[ เมือง โซลิส - วันที่ 13 เดือน 6 ปี 1990 ]
"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่ทุกท่านเข้าสู่มหาวิทยาลัยโซลิสนะครับ" ชายซึ่งยืนอยู่กลางเวทีกล่าวต้อนรับเหล่านักศึกษาซึ่งมารวมตัวกันอยู่ภายในหอประชุมแห่งนี้
การ์ดและเพื่อนๆ มาถึงก่อนการปฐมนิเทศจะเริ่มได้อย่างฉิวเฉียด ทั้งสี่คนพยายามเดินอย่างเบาฝีเท้าที่สุดไปยังที่นั่งว่างด้านหลัง
"ไม่ว่าคุณจะใช้เวทมนตร์ธาตุใดก็ตาม การตามหาอาชีพที่เหมาะสมกับตัวเองให้ได้นั้นจะเป็นการช่วยให้อนาคตของพวกคุณมั่นคงขึ้น และนั่นน่าจะเป็นสาเหตุหลักที่หลายๆ คนเลือกที่จะมาศึกษาที่นี่ มหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้นับเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดแห่งหนึ่งสำหรับการตามหาเส้นทางเดินในชีวิตของพวกคุณ เพราะเรามีทั้งอาชีพที่หลากหลายให้ได้ทดลองและเรียนรู้ซึ่งพวกคุณน่าจะได้เห็นผ่านตากันมาบ้างระหว่างเดินทางมารวมตัวกันที่หอประชุมนี้ อีกทั้งเรายังมีผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้เวทมนตร์ลักษณะต่างๆ มากมายที่พร้อมถ่ายทอดความรู้ให้พวกคุณได้พัฒนาศักยภาพของตนเอง" ชายคนดังกล่าวอธิบายอย่างคล่องแคล่ว "ทั้งนี้ การจะทดลองทำงานต่างๆ ไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายเลยก็ดูจะไม่ใช่เป้าหมายที่ดีนักสำหรับทุกคน เพราะฉะนั้น เหล่านักศึกษาทุกท่านที่มารวมตัวกัน ณ ที่นี้ พวกคุณทุกคนมีเวลาจำกัดที่จะใช้ในการเรียนที่นี่เพียงแค่ 4 ปีเท่านั้นครับ หากครบกำหนดการ 4 ปีนี้แล้วพวกคุณยังไม่สามารถจบการศึกษาจากที่นี่ได้ ก็จะถือว่าพวกคุณขาดคุณสมบัติที่คู่ควรจะได้รับการรับรองจากมหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้ เพราะฉะนั้นอย่าชะล่าใจไปนะครับ ถึงแม้ว่า 4 ปีจะดูเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน แต่ก็มีตัวอย่างให้เห็นอยู่มากที่เวลา 4 ปีนั้น ไม่เพียงพอที่จะทำให้คุณประสบความสำเร็จจากที่นี่ไปได้"
บรรยากาศในหอประชุมตึงเครียดขึ้นหลังจากคำพูดนั้น ผู้คนที่ได้โอกาสเข้ามาศึกษาที่มหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ใช้เวทที่มีความสามารถสูงในเมืองของตนเอง เกณฑ์ขั้นต่ำที่มหาวิทยาลัยโซลิสตั้งไว้สำหรับการรับนักศึกษาเข้ามานั้นคือบุคคลดังกล่าวต้องเป็นผู้ใช้เวทระดับ 4 เสียก่อน นอกจากนั้นยังมีการทดสอบความสามารถก่อนการรับเข้าอีกด้วย
