วิทยาธรเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีชื่อเสียงไม่ดีนัก โดยเฉพาะเรื่องความเจ้าชู้ ความจริงแล้วการมีภรรยาจำนวนมากก็เป็นเรื่องที่เผ่าอื่นมีกันเป็นปกติ ยกเว้นแต่เผ่ากินนรกับกินรีที่อยู่เป็นคู่ผัวเดียวเมียเดียว หากแต่ที่วิทยาธรโดนตำหนิเรื่องความเจ้าชู้ก็เพราะไม่เลือกว่าเป็นลูกเขาเมียใคร หากพอใจแล้วก็ใช้มนตร์สะกด หรือบางทีก็ใช้เพียงหน้าตาที่งดงามราวกับรูปปั้นหลอกลวงเด็กสาวมาเป็นภรรยา ราชาวิทยาธรปัจจุบันนี้ก็มีพระมเหสีและสนมจำนวนมาก อีกทั้งมีโอรสและธิดามากมาย ซึ่งโอรสและธิดาทุกพระองค์ก็ล้วนแต่มีความสามารถต่าง ๆ กันไป
มณีโชติเป็นเจ้าชายวิทยาธรองค์เล็ก เขาเป็นวิทยาธรที่ประหลาด ประการหนึ่งเพราะเขาไม่ใช่วิทยาธรเจ้าชู้เหมือนกับพระเชษฐาหรือวิทยาธรตนอื่น ๆ เขามีชายาเพียงองค์เดียวคือจันทประภาจากเผ่ากินรี จันทประภาก็งดงามสมกับที่ได้ชื่อว่ามาจากเผ่ากินรีที่มีความงามเป็นทรัพย์ แน่นอนว่าก่อนที่ทั้งสองจะตกลงปลงใจอภิเษกสมรสกัน ก็มีวิทยาธรอีกจำนวนมากที่ต้องการคว้าใจนางกินรี หากแต่เมื่อได้ฟังเงื่อนไขว่ากินนรและกินรีจะจับคู่กัน เป็นคู่ผัวเดียวเมียเดียวเท่านั้น พวกวิทยาธรเหล่านั้นก็ไม่อาจจะทำใจได้ มีแต่มณีโชติที่ยอมทำตามเงื่อนไข
ความประหลาดของมณีโชติไม่ได้เพิ่งเริ่มขึ้นตอนหลงรักนางจันทประภาเท่านั้นหรอก เมื่อตอนเขาเพิ่งเข้าสู่ช่วงเจริญพันธุ์ พระเชษฐาทั้งหลายชวนเขาไปเล่นที่ต้นนารีผล
ต้นนารีผลเป็นต้นไม้มหัศจรรย์ของป่าหิมพานต์ บางคนอาจจะเข้าใจว่าเกิดจากเทวดาองค์หนึ่งเสกให้มีขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้พระชายาของโพธิสัตว์เวสสันดรถูกทำร้าย แต่ความจริงแล้วต้นนารีผลอยู่คู่ป่าหิมพานต์มานาน ก่อนที่พระโพธิสัตว์องค์นั้นจะเข้ามาสู่ป่าหิมพานต์ด้วยซ้ำ และยังเป็นตัวอย่างให้พระโพธิสัตว์สอนบุตรของตนซึ่งมีนามว่าอิสิสิงคดาบสไม่ให้หลงไปในสังวาสอีกด้วย แม้จะเรียกว่านารีผล หากแต่สิ่งที่มีรูปร่างเหมือนเด็กสาวนั้นหาเป็นส่วนผลของมันไม่ หากแต่เป็นส่วนดอก แต่เดิมถูกเรียกว่ากมลาสริสิตถิโย อันมีความหมายว่านางอันเป็นเลิศและเป็นทิพย์เปรียบได้กับดอกบัวนี้ แต่มันคงยาวไปหรืออย่างไรไม่ทราบจึงลดชื่อให้เหลือเพียงนารีผล
เมื่อมาถึงต้นนารีผล วิทยาธรต่างชวนกันเก็บ หากจัดสรรปันส่วนได้พอดีก็สบายไป หากแต่เมื่อนารีผลมีไม่เพียงพอต่อความต้องการ วิทยาธรผู้ซึ่งล้ำเลิศไปด้วยคุณวุฒิก็ทำการไม่ต่างอะไรกับสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์ ต่อสู้แย่งชิงกันจนบาดเจ็บล้มตาย มีเพียงมณีโชติที่ไม่สนใจอะไรพวกนี้เลยจนพระเชษฐาระอาใจและไม่ชวนมาสำราญด้วยกันอีก
แน่นอนว่าด้วยนิสัยที่แปลกแยกแตกต่างจากพวกพ้องทำให้มณีโชติตกเป็นเป้าของการติฉินนินทา และยิ่งเมื่อเขาอยู่กินกับนางจันทประภามานาน แต่ยังไม่มีโอรสหรือธิดา ทำให้หลายคนตั้งแง่ว่าเขาอาจจะทุพพลภาพทางเพศจึงไม่สนใจเรื่องพวกนี้  มณีโชติก็ยึดคติเอาหูไปนา เอาตาไปไร่เสีย หากแต่นางจันทาประภาทนไม่ได้
"ข้าแต่พระองค์ โปรดประทานบุตรให้หม่อมฉันเถิด" นางถูกอ้อนวอนสามีขณะที่อยู่ด้วยกัน
มณีโชติถอนหายใจ ใช่ว่าเขาจะไม่อยากมีลูก แต่พยายามเท่าไรก็ไม่มีบุตรมาเกิดสักที
"ให้ข้าสร้างลพชีพมาเป็นลูกเจ้า เอาหรือไม่" มณีโชติถาม เขาตรึกตรองเรื่องนี้มานานแล้ว หากเขาไม่สามารถมีบุตรด้วยวิธีเสพสังวาสจริง การสร้างมนุษย์สังเคราะห์ก็เป็นอีกวิธีการหนึ่งที่น่าสนใจ เพราะเป็นวิธีที่ไม่ยากเลย เพียงแค่วาดรูปเด็กลงในกระดาน วาดสัญลักษณ์เล็กน้อย จุดไฟเผากระดาน และสวดมนตร์ทำพิธี ก็จะได้ทารกที่ต้องการมาแล้ว
พระชายาขมวดคิ้ว "แต่ภาพวาดฝีพระหัตถ์ของพระองค์แย่มากนะเพคะ"
ที่จันทประภาว่าก็น่าคิดอยู่เหมือนกัน ลพชีพนั้นจะมีหน้าตาที่เกิดมาตามรูปที่วาด และฝีมือการวาดรูปของมณีโชติก็ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
"ฝึกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีเองแหละ" มณีโชติปลอบใจทั้งตัวเองและชายาไปพร้อม ๆ กัน
แม้ว่าจะเป็นคำสั่งสอนมาไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่นว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้หลังจากที่มณีโชติเขียนและลบกระดานอยู่หลายครั้ง เขาก็ยังไม่ได้รูปเด็กที่ต้องการสักที ตาโตไปบ้าง เล็กไปบ้าง จมูกใหญ่ไปบ้าง เล็กไปบ้าง พยายามเท่าไรก็ไม่ได้เด็กทารกหน้าตาน่าเอ็นดู แต่กลับวาดผิดสัดส่วนไปหมด ในที่สุดมณีโชติตัดสินใจไปวาดข้างนอกเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ เขาจุดกองไฟไว้ข้าง ๆ เผื่อว่าหากได้ภาพที่ถูกใจแล้วจะได้เอาทำพิธีเลย แต่ทำยังไงก็ไม่ได้สักที
"ไม่ได้เรื่องเลย" มณีโชติร้อง ก่อนจะโยนกระดานออกไปห่างตัวอย่างหงุดหงิด
มณีโชติสูดหายใจลึก ๆ เพื่อควบคุมอารมณ์
"ข้าฝึกท่องบทสวดแก้เบื่อดีกว่า" มณีโชติรำพึงกับตัวเอง ก่อนจะนั่งท่องบทสวดสร้างลพชีพเพื่อควบคุมสติ
ทันทีที่มณีโชติท่องจบ เขาก็ต้องตกใจเมื่อมีเด็กวัยแปดขวบโผล่ออกมาจากกองไฟที่จุดไว้ เป็นเด็กที่หน้าตาเหมือนในภาพวาดที่เขาโยนทิ้งไปไม่มีผิด ดวงตาโปนเหมือนกบ จมูกบาน ปากหนา ฟันซี่หน้าใหญ่ อีกทั้งใบหน้าก็มีรอยตะปุ่มตะป่ำเต็มไปหมด
"เฮ้ย!" มณีโชติร้องอย่างตกใจ เขาตบหน้าผากตัวเองแรง ๆ ดูเหมือนกระดานที่เขาโยนทิ้งจะเข้าไปในกองไฟทำพิธีโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขาท่องบทสวดเพื่อทบทวนความจำ เจ้าเด็กนี่ก็โผล่ออกมา มณีโชติไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาอยากจะทำลายเด็กนี่ทิ้งไปเสีย ความรู้สึกของเขาไม่ต่างอะไรกับนักศิลปะที่เห็นงานศิลปะของตัวเองออกมาผิดพลาด เก็บเอาไว้ก็มีแต่ทำให้เจ็บช้ำน้ำใจ อีกทั้งยังถูกนินทาไม่หยุด มณีโชติเอื้อมมือไปจับพระขรรค์ที่อยู่ข้างเอว
"กำจัดมันทิ้งไปเสีย" กิเลสมารกระซิบ "เจ้าอยากได้เด็กอัปลักษณ์แบบนี้มาเป็นทายาทหรือ เมียเจ้าคงไม่ต้องการหรอก พี่ ๆ จะได้หัวเราะปะไร"
แต่ขณะที่เขากำลังชักพระขรรค์ออก เด็กคนนั้นก็อ้าปาก
"ท่านเป็นพ่อของข้าหรือเปล่า" เด็กคนนั้นถาม เสียงของมันดูหวาดกลัว ตาจับจ้องที่พระขรรค์อันคมกริบของมณีโชติ
มณีโชติอึกอัก พอมันพูดออกมาแล้ว ก็เหมือนเด็กทั่วไปนั่นเอง เขาจะเอาสิ่งที่มีเลือดเนื้อและจิตวิญญาณไปเทียบกับงานศิลปะที่ไร้ชีวิตและความรู้สึกได้อย่างไร
"ใช่" มณีโชติตอบเสียงแหบพร่า
"ท่านดูไม่ดีใจเลยที่เห็นข้า" เด็กคนนั้นว่าพลางเอียงคอ
"ข้าแค่ยังไม่ทันตั้งตัว" มณีโชติว่า
"ท่านช่วยเรียกนามของข้าได้หรือไม่"
มณีโชติใคร่ครวญอยู่สักพัก ก่อนจะพูดว่า
"ข้าจะเรียกเจ้าว่ามล"
"มลที่หมายถึงมลทินน่ะหรือ"
"ไม่ใช่ มลที่มาจากกมลที่แปลว่าดอกบัว แม้ว่าเกิดจากโคลน แต่ก็สามารถบริสุทธิ์ผุดผ่องได้ด้วยตัวของมันเอง"
มลยิ้ม "ขอบคุณขอรับ ท่านพ่อ"
แต่รอยยิ้มของมลก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมณีโชติพามลไปพบกับวิทยาธรตนอื่น ๆ พวกเขาก็ตั้งแง่รังเกียจมลตั้งแต่ยังไม่ได้คุยกันด้วยซ้ำ
"ให้ตายสิ มณีโชติ เจ้าก็ออกจะหน้าตางดงามราวเทวัญ เมียหรือก็สวยราวนางสวรรค์ แต่กลับสร้างลูกออกมาอัปลักษณ์สิ้นดี"
"เจ้าชายมณีโชติเพคะ หากพระชายาไม่อาจถวายโอรสที่งามพร้อมแด่พระองค์ได้ พระองค์ก็ควรจะหาบาทบริจาริกาเพิ่ม เห็นจะสมควรกว่านะเพคะ ไม่เห็นจะต้องไปสร้างมนุษย์อัปลักษณ์ผู้นี้ขึ้นมาเลย"
"เป็นเจ้าชายวิทยาธรแท้ ๆ แต่กลับผ่าเหล่าผ่ากอ เลือกจะมีชายาองค์เดียว เลยไม่ได้มีโอรสธิดาสักที พอจะใช้วิธีลัดสร้างลพชีพขึ้นมาก็ออกมาหน้าตาอัปลักษณ์อีก"
เสียงนินทาพวกนั้นดังตามพวกเขาสองพ่อลูกไปทั่ว มณีโชติผู้ชินกับเสียงพวกนี้เสียแล้ว ทำหูทวนลมไม่สนใจ เขายึดคติว่าคำนินทาของพวกนั้นก็เหมือนเอามีดกรีดลงหิน ใจที่หนักแน่นดังหินผาของเขาไม่รู้สึกอะไร หากแต่มีดที่กรีดก็จะพังไปเอง แต่มลผู้ซึ่งเพิ่งถือกำเนิดขึ้นมาไม่ชอบคำพูดพวกนั้นนัก เขาเดินชิดกับผู้เป็นพ่อตลอดเวลา ขณะที่น้ำตาเอ่อคลอเหมือนอยากจะไหลออกมาให้ได้ มลไม่เข้าใจเลยว่าเขาทำอะไรผิด เขาไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย
ในที่สุดมณีโชติก็พามลมาถึงตำหนักส่วนพระองค์ พวกข้าราชบริพารและนางกำนัลในตำหนักนี้นั้นเป็นคนที่มณีโชติคัดเลือกมาเป็นอย่างดีแล้ว แม้จะตกใจอยู่บ้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่ตรงตามขนบของมล แต่เมื่อมณีโชติแนะนำว่าเป็นโอรส พวกเขาก็ไม่ได้ได้แสดงทีท่ารังเกียจแต่อย่างใด พากันคุกเข่าและอวยพระพรให้
"ไปตามจันทประภามา" มณีโชติสั่ง
นางกำนัลรีบไปตามพระชายามาทันที เมื่อจันทประภามาถึงและเห็นมล เธอก็ชะงักไปนิดหนึ่ง หากแต่ยังควบคุมสติได้อยู่ เธอเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเชยคางมลดู
"ตาเจ้าสวย" จันทประภาว่า และนั่นก็เป็นความจริง เพราะปกติกินนรและกินรีจะไม่พูดเท็จเป็นอันขาด หรืออาจจะกล่าวได้ว่าแทบไม่พูดเลยด้วยซ้ำ แต่หากพูดออกมาเมื่อใด คนฟังก็ย่อมต้องได้ประโยชน์ด้วย ไม่อย่างนั้นแม้มีความตายมาอยู่ตรงหน้าก็ไม่ยอมปริปาก
"อย่าโกหกข้าเลยขอรับ" มลว่า เขารู้ว่าเขาหน้าตาอัปลักษณ์ไปทุกส่วน ดูจากปฏิกิริยาของคนที่เดินเข้ามาก็รู้แล้ว
"ไม่ใช่ ข้าไม่ได้โกหก ตาของเจ้าเปิดเผยและจริงใจ เป็นความงามอย่างหนึ่งที่ทุกวันนี้หาไม่ได้ง่ายนัก" จันท์ประภาเองก็ไม่ต่างจากหญิงมนุษย์ที่มีความอึดอัดเมื่อต้องมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ในเผ่าของเธอนั้น พวกกินนรและกินรีแทบไม่เคยทะเลาะกัน วัน ๆ เอาแต่ร้องรำทำเพลงอย่างมีความสุข หากพอใจกันก็จับคู่อยู่กินด้วยกัน ใช้ชีวิตผัวเดียวเมียเดียว ไม่เคยมีการแย่งผัวแย่งเมียกัน แต่วิทยาธรนั้นตรงกันข้าม ดูเหมือนพวกเขาจะพอใจกับการเสพสังวาสโดยไม่เลือกว่าลูกเขาเมียใคร หากพอใจแล้วก็ใช้มนตร์หลอกลวงมา จันทประภาไม่เคยเจอวิทยาธรที่ซื่อสัตย์ จริงใจมากนัก ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างพอใจแววตาที่เปิดเผยจริงใจของ "โอรส"
"ขอบพระคุณขอรับ" มลพูดอย่างเคอะเขิน
หลังจากนั้นครอบครัวของมณีโชติก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข จนกระทั่งวันหนึ่งอัครเดชผู้เป็นเชษฐาองค์โตเสด็จมาหา
"เจ้าพี่ มาที่นี่ด้วยกิจอันใดหรือพระเจ้าข้า" มณีโชติถาม หากเป็นครอบครัวปกติ พี่น้องมาเยี่ยมกันก็ไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไร หากแต่ไม่ใช่กับครอบครัวของมณีโชติ เขาถูกเรียกว่าเป็นตัวประหลาด แปลกแยกจากครอบครัวมาเสมอ พี่ ๆ ของเขาไม่พอใจพฤติกรรมนอกคอก โดยเฉพาะอัครเดชที่เป็นพี่คนโต ยิ่งตอนที่มณีโชติประกาศว่าจะใช้ชีวิตแบบมีพระชายาองค์เดียวก็เหมือนกับราดน้ำมันลงกองไฟ เพราะอัครเดชเองก็แอบพึงใจจันทประภาอยู่ไม่น้อย เขาวางแผนจะใช้มนตร์สะกดให้จันทประภายอมตกเป็นของเขา หากแต่มณีโชติก็เรียนหนังสือในสำนักเดียวกับเขา มีเวทมนตร์ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันจึงสามารถป้องกันไม่ให้จันทประภาหลงมนตร์สะกดของเขาได้ แม้ว่าต่อมาอัครเดชจะเลิกพึงใจจันทประภาแล้ว แต่การถูกทำลายศักดิ์ศรีในครั้งนั้นทำให้เขามักจะหาเรื่องขัดแข้งขัดขาน้องชายนอกคอกอยู่เนือง ๆ
อัครเดชยิ้มเพื่อแสดงความเป็นมิตร หากแต่แววตาไม่ยิ้มตาม
"อะไรกัน อะไรกัน พี่มาเยี่ยมน้องจำเป็นต้องมีกิจธุระด้วยหรือ"
มณีโชติอยากจะไล่ไปเสียให้พ้น ๆ แต่ก็ระงับใจเอาไว้ พูดออกไปด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน
"ข้ายินดีที่เจ้าพี่มาที่นี่ เราสองพี่น้องก็ไม่ได้คุยกันนาน หากแต่ค่ายังต้องสอนวิทยาต่าง ๆ ให้มล จึงไม่ใคร่มีเวลาว่างมากนัก หากเจ้าพี่มาที่นี่เพื่อพบปะคุยกันฉันพี่น้อง เห็นทีตอนนี้คงไม่เหมาะนัก"
อัครเดชเลิกคิ้ว "เจ้าสอนวิชาให้สัตว์ประหลาดนั่น"
มณีโชติกำหมัดแน่น อัครเดชกล้าดีอย่างไรมาว่าลูกของเขาเป็นสัตว์ประหลาด ไม่ใช่ความผิดของมลเลยที่เกิดมาหน้าตาเป็นแบบนี้ หากจะมีใครผิดก็คงเป็นเขาเอง แต่มลเป็นเด็กดีมีน้ำใจ สมองไวและเรียนรู้วิชาต่าง ๆ ได้ดี อาจจะเก่งกว่าเขาตอนอายุเท่านี้เสียอีก
"เจ้าพี่ มลเป็นลูกของข้า หาใช่สัตว์ประหลาดไม่"
อัครเดชโบกมืออย่างไม่ยี่หระ "เจ้าจะคิดอย่างนั้นก็ตามใจเถิด เด็กนั่นเรียนรู้วิชาของเราได้อยู่หรอกหรือ"
"เขาสติปัญญาไวมาก" มณีโชติบอก ปิดความภูมิใจในน้ำเสียงไม่มิด
"นี่แน่ะ อย่าหาว่าข้ามายุ่งกับกิจธุระของเจ้าเลย แต่เจ้าเป็นถึงเจ้าชายวิทยาธร เหตุใดจึงต้องสั่งสอน 'โอรส'" อัครเดชเน้นคำว่าโอรสราวกับต้องการสื่อความนัยอะไรบางอย่าง "ด้วยตัวเจ้าเองเล่า เจ้าควรจะส่งเขาไปเรียนกับท่านอาจารย์ธนบาลจะดีกว่า มิฉะนั้นผู้คนอาจจะคิดไม่ดีได้"
"ผู้คนที่เจ้าพี่หมายถึงคงหมายถึงเจ้าพี่เองกระมัง" มณีโชติยอกย้อน
"เจ้าก็อคติกับพี่อยู่เรื่อย มันเป็นธรรมเนียมอยู่แล้วที่ต้องส่งเจ้าชายไปเรียน เจ้าสอนเขาเองอย่างนี้ ไม่เท่ากับต้องการสอนวิชานอกรีตหรือ"
"ข้าไม่คิดอย่างนั้นเลย อีกอย่างหนึ่งเผ่าวิทยาธรของเราก็เปิดรับทุกสาขาวิชาอยู่แล้ว จะมีวิชานอกรีตได้ฉันใด"
วิทยาธรหมายถึงผู้ทรงซึ่งความรู้ และพวกวิทยาธรนี้เองที่คิดค้นวิทยาการต่าง ๆ จำนวนมาก ขึ้นชื่อว่าเป็นวิชาความรู้แล้ว วิทยาธรชอบใจทั้งนั้น ไม่มีการแบ่งแยกว่าความรู้ใดดี ความรู้ใดชั่ว เพราะทุกความรู้ล้วนมีคุณและโทษขึ้นอยู่กับผู้ใช้ความรู้ต่างหากว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร
"ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรแหวกธรรมเนียมไปมากกว่านี้ ส่งโอรสของเจ้าไปศึกษาวิชากับอาจารย์ธนบาลเสียเถิด" อัครเดชพูด เริ่มมีแววไม่พอใจอยู่ในน้ำเสียง
"เจ้าพี่รับสั่งเป็นคำขาดหรือพระเจ้าค่ะ" มณีโชติถาม
"ใช่"
มณีโชติก้มศีรษะนิดหนึ่ง "งั้นรับพระบัญชา"
มณีโชติบอกเรื่องราวทั้งหมดให้ลูกเมียฟัง
"ข้าว่ามันแปลก ๆ อยู่" นางจันทประภาว่า "มิใช่เจ้าพี่อัครเดชคิดเล่นไม่ซื่อกับเราหรอกนะ"
มณีโชติถอนหายใจ "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" ใจจริงเขาไม่อยากส่งมลไปไกลหูไกลตาเลย แต่อัครเดชก็มีอิทธิพลมาก ยิ่งตอนนี้พระบิดาของเขาเกิดประชวรมิทราบสาเหตุ ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกก็ยังออกว่าราชการอยู่ดี ๆ แต่กลางดึกคืนหนึ่งมีรับสั่งให้โหรเข้าเฝ้าเพราะทรงพระสุบินประหลาด พอวันรุ่งขึ้นก็ตรัสเรียกให้อัครเดชเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ หลังจากนั้นก็ประชวรหนักจนลุกไม่ขึ้น อัครเดชผู้เป็นโอรสองค์โต และดำรงตำแหน่งมหาอุปราช ก็ขึ้นว่าราชการแทนตั้งแต่นั้นมา
"ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ข้าดูแลตัวเองได้ขอรับ" มลพูดพลางตบอกตัวเอง
"พ่อรู้" มณีโชติว่า พลางลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็จะผ่านไปด้วยกัน


เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นฤๅษีแล้วย่อมใฝ่หาความสงบ ฤๅษีวโรดมก็เช่นเดียวกัน แต่เดิมท่านเคยเป็นกษัตริย์ปกครองบ้านเมืองมาก่อน ไปไหนมาไหนก็มีทหารแห่ล้อมเต็มไปหมด ไปสู้รบที่ไหนก็ชนะเพราะมีพระขรรค์วิเศษอันเรืองฤทธิ์ แต่ทุกอย่างก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน เพราะพระขรรค์นั้นเป็นอาวุธที่เยี่ยมยอดก็จริง แต่มันก็ปล่อยพลังงานบางที่ทำให้ผู้ครอบครองเป็นอันตราย วิธีเดียวที่จะกำจัดพิษจากพระขรรค์นี้ได้คือบำเพ็ญตบะ ท้าววโรดมจึงเสด็จออกผนวชเป็นฤๅษี บางครั้งก็ได้อยู่ตามลำพัง แต่บางครั้งก็มีเจ้าชายจากเมืองต่าง ๆ  มาฝากตัวเป็นลูกศิษย์ หนึ่งในเจ้าชายที่ฤๅษีจำได้ไม่เคยลืมเลยคือเจ้าชายจันทโครพ เมื่อคิดถึงเจ้าชายองค์นี้ทีไร ท่านก็อดจะส่ายหน้าด้วยความระอาใจไม่ได้ แต่ถึงแม้ว่าจะมีเจ้าชายแต่ละรุ่นมาฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ฤๅษีก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เพราะเจ้าชายเหล่านั้นล้วนแต่โตพอที่จะหาผลหมากรากไม้กินเองแล้ว แต่ว่ามนุษย์ที่ปรากฏตัวอยู่ตอนนี้สิ ทำให้ฤๅษีกลุ้มใจอย่างมาก
เมื่อวโรดมทำภารกิจของฤๅษีเสร็จ ก็เตรียมจะเข้านอน แต่ก็ได้ยินเสียงกวางร้องเสียก่อน มันร้องราวกับเจ็บปวดมากจนท่านทนไม่ไหว จึงต้องออกไปดู
นางกวางทองท้องแก่ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เพราะมาเล็มหญ้าอยู่แถวนี้ประจำกำลังจะออกลูก มันดิ้นรน ปัด ๆ ไปมา
ฤๅษีเอื้อมมือไป แผ่เมตตาให้นางกวางออกลูกโดยปลอดภัย แม้จะนึกสงสัยว่าเหตุใดกวางตัวนี้จึงหนีมาออกลูกที่นี่ แทนที่จะออกลูกกลางเผ่าพันธุ์ของตัวเอง แต่ตอนนี้ฤๅษีก็ไม่มีเวลาและสมาธิที่จะเปิดทิพยเนตรดูเหตุการณ์เพราะต้องใช้จิตอวยพรให้ลูกกวางเกิดมาได้โดยปลอดภัย หลายคนยังเข้าใจผิดอยู่มากว่าหากได้ทิพยญาณแล้ว จะรู้ทุกอย่างตลอดเวลาซึ่งนั่นเป็นความคิดที่ผิด ทิพยญาณ ไม่ว่าจะเป็นทิพยจักษุหรือทิพยโสต ก็เหมือนตาและหูปกตินั่นแหละที่ต้องเปิดถึงจะมองเห็น มิอย่างนั้นพิเภกคงบอกพระรามไปแล้วว่าสีดาเป็นธิดาของทศกัณฐ์ แต่เพราะพิเภกไม่เคยสนใจที่จะติดตามดูดวงสีดา พิเภกเองจึงไม่ได้ทราบเรื่องนี้เหมือนกัน
ไม่นานนางกวางก็ออกลกออกมา เมื่อฤๅษีเห็นลูกของนางกวางก็รู้ทันทีว่าเหตุใดนางกวางถึงไม่ออกลูกในฝูงของตัวเอง พอลูกของนางกวางนั้นไม่ใช่กวาง นอกจากตาที่งดงามดังเนื้อทราย และเขากิ่งเล็ก ๆ ที่งอกออกมาตรงศีรษะ ดูอย่างไรสิ่งที่นั่งกวางให้กำเนิดออกมาก็เป็นมนุษย์ชัด ๆ แถมเป็นมนุษย์ผู้หญิงที่ร้องไห้เสียงดังเสียด้วย
นางกวางเอาหัวดุนลูกตัวเอง มันคงสับสน ไม่รู้จะทำอย่างไรกับสิ่งมีชีวิตที่เอาแต่ร้องไห้ชนิดนี้ ยังนับว่ามันฉลาดอยู่บ้างที่มาออกลูกที่นี่ หากมันออกลูกกลางฝูงของตัวเอง โอกาสที่เด็กคนนี้จะรอดแทบไม่มีอยู่เลย

นางกวางช้อนตามองฤๅษีด้วยสายตาอ้อนวอน ฤๅษีเข้าใจกระแสจิตของนางทันที ท่านอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมา นางกวางร้องทีหนึ่งราวกับตัดอาลัยไม่ได้ ยังเดินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ
"เจ้าไม่ต้องกังวล" วโรดมพูดอย่างมีเมตตา "ข้าจะเลี้ยงลูกของเจ้า ลูกของเราเอง"
นางกวางร้องเป็นเชิงรับคำ ก่อนที่มันจะวิ่งเข้าป่าไป
วโรดมมองเด็กทาริกาในอ้อมแขน เธอแผดเสียงร้องลั่น
"จะทำเยี่ยงไรดีล่ะ" ฤๅษีรำพึงกับตัวเอง แม้ว่าสมัยเขาครองเมืองจะมีโอรสธิดามากมาย แต่เจ้าชายเจ้าหญิงเหล่านั้นก็ล้วนแต่มีพี่เลี้ยงนางนมคอยประคบประหงมดูแล แต่เด็กคนนี้เกิดมาในป่าเปลี่ยว ในที่สุดฤๅษีก็ตั้งสัจจาธิษฐานว่า
"แม้ว่ากุมารีคนนี้จะมีบุญที่จะมีชีวิตอยู่ ขอให้มีกษีราไหลออกจากนิ้วข้าด้วยเถิด"
สิ้นคำอธิษฐาน น้ำนมก็ไหลออกมาจากนิ้วโป้ง อุสาดูดนมอย่างหิวกระหาย
วโรดมมองอย่างเอ็นดู การเลี้ยงลูกด้วยมือตนเองทำให้รู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง ตอนนี้เขาคงต้องสละเวลาบำเพ็ญพรตเพื่อมาดูแลเลือดในอกคนนี้สักหน่อย
ฤๅษีวโรดมเลี้ยงอุสาอย่างดี ทั้งหาผลไม้ให้กิน เอาใบไม้มาเย็บเป็นชุดให้ สอนให้รู้จักสัตว์และพืชต่าง ๆจนเวลาผ่านไปแปดปี  ชีวิตของทั้งคู่ดำเนินกันไปอย่างสงบ ไม่มีสัตว์ร้ายอะไรมากล้ำกรายเพราะบารมีของฤๅษี อุสาเองก็เริ่มซุกซนและเริ่มออกสำรวจป่า
"เจ้าอย่าไปไกลนักล่ะ อุสา" ฤๅษีสั่ง "อยู่ในเขตอาศรมนี่ก็พอ"
"ค่ะ เจ้าตา" อุสาตอบ แม้ว่าตามสายเลือดแล้วอุสาจะเป็นลูก แต่ฤๅษีก็รู้สึกแปลก ๆ ที่จะให้อุสาเรียกว่าพ่อ เขาจึงให้เธอเรียกว่าเจ้าตาแทน
อุสาเดินสำรวจไปทั่ว เธอเป็นมิตรกับสัตว์กินหญ้าทุกตัวโดยเฉพาะพวกเก้งกวางที่จะชอบเธอเป็นพิเศษ พวกมันชอบมาคลอเคลียเธอ โดยเฉพาะนางกวางตัวหนึ่งที่เธอรู้สึกผูกพันกับมันเป็นพิเศษ
อยู่มาวันหนึ่งอุสาก็เริ่มตั้งคำถามที่วโรดมอึดอัดที่จะตอบ
"เจ้าตา ข้ามีเรื่องสงสัย"
"เจ้าสงสัยเรื่องอะไรล่ะ" ฤๅษีถาม กำลังกินผลไม้ที่หามาอย่างเอร็ดอร่อย เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
"ข้าสงสัยว่าทำไมพวกกวางที่มีเขาเหมือนข้า" อุสาชี้ที่เขาของตัวเอง "จึงมีอะไรที่หว่างขาไม่เหมือนข้าเล่าเจ้าคะ"
ฤๅษีสำลักผลไม้ที่กำลังกินอยู่ทันที
"เจ้าหมายถึงอะไร"
"ก็แท่งที่อยู่หว่างขามันไงคะ"
"กวางที่มีเขาเป็นตัวผู้" วโรดมอธิบาย "ส่วนกวางที่ไร้เขาเป็นตัวเมีย"
"ตัวผู้ ตัวเมีย" อุสาทวนคำ "ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีเจ้าค่ะ"
"ถ้าเป็นสัตว์เรียกว่าตัวผู้ ถ้าเป็นคนจะเป็นผู้ชาย ส่วนตัวเมีย ถ้าเป็นคนจะเรียกผู้หญิง"
อุสาเลิกคิ้ว
"ตัวผู้หรือผู้ชายจะมีสิ่งที่เรียกว่าลึงค์อยู่ระหว่างขา ขณะที่ตัวเมียหรือผู้หญิงจะมีสิ่งที่เรียกว่าโยนีอยู่ระหว่างขา" ฤๅษีอธิบายต่อ
"แล้วข้าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ ช่วยดูให้หน่อยค่ะ" อุสาถาม ก่อนจะทำท่าเปิดชุดให้ดู
ฤๅษีรีบห้ามไว้ "อย่า ข้าจะบอกให้ เจ้าเป็นผู้หญิง เจ้ามีโยนี"
อุสาเอียงคอ "เจ้าตายังไม่ทันดูเลยจะรู้ได้เยี่ยงไร"
"ข้ารู้แล้วกันน่ะ" วโรดมตัดบท "แล้วเจ้าอย่าให้ใครมาเห็นโยนีของเจ้าเด็ดขาดนะ เจ้าต้องให้แค่คนที่รักและไว้ใจเท่านั้นถึงจะเห็นได้"
"ข้าก็รักและไว้ใจเจ้าตานะเจ้าคะ"
ฤๅษีตบหน้าผากตัวเอง
"ไม่ใช่ความรักและไว้ใจแบบนั้น เป็นอีกแบบหนึ่ง"
"อย่างไรเล่าเจ้าคะ"
แม้ว่าจะเป็นฤๅษีที่รู้แจ้งไปทั่วสามโลก แต่การอธิบายความรักแบบคู่ผัวตัวเมียให้เด็กหญิงอายุเพียงแปดขวบฟังก็เป็นเรื่องยากอยู่มิใช่น้อย วโรดมจึงเบี่ยงเบนความสนใจของอุสาไปเรื่องอื่นแทน
"ทำไมอยู่ ๆ เจ้าถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ"
"ก็ข้าเห็นกวางตัวผู้กำลังเอาสิ่งที่เรียกว่า ล ล ล" อุสาพูดตะกุกตะกัก
"ลึงค์" ฤๅษีต่อให้อย่างเมตตา
"เจ้าค่ะ มันขึ้นคร่อมแล้วพยายามเอาลึงค์เสียบเข้าไป มันทำไปทำไมเหรอเจ้าคะ แล้วทำไมมันทำแต่กับตัวเมีย ไม่ทำกับตัวผู้ด้วยกัน"
"พวกมันกำลังผสมพันธุ์กันอยู่"
"ผสมพันธุ์คืออะไรเจ้าคะ"
"ผสมพันธุ์ก็คือการสร้างสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมา เพราะกวางตัวผู้ทำแบบนั้น กวาวตัวเมียก็จะมีโอกาสตั้งท้อง ก็คือจะมีลูกกวางอยู่ในท้อง และไม่นานก็จะมีลูกกวางตัวเล็ก ๆ ออกมาให้เจ้าเล่นด้วยอย่างไรล่ะ"
"ต้องทำแบบนั้นถึงจะมีกวางเพิ่มหรือเจ้าคะ" อุสาถาม สีหน้าครุ่นคิด
"มันเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด" วโรดมว่า ความจริงแล้วสัตว์ในหิมพานต์มีสารพัดวิธีที่จะสืบเผ่าพันธุ์ของพวกมันต่อไปได้ หากแต่เป็นเรื่องซับซ้อนเกินกว่าที่จะอธิบายให้อุสาฟังได้
"แล้วมนุษย์ล่ะเจ้าคะ ใช้วิธีเดียวกันหรือ"
ฤๅษีพยักหน้า "ส่วนใหญ่ก็เป็นอย่างนั้น ผู้ชายจะเรียกว่าพ่อ ส่วนผู้หญิงจะเรียกว่าแม่"
"พ่อแม่" อุสาทวนคำ "แล้วเหตุใดข้าจึงไม่มีพ่อแม่ล่ะเจ้าคะ แต่ไหนแต่ไรมาข้าก็เห็นแต่เจ้าตา ยังมีมนุษย์แบบเราอยู่หรือไม่เจ้าคะ"
"มนุษย์มีอยู่มาก หากแต่ยิ่งมากก็ยิ่งก่อความวุ่นวายไม่สิ้นสุด ข้าจึงมาอยู่ที่นี่" วโรดมว่า "ส่วนเรื่องของพ่อแม่นั้น เจ้าอย่าคิดมากไปเลย ข้าเป็นพ่อของเจ้าเอง" ฤๅษีตัดสินใจบอกความจริงที่เก็บงำมาตลอดหลายปีเพื่อกันไม่ให้อุสาหนีไปตามหาพ่อแม่
"แล้วแม่ของข้าล่ะเจ้าคะ" อุสาถามอย่างตื่นเต้น
"แม่ของเจ้าก็คือนางกวางทองที่ชอบมาเล่นกับเจ้าบ่อย ๆ อย่างไรล่ะ"
อุสาหลับตา พยายามจินตนาการภาพเจ้าตาของเธอผสมพันธุ์กับกวาง แค่คิดภาพ เธอก็รู้สึกได้ด้วยสัญชาตญาณว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ
อย่าว่าแต่ผู้มีญาณที่จะรับรู้ความรู้สึกในใจของเด็กน้อยในขณะนี้เลย แม้ว่าปุถุชนธรรมดาก็คงทราบว่าเด็กน้อยคิดอะไรอยู่
"ข้าไม่ได้ผสมพันธุ์กับแม่ของเจ้า" ฤาษีอธิบาย
"แล้วข้าเกิดมาได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ"
"เจ้าเกิดมาได้เพราะวันหนึ่งข้าไปถ่ายปัสสาวะรดหญ้า และกวางตัวนั้นก็มากิน จนกำเนิดออกมาเป็นเจ้า การกำเนิดแบบนี้เรียกว่าอสุจิปานคัพภะ"
อุสาขมวดคิ้ว "แล้วมนุษย์คนอื่นกำเนิดแบบข้าได้หรือไม่เจ้าคะ"
"ถ้าพ่อของเขาบำเพ็ญตบะบารมี ก็สามารถกำเนิดแบบนี้ได้"
"เจ้าตาเจ้าคะ" อุสาเรียก
"มีอะไรหรือ"
"พวกเราจะอยู่กันในป่าตลอดชีวิตหรือเจ้าคะ ข้าอยากไปเห็นมนุษย์คนอื่นบ้าง พวกเขาเป็นอย่างไร เหมือนเราหรือไม่เจ้าคะ"
วโรดมถอนหายใจ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถกักอุสาให้อยู่ที่นี่ตลอดไปได้ สักวันหนึ่งเธอก็ต้องไปเผชิญโลกกว้าง
"ตัวข้าคงไม่คิดจะออกจากป่านี้อีกแล้ว แต่สำหรับตัวเจ้า ถ้าอยากไป ข้าก็ไม่ได้หวงห้าม แต่เจ้ารอให้โต กว่านี้อีกหน่อยเถิด"
"ข้ายังไม่คิดจะไปหรอกเจ้าค่ะ ข้าอยากอยู่กับเจ้าตาไปตลอด"
"อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา" วโรดมรำพึง เขาเองแม้จะบำเพ็ญบารมีจนได้ญาณ และตั้งใจมั่นอยู่ในพรหมวิหาร 4 ถือศีลเคร่งครัด ทำให้อายุยืนกว่ามนุษย์ที่หลงระเริงไปกับกิเลส หากแต่ทุกอย่างในโลกนี้ย่อมมีวันดับสูญ เขาเองก็คงไม่สามารถอยู่ดูแลอุสาได้ตลอดไป หากแต่เขาก็ทราบด้วยญาณว่าวันหนึ่งอุสาจะมีคนรับไปดูแล


พอวาเรศกับวาสนาตื่นขึ้นมา พวกเขาก็รีบจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะบึ่งรถออกไปทันที วาเรศขับรถเร็วกว่าปกติเพราะความร้อนใจจนวาสนาต้องเตือน
"ขับช้า ๆ หน่อย"
วาเรศเริ่มขับช้าลง พวกเขาใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงวัด แต่สำหรับคนร้อนใจทั้งสองแล้ว นานนับกัปนับกัลป์ทีเดียว
วาเรศรีบไปที่กุฏิของหลวงพ่อ แต่แทนที่หลวงพ่อสุกจะมาต้อนรับเขาเหมือนทุกคราว แต่กลับเป็นเด็กวัดคนหนึ่งแทน
"จะมาถวายสังฆทานเหรอครับ หลวงปู่ท่านไม่ค่อยสบาย ท่านสั่งไม่ให้ใครรบกวน"
หัวใจของวาเรศแทบจะหลุดออกมาจากอก ไม่ค่อยสบาย ไม่ให้ใครรบกวน สารพัดภาพอัปมงคลเข้ามาในภวังค์จิต เขาเต็มไปหมด หากแต่วาเรศก็กดมันเอาไว้ ไม่ให้มันแสดงอิทธิฤทธิ์ บางทีเขาอาจจะคิดมากเกินไป หลวงพ่อเองก็อายุมากแล้ว จะมีโรคมาเบียดเบียนบ้างก็พอรับได้ ก็คงเป็นพวกโรคคนแก่นั่นแหละ
"แล้วทำไมถึงไม่มีใครพาหลวงพ่อไปหาหมอ" วาเรศถาม เขาพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้ฟังดูเป็นการว่าร้ายฝ่ายตรงข้าม
เด็กวัดยักไหล่ "ท่านบอกท่านไม่ได้เป็นอะไรมาก จำวัดสักครู่ก็หาย"
"ท่านจำวัดมานานหรือยัง" วาเรศซักต่อ
"ตั้งแต่เมื่อวานซืน ท่านยังไม่ออกมาเลย"
"เดี๋ยวก่อนนะ" วาสนาพูดขึ้นมาบ้าง "ท่านจำวัดตั้งแต่เมื่อวานซืน แล้วท่านได้ฉันอะไรบ้างหรือยัง"
"ผมก็เอาอาหารไปถวายท่าน แต่พอเข้าไปเก็บก็ยังอยู่เหมือนเดิม"
ไม่ได้การแล้ว วาเรศคิด ก่อนจะถามเด็กวัดว่า
"ท่านจำวัดอยู่ที่ไหน พาฉันไปเดี๋ยวนี้" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
เด็กวัดมีท่าทีอึดอัด แต่ในสุดเขาก็พยักหน้าและชี้ทางให้
วาเรศกับวาสนาเดินไปตามทางที่เด็กวัดบอก เมื่อมาถึงวาเรศก็เปิดประตูเข้าไป
ไม่ว่าเขาจะจินตนาการภาพการพบเจอครั้งนี้ว่าอย่างไร เขาก็ไม่คิดว่าจะเห็นหลวงพ่อของเขากำลังนั่งสมาธิอยู่ ท่านนั่งนิ่งไม่ไหวติวราวกับเป็นก้อนหิน แม้กระทั่งตอนนี้ที่ลูกชายและลูกสะใภ้เดินมาอยู่ใกล้ ๆ ท่านก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบแต่อย่างไร
วาเรศกำลังเอื้อมมือไปเขย่าตัว หากแต่วาสนาขัดเขาไว้ก่อน
"อย่าเพิ่งกวนท่าน" วาสนากระซิบ
ในที่สุดหลวงพ่อสุกก็ลืมตาขึ้นมา หนุ่มสาวทั้งสองนั่งลงในที่อันควร ก่อนจะยกมือไหว้
"มากันแล้วหรือ" หลวงพ่อถาม
"หลวงพ่อพูดเหมือนรู้ว่าพวกเราจะมา" วาสนาว่า
หลวงพ่อยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร
"ลูกผมหายไปครับ หลวงพ่อ" วาเรศโอดครวญ
"ทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นไปตามกรรมนะโยมนะ" หลวงพ่อยังพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"หลวงพ่อพูดอย่างนี้ได้ยังไง" เป็นครั้งแรกที่วาเรศขึ้นเสียงกับผู้เป็นบิดา "ลูกของผม หลานของหลวงพ่อหายไปทั้งคน กลับพูดจาแบบนี้ หลวงพ่อไม่ห่วงหลานบ้างหรือ"
หลวงพ่อสุกไม่ได้ถือคำลูกชาย ท่านยังมีรอยยิ้มเมตตาประดับอยู่บนใบหน้า รอยยิ้มที่ทำให้วาเรศยิ่งหงุดหงิดไปกันใหญ่ หลวงพ่อไม่มีสิทธิ์ยิ้มอย่างสงบ ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาร้อนรุ้มไปด้วยไฟของการห่วงหาอาทร
"ทุกอย่างต้องใช้สติเป็นตัวตั้ง พระพุทธองค์สอนให้เรามีสติ ไม่ประมาท"
"ก็แหงล่ะสิ หนีลูกเมียไปบวชนี่ ชาติก่อนก็ยกลูกยกเมียให้คนอื่น จะมาเข้าใจหัวอกอะไร คนเป็นพ่อล่ะ" วาเรศประชด ปกติเขาเป็นคนที่ศรัทธาในศาสนา หากแต่วันนี้เขาพาลได้กระทั่งพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์
"วาเรศ" หลวงพ่อพูดเตือน "โยมยังเข้าใจพระพุทธองค์ผิดอยู่มาก ตอนที่เจ้าชายสิทธัตถะผนวชก็ใช่ว่าเป็นการหนีไปโดยไม่มีใครรู้ ทุกคนในวังรับรู้กันทั้งนั้น หากแต่ไม่สามารถต้านปณิธานอันแรงกล้าของพระองค์ไว้ได้ แล้วที่พระองค์เสด็จไปก็ไม่ใช่ว่าไม่รักลูกรักเมีย หากแต่เพราะรักจึงต้องทิ้งไป"
"ถ้ารักกันจริง ทำไมถึงทิ้งกันล่ะ ยังไงผมก็ไม่วันทิ้งลูกของผมหรอก" วาเรศว่า ใช่ เขาไม่มีวันทิ้งกูณฑ์เด็ดขาด แต่ตอนนี้ลูกของเขากลับทิ้งเขาไปเสียแล้ว น้ำตาเริ่มเออล้นในดวงตาอีกครั้ง
"โยมว่าถ้าผู้ชายมีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง เพิ่มเงินเดือน แต่ต้องย้ายไปประเทศที่ทุรกันดารมาก.ๆ ชนิดที่ว่าไม่มีระบบโอนเงินข้ามประเทศ แล้วต้องไปอยู่ที่นั่นเป็นปี ๆ เขาไม่สามารถพาลูกเมียไปด้วยได้ หากแต่ลูกเมียก็ยังอยู่บ้านพ่อแม่เขา มีคนรับใช้คอยดูแลอย่างดี พอกลับมาอีกครั้งก็มีเงินพอจะซื้อสมบัติให้ลูกเมียมากมาย ผู้ชายคนนั้นที่ตัดสินใจไป หลายปีผ่านไปก็กลับมาพร้อมอบสมบัติล้ำค่าให้ลูกเมีย อย่างนี้นับว่าเป็นการทิ้งลูกทิ้งเมียหรือเปล่า"
"เขาไปเพื่ออนาคตอันสดใสของลูกเมีย จะถือว่าเป็นการทิ้งลูกทิ้งเมียได้ยังไง"
"ก็นั่นแหละ เจ้าชายสิทธัตถะทรงเชื่อแน่ว่าพระชายาและโอรสของพระองค์อยู่ดีมีสุขในราชวัง พระองค์ไม่สามารถพาพระชายาและโอรสไปลำบากด้วยกันในป่าได้ แต่ในสุดพระองค์ก็กลับมา พร้อมมอบอริยทรัพย์ให้แก่พระชายาและพระโอรส อริยทรัพย์ที่แม้สมบัติในคลังของพระองค์ก็ยังซื้อไม่ได้"
พอหลวงพ่อพูดขึ้นมาแบบนี้ก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
