ไวโอเล็ตขออนุญาตดยุกเมอร์ริแกนเรียบร้อยว่าเธอจะพาเจ้าชายสเตฟานเดินดูรอบคฤหาสน์ด้วยตัวเอง พ่อของเธอให้สาวใช้สองคนคอยตามรับใช้ มีองครักษ์ของเจ้าชายอีกหนึ่ง ส่วนแดเนียลจะไปสมทบช่วงบ่ายภายหลังเรียน
"ทางด้านนั้นเป็นห้องรับแขก ห้องนั่งเล่นเพคะ" เด็กหญิงก้าวเท้าเดินพลางแนะนำทีละห้อง "แล้วก็มีห้องดนตรี ห้องหนังสือสำหรับเรียนกับอาจารย์ของท่านพี่ ห้องเก็บของ"
วนจากทางด้านนี้เปิดออกประตูสุดทางของโถงทางเดินก็จะเห็นสวนกว้างของคฤหาสน์ พวกต้นไม้สีเขียวในบริเวณถูกตัดแต่งดูแลอย่างดีไม่น้อยหน้าแปลงดอกไม้ที่ต่างผลิดอกบานสวยอวดโฉม
"ท่านสเตฟานจะชมสวนไหมเพคะ?"
"ได้ครับ"
เขาเผยยิ้มตอบ ไวโอเล็ตก็ไปต่อเหยียบทางเดินที่ปูด้วยก้อนอิฐสีขาวอมเทาที่ทอดยาวโดยรอบ แสงแดดวันนี้ไม่แรงจนเกินไป มีลมพัดมาตลอดเป็นระยะ อากาศด้านนอกสดชื่นเย็นสบาย สามารถเดินกินลมชมดอกไม้ได้อีกนาน หากเป็นทุกทีถ้าไม่มีเรียนเด็กหญิงคงหยิบหนังสือสักเล่มมานั่งอ่านที่สนามหญ้า
"หม่อมฉันไม่เคยออกจากดัชชีเลยสักครั้ง" ยอมรับว่าต้องอดกลั้นอย่างมากที่จะไม่หยิบหนอนผีเสื้อเก็บใส่ถุงผ้าไว้สำหรับแกล้งเฟลิกซ์ "เมืองหลวงไกลมากไหมเพคะ?"
"ถือว่าไกลอยู่ครับ ถ้าใช้รถม้าแวะพักตามเมืองก็น่าจะราวสัปดาห์หนึ่ง"
"แล้วอยู่ที่นี่ครบสัปดาห์ก็จะทรงเดินทางกลับหรือเพคะ?"
"ข้าต้องเดินทางต่อครับ ไปฟากตะวันออกเข้าลอมบาร์คครับ"
เธอถามเพื่อยืนยันและถูกต้องจริง ตะวันออกของที่นี่เป็นดัชชีลอมบาร์ค การที่เจ้าชายสเตฟานเจาะจงมาร่วมงานวันเกิดของไวโอเล็ตมันค่อนข้างชัดเจนถึงจุดประสงค์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง อาจเป็นจักรพรรดิหรือจักรพรรดินีที่ต้องการหยั่งเชิงเหล่าขุนนางผู้มีอำนาจ ทั้งยังเป็นการสานสัมพันธ์ล่วงหน้าเผื่อสำหรับการคัดเลือกคู่หมั้นให้โอรสในอนาคต
"ถ้าเลดี้รู้สึกเหนื่อยสามารถนั่งพักได้นะครับ"
"เพคะ" เขาส่งมือให้เธอก็วางมือไว้ "ขอบพระทัยที่ทรงใส่ใจ"
มีเก้าอี้เหล็กดัดให้นั่งพักเขาก็พาเธอไปนั่ง ส่วนตัวเองยืนอยู่ข้างเก้าอี้ ชัดเจนว่าเขารู้ข่าวลือเรื่องสุขภาพวัยเด็กของเธอ เมื่อวานก็เหมือนกัน เขาเป็นห่วงเป็นใย รักษามารยาท รูปหน้ากับรอยยิ้มก็ไร้ที่ติ เรียกได้ว่าเป็นสุภาพบุรุษในอุดมคติของบรรดาหญิงสาว เพื่อนวัยเดียวกันในงานวันเกิดก็พากันหลงใหลชมชอบแค่มองรอยยิ้มอ่อนโยนนั้น แปลกตรงที่ไวโอเล็ตไม่รู้สึกใจเต้นหรืออะไรทั้งสิ้น มีแค่สาวใช้ของเธอที่แอบอมยิ้มกันอยู่
"สวนของที่นี่สวยมากเลยครับ"
"ขอบพระทัยเพคะ" ดวงตาสีม่วงมองบรรยากาศชวนคิดถึง "ท่านแม่ของหม่อมฉันเป็นผู้วางแบบให้คนตกแต่งไว้เช่นนี้เพคะ"
ทั้งรั้ว หินประดับ สีของก้อนอิฐ ต้นไม้ที่เลือกมาลง ชนิดดอกไม้ที่ปลูกในแต่ละแปลงวนเวียนตามฤดูกาล ทุกอย่างเป็นดั่งเช่นอดีตไม่เคยเปลี่ยนแปลง บิดาของเธอกำชับคนรับใช้ทุกคนให้คงสภาพเอาไว้ประหนึ่งคำสั่งของดัชเชสจะไม่มีวันจางหาย
"เทียบกับท่านพี่แล้ว หม่อมฉันมีเวลาได้อยู่กับท่านแม่น้อยเหลือเกินเพคะ"
ตอนเธอป่วยก็มีท่านแม่คอยอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง ทว่าพอท่านแม่เป็นฝ่ายเจ็บป่วยไวโอเล็ตกลับเข้าไปหาในห้องไม่ได้ เธอกับพี่ชายถูกห้ามไม่ให้พบ ถึงจะเข้าใจแต่ตอนนั้นถ้าได้อยู่ด้วยในวาระสุดท้ายอาจเสียใจน้อยลง
ท่านแม่จะเหงาไหม จะโกรธหรือเปล่า เจ็บปวดมากแค่ไหน หากไม่มีเธอท่านอาจแข็งแรงกว่าที่เป็นอยู่ บางครั้งไวโอเล็ตก็อดไม่ได้ที่จะคิดแบบนั้น
"ดัชเชสรักเลดี้มากนะครับ" สเตฟานพูดขึ้นมาราวจะปลอบเธอที่ซึมลง "ถ้ามองสวนของคฤหาสน์ตระกูลแบล็คก็จะรับรู้ได้ทันทีเลยครับ"
"เพคะ?"
"ดอกไวโอเล็ตครับ ดัชเชสให้ปลูกไว้ทั่วคฤหาสน์ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็จะเห็นเสมอ"
พิจารณาถี่ถ้วนถึงภาพที่เห็นยามมองจากหน้าต่างไวโอเล็ตก็คลี่ยิ้ม บิดาของเธอเคยกล่าวว่าท่านแม่ชอบดอกไวโอเล็ตมาก หากมีลูกสาวก็จะตั้งชื่อนี้ซึ่งก็คือเธอ
"เป็นคำปลอบโยนที่ฟังดูสวยหรูดีเพคะ แต่ใครจะทราบถึงความคิดแท้จริงของผู้อื่น คนเราทำได้เพียงตัดสินหรือคาดเดาเองก็เท่านั้น"
เด็กหญิงพูดเปรยพร้อมกับเหลือบดวงตามองอีกฝ่าย เธอหมายถึงตัวเอง ผู้คนรอบตัวรวมถึงเขาที่มาเมอร์ริแกน เจ้าชายสเตฟานนิ่งไปครู่ กระนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธความจริงที่เธอกล่าว เขาเผยยิ้มเห็นด้วย
"ครับ เป็นอย่างนั้น"
"เพคะ"
ไวโอเล็ตเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอไม่รู้สึกอย่างที่คนอื่นเป็น เมื่อครู่มันควรเป็นประโยคมัดใจหญิงทว่ามันทำขนลุกเสียกว่า กล้าพูดว่าต่อให้มีผู้ชายหน้าตาดีที่สุดในโลกนำช่อดอกไม้ที่มีชื่อเดียวกันกับตัวเธอมาคุกเข่ามอบให้ก็ไม่ชวนใจเต้นสักนิด มันทั้งเลี่ยนทั้งไม่น่าสนุก
อีกอย่างคือเรื่องดอกไวโอเล็ต เธอรู้ว่าท่านแม่ชอบเลยใช้ตั้งชื่อ ทว่าไม่เคยได้ยินเหตุผลน้ำเน่าแบบนั้นจากปากท่านสักคำ บางฤดูไวโอเล็ตปลูกไม่สำเร็จท่านก็บ่นให้ฟังแล้วเปลี่ยนแผนงานปลูกสั่งคนช่วยกันถอนรื้อหมดเปลี่ยนเป็นไอริสล้วนด้วยซ้ำ ดอกไม้ก็คือดอกไม้ ไม่มีความหมายแฝง
"เมื่อเราจะเป็นสหายกัน หม่อมฉันคิดว่าเราควรมาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเพคะ"
"ข้อมูลเหรอครับ?"
"เพคะ พวกข้อมูลส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ" เธอคลี่ยิ้มหวานสดใส "เริ่มจากหม่อมฉันก่อนนะเพคะ หม่อมฉันไวโอเล็ต แบล็ค มีพี่ชายหนึ่งคนที่อายุมากกว่าสามปีเพคะ"
หลังนั่งพักเหนื่อยสิบนาทีก็เดินกันต่อพร้อมเล่นเกมสลับกันเล่าเรื่องตัวเอง ไวโอเล็ตใช้สิ่งนี้แก้เบื่อและทำความรู้จัก
"ท่านสเตฟานสนิทกับพี่ชายไหมเพคะ?" เด็กหญิงถามดู "หม่อมฉันกับพี่ชายสนิทกันมากเลยเพคะ"
"ข้ากับพวกท่านพี่ไม่ได้สนิทกันนักครับ อาจเพราะอายุห่างกัน"
แน่นอนว่าเธอไม่ได้จะให้เขาบรรยายถึงครอบครัวทั้งหมดทุกคน ที่เธอสนใจมีแค่อีกสองพระองค์คือเจ้าชายเลโอนาร์ดกับเจ้าชายอาร์วิน แต่เจ้าชายสเตฟานคงไม่มีอะไรจะเล่า ไวโอเล็ตเองก็ไม่คิดจะเอ่ยชื่อไปก่อนเพื่อความปลอดภัย
"ของที่ชอบ" เธอนึก "หนังสือที่เขียนพวกเรื่องเล่า หนังสือภาพ น้ำชากับขนมหวานเพคะ"
"ของที่ชอบ..."
เขาเกริ่นทวนคำทว่าคิดนานผิดปกติ เด็กหญิงหันมองรอคำตอบเจ้าตัวจึงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม มันฟังดูคล้ายตัดบท
"ไม่มีเป็นพิเศษครับ"
"นั่นหมายถึงชอบทุกอย่างเหรอเพคะ?"
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ"
ในความฝันเธอได้ยินชื่อเจ้าชายเลโอนาร์ดบ่อยๆ เขาเป็นอัศวินนำกองกำลังออกรบหลายครั้งจึงมีคนเก่าแก่สนับสนุนให้สืบทอดบัลลังก์มากกว่าเจ้าชายสเตฟานที่อายุน้อย ทว่าเจ้าชายอาร์วินเธอไม่มีข้อมูล
ไม่นานนี้ได้ยินพ่อบ้านเบนแจ้งท่านพ่อของเธอว่าคนของท่านอาร์วินมาขอเข้าพบ บุรุษแปลกหน้ามอบจดหมายฉบับหนึ่งให้ บิดาของเธอดูเคร่งเครียดอ่านจบก็เผาจดหมายทิ้งทันที
"หม่อมฉันมีห้องหนังสือของตัวเอง หากท่านสเตฟานสนพระทัย ไปชมสักหน่อยไหมเพคะ?"
ใกล้เวลามื้อกลางวันเด็กหญิงเลยชวนไปนั่งพักด้านในแทน เขาพยักหน้าตกลงและตามกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ชั้นสองที่ห้องเดิม เธอให้สาวใช้ช่วยเตรียมน้ำชาดื่มแก้กระหาย ระหว่างรอก็เชิญให้แขกนั่งลงที่เก้าอี้ของโต๊ะใหญ่กลางห้อง
"เราเล่นหมากรุกกันไหมเพคะ?"
"ครับ เลดี้ไวโอเล็ต"
ไม่นานจากนั้นนักแดเนียลก็มาที่ห้องหนังสือของน้อง เด็กหญิงหันไปยิ้มต้อนรับก็เจอเพื่อนของเธอที่มาด้วยตามคาด เฟลิกซ์มองคนไม่คุ้นอยู่พักหนึ่งจนพี่ชายของเธอก้มศีรษะทำความเคารพจึงทำตาม
"ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ"
"ลอร์ดแดเนียล ทำตัวตามสบายเถอะครับ"
สเตฟานสงสัยเหมือนกันว่าเด็กผู้ชายอีกคนเป็นใคร กระนั้นทั้งบุตรกับบุตรีดยุกเมอร์ริแกนดูจะสนิทสนมคุ้นเคยดี
"ท่านพี่นั่งก่อนสิคะ" เด็กหญิงผายมือ "ดื่มน้ำชาสักหน่อย"
โดยเฉพาะไวโอเล็ตที่ประกายตาสว่างไสวกว่าก่อนหน้าประหนึ่งดีใจ พอเฟลิกซ์ไม่ได้มองตอบก็แสดงอาการหงุดหงิดเล็กๆ ในใจท้วงอยากได้คำอวยพรวันเกิดย้อนหลัง ปัญหาคือเธอยังต้องรักษาท่าทางนั่งจิบชาต่อ
"ลอร์ดแดเนียล เขาคือ?"
"เฟลิกซ์เป็นเพจที่สังกัดอัศวินส่งมาทำงานรับใช้ในคฤหาสน์พ่ะย่ะค่ะ"
ถึงปกติเฟลิกซ์จะทำตัวไม่เคารพไวโอเล็ตสักนิด แต่สถานการณ์นี้เขาก็โตพอจะรู้ว่าไม่ควรนั่งลงที่เก้าอี้ให้เสียมารยาท เมื่อลอร์ดแดเนียลช่วยแนะนำเขาก็ก้มศีรษะหนึ่งครั้ง
หลังเล่นจบกระดานนี้ ไวโอเล็ตก็ให้ท่านพี่ของเธอช่วยมาเล่นแทน เจตนาให้แดเนียลกับเจ้าชายสเตฟานได้สนิทสนมเพิ่มอีกหน่อย แบบนี้ยังไงต้องมีสนทนากันบ้าง ภารกิจผูกมิตรจะต้องสำเร็จภายในหนึ่งสัปดาห์
เด็กหญิงมั่นใจว่าเธอสบตากับเฟลิกซ์หนึ่งหนตอนวางถ้วยน้ำชาเงยมองเขาที่ยืนอยู่ ทว่าเขามองไปทางอื่นเสียเฉยๆ
ทีแรกนึกว่าคิดไปเองแต่สองสามวันจากนั้นเวลาบังเอิญเจอกันเขาก็ทำไม่เห็น พยายามอ้างแทนว่าช่วงนี้ทั้งเธอกับพี่ชายรับหน้าที่คอยรับรองเจ้าชายสเตฟานเลยไม่มีโอกาสได้คุยเล่นกันตามปกติ แต่พฤติกรรมเฟลิกซ์มันชัดเกินไป ขนาดเธออยู่คนเดียวส่งยิ้มทักทายเขาก็ไม่สนใจ เส้นความอดทนขาดคิ้วกระตุกกึกโมโหจึงทำบ้างด้วยการตัดสินใจเมินจนกว่าเขาจะทักเองเท่านั้น
.
ล่วงเลยมาถึงวันที่ห้า...
"เลดี้ไวโอเล็ต"
"เพคะ?"
"มีเรื่องอะไรทำให้อารมณ์เสียหรือเปล่าครับ?"
"ไม่มีนะเพคะ"
อยู่ๆ ถูกทักเรื่องนี้เธอก็กะพริบตาปริบ ไวโอเล็ตเอียงศีรษะเล็กน้อยแต้มยิ้มที่ริมฝีปากตัวเอง มื้อน้ำชายามบ่ายวันนี้เด็กหญิงชวนแดเนียลกับสเตฟานมาที่ห้องหนังสือของเธอ
"พรุ่งนี้ช่วงบ่ายสายก็น่าจะกลับมาแล้ว" พี่ชายที่นั่งอยู่เองก็ดูออก เขาเดาว่าเรื่องนี้ "เจ้ารออยู่ที่คฤหาสน์นะ"
"ค่ะ ท่านพี่"
ไวโอเล็ตไม่ได้รู้สึกอยากไปอยู่แล้ว แดเนียลรับคำสั่งท่านพ่อเตรียมการพาเจ้าชายไปร่วมล่าสัตว์ ดยุกเมอร์ริแกนให้บุตรชายกำหนดขอบเขตพื้นที่ จัดวางรูปแบบคนคุ้มกัน สั่งคนงานดูแลม้า เครื่องมือ กำหนดการเป็นวันพรุ่งนี้ แน่นอนเธอตั้งใจจะใช้เวลาอยู่คนเดียวอ่านหนังสือดื่มชาในห้องทั้งวันให้หายหงุดหงิด
หลังอาหารค่ำ พี่ชายของเธอกับเจ้าชายสเตฟานก็ไปคุยเรื่องการล่าสัตว์พรุ่งนี้กับท่านพ่อ พวกผู้ชายดูจะชอบการขี่ม้ายิงธนู ซึ่งไวโอเล็ตนั่งฟังสักพักก็ขอตัวกลับห้องพักผ่อน
ขณะเดินอยู่ที่โถงทางเดินชั้นสองกลับห้อง พลันสายตาก็เหลือบเห็นต้นเหตุของความขุ่นมัว ไวโอเล็ตหรี่ตาใส่ก่อนจะหมุนเดินย้อนกลับ เด็กหญิงก้าวไวๆ ลงบันไดออกไปทางสวน ฝีเท้าไม่ทันเธอก็วิ่ง สาวใช้พากันตกใจเด็กชายเลยรู้ตัวหันมา
"เจ้าออกมาทำอะไรด้านนอกตอนนี้?" จบคำถามเขาก็ถูกเวทลมยิงอัดไปหนึ่งทีเต็มๆ "เล่นบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย!"
"ทำไมทีตอนนี้แหกปากโวยวายได้ล่ะคะ"
"หา?"
ไวโอเล็ตได้บ่นแล้วก็ก้มหน้าลง เธอไม่ชอบแบบนี้เลย แต่หากปากหนักก็กลัวจะเสียเพื่อน การลองถามดูมันดีกว่า
"เจ้าหลบหน้าข้าหรือเปล่าคะ?"
"ข้า-ข้าไม่ได้หลบ"
"โกหก" เธอแย้ง "บอกข้าได้ไหมคะว่าทำไม? เพราะข้าชอบแกล้งเจ้าเหรอคะ?"
"ไม่ใช่ พอได้แล้ว เจ้าจะมาถามข้าเพื่อ?"
"ก็เจ้าเป็นเพื่อนของข้า ข้าไม่อยากเสียเจ้าไป มันผิดด้วยเหรอคะ.."
หลังสารภาพตามตรงเธอก็รู้สึกอย่างกับพ่ายแพ้ น้ำตาคลอประหลาดอย่างห้ามไม่ได้ เสียงสะอื้นหนึ่งครั้งทำเฟลิกซ์ตาโตด้วยความตกใจ
"เอ้ย เดี๋ยว เจ้าร้องไห้เหรอ?"
"ข้าไม่ได้ร้องไห้!" เด็กหญิงท้วง "ไม่ได้ร้องไห้สักนิด!"
เด็กชายยิ้มแห้งสีหน้ายุ่งยากไม่เข้าใจว่าควรอธิบายหรือไปต่อยังไง เขาคิดอะไรไม่ออกเลยเด็ดดอกไม้ใกล้มือมาส่งให้ตามหลักการพื้นฐานที่ว่าผู้หญิงชอบมัน ปรากฏว่าได้ผล เธอหยุดชะงักมองของในมือ
"รู้แล้ว ข้าขอโทษ" เฟลิกซ์ใช้มือข้างที่ว่างเกาแก้มตัวเอง "คือมันแบบ ข้ารู้สึกว่าข้าไม่ควรเข้าไป ข้าก็มีมารยาทเหมือนกันนะ พวกเจ้าสามคน ไม่สิ เจ้าก็รู้ดีนี่ต้องให้อธิบายเหรอไง?"
"...เจ้าทึ่ม"
"ได้ๆ อยากพูดอะไรก็ตามใจเลย เอาเป็นว่าข้าขอโทษ" เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจวางมือบนเส้นผมสีดำลูบเบาๆ "อ้อ ยินดีกับวันเกิดย้อนหลัง"
ไวโอเล็ตรับดอกไม้ที่มีชื่อเดียวกับตัวเองมาถือ พอเงยมองสบตาเห็นเขายิ้มให้เหมือนทุกทีก็โล่งใจราวกับยกก้อนหินออกไป หลังพิจารณาเจ้าดอกไม้ที่ปรามาสไว้เพิ่งรู้สึกว่ามันน่ารักดีรอยยิ้มจึงผุดขึ้นที่ริมฝีปาก
"ขอบคุณค่ะ เฟลิกซ์"
แวบหนึ่งเด็กชายเผลอแตะนิ้วตรงผิวแก้มแถวหางตาชื้นของเธอ พริบตานั้นเฟลิกซ์ก็ดึงมือตัวเองกลับมาที่ตัวหมดอย่างกับต้องของร้อน ดวงตาสีอำพันเลิ่กลั่กสุดขีด เขายกมือขึ้นมาทำท่าบอกลาแล้วหันวิ่งเต็มฝีเท้า ทิ้งเด็กหญิงยืนงุนงงอยู่ตรงนั้นกับกลุ่มคนรับใช้จำนวนมากที่อยู่ในเหตุการณ์


เด็กหญิงอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้เหล็กดัดใต้ต้นไม้ในสวนคฤหาสน์ ใกล้กันมีโต๊ะชุดเดียวกันตั้งขนมน้ำชา ทั้งหมดไวโอเล็ตเจาะจงให้สาวใช้ยกมาจัดที่นั่งพิเศษนี้ไว้ให้เองโดยเฉพาะ ซึ่งคนที่ซ้อมหวดดาบไม้ก็ย่นคิ้วมุ่น ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องมานั่งตรงนี้
"ไม่ใช่แสดงกายกรรมสักหน่อย จะมานั่งดูเพื่อ?"
"บางทีก็ต้องเปลี่ยนบรรยากาศบ้างค่ะ" ไวโอเล็ตโปรยยิ้ม "ขนาดเจ้ายังเปลี่ยนตำแหน่งฝึกซ้อมเลยนี่คะ"
"ก็เพราะมันน่ารำคาญที่เจ้ามานั่งดูต่างหาก!"
"ตายจริง ขออภัยอย่างยิ่ง ข้าแค่มานั่งทานขนมดื่มน้ำชาเท่านั้น ไม่ทราบเลยว่าเป็นการรบกวน"
ท่าทางเอะอะโวยวายของเขาทำให้เธอหลุดยิ้มสนุก ไวโอเล็ตหวังผูกมิตรไมตรีจึงหยิบถ้วยกระเบื้องเปล่าบนโต๊ะมาซ้อนจานรอง ใส่น้ำตาลสักก้อน รินน้ำชาลงไปแล้วนำเสนอ
"ถือว่าแทนคำขอโทษค่ะ ดื่มน้ำสักหน่อย แม้มันจะเป็นน้ำชาแต่ก็อร่อยชื่นใจนะคะ"
"ข้าไม่ชอบน้ำชา"
"ถ้าเพราะมันขม ข้าใส่น้ำตาลให้ได้นะคะ"
เฟลิกซ์จ้อง เด็กหญิงก็คลี่ยิ้มสว่างสดใสบริสุทธิ์มอบให้พร้อมยืนยันความหวังดีด้วยการหยิบยื่นมาด้านหน้า เขายอมเดินก้าวเข้ามารับในที่สุด ทว่าหลังจิบเข้าปากก็แทบจะพ่นออกมา
"เจ้า! เจ้าใส่เกลือลงไปเหรอ!"
"แย่แล้วสิคะ สงสัยข้าจะพลาดไป"
ปากบอกอย่างนั้นแต่ดันหัวเราะคิกคักห้ามไม่ไหว พอเธอหยิบคุกกี้ส่งให้เลยปฏิเสธที่จะรับ ความระแวงเพิ่มขึ้นสูง บุตรีดยุกจึงทานให้ดูชิ้นหนึ่งว่าหนนี้ปกติดี
"อร่อยมากนะคะ ไม่แกล้งแล้วแน่นอน"
"ให้ตายเถอะ"
เด็กชายถอนหายใจลองคว้ามาโยนเข้าปากหนึ่งอัน รสสัมผัสอร่อยเกินคาดก็ตาวาว เขาไม่รังเกียจของหวาน ไวโอเล็ตแบ่งใส่จานให้อีกใบเขาก็ขอรับมา ท้องกำลังฟ้องหิวพอดี เฟลิกซ์นั่งลงที่พื้นสนามหญ้าไม่ใกล้ไม่ไกลจากโต๊ะน้ำชา
"ว่าแต่" เขายังเคี้ยวไม่หมดก็พูดเสียแล้ว "นั่นหนังสืออะไร เห็นเจ้าอ่านตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"
"ช่วงนี้ข้าเรียนประวัติศาสตร์จักรวรรดิอยู่ค่ะ เนื้อหามันค่อนข้างเยอะ อ่านไปหลายเล่มแล้วล่ะ"
"เอ่อ ข้าไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าเรียนไปทำไม?"
ดวงตาสีม่วงละจากหนังสือ เธอคลี่ยิ้มพูดสิ่งที่ถูกสอนมา
"ท่านอาจารย์ได้กล่าวไว้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงเวลานั้นๆ ทั้งผลกระทบ การเปลี่ยนแปลง ทุกสิ่งที่ถูกบันทึกจากอดีต สามารถนำมาใช้อ้างอิงหรือคาดคะเนสิ่งต่างๆ ในปัจจุบันหรืออนาคตได้ค่ะ เพื่อจะได้รู้ว่าควรตัดสินใจอย่างไร"
"มันได้ขนาดนั้นเลย?"
"นั่นสินะคะ" เด็กหญิงเปิดหนังสือย้อนกลับไปทีละหน้า "ส่วนข้าเองคิดว่าประวัติศาสตร์สามารถควบคุมความคิดผู้คนได้ค่ะ"
"อะไรนะ?"
"บันทึกแต่ละเล่มต่างแฝงด้วยข้อคิดเห็นและภาพที่ผู้บันทึกรู้สึก การหาความจริงที่เกิดในเวลานั้นแทบเป็นไปไม่ได้ หากไม่ถูกทำลายก็จะส่งทอดมายังรุ่นหลัง" เธอคลี่หน้ากระดาษผ่านกลับไวๆ "กำหนดเขตความเชื่อของผู้คนได้ด้วยตัวอักษร เป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์จริงไหมคะ?"
