ป่ายงโจวในยามค่ำคืนช่างมืดมิด ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุมไปทั้งบริเวณจนยากที่แสงจากจันทราจะสาดส่องลงมาถึงพื้นหญ้าได้ สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างอยู่ในรังนอน ที่นี่สงัดเงียบจนได้ยินเสียงใบไม้ไหวไปตามลม สัตว์ที่ออกหากินกลางคืนก็ถูกความมืดมิดบดบังจนหาตัวได้ยาก
 ลึกเข้ามาในป่ามีถ้ำหินขนาดใหญ่อยู่ตรงแนวเชิงเขา ปากทางเข้ามีรากไม้และเถาวัลย์หนามปกคลุมแน่นหนา คืนนี้จันทราเต็มดวงท่ามกลางลมหนาวยะเยือกปนความชื้นในป่าใหญ่ ภายในถ้ำเกิดแสงวูบไหวเป็นประกายแสงสีน้ำเงินเข้ม ความสงบเพียงครู่เดียวถูกทำลายด้วยเสียงหินหนักตกกระทบกันจากแรงสั่นไหว รอยแตกร้าวตามผาหินชันเริ่มชัดเจนจนในที่สุดปากถ้ำก็แตกกระจัดกระจายด้วยแรงระเบิดจากไอมาร
 เมื่อฝุ่นผงเศษเถ้าธุลีเริ่มจางลง ทางเข้าถ้ำก็ปรากฎชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มมีคิ้วหนา นัยน์ตาดุดันเป็นแสงสีน้ำเงิน เขายืนนิ่งคล้ายกับกำลังพยายามทรงตัวยืน ส่วนสองมือที่เพิ่งปล่อยพลังมหาศาลกำลังสั่นเทา นิ้วมือทั้งสิบเกร็งงอราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา การขยับตัวที่ไม่ยังไม่คุ้นชินเป็นไปได้ยากยิ่ง เนิ่นนานหลายนาทีจนในที่สุดเขาก็หายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะเริ่มยกเท้าเดินก้าวแรก
 ร่างสูงเดินมาหยุดที่ริมธารต้นแม่น้ำของป่ายงโจว เขากางแขนสุดเอื้อมทั้งสองข้างแล้วเงยใบหน้าคมเข้มขึ้นมองดวงจันทร์พลางสูดหายใจเข้าไปลึกๆ ราวกับโหยหาอากาศบริสุทธิ์มาแสนนาน นัยน์ตาสีน้ำเงินจดจ้องไปที่ดวงจันทร์แล้วนิ่งมองราวกับเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
 "ฮุยอิน ข้ากลับมาแล้ว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งในลำคอทั้งๆ ที่ยังเงยหน้าอยู่ ก่อนจะกลับมายืนในท่าปกติแล้วทอดสายตาไปอีกฝั่งของแม่น้ำ ดินแดนฝั่งนั้นที่เขารู้จักมันเป็นอย่างดี ที่นั่นคือ...เผ่ามารฮุยอิน
 ค่ำคืนนี้ช่างยาวนาน ร่างสูงที่คล้ายจะปรับตัวกับโลกภายนอกถ้ำได้แล้วกำลังเดินอย่างองอาจมาตามทางอีกฝั่งหนึ่งของป่ายงโจว เขามาถึงดินแดนเผ่ามารฮุยอินแล้ว ไม่นานนักก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลานกว้าง ทหารที่เฝ้าเวรยามหน้าทางเข้าตำหนักฮุยอินกงถึงกับผงะตาค้าง เมื่อพบว่าบุคคลที่ปรากฎกายใต้เงาจันทราคือผู้ใด
 "คา คารวะท่านจอมมารซวิ่นเฟิง!" ภายใต้น้ำเสียงเข้มแข็งทว่าสั่นเครืออยู่ในทีของสองทหารเฝ้ายาม รู้สึกได้ถึงความดีใจอย่างที่สุดเมื่อพวกเขาได้พบกับผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่ามารอีกครั้ง
 ซวิ่นเฟิง เจ้าของตำแหน่งจอมมารส่งยิ้มบางให้พวกเขา แล้วก้าวเท้าอย่างมั่นคงเดินเข้าไปยังตำหนักฮุยอินกงที่เขาจากไปนานระยะหนึ่ง เมื่อเข้ามาด้านในทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเดิม กลิ่นอายของเผ่ามารที่คุ้นเคย ทำให้ภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายแล่นผ่านมาในใจให้นึกถึงและยังคงชัดเจนราวกับเรื่องเหล่านั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
 ร่างสูงเดินไปนั่งบนบัลลังก์ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่นั่งแสนสง่างามของจอมมารฮุยอินผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเป็นบิดาของเขา เมื่อครั้งที่บิดายังอยู่ เขาชื่นชมและตั้งมั่นว่าสักวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นจอมมารที่ยิ่งใหญ่เช่นเดียวกับบิดา ทว่าความคิดนั้นกลับกลายเป็นจริงเร็วยิ่งนัก ยากที่จะทำใจจริงๆ
 ในสงครามเผ่ามารฮุยอินรบกับแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าครั้งที่สอง หากเป็นเรื่องเล่าของเหล่าเทพ กองทัพมารอย่างพวกเขาคงจะเป็นตัวร้ายที่น่ากลัวมากกระมัง แต่ในความจริงแล้วใครจะรู้ดีไปกว่าทายาทจอมมารอย่างเขากันล่ะ นึกย้อนไปตั้งแต่เกิดสงครามครั้งแรก เป็นเหตุการณ์ที่บิดาของเขาคิดไม่ถึงมาก่อนด้วยซ้ำว่าจะเกิดเรื่องขึ้น ครานั้นมารดาของเขาเพิ่งจากไปอย่างไม่มีวันกลับ จอมมารฮุยอินเสียใจจนแทบสิ้นสติ กองทัพมารมีแม่ทัพก็เหมือนไม่มี ราวกับเรือที่ไร้หางเสือจะเดินหน้าต่อไปก็เซซัดตามคลื่นลมอย่างไร้ทิศทาง ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วดินแดน
จนกระทั่งเกิดข่าวลือที่น่าขันว่าจอมมารฮุยอินไร้ซึ่งอำนาจ เป็นจอมมารไร้ความสามารถและเสียสติ จากนั้นเพียงไม่นานแดนสวรรค์ก็ส่งทูตสวรรค์มาเยือนเพื่อตรวจสอบเรื่องราวให้แน่ชัด ทว่าใครจะไปรู้ แดนสวรรค์ที่เลื่องชื่อในความยุติธรรม สองทูตสวรรค์จิตใจชั่วร้ายกลับทูลเทียนจวินสร้างเรื่องใส่ร้ายเผ่ามารว่ากำลังคิดการใหญ่ก่อกบฏแก่สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ทั้งๆ ที่ผ่านมาตลอดหลายแสนปีเผ่ามารฮุยอินต้องการเพียงแค่ดินแดนมารอันเป็นเอกเทศ ขอเพียงความสงบในดินแดนให้พี่น้องเผ่ามารได้ดำรงรักษาเผ่าพันธุ์เท่านั้น ทว่าเทียนจวินกลับเชื่อเรื่องโกหกของสองทูต ส่งกองทัพมาปราบเผ่ามารฮุยอินจนแทบสิ้นแผ่นดิน เคราะห์ดีที่จอมมารฮุยอินตั้งสติและรวบรวมพละกำลังกลับมาต่อสู้ปกป้องพี่น้องเผ่ามารไว้ได้ส่วนหนึ่ง มิเช่นนั้นป่านนี้เผ่ามารฮุยอินคงเหลือเพียงชื่อเสียแล้ว
ในสงครามครั้งแรกนั้นจบลงที่เผ่ามารของเขาอ่อนกำลังลง ไท่เซียนอี้ตี้จวินที่ครานั้นออกรบร่วมกับจตุรเทพแดนสวรรค์ได้เสนอเงื่อนไขข้อหนึ่งแก่เผ่ามาร ให้หลังจากนี้เผ่ามารจะต้องสละดินแดนหนึ่งในสามส่วน เมื่อไร้ซึ่งอาณาเขตเพื่อขยายเผ่าพันธุ์ จำนวนพี่น้องเผ่ามารก็ถูกจำกัดการเกิดใหม่ เงื่อนไขเช่นนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เผ่ามารสร้างกองทัพที่ยิ่งใหญ่ได้อีกครา
จอมมารฮุยอินเห็นแก่ความสงบสุขของพี่น้องเผ่ามาร จึงตอบรับเงื่อนไขอย่างง่ายดาย แต่แล้วความสงบสุขก็อยู่กับพวกเขาได้เพียงสามหมื่นปี เมื่อสองทูตคนเดิมทำทีมาตรวจตราเขตแดนร้างว่างเปล่าที่เผ่ามารเสียไป เขตแดนนั้นติดกับแม่น้ำฝั่งป่ายงโจว กลางดึกคืนหนึ่งจู่ๆ ก็เกิดไฟไหม้ป่าเสียหายไปกว่าครึ่ง เหล่าสัตว์น้อยใหญ่กรีดร้องวิ่งหนีตายอย่างลนลานโกลาหล พี่น้องเผ่ามารที่อาศัยอยู่ใกล้กับเขตนั้นยืนยันหนักแน่นว่าเป็นฝีมือของสองทูตสวรรค์ชั่วร้ายนั่นเป็นแน่ ทว่าใครจะเชื่อมารเช่นพวกเขา เทียนจวินแห่งแดนสวรรค์เกือบจะส่งกองทัพมาเตรียมรบอีกครา ในข้อหาเผ่ามารก่อกบฏไม่เคารพแดนสวรรค์ แต่สงครามนี้ยังไม่ทันเกิดขึ้น เพราะไท่เซียนอี้ตี้จวินเป็นคนห้ามทัพด้วยตัวเอง นับว่าจตุรเทพท่านนี้ยังพอมีความยุติธรรมอยู่บ้าง และโชคดีที่เทียนจวินยังเชื่อในคำพูดของเขาที่ว่า...
'ไฟป่าโหมรุนแรงเช่นนี้พวกท่านเห็นหรือไม่ ไอมารจากสงครามครั้งก่อนยังคงล่องลอยไม่จางหาย ตอนนี้ทั้งไอมารและควันไฟต่างเป็นพิษ เหล่าสัตว์น้อยใหญ่วิ่งหนีตายจ้าละหวั่น มิสู้พวกท่านที่เรียกตัวเองว่าเทพสวรรค์เก็บแรงมาช่วยเหลือสัตว์ที่หนีตายและดับไฟ ขจัดไอมารก่อนดีหรือไม่ อีกทั้งไฟป่าก็เกิดขึ้นโดยธรรมชาติได้ ในเมื่อไม่มีหลักฐานไหนเลยจึงคิดว่าเผ่ามารเป็นผู้ลงมือ'
ไท่เซียนอี้ตี้จวินกล่าวจบก็ลงมือทำเป็นตัวอย่าง จตุรเทพทั้งสี่ร่ายคาถาหลายกระบวนท่าเพื่อดับไฟและคุ้มกันเหล่าสัตว์ในป่าให้ปลอดภัยในที่สุด หลังจากนั้นเผ่ามารฮุยอินก็อยู่อย่างสงบสุขมาตลอดสองแสนปี
แต่ในที่สุดฟ้าดินก็ไม่เข้าข้างเผ่ามารของพวกเขาอยู่ดี สองแสนปีอันสงบสุขนั้นสั้นเหลือเกิน ในขณะที่จอมมารฮุยอินกำลังพาเขาไปจำศีลในถ้ำภายในป่ายงโจว เพื่อบำเพ็ญตบะเลื่อนขั้นเป็นจอมมารรุ่นต่อไป เหตุที่เป็นป่ายงโจวก็เพราะที่นั่นเงียบสงบและไร้ผู้คนกวนใจ เป็นดินแดนที่ไม่มีเทพหรือมารตนใดเข้าไปย่างกาย เหมาะแก่การที่ทายาทจอมมารจะอาศัยบำเพ็ญตบะเช่นนั้นแล้ว ทว่ารองแม่ทัพเผ่ามารหย่งเล่อเกิดพลาดท่าติดกับดักชั่วร้ายของใครสักคนในแดนสวรรค์ หย่งเล่อถูกทหารเทพกลุ่มหนึ่งคิดอุบายหลอกให้ตั้งกองทัพขนาดย่อมๆ ในเวลาเดียวกับที่จอมมารฮุยอินไม่อยู่ เพื่อเป็นกองกำลังเสริมช่วยกองทัพเทพสวรรค์ปราบปีศาจเต่าพันปีที่ทะเลตงไห่ หย่งเล่อเห็นว่าหากช่วยทัพสวรรค์ได้ เรื่องคลางแคลงใจระหว่างภพเทพกับเผ่ามารก็คงเลิกแล้วต่อกัน
แต่ทว่าเมื่อไปถึงทะเลตงไห่ นอกจากจะไม่มีปีศาจเต่าพันปี กลับพบเพียงร่างไร้วิญญาณของเหล่าทหารเทพนับพันชีวิตนอนนิ่งเรียงรายสุดสายตา จังหวะไม่ดีที่เทพสงครามอวี๋หลี่จวินเดินทางมาถึงพอดี หลักฐานตรงหน้ายากจะแก้ตัว
เบื้องหน้าของ อวี๋หลี่จวินคือกองทัพเผ่ามารกับร่างไร้วิญญาณของทหารเทพ เมื่อหย่งเล่อพยายามจะอธิบายก็ไร้ซึ่งน้ำหนักที่น่าเชื่อถือ ทหารเผ่ามารคนหนึ่งอาศัยจังหวะชุลมุนรีบนำข่าวร้ายมาบอกแก่จอมมารในถ้ำที่ป่ายงโจว
วินาทีนั้นจอมมารฮุยอินรีบปิดผนึกถ้ำเพื่อขังเขาที่เป็นลูกชายไว้ ในตอนนั้นเขาเจ็บปวดใจที่ถูกทิ้งไว้ในถ้ำเพียงลำพัง เขาอยากออกไปปกป้องบิดาและพี่น้องเผ่ามารอันเป็นที่รัก ทว่าตบะของบิดาเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป เขาไม่สามารถทลายอาคมกำแพงมารหนีออกมาได้ มีเพียงทางเดียวเท่านั้นคือต้องบำเพ็ญตบะให้แข็งแกร่งแล้วทลายถ้ำออกมา
ทว่ามันก็สายเกินไป เขาพยายามบำเพ็ญตบะอย่างเข้มงวด จนกระทั่งในคืนหนึ่งจู่ๆ อาคมกำแพงมารก็สลายไป วินาทีนั้นเขาควรจะดีใจที่ในที่สุดก็จะได้ออกมาจากถ้ำที่มืดมิดและเงียบเหงานั้นสักที แต่ไม่เลย กลับกลายเป็นว่าเขานั่งทรุดลงไปร้องไห้แทบขาดใจ เสียงสะอื้นก้องกังวาลไปทั้งถ้ำ
ใครจะรู้ว่าทายาทจอมมารที่ใครต่างก็เกรงกลัว แต่ในเวลานั้นเขากลับกลายเป็นชายหนุ่มที่แสนอ่อนแอ เมื่อรู้ว่าบิดาจอมมารได้จากเขาไปตลอดกาล จิตใจของเขาจำเป็นต้องเข้มแข็งขนาดไหนกัน มารดาป่วยจากไปเมื่อสองแสนปีก่อน ส่วนบิดาก็ถูกหลอกไปเอาชีวิต เพียงได้ชื่อว่าเป็นมาร ฟ้าดินจำต้องใจร้ายกับเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ
"ซวิ่นเฟิง!" ท่ามกลางความเงียบภายในโถงบัลลังก์ ผู้อาวุโสท่านหนึ่งก็เดินค้ำยันด้วยไม้เท้าตรงเข้ามาหาเขา
"ท่านลุง" ซวิ่นเฟิงรีบลุกลงจากบัลลังก์แล้วเข้าไปประคองแขนท่านลุงผู้อาวุโสให้นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งซ้ายมือของบัลลังก์
"หลานรักของข้ากลับมาแล้ว เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ซวิ่นเฟิง" ผู้อาวุโสมองซวิ่นเฟิงด้วยสายตาของความรักและคิดถึงอย่างสุดหัวใจ สองมือแห้งกร้านยกลูบไล้ทั่วใบหน้าไล่ลงตามแขนเพื่อตรวจดูว่าหลานรักของเขายังสบายดีหรือไม่
"ข้าไม่เป็นไรท่านลุง ข้าดีใจที่ท่านลุงยังเฝ้ารอข้ากลับมา" ซวิ่นเฟิงน้ำตารื้นจนขอบตาร้อนผ่าว เด็กกำพร้าเช่นเขาอย่างน้อยก็มีท่านลุงที่ยังเรียกว่าครอบครัวได้ เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอย่างที่กลัวเลย
"ข้าดูแลพี่น้องเผ่ามารแทนเจ้าอย่างดีอย่าได้กังวลเลย" ใบหน้าผู้อาวุโสเห็นเส้นริ้วชัดขึ้นทันทีเมื่อเผยยิ้มกว้าง
"ข้าขอบคุณท่านลุง แล้วท่านพอจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าท่านพ่อข้าตายอย่างไร แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น"
"เจ้าอย่าได้กังวลเลย พ่อของเจ้าตายในสนามรบเพื่อปกป้องพี่น้องเผ่ามารอย่างมีเกียรติ สงครามครั้งนี้เราพ่ายแพ้อีกครั้ง ความสูญเสียเกิดขึ้นอย่างนับไม่ถ้วน สุดท้ายแล้วเผ่ามารของเราก็เหลือเพียงที่เจ้าเห็น ดินแดนที่เคยสงบสุขมาบัดนี้ราวกับเมืองใกล้ร้างเต็มที โชคดีที่ฟ้าดินยังมีตา ที่ให้แดนสวรรค์ถอยทัพเว้นชีวิตไม่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของเรา"
"ข้าเข้าใจแล้ว วันพรุ่งนี้ท่านพาข้าไปไหว้หลุมศพท่านพ่อได้หรือไม่"
"ได้ ข้าจะไปกับเจ้า ตอนนี้พ่อของเจ้าได้อยู่เคียงข้างกับแม่เจ้าแล้ว"
ดวงอาทิตย์โปรยแสงอรุณเต็มฟ้า ทิวทัศน์ในดินแดนมารเห็นได้ชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อคืน ซวิ่นเฟิงกับผู้อาวุโสเดินเคียงข้างกันออกมาจากตำหนักฮุยอินกง เพื่อพบปะพี่น้องเหล่ามารที่ต่างพากันมาคุกเข่าทำความเคารพท่านจอมมารคนใหม่ของพวกเขาด้วยความปีติยินดี
"คารวะท่านจอมมารซวิ่นเฟิง" เสียงประสานแห่งความยินดีดังกึกก้องพร้อมๆ จากนับหมื่นชีวิต
 "พวกเจ้าตามสบายเถิด ข้ากลับมาแล้ว"
 "ขอท่านจอมมารมีพละกำลังแข็งแกร่ง ขอท่านจอมมารมีพละกำลังแข็งแกร่ง" เสียงประสานเพื่ออวยพรดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง
 ซวิ่นเฟิงกวาดสายตามองไปยังเหล่าพี่น้องเผ่ามาร ทุกคนมีสีหน้าเปื้อนทุกข์อย่างยากที่จะบดบัง ความเจริญรุ่งเรืองในครั้งก่อนแทบไม่เหลือไว้ให้ดูต่างหน้า บัดนี้ดินแดนมารช่างแห้งแล้ง เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความลำบากยากเข็ญ
 "พวกเจ้าฟังข้า จงเข้มแข็งและพวกเราจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปด้วยกัน ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งพวกเจ้า และข้าจะเร่งมือฟื้นฟูดินแดนของเราโดยเร็วอย่างแน่นอน"
 ด้านหน้าป้ายหลุมศพของจอมมารฮุยอินตั้งอยู่เคียงข้างกับป้ายของฟูเหริน ภรรยารักของเขา ซวิ่นเฟิงยกจอกเหล้าคารวะบิดามารดา ผู้อาวุโสรู้ว่าภายในใจของซวิ่นเฟิงเจ็บปวดขนาดไหน ชายชรายกมือขึ้นโอบไหล่หลานชายเพื่อปลอบประโลม แม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยวาจาใด ทั้งสองก็เข้าใจจิตใจของกันและกัน
 ซวิ่นเฟิงยืนมองป้ายหลุมศพบิดา ความคิดถึงปนกับความเจ็บปวดจนเจ็บหนึบแน่นหนักไปทั้งใจ บัดนี้เขากลับมาในฐานะจอมมารผู้มีตบะมารแข็งแกร่งไม่แพ้เมื่อครั้งที่บิดายังมีชีวิต หากเขาคำนวณไม่เกินจริงไปนัก คาดว่าตบะมารของเขาน่าจะแข็งแกร่งกว่าผู้ใดที่เคยมีมาก็ไม่ผิด
ซวิ่นเฟิงให้คำมั่น เขาขอเอาตำแหน่งทายาทจอมมารเป็นเดิมพัน ชั่วชีวิตนี้เขาจะต้องได้แก้แค้นแทนบิดาและพี่น้องเผ่ามารให้สาสม และต้องรู้ให้ได้ว่าใครที่เลือดเย็นลงมือฆ่าทหารเทพเหล่านั้นแล้วมาใส่ร้ายกองทัพมารของเขา
"ท่านพ่อท่านแม่ ข้าซวิ่นเฟิงขอสาบานต่อพวกท่าน ข้าจะดูแลเผ่ามารของเราให้รุ่งเรืองสมกับที่ท่านไว้วางใจข้า และต่อให้ต้องพลิกสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ข้าจะต้องตามหาเจ้าทูตสวรรค์จอมชั่วทั้งสองนั่นให้เจอ ข้าจะนำชีวิตพวกมันมาสังเวยชดใช้ให้ท่านแน่"


ณ ตำหนักจวินเฟิง หลี่จวินกำลังนั่งใช้ความคิดแก้หมากล้อมอยู่เพียงลำพังตรงที่นั่งบนลานกว้างหน้าตำหนักริมสระดอกบัว เสียงฝีเท้าเป็นจังหวะสม่ำเสมอค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ทว่าปราณเซียนนี้ช่างดูสนิทคุ้นเคย หลี่จวินจึงไม่ต้องเสียเวลาเงยหน้ามองผู้มาเยือนก็รู้ได้ว่าเป็นผู้ใด
 "ลมอะไรพาท่านมาถึงทิศประจิม" หลี่จวินทักทายทั้งๆ ที่สายตายังคงมองจ้องเพียงตัวหมากบนกระดาน
 "ลมที่ตำหนักข้าแรงนัก พัดพาข้ามาถึงนี่" เซียนอี้ไม่ยี่หระในการต่อปากต่อคำกับเทพสงคราม
 "ท่านคิดได้หรือยังว่าน่าจะเป็นที่ใด"
 "นี่ข้าตั้งใจมาถามเจ้าแท้ๆ เจ้ากลับชิงถามข้าก่อนเช่นนี้ ข้าจะตอบเจ้าอย่างไร" เซียนอี้ยกมือกุมขมับเบาๆ อย่างเสียมิได้
 "ดื่มชาก่อนเถิด" หลี่จวินเทน้ำชาเพิ่มอีกจอก
 "เทียนจวินมีรับสั่งล่วงมาแล้วสิบวัน เทพสวรรค์ต่างพากันออกไปตามหาเทพธิดาน้อยแทบจะพลิกสวรรค์ทุกชั้นฟ้า จนป่านนี้ก็ยังไม่เจอ สงสารแต่ซือมิ่ง ตำแหน่งเทพลิขิตชะตาแทบจะสั่นคลอนแล้ว"
 "แล้วซือมิ่งเป็นอย่างไรบ้าง" เทพสงครามหน้าน้ำแข็งที่ดูเย็นชาในสายตาเหล่าเทพและเทพธิดาสวรรค์ แต่หากอยู่กับสหายจตุรเทพคนสนิททั้งสามอย่างเซียนอี้ ซือมิ่ง และหวังจิ้น เทพอักษรแล้ว หลี่จวินก็ดูจะเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วกระมัง
 "ยังเฝ้าลานดาราจักรลิขิตชะตาอยู่ ก่อนข้ามาที่นี่ ข้าไปหาซือมิ่งมาแล้ว ดาวเก้าแฉกนั้นปรากฎแค่พลังเซียนของเทพธิดา แต่ไม่เคลื่อนที่ในดาราจักร ซือมิ่งสงสัยว่านางจุติแล้วอาจจะโดนผนึกจิตเทพเอาไว้ ทำให้พลังเซียนไม่ปรากฎชัด จางเสียจนจับไม่ได้ว่าจุติอยู่ที่ใด"
 "ผนึกจิตเทพ" หลี่จวินขมวดคิ้วเข้ม เป็นจตุรเทพมาสี่แสนปีเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้บนแดนสวรรค์
 "ใช่ เป็นการใช้คาถาสวรรค์ต้องห้าม หากมิใช่เทพชั้นสูง ก็มิอาจจะรู้คาถานี้ได้ เช่นนี้เจ้าคิดว่าอย่างไร" เซียนอี้ไม่แปลกใจนักเรื่องการผนึกจิตเทพ เพราะเขามีอายุใกล้จะหกแสนปีแล้ว เรื่องแบบนี้ย่อมเคยประสบพบเจอมาบ้าง เพียงแต่ที่เคยเจอเป็นตอนวัยเด็กอายุไม่น่าเกิดสามหมื่นปี เทพสวรรค์ที่บังอาจใช้คาถาต้องห้ามเหล่านั้นก็ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
 "ใครกันที่มีพลังเซียนมากพอจะผนึกจิตเทพเทพธิดาไว้ได้"
 "และใครกันที่ไม่ได้อยู่บนแดนสวรรค์" ประโยคนี้ดังแทรกขึ้นมาจากเจ้าของอาภรณ์ม่วงมวยเกศาดำเงาปักปิ่นพู่กันหยก
 "หวังจิ้น" เซียนอี้กล่าวทักทายคนสนิทที่เพิ่งมา หลี่จวินเทน้ำชาเพิ่มอีกจอก
 หวังจิ้น เทพอักษร บุรุษเทพผู้มีใบหน้าคมเข้มรับกับเกศาดำเงามัดมวยปักปิ่นพู่กันหยก นัยน์ตาเข้มราวกับสีน้ำหมึกปลายพู่กัน ตัดกับอาภรณ์ม่วงดูสง่างามสมเป็นจตุรเทพสายหุนแห่งแดนสวรรค์ เขาอายุใกล้เคียงกับเซียนอี้ ทั้งสองเติบโตมาอย่างสง่างามพร้อมกันตั้งแต่วัยเด็ก
 "มีเทพชั้นสูงที่ไม่ได้อยู่แดนสวรรค์ด้วยหรือ" หลี่จวินสงสัย ด้วยอายุที่น้อยที่สุด บางเรื่องบนสวรรค์หากมิใช่เรื่องสงครามหรือค่ายกล ก็ไม่แปลกนักที่หลี่จวินจะมีเรื่องที่ไม่รู้อยู่บ้าง โดยเฉพาะเรื่องของคนอื่น
 "เช่นนั้น ถ้าเราสืบจากรายชื่อเซียนชั้นสูงแต่ละสำนัก ก็อาจจะตีกรอบการตามหาเทพธิดาให้แคบลงได้ใช่หรือไม่" เซียนอี้เสนอความเห็น
 "ข้าเสนอเทียนจวินแล้ว เทียนจวินอนุญาตให้จตุรเทพเข้าสืบค้นรายชื่อที่ตำหนักทะเบียนเซียนได้ ข้าถึงได้มาตามพวกท่านที่นี่อย่างไรเล่า"