"แล้วที่ท่านยกลูกเมียให้คนอื่นล่ะ" วาเรศถาม
"ตอนนั้นยังท่านยังไม่ได้เป็นพระพุทธองค์ ท่านก็เป็นปุถุชนเหมือนเรานี่แหละ บางอย่างท่านก็ทำผิดพลาดบ้าง อีกประการหนึ่งพระเวสสันดรหนีไปอยู่ในเขาวงกต ทางเดินสลับซับซ้อน มีปราการด่านชั้น แต่ชูชกกลับเข้ามาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน พระเวสสันดรเกิดในยุคที่เคารพนับถือพราหมณ์ ไม่แปลกอะไรที่ท่านจะพิจารณาเห็นว่าพราหมณ์คนนี้ไม่ธรรมดา หากไม่ยอมยกให้อาจจะเกิดเรื่องที่ร้ายแรงกว่านี้ก็ได้"
พอหลวงพ่อพูดแบบนี้ วาเรศก็อึ้งไปเพราะเถียงไม่ออก
"ขอโทษนะคะ" วาสนาว่า "เราค่อยมาถกปัญหาธรรมกันทีหลังเถอะค่ะ ตอนนี้หนูร้อนใจ บอกไม่ถูก"
"ความห่วงเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ อาตมาบอกได้เพียงว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามกรรม"
"หลวงพ่อบอกให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหมคะ อย่างน้อย ๆ ก็ให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วก็ยังดี" วาสนาอ้อนวอน
หลวงพ่อมีท่าทีอึดอัด
"อาตมาบอกได้แค่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่เขาคงยังไม่ได้กลับมาเร็ว ๆ นี้ อาตมาช่วยเต็มที่ แต่ขึ้นอยู่กับกรรมของกูณฑ์ด้วย"
"แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะคะ" วาสนาว่า "ท่านบอกมาตรง ๆ เลยไม่ได้หรือ"
"บอกไป โยมจะเชื่อเหรอ"
"บอกมาเถอะค่ะ" วาสนาอ้อนวอน
"อยู่ในแดนบาดาลของนางพญามุจลินท์"
วาเรศกับวาสนามองหน้ากัน วาสนาหัวเราะแห้ง ๆ
"ตลกดีนะคะ"
"หลวงพ่ออย่าล้อเล่นสิครับ บอกมาเถอะว่าลูกผมอยู่ไหน ถ้าผมเจอลูก ผมจะเอาปัจจัยมาถวายเลย"
"อาตมาไม่รับลาภสักการะ อย่ายุให้อาตมาทำผิดพระวินัยเลย"
วาสนากับวาเรศพยายามอ้อนวอนอีกหลายคำ แต่หลวงพ่อก็ไม่พูดอะไรอีก พวกเขาจึงได้แต่ลากลับ
"มาที่นี่ไม่เห็นได้อะไร" วาเรศพูดอย่างผิดหวัง บางทีเขาอาจจะจริงจังกับความฝันมากเกินไป จนถึงขนาดขับรถมาที่นี่
"ท่านบอกว่าลูกเราอยู่เมืองบาดาล หรือว่าเขาจมน้ำตายไปแล้ว" วาสนาว่า
"คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เรากลับกันเถอะ" วาเรศชวน พวกเขาต่างพากันขับรถกลับบ้านโดยไม่พูดอะไรกันเลย ต่างคนต่างคิดถึงลูกชายที่หายสาบสูญ
ระหว่างที่วาเรศกับวาสนาตามหากูณฑ์ เด็กหนุ่มผมไฟกำลังเฝ้าภูตของตัวเองอยู่ เคียวหลับตาพริ้ม มีหนังสือแหล่งพลังวางไว้ที่อก
"อีกนานไหมครับ กว่าเขาจะฟื้น" กูณฑ์ถาม เขาต้องดูเคียวสลบมานานแล้ว ตอนที่พระนางกลับมาพร้อมทหารอีกสองคนที่ช่วยกันแบกเคียวเข้ามา พร้อมหนังสือหน้าตาคุ้นตา กูณฑ์รีบจะเข้าไปทำการปฐมพยาบาลให้ แต่พระนางตรัสห้ามไว้ พร้อมรับสั่งให้วางเคียวลง และเอาหนังสือวางไว้บนอกของเขา
"ไม่นานดอก" มุจลินท์ตรัสตอบ "เจ้าไม่ต้องเฝ้าเขาก็ได้ ไปพักผ่อนเถิด"
"ไม่ครับ" กูณฑ์ปฏิเสธอย่างหนักแน่น แววตาเป็นประกายกล้า เคียวไม่ทิ้งเขา เขาก็จะไม่ทิ้งเคียวเช่นกัน
เมื่อนางพญาทรงได้ยินดังนั้น ก็ได้แต่แย้มพระโอษฐ์น้อย ๆ แล้วก็ไม่ได้ตรัสอะไรอีก
"พระนางครับ" กูณฑ์เรียก
"มีอะไรหรือ"
"ผมจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่ครับ" กูณฑ์ถาม เขาจำไม่ได้ว่าเขามาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว พระอาทิตย์ไม่ได้ส่องแสงลงมาเลย พวกชาวบาดาลอาศัยดวงแก้วเป็นที่ให้แสงสว่าง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นกลางวันหรือกลางคืน
"ข้าไม่ได้คิดจะกักตัวเจ้าไว้ดอก พวกเจ้าหายดีเมื่อใด ก็ไปได้ทันที เพียงแต่.." พระนางหยุดตรัสกลางคัน เรื่องแบบนี้จะอธิบายให้มนุษย์ผู้นี้เข้าใจได้อย่างไรหนอ
"แต่ อะไรครับ" กูณฑ์ถาม ความกังวลเริ่มคืบคลานเข้ามา วังบาดาลนี่คงไม่ได้เหมือนวังบาดาลมังกรของอูราชิมะ ทาโรที่เขาเคยอ่านตอนเด็ก ๆ หรอกนะ ที่เด็กหนุ่มญี่ปุ่นคนหนึ่งไปวังบาดาลเพียงสามวัน แต่พอกลับมาเวลาบนโลกมนุษย์ก็ผ่านไปถึงสามร้อยปี คนรู้จักก็ตายไปหมด
"ประตูที่เชื่อมต่อระหว่างมนุษย์กับแดนหิมพานต์นั้นมันไม่ค่อยแน่นอน" มุจลินท์ตรัส "ข้าไม่คิดว่าตอนพวกเจ้าฟื้น ทางที่พวกเจ้าใช้ลงมาจะยังอยู่ดอกนะ"
"แต่มันเปิดใหม่ได้ใช่ไหมครับ" กูณฑ์ถาม
"พวกมีฤทธิ์มาก ๆ คงเปิดได้ แต่ข้าไม่ได้มีฤทธิ์มากขนาดนั้น" มุจลินท์สารภาพ
"ท่านเป็นถึงพญานาคจะไม่มีฤทธิ์ได้ยังไงครับ" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด เขาโตมากับความเชื่อว่ทพญานาคมีฤทธิ์โน่นนี่ สามารถดลบันดาลอะไรได้สารพัด มีฤทธิ์ไม่ต่างจากเทวดา พอมาเจอพญานาคีระดับหัวหน้าบอกว่าไม่สามารถส่งเขากลับบ้านได้ ก็ทำให้หงุดหงิดอยู่ไม่น้อย
"มากเกินไปแล้วนะ มนุษย์" บุปผาว่า "ไม่รู้จักบุญคุณ"
พระนางโบกพระหัตถ์ห้าม "เขายังเยาว์และสับสน ข้าไม่ตำหนิดอก" พระนางทรงหันกลับมาทางกูณฑ์พลางตรัสด้วยพระสุรเสียงปรานีประดุจมารดาพูดกับบุตรอย่างไรก็อย่างนั้น
"ถึงข้าจะถือกำเนิดเป็นนาคก็จริงอยู่ แต่มารดาข้าเป็นกินรี ฤทธิ์จึงไม่ได้มีเท่านาคทั่วไป อีกประการหนึ่งข้าเองก็ไม่ได้เรียนรู้สรรพวิชาอะไรพวกนี้มากนัก ข้าอาศัยในถ้ำทองแต่เล็ก พอเติบใหญ่ก็ไปเป็นมเหสีของมนุษย์ ต้องคอยช่วยเหลือสวามี ข้ามิได้ศึกษาเรื่องพวกนี้เลย เพราะเหตุด้วยไม่เคยคิดอยากไปโลกอารยธรรมของมนุษย์"
เมื่อพระนางตรัสดังนั้น กูณฑ์ก็ยกมือไหว้
"ต้องขอโทษด้วยครับ ผมแค่เป็นห่วงพ่อกับแม่"
"ความกตัญญูจะเป็นเกราะป้องกันภัยให้แก่เจ้า แล้วถึงแม้ข้าจะไม่สามารถเปิดประตูมิติให้เจ้าได้ แต่ข้ารู้จักฤๅษีอยู่ตนหนึ่ง ท่านเป็นผู้มีเมตตาและเคยเป็นอาจารย์ของสวามีข้ามาก่อน อาศรมของท่านอยู่ไม่ไกล พอพวกเจ้าแข็งแรงดีแล้ว ข้าจะให้บริวารไปส่งเจ้าที่นั่น จากนั้นเจ้าก็ถามทางจากท่านเถิด"
พอได้ฟังดังนั้นกูณฑ์ก็ค่อยสบายใจ ถึงเขาจะอ่านหนังสือวรรณคดีมาไม่มาก แต่ทุกเรื่องที่อ่านฤๅษีก็ช่วยแก้ปัญหาได้ทั้งนั้น หวังว่าเรื่องนี้ก็คงไม่ต่างกัน
"อย่า!" เสียงกรีดร้องของเคียวทำให้กูณฑ์สะดุ้งออกจากภวังค์และรีบหันมาดูเพื่อนรักทันที
ใบหน้าของเคียวบิดเบี้ยว เขาพยายามดิ้นรนไปมา ราวกับถูกรัดด้วยเชือกที่มองไม่เห็น
กูณฑ์เขย่าตัวเคียว
"ตื่นสิ นายก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง ตื่นขึ้นมาสิ ฉันอยู่นี่" กูณฑ์ปลอบ
แต่ไม่ว่าเขาจะปลอบและปลุกอย่างไร เคียวก็ไม่ตื่น


เมื่อพูดถึงผีคุ้มกูณฑ์ก็คิดถึงเคียวขึ้นมา เขานึกอยากเขกกะโหลกตัวเองจริง ๆ เขามัวแต่โล่งใจที่รอดตายจนลืมเพื่อนอย่างเคียวไปเสียสนิท เขาหวังว่าเคียวจะไม่ตายนะ พอคิดถึงตรงนี้กูณฑ์ก็อดนึกขันในใจไม่ได้ เคียวเองก็เป็นผีอยู่แล้ว จะตายได้ยังไง ตายซ้ำตายซ้อนเหรอ ถ้าผีตายแล้วจะมาเกิดเป็นคนหรือเปล่านะ
"เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก  ข้าไม่ปล่อยให้โอกูโบะคุงเป็นอะไรไปหรอก" เทพอัคนีกระซิบ
"แก เอ๊ย ท่าน พูดเรื่องอะไร" กูณฑ์ว่า เขาไม่เคยได้ยินชื่อโอกูโบะมาก่อนเลยในชีวิต คนที่เขาห่วงคือเคียวต่างหาก เป็นถึงเทพ แต่ทำไมไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย
"ทำใจให้สบาย พระนางจะพาเจ้าไปรักษา"
กูณฑ์ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย แล้วเขาก็เกรงใจด้วยที่ผู้หญิงเอวบางร่างน้อยอย่างพระนางต้องมาอุ้มเด็กหนุ่มวัยกำลังกินกำลังนอนอย่างเขา เขาอยากจะฟื้นคืนสติขึ้นมาจริง ๆ เผื่อจะแบ่งเบาภาระให้พระนางได้บ้าง แต่ทำอย่างไรร่างกายก็ไม่ยอมขยับ พระนางมาสัมผัสเขา นวดฟั้นให้เขา กูณฑ์เริ่มฟื้นสติขึ้นมาได้ เขาพยายามบอกพระนางเกี่ยวกับเรื่องเคียว ขอให้พระนางไปช่วยเคียว แต่พระนางกลับทรงมองหน้าเขาแปลก ๆ เหมือนกับว่าเขาเสียสติไปอย่างนั้นแหละ แต่พระนางก็ไม่ได้เอ่ยอะไรให้กูณฑ์เจ็บช้ำน้ำใจ เพียงแต่ปลอบเขาว่า
"อย่ากังวลกับสิ่งของนอกกายเลย จงพักผ่อนเสียเถิด"
คำปลอบของพระนางฟังดูทะแม่ง ๆ อยู่ ในเมื่อเคียวไม่ใช่สิ่งของสักหน่อย แต่คิดไปคิดมาอีกทีเขียวก็เป็นภูตหนังสือ สำหรับพระนางอาจจะทรงถือว่าเป็นสิ่งของก็ได้ แล้วพระนางก็ป้อนอะไรบางอย่างให้เขา รสสัมผัสนั้นทั้งหวานและเย็น รสอร่อยเสียจนเขาอยากกินมากกว่านี้ แต่มันก็หมดเร็วเกินคาด กูณฑ์เริ่มรู้สึกมึนหัว และในที่สุดเขาก็หลับไป แต่แม้ว่าร่างกายเขาจะหลับ แต่จิตเขายังไม่หลับ ต่อเขารู้ว่าตอนนี้ปลอดภัยแล้ว แต่ทว่าเคียวยังอยู่ข้างนอกนั่น และไม่มีใครรู้ เขาพยายามส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ดูแลเขาไปช่วยเคียว เขาไม่ต้องการให้ใครมาดูแล เคียวต่างหากที่กำลังต้องการความช่วยเหลือ ให้ตายเถอะ เขาอยากลุกขึ้นเดินได้เหลือเกิน
"เคียว ฉันต้องการเคียว" กูณฑ์อยากจะพูดว่าฉันต้องการให้เคียวปลอดภัย ฉันต้องการให้เธอไปช่วยเคียว แต่เมื่อร่างกายเราหลับ มนุษย์ธรรมดาก็ไม่อาจจะพูดทุกอย่างที่คิดได้ เขาจึงพูดได้กระท่อนกระแท่น และซ้ำไปซ้ำมาอยู่แต่ประโยคเดิม
"เขายังไม่ฟื้นอีกหรือ" เสียงใสดังนกการะเวกดังขึ้น
"ยังเพคะ แต่เขาเอาแต่พูดว่าเคียว"
กูณฑ์พยายามลืมตา เขาต้องฟื้นให้ได้ อย่างไรก็ต้องฟื้น และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ข้ารับใช้มาห้ามเขาไว้เสียก่อน
"อย่า เจ้าอย่าเพิ่งลุกขึ้นนั่ง นอนไปก่อน"
พระนางเสด็จมาหาเขา ก้มลงมองด้วยสีพระพักตร์เปี่ยมด้วยความเมตตา พอได้เห็นพระนางใกล้ ๆ อย่างนี้ กูณฑ์บังเกิดความรู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมา เขาไม่รู้จะทำยังไง ในเมื่อยังนอนอยู่บนเตียง เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ง่ายที่สุด ก็คือยกมือไหว้
"ไหว้พระเถิด" พระนางตรัสตอบ "ท่า..เอ๊ยเจ้ารู้สึกดีขึ้นแล้วหรือ"
"ดีขึ้นแล้วครั.. เอ๊ยพระเจ้าค่ะ" กูณฑ์ตอบ เขารู้สึกอึดอัดอยู่ไม่ใช่น้อยที่ต้องมาเสวนากับเทพธิดา
พระนางจ้องหน้าเขา "จริงหรือ หายเป็นปกติแล้วหรือ"
กูณฑ์ยอมรับว่าเขารู้สึกมึน ๆ อยู่นิดหน่อย แต่เมื่อได้นอนพักก็คงจะดีขึ้น
"อาจจะเพราะว่าเจ้าดื่มน้ำอมฤตมากไป เราเองก็ไม่ได้มีความรู้ในด้านนี้ นี่ยังโชคดีที่ไม่ได้ดื่มมากจะเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต"
"ช้าก่อน เพคะ" นางข้ารับใช้อุทานอย่างตกใจ "พระองค์ทรงให้มนุษย์ผู้นี้ดื่มน้ำอมฤตหรือเพคะ"
แววตาที่เธอจับจ้องมาที่กูณฑ์ ทำให้กูณฑ์รู้สึกว่าหากเธอผ่าท้องเขา เอาน้ำอมฤตคืนไปได้ เธอก็คงทำ
"เจ้าอย่ายึดติดไปหน่อยเลย บุปผา" พระนางตรัสด้วยพระสุรเสียงอันอ่อนโยน "น้ำอมฤตเป็นของนอกกาย ช่วยคนสิถึงเป็นกุศล นำติดตัวไปภพหน้าได้"
"เดี๋ยวก่อนนะครับ" กูณฑ์พูดด้วยภาษาปัจจุบัน เพราะยังสับสนงุนงงเกินกว่าจะใช้ภาษาแบบที่พระนางตรัสได้ "น้ำอมฤตนี่คือน้ำที่ได้จากการกวนเกษียรสมุทรหรือเปล่าครับ"
ถึงแม้ว่ากูณฑ์จะไม่ค่อยใส่ใจวรรณคดีไทยมากนัก แต่เขาก็เคยอ่านการ์ตูนรามเกียรติ์ การ์ตูนที่วาดมาให้เด็กและเยาวชนเข้าใจสงครามระหว่างยักษ์และลิงได้โดยง่าย เขาจำได้ว่ามันมีกล่าวถึงน้ำอมฤตที่เทวดาไปหลอกพวกยักษ์มากวนเกษียรสมุทรอยู่ถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน หากสิ่งที่เขาดื่มไปเป็นน้ำอมฤตจริง ต่อไปนี้เขาจะไม่มีวันตายแล้วหรือ เขาจะเป็นอมตะใช่ไหม กูณฑ์ไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร เขายังเด็กเกินไปที่จะคิดถึงเรื่องความตาย แต่เขาก็ไม่เคยคิดถึงชีวิตที่เป็นอมตะ การอยู่คนเดียวโดยที่ใคร ๆ รอบตัวต่างทยอยล้มหายตายจากเป็นอะไรที่น่าหวาดหวั่นอยู่ไม่ใช่น้อย
พระนางมุจลินทร์แย้มพระโอษฐ์ "เจ้าดูมีความรู้มากทีเดียว แต่นาคีต่ำต้อยอย่างเรามิมีวาสนาได้น้ำอมฤตจากเกษียรสมุทรดอก"
"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผม" กูณฑ์ว่า "แล้ว เอ่อ ไม่ทราบว่าพระนางเห็นเคียวบ้างหรือเปล่าครับ"
"เจ้าจะห่วงอะไรกับสิ่งของนอกกาย ได้รอดชีวิตแล้วก็นับว่าเป็นบุญ"
"เดี๋ยวก่อนนะครับ" กูณฑ์ขัด ดูท่าทางจะเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันเสียแล้ว "เคียวที่ผมหมายถึงเป็นชื่อผี เอ่อ ภูตครับ ไม่ได้หมายถึงเคียวเกี่ยวข้าว"
พระนางทรงพระสรวลน้อย ๆ สีพระพักตร์แดงระเรื่อ
"อ๋อ เราเข้าใจผิดเอง หน้าตาภูตของเจ้าเป็นอย่างไรเล่า จะได้ให้ทหารนาคไปช่วยกันตามหา"
"เขามีผมสีขาวครับ ใส่ชุดสีน้ำเงิน ตาสีน้ำเงิน" กูณฑ์อธิบาย
"ได้" ธิดาพญานาครับคำ ก่อนจะเสด็จออกไปจากห้อง ทิ้งให้กูณฑ์อยู่กับบุปผาสองต่อสอง
กูณฑ์ขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด สายตาของบุปผาจับจ้องเขาอยู่จนเขาไม่กล้าทำอะไร ในที่สุดเขาก็ลองชวนคุยดูเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ
"ห้องสวยนะครับ ห้องของพี่เหรอ"
"ฉันไม่มีวาสนาได้อยู่ห้องงามปานนี้ดอก" บุปผาตอบ
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กูณฑ์พยายามเค้นสมองว่าจะคุยเรื่องอะไรต่อไปดี ที่รู้ ๆ คือเขาไม่ชอบความเงียบตอนนี้เลย
"แล้วพี่รู้ไหมครับว่าน้ำอมฤต กินแล้วจะเป็นยังไง"
"เพชรอย่างดีมีค่าราคายิ่ง ส่งให้ลิงจะรู้ค่าราคาหรือ" บุปผาพูดเสียงเรียบ
ถึงแม้ว่ากูณฑ์จะไม่เก่งภาษาไทยนัก แต่เขาก็รู้ว่าบุปผากำลังหลอกด่าเขาอยู่ หาว่าเขาไม่รู้จักของมีค่า นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นผู้มีบุญคุณ กูณฑ์จะด่ากลับให้
"ขอโทษจริง ๆ นะครับ แต่ผมไม่เคยรู้จักน้ำอมฤตมาก่อนเลย เคยได้ยินได้ฟังแต่ในนิทาน ไม่นึกว่าจะมีจริง"
"เจ้ามาอยู่ในวังบาดาลของพญานาคแล้ว นิทานอะไรก็เป็นจริงได้ทั้งนั้นแหละ"
"แล้วน้ำอมฤตนี่คือ.." กูณฑ์เซ้าซี้ถามต่อไป มันใช่เรื่องไหมล่ะ อยู่ ๆ ก็มีคนป้อนอะไรก็ไม่รู้ให้ กระทั่งถึงตอนนี้เขายังรู้สึกมึน ๆ หัวอยู่เลย ไม่ใช่ว่าเขาแพ้ฤทธิ์ของมันหรอกนะ
"มฤต หมายถึง ตาย พอเติม อ เข้าไปก็หมายถึงไม่ตาย" บุปผาอธิบายเรียบ ๆ
"เป็นน้ำที่ทำให้ผมไม่ตายเหรอ" กูณฑ์ทวนคำ ในใจรู้สึกสับสน ความเป็นอมตะเป็นสิ่งที่กูณฑ์ไม่เคยคิดฝัน เขาไม่เข้าใจเลยว่าคนเราจะดิ้นรนอยากเป็นอมตะกันทำไม เขาเคยอ่านนิทานต่างประเทศเรื่องหนึ่ง ที่นางฟ้าหลงรักมนุษย์และขอพรจากเทพให้มนุษย์ผู้นั้นเป็นอมตะ เพื่อจะได้อยู่เคียงข้างเธอตลอดไป เทพประทานพรให้ตามที่ขอ หากแต่ความเป็นอมตะหมายถึงความไม่ตายเท่านั้น ร่างกายของมนุษย์ผู้โชคร้ายคนนั้นได้เสื่อมโทรมไปตามสภาพ ใบหน้าเหี่ยวย่น หลังโค้งงอ ผมหงอกขาว ตาฝ้าฟาง เรียกอะไรก็ไม่ได้ยิน โรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า นางฟ้าผู้เป็นภรรยาได้แต่ทุกข์ที่เห็นสภาพสามีเป็นอย่างนี้ ได้วิงวอนต่อเทพผู้เป็นใหญ่อีกครั้ง และเทพก็ได้เสกให้สามีของนางเป็นจั๊กจั่นที่ลอกคราบได้ ลอกคราบเพื่อกลับความเป็นสู่ความเป็นหนุ่มและไม่ต้องทุกข์ทรมานกับความชราที่มาเบียดเบียนอีกต่อไป
คิดมาถึงตรงนี้ ขนสันหลังของกูณฑ์ก็ลุกวาบ แค่คิดว่าเขาจะเป็นภาระของคนรุ่นหลังถึงเพียงนั้น เขาก็แทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปตอนนี้เลย
"พวกคุณไม่น่าเอาน้ำนั่นให้ผมกินเลย" กูณฑ์ว่า เขารู้สึกผิดนิด ๆ ที่พูดจาเหมือนคนอกตัญญู แต่ถ้าเขาจมน้ำตาย แม้ว่ามันจะเป็นการตายที่ทรมาน แต่ก็คงไม่ทรมานเท่าชีวิตนิรันดร์ที่อยากตายแต่ตายไม่ได้หรอก
