" ในที่สุดก็เสร็จเรียบร้อย.. ! "
วิคตัสยิ้มอย่างพอใจเมื่อมองไปยังกล่องไม้ที่จัดเรียงโพชั่นสมุนไพรอย่างเป็นระเบียบตรงหน้า ขวดคริสตัลที่มีลวดลายสวยงามสะท้อนแสงจากกองไฟในห้องของเขาทำให้สีสันของโพชั่นต่างๆดูมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น
เขาใช้เวลาตลอดทั้งวันที่เหลือไปกับการศึกษาพืชสมุนไพรที่เก็บมาจากการสำรวจ การทดสอบคุณสมบัติของพืชแต่ละชนิดได้เปิดโลกใหม่ให้เขาอย่างไม่รู้จบ
วิคตัสค้นพบว่าพืชแต่ละชนิดมีพลังซ่อนเร้นที่รอการค้นพบทั้งยารักษาบาดแผลที่มีประสิทธิภาพสูง ยาแก้พิษที่สามารถช่วยชีวิตในสถานการณ์วิกฤตหรือแม้แต่ผงกำจัดแมลงที่สามารถขับไล่ศัตรูพืชออกไปอย่างมีประสิทธิภาพ
นอกจากนี้ยังมียาพิษที่มีความรุนแรงจนสามารถหยุดยั้งศัตรูได้ในพริบตา พืชสมุนไพรเหล่านี้ได้สร้างความประหลาดใจให้กับวิคตัสครั้งแล้วครั้งเล่าทุกครั้งที่เขาเพิ่มหรือเปลี่ยนแปลงส่วนผสมเพียงเล็กน้อยก็สามารถสร้างน้ำยาโพชั่นชนิดใหม่ออกมาได้เสมอ
ความแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นจากการทดลองแต่ละครั้งทำให้เขาหมกมุ่นอยู่กับมันตลอดทั้งวันด้วยความกระตือรือร้น มีความตื่นเต้นอยู่ในทุกๆขั้นตอนและเขามักจะพบบางสิ่งที่ไม่คาดคิดซึ่งช่วยเพิ่มพูนความรู้และทักษะในการใช้เวทมนตร์ของเขาให้ดียิ่งขึ้น
หลังจากส่วนผสมชุดสุดท้ายหมดลงช่วงกลางคืนที่มืดมิดก็กลับมาเยือนอีกครั้ง
วิคตัสรู้สึกถึงความเย็นจัดที่พัดเข้ามาข้อมือขาวรีบกระชับเสื้อคลุมหญ้าดาวตกบนร่างกายของเขา แม้จะยืนอยู่หน้าหม้อปรุงยาที่เต็มไปด้วยความร้อนแต่สายลมที่พัดเข้ามาในคืนนี้ดูเหมือนจะหนาวกว่าทุกที
ความรู้สึกโดดเดี่ยวเริ่มกลับมาเยือนอีกครั้งแต่เขายังคงมุ่งมั่นที่จะทดลองสร้างน้ำยาใหม่อย่างไม่ย่อท้อ
"พรุ่งนี้ต้องรีบรวบรวมสมุนไพรต่ออีกสักนิดแล้วค่อยหาสถานที่สำหรับทำพิธีกรรมล่ะกันแต่หมอกลงหนาแบบนี้จะจัดการกับมันยังไงดี? หวังว่าคาถาลมหายใจมังกรอาจพอใช้งานได้บ้าง .."
วิคตัสบ่นออกมาเบาๆระหว่างที่ใช้สายตาคู่สวยของเขากวาดมองบรรยากาศด้านนอกหน้าต่างที่มีเพียงความมืดไร้ซึ่งสิ่งอื่นเหมือนเช่นเคย
- Aotrommoto -
แสงสว่างเอ๋ย... ~
ข้าเรียกเจ้าออกมาจากความมืดมิดนี้
จงจุดประกายในคืนที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด
ให้โคมไฟสูงส่งปรากฏขึ้นที่นี่ ...
ไม้กายสิทธิ์ถูกโบกขึ้นเป็นจังหวะกลางอากาศเสียงร่ายคาถาที่เรียบง่ายดังก้องในอากาศจนเกิดกระแสลมอ่อนๆพัดผ่านพร้อมกับแสงสีทองที่ส่องสว่างจากปลายไม้กายสิทธิ์มันดูระยิบระยับราวกับหมู่ดาวที่ลอยอยู่ในอากาศ
เพียงไม่นานโคมไฟไม้ที่สูงเกือบ 2 เมตรก็ปรากฏขึ้นบริเวณสองฝั่งข้างทางเดินหน้ากระท่อมทันทีแสงสีเหลืองที่อ่อนโยนทำให้พื้นที่รอบๆสว่างไสวขึ้นและบรรยากาศดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
วิคตัสยังคงใช้หม้อปรุงยาต้มน้ำทำหน้าที่แทนเตาผิงในค่ำคืนที่มืดมิดโดยครั้งนี้เขาได้เพิ่มสมุนไพรสีแดงสดใสลงไปในหม้อ
เพียงไม่นานกลิ่นหอมของมันก็เริ่มกระจายไปทั่วห้องสร้างบรรยากาศอบอุ่นและสงบผสมผสานกับเสียงน้ำเดือดที่มีจังหวะอย่างเป็นธรรมชาติเสียงนี้เติมเต็มความเงียบที่แสนมีเสน่ห์ในค่ำคืน
ขณะที่แสงจากโคมไฟไม้สูงส่องสว่างไปทั่วห้อง สร้างเงาของเขาทอดยาวบนผนังไม้ หน้าต่างและประตูถูกปิดสนิทจากด้านในก่อนจะถูกผนึกด้วยเวทมนตร์สำหรับป้องกันสัตว์ป่า
ด้วยเวทมนตร์นี้เขาสามารถหลีกเลี่ยงการรบกวนจากโลกภายนอกได้ ความเงียบสงบราวกับทุกอย่างหยุดอยู่ในช่วงเวลาแห่งการเตรียมตัว
แสงในกระท่อมค่อยๆหรี่ลงคล้ายกับไฟอัตโนมัติก่อนจะมืดสนิทไปพร้อมกับดวงตาของวิคตัสที่ปิดลงด้วยความง่วงนอนทิ้งไว้เพียงแสงสีฟ้าสลัวจากกองไฟของหม้อปรุงยาที่อยู่ด้านข้างของเขาคอยให้ความอบอุ่นและแสงสว่างในค่ำคืน
ท่ามกลางความเงียบสงบของธรรมชาติมีเพียงกลิ่นหอมหวานของสมุนไพร Lady Bloody ภายในหม้อปรุงยา มันช่วยให้วิคตัสรู้สึกผ่อนคลายและขับไล่ความเครียดที่สะสมมาตลอดวัน
ด้วยคุณสมบัติจากสมุนไพรทำให้เขาสามารถฟื้นฟูพลังเวทย์ในขณะที่นอนหลับได้อย่างช้าๆ
ความรู้สึกของการเป็นหนึ่งเดียวกับโลกและพลังธรรมชาติที่รายล้อมจนเกิดเป็นห้วงแห่งความฝันเมื่อเข้าสู่ห้วงนิทราภาพฝันกลับไม่ใช่เพียงความคิดที่กระจัดกระจายแต่กลายเป็นการเดินทางเมื่อหลุดพ้นจากร่างกายสู่มิติที่เกินหยั่งถึง
วิคตัสรู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนหลับอยู่บนเมฆก้อนใหญ่สีขาวความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาดและน่าหลงใหล จนทำให้เขาหลงลืมตัวตนไปจนหมดสิ้นราวกับว่าเขากำลังลอยอยู่กลางปุยนุ่นที่อ่อนนุ่มและเงียบสงบ
....แต่ความสงบนั้นไม่คงอยู่ตลอดไป
เมฆสีขาวเริ่มสั่นสะเทือนราวกับว่ามันถูกบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังรบกวน วิคตัสรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่แปลกประหลาดก่อนจะถูกดูดกลืนเข้าไปในหลุมพายุสีดำขนาดใหญ่ตรงหน้า
สภาพแวดล้อมรอบตัวเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วขณะที่เสียงคำรามของพายุดังขึ้นและทำให้ใจของเขาเต้นรัว หลุมพายุพาเขาผ่านคลื่นสายฟ้าที่แผ่กระจายเสียงฟ้าร้องที่ไม่มีที่สิ้นสุดดังก้องในหู ขณะที่พายุฝนเย็นเยือกโหมกระหน่ำใส่เขาร่างกายของเขาจนเกือบกลายเป็นน้ำแข็ง
ในขณะที่ลมพายุพาเขาผ่านป่าไม้แห้งแล้งที่บิดเบี้ยวและหุบเขาที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนที่เหมือนกับเสียงเรียกร้องจากโลกที่ไม่คุ้นเคย สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้นเมื่อเขามองเห็นเงาร่างคล้ายกับผู้ถูกทอดทิ้งในพายุพวกเขาเกือบจะสัมผัสได้แต่ในขณะเดียวกันก็หายไปในความมืดอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
เสียงของพวกเขาดังก้องในใจของเขาสร้างความรู้สึกวิตกกังวลขึ้นมาในจิตใจ
เวลาผ่านไปนานจนในที่สุดเมฆสีขาวก็หยุดลงตรงหน้าถ้ำหินสีดำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในความมืดมิด ความรู้สึกวุ่นวายและวิตกกังวลแผ่ซ่านไปทั่วร่างของวิคตัสเมื่อเขามองเห็นทางเข้าที่รายล้อมไปด้วยแมลงมีพิษจำนวนมาก พวกมันดูน่าสยองขวัญจนเขารู้สึกเสียวสันหลังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ในความมืดมิดมีเพียงถ้ำแห่งนี้เท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนที่สุดแต่ความชัดเจนที่น่ากลัวนั้นกลับมาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดใจเมื่อเขาจ้องมองเข้าไปในถ้ำความสงบเงียบที่รายล้อมทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนเข้าไปในความว่างเปล่า
แมลงมากมายบนพื้นไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยเสียงที่ควรมีในป่ากลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่หนาแน่นจนทำให้เขาเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ในถ้ำนี้วิคตัสรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลอยู่ในความมืด หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นราวกับเสียงนั้นกำลังบอกเขาว่า อย่าเข้าไป แต่กลับมีแรงดึงดูดบางอย่างจากภายใน
"เกิดอะไรขึ้น... ทำไมทุกอย่างถึงหยุดนิ่ง?"
วิคตัสกระซิบออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ขณะแววตาสีเขียวของเขาสอดส่ายไปทั่วเพื่อพยายามมองหาทางออกแต่แทนที่จะพบสิ่งที่คุ้นเคยเขากลับพบกับพลังแปลกประหลาดที่ปกคลุมอยู่รอบๆ ถ้ำแห่งนี้
รูปแบบสัญลักษณ์ลึกลับที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนลอยอยู่กลางอากาศภายในถ้ำเป็นแถวยาวที่เชื่อมโยงไปยัง 'กรงขัง' ขนาดมหึมาราวกับถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังบางสิ่งที่น่ากลัว
กรงขังนี้คล้ายมนต์อักขระมันสูงยาวจากพื้นจรดเพดานซึ่งดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ขอบกรงขังมีประกายไฟสีแดงเข้มกระจายออกมาจนสามารถรู้สึกได้ถึงอันตรายหากเข้าใกล้มากเกินไปผนังของถ้ำถูกประดับด้วยหินพลังงานแปลกๆจนเขารู้สึกสนใจมันไม่น้อย
หัวใจของวิคตัสเต้นแรงขึ้นแรงดึงดูดจากพลังที่มองไม่เห็นทำให้เขาไม่สามารถหลีกหนีจากมันได้ เขาค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ 'กรงขัง' นั้น ความสงสัยและความกลัวผลักดันให้เขาอยากรู้ว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในนั้นคืออะไร หรือเป็นเพราะพลังของมันที่ทำให้แม้แต่แมลงพิษรอบๆต่างหยุดนิ่ง
ตามทางเดินที่ลึกเข้าไปวิคตัสได้กลิ่นที่เข้มข้นของหญ้าสมุนไพรส่งกลิ่นหอมรุนแรงอยู่บนพื้นที่มีแมงมุมสีม่วงเข้มตัวใหญ่ทำหน้าที่ปกป้องมันอยู่
ขณะที่วิคตัสกำลังใช้ความคิดอยู่กับตัวเองและเฝ้ามองพวกมันอย่างเงียบๆสติของเขากลับถูกดึงดูดไปยังเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจดังก้องขึ้นในอากาศ
" . ....เจ้าไม่ควรเข้ามาที่นี่ "
เสียงที่จู่ๆดังขึ้นเกือบทำให้หัวใจของวิคตัสหยุดเต้นราวกับเป็นคำเตือนจากโลกที่เขาไม่รู้จัก
"ใครน่ะ!!?"
วิคตัสพึมพำเบาๆ ขณะที่ความสงสัยและความกลัวเริ่มซ้อนทับกันในใจของเขา
ลมเย็นพัดผ่านเส้นผมของเขาจนปลิวกระจายไปทั่ว ก่อนที่สายตาของเขาจะหันไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังขึ้นมา
บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียด สภาพแวดล้อมที่น่าอึดอัดทำให้เขาต้องตัดสินใจอย่างยากลำบากว่าจะถอยกลับหรือเดินเข้าไปยังความมืดที่แผ่กระจายอยู่ข้างหน้า
ราวกับว่ามีแรงบางอย่างดึงดูดให้เขาเดินไปข้างหน้า เขาเลือกที่จะฝืนความรู้สึกหวาดกลัวในใจและก้าวเท้าเข้าสู่ความมืดแม้ในใจลึกๆจะมีความรู้สึกกลัวแทรกอยู่แต่ขาของเขาก็ยังพาไปจนถึงลานกว้างขนาดใหญ่ภายในถ้ำ
วิคตัสยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของสถานที่นั้น และภาพที่น่าตกใจที่ปรากฏต่อหน้าทำให้เขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ผลึกเกลือสีม่วงเข้มย้อยลงจากผนังและเพดาน ส่องแสงเรืองรองเหมือนดวงดาวในคืนที่ไร้แสงสว่างทำให้บรรยากาศโดยรอบดูลึกลับและมีมนต์ขลัง จนรู้สึกได้ถึงพลังที่แฝงอยู่ในอากาศขณะที่แสงสะท้อนกับพื้นถ้ำเกิดเป็นเงาเคลื่อนไหวไปมาอย่างน่าขนลุก
บ่อน้ำที่มีกลิ่นเค็มของเกลือส่งกลิ่นเข้าจมูกตรงกลางมีหินสีดำเงางอกย้อยลงมาเกือบสามเมตร บนหินที่ทิ้งตัวลงมานั้นมีชายคนหนึ่งถูกมัดตรึงร่างไว้ด้วยมนต์อักขระที่น่ากลัว
วิคตัสกลั้นหายใจเมื่อเห็นใบหน้าของเขา ชายรูปร่างสูงใหญ่ดุดันถึงแม้จะถูกคุมขังแต่ดวงตาสีเข้มของเขากลับฉายแววอำนาจที่ไม่ธรรมดาผมยาวรุงรังของเขาปกคลุมใบหน้าจนแทบมองไม่เห็น แต่วิคตัสแน่ใจอย่างยิ่งว่านี่คือเจ้าของเสียงที่ดังก้องอยู่ในห้องเงียบสงบนี้
ชายตรงหน้าเขาคือใคร?
ทำไมถึงถูกกักขังในสถานที่เช่นนี้?
..
.
..
..
.
อีกฝ่ายดูเหมือนไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา เพียงแต่ยกศีรษะขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงสลัวจากบ่อน้ำเกลือทำให้เกิดประกายราวกับมีไฟส่องอยู่ในความมืดที่รายล้อม
เขาจ้องมองออกมาผ่านกลุ่มเส้นผมที่จับตัวกันแน่นจนเป็นก้อน หากสังเกตุดีๆจะเห็นว่าเส้นผมที่ยุ่งเหยิงนั้นมีแมลงตัวเล็กๆเดินไต่ไปมาจนวิคตัสรู้สึกคันยุบยิบแทนชายคนนั้น
ความรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจคล้ายกับมีแรงกดดันอันหนักหน่วงทำให้เขาไม่อาจละสายตาจากอีกฝ่ายได้
ทันทีที่สายตาทั้งสองสบกันราวกับว่ามีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านพวกเขาทั้งคู่มันรุนแรงและดึงดูดในเวลาเดียวกันแต่กลับไม่มีใครแสดงอาการใด ๆ ออกมานอกจากความเงียบสงบที่ยาวนานเกินกว่าจะนับได้
วิคตัสไล่ความคิดที่กำลังหลุดลอยออกไปและพยายามควบคุมอารมณ์ก่อนปรับสีหน้าของเขาให้ดูสงบ
"ข้าได้ยินเสียงบางอย่างเลยเดินตามเข้ามาแต่มาคิดดูบางทีข้าอาจหูฝาดไป? ..เอ่อ ถ้างั้นข้าไม่รบกวนท่านดีกว่า โชคดี! "
ชายหนุ่มเงียบงันชั่วขณะก่อนจ้องมองวิคตัสด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังคิดว่า
' ....คิดว่าข้าโงรึไง? '
จู่ๆวิคตัสก็รู้สึกหนาวเหน็บที่กระดูกสันหลังจนเขาเอามือลูบต้นแขนเบาๆก่อนมองไปทางซ้ายขวาเพื่อหาทางออก
"แฮะแฮ่ม...ท่านพอรู้หรือไม่ว่าทางออกที่นี่ไปทางไหน? "
เขาเผลอถามออกไปอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ สายตายังคงจ้องมองชายหนุ่มในเงามืดแต่ในใจกลับเผลอคิดว่า
'นี่ข้ากำลังถามคนที่ถูกขังว่าออกทางไหนอยู่งั้นหรอ?'
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วมองวิคตัสด้วยสีหน้าที่ไม่แน่ใจว่าควรจะขำหรือสงสารดี
"ทางออก?" เขาถามกลับ น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนมีความหมายบางอย่างแอบแฝงอยู่
" ข้าเองยังไม่สามารถออกจากที่นี่ได้แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะรู้หรือเปล่าล่ะ? "
วิคตัสรู้สึกเหมือนถูกตีด้วยคำพูดนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความท้อแท้ทำให้เขาอึดอัดจนเปลี่ยนสายตาไปทางอื่น
"... ข้าก็แค่ลองถามเฉยๆน่ะ "
บรรยากาศรอบตัวทำให้วิคตัสรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่แผ่ซ่านออกมาราวกับว่าตนเองอยู่ในโลกที่มีเพียงเขาและชายหนุ่มในเงามืด
"จริงสิ! ข้าจะมอบน้ำยาสมุนไพรพวกนี้ให้กับท่านเพื่อเป็นการขอโทษที่บุกรุกเข้ามาโดยพลการ มันใช้งานง่ายมากเพียงแค่ท่านดื่มเข้าไปสามอึก น้ำยาสีฟ้าขวดนี้สามารถช่วยฟื้นฟูพละกำลังของร่างกายได้ดีทีเดียว"
เพื่อทำลายความเงียบที่น่าวังเวงนี้วิคตัสพยายามเรียกขวดโพชั่นที่ถูกเก็บไว้ในพื้นที่มิติแต่กลับพบว่าไม่มีสิ่งใดออกมาแต่หลังจากพยายามอยู่หลายครั้งแต่ไม่เป็นผลสำเร็จเขาเริ่มรู้สึกวิตกอีกครั้ง
"ทำไมถึงไม่มีอะไรออกมา?" เขาพูดกับตัวเองเสียงเบา ขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ถึงพลังเวทย์ที่อ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัดราวกับว่าความสามารถในการใช้เวทมนตร์ของเขาถูกปิดกั้นโดยพลังบางอย่าง
"อาจมีบางอย่างในถ้ำที่ทำให้เวทมนตร์ของข้าใช้งานไม่ได้..."
เขาคิดในใจขณะเหลือบมองไปยังชายที่ยังถูกมัดตรึงอยู่ด้วยสายตาที่มีความเป็นไปได้ว่าคงไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้ในตอนนี้
"เจ้าควรรีบไปก่อนที่ 'พวกมัน' จะรู้ตัวดีกว่า .."
ชายหนุ่มที่ถูกแขวนบนแท่นหินสีดำไม่ถามสิ่งอื่น แต่กลับไล่วิคตัสแทนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลและเร่งรีบ วิคตัสยังคงยืนครุ่นคิดสายตาจับจ้องไปยังความมืดในถ้ำราวกับกำลังพยายามหาคำตอบบางอย่างในหัว เขาโบกมือไปมาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของชายคนนั้น
"ไม่ต้องห่วงสัตว์พวกนั้นไม่ขยับเลยด้วยซ้ำ!"
"ข้าไม่ได้หมายถึงแมลงพวกนั้น แต่เป็น . . ."
แต่ก่อนที่คำพูดนั้นจะจบลงเสียงแหลมแปลกประหลาดก็ดังขึ้นจากมุมลึกของถ้ำ
...
.
..


การทำนายฝันและคำพยากรณ์เปรียบเสมือนพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่หยั่งรากลึกในสายเลือดของเหล่าแม่มด เป็นพิธีกรรมอันทรงพลังที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคสมัยโบราณ
ทว่าตระกูลของวิคตัสกลับแตกต่างออกไปจากตระกูลนักพยากรณ์อื่นๆในโลกเวทมนตร์ ยายของเขาซึ่งเป็นที่นับถือในฐานะ "แม่มดแห่งคำพยากรณ์" ผู้ไม่เคยใช้ชีวิตของสิ่งมีชีวิตใดเป็นเครื่องสังเวยเพื่อแลกกับคำพยากรณ์ของเธอ
หลักการนี้เกิดจากความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ว่า "พลังแห่งการทำนายไม่ควรถูกชโลมด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์" คุณยายจึงเลือกที่จะพึ่งพาพลังจิตอันบริสุทธิ์เพื่อเป็นการเคารพต่อทุกสรรพสิ่ง
สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือความแม่นยำของคำพยากรณ์ที่สูงจนน่าทึ่ง หลายคนจึงสงสัยว่าพลังของเธอมาจากสิ่งใดและทำไมเธอจึงไม่ต้องพึ่งเครื่องสังเวยเหมือนแม่มดคนอื่น ๆ
แต่ราคาสำหรับการแลกเปลี่ยนของคำทำนายนั้นกลับสูงมากจนน่าตกใจด้วยเช่นกัน มักหมายถึงการสูญเสียที่ไม่อาจชดเชยได้ สิ่งนี้ทำให้วิคตัสรู้สึกถึงความกดดันและความรับผิดชอบที่มาพร้อมกับการทำงานในศาสตร์นี้
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงครั้งแรกที่ถูกบังคับให้เข้าศึกษาศาสตร์แห่งการพยากรณ์กับยายของเขา ความทรงจำนั้นกลับลอยขึ้นมาได้อย่างชัดเจน
.
.
.
.