 "เช่นนั้นเราไปกันสามคนเถอะ ให้ซือมิ่งคอยดูดาราจักรลิขิตชะตาเอาไว้อย่างนั้นล่ะ"
 "ข้าเห็นด้วยกับหลี่จวิน" เซียนอี้เอ่ย
 "ได้ เช่นนั้นเราไปกันเถอะ" หวังจิ้นสะบัดมือเบาๆ ร่างเซียนก็หายกลายเป็นแสงพริบตา หลี่จวินกับเซียนอี้ก็รีบตามไปเช่นกัน
 ณ ตำหนักทะเบียนเซียน จตุรเทพทั้งสามปรากฎกายเบื้องหน้าทหารเทพที่เฝ้าหน้าประตู หวังจิ้นแสดงตราอนุญาตจากเทียนจวินเพื่อเปิดทาง ทหารเทพเห็นเช่นนั้นก็เปิดทางให้ทั้งสามได้เข้าไปด้านใน
 ที่นี่เป็นหนึ่งในตำหนักต้องห้ามของแดนสวรรค์ เช่นเดียวกับตำหนักคลังสวรรค์ เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดเข้ามาทำลาย แอบเปลี่ยนหรือลบล้างแก้ไขรายชื่อเทพได้ เพราะหากแดนสวรรค์มีภัยหรือเกิดการก่อกบฏ รายชื่อที่คิดร้ายต่อแดนสวรรค์จะปรากฎแยกออกจากทะเบียนสวรรค์อย่างชัดเจน ทำให้ง่ายต่อการตรวจตราและเตรียมรับมือนั่นเอง
 ศิลาหมิงซื่อ ศิลาหินก้อนใหญ่แห่งแดนสวรรค์ตั้งแต่ยุคบรรพกาล ลอยเด่นเหนือพื้นอยู่ใจกลางตำหนัก ข้างใต้มีแท่นน้ำหมึกหล่อเลี้ยงหินเทพก้อนนี้ให้ยังคงปรากฎรายชื่อเทพสวรรค์ได้อย่างชัดเจน ว่ากันว่าน้ำหมึกในแท่นรองนี้ไม่เคยพร่องลงเลย เพราะเมื่อใดที่ปรากฎรายชื่อใหม่บนแดนสวรรค์ ก็จะมีน้ำหมึกจากรายชื่อเก่าเติมเต็มหวนคืนลงในแท่นน้ำหมึกกลับไปอยู่ดี ในการเกิด แก่ เจ็บ ตาย แม้จะเป็นเทพก็มิอาจเลี่ยงได้
 ภารกิจการตามหาเทพธิดาสวรรค์ที่ไร้ร่องรอยการจุติผิดกฎสวรรค์เก้าชั้นฟ้า หาใช่เรื่องที่ตี้จวินอย่างเขาคาดคิดไม่ เขาเป็นถึงจตุรเทพที่ใช้ชีวิตอย่างสงบ ออกรบบ้างหากสงครามนั้นสมควรแก่การที่ตี้จวินเช่นเขาต้องลงมือเอง แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาสองแสนปีแล้ว หากนับเรื่องที่ทำให้เขาปวดหัวขึ้นมาได้บ้างตลอดสองแสนปีที่ผ่านมา ก็คงเป็นเรื่องของเทพธิดาน้อยคนนี้แล้วกระมัง และเรื่องนี้เกี่ยวพันกับซือมิ่ง สหายคนสนิทของเขา หากช่วยสหายให้คลายกังวลได้เร็วไปหนึ่งวัน ก็คุ้มค่าแก่การเป็นสหายกับซือมิ่งแล้ว
 หวังจิ้นใช้พู่กันเซียน ศาสตราวุธคู่กายออกมาร่ายคาถาเบื้องหน้าศิลาหมิงซื่อ เพียงอึดใจเดียวรายชื่อเทพชั้นสูงที่ถูกแบ่งระดับชั้นก็ปรากฎอักษรเรียงนามอย่างชัดเจน แน่นอนว่าปรากฎรายชื่อของจตุรเทพทั้งสี่ของพวกเขาด้วย
 เซียนอี้กับหลี่จวินช่วยหวังจิ้นไล่อ่านรายชื่อเทพชั้นสูงเหล่านั้น ซึ่งคาดว่าเจ้าของรายชื่อนี้จะมีพลังเซียนสูงส่งพอที่จะร่ายคาถาต้องห้ามอย่างได้ผล เนิ่นนานจนเวลาหมดไปสามก้านธูป ทั้งสามก็สังเกตเห็นรายชื่อน่าสงสัยขึ้นมาตรงกันชื่อหนึ่ง
 "เทพธิดาลี่จิ่น" หวังจิ้นตวัดพู่กันกลางอากาศเป็นอักษรชื่อลี่จิ่น
 "นางเป็นเทพตำหนักไหนกัน ข้าไม่เห็นคุ้นชื่อ" ใช่สิ เพราะนางไม่ใช่ทหารร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ในสงคราม ไหนเลยที่หลี่จวินจะรู้จัก
 "นางเป็นอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ ก่อนหน้าที่ฟางเหนียงจะได้รับตำแหน่งเทพเสียอีก" เซียนอี้เล่าคร่าวๆ ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น เขาเองก็เกือบลืมอดีตเทพธิดานางนี้ไปจริงๆ เสียแล้ว
 "เช่นนั้นฟางเหนียงจะรู้จักหรือไม่" หลี่จวินถามอีกครั้ง
 "ไม่น่าจะรู้จัก เพราะลี่จิ่นจากไปราวหกหมื่นปี ตอนนั้นฟางเหนียงยังไม่ผ่านด่านเคราะห์สวรรค์ครั้งแรกเลยด้วยซ้ำ ตำแหน่งเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ถูกทิ้งว่างไปถึงห้าพันปี พอฟางเหนียงผ่านด่านเคราะห์กลายเป็นเทพสำเร็จ เทียนจวินก็มอบตำแหน่งเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ให้นางดูแลต่อมา" หวังจิ้นที่ดูแลงานให้เทียนจวินอย่างใกล้ชิดมาตลอดหลายแสนปี หนังสือมอบตำแหน่งให้ฟางเหนียงเขาเป็นคนตวัดอักษรคำสั่งเทียนจวินด้วยตัวเอง ไหนเลยจะจำเรื่องราวไม่ได้
 "ถ้าเช่นนั้นในตอนนี้ ข้าว่าซือมิ่งกำลังมองผิดจุดแล้วสินะ" เซียนอี้ไม่รอช้าเมื่อเขานึกบางอย่างขึ้นมาได้ ฝ่ามือหนาโบกเบาๆ จนเกิดแสงพริบตา ร่างเซียนของเขาก็หายออกจากตำหนักทะเบียนเซียนไปแล้ว หลี่จวินกับหวังจิ้นไม่รอช้ารีบตามออกไปเช่นกัน
 ณ ตำหนักซือมิ่ง แสงพริบตาปรากฎขึ้นเบื้องหน้าของ ซือมิ่ง ก่อนที่ร่างเซียนของสามจตุรเทพที่รีบมาหาเขาจะปรากฎขึ้นชัดเจน ซือมิ่งตวัดข้อมือรวดเร็วกลางอากาศเพื่อเก็บภาพดาราจักรลิขิตชะตากลับไป แม้จะเป็นสหายสนิทกันเพียงใด ความลับของสวรรค์ก็คือความลับ ยิ่งเกี่ยวพันกับชะตาของสรรพชีวิตด้วยแล้ว ซือมิ่งยิ่งต้องรักษาความลับนั้นอย่างสุดความสามารถตามหน้าที่
 "พวกเจ้าได้เรื่องคืบหน้าแล้วหรือไม่ จึงรีบมาหาข้าเช่นนี้"
 "ซือมิ่ง ทั้งวันนี้ดาวเก้าแฉกมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่" หวังจิ้นไม่ได้ตอบคำถามซือมิ่ง หากแต่ถามกลับสหายด้วยความเป็นห่วง
 "ไม่เลย" ซือมิ่งส่ายหน้าด้วยสายตาที่แสดงความท้อใจออกมาให้เห็นอย่างไม่ปิดบัง
 "พวกข้าไปทะเบียนเซียนมา เจ้าบอกข้าว่าเทพธิดาน้อยอาจจะถูกผนึกจิตเทพไว้ใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นพวกข้าเห็นตรงกันว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับเทพธิดาลี่จิ่น" เซียนอี้ส่งสายตาไปยังหวังจิ้น หวังจิ้นสบตาแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะแบมือให้อักษรชื่อลี่จิ่นที่ถูกเขียนไว้กลางอากาศตั้งแต่ในตำหนักทะเบียนเซียนปรากฎขึ้น
 "ลี่ จิ่น" ซือมิ่งอ่านทวนอักษรชื่อที่คุ้นหูนี้อีกครั้ง
 "เจ้าจำนางได้หรือไม่" ซือมิ่งหันมองหน้าหลี่จวินอย่างใช้ความคิด ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เมื่อนึกความทรงจำบางอย่างขึ้นมาได้
 "ข้าจำได้แล้ว อดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ที่ลงไปเผชิญด่านเคราะห์ที่โลกมนุษย์ นางมีใจรักแท้กับมนุษย์จนมิอาจหักใจ ยอมไม่กลับสวรรค์และสละตำแหน่งเทพตลอดชีวิต เทียนจวินจึงทำโทษนางให้มีชีวิตอมตะ ไม่ยอมให้นางคืนร่างเซียน เพื่อให้นางต้องทนทุกข์ทรมานใจในยามที่เห็นชายคนรักตายจากไปต่อหน้าต่อตา แต่ว่าชายคนรักของนางสิ้นอายุขัยมนุษย์ไปตั้งห้าหมื่นปีแล้ว เช่นนั้นนางจะมีธิดากับชายใดเล่า" คำถามในประโยคท้ายของซือมิ่ง ทำเอาจตุรเทพทั้งสามยิ่งงงไปกันใหญ่
 "หากเป็นธิดาของชายมนุษย์นั่นเล่า ก็เป็นไปได้ใช่หรือไม่"
 "จะเป็นไปได้อย่างไร เซียนอี้" หวังจิ้นระบายยิ้มขบขัน
 "เพียงนางใช้แก่นวิญญาณ ซือมิ่งเจ้าบอกว่าตอนมนุษย์ชายผู้นั้นจะตาย ได้ตายต่อหน้าต่อตาของลี่จิ่นใช่หรือไม่ เช่นนั้นหากนางใช้ร่างเซียนรับแก่นวิญญาณชายคนรักแล้วผนึกกับแก่นวิญญาณของนางเองไว้ในร่างเซียน นางใช้ระยะเวลาห้าหมื่นปีก็เทียบเท่าอายุครรภ์ของเทพธิดาสวรรค์พอดี หากเป็นเช่นนี้ก็ย่อมเป็นไปได้ใช่หรือไม่" สมแล้วที่เป็นถึงจตุรเทพตี้จวิน สิ่งที่เซียนอี้อธิบายนั้นถูกต้องตรงกับวิธีการตั้งครรภ์ที่อาจเกิดขึ้นได้จริงในร่างเซียนของเทพธิดาสวรรค์
 "ไม่ผิดแน่ ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้าจะตรวจดวงชะตาของลี่จิ่น หากข้าพบเจอหลักฐานใด ข้าจะแจ้งพวกเจ้า ขอบใจพวกเจ้ามากจริงๆ ที่ช่วยเหลือข้า" ซือมิ่งระบายยิ้มกว้างออกมาได้แล้วในรอบสิบวัน
 "วางใจเถอะ เจ้ารีบตรวจสอบ ได้ผลเช่นไรรีบบอกพวกข้า เราจะได้วางแผนช่วยกันตามหาเทพธิดาน้อยต่อไปได้" เซียนอี้ตบบ่าซือมิ่งอย่างเป็นกำลังใจ ก่อนทั้งสามจตุรเทพจะหายวับไปกับแสงพริบตา เพื่อให้ซือมิ่งเปิดภาพดาราจักรลิขิตชะตาได้อย่างสะดวกใจ
 ภาพดาราจักรลิขิตชะตาไม่เคยผิดพลาด ลี่จิ่นอดีตเทพธิดามีดวงชะตาให้กำเนิดบุตรสาวจริงอย่างที่คาดเดาไว้จริงๆ ซือมิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยตำแหน่งจตุรเทพซือมิ่งก็ไม่สั่นคลอนไปง่ายๆ แล้ว


เมืองเฉียวเชียนในช่วงวสันตฤดู ตลาดเล็กๆ นอกหมู่บ้านในช่วงสาย มีชาวบ้านมาตั้งร้านขายของเต็มถนนทั้งสองฝั่งดูบรรยากาศครึกครื้น อากาศในช่วงนี้เย็นสบาย บรรยากาศวิวทิวเขางดงามด้วยใบไม้ที่กำลังจะเปลี่ยนสี ในตลาดแห่งนี้เยว่ซินเองก็เป็นหนึ่งในแม่ค้าที่มาตั้งร้านขายน้ำชาเช่นทุกวัน
 "ขอชาดอกท้อป่ากับซาลาเปาให้ข้าหนึ่งที่" รายการสั่งอาหารจากชายร่างสูงในอาภรณ์ขาวมวยเกศาสีเงินปักปิ่นไม้กฤษณา ใบหน้าหมดจดสง่างามราวกับบุตรชายในตระกูลผู้สูงศักดิ์
 "น้ำชากับซาลาเปาของท่านได้แล้วเจ้าค่ะ" เยว่ซินในชุดผ้าทอสีฟ้า ผูกผ้าโพกศีรษะฉายใบหน้างดงามชัดเจน จำต้องมวยเก็บเส้นผมเพราะเป็นแม่ค้าขายอาหาร
 "อ๊ะ! เสี่ยวเข่ออ้าย เจ้าห้ามแย่งอาหารลูกค้าของข้านะ" เยว่ซินดุสุนัขขนฟูสีขาวตัวเดิมที่ในตอนนี้นางได้ตั้งชื่อให้ว่าเสี่ยวเข่ออ้าย เจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายจู่ๆ ก็ไปนั่งมองชายอาภรณ์ขาวแล้วกระดิกหางใส่ราวกับคุ้นเคย มันไม่ได้มีท่าทีจะแย่งซาลาเปาจากเขา เพียงแต่มันกำลังทักทายเจ้านายที่แท้จริงของมันต่างหาก มันจำเซียนอี้ได้ เพราะมันมีชีวิตขึ้นมาได้ด้วยคาถาของเขา
แม้ในตอนนี้เซียนอี้จะไม่ใช่ไท่เซียนอี้ตี้จวินคนเดียวกับในภพเทพ แต่มันสัมผัสได้ว่าจิตเทพที่อยู่ภายในร่างมนุษย์ผู้นี้เป็นของใคร
 "ไม่เป็นไร มันน่ารักดี มันชื่อเสี่ยวเข่ออ้ายใช่หรือไม่"
 "เจ้าค่ะ มันเป็นหมาหลงทางมาที่บ้านของข้า ตอนนี้ข้าโตแล้ว ท่านแม่เลยอนุญาตให้ข้าเลี้ยงมันไว้เป็นเพื่อนได้"
 "ดี ข้าว่ามันซื่อสัตย์และช่วยปกป้องเจ้าได้" เซียนอี้ในร่างมนุษย์ก้มมองเสี่ยวเข่ออ้ายที่ยังคงนั่งกระดิกหางแล้วระบายยิ้มบางอย่างเอ็นดู เขาลูบหัวแล้วมันก็เอียงคอรับมืออย่างรู้ความ เจ้าสุนัขน้ำหมึกที่เขาส่งมาเพื่อคอยดูเยว่ซินในแดนสวรรค์ แต่ภพนี้เขาไม่จำเป็นต้องแอบดูนางเช่นนั้นแล้ว เหลือเพียงให้เจ้าสุนัขน้ำหมึกทำหน้าที่เพื่อนสนิทที่ซื่อสัตย์ของเยว่ซินไปแล้วกัน
 "ว่าแต่ท่านชาย ท่านดูไม่เหมือนคนแถวนี้เลย ท่านมาจากเมืองหลวงใช่หรือไม่ ไยข้าไม่คุ้นหน้าท่าน" เยว่ซินที่เพิ่งขายซาลาเปาให้ลูกค้าหน้าร้านเสร็จหันมาชวนคุย
 "ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพที่เพิ่งย้ายมาใหม่ของเมืองเฉียวเชียน" เฉิงอี้ก็คือไท่เซียนอี้ เขาแนะนำตัวในฐานะมนุษย์ การมาจุติในครั้งนี้เพื่อเผชิญด่านเคราะห์ที่เก้า แม้ร่างกายจะเป็นมนุษย์ แต่จิตใจยังคงเป็นไท่เซียนอี้ตี้จวินไม่ลืม
"ยินดีที่ได้รู้จักท่านแม่ทัพเฉิง เอ่อ ข้าเรียกท่านสั้นๆ เช่นนี้ได้หรือไม่" เยว่ซินมองหน้าเขาด้วยนัยน์ตากลมโต ความสดใสฉายแววจากดวงตาแจ่มชัด เขายังจำใบหน้ากลมเล็กของเด็กน้อยเยว่ซินได้ราวกับเพิ่งเจอกันเมื่อวาน ทว่าตอนนี้นางเติบโตมาอย่างงดงาม จิตเทพที่ไม่เคยสั่นไหวต่อสิ่งใด ขณะนี้กับรู้สึกยากจะควบคุมเพียงได้เมื่ออยู่ใกล้นางเช่นนี้
"ได้ ข้าอนุญาต แล้วเจ้าชื่ออะไร"
"ข้าชื่อเยว่ซิน แต่ท่านแม่ข้าชอบเรียกข้าว่าเสี่ยวเยว่"
"แล้วท่านแม่ของเจ้าอยู่ที่ใดเล่า"
"ท่านแม่ข้าไปปลูกต้นดอกท้อป่าบนภูเขากับชาวบ้าน"
"ต้นดอกท้อป่า" เฉิงอี้ถามซ้ำอีกครั้ง
"ใช่ ภูเขาที่ล้อมรอบหมู่บ้านข้า บนเขาเต็มไปด้วยต้นดอกท้อป่า ท่านแม่กับชาวบ้านเชื่อว่าต้นดอกท้อป่ามีภูติศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองหมู่บ้านของพวกเราเอาไว้ เช่นนั้นทุกปีท่านแม่กับชาวบ้านจะไปปลูกต้นดอกท้อป่าบนภูเขา เพื่อให้ภูติดอกท้อป่าได้มีที่สถิตอยู่ปกป้องพวกเราตลอดไป"
"แล้วไยเจ้าไม่ต้องไปช่วยแม่ของเจ้าเล่า"
"ท่านแม่ข้าบอกว่าไปชาวบ้านหลายคนก็พอแล้ว ให้ข้าอยู่ร้านขายของไปจะดีกว่า"
"เช่นนี้เอง ซาลาเปาของเจ้าอร่อยมาก ชาดอกท้อป่าก็หอมชื่นใจ เอาไว้ข้าจะมาอุดหนุนเจ้าอีก ข้าขอตัว" เฉิงอี้จ่ายเบี้ยเงินให้เยว่ซิน แล้วไม่ลืมที่จะลูบหัวเสี่ยวเข่ออ้ายเพื่อบอกลา
เยว่ซินมองแผ่นหลังของเขาเดินหายลับตาไปกับฝูงชนในตลาด นางรู้สึกมีบางอย่างในตัวเฉิงอี้ที่นางเหมือนคุ้นเคย แต่เมื่อพยายามนึกกลับนึกไม่ออก
 เฉิงอี้เดินทางโดยลำพังมาถึงภูเขาดอกท้อป่าตามคำบอกเล่าของเยว่ซิน หากลี่จิ่นให้ความสำคัญกับที่นี่ เช่นนั้นเขาต้องมาสืบดูให้รู้แน่ชัดว่าภายในภูเขาดอกท้อป่าแห่งนี้มีอะไรซ่อนเร้นอยู่กันแน่ บนภูเขาแห่งนี้พื้นที่กว้างใหญ่นับสิบลี้ อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไม้ป่านานาพรรณ สัตว์ป่าน้อยใหญ่มีให้เห็นเป็นระยะๆ แต่เมื่อเห็นมนุษย์พวกมันก็พากันหลบซ่อนตัวไปตามสันชาตญาณ
 ฤดูนี้เป็นวสันตฤดูหน้าดอกท้อบาน สีชมพูจากกลีบดอกท้อเบ่งบานระบายทั่วทั้งหุบเขา คละด้วยกลิ่นหอมของละอองเกสรชวนหลงใหลราวกับสวนดอกไม้ในแดนสวรรค์ที่ฟางเหนียงคอยดูแลอยู่ก็มิปาน มิน่าน้ำชาที่ได้ดื่มในวันนี้ถึงได้หอมกว่าชาดอกท้อป่าในฤดูอื่น เมื่อเดินมาเรื่อยๆ ได้สักระยะเฉิงอี้ได้ยินเสียงพูดคุยกันคล้ายกับเบื้องหน้าไม่ไกลนี้จะมีกลุ่มชาวบ้านอยู่ เฉิงอี้อยากรู้ว่าพวกเขากำลังทำสิ่งใด จึงรีบเดินหน้าเข้าไปหาทันที
 "ท่านเป็นใครกัน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้" หญิงชาวบ้านคนหนึ่งที่กำลังรดน้ำต้นกล้าดอกท้อป่าหันหลังมาเจอเฉิงอี้ เฉิงอี้จึงผงกศีรษะเบาๆ ทักทายกลับไป นางมองเฉิงอี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าหมดจดของเขานิ่งราวกับต้องมนต์สะกด
 "ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพที่เพิ่งย้ายมาเมืองเฉียวเชียน วันนี้ไม่มีการใดจึงออกมาเดินสำรวจเมือง ข้าเห็นว่าบนเขานี้ทิวทัศน์สวยงามเต็มไปด้วยต้นดอกท้อป่าจึงอยากมาเดินเล่น"
 "ที่แท้ท่านก็คือท่านแม่ทัพนี่เอง ข้าได้ข่าวจากหลานชายเหมือนกันว่าแม่ทัพที่ย้ายมาใหม่หน้าตาหล่อเหลาเอาการที่แท้ก็คือท่าน นี่ๆ พวกเจ้ามาทักทายท่านแม่ทัพกันหน่อยสิเร็วๆ เข้า" หญิงชาวบ้านยิ้มหวานหันร้องเรียกทุกคนให้มาต้อนรับเฉิงอี้
 "คารวะท่านแม่ทัพ" พวกชาวบ้านวางเครื่องมือเพาะปลูกแล้วเดินมารุมล้อมเฉิงอี้ด้วยความเป็นมิตร
 "พวกท่านตามสบายเถอะ ข้าขอฝากตัวด้วย หากพวกท่านมีเรื่องใดเดือดร้อนก็แจ้งข้ามาได้"
 "ท่านแม่ทัพยังหนุ่มยังแน่น หน้าตาก็ดี รูปโฉมงามเช่นนี้ทำไมถึงมาเป็นแม่ทัพกันเล่า ถ้าข้ามีลูกชายหล่อๆ แบบท่าน ข้าจะให้เป็นพระเอกในโรงละครน้ำชาเสียดีกว่า เรียกเบี้ยเงินจากสาวๆ แม่ยกได้เยอะแยะ" หญิงชาวบ้านอีกคนชวนคุยร่ายยาวตามประสาคนมีอายุ เฉิงอี้ยิ้มขบขันกับท่าทางเอาจริงเอาจังของอาอี๋คนนี้
ยังหนุ่มยังแน่นเช่นนั้นหรือ หากยังอยู่แดนสวรรค์อายุของเขาก็ปาเข้าไปหกแสนปี ถ้าให้เรียงอาวุโสจริงๆ ตอนที่เขาได้ตำแหน่งตี้จวิน อาอี๋คนนี้ยังไม่เกิดเลยกระมัง
 "จริงสิ มัวแต่คุยกับท่านแม่ทัพเฉิง แล้วลี่จิ่นหายไปไหนเสียแล้วล่ะ" อาอี๋คนเดิมหันซ้ายหันขวามองหาลี่จิ่น
 "นางไปเก็บผลไม้ให้เสี่ยวเยว่เหมือนเคยนั่นล่ะ พวกเราเสร็จงานแล้วก็กลับกันเถิด จะได้ไม่ถึงหมู่บ้านเย็นเกินไปนัก" ชายวัยกลางคนเสนอขึ้นมา พร้อมกับก้มลงเก็บเครื่องมือที่วางกองอยู่ที่พื้นขึ้นแบกบนบ่า
 "ข้าก็ว่าเรากลับกันเถอะ ท่านแม่ทัพพวกข้าขอตัวก่อนนะ เอาไว้วันหน้าท่านแม่ทัพไปเยี่ยมหมู่บ้านของพวกเรา ข้าจะต้อนรับท่านอย่างดีเลย"
 "ขอบคุณอาอี๋" เฉิงอี้ยิ้มรับ
 หลังจากกลุ่มชาวบ้านเดินกลับลับตาไป เฉิงอี้ค่อยๆ เดินลึกเข้าไปป่าต้นท้อด้วยความระมัดระวัง จนกระทั่งเบื้องหน้าเป็นบึงน้ำขนาดใหญ่ ถัดไปอีกฝั่งหนึ่งจะเป็นภูเขาสูงตระหง่าน เฉิงอี้หยุดยืนนิ่ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบหินแม่น้ำอยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก ร่างสูงในอาภรณ์ขาวเร้นกายอยู่หลังซอกหลืบของหินผา เมื่อเห็นว่าใครสักคนกำลังเดินตรงมาทางเขา เมื่อเข้ามาใกล้พอได้ระยะสายตา เขาก็แน่ใจว่านางคือลี่จิ่น โดยที่ข้างกายนางมีภูติดอกท้อป่าสามคนเดินรายล้อมมาด้วยกัน
 ที่แท้ลี่จิ่นห้ามมิให้เยว่ซินมาปลูกต้นดอกท้อป่าด้วยกัน เพื่อไม่ให้นางรู้ว่าแท้จริงต้นดอกท้อป่าเหล่านี้คือภูติเซียนที่ลี่จินดูแลไว้เพื่อคอยปกป้องดูแลบุตรสาวนางนั่นเอง
 เมื่อครั้งที่จื่อหยวนส่งสายอัสนีลงมา คงเป็นพวกนางนี้แล้วกระมัง ที่รวมตัวปกป้องเด็กน้อยจนปลอดภัย
 "แม่นางลี่จิ่นวางใจเถอะ หากเทพธิดาน้อยอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์เมื่อใด เส้นลิขิตชะตาของเทพเซียนก็จะถูกบดบังไปตลอดกาล เทพธิดาน้อยจะมีเส้นชะตาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ถึงเวลานั้นต่อให้เป็นเทียนจวิน ก็มิอาจพาเทพธิดาน้อยกลับสู่แดนสวรรค์ได้แล้ว" ภูติดอกท้อป่าคนหนึ่งเอ่ยประโยคยาวคล้ายกำลังพยายามช่วยให้ลี่จิ่นคลายความกังวลบางอย่างในใจ
 "ข้ารอวันนั้นมาถึงยี่สิบปี อีกสองเดือนเท่านั้นความหวังในใจข้าก็จะเป็นจริง แต่ยิ่งใกล้วันเกิดของนาง ข้ากลับรู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก"
 "แม่นางลี่จิ่นอย่าคิดมากเลย เชื่อข้าเถิด ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่"
 "ใช่ๆ ท่านไว้ใจพวกข้าเถิด พวกข้าเป็นภูติพิทักษ์เทพธิดาน้อย พวกข้าไม่ปล่อยให้เทพธิดาน้อยเป็นอันตรายในวันคืนดวงจิตสู่ภพเทพแน่นอน"
 "ข้าขอบใจพวกเจ้ามากที่ช่วยข้าปกป้องดูแลเยว่ซินมาเป็นอย่างดี นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว ข้าคงต้องกลับก่อน เยว่ซินไม่เจอข้าจะเป็นห่วงเอาได้" ลี่จิ่นบอกลาภูติดอกท้อป่าทั้งสามคน
 'คืนดวงจิตสู่ภพเทพ'
 เฉิงอี้ทวนคำพูดของภูติสาวในใจอีกครั้งก็เข้าใจได้ทันทีว่าต่อไปนี้กำลังจะเกิดอะไรขึ้น หากอีกภายในสองเดือนข้างหน้าเขาไม่สามารถช่วยปลดผนึกจิตเทพของเยว่ซินออกได้ เมื่อนางมีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ในวันเกิด ดวงจิตเทพจะดับสลายคืนสู่แดนสวรรค์ราวกับไม่เคยมีเทพธิดาดอกท้อป่าถือกำเนิด เหลือไว้เพียงกายเนื้อและวิญญาณมนุษย์ที่นางครอบครองอยู่เท่านั้น
 นี่เขามีเวลาเพียงแค่สองเดือนเท่านั้นเองหรือ...
