"อ้าว ไม่คิดว่าจะมีคนรู้จักฉันด้วยนะ" หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นตามร่างกาย หันมายิ้มให้พวกเขาอย่างมีไมตรี "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่แค่ชาวบ้านกันสินะ สวัสดี ฉัน 'เซเรีย เทวพันธ์' ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวอย่างที่นายว่า"
เธอเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเอง และมีความร่าเริงสดใส ไม่ได้หวาดกลัวคนแปลกหน้าและไม่ได้ระมัดระวังตัวต่อคนแปลกหน้าด้วยเช่นกัน
เรียกว่ามีอัธยาศัยที่ดี
แต่นั่นก็แค่ต่อหน้าพวกเขา เบื้องหลังเธอมีนิสัยยังไงเขาที่เคยอ่านมาก่อนรู้ดี
ไม่แนะนำให้ยั่วยุผู้หญิงคนนี้แม้จะอยู่นอกดันเจี้ยน
"ฉันชื่อ 'ศัสตรา เมธานันท์' คงเคยได้ยินนามสกุลกันมาบ้างมั้ง?" ศัสตราแนะนำตัว
"อ้อ ตระกูลเมธานันท์แห่งภาคตะวันออก ฉันรู้จัก!" เซเรียพยักหน้า
"ส่วนฉันชื่อ 'ขัตติยะ อจลา' ชื่อเล่นว่าติน ไม่ใช่คนมีชื่อเสียงหรอก" ขัตติยะแนะนำบ้าง
"ถึงจะไม่มีชื่อเสียงแต่พี่ชายก็เก่งอยู่นะ"
"หืม? ทำไมเรียกฉันว่าพี่ชายล่ะ?"
"ก็พี่ชายดูอายุมากกว่าฉันไงล่ะ" เซเรียเอียงคอมอง "ฉันอายุสิบแปดปีค่ะ แล้วพี่ชายล่ะ?"
"อายุสิบเก้าปี หมอนั่นก็ด้วย" ขัตติยะตอบแล้วชี้ไปที่ศัสตรา เขาไม่ได้ดูแก่กว่าเพื่อนตรงไหนเลยนะ
"งั้นก็เป็นพี่ชายทั้งคู่" เซเรียยอมรับอย่างง่ายดาย
เธอเป็นคนง่ายๆ อย่างนี้เหรอ?
"แล้วเมื่อกี้นายไปไหนมาติน" ศัสตราถามเพื่อนแล้วยื่นดาบคืนให้
"ก็ไปเก็บพวกที่มาทางนี้เพราะนายสู้เสียงดังยังไงล่ะ" ขัตติยะรับดาบคืน สภาพของมันแย่กว่าที่คิดไว้แม้ว่าจะใช้เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ก็ยังถูกกร่อนไปไม่น้อย
ราคาก็แพงแต่เอามาใช้ไม่คุ้มเลย
"นายไปสู้คนเดียว?"
"ก็ต้องคนเดียวสิ แปลกตรงไหน?"
"โคตรแปลกเลยครับ!"
"โคตรแปลกเลยค่ะ!"
ศัสตราและเซเรียตะโกนพร้อมกัน พลางมองขัตติยะราวกับไม่ใช่คน เป็นสัตว์ประหลาดในร่างลูกแกะใช่ไหมน่ะ
"ไม่แปลกสักหน่อย นี่เป็นผลจากสกิลของฉันต่างหาก" ขัตติยะเก็บดาบเข้าช่องเก็บของ
"นักบุญของนายมีสกิลอะไรที่ทำให้สู้ได้ขนาดนั้น ไม่ใช่ว่ามันเป็นอาชีพสนับสนุนเหรอ" ศัสตราดูไม่เชื่อในอาชีพนักบุญ
ไม่ใช่ว่าไม่มีข้อมูลอาชีพนักบุญปรากฏขึ้น ทั้งฮันเตอร์และแอ็กนัสก็เคยมีมาก่อน แต่นักบุญที่ไปสู้ได้อย่างเก่ง ฆ่ามอนสเตอร์ได้มากมายด้วยตัวคนเดียว ทั้งยังสนับสนุนเพื่อนได้ด้วย...
นี่ยังเรียกว่าอาชีพนักบุญได้ไหม ไม่เรียกเทพเลยล่ะ!
"อาชีพมันจำกัด แต่ความชำนาญส่วนตัวมันไม่จำกัดนี่นา" ขัตติยะอธิบาย "นักบุญอย่างฉันไม่จำกัดอาวุธ แล้วตัวฉันเองก็เก่งกีฬาสุดๆ นายก็รู้นี่ดาบ ถ้ามีบัฟช่วยสักหน่อยการฆ่ามอนสเตอร์ก็ไม่ได้ยากนะ"
"ยากเถอะ!" สองคนที่กว่าจะฆ่ามอนสเตอร์ตัวเดียวได้เถียงเสียงดัง
"ต่อให้นายเก่งแค่ไหนแต่เลเวลนายก็ยังต่ำกว่ามันตั้งเยอะ โจมตีมันเข้าแรงขนาดนั้นได้ยังไง แล้วผลของสกิลมันเป็นยังไง อธิบายมาเดี๋ยวนี้!" ศัสตรากอดอกจ้องเขม็งไปที่เพื่อนสนิท ถ้าไม่พูดก็ไม่ต้องไปไหนกันล่ะ
ยืนมันตรงนี้จนหมดเวลาออกจากดันเจี้ยนล็อกไปเลย
"ก็สกิลที่มันทำให้มอนสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าไม่โจมตีไง มันมีเอฟเฟกต์ซ่อนอยู่ซึ่งฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกัน" ขัตติยะอธิบาย ขนาดเขามีระบบผู้ช่วยแฟร์ก็ยังไม่รู้เลยนะ
"มันมีเอเฟกต์ซ่อนอยู่?"
"ใช่ ถ้าฉันถูกโจมตีก่อนจะมีค่าสเตตัสเท่ากับมอนสเตอร์ตัวนั้น รวมไปถึงเลเวลด้วยเป็นเวลาห้านาที"
"โกง!"
"แต่ค่าประสบการณ์ที่จะได้จากการฆ่ามอนสเตอร์ก็จะถูกหักครึ่งหนึ่งด้วยนะ"
"โอเค ก็พอรับได้"
"..."
ทำไมยอมรับง่ายจัง ความจริงนายควรบอกว่ามันก็ยังโกงอยู่ดีสิ
แม้แต่เขาที่เป็นเจ้าของสกิลยังคิดอย่างนี้ แต่นายบอกว่าพอรับได้เนี่ยนะ?
ท่าทางสมองศัสตราจะไม่ปกติ
"เก็บศพมอนสเตอร์ก่อนแล้วเราเดินไปทางออกกันเถอะ" ขัตติยะไม่อยากจะยืนอยู่ในที่นี้นานนัก
ถึงเขาจะเก็บศพไปแล้วแต่คราบเลือดและสกิลพิษกัดกร่อนก็ไม่น่าพิสมัยอยู่ดี
เลือดมอนสเตอร์แมงป่องยักษ์เป็นสีเขียว ถึงจะมีน้อยแต่ก็มี แถมกลิ่นก็แย่มากด้วย
ไม่มีกลิ่นเลือดที่ไหนเป็นกลิ่นดีเลย
"ศพมันเอาใส่ช่องเก็บของได้ทั้งตัวเลยเหรอ" คนที่ถามคือเซเรีย เธอดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องช่องเก็บของมากนัก
แต่ก็ไม่แปลกหรอก
ช่องเก็บของของแอ็กนัสส่วนใหญ่มีไว้เพื่อเอาชีวิตรอด ไม่เคยเอาไว้ใส่ซากมอนสเตอร์ บางคนยังลากมันออกจากดันเจี้ยนทั้งตัวเลย
"ใส่ได้สิ ช่องเก็บของว่างอยู่หรือเปล่าล่ะ?" ขัตติยะถาม ส่วนศัสตรามีเหลืออยู่แล้ว ซึ่งเก็บซากมอนเตอร์เข้าไปตามที่ขัตติยะบอกในทันที
"ว่างอยู่ช่องหนึ่งพี่ติน"
"งั้นคงใส่ได้แค่ซากศพ แก่นพลังเวทคงไม่ได้" ขัตติยะดึงศพของแมงป่องยักษ์ออกมาหนึ่งตัวแล้วให้เซเรียลองเก็บ "ลองดูสิ ซากมอนสเตอร์ถือเป็นวัตถุดิบ ช่องหนึ่งก็สามารถใส่ได้ถึงห้าสิบชิ้น และแก่นพลังเวทก็จะแยกออกมาให้เองโดยอัตโนมัติเมื่อเข้าช่องเก็บของ"
"โอ้โห~ นี่มันสะดวกมากเลย" เซเรียลองเก็บซากศพเข้าไปในช่องเก็บของ แต่ไม่เห็นแก่นพลังเวทของมอนสเตอร์ แต่ฟังจากขัตติยะพูด มันคงถูกแยกในช่องเก็บของของเขาแล้ว
ถึงแก่นพลังเวทของมอนเตอร์จะราคาแพงพอๆ กับศพมอนสเตอร์แต่เซเรียไม่ได้ขาดเงิน แค่ศพเดียวก็เพียงพอแล้ว
พวกเขาทั้งสามคนเดินย้อนกลับไปทางเดิมพร้อมกับโคมไฟสนามซึ่งคนถือยังคงเป็นขัตติยะ ในระหว่างทางพวกเขาก็พูดคุยสร้างความสนิทสนมไปด้วย
แน่นอนว่าการสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างแอ็กนัสมีประโยชน์มาก
"ตอนเห็นพวกพี่แยกตัวเดินออกมาฉันก็ใช้สกิลซ่อนตัวแอบตามมา ฉันเอาชีวิตรอดจากดันเจี้ยนมาสามเดือนด้วยสกิลนี้เลยนะ"
"โอ้ สุดยอดเลยนะ" ขัตติยะเอ่ยชมเซเรียที่พูดอย่างภูมิใจ
"แต่ไม่เท่าพี่ตินหรอก สกิลที่ทำให้มอนสเตอร์ระดับสูงกว่าไม่โจมตีน่ะ เจ๋งสุด!"
"ใช่ มันเจ๋ง ถ้านายบอกฉันตั้งแต่แรก" ศัสตรายังคงหน้าบึ้ง ไม่พอใจกับเรื่องนี้มาก แต่อีกทางก็ปลงกับนิสัยของขัตติยะด้วย
"เอาน่า คราวหน้ามีอะไรใหม่ก็บอกนายนะ" ขัตติยะมองอย่างรู้สึกผิด
"ยังจะมีอะไรใหม่อีกเหรอ?"
"ก็กุญแจแห่งพันธสัญญาของเราน่าจะเลื่อนขั้นแล้วนี่"
"เอ๊ะ!?"
ทั้งสองคนรีบเปิดดูระบบทันที ตอนแจ้งเตือนฆ่ามอนสเตอร์ได้มีมากมายเกินไป และพวกเขาก็เหนื่อยทำให้ไม่ได้สังเกตเห็น จนกระทั่งขัตติยะเอ่ยเตือนขึ้นมา
ขัตติยะก็ดูแจ้งเตือนของตัวเองด้วยเช่นกัน
[ปลดล็อกกุญแจสีทองแห่งพันธสัญญาขั้น 8]
[แอ็กนัสได้รับภารกิจแห่งพันธสัญญาใหม่]
[ภารกิจแห่งพันธสัญญา – กุญแจสีทอง (ขั้น 8)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 200 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 300 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 400 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 500 นาที
- มีสกิลใดสกิลหนึ่งถึงระดับ 3 (1/1) (สำเร็จ)
- สังหารสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนล็อกต่างประเภทกัน (1/3)]
จากนั้นขัตติยะก็มาดูสเตตัสของตัวเองว่าเลเวลขึ้นมาเท่าไหร่
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 17
พลังชีวิต –1330/1330
พลังเวท – 490/490
พลังกาย – 21
ความคล่องตัว – 15
ความทนทาน – 10
ความแม่นยำ – 10
สติปัญญา – 24
โชค – 13
คะแนนโบนัส – 35
"เลื่อนขั้นแล้วจริงๆ ด้วย" เซเรียร้องออกมาอย่างมีความสุข "แล้วยังเลเวลเพิ่มเป็น 13 ในทันทีด้วยล่ะ มีสกิลใหม่ปลดล็อกด้วย นี่คือประโยชน์ของการเลื่อนขั้นกุญแจสินะ!"
"ของฉันเลเวล 10 ขึ้นมาเพราะฆ่าแมงป่องยักษ์นั่นแน่ๆ แต่เงื่อนไขเรื่องเรื่องเวลายังไม่ครบ คงต้องเข้าดันเจี้ยนอีกครั้ง หรือไม่ก็อยู่ในครบวันนี้เลย" ศัสตรามองดูเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อที่จะทำให้กุญแจเลื่อนขั้นขึ้นไป
"งั้นก็อยู่ให้ครบเวลาเลยเป็นไง ไปนั่งรอแถวๆ หน้าทางออกก็น่าจะดี ฉันไม่อยากเดินไปเจอทางตันแล้วต้องมาเจอมอนสเตอร์โจมตีอีก"
ถึงจะสนุกมากที่ได้บู้ รู้สึกเลือดร้อน แต่อาวุธไม่พร้อมไม่อยากสู้แล้วน่ะ
วันนี้ได้สู้พอหอมปากหอมคอแล้ว เขาพอใจมาก
"นั่นสิพี่ดาบ อยู่ในครบเวลาแล้วออกไปน่าจะดีกว่า พี่น่าจะระดับเพิ่มมาเท่าฉันก็ได้นะ" เซเรียเห็นด้วยกับขัตติยะ แต่ศัสตราเบ้ปากสวนกลับไป
"เซเรียห่วงตินเถอะ หมอนี่เพิ่งเข้าดันเจี้ยนเป็นครั้งที่สอง ถ้าจะเก็บเวลาเขาต้องเก็บอีกหนึ่งดันเจี้ยนถึงจะสามารถเลื่อนขั้นกุญแจได้"
ศัสตราผู้ยังไม่รู้ว่าเพื่อแอบเขาดันเจี้ยนยังจำได้ว่านี่เป็นครั้งที่สองของขัตติยะ ดังนั้นอีกฝ่ายน่าจะเลเวลเท่ากับเขา แต่เงื่อนไขยังไม่ครบแน่นอน
เงื่อนไขเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 160 นาที ต่อให้อยู่ในดันเจี้ยนนี้เต็มสองชั่วโมงก็แค่ 120 นาที รวมกับของเดิมอีกเกือบยี่สิบนาที ก็ยังขาดอีกตั้งสามสิบกว่านาที
"เอ๊ะ นี่เป็นครั้งที่สองที่พี่ตินเขาดันเจี้ยนเหรอ แต่ดูชำนาญมากเลยนะ" เซเรียพูดอย่างประหลาดใจ
เธอไม่ได้หมายถึงความชำนาญด้านการเดินทาง แต่เป็นชำนาญการต่อสู้
ทุกดาบไม่พลาดเป้าเลยสักนิด ไม่มีความกลัวและความลังเลอยู่ด้วย
เหมือนกับการบี้มดตายอย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่ต้องแปลกใจหรอก เจ้าตินชอบเล่นกีฬาผาดโผนทุกประเภท ร่างกายถือว่าเหมาะกับการต่อสู้เลยล่ะ แต่ดันได้อาชีพนักบุญ น่าเสียดายชะมัด" ศัสตราถอนหายใจ ถ้าขัตติยะได้อาชีพที่มีสกิลอาวุธจะต้องก้าวหน้ามากกว่านี้แน่ๆ
แล้วทำไมคนอย่างนี้ถึงได้เป็นนักบุญกันนะ
"เป็นนักบุญนั่นแหละดีแล้ว" ขัตติยะหัวเราะขบขัน
ถ้าให้เป็นอย่างอื่นนอกจากนักบุญ เขาก็คงเข้าด้านมืดไปเป็นสายความตายเลยดีกว่า
แต่เขาที่เคยได้สัมผัสความตายมาแล้วไม่รู้สึกมีความสุขกับมัน ดังนั้นเขาจึงไม่เลือกพลังสายความมืดหรือความตายเหล่านั้น
แล้วเขาก็มีคติไม่รบกวนวิญญาณคนที่ตายแล้วด้วย
ไม่ว่าจะเป็นคนหรือมอนสเตอร์
ส่วนร่างกายที่มีประโยชน์ก็ขอเอาไปใช้แปรรูปนะครับ
"แต่ว่าเรื่องสกิลนี้อยากให้ขอเก็บเป็นความลับไว้นะซาเรีย" ขัตติยะใช้นิ้วแตะริมฝีปากและขยิบตาให้อย่างขี้เล่น เรื่องนี้เขาอยากเก็บไว้รู้กันน้อยที่สุด
ซาเรียกถามกลับอย่างไม่เข้าใจ
"ทำไมเหรอคะ? ถ้าพี่ตินใช้สกิลนี้ล่ะก็จะช่วยแอ็กนัสได้อีกหลายคนะเลยนะ"
"มันช่วยเหลือแอ็กนัสได้แต่ก็ไม่ได้มากหรอกนะ ตัวอย่างเช่นเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา" เขาชี้ไปที่ศัสตรา "มอนสเตอร์จะไม่จะโจมตีเฉพาะฉัน ถ้าฉันเผลอหรือออกห่างไปแม้แต่นิดเดียวก็จะถูกโจมตีทันที ซึ่งฉันคิดว่ารัศมีที่มันจะไม่โจมตีก็แค่หนึ่งเมตรรอบตัวฉันเท่านั้นเอง"
นี่เขาลองคำนวณอย่างคร่าวๆ แล้ว เพราะระบบไม่ได้บอกระยะไว้ และคงไม่ได้คิดว่าจะเอาสกิลนี้ไปเพื่อช่วยเหลือผู้คนมากมายขนาดนั้น
มันเป็นสกิลที่มีไว้เอาตัวรอดสำหรับเขาเท่านั้น
"อีกเรื่องถ้าเรื่องสกิลนี้หลุดออกไปฉันก็ลำบาก ไม่ได้หมายถึงการลำบากในดันเจี้ยนล็อกหรอกนะ แต่เป็นผู้คนมากกว่า ซึ่งการมีอยู่ของฉันจะทำให้เซฟโซนมีฉันอยู่มีมูลค่าสูงขึ้นใช่ไหมล่ะ ค่าตัวฉันจะสูงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ว่า... ฉันไม่อยากวุ่นวายกับเรื่องคนแบบนั้นน่ะสิ ก็ไม่ได้ขาดเงินนี่นา"
ขัตติยะไหวไหล่ แค่กำไรจากซากมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทก็พอให้เขามีกินมีใช้ไม่หมดแล้ว ถ้าเขาไม่มีความทะเยอทะยานก็อยู่ได้จนหมดอายุขัยนั่นแหละ
เขาเชื่อว่าเซเรียจะไม่ขัดต่อความต้องการของเขา
เพราะในนิยายที่เขาเคยอ่านมา ถ้าตกลงกันไว้ก่อนแต่แรก เธอจะไม่มีทางปล่อยข้อมูลของเขาออกไปอย่างแน่นอน
"แต่เรื่องนี้... ฉันคิดว่าบอกออกไปเพิ่มมูลค่ามันจะเป็นผลดีกว่าไม่ใช่เหรอ ความเจริญรุ่งเรืองมันดีนะพี่ติน"
"ยังคิดน้อยไปนะเซเรีย ถ้าคนย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะคิดว่ามีฉันอยู่แล้วปลอดภัย พื้นที่อื่นเกิดไม่มีใครลงทุนเลยพื้นที่เซฟโซนก็จะไม่เหลืออะไรเลยนะ แล้วคิดดูว่าประเทศที่เป็นเซฟโซนส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ประเทศเล็กๆ พื้นที่จำกัด ทรัพยากรจำกัดแต่จำนวนคนเพิ่ม มันไม่มีความสมดุลเลย ดังนั้นมันต้องมีการแย่งทรัพยากรและจำกัดจำนวนคนแน่ๆ แล้วด้วยตัวฉันที่มีมูลค่าจะต้องถูกจับเป็นเครื่องมือแน่นอน ยังไงแอ็กนัสก็ใช้สกิลนอกดันเจี้ยนไม่ได้อยู่แล้ว"
"อย่างที่ตินว่า ฉันก็คิดว่าเรื่องนี้เก็บเป็นความลับดีกว่า อย่างน้อยก็รักษาเซฟโซนไว้ให้ได้มากที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดการแย่งชิงทรัพยากรกัน ถึงแม้ว่าตัวตนของขัตติยะจะทำให้สถานการณ์ภายในของเซฟโซนเราเสถียรภาพกว่าที่อื่นแล้วก็ตาม แต่เรื่องผลกำไรที่มีแค่พวกเราที่รู้ก็..." ศัสตรายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
เซเรียครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยิ้มตามด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกัน
"เข้าใจแล้ว พวกเราสามารถมั่นใจในพื้นที่เซฟโซนประเทศไทยได้อย่างเต็มที่และสามารถครอบครองมันได้ก่อนใคร!"
"จะร่วมมือกันไหมล่ะ?"
"ไม่มีปัญหาพี่ดาบ! ยินดีที่ได้ร่วมงาน!!"
ทั้งสองจับมือตกลงกันเรียบร้อย ขัตติยะที่ฟังอยู่เงียบๆ ยกมือขึ้นลูบขมับ
"ตกลงร่วมงานกันเองโดยไม่มีฉันได้ยังไงเนี่ย"
"นายเป็นคนสำคัญดังนั้นก็ถือเป็นแกนนำกลุ่มยังไงล่ะ" ศัสตรายกตำแหน่งพิเศษให้ แต่ขัตติยะรู้สึกทะแม่งๆ
"หมายความว่าฉันเป็นหัวหน้าใช่ไหม?"
"คิดว่าเป็นอย่างนั้นก็ได้"
"ฉันว่านั่นคงไม่ดี"
อย่ามาทำให้รู้สึกร้อนหลังนะ
เขาแค่อยากจะบู๊ไม่ได้อยากนั่งโต๊ะทำงานเอกสาร
พวกเขาเดินจนมาถึงกระทั่งทางออก เป็นรอยแยกมิติที่วางอยู่ด้านหน้าของทางออกไปจากปากเหว ซึ่งมันมืดและมีความหนาวเย็นไปถึงกระดูก
[เหลือเวลาอีก 0:26:37 ชั่วโมง]
"เหลือเวลาอีกนิดหน่อยก่อนออกจากดันเจี้ยนล็อก มาแลกเปลี่ยนการติดต่อไว้หน่อยดีไหม ยังไงเราก็ถือว่าร่วมมือกันแล้ว?" ขัตติยะหันมาพูดกับทั้งสองคน
"สมาร์ทโฟนที่นี่ไม่มีสัญญาณนะพี่ติน" เซเรียพูดแต่ก็หยิบสมาร์ทโฟนสุดทันสมัยของตัวเองออกมา ศัสตราก็หยิบออกมาด้วยเช่นกัน เขาเก็บมันไว้ในช่องเก็บของ
"แลกเบอร์กันไว้ก็พอ คงไม่ใช่ว่าพกนามบัตรติดตัวกันไว้หรอกใช่ไหม"
"..." ศัสตราเงียบ
"..." เซเรียเงียบ
"...อย่าบอกนะว่าพกมากันน่ะ" ขัตติยะหรี่ตามอง ทั้งสองหลบสายตาอย่างเลิ่กลั่ก
อ้อ พกมากันสินะ
พกมาทำไม!


"คอนโดมิเนียมของพี่ดาบนี่สะอาดมากเลยนะเนี่ย" เซเรียที่มาคอนโดมิเนียมของศัสตราครั้งแรกกวาดตามองความสะอาดสะอาดและเรียบหรูนั่นอย่างละเอียด
ศัสตราดูเป็นผู้ชายมาดเนี๊ยบ ก็ไม่แปลกที่จะรักสะอาดด้วย
แต่การตกแต่งห้องแบบนี้ดูจะเรียบเกินไปหน่อย
"พี่ดาบอยู่คนเดียวเหรอคะ?" เซเรียถาม
"อืม"
"แยกกันอยู่กับพ่อแม่เหรอ ทะเลาะกับที่บ้าน?"
