บทที่ 9 ร้องไห้ราวกับเด็กทารก
เกาเผิงได้ค้นพบว่า การอดทนต่อสายตาอ้อนวอนของต้าซื่อนั้นเป็นเรื่องยากแต่เขาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อการซื้อวัตถุดิบในการยกระดับ แถมซากงูเองก็มีคุณค่าโภชนาการไม่สูงมากนัก ฉะนั้นนำมันไปขายแลกเงินคงเป็นการดีกว่า
บนยอดไม้ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร ชายสวมชุดสีน้ำเงินซึ่งเขาเป็นเจ้าหน้าที่จากบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ “เจ้าเด็กนี่ไม่เลวเลย ซากอสรพิษศิลาสามารถทำเงินให้เขาได้ถึงหนึ่งเครดิตพันธมิตรเชียวนะ”
หน้าที่หลักของพวกเขาคือ ดูแลความปลอดภัยให้แก่เหล่าเด็กๆ แต่กับพวกสัตว์อสูรของนักเรียน พวกเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าจะเป็นหรือตาย เพราะพวกเขามีหน้าที่แค่รับผิดชอบชีวิตของเด็กๆ เท่านั้น
ในยุคนี้ เด็กที่มีอายุสิบหกปีถือว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ดังนั้นพวกเขาต้องผิดชอบการกระทำของตัวเอง
แต่ขณะเดียวกัน ไห่หลานหยูกำลังวิ่งเล่นไปรอบๆ บริเวณชายป่ากับสัตว์อสูรของตนและตอนนี้ความหงุดหงิดต่อเกาเผิงได้หายไปเรียบร้อยแล้ว เพราะมันเป็นแค่เรื่องกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ไห่หลานหยูเลือกสำรวจบริเวณป่า ส่วนเกาเผิงเลือกบริเวณทะเลสาบ
ดูเหมือนวานรนิลทมิฬไม่ได้เห็นป่ามานานมากจึงแสดงอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
มันทุบอกหน้าอกส่งเสียงดังไปทั่วพร้อมโห่ร้องอย่างมีความสุข
เจ้าวานรกระโดดโลดเต้นไปมาจนเหมือนมันลืมไห่หลานหยูแล้วสิ้น
‘ช่างเถอะ ให้มันเล่นสนุกไปก่อนแล้วกัน’ ไห่หลานหยูคิด
เขาอยากลองฝึกมันแต่เมื่อเขาเห็นร่างกายใหญ่โตและแข็งแกร่งของมันแล้ว เขาจึงไม่กล้าทำอะไรมันเลย
ไห่หลานหยูจำสิ่งที่อาจารย์สอนได้ว่า ควรให้สัตว์อสูรได้มีช่วงเวลาที่มันต้องการบ้าง แต่เขาจำได้แค่บางส่วนและพลาดหัวใจสำคัญไปอย่างสนิท
แท้จริงแล้ว สิ่งที่อาจารย์หมายถึงนั้นคือ การรักษาสมดุลระหว่างการฝึกกับการเล่นสนุก นอกเหนือจากเวลาฝึก ผู้ฝึกสัตว์อสูรจำเป็นต้องสร้างความคุ้นเคยซึ่งกันและกัน เพื่อให้ทั้งสองมีสายสัมพันธ์ที่ดี ทำให้สัตว์อสูรสามารถแสดงพลังได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด ความสามารถเหล่านี้จะช่วยให้ผู้ฝึกมีโอกาสรอดได้มากขึ้น
เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย อาจารย์มู่หลางชิงอี้นำเต็นท์ออกมากางและสอนวิธีการตั้งเต็นท์ให้กับเด็กๆ หลังจากนั้นเต็นท์มากมายถูกกางออกมาและแต่ละหลังสามารถพักได้สองคน
เกาเผิงกางเต็นท์พักอยู่กับหัวหน้าห้องอย่างตันเฉียนจิน หลังจากจับคู่กันเรียบร้อยแล้วตันเฉียนจินเผยรอยยิ้มพร้อมยื่นมือออกมา “เป็นเกียรติมากที่ได้อยู่กับนักเรียนอันหนึ่งของห้อง”
เกาเผิงไม่คุ้นชินกับทักทายแบบนี้ แต่หากถ้าปฏิเสธการจับมืออาจเป็นการเสียมารยาท เกาเผิงจึงเลือกจับมือทักทายเขากลับไปแทน
ข้างในเต็นท์ เกาเผิงนำสัมภาระออกมาจากกระเป๋า เขาหยิบกระปุกเครื่องเทศออกมาก่อนจะแบ่งให้กัปตันเฉียนจินหนึ่งกระปุก
มื้อเย็นวันนี้คือ ปลาย่างที่จับได้จากทะเลสาบ
เกาเผิงทำอาหารเก่งมาก เขานำปลาไปหมักกับมัสตาร์ดที่ทำไว้เป็นกระปุกเครื่องปรุง
ตันเฉียนจินลองชิมเครื่องเทศของเกาเผิง ในคำแรกหลังจากกัดลงไป เขารู้สึกดีมาก เขามองกระปุกในมือของตัวเองอย่างงุนงง ก่อนจะตวัดสายตามองเกาเผิงและเก็บเครื่องเทศใส่ลงในกระเป๋าของเขา
ตันเฉียนจินจับไหล่เกาเผิง “ไปกันเถอะ ไปกินปลาย่างกัน” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเผยให้เห็นลักยิ้มข้างแก้ม
บริเวณขอบตลิ่งของทะเลสาบมีปลาจำนวนมากถูกจับมากองไว้ เงาบางอย่างบินเหนือทะเลสาบ ก่อนจะบิดรูปร่างทิ้งตัวลงมาหยุดอยู่ตรงขอบตลิ่ง เผยให้เห็นนกสีเงินขนาดใหญ่ สูงครึ่งเมตร ในกรงเล็บอันแหลมคมของมันมีปลาตัวโตอยู่
มันวางปลาตรงด้านหน้าอาจารย์มู่หลานชิงอี้ อาจารย์ลูบหัวมันเพื่อชมเชยเจ้านกสีเงินด้วยสายตาแสนอบอุ่น
มันคือ วิหคปีกสีเงิน เป็นสัตว์อสูรที่นิยมเลี้ยงกันโดยทั่วไป มันมีความสามารถยอดเยี่ยมในการขยายพันธุ์ เลี้ยงดูง่ายและมีความแข็งแกร่งในระดับหนึ่ง ผู้คนจึงนิยมเลี้ยงและสร้างพันธสัญญาเลือดกับมัน
วิหคปีกสีเงินที่โตเต็มวัยจะมีความสูงราวหนึ่งเมตรครึ่ง หากเทียบกับนกชนิดอื่น มันถือเป็นนกขนาดใหญ่
ชื่อสัตว์อสูร วิหคปีกสีเงินขนาดใหญ่
ระดับ สูง
เลเวล สิบสอง
…
ในบรรดาพวกสัตว์อสูรกลายพันธุ์ สัตว์อสูรขนาดใหญ่มักเป็นจ่าฝูงของเหล่าสัตว์อสูรพวกนั้น และระดับจะสูงกว่าปกติด้วยเช่นกัน
ในละแวกนี้ สัตว์อสูรระดับสูงอย่างวิหคปีกสีเงินจึงถือเป็นนักล่าบนยอดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
สัตว์อสูรประเภทนกมีความคล่องตัวสูง ด้วยความสามารถในการบินทำให้พวกมันเป็นผู้สนับสนุนชั้นยอด ทางโรงเรียนมักใช้มันดูแลความปลอดภัยให้แก่นักเรียน
“ว้าว! อาจารย์มู่หลาน อาจารย์มีนกยักษ์ด้วย” หลี่ซื่อกงส่งเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
แปะ! หลี่หงตูตบหัวหลี่ซื่อกงเสียงดัง “นี่แกพูดปกติได้ไหม?!”
ทุกคนรอบตัวเขาเงียบลงทันที
หลี่ซื่อกงมองพี่สาวของตัวเองอย่างหัวเสีย “หยุดตบหัวฉันได้แล้ว ไอคิวของฉันลดลงเพราะพี่ตบเอาตบเอานี่แหละ”
“โอ้โห” หลี่หงตูมองหลี่ซื่อกงพลางถูกำปั้นของเธอ “น้องรักของพี่คงอยากโดนทุบอีกใช่ไหม?”
…
นักเรียนทุกคนไม่เคยเห็นวิหคปีกสีเงินมาก่อนจึงล้อมวงเพื่อดูมัน
หากไม่กลัวว่ามันจะจิกเอา พวกเขาคงยื่นมือไปจับมันแล้ว
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอวบอิ่มของมู่หลางชิงอี้ “ทุกคนอย่าเข้าใกล้หลินซูมากเกินไปนะคะ มันไม่คุ้นชินกับคนเยอะๆ และไม่แตะตัวมันคงเป็นการดีที่สุด”
“สวัสดีเจ้านก ถ้าฉันเรียกนาย นายจะตอบฉันไหม” ตันเฉียนจินกล่าวพร้อมเผยรอยยิ้มกว้าง
วิหคปีกสีเงินเชิดหน้ามองตันเฉียนจินด้วยสายตาแหลมคม
ตันเฉียนจินถอยหนีพร้อมน้ำตาคลอเล็กน้อย เขาคิดว่าตนกำลังถูกเจ้านกดูถูกเหยียดหยามอยู่เป็นแน่
“...”
แต่แล้ว เจ้าวิหคปีกสีเงินก็หมดความอดทนและกางปีกบินออกไปในที่สุด
“อาจารย์มู่หลาน! เจ้าลิงของผมไม่รู้หายไปไหน ผมพยายามเรียกผ่านพันธสัญญาเลือดแล้วแต่ไม่มีการตอบสนองเลย ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับแน่ๆ”
ไห่หลานหยูวิ่งมาไกลจนหมดแรง
เขาวูบลงนั่งกองกับพื้น น้ำตาเอ่อล้นออกมาไม่ยอมหยุด เขาร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กเพิ่งคลอด
…………………………………………….


บทที่ 12 คุณมีสังกัดหรือยัง?
วิหคปีกเงินกลายร่างเป็นลำแสงสีเงินพุ่งเข้าหาเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว คือ เจ้าตะขาบ
ขณะตะขาบตัวโตคำรามใส่ศัตรูที่อยู่ด้านบนด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่าวิหคปีกสีเงินกลับไม่กลัวมันเท่าไร ลำแสงสีเงินอันแหลมราวใบมีดกรีดเฉือนร่างของตะขาบหน้ามนุษย์จนเลือดของมันทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ในที่สุดตะขาบหน้ามนุษย์ทนพิษบาดแผลไม่ไหว มันล่าถอยกลับไปหลังหินก้อนใหญ่ เมื่อเห็นดังนั้นวิหคปีกสีเงินจึงเร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิมเพื่อเข้าจู่โจมระยะประชิดตะขาบหน้ามนุษย์ ดวงตามันฉายแววก่อนยกร่างขึ้นราวคันธนูและเหวี่ยงหางฟาดวิหคปีกสีเงิน
ปัง!
วิหคเงินถูกหางของตะขาบหน้ามนุษย์ตีราวกับลูกเบสบอล ซึ่งหางของมันเต็มไปด้วยพิษสีดำและของเหลวสีเหลือง ทำให้ร่างของวิหคปีกสีเงินเปื้อนพิษและของเหลวนั้นไปด้วย
วิหคปีกสีเงินกระเด็นไปไกลก่อนล่วงลงพื้นอย่างแรง
เพราะพิษกัดกร่อนรุนแรงและของเหลวสีเหลืองของตะขาบหน้ามนุษย์ทำให้วิหคปีกสีเงินขยับตัวไม่ได้ แม้ตะขาบหน้ามนุษย์เลเวลเท่ากันกับวิหคปีกสีเงิน ทว่าทั้งสองมีระดับแตกต่างกัน โดยระดับของวิหคปีกสีเงินนั้นสูงกว่า หากดูแค่ระดับต้องคิดว่าวิหคปีกสีเงินต้องเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะเป็นแน่
อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ครั้งนี้ตะขาบหน้ามนุษย์กลับเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างไม่คาดฝัน การต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรไม่ได้ตัดสินเพียงแค่ระดับของพวกมันเท่านั้น แต่ต้องใช้ประสบการณ์การต่อสู้และสภาพแวดล้อมด้วย การต่อสู้นี้ทำให้เกาเผิงได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น ตะขาบหน้ามนุษย์สามารถตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาด
ในตอนเริ่ม มันพยายามต่อสู้อย่างเต็มความสามารถ แต่เมื่อเห็นว่าตนเริ่มเสียเปรียบ มันจึงเลือกที่จะหนี
ในยามที่ศัตรูประมาท มันจึงใช้ช่องว่างนั้นสวนกลับทันทีด้วยการโจมตีที่รุนแรงที่สุด ต้าซื่อเฝ้าดูการต่อสู้ของตะขาบหน้ามนุษย์อย่างระแวดระวังตลอดเวลา พร้อมส่งเสียงขู่ออกมา
ตะขาบหน้ามนุษย์หยุดนิ่งชั่วครู่ มันมองต้าซื่อในอ้อมกอดของเกาเผิง ก่อนละความสนใจและคลานตรงไปทางวิหคเงิน อาจารย์มู่หลางชิงอี้ป้องปากพร้อมน้ำตาไหล
เธอเลี้ยงวิหคปีกสีเงินมาตลอดสองปี เธอยังจดจำวันแรกที่นำลูกนกตัวเล็กไว้ในอุ้งมือกลับบ้านอย่างระมัดระวังเป็นอย่างดี สองปีที่ผ่านมา เธอฝึกซ้อมและลงสนามประลองร่วมกับมันเสมอ เธอมองดูมันเติบโตขึ้นทีละเล็กทีละน้อยราวกับลูกของเธอเอง
ดังนั้นเธอจึงรู้สึกเศร้าและเสียใจที่เห็นวิหคปีกสีเงินของเธอนอนกองบนพื้น พร้อมหายใจรวยรินด้วยความเจ็บปวด “เอาล่ะ...พอได้แล้ว ฉันยังไม่อยากดูละครน้ำเน่าตอนนี้” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่ายศีรษะหลังได้รับคำสั่ง
กิ่งไม้สั่นสะเทือนฉับพลันก่อนเงาบางอย่างพุ่งลงมาด้านล่างพร้อมเสียงลมหวน
ฟิ้ว...
ร่างของตะขาบหน้ามนุษย์ถูกตัดในพริบตา ศีรษะของมันกระเด็นขึ้นกลางอากาศก่อนร่วงลงพื้นพร้อมเลือดและของเหลวจํานวนมากที่ระเบิดอยู่รอบๆ
ดั่งเวลาถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ เมื่อร่างผอมเพรียวพร้อมแขนลักษณะคล้ายเคียวสีม่วงปรากฏตัวขึ้น
ชื่อสัตว์อสูร ตั๊กแตนปีศาจ
เลเวล ยี่สิบ[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
…เลเวลยี่สิบ ชนชั้นขุนนาง ระดับสมบูรณ์อย่างไม่ต้องสงสัยว่าทำไมมันถึงเป็นสัตว์อสูรระดับแนวหน้า และอีกเพียงแค่หนึ่งเลเวล ตั๊กแตนปีศาจตัวนี้จะวิวัฒนาการไปเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบได้
มันแข็งแกร่งมาก เหล่านักเรียนต่างมองด้วยความอิจฉา และอยากได้มัน
เดิมทีในสายตาของพวกเขา วิหคปีกสีเงินเป็นสัตว์อสูรชั้นนำอยู่แล้ว แต่อย่างไรก็ตาม มันกลับไม่สามารถเทียบตั๊กแตนปีศาจได้เลย แม้ตะขาบหน้ามนุษย์แสนน่าสะพรึงยังถูกตั๊กแตนปีศาจฆ่าตายในพริบตาเดียว
“นี่…หรือว่านี่คือสัตว์อสูรชนชั้นนักรบอย่างนั้นหรือ?” นักเรียนบางคนเอ่ยถาม
“ไม่หรอก แต่ใกล้แล้ว” เฉินฮั่วเฉียวพูดขณะมองไปยังตั๊กแตนปีศาจตัวนั้นครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบไปมองไห่หลานหยู และตบบ่าปลอบใจเขา “อย่าเศร้าไปเลย ฉันจะขอพ่อให้หาสัตว์อสูรตัวใหม่ให้นายเอง”
“ขอบคุณ” ไห่หลานหยูกัดริมฝีปากพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้ม
“ไม่เป็นไร เราเหมือนพี่น้องกันนี่” เฉินฮั่วเฉียวหัวเราะเบาๆ
“อืม พวกเราเป็นพี่น้องกันนี่”
….
เกาเผิงเดินออกมาอย่างเงียบๆ เขากอดอกครุ่นคิดอยู่ในใจ พี่น้อง? พี่น้องคืออะไร?
เขารู้สึกสับสนหลังจากพ่อแม่ของเขาจากไป ไม่มีญาติคนไหนมาเยี่ยมเขาเลย ปู่ของเขาก็หายตัวไป ในระหว่างเกิดมหาภัยพิบัติ ปู่ของเขาออกท่องเที่ยวอยู่ระหว่างนั้น มีความเป็นไปได้สูงมากที่ปู่ของเขาอาจเสียชีวิตไปแล้ว ‘ฉันไม่ต้องมีพี่น้องก็ได้ เพราะฉันมีต้าซื่ออยู่แล้ว’ เกาเผิงมองต้าซื่อในอ้อมกอดและเผยรอยยิ้มขบขัน เมื่อเห็นต้าซื่อส่ายหนวดไปมาด้วยความง่วงซึม ก่อนทิ้งตัวหลับงในอ้อมแขนของเกาเผิง
“อย่านอนตรงนี้สิ แกหนักจนฉันอุ้มไม่ไหวแล้วนะ” เกาเผิงรีบวางต้าซื่อลง น้ำหนักของมันไม่ใช่น้อยๆ ด้วยขนาดร่างกายยาวถึงสองเมตร และน้ำหนักถึงสี่สิบห้ากิโลกรัม
…หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด นักเรียนทุกคนจึงต้องระวังสัตว์อสูรของตนเองมากขึ้นกว่าเดิม ถึงกระนั้นเกาเผิงยังฝึกซ้อมหรือเรียกว่าเล่นกับต้าซื่ออย่างสนุกสนานด้วยการหยิบหินมาก้อนหนึ่งเหวี่ยงมันออกไปไกลๆ เพื่อให้ต้าซื่อวิ่งไปคาบหินกลับมา
มันกระโดดอ้าปากงับหินไว้ในปาก และวิ่งกลับมาหาเกาเผิงก่อนคายลงบนพื้นหน้าเด็กหนุ่ม
เกาเผิงเผยรอยยิ้มพลางลูบศีรษะชมเชยมันอย่างรักใคร่ “นี่เจ้าหนู นายมีสังกัดหรือแล้วหรือยัง?” เสียงดังมาจากบนต้นไม้ เกาเผิงเงยมองตามเสียง
เขาคือหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบลูชิลด์ และเขากำลังมองเกาเผิงด้วยความสนใจ “เอ่อ…ผมไม่ได้อยู่สังกัดไหนหรอกครับ ผมฝึกต้าซื่อด้วยตัวเอง นี่เป็นการฝึกความเร็วและความแม่นยำ” เกาเผิงกล่าว
“อ้อ…”
เกาเผิงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนตัวเองโดนดูถูก “ขอโทษนะ ฉันแค่รู้สึกว่าวิธีการฝึกของนายเหมือนเด็กเล่นของเล่นในบ้านน่ะ มันดูตลกไปหน่อย” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวอย่างตรงไปตรงมาทำให้เกาเผิงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
“พูดตรงๆ เลยนะ วิธีฝึกของนายทั้งน่าเบื่อและเสียเวลา” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองลึกเข้าไปในดวงตาของเกาเผิง
“นายไม่ควรฝึกสัตว์อสูรแบบนี้ โดยเฉพาะสัตว์อสูรของนายที่เป็นถึงตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง มันเสียเวลาและเปล่าประโยชน์”
“แล้วผมต้องทำอย่างไร?” ดวงตาของเกาเผิงมองเขาด้วยสายตาเปล่งประกาย
…………………………………………….


