บทที่ 27 เจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
ทุกคนใช้กิ่งไม้ทำแคร่หามอย่างง่ายๆ คันหนึ่ง ยกจินเฟยเหยาขึ้นไป เกรงว่านางจะขาดใจกลางทาง จึงให้นางกินยางอกเนื้อระดับสองหนึ่งเม็ด แล้วรีบหามไปสำนักชิงโซ่ว
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความสงสัย ตลอดทางหวาซีไม่ได้ติดต่อกับจินเฟยเหยาเป็นพิเศษ ขณะเร่งเดินทางก็อยู่ห่างจากนาง จินเฟยเหยาก็ไม่กังวล อาศัยเรื่องที่ตนเองอธิบายเมื่อครู่ หวาซีน่าจะจัดการได้ ถ้ามีอะไรไม่เหมือนกัน ก็บอกว่าตอนนั้นสถานการณ์สับสน บวกกับตนเองหวาดกลัวจึงจำได้ไม่ชัดเจน
นอนอยู่บนแคร่หามอย่างสบายอกสบายใจ ใช้วงเวทส่งตัวกลับมาถึงเมืองลั่วเซียนก่อน จากนั้นส่งตัวไปนอกสำนักชิงโซ่ว นางก็มาถึงสำนักชิงโซ่วราวกับเหินบิน
สำนักชิงโซ่วตั้งอยู่บนภูเขาเซียนซู่ทางตะวันออกของเมืองลั่วเซียน ภูเขาทั้งหมดมีสามสิบสองยอดเขา แต่ละยอดเขาล้วนถูกตำหนักลั่วเซียนเช่า แต่ละยอดเขามีหนึ่งสำนัก ทั้งสามสิบสองสำนักตั้งอยู่บนภูเขาลูกเดียวกัน
ส่วนสำนักชิงโซ่วอยู่ในยอดเขาฉู่ถาน จากวงเวทส่งตัวที่เชิงเขามาถึงยอดเขาฉู่ถานที่สำนักชิงโซ่วตั้งอยู่ คิดไม่ถึงว่าต้องเดินสองชั่วยามกว่าเต็มๆ เดิมทีเพื่อเร่งความเร็วจินเฟยเหยาจึงถูกพยุงลงจากแคร่หาม นั่งเบียดอยู่กับศิษย์คนหนึ่งบนสัตว์พาหนะ โคลงเคลงจนกระดูกที่หักของนางแทบจะเคลื่อน
ภายใต้การร้องคำรามด้วยโทสะของนาง ทุกคนได้แต่ล้มเลิกการใช้สัตว์ภูติพานางกลับไป ทว่าสัตว์ภูติบินได้ก็บรรทุกคนสองคนไม่ไหว หากไม่มีเจ้านายควบคุมสัตว์ภูติไม่โยนนางลงมาจากกลางอากาศก็แปลกแล้ว
สุดท้ายได้แต่ให้ศิษย์สองคนขี่สัตว์ภูติจากนั้นให้แต่ละคนยกแคร่หามคนละข้าง หามนางไปยอดเขาฉู่ถานอย่างช้าๆ พอถึงยอดเขาฉู่ถานก็เป็นเวลาย่ำค่ำแล้ว
ยอดเขาฉู่ถานในยามสายัณห์งดงามอย่างยิ่ง กลางยอดเขามีทะเลสาบขนาดใหญ่ ยามนี้มีศิษย์สตรีของสำนักชิงโซ่วมากมายพาสัตว์ภูติของตนมาเล่นอย่างสนุกสนานข้างทะเลสาบ ส่วนอีกด้านของทะเลสาบคือยอดเขา มีน้ำตกอันสูงใหญ่พุ่งลงมาจากยอดเขาตกลงในทะเลสาบ
ด้านบนของน้ำตกมีตำหนักอันโอฬารหลังหนึ่งตั้งอยู่ มีระเบียงไม้กว้างขวางและใหญ่โตยื่นออกมาเหนือน้ำตก มีผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษจำนวนไม่น้อยกำลังนอนอยู่ริมรั้วไม้ มองร่างผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่อยู่ในทะเลสาบเบื้องล่างอย่างต่อเนื่อง
เดินมาถึงหน้าบันไดที่อยู่ด้านข้างทะเลสาบอย่างเร่งร้อน ก็มีศิษย์เฝ้าประตูเข้ามารับ “ศิษย์พี่เซียว นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกท่านออกไปจับสัตว์ปิศาจมิใช่หรือ เหตุใดจึงหามคนผู้หนึ่งกลับมา?”
“รีบไปรายงานท่านเจ้าสำนัก ข้ามีเรื่องด่วนมากอยากจะขอพบท่านเจ้าสำนัก” ศิษย์พี่เซียวไม่ทันตอบเขา เพียงแต่กระตุ้นให้เขาไปรายงานล่วงหน้า
ศิษย์เฝ้าประตูผู้นี้เห็นศิษย์พี่เซียวดูเหมือนมีเรื่องด่วนจริงๆ ทั้งยังหามคนบาดเจ็บหนักมาคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้าไปรายงานด้านใน ทุกคนหามจินเฟยเหยาวิ่งตามเข้าไปด้านในอย่างเร่งรีบ
มีศิษย์จำนวนมากเห็นท่าทางลนลานของพวกเขา ก็ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงเริ่มซุบซิบกัน
จินเฟยเหยาไม่ได้นอนอยู่บนแคร่อย่างสบายอกสบายใจมากนัก ค้นหาอยู่นานก็ไม่พบมังกรเกล็ดเขียวสัตว์เทพของสำนัก นางยังนึกว่ามังกรเกล็ดเขียวน่าจะอาศัยอยู่ในน้ำ ดังนั้นคงจะอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้ ไหนเลยจะรู้ว่าพบเห็นสัตว์ภูตินานาชนิดมากมาย กลับไม่พบร่างของมังกรเกล็ดเขียว
ข้างบันไดศิลากลับมีสัตว์สะท้านฟ้าขั้นหกสูงสิบกว่าจั้งกินจนตัวพ่วงพีกำลังปิดตางีบหลับ ตอนพวกเขาผ่านข้างตัวของมันไป แม้แต่หนังตามันยังไม่ลืมขึ้นมา
ไม่เห็นมังกรเกล็ดเขียว แต่ได้เห็นสัตว์สะท้านฟ้าก็ไม่เลว เห็นขนสีเหลืองเปล่งประกายสีทองระยิบระยับ จินเฟยเหยาก็นึกถึงเรื่องเล่าขานต่อๆ กันมา บอกว่าขนสีทองของสัตว์สะท้านฟ้าขอเพียงดึงออกมาก็จะสามารถเปลี่ยนเป็นทองคำได้ เห็นสัตว์สะท้านฟ้าตัวเท่าภูเขาลูกย่อมๆ นางก็แอบทอดถอนใจ ถ้าเป็นความจริง ฮ่องเต้ในโลกนี้ทั้งหมดก็เป็นยาจกแล้ว หากเลี้ยงสัตว์สะท้านฟ้าตัวหนึ่ง อยากได้ทองคำเท่าใดก็มีให้เท่านั้น เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่มีสัตว์ปิศาจที่สามารถงอกศิลาวิญญาณบนร่างได้ น่าเสียใจจริงๆ
ภายใต้การจ้องมองด้วยความสงสัยของทุกคน จินเฟยเหยาถูกยกมายังประตูตำหนักที่อยู่ด้านบนของน้ำตก รอเจ้าสำนักเรียกพบ มีศิษย์บางคนที่คุ้นเคยกับพวกเขาเดินเข้ามาพูดคุยด้วย หลังจากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าของแต่ละคนล้วนเปลี่ยนไป
“ศิษย์น้องเซียว เจ้าสำนักบอกให้พวกเจ้าเข้าไปได้” รออยู่นาน ในที่สุดก็มีศิษย์คนหนึ่งเดินออกมาจากในตำหนักใหญ่ บอกให้พวกเขาเข้าไปได้
จินเฟยเหยาคิดอย่างชั่วร้ายว่า เจ้าหมอนี่วางอำนาจสูงส่งจนพอใจแล้วจึงได้เรียกพวกเขาเข้าพบ อีกสักครู่ถ้ารู้ว่าบุตรสาวของตนเองถูกสัตว์ปิศาจกินจนศีรษะเหลือเพียงครึ่งเดียว ไม่รู้ว่าจะมีสีหน้าอย่างไร
พอได้รับคำสั่ง ทุกคนก็หามจินเฟยเหยาเข้าไปในตำหนักใหญ่
ภายในตำหนักกว้างขวางผิดปกติ ปูด้วยแผ่นไม้แข็งแกร่ง เสาทาสีแดงหยาบหนาหลายสิบเสาตั้งอยู่ในตำหนักค้ำหลังคาสูง ด้านในสุดมีกำแพงรูปมังกรขนาดยักษ์ที่สลักด้วยไม้วิญญาณ มังกรยักษ์ด้านบนเหมือนจริงราวกับมีชีวิต อลังการอย่างยิ่ง ส่วนด้านล่างกำแพงรูปมังกรคือเตียงที่สลักร้อยสรรพสัตว์หลังหนึ่ง ปูด้วยเบาะสีสันสดใส ไม่ว่าเป็นกำแพงมังกร เตียงร้อยสรรพสัตว์ หรือเบาะอันงดงาม ทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ เห็นได้ชัดว่าทำจากวัสดุชั้นยอด
คนผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงร้อยสรรพสัตว์ ดูไปแล้วมีอายุเพียงสี่สิบกว่าปี เรือนร่างสูงใหญ่ ใบหน้าไว้หนวดเครา สวมชุดหรูหราปักลายมังกรเขียว แม้ไม่มีโทสะก็ยังน่าเกรงขาม เห็นได้ชัดว่าเผด็จการอย่างยิ่ง ข้างเตียงมังกรเขียวยังมีศิษย์ผู้สืบทอดสี่คน ยืนอยู่สองฟากอย่างสง่างาม
“ศิษย์เซียวซ่า น้อมพบท่านเจ้าสำนัก” เซียวซ่าพาศิษย์ทุกคนคารวะเจ้าสำนัก จากนั้นก็ก้มหน้ารอให้เจ้าสำนักเอ่ยถาม
“พวกเจ้าเกิดเรื่องเหตุใดไม่ไปหาอาจารย์ของพวกเจ้า ทำไมต้องแล่นมาหาข้าที่นี่ รู้กฎระเบียบหรือไม่” พอเขาเอ่ยปาก จินเฟยเหยาก็รู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง สำนักเล็กๆ ก็คือสำนักเล็กๆ อยู่ดี เวลานี้สมควรให้ศิษย์ผู้สืบทอดทางด้านข้างออกมาพูดมิใช่หรือ จึงจะมีศักดิ์ฐานะ
“ท่านเจ้าสำนัก เรื่องในครั้งนี้มีความสำคัญใหญ่หลวง พวกเราไม่ทันขอคำแนะนำจากอาจารย์ ได้แต่มาหาท่านโดยตรง” เซียวซ่าคุกเข่าลง บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องทางด้านหลังก็คุกเข่าลงพร้อมกัน ทำให้เจ้าสำนักมองอย่างตกตะลึง
“เรื่องอะไรกันแน่ ว่ามา” น้ำเสียงของเขาห้าวลึก ยังมีมาดอยู่บ้าง
“ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องอี่ซานเกิดเรื่องแล้ว”
“อี่ซาน? ยายหนูนั่นทำอะไรอีกล่ะ?” เจ้าสำนักไม่พอใจอยู่บ้าง สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนที่มีบุตรธิดาสามสิบกว่าคน บุตรคนโตสุดอายุเกือบสองร้อยกว่าปีแล้ว บุตรีที่คุณสมบัติไม่ดีเช่นอี่ซาน ยามปกติไม่ค่อยเป็นที่โปรดปราน เขาไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด
ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะเรียกเขามาโดยเฉพาะเพื่อเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เหตุใดศิษย์เหล่านี้จึงไม่มีสายตาเลยสักนิด จะเกิดเรื่องอะไรได้ ก็แค่รังแกศิษย์น้องอีกมิใช่หรือ หรือแย่งชิงสัตว์ภูติแย่ๆ ของผู้ใดอีก น่ารำคาญจริงๆ
“ท่านเจ้าสำนัก ศิษย์น้องอี่ซานพบสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวหนึ่ง ตอนนี้เหลือเพียงแค่นี้” เซียวซ่าส่งมอบกล่องหยกที่ปกติบรรจุหญ้าวิญญาณจำนวนมากให้อย่างเคารพ จากนั้นก็ก้มหน้าไม่เอ่ยวาจา
“อะไรนะ สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ พบที่ไหน” เจ้าสำนักยืนขึ้นทันที พอรู้สึกว่าตนเองเสียกิริยาก็รีบนั่งลงอีกครั้ง ขมวดคิ้วเอ่ยเสียงเข้มงวด “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พวกเจ้าเล่ามาให้ข้าฟังดีๆ สิ”
ในพริบตานี้ทุกคนเห็นประกายยินดีวาบผ่านในดวงตาของเจ้าสำนัก สำหรับบุตรสาวที่ไม่ได้รับความโปรดปราน สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณยังมีแรงดึงดูดใจมากกว่า
เซียวซ่าไม่กล้าปิดบังเล่าเรื่องที่ตนเองพบเห็นให้ฟังรอบหนึ่ง แล้วเรียกหวาซีออกมา เล่าเรื่องทุกอย่างที่เห็นให้ฟังอีกรอบ สุดท้ายก็ถึงตาจินเฟยเหยาเล่าเรื่องที่ทุกคนไม่รู้ นางสังเกตสีหน้าของเจ้าสำนักชิงโซ่วอยู่ตลอดเวลา ท่าทางขณะที่ศิษย์เอ่ยถึงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ในดวงตาของเขามีประกายยินดีและปรารถนา ทว่าตอนเอ่ยถึงอี่ซานโดนกิน ขนาดคิ้วเขายังไม่ขมวดเลยสักนิด เหมือนคนที่ถูกกัดตายเป็นสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง
จินเฟยเหยาตัดสินใจ เริ่มแต่งเรื่องขึ้นมา นางเพียงแค่เอ่ยถึงว่าเข้าไปในหุบเขาอย่างไร จากนั้นก็เริ่มระบายสีอย่างกำเริบเสิบสาน สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณแข็งแกร่งเพียงใด กินอี่ซานอย่างไร บอกรายละเอียดเพิ่มเติมว่าราชาสุนัขป่ายักษ์ของหวาซีต่อกรกับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอย่างไร สุดท้ายกลับถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณฟาดตบหลายฝ่ามือจนลอยไปอย่างไร พูดจนสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ทรงอานุภาพอย่างยิ่ง
คนอื่นนั้นยังพอทำเนา ไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทว่าหวาซีเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ได้ยินแล้วก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ตลอดร่างหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ ไม่เข้าใจว่าจินเฟยเหยาแต่งรายละเอียดเพิ่มเติมทำไม
รอจนจินเฟยเหยากล่าวจบ ภายในตำหนักเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนฟังเรื่องเล่าอันยอดเยี่ยมแล้วทุกคนยังอยากรับฟังต่อ
“อาจารย์อาเจ้าสำนัก เกิดเรื่องใดขึ้น เซียวซ่า เจ้าไม่รู้ความเกินไปแล้ว พาศิษย์น้องของเจ้ามารบกวนเจ้าสำนักโดยตรงได้อย่างไร” ในเวลานี้เอง อาจารย์ของเซียวซ่าก็ได้รับข่าวว่าศิษย์ของตนเองพาคนกลุ่มหนึ่งแล่นมาพบเจ้าสำนัก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ถึงกับข้ามศีรษะเขาซึ่งเป็นอาจารย์ เขาจึงรีบมาอย่างเร่งร้อน เข้าประตูมาก็เห็นสีหน้าของอาจารย์อาเจ้าสำนักแปลกไปนิดๆ บอกไม่ได้ว่ามีโทสะหรือปีติยินดี
“กวงจี้ อย่าด่าทอพวกเขา พวกเขาพบสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ อี่ซานก็ถูกกิน ดังนั้นจึงมาหาข้าโดยตรง” คนตาบอดก็ยังมองออก ว่าตอนนี้เจ้าสำนักอารมณ์ดี
“สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ! ยินดีกับอาจารย์อาเจ้าสำนักด้วย ให้ศิษย์ไปจับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนั้นกลับมาเป็นของขวัญให้อาจารย์อาเถอะ” หลี่จี้กวงข้ามเรื่องที่อี่ซานถูกทำร้ายไป ตรงเข้าแสดงความยินดีทันที
ท่าทางสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณจะเป็นสัตว์ปิศาจล้ำค่า ไม่เช่นนั้นเหตุใดคนเหล่านี้จึงมองข้ามการตายของอี่ซาน เพียงแค่ได้รับข่าวเรื่องสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณก็ตื่นเต้น จินเฟยเหยาอดมองหวาซีเงียบๆ ไม่ได้ ยามนี้เขาก้มหน้ายืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีสีหน้าน่าสงสัย
เพื่อป้องกันเรื่องคาดไม่ถึง เจ้าสำนักชิงโซ่วนำของวิเศษชิ้นนั้นออกมาจริงๆ เพียงแต่ไม่ได้ใช้งานมาหลายปี ไม่ได้พกพาติดตัว เขาจึงกลับไปค้นหาของวิเศษชิ้นนั้นในคลังสมบัติของเขาด้วยตนเอง
ของวิเศษที่สามารถตรวจสอบเจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณได้ชิ้นนั้นด้านหนึ่งดูเหมือนกระจกธรรมดา รูปแบบด้อยกว่ากระจกที่คุณหนูตระกูลใหญ่ในโลกมนุษย์ใช้ ลักษณะไม่เด่นสะดุดตา
ไม่มีผู้ใดบอกจินเฟยเหยาที่เป็นคนนอกว่าของวิเศษชิ้นนี้ชื่อว่าอะไร เห็นหลี่กวงจี้รับกระจกมาจากมือเจ้าสำนัก แล้วเรียกศิษย์แต่ละคนมา พอหลี่กวงจี้นำกระจกส่องดูพวกเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาเลยสักนิด
รอจนถึงรอบของหวาซี จินเฟยเหยาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก คิดจะดูว่าผู้เป็นเจ้าของจะสามารถหนีการตรวจสอบของของวิเศษพ้นหรือไม่ เทียบกับความตื่นเต้นของจินเฟยเหยา หวาซีมีสีหน้าสงบนิ่ง เดินมาถึงเบื้องหน้าหลี่กวงจี้ด้วยฝีเท้ามั่นคง
ที่จริงพวกเซียวซ่าก็เข้าใจ คนที่เป็นไปได้มากที่สุดที่จะเป็นเจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณคือหวาซี จินเฟยเหยา และอี่ซานสามคน อี่ซานตายแล้วจึงถูกตัดทิ้ง เช่นนั้นก็เหลือเพียงแค่สองคน หลี่กวงจี้นำกระจกส่องหวาซีภายใต้การจับจ้องของทุกคน ควันดำสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากร่างเขา
‘อะไรนะ! หรือว่าจะถูกจับได้แบบนี้?’ จินเฟยเหยาตื่นตระหนก
...........................................


บทที่ 29 กลุ่มคนวิปริต
ผู้ที่ส่งจินเฟยเหยาลงเขาคือศิษย์สำนักชิงโซ่วคนอื่นๆ เพราะเรื่องสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ หวาซีจึงห้ามออกจากสำนักชั่วคราว เนื่องจากอาการบาดเจ็บของนางยังไม่หายดีทั้งหมด ดังนั้นจึงส่งกระเรียนเซียนมาสองตัวโดยมีศิษย์นำนางมาส่งถึงวงเวทส่งตัวโดยเฉพาะ
จินเฟยเหยาเสพสุขกับรสชาติของการเหินบินอีกครั้ง และทำให้นางตัดสินใจอย่างแน่วแน่ จะต้องเลี้ยงแมวบินได้ให้ดี อีกทั้งหวาซียังอธิบายว่า ตอนฟักไข่ห้ามขาดศิลาวิญญาณ เช่นนี้แมวบินได้ที่ฟักออกมาจึงมีคุณสมบัติดี มีการพัฒนาได้โดยง่าย
จินเฟยเหยาขอบคุณศิษย์ที่มาส่งตนเอง ก็เดินกระเผลกส่งตัวกลับไปเมืองลั่วเซียน แล้วจ้างรถคันหนึ่งกลับไปสำนักเฉวียนเซียน เพิ่งเข้าเรือนก็เห็นในเรือนมีคนเพิ่มมาหลายคน เวิงเหล่ากำลังสนทนากับบุรุษอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง
“สหายเซียนจิน เหตุใดเจ้าจึงหายไปหลายวันไม่กลับมาโดยไม่บอกกล่าว ข้านึกว่าเจ้าเกิดเรื่องเสียอีก มานี่เร็ว ข้าจะแนะนำคนกลุ่มเราให้เจ้ารู้จัก” เวิงเหล่าเห็นว่าในที่สุดจินเฟยเหยาก็กลับมา จึงเรียกนางให้รีบมา
เห็นท่าทางเช่นนี้ น่าจะเป็นหัวหน้านำพาคนกลับมา ได้รู้จักกับทุกคนพอดี ต่อไปยังต้องอยู่ร่วมกันอีกนาน นางยิ้มตาหยีเดินเข้าไปหา “ทำให้เวิงเหล่าต้องเป็นห่วงแล้ว ข้าไปทำภารกิจอย่างหนึ่งกับคนรู้จัก คิดไม่ถึงว่าเกือบจะเสียชีวิต รักษาบาดแผลอยู่หลายวันจึงกลับมา”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว สหายเซียนจิน ข้าขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือหัวหน้าของกลุ่มสี่สิบสี่เรา” เวิงเหล่าแนะนำบุรุษข้างกายให้จินเฟยเหยารู้จักก่อน
“ข้าน้อยอู๋เฮ่าคงดูแลกลุ่มสี่สิบสี่ชั่วคราว ต่อไปทุกคนต้องช่วยเหลือและประคับประคองกัน” อู่เฮ่าคงยิ้มอย่างปลอดโปร่ง ทำให้คนรู้สึกสบายใจ
จินเฟยเหยายิ้มพร้อมประสานมือคารวะเขานี่คือหัวหน้าของตนเองในวันหน้า พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายอย่างสมบูรณ์ มีคุณสมบัติแย่งชิงยาสร้างฐานแล้ว ต่อไปต้องประจบให้มากหน่อย เห็นท่าทางเขาดูเหมือนจะอยู่ด้วยง่าย ไม่รู้ว่าจะเป็นคนประเภทส่งลูกน้องไปเผชิญอันตรายโดยเฉพาะหรือไม่
แนะนำหัวหน้าเสร็จสิ้น เวิงเหล่าก็แนะนำอีกหลายคนที่เหลือ มีสองคนนั่งอยู่ข้างอู๋เฮ่าคง หน้าตาสุภาพเรียบร้อยเหมือนบัณฑิตในโลกมนุษย์ ทั้งคู่มีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง สิ่งที่ทำให้คนไม่สบายใจคือทั้งสองนั่งด้วยกันยังฉุดดึงมือกัน ลักษณะเหมือนผู้บำเพ็ญคู่
“สองคนนี้คือฟั่นไฉ่ผิงและฟั่นฉวนผิง เขาสองคนเป็นพี่น้องกัน”
คนที่ชื่อฟั่นไฉ่ผิงเงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้จินเฟยเหยานิดๆ ก่อนก้มหน้าลงอย่างขัดเขิน ทั้งยังแอบอิงพี่ชายที่อยู่ข้างกาย ส่วนฟั่นฉวนผิงกลับยิ้มให้จินเฟยเหยาอย่างใจกว้าง แล้วกุมมือฟั่นไฉ่ผิงบีบอย่างหนักหน่วง คิดไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะมองหน้ากันอย่างลึกซึ้ง
จินเฟยเหยาพยายามสะกดความตกตะลึง ความรังเกียจ และเต็มไปด้วยคำถามในใจ หัวเราะโง่งมอย่างขัดเขินไปหลายครั้งถือเป็นการทักทาย
“เวิงเหล่าเหตุใดจึงแนะนำแต่พวกเขา ไม่ยอมแนะนำข้าบ้าง” ด้านข้างมีบุรุษเบียดแทรกเข้ามา ดวงตาดอกท้อที่มีอารมณ์หลากหลาย มองพินิจจินเฟยเหยาขึ้นลงอย่างมีราคะ ในมือถือพัดดอกท้อกระดูกหยกขาว บางครั้งบางครายังแสดงท่าทางสง่างาม
“สหายเซียนจิน ข้าชื่อติงจี้ ต่อไปพวกเราเป็นกลุ่มเดียวกันแล้ว ต้องอยู่ร่วมกันดีๆ เมืองลั่วเซียนมีร้านสุราแห่งหนึ่ง บรรยากาศดียิ่ง อีกสักครู่พวกเราไปดื่มกันสักจอกดีกว่า?” ติงจี้ประสานมือคารวะจินเฟยเหยา คลี่พัดดอกท้อออกดังฟุ่บ แสร้งพัดอย่างสง่างาม กลิ่นหอมขุมหนึ่งพุ่งเข้ามาปะทะหน้า
จินเฟยเหยารังเกียจท่าทางโจรสวาทของเขา และถูกกลิ่นหอมทำให้สำลัก อดถอยหลังมาก้าวหนึ่งไม่ได้
ส่วนติงจี้ยังคงไม่ถอดใจ ก้าวเข้ามาใกล้อย่างมั่นใจในตนเอง กระพือพัดในมือคิดจะสนทนาด้วย
“ฮัดชิ้ว!” จินเฟยเหยาพลันจามเสียงดัง ติงจี้หลบไม่ทัน ถูกน้ำลายพ่นใส่เต็มหน้า “สหายเซียนติง ขออภัยด้วย ตั้งแต่เล็กข้าก็ดมกลิ่นหอมไม่ได้ พอดมก็จะจาม ขอโทษด้วยจริงๆ”
เห็นสีหน้าของติงจี้ตกตะลึงอยู่ตรงนั้น จินเฟยเหยาจึงรีบล้วงผ้าชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก ขออภัยไปพลางเช็ดใบหน้าเขาอย่างกระตือรือร้นไปพลาง เช็ดบนใบหน้าขาวเนียนของติงจี้อยู่หลายครั้ง ก็ปรากฏรอยดำหลายรอย ทั้งยังมันเยิ้ม พอจินเฟยเหยามองผ้าที่ถืออยู่ในมือ ก็เอ่ยอย่างขัดเขิน “สหายเซียนติง ขออภัยด้วยจริงๆ ข้าพลั้งมือหยิบผ้าขี้ริ้ว ถ้าอย่างไร ท่านไปล้างหน้าดีหรือไม่?”