"สืบจนรู้มาแล้วก็อย่าถามเลยน่าเซเรีย เรื่องของครอบครัวศัสตราน่าปวดหัวมาก" ขัตติยะที่เดินตามหลังเข้ามาพูดก่อนจะนั่งบนโซฟาที่เขาคุ้นเคย
ถึงนี่จะเป็นครั้งแรกที่ขัตติยะมาที่นี่ แต่ขัตติยะคนเดิมเคยมาหลายครั้งแล้ว
เซเรียแลบลิ้นอย่างทะเล้น ที่จริงเธอก็สืบเรื่องนี้มาแล้วนั่นแหละ
ครอบครัวของศัสตราน่าปวดหัวแค่เฉพาะกับตัวเขาเองเท่านั้น แต่ในสายตาคนอื่นมันคือครอบครัวที่คลั่งรักลูกชายคนรองของบ้านต่างหาก
ไม่ว่าจะอยากได้อะไรก็ให้ได้ทั้งนั้น แต่ที่ทะเลาะกันอย่างหนักถึงขั้นศัสตราหนีออกมาอยู่เองก็เพราะเขาเลือกที่จะเป็นแอ็กนัสต่างหาก
แม้ว่าจะเป็นไปแล้วด้วยความบังเอิญ แต่ศัสตราก็ไม่ได้ปฏิเสธการเป็นแอ็กนัส
ถามว่าการปฏิเสธเป็นไปได้หรือไม่?
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้
ยกเว้นว่าคุณจะออกจากเซฟโซนไปเป็นเวลา 365 วัน เพื่อให้ได้สิทธิ์เข้าหอคอยรับพลังเป็นฮันเตอร์แทน
การเป็นฮันเตอร์ยังไงก็ดีกว่าแอ็กนัส หลายคนคิดแบบนั้น
แอ็กนัสคือสัญลักษณ์ของเหยื่อหรือการบูชายัน แต่ด้วยสภาพของโลกนี้ การเสียสละของแอ็กนัสจึงไม่ได้เป็นเรื่องที่สังคมรับไม่ได้
เพียงแต่หวังว่าตนเองจะไม่ใช่ผู้ที่จนตรอกจนต้องหยิบกุญแจหรือบังเอิญไปจับมันเข้า
หายากมากที่จะยอมรับการเป็นแอ็กนัสด้วยตัวเอง
อย่างเช่นศัสตราและเซเรีย
แม้ว่าเขาจะจำใจไปสักหน่อยที่จะเป็นแอ็กนัสแต่ก็ไม่รู้สึกแย่
"แล้วครอบครัวของพี่ตินไม่ได้ได้เป็นห่วงบ้างเหรอ" เซเรียถาม เพราะเธอสืบข้อมูลเกี่ยวกับขัตติยะไม่ได้มากนัก
ไม่สิ เรียกได้ว่าประวัติธรรมดาจนไม่รู้สึกพิเศษตรงไหนเลย
คนแบบนี้อยู่อย่างธรรมดาได้ยังไงกัน?
"สบายมาก พ่อแม่ของฉันคุยรู้เรื่องกว่าของดาบเยอะ" ขัตติยะยิ้มเยาะใส่เพื่อน
"ไม่ต้องมายิ้มเยาะเลย ถ้าพ่อแม่ได้รู้ถึงสกิลมหาโกงของนายเข้าน่าจะวิตกจนผมหงอกขึ้นเหมือนพ่อฉันแน่ เพราะลูกชายเป็นเนื้อที่ใครๆ ก็อยากจะครอบครอง" ศัสตราเบ้ปาก
"นี่พ่อนายผมหงอกเพิ่มอีกแล้วเหรอ?"
"อื้ม แต่ก็พยายามย้อมสีดำอยู่นะ เป็นคนที่ไม่รู้จักแก่จริงๆ"
"อย่าไปพูดแบบนั้นต่อหน้าแม่นายเข้าล่ะ"
"ทำไม?"
"ไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงไม่ชอบให้ถูกหาว่าแก่ ชมเยอะๆ เข้าไว้เพื่อเอาตัวรอดดีที่สุด" นี่เป็นเทคนิคลับที่ได้มาจากการอยู่กับพี่สาวที่อายุห่างกันมากเป็นเวลานาน
ถึงพวกเธอจะอายุเยอะแล้วก็ตาม แต่จะมีใครมาบอกแก่หรือเรียกป้าไม่ได้เลย
เขาเคยเผลอพูดออกไปทีเดียว ความทรงจำหายไปสามวัน
หมายถึงหลับยาวไปสามวันเพราะโดนพี่สาวต่อย
"เรื่องนั้นไม่ต้องบอกก็รู้น่า" ศัสตราก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน แต่เขาก็ไม่ใช่พวกชอบชมผู้หญิงสักเท่าไหร่ แม้แต่เซเรียที่จัดว่าเป็นสาวสวยยังไม่ได้ยินคำชมจากปากเขาเลย
ถ้าให้พูดสิ่งที่ออกมาคงเป็นคำว่า 'ก็พอใช้ได้'
ทำตัวเป็นท่านประธานบริษัทที่เย็นชาไปได้ แต่ตอนอยู่กับเขานี่ขี้บ่นจู้จี้ยิ่งกว่าแม่แท้ๆ อีก
เอ๊ะ! หรือนี่คือความต่างของคนที่สนิทกับไม่สนิทกันนะ?
"พวกพี่นี่สนิทกันดีจังเนอะ" เซเรียนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม มองดูความสัมพันธ์ของชายหนุ่มทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
ถึงจะเคยอ่านมาว่าพวกเขาเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากจนเหมือนพี่น้อง
แต่พอได้มาสัมผัสจริงๆ มันรู้สึกเป็นบรรยากาศของเพื่อนที่สนิทมากจนไม่มีใครมาแทนที่ได้ เป็นความไว้วางใจและเชื่อใจอย่างประหลาด
น่าอิจฉา เซเรียคิดในใจ
เธอเองก็อยากมีเพื่อนที่สนิทแบบนี้บ้าง
เพราะเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยและมีทายาทในตระกูลเยอะมาก จึงเกิดการแข่งขันกันเองภายในหมู่พี่น้อง แม้ว่าเซเรียจะเป็นผู้หญิงเธอก็ยังต้องแย่งชิงสิทธิ์ของตัวเองด้วยเหมือนกัน ไม่ว่าจะหักหลัง หลอกลวงหรือการคดโกงเธอก็เจอมามากมาย
เธอไม่มีใครที่สามารถเรียกว่าเพื่อนได้
ถ้าพวกเขายอมรับเธอเป็นเพื่อน... ก็คงดี?
"เหม่ออะไรอยู่เซเรีย เรียกสองสามครั้งแล้วนะ" ขัตติยะเรียกหญิงสาวอีกครั้ง เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน
"ไม่มีอะไรค่ะพี่ แค่อิจฉาความสนิทของพวกพี่เท่านั้นเอง"
"มีอะไรให้น่าอิจฉา ความรู้สึกเหมือนมีดาบเป็นพยาธิในท้องนี่ขนลุกมากนะ"
"ใครอยากไปเป็นพยาธิในท้องนายไม่ทราบ!" ศัสตราถลึงตาใส่
"งั้นก็เลิกนิสัยอ่านความคิดฉันสักที"
"นายต่างหากเลิกคิดไร้สาระเพราะความอยากรู้อยากเห็นสักที"
"...แย่อ่ะ เลิกไม่ได้"
"..." ศัสตราทำหน้าบูด เหลือทนกับเจ้านี่จริงๆ
"ฮ่าๆ พวกพี่นี่ตลกกันจริงๆ" เซเรียหัวเราะออกมาดังๆ พวกเขาเป็นกันเอง เปิดเผยและผ่อนคลายมาก ทำให้เธอที่ระมัดระวังอยู่ก่อนหน้านี้คลายความระวังตัวลงไปมาก
พวกเขาไม่ใช่คนนิสัยไม่ดี แต่ก็น่ารักแปลกๆ ล่ะ
"เอาล่ะ ผ่อนคลายกันพอแล้วก็มาคุยเรื่องจริงจังกันดีกว่า" ขัตติยะเปลี่ยนท่านั่งไขว้ขาประสานมือเหนือเข่า "ที่มานัดเจอกันอย่างนี้คงมาคุยเรื่องผลประโยชน์และคิดจะจัดตั้งกิลด์แอ็กนัสอย่างเป็นทางการในประเทศไทยใช่ไหม?"
"พี่ตินรู้ได้ยังไงน่ะ" เซเรียอ้าปากกว้างไม่น่าเชื่อ ศัสตราก็เช่นกัน
"ฉลาดแบบนี้ใช่ตินจริงเหรอ?"
"คุณศัสตราครับ เป็นพยาธิในท้องก็ต้องรู้สิว่าฉันตัวจริง" ขัตติยะถลึงตาใส่
"ก็บอกว่าไม่อยากเป็นพยาธิในท้องนายไงเล่า" ศัสตราแค่แซวเล่น เพื่อนก็เล่นพยาธิไม่เลิกสักที เขาคิดว่าในอนาคตน่าจะมีปมเรื่องพยาธิแน่ถ้ายังไม่เลิกพูด
หรือเขาต้องซื้อยาฆ่าพยาธิให้ขัตติยะกิน?
"แต่นายดูไม่ค่อยสนใจเรื่องการเมืองมาก่อนเลยนี่ติน ฉันก็เลยแปลกใจที่ดูนายจะรู้เรื่องมาบ้าง ไปนอนคิดมาแล้วหรือไง?" ศัสตรายังไม่เลิกสงสัย
"คุณดาบครับ ผมไม่ได้สนใจไม่ได้แปลว่าผมโง่นะครับ เรื่องแบบนี้คิดออกได้ง่ายๆ เถอะ" ขัตติยะกลอกตา
ไม่สนใจการเมืองไม่ได้แปลว่าไม่รู้ข่าว เข้าใจตรงกันนะ
"ถ้าพี่ตินรู้เรื่องแล้วแสดงว่าพี่ก็เห็นด้วยใช่ไหม?" เซเรียถามอย่างจริงจัง ขัตติยะส่ายหน้าก่อนจะถอนหายใจ
"เห็นด้วยก็จริงนะ แต่ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับรายละเอียดไว้เลยสักนิด"
"นั่นสินะ อย่างนายจะไปคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้..."
"ทีอย่างนี้ล่ะเชื่อเลยนะ"
นี่ศัสตรามองเขาเป็นคนยังไงเนี่ย ถามจริง?
"บอกตามตรงนายดูอ่อนแอและไม่น่าเชื่อเลยในสายตาของฉันตั้งแต่นายเป็นแอ็กนัสเลยนะครับคุณติน"
"ผมคงดูเหมือนแกะโง่ใช่ไหมครับคุณดาบ"
"ถูกต้องครับ"
"ไม่ต้องยืนยันก็ได้เว้ย! ตอบเลี่ยงๆ แถๆ ให้ชื่นใจสักหน่อยไม่ได้หรือไง"
"ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากโกหกนาย"
"..."
คำพูดเหมือนฟังแล้วซึ้ง แต่อึ้งมากกว่า
สรุปว่านายยังคงยืนยันว่าฉันเป็นแกะโง่สินะ!!
"ถ้าเรื่องจัดตั้งกิลด์แอ็กนัสในประเทศฉันกับพี่ดาบสามารถจัดการคัดคนได้บ้างอยู่นะคะ ถึงส่วนใหญ่แอ็กนัสจะเป็นชนชั้นล่างที่ยากจนและมีสังกัดแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีพวกไม่มีสังกัดเหลืออยู่" เซเรียเอ่ยถึงสถานการณ์ของแอ็กนัสในโลก "มันก็ความเป็นไปได้ที่จะจ้างแอ็กนัสจากต่างประเทศมาด้วย พวกพี่ก็มีข้อมูลใช่ไหม แอ็กนัสขอแค่อยู่ในเซฟโซนก็จะถูกเรียกเข้าดันเจี้ยนล็อก มันไม่ได้บอกว่าแอ็กนัสจะย้ายเซฟโซนไม่ได้"
"เรื่องนั้นรู้อยู่แล้วล่ะ แอ็กนัสจากประเทศที่เซฟโซนหายไปอย่างไอซ์แลนด์และแกมเบียก็ยังถือกุญแจอยู่ พวกเขาก็ถูกรับเข้ามาอยู่ในเซฟโซนที่เหลือ" ศัสตรากอดอกพยักหน้า
มันไม่ใช่ความลับเรื่องแอ็กนัสจะย้ายเซฟโซนได้ ที่ห่วงก็คือเซฟโซนหายมากกว่า
แต่มันก็เคยมีเหตุการณ์เซฟโซนหายแล้วกุญแจหายไปด้วย
เหตุเกิดที่ไอซ์แลนด์ที่แรก เมื่อเซฟโซนหายไป กุญแจที่ควรจะหล่นตามพื้นจะหายไป ถ้าแอ็กนัสเดิมในนั้นขว้างกุญแจที่มีอยู่ทิ้งไปด้วยก็จะเสียสิทธิ์การเป็นแอ็กนัสเช่นกัน
ราวกับทางช่วยให้รอดพ้นสถานะแอ็กนัสเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย
ในช่วงก่อนหน้านี้เกือบยี่สิบวันที่ไม่มีการเรียกของดันเจี้ยนล็อก เขาก็เคยโยนกุญแจทิ้ง แต่มันไม่หายไป รู้สึกวางใจได้ครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งกังวลว่ามันจะเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่าเซฟโซนหาย
สรุปแล้วอาจเป็นเขาที่คิดไปเอง
"ตอนนี้เหลือเซฟโซนแค่ห้าที่ก็ต้องรักษาไว้ดีๆ ล่ะนะ แต่ละประเทศตอนนี้เป็นยังไงบ้างเหรอ" ขัตติยะทำเป็นไม่รู้เกี่ยวกับแอ็กนัสมากนัก
เขาต้องทำเนียนเป็นแอ็กนัสมือใหม่ ทั้งที่เขารู้มากกว่านั้นซะอีก
แต่มันช่วยไม่ได้ ถ้าแสดงออกว่ารู้มากเกินไปเดี๋ยวจะถูกจับพิรุธได้ เพราะข้อมูลที่เขามีมันล้ำหน้าสถานการณ์ตอนนี้ไปถึงห้าปี
ความต่างห้าปีนี่มากพอจะแลกเปลี่ยนข่าวสารได้มากมายแล้ว
"พี่ตินเพิ่งเข้าวงการก็ไม่ได้ศึกษาเลยเหรอ ไหนพี่ดาบบอกเป็นคนอยากรู้อยากเห็น" เซเรียถามราวกับจับพิรุธได้
"อยากรู้อยากเห็นเฉพาะเรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะสิ ถ้าเป็นเรื่องจริงจังฉันกลัวว่ามันจะไม่ซึมเข้าสมองของคุณขัตติยะเขาล่ะครับ"
"คุณก็พูดแรงไปครับคุณศัสตรา"
เรียกชื่อจริงเต็มๆ กันอย่างนี้เจตนาจิกกัดแรงมาก
นอกจากจะบอกว่าเขาเป็นแกะโง่แล้วยังจะว่าเขาเป็นพวกไร้สาระอีกเหรอ
นี่ยังเป็นเพื่อนกันจริงไหม อีกนิดจะต่อยกันแล้วนะ
"ที่เหลือก็ประเทศไทย อาร์เจนติน่า คิวบา อิสราเอลและโมซัมบิก ถ้ามีแอ็กนัสโดดเด่นที่สุดในโลกไม่นับพี่ตินก็น่าจะเป็นแอ็กนัสของอาร์เจนตินา" เซเรียนับนิ้วของเธอ
"ปล่อยแอ็กนัสของอาร์เจนตินาไปเลย ทางนั้นมีคนหนุนเยอะแน่นอน ซื้อไม่ได้แน่ๆ" ขัตติยะโบกมือ
"ของอิสราเอลก็มีนะ ถึงจะไม่ใช่นักบุญแต่อาชีพก็ถือว่าระดับเดียวกัน"
"อันนั้นก็ไม่สนใจเหมือนกัน จำได้ว่าหมอนั่นมีนิสัยรักความยุติธรรมมากด้วย สมกับอาชีพผู้กล้าที่ได้มา"
นึกถึงตัวละครที่อยู่อิสราเอลแล้วขัตติยะรู้สึกรำคาญเล็กน้อย
แน่นอนว่านั่นก็เป็นตัวละครที่มีชื่อในนิยายเหมือนกัน แต่เป็นประเภทสุดโต่งจนเขาไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วยเท่าไหร่
ถ้าคุยกันคิดว่าต้องใช้สมองมากๆ เพราะพวกแอ็กนัสที่ได้อาชีพผู้กล้ามีแต่พวกสมองกล้ามเนื้อ ถ้าเชื่ออะไรแล้วก็เปลี่ยนใจยาก แม้เรื่องจะไม่น่าเชื่อถือแต่ก็ยังเชื่อมั่นใจ
มันน่ารำคาญมาก
อาชีพของแอ็กนัสไม่ได้มาอย่างสุ่ม แต่ได้มาเพราะลักษณะนิสัยส่วนตัวของผู้ถือกุญแจด้วย เรื่องนี้เขียนไว้ในนิยาย แต่คนทั่วไปไม่ได้รู้เรื่องนี้มากนัก และรายละเอียดเกี่ยวกับว่าคนประเภทไหนได้อาชีพอะไรบ้างก็ไม่ได้ลงเจาะลึก
ก็คือนักบุญคือโคตรพ่อพระแม่พระ ผู้กล้าก็รักความยุติธรรมที่สุด
เนโครแมนเซอร์ก็คือผู้มีความทะเยอทะยานสูงแต่เข้ากับคนไม่เก่ง
อะไรแบบนี้น่ะ
ขัตติยะสรุปเอาจากการอ่านเนื้อเรื่องของตัวละครนั้นมา
"พี่ตินเลือกนิสัยแอ็กนัสด้วยเหรอ" เซเรียถาม ปกติถ้าอย่างได้ทีมเก่งๆ บางครั้งก็ต้องทำหลับตาข้างลืมตาข้างกับนิสัยประหลาดๆ ของพวกเขา
ตัวอย่างเช่นขัตติยะที่ถึงจะดูเป็นคนสบายๆ อะไรก็ได้
แต่ความจริงแล้วเรื่องมากกว่าที่คิด
"ยังไงเราก็ต้องร่วมทีมกัน จะเลือกทั้งทีจะเอาแค่คุณภาพไม่ได้นะ นิสัยก็เป็นส่วนสำคัญ" ขัตติยะพูดอย่างจริงจัง
"แล้วนายคิดว่านิสัยแบบไหนถึงจะดี?" ศัสตราถามอย่างไม่คาดหวัง
"ต้องตามใจฉันสิ ก็ฉันเป็นหัวหน้าไง ลูกน้องที่เชื่อฟังคือดีที่สุด!"
"...ว่าแล้วเชียว"
คิดไว้แล้วว่ามันต้องมาแบบนี้ ศัสตราเลยทำเพียงถอนหายใจ
แต่เซเรียอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าขัตติยะจะเป็นคนแบบนี้
นอกจากเรื่องมากแล้วพี่เขาท่าทางจะเอาแต่ใจด้วยนะเนี่ย
"อย่าไปสนใจเลยเซเรีย ขัตติยะก็บ้าบออย่างนี้แหละ ความฝันวัยเด็กก็คือเล่นบทฮีโร่และช่วยเหลือโลกน่ะ"
"เฮ้ย! อย่าแฉกันสิ แต่นั่นมันก็เก่ามากแล้ว ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้วเถอะ!"
"เปลี่ยนเป็นอะไร" คราวนี้มีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
"ฉันจะไปสู้กันมอนสเตอร์ทุกประเภททั่วโลกยังไงล่ะ มันน่าสนุกจะตายไปนะ ไม่คิดงั้นกันเหรอ?"
"..." ศัสตราเงียบ
"..." เซเรียเงียบ
คือคุณขัตติยะ ไอ้ความฝันที่เปลี่ยนไปนี่มันก็ไม่ได้ดูเปลี่ยนเท่าไหร่เลยนะ
ยังจะดูบ้ากว่าเดิมอีกเถอะ!
เป็นนักบุญเนี่ยนะจะไปสู้กับมอนสเตอร์ทั่วโลก คิดว่าสายอาชีพตัวเองเป็นอะไร ตัวทำดาเมจเรอะ?
นักบุญคือสายสนับสนุนโว้ย ช่วยเข้าใจอาชีพตัวเองที!!


ส่วนคนทั้งสองที่หายตัวไปแล้วมาโผล่ในดันเจี้ยน ตอนนี้กำลังอยู่อยู่ท่ามกลางคนมากมายที่มีอาการตกใจและหวาดกลัว และบางคนก็สงบนิ่งจนผิดปกติราวกับเตรียมใจตายแล้ว
เป็นผีคนที่มีผมสีทองแทบทั้งนั้น สีเงินมีอยู่น้อยนิด
ขัตติยะก็เป็นสีเงินที่โดดเด่นในนั้นด้วย
"โอ้ว้าว~ แอ็กนัสประเทศเราก็เยอะไม่ใช่เล่นนะเนี่ย" ขัตติยะพูดขณะมองจำนวนแอ็กนัสด้วยความตื่นเต้น มีหลักร้อยเลยนะ และโดนศัสตราเขกหัวไปที
มันใช่เวลาจะมาตื่นเต้นกับจำนวนแอ็กนัสไหมเนี่ย
แต่การเข้าดันเจี้ยนล็อกครั้งที่สองทำไมขัตติยะถึงดูสบายดี ศัสตรางุนงงเล็กน้อย เพราะการวาร์ปอย่างกะทันหันมักทำให้มีอาการวิงเวียน ผ่านไปสองสามครั้งถึงจะชิน
แต่นี่ดูสบายดีจนหันไปสนใจอย่างอื่นอีก ราวกับชินชาในการวาร์ปซะแล้ว
"ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นก็ได้ หลังจากวาร์ปมามีเวลาหนึ่งนาทีที่มอนสเตอร์จะยังไม่โจมตีเรา เพื่อให้มีเวลาได้อ่านเงื่อนไขดันเจี้ยนล็อกก่อนไงล่ะ"
[คุณเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อก – ถ้ำแมงป่องยักษ์ในหุบเหว]
[เงื่อนไขออกจากดันเจี้ยน
1. อยู่ในดันเจี้ยนครบ 2 ชั่วโมง
2. มองหาปากเหวซึ่งเป็นทางออกของดันเจี้ยน]
[ขอให้แอ็กนัสโชคดี]
หน้าจอของระบบสีน้ำเงินบอกเงื่อนไขที่ทำให้แอ็กนัสออกจากดันเจี้ยนได้ ถึงเห็นจำนวนชั่วโมงที่น้อยนิดนั่นแล้วขัตติยะรู้สึกอยากร้องไห้
ทำไมตอนเขาเข้าไปถึงขึ้นเป็นร้อยชั่วโมงทุกดันเจี้ยนเลย แต่พอเขามากับแอ็กนัสคนอื่นเหลือแค่สองชั่วโมง!
สองชั่วโมงมันไวมากนะครับพี่น้อง!