บทที่ 13 ลุงหลิว
“โดยธรรมชาติแล้วตะขาบมีนิสัยดุร้าย นายต้องปล่อยให้มันออกล่าและฆ่าเหยื่อ และนายต้องเลี้ยงมันด้วยเนื้อสดทุกมื้อ เพียงเท่านี้นายจะสามารถปลดปล่อยความสามารถการต่อสู้ของมันได้เต็มที่” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวก่อนลงจากต้นไม้ แต่ดูเหมือนเขาขึ้นมาสูงไปเสียหน่อย เขาจึงปีนลงอย่างทุลักทุเล
“คุณรู้วิธีการฝึกตะขาบได้อย่างไร?” เกาเผิงถามพร้อมหรี่ตามองด้วยความสงสัย
หากพิจารณาจากรูปลักษณ์ ชายหนวดเฟิ้มผู้นี้ดูไม่เหมือนผู้เชี่ยวชาญในการฝึกสัตว์อสูรสักเท่าไหร่
“เจ้าหนู! อย่าตัดสินคนจากรูปร่างภายนอกสิ ฉันฝึกตั๊กแตนปีศาจด้วยตัวเองนะ” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโบกมือออกไปด้านข้าง ก่อนตั๊กแตนปีศาจจะปรากฏตัวขึ้นและคุกเข่าลงพื้น
“ในแต่ละหน่วยงานย่อมมีความเชี่ยวชาญในฝึกสัตว์อสูรแตกต่างกัน ส่วนฉัน...เชี่ยวชาญการฝึกพวกตั๊กแตน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เชี่ยวชาญการฝึกตะขาบด้วยนะ ถ้านายต้องการฝึกตะขาบให้เป็นเครื่องจักรสังหาร นายต้องหาผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้โดยเฉพาะ ฉันทําได้เพียงแนะนํานายเท่านั้นแหละ” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าว
“โอ้ ขอบคุณท่านมาก” เกาเผิงพยักหน้าขอบคุณก่อนถามต่อ
“แล้วท่านรู้จักผู้เชี่ยวชาญด้านการฝึกตะขาบที่อยู่ในเมืองฉางอานบ้างหรือเปล่าครับ?”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะลึงเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีบางคนเรียกเขาว่า ‘ท่าน’ จึงช่วยไม่ได้หากเขาจะรู้สึกแปลกไม่น้อย
หลังจากเงียบไปชั่วขณะ หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงกล่าวขึ้น “มีหลายค่ายที่มีชื่อเสียงในการฝึกสัตว์อสูรประเภทตะขาบเพราะมันเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง แต่ฉันรู้จักคนหนึ่งที่ฝึกสอนได้ดีมาก” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวด้วยความยกย่องชื่นชม
“เขาคือจ้าวจินเยียน หัวหน้าหน่วยพิษที่ห้า แต่เขาเป็นคนสันโดษ ยากที่เขาจะรับศิษย์ เพราะครอบครัวเขาตายระหว่างเกิดมหาภัยพิบัติเมื่อสามปีก่อน ด้วยเหตุนั้นจึงทำให้เขากลายเป็นคนอารมณ์ร้าย ทางที่ดีอย่าพูดเรื่องครอบครัวต่อหน้าเขานะ”
“อืม…ถ้าเช่นนั้นลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปเถอะ ผมจะฝึกฝนต้าซื่อด้วยตัวของผมเอง” เกาเผิงหมดความสนใจทันที เขาไม่อยากตีสนิท ประจบประแจงคนอื่น มันเหมือนกับการใช้แก้มอุ่นของตัวเองสัมผัสแก้มก้นเย็นๆ ของคนแปลกหน้า ทั้งยังต้องเสี่ยง โดยไม่รู้ว่าเขาจะตดใส่หน้าเราตอนไหนด้วย
และยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้นี้โม้เกินจริงไปหน่อย ประสบการณ์การต่อสู้นั้นสามารถเก็บเกี่ยวได้ในการต่อสู้จริงเท่านั้น นี่คือสิ่งที่เกาเผิงคิด
หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ เด็กคนนี้ควรจะกระตือรือร้นเรื่องของคุณจ้าวจินเยียนสิ! ความจริงแล้วหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้นี้มีจุดประสงค์แอบแฝง แต่สุดท้ายเขาต้องยอมแพ้ ถึงเขาจะเสนอผลประโยชน์ใดๆ เด็กคนนี้ต้องปฏิเสธเป็นแน่ เกาเผิงหันหลังกลับโดยไม่ลังเล เขาไม่ต้องการวุ่นวายกับเรื่องคนอื่น เพราะพลังของเขาก็คล้ายกับเขาโกงคนอื่นอยู่แล้ว สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือดำเนินตามแผนของเขาต่อไป
...
 สามวันของการทัศนศึกษาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สัตว์อสูรของพวกนักเรียนบางตัวอาศัยอยู่แต่ในเขตเมืองเท่านั้น ไม่เคยออกมานอกเมืองเลย พวกมันเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับต่ำ แต่ด้วยการคุ้มครองของกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มันเป็นเรื่องยากที่นักเรียนจะได้รับอันตราย การทัศนศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อให้นักเรียนได้เรียนรู้และพบเจอสัตว์อสูรตามธรรมชาติอย่างแท้จริง สัตว์อสูรเหล่านี้ย่อมแตกต่างจากสัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงไว้ตามบ้านอย่างแน่นอน เพื่อให้พวกเขาได้มีประสบการณ์กับสัตว์อสูรป่าโดยตรง สิ่งนี้ย่อมเป็นผลดีต่ออนาคตของพวกเขา
…
บนรถบัส ระหว่างเดินทางกลับ
ต้าซื่อนอนขดตัวอยู่ใต้หว่างขาของเผิงขณะเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ต้าซื่อมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ดวงตาของมันดูดุร้ายมากกว่าเดิมฉายประกายเย็นเฉียบออกมา กรงเล็บและเขี้ยวของมันคมมากขึ้น นอกเหนือจากการฝึกความคล่องตัวและความแข็งแกร่งของต้าซื่อแล้ว ยังได้ต่อสู้กับสัตว์อสูรป่าอย่างต่อเนื่อง
เหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดของพวกเขาคือ ต้าซื่อถูกจู่โจมด้วยเขาของด้วงกระสุนจนสมองของต้าซื่อเกือบระเบิดออกมา แม้สมองของตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงจะถูกปกคลุมด้วยกระดองแข็งแรง แต่อย่างไรเสียสมองยังคงเป็นอวัยวะที่บอบบางอยู่ดี
ต้าซื่อได้รับบาดเจ็บร้ายแรงจนเกือบเสียชีวิต แต่โชคยังดีที่หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยื่นมือเข้าช่วยเหลือและสังหารด้วงกระสุนตัวนั้นจากการโจมตีของตั๊กแตนปีศาจเพียงครั้งเดียว
ด้วยเหตุนี้เกาเผิงจึงติดหนี้บุญคุณหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากแต่ชายผู้นั้นกลับโบกมือและไม่ต้องการคำขอบคุณใดๆ จากเกาเผิง เขาเพียงจ้องมองเกาเผิงด้วยสายตาซับซ้อนก่อนเดินจากไป
เกาเผิงลูบหัวของต้าซื่อตรงจุดเดียวกันที่ถูกทำร้าย แต่มันฟื้นตัวขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว
อาการบาดเจ็บของต้าซื่อใช้เวลาพักฟื้นไปหนึ่งวันเต็ม ทำให้เกาเผิงรู้สึกตะลึงมากกับการฟื้นตัวที่เร็วขนาดนี้ รถบัสเคลื่อนผ่านโรงเรียนและนำนักเรียนเข้าไปในตัวเมือง และให้นักเรียนลงมารวมตัวกันข้างล่าง
อาจารย์มู่หลางชิงอี้กล่าว “หลังจากทุกคนลงจากรถแล้วต้องตรงกลับบ้านทันทีเลยนะ อย่าหนีเที่ยวล่ะ อีกครึ่งชั่วโมงครูจะโทรไปถามพ่อแม่ของพวกเธอทุกคน ถ้าพวกเธอเล่นตุกติกกับครูล่ะก็... ครูจะให้พวกเธอคัดลอกตำราเป็นจำนวนสิบเล่ม”
“ครับ”
“ค่ะ” ทุกคนขานรับ
ตันเฉียนจินตบไหล่เกาเผิง “นายอยากไปดูการต่อสู้ที่สนามประลองสัตว์อสูรกับฉันหรือเปล่า?”
“ไม่ล่ะ ฉันต้องกลับบ้านให้ตรงเวลา” เกาเผิงปฏิเสธ
“แต่ไม่ใช่ว่านาย…” ตันเฉียนจินต้องการพูดบางสิ่ง แต่เขานึกขึ้นได้และรีบขอโทษอย่างรวดเร็ว
“ไม่เป็นไร” เกาเผิงส่ายหัว สามปีที่ผ่านมา ในที่สุดเขาก็สามารถยอมรับความจริง เขาไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเลือดร้อนและไม่ใช่คนประเภทเกลียดชังโลกทั้งใบหรือรู้สึกอิจฉาผู้อื่นเพียงเพราะเขาสูญเสียพ่อแม่ แต่เพราะเขาประสบกับความสูญเสียและความเจ็บปวดจึงทําให้เขาเติบโตขึ้น
“อืม!” ตันเฉียนจินจะขอโทษอีกครั้ง แต่เกาเผิงกลับหันหลังและเดินจากไปทันควัน ทําให้ตันเฉียนจินไม่สามารถทําสิ่งใดได้ นอกเสียจากกลืนคําพูดของตนลงคอไปเท่านั้น เกาเผิงเม้มปากก่อนเดินออกจากฝูงชนไปพร้อมต้าซื่อ
“เสี่ยวเกา กลับมาแล้วเหรอ” ลุงหลิวกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนเล็กๆ ทักทายเกาเผิง
“ลุงหลิว” เกาเผิงทักทายพร้อมรอยยิ้ม
ลุงหลิวเป็นเพื่อนบ้านที่ย้ายเข้ามาอยู่เมื่อสองปีก่อน เวลานั้นเกาเผิงกำลังประสบปัญหาชีวิตมากมายและอยู่ในความมืดมน มันเป็นเพราะลุงหลิวยื่นมือเข้ามาช่วย ทำให้เกาเผิงสามารถจัดการสิ่งต่างๆ และกลับมามีชีวิตปกติได้อีกครั้งเขาได้ยินมาว่า ลูกชายและลูกสาวของลุงหลิวจากไปด้วยอุบัติเหตุ
หลังจากเกิดมหาภัยพิบัติ ชายชราและเด็กหนุ่มจึงกลายเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมและสนิทสนมกันเร็ววัน หลายสิ่งที่เกาเผิงไม่เคยแบ่งปันกับคนอื่น แต่เขากลับแบ่งปันกับลุงหลิวเสมอ
“เจ้าตะขาบน้อย ดูเหมือนจะแข็งแรงขึ้นกว่าครั้งล่าสุดที่ฉันเห็นมันอีกนะ เสี่ยวเกา นายพามันไปดื่มเลือดมาเหรอ?” ลุงหลิวถามด้วยความประหลาดใจ
“ใช่แล้วครับ พวกเราพึ่งจะกลับจากทะเลสาบคันฉ่องในเขตชานเมือง พวกเราอยู่ที่นั่นมาสามวัน” เกาเผิงพยักหน้า
“อืม ไม่เลว ตะขาบมันไม่เหมือนพวกสุนัขหรือแมว มันเป็นนักล่าโดยธรรมชาติ ดังนั้นมันจึงต้องต่อสู้และเห็นเลือดบ้าง” ลุงหลิวหยุดพูดชั่วขณะก่อนจะกล่าวต่อ
“แม้ตะขาบจะเป็นสัตว์อสูรที่ดี แต่มันเป็นเพียงชนชั้นสามัญ การที่จะเลือกสัตว์อสูรมาทำพันธสัญญาเลือดนั้นต้องเลือกอย่างพิถีพิถัน หากเสี่ยวเกาสนใจ ฉันจะมอบสัตว์อสูรดีๆ ให้เธอ...ตกลงไหม?” ลุงหลิวเผยรอยยิ้มอบอุ่น…………………………………………….


บทที่ 18 วิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์วานรโครงกระดูก
ชื่อสัตว์อสูร วานรธาราสีชาด ป่วยเพราะถูกธาตุหยินเข้าแทรก
เลเวล สิบ[footnoteRef:0] [0: ]
คุณสมบัติ ธาตุดิน
สถานะ ป่วยและจิตใจย่ำแย่
จุดอ่อน ธาตุหยิน
ความต้องการในการยกระดับ
หนึ่ง วิวัฒนาการตามธรรมชาติด้วยการกำจัดธาตุหยิน
สอง วิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์ด้วยการรับพลังธาตุหยินเพื่อกำจัดจุดอ่อน มีโอกาสวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์เป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่ที่เหนือกว่าสัตว์อสูรระดับสูง
“จริงหรือ?” เป็นครั้งแรกที่เกาเผิงเห็นทางเลือกในการยกระดับ
‘ถูกทดลองมาหนักอย่างนี้ ทำไมยังรอดล่ะ?’ เกาเผิงเริ่มสงสัย
ทันใดนั้นเอง เขานึกถึงสิ่งที่เจ้าหน้าที่บอก “เหตุผลที่มันยังมีชีวิตจนถึงตอนนี้คือพลังใจที่ไม่ธรรมดาของมัน”
“พลังใจที่ไม่ธรรมดาหรือ?” เกาเผิงพึมพำพร้อมมองวานรธาราสีชาดอย่างชั่งใจ
มันนอนอยู่ในกรง วานรธาราสีชาดมองเกาเผิงด้วยดวงตาแฝงปณิธานแรงกล้า
“แกต้องการยกระดับต่ออีกอย่างนั้นหรือ?” เกาเผิงกล่าว ก่อนจะหัวเราะออกมา “บ้าจริง แกจะเข้าใจฉันได้อย่างไร แกเป็นแค่สัตว์อสูรทั่วไป”
แต่ทันใดนั้น วานรธาราสีชาดกลับลุกขึ้นและเดินมาตรงขอบกรงพร้อมจ้องมองเกาเผิงด้วยสายตามุ่งมั่น มือของมันกำกรงเหล็กแน่นและส่งเสียงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง
…
เสียงคำรามแหบแห้งดังก้องก่อนจะเงียบลง จากนั้นมันฟุบลงกับพื้น แต่ยังคงมองเกาเผิงอย่างความหวังแรงกล้า
เมื่อเกาเผิงยังคงนิ่งเงียบ มันจึงจ้องเขม็งมากขึ้นกว่าเดิม
“ตกลงๆ ฉันจะช่วยนาย ฉันสัญญา” เกาเผิงพูดเสียงจริงจัง เขารู้สึกราวถูกสะกดด้วยเวทมนตร์ อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นสายตาร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่อยากทำให้เจ้าลิงนี่ผิดหวัง
วานรธาราสีชาดไม่รู้ว่าเกาเผิงจะเข้าใจมันหรือไม่ เพราะเกาเผิงตรงไปนอนอย่างเหนื่อยล้า
เพื่อให้ได้ใบประกาศนียบัตร ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องยกระดับวานรธาราสีชาดให้สําเร็จจงได้ แต่ปัญหาคือต้องเลือกวิธีในการยกระดับน่ะสิ
เขาต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนว่าควรเลือกใช้วิธีใด
ข้อความเดิมเลือนหายไปก่อนจะปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมา
การวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์ นำหญ้าเทียนดําสองร้อยห้าสิบกรัมให้กินสามมื้อเป็นเวลาสามวัน ใช้แก่นคริสทัลสัตว์อสูรประเภทอันเดทชนชั้นขุนนางแก่วานรธาราสีชาดกิน และนำมันไปแช่ในน้ำกรดซัลฟูริกเพิ่มผงเรืองแสงร้อยห้าสิบกรัม เห็ดกะโหลกห้าสิบกรัม หญ้าโรยราร้อยห้าสิบกรัม…
‘หากใช้วิธีนี้จะทำให้วานรธาราสีชาดเปลี่ยนไปเป็นตัวอะไรกัน?’ เกาเผิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีกับวิธีนี้
ของที่ต้องใช้ก็แปลกด้วย โดยเฉพาะแก่นคริสทัลสัตว์อสูรประเภทอันเดท ไม่ใช่ของที่สัตว์อสูรทั่วไปจะกินได้ หากสัตว์อสูรกินเข้าไปอาจทำให้ป่วยหรือแย่กว่านั้น
สาเหตุที่เกาเผิงไม่เลือกวิธีแรก เพราะว่ามีค่าใช้จ่ายมากเกินกว่างบที่ผู้คุมสอบตั้งไว้ให้ เมื่อเทียบกับวิธีที่สองที่ค่าใช้จ่ายถูกกว่าเล็กน้อย
เกาเผิงยื่นรายการสิ่งของต้องใช้ในการยกระดับให้แก่เจ้าหน้าที่
หลังจากได้รับใบรายการสั่งของที่เกาเผิงต้องการแล้ว เขาถึงกับมองเกาเผิงด้วยสายตาแปลกๆ ‘เจ้าเด็กนี่ต้องการจะฆ่าวานรธาราสีชาดหรืออย่างไร?’
วันถัดมา เกาเผิงไม่ได้ออกไปข้างนอกเพราะที่นี่มีสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันทั้งหมด
สามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก หลังจากวานรธาราสีชาดกินหญ้าเทียนดำมาอย่างต่อเนื่อง พละกำลังของมันเริ่มฟื้นฟู ดวงตาสว่างสดใส ขนเงางามกว่าก่อนหน่านี้ อาการบวมตามตัวลดลงอย่างเห็นได้ชัด
หลังจากสูดหายใจลึกๆ เดินไปเปิดประตูกรงเหล็ก แม้ว่าวานรธาราสีชาด ไม่ใช่สัตว์อสูรดุร้ายมากนัก แต่ยังคงค่อนข้างอันตราย หากมันคลุ้มคลั่งขึ้นมาเกาเผิงอาจจบชีวิตที่นี่เป็นได้
วานรธาราสีชาดมองทางประตูก่อนจะก้าวเท้าออกมาอย่างเนิบนาบ เมื่อเห็นเกาเผิงไม่ว่าอะไร มันจึงเผยรอยยิ้มร่าเริงและเข้าโอบกอดเกาเผิงไว้ในอ้อมแขนอย่างตื่นเต้น
และคลายแขนออกในที่สุดพร้อมนั่งตรงหน้าเกาเผิงอย่างเชื่อฟัง
เกาเผิงชี้นิ้วไปที่อ่างน้ำ “เข้าไปนอนในอ่างสิ”
วานรธาราสีชาดมองอ่าง มันดึงขนของออกมา แล้วหย่อนลงไปในน้ำ
ทันทีที่ขนของมันสัมผัสโดนกับผิวน้ำ จู่ๆ ก็เกิดควันขึ้นและขนนั้นได้หายไป
วานรธาราสีชาดงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
มันมองอ่างน้ำและเกาเผิงสลับไปมา
จากนั้นจึงกระโดดออกมานั่งจ้องมองเกาเผิงด้วยสายตาไร้เดียงสา
เกาเผิงกลับเป็นฝ่ายมึนงง
หรือเขาผสมน้ำผิดวิธี ถึงได้มีฤทธิ์กัดกร่อนร่างกายของวานรธาราสีชาดมากเกินไปอย่างนั้นหรือ?
เกาเผิงหัวเราะแห้งและทดลองผสมน้ำกรดอีกครั้ง
เด็กหนุ่มวางมือบนไหล่ของวานรธาราสีชาดงและให้กำลังใจมัน
“ฉันสามารถมอบพลังให้นายได้ แต่นายต้องมีความกล้าด้วย”
เกาเผิงไม่มั่นใจนักว่าวานรธาราสีชาดจะเข้าใจความหมายของเขาหรือไม่ เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะชี้นิ้วที่อ่างน้ำ "ถ้าอย่างนั้นลงอ่างเลย"
วานรธาราสีชาดเผยรอยยิ้มให้เกาเผิงก่อนจะกระโดดลงอ่างโดยไม่ลังเล
มันเป็นอ่างน้ำขนาดใหญ่ที่วานรธาราสีชาดจุ่มได้ทั้งตัว
เกาเผิงจ้องมองวานรธาราสีชาดที่กำลังเล่นน้ำอย่างมีความสุข
เขาอยากหัวเราะออกมาแต่ทำไม่ได้ เพราะเขายังรู้สึกกังวล
ไม่นานนัก ควันสีขาวค่อยๆ ลอยขึ้นสู่อากาศ
ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนไฟไหม้ได้ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงมายังห้องของเกาเผิงอย่างรวดเร็ว
พวกเขาพุ่งเข้ามาในห้องและเตรียมดับไฟ พวกเขามองที่อ่างน้ำด้วยความสับสน ‘ไฟอยู่ไหน?’
“เอ่อ…โทษทีที่รบกวน”
“อาจมีบางอย่างผิดพลาดกับสัญญาณเตือน” เจ้าหน้าที่ดับเพลิงกล่าวด้วยความเขินอายเล็กน้อย และหัวหน้าผู้คุมสอบเดินมาถึง เขาจึงขมวดคิ้วถาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
บางคนอธิบายสถานการณ์ทั้งหมด หลังจากได้ยินเรื่องราว
หัวหน้าผู้คุมสอบกลับรู้สึกประหลาดใจ
“คุณหมายความว่าสัญญาณไฟไหม้ดังขึ้น สาเหตุมาจากการจากการทดลองของผู้เข้าสอบอย่างนั้นหรือ?”
หัวหน้าผู้คุมสอบเดินเข้ามาและกวาดสายตามองสิ่งที่เกิดขึ้น เขาเห็นควันลอยออกมาจากอ่างน้ำ
“การยกระดับล้มเหลวหรือ?” ผู้เข้ารับการทดสอบคนอื่นๆ ยืนมองอยู่หน้าห้องด้วยความสงสัย
“หึ! เจ้าเด็กนั่นสร้างปัญหาเสียจริง” ชายอ้วนที่เคยนั่งสอบข้างเกาเผิงถอนหายใจ
ไม่กี่วินาทีต่อมา คลื่นยักษ์ได้ปะทุขึ้นจากอ่างน้ำพร้อมสัตว์อสูรลึกลับโผล่มา
“นั่นอะไรน่ะ?” เสียงกรีดร้องจากบางคนดังเมื่อเห็นมัน
ศีรษะของสัตว์อสูรสีดําปรากฏพร้อมแสงไฟสีฟ้าลุกโชนจากดวงตาของมัน อย่างน่าสะพรึง
ปัง!
แรงกระแทกเมื่อครู่ ทำให้ห้องสั่นเล็กน้อย
ด้วยความสูงสองเมตรครึ่ง ร่างกายเป็นโครงกระดูกสีดำไม่มีเครื่องใน มีเพียงเส้นสีแดงเชื่อมกระดูกสีดำเข้าด้วยกัน
ไฟสีฟ้าลุกโชนอยู่ในเบ้าตาว่างเปล่า
ทุกคนตะลึงกับสัตว์อสูรเบื้องหน้า
ข้อมูลได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเกาเผิง
ชื่อสัตว์อสูร วานรโครงกระดูก
…………………………………………….


บทที่ 17 ลิงที่ถูกธาตุหยินเข้าแทรก
ภายในห้องสอบ ด้านบนของโพเดียมมีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เริ่มฉายภาพบางอย่างออกมา
“เอ๋! นี่เริ่มสอบแล้วเหรอ?” บางคนถึงกับตื่นตกใจกับการสอบที่เริ่มอย่างปุ๊บปั๊บ
จากภาพฉายเผยให้เห็น คลื่นสมุทรสีครามท่ามกลางท้องฟ้าสดใส
สิ่งมีชีวิตสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นเหนือผิวน้ำเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไปอีกครั้ง
ภาพตัดลงไปในทะเลและเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตคล้ายกับโลมา แต่ไม่รู้ขนาดเท่าไร คิดว่าน่าจะยาวประมาณสิบถึงยี่สิบเมตร
มันส่งเสียง “กิ้ว…กิ้ว” เป็นครั้งคราว ก่อนจะว่ายมาใกล้ๆ เพื่อเล่นกับกล้อง ครีบของมันยาวและแหลมคม ท่าทางดูคุ้นเคยกับกล้องเป็นอย่างดี สักพักภาพก็หายไป
เจ้าหน้าที่คุมสอบกล่าว “เอาล่ะ ข้อแรก ผมจะให้เวลาสิบห้านาที เขียนรายละเอียดเกี่ยวกับสัตว์อสูรตัวนี้ลงในกระดาษคำตอบทั้งหมด เขียนเท่าที่พวกคุณรู้”
ผู้เข้าสอบถึงกับตกตะลึงว่ามันคือตัวอะไร? นี่เป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่หรือ? แล้วจะมีใครสามารถบอกคุณสมบัติของมันได้จากการดูคลิปวิดีโอสั้นๆ เช่นนี้ได้?
อย่างไรก็ตาม ข้อมูลบางอย่างของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้กลับปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเกาเผิงทันที
ชื่อสัตว์อสูร โลมาสลาตัน
ความชอบ เสียงเพลงนุ่ม ไพเราะ การอาบแดด และกินปลาหมึกหรือกุ้ง
จุดอ่อน การโจมตีจากโจมตีธาตุมืดและเกลียดเสียงแหลมคม
ดูเหมือนข้อมูลที่เขาได้ มันแตกต่างไปจากปกติ
ราวกันมันจะเปลี่ยนไปตามสิ่งที่เขาอยากรู้
เกาเผิงไม่ได้รู้สึกผิดที่ตนรู้ถึงสิ่งต่างๆ จากความสามารถของเขา เขาเขียนคำตอบลงกระดาษโดยไม่ยี่ระ แม้จะเหมือนเขาโกง แต่นี่ไม่ใช่ความช่วยเหลือจากภายนอก มันเป็นพรสวรรค์จากตัวเขาเอง
หลังจากนั้นยังมีคลิปวิดีโอสั้นๆ อีกสี่คลิป ทั้งหมดล้วนเป็นสัตว์อสูรที่พบเห็นได้ยาก บางตัวเป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่ที่ทีมวิจัยพึ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้
การสอบดูเหมือนจะยาก แต่แท้จริงแล้ว หากมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์อสูรหลากหลายชนิด คุณจะทำข้อสอบได้อย่างง่ายดาย
ตัวอย่างเช่น ลิงทุกสายพันธุ์ล้วนมีพฤติกรรมบางอย่างคล้ายคลึงกัน แมงมุมทุกชนิดล้วนสามารถปล่อยใยได้เหมือนกัน เวลาชั่วโมงครึ่งของการสอบข้อเขียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากกระดาษคำตอบถูกเก็บจนเสร็จ ผู้คุมสอบใช้เวลาชั่วโมงครึ่งสำหรับการตรวจทั้งหมด
“ลำดับต่อไปจะประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าสอบภาคปฏิบัติ” เจ้าหน้าที่กล่าว “เฉินเซียฉิน จางเซินหลิน เกาเผิง”
รายชื่อทั้งหมดถูกประกาศออกมาอย่างรวดเร็ว ชายอ้วนข้างเกาเผิงส่งเสียงอุทานออกมาเมื่อได้ยินชื่อของตนเอง
“ไชโย! ในที่สุดฉันก็ผ่านข้อเขียนเสียที” เขาหันหาเกาเผิงและกล่าว “สอบครั้งนี้ยากเกินไปจริงๆ ไม่คิดว่าจะผ่านรอบแรกด้วยซ้ำ ฉันคงใช้โชคที่มีหมดไปแล้ว อาจสอบตกในรอบสองก็เป็นได้”
“อย่างนั้นหรือครับ?” เกาเผิงพยักหน้า “ผมคงโชคดีเหมือนกัน”
“เจ้าหนู...นายเองก็สอบผ่านหรือ?” ชายอ้วนถึงกับตะลึง
‘เด็กคนนี้โชคดีจริงเชียว’ เขาคิดและกลืนถ้อยคำลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้
ขณะเกาเผิงเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังสถานที่สอบภาคปฏิบัติ เขาสังเกตเห็นคุณนายหลี่ผ่านรอบแรกด้วยเช่นกัน และเธอเคยสอบภาคทฤษฎีมาถึงสามครั้ง
ถึงกระนั้นคุณนายหลี่ตกใจมากกว่าเด็กหนุ่มผู็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของลูกตน และจึงเป็นปกติหากพบเด็กนักเรียนสามารถผ่านการสอบรอบแรกได้นั้น พวกเขาย่อมต้องรู้สึกประหลาดใจไม่ต่างกัน
พวกเขาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีแสงแดดสาดส่องเข้ามา ด้านบนมีโครงกระดูกเหล็กห้อยลงมา และต้นไม้นานาชนิดถูกปลูกไว้ทั้งสี่มุมของห้องโถง
กรงบรรจุสัตว์อสูรตั้งอยู่ใจกลางของห้องโถงและแต่ละกรงจะมีสัตว์อสูรไม่ซ้ำกัน
พวกมันทั้งหมดเป็นสัตว์อสูรหายาก บางตัวราวกับไม่เก่งด้านการต่อสู้ บางตัวเป็นสัตว์ท้องถิ่นจากทางใต้
การใช้สัตว์อสูรที่ไม่อยู่ในละแวกนี้ ทำให้การสอบยากมากขึ้นไปอีก พวกมันจะถูกสุ่มให้ผู้เข้าสอบ
“เกาเผิง หมายเลขห้าสิบ” เจ้าหน้าที่แจกแจงหมายเลขก่อนจะพูดบางอย่างกับเกาเผิง “หากนายต้องการถอนตัวตอนนี้ ฉันจะให้สิทธิ์นายกรอกใบสมัครฟรีในเดือนหน้าและเข้าสู่รอบสองทันที”
เกาเผิงมองเจ้าหน้าที่อย่างสงสัย
เจ้าหน้าที่ยักไหล่กล่าวต่อ “สัตว์อสูรเหล่านี้ล้วนเป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่เพิ่งถูกค้นพบโดยสมาคมของเราเอง ปกติแล้วพวกมันจะไม่แสดงความก้าวร้าว แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกมันไม่ดุร้าย สัตว์อสูรทั้งห้าสิบตัวนี้ถูกจัดให้พวกคุณโดยเฉพาะ”
ด้านหลังเจ้าหน้าที่เต็มไปด้วยกรงบรรจุสัตว์อสูรเอาไว้ภายใน
เกาเผิงมองกรงเบื้องหน้า เขาเห็นสัตว์อสูรตัวหนึ่งกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่อย่างเงียบกริบราวกับสูญสิ้นความหวังจะมีชีวิตต่อ
“วานรธาราสีชาดหรือ?” เกาเผิงคาดเดาโดยไม่ใช้ความสามารถของตน
“ถูกต้อง” เจ้าหน้าที่พยักหน้าและมองวานรธาราสีชาดด้วยสายตายากคาดเดาไม่ได้
"หลังจากหกเดือนที่ถูกส่งมาที่นี่ วานรธาราสีชาดตัวนี้ถูกทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับล้มเหลวทุกครั้ง ขณะที่สัตว์อสูรตัวอื่นได้รับความสำเร็จอยู่บ้าง"
“เนื่องจากการทดลองล้มเหลว ในหลายครั้งทำให้เกิดความผิดปกติขึ้นกับร่างกายของมัน เหตุผลที่มันยังสามารถมีชีวิตจนถึงตอนนี้ก็เพราะว่าพลังใจที่ไม่ธรรมดาของมันเอง กล่าวคือความยากของมันสูงกว่าปกติมาก” เจ้าหน้าที่อธิบาย
“ขอบคุณสำหรับคำอธิบายครับ ผมจะดูแลมันอย่างดีที่สุด” เกาเผิงกล่าว ขณะเจ้าหน้าที่ทำได้เพียงถอนหายใจเท่านั้น
รอบห้องโถงมีห้องพักจำนวนมากสำหรับผู้เข้าสอบ การสอบใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์ในการยกระดับสัตว์อสูรพวกนี้
กรงสัตว์อสูรมีล้ออยู่ด้านล่าง ทำให้สามารถเข็นเข้าไปในห้องพักได้ง่ายดาย
เกาเผิงเข็นกรงเข้าไปในห้อง วานรธาราสีชาดเงยหน้าขึ้นมองเกาเผิง เขาตรวจสอบเจ้าลิงอย่างระมัดระวัง
ขนาดของมันใหญ่กว่าสองเท่าจากวานรธาราสีชาดทั่วไป ปกติพวกมันจะมีความสูงเพียงหนึ่งเมตรครึ่งเท่านั้น
‘มันคงสูงราวๆ สองเมตรสินะ’
แขนของมันดูบิดเบี้ยวเหมือนดินเหนียวปั้นไม่เสร็จ นอกจากนี้มันยังหายใจหอบและเสียงของมันเองดูอ่อนล้าเต็มที
ชื่อสัตว์อสูร วานรธาราสีชาด ป่วยเพราะถูกธาตุหยินเข้าแทรก
แค่ข้อมูลบรรทัดแรกสามารถบอกได้เลยว่า เหตุไฉนจึงทำให้แขนของมันผิดรูปอย่างนี้
…………………………………………….