ราวกับว่าเรื่องเหล่านั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานภาพของหญิงชราในชุดคลุมยาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสลัวของห้องเรียนที่เต็มไปด้วยตำราเวทย์และเครื่องมือพยากรณ์ที่หลากหลาย
วิคตัสนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ที่มีอายุมากกว่า 700 ปีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกับการพยายามทำความเข้าใจขั้นตอนพิธีกรรมที่ยาวเหยียดหลายหน้ากระดาษในตำรา
เขารู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของเขากำลังจะหลุดออกจากอก เมื่อคำศัพท์ที่ซับซ้อนและรายละเอียดที่ละเอียดมากมายทำให้เขารู้สึกว่าวิชาเรียนนี้ไม่ใช่สำหรับเขา
" ข้าทำไม่ได้! . . .ไม่เอาแล้วท่านยายย !! "
เขาตะโกนกรีดร้องจนสุดท้ายไม่อาจทนต่อแรงกดดันได้ เขาจึงตัดสินใจวิ่งหนีหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว
เสียงหัวเราะของคุณยายที่ดังตามหลังเขายังคงก้องอยู่ในหูคำพูดของหญิงชราเหมือนจะไล่ตามเขาไปทุกแห่งหน
" การเรียนรู้คือเส้นทางบทเรียนที่เราต้องผ่านไปให้ได้ แม้จะยากลำบากแต่มันจะนำไปสู่ตัวตนที่แท้จริงของหลาน . . . . . .ไม่ช้าก็เร็ว "
วิคตัสนึกถึงคำพูดติดปากของหญิงชราผู้อ่อนโยนที่คอยพร่ำสอนเขาเสมอ
" ทุกสิ่งบนโลกต่างรักและหวงแหนชีวิตของตนเองทั้งนั้น การเอาชีวิตผู้อื่นเพื่อสนองความต้องการของตนเองจะต้องแบกรับชะตากรรมที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่จะชดใช้ไหว จงจำสิ่งนี้ไว้ให้ดี… "
คำสอนนี้กลับดังก้องในหูของเขาอยู่เสมอนึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้ที่เคยให้กำลังใจในยามที่เขารู้สึกกลัว คำสอนนั้นไม่เพียงแต่เกี่ยวกับศาสตร์พยากรณ์แต่ยังสอนให้เขาเห็นคุณค่าของชีวิตและความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งมีชีวิตทุกชนิด
การเรียนรู้ศาสตร์แห่งพยากรณ์ในวิถีทางที่แตกต่างออกไปกับการแลกเปลี่ยนที่ต้องเสียสละชีวิตของผู้อื่นดูเหมือนจะไม่ใช่เส้นทางที่เขาต้องการเดินทาง
"หากต้องเลือก ข้าเลือกที่จะไม่แลกเปลี่ยนชีวิตกับอะไรทั้งนั้น" เขาพึมพำกับตัวเอง
"เมื่อไหร่ที่ข้าจะเข้าใจมันได้จริงๆสักที . . .โอ้ยแค่คิดก็ปวดหัวแล้วจริงๆ"
ความฝัน เป็นอีกเส้นทางสำคัญในการรับส่งข้อความจากจักรวาลถึงเหล่าแม่มดแต่มันไม่ได้เป็นไปตามตรรกะหรือสิ่งที่พบเห็นเสมอไป
อีกทั้งบางความฝันอาจมีเพียงภาพสัญลักษณ์หรือการเล่นคำนั่นหมายความว่าฝันที่เห็นจงใจทำให้ผู้พยากรณ์สับสนเพราะพวกเขามักจะกระโดดไปมาในเวลาและสถานที่ที่ต่างกันออกไปทั้งยังใช้องค์ประกอบทุกประเภทหรือแม้แต่สัตว์ป่าเพื่อเป็นตัวแทนของสิ่งอื่นๆ
ดังนั้นหากคุณต้องการทำนายฝันได้อย่างแม่นยำคุณต้องรู้ให้ลึกถึงตัวตนของพวกมันว่ามีความหมายอะไร?
คำตอบที่ชัดเจนจะขึ้นอยู่กับความคิดของแต่ละคนส่วนรายละเอียดความฝันมักถูกแต่งเติมขึ้นมาจากประสบการณ์และสิ่งที่พบเจอล่าสุดของผู้ฝัน การให้ความสนใจกับทุกองค์ประกอบรวมถึงความรู้สึกที่มีในความฝันจะช่วยให้ผู้พยากรณ์ค้นพบการตีความหมายที่ถูกต้องได้ในที่สุด
แต่สิ่งที่วิคตัสพบดูเหมือนจะไม่ใช่ความฝันสำหรับการทำนายเลยสักนิดเพราะหากเป็นเพียงความฝันร่างกายของเขาจะไม่มีทางถูกคุกคามแต่บาดแผลที่ข้อเท้าเป็นสิ่งพิสูจน์ได้ดีว่ามันคือเรื่องจริง
วิคตัสพยายามรวบรวมสมาธิหลังจากเหตุการณ์แปลกประหลาดเมื่อคืน บาดแผลที่ข้อเท้ายืนยันให้เขารู้ว่ามันไม่ใช่แค่ความฝันสิ่งที่เขาได้สัมผัสนั้นมีอยู่จริงและมันสามารถคุกคามเขาจากที่ไหนสักแห่งในความมืดมิด
เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆในกระท่อมเวทมนตร์ยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดทุกครั้งที่ขยับตัวเท่าที่จำได้เมื่อคืนนี้หลังจากที่เขาหลับตาลงเพียงชั่วครู่ก็รู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่โลกอีกใบ สถานที่แปลกๆที่เขาพานพบในความฝันนั้นทั้งดูเหมือนจริงและคุ้ยเคย
.
.
.
.
.
ที่สำคัญยังมีเรื่องนั้นอยู่อีกด้วย
'ชายที่ถูกขังในถ้ำแปลกๆและรูปแบบพลังที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน ..ยังมีกรงเล็บสีดำพวกนั้นอีก สิ่งนี้มันหมายถึงอะไรกัน?'
วิคตัสนั่งทบทวนข้อมูลที่เขาเคยศึกษาเกี่ยวกับเรื่องราวผิดปกติเหล่านั้นแต่ก็ไม่พบอะไรที่พอเชื่อมโยงกันได้เลยอีกทั้งกรงเล็บสีดำนั้นยังคงเป็นปริศนาที่ชวนขนลุกอีกด้วย
ถ้าหากมันเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์บางประเภท หรือสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนล่ะ ...?
เป็นเพียงไม่กี่วันที่เขาใช้ชีวิตอยู่บนเกาะนี้ แต่กลับมีเรื่องราวแปลกๆเกิดขึ้นให้เขาตกใจได้ตลอดเวลา ความเงียบงันในป่าด้านนอกช่างน่าขนลุก แม้แต่เสียงกระซิบของลมที่พัดผ่านแทบจะฟังดูเหมือนการกระซิบของวิญญาณที่ยังคงวนเวียนอยู่ในพื้นที่นี้
บางทีการหาตำแหน่งพิกัดที่ถูกต้องตอนนี้อาจเป็นหนทางที่ดีที่สุดก่อนลงมือทำสิ่งต่าง ๆ
วิคตัสถอดชุดคลุมหญ้าแห้งสีดำก่อนแช่ตัวลงในอ่างอาบน้ำไม้สีเข้มที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกฝั่งของมุมห้องเครื่องมืออำนวยความสะดวกเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นระหว่างที่เขานั่งรอผลของการปรุงน้ำยา วัสดุที่ใช้ส่วนใหญ่นำมาจากต้นไม้ในป่า
น้ำต้มสมุนไพร Lady Bloody จากค่ำคืนที่ผ่านมาถูกปรับลดอุณหภูมิจนได้ที่ ก่อนที่จะถูกเทลงในอ่างไม้เพื่อใช้อาบน้ำ
วิคตัสไม่ได้เพียงแค่ประหยัดพลังเวทย์ที่ใช้เรียกน้ำเท่านั้น แต่ยังได้รับการฟื้นฟูจากสมุนไพรหลากหลายชนิดที่ถูกต้มไว้อีกด้วย
กลิ่นหอมของสมุนไพรตลบอบอวลอยู่รอบตัวเขาขณะที่น้ำอุ่นไหลผ่านผิวหนังผลของสมุนไพรช่วยรักษาอาการบาดเจ็บและเติมเต็มพลังเวทย์ ทำให้วิคตัสรู้สึกถึงความสดชื่นที่ค่อยๆซึมซับเข้าสู่ร่างกาย
เขานั่งหลับตาในอ่างโดยไม่รู้ตัวว่าพลังเวทย์ที่ซ่อนอยู่ในร่างกายเริ่มหมุนเวียนออกมาอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของพลังนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความเข้มแข็งและความเชื่อมโยงกับธรรมชาติแต่ความรู้สึกนี้ก็กลับทำให้เขานึกถึงสิ่งที่เขาได้ทิ้งไว้เบื้องหลัง
เป็นเวลาเกือบปีที่เขาหยุดฝึกฝนเวทมนตร์จากหลายสาเหตุรวมถึงการปกปิดตัวตนของตระกูลด้วยเช่นกัน
ช่วงเวลานั้นความกดดันและความกลัวทำให้เขาเก็บซ่อนพลังไว้ในตัวแต่ตอนนี้ในช่วงเวลาที่เขาอยู่คนเดียวกลางป่าทึบความรู้สึกอิสระกลับเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง
ร่างกายของเขาเหมือนกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่ยาวนานและความปรารถนาในการฝึกฝนเวทมนตร์เริ่มกลับคืนมา
ในที่สุดวิคตัสก็รู้สึกได้ถึงความผันผวนที่เกิดขึ้นจากร่างกายของเขาราวกับว่าพลังเวทย์ในตัวกำลังเตรียมตัวที่จะทะลุผ่านระดับพลังเวทย์แต่ด้วยสถานการณ์สุ่มเสี่ยงที่อยู่รอบตัว เขาทำได้เพียงควบคุมพลังนั้นไว้และปล่อยให้มันสงบนิ่งอยู่ในตัวเขาก่อน
"ไว้ค่อยจัดการเรื่องนี้ทีหลังล่ะกันตอนนี้คงต้องรีบหาทางออกจากป่านี้ก่อน..""
เขาพึมพำกับตัวเองรู้สึกถึงความกังวลที่เกาะกุมอยู่ในใจ
วิคตัสลูบไล้ข้อมือตัวเองที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการหลบหนีก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆและเริ่มหมุนเวียนพลังเวทย์ให้สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจ
ใช้เวลาเกือบ 30 นาทีในการยับยั้งพลังเวทย์ก่อนจะลุกขึ้นสวมชุดคลุมตัวเดิมที่แขวนไว้ด้านข้างและเริ่มลงมือเก็บของทั้งหมดลงในพื้นที่มิติเพื่อเตรียมออกเดินทางอีกครั้ง
ทันทีที่ประตูไม้เก่าแก่ถูกเปิดออกกลิ่นของหญ้าสดด้านนอกก็ลอยเข้ามากระทบจมูกของเขาทันที
มันช่างสดชื่นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
วิคตัสทอดสายตามองสนามหญ้าที่เติบโตขึ้นชั่วข้ามคืนด้วยความดีใจ เขารู้สึกได้ถึงความมหัศจรรย์ของธรรมชาติที่กำลังฟื้นคืนชีพเขารีบก้าวออกไปจนไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งเล็กๆที่อยู่รอบตัว
ใบเรียวเล็กสีน้ำเงินสดใสที่โบกไปมาของดอกไม้นอกกระท่อมดูสะดุดตาเป็นพิเศษช่างน่าเสียดายที่ความสวยงามของมันกลับไม่มีใครสังเกตเห็น
ดอกนิมิต ที่เติบโตท่ามกลางผืนดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังเวทย์จากอาณาเขตที่คอยปกป้องมัน ดอกไม้นี้ไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตธรรมดาแต่ยังเป็นพืชที่มีจิตวิญญาณและมีความตระหนักรู้
ใบของมันเริ่มโบกไปมาอย่างเร่งรีบราวกับกำลังพยายามสื่อสารกับเจ้านายผู้เป็นที่รักของมัน
....เฮ้! นายท่าน! จะไปไหนน่ะ? ท่านคงไม่ปล่อยให้ข้าเหี่ยวเฉาอยู่คนเดียวในป่ามืดนี่ใช่มั้ยย?
.
.
.
หลังจากที่วิคตัสออกจากอาณาเขตเวทย์ที่ล้อมรอบกระท่อมของเขาความรู้สึกปลอดภัยจากมนต์คุ้มกันก็ค่อยๆหายไปจากความรู้สึก
อากาศที่เย็นชื้นแผ่ซ่านเข้ามาทันทีที่ข้ามผ่านเส้นเขตแดน ความเงียบสงบที่เคยชินถูกแทนที่ด้วยเสียงรอบข้างที่ไม่คุ้นเคย
เสียงลมหนาวเบียดเสียดพัดผ่านต้นไม้และกิ่งไม้ที่ดังเป็นระยะราวกับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวเขาในความมืดสลัว
วิคตัสก้มเก็บเมล็ดสมุนไพรที่พบระหว่างทาง มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าสานไว้แน่นขณะที่สายตายังคงมองหาเครื่องหมายเล็กๆบนต้นไม้ที่เขาทำไว้ครั้งก่อนโชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีเหตุการณ์แปลก ๆเกิดขึ้นอีก
.
.
"GRRRRRrrrrrrrrrrrr!!"
จู่ๆเสียงคำรามดังขึ้นจากมุมนึงของป่าด้านหน้าก็ดังขึ้นจนทำให้เขาหยุดชะงักทันที วิคตัสหันหน้าไปตามทิศทางของเสียงโดยที่มือจับอยู่บนมีดกริชที่พึ่งหยิบขึ้นมาเขาสูดหายใจเข้าก่อนจะสบถออกมาเบาๆ
การเดินทางที่ควรจะสงบสุขกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในฉากสยองขวัญ วิคตัสรู้สึกถึงความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในใจ ขณะที่เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่ามันต้องการท้าทายให้เขาหยุดเดินต่อไป
" ฮึ่ม! ให้ข้าเดินสบาย ๆสักวันไม่ได้รึไงกัน? ถ้าคิดว่าข้าจะถอยกลับเพราะเสียงนี้...เจ้าคิดผิดแล้ว ฮัดช่าาา !! "
เขาแกล้งบ่นออกมาราวกับไม่เกรงกลัวแต่มือที่จับมีดยังคงกระชับแน่นขึ้นทุกการเคลื่อนไหว เสียงสัตว์ป่าดังขึ้นเขย่ากระดูกหูทั้งสามจนเกือบทำให้เขาหัวใจวายตายด้วยความตกใจ
วิคตัสพยายามควบคุมตัวเองและรวบรวมสติ ก่อนจะหันกลับไปทางเสียงนั้นอย่างระมัดระวัง เขายังต้องรวบรวมพืชสมุนไพรหายากเหล่านี้ และที่สำคัญวันนี้เขาจะไม่ยอมให้เสียงน่ารำคาญนั่นมาหยุดเขาจากการเดินทาง
ความชัดเจนของเสียงบ่งบอกได้ว่าอาจมีบางสิ่งอยู่ไม่ไกลจากเขา
ด้วยความระมัดระวังเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของเสียงก่อนจะรีบหยิบไม้คทาออกมาเพื่อสร้างเถาวัลย์สีเขียวส่งตัวเองขึ้นไปบนยอดไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อเตรียมรับมือ
หมอกหนาที่บดบังวิสัยทัศน์ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวดูไม่ชัดเจนเขาจึงตัดสินใจซ่อนตัวอยู่ในความมืด เพื่อสังเกตการณ์
เสียงคำรามของสัตว์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องให้ได้ยินเป็นระยะหลังจากผ่านไปสักพักเมื่อแน่ใจว่าไม่มีตัวอะไรแปลกๆเข้ามาจู่โจมวิคตัสจึงลงมาด้านล่างก่อนเริ่มค้นหาที่มาของเสียงด้วยความสงสัย
เส้นทางถูกแยกออกไปตรงข้ามกับทะเลสาบครั้งก่อน รอบๆมีเพียงหนามเล็กสีดำขึ้นปกคลุมอย่างหนาแน่นจนดูราวกับไม่มีทางไปต่อได้ วิคตัสจ้องมองไปข้างหน้า ก่อนจะพึมพำด้วยเสียงเบา
"มีอะไรซักอย่างอยู่ที่นั่น ?"
วิคตัสใช้พลังเวทย์อย่างระมัดระวังเพื่อแหวกเส้นทาง กิ่งหนามกระตุกตามแรงพลังเวทย์และโค้งตัวเป็นทางอุโมงค์ขณะที่ขวดยาพิษสีม่วงในมืออีกข้างถูกจับไว้แน่น
"ถ้าอะไรโผล่มาตอนนี้...รับรองว่าไม่ตายดีแน่" เขาบ่นเบาๆขณะก้าวเดินต่อไป
เมื่อแรงลมกระโชกที่พัดมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดปะทะเข้าใบหน้าของวิคตัสฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักทันที
...คงเป็นที่นี่สินะ ?
เขาคิดในใจขณะยืนอยู่ในความมืดที่มีแต่เสียงลมพัดและกลิ่นเลือดพร้อมกับสัญชาตญาณที่ตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง
นัยตาสีเขียวหรี่ลงอย่างระวังก่อนปรับโฟกัสเพื่อจ้องมองผ่านกิ่งหนามรกที่ขึ้นอยู่ตรงหน้า เงาบางอย่างเคลื่อนไหวแว่บผ่านระหว่างกิ่งไม้แต่สิ่งนั้นเร็วเกินกว่าจะรู้แน่ชัดว่าคืออะไร หัวใจของวิคตัสเต้นรัวในอกความเงียบที่ถาโถมเข้ามาหนักอึ้งยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนทั้งโลกนี้กำลังจะกลืนเขาไป
'ตัวอะไรน่ะ?'
ความรู้สึกของการถูกตามล่าหวนกลับมาอีกครั้ง มือที่ถือไม้คทาเริ่มชุ่มเหงื่อเขากำมันแน่นขึ้นเพื่อบังคับตัวเองให้อยู่เฉย ขณะที่จิตสำนึกมุ่งไปที่การระวังสิ่งที่อยู่ข้างหน้าในสถานการณ์เช่นนี้การเคลื่อนไหวเร็วเกินไปอาจหมายถึงความตาย


วิคตัสสังเกตการเปลี่ยนแปลงของเลือดบนบาดแผลแต่ละแห่งตามลำตัวเปลือกหินของเต่ายักษ์ เขาหยิบกริชออกมาและใช้ปลายมีดแตะเบาๆเพื่อเก็บตัวอย่างพิษบนร่างกายของมันเมื่อได้ปริมาณที่พอเหมาะเขาก็รีบหยดมันลงในขวดคริสตัลใส
วิคตัสวางขวดตัวอย่างลงบนพื้นหินใกล้ๆตัวเขา จากนั้นหยิบสมุนไพรบางชนิดที่เตรียมไว้ คลี่ออกเป็นชั้นบนผ้าสีดำแล้วนำไปสัมผัสกับพิษสีเขียวเข้มเพื่อให้สมุนไพรดูดซับบางส่วน
เมื่อเห็นว่าเนื้อสมุนไพรเปลี่ยนสีไปตามที่ต้องการ เขาก็เริ่มบดมันลงในชามหินอย่างเบามือและเฝ้าดูปฏิกิริยาอย่างตั้งใจ
" พิษนี้ต้องการยาถอนที่พิเศษกว่าจริงๆด้วยแค่สมุนไพรธรรมดาคงไม่พอ. . ."
วิคตัสพึมพำในใจ ก่อนจะจุดเทียนดำเล่มเล็กๆ ข้างขวดคริสตัลจากนั้นเขาก็ค่อยๆนำสมุนไพรที่บดละเอียดหยดลงในขวดทำให้พิษและสมุนไพรผสมกันด้วยพลังงานคาถาแสงเทียนสะท้อนผ่านขวดแก้วราวกับกำลังคลายพลังลึกลับออกมา
เงามืดที่ซ่อนอยู่, จงเปิดเผยดั่งแสงสว่าง,
พิษแห่งปีศาจที่สิงสู่อยู่ในร่างนี้,
พลังแห่งหนทางดั่งดวงตาเห็นสิ่งที่ซ่อนเร้น,
จากโลก เหนือ, ใต้ และ ความมืด,
ขอให้พิษนี้จงแสดงตัวให้ข้ารู้ที่มาของมัน !
ทันทีที่คำร่ายหลุดออกจากริมฝีปาก วิคตัสรู้สึกถึงพลังที่เคลื่อนผ่านมือของเขา ขวดคริสตัลในมือเริ่มส่องแสงจากนั้นลำแสงสีเขียวอ่อนก็ค่อยๆ หมุนวนรอบตัวเขาก่อนลอยขึ้นเหนือศีรษะเปล่งประกายเป็นวงแหวนแห่งพลังลึกลับ
"อย่างที่คิดไว้เลย...พิษนี้ มันไม่ธรรมดาจริงๆ"
วิคตัสพึมพำเสียงทุ้มต่ำดวงตาจับจ้องไปที่ขวดด้วยความระแวดระวัง ทันใดนั้นแสงสีเขียวอ่อนในขวดเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มกระพริบสลับไปมาอย่างบิดเบี้ยวและพุ่งออกจากขวดก่อตัวเป็นหมอกหนาลอยขึ้นตรงหน้าเขา
ภายในหมอกนั้นมีภาพของต้นไม้ยักษ์ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด ต้นไม้สูงตระหง่านราวกับเจาะทะลุท้องฟ้า กิ่งก้านเต็มไปด้วยหนามแหลมรูปทรงคล้ายมงกุฎมีใบสีดำคมกริบเหมือนเข็มและกลิ่นฉุนรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจนทำให้วิคตัสต้องกลั้นหายใจครู่หนึ่ง
"Regina Drocxinum... Regina Veneni."
..... ราชินีแห่งพิษ ?
วิคตัสกระซิบคาถาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล ขณะที่จ้องมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า มันไม่ใช่แค่พิษธรรมดาอีกต่อไปแต่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและจิตวิญญาณ
เขาหันกลับไปมองเต่าหินยักษ์ที่นอนหายใจรวยรินร่างใหญ่ของมันสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด วิคตัสรู้ดีว่าเวลาของมันเหลือน้อยเต็มที จากร่องรอยบาดแผลที่ติดพิษมากกว่า 10 จุด จึงต้องรีบลงมือให้เร็วที่สุด
เปลวไฟเวทมนตร์ที่ลุกโชนใต้หม้อสีดำถูกจุดขึ้นด้วยความชำนาญขณะที่น้ำในหม้อเริ่มเดือดจนเกิดเป็นไอสีขาวบางๆลอยขึ้นเหนือปากหม้อต้ม
เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่ขมับของวิคตัส เขาปาดมันทิ้งลวกๆสายตาจับจ้องไปยังร็อคดรัมที่ยังคงนอนนิ่งอยู่แต่ความเกรี้ยวกราดในดวงตาของมันยังคงไม่จางหาย
"สงบลงกว่านี้หน่อยก็ดี...หรือถ้าเจ้าหลับไปอาจจะดีกว่า "
 วิคตัสพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเองและหยิบสมุนไพรสองสามชนิดออกจากพื้นที่มิติกลิ่นหอมของมันลอยออกมาทันทีที่สัมผัสกับอากาศเขาโยนมันลงไปในหลุมกองไฟด้านข้างที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่
กลิ่นหอมเจือจางลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณส่งผลให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เต่าร็อคดรัมที่เคยส่งเสียงคำรามขู่กรรโชกก็เริ่มสงบลง
วิคตัสยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย..."