เฟลิกซ์ครุ่นคิดตามเงียบๆ ไม่ได้เห็นด้วยหรือปฏิเสธ เขาคาบคุกกี้ที่ปากพลิกไปพลิกมาก่อนเขมือบเคี้ยวกลืนเข้าไปโดยไม่ใช้มือ ไวโอเล็ตเห็นแล้วอยากลองทำตามก็คาบดูบ้าง
"ฟังดูยุ่งยาก ที่อัศจรรย์แล้วน่าสนใจจริงๆ เป็นไอ้ที่เจ้าใช้แกล้งข้าบ่อยๆ มากกว่า"
"อะไรเหรอคะ?" เธอทำตกแต่รับทัน "มีหลายอย่างจนคิดไม่ออกเลยค่ะ"
"เวทมนตร์ที่เจ้าใช้ ข้าเคยได้ยินมาก่อนว่ามีคนที่ใช้พลังแปลกๆ ได้ แล้วมาเห็นกับตาตัวเองก็ที่นี่"
บุตรีดยุกพยักหน้าน้อยๆ ทานคุกกี้ที่ถือให้หมดชิ้น ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากแล้วเธอก็หงายข้อมือตัวเองที่สวมสร้อยข้อมือให้ดู ในสายตาชาวเมืองอาจมองว่ามันเป็นพลังประหลาดจริงๆ เนื่องจากมีเพียงพวกขุนนางที่ใช้มัน ซึ่งสาเหตุก็เพราะราคาของอุปกรณ์ที่สูงลิบลิ่ว
"เรียกว่าสิ่งประดิษฐ์จะเหมาะกว่าค่ะ" ไวโอเล็ตอธิบาย "ตามหลักแล้วเราทุกคนต่างมีพลังเวทในตัวกันทั้งนั้นค่ะ ต่างเพียงจะมากหรือน้อยและส่งมันออกมาได้ไหม"
"หมายความว่าข้าก็ใช้มันได้เหรอ?"
"ค่ะ ลองดูไหมคะ?"
เขาตื่นเต้นกระตือรือร้น คนมองก็อมยิ้ม ไวโอเล็ตย้ายจากเก้าอี้ลงมานั่งด้วย เธอแกะสร้อยข้อมือตัวเองออกมาและจับมือเฟลิกซ์มาข้างหนึ่ง
"วางอุปกรณ์ไว้บนฝ่ามือแบบนี้" เธอใช้สองมือกุมมือเด็กชาย "กำเอาไว้นะคะ"
"จะกุมมือทำไม"
"อย่าเพิ่งโวยวายสิคะ" คิ้วบางขมวดกึ่งดุ "ฝึกใหม่ๆ ก็หลับตาลงก่อนจะง่ายกว่าค่ะ"
เด็กหญิงปิดเปลือกตาตัวเอง ฝ่ายเฟลิกซ์ก็ทำตาม สายลมเย็นๆ พัดผ่านมาท่ามกลางความเงียบ น่าจะเกือบห้านาทีได้ เขาหรี่ตามองเล็กน้อยเป็นบางครั้งด้วยความระแวง
"สัมผัสได้ไหมคะ?"
"อะไร?"
"ข้าก็บรรยายไม่ถูกค่ะ มันเป็นเส้นแสงสีเขียวหลายๆ เส้น เจ้าต้องปล่อยประสาทสัมผัสให้ไหลวนไปกับกระแสเวทค่ะ"
เฟลิกซ์รู้สึกฉงนเมื่อหลับตาก็ไม่เห็นจะมีไอ้แบบที่เธอพูดถึงเลยสักนิด นี่เขาโดนหลอกให้ทำอะไรโง่ๆ หรือเปล่า แต่แอบลืมตามองเห็นไวโอเล็ตยังคงหลับตา น้ำเสียงอธิบายก่อนหน้าก็จริงจัง เวลานิ่งเงียบคุณหนูบุตรีดยุกคล้ายพวกตุ๊กตากระเบื้องไม่มีผิด ทั้งคิ้วเรียว แพขนตายาวเรียงสวยละผิวแก้มใส จมูกเชิดรั้นหน่อยๆ ผิวขาวละเอียด เส้นผมสีดำเงางาม ริมฝีปากเล็กสีชมพู มือนุ่มนิ่มที่จับกันไว้
"ไม่สิ ข้ามองอะไรเนี่ย"
"อะไรคะ?" เธอเปิดตาขึ้นมาสบเขาก็สะดุ้ง "ตกลงมองเห็นไหมคะ?"
"ไม่เห็น ไม่มีอะไรทั้งนั้น"
เขาแย้งขาดตัวพร้อมหลับตาลงใหม่ กระนั้นอาการขัดเขินของฝ่ายตรงข้ามก็ทำให้เด็กหญิงกะพริบตาปริบ สังเกตใบหูเขาที่แดงเรื่อเลยยิ้มหวาน
"ตายจริง เขินเหรอคะ?"
"หนวกหูน่า ใครจะไปเขินเพราะเด็กตัวกะเปี๊ยกอย่างเจ้ากัน!"
"..ต-ตัวกะเปี๊ยก"
เธอตาโตกับคำว่า แถมเจอแลบลิ้นล้อเลียนอีก ไวโอเล็ตเม้มริมฝีปากแน่น ที่ผ่านมาในชีวิตไม่เคยมีใครว่าเธอแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง จะท่านพ่อ ท่านพี่ แม่นมหรือใครๆ ทุกคนก็ต่างชมว่าเธอน่ารักเหมือนท่านแม่
"เสียมารยาทกับเลดี้แบบนี้ได้อย่างไรคะ?"
"เลดี้? มีส่วนไหนของเจ้าที่ดูสมเป็นเลดี้บ้าง อย่างเจ้าเป็นเด็กตัวกะเปี๊ยกนั่นล่ะถูกแล้ว"
"น-นี่ เจ้าเองก็ตัวเปี๊ยกเหมือนกันนั่นล่ะค่ะ ทึ่มก็ทึ่ม ความเท่ก็ไม่มี สู้ท่านพ่อหรือท่านพี่ก็ไม่ได้สักนิด"
"เจ้าก็ไม่เห็นน่ารักเลยสักนิด พวกลูกคุณหนูคนอื่นยังดูน่ารักกว่าเยอะ"
เถียงกันไปมาก็เปิดตาจ้องเขม็งใส่กันจนได้ ไวโอเล็ตยิ้มมุมปากแผ่รังสีหงุดหงิด เฟลิกซ์เองก็กลอกหน้ากลอกตาล้อคำว่ายายตัวเปี๊ยกซ้ำไปมา สุดท้ายก็มีลมกระแทกคางแหงนขึ้นฟ้าไปหนึ่งที พอได้สร้อยข้อมือกลับมาสวม ไวโอเล็ตที่งับริมฝีปากตัวเองพองแก้มนิดๆ ก็ยกมือข้างนั้นขึ้นมาเตรียมเล็ง
"แย่ล่ะ" สัญชาตญาณสั่งเขาดีดตัวลุกวิ่ง "ใจเย็น!"
เธอจ่อไล่ยิงตามหลัง เขาก็กระโดดบ้าง กลิ้งบ้าง ไถลตัวพลิกหลบ เสียงในสวนอึกทึกผิดปกติพวกสาวใช้ที่ยืนรอเรียกใช้เลยวิ่งมาหา คุณหนูของพวกเธอก้าววิ่งไปทั่วยิงเวทลมจากอุปกรณ์ที่ข้อมือ กระทั่งสะดุดล้มบนสนาม
"ล-เลดี้ไวโอเล็ต!"
"เป็นอะไรไหม!"
เฟลิกซ์ตกใจย้อนกลับ ทว่าคนที่นั่งจุ้มปุ๊กก้มหน้าก้มตาก็เงยควับมองคู่กรณี เขาเลยเปลี่ยนใจวิ่งหน้าตั้งหนีสาวน้อยที่ผุดลุกไล่ล่า แต่ละคนก้มหลบกันแทบไม่ทันต่อลูกหลงเวลาเฟลิกซ์วิ่งผ่าน
"หยุดนะคะ!"
เด็กหญิงเอ่ยสั่งวิ่งตามคนหนี ทว่าไปได้ไม่ไกลเธอเหลือบเห็นคนๆ หนึ่งก็หยุดเท้า ไวโอเล็ตร้อนรนปัดฝุ่นจัดผมเผ้าตัวเอง ซึ่งเหล่าสาวใช้ก็ยืนตัวตรงเรียงแถวก้มศีรษะลง
"ถวายบังคมเพคะ ท่านดยุก"
ดยุกเมอร์ริแกนตรงมาหาบุตรี คนตัวเล็กมั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็ยิ้มหวานถอนสายบัว
"ท่านพ่อ กลับมาแล้วหรือคะ?"
"อืม" เขาหยิบใบไม้ออกจากเส้นผมเธอ "สะดุดล้ม?"
"เอ่อ ค่ะ นิดหน่อย"
ไวโอเล็ตยิ้มกลบเกลื่อนหวังว่าสภาพตัวเองจะไม่แย่มาก เธอคาดโทษเฟลิกซ์ไว้ในใจ ดยุกใช้มือเช็ดรอยเปื้อนดินตรงแก้มให้แล้วจึงอุ้มลอยขึ้นจากพื้น
"ไปพักด้านในเถอะ ข้างนอกลมค่อนข้างแรง"
"ลูกไม่เป็นไรเลยค่ะ" เธอส่ายหน้ายืนยัน "ช่วงนี้ร่างกายแข็งแรงดีมากๆ ค่ะ"
"ลูกไม่รู้ตัวเองหรอก"
พูดจบพ่อของเธอก็หันไปสั่งให้สาวใช้เร่งเตรียมชุดใหม่สำหรับเปลี่ยน ห้องน้ำ อ่างน้ำอุ่น ผ้าขนหนูสะอาด รวมถึงจัดการห้องนอนของคุณหนูให้แล้วเสร็จทั้งหมดภายในสิบนาที เรียกว่าไวโอเล็ตกลับเข้าไปในคฤหาสน์ก็ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำแผลที่ขา
"ลูกไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ"
เด็กหญิงพยายามยืนกรานแม้ถูกส่งมานอนที่ห้องแล้ว แค่บ่ายแก่ดวงอาทิตย์ยังไม่ตกดินด้วยซ้ำ ท่านพ่อลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงเอื้อมมือแตะหน้าผากวัดไข้ ดยุกเมอร์ริแกนย่นคิ้วที่ลูกสาวตัวร้อน
"ลูกอาจมีไข้"
"คะ?" เธอจับหน้าตัวเอง "คงเพราะลูกวิ่งค่ะ ลูกอยากออกกำลังกายก็เลย.."
"เย็นนี้พ่อจะให้หมอเข้ามาตรวจ"
รู้ว่าเถียงไม่ขึ้น เธอแน่ใจว่าพักนิดเดียวก็ปกติแล้วแน่ๆ ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ทว่าน่าจะยากที่ท่านพ่อจะยอม ดยุกเมอร์ริแกนประคองลูกสาวให้นอนลงหนุนหมอนห่มผ้า เด็กหญิงปลงแล้วก็หลับตานอน สักพักถึงลืมตาขึ้นมาใหม่ เธออยากอ้อนขอสักนิดก่อน ปกติท่านพ่อจะงานยุ่งเสมอเลยไม่ค่อยมีโอกาส
"ลูกขอจับมือได้ไหมคะ?"
เมื่อบิดาส่งมือมาให้จับ เธอก็ยิ้มแย้มนำไปกอดซบที่แก้ม พ่อของเธอทั้งเท่ ทั้งใจดี เป็นสุภาพบุรุษ ตั้งใจทำงาน ดูแลชาวเมืองในดัชชีอย่างดีไร้ข้อบกพร่อง
พลันไวโอเล็ตนึกถึงที่เถียงกับเฟลิกซ์เมื่อครู่ มุ่นคิ้วนินทาในใจหลายชุดว่าเขาเป็นแค่เจ้าหนูแท้ๆ ตัวก็สูงกว่าแค่นิดเดียว ไว้ต้องฝากคนเอารังมดไปโยนใส่ห้องพักให้รู้แล้วรู้รอด กำลังภูมิใจต่อแผนการในหัว พอมองดยุกผู้เป็นพ่อเธอก็คืนมือที่กอดไว้ รู้ว่าท่านเพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ
"ท่านพ่อพักผ่อนเถอะค่ะ ลูกจะนอนแล้ว"
"พ่อจะนั่งเป็นเพื่อน"
"ลูกนอนได้ค่ะ ที่สำคัญเดี๋ยวท่านพี่ก็กลับมาแล้วด้วย ตอนมื้อค่ำลูกอยากทานอาหารด้วยกันสามคน ดังนั้นท่านพ่อก็ควรพักก่อนค่ะ"
ดยุกตระกูลแบล็คไม่ได้ตอบเพียงพยักหน้า แต่ลูกสาวรู้ว่าพ่อไม่มีทางไปจนกว่าเธอจะหลับ วิธีเดียวที่มีคือทำเป็นว่านอนแล้วเท่านั้น
บิดาของเธอไม่เคยสนใจว่าใครจะว่าอย่างไรเรื่องที่คอยดูแลประคบประหงมบุตรี ไวโอเล็ตเข้าใจดีว่าสาเหตุหลักเป็นเพราะเรื่องของท่านแม่ จะว่าความประมาทก็ได้ ไม่มีใครรู้ว่าอาการของดัชเชสเมอร์ริแกนจะรุนแรงขึ้นภายในเวลาสั้นๆ
'ไม่เป็นไร แค่เป็นหวัดเท่านั้น' ท่านแม่กล่าวให้ท่านพ่อสบายใจ แดเนียลเล่าให้น้องฟัง ตอนนั้นแม่นมคอยดูแลพวกเธอแทนนายหญิงที่ป่วยไข้เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กๆ ไม่สบายไปด้วย
หากรู้ตัวเร็วกว่านั้น ถ้าตามหาหมอเก่งๆ มาช่วยกันวินิจฉัย บิดาของเธอคงตอกย้ำตัวเองเช่นนั้น
เด็กหญิงไม่เคยคิดว่าเป็นความผิดของท่านพ่อ ตำแหน่งดยุกมีหน้าที่ต้องแบกรับหลายอย่าง คำสั่งจักรพรรดิจะให้เมินเฉยก็ไม่ได้ แต่ท่านพ่อรู้สึกเสียใจ ไวโอเล็ตเองที่โตขึ้นจนเข้าใจว่าฝันประหลาดนั้นเป็นจริงก็อยากย้อนเวลากลับไปเหลือเกิน
หลังท่านแม่ของเธอเสียชีวิต ท่านพ่อยิ่งกังวลเป็นห่วงเธอมากเกินจากเดิม ทั้งห้ามก้าวออกจากคฤหาสน์ ห้ามรับลม รับน้ำค้าง ตากแดด จะแมลงกัดนิดเดียวหรือเผลอจามก็ต้องวุ่นเรียกหมอมาตรวจ สารพัดอย่างจนคนรับใช้ทั้งหมดกดดันไปด้วย
ดังนั้นไวโอเล็ตจึงคอยดูแลตัวเองให้ดีไม่เจ็บป่วย เธอจะแข็งแรง เป็นบุตรีดยุกที่เหมาะสม ช่วยเหลือครอบครัว หวังว่าสักวันพ่อของเธอจะรู้สึกผิดน้อยลงกว่านี้ มั่นใจว่าท่านแม่เองก็ต้องการเช่นเดียวกันกับเธอ


เป็นครั้งแรกที่ไวโอเล็ตรู้สึกอึดอัดต่อการนั่งอยู่ที่โซฟาในคฤหาสน์บ้านตัวเอง ตรงประตูเข้าเมืองท่านพ่อไม่พูดอะไรกับเธอเลยสักคำยิ่งชัดว่าท่านโมโหแค่ไหน กลับมาถึงก็สั่งพวกสาวใช้ให้พาเธอไปเปลี่ยนชุด ตรวจดูบาดแผลภายนอกแล้วจึงมาที่ห้องนี้กับพ่อบ้านเบน
"เอ่อ พ่อบ้านเบนคะ ท่านพ่อ.."
"ท่านดยุกกำลังฟังรายงานจากเซอร์แบรนดอนครับ"
เด็กหญิงถูนิ้วมือตัวเองที่กุมวางไว้บนตักไปมาแบบกดดัน ล่าสุดที่เคยถูกตำหนิก็เป็นออกไปเล่นน้ำฝนกับแดเนียล ทว่าอันนั้นมีพี่ชายมานั่งรับผิดด้วยเลยไม่หวั่นใจเท่า แถมเทียบกันแล้วหนนี้รุนแรงกว่ามาก เธอทั้งโกหก ก่อเรื่องแล้วยังออกไปอยู่ในสถานที่อันตรายอีก
เสียงเปิดประตูทำเธอสะดุ้ง ไวโอเล็ตลุกยืนมองบิดา ทว่าดยุกเมอร์ริแกนมองตอบแวบเดียวเท่านั้น ดวงตาคู่เล็กมองตามพ่อที่เดินไปนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามตาละห้อย
หลังเธอนั่งลงบิดาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา กว่าห้านาทีภายในห้องเหมือนถูกความเงียบกดทับหนักอึ้ง เธอมองพ่อหลายครั้งด้วยความรู้สึกผิด ตอนทราบเรื่องท่านน่าจะตกใจมากและถึงกับเตรียมจะออกตามหาด้วยตัวเอง ต้องขอบคุณพ่อบ้านเบนที่ช่วยโน้มน้าวให้ท่านใจเย็น
"ลูกขอโทษค่ะ"
"การที่ลูกพูดคำว่าขอโทษ แสดงว่าลูกรู้ตัวว่าทำผิด?" ดยุกสบตาบุตรี "หรือลูกเพียงพูดเพื่อให้ผ่านพ้นไป?"
"ไม่ใช่นะคะ ลูกรู้ตัวว่าทำผิด"
"ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงทำ?"
"นั่นเพราะ-เพราะว่า.."
ไวโอเล็ตพูดไม่ออกว่าเพราะเธอฝันร้าย ฝันถึงอนาคตว่าจะเกิดเรื่องกับพี่ชาย มันฟังดูเป็นข้ออ้างที่ไม่เข้าท่า
"ลูก..ขอโทษค่ะ หากท่านพ่อจะตำหนิหรือลงโทษ ลูกก็จะยอมรับค่ะ"
"ได้ พ่อจะสอนให้ลูกเข้าใจถึงความรับผิดชอบต่อผลที่จะตามมา" ดยุกเมอร์ริแกนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เบนให้คนนำตัวสาวใช้สองคนและคนคุ้มกันที่ติดตามบุตรีของข้าวันนี้ไปลงโทษให้หมด"
"ท่านพ่อ พวกเขาแค่จำเป็นต้องทำตามที่ลูกบอก พวกเขาไม่ได้ผิดนะคะ"
เด็กหญิงแย้งทันทีที่ได้ยินคำสั่ง กระนั้นบิดาก็ไม่มีท่าทีใจอ่อนแม้แต่น้อย เขาเน้นย้ำคำสั่งอีกรอบให้พ่อบ้านเบนปฏิบัติตาม
"เปลี่ยนสาวใช้ที่ติดตามใหม่ด้วย ข้าไม่ต้องการคนรับใช้ที่ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีไม่ได้"
"ท่านพ่อคะ ไม่นะ พวกเธออยู่กับข้ามาตั้งแต่เด็กนะคะ ลงโทษข้าแทน อย่าทำอย่างนั้นเลยค่ะ"
"และหน้าที่สำคัญคือคอยดูแลลูกให้ปลอดภัย แต่กลับไม่ห้ามแล้วปล่อยให้เกิดเรื่อง หากมีสัตว์ร้ายหรือวันนี้ลูกตกเป็นเป้าหมายเสียเองจะเป็นอย่างไร?"
"แต่-แต่ลูกปลอดภัย ลูกไม่อยากให้พวกเธอเดือดร้อน ถ้าพวกเธอถูกไล่ออกแล้วพวกเธอจะทำอย่างไรล่ะคะ?"
"ลูกถึงไม่ควรทำตั้งแต่แรก ไวโอเล็ต"
เธอเม้มปากแน่นน้ำตาเอ่อคลอหน่วยขณะที่ความโมโหผุดขึ้นในหัว เด็กหญิงก้มศีรษะหนึ่งครั้งขอตัวแล้วหันควับเดินไวๆ ออกจากห้อง ซึ่งดยุกเมอร์ริแกนก็ถอนหายใจ บุตรีไม่เคยดื้อขนาดนี้ เขายกมือกดขมับด้วยท่าทีเหนื่อยล้า
"ท่านดยุกไม่ต้องกังวล กระหม่อมเชื่อว่าเลดี้ไวโอเล็ตจะเข้าใจ"
"ข้าก็หวังอย่างนั้น"
พ่อบ้านเบนให้เซอร์แบรนดอนรุดหน้าไปก่อน กว่าเขาจะรู้ว่าลูกสาวหายตัวไปในป่าก็นานแล้ว วินาทีที่ได้ยินเขาแทบล้มทั้งยืน กังวลกลัวไปต่างๆ นานา ตอนเห็นบุตรีน้อยกลับมาอย่างปลอดภัยเขาอยากจะวิ่งเข้าไปอุ้มมากอด กระนั้นหากใจอ่อนไม่สอนหรือลงโทษ เธอก็จะโกหกและทำอย่างนี้อีก
"เลดี้ไวโอเล็ตไม่ค่อยได้ออกไปไหน เพื่อนวัยเดียวกันที่สนิทก็ยังไม่มี คงรู้สึกเหงาพ่ะย่ะค่ะ"
"..เพื่อนวัยเดียวกัน" ดยุกทวนคำ "ถ้าหาเด็กผู้หญิงเข้ามาฝึกเป็นสาวใช้จะดีไหม?"
"กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูหลายท่านก็มีสาวใช้คนสนิทอายุใกล้เคียงคอยดูแลและเป็นเพื่อน ตอนนี้เลดี้ไวโอเล็ตค่อนข้างสนิทกับเด็กรับใช้คลาร์ก บ้านนั้นมีลูกสาวคนเล็กอยู่พอดี ท่านดยุกคิดเห็นอย่างไร?"
"ดี เจ้าส่งจดหมายไปหาผู้ดูแลที่ดินคลาร์กได้เลย"
รับคำสั่งเรียบร้อยพ่อบ้านเบนก็ไปจัดการดำเนินเรื่อง แดเนียลที่ยืนรอเข้าพบก็ขออนุญาตเข้ามา เขาก้มศีรษะเคารพหนึ่งครั้ง
"ท่านพ่อ เรื่องไวโอเล็ตวันนี้.."
"พ่อสรุปไปแล้วแดเนียล"
"ครับ ข้าทราบว่าท่านจะไม่เปลี่ยนใจเรื่องบทลงโทษ" บุตรชายพยักหน้าน้อยๆ "เพียงแต่ข้าไม่อยากให้ท่านพ่อโมโหไวโอเล็ต เธอรักท่านพ่อมากนะครับ"
"..อืม"
"เรื่องครั้งนี้ไวโอเล็ตทำเพราะเป็นห่วงข้า คนของข้าบอกว่า..เธอรู้เรื่องที่จะมีคนลอบสังหาร"
ดยุกเมอร์ริแกนหรี่ตาลงเมื่อได้ฟัง ตอนเขาถามเหตุผลบุตรีก็ไม่เอ่ยเรื่องนี้ แดเนียลเองก็ไม่รู้ว่าน้องสาวได้ข่าวนี้มาจากที่ไหน
สไควร์ที่เป็นคนร้ายรับจ้างมาอีกทอด หัวธนูมีการเคลือบยาพิษรุนแรงเอาไว้ทำให้ม้าคลุ้มคลั่ง หากยิงถูกคนก็อาจถึงตายหรือเจ็บหนัก ศรมีสัญลักษณ์อื่นระบุแหล่งที่มาแต่อาจเป็นแค่การใส่ร้าย มีหลายอย่างที่ต้องค้นต่อ
.
วันถัดมาไวโอเล็ตเห็นสาวใช้ไม่คุ้นหน้ามาแทนคนเดิมก็หดหู่หนัก เธอไม่ยอมออกจากห้องนอน อาหารเช้าที่คนนำขึ้นไปก็ทานนิดเดียว
เธอรู้สึกผิดทั้งต่อคนที่ติดตามไปเมื่อวานและเศร้าที่ท่านพ่อเย็นชาใส่ ท่านไม่มาหา ไม่มากอดหรือพูดคุยแบบทุกครั้ง แถมเธอทำตัวเสียมารยาทพ่อก็อาจเกลียดเธอแล้ว ยิ่งคิดน้ำตาที่หยุดไปก็หยดลงหมอนซ้ำ เด็กหญิงกอดซุกแทบจะมุดหาย
หารู้ไม่ว่าดยุกเมอร์ริแกนยืนอยู่หน้าประตู เขากำลังลังเลและกดดัน เมื่อวานชัดเจนว่าลูกสาวโกรธ อาหารค่ำวันก่อนก็ไม่ทาน วันนี้ก็ทานน้อย ความเป็นห่วงกลัวเธอป่วยก็เลยพาขาเดินมาถึงที่นี่
"ท่านดยุกพ่ะย่ะค่ะ"
"มีอะไร?"
"เซอร์แบรนดอนขอเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ"
มีคนรับใช้เร่งเดินมาแจ้งเรื่องเขาก็ขมวดคิ้วจนมุ่นทำคนรายงานก้มทันทีนึกว่าทำอะไรผิด ดยุกหนุ่มหันมองทางเดิมใหม่อีกที รู้ดีว่าที่เธอต้องการคือตัวเองอย่างที่แดเนียลบอกจึงเคาะประตูเพื่อคุยด้วยก่อนไป
"ไวโอเล็ต"
เด็กหญิงสปริงตัวเงยหน้าหันมองไปทางประตูห้องในทันที เธอมั่นใจว่าเป็นเสียงบิดา
"มื้อค่ำ..ลงไปทานอาหารกับพ่อนะ"
ดยุกกระแอมเล็กน้อยด้วยความอายประหลาด การมีลูกสาวทำให้เขาปฏิบัติตัวขัดภาพลักษณ์ที่เคยมีมาอย่างแท้จริง
"เดี๋ยวพ่อต้องไปคุยกับเซอร์แบรนดอนก่อน ตอนค่ำพ่อจะมารับ"
"..ค่ะ"
เสียงตอบของเธอทำคนง้อโล่งใจ สัญญากันเรียบร้อยเขาก็ไปทำธุระได้อย่างสบายใจขึ้น ไวโอเล็ตเองก็เช่นกัน เธอปาดน้ำตาออกจากแก้มแล้วลุกไปส่องกระจกพบสภาพตัวเองที่เลวร้ายสุดๆ
มองหวีบนโต๊ะเธอก็หยิบมาสางผมสีดำที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทาง หนึ่งในสาวใช้ที่ถูกไล่ออกเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเธอในอนาคตยามอาศัยที่คฤหาสน์ฟรานโก ไวโอเล็ตไม่คิดว่าท่านพ่อจะลงโทษด้วยวิธีนี้ เธอรู้สึกเสียใจที่ทำให้จุดนี้เปลี่ยนไป คืนที่ผ่านมาฝันก็ไม่มีเธอคนที่พูดถึงอยู่ด้วยกันแล้ว
ผลกระทบจากการที่แดเนียลไม่กลายเป็นคนพิการนั้นกำลังแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ฝันของเธอเริ่มบิดเบี้ยวเปลี่ยนไปทีละนิดยากจะจดจำ บางทีอาจเป็นอย่างนี้ไปสักพักกว่าที่มันจะชัดเจน น่าเศร้าที่มีเพียงปลายทางยังเป็นดังเดิม
สาวใช้คนใหม่มาช่วยเปลี่ยนชุด ไวโอเล็ตก็หลบไปนั่งที่ห้องหนังสือส่วนตัว ไม่ลืมฝากคนไปเชิญแขกมาพบหนึ่งท่าน เธอนั่งเหม่อรอที่โซฟารับลมเย็นๆ กับหนังสือหนึ่งเล่มที่วางไว้บนตักเฉยๆ จนมีเสียงแจ้งจากด้านนอกว่าคนที่ต้องการพบมาถึงแล้วก็ปั้นรอยยิ้มเตรียม
"เชิญเพคะ ท่านสเตฟาน"
ตอนนี้เธอขอล้มทุกความคิดก่อนหน้าทิ้งไป ตัวตนของเด็กชายที่เคยรับรู้ในฝัน ไม่ใช่ว่าหลายสิ่งหล่อหลอมคนตรงหน้าแต่มั่นใจได้ว่าส่วนหนึ่งก็มาจากเจ้าตัวเอง การที่เขาจะรับมือบรรดาพี่ชายต่างมารดาจะใช้เพียงรอยยิ้มใสซื่อจิตใจขาวสะอาดมันก็ฟังดูยากลำบาก ท่าทางเจ้าชายคนนี้จะรู้ดีเรื่องฐานอำนาจ ไวโอเล็ตขัดใจที่ถูกการละครตบตามาได้ตั้งหลายวัน ถึงแม้เธอเองก็ไม่ต่างแต่ความรู้สึกที่ฟ้องว่าเขาก็รู้มันเหมือนตัวเองถูกปั่นหัว
"เรามาเล่นหมากรุกกันไหมเพคะ?"