เห็นท่าทางของเขา คนโดยรอบต่างหัวเราะกันครืน แม้แต่ฟั่นไฉ่ผิงก็ปิดปากแอบหัวเราะ
“เจ้า...เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง เหตุใดจึงพกผ้าขี้ริ้วสกปรกเช่นนี้ติดตัว” ติงจี้ที่ปกติถือว่าตนเองหล่อเหลาสง่างาม ไม่ว่าเมื่อใดก็มีท่วงท่าที่ดี ไม่เคยพบกับเรื่องสกปรกเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกอยากจะอาเจียน เค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง ก็พุ่งกลับไปยังเรือนเล็กของตนเอง
ส่วนจินเฟยเหยาตะโกนอธิบายเสียงดังอย่างรู้สึกผิด “สหายเซียนติง นี่ไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วสกปรกนะ เป็นเพียงแค่ผ้าที่ใช้สำหรับเช็ดมีดตอนข้าเข้าป่าย่างเนื้อกิน น้ำมันด้านบนก็สะอาด สีดำนั่นคือขี้เถ้าฟืนที่ถูกเผา”
เพียงแต่น่าเสียดายที่ติงจี้พุ่งเข้าไปในเรือนแล้ว ไม่ได้ยินคำอธิบายที่ตามมาของจินเฟยเหยา
“เขาก็เป็นแบบนี้แหละ หากทุ่มเทพลังให้กับการฝึกบำเพ็ญ จะเพิ่งอยู่ขั้นฝึกปราณช่วงกลางได้อย่างไร น้องสาว อย่าไปสนใจเขา ต่อไปอยู่ห่างจากเขาหน่อย เขาเห็นสตรีก็เดินไม่ไหวแล้ว” แขนขาวเนียนข้างหนึ่งวางลงบนไหล่จินเฟยเหยา กลิ่นหอมอันเข้มข้นลอยมาอีก นางกลับไม่ได้จามทันที หากได้กลิ่นเหม็นก็จาม ผีสางจึงเชื่อคำพูดของนาง
พอหันหน้าไปมอง คนที่วางมือบนไหล่นางคือสตรีอายุสามสิบกว่าเผยให้เห็น***ครึ่งหนึ่ง ผิวขาวเนียนละเอียด ผมดำสนิททั้งหนาทั้งเงางาม แต่งกายสวยหยาดเยิ้ม เครื่องประดับงดงาม เรือนร่างอวบอิ่มแสดงให้เห็นความเผ็ดร้อนของสตรีขั้นฝึกปราณช่วงปลายผู้นี้
“สหายเซียนผู้นี้คือเสวี่ยเหนียงจื่อ ข้าเคยได้ยินเวิงเหล่าเอ่ยถึงเจ้าแล้ว บอกว่าเจ้าเป็นคนร่าเริงเปิดเผยทั้งยังตรงไปตรงมา” จินเฟยเหยาทายได้ คนผู้นี้น่าจะเป็นเสวี่ยเหนียงจื่อในคู่สามีภรรยา
“อายุยังน้อย ปากหวานจริงๆ” เสวี่ยเหนียงจื่อหัวเราะเสียงดัง
“เหนียงจื่อ มีเรื่องอะไรจึงหัวเราะอย่างเบิกบานขนาดนี้” บุรุษเรือนร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากในเรือนหนึ่ง ใบหน้าดุร้ายเสียงดังเป็นพิเศษ สะเทือนแก้วหูจนเจ็บปวด
“ท่านพี่ นี่คือสหายร่วมทีมคนใหม่ของพวกเรา เพิ่งมาก็พ่นน้ำลายใส่หน้าติงจี้แล้ว” เสวี่ยเหนียงจื่อหัวเราะจนร่างสั่นสะเทือน หน้าอกอวบอิ่มก็กระเพื่อมตามไปด้วย
บุรุษร่างใหญ่ไมได้หัวเราะ ทว่าเอะอะเสียงดัง “ถุย เรื่องของเจ้าหน้าขาวนั่นมีอะไรน่าขำ บอกให้เจ้าอยู่ห่างๆ เขาตั้งนานแล้ว เจ้าคนที่พาสตรีกลับมาตลอดแบบนั้น อยู่กลุ่มเดียวกับเขาน่าขายหน้าแทบตายแล้ว”
จินเฟยเหยามองเขาแล้วยิ้มล้อเลียน เวิงเหล่าเคยเอ่ยถึงคนผู้นี้มาก่อน เฟยเทียนหลง สามีของเสวี่ยเหนียงจื่อ บุรุษที่อารมณ์ร้อนที่สุดในเรือนสี่สิบสี่ เพราะว่าพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าภรรยาหนึ่งขั้น จึงไม่ค่อยมีหน้ามีตา ดังนั้นยิ่งมีนิสัยเลือดร้อน กังวลว่าบุรุษอื่นจะมาล่อลวงภรรยาของเขาไปทั้งวัน
“ไปทางนั้นเลย เอะอะโวยวายทั้งวัน อย่าทำให้มารดาไม่พอใจ” เสวี่ยเหนียงจื่อค้อนควักเขา ด่าทออย่างดุร้าย เฟยเทียนหลงถูกภรรยาหักหน้า ทั้งยังไม่กล้าทะเลาะกับนาง ได้แต่ส่งเสียงฮึอย่างหนัก แล้วหันหน้ากลับไป
“เสวี่ยเหนียงจื่อ ข้ายังมีเรื่องจะอธิบายให้สหายเซียนจินฟัง เจ้าอย่าเพิ่งพัวพันนาง” อู๋เฮ่าคงเอ่ยยิ้มๆ
เสวี่ยเหนียงจื่อฉุดดึงมือจินเฟยเหยาไม่ยอมปล่อย ยืดอกเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าไม่ไปเสียอย่าง มาที่เรือนสี่สิบสี่หลายปีแล้ว หนึ่งปีสามร้อยหกสิบห้าวันล้วนมีแต่พวกผู้ชายกลุ่มใหญ่อย่างพวกเจ้า เบื่อหน่ายแทบตายแล้ว ตอนนี้น้องสาวอายุเยาว์คนหนึ่งมาอย่างยากลำบาก ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าหรอก”
หน้าอกขาวๆ อวบอิ่มดันใบหน้าจินเฟยเหยา ถึงจะอ่อนนุ่ม ทว่ากลับทำให้จินเฟยเหยาเดือดดาลยิ่ง นี่เรียกว่าอะไร ทันใดนั้น ความเย็นก็มาแปะบนผิวหนัง ทำให้นางรู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาด นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ พลังวิญญาณแฝงไอสังหารรั่วไหลออกมา
“สหายเซียนตัวน้อยอย่างเจ้า หรือว่าจะไม่ยอมอยู่กับพี่สาว?” เสวี่ยเหนียงจื่อทำปากยื่น ปลดปล่อยจินเฟยเหยาอย่างไม่ยินยอม
หลังจากนางผละออก ความเย็นขุมนั้นก็หายไป จินเฟยเหยายิ้มและเอ่ยว่า “ข้าคิดจะใกล้ชิดกับเสวี่ยเหนียงจื่อ ทว่าร่างกายของเสวี่ยเหนียงจื่อเย็นเกินไป ข้ากลัวหนาวมาตลอด ได้แต่ยืนอยู่ห่างๆ”
ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เสวี่ยเหนียงจื่อคิดจะทำอะไร พอถูกจับได้ก็ไม่รู้สึกเสียหน้า โยนเรื่องนี้ทิ้งไปอย่างสบายอกสบายใจ นางเอ่ยยิ้มๆ โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ในเมื่อสหายเซียนน้อยไม่ยินยอม เช่นนั้นข้าก็ไม่ฝืนใจ หัวหน้ายังมีเรื่องจะพูดคุยกับเจ้า ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว มีเวลาข้าจะมาคุยเล่นด้วย”
เอ่ยจบ นางก็บิดเอวเดินยั่วยวนจากไป
จินเฟยเหยาแอบใช้การรับรู้ตรวจสอบดูรอบหนึ่ง ไม่พบว่าบนร่างตนเองมีสิ่งใดแปลกประหลาด จิตใจที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง ส่วนคนอื่นๆ ก็รู้จักคุ้นเคยกันดี ย่อมรู้ว่าเมื่อครู่เสวี่ยเหนียงจื่อคิดจะทำอะไร กลับถูกคนใหม่จับได้ ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยเปิดโปง
อู๋เฮ่าคงเห็นเสวี่ยเหนียงจื่อเดินจากไป ก็หยิบแผ่นหยกสีหมึกชิ้นหนึ่งเอ่ยกับจินเฟยเหยาว่า “สหายเซียนจิน นี่คือแผ่นหยกภารกิจของสำนักเฉวียนเซียน ภารกิจทั้งหมดที่เหมาะสมกับขั้นฝึกปราณอยู่ด้านบน โดยพื้นฐานแล้วทุกวันจะมีภารกิจใหม่บันทึกไว้ ส่วนแผ่นหยกก็แบ่งให้แต่ละกลุ่ม และทุกกลุ่มอย่างน้อยต้องรับภารกิจบังคับที่ไม่ได้รับเงินรางวัลหนึ่งครั้งต่อปี ถึงตอนนั้นจะแจ้งล่วงหน้าผ่านป้ายหยกนี้”
จินเฟยเหยารับแผ่นหยกขนาดเท่าฝ่ามือมา ใหญ่กว่าแผ่นหยกทั่วไปที่มีขนาดยาวเท่านิ้วมือมากนัก นางไม่ได้ตรวจสอบแผ่นหยกชั่วคราว ทว่าซุกเก็บไว้ รอให้อู๋เฮ่าคงพูดเรื่องอื่นๆ อีก
ต่อมาโดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่เอ่ยถึงว่าทุกคนห้ามต่อสู้กัน จากนั้นก็เอ่ยถึงการแข่งขันแย่งชิงยาสร้างฐานในปีหน้า จินเฟยเหยามีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติในการลงสมัคร อู๋เฮ่าคงเพียงแค่บอกนางตามกฎระเบียบ
ในขณะที่จินเฟยเหยาสนทนากับหัวหน้า สองพี่น้องวิปริตไม่รู้ว่าจูงมือกันไปเที่ยวเล่นที่สวนดอกไม้ใดแล้ว ติงจี้กลับถึงเรือนก็ไม่ปรากฏตัวอีก คาดว่าคงกำลังล้างหน้าซ้ำไปซ้ำมาอยู่ จินเฟยเหยาคาดเดาอย่างใจร้ายยิ่ง เขาคงไม่ล้างร่างกายไปด้วยหลายรอบหรอกนะ
อู๋เฮ่าคงอธิบายจบ ก็บอกว่ามีธุระขอตัวก่อน เหลือเพียงเวิงเหล่าที่บอกจินเฟยเหยาอย่างกระตือรือร้น ยังมีอีกสี่คนที่ออกไปข้างนอก ไม่ได้พักผ่อนในเรือนของตนเอง ตอนพวกเขากลับมาจะแนะนำให้นางรู้จัก จินเฟยเหยาเอ่ยขอบคุณสหายเซียนเฒ่าที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นอย่างสุภาพ ขอเพียงเขาไม่มีเจตนาร้าย หากชอบทำความดีก็ทำไป อย่างไรเสียตนเองก็ไม่ขาดทุน
เพียงแต่...จินเฟยเหยากวาดตามองเรือนเล็กที่สมาชิกอาศัยอยู่ ต่อให้เป็นกลุ่มเดียวกัน จิตใจระวังป้องกันคนมิอาจไม่มี เพิ่งพบหน้าก็คิดจะใช้ลูกไม้ แม้จะไม่รู้สึกถึงเจตนาสังหาร แต่ว่าผู้ใดจะชอบให้คนวางยาบนร่างของตนเองเล่า
นางตัดสินใจว่า ขอเพียงไม่ใช่ภารกิจบังคับ เวลาอื่นๆ จะพยายามไม่ออกไปทำภารกิจกับคนที่มีพฤติการณ์ไม่ปกติเหล่านี้ ทว่าพอครุ่นคิดดูอย่างละเอียด นอกจากเวิงเหล่า หัวหน้า และหลิวเกาอี้ นางก็ไม่ค่อยอยากคบค้าสมาคมกับคนอื่นๆ เลยจริงๆ
..................................................


บทที่ 26 โกหก
หวาซีเห็นว่าทะลวงฝ่าวงล้อมเขตป้องกันของจินเฟยเหยาไม่ได้เสียทีจึงร้อนใจอยู่บ้าง เวลานี้จะมีข้อผิดพลาดใดๆ ไม่ได้ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านั้นอยู่ไม่ไกลนัก อาจจะมาถึงเมื่อไหร่ก็ได้ อีกทั้งสิ่งที่เขาเป็นกังวลในตอนนี้คือยันต์ยาในมือจินเฟยเหยา เนื่องจากถูกกั้นด้วยลมหมุนเขาจึงไม่เห็นว่าอีกนานเพียงใดยันต์ยาจึงจะทำงาน จึงอดกระตุ้นราชาสุนัขป่าให้เร่งโจมตีไม่ได้
เวลานี้จินเฟยเหยาที่อยู่ในลมหมุนศีรษะพองโตดุจโต่ว[footnoteRef:1] ถึงแม้จะคิดเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว ทว่าปริมาณพลังวิญญาณที่จำเป็นต้องใช้ในการขับเคลื่อนยันต์ยาทำให้นางตื่นตระหนก [1: โต่ว เป็นถังสำหรับวัดปริมาณ มีค่าประมาณ 10 ลิตร]
พลังวิญญาณหลั่งไหลเข้าไปในยันต์ยาอย่างรวดเร็วดุจสายน้ำไหล แทบจะรู้สึกได้ว่าพลังกำลังหายไปอย่างรวดเร็ว ใช้พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางมาขับเคลื่อนยันต์ยาอันตรายจริงๆ พลังวิญญาณหายไปอย่างรวดเร็ว ผ้าไหมที่พึ่งพาพลังวิญญาณเริ่มมีการตอบสนองเชื่องช้าลง หลังจากเกล็ดหิมะนรกเผาหนามแหลม ปริมาณพลังที่มาเสริมเริ่มลดลง
โชคดีที่การป้องกันของกำไลมังกรทองสมปรารถนาไม่ต้องใช้พลังเข้าเสริม ไม่เช่นนั้นนางก็ไม่รู้ว่า ตนเองจะมีชีวิตอยู่ขับเคลื่อนยันต์ยาได้หรือไม่
“ฉึก”
หนามแหลมสองอันยิงทะลุผ่านการป้องกันเข้ามา อันหนึ่งปักบนพื้น อีกอันหนึ่งทะลุผิวหนังของนาง ถึงแม้ม่านป้องกันจะอุดรูโหว่แล้ว ทว่าพลังป้องกันกลับลดฮวบลง หนามแหลมแต่ละอันทะลุม่านป้องกันเข้ามา ได้
“เร็วหน่อย เร็วหน่อย” จินเฟยเหยาสีหน้าซีดขาว จับจ้องยันต์ยาที่เปล่งแสงสีทองแสบตาในมือ ร้อนใจแทบตาย ทันใดนั้นสีหน้านางก็เปลี่ยนไป โยนยันต์ยาในมือทิ้งอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
หวาซีเพิ่งหยิบยาพิษขวดหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเก็บของ คิดจะผสมในหนามแหลมไปทิ่มแทงจินเฟยเหยา ก็เห็นแสงสีทองทะลุผ่านในลมหมุนออกมา ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่นระเบิดออกมาจากในลมหมุน คาถาป้องกันถูกคลื่นการโจมตีจู่โจมจนแตกละเอียด อานุภาพอันรุนแรงของระเบิดทำให้ภูเขาซวงถ่าทั้งลูกสั่นสะเทือน สัตว์ปิศาจตกใจจนวิ่งหนีไปทั่ว
แสงสว่างหลายสายพุ่งขึ้นในหุบเขาที่เกิดระเบิดอย่างรวดเร็ว ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เหลือของสำนักชิงโซ่วตกใจเพราะเหตุระเบิด เห็นหุบเขาถูกระเบิดเป็นหลุมใหญ่ขนาดร้อยจั้ง รอบด้านล้วนเป็นเศษหินและกำแพงระเกะระกะ
“ศิษย์พี่ ท่านรีบดูเร็ว ตรงนั้นมีสัตว์ปิศาจประหลาด” ผู้ที่รีบมาคนแรกสุดคือศิษย์น้องอู๋และศิษย์พี่เซียวที่ถูกทิ้งไว้คนเดียว หลังจากทั้งสองคนมาถึง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ส่วนศิษย์น้องอู๋สายตาดีพบสัตว์ปิศาจตัวใหญ่ถูกเศษหินฝังไว้ครึ่งตัว
“พวกเราไปดูกัน ระวังหน่อย” ศิษย์พี่เซียวเดินไปข้างหน้า บดบังศิษย์น้องอู่ที่มีพลังบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าเขาไว้ข้างหลัง เดินเข้าไปอย่างช้าๆ
ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้สัตว์ปิศาจอย่างระมัดระวัง หลังจากศิษย์พี่เซียวเห็นรูปร่างของสัตว์ปิศาจตัวนั้นชัดเจน ก็อดร้องอุทานอย่างตระหนกไม่ได้ว่า “สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ เป็นผู้ใดกันจึงกล้าเลี้ยงสัตว์ปิศาจที่ฝืนลิขิตฟ้าชนิดนี้”
“สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ...ศิษย์พี่ เจ้านั่นกินคนไม่ใช่หรือ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี” พอได้ยินว่าเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ศิษย์น้องอู๋ก็หวาดกลัวจนเริ่มพูดติดอ่าง
“เจ้าเฝ้ารอบด้านให้ดี ข้าจะไปตรวจสอบ ดูว่ามันยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้าเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหยิน มันกินแต่สตรี พวกเราจับกลับไปเป็นๆ ได้” ศิษย์พี่เซียวนำตาข่ายสีขาวอ่อนนุ่มออกมาปากหนึ่ง เตรียมจับเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ สตรีบนร่างสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณถูกขนยาวและเศษหินบดบังไว้ เขาแยกแยะไม่ได้ว่าเป็นวิญญาณหยินหรือวิญญาณหยาง
“ศิษย์พี่ ถ้าเป็นวิญญาณหยางจะทำอย่างไร?” ดูเหมือนศิษย์น้องอู๋จะหวาดกลัวอย่างยิ่ง ฉุดดึงชายเสื้อของศิษย์พี่เซียวเอาไว้
“ถึงตอนนั้นเจ้าก็หนีไปก่อน” ศิษย์พี่เซียวเอ่ยตอบอย่างอารมณ์เสีย
ทิ้งให้ศิษย์น้องอู๋เฝ้ารอบด้าน ศิษย์พี่เซียวค่อยๆ เข้าไปหาสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอย่างช้าๆ ขณะจะโยนตาข่ายขังสัตว์ออกไป ก็ได้ยินเสียงเศษหินร่วงดังมา มีคนออกมาจากใต้เศษหิน
“ดียิ่งนัก ศิษย์พี่เซียวท่านมาแล้ว” คนที่ลุกขึ้นนั่งคือหวาซี เขาเห็นศิษย์ในสำนักเร่งรุดมา ก็ตะโกนเสียงดังใส่ศิษย์พี่เซียวด้วยความยินดี มือแอบร่ายเวทในเศษหิน
“เบาเสียงหน่อย...” ศิษย์พี่เซียวตะคอกเสียงเบาอย่างร้อนใจ ยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเบื้องหน้ายืนขึ้นอย่างกะทันหัน มันไม่สนใจอาการบาดเจ็บและเศษหินบนร่าง คำรามเสียงดังใส่ศิษย์พี่เซียว สิ่งของกลมๆ อันหนึ่งก็ร่วงตกลงมา
สิ่งของทรงกลมกลิ้งมาจนถึงข้างเท้าศิษย์พี่เซียว หลังจากหยุดลง ดวงตาโตที่เปื้อนโลหิตด้านบนก็จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า
“นี่คือ...ศิษย์น้องอี่ซาน!” พอศิษย์พี่เซียวมองเห็นได้ชัดเจนก็ตกใจจนหน้าซีด สิ่งที่กลิ้งมาถึงข้างเท้าของเขาคือศีรษะครึ่งหนึ่งของศิษย์น้องอี่ซานที่ถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกินเหลือ
ในเวลานี้เอง สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณพลันกระโดดขึ้น ตลอดร่างกลายเป็นไอสีดำก้อนหนึ่งหลบหนีไป พอดีพบกับศิษย์สำนักชิงโซ่วหลายคนที่เร่งรุดมาพร้อมกัน พวกเขายังไม่ทันเรียกสัตว์ภูติและอาวุธเวทออกมา ก็ถูกไอสีดำของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณรมสลบร่วงลงบนพื้น ส่วนสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีหายเข้าไปในป่า
ศิษย์พี่เซียวคิดจะไล่ติดตาม ทว่าสายเกินไป สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีหายไปจนไร้ร่องรอยนานแล้ว เขาได้แต่หันหน้ามา เอ่ยถามหวาซีเสียงเครียดด้วยสีหน้าไม่น่าดู “ศิษย์น้องหวา นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
สีหน้าของหวาซียิ่งไม่น่าดู ถึงแม้จะรู้ว่าสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตื่นขึ้นเพราะเวทมนตร์ของเขา คนปกติก็ไม่กล้าไปจับมัน ดังนั้นต้องสามารถหนีรอดไปได้แน่นอน ส่วนตนเองก็สามารถตามมันกลับมาได้อย่างสบายๆ ทว่าตอนนี้จะอธิบายสถานการณ์นี้ว่าอย่างไรดี ไม่รู้ว่าจินเฟยเหยายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้านางยังมีชีวิตอยู่แล้วพูดเรื่องจริงออกไปจะทำอย่างไร
เขาวางแผนอยู่ในสำนักชิงโซ่วมานานหลายปี ไม่อาจถูกทำลายลงภายในวันเดียวเพราะเหตุไม่คาดฝัน เขาหน้าเขียวคล้ำ ครุ่นคิดว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร
เห็นศีรษะที่ถูกกัดจนเหลือครึ่งเดียวของอี่ซาน ศิษย์พี่เซียวก็ไม่รู้จะกลับไปอธิบายกับเจ้าสำนักว่าอย่างไร ถึงแม้เจ้าสำนักจะมีบุตรธิดาสามสิบกว่าคน คุณสมบัติของอี่ซานไม่ถือว่าโดดเด่น ปกติก็มิใช่บุตรที่ได้รับความโปรดปรานที่สุด ทว่าอย่างไรก็เป็นบุตรของเจ้าสำนัก โชคดีที่มารดาของนางเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ขอเพียงคลี่คลายด้านเจ้าสำนักได้ก็พอ
ในขณะที่กำลังรอคอยให้หวาซีอธิบาย ศิษย์ที่เหลือก็เร่งรุดมาทำให้ศิษย์ที่สลบไปเพราะได้รับไอสีดำของ สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณฟื้นตื่น เพียงแค่ถูกไอหยินรุกรานเข้าสู่ร่างต้องกลับไปพักรักษาตัวไม่กี่วัน ใช้พลังวิญญาณขับไล่ไอหยินออกมานอกร่างก็พอ
ทุกคนห้อมล้อมศีรษะครึ่งเดียวของอี่ซาน หลังจากมองหน้ากันสายตาของทุกคนก็หันไปมองร่างของหวาซีที่มีบาดแผลกระเซอะกระเซิง
หวาซีคลายมือที่กำแน่น ขณะจะเอ่ยปาก ก็เห็นจินเฟยเหยามุดออกมาจากกองเศษหินในหลุมใหญ่ ใจของเขาเด้งขึ้นมาถึงลำคอ มือที่คลายออกกำแนบแน่น