ยอดกิ่งเฮร่า มีคุณสมบัติพิเศษที่ช่วยขับไล่ความเหนื่อยล้าและฟื้นฟูพลังงานในสภาวะที่ร่างกายปกติ ทว่าหากนำมาใช้ในสภาวะที่ร่างกายบาดเจ็บเสียเลือด มันจะสามารถบรรเทาความเจ็บปวดและมอบความรู้สึกเสมือนการนอนหลับลึกได้ชั่วขณะ
เต่ายักษ์ที่สูญเสียเลือดค่อยๆหลับตาลงอย่างไม่เต็มใจก่อนที่ลมหายใจของมันจะเข้าสู่สภาวะการจำศีลอีกครั้ง
เมื่อวิคตัสสังเกตเห็นสัตว์ประหลาดตรงหน้าเริ่มหลับตา เขาจึงเริ่มลงมือจัดการกับบาดแผลตามร่างกายของมันอย่างเร่งรีบ สถานการณ์ของเต่าตัวนี้เลวร้ายเกินกว่าจะรอเวลาได้อีกต่อไป
บรรยากาศรอบข้างเพิ่มทวีคูณความหดหู่และดูมืดมนมากกว่าปกติเป็นเท่าตัว ราวกับว่าโลกนี้กำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งการทดสอบที่โหดร้าย
"พลังแห่งป่าจงตื่นขึ้น…"
เขากล่าวด้วยเสียงต่ำ ขณะที่หยิบไม้คทาขึ้นมา
ดวงตาของวิคตัสมืดมนด้วยสมาธิที่เต็มเปี่ยม
ทันใดนั้นเถาวัลย์ไม้ขนาดใหญ่ที่เขียวชอุ่มก็เริ่มเลื้อยออกมาจากพื้นดินกิ่งก้านของมันเริ่มขยับอย่างรวดเร็วเพื่อห้อมล้อมวิคตัสไว้อย่างแน่นหนาเหมือนผู้คุ้มกัน
"จงปกป้องข้า"
จากบาดแผลที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงตอนนี้พิษเริ่มทำลายผิวหนังตามลำตัวของมันอย่างช้าๆพร้อมกับส่งกลิ่นเน่าเหม็นออกมาจนผิดสังเกต
แม้ทักษะการปรุงยาของเขาจะทำได้ดีแต่ความรู้ทางด้านการแพทย์ยังคงต้องใช้ความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษอย่างมาก อีกทั้งพิษของพืชในป่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยและนั่นคือสาเหตุที่ทำให้วิคตัสลังเลใจอยู่นาน
หนามพิษขนาดใหญ่แทงลึกลงไปบริเวณด้านหลังขาทั้งสองข้างจนกัดกร่อนเป็นหลุมลึกทั้งยังแสดงอาการอักเสบอย่างรุนแรงของการติดเชื้อ วิคตัสพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อดึงหนามเหล่านั้นออกอย่างเบามือแต่การเคลื่อนไหวกระทันหันของเต่ายักษ์ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะแย่ลงอีกครั้ง
เลือดสีดำคล้ำยังคงไหลอย่างต่อเนื่องพร้อมกับหนองสีเข้มที่ทะลักออกมา จากสถานการณ์ตรงหน้าหากต้องการช่วยชีวิตของมันเขาต้องตัดเนื้อที่เน่าและขับเลือดเสียที่ปนเปื้อนพิษออกไปให้ได้มากที่สุด
เด็กหนุ่มก้มศีรษะลงมองบาดแผลอย่างละเอียดและเริ่มจัดการตามขั้นตอนในใจของเขาทันทีเมื่อเริ่มสกัดพิษบางส่วนออกมาได้สำเร็จผิวหนังของมันก็เริ่มกลับมามีสีอีกครั้ง
เหล่าพันธุ์ไม้บนกระดองหยุดการเปลี่ยนแปลงลงอย่างช้าๆแต่ยังคงมีสีเหลืองจืดจางคล้ายฤดูกาลใบไม้ร่วง หากสิ่งนี้เชื่อมโยงกับชีวิตของมันแปลว่าขั้นตอนการรักษายังคงได้ผลอยู่บ้าง
วิคตัสดึงขวดยา "Kvent's Remedy No. 4" ออกจากมิติด้วยสายตามุ่งมั่นก่อนที่เขาจะเริ่มเทลงตามบาดแผล
"หวังว่ามันจะช่วยหยุดการแพร่กระจายของพิษได้บ้าง...สักเล็กน้อยก็ยังดี"
เขากล่าวเสียงต่ำขณะที่น้ำยาไหลลงไปยังบาดแผล
แม้ว่าโพชั่นชนิดนี้จะไม่สามารถกำจัดพิษออกได้ทั้งหมด แต่ก็พอช่วยยับยั้งการกระจายของพิษควีนดร็อคไนด์ให้ทำงานช้าลงได้บ้างเพื่อต่อเวลาให้เขาในระหว่างรอการสกัดส่วนผสมของน้ำยาขจัดพิษ
" พลังชีวิตของเจ้านี่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้แฮะ แม้แต่พิษที่ร้ายแรงยังไม่สามารถทำอะไรมันได้ อืม...จากบาดแผลดูเหมือนจะเสียเลือดไปเยอะงั้นเพิ่มผลรูทธอร์นอันนี้ไปอีกหน่อยละกัน แล้วก็นี่ นี่อีกนิด สมุนไพรตัวนี้อีกสักหน่อย Perfect!! "
ด้วยการสะบัดมือเล็กน้อยของเขาไม้กวนก็หยุดชะงักเพื่อให้พ่อมดหนุ่มเติมส่วนผสมลงไปและเริ่มทำหน้าที่ต่อไปอย่างขยันขันแข็ง
"พิธีกรรมแห่งความสมบูรณ์ขอพลังแห่งชีวิตได้ร่วมมือกับเรา"
เขากล่าวเสียงเบาขณะยืนอยู่หน้าเตาหม้อในบรรยากาศที่เงียบสงบ วิคตัสเริ่มทำพิธีกรรมโดยวางมือบนหม้อและหลับตาลงเขาหายใจเข้าลึกๆพร้อมตั้งสมาธิ
พลังแห่งดินและฟ้า
จงมอบความสว่างให้แก่ทุกสรรพสิ่ง
ขอให้ธรรมชาติอำนวยพรแก่สิ่งที่ข้ากำลังสร้าง,
ขอให้พิษที่แฝงในร่างจงสูญสลาย
ให้ทุกส่วนของร่างกายฟื้นฟูให้จิตใจสงบลง
ให้ชีวิตกลับคืนสู่เส้นทางแห่งการเติบโต
ด้วยพลังจากโลกและจักรวาล
...ข้าขอให้น้ำยานี้สมบูรณ์และบริสุทธิ์
ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความรวดเร็วจนหม้อต้มน้ำด้านในเริ่มเดือดอีกครั้ง
เสียง **ฟู่-ฟ่า**  ของน้ำเดือดดังขึ้นเป็นจังหวะในป่า ขณะที่สมุนไพรรักษาจำนวนมากที่ถูกปรุงแต่งค่อยๆรวมตัวกันอย่างช้าๆและเปลี่ยนสีสันไปมาอย่างมีชีวิตชีวา
ตำราสมุนไพร อาจมีประโยชน์อย่างมากต่อการจำแนกพืชชนิดต่างๆแต่สูตรปรุงยาทั้งหมดถูกสร้างขึ้นจากการทดลองของวิคตัสตลอดหลายปีที่ผ่านมา
คัมภีร์แห่งเงาพร้อมปากกาคู่ตัวยังคงทำหน้าที่บันทึกการรักษาที่ดูป่าเถื่อนรุนแรงพร้อมขั้นตอนการปรุงน้ำยาแก้พิษต่อไปโดยไม่พลาดแม้แต่กระบวนการเดียว
หลุมไฟที่ถูกขุดขึ้นมาใช้งานชั่วคราวกลางพื้นดินเปิดโล่งเต็มไปด้วยควันจากสมุนไพรเพื่อใช้ระงับอาการบาดเจ็บของผู้ป่วย ถัดออกไปไม่ไกลคือหม้อปรุงยาสีดำของวิคตัสที่ยังคงมีไม้กวนอันใหญ่ขยับไปมาอย่างร่าเริง
ใช้เวลาเพียง 8 นาที น้ำยาสมุนไพรสีส้มก็เริ่มส่องประกายจากหม้อปรุงยาพร้อมส่งกลิ่นหอมของส่วนผสมออกมาดึงดูดความสนใจ
เขายกมือขึ้นอย่างช้าๆเพื่อจุ่มนิ้วลงในน้ำยาที่เดือดพล่านเมื่อลิ้มลองรสชาติด้วยปลายลิ้นของเขาสัมผัสถึงความกลมกล่อมและความหวานอมเปรี้ยวที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว
"...รสชาติไม่เลว!!"  เขาพึมพำออกมา
ระหว่างการถ่ายเลือดเสียออกจากร่างกายของผู้ป่วย เขาสังเกตเห็นหนอนแมลงหลายสิบตัวเลื้อยคลานไปมาตามพื้น
"นี่มัน…"   เขาตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
โชคดีที่วิคตัสได้เตรียมการมาเป็นอย่างดีโดยได้จัดการพื้นที่ด้วยผงกำจัดแมลงที่ทำขึ้นเอง สิ่งนี้ยังช่วยยืนยันถึงประสิทธิภาพของมันเมื่อเขาเห็นซากแมลงที่ตกอยู่ตามพื้นดินราวกับพวกมันไม่สามารถทนต่อพลังของเขาได้
"เอาล่ะ เราจะไม่ทำให้มันสูญเปล่ากับพวกหนอนและแมลงพวกนี้!"
เขากล่าวด้วยความมุ่งมั่น ขณะที่เขาเริ่มหยิบซากแมลงและหนอนเหล่านั้นขึ้นมาด้วยความตั้งใจจะใช้เป็นส่วนผสมในการปรุงน้ำยาใหม่
เพราะไม่มีเครื่องมือที่เหมาะสมในสถานการณ์ตอนนี้ การรักษาจึงเป็นไปอย่างยากลำบากและกินเวลานานพอสมควร
มีดกริชในมือขาวสะอาดตัดผ่านเนื้อเน่าเสียออกโดยที่ตาไม่กระพริบก่อนลงมือโรยผงสมุนไพรฆ่าเชื้อตามลงไป กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยฟุ้งอยู่ในอากาศขณะที่วิคตัสมองดูการทำงานของยาที่เริ่มออกฤทธิ์จนเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนผิวหนังของสัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าจึงค่อยจัดการเย็บติดบาดแผลด้วยเข็มไม้ที่เตรียมไว้อย่างรวดเร็ว
ไหมเย็บแผลที่วิคตัสเลือกใช้นั้นถูกสร้างขึ้นจากสมุนไพรลึกลับที่ขึ้นเฉพาะบริเวณหนองน้ำลึกในหุบเขาที่เรียกมันว่า "ใบกระดิ่งจันทรา" เพราะในยามค่ำคืนใบของมันจะสะท้อนแสงจันทร์จนดูคล้ายกับระฆังเล็กๆที่สั่นไหวตามสายลม
ความมหัศจรรย์ของสมุนไพรนี้ยังมีคุณสมบัติพิเศษในการยึดติดบาดแผลโดยไม่ต้องใช้ด้ายทั่วไป เมื่อร่างกายฟื้นฟูในสภาพสมบูรณ์ไหมจากใบกระดิ่งจันทราจะละลายหายไปเองโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย
วิคตัสยิ้มบางๆเมื่อคิดถึงผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบจากสมุนไพรนี้
เขายกมือขึ้นสะกดพลังเวทย์เบาๆก่อนดึงพลังจากรอบตัว มวลพลังงานก่อตัวเป็นเข็มไม้ขนาดใหญ่ ที่เหมาะสำหรับเย็บบาดแผลลึกและกว้างของร็อคดรัม
"ผิวหนังของเจ้านี่แข็งแกร่งเกินไปจริงๆหากเป็นคนทั่วไปข้าจะเรียกเก็บเงินจนล้มละลายเลยคอยดู!!"
เสียงบ่นพึมพำของวิคตัสสะท้อนในอากาศขณะที่มือของเขายังคงเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เขาพยายามเย็บแผลของร็อคดรัมอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้เข็มไม้ที่สร้างขึ้นแตกหักหรือเสียหายไปมากกว่านี้
มือของเขาเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากความพยายามที่ต้องใช้แรงกดให้เข็มไม้เจาะทะลุผิวหนาของสัตว์ประหลาดตรงหน้าไป ทุกครั้งที่เขาพยายามยึดเข็มให้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ก็ต้องเผชิญกับความต้านทานจากผิวที่หนาและแข็งจนรู้สึกเหมือนพยายามเจาะเข้าไปในหินแทน
แม้จะบ่นพึมพำอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่มีสักครั้งที่เขาหยุดมือตัวเอง
สายตาที่สว่างสดใสของเด็กหนุ่มสังเกตเห็นถึงลมหายใจของเต่ายักษ์ที่เริ่มกลับมาสม่ำเสมออีกครั้งก่อนเหลือบมองป่าไม้บนกระดองของมันและตัดสินได้ว่า 'ผู้ป่วยรายแรก' ของเขาได้พ้นขีดอันตรายหลังจากเห็นสีเขียวจางๆเกิดขึ้น
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเขาใช้โอกาสนี้ดึงต้นไม้และพืชจำนวนมากบนกระดองของมันด้วยความเพลิดเพลิน
คาถาตรวจสอบจากปลายไม้คทาส่องแสงสีเขียวเจิดจ้าเพื่อแสดงให้เขารับรู้ว่าพืชเหล่านี้ต่างเต็มไปด้วยคุณสมบัติในการรักษาระดับสูง
เมื่อแสงจากคทาส่องไปยังผลไม้สีทองที่เติบโตอยู่ใกล้ๆเขาก็ต้องหยุดชะงักทันที ผลไม้นี้สุกงอมจนดูเหมือนจะเปล่งประกายราวกับทองคำ
"อืม… นี่มันผลอะไรกันนะ?"
วิคตัสพูดเบาๆ ขณะที่หยิบผลไม้สีทองลูกหนึ่งขึ้นมาดูใกล้ๆ ลักษณะของมันคล้ายผลไม้ที่เคยได้ยินแต่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
คทาในมือเขาส่องแสงอีกครั้งเพื่อตรวจสอบคุณสมบัติของผลไม้แสงสว่างสดใสเผยให้เห็นถึงพลังที่น่าสนใจของผลไม้เหล่านี้มันมีพลังในการฟื้นฟูสูงและอาจปรับเป็นน้ำยาใหม่ๆที่น่าทึ่ง
" ผลไม้แห่งการฟื้นฟู...?? งั้นข้าคงต้องขอรับไว้บ้างแล้วล่ะ !"
เขาเลือกเก็บผลไม้สีทอง 2-3 ผลลงในกระเป๋าอย่างระมัดระวังแล้วหันมาสำรวจพืชพันธุ์อื่นๆที่เติบโตอยู่บนกระดอง
"เมล็ดเหล่านี้อาจพอใช้เพาะปลูกได้ต้นสีฟ้านี้ก็ดูแปลกตาจังเลยแฮะ เอาเถอะ ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับการดูแลเจ้านี่ก็แล้วกัน คิคิ "
วิคตัสยิ้มให้กับตัวเองก่อนเก็บพืชทั้งหมดไว้ในมิติอีกครั้ง ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกับการเก็บเกี่ยว 'ค่ารักษาพยาบาล' ด้วยหัวใจที่พองโตก่อนที่พ่อมดหนุ่มจะยอมปีนลงจากหลังกระดองอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
เมื่อเห็นควันจากหลุมไฟเริ่มลดน้อยลงวิคตัสจึงลงมือเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าสู่พื้นที่มิติอย่างรวดเร็วเหลือไว้เพียงหม้อปรุงยาที่ยังคงเต็มไปด้วยยาสมุนไพรแก้พิษ 'Potion Drocxine No. 5'
หลังจากแยกยาบางส่วนเก็บลงขวดคริสตัลเขาใช้กระบวยไม้ตักโพชั่นราดลงไปตามบาดแผลก่อนเทส่วนที่เหลือลงไปตามร่องปากของเต่าตัวใหญ่ ความอบอุ่นจากผลของยาแก้พิษที่ทรงพลังค่อยๆซึมเข้าสู่ร่างกายของอสูรวิญญาณก่อนเริ่มทำงานกำจัดพิษภายในอย่างรวดเร็ว
สีของน้ำยาสมุนไพรเริ่มแผ่ซ่านออกจากบริเวณบาดแผลแสดงให้เห็นว่าคุณสมบัติของโพชั่นเริ่มทำงานแล้ว
"ดีมาก… นี่แหละคือสิ่งที่ข้าหวังไว้!"
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาทีเมื่อรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่เริ่มกลับคืนวิคตัสก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
เขาค่อยๆถอยหลังออกจากร็อคดรัม พร้อมกับสังเกตผลลัพธ์ที่เปลี่ยนแปลงไปภายในไม่กี่นาทีร่างกายของเต่ายักษ์ก็เริ่มมีการตอบสนอง มันยังคงสั่นไหวเล็กน้อยแต่สัญญาณของการฟื้นฟูเริ่มเห็นชัดขึ้น
"พลังชีวิตเริ่มกลับคืน..." เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะที่มองไปที่บาดแผลที่เริ่มเย็บติดกันอย่างสมบูรณ์แบบ วิคตัสก็หันไปทางทะเลสาบที่อยู่ห่างออกไปเขาหยิบไม้คทาและเริ่มร่ายคาถา
"Via ad lacum "
แสงจากไม้คทาของเขากระจายออกไปและสร้างเส้นทางที่นำไปสู่ทะเลสาบเพื่อให้เต่ายักษ์ตัวนี้สามารถเดินทางกลับไปยังถิ่นฐานของมันได้
"ถือว่าเป็นบริการเสริมเพื่อส่งคนไข้กลับบ้านก็แล้วกัน" เขาหัวเราะเบาๆกับตัวเอง
แต่ใครจะรู้ว่าการกระทำที่ดูเหมือนเป็นเพียงแค่การรักษาธรรมดาจะส่งผลให้เขาได้รับสิ่งตอบแทนที่คาดไม่ถึง
...
..
.


เมื่อสายตาของวิคตัสปรับเข้ากับความมืดได้เพียงพอที่จะเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาแทบหยุดหายใจร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น
เส้นผมของเขาชี้ขึ้นเหมือนคนโดนไฟฟ้าช็อต ซึ่งหากสถานการณ์นี้ไม่บีบคั้นนักก็คงจะดูน่าขบขันไม่น้อย เมื่อเบื้องหน้าเขาคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในโลกนี้
มันคือเต่ายักษ์… ทว่าความยิ่งใหญ่ของมันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้วิคตัสหวาดหวั่น หากแต่เป็นรูปลักษณ์ที่ราวกับหลุดออกมาจากฝันร้าย
กระดองของมันคล้ายกับสร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท พื้นผิวที่หยาบกร้านมีรอยแตกร้าวเหมือนผืนแผ่นดินแห้งผาก ตะไคร่น้ำและรากพืชแห้งกรอบพันเกี่ยวตามขอบกระดองบางส่วนห้อยลงมาอย่างไร้ระเบียบ คล้ายกับซากปรักหักพังที่ถูกธรรมชาติเข้าครอบงำ
แสงจางๆลอดผ่านจนทำให้เห็นรูปร่างทรงพลังของสัตว์โบราณที่หลงเหลือจากยุค มันหายใจช้าๆและหนักหน่วงเสียงคล้ายหินบดกันดังก้องในอากาศ ขาทั้งสี่ที่หนาพร้อมกับเล็บยาวสีดำมี ดวงตาสีเข้มลึกที่ขุ่นมัวสะท้อนแสงเล็กน้อยในความมืด แต่มันยังคงนิ่งไม่ส่งเสียงใดนอกจากการหายใจช้าๆที่ดูจะผิดปกติ
วิคตัสกลั้นหายใจก่อนค่อยๆถอยหลังกลับอย่างช้าๆพยายามปกปิดตัวตนของเขาให้ได้มากที่สุด ทุกวินาทีผ่านไปแต่กลับรู้สึกยาวนานหลายชั่วโมง
'เอาล่ะ ค่อยๆถอยอย่างช้าๆ...ใช่แบบนั้นแหละ '
พ่อมดหนุ่มปลอบใจตัวเองขณะที่พยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ขณะที่วิคตัสพยายามก้าวถอยหลังออกไปเสียงคำรามโหยหวนทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้งกระทบเข้ากับความเงียบรอบข้างจนทุกอย่างหยุดนิ่ง
เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากหวังเพียงว่ามันจะไม่หันมาสนใจเขา
" บางทีมันอาจ...ตายแล้ว? "  วิคตัสพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
แต่ทันใดนั้น เต่ายักษ์ก็กะพริบตา!
"โอ้พระเจ้า...!"  เขากลั้นเสียงกรีดร้องในลำคอ
'...มันอาจจะไม่ได้เห็นข้าชัดเจนขนาดนั้น?'
เขาหลอกตัวเอง พร้อมเร่งฝีเท้าเพิ่มขึ้นอีกหวังว่าจะสามารถหลบหนีไปได้ทัน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัวเสียงทุ้มต่ำสะเทือนอากาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"GRRRRRRRrrrrrrrrr!!!"
" GRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrr!!!! "
เสียงกรีดร้องโหยหวนกว่าทุกครั้งดังขึ้นทำให้วิคตัสหยุดยืนนิ่งสั่นสะท้านก่อนมองย้อนกลับไปและพบว่าตัวเองเพิ่งขยับออกจากตำแหน่งเดิมได้เพียง 3 ก้าวเท่านั้น
เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านด้านหลังจนเขารู้สึกว่าหากถอดชุดคลุมมาบิดออกตอนนี้คงได้น้ำหลายถังเลยทีเดียว สายตาที่หวาดระแวงแอบมองไปยังสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ใหญ่อีกครั้งก่อนเห็นสิ่งผิดปกติ
ขาที่คล้ายกับแท่นศิลาหินของเต่ายักษ์ยืนหยัดท่ามกลางเศษซาก เลือด และเมือกสีเข้มไหลเยิ้มปกคลุมไปทั่ว
นกเวนเดอร์ฝูงใหญ่บินโฉบไปมารุมกัดกินเนื้อที่หลุดออกจากร่างของเต่าราวกับพวกมันกำลังแย่งชิงซากอันล้ำค่า
แต่เต่ายักษ์กลับยืนนิ่งอย่างไม่แยแส วิคตัสรู้สึกถึงความหดหู่แปลกๆ คล้ายว่ามันไม่ได้ส่งเสียงเพราะความโกรธ แต่มันเจ็บปวดอย่างเหลือเกิน
'หรือว่ามันไม่สามารถขยับตัวได้?'
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัว เมื่อเขาสังเกตเห็นว่านกเวนเดอร์หลายตัวไม่ได้ถูกตอบโต้เลยทั้งที่มันสามารถบดขยี้พวกนกเหล่านั้นได้ง่ายดาย
วิคตัสเดาสถานการณ์จากสิ่งที่เห็นก่อนตัดสินใจนั่งหลบอยู่ตรงมุมด้านข้างเพื่อคอยสังเกต
ฝูงนกเวนเดอร์ยังคงเพลิดเพลินกับโต๊ะอาหารของพวกมัน เลือดและชิ้นเนื้อของเต่ายักษ์ถูกจิกกินอย่างกระหายแต่กลับไม่มีใครสนใจวิคตัสที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง
ตราบใดที่ยังมีเนื้ออสูรวิญญาณซึ่งเต็มไปด้วยพลังให้พวกมันลิ้มรสมนุษย์ธรรมดาที่ดูอ่อนแอมีเพียงกระดูกกับเนื้ออันน้อยนิดก็ไม่ต่างอะไรจากเศษอาหารที่ไร้ค่าในสายตาของพวกมัน
'ใครจะสนใจชิ้นเนื้อเล็กๆแบบนั้นกันล่ะ?'
วิคตัสที่ไม่รู้ตัวว่าเขาเพิ่งถูกประเมินค่าเป็นแค่เศษเนื้อในสายตาของเหล่านกเวนเดอร์ยังคงเฝ้ามองดูการกระทำของพวกมันด้วยความสนใจ
ท่ามกลางม่านหมอกหนาทึบของป่าวาลดัลดวงตาสีเขียวเปล่งประกายทันทีเมื่อเห็นบางสิ่งบนหลังเต่ายักษ์ตัวนั้น กระดองที่แข็งแกร่งและใหญ่โตเหมือนกับภูเขามรกตมีต้นไม้หลากหลายพันธุ์เติบโตขึ้นเหมือนเป็นโลกย่อมๆที่ซ่อนอยู่บนหลังของมัน
วิคตัสหลบอยู่ในป่าที่ไร้ชีวิตและสีสันมา 2 วัน จนทำให้เขารู้สึกเหมือนตกอยู่ในโลกที่ไม่มีทางออกเขาแทบไม่เคยพบเจอสิ่งที่ดูปกติเลย แม้แต่พืชในป่านี้ก็แปลกประหลาดเสียจนเขาคิดว่าตัวเองอาจจะกำลังนั่งดูทีวีจอขาวดำอยู่
ช่วงจังหวะที่เขากำลังสับสนอยู่กลิ่นหอมหวานก็ลอยมาแตะจมูก ผลไม้สีทองสดใสดูเหมือนจะมีเสน่ห์ดึงดูดจิตใจอย่างมากจนไม่อาจต้านทานได้กลิ่นหอมเบาบางที่แผ่ออกมาจากมันทำให้เขารู้สึกหิวโหยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ฝูงนกที่หิวกระหายที่บินวนอยู่รอบๆกลับไม่ยอมเข้าใกล้ผลไม้เหล่านั้นราวกับว่าอะไรบางอย่างทำให้มันไม่สามารถสัมผัสกับสิ่งนั้นได้
แต่แล้วความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจ
....หรือผลไม้อาจมีพิษ?"
ความคิดนี้ทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวจ้องมองผลไม้ด้วยความระแวง นี่อาจจะเป็นแค่ผลไม้ธรรมดาหรืออาจเป็นกับดักที่ซ่อนอยู่ใต้รูปลักษณ์น่าลิ้มลองนี้
เขากำลังอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยสิ่งลึกลับ บางทีความสวยงามนี้อาจเป็นเพียงภาพลวงตา...