"ครับ"
เขาคลี่ยิ้มและนั่งลงตรงเก้าอี้หน้าเกมกระดาน เด็กหญิงเองก็มานั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม เธอสั่งให้สาวใช้ออกไปหน้าห้องให้หมดและปิดประตู เหลืออยู่สองคนตามลำพังไวโอเล็ตจึงเปิดประเด็น
"ทำไมท่านถึงให้องครักษ์ปลิดชีพสไควร์คนนั้นล่ะเพคะ?"
"เป็นความผิดพลาดน่ะครับ องครักษ์ของข้าคิดว่าเขาจะเข้ามาทำร้ายข้า"
"ไม่ใช่ว่าเพื่อปิดปากเหรอเพคะ?" ดวงตาสีม่วงเลื่อนมอง "จะอ้างเช่นนั้นจริงๆ ใช่ไหมเพคะ?"
ฟังคำเค้นสเตฟานก็หัวเราะน้อยๆ เขามองตัวหมากสักครู่ก่อนจะหยิบเดิน การทำตัวสบายๆ ของเขาทำให้เธอหงุดหงิด
"เหตุใดถึงคิดทำร้ายท่านพี่ของหม่อมฉันเพคะ"
"ข้าเพียงยื่นข้อเสนอให้คนๆ หนึ่งครับ แต่ไม่ว่าจะสำเร็จหรือพลาด ข้าก็ต้องการผูกมิตรกับเมอร์ริแกนเสมอครับ"
"หมายความว่าอย่างไรเพคะ?"
"เมอร์ริแกนที่ข้าต้องการคือเมอร์ริแกนที่อยู่ฝ่ายข้าครับ หวังว่าเท่านี้เลดี้จะเข้าใจ"
ไวโอเล็ตกำฝ่ามือตัวเองพร้อมจ้องเขม็ง ก่อนได้เป็นจักรพรรดิเขากำจัดพวกที่ขวางทางจนหมด ถ้านิสัยโหดเหี้ยมของสเตฟานเป็นเจ้าตัวเองมาตั้งแต่แรก หากพ่อของเธอไม่สนับสนุนเขา คนๆ นี้อาจคิดสังหารบิดาของเธอในอนาคตแน่
"อย่าโมโหเลยครับ ตอนที่เลดี้กล่าวว่าอยากเป็นสหายของข้านั้นข้ารู้สึกดีใจจริงๆ นะครับ"
"เพคะ หม่อมฉันก็ไม่ได้โกหกเรื่องนั้นเช่นกัน"
"ครับ" เขามองตอบสายตาชนิดไม่ทุกข์ร้อน "อย่างนี้เราก็เป็นสหายกันแล้วใช่ไหม?"
"ใช่เพคะ"
เธอเผยยิ้มหวานตามที่ถูกสอน ฝ่ายเจ้าชายก็เช่นกัน พวกเธอช่างคล้ายกันแปลกๆ นี่ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดี สามารถสนทนาได้ง่ายกว่าคิดหาวิธีชวนขนลุกอย่างทำตัวน่ารักๆ หลอกล่อวางแผนให้หลงใหลเข้าพวก
"หม่อมฉันยินดีจะช่วยเหลือท่านในอนาคตอยู่แล้วเพคะ" ไวโอเล็ตเอียงศีรษะเล็กน้อยพองาม "หลังเปิดตัวเดบูตองต์ หม่อมฉันจะไปพบท่านอีกครั้งที่เมืองหลวงแน่นอน หวังว่าถึงตอนนั้นจะให้เกียรติเต้นรำกับหม่อมฉันเป็นคนแรกนะเพคะ"
 เขาตกใจนิดหน่อยกับคำขอตรงไปตรงมา การเต้นรำกับบุตรีขุนนางระดับดยุกในงานใหญ่ของเมืองหลวงเป็นคนแรกมันอาจสร้างข่าวลือได้เป็นพัน สัญญานี้แสดงจุดประสงค์ว่าไวโอเล็ตหมายมั่นตำแหน่งคู่หมั้นของเขา สเตฟานหัวเราะแต่ก็พยักหน้า
"ข้าจะรอวันนั้นครับ เลดี้ไวโอเล็ต"


"เชิญค่ะ ท่านอาแพทริเซีย"
ไวโอเล็ตยิ้มหวานต้อนรับ วันนี้อาสะใภ้แวะมาหาที่คฤหาสน์ เธอให้คนเตรียมโต๊ะขนมน้ำชามื้อบ่ายไว้พร้อม ซึ่งแพทริเซียก็ยิ้มตอบเดินตามหลานสาวไปยังสวนดอกไม้ นั่งเก้าอี้แล้วสาวใช้ก็หยิบการินชาลงถ้วยกระเบื้อง
ช่วงฤดูใบไม้ผลิของทุกปีจะมีงานเลี้ยงหลากหลาย ทั้งงานเต้นรำ งานน้ำชา รับประทานอาหารค่ำ เรียกว่าครึกครื้นไม่ต่างกับเมืองหลวงใหญ่ของจักรวรรดิ อาแพทริเซียจึงจะมาพักที่คฤหาสน์ในเมืองหลักของดัชชีเพื่อร่วมงานตามคำเชิญต่างๆ
"ท่านอาคะ ข้ามีเรื่องจะขอรบกวนค่ะ"
"อะไรเหรอจ๊ะ?"
"ข้าอยากเข้าร่วมพวกงานเลี้ยงของปีนี้ด้วยน่ะค่ะ" ไวโอเล็ตเอ่ยขอ "หากไม่รบกวนเกินไป งานไหนที่ท่านอาเห็นว่าข้าสามารถเข้าร่วมได้ข้าก็อยากจะไปค่ะ"
ตามปกติถ้ายังไม่บรรลุนิติภาวะหรือเปิดตัวสู่สังคมก็จะยังไม่มีการ์ดเชิญให้ร่วมงาน เหล่าเด็กหญิงจะทำได้แค่จัดเลี้ยงน้ำชาฝึกซ้อมกันเองเล็กๆ ส่วนพวกงานออกสังคมที่บรรดาเลดี้จัดขึ้น คนที่จะพาไปก็คือแม่หรือพี่สาวที่ผ่านงานเดบูตองต์มาแล้วซึ่งไวโอเล็ตไม่มี ญาติหญิงคนอื่นที่สนิทนอกจากอาสะใภ้ก็เป็นท่านย่า กระนั้นท่านก็ปลีกวิเวกไปพักผ่อนรักษาตัวต่างเมืองยากจะพบเจอ ซ้ำร้ายพอทุกคนได้ยินกิตติศัพท์ของดยุกเมอร์ริแกนก็ยิ่งไม่มีใครกล้าเชิญเลดี้น้อย
"ได้สิ อายินดีอย่างยิ่งที่จะพาหลานไปด้วยนะ"
"ขอบคุณนะคะ"
หญิงสาวอมยิ้มเอ็นดูต่อท่าทางดีใจของหลาน กระนั้นก็มีข้อแม้อยู่ เป็นเงื่อนไขที่ค่อนข้างยากลำบากทีเดียวในความคิดแพทริเซีย
"แต่เราสองคนต้องขอท่านดยุกให้อนุญาตก่อน ไม่อย่างนั้นอาก็พาหลานออกไปไม่ได้เหมือนกัน"
"ค่ะ ท่านพ่อต้องอนุญาตแน่นอนค่ะ"
จากความผิดครั้งก่อนที่โกหกแล้วหนีหลบออกไปทำให้บิดาของเธอเข้มงวดเรื่องนี้กว่าปกติ หากจะไปไหนต้องแจ้งล่วงหน้าพร้อมการ์ดเชิญเป็นหลักฐาน อีกทั้งคนของพ่อบ้านเบนก็จะนำส่งคำตอบรับไปทางเจ้าภาพเพื่อตรวจสอบว่ามีงานจัดจริงไหมทุกครั้ง นั่นทำให้คุณหนูน้อยหลายท่านแสดงท่าทีอึดอัดที่จะเชื้อเชิญเธอไปร่วมกันมากขึ้นเรื่อยๆ
ไวโอเล็ตอยากไปทำความรู้จักเหล่าเลดี้ของขุนนางในดัชชี ฝึกเข้าสังคม ฟังข่าวภายนอก เพราะนับตั้งแต่ท่านแม่เสียก็ไม่มีใครในบ้านไปร่วมงานพวกนี้ ท่านพ่อของเธอไม่ชอบ แดเนียลเต็มที่ก็ไปตามคำเชิญของคู่หมั้นนอกนั้นก็อ่านตำรา ซ้อมดาบ ขี่ม้า ล่าสัตว์
เรื่องคราวก่อนเด็กหญิงไม่รู้ว่าท่านพ่อของเธอจัดการอย่างไร หลักฐานหลายอย่างถูกทำลาย คนก่อเหตุเสียชีวิต เต็มที่อาจสืบจากการสั่งทำลูกธนู ประเภทพิษ สอบปากคำกองทหารทั้งหมด จากที่เธอพยายามขอให้แดเนียลเล่าดูเหมือนจะเกี่ยวโยงไปยังบุคคลที่ไม่ควรยุ่งด้วย ไวโอเล็ตมั่นใจว่าสเตฟานไม่เผยหางง่ายๆ เลยไม่แน่ใจว่าท่านพ่อของเธอสืบพบอะไร ช่วงนั้นท่านเคร่งเครียดกว่าเก่าแถมยังเดินทางไปที่ไหนสักที่เกือบเดือน
หนึ่งปีผ่านมาความฝันแปลกๆ ของเธอก็เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้นจากที่เลือนรางเพราะผลกระทบของการเปลี่ยนแปลง ไวโอเล็ตเห็นภาพงานเต้นรำ งานเลี้ยงน้ำชา บรรดาเลดี้ท่านหญิง มีเคทอยู่ข้างๆ ยังไม่มีสิ่งใดพิเศษ ที่น่าขนลุกคือคู่เต้นรำ เขาทำตามสัญญาจริง นอกนั้นก็เป็นภาพชายปริศนาที่บังเอิญพบแถวป้ายสุสานของแม่ เขาโค้งแนะนำตัวว่าชื่อโทบีย์และเธอก็ตื่นนอน
"จะว่าไป ท่านอาพอจะรู้จักช่างทำหินเวทเก่งๆ ไหมคะ?"
"ทำไมเหรอจ๊ะ?"
"สร้อยข้อมือของข้าน่ะค่ะ" ไวโอเล็ตนำของที่พูดถึงออกมาวางที่โต๊ะ "ทุกทีข้าจะฝากให้ส่งซ่อมบำรุงกับช่างฝีมือประจำคฤหาสน์ แต่ล่าสุดช่างคนเดิมบอกว่าตัวอัญมณีเม็ดหนึ่งมันร้าวแล้ว ถ้าเติมกระแสเวทลงไปจะระเบิดได้"
เป็นของดูต่างหน้าจากมารดาเธอเลยใส่ติดตัวเสมอ พ่อเองก็บอกให้เธอหัดฝึกใช้เวทจากมันไว้ป้องกันตัว จริงว่าเธอใช้มันบ่อยๆ แต่ก็คอยเช็ดล้างทำความสะอาดด้วยตัวเอง ไม่คิดว่าจะร้าวแบบนี้
"ข้าลองถามว่าเปลี่ยนหินเวทแทนอันที่เสียได้ไหม ช่างก็บอกว่าเขาทำไม่ได้น่ะค่ะ"
"อานึกว่าเป็นเครื่องประดับธรรมดามาตลอดเลยนะ ไม่คิดว่าเป็นอุปกรณ์เวท" แพทริเซียขอหยิบมาดู "มันใช้ได้จริงเลยใช่ไหม?"
"ค่ะ ข้าใช้มันสร้างศรลมได้"
"อืม จะหาช่างที่ทำได้ขนาดนี้คงยากนะจ๊ะ"
เด็กหญิงเคยเห็นอุปกรณ์เวทอย่างอื่นในห้องคลังของเมอร์ริแกน ส่วนมากจะเป็นอัญมณีอันใหญ่เท่าฝ่ามือประดับลายทองหรือตกแต่งด้วยเงินฉลุ มีแค่เข็มกลัดของแดเนียลกับสร้อยข้อมือของเธอที่มีขนาดเล็ก ซึ่งตามหลักการที่ฟังจากช่างถ้าเป็นเศษหินเวทก็แทบใช้งานจริงไม่ได้ กระนั้นกระแสเวทของทั้งสองชิ้นกลับไม่น้อยและเทียบเท่าหินเวทใหญ่พวกนั้น บ่งบอกว่าคนที่สร้างมันขึ้นมาไม่ธรรมดา
"ท่านแม่เคยพูดถึงช่างฝีมือหรือช่างหินเวทให้ฟังบ้างไหมคะ?"
"ขออาคิดก่อนนะ" เธอพยายามนึก "ช่างหินเวท..."
หากท่านพ่อของเธอไม่รู้ก็มีอาแพทริเซียที่สนิทกับแม่ซึ่งอาจเคยได้ยิน ไม่อย่างนั้นก็ต้องเขียนจดหมายถามท่านตาแต่กว่าจะได้คำตอบต้องใช้เวลาพอควร ปรากฏว่าอาสะใภ้เหมือนคิดได้ทว่ากลับดูลำบากใจที่จะอ้างถึง
"ใครเหรอคะ?"
"อาไม่มั่นใจว่าควรพูดไหม" เธอยิ้มเฝื่อน "หากท่านพ่อหลานได้ยินอาจไม่พอใจมาก หลานอย่าไปถามท่านดยุกนะ"
"ได้ค่ะ"
"ปัญหาคืออาก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้ ลองถามพ่อบ้านเบนเรื่องคนเสียสติดู"
"คนเสียสติเหรอคะ?"
"จ้ะ เขาค่อนข้างแปลกและไม่ยอมทำงานให้ใคร แต่บางทีถ้าเป็นหลานอาจจะยอมซ่อมให้"
ไวโอเล็ตสงสัยเรื่องคนๆ นี้แต่ที่ชวนสับสนคือการที่ห้ามไปถามท่านพ่อ อย่างไรก็ตามเธออยากซ่อมให้มันสามารถใช้งานได้ปกติ แถมถ้ามีช่างฝีมือดีขนาดนี้ก็ควรสนับสนุนให้เป็นที่รู้จักดีกว่าปล่อยหายไปเงียบๆ ดังนั้นหลังจากอาสะใภ้กลับแล้วเธอก็อาศัยโอกาสตอนนี้ที่บิดาไม่อยู่เรียกหาพ่อบ้านเบนเพื่อสอบถาม
"เลดี้ไวโอเล็ตมีเรื่องอะไรหรือครับ?"
"เบนคะ คนเสียสตินี่คือใครเหรอคะ?"
เธอคิดภาพว่าพ่อบ้านเบนจะงุนงงทำนองว่าเธอเพี้ยนไปหรืออะไรแต่ปฏิกิริยาเขาดันชะงักพิกล แม้จะยิ้มกลบเกลื่อนก็พิรุธ
"เลดี้หมายถึงใครเหรอครับ?"
"ข้าต้องการซ่อมอุปกรณ์เวท" ไวโอเล็ตตัดสรุป "ช่างฝีมือของเราทำไม่ได้ ข้าคิดว่าคนเสียสติทำได้เลยอยากพบค่ะ พอจะช่วยได้ไหมคะ?"
เขาคิดดูว่ามีช่างที่ไหนอีกไหมสักครู่ก็ถอนหายใจ ช่างที่ฝีมือดีที่สุดในดัชชีคือช่างฝีมือประจำของตระกูลแบล็ค ถ้ารายนั้นทำไม่ได้ก็ไม่มีที่ไหนทำได้แล้ว ที่สุดพ่อบ้านเบนก็ยอมแพ้
"เลดี้รู้จักเขาได้อย่างไรครับ?"
"ไม่ต้องห่วงนะคะ ท่านพ่อไม่ทราบเรื่องนี้"
เห็นเลดี้น้อยไม่ยอมบอก พ่อบ้านเลยไม่ถามต่อมากกว่านี้
"ถ้าอย่างนั้นข้าขอจัดการเรื่องให้เลดี้เอง ถ้าอุปกรณ์เวทซ่อมเรียบร้อยจะนำมามอบให้ครับ"
"ข้าได้ยินมาว่าเขาค่อนข้างหัวแข็ง ถ้าข้าไม่ไปด้วยตัวเองเขาจะยอมซ่อมให้เหรอคะ?"
"ข้าเองก็ตอบไม่ได้ครับ แต่การให้เลดี้ไปพบเขาย่อมแย่กว่า"
ท่าทางพ่อบ้านไม่ยอมแน่ เด็กหญิงจึงตัดใจเรื่องไปพบด้วยตัวเองแล้วมอบสมบัติของเธอให้เขาไปช่วยจัดการ ไวโอเล็ตนำสร้อยข้อมือใส่กล่องกำมะหยี่ไว้เรียบร้อย
"เขาชื่อโทบีย์หรือเปล่าคะ?"
"ใช่ครับ"
เธอลองนำชื่อนี้จากฝันมาถามเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา ชายแปลกหน้าที่เมาสุรานั่งหลับที่ป้ายหินสลักชื่อของมารดา
"เบนพอจะบอกข้าได้ไหมคะว่าเขาเป็นใคร?" เธอลองถาม "เรื่องนี้เกี่ยวกับท่านพ่อท่านแม่เหรอคะ?"
คำบอกใบ้ของอาแพทริเซียกับปฏิกิริยาของพ่อบ้านเบนแสดงออกถึงความเกี่ยวโยงบางอย่างระหว่างดัชเชสกับคนเสียสติคนนั้น หากมันเป็นเรื่องไม่ควรเธอก็จะยอมจบไม่ยุ่งด้วย
"ไม่มีเรื่องไม่เหมาะไม่ควรหรอกครับ เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้านิสัยแปลกๆ ที่โบสถ์" เบนอธิบาย "ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครเห็นความสามารถของเขา กระทั่งดัชเชสพบเข้าจึงส่งให้ได้ฝึกกับช่างหินเวทที่มีฝีมือของเรา"
เธอก็เพิ่งรู้ว่าการสกัดหินเวทให้ได้ชิ้นเล็กโดยที่ยังมีปริมาณกระแสเวทมากพอนั้นทำได้ยากมาก
"ปัญหาคือเขาตกหลุมรักดัชเชสครับ พฤติกรรมไม่เคารพเชิงชู้สาว นั่นทำให้ท่านดยุกไม่พอใจแม้ดัชเชสไม่ได้ตอบรับแต่ก็เกิดการซุบซิบนินทา"
พ่อบ้านคนสนิทของบิดาเล่าวีรกรรมให้ฟังเรื่องที่คนเสียสติดังกล่าวนำช่อดอกไม้มอบให้ดัชเชสกลางวงน้ำชาชนิดไม่สนสายตาเหล่าเลดี้คนอื่น หาท่านหญิงเป็นเงาตามตัว ถือวิสาสะร่วมโต๊ะ ดัชเชสอาจไม่ตำหนิทว่าดยุกเมอร์ริแกนทราบเรื่องก็แทบระเบิดลง
"สุดท้ายเลยต้องใช้คนคุมตัวให้อยู่แต่ในกองช่างครับ"
"อย่างนั้นเอง" วัยเด็กเธอเลยไม่เคยเห็น "ข้าเข้าใจแล้วค่ะ"
"ถึงอย่างนั้นท่านดยุกก็ยอมรับว่าเขามีฝีมือครับ แต่เขาเชื่อฟังแค่ดัชเชส หลังท่านหญิงเสียไปเจ้าตัวก็นอน กิน ดื่มเหล้าอย่างเดียว พอไม่ทำงานทำการทางกองช่างก็ร้องขอให้ไล่เขาออก"
"แล้วแบบนี้พ่อบ้านเบนทราบเหรอคะว่าเขาอยู่ที่ไหน?"
"เพราะดัชเชสสั่งเสียไว้ ข้าเลยช่วยหาบ้านพักให้ครับ ถ้าเขายังอยู่ที่นั่น ข้าก็คงพบตัว"
"ค่ะ ฝากด้วย"
ที่จริงหลังฟังเธอก็เริ่มไม่ชอบคนๆ นี้เท่าไหร่ หากไม่ติดว่าเขาปรากฏตัวในความฝันให้สงสัยก็คงไม่คิดเกี่ยวข้องมากกว่านี้ ไม่รู้ทำไมท่านแม่ถึงปล่อยให้เขาป้วนเปี้ยนสร้างความไม่สบายใจให้ท่านพ่อ ไวโอเล็ตตั้งใจว่าซ่อมสร้อยข้อมือแล้วจะเลิกข้องแวะ
.
ราวสองสัปดาห์ พ่อบ้านเบนก็ส่งเครื่องประดับเวทฝากเคทนำกลับมาคืน เปิดกล่องดูก็ซ่อมได้จริงสมกับที่เป็นผู้สร้าง
"..กระดาษ?"
ดวงตาสีม่วงเหลือบเห็นบางอย่างสอดไว้ด้านล่างของผ้าบุกล่อง เธอดึงออกมาก็เห็นข้อความที่ทำให้คิ้วขมวดมุ่น
'เลดี้น้อยฝันเห็นอนาคตบ้างไหม'
มันคงไม่ใช่ข้อความเชิงหยอกล้อแต่เป็นคำถามขอข้อเท็จจริง ท่าทางเธออาจต้องหาทางไปพูดคุยดูสักครั้งแล้ว
"เคทตามพ่อบ้านเบนให้ข้าหน่อยค่ะ"
"ได้ค่ะ"
สาวใช้ตัวน้อยเร่งเดินไวๆ ออกจากห้องไปตามหาคน ใช้เวลาไม่นานก็พาพ่อบ้านประจำคฤหาสน์กลับมาสำเร็จ เคทดูภูมิใจซึ่งไวโอเล็ตก็ยิ้มให้แทนคำชม
"เลดี้มีอะไรให้ข้ารับใช้ครับ?"
"ข้าต้องการไปพบชายที่ชื่อโทบีย์ค่ะ ข้ามีเรื่องต้องถามจากเขาโดยตรง"
"..เรื่องนั้น"
"พ่อบ้านเบนช่วยข้าด้วยค่ะ เรื่องนี้สำคัญจริงๆ"
เบนถอนหายใจก่อนจะโค้งศีรษะลงอย่างสุภาพ เธอรู้ว่าเขาจะปฏิเสธจึงเตรียมคำโต้แย้งขอร้องซ้ำ แต่เขาบอกแจ้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแทรกมาก่อน
"ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถึงข้าจะพาเลดี้ไปได้ ตอนนี้เขาก็ไม่อยู่ที่นั่นแล้วครับ"
"หมายความว่าอย่างไรคะ?"
"เช้านี้ที่เขานัดไว้ให้ไปรับเครื่องประดับ ข้าไปถึงก็พบว่าเขาเก็บของหนีหายไปแล้ว มีเพียงของที่ให้ซ่อมวางทิ้งเอาไว้เพียงอย่างเดียวครับ" เบนยืนกราน "ข้าขอยืนยันว่าแจ้งความจริงทั้งสิ้น ไม่มีคำโกหก"
"ตามจับเขากลับมาได้ไหมคะ?"
"จากบันทึกทหารยามด่านหน้า เขาน่าจะออกจากเมืองไปหลายวันแล้วครับ จะตามคงยาก"
ไวโอเล็ตกัดริมฝีปากตัวเองขบเบาๆ เจ้าตัวเห็นเครื่องประดับชิ้นนี้ก็น่าจะเดาได้ว่าเป็นของเธอ แม้ไม่ทราบสาเหตุที่หนีไปแต่เขาต้องรู้อะไรเกี่ยวกับความฝันบอกอนาคตของเธอแน่ ซึ่งเธอพลาดโอกาสจะถามไปแล้ว


"เขาไม่สามารถเป็นดยุกได้"
"ตำแหน่งสืบทอดจะเป็นของ-แทน"
"จากนี้ไป ข้าคือดยุกเมอร์ริแกน"
ภาพเหตุการณ์แวบไปมาสลับวนอย่างรวดเร็วจนเธอปวดศีรษะรุนแรง รู้สึกประหนึ่งร่างกายถูกดึงกระชากไปทางนั้นทีทางนี้ที
สุดท้ายทุกอย่างก็หยุดลงเป็นตัวเธอที่ยืนอยู่กลางโถงทางเดินชั้นสอง ได้ยินเสียงดังจากชั้นล่างเลยเดินไปดู ไวโอเล็ตแอบฟังอยู่ตรงกำแพงชิดระเบียงบันได บริเวณโถงหน้าทางเข้าของคฤหาสน์ดยุกเมอร์ริแกนกำลังโกรธจัดตวาดใส่ทหารคุ้มกันที่ยืนก้มศีรษะ
"สะเพร่า!"
"เป็นความผิดของพวกกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ"
"พวกมันเป็นใคร?"
"ตอนนี้กำลังสืบหาอยู่พ่ะย่ะค่ะ ลูกธนูนี่ไม่ใช่ของทหารเรา" นายทหารส่งลูกธนูให้ดยุก "หากเจอเบาะแสเพิ่มเติมจะแจ้งท่านดยุกทันทีพ่ะย่ะค่ะ"
"..แล้วเจ้าชายเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ท่านสเตฟานปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ"
ฟังเท่านั้นตัวเธอก็หันเปลี่ยนทิศก้าวเท้าไวๆ ไปที่ห้องๆ หนึ่งของชั้นสอง เปิดประตูเข้าไปก็ตรงไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ใกล้กันมีสาวใช้ที่ยืนรอคำสั่ง มีหมอกับผู้ช่วยที่เก็บอุปกรณ์ตรวจรักษาใส่กล่อง เธอหันไปถามด้วยสายตาก็ได้รับการส่ายหน้าตอบกลับ
เด็กหญิงจึงมองไปยังพี่ชายที่นั่งอยู่ เขามีอาการบาดเจ็บที่ศีรษะรุนแรงสลบไปหลายชั่วโมง ตื่นขึ้นมาก็พูดตะกุกตะกักขาดหายยากจะฟังเป็นประโยค ขยับขาลุกเดินไม่ได้ ถึงแดเนียลจะส่งยิ้มให้เธอ ทุกคนก็ต่างรับรู้ว่าสภาพจิตใจของเขาไม่ได้ดีอย่างที่ฝืนแสดงออกนัก
.