บทที่ 16 การทดสอบการเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
ในเช้าวันต่อมาเกาเผิงเคาะประตูห้องลุงหลิว
ประตูเหล็กถูกเปิดออก ลุงหลิวทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส “อรุณสวัสดิ์เกาเผิง มาทำอะไรแต่เช้าหรือ?”
“ขอโทษที่รบกวนลุงแต่เช้านะครับ” เกาเผิงกล่าว
“วันนี้ผมต้องเข้าทดสอบการประเมินเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร แต่ผมไม่แน่ใจว่าการสอบต้องใช้เวลานานเท่าไร ผมขอฝากต้าซื่อสักวันได้ไหมครับ ลุงหลิวไม่ต้องห่วงนะครับ ผมรับรองว่ามันเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซน แต่ถ้าลุงหลิวคิดว่ามันน่ารำคาญ ลุงหลิวทิ้งมันไว้ในห้องผมก็ได้นะครับ ผมจะทิ้งกุญแจไว้ให้ ลุงหลิวแค่เอาอาหารให้มันก็พอครับ”
“อะไรกัน เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลมันเป็นอย่างดี ข้าวปลาอาหารครบถ้วน” ลุงหลิวสัญญา
เกาเผิงไว้ใจลุงหลิว เขาโค้งศีรษะอย่างสำนึกขอบคุณก่อนจะเดินจากไป
เกาเผิงไม่ได้สังเกตเลยว่า หลังจากต้าซื่อคลานเข้าในห้องของลุงหลิวแล้ว มันกลับเงียบผิดปกติ
หลังจากเกาเผิงไปได้สักพัก ลุงหลิวลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง
“สวัสดีตาเฒ่าเจียง...ใช่แล้ว...ฉันเอง...ใจเย็น...เขาสบายดี หลานชายของนายได้สร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรตัวหนึ่งแล้ว มันเป็นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง ดูเหมือนจะเป็นชนชั้นสามัญนะ”
“อะไรนะ! แกคิดว่าฉันไม่แนะนำเขาเหรอ? พวกนายสองคนหัวรั้นจะตาย ฉันเปลี่ยนความคิดของเขาไม่ได้หรอก แถมเจ้าตะขาบนี่เป็นสิ่งที่ลูกสาวกับลูกเขยของแกทิ้งไว้ให้เขาดูต่างหน้าอีกต่างหาก”
“หืม ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ฉันบอกแล้วไงว่าให้ฆ่าคนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมด หรือไม่ก็หาเด็ก ‘ดีๆ’ มาสักคน ในโลกนี้ไม่เคยขาดคนความสามารถหรอกนะ” ลุงหลิวด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา ช่างแตกต่างจากน้ำเสียงอบอุ่นเมื่อครู่นี้อย่างลิบลับ
“เอาละ บอกแผนการของแกมา…ไม่ต้องห่วงเขา เขาจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับฉัน”
อีกฝั่งหนึ่งของคู่สาย ชายผู้หนึ่งวางสายโทรศัพท์ก่อนจะเปิดม่านเพื่อให้แสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาในสำนักงานที่มืดสลัว
ชายผู้นี้สวมเสื้อคลุมตัวยาวขอบสีทองและมีเส้นผมสีขาว แม้เขาค่อนข้างดูมีอายุ แต่ร่างกายของเขากลับแข็งแกร่งไม่ต่างจากชายฉกรรจ์
หลังจากชายชรากดปุ่มสีแดง หญิงสาวร่างผอมบางดั่งนางฟ้าเดินเข้ามาทำความเคารพ “มีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือคะท่านประธาน?”
ชายชรามองนอกหน้าอย่างใจเย็น “ยื่นคำขาดให้แผนกวิจัย ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้เพราะความสามารถของพวกเขา แต่ความอดทนของฉันมีจำกัด ให้เขาเลือกว่าจะทำงานให้เสร็จหรือถูกฉันฆ่า ฉันให้เวลาห้าเดือน อย่าทำให้ฉันผิดหวัง สำหรับปัญหาในชิงไห่ เก็บกวาดให้เสร็จภายในเจ็ดเดือน นำคำพูดของฉันไปบอกหลี่เย่ หากพวกเขาไม่ลงมือฉันจะจัดการเอง พวกเขารู้ดีว่าถ้าฉันลงมือแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”
หลังจากกล่าวจบ ชายชราจึงโบกมือไล่เลขาสาวออกไป
ใบหน้าของชายชราเรียบเฉย ไม่ปรากฏความสุขหรือความเศร้า มีเพียงดวงตาแฝงความอบอุ่นอยู่ภายในของเขาเท่านั้น
อีกแค่หนึ่งปีเรื่องทุกอย่างต้องจบ เขาจะได้พบหลานชายที่ไม่ได้เจอมาแสนนาน
แต่ก่อนทุกอย่างจะเรียบร้อย เขาไม่กล้าไปพบหลานชายเพราะเด็กน้อยจะไม่สามารถปกป้องตนเองได้ หากยังไม่ได้สร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูร เขาไม่ต้องการนำชีวิตของหลานชายมาเสี่ยงเพราะเขา
…
การทดสอบผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรถูกจัดขึ้นในบริเวณชานเมือง
หลังจากนั่งรถมาหลายชั่วโมง เกาเผิงมาถึงจุดหมายในที่สุด
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรง แต่การทดสอบจะเริ่มขึ้นในเวลาบ่ายสอง เมื่อเขาลงมาจากรถ เผยให้เห็นอาคารสีขาวดำขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่รอบจัตุรัสแห่งนี้
สวนแห่งนี้ดูร่มรื่น เพราะมีต้นไม้ใหญ่คอยบดบังแสงอาทิตย์
ผู้คนต่างหลั่งไหลมาที่นี่ พื้นที่ใต้ต้นไม้ถูกจับจองไปหมดแล้ว บางคนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ บางคนจดจ่ออยู่กับถุงอาหาร
‘นี่ยังไม่ถึงบ่ายสองเลย พวกเขามาถึงกันแล้วหรือ?’ เกาเผิงบ่นพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เขามองหาที่นั่ง ที่นี่คนเยอะมาก เขาเดินมาครึ่งชั่วโมงและรู้สึกหิวจึงมองหาร้านอาหาร ระหว่างนั้นมีเสียงใครบางคนเรียกเขา “เกาเผิง”
นั่นทําให้เขารู้สึกประหลาดใจ เพราะเขาเองมีเพื่อนเพียงไม่กี่คน พ่อแม่ของเขาจากไปแล้ว คุณตาก็หายตัวไป แต่ใครกันมาเรียกชื่อเขา?
“เกาเผิง จอมทําลายล้าง!” เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้เกาเผิงต้องหันหลังกลับด้วยความสับสน มีเพียงคนเดียวที่เรียกเขาจอมทําลายล้าง ตรงใต้ต้นไม้ไม่ไกลนัก ในท่ามกลางผู้คนเด็กหนุ่มร่างสูงปานกลางโบกมือเรียกเขาอย่างตื่นเต้นและมีเด็กผู้หญิงชุดแดงยืนขนาบข้าง ทั้งสองดูคุ้นเคยกับเกาเผิงเป็นอย่างดี
เกาเผิงครุ่นคิดชื่อของพวกเขาครู่หนึ่งก่อนจะนึกออกในที่สุด
หลี่หงตู หลี่ซื่อกง
เพื่อนร่วมชั้นเรียนของเขานั่นเอง
ทั้งสองคือพี่น้องแซ่หลี่ คนพี่ หลี่หงตู หญิงผู้แข็งแรงและใจดี ส่วนคนน้อง หลี่ซื่อกงคนปากพล่อยนั่นเอง
“สวัสดีครับคุณหลี่” เกาเผิงโค้งทักทายพ่อแม่ของพวกเขาและทักทายหลี่หงตูกับหลี่ซื่อกง
“โอ้ เกาเผิงมาคนเดียวหรือ?” คุณหลี่ในชุดสูทถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ครับ” เกาเผิงตอบ
“นายมาดูการทดสอบผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรหรือ? ฮ่าๆ พวกเรามาเชียร์คุณแม่ล่ะ แม่ของฉันเข้าร่วมการทดสอบครั้งนี้ แม้ว่าท่านจะล้มเหลวมาถึงสามครั้ง แต่ฉันเชื่อว่าแม่จะผ่านในครั้งนี้” หลี่ซื่อกงพูดออกมาโดยไม่ยั้งคิด จึงทำให้หลี่หงตูต้องฝากรอยมือไว้บนหัวผู้เป็นน้องอย่างหมดความถอดทน
หลี่ซื่อกงหันหาหลี่หงตูด้วยความโกรธ “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าตบหัว! ไอคิวฉันลดลงหมดแล้ว!”
“ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” หลี่หงตูไม่แยแส
“ฉันไม่ได้มาดู ฉันมาเพราะเข้าร่วมการทดสอบ” เกาเผิงกล่าวออกมาในที่สุด
“อะไรนะ!” หลี่ซื่อกงมึนงง
หลี่หงตูก็ตกใจเช่นกัน แม้แต่คุณหลี่และคุณนายหลี่ยังต้องมองเกาเผิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
คุณหลี่หัวเราะพลางตบไหล่เกาเผิง “ดีมากเด็กหนุ่ม ความทะเยอทะยานและเป้าหมายชัดเจนดี โชคร้ายของฉันนะ ลูกๆ ของฉันไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยนอกจากเรื่องกิน”
คุณนายหลี่ยิ้ม “เธอคงเป็นผู้เข้าร่วมการทดสอบที่อายุน้อยที่สุด บางทีวันหนึ่งเธออาจกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรอายุน้อยที่สุดเช่นกัน”
“ขอบคุณครับคุณนายหลี่ ผมจะทำให้ดีที่สุด ผมมั่นใจความสามารถของตัวเองมาก ที่เหลือให้เป็นเรื่องของโชคดวงครับ” เกาเผิงกล่าวตรงไปตรงมา
พวกเขาพูดคุยกันชั่วครู่ก่อนประตูทางเข้าจะถูกเปิดออก
เกาเผิงตระหนักได้ว่าผู้เข้าร่วมการทดสอบนั้นมีไม่มากนัก ที่เหลือเป็นเพียงญาติหรือเพื่อนมาให้กำลังใจเท่านั้น
“ขอดูบัตรประจำตัวด้วยค่ะ” เจ้าหน้าที่หญิงในสูทสีเทากล่าว
เกาเผิงส่งบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่เจ้าหน้าที่ หญิงสาวรูดบัตรกับเครื่องสแกนก่อนไฟสีเขียวจะสว่างขึ้น เธอมองเกาเผิงด้วยความตกตะลึงเล็กน้อยและกล่าวต่อ “คนต่อไป”
เกาเผิงเดินเข้าไปตามทางและพบโต๊ะวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบพร้อมกับกระดาษสีขาวบนโต๊ะ
เด็กหนุ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อคิดว่านี่คือการสอบข้อเขียน
เกาเผิงพบที่ของตนและนั่งลง เพียงไม่นานเจ้าหน้าที่ผู้หนึ่งจึงเดินเข้ามา “เราตัดสินใจใช้การสอบข้อเขียนในภาคทฤษฎี หลังจากนั้นจะเข้าสู่การสอบภาคปฏิบัติ”
“ในการสอบข้อเขียน เราจะตัดผู้เข้าสอบออกประมาณเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ฉะนั้นผู้เข้าสอบจะเหลือเพียงห้าสิบคน”
“ส่วนการสอบภาคปฏิบัติค่อนข้างง่าย มีสัตว์อสูรถูกเลือกมาเพียงห้าสิบชนิดเท่านั้น ตราบใดที่พวกคุณสามารถยกระดับพวกมันได้ภายในเวลาที่กำหนด พวกคุณจะได้รับใบรับรองการเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรจากสมาคมของเราไป และแน่นอนว่ามีข้อจำกัดเรื่องค่าใช้จ่ายในการยกระดับสัตว์อสูร”
“นั่นเป็นจุดที่ยากที่สุด” ชายอ้วนผู้หนึ่งพึมพำ “ฉันมาสอบเป็นครั้งที่สี่แล้ว ดูเหมือนการสอบครั้งนี้ยากกว่าที่ผ่านมา”
เขาหันมาทางเกาเผิง “อย่าคิดมากเจ้าหนู ค่าลงทะเบียนมันไม่แพงมากนัก นายสามารถกลับมาสอบใหม่ได้ตลอดเวลา"
…………………………………………….


บทที่ 19 หนังสือรับรองผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง
วานรโครงกระดูกมองร่างไม่มีเนื้อหนังของตัวเอง จึงยากที่จะรู้ถึงอารมณ์ของมันผ่านเปลวเพลิงสีฟ้าในกระบอกตา มันยืนนิ่งมองที่เกาเผิง
ชื่อสัตว์อสูร วานรโครงกระดูก
เลเวล สิบเอ็ด[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
คุณสมบัติ ธาตุอันเดท
สถานะ อ่อนแอและตื่นเต้น
จุดอ่อน ธาตุแสง
ความต้องการเปลี่ยนระดับ…
สัตว์อสูรระดับสมบูรณ์! ตอนนี้มันมีเลเวลยี่สิบจึงกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบในทันที
มันสามารถเป็นสัตว์อสูรระดับแนวหน้าได้และยังเป็นสัตว์อสูรหายากอย่างไร้ข้อกังขา หากเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ชื่นชอบสัตว์อสูรประเภทอันเดท พวกเขาจะทุ่มสุดตัวเพื่อให้ได้ครอบครองมัน
แต่ทั้งหมดนี้ ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับเกาเผิงอีกต่อไปแล้ว สัตว์อสูรตัวนี้เป็นของสมาคมผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร แม้แต่สถานที่และวัตถุดิบในการยกระดับมาจากสมาคมทั้งสิ้น เกาเผิงไม่เคยคาดหวังว่าวานรโครงกระดูกต้องเป็นของเขา
นี่เป็นเพียงการแสดงความสามารถเล็กน้อยของเขาเท่านั้น ตราบเท่าที่มีทรัพยากรเพียงพอ เขาจะสามารถยกระดับสัตว์อสูรได้ทุกชนิด
เกาเผิงเตรียมตัวจากวานรโครงกระดูก แต่มันกลับดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้และส่งเสียงครวญครางออกมาเบาๆ
“ไม่เอาหน่า ระดับของแกเพิ่มแล้วนี่ ต้องการอะไรเพิ่มอีกล่ะ?” เกาเผิงเผยรอยยิ้มและพยายามแกะมือของวานรโครงกระดูกออกจากเสื้อของตน
วานรโครงกระดูกจ้องเกาเผิงอีกครั้งราวเด็กน้อยหลงทาง ไฟสีฟ้าในตาของมันแสดงความเศร้าเล็กน้อย
“นี่มัน...เป็นสัตว์อสูรสายพันธุ์ใหม่ที่ยังไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน” ผู้อาวุโสของสมาคมกล่าวด้วยความตื่นเต้น จากนั้นเขาจึงหันไปทางเกาเผิงผู้ยกระดับสัตว์อสูรตัวนี้ ด้วยอายุของเกาเผิงผู้อาวุโสของสมาคมจึงตกใจมิใช่น้อย เด็กหนุ่มผู้นี้มีพรสวรรค์ชั้นยอด เขาคืออัจฉริยะ!
เขารู้สึกยกย่องเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างมาก
“ฮ่าๆๆ ดูเหมือนว่าเจ้านี่อยากจะให้เธอเป็นเจ้าของของมันนะ” ผู้อาวุโสของสมาคมหัวเราะเสียงดัง “เอาอย่างนี้ไหมให้เจ้าหนูนี่เอามันไปเลี้ยงสิ”
“แต่ผู้อำนวยการคือว่า...” สมาชิกในสมาคมบางคนดูจะไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้
สมาชิกคนอื่นล้วนเผยใบหน้ากระอักกระอ่วมเช่นกัน โดยปกติสัตว์อสูรที่ยกระดับได้ถูกมอบให้กับสมาชิกที่มีผลงานโดดเด่น มันเป็นสวัสดิการรูปแบบหนึ่งของสมาคม
พวกเขาไม่อยากให้มันกับเกาเผิง เพราะพวกเขาอาจได้ครอบครองมันในอนาคต
เกาเผิงมองชายวัยกลางคนด้วยความประหลาดใจ ภาพลักษณ์ของเขามีความเป็นไปได้สูงมากว่า เขาจะเป็นผู้อำนวยการสมาคมเพาะพันธุ์สัตว์อสูรแห่งนี้
“วานรธาราสีชาดตัวนี้ได้ถูกนำมาทดลองกี่ครั้งแล้ว? พวกแกคิดจริงๆ หรือว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้! ตามกฎแล้วสัตว์อสูรที่ได้รับอนุญาตให้นำมาทดลองนั้นมีจำนวนจำกัด เจ้าตัวนี้มันผ่านการทดลองตั้งกี่ครั้งแล้วและใกล้จะถูกปลดระวางแล้วนะ?” ชายวัยกลางแสดงท่าทีเย็นชา “มันโชคดีแค่ไหนที่เด็กคนนี้สามารถยกระดับสัตว์อสูร ในขณะที่คนอื่นได้ทดลองผิดพลาดกับมัน โลกจะคิดอย่างไร หากมีข่าวหลุดไปว่าสมาคมเพาะพันธุ์สัตว์อสูรฉางอานไม่สามารถนำสัตว์อสูรสุขภาพดีมาที่นี่เพื่อใช้สอบ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกแก!”
เจ้าหน้าที่หลายคนถึงกับพูดไม่ออก
แม้แต่ผู้เข้าร่วมการทดสอบเองต่างรู้สึกอึดอัดใจ
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้อำนวยการสมาคมเพาะพันธุ์สัตว์อสูรผู้นี้พบอัจฉริยะวัยเยาว์เฉกเช่นเกาเผิง เขาเป็นคนไม่เชื่อเรื่องโชคดวง เพราะการยกระดับสัตว์อสูรนั้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย การยกระดับจะล้มเหลวในทันที
ดังนั้นผู้อำนวยการจึงต้องให้ความสำคัญกับเกาเผิงอย่างเต็มที่
“เพื่อนตัวน้อยของฉัน หากเธอไม่รังเกียจ ช่วยอธิบายวิธีการยกระดับให้พวกเราฟังได้หรือไม่?” ผู้อำนวยการพูดไปพลางหัวเราะ
ได้ยินอย่างนั้น ผู้คนรอบข้างจึงตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
เกาเผิงลังเลชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจ เดิมทีเขาต้องการเก็บซ่อนความสามารถนี้ แต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้เขาตระหนักได้ว่าคงไม่สามารถปกปิดมันได้อีกต่อไป
“ผมคิดว่าผู้เข้าสอบก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่รู้ว่าได้ทำอะไรลงไปกับวานรธาราสีชาดไปบ้าง” เกาเผิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“แม้จะมีคำว่า ‘ธารา’ อยู่ในชื่อของมัน แต่ความจริงแล้วมันไม่มีความเกี่ยวข้องกับธาตุน้ำเลยสักนิด ชื่อของมันได้ตั้งตามถิ่นที่อยู่ของมันเท่านั้น”
“อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงใช้วัตถุดิบธาตุน้ำหรือธาตุหยินในปริมาณมากกับมัน ตรงนี้จึงเป็นปัญหา หากแต่สำหรับธาตุน้ำจะไม่เกิดปัญหากับมันสักเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่ธาตุหยิน เพราะธาตุหยินถือเป็นจุดอ่อนของมัน” เกาเผิงหยุดก่อนกล่าวต่อ “หลังจากผ่านความผิดพลาดหลายต่อหลายครั้ง วานรธาราสีชาดจึงอยู่ในสภาพผิดปกติเช่นนั้น”
“โอ้ เธอกำลังจะบอกว่าจุดอ่อนของวานรธาราสีชาดคือธาตุหยินอย่างนั้นหรือ?” ผู้อำนวยการรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นมันเป็นธาตุไม้ใช่หรือไม่”
“หากอิงตามความสัมพันธ์ของกลุ่มธาตุ ธาตุไม้เป็นส่วนหนึ่งของผืนดินใช่ไหม?” บางคนพึมพำ
“ความสัมพันธ์ของธาตุไม่ได้เป็นไปตามกฎเกณฑ์เสมอไป ในความเป็นจริงกฎถูกคิดค้นขึ้นโดยมนุษย์อาจใช้ไม่ได้กับสัตว์อสูร” เกาเผิงกล่าว
“พลังงานธาตุหยินสะสมอยู่ในร่างกายของวานรธาราสีชาดมากเกินไป การจะนำมันออกมาต้องใช้เวลาและสูญเสียพลังงานอย่างมาก ดังนั้นผมจึงตัดสินใจทำในสิ่งตรงข้าม”
“ในช่วงเวลาสามวันที่ผ่านมา ผมให้มันกินหญ้าเทียนดําเป็นอาหารเพื่อเพิ่มพละกำลังให้มัน ต่อมาจึงใช้วัตถุดิบธาตุหยินและแก่นคริสทัลของสัตว์อสูรประเภทอันเดทเพื่อกระตุ้นให้เกิดการวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์” เกาเผิงเก็บรายละเอียดบางส่วนเอาไว้ เช่น ปริมาณของส่วนผสมต่างๆ โดยปกติผู้เชี่ยวชาญมักเก็บส่วนนี้ไว้เป็นความลับ
“ช่างเป็นเด็กที่ไม่ธรรมดาจริงๆ” ผู้อำนวยการพยักหน้ากล่าว “สิ่งที่ฉันสามารถให้เธอได้มากที่สุดภายใต้อำนาจของฉันคือ หนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง สำหรับขั้นสูง เธอคงต้องไปสอบที่สำนักงานใหญ่เยียนจินด้วยตัวเอง หากแต่ความสามารถของเธอในตอนนี้นั้นหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นต้นคงไม่เพียงพอ”
“ผมเพียงโชคดีเท่านั้น” เกาเผิงถ่อมตน
“นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครจะทำได้ แค่โชคอย่างเดียวคงไม่พอหรอก” ผู้อำนวยการหัวเราะ
ผู้เข้าสอบทุกคนต่างรู้สึกอิจฉา พวกเขาทุ่มเททั้งหยาดเหงื่อและน้ำตาเพื่อให้ได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นต้นมา แต่เด็กหนุ่มผู้นี้กลับได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอย่างง่ายดาย
อย่างไรก็ตาม พวกเขาทำได้เพียงอิจฉาเพราะพวกเขาเข้าใจความสามารถของตนเป็นอย่างดี
ผู้คนแยกย้ายกันไปในที่สุด เหตุการณ์วันนี้กลายเป็นแรงผลักดันยอดเยี่ยมสำหรับพวกเขา
ด้วยความช่วยเหลือของผู้อำนวยการเฉิน วานรโครงกระดูกได้รับการยืนยันตัวตนและรับรองจากรัฐบาล ความจริงคือ สัตว์อสูรที่มนุษย์สร้างพันธสัญญาเลือดต้องลงทะเบียนกับรัฐบาลทั้งหมด และมันเป็นกฎหมายของโลกยุคใหม่ หากไม่ลงทะเบียนกับรัฐบาล สัตว์อสูรเหล่านั้นจะไม่สามารถเข้าร่วมในการแข่งขันต่างๆ ได้
ผู้อำนวยการเฉินไม่ได้ทำให้เกาเผิงฟรีๆ หากแต่เขามีเงื่อนไขด้วย ผู้อำนวยการเฉินต้องการให้เกาเผิงเป็นตัวแทนของฉางอานเข้าร่วมการแข่งขันผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
ผู้อำนวยการเฉินกล่าวอย่างจริงใจ “มีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรที่มีความสามารถเพียงไม่กี่คนในสมาคมฉางอาน นายเป็นคนเก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบ ฉันหวังว่านายจะยินดีเป็นตัวแทนสมาคมเข้าร่วมในการแข่งขันในครั้งนี้นะ”
เกาเผิงรู้สึกลำบากใจ เพราะเขาไม่ต้องการเปิดเผยความสามารถให้คนอื่นรู้มากนัก
ผู้อำนวยการเฉินยังกล่าวต่อ “หากเธอเข้าสู่อันดับหนึ่งพันนายจะได้รับรางวัล แต่หากเธอสามารถไต่อันดับได้ถึง หนึ่งในสิบ รางวัลที่เธอจะได้รับคือ อย่างน้อยหนึ่งหมื่นเครดิตพันธมิตร”
“พลังยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง เอาล่ะ ผู้อำนวยการเฉิน ไม่ต้องสาธยายให้มากความ ผมจะเข้าร่วมการแข่งขันนี้แน่นอน” เกาเผิงตอบรับในทันที
...
เมื่อเดินทางออกจากสมาคม เกาเผิงมองไปยังวานรโครงกระดูกที่เดินอยู่ข้างๆ เขา ‘ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่มาสอบแค่นี้ จะได้สัตว์อสูรติดไม้ติดมือกลับมาด้วย’
อย่างไรก็ตาม เขายังไม่สามารถสร้างพันธสัญญาเลือดกับมันได้ในเวลานี้ คงต้องอีกสักพักถึงจะสามารถทำพันธสัญญาเลือดกับมันได้
ถึงมันจะไม่ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับเขา แต่เขาไม่กังวลเลยสักนิดว่าใครจะมาขโมยมันไป เพราะอย่างไรเสีย การทำพันธสัญญาเลือดนั้นต้องได้รับการยินยอมจากทั้งสองฝ่าย
ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้สัตว์อสูรประเภทอันเดท ไม่ต้องกินอาหาร มิฉะนั้นค่าอาหารต้องเพิ่มอีกสองเท่าเป็นแน่ เพียงเท่านี้เขาจะกินแกลบอยู่แล้ว
และแน่นอนว่าด้วยรูปร่างแปลกตาของวานรโครงกระดูกนั้น มันจึงตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนที่เดินผ่านระหว่างเดินทางกลับอย่างเลี่ยงไม่ได้
…………………………………………….