แต่แอ็กนัสคนอื่นไม่ได้คิดเหมือนขัตติยะ พวกเขาดูไม่พร้อมที่จะปะทะ แต่กำลังมองหน้าที่หลบซ่อนตัวหรือหาทางออกจากดันเจี้ยนล็อก
สองชั่วโมงเป็นเวลาที่ยาวนานเกินไปเพื่อเอาชีวิตรอด
"เป็นถ้ำแมงป่องยักษ์... มิน่าถึงได้เป็นถ้ำใหญ่ ดูจากขนาดตัวแล้วก็ อืม... ดันเจี้ยนระดับ A เลยรึเปล่าเนี่ย" ขัตติยะประเมินดันเจี้ยนจากสภาพแวดล้อม
นี่เป็นดันเจี้ยนเขาไม่เคยเข้ามา จึงไม่มีการสำรวจเส้นทางไว้ก่อน ดูจากความกว้างใหญ่ของถ้ำและทางแยกแต่ละทางตัวแมงป่องยักษ์ก็น่าจะสูงสักสองสามเมตรได้
และแมงป่องคือสัตว์มีพิษ ความยากมันอยู่ตรงนี้แหละ
ไม่รู้ว่าพิษของมันมีฤทธิ์แค่ไหน
หวังว่าไม่ใช่พิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อนก็แล้วกัน
ขัตติยะยังไม่ได้เปลี่ยนอาชีพเป็นนักบุญ เขายังคงอาชีพระดับ EX ไว้ก่อน ถึงยังไงเขาก็ใช้สกิลของอาชีพอื่นได้อยู่แล้วแค่ระดับความชำนาญไม่เพิ่มเท่านั้นเอง
มองดูสเตตัสตัวเองตอนนี้ก็รู้สึกใจเต้นนิดหน่อย
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 10
พลังชีวิต – 840/840
พลังเวท – 315/315
พลังกาย – 21
ความคล่องตัว – 15
ความทนทาน – 10
ความแม่นยำ – 10
สติปัญญา – 24
โชค – 11
คะแนนโบนัส – 0
ที่จริงเขาอยากอัพโชคด้วย แต่มันเป็นสเตตัสที่อัพเองไม่ได้
แฟร์บอกว่าโชคจะได้รับจากภารกิจแห่งพันธสัญญาเท่านั้น ถ้าทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับโชคหนึ่งแต้มเป็นรางวัล
ราวกับกำลังบอกว่าภารกิจจะเปลี่ยนโชคชะตาของคุณ
อาจจะฟังดูบ้าบอไปหน่อยแต่ขัตติยะรู้สึกอย่างนี้จริงๆ นะ
"พวกเราก็ไปหาที่หลบเถอะ" ศัสตราดึงขัตติยะที่ยืนทื่อไม่ยอมขยับไปไหน
ถึงจะมีเวลาแค่หนึ่งนาทีก่อนมอนสเตอร์จะตรวจจับพวกเขาได้ แต่ก็ไม่ควรยืนเฉยไหมล่ะ อยากตายหรือไงเนี่ย
"ไม่จำเป็นหรอก เรามาหาทางออกกันดีกว่า" ขัตติยะดึงศัสตรากลับแบบแทบไม่ต้องออกแรง
ศัสตราขนมวดคิ้วอย่างงุนงง ไม่เข้าในท่าทางของขัตติยะและไม่เข้าใจพลังกายของอีกฝ่ายที่มากกว่าตนเองซึ่งเป็นแอ็กนัสเลเวลสี่
เห็นได้ชัดว่าขัตติยะอ่อนแอกว่าทำไมพลังกายยังเยอะนัก?
"เดินหาทางออกแบบนี้ไม่กลัวเจอมอนสเตอร์รึไง" ศัสตราถามเมื่อเห็นว่าขัตติยะพาเขาเดินเข้าไปในถ้ำจริงๆ "ถึงจะเป็นนักบุญมีโล่ แต่ก็ต้องกลัวบ้างสิเว้ย!"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันมีสกิลที่มอนสเตอร์ระดับสูงกว่าจะไม่โจมตีก่อนน่ะ"
"ฮะ?"
"มันเป็นสกิลประเภทติดตัว ทำให้คนอื่นมองฉันอ่อนแอ แต่สำหรับมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าจะมองว่าเท่าเทียมกันน่ะ... อ้าว นี่ฉันยังไม่ได้บอกนายเหรอ?" ขัตติยะหันมามองอย่างประหลาดใจ
"นายเคยบอกเรื่องนี้ที่ไหนกันครับไอ้คุณขัตติยะ!"
นอกจากสกิลนักบุญที่มีโล่กับรักษาขั้นสูงก็ไม่เห็นพูดถึงสกิลอื่นเลย
ถ้าเขารู้ว่ามันมีสกิลนี้เขาจะหวาดกลัวการเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกไปทำไมกัน
จริงสิ ครั้งก่อนตอนขัตติยะเข้าดันเจี้ยนครั้งแรกมอนสเตอร์ก็ไม่โจมตีมาเลยนี่นา มีแต่วิ่งไล่ตามหลังมาเฉยๆ จนกระทั่งพวกเขาถึงทางออกเลยนี่นา
เป็นเพราะสกิลติดตัวของหมอนี่เองสินะ!
"มีสกิลอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันอีกไหม" เมื่อไม่ต้องระแวงจากการถูกมอนสเตอร์โจมตีศัสตราก็สะบัดมือขัตติยะออกแล้วเดินด้วยตัวเอง ทั้งยังดึงดาบยาวออกมาจากช่องเก็บของเพื่อเตรียมพร้อมไว้ด้วย
ถึงมอนสเตอร์จะไม่โจมตีขัตติยะแต่มันอาจจะโจมตีศัสตราก็ได้
ไม่ควรประมาท
"มีนะ ก็เป็นพวกต้านทานพิษคำสาปอะไรพวกนี้ มีเพิ่มพลังโจมตี, ความเร็วและฟื้นฟูด้วย"
"นี่นายเก็บสกิลไว้เยอะไปแล้วว้อย!"
"นายสกิลน้อยเอง เพราะเป็นอาชีพระดับ A จะมาโทษฉันที่มีอาชีพระดับ S ได้ยังไงกัน"
"นี่เหมือนเหมือนกำลังเอาระดับอาชีพมาข่มกันอยู่เลยนะ"
"เปล่าสักหน่อย" ขัตติยะหัวเราะอย่างขบขัน
บางครั้งแกล้งเพื่อนก็สนุกดี
ขัตติยะดึงเอาโคมไฟสนามออกมาจากช่องเก็บของ ความสว่างของมันทำให้มองเห็นถ้ำข้างหน้าได้อย่างชัดเจน มันสว่างมากและมองเห็นได้ไกลมากจนศัสตรายังต้องยกนิ้วชื่นชมในการเตรียมการของขัตติยะ
ราวกับรู้ว่าจะมาในดันเจี้ยนล็อกประเภทถ้ำ
ที่จริงในช่องเก็บของของขัตติยะมีอะไรอีกเยอะ เขาไปมาหลายสภาพพื้นที่เลยมีของเตรียมไว้หมดทั้งแต่ที่มืด ที่ร้อน ที่หนาวเย็นหรือในป่าก็ได้หมด
เพราะช่องเก็บของเขาเยอะ ฮ่าๆ
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในถ้ำที่แทบจะเป็นเส้นตรง ถึงจะไม่ได้มีทางหลายทางเยอะเหมือนถ้ำมด แต่มันก็ลึกกว่ากันมาก
ระยะทางกว่าจะถึงทางออกน่าจะเดินอีกไกล
มีเสียงวิ่งของอะไรบางอย่างมาจากข้างหลัง และเสียงร้อยโหยผวนที่แผ่วเบาห่างไกล ขัตติยะและศัสตราได้ยินชัดเจน เขาหันไปมองพร้อมกับเอาไปส่อง
แมงป่องตัวใหญ่สองเมตรอยู่ห่างออกไปไม่ไกลสี่ห้าตัว
พวกมันจะงักเพราะเจอแสงส่องมาอย่างกะทันหัน
[สกิล แกะหรือหมาป่า กำลังทำงาน]
"ตัวใหญ่อย่างที่คิดจริงๆ ด้วย" ขัตติมมองขนาดและร่างกายของมันอย่างระมัดระวัง ขยับโคมไฟเข้าไปใกล้เพื่อจะได้เห็นรายละเอียดอย่างชัดเจน
มันเป็นแมงป่องสีดำมีก้ามใหญ่และปลายหางที่มีเหล็กก็เล็ก ดูแล้วเหมือนแมงป่องช้าง
พิษไม่น่าจะรุนแรง...
เอ่อ แต่เป็นมอสเตอร์ระดับ A ก็น่าจะแรงถึงตายอยู่มั้ง?
ขัตติยะคิดเกี่ยวกับมอนสเตอร์ประเภทนี้ ส่องเข้าไปใกล้เหมือนอย่างกับว่ามันเป็นมิตร ทั้งที่แมงป่องเหล่านั้นชูหางขึ้นสูงพร้อมโจมตีทุกเมื่อ
แต่มันก็ไม่ได้โจมตี
"อย่าเดินเข้าไปใกล้นักสิ" ศัสตราจับขัตติยะไม่ให้เดินเข้าไปใกล้มากนัก
"แหม~ แค่อยากรู้อยากเห็นนิดหน่อยเอง..."
"ก็เป็นคนอยากรู้อยากเห็นอย่างนี้ไงถึงได้มาเป็นแอ็กนัสน่ะ"
"..."
ขัตติยะเถียงไม่ออก และไม่รู้จะเถียงอะไร เพราะความทรงจำมันคลุมเครือ จึงได้แต่ยอมแพ้ให้กับเพื่อนสนิทแล้วเดินถอยออกมาอย่างระมัดระวัง
ขัตติยะหันโคมไฟออกไปแล้วเดินต่อ มอนสเตอร์ข้างหลังยังไม่ได้เดิมตามมาในทันที แต่ครู่หนึ่งก็เดินมาด้วยความเร็วคงที่และรักษาระยะห่างไว้ระดับหนึ่ง
มันยังคงไม่โจมตีใดๆ แม้ว่าพวกเขาจะเดินมาไกลกว่าร้อยเมตรแล้วก็ตาม
ศัสตราเริ่มวางใจในสกิลของขัตติยะที่ว่ามอนสเตอร์จะไม่โจมตีก่อน เขาถึงผ่อนความระมัดระวังลงเล็กน้อย การเกร็งมือกำดาบอยู่ตลอดเวลา มันชาและชื้นเหงื่อไปหมด
อากาศในถ้ำก็ค่อนข้างเย็นเช่นกัน แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่าชื้นจนเหม็นอับ แต่มีกลิ่นบางอย่างในอากาศที่เหม็นแปลกๆ แต่ไม่รู้ว่ากลิ่นอะไร
ที่จริงกลิ่นเหล่านี้มีพิษเล็กน้อย แต่ในฐานะผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาสีทอง ในอาชีพของพวกเขาก็มีสกิลประเภทต้านทานอยู่ด้วย จึงไม่รู้สึกว่ากลิ่นนี้อันตราย
"ระยะทางมันจะไกลไปรึเปล่าเนี่ย" ขัตติยะเริ่มบ่นเมื่อเขารู้สึกว่าเดินมานานเกินไปแล้ว เขาหันไปถามศัสตรา "ตอนนี้ภารกิจของนายผ่านไปกี่นาทีแล้ว"
"ผ่านภารกิจสี่สิบนาทีไปแล้ว" ศัสตราตอบ
"งั้นเราก็เดินกันมานานกว่ายี่สิบนาที ช้ามาก"
เพราะว่าเดินหรือเปล่าถึงดูเหมือนใช้เวลานาน เปลี่ยนเป็นวิ่งเลยดีไหมนะ?
"นายกำลังคิดจะวิ่งเหรอ?" ศัสตราถาม ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ
"คุณเป็นพยาธิในท้องผมจริงๆ ใช่ไหมครับคุณศัสตรา"
"แค่ฟังคำพูดนายก็รู้แล้ว"
"การมีเพื่อนสนิทที่มากเกินไปมันเป็นอย่างนี้นี่เอง"
ขัตติยะรู้สึกไม่มีความเป็นส่วนตัว เหมือนถูกอ่านใจออก จะทำอะไรก็ถูกขัดคอ
แต่ความรู้สึกนี้ก็คล้ายกับพี่สาวอยู่แฮะ
นั่นก็เป็นอีกคนที่รู้เกี่ยวกับขัตติยะอย่างดีจนเหมือนกับใช้สมองเดียวกัน
แต่พี่สาวฉลาดกว่าเขา ไม่กล้าไปเทียบเลยคนนั้น
"พร้อมวิ่งรึยัง?" ขัตติยะหันมาถาม
"พร้อม! นายวิ่งให้ทันแล้วกัน ติน"
"ฉันว่านายต่างหากที่ควรวิ่งให้ทัน ดาบ"
"งั้นก็ไปเลย!"
แล้วศัสตราก็วิ่งนำออกไปก่อนเลย ขัตติยะอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะวิ่งตามไป ระยะห่างทั้งสองคนไม่มากนักเพราะไม่มีใครวิ่งเต็มที่
มอนสเตอร์ข้างหลังก็วิ่งตามเหมือนกัน
จนกระทั่งมาถึงทางตัน
"ฮ่า... วิ่งมาตั้งนานเป็นทางตัน ทางแยกก็มีนิดเดียวแท้ๆ ดวงซวยจริงๆ" ขัตติยะส่องไปที่ทางตันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ตอนวิ่งทางเมื่อกี้ไม่มีทางเลี้ยว งั้นก็เป็นทางเลี้ยวก่อนหน้านั้น...
ก็ไกลอยู่นะ
"เวลาที่เหลืออยู่ในดันเจี้ยนเท่าไหร่" ขัตติยะเรียกแฟร์ในใจแต่ถามออกเสียง ศัสตราคิดว่าถามตัวเองก็ตอบกลับไป
"น่าจะยังไม่ถึงชั่วโมง"
[เหลือเวลาอีก 1:13:56 ชั่วโมง]
เป็นหน้าจอสีทองที่บอกระยะเวลาอย่างแม่นยำ
"ถ้าวิ่งย้อนกลับไปก็น่าจะออกจากดันเจี้ยนได้ก่อนครบสองชั่วโมง นายคิดว่าไงดาบ?"
"หืม? ทำไมถามฉันล่ะ" ศัสตราหันไปเลิกคิ้วใส่
"ถ้าอยู่จนครบสองชั่วโมงก็สบายมากนะ เงื่อนไขของกุญแจก็จะเหลือแค่ฆ่ามอนสเตอร์ไง แต่ถ้ากลับไปทางเดิมก็จะต้องวิ่งสวนทางกับแมงป่องพวกนั้นนะ?"
ขัตติยะชี้ไปที่แมงป่องยักษ์ตรงหน้าที่รู้เหมือนจะเพิ่มจำนวนขึ้นมาอีก แต่เขาไม่ได้สนใจจะนับเท่าไหร่นัก เพราะมอนสเตอร์เหล่านี้ไม่เป็นภัยกับเขาเลยจนกว่าเขาจะเข้าโจมตีก่อน
ศัสตราครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตอบ
"วิ่งออกไปดีกว่า ฉันไม่ชอบอยู่ในตันเจี้ยนนานๆ"
ศัสตราไม่มีความรู้สึกที่ดีในดันเจี้ยนสักนิด แม้ว่าดันเจี้ยนจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นถ้ามีชีวิตรอดอยู่ได้นาน แต่ว่าเขาไม่ชอบการถูกกดดันด้วยสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่า
รู้สึกไม่ยุติธรรมสักนิดที่เอาคนระดับต่ำมาเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนระดับสูง
ไม่รู้ว่าระบบแอ็กนัสมีประโยชน์อย่างไร แต่ไม่มีใครถูกใจที่ได้เป็นหรอก
รีบออกไปน่าจะดีที่สุด
"งั้นก็ต้องวิ่งผ่าออกไป" ขัตติยะเลียริมฝีปากเล็กน้อย เขาคิดว่าถ้าเดินออกไปตรงๆ ยิ่งเดินช้ามันยิ่งล้อมไว้ป้องกันได้ยาก
สำหรับตัวเขาเองน่ะไม่ห่วงหรอกถ้าจะเดิน แต่ศัสตรานี่สิ
ไม่ว่าจะยืนอยู่ข้างไหนของเขาก็มีโอกาสโดนโจมตีสูงมาก ซึ่งด้วยระดับของศัสตรา ไม่ว่าจะโดนหางหรือก้ามแมงป่องแค่ครั่งเดียวก็คงไม่รอด
ถึงจะมีโล่ก็เถอะ แต่โล่ของเขาเพิ่งขึ้นถึงแค่ระดับสองเอง ไม่รู้จะกันได้แค่ไหน
"ไม่ต้องห่วงน่า ฉันวิ่งเร็วมากนะ" ศัสตรารู้ว่าขัตติยะห่วงอะไรเลยตบบ่าเพื่อให้วางใจ ถึงแม้ตอนวิ่งมาที่ทางตันนี้จะดูเหมือนสูสีกัน
"เพื่อให้ชัวร์ให้นี่นายไว้ด้วยดีกว่า"
[ศัสตราได้รับ เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[ศัสตราได้รับ เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[ศัสตราได้รับ เพิ่มความเร็วขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[ศัสตราได้รับ เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +27% เป็นเวลา 10 นาที]
"...ให้มาเยอะไปแล้ว" แต่บัฟขนาดนี้เหมือนพร้อมไปสู้มากกว่าวิ่งหนีซะอีกนะ
"เผื่อไว้ไง ไปกันเถอะ ตามหลังฉันมาดีๆ ล่ะ" ขัตติยะเองก็ใส่บัฟให้ตัวเองเหมือนกัน
เขาเดินไปชิดกำแพงฝังหนึ่งเพื่อป้องการล้อมโจมตีรอบตัว อย่างน้อย ในระยะสายตาเขาก็ยังมองเห็นว่าแมงป่องเหล่านี้จะทำอะไร
แสดงไปส่องแมงป่องยักษ์ในระยะใกล้ทำให้พวกมันนิ่งไปอีกครั้งและถอยห่างจากทางที่ขัตติยะวิ่งผ่าน ศัสตรารีบวิ่งตามไปติดๆ เช่นกัน คิดว่ามอนสเตอร์ถ้ำมักไม่ชอบแสง มันคงชะงักไประยะหนึ่งถึงจะกลับมาโจมตีได้
แต่ศัสตราไม่รู้ว่าแมงป่องในหุบเหวนั้นคุ้นชินกันแสงได้เร็วแค่ไหน
ความเร็วของเขาไม่เพียงพอที่จะรอดพ้นไปได้ แมงป่องตัวที่อยู่ใกล้เขาที่สุดพุ่งก้ามอันใหญ่โตของมันไปทางเขาทันที
ขัตติยะที่เฝ้าระวังอยู่ตะรอดร้องจะโกนพร้อมกับเอาตัวไปกันไว้ หวังผลสเตตัสและทักษาของตัวเองจะทำให้ป้องกันได้ดีกว่า และใช้สกิลโล่ด้วย
แสงของโล่สีเงินสว่างขึ้นตรงหน้าปกป้องขัตติยะแต่มันก็ยังอ่อนแอเกินไป
พลั่ก! เพล้ง!!
ขัตติยะโดนแรงกระแทกจากก้ามแมงป่องไปจนตัวฝังเข้าไปกับผนังถ้ำ ศัสตราที่ถูกผลักออกไปเบิกตากว้างมองเพื่อที่กระอักเลือดออกมาอย่างเจ็บปวดและเกรี้ยวกราด
"ติน!"
[เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'แกะหรือหมาป่า' ถูกเปิดใช้งาน!]


"รอบนี้มีสามเงื่อนไข และยังต้องการลดจำนวนแอ็กนัสอีก ทำไปเพื่ออะไรน่ะ!" เซเรียกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิด
แค่ต้องมีแอ็กนัสเข้ามาตายเป็นจำนวนมากก็เป็นเรื่องที่แย่พอแล้ว แต่นี่ยังอยากจะลดจำนวนแอ็กนัสลงไปอีกเหรอ
ทำเพื่ออะไร!?
ทำแบบนี้ไปทำไม!?
"บางทีมันอาจมีกฎเกณฑ์บางอย่างซ่อนอยู่" ศัสตราอ่านข้อความนั้นทวนซ้ำอีกครั้ง "ที่จริงมีการเก็บสถิติจำนวนแอ็กนัสที่เขาดันเจี้ยนในแต่ละครั้งด้วย เซฟโซนอื่นมีเข้าไปได้ไม่เคยถึงจำนวนห้าร้อยสักครั้ง เพราะเซฟโซนของพวกเขาเล็กกว่าเมื่อเทียบกับเซฟโซนของเรา"
"งั้นแสดงว่าแอ็กนัสจะมีจำนวนคนเกินห้าร้อยคนไม่ได้งั้นเหรอ?" เซเรียขมวดคิ้ว
"ไม่หรอก จำนวนคนที่เข้ามาได้ต้องบาลานซ์กับจำนวนกุญแจที่มีอยู่ในแต่ละเซฟโซน ถ้ากุญแจในเซฟโซนนั้นมีมาก คนก็จะเข้าไปได้มาก ถ้าในเซฟโซนมีกุญแจน้อยคนก็จะเข้าได้น้อย" ขัตติยะตอบพวกเขา ศัสตราและเซเรียหันมามองอย่างสงสัย
"รู้จำนวนกุญแจที่มีในแต่ละเซฟโซนด้วยหรือไงครับคุณติน"
"รู้สิครับคุณดาบ อ้าว ฉันไม่เคยบอกมาก่อนเหรอ?"
"ไม่เคยบอกเว้ย!"
นี่ก็เรื่องสำคัญทำไมไม่บอกกันก่อนฮะ?
"อย่าเพิ่งทะเลาะกันพี่ชายทั้งสอง" เซเรียรีบห้ามปราม "แล้วที่ว่าจำนวนกุญแจนี่มันยังไงกันคะพี่ติน?"
"ก็ขนาดเซฟซโนไม่เท่ากันจำนวนกุญแจก็ไม่เท่ากันอยู่แล้ว ถ้าเทียบกับเซฟโซนที่พังไปก่อนหน้านี้ทั้งสองแห่งก็มีพื้นที่ละสี่หมื่นอันแล้ว"
"นั่นก็เยอะนะ"
"แต่ยังไม่เยอะเท่าเราน่ะสิดาบ ประเทศเรามีเป็นแสนอัน!"
"แสน!?"
"แสนเหรอ!?"
จำนวนที่มากกว่าสองเท่านั่นทำให้ทั้งสองคนตะลึง ไม่คิดว่าจำนวนกุญแจในพื้นที่ของพวกเขาจะเยอะขนาดนี้
"แต่จำนวนกุญแจขนาดนั้นทำไมถึงจำกัดจำนวนแอ็กนัสกันล่ะ?" เซเรียขมวดคิ้ว
"ไม่รู้สิ อาจมีบางอย่างที่ทำให้กฎมันเพิ่ม เช่น... ขั้นของกุญแจ?" เท่าที่ขัตติยะนึกออกก็คงมีเท่านี้ ในช่วงเวลานี้ต่อให้แอ็กนัสมีจำนวนมากก็ไม่น่าจะจำกัดจำนวน...
แม้ว่าในบรรดานั้นต้องมีกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นที่ 8 อยู่ด้วยก็ตาม
"ถ้าเป็นที่ขั้นของกุญแจ หากเราเพิ่มขั้นขึ้นเรื่อยๆ จำนวนแอ็กนัสที่เข้าได้จะไม่ลดลงอีกเหรอคะ?" เซเรียรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลยถ้าการเลื่อนขั้นทำให้จำนวนแอ็กนัสที่เข้าดันเจี้ยนได้ลดลง
แต่กุญแจที่มีอยู่ในเซฟโซนนี้มีถึงหนึ่งแสนอันเนี่ยนะ
"นั่นสินะ" ขัตติยะถอนหายใจ "แต่ยังไม่ต้องคิดมากหรอก บางทีมันจะไม่ได้เกี่ยวกับการเลื่อนขั้นกุญแจแห่งพันธสัญญาก็ได้ แต่เป็นอย่างอื่น"
'แฟร์ ตรวจสอบจำนวนแอ็กนัสที่มีอยู่ตอนนี้ได้ไหม?'
[จำนวนแอ็กนัสทั้งหมด 769 คน]
มีอีก 269 คนที่จะต้องตายเพื่อให้บรรลุเงื่อนไขข้อที่ 3 งั้นเหรอ?
ขัตติยะใช้สมองคิดอย่างหนักนึกถึงเรื่องที่เกี่ยวกับนิยายที่พี่สาวเขียนอย่างถี่ถ้วน จนกระทั่งนึกออก
มีอยู่ข้อหนึ่งที่บรรยายไว้ในช่วงต้นเรื่องเกี่ยวกับ 'กฎที่ชัดเจน' ที่นักลงทุนทุกคนจะต้องรับรู้มัน แต่เป็นหลังจากเกิดเกทขึ้นทั่วโลกและเซฟโซนแตกไปสองแห่งภายในเวลาสามปี
ซึ่งเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในปีนี้เอง
"ห้ามเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นแอ็กนัส..."