"คนอกตัญญู" บุปผาบริภาษ "เจ้ารู้หรือไม่น้ำอมฤตนั่นหายากเพียงไหน เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีมนุษย์และอมนุษย์จำนวนเท่าใดที่จะยอมแลกกับชีวิตอมตะที่ไม่แก่ไม่ตาย"
"ไม่แก่ไม่ตาย" กูณฑ์ทวนคำ หากความเป็นอมตะหมายถึงความไม่แก่ด้วย ก็ทำให้กูณฑ์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เพราะอย่างน้อย ๆ เขาก็ไม่ต้องเป็นภาระของคนรุ่นหลัง กูณฑ์ก้มลงสำรวจแขนขาตัวเอง นึกโมโหที่ตัวเองไม่รู้จักออกกำลังสร้างกล้ามเนื้อมากกว่านี้ หากเขารู้สักนิดว่าวันหนึ่งเขาต้องมาติดอยู่ในร่างเก้งก้างของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีนี้ตลอดไป เขาคงจะเชื่อฟังพ่อ กินอาหารที่มีประโยชน์ นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายเยอะ ๆ แต่ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกลับไปอยู่บนโลกมนุษย์ได้ไหม จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเพื่อนร่วมชั้นของเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แก่แล้วตายไป แต่เขาก็ยังอยู่เหมือนเดิม คิดถึงตรงนี้น้ำตาของกูณฑ์ก็ไหลออกมา แค่คิดว่าเขาต้องอยู่โดดเดี่ยวไปทั้งชีวิต กลายเป็นตัวประหลาดอย่างสมบูรณ์แบบก็ทำเอาเขากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่อยู่ ๆ กูณฑ์ก็เกิดความคิดดี ๆ ขึ้นมา ถ้าเขาเลือกให้ใครสักคนเป็นอมตะเหมือนเขาได้ล่ะ คนที่อยู่เคียงข้างเขาตลอดไป เขาหันไปทางบุปผาก่อนถามว่า
"พี่เอาน้ำอมฤตมาจากไหนเหรอ" กูณฑ์ถาม
"เจ้าจะรู้ไปทำไม" บุปผาย้อนกลับ
กูณฑ์ไม่รู้จะตอบยังไงดี ได้แต่ส่งสายตาลูกหมา มันได้ผลทุกครั้งเวลาเขาทำกับแม่ แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลกับนาคีด้วยหรือเปล่า
"พระญาติข้างฝ่ายพระมารดาของพระนางมุจลินท์ส่งมาให้" บุปผาตอบอย่างเสียไม่ได้
"พระนางมุจลินท์" กูณฑ์ทวนคำเป็นเชิงถาม
บุปผาถอนหายใจใส่เขา เธอคงรำคาญเพราะนึกว่ากูณฑ์แกล้งทำโง่
"พระนางที่พระราชทานน้ำอมฤตให้เจ้าไง"
"อ๋อ พระญาติของพระนางคงต้องเป็นนาคที่เก่งน่าดู" กูณฑ์หยอด
"เท่าที่ข้ารู้ ไม่มีนาคตนไหนรู้สูตรยาอมฤตหรอก พวกวิทยาธรก็หวงความรู้กันจะตาย"
"วิทยาธร" กูณฑ์ลองออกเสียงชื่อแปลก ๆ นี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
"พวกนั้นมีฤทธิ์มาก เจ้าชู้ที่หนึ่ง ลูกเขาเมียใครไม่สน แถมชอบทดลองอะไรแปลก ๆ สำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง แต่ไม่ค่อยจะบอกสูตรลับกับใคร"
"แล้วนาคกับวิทยาธรมาเกี่ยวข้องกันได้ไงครับ"
"เจ้าชายวิทยาธรองค์เล็กที่ทรงพระนามว่ามณีโชติอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงจันทประภาแห่งเผ่ากินรี"
พอได้ฟัง คิ้วของกูณฑ์ก็ยื่นเข้าหากัน ผู้ใหญ่นี่เป็นเหมือนกันทุกเผ่าพันธุ์หรือเปล่าที่ไม่ชอบอธิบายรายละเอียดอะไรให้เด็ก ต้องให้ซักถามอยู่เรื่อย แต่พอถามก็ดันหงุดหงิด
"ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่านาคกับกินรีเกี่ยวอะไรกัน" กูณฑ์พยายามเค้นสมองคิดถึงเรื่องนาคกับกินรี แต่ในหัวกูณฑ์รู้จักแต่นาคกับครุฑที่เป็นพี่น้องต่างแม่กัน หรือว่านาคกับกินรีจะเป็นพี่น้องต่างแม่กันเหมือนกัน
"ท้าวมุจลินท์ทรงได้พระนางแขอำไพ พระเจ้าป้าของเจ้าหญิงจันทประภาเป็นพระชายาและได้ให้กำเนิดพระนางมุจลินท์ ทีนี้เจ้าเข้าใจหรือยังว่ามีสายสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันทางไหน หรือจะต้องให้ข้าวาดแผนผังให้ดู" น้ำเสียงของบุปผาตอนท้ายฟังประชดประชัน
กูณฑ์ลำดับญาติในหัว ก่อนจะพยักหน้า
"เข้าใจแล้วครับ" แต่ความจริงต่อให้ไม่เข้าใจกูณฑ์ก็ไม่กล้าซักต่อหรอก หน้าตาเธอเหมือนจะฉีกเนื้อเข้าเป็นชิ้น ๆ ค่าที่บังอาจไปดื่มน้ำอมฤตล้ำค่า ใครจะไปรู้ล่ะว่าของหายาก รู้งี้ เขาปฏิเสธไม่เอาก็ดีหรอก หรือบางทีเขาอาจจะลองหาสูตรมาปรุงดูเองก็ได้ น่าจะลองถามจากพระนางมุจลินท์ดู เผื่อพระนางจะทรงทราบ


การหาภูตตนหนึ่งในแดนบาดาลนั้นไม่ยากเลย แต่การจะแก้ไขให้ภูตตนนั้นกลับมามีชีวิตนี่สิที่ยาก เพราะภูตสิ่งของไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตทั่วไป เมื่ออยู่ห่างจากสิ่งของอันเป็นแหล่งพลังงานก็จะอ่อนแรง พระนางมุจลินท์จึงรับสั่งให้บริวารของนางที่ถือกำเนิดบนบกรีบไปตามหาหนังสือดังกล่าวมา
เมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้าเหนือหัว นพและพิศาลต่างพากันขึ้นบก และแปลงร่างเป็นนกเพื่อบินหา
พวกเขามองสำรวจลงมาข้างล่าง ตอนนี้เป็นเวลาสนธยา หากเป็นเมื่อก่อนพวกมนุษย์ก็คงเข้าบ้านกันแล้ว แต่ตอนนี้พวกมนุษย์ช่างวุ่นวายกันจริง ๆ มีคนใส่ชุดเหมือนกันวิ่งวนรอบ ๆ อ่างเก็บน้ำ นพสะดุดตากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้สะอื้นอยู่
"อย่าร้องไห้เลย วาส" ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นสามีโอบไหล่เธอ ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองก็กลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่
"มันเป็นไปได้ยังไงกัน" วาสพูดซ้ำไปมาราวกับคนจับไข้ "เรายังคุยกันอยู่แท้ ๆ ทำไม"
สามียกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ภรรยา "เราต้องหาเขาเจอ" เขาพูดอย่างหนักแน่น "เชื่อผม"
วาสหยุดสะอื้น "จะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอคะ เรศ" เธอถาม "เขา..ไม่ได้ตายไปแล้วหรือ"
เรศทุบอกตัวเอง "ผมขอกูณฑ์มาจากเทพ รู้ไหม เขาเป็นเทพมาเกิด เทพต้องคุ้มครองเขาแน่"
"หรือไม่เขาก็เบื่อโลกมนุษย์ กลับสวรรค์ไปแล้ว" วาสรำพึง
นพและพิศาลมองหน้ากัน พวกเขารู้ทันทีว่าสองคนนี้ต้องเป็นพ่อแม่ของแขกที่มาพักอยู่เมืองบาดาล บางทีหากตามพวกเขาไปก็อาจจะไปเจอหนังสือเล่มนั้นได้
นาคทั้งสองบินตามพวกเขาไปเรื่อย ๆ จนมาถึงยานพาหนะหนึ่ง ผู้ชายขึ้นไปนั่งบนที่นั่งคนขับแล้ว แต่ฝ่ายหญิงเปิดท้ายรถและหยิบหนังสือออกมากอดและสะอื้น
"ใช่เล่มนั้นไหม" นพถาม
พิศาลพยักหน้า เขาตัดสินใจในชั่ววินาที รีบบินไปโฉบหนังสือและบินหนีไปทันที
"เอาคืนมานะ" วาสร้อง "เอาคืนมา"
เธอก้มลงหยิบก้อนหินขว้าง เฉียดปีกของพิศาลไปนิดเดียว
ครั้นพอเธอไม่สามารถทำให้พิศาลปล่อยหนังสือลงมาได้ก็ได้แต่ทรุดตัวลงร้องไห้
"โหดร้ายไปหน่อยไหมเจ้า" นพว่า เขาอดสงสารมนุษย์ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ แค่ต้องพรากจากลูกก็แย่พอแล้วยังถูกนกที่ไหนก็ไม่รู้มาโฉบเอาของไปต่อหน้าต่อตาอีก
"จะช่วยกระไรได้" พิศาลว่า เขาเองก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย แต่หน้าที่ของข้าราชบริพารที่ดีคือต้องทำตามคำสั่งของเจ้าเหนือหัว
"วาส คุณเป็นอะไรไป" วาเรศผู้ซึ่งรอภรรยาขึ้นรถ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมขึ้นมาสักทีลงมาตาม และก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่
วาเรศรู้สึกจุกในอกไปหมด ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง กับอีแค่ลูกคนเดียวเขายังปกป้องไว้ไม่ได้
"วาส" วาเรศเรียกซ้ำอีกที เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ เขาก็นั่งลงข้าง ๆ เธอ เขาไม่สนใจอีกแล้วว่าใครจะมองว่าพวกเขาเป็นคนบ้าเสียสติที่มานั่งร้องไห้ เขาอยากจะบอกพวกนั้นเหลือเกินว่า ต่อให้เป็นคนมีสติแค่ไหน แต่เจอเรื่องแบบนี้เข้าไป ก็อาจเป็นบ้าได้ง่าย ๆ
วาเรศลาพักร้อนมาแค่สามวัน เขาตั้งใจจะใช้วันหยุดกับครอบครัวให้คุ้มค่า หากแต่แผนการก็ต้องเปลี่ยนไปหมด เมื่ออยู่ ๆ ลูกชายเขาก็หายสาบสูญ ทุกคนต่างบอกว่าลูกของเขาคงตายไปแล้ว แต่วาเรศไม่เชื่อ หรือที่จริงเขาไม่อยากจะเชื่อ ลูกชายที่ร่าเริงสดใส แข็งแรงปานนั้นจะตายได้อย่างไร แม้ว่าหลักฐานจะชี้ชัดไปทางนั้น ทั้งที่ไม่มีใครมาแจ้งเบาะแสเกี่ยวกับกูณฑ์หรือเสื้อชูชีพที่หลุดออกมา แต่วาเรศก็ยังยึดฟางแห่งความหวังไว้แน่น ตราบใดก็ตามที่ยังไม่พบศพของกูณฑ์ เขาก็จะเชื่อว่าเด็กหนุ่มหัวไฟของเขายังมีชีวิตอยู่
เขาโทรไปบอกหัวหน้าว่าอาจจะไม่ได้ไปทำงานตามกำหนด บอกไปตามตรงว่าลูกหายและคงจะต้องอยู่หาลูกให้เจอก่อน เขาเองก็หวังว่ากูณฑ์จะกลับมาก่อนที่วันลาจะหมดซึ่งก็คือก่อนวันรุ่งขึ้น หากแต่ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีวี่แวว เขาก็แสดงความรับผิดชอบด้วยการโทรไปลาล่วงหน้าก่อน เพราะหากยังหาลูกไม่เจอ เขาก็คงไม่มีสมาธิไปทำงาน คุณพ่อผู้กำลังร้อนรนคาดว่าจะได้รับคำแสดงความเห็นอกเห็นใจ เพราะเขาเองก็ทำงานที่บริษัทนี้มานาน ขยันขันแข็งจนได้ชื่อว่าเป็นพนักงานดีเด่นคนหนึ่ง หากแต่คำพูดที่เขาได้รับกลับมาทำให้เขาชาไปทั้งตัว
"เด็กวัยรุ่นก็ยังงี้ หนีออกจากบ้าน เรียกร้องความสนใจ ไม่เห็นต้องไปตาม แล้วนี่ไปตามลูกจริง ๆ หรือเปล่า ไม่ใช่อยากอู้งานแล้วเอาลูกมาอ้างหรอกนะ รีบ ๆ กลับมาทำงานเถอะ เด็กหายก็ให้เป็นหน้าที่ตำรวจไป นายมีหน้าที่ต้องทำนะ"
วาเรศเกิดในยุคที่บริษัทเป็นเหมือนครอบครัว เขาทำงานกับบริษัทมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง เรียกได้ว่าสร้างทุกอย่างมาด้วยกัน เขาแทบไม่เคยขาดลามาสาย ทำงานล่วงเวลาแค่ไหนก็ไม่เคยบ่น เขาแทบไม่มีเวลาอยู่กับครอบครัวด้วยซ้ำเพราะเอาไปทุ่มเทให้กับบริษัทเสียหมด เพราะถือคติว่าหากเราทุ่มเททำงานเต็มที่ พวกเขาก็จะยินดีดูแลเราเต็มที่เช่นกัน แต่พอได้ยินถ้อยคำอันแล้งน้ำใจของผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่า วาเรศก็นึกเสียดายเวลาที่ทุ่มเทไป เวลาที่เขาควรจะมาใช้กับภรรยาที่แสนดีและลูกที่น่ารัก เวลาที่เขาควรเอามาใช้กับครอบครัวจริง ๆ ไม่ใช่ครอบครัวจอมปลอมอย่างบริษัทที่เห็นเขาเป็นเพียงเครื่องจักรผลิตงาน
"ขอโทษนะครับ ผมว่าไม่มีหน้าที่ไหนสำคัญกับผมมากกว่าหน้าที่ 'พ่อ' แล้วล่ะครับ เชิญพี่หาคนมาทำงานแทนผมได้เลย" พอพูดจบวาเรศก็วางสาย และแม้ว่าอีกฝ่ายจะโทรมาอีกกี่ครั้ง เขาก็ไม่รับสายอีก ป่วยการจะเสวนากับคนพรรค์นี้
วาเรศสั่นศีรษะ ไล่ความรู้สึกหงุดหงิดออกไป เขามาพักอยู่ที่อ่างซับเหล็กได้สองคืนแล้ว ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกตั้งใจจะพักอยู่เพียงคืนเดียว แต่ในเมื่อเขายังหากูณฑ์ไม่เจอ เขาจึงจองที่พักอีกคืน พอรุ่งเช้าก็ออกตามหาอีก แต่ทำอย่างไรก็ไม่เห็นวี่แวว ความหวังเริ่มริบหรี่ลงไปทุกที
"เรศ" วาสนาเรียกสามี "ไอ้นกนั่นมันเอาหนังสือของลูกเราไปแล้ว"
"หนังสืออะไร" วาเรศถาม สมองเขาเบลอไปหมด วันนี้เขาเดินตามหาลูกทั้งวัน ข้าวสักเม็ด น้ำสักหยดก็ยังไม่ตกถึงท้อง
"หนังสือที่กูณฑ์ติดตัวไว้ตลอดน่ะ มันเอาไปแล้ว" วาสนาพูดพลางสะอื้น เธอซบหน้าลงบนแขนตัวเอง "ทำไมต้องกลั่นแกล้งกันขนาดนี้ด้วย แค่จะไว้ดูต่างหน้าลูกก็ไม่ได้เลยเหรอ"
"อย่าร้องไห้เลย" วาเรศว่า "แค่สิ่งของนอกกาย ยังไงลูกเราก็ต้องปลอดภัยกลับมาแน่"
"เราอยู่ที่นี่อีกสักคืนไหม" วาสนาถาม
วาเรศส่ายหน้า "ผมว่าเรากลับบ้าน ไปปริ๊นต์รูปถ่ายลูกเรา โพสต์ลงออนไลน์ดีกว่า ถ้ามีคนเจอก็คงติดต่อเรามาเอง เราอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์" ใจจริงเขาอยากตามหาลูกจนกว่าจะเจอ หากแต่เขาก็ต้องคิดถึงความเป็นจริงด้วย พวกเขามีเสื้อผ้ามาไม่พอใส่ เงินก็พกมาแค่พอใช้ พวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่โดยไม่รู้อนาคตได้ การกลับไปตั้งหลักที่บ้านถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
"แต่ฉันยังไม่อยากกลับบ้านโดยไม่มีกูณฑ์ไปด้วย" วาสนาว่า
"ผมรู้" วาเรศว่า "แต่เรากลับกันก่อน ผมจะติดต่อทีมค้นหาเลย เท่าไหร่ก็จะสู้"
วาเรศเองเห็นว่าเจ้าหน้าที่ทำงานไม่เต็มที่เท่าไหร่ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เจ้าหน้าที่เองก็มีงานอื่นต้องทำเหมือนกัน จะมาช่วยเขาหาลูกทั้งวันทั้งคืนก็คงไม่ได้ วาเรศจึงคิดว่าเขาน่าจะใช้เงินแก้ปัญหา จ้างคนอื่นมาหาลูกเขาดีกว่า แม้เขาจะไม่รู้ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ แต่เขาจะทุ่มจนกว่าจะได้ลูกเขากลับคืนมาไม่ว่าเป็นหรือตาย
"มันจะได้ผลเหรอ" วาสนาถาม
วาเรศไม่ตอบ แต่กลับชวนเธอขึ้นรถ
กว่าพวกเขาจะกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว วาเรศรีบค้นอัลบั้มภาพถ่ายของกูณฑ์ พยายามหาภาพที่เป็นปัจจุบันมากที่สุด เขาโพสต์ลงโซเชียลทุกช่องทาง บอกรายละเอียดการหายตัวไปของกูณฑ์ บอกช่องทางติดต่อ พร้อมทั้งเงินรางวัลและตั้งค่าเป็นสาธารณะ เขาส่งข้อความไปหามูลนิธิคนหายต่าง.ๆ ขอให้พวกเขาช่วยแชร์ภาพและข้อมูลของกูณฑ์ หลังจากนั้นวาเรศและวาสนาก็ไม่ได้นอน พวกเขาสะดุ้งทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือน บางคนก็มาแสดงความเห็นใจ แต่ก็มีบางคนที่กล่าวตำหนิว่าทำไมวาเรศและวาสนาไม่ดูลูกให้ดีกว่านี้
สายธารา: ขอให้เจอน้องเร็ว ๆ นะคะคุณพ่อ
ภูผา: เดี๋ยวน้องก็กลับมาครับ
มินตรา: ช่วยแชร์ให้แล้วนะคะ
บุษบา: พาลูกไปเที่ยว แต่ดันทำลูกหาย พ่อแม่สมัยนี้เนี่ยนะ
จินตหรา @บุษบา คุณพ่อเขาไม่ได้ทิ้งลูกสักหน่อย แค่นี้ใจเขาก็เสียแล้ว ทำไมชอบซ้ำเติมคนอื่นนักนะ
บางคนก็มาแสดงความเห็นแบบไม่ดูกาลเทศะ
ขายของ ขายทุกอย่าง: ระหว่างรอคนหาย มาซื้อข้าวโพดคั่วไปกินพลาง ๆ ก่อนได้นะคะ มีทั้งรสหวาน รสเค็ม บริการส่งไปรษณีย์ค่ะ
#ขออนุญาตเจ้าของโพสต์ค่ะ #ถ้ารบกวนลบได้เลยนะคะ #ทำมาหากิน
วาเรศถึงกับสบถเมื่อเห็นความเห็นนี้
"เป็นอะไรคะ" วาสนาถาม
"คุณดูสิ" วาเรศพูดอย่างรังเกียจ พลางชี้ให้ภรรยาดูเม้นต์ขายของ ขนาดเม้นต์ด่า วาเรศยังไม่โกรธเท่านี้ เพราะที่เขาพูดก็มีส่วนถูกอยู่เหมือนกัน แต่เม้นต์ขายของถือว่าเสียมารยาทมาก วาเรศรู้ว่าขายของออนไลน์ ถ้าไม่มีเงินจ้างโฆษณาก็ต้องอาศัยแปะตามโพสต์ที่มีคนเห็นมาก ๆ แต่ถึงอย่างไรมันก็เกินไปหน่อยไหม ลูกของเขาหายไป ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย แต่กลับมีคนมาโพสต์ขายของใต้โพสต์ของเขาที่กำลังตามหาลูกอยู่
"มีขออนุญาตเสียด้วย" วาสนาว่า เธอเองก็ส่ายหน้าอย่างระอาใจเช่นกัน
"แค่ยันต์กันด่าเท่านั้นแหละ" วาเรศคำราม บอกว่าขออนุญาตเจ้าของโพสต์ แต่เจ้าของโพสต์อย่างเขายังไม่ทันอนุญาตเลยก็ถือโอกาสแปะขายเสียก่อน เขาเองก็ขี้เกียจเอาพลังไปต่อกรกับคนพวกนี้ เอาเวลาไปพักผ่อนดีกว่า
คืนนั้นวาเรศฝันถึงหลวงพ่อ ท่านเดินมาหาเขาอย่างแช่มช้า พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
"หลวงพ่อ" วาเรศว่า "กูณฑ์หายไปแล้วครับ เขาหายไปแล้ว"
หลวงพ่อมองเขาอย่างเมตตา
"กัมมุนา วัตตติ โลโก สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"
"หลวงพ่อหมายความว่า.."
แต่เขายังไม่ทันถามอะไร หลวงพ่อก็เดินจากไปเสียก่อน
ฆราวาสผู้ทุกข์ระทมพยายามเรียกบิดาผู้เป็นบรรพชิตให้กลับมา หากแต่อีกฝ่ายก็ไม่แม้จะหันกลับมามอง
"หลวงพ่อ" วาเรศตะโกนสุดเสียง ในที่สุดเขาก็สะดุ้งตื่น
"เป็นอะไรไปคะ" วาสนาถาม
"ผมฝันถึงหลวงพ่อ" วาเรศว่า "ร้อยวันพันปี ผมไม่เคยฝันถึงท่านเลย แต่ทำไม.."