 ณ ตำหนักจวินเฟิง หลี่จวินกำลังซ้อมกระบวนท่ารำกระบี่ที่หลอมขึ้นใหม่จากปะการังเพลิงสีชาด ท่วงท่าปราดเปรียวรวดเร็วตามสายลม คมดาบกระทบกลางอากาศเกิดแสงสีชาดดุจเปลวเพลิงดูน่าเกรงขาม หลี่จวินหมุนตัวพร้อมสะบัดคมดาบไปรอบกาย ก่อนจะฟาดฟันในกระบวนท่าสุดท้ายกลางอากาศแล้วลงมายืนนิ่งกลางลานกว้างอย่างสง่างาม
 "ท่านหลี่จวิน" เมื่อเห็นว่าหลี่จวินซ้อมเสร็จแล้ว ฟางเหนียงจึงเดินเข้ามาหา ทั้งๆ ที่ระหว่างนั้นนางยืนรออยู่ก่อนแล้ว
 "ฟางเหนียง นั่งสิ" หลี่จวินที่นั่งพักเหนื่อยรินน้ำชาเพิ่มอีกจอก
 "ข้านำขนมดอกกุ้ยฮวามาให้ท่าน" ฟางเหนียงวางกล่องขนมบนโต๊ะแล้วเปิดกล่องเพื่อให้หลี่จวินได้กิน
 "ข้าไม่ชอบกินขนมหวาน" หลี่จวินมองขนมดอกกุ้ยฮวาสามสี่ชิ้นในกล่อง กลิ่นหอมของขนมที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ช่างน่ากิน แต่ทว่าเขาไม่ชอบของหวานมาแต่ไหนแต่ไร จึงตัดสินใจบอกกับนางไปตรงๆ ฟางเหนียงยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจ
 "ขนมนี้ถ้าท่านไม่ชอบ เช่นนั้นข้าถามท่านได้หรือไม่ว่าท่านชอบกินอะไร ครั้งหน้าข้าจะทำมาให้ท่าน"
 "ข้าไม่รบกวนเจ้าจะดีกว่า"
 "แต่ว่าข้า..." ยังไม่ทันที่ฟางเหนียงจะพูดอะไรต่อ เทพธิดาสวรรค์สามสี่คนก็เดินเข้ามาในลานของตำหนักจวินเฟิงอย่างถือวิสาสะ
 "ฟางเหนียง ข้าไม่คิดว่าจะเจอเจ้าที่นี่นะ" เทพธิดาคนหนึ่งมองฟางเหนียงด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก รวมถึงอีกสามคนด้านหลังเองก็รู้สึกได้ว่าไม่ชอบนาง หลี่จวินเองก็พอจะดูออกอยู่บ้าง
 "พวกเจ้ามีอะไรถึงมาตำหนักของข้า" หลี่จวินปรับเสียงเข้ม เทพธิดาที่เพิ่งมาพากันตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บอาการแล้วส่งยิ้มหวานให้หลี่จวินแทน
 "ท่านหลี่จวิน พวกข้านำของเล็กๆ น้อยๆ มาให้ท่าน ฟางเหนียงหลบไปสิ ข้าจะคุยกับท่านหลี่จวิน" เทพธิดานิสัยเสียคนเดิมหันไปตะคอกฟางเหนียงในประโยคท้าย ฟางเหนียงไม่อยากมีปัญหากับพวกนางจึงรีบลุกจากที่นั่งแล้วถอยห่างออกไปสองสามก้าว
 "เจ้าจะยืนขวางอยู่ตรงนี้ทำไมกัน" เทพธิดาคนที่สองเห็นว่าฟางเหนียงยังอยู่จึงพยายามไล่นางอีกคน
 "หลบไปสิ!" เทพธิดาคนที่สามและสี่เดินเข้ามาผลักฟางเหนียงพร้อมกันให้นางออกไปพ้นทาง ทว่าหลี่จวินไวกว่านั้น
 "โอ้ย!" ฟางเหนียงหน้าเสียที่โดนผลักไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่หลี่จวินเข้ามาประคองตัวนางไว้ได้ทันก่อนที่จะล้มลงไป อ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาโอบตัวฟางเหนียงไว้แน่น แต่เพราะถูกผลักจนถอยเซผิดท่าทำให้ข้อเท้าของนางบาดเจ็บ
 "บังอาจ!" หลี่จวินตะคอกเทพธิดานิสัยเสียทั้งสี่เสียงดังลั่นจนน่ากลัว พวกนางตกใจหันมองหน้ากันจนทำตัวไม่ถูกแล้วพากันรีบวิ่งออกไปให้พ้นหน้าหลี่จวิน แต่หลี่จวินไม่ชอบที่พวกนางถือวิสาสะมารังแกกันเองต่อหน้าเขา อีกทั้งที่นี่ยังเป็นตำหนักส่วนตัวของเขาด้วย เหตุใดเทพธิดาพวกนี้จึงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้ หากปล่อยพวกนางไปง่ายๆ เช่นนั้นตำหนักจวินเฟิงของเขาจะต่างอะไรกับตลาดในโลกมนุษย์กันเล่า
 หลี่จวินประคองร่างบางของฟางเหนียงไว้มั่น แล้วพลิกฝ่ามืออีกข้างร่ายคาถาเสกเชือกวิเศษมัดข้อมือรวบเข้ากับลำตัวและข้อเท้าของเทพธิดาทั้งสี่คนไว้จนพากันกลิ้งล้มระเนระนาดตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
 "รอข้า" หลี่จวินประคองฟางเหนียงให้นั่งลงที่เดิม
 หลี่จวินเดินเข้ามาหาเทพธิดาทั้งสี่ที่นอนกลิ้งกรีดร้องอยู่ที่พื้นอย่างอับอายเสียหน้าและคงจะบาดเจ็บกันเล็กน้อยที่ล้มลง เขาเป็นถึงเทพแห่งสงคราม ทหารเทพทั้งสวรรค์ยังต้องกลัวเกรง แล้วพวกนางทั้งสี่เล่าเป็นใครกัน ถึงกล้ามาก่อเรื่องเช่นนี้ถึงในตำหนักจวินเฟิง
 "ท่านหลี่จวิน เหตุใดท่านถึงมัดพวกข้าเช่นนี้"
 "นี่พวกเจ้ารู้ความผิดหรือไม่!" หลี่จวินเสียงเข้มดุจกำลังสั่งสอนทหารเทพทั้งกองทัพ
 "พวกข้ารู้แล้ว รู้แล้ว ท่านหลี่จวินปล่อยพวกข้าเถิด" เหล่าเทพธิดาเริ่มร้องไห้ด้วยความกลัว
 "พวกเจ้าผิดเช่นไร"
 "พวกข้ารังแกฟางเหนียง พวกข้าสำนึกผิดแล้ว พวกข้าไม่ดีเอง"
 "ดี ในเมื่อมีความผิดก็ต้องถูกลงโทษ" หลี่จวินพูดจบก็ผายฝ่ามือหนาหงายขึ้น ร่างทั้งสี่ของเทพธิดาที่นอนอยู่บนพื้นค่อยๆ ลอยสูงขึ้นในท่ายืนกลางอากาศ แววตาของหลี่จวินดูเย็นเยียบ เขาสะบัดมืออีกครั้งจนเกิดแสงพริบตาสีครามเข้มแล้วร่างทั้งสี่ของเทพธิดาก็พลันหายไป
 หลี่จวินเดินกลับหลังมาหาฟางเหนียงที่ยังคงนั่งรออยู่ที่เดิม เขานั่งลงแล้วจับข้อเท้าของฟางเหนียงตรวจดูอาการบาดเจ็บอย่างเบามือ ฟางเหนียงตกใจกับท่าทีของหลี่จวินจนรีบถอยเท้าออก หลี่จวินขมวดคิ้วเงยหน้ามองฟางเหนียงที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า นางไม่เคยเห็นหลี่จวินทำโทษเทพธิดาคนไหนบนสวรรค์ อีกทั้งตอนนี้ยังคุกเข่าต่อหน้านางทั้งๆ ที่เขาเป็นเทพหน้าน้ำแข็งต่อนางมาตลอดห้าหมื่นปี จะไม่ให้นางประหม่าได้อย่างไร
 "อยู่นิ่งๆ สิ" แม้แววตาของเขาจะดูน่ากลัวอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงกลับอบอุ่นอ่อนโยนผิดกับเมื่อครู่นี้มากนัก
 "ข้อเท้าข้าเคล็ดนิดหน่อยเท่านั้น ข้ากลับไปทายาเองได้ ท่านลุกขึ้นมาเถอะ" เขาเป็นถึงจตุรเทพจะมานั่งคุกเข่าต่อหน้านางได้เช่นไร หากใครมาเห็นเข้าคงจะถูกลือไปทั้งแดนสวรรค์แน่
 "เดินไหวหรือไม่"
 "ข้าลองก่อน" ฟางเหนียงค่อยๆ ลงน้ำหนักเท้าเพื่อลุกยืน แต่นางถูกผลักแรงจนข้อเท้าเคล็ดแล้วเริ่มจะบวมช้ำ สุดท้ายฟางเหนียงก็เซแทบล้มทั้งยืนอีกครั้งจนหลี่จวินต้องรีบเข้าประคอง
 "ถ้าเจ็บก็อย่าดื้อกับข้า" หลี่จวินส่งสายตาดุ ฟางเหนียงทำตัวไม่ถูกแถมยังตัวสั่นเทาเป็นลูกนกโดนลมหนาว ร่างสูงตัดสินใจอุ้มเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ขึ้นแนบกายแล้วพาเข้าไปภายในตำหนักจวินเฟิง
 "ข้าไปหยิบยาก่อน" หลี่จวินวางร่างบางที่เก้าอี้ ฟางเหนียงพยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย
 "ท่านส่งเทพธิดาพวกนั้นไปที่ใด" หลี่จวินไม่ตอบ เขากำลังมองหายาทาแก้ปวดอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง
 หลี่จวินชันเข่าหนึ่งข้างลงกับพื้นแล้วยกข้อเท้าของฟางเหนียงวางบนตักของเขาเพื่อทายา ฟางเหนียงตกใจสะดุ้งอีกครั้งเพราะนี่เป็นท่าทางที่ดูไม่น่าจะเหมาะสมกับฐานะของหลี่จวิน
 "ท่านหลี่จวิน ข้าทาเองได้ ท่านเป็นถึงจตุรเทพลืมแล้วหรือไม่ ทำแบบนี้หากใครมาเห็นเข้า ท่านอาจถูกนินทาเอาได้นะ"
 "ข้าชอบกินปลาเก๋าสามรส"
 "ท่าน ท่านว่าอย่างไรนะ" ฟางเหนียงปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน หลี่จวินที่กำลังก้มหน้าทายาและค่อยๆ นวดข้อเท้าให้นางอยู่ลอบยิ้มบางๆ
 "ข้าบอกว่าข้าไม่ชอบของหวาน แต่ข้าชอบกินปลาเก๋าสามรส"
 "นี่ท่านกำลังจะบอกให้ข้าทำปลาเก๋าสามรสให้ท่านใช่หรือไม่"
 "อืม"
 "แต่ท่านบอกข้าว่าท่านไม่อยากรบกวนข้านี่นา" หลี่จวินถึงกลับถอนหายใจ เขาค่อยๆ วางข้อเท้าของฟางเหนียงลงที่พื้น แล้วลุกขึ้นนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ นาง
 "ข้าไม่ได้รบกวนเจ้า ข้าเพิ่งช่วยเจ้าจากเทพธิดานิสัยเสียพวกนั้น แถมตอนนี้ก็ยังทายาให้อีก เจ้าคงไม่คิดที่จะไม่ตอบแทนข้ากระมัง"
 "ไม่นะ ขอบคุณท่านหลี่จวินที่ช่วยข้า พรุ่งนี้ข้าจะทำปลาเก๋าสามรสมาให้ท่านแน่" เมื่อเห็นนางมีสีหน้าลนลาน หลี่จวินก็อดแอบหันหลบไปขำไม่ได้
 "ดี พรุ่งนี้ข้าจะรอกินปลาเก๋าสามรสของเจ้า"
 ริมสะพานเมฆาสวรรค์ ร่างของเทพธิดาสาวทั้งสี่ที่ถูกมัดมือมัดเท้าลอยเคว้งอยู่กลางอากาศเป็นที่น่าขบขันแก่เหล่าเทพสวรรค์ที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา แสงสีครามของเชือกวิเศษที่มัดอยู่บนตัวพวกนางบ่งบอกให้รู้ว่าใครกันที่จะกล้าทำโทษพวกนางเช่นนี้ได้ หากไม่ใช่เจ้าของอาภรณ์สีรัตติกาลเกศาครามอย่างเทพสงครามอวี๋หลี่จวิน ต่อจากนี้ไปเกรงว่าตำหนักจวินเฟิงคงจะเป็นที่น่าขนหัวลุกสำหรับพวกนางแล้ว


ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในชนบทเมืองเฉียวเชียน หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในใจกลางหุบเขา มีทิวเขาน้อยใหญ่ล้อมรอบ บรรยากาศเย็นสบาย มีป่าไม้และสัตว์เล็กใหญ่อาศัยอยู่ภายใต้ประโยชน์แห่งความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่แห่งนี้ ยามเซิน (*ช่วงเวลาบ่ายสามโมงถึงห้าโมงเย็น) แสงอาทิตย์สาดส่องทางทิศตะวันตกฉาบท้องฟ้าจนเป็นสีทองตัดกับสีส้มดูสวยงามเพลินตา เด็กหญิงตัวน้อยวัยสิบขวบแหงนมองฝูงนกบินผ่านท้องฟ้าในเวลาที่ต้องกลับรังนอน
"เสี่ยวเยว่ ฝูงนกบินกลับรังนอนแล้ว ไยเจ้าไม่รีบกลับบ้านไปหาแม่บ้าง" ลี่จิ่นในชุดผ้าทอสีชมพูกลีบบัวช่วยขับผิวพรรณของร่างเซียนให้ดูผุดผ่องเกินกว่าหญิงชาวบ้านทั่วไปอยู่มาก ใบหน้ายังคงความงดงามสมกับเป็นอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ นัยน์ตาหวานรับกับรอยยิ้มบนริมฝีปากบางยิ่งทำให้ลี่จิ่นเป็นสาวชาวบ้านที่สวยงามราวกับภาพวาดเทพธิดา
"ท่านแม่" เยว่ซิน เด็กหญิงตัวน้อยร้องเรียกลี่จิ่นด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วรีบลุกกระโดดลงจากหินก้อนใหญ่ที่นั่งอยู่ไปโผกอดลี่จิ่นแน่น
"อ้อนแม่เช่นนี้ เจ้าหิวแล้วใช่หรือไม่" ปลายนิ้วชี้เรียวยาวจิ้มเข้าที่ปลายจมูกเล็กๆ อย่างรู้ทัน
"ข้าหิวมากเลยท่านแม่ ข้าอยากกินปลา" เยว่ซินเอามือน้อยๆ ลูบท้องเป็นท่าทางประกอบ
"ถ้าแม่ให้เจ้ากินปลา เจ้าจะตอบแทนแม่เรื่องหนึ่งได้หรือไม่"
"ท่านแม่มีอะไรให้ข้าช่วยหรือเจ้าคะ"
"พรุ่งนี้แม่กับชาวบ้านจะขึ้นไปปลูกต้นท้อป่าบนภูเขา เจ้าต้องสัญญากับแม่ว่าต้องอยู่ในบ้านห้ามออกมาวิ่งเล่นข้างนอกเด็ดขาด"
"อีกแล้วเหรอท่านแม่" เยว่ซินหน้างอเมื่อได้ยินคำขอที่คุ้นชิน เพราะตลอดสิบปีที่ผ่านมา หากลี่จิ่นมีธุระต้องออกไปข้างนอกหมู่บ้าน เด็กน้อยจะถูกสั่งให้อยู่แต่ภายในบ้านตลอดทั้งวัน ห้ามออกมาวิ่งเล่นข้างนอกจนกว่าลี่จิ่นจะกลับมา
"แม่เตรียมต้มปลา ขนมดอกกุ้ยฮวาและพุทราเชื่อมน้ำตาลไว้ให้เจ้าด้วยนะ" ลี่จิ่นหลอกล่อลูกสาวตัวน้อยด้วยของโปรด เยว่ซินเลยหายหน้างอและพยักหน้ารับปากลี่จิ่นว่าจะเชื่อฟังคำสั่งแต่โดยดี
เช้าวันต่อมาแสงอาทิตย์บอกเวลายามเฉิน (*ช่วงเวลาเจ็ดโมงถึงเก้าโมงเช้า) เยว่ซินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น นางหันซ้ายขวาไม่เจอลี่จิ่นแล้ว นางจึงรู้ว่าท่านแม่คงออกไปกับชาวบ้านตามนัดหมาย และนางต้องอยู่แต่ภายในบ้านตามสัญญาของเด็กดี
เยว่ซินลุกจากเตียงนอนแล้วพับผ้าห่มเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้นก็เดินไปล้างหน้าและแต่งตัวใหม่อย่างง่ายๆ ก่อนจะเดินมายังโต๊ะอาหารที่มีถ้วยต้มปลา กับจานขนมดอกกุ้ยฮวาและพุทราเคลือบน้ำตาลที่ลี่จิ่นรับปากว่าจะเตรียมไว้ให้กินจนอิ่มได้ตลอดทั้งวัน
ตุ้บ!