.
.
.
.
.
ภายใต้คลื่นน้ำที่เงียบสงบของทะเลสาบคือแหล่งอาศัยของสัตว์เลื้อยคลานกระหายเลือดทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นปลาเกล็ดศิลารวมถึงกลุ่มจระเข้ที่มีขนาดยาวเกือบ 30 ฟุต แต่พวกมันต่างต้องยอมแพ้ให้กับพลังที่น่าสะพรึงกลัวของอสูรวิญญาณ
ร็อคดรัม คือชื่อของเต่าอสูรวิญญาณที่ปกครองทะเลสาบวาลดอนอาณาเขตเกินกว่าครึ่งทางด้านหลังของเกาะคือพื้นที่ล่าที่ถูกครอบครองโดยมัน
ถึงแม้จะเป็นเพียง 'ลูกเต่า' ที่อายุไม่กี่สิบปีก็ตามแต่ด้วยสายเลือดของอสูรวิญญาณที่แข็งแกร่งต่างจากสัตว์ทั่วไปทำให้มันมีชีวิตรอดท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่อันตรายของป่าอาถรรพ์แห่งนี้ได้อย่างไร้กังวล
แม้ไม่เคยขึ้นไปยังเกาะหนามรกร้างบนชายฝั่งแต่ร็อคดรัมก็คุ้นเคยกับบริเวณรอบๆที่ซึ่งไร้พลังชีวิตของทุกสรรพสิ่ง จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อนมีลำแสงสีเจิดจ้าพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้าและพลังแปลกๆนั้นก็ปะทุขึ้นทั่วทั้งเกาะป่าดำ
ร็อคดรัมที่ใช้ชีวิตอยู่เพียงแต่ในทะเลสาบและริมชายฝั่งตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าไปในป่าดำเพื่อค้นหาที่มาของพลังวิญญาณที่มันสัมผัสได้
ด้วยสายเลือดอสูรและร่างกายที่ทนทานทำให้มันใช้ชีวิตปราศจากปัญหาต่างๆมาได้โดยตลอดจึงคิดว่าพื้นที่ด้านบนเกาะอาจไม่แตกต่างกันมากนักอีกทั้งสัตว์ป่าในละแวกนี้ก็ไม่สามารถต้านพลังของมันได้ด้วยเช่นกัน
แต่ใครจะรู้ว่าความคิดที่โง่เขลาครั้งนี้จะกลายเป็นหลุมพรางขนาดใหญ่สำหรับมัน
ทันทีที่ร็อคดรัมก้าวเข้าสู่ด้านในของป่าทมิฬมันก็ถูกชักจูงด้วยความตะกละโดยฝูงนกเวนเดอร์เจ้าเล่ห์ ก่อนเดินลึกเข้าไปทางอีกฝั่งหนึ่งของเกาะที่ใหญ่โตนี้และเหยียบเข้ากับกองหนามของพืชมีพิษชนิดหนึ่ง
ควีนดรอคไนด์ (Queen Drocnide) คือพืชที่มีพิษร้ายแรงที่สุดทางตอนใต้ของเกาะวาลดัล
ด้วยรูปลักษณ์ที่คล้ายกับมงกุฏแหลมคมและอันตรายของมันจึงถูกยกย่องให้เป็นราชินีแห่งพิษในป่าจากสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่
บริเวณโคนของต้นไม้สีดำที่สูงใหญ่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนามแหลมคมซ้อนทับกันเป็นพุ่มสูงกว้างหลายตารางเมตรด้วยสีที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมที่นี่ทำให้บริเวณนี้เป็นเหมือนหลุมกับดักขนาดใหญ่
เมื่อมีสิ่งมีชีวิตสัมผัสมันในช่วงแรกจะรู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาก่อนที่ความรุนแรงจะค่อยๆเพิ่มขึ้นจนกระทั่งระบบประสาททั้งหมดของผู้เคราะห์ร้ายสูญเสียความรู้สึกไปหลังจากนั้นเหยื่อที่ติดกับดักจะถูกหนามมงกุฏสีดำดูดเลือดจนแห้งเหือดและตายลงในที่สุด
ร็อคดรัมที่ตกเป็นเหยื่อกำลังติดอยู่ท่ามกลางกับดักเถาวัลย์ควีนดรอคไนด์พืชพิษอันตรายที่สุดในป่าแห่งนี้ด้วยเช่นกัน
ถ้าหากเปลี่ยนเป็นมนุษย์หรือสัตว์ป่าที่ตกลงไปแน่นอนว่าพวกมันอาจจบชีวิตลงภายในเวลาไม่ถึง 30 นาที
ด้วยผิวหนังที่ทนทานกับพลังวิญญาณของอสูรวิญญาณทำให้มันสามารถยื้อชีวิตตัวเองมาได้นานกว่า 40 นาที ถึงแม้จะมีพลังที่สูงกว่าสัตว์ป่าทั่วไปแต่ร่างกายของมันก็เริ่มชาจนไม่สามารถเคลื่อนไหวทำได้เพียงส่งเสียงคำรามที่น่าสังเวชออกมาเท่านั้น
" GRRrrrrrrrrrrrrr!!!! "
' ฮึ่มม!! เจ้าพวกนกขี้ขลาดแน่จริงก็หยุดใช้ปีกน่ารำคาญนั่นซะ..มาสู้กัน!! '
นอกจากพิษที่ค่อยๆแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายการโจมตีของฝูงนกกเวนเดอร์ที่ฉีกดึงร่างของมันเป็นระยะๆทำให้มันหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ถึงแม้มันจะเจ็บปวดแต่มันก็ไม่สามารถตอบโต้กลับไปได้
อย่างไรก็ตามอุบัติเหตุและความบังเอิญครั้งนี้ได้นำร็อคดรัมไปสู่หายนะครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของมันจนกลายเป็นเชือกผูกคอตนเอง
ไม่ช้าก็เร็วชีวิตมันอาจจบสิ้นลงบนเกาะแห่งนี้
มงกุฎดอกตูมสีดำของต้นควีนดรอคไนด์ยังคงพ่นเมือกพิษสีม่วงก่อนแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายส่งผลต่ออวัยวะภายในของมันทีละนิด
บาดแผลตามลำตัวที่เกิดขึ้นจากการฉีกกระชากของนกปีศาจทำให้พิษร้ายเข้าสู่ด้านในได้อย่างง่ายดายเสียงคำรามที่เคยเต็มไปด้วยพลังค่อยๆอ่อนแรงลงหลังจากเวลาผ่านไปได้ไม่นาน
เมื่อนกอสูรทมิฬสังเกตเห็นพลังวิญญาณของเต่ายักษ์เริ่มริบหรี่ลงดวงตาสีแดงละโมบของมันก็เริ่มสว่างแวววับพากันขยับปีกเตรียมปิดฉากลมหายใจเหยื่อตรงหน้า
แกนคริสตัลของอสูรวิญญาณเป็นสิ่งล้ำค่าและหายากมีใครบ้างจะไม่ต้องการละ ?!!
หลังจากเฝ้ารอจนถึงวินาทีสุดท้ายเหล่าฝูงนกหลายสิบตัวก็พร้อมใจกันพุ่งเข้าใส่ร่างกายอันมหึมาของอสูรวิญญาณในความเร็วที่สายตาของคนธรรมดาไม่อาจมองเห็นได้ทัน
.
.
.
.
"Vinculum Tenebris Impetunum!"
..
.
.
เพียงชั่วลมหายใจก่อนที่จะงอยปากแหลมคมจะทันได้สัมผัสร่างของเต่ายักษ์ เถาวัลย์ไม้สีเข้มคล้ายขนเม่นก็พุ่งขึ้นจากพื้นดินแทงทะลุร่างฝูงนกที่หิวกระหายอย่างไม่ทันตั้งตัว
เลือดสีแดงสาดกระเด็นทั่วกลางอากาศดั่งสายฝนท่ามกลางดวงตาสีที่เบิกกว้างของร็อคดรัมความตื่นตระหนกพุ่งเข้ามาในจิตใจของมัน มันรู้สึกถึงความรุนแรงของพลังที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
หลังจากเถาวัลย์เวทมนต์ปล่อยการโจมตีครั้งสุดท้ายออกไปใบไม้สีเขียวเหล่านั้นก็แห้งเหี่ยวลงไปพร้อมๆกับขนนกที่ปลิวว่อนทั่วท้องฟ้าทันทีวิคตัสเหลือบมองรอบข้างอย่างระวังเมื่อแน่ใจว่าไม่มีนกปีศาจหลงเหลืออยู่เขาจึงค่อยๆเดินออกจากตำแหน่งที่ซ่อนตัว
คาถาโจมตีเมื่อครู่ต้องอาศัยความเร็วและพลังจู่โจมที่แม่นยำมากที่สุดเพื่อกำหนดทิศทางของหอกไม้ ครั้งนี้โชคดีที่ไม่มีนกตัวอื่นซ่อนอยู่ด้วยความประมาทของพวกมันทำให้วิคตัสจัดการกลุ่มนกผู้หิวโหยได้อย่างง่ายดายภายในขั้นตอนเดียว
ท่ามกลางพื้นที่รกร้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดฉุนๆที่ติดอยู่ในอากาศ มีเพียงเถาวัลย์สีม่วงเข้มที่ยื่นยาวออกมาจากลำต้นของควีนดรอคไนด์เถาวัลย์เหล่านั้นแผ่ขยายไปตามพื้นดินและเกาะเกี่ยวกับต้นไม้ใหญ่ที่ตายไปแล้ว ส่วนหนึ่งของมันดูเหมือนจะเคลื่อนไหวเองได้คล้ายกับว่ามันมีสัญชาตญาณป้องกันตัว
วิคตัสรีบหยิบไม้คฑาของเขาขึ้นมาแล้วหมุนมันในอากาศสะบัดมือข้างหนึ่งเพื่อร่ายคาถาเบาๆ เสียงเวทย์ดังขึ้นเป็นเสียงคล้ายสายลมที่พัดผ่านต้นไม้ เพียงไม่นานแสงสีเขียวก็สว่างไสวออกมาก่อนจะมีลมเย็นๆ พัดผ่านและปัดกวาดต้นหนามที่รายล้อมออกไปจากทางเดิน
วิคตัสหยุดและหันกลับไปมองที่กระดองของมันที่ปกคลุมไปด้วย "สวนไม้" ที่เริ่มเปลี่ยนสีตามฤดูกาล สีเขียวเริ่มซีดจางลงและถูกแทนที่ด้วยเฉดสีเหลืองทำให้กระดองนั้นดูคล้ายกับกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า

ลมหายใจของเต่าหินตัวใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวช้าลงทุกที แม้ดูเหมือนว่ามันไม่อาจเคลื่อนไหวได้อีกแล้วก็ตามแต่ก็ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมาฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ
.. .จริงไหม ??
เต่าหินยักษ์หรี่สายตาอันตรายของมันจ้องมองมนุษย์ตัวเล็กที่เดินเข้ามาอย่างกระวนกระวาย
ผลจากพิษที่เข้าสู่ร่างกายทำให้ไม่สามารถต่อสู้หรือหลบหนีได้อีกต่อไปร็อคดรัมพยายามส่งเสียงขู่คำรามออกมาจากลำคอของมันอย่างยากลำบากแต่เสียงที่เล็ดรอดออกมานั้นกลับเป็นเพียงเสียงครวญครางที่ฟังดูน่าสมเพชจนเกินทน
ท่ามกลางความเงียบสงบการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นดึงดูดสายตาเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดีก่อนที่เขาจะหันไปมองสัตว์ประหลาดตรงหน้าพร้อมกับพิจารณาถึงบางสิ่ง
" เฮ้!! เจ้ายักษ์ใหญ่ ถ้ายังอยากมีชีวิตรอดเจ้าควรอยู่นิ่งๆและเชื่อฟังข้าจะดีกว่า "
ใครอยากจะไปเชื่อฟังมนุษย์ตัวเล็กจิ๋วหลิวเช่นนี้กัน?! พวกมนุษย์ล้วนต่ำช้าไม่ต่างจากสัตว์ปีศาจโง่เง่า
GRRRrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!! ...
ร็อคดรัมทำได้เพียงสาปแช่งอีกฝ่ายในใจเท่านั้น ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่อยากฉีกกระชากมนุษย์ตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ
วิคตัสจงใจเมินเฉยต่อสายตาคับแค้นใจที่จ้องมองเขาราวกับจะปล่อยเข็มนับพันเล่มออกมา
เขายืนอยู่หน้าร่างใหญ่โตของเต่าหินยักษ์ก่อนค่อยๆเดินสำรวจรอบตัวของมัน สายตาจับจ้องไปทุกบาดแผลที่มีบนร่างกายเผื่อไม่ให้มีข้อผิดพลาดในการจัดการ
มีรอยแผลลึกที่ฝังลงไปในผิวหนังจนเห็นเนื้อสีเข้มของมัน ผิวหนังที่แข็งแกร่งคล้ายเปลือกหินถูกทำลายจนเห็นได้ถึงความรุนแรง
กลิ่นคาวเลือดขมๆเจือจางในอากาศบ่งบอกว่ามีพิษปะปนอยู่ วิคตัสจ้องมองเข้าไปใกล้ๆเมือกสีเขียวเข้มที่ดูผิดธรรมชาติแทรกอยู่ตามรอยแผล
" พิษเริ่มทำงานไปถึงขั้นวิกฤตแล้ว .. มันลุกลามได้เร็วขนาดนี้เลยหรอ? "
เขากระซิบกับตัวเอง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปสัมผัสบริเวณขอบแผลที่ดูเหมือนจะอักเสบไวจนผิดสังเกต
.
...
..
....
...
.


ใบหน้าของอูม่าที่เต็มไปด้วยรอยสักสีเหลืองและดำซับซ้อนเปล่งประกายความน่าเกรงขามผ่านแสงไฟวูบไหวของกระโจม ร่องรอยเหี่ยวย่นที่บ่งบอกอายุของเธอถูกกลบด้วยลวดลายเหล่านี้จนไม่อาจมีใครคาดเดาอายุที่แท้จริงของเธอได้
ด้านบนศีรษะคือมงกุฎกระโหลกมนุษย์สามชิ้นที่เรียงซ้อนกันอย่างสมดุลมันไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับแต่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและการเชื่อมโยงกับโลกวิญญาณ
ชุดยาวสีเข้มมีลวดลายประหลาดคล้ายสิ่งมีชีวิตที่ทำจากแผ่นหนังสัตว์ด้วยวิธีการเฉพาะบางอย่าง เหนือแผ่นอกของเธอเป็นสร้อยคอกระดูกที่ห้อยลงมาเชื่อมโยงกันด้วยสายหนังและลูกปัดสีดำยิ่งทำให้เธอดูน่ากลัวมากขึ้น
อูม่ายืนขึ้นจนเงาของเธอทอดยาวเหนือกลุ่มคนที่อยู่ในกระโจม เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ทุกคำที่ออกมากลับมีพลังราวกับสะกดจิต
"ข้าเชื่อว่าความหวังของเราอยู่ที่การเสียสละในครั้งนี้ หากเราทำให้ถูกต้องวิญญาณเทพอสูรจะอยู่เคียงข้างเราเพื่อช่วยกำจัดภัยพิบัตินี้ไปได้ "
" ทาสเหล่านั้นคือกุญแจสำคัญในพิธีจงรีบไปจัดการ ข้าจะจัดเตรียมพิธีการครั้งนี้เทพอสูรจะต้องตอบรับเสียงเรา ! "
เธอเดินไปข้างหน้ากวาดสายตามองผู้ที่อยู่ในกระโจมทีละคนก่อนหันไปมองไคออร์สด้วยแววตาเฉียบคม
"ให้ชนเผ่าที่อยู่ใกล้เคียงให้ช่วยรวบรวมทาส!บอกพวกเขาว่านี่เป็นเรื่องเร่งด่วน ข้าจะรายงานต่อวิหารบาร์บาโรสและเมื่อถึงเวลานั้น มหานักบวชจะส่งรางวัลอันมีค่ามอบให้แก่ผู้ที่ช่วยเหลือ! "
เสียงของเดอลุสดังก้องในกระโจม ราวกับเป็นคำประกาศที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน
"ในเผ่าของเราก็มีทาสเด็กอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?ใช้พวกมันซะ! และค่อยส่งคนไปรวบรวมทาสเด็กจากเผ่าอื่นๆรีบกลับมาก่อนที่พิธีนี้จะเริ่มขึ้น! "
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครปฏิเสธ ขณะที่สายตาของเหล่านักรบในกระโจมลุกวาวด้วยความมุ่งมั่น
พวกเขารีบลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงก่อนก้าวออกจากกระโจมโดยไม่เอ่ยคำใด บรรยากาศด้านในเงียบงันลงเหลือเพียงแสงไฟที่สะท้อนบนใบหน้าของหัวหน้าเผ่าเดอลุส
เครื่องสังเวยของนักบวชหญิงชราทำให้เดอลุสรู้สึกถึงความร้ายแรงของปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อไคออร์สเดินออกไปเขาจึงรีบหันไปถามนักบวชชราโดยทันที
"มันร้ายแรงแค่ไหนกันอูม่า?"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ขณะที่ใบหน้าอูม่าบิดเบี้ยวด้วยความวิตกกังวลที่ลึกซึ้ง
"มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา..." อูม่าตอบอย่างจริงจัง ดวงตาของเธอจ้องไปยังเปลวไฟที่เต้นระบำภายในกระโจม
"เรื่องนี้ต้องถูกส่งไปยังวิหารบาร์บาโรสเพื่อขอพลังจากพวกเขา แต่ในฤดูกาลนี้การเดินทางมายังดินแดนตะวันออกนั้นเสี่ยงเหลือเกิน! ข้ากลัวว่ามันจะล่าช้าเกินไปและหากไม่รีบ พวกเราทุกคนอาจต้องพบกับจุดจบ..."
เสียงของเธอหายไปชั่วครู่ ขณะที่ทุกคนในกระโจมจ้องมองไปที่อูม่าอย่างตั้งใจ
"การสังเวยครั้งนี้จำเป็นต้องใช้ทาสจำนวนมากเพื่อสะกดพลังของอสูรทมิฬที่ป่าอาถรรพ์ไว้! ถ้าเราไม่ทำ...ชีวิตของพวกเราจะตกอยู่ในอันตราย!"
ความตึงเครียดเริ่มปกคลุมกระโจมเสียงหายใจของทุกคนหนักแน่น ดวงตาทุกคู่ล้วนแสดงออกถึงความหวาดหวั่นต่อโชคชะตาที่รออยู่ข้างหน้า
หลังจากอธิบายจบหญิงชรานักบวชอูม่าหลับตาลง ร่างผอมแห้งของเธอสั่นสะเทือนด้วยท่าทางแปลกๆขณะที่ริมฝีปากสีดำกระซิบคำพูดที่ฟังดูประหลาดและน่ากลัวในขณะเดียวกัน
เสียงนั้นเหมือนเรียกหาสิ่งที่อยู่ไกลออกไป จนกระทั่งร่างของเธอแข็งทื่อศีรษะที่โยกไปมาช้าลงและหยุดนิ่งอย่างกระทันหัน
อูม่าเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปยังทิศทางของป่าอาถรรพ์ดวงตาของเธอเบิกโพลงเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่นมัวจนดูเหมือนไร้ชีวิตชีวา ปากเธออ้ากว้างจนผิดธรรมชาติเสียงที่ออกมาดูเหมือนคำสวดอาคมจากยุคโบราณ
ในเวลานั้นเองหมอกสีดำหนาแน่นเริ่มลอยออกจากปากของเธอ ก่อนที่มันจะกลายเป็นกลุ่มควันยาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าดวงดาวที่เคยสว่างน้อยลงราวกับถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและน่าสะพรึงกลัว
เมื่อพิธีการเสร็จสิ้นอูม่าก็ล้มลงกับพื้นส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่ดังก้องไปทั่วกระโจมทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงอำนาจที่น่าหวาดหวั่น
ขนทั้งตัวของหัวหน้าเผ่าเดอลุสตั้งขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของนักบวชหญิงผู้ถูกควบคุมโดยพลังที่ไม่สามารถมองเห็นได้
อูม่าคือหนึ่งในนักบวชแม่มดผู้มีชื่อเสียงมากที่สุดทางดินแดนตะวันออก โดยเฉพาะพลังที่รู้จักกันในชื่อ "สาส์นวิญญาณ" ซึ่งเป็นพลังที่ไม่เพียงแต่ใช้ในการติดต่อสื่อสารเท่านั้นแต่ยังสามารถส่งข้อมูลลับจากเงามืดไปยังผู้ที่ต้องการได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว
ด้วยความสามารถในการปล่อยพลังวิญญาณออกไปได้อย่างอิสระ เธอจึงเข้าถึงข่าวสารที่อยู่ห่างไกลและสามารถแจ้งเตือนถึงภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้ก่อนใคร
ในขณะเดียวกันเธอยังใช้มันเพื่อสร้างปัญหาและทำให้เผ่าที่มีอำนาจตกอยู่ในสภาพไม่แน่นอนแม้แต่การเคลื่อนไหวของเผ่าที่มุ่งหวังจะขยายอำนาจหรือแข่งขันกับเผ่าดอร์สในด้านการปกครองและทรัพยากรก็ถูกอูม่ารับรู้และขัดขวางไว้ได้อย่างเงียบงัน
อูม่าอาจดูเหมือนเป็นผู้ส่งข่าวสารที่มีความรู้ลึกซึ้งแต่แท้จริงแล้วเธอมีความเห็นแก่ตัวและคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตัวมากกว่าผลดีของส่วนรวม เธอใช้ความลับและข้อมูลเพื่อควบคุมหรือขัดขวางความก้าวหน้าในแผนการของเผ่าอื่นไม่ให้สำเร็จ
แต่การใช้พลังนี้ต้องแลกกับพลังชีวิตบางส่วนของเธอทำให้เธอใช้มันอย่างระมัดระวังและในช่วงสำคัญที่สุด เมื่อเสียงกระซิบของอูม่าดังขึ้นชนเผ่าต่าง ๆจะรู้ว่าพวกเขาอยู่ในอุ้งมือของนักบวชที่เต็มไปด้วยพลังอันน่าหวาดหวั่น
นักบวชจากชนเผ่ารอบๆนั้นไม่ได้ทรงพลังเท่ากับเธอ เพราะส่วนใหญ่หน้าที่หลักของพวกเขาคือการรักษาแผลและดำเนินพิธีกรรมทั่วไปทางจิตวิญญาณทำให้พวกเขาไม่สามารถหยุดยั้งหรือต่อต้านอำนาจของเธอได้เลย
แม้ในงานแข่งขันก่อนเทศกาลล่าสัตว์ครั้งแรกในแต่ละปี ซึ่งเป็นการคัดเลือกชนเผ่าที่จะดูแลปกครองพื้นที่ทางดินแดนต่างๆพวกเขาก็ยังคงอยู่ในเงามืดเมื่อเปรียบเทียบกับพลังอันชั่วร้ายของอูม่า
หลังจากที่ได้รับมอบหมายตำแหน่ง 'หมอผีผู้นำสาส์น' จากมหาปุโรหิตแห่งวิหารบาร์บาโรส ชนเผ่าดอร์สจึงได้กลายเป็นชนเผ่าที่มีอำนาจที่สุดทางฝั่งตะวันออก
พวกเขาได้รับสิทธิ์ในพื้นที่ล่าเป็นบริเวณกว้างกว่าเผ่าอื่นในละแวก ความสำเร็จนี้ไม่เพียงแต่ยืนยันความเป็นผู้นำของอูม่าแต่ยังเป็นการเปิดโอกาสให้เธอใช้พลังแห่ง 'สาส์นวิญญาณ' เพื่อขัดขวางแผนการของชนเผ่าที่มีแนวโน้มจะเป็นอันตรายต่อวิหารและเผ่าของเธอ
ชนเผ่าดอร์สได้อาศัยพละกำลังและพลังของอูม่าจนสามารถปีนขึ้นมายึดครองอำนาจการปกครองนี้มาได้ยาวนานหลายปี
ภายใต้การนำของอูม่านักบวชแม่มดผู้ทรงพลัง ที่ใช้พลังส่งข่าวและความลับที่ส่งผลกระทบต่อแผ่นดินเมอร์ทาดัสออกไป
่
แต่การขึ้นสู่อำนาจนี้ต้องแลกมาด้วยข้อผูกมัดบางอย่าง ทุกข่าวสารสำคัญต่ออาณาจักรจะต้องถูกส่งรายงานไปยังวิหารของอาณาจักรทวยเทพ ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของชนเผ่าศัตรูหรือแม้แต่เรื่องราวที่ส่งผลกระทบต่ออนาคตของเผ่าตน อูม่าและชนเผ่าดอร์สจึงต้องอยู่ภายใต้การจับตามองและข้อกำหนดจากเหล่าทวยเทพอยู่เสมอ
ภายในกระโจมของเธอมักเต็มไปด้วยบรรยากาศที่หนาวเย็นและเงียบสงัดแม้จะมีไฟในหลุมช่วยส่องสว่างแต่ก็ไม่สามารถขับไล่ความรู้สึกอึมครึมที่แฝงอยู่ภายในได้
คำสั่งและการสื่อสารที่ส่งไปยังวิหารแห่งทวยเทพนั้นไม่ใช่เพียงแค่รายงานข่าวสารทั่วไป หากแต่เป็นเรื่องที่อาจส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของทั้งชนเผ่าทั้งในปัจจุบันและอนาคตทำให้ชนเผ่าดอร์สไม่สามารถเคลื่อนไหวอย่างอิสระและต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมที่เคร่งครัด
ในขณะเดียวกันชนเผ่าดอร์สก็ตระหนักดีว่าข้อผูกมัดนี้มีความเสี่ยงอย่างยิ่ง หากวันใดวันหนึ่ง อูม่าไม่สามารถทำให้เหล่าผู้คนจากทวยเทพพอใจได้หรือหากข่าวสารที่ส่งไปไม่เป็นที่น่าพอใจ นั่นอาจหมายถึงการสิ้นสุดของอำนาจที่พวกเขาสั่งสมมานานนับปี
ดังนั้นในทุกการตัดสินใจของชนเผ่าดอร์สพวกเขาต้องคำนึงถึงผลที่ตามมาเสมอ
.
