บทที่ 7
ห้องขนาดใหญ่ ครู่เดียวก็เหลือจี้อี้เพียงคนเดียว
เธอยังไม่รีบลุกออกไปทันทีแต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม หญิงสาวนั่งต่อเงียบๆบนเก้าอี้ของร้านอาหาร ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็ลืมตาขึ้นสายตามองเก้าอี้ที่เฮ่อจี้เฉินเพิ่งนั่งเมื่อครู่  เธอจ้องมองตรงนั้นอยู่นาน จ้องจนรู้สึกว่านัยน์ตาพร่าเบลอ
 บริกรเก็บของบนโต๊ะเสียงค่อนข้างดัง ชามกระเบื้องกระทบกันจนเกิดเสียงดังชัดเจน จี้อี้ที่กำลังนั่งเหม่ออยู่สะดุ้ง และกระพริบตาเบาๆเพราะจ้องอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานจึงรู้สึกปวดตา เธอลุกขึ้นยืนสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากอวี้หวาถาย
เธอโบกรถแท็กซี่กลับมาที่มหาวิทยาลัย จี้อี้ไม่ได้รีบเดินกลับไปที่หอพักในทันที แต่เดินตรงไปที่สนามกีฬา
บนสนามกีฬามีกลุ่มคนกำลังเตะฟุตบอลกันอยู่ เสียงร้องตะโกนดังไปทั่วบริเวณ จี้อี้เดินอ้อมกลุ่มคนกลุ่มนั้น แล้วเดินตรงเข้าไปข้างในของสนามกีฬา หาที่ที่เงียบสงบและไม่มีคนพร้อมกับนั่งลง
 จี้อี้ตกอยู่ในสภาวะที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างรุนแรง ขนาดตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ในหูได้ยินคำพูดที่หลินหย่าพูดในคืนนี้ว่า “ฉันขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก เขาคือเพื่อนของฉัน เฮ่อจี้เฉิน"
เฮ่อจี้เฉิน...จี้อี้จิกเล็บลงไปบนฝ่ามืออย่างไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านบนฝ่ามือทำให้เธอจำเป็นต้องเชื่อว่าเรื่องในคืนนี้ไม่ใช่ความฝันแต่มันเกิดขึ้นจริงๆ หลังจากสี่ปีผ่านไป คาดไม่ถึงว่าเธอจะได้พบกับเฮ่อจี้เฉินอีก
ความเจ็บปวดรุนแรงที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ลุกลามไปทั่วร่างของจี้อี้ เรื่องราวเมื่อสี่ปีก่อนทุกฉากทุกตอนยังคงชัดเจนราวกับมาฉายซ้ำอยู่ตรงหน้า
เคยมีคนบอกว่า เวลาคือสิ่งที่สามารถเยียวบาดแผลได้ดีที่สุด ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้ว จี้อี้เองก็เคยคิดว่าเรื่องในอดีตเหล่านั้นคงจะถูกกาลเวลาที่ยาวนานทำให้จางหายไป แต่เมื่อเฮ่อจี้เฉินมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอจริงๆ เธอถึงเพิ่งรู้ว่าบาดแผลและความเจ็บปวดเหล่านั้น แท้จริงแล้วแอบซ่อนอยู่ในภายในส่วนลึกของเธอมาโดยตลอด
จี้อี้ต้องใช้แรงกายอย่างมากถึงสามารถปรับอารมณ์ของตนเองได้ เดิมทีเธออยากอยู่ในสนามกีฬาคนเดียวเงียบๆต่อไปอีกหน่อย ทว่าใครจะรู้ว่าอยู่ๆฟ้าก็ร้องพร้อมกับเม็ดฝนที่โปรายปรายลงมาจากท้องฟ้า
เดือนสิบในปักกิ่ง ตอนกลางคืนมักจะมีฝนตกกะทันหันอยู่บ่อยครั้ง จี้อี้รีบลุกขึ้น แล้ววิ่งกลับไปที่หอพักทันที
ไม่นานก็ถึงประตูหอพัก จี้อี้มองเห็นปั้วเฮ่อเธออยากจะตะโกนเรียก ทว่าวินาทีต่อมาเธอก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย
เป็นเฮ่อจี้เฉิน เขากำลังกางร่มให้หลินหย่าเพื่อส่งเธอกลับหอพัก
จี้อี้ไม่สนใจฝนที่กำลังเริ่มตกหนัก เธอหยุดเดินทันทีแล้วมองไปรอบๆ หญิงสาวก้าวถอยหลังไปหลบอยู่หลังเสาไฟฟ้า
เฮ่อจี้เฉินและหลินหย่าเดินค่อนข้างช้า รอกระทั่งปั้วเฮ่อและเพื่อนผู้หญิงอีกสองสามคนที่ไปกินอาหารค่ำด้วยกันบอกลาเรียบร้อยและวิ่งเข้าไปในตึกแล้ว คนทั้งสองจึงเดินไปที่บันไดทางเข้าของหอพัก
เฮ่อจี้เฉินและหลินหย่าหยุดเดิน
หลินหย่าไม่รีบเข้าไปในหอพัก เธอหันมาคุยกับเฮ่อจี้เฉิน
เพราะระยะทางที่อยู่ห่างกันค่อนข้างไกล อีกทั้งเสียงของฝนก็ดังมาก ทำให้จี้อี้ไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน แต่เธอก็เห็นว่าพวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของหลินหย่าเป็นประกายเจิดจ้า
เสื้อผ้าบนร่างของจี้อี้เปียกโชกไปทั่วทั้งตัว ลมพัดเอาความเย็นเข้ามา ทำให้จี้อี้ที่กำลังหนาวสั่นไปทั้งตัว
ตอนที่จี้อี้กำลังใกล้จะทนไม่ไหวนั้น ในที่สุดหลินหย่าก็ก้าวขึ้นบันไดด้านหน้าของหอพักไป
รอจนกระทั่งหลินหย่าเดินลับไปแล้ว เฮ่อจี้เฉินถือร่มยืนอยู่หน้าประตูหอพักหญิงอยู่อีกครู่หนึ่ง จึงค่อยหันกลับหมายจะเดินจากไป


บทที่ 8
ข้างหน้าประตูหอพัก มีทางเดินแค่ทางนี้ทางเดียว
แม้ตอนมื้อค่ำ การแสดงออกของเฮ่อจี้เฉินจะเหมือนจำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร แต่จี้อี้ก็ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับเฮ่อจี้เฉินอยู่ดียิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เธอยังถูกฝนสาดจนเปียกโชกไปทั้งตัวอยู่ในสภาพไม่น่าดูเท่าไหร่ ดังนั้นตอนที่เฮ่อจี้เฉินหันกลับมากะทันหัน จี้อี้จึงเอาใบหน้าแนบเข้ากับเสาไฟโดยไม่รู้ตัว
ในตอนแรกที่เฮ่อจี้เฉินยังอยู่ไกลๆ จี้อี้ยังกล้าพอที่จะแอบมองว่าเขาจะเดินไปที่ไหน แต่เมื่อเฮ่อจี้เฉินยิ่งเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ จี้อี้กลัวว่าเฮ่อจี้เฉินจะพบเธอเข้า หญิงสาวจึงกลั้นลมหายใจไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ฝนยังตกอยู่ เสียงของสายฝนยังโหมกระหน่ำ จี้อี้ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเฮ่อจี้เฉิน เหลือเพียงเสียงเงียบสงบจากก้นบึ้งของหัวใจเท่านั้น ผ่านไปราวสี่สิบห้านาที เมื่อจี้อี้แน่ใจว่าเฮ่อจี้เฉินเดินออกไปไกลแล้วเธอก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งใจแล้วรีบวิ่งออกจาหลังเสาไฟฟ้าไปที่ประตูหอพักทันที
แต่วิ่งไปยังไม่ถึงสองก้าว จี้อี้ก็ชะงักหยุดยืนอยู่ที่เดิม
เธอจ้องมองเฮ่อจี้เฉินที่อยู่ห่างไปไม่ถึงสองเมตรตรงหน้าด้วยความงุนงง
เขาไม่ได้เดินไปแล้วเหรอ? ผ่านไปตั้งหลายนาทีแล้ว ทำไมเขาถึงยังอยู่ที่นี่?
จี้อี้เบิกตากว้างเหมือนมองเห็นผี
เฮ่อจี้เฉินเหมือนรู้สึกได้ว่ามีคนมองเขาอยู่ เขาค่อยๆหันหน้ามองตรงมาที่บริเวณจี้อี้ยืนอยู่
ชั่วขณะนั้นคนทั้งสองสบตากันโดยบังเอิญ จี้อี้หลบสายตาของเฮ่อจี้เฉิน หางตาเธอเหลือบไปเห็นว่าในมือของเฮ่อจี้เฉินถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอของโทรศัพท์ส่องสว่าง เขากำลังคุยโทรศัพท์นั่นเอง
ดังนั้นที่เขายังอยู่ที่นี่ เพราะมีสายโทรเข้า?
ขณะที่สมองของจี้อี้กำลังคาดเดาไปต่างต่างนานานั้น เสียงเย็นชาและเรียบนิ่งของเฮ่อจี้เฉินก็พูดกับคนปลายสายว่า "ถ้ามีเรื่องอะไรเดี๋ยวรอฉันกลับไปก่อนแล้วค่อยโทรคุยกันอีกที"
หลังจากพูดจบเฮ่อจี้เฉินก็กดตัดสายในทันที หางตาของจี้อี้เหลือบเห็นว่าเฮ่อจี้เฉินกำลังก้าวเข้ามา
เธอไม่อยากให้เฮ่อจี้เฉินต้องมาเห็นตนเองในสาพอเนจอนาถแบบนี้เลย แต่เมื่อเขาบังเอิญเห็นเธอแล้ว เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้
ไม่ว่าเขาจะลืมเธอจริงๆ หรือว่าแค่ไม่อยากจะสนใจเธอ แต่ในเมื่อเขาไม่ได้อยากจะทักทายเธอ เธอก็ไม่ได้หน้าหนาพอจะเข้าไปคุยกับเขา
จี้อี้ยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปที่หอพัก
เขาและเธอก็เหมือนกับคนแปลกหน้าสองคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ต่างคนเดินไปตามทางของตนเอง
ฝนยังตกอยู่ หยดน้ำเริ่มไหลลงมาจากเสื้อผ้าของจี้อี้ เส้นผมของเธอพันกันจนกลายเป็นก้อนเหนียวๆแนบติดไปกับลำคอ
เฮ่อจี้เฉินที่กำลังถือร่มก้าวเท้าเดินอย่างมั่นคงและสง่างาม นอกจากขากางเกงที่เปียกเล็กน้อยแล้วบริเวณอื่นล้วนแห้งและสะอาดหมดจด
ความแตกต่างที่ชัดเจนขนาดนี้ ทำให้จี้อี้ก้มศีรษะต่ำลง แล้วเร่งฝีเท้าเดินไปอย่างเร่งรีบ
แม้จี้อี้จะพยายามรักษาท่าทางสงบนิ่งของตนเอง แต่เมื่อเธอและเฮ่อจี้เฉินเผชิญหน้ากัน จังหวะการก้าวเดินของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นยุ่งเหยิงบวกกับที่เธอต้องการไปให้ไกลจากเฮ่อจี้เฉินเร็วๆ ในขณะที่เดินผ่านกันเพราะความรีบร้อนทำให้ไม่ได้ดูพื้นถนนให้ดี ไม่ระวังไปเหยียบโดนแอ่งน้ำเข้าจนลื่นล้มลงไปกับพื้น
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านในทันที แต่ปฏิกิริยาแรกของจี้อี้ก็คือหันกลับไปมองข้างหลังอย่างรวดเร็ว
เป็นอย่างที่เธอคิด เฮ่อจี้เฉินที่กำลังเดินจากไป เมื่อได้ยินเสียงโครมคราม เขาก็หยุดฝีเท้าแล้วหันหน้ากลับมามอง


บทที่ 10
ในเวลาเดียวกันนั้น เธอก็ได้ยินเสียงตอบกลับมาจากโทรศัพท์ของหลินหย่า เสียงปลายสายที่ดังออกมาคือเสียงของเฮ่อจี้เฉิน "เป็นอะไรไป?"
เดิมทีจี้อี้อยากตอบคำถามของปั้วเฮ่อ ทว่าเมื่อได้ยินเสียงของเฮ่อจี้เฉิน เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ไม่ยอมพูดอะไร แต่เร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำทันที
ขณะที่ปิดประตู จี้อี้ได้ยินเสียงของเฮ่อจี้เฉินจากในโทรศัพท์ของหลินหย่าดังมารางๆว่า "คนในหออยู่ครบทุกคนใช่ไหม?"
ตอนที่จี้อี้อาบน้ำเสร็จ หลินหย่าก็วางสายแล้ว รูมเมททุกคนในมือถือชานมคนละแก้วพร้อมกับส่งเสียงจ๊อกแจ๊กพูดคุยกันไม่หยุด
คนที่หันมาคุยกับจี้อี้เป็นคนแรกคือปั้วเฮ่อ “เสี่ยวอี้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
จี้อี้ส่ายหน้าแล้วตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นอะไร ฉันแค่ไม่ระวังจนเผลอหกล้มเท่านั้นเอง”
“งั้นก็ดีแล้ว” เมื่อปั้วเฮ่อพูดจบ เธอก็ชี้ไปที่โต๊ะของจี้อี้ แล้วบอกว่า “เสี่ยวอี้ ชานมของเธออยู่ตรงนั้น”
ถังฮว่าฮว่าพูดต่อ “แฟนของเสี่ยวหย่าเพิ่งซื้อมาให้”
แฟนของเสี่ยวหย่า….เฮ่อจี้เฉิน?
เดิมทีก่อนเธอเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ เธอได้ยินคำถามเฮ่อจี้เฉินถามหลินหย่า แต่ที่แท้ก็หมายถึงแบบนี้เอง....เขาแค่ชวนทุกคนแทนหลินหย่าให้มาดื่มชานมก็เท่านั้นเอง
จี้อี้ตอบหลินหย่าทันทีว่า “ขอบคุณ” เพื่อไม่ให้ทุกคนเห็นถึงความผิดปกติ เธอจึงถือชานมแล้วขึ้นไปบนเตียง หลังจากนั้นก็วางไว้บนหมอน แต่ไม่ยอมดื่มมัน
คนอื่นๆอีกสามคน ดื่มชานมไปพลาง พูดคุยกันไปพลาง โดยประเด็นสนทนาที่พวกเขาพูดถึงล้วนเป็นเรื่องแฟนใหม่ของหลินหย่าทั้งนั้น
 “เสี่ยวหย่า แฟนของเธอนี่ดีจริงๆเลย!”
“ นั่นน่ะสิ เมื่อวานที่ร้านจินปี้หุยฮวางนะ เธออยากสั่งชานม แต่ที่จินปี้หุยฮวางไม่มี ผลก็คือหลังจากที่เขามาส่งพวกเราแล้ว เขาก็รีบกลับไปซื้อมาให้เธอเลย”
“ที่สำคัญกว่านั้นนะ เขาทั้งไม่สูบบุหรี่ แล้วก็ไม่กินเหล้า คืนนี้หตั้งลายคนชวนให้เขาดื่มเหล้า แต่เขาก็ไม่ดื่ม แล้วเขาว่าอะไรนะ การดื่มเหล้าทำให้เกิดปัญหาได้ง่ายๆ ผู้ชายที่ควบคุมตัวเองได้ดีแบบนี้ ไม่มีดีกว่านี้อีกแล้ว!”
คำพูดต่อจากนี้ คนอื่นๆพูดซุบซิบอะไรกันอีก จี้อี้ฟังไม่เข้าหูเลยเลยสักนิด เพราะสิ่งที่ติดอยู่ในหัวสมองของเธอล้วนเป็นคำไม่กี่คำของเขา "การดื่มเหล้าทำให้เกิดปัญหาได้ง่ายๆ" ในหูของเธอเหมือนได้ยินเสียงของเขาเมื่อสี่ปีก่อนดังขึ้น สายตาที่เขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับคำพูดที่ว่า " ถ้าคืนนั้นไม่ใช่เพราะฉันเมา เธอคิดว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอเหรอ?"
เหมือนมีอะไรบางอย่าง แทงเข้ามาในส่วนที่ลึกที่สุดในจิตใจของจี้อี้ เจ็บจนทำให้ใบหน้าของเธอขาวซีด
-
หลังจากนั้นอีกหลายวัน จี้อี้ก็ไม่ได้พบเฮ่อจี้เฉินอีก ตอนที่ได้ยินชื่อของเฮ่อจี้เฉินอีกครั้งก็เป็นอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง
วันนั้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ปั้วเฮ่อและถังฮว่าฮว่าออกไปเที่ยว ภายในหอพักจึงเหลือเพียงจี้อี้และหลินหย่าแค่สองคนเท่านั้น
หลินหย่าซึ่งกำลังแต่งหน้า เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เธอหันไปมองจี้อี้ที่กำลังซุกตัวอ่านหนังสืออยู่บนเตียง พร้อมกับพูดว่า “ เสี่ยวอี้ ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกว่าเธอเรียนมัธยมปลายที่เมืองซู โรงเรียนมัธยม A พี่เฮ่อเองก็เรียนโรงเรียนมัธยม Aที่เมืองซูเหมือนกัน เธอกับพี่เฮ่อเคยรู้จักกันมาก่อนไหม?”
หอพัก B ตอนกลางวันสามารถเข้ามาได้
เฮ่อจี้เฉินที่ก่อนหน้านี้นัดกับหลินหย่าว่าคืนนี้จะไปร่วมงานเลี้ยงกลางแจ้งด้วยกันมาถึงหอพักชั้นล่างของจี้อี้ เดิมที่เขาอยากโทรไปหาหลินหย่าเพื่อเรียกให้เธอลงมา แต่กลายเป็นว่ามือถือของเขาแบตหมดปิดเครื่องไปซะแล้ว ถ้าจะใช้ที่ชาร์จแบตในรถก็ต้องรอีกพักหนึ่งถึงจะเปิดเครื่องได้ เขาสองจิตสองใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเดินขึ้นไปข้างบน
ประตูหอพักของจี้อี้ไม่ได้ปิดเอาไว้ เพื่อรักษามารยาท เฮ่อจี้เฉินจึงไม่ผลักประตูเข้าไปในทันที เขายกมือขึ้นเตรียมจะเคาะประตู ทว่ากลับได้ยินเสียงของหลินหย่าดังออกมาจากห้องว่า "เสี่ยวอี้ เธอกับพี่เฮ่อเคยรู้จักมาก่อนไหม?"


บทที่ 9
สายตาของเขาและเธอมองสบกัน จี้อี้หัวใจกระตุกเผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
นี่ดูเหมือนจะเป็นการสบตากันครั้งแรกในคืนนี้หลังการกลับมาพบกันอีกในรอบหลายปี แววตาของเขาราบเรียบและเย็นชา คล้ายกับว่าเขาและเธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
จี้อี้กำลังตกตะลึง เธอจึงไม่ได้ดึงสายตากลับมา แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเฮ่อจี้เฉินเองก็ไม่ได้ถอนสายตากลับไปเช่นกัน
คนทั้งสองต่างจ้องมองกันและกันผ่านสายฝนที่โหมกระหน่ำ
ประจวบเหมาะกับที่ขณะนั้นมีลมพัดมาวูบหนึ่ง หนาวจนทำให้จี้อี้สั่นไปทั้งตัว
เฮ่อจี้เฉินบังเอิญเห็นภาพนั้นเข้าพอดี เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายกับว่าท่าทางของเธอเรียกสติของเขากลับคืนมา ชายหนุ่มจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอเสี้ยววินาที แล้วจึงหันไปมองทางอื่น
เมื่อไม่ต้องเผชิญกับสายตาของเขา จี้อี้ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เธอเอามือยันกับพื้น เตรียมจะลุกขึ้นยืน ทว่าทันใดนั้นเองเฮ่อจี้เฉินก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง
จี้อี้ที่กำลังดันตัวเพื่อลุกขึ้นยืนถึงกับชะงักงัน เธอพบว่าเฮ่อจี้เฉินยังคงมองเธออยู่อย่างนั้นไม่มีวี่แววว่าจะหันกลับไปแต่อย่างใด และเห็นว่าเขากำลังจ้องแขนของเธออยู่
จี้อี้ก้มลงมองตามสายตาของเขา แล้วเธอก็เห็นว่าแขนของตนถลอกตอนที่หกล้มเมื่อครู่ มีเลือดไหลออกมาจากปากแผลไม่หยุดทว่ากลับถูกสายฝนชะล้างไปอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ว่าจี้อี้จะไม่ได้มองเฮ่อจี้เฉินแล้ว แต่เธอยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่กำลังจ้องมองแขนของตนเอง
จี้อี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเฮ่อจี้เฉินจึงต้องจ้องบาดแผลของตนเอง หรือให้พูดอีกอย่างก็คือเธอไม่ได้อยากจะไปคิดหาเหตุผลหรอกว่าทำไมเฮ่อจี้เฉินจึงต้องจ้องแผลของตนเอง เธอแค่รู้สึกว่าเฮ่อจี้เฉินดูผิดปกติ หญิงสาวหดแขนหลบไปข้างหลัง แล้วแอบมองเฮ่อจี้เฉินที่ยืนอยู่
ชายหนุ่มถอนสาตากลับไปแล้ว เขาถือร่มด้วยท่าทางเคร่งขรึมดวงตาหลุบต่ำลงเล็กน้อยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จี้อี้ไม่เสียเวลามองเขานานไปกว่านี้เธออดทนความเจ็บปวดที่แขน ค่อยๆลุกขึ้นยืน
บนหัวเข่าก็เป็นแผลเช่นกัน แม้ว่าจะไม่ร้ายแรงมาก แต่ฝนที่ชะโดนบาดแผลทำให้เธอรู้สึกเจ็บมากจนทนไม่ไหวเผลอส่งเสียงร้องเบาๆด้วยความเจ็บ
เป็นเพราะเฮ่อจี้เฉินยังยืนอยู่ข้างๆ หลังจากที่จี้อี้หลุดเสียงร้องแล้ว เธอจึงแอบมองเขาแวบหนึ่ง เขาได้ยินเสียงเธอร้องจริงๆด้วย เขากวาดตามองเธอ
แค่กวาดตามองจริงๆ
สายตาของเขาจ้องมองเธอไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำแล้วจึงหันกลับไปมองที่อื่น ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกที่แสดงอยู่บนใบหน้าของเขา แม้แต่หนังตาก็ยังไม่ขยับเลยสักนิด ราวกับว่าท่ามกลางสายฝน ไม่มีเด็กสาวที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่อย่างไรอย่างนั้น เขาถือร่มหันกลับไปด้วยท่าทางเฉยเมย แล้วค่อยๆเดินจากไป
พักใหญ่หลังจากเฮ่อจี้เฉินจากไป จี้อี้จึงค่อยรู้สึกตัว เธอกระพริบตาเบาๆ ค่อยๆก้าวเท้าเดินโซเซเล็กน้อยไปที่ประตูหอพัก
 ……
เมื่อกลับมาถึงหอพัก รูมเมทของเธอทั้งสามคนต่างก็อาบน้ำเสร็จแล้ว ทุกคนอยู่บนเตียงและกำลังยุ่งอยู่กับกิจของตนเอง
ปั้วเฮ่อกำลังมาส์กหน้า ถังฮว่าฮว่ากำลังเล่นเกมส์ออนไลน์หวางเจอะหรงเย่า ส่วนหลินหย่าก็กำลังทาครีมบำรุงผิวพร้อมกับเปิดลำโพงโทรศัพท์ ไม่รู้ว่ากำลังคุยกับใครอยู่
คนที่เห็นจี้อี้เป็นคนแรกก็คือปั้วเฮ่อ เธอเด้งตัวขึ้นนั่งบนเตียงอย่างตกใจ “เสี่ยวอี้ ทำไมเธอเปียกแล้วก็เลอะเทอะแบบนี้ล่ะ?
 “ ไม่มีอะไรหรอก” จี้อี้ฝืนยิ้มให้กับปั้วเฮ่อ แล้วหยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าสำหรับใช้เปลี่ยน พร้อมกับเดินไปที่ห้องอาบน้ำ
“ แล้วแขนนั่นอีก เป็นแผลได้ยังไง?” ปั้วเฮ่อลงมาจากเตียงตามไปยืนข้างๆจี้อี้