ความคิดอกุศลเข้ามาในใจของวาเรศ หรือว่าหลวงพ่อของเขามรณภาพไปแล้วจึงมาเข้าฝันเพื่อบอกลา หลวงพ่อเองก็อายุมากแล้ว ถ้าท่านจะละสังขารจริง ๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก
"ฝันว่ายังไงคะ" วาสนาถาม
วาเรศล่าเรื่องให้ฟัง
"หมายความว่าท่านพูดเป็นนัย ๆ ว่าลูกของเราตายไปแล้วหรือ"
วาเรศส่ายหน้า "ท่านไม่ได้พูดแบบนั้น ท่านแค่บอกว่าทุกอย่างเป็นไปตามกรรม"
"มันเป็นแค่ฝัน" วาสนาพูด แม้น้ำเสียงของเธอจะไม่ได้บอกเลยว่าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองพูด "คุณคิดมากก็เลยฝัน"
"พรุ่งนี้ผมจะไปหาหลวงพ่อสักหน่อย" วาเรศว่า
"คุณคิดว่าท่านถอดจิตมาเข้าฝันคุณหรือ"
"มันก็เป็นไปได้" วาเรศตอบ เขาภาวนาให้หลวงพ่อถอดจิตมาเข้าฝันเขาเถิด ขออย่าให้วิญญาณท่านละกายเนื้อ และมาหาเขาเลย เขาจะสูญเสียทั้งพ่อและลูกชายไปในเวลาเดียวกันไม่ได้
"งั้นก็นอนเอาแรงไว้ก่อนเถอะค่ะ จะได้มีแรงขับรถ"
ไม่นานพวกเขาทั้งสองก็หลับกันไปอีก แล้วก็ไม่ตื่นอีกเลยจนกระทั่งแปดโมง


ถึงมลจะอยู่ในเผ่าวิทยาธรที่เห็นว่าความรู้เป็นดังมณีล้ำค่า แต่พวกเขาก็ไม่เคยศึกษาศาสตร์ลี้ลับของเวลา แต่หากมลไม่สามารถเลือกขอพรอะไรก็ได้ เขาอยากย้อนเวลาได้เหลือเกิน ถ้าเขาย้อนไปได้ เขาคงตัดสินใจอยู่กับพ่อแม่ ไม่ไปเรียนกับอาจารย์ธนบาล คนที่ตอนนี้แค่คิดถึงว่าครั้งหนึ่งมลเคยกราบไหว้ เรียกว่าเป็นอาจารย์ เขาก็อยากจะอาเจียนเต็มที
มลในวัยแปดขวบ แม้จะมีหน้าตาที่ต่างจากวิทยาธรน้อยวัยเดียวกัน แต่เขาก็มีความอยากรู้อยากเห็น ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนวัยเดียวกัน เขาตื่นเต้นดีใจที่จะได้เข้าสำนักศึกษา หวังว่าจะได้เรียนรู้วิชาต่าง ๆ ที่ท่านพ่อยังไม่ได้สอน เขาตั้งความหวังไว้มาก เพราะอัครเดชบอกว่าธนบาลเคยสอนวิชาให้วิทยาธรหลายตน รวมถึงท่านพ่อของเขาด้วย แต่ความหวังอันสดใสของเด็กน้อยวัยเพียงแปดปีก็ต้องล่มสลาย เพราะเมื่อเขาไปฝากตัวเป็นศิษย์ อาจารย์มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ไม่ต่างอะไรกับสายตาที่เขาได้ทุกครั้งเวลาออกนอกวังของพ่อ สายตาที่เห็นเขาเป็นตัวประหลาด เพียงเพราะเขาไม่ได้หน้าตาเหมือนวิทยาธรตนอื่น ๆ
"เจ้าชายมล โอรสของเจ้าชายมณีโชติ" ธนบาลพูด แม้เขาจะเรียกมลว่าเจ้าชาย แต่น้ำเสียงบ่งบอกชัดเจนว่ามลเหมือนเศษธุลีมากกว่า
"ขอรับ อาจารย์" มลว่า
"เมื่อท่านมาศึกษาในสำนักนี้ จงละทิ้งความเป็นเจ้าชายของท่านไปเสีย และทำงานเช่นเดียวกับลูกศิษย์ของข้าทุกคน" ธนบาลว่า "ถ้าท่านอยากศึกษาในสำนักนี้ ท่านจงทำงานให้เป็นที่พอใจของข้า และข้าจะสั่งสอนวิชาให้"
มลพอเคยได้ยินมาบ้าง ว่าบางทีอาจารย์ก็จะให้ศิษย์ทำงานรับใช้จนกว่าจะพอใจ เด็กน้อยไร้เดียงสาเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เขาจะพิสูจน์ตัวเองให้ได้ว่าแม้หน้าตาเขาจะไม่เหมือนคนอื่น แต่เรื่องการทำงานก็ไม่เป็นสองรองใคร เขาไม่ใช่เจ้าชายเจ้าสำอางที่งอมือง้อเท้า รอให้คนอื่นมารับใช้ เขาจะตั้งใจรับใช้อาจารย์อย่างดีที่สุดจนอาจารย์ต้องใจอ่อนและยอมสอนวิชาต่าง ๆ ให้เขา
การทำงานระดับใช้ช่วงแรก ๆ ไม่ได้ทำให้มลลำบากใจมากนัก เพราะลูกศิษย์ที่เข้ามาพร้อมเขาก็ต้องทำงานเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นการหาผลไม้ การตักน้ำ การหาฟืน แม้จะมีบ้างที่บางคนแอบอู้แล้วมลต้องทำหน้าที่นั้นแทน แต่มลก็ไม่เคยปริปากบ่น ทั้งยังมองโลกในแง่ดีว่ายิ่งเขาทำงานหนักเท่าไหร่ อาจารย์คงเขียนถึงความพยายามของเขาและยอมสอนวิชาให้เร็วเท่านั้น หากแต่เมื่อเวลาผ่านไป เพื่อน ๆ รุ่นเดียวกับเขาเริ่มได้อ่านคัมภีร์พระเวท แต่เขายังต้องตักน้ำ ผ่าฟืนอยู่เช่นเดิม ตอนแรกเขาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น พยายามปลอบใจตัวเองว่าห ากเขาตั้งใจทำงาน อาจารย์จะต้องใจอ่อนสอนวิชาให้แน่นอน
วันหนึ่งมลก็ตื่นแต่เช้า ไปตักน้ำเช่นเดิม หากแต่แม่น้ำที่เคยมาตักน้ำทุกวัน บัดนี้แข็งเป็นน้ำแข็ง ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงฤดูหนาว มลเดินสำรวจไปรอบ ๆ ลองใช้นิ้วเคาะน้ำแข็งดู
"ว่าอย่างไร ไอ้ปีศาจคางคก" วิทยาธรรุ่นเดียวกันทักจากบนต้นไม้ริมฝั่งน้ำ
มลทำเป็นไม่สนใจ เขามีชื่อว่ามล ไม่ใช่ปีศาจคางคก หากเรียกชื่อเขาไม่ถูก มลก็ถือว่าไม่ได้เรียกตัวเขา
"เฮ้ย! อย่าทำเป็นเมินข้านะ" อีกฝ่ายร้องขึ้น ก่อนจะกระโดดลงมาจากต้นไม้
มลยังทำท่าไม่สนใจต่อไป หากแต่ยังสำรวจแม่น้ำ พยายามคิดว่าจะทำยังไงดี
เด็กเกเรกระชากบ่ามลให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา
"ข้าพูดกับเจ้าอยู่ หูหนวกหรือไง"
"อ๋อหรือ" มลเลิกคิ้วกวนประสาท "ข้าชื่อมล เป็นวิทยาธร แต่เจ้าเรียกว่าปีศาจคางคก ข้าก็เลยคิดว่าเจ้าพูดถึงคนอื่นอยู่น่ะสิ"
อีกฝ่ายหัวเราะ "เจ้านั่นแหละ ปีศาจคางคก มาตักน้ำอยู่ทุกวัน ไม่รู้จักชะโงกดูเงาตัวเองเสียบ้าง"
"ข้าไม่ใช่ปีศาจคางคก" มลเถียงกลับ
วิทยาธรเกเรยิ้มเยาะ "ถ้าเจ้าเป็นวิทยาธรจริง เหตุใดอาจารย์จึงไม่ยอมสั่งสอนวิชาให้แก่เจ้าเล่า"
แม้ว่าคำพูดของคู่สนทนาจะแทงใจดำมล แต่โอรสของเจ้าชายมณีโชติก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
"สักวันหนึ่ง อาจารย์ต้องสั่งสอนวิชาให้ข้าแน่ ข้ามั่นใจ"
ถึงแม้จะพูดไปแบบนั้น มลก็ไม่ได้มั่นใจเอาเสียเลย อีกฝ่ายก็เหมือนจะดูออก
"อย่างนั้นหรือ สักวันหนึ่ง นั่นมันเมื่อไหร่กันเล่า ข้าก็เข้ามาพร้อมเจ้า แต่ก็ได้เรียนวิชาจนสามารถเปลี่ยนน้ำเป็นน้ำแข็งได้เช่นนี้" เขาโบกมือให้ดูน้ำแข็งอย่างภาคภูมิใจ
"เจ้าต้องทำให้มันกลับเป็นน้ำเหมือนเดิม" มลว่า เขาไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้เพื่ออะไร วิทยาธรทุกตนล้วนแต่ใช้แม่น้ำนี้เป็นแหล่งอาบกิน การที่เปลี่ยนน้ำเป็นน้ำแข็งไม่ได้ทำให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นเลย ทั้งยังทำให้เดือดร้อนอีกด้วย
"แล้วถ้าข้าไม่เปลี่ยน เจ้าจะทำอะไรข้า" เพื่อนร่วมสำนักหัวเราะ "จะเอาฟันมาเฉาะคอข้าหรือ"
"เจ้าทำไปเพื่ออะไร" มลโวยวาย "ข้าต้องตักน้ำ"

"เจ้าก็ตักไปสิ ใครห้าม" อีกฝ่ายหัวเราะและเดินจากไป
พอมลเล่ามาถึงตรงนี้ กูณฑ์ก็ขัดขึ้นตามประสาคนใจร้อน
"ไอ้เวรนั่น มันต้องโดนสักทีแล้วไหม" สิ่งที่กูณฑ์เกลียดที่สุดคือพวกชอบล้อเลียนในสิ่งที่คนอื่นช่วยตัวเองไม่ได้ เรื่องรูปร่างหน้าตา สีผิว สีผม เพราะเขาเองก็โดนล้อเรื่องนี้ตั้งแต่จำความได้ จะว่าไปแล้วเขากับมลก็มีส่วนคล้ายกันไม่ใช่น้อย
มลพยักหน้าและเริ่มเล่าต่อ
พอได้ยินคำพูดนั้น มลก็ปรี่เข้าไปทำร้ายอีกฝ่าย พอมานึกย้อนดูแล้ว เขาไม่น่าทำลงไปแบบนั้น แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนั้น มลไม่สามารถอดทนได้จริง ๆ แต่ทว่าคนที่เรียนรู้วิชามาเพียงหางอึ่งอย่างมล จะไปสู้กับคนที่เรียนพระเวทมาได้อย่างไร สุดท้ายมลก็โดนโยนลงน้ำแข็ง มลพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แต่ทว่าอีกฝ่ายร่ายคาถาทำให้น้ำแข็งกลับเป็นน้ำเหมือนเดิม
"ข้าเปลี่ยนน้ำแข็งเป็นน้ำให้เจ้าแล้วนะ" อีกฝ่ายว่าก่อนเดินจากไป
แม้จะเป็นช่วงฤดูร้อน แต่ก็เป็นตอนเช้าที่พระอาทิตย์ยังไม่ได้ส่องแสงเต็มที่ ทั้งน้ำแข็งที่ละลายมาจากน้ำก็เย็นเยียบ มลว่ายน้ำเข้าหาฝั่งและมานั่งกอดตัวเองอยู่ริมฝั่ง รู้สึกหนาวเกินกว่าจะทำอะไรได้
"แล้วเรื่องมันจบยังไง" เคียวถามขึ้นมาบ้าง เขาลุ้นไปกับทุกข้อความที่มลเล่า เขาไม่ได้เห็นความทุกข์ของคนอื่นเป็นเรื่องสนุกหรอกนะ เพียงแต่มลเล่าเรื่องได้ดี มีจังหวะจะโคนทำให้เขาอดลุ้นตามไม่ได้
เรื่องวันนั้นจบลงโดยที่มลโดนอาจารย์เรียกไปตำหนิ
"ขนาดท่านยังไม่ได้เรียนวิชาอะไรเลย ท่านก็ก่อเรื่องถึงเพียงนี้แล้ว เห็นทีข้าคงสอนวิชาให้ท่านไม่ได้แล้ว"
"แต่อาจารย์ เขาเป็นคนมาหาเรื่องข้าก่อน" มลร้องอุทธรณ์ "แล้วเหตุใดเขาถึงได้เรียนวิชา แต่ข้ายังไม่ได้เล่า"
"มันยังไม่ถึงเวลา"
เวลาผ่านไปจากเดือนเป็นปี ลูกศิษย์ที่เข้ามาพร้อมกับมลเริ่มได้ฝึกอาวุธต่าง ๆ การรังแกก็เริ่มหนักขึ้นไปด้วย แต่ดั้งเดิมที่เป็นแค่การเชือดเฉือนด้วยวาจา ครั้งนี้ก็เริ่มใช้ธนูลอบยิง แม้จะไม่ได้โดนจุดสำคัญ แต่ก็ทำให้เจ็บตัวอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ถึงจะเจ็บตัวก็ไม่ได้ทำให้ทรมานเท่าการเจ็บใจ เพราะเมื่อมลรายงานเรื่องนี้กับธนบาล อาจารย์ก็ไม่ได้มีทีท่าเดือดร้อนอะไร ซ้ำยังหาว่ามลโกหกเสียอีก
"เจ้าชาย ข้าขอเตือนท่านไว้ก่อนเลยนะ ว่าหากท่านพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีกครั้ง ข้าจะขับไล่ท่านออกจากสำนัก แล้วท่านก็อย่าหวังว่าจะได้วิชาอะไรจากข้าอีกเลย"
คำพูดนี้เองที่ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของมลขาดผึง มลอดทนทำงานทุกอย่าง อดทนต่อเสียงนินทาว่าร้าย อดทนต่อการเป็นเป้าซ้อมอาวุธเพื่อว่าสักวันหนึ่ง อาจารย์จะมองข้ามใบหน้าที่อัปลักษณ์ของเขาและยอมสอนวิชาให้ แต่เหมือนความพยายามของเขาทั้งหมดจะไร้ค่า
"ท่านไม่ได้คิดจะสอนวิชาให้ข้าอยู่แล้วใช่หรือไม่" มลถามทั้งน้ำตา
ธนบาลยิ้มเยาะ "ท่านยังไม่คู่ควรเรียนวิชาจากข้า"
"แล้วข้าต้องทำอย่างไร" มลถามอย่างสิ้นหวัง เมื่อมองกลับไปแล้วมลเองก็รู้สึกเจ็บใจที่แสดงความอ่อนแอมามากเพียงนั้น แต่เด็กน้อยอายุเพียงเก้าปีก็ไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านั้น
แววตาของธนบาลเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ไม่ต่างอะไรกับแววตาของเสือที่กำลังจู่โจมกวาง
"ถ้าท่านอยากให้ข้าสอนวิชาให้ ท่านก็จงไปเตรียมอาวุธมาเสียก่อน"
มลขมวดคิ้ว รู้สึกตงิด ๆ ที่เขาต้องไปหาอาวุธเอง ทั้ง ๆ ที่กับเพื่อนคนอื่น อาจารย์ก็ทำอาวุธให้ แต่ความดีใจที่ในที่สุดเขาจะได้เรียนวิชามีมากกว่า
"ข้าจะทำตามที่ท่านอาจารย์สั่ง บอกข้ามาได้เลยว่าท่านต้องการอาวุธแบบไหน".
"สิ่งที่ข้าจะสั่งให้ท่านไปหานั้นยากมาก ท่านจะหาได้หรือ" อาจารย์พูดเชิงดูถูก
"ให้หาอะไรล่ะ หนวดเต่า เขากระต่ายเหรอไง" กูณฑ์ขัดขึ้นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งเกลียดไอ้ธนบาล เขาขอใช้สิทธิ์ไม่เรียกคนแบบนี้ว่าอาจารย์ก็แล้วกัน คนที่มองคนแต่ภายนอก ลำเอียง เลือกที่รักมักที่ชังแบบนี้ อย่าว่าแต่เป็นอาจารย์เลย เป็นคนยังไม่ด้วยซ้ำ แต่จะว่าไปแล้วธนบาลก็ไม่ใช่คนนี่นา
"เจ้ารู้ได้อย่างไร" มลถาม ตอนแรกเขาคิดว่าเพื่อนใหม่ของเขาไม่มีความรู้ในแดนหิมพานต์เสียอีก แต่อีกฝ่ายกลับรู้มากพอที่จะรู้ว่าหนวดเต่า เขากระต่ายเป็นวัสดุที่จะใช้ทำอาวุธได้เป็นอย่างดี
เด็กหนุ่มหัวไฟอ้าปากค้าง เขาแค่พูดเล่นเท่านั้น เพราะเวลาคนจะพูดถึงของที่หายาก เขาก็มักจะอ้างถึงหนวดเต่า เขากระต่าย
"นายพูดเล่นใช่ไหม" กูณฑ์หัวเราะกลบเกลื่อน "กระต่ายที่ไหนจะมีเขา เต่าที่ไหนจะมีหนวด บ้าไปแล้ว"
"กระต่ายที่มีเขาเรียกว่ากระต่ายเขา ส่วนเต่าที่มีหนวดเรียกว่าเต่ามังกร" วิทยาธรพลัดถิ่นอธิบาย
"ของพรรค์นั้นมันไม่มีจริงหรอก" กูณฑ์ว่า
"มีจริงสิเจ้าคะ" อุสาขัดขึ้น "ให้ข้าพาไปดูเลยก็ได้"
"เชื่อก็เชื่อ" กูณฑ์ว่า "กระต่ายมีเขา เต่ามีหนวด ถ้ากบมีนอด้วยก็คงไม่แปลกแล้วล่ะ"
"ถูกต้อง" มลว่า "ธนบาลต้องการให้ข้าหาหนวดเต่า เขากระต่ายและนอกบ"
"หนวดเต่า เขากระต่าย และนอกบ" มลทวนคำ เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าอวัยวะเหล่านั้นจะสร้างธนูที่ดีเยี่ยมขึ้นมาได้โดยการใช้เขากระต่ายเป็นคันศร คันศรที่ทำจากเขากระต่ายนี้จะทนทาน แข็งแรงและยืดหยุ่นมากกว่าคันศรใด ๆ ส่วนหนวดเต่าก็เหมาะจะมาทำเป็นสายธนู และนอกบก็เหมาะที่จะนำมาทำเป็นหัวลูกศรที่มีความแข็งแรงทนทานมาก แต่ทว่าแม้จะได้ชื่อว่าเป็นกระต่าย เต่าและกบที่ดูจะไม่มีพิษมีภัยใด ๆ ก็ตาม แต่กระต่ายเขา เต่ามังกรและกบนอนั้นไม่ใช่สัตว์ธรรมดา อย่าว่าแต่มลที่มีอายุเพียงเก้าปีและยังแทบไม่ได้ศึกษาวิชาอะไรเลย วิทยาธรผู้ใหญ่ที่กอปรไปด้วยวิทยาคม มีความรู้ความสามารถ อาวุธพร้อมมือก็มีบ้างที่ต้องตกเป็นเหยื่อของสัตว์พวกนี้
"ใช่แล้ว แต่ถ้าท่านกลัวก็ไม่ต้องไปทำก็ได้นะ ข้าไม่ตำหนิท่านหรอก เพราะพระบิดาของท่านก็เป็นคนขลาดเช่นกัน" ธนบาลยั่วยุ
แต่ไหนแต่ไรมามลนับถือมณีโชติยิ่งกว่าใคร เมื่ออาจารย์พูดแบบนี้ไม่เพียงแต่จะดูถูกเขา แต่ยังยังดูถูกพ่อของเขาอีกด้วยซึ่งเป็นเรื่องที่มลยอมไม่ได้เด็ดขาด
"ข้าจะทำขอรับ" มลพูดอย่างหนักแน่น
"แล้วนายไปหาอะไรก่อน" กูณฑ์ถาม
"ข้าไปหาเต่ามังกรก่อน"
มลตัดสินใจไปหาเต่ามังกรก่อน เพราะเขาคิดว่าเต่าที่เชื่องช้า ทำได้แค่พ่นน้ำน่าจะจัดการได้ง่ายกว่ากระต่ายและกบที่ว่องไว แต่เรื่องกลับไม่ได้ง่ายอย่างนั้น มลประมาทเกินไป
การหาเต่ามังกรนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด แม้ว่ามันจะมีขนาดใหญ่ แต่ก็พรางตัวเก่ง มันมักจะหดขา หัวและหางเข้าในกระดองจนดูไม่ต่างอะไรกับก้อนหิน
วิทยาธรน้อยทรุดตัวลงนั่งพิงก้อนหิน ก่อนจะปาดเหงื่อ

"เฮ้อ! เมื่อไหร่จะหาเจอสักทีนะ"


เมื่อกูณฑ์ลืมตาขึ้น เขาเห็นว่าอุสากับมลมองเขาอย่างใคร่รู้ ส่วนเคียว ไม่ใช่สิ ไดจิมองเขาอย่างเป็นห่วง
"นายเป็นยังไงบ้าง" เคียวถาม
"ฉันไม่เป็นไร ไดจิ"
เคียวขมวดคิ้ว "นายไม่ต้องเรียกฉันอย่างนั้นหรอก ฉันไม่ได้ใช้ชื่อนั้นแล้ว"
"ฉันขอโทษ" กูณฑ์ว่า แม้ไม่ได้ตั้งใจแต่เขาก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เคียวต้องตาย
เคียวยักไหล่ "เรื่องผ่านมาเป็นชาติแล้ว ฉันไม่ใช่พวกผีอาฆาตนะ อีกอย่างนายก็ไม่ได้บังคับให้ฉันทำงานหนักขนาดนั้นสักหน่อย"
"แต่ถ้าฉันไม่ละทิ้งหน้าที่ของตัวเอง.." กูณฑ์เริ่ม
"พอเถอะ" เคียวขัด "เรื่องมันผ่านมาตั้ง..ไม่รู้กี่ปีแล้ว"
"นานจนนับไม่ถ้วนเลยล่ะ" ฤๅษีพูดขึ้นมา
"ที่ผมเห็นเป็นความจริงเหรอครับ" กูณฑ์ถาม แม้ว่าเขาจะเจออะไรพี่ลึกพิสดารมาเยอะ ตั้งแต่วันที่เขาเจอกับเคียว แต่เรื่องบางเรื่องเขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อมากนัก ภาพที่เขาเห็นเป็นความจริงจริง ๆ หรือว่าเขาเพียงเห็นภาพหลอนในห้วงสำนึกเท่านั้น
"แน่นอน" ฤๅษียืนยัน
'ถ้าอย่างนั้นถ้ามีโอกาสกลับไปโลกข้างนอก น่าจะลองหาข้อมูลสักหน่อย ไฟไหม้ขนาดนั้นคงต้องมีในเน็ตบ้างแหละน่า' กูณฑ์คิด แม้ว่าเขาจะมาเจอเรื่องมหัศจรรย์ที่อธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ไม่ได้ แต่เด็กหนุ่มผู้โตมากับเทคโนโลยีก็ยังเชื่อข้อมูลในเน็ต เพราะทุกวันนี้ข้อมูลในนั้นมีมหาศาล ไม่ต่างอะไรกับมหาสมุทรแห่งความรู้ แบบว่าจะมีข้อมูลผิด ๆ บ้าง แต่กูณฑ์มันก็ยังไว้ใจมันมากกว่าภาพที่เขาเห็นในกระแสจิต
"ไม่มีประโยชน์อันใดหรอก" ฤๅษีว่า
"อะไรครับ" กูณฑ์ถาม ไม่แน่ใจว่าผู้อาวุโสพูดถึงเรื่องอะไร
"ไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะใช้เครือข่ายค้นหาเรื่องพวกนั้น มันไม่มีบันทึกไว้ดอก"
"แต่ถ้าไฟไหม้ขนาดนั้น มันน่าจะมีบ้างนะครับ" กูณฑ์ค้าน "เท่าที่ผมเห็นในภาพ ยุคสมัยก็ไม่โบราณมาก น่าจะมีจดบันทึกอะไรไว้อยู่ อยุธยาตั้งกี่ร้อยปี ยังมีให้หาในเน็ตเลยนะครับ"
เจ้าตายิ้มอย่างอ่อนโยน
"ภาพที่เจ้าเห็นมันเหมือนไม่โบราณมากก็จริง แต่ความจริงมันโบราณมากกว่านั้น เจ้าคิดว่าโลกที่เจ้าอาศัยอยู่ตอนนี้เคยดับสูญมากี่ครั้งแล้ว"
"ไม่เคยครับ" กูณฑ์ตอบอย่างมั่นใจ เขาเคยเรียนวิทยาศาสตร์มา เขารู้ว่าโลกมีวันตาย แต่ไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ และมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนด้วย
"ความจริงโลกเคยดับสูญมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ละครั้งก็เกิดพระอาทิตย์ขึ้นทีละดวง จนครบเจ็ดดวง พอพินาศด้วยไฟ ก็มาพินาศด้วยน้ำและลมตามลำดับ หลังจากนั้นจึงค่อยสร้างอารยธรรมขึ้นมาใหม่ อารยธรรมที่เจ้าเห็นว่าเป็นของใหม่นั้น มนุษย์ก่อนหน้าเจ้าก็เคยสร้างมาแล้ว พอถึงเวลาที่พินาศก็ต้องย้อนกลับไปยุคหินอีกวนเวียนเช่นนี้ เพราะฉะนั้นภาพที่เจ้าเห็นในภวังค์จิต หาใช้ภาพของยุคนี้ไม่จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่เจ้าจะไปสืบหาเรื่องนี้ต่อ"
"ผมเข้าใจแล้วครับ" กูณฑ์ว่า
"แล้วเจ้ามีคำถามอะไรอีกหรือไม่" ฤๅษีถาม
"ทีกับเขา เจ้าตาถามว่าจะถามอะไรอีกหรือไม่ ทีกับข้า เจ้าตาบอกให้หยุดถาม" อุสาพูดขึ้นมาอย่างกระเง้ากระงอดตามประสาเด็ก
"ก็เจ้าเล่นถามไปเสียทุกอย่าง เจ้าตาจะตอบทันได้ยังไง" มลว่า
อุสาหยิกผู้เป็นพี่ทันที มลได้แต่ปัดป้อง
"พอได้แล้ว" วโรดมสั่ง
อุสาและมลแยกออกจากกัน มลแลบลิ้นใส่
ฤๅษีส่ายหน้าอย่างระอาใจ ก่อนจับหันมาสนใจร่างอวตารของอัคนีเทพ
"ว่าอย่างไรล่ะ"
"อุสานี่เป็นลูกของเจ้าตาจริง ๆ เหรอครับ" กูณฑ์ถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขาไม่อยากจะพูดเป็นนัยว่า ฤๅษีตนนี้ทำผิดวินัยหรอกนะ แต่เป็นฤๅษีจะมีเมียมีลูกได้ยังไง
ก่อนที่ฤๅษีจะตอบ เคียวก็ขัดขึ้นเสียก่อน
"มีลูกก็ไม่เห็นจะแปลกนี่ ฉันเคยอ่านมา ว่าบางศาสนา เขาให้นักบวชมีลูกได้ เพราะถ้าไม่มีลูกเดี๋ยวต้องตกนรก"
ฤๅษียิ้ม "มีความเชื่อแบบนั้นอยู่จริง แต่ข้าไม่ได้เชื่อแบบนั้นหรอก นับตั้งแต่ข้าออกบวช ข้าไม่ได้เสพสังวาสกับหญิงใดอีก"
"แล้ว" กูณฑ์มองไปที่อุสาเป็นเชิงถาม
"แม่ของอุสาเป็นกวางตัวหนึ่ง" ฤๅษีอธิบาย
"ท่านไม่เอากับผู้หญิง แต่ไปเอากับกวางเนี่ยนะ" กูณฑ์ร้อง ขยับหนี รู้สึกขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูก นี่มันเรื่องผิดธรรมชาติชัด ๆ ฝ่ายนั้นพูดออกมาหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไง
"เจ้ากำลังเข้าใจข้าผิด" ฤๅษีว่า "ข้าไม่ได้เสพสังวาสกับกวาง"
"แล้วเด็กนี่จะเกิดมาได้ยังไง" กูณฑ์ถามอย่างไม่เชื่อ
"แล้วเจ้าคิดว่าปกติคนกับกวางมีลูกกันได้ด้วยหรือ" วโรดมถาม
พออีกฝ่ายถามอย่างนี้ เด็กหนุ่มหัวไฟก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน
เมื่อนักบวชเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ เขาจึงเล่าเรื่องการกำเนิดของอุสาให้ทุกคนฟัง
"คนเรามันจะมีลูกได้ง่ายอย่างนั้นเลยเหรอ" กูณฑ์ว่า ยังเคลือบแคลงอยู่
"ที่โลกภายนอกก็มีตำนานการกำเนิดแบบอสุจิปานคัพภะหลายรูปแบบ เจ้าคงเคยได้ยินเรื่องท้าวแสนปมกระมัง"
"เคยสิ มันเป็นชื่อโรคทางพันธุกรรมชนิดหนึ่ง คนเป็นจะมีปูดปมตามร่างกาย" กูณฑ์ว่า เขาอาจจะเรียนไม่เก่งนัก แต่เรื่องท้าวแสนปมนี้เขาจำได้ดี ก็ครูที่สอนวิชาวิทยาศาสตร์เล่นเอาภาพคนเป็นโรคท้าวแสนปมจริง ๆ มาเปิดให้ดู ทำให้เขาติดตามาก ถ้าครูไม่ได้บอกว่าเป็นโรคที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม เขาคงคิดว่าเป็นโรคผิวหนังไปแล้ว
"ไม่ใช่แบบนั้น ตำนานท้าวแสนปมน่ะ เจ้าเคยได้ยินหรือเปล่า"
กูณฑ์ส่ายหน้า เด็กหนุ่มไม่ค่อยสนใจเรื่องตำนานพวกนี้มากนัก
"แต่ฉันเคย" เคียวพูดอย่างกระตือรือร้น "เดี๋ยวฉันเล่าให้นายฟังเอง"
พูดจบแล้วเคียวก็เริ่มเล่าเรื่องที่เคยอ่านมา