"อะไรนะ?" ศัสตราหันมาเมื่อได้ยินเสียงของขัตติยะที่ดูสั่นเครือ
"มันเป็นข้อห้ามที่ไม่มีใครรู้ ไม่สิ มันเป็นกฎที่ซ่อนอยู่ แม้แต่ในพื้นที่เซฟโซนอื่นก็ยังไม่รู้ 'ห้ามเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นแอ็กนัส' ไม่อย่างนั้นเงื่อนไขของดันเจี้ยนล็อกจะมีการปรับเปลี่ยน"
"นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไงติน"
"ไม่มีเวลามาตอบแล้ว รีบมองหาเด็กนั่นเร็วเข้า!"
ในบรรดาแอ็กนั้นกว่าเจ็ดร้อยคนพวกขัตติยะวิ่งหาอย่างรวดเร็วก่อนจะครบเวลาหนึ่งนาทีที่มอนสเตอร์จะปรากฎ แต่คนเยอะขนาดนี้ สามคนช่วยกันหามันก็ยาก...
ในตอนนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือน ท้องฟ้าสีแดงเข้มราวกับย้อมไปด้วยเลือก พื้นดินแห้งและแตกระแหง มีป้ายหินพุงทะลุขึ้นมา
ที่นี่คือดันเจี้ยนล็อก 'พื้นที่รกร้างแห่งความตาย'
มันคือพื้นที่ที่กว้างและมีต้นไม้แห้งเหี่ยวเฉาตายอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งมอนเตอร์ที่อยู่ที่นี่ไม่จำเป็นต้องคิดก็รู้ว่าเป็นประเภทไหน
ประเภทผีหรือไม่ก็ผีดิบ
ดันเจี้ยนที่มอนสเตอร์อาจระดับไม่สูงแต่ปริมาณของมันเยอะมากอย่างแน่นอน
ส่วนจำนวนแอ็กนัสที่มาตายที่นี่เท่ากับเพิ่มจำนวนมอนสเตอร์ให้กับดันเจี้ยนเท่านั้นสินะ
ต้องรีบหา...
ถึงขัตติยะคิดจะเร่งรีบแต่สถานการณ์ไม่ค่อยดีจริงๆ ผู้คนต่างวิ่งหนีกระจัดกระจาย ทำให้เขามองไม่ออกว่าใครเป็นใคร ต่อให้สายตาเร็วแค่ไหนก็ไม่เพียงพอ
"ติน ฉันเจอแล้ว!" เสียงตะโกนมาจากศัสตรา ขัตติยะหันกลับแล้ววิ่งไปทางต้นเสียงทันที
ที่อยู่ตรงหน้าของตินคือเด็กหนุ่มที่ดูอายุน้อยและร่างผอมมาก มือเล็กๆ นั่นกำกุญแจสีเงินในมือแน่น ขัตติยะอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นแล้วเรียกพวกเพื่อนของเขาให้วิ่ง
"ออกจากที่นี่กันก่อน!"
แม้ว่าจะมีที่หลบไม่มากแต่ก็ยังมีอยู่ ขัตติยะมองเห็นโพรงต้นไม้ที่แห้งอยู่ตรงนั้น เขายัดเด็กใส่มือของศัสตราแล้วผลักเพื่อนของเขาพร้อมเซเรียเข้าไปข้างใน ส่วนตัวเองยืนอยู่ที่หน้าโพรง
มอนสเตอร์ที่ออกวิ่งไล่คนเป็นโครงกระดูกหุ้มเกราะ ถืออาวุธในมือ พวกมันวิ่งไล่ตามเหล่าแอ็กนัสไปด้วยความเร็วที่ไม่มาก แต่จำนวนนั้นนับด้วยสายตาไม่ไหว
น่าจะมีมากกว่าหนึ่งพันตน
ทั้งหมดนั่นไปไล่ล่าคนอื่น แต่ก็มีมาล้อมพวกขัตติยะไว้ด้วยเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้หันอาวุธเข้าใส่เท่านั้น
[สกิล แกะหรือหมาป่า กำลังทำงาน]
เพราะยังไม่ถูกโจมตีเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่จึงไม่ทำงาน แต่ขัตติยะยังคงไม่ประมาท เฝ้าระวังเพื่อนๆ ต่อไป
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะพี่ติน" เซเรียเอ่ยถามจากในโพรง
"มันเกี่ยวกับกฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกน่ะ" ขัตติยะขมวดคิ้วอย่างจริงจัง "น่าจะเคยเห็นว่าที่ผ่านมาไม่ค่อยมีแอ็กนัสที่อายุน้อยปรากฎขึ้นใช่ไหมล่ะ นั่นเพราะกุญแจแห่งพันธสัญญาจะไม่ดึงดูดเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบหกปี หรือปรากฎในสถานที่ที่เด็กจะหยิบได้โดยเจตนา"
"นายไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?" ศัสตราถามอย่างสงสัย
"เอาเป็นว่ารู้แล้วกัน ปัญหามันอยู่ตรงที่ถ้าเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเข้าดันเจี้ยนโดยเจตนาต่างหาก"
"มันจะเกิดอะไรขึ้น?"
"ก็อย่างที่เห็น มันมีเงื่อนไขที่สาม หรือจะเรียกว่าเงื่อนไขแสนสะดวกชั่วคราวก็ได้"
"เงื่อนไขแสนสะดวกชั่วคราว?"
"ใช่ เงื่อนไขนั้นมีขึ้นเพราะมีเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีอยู่ในดันเจี้ยนล็อก เพื่อทำให้การผ่านดันเจี้ยนเป็นไปได้ง่ายขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเด็กที่เป็นแอ็กนัสตายไปก่อนที่เงื่อนไขข้อที่สามสำเร็จ เงื่อนไขที่สามจะหายไปและความยากของดันเจี้ยนล็อกจะเพิ่มขึ้นสองหรือสามเท่า!"
"อะไรนะ!?" ทั้งสองดูตกใจมาก
นี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมขัตติยะถึงได้มองหาเด็กก่อนแล้วปกป้องไว้สินะ
เด็กหนุ่มก็ดูตกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าในการเป็นแอ็กนัสก็มีเงื่อนไขอยู่ และดันเจี้ยนล็อกก็ไม่ใช่สถานที่ที่เอาตัวรอดได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น
เขากำกุญแจแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
"แล้วเจ้าหนูนี่เข้ามาเป็นแอ็กนัสได้ยังไง" เซเรียถามก่อนจะจิ้มเด็กราวกับเป็นสิ่งของบอบบาง
"ผะ... ผมถูกขายมา..." เด็กหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น แต่แอ็กนัสทั้งสามคนได้ยินมันชัดเจน
"ขายมางั้นเหรอ? จากที่ไหน? ไม่ใช่ในประเทศเราแน่ๆ" ศัสตรามีสีหน้าจริงจังมาก
ด้วยความเป็นอยู่ของเซฟโซน ต่อให้เป็นคนที่เรียกว่าจนแต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะขายลูกหลานของตัวเองเพื่อให้มาเป็นแอ็กนัสอย่างแน่นอน พวกเขาแค่เงินน้อยแต่ไม่ได้ขาดเงินหนักอะไร ส่วนใหญ่ที่ยอมเป็นแอ็กนัสเพราะแก่กันมากหรือต้องใช้เงินด่วน ไม่ก็เป็นโรคที่รักษาไม่หาย
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีการส่งเด็กเข้ามาเป็นแอ็กนัส เพราะเขารู้ว่าเด็กเข้าไปจะรอดออกมาได้ยากกว่าผู้ใหญ่
"ผมมาจากพม่า..."
"ประเทศเพื่อนบ้านเลยนี่นา ลักลอบเข้ามาขายเหรอ ตอนขายก็แกล้งบอกว่าอายุเกินสิบหกปีแล้วงั้นสินะ" ขัตติยะจ้องเขม็งไปที่เด็กเพื่อให้เปิดปากพูดมากกว่านี้
ในบรรดาคนทั้งหมดขัตติยะดูไม่น่ากลัวที่สุดแม้ว่าจะทำหน้าจริงจัง ซ้ำยังยืนปกป้องที่ด้านหน้าทำให้รู้สึกประทับใจ เด็กหนุ่มจึงตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ดีกว่าปกติเล็กน้อย
"พวกเขาบอกอายุผมว่าปีนี่สิบหกแล้ว แต่ยังอีกสองสามเดือนกว่าจะอายุครบสิบหกจริงๆ แล้วทางผู้ซื้อก็ให้กุญแจผมมาในวันนี้เอง..."
"..." ขัตติยะเลิกคิ้วสูง
"..." ศัสตรานวดขมับ
"..." เซเรียกลอกตามองบน
มาถึงวันแรกก็แจ็คพ๊อตเลยเจ้าหนูนี่
"แต่แบบนี้ก็ได้รู้แล้วว่ามีการแอบซื้อขายเด็กเป็นแอ็กนัส เดี๋ยวช่วยบอกที่อยู่ด้วยนะ ฉันจะให้ดาบไปรับ" ขัตติยะพูดแล้วชี้ไปที่ชายผมทองข้างๆ เด็กหนุ่ม "นายอยู่กับพวกนั้นไม่ได้หรอก มีแต่จะทำให้เกิดเรื่อง"
"แต่... แต่ผมถูกขายไปแล้ว"
"ขายแล้วก็ซื้อกลับได้!"
"..." ทำไมพี่ชายผมสีเงินถึงต้องขึ้นเสียงด้วยละครับ
"แล้วก็ซีเรีย"
"ว่าไงพี่ติน?"
"ฉันไม่แน่ใจว่ามีใครบ้างที่รู้เรื่องกฎที่ซ่อนอยู่นี้บ้าง แต่ช่วยทำให้มันเป็นข่าวแล้วแพร่กระจายออกไปที ถึงการมีเด็กแอ็กนัสอายุน้องต่ำกว่าสิบหกปีจะทำให้ออกจากดันเจี้ยนล็อกได้ง่าย แต่ข้อเสียมันก็มีเยอะเหมือนกัน ถ้าไม่อยากให้ต้องหาแอ็กนัสมาตายเพิ่มมากกว่านี้ เราควรเปิดเผยมันออกไป"
ในนิยายเรื่องนี้ถูกเปิดเผยจากเซฟโซนอื่นที่รับซื้อเด็กไปเหมือนกัน
บางประเทศที่ยากจนและเสียหายอย่างหนักจากเกทที่เปิดออกถ้าไม่เป็นฮันเตอร์ก็ขายตัวเองเป็นแอ็กนัส
ฮันเตอร์มีกฎที่เด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเข้าหอคอยไม่ได้เหมือนกัน แต่นั่นเป็นกฎที่ชัดเจน ซึ่งคนทั่วไปรู้ แต่ในดันเจี้ยนล็อกไม่ได้มีกฎที่ระบุไว้ชัดเจนขนาดนั้น
พวกเขาจะรู้แค่ว่ามีสองเงื่อนไขที่สามารถออกจากดันเจี้ยนล็อกได้
และมีเงื่อนไขชั่วคราวเพื่อทำให้ดันเจี้ยนง่ายขึ้นด้วยการเอาแอ็กนัสอายุน้อยเข้ามา แต่พวกเขาต้องปกป้องเด็กคนนั้นจนกว่าจะทำเงื่อนไขชั่วคราวได้สำเร็จ
ปกป้องเด็กหนึ่งคนแลกกับแอ็กนัสสองร้อยกว่าชีวิต และรักษาเซฟโซนไว้ได้
มันไม่คุ้มเหรอ?
มันอาจจะคุ้มสำหรับคนอื่น แต่การเสียแอ็กนัสไปเป็นจำนวนมากแล้วหาใหม่ มันง่ายอย่างนั้นซะที่ไหนกัน
อย่าได้ลืมว่าแอ็กนัสถูกมองเป็นเหยื่อสังเวยนะ
มีคนปกติที่ไหนอยากจะเป็นแอ็กนัสบ้าง
ยิ่งนานวันมนุษย์ธรรมของคนบนโลกนี้ยิ่งลดลง
แข็งแกร่งอยู่รอด อ่อนแอก็ตายไป ร่ำรวยก็อยู่สบาย ยากจนก็ดิ้นรนขายชีวิต
ถึงสังคมดูเหมือนไม่เปลี่ยนแปลงอะไร แต่ความเปลี่ยนแปลงจากโลกที่สงบสุขและสันติมันก็ทำให้รู้สึกถึงความแตกต่าง
โดยเฉพาะขัตติยะที่ได้อยู่ในโลกที่ไม่เคยมีเรื่องราวแบบนี้มานานหลายสิบปี และเพิ่งประสบกับเหตุการณ์เหล่านี้ได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น
เขารู้ซึ้งขึ้นมาอีกนิดแล้วว่า โลกนี้ไม่ได้น่าอยู่สำหรับทุกคน
แม้ว่าเขาจะสนุกกับการสำรวจดันเจี้ยนและฆ่ามอนสเตอร์แต่คนอื่นทำเพื่ออยู่รอด
มันต่างกันจริงๆ
แล้วจะปกป้องไหม?
ขัตติยะถามตัวเองขณะมองเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะอายุสิบห้าปี คิดอย่างถี่ถ้วนแล้วก็รู้สึกว่า... เขายังเด็กอยู่ คงต้องการการปกป้องดูแล
แต่เขาตัดสินใจแทนเด็กนั่นไม่ได้
"เจ้าหนู นายชื่ออะไร?"
"ธันดาครับ" เด็กหนุ่มตอบ
"อยากจะมีชีวิตรอดอยู่ต่อไหม"
"อยาก!"
"ถ้าอย่างนั้นนายควรเลือกว่าจะอยู่กับผู้ซื้อคนนั้นหรือมาอยู่กับพวกเรา" ขัตติยะเอ่ยทางเลือกให้กับเด็กหนุ่ม
นี่คือสิ่งที่เขาควรตัดสินใจด้วยตัวเอง
"ถ้าไปกับพวกพี่ผมจะรอดใช่ไหม?"
"ไม่รับปาก แต่จะปกป้องให้ดีที่สุด"
"เรื่องเงิน..."
"ไม่ต้องห่วง เงินที่นายควรได้ก็จะได้ แต่เงินมันไม่ฟรีหรอกนะต้องทำงานด้วย"
"ตกลง! ผมจะอยู่กับพวกพี่" เด็กน้อยตอบอย่างหนักแน่นราวกับกำลังคว้าเชือกช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายได้ ไม่มีความลังเลอีกต่อไป
"งั้นก็ดีเลย" ขัตติยะยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นรอยยิ้มก็แปลกขึ้นเรื่อยๆ จนศัสตราเริ่มไม่ไว้วางใจเพื่อนสนิทตัวเองแล้ว
"นี่นาย อย่าบอกนะว่า..."
"ใช่เลยครับคุณศัสตรา" ขัตติยะขยิบตาให้ "ธันดา รับมีสั้นนี่ไป"
"ครับ?" ธันดารับมันมาถือ มีดสั้นดูส่องแสงเงางามผิดปกติ จากนั้นเขาก็ได้ยินขัตติยะพูดบางอย่างที่ทำให้ตัวแข็งทื่อ
"แล้วก็ออกไปฆ่าพวกโครงกระดูกสักตัวนะ!"
"!!!!"
พี่ครับ! มีสั้นอันเดียวกันจะไปฆ่าโครงกระดูกหุ้มเกราะได้ยังไงกัน
แล้วเขาเพิ่งเป็นแอ็กนัสมือใหม่สุดๆ นะ นี่กำลังจะส่งผมไปตายเหรอครับ!!


ศัสตราและเซเรียอยากจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่จำนวนโครงกระดูกที่ขวางทางอยู่ทำให้พวกเขาผ่านเข้าไปไม่ได้ง่ายๆ
และพลังศักดิ์สิทธิ์ในอาวุธก็กำลังลดลง
"ขัตติยะ!" ศัสตราร้องเรียกอีกฝ่าย ขัตติยะตอบรับในลำคอแล้วกันมามองแวบหนึ่งด้วยใบหน้าใสซื่อ
"มีอะไรดาบ?"
"อย่าประมาทสิเว้ย! มองศัตรูแล้วจัดการมันด้วยเวทศักดิ์สิทธิ์สิวะ"
"ไม่เอาหรอก"
"อะไรนะ"
"ถ้าจัดการไปง่ายๆ มันก็ไม่สนุกน่ะสิ" ขัตติยะแลบลิ้นใส่ก่อนจะสู้กับเดธไซส์ต่อไปอย่างไม่ยอมถอย แต่ก็ไม่รีบมอบบัฟให้กับเพื่อนของเขาด้วยเพราะรู้ว่าระยะเวลาของสกิลใกล้หมดแล้ว
ที่จริงด้วยอาชีพที่เป็นนักบุญ สกิลชำนาญอาวุธไม่น่าจะเพิ่มระดับได้ ขัตติยะก็ยังพยายามที่จะสู้ทั้งอย่างนั้น
เพราะเมื่อมีโอกาสเปลี่ยนไปเป็นพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ ความชำนาญจะเพิ่มขึ้นเองโดยอัตโนมัติ มันเป็นสัญชาตญาณที่ระบบควบคุมมันไม่ได้แม้ว่าจะเป็นข้อจำกัดของอาชีพก็ตาม
อย่างที่เคยบอกว่าความสามารถส่วนบุคคล ต่อให้มีอยู่มากแต่เมื่อเพิ่งเริ่มเป็นแอ็กนัสมันก็ต้องเริ่มใหม่จาก 1 แต่ความสามารถจริงมันไม่ใช่ 1 คนก็จะยกระดับอย่างก้าวกระโดดเมื่อใช้มัน
แอ็กนัสทั่วไปไม่รู้ว่าถึงอยู่ข้างนอกจะฝึกสกิลไม่ได้แต่ยังฝึกความสามารถอื่นไว้ได้ มันจะไม่มีวันถูกจักกัดด้วยระบบ เมื่อเอาไปใช้ในดันเจี้ยนคุณก็จะพัฒนา และพัฒนาเร็วขึ้นกว่าฮันเตอร์
น่าเสียดายจริงๆ ถูกกำหนดให้เป็นเหยื่อ
เอาเถอะ ก็ไม่ใช่ว่าคนบนโลกนี้จะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับแอ็กนัส ฮันเตอร์ ดันเจี้ยนล็อกหรือหอคอยเหล่านั้นเลยนี่นา เมื่อพวกมันปรากฏขึ้นมา พวกเขาก็รวบรวมข้อมูลด้วยตัวเอง ในขณะที่ขัตติยะได้อ่านบทสรุปของมันมาแล้ว
เพียงแต่ยังไม่ได้อ่านส่วนที่เป็นตอนจบ เพื่อให้รู้ว่าแอ็กนัส ฮันเตอร์ ดันเจี้ยนล็อกและหอคอยมีไว้เพื่อจุดประสงค์อะไร
แต่ตอนนี้ขัตติยะไม่มีความคิดที่จะไปค้นหามัน
ถึงจะอยากรู้อยากเห็น แต่เขาก็ยังรู้เวลาและช่องว่างอยู่
ด้วยระดับของเขายังไม่เพียงพอที่จะไปถึงเป้าหมาย
เหมือนกับการปลดขั้นของระบบแฟร์หรือขั้นกุญแจแห่งพันธสัญญา จำเป็นต้องก้าวไปทีละขั้น ไม้ว่าจะช้าหรือเร็ว เขาจะก้าวต่อไป...
สนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองล้วนๆ
ส่วนปัญหาปวดหัวทั้งหลายในโลกนี้เขาจะไม่ยุ่ง เอ่อ... ถ้าทางนั้นไม่มายุ่งกับเขาก่อนนะ
หวังว่าจะไม่ยุ่ง
"ตอนสู้เหม่ออะไร!" เดธไซส์ตรงหน้ามีดวงตาเป็นเปลวไฟสีน้ำเงินดูมันสว่างมากกว่าปกติราวกับกำลังโกรธศัตรูที่ดูไม่ใส่ใจกับการต่อสู้
"คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ" ขัตติยะยังหันมาตอบอย่างใส่ใจ แต่ดูเหมือนจะทำให้ลิชโกรธมากกว่าเดิมอีก
"ตาย!!!"
"โกรธง่ายจังน้า~" ขัตติยะไม่เข้าใจว่าแค่ตอบกลับเฉยๆ จะโกรธไปทำไม
แต่ถึงอย่างนั้นอารมณ์โกรธทำให้อีกฝ่ายลงมืออย่างจริงจังมากขึ้น ต่อให้พยายามหลีกเลี่ยงบาดแผลสุดความสามารถ แต่ก็กันไม่ได้หมดทุกที่ ความเป็นพิษจากพลังแห่งความตายจะทำให้เนื้อเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว
แต่นักบุญมีความต้านต่อต่อมนต์ดำ เขาไม่มีทางรับความเสียหายหนักจากเคียวนั่น
แต่เดธไซส์เนี่ย... มันมีเลข 3 ห้อยท้ายใช่ไหม?
งั้นแล้วเบอร์ 1 กับ 2 อยู่ไหนล่ะ
คงไม่ได้โผล่มาเซอร์ไพรส์ทีหลังหรอกนะ
ขัตติยะยังคงออมพลังเวทตัวเองไว้ แต่การต่อสู้กับเคียวนั้นยังคงแม่นยำและรวดเร็ว เพียงแค่ใช้พลังการเล็กน้อย ใช้หลักการอ่อนต้านแข็ง ยืมแรงตอบโต้
เพราะเป็นอันเดดอีกฝ่ายจะไม่มีความเหนื่อยทางกายภาพ แต่การใช้พลังเวทยังคงที่ตลอดเวลา ร่างกายจะขยับไม่ได้ถ้าไม่มีพลังเวท
นั่นคือลิช ร่างกายกึ่งอมตะ
ถ้าพลังเวทขาดหายก็เหมือนกับโครงกระดูกธรรมดาที่รอความตาย
ขัตติยะรู้ว่าตัวเขาน่าจะมีพลังเวทเหลือเฟือ เพิ่มขึ้นตามพลังเวทของลิช แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ใช้อย่างประมาท
สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ยังคงทำงาน ในระหว่างนั้นก็กวาดเอาโครงกระดูกที่เข้ามาใกล้ไปด้วยเพื่อเพิ่มระยะเวลาคงอยู่ของเอฟเฟกต์เอดโค่
โครงกระดูกพวกนี้อ่อนแอมาในมือของขัตติยะ ใช้ดาบยาวฟันแค่ครั้งเดียวก็ตายไปทีสามสี่ตัวแล้ว
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เหลือเวลา 0:56 นาที]
เอฟเฟกต์เหลือไม่ถึงนาทีแล้ว ขัตติยะไม่คิดจะเล่นอีกต่อไป เขาเก็บทั้งดาบยาวและมีดสั้นเข้าช่องเก็บของแล้วชี้นิ้วไปข้างหน้าราวกับถือปืน
ปิดฉากเลยแล้วกัน!
"แสงศักดิ์สิทธิ์!"
[เปิดใช้งานสกิลแสงศักดิ์สิทธิ์]
ปลายนิ้วส่องแสงกำเนิดเป็นวงเวทสีเงินขึ้นมาและยิงลำแสงสีทองขนาดใหญ่เข้าใส่ตัวลิชที่ยืนตกตะลึงอยู่
"อ๊ากกก!"
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่จะหายไปตลอดกาล
แม้แต่เศษขี้เถ้าก็ไม่เหลือเอาไว้
ขัตติยะที่เพิ่งเคยใช้สกิลนี้ครั้งแรกมองตาปริบๆ ก่อนจะอ้าปากกว้างขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตื่นเต้น
นี่มันปืนลำแสงไม่ใช่เหรอเนี่ย!
สุดยอด!!
แต่เคียวของมันไม่เป็นอะไรเลยแฮะ
ขัตติยะเห็นเคียวยังปักอยู่บนพื้น ไม่ได้รับความเสียหายจากแสงศักดิ์สิทธิ์ แต่พลังแห่งความตายและมนต์ดำที่อยู่รอบๆ มันหายไปแล้ว
นี่คืออาวุธที่สามารถนำออกไปนอนดันเจี้ยนได้...
เก็บสิครับ รออะไรล่ะ!