บทที่ 15 การลงทะเบียน
ย้อนกลับไปในครั้งที่พ่อแม่ของเกาเผิงได้เสียชีวิตจากมหาภัยพิบัติ ทางรัฐบาลมอบเงินชดเชยให้กับเกาเผิง รวมถึงครอบครัวของผู้เสียชีวิตเหล่านั้นเป็นจำนวนสิบเครดิตพันธมิตร
หนึ่งเครดิตพันธมิตรมีมูลค่าเท่ากับหนึ่งหมื่นดอลลาร์พันธมิตร นี่อาจไม่ใช่เงินก้อนใหญ่ แต่เมื่อพิจารณาถึงจำนวนผู้เสียชีวิตระหว่างหายนะแล้วคงเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลย
ในคราแรกมีเพียงประเทศเดียวเท่านั้นที่ยินดีมอบเงินชดเชยให้กับผู้สูญเสีย นั่นคือประเทศจีน ทำให้อัตราการเกิดอาชญากรรมลดลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อผลลัพธ์เป็นไปในทางที่ดี ประเทศอื่นจึงเริ่มใช้มาตรการนี้เช่นเดียวกัน ถึงแม้จำนวนเงินที่พวกเขาได้รับไม่มากมายนัก แต่ก็เพียงพอใช้ในการดำรงชีพได้
เกาเผิงได้รับเงินชดเชยเป็นจำนวนยี่สิบเครดิตพันธมิตร ทว่าตอนนี้เงินก้อนเหลือเพียงสิบเอ็ดเครดิตพันธมิตร หากเขาใช้มันอย่างมัธยัสถ์อาจจะเพียงพอซื้อของยกระดับต้าซื่อได้
แต่นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี หากเขาใช้เงินทั้งหมดไป เขาจะไม่เหลือเงินมาจ่าย ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าครองชีพในชีวิตประจำวัน ด้วยเหตุนี้เกาเผิงจึงยังไม่รีบไปตลาดทันที
จากการต่อสู้และรวบรวมซากสัตว์อสูรในช่วงทัศนศึกษา เกาเผิงสามารถทำเงินได้จำนวนสองเครดิตพันธมิตร นี่เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายตลอดครึ่งปีของเขา
ใช่แล้ว งานที่ทำเงินได้มากที่สุดในโลกคือการเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร แม้อาชีพนี้ต้องใช้ทุนค่อนข้างสูง แต่พวกเขาก็สามารถหาเงินกลับมาได้อย่างรวดเร็ว หากโชคดีอาจได้เงินเพิ่มอีกหลายเท่า
พวกเขาอาจร่ำรวยในชั่วข้ามคืนด้วยการค้นพบสมบัติบางอย่างที่อยู่ในป่า แต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของการล่าสัตว์อสูรคือ เป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง หากโชคร้าย พวกเขาอาจพบสัตว์อสูรระดับสูงที่แข็งแกร่งและอาจต้องจบชีวิตในป่า
แต่ไม่ว่าอย่างไร การจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรแสนเก่งกาจนั้น ในไม่ช้าก็เร็วพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับสูงอยู่ดี
ไม่มีงานใดรวยได้ในชั่วข้ามคืน ทว่างานนี้สามารถทำเงินได้แม้อยู่ที่บ้าน
เกาเผิงนั่งตรงโซฟาพร้อมต้าซื่อนั่งอยู่ข้างๆ เขากดหน้าจอสมาร์ทโฟนเรื่อยเปื่อย
ปัจจุบันนี้ มีแอปพลิเคชันเกี่ยวกับสัตว์อสูรมากมาย แม้แต่คนที่ไม่ได้เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรยังสามารถหาข้อมูลของพวกมันได้อย่างง่ายดาย
สามปีที่ผ่านมา มนุษย์สามารถปรับตัวกับสิ่งใหม่ได้เป็นอย่างดี
เมื่อเขารู้สึกเบื่อจึงเปิดโทรทัศน์ดูรายการต่างๆ
“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ซีซั่นสองของรายการ ราชาของสัตว์อสูร เจียงหนานค่ะ ดิฉันซูต้าจาง ผู้ดำเนินรายการวันนี้”
ในรายการมีเวทีขนาดใหญ่ตรงกลาง ข้างบนเวทีมีผู้เข้าแข่งขันราวสิบกว่าคน แต่ละคนมีหมายเลขติดไว้ตรงเอว
ตรงข้ามของผู้เข้าแข่งขันเป็นกรงเหล็กขังสัตว์อสูรนานาชนิดเอาไว้ภายในจำนวนมาก
สัตว์อสูรในกรงทุกตัวดูตื่นตระหนก บางตัวพยายามแหกกรง บางตัวส่งเสียงคำราม ในหมู่พวกมันมีสัตว์อสูรดุร้ายที่สุด มันมีรูปร่างคล้ายสิงโต และกำลังโจมตีกรงเหล็กอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากรงเหล็กไม่มีทีท่าเป็นอะไรเลย
แต่สิ่งที่ทำให้เกาเผิงรู้สึกประหลาดใจคือ ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเขา
ชื่อสัตว์อสูร ราชสีห์ปีศาจสีเงิน
เลเวล ยี่สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุน้ำแข็ง
สถานะ สุขภาพแข็งแรงและบ้าคลั่ง
จุดอ่อน ธาตุสายฟ้า
ใครจะคิดว่าข้อมูลสัตว์อสูรก็สามารถมองเห็นได้จากจอโทรทัศน์ด้วยเช่นกัน
เกาเผิงถึงกับพูดไม่ออก
ถ้าเป็นเช่นนี้ ความสามารถของเขาอาจนำไปประยุกต์ใช้ได้หลายอย่างมากเลยสิ
เกาเผิงปิดทีวี และปล่อยความคิดโลดแล่นผ่านไป
แม้ว่าจะสร้างพันธสัญญาเลือดกับต้าซื่อและก้าวเข้าสู่เส้นทางของผู้ฝึกสัตว์อสูรอย่างเป็นทางการแล้ว
แต่เขายังเป็นแค่มือสมัครเล่น ยังห่างไกลจากความเป็นมืออาชีพ อย่างน้อยเขาต้องให้ต้าซื่อเป็นระดับสูงหรือเป็นชนชั้นขุนนางเสียก่อนเป็นอันดับแรก
จากการฝึกฝนระหว่างทัศนศึกษาที่ทะเลสาบคันฉ่อง เลเวลของต้าซื่อได้เพิ่มขึ้น ตอนนี้มันมีเลเวลเจ็ดแล้ว
การต่อสู้เป็นวิธีการเพิ่มเลเวลได้รวดเร็วที่สุด
นอกจากการล่าสัตว์อสูรที่ชานเมืองแล้ว ยังมีงานอื่นที่เขาสามารถทำได้คือ ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรถือเป็นอาชีพใหม่ที่แยกออกมาจากผู้ฝึกสัตว์อสูร
หากจะประกอบอาชีพนี้ได้ต้องมีใบรับรองเสียก่อน
การสอบภาคทฤษฎีไม่เป็นปัญหาสำหรับเกาเผิงเลย แตสำหรับนการสอบภาคปฏิบัตินั้นเขายังไม่มีความมั่นใจในส่วนนั้น
การสอบภาคปฏิบัติ ผู้เข้าสอบต้องยกระดับสัตว์อสูรตามโจทย์ที่ได้ หากทำได้ทันเวลา พวกเขาจะได้ใบรับรองทันที
แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะสัตว์อสูรที่พวกเขาต้องยกระดับในการสอบนั้นถูกสุ่มมาโดยที่ไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อน หากไม่มีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับสัตว์อสูรชนิดนั้น มันจึงเป็นเรื่องยากในการยกระดับพวกมัน
ถึงแม้ว่าจะเป็นนักเพาะพันธุ์สัตว์อสูร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะรู้เรื่องพวกมันทั้งหมด
นั่นเป็นเพราะ สัตว์อสูรเหล่านี้พึ่งปรากฏตัวขึ้นบนโลกได้เพียงแค่สามปีเท่านั้น ที่ผ่านมามนุษย์ยังอยู่ในขั้นตอนการสำรวจ และปัจจุบันสำรวจเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของพื้นผิวโลก ส่วนอีกแปดสิบเปอร์เซ็นต์ยังเป็นพื้นอันตรายอยู่
ดังนั้น มนุษย์สำรวจไม่ถึงครึ่งโลก ยังไม่รวมถึงพื้นที่ใต้มหาสมุทรที่ยังไม่ได้ถูกสำรวจอีกด้วย ฉะนั้นโลกหลังมหาภัยพิบัตินี้มีความลับมากมายรอให้สำรวจ ไม่แน่อาจพบสัตว์อสูรชนิดใหม่ปรากฏตัวขึ้นก็เป็นได้
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงรู้สึกว่าตนเองไม่มีปัญหากับการสอบภาคทฤษฎี เขาจึงตัดสินใจลงทะเบียนเพื่อขอรับการประเมินในอินเทอร์เน็ต เขาต้องจ่ายค่าสมัครเป็นเงินจํานวนหนึ่งพันดอลลาร์พันธมิตร ‘โห! เงินจำนวนนี้สามารถเลี้ยงต้าซื่อได้เป็นเดือนเลยนะ’
แต่เพื่อความสำเร็จภายภาคหน้า เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเสี่ยงโชคดูเท่านั้น
หลังจากลงทะเบียน เขาได้รับข้อความแจ้งเตือนและกำหนดการสอบที่เมืองฉานอันในวันที่สิบห้า แต่วันนี้คือวันที่สิบสี่ นั่นหมายความว่าการสอบจะเริ่มในวันพรุ่งนี้!
เขาโทรหาอาจารย์มู่หลางเพื่อขอลาหยุด อาจารย์มู่หลานชิงอี้เมื่อได้ทราบข่าว เธอรู้สึกยินดีมากและสนับสนุนเขาเต็มที่
เธออนุมัติการลาพักการเรียนของเขาระยะเวลาสั้นๆ เพราะเขาเป็นนักเรียนดีเด่น จึงทำให้เธอไม่กังวลกับการขาดเรียนของเขา
ในตอนท้ายของการสนทนา อาจารย์มู่หลางชิงอี้ ได้กล่าวทิ้งท้ายปลอบโยนว่า ‘หากไม่เคยล้มเหลว จะรู้ได้อย่างไรว่าประสบความสำเร็จ เธอยังเด็กและมีอนาคตสดใสรออยู่ อย่าคิดมากหากการสอบมันไม่เป็นอย่างที่เธอคิด’
เกาเผิงเผยรอยยิ้ม เขารู้ว่าอาจารย์มู่หลางเป็นอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมและน่าชื่นชมที่สุด
…………………………………………….


บทที่ 14 สัตว์อสูรตัวแรก
“เอ๋!” เกาเผิงตะลึงอยู่ชั่วขณะก่อนส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
“ไม่เป็นไรครับลุงหลิว ต้าซื่อเป็นเหมือนของที่พ่อแม่ของผมทิ้งไว้ดูต่างหน้า มันอยู่ข้างผมมาตลอดสามปี ผมตัดสินใจแล้วว่าจะให้มันเป็นสัตว์อสูรตัวแรกของผม”
ลุงหลิวตะลึงกับคำตอบที่ไม่คาดคิดของเกาเผิงและต้าซื่อดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ลุงหลิวพูด มันจึงแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ลุงหลิว
“ต้าซื่อ พอได้แล้ว” เกาเผิงดีดนิ้วเตือน
ต้าซื่อมองเกาเผิงอย่างไม่พอใจพลางคลานกลับมาทางเขาอย่างหงุดหงิด มันอยากจะสั่งสอนตาลุงนี่สักหน่อย หลังจากพูดคุยกับลุงหลิวเสร็จ เกาเผิงรีบเดินทางกลับอะพาร์ตเมนต์ทันที
ลุงหลิวมองเกาเผิงพร้อมถอนหายใจ ‘ดูเหมือนเขาจะยังไม่ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงสินะ แต่คงอีกไม่นานหรอก ฉันควรจะรายงานเรื่องนี้ให้ตาเฒ่าเจียงรู้ดีไหมนะ?’
เมื่อคิดได้ว่าเขาจะโดนอะไรบ้างหากรายงานเรื่องนี้ไป ‘เฮ้อ! สองคนนี้บทจะดื้อก็ดื้อเหมือนกันแฮะ เอาเป็นว่าไว้เขาทำพันธสัญญากับตะขาบเสร็จก่อนแล้วกันแล้วค่อยบอกให้ตาแก่นั่นรับรู้’
ขณะเดินขึ้นบันได เกาเผิงได้ยินเสียงบางสิ่งอยู่บนเพดาน เงาสีเทากำลังแอบมองเขา แต่เมื่อต้าซื่อแยกเขี้ยวขู่ใส่มัน เจ้าแมงมุมจึงรีบหนีอย่างรวดเร็ว
หลังจากกลับถึงห้อง เกาเผิงวางกระเป๋าลงและตรงเข้าไปในห้องครัว แล้วหยิบของที่ใช้ทำพันธสัญญาเลือด หากมนุษย์ต้องการสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรนั้น พวกเขาจำเป็นต้องใช้เลือดจากนิ้วนางข้างซ้ายเท่านั้น หากใครไม่มีนิ้วนางจำเป็นต้องใช้เลือดจากหัวใจแทน
เกาเผิงหยิบขวดแอลกอฮอล์ที่เขาซื้อในระหว่างทางกลับบ้านเทลงไปในชามและใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดมีดเพื่อฆ่าเชื้อโรค
เกาเผิงจ้องมีดในมืออย่างครุ่นคิด ใบมีดแวววาวหลังถูกเช็ดจนสามารถสะท้อนใบหน้าของเขาได้
เกาเผิงถอนหายใจผ่อนคลาย สาเหตุที่เขาเตรียมใจนานขนาดนี้ เพราะเขากลัวเจ็บและกลัวบาดทะยัก มีดนี้เขาเก็บไว้ใช้สับหมูมาตลอดจึงกลัวว่ามีดจะมีแบคทีเรียหลงเหลืออยู่
เกาเผิงกัดฟัน เขาเอานิ้วนางข้างซ้ายจ่อไว้ตรงคมมีด
หยดเลือดสีแดงไหลซึมจากบาดแผลบนนิ้วของเขาทันที “ต้าซื่อ มานี่เร็ว!” เกาเผิงตะโกนเรียกต้าซื่อ
แกร๊ก…แกร๊ก…
เสียงฝีเท้าราวนิ้วเคาะแผ่นเหล็กดังมาจากห้องนั่งเล่น ต้าซื่อรีบมาหาเกาเผิงทันควัน เกาเผิงหลับตาพร้อมกับท่องพันธสัญญาขณะเอามือข้างซ้ายไปจับหัวของต้าซื่อ
ทันทีที่เขาจับหัวของมัน สัมผัสเย็นยะเยือกแพร่สู่หัวใจของเขา ท่ามกลางความมืดมิดเกาเผิงรับรู้และได้ยินจากรอบทิศทางราวกับมีผู้คนนับพันกำลังบ่นพึมพำอยู่รอบตัวเขา และมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ‘หิวแล้ว…’
‘นี่มันถึงเวลามื้อเย็นแล้วนะ…’
‘เจ้านายบ้า จะให้ฉันอดตายหรืออย่างไร?’
‘หิว...!’ มันคงเป็นเสียงของต้าซื่อสินะ ช่างเป็นความคิดที่ซื่อและเรียบง่ายเสียจริง
‘นี่ฉันได้เชื่อมต่อกับต้าซื่อแล้วใช่ไหม?’
‘ต้าซื่อ?’ เกาเผิงพยายามสื่อสารกับต้าซื่อ
‘หืม?’ เสียงเหล่านั้นเงียบลงในทันทีและเหลือเพียงเสียงเดียว ‘นายเป็นใคร?’ นี่คือผลลัพธ์ช่างน่าอัศจรรย์ของการทำพันธสัญญาเลือด มันจะทำให้ผู้ฝึกสอนสัตว์อสูรสามารถเชื่อมโยงจิตใจกับสัตว์อสูรของพวกเขาได้ จึงทำให้พวกเขาสามารถออกคำสั่งซับซ้อนพวกมันได้
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เวลาพูดคุย เกาเผิงจึงเร่งถามต้าซื่อในทันที ‘ฉันต้องการสร้างพันธสัญญาเลือดกับนาย นายเต็มใจเป็นพรรคพวกกับฉันไหม?’
ในมิติมืดมิด ปรากฏม้วนกระดาษสีเลือดขึ้นมาพร้อมกับเปลวไฟสีทองที่กำลังลุกโชนล้อมรอบตัวเขากับต้าซื่อ
แม้แต่สิ่งมีชีวิตโง่เขลาที่สุดยังเข้าใจว่านี่คือการสร้างพันธสัญญาเลือด
เกาเผิงได้เห็นม้วนกระดาษถูกเปลวไฟสีทองเผาหายไปอย่างช้าๆ นี่บ่งบอกว่าการสร้างพันธสัญญาเลือดประสบความสำเร็จแล้ว
ต้าซื่อตอบรับพันธสัญญาเลือดกับเกาเผิงทันทีอย่างไม่ลังเล
ทำให้เกาเผิงรู้สึกมีความสุขจากก้นบึ้งในหัวใจ เขาเอามือออกจากต้าซื่อพร้อมกับลืมตาขึ้น เขาได้ยินเสียงต้าซื่อพูดกับเขาในทันที ‘หิวแล้ว! หิวแล้ว! ขอข้าวหน่อย”
ต้าซื่อแยกเขี้ยวหุบเข้าหุบออก พร้อมส่ายหนวดของมันไปมา
เกาเผิงมองต้าซื่อพลันเผยรอยยิ้มอบอุ่น “เอาล่ะ กินข้าวกันเถอะ”
เกาเผิงลุกไปหยิบหัวไชเท้า แอปเปิล และเนื้อหมูแช่แข็งออกจากตู้เย็น
เขานำผักและผลไม้ไปล้าง จากนั้นก็นำมันไปต้ม ดูเหมือนเขาวุ่นวายอยู่ในครัวเล็กน้อยก่อนจะปรุงอาหารเสร็จ
“เอาล่ะต้มจับฉ่ายเสร็จแล้ว” เขาใส่อาหารลงในถาดสเตนเลสและวางไว้ในห้องนั่งเล่น
ต้มจับฉ่ายของต้าซื่อนั้น เกาเผิงจำเป็นต้องละลายน้ำแข็งของเนื้อหมูให้ดี หากให้ต้าซื่อกินแบบเย็นๆ มันอาจป่วยได้ เสิร์ฟแบบอุณหภูมิห้องนั้นดีที่สุดแล้ว
‘อร่อย อร่อย’ ต้าซื่อเพลิดเพลินกับมื้ออาหารของมัน ระหว่างที่มันกินเหลือบไปมองเกาเผิงว่าเขาทำอะไรอยู่
เกาเผิงกำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้กับตนเองและส่งกลิ่นหอมออกมา
ทันใดนั้นเอง ต้าซื่อหยุดกินและจ้องมองชามบะหมี่ของเกาเผิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เกาเผิงมองบะหมี่ของเขาก่อนจะกินมัน เขาได้ยินเสียงคลานเข้ามาหาเขา
เขาเห็นเจ้าตะขาบสีม่วงมาเกาะแกะป้วนเปี้ยนตรงขาของเขาพร้อมส่งสายตาหิวกระหายให้กับบะหมี่ของเขา
“เฮ้! แกเป็นตะขาบนะ!” เกาเผิงรู้สึกขบขันกับการแสดงออกของมัน
“ซู่…” ต้าซื่อส่งเสียงขู่ ขยับขากรรไกรไปมา
ดูเหมือนว่าการปฏิเสธของเกาเผิงไม่เป็นผล
“โอเค…เอาไปเลย ถ้าปวดท้องขึ้นมา ฉันจะไม่พาแกไปหาหมอนะ” เกาเผิงวางชามบะหมี่ลงบนพื้น
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ต้าซื่อพุ่งเข้าใส่ชามบะหมี่ ดูดข้าปากอย่างกับหมาป่าหิวกระหาย
เกาเผิงมองต้าซื่ออย่างมีความสุข
หลังจากเขาต้มบะหมี่อันใหม่เสร็จ เขาจึงเริ่มคิดหาทางเพิ่มระดับของต้าซื่ออีกครั้ง
เพื่อยกระดับชนชั้นสามัญของต้าซื่อขึ้นเป็นชนชั้นขุนนางได้นั้น ต้องใช้วัตถุดิบหลายอย่าง อาทิเช่น เปลือกไม้สายฟ้าอายุหนึ่งร้อยปีจำนวนหกร้อยกรัม แก่นคริสทัลลสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าเลเวลสิบขึ้นไป และหญ้าเงาสิบใบ
แก่นคริสทัลสัตว์อสูรเป็นวัตถุดิบราคาแพงที่สุด และต้องเป็นแก่นคริสทัลสัตว์อสูรเลเวลสูงมากกว่าสิบขึ้นไปอีก ทั้งยังต้องมาจากสัตว์อสูรธาตุสายฟ้าหายากอีกด้วย
ดังนั้นของที่เขาสามารถซื้อได้ง่ายๆ ใช้เพียงแค่สิบเครดิตพันธมิตรอย่างแรกก็คือ หญ้าเงา
หญ้าเงาเป็นสมุนไพรชนิดพิเศษที่เติบโตในสถานที่ที่มีพลังหยินสูง โดยปกติแล้ว พื้นที่แถบนั้นมักมีสัตว์อสูรแข็งแกร่งอาศัยอยู่ จึงเป็นเรื่องท้าทายมากหากจะไปเก็บหญ้าเงามาสักใบ
เกาเผิงตรวจสอบราคามาแล้ว หญ้าเงาหนึ่งใบมีราคาสองร้อยดอลลาร์พันธมิตร สิบใบก็สองพันดอลลาร์พันธมิตร แต่อย่างไรเสียหญ้าเงามักใช้เป็นอาหารแค่พวกสัตว์อสูรธาตุหยิน มืด และอันเดทเท่านั้น ทำให้ไม่ได้รับความนิยมมากนัก เขาอาจต่อรองพ่อค้าให้ได้ราคาถูกกว่าเดิมได้
ส่วนเปลือกไม้สายฟ้าอายุหนึ่งร้อยปี ไม่จำเป็นต้องมาจากต้นไม้ที่มีชีวิตถึงหนึ่งร้อยปีก็ได้ แค่ใช้ของสรรพคุณคล้ายคลึงกันอย่างเช่น ต้นโสมซึ่งเติบโตมาเป็นเวลาร้อยปีแล้ว
…………………………………………….