"ต่อไปผมจะขออธิบายหลักการใช้ชีวิตภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้รวมถึงวิธีสำเร็จการศึกษาจากที่นี่นะครับ มหาวิทยาลัยโซลิสให้ความสำคัญกับการใช้ชีวิตจริงและการพึ่งพาตนเองครับ จากที่ทุกคนได้เห็นว่ามหาวิทยาลัยนี้มีสภาพเหมือนกับเมืองเมืองหนึ่งที่ประกอบไปด้วยกิจการต่างๆ มากมาย เพราะฉะนั้นตลอดระยะเวลาสี่ปีนี้พวกคุณจำเป็นจะต้องประกอบอาชีพนั้นๆ เพื่อดำรงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครับ ผมพูดมาถึงตรงนี้พวกคุณอาจจะยังไม่เห็นภาพเท่าไหร่ ขอให้ทุกท่านหยิบถุงผ้าซึ่งเจ้าหน้าที่ได้แจกไว้ตอนเข้าหอประชุมขึ้นมาครับ" ผู้พูดชูถุงผ้าสีเนื้อถุงเล็กๆ ขึ้นมา "ภายในถุงนี้จะมีหินแร่อยู่จำนวนหนึ่ง หินเหล่านี้คือหน่วยเงินที่พวกคุณจะใช้ในการดำรงชีวิตภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครับ"
ชายวัยกลางคนหยิบหินที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณหนึ่งข้อนิ้วขึ้นมาชูให้ทุกคนในหอประชุมดูทีละแบบเป็นตัวอย่าง
"หินระดับต่ำที่สุดคือหินทองแดง 1 ทองแดงนั้น สามารถใช้ซื้ออาหารทั่วไปรับประทานได้ 1 มื้อ ถัดมาเป็นหินเงิน ซึ่งมีมูลค่าเท่ากับ 10 ทองแดง และสุดท้ายคือหินทองคำ ซึ่งมีมูลค่าเท่ากับ 10 เงิน หรือ 100 ทองแดง ภายในถุงที่ทางมหาวิทยาลัยมอบให้กับทุกคนไปนั้นจะมีหินทองคำอยู่ทั้งหมด 40 ก้อนด้วยกันครับ"
เกิดเสียงพูดคุยดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อคำอธิบายมาถึงตรงนี้
"เอาล่ะครับ หลายๆ ท่านอาจจะสับสนที่ผมพูดเมื่อสักครู่ ว่ามหาวิทยาลัยอยากให้ทุกคนได้ประกอบอาชีพต่างๆ และหาเงินดำรงชีวิตด้วยตัวเอง แต่ทำไมถึงให้ทองคำไปเยอะขนาดนั้นถูกต้องไหมครับ?" เสียงพูดคุยเบาลงเป็นเชิงให้สัญญาณกับผู้พูดว่าเห็นด้วย "หินทองคำเหล่านี้เป็นส่วนที่ทางมหาวิทยาลัยให้ไว้เพื่อไม่ให้การสำเร็จการศึกษาจากที่นี่ยากเกินไปครับ เพราะนอกจากการดำรงชีวิตแล้วพวกคุณทุกคนก็น่าจะอยากสำเร็จการศึกษาจากที่นี่ด้วย และวิธีการที่จะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโซลิสนั้นก็คือสิ่งนี้ครับ"
ชายคนดังกล่าวชูตราสัญลักษณ์ขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา ตราสัญลักษณ์นี้มีรูปทรงสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดที่แต่ละด้านมีรูปของธาตุทั้งสี่อยู่ และตรงกลางของตราสัญลักษณ์นั้นมีตัวอักษร SL ตัวใหญ่สลักเอาไว้