เคียวสีดำหายเข้าไปในช่องเก็บของอย่างรวดเร็ว ขัตติยะยิ้มระรื่นแล้วหันไปทางเพื่อน ไม่ว่าจะแอ็กนัสหรือโครงกระดูกก็หันมามองเขาหมดเป็นตาเดียว
เมื่อถูกมองอย่างนี้แล้วก็รู้สึกเก้อเขินเทาท้ายทอยอย่างทำอะไรไม่ถูก
"มองอะไรกันน่ะ เหม่อระหว่างต่อสู้อันตรายนะ เดี๋ยวก็ตายหรอก" เสียงของขัตติยะเหมือนเรียกสติทุกคนให้กลับมาและต่อสู้อีกครั้ง
แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดเยอะขนาดนั้น
[คุณเลเวลอัพ]
[คุณเลเวลอัพ]
"อ่า... เอฟเฟกต์หมดแล้วสินะ" เสียงแจ้งเตือนอัพเลเลวน่าจะประมวลผลค่าประสบการณ์ที่ได้รับแล้ว ยิ่งเลเวลสูงขึ้นการได้รับค่าประสบการณ์มันก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก
แต่ว่า... ตอนนี้เขาเลเวลเต็ม 20 แล้วน่ะ
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – นักบุญ (S) (ชั่วคราว)
ระดับ – 20
พลังชีวิต –2550/2550
พลังเวท – 640/460
พลังกาย – 33
ความคล่องตัว – 25
ความทนทาน – 15
ความแม่นยำ – 19
สติปัญญา – 27
โชค – 14
คะแนนโบนัส – 10
เพราะก่อนหน้านี้เข้าดันเจี้ยนล็อกไปยืดเวลาให้เพื่อนก็เลยอัพไปแล้วหนึ่งเลเวล มาตอนนี้ได้ฆ่าลิชและโครงกระดูกไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้เลยเพิ่มขึ้นมาอีกสองเลเวล
ตอนนี้เลเวลของกุญแจแก่งพันธสัญญาขั้นที่ 8 เต็มแล้ว
แต่อัพสเตตัสก่อนแล้วกัน
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – นักบุญ (S) (ชั่วคราว)
ระดับ – 20
พลังชีวิต –2750/2750
พลังเวท – 750/750
พลังกาย – 35
ความคล่องตัว – 25
ความทนทาน – 19
ความแม่นยำ – 20
สติปัญญา – 30
โชค – 14
คะแนนโบนัส – 0
เรียบร้อย!
เท่านี้ก็เหลือแค่ทำตามเงื่อนไขของกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้น 8
[ภารกิจแห่งพันธสัญญา – กุญแจสีทอง (ขั้น 8)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 200 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 300 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 400 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 500 นาที
- มีสกิลใดสกิลหนึ่งถึงระดับ 3 (1/1) (สำเร็จ)
- สังหารสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนล็อกต่างประเภทกัน (2/3)]
ยังเหลืออีกตั้งสามภารกิจกว่าจะได้เลื่อนขั้นที่ 7 เขาคงต้องเข้าดันเจี้ยนอีกหลายครั้งเลยทีเดียว แต่ถ้าเข้าไปคนเดียว มันอาจจะจบเร็วกว่าไหมนะ?
ยังไม่ทันได้ยืนคิดจนถี่ถ้วนแจ้งเตือนของระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[คุณออกจากดันเจี้ยนล็อก]
"???"
เกิดอะไรขึ้น?
บังคับออกจากดันเจี้ยนล็อกแบบนี้แสดงว่าเงื่อนไขเสร็จไปแล้วไม่ข้อหนึ่งก็ข้อสาม...
แต่ดูจากระยะเวลาทีเขาสู้กับเดธไซส์มันใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำนะ
"งั้นก็... แอ็กนัสเหลือรอดกลับมาห้าร้อยคน" ศัสตราที่กลับมาอยู่ในห้องอีกครั้งพูดอย่างเคร่งขรึม ขัตติยะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถอนหายใจยาวด้วยความอนาถใจ
"ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ตายไปสองร้อยกว่าคนสินะ เลวร้ายกว่าที่คิดไว้ซะอีก"
"แอ็กนัสที่เข้ามาถึงจะมีใจสู้แต่ไม่มีความเป็นทีมเลย สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดบางคนก็ดี บางคนก็ไม่ดี ฉันเห็นบางคนเป็นผู้ป่วยหน้าซีดเหลืองเหมือนใกล้จะตายด้วยซ้ำ แอ็กนัสแบบนั้นไม่รอดก็ไม่แปลกหรอกพี่ติน พี่ดาบ" เซเรียถอนหายใจ
เกณฑ์การเลือกแอ็กนัสมันไม่มีข้อจำกัดนี่นา แม้ว่าจะดูไร้คุณภาพแต่ถ้ายังหายใจอยู่ได้ก็เป็นแอ็กนัสได้ ไม่ได้สนหรอกว่าจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ
เพราะแอ็กนัสคือเหยื่อสังเวยตั้งแต่แรก
"อา ก็เข้าใจล่ะนะ แอ็กนัสมันไม่เลือกคุณภาพ ไม่เหมือนฮันเตอร์นี่นา" ขัตติยะหัวเราะแห้งๆ แล้วถอนหายใจอีกครั้ง
"แล้วเรื่องเด็กที่ชื่อธันดานั่นนายจะเอามาตามที่พูดจริงหรือเปล่า?"
"หืม?"
"อย่าบอกนะลืม!?"
"เปล่าๆ ไม่ได้ลืม จำได้สิเด็กหนุ่มที่มีสายตาอยากมีชีวิดรอดคนนั้นน่ะ"
เด็กที่ไม่ได้เป็นแอ็กนัสเพราะอยากเป็น แต่ก็ไม่อยากตายด้วย เป็นเด็กที่น่าจะฝึกได้คนหนึ่ง ขัตติยะจะลืมได้ยังไงกัน
"แล้วพี่ตินจะให้มารวมกลุ่มเหรอ แต่เด็กที่อายุไม่ถึงเกณฑ์นั่นจะทำให้ดันเจี้ยนล็อกปั่นป่วนนะ" เซเรียถาม
เธอคิดมากหรอกเรื่องสีกุญแจ แต่เธอสนใจตรงกฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกต่างหาก
ก็จริงที่มีเด็กหนุ่มอยู่ด้วยจะทำให้ดันเจี้ยนง่ายขึ้น แต่ถ้าเขาตายดันเจี้ยนจะเพิ่มระดับความยากขึ้นไปอีกนี่สิที่น่ากังวล
"เขาบอกเองว่าอีกไม่กี่เดือนก็สิบหกปีแล้ว แค่อดทนกับการปกป้องเขาเพียงไม่กี่ครั้งเราก็จะได้พรรคพวกเพิ่มแล้วนะ เพราะเขาได้ผ่านเงื่อนไขที่ยากที่สุดของกุญแจขั้นที่เก้าไปแล้ว"
"จริงด้วย"
"นั่นสินะ"
ศัสตราและเซเรียพยักหน้าเห็นพ้อง
เงื่อนไขที่ยากที่สุดของขั้นที่ 9 คือการฆ่ามอนสเตอร์หนึ่งตัว ถ้าเป็นคนทั่วไปคงยากที่จะสู้ได้ แต่เด็กหนุ่มได้นักบุญช่วยตั้งแต่แรก การจะฆ่าโครงกระดูกสักตัวก็ไม่ได้ยากเย็นนัก
ในตอนนี้อาจจะมีแอ็กนัสอีกหลายคนที่ผ่านเงื่อนไขนี้ไปแล้วด้วย และอาจจะขึ้นมาขั้นที่ 8 แล้ว
พวกเขาจะไม่ใช่แอ็กนัสขั้น 8 กลุ่มเดียวอีกต่อไป
"แล้วตอนนี้นายผ่านชั้น 9 แล้วใช่ไหม?" ศัสตราถามขัตติยะ
"ใช่" ชายหนุ่มผมเงินตอบอย่างสะดวกใจ ไม่ต้องปิดบังเรื่องเวลาที่ไม่ครบแล้ว
เพราะยังไงพวกศัสตราก็คิดว่าเวลาที่ขัตติยะต้องสะสมเหลือไม่กี่นาที การออกมาจากดันเจี้ยนล็อกก่อนเวลาก็ไม่เป็นปัญหา
"แล้วตอนนี้เลเวลเท่าไหร่"
"20"
"ฮะ?"
"เลเวล 20 ไง"
"ทำไมมันเยอะอย่างนั้น!!"
"พี่ตินโกงค่ะ!!"
ทั้งสองคนประท้วง เลื่อนขั้นกุญแจได้ก็เลเวลตันอีกครั้งเลยงั้นเหรอ มันจะโกงเกินไปแล้วนะ
ไหนว่าค่าประสบการณ์ถูกหักครึ่งแล้วยังไงล่ะ!
"ก็ฉันน่าจะฆ่าเยอะไปหน่อย ต่อให้หักครึ่งมันก็ยังทำให้เลเวลพุ่งสูงอยู่ดีล่ะมั้ง หรือพวกนายไม่ขึ้นกันบ้างเลย?" ขัตติยะเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
อย่ามาล้อเล่น แอ็กนัสเลเวลขึ้นง่ายจะตาย
"ตอนนี้ฉันเลเวล 15 แล้ว" ศัสตราตอบอย่างหงุดหงิด
"ฉันก็ 15 เหมือนกันค่ะ" เซเรียตอบอย่างเศร้าใจ
"ก็ขึ้นมาไม่น้อยนี่นา ยิ่งเลเวลสูงขึ้นเรื่อยๆ มันก็เลื่อนระดับขึ้นช้าอย่างนี้แหละนะ"
"อย่างนายไม่ต้องมาพูดเลยครับคุณขัตติยะ!"
"พี่ติดน่ะเงียบไปเลย!"
"..." ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ
เขาผิดอะไร?
ก็แค่เลเวลมากกว่านิดหน่อยเองทำไมต้องโกรธด้วย
อีกอย่างจำนวนที่เขาฆ่าไปมันก็เยอะมากนัก บู๊ไปอย่างสนุกสุดเหวี่ยงเลยด้วย มันก็สมควรรึเปล่าที่จะเลเวลถึงขนาดนี้น่ะ
"เลเวลขึ้นมากันขนาดนี้ก็ดีแล้วล่ะ" ขัตติยะยิ้มบางๆ "เพราะครั้งนี้มอนสเตอร์จัดการง่ายเลยได้ระดับเพิ่มกันเยอะเลยเนอะ"
"จัดการบ้านนายสิ" ศัสตรารีบสวนกลับ
"อ้าว เห็นนายฟันรัวขนาดนั้นมันยากเหรอ?"
เพื่อนผมสีทองของเขาฟันยับยิ่งกว่าพ่อค้าเนื้อหมูควงปังตอสับเนื้ออีกนะ
"ถึงจะฟันไปเยอะแต่ก็ไม่ได้ฆ่าจนตายเยอะซะหน่อย นายคิดว่าพวกนายตายง่ายหรือไงติน"
"ใช่ เพราะฉันเป็นนักบุญ พวกอันเดดไม่ได้ครณามืออยู่แล้ว"
"..." ศัสสตราถอนหายใจแรงๆ
"..." เซเรียกลอกตามองเพดาน
เออ ยังรู้ตัวว่าเป็นนักบุญ
แต่นักบุญที่ไปฆ่าอันเดดตายเกลื่อน ไม่ใช่ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แต่เป็นด้วยอาวุธล้วนๆ อีกต่างหาก นั่นไม่เกินไปหน่อยเหรอ
คนอย่างหมอนี่เป็นนักบุญได้ยังไง?
เป็นความสงสัยที่หาคำตอบไม่ได้ แต่อยากรู้สุดๆ ไปเลย
"ว่าแต่เรื่องโครงกระดูกที่โจมตีนายล่ะ ไปรับการโจมตีเองหรือยังไง" ศัสตราถามในเรื่องที่สนใจอีกครั้ง
เขาไม่คิดว่าขัตติยะจะวิ่งเข้าไปช่วยใครรับเคียวอันใหญ่นั่นแทนคนอื่นที่ไม่รู้จักหรอกนะ
"อ้อ นั่นเหรอ" ขัตติยะเกาศีรษะ "เหมือนว่าอาชีพนักบุญฉันจะไม่ถูกกับพวกอันเดดน่ะ ต่อให้มีสกิลอยู่พวกมันก็จะโจมตีฉันก่อนอยู่ดี ถ้ามันมีสติปัญญานะ?"
ลิชเป็นพวกมีสติปัญญาแน่นอนว่าสกิลคงทำให้มันเกรงกลัวได้แค่ครึ่งเดียว
"สรุปคือถ้าเป็นพวกอันเดดระดับสูงมันจะตีนายแน่นอนสินะ"
"เป็นอย่างนั้นล่ะครับคุณดาบ" ขัตติยะพยักหน้า
"เซเรีย คราวหน้าเราควรต้องเตรียมน้ำไปด้วยแล้วล่ะ" ศัสตราหันไปพูดกับหยิงสาวที่กำลังครุ่นคิดอยู่ข้างๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองศัสตราอย่างสงสัย
"เตรียมน้ำไว้ให้หมอนี่ทำน้ำมนต์ เกิดต้องเข้าดันเจี้ยนไปเจอพวกอันเดดอีกแล้วเขาไม่มีเวลามาสนใจพวกเราจะได้ใช้น้ำมนต์สู้ไปเลยไง"
"โอ้ จริงด้วย! พี่ดาบฉลาดจริงๆ ค่ะ เดี๋ยวฉันจะเตรียมถังน้ำไว้ในช่องเก็บของเอง" ฌซเรียพยักหน้าอย่างชื่นชม แจ่ขัตติยะรู้สึกแปลกๆ
"นายรู้ด้วยเหรอว่าฉันทำน้ำมนต์ได้?"
"นายเป็นนักบุญนี่ ทำไมจะทำไม่ได้?"
"...ครับ"
ก็ทำได้จริงๆ นั่นแหละ
แต่เรื่องนี้ช่วยถามก่อนได้ไหม เกิดทำไม่ได้ขึ้นมาพวกนายไม่เตรียมของเก้อรึไง!


"มีดสั้นนั่นเคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์ไว้ใช่รึเปล่า?" ศัสตรามองมีดสั้นที่แวววาวนั่น เขาที่เคยใช้อาวุธเคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์มาก่อนจึงจำได้ในทันที
"ใช่แล้ว อาวุธนี้จะทำความเสียหายได้มากกับมอนสเตอร์ตระกูลผีนะ ต่อให้เป็นเลเวลหนึ่งก็ไม่น่าจะมีปัญหา... ละมั้ง?" ขัตติยะเอียงคออย่างสงสัยนิดหน่อย
เขาไม่เคยตีกับโครงกระดูกมาก่อนด้วยเลเวลหนึ่งนี่สิ
แต่พลังศักดิ์สิทธิ์น่ะช่วยได้อย่างแน่นอน
"ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยใช้มันที่มีดสิ้นของฉันด้วยค่ะ" เซเรียยื่นดาบสั้นมาตรงหน้าตาเป็นประกาย ประสิทธิภาพของเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์เธอได้เห็นมาแล้ว และเธอเองก็อยากจะลองของ
ทั้งสกิลทั้งเลเวลที่เพิ่มขึ้น อยากจะลองสู้กกับมอนเตอร์พวกนี้ดู
"ได้สิ" ขัตติยะรับมีดสั้นมาแล้วเปลี่ยนอาชีพของเขา
[คุณเปลี่ยนอาชีพชั่วคราว]
[คุณได้รับอาชีพเป็นนักบุญ]
ที่นี่เหมาะกับอาชีพนักบุญมากกว่าพาลาดิน
[เปิดใช้สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์]
[อาวุธของคุณจะเพิ่มความทนทาน 30% ต้านทานการกัดกร่อนและคำสาป 100% เป็นเวลา 5 นาที]
[เพื่อระดับ เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ 1 > 2]
ขัตติยะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ระดับสกิลเพิ่มขึ้นแล้ว ขึ้นง่ายจริงๆ
สมกับเป็นแอ็กนัสที่อยู่ในดันเจี้ยนแล้วจะพัฒนาเร็วขึ้นสามเท่า แม้ว่าจะใช้สกิลแค่ไม่กี่ครั้งก็ตาม
ด้วยระดับที่เพิ่มขึ้นมันจึงเพิ่มเวลาคงอยู่นานขึ้นหนึ่งนาที และเพิ่มความทนทานอีก 5%
แต่ก็แลกมากับการใช้พลังเวทมากขึ้น
เห็นทีเขาต้องเอาแต้มไปลงกับสติปัญญาบ้างแล้วสิ กลัวพลังเวทไม่พอใช้
[เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มความเร็วขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +27% เป็นเวลา 10 นาที]
ขัตติยะร่ายสกิลต่อเนื่อง ถึงจะมีคูลดาวน์อยู่บ้างแต่ก็ไม่เป็นปัญหา ถึงยังไงมอนสเตอร์พวกนี้จะไม่โจมตีเขาก่อนอยู่แล้ว เขาจึงร่ายใส่คนอื่นก่อนแล้วตัวเองเป็นคนสุดท้าย
จนระดับสกิลเพิ่มขึ้นอีกขั้น
ขึ้นง่ายโดยใช้ความพยายามไม่ถึงครึ่ง
ขัตติยะไม่ได้ไปสู้ แต่นั่งอยู่หน้าโพรวที่ก่อนหน้านี้พวกศํสตราหลบซ่อนอยู่ ศัสตราและเซเรียได้ออกไปทดสอบสู้กับพวกโครงกระดูกดู มีความสูสีอยู่บ้างเพราะอาวุธและสกิลเสริมของขัตติยะ
ส่วนธันดานั้นแม้จะมีความทุลักทุเลอยู่บ้างแต่ก็เริ่มคล่องแคล่วขึ้นทีละน้อย
เอ้อ ลืมถามไปเลยว่าเจ้าเด็กนั่นได้อาชีพอะไรมา
กุญแจสีทองสามารถมีอาชีพ S-A
กุญแจสีเงินสามารถมีอาชีพ A-B
กุญแจสีทองแดงสามารถมีอาชีพ B-C
ถ้าเจ้าหนูโชคดีก็อาจจะได้อาชีพระดับ A เหมือนศัสตราก็ได้ แต่การพัฒนาคงไม่เท่ากัน
ถึงจะ A เหมือนกัน ความต่างก็คือจำนวนสกิลและความสามารถในการพัฒนาต่อไปด้วย ไม่อย่างนั้นเขาจะแบ่งระดับกุญแจแห่งพันธสัญญาทำไมแต่แรก
"ถ้าไม่ไหวก็ถอยกลับมาได้นะ" ขัตติยะตะโกนบอก เขานั่งโล่งไม่มีใครเหลียวแลแม้แต่มอนสเตอร์
ว่างมากจนอยากจะนอน
มีแอ็กนัสที่ออกไปสู้กับพวกโครงกระดูกบ้างแล้วเมื่อเห็นว่าพวกศัสตราสามารถต่อสู้ได้ แต่ไม่ได้มีใครเอะใจหรือสงสัยในตัวชายหนุ่มผมสีเงินที่นั่งโดดเดี่ยวอยู่เลยสักนิด
"ไหวอยู่น่า นายก็ดูเวลาดีๆ บัฟเรื่อยๆ ล่ะ!" ศัสตราเหลือบมอง
"พลังเวทอย่าใช้หมดนะพี่ติน" เซเรียหันมาโบกมือให้ขณะเหยียบขยี้กระดูกใต้เท้าราวกับสนุกมาก
เด็กชายไม่ได้พูดแต่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
ขัตติยะเริ่มมองไปรอบๆ หาอะไรแก้เบื่อ สังเกตป้ายหลุมศพพวกนั้นไปพลาง มันเป็นหินสีเทาที่ผุพัง บนป้ายเหล่านั้นไม่มีชื่อสลักอยู่เลย มีแต่จำนวนตัวเลข
เลขโรมันด้วย
ก้มลงไปมองพื้นดินที่แตกระแหงราวกับไม่ได้รับฝนมานานหลายปี แค่เขียนเท้าไปเบาๆ พื้นก็เป็นทรายไปแล้ว ราวกับมันเป็นทรายแต่แรก แต่จับตัวเป็นก้อนด้วยน้ำอะไรสักอย่างจนแห้งเป็นแผ่น
มองไปไกลสุดสายตาก็ไม่เห็นอะไรนอกจากต้นไม้แห้ง ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า 'รั้วหินเก่า' ปรากฎให้เห็นเลย
ขัตติยะรู้สึกตงิดใจนิดหน่อย
ดันเจี้ยนนี้กว้างขนาดไหนกัน แล้วจำนวนโครงกระดูกที่มีมันเท่าไหร่กันแน่
ถ้าเขาอยู่เป็นชั่วโมงคนเดียวก็ไม่มีอะไรหรอก
แต่แรงแอ็กนัสแม้จะเลื่อนขั้นแล้วก็ตาม ไม่มีทางทนต่อสู้กับกองทัพกึ่งอมตะพวกนี้ได้นานถึงชั่วโมงแน่
เอาไงดีนะ...
"นักบุญ... นักบุญ..." เสียงที่แหบแห้งดังอยู่ใกล้มาก ขัตติยะเบิกตากว้างหันกลับไปมอง เจอโครงกระดูถือเคียวกำลังง้างสุงเหนือหัวของเขา
"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน..."
ตูม!
ยังพูดไม่ทันจบเคียวก็ฟาดลงมาพื้นดินแตกเป็นฝุ่นฟุ้งกระจายบดบังวิสัยทัศน์ พวกศัสตราถึงจะตกใจแต่ยังรู้สึกสงบนิ่ง ย้เว้นเด็กหนุ่มที่ยังไม่รู้อะไร
[เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'แกะหรือหมาป่า' ถูกเปิดใช้งาน!]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' ทำงานแล้ว]
"ก็บอกว่าเดี๋ยวก่อนไง" ขัตติยะพูดขึ้นแล้วใช้ดาบยาวต้านรับเคียวเอาไว้อย่างมั่นคง เป่าฝุ่นทรายที่ระหายเคืองเหล่านั้นออกจากจมูกและปากอย่างแรง ที่ข้อมือซ้ายมีม่วงช้ำอยู่เล็กน้อย
ว่าแต่สกิลแกะหรือหมาป่าทำงานอยู่ไม่ใช่เรอะ ทำไมยังถูกโจมตีได้อีก?
"นักบุญ..." โครงกระดูกนั้นพูด ขัตติยะได้ยินอย่างชัดเจน...
รู้ละ เพราะอาชีพของเขานั่นเอง
แต่เดี๋ยวนะ อาชีพนี่มันมีแบบที่เป็นปรปักษ์กับมอนเตอร์ทำให้โจมตีก่อนด้วยเหรอวะ แม้แต่สกิลแกะหรือหมาป่ายังเอาไม่อยู่?
"...จริงสิ หรือเจ้านี่จะเป็นบอสดันเจี้ยน?"
เขานึกเงื่อนไขที่สกิลไม่เป็นผลออกมาได้ มันไม่ได้ผลกับตัวที่เลเวลต่ำกว่าและบอสมอนสเตอร์ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นเอฟเฟกต์เอคโค่ก็ไม่น่าจะทำงานด้วยสิ
[สกิล แกะหรือหมาป่า (S)
ประเภท – ติดตัว (ไม่สามารถเพิ่มระดับได้)
รายละเอียด – สกิลนี้จะทำให้มนุษย์ ฮันเตอร์และแอ็กนัสมองคุณว่าอ่อนแอ โดยไม่สนว่าระดับคุณจะเท่าไหร่ ในขณะเดียวกันมอสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าจะมองคุณอย่างเท่าเทียม และไม่เริ่มโจมตีก่อน
เอฟเฟกต์ซ่อน 'เอคโค่' – เมื่อคุณได้รับบาดเจ็บจากมอนเตอร์ก่อนไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม จะทำให้คุณมีค่าสถานะเท่ากับผู้ที่โจมตีคุณก่อนเป็นเวลา 5 นาที เมื่อคุณฆ่าผู้ที่โจมตีคุณได้ หรือคุณโจมตีมอนสเตอร์ตัวอื่นจากเผ่าเดียวกันจะเพิ่มเวลาให้เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' 2 วินาทีต่อ 1 ตัว และจะหักค่าประสบการณ์ที่จะได้รับจากการฆ่ามอสเตอร์ครึ่งหนึ่งทุกตัว
คูลดาวน์เอฟเฟกต์ – ไม่มี
หมายเหตุ – ใช้ไม่ได้กับบอสดันเจี้ยนและมอนสเตอร์ที่ระดับต่ำกว่า]
แต่ว่า... บอสดันเจี้ยนล็อกไม่ใช่ว่าถูกขังอยู่ออกมาไม่ได้เหรอ?