จินเฟยเหยามุดออกมาจากกองเศษหินก็นอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่บนเศษหิน ทั่วร่างเจ็บปวดอย่างยิ่ง กระดูกหักอย่างน้อยห้าหกท่อน นางใช้หางตาเหลือบมอง พบว่ายันต์ยาระเบิดออกเป็นหลุมขนาดยักษ์ รอบด้านมองไม่เห็นสภาพเดิมนานแล้ว ศิษย์สำนักชิงโซ่วพร้อมใจกันยืนขึ้น ยามนี้ทุกคนมองนาง และนางยังเห็นหวาซียืนอยู่ไม่ไกลนัก
“เจ้าหมอนี่โชคดีจริงๆ ที่ยังสามารถยืนได้” จินเฟยเหยาอดสาปแช่งในใจไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหมอนี่ ตอนนี้นางไหนเลยจะกลายเป็นแบบนี้
แต่ว่านางตัดสินใจแล้ว ต่อไปพบเจอสิ่งที่มีความเป็นมาไม่ชัดแจ้ง จะต้องขาย พันคาดหมื่นคำนวณก็คาดไม่ถึงว่ายันต์ยานี้จะเป็นเวทมนตร์ระเบิดตนเอง มิน่าเล่าเจ้าของร้านยันต์มองดูอยู่นานก็บอกไม่ได้ว่ามีเวทมนตร์อะไร เจ้าสารเลวที่ไร้คุณธรรมคนใด เป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมยังทำเรื่องบ้าๆ เช่นนี้ออกมาได้ อยู่ว่างๆ กลับทำยันต์ระเบิด บ้าหรือเปล่า
“สหายเซียนจิน เมื่อครู่เกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดอี่ซานจึงกลายเป็นเช่นนี้” คิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยายังมีชีวิตอยู่ ไม่ถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกิน ศิษย์พี่เซียวเริ่มสงสัยว่านางเลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
จินเฟยเหยามองหวาซีที่มีสายตาคมกริบดุจมีดและยืนอยู่ด้านหลังศิษย์พี่เซียว นางเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ข้ากับสหายเซียนอี่ซานมาเฝ้าระวังบริเวณใกล้ๆ นี้ พบว่าที่นี่มีเสียงร้องของสัตว์ปิศาจดังมา สหายเซียนอี่ซานยืนกรานจะเข้าไปดู ข้าห้ามนางแล้ว แต่นางบอกว่าตนเองเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านฝึกสัตว์ จะกลัวอะไร รอจนพวกเราเข้ามา จึงพบสัตว์ปิศาจหน้าตาประหลาด สหายเซียนอี่ซานหันหน้าวิ่งหนี ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อปกป้องข้าหรือไม่ นางจึงได้วิ่งดึงดูดความสนใจของสัตว์ปิศาจไป”
เห็นสายตาดุจคมมีดของหวาซีจางลง จินเฟยเหยาก็แสร้งเอ่ยต่ออย่างหวาดกลัว “สัตว์ปิศาจตัวนั้นกัดสหายเซียนอี่ซานในคำเดียว ส่วนสหายเซียนหวาซีปรากฏตัวขึ้นพอดี ปล่อยราชาสุนัขป่ายักษ์ออกมา คิดจะช่วยสหายเซียนอี่ซาน ทว่ากลับสู้สัตว์ปิศาจตัวนั้นไม่ได้ บังเอิญข้ามียันต์ยาใบหนึ่ง ได้แต่ให้สหายเซียนหวาขัดขวางสัตว์ปิศาจไว้ ส่วนข้าหาวิธีขับเคลื่อนยันต์ยา ยันต์ยาทำงานแล้ว ทว่าข้าก็ถูกระเบิดจนสลบไป พอฟื้นขึ้นมาก็เห็นพวกท่านยืนอยู่ที่นี่”
“ใช่ ศิษย์พี่เซียว ข้ากับท่านแยกกันล่อสิงโตวารีหยกไป พอมาที่นี่ ก็เห็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกัดศิษย์น้องอี่ซานพอดี ราชาสุนัขป่ายักษ์ของข้าสู้มันไม่ได้ จึงได้แต่ถ่วงเวลา สุดท้ายข้าก็ถูกยันต์ยาของสหายเซียนจินระเบิดจนสลบไป” หวาซีเองก็ออกมา ยืนยันว่าสิ่งที่จินเฟยเหยาพูดเป็นความจริง
เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจินเฟยเหยาจึงช่วยเขาโกหก ทว่านี่เป็นเรื่องดีต่อเขา เขาย่อมต้องยืนอยู่ฝั่งนาง
เพื่อให้สมจริง เขาจึงลากร่างที่บาดเจ็บ คิดจะไปค้นหาราชาสุนัขป่าของตนเองในเศษหิน บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องรีบพยุงเขา ศิษย์น้องอู๋ขันอาสาไปค้นหาบนพื้น ค้นพบราชาสุนัขป่าที่เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายใต้กองเศษหินจริงๆ
ศิษย์น้องอู๋นำยารักษาบาดแผลสัตว์ภูติโดยเฉพาะของสำนักออกมาป้อนราชาสุนัขป่ายักษ์ และช่วยหวาซีเก็บราชาสุนัขป่ายักษ์กลับเข้ากระเป๋าสัตว์ภูติ
“ศิษย์พี่เซียว สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนี้น่าจะมีคนเลี้ยง แล้วถูกพวกเราบังเอิญพบเข้า นี่เป็นสัตว์ปิศาจที่ฝืนลิขิตฟ้าและมีอันตรายอย่างยิ่ง อีกทั้งศิษย์น้องอี่ซานก็เกิดเรื่อง พวกเราต้องรายงานเจ้าสำนัก ในสำนักมีของวิเศษชิ้นหนึ่ง สามารถตรวจสอบว่าผู้ใดมีสัตว์ร้ายที่กินเนื้อและวิญญาณของคน และสามารถตรวจสอบได้ว่าผู้ใดเลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ให้พวกอาจารย์อานำออกมาตรวจสอบดีกว่า สามารถขจัดความสงสัยของทุกคนได้ จะได้ไม่เข้าใจผิดสหายเซียนจิน” เห็นศิษย์พี่เซียวท่าทางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หวาซีรีบเสนอแนะ
จินเฟยเหยามองเขาอย่างสงสัย เขาเลี้ยงสัตว์ปิศาจตัวนั้นไว้ชัดๆ ยังแนะนำวิธีนี้ หรือว่าเขามีวิธีหลีกเลี่ยงการตรวจสอบ นางไม่ได้สัมผัสสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ เพียงแค่ไม่วางใจ ได้แต่ลากสังขารที่บาดเจ็บเอ่ยว่า “พวกเราเคยสู้กับมัน คงไม่เปื้อนกลิ่นสัตว์แล้วบอกว่าข้าเป็นคนเลี้ยงหรอกนะ”
“ไม่หรอก สหายเซียนจินโปรดวางใจ ถ้าอาศัยเพียงข้อนี้มาตัดสินว่าใครเป็นผู้เลี้ยง จะต้องใช้ของวิเศษไปทำไม อย่างไรเสียครั้งนี้บุตรสาวของเจ้าสำนักเสียชีวิตที่นี่ และเจ้ากับนางอยู่ด้วยกัน ดังนั้นเชิญสหายเซียนจินไปสักครา บอกเล่าเรื่องราวให้กระจ่างแจ้งก็พอ สำนักชิงโซ่วของเรามีชื่อเสียงดีงามตลอดมา สหายเซียนจินไม่ต้องกังวล มา พวกเจ้าทำแคร่หามมายกสหายเซียนจินกลับสำนักชิงโซ่ว” ศิษย์พี่เซียวครุ่นคิดว่าได้แต่ทำเช่นนี้ พาคนกลับไปมอบให้เจ้าสำนักตรวจสอบ
ยามนี้จินเฟยเหยาบาดเจ็บหนัก คิดจะไม่ตกลงก็เป็นไปไม่ได้ ได้แต่พยักหน้าตอบรับอย่างใจกว้าง หวาซียังไม่กลัว แล้วนางจะกลัวอะไร อย่างไรนางก็เป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน อาศัยว่าสำนักเฉวียนเซียนคือหนึ่งในตำหนักลั่วเซียน ขอเพียงไม่เกี่ยวข้องกับนาง สำนักชิงโซ่วน่าจะไม่ทำให้นางลำบาก
......................................................


บทที่ 28 ข้อตกลงลับ
ภายในตำหนักใหญ่มีเสียงฮือฮา ดวงตาของเจ้าสำนักแดงก่ำ ขอเพียงสยบเจ้าของได้ ก็จะสามารถหาตัวสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณที่หนีไปกลับมาได้อย่างง่ายดาย
ทว่ายังไม่ทันรอให้เจ้าสำนักลงมือ ควันสีดำบนร่างของหวาซีก็หายไป ทุกคนตกตะลึง ส่วนหวาซีในยามนี้มองเจ้าสำนักอย่างตกตะลึงด้วยสีหน้างุนงง
หลี่กวงจี้มองเจ้าสำนักอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง “อาจารย์อา นี่มันเรื่องอะไรกัน”
“มีควันสีดำ แล้วควันสีดำก็หายวับไป แสดงว่าเคยสัมผัสสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ทว่าไม่ใช่เจ้าของ เพียงแค่ติดไอวิญญาณมาบ้าง” เจ้าสำนักอธิบายอย่างผิดหวัง
จริงเสียด้วย บนร่างของศิษย์หลายคนที่ถูกควันดำทำให้สลบตอนสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีไปก็มีควันดำพุ่งขึ้นมา เพียงแค่ครู่เดียวก็หายไป ส่วนเจ้าสำนักฝากความหวังทั้งหมดไว้บนร่างของจินเฟยเหยา แต่น่าเสียดาย ของวิเศษส่องร่างจินเฟยเหยา ขนาดควันดำก็ไม่มีพุ่งขึ้นมาเลยสักนิด
ก่อนหน้านี้ตอนจินเฟยเหยาเล่าเรื่องก็เคยบอกไว้ ว่าตนเองไม่ได้เข้าใกล้และสัมผัสสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ หวาซีเป็นคนสู้กับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ตนเองเพียงแต่ขับเคลื่อนยันต์ยา ดังนั้นบนร่างย่อมไม่มีควันดำ ถ้ามีก็ย่ำแย่แล้ว
ในเมื่อศิษย์สำนักตนเองไม่ได้เลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ก็มิอาจให้มันหนีไปได้ เจ้าสำนักให้หลี่กวงจี้นำศิษย์แปดร้อยคนไปภูเขาซวงถ่าค้นหาสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนั้นทันที ทั้งยังแอบสั่งการเป็นพิเศษให้เขานำศิษย์สตรีไปด้วย ให้ในศิษย์แต่ละกลุ่มที่ค้นหาในภูเขาต้องมีศิษย์สตรีอยู่ด้วยหนึ่งคน ในเมื่อเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณที่เพาะเลี้ยงวิญญาณหยิน เช่นนั้นก็ใช้ศิษย์สตรีเป็นเหยื่อล่อ ต่อให้ต้องเสียสละชีวิตศิษย์นับร้อยคน ขอเพียงจับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณได้ก็ถือว่าคุ้มค่า
บรรดาศิษย์ไม่ล่วงรู้ถึงความคิดของเจ้าสำนัก รับภารกิจแล้วก็พาสัตว์ภูติของตนเองออกเดินทาง ส่วนพวกเซียวซ่าก็ให้กลับที่พักไปพักผ่อน เนื่องจากจินเฟยเหยาอยู่ตรงใจกลางระเบิดของยันต์ยา ไม่ตายก็นับว่านางดวงแข็ง เคลื่อนไหวไม่ได้ชั่วคราว หลี่กวงจี้เห็นว่านางรู้จักกับหวาซีซึ่งเป็นศิษย์ของตนเอง จึงให้หวาซีดูแลชั่วคราว รอจนอาการบาดเจ็บดีขึ้นจึงส่งนางกลับสำนักเฉวียนเซียน
ส่วนหวาซีไม่รู้ว่าเพราะจินเฟยเหยาช่วยเหลือตนเองหรือไม่ เขาจึงรู้สึกว่าห้องรับแขกไม่เหมาะจะพักอาศัยจึงพานางมาอยู่เรือนเล็กที่ตนเองอาศัยอยู่ รินชารินน้ำทุกวัน ทั้งยังวิ่งไปหาขี้ผึ้งหยกขั้นสามซึ่งเป็นยารักษาบาดแผลชั้นเลิศมากล่องหนึ่ง ขี้ผึ้งหยกนี้ไม่เสียทีที่เป็นยาวิญญาณขั้นสาม ใช้เพียงห้าหกวัน จินเฟยเหยาก็สามารถลุกขึ้นนั่ง จับราวพยุงเดินได้หลายก้าว
วันนี้จินเฟยเหยาโคจรลมปราณเสร็จสิ้น รู้สึกว่าบาดแผลหายดีขึ้นมาก อยู่ที่สำนักชิงโซ่วไปก็มิใช่หนทางที่ดี อีกทั้งหวาซีก็พานางมาอยู่ด้วยกัน ฉากหน้าเพื่อสะดวกในการดูแลนาง ที่จริงคือไม่วางใจ ดังนั้นนางกะว่าวันนี้จะเอ่ยอำลาหวาซีกลับไปสำนักเฉวียนเซียน
หลายวันนี้หวาซีอยู่ในห้องบำเพ็ญด้านข้างรักษาบาดแผลให้ราชาสุนัขป่ายักษ์ จินเฟยเหยาก็นั่งอยู่ในเรือนรอให้เขาออกมา
“สหายเซียนจินดูเหมือนว่าร่างกายของเจ้าฟื้นตัวดี สามารถเดินไปทั่วได้แล้ว” หวาซีเดินมาจากห้องฝึกบำเพ็ญ ก็เห็นจินเฟยเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ศิลาในเรือน นอนพิงอยู่ข้างรั้วมองมาไกลๆ
จินเฟยเหยายิ้ม “ดังนั้นวันนี้ข้าจึงคิดจะกล่าวอำลาสหายเซียนหวา ข้าออกมาหลายวันแล้ว มิอาจอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ คิดจะกลับไปวันนี้”
หวาซีลำบากใจอยู่บ้าง มีสีหน้ารู้สึกผิด “เรื่องนี้ต้องโทษข้า หากมิใช่เพราะข้านัดสหายเซียนจินมา ก็คงไม่ต้องทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บหนักและยังเกือบตายแบบนี้”
เห็นรอบด้านไม่มีใคร และในเรือนยังมีคาถาป้องกัน ทว่าจินเฟยเหยายังหลีกเลี่ยงเรื่องในวันนั้นอย่างระมัดระวัง “สหายเซียนหวาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ การได้พบกับเจ้าไม่ใช่เรื่องดีอะไรสำหรับข้า พวกเราอาจจะเป็นดาวข่มกันตามดวงชะตา เพียงสิงโตวารีหยกและแมวบินได้ที่สหายเซียนหวารับปากข้าไว้ตอนนั้น มอบให้ข้าได้หรือไม่ ข้าจะได้นำลงเขาไปด้วย”
จินเฟยเหยาหยุดไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอีก “สหายเซียนหวาเองก็รู้ว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ไม่มีเงินทองมากนัก ข้าต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อสิงโตวารีหยกและแมวบินได้ คาดว่าสหายเซียนหวาคงคาดคิดได้และจัดเตรียมไว้แล้วสินะ”
ในที่สุดหวาซีก็เข้าใจ ว่าเพราะเหตุใดตอนนั้นจินเฟยเหยาจึงช่วยเขา ก็เพื่อสิ่งของที่มีราคารวมกันไม่ถึงสี่พันศิลาวิญญาณ ถ้าเรื่องที่เขาเป็นเจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณถูกจับได้ จินเฟยเหยาก็ไม่สามารถได้แมวบินได้และสิงโตวารีหยกจากตัวเขา ดังนั้นจึงแต่งเรื่องโกหกขึ้นเพื่อให้สองฝ่ายสมประโยชน์
ถ้าหากนางเพียงแค่อยากได้ศิลาวิญญาณ ก็เป็นผู้ร่วมมือที่ดีจริงๆ หวาซีแอบตัดสินใจในใจ แล้วเอ่ยกับจินเฟยเหยา “ข้าอยากรั้งให้สหายเซียนจินอยู่สักหลายวัน ในเมื่อสหายเซียนอยากกลับไปแต่เนิ่นๆ ข้าจะไปนำไข่ของสิงโตวารีหยกและแมวบินได้มาเดี๋ยวนี้ สหายเซียนโปรดรอสักครู่ ไข่ของแมวบินได้ไม่ได้อยู่ในมือข้า ข้าต้องไปแลกเปลี่ยนกับศิษย์พี่”
“ได้” จินเฟยเหยาพยักหน้า
เห็นหวาซีขี่กระเรียนเซียนที่เลี้ยงแบบปล่อยในเรือนไปหาศิษย์พี่ของเขา เห็นกระเรียนเซียนบินไปอย่างสบายอกสบายใจ จินเฟยเหยาก็รู้สึกอิจฉานิดๆ สำนักชิงโซ่วเลี้ยงกระเรียนเซียนไว้ฝูงใหญ่เพื่อให้ศิษย์ขั้นฝึกปราณใช้แทนการเดินเท้าโดยเฉพาะ ปกติเลี้ยงไว้ในเรือน ให้กินน้ำสะอาดและอาหารสัตว์เล็กน้อยก็พอ ทั้งสะดวกและประหยัด ถึงจะบินช้าหน่อยทว่าดีตรงไม่ต้องเสียเงิน ทุกคนมีคนละตัว
นางเคยถามหวาซี กระเรียนเซียนเหล่านี้สำนักใช้เวลาหลายร้อยปี ฟักไข่ออกมาทีละชุด มีผู้อาวุโสที่ใส่ใจท่านหนึ่งเพาะเลี้ยง ตอนนี้จึงสามารถให้คนในสำนักใช้แทนการเดินเท้าได้ หากนำไข่ของกระเรียนเซียนไปขายข้างนอก ตัวหนึ่งจะมีราคานับพันศิลาวิญญาณ ดังนั้นเพื่อปกป้องกระเรียนเซียนเหล่านี้จึงไม่อนุญาตให้พวกเขาขี่ออกนอกสำนัก
ได้แต่ขี่ภายในสำนัก หากคิดจะออกจากสำนัก ก็ต้องขี่สัตว์ภูติที่ตนเองเลี้ยง ห้ามเอากระเรียนเซียนเหล่านี้ออกไปเด็ดขาด ได้แต่ใช้แทนการเดินเท้าในสำนัก แค่นี้ก็ทำให้จินเฟยเหยาอิจฉาอย่างยิ่ง ตอนนั้นอยู่สำนักเหิงเจินก็ไม่มีสัตว์ภูติใช้แทนการเดินเท้า ศิษย์ขั้นฝึกปราณขี่กระบี่ไม่ได้ จะทำอะไรก็ต้องเดินเอา มีเพียงบรรดาศิษย์ผู้สืบทอด แต่ละปีสำนักจะมอบยันต์เดินทางให้สิบใบเพื่อฐานะและหน้าตา ช่างตระหนี่จนเจ็บปวดใจจริงๆ
การไปของหวาซีครั้งนี้ไปถึงครึ่งวัน จินเฟยเหยารอจนหมดความอดทน จึงเห็นหวาซีพาศิษย์พี่เซียวมาอย่างเอ้อระเหย “หรือว่าตั้งใจมาส่งข้าโดยเฉพาะ? คงไม่ใจดีขนาดนั้นหรอกนะ” จินเฟยเหยาใช้มือจับรั้วพยุงตัวยืนขึ้น มองพวกเขาสองคนอย่างสงสัย
“สหายเซียนจิน” เซียวซ่าลงจากกระเรียนเซียน ก็ประสานมือคารวะจินเฟยเหยา ทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง
จินเฟยเหยาเองก็ยิ้มรับ ทั้งยังเอ่ยล้อเลียนว่า “หรือว่าสหายเซียนเซียวก็มาส่งข้าด้วย?”
“เอ่อ...” หวาซีเอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างลังเลอยู่บ้าง “สหายเซียนจิน ศิษย์พี่เซียวมาเพราะมีเรื่องอยากจะหารือกับเจ้า”
“เรื่องอะไร?” จินเฟยเหยามองคนทั้งสองอย่างสงสัย
เซียวซ่าพูดอย่างเขินๆ “คืออย่างนี้สหายเซียนจิน ข้าซื้อสิงโตวารีหยกที่ศิษย์น้องหวาซีจะมอบให้เจ้าตัวหนึ่ง ครั้งนี้ได้ลูกสิงโตมาทั้งหมดสามตัว ถึงแม้ว่าข้าจะได้ตัวหนึ่ง เพียงแต่ตัวนั้นข้าอยากมอบให้ศิษย์น้องคนหนึ่ง”
“สำนักชิงโซ่วของพวกเจ้ามีธรรมเนียมว่าต้องมอบสิ่งของให้ศิษย์น้องหรือ?” จินเฟยเหยาหลุดปากออกมา เหตุใดคนเหล่านี้จึงมีคุณธรรมเช่นนี้
หวาซีรีบฉุดดึงจินเฟยเหยา เอ่ยอธิบายเสียงเบาว่า “ศิษย์น้องผู้นั้นเป็นบุตรสาวของอาจารย์เรา หมั้นกับศิษย์พี่เซียวแล้ว ดังนั้นจึงมิใช่คนนอก เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล”
“รู้แล้ว” จินเฟยเหยาแม้ปากไม่พูดทว่าในใจกลับคิด ผู้อื่นประจบศิษย์น้องเพื่อเอาใจฮูหยินในอนาคต เจ้าประจบศิษย์น้องก็เพื่อเอาใจสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
อย่างไรเสียสิงโตวารีหยกนางก็คิดจะเอากลับไปขายทิ้งอยู่แล้ว ตอนนี้ความเป็นอยู่ยังไม่ดี เลี้ยงสัตว์ภูติมากมายเกินไปไม่ได้ ถ้าสามารถเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณที่นี่ได้ก็ประหยัดเวลาไปหาคนซื้อ เหตุใดจึงไม่ยินดีเล่า
“ได้สิ เพียงแต่สหายเซียนเซียวจะเสนอราคาเท่าใด?” จินเฟยเหยาเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าไม่ถามราคาอย่างใจกว้าง รอให้อีกฝ่ายนำเศษเงินออกมา แล้วให้หวาซีบอกว่าทุกคนล้วนเป็นคนคุ้นเคย คิดจะไม่ขายก็ลำบากแล้ว
เซียวซ่ายิ้มไม่เอ่ยตอบ มองหวาซี
“สหายเซียนจิน เจ้าวางใจได้ พวกเราไม่ให้เจ้าเสียเปรียบหรอก ศิษย์พี่เซียวคิดจะนำศิลาวิญญาณหนึ่งพันสี่ร้อยก้อนมาซื้อสิงโตวารีหยก ราคานี้พอๆ กันกับร้านบนถนนเป่ยเหอ” หวาซีแอบบอก
“ไข่ของแมวบินตัวนั้นก็ยืมมาจากศิษย์พี่เซียว เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้ข้าไม่มีเงินมากขนาดนั้น ซื้อแมวบินได้มาไม่ได้ ดังนั้นเลย... เจ้าไว้หน้าข้าหน่อยเถอะ” หวาซีหารือกับจินเฟยเหยาเสียงเบา เซียวซ่าเดินไปอีกข้างหนึ่งแสร้งดูกระเรียนเซียนว่าอ้วนหรือไม่
ราคานี้น่าจะใกล้เคียง จินเฟยเหยาตกลง เพียงแต่นางยังมีอีกเรื่องหนึ่ง จึงเอ่ยออกมา “สหายเซียนหวา เจ้าก็รู้ว่าข้ามีสัตว์ภูติอยู่หลายตัว เพียงแต่มีเจ้าของแล้ว ข้าคิดจะจัดการพวกมัน ทว่าไม่อยากให้คนรู้ที่มาเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าช่วยข้าจัดการรอยประทับของเจ้าของที่เหลืออยู่บนร่างของพวกมันทิ้งด้วย เป็นอย่างไร?”