..
...
'หมอผี' หรือ 'นักบวช' จะถูกเรียกแตกต่างกันไปตามพลังของพวกเขาในแต่ละชนเผ่า
นักบวชส่วนใหญ่สามารถพบได้ทั่วไปตามชนเผ่าหรือวิหารศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้ที่ใช้พลังวิญญาณช่วยเยียวยารักษาบาดแผล
ขณะที่หมอผีคือผู้เชี่ยวชาญในด้านคำสาปและพลังต่อสู้ที่พิศดารซึ่งต้นกำเนิดของพลังทั้งสองสายนั้นเกิดขึ้นจากพลังจิตวิญญาณภายในร่างกาย
ตามกลุ่มชนเผ่าที่มีมากมายบนโลกนีเมอร์ทาดัส ทุกคนจะเรียกผู้ที่มีพลังวิญญาณว่า ' แม่มด 'แม้กระทั่งนักบวชหรือหมอผีที่มีบทบาทต่างกันในแต่ละชนเผ่าก็มักถูกเรียกตามคำนี้โดยทั่วไป
ความหมายของคำว่าแม่มดจึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่ผู้หญิงหรือผู้ที่ใช้พลังทางด้านเวทมนตร์ แต่เป็นคำที่ใช้สะท้อนถึงผู้ที่มีความสามารถเชื่อมต่อกับพลังวิญญาณเหนือธรรมชาติ
ในบางชนเผ่าคำว่าแม่มดเป็นคำที่เต็มไปด้วยความเคารพและศรัทธาแต่ในบางพื้นที่คำนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและการต่อต้าน
เนื่องจากผู้คนไม่สามารถแยกแยะพลังของแต่ละบุคคลได้อย่างชัดเจนจึงทำให้ผู้ที่มีพลังวิญญาณถูกเรียกรวมกันว่า แม่มด ไม่ว่าจะเป็นนักบวชที่ใช้พลังในการรักษาหรือหมอผีที่ใช้คำสาปแช่ง พวกเขายังคงอยู่ในขอบเขตเดียวกันภายใต้คำนี้
ตัวตนของพวกเขาจึงถูกบูชาจากทุกคนในเผ่า แม้ในตำแหน่งของนักบวชอาจอยู่รองลงมาจากหัวหน้าเผ่าแต่ไม่มีใครสามารถดูหมิ่นพวกเขาได้เช่นกัน
หากคุณมีเพียงนักรบที่เต็มไปด้วยพละกำลังคุณอาจต่อสู้กับทุกสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ได้แต่ถ้าคุณพบกับพลังที่ไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยมือเปล่า เช่นคำสาปแช่งล่ะ?
ดังนั้นพลังต่อสู้ของนักรบและความสามารถทางด้านจิตวิญญาณจากนักบวชจึงเป็นตัวแปรที่สำคัญอย่างมากต่อทุกชนเผ่าบนแผ่นดินเมอร์ทาดัส ยิ่งนักบวชของพวกเขามีพลังสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสร้างอำนาจให้แก่เผ่าได้มากขึ้นเท่านั้น
นักบวชตามชนเผ่าเล็กๆส่วนใหญ่จะมีเพียงพลังวิญญาณระดับต่ำและการรักษาบาดแผลที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพซึ่งไม่อาจเทียบได้กับนักบวชที่คอยปกครองตามดินแดนต่างๆหรือแม้แต่เหล่านักบวชจากวิหารบาร์บาโรส
เคยมีข่าวเล็ดลอดออกมาว่ามหาปุโรหิตที่พำนักในวิหารสามารถใช้พลังแห่งการทำนายอนาคตได้และมีความแม่นยำเหมือนสิ่งนั้นเกิดขึ้นต่อหน้าเขาทำให้ใครหลายคนต่างพากันเคารพเขาเป็นอย่างมาก
แต่เหล่านักบวชหรือแม้แต่แม่มดที่ทรงพลังก็ไม่อาจรับมือกับสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายเช่นสัตว์อสูรวิญญาณบนแผ่นดินได้เพียงลำพัง ดังนั้นจึงเกิดนักรบที่มีความสามารถด้านการต่อสู้ขึ้นมา
ในยุคดึกดำบรรพ์แผ่นดินเมอร์ทาดัสเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของความกลัวและความหวาดหวั่น เหล่าผู้กล้าทั้งหลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ลุกขึ้นต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากภัยคุกคามที่ร้ายแรง
อสูรวิญญาณและอสูรทมิฬที่ถูกปลุกขึ้นจากความมืดมิดราวกับฝันร้าย พวกมันมีพลังทำลายล้างที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่เคยรู้จักแผ่ขยายอำนาจไปทั่วทั้งแผ่นดิน บังคับให้ชาวเผ่าต้องต่อสู้อย่างสิ้นหวังและสูญเสียชีวิตมากมาย
ทว่าในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนี้โลกได้ให้กำเนิด นักรบสายเลือดเทพอสูร ออกมา ผู้ที่ได้รับการเลือกสรรจากทวยเทพเพื่อปราบปรามอสูรวิญญาณที่ไร้ความปรานี พวกเขาถูกมอบพลังพิเศษที่มาจากสายเลือดของอสูร และความกล้าหาญในการต่อสู้ ทำให้สามารถยืนหยัดได้แม้ในยามที่มืดมิดที่สุด
นักรบสายเลือดเทพอสูรเหล่านี้ได้กลายเป็นแสงสว่างในความมืดโดยใช้พลังของพวกเขาเพื่อสร้างกำแพงป้องกันและต่อสู้กับอสูรวิญญาณ
พวกเขาไม่เพียงแต่ต่อสู้เพื่อปกป้องดินแดนแต่ยังนำความหวังกลับคืนสู่ผู้คนที่เคยสิ้นหวังจนเกือบจะลืมการมีชีวิตอยู่
การต่อสู้กับอสูรวิญญาณยังไม่สิ้นสุดแต่ด้วยความมุ่งมั่นและพลังจากสายเลือดของทวยเทพ เหล่านักรบสายเลือดเทพอสูรยืนหยัดต่อสู้ไม่เพียงแต่จะต้องเผชิญหน้ากับอสูรที่ไร้ความปรานี แต่ยังต้องค้นหาความหมายที่แท้จริงของพลังและความรับผิดชอบในภารกิจอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา
ผู้สืบทอดเชื้อสายของเลือดเทพเจ้าจึงเต็มไปด้วยพลังต่อสู้ที่รุนแรงและทรงพลัง ร่างกายของพวกเขาทนทานและแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไปทำให้พวกเขาเป็นนักรบที่น่าเกรงขามในสนามรบ
นอกจากความแข็งแกร่งแล้วบางคนยังมีความสามารถพิเศษที่หลากหลาย ซึ่งสามารถสร้างความเสียหายได้อย่างมหาศาล พวกเขาถูกเรียกขานในนามของ "นักรบผู้พิทักษ์"
—ผู้ที่มีหน้าที่ปกป้องและนำพาเผ่าของตนสู่ชัยชนะ
นักรบเหล่านี้จะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าเผ่าตามธรรมชาติเนื่องจากพลังของพวกเขาคือสัญลักษณ์ของชัยชนะที่จะนำพาเผ่าของตนไปสู่ความรุ่งเรืองโดยเฉพาะเมื่อรวมพลังเข้ากับนักบวชระดับสูงผู้ที่สามารถสรรค์สร้างเวทมนตร์อันทรงพลังได้
แต่ด้วยกาลเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปทำให้สายเลือดที่บริสุทธิ์ของนักรบเทพอสูรกลับลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว
ความแข็งแกร่งและพลังที่เคยมีในอดีตเริ่มถดถอย ผู้ที่หลงเหลืออยู่ในโลกนี้เลือกที่จะเข้าไปใช้ชีวิตในอาณาจักรทวยเทพดินแดนที่มีพลังและยิ่งใหญ่ที่สุดบนแผ่นดินเมอร์ทาดัส
ในขณะที่สายเลือดนักรบผู้พิทักษ์และนักบวชเริ่มน้อยลง ตัวตนของพวกเขาจึงกลายเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งความหวังและความเชื่อมั่นของผู้คนทั่วไปเท่านั้น
การดูหมิ่นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจึงเป็นสิ่งที่ไม่อาจกระทำได้อย่างเด็ดขาด ทั้งนักรบผู้พิทักษ์และนักบวชแม่มดต่างเป็นเสาหลักของความสงบสุขในดินแดน
แม้ว่าสายเลือดเหล่านี้จะลดน้อยลงจนเกือบจางหายไปในตำนานแต่ความเชื่อมั่นในพลังของพวกเขายังคงอยู่ในหัวใจของผู้คนที่หวังจะได้เห็นการกลับมาของยุคทองที่เต็มไปด้วยความสงบสุขอีกครั้ง
...
..
..


กรงเล็บสีดำขนาดมหึมาค่อยๆโผล่ออกมาจากความมืดภายในถ้ำรอบตัว เมื่อวิคตัสรู้สึกได้ถึงพลังงานที่เยือกเย็นพุ่งออกมาจากกรงเล็บเหล่านั้นเขาก็รีบหมุนตัวกลับทันที
"เร็วเข้า! ไม่มีเวลาแล้ว!" เสียงของชายหนุ่มยังคงก้องอยู่ในหัวของเขาขณะที่วิคตัสพยายามจะปัดป้องกรงเล็บที่รัดรอบข้อมือเขาอย่างแน่นหนา
เด็กชายหลบหนีไปด้านข้างด้วยความตกใจร่างเล็กๆของเขาวิ่งขนานไปกับผนังถ้ำแต่กรงเล็บสีดำยังคงยืดออกตามหลังเขาอย่างไม่ลดละพวกมันดุร้ายและรวดเร็วราวกับเงาสะท้อน
ในมือที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งพลังและอาวุธเขาทำได้เพียงแต่กระโดดหลบต่อไปเรื่อยๆหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาขณะที่เขาพยายามคิดหาวิธีจัดการกับกรงเล็บที่ไล่ล่าตนอย่างดุเดือด
"จะทำยังไงดี!.. มันตามข้ามาทำไมเนี่ย อ้าา!! "
เสียงเขาดังก้องกังวานพร้อมกับมองไปยังชายหนุ่มที่ถูกมัด วิคตัสสะดุดขาตัวเองและล้มลงไปกับพื้นหัวใจเต้นระรัวเมื่อเห็นกรงเล็บพุ่งตรงเข้ามา เขายกมือขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองและมืออีกข้างกำลังค้นหาสิ่งที่สามารถใช้ต่อสู้
เมื่อวิคตัสรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาโดยคิดว่าครั้งนี้ไม่สามารถหนีต่อไปได้อย่างแน่นอน ทันใดนั้นหินสีดำเงาก็ทะลุขึ้นมาจากพื้นดินแทงไปยังกรงเล็บพวกนั้นก่อนจะมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วทั้งถ้ำ
หอกหินขนาดใหญ่ที่ทรงพลังแต่กลับดูลึกลับในเวลาเดียวกัน มีรูปทรงแปลกๆคล้ายคริสตัลหินจนวิคตัสลืมความกลัวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปทั้งหมด
" ... นั่นมันอะไรกันน่ะ?! "
ความงามของหินราวกับว่ามันมาจากอีกมิติหนึ่งดูสะท้อนได้อย่างลึกลับท่ามกลางความมืดมิดรอบตัว ประกายเงาที่เคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังที่ทำให้วิคตัสรู้สึกถึงมันแม้ในความมืด
วิคตัสเงยหน้ามองหอกหินที่จู่ๆทะลุขึ้นจากพื้นดิน ทะลวงผ่านอากาศอย่างรุนแรงก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ทันใดนั้น กรงเล็บสีดำที่พุ่งเข้ามาทางวิคตัสก็ถูกแทงทะลุด้วยคริสตัลหินอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นเสียงแหลมดังก้องไปทั่วพื้นที่
"รีบออกไปซะ . . . พลังของข้าในตอนนี้ไม่อาจจัดการพวกมันได้แต่คงถ่วงเวลาไว้ได้สักพัก! "
 เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นในหูของวิคตัส มันแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความกังวลและความเร่งรีบ
วิคตัสพยายามเพ่งมองรอบๆ ด้วยความหวังว่าจะสามารถค้นหาเจ้าของเสียงที่ช่วยเขาได้ แต่ครั้งนี้กลับไม่มีสิ่งใดปรากฏออกมานอกจากความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วถ้ำหิน
"ขอบคุณมาก!! ข้าชื่อวิคตัส ขอถามชื่อของท่านได้ไหม?"
เขาร้องถามออกไปด้วยความหวังว่าเสียงของเขาจะถูกตอบกลับมา
แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา...คือความเงียบ
เขาคงไม่อยากรู้จักข้าเลยสินะ...!!
คำคิดนั้นลอยอยู่ในใจของเขา
ความเงียบแผ่กระจายไปทั่วถ้ำจนเขารู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ในความว่างเปล่าและในช่วงเวลานั้น ความรู้สึกของเขาก็เริ่มผสมผสานระหว่างความกลัวและความอยากรู้เกี่ยวกับชายที่ถูกขังอยู่ข้างหน้า
"ถ้าไม่อยากตอบคำถามงั้นช่วยบอกวิธีออกจากที่นี่หน่อยได้ไหม..? "
เด็กหนุ่มแอบคิดว่าคำถามที่งี่เง่านี้คงไม่ได้คำตอบด้วยเช่นกันแต่หลังจากที่เขาพูดจบ เสียงเฉยชาของอีกฝ่ายก็ชี้ทางให้กับเขาอีกครั้ง
"ค้นหาแสงสว่างจากตัวเจ้าแล้วใช้มันนำทางตัวเองกลับไปยังเส้นทางที่ถูกต้อง รีบออกจากดินแดนแห่งความฝันก่อนที่จะสายเกินไป"
วิคตัสรู้สึกเหมือนมีแสงเล็กๆส่องเข้ามาในความคิดเมื่อได้ยินคำตอบของชายผู้ถูกขังจนทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว
"แสงสว่างจากตัวข้า? ...ดินแดนความฝัน?? " วิคตัสถามอย่างสงสัย สายตาของเขายังคงค้นหาในความมืดรอบตัว
"ท่านหมายถึงอะไร? ข้าจะหามันได้อย่างไร?"
อีกฝ่ายเงียบไปชั่วขณะราวกับกำลังพิจารณาคำถามของเขาก่อนจะตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง
" พลังของเจ้าเรียกมันออกมาจงฟังเสียงในใจให้ดีและอย่าให้ความกลัวบดบังจิตใจของเจ้า "
เขาอาจจะไม่เข้าใจทั้งหมดแต่วิคตัสรู้สึกถึงพลังที่เกิดขึ้นในตัวเขา
"ขอบคุณท่านมาก!"
วิคตัสเอ่ยออกมาอย่างจริงใจ ก่อนที่ชายผู้ถูกขังจะตอบสนองเสียงที่น่ากลัวกว่าเสียงของเขาได้กลับมาอีกครั้ง
" รีบไปเร็วเข้า! อย่ามัวเสียเวลา! "
วิคตัสหันมองชายคนนั้นอีกครั้งก่อนเริ่มก้าวไปในความมืดของถ้ำ
"ถ้าข้าอยู่ในดินแดนแห่งฝัน...ทำไมมันถึงดูน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้?"
เขาบ่นขึ้นมาพึมพำเบาๆก่อนพบรอยแตกของหินบนขอบกำแพงที่มีแสงริบหรี่ส่องออกมาจางๆในขณะที่พยายามเพ่งมองอย่างจดจ่อเขาก็เห็นประกายเล็กๆกระพริบอยู่ข้างหน้า
"...แสงนั่น! "
เขารีบตรงไปที่แสงนั้นอย่างรวดเร็วแต่ในขณะที่เขาเดินไปแสงนั้นกลับยิ่งจางลงราวกับมันกำลังหลบหนีจากเขา
"ทำไมมันไม่หยุดล่ะ?" เขาถามตัวเองขณะที่หยุดลงเพื่อดึงลมหายใจ
"..ถ้านี่....คือฝันจริงๆความรู้สึกแบบนี้ต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ?"
ในขณะที่สติของเขากำลังหลุดลอยเสียงกระซิบที่คุ้นเคยค่อยๆดังขึ้นในใจของเขา
รีบออกไปซะ!!...ก่อนที่จะสายเกินไป...
เสียงเตือนนั้นทำให้เขากลับมารู้สึกตัวได้อีกครั้งขณะที่เดินต่อไปวิคตัสเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างในอากาศ มันเหมือนกับการเรียกหาอยู่ไกลๆที่ดังอยู่ในใจของเขา
" ถ้ากำลังฝันจริงๆแล้วข้าจะกลับไปได้ยังไง? "
เขาตั้งคำถามกับตัวเองพยายามตั้งสติสายตายังคงกวาดมองรอบๆแต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย ความมืดรอบตัวเขาดูเหมือนจะยิ่งดึงดูดให้เขาหลงทางมากขึ้น
วิคตัสเริ่มรู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจราวกับว่าเขาลืมบางอย่างไปเขาพยายามนึกถึงช่วงเวลาก่อนที่จะเข้ามาที่นี่
.. ข้ากำลังทำอะไรอยู่
ยา . . สมุนไพร ..หม้อปรุงยา
ใช่แล้ว!!!!
ข้าหลับไปหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันกับการปรุงยานั่นคือช่วงเวลาที่เขาเข้าสู่ความฝันนี้!!
"หากนี่คือความฝันข้าก็ต้องสามารถควบคุมมันได้สิ!" วิคตัสตะโกนออกมาอย่างมั่นใจเสียงของเขาเหมือนกระแสลมที่ต้านทานความมืดรอบตัวขณะที่กระชับมือและมองไปยังที่ว่างเปล่าข้างหน้า
เมื่อวงจรความคิดของสมองกลับมาทำงานได้ตามปกติอีกครั้ง สายตาของเด็กหนุ่มหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเขาสังเกตเห็นถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในที่แห่งนี้รูปอักขระสีดำมากมายที่ผนึกไปทั่วถ้ำดูเหมือนจะส่องประกายแปลกๆสลับกับเงามืดที่ล้อมรอบ มันไม่เพียงแต่เป็นสิ่งที่ดูน่าสยดสยองแต่กลับมีพลังที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้
"พลังนี่มันอะไรกัน?หรือมันเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้าไม่สามารถใช้พลังเวทย์ได้! "
เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่มองไปยังอักขระที่มีรูปร่างซับซ้อนเหล่านั้น
ในขณะที่วิคตัสพยายามหาทางออก เขาสังเกตเห็นว่าเหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่มีอยู่ในอักขระแต่ยังคงเกาะอยู่บนตัวของชายหนุ่มที่ถูกแขวนอยู่ด้วยเมื่อเขามองไปที่อีกฝ่าย ชายคนนั้นดูเหมือนจะถูกระงับไว้ภายใต้การผนึกนี้
" ถ้าพลังของข้าถูกผนึก...งั้นลองใช้วิธีที่สุดๆไปเลยก็แล้วกัน!"
ในเมื่อทางเลือกอื่นดูเหมือนจะไม่มี
. . . สันติคงไม่ใช่ทางออกอีกต่อไป!!
วิคตัสเริ่มรวบรวมสมาธิและหายใจเข้าลึกๆรอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูชั่วร้ายกว่าปกติเล็กน้อยสายตาของเขาเป็นประกายเมื่อตระหนักถึงทางออกในสถานการณ์อันมืดมิดนี้
วิคตัสมองไปรอบๆค้นหาวัตถุที่สามารถใช้สร้างวงเวทย์ได้อย่างรวดเร็วและหยิบเศษคริสตัลสีดำแปลก ๆ ที่ตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นด้านข้างก่อนที่จะนั่งลงและเริ่มจัดเรียงมันให้เป็นรูปแบบที่เหมาะสมสำหรับพิธีอัญเชิญ
"Barcaso Dulseuas Somnia ...."
เขากล่าวเสียงดังเพื่อเรียกพลังจากโลกที่เขาไม่แน่ใจว่าจะได้ตอบรับหรือไม่
ในนามของผู้ใช้เวทย์แห่งพงไพร
ข้าขอวิงวอนต่อเทพอินซอมนัสผู้ยิ่งใหญ่
ผู้ปกครองดินแดนนิทราจากอาณาจักรพันหมื่นราตรี จงอำนวยพรแก่ข้าเพื่อชี้ทางแห่งแสงสว่าง
ขับไล่ฝันร้ายที่จองจำและตื่นจากการหลับใหลอันเป็นนิรนดร์นี้ . . .
"คืนสู่ความจริง!"
เขากล่าวเสริมในที่สุดเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดังสะท้อนทั่วโถงความมืดขณะที่วงเวทย์เริ่มส่องแสงเปล่งประกายขึ้นมาจากเศษคริสตัลที่เขาใช้แสงสีฟ้าสว่างจ้าเริ่มทะลักออกมาจากวงเวทย์อย่างรวดเร็ว
ราวกับว่าแสงนั้นกำลังตอบรับการเรียกของเขา ขณะที่มันทะลักออกไปพลังงานที่มีอยู่รอบตัวเริ่มสั่นสะเทือนกระทบกับพื้นถ้ำจนทำให้หินบดเคี้ยวเกิดเสียงดัง วิคตัสรู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคยหลั่งไหลเข้ามาในตัวเขาก่อนรีบร่ายมนตร์ออกไปทันที
" Phaedra Phara ! โปรดแสดงเส้นทางให้ข้า! "
พลังแสงสว่างที่ถูกเรียกขึ้นค่อยๆขยายตัวออกขับไล่ความมืดและพลังที่กดทับเขาไว้
ทันใดนั้นแสงสว่างก็ฉายขึ้นจากวงเวทย์ล้อมรอบด้วยพลังที่เหมือนกับแสงเหนือจากท้องฟ้า การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่จนสั่นสะเทือนในอากาศเกิดขึ้นขณะที่รูปอักขระสีดำบนผนังถ้ำเริ่มกระพริบและหายไปทีละตัว
วิคตัสรู้สึกเหมือนว่าเขาได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างพลังเวทย์ที่ถูกผนึกไว้กำลังไหลเข้าสู่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นเองเสียงฟังดูเร่งรีบของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"รีบไป! นี่คือโอกาสของเจ้า!"