บทที่ 23 การเดิมพันครั้งใหญ่
เกาเผิงยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ทำให้ตอนนี้เด็กหนุ่มหิวมาก
เขาคิดว่าจะออกไปซื้อขนมปังมาทานเสียหน่อย แต่กลัวว่าลูกค้าจะเข้ามาระหว่างเขาไม่อยู่
ขณะเขาลังเลว่าจะไปหรือไม่ไปดี เวลาก็ล่วงมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีลูกค้าเลยสักคน เขาได้กลิ่นหอมหวานของวาฟเฟิลลอยมาในอากาศ
เขามองหาที่มาของกลิ่นและพบพนักงานต้อนรับหญิงทำท่าทีมีพิรุธ
เกาเผิงจึงเดินไปหาก่อนเธอจะยิ้มหวานกล่าวคำทักทาย “สวัสดีค่ะบอส มีเรื่องอะไรให้ดิฉันรับใช้เหรอคะ?” ด้วยความที่เกาเผิงเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น พนักงานจึงถือว่าเขาเป็นเจ้านายคนหนึ่งเช่นกัน
เกาเผิงชี้มุมปากของเธอ “เศษขนมติดที่ปากคุณ เอาขนมที่ซ่อนไว้ออกมาเถอะ”
“ขอโทษด้วยค่ะบอส พอดีวันนี้ฉันตื่นสายจนไม่มีเวลาเตรียมอาหารเช้า เลยต้องเอาขนมปังมาทานที่นี่ ยกโทษให้ฉันด้วยค่ะ” พนักงานต้อนรับหญิงเร่งเช็ดริมฝีปากและกล่าวด้วยความตื่นตระหนก
“แค่อย่าเอามากินตรงนี้อีกก็พอ ผมแค่จะถามว่าแถวนี้มีร้านขนมปังบ้างเหรอเปล่า?” เกาเผิงถาม
“เอ่อ...” พนักงานต้อนรับหญิงกะพริบตาสองสามครั้งก่อนจะตอบ “ลงลิฟต์ไปชั้นล่าง เลี้ยวซ้าย เดินไปอีกประมาณร้อยเมตรจะเจอสะพานลอย ข้ามสะพานลอยไป และเดินต่ออีกห้าสิบเมตร คุณจะเจอร้านเบเกอรี่อร่อยที่สุดค่ะ ฉันแนะนำนะคะ ขนมปังช็อกโกแลตอัลมอลด์กับขนมปังกล้วยหอมของร้านนี้อร่อยมาก”
“อืม” เกาเผิงพยักหน้าและจำชื่อ ‘ซุนซวนซวน’ บนป้ายบนหน้าอกของเธอไว้ขึ้นใจ
เกาเผิงเจอร้านเบเกอรี่ดังกล่าวอย่างง่ายดาย นอกจากนั้นยังพบว่าที่นี่มีลูกค้าจํานวนมาก
เขาถือถุงวาฟเฟิลเอาไว้ในมือซ้ายและใช้มือขวาหยิบขนมเข้าปากขณะรอลิฟต์
เมื่อเข้าข้างในแล้วเกาเผิงจึงกดไปชั้นสาม ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดเขาได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก “รอด้วยครับ” เจ้าของเสียงเป็นชายอายุประมาณสามสิบในสูทดำ เขาก้มหัวขอโทษเกาเผิงขณะจูงมือเด็กหญิงชุดแดงเข้ามาในลิฟต์ และจะกดไปชั้นสามทว่าเกาเผิงกดเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหันไปมองอย่างสงสัย
ภายในลิฟต์ เด็กหญิงหันหน้ามาทางเกาเผิงและมองขนมในมือของเขา เธอสูดกลิ่นของขนมพลางเลียริมฝีปากของตัวเองโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามอย่างมากให้ตัวเองหันกลับไป หากแต่เพียงไม่นานเธอก็ต้องหันกลับมาอีกครั้ง
เกาเผิงหัวเราะพร้อมเปิดห่อขนม และหยิบวาฟเฟิลส่งให้เด็กหญิง
“ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กหญิงปฏิเสธทันควันและจับแขนชายวัยกลางคนไว้แน่น ขณะลอบมองเกาเผิงเป็นพักๆ
ดิ้ง! ในที่สุดลิฟต์ก็มาถึงชั้นสาม ทําให้เกาเผิงหลุดจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ในที่สุด
...
ชายวัยกลางคนพาเด็กหญิงมาพบผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเพื่อยกระดับสัตว์อสูรของพวกเขา เมื่อพบว่าเกาเผิงเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของที่นี่ ชายวัยกลางคนถึงกับทำหน้าราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เกาเผิงพูด เขาจึงนำหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางออกมาให้ดู
“คุณเป็นอัจฉริยะวัยเยาว์อย่างแท้จริง” ชายวัยกลางคนกล่าวยกย่อง
“คุณได้นำสัตว์อสูรมาด้วยหรือเปล่า? มันจะดีที่สุดหากคุณนำมันมาให้ผมตรวจโดยตรง” เกาเผิงถาม
“ต้าไป่ รออยู่ชั้นล่าง มันมีร่างกายใหญ่โตและไม่สามารถขึ้นลิฟต์ได้ครับ” ชายวัยกลางคนตอบ “โอ้ ผมลืมแนะนำตัวไป ผมชื่อ ซูเฉิงครับ นี่ลูกสาวของผม ตู๋ตู่”
“ลิฟต์ออกแบบมาสำหรับมนุษย์เท่านั้นครับ เป็นธรรมดาที่สัตว์อสูรจะใช้ไม่ได้ แต่ที่นี่มีลิฟต์สำหรับสัตว์อสูรไว้บริการแยกต่างหากด้วยนะครับ” เกาเผิงนําซูเฉิงกับซูตู๋ตู่ไปพบพนักงานผู้หนึ่ง
พนักงานกดรีโมทให้กำแพงด้านหนึ่งเปิดออกและเผยให้เห็นลิฟต์ขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่
“คุณสามารถนำสัตว์อสูรขึ้นมาด้วยลิฟต์นี้ครับ” เกาเผิงกล่าว
ซูเฉิงรีบนำสัตว์อสูรชือต้าไป่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันเป็นสุนัขสายพันธุ์เกรทไพรีนีสสีขาวร่างใหญ่ หลังจากเกิดมหาภัยพิบัติ ทำให้มันตัวใหญ่ขึ้นอีก แต่ยังคงเป็นสุนัขขนาดกลางเท่านั้น
สุนัขขาวสะบัดหางและใช้ลิ้นเลียเจ้านายของมันอย่างมีความสุข
“สุนัขตัวนี้อยู่กับคุณมาตั้งแต่ก่อนเกิดมหาภัยพิบัติใช่ไหมครับ?” เกาเผิงถาม
“ถูกต้องแล้วครับ” ซูเฉิงตอบ “ต้าไป่ อยู่กับเรามาหกปีแล้ว มันกลายพันธุ์ในช่วงมหาภัยพิบัติ”
“อืม สุนัขของคุณเป็นสัตว์อสูรระดับสูง ผมเดาว่าคุณต้องการยกระดับให้เป็นสมบูรณ์ เพื่อเป็นชนชั้นนักรบในอนาคตใช่ไหมครับ?”
สิ่งนี้ทำให้ซูเฉิงประหลาดใจมาก เขาไม่คิดว่าเกาเผิงจะสามารถบอกระดับได้ทันทีที่เห็นมัน เดิมทีเขายังไม่มั่นใจในตัวเกาเผิงนัก แต่เมื่อได้ยินการวินิจฉัยของเกาเผิงเช่นนี้ เขาจึงเชื่ออย่างสนิทใจ
“ใช่ครับ” ซูเฉิงตอบ
“อืม เอาไงดี” เกาเผิงพึมพำเบาๆ เขาต่างจากผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรทั่วไป เขาสามารถยกระดับสัตว์อสูรทุกตัวได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่สามารถเก็บค่าธรรมเนียมแบบถูกๆ ได้
ในทุกเดือน เขาได้รับเงินห้าเครดิตพันธมิตรบวกกับส่วนแบ่งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จากค่าธรรมเนียมในการให้คำปรึกษา
โดยปกติ ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของค่าธรรมเนียมต้องนำเข้าสู่สำนักงาน แต่ลุงหลิวตัดสินใจเก็บค่าธรรมเนียมเข้าเพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น และมอบอีกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้กับเกาเผิง ลุงหลิวให้เหตุผลว่า “ฉันต้องการแค่ให้สำนักงานแห่งนี้เปิดได้เป็นพอแล้ว ไม่คิดหากำไรจากมันเท่าไหร่นัก หากหลานต้องการช่วยลุง ช่วยทำงานให้หนักเพื่อชื่อเสียงของสำนักแห่งนี้จะได้ดังไกลไปทั่วประเทศหรือทั่วโลกเลยย่อมได้”
รายได้หลักของสำนักงานแห่งนี้คือ ค่าธรรมเนียมในการให้คำปรึกษา ดังนั้นเกาเผิงจึงตัดสินใจเก็บค่าธรรมเนียมสามเท่าจากปกติ
หากแต่พ่อลูกคู่นี้เป็นลูกค้ารายแรกของเขา เกาเผิงจึงคิดแค่เพียงสองเท่าจากปกติ
อย่างไรก็ตาม ซูเฉิงกลับส่ายศีรษะเมื่อได้ยินราคาค่าธรรมเนียมดังกล่าวและหันหลังเดินจากไปทันที
“เดี๋ยวครับ หากการยกระดับล้มเหลว ทางเรายินดีจ่ายค่าธรรมเนียมคืนคุณลูกค้าเลยนะครับ” เกาเผิงกล่าว
ซูเฉิงหยุดเท้าและหันหลังกลับมาพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์ “นั่นยังไม่พอ เอาอย่างนี้ไหม หากการยกระดับล้มเหลว คุณต้องจ่ายเงินชดเชยให้ผมเป็นอีกเท่าตัวของค่าธรรมเนียมที่คุณเรียกเก็บ”
…………………………………………….


บทที่ 20 ภาวะโภชนาการเกิน
หนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อยู่ในกระเป๋า ทำให้รู้สึกอุ่นใจมากขึ้น
เพราะมันจะเพิ่มโอกาสในการเข้ามหาวิทยาลัยอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์
บริเวณจัตุรัสตอนนี้ดูเงียบเหงาผิดกับตอนแรกอย่างถนัด ญาติพี่น้องที่มาเชียร์คงกลับไปหมดแล้ว และการสอบภาคปฏิบัติกินเวลาตั้งหนึ่งสัปดาห์นี่
ณ สถานีขนส่ง วานรโครงกระดูก ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้างเกาเผิง หากไม่มีใครพูดกับมัน มันก็ไม่ต่างจากโครงกระดูกไร้ชีวิตเลย
คนขับรถมองวานรโครงกระดูกด้วยความตกใจ
“นี่คือบัตรประจำตัวของมันครับ” เกาเผิงแสดงบัตรยืนยันตัวตนของวานรโครงกระดูกที่ผู้อำนวยการเฉินออกให้ เขายื่นให้คนขับรถตรวจสอบ ทำให้คนขับรถรู้สึกทำตัวไม่ถูก
“แฮ่ม! ค่าโดยสารคิดเป็นสามคนนะ” คนขับรถบอกเกาเผิง
สัตว์อสูรต้องจ่ายค่าโดยสารเช่นกัน หากแต่ราคาขึ้นอยู่กับขนาดร่างกายของพวกมัน
หลังจากขึ้นรถเรียบร้อย วานรโครงกระดูกกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที
“เฮ้ เด็กน้อย นายไปหาสัตว์อสูรตัวนี้มาจากที่ใด? โคตรเจ๋งเลยว่ะ!” ชายผมทองตะโกนอย่างตื่นเต้น
เกาเผิงชําเลืองตามองแต่ไม่ตอบ เขาจะพูดได้อย่างไรว่าเขาสร้างมันขึ้นมาด้วยตนเอง เมื่อเห็นเกาเผิงดูท่าไม่สนใจเขา ชายผมทองจึงโมโห
เป็นเวลาเดียวกัน วานรโครงกระดูกก้าวออกมาและคํารามเสียงดัง ชายผมทองสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและถอยหลังกลับไปสองสามก้าวพร้อมยิ้มเจื่อน
“ใจเย็นๆ ฉันไม่มีเจตนาร้าย ฉันคิดว่ามันเจ๋งดีเลยอยากรู้ว่านายซื้อมันมาจากที่ไหนเท่านั้น พวกเราคือพลเรือนน่ะ อย่าให้ต้องเลือดตกยางออกเลยนะ”
“ดัมมี่” เกาเผิงเรียกเบาๆ
ดัมมี่ คือ ชื่อที่เขาตั้งให้กับวานรโครงกระดูก
และที่เรียกเช่นนี้ เพราะมันดูทึ่มเมื่ออยู่คนเดียว
ดัมมี่พยักหน้าและถอยกลับมาอยู่ข้างเกาเผิงเช่นเดิม
เมื่อลงจากรถมาแล้ว ขณะเดินมาถึงใจกลางเมือง เกาเผิงกลายเป็นจุดสนใจอีกครั้ง เด็กน้อยกลุ่มหนึ่งเดินตามหลังเกาเผิงกับวานรโครงกระดูกด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเด็กบางคนปาหินใส่วานรโครงกระดูกด้วย
“เฮ้ย โจมตีสัตว์ประหลาดตัวนี้กันเถอะ”
เกาเผิงรู้สึกหมดหนทาง ‘ฉันควรจะทำชุดให้มันใส่สินะ มันดูสะดุดตาเกินไปจริงๆ’
ในเมืองฉางอาน สัตว์อสูรประเภทอันเดทถือว่าเป็นสัตว์อสูรหายาก ดังนั้นจึงไม่แปลกหากทุกคนจะรู้สึกสนใจเมื่อได้เห็นมัน
ทั้งสองเดินขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบ สัตว์อสูรตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่และไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียงออกมา ทำให้เกาเผิงต้องยกมุมปากขึ้นอย่างขบขัน
“ลุงหลิว ผมกลับมาแล้ว” เกาเผิงเคาะประตูห้องลุงหลิว
ก่อนประตูจะเปิดออก ต้าซื่อส่งเสียงออกมาด้วยความตื่นเต้น
และตามมาด้วยเสียงของลุงหลิว “เจ้าตะขาบเนรคุณ ฉันให้อาหารตั้งหลายมื้อ แต่พอเจ้านายของแกกลับมา แกไปโดยไม่แยแสฉันเลยนะ”
ต้าซื่อรีบคลานมาหาเกาเผิงแต่มันติดอยู่ตรงช่องประตู
เกาเผิงก้มลงมองและต้องตาโตด้วยความตกใจ เพราะร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นสามเท่า!
หากข้อมูลสถานะของต้าซื่อไม่ได้บอกว่ามันอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เขาคงคิดว่ามันทุกข์ทรมานเช่นเดียวกับวานรโครงกระดูกเป็นแน่
เปลือกสีม่วงอมชมพูของมันเปล่งประกายชัดขึ้น กรงเล็บจากที่เคยเรียวยาวตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นบวมตันราวพีระมิดไปแล้ว
มุมปากของเกาเผิงบิดเกร็ง เขาพยายามปั้นยิ้มออกมา “ลุงหลิวครับ ลุงให้มันกินอะไรบ้างครับ?”
ลุงหลิวเปิดประตูและกล่าวว่า “เสี่ยวเกาให้ตะขาบของหลานกินน้อยเกินไปจะทำให้มันขาดสารอาหารได้นะ ลุงเลยให้อาหารมันมากขึ้น ตอนนี้มันจึงแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก”
แข็งแกร่งหรือ? คํากล่าวของลุงหลิวฟังดูมีเหตุผล แต่เกาเผิงยังไม่สามารถหาความเชื่อมโยงคำว่าแข็งแกร่งกับสภาพในปัจจุบันของต้าซื่อว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไร
“มันต้องเพิ่มน้ำหนักให้อ้วนพีเสียก่อนแล้วค่อยพัฒนาเป็นมัดกล้ามเนื้อได้ เพียงเท่านี้มันจึงจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นอย่างไรล่ะ” เมื่อลุงหลิวกล่าวจบ เขาเหลือบเห็นวานรโครงกระดูกที่ยืนอยู่ด้านหลังเกาเผิงพอดี
แต่ลุงหลิวแสร้งเป็นมองไม่เห็นดัมมี่
“ต้องขอบคุณลุงหลิวมากนะครับและขอโทษด้วยที่ต้องรบกวน” เกาเผิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ตอนนี้ผมได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเรียบร้อยแล้วนะครับ”
“จริงเหรอ?” ลุงหลิวประหลาดใจแต่มีความสุข
“ยอดเยี่ยม ทำได้ดีมาก สมกับเป็นหลานของฉัน” ลุงหลิวพยักหน้าพึงพอใจ
“อายุสิบแปดปี แต่กลับได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมา ช่างเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมเสีย”
เกาเผิงกำลังจะบอกลุงหลิวว่ามันเป็นหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง แต่เมื่อได้ยินต้าซื่อส่งเสียงราวกำลังโกรธมาจากด้านหลัง
เขาจึงหันกลับไปมอง พบต้าซื่อเลื้อยเป็นครึ่งวงกลมอยู่ตรงขาเพื่อปกป้องเขากำลังส่งเสียงขู่ดัมมี่ ส่วนดัมมี่ทำได้เพียงมองต้าซื่อนิ่ง
“แล้วเจ้านี่คืออะไร?” ลุงหลิวแสร้งประหลาดใจ
“มันชื่อดัมมี่ครับ” เกาเผิงอธิบายเรื่องราวอย่างย่อให้ลุงหลิวได้ฟัง นั่นทําให้ลุงหลิวต้องประเมินเกาเผิงใหม่อีกครั้ง
เขาคิดว่าเกาเผิงมีความสามารถเพียงเล็กน้อย แต่ตอนนี้ดูทว่าทุกสิ่งจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิดอีกต่อไป และแน่นอนว่าเฒ่าเจียงจะต้องภูมิใจหลานของเขามากเป็นแน่
ลุงหลิวเงียบไปชั่วขณะก่อนจะกล่าวต่อ “นี่เกาเผิง หลานรู้หรือไม่ว่าเหตุใดผู้ฝึกสัตว์อสูรถึงได้รับความเคารพนับถือมากเพียงนี้? นั่นเป็นเพราะสัตว์อสูรนั้นแม้จะถูกเลี้ยงให้เชื่องสักเพียงใด แต่ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าพวกมันคือสัตว์ประหลาดที่สามารถเป็นภัยคุกคามต่อมนุษย์ได้ทุกเมื่ออย่างไรเล่า”
…………………………………………….