เปลือกตาเปิดออกเชื่องช้า เด็กหญิงมองเพดานเตียงเงียบๆ รู้สึกหดหู่อย่างกับเหตุการณ์ของความฝันเกาะกุมหัวใจเหนียวแน่นติดตามมาด้วย อนาคตนั่นเธอไม่รู้จะปลอบใจแดเนียลอย่างไร ตัวเธอตอนนี้ก็เช่นกัน
"เลดี้ไวโอเล็ตคะ"
เสียงทักทายยามเช้าของสาวใช้คนเดิมมาปลุก ไวโอเล็ตยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะบอกอนุญาตให้เข้ามา หลังอาบน้ำแต่งตัวเธอก็ตรงไปที่ห้องอาหาร
"อรุณสวัสดิ์ ไวโอเล็ต"
"..ท่านพี่" เด็กหญิงกะพริบตาปริบมองชุดที่แดเนียลสวม "ท่านพี่ ท่านพี่จะไปไหนคะ!?"
สิ่งแรกที่เธอทำหลังเห็นว่าชุดที่พี่ชายของเธอสวมนั้นตรงกับความฝันคือการพุ่งเข้าไปจับแขนถาม พอมองด้านข้างเห็นเจ้าชายสเตฟานที่มากับพี่ก็ยิ่งยืนยันความจริง
"ไป..ไปล่าสัตว์สินะคะ" เธอปั้นยิ้มให้ดูปกติ "ข้าลืมไปค่ะ เผลอเสียมารยาทแล้ว"
แดเนียลมองเธอกึ่งจับผิด เขาแตะหน้าผากด้วยฝ่ามือเหมือนคิดว่าเธอเป็นไข้ ตอนนี้ไวโอเล็ตหน้าซีด ดวงตาสีม่วงวูบไหวจ้องพี่ชายคล้ายอยากพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก
"ท่านลอร์ด ข้าขอไปเตรียมม้าก่อนนะครับ"
เฟลิกซ์อยู่ที่นี่ด้วยทางด้านหลัง เขาขอตัวไปทำหน้าที่ตัวเอง ระหว่างเดินไปพบท่านดยุกก็หยุดก้มศีรษะ จนพ้นหลังเจ้านายก็เดินไวๆ ต่อ เขาหันมองไวโอเล็ตอีกทีก็เห็นสีหน้ากังวล ดยุกเมอร์ริแกนส่งมือให้บุตรีจับพาเดินเข้าห้องอาหาร
"ลูกไม่สบายหรือเปล่า?"
"ลูกสบายดีค่ะ" เธอบีบมือที่จับแน่นขึ้น "ท่านพ่อคะ คือ.."
"?"
เธอรู้ว่าจะขอให้ไม่ไปไม่ได้ เล่าก็คงไม่มีใครเชื่อและจะพากันบอกว่าเป็นเพียงฝันร้าย ทว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับการล่าสัตว์ในวันนี้แน่ หากเป็นอุบัติเหตุจริง ประโยคต่างๆ ที่ได้ยินก็แปลกเกินไป
"คือลูก..ลูกขอไปที่คฤหาสน์เคาน์เตสกรีนิชได้ไหมคะ?"
"วันนี้?" ดยุกเมอร์ริแกนแปลกใจ "ลูกส่งจดหมายแจ้งเคาน์เตสแล้วอย่างนั้นเหรอ?"
"ค่ะ วันนี้ทุกคนไม่อยู่ ลูกเลยอยากออกไปด้านนอก"
ปกติการไปเยือนบ้านขุนนางท่านอื่นจะต้องแจ้งล่วงหน้าเสมอเป็นมารยาท หากได้รับคำตอบตกลงนัดหมายถึงสามารถเข้าพบได้ แน่นอนว่าไวโอเล็ตไม่ได้ส่งจดหมายหรืออะไรทั้งสิ้น เธอกำลังโกหก
"ลูกไม่ได้ขออนุญาตพ่อก่อน.."
"ลูก-ลูกผิดเองค่ะ ลูกมัวแต่คิดว่าอยู่คนเดียววันนี้จะเหงาก็เลย.."
ไวโอเล็ตทำหน้าเศร้าสำนึกผิดพร้อมขอโทษบิดาในใจยาวเป็นชุดๆ เหตุผลที่เธอเลือกเคาน์เตสกรีนิชเพราะว่าสองครอบครัวสนิทกัน และบุตรีท่านเคานต์ก็เป็นคู่หมั้นของแดเนียล อย่างน้อยก็ฟังดูเข้าทีหากเธอจะอยากไปนั่งดื่มชาทานขนมกับว่าที่พี่สะใภ้
"..ก็ได้"
"จริงเหรอคะ?" เธอยิ้ม "ขอบคุณค่ะ"
"แต่"
ในที่สุดดยุกเมอร์ริแกนก็อนุญาต มีข้อแม้แค่ถ้าหมอมาตรวจแล้วเธอไม่ได้เป็นอะไรถึงสามารถไปได้ เด็กหญิงมีหมอประจำตัวสามท่านคิดว่าใช้เวลาตรวจไม่น่าจะนานนัก กระนั้นก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
ทำไมพวกทหารคุ้มกันถึงโดนลงโทษ? ทำไมท่านพ่อถามถึงเจ้าชาย? ลูกธนู? ถ้าพวกเขาทำงานผิดพลาดก็มีความเป็นไปได้เรื่องคนร้ายลอบสังหาร ปัญหาคือเธอจะแก้ไขเหตุการณ์อย่างไร
ทั้งหมดมีทหารคุ้มกันที่แดเนียลแจ้งขอจากท่านพ่อ องครักษ์ของเจ้าชาย พวกสไควร์กับเพจอีกกลุ่มคอยรับใช้ นี่ไม่ใช่งานล่าสัตว์ที่จัดใหญ่โตช่วงเทศกาล สถานที่ก็เป็นป่าใกล้ๆ กับเมืองหลวงของดัชชี ปกติไม่ได้อันตรายอะไรแถมยังยากจะมีคนนอกเข้ามา นั่นหมายความว่าอาจมีใครแฝงตัวอยู่ในนี้
"เฟลิกซ์"
ไวโอเล็ตออกมายืนส่งพวกแดเนียล เห็นเพื่อนชายที่ติดตามพี่เธอไปด้วยก็ตรงเข้าไปหา เฟลิกซ์สงสัยว่ามีอะไรเธอก็บอกกึ่งขอร้อง
"ช่วยดูท่านพี่ด้วยนะคะ คอยอยู่ข้างท่านพี่ ปกป้องท่านพี่ที"
หากเป็นทุกทีเขาคงนิ่วหน้าบ่นทำนองว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว ทว่าความกลัวที่เด็กหญิงแสดงออกมาทางแววตาเขารับรู้ได้ เหมือนกับวันนั้นที่ฝนตก
"ได้ ข้ารับปาก"
บางอย่างบอกกับเธอว่าเขาจะยอมเชื่อ ไวโอเล็ตกลั้นใจอยู่ครู่ก็บอก
"ลูกธนู มีคนคิดลอบสังหารค่ะ"
"อะไรนะ?"
"ข้าไม่รู้ว่าใครแต่เขาอยู่ในขบวนออกล่าสัตว์วันนี้แน่ค่ะ ลูกธนูจะไม่ใช่ตราหมาป่าของเมอร์ริแกน"
แอบกลัวเฟลิกซ์จะไม่เชื่อหาว่าเธอกุเรื่องหรือพูดจาเป็นลาง ทว่าเพื่อนชายผงกศีรษะรับฟังนั่นทำให้เธอดีใจและสบายใจขึ้นนิดหน่อย
"ข้าจะคอยระวัง"
แดเนียลกับสเตฟานเตรียมพร้อมขึ้นนั่งบนหลังม้าเรียบร้อย เจ้าชายจักรวรรดิมองบุตรีดยุกกับเด็กรับใช้ด้วยความสงสัย สักพักก็เบือนสายตากลับไม่ลืมสวมรอยยิ้มบนใบหน้า
คล้อยหลังกลุ่มเดินทางไปล่าสัตว์เธอก็เดินกลับเข้าด้านในคฤหาสน์ ไวโอเล็ตสูดลมหายใจช้าๆ ให้ตัวเองสงบ ช่วงที่กลับห้องนอนก็ขบคิด ตอนนี้ได้รับอนุญาตให้ออกข้างนอกได้แล้วแต่เธอทำอะไรได้บ้าง?
"..?"
เด็กหญิงเห็นบิดาเดินมาหา หากจำไม่ผิดท่านพ่อน่าจะมีธุระกับพวกขุนนางเรื่องเตรียมการรับมือปัญหาขาดแคลนตามเขตรอบนอกเมืองหลักช่วงฤดูหนาว ปรากฏว่าท่านยังไม่ไปแล้วมาอุ้มเธอพาขึ้นชั้นบน
"ท่านพ่อต้องประชุมขุนนางที่ห้องโถงไม่ใช่เหรอคะ?"
"พ่อจะรอฟังผลตรวจก่อน" ดยุกยิ้มเอ็นดูบุตรี "แล้วยังมีเวลาอยู่บ้าง พ่อจะอยู่เป็นเพื่อนดีไหม?"
ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเธอจะพยักหน้าด้วยความว่องไว ปัญหาคือตอนนี้ทำอย่างนั้นไม่ได้ หลังหมอสามท่านตรวจเสร็จเธอตั้งใจจะรีบไปทันทีแท้ๆ คิดแล้วก็อยากร้องไห้ดังๆ
"ขอโทษค่ะ" ไวโอเล็ตเม้มปาก "ลูกเกรงว่าจะผิดนัด"
ดยุกเมอร์ริแกนเข้าใจพร้อมเห็นด้วยเรื่องรักษาเวลา ดังนั้นเมื่อหมอทยอยกันเข้ามาตรวจอาการจนครบ เลดี้น้อยก็เตรียมตัวออกนอกบ้านเปิดประตูข้างห้องนอนเข้าไปในห้องแต่งตัวที่มีเดรสแขวนแน่นเต็มตู้ รองเท้า เครื่องประดับ
ทุกทีก็ไม่ได้ใส่ใจว่าสาวใช้จะใช้เวลาแต่งตัวให้นานแค่ไหนแต่มาตอนนี้รู้สึกหลายอย่างช่างจุกจิกยุ่งยาก
"อย่าลืมผ้าคลุมไหล่กันลม" เธอออกมาพ่อก็เตือน ดยุกเลือกหยิบอันที่น่าจะเหมาะมาให้ดู "หมวกกันแดดด้วย อันนี้ไหม?"
"ท่านพ่อคะ ถ้า.."
"หืม?"
"ถ้าลูกทำผิด ลูกขอโทษนะคะ"
ไวโอเล็ตมองพ่อที่เป็นห่วง เธอรู้สึกไม่ดีที่โกหก แถมกำลังจะสร้างปัญหาอีก บางทีหลังจบเรื่องนี้ท่านอาจจะโกรธมากก็ได้ ทว่าหากไม่ทำอะไรสักอย่างก็กลัวจะเสียใจภายหลังเช่นเดียวกับเรื่องของแม่
"ลูกไปก่อนนะคะ"
ขึ้นรถม้าเรียบร้อยเธอก็กำฝ่ามือตัวเองเรียกกำลังใจ มีสาวใช้สองคนติดตามนั่งด้วย คนคุ้มกันขี่ม้าหนึ่ง สารถีหนึ่ง
"หยุดรถค่ะ"
ออกห่างจากคฤหาสน์ตระกูลแบล็คมาไกลพอก็สั่งหยุด สาวใช้ดูสับสนแต่ก็เปิดช่องด้านหลังที่นั่งบอกคนคุมม้า
"เราจะเปลี่ยนเส้นทาง ไปทางประตูเมืองฝั่งตะวันออกค่ะ"
"คะ? แต่เลดี้คะ เราแจ้งท่านดยุกไว้ว่าจะไปที่-"
"เปลี่ยนเส้นทางค่ะ ไปตามที่ข้าบอก ข้าจะตามพวกท่านพี่ไป"
เธอยืนยันเสียงหนักแน่นว่าไม่คิดเปลี่ยนใจ พวกคนรับใช้พากันมองหน้าสลับไปมาอยู่ครู่ แต่ละคนไม่กล้าทำตามไวโอเล็ตจึงย้ำอีกที ในที่สุดรถม้าก็เคลื่อนตัวไปทางประตูใหญ่ของเมือง
คนคุ้มกันของเลดี้น้อยพยายามจะฝากยามด่านหน้าให้ไปแจ้งท่านดยุก แน่นอนว่าพวกเขาไม่นิ่งนอนใจ ทำเป็นตรวจสอบรอบๆ รถม้าถ่วงเวลา
"รออะไรคะ ออกรถได้แล้ว"
"ล-เลดี้ครับ เผอิญว่าต้องตรวจสอบอีกสักพัก"
"จะต้องตรวจสอบอะไรคะ?" ไวโอเล็ตสวมร่างเด็กเอาแต่ใจ "ข้าคือบุตรีดยุกเมอร์ริแกน ข้าต้องการจะออกไปด้านนอกจำเป็นต้องตรวจสอบด้วยเหรอคะ พวกเจ้าอยากโดนลงโทษหรืออย่างไร?"
"ม-ไม่ครับ ขออภัย"
เธอต้องการให้แจ้งเรื่องอยู่แล้ว ซึ่งกว่าจะส่งเรื่องไปถึงท่านพ่อก็ต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง ที่สำคัญคือการประชุมน่าจะเริ่มต้นแล้ว พ่อบ้านเบนน่าจะยุ่งอยู่ พวกเขาต้องลังเลที่จะแทรกขัด ฉะนั้นเรื่องจะไปถึงเซอร์แบรนดอนก่อน ที่เหลือแค่นำตัวเองไปวางไว้ที่ป่านั่น ไวโอเล็ตขอโทษบิดาอีกครั้งในใจที่นำความเป็นห่วงของท่านมาใช้ประโยชน์
เด็กหญิงเร่งให้รถม้าเดินทาง ขบวนม้าของแดเนียลน่าจะไปถึงสถานที่เรียบร้อย โชคดีที่เธอไปนั่งดูท่านพี่เขียนรายงานเสนอท่านพ่อ แม้แต่จุดตั้งค่ายพักบนแผนที่ป่าก็เห็นมาแล้ว คาดการณ์ว่าใกล้จะถึงเธอก็บอกให้รถหยุด
"ข้าขอพักสักครู่ค่ะ"
ได้ลงมายืดเส้นยืดสาย ไวโอเล็ตก็มองพวกต้นไม้สูงรอบด้าน มีเสียงนกเสียงแมลงดังแว่วสะท้อนแผ่วเบา
"สารถี"
"ครับ เลดี้?"
"เฉพาะเจ้าเดินทางคนเดียวกลับไปที่เมืองค่ะ" เธอสั่งตามด้วยยิ้มหวาน "แจ้งพ่อบ้านเบนบอกว่าข้าลงจากรถม้าแล้วหลงป่าหายไป รบกวนด้วยนะคะ"
"เลดี้ไวโอเล็ตคะ หากเกิดเรื่องเช่นนั้นพวกข้าต้องถูกท่านดยุกลงโทษหนักแน่ค่ะ!"
คำสั่งพิลึกพิลั่นทำบรรดาผู้ติดตามหน้าเหวอ พวกเขาต่างนั่งลงขอร้องโน้มน้าวให้คุณหนูกลับคฤหาสน์
"ไม่ต้องห่วงนะคะ ข้าจะรับผิดเรื่องนี้เอง ช่วยทำตามด้วยค่ะ"
ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดี ไวโอเล็ตตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะสารภาพกับบิดา เธอจะรับผิดเองคนเดียวทั้งหมด
สารถียอมไปจนได้ เมื่อไม่มีรถม้าเด็กหญิงก็หาขอนไม้แถวนี้แทนเก้าอี้ อีกสักพักทหารหลายสิบคนน่าจะแห่มาตามหาตัวเธอในป่า หากเป็นไปด้วยดีอาจจับคนร้ายมีพิรุธได้ด้วย ลูกธนูต้องอยู่กับตัวคนๆ นั้น
กระนั้นเรื่องหนนี้ก็ร้ายแรงไม่ใช่เล่น เด็กหญิงรู้ดีว่าตัวเองก็ต้องระมัดระวังตัวจึงให้คมคุ้นกันอยู่ด้วยที่นี่ เป้าหมายของคนร้ายน่าจะเป็นเจ้าชายสเตฟาน ด้วยตำแหน่งฐานะเขามีศัตรูมากอยู่แล้ว ไวโอเล็ตคิดไม่ออกว่าจะมีใครประสงค์ร้ายต่อครอบครัว หากเป็นเรื่องผลประโยชน์การตีสนิทดยุกย่อมดีกว่าสร้างความบาดหมาง ยกเว้นว่าจะใส่ร้ายฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น
"..ตำแหน่ง..ดยุกเมอร์ริแกน"
ระหว่างขบคิดอยู่ก็เกิดนึกถึงเสียงที่นิมิตแวบเข้ามาคืนก่อน ภาพช่วงแรกรวดเร็วจับตาจดจำไม่ทันแต่เสียงช่างคุ้นหู


"...?"
เฟลิกซ์นำอุปกรณ์ทำสวนวางบนรถเข็นเตรียมจะขนไปเก็บก็เหลือบเห็นเด็กหญิงบุตรีดยุกนั่งอยู่ที่เก้าอี้แถวแปลงดอกไม้ เขากำลังชั่งใจว่าจะเลี่ยงหรือยอมโดนแกล้ง ปรากฏว่าเข็นผ่านเธอกลับไม่ได้ทัก ลองถอยผ่านอีกทีก็ไม่เงยหน้า แปลกจนเจ้าตัวยืนงุนงงว่าเธอทำอะไรอยู่ถึงใช้สมาธิมากขนาดนี้
"ปักผ้า?"
"!!"
ไวโอเล็ตดูคร่ำเคร่ง ในมือมีเข็ม ด้าย ผ้ายึดสะดึงไม้ ตั้งอกตั้งใจปักผ้าอยู่ พอเขาเป็นฝ่ายทักแล้วชะโงกหน้าดู เธอก็เบิกตาโตซ่อนของทั้งหมดด้านหลัง
"อ-อะไรคะ?"
"ปักอะไร ไหนขอดูหน่อย"
"ไม่ค่ะ"
"มาแล้วค่ะ!"
สีหน้าแตกตื่นของเธอทำเขายิ้มกริ่ม นานทีปีหนจะมีโอกาสเอาคืนบ้าง พอดีเคทวิ่งกลับออกมาจากคฤหาสน์พร้อมกล่องด้าย เขาก็สบโอกาสตอนไวโอเล็ตหันไปตามเสียงเรียกหยิบของที่เธอแอบไว้
"นี่ตัวอะไรเนี่ย?" เฟลิกซ์มุ่นคิ้วมองตัวสี่ขาหน้าตาพิลึกบนผ้า "หนู?"
"..หมาป่าต่างหากค่ะ"
"หมาป่า? ฝีมือห่วยผิดคาด"
เจ้าของงานฝีมือลุกขึ้นมาจะแย่งกลับเขาก็ยืดมือหลบ ไวโอเล็ตเขย่งเอื้อมสุดแขนก็ยังไม่ถึง อีกนิดเดียวเท่านั้นแท้ๆ ส่วนสูงพวกเธอยังไม่ได้ห่างกันมากแต่มันก็ยังยาก เด็กหญิงขึงตาจ้องแบบลืมตัวก่อนจะนึกได้เปลี่ยนเป็นยิ้มแล้วเก็บไม้เก็บมือยืนเรียบร้อย
"ขอคืนด้วยค่ะ"
"จะคืนดีไหมนะ? เริ่มลังเลแล้ว"
"ส่งคืนมาค่ะ ไม่อย่างนั้น.."
"เอ้ย ใจเย็นๆ" เห็นเธอตั้งท่าจะยิงเวทเฟลิกซ์ก็ลดมือลง "คืนแล้ว"
ได้กลับมาเธอก็พ่นลมหายใจ คนตัวเล็กมองพิจารณาผ้าปักอยู่ครู่ก็รู้สึกหดหู่ประหลาด อีกฝ่ายไม่ได้พูดผิดเสียทีเดียว มันดูไม่สวยเลยและคล้ายหนูตัวสีดำที่วิ่งซ่อนตัวตามครัว
"เรียนเย็บปักอยู่เหรอถึงต้องมานั่งทำ?"
"ไม่ใช่ค่ะ ข้าแค่อยากทำ"
"ลองหาคนสอนหรือแนะนำสิ ไอ้นี่มัน..เอ่อ ก็ยังไม่ดีนัก"
"ข้าเรียนเย็บปักมาแล้วค่ะ" ไวโอเล็ตตอบตามตรง "แต่มันค่อนข้างยากสำหรับข้า"
เฟลิกซ์พยักหน้าน้อยๆ เป็นครั้งแรกที่คุณหนูบุตรีดยุกเมอร์ริแกนมีสิ่งที่ทำไม่ได้เผยให้เห็น ที่ผ่านมาราวกับไม่ว่าสิ่งใดเธอก็สามารถทำมันได้เสียหมดโดยทันทีชนิดไร้ข้อบกพร่อง
"พ-เพิ่งหัดก็ยากแบบนี้ล่ะค่ะ พยายามเข้านะคะ"
"ให้เคทช่วยสิ เคทเย็บปักถักร้อยเก่ง"
เคทให้กำลังใจสุดความสามารถ เฟลิกซ์ก็คิดได้ว่าน้องสาวเขานี่ล่ะที่สามารถช่วยไวโอเล็ตได้ หลังเสนอไปคนคิดหนักก็หันควับด้วยแววตามีความหวัง
"เคท ช่วยข้าด้วยนะคะ"
น่าจะไม่มีอะไรแล้วเขาเลยขอตัวไปทำงานต่อ ถัดจากเก็บของที่โกดังก็ตามพวกคนงานในคฤหาสน์ไปรับฟืนขนน้ำมาเติมบ่อ ช่วงผ่านทั้งคู่ที่สวนเห็นยังนั่งฝึกปักกันอยู่เขาก็ยิ้มนิดหน่อย ทีแรกกังวลว่าเคทจะทำงานติดตามไวโอเล็ตได้ไหม แต่นี่ผ่านมาหลายเดือนพวกเธอสองคนก็ยังอยู่ข้างๆ กัน เคทมักชมคุณหนูของตัวเองให้เขาฟัง เล่าถึงงานเลี้ยงน้ำชาหรืองานต่างๆ ที่ไวโอเล็ตไปเข้าร่วม
"เฟลิกซ์มาช่วยทางนี้หน่อย!"
"ครับ!"
ระดับไวโอเล็ตเขาคาดเดาว่าน่าจะใช้เวลาเรียนรู้ไม่นาน เพราะเธอเป็นแบบนั้นเสมอ ปรากฏว่าอีกห้าวันถัดมา ผ้าปักหลายสิบอันที่เขาเห็นมันก็ยังคงเป็นหนูสีดำอยู่ดีแค่ตัวใหญ่ขึ้น แถมบางผืนมีเลือดติดด้วย
"อ-อะไร มีปัญหาเหรอคะ?"
ไม่น่าเชื่อว่าแทบไม่มีพัฒนาเลย แถมเคทที่รับหน้าที่สอนยังปั้นสีหน้าไม่ถูกอีกต่างหาก ท่าทางงานนี้จะยากกว่าที่คิดไว้เยอะ
"จะว่าไปเจ้าปักผ้าทำไม?"
"ข้าแค่ฝึก"
"อืม เข้าใจ ดูแล้วกว่าจะเป็นหมาป่าได้น่าจะอีกนาน"
ดวงตาสีอำพันมองนิ้วมือของไวโอเล็ตที่ระบมกว่าเดิมและเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ซึ่งเธอสวมถุงมือลูกไม้เพื่อปิดบังถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงไม่เห็น
"เจ้าไม่ต้องโหมฝึกก็ได้นี่ ค่อยๆ ทำไป"
"ข้าก็ไม่ได้โหมฝึกสักหน่อยค่ะ"
"นิ้วน่ะ แผลเต็มไปหมดแล้วนั่น"
"ไม่มีสักหน่อย-!"
เธอสะบัดหน้าไปอีกทางแล้วเริ่มทำการปักงานผืนใหม่ ไม่ทันขาดคำก็ทำเข็มทิ่มนิ้วอีกแล้ว เลือดสีแดงเปื้อนซึมที่ถุงมือบางๆ บริเวณนิ้วชี้ เฟลิกซ์ถอนหายใจก่อนจะจับมือมาดึงถุงมือออก เขาใช้ตัวถุงมือที่ถอดมากดห้ามเลือด
"ไหนบอกไม่มี?"
"ก็แล้วทำไมล่ะคะ?"
ไวโอเล็ตแย้งมุ่ยหน้างับริมฝีปากตัวเอง เธอมองงานฝีมือบนตักที่ไม่เป็นที่น่าพอใจ แววตาที่สะท้อนในดวงตาดูขาดความมั่นใจแม้เธอจะเชิดหน้าเหมือนไม่มีปัญหา
"คนเรามันต้องมีเรื่องที่ทำไม่ได้บ้างนั่นล่ะ ถึงได้ต้องฝึกฝน" เฟลิกซ์ดูว่าเลือดหยุดไหลหรือยัง "แต่หากฝืนมากไป จากที่ทำได้มันจะกลายเป็นทำไม่ได้เอา"
"..อยู่ๆ มาสอนข้าเฉยเลยนะคะ"
เด็กหญิงตวัดตามองเคืองๆ เหมือนตัวเองเคยพูดทำนองนี้กับเคท ก่อนจะชะงักที่เขาวางมือลูบหัวยีเส้นผม เธอจะบ่นใส่ไม่พอใจที่มาจับเขาก็ยิ้มแฉ่งทำไวโอเล็ตหยุดกึก แก้มขาวเจือสีแดงเรื่อเล็กน้อย
"เจ้าก็อายุน้อยกว่าข้าไม่ใช่เหรอ?"
"ถึงจะใช่แต่มันเสียมารยาทไม่ใช่เหรอคะ?" เธอดันมือไม่ให้ยุ่งกับเส้นผม "พอเลยค่ะ ผมข้ายุ่งหมดแล้ว"
"ครับๆ"
เฟลิกซ์ถอนมือกลับมาและเปลี่ยนไปนั่งยองคุยกับน้องสาวที่นั่งข้างไวโอเล็ตร้อยเข็มด้ายเตรียมให้คุณหนู สองพี่น้องยิ้มแย้มสดใสหัวเราะเมื่อปรึกษากันว่าช่วงปลายเดือนที่ได้รับอนุญาตให้หยุดจะซื้อของอะไรกลับไปเยี่ยมที่บ้านบ้าง
"เดือนหน้าจะกลับบ้านกันเหรอคะ?"