ยังไม่ทันที่เด็กน้อยจะได้กินอะไร ก็มีเสียงวัตถุบางอย่างตกลงมาอย่างแรงที่บริเวณหน้าเรือนไม้ไผ่ ทว่าจะออกไปดูก็ไม่กล้า เพราะสัญญากับท่านแม่ไว้แล้วว่าจะไม่ออกไปไหนและไม่เปิดประตูอย่างเด็ดขาด
เยว่ซินคิดดังนั้นจึงทำได้แค่แอบส่องดูตามช่องระหว่างไม้ไผ่สานเท่านั้น สายตาของเด็กหญิงมองลอดผ่านรูเล็กๆ เห็นลูกสุนัขสีขาวตัวหนึ่งนอนตัวงอคล้ายบาดเจ็บหลังตกลงมาจากที่สูง สีหน้าลูกสุนัขตัวน้อยดูเจ็บปวดน่าสงสาร เยว่ซินเห็นดังนั้นก็ตัดสินใจทันทีว่าจะออกไปช่วยเหลือลูกสุนัขตัวนั้นก่อน ส่วนเรื่องสัญญาที่ให้ไว้กับท่านแม่ค่อยอธิบายในภายหลังคงไม่เป็นไรกระมัง
"เจ้าหมาน้อย เจ้าตกลงมาจากที่ใด เจ็บตรงไหนบ้าง เจ้าเก่งมากนะที่ไม่ร้องสักแอะ แต่สีหน้าเจ็บปวดเช่นนี้ เจ้าบาดเจ็บแล้วใช่หรือไม่" เด็กน้อยเยว่ซินอุ้มลูกสุนัขสีขาวตัวน้อยเข้ามาในบ้าน แล้วค่อยๆ วางลงบนเตียงนอน มือน้อยๆ ค่อยๆ จับตัวลูกสุนัขพลิกดูอย่างแผ่วเบา เจ้าลูกสุนัขเองก็ว่าง่าย พลิกตัวตามมือน้อยนั้นอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
"เจ้าไม่มีแผลนี่นา" สิ้นเสียงเล็กๆ เจ้าลูกสุนัขก็ร้องออกมาเหมือนมือน้อยๆ นั้นจับโดยจุดที่เจ็บอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"อ๊ะ! เจ้าเจ็บตรงนี้นี่เอง" เจ้าลูกสุนัขคล้ายจะเข้าใจคำถามรีบยกขาหน้างอขึ้นเล็กน้อยทันที
"เจ้าตกลงมาขาหน้ากระแทกใช่หรือไม่ เดี๋ยวข้าพันขาเอาไว้ เจ้ารอข้าตรงนี้นิ่งๆ นะ" เจ้าลูกสุนัขมองตอบเยว่ซินตาแป๋วพลางกระดิกหาง
เยว่ซินเดินไปที่ตู้เก็บของของลี่จิ่น นางจำได้ว่ามีลี่จิ่นมักจะเก็บเศษผ้าที่ใช้ตัดชุดเอาไว้ในตู้ เด็กน้อยก้มหาอยู่ครู่เดียวก็ได้เศษผ้ายาวพอที่จะใช้พันขาเป็นเฝือกอ่อนให้ลูกสุนัขได้ เยว่ซินค่อยๆ พันขาหน้าของเจ้าลูกสุนัขอย่างเบามือ ผ้ายาวถูกพันจนขาหน้าเล็กๆ กลายเป็นก้อนผ้าอ้วนๆ ดูแปลกพิลึก เจ้าลูกสุนัขทำหน้าอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ทิ้งตัวพิงเด็กน้อยอย่างออดอ้อนเพื่อขอบคุณ
"เอาล่ะ เจ้านอนพักเถอะ เดี๋ยวข้าไปตักน้ำแกงมาให้เจ้ากินนะ" เยว่ซินเดินไปตักน้ำแกงต้มปลาของตัวเองใส่ชามเล็กๆ แบ่งมาให้เจ้าลูกสุนัขที่นอนพักบนเตียงกิน เจ้าลูกสุนัขดมฟุดฟิดอยู่สองสามทีก็ตวัดลิ้นเลียน้ำแกงจนหมดชาม
"อิ่มแล้วก็นอนพักนะ ตอนเย็นถ้าท่านแม่ข้ากลับมา ข้าต้องพาเจ้าไปซ่อน เจ้าอยู่ที่นี่กับข้าไม่ได้ ท่านแม่ต้องตีข้าแน่" เด็กน้อยบ่นก่อนจะลุกไปกินต้มปลา แล้วปล่อยให้เจ้าลูกสุนัขนอนพักบนเตียงไปสักตื่นหนึ่ง
เวลาผ่านมายามเว่ย (*ช่วงเวลาบ่ายโมงถึงบ่ายสามโมง) ไม่รู้ว่าเยว่ซินคล้อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แขนเล็กๆ นอนโอบกอดเจ้าลูกสุนัขไว้แล้วหลับสนิทไปข้างกัน เจ้าลูกสุนัขค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา ก่อนแสงสีทองประกายระยับเพียงพริบตาจะปรากฎแล้วลูกสุนัขสีขาวก็กลายร่างเป็นเซียนอี้ตี้จวิน
แขนขวาของเซียนอี้มีเศษผ้ายาวผูกไว้เป็นก้อนกลมแน่นหนาจนข้อมือรู้สึกชาเพราะเลือดไม่ไหลเวียนมาหลายชั่วยามแล้ว เขาค่อยๆ แกะเศษผ้าออกพลางยิ้มขำกับความน่ารักไร้เดียงสาของเยว่ซิน เมื่อแกะเศษผ้าออกหมดแล้ว เซียนอี้ก็อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยให้นอนบนหมอนในท่าสบายแล้วห่มผ้าให้เรียบร้อย เขาลอบมองใบหน้าเล็กของเด็กหญิง ขนตางอนยาว แก้มกลมระบายสีชมพูระเรื่อและริมฝีปากเล็กๆ นั้นช่างน่าเอ็นดู
เซียนอี้ไม่เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาร่ายคาถามือสองสามท่าแล้วชี้ที่หน้าผากของเยว่ซิน ตราประทับเทพลายกลีบดอกท้อป่าปรากฎขึ้นเหนือเขนยเด่นชัด เซียนอี้มั่นใจแล้วว่าร่างจริงของเยว่ซินคือเทพธิดาน้อยแห่งแดนสวรรค์ที่เทียนจวินมีรับสั่งให้ออกตามหานั่นเอง
ทว่าตอนนี้พลังเซียนของเยว่ซินถูกผนึกด้วยคาถาของลี่จิ่น ซึ่งเป็นคาถาต้องห้ามของแดนสวรรค์ ผู้ใดเป็นผู้ร่ายคาถาต้องให้ผู้นั้นเป็นผู้ปลดผนึกคาถาเช่นกัน ดังนั้นการพาร่างเด็กน้อยที่ไร้พลังเซียนกลับสวรรค์ไป ก็คงไม่มีผู้ใดช่วยปลดผนึกให้นางได้ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการเป็นแค่เด็กมนุษย์ธรรมดาที่พลัดหลงอยู่ในแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า และหากเป็นเช่นนั้นเยว่ซินจะเติบโตต่อไปได้เช่นไร จะเป็นเทพธิดาสวรรค์ก็ไม่ใช่ จะเป็นมนุษย์ก็ไม่เชิง คิดได้ดังนั้นเซียนอี้จึงปล่อยให้นางนอนหลับ แล้วเขาก็จากไปอย่างเงียบๆ ด้วยแสงพริบตา
ณ ตำหนักไท่เซียน หวังจิ้น ซือมิ่ง และหลี่จวินมานั่งเล่นหมากล้อมระหว่างรอเซียนอี้กลับมาจากโลกมนุษย์ แสงสีทองประกายระยิบระยับปรากฎอยู่เบื้องหน้าจตุรเทพทั้งสาม ซือมิ่งเห็นอย่างนั้นก็ดีใจที่เซียนอี้กลับมาเสียที
"เซียนอี้ เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าเจอนางหรือไม่" ซือมิ่งถามอย่างตื่นเต้น เพราะถ้าหากเจอเทพธิดาน้อยแล้ว เขาจะได้เขียนลิขิตชะตาต่อไปได้เสียที และเมื่อนั้นภารกิจของเขาก็จะเสร็จสิ้น รักษาตำแหน่งซือมิ่งไว้ได้อย่างปลอดภัย
"เจอ นางชื่อเยว่ซิน เป็นเทพธิดาดอกท้อป่า ตอนนี้อายุสิบปีตามอายุขัยของมนุษย์"
"เช่นนั้นท่านไม่พานางกลับมาแดนสวรรค์ด้วยเล่า ตอนนี้นางอยู่ที่ใด แล้วเจอลี่จิ่นหรือไม่" เทพสงครามละสายตาจากกระดานหมากแล้วรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ
"ลี่จิ่นไม่อยู่ จึงเป็นโอกาสให้ข้าได้เจอเยว่ซิน แต่ข้าพานางกลับมาด้วยไม่ได้ เพราะลี่จิ่นผนึกจิตเทพของนางไว้จริงๆ หากข้าพานางกลับมา จะต่างอะไรกับเด็กมนุษย์ธรรมดาที่พลัดหลงอยู่ในแดนสวรรค์ท่ามกลางเหล่าเทพกันเล่า"
"เจ้าหมายความว่าต้องให้ลี่จิ่นปลดผนึกให้เยว่ซินเองใช่หรือไม่" เซียนอี้พยักหน้าแทนคำตอบ หวังจิ้นถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อรู้เช่นนั้น เพราะเงื่อนไขนี้คงเป็นไปได้ยากแล้วจริงๆ
"จบกันแล้ว จบกันแล้ว" ซือมิ่งร้องออกมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ภาระหน้าที่ของซือมิ่งคือการลิขิตชะตาสรรพชีวิตทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร หากขาดลิขิตชะตาของใครสักคนไป นั่นย่อมหมายถึงเขาบกพร่องต่อหน้าที่เทพลิขิตชะตาอย่างร้ายแรง
"วางใจเถอะซือมิ่ง ข้าต้องช่วยแก้ปัญหาให้สำเร็จอย่างแน่นอน" เซียนอี้ให้คำมั่นสัญญา หวังจิ้นกับหลี่จวินก็ตบบ่าซือมิ่งเบาๆ เป็นกำลังใจ และยืนยันแน่นหนักว่าจะไม่ทิ้งให้ซือมิ่งต้องแบกรับปัญหานี้เพียงลำพัง
"เสี่ยวเยว่ แม่กลับมาแล้ว" เสียงร้องบอกของลี่จิ่นมาพร้อมกับเสียงเปิดประตูเรือนไม้ไผ่ ปลุกให้เยว่ซินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
"เจ้าหมาน้อย!" เยว่ซินลืมตาขึ้นมาไม่เจอเจ้าลูกสุนัขก็ลืมตัวร้องเรียกอย่างตกใจ
"เยว่ซิน เจ้าเรียกแม่ว่าอย่างไรนะ" ลี่จิ่นได้ยินลูกสาวตัวน้อยร้องเรียกสุนัขอย่างชัดเจน
"เอ่อ ท่านแม่ ข้าฝันไปเจ้าค่ะ" เด็กหญิงตัวน้อยยกมือลูบหัวป้อยๆ อย่างแก้เก้อ ลี่จิ่นเห็นว่าเยว่ซินเพิ่งตื่นนอนจริงๆ เลยไม่ได้สงสัยอะไรอีก
"เช่นนั้นก็ลุกไปล้างหน้าล้างตาเถิด แม่จะไปทำข้าวเย็นให้เจ้ากิน" ลี่จิ่นวางตะกร้าผักผลไม้ที่เก็บกลับมาจากในป่าไว้ข้างโต๊ะอาหาร พลางเหลือบไปเห็นชามน้ำแกงถูกใช้ไปสองชามจึงแปลกใจ
"เสี่ยวเยว่ ทำไมถึงมีชามน้ำแกงสองชามได้เล่า"
"เพราะข้าตักแบ่งน้ำแกงกินสองมื้อเจ้าค่ะ" เยว่ซินพยายามทำตัวนิ่งที่สุดเพื่อกลบพิรุธ เหตุผลฟังดูดีใช้ได้ ลี่จิ่นจึงปล่อยผ่านไปอีกครั้ง และเก็บถ้วยชามไปล้างตามปกติ
"ท่านแม่ ข้าช่วย" เยว่ซินวิ่งมารับถ้วยชามจากมือมารดา แล้วนำไปล้างทำความสะอาดที่ริมธารใสเล็กๆ ไม่ไกลจากเรือนเรือนไม้ไผ่มากนัก
สองมือน้อยๆ ถูถ้วยชามจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ทว่าสายตากับไม่ได้มองถ้วยชามในมือแต่อย่างใด เด็กหญิงกำลังมองไปรอบๆ เพื่อมองหาเจ้าลูกสุนัขที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยตัวนั้นต่างหาก
"เจ้าหมาน้อยหายไปไหนแล้วล่ะ ขอให้เจ้าปลอดภัย อย่าโดนสัตว์อื่นทำร้ายเอาได้นะ" เด็กหญิงพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา นางรู้สึกเศร้าอยู่บ้างที่เจ้าสี่ขาหายไปโดยไม่ได้ร่ำลา แต่ก็โล่งใจที่มารดาของนางไม่ได้กลับเจอมัน เด็กน้อยเก็บถ้วยชามซ้อนกันแล้วค่อยๆ เดินกลับบ้าน โดยมิวายจะหันมามองไปรอบๆ อีกครั้ง และเมื่อแน่ใจแล้วว่าเจ้าลูกสุนัขไม่ได้อยู่แถวนี้อีกแล้ว นางจึงเดินเข้าบ้านปิดประตูไป
ภายนอกเรือนไม้ไผ่ไม่ไกลนัก ร่างเซียนถูกปกปิดด้วยคาถาไร้เงาจากเจ้าของอาภรณ์ขาวเกศาเงิน เขายืนเฝ้ามองสองแม่ลูกอยู่นิ่งๆ และได้ยินทุกประโยคที่ลี่จิ่นคุยกับเยว่ซิน นางดูเป็นเด็กฉลาดมีไหวพริบอยู่มากทีเดียวที่สามารถคลายสงสัยของลี่จิ่นได้อย่างแนบเนียน เซียนอี้ยิ้มบางอย่างนึกขัน หากเยว่ซินไม่ถูกผนึกจิตเทพไว้ เด็กหญิงตัวน้อยที่แสนฉลาดคนนี้คงจะเป็นเทพธิดาสวรรค์ที่โดดเด่นในแดนเทพมากเป็นแน่


กลางดึกคืนหนึ่งบรรยากาศอาณาบริเวณรอบจวนแม่ทัพเฉิงอี้เงียบสงบ มีเพียงแสงจากโคมไฟตามทางเดินเป็นระยะและเหล่าทหารเฝ้าเวรยามประจำจุดต่างๆ เดินตรวจตราอย่างขะมักเขม้น เฉิงอี้เดินเล่นรับลมหนาวเย็นยามค่ำคืนอยู่ริมสระเพียงลำพังก็สัมผัสได้ถึงปราณเซียนที่คุ้นเคย เฉิงอี้กลับหลังหันไปดูทันที เบื้องหลังแสงพริบตาระยิบระยับนั้นปรากฏเป็นหวังจิ้นจริงๆ ไม่ผิดคาด
"เจ้ามาได้อย่างไร"
"ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาเจ้าสองสามเรื่อง เราเข้าไปคุยกันในห้องของเจ้าดีหรือไม่" หวังจิ้นเกรงว่าจะมีมนุษย์ผู้ใดผ่านมาพบเทพเซียนเช่นเขาตัวเป็นๆ คงจะไม่ดีแน่ หรือหากว่าเขามาแบบล่องหน แล้วผู้ใดเห็นแม่ทัพเฉิงอี้กำลังยืนคุยคนเดียวยามดึกเช่นนี้ก็ดูจะน่าขนหัวลุกยิ่งกว่า
เฉิงอี้เดินนำหวังจิ้นกลับเข้ามาที่ห้องนอนในจวนใหญ่ น้ำชาในกาที่หลินหลินนำมาเตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้ยังคงอุ่นๆ เฉิงอี้รินน้ำชาส่งให้หวังจิ้นเมื่อทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะกระดานหมากล้อม
"เจ้ามีอะไรจะบอกกับข้า หวังจิ้น"
"เรื่องแรก ข้าตั้งใจจะมาบอกเจ้าเรื่องนิทานเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สองตามคำบอกเล่าในนิทานที่เจ้าส่งให้ข้าตรวสอบ ข้าไม่ได้นิ่งนอนใจ เพียงแค่เรื่องนี้ออกจะซับซ้อนอยู่สักหน่อย เจ้าให้เวลาข้าสืบเรื่องนี้สักพักได้หรือไม่"
"เรื่องนั้นข้าได้อ่านกลบทของเจ้าแล้ว ข้าเข้าใจดี เจ้าวางใจเถอะ"
"อีกเรื่อง พักนี้หลี่จวินใจอ่อนต่อเทพธิดาฟางเหนียงลงแล้ว หากหลี่จวินรู้ว่าเรื่องสงครามเผ่ามารเป็นเรื่องเข้าใจผิด ต้องแก้ไขชดใช้ความผิดพลาดนั้น ในฐานะแม่ทัพแห่งสวรรค์ข้าเกรงว่าหลี่จวินจะห่วงหน้าที่จนเกินไป กลับไปเทพหน้าน้ำแข็งต่อฟางเหนียงอีก"
"นี่เจ้าเป็นเทพจันทราคอยผูกด้ายแดงให้คู่รักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ข้าจำได้ว่าสหายรักของข้าที่โตมาด้วยกันเป็นเทพอักษรอยู่แท้ๆ"
"โธ่เอ๊ยเซียนอี้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเทพหรือเป็นมนุษย์ เจ้าก็ยังกวนประสาทข้าไม่เปลี่ยน" หวังจิ้นนิ่วหน้าพลันส่ายหัวแสร้งน้อยใจ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วยกจอกน้ำชาขึ้นจิบหนึ่งคำ
"เจ้าห่วงว่าหลี่จวินจะอกหักเป็นไข้ใจใช่หรือไม่ แต่ไหนแต่ไรหลี่จวินเองก็รักษาน้ำใจของฟางเหนียงอยู่มาก เป็นแม่ทัพแดนสวรรค์ไม่กล้ามีความรัก แต่กลับไม่เคยปฏิเสธนาง ตอนนี้เจ้ากลับมาบอกข้าว่าหลี่จวินใจอ่อนต่อนางแล้ว หากหลี่จวินต้องออกโรงแก้ไขเรื่องราวระหว่างเผ่ามารและแดนสวรรค์ด้วยตัวเองจริงๆ เกรงว่าหลี่จวินคงจะตัดใจจากนางอีกครั้งเช่นเจ้าว่าเป็นแน่"
"หลี่จวินเป็นน้องเล็กที่สุดของพวกเรา พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ข้าอดห่วงไม่ได้จริงๆ"
"เจ้าห่วงเรื่องที่หลี่จวินต้องรับผิดชอบต่อเผ่ามาร หรือห่วงว่าน้องชายอวี๋หลี่จวินของเจ้าจะขายไม่ออกกันแน่" เห็นหวังจิ้นกำลังกลุ้มใจ เฉิงอี้จึงแกล้งเย้าแหย่ให้อารมณ์ดีขึ้นมาสักหน่อย จนเฉิงอี้ปรายตามองค้อนขวับ
"เจ้าเลิกหยอกข้าได้แล้ว ว่าแต่เรื่องของเทพธิดาน้อยมีความคืบหน้าบ้างหรือไม่ แล้วเจ้าสบายดีหรือไม่"
"ข้าสบายดี เพียงแต่ข้ารู้มาว่าอีกเพียงเดือนครึ่งจะถึงวันเกิดของนาง หากนางอายุครบยี่สิบปี จิตเทพของนางจะดับไปราวกับไม่เคยมีเทพธิดาได้ถือกำเนิดมาก่อน นางจะเหลือเพียงจิตวิญญาณมนุษย์เช่นบิดาของนางเท่านั้น"
"อีกเดือนครึ่ง เวลาเพียงเท่านี้เจ้ามีแผนการใดแล้วหรือไม่" หวังจิ้นแสดงสีหน้าวิตกกังวลเรื่องของเยว่ซินมากกว่าเรื่องของหลี่จวินเมื่อครู่เสียอีก
"..." เฉิงอี้ถอนหายใจยาว เขาส่ายหน้าแทนคำตอบด้วยวาจาใด หวังจิ้นขบเม้มริมฝีปากอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะกลับไปที่หออักษร จะลองไปหาดูว่ามีตำราใดที่มีวิธีช่วยเหลือเทพธิดาน้อยได้บ้างหรือไม่ อีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าควรพักผ่อนให้มากๆ"
"เช่นนั้นเจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าขอบคุณเจ้ามาก" เฉิงอี้ตบบ่าหวังจิ้นเบาๆ ราวกับจะบอกหวังจิ้นให้เบาใจว่าเขาไม่เป็นไร หวังจิ้นพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหายวับไปในแสงพริบตา
ขณะเดียวกันที่ด้านนอกห้องนอนของเฉิงอี้ ที่มุมมืดไร้เงาในยามราตรีและยากที่ผู้คนจะสังเกตเห็นได้ง่าย ซวิ่นเฟิงได้แอบซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นนานมาครู่หนึ่งแล้ว เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างหวังจิ้นกับเฉิงอี้อย่างชัดเจนทีเดียว ที่แท้แผนการของเขาก็ได้ผลจริงๆ ในคราวแรกเขาหวังเพียงจะยืมมือไท่เซียนอี้ตี้จวินตามสืบหาตัวสองทูตชั่วร้ายนั่นให้พบ ทว่าในตอนนี้กับมีหวังจิ้นมาช่วยตามสืบอีกแรง ช่างเป็นข่าวดี เพราะถ้าไม่ใช้วิธีนี้ จอมมารเช่นเขาก็นึกไม่ออกว่าจะหาทางสืบเรื่องราวในอดีตจากแดนสวรรค์ได้เช่นไร หากไม่ใช้เทพสวรรค์ด้วยกันเอง
เวลานี้เขาทำได้เพียงแค่รอเท่านั้นแล้ว รอวันที่เซียนอี้เจอตัวสองทูตชั่วนั่น เมื่อถึงวันนั้นเขาจะปรากฎตัวในฐานะจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่หมายจะเอาชีวิตเทพสวรรค์มาล้างแค้นให้เผ่ามารของเขาอย่างสาสม
ซวิ่นเฟิงยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เขาเดินออกมาจากมุมมืดนั้นด้วยฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมวย่องเหนือกำแพง เขาเดินมาหยุดที่หน้าห้องนอนของเยว่ซิน เมื่อครู่เขาได้ยินว่าดวงจิตของเทพธิดาน้อยแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากำลังจะดับลงในเวลาอีกเพียงเดือนครึ่ง ตลอดระยะเวลาที่เขาเฝ้าติดตามเซียนอี้ที่โลกมนุษย์นั้นก็มิเห็นเซียนอี้เข้าใกล้สตรีใดอีกนอกจากนาง ดูท่าแล้วเทพธิดาน้อยที่ว่าคงจะเป็นเยว่ซินถูกต้องแล้วหรือไม่
ซวิ่นเฟิงร่ายคาถาไร้เงาจนกายาล่องหน ก่อนจะหายตัวเข้ามาในห้องนอนของเยว่ซิน เบื้องหลังม่านกั้นห้องลายดอกไม้แกะสลัก เยว่ซินกำลังนอนหลับสนิท โดยที่ด้านล่างเตียงมีสุนัขขนฟูสีขาวตัวหนึ่งนอนเฝ้านางอยู่ไม่ห่าง
ซวิ่นเฟิงเดินเข้ามาใกล้เยว่ซินที่กำลังนอนหลับสนิทจนเกือบจะชิดถ้าหากไม่มีเสี่ยวเข่ออ้ายนอนขวางไว้สักหนึ่งก้าว ซวิ่นเฟิงยื่นมือชี้นิ้วไปยังเหนือเขนยของเยว่ซินแล้วร่ายคาถาเพียงชั่ววินาที เหนือเขนยของเยว่ซินได้ปรากฏปานตราประทับเทพลายกลีบดอกท้อป่าขึ้นมาเป็นแสงเปล่งประกาย ที่แท้แม่นางเยว่ซินก็เป็นเทพธิดาน้อยที่เทียนจวินกำลังตามหาอยู่จริงๆ
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า เยว่ซินพาเสี่ยวเข่ออ้ายออกมาเดินเล่นที่สนามหญ้า ระหว่างนั้นเสี่ยวเข่ออ้ายเห็นชายร่างสูง ใบหน้าไม่คุ้นตา กลิ่นไม่คุ้นเคย เขากำลังเดินตรงมาหาเยว่ซินที่ยืนชมดอกไม้อยู่เพลินๆ เสี่ยวเข่ออ้ายเกรงว่าคนผู้นั้นจะทำอันตรายกับเจ้านายของมัน จึงเห่าร้องเสียงดังอย่างก้าวร้าวจนเยว่ซินตกอกตกใจ เพราะไม่เคยเห็นเสี่ยวเข่ออ้ายเห่าผู้ใดดุดันเช่นนี้มาก่อนเลย
"ซวิ่นเฟิง! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร" เยว่ซินหันไปมองตามเสียงเห่าของเสี่ยวเข่ออ้าย ที่แท้เป็นซวิ่นเฟิงนี่เองเสี่ยวเข่ออ้ายจึงไม่คุ้นกับเขานัก
"อรุณสวัสดิ์แม่นางน้อย ข้ามองมาแต่ไกลคิดว่าต้องใช่แม่นางน้อยแน่ ก็เลยจะเดินมาทักทาย" ซวิ่นเฟิงยิ้มหวานให้ แต่เขายังคงยืนระยะห่างจากเยว่ซินอยู่สักหน่อย เพราะเจ้าสี่ขายังคงยืนแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ในลำคอขวางหน้าเยว่ซินเอาไว้
"เสี่ยวเข่ออ้าย ซวิ่นเฟิงเป็นสหายของข้า เจ้าวางใจเถอะ แต่ปกติเจ้าไม่ก้าวร้าวเช่นนี้ เหตุใดกับซวิ่นเฟิงเจ้าถึงได้ดุนักล่ะ" ไม่ทันจะได้ตอบรับซวิ่นเฟิง เยว่ซินก็นั่งยองๆ ลูบหัวเสี่ยวเข่ออ้ายเบาๆ หวังให้มันหยุดเห่าเสียก่อน ซวิ่นเฟิงเห็นเช่นนั้นจึงนั่งยองๆ ลงบ้าง แล้วแบมือทั้งสองข้างของเขายื่นมาตรงหน้าเสี่ยวเข่ออ้าย เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าเขาไม่ได้มาทำอันตรายเจ้านายของมัน
น่าเสียดายที่เสี่ยวเข่ออ้ายเป็นเพียงสุนัข แม้อยากจะบอกเยว่ซินว่ามันรู้สิ่งใด ก็ไม่อาจพูดให้เยว่ซินเข้าใจได้ แม้มันจะเป็นเพียงแค่สุนัข แต่ก็เป็นสุนัขที่เกิดมาจากคาถาของไท่เซียนอี้ตี้จวิน มันเกิดมาเพื่อเป็นผู้ปกป้องอันตรายทุกประการให้เยว่ซินอย่างสุดชีวิตมาตั้งแต่แรก สิ่งหนึ่งที่สุนัขทำได้ดีที่สุดคือการดมกลิ่นใช่หรือไม่ ครั้งนี้มันกำลังได้กลิ่นไอมารของซวิ่นเฟิงแล้ว เสี่ยวเข่ออ้ายจ้องตาซวิ่นเฟิงนิ่ง ท่าทางยืนจังก้าและเสียงขู่ในลำคอนั้น หากซวิ่นเฟิงเข้าใกล้เยว่ซินอีกนิด มันคงต้องกระโจนกัดเขาเป็นแน่
ซวิ่นเฟิงเองแม้จะอยู่ในร่างมนุษย์เช่นเดียวกับไท่เซียนอี้ตี้จวิน แต่ก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว เขาเป็นมนุษย์แค่กายภายนอกเท่านั้น แต่พลังมารและจิตวิญญาณภายในกายของเขายังคงเป็นจอมมารซวิ่นเฟิงอยู่ดี ตรงกันข้ามกับไท่เซียนอี้ตี้จวิน แม้จะมีจิตเทพมาจุติ แต่มนุษย์ที่ชื่อเฉิงอี้นั้นก็ไร้ซึ่งพลังใดๆ โดยสมบูรณ์ ซวิ่นเฟิงจ้องตาของเสี่ยวเข่ออ้ายนิ่ง ทั้งสองมองตากันในจังหวะเวลาเพียงพริบตาเดียว เยว่ซินที่กำลังปลอบใจเสี่ยวเข่ออ้ายอยู่นั้นจึงไม่ทันสังเกตเห็นแววตาประกายสีฟ้าครามวูบหนึ่งของซวิ่นเฟิง เขาร่ายคาถาสะกดใจใส่เสี่ยวเข่ออ้ายเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวเข่ออ้ายเปลี่ยนท่าทีเป็นสงบลง เยว่ซินคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นเช่นนั้น นางคิดว่าเป็นเพราะเจ้าหมาแสนรักเชื่อฟังนางแล้ว