"แฟร์ ตรวจสอบมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ไหม" ขัตติยะมองโครงกระดูกถือเคียวอย่างระมัดระวัง เขารู้ว่ามันคืออะไรแต่ก็อยากได้คำยืนยัน
ในหมู่แอ็กนัสหรือฮันเตอร์ไม่มีสกิลในการตรวจสอบระดับและชื่อที่แน่นอนของมอนสเตอร์ ขัตติยะรู้เพราะเขาตรวจสอบสกิลทั้งหมดของตัวเองมาก่อนแล้ว และในนิยายที่พี่สาวเขียนก็ไม่มีอะไรแบบนั้น
แต่ระบบของแฟร์ช่วยได้
[มินิบอสดันเจี้ยนล็อก 'เดธไซส์ 3'
ประเภท – อันเดด]
ถึงแฟร์จะสามารถระบุได้แค่ชื่อและประเภทแต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับขัตติยะ
มินิบอสสินะ!
มันก็บอสเหมือนกันไม่ใช่เหรอวะ!?
[มินิบอสไม่นับเป็นบอสดันเจี้ยนนะโฮสต์]
แฟร์ช่วยอธิบาย
[มินิบอสดันเจี้ยนคือมอนเตอร์ที่แข็งแกร่งและมีสติปัญญารองลงมาจากบอสดันเจี้ยนเพื่อควบคุมมอนสเตอร์ที่มีจำนวนมาก แต่มินิบอสดันเจี้ยนล็อกยังได้รับผลของสกิลแกะหรือหมาป่าอยู่]
"งั้นแล้วทำไมไอ้เดธไซส์นี่ถึงโจมตีฉันก่อนละ!"
[ในหมู่มอนสเตอร์ยังมีเผ่าพันธุ์ที่เป็นศัตรูตามธรรมชาติของกันเลย มอนสเตอร์กับแอ็กนัสก็เหมือนกันนั่นแหละ มีแบบที่เป็นศัตรูตามธรรมชาติด้วย]
"แล้วนักบุญก็เป็นศัตรูกับไอ้เจ้านี่!?"
มันคือ 'ลิช' (Lich)
เป็นนักบวชหรือพ่อมดที่ใช้ศาสตร์ต้องห้ามเพื่อคงไว้ซึ่งความเป็นอมตะและอยู่เหนือความตาย และสามารถควบคุมภูตผีได้
แต่อย่างมันเนี่ยนะศัตรูตามธรรมชาติของนักบุญ?
จริงจังไหม?
"นักบุญ..."
ลิชตรงหน้ายังคงเรียกนักบุญอยู่ราวกับว่านั่นเป็นคำเดียวที่พูดได้
ไม่ ถ้ามันเป็นลิชมันต้องมีสติปัญญามากกว่าจะพูดแค่นักบุญ ขัตติยะเหยียดยิ้ม ใบหน้าที่ดูหล่อนุ่มนวลก็อันตรายขึ้นมาทันที พูดตอบโต้เสียงใจแต่น่าหมั่นไส้ที่สุด
"ใช่แล้ว ฉันเป็นนักบุญเอง ว่าไงครับคุณเดธไซส์?"
"แกเป็นนักบุญ! นักบุญของพระเจ้าสมควรตาย!!" พอได้รับการยืนยันจากปากขัตติยะมอนสเตอร์ตรงหน้าก็ดูจะคลุ้มคลั่งขึ้นมา
ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ เอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ
"ฉันบอกตอนไหนว่าเป็นนักบุญของพระเจ้า"
ผมมันนักบุญเก๊นะจะบอกให้
"อย่ามาโกหก พลังศักดิ์สิทธิ์ที่มากมายของแกบอกหมดทุกอย่างแล้ว นักบุญของพระเจ้า สิ่งน่ารังเกียจ ศัตรูของเทพปีศาจของเรา ตายซะ!"
เคียวถูกกวัดแกว่งอย่างรวดเร็วเข้าหาขัตติยะอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ขัตติยะที่ตอนนี้มีค่าสถานะเท่ากับอีกฝ่ายแล้วก็สามารถหลบมันได้อย่างง่ายดาย
เขาไม่ได้ดูสเตตัสว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้างเพราะไม่มีเวลา ตอนนี้ต้องหลบก่อน
เคียวของอีกฝ่ายเร็วมาก สกิลชำนาญดาบขั้นสูง 2 ของเขาดูช้าไปเลย
ทำได้เพียงหลบและตั้งรับเท่านั้น
แต่ขัตติยะมองตามความเร็วของเคียวนั้นทันทั้งหมด เขาไม่ยอมเจ็บตัวเพิ่มสักแผล และรู้ดีว่าพลังกายของลิชนั้นไม่ได้สูงอย่างที่เห็น เพราะน้ำหนักเคียวไม่ได้รุนแรง
มันแค่เร็วและแม่นยำ
ก็อย่างว่า... มีแต่โครงกระดูกนี่นะ ต่อให้กระดูกแข็งแรงทนทาน แต่ร่างเป็นมนุษย์มันจะไปหนักสักเท่าไหร่กัน น้ำหนักส่วนใหญ่เป็นของเคียวที่มันถือ
อาวุธของขัตติยะเคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์ไว้แล้ว การรับมือกับอาวุธที่มีไอแห่งความมืดและความตายจึงไม่เป็นปัญหา และเมื่อมันเป็นอันเดดยิ่งไม่ต้องห่วง
ถือโอกาสนี้ฝึกความชำนาญดาบไปเลยแล้วกัน
ขัตติยะมองว่านี่เป็นการเล่นไปแล้ว
ถึงตอนแรกจะตกใจกับการลอบโจมตี แต่ก็ไม่ได้ทำให้สะดุ้งสะเทือนขนาดนั้น
[โฮสต์อย่าลืมว่ามีเวลาแค่ 5 นาที]
แฟร์แจ้งเตือน
เอฟเฟกต์เอคโค่อยู่ได้แค่ห้านาที ถ้าไม่ฆ่าอีกฝ่ายก่อนหมดเวลาเพราะเอาแต่เล่น เดี๋ยวก็ได้ตายขึ้นมาจริงๆ หรอก
"จ้าๆ รับทราบแล้ว"
ขัตติยะจะไม่เล่นเกินเวลาอย่างแน่นอน
แล้วก็ไม่ใช่ปัญหาที่ต้องกังวลเรื่องเวลาเลยสักนิด
เพราะที่นี่นอกจากลิชแล้วก็ยังมี 'อันเดด' อยู่อีกเป็นพันเลยไม่ใช่เหรอ?
ขัตติยะเหวี่ยงดาบใส่ลำตัวของลิชโดยตรงแต่เพราะพลังศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นมันจึงไม่เข้าปะทะ กระโดดถอยหลังหลบไป สร้างช่องให้ขัตติยะได้หายใจ
ชายหนุ่มเสยผมสีเงินของตัวเองขึ้น ดวงตาสีดำสนิทมีประกายที่ทองอ่อนๆ อยู่ภายใน รอยยิ้มสว่างสดใสราวกับสนุกสนานเหลือเกินกับการต่อสู้
เขาตั้งท่าดาบขึ้น เป็นท่ามาตรฐานที่จับดาบสองมือแบบเคนโด้
บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบและเยือกเย็น
"ไม่เข้ามาเหรอ?" ขัตติยะถามเสียงระรื่นก่อนจะขยับปลายดาบเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้นฉันขอลองบ้างนะ!"
เขาพุ่งตัวเข้าหาลิชตรงหน้าในทันที ดาบถูกตวัดอย่างรวดเร็วแต่มันดูช้าสำหรับเดธไซส์ จึงมีการปัดป้องไว้ได้ แต่นั่นยังไม่จบเมื่อขัตติยะหยิบมีดสั้นออกมาด้วย แล้วใช้มันตัดลงที่กระดูกแขนของลิช แต่มันก็หลบได้อย่างเฉียดฉิวแล้วสวนกลับด้วยด้ามเคียว
ขัตติยะใช้ทั้งดาบยาวและมีดสั้นสกัดการโจมตีและโต้กลับไม่หยุด พวกศัสตราที่พอมีโอกาสได้พักหายใจแล้วหันมาดูการต่อสู้ของนักบุญและลิชแล้วพวกเขาอ้าปากค้างตาแทบถลน
นักบุญถือดาบกับมีดสั้นฟาดฟันกับยมทูต?
ไม่ เดี๋ยวก่อน...
นักบุญควรไปถือดาบกับมีดฟาดฟันยมทูตเหรอครับ
คุณขัตติยะ! แกเป็นนักบุญ!!
สาดแสงศักดิ์สิทธิ์ใส่มันสิว้อยย!!!


"จริงสิ ฉันได้ของดีมาจากลิชตัวนั้นด้วยนะ" ขัตติยะนึกขึ้นได้แล้วนำเคียวยักษ์ออกมาจากช่องเก็บของ
"ตัวที่นายสู้ด้วยคือลิชเหรอ?"
"ใช่ ทำไมเหรอ?"
"ไอ้บ้า! นั่นมันตัวอันตรายระดับ A เลยนะ ยังจะมาทำหน้าซื่อตาใสอยู่อีก แถมถือเคียวแบบนี้ด้วยแล้วก็คงระดับ A+ เลยนั่นแหละ" ศัสตราตบหัวขัตติยะไปหนึ่งทีอย่างอดไม่ไหวจริงๆ
อันตรายระดับนั้นถึงจะเทียบได้กับแมงป่องในหุบเหว แต่มันก็ยังต่างกันอยู่ดี
ลิชเป็นมอนสเตอร์ที่มีสติปัญญา แม้ว่าค่าสถานะจะเท่ากันก็ใช่ว่าจะขนาดได้นะ!
ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงจังไอ้คนนี้!!
"แต่มันก็ตายไปแล้วนี่นา ไม่งั้นฉันจะเอาเคียวมาได้ยังไงกันเล่า" ขัตติยะเบ้ปาก อย่าห่วงไม่เข้าเรื่องเลย ตัวเขามันโกงมาตั้งแต่ต้น ที่น่าห่วงคือพวกนายต่างหาก
คิดดูสิระหว่างสู้กับลิชยังมีเวลาไปบัฟให้เลยนะ
ห่วงขนาดนี้ทำไมไม่สังเกตเห็นบ้าง
"เอาเคียวมาแล้วเอาแก่นพลังเวทมาด้วยรึเปล่าคะ?" เซเรียถาม
"...อ๊ะ!"
"ไม่ได้เอามาสินะ"
"ลืมสินะคะ"
สองหนุ่มสาวแอ็กนัสผมสีทองมองขัตติยะด้วยสายตาอย่างเอือมระอา
"ไม่ใช่อ่ะ คือโดนแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าไปเป็นขี้เถ้าไปหมดเลย"
"ขี้เถ้า?" ศัสตรามุมปากกระตุด
"หมดเลย?" เซเรียหน้าเสีย
"อือ..."
"สกิลบ้าบออะไรเป่ากระทั่งแก่นพลังเวทเป็นขี้เถ้าไปด้วยกันห๊า!!!" ศัสตราอดไม่ได้ที่จะจับคอเสื้อขัตติยะแล้วเขย่าสุดแรง แต่แรงกายของคนเลเวลสิบห้าจะเขย่าคนเลเวลยี่สิบให้คอหลุดได้ยังไง
ความต่างของเลเวลก็มีส่วนนะ
"สงสัยเพราะแก่นพลังเวทมีธาตุความมืดปะปนอยู่เยอะล่ะมั้ง โดนแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าไปก็เลยเป็นขี้เถ้าไปด้วย... อ้อ แต่โครงกระดูตัวอื่นที่ฉันฆ่าไปก็เก็บมาอยู่นะ" ขัตติยะพูดก่อนจะเอาโครงกระดูกมากกว่าห้าสิบตัวลงมากองตรงหน้าพร้อมแก่นพลังเวทระดับ B-C อีกหลายสิบอัน
"นายยังมีเวลาไปเก็บของพวกนี้ด้วยเหรอ" ศัสตราคิ้วกระตุก เขาฆ่าไปได้ไม่กี่ตัวก็จริงแต่แทบไม่มีเวลาเก็บอะไรเข้าช่องเก็บของเลยนะ
ถูกรุมขนาดนั้นยังเก็บของได้อย่างสบายใจ นายยังเป็นคนอยู่ไหม!?
"เริ่มสงสัยว่าพี่ตินเป็นนักบุญได้ยังไงกันคะ" เซเรียก็คิดแบบเดียวกับศัสตรา
เธอเองก็ได้เก็บซากโครงกระดูกมาบ้างด้วยความเร็วที่มีอยู่ในสายอาชีพของเธอ และเก็บมาเผื่อศัสตราด้วย แต่ตรงที่ขัตติยะสู้เธอไม่ได้เข้าไปยุ่งเลยสักนิดเพราะมันวุ่นวายและอันตรายมาก
แต่ขัตติยะที่ฟาดฟันดายอย่างสนุกสนานยังหันมาใส่ใจเก็บของได้ คนแบบนี้ไม่น่าเป็นนักบุญจริงๆ นั่นแหละ
บางทีอาชีพโจรหรือนักฆ่าน่าจะเหมาะมากกว่า
แต่เอาเถอะ ได้ของกลับมาครั้งนี้ก็ไม่ขาดทุน ในบานะที่เซเรียดูแลเรื่องการเงินของกลุ่ม เธอจึงรับของพวกนั้นไปขายทั้งหมด
ส่วนเคียวของลิช...
"พี่ตินจะขายเคียวนั้นหรือเปล่าคะ?" เซเรียมองเคียวอย่างไม่วางตา ถึงจะยังไม่ได้ตรวจสอบคุณสมบัติแต่มันต้องเป็นของดีแน่ๆ
"ไม่หรอก นี่เป็นอาวุธคุณภาพดีนะ เก็บไว้ใช้เองจะดีกว่า เผื่อในอนาคตแอ็กนัสของเราจะมีสายอาชีพที่มันเหมาะกับอาวุธอันนี้" ขัตติยะมองเซเรียแล้วเอียงคอเล็กน้อย "เธอมีอาชีพที่ไม่เหมาะกับเคียวหรอก อย่าพยายามฝืนใช้จะดีกว่านะเซเรีย"
"...เข้าใจแล้วค่ะ" เมื่อขัตติยะว่าอย่างนั้นเซเรียก็ไม่คิดจะเอามันไปใช้
เคียวนี้เลยเป็นอาวุธของกลางชุดแรกของกลุ่ม
ส่วนอาวุธและชุดเกราะที่ได้มาจากโครงกระดูกในดันเจี้ยนเก่าเกินไป แต่โลหะที่หลอมมันขึ้นมาก็แข็งแรง ถ้าเอาไปขายให้พวกสายผลิตแล้วหลอมขึ้นมาใหม่ อาจจะมีคุณภาพเพิ่มขึ้นก็ได้
เพราะโลหะในดันเจี้ยนไม่เหมือนกับโลหะใดบนโลก ความแข็งแรงทนทานและความพิเศษของมันที่สามารถนำไปใช้ได้ก็มีแต่ฮันเตอร์สายผลิตเท่านั้น
หรือถ้ามีนักวิจัยที่ไม่ใช่ฮันเตอร์สายผลิตพวกเขาก็สามารถทำได้ แต่มันเป็นไปได้ช้ากว่าอย่างมาก
ฮันเตอร์สายผลิตจึงมีความสำคัญมากในปีหลังๆ เมื่อสภาวะโลกเริ่มเสถียร
ที่ร่ำรวยที่สุดในโลกตอนนี้ไม่ใช่นักลงทุนหรอก แต่เป็นฮันเตอร์สายผลิตต่างหาก
พวกเขาแค่งานยุ่งไม่มีเวลามาอวดรวยเฉยๆ
"ตอนนี้ก็หมดเรื่องแล้ว..." ขัตติยะพูดขึ้นแล้วมอง แต่ศัสตราและเซเรียไขว้มือทำท่ากากบาท เรื่องยังไม่หมด
"ยังมีปัญหาอยู่อีกครับคุณติน นายโชว์พลังไปขนาดนั้นคิดว่าตัวเองจะได้อยู่อย่างสบายๆ เหรอ ป่านนี้ข่าวเรื่องแอ็กนัสผมเงินบู๊มอนสเตอร์ตายเป็นฝูงในดันเจี้ยนล็อกคงดังกระฉ่อนแล้ว" ศัสตรานวดขมับด้วยความเครียด
แต่เห็นแค่พวกเขาก็ช่างเถอะ แต่เจตนาของขัตติยะคือต้องการซ่อนไม่ใช่เหรอ
"นายเป็นห่วงเรื่องนั้นเหรอ?"
"ไม่ห่วงได้เหรอพี่ติน!" เซเรียอยากเข้าไปเขย่าคอชายหนุ่มบ้าง "พี่ต้องการซ่อนความสามารถเรื่องที่มอนสเตอร์ไม่โจมตีก่อนไว้ แต่เล่นไปสู้กระจายแบบนั้นมันจะซ่อนยังไง"
"ก็ซ่อนได้สิ เพราะมอนสเตอร์ตีฉันก่อนฉันก็เลยสู้กลับ ปกติจะตาย"
ขัตติยะยังคงไม่เข้าใจ ไม่สิ เขาคิดมากเกินไปจนคิดว่าทั้งสองจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดต่างหาก
"ปกติก็แย่แล้ว!!" สองแอ็กนัสตะโกนออกมาพร้อมกัน
"ใจเย็นๆ ทั้งสองคน เรื่องสกิลมอนสเตอร์ไม่โจมตีน่ะยังไม่แตกหรอก สิ่งที่จะออกไปก็คือแอ็กนัสผมสีเงินที่แข็งแกร่งปรากฏในดันเจี้ยนล็อกต่างหาก ในจังหวะที่มีคนสู้หรือซ่อนตัวอยู่พวกเขาคงไม่ได้สนใจจะมองตอนมอนสเตอร์โครงกระดูกไม่โจมตีฉันด้วยซ้ำ จำนวนมันบังวิสัยทัศน์นี่นา หลังจากนี้ที่พวกเขาจะตามหาน่ะคือแอ็กนัสผมสีเงิน"
ขัตติยะจับปลายผมดานหน้าของตัวเองแล้วขยี้เบาๆ
ตอนนี้ทั้งสองคนเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อคิดดู สภาพในตอนนั้นที่ต้องพยายามเอาชีวิตรอดเหลือห้าร้อยคนสุดท้ายให้ได้ ใครจะมาสนใจแอ็กนัสที่นั่งมองคนอื่นเฉยๆ กัน
แต่ตอนต่อสู้ต่างหากที่เรียกสายตาทุกคู่ให้หันมอง
หลังจากนี้กลุ่มคนมีอำนาจต่างๆ จะเริ่มตามหา 'แอ็กนัสผมสีเงินคนนั้น' กันอย่างขะมักเขม้นเลยล่ะ
ตอนนี้กลายเป็นว่าต้องจับตัว 'แอ็กนัสผมสีเงิน' คนนี้ไปซ่อนแล้วสินะ?
"อย่าได้คิดจะเอาฉันไปซ่อนเชียวนะ!" ขัตติยะมองสายตาของทั้งสองออกและเดาความคิดได้ทันที ถึงจะไม่ได้เป็นพยาธิในท้องแต่สายตาพวกเขามันฟ้องมาก
บอกเลยนะ ไม่ยอมถูกขังเด็ดขาด!
"แต่แอ็กนัสผมสีเงินมีไม่มากนะติน สักวันพวกนั้นจะต้องเจอนายแน่" ศัสตราพูดอย่างเคร่งขรึม ขัตติยะไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า บนโลกนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าวิกผมอยู่ ฉันไปหาซื้อวิกผมสีทองมาใส่ก็สิ้นเรื่อง"
"เอ่อ... นั่นก็เป็นไปได้" เซเรียคิด
ปกติแอ็กนัสย้อมสีผมได้แต่วันเดียวก็หาย แต่ถ้าเป็นใส่วิกผมมันก็อีกเรื่องหนึ่ง
"แต่ทำไมไปซื้อสีทองมาใส่ล่ะติน เป็นสีดำหรือน้ำตาลแบบคนธรรมดาไม่ดีกว่าเหรอ?"
จะอำพรางทั้งทีก็เอาให้มันธรรมดาไปเลยสิ ยังจะแสดงตัวเป็นแอ็กนัสอยู่ทำไม
ศัสตราคิดว่าขัตติยะอาจจะคิดทำเรื่องไร้สาระอีก
"จะให้เป็นคนธรรมดาทำไม เป็นแอ็กนัสก็ดีอยู่แล้วนี่นา อีกอย่างฉันคบกับพวกนายที่เป็นแอ็กนัสอยู่นะ ถ้าปลอมเป็นคนธรรมดาเขาก็ต้องจับพิรุธได้อยู่แล้วสิ ไหนๆ ก็จะปลอมแล้วก็เอาแค่สีผมพอ ส่วนเรื่องเป็นแอ็กนัสก็ยังเป็นต่อไปไง"
"อื้ม ที่พี่ตินพูดมาก็มีเหตุผล..." เซเรียเริ่มเชื่อ แต่ศัสตราไม่
"แล้วเหตุผลจริงๆ คืออะไร?"
"ผมสีทองมันเท่กว่าอ่ะ ผมสีทองกับพลังนักบุญโคตรเข้ากันเลยไม่ใช่เหรอ บางทีฉันอาจจะหล่อขึ้นไปอีกถ้ามีผมสีทอง" ขัตติยะพูดอย่างมั่นใจในหน้าตาตัวเองว่าสีผมสีทองคำต้องเหมาะกับเขามากกว่าสีเงินอย่างแน่นอน
เดี๋ยวหาซื้อคอนแทคเลนส์สีน้ำเงินมาใส่ด้วย คงจะดูเป็นเทวดาแสนดีสุดๆ
แค่คิดก็รู้สึกอยากจะรีบออกซื้อของ
เอ๊ะ เขามีอาชีพอื่นด้วยนี่นา ควรเลือกเสื้อผ้ากับคอนแทคเลนส์ให้เหมาะกับอาชีพอื่นด้วยสินะ โอ้ย ตัวเลือกเยอะเลยต้องกลับไปลิสต์รายการไว้ก่อนแล้ว
ขัตติยะหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี
ส่วนศัสตรากับเซเรียต่างยืนมองขัตติยะด้วยความเงียบอย่างประหลาด
ความเชื่อว่าอีกฝ่ายฉลาดและดูมีเหตุผลช่างเป็นอะไรที่เพ้อเจ้อจริงๆ
แต่ความเพ้อเจ้อนี้ก็ไม่ได้ขัดกับสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นพวกเขาจึงรับมันไว้อย่างตั้งใจ
เซเรียนอนค้างที่คอนโดมิเนียมของศัสตราหนึ่งคืนก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเองและเริ่มวางโครงสร้างกลุ่มใหม่อีกครั้ง
เพราะไม่รู้ว่าครั้งหน้าขัตติยะนึกอยากจะเก็บใครขึ้นมาอีกแล้วเป็นคนที่ต้องไปช่วย
เธอยังไม่ลืมว่าจะต้องไปกระจายข่าวเรื่องของกฎซ่อนเร้นที่ห้ามเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นแอ็กนัสด้วย
ข่าวนี้คงพอจะช่วยกลบกระแสเรื่องของแอ็กนัสผมสีเงินไปได้บ้างส่วนหนึ่ง
พวกที่แอบซื้อเด็กจากประเทศอื่นมาเพื่อจะใช้เป็นแอ็กนัสคงต้องคิดให้ดีก่อนแล้วเพื่อไม่ให้สุญเสียแอ็กนัสไปมากกว่านี้
จริงสิ... เซเรียและศัสตราคิดขึ้นมาได้ในเวลาเดียวกันแต่คนละสถานที่
ขัตติยะรู้เรื่องกฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกได้ยังไงกัน?