"ที่ทุกคนเห็นอยู่นี้คือเหรียญโซลิสครับ เหรียญโซลิสนี้คือสิ่งที่ใช้แทนความสำเร็จของคุณในการประกอบวิชาชีพต่างๆ หรือการเรียนทักษะต่างๆ แต่วิธีการที่จะได้มันมานั้นขึ้นอยู่กับเจ้าของกิจการหรือครูผู้สอนในวิชานั้นๆ เท่านั้นครับ หรือพูดง่ายๆ ก็คือคุณจะได้รับมันเมื่อได้รับการยอมรับจากบุคลากรภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้นั่นเองครับ หรืออีกวิธีหนึ่งที่คุณจะสามารถรับเหรียญโซลิสนี้ได้ก็คือแลกมันด้วยหินทองคำจำนวน 10 ก้อนด้วยกันครับ"
"โห ใช้ตั้ง 10 ทอง เลยหรอ" เสียงอุทานดังขึ้นจากนักศึกษาใหม่คนหนึ่ง ทำให้ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขาทันที เด็กหนุ่มเขินอายจนแทบจะมุดเก้าอี้หนี
ผู้พูดบนเวทีหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะกล่าวต่อ "ใช่ครับ ต้องใช้ถึง 10 ทองทีเดียวในการแลกเหรียญโซลิส 1 เหรียญ และพวกคุณจะจบการศึกษาได้ก็ต่อเมื่อพวกคุณมีเหรียญโซลิสทั้งหมด 10 เหรียญครับ"
สิ้นคำพูดนั้นผู้คนภายในหอประชุมก็อุทานกันออกมาด้วยความตกใจทันทีและพูดคุยกันเจื้อยแจ้วเป็นการใหญ่ จนชายบนเวทีต้องยิงเวทไฟขึ้นเหนือหัวเพื่อดึงความสนใจกลับมาอีกครั้งก่อนที่ทุกคนจะกลับเข้าสู่ความสงบ
"ทีนี้ทุกคนคงจะเข้าใจกันแล้วใช่มั้ยครับว่าทอง 40 ก้อนที่ทางมหาวิทยาลัยให้ไปนั้น ถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับปริมาณเหรียญโซลิสที่พวกคุณต้องหามาเพื่อจบการศึกษา และอย่าลืมนะครับว่าตลอดระยะเวลา 4 ปีนี้ พวกคุณจำเป็นต้องดำรงชีวิตอยู่ด้วย เพราะฉะนั้นก็ไม่ต่างอะไรไปจากการที่พวกคุณต้องหาเหรียญโซลิสทั้งหมด 10 เหรียญเต็มๆ ทองเหล่านั้นเป็นเพียงตัวช่วยให้พวกคุณไม่อดตายตลอด 4 ปีนี้เท่านั้นเองครับ ต่อไป ผมจะอธิบายถึงเมืองธาตุต่างๆ และกิจการหลักภายในเมืองแบบคร่าวๆ ให้ทุกท่านได้ฟังกันนะครับ…"
"โหดไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย…" การ์ดพูดลอยๆ หลังจากได้ฟังวิธีการจบการศึกษาของที่นี่
"นั่นสิ... เราจะรอดกันใช่มั้ยเนี่ย" ไกด์เห็นด้วย
"อะไรกัน ยังไม่ทันไรก็ใจเสาะกันซะแล้วหรอ" เกรสขัดเพื่อนทั้งสอง
"แหม ก็ถ้าให้แบบไปสู้ชิงเหรียญมาอะไรแบบนี้ มันก็ไม่น่ายากเท่าไหร่นะ แต่นี่แบบ ต้องได้รับการยอมรับจากคนนู้นคนนี้ อะไรก็ไม่รู้ ยุ่งยากชะมัด แค่ฟังก็งงแล้วอะ" ไกด์บ่นยาว
"เขาก็อธิบายให้ฟังดูน่ากลัวไปงั้นแหละ สุดท้ายที่พวกเราต้องทำก็แค่ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานไปก็เท่านั้นเอง ลองนึกดูนะ สมมุติปีนึงแกเรียน 2 วิชา แล้วก็ทำงาน 1 อย่าง ถ้าคนที่ดูแลยอมรับและให้เหรียญมา แค่นี้ก็ได้ปีละ 3 เหรียญแล้ว เห็นปะ?" เด็กหญิงอธิบาย