"ค่ะ" เคทผงกศีรษะ "ข้าเขียนใบลายื่นไว้แล้วค่ะ"
ตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงถึงช่วงฤดูหนาวเป็นเวลาที่คฤหาสน์ตระกูลแบล็คเงียบที่สุด พวกคนงานจะผลัดกันกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด
ขณะเดียวกันดยุกเมอร์ริแกนมักจะมีงานยุ่งต้องรับผิดชอบ ประชุมออกคำสั่งป้องกันเตรียมรับมือปัญหาพายุหิมะ สาธารณูปโภค หรือการพัฒนาหมู่บ้านชายแดน พี่ชายของเธอเองก็ต้องเดินทางไปพร้อมบิดาเพื่อเรียนรู้
ทุกปีช่วงหน้าหนาวไวโอเล็ตจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหนจากคฤหาสน์ พ่อบ้านเบนจะคอยสั่งการคนรับใช้เติมฟืนเตาให้อบอุ่น คอยระมัดระวังเรื่องอาหารและมีหมอมาประจำการสำหรับเธอ
"...อย่างนั้นเหรอคะ"
เด็กชายมองคนนิ่งเงียบ เธอทำสีหน้าหงอยเหงาชัดเจนก่อนจะฝืนปั้นยิ้ม หลังจากนั้นก็ขอให้เคทช่วยเรื่องปักผ้าต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไร
.
ฤดูกาลผ่านเหยียบย่างสู่ช่วงต้นฤดูหนาว กระแสลมเย็นด้านนอกก็เริ่มพัดพามาในแต่ละแคว้นอาณาจักรทั่วจักรวรรดิ พวกต้นไม้ต่างผลัดใบไม่หลงเหลือ ขาดเพียงสีขาวที่จะมาแต่งแต้ม
"พ่อไปก่อนนะ ลูกก็รักษาสุขภาพให้ดี"
"รีบกลับเข้าไปด้านในเถอะ ลมด้านนอกเย็น"
ไวโอเล็ตมายืนส่งทั้งสองคนขึ้นรถม้า แดเนียลเป็นกังวลก็บอกให้เธอกลับเข้าไป ดยุกเมอร์ริแกนเองก็เห็นด้วย พวกเขาต่างไม่อยากให้เธอป่วย ทว่าเด็กหญิงมีของอยากจะมอบให้
"ค่ะ โชคดีนะคะ" เธอยิ้มแย้มส่งของ "ขอให้ท่านพ่อกับท่านพี่เดินทางปลอดภัย"
ของขวัญอวยพรเป็นผ้าเช็ดหน้าปักลายหมาป่าสีดำ เธอตั้งใจจะให้คล้ายกับตราสัญลักษณ์ของตระกูลแต่มันยากกว่าที่คิดไว้ ท่านแม่เคยทำแบบนี้เป็นของขวัญให้ท่านพ่อ เธอก็เลยมุ่งมั่นทำมันแม้ไม่ถนัด กว่าจะได้ออกมาแบบนี้ต้องเสียเลือดเสียเนื้อไปมากทีเดียว โชคร้ายนิดหน่อยตรงเธอทำทันผืนเดียว
"พ่อจะเก็บรักษาอย่างดี"
ดยุกโอบกอดลูกสาวลูบหลังเบาๆ เธอก็กอดตอบท่านพ่อ ดวงตาสีม่วงมองแดเนียลที่ยืนงุนงงว่าผ้าเช็ดหน้าที่เขาได้รับมันเป็นตัวอะไรก็นึกขอโทษพี่ชายในใจ แต่พี่ดูจะเข้าใจและรีบพับเก็บก่อนพ่อจะหันไป
ทุกคนออกเดินทางไปกันหมดแล้ว ไวโอเล็ตกลับเข้ามาก็ขอไปพักที่ห้องหนังสือส่วนตัว เธอนั่งเอนพิงพนักโซฟามองบานหน้าต่างเงียบๆ หิมะสีขาวเริ่มร่วงหล่นลงมา อากาศข้างนอกน่าจะยิ่งทวีความเย็นขึ้นอีก
"..?"
สังเกตบางอย่างที่ขอบหน้าต่างก็ลุกขึ้นไปดู เมื่อเห็นว่าเป็นอะไรก็รีบก้าวเท้าไปที่ประตู กระนั้นเปิดมาก็เจอพ่อบ้านเบนกับสาวใช้
"เลดี้ไวโอเล็ตต้องการอะไรเหรอครับ?"
"เอ่อ ข้า" เจ้าของชื่อชะงักครุ่นคิด "ขอน้ำอุ่นค่ะ"
"ได้ครับ รอสักครู่"
เด็กหญิงเพิ่งคิดได้ว่าตัวเองถูกห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอก เธอย้อนกลับเข้ามาก็ปิดประตู ไวโอเล็ตตรงไปยืนที่หน้าต่างพลางดวงตากลมก็ลุกลี้ลุกลนมองไปทั่วๆ สนาม
"..."
ไม่เห็นใครเธอก็หลุบตาลง ม่านตาสั่นไหวน้อยๆ ก่อนจะสะดุ้งโหยงตกใจคนที่ห้อยหัวลงมากะทันหัน
"กลับมาแล้ว"
เฟลิกซ์โบกไม้โบกมือทักทาย เขาพลิกตัวกลับขึ้นไปและเปลี่ยนมานั่งที่กิ่งไม้อีกอันใกล้ขอบหน้าต่าง เห็นสีหน้าไวโอเล็ตตะลึงเขาก็หัวเราะ เด็กหญิงรู้ตัวก็รีบกระแอมทำตัวปกติแล้วเปิดหน้าต่าง
"ตกใจขนาดนั้นเลย?"
"ใช่สิคะ" เธอหรี่ตา "เป็นใครก็ต้องตกใจจริงไหมล่ะ?"
"ขอโทษที แต่จริงๆ ก็ตั้งใจนั่นล่ะ"
คนเจตนาระบายยิ้มสารภาพ เลดี้น้อยก็คลี่ยิ้มตอบ เธอกำมือตัวเองกับขอบหน้าต่างหลวมๆ ซึ่งเฟลิกซ์ก็หยิบของฝากออกมา
"ข้าให้ ของฝาก"
"อะไรคะ?"
"ผลไม้อบแห้ง"
ไวโอเล็ตรับมาดึงเชือกเปิดดูของด้านใน คุ้นเหมือนเคยได้ยินมาว่ามันเป็นวิธีการถนอมอาหารของชาวเมืองแบบใหม่ที่กำลังนิยม เพิ่งเคยเห็นของแบบนี้ใกล้ๆ พอลองเข้าปากถึงรู้ว่ามันหวานกว่าปกติหลายเท่าและผสมเปรี้ยวให้รู้สึกตามมาทั่วลิ้น
"อร่อยไหม?"
"ค่ะ" เธอยอมรับ "ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะคะ?"
ถามเพราะจำได้ว่ากว่าพี่น้องคลาร์กจะกลับมาก็เป็นสัปดาห์หน้า พวกเขาลาสิบกว่าวันเผื่อสำหรับเดินทางไปกลับไว้ด้วย รถม้าข้ามไปที่ดินที่ตระกูลคลาร์กจัดการดูแลก็เสียเวลานานอยู่ แต่นี่เขากลับมาก่อนกำหนดตั้งหลายวัน
"อยู่นานไปก็ไม่มีอะไรทำน่ะ ที่บ้านพวกพี่ๆ กับเคทก็ช่วยพ่อแม่ได้อยู่แล้ว" เฟลิกซ์ยักไหล่ "อยู่ที่นี่จะได้ไปป้อมทหาร ได้ฝึกแล้วมีงาน ซักเกราะ ขัดอาวุธดีๆ ก็ได้เงินเก็บด้วย"
"คงไม่ถูกหุ่นไม้ปัดหน้าทิ่มอีกนะคะ"
"ข-ข้ารับมือมันได้ดีขึ้นแล้วเถอะ" กำลังแก้ตัวก็ย่นคิ้ว "ว่าแต่นี่เจ้ารู้ได้ยังไง?"
"ท่านพี่เล่าให้ฟังค่ะ"
พักนี้แดเนียลมักจะหาเวลามานั่งดื่มชาด้วย ไวโอเล็ตรู้สึกดีใจที่สนิทกันกับพี่ชายมากขึ้นเช่นเมื่อก่อน ซึ่งเขาก็จะเล่าเรื่องที่ฝึกหรือเรียนให้ฟัง เด็กหญิงคิดว่าดีจริงๆ ที่เธอเปลี่ยนสิ่งที่จะเกิด หากไม่อย่างนั้นเวลานี้แดเนียลอาจได้แค่นอนอยู่บนเตียงด้วยจิตใจบอบช้ำ
"เคทน่ารักมากเลยค่ะ ไม่อยากเชื่อว่าเป็นน้องสาวของเฟลิกซ์"
"ทำไม หา?"
หิมะตกลงมาเรื่อยๆ ระหว่างที่พวกเธอสนทนากัน ไวโอเล็ตหลุดหัวเราะพอเห็นว่าเส้นผมสีน้ำตาลทองเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาว
"ข้างนอกมันหนาวนะคะ เข้ามาไหม?"
"ไม่ดีกว่า เดี๋ยวมีใครมาเห็น ข้าจะโดนทำโทษ"
"อยู่บนต้นไม้แบบนี้น่าสงสัยกว่าอีกนะคะ"
"ก็จริง" เธอดูจะอยากให้เขาอยู่เป็นเพื่อน "แต่ข้าเพิ่งกลับมาว่าจะไปเก็บของก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"
เขาก้มมองกิ่งก้านสาขาต้นไม้หาทางกลับลงไปพร้อมคาดมัดสายสัมภาระติดตัวให้แน่นกว่าเดิม ไวโอเล็ตเห็นจะไปแล้วจึงเอาผ้าคลุมตัวที่ใช้อยู่มอบให้
"คลุมไว้ค่ะ"
"หา ไม่ต้องหรอก" เฟลิกซ์ปฏิเสธ จนเห็นเธอปีนขอบหน้าต่างเลยรีบคว้าคนตัวเล็กไว้ "ระวังตก!"
ไวโอเล็ตเอื้อมแขนถึงก็ม้วนพันให้เป็นผ้าพันคอ ไออุ่นประหลาดส่งผ่านผืนผ้า เธอยิ้มหวานน่ารักในระยะใกล้จับไหล่แทนที่ยึดเกาะพลางปัดหิมะออกจากเส้นผมเขา คนมองนิ่งอึ้งครู่หนึ่งก็พาลหน้าแดงก่ำแต่จะปล่อยหรือผลักก็ไม่ได้
"ยินดีต้อนรับกลับนะคะ"
"น-หนวกหู!" เขาโวย "กลับเข้าไปได้แล้ว!"
"เฟลิกซ์ขี้โวยวายจริงๆ เลยค่ะ"
เด็กหญิงยกมือปิดปากทำหน้าหน่ายใจ ก่อนจะถูกส่งกลับเข้าไปยืนในห้อง พวกเธอจะเถียงกันต่อก็มีเสียงเคาะประตู เฟลิกซ์เลยรีบเผ่นส่วนไวโอเล็ตคว้าดึงผ้าม่านปิดทันทีทันใด ดังนั้นสาวใช้ที่นำกาน้ำอุ่นเข้ามาก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติ พอนั่งลงคิดถึงสถานการณ์เมื่อครู่เธอก็เผลออมยิ้มหัวเราะคนเดียว


วันนี้อยู่ๆ หัวหน้าสาวใช้ก็พาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาแนะนำชื่อเคท เธออายุน้อยกว่าปีหนึ่งตัวเล็กน่ารักคล้ายกระรอกไม่มีผิด ผมสีน้ำตาลทองถักเป็นเปียเดี่ยวดูดุกดิกเวลาขยับ ซึ่งสีผมช่างคุ้นตาไวโอเล็ตชอบกล
"ส-สวัสดีค่ะ เลดี้ไวโอเล็ต"
"สวัสดีค่ะ" เธอระบายยิ้มต้อนรับ "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
ช่วงนี้มีการ์ดเชิญไปงานเลี้ยงน้ำชาเล็กๆ ของบรรดาบุตรีขุนนางที่อายุใกล้เคียงกันส่งเข้ามาบ้าง เคทจึงมาฝึกงานที่นี่เป็นสาวใช้ที่จะคอยติดตามเลดี้น้อยไปทุกที่ ทว่าตอนนี้ยังไม่พร้อมนักเลยต้องมีสาวใช้คนอื่นสอนอยู่ข้างๆ
"รินน้ำชา"
"น-น้ำชา"
เธอมองอีกฝ่ายที่ถือกาตรงมายืนหน้าโต๊ะ มือเคทสั่นกึกๆ ระหว่างรินลงถ้วยกระเบื้อง พอเงยหน้าสบตากันกับไวโอเล็ตก็สะดุ้งโหยง น้ำชาร้อนกระเด็นโดนมือตัวเอง ไม่รู้ทำไมทั้งๆ ที่มอบรอยยิ้มให้แต่ก็ยังดูกลัวอยู่ดี
"ขอโทษค่ะ!"
"ไม่ต้องเกร็งนะคะ" ไวโอเล็ตขอมือเคทมาจับพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้ "ถ้ากดดันมากไปที่ตั้งใจไว้อาจจะผิดพลาดแทนก็ได้"
"เข้าใจ เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ"
ระหว่างเธออ่านหนังสือ เคทก็ยืนรอรับใช้ต่อแถวหน้ากระดานถัดจากสาวใช้รุ่นพี่ ขณะที่คนอื่นยืนนิ่งก้มหน้า หลับตาหรือมองตรงไปทางกำแพง เด็กหญิงนั้นมองคุณหนูของคฤหาสน์อยู่นานไม่วางตาสักวินาที ไวโอเล็ตที่รู้สึกได้ก็เหลือบมองส่งยิ้มถาม
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
"อะ ไม่ค่ะ" เธอรีบก้ม "ขอโทษที่เผลอจ้องค่ะ ค-คุณหนู ไม่สิ เลดี้ผิดกับที่เคยได้ยินมาจากพี่ชายก็เลย..ม-ไม่ใช่"
"อย่างนั้นเอง แล้วผิดกับที่ได้ยินนี่เป็นในทางที่ดีไหมล่ะคะ?"
"ค่ะ เลดี้ทั้งใจดี อ่อนโยน แล้วก็สวยมากๆ อย่างกับตุ๊กตาเลยค่ะ"
เคทผงกศีรษะหงึกหงักชนิดจริงจังพร้อมชม ไวโอเล็ตก็ยิ้มขอบคุณและเปิดหนังสือที่วางบนโต๊ะอ่านต่อจากบรรทัดเดิม กระนั้นมาคิดแล้วก็คาใจกว่าเก่า บางอย่างชวนให้รู้สึกตงิดนิดๆ โดยการจะพิสูจน์ข้อเท็จจริงนี้ไม่ยาก
"เคทเป็นลูกสาวของครอบครัวคลาร์กหรือเปล่าคะ?"
"ค่ะ ใช่ค่ะ"
ใช่อย่างที่เธอคิดไม่มีผิด ทั้งผมสีน้ำตาลทองกับดวงตาสีอำพันนี่ ไวโอเล็ตกรีดยิ้มพ่นลมหายใจเบาๆ ไม่รู้เฟลิกซ์สาธยายบุตรีดยุกเมอร์ริแกนว่าเป็นอย่างไรให้น้องสาวฟัง ทว่ามันต้องตรงกันข้ามกับที่เคทบอกเมื่อครู่แน่
"ตายจริง แล้วเฟลิกซ์เล่าอะไรบ้างเหรอคะ?"
"เอ่อ พี่เล่าเรื่องที่เลดี้ใช้เวทยิงใส่ ทำกับดักรังมด เรื่องที่เอาของแปลกๆ มาบังคับให้กิน เอาหนอน แมงมุมไม่ก็กิ้งก่าไปหลอกให้ตกใจ แล้วก็.."
ที่เคทเล่ามาล้วนเป็นวีรกรรมที่เคยเกิดขึ้นจริง และตอนนี้ไวโอเล็ตเตรียมแผนในหัวจะผสมเครื่องเทศเผ็ดร้อนในคุกกี้ให้เขา ไม่ก็เอารังมดแดงหรือหญ้าขนไปยัดใส่หลังคอเสื้อให้คันยุบยับ กระนั้นขั้นแรกต้องยิ้มหวานให้เขาหวาดหวั่นสยองเล่นก่อนแล้วค่อยดำเนินแผนการ คิดสีหน้าตลกๆ ก็แทบรอไม่ไหว
พักนี้แดเนียลต้องไปฝึกฝนการต่อสู้จริงที่ป้อมทหารและเรียนรู้เกี่ยวกับหน่วยต่างๆ ส่วนเฟลิกซ์ไปคอยจัดการงานจิปาถะที่นั่นตั้งแต่เช้าจรดเย็นถึงกลับมาทำงานที่คฤหาสน์เมอร์ริแกน เรียกได้ว่าเธอแทบไม่เจอพวกเขาเลย
"เฟลิกซ์"
เวรทำความสะอาดคอกม้าวันสุดสัปดาห์เป็นหน้าที่เขา ไวโอเล็ตมั่นใจว่าเฟลิกซ์กลับมาแล้วเลยมาดักที่นี่ เจ้าตัวเห็นคุณหนูจอมยุ่งมาก็ย่นคิ้วเบ้ปาก น้องสาวของเขาก็มาด้วย แต่สิ่งที่เรียกสายตาบุตรีดยุกกลับเป็นรอยฟกช้ำดำเขียวตามตัวเขา
"พี่ เกิดอะไรขึ้นคะ!"
"อ่า โดนม้าถีบน่ะ"
เฟลิกซ์ตอบคำถามเคทและวางมือยีเส้นผมน้อง เขาหรี่ตาใส่ไวโอเล็ตที่ยืนจ้องนิ่งๆ ดวงตาสีม่วงจับมองเขม็ง ไม่รู้วันนี้เธอวางแผนจะทำอะไร
"..เคทบอกข้าหมดแล้วนะคะ" เด็กหญิงเกริ่นก่อนยิ้มละมุน "ว่าเจ้าพูดถึงข้าอย่างไร"
"หา ทั้งหมด?"
"ค่ะ ทั้งหมด"
เขาตกใจกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่คาดคิดว่าเคทจะเล่าออกไป เข้าใจแล้วว่าทำไมเธอมายืนจ้องอย่างกับเขาทำอะไรผิด
"ข้าขอตัวกลับก่อนนะคะ"
หลังบอกเธอก็ยิ้มสวยปิดท้ายหันเดินกลับ เคทจึงเอ่ยลาพี่ชายแล้วตามคุณหนูไป เฟลิกซ์ขนลุกวาบว่าอาจถูกเล่นงานอีก วันนี้เขาคงต้องตรวจข้าวของเครื่องใช้ดีๆ เกิดตกใจโยนตัวประหลาดใส่หน้าเซอร์แบรนดอนแบบวันก่อน เขาได้ถูกสั่งวิ่งรอบสวนหลายสิบรอบแน่
"พี่คะ"
"เคท?"
ปรากฏว่าจากนั้นครึ่งชั่วโมงน้องสาวก็นำกล่องยามาให้แล้วลากแขนพาเขาไปนั่งปฐมพยาบาลทำแผล เคทรีบร้อนอยากช่วยแต่มือหนักพอควร
"เจ็บๆ" เขาชะงักยื่นมือขอถุงสมุนไพรประคบ "มา พี่ทำเองดีกว่า"
"พี่โดนม้าถีบมาจริงๆ เหรอ?"
"ใช่สิ จะอะไรล่ะ"
"พี่ไม่ได้โกหกใช่ไหม?"
"แน่นอน จะโกหกไปทำไม" เฟลิกซ์โคลงศีรษะ "ว่าแต่เอากล่องยามาได้ยังไง?"
"ข้า ข้าขอมาจากหัวหน้าสาวใช้"
นอกจากบนใบหน้ายังมีตามตัวกับสีข้างด้วย เธอรอจนพี่ชายจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีก็ขอกลับไปทำงานต่อ
เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งไวๆ ย้อนไปทางคฤหาสน์หลักสุดความเร็วที่มีด้วยขาเล็กๆ ถึงสวนที่มีเก้าอี้โต๊ะน้ำชาก็ตรงเข้าไปรายงาน ไวโอเล็ตที่นั่งรออยู่จึงหันมอง เห็นหอบเหนื่อยก็ให้นั่งพักส่งแก้วน้ำให้ดื่ม
"เลดี้ไวโอเล็ตคะ" เคทสูดลมหายใจให้นิ่ง "พี่บอกว่าถูกม้าเตะมาจริงๆ"
"อย่างนั้นเหรอคะ"
ที่เธอเห็นมันไม่น่าใช่แบบนั้น ลองถ้าม้าเตะเขาจริง ต่อให้เป็นลูกม้ามันก็ไม่น่าจะเกิดรอยฟกช้ำลักษณะนี้ หากกีบเท้าติดเกือกโจมตีมันคงไม่กระจายทั่วๆ หลายจุด เว้นเฟลิกซ์จะคลั่งเพี้ยนไปไล่สู้กับม้าที่ค่ายทหาร
เพื่อคลายข้อสงสัย ไวโอเล็ตอยากจะพิสูจน์หาสาเหตุ อันดับแรกตอนค่ำจึงไปสอบถามแดเนียลที่ห้องก่อน ซึ่งพี่ชายเธอบอกว่าปกติจะไปฝึกตัวต่อตัวกับเซอร์แบรนดอน ศึกษาแผนการทหารจากผู้บังคับบัญชากอง เขาเลยไม่รู้ว่าเฟลิกซ์ทำอะไรบ้าง
"จริงสิ" แดเนียลหยุดปากกาเหล็กในมือ "ได้ยินว่าพวกสไควร์คอยฝึกให้เพจอยู่"
"สไควร์.."
สไควร์คือตำแหน่งสูงขึ้นจากเพจ กล่าวก็คล้ายอัศวินฝึกหัด ซ้อมด้วยอาวุธของจริงไม่ใช่ไม้ คอยดูแลเกราะ ดาบ โล่ พวกเขาจะออกรบต่อสู้เคียงข้างเหล่าอัศวินในสงคราม
"พวกลูกคุยอะไรกันอยู่?"
"ท่านพ่อคะ"
ประจวบเหมาะดยุกเมอร์ริแกนมาหาเด็กๆ ตั้งใจมาดูว่าลูกชายเรียนเป็นอย่างไรหรือมีอะไรถามเขาไหม ปรากฏว่าลูกสาวก็มาอยู่ที่นี่เช่นกัน พอเขานั่งลงที่เก้าอี้ ไวโอเล็ตก็เดินมาเกาะที่วางแขน
"พรุ่งนี้ข้าขอตามท่านพี่ไปที่ป้อมทหารได้ไหมคะ?"
"ลูกจะไปทำไม?"
"ข้าได้ยินจากท่านพี่กับเพื่อนๆ แล้วคิดว่าน่าจะสนุกค่ะ" ไวโอเล็ตแสร้งทำหน้าเศร้า "ข้าไปไม่ได้เหรอคะ.."
"ลูกไม่น่าจะชอบที่นั่น ถ้าเบื่อก็ส่งการ์ดเชิญเพื่อนๆ มาทานขนมที่คฤหาสน์ไม่ดีกว่าเหรอ?"
"หมอบอกว่าให้เดินออกกำลังบ่อยๆ จะดีต่อสุขภาพ ข้าก็เลยเดินในสวนจนเบื่อแล้วค่ะ"
ท่านพ่อของเธอพยายามโน้มน้าว กระนั้นบุตรีก็ดูจะไม่ยอมแพ้ ไวโอเล็ตคาดว่าขออีกนิดน่าจะสำเร็จ เธอทำตาใสวาววับอ้อนพร้อมเสนอเสริมเข้าไป
"ท่านพ่อก็ไปกับข้าพรุ่งนี้สิคะ ไปดูท่านพี่ฝึกซ้อมด้วย ข้าอยากไปด้วยกัน"
"พรุ่งนี้.."
"นะคะ"
ดยุกหนุ่มถอนหายใจยิ้มๆ พลางลูบเส้นผมสีดำบนศีรษะของไวโอเล็ตเบามือ เขาครุ่นคิดตารางเวลางานแล้วพอจะมีเวลาว่างไปกับลูกสาวช่วงบ่ายได้จึงพยักหน้าตกลง เด็กหญิงเผยยิ้มกว้างมีความสุขโดยขอโทษพี่ชายในใจไปด้วย เพราะแดเนียลกำลังตกตะลึงที่ท่านพ่อจะไปดูฝีมือการใช้อาวุธต่อสู้ของเขาพรุ่งนี้
.
เพราะไม่อยากให้เอิกเกริกนัก ดยุกเลยไม่ได้แจ้งล่วงหน้ากับทางป้อมทหารว่าเขาจะไป ตามนัดที่ให้ไว้กับไวโอเล็ตเขาก็พาเธอมาด้วยกัน ส่วนสาวใช้ติดตาม เด็กหญิงก็ขอแค่พาเคทไปเป็นเพื่อน
เพิ่งเคยมาก็เหลือบมองป้อมทหารกว้างใหญ่ของดัชชีที่สร้างจากอิฐก้อนใหญ่ชนิดเดียวกับกำแพงเมือง ด้านในมีทหารฝึกหัดมากมายรวมถึงพวกเด็กฝึกอัศวิน ดยุกพาพวกเธอเดินเข้าไปด้านในสุดตรงไปลานกว้างที่บุตรชายฝึกซ้อมอยู่
จุดนี้มีแค่พวกอัศวิน บุตรหลานขุนนาง สไควร์ ไวโอเล็ตไม่เจอเฟลิกซ์ อาจเป็นสนามซ้อมอื่นที่เพจใช้ จะให้ท่านพ่อของเธอตามไปด้วยก็คงจับพิรุธยาก ดังนั้นต้องแอบตามหาเอาเอง ทว่าแทบไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลย
"ท่านดยุก" เซอร์แบรนดอนรีบมาทำความเคารพ "กระหม่อมไม่ทราบว่าท่านจะมา ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ"
"ไม่เป็นไร แดเนียลเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ลอร์ดแดเนียลฝีมือดีขึ้นมาก กระหม่อมเอ่ยชมเองอาจดูเกินจริง"
ท่านเซอร์เบี่ยงหลบเปิดทางให้ดยุกได้มองบุตรชายฝึกซ้อม เทียบกับที่เคยเห็นไวโอเล็ตก็พอดูออกว่าท่านพี่ของเธอชำนาญวิชาดาบกว่าเดิมมาก แถมวันนี้จริงจังมากเป็นพิเศษ พี่ชายคงกลัวพลาด และไวโอเล็ตเห็นชัดเจนว่าท่านพ่อภูมิใจ
"ท่านพ่อคะ" เธอเขย่งยกมือป้องปาก ดยุกเมอร์ริแกนที่ยืนกอดอกก็โน้มตัวต่ำลงฟัง "ไม่ลองรับดาบท่านพี่ดูสักหน่อยล่ะคะ ข้าเชื่อว่าท่านพี่อยากฝึกดาบกับท่าน"
"อืม เป็นความคิดที่ดี"
"ข้าถือเสื้อนอกให้เองค่ะ"
เด็กหญิงระบายยิ้มรับเสื้อนอกของบิดามาถือไว้ให้ พี่ชายของเธอหันมาตามเสียงเรียกก็เบิกตาโต เขาขยับตัวแข็งๆ แต่ขณะเดียวกันก็ดีใจที่ได้ใช้เวลากับท่านพ่อ นานมากแล้วที่ไม่ได้ฝึกดาบด้วยกัน ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างมีดาบเหล็กที่ใช้ฝึกในมือพร้อม
"บุกเข้ามาเลย แดเนียล"
"ค-ครับ!"
ระหว่างที่พ่อกับพี่ชายจมสมาธิไปกับการปะทะฝีดาบก็ถือเป็นโอกาสเหมาะ ไวโอเล็ตกวักมือกระซิบถามเซอร์แบรนดอน
"ข้าอยากไปทำธุระส่วนตัวสักหน่อย ต้องไปที่ไหนคะ?"