เมื่อเสี่ยวเข่ออ้ายนอนหมอบลง ซวิ่นเฟิงการละครก็ดำเนินต่ออย่างเนียนๆ เขาค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้เสี่ยวเข่ออ้ายและเยว่ซิน พลางลูบหัวมันเล่นอย่างเป็นมิตร เขาเป็นถึงจอมมารผู้มีอิทธิฤทธิ์ จะให้มากลัวเพียงแค่สุนัขหนึ่งตัวได้เยี่ยงไร
 "ซวิ่นเฟิง ตกลงท่านมาทำอะไรที่นี่"
 "ท่านแม่ทัพเฉิงอี้อนุญาตให้ข้ามาเล่านิทานในงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อน่ะสิ แล้วก็ยังให้ข้าพักที่จวนไปจนกว่างานเลี้ยงจะเสร็จสิ้น"
 "เช่นเดียวกับข้าเลย ท่านแม่ทัพเฉิงให้ข้ามาทำซาลาเปาและอาหารอื่นๆ สองสามอย่าง ตอนแรกข้าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ข้าย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งหนึ่งเดือน แต่เมื่อข้ามาถึง แม่ครัวกับสาวรับใช้ที่นี่ก็สอนงานข้าหลายอย่าง ข้าถึงได้รู้ว่าที่แท้แล้วฝีมือทำอาหารแบบชาวบ้านของข้าไม่คู่ควรจะถวายไท่จื่อเลยสักนิด ข้าจึงไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมท่านแม่ทัพเฉิงถึงได้ให้ข้าฝึกงาน"
 "เช่นนั้น ข้าควรฝึกเล่านิทานให้คล่องๆ อีกสักหน่อยแล้ว"
 "ข้าเคยฟังท่านเล่านิทานแล้ว ท่านเล่าสนุกมาก ข้าว่าไท่จื่อจะต้องประทับใจเรื่องเล่าของท่านแน่"
 "ขอบใจเจ้ามากแม่นางน้อย" ซวิ่นเฟิงส่งยิ้มอย่างเอ็นดู พลันนึกถึงเรื่องที่นางถูกผนึกจิตเทพเอาไว้ นางเป็นถึงเทพธิดาแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแท้ๆ เมื่อเห็นนางเป็นมนุษย์ตัวเล็กๆ เช่นนี้ แค่อักษรยังอ่านออกได้ไม่กี่คำ แววตาใสซื่อไร้เหลี่ยมใดๆ แม้เขาจะเป็นจอมมาร ก็ยังนึกเห็นใจเยว่ซินอยู่ไม่น้อย
 "จริงสิ เช้านี้ท่านกินข้าวเช้าหรือยัง ข้ากำลังพาเสี่ยวเข่ออ้ายไปที่ห้องครัว ท่านไปกับข้าดีหรือไม่ แม่ครัวน่าจะทำข้าวเช้าไว้ให้ทุกคนแล้ว"
 "ตกลง ข้าจะไปกับเจ้า"
 เยว่ซินเดินนำซวิ่นเฟิงไปที่ห้องครัว เสี่ยวเข่ออ้ายเดินประกบไปข้างๆ เยว่ซินอย่างใกล้ชิด
 ณ ตำหนักใหญ่ใจกลางพระราชวังหลวง ภายในโถงตำหนักอันโอ่อ่าตกแต่งหรูหราสวยงาม ควันกำยานดอกหอมหมื่นลี้ส่งกรุ่นกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วตำหนัก ฮ่องเต้ประทับอยู่บนพระที่นั่ง โดยมีฮองเฮาเสิ่นอันนั่งอยู่เคียงข้าง ทั้งสองได้นั่งคุยกันมาพักใหญ่ จึงตัดสินใจให้ราชเลขาไปตามไท่จื่อมาเข้าเฝ้า
 ไม่นานนักชายหนุ่มรูปโฉมงดงามสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มทอลวดลายมังกรด้วยดิ้นด้ายสีทอง เดินเข้ามาในตำหนักด้วยท่วงท่าสง่างาม ด้านหลังมีราชเลขาและองครักษ์เดินตามมาอีกสองคน เพียงแต่องครักษ์ทั้งสองหยุดเฝ้าที่หน้าประตูตำหนักเท่านั้น
 "ถวายบังคมเสด็จพ่อ ถวายบังคมเสด็จแม่" ไท่จื่อคำนับฮ่องเต้และฮองเฮาตามลำดับ
 "เจ้าใกล้จะออกเดินทางไปเมืองเฉียวเซียนแล้วใช่หรือไม่"
 "อีกสองสัปดาห์ลูกจะออกเดินทางแล้วท่านพ่อ"
 "แม่ของเจ้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะคุยกับเจ้าก่อน" ฮ่องเต้ปรายตามองฮองเฮา ฮองเฮาเสิ่นอันพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปยิ้มแล้วเอ่ยกับไท่จื่อ
 "ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว"
 "ปีนี้ลูกจะอายุครบยี่สิบห้าปีแล้วท่านแม่"
 "แม่ก็จำได้เช่นนั้น แม่คิดว่าไท่จื่อควรจะแต่งงานได้แล้วกระมัง" ฮองเฮาเอ่ยยิ้มๆ
 "ท่านแม่" ไท่จื่อนิ่วหน้าเล็กน้อย ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ตลอดระยะเวลาสองสามปีที่ผ่านมา ฮองเฮามักจะเกริ่นเรื่องการแต่งการกับเขา แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะเอ่ยออกมาตรงๆ เช่นนี้
 "แม่ของเจ้าเป็นห่วง อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว บัดนี้เห็นว่าเจ้าควรจะรีบแต่งงานได้แล้วกระมัง" ฮ่องเต้ช่วยพูดอีกแรง
 "ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกยังไม่พบหญิงใดที่ถูกใจเลย"
 "เรื่องนั้นแม่รู้ แม่จึงได้ปรึกษากับพ่อของเจ้าแล้ว แม่คิดว่าเราจะจัดงานดูตัวให้เจ้า เพื่อเชิญหญิงสาวสกุลผู้ดีมาให้เจ้าเลือกในงาน เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร"
 "งานนี้จะจัดเมื่อไหร่ท่านแม่"
 "แม่คิดว่ากว่าเจ้าจะเดินทางไปเมืองเฉียวเซียน มีเวลาตั้งสองสัปดาห์ใช่หรือไม่ เช่นนั้นเราเลือกวันสะดวกสักหนึ่งวัน เจ้าคิดเห็นอย่างไร"
 "ลูกคิดว่า..." ไท่จื่อนิ่งคิดไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ท่านแม่รอให้ลูกกลับมาจากเมืองเฉียวเซียนก่อนได้หรือไม่ สองสัปดาห์นี้ลูกต้องจัดการงานอีกมากทีเดียว เรื่องคู่ครองเป็นเรื่องใหญ่นัก ลูกไม่อยากเร่งรีบในเวลาสั้นๆ"
 ฮองเฮาหันไปสบตากับฮ่องเต้ ฮ่องเต้พยักหน้าเบาๆ เขาเข้าใจไท่จื่อแล้ว และเห็นว่าเรื่องคู่ครองนั้นสำคัญมากตามที่ไท่จื่อเอ่ยมาไม่ผิด
 "เช่นนั้น แม่จะรอเจ้ากลับมา เมื่อนั้นเราค่อยมาหารือกันอีกครั้ง ขอเพียงเจ้าไม่หาเหตุอันใดมาแสร้งยื้อเวลาอีกแล้วนะ" ฮองเฮากล่าวอย่างรู้ทัน
 "ตกลงท่านแม่"
 "ดี เช่นนั้นระหว่างที่รอเจ้ากลับมาจากเมืองเฉียวเซียน ข้าจะให้ท่านราชเลขาเตรียมรายชื่อหญิงสาวแต่ละสกุล ให้ฮองเฮาคัดเลือกไว้ก่อนดีหรือไม่" ฮ่องเต้ถามฮองเฮาในประโยคท้าย
 "ดีเพคะ ฝ่าบาท" ฮองเฮาตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน
 "เช่นนั้นลูกทูลลา"
 ไท่จื่อเดินออกมาจากตำหนักฮ่องเต้อย่างมีกังวล ครั้งนี้เขาจะเดินทางไปเมืองเฉียวเซียนเพื่อตรวจตราดูแลบ้านเมืองตามหน้าที่ อีกทั้งเมืองเฉียวเซียนก็ไม่ได้ไกลจากเมืองหลวงเท่าใดนัก การจะยื้อเวลาเพื่อจัดงานดูตัวหญิงงาม เกรงว่าเขาคงจะหมดหนทางหลีกเลี่ยงรับสั่งของฮองเฮาจริงๆ เสียแล้ว
 ณ ตำหนักซือมิ่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ซือมิ่งทำหน้าที่ตรวจดาราจักรลิขิตชะตาเหมือนเช่นปกติ สรรพชีวิตในโลกนี้ล้วนแล้วมีการเกิด แก่ เจ็บ และดับสิ้นไปทุกวินาที หน้าที่ผู้ควบคุมดวงชะตาของซือมิ่ง เทพลิขิตชะตาช่างเป็นงานที่หนักหนาเหลือเกินแล้ว
 "ซือมิ่ง" หวังจิ้นมาพบซือมิ่งหลังจากที่เขาได้ไปหาเซียนอี้มาที่โลกมนุษย์
 "หวังจิ้น เจ้ามาได้อย่างไร" ซือมิ่งกำมือเพียงพริบตา ภาพดาราจักรลิขิตชะตาก็หายวับไปกลางอากาศทันที
 "ข้าไปหาเซียนอี้ที่โลกมนุษย์มา จึงมีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้านิดหน่อย"
 "เจ้าพูดเถอะ" ซือมิ่งรินน้ำชาดอกมะลิสองจอก ส่งให้หวังจิ้นได้จิบก่อนหนึ่งคำ
 "เซียนอี้บอกข้าว่า อีกเดือนครึ่งจะถึงวันเกิดของเทพธิดาน้อย ปีนี้นางจะมีอายุครบยี่สิบปี หากถึงวันนั้นยังปลดผนึกจิตเทพของนางไม่สำเร็จ นางจะกลายเป็นมนุษย์ตลอดไป" ซือมิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่คาดคิดว่าเทพบรรพกาลจะเร่งรัดให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินเผชิญด่านเคราะห์รักรวดเร็วเช่นนี้
 นึกย้อนไปเมื่อก่อนหน้านี้ หลังจากที่เซียนอี้กระโดดลงสระสลายวิญญาณไปจุติยังโลกมนุษย์แล้ว ซือมิ่งได้ทำการตรวจบันทึกชะตาของเซียนอี้และแม่นางลี่จิ่นอีกครั้ง เมื่อเขาได้ตรวจบันทึกชะตาทั้งสองอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วนั้น จึงได้เข้าใจประสงค์ของเทพบรรพกาลอย่างแน่นอนแล้วเรื่องหนึ่ง
 ในการที่เทพธิดาน้อยถูกกำหนดให้จุติเป็นมนุษย์นั้นเป็นผลจากการกระทำของลี่จิ่นผู้เป็นมารดา เมื่อสรรพชีวิตใดได้ถือกำเนิดมาแล้วนั้นย่อมมีหนทางของชีวิตตนเองเป็นแน่ และในการที่เทพธิดาน้อยในร่างมนุษย์นั้นถูกผนึกจิตเทพเอาไว้ เหตุผลข้อหนึ่งคือ เป็นประสงค์ของเทพบรรพกาลโดยแท้ เมื่อเทพธิดาน้อยได้จุติมาในร่างของมนุษย์ธรรมดา ความเป็นมนุษย์นั้นสามารถมีกิเลสทั้งแปดได้อย่างสมบูรณ์ เทพธิดาน้อยเยว่ซินจึงถูกกำหนดให้เป็นด่านเคราะห์รักของไท่เซียนอี้ตี้จวิน ก็ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้วใช่หรือไม่
 ข้อที่สอง การใช้คาถาผนึกเทพนั้นเป็นคาถาต้องห้ามผิดกฏแดนสวรรค์อย่างร้ายแรง แม้ว่าจะรู้แน่ชัดแล้วว่าผู้ใดกระทำผิด แต่เมื่อมีอีกหนึ่งชีวิตเป็นตัวประกัน เทียนจวินจึงไม่สามารถลงโทษหนักสถานใดแก่นางได้ เพราะมีเพียงนางเท่านั้นเองที่จะสามารถปลดผนึกจิตเทพเพื่อปล่อยเทพธิดาน้อยให้เป็นอิสระได้เท่านั้น ถึงกระนั้นแม้เทียนจวินจะรอคอยได้ แต่เทพบรรพกาลหาได้ใจดีต่อผู้ทำผิดกฎสวรรค์ไม่ การที่กำหนดให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินต้องเผชิญด่านเคราะห์รักกับเทพธิดาน้อยเยว่ซิน ที่แท้แล้วก็เพื่อลงโทษแม่นางลี่จิ่นผู้กระทำผิดกฏสวรรค์อย่างรวบรัดหมดจดในคราวเดียวเช่นกัน
 "ข้าเข้าใจแล้วหวังจิ้น แต่เจ้าก็รู้หน้าที่ของข้าดีใช่หรือไม่ ข้ามิอาจบอกชะตาแก่เจ้าชะตาได้"
"ข้าเข้าใจ"
"แต่เจ้าวางใจเถอะ สหายของเราเป็นถึงมหาเทพตี้จวินแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ถึงอย่างไรเซียนอี้จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่" ซือมิ่ง ผู้ที่กุมความลับของดาราจักรลิขิตชะตาแห่งเทพบรรพกาล ทำได้เพียงแค่บอกให้หวังจิ้นวางใจไปเท่านั้น
"เช่นนั้นวันนี้ข้าอยู่ดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่ เราไม่ได้เดินหมากกระดานด้วยกันมาพักใหญ่แล้ว" หวังจิ้นปรับท่านั่งให้สบายขึ้นอีกสักหน่อย ก่อนจะผายมือผ่านอากาศแผ่วเบาเหนือโต๊ะน้ำชา เพียงเท่านั้นกระดานหมากล้อมก็ปรากฏขึ้นทันใด
"ปกติข้าเห็นเจ้าเล่นหมากกระดานกับหลี่จวินอยู่เป็นนิจ ไหนเลยวันนี้คู่ซ้อมมือของเจ้ากลับมาเป็นข้าได้เล่า"
"เจ้าไม่รู้อะไร สหายน้องเล็กของเจ้าพอมีสตรีในดวงใจ ก็ทิ้งข้าให้เหงาเคว้งคว้างเสียแล้ว" หวังจิ้นพูดติดตลก ซือมิ่งถึงกับหลุดขำกับท่าทางแกล้งงอนของหวังจิ้นการละคร
 "อะไรกัน นี่ข้าพลาดข่าวใหญ่เสียแล้วใช่หรือไม่ จู่ๆ ทำไมหลี่จวินถึงได้ยอมใจอ่อนต่อเทพธิดาฟางเหนียงได้เล่า"
 "ข้าว่าแล้วเชียวเจ้าต้องรู้ ว่าสตรีที่ข้าพูดหมายถึงใคร เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลี่จวินตกใจแค่ไหนตอนที่ข้าเอ่ยชื่อเทพธิดาฟางเหนียงออกมา มิหนำซ้ำข้ายังบอกด้วยว่า ซือมิ่งกับเซียนอี้ก็ดูออกเหมือนกัน" จบประโยคคราวนี้ทั้งหวังจิ้นและซือมิ่งก็หัวเราะขำขันออกมาด้วยกันทั้งคู่ โดยเฉพาะหวังจิ้นดูจะหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจมากกว่า เพราะมีเพียงแค่หวังจิ้นที่ได้เห็นใบหน้าตกใจของหลี่จวินในวันนั้น ช่างน่าขำดีจริงๆ


บนแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรต่างลือกันถึงเรื่องเทพธิดาทั้งสี่ที่ถูกอวี๋หลี่จวินทำโทษแขวนร่างบางของพวกนางบนสะพานเมฆาสวรรค์อยู่หลายชั่วยามเป็นที่น่าอับอาย จนมีข่าวลือต่อไปว่าที่พวกนางถูกลงโทษเช่นนั้น เพราะไปทะเลาะกันในตำหนักจวินเฟิงต่อหน้าต่อตาอวี๋หลี่จวินจนเป็นที่รำคาญใจ หนำซ้ำฟางเหนียงเองก็ถูกพูดถึงในทางที่ไม่ดีเช่นกัน เหล่าเทพสวรรค์ต่างพากันลือไปอีกว่า ฟางเหนียงแอบลอบเข้าตำหนักจวินเฟิงไปพบอวี๋หลี่จวินจนเกินงาม เมื่อเทพธิดาทั้งสี่ไปพบเข้าจึงเกิดเรื่องขึ้น
ณ ตำหนักเหมยฮวา ในที่สุดข่าวลือก็แพร่สะพัดจนถึงหูฟางเหนียง นางเป็นเทพธิดาดอกไม้สวรรค์มาห้าหมื่นปีมิเคยถูกผู้ใดติฉินนินทาเลวร้ายเช่นนี้มาก่อน ฟางเหนียงไม่รู้จะต้องทำตัวอย่างไรดี นางควรอธิบายเรื่องจริงออกไปหรือไม่ แต่หากนางทำเช่นนั้นก็จะเป็นการใส่ร้ายเทพธิดาทั้งสี่ว่ารังแกนางได้ พวกนางถูกทำโทษจนน่าอับอายเช่นนั้นแล้ว เรื่องนี้ไม่ควรถูกพูดถึงอีกจึงจะถูกต้องใช่หรือไม่ ฟางเหนียงคิดไม่ตกจนถอนหายใจแล้วหลายเฮือก นางเก็บตัวอยู่ภายในตำหนักไม่กล้าออกไปข้างนอก กลัวว่าหากไปได้ยินเรื่องไม่ดีมาอีก นางจะทนไหวได้อย่างไร
"นายหญิงเจ้าคะ ท่านหลี่จวินมาขอพบนายหญิงเจ้าค่ะ" เซียนสาวรับใช้ประจำตำหนักเหมยฮวานางหนึ่งเดินมารายงานฟางเหนียงที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง
"เจ้าว่าอย่างไรนะ ใครมาขอพบข้า" ฟางเหนียงแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินชื่อของผู้มาเยือน ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก
"ข้าเอง เจ้าลืมชื่อข้าแล้วหรือ" ไม่ทันให้เซียนสาวรับใช้ได้ตอบคำถามใด หลี่จวินก็เดินเข้ามาเองเสียเลย ฟางเหนียงที่นั่งอยู่ในท่าสบายตอนแรกถึงกับดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงอย่างตกใจที่จู่ๆ หลี่จวินก็โผล่มาหานางเสียดื้อๆ
"ท่านหลี่จวิน ท่านมาได้อย่างไร" ฟางเหนียงเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นอย่างประหม่า มือข้างหนึ่งแอบหยิกแขนอีกข้างของตัวเองเพื่อให้ความเจ็บนั้นย้ำว่านางไม่ได้กำลังฝันไป
"ข้ามาทวงสัญญาน่ะ" หลี่จวินตวัดมือทั้งสองข้างไปไพล่หลัง ลำตัวตั้งตรงสง่างามน่าเกรงขามสมชื่อเทพสงคราม ทว่าใบหน้ากับเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา เพราะแท้จริงแล้วเขาไม่ได้จริงจังขนาดนั้นจนกลัวจะเผลอยิ้มออกมาเสียก่อน
เหตุผลที่ทำให้เขามาเยือนตำหนักเหมยฮวาเป็นครั้งแรก เพราะซือมิ่งนำข่าวลือที่เหล่าเทพสวรรค์ต่างพูดกันมาเล่าให้เขาฟังอย่างละเอียดแล้ว หลี่จวินไม่สบายใจที่การลงโทษของเขาทำให้ฟางเหนียงพลอยถูกพูดถึงอย่างไม่ดีไปด้วย ภายในใจนึกเป็นห่วงเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ นางผู้ที่ไม่เคยมีข่าวลือเสียหายใดมาก่อน เพราะไม่แน่ใจว่านางเป็นเช่นไรบ้าง เขาจึงต้องเป็นฝ่ายมาหานางถึงตำหนักเช่นนี้เพื่อพบนางให้แน่ใจว่า ฟางเหนียง เทพธิดาสาวผู้สดใสนั้นยังสบายดีอยู่หรือไม่
"ข้านึกออกแล้ว สัญญาเดียวที่ข้ารับปากท่านไว้ คือข้าจะทำปลาเก๋าสามรสไปให้ท่าน ท่านหลี่จวินหมายถึงสัญญานี้ถูกต้องหรือไม่" จบประโยคหลี่จวินจับสังเกตฟางเหนียงได้ว่านางมีสีหน้ามิสู้ดีอยู่จริงๆ อีกทั้งน้ำเสียงยังฟังดูไม่สบายใจอยู่มาก หลี่จวินครุ่นคิดภายในใจเพียงชั่วครู่ ก่อนเอ่ยปากออกไปอย่างนุ่มนวลว่า
"ใช่ ข้ารอกินปลาเก๋าสามรสฝีมือของเจ้า" หลี่จวินมองสบตาฟางเหนียงนิ่งอย่างตั้งใจ สองเท้าค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาร่างบางช้าๆ ในจังหวะสม่ำเสมอ ฟางเหนียงเห็นว่าหลี่จวินค่อยๆ เข้ามาใกล้ จึงเผลอก้าวถอยหลังหนีช้าๆ อย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งถอยไปชนขอบโต๊ะน้ำชาแล้วจึงหยุดนิ่ง หลี่จวินเดินเข้ามาจนเกือบจะประชิดตัวฟางเหนียงในที่สุด เขาปล่อยมือที่ไพล่หลังมาเท้ากับขอบโต๊ะที่ฟางเหนียงยืนตัวแข็งค้างอยู่ระหว่างท่อนแขนแข็งแรงทั้งสองข้างของเขา
"ท่าน ท่านหลี่จวิน" ฟางเหนียงจ้องมองใบหน้างดงามของหลี่จวินในระยะใกล้จนต้องกลั้นหายใจ นางรู้สึกขึ้นมาได้ว่าหัวใจกำลังเต้นเร็วอย่างผิดจังหวะ หลี่จวินมักจะเย็นชาต่อนาง สงวนท่าทีและดูไร้ความรู้สึกมาแต่ไหนแต่ไร แต่ในตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงได้เข้าหานางซะใกล้ขนาดนี้
"ข้าขอโทษ" ใบหน้าคนร่างสูงโน้มลงไปกระซิบข้างหูของหญิงสาวในอ้อมแขนเบื้องหน้า น้ำเสียงอ่อนหวานที่ฟางเหนียงไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อนทำเอาน่าตกใจอยู่ไม่น้อย
"ทะ...ท่านขอโทษข้าเรื่องใดหรือเจ้าคะ" ฟางเหนียงเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก
"ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าถูกเข้าใจผิด ข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง" หลี่จวินยิ้มบางและหันใบหน้ามาตรงกันก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ
"รับผิดชอบข้า" ฟางเหนียงทวนประโยคอีกครั้ง ความหมายของเขาแปลได้ว่าอย่างไรกัน
ไม่ทันที่จะคิดหาเหตุผลอะไรออก ฝ่ามือหนาที่เท้าโต๊ะอยู่ข้างหนึ่งก็เลื่อนมาโอบเอวบางของฟางเหนียงไว้แทน ฝ่ามืออีกข้างก็ยกมาเขี่ยปรอยผมที่ข้างแก้มของนางไปทัดหูอย่างเบามือ ฟางเหนียงราวกับวิญญาณจะหลุดออกจากร่างเสียให้ได้ในนาทีนี้ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมจู่ๆ หลี่จวินก็แสดงท่าทีอ่อนโยนกับนางนัก นี่นางตายไปแล้วใช่หรือไม่ หรือว่านางกำลังหลับอยู่ถึงได้ฝันเป็นเรื่องเป็นราวดูเกินจริงได้ถึงเพียงนี้
ฝ่ามือบางยกขึ้นมาตบหน้าตัวเองจนดังฉาดใหญ่ หลี่จวินมองตาค้างคิดไม่ถึงว่านางจะทำเช่นนี้ ฟางเหนียงร้องโอ๊ยสีหน้าเหยเกเพราะตบตัวเองไปเต็มแรง หลี่จวินขำพรืดออกมาอย่างเสียมิได้ ก่อนจะจับมือฟางเหนียงทั้งสองข้างมากุมไว้อย่างเอ็นดู
"สรุปว่าเจ้ากำลังฝันไปใช่หรือไม่" หลี่จวินแกล้งถามทั้งๆ ที่ยังขำนางอยู่
"ไม่ใช่ฝัน นี่เรื่องจริงเหรอเนี่ย เมื่อครู่ท่านโอบกอดข้าจริงๆ" ฟางเหนียงขมวดคิ้วพลันรู้สึกตัวหนาวๆ ร้อนๆ ไปทั้งร่างราวกับไข้จะขึ้น หลี่จวินประคองฟางเหนียงให้นั่งลงเพื่อที่จะได้คุยกันอย่างจริงจังเสียที
"เจ้ายังชอบข้าอยู่หรือไม่" หลี่จวินยกกาน้ำชามารินเอง เพราะเจ้าของตำหนักดูจะทำตัวไม่ถูกไปอีกพักใหญ่
"ข้าก็ชอบท่านมาตลอด" ฟางเหนียงค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ แล้วตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา เพราะแต่ไหนแต่ไรใครๆ ก็รู้กันทั้งแดนสวรรค์อยู่แล้วว่านางแอบชอบอวี๋หลี่จวินมาตั้งห้าหมื่นปี
"เช่นนั้น เรามาคบกันดีหรือไม่" ฟางเหนียงที่ตั้งสติได้ตั้งแต่คำถามก่อนหน้า เมื่อมาถึงประโยคคำถามนี้กลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบกลนัก ห้าหมื่นปีที่ผ่านมานางพยายามแสดงออกมาตลอดว่าชอบเขา แต่เขากับไม่เคยแสดงท่าทีใดหรือแม้แต่สีหน้าก็ยังไร้อารมณ์เป็นเทพหน้าน้ำแข็งใส่นางมาตลอด แล้วเหตุใดวันนี้จึงเอ่ยปากขอคบกับนางได้ง่ายดายเช่นนี้เล่า
นึกย้อนไปถึงประโยคเมื่อครู่ว่าเขาจะรับผิดชอบนาง นี่คงจะเป็นความหมายของประโยคนั้นแล้วกระมัง รับผิดชอบโดยการขอคบกับนางอย่างนั้นหรือ ต้นเหตุที่แท้จริงคงมาจากเรื่องข่าวลือนั้นสินะ ที่แท้หลี่จวินก็ต้องการเพียงแก้ไขข่าวลือแย่ๆ นั่นเท่านั้นเอง หากหลี่จวินคบกับนางจริงๆ ส่วนหนึ่งข่าวลือก็จะถูกลืมไป อีกส่วนหนึ่งคือบรรดาเทพธิดาสวรรค์ทั้งหลายก็จะไม่กล้ามายุ่งกับเขาอีก ดูแล้วเหตุผลที่สองจะเข้าท่าที่สุด ที่แท้ก็คงแค่ต้องการให้นางช่วยกันท่าจากบรรดาเทพธิดาอื่นให้พ้นๆ ไปใช่หรือไม่
"หากท่านเพียงต้องการอยากช่วยข้าให้พ้นจากข่าวลือ ท่านไม่ต้องคิดมากเช่นนั้น อีกไม่นานข่าวลือนี้ก็ถูกลืมไปเอง"
"เจ้าคิดว่าข้าแค่ต้องการหยุดข่าวลือแค่นั้นหรือ"
"ข้าเข้าใจถูกต้องหรือไม่เล่า"
"ข้ายอมรับว่าส่วนหนึ่งเป็นเช่นนั้น แต่แท้จริงแล้ว..."