เพราะมัวแต่พูดคุยเรื่องอื่นทำให้ลืมถามในเรื่องนี้ ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
ในเอกสารการศึกษาดันเจี้ยนล็อกและแอ็กนัสทั่วโลกไม่เคยมีระบุกฎเหล่านี้ไว้ก่อนเลย แม้แต่เหตุที่ทำให้เซฟโซนทั้งสองแตกออกก็เป็นเพราะว่าไม่มีแอ็กนัสเข้าไปสังเวยเท่านั้น แต่ไม่ได้บอกว่าการที่เอาเด็กเข้าไปจะทำให้ดันเจี้ยนล็อกง่ายขึ้น
แต่ข้อเสียคือถ้าเด็กตายดันเจี้ยนจะโหดร้ายมากขึ้น
ครั้งนี้โชคดีที่มีขัตติยะอยู่จึงไม่มีเรื่องน่าเศร้าอะไรนอกจากสุญเสียแอ็กนัสไปสองร้อยกว่าคน แต่นั่นไม่ใช่การสูญเสียที่สำคัญ เพราะจำนวนแอ็กนัสที่เสียชีวิตในดันเจี้ยนล็อกมีมากกว่าสองพันขึ้นไปตั้งนานแล้ว
และข่าวนี้ควรกระจายออกไปให้เร็วที่สุดเพื่อให้พวกเขาตื่นตัวและปกป้องเด็กจากกุญแจแห่งพันธสัญญา
แล้วก็... เด็กหนุ่มธันดานั่นบอกว่าได้รับกุญแจมา ไม่ใช่การหยิบขึ้นมาเอง
หมายความว่ามีคนที่สามารถถือกุญแจแห่งพันธสัญญามอบให้กับคนอื่นได้ด้วยเหรอ
คนที่จับกุญแจแห่งพันธสัญญามีแต่ต้องทำสัญญาในทันที ถ้าเป็นฮันเตอร์ก็ต้องเลือกในทันทีเช่นกัน
แม้แต่แอ็กนัสก็ถือกุญแจซ้อนไว้ได้เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
ไม่มีทางเก็บไว้รอจนมอบให้คนอื่นได้
เรื่องนี้คงต้องสืบดู
ถึงขัตติยะที่เป็นหัวหน้าจะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้แต่ทั้งเซเรียและศัสตราก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะจัดการยังไงกับเรื่องนี้
พวกเขานั้นคิดมากกว่าที่ขัตติยะคิดซะอีก
แต่ถ้าคิดจะให้หัวหน้าอย่างขัตติยะสั่งการมันก็...
พวกเขาคิดว่าตัดสินใจเองดีกว่า
เพราะใกล้ชิดกันมาขึ้นก็เลยกลายเป็นว่าทั้งสนิทใจและวางใจกันและกันไปเองจนหมด ไม่ได้คิดถึงการทรยศหักหลังกันเลยสักนิด
รู้สึกว่าน่าสนุกดีด้วยซ้ำ
ตอนนี้วงการแอ็กนัสแห่งเซฟโซนประเทศไทยกำลังจะสั่นสะเทือน
ก่อนที่จะประกาศเปิดตัวกลุ่ม 'มิวแทนท์'
พวกเขาต้องมีกำลังมากพอที่จะจัดการกับกลุ่มต่อต้านทั้งหลายและรีบแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด
ไม่ว่าจะทั้งการเงิน อำนาจและพลัง!
ขัตติยะที่กลับมาที่บ้านและเป็นคนที่น่าจะสบายใจที่สุดเปิดเว็บช็อปปิ้งออนไลน์สั่งซื้อของต่างๆ อย่างสนุกสนาน เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำลงที่นอน
ทำเหมือนว่าทุกอย่างไม่มีอะไรทำให้เขากังวลได้
แต่ใครจะรู้ว่าขัตติยะกังวลแทบตาย
"โชคดีที่พวกนั้นไม่มีใครถามเรื่องที่ว่าฉันรู้กฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกได้ยังไงนะ" ขัตติยะพึมพำอย่างอ่อนแรงแต่ก็โล่งใจ
[เพราะสกิล 'โอ้~ เพื่อนรัก' ทำให้อีกฝ่ายมีความไว้วางใจต่อโฮสต์อย่างมาก เรื่องคำถามจึงทำให้ลืมไปเองอย่างไม่ตั้งใจหรืออาจตั้งใจ]
แฟร์ตอบให้ขัตติยะหายข้องใจ
สกิลนี้ถึงจะดูเหมือนไร้ประโยชน์แต่มันมีผลต่อความสัมพันธ์ดังนั้น ขัตติยะที่ใช้สกิลนี้กับแอ็กนัสคนอื่นก็เหมือนกับทำให้อีกฝ่ายมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อตัวเขามากขึ้น ยิ่งอยู่ด้วยกันมาเท่าไหร่ยิ่งซื่อสัตย์และเชื่อใจมากเท่านั้น
"งั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นทุกครั้งที่ฉันหลุดข้อมูลไปก็จะดีนะ" ขัตติยะหัวเราะเบาๆ
เขาจะทำหน้าซื่อตาใสบอกว่า 'อ้าว ฉันยังไม่เคยบอกเหรอ' อยู่เรื่อยไปก็ไม่ได้ซะด้วยสิ
[โฮสต์ดูเหมือนไม่เจ้าเล่ห์แต่ก็แอบร้ายนะ]
"นี่กำลังชมฉันเหรอแฟร์"
[ถ้าโฮสต์คิดว่าเป็นคำชมมันก็คือคำชม]
"...ตอบได้ดี"
แต่ฟังแล้วเหมือนกำลังประชด
แต่ขัตติยะไม่คิดมาก เพราะเขาก็ต้องยอมรับด้วยว่าตัวเองน่ะเจ้าเล่ห์
เขาวิญญาณอายุเท่าไหร่แล้ว แต่มาทำตัวเป็นเด็กอายุสิบเก้าปีได้อย่างไม่มีใครสงสัย ส่วนหนึ่งอาจเพราะความฝันวัยเด็กเป็นจริง อีกส่วนก็คือทักษะการแสดง
คนอายุเยอะแล้ว ประสบการณ์ก็ไม่น้อย การเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการเขาไม่แสดงออกทางสีหน้าและท่าทางให้เห็นกันโต้งๆ หรอก
แต่จะหลอกเด็กเหล่านั้นไปได้นานขนาดไหนกันนะ
ขัตติยะเริ่มรู้สึกสนุก
ศัสตราอาจจะพอรู้ว่าขัตติยะเจ้าเล่ห์บ้าง แต่เซเรียน่ะยังไม่คุ้นเคย และแอ็กนัสอีกมากที่กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มก็ยังไม่มีใครรับรู้
นี่จะกลายเป็นปริศนา
หัวหน้ากลุ่มมิวแทนท์เป็นแกะหรือหมาป่ากันนะ?


หลังจากคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการจัดตั้งกลุ่มที่มีแววจะเป็นองค์กรใหญ่ในอนาคตแล้ว ขัตติยะก็ชิงขอตัวกลับบ้านก่อน แล้วก็ไม่ลืมฝากซากมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทให้กับเซเรียไปขายด้วย
สำหรับดันเจี้ยนล็อก คืนนี้เขาว่าจะไปสำรวจอีกครั้งสักหน่อย เพราะมีเวลากระชั้นนิดเข้ามาอีกครั้งแล้ว
เวลาเหลือหนึ่งวันกับอีกไม่กี่ชั่วโมง
"นี่แฟร์"
[กำลังรอคำสั่งโฮสต์]
"ฉันสามารถเก็บกุญแจแห่งพันธสัญญาอื่นขึ้นมาได้หรือเปล่า"
[โฮสต์กำลังหมายถึง การเก็บกุญแจแห่งพันธสัญญามาเพื่อใช้เอง หรือเก็บมาเพื่อให้คนอื่นใช้?]
"แน่นอนว่าต้องเก็บมาให้คนอื่นใช้สิ เท่าที่ฉันอ่านนิยายของพี่สาวมา แอ็กนัสไม่สามารถเก็บกุญแจซ้อนกันได้ ถ้าเก็บขึ้นมามันจะหายไปในห้าวินาที และถึงแม้ว่าแอ็กนัสที่มีกุญแจแห่งพันธสัญญาสีทองแดงแต่เก็บกุญแจสีเงินได้ ระดับของกุญแจก็จะไม่เปลี่ยนด้วย"
กุญแจแห่งพันธสัญญาผูกแล้วเปลี่ยนสีไม่ได้ ที่ทำได้มีแค่เลื่อนขั้นเท่านั้น
แต่เขามันแอ็กนัสประหลาดที่มีอาชีพระดับ EX กับสกิลที่ไม่รู้รายละเอียดอีกหนึ่งอย่าง
เขาคิดว่าจะลองทดสอบดูว่ามันเป็นไปได้ไหมที่แอ็กนัสอย่างเขาจะถือกุญแจแห่งพันธสัญญาเกินหนึ่งอัน
[ถ้าเก็บมาเพื่อให้คนอื่นใช้โฮสต์สามารถทำได้]
คำตอบของแฟร์ทำให้ขัตติยะตาวาวด้วยความตื่นเต้น
"จริงเหรอ?"
[ใช่ โฮสต์สามารถทำหน้าที่เป็น 'พวงกุญแจ' ให้กับกุญแจแห่งพันธสัญญาที่เก็บได้เหล่านั้น มันจะไม่นับโฮสต์เป็นแอ็กนัสอยู่แล้ว และจะไม่หายไปเมื่อเก็บมันไว้]
"เดี๋ยวนะ หน้าที่พวงกุญแจที่ว่ามันคืออะไร?"
[ก็คือห่วงคล้องไม่ให้กุญแจหลุดหรือหล่นหาย]
"อันนั้นมันก็คำอธิบายพวงกุญแจทั่วไปไหมล่ะแฟร์! ฉันหมายถึงการทำหน้าที่เป็นพวงกุญแจนี่มันทำได้ยังไงต่างหาก"
[ด้วยเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'โอ้~ เพื่อนรัก' สามารถใช้มันกับกุญแจแห่งพันธสัญญาได้ และแอ็กนัสที่ได้รับกุญแจแห่งพันธสัญญาจากโฮสต์ก็จะอยู่ในลิสต์ 'เพื่อน' โดยอัตโนมัติ]
"อ้าว ทำไมคราวนี้ถึงรู้เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ได้ล่ะเนี่ย" ขัตติยะมองจอสีทองอย่างกังขา
ก่อนหน้านี้ยังบอกอยู่ว่ามันซ่อนเลยมองไม่เห็น ตอนนี้เห็นได้ไง
[เพราะมีเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่แสดงออกมา สกิลอื่นจึงแสดงผลเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ให้เห็นซึ่งเป็นสกิลระดับ S ขึ้นไปเท่านั้นที่มี]
"อ้อ ไหนขอดูหน่อยสิ"
[สกิล ■■■ (EX)
ประเภท : ????
รายละเอียด : ????????????]
"..."
[…]
[เดจาวู]
จะดูสกิลก็ช่วยเลือกที่มันอ่านได้หน่อยไม่โฮสต์ อยากรู้อยากเห็นไอ้ที่มันเป็นไปไม่ได้ก่อนทำไมกัน ระบบผู้ช่วยแฟร์เริ่มเข้าใจความรู้สึกของมนุษย์ที่เรียกว่าปวดหัว
"ก็เห็นบอกว่าระดับ S ขึ้นไปก็คิดว่าสกิลนี้มันจะมีบอกใบบ้างนี่นา"
เข้าใจคนอยากรู้อยากเห็นแต่ไม่ได้รู้หน่อยสิ
มันคันยิบๆ ในหัวใจ
เขาเปิดสกิลของอาชีพอยากเป็นอะไรก็ตามใจที่มีระดับ S ทั้งสองขึ้นมาอ่าน
[สกิล โอ้~ เพื่อนรัก! (S)
ประเภท – ติดตัว, เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – แอ็กนัสที่ถูกใช้สกิลนี้จะเข้ามาอยู่ในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ช่วยเพิ่มความสัมพันธ์ที่ดีให้กับคุณและแอ็กนัส เมื่อเรียกใช้งานขณะต่อสู้ทั้งคุณและ 'เพื่อน' จะได้รับบัฟเพิ่มการโจมตี 1% ต่อจำนวน 'เพื่อน' ที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน เป็นเวลา 30 นาที
เอฟเฟกต์ซ่อน 'พวงกุญแจ' – สามารถใช้สกิลกับกุญแจแห่งพันธสัญญาที่ไร้เจ้าของและเก็บไว้เองได้ เมื่อมอบกุญแจแห่งพันธสัญญาที่ติดเอฟเฟกต์ 'พวงกุญแจ' แอ็กนัสที่เป็นเจ้าของกุญแจจะถูกเพิ่มเข้าสู่ลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' โดยอัตโนมัติ
คูลดาวน์ – 1 ชั่วโมง]
[สกิล เจ็บแค้นเคืองโกรธ (S)
ประเภท – เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – เมื่อสูญเสียแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' จะสามารถใช้สกิลนี้ได้ คุณจะได้รับพลังเวททั้งหมดที่สะสมอยู่ในตัวแอ็กนัสมาเพิ่มให้กับตนเองชั่วคราวเป็นเวลา 60 นาที หากสามารถล้างแค้นผู้ที่ทำร้ายแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ได้ จะได้รับรางวัลสองเท่าจากปกติ
เอฟเฟกต์ซ่อน 'ยูดาส' – หากแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ได้ทำการทรยศหรือโจมตีคุณ แอ็กนัสคนนั้นจะถูกถอดชื่อออกและรับบทลงโทษสูญเสียพลังเวท ค่าประสบการณ์ และสกิลทั้งหมดที่มีเป็นเวลา 4 ชั่วโมง
คูลดาวน์ – 6 ชั่วโมง]
"เอฟเฟกต์ 'ยูดาส' นี่โหดเหมือนกันนะ แต่ก็เป็นเรื่องดี มันทำให้รู้สึกปลอดภัยในระดับหนึ่งแม้จะมีคนทรยศก็ตาม" ขัตติยะพยักหน้าพอใจ
เขาไม่ได้คาดหวังว่าแอ็กนัสที่มารวมกลุ่มกันจะต้องชอบเขา เชื่อในตัวเขาหรือฟังคำสั่งอย่างเคร่งคลัด แค่เพียงไม่ทรยศกันก็พอแล้ว
เมื่อมีสกิลนี้ด้วยแอ็กนัสที่ทรยศจะได้รับโทษอย่างร้ายแรง
มันเหมือนทำให้คนที่แข็งแกร่งไปแล้วกลับไปเป็นมนุษย์ธรรมดา ซึ่งคนธรรมดาไม่อาจต่อการกับแอ็กนัสได้ แม้ว่าจะไม่อยู่ในดันเจี้ยนก็ตาม
พูดถึงลิสต์รายชื่อเพื่อน เขาสามารถเปิดดูได้และสามารถหาตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ด้วย ซึ่งมันจะไม่เป็นปัญหาเมื่อพวกเขาหายตัวไปในดันเจี้ยนหรือถูกจับตัวไปในระหว่างนี้
ในกรณีเดียวกัน หากแอ็กนัสทรยศก็น่าจะระบุตำแหน่งด้วย
สี่ชั่วโมงก็เพียงพอที่จะจัดการอีกฝ่ายได้แล้ว
แล้วสกิลนี้ยังเพิ่มระดับได้ด้วย
แต่เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสกิลนี้จะไม่มีโอกาสได้ใช้ เพราะไม่ว่าจะเป็นตัวสกิลหรือเอฟเฟกต์ซ่อนของมันก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้า
"แต่เอฟเฟกต์ 'พวงกุญแจ' นี่มัน... ชื่อไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?"
[เมื่อเทียบกับชื่อสกิลก็ปกติ]
"..."
เออ ใช่สิ
ชื่อสกิลของเขามันช่างไม่มีความปกติเลย
แต่เอฟเฟกต์ก็ช่วยให้มันดูดีอย่างเอคโค่หรือยูดาสไม่ได้หรือไง
แล้วเอฟเฟกต์ชื่อยูดาสก็ช่างเป็นชื่อที่แปลกๆ ยังไงไม่รู้
"แล้ว... ฉันจะไปหากุญแจได้จากไหนกันนะ มันตกอยู่ทั่วประเทศซะด้วยสิ" ถึงเอฟเฟกต์พวงกุญแจจะช่วยให้เขาหาพวกพ้องง่ายขึ้นแต่จะหากุญแจยังไง
[กุญแจสีทองมี 12 อัน กุญแจสีเงินมี 12,000 อัน กุญแจสีทองแดงมี 144,000 อัน]
"ทำไมมีมากขนาดนั้น ฉันว่านี่มันมากเกินไปรึเปล่า"
ในนิยายที่พี่สาวของเขาเขียนมันมีกุญแจในแต่ละเซฟโซนมีรวมกันสี่หมื่นอันนะ
กุญแจสีทองมีน้อยเขาไม่รู้สึกอะไร แต่แม้แต่สีเงินกับสีทองแดงยังมีตั้งขนาดนี้
มีเยอะมากแต่ที่เขาเห็นแอ็กนัสที่ปรากฏตัวมีแค่หลักร้อย รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องเลยสักนิด
[แฟร์ไม่ทราบเงื่อนไขการกำหนดกุญแจในแต่ละเซฟโซน แต่ที่เซฟโซนประเทศไทยที่โฮสต์อยู่มีกุญแจเท่านี้จริงๆ]
แฟร์เป็นผู้ช่วยของโฮสต์ไม่ได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้ แต่รู้เกี่ยวกับสิ่งที่โฮสต์รู้และระบบช่วยเหลือของตัวเองเท่านั้น ระบบแอ็กนัสที่เป็นเหมือนกันมันก็ยังไม่เข้าใจ
"ถ้ากุญแจมีมากขนาดนั้น ฉันก็คงหาได้ไม่ยากมั้งเนี่ย"
ไม่ว่ากุญแจแห่งพันธสัญญาจะสีอะไร แค่มีมันก็จะได้เป็นแอ็กนัสแล้ว
ถ้าให้อยู่ในดันเจี้ยนต่อให้เป็นแอ็กนัสกุญแจสีทองแดง ก็ยังมีระดับเท่ากับฮันเตอร์แรงก์ C เลยนะ เพียงแต่พวกเขาเคยได้โอกาสในการใช้พลัง เพราะสถานที่ที่พวกเขาเข้าไปคือดันเจี้ยนระดับ B ขึ้นไป
ซึ่งนั่นไม่ใช่สถานที่ที่แอ็กนัสมือใหม่ที่ไม่เคยใช้สกิลมาก่อนเอาตัวรอดได้
"ถ้าจะหาอย่างน้อยก็เอาแบบมีคุณภาพมากกว่าปริมาณ... อยากได้แค่สีทองกับสีเงินมากกว่า"
แต่กุญแจสีทองแดงมีเป็นแสน เขาว่าแอ็กนัสส่วนใหญ่ที่เซ็นสัญญากับบริษัทต่างๆ ก็คงเป็นกุญแจสีทองแดงเกือบทั้งหมด
"ถ้ามีวิธีหากุญแจจะดีมาก..."
[ต้องใช้โชคจำนวนมากเลยล่ะโฮสต์]
"ตอนนี้ฉันก็มีค่าโชคนะ"
[ถ้าโฮสต์คิดว่าโชคแค่ 13 เยอะแล้ว โฮสต์ก็คงเป็นคนพอใจอะไรง่ายๆ ผิดคาด]
"นี่กำลังประชดฉันใช่ไหม" ขัตติยะหรี่ตามอง ถึงโชคจะดูเหมือนน้อยนิด แต่เมื่อเทียบกับค่าสเตตัสอื่นๆ แล้วมันก็ต่างกันมากเกินไปนั่นแหละ
[แฟร์กำลังชื่นชมโฮสต์อยู่ต่างหาก]
"ไม่ต้องพูดดด!"
[...]
ดูเหมือนโฮสต์จะหงุดหงิด
"เอาเถอะ ถ้าเจอกุญแจก็เจอ ถ้าไม่เจอก็แล้วแต่โชคละกัน" ขัตติยะถอนหายใจ "ไปเถอะ คืนนี้เตรียมตัวเข้าดันเจี้ยนล็อกเถอะ"
[รับทราบโฮสต์]
เซเรียที่กำลังขับรถกลับไปที่บ้านกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง
ถึงแม้ว่าภายนอกจะแสดงออกว่าสดใสและจริงใจ แต่มีแค่เธอที่รู้ว่าตัวเองดำมืดแค่ไหน มีเล่ห์เหลี่ยมแค่ไหน และเห็นแก่ตัวแค่ไหน
แต่ไม่รู้ทำไมเมื่ออยู่กับพี่ชายสองคนนั้นถึงได้ลดการป้องกันตัวเองลง
เพราะบรรยากาศ? หรือเพราะลักษณะนิสัย?
เธอหาคำตอบไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้คิดสงสัยว่าพวกเขาใช้ทักษะบางอย่างกับเธอ
แอ็กนัสใช้ทักษะนอกดันเจี้ยนไม่ได้ และถ้ามีการใช้สกิลมันจะไม่มีผลกับคนอื่นแต่มีผลกับแค่ตัวแอ็กนัส หรือถ้ามีผลต่อกันเธอจะสัมผัสได้
เพราะเมื่อใช้สกิล พวกเขาจะใช้พลังเวท ถึงตอนนั้นก็สัมผัสได้
แต่ที่เซเรียไม่รู้คือสกิลอาชีพของขัตติยะไม่เคยใช้พลังเวท ที่ใช้พลังเวทมีแต่สกิลจากอาชีพชั่วคราวเท่านั้น
ขัตติยะเองก็รู้ว่าสกิลอาชีพของเขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวท แต่มีคูลดาวน์ในการใช้เฉยๆ
มันก็มีทั้งข้อดีและไม่ดี แต่ขัตติยะก็ไม่ได้สนใจมากนัก และไม่คิดจะบอกใคร
ถ้าไม่ถามเขาก็ไม่ยอมพูดออกมาง่ายๆ คล้ายไม่ได้ตั้งใจปิดบังแต่ลืมบอก ซึ่งศัสตราที่เป็นเพื่อนกันมานานเคยชินกับมันราวกับเป็นนิสัย
เซเรียจึงไม่ได้สงสัยอะไรเขาแค่คิดว่าชายหนุ่มขี้ลืมแต่จริงใจ
ไม่คิดว่าคนอย่างขัตติยะจะเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม
เซเรียรู้สึกเป็นห่วงขัตติยะอย่างบอกไม่ถูก สำหรับศัสตราแล้วเขายังดูมีเล่ห์เหลี่ยมและพร้อมรับมือกับกลุ่มอำนาจอื่น แต่ขัตติยะดูเป็นคนธรรมดามาก กลัวเขาถูกหลอกยังไงไม่รู้
เขาดูอ่อนแอมากในสายตาของเธอ
แต่กลับสู้เก่งมากกว่าที่คิด ถึงเป็นเรื่องแปลก แต่บนโลกที่เปลี่ยนไปในตอนนี้ไม่มีอะไรแปลกมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
เมื่อตัดสินใจร่วมมือกับทั้งสองคนเซเรียก็เลือกที่จะเชื่อใจอีกฝ่าย
ถึงจะยังไม่เชื่อใจเต็มร้อย แต่ก็มากกว่าคนอื่นๆ ที่เธอรู้จัก
"ถ้าผ่านเดือนแรกไปได้ด้วยดี พวกพี่จะเป็นสองคนที่สำคัญในโลกของฉันเลยนะ" เซเรียพึมพำด้วยรอยยิ้ม
บนโลกนี้คนสำคัญของเธอมีจำนวนนับด้วยนิ้วมือเดียว
แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ยังไม่นับเป็นคนสำคัญ
"เพรี ถ้าเธอได้เป็นแอ็กนัสด้วยก็ดีนะ" เซเรียมองคนขับรถของเธอ
เพรีเป็นเด็กสาวกำพร้าที่เธอรับมาเลี้ยง เป็นผู้ช่วยมือดีและบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอด้วย เป็นหนึ่งในคนที่สำคัญของเธอ เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยมาสิบปี เพรีไม่เคยทรยศหักหลังเธอมาก่อน
เป็นคนที่ปกป้องเธออย่างไม่คิดชีวิต
แน่นอนว่าเธอก็คิดจะปกป้องเพรีเหมือนกัน
"การเป็นแอ็กนัสมันอันตรายไม่ใช่เหรอคะคุณหนู" เพรีพูดขึ้น หญิงสาวมีใบหน้าที่สงบและแสดงอารมณ์ออกมาน้อย
ไม่ใช่ว่าเธอไร้ความรู้สึก แต่เพราะหน้าที่เธอจึงเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ในใจมาตลอดจนกลายเป็นความเคยชิน
"ตอนนี้ไม่อันตรายแล้วล่ะ" เซเรียหัวเราะ
"หมายถึงชายทั้งสองคนที่มาเจอวันนี้เหรอคะ?"