หวาซีย่อมรู้ดี ที่นางเอ่ยถึงคือสัตว์ภูติของอี่ซาน หากนำออกมาเปะปะ ทำให้คนตรวจพบก็จะทำให้เขาลำบาก หวาซีพยักหน้าเอ่ยว่า “ได้ อีกครู่หนึ่งเจ้านำมาให้ข้า ถ้าสามารถเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณได้ ข้าจะช่วยกำจัดทิ้งให้”
“อืม มีเจ้าจัดการข้าก็วางใจ เจ้าคุ้นเคยด้านนี้” จินเฟยเหยาพยักหน้าเอ่ยยิ้มๆ
หลังจากหารือเสร็จสิ้น จินเฟยเหยาไม่เห็นแม้แต่ลูกสิงโตวารีหยกก็ได้รับถุงเก็บของที่บรรจุเงินหนึ่งพันสี่ร้อยศิลาวิญญาณจากเซียวซ่า สำหรับเรื่องที่พวกเขาจงใจไม่นำสิงโตวารีหยกมาและตัดสินใจคิดจะซื้อให้ได้ จินเฟยเหยาคร้านจะไปคิดเล็กคิดน้อย
ซื้อขายเสร็จสิ้น เซียวซ่าก็ขี่กระเรียนเซียนกลับไป อำนวยความสะดวกให้หวาซีและจินเฟยเหยาพอดี จินเฟยเหยาแอบนำถุงสัตว์ภูติหกใบมอบให้หวาซีให้เขาช่วยจัดการ ยังมีถุงสัตว์ภูติสองใบ เดิมทีบรรจุผึ้งปีกดำและงูเหลือมนิลแต่ตอนนี้ว่างเปล่า นางเตรียมเอาไว้ใช้ในวันหน้า
“ไข่ของแมวบินได้เล่า?” ทำเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถาม
“ข้านำมาแล้ว อยู่นี่” หวาซีหยิบกระเป๋าสัตว์ภูติใบหนึ่ง แล้วนำไข่ใบหนึ่งออกมาจากด้านใน ไข่แมวบินได้สูงสามฝ่ามือกว่า เปลือกไข่สีขาวน้ำนม ด้านบนมีลวดลายสีฟ้าอ่อนเหมือนเมฆเหิน
จินเฟยเหยารับไข่มาอย่างระมัดระวัง เอ่ยถามอย่างตื่นเต้น “ของสิ่งนี้ต้องเลี้ยงดูอย่างไร?”
“ปกติใช้ศิลาวิญญาณเลี้ยงดู อีกสามเดือนจึงออกมาจากไข่ได้ จากนั้นต้องป้อนน้ำนมแมวบินได้สามเดือน ของสิ่งนี้มีขายที่ร้านสัตว์ภูติขนาดใหญ่ ศิลาวิญญาณหนึ่งก้อนสามารถซื้อได้หนึ่งกา เพียงพอให้ดื่มได้หนึ่งวัน สามเดือนให้หลังจึงหย่านม ถึงตอนนั้นจึงสามารถป้อนเนื้อสัตว์ปิศาจได้ และสามารถซื้ออาหารสัตว์ภูติที่ทำขึ้นเป็นพิเศษมาป้อนได้ ว่าไปแล้วค่อนข้างเลี้ยงง่าย”
“แบบนี้เรียกว่าเลี้ยงง่าย? ต้องใช้ศิลาวิญญาณของข้าไปเท่าไหร่” จินเฟยเหยาเกือบจะกระอักโลหิตออกมา การลงทุนครั้งนี้มหาศาลเกินไปแล้ว
หวาซีไม่เอ่ยอะไรเพียงแต่หัวเราะหึหึ
................................................


บทที่ 31 คนงามแห่งหอสาวงาม
หลี่เอ้อร์เกินยิ้มอย่างซื่อๆ “ข้าเคยได้ยินคนบอกว่า ในทะเลมีเต่าผลักคลื่นชนิดหนึ่ง มีตานสัตว์ปิศาจขนาดใหญ่เท่าชามอ่าง สามารถใช้เลื่อนขั้นพลังบำเพ็ญเพียรได้ไม่น้อย สหายเซียนจิน เจ้าไปล่าเต่าผลักคลื่นสักตัวดีกว่า เช่นนี้จะได้ตานสัตว์ปิศาจขนาดใหญ่”
“สหายเซียนหลี่...”
“สหายเซียนจินมีเรื่องใด?”
มองใบหน้าซื่อๆ และท่าทางจริงใจของเขา จินเฟยเหยาสูดลมหายใจลึกและเอ่ยว่า “สหายเซียนหลี่ เต่าผลักคลื่นเป็นสัตว์ปิศาจขั้นเจ็ด ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมพบเจอมันก็กลายเป็นอาหารว่าง ต่อให้ตานสัตว์ปิศาจของมันมีขนาดใหญ่เท่าบ้าน ข้าก็ไม่มีความสามารถจะไปจับมัน ให้สหายเซียนหลี่ทดลองดูดีกว่า”
“อืม ต่อไปถ้าข้าเก่งกาจ จะต้องช่วยสหายเซียนจินเรื่องนี้แน่นอน” หลี่เอ้อร์เกินพยักหน้า รับปากด้วยสีหน้าจริงจัง
จินเฟยเหยาได้แต่ขอบคุณเขาอย่างฝืนใจ ยามนี้นางด่าทอตนเองในใจ ทำไมต้องสนทนากับหลี่เอ้อร์เกินด้วย ถ้าเจ้าหมอนี่ได้ข่าวของเต่าผลักคลื่น จะลากตนเองไปหาที่ตายจริงๆ หรือไม่
ส่วนหลี่เอ้อร์เกินกลับปีติยินดี สามารถช่วยคนอื่นได้เขาก็รู้สึกเบิกบาน คนเราต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ทว่าจินเฟยเหยารู้จากเวิงเหล่านานแล้ว หลายปีก่อนในเรือนสี่สิบสี่ยังมีสิบสามคน ในการทำภารกิจครั้งหนึ่ง ผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บหนัก หลี่เอ้อร์เกินผู้มีจิตใจเร่าร้อนคนนี้ พันแผลให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นแล้ววางเขาไว้ในสถานที่ปลอดภัยแล้วกลับมาที่กลุ่มทำภารกิจต่อ
คิดไม่ถึงว่าหลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้น ตอนหลี่เอ้อร์เกินพาทุกคนไปยังสถานที่ปลอดภัยที่เขาตั้งอกตั้งใจค้นหา ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นก็ไม่เหลือแม้แต่ซาก กองฟางผู้บำเพ็ญเซียนเคยนอนอยู่มีสัตว์ปิศาจอัคคีขั้นสามสองตัวที่รักกันมากนอนเรออยู่
ทุกคนจึงได้เข้าใจ ถ้ำอันปลอดภัยที่หลี่เอ้อร์เกินตั้งใจค้นหาพอดีเป็นรังของสัตว์ปิศาจอัคคีคู่หนึ่ง ตอนนั้นพวกมันออกไปหาอาหารพอดี ดังนั้นหลี่แอ้อร์เกินจึงวางสมาชิกที่ได้รับบาดเจ็บบนกองฟางที่สัตว์ปิศาจอัคคีปูไว้ จากนั้นก็ถูกสัตว์ปิศาจอัคคีที่กลับรังมาภายหลังคิดว่าเป็นอาหารอร่อยที่ส่งมาให้ถึงประตูบ้าน
ทุกคนหนีออกจากถ้ำอย่างตื่นตระหนก และทยอยกันตำหนิหลี่เอ้อร์เกิน ทว่าเขากลับมีสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดทุกคนจึงตำหนิเขา ตอนคนอื่นถามเขาว่าไม่เห็นว่าในมุมถ้ำมีกระดูกคนกระดูกสัตว์กองอยู่เต็มหรือ คิดไม่ถึงว่าเขาจะบอกว่า ทุกคนในหมู่บ้านต่างไม่ไปยังสถานที่ที่มีคนตาย ดังนั้นจึงปลอดภัย
อีกทั้งเพราะเขาไม่เห็นซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้น อย่างไรเขาก็ไม่เชื่อว่าจะถูกซีเหยียนโซ่วสองตัวนี้กิน ยืนกรานหนักแน่นว่าผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นเดินทางกลับไปเอง ถึงแม้ตอนนี้จะผ่านมาหลายปีแล้ว ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นก็ไม่เคยปรากฏตัวขึ้นอีกเลย เขาเพียงแค่ถือว่าตนเองเป็นคนดีที่ไม่ต้องการให้คนขอบคุณ เรื่องหวังดีแต่ประสงค์ร้ายเช่นนี้ เขาเคยทำมาแล้วหลายครั้ง ตอนนี้ทุกคนไม่กล้าให้เขาช่วยเหลือแล้ว ทว่าเขาคนนี้เป็นคนกระตือรือร้นโดยกำเนิด เห็นเวิงเหล่ายกกล่องอาหารก็เข้ามาช่วย เพราะความซุ่มซ่ามจึงทำกล่องอาหารคว่ำหลายหน เวิงเหล่าเคยกินเศษชามแตกในอาหารอยู่หลายครั้ง ตอนนี้พอทุกคนได้ยินว่าเขาอยากช่วย ก็จะหนีกระเจิดกระเจิง หลีกเลี่ยงไม่ให้ดาวหายนะตัวเป็นๆ ก่อเรื่องให้ตนเอง
จากนั้นจินเฟยเหยาก็แสร้งทำท่าตรวจสอบเต่าเกราะเหล็กอย่างตั้งใจ ไม่สนทนากับหลี่เอ้อร์เกินอีก ส่วนหลี่เอ้อร์เกินเห็นอู๋เฮ่าคงกำลังนำตานสัตว์ปิศาจออกมา ในใจคันยุบยิบ ใจหนึ่งคิดจะเข้าไปช่วย ทว่าก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาอยากจะช่วยอะไรล้วนถูกอู๋เฮ่าคงหาเหตุผลต่างๆ นานามาปฏิเสธ หลายครั้งยังมีโทสะ บอกว่าเขาไม่เชื่อฟังคำสั่ง หัวใจเหมือนโดนแมวข่วนทว่ากลับไม่กล้าเข้าไป
อู๋เฮ่าคงนำตานสัตว์ปิศาจออกมาเสร็จสิ้นก็ออกจากวงเวทสังหาร นำยันต์เสียงอัสนีสีม่วงออกมาจากในอก “ยันต์ถ่ายทอดเสียงขั้นสี่ ของสิ่งนี้มีราคาไม่น้อย” ดวงตาจินเฟยเหยาเป็นประกาย จับจ้องยันต์เสียงอัสนีอย่างอิจฉา
ของสิ่งนี้ถึงจะเป็นเพียงยันต์ถ่ายทอดเสียง ทว่าประสิทธิผลไม่เหมือนกัน ไม่เพียงแค่ถ่ายทอดเสียงได้รวดเร็ว ยังสามารถส่งสิ่งของได้ด้วย แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ก็มิอาจมาขัดขวางและขโมยสิ่งของภายในยันต์ได้
อู๋เฮ่าคงถ่ายเทพลังวิญญาณลงในยันต์เสียงอัสนี ยันต์เสียงอัสนีก็กลายเป็นแสงสีม่วงขนาดเท่าศีรษะดวงหนึ่ง เขาวางกล่องหยกที่บรรจุเน่ยตาน[footnoteRef:1]ลงในแสงสีม่วง พอร่ายเวทมนตร์ เสียงสายฟ้าก็ดังขึ้น แสงสีม่วงกระพริบวาบแล้วหายไป ตอนมันปรากฏขึ้นอีกครั้งก็ถึงจุดหมายปลายทาง [1: เน่ยตาน คือ พลังงานในการฝึกบำเพ็ญซึ่งหลอมรวมออกมาในรูปผลึก เป็นเม็ดกลมๆ อยู่ในร่างกาย]
ร่างขนาดยักษ์ของเต่าเกราะเหล็ก กระดองเต่าเป็นวัสดุชั้นดีในการสร้างอาวุธเวทขนาดใหญ่ ไม่อาจตัดแบ่งนำไป อีกอย่างหนึ่งพวกเขาก็ไม่มีพื้นที่มิติ กระเป๋าเก็บของที่มีขนาดใหญ่ที่สุดก็บรรจุเหยื่อที่ใหญ่สิบกว่าจั้งไม่ได้ ได้แต่ส่งยันต์เสียงอัสนีให้คนที่มอบภารกิจ ให้พวกเขามารับสิ่งของที่นี่ ขอเพียงรับรองว่าเต่าเกราะเหล็กอยู่ที่นี่ก่อนผู้มอบภารกิจมา หลังจากส่งมอบภารกิจก็ไม่ต้องสนใจว่าพวกเขาจะจัดการกับเต่าเกราะเหล็กอย่างไร
รอจนกระทั่งเช้าตรู่วันที่สอง จึงเห็นเรือบินได้ยาวสิบกว่าจั้งลำหนึ่งขับมาอย่างช้าๆ ทั้งลำเรือใช้วัสดุที่หลอมสร้างจากผ้าไหมสีขาว ก้นเรือวาดวงเวทสีทองขนาดยักษ์ กำลังกระพริบแสงสีทองทำงานอยู่ ส่วนหางเรือมีหอเล็กสามชั้นที่งดงามและประณีต นอกหอก็วาดวงเวทสีทองไว้ ด้านบนของหอปักธงขนาดใหญ่ ปักอักษร ‘สาวงาม’ สีทองขนาดยักษ์
“สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว ศิลาวิญญาณที่ใช้ทำให้เรือบินลอยได้ เพียงพอจะซื้อเต่าเกราะเหล็กสองตัว” จินเฟยเหยามองเรือบินได้บนท้องนภา ทอดถอนใจว่าคนล้างผลาญสมบัตินี่มีมากมายจริงๆ
“คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรือของหอสาวงาม ไม่รู้ว่าผู้มาเป็นใคร โชคดีจริงๆ” ติงจี้ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เบียดมาอยู่ด้านหน้าสุด เงยหน้าขึ้นจับจ้องเรือบินได้ในท้องนภาแน่วนิ่งดวงตาเป็นประกาย เรือบินได้จอดอยู่เหนือเต่าเกราะเหล็ก บนหัวเรือมีเงาร่างคนหลายคนที่สวมกระโปรงยาวสีขาวแบบเดียวกันปรากฏขึ้น เพราะว่าอยู่ห่างเกินไปจึงเห็นเพียงกระโปรงสีขาวบนร่างของคนหลายคนมีแสงสีเงินกระพริบทำให้คนตาลาย
“พวกผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ไร้ประโยชน์ ทุบตีกระดองเต่าเกราะเหล็กที่ข้าต้องการจนกลายเป็นแบบนี้ จะให้ข้าหลอมสร้างเป็นเรือได้อย่างไร ไม่ต้องให้ศิลาวิญญาณแก่พวกเขา ให้พวกเขาไปขายเนื้อเต่าเอาเอง” สาวน้อยอายุสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งสวมผ้าคลุมหน้าสีขาวยืนอยู่บนหัวเรือบินได้เอ่ยตำหนิอย่างไม่พอใจ
ด้านหลังของนางมีสาวน้อยสิบคน ทั้งหมดมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณ ทุกคนต่างก้มศีรษะ ยืนเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยท่าทางเคารพนบนอบ มีเพียงหญิงชราขั้นสร้างฐานช่วงกลางคนหนึ่งที่เงยหน้ายืนอยู่ข้างกายนาง ถึงแม้จะเคารพ ทว่ากลับปราศจากท่าทางของบ่าวไพร่
“เจ้าหอน้อย รูบนกระดองเต่าดูแล้วหนักหนาสาหัส ที่จริงไม่มีผลกับการหลอมสร้างเลยสักนิด ขอเพียงนำกลับไปจัดการนิดหน่อยก็มีสภาพดีดังเดิมแล้ว” หญิงชราเอ่ยอธิบายเสียงเบา สาวน้อยขมวดคิ้วมองกระดองเต่าที่เสียหายด้านล่างเรือ ยังคงไม่พอใจอยู่ “ฮึ หากมิใช่ท่านแม่ไม่ยอมให้ข้าใช้เต่ากระดูกหยกเป็นวัสดุ เหตุใดข้าต้องลำบากมาค้นหาเต่าเกราะเหล็กห่วยๆ ชนิดนี้ สีก็เทาๆ ไม่สวยเลยสักนิด สาวงามอันดับหนึ่งในโลกหนานซานอย่างข้านั่งโดยสารเรือเช่นนี้คงขายหน้าแย่”
“เจ้าหอน้อยไม่ต้องเป็นห่วง ข้าหารือกับบรรดาอาจารย์ช่างหลอมแล้ว ตอนหลอมสร้างใส่ศิลากาฬเพิ่มเข้าไปสามารถทำให้ตัวเรือกลายเป็นสีดำได้ ในผงผลึกศิลากาฬสามารถแสดงประสิทธิผลของดวงดาวได้ อีกทั้งวงเวทของตัวเรือไม่ต้องใช้เลือดกิ้งก่าทอง ทว่าใช้เลือดม้าเซียนสีเงินเขาเดียวที่ล้ำค่ากว่าวาด รอจนหลอมสร้างเสร็จสิ้น ต้องงดงามละลานตามากกว่าเรือบินได้ที่หลอมสร้างจากเต่ากระดูกหยกของเจ้าหอแน่นอน” หญิงชราพูดน้ำไหลไฟดับเริ่มเอ่ยโน้มน้าวขึ้นมา
นางจะไม่ลงแรงก็ไม่ได้ เจ้าหอสั่งการลงมา ให้ใช้วัสดุขั้นสามสร้างเรือบินได้เท่านั้น กระดองเต่ากระดูกหยกถึงจะดี ทว่าเป็นสัตว์ปิศาจขั้นหก ตอนนั้นเจ้าหอเองก็จ่ายไปในราคาสูงจึงซื้อมาได้
ตอนนี้ถึงแม้จะบอกว่าสิ่งที่ให้เจ้าหอน้อยใช้สอยคือกระดองเต่าเกราะเหล็กขั้นสาม ทว่าก็ต้องใช้ศิลากาฬปริมาณมากและเลือดม้าเซียนสีเงินเขาเดียวอันล้ำค่า ศิลาวิญญาณที่ใช้ทั้งหมดไม่น้อยไปกว่าเรือบินได้ลำนี้เท่าไหร่
“จะงดงามเทียบได้กับใบหน้าอันงดงามของข้าจริงๆ หรือ?” สาวน้อยเอ่ยถามอย่างสงสัย ข้อสำคัญคือกระดองเต่าเกราะเหล็กเบื้องหน้าน่าเกลียดเกินไป นางนึกไม่ออกจริงๆ ว่าหลังจากสร้างเสร็จสิ้นจะมีลักษณะเช่นไร
สำหรับความเชื่อมั่นจนแทบจะเป็นความบ้าคลั่งในหน้าตาตนเองของนาง พวกหญิงชราเห็นจนเคยชินนานแล้ว ทุกคนก้มหน้าลงไม่เอ่ยอะไร ปล่อยให้นางพูดไม่หยุดอยู่คนเดียว
สาวน้อยทอดถอนใจในความงดงามของตนเอง ในที่สุดก็นึกถึงธุระขึ้นได้ “ท่านน้าไป๋ ลงไปมอบศิลาวิญญาณเถอะ ข้าจะฝืนใจรับเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ไว้ คนสิบกว่าคนนี้ถูกรูปโฉมของข้าดึงดูด มองเหม่ออยู่นานขนาดนี้ ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด พวกเราไปเถอะ ให้สวะพวกนี้เห็นตัวจริงของข้าไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี”
“เจ้าค่ะ” หญิงชราที่ชื่อท่านน้าไป๋นำอาวุธวิเศษหรูอี้ชั้นล่างออกมา กระโดดเหินกายขี่ของวิเศษบินลงมา
สาวน้อยพูดได้ถูกต้อง ตั้งแต่นางปรากฏตัวคนทั้งสิบสามคนด้านล่างต่างจับจ้องเรือบินได้ที่อยู่ใต้ร่างของนาง นอกจากติงจี้ที่สามารถจินตนาการถึงรูปโฉมของนางผ่านผ้าคลุมหน้า คนอื่นๆ ไม่สามารถมองเห็นหน้าตาของนางได้ย่อมไม่สนใจใบหน้าของนาง
สิ่งที่อู๋เฮ่าคงสนใจคือจะได้เงินรางวัลมาอย่างราบรื่นหรือไม่ งานของหอสาวงามไม่ง่ายเลย อีกทั้งเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่าจึงหาพบ ทุกคนลำบากกันมามาก
ส่วนมู่เสี่ยวสือจับจ้องนางแน่วนิ่ง เป็นเพราะเขากำลังนั่งยองๆ ขโมยตัดนิ้วอยู่ข้างขาของเต่าเกราะเหล็ก กลัวจะถูกคนพบเห็นดังนั้นจึงทำตัวลับๆ ล่อๆ จากฝีมืออันชำนาญของเขาและท่าทางเฝ้าระวังรอบด้าน มองดูก็รู้ว่าทำเรื่องเอาเปรียบเช่นนี้มาตลอด คนที่เหลือก็เหมือนกับจินเฟยเหยา ถูกเรือบินได้อันหรูหราดึงดูดสายตาเอาไว้ นอกจากอิจฉาริษยาแล้ว ก็เหลือเพียงความเกลียดชังคนรวย
“เรือลำนี้ใหญ่มาก ใหญ่โตกว่ารถม้าของตระกูลเจ้าของที่ดินในหมู่บ้านข้าเยอะเลย หากใช้มันมาลากอุจจาระ คงไม่ต้องไปลากปุ๋ยทำนาของทั้งหมู่บ้านมาจากข้างนอกไปหลายปี” หลี่เอ้อร์เกินจุปาก เอ่ยชมอย่างอิจฉายิ่ง
พอทุกคนได้ฟังก็แทบจะกระอักโลหิตออกมา
คิดไม่ถึงว่าเขาจะนำเรือบินได้ของสาวงามมาบรรยายเช่นนี้ ติงจี้เคาะพัดลงบนมืออย่างแรงด้วยความโกรธ เอ่ยด่าทอหลี่เอ้อร์เกิน “เจ้าคนบ้านนอก หากยังเหยียดหยามสาวงามของข้าอีก ต่อให้ทุกคนอยู่เรือนเดียวกัน ข้าก็ต้องสั่งสอนเจ้าอย่างรุนแรงสักครั้ง”
หลี่เอ้อเกินถูกด่าทออย่างไร้สาเหตุ ก็ตะโกนด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาด่าข้า ข้าเหยียดหยามสาวงามเมื่อไหร่ อีกอย่างหนึ่งตอนนี้มีสาวงามที่ไหน เหตุใดข้าจึงไม่เห็น เจ้าพาสตรีกลับเรือน ข้าไม่เคยด่าทอมาก่อน”
“คนเหล่านั้นจะถือเป็นคนงามอะไรได้ ตอนนี้สตรีชุดขาวบนเรือจึงเป็นสตรีที่งดงามเป็นเอก คนที่ใช้ร่างกายแลกศิลาวิญญาณเหล่านั้นจะนำมาเปรียบเทียบกับเทพธิดาแห่งหอสาวงามได้อย่างไร” ติงจี้รักษาสีหน้าไว้ไม่อยู่ ผู้ที่พาสตรีกลับเรือนมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น
“ฮึ” เสวี่ยเหนียงจื่อส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา เอ่ยเย้ยหยัน “หอสาวงามก็ใช้ร่างกายแลกศิลาวิญญาณมิใช่หรือ แค่ราคาสูงหน่อยเท่านั้น มีอันใดแตกต่างกับสตรีที่เจ้าพากลับมา อยู่ไกลขนาดนั้นแถมยังมีผ้าคลุมหน้าบนใบหน้า เจ้าก็มองออกว่าผู้อื่นเป็นคนงาม อย่าพูดให้ขำดีกว่า”
“เจ้า! ห้ามเจ้าว่าคนในหอสาวงามแบบนี้ เจ้านึกว่าทุกคนล้วนเป็นเหมือนเจ้าหรือ สตรีพิษ” ติงจี้ไม่ยอมน้อยหน้า เอ่ยเสียดสีขึ้น
“พอแล้ว ทุกคนหุบปาก ผู้อื่นมารับภารกิจแล้ว หากอยากได้ศิลาวิญญาณก็หุบปาก” เห็นท่านน้าไป๋ขี่ของวิเศษบินมา ในที่สุดอู๋เฮ่าคงก็มีโทสะ เอ่ยคำรามเสียงต่ำ
...........................................................