บทที่ 11
 “เสี่ยวอี้..เธอกับพี่เฮ่อเคยรู้จักกันมาก่อนมั้ย?”
เฮ่อจี้เฉินหยุดความตั้งใจที่จะเคาะประตูไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงได้ยินเสียงที่ออกมาจากปากของจี้อี้ เสียงของเธอสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบไม่สูงไม่ต่ำ “ ไม่รู้จัก”
 ……
ภายในหอพัก
น้ำเสียงของหลินหย่าเต็มไปด้วยความเสียดาย “ ฉันก็คิดว่าเธอกับพี่เฮ่อจะรู้จักกัน ฉันอยากรู้จริงๆว่าสมัยม.ปลายเขาจะเป็นยังไง..”
จี้อี้ไม่ได้ตอบเธอ
หลินหย่าพูดต่อ “ แต่ เสี่ยวอี้ พี่เฮ่อออกจะโดดเด่นขนาดนี้ ตอนอยู่ที่โรงเรียนเขาต้องเป็นคนที่ดังมากแน่ๆ สมัยที่เธอเรียนอยู่เธอไม่เคยได้ยินเรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาเลยเหรอ?”
ครั้งนี้จี้อี้ ไม่ชะงักไปเหมือนเมื่อครู่ แต่ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วว่า “ฉันไม่ได้สนใจเขาขนาดนั้นน่ะ”
 “อ้อ อย่างนี้นี้เอง..” หลินหย่าคงพอรู้ ว่าเธอไม่สามารถสืบเรื่องเฮ่อจี้เฉินจากจี้อี้ได้ จึงส่งเสียงงึมงำพร้อมกับปิดปากเงียบ
ในห้องเงียบลงพักหนึ่ง เมื่อหลินหย่าแต่งหน้าเสร็จ ก่อนลุกขึ้นยืนอยู่ๆเธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอพูดอีกว่า " เออใช่ เสี่ยวอี้ เมื่อสองวันก่อนพี่เฮ่อโทรมาหาฉัน คืนนี้เพื่อนของเขาจัดงานเลี้ยงกลางแจ้งในสวน ในงานเชิญคนที่อยู่ในวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์มาหลายคน เขาบอกว่า พวกเราเรียนภาคการแสดง ถ้าลองไปพบปะกับพวกเขาดู อาจจะมีส่วนช่วยพวกเราได้อนาคต เธออยากไปมั้ย?”
ชีวิตนี้เธอไม่ต้องการข้องเกี่ยวใดๆกับเฮ่อจี้เฉินอีก แล้วแบบนี้เธอจะไปร่วมงานเลี้ยงของเขาได้อย่างไร?
จี้อี้แทบตอบกลับในแทบจะทันที "ไม่.."
หลังจากที่หลุดพูดคำนั้น จี้อี้เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองหลุดท่าทีที่ไม่สมควรออกไป จึงรีบพูดเสริมว่า "..คืนนี้ฉันมีธุระอื่นที่ต้องทำน่ะ"
หลินหย่าพูด “ ธุระสำคัญมากไหม? ถ้าไม่สำคัญ เธอก็เลื่อนไปก่อนแล้วไปกับฉัน ไม่ง่ายเลยนะที่พวกเราจะได้มีโอกาสเจอกับคนวงในแบบนี้ นี่เป็นโอกาสทองที่หาได้ยากมากเลยนะ ดังนั้นไม่ควรพลาดเป็นอันขาด น่าเสียดายจะตาย”
”ขอบคุณนะหลินหย่า น้ำใจของเธอฉันรับไว้ด้วยใจแล้วกัน แต่ฉัน…” ประโยคหลังจากนี้จี้อี้ยังไม่ทันได้พูด ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
หลินหย่าอยู่ใกล้ประตูมากกว่า เธอ รีบลุกขึ้นยืนแล้วดึงประตูเปิด เมื่อเห็นเฮ่อจี้เฉินยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า ทีแรกเธอตกตะลึง แต่หลังจากนั้นบนใบหน้าเล็กๆนั้นก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พี่เฮ่อ ทำไมพี่ขึ้นมารับฉันเองเลยล่ะ?”
เฮ่อจี้เฉินไม่พูด เขาไม่ได้เข้าไปในห้อง แต่ยืนพิงประตูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
จี้อี้ได้ยินคำพูดของหลินหย่า จึงรู้ว่าคนที่มาคือเฮ่อจี้เฉิน เธอจ้องหนังสือตาไม่กระพริบแสร้งทำเป็นอ่านหนังสืออย่างเพลิดเพลินจนไม่ทันเห็นผู้ที่มาใหม่และไม่ยอมมองไปที่ประตู
หลินหย่ากลัวว่าเฮ่อจี้เฉินจะอดทนรอไม่ไหว จึงรีบเก็บของอย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า “พี่เฮ่อ พวกเราไปกันเถอะ”
เฮ่อจี้เฉินยังคงไม่พูดจา เขาเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วยืดตัวตรง ขณะที่เขาเตรียมจะเดินออกไป หางตาของเขาเหลือบไปเห็นบริเวณที่จี้อี้นั่งอยู่ สายตาของเขายังไม่ได้มองเธอก็ถูกถังขยะบนโต๊ะของเธอดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน แม้ว่าเธอจะตั้งใจเอาขยะอื่นมาปิดเอาไว้ แต่เขาก็ยังเห็นชัดว่าภายในถังขยะคือชานม
ฝาปิดแก้วยังอยู่ในสภาพดีไร้ร่องรอยการเปิด คล้ายกับว่ายังไม่ทันได้ดื่มสักคำ ก็โยนทิ้งลงถังขยะเสียแล้ว
หลินหย่าเดินไปที่ประตูได้สองก้าวก็หยุดแล้วหันมามองจี้อี้พร้อมกับพูดว่า “เสี่ยวอี้ เธอไม่ไปกับฉันจริง…”
หลินหย่ายังพูดไม่จบเฮ่อจี้เฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่พูดไม่จามาตลอดจนถึงตอนนี้ อยู่ๆก็พูดเสียงเย็นว่า “งานเลี้ยงคืนนี้ไม่ใช่ว่าคนแบบไหนก็สามารถเข้าไปได้ อย่าให้คนวุ่นวายเข้าไปเลย!”


"ยินดีต้อนรับสู่ กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว ครับ"
 ปลาวาฬโค้งศีรษะลงอย่างทำตัวไม่ค่อยจะถูกเมื่อได้ยินคำกล่าวต้อนรับอย่างเป็นทางการ เขากำลังอยู่หน้าบ้านขนาดเล็กหลังหนึ่งในซอยแถบอารีย์ ขนาดสองชั้น ลักษณะภายนอกเหมือนบ้านคนทั่วไป ด้านหน้ามีที่จอดรถอยู่สี่คัน แต่วันนี้เด็กหนุ่มเดินทางมาด้วยขนส่งสาธารณะ
 ร้านอาหารที่เขามากินเป็นร้านอาหารประเภท Chef's Table (เชฟเทเบิล) อาหารประเภทที่เชฟเลือกจัดอาหารเป็นคอร์สให้ว่าเราจะกินอะไร ไม่มีรายการอาหารให้สั่งเหมือนร้านอาหารทั่ว ๆ ไป เด็กหนุ่มเหลือบตาไปมองตรงสูจิบัตรแนะนำร้านคร่าว ๆ ที่คนตรงหน้าส่งให้พร้อมอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับร้าน หูแทบจะดับ เพราะราคาที่เขียนไว้ชัดเจนในบรรทัดสุดท้าย คือ 3,000 Baht Net / 10 Course แพงกว่าผัดกะเพราที่เขากินตามปรกติถึง 100 เท่าตัว
 "สวัสดีครับ ผมเกลือนะครับ พร้อมเข้าไปในร้านเลยไหมครับ หรือจะทำธุระตรงนี้สักครู่ก่อน"
 ชายเจ้าของใบหน้าเกลี้ยงเกลากับแว่นทรงกลมเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ คงจะเป็นเพราะปลาวาฬกำลังง่วนกับโปรแกรมสนทนาในโทรศัพท์มือถืออยู่ เขากำลังคุยกับพี่อี๊ด หัวหน้าหรืออีกนัยหนึ่งก็คือเจ้าของเอเจนซี่ที่เขาทำงานอยู่ด้วย เด็กหนุ่มไม่มีวันควักเงินในกระเป๋าคิดอาหารราคาแพงหูฉี่นี้เด็ดขาด หากไม่ใช่เพราะคำว่างาน
 ตอนแรกเขาคิดว่าจะต้องมารีวิวร้านอาหาร หรือไม่ก็ถ่ายแบบอะไรสักอย่างที่นี่ แต่เปล่าเลย พี่อี๊ดบอกว่ามากกว่านั้น แต่ให้มากินเชฟเทเบิลนี่ก่อน เสร็จแล้วถึงจะบอกภารกิจต่อไป เขาส่ายหัวไปมาเมื่อเห็นประโยคตอบกลับที่ไม่ยอมเฉลยอะไรสักที
 "ได้ครับ รอก่อนก็ได้ครับ"
 "อ๋อ เปล่าครับ เข้าเลยครับ สะดวกครับ"
 ปลาวาฬตอบไปแบบตกใจ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคิดว่าการส่ายหัวไปมาเป็นการตอบทำถาม คนที่ติดป้ายหน้าอกไว้ว่าเชฟเกลือจึงยิ้มอวดรอยฟันขาวจั๊วะให้หนึ่งที ก่อนจะเดินพาลัดเลาะเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นอายคล้ายบรรยากาศเรือนพักแบบญี่ปุ่น ผิวพื้นผนังกำแพงขัดมันสะอาด สิ่งของน้อยอย่างสบายตา ตกแต่งเหมือนบ้านคนที่เต็มไปด้วยความเป็นกันเอง
 "เรียนเชิญครับ"
 เชฟเกลือส่งเด็กหนุ่มไปนั่งที่โต๊ะขนาดเล็กตัวหนึ่งติดริมหน้าต่างที่ทอดกว้างไปเห็นทิวทัศน์สวนหย่อมขนาดเล็ก โดยมีมหานครตึกสูงเป็นฉากหลัง เขาเผลอใจไปตามบรรยากาศเรียบง่ายตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก จนกระทั่งเสียงรินน้ำค่อยดังขึ้นปลุกขึ้นจากภวังค์ และก็เป็นชายคนเดิมที่กำลังรินน้ำให้เริ่มต้นมื้ออาหารของวันนี้
 "ผมขออนุญาตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ"
 เชฟเกลือพูดพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ตาตี่แคบที่ซ่อนตัวอยู่หลังแว่นตาทรงกลมบ๊อกทำให้คนตรงหน้าดูเป็นคนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
 "ร้าน กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว คือร้านอาหารที่ก่อตั้งขึ้นโดยเชฟโอบเอื้อหรือที่รู้จักกันในชื่อเชฟโอบของเราครับ"
 เชฟเกลือพูดพร้อมวางบัตรแนะนำตัวขนาดเล็กบนโต๊ะ ภาพตรงหน้าที่ชายคนหนึ่งกับบ้านหลังนี้ในสภาพที่ยังดูเป็นบ้านหลังโทรม ๆ ธรรมดา ชายหนุ่มในชุดขะมุกขะมอมพาดพลั่วไว้บนไหล่ ยิ้มแฉ่งให้กับกล้อง และยังมีหมวกเชฟสูงอยู่บนหัว
 ชายคนนี้คือเชฟโอบ
 ปลาวาฬรู้จักเชฟโอบเป็นอย่างดี ไม่ใช่ด้วยเรื่องส่วนตัว แต่ในวงการอาหาร หรือแม้กระทั่งวงการบันเทิง เชฟโอบก็เป็นคนดังอยู่พอสมควรอยู่แล้ว เชฟโอบเป็นหนึ่งในคณะกรรมการรายการแข่งขันทำอาหารชื่อดัง ขึ้นชื่อเป็นอันดับหนึ่งเรื่องความดุ ความเนี้ยบ ความเรื่องมาก และพิถีพิถัน ถึงแม้ปัจจุบันรายการโทรทัศน์ดังกล่าวจะลาจอไปแล้ว
 เคยมีคลิปไวรัลของเชฟโอบดังไปทั้งทวิตเตอร์ เพราะมีผู้เข้าแข่งขันรายการคนหนึ่งอบขนมไม่สุกแล้วในมาเสิร์ฟเป็นจานแข่งขัน เชฟโอบตักชิม เคี้ยวได้ทีเดียวก็คายลงถังขยะ หลังจากนั้นเชฟเรื่องมากคนนี้ก็กลายเป็นคนดัง มีงานโฆษณาเข้า โดยเฉพาะพวกผลิตภัณฑ์ที่ต้องการความเฉียบความเป๊ะต่าง ๆ แต่ก็นั่น คนเกลียดก็เยอะ คนเกรงกลัวจะเข้าใกล้ก็คงไม่น้อยเช่นกัน
 "วันนี้ผมจะได้เจอเชฟโอบไหมครับ"
 ผู้เป็นลูกค้าถามไปอย่างเกรง ๆ กลัวว่าถือมีดผิดส้อมผิดขนบธรรมเนียมแล้วจะโดนดุให้ขายขี้หน้า ปลาวาฬเองทำอาชีพเป็นนายแบบทั่วไป มีงานโฆษณาบ้าง งานเดินผ่านกล้องละครบ้างประปราย เขาเองก็ไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นพวกไม่รู้เรื่องรู้ราว เดี๋ยวถ้ามีคนซุบซิบดังออกไป ผลิตภัณฑ์พวกซุปไก่รังนกจะไม่จ้างเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์
 "เชฟจะออกมาจากครัวเพื่อแนะนำจานหลักของมื้อด้วยตนเองครับ"
 เชฟเกลือยิ้มกว้าง เหมือนจะนึกว่าเขาอยากจะพบกับเชฟคนดังเสียเต็มแก่ แต่เปล่าเลย ตรงกันข้าม ห่างกันไว้เสียจะดีกว่า นี่ถ้าพี่อี๊ดไม่ให้กินฟรีแถมยัดค่ารถมาให้อีกสองพัน เขาไม่มีวันมาเหยียบร้านแบบนี้แน่ ไม่ว่าเขาจะเป็นกะเพราเลิฟเวอร์มากแค่ไหนก็ตาม
 "เชฟโอบไม่ชอบกินกะเพราที่มีถั่วฝักยาวครับ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าถั่วฝักยาวผิดนะครับ อาหารไม่เคยผิด แต่เราในฐานะเป็นคนกินต้องมีสิทธิ์เลือกว่าจะกินอะไรหรือไม่กินอะไรบ้าง ร้านนี้เลยก่อตั้งขึ้นมาจากการลุกฮือของเชฟโอบที่อยากจะเล่ารสชาติที่เชฟชอบให้ทำคนได้ลองกิน"
 เชฟเกลือยิ้มกว้างทิ้งท้าย
 "ขอให้มีความสุขกับมื้อแห่งการปฏิวัติรสชาติทางอาหารนะครับ"
 เชฟเกลือจากไปโดยทิ้งปลาวาฬไว้กับเครื่องดื่มต้อนรับกับอาหารจานเริ่มต้น เชฟเกลือเล่าให้ฟังว่าคอร์สของร้านจะเริ่มต้นด้วยน้ำอัญชันสีม่วงเข้มที่บีบมะนาวลงไปตัดจนกลายเป็นสีแดง กินพร้อมกับเมี่ยงคำคั่วฟองดูรสเปรี้ยวเบาเพื่อเปิดรสชาติต่อมรับรสของผู้กินให้เริ่มทำงาน วันนี้ทั้งร้านมีเพียงลูกค้าคนเดียวคือปลาวาฬ อาจจะเป็นเพราะเวลาจองที่ดึกถึงสองทุ่มที่ทำให้ลูกค้าคนอื่นทยอยกลับกันไปหมดแล้ว วันนี้เขาติดงานถ่ายแบบช่วงเย็น กว่าจะบึ่งมาก็เป็นช่วงค่ำพอดี
 ปลาวาฬกินอาหารไปเรื่อย ๆ จนครบแปดจาน
 จนกระทั่งอาหารจานสุดท้ายมาถึง เสียงก้าวย่ำตรงมาจากครัวคราวนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่รู้เป็นอุปาทานหรือเปล่าที่เขาได้ยินเสียงส้นเท้ากระทบกับพื้นไม้สะอาดดังกว่าปรกติ อย่างกับได้ยินเป็นเสียงตึกตัก จังหวะการร้องการเต้นของเวลาก็ดำเนินอย่างผิดแผกแปลกประหลาดไป และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเป็นเป็นอย่างที่คาด ไม่ใช่เชฟเกลือ
 "สวัสดีครับ ผมเชฟโอบนะครับ"
 เชฟโอบตัวจริงสูงกว่าที่คิด ขนาดเขาที่เป็นนายแบบที่สูงเหยียบ 180 แล้ว แต่ด้วยสายตาก็เดาว่าคนตรงหน้าคงสูงกว่า หัวหน้าเชฟยืนอยู่ในชุดขาวสะอาด ศีรษะสวมหมวกเชฟที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย สิ่งที่สะกดดวงตาเขาไว้คงจะเป็นสันกรามของคนตรงหน้าที่ผายออกไล่รับกับไล่เคราอ่อนไปจรดริมฝีปากบางยาวเบื้องใต้ของจมูกโด่งสันคม ดวงตาสวยทอดมามองนิ่งพร้อมรอยยิ้มที่ฉีกให้ตามหน้าที่ ไม่แปลกที่คนแบบนี้จะมาแย่งงานพรีเซนเตอร์อุปกรณ์ครัวกับวัตถุดิบทำอาหารได้หลายอย่าง หน้าตาแบบนี้ให้เล่นเป็นพระรองช่องใหญ่ยังแคสผ่านได้สบาย ๆ
 "อาหารจานนี้ชื่อว่าผัดกะเพราเก้าเซียนครับ"
 ประโยคเปิดเริ่มต้นพร้อมริมฝีปากมุมขวาที่ยกขึ้นน้อย ๆ ราวกับจะยิ้ม ไม่เยาะก็ยั่ว แยกไม่ถูก แต่มันกลับมีเสน่ห์พิกล เสียงดังฉะฉานเล่าส่วนผสมแต่ละชิ้นแต่ละอย่างในจานราวกับจิตรกรเอกที่พูดถึงแรงบันดาลใจในการสร้างงานศิลปะ หนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ ปลาวาฬเผลอมองหน้าคนพูดนานไปหน่อยจนอีกฝ่ายต้องกระแอมไอให้เขารู้ตัวก้มลงมองอาหารจานสวยตรงหน้า
 "กะเพราเก้าเซียนคือการนำวัตถุดิบชั้นเลิศเก้าอย่างมาเข้าเครื่องกับกะเพรา ไล่ตั้งแต่ ผัดกะเพราเป็ดย่างสามแบบ ปลาหิมะย่างราดซอสกะเพรา เอ็นหอยเชลล์ผัดกะเพราคั่ว หอยเป๋าฮื้ออบเครื่องกะเพราฉุน กุ้งมังกรผัดกะเพราขลุกขลิก ครีบปลากระเบนย่างรมควันกะเพรา เนื้อเอห้าผัดกะเพราโบราณ ไก่ไหหลำซูวีซอสกะเพรา และขาปูทาราบะจิ้มซอสกะเพราเข้มข้น"
 มือขาวสะอาดที่เผยผ่านเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นอย่างเรียบร้อยลำดับชี้ไล่ไปตามคำพูด ท้องของปลาวาฬเริ่มร้องขึ้นเบา ๆ ถึงแม้ว่าจะกินอาหารจานอื่นไปถึง 8 อย่างแล้ว แต่สำหรับคนคลั่งผัดกะเพรา เขาไม่อาจหักห้ามตัวเองกับสารพัดผัดกะเพราตรงหน้าได้เลย
 "เชิญชิมได้เลยครับ"
 เชฟโอบพูดพร้อมเล่าเรื่องราวของวัตถุดิบทีละชนิดในเก้าเซียน เมื่อเห็นว่าคนเล่ายังไม่ไปไหน คนฟังก็เลยจัดการกินมันเสียตั้งแต่อาหารยังไม่หายร้อน และทันทีที่เป็ดย่างหนังกรอบแบบผู้ดีอังกฤษรสชาติเผ็ดร้อนแตะเข้าไปในปาก เด็กหนุ่มก็แทบจะร้องลั่นออกมาด้วยความสะใจ
 "เชี่ย!"
 เขาได้ยินเสียงกระแอมเล็กน้อยจึงรีบกลบเกลื่อนอาการ เชฟโอบยังมีสีหน้าเรียบนิ่ง ปฏิบัติหน้าที่คนทำครัวอย่างดีเยี่ยม เล่าเรื่องแต่ละถ้อยแต่ละความอย่างชัดเจนฉะฉาน เด็กหนุ่มเผลอสบตาตรงหน้าเชฟโอบอย่างสงสัย เพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป
 หัวใจเขาเต้นแรง
 ปลาวาฬไม่อยากหลอกตัวเอง แต่ระยะห่างแค่มือเอื้อมนี่หลอกอะไรไม่ได้ หัวใจเขาเต้นแรง และเต้นแรงก็ตอนที่เชฟโอบมายืนอยู่ตรงนี้แล้วด้วย ทุกอย่างประหลาด ราวกับที่นี่ ร้านแห่งนี้ และคนตรงหน้านี้มีมนต์วิเศษบางอย่างที่ทำให้เขาลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
 "ขอให้มีความสุขกับการปฏิวัตินะครับ"
 ชายหนุ่มในชุดขาวพูดพร้อมค้อมศีรษะขอตัวลาจากไป ตอนนั้นเองที่เขานึกได้ถึงเหตุผลบางอย่าง ใช่แล้ว เขาชอบกะเพรา นายปลาวาฬเป็นผัดกะเพราเลิฟเวอร์ ไม่ว่าจะเป็นกะเพราที่ไหน แบบไหน ผัดกับอะไร เขาก็ถ่อไปกินอย่างไม่มีข้อแม้ ขอแค่ให้เป็นผัดกะเพรา
 และตัวเชฟโอบนั่นมีกลิ่นกะเพราฟุ้งไปหมด!
 ปลาวาฬยกมือขึ้นจับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองอย่างตั้งตัวไม่ถูกนัก เขาไม่เคยใจเต้นกับผู้ชาย เอ๊ย เขาไม่เคยใจเต้นกับกลิ่นกะเพราที่ไหนรุนแรงขนาดนี้มาก่อน มันเหมือนจะแทบห้ามปราบไม่ได้ อยากจะมาที่นี่ทุกวัน กินกะเพราที่นี่ทุกมื้อ และใช่ สูดกลิ่นกะเพราอันแสนเย่อหยิ่งนั่นทุกวันด้วยจมูกของตนเอง
 โทรศัพท์มือถือร้องเตือนขึ้น
 เด็กหนุ่มที่ยังคุมสติไม่ได้หยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากหัวหน้าเอเจนซี่ที่ส่งเขามาที่นี่ ข้อความสั้นห้วนถามเรื่องอาหารวันนี้ เป็นอย่างไร อร่อยไหม คุ้มราคาหรือเปล่า เขาไม่ตอบ ตั้งใจจะเก็บใส่กระเป๋า แต่หน้าจอกลับมีข้อความใหม่เด้งต่อขึ้นมา หัวใจของเขาแทบจะสั่นจนระเบิดออกมาให้ได้
 เจอเชฟโอบแล้วใช่ไหม?
 เอาชนะใจผู้ชายคนนั้นให้ได้ ...นั่นคือภารกิจของมึง!


