " ฮวังอินซองที่ก็ยังคุยโทรศัพท์กับซอเยอึนแทบจะตลอดเวลาเหมือนกัน
" ไม่อย่างนั้น พี่แทซันคงไม่ให้เรามาที่เมืองไทยแบบนี้หรอก " และฮวังอินซองก็ได้บอกเหตุผลที่พวกเขาสองคนต้องบินมาที่ประเทศไทยกระทันหันเพียงชั่วข้ามคืนหลังจากที่พี่ชายของพัคจินอูฟื้นและบอกกับพวกเขาเรื่องข้อมูลลัทธิแปลกๆ
" อาซาล่า " มิหนำซ้ำฮวังอินซองยังคอยนึกย้อนไปถึงตอนที่เขารีบไปโรงพยาบาลเมื่อคืนเพื่อไปเจอแทซันที่ฟื้นจากอาการบาดเจ็บสาหัสจากพวกคนปริศนาที่พยายามแอบตามพัคจินอูไปที่กองถ่าย และถ้าหากชเวกียุลไม่ไปเจอพัคจินอูที่หน้าพระราชวังเก่าป่านนี้เธออาจจะต้องถูกเปิดเผยตัวตนไปแล้วก็ได้
" พี่แทซัน " ฮวังอินซองยังคงหันไปคุยโทรศัพท์กับซอเยอึนต่อไป
" สงสัยคนพวกนี้ได้สักพักแล้ว ถึงได้แอบสืบอย่างลับๆ "
" แต่จะว่าก็ว่า คนพวกนั้นมีเป้าหมายอะไรในตัวจินอูกันแน่ ! " พวกเขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยในกลุ่มลิทธิที่มีชื่อแปลก ๆ จนพวกเขาต้องรีบออกมาตามหากลุ่มคนปริศนาพวกนี้ที่ประเทศไทย
" เห้อ.." เสียงถอนหายใจลากยาว ๆ ของซอเยอึนดังผ่านลำโพงโทรศัท์
" ถ้าจินอูไม่เข้าไปเกี่ยวข้องก้บประธานชเวอีกก็คงดี "
" เพราะถ้าไม่อย่างนั้นค่าเฟ่ 123 คงเป็นที่เกษียณของพวกเราจริง ๆ ไปแล้ว " น้ำเสียงบ่นพล่ามของซอเยอึนที่ๆ ก็พลอยทำให้ฮวังอินซองอดสงสัยในงานที่ทำอยู่จริงๆ ไม่ได้