บทที่ 22 สำนักงานนกร็อคทะยานฟ้า
เพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่ได้คุยโม้ ลุงหลิวจึงพาเกาเผิงเข้าเมืองทันที สำนักงานของลุงหลิวตั้งอยู่ใจกลางเมืองในย่านคนพลุกพล่านมากที่สุด ข้างกันเป็นห้างสรรพสินค้า และหน่วยงานราชการอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก
“สำนักงานของฉันอยู่ที่นี่” ลุงหลิวชี้ไปยังชั้นสามของตึกเตียนเหมา มีป้ายใหม่เอี่ยมแขวนอยู่ชื่อว่า ‘สำนักงานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรนกร็อคทะยานฟ้า’
เกาเผิงรู้สึกแปลกกับชื่อของมัน
ลุงหลิวหัวเราะ “ชื่อสำนักงานเปลี่ยนได้นะถ้าหลานไม่ชอบ”
เกาเผิงถึงกับพูดไม่ออก ‘ลุงเป็นเจ้าของไม่ใช่หรือ ทำไมลุงไม่เปลี่ยนเองล่ะ’
“แรกเริ่มเดิมกิจการดำเนินไปได้ด้วยดี แต่น่าเสียดาย หลังจากผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรลาออกธุรกิจของฉันกลับแย่ลงทุกที”
“มีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมากมายในตลาดแรงงาน ทำไมคุณลุงถึงไม่เลือกใครสักคนมาทำงานที่นี่ล่ะครับ” เกาเผิงกล่าว
“ไม่ใช่ใครจะรับงานนี้ก็ได้ เพราะลุงไม่ต้องการทำลายชื่อเสียงของสำนักงาน” ลุงหลิวกล่าวอย่างจริงจัง
“อืม” เกาเผิงพยักหน้า ‘ลุงหลิวเป็นเจ้านายของที่นี่คงอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการ’
“ลุงหลิว ลืมเรื่องหุ้นไปเถอะครับ จ่ายค่าตอบแทนให้ผมเพียงพอแล้ว” เกาเผิงกล่าว
“ลุงดูแลผมมาตลอด นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมสามารถตอบแทนลุงได้”
ถ้าหากเป็นสํานักงานของคนอื่น เกาเผิงจะรับหุ้นเอาไว้โดยไม่ลังเล เพราะเขาเชื่อว่าความสามารถของเขาเพียงพอที่จะได้มันมา แต่ที่นี่เป็นสำนักงานของลุงหลิวผู้มีพระคุณของเขา ดังนั้นเขาจึงต้องการช่วยเหลือไม่ทางตรงก็ทางอ้อม
ในฐานะเด็กกำพร้า มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผ่านช่วงเวลาอันมืดมน หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากลุงหลิว เขาคงไม่มีชีวิตที่ดีดังเช่นทุกวันนี้
“อย่าคิดมาก รับมันไปเถอะ ในอนาคตหลานจะรู้ว่าหุ้นเท่านี้ไม่เพียงพอต่อความต้องการของหลานได้” ลุงหลิวเผยรอยยิ้มอบอุ่น “เอาล่ะ ลุงจะโอนหุ้นให้ ไม่ว่าหลานจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม”
หลังจากพูดเสร็จ ลุงหลิวหยิบเอกสารมาให้เกาเผิงเซ็น
เกาเผิงอ่านเอกสารถึงกับตกใจ “เอ่อ ผมยังไม่อยากเซ็นตอนนี้ครับ”
ลุงหลิวตบไหล่เกาเผิง “โอเค ไว้ค่อยเซ็นทีหลังก็ได้ ไปดูสำนักงานของเรากันเถอะ งานของหลานในวันนี้คือ ทำความคุ้นเคยกับสำนักงาน หลานสามารถเริ่มงานตอนไหนก็ได้ตามที่ต้องการ หากหลานอยากได้อะไรเพิ่ม บอกลุงได้เลยลุงจะจัดหามาให้”
ตึกเตียนเหมาเป็นตึกสะอาดแวววาวเหมือนเพิ่งได้รับการตกแต่งใหม่
พวกเขารอลิฟต์อยู่สักพักก่อนประตูจะเปิดออก มีกลุ่มคนราวกับพนักงานบริษัทก้าวออกมา หนึ่งในนั้นมีนกแก้วสีดำแดงของชายผู้หนึ่งหันหน้ามาทางเกาเผิงและพูด “งี่เง่า”
และมันหันหน้ากลับด้วยท่าทีหยิ่งยโส ชายหนุ่มชุดสูทก้มศีรษะขอโทษเกาเผิงด้วยความละอายใจ
เกาเผิงมองมันสักพักก่อนจะมีข้อมูลปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
ชื่อสัตว์อสูร นกแก้วประกายนิล
จุดอ่อน สัตว์อสูรธาตุลม กลิ่นสมุนไพรเฉียนซินจะทําให้คลื่นไส้อาเจียน และผลมาโควสายฟ้าเป็นของแสลงสำหรับพวกมัน เพราะรสชาติของมันไม่ต่างจากอึ
“ไม่เป็นไรครับ นกของคุณคือนกแก้วประกายนิลใช่ไหมครับ ผมรู้มาว่ามันชอบกินผลมาโควสายฟ้ามากเลย คุณควรจะซื้อให้มันกินนะครับ ดูมันในตอนนี้สิผอมมาเลย ถ้ามันได้กิน เจ้านกนี่อาจจะเป็น ‘เด็กดี’ มากขึ้นนะครับ ฮ่าๆ”
“โอ้ ขอบคุณมากเลยครับ” ชายหนุ่มชุดสูทตื่นเต้น “ผมไม่ค่อยรู้ว่ามันชอบกินอะไร มันเป็นนกที่เลือกกินมาก ผมจะไปซื้อผลมาโควสายฟ้าให้เร็วที่สุดเลยครับ”
นกแก้วประกายนิลไม่รู้ว่าผลมาโควสายฟ้าคืออะไร แต่เมื่อได้ยินชื่อของมัน มันรู้สึกถึงภัยอันตรายที่จะเข้ามา ขนของมันตั้งชูชันขึ้นทันที
มันจิกไหล่ของชายหนุ่มชุดสูท มองซ้ายมองขวาหาต้นตอของลางสังหรณ์ ชายผู้นั้นถึงกับงงว่าเจ้านกนี่มันเป็นอะไรนักหนา
เกาเผิงกับลุงหลิวมาถึงชั้นสาม ทั้งชั้นถูกเช่าเป็นสำนักงานนกร็อคทะยานฟ้า หน้าประตูทางเข้ามีกระถางไม้ไผ่ดำสองใบวางอยู่
กลิ่นหอมของต้นไผ่ดำทำให้รู้สึกผ่อนคลาย
ตรงแผนกต้อนรับมีหญิงสาวผมบ๊อบสูทสีฟ้าสว่าง เธอแต่งหน้าบางๆ
เมื่อได้เห็นทั้งคู่เธอจึงรีบกล่าวทักทาย “ยินดีต้อนรับค่ะนายท่าน มีอะไรให้รับใช้หรือคะ” เธอชำเลืองมองเกาเผิงที่อยู่ด้านหลัง และเธอคิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้อาจเป็นหลานชายของลุงหลิว
ไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของลุงหลิว ความจริงคือลุงหลิวเป็นเจ้าของคนใหม่ที่เพิ่งซื้อสำนักงานแห่งนี้เอาไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้า และปลดผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรทั้งหมดออกไป เดิมทีพนักงานหญิงผู้นี้ยังกังวลว่าเธอจะถูกไล่ออกด้วยหรือไม่ โชคยังดีที่ลุงหลิวไม่ปลดพนักงานแผนกอื่นออก สิ่งที่พนักงานทั้งหมดงุนงงนั้นคือลุงหลิวไม่อนุญาตให้พวกเธอบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรคนใหม่ได้รับรู้
ด้วยเงินเดือนหนึ่งพันดอลลาร์พันธมิตร ทำให้พนักงานทุกคนต่างยอมจำนนให้กับนายทุนผู้ชั่วร้าย
และยังต้องเซ็นเอกสารให้เป็นลายลักษณ์อักษรว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ 'ทำไมพวกนายทุนถึงมีแต่คนแปลกๆ กันนะ'
“เรียกทุกคนมารวมตัวกันที่นี่” ลุงหลิวกล่าวอย่างใจเย็น
“รับทราบค่ะ” พนักงานหญิงพยักหน้า
เกาเผิงรู้สึกได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดจากลุงหลิว
จากนั้นพนักงานทุกคนมารวมตัวกันตรงห้องล็อบบี้
สำนักงานแห่งนี้มีพนักงานทั้งหมดสิบคนรวมแม่บ้านทำความสะอาดแล้ว
“จากนี้ไป...เด็กคนนี้จะมาเป็นหัวหน้าผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของสำนักงานนกร็อกทะยานฟ้าและเขายังเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นด้วย” ลุงหลิวกล่าวแนะนำเกาเผิง
พนักงานทั้งหมดตกใจ เขาไม่เด็กเกินไปหรือ?
เมื่อสีหน้าที่แสดงออกมาของพนักงาน เกาเผิงจึงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เขายังคงสงบสีหน้าเอาไว้ได้ “ผมชื่อเกาเผิงครับ ถึงผมจะเป็นเด็ก ผมหวังว่าเราจะทำงานร่วมกันได้ดี”
“เสี่ยวเผิงเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อายุน้อยที่สุด เขาทำลายทุกสถิติของเมืองฉางอาน เขาคืออัจฉริยะที่แท้จริง” ลุงหลิวกล่าว
“ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อายุน้อยที่สุด!?”
“เขาอายุยังน้อยแต่กลับสามารถเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางได้ ยอดเยี่ยมจริงๆ” พนักงานหญิงพูดด้วยความตื่นเต้น
ถึงแม้ว่าทั้งชั้นจะเป็นของสำนักงานแห่งนี้ แต่ขนาดของสำนักงานยังถือว่าไม่ใหญ่มากนัก เพราะมันใช้พื้นที่เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น
ส่วนที่เหลือจะเป็นห้องฟิตเนส ห้องโยคะ ห้องรับรองลูกค้า ห้องล็อบบี้ บาร์ และอื่นๆ จากที่สังเกตดูชั้นนี้ยังมีห้องว่างเหลืออีกหลายห้องเช่นกัน
ภายในห้องทุกห้องสร้างด้วยวัตถุลดเสียงรบกวน บางครั้งจะมีลูกค้าบางคนนำสัตว์อสูรมาฝึกในห้องเหล่านั้น
“เป็นอย่างไรบ้างสำนักงานแห่งนี้ หลานสามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่ คิดเสียว่าเป็นสำนักงานของตัวเอง” ลุงหลิวยิ้ม
เกาเผิงพยักหน้า “พรุ่งนี้ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมจะเริ่มงานตอนบ่ายนี้ เพราะถึงกลับบ้านไปผมก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี”
“ตกลง หลานสามารถเลิกงานเมื่อไหร่ก็ได้ตามต้องการ ลุงกลับบ้านก่อนนะ บ้านเป็นสถานที่สบายที่สุดสำหรับคนแก่เสมอ” ลุงหลิวโบกมือลาและเดินจากไป
เกาเผิงเดินไปส่งลุงหลิว เขามองแผ่นหลังของลุงเดินออกไป
เกาเผิงกล่าวออกมาเบาๆ “ขอบคุณครับ”
“ไม่ใช่ฉันหรอกนะที่หลานควรขอบคุณ” ลุงหลิวหัวเราะเบาๆ
‘แล้วใครกันล่ะ’ เกาเผิงขมวดคิ้วสับสน
…………………………………………….


บทที่ 24 การผันแปรที่ขัดแย้งกัน
‘ยังไม่พอเหรอ?’ เกาเผิงมั่นใจว่าการยกระดับของเขาไม่มีทางล้มเหลวแน่ แม้จะต้องจ่ายค่าชดเชยสิบเท่าเขาจึงไม่รู้สึกกลัว แต่…มันทำให้เกาเผิงรู้สึกโกรธ เพราะไม่มีใครรู้จักความสามารถของเขา อีกทั้งหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรฉบับนี้ไม่ได้รับประกันความสำเร็จในการยกระดับสัตว์อสูรด้วย
ซูเฉิงคงอาศัยช่องว่างนี้ หากำไรจากเกาเผิง ไม่ว่าจะทางไหนเขามีแต่ได้กับได้
เมื่อเกาเผิงไม่ได้พูดอะไร ซูเฉิงยิ้มและกล่าวต่อ “เอาล่ะ ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ ถ้าเช่นนั้นผมคงต้องขอตัวนะครับ ตู๋ตู่ ไปกันเถอะ”
ซูเฉิงจับมือตู๋ตู่เดินจากไปอย่างช้าๆ เขาหยุดอยู่หน้าลิฟต์ เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะเขาหวังให้เกาเผิงรั้งเขาไว้ แต่เกาเผิงไม่ได้พูดอะไรและปล่อยให้พวกเขาเดินจากไป
เมื่อลิฟต์มาถึง สองพ่อลูกก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ ประตูปิดอย่างช้าๆ ส่วนเจ้าต้าไป๋ พนักงานพามันลงลิฟต์ตามไปทีหลัง
เกาเผิงถอนหายใจ ลูกค้ารายแรกของเขาต้องลงเอยอย่างนี้
เมื่อพนักงานในสำนักงานรู้เรื่องนี้ พวกเขามองเกาเผิงด้วยสายตาต่างจากตอนแรก พวกเขาคิดว่าเจ้านายน้อยผู้นี้ทะนงตนเกินไป แต่พวกเขาทําได้เพียงซุบซิบลับหลัง แต่พวกเขาถือว่าเป็นลูกจ้างของเกาเผิงจึงไม่มีใครกล้าพูดถึงเจ้านายในแง่ร้ายต่อหน้าเขาหากยังต้องการทำงานที่นี่
เกาเผิงรู้สึกมืดแปดด้าน เขาไม่ต้องการลดค่าธรรมเนียมในการให้คำปรึกษา ทว่าเขาต้องการเพิ่มราคาขึ้นอีกด้วย ตราบเท่าที่ชื่อเสียงของเขาแพร่กระจายไปทั่ว ค่าธรรมเนียมตอนนี้ดูเป็นเศษตังค์ไปอย่างถนัด
เวลาของวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีลูกค้าเข้ามาเพิ่มสองสามราย แต่ไม่มีใครสามารถยอมรับค่าธรรมเนียมของเกาเผิงได้
“บอสคะ เรามีลูกค้ารายใหม่” ซุนซวนซวนโทรบอกเกาเผิง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมบอสของเธอไม่ลดราคาลงบ้าง ‘ฉันไม่เข้าใจความคิดของคนรวยจริงๆ!’
“คุณเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของที่นี่อย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาและแสดงออกด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเกาเผิง
“ใช่ครับ ผมเอง” เกาเผิงพยักหน้า “ผมต้องเรียนให้คุณลูกค้าได้ทราบก่อนว่า ค่าธรรมเนียมของสำนักงานนี้สูงกว่าตามท้องตลาดสามเท่า”
“ฉันไม่สนใจ ตราบเท่าที่คุณสามารถยกระดับสัตว์อสูรของฉันได้ต่อให้จ่ายมากกว่านี้อีกสิบเท่าก็จ่ายได้” ชายหนุ่มกล่าวอย่างจริงจัง
“นั่นไม่จำเป็นเลยครับ” เกาเผิงถอนหายใจ “สัตว์อสูรของคุณอยู่ที่ไหน? ขอผมดูหน่อย”
“อยู่นี่ครับ” ชายหนุ่มประคองหนูสีม่วงขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าอย่างเบามือ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หนูสีม่วงกลับดูอ่อนแอราวใกล้ตายเต็มที
“คุณรักษามันได้หรือไม่ โปรดบอกผมมา?” ชายหนุ่มมองเกาเผิงด้วยดวงตาแดงก่ำ
เกาเผิงมองก่อนเอ่ย “มันกินอะไรเข้าไปหรือ? ผมเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรไม่ใช่สัตวแพทย์” เกาเผิงพูดพลางพิงเก้าอี้มองเขาอย่างเรียบเฉย
“ฉันเลี้ยงมันด้วยเห็ดหลินจือโลหิต โดยหวังว่ามันจะช่วยยกระดับขึ้นได้แต่ไม่รู้ทำไมผลลัพธ์กลับถึงออกมาเป็นแบบนี้! หากคุณรู้วิธีได้โปรดบอกผมด้วย!” น้ำเสียงชายหนุ่มเต็มไปด้วยอารมณ์
เกาเผิงรู้สึกตะลึง มันเป็นสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าแต่เขากลับให้มันกินสมุนไพรเลือด
“เอาล่ะๆ ผมจะช่วยมันแต่คุณรู้กฎใช่ไหม? เราจะให้คำปรึกษา แต่คุณต้องเป็นคนออกค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับวัตถุดิบด้วยตนเอง”
“ได้เลย บอกผมมาสิว่าต้องใช้อะไรบ้าง” ชายหนุ่มไม่มีทางเลือก เนื่องจากในเมืองฉางอานมีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรชั้นนำเพียงสองคน และพวกเขาไม่สะดวกช่วยเหลือเขา
ชื่อสัตว์อสูร หนูสายฟ้าม่วง
เลเวล สิบเก้า[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุสายฟ้า
สถานะ บาดเจ็บเล็กน้อยและทรมาน
จุดอ่อน โคลน
ความต้องการในการยกระดับ วิวัฒนาการตามธรรมชาติ…และวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์…
หลังจากตรวจสอบข้อมูล เกาเผิงค้นพบวิธีที่ดีที่สุดคือ การวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์ เพราะเจ้าหนูมันกำลัวเจ็บปวดเพราะธาตุสายฟ้ากับเลือดกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง
“คุณหาสิ่งเหล่านี้มาให้ผม ผลเงาห้าผล ใบเมเปิ้ลสีชาดห้ากรัม ใบสายฟ้าทองคำห้าสิบกรัม และแก่นคริสทัลสัตว์อสูรของค้างคาวโลหิตชนชั้นขุนนาง” เกาเผิงสั่งชายหนุ่ม
เขารับใบรายการมาจากเกาเผิง ถึงจะไม่ไว้ใจเกาเผิง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
'หากเจ้านี่ทำพลาด ข้า…หม่าเจียงจะไม่มีวันให้อภัยเขาแน่!'
โชคดีที่วัตถุดิบเหล่านี้ไม่ใช่ของหายากจึงสามารถรวบรวมมาได้ภายในระยะเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เกาเผิงบดผลเงา ใบเมเปิ้ลสีชาดและใบสายฟ้าทองคำ ตามลำดับ จากนั้นนำส่วนผสมเทลงไปในหม้อน้ำเดือดและรออีกเพียงครึ่งนาที จึงนำแก่นคริสทัลสัตว์อสูรของค้างคาวโลหิตชนชั้นขุนนางโยนลงไป คนให้เข้ากันสักพักจนครบอีกสิบนาที เกาเผิงเปิดฝาออกมาก่อนจะหยิบเจ้าหนูโยนไปในหม้อต่อหน้าต่อตาหม่าเจียง เขาถึงกับอ้าปากค้าง เพราะตกใจกับการกระทำของเกาเผิง สุดท้ายเพียงปิดฝาก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
…………………………………………….


บทที่ 25 หนูสายฟ้าโลหิตสีม่วง
เมื่อชายหนุ่มเห็นสัตว์อสูรแสนรักถูกโยนลงไปในหม้อต่อหน้าต่อตา หม่าเจียงถึงกับกรีดร้องราวคนเสียสติ ‘เจ้าเด็กนี่จะทำซุปหนูหรืออย่างไร? มันจะมากเกินไปแล้วนะ’
เขาพุ่งเข้าคว้าคอเสื้อเกาเผิง แต่เกาเผิงมองเขาสายตาเรียบเฉยก่อนพูดว่า “คุณทานอะไรมาหรือยัง? สนใจซุปหนูไหม? มันบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดีแถมอร่อยด้วย”
“แกว่าอย่างไรนะ?!”
“ผมเพียงล้อเล่นเท่านั้น อย่าพึ่งโกรธ” หลังจากทำงานมาทั้งวันเกาเผิงเริ่มคุ้นเคยกับมันแล้ว
หม่าเจียงคลายมือออก ตอนนี้เขาราวกับจะร้องไห้ “นายแน่ใจนะว่าจะไม่กินมันหลังต้มเสร็จ”
“ใจเย็นก่อนนะครับ นี่เป็นวิธีรักษาเจ้าหนูของคุณ” เกาเผิงกล่าวก่อนจะเปิดฝาหม้อ และใช้ตะเกียบพลิกหนูสีม่วงไปมา ท้องสีขาวของหนูสายฟ้าม่วงถูกพลิกขึ้นมาพร้อมกับฟองอากาศทะลักออกมาจากปากของมัน
“อย่าคิดมาก ผมกำลังทำให้แน่ใจว่ามันจะได้รับยาอย่างเต็มที่ครับ” เกาเผิงกล่าว
หม่าเจียงมองเกาเผิง เขาขมวดคิ้วและพยายามบอกตัวเองว่า ‘ฉันต้องใจเย็น…ใจเย็น…ใจเย็น…’
เกาเผิงไม่กังวลว่าหม่าเจียงจะขโมยทักษะของเขา เพราะสิ่งน่ากังวลมากกว่าคือ หากหนูสายฟ้าม่วงกินเห็ดหลินจือโลหิตเข้าไป มันโอกาสรอดน้อยมาก แท้จริงแล้วพวกมันอาจตายทันทีหลังจากกินเห็ดเข้าไป
นอกจากนี้ หนูสายฟ้าม่วงแต่ละตัวยังมีความแตกต่าง ส่วนผสมที่ใช้ก็แตกต่างกัน ฉะนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไร ถ้าเขาจะปล่อยให้หม่าเจียงคอยสังเกตวิธียกระดับสัตว์อสูรของเขา
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง หม่าเจียงทนไม่ไหว เขาเอ่ยถามอีกครั้ง “ยังไม่เสร็จอีกหรือ?” เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าหนูสายฟ้าของเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
น้ำตาของเขาเริ่มไหลออกมาด้วยความเป็นห่วง
ใบหน้าของเกาเผิงยังคงนิ่ง แต่ในใจกลับเป็นกังวลมากขึ้น เขาเริ่มกลัวว่ามื้อเย็นของเขาวันนี้จะเป็นซุปหนู
“มันจะต้องไม่เป็นอะไร หนูสายฟ้าม่วงตัวนี้โชคดีมากที่มาถึงมือผม แค่ต้องใช้เวลาเคี่ยว เอ๊ย! ต้มอีกสักพัก” เกาเผิงกล่าวใจกำลังใจและตบไหล่ของหม่าเจียง
“จี๊ด…จี๊ด”
ทันใดนั้นหนูสายฟ้าม่วงที่ถูกต้มในหม้อตลอดกลับส่งเสียงออกมาพร้อมพ่นของเหลวสีดำจากปากและเริ่มชักกระตุกรุนแรง
“ตึง!”
หนูสายฟ้าม่วงสะบัดหางฟาดฝาหม้อลอยออกไปทันที
มันกระโดดออกมาราวสายฟ้าฟาดและเริ่มทำลายสิ่งของในสำนักงาน
“ดูเหมือนว่าค่าธรรมเนียมคงต้องเพิ่มขึ้นด้วยนะครับ” เกาเผิงกล่าว
แต่หม่าเจียงหาได้สนใจไม่ เขามองไปยังสัตว์อสูรของเขาและตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก “เอาสิ บวกเพิ่มตามที่ต้องการเลย”
หลังจากได้เห็นสัตว์อสูรของตนแข็งแรงดี ความกังวลทั้งหมดของหม่าเจียงหายไปในพริบตา
ผ่านไปสักพัก เจ้าหนูเริ่มเหนื่อย มันจึงหยุดยืนอยู่บนโต๊ะ หางยาวสีม่วงอ่อนสะบัดไปมา ดวงตาประกายดั่งทับทิมสีแดงจ้องมาทางพวกเขา
ชื่อสัตว์อสูร หนูสายฟ้าโลหิตสีม่วง
เลเวล ยี่สิบ[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
คุณสมบัติ ธาตุสายฟ้าและโลหิต
“คุณโชคดีมากที่ได้รับสัตว์อสูรระดับสมบูรณ์มาครอบครอง ตอนนี้คุณสมบัติของมันคือ สายฟ้ากับโลหิต สิ่งที่คุณต้องทำคือ ดูแลมันให้ดี มันจะได้เติบโตเป็นสัตว์อสูรสายชนชั้นนักรบในอนาคต” เกาเผิงกล่าวก่อนจะส่งเอกสารบางอย่างให้หม่าเจียง “นี่เป็นรายการสิ่งของที่ได้รับความเสียหาย คุณต้องชำระค่าเสียหายรวมถึงค่าปรึกษาให้กับสำนักงานของผมด้วย หากมีข้อสงสัยอะไรเพิ่มเติม คุณถามผมได้นะครับ”
“ไม่ครับ ไม่มีปัญหา” หม่าเจียงเก็บเอกสารใส่กระเป๋าอย่างไม่แยแสและมุ่งความสนใจทั้งหมดกับสัตว์อสูรของเขาเท่านั้น โดยปกติผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรจะเรียกค่าธรรมเนียมสี่สิบเครดิตพันธมิตรสำหรับการยกระดับสัตว์อสูรสายพันธุ์ขุนนาง
แต่สำนักงานของเกาเผิงได้รับค่าธรรมเนียมและค่าเสียหายทั้งหมดรวมทั้งสิ้นสี่ร้อยเครดิตพันธมิตร!
“ขอบคุณครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ” เกาเผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แน่นอนว่าเขาชอบลูกค้าตรงที่ไปตรงมาเช่นนี้มาก
“พรุ่งนี้ ฉันจะกลับมาอีก ฉันมีสัตว์อสูรอีกหลายตัวที่ต้องให้นายดูแล หลังจากวันนี้ อนาคตของหม่าเจียงขึ้นอยู่กับคุณแล้ว เกาเผิง!”
“ด้วยความยินดีครับ” เกาเผิงตอบอย่างสุภาพ อย่างไรก็ตามพรุ่งนี้เขาต้องไปโรงเรียนหนังสือจึงไม่มีเวลาพบหม่าเจียง
“ผมขอนัดเป็นวันเสาร์ได้ไหมครับ? พอดีผมยังต้องไปโรงเรียน วันพรุ่งนี้ผมคงไม่สะดวก”
หม่าเจียงตะลึง “นายยังเรียนอยู่หรือ?”
“ใช่ครับ ผมยังเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายอยู่เลย หากไม่มีอะไรแล้ว ผมคงขอตัวกลับบ้านไปทําการบ้านก่อนนะครับ” เกาเผิงโบกมือลา
“หากมีคำถามอะไรเกี่ยวกับหนูสายฟ้าโลหิตม่วง โทรหาผมได้ตลอดเวลานะครับ คุณนำมันมาฝึกฝนที่สํานักงานของเราได้นะ เอาล่ะ ผมขอตัวครับ” หม่าเจียง มองเกาเผิงเดินออกไป
เด็กมัธยมสมัยนี้เก่งขนาดนี้เลยหรือ
หลังจากออกจากสำนักงาน เกาเผิงมุ่งหน้าไปซื้อวัตถุดิบในการยกระดับให้ต้าซื่อและของกินให้ดัมมี่
เดิมทีเกาเผิงคิดว่าสามารถยกระดับดัมมี่ได้ แต่หลังจากตรวจสอบข้อมูลแล้วพบว่ายังทำไม่ได้ในตอนนี้ เพราะต้องรอให้มันพัฒนาไปอย่างช้าๆ จึงจะสามารถยกระดับได้อีกครั้ง
เกาเผิงซื้อของหมดเงินไปถึงห้าสิบเครดิตพันธมิตร
หลังจากกลับถึงบ้าน เกาเผิงพบว่าต้าซื่อผอมลงเล็กน้อย เมื่อเขามองข้อมูลของมันเขาถึงกับต้องขมวดคิ้ว
ชื่อสัตว์อสูร ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงวิวัฒนาการ
เลเวล แปด[footnoteRef:1] [1: ]
ได้บริโภคแก่นคริสตัลสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าและเนื้อตะขาบสายฟ้าจํานวนมากเป็นเหตุให้มันกำลังวิวัฒนาการ
‘มันเกิดอะไรขึ้น? มีวิธียกระดับง่ายๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? แค่กินเนื้อและแก่นคริสตัลสัตว์อสูรประเภทเดียวกันที่แข็งแกร่งกว่าเข้าไปก็สามารถยกระดับได้แล้ว’
หลังจากคิดทบทวน เกาเผิงคิดว่าทั้งหมดนี้ลุงหลิวต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเป็นแน่และลุงหลิวให้มันกินอะไรไปบ้างในช่วงเวลาที่ผ่านมา
…
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ขณะเกาเผิงยังอยู่ที่สำนักงาน ลุงหลิวเดาว่าเขาคงยังไม่กลับมาเร็วๆ นี้ เขาสั่งให้กิ้งก่ายักษ์ของตนลอบเข้ามาในบ้านของเกาเผิงด้วยการล่องหน
ต้าซื่อรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง มันส่งเสียงขู่และวิ่งไปรอบๆ แต่มันกลับไม่พบสิ่งใด เพราะกิ้งก่าพรางตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้เนียนมากและเกาะอยู่ตรงกำแพง
เมื่อกิ้งก่าทำภารกิจเสร็จ มันเหลือบมองต้าซื่อครู่นึงก่อนจะใช้ลิ้นเปิดหน้าต่างหนีออกไป
หลังจากผ่านไปสักพัก ทุกอย่างในห้องกลับสู่ภาวะปกติ
ต้าซื่อกำลังคลานกลับโซฟาในห้องนั่งเล่น ในระหว่างทางมันเจอแก่นคริสทัลสัตว์อสูรสีม่วงวางอยู่บนพื้นอย่างไร้ที่มาที่ไป หนวดของต้าซื่อส่ายไปมาราวมีความสุขพลางจู่โจมเข้าขบเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อมันอิ่มหนำสมใจจึงกลับไปนอนที่ใต้โซฟาต่อ
…………………………………………….