"ท้าวแสนปม มีชื่อจริง ๆ ว่าพระชินเสนเป็นโอรสของท้าวศรีวิชัย ได้ข่าวว่านางอุษาธิดาของเจ้าเมืองไตรตรึงษ์งดงาม ได้ส่งสารไปสู่ขอ แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่าต้องยอมเป็นเมืองขึ้นถึงจะให้"
"มากไปแล้ว" มลพูดอย่างขัดใจ ในฐานะที่เป็นราชนิกูลคนหนึ่ง เขาทนเห็นบ้านเมืองตัวเองตกเป็นของคนอื่นไม่ได้จริง ๆ "ชินเสนคงไม่ยอมหรอก"
"ใช่" เคียวว่า "เขาเลยปลอมตัวเป็นสามัญชนชื่อแสนปม เพราะทำปุ่มปมเต็มตัวเพื่อลองใจนาง แล้วแฝงเข้าไปอยู่กับคนทำสวนหลวง จนได้พบนาง แล้วถวายมะเขือ สลักข้อความจีบนางบนมะเขือด้วย"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว พยายามคิดภาพตามว่าจะสลักข้อความบนมะเขือได้ยังไง
"ต่อมาก็ลักลอบพบกัน จนพระธิดาเกิดทรงครรภ์ ก็เลยมีข่าวลือว่านางเสวยมะเขือแล้วท้อง ท้าวไตรตรึงษ์ประกาศหาพ่อให้พระนัดดา ท้าวแสนปมไปแสดงตัว ท้าวไตรตรึงษ์รังเกียจ ท้าวแสนปมเลยตีกลองเรียกทหารที่ซ่อนไว้ออกมา ท้าวไตรตรึงษ์เมื่อรู้ความจริงก็ขอให้ชินเสนอยู่ในเมือง แต่พระชินเสนเกลียดที่ท้าวไตรตรึงษ์ดูถูกคนจึงไม่ยอมอยู่และพานางและโอรสกลับเมือง"
"เขาก็ท้องด้วยวิธีปกตินี่" กูณฑ์ว่าเมื่อฟังจบ
"ตำนานแต่ดั้งเดิมมันไม่ใช่แบบนี้" ฤๅษีว่า
"แต่กระผมอ่านมาจากหนังสือ มันเป็นอย่างนี้จริง ๆ นะขอรับ" เคียวยืนยัน ก่อนจะหันไปทางกูณฑ์
"จริง ๆ นะ"
"ฉันสงสัยว่านายไปอ่านมาจากไหนมากกว่า" กูณฑ์ว่า "ที่บ้านเรามีนิทานเรื่องท้าวแสนปมด้วยเหรอ"
"มีสิ แต่นายไม่ค่อยอ่านหนังสือเอง"
"ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้าผิด เพียงแต่ตำนานรุ่นแรก ๆ ยากที่คนรุ่นหลังจะเชื่อจึงต้องแต่งตำราใหม่ขึ้นมาเพื่อให้สอดคล้องกับวิทยาศาสตร์ ตำนานดั้งเดิมท้าวแสนปมไม่ใช่เจ้าชายมาจากไหน ปูดปมที่มีอยู่บนตัวส่วนไม่ใช่ของปลอม เขาไม่เคยลักลอบได้เสียกับพระธิดา เพียงแต่รดน้ำต้นมะเขือด้วยปัสสาวะของตัวเอง"
ฤๅษีพูดถึงตรงนี้ กูณฑ์ก็ทำท่ารังเกียจ
"ปัสสาวะนี่นะครับ"
"ไม่เห็นจะแปลกเลย ปุ๋ยเมื่อก่อนก็ทำมาจากของเสียทั้งนั้น" เคียวว่า
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ปุ๋ยมันแปรรูปแล้ว" กูณฑ์เถียง
"ผลมะเขือจึงมีขนาดใหญ่และรสหวานอร่อย พระธิดาโปรดปรานมาก" ฤๅษีเล่าต่อโดยไม่สนใจการถกเถียงของผู้มาใหม่ "ไม่นานนางก็ตั้งครรภ์"
"เพราะมะเขือน่ะนะ" กูณฑ์ว่าอย่างเคลือบแคลง
"ถ้าเป็นมะเขือธรรมดา ก็คงไม่เป็นไร แต่มะเขือนี่เกิดจากปัสสาวะ อสุจิของท้าวแสนปมถูกดูดซึมไปเลี้ยงต้นมะเขือ" วโรดมอธิบายต่อ
"ฟังดูไม่วิทยาศาสตร์เลย" กูณฑ์ว่า
ผู้อาวุโสยิ้มอย่างเมตตา
"มาอยู่ดินแดนนี้ ถ้าเจ้ายังยึดติดกับวิทยาศาสตร์ เจ้าคงเสียสติไปในเวลาไม่นานนักหรอก วิทยาศาสตร์แขนงไหนเล่าที่เจ้าจะใช้อธิบายว่าเหตุใดเต่ากับงูถึงมีหน้าเป็นคน ทั้งยังเจรจารู้ความ เพราะเหตุใดเจ้าจึงอยู่ใต้น้ำลึกได้โดยหายใจสะดวก และไม่ได้โดนแรงดันน้ำฆ่าตายไปเสียก่อน"
พออีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนี้ เด็กหนุ่มก็เถียงไม่ออก
"พระอาจารย์ ข้าขอลากลับก่อนนะคะ" บุปผาว่า
พวกเขาลืมไปเสียสนิทว่าบุปผาก็นั่งอยู่ด้วย
"เจริญสุขเถิด ฝากคำอวยพรของข้าถวายแด่พระนางมุจลินท์ด้วย"
"พระนางก็ฝากมานมัสการพระอาจารย์เช่นกัน นางฝากมาขอบคุณพระอาจารย์ที่กรุณามาตลอด"
วโรดมยิ้มรับ "ข้าเคยรักและเอ็นดูจันทโครพอย่างไร กับพระนางก็ไม่ต่างกัน"
บุปผายกมือไหว้อีกที ก่อนจะลากลับบ้านเมืองไป
"เดี๋ยวก่อนนะครับ เจ้าตารู้จักจันทโครพด้วยเหรอ" แม้ว่ากูณฑ์จะไม่ค่อยรู้จักตำนานต่าง ๆ นัก แต่เขาก็รู้เรื่องจันทโครพดี ตำนานที่แสนเศร้าของจันทโครพกับนางโมรา
"รู้จักสิ เขาเคยเป็นลูกศิษย์ข้ามาก่อน" ฤๅษีว่า สีหน้าอิ่มเอิบเมื่อนึกถึงความหลัง
"งั้นเจ้าตาก็เป็นคนสร้างนางโมราน่ะสิครับ" เด็กหนุ่มว่า
เจ้าตาพยักหน้า
"ใช่"
"เจ้าตารู้ไหมครับว่าโมราจะทำให้จันทโครพต้องตาย"
"ถ้าจันทโครพฟังคำสั่งข้า จะไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเลย"
"เหรอครับ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่อยากเชื่อ
"น้อย ๆ หน่อย" มลขัดขึ้น เริ่มไม่พอใจที่มนุษย์จากอารยธรรมภายนอกแสดงท่าทีไม่เหมาะสมกับผู้มีบุญคุณกับเขา เขาขยับตัวจะลุกขึ้น แต่อุสาดึงให้เขานั่งลง
"ไม่เอานะคะเจ้าพี่"
ด้วยความที่เขารักและตามใจน้องมากจึงยอมนั่งลง
"ก็ข้าสั่งให้เขาเปิดเมื่อถึงบ้านเมืองไม่ใช่หรือ"
"ผมไม่เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหน"
"เมื่อข้าสร้างนางโมราขึ้นมา ข้าตั้งใจสร้างให้นางเป็นคู่ขวัญของจันทโครพ นอกจากข้าจะสร้างให้นางมีรูปลักษณ์อันเลิศแล้ว เรื่องกิริยามารยาท รวมทั้งคุณธรรมก็ย่อมไม่ยิ่งหย่อน"
"แต่นางฆ่าผัวตัวเองนะ" เด็กหนุ่มหัวไฟว่า
"นั่นเพราะนางยังโหลดข้อมูลไม่ครบต่างหาก"
"โหลด" กูณฑ์ทวนคำอย่างประหลาดใจ ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน คำว่าโหลดของคนตรงหน้านี่มีความหมายเดียวกับที่เขารู้จักหรือเปล่า แต่ฤๅษีที่อยู่ในป่ามาตลอดจะรู้จักศัพท์ทางคอมพิวเตอร์ได้ยังไง
"ใช่แล้ว เหมือนเจ้าโหลดข้อมูลลงคอมพิวเตอร์น่ะ"
คำพูดของฤๅษียืนยันได้ว่าท่านรู้จักคอมพิวเตอร์จริง
"ท่านรู้จักคอมพิวเตอร์ด้วยหรือครับ ท่านเคยออกไปโลกข้างนอกหรือ"
วโรดมยิ้ม
"ถึงข้าจะไม่เคยไปด้วยกาย แต่ก็เคยไปด้วยกระแสจิต ข้ารู้จักวิทยาการของพวกเจ้าดี ผอบที่ข้าใส่นางโมราไว้ก็ไม่ต่างอะไรจากโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เจ้าไม่สามารถปิดเครื่องตอนที่อัปโหลดโปรแกรมอยู่ได้ใช่หรือไม่"
เด็กหนุ่มพยักหน้า "ใช่ครับ เครื่องมันเคยดับไปครั้งหนึ่งตอนผมโหลดอยู่ ผมก็ต้องมานั่งโหลดใหม่"
"ข้าคำนวณเวลาแล้วหากจันทโครพเปิดผอบตอนถึงเมือง นางก็จะมีทั้งรูปสมบัติและคุณสมบัติเพียบพร้อมที่จะเป็นพระชายาที่ดีของจันทโครพ ข้าไม่นึกเลยว่าจันทโครพจะขัดคำสั่งข้า นางถูกสร้างมาจากขนนกยูงดังนั้นเมื่อยังอัปโหลดโปรแกรมความเป็นมนุษย์ให้นางไม่เสร็จ นางก็มีนิสัยเหมือนนกยูง คือเลือกผู้ชายที่แข็งแกร่งกว่าเป็นคู่ครอง"
"งั้นก็ไม่ใช่ความผิดของนางน่ะสิครับ" เคียวที่ฟังอยู่ด้วยพูดขึ้นมาบ้าง
"ใช่ นางทำอะไรและตัดสินใจอะไรไปตามสัญชาตญาณเท่านั้นเอง"
"ท่านรู้เห็นอะไรตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้ล่ะครับ" กูณฑ์ถาม
"นี่เจ้าจะตั้งคำถามทุกเรื่องเลยใช่หรือไม่" อดีตเจ้าชายวิทยาธรพูดอย่างไม่พอใจ
"แล้วถามไม่ได้หรือไง" กูณฑ์กวนประสาทกลับ
มลจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ฤๅษีเคาะไม้เท้าเตือนให้นั่งลง
"ถึงข้าจะมีตาทิพย์ หูทิพย์ แต่ก็ไม่ได้เปิดไว้ตลอดเวลา อีกอย่างการทำนายอนาคตเป็นเรื่องซับซ้อน เพราะการกระทำของเราส่งผลให้เกิดอนาคตหลายรูปแบบ"
"เจ้าตาคะ" อุสาถามเจื้อยแจ้ว "นางโมราใช่คนเดียวกับที่ถูกสาปเป็นชะนีหรือไม่เจ้าคะ"
"ถูกแล้ว" ผู้เป็นพ่อตอบ "แสดงว่าเจ้าจำเรื่องที่ข้าสอนได้ ดีมาก"
"แต่เท่าที่ข้าฟัง มันไม่ใช่ความผิดของนางเลยนี่เจ้าคะ นางเคยเป็นนกมาก่อน จะยอมเป็นเมียนกมันแปลกตรงไหน"
"นางโมราไปเป็นเมียนกตั้งแต่เมื่อไหร่" กูณฑ์กระซิบถามภูตหนังสือ
"นายเห็นฉันเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่เหรอไง" เคียวว่า
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ ไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่เคียวก็อ่านสายตานั้นออก
"ก็ตอนที่จันทโครพตาย โจรก็หนี พระอินทร์แปลงเป็นเหยี่ยวมาทดลองนาง พอนางยอมเป็นเมียเหยี่ยว พระอินทร์ก็เลยสาปนางเป็นชะนีไง"
"ไม่ยุติธรรมสักนิด" อุสาทำปากยื่น "คนกำลังหิว ดันเอาอาหารมาล่ออีก"
ฤๅษีหัวเราะ "พระอินทร์ทำแบบนั้นเพื่อทดสอบใจว่านางมีใจของมนุษย์อยู่หรือไม่ เมื่อทดสอบแล้วเห็นว่าจิตของนางไปทางเดรัจฉานมากกว่า พระองค์จึงต้องทรงสาปนางเป็นชะนี เพราะหากนางยังมีรูปโฉมของมนุษย์ที่สวยงามอยู่ ก็ย่อมเป็นอันตรายต่อนางและผู้ที่หลงใหลในรูปโฉมนาง"
"หน้าตาดีบางทีก็เป็นภัยแก่ตัว" กูณฑ์ว่า พลางชำเลืองมองเคียว ถ้าเป็นก่อนหน้านี้กูณฑ์คงไม่ยอมรับว่าเคียวหน้าตาดี ผิวของเคียวซีดเกินไปเหมือนคนไม่เคยได้รับแสงแดด จมูกงองุ้มเหมือนพวกพ่อมดหมอผี มีแต่ตากลมโตสีน้ำเงินที่ดูน่ามอง แต่หลังจากผ่านอะไรมาด้วยกัน เขาเองก็เริ่มเห็นความน่ารักของเคียวขึ้นทีละน้อย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมร่างต้นอวตารของเขาจึงหลงใหลจนลืมทำหน้าที่ เคียวน่ารักอย่างไร ไดจิก็น่ารักอย่างนั้น แตกต่างกันตรงที่ชาติก่อนไดจิผมดำ ตาดำเหมือนคนเอเชียทั่วไป ไม่ได้มีสีผม สีตาประหลาดอย่างนี้ หากแต่โครงหน้าทุกส่วนก็ยังเหมือนเดิม
"แต่ถ้าเลือกได้ ข้าก็อยากเกิดมาหน้าตาดีอยู่นะ" มลว่า เขารู้ว่าหน้าตาดีมักดึงดูดผู้ไม่ประสงค์ดีให้เข้าหา ดังที่แม่ของเขาเจอมา แต่ถ้าเขาเกิดมาหน้าตาดี เขาคงได้อยู่ในเมืองอย่างมีความสุข ไม่ต้องมาเร่ร่อนอย่างนี้ ยิ่งคิดถึงสถานการณ์ในบ้านเมืองตอนนี้ก็อดน้ำตาไหลด้วยความคับแค้นใจไม่ได้
"นายร้องไห้ทำไม" กูณฑ์ถาม แม้เขาจะไม่ชอบคนตรงหน้านัก แต่เขาไม่อยากเห็นใครร้องไห้จริง.ๆ
"ข้าคิดถึงพ่อกับแม่" มลตอบ" แต่ถึงจะคิดถึงก็กลับไปไม่ได้ ข้าต้องเก่งกว่านี้ ถึงจะไปช่วยพ่อกับแม่ได้"
"นายไม่ใช่ลูกของเจ้าตาเหมือนกันเหรอ" กูณฑ์ถาม เขาคิดว่าอุสากับมลเป็นพี่น้องกันเสียอีก
"ไม่ใช่"
"แล้วนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
มลจึงเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนใหม่ฟัง


"ถ้าให้ฉันเดา ไอ้ก้อนหินที่นายพิงอยู่ คงเป็นเต่ามังกรใช่ไหมล่ะ แล้วพอนายกำลังพักผ่อนสบาย ๆ มันคงเริ่มขยับตัว" เคียวว่า
มลทำท่าไม่พอใจ "ถ้าเจ้ารู้เรื่องนี้อยู่แล้วล่ะก็.."
เคียวโบกมือ "ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันรู้จักเรื่องทำนองนี้ดี"
มลเคยเรียนรู้มาว่าเต่ามังกรเป็นสัตว์ที่หายาก แม้จะเป็นสัตว์ที่ต่อสู้ไม่เก่งนัก แต่เรื่องพรางตัวก็ไม่เป็นสองรองใคร แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะโดนหลอกเอาง่าย ๆ อย่างนี้ ขณะที่เขาเคลิ้มจะหลับ ก็รู้สึกว่าก้อนหินที่พิงค่อย ๆ ขยับออกทีละน้อย มลผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ในที่สุดเขาก็เจอเต่ามังกรแล้ว มันกำลังจะคลานไปที่ฝั่งแม่น้ำ เขาจะปล่อยมันไปไม่ได้เด็ดขาด ถ้าพลาดตัวนี้ไปก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะเจออีก มลหยิบคันธนูที่เขาทำด้วยตัวเองขึ้นมาก่อนจะเล็งไปที่ส่วนหัว แต่เพราะเขาไม่เคยฝึกยิงธนูมาก่อนเลย มันจึงโดนกระดองของมันแทน แล้วนั่นก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยเพราะกระดองของมันแข็งแกร่งเกินกว่าลูกธนูกระจ้อยร่อยของเขาจะทำอะไรได้ แต่มลก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามวิ่งตามมันไป และยิงลูกศรไม่หยุด ได้แต่หวังว่าจะก่อกวนให้มันหันหัวมาทางเขา
'ถ้ามันหันหัวมาทางข้าเมื่อไหร่ ข้าจะยิงลูกศรตัดหนวดของมันเสียเลย" มลคิด ตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดจะฆ่าสัตว์หายากตัวนี้ เขาต้องการแค่หนวดของมันเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องฆ่ามันให้เป็นเวรเป็นกรรม
ในที่สุดความพยายามของเขาก็สัมฤทธิ์ผล เต่ามังกรหันหัวกลับมา มันคงรำคาญเขาเต็มที แต่แทนที่มลจะยิงตัดหนวดแบบที่วางแผนไว้ เขากลับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เขาเคยได้ยินมาว่าเต่ามังกรจะใช้ใบหน้าของมังกรข่มขวัญศัตรู ตอนที่เขาเห็นเต่ามังกรในภาพวาดเขายังคิดเลยว่าไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน แต่ภาพวาดก็คือภาพวาด มันเทียบไม่ได้เลยกับมังกรตรงหน้าเขาตอนนี้
เต่ามังกรอาศัยจังหวะที่มลกำลังตะลึงพ่นน้ำใส่เขาอย่างแรงจนเขาล้มลงก้นจ้ำเบ้า ก่อนที่จะคลานลงน้ำไป ทิ้งให้มลผู้ซึ่งทั้งเปียก เจ็บและอายสบถอะไรพึมพำอยู่คนเดียว
"จากนั้นข้าก็เลยเปลี่ยนเป้าหมาย" มลว่า
"เดี๋ยวก่อนนะ เต่ามังกรนี่พ่นน้ำหรือ" กูณฑ์ถาม เมื่อพูดถึงมังกรใคร ๆ ก็คิดถึงการพ่นไฟทั้งนั้น
"ใช่" มลตอบ "เต่ามังกรพ่นน้ำได้หลายระดับ ตั้งแต่พ่นเป็นน้ำพุเพื่อดึงดูดตัวเมียให้มาผสมพันธุ์ด้วย หรือพ่นแรงขนาดที่เจาะหินทะลุได้"
"เดี๋ยว เดี๋ยว" กูณฑ์ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อถือ "น้ำนี่นะทำให้ก้อนหินเป็นรูได้ เวอร์ไปเปล่า"
"ธรรมชาติมีพลังกว่าเจ้าคิดไว้มาก" มลว่า
หลังจากที่ไม่สามารถจัดการเต่ามังกรได้ แถมยังต้องเจ็บตัวอีกต่างหาก มลก็เปลี่ยนเป้าหมายเป็นกระต่ายเขา การหาตัวกระต่ายเขานั้นยากกว่าหาตัวเต่ามังกรเสียอีก แม้ว่าธรรมชาติมันจะอยู่เป็นฝูงก็ตามที พอมลเห็นกระต่ายเขา เขาก็เร่งฝีเท้าตาม หากแต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นจากข้างหลัง เป็นเสียงร้องอย่างเจ็บปวด แม้ว่ามลจะทำเป็นไม่สนใจ แต่เสียงนั้นก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ จนวิทยาธรน้อยต้องละเป้าหมายตรงหน้าและตามหาเจ้าของเสียงร้องนั่น
ทันทีที่เขาละสายตาจากเป้าหมายและตามต้นเสียง เขาก็รู้ว่าตัวเองโดนหลอก เสียงนั่นไม่ใช่เสียงมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกับมนุษย์เลย หากแต่เป็นเสียงกระต่ายเขาอีกตัวหนึ่งที่ร้องขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา ในที่สุดมลก็ตัดสินใจตั้งมั่นว่าเขาจะไม่สนใจเสียงร้องอะไรอีก และแทนที่จะเดินไปอย่างไร้จุดหมาย จะใช้วิธีแกะรอยแทน ในที่สุดมลก็มาถึงแหล่งของกระต่ายเขา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ฉลองชัยชนะ พวกกระต่ายเขาที่ปกติห่วงถิ่นยิ่งกว่าอะไรก็โจมตีมลทันที รวดเร็วจนกระทั่งมลไม่สามารถใช้ลูกศรโจมตีระยะไกลได้ ได้แต่อาศัยคันธนูเก่า ๆ ผุ ๆ ของตัวเองฟาดกระต่ายเขาที่เข้ามาใกล้ แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟฉันใด วิทยาธรตนเดียวก็ย่อมไม่อาจสู้กับกระต่ายเขาเป็นฝูงได้ฉันนั้น มลจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ใคร ๆ ก็น่าจะทำเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขาก็คือวิ่งหนีไม่คิดชีวิต
ขณะที่มลกำลังสับเท้า พวกกระต่ายเขาที่โกรธแค้นก็วิ่งตามมาเป็นพรวน ยิ่งหนี มันก็ยิ่งตาม ในที่สุดมลก็ตัดสินใจแปลงสัญชาติเป็นลิงและไต่ขึ้นต้นไม้ เขาไม่รู้ว่าเขาขึ้นมาบนต้นไม้ใหญ่นี้ได้อย่างไร แต่สิ่งมีชีวิตมักจะมีความสามารถทำอะไรได้อย่างไม่น่าเชื่อเมื่อภัยมาถึงตัว มลนั่งหอบอยู่บนกิ่งไม้ พวกกระต่ายเขาเดินวนอยู่รอบ ๆ โคนไม้
มลยกมือขึ้นพนม ตั้งจิตอธิษฐานต่อเทพารักษ์ที่สถิตอยู่ต้นไม้นี้
"ขอให้ลูกรอดปลอดภัยด้วยเถิด"
เมื่อมลก้มลงไปมองข้างล่างอีกครั้ง เขาก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ ข้างล่างนั่นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุรุ่นราวน่าจะคราวเดียวกับเขา ใส่ชุดที่ตัดเย็บจากใบไม้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกระต่ายเขาที่เหมือนจะรุมทำร้ายเธออยู่
หากถามว่ามลกลัวกระต่ายเขาไหม เขาก็ต้องตอบว่ากลัวมาก แต่แม้ว่าเขาแทบไม่ได้รับการยอมรับในฐานะเจ้าชายเท่าไหร่ เขาก็ถือว่าตัวเองเป็นวรรณะกษัตริย์ แล้วกษัตริย์ที่ไหนเล่าจะขี้ขลาด แอบอยู่บนต้นไม้ และให้สุภาพสตรีได้รับอันตราย มลตัดสินใจสูดหายใจลึก ๆ เพื่อรวบรวมสติ ก่อนจะไต่ลงจากต้นไม้อย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
บัดนี้มลมายืนอยู่บนพื้นระดับเดียวกับพวกสัตว์หน้าขนพวกนั้นแล้ว เขาตัดสินใจหยิบกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะขึ้นมา ก่อนจะร้องตะโกนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกกระต่ายเขา
"เฮ้ย! ไอ้พวกบ้า ทางนี้เว้ย"
ได้ผล พวกกระต่ายเขาละความสนใจจากเด็กหญิงมาหาเด็กชาย พวกมันวิ่งมาหาเขา
แล้วทีนี้มลจะทำอย่างไรดีล่ะ ตอนที่เขาตัดสินใจตะโกนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เขาคิดแต่ว่าจะทำอย่างไรให้พวกกระต่ายปีศาจนี่เลิกทำร้ายเด็กผู้หญิง แต่ก็ไม่ได้วางแผนไว้ว่าพอพวกมันหันมาสนใจเขาแล้ว ต้องทำยังไงต่อ ในที่สุดมลก็เลือกที่จะวิ่งหนี เขาต้องวิ่งล่อมันไปให้ไกลที่สุด
"หยุดนะ" เด็กหญิงกรีดร้อง
พวกกระต่ายเขาชะงัก มลผู้เหนื่อยหอบก็ทรุดตัวลงนั่งพิงต้นไม้ ใจเขาก็อยากวิ่งหนีต่อ แต่ขาเจ้ากรรมมันไม่ยอมฟังคำสั่งใจเอาเสียเลย คิดแล้วก็ยิ่งเจ็บใจ เป็นวิทยาธรแท้ ๆ แต่กลับเหาะเหินเดินอากาศไม่ได้
เด็กหญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ มลอ้าปากจะตะโกนให้เธอหนีไป แต่ลำคอที่แห้งจนเป็นผงของเขาก็ไม่ให้ความร่วมมือ ในที่สุดเธอก็เดินเข้ามาใกล้พวกกระต่ายกระหายเลือด
"ดื้ออีกแล้วนะ" เด็กประหลาดคุกเข่าพูดกับพวกกระต่ายเขา ราวกับว่ามันเป็นกระต่ายบ้านเชื่อง ๆ อย่างไรอย่างนั้น
พวกกระต่ายเขาส่งเสียงร้อง เป็นเสียงร้องเหมือนจะเรียกร้องความสนใจมากกว่าเสียงขู่
เด็กหญิงลูบหัว ลูบตัวของกระต่ายพวกนั้น พวกมันเองก็ซุกไซ้เธอเช่นกัน
มลขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ พวกกระต่ายเขาที่จะฆ่าเขาเมื่อตะกี้กลับเป็นมิตรกับเด็กประหลาดนี้ได้อย่างสนิทที่สุด พวกมันยอมให้เธออุ้มเล่นด้วยซ้ำ มันเป็นได้ยังไง
"เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้แล้ว" เธอวางกระต่ายลง
พวกมันร้องกันอยู่สักครู่ ราวกับไม่อยากจะจากไป แต่เมื่อเด็กหญิงพูดย้ำอีกครั้ง พวกมันก็ยอมกลับ
เมื่อกระต่ายเขาไปแล้ว เด็กหญิงจึงหันมาสนใจคนแปลกหน้า
"ท่านเป็นมนุษย์หรือ"
คำถามซื่อ ๆ ของเด็กที่แต่งกายด้วยชุดใบไม้ทำให้มลชักฉุน ถึงเขาจะหน้าตาน่าเกลียด แต่ไม่เห็นต้องพูดกันถึงขนาดนั้นเลย เขาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เป็นมนุษย์ ความจริงแล้วเผ่าวิทยาธรของเขา แต่ดั้งเดิมก็เคยเป็นมนุษย์มาก่อน บางคนก็เป็นมนุษย์แท้ ๆ บางคนก็เป็นลูกผสมระหว่างมนุษย์กับเทวดาชั้นจตุมหาราชิกา แต่ยุคหลัง ๆ นี้พวกวิทยาธรก็เกิดจากวิทยาธรแต่งงานกันเอง เขากำลังจะโต้ตอบด้วยถ้อยคำที่รุนแรงไม่แพ้กัน แต่เมื่อเห็นแววตาที่เธอมองมา เขาก็ต้องชะงัก เธอไม่ได้มีทีท่ารังเกียจเหยียดหยามเขาเลย แต่กลับมองด้วยความสนใจใคร่รู้ ไม่ต่างอะไรกับสายตาของมลเอง เวลาที่เขาได้เรียนรู้เรื่องใหม่ ๆ
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ความจริงข้าเป็นวิทยาธรน่ะ"
"วิทยาธรคืออะไรหรือ แล้วมีพวกวิทยาธรอีกหรือไม่ ท่านมาคนเดียวหรือ ท่านมาทำอะไรที่นี่ ท่านชื่ออะไร ท่านหลงทางหรือ ท่านจะไปไหน ท่าน.." เด็กหญิงถามรัวไม่หยุดจนมลต้องยกมือห้าม
"ช้าก่อน ข้าตอบไม่ทัน"มลพยายามตั้งสติก่อนตอบคำถามไปทีละคำถาม "ข้าเป็นวิทยาธร วิทยาธรก็คือชนเผ่าหนึ่งในป่าหิมพานต์ แล้วข้าไม่ใช่วิทยาธรตนเดียว พวกเราอยู่กันเป็นบ้านเมือง แต่ข้ามาที่นี่คนเดียว ข้ามาเพื่อ.."