บทที่ 35 พวกเราอยากทะเลาะกัน
ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง นัดออกเดินทางอีกเจ็ดวันให้หลัง และผู้บำเพ็ญเซียนที่มาฟังบรรยายยิ่งมากขึ้นทุกที ใต้แท่นฟังตำรามีผู้บำเพ็ญเซียนของสำนักเฉวียนเซียนนั่งอยู่เต็มไปหมด บางคนเข้าสำนักเฉวียนเซียนตั้งแต่อายุสิบกว่าปี ตอนนี้อายุห้าหกสิบปีแล้ว ยังอยู่ที่ขั้นฝึกปราณทะลวงขึ้นขั้นสร้างฐานไม่ไหว คนเหล่านี้ส่วนมากรู้จักกัน เรือนฟังตำราที่ถือว่าเงียบสงบ เพราะการสนทนาระหว่างคนคุ้นเคยกลายเป็นเสียงดังเอะอะขึ้นมา
จินเฟยเหยารู้จากหลิ่วฉี่ปอปกติหลังจากบรรยายเสร็จสิ้น ทุกคนจะรั้งอยู่แลกเปลี่ยนสิ่งของหรือแลกเปลี่ยนประสบการณ์การฝึกบำเพ็ญ มีความครึกครื้นแบบนี้เดือนละครั้ง และตอนนี้คนที่มีฝีมือเชี่ยวชาญก็จะเนื้อหอมอย่างยิ่ง
อย่างเช่นผู้บำเพ็ญเซียนที่หลอมยา สร้างยันต์ กางวงเวท และหลอมสร้างอาวุธเป็น รอบกายมักจะมีคนเบียดเสียด อยากจองล่วงหน้าหรือซื้อสิ่งของจะได้ราคาถูกกว่าข้างนอก มีคนรับภารกิจในสำนัก ไม่อยากนัดคนร่วมเรือนไปด้วยกัน ก็จะหาสหายร่วมทีมที่มีเคล็ดวิชาเหมาะสมกับตนเองในตอนนี้
เวทมนตร์ที่ผู้บำเพ็ญเซียนใช้เป็นจะมีผลกระทบต่อภารกิจที่ทำ เหมือนผู้บำเพ็ญเซียนที่ฝึกเวทธาตุน้ำเป็นหลัก ไปสถานที่ประเภทชายทะเลหรือในแม่น้ำใช้แรงเพียงครึ่งเดียวจะประสบผลสองเท่า ทว่าหากให้เขาไปทำภารกิจที่ทะเลทรายหรือภูเขาที่ปราศจากน้ำ นั่นคือจะเอาชีวิตของเขา ไม่มีประโยชน์แถมยังขวางทาง
เวทที่จินเฟยเหยาฝึกบำเพ็ญเป็นหลักคือเวทมนตร์ธาตุอะไร ตัวนางเองก็ไม่รู้ ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ มองอย่างไรก็ไม่จัดอยู่ในประเภทธรรมดา นางจัดให้ตนเองอยู่ในธาตุผี แล้วก็รู้สึกว่าไม่ค่อยน่าฟัง ดังนั้นเมื่อคนอื่นถามนางว่าฝึกอะไรเป็นหลัก นางก็บอกว่าฝึกธาตุไฟเป็นหลัก ในความเห็นนาง ไฟนรกก็คือไฟ น่าจะพอฝืนใจนับเช่นนั้นได้
ครั้งที่แล้วหลิ่วฉี่ปอเคยถามนาง ดังนั้นครั้งนี้จึงอยากเรียกนางไปด้วย เพราะว่าสิ่งที่แมงมุมตาผีหวาดกลัวมากที่สุดคือเวทธาตุไฟ พอโยนไฟเข้าไปก็เผาตายได้หลายตัว
ขณะที่ทุกคนสนทนากันอย่างตื่นเต้นยินดี ก็มีเสียงระฆังดังแสบแก้วหูดังมาจากท้องนภา สะกดเสียงทุกคนลงไป นี่คือระฆังก่วงเทียนของสำนักเฉวียนเซียน ทุกครั้งตอนบรรยาย ล้วนใช้สำหรับเตือนพวกเขาล่วงหน้าว่าผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานที่บรรยายมาแล้ว ให้เงียบเสียงลงอย่างมีระเบียบ
เสียงระฆังบัดเดี๋ยวแผ่วโหยบัดเดี๋ยวกระชั้นถี่ ลากเสียงยาวเนิ่นนานจึงได้หยุดลง เรือนฟังตำราที่มีเสียงเอะอะ ยามนี้เงียบกริบ เงียบจนเข็มเล่มหนึ่งตกพื้นก็ยังได้ยิน
ผู้ใดจะรู้ว่าในขณะนี้เอง มีคนผายลมออกมาเสียงดัง รอบด้านที่เงียบเป็นเป่าสากชะงักไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นพลันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เดิมทีผายลมตอนมีคนเยอะๆ ก็มีเพียงคนที่อยู่ใกล้ที่สุดหลายคนได้ยิน ทว่าเมื่อครู่ทั้งเรือนเงียบกริบอย่างน่ากลัว เสียงผายลมนี้จึงดังสนั่นหวั่นไหว
จินเฟยเหยาเองก็กุมท้องหัวเราะจนน้ำตาเล็ด นางเช็ดน้ำตา มองไปทางด้านที่มีเสียงดังมา ปากยังเอ่ยว่า “ใครกันแน่ จึงทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ในยามที่จริงจัง”
ตอนนางลุกขึ้นยืนมองเห็นคนผิดที่นั่งโดดเดี่ยวและรอบกายเป็นพื้นที่ว่าง ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นี่หลี่เอ้อร์เกินมิใช่หรือ ผู้บำเพ็ญเซียนรอบกายของเขาทั้งหมดหนีไปอยู่ไกลๆ เขายังนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างโง่งม กินมันเผาอย่างไม่ใส่ใจ และยังถามผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านว่าอยากกินหรือไม่
จินเฟยเหยารีบนั่งหันหลังให้เขา ก้มหน้าลงแล้วใช้มือปิดใบหน้า นางไม่อยากถูกหลี่เอ้อร์เกินจดจำได้ หากทักทายนางขึ้นมายังรับไหวอยู่หรือ
ในยามนี้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่มาบรรยายก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเหยียบกระบี่บินเล่มหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศอย่างน่าเกรงขาม นี่เป็นการบรรยายครั้งแรกของเขาที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ก่อนหน้านี้ยังสอบถามขั้นตอนคร่าวๆ กับผู้บำเพ็ญเซียนที่รู้จักกันโดยเฉพาะพอรู้แล้วจึงใช้กระบี่เวทที่ทรงอำนาจมากที่สุดของตนเองแหวกนภามา
เขาได้ยินเสียงระฆังก่วงเทียนแต่ไกล จึงจงใจเหินบินช้าลง เตรียมปรากฏตัวต่อหน้ากลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ อย่างมีมาด ไหนเลยจะรู้ ตอนเขาบินมาถึงเหนือแท่นฟังตำรา กลับเห็นผู้เยาว์รุ่นหลังขั้นฝึกปราณเหล่านั้นกำลังหัวเราะกันลั่น รอบด้านมีเสียงเอะอะ ไม่ได้เงียบเสียงอย่างเคารพนบนอบเหมือนที่เคยได้ยิน
ผู้อื่นมาบรรยาย ผู้เยาว์รุ่นหลังเหล่านี้ยังเคารพนบนอบ กลัวว่าจะล่วงเกินพวกเขา ตนเองมาบรรยาย คิดไม่ถึงว่าจะได้รับการหยามเกียรติเช่นนี้ เขาอดมีโทสะไม่ได้ คิดจะสะบัดก้นจากไป พอคิดถึงว่าการบรรยายนี้เป็นภารกิจบังคับ อย่างไรก็ต้องอยู่หนึ่งชั่วยาม จะไม่ไปก็ไม่ได้ จึงเอ่ยกับคนทั้งเรือนอย่างเดือดดาลและปลดปล่อยพลังกดดันที่แฝงไอสังหารออกมาอย่างเปี่ยม
ผู้บำเพ็ญเซียนที่เอะอะด้านล่างถูกพลังกดดันของเขาสั่นสะเทือน จึงพบว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่มาบรรยายมาแล้ว ทั้งยังมาอย่างแปลกหน้า และน่ากลัวจนต้องรีบนั่งลงอย่างเงียบสงบ ไม่กล้าเคลื่อนไหววุ่นวาย
พอเห็นรอบด้านเงียบสงบลง ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานก็ขี่กระบี่บินร่อนลงบนแท่น สีหน้าเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกวาดมองกลุ่มคน ตนเองนั่งขัดสมาธิเงียบๆ บนแท่นบรรยาย
พอเขานั่งก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน และยังไม่เก็บพลังกดดันกลับคืน ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนที่อยู่ด้านล่างร้องโอดโอยไม่หยุด อย่าเห็นว่าพลังกดดันเป็นเพียงพลังวิญญาณและไอสังหารที่รั่วไหลออกมาจากผู้บำเพ็ญเซียน ทว่าของเพียงพลังบำเพ็ญเพียรแตกต่างกันมาก ก็สามารถกลายเป็นอาวุธสังหารคนได้
ผู้บำเพ็ญเซียนท่านนี้มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานช่วงกลางแล้ว พลังกดดันของเขาจึงมีอานุภาพต่อผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณอย่างมาก ถึงจะมิได้สังหารคนโดยไร้รูป ทว่าก็ทำให้พวกเขาขวัญหนีดีฝ่อ ด้านหลังมีความเย็นเยียบอันบอกไม่ถูกหลายสายลอยขึ้นเหมือนมีใบมีดกรีดผ่าน พลังกดดันของจิตใจที่แข็งแกร่งทำให้พวกเขาเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม ใจหนึ่งอยากจะหนีออกไปจากที่นี่ทว่ากลับไม่กล้าขยับ
สุดท้าย ตอนที่ทุกคนใกล้จะทนไม่ไหว เขาก็คิดว่าน่าจะได้เวลาแล้ว จึงยืนขึ้นเก็บพลังกดดันบนร่าง
ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนต่างโล่งอก ทว่ายังไม่รอให้ทุกคนได้สติคืนมา ก็เห็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานผู้นั้นเอ่ยอย่างเย็นชา “เรื่องที่ข้าจะบรรยายในวันนี้คือ ขี่อาวุธเวทเหินบิน พวกเจ้าทั้งหมดดูให้ดี”
พอสิ้นเสียง เขาก็เหยียบขึ้นบนกระบี่บินที่แวววับจับตาเล่มนั้น แล้วแหวกนภาหายไปกลางอากาศ เหลือเพียงเงาหลังไว้ให้เหล่าผู้บำเพ็ญเซียน
ทุกคนยังนั่งเงียบอยู่ที่เดิม มองเขาหายไปกลางท้องนภาในเวลาไม่กี่อึดใจ มิใช่พวกเขาไม่อยากจากไปทันที ทว่าถูกพลังกดดันบีบคั้นอยู่หนึ่งชั่วยาม ขาอ่อนไปนานแล้ว ต้องนั่งฟื้นฟูเรี่ยวแรงอยู่ที่เดิม
“โชคดีที่เขาไปแบบนี้ ทั้งหมดต้องโทษเจ้าคนผายลมนั่นที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน” หลิ่วฉี่ปอหอบหายใจแฮ่ก ขมวดคิ้วเอ่ย
สภาพของจินเฟยเหยาก็ไม่ดีกว่านางเท่าใด ทว่าไม่กล้าเอ่ยว่าตนเองรู้จักหลี่เอ้อร์เกิน จึงได้แต่เอ่ยอย่างโกรธแค้น “จริงๆ เลย แก่ป่านนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องน่าเบื่อหน่ายเช่นนี้ นั่งโง่งมอยู่บนแท่นรังแกคน ผู้อาวุโสอะไร ไร้เหตุผลสิ้นดี”
“สหายเซียนจิน เจ็ดวันให้หลังพวกเราจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่ เจ้าอย่าลืมเสียล่ะ ถึงตอนนั้นข้าจะรอเจ้าตรงประตูใหญ่” หลิ่วฉี่ปอยืนขึ้น นวดขาที่เป็นเหน็บชา
ทุกคนมาฟังบรรยายแต่เช้า สุดท้ายคิดไม่ถึงว่าต้องมารับการลงทัณฑ์เปล่าๆ รอบหนึ่ง ทั้งหมดกล่าวโทษเจ้าอ้วนที่ผายลมผู้นั้น ขณะที่คิดจะหาตัวเจ้าอ้วนคนนั้นมาคิดบัญชี กลับพบว่าเขาหนีไปนานแล้ว
เห็นผู้บำเพ็ญเซียนอารมณ์ฉุนเฉียวตามหาหลี่เอ้อร์เกินไปทั่ว ทั้งยังสอบถามว่าเจ้าอ้วนเป็นใคร เป็นคนของเรือนใด จินเฟยเหยารีบหนีออกไปตามฐานกำแพง นึกถึงยารวมปราณที่ใกล้จะกินหมดแล้ว นางก็เตรียมไปซื้ออีกสิบเม็ด จากนั้นค่อยซื้อหญ้าวิญญาณหลอมสร้างยารวมปราณสิบชุด รอจนหลอมหญ้าวิญญาณของยาขับสิ่งปนเปื้อนเสร็จสิ้น จึงหยิบมาทดลองดู
“จินเฟยเหยา!”
จินเฟยเหยาเดินอยู่บนถนนใหญ่ พลันได้ยินคนเรียกชื่อนางอย่างตกตะลึง ฟังดูแล้วเหมือนสัตว์ปิศาจอะไรสักอย่างถูกคนบีบคอไว้ นางหันหน้าไปมอง มีคนห้าหกคนอยู่ไม่ไกลนัก สตรีคนหนึ่งในนั้นกำลังฉุดลากบุรุษข้างกายอย่างเอาเป็นเอาตาย ชี้นางแล้วเอ่ยอะไรอย่างร้อนใจ
“ซวยจริงๆ ทำไมจึงเจอพวกเขาได้” พอจินเฟยเหยาเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคย ทว่านางไม่อยากเจอพวกเขาอย่างยิ่ง จึงหมุนตัวคิดจะจากไป
น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่อยากให้นางหนี คนกลุ่มนั้นไล่ตามมาขวางทางนางเอาไว้ เด็กหญิงผู้นั้นมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ จึงตะโกนเสียงดังอย่างมั่นใจ “เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย จินเฟยเหยา ที่แท้เจ้าหนีมาอยู่ที่นี่เอง”
“เจ้าสิหนี พูดจาดีๆ ได้หรือไม่” จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว เอ่ยบริภาษเสียงเย็นเยียบ จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น เหล่มองด้วยท่าทางดูแคลนพวกเขาแล้วเอ่ย “พวกเจ้าสองคนน่าจะเรียกข้าว่าพี่มิใช่หรือ? ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ เพิ่งเป็นผู้บำเพ็ญเซียนได้ไม่กี่วันก็ถือว่าไร้เทียมทานแล้ว? พวกเจ้าเรียนอยู่ที่สำนักหลิงคงได้อย่างไร ไม่รู้จักมารยาทสักนิด”
จากนั้นนางก็ส่ายศีรษะ เอ่ยทอดถอนใจอย่างจงเกลียดจงชัง “สำนักหลิงคงเป็นถึงสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียง คิดไม่ถึงว่าจะมีศิษย์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าลับหลังอาจารย์ของพวกเจ้าจะเสียใจเพียงใด”
“จินเฟยเหยา เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ข้าถือตนเองว่าไร้เทียมทานเมื่อใด” เด็กหญิงคนนั้นหน้าแดงก่ำ พอเจอจินเฟยเหยาก็ถูกใส่ร้าย จึงอดกระแอมคอแล้วตะโกนไม่ได้
จินเฟยเหยาล้วงหู เอ่ยด้วยท่าทีเย็นชา “ไม่มีธุระก็หลีกไป ห้ามต่อสู้กันในเมืองลั่วเซียน ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกไปก็ไปให้พ้น”
“พี่ ดียิ่งนักที่ได้พบท่านที่นี่ ท่านก็รู้ว่าเฟยเยี่ยนพูดไม่เก่ง อย่าถือสานางเลย” เด็กหนุ่มที่ถูกจินเฟยเยี่ยนฉุดดึงแขนเสื้อมาตลอดก้าวมาข้างหน้า เอ่ยกับจินเฟยเหยายิ้มๆ
จินเฟยเหยามองพินิจเขาขึ้นลงอยู่นาน จึงทำท่าทางเหมือนเพิ่งตระหนักได้ “ที่แท้เป็นน้องเฟยเหวิน ไม่ได้พบไม่กี่ปี เจ้าตัวสูงขนาดนี้แล้ว เจ้าไปสำนักหลิงคงมิใช่หรือ ทำไม? มาเที่ยวเมืองลั่วเซียนหรือ?”
เห็นสีหน้าอวดโอ่ของนาง จินเฟยเหวินก็ไม่ใส่ใจ ยังเอ่ยอย่างสุภาพมีมารยาท “พี่เฟยเหยา ตอนนี้สำนักหลิงคงของข้าย้ายมาที่ยอดเขาชีเสียนของภูเขาเซียนซู่แล้ว ต่อไปพวกเราจะได้พบกันบ่อยๆ ข้าคิดว่าท่านปู่ก็น่าจะยินดี ได้พบหลานอีกครั้งไม่รู้ว่าจะดีใจเพียงใด ครั้งนี้พี่อย่าจากไปเพราะสำนักหลิงคงย้ายมาอยู่ที่นี่อีกล่ะ ท่านปู่ก็วางแผนว่าจะย้ายคนในตระกูลส่วนหนึ่งมาอยู่ที่นี่ก่อน ดังนั้นลูกพี่ลูกน้องจึงติดตามพวกเรามาด้วย พวกเขาก็อยากพบท่านมากเช่นกัน”
ใช้ท่านปู่มาขู่ข้าหรือ? จินเฟยเหยายิ้ม เฟยเหวินคนนี้ตั้งแต่เล็กก็เป็นเช่นนี้ ดูแล้วสุภาพมีมารยาททว่าเบื้องหลังกลับชั่วร้าย คนที่ร้ายกาจที่สุดในตระกูลคือชายชราขั้นฝึกปราณช่วงปลายคนหนึ่ง บรรดาท่านลุงท่านอาเหล่านั้นมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณ ยังคิดจะจับนางในเมืองลั่วเซียน ดูถูกกันเกินไปแล้ว “พวกจินเฟยอวี่และจินเฟยหวาล่ะ? ตอนนี้ยังฝึกบำเพ็ญเคล็ดวิชาไหมหยกอยู่ในตระกูลหรือไม่?” นางเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน เอ่ยถามเรื่องอื่น
คนทั้งสองได้ยินนางเอ่ยถาม สีหน้าของจินเฟยเยี่ยนพลันแดงก่ำราวกับอับอาย ทว่าจินเฟยเหวินกลับยิ้ม เอ่ยอย่างสุภาพดังเดิม “พี่คิดถึงพี่สาวคนอื่นๆ สินะ ชาติที่แล้วพวกนางทำบุญมาดี ได้รับความโปรดปราณจากผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของสำนักหลิงคง ตอนนี้เข้าสู่สำนักหลิงคงแล้ว ว่าไปแล้วถ้าพี่สาวอยู่ ก็น่าจะได้รับความโปรดปราณจากผู้อาวุโสเช่นกัน ความเป็นอยู่ในตอนนี้จะต้องดีมากแน่นอน”
จินเฟยเหยาพยักหน้า เอ่ยอย่างเห็นด้วย “ใช่ ต้องลำบากท่านปู่แล้ว ให้พวกนางฝึกเคล็ดวิชาเตาหลอมมนุษย์อย่างยากลำบากมานานหลายปี ถ้าไม่ส่งไปประจบผู้อาวุโสของสำนักหลิงคง พวกเจ้าสองคนเข้าสำนักมานานขนาดนี้ คนหนึ่งเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลาง อีกคนหนึ่งยังเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงต้น ตอนนี้อาจจะยังกวาดประตูใหญ่ในสำนักอยู่ คนที่มีญาติของตนเองนี่ดีนะ ผลิตเองขายเอง วันหน้ายังรอให้พวกเจ้าสองคนกำเนิดทายาทไปเรียนคัมภีร์ผสานหยางอยู่นะ จะได้ทำเป็นเตาหลอมมนุษย์ที่ดียิ่งขึ้นให้ผู้อื่น”
.......................................