บทที่ 21 ดั่งอยู่ในความฝัน
“ผมได้ยินมาว่านอกจากพวกเขาจะมีสัตว์อสูรแข็งแกร่งแล้ว พวกเขายังมีทักษะบางอย่างที่ใช้ฝึกพวกมันอย่างลับๆ เพื่อเพิ่มโอกาสในการเอาตัวรอดอีกด้วย” เกาเผิงขมวดคิ้วคิดก่อนกล่าว
“ถูกต้อง ในความเป็นจริงมันไม่สำคัญว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรจะอยู่ระดับใด แต่เพื่อความอยู่รอด พวกเขาต้องมีทักษะบางอย่างเพื่อเพิ่มโอกาสในการรอดชีวิตมากขึ้น” ลุงหลิวกล่าว
ลุงหลิวยืนนิ่งราวกับต้องการบอกว่า ‘เร็วเข้า ถามฉันสิ’
“อืม ขอบคุณที่บอกเรื่องนี้กับผมนะครับ” เกาเผิงพยักหน้า ก่อนจะหันหลังกลับ
“…” ลุงหลิวถึงกับพูดไม่ออก “เดี๋ยวสิ! ความจริงแล้วฉันมีทักษะบางอย่างจะมาสอนเสี่ยวเผิงน่ะ”
เกาเผิงมองลุงหลิวอย่างครุ่นคิด เขาคิดว่าลุงหลิวมีบางอย่างปิดบังเขาอยู่ จึงไม่มีเหตุผลหากเขาต้องเปิดใจทั้งหมดเช่นกัน
ทุกคนล้วนมีความลับของตน หากพวกเขาพยายามจะขุดคุ้ยบางอย่าง มันอาจทำให้มิตรภาพระหว่างพวกเขานั้นแตกสลาย
ลุงหลิวพูดน้ำเสียงจริงจัง “มันเป็นทักษะลับที่ลุงจะสอนหลาน แต่หลานห้ามบอกเรื่องนี้กับใครนะ มิฉะนั้นจะมีปัญหามากมายตามมาเป็นแน”
“เข้าใจครับ” เกาเผิงพยักหน้ารับ
เกาเผิงจินตนาการว่าลุงหลิวจะเอานิ้วจิ้มหน้าผากแล้วความรู้ไหลเข้าสมองของเขาทันที แต่ในความจริงคือ ลุงหลิวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและเขียนบางอย่างลงไป
ลุงหลิวส่งกระดาษให้เกาเผิง “จำสิ่งที่อยู่ในนี้ให้ดีและเผาทันทีที่อ่านจบ”
เกาเผิงชั่งใจก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษมาอ่านและจดจำมัน
หลังจากอ่านแล้ว เขาหยิบไม้ขีดไฟจากบ้านลุงหลิวมา จุดไฟเผากระดาษทิ้งต่อหน้าพวกเขา
ลุงหลิวไม่ถามว่าเขาจำได้หรือไม่ แต่เตือนอีกครั้งว่าอย่าบอกใครเกี่ยวกับมัน เนื้อหาข้างในเป็นสิ่งที่สามารถช่วยปกป้องเกาเผิงในอนาคต
เมื่อเกาเผิงกลับห้องไป ลุงหลิวรีบติดต่อชายชราที่เขาเรียกว่าเฒ่าเจียงในทันที ชายชราคิดถึงหลานชายของตนแต่ไม่สามารถกลับมาเยี่ยมได้ อย่างไรก็ตามเขารู้สึกยินดีมากที่เกาเผิงกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง
หลังจากนั้น ลุงก็ได้ทิ้งตัวลงนอนพิงสิ่งมีชีวิตล่องหนบางอย่าง ทันใดนั้น กิ้งก่าขนาดยาวหกเมตรที่พรางตัวอยู่ ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น ลุงหลิวนอนพิงตัวมันและครุ่นคิดเรื่องต่างๆ เพียงลำพัง
…
ทักษะลับที่เกาเผิงได้รับ มีชื่อว่า เคลื่อนดารา เกาเผิงคิดทบทวนเกี่ยวกับเนื้อหาในกระดาษ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่เป็นทักษะถ่ายทอดความเสียหายที่สามารถสร้างอาการบาดเจ็บทั้งหมดไปสู่สัตว์อสูรของตนได้
แต่มันก็มีข้อเสียอยู่ที่ระยะทาง หากผู้ฝีกสัตว์อสูรห่างจากสัตว์อสูรมากเกินไป ทักษะนี้จะไม่แสดงผล นอกจากนี้ทั้งผู้ฝึกและสัตว์อสูรจำเป็นต้องมีความเป็นหนึ่งเดียวกันด้วย
อาจฟังดูเหมือนโหดร้ายที่ใช้สัตว์อสูรเป็นดั่งโล่ แต่ในความเป็นจริง ร่างของสัตว์อสูรแข็งแกร่งกว่ามนุษย์มากโข พวกมันมีพลังชีวิตแข็งแกร่งและพลังป้องกันแข็งแรง สามารถรองรับความเสียหายได้อย่างไม่มีปัญหา
เกาเผิงหลับตาและท่องทักษะนี้ เขาได้เชื่อมต่อพันธสัญญาเลือดผ่านจิตใต้สำนึกของเขา ภายในเวิ้งความว่างเปล่า วงแหวนสีดำและสีทองปรากฏขึ้นและค่อยๆ หายไป
ขณะนั้นเอง เขาสามารถรู้สึกได้ถึงสายใยเส้นใหม่ที่ถูกเชื่อมต่อเขากับต้าซื่อ
‘ดูเหมือนทุกอย่างจะดำเนินไปด้วยดีสินะ’ เกาเผิงลืมตาขึ้น
ทันทีที่ลืมตา เกาเผิงเห็นต้าซื่อค่อยๆ คลานมาตรงเท้าของตน ตัวมันใหญ่ขึ้นมากเดิม เกาเผิงเลยแซวทันที “ดูแกตอนนี้สิ อ้วนพีมาก นี่หมูหรือตะขาบเนี่ย”
“ซู่…” ต้าซื่อส่งเสียงไม่พอใจออกมาทันที
“โอ้ ไม่จริงหรือ? ฉันต้องหากระจกให้แกส่องแล้วสิ จะได้ดูว่าตอนนี้แกอ้วนมากเพียงไร”
“ซู่…!” ต้าซื่อดูโกรธมากขึ้นไปอีก
“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ ดีมาก ดัมมี่ ลากต้าซื่อไปที่กระจกสิ”
ดัมมี่เขาไปอุ้มเจ้าตะขาบตัวอ้วน
ต้าซื่อได้พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต แต่เมื่อดัมมี่พามันมาที่หน้ากระจก มันถึงกับตัวแข็งทื่อ พบว่าตัวเองดูเหมือนก้อนไขมันขนาดใหญ่สีม่วง มันหยุดดิ้นรนและทิ้งตัวในอ้อมแขนของดัมมี่ ราวกับยอมแพ้ต่อชีวิต มันมองกระจกด้วยสายตาว่างเปล่า
“เฮ้” เกาเผิงเรียกพร้อมตบหัวต้าซื่อเบาๆ
แต่มันยังคงนิ่งอยู่ท่าเดิม
“หยุดแกล้งตายแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ไปออกกําลังกายเพื่อลดน้ำหนักเสีย เมื่อน้ำหนักลดลงแล้ว ฉันจะยกระดับให้แก” เกาเผิงกล่าว หากเขายกระดับมันตอนนี้ บางทีมันอาจกลายเป็นตะขาบอ้วนเหินเวหาก็เป็นได้
แค่คิดเกาเผิงถึงกับละเหี่ยใจ
…
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน ถึงเกาเผิงจะสอบเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเสร็จตั้งนานแล้ว แต่เขาไม่จำเป็นต้องรีบกลับเรียน ดังนั้นเขาจึงลองหางานพิเศษทำ
งานพิเศษที่คิดจะทำมีสองแบบ แบบที่หนึ่ง ในฐานะผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรแล้ว เขาสามารถเปิดสำนักงานของตนเองได้ เมื่อใดเขามีชื่อเสียงกระจายออกไป ลูกค้าจะหลั่งไหลมา แต่น่าเสียดายที่วิธีนี้ต้องใช้เวลานาน
นอกจากนี้ เกาเผิงไม่มีแผนการจะเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอนาคต เพราะนี่เป็นเพียงแค่การหารายได้มาใช้จ่ายครองชีพเท่านั้น
แบบที่สองคือ เข้าร่วมกับองค์กรใหญ่ด้วยความสามารถของตนเอง มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ทว่านี่เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เกาเผิงไม่ต้องการเช่นกัน
เขาไม่ชอบปฏิสัมพันธ์กับใครและไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวปัญหาการแบ่งพรรคแบ่งพวกในบริษัท เขาจึงเลือกแบบที่สามคือ การรวมสองอย่างเข้าด้วยกัน นั่นคือทำงานกับสำนักงานเล็กๆ
เพราะสำนักงานขนาดเล็กจะรับพนักงานแบบเรียบง่าย พวกเขาต้องการแค่หนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเพียงเท่านั้น
เกาเผิงเตรียมตัวออกไปสมัครงาน แต่เมื่อเขากำลังจะเดินออกไป เขากลับรู้สึกลังเล เมื่อมองประตูห้องถัดไป
‘บางทีลุงหลิวที่มีความรู้กว้างขวางอาจพอมีเส้นสายที่ช่วยเขาในเรื่องนี้ได้’
เกาเผิงกำลังจะเคาะประตู แต่เขาเองยังรู้สึกลังเลเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดเขารู้จักลุงหลิวน้อยกว่าที่คิด เพราะส่วนใหญ่เกาเผิงไปเรียนและกลับบ้านเท่านั้น จึงไม่รู้เลยว่าลุงหลิวพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรหรือไม่
‘อย่างน้อยถือว่าลองถามลุงก่อนแล้วกัน’ เกาเผิงจึงตัดสินใจเคาะประตู
ประตูถูกเปิดแทบในทันที ลุงหลิวเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม “โอ้ เสี่ยวเผิงนี่เอง ลุงมีเรื่องรบกวนหลานอยู่พอดี”
เกาเผิงตอบรับอย่างสุภาพ “ลุงหลิวมีอะไรให้ผมช่วยหรือครับ ”
ลุงหลิวถอนหายใจก่อนกล่าว “ก่อนหน้านี้ ฉันได้เป็นหุ้นส่วนกับเพื่อนของฉัน เปิดสำนักงานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรเล็กๆ แห่งหนึ่ง ฉันลงทุนกับมันไปเยอะมาก แต่เมื่อไม่นานมานี้เพื่อนของฉันมันดันขอถอนตัวออกไปพร้อมกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร และลุงเองเห็นว่าหลานกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางแล้ว ลุงจึงอยากให้เสี่ยวเผิงช่วยลุงหน่อย หลานไม่ต้องกังวลเรื่องค่าจ้างนะ ลุงจะให้ค่าตอบแทนที่ดีที่สุด รวมถึงหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทด้วย มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อการเรียนของหลานแน่นอน หลานทำงานเพียงแค่วันเสาร์และอาทิตย์เป็นพอ”
ยิ่งได้ฟังมากเท่าใด เกาเผิงยิ่งรู้สึกสนใจมากเท่านั้น แต่เขายังรู้สึกแปลกใจ ราวกับมีใครมาวางของขวัญใต้หมอนในยามเขาหลับไหลเสียจริง
‘ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?’
…………………………………………….


บทที่ 28 การจัดกลุ่ม
หลังจากกวาดตามองอย่างรวดเร็ว เกาเผิงจึงขึ้นตึกไปทันที เพราะหากพวกกลุ่มทหารนำสัตว์อสูรพาพวกมันเข้ามาที่นี่ย่อมไม่ใช่เพียงพามาเดินเล่นเท่านั้น และต้องมีบางอย่างแอบแฝงเป็นแน่
ระหว่างเริ่มคาบแรก อาจารย์มู่หลางชิงอี้เคาะประตูและก้มหัวให้อาจารย์จางเล็กน้อยก่อนกล่าว “นักเรียนที่เป็นนักศึกษาวิชาทหารทั้งหมดตามครูมาเลยค่ะ”
นักเรียนจำนวนมากกว่าครึ่งห้องเดินตามออกไป
อาจารย์จางพูดติดตลก “ดูเหมือนนักเรียนจะอยากเป็นทหารสินะ อืม...เป็นอาชีพในยุคใหม่ที่มีอนาคตสดใส พวกนายมีสิทธิ์ไล่ตามความฝันของตัวเอง”
นักเรียนในห้องหัวเราะกับท่าทางของอาจารย์จาง
“เดี๋ยวนะ เกาเผิง นายเองก็สมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารเหมือนกันหรือ?” ตันเฉียนจินประหลาดใจ “นอกจากเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรแล้ว ยังเป็นนักเรียนดีเด่น คะแนนดีเยี่ยมจนสามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้สบายๆ แต่อยากสมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารอีก”
เกาเผิงโต้ตอบ
“การเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นสิ่งที่ฉันใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กนะครับ ฉันรักพวกสัตว์มาก และอยากเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรด้วย คิดดูสิพวกเรากำลังเหมือนโปเกมอนเทรนเนอร์เลยนะ” ตันเฉียนจินทำหน้าตื่นเต้นมาก “เพราะอย่างนั้น ฉันจึงไม่อยากพลาดคลาสพิเศษนี้เพื่อจะทำให้ฉันเข้าใกล้ความเป็น ‘ชาย’ ผู้ซึ่งเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!”
ตันเฉียนจินเผยรอยยิ้มกว้าง
เกาเผิงเชื่อว่าคำตอบของตันเฉียนจินสะท้อนถึงความคิดของเด็กส่วนใหญ่ในยุคนี้
“อืม…ตอนนี้นายยังไม่เป็น ‘ชาย’ เหรอ?”ตันเฉียนจินงงเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจ “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายถึง ’ชาย’ ที่เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งต่างหาก โธ่ เกาเผิงนายอย่าแกล้งฉันสิ”
ทั้งสองคุยอย่างสนุกสนานจนเดินไปถึงชั้นล่างที่นักเรียนหลายร้อยคนยืนรวมกลุ่มกันอยู่
มู่หลานชิงอี้กล่าวกับนักเรียนของเธอ “พวกเธอเข้าไปรวมกลุ่มและทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชานะ” เธอขยิบตาให้เด็กๆ และเดินจากไป
เกาเผิงและนักเรียนคนอื่นพยักหน้าและเดินเข้าไปใรวมกลุ่ม
เมื่อนักเรียนมากันครบแล้ว นายทหารยศพันเอกก้าวขึ้นเวที มองไปยังกลุ่มนักเรียนข้างหน้าตน “ฉันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกของพวกคุณ เรียกฉันว่าผู้ฝึกเฉิน”
เสียงขานรับเบาตอบกลับมา
ผู้ฝึกเฉินถึงกับขมวดคิ้วและตะโกนเสียงดัง “ไม่ได้ยิน! พูดให้ดังกว่านี้!” นักเรียนทั้งหมดเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว
“มองตัวเองสิ เจ้าพวกขี้แพ้! นี่น่ะเหรอคนที่ต้องการจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร กลับบ้านไปดูดนมแม่พวกนายเถอะ!” ผู้ฝึกเฉินคำรามเสียงดังราวกับพยัคฆ์ร้าย
“พวกนายคิดว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรคืออะไร? เพียงแค่ทำพันธสัญญาเลือดก็คิดว่าตนเองเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรแล้วหรือ?” ผู้ฝึกสอนเฉินคำรามต่อ “คนที่ฉี่ราดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรและไม่แม้แต่จะสามารถขยับตัววิ่งหนีได้ คนพวกนี้ไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นได้แค่ไอ้ไก่อ่อนเท่านั้น!”
ความตรงไปตรงมาของเขาทําให้นักเรียนรู้สึกอึดอัดใจ บางคนแอบบ่นเขาเบาๆ
“คนที่อยู่นั้นออกมา!” ผู้ฝึกเฉินชี้ไปที่นักเรียนคนหนึ่ง
“เอ่อ…ครับ” นักเรียนคนนั้นตกใจ
“จะตกใจอะไร? ฉันบอกให้ออกมาก็ต้องออกมา! อย่าคิดนะว่าฉันไม่ได้ยินสิ่งนายพูด” ผู้ฝึกเฉินเรียกอีกครั้ง
“เปล่าครับผมไม่ได้พูดอะไร” เด็กนักเรียนร่างเล็กสวมแว่นตา เขาดูเหมือนเด็กมัธยมทั่วไป
“คิดว่าฉันหูหนวกหรืออย่างไร? หากนายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉันล่ะก็ ฉันจะอัดนายให้เละเลย!” ผู้ฝึกสอนเฉินหรี่ตามองเด็กนักเรียนคนนั้น “หึ เจ้าคนขี้ขลาด จะไปที่ไหนก็ไป!”
“ทุกคน จัดแถวตอนเรียงหนึ่ง ปฏิบัติ!” ผู้ฝึกเฉินออกคำสั่ง
ในไม่ช้าจำนวนนักเรียนทั้งหมดที่ประสงค์มาเรียนคลาสนี้มีจำนวนทั้งสิ้นสองพันสามร้อยสิบหกคน
“นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พวกนายจะสามารถถอนตัวจากคลาสนี้ หลังจากนี้ แม้พวกนายอยากเลิก พวกนายจะไม่สามารถเลิกได้” ผู้ฝึกเฉินเย้ยหยัน
ฝูงชนมองหน้ากันด้วยความลังเล หลังจากชั่วครู่นักเรียนคนหนึ่งจึงเริ่มก้าวเท้าออกมาด้วยความเขินอาย เมื่อคนแรกเดินออก ย่อมมีคนที่สองตามมา สุดท้ายมีนักเรียนทั้งสิ้นสามสิบหกคนที่เดินออกมา
ผู้ฝึกเฉินไม่ได้ตำหนิ เขายกมือขึ้นตบไหล่นักเรียนคนหนึ่งและกล่าว “จงเป็นนักเรียนที่ดีและตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของนายเอง นี่เป็นทางเลือกที่ฉลาดเช่นกัน”
นักเรียนคนนั้นประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้จากผู้ฝึกเฉิน
“เอาล่ะ ออกไปได้แล้ว” ผู้ฝึกสอนเฉินกล่าวก่อนจะหันหน้าไปทางคนที่เหลือ “พวกเขาไม่ใช่คนขี้ขลาด พวกเขากล้าเลือกเส้นทางของตนเอง สำหรับพวกนาย หลังจากนี้ หากใครหลบหนีจากการฝึกฝน ฉันจะทำให้รู้ว่านรกที่แท้จริงมันเป็นยังไง! นับหนึ่งถึงหกสิบปฏิบัติ!”
จากนักเรียนทั้งหมดแบ่งได้หกสิบกลุ่ม เกาเผิงอยู่กลุ่มที่สิบ
“ฟังนะ! นี่ไม่ใช่การฝึกทหาร แต่ฉันยังต้องการทัศนคติที่เข้มแข็งจากพวกนายทั้งหมด จำกลุ่มของพวกนายเอาไว้ให้ดี อย่าเข้าผิดกลุ่มในวันพรุ่งนี้” ผู้ฝึกของกลุ่มสิบคือ จางเหรินไป่ เขาเป็นทหารอยู่ในกองทัพมาห้าปีตั้งแต่ก่อนเกิดมหาภัยพิบัติ…
หลังจากนั้น ผู้ฝึกเหรินไป๋พูดเกี่ยวกับข้อมูลทั่วไปและตารางการฝึกฝนอย่างคร่าวๆ เป็นเวลาสิบนาที ก่อนจะไล่เด็กๆ กลับไปห้องเรียนของตน
เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกเรียน
ระหว่างทางกลับบ้าน เกาเผิงนึกถึงหัวหน้าผู้ฝึกเฉิน ‘พวกเขาดูเข้มงวดน้อยกว่าที่จินตนาการมาก แต่นี่จึงเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย’
‘พวกเขาจะรับนักศึกษาวิชาทหารจํานวนหนึ่งพันสองร้อยคนเท่านั้น หลังจากหนึ่งเดือนผ่านไป พวกเขาจะคัดคนออกและให้นักเรียนที่ไม่ผ่านเกณฑ์กลับเข้าสู่การเรียนหลักสูตรปกติ หากต้องการอยู่ต่อ ต้องละทิ้งความสะดวกสบายไปและฝึกฝนให้หนัก’
…………………………………………….