"ผมต้องการบ้านหลังนั้นมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม"
 ผู้ชายท่าทางขึงขังและร่ำรวยตรงหัวโต๊ะพูดเสียงเข้ม ปลาวาฬเองรู้สึกว่าตัวเองไม่มีบทพูดในโต๊ะสนทนานี้ เขานั่งตัวแข็งทื่อ ขนลุก มองคนท่าทางมั่นใจสุดขีดคลั่งด้วยความรู้สึกประหลาดชอบกล เขาแวะมาหาพี่อี๊ดตามที่นัดไว้ตอนเย็น แต่พี่อี๊ดติดประชุม ตอนแรกเขาคิดจะกลับ แต่อยู่ดี ๆ พี่อี๊ดก็เรียกผมเข้าไปประชุมด้วย โธ่... ช่างเป็นเรื่องราวที่แสนจะพิศวงเสียไม่มี
 "นี่แหละครับ ปลาวาฬ คนที่ผมตั้งเป้าว่าจะให้ทำตามแผนของคุณเมธัส"
 คนพูดคือพี่อี๊ด ผายมืออย่างพินอบพิเทา ตอนนั้นเขาจึงได้รู้ว่าผู้ชายจอมถมึงทึงนี่ชื่อว่าเมธัส ชายอายุประมาณ 30 กว่า แต่ไม่น่าเกิน 40 ปี ใส่ชุดสูทราคาแพงที่ดูด้วยหางตาก็รู้ว่าสั่งตัดมาแบบเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ดวงหน้าขาวแต่คมคายแบบไทยมากกว่า กรามผายออกทำให้หน้าดูเข้มและดุดัน ภาพรวมดูแล้วสรุปได้ว่าเป็นคนหล่อ แต่เป็นคนหล่อจำพวกที่ไม่น่าเข้าใกล้
เด็กหนุ่มเหลือบมองนามบัตรที่วางอยู่ตรงหน้า เมธัสกรุ๊ป นี่หมายความว่าผู้ชายบ้าอำนาจคนนี้คือเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าดังที่มีป้ายโฆษณาใหญ่เบิ้มแปะอยู่ทุกมุมเมืองเหรอเนี่ย
 "คนนี้เหรอครับ ?"
 เมธัสหันมามองเขา ปลาวาฬจะพยายามจะมองโลกในแง่ดี แต่ไม่ว่าจะเติมประจุบวกให้หัวเท่าไหร่ เขาก็ยังรู้สึกถึงน้ำเสียงดูแคลนนิด ๆ มาจากประโยคนั่น แต่เขาก็ไม่ทำอะไรมากไปกว่าแกล้งเป็นไม่ได้ยิน ชีวิตในวงการบันเทิงแถบชายขอบสอนให้เขารู้ว่า อย่ามีเรื่องกับใครจะดีที่สุด วันหนึ่งคนเหล่านั้นอาจจะมานั่งเป็นผู้ตัดสินตอนเราแคสติ้งงานอยู่ก็เป็นไปได้
 "น้องชื่อปลาวาฬครับ"
พี่อี๊ดหันมาส่งสัญญาณ ผมจึงรีบยกมือไหว้ปลก ๆ ทั้งที่ความจริงก็ไหว้ไปแล้วตอนเจอหน้าครั้งแรกในห้อง
"น้องไปลองชิมอาหารที่แล้ว น้องออกปากว่าอยากรับงาน อีกอย่างน้องเองก็เจอหน้าเชฟโอบมาแล้ว น้องบอกว่าไม่น่าจะยากอะไร"
 "เขาจะชนะใจเชฟโอบได้จริง ๆ เหรอ ?"
 เด็กหนุ่มยิ้มแหยอีกรอบ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังออกงานดูตัวอะไรสักอย่าง บางงานแคสติ้งก็ทำแบบนี้ มีคนคอยโฆษณาอยู่ เจ้าตัวก็ยิ้มเจื่อน ๆ รับไป
 "ผู้ชายเป็นเชฟ พี่ว่าร้อยละเก้าสิบเป็นเกย์แน่นอน"
พี่อี๊ดพูดพร้อมขยิบตา เขาคิดว่าเมธัสน่าจะขนลุกนิด ๆ แล้วล่ะ
"ผีมองเห็นผี พี่ดูแวบเดียวก็รู้ เชฟโอบยังไงก็ต้องเป็นกวางแน่นอน ปลาวาฬนี่สเปกกวางทั่วประเทศ หุ่นดี ซิกแพ็กแน่น เซ็กซ์แอพพีลมหาศาล ถอดเสื้อถอดกางเกงทีฟีโรโมนคลุ้ง คุณเมธัสไม่ต้องห่วง จัดการเชฟโอบได้อยู่หมัดแน่นอน"
 เมธัสหันมามองเขาอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนพ่อครัวกำลังเลือกซื้อกะหล่ำปลีสักหัว พินิจพิจารณาละเอียดลออ เขานั่งนิ่งกลืนน้ำลายลงคอก้อนใหญ่ นั่งภาวนาในใจให้ลูกค้าไม่ขอให้ถอดเสื้อให้ดู ไม่งั้นเกมแน่ พี่อี๊ดนะพี่อี๊ด ก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย แล้วจะเอาแพ็กไหนไปโชว์
 "ยังไงก็แล้วแต่คุณอี๊ดแล้วกัน ถ้าคุณอี๊ดเห็นว่าเหมาะสม ผมก็ไม่ขัดข้องอะไร แต่เงื่อนไขเป็นไปตามที่ตกลงนะครับ ผมจ่ายเงินค่าเริ่มงานให้ก้อนเดียว ส่วนที่เหลือทั้งหมด ผมจะจ่ายก็ต่อเมื่องานสำเร็จตามตกลงเท่านั้น"
 เมธัสพูดและยืนขึ้นเหมือนเป็นสัญญาณว่าธุระทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว พูดจาเล็กน้อยก่อนจะขอตัว ผู้ชายที่มีคิ้วขมวดปมเป็นเจ้าเรือนคนนั้นจากไปแล้ว ขนาดตอนเดินจากไปก็ยังหลังตรงแด่ว ไม่เมื่อยบ้างหรือไง หรือคนรวยที่ไหน ๆ ก็เป็นแบบนี้ ขี้เก๊กชะมัด
 "อะไรกันพี่" ปลาวาฬรีบพูดทันทีหลังเห็นว่าเมธัสเดินไปไกลแล้ว "ขายผมเป็นปลาหมอปลาช่อนเลยนะ ผมยังไม่ได้รับปากสักคำว่าจะรับงาน อีกอย่างพี่ไปบุลลี่เชฟเขาว่าเป็นเกย์ได้ไง ถ้าคุณเขาอาไปฟ้องเชฟโอบ โมฯ เราไม่ดราม่าเละเทะกันเหรอพี่"
 "ฟ้องอะไรล่ะ เกลียดกันอย่างกับอะไรดี"
 "เกลียด ?" เด็กหนุ่มทวนคำแบบงง ๆ
 "ใช่ เกลียด" พี่อี๊ดพยักหน้าหนักแน่น "คนที่แกเห็นเมื่อกี้ชื่อเมธัส เศรษฐีอสังหาริมทรัพย์หนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง เจ้าพ่อโครงการคอนโดติดรถไฟฟ้า นิสัยนี่ห่วยบรม ขึ้นชื่อไปทั่ว ใครดีลงานแล้วไม่แอบด่านี่มหัศจรรย์"
 "พี่ก็เลยต้องร่วมนินทาด้วยงี้ใช่ปะ" เขาขัดคอ
 "เออ นั่นแหละ สรุปว่าคุณเขาจะขึ้นคอนโดใหม่ กว้านซื้อที่ไว้หมดแล้ว เหลือผืนสุดท้าย ไข่แดงกลางโครงการเลย เสนอเท่าไหร่ก็ไม่ยอมขาย โปรเจกต์ช้ามาสองสามปีแล้ว ท่าทางจะหงุดหงิดหนัก ดอกเบี้ยวิ่งทุกวัน"
พี่อี๊ดยื่นสมุดสรุปงานมาให้ดู ผมเปิดดูคร่าว ๆ ข้างในเป็นรูปเชฟโอบ ประวัติร้าน รีวิวต่าง ๆ ที่มีคนเคยพูดถึง
 "กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว"
 "ใช่ ร้านที่ฉันส่งแกไปกินนั่นแหละ"
 "โห... พี่จะให้ผมไปอ้อนวอนเชฟโอบให้ยอมขายร้านให้คุณเมธัสเนี่ยนะ พี่บ้าปะเนี่ย แค่อ้าปากยังไม่ทันจบประโยค ผมก็คงโดนตะหลิวฟาดจนสลบละมั้ง" เขาส่ายหน้าและดันสมุดงานคืน
 "มันไม่ได้ตรงไปตรงมาแบบนั้นน่ะสิ"
ท่าทางพี่อี๊ดมีลับลมคมในจนน่าหมั่นไส้
"ตอนนี้เหมือนเชฟโอบจะต้องการใช้เงินด่วน แต่จะขายร้านออกมาตรง ๆ ก็กลัวว่าเมธัสกรุ๊ปจะไปทุ่มซื้อได้ เชฟแกเลยมีเงื่อนไขออกมา ร้ายพอกันนั่นแหละคู่นี้"
 "เงื่อนไข ?"
 "เชฟโอบจะยอมเซ้งกิจการต่อให้กับคนที่เชฟโอบยอมรับให้เป็นผู้สืบทอดร้านเท่านั้น ใครที่สนใจก็ต้องไปสมัครเป็นเด็กฝึกงานที่ร้าน หัดงานครัว ทำอาหารจนคล่องแคล่ว เอาชนะใจเชฟแกได้เมื่อไหร่ เขาถึงจะยอมขาย"
เขาไม่อยากนึกเลยว่าเผลอทำหน้าเหวอไปขนาดไหนตอนฟัง
 "บ้าไปแล้ว"
 "ไม่บ้าหรอก เชฟเกลือนั่นแหละมือวางอันดับหนึ่งที่คาดว่าจะเซ้งร้านได้ไป ฉันจะส่งแกเข้าไปยึดร้านนั้นมาให้ได้ จำไว้นะปลาวาฬ ตอนนี้พุงแกหลามแบบนี้ กางเกงในที่ไหนจะจ้างแกไปถ่ายแบบ วิธีการเดียวที่แกจะเอาชีวิตรอดคือใช้เวลา 2 เดือนที่หยุดออกกำลังกายนี่รับงานนี้ซะ งานนี้ได้เงินก้อนใหญ่ มิหนำซ้ำแกอาจจะไม่ต้องมาถอดเสื้อถอดกางเกงทำมาหากินแล้วก็ได้ แกอยากเปิดฟิตเนสนี่ เอาเงินนี่แหละไปทำทุน"
 พี่อี๊ดพูดยาวเหยียดแบบไม่เปิดโอกาสให้ได้เถียงแม้แต่วลีเดียว ตอนแรกเขาก็คิดจะขัดให้เต็มที่ แต่พอได้ยินคำว่าเปิดฟิตเนส ใจเขาก็เริ่มอ่อนระทวยยังไงก็ไม่รู้
 "ได้เงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอพี่ ?" เขาแบ่งรับแบ่งสู้
 "เงินให้เปล่า 50,000 บาท ขอแค่แกไปทำงานที่ร้านเชฟโอบ" พี่อี๊ดทำท่าจิ้มเครื่องคิดเลข "ถ้าแกทำสำเร็จ แกจะได้เงินอีก 1 ล้าน นี่ยังไม่รวมกำไรที่แกอาจจะได้จากการขายบ้านให้เมธัสกรุ๊ปอีก"
เขาเริ่มจินตนาการ เลขศูนย์ในหัวมันเยอะแยะละลานตาไปหมด
 "คิดดี ๆ นะไอ้ปลาวาฬ แกรับงานทีละหมื่นสองหมื่นแบบนี้ไปจนตายก็ไม่รวย รับงานนี้ทีเดียวได้เหนาะ ๆ หลักล้าน หาเซ้งฟิตเนสสักสี่ห้าแสน แกก็ยังเหลือเงินเก็บอีกเยอะแยะ คิดดี ๆ นะ ฉันไม่ได้ให้งานนี้กับใครก็ได้นะเว้ย ฉันเลือกแกเสนอให้คุณเมธัสไปคนเดียว"
 "พี่จะให้ผมไปยั่วเชฟโอบเหรอ มันไม่มากเกินไปเหรอพี่ เซ็กชวลฮาราสเมนต์อะ แล้วถ้าผมเกิดพลาดเสียตัวขึ้นมาทำไงอะ พี่จะรับผิดชอบเหรอ" อันนี้เรียกว่ากระบวนการโก่งค่าตัว
 "ไอ้ปลาวาฬ! กูให้มึงไปเป็นเชฟฝึกหัด ไม่ได้ให้ไปขายตัว" พี่อี๊ดชี้หน้าคาดโทษมาแบบขำ ๆ
 "แหม... ทีเมื่อกี้พี่ขายผมยังกับนางงามตู้กระจก อีกหน่อยผมก็ได้เบอร์ติดหน้าอกแล้วเนี่ย" เขารีบเถียงทันที
 "เขาเรียกว่าเทคนิคการเจรจาต่อรอง" พี่อี๊ดส่ายหน้าอย่างเอือมระอา "สรุปว่าแกไปเป็นเชฟฝึกหัดในร้านนั้น ชิงตำแหน่งผู้สืบทอดร้านมาให้ได้ ทำยังไงก็ได้ให้เชฟโอบรักแก หลงแก ยอมขายกิจการให้แก หลังจากนั้นก็แยกย้าย แกได้ 80 ฉันได้ 20 จบปิ้ง"
 "โห... งานแบบนี้ยังคิดค่านายหน้าอีก"
 "จะทำไม่ทำ ?"
 "พี่เอาค่าคอม 10% ก็พอมั้งพี่ งานยากแบบนี้"
 "จะทำไม่ทำ ?"
 ปลาวาฬกลืนน้ำลายลงคอพลางทำท่านึก แน่นอนว่าทุกอย่างเป็นการแสดงล้วน ๆ โชคดีว่าเรียนแอคติ้งคลาสมาบ้าง ที่ทำอยู่ก็น่าจะไม่ดูปลอมเท่าไหร่นัก คิดไปคิดมาแล้วก็ไม่มีอะไรเสียหาย ถ้าออกหัวได้เงินหลักล้าน ถ้าออกก้อยก็ยังได้ค่าเหนื่อยมา 40,000 บาทเน็ต ๆ แถมยังน่าจะได้กินกะเพราในร้านในฝันทุกวันอีก คิดยังไงก็คุ้ม คิดถึงตรงนี้น้ำลายก็ไหลอีกแล้ว อยากเจอเชฟ...เอ๊ย! อยากกินผัดกะเพราฝีมือเชฟอีกเร็ว ๆ จัง
 "รับก็ได้พี่ เห็นแก่พี่เลยนะ"
 "เออ ก็แค่นี้แหละ ...ว่าแต่แกทำอาหารเป็นหรือเปล่านะ ?"


ปลาวาฬมายืนเสนอหน้าอยู่ที่ กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว อีกครั้ง
 มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นใครเดินไปเดินมา หน้าร้านปิดเงียบ น่าจะเป็นเพราะนอกเวลาทำการ ปรกติร้านอาหารของเชฟโอบจะเป็นร้านแบบไฟน์ไดนิ่ง เปิดรับลูกค้าเฉพาะช่วงกลางวันและเย็น ต้องนัดล่วงหน้า แต่เขาจงใจมาในเวลาบ่าย นั่นก็เพื่อจะได้ไม่ชนกับเวลารับลูกค้านั่นเอง
 เขากดกริ่งด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ
 นานไม่น้อยกว่าจะมีเสียงเรียกตอบรับกลับมาจากหลังประตู หัวใจเต้นดังตึกตัก หากเชฟโอบไม่รับเป็นศิษย์ เกมนี้ก็จะจบตั้งแต่ต้น ไม่ได้ ๆ ไม่ว่ายังเขาก็จะทำให้สำเร็จ ขึ้นชื่อว่าปลาวาฬแล้ว เพื่อเงินต้องทำได้ทุกอย่าง ถ่ายแบบกางเกงในต่อหน้าคนเป็นสิบยังผ่านมาแล้ว งานนี้ก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน
 "ร้านยังไม่เปิดนะครับ คุณลูกค้า"
 ประตูแง้มเปิดพร้อมกับคนที่เขาพอจะคุ้นเคยหน้า เชฟเกลือ คนที่มาต้อนรับครั้งแล้วตอนที่มาที่ร้านนั่นเอง เขารีบยกมือไหว้เป็นเชิงขอโทษ
 "พอดีมาติดต่อธุระน่ะครับ ก่อนเข้ามาพยายามโทรเข้ามาแล้ว แต่ไม่มีใครรับ"
 ปลาวาฬตอบพร้อมประโยคที่เหมือนจะเป็นข้อแก้ตัว ปรกติร้านอาหารนี้รับจองคิวเฉพาะทางอีเมลเท่านั้น ข้อมูลการเดินทางหรือรายละเอียดสารพัดสารพันก็แจ้งไว้ในแฟนเพจ โทรศัพท์ของที่นี่จึงเหมือนอุปกรณ์ติดต่อกับเมืองลับแล โทรยังไงก็ไม่ติด
 "อ้อ ว่าไงครับ"
 "พอดีผมเห็นประกาศรับสมัครผู้สืบทอดร้าน ผมเลยอยากมาสมัครครับ"
 นายแบบหนุ่มกลั้นใจอยู่ห้วงหนึ่งก่อนจะเริ่มต้นพูดออกไป คนตรงหน้าดูจะนิ่งไปพักหนึ่ง สายตาจับมาในเชิงสำรวจ เหมือนจะตรึกตรองอะไรในใจสักอย่าง
 "เห็นประกาศจากไหนเหรอครับ"
 "พอดีครั้งที่แล้วผมมากินที่ร้านน่ะครับ เห็นป้ายอยู่บนประกาศทางเข้า"
 ความจริงเขาไม่ได้เห็นหรอก พี่อี๊ดต่างหากที่ให้ข้อมูลมาเป็นรูปที่ถูกถ่ายและแชร์ต่อ ๆ กันมาในโซเชียล แต่ถ้าตอบว่าเห็นจากเฟซบุ๊กอาจจะดูไม่จริงจังเท่าไหร่ ถ้าตอบว่าเห็นจากที่ร้านน่าจะมีภาษีดีกว่า อย่างน้อยก็ได้บอกว่าเคยมากินที่ร้านแล้ว
 "เคยเป็นเชฟร้านไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ"
 เจ้าของแว่นตาทรงกลมเปิดพื้นที่ให้เขาเดินเข้าไปในร้าน หัวใจข้างในสั่นเป็นกลองศึก ปลาวาฬพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ จะได้ไม่เผลอแสดงความหวั่นวิตกอะไรออกไป
 "ไม่เคยครับ"
 เขาตอบอย่างรวดเร็ว แทบไม่ต้องคิด ทำกินเองยังแทบไม่เคย จะเอาอะไรไปทำขายล่ะ แต่ใจเขาก็วูบไปเมื่อได้ยินคำถามต่อไปอีก
 "เคยทำงานอยู่ร้านอาหารไหมครับ"
 "ไม่เคยครับ"
 "ทำอาหารเป็นใช่ไหมครับ"
 "นิดหน่อยครับ"
 อันนี้ถือว่าโกหกไหมนะ ไม่หรอก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ถือว่าเป็นอาหารนี่ จะมาจ้วบจ้าบอาหารยามยากของเขาไม่ได้นะ ทำได้เหมือนกันนั่นแหละ
 "เดี๋ยวลองคุยกับเชฟโอบดูแล้วกันนะครับ"
 เกลือพาปลาวาฬเดินเข้ามาในร้านขนาดเล็กเรื่อย ๆ บรรยากาศดูเหมือนจะเป็นบ้านเล็ก ๆ สไตล์ญี่ปุ่น ตกแต่งด้วยไม้เป็นหลัก ถึงแม้ว่าจะดูเก่าอยู่พอสมควร แต่ไม้บนพื้นก็เป็นมันเงา บอกถึงการดูแลรักษาอย่างพิถีพิถัน เขามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องหนึ่ง ไม่มีป้ายอะไรเขียน ตรงทางเดินด้านในที่ลูกค้าทั่วไปคงจะไม่มีโอกาสได้เข้ามา ปลาวาฬตื่นเต้นจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง
 เกลือเคาะประตูและมีเสียงเข้มร้องตอบ
 มือของคนเคาะจึงหมุนประตูเปิดออกและบอกเรื่องที่มาที่ห้องสั้น ๆ เจ้าของห้องพยักหน้า แจ้งว่าให้เขาเข้าไปนั่งเพื่อสัมภาษณ์ ปลาวาฬเดินเข้าไปในห้องอย่างเก้ ๆ กัง ๆ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวที่มีอยู่ตรงข้ามเชฟโอบ ก่อนที่เกลือจะปิดประตูจากไป
 "ชื่ออะไร"
 เสียงเข้มดังขึ้นจากคนที่ยังนั่งดูเอกสารอะไรบนโต๊ะ เหลือบตาขึ้นมามองเพียงน้อย เอ นี่เขาต้องเตรียมเรซูเม่มาด้วยหรือเปล่านะ ไม่เคยสมัครงานเป็นเชฟมาก่อนด้วยสิ
 "ปลาวาฬครับ"
 เขาตอบ ทำใจดีสู้เสือ เอ๊ย สู้เชฟหน้าเสือ คนอีกฝั่งเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย หรี่ตา เหมือนจะจับผิด ไม่กลัวหรอกน่า
 "วาฬไม่ใช่ปลานี่ เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม"
 อาห์ อันนี้ถือเป็นคำถามสัมภาษณ์ไหมนะ ตอบแบบกวนเบื้องล่างได้ไหมนะ หรือต้องตอบด้วยชีววิทยาพื้นฐานดี นี่ร้านอาหารหรือพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
 "วาฬไม่ใช่ปลา โลมาก็ไม่ใช่ปลาครับ" เขาประกบมือเป็นท่าปลาแล้วก็ว่ายไปว่ายมา "แต่ปลาในชื่อผมหมายถึงลักษณะของสัตว์ ไม่ได้หมายถึงการแบ่งกลุ่มตามแบบอนุกรมวิธาน ดังนั้นเรียกได้ครับ"
 ผู้สมัครโยกย้ายมือไปมาแถมยังเผลอหลุดขำอยู่คนเดียว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอหน้าดุ ๆ ของอีกคนก็ได้แต่ร้องว่า ชะอุ๊ย! ในใจ
 "เคยทำงานร้านอาหารที่ไหนมาบ้าง"
 "ไม่เคยครับ"
 "เคยเป็นเชฟไหม"
 "ไม่เคยครับ"
 "แล้วมาสมัครเป็นเชฟที่นี่ทำไม"
 เพราะเงินครับ เอ๊ย ตอบไม่ได้ ปลาวาฬยิ้มแหยให้คนถามก่อนหนึ่งที ในขณะที่อีกฝ่ายคิ้วขมวดจนแทบจะกลายเป็นตัว ฏ.ปฏัก อยู่แล้ว
 "ผมอยากเป็นเชฟครับ"
 คำตอบเรียบ สั้น ง่าย และคิดมาจากบ้าน ผ่านการซักซ้อมและวางบทให้โดยไอ้เจเจเพื่อนรัก คนถามดูนิ่งไปพักหนึ่ง ไม่เสียแรงที่มีเพื่อนฉลาด
 "แค่อยาก มันไม่พอหรือเปล่า"
 บรรยากาศเหมือนจะกดดัน แต่เขากลับรู้สึกไม่ค่อยจะกดดันเท่าไหร่นัก ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะกลิ่นกะเพราที่ลอยอบอวลอยู่ในเวลานี้ด้วยมั้ง
 "ผมอยากและผมก็มีความพยายามจะเป็นด้วยครับ ผมยินดีที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง ผมเห็นในประกาศแล้ว เชฟบอกว่าต้องเรียนรู้และฝึกมือเป็นลูกมือในร้านก่อน หลังจากนั้นก็จะมีการสอบเป็นขั้น ๆ"
 เจเจเขียนบท ปลาวาฬทำการแสดง
 "รับผมไว้เถอะครับ อย่างน้อยก็เป็นลูกมือในครัวไปก่อน ถ้าผมไม่ไหวจริง ๆ ตอนสอบเชฟก็ค่อยคัดผมออกไงครับ ระหว่างนี้ผมจะพิสูจน์ให้เชฟเห็นว่าผมตั้งใจจริงขนาดไหน"
 เหมือนซีรีส์ญี่ปุ่นฉิบหาย พระเอกมาคำนับของานจากตาแก่หน้าดุ นี่ถ้ามีกล้องคอยรับหน้าแคบถี่ ๆ นี่ใช่เลย โอเนไกชิมัส ขอความกรุณาด้วยนะครับเชฟ
 "ชอบกินกะเพราหรือเปล่า" เสียงนั่นถาม
 "ชอบครับ ชอบมาก" ตอบอย่างรวดเร็ว และไม่โกหกแม้แต่เดซิเบลด้วย
 "ดี งั้นมาทดสอบกัน"
 เจ้าของร้านยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง ตอบไม่ถูกว่าเป็นอารมณ์ไหน นึกสนุก เจ้าเล่ห์ หรืออยากจะเอาชนะ แต่ที่รู้แน่ ๆ คือเขารู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก
 "ถ้านายผ่านบททดสอบนี้ได้ ฉันจะรับนายเป็นลูกมือ!"