บทที่ 32 สหายร่วมเป็นร่วมตาย
ท่านน้าไป๋ได้ยินคำสนทนาของพวกเขาแต่ไกล เสียงแค่นี้ปิดบังหูของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานไม่ได้ เพียงแต่คนเหล่านี้เป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน อย่างไรก็ต้องไว้หน้าบ้าง
“กิ๊ง” นางดีดนิ้วเบาๆ ได้ยินเสียงโลหะแหวกนภากว้าง แสงสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนลอยไปทางคนของสำนักเฉวียนเซียน
ทุกคนไม่มีปฏิกิริยา ติงจี้ เสวี่ยเหนียงจื่อ และหลี่เอ้อร์เกินถูกโจมตี ไม่รู้ว่าสิ่งที่ท่านน้าไป๋ปล่อยออกมาคืออะไร คนทั้งสามรู้สึกมีบางอย่างเคลื่อนไปทั่วร่าง บริเวณที่มันเคลื่อนผ่านทั้งร้อนทั้งเจ็บ ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่ามีสิ่งที่เค็มคาวพลุ่งขึ้น โลหิตสดพ่นออกมาจากปาก
“หอสาวงามให้พวกเจ้าเหยียดหยามได้ตามใจชอบหรือ วันนี้เห็นแก่หน้าของสำนักเฉวียนเซียน จะละเว้นชีวิตพวกเจ้าสักครั้ง ครั้งหน้าหากให้ข้าเห็นพวกเจ้าพูดจาเหลวไหลอีก ข้าจะเอาชีวิตน้อยๆ ของพวกเจ้าเสีย” ท่านน้าไป๋ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง เอ่ยเตือนเสียงเข้มงวด แผ่พลังกดดันออกมาดุจคลื่น ทำให้ลมปราณของทุกคนติดขัด
อู๋เฮ่าคงไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแต่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบนิ่ง เขาไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อคนไม่มีสมองเหล่านี้ เขาเป็นหัวหน้า ไม่ใช่บิดา นอกจากพาพวกเขาทำภารกิจก็ไม่มีหน้าที่อื่น
สมาชิกที่เหลือต่างก้มหน้าไม่เอ่ยวาจา ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว มีเพียงเฟยเทียนหลงโอบกอดเสวี่ยเหนียงจื่อจับจ้องท่านน้าไป๋อย่างเดือดดาล ทว่าไม่กล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่น
ท่านน้าไป๋กวาดตามองดู แล้วโยนกระเป๋าเก็บของลงบนพื้น เอ่ยเสียงขึ้นจมูก “เรื่องนี้พวกเราจะแจ้งเบื้องบนของสำนักเฉวียนเซียน สำนักเฉวียนเซียนน่าจะควบคุมคนในสำนักให้ดีๆ ไม่มีกฎระเบียบสักนิด”
เอ่ยจบนางก็ใช้มือดูดแสงสีขาวหลายสายออกจากร่างคนทั้งสามให้ลอยกลับมาอยู่ในมือนาง ไม่รอให้ทุกคนเห็นว่าแสงสีขาวคืออะไร ท่านน้าไป๋ก็เก็บมือกลับ แล้วเหินร่างขี่อาวุธเวทแหวกนภาไป พอนางไป พลังกดดันที่กดดันบนร่างของทุกคนก็สลายไป ทุกคนโล่งอก ถึงแม้พวกเสวี่ยเหนียงจื่อสามคนจะได้รับความลำบาก ทว่าก็นับว่ารักษาชีวิตไว้ได้ ถึงในใจจะไม่ยินยอม ทว่าสู้ความแข็งแกร่งของผู้อื่นไม่ได้ ก็ได้แต่กลืนฟันที่หักของตนเองลงไป[footnoteRef:1] [1: กลืนฟันที่หักลงไป หมายถึง เสียเปรียบผู้อื่น แล้วได้แต่อดทนอดกลั้น]
ไม่รู้ว่าในใจของผู้อื่นคิดอย่างไร หากจินเฟยเหยามองไม่ผิด ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคนนี้เป็นบ่าวของผู้อื่น คิดไม่ถึงว่าจะสามารถทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่หยิ่งยโสมาเป็นบ่าวได้ หอสาวงามมีความเป็นมายิ่งใหญ่เพียงใดกันแน่ ทำให้คนสงสัยจริงๆ
จ่ายศิลาวิญญาณแล้ว คนของหอสาวงามก็เริ่มเตรียมนำเต่าเกราะเหล็กไป เห็นบนเรือบินได้โยนเชือกยาวลงมาร้อยเส้น คิดไม่ถึงว่าทั้งหมดจะเป็นอาวุธเวทชั้นล่างที่ยาวจนสามารถห้อยลงมาจากเรือบินได้ ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีชุดขาวหลายสิบคนเหินร่างลงมา พันเต่าเกราะเหล็กไว้กับเชือกยาวอย่างแน่นหนา เมื่อพบกับตัวเต่าที่ยกไม่ขึ้น คนหลายคนนั้นก็ใช้เวทควบคุมวัตถุยกขึ้นแล้วค่อยสวมเชือกเข้าไป
ไม่นานนัก เต่าเกราะเหล็กก็ถูกพันเชือกเรียบร้อย บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีกลับไปบนเรือบินได้ วงเวทบนเรือบินได้ส่งเสียงหึ่งๆ ออกมา เต่าเกราะเหล็กถูกดึงห่างจากพื้นดินช้าๆ ตามเรือบินได้ที่บินสูงขึ้น จนบินสูงขึ้นมากพอจึงพาเต่าเกราะเหล็กจากไป
“อยากได้จัง ข้าอยากได้อาวุธเวทบินได้แบบนี้” จินเฟยเหยาสองตาเป็นประกาย อิจฉาอย่างยิ่ง
อู๋เฮ่าคงมองเต่าเกราะเหล็กถูกนำไป เตรียมพาทุกคนกลับ เพื่อค้นหาเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ ทุกคนออกมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่า เหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง ได้เวลากลับสำนักเฉวียนเซียนแล้ว
ตลอดทาง จินเฟยเหยาคำนวณว่าครั้งนี้จะได้ส่วนแบ่งศิลาวิญญาณเท่าใด รางวัลที่ตกลงกันไว้ในตอนแรกคือสองหมื่นศิลาวิญญาณ หัวหน้าได้ส่วนแบ่งหนึ่งในสาม ส่วนที่เหลือจึงแบ่งให้คนอื่นๆ แบบนี้คำนวณแล้ว คนหนึ่งก็ได้ศิลาวิญญาณเพียงหนึ่งพันหนึ่งร้อยกว่าก้อน ส่วนที่หัวหน้าได้มากกว่าของตนเองหกเท่า ชั่วร้ายเกินไปแล้ว
ศิลาวิญญาณช่างหาได้ยากเย็นจริงๆ ครั้งที่แล้วไปภูเขาซวงถ่ากับหวาซียังได้ศิลาวิญญาณมามากกว่านี้เลย ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็ได้สิ่งที่มีราคาเกือบสี่พันศิลาวิญญาณ นึกถึงไข่แมวบินได้ที่ตนเองวางไว้ในห้อง นางก็รู้สึกเจ็บปวด เพราะไม่รู้ว่าครั้งนี้จะออกมานานเพียงใด นางจึงวางศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนไว้ข้างไข่
นึกถึงสภาพอันยากจนของตนเองในอดีต จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองในตอนนี้เป็นคนผลาญสมบัติโดยสมบูรณ์คนหนึ่ง
ทุกคนเร่งรุดเดินทางห้าวัน ในที่สุดก็กลับมาถึงเมืองลั่วเซียน เรือบินได้ของหอสาวงามตั้งแต่ได้รับยันต์เสียงอัสนีจนมาถึงจุดหมายปลายทางใช้เวลารวมทั้งหมดหนึ่งคืน เห็นแบบนั้นนั่นยังไม่ใช่ความเร็วสูงสุดของเรือบินได้นะ จินเฟยเหยาอยากให้ไข่ของแมวบินได้รีบฟักออกมาเร็วๆ นางจะอาศัยการเดินเช่นนี้ไม่ได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าชักช้า ทั้งยังไม่สง่างามสักนิด
ในเรือนสี่สิบสี่ อู๋เฮ่าคงแบ่งศิลาวิญญาณให้ทุกคน ถึงจะรู้ดีว่าหัวหน้าต้องได้หนึ่งในสามล่วงหน้า ก็ยังมีหลายคนไม่ค่อยพอใจ เพียงเพราะนี่คือกฎเกณฑ์ของสำนักเฉวียนเซียนดังนั้นจึงไม่มีอะไรจะกล่าว
ทว่ามีคนผู้หนึ่งไม่คิดเช่นนี้ หลังจากได้ศิลาวิญญาณก็หัวเราะอย่างเย็นชา “เป็นหัวหน้านี่ได้เปรียบจริงๆ เอาไปตั้งหนึ่งในสาม พวกเรามิใช่ว่าไม่ออกแรง กลับได้เล็กน้อยแค่นี้”
เดิมทีทุกคนกำลังจะแยกย้าย พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ทุกคนก็หยุดลง มองเขาเหมือนดูละครสนุก จินเฟยเหยายังไม่เคยสนทนากับคนชื่อซานเชียนจื่อคนนี้เลย ถึงจะเคยพบหลายครั้งทว่านางก็ไม่อยากจะสนทนากับเขา ไม่ใช่สาเหตุอื่นใด เพียงเพราะเขาให้ความรู้สึกชั่วร้ายเกินไป
ซานเชียนจื่ออายุเพียงยี่สิบกว่าปี เส้นผมยุ่งเหยิงยาวปกคลุมไหล่ บนใบหน้ามักจะมีเส้นผมปิดบังอยู่กว่าครึ่ง มองเห็นไม่ชัดเจน ไม่รู้ว่าเป็นโดยกำเนิดหรือฝึกวิชาอะไร สีผิวขาวซีดอย่างน่ากลัว ดวงตาเรียวยาว มักจะจับจ้องผู้อื่นอย่างอึมครึม คนเช่นนี้ทำให้ผู้อื่นรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ คนในเรือนสี่สิบสี่ไม่อยากจะคบหาสมาคมกับเขาสักคน
อู๋เฮ่าคงยิ้มบางๆ มองดูเขา “เช่นนั้นสหายเซียนซานคิดจะเอาอย่างไร นี่เป็นกฎเกณฑ์ของสำนักเฉวียนเซียน หากเจ้าไม่ยินยอม สามารถสมัครเข้าประลองคัดเลือกเป็นหัวหน้าได้ตอนเดือนสิบสอง พลังการบำเพ็ญเพียรของสหายเซียนซานถึงขั้นฝึกปราณช่วงปลายแล้ว ย่อมมีคุณสมบัตินี้ ถึงตอนนั้นข้าจะรอเจ้าแน่นอน”
จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตามายังร่างผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายอีกคน “สหายเซียนมู่ ถ้าเจ้าอยากเป็นหัวหน้าด้วย ก็มาได้นะ”
มู่ชิง บุรุษชุดดำ หล่อเหลา สง่างาม และสูงส่ง บุรุษที่หล่อเหล่าและมีระดับที่สุดในเรือนสี่สิบสี่ ไม่ถูกสิ น่าจะเป็นบุรุษที่หล่อเหลาที่สุดในสำนักเฉวียนเซียน หาบุรุษที่มีบุคลิกเช่นเขาได้ไม่มาก ตั้งแต่จินเฟยเหยาเห็นเขาครั้งแรกก็คิดเช่นนี้มาตลอด หากให้บรรดานางปิศาจเฒ่าขั้นหลอมรวมและขั้นกำเนิดใหม่เห็นเขา พวกนางจะแย่งชิงกลับไปโดยไม่สนใจอะไรหรือไม่
“ไม่สนใจ” มู่ชิงเอ่ยตอบอย่างเย็นชา หันกายกลับเข้าห้อง
ซานเชียนจื่อพูดมาประโยคหนึ่ง “เสแสร้ง” แล้วออกจากเรือนไป
พอเห็นไม่มีเรื่องสนุกให้ดู ทุกคนต่างแยกย้าย ควรจะไปทำอะไรก็ไปทำสิ่งนั้น
จินเฟยเหยากลับเข้าเรือน ตรวจสอบไข่แมวบินได้ พบว่าทุกอย่างเป็นปกติก็คิดจะไปอาบน้ำพักผ่อน จึงกลับมาที่ห้องข้าง ยันต์สื่อสารที่หวาซีให้มาเปล่งแสง ไม่ช้าไม่เร็วมาได้จังหวะเหมาะพอดี
เปิดยันต์สื่อสารออก หวาซีนัดพบนางที่ร้านน้ำชาครั้งก่อน เวลาเช้าวันพรุ่งนี้ จินเฟยเหยาพึมพำประโยคหนึ่ง “ดื่มชาอะไรตั้งแต่เช้าตรู่ ต้องนัดไปกินข้าวที่ร้านอาหารจึงถูกต้อง”
วันที่สอง นางจัดแจงตามสบายแล้วมายังร้านน้ำชาที่นัดไว้ ขึ้นชั้นสอง ก็เห็นหวาซีนั่งอยู่ข้างหน้าต่างในห้องส่วนตัวกำลังมองไปไกลๆ สีหน้าท่าทางอ้างว้างและมีเรื่องในใจ กระทั่งจินเฟยเหยาเดินเข้ามาในห้องยังไม่รู้สึกตัว
จินเฟยเหยาก้าวมาข้างหน้า นั่งลงตรงข้ามเขา “กำลังคิดอะไรอยู่ คิดจะทำร้ายคนอย่างไรอีกใช่หรือไม่?”
“พูดเหลวไหลอะไร ข้าไม่ใช่คนชั่วร้ายสักหน่อย” หวาซีเก็บสายตากลับมา ขมวดคิ้วนิดๆ เอ่ยอย่างไม่พอใจ
“ถ้าเจ้าเป็นคนดี เช่นนั้นบนโลกนี้คงไม่มีคนชั่วแล้ว” จินเฟยเหยารินน้ำชาให้ตนเอง ดื่มเสร็จแล้วจึงเอ่ยถามอย่างเอ้อระเหย “เรียกข้ามามีเรื่องอะไร กำจัดสัตว์ภูติเหล่านั้นทิ้งแล้วใช่หรือไม่?”
“ตุ้บ” หวาซีโยนถุงผ้าลงบนโต๊ะ จากนั้นเอ่ยถามอย่างห่วงใย “แมวบินได้ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ก็ดี ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชั่วคราว” จินเฟยเหยาตอบพลางหยิบถุงผ้าบนโต๊ะ กลับพบว่าไม่ใช่กระเป๋าเก็บของ
พอเปิดออกดู ด้านในมีศิลาวิญญาณหลายสิบก้อน นางเงยหน้าขึ้นถามอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าขายกระเป๋าสัตว์ภูติไปอย่างไร คงไม่ได้เอาไว้ใช้เองหรอกนะ”
หวาซีเลื่อนสายตาไปมองนอกหน้าต่าง เอ่ยเบาๆ ว่า “พวกนี้ก็คือเงินที่ใช้สัตว์ภูติเหล่านั้นแลกมา ข้าไม่ได้หยิบไปสักก้อน”
“โกหก ข้าไม่เชื่อว่าสัตว์ปิศาจในตัวนางทั้งหมดจะเป็นขยะ ศิลาวิญญาณไม่กี่สิบก้อนนี้จะซื้อสัตว์ภูติอะไรได้ แม้แต่สัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งตัวหนึ่งยังซื้อไม่ได้เลย” จินเฟยเหยาขึ้นเสียง ตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ
หวาซีดื่มชา มองนางด้วยท่าทางแบบเจ้าจะรู้อะไร จากนั้นเอ่ยอย่างช้าๆ “สัตว์ภูติ นั่นเป็นเพียงคำเรียกขานของสัตว์ปิศาจหลังจากถูกผู้บำเพ็ญเซียนฝึกสอนจนเชื่อง ร่างเดิมยังเป็นสัตว์ปิศาจ สัตว์ภูติในตัวของอี่ซานทั้งหมดยอมรับเจ้านายตั้งแต่เป็นลูกสัตว์ คนอื่นซื้อไปมันก็ไม่อาจยอมรับเจ้านายอีกได้ ดังนั้นจึงได้แต่ขายเป็นสัตว์ปิศาจธรรมดา อีกทั้งเจ้าก็รู้ สัตว์ปิศาจเหล่านั้นมีความเป็นมาไม่ชัดเจน ร้านสัตว์ภูติที่คุ้นเคยกับสำนักชิงโซ่วมีมากมาย ถ้าถูกจับได้ว่าข้าขายสัตว์ภูติของอี่ซาน ไม่เท่ากับสารภาพออกมาเองหรือ? ดังนั้น ข้าจึงหาร้านสัตว์ภูติที่มีชื่อเสียงดีและไม่เคยสอบถามที่มาเพื่อความปลอดภัย ราคาย่อมต่ำเป็นธรรมดา”
ภายในห้องส่วนตัวติดตั้งวงเวทเก็บเสียง จินเฟยเหยาจึงไม่กลัวถูกคนได้ยินจึงเอ่ยตรงๆ “เจ้าคงไม่ได้ขายแค่ไม่กี่สิบศิลาวิญญาณหรอกนะ เห็นเจ้าเฉลียวฉลาดขนาดนี้ จะทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าคงไม่ได้เอาสัตว์ภูติทั้งหมดไปฆ่า จากนั้นเฉือนหนังและกระดูกไปขายร้านวัตถุดิบโดยตรงนะ? จากที่ข้าเดา นับวัตถุดิบดูแล้วอย่างน้อยที่สุดน่าจะมีราคาหลายร้อยศิลาวิญญาณ หรือว่าเจ้ายักยอกเงิน?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ ถึงข้ายักยอกเงินผู้อื่น ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยักยอกเงินเจ้าหรอก หากฐานะของข้าเปิดเผย สำนักชิงโซ่วต้องรู้ว่าเจ้าพูดโกหกแน่นอนและจะมาหาเรื่องเจ้า ตอนนี้เรียกได้ว่าพวกเราเป็นสหายสนิท เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย” หวาซีรีบอธิบาย
“ผู้ใดเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกับเจ้า สัตว์ปิศาจกินคนตัวนั้นไม่ใช่ของข้าเสียหน่อย เพื่อให้ได้รางวัลที่ข้าสมควรได้รับ ข้าจึงกลายเป็นคนที่ลงเรือลำเดียวกับเจ้า นี่มันสภาพสังคมอะไรกัน” จินเฟยเหยาทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ “เช่นนั้นเจ้าว่ามา เพราะเหตุใดจึงได้ศิลาวิญญาณแค่นี้”
หวาซีวางถ้วยชาลง เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าอยู่ในสำนักชิงโซ่วตั้งแต่เล็กจนโต ตอนมีสัตว์ภูติตัวแรกเพิ่งอายุได้สี่ขวบ ขอเพียงเป็นสัตว์ภูติที่ยอมรับเจ้านายแล้ว ก็จะเริ่มมีสติปัญญา ข้าอยู่กับสัตว์ภูติมาตั้งแต่เล็กจนโต จะหักใจฆ่าสัตว์ภูติไปแลกเงินได้อย่างไร”
“พูดเสียน่าฟัง ตอนเจ้าฆ่าศิษย์น้องซึ่งเป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็ก ก็ทำอย่างรวบรัดชัดเจนอย่างยิ่งมิใช่หรือ? หรือว่านางยังสู้สัตว์ภูติไม่กี่ตัวไม่ได้?” จินเฟยเหยาไม่เชื่อคำพูดผีสางของเขาจึงเอ่ยเสียดสี
ไหนเลยจะรู้ คิดไม่ถึงว่าหวาซีจะตอบอย่างจริงจัง “ใช่ นางเป็นเพียงอาหารของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเท่านั้น จะนำมาเปรียบเทียบกับสัตว์ภูติที่น่ารักและเฉลียวฉลาดได้อย่างไร”
............................................


บทที่ 34 เรือนฟังตำรา
จินเฟยเหยาแล่นกลับมายังเรือนของตนเอง ก็อดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ นางเห็นผู้อื่นทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกแค่ทั้งน่าขำและน่าสนุก
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองนางนั้นน่าจะฝึกวิชาบำเพ็ญคู่โดยเฉพาะ อาศัยการบำเพ็ญคู่กับบุรุษหาศิลาวิญญาณมาฝึกบำเพ็ญ ถึงแม้จะหาเงินได้สบายๆ และไม่มีอันตราย ทั้งตอนบำเพ็ญคู่ยังสามารถยกระดับพลังการบำเพ็ญเพียรของตนเองได้ด้วย แต่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีส่วนมากยังไม่ยอมอาศัยวิธีการเช่นนี้มาฝึกบำเพ็ญ
จินเฟยเหยาก็ไม่ได้ดูถูกพวกนาง แต่ละคนล้วนมีวิธีการดำเนินชีวิตของตนเอง ไม่มีใครสูงส่งกว่าใคร ขอเพียงไม่ขัดขวางนาง ผู้อื่นจะทำอะไรล้วนไม่เกี่ยวข้องกับนาง
หลังจากหัวเราะแล้ว นางก็กลับมายังห้องหลอมยา คิดจะทดลองหลอมยาดูสักเตาก่อน
ที่จริงการใช้ไฟพิภพง่ายดายยิ่ง เพื่อจะได้เห็นท่าทางขัดเขินของนางติงจี้จึงบอกเล่าประสบการณ์ตอนหลอมยาของตนเองให้นางฟัง ถึงจะเป็นเพียงประสบการณ์หลอมยาที่ล้าสมัย ก็ดีกว่าจินเฟยเหยาที่ไม่รู้อะไรเลยมากนัก
เตรียมทุกอย่างพรักพร้อมแล้ว นางร่ายอาคมก่อน รวมพลังวิญญาณเป็นบอลแสงเล็กๆ บนนิ้วมือ จากนั้นดีดไปยังหัวพยัคฆ์ซึ่งเป็นทางออกไฟในหลุมไฟพิภพ ทางออกถูกพลังวิญญาณกระตุ้นก็พุ่งเปลวเพลิงอันร้อนผ่าวออกมา นางเปิดทางออกไฟทั้งหกทางตามวิธีนี้ พริบตาก็มีคลื่นความร้อนในห้องหลอมยาอย่างต่อเนื่อง พักหนึ่งก็ทำให้นางร้อนจนเหงื่อออกเต็มศีรษะ
จินเฟยเหยาพับแขนเสื้อขึ้น นำเตาหลอมยาทองม่วงออกมาอุ่นกลางไฟพิภพก่อน จากนั้นนั่งลงขัดสมาธิ หลับตาอ่านขั้นตอนการหลอมสร้างยาขับสิ่งปนเปื้อนในสมองอย่างละเอียด หลังจากทั้งภายในและภายนอกของเตาหลอมยาทองม่วงถูกเผาจนแดง นางก็ลืมตาขึ้นเตรียมหลอมยา
ใช้พลังวิญญาณเปิดฝาเตาหลอมยาออก จากนั้นนางทำตามขั้นตอน ใส่หญ้าซิงหมาง ผลลิ่วลิ่ว โสมดินเหลือง และตัวยาสำคัญอื่นๆ สิบชนิดลงในเตาหลอมยาตามลำดับ จากนั้นปิดฝา ให้พวกมันค่อยๆ หลอมละลายในเตา จากนั้นใช้อัตราเร็วทุกครึ่งชั่วยามใส่หญ้าวิญญาณชนิดหนึ่งลงในเตาหลอมยา จนกระทั่งใส่หญ้าวิญญาณทั้งหมดลงในเตาหลอมยา จากนั้นจินเฟยเหยาก็รอให้เตาหลอมยาหลอมละลายหญ้าวิญญาณทั้งหมดเข้าด้วยกัน นางนำอาวุธเวทน้ำเต้าที่บรรจุน้ำบ่อออกมา จับจ้องเตาหลอมยาอย่างตึงเครียด ได้แต่รอเวลาให้ยาหลอมสำเร็จแล้วจุ่มน้ำรอบหนึ่ง
เดิมทีใช้น้ำพุวิญญาณที่มีพลังวิญญาณจะดีที่สุด ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนตัวเล็กๆ เช่นนาง ไม่มีของดีๆ แบบนั้น ได้แต่กล้อมแกล้มใช้น้ำบ่อธรรมดาทั่วไป ยาระดับสูงบางชนิด ตอนจุ่มน้ำต้องใช้โลหิตสัตว์ปิศาจระดับสูง จึงสามารถหลอมยาออกมาได้
“กิ๊ง” เตาหลอมยาเริ่มสั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฝาก็สั่นไม่หยุด ราวกับมีบางอย่างกำลังพุ่งชนเตาหลอมยา นี่คือยาใกล้จะขึ้นรูป ปรากฏการณ์นี้ต้องการการจุ่มน้ำเป็นขั้นสุดท้าย
จินเฟยเหยารีบยกนิ้ว ฝาเตาหลอมยาลอยขึ้นมา นางใช้มือโบก น้ำบ่อในน้ำเต้าพ่นออกมาแล้วพุ่งเข้าไปในเตาหลอมยาทั้งหมด ได้ยินเสียง ‘ชี่’ ไอน้ำพุ่งออกมาจากเตาหลอมยา ฝาปิดลงอีกครั้ง เตาหลอมยาสงบลง
จินเฟยเหยาเห็นเช่นนั้นคิดว่าน่าจะหลอมเสร็จแล้ว จึงปิดไฟพิภพทั้งหมด จากนั้นใช้เวทควบคุมวัตถุเคลื่อนย้ายเตาหลอมยาออกมา เปิดฝาและมองเข้าไปด้านใน ในเตาหลอมยามีเพียงเศษซากสีดำกองหนึ่ง นางเขี่ยเศษซากอยู่นาน ก็ไม่เห็นยาที่ขึ้นรูปสักเม็ด ท่าทางจะล้มเหลว
จินเฟยเหยาจับศีรษะ ไม่รู้ว่าทำผิดตรงขั้นตอนใด ทิ้งเศษซากในเตาหลอมยา ใช้น้ำล้างให้สะอาดอีกครั้ง จากนั้นนางไม่ได้หลอมยาเตาที่สองต่อ หลอมยาเปะปะเช่นนี้ไม่ใช่วิธีที่ดี ต้องหาคนมาถามประสบการณ์เรื่องหลอมยาหน่อย ประสบการณ์ของติงจี้ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
ทันใดนั้น นางพลันนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมาบรรยาย ครั้งที่แล้วนางออกไปล่าเต่าเกราะเหล็กกับพวกหัวหน้าพอดีจึงไม่ได้ไปฟัง ได้ยินคนอื่นบอกว่า ครั้งที่แล้วบรรยายเกี่ยวกับการสร้างยันต์กระดาษ ถึงจะแค่เอ่ยถึงจุดสำคัญอย่างง่ายๆ เพราะไม่อาจตัดใจนำประสบการณ์ที่ตนเองศึกษาทั้งหมดออกมา ยังทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนสร้างยันต์ขั้นฝึกปราณได้รับประโยชน์ไม่เบา
จินเฟยเหยานึกถึงตรงนี้ ก็ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะลองไปดู ถ้าบังเอิญได้ฟังการบรรยายเรื่องหลอมยาก็ดี ถ้าหากไม่ใช่ ยังแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ได้ พึ่งพาแต่ประสบการณ์แบบงูๆ ปลาๆ ของติงจี้เช่นนี้ ไม่หลอมจนตนเองกลายเป็นคนยากจนก็แปลกแล้ว
ตอนกลางคืนแช่น้ำแกงยาวิญญาณเหมือนเดิม มุมห้องฝึกบำเพ็ญถูกนางทำเป็นห้องอาบน้ำ วางอ่างไม้ขนาดใหญ่ที่สามารถให้คนผู้หนึ่งลงไปแช่น้ำได้ ทั้งยังทำชั้นวางเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนอาบน้ำและผ้าเช็ดหน้า ต่อมาเพราะแช่นาน นางจึงนำเครื่องดื่มและของกินเข้ามาด้วย ดูไปแล้วทั้งห้องบำเพ็ญเซียนยิ่งเหมือนบ้านธรรมดา
เช้าตรู่วันที่สอง นางจัดแจงตามสบาย แล้วรีบไปเวทีฟังตำรา ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักเฉวียนเซียนมีมากมาย ถ้าไปสายก็จะแย่งที่นั่งดีๆ ไม่ได้ นางวิ่งเหยาะๆ อย่างไม่สง่างามเลยสักนิดไปเวทีฟังตำรา เห็นคนจำนวนมากมาชุมนุมกันด้านล่างเวที
เวทีฟังตำราอยู่ในที่พักของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักเฉวียนเซียนที่จินเฟยเหยาอาศัยอยู่ เพื่อแสดงว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่มาบรรยายมีศักดิ์ฐานะไม่เหมือนกัน จึงเลือกเรือนฟังตำราที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุดตรงกลางคฤหาสน์โดยเฉพาะ
ทั้งเรือนนอกจากสนามหญ้าสีเขียว มีเพียงแท่นกว้างสามจั้งสูงครึ่งจั้งที่สร้างขึ้นกลางเรือน บนแท่นปูเสื่ออันเกลี้ยงเกลาที่ทำขึ้นจากมืออย่างประณีต รอบด้านไม่มีราวจับ ให้ผู้บำเพ็ญเซียนบนแท่นบรรยายได้สะดวก อีกทั้งผู้บำเพ็ญเซียนที่บรรยายล้วนเป็นขั้นสร้างฐาน มีเวทมนตร์ขยายเสียงนานาชนิด ไม่ต้องกลัวว่าพื้นที่กว้างผู้อื่นจะไม่ได้ยิน
สถานที่ใกล้ๆ แท่น มีผู้บำเพ็ญเซียนนั่งล้อมเป็นวงกลม คนที่นั่งแถวแรกน่าจะมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ขยันเรียนยิ่งนัก
จินเฟยเหยาเดินรอบแท่น คิดจะหาสถานที่มีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเยอะๆ บุรุษน้อยๆ ก็ได้ยินคนตะโกนเรียกตนเองในกลุ่มคน นางเงยหน้าขึ้นมองไป ก็เห็นคนงามที่หลุดพ้นโลกีย์ยืนโบกมือให้นางอยู่ในกลุ่มคน
“ที่แท้เป็นสหายเซียนหลิ่ว เจ้ามาเช้ายิ่ง” คนผู้นี้พอดีเป็นหลิ่วฉี่ปอที่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่ง เห็นตำแหน่งที่นางอยู่ใกล้ด้านหน้า รอบด้านไม่ค่อยเบียดเสียดนัก จินเฟยเหยาจึงเดินเข้าไปทักทาย