"ใช่แล้ว"
"พวกเขาเชื่อถือได้เหรอคะ?" เพรีขมวดคิ้ว
เธอไม่เคยเห็นคุณหนูจะไว้ใจใครได้ง่ายดายขนาดนี้มาก่อน
แต่พวกเขารู้จักในดันเจี้ยนล็อกไม่กี่ชั่วโมงก็มีความไว้วางใจกันขนาดนี้ เป็นไปได้อย่างไร?
"พวกเขาเชื่อถือได้ แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด" เซเรียเท้าคางมองออกไปนอกกระจกรถ "ตอนนี้การเป็นแอ็กนัสของเราจะไม่น่ากลัวอีกต่อไป"
ด้วยสกิลที่ขัตติยะมี เขาคือโล่ชั้นดีของเหล่าแอ็กนัส ถ้าเพียงไว้ใครถูกโจมตีแล้วเขาเอาตัวเข้าไปขวาง ก็จะได้สเตตัสที่เทียบเท่ามอนสเตอร์
แต่คนที่เขาไว้ใจขนาดจะเข้าไปช่วยขวางมีเท่าไหร่กัน?
อย่างที่บอกไป เธอคิดว่าขัตติยะนั้นเป็นคนธรรมดา ถ้าไม่ใช่คนสนิทกันก็คงไม่เข้าไปช่วยเหลือคนอื่นอย่างไม่เลือกหรอก ถึงแม้ว่าจะได้อาชีพนักบุญมาก็เถอะ
อาชีพมันก็แค่ตัวแบ่งแยกประเภทของผู้โจมตีและผู้สนับสนุนเท่านั้น
ถึงนักบุญจะโจมตีได้... ก็ปกติเนอะ?
"ถ้าคุณหนูว่าการเป็นแอ็กนัสด้วยกันแล้วดี ฉันก็จะมองหากุญแจแห่งพันธสัญญาด้วยค่ะ" เพรีไม่ขัดต่อคำสั่งของเซเรีย
เพราะไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็เห็นด้วยทั้งหมดอย่างไม่มีเงื่อนไข
"ไม่ต้องมองหาหรอก พวกเรายังมีคนที่จับตาดูอยู่มาก ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาก็แล้วกัน... หรือบางทีพี่ตินอาจจะทำให้ประหลาดใจอีกก็ได้"
อาจจะมีเรื่องที่เขาลืมบอกอีกแน่หลังจากกุญแจเลื่อนขั้นแล้ว
ไม่รู้ว่านักบุญอย่างเขาจะได้สกิลอะไรมาบ้างนะ
สงสัยจนอยากจะให้การเรียกของดันเจี้ยนล็อกมาถึงเร็วๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เซเรียรอการเข้าดันเจี้ยนล็อกอย่างใจจดใจจ่อ


ศัสตราทำงานของตัวเองอย่างแข็งขัน หลังจากได้รับเงินจากเซเรียก็จัดเตรียมอาวุธชุดเกราะไว้ให้พร้อม ซึ่งเป็นของที่มีคุณภาพดีกว่าเดิม
ฮันเตอร์สายอาชีพช่างทำอาวุธหรืออุปกรณ์นั้นหาไม่ยาก
แต่พวกที่มีคุณภาพดีกลับหาไม่ง่าย
โชคดีที่เขามีเส้นสายทางนี้มากพอ และช่างฝีมือคนนี้ก็ยังเป็นคนไทยที่ออกไปต่างประเทศเพื่อเป็นฮันเตอร์ด้วย และทำงานอยู่ในโรงหลอมที่มีชื่อเสียงของอเมริกาด้วย
เขายินดีช่วยแอ็กนัสเพื่อให้รักษาเซฟโซนไว้ให้ได้ เพราะครอบครัวของเขายังอยู่ในประเทศ
เขายังต้องการที่ปลอดภัยสำหรับครอบครัวอยู่
ถึงฝีมือเขาจะไม่ใช่เบอร์หนึ่งของโรงหลอมแต่นับเป็นเบอร์สองก็ไม่ผิด เขาสามารถสร้างอาวุธหรืออุปกรณ์ในระดับ B-A ได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ระดับ S อาจจะต้องใช้โชคมากหน่อย
ครั้งก่อนศัสตราก็ซื่อดาบกับชายคนนี้ แต่เป็นดาบระดับ B ก็ไม่คิดว่ามันจะไปพังในระดับ A ครั้งเลยเลยตัดสินใจเอาเป็นอาวุธระดับ A ทั้งหมดไปเลย
ถึงจะโชคร้ายเข้าไปอยู่ในดันเจี้ยนล็อกระดับ S มันคงยังช่วยได้แหละน่า
ส่วนที่ดิน ขัตติยะได้ส่งโฉนดมาให้เขาสักพักแล้วเพื่อให้ช่วยจัดการก่อสร้าง
ปัญหาคือโฉนดมีอยู่สองพื้นที่แตกต่างกัน
ไม่รู้ว่าขัตติยะเลือกอันไหนเจ้าตัวก็ไม่ได้บอก ศัสตราก็ยุ่งจนไม่ได้ถามสักที เรื่องสร้างบ้านสำหลับกลุ่มก็เลยต้องพักเอาไว้ก่อน
วันนี้พวกเขาทั้งสามคนมานัดเจอกันอีกครั้ง เพราะขัตติยะกล่าวว่าดันเจี้ยนจะเปิดในวันพรุ่งนี้ พวกเขาจึงต้องมาเลือกสิ่งของจำเป็นสำหรับเอาไปใช้ในดันเจี้ยนล็อก
ตอนเขาเลื่อนขั้นกุญแจแห่งพันธสัญญาได้ช่องเก็บของเพิ่มมาอีกหนึ่งช่อง จึงสามารถเตรียมของได้มากขึ้นอีกอย่าง
จะว่าไปแล้วช่องเก็บของของขัตติยะนี่เท่ากับเขาไหมนะ
ถึงแม้จะเห็นอีกฝ่ายหยิบอะไรออกมาบ้าง แต่เขารู้สึกว่าเหมือนมันจะมีเกินสิบช่อง
แต่ของที่หยิบออกมาก็ไม่ได้เกินอะไร แค่รู้สึกเอะใจเฉยๆ
จะว่าเป็นลางสังหรณ์ก็ได้
แน่นอนศัสตรานั้นรู้จักขัตติยะดี ด้วยท่าทางสบายๆ แบบนั้นอีกฝ่ายจะต้องมีความมั่นใจมากเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง
อย่าได้ถูกหน้าซื่อและนิสัยติงต๊องนั่นหลอกเอา
ถ้าเกิดขัตติยะต้องการใช้สมองเพื่อคิดอย่างจริงจังขึ้นมา ให้คิดเอาไว้ได้เลยว่าต้องมีคนซวยแน่ๆ
เพราะขัตติยะไม่เคยคิดอะไรจริงจังถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรู
สรุปคืออย่าได้เป็นศัตรูกันเด็ดขาด
"เฮ้! คิดอะไรอยู่น่ะคุณดาบ" ขัตติยะที่เดินเข้ามาในคอนโดมิเนียมของศัสตราเอ่ยเรียก เห็นอีกฝ่ายนั่งเหม่อไม่ได้สนใจหันมามองคนเปิดประตูเลยเอ่ยทัก
สงสัยจะคิดเรื่องจริงจังบ้างอย่างสินะ?
"มาแล้วเหรอ มาเร็วกว่าที่คิดนะ" ศัสตราไม่ตอบแต่ทักอีกฝ่ายที่มาถึงก่อนเวลาที่บอกเอาไว้
"โชคดีที่วันนี้รถไม่ติดน่ะ... เซเรียยังไม่มาสินะ?"
"ยังเลย คงมาถึงช่วงเย็นๆ นั่นแหละ ก็อยู่กันคนละจังหวัดนี่นา"
"อืม ตอนเที่ยงกินอะไรรึยังน่ะ"
"ยังเลย นายซื้ออะไรขึ้นมารึเปล่าติน"
"ไม่มีเลยสักนิด ก็คิดจะมากินข้าวฟรีบ้านนายเนี่ยแหละ"
"...นายก็ไม่จนแล้วนิสัยกินข้าวฟรีบ้านเพื่อนเนี่ยเลิกได้แล้วมั้ง" ศัสตรารู้สึกเอือมระอา ถึงเขาจะไม่ได้ติดอะไรเกี่ยวกับการเลี้ยงอาหารเพื่อน แต่เพื่อนครับ โปรดหยุดทำตัวจนๆ สักที
เขาเดินกับขัตติยะทีไรชอบถูกเปรียบเทียบ
ไม่ใช่ว่าเขาถูกเปรียบเทียบเสียหาย แต่เป็นขัตติยะต่างหากที่โดนเอาไปพูดเสียหายลับหลังมากมาย ซึ่งศัสตราไม่ชอบมันมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เพราะขัตติยะไม่เคยเอาเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ
ไม่รู้ว่าใจกว้างหรือไม่แคร์คนอื่นกันแน่
"ก็เป็นมาตั้งหลายปีจะให้เลิกแบบปุบปับมันก็ไม่ได้นี่นา" ขัตติยะหัวเราะก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา "งั้นสั่งอาหารเอาแล้วกัน ให้เขาเอามาส่งนี่แหละ ขี้เกียจลงไปซื้อเองแล้ว"
"ถ้าจะสั่งก็สั่งเผื่อด้วย"
"รับทราบ... อยากกินอะไรอ่ะ ฉันอยากกินข้าวมันไก่ทอด"
"เอาเหมือนกัน"
"โอเค"
ขัตติยะกดสั่งอาหารอย่างชำนาญก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นของศัสตราเพื่อหาน้ำดื่ม จากนั้นก็กลับมานั่งที่โซฟาตัวโปรดของเขา
"แล้วเรื่องอุปกรณ์ได้มาเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"
"เรียบร้อย นายก็น่าจะรู้ว่าฉันจัดเตรียมพร้อมก่อนเสมอนะติน"
"จ้าๆ พ่อคนเจ้าระเบียบจู้จี้จุกจิก" ขัตติยะไหวไหล่
"แล้วโฉลดที่ดินที่ส่งมาให้เนี่ย นายเอาอันไหน?" ศัสตราถามในเรื่องสำคัญ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางลืมมันเมื่อได้โอกาสถาม
"ก็เอาทั้งสองอันไง"
"ฮะ?"
"สร้างสองที่ไปเลย นายไม่รู้เหรอเวลาองค์กรลับเขาสร้างฐานเขาจะต้องมีฐานหลายที่ ฐานหลักกับฐานรองอะไรงี้อะ!"
โรคจูนิเบียวของขัตติยะกำเริบอีกครั้ง ศัสตรากุมขมับแล้วนวดแรงๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัว
"สรุปคือเราควรมีฐานสำรองใช่ไหม?"
"ใช่แล้ว!"
"แล้วนายจะเอาที่ไหนเป็นฐานหลักล่ะ ที่หนึ่งอยู่นครราชสีมา อีกที่ก็จังหวัดตาก นี่มันคนละภาคกันเลยนะครับคุณขัตติยะ!"
"อ้าว ปกติฐานหลักฐานรองก็ต้องสร้างห่างกันสิครับคุณศัสตรา สร้างใกล้เขาก็หาเจอสิ"
"มันก็ไกลก็ไปเว้ย!" ศัสตราพูดอย่างหงุดหงิด
คนละภาคเลยนะเข้าใจไหม?
คิดว่าประเทศไทยมีพื้นที่กี่ตารางกิโลเมตรครับ?
ขึ้นเครื่องบินไปอาจจะใช้เวลาไม่นาน แต่ถ้าขับรถไปนี่คือครึ่งวันก็ยังไม่ถึงเลยนะ แทบไม่ต่างอะไรกับการขับรถไปจากบ้านเซเรียถึงบ้านเขาเลย
"เอาน่า ถึงมันจะไกลแต่ในอนาคตอาจจะมีประตูวาร์ปได้ เราก็จะสามารถเชื่อมต่อฐานทั้งสองได้แล้วยังไงล่ะ อีกอย่างมันก็ยังเป็นฐานในประเทศ ยังไงก็ปลอดภัย" ขัตติยะปรามเพื่อนที่กำลังฉุนเฉียว
แน่นอนว่าที่พูดนั่นก็เป็นเรื่องจริง
ในอนาคตอันใกล้จะมีประตูวาร์ปที่สร้างเลียนแบบเกท เพื่อเคลื่อนย้ายคนและสิ่งของขนาดใหญ่ โดยไม่ต้องใช้ฮันเตอร์นักเวทที่มีสกิลเทเลพอร์ต
แต่นั่นก็อีกสองปี
ถึงตอนนั้นบ้านก็คงเสร็จพร้อมอยู่แล้วแหละ
ตอนนี้สิ่งสำคัญรองลงมาจะกลายเป็นเรื่องเงินทุน
ถึงเงินเกือบสองร้อยล้านสำหรับคนทั่วไปอาจจะเยอะมาก แต่นั่นไม่เพียงพอต่อความต้องการของแอ็กนัสที่ต้องเข้าไปในดันเจี้ยนล็อก
อาวุธสมัยใหม่อย่างปืนไม่มีผลกับมอนสเตอร์ระดับ C ขึ้นไป ดังนั้นเลิกคิดไปได้เลยที่จะใช้ปืนฆ่ามัน อาวุธจึงต้องของสั่งทำหรือไม่ก็ได้รับจากดันเจี้ยน
การสร้างอาวุธมันแพงมากนะ แม้มันไม่ใช่ของผิดกฎหมายแล้วในตอนนี้
เพราะอาวุธเป็นสิ่งสำคัญสำหรับฮันเตอร์และแอ็กนัสในการต่อสู้ หากมีการจำกัดการซื้อขาย หรือมีเงื่อนไขขั้นตอนที่ซับซ้อนจะไม่ทันการเอา
โดยเฉพาะกับแอ็กนัสที่ไม่รู้เวลาที่แน่นอนที่จะเข้าดันเจี้ยนล็อก
เหมือนที่ขัตติยะเคยซื้ออาวุธทางช็อปปิ้งออนไลน์นั่นแหละ
"ตอนนี้เราว่างก็ขอดูอาวุธที่เตรียมมาหน่อยแล้วกันนะ อยู่ในห้องฉันใช่ไหม?" ขัตติยะเดินไปที่ห้องที่เขาจองไว้แล้วกับศัสตรา เพราะขัตติยะไม่ได้มาค้างที่นี่บ่อยๆ มันเลยกลายเป็นถึงห้องเก็บของ
ตอนนี้นอกจากเตียงกับตู้เสื้อผ้า ที่เหลือคือกองอาวุธและชุดเกราะเต็มไปหมด
ขัตติยะรู้สึกว่าห้องนี้ไม่น่านอนขึ้นมาทันที
นอนท่ามกลางอาวุธรายล้อมรอบตัว มันต้องเสียวไส้มากแน่ๆ
ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ขัตติยะก็เข้าไปเลือกดูอาวุธ มันเป็นของคุณภาพดีทั้งหมด ชุดเกราะเป็นเกราะเบาใส่แล้วไม่เกะกะ มีผ้าคลุมอีกหลายแบบให้เลือกและมีป้ายกำกับคุณสมบัติเอาไว้ด้วย
ชิ้นนั้นก็ดี ชิ้นนี้ก็อยากได้ อู้ว! อยากจะเหมา...
"นายถูกใจชิ้นไหนก็หยิบไปได้เลย... แต่เอาไปทั้งหมดไม่ได้" ศัสตราเอ่ยขัดคอคนที่คิดจะโกยอย่างเต็มที่
"...ครับ คุณพยาธิในท้องของผม"
ขัตติยะเดาะลิ้นอย่างขัดใจ แต่ก็เลือกดูอาวุธอย่างละเอียด
ความชำนาญมีดสั้นเขาสูงที่สุด รองลงมาคือดาบ เขาก็ควรเลือกอาวุธสองชิ้นนี้เหมือนเดิมจะดีกว่า ระดับเพิ่มขึ้นมันช่วยเพิ่มพลังโจมตีด้วย ถือเป็นเรื่องดีที่มีสกิล
ว่ากันตามตรง เขาก็ถนัดอาวุธทุกรูปแบบนั่นแหละ สมัยเรียนมัธยมก็ฝึกมาหลายที่ แต่ไม่เคยได้เอามาใช้จริงมาก่อน ยกเว้นเมื่อไม่นานนี้ในดันเจี้ยนล็อก
อ้อ ที่พูดนั่นคือเรื่องของชาติที่แล้วนะ ชีวิตนี้ไม่เคยฝึกอาวุธแต่เล่นกีฬา
เพราะพี่สาวเป็นคนอยากเรียน เขาเลยต้องไปเรียนเป็นเพื่อนและคู่ซ้อมให้เธอบ่อยๆ ก็เลยมีความสามารถด้านการต่อสู้ติดตัวมาด้วย
ข้อเสียอย่างเดียวคือร่างกายนี้ตามไม่ทันทักษะของเขา
ถึงเล่นกีฬาจะทำให้สุขภาพแข็งแรงแต่มันไม่ได้ขัดเกลาครบถ้วนเหมือนต่อสู้จริง ครั้งก่อนตอนต่อสู้ยังรู้สึกประสาทสัมผัสยังทื่อๆ อยู่ เคลื่อนไหวยังไม่ได้ดั่งใจ แต่คิดว่าอยู่ไปอีกสักพักก็คงจะชินได้เอง
เข้ามาอยู่ในโลกนี้แล้วเรื่องสู้มันต้องชินแหละ
หลังจากหยิบดาบยาวหนึ่งเล่มและมีดสั้นสองเล่มมาแล้ว ขัตติยะก็ยัดมันเข้าช่องเก็บของ เสื้อคลุมที่เขาเลือกก็เป็นเสื้อคลุมสีขาว มีคุณสมบัติช่วยเพิ่มพลังของสายเวท ศัสตราคงเตรียมมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
ถึงจะไม่ค่อยชอบสีขาวเท่าไหร่ แต่ออฟชันฟื้นฟูพลังเวทและลดระยะการร่ายเวทนั้นดีมาก เหมาะสำหรับนักบวชหรือนักเวท
หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงเซเรียก็มาถึง เธอยังคงมาคนเดียวและคนใช้กับบอดี้การ์ดของเธอรออยู่ข้างล่าง ขัตติยะรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่พาบอดี้การ์ดมาด้วย เพราะที่นี่มีแต่แอ็กนัส พวกเขาที่เป็นคนธรรมดาไม่อาจเข้ามามีส่วนร่วมได้
"พี่ดาบมีอาวุธดีๆ เยอะมากเลยนะคะเนี่ย" เซเรียไปเยี่ยมชมห้องอาวุธบ้าง มีของหลายชิ้นที่ทำให้เธอตาวาว อดไม่ได้ที่จะชื่นชม
เส้นสายของศัสตรานั้นดีมากจริงๆ
"เลือกได้ตามสบาย แต่อย่าเอาไปเกินตัวล่ะ ช่องเก็บของอาจะไม่พอ" ศัสตราเตือนด้วยความหวังดี กลัวจะเหมือนคนโลภแถวๆ นี้ที่อยากได้ทุกอย่างโดยไม่ดูช่องว่างในช่องเก็บของ
ถ้าเอาไปหมดห้องนี้ยี่สิบช่องเก็บของก็ไม่พอหรอก
"งั้นฉันขอเป็นมีดสั้นกับหน้าไม้นะคะ ดูมันเหมาะกับอาชีพของฉันมากกว่า" เซเรียหยิบของอย่างไม่ลังเล "แล้วก็เสื้อคลุมสีดำ อันนี้น่าจะช่วยฉันในเรื่องการอำพรางกายในเงาได้ดียิ่งขึ้น แต่ไม่คิดว่าของแบบนี้พี่ดาบก็หามาได้นะเนี่ย สุดยอดไปเลย"
"พอดีมีคนรู้จักเป็นฮันเตอร์สายผลิตล่ะนะ" ศัสตราไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
เขาเตรียมของมาโดยคำนึกถึงอาชีพของทุกคนแล้ว แน่นอนว่าก็ยังมีตัวเลือกอื่นเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยที่ไม่เกี่ยวข้อง อย่างเครื่องประดับหรือาวุธหนักอย่างขวานเป็นต้น
ด้วยความเข้าใจว่าเผื่อมีคนอยากเอาไปลองของ... ซึ่งคนที่ว่าก็คือขัตติยะนั่นแหละ
ยังดีที่วันนี้ไม่ได้ติดเล่น จึงไม่ได้หยิบขวานติดมือไปด้วย
พวกเขานั่งเล่นพูดคุย กินอาหารและพักผ่อนเพื่อรอเวลา จนกระทั่งหน้าจอสีฟ้าปรากฎตรงหน้าเพื่อนแจ้งเตือน
[ดันเจี้ยนล็อกกำลังเรียกหาพันธสัญญา]
[จะเริ่มวาร์ปใน 5 วินาที]
มันกำลังนับถอยหลัง
พวกขัตติยะเตรียมพร้อมอยู่แล้ว พวกเขายืนรอด้วยท่าทางมั่นใจ จนกระทั่งแสงสว่างวาบขึ้นแล้วพาพวกเขามายังที่ที่เป็นพื้นดินแห้งแล้งสีดำ
และจำนวนแอ็กนัสอีกนับร้อยที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นจากครั้งที่แล้ว?
"คิดไปเองหรือเปล่านะว่าแอ็กนัสมีเพิ่มขึ้น"
"ไม่ได้คิดไปเอง เพราะมีเหตุการณ์ดันเจี้ยนหยุดเรียกไปช่วงใหญ่คนเลยกังวลมาก จัดเตรียมแอ็กนัสเผื่อเอาไว้มากกว่าเดิม นายไม่เคยได้เจอโฆษณารับสมัครแอ็กนัสในโซเชียลบ้างหรือไง" ศัสตราถามอย่างเหนื่อยใจ
ไอ้เรื่องที่ควรรรู้ทำไมไม่รู้ล่ะครับคุณขัตติยะ
"โฆษณารับสมัครแอ็กนัสมันก็เป็นปกติอยู่แล้วนี่ แต่นี่มันก็เยอะเกินไป จากครั้งที่แล้วมันผ่านมากี่วันเอง? พวกเขาไปหากุญแจและคนที่เป็นแอ็กนัสมาจากไหนกันเนี่ย" นี่คือที่ขัตติยะข้องใจที่สุด
ถึงกุญแจแห่งพันธสัญญาในประเทศจะมีเยอะ แต่มันก็ไม่ใช่อะไรที่จะได้เยอะขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ หรอกนะ
แล้วเรื่องแบบนี้ก็ไม่เคยมีในนิยายของพี่สาวด้วย
เซฟโซนประเทศไทยร่อแร่ที่สุดในห้าเซฟโซนเพราะแอ็กนัสอ่อนแอ และกุญแจก็หาเจอกันน้อย
แต่ตอนนี้คืออะไร?
แอ็กนัสหลายร้อยคนที่นี่มันทำให้ดันเจี้ยนใหญ่ดูแออัดในพริบตาเลย
แล้วเงื่อนไขดันเจี้ยนก็ดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย
[คุณเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อก – พื้นที่รกล้างแห่งความตาย]
[เงื่อนไขออกจากดันเจี้ยน
1. อยู่ในดันเจี้ยนครบ 1 ชั่วโมง
2. มองหารั้วหินเก่าซึ่งเป็นทางออกของดันเจี้ยน
3. จำนวนแอ็กนัสเหลือน้อยกว่า 500 คนจะได้ออกจากดันเจี้ยนทันที]
[ขอให้แอ็กนัสโชคดี]
มีเงื่อนไขข้อที่สามโผล่ออกมาด้วยและยังเป็นเงื่อนไขที่เหมือนกับไม่ว่ายังไงก็ต้องมีแอ็กนัสที่เสียสละเพื่อความอยู่รอด
เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน แม้แต่ในนิยายก็ไม่เคยมี มันมีแค่สองเงื่อนไขชัดๆ
หรือว่า... พล็อตเรื่องเปลี่ยนไปแล้ว!?