"โอ๊ย!"
 เสียงของปลาวาฬร้องดังลั่นเตียง ดังจนคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างต้องเอื้อมมือมาตบหัวเบา ๆ ให้หุบปากเสีย ตอนนั้นเขาจึงรู้ตัวและยิ้มแหยออกมา เด็กหนุ่มกำลังมาทำกายภาพบำบัดรักษาอาการเส้นเอ็นบริเวณข้อมืออักเสบอยู่ คนทำก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เจเจ เพื่อนค่ายรับน้องมหาวิทยาลัยที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เขาเรียนคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา ส่วนไอ้เจเจเรียนคณะกายภาพบำบัด
 "ทำตามที่กูสั่งหรือเปล่า"
 ไอ้เพื่อนหน้าตี๋นั่นเก๊กถามเสียจริงจัง นี่ถ้าไม่เห็นว่าอยู่ในเวลางานจะจับผมที่จัดทรงไว้อย่างดีมาขยี้ให้เละเทะ แต่เห็นกับเสื้อกาวน์กับหน้าตาจริงจังในวิชาชีพนั่นเลยจะยกให้สักครั้งไปก่อน
 "ทำสิ คนอย่างกูคำไหนคำนั้น"
 เขาตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ในขณะเดียวกันก็เสสายตาหนีไปอีกทางหนึ่ง จะว่าไปวอลเปเปอร์ของคลินิกกายภาพบำบัดนี่ก็สะอาดสะอ้านใช้ได้อยู่
 "งดยกเวท"
 "งด"
 "งดออกกำลังกายที่ต้องใช้แขนหรือข้อมือ"
 "งด"
 "งดกิจกรรมอื่นที่จะต้องใช้ข้อมือมาก ๆ"
 คราวนี้เจเจเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ สีหน้าของไอ้เพื่อนสนิทเต็มไปด้วยลับลมคมนัย ทำไมจะไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร ไอ้เปรตนี่ ในเวลาการเวลางานก็ไม่เว้น
 "กูเป็นผู้ชายนะเว่ย" ปลาวาฬร้องโวยวาย
 "แล้วงดหรือเปล่า"
 "งด"
 "งดที่แปลว่ายังทำได้อยู่สินะ"
 เด็กหนุ่มยกมือเป็นสัญลักษณ์ยอมแพ้ หัวเราะแหะ ๆ เบา ๆ อย่างไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เจเจยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างพอใจที่เอาชนะได้ ก่อนจะหยิบใบบันทึกประวัติผู้ป่วยมาจดอะไรขยุกขยิก อย่าบอกนะว่ามันจะเขียนลงไปว่าเขาไม่ได้งดกิจกรรมอะไร
 "มึงเลิกยกเวทจริง ๆ ใช่ไหม" คราวนี้เจเจกลับมาจริงจังจนเห็นได้ชัด "นี่กูซีเรียสนะ ถ้ามึงไม่เลิก อาการไม่ดีขึ้น วันหนึ่งต้องผ่าตัดขึ้นมา อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ กูรู้ว่าอาชีพของมึงเป็นนายแบบ รูปร่างของมึงสำคัญ แต่ตอนนี้สุขภาพของมึงสำคัญกว่า ไปคุยกับเอเจนซี่มึงสิว่าให้งดรับงานถอดเสื้อถอดกางเกงไปสักพัก"
 คนไข้เบะปาก
 "เออ กูอะเลิกจริง ตามที่มึงขอสองเดือน แต่ไอ้เจเจ อาชีพอย่างกูเนี่ย หยุดเล่นเวทแค่สองวีคกล้ามก็เริ่มพังแล้ว พี่อี๊ดก็บ่นกูเนี่ย" เขาตอบอย่างเซ็ง ๆ
 "มึงก็แดกให้มันน้อย ๆ หน่อยสิ กูเห็นมึงตระเวนแดกกะเพราร้านโน้นร้านนี้ไปทั่ว ออกกำลังกายไม่ได้ก็กินให้มันน้อย ๆ สิวะ" อีกฝ่ายเถียง
 "มึงอย่าบอกให้กูหยุดกินกะเพรา!"
 ปลาวาฬร้องโวยวายออกมาลั่นจนเพื่อนสนิทต้องเอื้อมมือไปตบหัวเบา ๆ เป็นเชิงปราม เขาไม่สนใจอาการของอีกฝ่าย หากแต่เริ่มต้นคิดว่าเย็นนี้จะไปหากะเพราร้านเด็ดที่ไหนกินดี
 "มึงจะตกงานก็เพราะความคลั่งกะเพราของมึงนี่แหละ"
 เจเจพูดพร้อมกับโยนเสื้อที่กองไว้อีกด้านส่งมาให้เป็นสัญลักษณ์ว่าการรักษาของวันนี้จบสิ้นแล้ว เขาถอดเสื้อออกง่าย ๆ อย่างไม่มีความเหนียมอายใดแม้สักกระผีก หลังเวทีเดินแบบนี่ใส่กางเกงในตัวเดียวกันเป็นเรื่องธรรมดา คนตรงหน้าก็ชินกับนิสัยของเขาเป็นอย่างดี เพียงแค่ส่ายหัวไปมาเป็นเชิงระอาใจก็เท่านั้น
 "เออ เมื่อวานกูไปแดกกะเพราะร้านนึงมา อร่อยสัด"
 เขาเริ่มต้นพูดอย่างนึกขึ้นได้ พอมาถึงตรงนี้อยู่ดี ๆ น้ำลายในลำคอของเขาก็เริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้สึกตัว กลิ่นกะเพราะหอมเป็นเอกลักษณ์เหมือนจะมาลอยยั่วอยู่แถวโพรงจมูก หยอกล้อละเล้าละลวยอยู่ห่างไปแค่เพียงเอื้อมมือ ผัดกะเพราะเก้าเซียน หัวใจของเขาสั่นจนรู้สึกได้ ถ้าไม่มีราคามื้อละ 3,000 บาทมาขวางทางรักไว้ ปลาวาฬจะไปนั่งแป้นแล้นกินทุกวันเลย
 "ขนาดนั้นเลยเหรอวะ กูก็เห็นมึงแดกกะเพรามาทุกที่ ยังมีร้านที่มึงบอกว่าอร่อยสัดได้อีกเหรอ" เจเจถามแบบไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
 "มีดิ" เด็กหนุ่มรีบพูด "มึงรู้จักเชฟโอบปะ"
 "ใครวะ"
 "ก็เชฟโอบที่ออกรายการทำอาหารดัง ๆ ไงมึง คนที่แดกเค้กไม่สุกแล้วถุยลงถังขยะอะ"
 "อ๋อ จำได้และ นิสัยอย่างเชี่ย"
 "เออ นั่นแหละ ร้านเขา แม่ง หน้าโคตรดุ แต่ฝีมือแม่งเด็ดจริง กูหาที่ติไม่ได้เลยอะ แดกแล้วเหมือนตัวจะลอยได้ พูดแล้วท้องกูร้องเลย"
 อยู่ดี ๆ หน้าผู้ชายจอมดุคนนั้นก็โผล่ขึ้นมาแปะอยู่ตรงหน้า ท่าทางเนี้ยบ พิถีพิถัน เอาจริงเอาจังไปเสียทุกอย่างทำเอาเขารู้สึกแหยงอย่างไรบอกไม่ถูก ใครเป็นเมียเชฟโอบก็น่าจะสยองขวัญดี ถ้าจัดจานแล้ววางเบี้ยวไปสักนิ้วนึงไม่รู้จะโดนไล่ออกจากบ้านหรือเปล่า
 "เป็นเอามากนะมึงเนี่ย เหมือนคนคลั่งรัก" อีกฝ่ายหัวเราะ
 "เชี่ย กะเพราเป็นมากกว่าความรักเว่ย แม่งเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง คนลิ้นจระเข้อย่างมึงไม่มีวันเข้าใจหรอก" ปลาวาฬโวยวายทันทีจนโดนปากกาฟาดเบา ๆ ที่หัวอีกหน
 "เออ พี่อี๊ดแม่งเหมือนจะให้กูไปชวนเชฟโอบมาเข้าโมว่ะ"
 นายแบบหนุ่มพูดขึ้นมาอย่างบ่น ๆ ปรกติเขาจะโดนให้ไปชวนใครต่อใครมาสังกัดในโมเดลลิ่งเสมอ ๆ พี่อี๊ดบอกว่าเขาเป็นตัวแทนโมได้ดี หุ่น (เคย) ดี หน้าตาสะอาดสะอ้าน (เหมือนโดนหลอกด่าว่าไม่หล่อ) และบุคลิกภาพดี พี่อี๊ดบอกว่าถ้าไม่ชวนเองบางทีเด็กก็ไม่เข้าใจว่าภาพลักษณ์เด็กในโมเป็นแบบไหน ช่วงแรก ๆ เขาก็อิดออด แต่พี่อี๊ดให้ค่านายหน้าคนละ 5,000 บาท ถ้าได้เซ็นสัญญาเด็กใหม่ได้ เขาก็เลยว่าเลยตามเลย
 "เขายังไม่มีสังกัดอีกเหรอ กูเห็นก็มีงานโฆษณานี่"
 "น่าจะยังว่ะ กูว่าเขาไม่ได้ทำงานในวงการเป็นอาชีพหรอก"
 "เอาดิ มึงจะได้ตีซี้เขา ขอสูตรเขามาทำแดกเอง"
 "เออ แต่รอบนี้พี่อี๊ดแม่งพูดแปลก ๆ ว่ะ บอกว่ากูต้องเอาชนะใจเชฟโอบให้ได้ พูดแล้วจั๊กจี้ กูถามรายละเอียดหลายรอบก็ไม่ตอบ บอกให้เข้าไปคุยที่โมอย่างเดียว กูว่าจะขอค่าคอมเพิ่ม ดุฉิบหาย 5,000 บาท กูว่าไม่คุ้มอะ" นายแบบหนุ่มพูดไปนึกไป
 "พี่อี๊ดเขาจะส่งมึงไปจีบเชฟหรือเปล่า" อีกฝ่ายยักคิ้ว "กูเห็นบ่อยตามซีรีส์วาย พระเอกถูกให้ไปไล่ตามจีบนายเอก สุดท้ายแม่งกลายเป็นนายเอกเองเฉย สลับโพวันละนิดจิตแจ่มใส"
 "ก็เชี่ยละ นายเอกพ่อมึงสิ หน้าอย่างกู หุ่นอย่างกู ต้องพระเอกเท่านั้นเว่ย" ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ
 "แปลว่าถ้าพี่อี๊ดส่งมึงไปจริง มึงก็รับงานงั้นสิ"
 เพื่อนนักกายภาพตัวขาววอกพูดล้อเล่นอย่างสนุกปาก เขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรไปตามมากมาย รู้แต่ว่าผู้ชายคนนั้นตัวหอม หอมกะเพรา ขนาดไม่ได้เจอกันเป็นวันแล้วเขายังจำกลิ่นที่ติดจมูกนั่นอยู่ได้ คิดแล้วก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอแบบไม่รู้ตัว ทำไมพอคิดถึงหน้าเชฟโอบทีไร ท้องของเขาก็ร้องโครกครากขึ้นมาทุกที ในสมองเด็กหนุ่มมีแต่คำว่าอยากกิน อยากกิน และอยากกิน
 "รับสิ กูจะแดกกะเพราให้หมดบ้านเชฟแม่งเลย!"


"นี่มึงจะไปสมัครเป็นเชฟ ทั้งที่ทำอาหารไม่เป็นเนี่ยนะ"
 เสียงงัวเงียปนหงุดหงิดดังมาจากคนที่กำลังเดินนำหน้าเขาอยู่ เจเจในชุดเสื้อยืดกางเกงเจเจเพิ่งจะเดินมาเปิดประตูบ้านให้เขา บ้านของเจเจอยู่แถวอารีย์ เป็นบ้านสองชั้นที่มีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง มีสวนรก ๆ อยู่ตรงหน้าบ้านด้วย ข้อเสียคือต้องขับรถเข้ามาลึกหน่อย แต่ก็คุ้มค่ากับพื้นที่ใช้สอยสำหรับการอยู่ในเมืองหลวง
 "ตอนมึงไปเรียนคณะกายภาพ มึงทำกายภาพเป็นเหรอ ปัดโธ่"
 ปลาวาฬตอบแบบไม่ยี่หระ คนที่เดินอยู่ตรงหน้าหยุดชะงักกึก หันมามองตาขวาง สงสัยจะเล่นเยอะไปหน่อย ลืมไปว่าเจเจตอนตื่นนอนนี่เป็นขีปนาวุธเดินได้ดี ๆ นี่เอง
 "กูล้อเล่นน่า ใจเย็น ๆ นะจ๊ะเพื่อนรัก"
 นายแบบหนุ่มรีบแปลงปางมาเป็นห้ามทัพ ห้ามให้ตัวเองนี่แหละ ถ้าเล่นต่ออีกหน่อยต้องโดนด่าจนหูชาแน่ เขาโคตรเบื่อเสียเจเจเวลามันด่า ทำตัวเหมือนบุพการี จ้ำจี้จ้ำไชน่าเบื่อ
 "เออ กูเกือบจะใจเย็นและ จนกระทั่งมึงพูดว่านะจ๊ะนี่แหละ" เจเจบ่นแล้วเดินต่อ
 "นะจ๊ะ นะจ๊ะ นะจ๊ะ" ก็คนมันปากหมานี่นะ
 "ไอ้ปลาวาฬตากแห้ง"
 เจเจหันมาทำหน้าดุ ส่วนเขาทำหน้าแหย ว้า เผลอไปแหย่ก้อนระเบิดเดินได้อีกแล้ว ปลาวาฬยกมือยอมแพ้ ถอยทัพดีกว่า เดี๋ยวผิดแผนวันนี้หมด
 "ยอมแล้วครับคุณเจเจ"
 หลังจากที่โดนเจ้าของบ้านทำหน้าเหมือนจะเขมือบหัวเข้าไปให้ได้ ปลาวาฬก็ยอมศิโรราบ เดินตามเข้าไปในตัวบ้านแต่โดยดี เขานั่งรออยู่ตรงห้องโถงนั่งเล่น ส่วนเจเจเดินเล่นไปหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็นมาให้กิน เป็นน้ำเปล่าขวดละ 5 บาท ขนาดกะจิตกะใจจะรินเทใส่แก้วให้สมศักดิ์ศรีคนมาเยี่ยมบ้านยังไม่มีสักกะต๋อยนึง
 "แล้วมึงแหกขี้ตากูแต่เช้ามาเพื่อบอกกูแค่ว่ามึงจะไปเป็นเชฟเนี่ยนะ" ความง่วงช่างมีพลานุภาพร้ายแรงนัก "มึงโทรมาก็ได้มั้ง เสียเวลานอนกูหมด"
 "กูจะมาปรึกษามึงด้วยไง" เขาตอบ
 "กูเนี่ยนะ" คนตรงหน้าเอานิ้วจิ้มไปที่ตัวเอง "ปรึกษาทำไม กูไม่ใช่เชฟ" เจเจพูดเสียงห้วน ๆ และขมวดคิ้ว ปลาวาฬจึงทำได้ยิ้มออกมาแห้ง ๆ
 "ใช่ไง" เขายิ้มเผล่ "ใครจะเหมาะสมให้ปรึกษาเท่ากับเจเจเพื่อนรัก อภิมหาเบสท์เฟรนด์สุดเลิฟที่มีบ้านกว้างขวางเมลืองมลังใหญ่โต" รัชดาลัยต้องเรียกพี่
 "สรุปว่าจะยืมครัวกู"
 "ถูกต้องนะจ๊ะ"
 "ถ้ามึงนะจ๊ะอีกรอบ ฝ่าเท้ากูจะได้ไปนะจ๊ะบนใบหน้ามึงแน่นะจ๊ะ" เจเจแยกเขี้ยว ปลาวาฬหัวเราะออกมาเสียงดัง กวนประสาทคนเส้นลึกนี่ช่างเป็นเรื่องที่แสนสุข
 "โอ๋ ล้อเล่นน่า"
 "แล้วทำไมไม่ทำที่คอนโดมึงวะ คอนโดมึงก็ทำอาหารได้นี่" อีกฝ่ายถาม
 "กูเพิ่งดูสูตรกะเพราเมื่อคืนอะดิ กูเพิ่งรู้ว่ากะเพราแม่งต้องโขลกพริกกับกระเทียมก่อนเอาไปผัดด้วย กูก็นึกว่าทุบ ๆ แล้วใส่กระทะได้เลย" เขาบ่น
 "กูว่ามึงถอดใจเหอะ เชี่ย เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้" เจเจส่ายหัว
 "เอาน่า คนเราก็เรียนรู้กันได้เปล่าวะ"
 "มึงก็ไปเรียนรู้ที่บ้านมึงสิ มาเรียนรู้ที่บ้านกูเพื่อ"
 "โอ๊ย ก็ข้างห้องกูเคยโขลกน้ำพริก กูเอากระดาษไปแปะด่า ถ้ากูโขลกพริกกระเทียมบ้าง กูโดนมาเคาะห้องด่าแน่ เอาน่า มึงขึ้นไปนอนเถอะ เดี๋ยวกูใช้ครัวเงียบ ๆ รับประกัน มึงตื่นมาอีกที มึงได้กินกะเพราสุดอร่อยฝีมือเชฟปลาวาฬ เมื่อคืนกูดูคลิปสอนทำมาทั้งคืน หลับตาท่องยังได้เลยเนี่ย"
 เขาตอบด้วยเสียงระริกระรี้ มันจะไปยากอะไรกะอีแค่เอาหมูสับมาผัด ๆ กับพริกแล้วก็กระเทียม เด็ก ป.ห้า ก็ทำได้ ปัดโธ่ จิ๊บจ๊อยน่า
 "เออ เรื่องของมึงละกัน ถ้าทำครัวกูระเบิดก็พอ กูขึ้นไปนอนแล้ว อย่าปลุกกูนะ เดี๋ยวกูตื่นเอง"
 เจเจพูดพร้อมหาวหนึ่งที ความจริงไอ้เจเจนี่ก็หล่อเหมือนกันนะ หน้าตาพอฟัดพอเหวี่ยงกับดาราดังที่ชื่อเจเจ แต่เป็นเวอร์ชันเจเจตอนหกล้มหน้ายับ (ฮา) ตาตี่ ๆ คล้ายกัน ตัวขาว ๆ เหมือนอมหลอดนีออนอยู่ แล้วก็นิสัย เอ่อ น่ารักกว่าหมาล๊อตไวเลอร์นิดนึง
 "ไปนอนเถอะครับคุณท่าน เดี๋ยวบ่าวจะทำครัวเงียบ ๆ ไม่รบกวนคุณท่านแน่นอนครับ"
 ผมลุกขึ้น เอามือกุมไข่ ทำท่าเจี๋ยมเจี้ยม และไล่มันไปนอน เจเจลุกขึ้นส่ายหัว แต่ก็ยอมลุกเดินไปขึ้นห้องนอนแต่โดยดี เขายืนนิ่งรอจนเจ้าของบ้านขึ้นไปบนห้องนอนเรียบร้อยแล้วจึงย้ายตัวเองไปอยู่ที่ครัว สำรวจครัวไอ้เจ้าเพื่อนรักอย่างสนใจ ไล่ลำดับการปรุงเท่าที่จำได้ ก่อนจะเอาของออกมาวางเรียง
 ความจริงผัดกะเพราก็ใช้แค่เนื้อสัตว์ พริกกระเทียมโขลก ใบกะเพรา เครื่องปรุงรสต่าง ๆ เขาเป็นคนชอบกินกะเพราแห้ง ๆ ติดหวานนิด ๆ สีเข้ม ๆ แบบใส่ซีอิ๊วดำ ไม่รู้ว่าเชฟโอบจะชอบหรือเปล่า แต่เขาชอบมาก ร่วน ๆ แห้ง ๆ คลุกกับข้าว คิดแล้วน้ำลายไหล โทรสั่งเดลิเวอรี่มากินก่อนดีไหมนะ
 ปลาวาฬเริ่มต้นจากการโขลกพริกกับกระเทียมก่อนเป็นอันดับแรก จากที่ดูในคลิป เชฟบอกว่าโขลกสด ๆ จะอร่อยที่สุด แต่ถ้ากินบ่อย ๆ จะแช่ตู้เย็นเก็บไว้ผัดก็ได้ ผมเริ่มต้นโยนพริกหลากสีลงไปในครก คลิปบอกว่าให้ใส่ทั้งเขียวทั้งแดง เวลาผัดจะได้สวย ๆ ก่อนจะลงมือโขลกให้สะใจ
 "ไอ้ปลาตีน!"
 เสียงโหยหวนมาจากชั้นบน อัตราการกระแทกสากจึงหยุดลงชั่วคราว เขาหันหน้าไปตามทางห้องนอนเพื่อนรักและตะโกนตอบ
 "จ๋าเจเจ"
 "มึงรู้มั้ยว่าเวลาใช้ครก เขาให้รองด้วยผ้าก่อน เวลาตำเสียงมันจะได้ไม่ดังรบกวนชาวบ้าน"
 "ไม่รู้มาก่อนเลยจ้า"
 "เออ งั้นก็รู้ไว้ซะไอ้เชี่ย!"
 เขาหัวเราะดังลั่นอย่างสะใจที่ได้กวนประสาทเจ้าของบ้านได้ ชะโงกหน้าดูเล็กน้อย ไม่เห็นว่าไอ้เพื่อนตัวดีจะลงมาเขกกบาลก็โล่งอก จัดการเดินหน้าทำผัดกะเพราต่อ ตอนนี้เครื่องเคราอะไรก็พร้อมแล้ว เขาอุตส่าห์แวะตลาดสดก่อนจะเข้ามา เครื่องเพียบ
 เชฟฝึกหัด (วันนี้) เทน้ำมันลงกระทะก่อนเล็กน้อย รอจนน้ำมันเดือดจึงเทพริกกับกระเทียมลงไปผัด อาห์ หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ เขาก็จำไม่ค่อยได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก มันเริ่มต้นจากตรงไหนนะ อ๋อ ตอนที่เขาหันไปดูคลิปสอนทำอีกทีเพื่อความมั่นใจ หันมาอีกครั้งก็พบกับความบรรลัยเป็นแถบ มือคว้าตะหลิวรีบแก้สถานการณ์ แต่เหมือนทุกอย่างจะกลายเป็นโกโก้ครั้นช์
 "พริกขม"
 "กระเทียมไหม้"
 "แต่หมูสับไม่สุก"
 นายท่านผู้ได้ยินเสียงความวินาศสันตะโรจากห้องครัวรีบวิ่งลงมาหน้าตาตื่น เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากจัดทุกอย่างใส่จานและแสร้งว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี โอ้มายลอร์ด ชีวิตของปลาวาฬช่างยากเย็นแสนเข็ญจนเหลือทน ไอ้ผัดกะเพราบ้านี่ก็ทำยากฉิบหาย
 "มันเป็นสูตร" เขาเถียง "สูตรใหม่สไตล์เชฟปลาวาฬ"
 "อ๋อ ปรกติมึงกินหมูสับไม่สุกเนอะ"
 เจเจเขี่ยหมูสับก้อนใหญ่ในจาน ใช้ช้อนและส้อมแบะก้อนหมูออก ข้างในยังเป็นสีชมพูสวย รู้งี้ทำผัดกะเพราเนื้อดีกว่า จะได้มีข้ออ้างว่าเป็นมีเดียมแรร์
 "กูว่ามึงเลิกคิดจะเป็นเชฟเหอะปลาวาฬ หายนะชัด ๆ"