"ข้ากำลังทำอยู่!" วิคตัสตอบกลับด้วยความมุ่งมั่นแสงสว่างทำให้เขาเริ่มมองเห็นเส้นทางที่ชัดเจนมากขึ้นเขาเขารีบวิ่งตรงไปยังทางอีกฝั่งของถ้ำ
" ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณจริงๆ ! "
เขาตะโกนขึ้นพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงดวงตาจับจ้องไปที่เป้าหมายข้างหน้าอย่างชัดเจน
วิคตัสรีบพุ่งตรงไปยังแสงสว่างเบื้องหน้าที่เป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียวแต่กรงเล็บมืดมิดที่ตามมาจากด้านหลังกลับพยายามยื้อดึงเขากลับ
" คุ้มครอง! " เขาผิวปากสร้างมนต์กำแพงป้องกันขณะที่ก้าวข้ามเส้นของแสงสว่าง
เสียงกรงเล็บด้านหลังเบาลงเรื่อยๆราวกับพลังของพวกมันถูกจำกัดจนไม่สามารถเข้าถึงตัวเขาได้อีกต่อไป
ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบนิ้วมือเรียวของวิคตัสขยับเล็กน้อยเปลือกตาสั่นไหวก่อนเปิดขึ้นด้วยความตกใจ ภาพเหตุการณ์จากความฝันอันหนักหน่วงยังหลงเหลืออยู่ในความทรงจำราวกับเงาของมันยังแฝงตัวอยู่
วิคตัสกวาดสายตามองรอบๆอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าตัวเองอยู่ในกระท่อมไม้หลังเก่าที่คุ้นเคยก่อนถอนหายใจด้วยความโล่งใจแม้แต่ตอนนี้หัวใจยังคงเต้นแรงอยู่จากผลกระทบของฝันร้าย
กระท่อมนั้นว่างเปล่าจนทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
…ช่างเหมือนจริงจนน่ากลัว...!!
ความฝันที่เกิดขึ้นนั้นหมายความว่าไงกัน?
เขาพึมพำกับตัวเองรู้สึกเหมือนกับว่าเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นจริงๆ
ทันทีที่ขยับตัวเพื่อลุกขึ้นยืนความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นจากบริเวณข้อเท้าทำให้เขาเสียการทรงตัวไปชั่วขณะ ร่างกายของเขาโยกไปข้างหน้าก่อนจะต้องพยายามยันตัวไว้กับพื้นอย่างยากลำบาก
สายตาคู่สวยเหลือบมองร่องรอยบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงข้อเท้าของเขาด้วยความงุนงง เลือดสีสดไหลซึมออกจากรอยข่วนยังคงอุ่นอยู่พอที่จะบอกได้ว่าแผลนี้อาจเกิดขึ้นมาได้ไม่นาน
แววตาสีเขียวจ้องมองรอยแผลอย่างตั้งใจความรู้สึกสับสนและกลัวเริ่มแผ่ขยายในจิตใจเมื่อเขานึกถึงที่มาของแผลนี้
" นี่มันหมายความว่าไงกัน? เป็นสัญญาณงั้นหรอ? หรือมันเป็นคำเตือนจากอะไรบางอย่างที่ข้ายังไม่เข้าใจ? อ้าา!!ปวดหัวจริงๆ! "
วิคตัสเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างสับสนก่อนจ้องมองร่องรอยที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีที่มาที่ไป
ประสบการณ์ที่พบบ่อยที่สุดระหว่างการนอนหลับคือ'ความฝัน' ซึ่งสิ่งนี้จะไม่มีผลกระทบใดๆกับเจ้าของความฝันมากนักส่วนใหญ่เป็นเพียงความปราถนาที่อยู่ภายในใจของพวกเขา
แต่สำหรับแม่มดที่เกิดมาพร้อมกับพลังแห่งการพยากรณ์ ทุกความฝันของพวกเขาจะเป็นอีกหนึ่งดินแดนแห่งความจริงที่ในนั้นเวลาทุกเสี้ยววินาทีเป็นทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตผสมผสานกันเป็นหนึ่งเดียว
ความฝันเหล่านั้นจึงไม่ใช่แค่ภาพลวงตาแต่เป็นการเชื่อมโยงสายใยที่พันผูกระหว่างผู้คนและเหตุการณ์ในชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ความฝันของแม่มดคืออีกหนึ่งวิถีของพลังเวทย์ที่แสดงถึงทางแยกระหว่างอาณาจักรแห่งจิตวิญญาณและการปรากฏตัวของคน สัตว์ หรือแม้แต่สถานที่ต่างๆ
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ภาพที่ไร้ความหมายแต่เป็นการสะท้อนโลกอีกใบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวโลกที่เราเห็น ทุกความฝันสามารถใช้ทำนายหรือเป็นลางบอกเหตุบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตได้ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้น หรือการเตือนภัยจากสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ความยากที่สุดของการทำนายฝันคือต้องแน่ใจว่าสิ่งที่พบหรือสัมผัสในดินแดนแห่งฝันนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกของตัวเองและไม่ใช่ความฝันที่มาจากสิ่งที่พ่อมดแสวงหา
ซึ่งการแยกแยะทั้งสองสิ่งนี้เป็นเรื่องน่าปวดหัวสำหรับวิคตัสอย่างแท้จริง
ความกังวลเริ่มก่อตัวในใจของเขาเมื่อเขานึกถึงความซับซ้อนของการตีความความฝัน การที่เขาพบแผลนี้อาจหมายถึงการเตือนภัยจากความฝันที่เขาไม่สามารถเพิกเฉยได้
ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่พื้นอย่างไร้จุดหมาย น้ำหนักของความรับผิดชอบที่มากขึ้นทำให้เขารู้สึกเหมือนกับมีปมที่ไม่สามารถคลายออกได้
เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสะท้อนถึงความเหนื่อยล้าในใจที่เต็มไปด้วยคำถาม
"เฮ้ออ~ ถ้าข้าตั้งใจศึกษาศาสตร์พยากรณ์กับท่านยายมากกว่านี้ก็คงดี อย่างน้อยอาจทำให้ข้ารับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้มากกว่านี้ ! "
เขาพึมพำเสียงเบา
คำสอนของท่านยายเคยเตือนเขาว่า
..โลกนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่ใครหลายคนคิด
แต่ละคำที่ท่านพูดมักจะทำให้เขาเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้น ผู้ที่คอยสอนเขาว่าต้องระมัดระวังทุกการกระทำและเลือกเส้นทางด้วยความคิดอย่างลึกซึ้ง
...เขาไม่เข้าใจจริงๆ!! ทำไมทุกอย่างมันกลับทวีความซับซ้อนและหนักหนาขึ้นกว่าเดิม
เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ก่อตัวในอกเมื่อนึกถึงผู้ที่เป็นเหมือนอาจารย์ ทั้งคำสอนและการเตรียมตัวที่ถูกส่งมอบมักช่วยให้เขาเข้าใจโลกที่ซับซ้อนได้ดียิ่งขึ้น
เพียงแต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม...ครั้งนี้ไม่ใช่ที่ที่ท่านยายสามารถอยู่ข้างเขาได้อีกต่อไป


ขบวนของนักรบและทาสยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งตามคำสั่งของไคออร์สความเร็วที่เพิ่มขึ้นทำให้ทุกคนรู้สึกเหนื่อยล้าจนได้ยินเสียงหอบหายใจหนักหน่วงในบรรยากาศ
"ทำไมเราถึงต้องรีบขนาดนี้ด้วย?..."
เสียงความสับสนแฝงความไม่เข้าใจถึงสิ่งที่กำลังทำอยู่ในกลุ่มทาสดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
ทาสเด็กอีกคนที่อยู่ใกล้เขารีบหยุดเตือนเขาก่อนที่เด็กหญิงคนเดียวภายในกลุ่มค่อยๆเหลือบมองป่ารอบตัวก่อนตั้งข้อสังเกต
"อย่าพูดแบบนั้น! ..เจ้าไม่รู้หรอว่าเรากำลังอยู่ที่ไหนกัน? " เสียงสั่นๆพยายามปลอบใจตัวเองและคนรอบข้างแต่ไม่อาจเก็บซ่อนความกลัวได้
"ป่าที่นี่ดูไม่เหมือนกับที่เราเคยผ่านมา ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ! มันแปลกเกินไปข้ารู้สึก...รู้สึกเหมือนกับว่าเรากำลังถูกติดตาม!"
ทาสคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหลังรีบพูดขึ้นในท่าทีร้อนรน ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจของทาสคนอื่นๆทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติของบรรยากาศโดยรอบ
ไคออร์สยังคงเดินนำขบวนโดยมีสายตาที่มองไปข้างหน้าอย่างเฉียบคมราวกับไม่ได้ยินเสียงกระซิบของพวกเขา ขณะที่เสียงของทาสและนักรบค่อยๆเงียบไปเมื่อคำสั่งของนักบวชชนเผ่าถูกพูดถึงอีกครั้ง
"ท่านอูม่าสั่งให้เราพาทาสกลับไปยังเผ่าให้ทันเวลาไม่เช่นนั้น…"
นักรบที่ถือหอกหินกล่าวเสียงต่ำขณะมองไปยังเส้นทางข้างหน้าหัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งกับคำสั่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
"เหล่าทวยเทพทั้งหลายโปรดเมตตา เจ้าก็รู้ว่าหากทุกอย่างไม่เป็นไปตามคำสั่งที่ท่านนักบวชต้องการจะเกิดสิ่งใดขึ้น แต่พวกเจ้าก็รู้ยิ่งในช่วงที่ฤดูหนาวใกล้เข้ามาเช่นนี้การเดินทางจะยิ่งยากขึ้นถ้างานครั้งนี้เราล่าช้าเกินกว่ากำหนดล่ะ...?? "
ชายทางฝั่งด้านขวามือกล่าวดังขึ้นทันทีที่ได้ยินเขาพูดเสียงหดหู่ ก่อนจะมองไคออร์สที่ยังคงเดินนำขบวนไปข้างหน้า ท่าทางของเขาไม่ได้แสดงความวิตกกังวลแต่คำพูดของชายผู้นั้นกลับเพิ่มความรู้สึกกดดันให้กับทุกคน
ไคออร์หันไปมองพร้อมสายตาเย็นชาคมกริบเสียงของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจ
"ฤดูหนาวไม่ใช่สิ่งที่เราต้องกังวลในตอนนี้หยุดพูดไม่เข้าเรื่องรีบเดินทางต่อกันได้แล้ว!แผนเดินทางกลับเผ่ายังคงใช้กำหนดเดิมคำสั่งจากท่านอูม่าไม่อาจเบี่ยงเบนได้ "
เขาพูดพร้อมกับเพิ่มความเร็วในการเดิน
ทาสคนหนึ่งในขบวนเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเย็นในอากาศและเสียงลมที่พัดมาอย่างรุนแรงเสียงกระซิบจากป่ารอบๆดูเหมือนจะยิ่งดังขึ้นกลายเป็นเสียงเหมือนเตือนภัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
"ข้าเห็นด้วย!! หากไม่ทันเวลาสิ่งที่เกิดขึ้นอาจร้ายแรงเกินกว่าที่เราจะรับมือได้ ข้าว่ารีบกลับเผ่าก่อนเพื่อให้ทันเวลาที่ท่านอูม่ากำชับไว้น่าจะปลอดภัยกว่าส่วนเรื่องทาสที่เหลือนั้น...."
ชายผู้ถือหอกหินกล่าวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลสายตาเหลือบมองทุกคนเพื่อขอความเห็น แต่ไคออร์สไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเขาเพียงแค่ให้ทุกคนรีบเดินต่อไปข้างหน้าโดยรู้ว่าพวกเขากำลังเสียเวลาอยู่กับการโต้แย้งกัน
"เราควรแบ่งกำลังไปตามหาทาสจากเผ่าต่างๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่"
จู่ๆนักรบคนหนึ่งในขบวนที่ถือค้อนหนักก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงหนักแน่นโต้แย้งออกมาด้วยอารมณ์
"แม้การมุ่งหน้ากลับไปเผ่าจะถึงทันเเวลา แต่จำนวนทาสพวกนี้ก็ยังไม่ครบอยู่ดีบางชนเผ่ายังอยู่อีกไกลเราไม่สามารถปล่อยพวกมันไปได้! "
ไคออร์สเหลือบมองคนพูดและทั้งสองประจันหน้ากันอย่างดุเดือด
" นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าสามารถตัดสินใจเองได้ แค่ทำตามข้าก็พอ! "
นักรบด้านหลังที่ดูคุ้นชินกับสถานการณ์นี้หันไปมองเพื่อนร่วมขบวนแล้วพูดอย่างสงสัย
"แค่เตรียมพวกแรงงานทาสทำไมท่านอูม่าถึงต้องให้เรารีบกลับในเวลานี้? นี่มันกระทันหันเกินไปหรือเปล่า? "
อีกฝ่ายแย้งขึ้นเสียงดัง
"มันไม่ใช่เรื่องแค่ทาส! มันเกี่ยวกับชีวิตของพวกเราเอง ท่านอูม่ารู้ดีที่สุดว่าต้องจัดการอย่างไรเจ้าอย่าสงสัยในคำสั่งแม้แต่ทาสหนึ่งคนก็ไม่สามารถปล่อยให้หนีรอดไปได้ !!"
ไคออร์สที่เดินนำอยู่ข้างหน้าได้ยินการโต้แย้งของทั้งสองคน จึงหยุดเดินและหันไปมองพวกเขา ด้วยสายตาที่เยือกเย็น
" หยุดพูดไร้สาระ! ข้าบอกให้รีบไปต่อได้แล้ว "
เสียงของเขาดังกึกก้องในความเงียบ
"ท่านอูม่าและหัวหน้าเผ่ามีเหตุผลที่สั่งการแบบนั้น ส่วนเรื่องทาสที่ยังไม่ครบเรื่องนี้ข้าจะไปหารืออีกครั้ง!! และอย่าพยายามทักท้วงคำสั่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้! " เขาไม่ให้เวลาพวกเขาถามอะไรอีกก่อนจะเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว
นักรบที่ยังคงรู้สึกไม่พอใจทำได้แค่จ้องมองด้านหลังของไคออร์ที่เดินนำไปข้างหน้า
ท่ามกลางการโต้เถียงที่ยังคงดังก้องในขบวน นักรบบางคนหันไปสบตากันในความขุ่นเคือง ขณะที่ไคออร์ยังคงเดินนำต่อไปราวกับไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหลัง
เสียงฝีเท้าในป่าเริ่มกลับมาดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของขบวนเท่านั้น
"ชู่ว!." หัวหน้านักรบส่งเสียงขัดจังหวะการโต้เถียงที่ดุเดือดของเหล่าทีมลาดตะเวน
สายตาดุดันเพ่งมองตรงไปยังแนวชายป่าดำที่ไกลออกไปเกือบ 50 เมตร ได้อย่างคมชัดราวกับว่าภาพตรงหน้าอยู่ห่างจากเขาเพียงเอื้อมมือ
"เงียบซะ! มีบางอย่างกำลังมา" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดก่อนจะยกมือขึ้นทำสัญญาณให้ทุกคนหยุด
ทุกคนหยุดพูดคุยและมองตามสายตาของหัวหน้านักรบแต่สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญคือความเงียบที่มีน้ำหนัก เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ดังเหมือนกระซิบจากที่ไหนสักแห่งราวกับว่าป่ากำลังเฝ้ามองดูพวกเขาอยู่
ท่ามกลางความเงียบทุกคนในขบวนหยุดและหันไปมองไปยังแนวป่า ขณะที่สายลมพัดแรงขึ้นจนพวกเขาสามารถได้ยินเสียงหอบหายใจของกันและกันสภาพอากาศเริ่มหนาวเย็นลงแต่ความตึงเครียดในอากาศกลับไม่เคยลดลง
"มันคืออะไร?" ชายคนหนึ่งในกลุ่มกระซิบอย่างระมัดระวังเมื่อพูดจบสายตาของทุกคนในขบวนก็หันมองไปตามจุดที่เขาชี้
พุ่มไม้สั่นเล็กน้อยราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่ภายในการเคลื่อนไหวเพียงชั่วครู่ที่เกิดขึ้นดึงดูดความสนใจของผู้คนในขบวน ทุกคนต่างหยุดการกระทำลงและจ้องมองไปที่ป่ารอบตัวอย่างระมัดระวัง
จุดพักที่เคยเต็มไปด้วยการโต้เถียงและเสียงร้องของเหล่าทาสกลับเงียบสงัดลงอย่างพร้อมเพียงความน่ากลัวของป่าอาถรรพ์ถูกพูดถึงกันอย่างกว้างขวางแม้แต่ทาสแรงงานในเผ่าก็เคยได้ยินเรื่องเล่ามาบ้างไม่มากก็น้อย
ไคออร์สปรับสายตาให้คมชัดขึ้น ก่อนจะเห็นร่องรอยบางอย่างบนกำแพงหนามสีดำราวกับว่ามันถูกแหวกออกเป็นเส้นทางเพียงชั่วครู่และมีบางสิ่งถูกโยนออกมาที่พื้น
ใจของเขาหยุดเต้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่ตกอยู่มันดูเหมือนเศษซากบางอย่างที่ถูกทิ้งไว้
"ที่นั่น… มีบางสิ่งถูกปล่อยออกมา" ชายหนุ่มนักรบผิวสีเข้มพูดขึ้น ขจัดความเงียบในกลุ่ม
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจแต่ทว่าท่าทางของเขายังคงอยู่ในท่าเฝ้าระวังไม่ลดละ ดวงตาของเขาสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของสิ่งรอบตัว
ท่ามกลางความเงียบไคออร์สจ้องไปยังร่องรอยนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขายืนนิ่งราวกับคิดคำนวณสิ่งที่ควรทำต่อไปก่อนจะพูดว่า
" ส่งคนไปตรวจดูว่ามันคืออะไร "
ทันทีที่คำสั่งออกจากปากทุกคนในขบวนต่างขยับลงมือตามภารกิจความกลัวที่ไม่ได้พูดออกมายังคงแฝงอยู่ในทุกการกระทำ
ทุกคนรู้ดีว่าการสำรวจในสถานที่เช่นนี้อาจนำไปสู่สิ่งที่ไม่คาดคิดบางทีอาจเป็นความตายที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
ชายหนุ่มที่ได้รับคำสั่งรีบตรงไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง สายตาของเขาตั้งใจมองไปยังเส้นทางที่เปิดออกก่อนหยุดอยู่ตรงจุดที่มีร่องรอยนั้น และพยายามสังเกตว่ามันคืออะไร
"หัวหน้า! หัวหน้า!!"
เสียงตะโกนดังจากนักรบที่อยู่ด้านหน้าทำให้ไคออร์สเร่งฝีเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงนักรบหลายคนต่างยืนล้อมรอบร่างของชายคนหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกใจ
เหนือซากหญ้าที่แห้งกรัง ทุกคนต่างเห็นด้วยสายตาของตนเองว่าสิ่งที่ถูกโยนออกมาจากป่าอาถรรพ์คือ 'มนุษย์' ซึ่งเป็นเรื่องยากที่จะพบคนที่สามารถรอดชีวิตออกมาได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงฤดูหนาวเช่นนี้
"เป็นไปได้ยังไง..." ไคออร์สพึมพำขณะจ้องมองร่างนั้น เขาหรี่ตาอย่างไม่ไว้ใจก่อนจะถามเสียงต่ำกับนักรบที่อยู่ใกล้ ๆ
" ไปตรวจดูว่าพบร่องรอยอื่นอีกหรือไม่? "
หน่วยลาดตะเวนบางส่วนรีบรับคำสั่งก่อนแยกย้ายกันไปตรวจรอบๆริมแนวป่าสีดำทมิฬ
"นอกจากเรื่องเล่าที่ส่งต่อข้าไม่เคยได้ยินว่ามีใครสามารถรอดชีวิตจากในป่านั้นได้ต่อให้เป็นนักรบฝีมือดีที่สุดของเราก็ตาม..."
นักรบคนหนึ่งตอบเสียงสั่นขณะเหลียวมองไปทางป่าด้วยความหวาดระแวง
" หรือจะ...เป็นอสูรทมิฬ? "
"ไม่ใช่" ไคออร์สกล่าวเรียบ ๆแต่สายตาของเขายังคงจับจ้องชายปริศนา
"มันเป็นมนุษย์แน่ๆแต่อะไรทำให้มันถูกโยนออกมาจากป่าทั้งทียังมีลมหายใจแบบนี้..."
ไคออร์สเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะสั่งการ
"ระวังตัวกันให้ดี ทุกคนถอยห่างไปก่อนข้าจะตรวจดูชายคนนี้เอง "
"...ทำไมไม่ให้ข้าจัดการซะเลยล่ะ?"
นักรบเผ่าดอร์สผู้หนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับยกหอกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเป็นประกายเย้ยหยันขณะมองร่างชายลึกลับที่นอนหมดสติอยู่
"คนที่รอดออกมาจากป่าอาถรรพ์ได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ข้าว่าปล่อยไว้ก็มีแต่จะเป็นภัยกับพวกเราเท่านั้น"
ไคออร์สยกมือขึ้นห้าม
 "ยังไม่ต้อง! ข้ามีแผนการบางอย่าง"
"แต่ถ้ามันคืออสูรทมิฬจริงๆล่ะ? ข้าอยากเห็นนักว่า เลือดของปีศาจจะร้อนแรงแค่ไหน"
เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้นในกลุ่มนักรบ พวกเขาจ้องมองชายที่นอนหมดสติอย่างกับเหยื่อที่กำลังรอการถูกสังหาร ไม่มีความเมตตา ไม่มีความหวั่นไหว มีเพียงความเหี้ยมโหดและความกระหายสงครามเท่านั้น
ไคออร์สมองพวกนักรบเผ่าดอร์สที่ยิ้มเยาะกันด้วยแววตาเคร่งขรึมก่อนจะกล่าวอย่างเย็นชา
"ใจเย็นไว้ก่อน ข้ายังไม่ต้องการให้มันตาย อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้"
"ดูจากเสื้อผ้าและร่างกายไม่น่าจะเป็นคนจากเผ่าใกล้เคียง " ไคออร์สตอบเสียงเรียบเขาสังเกตเห็นว่าร่างกายของเด็กหนุ่มดูอ่อนแอมากจนไม่สามารถหลบหนีจากอันตรายในป่าแห่งนั้นได้
"มันยังมีชีวิตอยู่! " นักรบอีกคนชี้ไปที่หน้าเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะมีลมหายใจเบา ๆ
"ข้าว่าเราควรทำอะไรสักอย่าง !!?"