"เช่นนั้นท่านวางใจเถอะ หากท่านคิดว่าข่าวลือพวกนั้นจะทำร้ายข้าได้ ท่านคิดผิดแล้ว ข้าสบายดี เพียงแต่ต่อไปนี้ข้าควรระวังท่าทีที่มีต่อท่านให้มากขึ้นสักนิด ข้าจะไม่ไปรบกวนท่านที่ตำหนักจวินเฟิงอีก เช่นนี้ท่านพอใจแล้วใช่หรือไม่"
หลี่จวินมองฟางเหนียงอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดนางถึงปฏิเสธเขาเช่นนี้เล่า ทั้งๆ ที่นางชอบเขาไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงไม่ยอมตกลงคบกับเขา หนำซ้ำยังบอกว่าจะไม่ไปหาเขาที่ตำหนักอีกแล้ว ทำไมเทพสตรีเช่นนางช่างเข้าใจยากถึงเพียงนี้
"ฟางเหนียง เจ้าโกรธข้าอยู่ใช่หรือไม่" อาจเพราะนางกำลังโกรธเขาที่ทำให้นางถูกพูดถึงเสียหาย นางจึงไม่ยอมตกลงคบกับเขา เช่นนั้นถ้านางโกรธ เขาควรจะง้อนางถูกต้องหรือไม่
"ข้าไม่ได้โกรธท่าน" ฟางเหนียงจะโกรธเขาด้วยเรื่องใดกัน ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าที่หลี่จวินทำโทษเทพธิดาทั้งสี่ก็เพื่อปกป้องนางที่โดนรังแก เช่นนี้นางจะโกรธเขาได้อย่างไร และถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นสาเหตุให้พลอยโดนติฉินนินทา แต่ความจริงก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ลือกันสักนิด ก็ยิ่งไม่มีเหตุผลใดให้นางควรโกรธหลี่จวินได้เลย แค่เพียงรอเวลาให้ข่าวลือถูกลืมไปก็เท่านั้น
"ถ้าเช่นนั้นทำไมเจ้าถึงไม่ยอมตกลงคบกับข้า"
"เพราะท่านรู้ว่าข้าชอบท่านมากใช่หรือไม่ ถึงได้ขอคบกับข้า" ฟางเหนียงถอนหายใจเบาๆ ภายในใจเกิดความรู้สึกปะปนระหว่างความดีใจแต่ก็น้อยใจอยู่ในที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกได้ว่าจะน้อยใจเสียมากกว่า
"ก็...ใช่"
"แล้วข้ารู้หรือไม่ ว่าท่านก็ชอบข้า" ที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะหันมามองนาง แม้แต่จะพูดคุยกันก็ประหยัดคำพูดทุกที อย่างนี้จะให้นางคิดเข้าข้างตัวเองไปได้อย่างไร
"ถ้าเช่นนั้น ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะเชื่อใจข้า" หลี่จวินเข้าใจที่ฟางเหนียงถามแล้ว ที่แท้นางกำลังน้อยใจที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเป็นเทพหน้าน้ำแข็งอย่างที่ใครต่างพากันพูดถึงเขาอยู่บ่อยๆ จตุรเทพสงครามเช่นเขา อย่าว่าแต่เหล่าเทพธิดาสวรรค์เลย แม้แต่บุรุษเทพก็ยังไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ฟางเหนียงจะไม่ยอมเชื่อใจเขาเช่นนี้
"ท่านหลี่จวิน ข้าพูดจริงๆ นะว่าข้าไม่เป็นไร ท่านวางใจเถอะ อีกไม่นานข่าวลือคงเงียบหายไปเอง อีกอย่างที่เทพพวกนั้นพากันพูดไปจะมีเรื่องจริงอยู่สักกี่ส่วนกัน ข้าไม่เก็บมาใส่ใจหรอก"
"ที่แท้เจ้าไม่เชื่อใจข้าจริงๆ สินะ" ฟางเหนียงผงกศีรษะแทนคำตอบตามตรง หลี่จวินถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่เขาทำพลาดแล้วจริงๆ สินะ ทั้งๆ ที่เขาตั้งใจจะอาศัยโอกาสนี้ขอคบกับนางอย่างจริงจังแล้วแท้ๆ กลับกลายเป็นว่านางคิดว่าเขาเพียงแค่ต้องการจะปิดข่าวลือไร้สาระเท่านั้นเอง
"หากท่านรู้สึกผิดที่ทำให้เกิดข่าวลือเรื่องข้า แล้วจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยการขอคบกับข้า เช่นนั้นท่านกลับไปเถอะ" ฟางเหนียงไม่พูดเปล่า นางลุกขึ้นเดินไปยังหน้าประตูตำหนักเตรียมส่งแขก หลี่จวินเห็นท่าทีนางเช่นนี้ถึงกลับพูดไม่ออก ดูท่าแล้วนางคงไม่เชื่อแน่ว่าเขาจะจริงใจต่อนาง
หลี่จวินถอนหายใจอีกครั้งอย่างเสียมิได้ เขาไม่รู้จะพูดคำใดได้อีก จึงคิดได้ว่าควรกลับไปตั้งหลักทบทวนเรื่องราวภายในใจให้ถี่ถ้วนก่อนดีหรือไม่ ขืนยังรั้งอยู่ที่นี่ นอกจากฟางเหนียงจะไม่ยอมรับฟังอะไรแล้ว เกรงจะพาลมองเขาผิดไปมากกว่าเดิม เช่นนั้นเขาควรยอมถอยกลับไปก่อนจะดีกว่า
"วันหนึ่งข้าจะทำให้เจ้าเชื่อใจข้า ว่าข้าไม่ได้พูดไปเพียงเพราะจะปกป้องเจ้าจากข่าวลือ ข้าขอตัว" หลี่จวินทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากตำหนักแล้วจากไปในแสงพริบตา
หลี่จวินกลับจากตำหนักเหมยฮวาก็ตรงมายังตำหนักอักษรสวรรค์ทันที หยู่ถงที่กำลังกวาดใบไม้ใต้ต้นผีผาตรงลานกว้างหน้าตำหนักเห็นท่าทีของหลี่จวินดูมีเรื่องร้อนใจจึงรีบเอ่ยถามตามประสาคนคุ้นเคย
"มีเรื่องใดที่ทำให้เทพสงครามอย่างท่านมีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้เล่า"
"หยู่ถง ข้ามีเรื่องมาปรึกษาหวังจิ้น นายของเจ้าอยู่ที่ตำหนักหรือไม่"
"อยู่ขอรับ ข้าไปเรียนนายท่านให้ว่าท่านมา"
"ไม่เป็นไร เจ้าทำงานต่อไปเถอะ ข้าเข้าไปเอง"
"เช่นนั้นข้าไปเตรียมน้ำชาให้ท่านก่อน"
ในห้องอักษร หวังจิ้นกำลังอ่านม้วนอักษรสีหน้าเคร่งเครียด แต่เมื่อเงยหน้ามาพบอวี๋หลี่จวินที่เดินเข้ามามีสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่า หวังจิ้นถึงกลับปรับสีหน้าไม่ถูกเลย
"นี่เจ้าเทพสงคราม เหตุใดมีสีหน้าเหมือนถูกคมดาบจ่อคอมาเช่นนี้เล่า" หวังจิ้นเอ่ยติดตลกขำขันตามนิสัย พลางหันมารินน้ำชาเย็นชืดหนึ่งจอกส่งให้หลี่จวิน
"นายท่าน ดื่มน้ำชาที่ข้าชงมาให้ใหม่เถิดขอรับ" หยู่ถงกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาพร้อมกาน้ำชาร้อนๆ ที่เพิ่งชงใหม่ จอกน้ำชาเย็นชืดถูกเก็บกลับออกไป หวังจิ้นจึงต้องรินน้ำชาใหม่อีกที
"ให้ข้าถูกคมดาบจ่อคอ ยังแก้กระบวนท่าให้พลิกกลับมาชนะ ง่ายกว่าการคุยกับสตรี" หวังจิ้นถึงกับเบิกตาโพลง เขาแทบไม่เชื่อตาตัวเองว่าจะได้เห็นหลี่จวินเป็นทุกข์ใจด้วยเรื่องสตรี
"เช่นนั้นเจ้ารีบเล่ามาเถอะ ข้าอยากรู้เสียแล้วว่าเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ทำท่าไหน เจ้าถึงได้หงอยกลับมาหาข้าเช่นนี้" เมื่อได้ยินหวังจิ้นเอ่ยถึงฟางเหนียง หลี่จวินก็ตกใจอยู่ไม่น้อย ยังไม่ทันที่เขาจะเริ่มเล่าสักคำ เหตุใดหวังจิ้นถึงรู้ได้ว่าเขากำลังทุกข์ใจเพราะใคร
"ท่านรู้" หลี่จวินเลิกคิ้วเป็นคำถาม หวังจิ้นยกจอกน้ำชาอุ่นขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า
"ข้าคิดว่าซือมิ่ง เซียนอี้ กับหยู่ถง ก็น่าจะรู้เหมือนกัน" หวังจิ้นพูดน้ำเสียงเย้าแหย่ อวี๋หลี่จวินนับว่าเป็นน้องเล็กสุดในพวกเขาสี่จตุรเทพ หวังจิ้น ซือมิ่ง และไท่เซียนอี้ต่างเห็นเขามาตั้งแต่กำเนิด ครั้นโตขึ้นมาสนิทกันจนป่านนี้ ไหนเลยจะดูไม่ออกว่าตลอดเวลาห้าหมื่นปีที่ผ่านมาหลี่จวินคิดเช่นไรกับฟางเหนียง
แต่เพราะน้องชายคนเล็กคนนี้มีภาระหน้าที่สำคัญยิ่ง เขาเป็นถึงแม่ทัพกองทหารเทพ ชีวิตผ่านการเสี่ยงอันตรายในคมหอกคมดาบมานับไม่ถ้วน คมดาบไร้หูตาจ้องแต่จะฟาดฟันเอาชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ เช่นนี้เทพสงครามอย่างหลี่จวินจะกล้ามีความรักได้เช่นไร
"ทั้งๆ ที่ข้าเมินเฉยต่อนางมาตลอด ทำไมพวกท่านถึงรู้ใจข้า" อวี๋หลี่จวินอึ้งไปเหมือนกัน ทั้งๆ ที่เขาสร้างตัวตนเป็นเทพหน้าน้ำแข็งมาได้ตลอดแล้วแท้ๆ กลับไม่สามารถปกปิดใครได้เลย
"ไม่เห็นจะยาก หนึ่งคือเจ้าเป็นสหายรักของพวกข้า บางเรื่องถึงไม่พูดออกมา แค่มองตาพวกข้าก็รู้ใจเจ้า สองคือการกระทำของเจ้าเอง เทพธิดาไม่รู้กี่นางแล้วที่ถูกเจ้าไล่ตะเพิดออกมาจากตำหนักจวินเฟิง แต่เมื่อใดที่เป็นฟางเหนียง นอกเจ้าจะไม่ไล่นางแล้ว เจ้ายังเป็นฝ่ายถอยหนีนางเสียเอง นั่นเพราะเจ้าไม่กล้าเอ่ยปากไล่นาง แต่ก็ไม่กล้าใกล้ชิดเกรงจะใจอ่อน ก็เลยต้องเป็นฝ่ายถอยออกมาเองทุกที ข้าพูดถูกใช่หรือไม่"
หลี่จวินขบเม้มปากแน่น แล้วผงกศีรษะแทนคำตอบ หวังจิ้นส่ายหน้าแล้วขำออกมาเบาๆ เทพสงครามผู้ดุดันทุกสนามรบ ตอนนี้มานั่งคอตกอยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว เป็นบุญตาจริงๆ
"เมื่อครู่ข้าไปขอคบกับนาง นางปฏิเสธข้า ข้าไม่รู้เลยว่าข้าทำอะไรผิดไป" ยังไม่ทันจบประโยคดี หวังจิ้นก็สำลักน้ำชาที่กำลังจิบอยู่ทันที วันนี้เป็นวันอะไรกันนะ ทำไมถึงมีเรื่องให้เขาประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่าได้ขนาดนี้
"อวี๋หลี่จวินเอ๊ยอวี๋หลี่จวิน อย่าว่าแต่ฟางเหนียงเลย ขนาดข้าได้ยินเจ้าพูดออกมาข้าแทบหัวใจจะวาย เจ้าคิดอะไรถึงได้ไปขอคบกับนางตรงๆ เช่นนี้เล่า เจ้ารู้หรือไม่จิตใจสตรีมิใช่เป้ายิงธนู ที่เจ้าจะยิงเข้าเป้าแล้วจบ เฮ้อ! นี่เจ้าเอาเรื่องกลุ้มใจของเจ้ามาให้ข้าแล้วแท้ๆ" หวังจิ้นส่ายหัวพลันยกมือมาคลึงขมับอย่างอ่อนใจ บทจะตีหน้าน้ำแข็งก็แข็งเป็นหิน บทจะใจอ่อนก็อ่อนจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นตัวจริง อวี๋หลี่จวินนี่น่าตีที่สุดก็วันนี้แล้วกระมัง
"ก็พอซือมิ่งมาเล่าให้ข้าฟังว่าฟางเหนียงถูกติฉินนินทาเพราะนางชอบข้า นางหมั่นไปหาข้า ข้าไม่รู้จะปกป้องนางต่อไปอย่างไร ข้าเลยคิดว่าจะตกลงคบกับนาง หากนางเป็นสตรีของข้า ไหนเลยใครจะกล้าว่าร้ายใส่นางอีก"
"แล้วตกลงเจ้าชอบนางจริงๆ หรือไม่" หวังจิ้นวางจอกน้ำชาบนโต๊ะจนดังกึกหนึ่ง เขารู้แล้วว่าปัญหาเกิดจากเรื่องใด
"ท่านก็เพิ่งบอกข้าว่าท่านรู้ใจข้า ต่อให้ข้าไม่พูดออกมาถูกต้องหรือไม่" หลี่จวินไม่เข้าใจนัยยะสำคัญของคำถามหวังจิ้น จึงยอกย้อนทำหน้ามุ่ยจนหวังจิ้นจะปวดหัวขึ้นมาอีกรอบ
"ข้ารู้ใจเจ้าเพราะอะไร เพราะเจ้ากับข้าอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กใช่หรือไม่ เพราะข้าเป็นสหายรักเจ้าใช่หรือไม่ เพราะเรารู้จักนิสัยใจคอกันใช่หรือไม่"
"ก็...ใช่"
"เช่นนั้นหากข้าไม่ได้โตมากับเจ้า หากข้าไม่ได้เป็นสหายรักของเจ้า หากข้าไม่รู้จักเจ้า ข้าจะรู้ใจเจ้าได้เช่นไร มีเพียงทางเดียวคือเจ้าต้องบอกความในใจของเจ้าให้ข้ารู้ใช่หรือไม่"
อวี๋หลี่จวินมองหน้าหวังจิ้นนิ่งงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม เขาเข้าใจที่หวังจิ้นพูดแล้ว ที่แท้เป็นเพราะฟางเหนียงไม่รู้ความในใจเขาจึงได้ปฏิเสธกลับมาเช่นนั้น นางไม่เชื่อใจว่าเขาอยากคบกับนางจริงๆ เพราะที่ผ่านมาเขาแสร้งเมินเฉยต่อนางมาตลอด ผิดกับฟางเหนียงที่แสดงออกชัดเจนและยังกล้าพูดออกมาตรงๆ ว่านางชอบเขา ตลอดเวลาห้าหมื่นปี เป็นนางที่ชัดเจน และเป็นเขาที่ปกปิดความจริงในใจตลอดมา
"ข้าทำผิดไปเสียแล้ว นางคงไม่คิดว่าเทพหน้าน้ำแข็งอย่างข้าจะชอบนาง เช่นนั้นข้าไปบอกความในใจข้าให้นางรู้เลย ท่านว่าดีหรือไม่"
"เอาล่ะๆ เจ้าเข้าใจแล้วว่าเจ้าพลาดตรงไหน ข้าก็เบาใจ แต่เจ้าจะไปบอกความในใจต่อนางตรงๆ เช่นนี้ ข้าเกรงว่านางจะมองเจ้าเสแสร้งไปกันใหญ่"
"นี่ข้าเป็นถึงจตุรเทพแห่งแดนสวรรค์ เหตุใดนางจะไม่เชื่อคำพูดของข้า" หลี่จวินเริ่มงอแงเสียแล้ว หวังจิ้นถึงกลับยกมือขึ้นนวดขมับอีกครา
"นางจะเชื่อเจ้าหรือไม่ ไม่เกี่ยวกับว่าเจ้าเป็นใคร ต่อให้เป็นเซียนนกอัคคีอย่างหยู่ถงแสดงความจริงใจต่อนางมากกว่าเทพหน้าน้ำแข็งอย่างเจ้า นางก็ย่อมเชื่อใจหยู่ถงมากกว่าเจ้า"
"เช่นนั้น..."
"เช่นนั้นเจ้าต้องเกี้ยวนาง เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด หากข้าพูดว่าข้ารำกระบี่เก่งกว่าเจ้า แต่ข้าไม่เคยรำกระบี่ให้เจ้าดูสักครั้ง เจ้าจะเชื่อคำพูดของข้าหรือไม่" หลี่จวินครุ่นคิดตามคำพูดของหวังจิ้นอย่างตั้งใจ พลางหมุนจอกน้ำชาเปล่าเล่นวนด้วยปลายนิ้ว ก่อนหน้านี้ฟางเหนียงไม่เคยรู้จักเขาในตัวตนของอวี๋หลี่จวินเลยสักครั้ง การที่เขาไปขอคบกับนางตรงๆ นั้นก็ดูจะกระดากกระเดื่องเกินไปจริงๆ ตอนนี้ในใจของเขาเข้าใจจิตใจของฟางเหนียงแล้วแปดเก้าส่วน หลี่จวินเงยหน้ามองหวังจิ้นด้วยสีหน้าสบายใจขึ้นแล้วเอ่ยว่า
"ขอบคุณท่านมาก ข้าเข้าใจแล้ว"
ลับหลังอวี๋หลี่จวินกลับออกจากตำหนักไปแล้ว หวังจิ้นก็หยิบม้วนอักษรอันเดิมคลี่ออกดูอีกครั้ง ม้วนอักษรนิทานเล่าเรื่องสงครามระหว่างเผ่ามารฮุยอินกับเทพสวรรค์ที่เซียนอี้ส่งมาให้เขาจากโลกมนุษย์เพื่อตรวจดูนั้นช่างน่าประหลาดใจยิ่ง
สองทูตที่ถูกส่งไปตรวจตราดินแดนเผ่ามารในครั้งนั้น เทพอักษรผู้ตวัดปลายพู่กันสั่งการตามคำสั่งเทียนจวินคือเขาเอง ไหนเลยเขาจะไม่รู้ว่าสองทูตที่เผ่ามารกล่าวหาว่าเป็นคนร้ายคือผู้ใด ทว่าหากเขานำม้วนอักษรขึ้นทูลเทียนจวินโดยตรง เกรงจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นไปก่อนหรือไม่ หรือแม้แต่แม่ทัพอย่างหลี่จวิน หากรู้ว่าตนเองอาจจะถูกอุบายหลอกให้ทำสงครามคร่าหลายชีวิต หลี่จวินจะแบกรับความรู้สึกไว้ได้เช่นไร ดังนั้นทางเลือกที่ดีที่สุด คือเขาจะต้องสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองเสียแล้ว


บริเวณทางเข้าตำหนักจวินเฟิง เซียนสาวรับใช้ในอาภรณ์เรียบง่ายสีขาวมวยผมปักปิ่นบุปผาสองคนเดินเคียงกันมา อาภรณ์เช่นนี้ผู้ใดพบเห็นก็รู้ได้ว่าเป็นเซียนสาวรับใช้จากตำหนักเหมยฮวานั่นเอง
"คารวะท่านอวี๋หลี่จวินเพคะ" สองนางย่อคำนับหลี่จวิน
"เจ้าสองคนเป็นเซียนรับใช้จากตำหนักเหมยฮวาใช่หรือไม่"
"เพคะ"
"พวกเจ้าทั้งสองมาหาข้ามีเรื่องอันใด"
"เทพธิดาฟางเหนียงได้ทำปลาเก๋าสามรส แล้วให้เราสองคนนำมาให้ท่านเพคะ"
หลี่จวินปรายตามองปิ่นโตไม้ในมือเซียนสาวใช้อย่างไม่สบอารมณ์นัก เขามิได้ไม่พอใจในปลาเก๋าสามรส แต่เขากำลังไม่พอใจที่ฟางเหนียงให้เซียนสาวรับใช้เป็นคนนำมาส่งให้ต่างหาก ปกติฟางเหนียงจะต้องมาด้วยตัวเองทุกครั้งแท้ๆ
"...เพียงแต่ต่อไปนี้ข้าควรระวังท่าทีที่มีต่อท่านให้มากขึ้นสักนิด ข้าจะไม่ไปรบกวนท่านที่ตำหนักจวินเฟิงอีก เช่นนี้ท่านพอใจแล้วใช่หรือไม่..."