"แน่ใจนะว่าชอบกินผัดกะเพรา"
 เชฟโอบส่งสายตาท้าทายมาอีกครั้ง ราวกับว่าให้โอกาสแก้ตัวเป็นครั้งสุดท้าย ฝันไปเถอะ คนอย่างไอ้ปลาวาฬ ฆ่าได้หยามไม่ได้ ผัดกะเพรานี่กินมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ข่มเรื่องอะไรก็ข่มได้โว้ย แต่ข่มเรื่องความชอบกินผัดกะเพราไม่ได้ คนอย่างเขาไม่ยอมเด็ดขาด
 "แน่ใจครับ" ก็ยิ้มสู้ไปเลยสิ "ทดสอบได้เลย"
 "เดี๋ยวฉันจะให้นายไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อน ระหว่างนั้นก็อ่านเงื่อนไขการทำงานกับการร่วมสอบเพื่อเป็นผู้สืบทอดของร้านนี้ได้ ประมาณชั่วโมงนึง แบบทดสอบจะมา ถึงตอนนั้นค่อยมาตัดสินกันว่านายจะได้ทำงานที่นี่หรือเปล่า เข้าใจไหม"
 "เข้าใจครับ"
 ปลาวาฬลุกขึ้นโดยมีเจ้าของห้องเดินนำไปเปิดประตูให้ เขาสาวเท้าตามคนตรงหน้าไปเงียบ ๆ ไหล่ของเชฟใหญ่เหมือนคนออกกำลังกาย แปลก ทั้งที่อาชีพไม่น่าจะได้ออกกำลังกาย หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะใช้แรงในการทำอาหารหรือเปล่า ถึงแม้ว่าจะใส่เสื้อเชิ้ตมิดชิดเรียบร้อย แต่เขาก็ดูออกว่าหุ่นของเชฟน่าจะอยู่ในเกณฑ์ดีหรือดีมาก แปลก คนเป็นเชฟต้องกินเยอะไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่มีพุงกะทิล่ะ
 "นานหน่อย ประมาณชั่วโมงนึง"
 ผู้เป็นนายใหญ่ของร้านบอก ก่อนจะขอตัวจากไป เขาหันไปดูโดยรอบ ห้องนั่งเล่นขนาดเล็ก มีโซฟาพอนั่งได้ประมาณเกือบสิบคน มีโทรทัศน์ มีนิตยสารกับการ์ตูนเก่า ๆ อาจจะเป็นห้องพักของพนักงานในร้าน เขาเดา แต่ตอนนี้น่าจะว่าง เสียงโช้งเช้งดังลอยมาจากอีกฟากของร้าน
 ปลาวาฬลองหยิบเงื่อนไขที่เชฟถือมาให้ด้วยดู
 กระดาษสามแผ่นเหมือนเอกสารการทำงานทั่วไปเสียมากกว่า เขาลองเปิดดูคร่าว ๆ ก็เห็นว่ารายละเอียดเขียนเป็นข้ออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าขนลุก นี่คุกหรือร้านอาหารเนี่ย ทำไมมันมีอะไรยุบยิบวุ่นวายเต็มไปหมด เขานั่งอ่านกฎทีละข้ออย่างตั้งใจ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบ๊องในซีรีส์สติบวมสักเรื่องหนึ่ง
กฎ 10 ข้อ ของการลงสมัครเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งจากเชฟโอบ
 1) ที่นี่ เชฟโอบคือกฎ คำสั่งของเชฟโอบคือกติกา (เผด็จการชะมัด!)
 2) ที่นี่ ทำงานสัปดาห์ละ 6 วัน เลือกวันหยุดเองได้ แต่ต้องไม่ใช่เสาร์อาทิตย์ ทำงาน 08.00 – 18.00 น. หรือ 12.00 – 22.00 น. แล้วแต่การจัดเวร (โรงงานนรก!)
 3) ที่นี่ มีหอพักให้และทุกคนต้องพัก (เหงาเหรอ ถึงอยู่คนเดียวไม่ได้!)
 4) ที่นี่ พักห้องละ 2 คน ห้ามผู้สมัครย้ายห้องกันเองเด็ดขาด ยกเว้นได้รับการอนุญาตจากเชฟ (เชฟหรือผู้คุมวิญญาณ ตอบ!)
 5) ที่นี่ ห้ามมีเพศสัมพันธ์หรือกิจกรรมทางเพศ หากมีอารมณ์ทางเพศ กรุณาใช้วันหยุดเพื่อไปทำกิจกรรมที่อื่น เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเพื่อนร่วมหอ (หา ผู้สมัครไม่ได้มีแต่ผู้ชายเรอะ!)
 6) ที่นี่ ทุกคนมีเวรทำความสะอาดและดูแลหอพักส่วนกลาง ทุกคนต้องรับผิดชอบ ห้ามขายเวรเด็ดขาด (ฝึกเป็นเชฟหรือเป็นแม่บ้าน!)
 7) ที่นี่ ทุกคนเริ่มจากการเป็นลูกมือในครัว ไม่ว่าคุณจะยิ่งใหญ่มาจากไหน คุณต้องเริ่มจากการล้างอุปกรณ์ หั่นวัตถุดิบ และเตรียมเครื่องปรุง ไม่มีข้อยกเว้น (ไม่ต้องยกเว้นหรอก ทำไม่เป็นอยู่แล้ว!)
 8) ที่นี่ หลังจากสอบผ่านครั้งที่ 1 ผู้สมัครจะมีสิทธิ์ทำอาหารสำหรับพนักงานได้ และหลังจากสอบผ่านครั้งที่ 2 ผู้สมัครจะมีสิทธิ์ทำอาหารสำหรับลูกค้าได้ (ทำอาหารกินกันเอง ท่าทางจะอิ่มจนพุงป่อง!)
 9) ที่นี่ หากใครสอบไม่ผ่านจะต้องออกจากร้านทันที ผู้ที่เหลือเป็นคนสุดท้ายเท่านั้นจะได้รับสิทธิ์ในการเซ้งกิจการนี้ โดยข้อมูลของการเซ้งและเงื่อนไขต่าง ๆ อยู่ในเอกสารแนบ (ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ!)
 10) ที่นี่ ห้ามทำของหวานเด็ดขาด (นี่มันอะไรกันครับเนี้ย!)
 ปลาวาฬนั่งอ่านกฎทีละข้อที่เขียนอยู่บนกระดาษไปด้วยอารมณ์สารพัดอย่าง แน่นอนว่าเขาเติมประโยคต่อท้ายให้กับทุกข้อทุกรายละเอียดทุกดีเทลในเอกสารนี่ บ้าบอ ก่อนเข้าค่ายต้องมีการแก้ผ้าตรวจร่างกายกันอีกหรือเปล่าเนี่ย ยังกับมาอยู่คุก โดยเฉพาะกฎข้อแรก เผด็จการชัดชัด
 แต่กฎที่ประหลาดที่สุดกลับเป็นข้อ 10!
 ว่าที่ผู้สมัครอ่านกฎข้อสุดท้ายอย่างขัดใจ เพราะมันเป็นกฎข้อที่ห้วนที่สุด งงที่สุด และดูจะไม่มีเหตุผลที่สุดด้วย คิดย้อนกลับไปตอนมากินอาหารที่ร้าน ในคอร์สราคาหลายพันนั่นก็ไม่มีของหวานจริง ๆ มีแค่น้ำผลไม้ล้างปาก แต่ของหวานที่เป็นของหวานให้กินเป็นจาน ๆ กลับไม่มีเลย
 มีอะไรกับของหวาน
 ทำไมต้องห้ามทำ ทำแล้วจะเกิดอะไร แล้วทำไมถึงทำไม่ได้ เสียงจิ๊จ๊ะในลำคอดังลั่นไปทั่วอย่างสงสัยใคร่รู้เหลือหลาย ปลาวาฬนั่งอ่านกฎทวนแล้วทวนอีกแต่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ เปิดไปอ่านเอกสารเรื่องเซ้งร้านก็ไม่มีอะไรใหม่กว่าที่เมธัสเคยบอกในที่ประชุมไปหมดแล้ว เขากลับมาอ่านกฎข้อ 10 ทำไมต้องห้ามทำของหวานวะ
 "พร้อมหรือยัง"
 เสียงเข้มเรียกดังแทบจะพร้อมกับเสียงเปิดประตูห้อง เขาสะดุ้งน้อย ๆ หันไปก็เจอกับคนที่ตัวเองนินทาอยู่เป็นมั่นเป็นเหมาะในใจ
 "พร้อมครับ"
 "งั้นตามมา"
 ปลาวาฬลุกขึ้นเดินตามเชฟโอบออกไปยังส่วนร้านอาหาร ยังไม่ถึงเวลาร้านเปิด ทุกอย่างสงบเงียบ ทุกโต๊ะว่างเปล่า ต่างกับโต๊ะเดียวที่มีผ้าปูโต๊ะ ผ้ารองจาน จาน ช้อน ส้อม และแก้วน้ำวางไว้พร้อม เชฟโอบพยักพเยิดหน้าให้ เขาเดินไปนั่ง นี่จะเลี้ยงข้าวเหรอ
 "ต่อไปนี้จะเป็นผัดกะเพราร้านดังจากทั่วกรุงเทพจำนวน 5 ร้าน ผมจะให้คุณกินและบอกว่าผัดกะเพราที่กินมาจากร้านไหน ถ้าผิดร้านเดียว คุณไม่ได้ไปต่อ กลับบ้านได้เลย" เชฟโอบพูด มีเกลือยิ้มอยู่ข้างหลัง แห้ง ๆ เหมือนให้กำลังใจ "ถ้าพร้อมแล้วบอก"
 "พร้อมครับ"
 เขาพูดหลังจากนั่งลงบนโต๊ะเรียบร้อย เจ้าของร้านหันไปพยักหน้าให้กับคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เกลือจึงเดินเข้ามา หยิบที่ปิดตาออกมา ก่อนจะทำท่าขออนุญาต นายแบบหนุ่มถูกปิดตาด้วยที่ปิดตาหนึ่งชั้น ก่อนจะถูกผ้าพันทับอีกรอบ อย่าว่าแต่ผัดกะเพราเลย อนาคตตัวเองก็ไม่ค่อยจะมองเห็นหรอก มืดแบบนี้
 "จานที่ 1"
 เสียงจานถูกนำมาวางไว้ตรงหน้า เขาเลื่อนมือไปจับช้อนส้อม ทำตัวเองให้คุ้นชินกับความมืด หลังจากนั้นจึงค่อย ๆ ใช้ช้อนส้อมสำรวจไปในจาน ตักขึ้นมามั่ว ๆ ใส่ปาก เจอแต่ข้าว เอาใหม่ ควานไปรอบ ๆ ตักใส่ปาก เจอแต่ข้าว ไม่เป็นไร ขออีกรอบ ตักใส่ปาก โว๊ะ ก็เจอแต่ข้าว
 "เดี๋ยวผมจัดการให้เอง"
 เสียงของคนหน้าขรึมดังขึ้นเหมือนตัดรำคาญ มือของใครสักคนมาแย่งช้อนกับส้อมจากมือเขาไป เสียงเก้าอี้ตรงข้ามเลื่อนขยับ มีเสียงคนลงนั่งและออกคำสั่ง
 "อ้าปาก"
 อ่าฮ้า เจอเนื้อแล้ว ก้อนปูใหญ่บิ๊กเบิ้ม ปนเผ็ด เนื้อปูหวานนำ รสชาติชัด แต่รสเผ็ดก็โดดเด่น ถ้ากินหลายคำเหงื่อได้แตกซิกออกหัวแน่
 "กะเพราปู หน่องริมคลอง"
 "จานที่ 2"
 "กะเพราเอ็นข้อไก่ มุมกะเพรา"
 "จานที่ 3"
 "กะเพราหม้อดิน อย่าลืมฉัน"
 "จานที่ 4"
 "กะเพราะเนื้อ เผ็ดมาร์ค"
 "จานที่ 5"
 เขาอ้าปาก เปิดตุ่มรับรสให้เต็มที่อีกครั้ง เนื้อกุ้งแน่น ๆ เนื้อปูสด ๆ ปนข้าวเล็กน้อยอยู่ในคำเดียว ปลาวาฬทดสอบรสชาติอย่างเชื่องช้า รสเข้มข้น กลมกล่อม ไม่ได้เผ็ดนำ แต่ทุกอย่างนัว ๆ อยู่ในคำเดียว ที่สำคัญคืออาหารทะเลเนื้อแน่นมาก คิดออกอยู่ร้านเดียว
 "กะเพรารวมมิตร เจ๊ไฝประตูผี"
 ผู้สมัครร้องตอบอย่างมั่นใจ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเสียงคนเดินกึกกักเข้ามา แกะผ้าปิดตาออก เขาเห็นเชฟโอบขมวดคิ้วเหมือนจะไม่ถูกอกถูกใจเท่าไหร่นัก ต่างกับเกลือผู้ใส่แว่นกลมบ๊อก ยิ้มแฉ่ง อารมณ์ดี ทำหน้าตาเหมือนเด็กได้ของเล่น
 "ยินดีด้วยปลาวาฬ นายผ่านการทดสอบแล้ว!"


ปลาวาฬกำลังนั่งรถที่เจเจเป็นคนขับ
 "มันจะมีเหตุผลอะไรที่เชฟคนหนึ่งจะออกกฎห้ามทำขนมหวานในร้านอาหารวะ บ้าบอ กินกะเพราอิ่มแล้ว มันก็ต้องล้างปากด้วยของหวานสิ"
 พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปเซ็นสัญญากับตัวแทนของเมธัสกรุ๊ป เพื่อรับประกันว่าหากทำสำเร็จจะได้เงินล้านแน่ ๆ ไม่โดนตุ๋น แน่นอนว่าเรื่องใช้สมองแบบนี้ต้องเอาเพื่อนรักนักด่าของเขาไปด้วย เพราะเขาไม่มีสมอง
 "อยากรู้ก็ไปถามเขาสิ มาถามกูเพื่อ"
 ไอ้ตี๋พ่นไปเรื่อย ไม่ช่วยคิดแล้วยังจะขัดอีก จะว่าไปก็ต้องขอบคุณมันเหมือนกันที่ช่วยคิดบทจนการสมัครผ่านไปได้ด้วยดี ไว้เดี๋ยวทำกะเพราอร่อยเมื่อไหร่จะเลี้ยงมันจนเบื่อเลย
 "มึงนี่น้า พึ่งพาอะไรไม่ได้เล้ย"
 "แหม่ แล้วที่กูขับรถพามึงมานี่พึ่งพาไม่ได้ใช่ปะ กูจะได้ไล่ลง" ดู ๆ แผ่แม่เบี้ยจะฉกอีกแล้ว
 "โอ๋ พึ่งพาได้สิจ๊ะ เจเจเพื่อนรักของปลาวาฬ เป็นเกียรติเป็นศรีเป็นร่มโพธิร่มไทรของปลาวาฬมาเสมอมาเสมอไป ปลาวาฬนี่ล่ะอยากจะเอาพานพุ่มมากราบไหว้บูชาขอหวย"
 "กวนตีน"
 เขาหัวเราะเสียงดังลั่น ส่วนอีกคนก็เอาแต่ส่ายหัวไปมาอย่างระอาใจ รถคันกะทัดรัดของเจเจเลี้ยวเข้าไปในตึกสูงที่แค่แหงนหน้ามองยังเมื่อยคอ
 หลังจากจอดรถแล้ว เขาก็ลากเจเจให้ไปตามชั้นและห้องตามที่พี่อี๊ดส่งไลน์มาให้ทิ้งไว้ ตอนแรกพนักงานต้อนรับก็ดูเหมือนจะงง ๆ นิดหน่อย แต่พอบอกชื่อกับนามสกุลไป ทุกอย่างก็ผ่านฉลุย เหมือนมีคนแจ้งอะไรไว้ให้เรียบร้อยหมดแล้ว เขายิ้มสบายใจเผล่
 "เอาจริงเหรอวะ"
 เจเจถามเขาอีกครั้งขณะที่นั่งรอเซ็นสัญญาอยู่ที่ห้องรับแขกด้วยกัน นายแบบหนุ่มหันไปมองเพื่อนสนิท คิ้วขมวดเป็นปมอวด ทำไมต้องไม่เอาด้วยล่ะ
 "มีไรเปล่าวะ"
 "มึงลองทบทวนดี ๆ นะ" อีกฝ่ายเริ่มต้น "สมมติว่ามึงได้เป็นผู้สืบทอดขึ้นมาจริง ๆ กูว่ามึงก็ต้องทุ่มเทพยายามมากเพื่อให้ได้ตำแหน่งมาใช่ปะ มึงไม่คิดบ้างเหรอว่ากว่าจะไปถึงจุดนั้น มึงอาจจะผูกพันกับร้านนี้มากก็ได้ มันเหมือนเงื่อนไขระเบิดเวลาที่มึงจะมาเสียใจภายหลัง" เจเจพูดยาวเหยียด
 "แต่ถ้ารู้ตัวอยู่ก่อนแล้วก็ทำใจไว้ล่วงหน้าสิ ทำทุกอย่างเหมือนการแสดง เล่นตามโจทย์ที่กำหนด พอปิดกล้องก็แยกย้าย ไม่มีอะไรผูกมัดกัน"
 เขาตอบง่าย ๆ ต่างกับคนตรงหน้าที่เหมือนจะจ้องลึกเข้ามาค้นหาในดวงตาไม่รู้จบ เขาขนลุกนิด ๆ แต่ไม่นานอีกฝ่ายก็ผละสายตาไป จังหวะเดียวกันกับที่เสียงเคาะห้องดังขึ้นและบานประตูก็เปิดผางออก บรรยากาศเบาสบายที่อบอวลมาตลอดหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อคนใหม่เดินเข้ามา เมธัส
 "สวัสดีคุณปลาวาฬ"
 นักธุรกิจหนุ่มพูดราวกับเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ ความจริงเมธัสก็ดูไม่ได้แก่มาก แต่ก็ดูมีอายุกว่าพวกเขาแน่ ๆ อย่างน้อยก็ด้วยการวางตัวและท่าทางที่เหมือนอยู่กับคนละชนชั้น เจ้าของบริษัททิ้งตัวลงที่อีกฝั่งของโซฟา มุมที่ห่างจากแขกทั้งสองมากที่สุด
 "คุณชื่อจริงชื่ออะไรนะ"
 "ปลาวาฬครับ ชื่อเล่นชื่อปลาวาฬ ชื่อจริงก็ชื่อปลาวาฬ"
 เด็กหนุ่มตอบ อย่างอารมณ์ดี ตั้งใจจะใช้ทักษะความอัธยาศัยดีไม่เลือกหน้าละลายบรรยากาศมาคุเสียหน่อย แต่เหมือนอีกฝ่ายจะเส้นลึกเกินเยียวยา ซื้อไม่ได้แม้แต่ยิ้มมุมปาก
 "ชื่อแปลกดีนี่"
 "ทำงานในวงการบันเทิง ใช้ชื่อจำง่าย ๆ ก็ทำงานง่ายครับ เรียกใช้สะดวก"
 เขาตอบ หลังจากนั้นจึงหันไปแนะนำตัวเจเจที่มาด้วยเล็กน้อยว่าเป็นตัวแทนโมเดลลิ่งที่มาแทนพี่อี๊ดซึ่งไม่ว่าง อาห์ หลังจากรับงานนี้ก็โกหกเป็นไฟเลยนะไอ้ปลาวาฬ
 "คุณเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่"
 เมธัสพูดอย่างจริงจัง จากที่เคยนั่งพิงโซฟาก็เปลี่ยนมาเป็นหลังตรง แขนทั้งสองเท้าอยู่กับหัวเข่า และประสานมือกัน จ้องสายตาตรงมาที่เขา
 "ผมส่งคนเข้าไปสมัครจากหลายที่ ทั้งคนที่เป็นเชฟ คนที่ชอบทำอาหาร หรือไม่ก็คนที่คัดมาจากโมเดลลิ่งอย่างคุณ" คนตรงหน้าเว้นจังหวะ "คุณคือคนเดียวที่สมัครผ่าน"
 ปลาวาฬพยักหน้ารับ แอบยิ้มนิด ๆ อย่างอดภูมิใจไม่ได้
 "ผมจะไม่ถามว่าคุณทำได้ยังไง" อ้าว ไม่ได้เสียตัวให้เชฟนะเว้ย ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนมันมีอะไรลึกซึ้ง "แต่คุณจะต้องระวังตัวเรื่องนี้ให้ดี"
 "ทำไมล่ะครับ" เสียงของเจเจถามขึ้น นั่นสิ ทำไมล่ะ
 "ผมคิดว่าเชฟโอบน่าจะรู้แล้วว่าเมธัสกรุ๊ปได้พยายามส่งคนเข้าไปในการแข่งขันนี้ เชฟบางคนที่เราจ้างมาเก่งมาก และมีฝีมือสูงมาก"
 เมธัสหันมาส่งสายตาคมใส่เขา อ๋อ จะบอกว่าเขาไม่เก่งแต่สมัครติดไปได้เพราะเชฟโอบยังจับไม่ได้สินะ ไม่ได้มาจากความสามารถ
 "แต่ก็ไม่ผ่าน"
 เมธัสส่งสายตามา สายตาไม่ค่อยจะดูเป็นมิตรเท่าไหร่นัก เขารู้สึกหงุดหงิดน้อย ๆ แต่พอเหลือบสายตาไปมองเจเจ ดูเหมือนเพื่อนของเขาจะตึงนำหน้าไปก่อนแล้ว หน้าตาของไอ้ตี๋เพื่อนรักนิ่งสนิท จ้องตาสู้เมธัส ในใจนี่คงจะกำลังกระทืบกันอยู่ อย่างนี้สิเพื่อน เป็นเพื่อนกันก็ต้องโมโหแทนเพื่อนด้วย
 "นั่นไม่ได้แปลว่าคุณควรจะเพิ่มค่าเหนื่อยให้ปลาวาฬเหรอครับ นี่ขนาดคนที่คุณส่งไปยังไม่ผ่านสักคน"
 เฮ้ย ขอค่าตัวเพิ่มหลังงานเริ่มแบบนี้ไม่ได้นะไอ้เจเจ เสียจรรยาบรรณหมด เขากำลังจะหันไปส่งสัญญาณบอก แต่ไอ้เจเจเข้าพรรคมารไปเรียบร้อยแล้ว คงอยากจะกวนตีนคนตรงหน้ามากกว่าอย่างอื่น เจเจทำงานกายภาพบำบัด ชีวิตเจอพวกคนรวยเอาแต่ใจตัวเองมาเยอะแยะ และมันเกลียดมาก
 "ปลาวาฬน่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่คุณหาที่อื่นไม่ได้นะครับ"
 เอ่อ บรรยากาศตอนนี้ดุเดือดสุด ๆ ไปเลย เหมือนเขาจะไม่ได้มาเจรจากับเมธัสอีกแล้ว แต่เป็นเจเจต่างหาก ใจเย็นก่อนเพื่อนรัก เขาหันไปมองหน้าเมธัส ฝ่ายนั้นหรี่ตา เหมือนจะรู้ตัวว่ากำลังเดินเกมอะไรบางอย่างพลาดไป แต่ไม่นาน คนตรงข้ามนั่นก็คลี่ยิ้มออกมาเป็นเล่นป๊อกเด้งแล้วได้ป๊อกเก้าสองเด้งกินรอบวง
 "ผมยินดีเพิ่มค่าจ้างเป็น 1.5 ล้าน แต่คุณปลาวาฬต้องเซ็นสัญญาทันทีภายใน 5 นาทีนี้"
 เมธัสหยิบกระดาษออกมาวางบนโต๊ะ หนาสักสามสี่ใบ เขาจะเอื้อมมือไปหยิบมาอ่าน แต่ก็โดนเจเจตัดหน้าฉกไปอ่านก่อนเรียบร้อย ให้คนมีสมองอ่านเถอะ อุตส่าห์เอามันมาเพื่องานนี้
 "ในสัญญาระบุว่าหากคุณปลาวาฬได้สิทธิ์เซ้งหรือสิทธิ์อื่นใดในกิจการหรือสิทธิ์ที่เกี่ยวข้องบนที่ดินดังกล่าว คุณปลาวาฬจะต้องโอนให้เมธัสกรุ๊ปเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์ทั้งหมดโดยไม่มีข้อแม้ แลกกับค่าตอบแทน 1.5 ล้านบาท และค่าแรงอีก 5 หมื่นบาทที่ผมจะจ่ายให้สดในวันนี้" เมธัสพูด
 "คุณเขียนครอบคลุมหมดแบบนี้ ต่อให้เชฟโอบยกที่ดินให้ปลาวาฬเปล่า ๆ คุณก็ได้รับไปเลยอะสิ แบบนี้มันก็ไม่แฟร์หรือเปล่า" เจเจเถียง แต่เมธัสกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ
 "ถึงที่ดินนั่นจะเป็นชื่อของเชฟโอบก็จริง แต่ทั้งที่ดินและสิ่งปลูกสร้างก็ติดจำนองธนาคารอยู่ ยกให้ใครเปล่า ๆ ไม่ได้ หนี้ก็ท่วมอยู่จนผ่อนแทบไม่ทัน ยังไงไม่เกิน 3 เดือน เชฟโอบก็ต้องยอมคายกิจการออกมาแน่ เพียงแต่ว่าใครจะเป็นผู้ได้รับเท่านั้น"
 เจเจเม้มริมฝีปาก เขาหันไปมอง พยักหน้าให้เบา ๆ
 "คุณปลาวาฬเหลือเวลาอีกแค่ 1 นาที"
 เด็กหนุ่มเอื้อมคว้าปากกาตรงหน้ามาถือไว้ เจเจหันมามองหน้าอย่างคิดหนัก เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นตุกติก แต่เอาน่า ถ้าเขาพอใจในเงินที่จะได้จากสัญญาก็ไม่น่าจะมีปัญหาหนิ ถ้าได้อะไรมามากกว่านี้ก็ถือว่าไม่ใช่ของตัวเองแล้วกัน ปลาวาฬจรดปากกาเซ็นชื่อเรียบร้อย เมธัสลุกยืนขึ้น หยิบสัญญา และทำท่าจะเดินจากไป
 "ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ คุณปลาวาฬ"