"ให้ข้าพาไปไหมครับ?"
"ไม่ดีกว่าค่ะ" เธอส่ายหน้า "เห็นอายุเท่านี้ข้าก็เป็นเลดี้แล้วนะคะ"
"ฮ่ะๆ ครับ ขออภัยเลดี้"
เพราะเห็นมาตั้งแต่เล็กท่านเซอร์จึงอมยิ้มเอ็นดู เขาบอกเส้นทางไปห้องน้ำซึ่งไวโอเล็ตก็รับคำว่าจำได้แล้วพาเคทไปด้วยกัน ผ่านอัศวินแบรนดอนได้ราบรื่นโดยอีกฝ่ายไม่สงสัย เธอก็เดินเปลี่ยนทิศเพื่อไปตามหาเฟลิกซ์
"เลดี้คะ ห้องน้ำไม่ใช่ทางนี้นะคะ"
"ค่ะ เคท เราจะไปหาเฟลิกซ์กันค่ะ"
คนตัวเล็กกว่าเพิ่งเข้าใจก็ผงกศีรษะเร่งเดินตาม สองสาวน้อยวนรอบๆ ไปตามเส้นทางของโถงทางเดินป้อมทหาร มันค่อนข้างสลับซันซ้อนแต่ไวโอเล็ตแน่ใจว่าไม่ได้หลงทิศ ตอนที่เดินอยู่กับพ่อก็มองพวกกลุ่มสไควร์กับเพจไว้แล้ว เครื่องแบบที่แตกต่างกันทำให้ยืนยันได้ง่าย
"เจอแล้วค่ะ"
เคทมองลงไปที่สนามด้านล่างเห็นพี่ชายของตัวเองก็เรียกเลดี้ ที่นี่มีหุ่นฟางหุ่นไม้สำหรับฝึกปักเอาไว้ทั่วๆ ทว่าตรงมุมกำลังมีการล้อมวงสู้กันอยู่ เสียงยากจะจับฟังความ
"ลงไปด้านล่างกันค่ะ"
"บันไดทางนั้นค่ะ เลดี้"
พวกเธอวนฝั่งบันไดหินแล้วลงไปที่โถงระเบียง จากตรงนี้จะมองเห็นสถานการณ์ได้ชัดกว่า ไวโอเล็ตพาเคทหลบด้านหลังเสาต้นใหญ่
มองสำรวจที่ตรงนั้นแบ่งเป็นสองกลุ่มและเด็กเพจที่พ่ายแพ้ก็ทำดาบไม้หลุดมือ ฝ่ายอายุมากกว่าก็ไม่ลังเลที่จะฟาดซ้ำแม้คู่ต่อสู้ไร้อาวุธ
"ลุกขึ้น เร็วเจ้าเปี๊ยก"
พวกเพจที่ยืนอยู่ดูหวาดหวั่นไม่กล้าโต้แย้ง ฝ่ายสไควร์ที่อายุมากกว่าพากันหัวเราะ เฟลิกซ์ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ปากลุกขึ้นและตวัดตาจ้องกลับ เด็กชายพยายามหลบหรือป้องกันแต่ก็เจ็บเอาเรื่องแทบสำลัก
"กระจอกชะมัด ดูมันสิ"
"ยศอัศวินมีไว้สำหรับชนชั้นสูงเท่านั้น พวกสามัญชนอย่างมากก็เป็นได้แค่เด็กรับใช้ล้างคอกม้าตลอดชีวิตนั่นล่ะ!"
ไวโอเล็ตรีบปิดปากห้ามเคทที่ทำท่าจะตะโกนไม่ให้ส่งเสียง เธอเองก็โมโหไม่พอใจ คิดแล้วควรไปตามอัศวินสักคนไม่ก็เซอร์แบรนดอนมาจัดการ กระนั้นท่าทีของเฟลิกซ์ก็ทำให้เลดี้น้อยหยุด แววตาที่สะท้อนดวงตาสีอำพันยังไม่ยอมแพ้ เธอบอกในใจให้เขาลุกและตกใจที่เห็นโดนเตะอีก
"เฟลิกซ์.."
หนนี้เขาล้มลงไปตรงจุดใกล้กับดาบไม้พอดีก็หยิบขึ้นมาด้วยความว่องไวฟาดชนกับดาบของสไควร์ ยื้อดันแรงอยู่ครู่ก็ปรับทิศดาบเบี่ยงแรงให้คนตัวใหญ่กว่าเสียหลักแล้วเหวี่ยงขาสกัดเท้า เด็กหญิงสองคนกำหมัดแน่นลุ้นแทน เฟลิกซ์ใช้ดาบไม้ปัดดาบในมือของคู่ต่อสู้หลุดไปต่อด้วยสะบัดกลับมาหยุดก่อนฟาดหัวคนที่ล้มชนิดฉิวเฉียด ไวโอเล็ตยิ้มแย้มดีใจแทบกระโดดจับมือกับเคท
"ยินดีด้วย ท่านแพ้เพจจากสามัญชนแล้ว"
"ไอ้เด็กบ้านี่!" ถอยลุกได้ก็ขบฟันกรอดชี้หน้า "สั่งสอนมันเลย!"
"คิดว่าโตกว่าแล้วไง เข้ามา!"
พอเห็นฝ่ายตรงข้ามเข้ามารุม กลุ่มเพจก็ฮึดสู้เข้าไปช่วย สนามซ้อมย่อยกลายเป็นสงครามขนาดย่อมที่ใช้ทั้งหมัด ลูกเตะ ดาบไม้ วุ่นวายยกใหญ่ สภาพนี้ไม่จบง่ายๆ แน่ ไวโอเล็ตเลยพาเคทวิ่งไปด้วยกัน เธอมองหาใครสักคนแล้วเจาะจงเข้าไปขอความช่วยเหลือ
"ท่านเซอร์คะ!"
"?"
เสื้อนอกของดยุกเมอร์ริแกนรวมกับลักษณะภายนอกของไวโอเล็ตทำให้อัศวินดังกล่าวรู้ได้ทันทีว่าเธอเป็นบุตรีตระกูลแบล็ค
แจ้งเรื่องแล้วเด็กหญิงก็หลบเลี่ยงเส้นทางมองจากห่างๆ ทางชั้นบน พวกผู้ใหญ่เข้าควบคุม เสียงตะโกนสั่งให้หยุดดังสนั่น ทุกอย่างน่าจะเรียบร้อยดีก็เร่งกลับไปหาพ่อที่เดิม โชคดีที่พอมั่วไปได้ว่าเธอหลงทางนิดหน่อย
ช่วงค่ำไวโอเล็ตฝากสาวใช้ให้นำยาสมุนไพรไปให้ วันถัดมาช่วงเที่ยงก็เห็นเจ้าตัวที่สภาพยับเยินกว่าวันก่อนหลายเท่าผ่านมาตรงสวนกับคนงานคนอื่น แถมจากท่าทางที่หมุนแขนบีบนวดด้วยความเมื่อยคงถูกทำโทษมา แม้แต่แดเนียลที่นั่งดื่มชากับน้องสาวอยู่ก็ตกใจสภาพ
"ข้าได้ยินว่าเจ้าไปมีเรื่องกับพวกสไควร์ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้"
"ไม่เป็นไรเลยครับ สบายมาก"
"นึกว่าม้าถีบเสียอีกนะคะเนี่ย"
ไวโอเล็ตทักทายด้วยรอยยิ้มเขาก็นิ่วหน้าขมวดคิ้ว อย่างไรก็ตามช่วงนี้เธอตั้งใจจะงดแกล้งเขาสักระยะถือเป็นรางวัลที่เขาสามารถคว้าชัยชนะมาให้ชมได้


"เฟลิกซ์ ไวโอเล็ตบอกอะไรเจ้าไหม?"
"ก็ครับ เธอ-ไม่สิ เลดี้เป็นห่วงท่านลอร์ดน่ะครับ"
เขาเดินอยู่กับสุนัขล่าที่พื้นสำรวจหาร่องรอยสัตว์ป่า ปรากฏว่าแดเนียลขี่ม้าตามมาด้านข้างเพื่อสนทนาถามเรื่องน้องสาว เฟลิกซ์ไม่มั่นใจว่าควรบอกเรื่องคนร้ายที่แฝงมาอะไรนั่นไหม หากพูดไปโดยไม่มีหลักฐานคงไม่เหมาะ
"ท่านลอร์ด" เด็กชายนั่งยองดูลักษณะดิน "เลดี้เคยเล่าเรื่องความฝันให้ท่านฟังไหม?"
"ความฝัน.."
"อย่างฝันร้ายหรือฝันที่เหมือนเกิดขึ้นจริง ข้ารู้สึกว่าเลดี้กลัวเรื่องพวกนั้น"
คนเป็นพี่ชายเงียบไปครู่หนึ่งคิดถึงเรื่องในอดีตก่อนจะตอบ เขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้กับใครเพราะรู้สึกผิด ซึ่งถึงแม้จะขอโทษไปแล้วเรื่องตอนนั้นก็คงทำให้น้องสาวฝังใจ
"เคยเล่า ช่วงสามถึงสี่ขวบเธออวดว่ารู้สิ่งที่จะเกิด แรกๆ ข้าก็สนุกด้วยจนกระทั่งท่านแม่ของข้าป่วย"
แดเนียลย่นคิ้ว เขายังจำวินาทีที่เธอตกใจได้ ครู่ต่อมาน้องก็ระเบิดเสียงร้องไห้ แม่นมจึงเป็นคนมาอุ้มเธอออกไป
"ข้ากลัวว่าจะเป็นจริงอย่างที่ไวโอเล็ตพูด ข้าเลยเผลอตะคอกและตักเตือนไม่ให้ไวโอเล็ตสร้างความกังวลให้ท่านพ่อ"
สุดท้ายท่านแม่ก็เสียชีวิต หลังจากนั้นไวโอเล็ตก็เปลี่ยนไป เด็กหญิงมักจะเก็บความรู้สึก มีเรื่องอะไรก็ปิดไว้เสมอ อีกทั้งเมื่อควบรวมกับมารยาทขุนนางก็สร้างรอยยิ้มเป็นหน้ากากสวมทับขึ้นมา ขณะที่ตัวแดเนียลก็ไม่กล้าถามอะไรอีก
"ท่านลอร์ดไม่ต้องเครียด พี่น้องทะเลาะกันบ้างเรื่องธรรมดา อย่างบ้านข้าตีกันประจำทุกวัน มันไม่ได้แย่หรอกครับ"
ครอบครัวเขาเป็นพี่น้องหกคน ตัวเขาเป็นลูกคนที่ห้า จะของกิน ของใช้ ทำงาน แต่ละอย่างพวกเขาเถียงมีปากเสียงได้ตลอด กระทั่งพอแยกออกมาเป็นเพจทำงานที่คฤหาสน์ดยุกเมอร์ริแกน เขาถึงเริ่มรู้สึกคิดถึงเสียงเอะอะโวยวายที่เคยมี
"ที่สำคัญเลดี้เป็นห่วงท่านลอร์ดนะครับ นี่ก็ยืนยันได้ว่าพวกท่านสองพี่น้องสนิทกันสุดๆ"
"..อืม" ลอร์ดน้อยเมอร์ริแกนยิ้ม "นั่นสินะ"
"เอาล่ะ มาล่าสัตว์กันเถอะครับ นี่ท่านล่าอะไรไม่ได้เลยนะเนี่ย เจ้าชายท่านเก็บไปหลายตัวแล้ว"
"ถ้ากลัวข้าเสียหน้า เจ้าก็เร่งมือหน่อย"
"มีเพจตั้งหลายคนอย่าเจาะจงข้าสิครับ"
เจอเหยื่อแล้วก็ทำมือบอก เฟลิกซ์นั่งยองลงจับปลอกคอหมาล่าสัตว์ไว้ แดเนียลขึ้นสายธนูก็เล็งยิงปล่อยศรพุ่งออกไปหนึ่งดอก เรียบร้อยเด็กชายเพจก็เดินย่ำไปมองหากระต่ายตัวสีน้ำตาลที่น่าจะสิ้นชีพ พอเจอก็จัดแจงนำลูกธนูออกแล้วหิ้วมันนำกลับม้า
"ลอร์ดแดเนียลกังวลเรื่องเลดี้ไวโอเล็ตเหรอครับ?"
"ขออภัย กระหม่อมกังวลอยู่จริงๆ"
เจ้าชายสเตฟานเอ่ยถามเพื่อนที่ดูไม่ค่อยจะจดจ่อกับการล่าสัตว์นัก ผ่านมาหลายชั่วโมงลอร์ดน้อยเพิ่งจับได้ตัวเดียว เพจแจ้งพบเหยื่อแต่ละครั้งเขาก็พยักหน้าควบม้าไปแบบเชื่องช้า ทว่าตอนนี้ดูจะคลายความขุ่นมัวในใจลงได้ระดับหนึ่งแล้ว
"กระหม่อมจะตั้งสมาธิแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
กลุ่มเพจจะลงเดินที่พื้นกับสุนัขล่าตรวจหาทิศทางพวกสัตว์ป่า พอเจอส่งสัญญาณมือให้สไควร์ ทางนั้นก็จะแจ้งเจ้านายเพื่อเตรียมพร้อม ถ้ายิงได้เด็กรับใช้ก็จะจัดการเก็บ หากไม่ตายต้องวิ่งไล่ พวกผู้ติดตามขี่ม้าก็จะช่วยไปล้อมดัก พวกเขามีหน้าที่อำนวยความสะดวกแก่เหล่าขุนนาง
ดังนั้นเขาจึงได้โอกาสคอยดูลาดเลารอบๆ ก่อน ทุกอย่างรอบด้านยังปกติ ทหารคุ้มกันกับองครักษ์ของเจ้าชายก็คอยขี่ม้าตามไม่ทิ้งห่าง เฟลิกซ์ยังไม่เห็นอะไรที่อันตราย สำหรับเรื่องที่อาจมีคนแฝงเข้ามา พวกเพื่อนกับรุ่นพี่สไควร์นั้นเขาเคยเห็นหน้าทุกคนมาแล้วเลยพอวางใจได้ ที่เป็นปัญหาคือพวกทหารอารักขา
"ลอร์ดแดเนียลยิงธนูแม่นมากเลยนะครับ"
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"
ได้จิ้งจอกมาตัวหนึ่ง เฟลิกซ์ก็เก็บกลับไปที่ม้าแบกของ ซึ่งเขาไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ เวลาหันไปก็เห็นว่าเจ้าชายสเตฟานมองที่เขา แววตาเรียบนิ่งอ่านยาก ต้องบอกว่าตั้งแต่เจอหน้ากันก็รู้สึกโดนเพ่งเล็งแปลกๆ เขาถึงได้ไม่อยากโผล่หน้าไปร่วมกลุ่มด้วยนัก หากไม่ติดว่าไวโอเล็ตมาติติงวันนั้นก็อยากเลี่ยงจนกว่าแขกคนสำคัญของท่านดยุกจะไปจากดัชชี
"กวาง?"
เจอแต่สัตว์เล็กมานานในที่สุดก็มีเหยื่อตัวใหญ่โผล่มาในระยะสายตาด้านหน้า ทุกคนหยุดนิ่งรอเจ้านายซึ่งทางแดเนียลไม่เคลื่อนไหวยกให้สเตฟานยิง ปรากฏว่าลูกศรเฉียดพลาดไปจังหวะที่มันขยับ กวางดังกล่าวรู้ตัวออกวิ่ง ทั้งหมดไม่รอช้าก็คุมม้าตามไป
"หายไปไหนแล้ว?"
คลาดสายตาพวกเพจก็ลงจากม้าไปค้นหา เฟลิกซ์มองหารอยเท้ากับพวกลักษณะพงหญ้าก้านไม้ที่หัก กระทั่งเห็นบางอย่างแวบผ่านทางหางตา เด็กชายย่างเท้าช้าๆ ฝ่าต้นไม้ใบหญ้าหนาทึบ มือดึงมีดยาวที่พกไว้ออกมาถือป้องกันตัว หลุดจากเงาบังตาเขาก็หยุดกึกเช่นเดียวกับอีกฝ่ายที่สะดุ้ง เธอกะพริบตาปริบก่อนจะยิ้มทักทาย
"สวัสดีค่ะ เฟลิกซ์"
"หา? เดี๋ยว เจ้ามาทำอะไรที่นี่เนี่ย!"
"อย่าเสียงดังสิคะ"
ไวโอเล็ตกำลังเอาผลไม้ที่เก็บได้มาล่อกระรอกตัวกลมน่ารัก อีกนิดจะเข้ามาใกล้แล้วแต่พอเขาโผล่พรวดออกมาเจ้าสิ่งมีชีวิตน้อยก็เผ่นหนี
"ข้าก็มาเดินเล่น ชมนกชมไม้ค่ะ"
"ไม่ใช่ไหม? นี่มันสถานที่ล่าสัตว์นะ ไม่ใช่สนามหญ้าสวนดอกไม้ที่คฤหาสน์"
สาวใช้สองคนกับคนคุ้มกันที่ยืนอยู่ด้านหลังเลดี้น้อยพากันพยักหน้าเงียบๆ เห็นด้วยกับเฟลิกซ์ เลดี้น้อยอวดดอกไม้กับผลไม้แปลกๆ ที่เก็บตามทางห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าให้ดูเขาก็นิ่วหน้า มีผลสีเขียวอ่อนเปลือกตะปุ่มตะป่ำน่าขยะแขยงปนอยู่
"เจ้าไปเก็บไอ้นี่มาทำไม?"
"กำลังคิดว่าจะเอาไว้แกล้งเจ้าค่ะ" เธอยิ้มหวาน "มันดูคล้ายหนอนเลยนะคะ"
แดเนียลกับสเตฟานได้ยินเสียงพูดคุยกันก็สงสัยขี่ม้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งคู่เบิกตาโตประหลาดใจที่เห็นว่าเธอมาอยู่กลางป่า
"ท่านพี่" เห็นพี่ชายเธอก็โล่งใจ "ท่านพี่ปลอดภัยนะคะ?"
"ไวโอเล็ต ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่?"
โกหกอย่างไรพี่ชายของเธอก็ไม่เชื่อแน่ เด็กหญิงจึงปั้นยิ้มไว้เป็นคำตอบให้เดาเอาเอง จากสีหน้าท่าทางลำบากใจของสาวใช้ชัดเจนว่าแอบออกมา
"แถวนี้มันอันตราย" แดเนียลปลง เดาว่าถ้าบิดารู้คงได้ส่งกองทหารใหญ่มารื้อทั้งป่าหาตัวเธอ "ข้าจะให้คนมารับเจ้ากลับ"
"ข้าขอตามไปด้วยไม่ได้เหรอคะ? ข้าไม่เคยเห็นการล่าสัตว์เลยสักครั้ง"
"เจ้าไม่ชอบหรอก อีกอย่างเจ้าก็ขี่ม้าไม่เป็นด้วย"
ข้อนี้เธอเถียงไม่ได้ หนำซ้ำแถวนี้ก็ไม่มีรถม้าให้เรียกใช้ ไม่มีวิธีอื่นเลยงัดไม้ตายสุดท้ายคือการทำหน้าเศร้าน้ำตาซึม เฟลิกซ์เห็นก็เบะปากรู้ว่าเธอแสร้งทำ ทว่าดูจะได้ผลต่อท่านลอร์ดผู้เป็นพี่ชาย เจ้าตัวเริ่มอึกอักจนสีหน้าเย็นชาดุๆ กลายเป็นสับสน
"ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเป็นขี่ม้าเดินเล่นไปก่อนไหมล่ะครับ?" สเตฟานเสนอ "แล้วเราก็ส่งคนแจ้งท่านดยุก"
"หม่อมฉันเห็นด้วยเพคะ แต่เรื่องแจ้งท่านพ่อ หม่อมฉันให้คนไปแจ้งแล้วเพคะ"
แดเนียลกำลังจะลงจากหลังม้าฉับพลันมีแสงสะท้อนเข้าดวงตาสีอำพัน นั่นทำให้เฟลิกซ์รู้ตัวได้ทันคว้าเด็กหญิงหลบพร้อมเตือนคนอื่น
"ระวัง!"
"!"
ลูกศรพุ่งตัดผ่านอากาศปักเข้าที่ข้างลำคอของม้าตัวที่แดเนียลนั่งอยู่ ส่งผลให้ม้าดีดตัวตกใจยกขาหน้าขึ้นสองข้างแล้วผลักวิ่งสะบัดพยศ คนคุมพยายามทรงตัวใหม่จับสายดึงไว้แต่มันก็เตลิดวิ่งเข้าป่า
"ท่านพี่!"
ไวโอเล็ตหันไปยังตำแหน่งที่มีลูกธนูยิงมาก็เห็นคนซ่อนตัวหลบหนี เธอจึงใช้อุปกรณ์เวทปล่อยศรลมยิงใส่ ฝ่ายตรงข้ามตกใจก้มทว่าเป้าจริงเป็นด้านบน เสียงแตกโพละของผลไม้เหนือศีรษะปล่อยน้ำยางเหม็นกระจายทั่วก่อนเขารู้ตัววิ่ง พวกทหารคุ้มกันกับสไควร์ส่วนหนึ่งเร่งตามแดเนียลอีกส่วนอารักขาสเตฟานที่นี่ ทางเฟลิกซ์กลับไปหาม้าตัวเองซึ่งเธอวิ่งไปขอ
"ข้าขอไปด้วยค่ะ!"
เขาลังเลอยู่ครู่ก่อนจะจับมือพยุงให้ปีนขึ้นมานั่งด้วยซ้อนด้านหลัง ม้าตะบึงวิ่งเด็กหญิงก็เกาะไว้ เมื่อเห็นแตรเขาสัตว์ที่เฟลิกซ์สะพายก็จับดึงหยิบมาเป่าเองดังๆ สายเชือกแทบจะพันคอเพื่อน
"ทำอะไร!?"
"ข้าจะระบุตำแหน่งค่ะ เจ้าตามท่านพี่เร็วเข้า!"
ม้าสำหรับแบกของวิ่งช้าไม่ทันใจ ทว่าขอแค่พอเห็นด้านหน้าที่วิ่งกันอยู่ก็เพียงพอ ไวโอเล็ตภาวนาให้ได้ยินกันทั่วๆ จนมีเสียงเป่าแตรเขาสัตว์ตอบเป็นสัญญาณเธอก็ใจชื้น
ไม่นานม้าเร็วของกลุ่มอัศวินเมอร์ริแกนก็วิ่งเข้ามาในระยะ เซอร์แบรนดอนควบมาถามสถานการณ์
"เกิดอะไรขึ้น!?"
"เซอร์แบรนดอนมีคนร้ายยิงธนู ม้าท่านลอร์ดแดเนียล!"
เข้าใจแล้วเขาก็สะบัดสายบังเหียนเร่งขึ้นไปด้านหน้า ไม่ลืมตะโกนสั่งให้หาตัวคนน่าสงสัยและแบ่งคนคุ้มครองเลดี้ไวโอเล็ต
แดเนียลยังพอพยุงตัวไม่ให้ตกหลังม้าหรือพอเบี่ยงทิศไม่ให้ชนต้นไม้ได้ แต่ม้าคลุ้มคลั่งผิดปกติไม่เชื่อฟัง ท่านเซอร์วิ่งเทียบได้ก็รีบคว้าตัวลอร์ดน้อยเมอร์ริแกนมา แล้วพวกสไควร์ถึงช่วยกันจับม้าด้วยเชือกกระชากให้หยุด
"ท่านพี่คะ!"
มาถึงไวโอเล็ตก็แทบจะกระโดดลงจากหลังม้าโดยไม่รอ เฟลิกซ์จับทันให้ปีนวางเท้าที่โกลนลงดีๆ เท้าเหยียบพื้นได้เธอก็ตรงเข้าไปหาแดเนียล
"ท่านพี่ ท่านพี่ปลอดภัยนะคะ?"
"ข้าไม่เป็นไร" เขาหันไปทางอัศวินแบรนดอน "ขอบคุณท่านเซอร์"
"ลอร์ดแดเนียล เลดี้ไวโอเล็ต เรายังจับคนร้ายไม่ได้ พวกท่านควรกลับคฤหาสน์เพื่อความปลอดภัย"
"ไม่ต้องห่วงค่ะ เซอร์แบรนดอน"
ในความฝันที่จับตัวคนร้ายไม่ได้เพราะว่าคนๆ นั้นแฝงตัวเป็นคนที่เดินทางมาครั้งนี้ เพียงหลบออกไปแล้วทำทีปะปนกลับเข้ามาก็ไม่มีใครรู้สึกผิดสังเกต ดังนั้นไวโอเล็ตเลยจงใจทำสัญลักษณ์ ดวงตาสีม่วงเหลือบมองไปยังสไควร์คนหนึ่ง บนศีรษะเขามีน้ำยางเหม็นเขียวของเจ้าผลไม้ที่เธอทดสอบหาวิธีแกล้งเฟลิกซ์ไว้อยู่
ท่าทางเขาเริ่มรู้สึกตัวได้จากสายตาของเลดี้น้อย สบโอกาสตอนนี้เลยตัดสินใจขึ้นม้าหนี ทหารของเซอร์แบรนดอนตามไปจับตัว ฝั่งด้านหน้าก็มีกลุ่มของเจ้าชายสเตฟานมาทางนี้พอดี พริบตานั้นองครักษ์ของเจ้าชายก็ยิงลูกธนูปักคนร้ายร่วงลงกระแทกพื้น พวกทหารลงจากหลังม้าก็ตรวจสอบลมหายใจ
"เป็นอย่างไรบ้าง?"
"เสียชีวิตแล้วครับ"
เซอร์แบรนดอนย่นคิ้วที่ไม่สามารถเค้นสืบต่อได้ ซึ่งทุกคนก็ปล่อยเรื่องนี้ไว้ก่อนก้มศีรษะทำความเคารพแล้วนำทางไปสมทบกัน ไวโอเล็ตเห็นร่างคนลอบสังหารที่ขาดใจแล้วก็สับสน เธอไม่คิดว่าพวกอัศวินจะจับตาย จะหันไปถามท่านเซอร์ ผู้อาวุโสกว่าก็ส่ายหน้า
"ปลอดภัยกันใช่ไหมครับ?"