อะไรบางอย่างกระซิบบอกว่ามลไม่ควรบอกว่าเขามาเพื่อล่ากระต่ายเขา อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้
"ข้าหลงทางมา ข้ากำลังจะไปหาผลไม้กิน"
เด็กหญิงยิ้ม "งั้นท่านมาถูกทางแล้ว อาศรมเจ้าตาข้ามีผลไม้ให้กินมาก ข้าชื่ออุสา แล้วท่านล่ะ"
"ข้าชื่อมล"
อุสาวิ่งนำ มลวิ่งตาม อุสาวิ่งไปราวกับไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
"ตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าอุสาเป็นลูกครึ่งกวางก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมถึงวิ่งเร็วนัก" มลยิ้มเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต
"ข้าไม่ได้วิ่งเร็ว ท่านช้าเอง" อุสาเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"พวกเจ้าไม่มีใครเร็ว ใครช้าทั้งนั้นแหละ" วโรดมรีบปราม ก่อนเรื่องจะไปกันใหญ่ นับตั้งแต่วันที่มลมาอยู่ที่นี่ เขากับอุสาก็มีเรื่องเถียงกันไม่เว้นแต่ละวัน ตามประสาเด็ก แต่ลึก ๆ แล้วฤๅษีทราบดีว่าทั้งสองรักกัน ส่วนจะเป็นความรักแบบพี่น้องหรืออะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ แม้เขาเองจะเป็นฤๅษีมีญาณ ก็ไม่เคยคิดจะตรวจดูเรื่องนี้เลย
"ก็นั่นแหละ อุสาก็เลยพาข้ามาหาเจ้าตา"
"นมัสการขอรับ" มลกราบฤๅษี แม้ว่าเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก แต่วิทยาธรน้อยกลับเห็นว่าฤๅษีตนนี้น่าเคารพกว่าอาจารย์ธนบาลของเขาอย่างเทียบไม่ติด มลสั่นหน้า พยายามขับไล่ความคิดเนรคุณนั่นออกไป
"เนรคุณเหรอ" กูณฑ์ขัดขึ้นมาอย่างทนฟังไม่ไหว "ไอ้อาจารย์ชั่วนั่นมีบุญคุณอะไรกับนายบ้างดีกว่า"
มลยิ้มเครียด "ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าธนบาลไม่คู่ควรเป็นอาจารย์ของใครทั้งนั้น เพราะหาได้ประพฤติตนเป็นครูที่ดี ส่งเสริมศิษย์เสมอกันไม่ นอกจากท่านพ่อแล้ว ข้าก็นับถือเจ้าตาเป็นอาจารย์อีกเพียงคนเดียว"
ฤๅษีมองมลอย่างเมตตา
"หลงทางมาหรือ"
มลไม่กล้าโกหกต่อหน้าผู้ทรงศีลที่น่าเลื่อมใส
"ข้ามาตามล่ากระต่ายเขาขอรับ จะเอาเขามันไปทำคันธนู"
"คนใจร้าย"อุสากรีดร้อง "กระต่ายก็อยู่ของมันดี ๆ ทำไมต้องไปทำร้ายมันด้วย"
"ข้าต้องการเขาของมันเท่านั้นเอง" มลพูดอย่างอ่อนใจ
"ตัดเขามันก็เจ็บแล้ว"
"เจ้ารู้ได้อย่างไร เจ้าไม่มีเขาสักหน่อย"
"ใครว่าไม่มี"อุสาเสยผม เผยให้เห็นเขาเล็ก ๆ สองกิ่งบนศีรษะ "นี่ เห็นหรือไม่"
มลตะลึงจนพูดไม่ออก
"เจ้าจะตามล่ากระต่ายเขา เจ้าได้เรียนรู้วิชาอะไรมาบ้างหรือยัง"
คำพูดเรียบ ๆ ของผู้อาวุโสแทงใจดำเด็กชาย
"อาจารย์บอกข้าว่า ข้าต้องพิสูจน์ตัวเองก่อน ท่านจึงยอมสอนวิชาให้"
"แล้วเพื่อนรุ่นเดียวกับเจ้าเล่าต้องพิสูจน์ตัวเองเช่นเดียวกับเจ้าหรือไม่"
"ไม่" มลปฎิเสธ น้ำตารื้นขึ้นมา "แต่พวกเขาไม่ได้น่ารังเกียจอย่างข้า"
อุสาเอียงคอมอง
"ตาของท่านกลมโต สวยงาม จมูกของท่านโดดเด่นเป็นสง่า ผิวของท่านไม่ต่างอะไรจากต้นไม้ที่แข็งแกร่ง ข้าไม่เห็นว่าท่านจะน่ารังเกียจตรงไหน"
"แต่คนอื่นเห็นว่าข้าน่าเกลียด"
"ทุกคนเกิดมาย่อมมีความแตกต่าง" ฤๅษีว่า ก่อนหันไปพูดกับอุสา "เจ้าเข้าไปเล่นข้างในก่อนเถิด"
อุสาพยักหน้าและทำตาม
"พออุสาไป เจ้าตาจึงมอบของขวัญล้ำค่าให้ข้า" มลเล่าอย่างปลาบปลื้ม
"อะไร" ทั้งกูณฑ์และมลถามพร้อมกัน
มลหันไปมองอาจารย์ของตนเป็นเชิงขอร้อง วโรดมเข้าใจทันที
"อุสา เจ้าพาข้าไปเดินเล่นหน่อย นั่งนาน เมื่อยเต็มที"
"มาเลยเจ้าค่ะ" อุสาว่า พลางเข้าไปจูงมือผู้เป็นพ่อออกไป
เมื่อเห็นว่าน้องไปแล้ว มลจึงเริ่มเล่าต่อ
วโรดมถอดรูปให้แก่มล ผิวที่เคยตะปุ่มตะป่ำของเขากลับขาวเรียบเนียน จมูกลดขนาดลง ฟันจัดเรียงเป็นระเบียบ มลลูบใบหน้าตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ และเมื่อเขาเห็นใบหน้าตัวเองในเงาน้ำ หัวใจก็เต้นรัวด้วยความยินดี ใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับส่วนผสมลงตัวของวิทยาธรรูปงามและกินรีผู้มีชื่อเสียงด้านรูปลักษณ์
"ขอพระคุณมากขอรับ" วิทยาธรกราบฤๅษี
วโรดมยิ้ม ก่อนจะส่งหน้ากากให้
"ข้าไม่ต้องการมันแล้วขอรับ" มลว่า พลางมองสิ่งที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตนอย่างรังเกียจ
"มันจะเป็นประโยชน์กับเจ้า จงใส่ไว้เถิด"
"ทำไมล่ะขอรับ"
"ดอกไม้สวยมักจะถูกเด็ดดม บุคคลผู้มีรูปเป็นทรัพย์ย่อมเป็นอันตราย"
แม้ว่ามลจะไม่เข้าใจนัก แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี
"ข้าต้องขอบคุณท่านมากขอรับ ข้าต้องขอลาก่อน"
"เจ้าอย่าเพิ่งไปเลย" ฤๅษีว่า
"แต่ข้าต้องไปล่ากระต่ายเขา เต่ามังกรและกบนอ"
ฤๅษีส่ายหน้า "สัตว์พวกนั้น คนที่เก่งกว่าเจ้าก็ยังพลาดท่าโดนมันจัดการ เจ้าเก่งเพียงใดหรือ"
"แต่ถ้าข้าล่าพวกมันไม่ได้ อาจารย์ก็จะไม่ยอมสอนวิชาให้ข้า"
วโรดมมองเด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างเวทนา
"คนผู้นั้นไม่ตั้งใจจะสอนวิชาให้เจ้าอยู่แล้ว หากแต่ต้องการส่งให้เจ้ามาตาย"
มลตกใจแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินแบบนั้น
"ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ"
ผู้อาวุโสถอนหายใจ ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองวิทยาธรให้ฟัง


ดวงอาทิตย์ส่องประกาย มีดวงดาวบริวารล้อมรอบอยู่ สะเก็ดดาวกระเด็นจากดาวบริวารดวงเล็กที่สุด ดาวบริวารที่ดวงใหญ่ที่สุดชนสะเก็ดดาวนั่นจนมันตกลงไปในปล่องภูเขาไฟ สะเก็ดดาวแตกออก เผยให้เห็นแก้วมณี แก้วมณีส่องแสงเรืองรอง แสงนั้นให้ความอบอุ่น สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ปรเมศวร์ ราชาแห่งวิทยาธรสะดุ้งตื่น เขายังติดอยู่กับความฝัน และพยายามคว้าแก้วมณี ครั้นพอรู้ตัวว่าเป็นความฝันก็ให้นึกเสียดาย
"ฝันประหลาดอะไรอย่างนี้" ปรเมศวร์พูดกับตัวเอง เขารีบเรียกโหรหลวงเข้ามาทำนาย
โหรหลวงผู้ซึ่งเพิ่งได้นอนไปไม่นานถูกเรียกตัวมาเข้าเฝ้าโดยด่วน แม้จะง่วงเพียงใด แต่ก็ไม่อาจหาวต่อหน้าเจ้าเหนือหัวได้ อาชีพโหรเป็นอาชีพที่ต้องตื่นตัวตลอด ไม่แพ้นักรบ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อใดจะมีนิมิตประหลาดเกิดขึ้น คำพูดของโหรไม่ต่างอะไรจากคำพูดของเทพเจ้าที่พระราชายังต้องทรงฟัง
"ท่านมาก็ดีแล้ว" ปรเมศวร์เล่าความฝันทั้งหมดให้ฟัง
โหรหลวงหยิบกระดานชนวนขึ้นมาคำนวณ ก่อนจะกราบทูลว่า
"พระอาทิตย์ได้แก่พระองค์ ดาวบริวารทั้งหลายคือพระโอรสของพระองค์ ดาวบริวารที่เล็กที่สุดคือพระโอรสองค์เล็ก"
"มณีโชติหรือ"
"พระเจ้าค่ะ สะเก็ดดาวที่กระเด็นออกหมายถึงเจ้าชายมณีโชติจะทรงให้กำเนิดโอรสหน้าตาอัปลักษณ์"
พอโหรหลวงกราบทูลมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ปรเมศวร์ไม่พอใจเป็นอย่างมาก
"ข้ารู้เรื่องของมันกับเด็กอัปลักษณ์นั่นดี เป็นรอยด่างพร้อยแท้ ๆ ข้าอยากจะฆ่าพวกมันนัก นอกคอกทั้งพ่อทั้งลูก"
ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห มณีโชติที่ตัดสินใจมีชายาเพียงองค์เดียวโดยไม่สนใจธรรมเนียม ประเพณี แล้วยังเด็กมลทินนั่นอีก
"แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับพวกนั้น"
"การที่สะเก็ดดาวตกลงไปในปล่องภูเขาไฟหมายถึงเจ้าชายมลจะได้รับความทุกข์ทรมานสาหัส" โหรหลวงกราบทูลต่อโดยจงใจเลี่ยงที่จะบอกว่าใครเป็นผู้ทำให้มลต้องรับความทุกข์ทรมาน อัครเดชเป็นรัชทายาท อำนาจเป็นรองแต่เพียงปรเมศวร์ เขายังไม่อยากไปดูดวงให้พญายมราชตอนนี้
"ที่สะเก็ดดาวกลายเป็นแก้วมณีหมายถึงเจ้าชายมลจะกลับเป็นเจ้าชายรูปงาม มีความสามารถเพียบพร้อม แสงที่ส่องจากแก้วมณีที่ให้ความอบอุ่น สบายใจนั่นหมายถึงเจ้าชายมลจะปกครองบ้านเมืองด้วยทศพิธราชธรรม นำความเจริญสุขมาให้แก่อาณาประชาราษฎร์"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องนับเป็นนิมิตหมายที่ดี" ปรเมศวร์รำพึง แม้ว่าเขาจะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังเป็นกษัตริย์ที่คิดถึงประชาชนและห่วงใยประชาชนอยู่เสมอ  "แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อข้าก็ยังมีลูกชายอีกหลายคน"
"ข้าทำนายไปตามตำราเท่านั้นพระเจ้าค่ะ"
"งั้นเจ้าจงไปเสียเถิด" ปรเมศวร์บกมือไล่ ก่อนจะรับสั่งเรียกให้อัครเดชมาเข้าเฝ้า
"เสด็จพ่อมีอะไรหรือพระเจ้าค่ะ" อัครเดชทูลถามอย่างประจบประแจง
ปรเมศวร์เล่าเรื่องคำทำนายให้โอรสองค์โปรดฟัง
"เสด็จพ่อคิดจะยกราชบัลลังก์ให้แก่มลหรือ" อัครเดชทูลถามด้วยน้ำเสียงปกติ ข่มความไม่พอใจไว้ข้างใน
"พ่อไม่ได้คิดทำอย่างนั้นหรอก ลูกเอ๋ย ราชบัลลังก์อย่างไรก็ต้องสืบกันตามราชประเพณี จะมาเชื่อคำทำนาย และทำการขัดต่อกฎมณเฑียรบาลคงไม่ได้"
"แต่ถ้าหลานของข้าจะนำพาความสุขมาให้แก่อาณาประชาราษฎร์จริง ข้าก็ยอมเสียสละ" อัครเดชว่า แกล้งทำเป็นคนมีน้ำใจนักกีฬาอย่างเต็มที่ ขณะที่ในหัวพยายามคิดแผนการกำจัดเด็กน้อยไร้เดียงสา
ราชาวิทยาธรหัวเราะ
"คำทำนายนั่นไม่ได้จะเกิดวันนี้ วันพรุ่ง เสียหน่อย พ่อเล่าให้เจ้าฟัง เพราะเห็นว่ามันแปลกดีเท่านั้น เจ้าอย่าคิดมากไปเลย อย่างไรบัลลังก์นี้วันหนึ่งก็ต้องเป็นของเจ้า"
"ข้าไม่เคยปรารถนาบัลลังก์นี้เลย หวังเพียงแต่ให้ประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุขเท่านั้น"
แม้ว่าอัครเดชจะกราบทูลบิดาไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก แม้ตอนนี้ผู้เป็นพ่อจะบอกว่าไม่สนใจคำทำนาย แต่หากเกิดนิมิตอีกครั้ง ปรเมศวร์ก็อาจยอมยกบัลลังก์ให้แก่เด็กอัปลักษณ์นั่นก็ได้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าพวกวิทยาธรเชื่อถือคำทำนายแค่ไหน แม้กระทั่งอัครเดชเองก็เคยคิดว่าคำพูดของโหรหลวงเป็นเหมือนประกาศิตจากพระเจ้า แต่พอมาได้ยินคำทำนายไร้สาระครั้งนี้ เจ้าชายวิทยาธรองค์โต สู้ได้แม้กระทั่งพระเจ้า
สิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดล้วนมีธาตุประจำตัว การรู้ว่าใครธาตุอะไร สามารถช่วยบำรุงร่างกายให้แก่ผู้นั้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำร้ายผู้นั้นได้ อัครเดชไปถามหมอหลวงว่าพ่อของเขาธาตุอะไร โดยอ้างว่าจะได้หาอาหารให้เหมาะสมกับธาตุนั้น
"บางทีข้าก็อยากอาหารมาถวายเสด็จพ่อบ้าง แม้ในวังจะมีอาหารเลิศรสมากมาย แต่คงสู้อาหารที่มีแต่ความกตัญญูไม่ได้หรอกกระมัง แต่ข้ากลัวว่าเจตนาดีของข้าจะเป็นบาป หากถวายอาหารไม่เหมาะแก่เสด็จพ่อ ของท่านหมอหลวงจงบอกเถิด ว่าธาตุเจ้าเรือนของเสด็จพ่อคืออะไร ข้าจะได้หามาถวายให้เหมาะแก่ท่าน"
 หมอหลวงผู้ซึ่งเป็นวิทยาธรที่ดี มีศีลธรรม กอปรด้วยความกตัญญู ดังนั้นจึงนึกไปว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตน ไม่ได้มีความระแวงใด.ๆ และกราบทูลไปตามความจริง
"พระเจ้าปรเมศวร์มีพระทัยเมตตา ขี้สงสาร มักจะโอนอ่อนได้ง่าย มีวาทศิลป์ พระองค์เป็นธาตุน้ำ จึงสามารถปรับพระองค์ไปตามสถานการณ์ได้ง่าย หากเจ้าชายปรารถนาจะถวายอาหารแก่พระองค์ ขอจะให้ถวายผลไม้ที่มีรสเปรี้ยว แต่ห้ามถวายอาหารพวกนมเนยเด็ดขาด"
อัครเดชยิ้ม
"ข้าเข้าใจแล้ว"
หลังจากนั้นอัครเดชก็สั่งให้พวกทหารไปรีดนมกระต่ายเขา กระต่ายเขานั้นเป็นสัตว์ที่มีประโยชน์ เขาของตัวผู้สามารถนำมาทำเป็นอาวุธได้ ส่วนน้ำนมตัวเมียก็มีรสหวานอร่อย รักษาโรคภัยได้
แม้ว่าทหารที่ส่งไป จะไม่ได้กลับมาครบทุกคน แต่อัครเดชก็พอใจกับน้ำนมกระต่ายเขาที่ได้ เขารีบนำน้ำนมนั้นมาทำเป็นเนยและถวายให้แก่ผู้เป็นพ่อ
"หอมดีเหลือเกิน" ปรเมศวร์ชม เขากินเนยที่ลูกเอามาถวายให้ทุกวัน ทำให้ธาตุในร่างกายเริ่มผิดปกติ แต่ทว่าก็ไม่อาจหยุดกินเนยที่มีรสหอมอร่อยอย่างนี้ได้
อัครเดชนั้นไม่เพียงแต่จะถวายเนยที่เคี่ยวมาจากน้ำนมกระต่ายเขาที่หายาก หากแต่ได้ใส่ยาเสน่ห์ลงไปในนั้น ทำให้ปรเมศวร์ที่ปกติก็โปรดปรานลูกคนนี้อยู่แล้ว รับสั่งว่าจะยกบัลลังก์ให้
อัครเดชถือคติว่า 'ช้า ๆ ย่อมได้พร้าเล่มงาม' แม้จะตื่นเต้นดีใจที่พ่อจะยกบัลลังก์ให้ แต่ก็รู้ว่าหากรับบัลลังก์ตอนนี้ย่อมเกิดข้อครหาจึงกราบทูลไปว่า
"เสด็จพ่อยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ ข้าไม่กล้ารับราชบัลลังก์หรอก แต่หากเสด็จพ่อปรารถนาจะพักผ่อน ค่ะก็ยินดีทำงานต่างพระเนตรพระกรรณ"
คำกราบทูลนี้ทำให้ราชาวิทยาธรผู้ลุ่มหลงยิ่งรักใคร่ผู้เป็นบุตรมากขึ้นไปอีก พระราชทานอาชญาสิทธิ์ให้ มีสิทธิ์ว่าขานการนคร ไม่ต่างอะไรกับพระราชาองค์หนึ่ง
ทันทีที่แผนการนี้สำเร็จ อัครเดชก็รีบดำเนินแผนขั้นต่อไป เขาต้องกำจัดหอกข้างแคร่ไปให้พ้นทาง แแม้ว่าตอนนี้มลจะมีอายุเพียงแปดขวบ และดูจะไม่ได้ใส่ใจอะไรเรื่องการบ้านการเมืองเลย วัน ๆ เอาแต่เล่นซนตามประสาเด็ก แต่เรื่องแบบนี้กันไว้ดีกว่าแก้ เขาต้องกำจัดเด็กอัปลักษณ์นั่นให้พ้นทาง ให้มันรู้กันไปว่า เขา อัครเดชคนนี้ จะแพ้ให้แก่เด็กอมมือคนหนึ่ง
อัครเดชใช้อำนาจบารมีของตัวเองบังคับให้น้องชายของเขาส่งลูกไปเรียนกับอาจารย์ธนบาล แล้วคืนนั้นเขาก็รีบไปหาอาจารย์ธนบาล
"บพิตรมาทำอะไรที่นี่หรือ" ธนบาลถาม
อัครเดชรีบเอาทองที่เตรียมไว้ออกมา ไม่เพียงแต่มนุษย์ที่ชอบทอง พวกวิทยาธรก็ชอบเช่นกัน แต่ในขณะที่มนุษย์ชอบทองเพราะเป็นเครื่องประดับอันสวยงาม วิทยาธรกลับชอบเพราะเป็นธาตุที่เหมาะแก่การประดิษฐ์วิทยาการต่าง ๆ
ธนบาลเองก็ทำตัวสมชื่อที่แปลว่าผู้รักษาทรัพย์ ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบรับทองไปทันที
"มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือพระเจ้าค่ะ" เขาว่า สายตาไม่อาจปกปิดความโลภไว้ได้
" 'หลานชาย' ของข้าจะมาศึกษาวิชาจากท่านอาจารย์ในวันรุ่ง" อัครเดชพูดเน้นคำว่าหลานชายราวกับต้องการสื่อความนัยอะไรบางอย่าง
"รับรองว่าจะเอาใจใส่พระนัดดาของพระองค์อย่างดีแน่พระเจ้าค่ะ" ธนบาลทูลประจบ นี่อัครเดชมีหลานแล้วหรือ เวลาช่างผ่านไปไวจริง ๆ เขาเป็นคนสอนอัครเดช และลูกอีกหลายคนของเจ้าชายยุพราชองค์นี้ ถ้าตอนนี้อัครเดชมีหลานและต้องการมาฝากฝัง เขาก็ย่อมทำเต็มที่
"ท่านอาจารย์กำลังเข้าใจผิด" อัครเดชว่า "ที่ข้าพูดว่า 'หลาน' ไม่ได้หมายถึงลูกของลูกข้า หากแต่หมายถึงลูกของมณีโชติต่างหาก"
"เจ้าชายมณีโชติมีพระโอรสแล้วหรือ" ธนบาลถาอย่างประหลาดใจ ข่าวลือเรื่องของมณีโชตินั้นดังไกลมาถึงที่นี่
"ใช่ เด็กนั่นหน้าตาอัปลักษณ์ ไม่คู่ควรกับราชวงศ์ของเราสักนิด" อัครเดชว่า
"แล้วพระองค์จะให้ข้าทำอย่างไรพระเจ้าค่ะ"
"ไม่ต้องสอนวิชาอะไรให้มันทั้งสิ้น มันไม่คู่ควรจะเรียนวิชาของกษัตริย์"  อัครเดชยื่นคำขาด
"แต่ถ้าอย่างนั้น พระองค์ไม่ต้องส่งให้พระภาคิไนยมาเรียนไม่ง่ายกว่าหรือพระเจ้าค่ะ" ธนบาลเสนอความเห็น
"ถ้าข้าไม่ส่งมันมาเรียน พ่อมันก็จะเป็นคนสอนวิชาต่าง ๆ ให้มัน แล้วต่อให้ข้าไม่ชอบขี้หน้าไอ้น้องนอกคอกคนนี้แค่ไหนก็ต้องยอมรับว่าสรรพวิชาต่าง ๆ ของมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าเลย"
ธนบาลแสยะยิ้ม "รับพระบัญชา"
"ท่านอาจารย์ไม่ได้ตั้งใจสอนวิชาให้ข้าตั้งแต่แรก" มลพูดออกมาอย่างผิดหวังเมื่อได้รู้เรื่องราวทั้งหมด
"ถูกแล้ว" วโรดมว่า
"เขาทำอย่างนี้ทำไม เพียงเพราะข้าหน้าตาอัปลักษณ์หรือ" มลว่าอย่างเจ็บปวด "ถ้าข้าถอดหน้ากากแล้วกลับไป เจ้าตาคิดว่าเขาจะยอมรับข้าหรือไม่"
ฤๅษียิ้ม "พวกเขาอาจจะต้อนรับเจ้า แต่เจ้าจะยินดีหรือที่พวกเขาไม่ได้ทำดีกับเจ้าด้วยใจจริง"
มลพูดไม่ออก "ข้า.."