บทนำ : ฉันอยากจะเป็นดารา!
จางเย่คิดว่าชีวิตของเขานี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
เดือนที่แล้ว เขาเพิ่งเปิดคอนเสิร์ตเดี่ยวรอบที่ 32
ไม่กี่วันก่อน เหล่าพาน เลขาธิการองค์การสหประชาชาติก็เพิ่งเชิญเขาไปดินเนอร์
เมื่อวานนี้ ค่ายหนังฮอลลีวู้ดของอเมริกายังมาขอให้เขาแสดงนำในหนังไซไฟ 3 มิติฟอร์มยักษ์ ‘ปล้นรถด่วนทะลุโลก’ อีก
ในฐานะศิลปินเอกคนหนึ่ง จางเย่ได้แต่ถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย ชีวิตนี้ของเขาจะยังเหลืออะไรให้เสียดายอีกหรือเปล่านะ ไม่มี! เพราะมันสมบูรณ์แบบไปหมดแล้ว หากจะหาข้อตำหนิในตัวเขาละก็ เอ่อ.. น่าจะเป็นนิสัยเสียอย่างคุยโม้โอ้อวดที่แก้ไขไม่ได้สักทีนี่แหละ
เพราะที่พูดไปเมื่อกี้ทั้งหมดนั่น โม้แหลก
ความจริงแล้วจางเย่เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ เป็นคนธรรมดาที่ไม่สามารถจะธรรมดาไปกว่าได้นี้อีกแล้วในโลกนับพันอันกว้างใหญ่ไพศาล* ความฝันของเขาคือการได้เป็นคนดัง จะเป็นพิธีกร นักร้อง หรือนักเขียนก็ได้ ขอแค่มีชื่อเสียงก็พอ เป้าหมายของเขานั้นสูงยิ่ง ไม่ใช่เพียงแค่จะเป็นคนดัง แต่ต้องการเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับโลก นี่เป็นเป้าหมายในชีวิตที่เขาไม่เคยละวาง พรุ่งนี้ชายหนุ่มมีสัมภาษณ์งานตำแหน่งดีเจที่สถานีวิทยุ ในใจเขารู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเลย ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า
อาจเพราะเมื่อวานนอนดึกเขาจึงฝัน ฝันเห็นตัวอักษรสามมิติขนาดเล็กหลายบรรทัดกระพริบวาบ
[เริ่มติดตั้งเกม…]
[ยืนยันผู้เล่น…]
[การติดตั้งเกมเสร็จสิ้น ท่านเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียวของเกมนี้ นี่เป็นเกมที่จะช่วยให้ผู้เล่นบรรลุความฝัน ตรวจพบความฝันของผู้เล่น จำลองฉากจบของเกม การกำหนดเป้าหมายของเกมเสร็จสมบูรณ์ – ช่วยเหลือผู้เล่นให้ได้เป็นซูเปอร์สตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก]
[ระดับความยากของเกม:สูงสุด]
[กรุณารอสักครู่ ระบบกำลังสุ่มเลือกของรางวัลสำหรับผู้เล่นใหม่]
[ผู้เล่นได้รับรางวัล ‘เปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกจริงแบบสุ่ม’]
[เริ่มนับถอยหลัง ห้า...สี่...สาม...สอง...หนึ่ง...เริ่มเกม!]
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
(*ผู้แปล: 大千世界 หมายถึง มหาสหัสสโลกธาตุหรือโครงสร้างของจักรวาลในทางพุทธศาสนาว่า โลกธาตุอย่างเล็กมีพันจักรวาล อย่างกลางมีล้านจักรวาล และอย่างใหญ่ประมาณแสนโกฏิจักรวาล)


บทที่ 6 : ซักเสื้อผ้า!
----------------------------------------------------------------
Teepo >> แปล
CM >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
วันอาทิตย์
ยามเช้า เจ็ดนาฬิกา
จางเย่ตื่นเต้นดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน มัวแต่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงวาดฝันถึงอนาคตอันสวยงาม ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงที่ประตู คนที่มีกุญแจห้องนี้มีแค่เขากับเจ้าของห้องเช่าเท่านั้น แม้แต่พ่อแม่ก็ยังไม่มี ไม่ต้องถามก็รู้ว่าแขกที่ไม่ได้เชิญต้องเป็นคุณน้าเจ้าของห้องอย่างแน่นอน
ห้องเล็กๆ นี้ไม่มีห้องรับแขก เปิดประตูมาก็เจอเตียงนอนทันที
เสียงทรงเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ของเหราอ้ายหมิ่นลอยมา “เจ้าหนู หลับอยู่เหรอ?”
จางเย่แตะจมูกแล้วพลิกตัว “ตื่นแล้วครับ มาหาผมมีอะไรเหรอ?”
เหราอ้ายหมิ่นนั่งลงบนเตียงนอนก่อนยิ้มแล้วกล่าว “ในเมื่อนายได้งานที่สถานีวิทยุแล้ว พรุ่งนี้จะไปรายงานตัวเริ่มงาน ค่าเช่าที่ค้างพี่สาวไว้ไม่ควรต้องจ่ายหรอกเหรอ?” พูดจบก็หยิบเครื่องคิดเลขออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ราวกับเล่นกล จิ้มจึกๆ อยู่สองสามที “เดือนนี้มีค่าอินเทอร์เน็ตด้วย นายต้องจ่ายเพิ่มอีกแปดสิบ”
 จางเย่อ้าปากหาว “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เหราอ้ายหมิ่นกล่าวซ้ำ “ได้ยินไม่ชัด? ฉันบอกว่าค่าเช่าเดือนนี้รวมเบ็ดเสร็จสองพันหกร้อยหกสิบหก”
จางเย่กล่าว “ไม่ใช่ ประโยคแรกที่คุณพูดตอนเข้ามาน่ะอะไร?”
เหราอ้ายหมิ่นกะพริบตาปริบ “ประโยคแรก? เจ้าหนู หลับอยู่เหรอ?”
จางเย่พลิกตัวดึงผ้าห่มคลุมโปงทันที “หลับอยู่!”
 “เฮ้ย แกไอ้เด็กเวร!” เหราอ้ายหมิ่นอึ้งก่อนรู้สึกตัว ยกมือขึ้นตบผลัวะใส่ต้นขาของจางเย่ที่อยู่ใต้ผ่าห่ม “อยากเจ็บตัวใช่ไหม? ลุกขึ้น! อย่ามาแกล้งตายใส่เหล่าเหนียงนะ! ไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่าก็เก็บกวาดทำความสะอาดทำงานบ้านให้ฉันซะ! ใช้คืนมาทีละนิดทีละหน่อย!”
จางเย่บอกอย่างหน้าไม่อาย “ผมขอนอนต่อก่อนนะ”
 “ฉันให้เวลานายครึ่งชั่วโมง แปดโมงฉันจะรอนายอยู่ที่บ้าน” เหราอ้ายหมิ่นเดินจากไปด้วยสีหน้ามึนตึง
มาเจอเจ้าของห้องเช่าที่รักเงินทองเท่าชีวิต จางเย่ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน ก็เดือนนี้ใครใช้ให้เขาไม่มีเงินจริงๆ ล่ะ ต้องคลานลุกจากเตียงมาแปรงฟันล้างหน้า
จริงสิ ดูแหวนเกมหน่อยดีกว่าว่าเป็นอย่างไรบ้าง อนาคตข้างหน้าจะได้เป็นคนดังหรือไม่ก็ต้องพึ่งพาอาศัยเจ้านี่สถานเดียวเท่านั้น
เมื่อเปิดขึ้นมาดู เขาก็พบว่าค่าชื่อเสียงของตัวเองเพิ่มขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เมื่อวานนี้เขาซื้อลอตเตอรี่ไปหนึ่งแสนจนทำให้เหลือค่าชื่อเสียงแค่ 99,983 จุด แต่ตอนนี้มันกลับเพิ่มมาเป็น 99,999 แล้ว ไม่ต้องถามก็รู้ว่านี่ต้องเกี่ยวข้องกับการสัมภาษณ์งานอย่างแน่นอน เขาทำได้ดีถึงขนาดนั้น ทั้งยังท่อง ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ที่โด่งดังที่สุดของกอร์กี้ออกไปอีก ทำให้ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นนิดหน่อย ตอนนี้ขาดอีกแค่หนึ่งจุดเขาก็จะสามารถเสี่ยงลอตเตอรี่ได้แล้ว ค่าชื่อเสียง — ในทางทั่วไปถือเป็นเรื่องที่ธรรมดาสามัญ แต่ในมุมมองของเกมกลับเป็นคำที่คลุมเครือมาก อืม ยังไม่รู้ชัดเลยว่าค่าชื่อเสียงนี่สุดท้ายแล้วเพิ่มขึ้นได้อย่างไร ไปทำงานบ้านให้คุณน้าเจ้าของห้องดีกว่า ดูสิจะได้ค่าชื่อเสียงไหม ขอแค่แต้มเดียวก็พอ!
ทันใดนั้น ตรงทางเดินก็มีเสียงตะโกนดังลั่น “จางน้อย!”
จางเย่เพิ่งรู้ตัวว่าแปดโมงแล้วจึงรีบสวมรองเท้าแตะวิ่งไปบ้านของคุณน้าเจ้าของห้องทันที ทั้งตึกสำนักงานและตึกพักอาศัยต่างมีทางเดินเป็นแนวยาว ตามทางเดินเส้นนี้แทบทั้งหมดเป็นทรัพย์สินของเหราอ้ายหมิ่น การเป็นเจ้าของห้องชุดยี่สิบกว่าห้องในเมืองหลวง ในย่านที่ที่ดินแพงยิ่งกว่าทองแบบนี้ ต้องนับว่าเธอเป็นเศรษฐีนีน้อยตัวจริงเสียงจริง แต่น่าแปลกที่ทั้งจางเย่และผู้เช่าคนอื่นซึ่งอยู่ที่นี่มานาน กลับไม่เคยเห็นพี่สาวใหญ่เหรามีญาติพี่น้องที่ไหน เพื่อนก็ไม่มี ทั้งไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูก ไม่มีใครเคยเห็นพี่สาวใหญ่เหราทำงาน ดังนั้นในสายตาของทุกคน เจ้าของห้องเช่าคนงามนี้จึงเป็นปริศนามาก ไม่มีใครรู้ว่าเธอร่ำรวยขนาดนี้ได้อย่างไร
บ้านของเหราอ้ายหมิ่นอยู่บนชั้นนี้เช่นกัน เป็นห้องชุดแบบลอฟต์*ที่ใหญ่ที่สุดในชั้น เหมือนคอมเพล็กซ์ขนาดเล็ก ชั้นบนและล่างรวมกันมีพื้นที่ใช้สอยมากกว่าหนึ่งร้อยตารางเมตร
จางเย่เปิดประตูแล้วเข้าไปข้างในทันที “คุณน้าเจ้าของห้อง ผมมาแล้ว”
เหราอ้ายหมิ่นเหน็บแนม “ชาติก่อนเป็นหมูหรือไงห๊ะ? อืดอาดยืดยาดเสียจริงกว่าจะลุกจากเตียงได้!”
จางเย่อธิบาย “เมื่อวานดีใจมากไปหน่อยครับ นอนไม่หลับทั้งคืน ตอนนี้ยังง่วงอยู่เลย”
 “ก็แค่ตำแหน่งดีเจวิทยุเล็กๆ ไม่ใช่เรอะ ทำท่าซะ?” เหราอ้ายหมิ่นตอกเข้าให้ “วงการวิทยุตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อนหรอกนะ สมัยนี้มีทั้งโทรทัศน์ทั้งอินเทอร์เน็ต จะเหลือคนฟังวิทยุสักกี่มากน้อย?”
จางเย่เข้าใจดีเช่นกันว่าวงการวิทยุได้ผ่านจุดรุ่งโรจน์ไปแล้ว เขาถอนหายใจ “เฮ้อ ถ้าแม่ให้ผมเกิดเร็วกว่านี้สักห้าสิบปีก็คงจะดีหรอก จะได้ทันคว้าโอกาสดีๆ กับเขาบ้าง”
เหราอ้ายหมิ่นหัวเราะเยาะ “แม่นายเพิ่งจะห้าสิบ จะให้นายเกิดเร็วกว่านี้ห้าสิบปีได้ยังไง? นายคิดว่าแม่นายเป็นนางพญางูงั้นสิ!”
จางเย่ “...”
เจ๊ปากอสรพิษยิ่งพูดยิ่งร้าย!
เหราอ้ายหมิ่นเริ่มออกคำสั่ง “เลิกพูดจาไร้สาระ รีบๆ ทำงานได้แล้ว!”
จางเย่ถลกแขนเสื้อขึ้น “ได้เลย คุณบอกมาเลยว่าจะให้เก็บกวาดตรงไหนบ้าง วันนี้ผมจะจัดการงานบ้านของคุณให้เอง”
 “เช็ดกระจก กวาดพื้น ซักผ้าปูที่นอน แล้วก็เสื้อผ้าฉันทั้งหมดด้วย” เหราอ้ายหมิ่นหย่อนก้นลงบนโซฟา รินน้ำชาให้ตัวเองอย่างสบายอารมณ์ นั่งไขว่ห้างวางมาดเจ้าของห้องเต็มที่ วันนี้เธอสวมเชิ้ตกระโปรงที่ไม่ได้ทันสมัยตามแฟชั่นกับรองเท้าส้นเตี้ยสีดำ แต่งตัวดูเชยนิดหน่อย แต่คนสวยจะใส่อะไรก็ยังสวย
เฮ้อ ทำงานเถอะ
จางเย่ลงมือปัดกวาดเช็ดถู
เหราอ้ายหมิ่นเป็นพวกปากว่างไม่ได้ เดี๋ยวๆ ก็ต้องจิกกัดจางเย่เสียทีหนึ่ง “นายถูประสาอะไรน่ะ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาทำชุ่ยๆ น่ะ!”
 “ไม่ได้ชุ่ยนะ”
 “พอแล้วๆ ไปซักเสื้อผ้าไป!”
จางเย่เดินไปที่ห้องน้ำ ถอนใจก่อนหยิบเก้าอี้ซักผ้ามานั่ง พวกที่ซักเครื่องได้ เขาก็โยนใส่เครื่องซักผ้าไป ส่วนพวกที่สีตกหรือซักเครื่องไม่ได้ จึงได้แต่แช่ไว้ซักมือทีละชิ้นๆ ตลอดเช้าจางเย่ไม่ได้อยู่ว่างเลย
ช่วยไม่ได้นี่นะ ติดหนี้เลยไร้ซึ่งสิทธิมนุษยชน
เที่ยงวัน
เมื่อจางเย่เสร็จงานทุกอย่าง หลังของเขาก็ปวดเมื่อยไปหมด
"เสร็จแล้วเหรอ?" เหราอ้ายหมิ่นเหลือบมองเสื้อผ้าที่ตากไว้ที่ระเบียง พูดอย่างพอใจโดยไม่ปากร้ายใส่ซึ่งหาได้ยากนัก "อืม ไม่เลวนี่ ใช้ได้ เที่ยงนี้ก็อยู่กินข้าวละกัน" เธอวางคัมภีร์โบราณ ‘ซานไห่จิง*’ ในมือลงก่อนเดินไปที่ครัวเพื่อทำอาหาร การมีอยู่ของ ‘ซานไห่จิง’ ไม่ได้ถูกเกมปรับเปลี่ยนไป โลกนี้มีทั้งสิ่งที่คงเดิมและเปลี่ยนแปลง จางเย่ได้แต่เรียนรู้และทำความคุ้นเคยกับรายละเอียดทุกอย่างไปอย่างช้าๆ
จางเย่ดีใจมาก เขากินแต่บะหมี่สำเร็จรูปมาตั้งหลายวันแล้ว ในที่สุดก็จะได้กินข้าวเป็นมื้อจริงๆ เสียที เขานั่งพักบนเก้าอี้ สูดลมหายใจเข้าปอดสองสามเฮือก ก่อนจะเปิดหน้าจอของแหวนเกมขึ้นมา พบว่าค่าชื่อเสียงของตัวเองเพิ่มขึ้นหนึ่งจุดจริงๆ ครบหนึ่งแสนจุดแล้ว!
คุณน้าเจ้าของห้องให้แต้มเขามางั้นสิ? ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้จะถูกต้อง!
คำอธิบายค่าชื่อเสียงของแหวนเกมมีอยู่ว่า : ค่าชื่อเสียงของผู้เล่นเพิ่มขึ้นได้จากความนิยม ประสบการณ์ ความสำเร็จ ความเคารพนับถือ ความเชื่อถือ การเป็นที่รู้จักของผู้เล่น รวมไปถึงปัจจัยอื่นๆ พูดอีกอย่างก็คือเมื่อมีคนเชื่อถือ นับถือหรือยอมรับเขา ค่าชื่อเสียงของเขาก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งจุด และค่าชื่อเสียงจากแต่ละคนยังสามารถเพิ่มซ้ำได้อีก รู้ได้อย่างไรน่ะเหรอ? ก็เพราะการสัมภาษณ์เมื่อวานนี้ มีกรรมการทั้งหมดแปดคน แต่ค่าชื่อเสียงของจางเย่กลับเพิ่มขึ้นจาก 99,983 เป็น 99,999 เท่ากับเพิ่มมาสิบหกจุด นั่นหมายความว่าหลังจากที่จางเย่ท่องบทความหนึ่งพันคำแบบไม่มีสคริปต์ออกไป ทุกคนเพิ่มค่าชื่อเสียงให้กับเขาแปดจุด และหลังจากที่จางเย่ท่อง ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ออกไป ทั้งแปดคนก็เพิ่มค่าชื่อเสียงให้กับเขาอีกแปดจุด ตัวเลขตรงกันพอดีเปะ!
ในเมื่อเข้าใจแล้วว่าค่าชื่อเสียงมาได้อย่างไร ต่อไปก็เหลือแค่เสี่ยงลอตเตอรี่ ลองดูสิว่าคราวนี้จะได้อะไร!
จางเย่หวังอย่างมากว่าจะเปิดได้ไอเทมที่เปลี่ยนให้เขาเป็นยอดมนุษย์ ถ้าคนทั้งโลกเคารพบูชาเขา เขาก็จะยิ่งมีความสุข แต่คิดๆ ดูแล้วมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก คนที่โดนแมงมุมกัดจนพิษเข้าตัวกลายเป็นสไปเดอร์แมน คนที่โดนเหล็กฝังร่างกลายเป็นไอรอนแมน คนที่คลุกคลีกับค้างคาวก็กลายเป็นแบทแมน อืม ถ้าทั้งหมดนี้เป็นหลักการทางวิทยาศาตร์ล่ะก็ จางเย่รู้สึกว่า...ความเป็นไปได้ที่ตัวเขาเองจะกลายเป็นมาม่าแมนมันสูงกว่าอย่างอื่นจริงๆ!
กดซื้อลอตเตอรี่ ชื่อเสียง 100,000 จุด กลายเป็นศูนย์ทันที!
หน้าจอลอตเตอรี่ปรากฏขึ้น จางเย่เป่าเพี้ยงบนกลางฝ่ามืออย่างตั้งใจ ก่อนถูมือเข้าหากัน แล้วกดปุ่มให้วงล้อเริ่มทำงาน!
เริ่มหมุนแล้ว!
เข็มบนวงล้อหมุนอย่างรวดเร็ว!
“หมวดพิเศษ! ออกหมวดพิเศษนะ!” จางเย่ลุ้นกับตัวเอง เมื่อดูจากขนาดของพื้นที่ ต่อให้คนโง่ก็ยังรู้เลยว่าหมวดพิเศษนี่มีโอกาสได้ยากที่สุด แม้เขาจะไม่รู้ความหมายของคำอธิบายเกมที่เขียนไว้ว่า “เพิ่มสิทธิ์ในซื้อของในร้านค้า” แต่ในเมื่อเป็นของที่ได้ยากสุดขีด ถ้าได้มาต้องไม่ผิดหวังแน่!
ทว่า โชคดีหนึ่งถึงสองเปอร์เซ็นต์นั่นกลับไม่หล่นใส่จางเย่ เมื่อเข็มหยุดลง มันยังคงชี้ไปที่หมวดใช้แล้วทิ้งที่ใหญ่ที่สุดเหมือนเดิม
หีบสมบัติ (เล็ก) ปรากฏขึ้น!
เปิดหีบออก แสงจ้าพร่าตาสว่างวาบ!
ด้านในมีของที่ดูเหมือนพลาสเตอร์ปิดแผลวางอยู่!
[สติกเกอร์โชคร้าย]:แสดงผลเมื่อติด ทำให้โชคร้ายติดตัว ระยะเวลาแสดงผลห้านาที
(ผู้แปล : *ลอฟต์ หมายถึงห้องชุดที่มีสองชั้นหรือมีชั้นลอยมีบันไดอยู่ภายในตัวห้อง
 *คัมภีร์ซานไห่จิงหรือตำนานภูผามหานที เป็นตำราที่ว่าด้วยภูมิศาสตร์และสัตว์ประหลาดตามตำนานจีนโบราณ)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM :จางน้อยซักผ้าเป็นนะเนี่ย รู้จักแยกผ้าด้วย 555 อ่านมาหลายเวอร์ชันมาก สรุปว่าเวอร์ชันจีนเถื่อนหื่นสุด เวอร์ชันฉีเตี่ยนนี่ประโยคบรรยายความงามเจ๊เหราวับๆ แวมๆ โดนตัดเรียบ 555
TurKish_TEA : จางน้อยมีความเป็นทาส เอ๊ยพ่อบ้านพ่อเรือน 555