"ทำไมพอแกอธิบายแล้วมันฟังดูง่ายจังแฮะ" การ์ดรู้สึกคลายกังวลลงเล็กน้อยหลังจากได้ฟังเกรส
"ก็ถูกของเกรสนะ สุดท้ายพวกเราก็มาที่นี่กันเพื่อเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง ขอแค่เราเต็มที่ในงานหรือวิชาที่เราเรียน เท่านั้นก็พอแล้วล่ะ เรื่องเหรียญตรานั่นเดี๋ยวพอถึงเวลามันก็คงมีมาให้พวกเราเองแหละ" ไนท์เสริมคำพูดของเด็กหญิง
"พูดดีมากไนท์!" เกรสยกนิ้วให้เพื่อน
"โห่ แล้วใครจะรับประกันได้ล่ะว่าทำงานปีเดียวแล้วเขาจะให้เหรียญมา" ไกด์พูดขัดขึ้นอีก
"แกนี่มันกวนโอ๊ยชะมัด" เด็กหญิงหยิกขาไกด์
"โอ๊ย เจ็บนะ"
"ก็แล้วใครบอกว่าให้ทำงานหรือเรียนแค่สามอย่างละยะ เมื่อกี๊ฉันก็แค่เปรียบเปรยให้พวกแกเห็นภาพเฉยๆ มั้ยล่ะ เรามีเวลาตั้งเยอะ พอถึงตอนเลือกจะเรียนหรือทำงานกันจริงๆ แกก็บริหารเวลาไปสิ จะทำอะไรแค่ไหนกี่วันกี่ชั่วโมงก็ว่าไป"
"เข้าใจแล้วค้าบแม่" เด็กหนุ่มลากเสียงยาว
"ใครแม่แกยะ" เกรสหยิกขาเพื่อนสนิทของเธออีกครั้ง ทำเอาการ์ดกับไนท์หลุดขำออกมาเลยทีเดียว การหยอกล้อของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อสักครู่ผ่อนคลายลง
"…นั่นก็คือภาพรวมของเมืองธาตุต่างๆ นะครับ ถึงแม้ว่าทุกท่านจะได้รับฟังเกี่ยวกับเมืองต่างๆ ไปแล้ว แต่ผมก็แนะนำให้ทุกท่านได้เดินสำรวจเมืองที่ตรงกับธาตุของตัวเองอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเลือกวิชาหรือกิจการที่อยากทำอีกครั้งนะครับ และอย่าลืมว่าการเลือกกิจการที่เหมาะสมกับตัวเองนั้นจะช่วยเพิ่มโอกาสในการได้รับเหรียญโซลิสมากขึ้นด้วย และหากใครพบปัญหาหรือมีข้อสงสัยอะไรเพิ่มเติมหลังจากนี้ สามารถติดต่อที่อาคารด้านหลังหอประชุมนี้ได้ครับ สุดท้ายนี้ผมขอเชิญเจ้าหน้าที่อาวุโสจากทางสมาพันธ์เวทมนตร์มาให้คำแนะนำเพิ่มเติมแก่นักศึกษาใหม่ทุกท่านสักเล็กน้อยครับ"
พูดจบชายคนดังกล่าวก็หันไปด้านข้างและโค้งให้กับชายอีกคนหนึ่งซึ่งรออยู่ที่ข้างเวที ชายคนนี้มีรูปร่างสูงโปร่งผมสั้นสีเทาเข้มและดวงตาสีน้ำตาล จากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วเขาดูอายุไม่ต่างจากชายคนเมื่อครู่เท่าไรนัก เขาเดินมาที่กลางเวทีอย่างเคร่งขรึม