ไคออร์สหัวเราะแผ่วเบา ดวงตาเย็นชาแล้วยกมุมปากขึ้นนิด ๆ
"ทำอะไรงั้นหรอ? ถ้าฆ่ามันตอนนี้พวกเราจะเสียเวลาเปล่า แต่ข้าคิดว่าเราอาจใช้ประโยชน์จากมันได้ ไม่ใช่ว่าเราต้องการทาสเพิ่มอยู่หรอ ? "
นักรบเผ่าดอร์สต่างสบตากันแล้วพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเหี้ยม
"แต่ถ้ามันสร้างปัญหาขึ้นมาเมื่อไหร่ ข้าไม่รับประกันว่ามันจะมีชีวิตรอด"
นักรบที่อยู่ด้านข้างก็ออกมาอย่างรู้หน้าที่ก่อนพลิกสำรวจและถอดเสื้อคลุมหญ้าดาวตกออกมาเหลือเพียงกางเกงเศษหญ้าที่คลุมท่อนล่างของเขาเท่านั้น
ร่างของเด็กหนุ่มที่ยังคงไร้การเคลื่อนไหว เขาดูเหมือนจะเป็นคนแปลกหน้าจากเผ่าอื่น แต่ความสงสัยยังคงปกคลุมไปทั่วทั้งในเรื่องของที่มาของเขาและเหตุผลที่เขาปรากฏตัวในป่าอาถรรพ์นี้
ไคออร์สยังคงยืนมองร่างนั้นอยู่ด้วยความนิ่งสงบ ก่อนจะหันไปสั่งการให้พวกนักรบตรวจสอบพื้นที่โดยรอบอย่างระมัดระวัง
"แต่จะไว้ใจได้เหรอ?มันอาจจะเป็นกับดักก็ได้ข้ารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ . . " นักรบคนเดิมถามด้วยน้ำเสียงที่ยังเต็มไปด้วยความระแวง
"จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นถ้ามันเป็นกับดัก กำลังคนของเรายังพอต้านทานมันได้สักพัก..แต่ถ้ามันคิดจะหนีหรือทำเรื่องผิดปกติจริงๆข้าจะจัดการเอง "
ไคออร์สตอบขณะยืนนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เด็กหนุ่ม เสียงลมที่พัดผ่านในป่าลึกทำให้ความตึงเครียดในอากาศยิ่งเพิ่มขึ้นทุกคนมองไปที่ไคออร์สแต่ก็ไม่มีใครกล้าแย้งคำสั่ง
ขณะที่นักรบอีกสองคนพากันมองไปที่เขาด้วยความสงสัยก่อนเห็นไคออร์สหยิบเชือกที่ทำจากวัสดุพิเศษออกมาจากกระเป๋าหนังที่อยู่ข้างเอว เขาย่อตัวลงข้างๆวิคตัสที่นอนอยู่บนพื้นดิน มือหนึ่งจับข้อมือของเขาไว้ขณะที่อีกมือหนึ่งเริ่มพันเชือกรอบข้อมืออย่างระมัดระวัง
เชือกนั้นส่องแสงจางๆเมื่อสัมผัสกับผิวของเด็กหนุ่ม ราวกับมีชีวิตที่ตอบสนองต่อร่างกายของเขา ว่ากันว่าเชือกนี้มีความสามารถในการกักขังพลังของผู้ที่ถูกมัดเมื่อพันรอบร่างกายแล้วจะทำให้พลังเวทย์ของผู้ถูกมัดลดลงหรือแม้แต่หยุดการใช้งานทั้งหมดไปชั่วขณะ
ไคออร์สยืนนิ่งขณะที่มือของเขาหยิบเชือกมัดข้อมือวิคตัสให้แน่นขึ้นจนเกิดรอยแดงๆบนข้อมือด้วยความสามารถจาก เชือกครอบงำ ทำให้เขามั่นใจว่าแม้เด็กหนุ่มจะมีพลังบางอย่างแต่มันก็ไม่สามารถต่อกรกับพวกเขาได้ในสภาพเช่นนี้
เมื่อมัดข้อมือวิคตัสเสร็จสิ้นไคออร์สก็ลุกขึ้นยืนและหันไปสั่งการให้เหล่านักรบและทาสที่เหลือเตรียมตัวเดินทางกลับสู่เผ่าดอร์ส
ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมร่างของวิคตัสถูกหามไปอย่างระมัดระวัง ขณะที่นักรบที่เหลือคอยถืออาวุธป้องกันจากสิ่งไม่คาดคิด
"เตรียมตัวกลับไปที่เผ่า หลังจากนี้เราจะไม่หยุดอีกต่อไป!!"
ไคออร์สกล่าวสั่งการเสียงแข็ง ท่าทางของเขากระตุ้นให้เหล่านักรบและทาสที่เหลือเตรียมตัวเดินทางด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
วิคตัสยังคงนิ่งเงียบในสภาพที่ถูกมัดไว้ลมหายใจของเขาค่อยๆช้าลงขณะที่ภายในจิตใจของเขาดูเหมือนจะมีการต่อสู้ที่มองไม่เห็นเกิดขึ้น . .
บางอย่างในร่างกายของเขาเริ่มปั่นป่วนราวกับมีพลังบางอย่างพยายามต่อต้านการควบคุมนี้ พลังที่ซ่อนเร้นภายในร่างกายของเขาอาจกำลังตื่นขึ้น แต่เชือกครอบงำยังคงทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติป้องกันไม่ให้เขาทำอะไรได้
ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูทุกฝีเท้าที่ก้าวกระทบพื้นดินดังก้องในหัวของแต่ละคน ราวกับบอกถึงชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้า
นักรบเดินนำอย่างเงียบขรึมดวงตาจับจ้องไปยังเส้นทางข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ทาสที่ถูกผูกติดกันเป็นแถวยาวต่างก้มหน้าก้มตาเดินตามด้วยความเหนื่อยล้าและหวาดกลัว ปลายทางของพวกเขาคือดินแดนของ ชนเผ่าดอร์ส สถานที่ที่ไม่มีใครในหมู่ทาสเคยก้าวเข้าไปมาก่อน มีเพียงเรื่องเล่าถึงความโหดร้ายของชนเผ่าที่ดังก้องอยู่ภายในใจของทุกคน
...
..


เสียงฝีเท้าหนักแน่นของนักรบดอร์สสะท้อนไปทั่วเส้นทางหินขรุขระ วิคตัสและเหล่าทาสถูกคุมตัวเดินไปด้านหลังของชนเผ่าโดยมีเชือกหนาพันรอบข้อมือของพวกเขา นักรบนำขบวนก้าวเข้าไปในช่องหุบเขาแคบๆก่อนจะพบกับถ้ำขนาดใหญ่กลางทุ่งราบรกร้าง
เมื่อก้าวเข้าสู่ถ้ำความมืดและอากาศด้านในนั้นเย็นจัดจนแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกของทุกคนกลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นเหม็นเน่าของซากสิ่งมีชีวิตที่ตายมานานลอยคละคลุ้งในอากาศ ทำให้หลายคนยกมือขึ้นปิดจมูกด้วยความรังเกียจ
"เร็วเข้า! รีบเดินเข้าไป" เสียงนักรบตะคอกอีกครั้ง พร้อมกับดึงเชือกกระชากอย่างรุนแรง ทาสเด็กคนหนึ่งล้มลงไปนอนแนบกับพื้นหินก่อนจะถูกลากไปโดยไม่มีใครหยุดช่วย วิคตัสกัดฟันแน่นพยายามพยุงตัวเองให้เดินตามไปอย่างยากลำบาก
เสียงน้ำหยดจากเพดานถ้ำดังก้องกังวาน ความมืดหนาทึบปกคลุมรอบด้านมีเพียงแสงคบไฟริบหรี่ในมือของนักรบที่ส่องให้เห็นเส้นทางข้างหน้า ผนังถ้ำเต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำและรอยขูดขีดที่ดูเหมือนร่องรอยของกรงเล็บขนาดใหญ่
" มันเป็นคุกของชนเผ่า..." ทาสคนหนึ่งกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ วิคตัสแอบฟังอย่างเงียบๆแม้จะไม่เข้าใจภาษาที่พวกเขาคุยกันแต่จากสภาพแวดล้อมเขาพอเดาส่วนที่เหลือได้ไม่ยาก
เมื่อถึงส่วนลึกสุดของถ้ำนักรบจึงหยุดเดินและผลักทุกคนเข้าไป วิคตัสทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรงเขาเหลือบมองไปรอบๆและเห็นทาสหลายคนนั่งขดตัวอยู่ในมุมมืด
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวังราวกับพวกเขาถูกทอดทิ้งให้เผชิญกับชะตากรรมที่ไม่มีทางหนี เสียงร้องไห้เบาๆของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากมุมถ้ำสะท้อนความเจ็บปวด ขณะที่เด็กอีกคนด้านข้างเหลือบมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยเขาค่อยๆเลื่อนตัวเข้าใกล้วิคตัสอย่างระมัดระวัง
"เจ้าเป็นพวกมันจริงหรือเปล่า...พวกซีเรน? "
"ข้าเคยได้ยินว่าผู้ที่แปดเปื้อนคำสาปซีเรนจะไม่มีวันรอดชีวิต.."
วิคตัสขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำว่า ซีเรน อีกครั้งแม้จะไม่เข้าใจความหมายแต่คำๆนี้ชัดเจนพอที่จะดึงความสนใจของเขาเหมือนทุกคนที่เขาพบตั้งชื่อเล่นใหม่นี้ให้แก่เขา
" ซีเรน....?? "
เสียงของเขาทำให้เด็กชายผงะเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเด็กชายรีบยกมือขึ้นชี้ไปที่ปากของเขาแล้วส่ายหน้าแรงๆพร้อมพูดบางอย่างที่วิคตัสไม่เข้าใจ
วิคตัสจ้องมองมือที่เด็กคนนั้นชี้ไปที่ปาก ก่อนจะค่อยๆตระหนักว่าเขากำลังถูกเตือนอะไรบางอย่าง แล้วรีบเงียบเสียงทันที
เด็กชายพยักหน้าอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงชี้ไปที่ตัววิคตัส ก่อนพูดคำเดิมช้าๆอีกครั้งด้วยหน้าตาที่เคร่งเครียด วิคตัสพยายามตีความจากท่าทางและเริ่มจับใจความได้ว่าคำนี้อาจเชื่อมโยงกับสถานที่หรือตัวตนเขาเอง
".....ข้า...ไม่ใช่...ซีเรน "
เด็กชายมองวิคตัสด้วยความประหลาดใจ เขาเอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังประเมินสิ่งที่เพิ่งได้ยินแม้คำอื่นๆจะเป็นภาษาที่เขาไม่เคยได้ยินแต่มีคำว่า ซีเรน อยู่ในประโยคนั้นพร้อมท่าทางที่ดูเหมือนจะปฏิเสธ
เขาทำสีหน้ามึนงงอยู่สักพักก่อนจะชี้ไปที่ตัวเอง
" ฮาเทล "
วิคตัสเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเข้าใจว่าเด็กชายกำลังแนะนำตัวเขาจึงชี้ไปที่ตัวเองและพูดชื่อของเขาช้าๆ
".. วิคตัส ...ข้าชื่อ ...วิคตัส ..."
ฮาเทลพยักหน้าและพยายามออกเสียงตามด้วยสำเนียงแปลกๆแววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากความหวาดระแวงเป็นความอยากรู้อยากเห็น พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนเป็นการทักทายครั้งแรกระหว่างกัน แต่ก่อนที่วิคตัสจะได้พูดอะไรต่อเสียงสะอื้นเบาๆก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
วิคตัสหันไปมองเด็กชายอีกคนที่นอนอยู่กับพื้นอย่างอ่อนแรง ขาข้างหนึ่งของเขามีแผลถลอกจากการถูกกระชากล้มระหว่างทางเข้ามาในถ้ำ เมื่อนึกขึ้นได้ฮาเทลก็รีบขยับเข้าไปใกล้เด็กชายคนนั้นทันที
"อูรอค..." ฮาเทลเรียกชื่อเด็กชายเบาๆ พลางวางมือบนขาของเขาเพื่อตรวจดูแต่ดูเหมือนเด็กคนนั้นจะเจ็บมากเกินกว่าจะตอบสนองได้
วิคตัสมองแผลถลอกที่มีเลือดซึมออกมาและเริ่มนึกถึงสมุนไพรหรือคาถารักษาที่เคยใช้มาก่อนตามความเคยชินก่อนตระหนักได้ว่าพลังทัังหมดถูกผนึกไว้ด้วยเชือกแปลกๆบนข้อมือ เขาตัดสินใจเลือกวิธีการพื้นฐานโดยใช้สัญชาตญาณของพ่อมดในตัว
วิคตัสหลับตาลงตั้งสมาธิและเริ่มหมุนลมหายใจเพื่อปลดปล่อยความคิดที่ฟุ้งซ่านพยายามสัมผัสถึงพลังที่ไหลเวียนในอากาศรอบตัว เมื่อผ่านไปสักพักเขาก็ลืมตาขึ้นช้าๆและหันไปมองที่ผนังถ้ำ สายตาของเขาหยุดตรงเถาวัลย์ที่ห้อยผ่านกลุ่มตะไคร่น้ำสีเข้มตามพื้นซอกหินด้านล่าง
เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ไรก่อนยื่นมือออกไปสัมผัส พืชทั้งสองชนิดอย่างระมัดระวังและดมกลิ่นของพวกมัน แม้พืชเหล่านี้จะดูแปลกจากสมุนไพรที่คุ้นเคยแต่ประสบการณ์ที่มีทำให้เขาสามารถแยกแยะกลิ่นและคุณสมบัติของพวกมันได้อย่างแม่นยำ
เขาเลือกหยิบตะไคร่น้ำและกิ่งเล็กๆของเถาวัลย์ที่คิดว่าน่าจะใช้ได้ ก่อนหักมันด้วยมือเปล่าและบดพืชทั้งสองชนิดบนก้อนหินเรียบที่อยู่ใกล้ๆ
ฮาเทล มองตามวิคตัสด้วยความสับสน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเบา ๆ
 "เจ้าจะทำอะไร?"
เขาไม่ได้ตอบในทันทีแต่ก้มลงมองดูเถาวัลย์ที่ดูเหนียวและยืดหยุ่นพอสมควร ก่อนดึงมันมาเส้นหนึ่งแล้วเดินกลับมาหาอูรอค
"ช่วยข้าจับเขาไว้หน่อย"
วิคตัสพูดพลางใช้มือชี้ไปที่ขาของเด็กที่ได้รับบาดเจ็บ เขานั่งคุกเข่าลงข้างอูรอคพร้อมกับใช้มือค่อยๆประคองขาของเด็กชายให้มั่นคงและใช้ส่วนผสมขอองสมุนไพรที่บดไว้ทาลงบนแผลอย่างระมัดระวัง
ฮาเทลจ้องมองการเคลื่อนไหวของวิคตัส ดวงตาของเขาตกตะลึงไปชั่วขณะราวกับเห็นสิ่งไม่คาดคิด
"เจ้า... ..เป็นผู้รับใช้นักบวช?"
วิคตัสเหลือบมองเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ฮาเทลไม่แปลกใจเมื่อเห็นว่าวิคตัสไม่เข้าใจเพียงแค่ไม่ได้คาดหวังว่าทาสที่พูดจาแปลกๆจะมีความรู้เกี่ยวกับยาสมุนไพรด้วย?
หลังจากทายาทั้งหมดลงไปวิคตัสเลือกเถาวัลย์อีกเส้นพันรอบแผลเพื่อให้ส่วนผสมยึดติดไว้สักพัก ขณะที่ทำงานฮาเทลยังคงเฝ้ามองด้วยความสนใจริมฝีปากของเด็กชายขยับตามเสียงพึมพำเบาๆของวิคตัส แม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำเหล่านั้นแต่ท่าทางจริงจังของวิคตัสทำให้รู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นมีพลังบางอย่าง
จนกระทั่งวิคตัสทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาก่อนเริ่มอธิบายพร้อมท่าทาง
"มันช่วยบรรเทาบาดแผลได้ชั่วคราวเท่านั้น ..สมุนไพรพวกนี้มีน้อยเกินไป "
ฮาเทลขมวดคิ้วพยายามทำความเข้าใจคำอธิบายของเขา
"... เจ้ารู้จักสมุนไพรอื่นๆอีกหรือไม่? นักบวชในเผ่าสอนความรู้พวกนี้ให้เจ้าด้วยหรอ!!? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับชนเผ่าที่ใช้ภาษาแปลกๆแบบนี้มาก่อนเลยล่ะ?? "
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ราวกับต้องการให้วิคตัสตอบคำถามทั้งหมด
เมื่อเห็นฮาเทลพูดมากเกินไปหนึ่งในทาสหญิงชื่อทริย่าก็รีบขยับตัวเข้ามาใกล้ วิคตัส เธอมีรอยแผลเล็กๆบนแก้มและดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
"ฮาเทลเจ้าควรเงียบปากได้แล้วเราไม่ได้อยู่กันตามลำพังที่นี่ยังมีคนอื่นๆอีก..!"
ฮาเทลหันขวับไปมองทริย่า สีหน้าเขาดูหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ยอมหุบปากตามคำเตือนของเธอ
วิคตัสมองพวกเขาด้วยความสงสัยขณะพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของทาสที่อยู่ตรงหน้า
"ทำไมเราถึงถูกขังอยู่ที่นี่? นักรบเผ่าดอร์สไม่ได้พาเรามารับใช้พวกเขาเหรอ?"
ทาสหญิงอีกคนถามเสียงเบา
"เจ้าไม่รู้งั้นหรอ? ทุกคนจะถูกแยกไปตามถ้ำต่างๆข้าได้ยินว่ายังมีอีกหลายคนที่ถูกจับมาบางคนจะถูกส่งไปทำงานหนักที่อื่นในช่วงฤดูหนาว ...แต่ผู้คนในเผ่าบอกพวกเราจะถูกใช้งานต่างออกไปในครั้งนี้"
ทริย่ายังคงอธิบายให้คนอื่นๆฟังอย่างต่อเนื่องโดยไม่สนว่าวิคตัสจะเข้าใจหรือไม่ พ่อมดหนุ่มมองทริย่าอย่างสงสัยจากภาษาและน้ำเสียงแปลกๆทำให้เขายิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าตัวเองได้ถูกส่งมายังโลกอื่นอย่างแน่นอน
เด็กคนหนึ่งที่นั่งข้างๆทริย่ามีชื่อว่า อูรอค เขารู้สึกสนใจชายคนนี้ที่ใช้วิธีการรักษาแปลกๆให้เขาเป็นอย่างมาก
"นี่พี่ชายเผ่าที่เจ้าอยู่พูดแบบนี้กันหมดทุกคนเลยงั้นหรอ? มันฟังดูแปลกประหลาดมาก ว่าแต่เจ้าออกจากป่าอาถรรพ์นั้นได้ยังไงกัน? "
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยในขณะที่อูรอคเริ่มยิงคำถามด้วยภาษากลางของชนเผ่าให้วิคตัสฟังรัวราวกับกระสุนปืน
วิคตัสรู้สึกมึนงงเล็กน้อยกับกระแสคำถามที่อีกฝ่ายพรั่งพรูออกมาเขาจับความหมายไม่ได้แม้แต่คำเดียว แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเด็กชายทำให้เขาอดยิ้มขำไม่ได้
ทริย่าหันไปตบไหล่อูรอคเบา ๆเธอเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เขาไม่เข้าใจหรอก อย่าพูดมากนักสิ"
อูรอคชะงักเล็กน้อยก่อนก้มหน้าอย่างเขินอาย
"ข้าก็แค่อยากรู้... เขาดูไม่เหมือนพวกเราเลย"
ทริย่ามองวิคตัสอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ถ้าอยากรอด...เจ้าต้องรีบเรียนรู้คำพูดของพวกเรา ยิ่งเจ้าดูแปลกแยกมากเท่าไหร่นักบวชอูม่าจะยิ่งหาทางกำจัดเจ้าให้เร็วขึ้นเท่านั้น "
เธอพูดช้าๆชัดเจน พลางชี้ไปที่ปากของตัวเองเพื่อให้วิคตัสเข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องสำคัญอยู่ เขาพยักหน้าเล็กน้อยแม้จะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดก็ตาม ก่อนชี้นิ้วไปที่ปากของทริย่า เลียนแบบท่าทางของเธอแล้วกล่าวอย่างลังเล
ผ่านไปสี่วันในที่สุดวิคตัสก็เริ่มเข้าใจคำศัพท์พื้นฐานมากขึ้น แม้จะยังไม่คล่องนักแต่เขาเรียนรู้ที่จะสื่อสารด้วยท่าทางและคำพูดสั้นๆซึ่งเพียงพอที่จะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเล็กๆน้อยๆ
ในแต่ละวันจะมีนักรบคอยส่งเสบียงที่น้อยนิดแบ่งเข้ามาให้พวกเขา..และแน่นอนเป็นเนื้อบางอย่างที่ถูกย่างจนไหม้เกรียมจนไม่มีใครรู้ว่ามันคือเนื้อของสัตว์ชนิดใดแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจมันมากนัก
วิคตัสไม่กล้ากินสิ่งแปลกๆเหล่านี้ที่ถูกส่งมา เขาเพียงดื่มน้ำจากเถาวัลย์ที่อยู่ตรงมุมหนึ่งของถ้ำเพื่อประทังชีวิตน่าแปลกใจที่เขายังมีชีวิตอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้
" วิคตัสเจ้าควรกินมันสักหน่อย อย่างน้อยจะได้มีแรงบ้าง ข้ายังมีสิ่งสำคัญที่จะอธิบายให้เจ้าฟังต่ออีก "
ทริย่ากล่าวเสียงเบาเขาคิดว่าอีกฝ่ายดูดื้อรั้นเกินไป ในฤดูหนาวที่กำลังคืบคลานเข้ามาเธอและทาสคนอื่นๆต่างรู้ดีว่าอาหารนั้นหายากแค่ไหน
" ..ข้ายังไหวเจ้าพูดต่อเลย "
ทริย่าลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนพยักหน้าเบาๆแล้วเริ่มเล่าต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" ในกลุ่มของทุกชนเผ่ามีลำดับชั้นที่เจ้าต้องจดจำไว้ให้ดี "
ทริย่าเริ่มอธิบายขณะที่เธอนั่งลงข้างวิคตัส ใช้กิ่งไม้เล็กๆขีดเส้นทำสัญลักษณ์บางอย่างบนพื้นดิน
"ผู้ที่อยู่สูงสุดคือเดอลุสหัวหน้าเผ่าและนักบวชอูม่า พวกเขามีอำนาจเหนือทุกชีวิตในชนเผ่า" เธอวาดสัญลักษณ์วงกลมและใส่กากบาทตรงกลาง ก่อนเงยหน้ามองวิคตัสอย่างเคร่งเครียด
วิคตัสสับสนกับคำพูดมากมายที่เด็กหญิงตรงหน้าพูด ทริย่าจึงต้องใช้ความพยายามอธิบายเกี่ยวกับรูปร่างของผู้คนที่เขาพูดถึงหลายครั้งจนวิคตัสเข้าใจในที่สุด
"รองลงมาคือหัวหน้านักรบไคออร์สและเหล่านักรบ เป็นคนที่พาเจ้ามาที่นี่พวกเขามักทำตามคำสั่งของอูม่าเสมอ แต่บางครั้งก็มีอำนาจในการตัดสินใจเรื่องในเผ่า นักรบเหล่านี้มีพลังมากพวกเขาแข็งแกร่งและโหดเหี้ยมเจ้าต้องระวังให้ดี "
เธอวาดเส้นเชื่อมต่อจากสัญลักษณ์ของอูม่ามาถึงสัญลักษณ์สองอันที่แทนไคออร์สและนักรบ วิคตัสพยักหน้าช้าๆพอจะเริ่มเข้าใจโครงสร้างของผู้คนในโลกนี้ได้อย่างเลือนลางจนสุดท้ายทริย่าชี้ไปที่สัญลักษณ์ที่อยู่ต่ำที่สุด
"พวกเราคือ ทาส เราไม่มีสิทธิ์พูดหรืออิสระต้องทำตามคำสั่งทุกอย่างไม่เช่นนั้น...เรื่องนี้ข้าคงไม่ต้องอธิบายมากเจ้าควรรู้ถึงผลลัพธ์ใช่มััย? "
วิคตัสมองภาพที่เธอวาดและสัญลักษณ์ต่างๆ บนพื้น เขารู้ว่าการเข้าใจโครงสร้างนี้ไม่ใช่แค่เพื่อเอาตัวรอดแต่เพื่อหาช่องทางหลบหนีจากชะตากรรมที่รออยู่
"ทำไม...เราถึงถูกพามาที่นี่?" วิคตัสถามอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้เขาใช้ท่าทางและสีหน้าที่สื่อความหมาย เขาชี้ไปที่กำแพงถ้ำและทำท่าทางเหมือนกำลังถูกกักขังอยู่
อูรอคและทริย่ามองหน้ากันพวกเขาเริ่มพูดคุยกันด้วยภาษาที่วิคตัสไม่เข้าใจ แต่เขาสามารถเห็นความวิตกกังวลในดวงตาของพวกเขา
"เจ้า... ถูกจับ... เหมือนพวกเรา นักบวชอูม่า... ต้องการเครื่องสังเวย.... "
อูรอคเริ่มพูดช้าๆใช้ภาษาท่าทางประกอบและเน้นยำถึงจุดจบปลายทางที่รอพวกเขาอยู่
คำว่า "สังเวย" ทำให้วิคตัสรู้สึกหนาวเย็นลงในกระดูก เขาพยายามสื่อสารต่อเพื่อทำให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้เข้าใจผิดไปเอง
"สังเวย ...สังเวย การเสียสละงั้นหรอ...!? "
อูรอคพยักหน้าช้าๆ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ทริย่าหันไปมองวิคตัสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร
" เจ้า...หมายความว่าอย่างไร? ทำไมพวกเจ้าถึงรู้ว่าเราจะต้องถูกสังเวย..? "
เขารู้ดีว่าความหมายของมันคืออะไร แต่การได้คำยืนยันจากทุกคนสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวเกินไป
ทริย่าทำท่าทางด้วยมือของเธอ แสดงถึงการฆ่าและการเสียสละในขณะที่อูรอคพยักหน้าเพื่อสนับสนุนทำให้วิคตัสรู้สึกว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไรบางอย่างที่น่าหวาดกลัว
"เราทุกคน...อยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกันคือเป็นเครื่องสังเวยให้แก่เทพอสูรและเจ้าก็ถูกเลือกมาเหมือนกับพวกเราที่นี่ "
ฮาเทลตอบพร้อมกับมองไปรอบๆถ้ำที่มืดมิดเหมือนกับชะตาของพวกเขา
"เทพอสูร?" วิคตัสพึมพำถามด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน เขาพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
"ใช่..." ทริย่าพูดเสียงเบา
" มีเทพอสูรที่มีพลังเคยอาศัยอยู่ในป่าอาถรรพ์ที่พวกเราพบเจ้า นักบวชอูม่าเธอได้บอกแก่ชนเผ่าของพวกเราให้ส่งตัวทาสออกมาสำหรับทำพิธีกรรมสังเวยอันศักสิทธิ์เพื่อขอพลังจากเทพอสูร "
วิคตัสเม้มปากแน่นดวงตาเขาหรี่ลงราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ในหัวอย่างรวดเร็ว
" พวกเจ้าไม่คิดหลบหนีออกไปกันหรอ?เราจะนั่งรอความตายกันอยู่ที่นี่ไม่ได้...!! "
ทริย่าส่ายหน้าอย่างหมดหวัง
"ไม่มีทางหลบหนีจากที่นี่ มีนักรบของเผ่าเฝ้าอยู่ตลอดเวลาเพราะพิธีกรรมครั้งนี้สำคัญต่อเผ่าดอร์สมาก นักบวชอูม่าจะไม่ยอมให้มีใครหลุดรอดออกไป "
อูรอคเสริมด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกลัว
"ถ้าหากพวกเขาจับได้ เจ้าจะตาย ทุกคนคอยเฝ้าดูอยู่ทุกที่ไม่ใช่แค่นักรบที่จับตามองเรา แต่ยังมีพลังของนักบวชอูม่าเราเอาชนะพวกเขาไม่ได้ "
"พลัง? ..เจ้าหมายถึงหญิงชราคนนั้นมีพลังบางอย่างงัันหรอ!? "
วิคตัสทวนคำน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ใช่... แม่มดอูม่าของเผ่าดอร์สเธอสามารถใช้พลังจากทวยเทพปกป้องเผ่า ไม่เคยมีใครหลบรอดพ้นสายตาจากมนต์ของเธอได้ "
ทริย่ากระซิบราวกับเกรงว่าคำพูดของเธอจะดึงดูดสิ่งชั่วร้าย วิคตัสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนสูดอากาศเข้าด้วยความตกใจ
เดี๋ยวก่อนนะ มีแม่มดอยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรอ ...!??