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่าพวกเราควรกลับไปที่เมือง" อัศวินแบรนดอนแจ้ง "เวลานี้ท่านดยุกน่าจะทราบเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นเราก็กลับกันเถอะ"
บุตรจักรพรรดิเห็นไวโอเล็ตจ้องตรงมาก็ยิ้มตอบ นั่นทำให้ไวโอเล็ตรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม
ทั้งหมดรับคำสั่งก็พากันเคลื่อนย้าย พวกทหารแบ่งกันเก็บหลักฐานรอบๆ ที่เหลืออารักขาพาเจ้านายกลับเข้าเมือง ไวโอเล็ตที่นั่งม้าอยู่กับเซอร์แบรนดอนก็กำมือตัวเองแน่น เธอคิดทบทวนหลายอย่างในหัวซ้ำไปมา จนใกล้ถึงประตูด่านเข้าเมืองเห็นบิดาก็หน้าซีดเม้มปาก แม้แต่แดเนียลที่ไม่ได้ทำผิดอะไรยังหนาววาบไปทั้งตัว


ไวโอเล็ตยืนตัวตรงหน้ากระจกขณะที่เคทกับสาวใช้อีกคนช่วยเธอแต่งตัวอย่างเช่นทุกวัน ปีนี้อายุสิบสองปีร่างกายก็เริ่มเปลี่ยนแปลง เธอมองสำรวจส่วนสูงตัวเองที่เพิ่มมากขึ้นอย่างน่าพอใจ เรียบร้อยดีแล้วก็ออกจากห้องลงไปชั้นล่าง
"ท่านพ่อ ท่านพี่คะ"
ทั้งสองคนหันมองคนทักทายแล้วยิ้มตอบ ครอบครัวดยุกเมอร์ริแกนพร้อมหน้าพร้อมตาที่โต๊ะอาหารมื้อเช้า หลังทานอาหารบุรุษสองคนของตระกูลก็แยกย้ายไปเตรียมตัว
วันนี้มีพิธีการสำคัญที่ดยุกจะมอบนามแต่งตั้งอัศวิน แดเนียลจึงสวมชุดพิธีการเต็มยศ สูทดำปักดิ้นสีทองมีทั้งเข็มตรา พู่ประดับบ่า ซึ่งน้องสาวก็แวะมาเคาะประตูขอเข้ามา เหล่าสาวใช้พากันถอยไปยืนอีกด้าน
"ท่านพี่ดูดีมากเลยค่ะ"
"ขอบคุณ" เขาวางมือลูบหัวเธอ "ถ้าเจ้าอยากเข้าไปดูก็ไปได้นะ"
"ค่ะ ข้าตั้งใจจะไปกับเคท"
งานแต่งตั้งจะจัดขึ้นที่ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลแบล็ค ที่นั่นกว้างขนาดจุคนได้นับร้อย ครั้งอดีตจะใช้จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ใหญ่ประจำปี งานเต้นรำ ทว่าตั้งแต่ท่านแม่เสียไปก็ใช้เพียงงานพิธีมอบตำแหน่ง
ดยุกและบุตรชายไปยังห้องโถงพร้อมกัน ทางด้านไวโอเล็ตก็เรียกเคทไปเป็นเพื่อน พวกเธอเข้างานผ่านบันไดรอบนอกที่จะโผล่ตรงระเบียงที่นั่งพิเศษชั้นบนฝั่งชิดประตูใหญ่เข้าออก บรรดาอัศวิน ขุนนาง ทุกคนยืนเรียงแถวเป็นระเบียบเว้นทางเดินตรงกลางเอาไว้ จากมุมนี้เด็กหญิงสามารถมองเห็นพ่อกับพี่ชายที่ก้าวเท้าผ่านพรมแดงไปจนถึงสุดทางที่มีพื้นยกระดับได้ชัดเจน ตรงนั้นจะมีเก้าอี้บัลลังก์ของดยุกและดัชเชสแห่งเมอร์ริแกน เหนือศีรษะเป็นตราจักรวรรดิ ซ้ายขวาประดับด้วยธงตระกูลรูปหมาป่า
มีงานล่าสัตว์ในกลุ่มขุนนางเมื่อเดือนก่อนที่นอกเมืองหลวงของดัชชีต้องไปพักที่คฤหาสน์ต่างเมือง แดเนียลรับคำสั่งไปแทนท่านพ่อ ดังนั้นเพจห้าคนก็ได้รับงานให้ตามพวกสไควร์เดินทางคอยรับใช้ พี่ชายเพิ่งกลับมาเมื่อสามวันก่อน เธอเดาว่าเฟลิกซ์ก็ด้วยแต่ยังไม่ได้เจอกัน พวกเพจน่าจะยุ่งวุ่นวายกับการซักเกราะโซ่ถักเตรียมงานวันนี้
"เจอแล้ว"
ไวโอเล็ตระบายยิ้มอารมณ์ดีเมื่อหาเฟลิกซ์ที่ยืนอยู่ในกลุ่มเด็กรับใช้พบ พวกเขาสวมเสื้อผ้าสีน้ำตาลพื้นเรียบทึมๆ อยู่แถวหลังสุดแทบมองไม่เห็นด้านหน้า ท่าทางเขาสบายดีแถมทำหน้าจริงจังยืนนิ่งสุดๆ ชนิดที่เธออยากแกล้งบอกไม่ถูก ทว่าจ้องนานเข้าอีกฝ่ายดันรู้ตัว เขาหันเงยหน้ามองขึ้นมา เด็กหญิงกระตุกยิ้มเมื่ออีกฝ่ายแลบลิ้นใส่
"ด้วยพระนามของจักรพรรดิแห่งออสวาลด์ ขอแต่งตั้ง"
งานพิธีก็เหมือนทุกปีที่ผ่านมาแต่เฟลิกซ์ยังดูประทับใจทุกครั้ง เธอจำได้ว่าวันที่เขาเข้าร่วมครั้งแรกก็ตาวาววิบวับตื่นเต้นมาก พอคุยกันก็สาธยายความปลื้มปีติที่มีต่อภาพเซอร์อัศวินเสียยาวเหยียด
หลังจบการให้คำสัตย์สาบาน ดยุกแตะดาบอาญาสิทธิ์แต่งตั้ง ทั้งหมดก็ย้ายไปยังลานกว้างด้านนอก พวกอัศวินใหม่สวมเกราะขึ้นนั่งม้าประจำที่ แต่ละคนต้องแสดงศักยภาพใช้ทวนยาวที่หนักอึ้งแทงเป้าหมุนให้โดนในจังหวะเดียว ถ้าพลาดจนกลไกทำงานดีดลูกตุ้มมาฟาดตกม้าก็ได้อับอายขายหน้าไปอีกนานแสนนาน
"ท่านพ่อ" เธอเร่งเดินไปหา "เหนื่อยไหมคะ?"
"ไม่เลย ลูกล่ะ?"
"ลูกสบายดีค่ะ"
บนระเบียงยาวนี้เป็นที่นั่งชมพิเศษสำหรับดยุกซึ่งมองเห็นได้ทั่วสนาม แดเนียลตามพ่อไปยังที่นั่งที่จัดไว้ก็หันมองน้องสาวที่ยิ้มแย้มสดใส ไวโอเล็ตนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวชมการแสดงความสามารถด้านหน้า ระหว่างนั้นเธอก็สำรวจมองเฟลิกซ์ที่ปะปนในกลุ่มทหาร เขากับเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันฝ่าไปหาที่ยืนชมใกล้ๆ
พวกเขาอายุสิบห้าปีแล้วแต่กลับยังเป็นเพียงเด็กรับใช้ในป้อมทหาร มีแค่บางคนที่พอมีเส้นสายถึงได้เลื่อนขั้นเป็นสไควร์ตั้งแต่สิบสี่ ความต่างของคำว่าสามัญชนกับชนชั้นสูงนั้นแบ่งแยกในทุกฝ่ายทั่วจักรวรรดิ ทว่าก็ไม่ได้มีใครจัดการกับเรื่องนี้จริงจัง มันเป็นธรรมเนียมสังคมที่ไม่ว่าใครก็เข้าใจ เหตุเพราะอัศวินถือเป็นยศของขุนนางระดับล่างสุดที่สามารถถือครองที่ดินได้
บรรดาครอบครัวขุนนางนั้นเหมือนกัน บรรดาศักดิ์สืบทอดจะส่งต่อให้เฉพาะบุตรชายคนโต ส่วนคนอื่นก็จะหาทางในแบบของตัวเอง ส่วนมากไม่เป็นอัศวินก็ช่วยปกครองดูแลที่ดินตามที่บิดาแบ่งมอบให้ไว้ ดังนั้นตำแหน่งอัศวินจึงมักปะปนไปด้วยพวกเขาเหล่านั้น กรณีอื่นก็มีที่พื้นเพเป็นครอบครัวอัศวินเก่า หากไม่ใช่สองข้อแรกเลยอย่างน้อยต้องมีกำลังทรัพย์หรืออำนาจพอ
คำกล่าวของสไควร์คนนั้นในอดีตไม่ได้ทับถมเกินจริงสักนิด ไวโอเล็ตที่ช่วงนี้เข้ารับบทเรียนเรื่องระบบต่างๆ ของการปกครองก็เพิ่งตระหนักได้ไม่นานนี้ ว่าความฝันของเพื่อนยากเป็นไป
"ท่านพ่อคะ ดัชชีของเรามีการฝึกทหารด้วยใช่ไหม?"
"อืม พ่อให้ทุกเมืองคัดคนฝึกสม่ำเสมอ"
ทหารทั่วไปจะมาจากชาวเมืองธรรมดาสลับเปลี่ยนมาฝึกเตรียมความพร้อมเผื่อสถานการณ์ที่ต้องใช้กำลังรบ
"ข้าขออนุญาตเสนอนะคะ" เธอเปิดประเด็น "ท่านพ่อคิดเห็นอย่างไรหากเราจะคัดเลือกสไควร์ปีนี้ด้วยวิธีต่างจากเดิมสักเล็กน้อย"
"ลูกหมายถึง?"
"เดิมทีสไควร์จะออกรบเคียงข้างอัศวิน ข้าคิดว่าควรคัดคนจากความสามารถเพิ่มเข้าไปด้วยน่ะค่ะ เราแบ่งเป็นสไควร์ที่มาจากการแต่งตั้งกับสไควร์ที่คัดเลือกจากการประลองฝีมือดีไหมคะ?"
ดยุกเมอร์ริแกนฟังข้อเสนอเงียบๆ ทางด้านแดเนียลรู้ว่าน้องสาวตั้งใจจะทำอะไรจึงหาทางเสริม
"ข้าก็คิดว่าดีนะครับ การประลองจะช่วยกระตุ้นให้พวกเพจกับทหารที่มีฝีมือตั้งใจฝึกมากกว่าเดิม ในการดวลพวกท่านเซอร์ก็จะได้ดูความสามารถโดยละเอียด ถ้าใครขัดเกลาได้ก็คัดขึ้นมา"
"ใช่ค่ะ พอพวกเขาเห็นว่าสามารถก้าวได้อีกขั้นก็จะมีความมุ่งมั่นเพิ่มขึ้น แล้วถ้าได้คนเก่งๆ ฝึกให้เพจที่เข้ามาใหม่ก็จะพัฒนาได้เร็ว" ไวโอเล็ตรู้ว่ามีจุดแย้ง "ถ้าท่านพ่อเป็นห่วงว่าพวกชนชั้นสูงจะไม่พอใจ เราก็เปิดให้พวกเขาเข้ามารับชมการคัดเลือกด้วยก็ได้ค่ะ เหมือนการประลองอัศวินช่วงกลางปี"
"ข้าเชื่อว่าพวกขุนนางก็อยากได้คนเก่งๆ ไปคุ้มกันเขตนะครับ พวกท่านเซอร์เองก็น่าจะเห็นด้วย"
"..พวกลูกสามัคคีกันแปลกๆ นะ"
ทั้งสองคนหยุดชะงักกึกพร้อมกันแต่นิ่งทำเหมือนไม่มีอะไรแอบแฝง ยิ่งบิดาจ้องด้วยความสงสัยไวโอเล็ตก็ตียิ้มน่ารัก
"ถ้าพวกลูกอยากให้เป็นอย่างนั้นก็ลองเขียนรายงานเสนอมา ถ้าดีจริงพ่อก็จะให้แดเนียลนำเรื่องเข้าที่ประชุม"
พี่น้องเมอร์ริแกนหันมองกันอย่างดีใจที่มีหวัง พวกเขาเอ่ยขอบคุณพร้อมกันและท่าทางเริ่มจะอยากออกจากงานไปปรึกษาหารือเรื่องนี้ ดยุกหลุดยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็น หลังเขาอนุญาตก็พากันลุกยืนก้มศีรษะขอไปห้องหนังสือ
.
สัปดาห์หนึ่งผ่านมา ช่วงเย็นเลดี้น้อยเมอร์ริแกนก็พาเคทเดินอ้อมจากสวนดอกไม้ข้างคฤหาสน์ไปฝั่งด้านหลังที่มีโรงเก็บฟืน ไวโอเล็ตมั่นใจว่าเฟลิกซ์กำลังทำงานที่นี่
"เฟลิกซ์"
พอเห็นเจ้าตัวเธอก็ตรงเข้าไปเรียก ทีแรกก็ไม่สังเกตจนกระทั่งใกล้มากขึ้นถึงเริ่มรู้สึกว่าเขาสูงกว่าเดิม ตอนนี้เด็กหญิงดูเตี้ยไปถนัดทั้งๆ ที่ไม่กี่ปีก่อนเธอคิดว่าตัวเองสูงขึ้นมาก สมองผุดที่บางครั้งเขาล้อว่าตัวเปี๊ยกก็เผยยิ้มเย็นเยียบ
"เจ้ามีอะไร?" คนมองรู้สึกไม่ค่อยดี "ทำไมยิ้มแบบนั้น?"
"ข้าก็ยิ้มปกตินี่คะ"
ไวโอเล็ตเปลี่ยนซ้อนยิ้มหวานมากลบทับในพริบตา เคทที่ตามมาหันซ้ายหันขวามองทั้งคู่ สาวใช้ตัวน้อยเม้มปากมองห่อผ้าเล็กๆ ที่คุณหนูถือติดมือมาด้วย จนเลดี้หยิบห่อผ้านั้นมาแกะหยิบของด้านในส่งให้พี่ชายของเธอเสียทีก็ถอนหายใจโล่งอก
"ของฝากค่ะ"
"คุกกี้?"
เฟลิกซ์พิจารณาด้วยสายตาแล้วว่ามันคือขนมชนิดอบแต่เขาก็ยกมือปฏิเสธ ผ่านมาหลายปีนับจากที่รู้จักกันมา อีกฝ่ายชอบผสมรสอะไรแปลกๆ แกล้งเขาเล่นเสมอ
"ข้าไม่กิน"
"ทำไมล่ะ? ถ้าไม่ทานก็น่าเสียดายสิ" คนพูดนำเข้าปากตัวเองเคี้ยวกลืน ตามด้วยรอยยิ้มละมุน "คุกกี้พวกนี้อร่อยมากนะคะ มีทั้งคุกกี้เนยสด คุกกี้ผสมองุ่นแห้ง คุกกี้ถั่ว"
"ก็ได้ๆ เอามา"
"ไม่ทันแล้วค่ะ มาตอนนี้ถ้าทานเฉยๆ ก็ไม่สนุกสิ"
เด็กหนุ่มถอนหายใจเมื่อไวโอเล็ตกำลังจะเล่นอะไรอีกแล้ว เธอยิ้มแย้มแล้วหันหลังจากนั้นก็ฝากเคทช่วยถือทำอะไรสักอย่างไม่ให้เห็น เรียบร้อยก็หมุนตัวกลับมาพร้อมสองมือยื่นมาทางเขา
"ถ้าเจ้ารู้ว่าคุกกี้เนยสดอยู่ไหน พรุ่งนี้ข้าจะฝากขนมให้เคทเอามาให้"
"..ข้าจำเป็นต้องอยากทานใช่ไหม?"
"ไม่ชอบเหรอ? ถ้าอย่างนั้น" เธอยิ้มสวย "จะขออะไรก็ได้อย่างหนึ่งเป็นอย่างไรคะ?"
"ข้าไม่เล่นได้ไหมเนี่ย"
เวลาไวโอเล็ตทำสีหน้าสนุกสนานแบบนี้ เขารู้เลยว่าเธอกำลังแกล้งเขาอยู่ แค่ว่าจะเป็นอะไรเท่านั้น ลองขอความช่วยเหลือจากเคท น้องสาวก็เม้มปากแน่นส่ายหน้าควับ ซึ่งเด็กหญิงก็เร่งบอกให้เขาเลือก
"ถ้าอย่างนั้น..ข้างขวา"
"ข้างขวาสินะคะ"
"ช้าก่อน"
เห็นประกายในแววตาสีม่วงสดใส เขาก็เอ่ยรั้งการเฉลยไว้ก่อน หลังยืนครุ่นคิดสักพักก็เริ่มใช้สมองคิดอย่างจริงจังว่าเธอมาไม้ไหน พลางมองสังเกตการกำมือ ท่าทางของเฟลิกซ์ตอนนี้ทำให้คนเล่นด้วยแทบจะหัวเราะออกมา
"ข้ายืนยันว่าข้างขวา"
ไวโอเล็ตแบมือข้างขวาให้ดู ในมือเธอมีคุกกี้อยู่จริงๆ หนึ่งอัน
"ข้าชนะ"
"เฟลิกซ์คะ"
คิดว่าชนะแล้ว เธอก็เอ่ยเรียกตัดความคิด เจ้าตัวตกใจที่เพื่อนหญิงนำคุกกี้นั่นแตะชิดริมฝีปากของเขา เลดี้น้อยส่งยิ้มให้เขารู้สึกแปลกๆ
"ผิดค่ะ"
"ผิดอะไ-"
จังหวะเขาอ้าปากถาม นิ้วเรียวก็ดันขนมอบเข้าปากเขาไป หลังเคี้ยวถึงรับรู้ได้ว่านี่มันเป็นคุกกี้ถั่วบด ซึ่งไวโอเล็ตก็แต้มยิ้มน่ารัก รอเขาจัดการกลืนขนมชิ้นนี้ลงคอให้เสร็จ
"สรุปว่าข้าชนะค่ะ"
"..ก็ได้ เจ้าชนะ"
"ดังนั้นเจ้าต้องทำตามที่ข้าขออย่างหนึ่งนะคะ"
"หา? ข้าก็ด้วยเหรอ?"
"ใช่สิ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ไม่ยุติธรรมสิคะ"
เด็กหนุ่มจำใจต้องยอมรับแล้วรอฟังว่าเขาต้องทำอะไร ทางคุณหนูตระกูลเมอร์ริแกนมองเขานิ่งๆ พิจารณามองตาอยู่นานสองนานพาลให้เขาต้องเลื่อนสายตาหลบเอง
"คิดไม่ออกเลย ติดไว้ก่อนได้ไหมคะ?"
"ทำไมมันน่ากลัวพิลึก" เฟลิกซ์รู้สึกหลอน "อย่าให้ข้าทำอะไรแปลกๆ ล่ะ"
"ไม่ต้องห่วงนะคะ ข้าไม่ได้ใจร้ายสักหน่อย"
ไวโอเล็ตพยักหน้าหนึ่งครั้งประกอบรอยยิ้ม เธอหันหลังจะเดินกลับ ช่วงที่กำลังเดินก้าวไปสองสามก้าว เฟลิกซ์ก็เรียกพร้อมจับมือข้างซ้ายของเธอไว้ เด็กหญิงจำต้องหันเอี้ยวกลับมามอง
"คะ?"
ดวงตาสีอำพันแน่วแน่มองสบตาของเลดี้น้อยเมอร์ริแกน สีหน้าจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่ติดค้างในใจ...
"อีกมือเจ้าก็ไม่ใช่คุกกี้เนยสดแน่ๆ"
"อุ้ย ตายจริง"
"ไม่ต้องมาอุทานเลย" เฟลิกซ์คิ้วกระตุกกึก เธอแบมือให้ดูว่าอีกฝั่งเป็นคุกกี้องุ่นแห้ง "โมฆะ เจ้าโกงข้าชัดๆ"
"โกงตรงไหนคะ ก็บอกอยู่ว่า 'ถ้าเจ้ารู้ว่าคุกกี้เนยสดอยู่ไหน' ถ้าตอบว่าอยู่ในห่อผ้า เจ้าก็ชนะไปแล้วค่ะ"
คนพ่ายแพ้เถียงไม่ออก ไม่คาดคิดว่าจะเจอเล่นประโยค เขาขบกรามจนปัญญา เพื่อนหญิงก็ยิ้มกริ่มหัวเราะคิกอย่างน่าโมโห สุดท้ายก็ต้องยอมว่าตัวเองคงหมดหนทางพลิกคดี ทางผู้ชนะก็วางมือตบไหล่เบาๆ
"ข้าให้ปลอบใจแล้วกันนะคะ"
ไวโอเล็ตขอห่อคุกกี้จากเคทมายัดใส่มือเขา เธอยิ้มหวานหยดแบบน่าสงสัยก่อนจะหมุนตัวเดินไป ซึ่งเฟลิกซ์ก็ถอนหายใจเปิดดูห่อผ้าที่ได้มา
"หืม?"
เขาหยิบๆ ดูสักพักก็เลิกคิ้ว คาใจจัดก็หาผ้ามารองเพื่อเทออกมาตรวจ ครั้งนี้เด็กหนุ่มกำเจ้าถุงผ้าแน่นจนสั่น เพราะในนี้ไม่มีคุกกี้เนยสดสักชิ้น ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางตอบถูก
"เลดี้แกล้งพี่อีกแล้วนะคะเนี่ย"
"นิดหน่อยเองค่ะ"
เลดี้น้อยจินตนาการถึงสีหน้าของเพื่อนที่น่าจะรู้ความจริงแล้วก็อมยิ้มสนุกสนานอยู่คนเดียว เด็กหญิงคลาร์กได้แค่ยิ้มตามที่คุณหนูของเธอไม่อาจฝากของด้วยวิธีปกติให้พี่ชายเธอได้ ทั้งๆ ที่ให้ทางครัวอบใหม่หลายๆ แบบแล้วตั้งใจเรียงอย่างดีผูกริบบิ้นถือด้วยตัวเองไปถึงที่


The title of the Thai version: สามีพันธกาลรัก
The title of the English version: The Bonding Love
สามีพันธกาลรัก
ผู้ประพันธ์ เฌอรินทิพย์
ราคา 379 บาท
พิมพ์ครั้งแรก สิงหาคม 2564
เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ
© สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2558 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอก หรือนำไปใช้บางส่วน เเละนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2558
บรรณาธิการเล่ม : ปรียาทิพย์ จันทนารักษ์
ออกแบบปกและเล่ม : Li_la
ภาพประกอบปก : พิมพ์กานต์ นพคุณ และ อศิวรรณ อิทธิพรรษนันท์
ภาพประกอบในเล่ม : อรกัญญา อัศวสุดสาคร, kirills, starsndskies, Freepik, SIYU
ฟอนต์ปกและในเล่ม : K.Warawut T, TH Sarabun New, Fonts.com
พิสูจน์อักษร : ศิริรัตน์ ตุ้มเบ็ญ, Number_D
ข้อมูลทางบรรณานุกรมของสำนักหอสมุดแห่งชาติ
เฌอรินทิพย์.
สามีพันธกาลรัก--กรุงเทพฯ : ไอดี ออล ดิจิตอล พริ้น, 2564.
360 หน้า.
นวนิยายไทย. I. พิมพ์กานต์ นพคุณ, ผู้วาดภาพประกอบ II. ชื่อเรื่อง.
895.913
ISBN
จัดพิมพ์และจำหน่ายโดย Mamaya Book


บทที่ 1
ปีคริสต์ศักราช 20XX
ภายในห้องชุดคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น หญิงสาวรูปร่างเพรียวส่วนสูงราวกับนางแบบ ใบหน้าสวยหวาน ดวงตาสีดำกลมโต ริมฝีปากอิ่มเข้ากับรูปหน้า กำลังฮัมเพลงอย่างมีความสุขขณะที่เลือกหยิบเสื้อผ้าอยู่หน้ากระจก รอยยิ้มหวานปรากฏออกมาครั้นนึกถึงคำพูดของแฟนหนุ่มเมื่อสามวันก่อนที่ดังก้องในหัว
'ที่รัก...เราแต่งงานกันนะ'
มิราวดีหยิบเสื้อผ้าขึ้นทาบตัวครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ยังไม่พอใจ วันนี้แฟนหนุ่มกำชับให้แต่งตัวสวยที่สุดด้วยแล้วยิ่งทำให้มั่นใจว่าจะต้องมีอะไรมาเซอร์ไพรส์อีกแน่นอน ดวงตากลมหันมองเสื้อผ้าหลายสิบชุดที่กองรวมอยู่บนเตียง หยิบยกขึ้นมาดูหลายทีโดยที่ยังตัดสินใจไม่ได้
พอได้ยินเสียงสั่นข้อความเข้าจึงเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นเปิดอ่าน รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าอย่างมีความสุข มองตัวอักษรบนจออย่างเขินอาย
มิราวดีวางโทรศัพท์ก่อนหันไปเลือกชุดต่อเมื่อรู้ว่าเสียเวลาไปนานพอสมควร มือหยิบชุดขึ้นทาบมองตัวเองสะท้อนจากหน้ากระจก ก่อนตัดสินใจเลือกชุดเดรสสั้นเหนือเข่าเข้ากับสีผิวและสีผม
เมื่อเลือกเสื้อผ้าที่จะสวมไปทานมื้อค่ำได้แล้ว หญิงสาวจึงรีบอาบน้ำออกมาแต่งหน้าทำผมใช้เวลาร่วมหนึ่งชั่วโมงกว่า มิราวดีส่องมองตัวเองหน้ากระจกอีกครั้งด้วยความมั่นใจ หยิบกระเป๋าและสวมรองเท้าที่เข้ากับชุดเดินออกจากห้องไป
ประตูห้องเปิดปิดอัตโนมัติผ่านลายนิ้วมือ เพราะยุคสมัยเปลี่ยนเทคโนโลยีความปลอดภัยจึงถูกปรับให้สะดวกสบายมากขึ้น มนุษย์แทบไม่ต้องทำอะไรเอง แม้จะเคยได้ยินคำบอกเล่าของย่าสมัยเด็กว่า เมื่อก่อนไม่ได้สะดวกสบายแบบนี้
"รอนานไหมคะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาหาแฟนหนุ่ม
ณัฏฐ์ แฟนหนุ่มของมิราวดีละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมองพลางส่งยิ้มให้
เธอสังเกตสีหน้าของแฟนหนุ่มดูไม่ดีนักจึงถามขึ้นว่า
"มีอะไรไม่สบายใจไหมคะ"
"มะ...ไม่มีหรอก" ชายหนุ่มยิ้มกลบเกลื่อน พลางลุกขึ้นจากโซฟา
"วันนี้คุณสวยมาก"
หญิงสาวยิ้มเขิน เมื่อได้รับคำชมจากอีกฝ่าย
"วันนี้มีอะไรเหรอ ทำไมถึงให้ฉันแต่งตัวสวย ๆ"
"ก็ดินเนอร์น่ะ" ณัฏฐ์ตอบพลางยิ้มเจื่อน ๆ ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ในใจก็วิตกจนแทบทำอะไรไม่ถูก ถึงกระนั้นก็ยังยิ้มสู้แล้วพูดเสียงหวานให้แฟนสาว
"เราไปกันเถอะ เดี๋ยวจะหิวเอานะ"
"ค่ะ"
มิราวดีพยักหน้าเดินออกไปกับแฟนหนุ่ม เธอมีความสุขและไว้ใจเขามากที่สุด ณัฏฐ์คือคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้างเธอมาตลอดตั้งแต่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน เปรียบเสมือนคนในครอบครัว ยิ่งมารู้ว่าเขาขอแต่งงานและพร้อมที่จะสร้างชีวิตเคียงคู่แล้ว ยิ่งทำให้มีความสุขราวกับว่าสวรรค์ไม่ได้ทอดทิ้งไปไหน
เสียงดนตรีขับบรรเลงในยามค่ำคืนของร้านอาหารบนดาดฟ้าโรงแรมแห่งหนึ่งใจกลางเมือง มิราวดีมองด้วยความตกใจและตื่นเต้นทันทีที่เดินเข้ามา ทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่มองจากตึกสูง แสงไฟบนถนน ดอกไม้ และเสียงเพลง รวมถึงกลิ่นหอมจากเทียนอ่อน ๆ ชวนผ่อนคลาย
ณัฏฐ์เดินเข้ามาสวมกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง กระชับวงแขนแน่นพลางจุมพิตที่ไหล่มน
"ชอบไหม"
"ชอบค่ะ ชอบมาก" หญิงสาวปริ่มยิ้มอย่างสุขใจ ทุกครั้งที่เขาบอกว่าอยากให้เธอมีความสุข ก็ไม่เคยที่จะผิดหวัง ทั้งยังได้อยู่ในอ้อมกอดด้วยกันแบบนี้ก็ไม่มีสิ่งใดมาเทียบได้อีก
"ฉันรักคุณนะคะ" เป็นคำพูดที่ไม่ต้องใช้เวลาไตร่ตรองให้นาน เธอพูดออกมาด้วยความรู้สึกยินดี
"คุณหิวแล้ว เรามากินข้าวกันเถอะ" ณัฏฐ์เอ่ยพลางยกมือบอกให้บริกรเสิร์ฟอาหารที่สั่งไว้ เขาพาเธอมานั่งรับประทานอาหารมื้อค่ำที่จัดเตรียมไว้พิเศษ ทั้งเมนูโปรด เสียงเพลงและความเป็นส่วนตัว
เธอตักอาหารเข้าปากพลางเหลือบมอง ก่อนวางช้อนส้อมลงเอื้อมมือ
หยิบน้ำดื่ม
"ขอบคุณมากนะคะ ความจริงแล้วให้ฉันทำอาหารกินด้วยกันก็ได้ค่ะ แค่ได้อยู่กับคุณก็พอ"
"แต่วันนี้เป็นวันพิเศษนะ วันที่เราพบกันครั้งแรกไง ผมอยากให้คุณเซอร์ไพรส์"
"ขอบคุณค่ะ เอ่อ...แล้วเรื่องงานแต่ง..." หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลเพราะเกรงว่าการเตรียมจัดงานแต่งจะมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานที่กำลังก้าวหน้าของเขา
ณัฏฐ์นิ่งเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้ม
"เรื่องงานแต่งคุณไม่ต้องห่วง"
"ค่ะ ฉันกลัวว่าคุณจะไม่มีเวลาก็เลย..."