เพราะคนรอบด้านล้วนนั่งอยู่ พวกนางสองคนยืนคุยกันไม่ค่อยดีนัก ทั้งสองคนจึงนั่งลงเคียงข้างกัน
“สหายเซียนจิน นับตั้งแต่จากกันวันนั้น ก็ไม่ได้พบสหายเซียนอีก ขนาดฟังบรรยายยังไม่เคยเห็นเจ้ามา” หลิ่วฉี่ปอมองนางแล้วเอ่ยเบาๆ
จินเฟยเหยานึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้นางบอกให้ตนเองไปหา ทว่าตนเองลืมสนิท ได้แต่เอ่ยอย่างขัดเขิน “ช่วงนี้ข้ายุ่ง ไม่มีเวลาว่าง วันนี้ว่าง ได้ยินว่ามีการบรรยายจึงมา ไม่รู้ว่าเรื่องที่บรรยายในวันนี้คืออะไร? จะได้เรียนสิ่งที่ข้าต้องการหรือไม่”
“สหายเซียนจินคิดมากเกินไป ไม่ว่าบรรยายเรื่องอะไร ก็เป็นประสบการณ์ความรู้ของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ล้วนมีประโยชน์สำหรับพวกเรา ฟังจากน้ำเสียงของสหายเซียนจิน ดูเหมือนจะมีเรื่องที่อยากเรียนเป็นพิเศษ?” หลิ่วฉี่ปอเอามือป้องปากหัวเราะอย่างงดงาม
“ตอนนี้ข้ากำลังเรียนหลอมยา ยังไม่สำเร็จเลยสักครั้ง อยากฟังประสบการณ์ความรู้ของผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ การปิดประตูต่อรถ[footnoteRef:1]นี้คืบหน้าช้าเกินไป” จินเฟยเหยาเคยหลอมยามาครั้งหนึ่ง นางอยากสอบถามประสบการณ์ความรู้เรื่องหลอมยาจากหลิ่วฉี่ปอ จึงคุยโวถึงความล้มเหลวของตนเอง ทั้งยังส่ายศีรษะบ่นกับนางอย่างน่าสงสาร “ข้าใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเก็บศิลาวิญญาณได้บ้าง ซื้อหญ้าวิญญาณราคาถูกมาหลายชุด ทั้งหมดเผาไหม้จนกลายเป็นเศษซากสีดำ ยังหลอมยาให้ขึ้นรูปเพียงครึ่งเม็ดไม่ได้เลย ต่อไปต้องอยู่อย่างรัดเข็มขัดแล้ว” [1: ปิดประตูต่อรถ หมายถึง ทำงานโดยไม่นึกถึงสภาพความเป็นจริง เหมือนปิดประตูต่อรถที่ไม่คำนึงถึงว่าล้อสองฝั่งจะลงรางได้หรือไม่]
หลิ่วฉี่ปอได้ฟังก็ขมวดคิ้ว ราวกับครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่ ส่วนจินเฟยเหยานั่งหน้าม่อยคอตกอยู่ด้านข้าง
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลิ่วฉี่ปอดูเหมือนจะคิดได้ จึงยิ้มเอ่ยกับจินเฟยเหยาว่า “สหายเซียนจิน เป็นเพราะเจ้าไม่ได้ควบคุมการละลายเข้าด้วยกันให้ดีตอนหลอมยา ใช้กำลังไฟแรงเกินไป” จากนั้นนางก็เข้ามาใกล้หูจินเฟยเหยา เอ่ยเสียงเบาว่า “ตอนหลอมยาเจ้าแค่แบ่งสมาธิจิตส่วนหนึ่งไปอยู่ในเตาหลอม ก็สามารถใช้การรับรู้ตรวจสอบสภาพของหญ้าวิญญาณได้ พอความกำลังไฟได้ที่ ก็รีบตัดตอนทันที ไม่จำเป็นต้องอาศัยการบ่งบอกของใบสั่งยาที่ล้าสมัยและลักษณะภายนอกของเตาหลอมมาตัดสินใจ”
“สหายเซียนหลิ่ว เจ้าเป็นคนดีจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะยอมบอกเรื่องนี้กับข้า ถ้าให้ข้าครุ่นคิดเอง ก็ไม่รู้ว่าข้าจะคิดได้เมื่อใด ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี” ที่จินเฟยเหยารอคอยคือตอนที่นางทนดูไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเป็นฝ่ายบอกนางเอง ตอนนี้แผนการร้ายประสบผลก็แสดงท่าทางซาบซึ้งอย่างคาดไม่ถึง
หลิ่วฉี่ปอส่ายศีรษะเอ่ยยิ้มๆ ว่า “สหายเซียนจินเกรงใจไปแล้ว นี่เป็นแค่ประสบการณ์เล็กน้อยที่ข้าได้เรียนรู้มาตอนหลอมยาเป็นประจำ ไม่นับว่าเป็นอะไร ถ้าอยากจะช่วย ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากรบกวนสหายเซียนจิน”
“หา...” จินเฟยเหยาอ้าปากอย่างตกตะลึง มีจริงๆ หรือ
เห็นท่าทางตกตะลึงของนาง หลิ่วฉี่ปอใช้นิ้วปิดปากหัวเราะอีกครั้ง “สหายเซียนจินไม่ต้องกังวล สำหรับเจ้าแล้วถือเป็นเรื่องดี”
“เปล่า ข้ามิได้ไม่ยินยอม เรื่องอันใด เชิญสหายเซียนหลิ่วกล่าวมา” จินเฟยเหยาขัดเขินนิดๆ โชคดีที่หนังหน้านางหนาพอ พอได้สติขึ้นมาก็เอ่ยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ข้ารับงานช่วยผู้อื่นเก็บหญ้าวิญญาณมา มิได้รับมาจากสำนักเฉวียนเซียน ได้ค่าตอบแทนไม่เลว คนหนึ่งได้ถึงหนึ่งพันศิลาวิญญาณ เพราะมีคนไม่พอดังนั้นจึงคิดจะให้สหายเซียนจินไปด้วยกัน”
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะเอ่ยว่า “แค่เก็บหญ้าวิญญาณ ถึงกับให้ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้ คาดว่าคงอันตรายมาก”
หลิ่วฉี่ปอพยักหน้าไม่ปฏิเสธ “นั่นเป็นบัวเซียนอัคคีอายุหกร้อยปี มีภูติศพที่กลายร่างแล้วตัวหนึ่งเฝ้าอยู่ เพิ่งเข้าสู่ขั้นสามเท่านั้น ยังไม่สำเร็จวิชา”
“ภูติศพ ถ้าเพิ่งเข้าสู่ขั้นสาม ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณจำนวนมากหน่อยยังสามารถจับกุมได้” จินเฟยเหยารู้จักของสิ่งนี้ เกิดขึ้นหลังจากซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนมีการเปลี่ยนแปลงอย่างผิดปกติ ภูติศพขั้นสามเพิ่งมีสติปัญญา นอกจากหน้าตาน่าขยะแขยง มีพลังมากเป็นพิเศษและมีพิษร้ายแรง ก็ไม่มีอะไรน่ากลัว
“ภูติศพไม่ใช่ปัญหา ข้อสำคัญคือบัวเซียนอัคคีงอกอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้านในมีแมงมุมตาผีขั้นหนึ่งมากมาย และยังมีแมงมุมตาผีขั้นสองที่เป็นหัวหน้าอยู่เล็กน้อย ภารกิจของพวกเราคือจัดการแมงมุมตาผีที่อยู่ในเส้นทาง พวกเราสามารถนำวัตถุดิบบนตัวแมงมุมตาผีไปได้” คำพูดต่อมาของหลิ่วฉี่ปอทำให้จินเฟยเหยาเงียบงัน
แมงมุมตาผีรังหนึ่งให้กำเนิดลูกนับร้อย ทั้งยังอยู่ในถ้ำ จำนวนไม่ได้มากจนทำให้คนตกใจ ถึงแม้วัตถุดิบหลังจากฆ่าแมงมุมตาผีตายจะสามารถทำเงินได้ก้อนเล็กๆ แต่ว่าถ้าถูกตัวหัวหน้าที่เป็นสัตว์ปิศาจขั้นสองอุดทางในอุโมงค์ถ้ำแคบๆ หากคิดจะหนีก็หนีลำบาก
เห็นจินเฟยเหยามีสีหน้าลังเล หลิ่วฉี่ปอจึงเอ่ยอีกว่า “สหายเซียนจินวางใจได้ พวกเราไม่ได้ไปกันสองคนแน่นอน ข้าเตรียมจะเรียกมาอีกคนหนึ่ง และคนมอบภารกิจให้เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน เขาก็จะพาคนมาหลายคน ได้ยินว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระคนอื่นๆ รับภารกิจด้วย ถึงตอนนั้นน่าจะมีสิบกว่าคน อย่างไรเสียศิลาวิญญาณก็คงที่ ได้คนละส่วน คนยิ่งมากพวกเราก็ยิ่งได้กำไร ใครฆ่าแมงมุมตาผีได้ก็เป็นของคนนั้น ถึงตอนนั้นเอากระเป๋าเก็บของไปหลายๆ ใบ นำซากกลับมาหลังจากภารกิจเสร็จสิ้นค่อยเอาวัตถุดิบที่ใช้ได้ไป”
ฟังคำอธิบายของนาง จินเฟยเหยารู้สึกว่าแบบนี้ยังพอได้ มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคอยจับตาดู ทั้งยังมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมากมายตามมาด้วย ตนเองก็ถือว่าติดตามไปเป็นผู้ช่วย เรื่องได้ประโยชน์แบบนี้เหตุใดจะไม่ไป
“ได้ ข้าจะไปกับสหายเซียนหลิ่วสักครา”
..........................................


บทที่ 37 บะหมี่แห้งเนื้อสับใส่ซีอิ๊วสามชาม
จริงเสียด้วย ผ่านไปไม่กี่วัน ตำหนักลั่วเซียนก็ออกมาประกาศเรื่องนี้เอง ทว่ากำหนดเวลาไว้ที่อีกสองปีให้หลัง รีบประกาศเรื่องนี้เร็วขนาดนี้ คิดจะให้บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนเตรียมตัวล่วงหน้า เตรียมการให้พร้อมสรรพ เรื่องนี้เผยแพร่ผ่านยันต์ถ่ายทอดเสียงนานาชนิดและถ่ายทอดผ่านคำพูดของผู้บำเพ็ญเซียนอย่างรวดเร็ว แพร่สะพัดไปทั่วโลกหนานซาน
เพื่อให้ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่อยู่ห่างไกลหรือปิดด่านกักตนมานานเหล่านั้นได้รับรู้ สำนักใหญ่แต่ละสำนักยังได้รับภารกิจให้ออกประกาศที่เมืองแห่งการบำเพ็ญเซียนทั้งหมด หากใกล้ๆ มีถ้ำของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระก็ต้องส่งประกาศไปในท้องที่ของพวกเขา หากมีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ปิดด่านกักตนไม่ได้รับการแจ้งข่าว หลังจากถูกพบจะยกเลิกจำนวนคนในสำนักของพวกเขาหนึ่งคน
เช่นนี้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณจำนวนนับไม่ถ้วนจึงนำเงินสะสมชั่วชีวิตออกมา เริ่มซื้อยายกระดับพลังการบำเพ็ญเพียร ราคาของยันต์และอาวุธเวทพุ่งสูงขึ้น ส่วนสนามต่อสู้ช่วงชิงยาสร้างฐานในเมืองลั่วเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณทั้งหมดพุ่งไปที่นั่นอย่างเนืองแน่น ปริมาณสมาชิกของสำนักเฉวียนเซียนก็เพิ่มขึ้นอย่างพรวดพราด แทบทั้งหมดเต็มไปด้วยผู้คน
คนที่เข้าสู่สำนักเฉวียนเซียนยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที ไม่ขาดผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายอย่างสมบูรณ์ ถึงแม้พวกเขาจะมิอาจต่อสู้แย่งชิงยาสร้างฐานในสำนักเฉวียนเซียนได้ชั่วคราว ทว่าหัวหน้าก็รู้สึกกดดัน ไม่ว่างมาสนใจทุกคน ทิ้งทุกคนแล้วไปปิดด่านกักตน
ถึงแม้ในเรือนจะมีคนเข้ามาอยู่อีก ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่ใกล้จะสมบูรณ์ล้วนปิดด่านกักตน ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลาง เพื่อยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ดในอีกสองปีให้หลัง ก็ยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น ไม่เห็นเงาร่างใครสักคน ภายในเรือนกลายเป็นเงียบเหงา
อีกหนึ่งปีให้หลังย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จินเฟยเหยาจะบรรลุขั้นฝึกปราณช่วงปลาย ต่อให้คิดจะไปแย่งชิงยาสร้างฐานในสำนักเฉวียนเซียนก็ไม่มีคุณสมบัติ ทว่ายาสร้างฐานห้าร้อยเม็ดที่เหมือนให้เปล่า นางไม่คิดจะพลาด จะเบียดเข้าไปอยู่ในตำแหน่งห้าร้อยอันดับแรกได้อย่างไรนะ
คำนวณศิลาวิญญาณที่มีในมือ หากบวกกับศิลาวิญญาณของหลิ่วฉี่ปออีกหนึ่งพันก้อน ก็แค่เพียงพอให้นางปิดด่านกักตนอย่างยาจก ตอนนี้ราคาสินค้าพุ่งทะยาน ราคายาเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าเมื่อเทียบกับในอดีต ทำให้จินเฟยเหยาไม่มีความคิดจะปิดด่านกักตนทะลวงขั้นฝึกปราณช่วงปลาย ความยากจนบั่นทอนปณิธาน ช่างลำบากจริงๆ
ครุ่นคิดอยู่นาน นางตัดสินใจไปช่วยหลิ่วฉี่ปอสักรอบ แล้วค่อยปิดด่านกักตนทะลวงขั้นฝึกปราณช่วงปลาย อีกสองปีให้หลังไปแย่งชิงตำแหน่งหนึ่งในห้าร้อยตำแหน่งมา เพียงแต่นางปวดศีรษะกับภารกิจบังคับปีละครั้งอยู่บ้าง คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ รอให้แจ้งเตือนมาแล้วค่อยวางแผนดีกว่า ถึงตอนนั้นแต่ละคนล้วนปิดด่านกักตน ไม่รู้ว่าจะไม่มารบกวนพวกเขาชั่วคราวหรือไม่
ถึงวันที่นัดแนะกับหลิ่วฉี่ปอเอาไว้ จินเฟยเหยามาถึงนอกประตูใหญ่ของสำนักเฉวียนเซียนนานแล้ว กลับพบว่าหลิ่วฉี่ปอมาช้ากว่านาง รออยู่ครู่หนึ่ง จึงเห็นหลิ่วฉี่ปอนำบุรุษอายุยี่สิบกว่าปีที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายคนหนึ่งเดินออกมา สาเหตุอาจจะเป็นเพราะต้องทำธุระ การแต่งกายของนางจึงเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่ได้ใช้เวทเปลี่ยนสภาพเปลี่ยนพลังวิญญาณให้กลายเป็นดอกกล้วยไม้ที่เป็นป้ายยี่ห้อ
“สหายเซียนจิน ขออภัยจริงๆ ทำให้เจ้ารอนานแล้ว นี่คือสหายสนิทในเรือนสิบห้าของข้า ติงเทียนเฉิง” หลิ่วฉี่ปอแนะนำบุรุษผู้นี้ให้นางรู้จัก บุรุษผู้นั้นเพียงแค่พยักหน้าอย่างชืดชา แล้วเลื่อนสายตาออกจากร่างของนาง
เห็นท่าทางชืดชาของเขา จินเฟยเหยาอดนึกถึงแขกของหอคณิกาผู้สง่างามที่แซ่ติงเช่นเดียวกันในเรือนของตนเองไม่ได้ การปฏิบัติตัวช่างแตกต่างกันจริงๆ
ทักทายกันก็ถือว่ารู้จักแล้ว หลิ่วฉี่ปอพาพวกเขาสองคนเดินไปยังสถานที่ซึ่งนัดกันไว้
ปกติผู้บำเพ็ญเซียนล้วนชอบรอคนที่ร้านอาหารและร้านน้ำชา ครั้งนี้ดูเหมือนจะพิเศษหน่อย หลิ่วฉี่ปอไม่ได้เดินเข้าไปในร้านน้ำชาและร้านอาหาร สุดท้ายนำพวกเขาสองคนมาถึงหน้าแผงบะหมี่แห่งหนึ่ง
กางเพิงกันลมกันฝนข้างทาง ด้านล่างจัดวางโต๊ะเก่าๆ ไว้สามโต๊ะ ด้านข้างวางเตา อ่าง กระทะ และสิ่งของอื่นๆ เป็นห้องครัว สามีภรรยาชราผมหงอกขาวคู่หนึ่งกำลังจัดการเตา ตอนนี้โต๊ะสามโต๊ะว่างเปล่า ไม่มีเงินเข้าร้านสักก้อน แผงบะหมี่แห่งนี้ทั้งเก่าโทรมทั้งเย็นเยียบจริงๆ
“พวกเรานัดเจอกันที่นี่ ดูเหมือนพวกเขายังไม่มา พวกเรากินบะหมี่รอก่อนเถอะ” หลิ่วฉี่ปอมองแผงบะหมี่ที่การค้าซบเซา แล้วเอ่ยกับพวกเขา
มาถึงที่นี่แล้ว สามีภรรยาชราคู่นี้ท่าทางน่าสงสาร กินบะหมี่ไม่กี่ชามก็ไม่ตายหรอก จินเฟยเหยานั่งลงหน้าโต๊ะ ตะโกนบอกสามีภรรยาที่ขายบะหมี่ “ท่านผู้เฒ่า เอาบะหมี่มาให้ข้าสามชาม ใส่เส้นมากหน่อย เนื้อก็ต้องเพิ่มอีกนิด”
จากนั้นนางก็ถามหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิง “พวกเจ้าสองคนจะกินอะไรหน่อยไหม?”
ติงเทียนเฉิงส่ายศีรษะเอ่ยว่า “พอแล้ว”
“ข้าก็ด้วย” หลังจากหลิ่วฉี่ปอนั่งลงก็ยิ้มแล้วเอ่ยตอบ
“หา?” จินเฟยเหยาไม่เข้าใจ เจ้าเป็นคนบอกชัดๆ ว่าให้ทุกคนกินบะหมี่รอ เหตุใดจึงมีเพียงข้าคนเดียวที่สั่งบะหมี่ พวกเจ้าไม่อยากกินหรือ แต่พอนึกถึงว่าคนอื่นอาจจะกินแล้วจึงออกมา หรือไม่หิวจึงไม่อยากกิน นางไม่ใช่คนประเภทชอบฝืนใจคนอื่น จึงไม่ได้ถามซักไซ้
“ท่านเซียนทั้งสาม นี่เป็นบะหมี่แห้งเนื้อสับใส่ซีอิ๊วสามชาม ได้ยินคำพูดของเซียนน้อยท่านนี้ ข้าจึงใส่เนื้อเพิ่มอีกหลายชิ้น” ครู่หนึ่ง หญิงชราก็ยกบะหมี่มาสามชาม
น้ำซุปเข้มข้นหอมเตะจมูก เส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม เนื้อหมักซีอิ๊วหกชิ้นเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บนบะหมี่ ทั้งยังใส่ต้นหอมซอยสีเขียว พอเห็นก็ทำให้คนมีความอยากอาหารมากขึ้น
จินเฟยเหยาไม่เกรงใจ หยิบตะเกียบในกระบอกไม้ไผ่บนโต๊ะขึ้น กวาดบะหมี่ทั้งสามชามมาไว้ตรงหน้า นางคนเส้นบะหมี่ในแต่ละชาม จากนั้นจึงอ้าปากกินคำโตๆ ภายในชั่วพริบตา นางก็กินบะหมี่ชามหนึ่งหมดเกลี้ยง
ตอนกินชามที่สองต่อ นางเงยหน้าขึ้นเห็นหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิงหยิบตะเกียบ มองดูนางอย่างตกตะลึง นางจึงกลืนเส้นบะหมี่ในปากแล้วพูดว่า “พวกเจ้าสองคนนี่จริงๆ เลย ข้าถามพวกเจ้าว่าจะกินอะไร พวกเจ้าสองคนบอกว่าพอแล้ว ไม่ต้องการ ตอนนี้มองข้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ก็ตะกละอยากกินใช่หรือไม่? ถ้าอยากกินก็ต้องบะหมี่ มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง บะหมี่หลายชามราคาไม่เท่าไหร่ อย่าหยิบแต่ตะเกียบ ไม่มีบะหมี่แล้วหยิบตะเกียบทำไม คงไม่ได้อยากกินชามที่ข้ากินแล้วหรอกนะ”
หลังจากเอ่ยจบ นางก็เงยหน้าขึ้นตะโกนบอกผู้เฒ่าขายบะหมี่ “ท่านผู้เฒ่าบะหมี่ของท่านทำได้ไม่เลว เอามาอีกสองชาม สหายสองคนนี้ของข้า เมื่อครู่บอกว่าไม่หิว ตอนนี้เห็นข้ากินอย่างเอร็ดอร่อยก็อยากกิน”
นางช่วยหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิงสั่งบะหมี่แล้วจึงอ้าปากกินบะหมี่สองชามที่เหลืออยู่เบื้องหน้าตนเองคำโตๆ อีก ทว่ากลับไม่ได้สังเกตเห็นหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิงหยิบตะเกียบขึ้น มือสั่นนิดๆ สีหน้าท่าทางกระอักกระอ่วน
หลิ่วฉี่ปอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจินเฟยเหยาเอ่ยปากสั่งบะหมี่สามชาม ทั้งหมดนั่นจะสั่งให้นางคนเดียว ตนเองและติงเทียนเฉิงยังนึกว่าคนละชามเสียอีก ดังนั้นต่อมาตอนถูกถามจึงบอกว่าพอแล้ว นี่ยังดี พอยกบะหมี่มา ตอนพวกเขาสองคนหยิบตะเกียบขึ้น จินเฟยเหยาก็รับบะหมี่สามชามมาคนเบื้องหน้าตนเองทั้งหมด
เห็นนางตัวเล็ก ปริมาณที่กินน่าตื่นตระหนกเกินไปแล้ว ไม่รอให้นางและติงเทียนเฉิงได้สติคืนมา จินเฟยเหยาก็กินเกลี้ยงไปอีกชาม สุดท้ายกลายเป็นเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าตนเองจะกลายเป็นคนตะกละ บนโต๊ะไม่มีบะหมี่ ทว่ามือกลับหยิบตะเกียบ น่าอับอายแทบตายแล้ว
นางมองติงเทียนเฉิงเงียบๆ แวบหนึ่ง เจ้าหมอนี่ก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน จะยกตะเกียบในมือขึ้นก็ใช่ที่ จะวางลงก็ใช่ที่
โชคดีที่สามีภรรยาชราต้มบะหมี่รวดเร็ว ไม่นานก็ยกบะหมี่ขึ้นโต๊ะ จึงผ่อนคลายความกระอักกระอ่วนของคนทั้งสอง
เพราะเรื่องเมื่อครู่ หลิ่วฉี่ปอจึงขัดเขินเล็กน้อย ค่อยๆ กินบะหมี่คำเล็กๆ ส่วนจินเฟยเหยาที่กินบะหมี่สามชามหมดเกลี้ยงไปนานแล้วอย่างตะกละตะกลาม ลูบท้องแล้วจะโกนอย่างอยากกินอีก “ท่านผู้เฒ่าเอาบะหมี่มาอีกชาม ดูเหมือนอีกนิดเดียวจะอิ่มแล้ว”
“สหายเซียนจินมีความอยากอาหารดีจริงๆ ปกติเจ้ากินเยอะขนาดนี้เลยหรือ?” หลิ่วฉี่ปอเกือบจะสำลัก หลังจากล้วงผ้าไหมสีขาวหิมะออกมาเช็ดปาก ก็ยิ้มน้อยๆ เอ่ยล้อเลียน
จินเฟยเหยาขมวดคิ้วนิดๆ เอ่ยตอบอย่างไม่เข้าใจ “ข้าก็ไม่รู้แน่ชัด หลังจากข้ามาถึงเมืองลั่วเซียน ความอยากอาหารก็ยิ่งมากขึ้นทุกที ต้องกินอาหารมากกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า ตอนเพิ่งเข้าสำนักเฉวียนเซียน มื้อหนึ่งข้าต้องกินข้าวสองถัง ตอนนี้เพิ่มเป็นสามถังแล้ว ข้าคิดว่าอีกไม่นานสำนักเฉวียนเซียนคงไล่ข้าออกไปเพราะข้ากินมากเกิน บางทีพลังบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น ดังนั้นจึงต้องกินข้าวเยอะขึ้น”
“เป็นไปได้อย่างไร พลังการบำเพ็ญเพียรของข้ากับสหายเซียนติงเป็นขั้นฝึกปราณช่วงปลาย พวกเราไม่เห็นมีความอยากอาหารเช่นเจ้าเลย” หลิ่วฉี่ปอเอ่ยยิ้มๆ
จินเฟยเหยาตอบลำบาก ได้แต่หัวเราะหึๆ อย่างโง่งม บะหมี่ที่สั่งเพิ่มก็ยกมาขึ้นโต๊ะพอดี นางจึงรีบก้มหน้ากินบะหมี่ ไม่เอ่ยพัวพันถึงปัญหานี้กับหลิ่วฉี่ปออีก
ที่จริงในใจนางรู้ดี ตั้งแต่ฝึก ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ เป็นต้นมา ปริมาณอาหารที่นางกินก็มากกว่าสตรีคนอื่น ยิ่งกินมากขึ้น ร่างกายมักจะมีความรู้สึกหิวโหย ต้องกินปริมาณมากจึงจะอิ่ม
อีกทั้งทุกครั้งที่แช่น้ำแกงยาวิญญาณ ก็หิวจนหน้าอกแฟบไปติดแผ่นหลัง นางมิใช่ไม่เคยตรวจสอบร่างกาย จากภายในสู่ภายนอก จากพลังวิญญาณในจุดตันเถียนถึงการรับรู้ล้วนตรวจสอบแล้ว ทั้งหมดไม่มีปัญหาใดๆ ต่อมาจึงพบโดยบังเอิญว่า หลังจากร่างกายถูกน้ำแกงยาวิญญาณปรับสภาพ พละกำลังและสภาพร่างกายยิ่งดีขึ้น ปริมาณอาหารก็เพิ่มขึ้นตามการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย
พละกำลังยิ่งมาก ก็ยิ่งกินเยอะ ตอนนี้ได้แต่รอดูว่าหลังจากขั้นสร้างฐานแล้วตอนไม่ต้องแช่น้ำแกงยาวิญญาณอีก ปริมาณอาหารจะกลับคืนสู่ปกติหรือไม่ ไม่เช่นนั้นนางสงสัยอย่างยิ่ง ถ้าตนเองถึงขั้นสร้างฐานแล้ว อาจจะต้องยัดอาหารเข้าปากตลอดเวลา
“มาแล้ว”
หลิ่วฉี่ปอกินบะหมี่เสร็จสิ้นอย่างงดงาม เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินมาหาพวกเขา ผู้ที่นำมาพอดีเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นที่มอบภารกิจ เฉียนเฟิง คนผู้นี้ทั้งผอมและดำ ให้ความรู้สึกกินข้าวไม่อิ่มตลอดเวลาแก่ผู้คน ทว่าเบื้องหลังของเขามีผู้บำเพ็ญเซียนสามคน นอกจากคนหนึ่งที่เป็นขั้นสร้างฐานช่วงปลาย ที่เหลืออีกสองคน คิดไม่ถึงว่าจะมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานช่วงต้น
เห็นอีกฝ่ายถึงกับพาผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานมา หลิ่วฉี่ปอรู้สึกเหนือคาด มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคนร่วมทาง การเดินทางครั้งนี้ก็ยิ่งราบรื่นมากขึ้น
จินเฟยเหยาสูดเส้นบะหมี่เส้นสุดท้ายเข้าปาก ในใจเกิดความไม่สงบอยู่บ้าง ถึงแม้แมงมุมตาผีมีปริมาณมากมาย ทว่าขอเพียงมีปริมาณคนเพียงพอและเหมาะสม ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณก็คงไม่มีอันตรายอะไร ไม่ว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมามากเพียงใด นางก็ไม่รู้สึกแปลก ทว่าอีกฝ่ายถึงกับเรียกผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานมาสองคน ถือว่ามีผู้ที่เกี่ยวข้องสามคนแล้ว
มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคน ก็จัดการภูติศพและแมงมุมตาผีห่วยๆ ได้อย่างง่ายดายมิใช่หรือ เหตุใดต้องเรียกผู้เยาว์รุ่นหลังขั้นสร้างฐานกลุ่มหนึ่งมาร่วมทางเพื่อขัดมือขวางเท้า และยังแบ่งศิลาวิญญาณให้ด้วย ต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ นางมองหลิ่วฉี่ปอ เห็นนางลุกขึ้นคารวะนานแล้ว ไม่รู้ว่านึกถึงปัญหานี้หรือไม่ ส่วนติงเทียนเฉิงก็ลุกขึ้นตามหลิ่วฉี่ปออย่างมีระเบียบ ไม่ผิดแผกเลยสักนิด
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณยังไม่สามารถถ่ายทอดเสียงผ่านมิติ ตอนนี้นางถามหลิ่วฉี่ปอไม่ได้ ได้แต่ลุกขึ้นยืนแบบเส้นผมแข็งทื่อคารวะผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานสามท่าน
................................................