"สวัสดีครับ ผมแซค คิดว่าหลายๆ ท่านน่าจะไม่รู้จักผมหรอกครับ" ชายวัยกลางคนพูดอย่างมีอารมณ์ขัน "ผมจะเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสหรืออะไรก็ไม่สำคัญหรอกครับ เพราะวันนี้ผมจะมาให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ กับพวกคุณซึ่งจะเป็นอนาคตของโลกใบนี้ในภายภาคหน้าครับ พวกคุณนั่งฟังกันมานานคงจะเริ่มเบื่อเริ่มง่วงกันแล้วเพราะฉะนั้นผมจะพูดให้รวบรัดที่สุด อย่างแรกเลยอย่ากังวลเรื่องเหรียญโซลิสมากครับ พวกคุณมาที่นี่กันเพื่อศึกษาหาความรู้เพราะฉะนั้นให้ความสำคัญกับตรงนั้นครับ เดี๋ยวถ้าพวกคุณเก่งขึ้นแล้วการหาเหรียญโซลิสก็จะง่ายขึ้นตามไปด้วยเอง อีกอย่างนึงก็คือ อย่าลืมหาเวลาพักผ่อนให้ตัวเองกันด้วยนะครับ การพักผ่อนบางครั้งก็ถือเป็นส่วนสำคัญของชีวิตเช่นกัน ถ้าเครียดตลอดเวลาอาจจะทำให้ศักยภาพในการทำงานหรือการเรียนของพวกคุณลดลงก็ได้ นี่ก็คงเป็นสองเรื่องหลักๆ ที่ผมอยากจะแนะนำทุกคนครับ เพราะฉะนั้นแบ่งเวลาให้ดีและอย่าลืมจุดประสงค์ในการมาที่นี่ของแต่ละคนนะครับ หวังว่าทุกท่านจะได้รับประสบการณ์ที่ดีตลอดระยะเวลา 4 ปีในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครับ"
สิ้นสุดคำพูดของแซค เสียงปรบมือเกรียวกราวก็ดังขึ้นภายในหอประชุม ถึงจะเป็นเพียงคำแนะนำสั้นๆ แต่นั่นก็ช่วยให้เหล่านักศึกษาใหม่รู้สึกมีกำลังใจและสบายใจขึ้นมาก
ผู้คนทยอยเดินออกจากหอประชุมอย่างครื้นเครงหลังสิ้นสุดการปฐมนิเทศ
"แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อดี" การ์ดถามเพื่อนๆ ของเขา
"ฉันว่าเราไปเก็บของที่ห้องกันก่อนดีกว่า แล้วค่อยลงมารวมกันหน้าหอ" เกรสเสนอ
"โห่ แต่ฉันหิวแล้วอะ ไปหาอะไรกินกันก่อนไม่ได้หรอ แถวหอก็ได้ ของกินออกจะเยอะแยะ" ไกด์โอดครวญ
"แหม ก็รีบขึ้นไปเก็บของแล้วก็รีบลงมาสิยะ"
"ก็ได้... งั้นฉันรีบไปเดี๋ยวนี้เลย!!" เด็กชายตัวแสบวิ่งหน้าตั้งนำทุกคนไปอย่างรวดเร็ว
"เฮ้ยเดี๋ยว... ไม่ทันแล้ว..." การ์ดไม่ทันจะเรียก ไกด์ก็วิ่งไปไกลแล้ว "แล้วไกด์มันจำได้ใช้มั้ยน่ะว่าห้องเราคือห้องไหน"
"ฉันว่าจำไม่ได้หรอก วิ่งไปแบบนั้นสุดท้ายก็คงไปรอพวกแกหน้าตึกอยู่ดี" เกรสตอบอย่างมั่นใจ
การ์ดกับไนท์หัวเราะกันเล็กน้อยก่อนที่การ์ดจะพูดต่อ "เราก็รีบตามไปกันเถอะ จริงๆ ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน"
เด็กทั้งสามเดินตามไกด์ไปจนถึงหน้าตึก และเพื่อนตัวแสบก็ยืนรออยู่ด้านหน้าจริงๆ อย่างที่เกรสบอก หอพักของมหาวิทยาลัยโซลิสนั้นแยกออกเป็นสองตึกสำหรับนักศึกษาชายหญิงเพื่อความปลอดภัยและความสะดวกในการดูแล เกรสจึงแยกตัวออกไปยังหอหญิง ปล่อยให้เด็กชายทั้งสามขึ้นไปยังห้องของพวกเขาในหอชาย