....
..
.


ซีเรน ( Seren ) หรือที่ชนเผ่าเรียกว่า "ผู้ต้องคำสาป" เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสาปแช่งด้วยพลังความมืดมิดจากยุคโบราณ
ร่างของซีเรนนั้นดูคล้ายกับมนุษย์แต่ดวงตาของมันถูกแทนที่ด้วยความมืดที่ดำสนิทราวกับหลุมไร้จุดสิ้นสุด ผิวทั้งตัวปกคลุมด้วยรอยเส้นแผลสีดำเหมือนเส้นเลือดที่ผุดขึ้นจากภายในข้อมือจะกลายเป็นกรงเล็บที่ผิดรูปและอันตราย
เมื่อคำสาปเติบโตพวกซีเรนจะลืมสัญชาตญาณเดิมของมนุษย์ที่เคยมีมาทั้งหมด พวกมันจะสูญเสียความรู้สึกด้านอารมณ์เหลือเพียงการกระทำและจิตใจที่ถูกครอบงำโดยคำสาป
การคุกคามนั้นคล้ายกับอสูรทมิฬสัตว์ร้ายที่ถูกกลืนกินจากความมืดเสียงของพวกมันเหมือนคำสาปที่อัดแน่นไปด้วยความกระหายเลือดที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า
การติดคำสาปของซีเรนเริ่มต้นจากการถูกโจมตีด้วยพลังความมืดที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า สัญญาณของคำสาปจะปรากฏขึ้นในรูปแบบของเงามืดที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวผู้ที่ถูกสาปแช่งโดยไม่รู้ตัว
ในช่วงแรกจะไม่ทำให้ผู้ถูกสาปรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงโดยตรงแต่พลังแห่งคำสาปจะเริ่มแทรกซึมเข้าไปในร่างกายทีละน้อยผ่านทางลมหายใจ เลือด หรือแม้แต่พลังวิญญาณในร่างกาย
เมื่อเวลาผ่านไปคำสาปจะเริ่มแสดงร่องรอยบนตัวอย่างชัดเจน ผิวหนังของเหยื่อจะเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีดำคล้ำจากนั้นรอยแผลที่ดูเหมือนเส้นเลือดสีดำจะเริ่มนูนเด่นขึ้นจากภายใน
เสียงที่ดังจากภายในลำคอเริ่มกลายเป็นเสียงคำรามที่ไม่ใช่ของมนุษย์และจิตใจของผู้ที่ถูกคำสาปจะเริ่มหลุดออกจากกรอบความเป็นมนุษย์กลายเป็นสัตว์ร้ายที่เสียการควบคุม
สิ่งที่สำคัญที่สุดในการติดคำสาปคือ "ช่วงสูญเสียสัญชาตญาณ" ซึ่งจะเกิดขึ้นในระยะสุดท้ายจนทำให้ความรู้สึกของการเป็นมนุษย์ค่อยๆหายไป ในที่สุดร่างกายและจิตใจจะถูกครอบงำโดยความมืดจนกลายเป็น ซีเรน สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ไม่เหลือความเป็นมนุษย์ในตัวอีกต่อไป..กลายเป็นอสูรกายที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด
ในกระโจมของนักบวชหญิงชราตอนนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เย็นยะเยือก กลิ่นสมุนไพรและน้ำมันระเหยลอยคละคลุ้งไปทั่วจนแทบหายใจไม่ออกสัญลักษณ์และเครื่องรางแปลกๆถูกแขวนเรียงรายบนแท่นบูชาด้านหลังที่นั่งของเธอ
เสียงกระซิบบทสวดเป็นภาษาที่วิคตัสไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากปากของอูม่าที่ยืนอยู่ตรงกลางวงกลมพิธีกรรมของเธอ บนพื้นมีผงสีขาวที่ถูกวาดเป็นรูปวงกลมและเส้นสายสลับซับซ้อนอย่างประณีต
วิคตัสยืนอยู่ตรงกลางวงกลม ความรู้สึกของเขาตึงเครียดไปทั่วร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวถูกจำกัดด้วยเชือกที่มัดไว้แน่นกับมือและข้อเท้า เหมือนกับว่าเขาถูกผนึกไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวได้ตามใจ
แม้จะพยายามขยับแต่พลังในตัวเขายังคงถูกบีบบังคับอยู่ภายใต้การควบคุมของเชือกครอบงำที่แน่นหนา
"..การที่เจ้ารอดออกมาจากป่าวาลดัลได้นั้นไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะสามารถทำได้ ข้าสงสัยนักว่าเจ้ามีร่องรอยของคำสาปซีเรนอยู่หรือไม่ "
อูม่ากล่าวคำถามที่แฝงไปด้วยความสงสัยขณะที่เธอจับไม้คทาไม้ดำที่ประดับด้วยร่างแปลกประหลาดหมุนวนในมือ เสียงแหบพร่าของนางกรีดผ่านความเงียบงันของกระโจม
วิคตัสจ้องมองหญิงชราอย่างระแวดระวังก่อนเอ่ยขึ้นด้วยความสับสน
" ....ข้า....ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านกำลังพูด "
อูม่าแสยะยิ้มเย้ยหยัน ริมฝีปากที่ซีดเผือดเผยเห็นฟันสีเหลืองน่าขยะแขยงของนาง
"โอ้...ฟังมันพูดสิ! ภาษาแปลกๆนั่น! พวกเจ้าจงมองไว้! มองดูให้ดีว่าคนผู้นี้เป็นสิ่งใด! นี่อาจเป็นร่องรอยของ ผู้แปดเปื้อน! "
เสียงพึมพำด้วยความสงสัยและหวาดกลัวดังแทรกมาจากผู้คนที่ล้อมวงดูพิธีกรรมในขณะที่อูม่ายกคทาขึ้นชี้ไปยังวิคตัส
"พวกผู้แปดเปื้อนมักเป็นเช่นนี้เสมอ มันจะไม่รู้ตัวจนกว่าคำสาปจะกลืนกินมันทั้งร่าง! แต่ไม่เป็นไร วันนี้ข้าจะทำให้ทุกอย่างกระจ่างแก่พวกเราเอง!"
อูม่ายกคทาขึ้นเหนือหัวก่อนพึมพำในลำคอจากนั้นร่างแปลกประหลาดที่ประดับอยู่บนไม้เท้าก็เริ่มบิดตัวราวกับมีชีวิต
ดวงตาสีแดงปรากฏขึ้นก่อนที่แสงจากคทาเก่าๆสีดำจะพุ่งออกมาราวกับเปลวไฟมุ่งตรงเข้าหาเขาขณะที่เสียงหัวเราะเย้ยหยันของอูม่าก้องอยู่ในอากาศ
" เจ้าจะไม่อาจซ่อนตัวอีกต่อไป! ความจริงของมันจะปรากฏต่อทุกสายตาของชนเผ่าดอร์สแล้วเราจะตัดสินกันว่าเจ้า....คือสิ่งใด! "
ร่างกายสของวิคตัสสั่นสะท้านจากแรงกดดันที่มองไม่เห็น ขณะที่แสงจากคทาสาดเข้าหาเขาเหมือนสายฟ้าที่พุ่งตรงลงมา
ร่างของเขาแข็งค้างเหมือนถูกกดด้วยแรงบีบอัดมหาศาลที่กำลังบดขยี้กระดูกทุกชิ้นในร่างกาย มีเสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นในหัวราวกับวิญญาณแห่งความทุกข์ทรมานที่โหมกระหน่ำ
อูม่า หลับตาลงช้าๆริมฝีปากของนางขยับเบาๆ คล้ายท่องคาถาที่ไร้เสียง แสงจากคทาของนางลามไปทั่วตัววิคตัสเหมือนตาข่ายที่กำลังตรวจจับทุกส่วนในร่างเขา ความเงียบอันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมผู้คนในกระโจม
ทันใดนั้นอูม่าก็ลืมตาขึ้นดวงตาของนางฉายแววสับสน ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด
" เป็นไปไม่ได้!...ไม่มีร่องรอยคำสาปซีเรนอยู่ในตัวมัน! "
เสียงพึมพำจากฝูงชนดังระงมขึ้นอีกครั้ง
หัวหน้าเผ่าเดอลุสยืนเงียบอยู่สักพักก่อนหันไปมองหน้าไคออร์สด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย จากนั้นสายตาของเขาก็หันกลับไปจ้องมองวิคตัสด้วยความหวาดระแวงที่ทวีคูณยิ่งขึ้น
"บางสิ่งในตัวมัน…ซ่อนเร้นยิ่งกว่าที่ข้าคาดไว้ มันอาจหลบเลี่ยงสายตาของเรา แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันเป็นผู้บริสุทธิ์!"
เธอกระแทกคทาลงกับพื้นอีกครั้ง
"ข้าจะหาความจริงจนกว่าทุกอย่างจะกระจ่าง! จำไว้ ผู้ที่รอดจากป่าวาลดัลไม่มีทางไร้มลทิน "
คำพูดของเธอดูเหมือนจะได้ตัดสินวิคตัสไปแล้ว เขารู้สึกถึงการคุกคามที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั้น มันไม่ใช่แค่การสอบสวนแต่เป็นการตรวจสอบที่เต็มไปด้วยเจตนาร้าย
อูม่า หันไปสั่งทาสที่ยืนอยู่ใกล้ๆด้วยเสียงเย็นชา
"ถอดชุดของมันออก! ข้าจะค้นหาตราบาปคำสาปซีเรน! บางทีอาจมีร่องรอยซ่อนอยู่ในตัวมัน "
 ท่าทางของทาสเหล่านั้นไม่มีการลังเลแต่อย่างใดยังคงทำตามคำสั่งก่อนทอดมองวิคตัสโดยไม่แสดงความเห็นอกเห็นใจใดๆ
วิคตัสรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่สัมผัสบนผิวหนังของเขา ขณะที่ทาสเริ่มถอดชุดของเขาอย่างไร้มนุษยธรรมทุกสัมผัสทำให้เขารู้สึกถึงความอับอายที่ถูกปฏิเสธความเป็นมนุษย์แต่เขายังคงพยายามข่มใจไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา
แม้กระทั่งคำพูดที่พยายามจะสื่อออกไปก็ไม่สามารถช่วยให้เขาหลุดพ้นจากการเป็น "ซีเรน" ในสายตาของคนเหล่านี้ได้
ดูเหมือนด้วยอารยะธรรมและภาษาที่แตกต่างกันทำให้คำที่พูดออกไปเป็นเหมือนคำสาปในหูของคนป่าเถื่อนพวกนี้ ?
นักรบของชนเผ่าที่ยืนรอบๆเริ่มถอยห่างไปทีละคน ดวงตาของพวกเขาจับจ้องมาที่วิคตัสอย่างหวาดระแวง แม้แต่ทาสที่ยืนใกล้วิคตัสบางคนก็เริ่มแสดงสีหน้ากังวล
อูม่าจ้องมองวิคตัสอย่างไม่ลดละ สายตาของนางเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจขณะที่ตรวจสอบทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเขาแต่กลับไม่พบสิ่งใดที่ยืนยันคำสาปซีเรน
ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อยพึมพำเบาๆ ราวกับไม่อยากยอมรับความจริง
" ไม่มีร่องรอย...ไม่มีคำสาป "
เสียงพึมพำของฝูงชนที่เฝ้ามองรอบๆดังขึ้นอีกครั้ง บางคนมีความสงสัยบางคนก็เต็มไปด้วยความตกใจ
ขณะที่วิคตัสยังคงยืนนิ่งร่างกายเปลือยเปล่าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลและฝุ่นดินแต่ในสายตาของชนเผ่าเขากลับเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้
อูม่าหันกลับไปมองหัวหน้าเผ่าเดอลุส
" ขังมันไว้จนกว่าพวกเราจะตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรกับมัน! " นางกล่าวด้วยเสียงแข็งกร้าว ก่อนกระแทกคทาลงกับพื้นจนเกิดเสียงสะท้อน
ทาสที่ล้อมรอบวิคตัสรีบลากเขาออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมทาสคนอื่นๆที่ถูกพาตัวมา วิคตัสพยายามฝืนตัวเองให้ก้าวเดินรับรู้ถึงแรงบีบที่หนักหน่วงบนแขนของเขาขณะที่ดวงตาทุกคู่จ้องมองมาราวกับเขาเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องกำจัด
เสียงพูดคุยดังขึ้นในกระโจมอย่างต่อเนื่องขณะที่แสงจากคบเพลิงนั้นลุกโชนไม่มีทีท่าว่าจะดับลง
ท่ามกลางการถกเถียงที่คุกรุ่น หัวหน้าเผ่าดอลุสยังคงนิ่งเงียบจ้องมองไปที่อูม่าและผู้ที่ยืนอยู่รอบๆ
"เราไม่สามารถตัดสินมันเพียงแค่จากสิ่งที่เห็นตอนนี้ได้ หากปล่อยให้มันหลบหนีไปไม่มีใครรู้ว่ามันจะสร้างปัญหาอะไรได้บ้าง "
อูม่าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ท่าทางที่แสดงออกชัดเจนว่ามั่นใจในสิ่งที่เธอทำนั้นถูกต้องก่อนส่งเสียงเย้ยหยัน
"...มันอาจจะยังไม่รู้ตัวเองว่าเป็นผู้แปดเปื้อน หรือใช้พลังบางอย่างเพื่อปกปิดคำสาปทำให้เราไม่อาจมองเห็นได้ แต่ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นภัยต่อเผ่าของเรา !! "
เสียงกระซิบเริ่มดังกระจายไปทั่วกระโจมผู้คนต่างเริ่มพูดถึงวิคตัสอย่างเงียบๆ
"ตัวตนเด็กคนนี้นั้นไม่ธรรมดามีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่ภายในเกินหยั่งรู้ เมื่อเขาเข้ามาในนี้ความมืดที่ถูกปิดตายเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง! "
คำพูดของอูม่าหยุดการสนทนาในกระโจมลงทันที
ทุกคนจ้องมองไปที่เธอด้วยความตกใจ ไคออร์สรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นในใจเขารู้ว่าเผ่าของเขากำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"เราควรแจ้งให้ชาวเผ่าทราบถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหรือไม่? "
ทันใดนั้น อูม่าก็กราดเสียงขึ้นขัดขวางคำพูดของไคออร์ส ทำให้กระโจมเต็มไปด้วยความเงียบงัน ทุกสายตาหันไปหานักบวชหญิงในทันที
"ไม่! หากข่าวนี้แพร่กระจายจะยิ่งทำให้เกิดความสับสนและความกลัวข้าจะไม่ยอมให้เผ่าดอร์สล่มสลายเพราะความหวาดกลัว! "
ความเกรี้ยวกราดของเธอทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิท หัวหน้าเดอลุสมองไปที่อูม่า เขาคิดทบทวนคำพูดของเธอและตอบออกมาอย่างระมัดระวัง
"หมายความว่าอย่างไร? เราไม่สามารถปล่อยให้มันอยู่ในเผ่าได้อีกต่อไปหากมันส่งผลร้ายต่อเรา.! "
อูม่าเงียบไปชั่วครู่ดวงตาของเธอแสดงความโลภแต่กลับไม่มีใครสังเกตุ
"หากข่าวนี้แพร่กระจายไปความโกลาหลจะเกิดขึ้นและเราจะไม่สามารถควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ข้าไม่อยากให้เผ่าของเราตกเป็นเหยื่อของคำสาปข้าจะหาทางควบคุมมันให้ได้.."
คำพูดของอูม่าชวนให้เกิดคำถามในใจของทุกคน ความโลภในดวงตาของเธอที่พยายามเก็บซ่อนอยู่ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับผู้ฟัง
แม้เธอจะพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกนี้แต่พลังที่สัมผัสได้จากวิคตัสทำให้เธอปรารถนาที่จะครอบครองมัน
พลังนั้น..มากเกินกว่าจะปล่อยให้ตกอยู่ในมือของใคร
"ไคออร์ส ทำไมเจ้าถึงพามันกลับมายังเผ่า?"
คำถามของหัวหน้าเดอลุสเหมือนสายฟ้าฟาดลงไปกลางใจของไคออร์ส แม้เขาจะเป็นนักรบที่เคยชินกับการเผชิญหน้ากับอันตราย แต่นี่คือคำถามที่เต็มไปด้วยความกดดันและความไม่ไว้วางใจ
ไคออร์สตอบกลับด้วยความลังเลเล็กน้อย
"เพราะด้วยเวลาที่กระชั้นชิดเราจึงไม่สามารถนำทาสกลับมาได้ครบตามที่ท่านนักบวชต้องการ ข้าจึงตั้งใจใช้มันรวมกับทาสคนอื่นๆสำหรับพิธีสังเวยเทพอสูร "
เสียงของความสงสัยและความวิตกกังวลทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก ทุกคนเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับวิคตัสและความตั้งใจของไคออร์ส
เดอลุสจ้องมองไคออร์สอย่างจับผิด
"เจ้า...ใช้เด็กชายคนนี้เป็นส่วนหนึ่งของพิธีสังเวย? เจ้าไม่เห็นหรือว่ามันมีพลังบางอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้? ความผิดพลาดครั้งนี้อาจทำให้เผ่าดอร์สต้องชดใช้ในราคาที่สูงเกินกว่าจะรับได้!! "
ในขณะที่ทุกคนนิ่งเงียบกับพลังกดดันของหัวหน้าเผ่านักบวชหญิงชราอูม่ากลับยิ้มเยาะก่อนพูดขัดจังหวะ
"ข้าคิดว่า...มันเป็นการตัดสินใจที่สมเหตุสมผลแต่คงไม่ใช่สำหรับทุกคนในนี้ ใช่ไหม ไคออร์ส? "
คำพูดอูม่าดูเหมือนจะจงใจยั่วให้สถานการณ์รุนแรงขึ้นเธอแสร้งยิ้มให้กับการตัดสินใจของไคออร์ส
"ข้าทำไปเพื่อเผ่าเพื่อให้พิธีสำเร็จตามที่ท่านต้องการ แม้ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้จะเป็นอันตรายหรือไม่ข้าเพียงทำสิ่งที่จำเป็นในสถานการณ์ที่เร่งด่วน "
เดอลุสคิ้วขมวดคำพูดของนักรบชนเผ่าหากพิจารณาจากความเป็นจริงก็มีส่วนถูกต้องอยู่บ้าง
"แต่หากมันกลายเป็นภัยพิบัติ... เจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด! ข้าไม่ต้องการให้เผ่าของเราต้องตกอยู่ในความเสี่ยงเพราะความประมาทของเจ้า! "
การสนทนากำลังจะปะทุขึ้นเป็นความขัดแย้งระหว่างไคออร์สและเดอลุสความไม่ไว้วางใจที่มีต่อวิคตัสและการตัดสินใจของไคออร์สเริ่มเห็นชัดขึ้น
ในขณะที่อูม่ามองทุกคนด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาเธอกำลังคุมเชิงทุกฝ่ายเพื่อให้ได้ผลประโยชน์จากสถานการณ์นี้
อูม่าหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยเจตนาชั่วร้ายที่แฝงอยู่ในทุกการเคลื่อนไหวของเธอ
"ข้าจะจัดการเอง ...ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไรกับมัน "
เสียงนั้นช่างเย็นเยือกราวกับคมดาบที่ค่อย ๆ เฉือนความรู้สึกของผู้ที่อยู่รอบตัว ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอทำให้ทุกคนในห้องต้องหันมองด้วยความหวาดกลัว แม้กระทั่งหัวหน้าเดอลุสและไคออร์สที่มักจะเข้มแข็งก็กดดันภายใต้สายตาของนักบวชหญิง
"มันไม่จำเป็นต้องพึ่งมือคนอื่น ข้าจะทำให้เด็กนั่นรู้ว่าพลังที่ยิ่งใหญ่ของชนเผ่าดอร์สคืออะไร และโลกนี้จะได้รู้ว่าผู้ที่แปดเปื้อนคำสาปซีเรนจะไม่สามารถหลบหนีไปได้ง่ายๆ!"
" หากมันไม่มีคำสาปซีเรนซ่อนอยู่ในตัวก็ไม่เป็นไรเรายังใช้มันเป็นเครื่องมือได้อยู่ดี "
เธอหันไปมองไคออร์สที่ยืนอยู่ข้างๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลจากการตัดสินใจของอูม่า แต่ในที่สุดเขาก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
"ท่านมั่นใจหรือว่าจะปล่อยให้เด็กชายคนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรม? เรายังไม่รู้ที่มาของมันดี "
หญิงชรายิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็นก่อนพูดด้วยการตัดสินใจที่แน่วแน่
"สิ่งที่ไม่สามารถคาดเดา...คือสิ่งที่ทำให้มันน่าตื่นเต้นไม่ใช่หรือ? พิธีกรรมนี้ต้องสำเร็จเพื่ออนาคตของเผ่าดอร์ส ทุกอย่างจะเริ่มต้นเมื่อพิธีกรรมถึงเวลาของมัน.! "
ทุกอย่างเริ่มเคลื่อนไหวในทิศทางที่ไม่มีทางย้อนกลับ คำพูดของอูม่าเหมือนเป็นการประกาศความตายที่กำลังจะมาเยือนจนทุกคนในกระโจมเริ่มสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
.
.
.