"โอ๊ย! ยิ่งฟังก็ยิ่งน่าต่อย" กูณฑ์พูดอย่างอดทนฟังไม่ไหว "เราไปต่อยลุงกับอาจารย์เก่านายกันเถอะ ถ้านายไม่กล้า นำทางฉันไปก็พอ คนบ้าอะไรวะ ร้ายกับน้อง กับหลานก็ยังพอทน นี่ดันวางยาพ่อตัวเองอีก เวรเอ๊ย!" เด็กหนุ่มหัวไฟสบถยาวเป็นหางว่าว
"นี่ยังไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุดเท่าที่อัครเดชทำหรอก" มลว่า เขาไม่เรียกอัครเดชว่าลุงอีกต่อไป ยิ่งคิดถึงเรื่องที่อัครเดชทำกับครอบครัวของเขาก็ยิ่งเจ็บปวด ครอบครัวที่เคยอบอุ่นของเขาต้องมาพินาศลงเพราะความโลภของคนเพียงคนเดียว
"มีญาติแบบนี้ก็แย่หน่อย" เคียวว่า เขาเคยน้อยใจว่าทำไมต้องเกิดมาเป็นผีไร้ญาติ แต่หากต้องมีญาติแบบอัครเดช เขายอมเป็นผีไร้ญาติต่อไปดีกว่า
"เขาไม่ใช่ญาติของข้า" มลว่า "เจ้าตากับอุสาต่างหากที่เป็น"
"แต่นายบอกว่านายไม่ใช่ลูกของเจ้าตา" กูณฑ์ว่า "หรือว่าเป็นญาติกันทางอื่น"
"ใช่ ญาติทางใจอย่างไรเล่า" มลว่า
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "ญาติทางใจคืออะไร"
"วิสฺสาสปรมา ญาตี ความคุ้นเคย เป็นญาติอย่างยิ่ง" มลว่า
"ฉันไม่เข้าใจ" กูณฑ์ว่า
มลถอนหายใจ "ญาติมีสองประเภทคือญาติที่เกี่ยวดองทางสายเลือด อย่างข้ากับอัครเดช ญาติแบบนี้อาจเคยได้ทำกรรมร่วมกันในอดีตหรือมาเริ่มต้นใหม่ในชาตินี้ก็ได้"
"เพิ่งรู้ว่าเป็นญาติต้องทำกรรมร่วมกัน ไม่น่าล่ะ ในละครพวกญาติถึงฆ่ากันเอง คงจะได้มาจากเรื่องนี้สินะ" กูณฑ์รำพึง
"เจ้าเข้าใจอะไรผิดแล้ว" มลว่า "กรรมหมายถึงการกระทำ มีทั้งดีและชั่ว ดังนั้นญาติก็มีทั้งอุปถัมภ์ค้ำจุนกันและทำร้ายกัน ขึ้นอยู่กับกรรมที่ทำจะเป็นกุศลหรือไม่"
"แต่คำว่ากรรมมันหมายถึงกรรมชั่วไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ถาม เขาเองก็เหมือนคนพุทธสมัยใหม่ทั่วไปที่เมื่อพูดถึงกรรมก็คิดถึงกรรมชั่วเป็นหลัก ส่วนกรรมดีก็จะใช้คำว่าบุญแทน
"ใครบอกเจ้ากัน กรรมหมายถึงการกระทำ จะดี จะชั่วก็ได้ทั้งนั้น" มลมองหน้ากูณฑ์ด้วยสายตาที่บอกว่า 'ช่างไม่รู้อะไรเลยนะเจ้า'
กูณฑ์เองเมื่อเห็นท่าทีวางโตของอีกฝ่ายก็ไม่พอใจ อ้าปากจะเถียง แต่เคียวถองเขา
"เล่าต่อเถอะ" เคียวว่า ส่งสายตาห้ามไม่ให้กูณฑ์ทำอะไรบุ่มบ่าม
"ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ นั่นเป็นญาติประเภทมีหนึ่ง ส่วนอีกประเภทหนึ่งก็คือญาติทางธรรมคือคนที่มีความสนิทสนมคุ้นเคยกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เหมือนกับข้ากับเจ้าตาและอุสาอย่างไรล่ะ" มลสรุป
"จะว่าไปแล้วอุสากับเจ้าตาไปไหนกันนะ" กูณฑ์ว่า พลางมองไปรอบ ๆ คนหนึ่งก็คนแก่ อีกคนก็เด็กผู้หญิงไปเดินเล่นในป่าตอนค่ำ ๆ มืด ๆ ไม่กลัวเลยหรือไงนะ มลก็ชิลเหลือเกิน ดูไม่ห่วงคนที่เขาเรียกว่าเป็นญาติเลยแม้แต่น้อย
มลยักไหล่ "เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมากันเอง"
"นายไม่ห่วงพวกเขาเลยเหรอ"
"ทำไมต้องห่วง"
"พูดงี้ได้ไง" กูณฑ์ว่าอย่างไม่พอใจ "พวกเขาอาจจะโดนตัวอะไรคาบไปแล้วก็ได้ คนหนึ่งก็คนแก่ อีกคนก็เป็นเด็ก"
มลหัวเราะ "เจ้าลืมไปหรือว่าคนแก่กับเด็กที่เจ้าพูดถึงไม่ใช่คนแก่กับเด็กธรรมดา คนหนึ่งก่อนจะมาเป็นฤๅษีก็เคยเป็นกษัตริย์ที่ครองมหาอาณาจักรมาก่อน แม้ตอนนี้จะละอาวุธมาถือไม้เท้า แต่ความเชี่ยวชาญในสรรพาวุธก็ยังไม่ยิ่งหย่อน ไม่มีอะไรกล้าทำอันตรายท่านหรอก ส่วนอุสาแม้จะเป็นเด็กผู้หญิง แต่สัญชาตญาณระแวงภัยก็ไม่ต่างอะไรจากพวกลูกสัตว์เพราะได้รับความสามารถมาจากผู้เป็นแม่ เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก"
สีแดงจากผมของกูณฑ์ดูเหมือนลามไปถึงใบหู เขาเคยชินกับโลกที่เห็นว่าคนแก่ เด็กและผู้หญิงเป็นคนที่อ่อนแอและต้องปกป้องจนลืมไปเสียสนิทว่าวโรดมกับอุสาไม่ใช่คนธรรมดา
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง เราควรดำรงตนอยู่ในความไม่ประมาท" กูณฑ์เถียงกลับ
"เป็นสุภาษิตที่ไพเราะ" วโรดมที่เพิ่งกลับมาว่า "ขอบใจที่เจ้าเป็นห่วงข้า แต่ข้ากับอุสาไม่เป็นไรหรอก"
"ตอนที่ข้าไป เจ้าพี่เล่าเรื่องอะไรให้สองคนนี้ฟังบ้างเจ้าคะ" อุสาถาม
มลมองเพื่อนใหม่ทั้งสองเป็นเชิงปรามไม่ให้พูดอะไร ก่อนจะตอบเด็กหญิงช่างเจรจาไปว่า
"ข้าก็นินทาเจ้าน่ะสิ"
อุสาหน้ามุ่ย ก่อนจะรัวกำปั้นทุบอกมลอย่างแรง
"เจ้าพี่ใจร้าย" เธองอนและเดินกลับเข้าไปข้างใน
มลถอนหายใจ "ค่อยยังชั่วหน่อย"
"ทำไมนายไม่บอกเขาไปตรง ๆ " เคียวถาม
"ข้าไม่อยากให้นางไม่สบายใจ" มลตอบ แม้จะไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ แต่มลกลับรักอุสามากกว่าญาติพี่น้องของตัวเองเสียอีก อุสาเป็นคนแรกที่ไม่ตกใจตอนเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของเขา ตลอดชีวิตที่ผ่านมาทุกคนที่เห็นหน้าของเขาล้วนแต่ตกใจ ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ที่แม้ตอนหลังจะทำใจยอมรับได้ แต่ใบหน้าตะลึงของพ่อแม่ตอนเห็นหน้าเขาก็ทำให้มลเจ็บช้ำน้ำใจอยู่ไม่น้อย แต่อะไรก็ไม่น่าเจ็บใจเท่าผีที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ตกใจตอนเห็นหน้าเขาด้วยจนเขาต้องยอมละเมิดคำสั่งของอาจารย์ ถอดหน้ากากออก หน้าเขานี่ผีเห็นคร้ามของจริง


โอกูโบะ ไดจิ เป็นนักคัดลอกตำราที่ขยันขันแข็ง บางครั้งเขาก็อดตาหลับขับตานอนเพื่อคัดลอกหนังสือให้เสร็จ เขาเป็นหนุ่มโสด หน้าตาดี และเป็นที่หมายปองของสาว ๆ แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าสนใจใครเป็นพิเศษ
วันนี้ไดจิออกไปเดินตลาดตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือเขารู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม เมื่อเขาหันกลับไป เขาก็พบชายหนุ่มผิวคล้ำ ผมแดง หน้าตาดีส่งยิ้มให้
"สวัสดีครับ โอกูบะซัง"
"สวัสดี" ไดจิทักกลับ เขาไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อนเลย ดูท่าทางเหมือนคนต่างชาติมากกว่าคนญี่ปุ่น แต่พูดภาษาญี่ปุ่นชัดมาก บ่งบอกว่าอยู่มานาน แต่ถ้าอยู่มานานขนาดนั้น ทำไมไดจิถึงไม่เคยเห็นเลย แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้จักเขา
"มาตลาดเหรอครับ" อีกฝ่ายชวนคุยต่อ
"ใช่ครับ" ไดจิตอบอย่างอึดอัด อะไรบางอย่างกระซิบบอกเขาว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา และคนอย่างเขาไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย เพราะจะนำภัยมาถึงตัว
"คุณช่วยพาผมชมตลาดได้ไหม ผมไม่เคยมาที่นี่" อีกฝ่ายว่า พลางส่งสายตาอ้อนวอน
ไดจิอยากปฏิเสธ แต่ก็ต้องทำตัวเป็นเจ้าภาพที่ดีโดยการนำชมตลาด
นั่นเป็นครั้งแรกที่ไดจิได้เจอกับคนคนนี้ แต่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ไม่ว่าไดจิจะไปไหนก็ดูเหมือนจะเจอเขาอยู่ตลอดเวลา อีกฝ่ายคอยตามเขาเสียจนถ้าวันไหนไดจิไม่เห็น เขาก็ต้องคอยมองหา รู้สึกว่ามีอะไรขาดหายไป
อยู่มาวันหนึ่งขณะที่ไดจิกำลังเดินเล่นอาบแสงจันทร์ตามลำพัง เขาชอบบรรยากาศตอนค่ำคืนเหลือเกิน
"สวัสดีครับ" ชายคุ้นหน้าทัก
ไดจิสะดุ้ง
 "สวัสดี" เขาตอบกลับ
คนต่างชาติเงยหน้ามองพระจันทร์ซึ่งวันนี้เป็นพระจันทร์เต็มดวง สว่างราวกับกลางวัน
"วันนี้พระจันทร์สวยดีนะครับ"
ใจของไดจิเต้นระรัว คนคนนี้เป็นคนต่างชาติ เขาคงไม่เข้าใจธรรมเนียมของคนญี่ปุ่น และคงไม่รู้ว่าการชมว่าพระจันทร์สวยเป็นการสารภาพรักแบบหนึ่ง
"นั่นน่ะสิครับ" ไดจิพูดเลี่ยง ๆ ไม่ตอบรับและก็ไม่ปฏิเสธ
อีกฝ่ายหันมาสบตาเขา
"ผมพูดจริง ๆ นะ พระจันทร์สวยมาก"
สายตาที่จ้องเขม็งทำให้ไดจิหน้าแดง
"ครับ" เขาตอบได้เพียงแค่นี้
อีกฝ่ายถอนหายใจ บ่นพึมพำอะไรบางอย่างว่า
"มนุษย์นี่เข้าใจอะไรยากจัง"
"ว่ายังไงนะครับ" ไดจิถาม เขาหูฝาดไปหรือเปล่า คนคนนี้พูดราวกับตัวเองไม่ใช่มนุษย์อย่างนั้นแหละ
"ผมรู้ว่าคุณเข้าใจว่าผมหมายความว่ายังไง"
คราวนี้ไดจิไม่สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีกต่อไปแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้ไม่รู้ความหมายที่แฝงมากับคำพูดนั้น
"พระจันทร์สวยก็จริง แต่อยู่ไกลเกินเอื้อม" ไดจิตอบไปเป็นเชิงปฏิเสธ
ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกดีกับฝ่ายตรงข้าม แต่เขาเป็นผู้ชาย อีกฝ่ายก็เป็นผู้ชาย ความรักแบบนี้ย่อมไม่ได้การยอมรับ.ตัดไฟเสียแต่ต้นลมดีกว่า
อีกฝ่ายถอนหายใจ "งั้นผมลาก่อน"
ระหว่างที่เขาเดินจากไป มีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในคอของไดจิ เขาอยากเรียกให้คนคนนั้นกลับมา แต่เขาก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์ ในเมื่อพวกเขาไม่อาจรักกันได้ ก็สู้ไม่รู้จักกันเสียเลยจะดีกว่า
หลังจากพยายามอยู่สักพัก เคียวก็ฟื้นคืนสติ
"เป็นไงบ้าง" กูณฑ์ถาม
เคียวไม่สบตา "ฉันสบายดี"
"นายฝันร้ายเหรอ" กูณฑ์ว่า
"อือ" เคียวตอบรับในลำคอ
"นายฝันว่าอะไร" กูณฑ์ถาม
เคียวหันมาสบตากูณฑ์
"ฉันฝันถึงนาย"
กูณฑ์หัวเราะ "ฝันว่าฉันเข้าไปช่วยนายใช่ไหมล่ะ แหม ฉันนี่มันฮีโร่แม้กระทั่งในฝัน"
"ก็คงงั้น" เคียวว่า
"นายรู้สึกดีขึ้นหรือยัง เราจะไปกันแล้ว"
เคียวพยักหน้า
"ดีขึ้นแล้วหรือ พวกเจ้าทั้งสอง" มุจลินท์ตรัสถาม
"ครับ" ทั้งกูณฑ์และเคียวตอบพร้อมกัน
"งั้นข้าจะให้บุปผาไปส่งพวกเจ้า" นางหันไปสั่งนางกำนัล "เจ้าพาพวกเขาไปหสฤๅษีวโรดมด้วยนะ"
บุปผาถอนสายบัว "เพคะ"
นางหันมาทางแขกต่างเมืองทั้งสอง "ตามข้ามา" พูดจบ นางก็ไม่รอช้า เดินออกไปทันที เคียวตามไปติด ๆ กูณฑ์รั้งท้าย
"ข้าจะขึ้นฝั่งไปดูก่อนว่าบนฝั่งมีอันตรายหรือไม่" บุปผาว่า เมื่อพวกเขาใกล้จะได้ขึ้นบก
กูณฑ์กับเคียวรับคำ
เมื่อบุปผาขึ้นฝั่งไปแล้ว นางก็สำรวจดูรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายจึงตะโกนลงไป
"ขึ้นมาได้แล้ว"
"เดี๋ยวฉันขึ้นไปก่อนนะ" เคียวว่า
"ไปพร้อมกันไม่ดีกว่าเหรอ" กูณฑ์ว่า เขาไม่อยากจะห่างจากเคียวเลย
เคียวไม่ตอบ แต่กลับรีบว่ายขึ้นไปทันที กูณฑ์ตามไปติด ๆ
แต่ยังไม่ทันไร เคียวก็ว่ายกลับมา เกือบจะชนกับกูณฑ์

"อะไรของนายเนี่ย" กูณฑ์ว่า
เคียวหน้าซีด พูดแทบไม่เป็นภาษา
"เป็นอะไร ใจเย็น ๆ "
"ข้างบนมีผี"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว
ผีนี่นะ กลางวันแสก ๆ จะมีผีได้ยังไง แต่คิดไปคิดมาอีกที อีกฝ่ายก็..
"นายก็เป็นผี แล้วยังกลัวผีอีก" กูณฑ์ว่า
ผีที่ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองเป็นผีชักสีหน้า
"ฉันไม่ใช่ผี เป็นภูตต่างหาก"
สาบานได้ว่าตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงวันนี้ กูณฑ์ยังไม่เข้าใจเลยว่าภูตกับผีต่างกันตรงไหน
"งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปเอง" กูณฑ์ตั้งท่าจะว่ายขึ้นไป แต่เสียงของอีกฝ่ายห้ามเขาไว้
"อย่า" เคียวกรีดร้อง "อย่าทิ้งฉัน"
กูณฑ์หันกลับมามอง แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเคียว
"ฉันไม่ได้จะทิ้งนาย"
เคียวกัดริมฝีปาก "ตอนนั้นนายทิ้งฉัน"
กูณฑ์ถอนหายใจ
"ฉันไม่มีวันทิ้งนายอีก ฉันสัญญา"
เขายื่นมือมาให้เคียว "จับมือฉันไว้ เราไปด้วยกัน"
เมื่อพวกเขาขึ้นสู่ผิวน้ำ ยังไม่ทันที่จะขึ้นฝั่ง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตากูณฑ์คือ เด็กชายวัยประมาณสิบสองปี นุ่งโจงกระเบนสีแดง ไม่ได้ใส่เสื้อ มือง้างธนูเตรียมยิง ลูกศรเล็งมาที่กูณฑ์
"เดี๋ยวก่อน" กูณฑ์รีบห้าม
แต่ทว่าลูกศรหลุดออกจากคันธนูก่อนกูณฑ์จะพูดจบ กูณฑ์รีบก้มหัวหลบตามสัญชาตญาณ
"แค่ก ๆ" กูณฑ์ลืมไปเสียสนิทว่าเขาอยู่ในน้ำ เพราะตอนอยู่ในเมืองบาดาล มีปาฏิหาริย์บางอย่างช่วยให้เขาหายใจได้ แต่พอออกมาแล้วมนตร์วิเศษนี้ก็หายไป
กูณฑ์โผล่หัวขึ้นมาอีกที เด็กหนุ่มแปลกหน้าก้มลงมองพวกเขา
"พวกท่านปลอดภัยแล้ว ขึ้นมาเถิด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน
"เมื่อกี้นายยิงอะไร" กูณฑ์ถาม
เด็กหนุ่มยักไหล่ "นกหัสดีลิงค์ ไม่ได้ยิงโดนมันดอก แค่ขู่เท่านั้น มันคงคิดว่าท่านเป็นเนื้อเลยจะคาบไปกิน"
"ขอโทษทีนะ ฉันเหมือนเนื้อตรงไหนไม่ทราบ" กูณฑ์ว่า
"ผมสีแดงของท่านก็เหมือนเนื้อสดอยู่" อีกฝ่ายว่า
แม้ว่ากูณฑ์จะรู้แล้วว่าวาเรศเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขา แต่เรื่องผมแดงก็ยังเป็นเรื่องที่จี้ปมเด็กหนุ่มอยู่เสมอ
"นี่นาย"
"รีบขึ้นมาเถิดขอรับ"
"ขึ้นไปได้ นายโดนแน่" กูณฑ์กล่าวอาฆาต
ทั้งกูณฑ์และเคียวเดินลุยเข้าหาฝั่ง
"นี่ นายอยู่ที่นี่เห็นผีไหม" เคียวถาม ก่อนจะหันมองรอบ ๆ อย่างระแวง
คนแปลกหน้ายักไหล่
"บารมีของเจ้าตา ภูตผีไม่เข้าใกล้ดอกขอรับ"
"แต่เมื่อกี้ ฉันเห็นนะ" เคียวว่า "ตามันโปนออกมา จมูกใหญ่ ปากหนา ฟันยังกับจะกัดคอฉันให้ขาดได้ยังไงยังงั้นเลย"
เพื่อนใหม่หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากข้างเอว หันหลัง และเมื่อหันกลับมาอีกที ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
"ผีที่ท่านว่าหน้าตาเป็นแบบนี้หรือเปล่าขอรับ"
เคียวพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้า
"ข้าไม่ใช่ผีดอกขอรับ ตามข้ามาเถิด"
กูณฑ์กับเคียวมองหน้ากัน ก่อนจะออกเดินทางตาม
"แล้วพี่บุปผาไปไหน" กูณฑ์ถามขึ้นมาเมื่อคิดขึ้นได้ เขารู้ว่านางนาคไม่ได้ชอบเขานัก แต่คงไม่ใจร้ายทิ้งเขาไว้หรอกนะ เด็กประหลาดนี่ก็ไม่รู้ไว้ใจได้หรือเปล่า คนอะไรจะมาใส่หน้ากากในป่า จะว่าไปแล้วหน้ากากนี่ก็ทำเนียนดีเหมือนกัน ถ้าไม่เห็นตอนใส่ก็คงดูไม่ออกว่าเป็นหน้ากาก อย่างกับทำจากหนังมนุษย์จริง ๆ แน่ะ พอคิดถึงตรงนี้กูณฑ์ก็ตัวสั่น เจ้านี่คงไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตที่ถลกหนังหน้าคนมาเป็นหน้ากากหรอกนะ
"นาคีตนนั้นหรือขอรับ นางกำลังปราศรัยกับเจ้าตาและอุสาอยู่"
"อุสา" กูณฑ์ทวนคำ ฟังยังไงก็เป็นชื่อผู้หญิง แต่ว่าฤๅษีมีผู้หญิงอยู่ด้วยได้เหรอ ฤๅษีไม่ได้เหมือนพระเหรอที่ต้องห่างจากสตรีเพศ
"ธิดาของเจ้าตาน่ะขอรับ นางช่างเจรจามาก อดทนหน่อยนะขอรับ"
"พูดมากกว่านายอีกเหรอ" กูณฑ์พูดขึ้นมาอย่างทนไม่ได้
"มินานพวกท่านก็จะได้รู้เองขอรับ"
เมื่อพวกเขาเดินเข้าเขตอาศรม กูณฑ์ก็ตกตะลึงเมื่อเห็นเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กหนุ่มที่เขาไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อวิ่งเข้ามาราวกับพายุหมุน ก่อนจะกอดอีกฝ่ายไว้แน่น
"เจ้าพี่มล เจ้าพี่มลกลับมาแล้ว" เด็กสาวพูดรัวเร็วจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
เด็กหนุ่มที่กูณฑ์เพิ่งรู้ว่าชื่อมลผลักหน้าผากเด็กสาวเบา ๆ
"เจ้าอย่ามากอดพี่แบบนี้สิ อุสา เจ้าโตแล้วนะ รู้หรือไม่"
อุสาเบะปาก
"ทั้งเจ้าพี่และเจ้าตานี่ล่ะก็ เอะอะก็หาว่าข้าโตแล้วเรื่อยเลย ข้าแค่กอดเจ้าพี่จะเป็นอะไรนักหนา"
มลหันมาทางแขกทั้งสอง ก่อนจะแนะนำอุสาให้พวกเขารู้จัก

"นี่อุสา ธิดาของเจ้าตา"
"เดี๋ยวก่อนนะ" กูณฑ์ขัด เขาหันมองเด็กสาวที หันไปมองฤๅษีที่ดูยังไงก็อายุไม่ต่ำกว่าร้อยปีที่กำลังคุยกับบุปผาอยู่ที "ธิดานี่คือลูกสาวเหรอ"
"ใช่เจ้าค่ะ" อุสาพูดอย่างกระตือรือร้น "เจ้าตาเป็นพ่อแท้ ๆ ของข้า แต่ข้าถนัดเรียกเจ้าตาว่าเจ้าตามากกว่าน่ะเจ้าค่ะ ให้เรียกพ่อมันดูชอบกล แต่บางทีข้าก็เรียกท่านว่าพ่อตานะเจ้าคะ"
อุสาพูดเร็วจนกูณฑ์ฟังแทบไม่ทัน
"แล้วถ้าเจ้าตาเป็นพ่อของเธอ แล้วแม่ล่ะ" กูณฑ์ถาม อยากรู้เหลือเกินว่าผู้หญิงที่ไหนยินดีหลับนอนกับผู้ชายอายุร้อยกว่าจนมีลูกออกมาได้
"แม่ของข้าคงไปเล็มหญ้าอยู่น่ะเจ้าค่ะ ถ้าพวกท่านอยากเห็น ข้าจะ.."
อุสาพูดยังไม่ทันจบประโยค ฤๅษีก็เคาะไม้เท้าลงบนพื้นอาศรม
"อย่ามัวแต่เจรจากันอยู่เลย เข้ามาได้แล้ว"
"เจ้าค่ะ" อุสารับคำ พลางวิ่งเข้าไป
มลหันมามองกูณฑ์กับเคียวด้วยสายตาที่เหมือนจะถามว่า
"เป็นไง พูดมากเหมือนที่บอกไหมล่ะ"