"ถึงแล้ว!!" ไกด์ตะโกนลั่นทันทีที่เข้ามาภายในห้องพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบที่ถูกส่งมาหน้าห้องตั้งแต่ก่อนที่เด็กทั้งสามจะมาถึงแล้ว
"เบาๆ หน่อยสิไกด์ เดี๋ยวคนอื่นก็ว่าเอาหรอก" การ์ดเอ็ดพลางนำกระเป๋าของตัวเองเข้ามาเช่นกัน
ห้องพักในหอนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก เมื่อเปิดประตูห้องมาจะพบกับห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาสองที่นั่งกับโต๊ะขนาดเดียวกัน ในขณะที่ทางด้านซ้ายเป็นห้องน้ำและทางขวาเป็นห้องนอนสำหรับผู้อยู่อาศัยทั้งสี่คน
ภายในห้องนอนชิดกำแพงซ้ายขวาคือเตียงสองชั้นที่ดูแข็งแรงแต่ก็นุ่มน่านอนเช่นกัน ที่หลังห้องมีพื้นที่เล็กๆ พอให้ผู้อยู่อาศัยสามารถวางสัมภาระของพวกเขาได้โดยไม่ระเกะระกะ
"โอ๊ย นิดๆ หน่อยๆ เองน่า หืม..." ไกด์หันไปเห็นกระเป๋าเดินทางกองหนึ่งอยู่บริเวณหน้าห้องนอน บนกระเป๋ามีกระดาษแผ่นใหญ่แปะไว้พร้อมข้อความ
"สวัสดีเพื่อนร่วมห้อง พอดีเรามีธุระด่วนนิดหน่อยเลยไม่ได้รอเจอทุกคน ทุกคนเลือกเตียงที่ตัวเองอยากนอนกันได้เลยนะ เรานอนเตียงไหนก็ได้ แล้วไว้คืนนี้เราจะมาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกทีนะ" ไนท์โน้มตัวลงอ่านกระดาษใบนั้นให้อีกสองคนฟัง "เขาว่างั้นแหนะ"
"เพื่อนร่วมห้องอีกคนของเราดูเป็นมิตรดีแฮะ" การ์ดอมยิ้ม
'ตอนแรกก็กังวลอยู่นิดหน่อยเหมือนกันว่าเพื่อนร่วมห้องอีกคนจะเป็นคนยังไง จะเข้ากับพวกเราได้มั้ย แต่ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ' เด็กหนุ่มคิดในใจ
"ช่างเขาเถอะ ตอนนี้หิวแล้ว ถ้าไม่มีใครเลือกเตียงของตัวเองงั้นฉันเลือกก่อนล่ะนะ" ไกด์กล่าวพร้อมกับโยนกระเป๋าใบเล็กขึ้นไปบนเตียงชั้นสองฝั่งซ้ายและโยนกระเป๋าที่เหลือไปด้านหลังห้องทันที "ฉันลงไปข้างล่างก่อนนะ!"
พูดจบไกด์ก็วิ่งออกจากห้องไปเพียงลำพังปล่อยให้เพื่อนอีกสองคนยืนส่ายหัวอยู่ในห้อง
"เรื่องของกินนี่ไม่ได้จริงๆ นะไกด์เนี่ย" การ์ดพูดพลางหัวเราะเบาๆ
"เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน" ไนท์เสริม "ว่าแต่นายอยากนอนเตียงไหนเป็นพิเศษมั้ยการ์ด? จะอยู่เตียงฝั่งเดียวกับไกด์มั้ย เดี๋ยวเราไปอยู่อีกฝั่งนึงก็ได้"
"อืม... ฉันว่านายไปนอนฝั่งเดียวกับไกด์ดีกว่า นายน่าจะไม่ชินกับการเจอคนแปลกหน้ามากกว่าฉันรึเปล่า…"
"เฮ้ย ไม่เป็นไร เราโอเค เรายังไงก็ได้"
"เราก็ยังไงก็ได้..."
"…"
"งั้นเอางี้ดีมั้ย..."