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกุมมือของหญิงสาวและเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม
"ที่รัก ผมมีเวลาให้เสมอนะ ไม่ว่างานจะเยอะแค่ไหน ผมก็อยากให้วันแต่งงานของเราสองคนเป็นวันที่ดีที่สุด"
พอได้ยินแฟนหนุ่มพูดยิ่งทำให้หัวใจของมิราวดีเต้นเร็วขึ้นไม่เป็นจังหวะ แก้มสองข้างร้อนผ่าว จนซ่อนความเขินอายไว้ไม่มิด
"ขอบคุณนะคะที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด"
"ผมยินดีและเต็มใจครับ"
ชายหนุ่มพูดพลางตักอาหารเข้าปากเหลือบมองหญิงสาวที่ยิ้มเขิน ๆ ก่อนจะยกมือทำสัญญาณบอกให้บริกรนำช่อดอกไม้ใหญ่ที่จัดเตรียมไว้มา เมื่อดอกไม้ที่สั่งมาถึงแล้วเขาจึงลุกขึ้นรับดอกไม้แล้วเดินเข้ามาหาแฟนสาว ก่อนคุกเข่าลงข้างที่นั่งของเธอ
มิราวดีตกใจรีบขยับตัวลุกออกทันที
"ทำอะไรคะ ลุกขึ้นมาก่อนก็ได้ค่ะ"
"ไม่ครับ" เขาก้มหน้าลงพลางสูดลมหายใจเข้าแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว "ผมอยากมอบช่อดอกไม้นี้ให้คุณ ด้วยความจริงใจ ความรักที่ผม
มีให้คุณ ไม่ใช่เรื่องโกหกหลอกลวง..."
"คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ ?" หญิงสาวงุนงง
"ผมอยากขอโทษในสิ่งที่ผมทำผิดกับคุณ" ณัฏฐ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า "ผมอยากให้คุณอภัยให้..."
"เดี๋ยวนะคะ คือฉันไม่เข้าใจค่ะ" เธอมองเขาพลางครุ่นคิด ในใจมีคำถามมากมายเกิดขึ้น ทำไมอยู่ ๆ แฟนหนุ่มจึงพูดออกมาแบบนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้จะมีปากเสียงหรือไม่พอใจกันบ้างแต่ไม่เคยทะเลาะให้เป็นเรื่องใหญ่โตเลย อีกทั้งมีแต่เธอที่จะโดนเขาดุด้วยซ้ำไป
"คุณขอโทษทำไมคะ"
"ผมก็แค่..." ชายหนุ่มลุกขึ้น "อยากให้เราลืมเรื่องที่เคยโกรธกัน และอยากให้คุณรู้ว่าไม่ว่าผมจะทำอะไรผิดพลาดไปในอนาคต แต่ผมก็ยังรักคุณเสมอไม่เคยเปลี่ยน ผมรักคุณ"
คำพูดที่ออกมาจากใจ จากความรู้สึกที่ตัดสินใจยากนั้นทำให้ณัฏฐ์ต้องฝืนยิ้มมันออกมา เขาลังเลที่จะพูดความจริงแต่ก็ไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
"ฉันให้อภัยเสมอ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรผิดร้ายแรงแค่ไหน" มิราวดีพูดด้วยความจริงใจ ยิ่งเห็นเขาทำแบบนี้แล้วกลับเป็นเธอที่รู้สึกผิดเข้าไปอีก
"ฉันรักคุณมากค่ะ"
ณัฏฐ์เดินเข้ามาหายื่นช่อดอกไม้ให้
"ดอกไม้แด่คนที่ผมรักครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
หญิงสาวเอื้อมมือรับขณะที่เขาก้าวเข้ามาแล้วดึงเธอมากอด
ใบหน้าสวยซุกเขินอายปนดีใจอยู่ที่อกแกร่ง คำบอกรักและคำขอโทษของเขาทำให้รู้สึกว่าชีวิตนี้หากสวรรค์จะเล่นตลกอะไรอีก ขอมีเพียงผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้างก็ไม่มีอะไรที่ต้องกลัวอีกแล้ว
มิราวดีหันไปมองแฟนหนุ่มเมื่อรถหยุดที่ข้างทาง
ดวงตากลมมองด้วยความสงสัยและแปลกใจ เส้นทางที่ไม่คุ้นเคยไม่ใช่ทางที่เคยไปส่งกลับคอนโด ประจำ ทั้งยังดูเปลี่ยวและน่ากลัว ทว่าความไว้ใจที่มีต่อเขานั้นยังไม่ลดลง
"ทำไมอยู่ ๆ ถึงมาที่นี่เหรอ"
แม้ใจจะรู้สึกหวาดหวั่นตามสัญชาตญาณ แต่เธอก็พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ
 ณัฏฐ์นิ่งแล้วหันมายิ้มให้เธอ "มีที่ที่อยากให้ดูน่ะ"
หญิงสาวขมวดคิ้วมองด้วยความแปลกใจ เพราะวันนี้แฟนหนุ่มจะเซอร์ไพรส์เยอะมากเกินผิดวิสัย แต่ถึงกระนั้นความหวาดระแวงในใจก็ไม่ได้มีเพิ่มขึ้น
"ที่ไหนเหรอคะ"
ชายหนุ่มเอื้อมมือหยิบผ้าหนึ่งผืนขึ้นมา แล้วขยับตัวโน้มไปหาเพื่อปิดตา เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนจนเธอยอมแต่โดยดี
"ปิดเลยลงมาที่จมูกแล้วนะคะ" มิราวดีทักท้วงเมื่อผ้าที่ปิดตานั้น เกือบปิดทั้งใบหน้าจนหายใจไม่ออก ยิ่งพยายามใช้มือดันออกกลับยิ่งถูกดันปิดมาที่จมูกมากเท่านั้นราวกับว่าแฟนหนุ่มจงใจ แรงที่น้อยกว่าต้านทานไว้ไม่ได้ ซ้ำร่างกายกลับรู้สึกไม่มีแรงขึ้นมา
มิราวดีรู้สึกหวาดกลัวแต่ก็ต่อต้านอะไรไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้ชายหนุ่มทำตามที่อยากทำจนกระทั่งสติของเธอเริ่มเบลอหายไป


ณัฏฐ์ขยับตัวนั่งที่เบาะเหมือนเดิม พลางมองคู่หมั้นหลับคอพับด้วย สีหน้าลังเล จะต้องทำจริง ๆ หรือ ผู้หญิงคนนี้คือคนที่กำลังจะแต่งงานด้วยและเป็นคนที่ไว้ใจเขามากที่สุด แต่ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องตายทั้งคู่ และเธอก็บอกเองว่าต่อให้เขาทำผิดมากแค่ไหนก็อภัยให้ได้เสมอ
"ขอโทษนะ" เขาได้แต่เอ่ยขอโทษด้วยความผิดบาป แม้ใจยังลังเลอยากจะเลี้ยวรถกลับไปก็ตาม
"บ้าจริง !"
ส่วนลึกในใจตอกย้ำต่อความรักและความเชื่อใจที่มีให้กันจนไม่กล้าที่จะทำ ณัฏฐ์นั่งลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจจะขับรถเลี้ยวกลับไปทว่า
ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ
เสียงเคาะกระจกทำให้เขาสะดุ้งหันไปมองด้วยความหวาดหวั่น คนด้านนอกทำมือเป็นสัญญาณบอกให้ออกมา ณัฏฐ์ทำอะไรไม่ถูกเพราะ ความกลัวกำลังครอบงำจิตใจ จึงทำตามที่อีกฝ่ายบอกโดยง่าย
"เงินอยู่ไหน"
ชายหนุ่มสะดุ้งพลางยกมือขึ้นไหว้ "ผมยังไม่มี ผม..."
ยังพูดไม่ทันจบณัฏฐ์ก็ถูกอีกฝ่ายต่อยล้มลงที่พื้น ครั้นจะทรงตัวยืนขึ้นก็ถูกกระทืบซ้ำอีกหลายที
"อั๊วบอกแล้ว ถ้าไม่มีเงินให้ก็ต้องตาย !"
ชายหนุ่มมองปืนที่อยู่ในมือชายร่างท้วมด้วยความหวาดกลัว พลาง
ยกมือขึ้นไหว้ของร้องชีวิต
"เฮียโชค...ผม..."
"จัดการมันซะ" สิ้นเสียงคำสั่งชายชุดดำอีกสามคนเดินเข้ามา ณัฏฐ์หวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ร่างกายไม่มีแรงที่จะวิ่งหนีด้วยซ้ำ พลันนึกถึงเรื่อง
ที่ตัดสินใจลงไปก็รีบพูดออกมาทันที
"เฮีย ผมจะใช้หนี้ให้ !"
ลูกน้องทั้งสามคนหันไปมองเจ้านายรอฟังคำสั่งต่อไป
"ไหน ! เอาเงินมา"
ณัฏฐ์ชี้มือไปที่รถ
"อั๊วไม่ต้องการรถเก่า ๆ ของลื้อ !"
โชคชัยขึ้นเสียงด้วยความโมโหส่งสัญญาณให้ลูกน้องจัดการทันที ณัฏฐ์รู้ว่าวันนี้ตนไม่รอดจากความตายแน่ จึงรีบพูดออกมา
"ไม่ ๆ เฮีย...ผมหมายถึงผู้หญิง"
"ผู้หญิง ?" คนฟังหยุดชะงักมอง
ณัฏฐ์พยักหน้าและมองไปที่รถอีกครั้ง
"ไปดูดิวะ" คำสั่งของเจ้านายทำให้ลูกน้องหนึ่งในสามเดินเข้าไปดู ก่อนเดินมากระซิบที่ข้างหู โชคชัยพยักหน้ารับรู้และยกมือปัดสั่งให้อีกสองคนถอยออกมา
"ไปเอาตัวออกมา"
เมื่อร่างของหญิงสาวถูกอุ้มออกมาจากรถแล้ว โชคชัยมองสัดส่วนและรูปร่างหน้าตาอย่างพึงใจก่อนจะหันไปมองณัฏฐ์
"บอกแต่แรกก็จบแล้ว"
ณัฏฐ์กลืนน้ำลายพลางยกมือไหว้ถอยหนี ขณะที่มองแฟนสาวถูกอุ้มขึ้นรถของอีกฝ่ายไป กระทั่งรถของโชคชัยขับออกไปจนพ้นสายตาแล้ว เขาจึงขยับตัวลุกขึ้น ความรู้สึกผิดบาปไม่ได้เกิดขึ้นให้สำนึกแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขารู้สึกโล่งใจที่ใช้หนี้พนันก้อนนี้หมดและไม่ต้องมาตาย
หากมิราวดีกลับมาแค่พูดให้เข้าใจได้ว่าเธอเพียงแค่ถูกฉุดไป ส่วนเขา
นั้นถูกทำร้ายร่างกายจนปางตาย เพียงแค่นี้หญิงสาวก็ให้อภัย อีกอย่างเธอรักเขา แน่นอนว่าต้องยอมเข้าใจในสิ่งที่เขาทำลงไป
ร่างของหญิงสาวนอนอยู่บนฟูกในห้อง เธอขยับตัวพลางปรือตาขึ้นมาด้วยความงุนงง เรี่ยวแรงยังกลับมาไม่หมดแต่ก็พยายามฝืนขยับตัวลุกขึ้นมองสถานที่และห้องที่ไม่คุ้นเคย ซ้ำกลิ่นอับชื้นและสกปรกจนน่าตกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
มิราวดีทบทวนเหตุการณ์เท่าที่จำได้ ตอนนั้นเธออยู่กับแฟนหนุ่มและเขาบอกว่าให้ใช้ผ้าปิดตา มันผิดแปลกวิสัยที่ทำแบบนี้ และหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย หญิงสาวลุกขึ้นจากฟูกนอนเก่าเดินสำรวจห้องที่ไม่มีแม้แต่ช่องระบายอากาศหรือหน้าต่างสักนิด สองเท้าเดินเข้าไปหวังจะเปิดประตูออก แต่ก็ได้ยินเสียงจากทางด้านนอกที่ทำให้ต้องเงี่ยหูฟัง
"อย่าคิดจะหนีอีก !"
มิราวดีสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงร้องของผู้หญิง จึงพยายามที่จะเอียงหูฟังความต่อไป
"จับมันไว้ดี ๆ อย่าทำให้สินค้าต้องเสียหาย"
สินค้าเหรอ
มิราวดีพลางนึกคิดด้วยความหวั่นใจ ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออกจึงรีบหมายจะเดินออกไปทว่ากลับมีหญิงสาวใบหน้าฟกช้ำถูกส่งตัวโยนเข้ามา เธอจึงรีบเดินออกไปแต่กลับถูกห้ามไว้
"ออกไปนะ ฉันจะกลับบ้าน !" หญิงสาวขึ้นเสียงเข้มข่ม
"จะกลับบ้าน" เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของชายตัวใหญ่ ก่อนเดินเข้ามาหามิราวดี
"กลับไปไหน"
"ถอยไป" มิราวดีเดินเข้าไปหาหวังจะออกไปจากห้องแต่กลับถูกผลักลงที่พื้นอย่างแรง ดวงตากลมมองด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้าของเสียงเป็นชายร่างท้วมใบหน้าหื่นกามดูไม่น่าไว้ใจ
"พวกคุณเป็นใคร ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความ"
"แจ้งความ" เสียงหัวเราะสมเพชของชายร่างท้วมดังลั่นขึ้น "เอาเซ่ ถ้าลื้อหนีออกไปได้ แต่ทางที่ดีอยู่เฉย ๆ เตรียมเป็นสินค้าของอั๊วจะดีกว่า"
"หมายความว่ายังไง"
"จะบอกให้เอาบุญนะ แฟนของลื้อน่ะมันขายลื้อให้อั๊วแล้ว" โชคชัยหัวเราะยิ้มมองสินค้าอย่างพึงใจ เพราะงานนี้ได้เงินก้อนใหญ่แน่ ๆ
"ลื้อก็ทำตัวดี ๆ อยู่เฉย ๆ แล้วจะไม่เจ็บตัว"
เธอมองตามสายตาเมื่อเห็นหญิงสาวอีกคนที่นั่งโทรมอยู่ หน้าตาและตัวฟกช้ำจนปางตาย มิราวดีอยู่ในสภาวะตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ครั้นตั้งสติได้ก็หันไปมองประตูแต่ก็ไม่รู้ว่าปิดไปตอนไหน
พอกลับมานั่งทบทวนแล้วก็เข้าใจได้ว่าทำไมแฟนหนุ่มถึงนัดเธอออก
มาดินเนอร์และย้ำหลายครั้งว่าให้แต่งตัวสวย ๆ ซ้ำยังมอบดอกไม้ให้และพูดขอโทษในสิ่งที่ไม่เคยทำผิด และเป็นเธอที่หลงคารมจนพูดรับปากออกไป
"ไอ้คนชั่ว !"
หญิงสาวตะโกนลั่นด้วยความโกรธและโมโหไม่คิดว่าแฟนที่คบกันมาเกือบสิบปี แถมกำลังจะแต่งงานกันกลับหลอกเธอมาขายให้กับใครก็ไม่รู้
"ไอ้บ้า ! ไอ้หน้าตัวเมีย %$#*#@!*&!!!....ไปตายซะ !"
ถึงจะก่นด่าไปมากสักเท่าไหร่ก็ไม่หายโมโห ตอนนี้แม้แต่เวลาเสียใจตัดพ้อต่อความรักที่มีต่อแฟนหนุ่มยังไม่มีด้วยซ้ำ มีแค่ความโกรธและหาหนทางหนีออกไปจากที่แห่งนี้ก่อน มิราวดีหันมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนฟูกก่อนจะเริ่มเอ่ยถาม แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ร้องไห้และพูดว่า 'อยากตาย' เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ดี มันก็เป็นสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดเมื่อผู้หญิงถูกหลอกมาขายตัว และหมดหนทางที่จะหนี


มิราวดีไม่มีเวลาให้ทำใจหรือเสียใจกับความรักที่มอบให้แฟนหนุ่มมาหลายปีมากนัก เพราะต้องตั้งสติเอาชีวิตรอดจากนรกบนดินนี้เสียก่อน หญิงสาวรีบจัดเก็บของลงกระเป๋าเท่าที่ทำได้ โชคดีที่ไม่มีของเยอะ หลังจากเก็บของใช้เวลาร่วมหลายชั่วโมงจนข้ามวันใหม่ เธอจึงใช้โทรศัพท์เครื่องสำรองรีบโทร.บอกเจ้าของห้องไม่ต่อสัญญาและย้ายออกทันที
เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วจึงรีบโทร.แจ้งธนาคารอายัดธุรกรรมทางการเงินทั้งหมดไว้ ถึงแม้ใจอยากจะแจ้งความมาก แต่หากแจ้งไปต่อให้ตำรวจเข้าไปตรวจค้นคงไม่เจอเพราะพวกนั้นคงไหวตัวทัน
ในเวลานี้มิราวดีไม่ไว้ใจเพื่อนสนิทหรือใครที่รู้จักเลย เพราะอาจจะบอกที่อยู่ให้แฟนหนุ่มรู้ได้ จึงทำได้เพียงเก็บและขนของทั้งหมดที่ใส่ได้ลงรถ และขับออกจากคอนโดฯ ไปอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวขับรถออกจากสถานที่เดิมมาหาห้องพักเพื่ออยู่ชั่วคราวไปก่อน แต่ก็ไม่มีที่ไหนที่จะทำให้รู้สึกปลอดภัยกระทั่งรถขับผ่านบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกจากใจกลางเมือง ซ้ำยังประกาศติดว่า "แชร์เฮ้าส์"
ดวงตากลมมองด้วยความลังเลเพราะไม่ชินกับการอยู่ร่วมคนแปลกหน้า แต่นี่อาจจะเป็นความปลอดภัยแบบหนึ่งก็ได้ มิราวดีตัดสินใจจอดรถไว้ข้างทาง และกำลังจะกดกริ่ง แต่ประตูบ้านและเสียงพูดอัตโนมัติก็ดังขึ้น
'เชิญครับคุณผู้หญิง หากต้องการติดต่อแชร์เฮ้าส์ กรุณาติดต่อด้านในได้เลยครับ'
มิราวดีเดินเข้าไปในบ้านประตูด้านนอกก็ปิดลง โดยไม่คิดจะหันหลัง
ไปมองแผ่นป้ายที่ติดอยู่ได้หายไปแล้ว สองเท้าก้าวเดินตรงไปพลางกวาดสายตามองคฤหาสน์ขนาดใหญ่ทรงยุโรปร่วมสมัย ทั้งสองข้างเป็นสวนที่ประดับด้วยรูปปั้นเทพนิยายโบราณ ส่วนทางด้านหน้ามีน้ำพุขนาดใหญ่ประดับด้วยรูปปั้นอย่างสวยงาม
"มาแล้วเรอะ ๆ กำลังรออยู่"
มิราวดีหันหลังมองที่ต้นเสียง แต่กลับไม่เห็นเจ้าของเสียง
"ระบบเสียงอัตโนมัติอีกเหรอ"
"ใช่ที่ไหนละ"
 มิราวดีฟังอีกครั้ง และรับรู้ว่าเสียงที่ได้ยินนั้นอยู่ต่ำกว่าระดับสายตาจึงก้มลงมอง
 ไก่สีขาวที่เธอเจอเมื่อคืนวาน!
หญิงสาวมองราวกับเป็นเรื่องประหลาด และอยากที่จะหาความจริง จึงโน้มตัวลงไปหมายจะสัมผัสไก่ที่อยู่ตรงหน้า แต่...
"เข้ามาคุยกันข้างในก่อนสิ" เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นทำให้เธอลุกหันไปมอง
"คุณ !" มิราวดีร้องอุทานด้วยความตกใจ...โลกนี้ช่างเล็กมากนัก ไม่คิดว่าเจ้าของบ้านแชร์เฮ้าส์จะเป็นคนเดียวกับที่เมื่อวานเธอกระโดดขึ้นรถ "เอ่อ...คุณคือเจ้าของบ้านแชร์เฮ้าส์เหรอคะ"
รชตมองด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะหมุนตัวเดินนำเข้าไปข้างในโดยไม่พูดอะไร
มิราวดีมองไก่สีขาวที่เดินตามเจ้าของไปจึงได้แต่ยืนงงและเดินตามเข้าไปข้างใน
"นั่งลงก่อนสิ"
มิราวดีนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามชายหนุ่มอย่างประหม่า เมื่อหันมองไป
รอบ ๆ เพราะว่าหรูหรามากเสียจนไม่รู้จะบรรยายออกมาอย่างไร
"เอ่อ...แชร์เฮ้าส์ที่จะให้ฉันเช่าอยู่แถวไหนเหรอคะ ไกลจากตัวเมืองมากไหมคะ"
"ที่นี่" รชตหน้านิ่ง
"คะ" มิราวดีคิดว่าหูของตนต้องเพี้ยนไปแน่ จะใช่คฤหาสน์หลังนี้ได้อย่างไร หรูเกินจะให้คนนอกเข้ามาอยู่ด้วยซ้ำไป และมันก็คงแพงจนจ่ายไม่ไหว "ฉันหมายถึง..."
"ก็ที่นี่นั่นแหละ ที่นี่..." อาโปพูดพลางขยับปีกเดินไปมาบนโซฟา "จริงสิ ! ถึงเวลาอาหารว่างฉันแล้ว งั้นก็คุยกันไปก่อนนะ"
อาโปกระโดดลงจากโซฟาและเดินออกไปทันที
มิราวดีอึ้งซ้ำสอง และคิดว่าไก่ขาวตัวนี้ต้องเป็นไก่จริง ๆ ที่พูดได้ไม่ใช่หุ่นยนต์ เพราะท่าทางนั้นดูธรรมชาติมากกว่าระบบทางเทคโนโลยีในสมัยนี้
แต่...วิทยาศาสตร์คนรวยไปไกลขนาดสิ่งมีชีวิตพูดได้แล้วหรือ
"เอ่อ...คุณ..."
"รชต"
หญิงสาวพยักหน้า "คุณรชตคะ คือฉันอยากทราบว่าบ้านที่ฉันจะเช่าร่วมกับคนอื่นอยู่ที่ไหนคะ แล้วเข้าพักได้เลยไหมคะ ราคาเท่าไหร่คะ มีสัญญารายเดือนหรือรายปีคะ วางมัดจำกี่เดือนคะ แล้วต้อง..."
คำถามมากมายมาเป็นชุดจนลืมไปว่าคนฟังนั้นจะฟังทันตามที่พูดออกไปหรือไม่ เพราะความใจร้อนอยากหาที่พักห่างไกล ไม่มีคนรู้จัก และยิ่งมีเพื่อนร่วมบ้านหลายคนก็ยิ่งดีมากขึ้น พวกนั้นคงไม่กล้าบุกเข้ามา ในตอนนี้เธอไม่มีเวลาให้คิดเยอะว่าผู้ชายตรงหน้าจะเป็นพวกค้ามนุษย์หรือไม่ด้วยซ้ำ ขอเพียงมีที่พักชั่วคราวก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกครั้งหนึ่ง
"พักที่นี่ เข้าพักได้เลย ค่าเช่าของผมไม่คิดแต่คุณต้องดูแล และช่วย
อาบน้ำให้อาโปด้วย"
เขามีลูกแล้วเหรอ
มิราวดีรู้สึกฉงนกับคำพูดของอีกฝ่าย
"พักฟรีเหรอคะ คุณคงไม่หลอกฉันไปขายใช่ไหมคะ"
"ขายคุณคงไม่ได้ทำให้ผมรวยหรอกนะ"
เขาช่างปากร้ายจริงเชียว ! มิราวดีมองด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ในใจก็คาดคิดว่าถ้าหากเขาหลอกลวงจริง ๆ ก็คงทำตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เอ๊ะ ! หรือกำลังลวงให้ตายใจแล้วค่อยหลอกไปขายแบบแฟน(เก่า)ของเธอ
"ถ้าคุณไม่ไว้ใจก็ไปหาที่อื่นได้" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่แยแส "ไว้ตัดสินใจได้ค่อยกลับมาอีกที"
หญิงสาวตัดสินใจค่อนข้างลำบาก แต่เงื่อนไขนั้นทำให้เธอรู้สึกคิดหนักเพราะของฟรีไม่มีในโลก หากมีฟรีวันข้างหน้าอาจจะต้องแลกด้วยอะไรบางอย่างที่น่ากลัวแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงตัดสินใจลุกขึ้น
"ขอฉันตัดสินใจก่อนนะคะ แล้วจะกลับมาใหม่ค่ะ"
"ถ้างั้นฉันขอตัวกลับก่อนค่ะ"
รชตลุกขึ้นและก้าวเข้าไปหาก่อนพูดกับเธอว่า
"เดี๋ยวก่อน"
"คะ"
"นี่เบอร์ของผม หากคุณต้องการจะเข้าพักก็โทร.มาได้เสมอ"
รชตยื่นนามบัตรให้หญิงสาว พลางเอื้อมมือไปสัมผัสที่ต้นคอของเธอ นัยน์ตาคมจ้องมองราวกับต้องการค้นหาสัมผัสของดวงวิญญาณนี้ เพียงเสี้ยววินาทีที่รู้สึกได้ทำให้มั่นใจว่านี่คือผู้หญิงที่ตามหามาตลอดหลายร้อยปี
"ผมจะรอคำตอบจากคุณ"