หลี่จวินนึกย้อนไปถึงคำพูดของฟางเหนียงเมื่อครั้งที่เขาไปหานางที่ตำหนักเหมยฮวา ที่แท้นางก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ
"วางไว้เถอะ ขอบใจพวกเจ้ามาก"
"เพคะ" เซียนสาวรับใช้วางปิ่นโตไว้บนโต๊ะข้างกระดานหมากล้อม แล้วเอ่ยคำนับหลี่จวินอีกครั้งก่อนจะขอตัวกลับไป
 หลี่จวินนั่งมองปิ่นโตอยู่เพียงชั่วครู่ รอยยิ้มก็ปรากฏที่มุมปากดูเจ้าเล่ห์ชอบกลนัก
 เวลาผ่านไปราวๆ สามก้านธูป หยู่ถงก็ปรากฏตัวที่ตำหนักเหมยฮวาด้วยสีหน้าร้อนใจ ฟางเหนียงรู้ว่าหยู่ถงเป็นเซียนนกหงส์อัคคีข้างกายหวังจิ้น เมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนนั้นจึงรีบถามไถ่ไม่รอช้าว่าเกิดเรื่องอันใด
 "คารวะเทพธิดาฟางเหนียง" หยู่ถงแม้จะรีบร้อน แต่ยังคงทำตามขนบธรรมเนียมสวรรค์ ฟางเหนียงผายมือเบาๆ ให้หยู่ถงยืนตามสบาย
 "เจ้ามีเรื่องอันใดถึงได้รีบร้อนมาเช่นนี้" ฟางเหนียงขมวดคิ้วพลอยเป็นกังวลตามหยู่ถงที่มีสีหน้าคล้ายจะเป็นทุกข์ยิ่งกว่า
 "ท่านอวี่หลี่จวินขอรับ เมื่อครู่ท่านอวี๋หลี่จวินส่งเวทสารไปหาท่านหวังจิ้นเพื่อขอยาแก้ปวดท้อง ข้าเป็นคนนำยาไปให้ แต่เมื่อทานแล้วไม่หายปวด ข้าเกรงว่าท่านอวี๋หลี่จวินจะอาหารเป็นพิษเพราะปลาเก๋าสามรสของท่านแล้ว"
 "บังอาจ นี่เจ้ากล้าใส่ร้ายปลาเก๋าสามรสของเทพธิดาฟางเหนียงได้เช่นไร" เซียนสาวรับใช้นางหนึ่งของฟางเหนียงออกรับแทนอย่างไม่พอใจในคำกล่าวหาของหยู่ถงนัก
 "ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้า..." หยู่ถงร้องเสียงหลงพลางโบกมือทั้งสองข้างเพื่อปฏิเสธ ก่อนจะรีบกล่าวต่อว่า "ข้าเพียงแค่จะมาขอยาเห็ดฝูหลิง ยาแก้ปวดท้องเพราะอาหารเป็นพิษจากท่านเท่านั้น ในแดนสวรรค์นี้จะมีผู้ใดมีพืชสมุนไพรมากมายเท่าสวนพฤกษชาติดอกไม้สวรรค์ของท่านอีกขอรับ" ล้วนเป็นความจริงดังที่หยู่ถงพูดแล้ว ในแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้านี้ มีเพียงฟางเหนียงที่รู้จักสมุนไพรถอนพิษทุกชนิดดีที่สุด
 "เช่นนั้นเจ้ารอข้า ข้าจะไปเอายาเห็ดฝูหลิงก่อน แล้วจะกลับไปตำหนักจวินเฟิงพร้อมกับเจ้า"
 ฟางเหนียงเดินกลับเข้าไปในตำหนักเหมยฮวา โดยมีหยู่ถงยืนรออยู่ด้านนอก เซียนสาวรับใช้ทั้งสองยืนเฝ้าหยู่ถงไม่ห่าง ทั้งยังมองหยู่ถงด้วยสายตาไม่พอใจอยู่มาก หยู่ถงยกมือเกาท้ายทอย สีหน้าราวกับจะร้องไห้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายปลาเก๋าสามรสของเทพธิดาฟางเหนียงแม้แต่น้อย เขาเพียงพูดตามบทที่หวังจิ้นและอวี๋หลี่จวินไหว้วานให้เขาจัดการก็เท่านั้น
 นึกย้อนไปเมื่อเวลาประมาณหนึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ หวังจิ้นได้รับเวทสารจากอวี๋หลี่จวิน ครู่เดียวหวังจิ้นก็บอกให้เขาติดตามมาที่ตำหนักจวินเฟิงด้วยกัน เมื่อมาถึงก็พบว่าอวี๋หลี่จวินนั่งทานปลาเก๋าสามรสอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังน่าน้อยใจยิ่งนักที่อวี๋หลี่จวินไม่ชวนหวังจิ้นกับเขากินด้วยสักคำ จากนั้นเทพแห่งสงครามที่กินจนอิ่มแล้วก็ออกอุบายขึ้นมาเรื่องหนึ่ง
 'หวังจิ้น ท่านได้นำยาที่ข้าขอมาด้วยหรือไม่'
 'เจ้ากินน่าอร่อยเช่นนี้ จะขอยาแก้ปวดท้องจากข้ามาทำไมกัน' แม้จะพูดเช่นนี้แต่หวังจิ้นก็มอบยาให้อยู่ดี อวี๋หลี่จวินคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วหันมาพูดกับหยู่ถงแทนคำตอบว่า
 'หยู่ถง เจ้าจงไปหาเทพธิดาฟางเหนียง แล้วแจ้งนางว่าข้าปวดท้องอาหารเป็นพิษเพราะปลาเก๋าสามรสของนาง บอกด้วยว่าข้าทานยาของหวังจิ้นแล้วไม่ดีขึ้นเลย ข้าเลยให้เจ้ามาขอยาเห็ดฝูหลิงกับนาง เจ้าจำคำสั่งของข้าได้หรือไม่' หยู่ถงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจคำสั่ง แต่ไม่เข้าใจว่าอวี๋หลี่จวินเกิดอาหารเป็นพิษเมื่อไหร่กัน ทั้งๆ ที่เพิ่งกินอิ่มต่อหน้าต่อตาเขาแท้ๆ
 'ใช้ได้นี่อวี๋หลี่จวิน เดี๋ยวนี้เจ้าหัดเป็นคนร้อยเล่ห์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เกิดอะไรขึ้น เทพธิดาฟางเหนียงไม่ยอมพบหน้าเจ้าใช่หรือไม่' อวี๋หลี่จวินพยักแทนคำตอบ
 'เอาล่ะๆ เจ้าวางใจเถอะ เรื่องนี้ข้ากับหยู่ถงจะร่วมแสดงละครเป็นเพื่อนเจ้าสักบทหนึ่งแล้วกัน' ไม่ผิดจากที่อวี๋หลี่จวินคาดไว้ แต่ไหนแต่ไรมาหวังจิ้นเป็นคนชอบเล่นสนุกและมีอารมณ์ขัน เรื่องแกล้งหยอกเย้าผู้อื่นถือว่าเป็นตัวเต็งบนแดนสวรรค์แล้ว
 'เช่นนั้น ให้ข้าไปพบเทพธิดาฟางเหนียงตอนนี้เลยหรือไม่ขอรับ'
 บทสนทนาจบเพียงเท่านั้น หยู่ถงก็มายืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อถึงตำหนักเหมยฮวาแล้วในตอนนี้ สายตาจิกงอนของสองเซียนสาวรับใช้ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก จนหยู่ถงอยากจะกางปีกบินกลับป่ายงโจวไปให้รู้แล้วรู้รอด
 ฟางเหนียงเดินออกมาจากตำหนักพร้อมกล่องยาขนาดกลางในมือ แล้วออกจากตำหนักเหมยฮวาพร้อมกับหยู่ถง หยู่ถงหายใจสบายขึ้นเมื่อได้ออกมาจากตำหนักเหมยฮวาเสียที
 เมื่อมาถึงตำหนักจวินเฟิง ทั้งสองที่เพิ่งมาถึงเห็นว่าหวังจิ้นกำลังนั่งเฝ้าอวี๋หลี่จวินอยู่ไม่ห่าง คนแสร้งป่วยทำหน้าหงิกงอราวกับปวดท้องจนตัวจะขาดท่อนออกจากกัน ฟางเหนียงเห็นสีหน้าของอวี๋หลี่จวินดูย่ำแย่ จึงรีบปรี่เข้าไปดูอาการอย่างเป็นห่วงเป็นใย
 "ท่านหลี่จวิน ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง"
 "ฟางเหนียง เจ้ามาได้อย่างไร" หลี่จวินการละคร แสร้งทำเสียงแหบแห้งสมบทบาทยิ่งนัก หวังจิ้นเห็นอย่างนั้นถึงกลับเสมองไปทางอื่นเพื่อกลั้นขำ
 "หยู่ถงไปขอยาเห็ดฝูหลิงจากข้าที่ตำหนัก ข้าจึงขอติดตามมาดูอาการท่าน ท่านรอข้าสักครู่ ข้าจะไปต้มยามาให้" ฟางเหนียงลุกขึ้นยืนแล้วหันไปหยิบกล่องยาเตรียมจะออกไปต้มยาให้ที่ห้องครัว หวังจิ้นจึงรีบพูดขึ้นมาก่อนว่า
 "ฟางเหนียง ไหนๆ เจ้าก็มาแล้ว เช่นนั้นข้าก็เบาใจ ข้าฝากเจ้าดูแลหลี่จวินด้วย ข้าขอตัวก่อน" หวังจิ้นสะกิดหยู่ถงในตอนท้าย
 "เอ่อ...ใช่ๆ ข้าด้วยขอรับ ข้าต้องตามท่านหวังจิ้นกลับไปช่วยงานขอรับ" โชคดีที่หยู่ถงหัวไวอยู่บ้าง จึงรับส่งอุบายได้ทันท่วงที แม้หยู่ถงจะดูลุกลี้ลุกลนไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่ฟางเหนียงจะมานั่งจับผิดผู้ใด นางเพียงตอบรับคำสั้นๆ เท่านั้น
 "ได้เจ้าค่ะ ฟางเหนียงจะดูแลท่านหลี่จวินให้ทานยาจนเรียบร้อย ท่านหวังจิ้นโปรดวางใจ"
 "เช่นนั้นข้าขอลา"
 "ไม่ส่งนะ" หลี่จวินเค้นเสียงอันแหบพร่าเอ่ยบอก
 "เจ้าพักเถอะ" หวังจิ้นยังคงแสดงตามบท แล้วเดินออกไปพร้อมกับหยู่ถง เหลือเพียงหลี่จวินที่นอนซมอยู่
 "ข้าไปต้มยาก่อนนะเจ้าคะ"
 ลับหลังฟางเหนียงเดินออกไปจากห้องนอน หลี่จวินยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ฟางเหนียงดูเป็นห่วงเขาอยู่มาก ถ้าฟางเหนียงไม่ตั้งใจหลบหน้าเขาตั้งแต่แรก เขาก็ไม่จำเป็นต้องคิดอุบายเช่นนี้ถูกต้องหรือไม่ ครั้งนี้จะถือโอกาสปรับความเข้าใจกับนาง เขาจะไม่ยอมปล่อยฟางเหนียงกลับไปทั้งๆ ที่ยังเข้าใจเขาผิดอยู่เป็นแน่
 เวลาเพียงช่วงน้ำเดือด ฟางเหนียงเดินกลับมาพร้อมถ้วยยา หลี่จวินรีบปรับสีหน้าแสดงความเจ็บปวดทรมานนอนขดตัวงอ สองแขนกอดรัดท้องแน่น ฟางเหนียงนั่งลงข้างๆ บนเตียงเดียวกัน ค่อยๆ ประคองให้คนป่วยลุกนั่งเพื่อทานยาได้สะดวก
 "ข้าป้อนท่าน" ฟางเหนียงตักยามาหนึ่งคำ เป่าคลายร้อนแล้วป้อนให้หลี่จวินค่อยๆ จิบดื่ม
 "ทำไมถึงขมมากเช่นนี้" ความขมของยาทำเอาหลี่จวินปิดเปลือกตาแน่นเพื่อฝืนกลืนยาลงคอ อันที่จริงเขาเคยกินยาเห็ดฝูหลิงมาบ้างแล้วในชีวิตนี้ แต่ไม่เคยกินที่มีรสขมเท่านี้มาก่อน หรืออาจเป็นไปได้ว่าฟางเหนียงจะเป็นห่วงเขามาก จึงเติมยาตัวอื่นเพื่อเพิ่มสรรพคุณให้ออกฤทธิ์ดีขึ้นกว่าเดิมลงไปด้วย
 "ทานอีกนิด" ฟางเหนียงยังคงหน้านิ่ง นางค่อยๆ ป้อนยาหลี่จวินอีกสองสามคำจนยาพร่องลงไปจากถ้วยกว่าครึ่งหนึ่ง
 "พอแล้วๆ ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะฟางเหนียง" เพราะความขมของยาทำให้หลี่จวินไม่สู้ต่อ เขารีบปรับสีหน้าให้ดีขึ้นตามลำดับ ราวกับว่ายาสูตรพิเศษของฟางเหนียงได้ออกฤทธิ์อย่างได้ผลดีแล้วเช่นนั้น
 "ท่านปวดท้องเพราะปลาเก๋าสามรสของข้าใช่หรือไม่" เมื่อวางถ้วยยากลับไปที่โต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียง ฟางเหนียงก็หันกลับมาไถ่ถามอาการต่อ
 "ใช่ แต่ข้าไม่ได้โทษเจ้า ว่าปลาเก๋าสามรสของเจ้าเป็นพิษ เพียงแต่ข้าคงจะกินเยอะเกินไปเลยปวดท้องขึ้นมา เจ้าดูสิ ข้ากินคนเดียวทั้งหมดนั่นเลยนะ" หลี่จวินชี้ให้ฟางเหนียงดูว่าเขากินปลาเก๋าสามรสจนหมดจาน หากก้าง ครีบและหางนั้นกินได้ด้วย เกรงว่าเขาก็คงจะกินมันไปทั้งหมดนั่น
 "ข้าเห็นตั้งแต่มาถึงแล้วล่ะ" ฟางเหนียงเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ จานปลาเก๋าสามรสตั้งอยู่กลางตำหนักขนาดนั้น ถ้านางไม่เห็นตั้งแต่แรก เกรงว่าต้องไปรักษาดวงตาแล้ว
 "เจ้าทำอร่อยมาก ข้าชอบมาก คราวหน้าเจ้าทำให้ข้ากินอีกได้หรือไม่" หลี่จวินเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง รอยยิ้มอ่อนระบายบางๆ บนริมฝีปากนั้น ช่างเป็นใบหน้าที่ต่างจากเทพสงครามหน้าน้ำแข็งที่นางเคยเจอมาตลอดห้าหมื่นปีมากนัก ถ้านางไม่ได้เจอหวังจิ้นอยู่ด้วยกันก่อนในตอนแรก นางแทบจะอดคิดไม่ได้ว่าปีศาจตนใดสวมรอยปลอมตัวมานอนป่วยเป็นแน่
 "ท่านไม่กลัวปวดท้องอีกหรือ"
 "โธ่ เจ้าทำอร่อยถึงเพียงนี้ ต่อให้กินอีก แล้วปวดท้องอีก ต้องกินยาขมอีก ข้าก็จะยอม" พอเจอประโยคที่หลี่จวินจงใจจะเกี้ยวนางเช่นนี้ ฟางเหนียงถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ
 "ถ้าเช่นนั้น ครั้งหน้าข้าคงต้องให้เซียนสาวรับใช้ที่ตำหนักเหมยฮวาไปเก็บบอระเพดมาไว้ต้มยาให้ท่านเพิ่ม วันนี้ข้าต้มไปมากถึงหนึ่งชั่ง ท่านว่ารสขมเข้มข้นดีหรือไม่"
 "บอ...บอระเพด บอระเพดที่เป็นเถาวัลย์ขมถูกต้องหรือไม่" หลี่จวินรู้สึกได้ว่าหน้าชาไปหมดเมื่อรู้ความจริง ที่แท้ยาขมนั้นไม่ใช่ยาเห็ดฝูหลิง เพื่อรักษาอาการอาหารเป็นพิษ แต่คือเถาวัลย์ขมนามบอระเพดที่ปริมาณเยอะถึงหนึ่งชั่ง มิน่ารสยาถึงได้ขมบาดคอ กว่าจะฝืนกลืนได้แต่ละคำแทบจะสวดมนต์ขอชีวิต
 "ท่านหลี่จวิน เหตุใดถึงหลอกข้า" นางถามจริงจังแล้ว
 "เจ้ารู้ตั้งแต่แรกใช่หรือไม่" หลี่จวินเอ่ยถามอย่างยอมรับความผิดอยู่ในที
 "ข้ารู้เพราะท่านแสดงไม่เนียน"
 "อะไรกัน นี่ข้านอนขดตัวงอขนาดนี้ ยังดูไม่สมจริงอีกหรือ" หลี่จวินนิ่วหน้าอย่างสงสัย นี่เขาพลาดตรงไหนกัน
 "ท่านเป็นถึงเทพสงครามท่านลืมแล้วหรือไม่ แม่ทัพใหญ่กองทหารสวรรค์เก้าชั้นฟ้าหากเพียงแค่ปวดท้องแล้วนอนตัวงอเช่นนี้จะไม่น่าขบขันไปหน่อยหรือ หากเป็นท่านคนเดิมตลอดห้าหมื่นปีที่ผ่านมา ต่อให้โดนคมดาบฟาดฟัน ท่านจะไม่มีทางแสดงความเจ็บปวดต่อหน้าข้าหรือใครทั้งสิ้น ใบหน้าที่งดงามของท่านจะแสดงเพียงสิ่งเดียวคือแววตามุ่งมั่นกล้าหาญไร้ความเกรงกลัวต่อสิ่งใด ท่านมีท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขามเสมอ ผิดกับตอนนี้มากนัก ที่นอนร้องโอดโอยจนตัวงอ ทั้งยังแกล้งพูดเกี้ยวข้าเช่นนี้ ท่านเป็นปีศาจปลอมตัวมาใช่หรือไม่"
 "ที่แท้ข้าในสายตาของเจ้า ช่างดูดีเช่นนี้นี่เอง" หลี่จวินไม่เพียงแค่พูดหยอกเย้า มือขวาของเขาคว้าเอวบางของฟางเหนียงที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เขยิบเข้าไปประชิดกับตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มต่อว่า "ข้าดูน่าเกรงขามมาตลอดห้าหมื่นปี เวลานี้ข้ากลับดูอ่อนแอก็เพราะเจ้าคนเดียวฟางเหนียง เกรงว่าเจ้าต้องรับผิดชอบข้าแล้ว"
 ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างเขินอาย ฟางเหนียงเบือนหน้าหลบสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า ขณะที่นางจะขยับตัวออกมา กลับกลายเป็นว่าท่อนแขนแข็งแรงข้างนั้นยิ่งดึงดันกอดรัดเอวนางให้เข้าใกล้เขาเข้าไปอีกสักหน่อย
 "ท่านกอดข้าแน่นไปแล้ว"
 "เพราะข้ากำลังลงโทษเจ้า"
 "ลงโทษข้าเรื่องใด ท่านต่างหากที่หลอกข้า ข้าต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายลงโทษท่าน"
 "เจ้าลงโทษข้าแล้ว เจ้าให้ข้ากินยาเถาวัลย์ขม รักษาอย่างไรให้เหมือนจะมาเอาชีวิต" ฟางเหนียงหลุดขำอีกครั้ง เมื่อนึกถึงสีหน้าของหลี่จวินตอนกลืนยา เขาดูทรมานมากจริงๆ
"ท่านอย่างกังวลเลย บอระเพดมีฤทธิ์ช่วยเพิ่มน้ำย่อยในกระเพาะอาหาร ท่านทานปลาเก๋าสามรสไปเยอะขนาดนั้น ยาขมจะช่วยให้ท่านไม่ท้องอืด"
"อืม...จะว่าไปข้าก็รู้สึกเบาท้องขึ้นมากแล้วจริงๆ ข้านอนมาสักพักแล้ว อยากออกไปเดินรับลม เจ้าไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าก่อนได้หรือไม่"
หลี่จวินจูงมือฟางเหนียงออกมาเดินเล่นรับลมที่ลานกว้างหน้าตำหนักริมสระดอกปทุม ลมหนาวพัดวูบไหวมาเป็นระยะๆ ในวสันตฤดู กิ่งต้นผีผาขยับลู่ตามลมจนใบไม้ปลิดปลิว หลี่จวินปลดเสื้อคลุมสีครามเข้มนำไปสวมกันลมให้ฟางเหนียง
"เจ้าหนาวหรือไม่" หลี่จวินช่วยกระชับเสื้อคลุมให้แน่นอีกสักหน่อย ฟางเหนียงจึงต้องคอยจับไว้อีกมือเพราะเสื้อคลุมตัวใหญ่กว่าตัวนางถึงสองส่วน
"ใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่เช่นนี้ ข้าไม่หนาวแล้ว" ฟางเหนียงเอ่ยยิ้มๆ วินาทีนี้บรรยากาศรอบๆ ช่างสวยงามราวกับห้วงฝัน ทั้งคนตรงหน้ายังเป็นอวี๋หลี่จวิน ชายที่นางแอบรักมาตั้งห้าหมื่นปี ความรู้สึกของนางในตอนนี้ช่างเอ่อล้นใจเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าเป็นเรื่องจริง ทว่าฝ่ามือหนาอบอุ่นที่กุมมือนางอยู่ข้างกายในตอนนี้ก็ทำให้รู้สึกตัวได้ว่านางไม่ได้ฝันไป
"ที่ข้าพูดวันนั้น..." หลี่จวินที่ยืนชมดอกบัวในสระน้ำอยู่เคียงข้างฟางเหนียงหันมาสบตานางเพื่อยืนยันน้ำหนักในสิ่งที่เขากำลังจะเอ่ยออกไป "...ที่พูดว่าข้าขอคบกับเจ้า ข้าหมายความเช่นนั้นจริงๆ"
หลังจบประโยคไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา มีเพียงเสียงกิ่งต้นผีผาที่โดนลมพัดจนวูบไหวเท่านั้น เนิ่นนานเป็นนาทีจนในที่สุดฟางเหนียงก็เรียบเรียงเรื่องราวแล้วเอ่ยถามหลี่จวินอีกครั้ง
"ท่านตอบคำถามข้าได้หรือไม่..." ฟางเหนียงเป็นฝ่ายเงยหน้าสบตามองเขาบ้าง "ท่านชอบข้าจริงๆ หรือไม่ ท่านไม่ได้อยากคบข้าเพียงเพราะแค่เรื่องข่าวลือนั้นหรอกหรือ"
หลี่จวินส่ายหน้าในประโยคท้ายพลันยกสองมือจับไหล่บางให้หันมาสบตาตรงกัน หลี่จวินกวาดสายตามองใบหน้างดงามของเทพธิดาดอกไม้สวรรค์พร้อมรอยยิ้ม แล้วรวบรวมประโยคแสนหวานที่เขาอยากเอ่ยให้นางได้รับรู้มาตั้งนานแล้วว่า
"เจ้าถามว่าเพราะข่าวลือนั่นใช่หรือไม่ หากข้าจะตอบว่าไม่ใช่ก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะข่าวลือนั้นเองที่ทำให้ข้ารู้ว่าใจของข้าเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด เจ้าเสียใจหรือไม่ หากเจ้าเสียใจ ข้าจะอยู่เคียงข้างคอยปลอบเจ้า เมื่อข้าคิดได้เช่นนั้นข้าจึงไปหาเจ้าที่ตำหนักเหมยฮวา แต่เมื่อเจ้าปฏิเสธข้า กลับทำให้ข้าเข้าใจเจ้ามากขึ้น ห้าหมื่นปีที่ผ่านมา ฟางเหนียง ข้าไม่เคยไม่ชอบเจ้า แต่ข้าเป็นเทพสงครามเจ้าก็รู้ดีใช่หรือไม่ หากเจ้าอยู่กับข้าในเวลาที่สงครามยังไม่สงบ มีวันใดที่ข้าออกรบแล้วไม่ได้กลับมาหาเจ้า ข้าตายแล้วอย่างไร ข้าไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว แต่เจ้าล่ะฟางเหนียง เจ้าจะทุกข์ใจเพราะข้าทิ้งเจ้าไปมากแค่ไหน เมื่อคิดเช่นนี้ข้าจึงต้องใจแข็งกับเจ้าให้มากๆ เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บปวดเพราะข้า"
ดวงตากลมโตที่กำลังจดจ้องดวงตาเรียวยาวของคนปราดเปรื่อง เมื่อได้ยินคำสารภาพราวกับเพลงรักแสนหวานในเนื้อร้องเพลงพิณผีผาช่างจับใจยิ่งนัก น้ำใสเอ่อล้นจนขอบตารู้สึกร้อนผ่าว ขนตางอนยาวชุ่มน้ำจึงไม่เรียงเส้นดั่งเช่นตอนแรก
ฝ่ามือหนาค่อยๆ ประคองใบหน้าเรียวเล็กแล้ววาดนิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา ฟางเหนียงเอียงแก้มกดทับไปบนฝ่ามือหนาอย่างออดอ้อนน่ารักคล้ายลูกแมวน้อย แม้น้ำตายังไม่หยุดไหล แต่ริมฝีปากบางกลับเผยยิ้มอย่างมีความสุข
"ข้าเชื่อใจท่านแล้วหลี่จวิน ต่อให้ท่านจะโกหก ข้าก็ยังเต็มใจจะเชื่อท่าน ตลอดห้าหมื่นปีที่ผ่านมา ข้ามีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าที่งดงามของท่าน ได้เห็นท่วงท่าสง่างามของท่านอยู่ไกลๆ พอมาถึงวินาทีนี้ข้าดีใจมากเหลือเกิน ถ้าหากว่าตอนนี้เป็นเพียงความฝัน ความฝันนี้ก็จะเป็นห้วงนิทราที่ข้าจะไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกเลย"
อวี๋หลี่จวินดึงฟางเหนียงเข้าสวมกอดแนบแน่นตามที่ใจปรารถนาจะทำเช่นนี้มาแสนนาน ห้าหมื่นปีที่ทำใจแข็งต่อนาง สุดท้ายแม้จะล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่ก็นับเป็นความล้มเหลวที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดในชีวิตนี้แล้ว หลี่จวินจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากบนใบหน้าเรียวเล็ก ก่อนจะเอ่ยกำชับต่อนางเสียงเข้มว่า
"เจ้าคือว่าที่ฟูเหรินของข้า"


ยอดอาชาสีดำขนมันขลับท่าทีสง่างามยืนรอผู้เป็นเจ้านายอยู่เบื้องหน้าตำหนัก องครักษ์ทั้งสองของแม่ทัพเฉิงอี้ช่วยตรวจตราความเรียบร้อยของบังเหียนให้แน่นหนาปลอดภัย
"อาอู๋ อาลิ่ว เจ้าเตรียมม้าให้ข้าเรียบร้อยแล้วหรือไม่"
"นายท่านแน่ใจหรือ ว่าจะไม่ให้พวกข้าทั้งสองติดตามไปด้วย" อาอู๋ องครักษ์แฝดพี่เอ่ยถาม
"ข้าจะเข้าไปในหมู่บ้านหลังหุบเขาดอกท้อป่า หากไปกันหลายคน ข้าเกรงว่าชาวบ้านจะตกใจ เอาไว้ให้พวกเขาคุ้นเคยกับข้าดีแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าไปด้วยในคราวหลัง"
สององครักษ์ฝาแฝดไม่ขัดคำสั่งผู้เป็นนาย เฉิงอี้กระโดดกุมบังเหียนแล้วควบยอดอาชาออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม
ทางเข้าสู่หมู่บ้านใจกลางหุบเขาดอกท้อป่า เฉิงอี้บังคับม้าให้เดินช้าลงแล้วค่อยๆ เข้าไปในหมู่บ้านด้วยท่าทีเป็นมิตร บรรดาชาวบ้านที่กำลังยุ่งอยู่กับงานบ้านงานเรือนต่างมองมาที่แม่ทัพอาภรณ์ขาวเกศาเงินที่นั่งอยู่บนหลังม้าเป็นตาเดียว
เฉิงอี้หยุดม้าลงตรงหน้าสะพานเล็กๆ ข้ามธารน้ำใสภายในหมู่บ้าน เขาผูกเชือกม้าไว้กับต้นไม้ใหญ่แล้วเดินเท้าข้ามมา หญิงสาวสองคนที่กำลังซักผ้าที่ลำธารสะกิดกันชวนมองมายังเฉิงอี้ ร่างสูงผงกศีรษะเล็กน้อยทักทายอีกฝ่ายเป็นมารยาท ก่อนจะก้าวเท้ายาวตรงมาใจกลางหมู่บ้าน แล้วถามหาเยว่ซิน
หญิงชรานางหนึ่งกำลังนั่งผ่าท่อนฟืนเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาถามหาเสี่ยวเยว่ของพวกเขา จึงอดถามมิได้
"ท่านมาตามหาเยว่ซินใช่หรือไม่"
"ใช่ ท่านทราบหรือไม่ว่าบ้านนางอยู่ที่ใด"
"ท่านมีธุระอะไรกับนาง"
"..." เฉิงอี้ไม่เข้าใจว่าคำถามนี้เขาต้องตอบเช่นไร หากเป็นธุระส่วนตัว เขาก็ไม่จำเป็นต้องตอบผู้ใดใช่หรือไม่
"วางใจเถอะ หากท่านไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร ข้าถามตามหน้าที่ผู้เฒ่าที่ดูแลหมู่บ้านนี้ก็เท่านั้น เสี่ยวเยว่หลานสาวของข้าอยู่บ้านหลังโน้น ท่านไปหานางเถิด" หญิงชราอธิบายด้วยน้ำเสียงน่าฟัง เฉิงอี้จึงมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้น
"ขอบคุณท่านผู้เฒ่า ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพเพิ่งย้ายมาใหม่ เพียงแค่ต้องการคุยธุระกับนางเล็กน้อยเท่านั้น" หญิงชราโบกมือเบาๆ ว่าให้เขาเข้าไปได้ตามสบาย ที่จริงใช่ว่าเฉิงอี้จะไม่รู้จักบ้านของนางเสียเมื่อไหร่ เขามาที่นี่ตั้งแต่เยว่ซินยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กอยู่เลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าหากบุ่มบ่ามเข้าไปเกรงว่าจะเป็นที่สงสัยกันพอดี
หน้าเรือนไม้ไผ่ที่คุ้นตา เฉิงอี้เคาะกระบอกไม้ไผ่ที่หน้าประตูตามมารยาท ครู่เดียวประตูบ้านก็ถูกเปิดออก สตรีสูงวัยในชุดผ้าทอสีชมพูกลีบบัวออกมาเห็นเฉิงอี้ยืนอยู่ตรงหน้า ก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนกจนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง
เหตุใดชายผู้นี้จึงมีใบหน้าคล้ายจตุรเทพเซียนอี้ตี้จวินเช่นนี้เล่า นางจำใบหน้างดงามหมดจดของเขาได้แม่นยำไม่ผิดแน่ นางเคยเป็นเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ตั้งหลายแสนปี จตุรเทพผู้เลื่องชื่อทั้งสี่มีหรือที่นางจะไม่รู้จักได้
ทว่าชายตรงหน้าแม้ใบหน้าจะคล้ายเทพผู้สูงส่งจริงๆ แต่กายเนื้อกลับบ่งบอกว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น อีกทั้งสีหน้าและแววตาของเขาในเวลานี้ก็ไม่ได้แสดงออกว่าเขาจำอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์เช่นนางได้แต่อย่างใด ดังนั้นหากนางตีตนไปก่อนไข้เกรงว่าผู้เผยพิรุธจะกลายเป็นนางเสียเอง
เฉิงอี้คิดอยู่แล้วว่าวันนี้เขาอาจจะได้พบหน้าลี่จิ่นโดยตรง และเป็นไปได้ว่าลี่จิ่นต้องจำเขาในนามไท่เซียนอี้ตี้จวินได้อย่างแน่นอน แต่กายเนื้อมนุษย์ธรรมดาที่เขาอาศัยร่างให้จิตเทพได้คงอยู่นั้นคงช่วยอำพรางและสร้างความสับสนให้นางได้มาก ดังนั้นเขาเพียงแค่ต้องแสดงละครสักฉากเพื่อยืนยันฐานะของเขาให้ชัดเจนขึ้นก็เท่านั้น
"คารวะแม่นาง ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพของเมืองเฉียวเซียน ข้ามาตามหาเยว่ซิน นางอยู่ที่นี่หรือไม่" เฉิงอี้คารวะด้วยท่าทีนอบน้อม เอ่ยแนะนำตัวด้วยวาจาสุภาพพร้อมรอยยิ้มที่ขัดวิสัยตอนที่ยังเป็นตี้จวินอยู่มาก
ลี่จิ่นจดจ้องชายในนามเฉิงอี้อย่างประมวลความคิด ที่แท้เขาคือเซียนอี้ตี้จวินในร่างมนุษย์นามเฉิงอี้ นี่คงจะลงมาเพื่อเผชิญด่านเคราะห์ตามประสาเทพสวรรค์ผู้สูงส่งอีกแล้วกระมัง นางจำได้ดีว่าเมื่อใดที่เทพเซียนลงมาจุติยังโลกมนุษย์ กายเนื้อและจิตวิญญาณก็จะต้องเป็นมนุษย์ด้วย เช่นนี้นางจึงไม่มีความจำเป็นใดที่จะต้องหวาดกลัวเฉิงอี้ผู้นี้แล้ว อย่างไรเขาก็จำนางไม่ได้ แม้แต่ตัวเองเป็นจตุรเทพก็คงลืมไปแล้วเช่นกัน มิเช่นนั้นคงไม่ยอมคารวะให้นางด้วยท่าทีนอบน้อมได้ขนาดนี้กระมัง
"ท่านแม่ทัพมีธุระอันใดกับลูกสาวข้า"
"ข้าเคยกินซาลาเปาที่ร้านของนาง ข้าชอบรสชาตินั้นมาก จึงอยากมาขอให้นางรับทำซาลาเปาในงานเลี้ยง" ท่าทีเป็นมิตรของเฉิงอี้ ทำให้ลี่จิ่นคลายกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด เฉิงอี้แอบนึกขบขันอยู่ในใจ หากนางรู้ว่าจิตเทพในกายเนื้อมนุษย์ของคนตรงหน้ายังคงเป็นจตุรเทพตี้จวิน นางจะยังต้อนรับเขาเช่นนี้หรือไม่ เกรงว่าจะไล่ฆ่าเอาชีวิตเขาไปเลยมากกว่า
ลี่จิ่นรู้ดีแก่ใจว่าหน้าที่ของเทพที่จุติลงมาโลกมนุษย์ก็เพื่อเผชิญเคราะห์กรรมที่แสนสาหัสตามแต่เทพบรรพกาลจะบันดาลให้ว่าเคราะห์กรรมนั้นจะหนักหนาเพียงใด หากนึกย้อนไปเมื่อครั้งที่นางทำผิดต่อสวรรค์ แม้เทียนจวินจะลงโทษนางให้มีกายเซียนเป็นอมตะ จริงอยู่ที่โลกมนุษย์ทำให้นางเผชิญเรื่องทุกข์แทบขาดใจมามากมาย ทั้งการสูญเสียคนรัก สูญเสียครอบครัวที่เลี้ยงดูนาง แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีเรื่องดีอยู่บ้าง นั่นคือการที่นางได้ใช้กายเซียนตั้งครรภ์บุตรสาวแสนน่ารักอย่างเยว่ซิน ให้นางได้มีโอกาสเป็นมารดา ได้รับรู้ว่าการมีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองนั้นดีอย่างไร
ดังนั้นสำหรับเฉิงอี้ผู้นี้ เกรงว่าไม่นานนักคงจะต้องเผชิญเคราะห์กรรมสักเรื่องเป็นแน่ เพื่อถือโอกาสได้ไถ่โทษต่อสวรรค์และตอบแทนเทียนจวิน เช่นนั้นนางจะช่วยดูแลมนุษย์เฉิงอี้หรือไท่เซียนอี้ตี้จวินผู้นี้ให้ผ่านด่านเคราะห์ได้อย่างราบรื่นก็แล้วกัน
"บุตรสาวของข้าไปล้างผักที่ลำธารด้านหลัง ท่านมาดื่มน้ำชานั่งรอนางในบ้านก่อนเถิด" ลี่จิ่นถอยไปหนึ่งก้าวแล้วผายมือเชิญเฉิงอี้ให้เข้าไปด้านใน
"ขอบคุณแม่นาง..."