บทที่ 33 สหายเซียนเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?
จินเฟยเหยาตกตะลึง คนผู้นี้เลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณจนบ้าไปแล้ว
ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างอื่นมีไม่มาก แต่มีคนวิปริตอยู่เต็มไปหมด มีคนบ้าที่เห็นสัตว์สำคัญกว่าคนเช่นนี้ก็ไม่มีอะไรน่าตกใจ จินเฟยเหยาไม่เอ่ยถามถึงปัญหาข้อนี้อีก เพียงแค่ถามเรื่องที่นางอยากถามมานาน “ตอนนั้นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณไม่สนใจข้า ทว่าตรงเข้าไปกินอี่ซาน เจ้าใช้เล่ห์กลอะไรไว้แต่แรกใช่หรือไม่?”
หวาซียิ้มไม่เอ่ยตอบ ทว่านำกล่องหยกเล็กๆ ออกมาจากในตัววางลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยถาม “ข้ามียาบำรุงโฉมสามารถชะลอรูปโฉมไม่ให้แก่เฒ่า เจ้าต้องการหรือไม่? หนึ่งปีกินเพียงเม็ดเดียว ถึงแม้ประสิทธิผลจะเทียบไม่ได้กับยาคงรูปโฉมที่กินหนึ่งเม็ดจะไม่แก่เฒ่าไปตลอดชีวิต ทว่าขอเพียงกินอย่างต่อเนื่องก็จะไม่แก่เฒ่า”
“เหตุใดจึงนึกอยากให้ของดีเช่นนี้แก่ข้าอย่างกะทันหัน?” หัวข้อสนทนาพลันถูกเขาเบี่ยงเบน ความสนใจของจินเฟยเหยาทั้งหมดอยู่ที่ยาบำรุงโฉม นางหยิบกล่องหยกมาเปิดออกดู ด้านในมียาวิญญาณสีขาวเม็ดหนึ่งวางอยู่ กลิ่นหอมหวานแผ่กำจาย นี่เป็นของดี ในร้านยาหนึ่งเม็ดมีราคานับร้อยศิลาวิญญาณ
ไม่รอให้จินเฟยเหยาที่น้ำลายไหลมองอย่างละเอียด ก็ได้ยินหวาซีเอ่ยต่อว่า “หลายปีมานี้ข้ามอบยาบำรุงโฉมที่หลอมสร้างขึ้นให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักชิงโซ่วเปล่าๆ มากมาย สตรีที่ยิ่งกินมากสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณจะยิ่งชอบกิน”
“ตุ้บ” จินเฟยเหยาสะบัดมือโยนกล่องหยกออกไป “เจ้าบ้านี่ คิดจะทำร้ายข้าหรือ” หวาซีรับกล่องหยกที่กระแทกบนโต๊ะแล้วเด้งขึ้นมาไว้แล้วเก็บกลับเข้าในอก ยิ้มเอ่ยว่า “ข้าแค่ให้เจ้าดูเท่านั้น ดูเหมือนสตรีจะต้านทานของสิ่งนี้ไม่ได้ จึงติดกับอย่างง่ายดาย”
“ของสิ่งนี้เป็นยาบำรุงโฉมจริงหรือ?” จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว เอนร่างไปพิงด้านหลัง พยายามอยู่ห่างจากเขา
“จริงแท้แน่นอน ข้าเพียงแค่เพิ่มวัตถุดิบในนั้นนิดหน่อย” เห็นนางออกห่างไปไกล หวาซีก็ยิ้ม
“เรื่องของเจ้าข้าไม่คิดจะถามให้มากความ ข้าไม่อยากถูกเจ้าฆ่าปิดปาก ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วข้าไปก่อนล่ะ ต่อไปข้าไม่อยากไปมาหาสู่กับเจ้าอีก” จินเฟยเหยาเก็บถุงผ้า เอ่ยลาเขาอย่างรีบร้อน ไม่ยอมให้หวาซีพูดอะไร นางก็หนีหายไปในพริบตา
เห็นนางรีบร้อนจากไป หวาซีก็ไม่ได้ไล่ตาม เพียงแค่ยิ้มเอ่ยกับตนเองเสียงเบา “อีกไม่กี่เดือน เจ้าต้องเป็นฝ่ายมาหาข้าแน่นอน”
จินเฟยเหยาเดินออกจากร้านน้ำชา ก็เตร็ดเตร่อยู่บนถนนอย่างเบื่อหน่าย ตอนเดินผ่านร้านยาแห่งหนึ่ง นางจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองคิดจะหลอม ‘ยาขับสิ่งปนเปื้อน’ ซึ่งเป็นยาเสริมสร้างร่างกายใน “เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ” จึงถือโอกาสเข้าไปซื้อวัตถุดิบหลอมยาเล็กน้อยพอดี
นางอยู่ขั้นฝึกปราณนอกจากต้มน้ำแกงยาวิญญาณได้ยังสามารถกินยาขับสิ่งปนเปื้อน ยาชนิดนี้สามารถขจัดสิ่งปนเปื้อนภายในร่างกายได้ ถึงจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพลังวิญญาณ ทว่าสามารถทำให้สิ่งปนเปื้อนในร่างลดลง เพิ่มปริมาณการดูดซับพลังวิญญาณตอนฝึกบำเพ็ญ
สิ่งเหล่านี้ไปหาผู้ปรุงโอสถไม่ได้ นางไม่อยากให้ตำรับลับถูกผู้อื่นล่วงรู้ ขอเพียงเป็นใบสั่งยาที่ผู้ปรุงโอสถไม่เคยเห็นมาก่อน ก็คิดอยากจะครอบครองด้วยดวงตาเหมือนสุนัขป่าหิวโซ ไม่มีผู้ปรุงโอสถก็ได้แต่ลงมือด้วยตนเอง ผู้บำเพ็ญเซียนปกติ จะมากจะน้อยล้วนเคยปรุงยามาบ้าง
ผู้บำเพ็ญเซียนมีค่าใช้จ่ายด้านการหลอมยามากที่สุด ถ้าตนเองเรียนหลอมยาจนเชี่ยวชาญ จะมากจะน้อยก็สามารถประหยัดศิลาวิญญาณได้บ้าง
สำหรับห้องหลอมยาอันว่างเปล่า จินเฟยเหยาเคยสอบถามดู ที่แท้ด้านล่างก็คือไฟพิภพที่สำนักเฉวียนเซียนชักนำมา เพียงแต่นางต้องจ่ายศิลาวิญญาณ ให้คนงานมาเปิดไฟพิภพที่อยู่ด้านล่าง ไม่เช่นนั้นนางก็ใช้ไมได้
ได้ยินว่าโดยพื้นฐานผู้บำเพ็ญเซียนแต่ละคนล้วนสามารถเปิดไฟพิภพนี้ได้ เพียงแต่ถ้าตายหรือออกจากสำนักเฉวียนเซียน คนงานก็จะมาปิดผนึกไฟพิภพอีกครั้ง รอตอนผู้บำเพ็ญเซียนคนใหม่เข้ามาอยู่อาศัยและคิดจะเปิดไฟพิภพ ก็จะทำเงินได้อีกก้อน
ห้องหลอมยาของจินเฟยเหยาในอดีตเคยเปิดไฟพิภพ เพียงแต่ต่อมาปิดผนึกอีก “ไม่รู้สึกลำบากบ้างหรือ เดี๋ยวเปิดเดี๋ยวปิด ให้คนใช้เปล่าๆ คงไม่เข้าเนื้อเท่าไหร่ อะไรก็ไม่ส่งมาให้ รู้จักแต่ขุดศิลาวิญญาณจากร่างของพวกเราทั้งวัน” พอคิดถึงตรงนี้ นางก็พึมพำอย่างไม่พอใจ
นางบ่นงึมงำแล้วก้าวเข้าไปในร้านยาแห่งนี้ ร้านนี้มีขนาดใหญ่ พอเข้าประตูไปก็เห็นด้านหน้ามีตู้แสดงสินค้า มีลูกจ้างสตรีที่งดงามสามคนยืนอยู่ด้านหลัง มีขวดหยกบรรจุยาวิญญาณมากมายวางอยู่บนชั้นวางของด้านล่างของตู้แสดงสินค้า
ส่วนด้านข้างมีชั้นที่เขียนใบสั่งยาบนแผ่นหยกวางไว้มากมาย ในมุมหนึ่งยังจัดวางเตาหลอมยาขนาดเล็กขนาดใหญ่ไว้จำนวนไม่น้อย ขนาดเล็กที่สุดมีขนาดเท่าฝ่ามือ ขนาดใหญ่ที่สุดกว้างหนึ่งจั้งกว่า ใช้หลอมสัตว์ปิศาจได้อย่างเพียงพอ คุณสมบัติวัสดุของเตาหลอมยาเหล่านี้ไม่เหมือนกัน บางอันอ่อนโยนดุจหยก บางอันทำได้เป็นประกายวาววับเหมือนทองแดงหรือเหล็ก มีทุกแบบทุกชนิดอย่างครบครัน แม้แต่ทำจากไม้ก็ยังมี
นางครุ่นคิด ตัดสินใจไปดูใบสั่งยาก่อน หาวัตถุดิบและใบสั่งยาที่ถูกที่สุดมาฝึกฝีมือ ค้นหาบนชั้นขายใบสั่งยาอยู่นาน สุดท้ายก็พบว่าวัตถุดิบที่ถูกที่สุดคือยาขับสิ่งปนเปื้อนของตนเอง จินเฟยเหยาจึงไม่ซื้อใบสั่งยาสักแผ่น เตรียมซื้อแค่เตาหลอมยาใบหนึ่งก็พอ
นางไม่เคยหลอมยามาก่อน ไม่รู้ว่าต้องซื้อเตาหลอมยาแบบใดจึงจะดี เลือกอยู่ครึ่งวัน ใบใหญ่เกินไปนางรู้สึกว่าโง่งม ใบเล็กเกินไปก็กลัวว่าจะทำไม่สะดวก สุดท้ายจึงเลือกเตาหลอมสีทองม่วงขนาดเท่าชามอ่าง
เตาหลอมม่วงทองนี้มีราคาเพียงสี่ร้อยศิลาวิญญาณ ไม่ถือว่าแพงมาก ให้คนที่เรียนรู้เบื้องต้นใช้นับว่าไม่เลว วัตถุดิบของยาขับสิ่งปนเปื้อนมียี่สิบกว่าชนิด นางใช้ศิลาวิญญาณมากมายซื้อยาสิบชุด เพราะยังต้องเลี้ยงแมวบินได้และซื้อยารวมปราณอีก นางจึงไม่กล้าใช้เงินเปะปะ ตอนที่ในตัวมีเงินมากที่สุดก็ไม่เกินหนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณ ฟังดูเหมือนมากมาย ที่จริงใช้ได้แค่เดี๋ยวเดียว ซื้อของไปเรื่อยเปื่อยก็หมดแล้ว
ถ้าอยู่เมืองผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ ยังพอไหว หนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณถือว่าเป็นเศรษฐี หากเป็นสถานที่ที่ห่างไกลหน่อยก็สามารถตั้งสำนักเล็กๆ ได้ น่าเสียดายเงินเล็กน้อยแค่นี้ในเมืองลั่วเซียนเพียงพอให้กินอิ่มนอนอุ่นและเป็นค่าใช้จ่ายในการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น
นางซื้อเตาหลอมทองม่วงเสร็จก็กลับไปยังสำนักเฉวียนเซียนแล้วจ่ายอีกห้าร้อยศิลาวิญญาณ คนงานจึงช่วยนางเปิดผนึกไฟพิภพในห้องหลอมยา
ที่แท้ในห้องหลอมยามีวงเวทซ่อนอยู่ หากคนงานมิได้นำป้ายอาคมไปขับเคลื่อนวงเวท คนอื่นก็หาวงเวทไม่พบว่าอยู่ที่ใด ป้ายอาคมในมือของคนงานมีเสียงดังชี่เบาๆ พื้นห้องหลอมยาก็มีวงเวทรูปวงกลมปรากฏขึ้น วงเวทกระพริบ พื้นส่วนนั้นก็ยุบลงไป มีหลุมไฟพิภพปรากฏขึ้น
รอบหลุมมีทางออกไฟรูปหัวพยัคฆ์ขนาดเท่ากำปั้น ปกติทางออกไฟยิ่งมาก การควบคุมความร้อนตอนหลอมยาจะยิ่งทำได้ดี ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณเช่นนางใช้ทางออกไฟแค่หกช่องก็เพียงพอจะหลอมสร้างยาระดับต่ำ
ใช้เวลาไม่ถึงจิบชาถ้วยหนึ่ง ก็จัดการไฟพิภพทั้งหมดเสร็จสิ้น คนงานรับศิลาวิญญาณ เช็ดมือแล้วจากไป จินเฟยเหยาไม่รู้แม้กระทั่งวิธีใช้งาน นางไม่คิดจะสิ้นเปลืองหญ้าวิญญาณอย่างเสียเปล่าจึงคิดจะไปหาเวิงเหล่าชายชราผู้แสนดีเพื่อซักถาม
นางเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็เห็นติงจี้กลับมาจากข้างนอกพอดี ยังมีท่าทางของคุณชายเจ้าสำราญเช่นเดิม เพียงแต่เข้ามาในเรือนแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างลับๆ ล่อๆ ราวกับกำลังหาอะไร
ส่วนมากหากใช้คาถาป้องกันเฝ้าประตู ด้านนอกจะมองไม่เห็นด้านใน ทว่าด้านในสามารถมองเห็นด้านนอกได้ จินเฟยเหยายืนอยู่หน้าประตูเรือนของตนเอง มองเห็นท่าทางน่าสงสัยของติงจี้จึงยังไม่ออกไป ต่อให้เขาไม่ได้ลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ จินเฟยเหยาก็กะว่าเขาไปแล้วจึงออกจากเรือน ไม่เช่นนั้นหากเกาะติดขึ้นมาถึงสลัดก็สลัดไม่หลุด
ติงจี้มองดูอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าคงไม่มีใครโผล่มาในเรือนชั่วคราวก็ถอยออกไปอีกครั้ง ทำเอาจินเฟยเหยาสับสนมึนงง แต่ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็กลับมาอีก นอกจากตัวเขา ด้านหลังยังมีสตรีขั้นฝึกปราณสองนางติดตามมา
เห็นสตรีสองคนนั้นสวมชุดเปิดเผยเย็นสบาย คอเสื้อต่ำจนน่ากลัว หน้าอกคู่นั้นดูแล้วอาจจะทะลักทลายออกมาได้ทุกเมื่อ ติดตามด้านหลังติงจี้เข้าไปในเรือนของเขา รออยู่ครู่หนึ่งไม่เห็นติงจี้ออกมา จินเฟยเหยาจึงค่อยๆ เดินออกมาจากเรือนของตนเอง
นางรู้สึกบอกไม่ถูก ติงจี้พาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนกลับมาด้วยทำไมจึงดูเหมือนเป็นโจรเลย โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนไม่ใช่โลกมนุษย์ที่ชายหญิงไม่อาจชิดใกล้กัน ไปมาหาสู่กันต้องกังวลขนาดนั้นที่ไหน
ต่อมาพอคิดดูอีกครั้ง จะสนใจไปทำไมมากมาย อย่างไรเสียนางก็ไม่ประทับใจติงจี้มากนัก นางไปหาเวิงเหล่าก่อน คิดสอบถามว่าควบคุมไฟพิภพอย่างไร คิดไม่ถึงว่าเวิงเหล่าจะไม่อยู่บ้าน จึงเปลี่ยนไปหาหลิวเกาอี้ คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่อยู่เช่นกัน คาดว่าทั้งสองคนคงจะนัดแนะกันออกไปข้างนอก
คนอื่นๆ หากไม่อยู่ก็ปิดด่านกักตนไม่มีเวลาว่าง หรือนางไม่คิดจะเป็นฝ่ายไปหา คิดไปคิดมา จินเฟยเหยาได้แต่ไปหาติงจี้ เขาเพิ่งพาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองนางกลับมาน่าจะคำนึงถึงหน้าตาบ้าง คงไม่ลงมือลงไม้กับตนเองหรอกนะ
จินเฟยเหยามาถึงนอกเรือนของติงจี้ จากนั้นตะโกนเข้าไปด้านใน แล้วยืนอยู่หน้าประตู นางไม่อยากสิ้นเปลืองยันต์ถ่ายทอดเสียง ปกติคาถาป้องกันกันเสียงภายในห้อง ทว่าไม่กันเสียงจากภายนอก ยืนตะโกนอยู่ตรงประตูคนด้านในก็ได้ยิน
รออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่มีคนออกมา จินเฟยเหยาจึงทำหน้าหนาตะโกนเรียกอีกหลายครั้ง ครั้งนี้นับว่ามีการตอบรับ เห็นคาถาป้องกันกระเพื่อม เปิดช่องครึ่งหนึ่ง ติงจี้ปรากฏตัวตรงประตูด้วยสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
เห็นเขาเผยร่างขาวๆ ท่อนบน ใบหน้าแดงก่ำ หรี่ตายิ้มมองจินเฟยเหยาแล้วเอ่ยว่า “สหายเซียนจิน มาหาข้ามีธุระอะไร?”
“สหายเซียนติง ข้ามาหาเจ้าเพราะมีธุระจริงๆ คิดจะสอบถามเจ้าถึงวิธีการใช้งานไฟพิภพ” จินเฟยเหยามีข้อขอร้องต่อเขา และรู้ว่าคนผู้นี้จะยอมรับ ถึงจะรู้สึกว่าการแต่งกายของติงจี้หยาบโลนเกินไป ทว่ากลางวันแสกๆ คงไม่ทำอะไรตนเองหรอกจึงยิ้มหวานเอ่ยถาม
ไหนเลยจะรู้พอดวงตาของนางมองในเรือน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างขัดเขิน “คิดไม่ถึงว่าตอนนี้สหายเซียนติงจะไม่สะดวก ข้านี่ซุ่มซ่ามจริง ค่ำหน่อยข้าจะมาหาสหายเซียนติงอีกครั้ง”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้าไม่ยุ่ง จะอธิบายให้เจ้าฟัง สหายเซียนจินรอหลอมยาอยู่มิใช่หรือ?” ติงจี้เห็นท่าทางของนางก็รู้สึกสนุก จึงไม่ให้นางจากไป พัวพันอยากจะสอนนาง
จินเฟยเหยาจะไปก็ไม่ใช่จะอยู่ก็ไม่เชิง จึงตัดสินใจรักษาสีหน้าไม่สนใจสิ่งที่อยู่ในเรือน ฟังเขาอธิบายอย่างละเอียด
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนที่ติงจี้พากลับมา ยามนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในเรือน สั่นเท้าเบาๆ คลายเสื้อครึ่งหนึ่ง มองนางด้วยสายตาเปี่ยมความรู้สึกเส้นผมยุ่งเหยิง กลายเป็นว่าเมื่อครู่พวกเขากำลังเตรียมจะกระทำเรื่องบำเพ็ญคู่ ตอนกำลังเล่นสนุกอย่างยินดีจินเฟยเหยาก็มารบกวน
จินเฟยเหยาคาดไม่ถึง มิน่าเล่าเมื่อครู่เขาจึงทำลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงประตู พอตรวจสอบในเรือนดูแล้วเห็นว่าไม่มีคนจึงพาผู้บเพ็ญเซียนสตรีสองนางเข้ามา คาดว่าปกติมักจะพาสตรีกลับมาประจำ ชื่อเสียงไม่ค่อยดี ดังนั้นจึงต้องหลบๆ ซ่อนๆ
นางฝืนยิ้มแย้มรับฟังคำอธิบายของติงจี้จบด้วยสีหน้าจริงจังหลังจากเอ่ยขอบคุณก็เดินจากไปราวกับไม่มีอะไร
ส่วนติงจี้เดิมทีคิดจะกลั่นแกล้งนาง กลับเห็นจินเฟยเหยาขัดเขินแค่ตอนแรกสุดเท่านั้น จากนั้นผู้อื่นก็ฟังคำอธิบายทั้งหมดของเขาจนจบแบบหน้าไม่แดงใจไม่เต้น เขาอธิบายอยู่ครึ่งวัน เปลือยท้องยืนอยู่ตรงประตูอยู่เนิ่นนาน กลับไม่ได้สนุกเลยสักนิด
เขาจึงได้แต่ปิดคาถาป้องกันลงอย่างหมดสนุก ไปหาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีแสนสวยสองนางใหม่อีกครั้ง
..........................................