บทที่ 1 : โลกหลังการเปลี่ยนแปลง!
------------------------------------------------------------------------------
CM >> แปล
Pleosuriya >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
เมืองหลวง
เช้าวันถัดมา
ในบ้าน จางเย่ที่ตื่นมาตอนเช้ายังงุนงงอยู่กับความฝันเมื่อคืนนี้ ชายหนุ่มหาวหวอดพลางกดเปิดโทรทัศน์เพื่อดูข่าว ทันใดนั้น เขาก็เห็นแหวนสีเงินวงหนึ่งบนนิ้วก้อยข้างซ้าย มันไม่ใช่ของเขาแน่ๆ ชายหนุ่มพยายามถอดมันออกอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็ไม่ได้ผล ไม่เพียงแค่นั้น ตอนที่มือของชายหนุ่มลูบไปบนแหวน หน้าจอสัมผัสพลันเด้งขึ้นมา ตัวอักษรแบบเดียวกับข้อความในความฝันขึ้นเป็นข้อความว่า “แหวนเกมเริ่มทำงาน รางวัลเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ ‘เปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกจริงแบบสุ่ม’ พร้อมส่งมอบ”
นับถอยหลัง...
สามวินาที...
สองวินาที...
หนึ่งวินาที...
เริ่มต้นการส่งมอบรางวัล!
หลังจากนั้น สิ่งที่จางเย่มองเห็นก็ทำเอาแตกตื่น!
โทรศัพท์ HTC ที่เขาโยนไว้บนเตียงเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่าง แม้กระทั่งยี่ห้อของมันก็เปลี่ยนไปกลายเป็น TCC ที่ข้างหน้าต่าง หนังสือรวมบทกวีของสวีจื้อหมอฉบับพิมพ์เถื่อนสองเล่มสว่างวาบ ก่อนที่เล่มหนึ่งจะหายไปในพริบตา ขณะที่อีกเล่มกลายเป็นรวมบทกวีของเฉินเทียนหมอไปแทน
ชายหนุ่มไม่สามารถมองตามได้ครบทุกอย่าง เพราะข้าวของมากมายเหลือเกินในบ้านเขากำลังเปลี่ยนไป!
แต่สิ่งที่ทำให้จางเย่ตกใจมากที่สุดก็คือการเปลี่ยนแปลงของโทรทัศน์ ยี่ห้อ ‘ฉางหง’ บนโทรทัศน์กลับถูกเปลี่ยนเป็นยี่ห้อ ‘เฟยเทียน’ ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ที่สำคัญคือกระทั่งรายการต่างๆ บนหน้าจอก็เปลี่ยนไปด้วย!
“รายการ ‘แสงเรืองรอง’ วาไรตี้โชว์ของแมงโก้ทีวีมีเรตติ้งผู้ชมทะลุ 1 เปอร์เซ็นต์แล้ว”
“ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของอู๋ปาง ‘ดรุณีสีขาว’ ถล่มรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศไปถึง 500 ล้าน”
“ซิงเกิ้ลใหม่ของสตาร์ควีนจางหย่วนฉีล้มเหลวอีกครั้ง จากนี้ไปเธอจะทุ่มเทให้กับงานแสดงเพียงอย่างเดียว”
“เมื่อวานนี้ภาพ ‘ฟ้าสีคราม’ ผลงานของเดค ศิลปินระดับโลกได้เปิดประมูลในอเมริกา”
“บุคคลมากมายในวงการบันเทิงได้ร่วมกันร้องเพลงรำลึกแก่เฉินเหว่ยซือ ราชาแห่งวงการโทรทัศน์และภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดของศตวรรษที่ 20 ในคอนเสิร์ตครบรอบ 10 ปีแห่งความทรงจำ สตาร์คิงซุนอวี้ถึงกับร่ำไห้ขณะร้องเพลง”
จางเย่ตาค้างกับภาพที่เห็นเป็นสิบกว่านาที ยังไม่สามารถทำความเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ อยู่ๆ ทั้งโทรศัพท์มือถือทั้งโทรทัศน์เปลี่ยนยี่ห้อไปได้อย่างไร? สตาร์ควีนจางหย่วนฉี? ในบรรดาสตาร์ควีนมีคนที่ชื่อจางหย่วนฉีด้วย? ยังมีคอนเสิร์ตครบรอบสิบปีแห่งความทรงจำ? แล้วเฉินเหว่ยซือนี่โผล่มาจากไหน? ทำไมเขาถึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยล่ะ? จางหย่วนฉีนั่นก็ด้วย? หรือว่าจางจื่ออี๋เปลี่ยนชื่อในวงการใหม่? แล้วเฉินเหว่ยซือนี่คือชื่อใหม่ของเฉินอี้ซวิ่น? บ้าน่า เฉินอี้ซวิ่นก็ยังมีชีวิตดีอยู่นี่! ‘ดรุณีสีขาว’ นี่มันหนังอะไร? หนังที่ไป๋เหยียนซงแม่*เล่นหรือไง? แม่*ไปถ่ายทำกันตอนไหนวะ?
จางเย่รีบลนลานลุกจากเตียงไปดึงผ้าม่านออกดู ก่อนจะพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างข้างนอกถูกเปลี่ยนไปแล้วเรียบร้อย ต้นหยางเก่าแก่สองแถวข้างถนนหายไปและถูกแทนที่ด้วยแปลงดอกไม้ หอคอยที่เคยมองเห็นอยู่ไกลๆ ก็กลายเป็นตึกที่พักอาศัยหกชั้นไปเสียอย่างนั้น ไม่ใช่แค่นั้น ตึกสองสามหลังซึ่งแต่เดิมเป็นสีเทาตอนนี้กลับเปลี่ยนตำแหน่งไปเล็กน้อย แม้กระทั่งสีของบันไดยังกลายเป็นสีน้ำตาลออกขาวไปอีก!
ติ๊ง!
การส่งมอบรางวัลเสร็จสิ้น!
หมายเหตุ: การเปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกจริงแบบสุ่มเสร็จสมบูรณ์และเข้าสู่ภาวะสมดุล
สีหน้าของจางเย่ซีดเผือด เขาหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งเปลี่ยนเป็นยี่ห้อที่ไม่รู้จักขึ้นมาสำรวจดู วันเวลายังคงปกติอยู่ วันนี้เป็นวันครบรอบสองเดือนที่เขาเรียนจบมา หลังจากไล่ดูรายชื่อติดต่อ ชายหนุ่มก็ลองกดโทรศัพท์หาเพื่อนสองสามคน เพื่อนสนิทเขายังคงเหมือนเดิม แล้วไอ้การเปลี่ยนแปลงรอบตัวเขานี่จะอธิบายว่าอย่างไร? อีกอย่างแหวนเกมที่สวมอยู่กับนิ้วของเขามันคืออะไร? เจ้าแหวนนี่มันถึงขั้นเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงได้เชียวเหรอ?
จางเย่ยังไม่เชื่อ ชายหนุ่มเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเข้าไปเช็กในอินเทอร์เน็ต แต่กลายเป็นว่ายิ่งดูยิ่งตกใจ ยิ่งอ่านยิ่งใจสั่น!
มันเปลี่ยนไปแล้ว!
โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว!
ในวงการพิธีกรไม่มีคนชื่อเหอเจี่ยง เซี่ยน่า หรือคนอื่นๆ
ในวงการเพลงก็ไม่มีคนอย่างเฉินอี้ซวิ่น หรือว่าจางเสวียโหย่วแล้ว
วงการภาพยนตร์ก็ไม่มีเฝิงเสี่ยวกังและซุนหงเหลยเช่นกัน
ไม่ว่าจะในประเทศจีนหรือต่างประเทศ ศิลปินพู่กันจีนอย่างฉีไป๋สือหรือจิตรกรภาพสีน้ำมันปาโบล ปีกัสโซก็ไม่มีตัวตนเสียแล้ว
เพลงเทพอย่าง ‘ถ่านเท่อ’? นิยายของ ‘โม่เหยียน’? ดนตรีของ ‘บีโธเฟน’? หนังเรื่อง ‘ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส’? วาไรตี้โชว์ ‘เดอะวอยส์ไชน่า’? ภาพวาดชื่อดัง ‘โมนาลิซา’? หายไปหมดเกลี้ยง! ดูเหมือนว่าทั้งหมดนั่นถูกเกมที่เขาไม่รู้จักสุ่มเปลี่ยนแปลงไปเสียแล้ว นี่เป็นรางวัลที่เขาได้รับจากเกมในฐานะผู้เล่นเพียงคนเดียวเหรอ? ทำไมโลกจริงถึงกลายเป็นเกมขึ้นมาได้ล่ะ?
แล้วนี่มันเกมแบบไหนกันแน่?
‘คอนทรา’ หรือว่า ‘ซูเปอร์มาริโอ’ หรือเปล่า?
ถ้าเขาลองเอาหัวโขกกำแพงดูสักที จะมีเห็ดเวทมนตร์โผล่ออกมาให้กินแล้วตัวใหญ่ขึ้นไหม?
แน่นอนว่ายังมีบางอย่างที่ไม่ได้เปลี่ยนไป เช่น บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ โครงสร้างโลกและสภาพสังคมพื้นฐานของโลกยังคงเดิม บนโต๊ะบะหมี่สำเร็จรูปยี่ห้อ ‘คังซือฟู่’ ยังคงเป็น ‘คังซือฟู่’ อยู่เหมือนเดิม ‘หลุยส์ วิตตอง’ ก็ยังเป็นแบรนด์ดังระดับโลก หลายสิ่งหลายอย่างยังไม่ถูกเปลี่ยนไป นี่สินะที่เรียกว่า “เปลี่ยนแปลงแบบสุ่ม”?
เฮ้ย ผีหลอกกลางวันแสกๆ!
มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันวะเนี่ย?
ขณะนั้นเอง ตึงตึงตึง! ใครบางคนกำลังทุบประตูจากนอกห้อง เสียงทุบที่ดังสนั่นแสดงถึงพละกำลังของคนทุบ!
จางเย่รู้ดีว่านั่นคือใคร แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
หลังจากคนด้านนอกเคาะต่ออีกสองสามที เสียงไขกุญแจถึงดังขึ้น ประตูพลันเปิดออก!
จางเย่มองดูคนที่ก้าวเข้ามาพลางคิดว่าต่อให้โลกเปลี่ยนไปขนาดนี้ เจ้าของห้องเช่าของเขาก็ยังคงเป็นเจ้าของคนเดิม
หญิงสาววัยประมาณสามสิบปีที่เดินเข้ามามีใบหน้าที่สวยงามมาก บางทีคำว่า ‘สวยงามมาก’ อาจไม่เหมาะที่จะใช้อธิบายถึงตัวเธอด้วยซ้ำไป ดูอย่างตอนนี้ที่เห็นชัดๆ ว่าเธอเพิ่งสระผมมา บนศีรษะพันทบด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาว ความงามของเธอที่ล่มบ้านล่มเมืองได้นั้นไม่ได้ถูกลดทอนลงเลยแม้แต่น้อย ส่วนรูปร่างของเธอยิ่งสุดยอดขึ้นไปอีก ผิวพรรณทั้งเนื้อทั้งตัวนวลเนียนเต่งตึงกระจ่างใส แต่สาวสวยคนนี้ หากได้รู้จักเพียงไม่กี่วันก็ต้องรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของเธอทันที เรียกว่าปากอสรพิษเลยก็ว่าได้ ไม่อย่างนั้นแล้วอายุขนาดนี้จะยังไม่แต่งงานได้อย่างไร? แค่เธอเปิดปากพูดใครๆ ก็ต้องเผ่นหนีกันหมดแล้ว!
เมื่อเห็นว่าจางเย่อยู่บ้าน เหราอ้ายหมิ่นกระแอมก่อนพูดด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าหนู นายพยายามจะเล่นซ่อนหากับฉันอยู่งั้นหรือ? ฉันเคาะตั้งนาน ทำไมถึงไม่ขานรับหน่อย? แกล้งตายเหรอไงกัน หา?”
จางเย่รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “คุณน้าเจ้าของห้อง คุณมาได้ยังไงครับ?”
เหราอ้ายหมิ่นเดินไปนั่งตรงห้องนั่งเล่นอย่างสบายๆ ปั่ก เสียงเหมือนบางอย่างกำลังโดนทุบดังขึ้นขณะที่หญิงสาวจิ้มเครื่องคิดเลขบนโต๊ะ จางเย่เห็นเครื่องคิดเลขนี่มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วในอดีต ก่อนหน้านี้มันยังเป็นยี่ห้อคาสิโอ้อยู่เลย ตอนนี้กลับกลายเป็นยี่ห้ออะไรก็ไม่รู้ที่ขึ้นต้นด้วยตัวเค ดูเหมือนว่าแม้กระทั่งบริษัทเครื่องคิดเลขก็ถูกเปลี่ยนไปด้วยสินะ
“นายถามว่าฉันมาทำไม หึ ก็มาเก็บค่าเช่าห้องไงล่ะ!” นิ้วของเธอรัวเป็นข้าวตอกแตกไปบนเครื่องคิดเลขอย่างไม่มีพลาด “นายยังไม่ได้จ่ายค่าเช่าเดือนนี้ รวมกับค่าน้ำค่าไฟของเดือนก่อนด้วย ฉันคิดให้แล้วเบ็ดเสร็จ 2,582 หยวน ฉันเตือนนายไปหลายครั้งแล้วนะ วันนี้แม้แต่สตางค์เดียวก็ห้ามขาด! ฉันจะบอกอะไรให้นะจางน้อย ที่ฉันยอมให้นายจ่ายค่าเช่าเดือนต่อเดือนก็เพราะเห็นว่านายเป็นคนเมืองหลวง ลองไปถามดูรอบๆ สิ มีที่ไหนบ้างที่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าสามเดือนล่วงหน้า เห็นรึเปล่าว่าฉันผ่อนผันให้นายมากแค่ไหนน่ะ หา?”
จางเย่ยิ้มแห้งๆ “ขอเวลาอีกสักสองสามวันนะครับ ตอนนี้ผมไม่มีเงินเลยจริงๆ ถ้าผมได้งานเมื่อไรจะรีบจ่ายให้คุณเลย”
เหราอ้ายหมิ่นกรีดนิ้วโบกไปมา “ถ้านายไม่มีเงิน ก็ออกไปได้แล้ว!”
จางเย่ร้องโอดครวญ “โธ่ คุณก็รู้ดีนี่ว่าสถานการณ์ผมตอนนี้เป็นยังไง ค่าเช่าที่ให้ไปก่อนหน้านี้ก็เป็นเงินแต๊ะเอียของผม ผมมีแค่นั้นจริงๆ ถ้าคุณไล่ผมออก ผมก็ต้องกลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ ก่อนหน้านี้ผมบอกพวกท่านไว้แล้วว่าตั้งใจจะออกมาใช้ชีวิตอยู่เองทันทีที่เรียนจบ ถ้ากลับไปผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? คุณน้าลองดูบริเวณที่อยู่ของเรานี่สิ ทั้งตึกแถวกับห้องเช่าตลอดแถวนี้ต่างก็เป็นของคุณหมดเลย บ้านคุณไม่ได้ขัดสนเงินทองอะไรสักหน่อย เอาอย่างนี้ไหม เช้านี้ผมมีสัมภาษณ์งานที่สถานีวิทยุนครหลวง ถ้าผมได้เป็นดีเจนะ ผมจะรีบเอาเงินมาจ่ายให้ทันทีที่เงินเดือนออกเลย”
เหราอ้ายหมิ่นปรายตามองชายหนุ่มก่อนแค่นเสียงใส่ “นายเนี่ยนะ? ดีเจ? เลิกฝันเถอะ หน้าตาอย่างนี้ ส่วนสูงแค่นี้ อยู่ท่ามกลางฝูงชนจะมีสักกี่คนกันที่มองเห็นนาย? มัวแต่ฝันกลางวันอยู่นั่นแหละว่าจะเป็นดารา คิดหรือว่าการเป็นคนดังมันง่ายน่ะ หืม? ถ้าอย่างนายเป็นดีเจได้ งั้นเหล่าเหนียง*ก็กล้าขึ้นโชว์งานเทศกาลตรุษจีนพรุ่งนี้เหมือนกัน!”
จางเย่พยายามพูดต่อ “เถอะน่า นะ ขอเวลาอีกสองสามวัน ผม...”
เหราอ้ายหมิ่นไม่ฟัง “ไม่มีทาง!”
จางเย่เกลี้ยกล่อม “คุณไม่เห็นเหรอว่าผมไม่ได้กินข้าวเช้ามาตั้งสองสามวันแล้วนะ นี่ผมไม่มีเงินแล้วจริงๆ”
“นายจะกินหรือไม่กินแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? หืม?” เหราอ้ายหมิ่นกล่าวอย่างใจแข็งไม่รับฟังเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น
ต่อรองอยู่เป็นเวลานาน ชายหนุ่มจึงสามารถทำให้น้าสาวเจ้าของห้องกลับไปก่อนได้ ทว่าอีกสิบนาทีต่อมา เหราอ้ายหมิ่นในชุดนอนตัวเดิมก็กลับมา เธอไม่ได้เคาะประตู แต่ไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาเลย
จางเย่คิดว่าหญิงสาวกลับเข้ามาทวงเงินอีกจึงพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง “คุณน้าเจ้าของห้อง คุณ...”
เหราอ้ายหมิ่นโยนอาหารเช้าชุดหนึ่งลงบนโต๊ะพลางแค่นเสียงเย็นชา “นี่เหล่าเหนียงกินไม่หมด ไอ้หนูถังแตก ถือว่านายโชคดีไป ฉันจะบอกให้นะ ถึงแม้ช่วงนี้งานจะไม่ได้หาง่ายๆ แต่นายเองก็จบมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังด้านการสื่อสาร ทำไมจะหางานไม่ได้? อย่าแขวนตัวเองจนแห้งตายคาต้นสิ!”
จางเย่ประหลาดใจและรีบกล่าว “ขอบคุณครับ ผมเข้าใจแล้ว”
ใบหน้างดงามเย็นชาของเหราอ้ายหมิ่นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะกระแทกประตูปัง เดินจากไป
จางเย่รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ ดูจากอาหารเช้าบนโต๊ะที่ยังร้อนอยู่ แสดงว่าไม่ใช่ของเหลือจากพี่สาวใหญ่เหราอย่างแน่นอน แต่เธอตั้งใจลงไปซื้อให้เขาเพราะได้ยินว่าเขาไม่ได้กินมื้อเช้ามาหลายวันต่างหาก ชายหนุ่มรู้ดีว่าถึงพี่สาวใหญ่เหราจะเป็นคนที่ดูเย็นชาแต่ก็มีด้านอ่อนโยนซ่อนอยู่ข้างใน เห็นปากร้ายแบบนั้น หญิงสาวกลับเป็นห่วงเป็นใยเขามาก ความจริงแล้วสิ่งที่เหราอ้ายหมิ่นพูดมา เขาเข้าใจดี ทว่าตั้งแต่เด็กจางเย่ก็ฝันอยากจะเป็นคนดัง ได้ยืนอยู่บนเวทีพบปะผู้คนมากมาย ชายหนุ่มไม่คิดจะผันตัวเองไปทำงานเบื้องหลังโดยเด็ดขาด
จางเย่ลงลิฟท์ไปชั้นล่าง ก่อนจะออกจากตึกไป
ขณะที่เดินไปตามถนน จางเย่เหลียวซ้ายแลขวา พบภาพคุ้นตาที่ต่างจากเดิมอยู่บ้างไปตลอดทาง ป้ายโฆษณาบริเวณป้ายรถโดยสารมีแต่รูปดาราที่เขาไม่รู้จักสักคน ร้านค้าหลายร้านเปิดเพลงป็อปสุดฮิตที่จางเย่ไม่เคยได้ยินเลยสักเพลง ยิ่งชายหนุ่มเดินผ่านถนนที่ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกแยกไปมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกยากจะปรับตัว เหมือนกับว่าเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกที่เปลี่ยนไปใบนี้ หลายอย่างเปลี่ยนไปมากเสียจนแทบจะเรียกได้ว่ามันไม่ใช่โลกใบเดิมของจางเย่อีกต่อไป
เดือนสิงหาคม อากาศยังคงร้อนและน่ารำคาญ
นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์!
ผิดหลักวิทยาศาสตร์สุดๆ!
จะดีจะชั่วจางเย่ก็จบมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง จะให้เขายอมรับความจริงที่เปลี่ยนไปนี้อย่างง่ายดายคงไม่ได้ นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว? ไม่ใช่ยุคโบราณที่ยังมีเรื่องเหนือธรรมชาติและภูตผีปีศาจนะ หากเชื่อในไสยศาสตร์ก็มีแต่นำอันตรายเข้ามาหาตนเองเท่านั้น นี่เป็นเรื่องที่แม้กระทั่งเด็กประถมยังรู้ ทุกสิ่งทุกอย่างตอนนี้ขึ้นอยู่กับหลักการทางวิทยาศาสตร์ และคนเราต้องเชื่อถือในพลังแห่งวิทยาศาสตร์เช่นกัน
คิดได้เช่นนี้ แววตาของจางเย่กลับกลายเป็นเคร่งขรึม ชายหนุ่มหยิบเหรียญหนึ่งหยวนออกมาจากกระเป๋าตังค์แล้วดีดขึ้นไปบนอากาศอย่างมุ่งมั่น “ถ้าออกหัวแปลว่าโลกนี้ถูกเปลี่ยนไปเพราะเกมจริงๆ ถ้าออกก้อยแปลว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก”
ติ๊ง กิ๊ง กิ๊ง
เหรียญตกลงบนพื้น — หัว!
จางเย่หน้ามืดทันที นี่มันไม่ใช่เรื่องโกหก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง!
(ผู้แปล : *เหล่าเหนียงหมายถึงแม่ หรือ ผู้หญิงวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วหรือมีอายุแล้ว เมื่อใช้เป็นสรรพนามแทนตัวจะแสดงความภูมิใจหรือแทนคำด่าด้วยการยกตัวเองเป็นแม่ของอีกฝ่าย)
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM : 十分凌厉的感觉.อิงค์แปลว่า very sharp feeling น่าจะเป็น สวยคมบาดตา แต่สวยคม สวยบาด มาใช้บรรยายผิวพรรณเนี่ยนะ?
TurKish_TEA : หรือว่าเส้นโค้งเว้าสัดส่วนชัดเจน?
CM : เต่งตึงครัดเคร่ง
TurKish_TEA : ครัดเคร่ง? สมัยพ่อขุนนนนนน แต่ทัน รัดรึงตรึงใจนะ
เมิ่ง-เฟย : ผิวพรรณใสกระจ่างนะคะ จากที่แปลมา
CM : พอมาแปลจีน ถึงเห็นว่าเจ๊เหราแทนตัวเองว่าเหล่าเหนียง บ่อยมาก กริ๊บเกร๋สุดๆ สาวมั่นขนานแท้ ขอทับศัพท์ไว้เลยนะ 555
ว่าแต่จางน้อยนี่เชื่อวิทยาศาสตร์สุดๆ เลยนะนั่น ถึงกับต้องใช้เหรียญพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝันไป


บทที่ 2 : เซฟเกมได้ด้วย?
------------------------------------------------------------------------------
CM >> แปล
Pleosuriya >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
ตอนเช้า
เดือนสิงหาคม อากาศยังคงร้อนและน่ารำคาญ
เฮ้ย ไม่ถูกไม่ถูก ประโยคนี้เพิ่งพูดไปนี่หว่า
ต้องพูดว่า เดือนสิงหาคม อากาศยังคง...ยังคงน่ารำคาญและร้อน ใช่แล้ว อันนี้ยังไม่ได้ใช้
ในโลกนี้สถานีวิทยุนครหลวงเพิ่งรวมเข้ากับสถานีโทรทัศน์นครหลวงเมื่อไม่กี่ปีก่อน แม้ว่าจะควบรวมกิจการแล้ว แต่ออฟฟิศทั้งสองที่ก็ยังคงอยู่แยกกัน ที่ใต้อาคารสถานีวิทยุ จางเย่กำลังจัดชุดสูทของเขา ชายหนุ่มช่างดูหมา...เอ๊ย ดูหมายมาดมากขณะที่เดินเข้าไปด้านใน พนักงานปกติจะเข้างานกันแต่เช้า คนที่เข้ามาตอนนี้ส่วนใหญ่คือคนที่มาสัมภาษณ์งานเหมือนกับจางเย่
ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ ลองตรวจสอบแหวนเกมดูอีกทีดีกว่า
จางเย่ก้มหน้าลงเพ่งดูแหวนเกมสุดลึกลับบนมือซ้ายของตัวเอง หน้าจอสัมผัสโฉบเฉี่ยวสะดุดตาที่เขามองเห็นอยู่คนเดียวปรากฏขึ้นมาโดยที่ไม่มีคนรอบข้างรับรู้ จางเย่รู้สึกเสียววาบไปตามกระดูกสันหลัง นี่มันไสยศาสตร์มนต์ดำเกินไปแล้ว! หรือว่าสมองของเขาผิดปกติ? จนกระทั่งทำให้เกิดจินตนาการที่บ้าบอแบบนี้? แวบหนึ่งเขาคิดไปว่าอาจจะต้องกินวิตามินบำรุงสมองเหน่าไป๋จิน*ไปชั่วชีวิต
บนหน้าจอมีตัวเลือกอยู่หลายอัน
[ชื่อเสียง]: 199,983 จุด
[ไอเทม]: ว่างเปล่า
[ร้านค้า]: ยังไม่ถูกปลดล็อค
[ลอตเตอรี่]: ได้รางวัลเป็นหีบสมบัติ
(หมายเหตุ: ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นได้จากความนิยม ประสบการณ์ ความสำเร็จ ความเคารพนับถือ ความเชื่อถือ การเป็นที่รู้จักของผู้เล่น รวมไปถึงปัจจัยอื่นๆ ไอเทมในร้านค้าและลอตเตอรี่สามารถซื้อได้โดยใช้ค่าชื่อเสียง ค่าชื่อเสียงจะคำนวณจากชื่อเสียงที่ผู้เล่นเคยสร้างไว้ตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน)
ค่าชื่อเสียงแสนเก้าหมื่นกว่าจุด?
จางเย่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง สมัยประถมเขาเคยได้รับรางวัลเขียนเรียงความตั้งหลายครั้ง ช่วงมัธยมต้นและปลายก็เรียนดีใช้ได้ ได้รับคำชมจากครูอยู่บ่อยๆ เออใช่ เขาเคยได้ออกทีวีด้วยครั้งหนึ่งนี่ ตอนมหาวิทยาลัยจางเย่และเพื่อนร่วมหอพักเคยถูกนักข่าว CCTV สัมภาษณ์ขณะช้อปปิ้งอยู่แถวซีตาน ตอนนั้นนักข่าวเพิ่งจะยื่นไมโครโฟนให้จางเย่และยังไม่ทันได้ถามคำถาม จางเย่ก็ชิงตอบทันทีว่า “ผมมีความสุขมาก” นักข่าวถึงกับงงงวยแล้วกล่าว “เราไม่ได้จะถามเรื่องนั้น เรากำลังถามว่าคุณรู้สึก...” แต่ก่อนที่จะพูดจบ จางเย่ที่จดจ่ออยู่กับความคิดตัวเองรีบตะโกนเสียงดังลั่นว่า “สังคมนิยมเป็นสิ่งที่ดี” เอ่อ สุดท้ายเลยไม่รู้ว่าได้ออกอากาศหรือเปล่า
เรื่องพวกนั้นคือสิ่งที่ทำให้เขาได้ค่าชื่อเสียงงั้นเหรอ? ยี่สิบสามปีมีค่าชื่อเสียงแสนเก้ากว่าๆ? ดูไม่เลวเลยนี่ ใช่ไหม? แต่เพียงไม่นานจางเย่ก็ต้องเปลี่ยนความคิด เมื่อเปิดดูตัวเลือกหน้าจอเพื่อดูว่าเขาจะสามารถซื้ออะไรได้บ้าง ชายหนุ่มถึงกับนิ่งค้างพูดไม่ออกอยู่นาน
ร้านค้ายังไม่ถูกปลดล็อค เขาจึงได้แต่กดไปที่ตัวเลือกลอตเตอรี่
[ลอตเตอรี่]: ใช้ค่าชื่อเสียง 100,000 จุด หลังการซื้อจะได้สุ่มเลือกหีบสมบัติ
สวรรค์ สะสมชื่อเสียงมาตั้งครึ่งชีวิตพอให้ซื้อลอตเตอรี่ได้แค่ครั้งเดียว? ขาดอีกนิดเดียวก็จะได้สองครั้งแล้ว? จางเย่ตัดสินใจลองเสี่ยงดวงกับลอตเตอรี่ ชายหนุ่มกดแตะหน้าจอ มันให้ความรู้สึกเหมือนจริง หลังจากกดยืนยันการซื้อ จ่ายไปหนึ่งแสนจุดแล้ว ค่าชื่อเสียงก็เปลี่ยนเป็น 99,983 ทันที
หน้าต่างลอตเตอรี่ปรากฏวงล้อขึ้นมาพร้อมเข็มและปุ่มกด บนวงล้อมีคำเหล่านี้เขียนเอาไว้ [หมวดใช้แล้วทิ้ง] [หมวดสเตตัส] [หมวดสกิล] และ [หมวดพิเศษ] แต่ละหมวดมีสีและขนาดพื้นที่ต่างกัน หมวดใช้แล้วทิ้งกินพื้นที่มากสุดเกือบครึ่งวงล้อ ตามมาด้วยหมวดสเตตัสและหมวดสกิล ทั้งสองหมวดนี้รวมกันแล้วเกือบเท่าครึ่งวงล้อที่เหลือ ส่วนที่เล็กสุดคือหมวดพิเศษซึ่งเล็กมากจนแทบจะมองไม่เห็นเลยทีเดียว
หน้าต่างแนะนำเกมพลันปรากฏขึ้น!
คำอธิบายหมวดหมู่:
[หมวดใช้แล้วทิ้ง]: ไอเทมสำหรับใช้ครั้งเดียว
[หมวดสเตตัส]: ไอเทมเพิ่มค่าสเตตัสถาวร
[หมวดสกิล]: ไอเทมเพิ่มค่าประสบการณ์ให้สกิล
[หมวดพิเศษ]: ให้สิทธิ์ในการซื้อของจากร้านค้า
หมายเหตุ: หีบสมบัติจะกำหนดจากหมวดที่เข็มหยุดหมุน
จางเย่ยังไม่แน่ใจจึงได้แต่ลองกดปุ่มเริ่มเกมลอตเตอรี่ดู ป๊าด๊า! ลอตเตอรี่เริ่มหมุน เข็มบนวงล้อหมุนตามเข็มนาฬิกาไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นประมาณสองถึงสามวินาทีเข็มก็เริ่มเดินช้าลงเรื่อยๆ สุดท้ายเข็มก็ชี้ไปที่หมวดใช้แล้วทิ้งซึ่งมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดและหยุดลง — ได้หมวดใช้แล้วทิ้ง!
ลอตเตอรี่ทำการหมุนเสร็จสิ้น!
หีบสีทองเล็กๆ ปรากฏขึ้น ของรางวัลถูกเก็บเข้าช่องเก็บของโดยอัตโนมัติ ในช่องเก็บของมีรูปไอคอน “หีบสมบัติใบเล็กสีทอง” โผล่ขึ้นมา! แล้วนี่มันใช้ยังไงกันล่ะ? จางเย่ลองยื่นมือผ่านหน้าจอเข้าไปในช่องเก็บของ มือของเขาสามารถเข้าไปได้จริงราวกับมีพื้นที่อยู่ภายใน ทันทีที่ชายหนุ่มแตะถูกหีบสมบัติ (เล็ก) เขาก็คว้ามันออกมาแล้วใช้สองมือเปิดหีบ บนระเบียงทางเดินนอกจากตัวเองแล้วก็ไม่มีใครมองเห็นหีบใบนี้ แสงสีทองวาบขึ้น ภายในหีบมีของบางอย่างอยู่ด้วย!
มันคือคริสตัลขนาดจิ๋ว!
ชื่อไอเทม: [เซฟ]
คำอธิบายไอเทม: ไอเทมหมวดใช้แล้วทิ้ง ใช้สำหรับบันทึกเกม เมื่อเซฟจะสามารถเก็บบันทึกเกมได้เป็นเวลาครึ่งชั่วโมง
เซฟ? จางเย่ค่อนข้างคุ้นเคยกับมันดี คนที่เล่นเกมต่างก็รู้จัก การเซฟเป็นเรื่องปกติที่ผู้เล่นทำกันทุกครั้งก่อนจะออกจากเกม หรือทำเพื่อย้อนกลับมาแก้ไขเหตุการณ์บางอย่าง บันทึกเกมได้สามสิบนาที? หมายความว่าถ้าหลังจากผ่านไปสามสิบนาทีแล้วไม่ได้ใช้ การเซฟจะถูกยกเลิก?
สำหรับลอตเตอรี่และหีบสมบัติจางเย่ไม่ได้รู้สึกแปลกตาอะไรนัก เกมหลายเกมก็มีลอตเตอรี่สุ่มของแบบนี้ ซึ่งแต่ละหีบสมบัติจะแบ่งระดับสูงต่ำของมันด้วย ส่วนโอกาสที่จะได้มันในแต่ละแบบย่อมแตกต่างกันออกไป จางเย่หยิบคริสตัลเซฟออกมา หีบสมบัติสีทองพลันสลายไป ชายหนุ่มลองเคาะดูเล่นๆ โป๊ะ! ไม่ทันระวังเผลอทำแตกเสียได้
กำลังเซฟ...
เซฟเสร็จสิ้น!
ช่วงเวลานั้นราวกับเวลาได้หยุดเดินไปเสี้ยววินาที ทุกอย่างนิ่งสนิท!
หลังจากทุกอย่างกลับเป็นปกติ บนหน้าจอของแหวนก็ปรากฏตัวเลือกขึ้นมาเพิ่มหนึ่งอันว่า “โหลดเซฟ”
เซฟเกมกันดื้อๆ แบบนี้เลย? จางเย่แตะจมูกแบบงงๆ รางวัลเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่? เปลี่ยนแปลงภูมิหลังโลก? หีบสมบัติ? ไอเทม? เซฟ? นี่ตกลงเขากำลังเล่นเกมอยู่จริงๆ งั้นเหรอ?
“การสัมภาษณ์เริ่มตอนสิบโมงเช้านะ รีบไปกันเถอะ”
“พี่ซุน จะรีบไปทำไมกันล่ะ พี่ได้งานแน่นอนอยู่แล้ว”
“นั่นมันก็ไม่แน่หรอก ทางสถานีเปิดรับดีเจวิทยุแค่ 2 ตำแหน่งเท่านั้น ฉันได้ยินมาว่ามีคนผ่านข้อเขียนมากกว่า 20 คนเชียวนะ ต้องแข่งขันกันดุเดือดแน่เลย”
“ใช่แล้ว ตำแหน่งดีเจนี่เป็นตำแหน่งยอดนิยมเลยนี่นา ผมกับพี่โจวกดดันน้อยกว่าเยอะ ผมสมัครตำแหน่งบรรณาธิการไป ส่วนของพี่โจวเป็นฝ่ายปฏิบัติการ อัตราแข่งขันไม่สูง จำนวนที่รับก็มากกว่าด้วย”
เสียงผู้คนพูดคุยกันขณะกำลังเดินเข้าไป
จางเย่มองดูนาฬิกา ไม่มีเวลาให้ศึกษาแหวนเกมแล้ว เขารีบวิ่งขึ้นบันได การสัมภาษณ์วันนี้มีความสำคัญกับเขามาก ชายหนุ่มได้ลองวางแผนเส้นทางชีวิตในอนาคตดูแล้ว ด้วยรูปร่างหน้าตาและคุณสมบัติของเขา จะเป็นพิธีกรทีวี? นักร้อง? หรือว่านักแสดง? แม้กระทั่งบทตัวร้ายตัวตลก เขาก็ยังคุณสมบัติไม่ถึงเลย เขาไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ มันจึงไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด หลังจากคิดตรึกตรองอย่างหนัก งานดีเจวิทยุกลับเป็นจุดเริ่มต้นที่เหมาะสมที่สุด งานนี้ไม่ได้ต้องการคุณสมบัติด้านหน้าตาส่วนสูงมากมายนัก ผู้ฟังก็ฟังแต่เสียงอยู่แล้ว จึงเหมาะสมที่สุดสำหรับเขาที่จะเริ่มต้น แต่ก็ถือเป็นก้าวสำคัญสู่อนาคตข้างหน้าโดยรวมด้วย เขาจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!
ชั้นสอง
ในห้องสัมภาษณ์ผู้สมัครตำแหน่งดีเจวิทยุ
บริเวณทางเดินมีคนอยู่มากกว่า 20 คน ทุกคนถือเป็นคู่แข่งกันหมด ดังนั้นบรรยากาศจึงเต็มไปด้วยความเงียบงัน
จางเย่เหลือบมองไปรอบตัวแล้วก็ต้องใจหายวาบ ทั้งยี่สิบกว่าคนนี้มีแต่หน้าตาสวยหรือหล่อกันหมด...ยกเว้นเขา ทั้งยี่สิบกว่าคนนี้อายุราวยี่สิบห้าถึงสามสิบ ดูมีประสบการณ์กันหมด...ยกเว้นเขาอีกเช่นกัน
ความได้เปรียบข้อเดียวของจางเย่มีเพียงเขาเรียนด้านนี้มาโดยตรง ชายหนุ่มเรียนจบสาขาการสื่อสารกระจายเสียง นอกจากสิ่งนี้แล้วเขาไม่มีข้อได้เปรียบอะไรอีก หลังจากเรียนจบจางเย่ได้สัมภาษณ์งานกับบริษัททางด้านสื่อวิทยุและโทรทัศน์สองสามแห่ง ซึ่งเขาก็สอบตกรอบสัมภาษณ์มาโดยตลอด ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขาเสียเปรียบทั้งในด้านหน้าตาและประสบการณ์
“ซุนหงเหว่ย”
“อยู่นี่ครับ”
“เข้ามาได้”
คนแรกก้าวเข้าไปในห้องเพียงไม่นาน ภายในห้านาทีการสัมภาษณ์ก็จบลง เมื่อคนถัดไปถูกเรียกเข้าไปข้างใน คนอื่นที่เหลือก็จะรีบปรี่ไปถามคนที่เพิ่งเดินออกมาทันที ทว่าเพียงไม่กี่รอบก็ไม่มีใครถามอะไรอีก เพราะการสัมภาษณ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกันเลย บางรายโดนทดสอบให้พูดคุยกับผู้ชมที่มากเรื่องรับมือยาก บางรายก็โดนสั่งให้โต้วาทีในหัวข้อต่างๆ ทั้งหมดนี้เพื่อประเมินคุณสมบัติของผู้สมัครแต่ละคน
“คนที่ห้า จางเย่” ผู้ช่วยสาวขานรายชื่อที่อยู่ในมือของเธอ
จางเย่สูดหายใจลึกและยืนขึ้น ถ้าจะบอกไม่ตื่นเต้นก็คงเป็นการโกหก
ภายในห้องมีกรรมการอยู่เจ็ดแปดคนทั้งผู้ชายและผู้หญิง แต่ละคนหน้าตาเคร่งเครียด
หลังจากที่เห็นจางเย่ กรรมการอย่างน้อยสองคนขมวดคิ้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาไม่พอใจเรื่องอะไร
จางเย่โค้งคำนับอย่างสุภาพ ยื่นเอกสารและเทปบันทึกเสียงที่บริษัทต้องการให้คณะกรรมการ ก่อนจะกลับไปนั่งที่ของเขา ชายหนุ่มเริ่มแนะนำตัว “สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน ผมชื่อจางเย่ อายุยี่สิบสามปีและจบการศึกษาจากสาขาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ ผม...”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งขัดขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ “เรซูเม่ของคุณพวกเรามีอยู่แล้ว ไม่ต้องเล่าซ้ำ” เขามองไปยังข้อมูลที่อยู่ในมือ “โอ้ ผลสอบข้อเขียนคุณนี่ เรียกว่าคาบเส้นพอดีเลยนะ”
หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ติดกันส่งสายตาเป็นเชิงรู้กัน ก่อนหยิบเอกสารขึ้นมาวางบนโต๊ะและกล่าวอย่างเย็นชา “คำถามสำหรับการสัมภาษณ์มีแค่สองข้อเท่านั้น ข้อแรกคือการทดสอบว่าคุณจะสามารถอ่านและจำเอกสารฉบับนี้ได้มากแค่ไหน จากนั้นให้พูดมันออกมาโดยไม่ดูสคริปต์”
พูดโดยไม่ดูสคริปต์?
ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
จางเย่ดีใจจัด ถึงแม้ว่าการพูดโดยไม่ดูสคริปต์จะไม่ใช่จุดแข็งของเขา แต่ก็หาคนล้มเขาได้ยากล่ะนะ ที่มหาวิทยาลัยก็มีการฝึกสอนกันอย่างเป็นระบบ เรียกว่าเป็นเรื่องพื้นฐานเลยทีเดียว เขาเดินไปหยิบเอกสารมาดู มีคำอยู่ประมาณพันคำยาวเหยียดทีเดียว ขณะที่จางเย่กำลังมั่นใจว่าเขาจะสามารถจำได้ทั้งหมด ทว่าเพียงอ่านบทความไปได้แค่สิบวินาที
หญิงวัยกลางคนก็ยื่นมือของเธอมาดึงเอกสารออกจากมือของจางเย่
“หา? ผมยังอ่านไม่เสร็จเลยครับ” จางเย่บอกอย่างรู้สึกอึ้ง
“แค่นั้นแหละ ท่องมาได้แล้ว” หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างเฉยชา
กรรมการสัมภาษณ์คนอื่นๆ ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ
จางเย่ยังอยู่ในสภาวะสับสน “อาจารย์ครับ นี่มันแค่สิบวินาทีเอง ตั้งพันคำ...”
ชายวัยกลางคนพูดอย่างขุ่นเคือง “คุณอยากจะได้เวลาอ่านเป็นวันเลยหรือยังไง ถ้าแบบนั้นฉันไปเอาใครที่ไหนก็ได้ตามท้องถนนมาทดสอบก็ได้ ทำไมต้องเรียกคุณมาสัมภาษณ์ด้วยล่ะ? บอกให้ท่องก็ท่องออกมาได้แล้ว! ทำไมต้องพูดอะไรนอกเรื่องไร้สาระด้วย!”
จางเย่เริ่มรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “แต่...”
“ท่องได้แค่ไหนก็แค่นั้นแหละ” หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างใจร้อน “เร็วเข้า! ยังมีคนรอสัมภาษณ์อีกตั้งสิบกว่าคนนะ!”
จางเย่ได้แต่กลืนความโกรธลงไปและเริ่มท่อง “สำนักทนายความซึ่งรองรับการดำเนินการด้านนิติกรรมและความมั่นคงตามระเบียบสังคมของประเทศเราถือเป็นองค์กรพิเศษ สำนักทนายความเป็นเสมือนตัวแทนบุคคลธรรมดา นิติบุคคล หรือ... หรือว่า...” ในเวลาแค่สิบวินาทีเขาจำได้เพียงแค่นี้เท่านั้น
กรรมการสัมภาษณ์สองสามคนเริ่มขีดๆ เขียนๆ ลงบนสมุด
จากนั้นหญิงวัยกลางคนก็โบกมือไล่ “พอแค่นั้นแหละ ไม่ต้องมีคำถามที่สองแล้ว คนต่อไป”
จางเย่รู้ตัวว่าเขาตกสัมภาษณ์อีกแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกรับไม่ได้อย่างมาก พวกคุณจะไม่ไร้เหตุผลเกินไปหน่อยหรือไง? ไม่ยอมบอกว่ามีเวลาในการอ่านสคริปต์นานแค่ไหน แล้วสุดท้ายก็ให้เวลาแค่สิบวินาทีเนี่ยนะ? อย่าว่าแต่ให้ท่องเลย อ่านพันคำในสิบวินาทีเนี่ยพวกคุณมาลองเองสิ! นี่ถ้าพวกคุณทำได้จริง อ่านได้ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันจะยอมกินฉางเอ๋อหมายเลขสาม*ให้ดูเลย! เหอะ ช่างมันเถอะ ต่อให้ฉันจะกินรัฐบาลก็ไม่ให้กินอยู่ดีนั่นแหละ
ช่วงสุดท้ายก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องสัมภาษณ์ เขาพลันได้ยินเสียงกรรมการดังมาจากด้านหลัง “ต่อไปถ้ามีคนหน้าตาธรรมดาๆ แบบนั้นมาสมัคร ไม่ต้องเรียกมาสัมภาษณ์นะ เสียเวลาพวกเราเปล่าๆ!”
ได้ยินแบบนี้ จางเย่จึงเพิ่งเข้าใจว่าตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาในห้อง หลายคนก็ตัดสินโทษตายให้เขาแล้ว พวกเขาจงใจใช้คำถามแบบนี้เพื่อคัดเขาออกโดยเฉพาะ!
บ้าจริง!
ฉันทำให้พวกคุณเสียเวลา?
พวกคุณไม่ให้โอกาสฉันได้ตอบคำถามด้วยซ้ำ? ไม่อยากจะเชื่อเลย!
จางเย่ที่อยู่ตรงทางเดินรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัด เขาพลันนึกถึงเซฟได้ขึ้นมา เวลาที่เขาเซฟไว้ยังผ่านไปไม่ถึงสามสิบนาทีนี่นา เท่ากับเซฟยังมีผล เขาต้องรักษาม้าตายต่างม้าเป็น* ชายหนุ่มเปิดหน้าจอของแหวนเกมขึ้นมา มองดูตัวเลือก ก่อนกัดฟันกรอดและกดปุ่ม ‘โหลดเซฟ’ โดยที่ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า!
เริ่มอ่านข้อมูลที่บันทึกไว้…
การอ่านข้อมูลเสร็จสิ้น!
(ผู้แปล : *เหน่าไป๋จินเป็นวิตามินยี่ห้อดังของจีน
 *ฉางเอ๋อหมายเลขสามคือชื่อยานอวกาศไร้คนขับของจีนที่ไปจอดบนดวงจันทร์
 *รักษาม้าตายต่างม้าเป็นหมายถึงดิ้นรนให้ถึงที่สุดต่อให้เป็นไปไม่ได้)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA : เหมือนได้รำลึกความหลังเลย กระซิกๆ คิดถึงสมัยนั้นจัง
CM : ตอนนั้นยังไม่มา เลยไม่มีความหลังให้รำลึก :P
ไม่รู้รีดจะสังเกตกันไหม แต่ชื่อสถานีวิทยุเปลี่ยนจากปักกิ่งเป็นนครหลวงตามต้นฉบับจีนนะคะ จิงเฉิงแปลว่าเมืองหลวงค่ะ ถ้าแบบไทยแท้อย่างเป็นทางการคงต้องเป็น สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งนครหลวง ยืด (ยาด) สุดๆ 555
TurKish_TEA : ยังยาวได้อีกนะ ..สถานีวิทยุกระจายเสียงนครหลวงแห่งประเทศจีน.. อื้อหือ กด Ctrl+C/V รัวๆ เลยครัช