"ข้าชื่อลี่จิ่น"
"ขอบคุณแม่นางลี่จิ่น"
"เชิญท่านนั่งก่อน"
เฉิงอี้นั่งลงที่โต๊ะสำรับอาหาร เขาเห็นชามน้ำแกงปลาแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ ครั้งแรกที่เขามาหาเยว่ซิน เด็กน้อยได้ตักน้ำแกงปลาแบ่งให้เขาที่อยู่ในร่างลูกสุนัขกิน นางช่างเป็นเด็กมีน้ำใจยิ่งนัก หวังว่างานนี้นางยังคงมีน้ำใจ ไม่ปฏิเสธที่จะทำซาลาเปาไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนของเขาเช่นกัน
"ท่านดื่มน้ำชาก่อน ชานี้ข้าเพิ่งชงก่อนท่านมาถึง ยังร้อนๆ อยู่" ลี่จิ่นรินน้ำชาให้ กลิ่นชาดอกท้อป่าจากไอร้อนช่างหอมกรุ่น
"ท่านแม่ ข้ามาแล้ว" น้ำเสียงหวานร้องบอกมาก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึง ลี่จิ่นถึงกลับส่ายหัวเบาๆ อย่างเขินอายต่อแขกผู้มาเยือน ไยบุตรสาวของนางถึงได้เอะอะดูไม่เรียบร้อยเช่นนี้เล่า
"เจ้าวางของก่อน ท่านแม่ทัพมาพบเจ้า" เยว่ซินผงะเล็กน้อยเมื่อเข้ามาในบ้านแล้วพบว่ามีแขก ลี่จิ่นรีบเอ่ยเมื่อเห็นว่าเยว่ซินยืนนิ่ง
"ท่านแม่ทัพเฉิงมาหาข้าถึงนี่ด้วยเรื่องใด"
"นั่งก่อนสิ" กลายเป็นผู้มาเยือนต้องเชิญเจ้าของบ้านนั่งเสียแล้ว เพราะสาวน้อยดูจะตกใจจนประหม่าเมื่อเห็นเขาอยู่ที่นี่
"ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นข้าขอตัวออกไปทำอาหารเที่ยงก่อน หากท่านไม่มีธุระ เชิญอยู่กินข้าวกับเราก่อน คุยกันตามสบาย"
"เช่นนั้นข้าขอฝากท้องกับท่านสักหนึ่งมื้อ" ลี่จิ่นยิ้มรับ นางเดินออกไปข้างนอกพร้อมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเต็มตะกร้า ด้านเฉิงอี้ก็หันกลับมาคุยกับเยว่ซินที่ยังนั่งเกร็งอยู่ข้างๆ
"ข้าไปหาเจ้าที่ตลาดแล้วแต่ไม่เจอ ข้าถูกใจรสชาติซาลาเปาของเจ้า ข้าจึงอยากมาขอให้เจ้าช่วยเป็นแม่ครัวในงานเลี้ยงที่จวนของข้าได้หรือไม่"
"งานเลี้ยงฉลองโอกาสใดหรือเจ้าคะ"
"องค์ไท่จื่อจะเสด็จมาเยี่ยมเมืองเฉียวเซียน" จบประโยคเยว่ซินถึงกับตาโต จะให้นางทำซาลาเปาเพื่อถวายองค์ไท่จื่อเชียวหรือ
"เอ่อ...ร้านซาลาเปาของข้าเป็นร้านเล็กๆ หากถวายองค์ไท่จื่อเช่นนั้นจะเหมาะสมหรือไม่ ข้าเกรงว่า..."
"มีอะไรไม่เหมาะสมเล่า หากเจ้าทำซาลาเปาที่ครัวในจวนของข้า นั่นย่อมหมายความว่าซาลาเปานั้นมาจากจวนข้าแล้ว หรือเจ้าคิดว่าจวนของข้าไม่เหมาะแก่การต้อนรับองค์ไท่จื่อ"
"ถ้าเช่นนั้น ข้ารับปาก ข้าจะช่วยท่าน" เยว่ซินคลายกังวลแล้วระบายยิ้มอย่างสบายใจ หากอาศัยเพียงฝีมือปรุงรสของนางก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร มีโอกาสได้ถวายงานรับใช้องค์ไท่จื่อทั้งที นางจะพลาดได้อย่างไรเล่า
"แต่ข้ามีอีกเงื่อนไขเล็กน้อย"
"เงื่อนไขอะไรเจ้าคะ"
"มีเวลาหนึ่งเดือนเพื่อเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับองค์ไท่จื่อ ข้าไม่อยากให้มีเรื่องผิดพลาด ดังนั้นทุกคนจะต้องไปฝึกงานในจวนของข้าจนกว่างานจะจบ เจ้าทำได้หรือไม่"
"ฝึกงานหนึ่งเดือนเลยหรือเจ้าคะ นั่นหมายความว่าข้าจะต้องหยุดขายของใช่หรือไม่" สีหน้าของเยว่ซินดูเป็นกังวล เฉิงอี้จึงรีบกล่าวให้นางสบายใจว่า
"ตลอดหนึ่งเดือนที่ฝึกงาน ข้ามีค่าแรงให้เจ้าด้วย เจ้าไม่ต้องกังวลหากจะต้องหยุดขายของ"
"ถ้าเช่นนั้นข้ากับท่านแม่ก็ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ ข้าทำได้" เฉิงอี้ยิ้มกว้างเมื่อแผนการของเขาสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว
ภายในหนึ่งเดือนข้างหน้า เยว่ซินจะต้องไปพักอยู่ที่จวนของเขาโดยปราศจากสายตาของลี่จิ่น เขาจะอาศัยความใกล้ชิดนี้หาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพของนางให้ได้ หรืออย่างน้อยเขาอาจจะได้โอกาสคิดหาวิธีใดขึ้นมาได้บ้างก็ยังดี
ยามเฉิน (*ช่วงเวลาเจ็ดโมงถึงเก้าโมงเช้า) เสียงรถม้ามาหยุดอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านตามเวลาที่เฉิงอี้ได้ทำการนัดหมายกับเยว่ซินไว้เมื่อวานนี้ เยว่ซินเองก็ตรงต่อเวลา นางยืนถือห่อผ้ามารอรถม้าก่อนจะมาถึงราวๆ ครึ่งชั่วยามแล้ว
"แม่นางเยว่ซิน ข้ามารับท่านตามคำสั่งของท่านแม่ทัพเฉิงอี้ เชิญท่านขึ้นรถม้า" อาอู๋กล่าวอย่างนอบน้อมจนเยว่ซินทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมานางมิเคยถูกปรนนิบัติราวกับนายหญิงเช่นนี้มาก่อน อาลิ่วเองก็ไม่รอช้า รีบยกบันไดมาวางให้เยว่ซินก้าวขึ้นรถม้า เยว่ซินมององครักษ์ทั้งสองอย่างเกร็งๆ อาอู๋เห็นเช่นนั้นก็อดยิ้มอย่างเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้
"แม่นางเยว่ซินทำตัวตามสบายเถิด ข้าทั้งสองเป็นองครักษ์คนสนิทของท่านแม่ทัพ ท่านวางใจได้" อาอู๋เอ่ยยิ้มๆ หวังให้เยว่ซินคลายกังวล ร่างบางจึงก้าวขึ้นไปนั่งบนรถอย่างวางใจ อาลิ่วยกบันไดไปเก็บไว้ด้านหลัง ก่อนจะขึ้นม้าเคียงคู่กับพี่ชายแล้วควบม้าออกรถตรงกลับไปยังจวนท่านแม่ทัพ
"หยุด" เสียงสององครักษ์ฝาแฝดออกคำสั่งม้าสีดำทั้งสองให้หยุดเดิน เมื่อมาถึงหน้าจวนท่านแม่ทัพแล้ว เยว่ซินรู้สึกว่ารถม้าจอดสนิท ฝ่ามือเรียวบางดันผ้าม่านสีขาวให้เปิดออก สายตามองออกมาเห็นท่านแม่ทัพยืนรออยู่ด้านล่างแล้ว
สายตาของเยว่ซินสบตากับเจ้าของร่างสูงสง่าในอาภรณ์ขาวมวยผมเกศาเงินปักปิ่นไม้กฤษณาช่างดูดีราวกับรูปปั้นเทพสวรรค์ แสงแดดอ่อนๆ ยามเฉินสาดแสงเข้ากับใบหน้าเข้ารูปนั้นยิ่งดูงดงาม ใจของหญิงสาวภายในร่างบางจู่ๆ ก็เต้นไร้จังหวะอย่างเกินควบคุม ใบหน้าเล็กเริ่มปรากฏสีแดงระเรื่อที่สองข้างแก้มถึงใบหูจนรู้สึกอุ่นร้อน
"แม่นางเยว่ซิน...แม่นางเยว่ซิน" อาลิ่วที่วางบันไดรอมาอึดใจหนึ่งเห็นว่าเยว่ซินไม่ลงจากรถม้าเสียทีจึงเอ่ยเรียก เยว่ซินรู้สึกตัวสะดุ้งเล็กน้อย รีบหยิบห่อผ้าแล้วลงจากรถม้าอย่างเคอะเขิน แต่เพราะรู้สึกประหม่าอยู่มากทำให้ก้าวเท้าพลาดในขั้นที่สอง ร่างบางเซเพราะข้อเท้าพลิกจนเผลอร้องอย่างตกใจเมื่อจะล้มลง
แต่เพราะนางอยู่ในสายตาของเฉิงอี้ตลอดเวลา อ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาคว้ารับร่างเล็กได้ทันในแขนเดียว เขาตวัดเอวบางเข้ามาประชิดตัวจนใบหน้าแดงระเรื่อของนางชนเข้าที่หน้าอกหนาแนบแน่น อาอู๋กับอาลิ่วสองแฝดที่รู้งานจึงรีบหันหลังหนีไม่มองฉากนั้นเพื่อให้เกียรติเยว่ซิน
"เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่" เสียงนุ่มกระซิบถามที่ข้างหู ร่างบางยังคงยืนนิ่งในอ้อมกอด เยว่ซินค่อยๆ เงยหน้าจากแผ่นอกหนา จนปลายจมูกแทบจะประชิดกับใบหน้าของเขาที่โน้มลงมา
"ข้าไม่เจ็บเจ้าค่ะ" เยว่ซินรีบผละตัวออกห่างจากเฉิงอี้แล้วก้มหน้างุดอย่างทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้เข้าใกล้ชายใดขนาดนี้มาก่อน นาทีนี้หัวใจจะหลุดออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว
"ดี เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปที่ห้องพักก่อน" เฉิงอี้รู้ว่าเยว่ซินกำลังเขินอาย ท่าทีประหม่าจนตัวสั่นและใบหน้าที่แดงระเรื่อนั้นทำให้เขาอดยิ้มขำไม่ได้ ท่าทีของนางตอนนี้ดูน่ารักดีเหลือเกิน
เฉิงอี้เดินนำหน้าเยว่ซินอยู่สองสามก้าว เขาพานางไปยังห้องพักรับรองที่สั่งให้สาวรับใช้ในจวนจัดรอไว้แล้ว เมื่อมาถึงสาวรับใช้ที่ยืนรออยู่ก็เปิดประตูห้องพักให้ทั้งสองคนเข้ามาด้านใน เยว่ซินก้าวเท้าตามเฉิงอี้เข้ามาอย่างช้าๆ พลางมองไปรอบๆ ห้องก็ตกตะลึง ห้องนี้โอ่อ่าใหญ่โตเหลือเกิน เตียงนอนและโต๊ะทำงานก็สวยและใหญ่โตจนไม่กล้าเดาราคา ม่านไม้กั้นห้องเป็นลายสลักรูปดอกไม้งดงามเข้ากับกำยานกลิ่นไม้กฤษณาหอมระเหยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
"เจ้าชอบห้องนี้หรือไม่" เฉิงอี้มองนาง เห็นนางนิ่งงันดูท่าจะยังประหม่าอยู่ไม่น้อย
"ห้องนี้ใหญ่เกินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านให้ข้าอยู่ห้องเล็กกว่านี้ก็ได้นะเจ้าคะ" เยว่ซินเกิดรู้สึกขึ้นมาว่าเฉิงอี้ดูแลนางดีเกินไปแล้ว มาทำงานได้รับเบี้ยเลี้ยงจำนวนหนึ่งนางก็พอใจ เมื่อเห็นห้องพักเช่นนี้จึงเกรงใจท่านแม่ทัพอยู่มาก
"เจ้าอยู่ให้สบายเถิด จะได้มีแรงทำงานให้ข้า ไม่ว่าอย่างไร เจ้าต้องทำงานให้ข้าอย่างสมน้ำสมเนื้ออยู่แล้ว" เยว่ซินเข้าใจที่เฉิงอี้พูดจึงพยักหน้ารับ
"เช่นนั้นข้าเก็บของก่อนได้หรือไม่" เฉิงอี้มองห่อผ้าในอ้อมกอดของเยว่ซิน จึงถอยตัวหลบให้เยว่ซินเดินเข้าไป แล้วขอตัวออกมา
"เจ้าพักผ่อนเถิด ยามเว่ย (*ช่วงเวลาบ่ายโมงถึงบ่ายสามโมง) ข้าจะมาพาเจ้าไปเดินดูรอบๆ"
"เจ้าค่ะ" เยว่ซินโค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินมาปิดประตูเมื่อเฉิงอี้เดินออกไปแล้ว
เยว่ซินค่อยๆ เดินดูไปรอบๆ ห้อง มือบางสัมผัสสิ่งของที่ตกแต่งในห้องอย่างตื่นตาเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงไม้สักทอง ความนุ่มของฟูกที่นอนทำเอาอ้าปากค้าง หนึ่งเดือนต่อจากนี้นางกินนอนสบายแน่ จวนท่านแม่ทัพนี่ช่างหรูหราเหลือเกิน ไม่อยากจะจินตนาการถึงพระราชวังขององค์ไท่จื่อเลย คงจะสวยงามยิ่งกว่านี้ราวกับแดนสวรรค์เลยกระมัง
เมื่อยามเว่ยมาถึง เสียงสาวรับใช้หน้าห้องของเยว่ซินได้ร้องบอกว่าท่านแม่ทัพมารับนางตามนัดแล้ว เยว่ซินที่เตรียมตัวรออยู่ก่อนจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูเสียเอง สาวรับใช้หน้าห้องที่กำลังจะเปิดประตูให้ถึงกับเสียหลักไปจังหวะหนึ่ง
"แม่นางข้าขอโทษ" เยว่ซินรู้ว่าตัวเองน่าจะทำผิดไปเสียแล้ว เมื่อเห็นว่าสาวรับใช้เกือบจะล้มเพราะนาง
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะนายหญิง"
"ไม่นะ เจ้าเรียกข้าว่าเยว่ซินเถิด ข้าเองก็มาทำงานให้ท่านแม่ทัพเช่นเดียวกับเจ้า" เยว่ซินจับมือทั้งสองของสาวรับใช้มากุมไว้อย่างเป็นมิตร
"เอ่อ..." สาวรับใช้เห็นเฉิงอี้ยืนมองอยู่จนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก สีหน้าสับสน
"เจ้าทำตามที่นางบอกเถิด" เฉิงอี้เอ็นดูทั้งสองนางที่ยืนประหม่าพอกันอยู่ตรงหน้าเขา
"เจ้าค่ะ เช่นนั้นนายหญิง เอ้ย แม่นางเยว่ซินเรียกข้าว่าหลินหลินนะเจ้าคะ"
"ได้ เช่นนั้นหลินหลิน ข้าขอเป็นเพื่อนกับเจ้าได้หรือไม่ ข้าต้องอยู่ที่นี่ตั้งหนึ่งเดือน เจ้าจะได้คอยอยู่เป็นเพื่อนข้า"
"เอ่อ..." หลินหลินลอบปรายตามองเฉิงอี้ เขายืนอมยิ้มพยักหน้า หลินหลินจึงพยักหน้าตามเขา "ได้เจ้าค่ะ"
"ขอบใจนะหลินหลิน เช่นนั้นข้าขอตัวไปกับท่านแม่ทัพเฉิงก่อนนะ" เยว่ซินยิ้มร่าเริงเมื่อได้เพื่อนใหม่วัยใกล้ๆ กัน ก่อนจะเดินตามเฉิงอี้ออกมา
"ท่านแม่ทัพเฉิง แล้วห้องนอนของท่านอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ ห้องของท่านคงจะใหญ่โตกว่าห้องรับรองแขกของข้ามากแน่ๆ" เฉิงอี้ก้มมองเยว่ซินที่เดินอารมณ์ดีอยู่ข้างๆ นางดูไม่ประหม่าแล้ว คงเพราะเบาใจที่มีเพื่อนอย่างหลินหลินแล้วทั้งคน
"ไม่ใหญ่กว่า ขนาดเท่ากัน อยู่ข้างๆ ห้องเจ้า" เฉิงอี้พูดอย่างไม่คิดอะไร แต่เยว่ซินกลับตกใจขึ้นมาอีกรอบ
"อยู่ข้างห้องข้า!" เฉิงอี้ขมวดคิ้วกับเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อยของเยว่ซิน
"อืม เจ้าตกใจอะไรกัน"
"ข้า..." เยว่ซินสีหน้าซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก นางคิดว่าเขาจะอยู่ในจวนหลังอื่นสักหลังที่น่าจะใหญ่กว่า หรืออยู่ด้านในเข้าไปอีกสักหน่อย ไม่คิดว่าจะอยู่ข้างห้องกัน รู้สึกแปลกๆ อยู่ไม่น้อยเลย
"รู้สึกไม่ปลอดภัยที่อยู่ข้างห้องข้าใช่หรือไม่" เฉิงอี้คาดเดา
"ไม่ๆ ข้ารู้สึกปลอดภัยที่อยู่ใกล้ท่าน" เพราะกลัวอีกฝ่ายเข้าใจผิด คำตอบที่นึกไม่ออกมาก่อนแต่ปากกลับพูดออกมาอย่างง่ายดาย ทำเอาเฉิงอี้ยิ้มออกเมื่อได้ยินอย่างนั้น
"หนึ่งเดือนต่อจากนี้ ข้าจะดูแลเจ้าเอง" น้ำเสียงอบอุ่นของเฉิงอี้ทำเอาเยว่ซินรู้สึกดีอย่างประหลาด นางเงยหน้าสบตาเฉิงอี้แล้วยิ้มให้เขาอย่างวางใจ
ไม่นานนักทั้งสองก็เดินมาถึงห้องครัวหลังใหญ่ ข้ารับใช้ทั้งชายหญิงราวๆ หกคนหันมาคารวะเจ้าของจวนที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง ก่อนจะแยกย้ายไปทำงานของตนเองต่อ ข้ารับใช้ผู้ชายกำลังช่วยตักน้ำเติมในโอ่งดินเผา ส่วนข้ารับใช้ผู้หญิงก็จัดแจงเตรียมอาหาร บ้างก็กำลังทำความสะอาดเครื่องใช้ในครัว
เยว่ซินมองทุกคนทำงานในกระบวนการที่ไม่เคยเห็น ปกตินางอาศัยอยู่กับท่านแม่ ทุกอย่างดำเนินการไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีวิธีที่ยุ่งยากซับซ้อนเช่นที่นางกำลังยืนดูอยู่ในตอนนี้ นางเห็นสาวรับใช้กำลังต้มจานชามช้อนและตะเกียบไม้ด้วยน้ำเดือดในกระทะใบใหญ่ เห็นบางคนกำลังแกะสลักฟักทองและแตงกวา เห็นบางคนกำลังกวนน้ำและกรองน้ำใสออกจากตะกอนก้นอ่าง ทุกสิ่งดูซับซ้อนยิ่งนัก งานในครัวที่นางเคยทำตอนอยู่กับท่านแม่ ดูท่าจะใช้ไม่ได้กับที่นี่เป็นแน่ เยว่ซินเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉิงอี้ถึงได้ให้นางมาฝึกงานนานถึงหนึ่งเดือน นั่นเพราะสาวชาวบ้านแบบนาง ถ้าให้ทำครัวตามประสาชาวบ้านเช่นที่นางเคยทำมาทั้งชีวิตถวายองค์ไท่จื่อ เกรงว่าชาตินี้จะรักษาคอเล็กๆ ไว้บนบ่าได้ไม่ทันถึงแก่เฒ่าแล้วกระมัง