บทที่ 27 หมาป่าจันทราสีเงิน
“โอ้ เขาคงรู้สึกแย่เลยสินะ” เกาเผิงไม่คิดว่าตนจะทำให้หลี่ซื่อกงต้องลำบากไปด้วย
“เอ่อ…เกาเผิง ไม่รู้ว่าฉันควรถามดีหรือไม่?” ตันเฉียนจินกระอึกกระอักถาม
“อย่างนั้นไม่ถามจะดีกว่า” เกาเผิงตอบอย่างตรงไปตรงมา
“…” ตันเฉียนจินแทบสำลักน้ำลาย
“นายพูดเองไม่ใช่หรือว่าควรถามดีหรือไม่ มันจะคงดีกว่าถ้านายไม่ถาม มันจะทำให้เราอึดอัดใจทั้งคู่นะ” เกาเผิงก้มอ่านหนังสือต่อ
“อืม” ตัวเฉียนจินกลอกตาก่อนหันกลับไป
…
หลังอาจารย์มู่หลางประชุมเสร็จจึงรีบเดินมาที่ห้อง
“อะแฮ่ม! เด็กๆ เงียบๆ หน่อย ครูมีเรื่องจะประกาศ” หญิงวัยกลางร่างใหญ่คนดังขึ้นเมื่อมาถึง
เสียงทุกคนเงียบลงทันคัวน
“ผู้อำนวยการเรียกประชุมฉุกเฉินเพื่อแจ้งว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปโรงเรียนจะมีการปฏิรูปใหม่ทั้งหมด” อาจารย์มู่หลานชิงอี้กล่าว
“นักเรียนมัธยมต้นของเราจะถูกย้ายไปยังโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด ขณะเดียวกันนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนหมายเลขเจ็ดจะต้องย้ายมาเรียนที่นี่ และแน่นอนว่า ชั้นเรียนของพวกเธอยังคงเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง”
“ที่สำคัญตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป นักเรียนมัธยมปลายจะได้รับอนุญาตให้นำสัตว์อสูรมาโรงเรียนได้ และยังมีคลาสใหม่ที่จะรับสมัครเป็นการพิเศษ นั่นคือ คลาสนักศึกษาวิชาทหารผู้ฝึกสัตว์อสูร หากใครต้องการเข้าร่วมให้มาลงชื่อหลังเลิกเรียนนะคะ นี่เป็นคำสั่งตรงจากกระทรวงศึกษาธิการ ดังนั้นนักศึกษาวิชาทหารที่โดดเด่นจะได้รับการพิจารณาให้เข้าสู่สถาบันทหารชั้นนำโดยตรง”
ข่าวนี้ทำให้นักเรียนที่มีผลการเรียนไม่ดีนักรู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าเรื่องนี้ทำให้นักเรียนทุกคนส่งเสียงโห่ร้องออกมาด้วยความยินดี
“เงียบ!” มู่หลานชิงอี้ตะโกน
ห้องเรียนเงียบลงอีกครั้ง
“พวกเธอคิดหรือว่าการไปเรียนคลาสพิเศษจะทำให้พวกเธอไม่ต้องเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ภาษาและสังคม การเรียนหลักสูตรเดิมยังดำเนินต่อไป แม้พวกเธอจะเป็นนักศึกษาวิชาทหารแล้วก็ตาม”
“เอาล่ะ ตอนนี้ครูขอตัวไปทำธุระก่อนนะเด็กๆ อ่านหนังสืออยู่เงียบๆ จนกว่าจะหมดคาบโฮมรูมนะ อย่าเสียงดังรบกวนห้องอื่นล่ะ”
“ส่วนเกาเผิง มาหาฉันที่ห้องพักครู” มู่หลางชิงอี้กล่าวก่อนจะเดินจากไป
ณ ห้องพักครู
“ผมมาแล้วครับอาจารย์มู่หลาง” เกาเผิงเดินเข้าไปหาอาจารย์หญิงในห้องพักครู
“อืม” มู่หลางชิงอี้หยิบแว่นขึ้นมาสวม
“เธอทำดีมาก ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางแล้ว อาจารย์ใหญ่กล่าวชื่นชมเธออไม่หยุดในที่ประชุม” อาจารย์มู่หลางชิงอี้มองเกาเผิงด้วยสายตาชื่นชม
“พรุ่งนี้ เมื่อนักเรียนจากโรงเรียนหมายเลขเจ็ดมาที่นี่ฉันหวังว่าเธอจะเป็นตัวแทนโรงเรียนดูแลกลุ่มนักเรียนใหม่พวกนั้นด้วยนะ” อาจารย์มู่หลางชิงอี้เริ่มแจกแจงสิ่งที่เธอต้องการ
“ผมขอปฏิเสธครับ” เกาเผิงส่ายหัว
เขาไม่ชอบการเป็นคนมีชื่อเสียงและต้องวุ่นวายกับคนจำนวนมาก
มู่หลางชิงอี้ไม่คิดว่าเกาเผิงจะปฏิเสธ เธอคิดว่าเด็กหนุ่มชื่นชอบการเป็นจุดศูนย์รวมความสนใจของคนเสียอีก คำตอบที่เธอได้รับจึงอยู่นอกเหนือความคาดหมาย
การปฏิเสธของเกาเผิงสร้างความอึดอัดใจให้เธอไม่น้อยและไม่รู้ว่าควรโน้มน้าวอย่างไรต่อไปดี
หลังจากใช้ความพยายามอีกเล็กน้อยก่อนเธอจะปล่อยให้เกาเผิงกลับห้องเรียน
เกาเผิงไม่ได้จากไปทันที เขาลังเลชั่วครู่ก่อนพูดว่า “อาจารย์มู่หลางครับ ผมต้องการสมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารครับ”
มู่หลานชิงอี้ตกใจ “เธอต้องการสมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารหรือ?” เธอขมวดคิ้ว “ฉันว่าเธอควรพิจารณาเรื่องนี้อีกทีไหม ครูว่าเกรดของเธอตอนนี้ก็ดีเยี่ยมอยู่แล้ว และยังมีหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอีก เพียงทั้งสองอย่างนี้เธอจะสามารถเข้ามหาวิทยาลัยใดก็ได้ แม้แต่มหาวิทยาลัยต่างประเทศเองก็ไม่ใช่ปัญหา” เธอหยุดครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “เธอยังอยากเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรสินะ และผลการเรียนของเธอตอนนี้ก็สามารถยื่นเข้าสถาบันทหารที่ดีที่สุดก็ย่อมได้”
“อาจารย์มู่หลาง อาจารย์กำลังเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งการเรียน แต่ผมได้เรียนรู้ทุกอย่างในหลักสูตรจนถึงระดับสูงทั้งหมดแล้ว ดังนั้นผมจึงต้องการเรียนรู้สิ่งใหม่เท่านั้นเองครับ” เกาเผิงกล่าวอย่างรู้สึกผิด
มู่หลานชิงอี้ไม่ตอบแต่ส่ายหัวและหัวเราะเบาๆ
เกาเผิงมีผลการเรียนยอดเยี่ยม เมื่อเขาทะเยอทะยานเช่นนี้ ในฐานะอาจารย์เธอไม่ควรจะฉุดรั้งเขา “เอาล่ะ หากเธอคิดเรื่องนี้มาดีแล้ว ครูคงห้ามอะไรไม่ได้”
“ขอบคุณครับอาจารย์มู่หลาง” เกาเผิงคำนับและเดินออกมา
ในบ่ายวันนี้ รถบรรทุกจำนวนมากเข้ามาในโรงเรียน ทหารทยอยเดินลงมาจากรถทีละคนและเริ่มทำบางอย่างกับพื้นที่รกร้างใกล้โรงเรียน นักเรียนต่างไม่มีสมาธิกับการเรียนได้ เหล่าอาจารย์เองก็หมดหนทางกับสถานการณ์นี้เช่นกัน
…
เช้าวันถัดมา
เมื่อเกาเผิงมาถึงโรงเรียน เขาพบว่ารากฐานของสิ่งปลูกสร้างบางอย่างถูกก่อสร้างทิ้งไว้บางส่วน
วันนี้จำนวนนักเรียนเหลือน้อยลง หากแต่มีนักเรียนหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมา เด็กหนุ่มสาวเหล่านั้นคือ นักเรียนใหม่ที่มาจากโรงเรียนหมายเลขเจ็ด
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากที่สุดคือ นายทหารจำนวนหนึ่งที่ยืนเรียงแถวและข้างกันเป็นหมาป่าสีเงินของพวกเขา ทำให้ยิ่งดูน่าเกรงขาม
เกาเผิงเผลอมอง
ชื่อสัตว์อสูร หมาป่าจันทราสีเงิน
เลเวล สิบเก้า[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
หมาป่าแต่ละตัวมีเลเวลแตกต่างกัน โดยแต่ละตัวจะมีเลเวลราวๆ สิบแปดถึงยี่สิบ
…………………………………………….


บทที่ 30 สัตว์อสูรห้าประเภท
“โอ้ คุณหนู สัตว์อสูรของคุณขวางทางประตูนะครับ” ยามกล่าวอย่างสุภาพ
เด็กสาวพยักหน้าและพยายามกระตุ้นหมูตัวโตของเธอที่กำลังนอนกรนอยู่บนพื้นอย่างสบายใจ
“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ!” หญิงสาวออกคำสั่งอย่างหงุดหงิด แต่เจ้าหมูยักษ์กลับไม่ขยับเขยื้อน บางทีมันอาจแกล้งหลับจนกว่าคนขายเนื้อจะปรากฏตัวขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” ทหารในเครื่องแบบสังเกตเห็นจึงเดินมาตรวจสอบพร้อมกับหมาป่าจันทราสีเงิน
ทหารมองไปยังหมูยักษ์และเข้าใจสถานการณ์ทันที เขาส่ายหัวก่อนพูด “เธอเป็นเจ้าของมันไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือที่ไม่สามารถควบคุมมันได้”
เขาก้มมองก่อนตะโกน “ลุกขึ้น! อย่ามานอนตรงนี้!”
เจ้าหมูขาวไม่ขยับ แต่ยื่นริมฝีปากล่างออกมา
“แกเข้าใจฉันใช่ไหม?” นายทหารทั้งโกรธและขบขันในเวลาเดียวกัน
เขาสั่งให้หมาป่าจันทราสีเงินก้าวออกมาด้านหน้า และจ้องหมูยักษ์สายตาเย็นเฉียบพร้อมเผยคมเขี้ยวอันแหลมคมออกมา มันเคลื่อนเข้าหาหมูยักษ์อย่างเนิบนาบราวนักล่ารอจังหวะตะครุบเหยื่อ
“อู๊ด อู๊ด” เจ้าหมูยักษ์ทนไม่ได้พลันส่งเสียงกรีดร้องและกระโดดหนีทันที
“เหมือนแกจะเข้าใจภาษาของพวกเราจริงๆ สินะ” นายทหารเย้ยหยัน
เจ้าหมูยักษ์ทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ ‘ฉันแค่จะอาบแดดเงียบๆ ไม่ได้หรืออย่างไร?’
สัตว์อสูรที่นำมาโรงเรียนทั้งหมดจะถูกพาไปยังสวนที่จัดเตรียมไว้สำหรับพวกมันโดยเฉพาะ ด้วยความยาวสองเมตรครึ่งของต้าซื่อ ทำให้มันค่อนข้างดูสะดุดตา
นักเรียนในคลาสพิเศษนั้น ตอนเช้าจะเข้าเรียนตามปกติ หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ พวกเขาจะมารวมตัวกันที่ลานฝึกตอนบ่าย
ลานฝึกขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นใหม่ เมื่อถึงเวลานายทหารจึงเริ่มฝึกเด็กๆ ตามกลุ่มของตน
เกาเผิงพบว่าหมูยักษ์สีขาวอยู่ในกลุ่มสิบเช่นเดียวกับเขา มันใช้พื้นที่สองเท่าและเป็นสัตว์อสูรค่อนข้างดื้อรั้นด้วย
“การฝึกจะแตกต่างกันออกไปตามประเภทของสัตว์อสูร มันถูกแบ่งออกเป็นห้าประเภทคือ”
สัตว์อสูรสายโจมตี
สัตว์อสูรสายป้องกัน
สัตว์อสูรสายสนับสนุน
สัตว์อสูรสายรักษา
สัตว์อสูรสายควบคุม
ในสนามรบ สัตว์อสูรบางตัวอาจมีความสามารถมากกว่าหนึ่งอย่าง ยกตัวอย่างเช่น ปีศาจเถาวัลย์เขียวเป็นทั้งสัตว์อสูรสายป้องกันและสายควบคุม แต่ด้วยการฝึกฝนที่เฉพาะเจาะจง ผู้ฝึกสัตว์อสูรสามารถฝึกให้มันโจมตีศัตรูได้เช่นกัน”
“หากพวกเธอต้องการฝึกสัตว์อสูรให้เป็นสายป้องกัน พวกเธอต้องเน้นฝึกความอดทน” นายทหารกล่าว “แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ยังเร็วเกินไปสำหรับพวกเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันขอเตือน พวกเธอจะถูกคัดเหลือเพียงหนึ่งพันสองร้อยคนจากทั้งหมด ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวพวกเธอเอง สุดท้ายเราจะจัดกลุ่มใหม่ตามความสนใจของแต่ละคน มันจะแยกตามประเภทของสัตว์อสูรทั้งห้า”
“ฉันรู้ว่าพวกเธอต้องการสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรให้มากขึ้นและสร้างกลุ่มของตัวเอง แต่ฉันขอบอกไว้เลยนะ สิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นในตอนนี้! ในทีวีบอกว่ามีหลายสิ่งที่ช่วยเสริมสร้างจิตวิญญาณและทำให้พวกเธอสามารถสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรได้มากขึ้น แต่พวกเขาไม่ได้บอกถึงข้อเสียของมัน ยิ่งสัตว์อสูรแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ยิ่งส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณของพวกเธอมากเท่านั้น อย่าเป็นคนโง่หลงเชื่อว่าสัตว์อสูรจะมอบพลังอำนาจให้พวกเธอโดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ใบหน้าของเด็กจำนวนหนึ่งจึงหดหู่ พวกเขาวางแผนจะสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรเพิ่มขึ้นจริงๆ พวกเขาคิดว่ายิ่งมีสัตว์อสูรหลายตัวจะยิ่งทำให้เขาดูเท่มาก
จากนั้นอาจารย์ทหารจึงนำลูกบอลออกมายี่สิบแปดลูก “วันนี้เราจะเริ่มจากการฝึกควบคุมสัตว์อสูร นี่เป็นจุดสำคัญ ไม่ว่าสัตว์อสูรของพวกเธอจะยอดเยี่ยมเพียงใดก็ตาม แต่หากไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายก็ไร้ความหมาย”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้จึงช่วยไม่ได้ที่อาจารย์ทหารจะหันไปทางเด็กผู้หญิงเจ้าของหมูยักษ์สีขาวอย่างมีความหมายแฝง
หมูยักษ์ส่งเสียงอึดอัดก่อนจะถูกศีรษะกับร่างกายของเด็กหญิงเพื่อแสดงถึงความเป็นปฏิปักษ์ต่ออาจารย์ทหาร
“ในการฝึกสอนสัตว์อสูร สิ่งแรกที่พวกเธอต้องรู้คือนิสัยและความชอบของพวกมัน นอกจากนี้พวกเธอยังต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกมันด้วย ยกตัวอย่างเช่น หมาป่าจันทราสีเงินของฉัน มันทั้งหยิ่งและไม่ชอบพูดคุยหรือให้สัมผัส ดังนั้นฉันจึงซื้อหมูเกราะดำให้มันกิน ฉันใช้เวลาอยู่กับมัน เล่นกับมัน นอนกับมัน พอผ่านไปหนึ่งเดือน มันจึงไว้ใจให้ฉันเข้าใกล้และออกคำสั่งมันมากขึ้น”
อาจารย์ทหารลูบหัวหมาป่าจันทราเงินและทำให้มันหันอีกทางด้วยความเขิน
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เจ้าหมูยักษ์สีขาวจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ฉันไม่สนว่าพวกเธอจะใช้วิธีไหน พวกเธอสามารถทดลองด้วยตัวเอง บ่ายวันนี้ หาวิธีฝึกสัตว์อสูรของตัวเองมากกว่าการพูดคุย” อาจารย์ทหารกล่าว “ฉันจะตรวจสอบความคืบหน้าหลังจากหนึ่งชั่วโมง คนที่สามารถทำให้สัตว์อสูรเลือกลูกบอลสีขาวได้จะถือว่าผ่านการประเมิน หากทำไม่ได้พวกเธอจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะสามารถทําได้”
ทุกคนต่างกระจายตัวกันออกไปฝึก
เกาเผิงก้มมองต้าซื่อที่อยู่บนพื้น “กลิ้งตัวบนพื้น” ต้าซื่อรีบม้วนตัวกลิ้งเข้าไปอยู่ปลายเท้าของเกาเผิงทันที
สําหรับต้าซื่อที่อยู่กับเกาเผิงมาตลอด ประเมินนี้ถือว่าง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก
…………………………………………….


บทที่ 29 มะเดื่อสายฟ้า
เมื่อเกาเผิงกลับถึงห้อง เขาพบว่าเปลวไฟในดวงตาของดัมมี่สว่างไสวมากกว่าเดิมหลังจากมันกินลูกสนเข็มตลอดหลายวันที่ผ่านมา
เขาเปิดตู้เย็นก่อนจะอุทาน
“เอ๊ะ…ลูกสนเข็มอยู่ไหน?”
เพราะช่องเก็บลูกสนเข็มในตู้เย็นตอนนี้มันว่างเปล่า
“เกิดอะไรขึ้น?”
เกาเผิงขมวดคิ้ว มีโจรขึ้นบ้านฉันหรือ? นี่เป็นความคิดแรกของเขา
เขามองวานรโครงกระดูกที่ทำเป็นนิ่งราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเจ้าตะขาบสายฟ้าหลังม่วงยังคงนอนใต้โซฟาอย่างเคย เขาคงคิดมากไปเอง
ถ้าอย่างนั้นต้องเป็นฝีมือของคนใน
“ดัมมี่มานี่สิ”
ดัมมี่หันหน้าและเดินมาหาเกาเผิงด้วยท่าทีแข็งทื่อ
“นายกินพวกมันหรือ?” เกาเผิงชี้นิ้วที่ตู้เย็น
ดัมมี่มองช่องในตู้เย็นก่อนจะหยิบลูกสนเข็มที่เหลืออยู่ครึ่งท่อนขึ้นมาโยนเข้าปาก
ขณะมันเคี้ยวลูกสนเข็ม มันเดินหาถังขยะและคายกากลูกสนเข็มลงไป กากร่วงลงในถังขยะอย่างแม่นยํา หลังจากนั้นมันจึงเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าเกาเผิงอีกครั้งราวเด็กน้อยไร้เดียงสา
เกาเผิงมองถังขยะที่เต็มไปด้วยกากลูกสนเข็ม
ทันใดนั้น ดัมมี่รู้สึกตื่นตระหนก เมื่อเห็นสายตาของเกาเผิงค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับจนชิดผนังห้องราวผู้ร้ายถูกจับผิด
ต้าซื่อสบโอกาสและเร่งคลานออกมาจากใต้โซฟา
“เขากินมัน! เขากินมัน!” เสียงต้าซื่อดังขึ้นในหัวของเกาเผิง
“ฉันรู้แล้ว” เกาเผิงตบหัวต้าซื่อเบาๆ
“เขาขี้งกมาก ไม่แบ่งให้ฉันเลย” ต้าซื่อฟ้องต่อ
“…” เกาเผิงพูดไม่ออก
‘แกไม่พอใจเพราะไม่ได้กินด้วยใช่ไหม?’ เกาเผิงคิด
เกาเผิงไม่ได้โกรธจริงจังในเรื่องนี้ ความจริงแล้วเขาตั้งใจซื้อลูกสนเข็มมาเพิ่มอีก แต่หากปล่อยให้มันกินโดยไม่ได้รับอนุญาต จะทำให้มันเสียนิสัย ดังนั้นเขาจึงต้องอบรมมันสักหน่อย
“คราวหน้า แกต้องขออนุญาตฉันก่อนเข้าใจไหม?” เกาเผิงกล่าวเสียงเข้ม
ไม่มีสิ่งใดบอกว่าวานรโครงกระดูกตัวนี้เข้าใจคำสั่งหรือไม่ มันเพียงมองที่กําแพงเท่านั้น
ตอนนี้ยังไม่ค่ำมาก ร้านค้าอาจยังไม่ปิด ดังนั้นเกาเผิงจึงตัดสินใจโทรสั่งซื้อสิ่งของที่เขาต้องการกับร้านค้า
เพียงไม่นานลูกสนเข็มสามสิบชิ้นกับมะเดื่อสายฟ้าอีกสิบผลถูกส่งถึงหน้าประตูบ้านของเขา
หลังจากรับของและชำระเงิน เกาเผิงตบไหล่ของดัมมี่และกล่าว
“เอาล่ะ นี่คืออาหารของนายสําหรับสองวันนี้” เกาเผิงชูสองนิ้ว “สองวัน กินวันละครึ่ง เข้าใจไหม?”
ดัมมี่พยักหน้าพร้อมกับเปลวไฟในรูเบ้าตาส่องสว่าง เพราะมันไม่ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับเกาเผิง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถสื่อสารทางจิตได้
จากข้อมูลที่เกาเผิงเห็น มันต้องกินลูกสนเข็มอีกหกร้อยลูก เพื่อเติมเต็มเงื่อนไขแรกในการวิวัฒนาการ
การยกระดับขั้นต่อไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งระดับสูงขึ้น ความต้องการของมันยิ่งเพิ่มมากขึ้น และต้องใช้เงินอย่างน้อยสองหรือสามร้อยล้านดอลลาร์พันธมิตร
เกาเผิงต้องการให้ยกระดับให้สูงก่อนที่จะวิวัฒนาการ
หากสัตว์อสูรเลื่อนชนชั้น ระดับที่มีอยู่จะลดลงขั้นหนึ่ง อย่างเช่น สัตว์อสูร ‘ชนชั้นขุนนางระดับสมบูรณ์’ หากวิวัฒนาการไป จะเป็น ‘ชนชั้นนักรบระดับสูง’ เป็นต้น
หลังจากพูดคุยกับดัมมี่เสร็จ เกาเผิงเปิดถุงบรรจุมะเดื่อสายฟ้าสีม่วงอีกใบเมื่อต้าซื่อได้กลิ่นมะเดื่อสายฟ้า มันส่งเสียงดังขึ้นในหัวของเกาเผิงทันที “ฉันจะกิน ฉันจะกิน ขอกินหน่อย”
เพื่อทําให้ระดับของต้าซื่อกลายเป็นสมบูรณ์ เกาเผิงต้องให้มันกินมะเดื่อสายฟ้าถึงสองร้อยลูก
เกาเผิงโยนมะเดื่อสายฟ้าลงไปในชามสเตนเลส ทำให้ดวงตาของต้าซื่อส่องประกายขึ้น แต่มันยังไม่กินในทันที มันจะต้องได้รับอนุญาตจากเจ้านาย มันมองเกาเผิงพร้อมน้ำลายไหลยืด
เมื่อได้รับอนุญาตมันจึงรีบพุ่งตัวลงไปในชามสเตนเลสและเริ่มกัดมะเดื่อสายฟ้าทันที
แต่หลังจากกินไปได้เพียงหนึ่งในสาม มันจึงหยุดกินและขดตัวนอนอยู่บนพื้น
แม้จะวางไว้ข้างนอก แต่ไม่ได้ทำให้มะเดื่อสายฟ้าเสียรสชาติแต่อย่างใด เกาเผิงจึงเทใส่ชามสเตนเลสวางทิ้งไว้ข้างโซฟา
…
วันรุ่งขึ้น ตามแถลงการณ์ของอาจารย์ใหญ่ ทำให้นักเรียนที่ทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรสามารถนำพวกมันมาโรงเรียนได้
เมื่อพวกเขาเข้าสู่โรงเรียน สัตว์อสูรทั้งหมดต้องเข้าไปอยู่ในสวนที่จัดไว้สำหรับสัตว์อสูรโดยเฉพาะ
ดังนั้นจึงได้ยินเสียงคำรามอย่างต่อเนื่องของสัตว์อสูรนานาชนิดทั้งเล็กและใหญ่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่
ขึ้นชื่อว่าสัตว์อสูรก็อาจสร้างปัญหาให้กับเจ้าของให้ต้องปวดหัวบ้าง อย่างเช่น หมูสีขาวสูงสามเมตร ยาวห้าเมตร แต่ละย่างก้าวของมันทำให้ไขมันบนร่างของมันกระเพื่อมราวกับคลื่นสมุทร
คนยืนอยู่ข้างเป็นเด็กหญิงแสนน่ารักและบอบบาง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย
ตอนเธอซื้อมาครั้งแรก ในตอนนั้นมันเป็นเพียงลูกหมูสีขาวตัวเล็กดูน่ารักโดยเฉพาะริบบิ้นสีแดงบนหัวศีรษะของมัน ทำให้เธอตกหลุมรักมันทันทีแต่แรกเห็น ผ่านไปหนึ่งปีมันกลับโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน มันก็ทิ้งตัวลงนอนอาบแดดราวกับกำลังพักผ่อนในสวนหลังบ้านของตัวเอง
…………………………………………….