ด้วยความที่ทั้งสองเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา สุดท้ายพวกเขาจึงใช้วิธีการเป่ายิงฉุบเป็นการตัดสินแทน และจากผลลัพธ์ไนท์ก็ได้นอนที่เตียงฝั่งซ้ายใต้เตียงของไกด์ในขณะที่การ์ดเลือกนอนที่เตียงชั้นล่างฝั่งขวา พวกเขาจัดข้าวของของตัวเองเข้าที่และช่วยกันจัดส่วนของไกด์เข้าที่ด้วยเพราะกลัวจะเกะกะเพื่อนร่วมห้องอีกคนหนึ่งที่จะมาในภายหลัง ก่อนที่จะพากันลงไปด้านล่างเพื่อรวมตัวกับเกรสและไกด์


… 2 ชั่วโมงถัดมา ...
"เป็นไงบ้างเกรส เจองานที่อยากทำมั้ย" การ์ดคุยโทรศัพท์ขณะที่เขากำลังเดินไปยังเมืองธาตุน้ำ
"อื้อ ได้แล้วล่ะ ฉันลงชื่อไปแล้วด้วย เป็นคลินิกเล็กๆ ที่อยู่ทางตะวันออกของเมืองน่ะ คนไม่เยอะมากแล้วเจ้าของกิจการที่นี่ก็ใจดีมากด้วย ฉันก็เลยกะว่าจะทำงานที่นี่ตลอดทั้งปีเลย แล้วถ้ามีประสบการณ์มากขึ้นค่อยย้ายไปทำในโรงพยาบาลประจำเมืองน่ะ" เด็กหญิงเล่า "แล้วแกล่ะ เป็นไงบ้าง"
เด็กหนุ่มถอนหายใจ "ของฉันไม่ได้เรื่องเลยอะ งานที่ฝั่งธาตุลมนี่มีแต่งานที่ใช้เวลาเยอะและค่าตอบแทนน้อย แถมยังไม่ช่วยให้เราได้ฝึกอะไรเท่าไหร่ด้วย"
กิจการที่ฝั่งธาตุลมนั้นส่วนใหญ่จะเป็นกิจการขนส่ง ไม่ว่าจะเป็นขนส่งสิ่งของหรือผู้โดยสารก็ตาม นอกจากนั้นยังมีกิจการที่เกี่ยวข้องกับการทำไร่ทำสวนด้วย
"แกจะลองมาดูที่ฝั่งธาตุน้ำดูมั้ยล่ะ เผื่อมีงานที่ถูกใจ" เกรสเสนอ
"อื้อ นี่ก็กำลังเดินไปทางนั้นพอดี แต่เท่าที่ดูจากแผ่นพับนอกจากงานคลินิกแล้ว งานอื่นๆ ก็ดูไม่เหมาะกับฉันเท่าไหร่อยู่ดีอะ"
"ก็จริงแฮะ ถ้าแกบอกว่างานที่เมืองธาตุลมไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ งั้นกิจการขนส่งทางน้ำนี่ก็ตัดทิ้งไปได้เลย เพราะคงไม่ต่างกันมาก งานฟาร์มสัตว์น้ำก็น่าจะใช้เวลามากพอกัน... จริงด้วย แกลองไปดูงานของพวกรักษาความปลอดภัยดูมั้ย ที่ฉันเดินผ่านๆ มา เห็นมีพวกแบบกู้ภัย ดับเพลิง อะไรแบบนี้ด้วยนะ เผื่อแกจะสนใจ"
"ถ้างานแนวรักษาความปลอดภัยทางฝั่งเมืองลมก็มีเหมือนกันน่ะ ฉันลองไปถามดูแล้ว ถ้าจะทำงานพวกนี้ต้องประจำอยู่ที่เมืองนั้นตลอดทั้งสัปดาห์เลย กลายเป็นว่าเราจะไปเรียนหรือทำงานของธาตุอื่นไม่ได้เลยน่ะ"
"งั้นหรอ... แย่จังแฮะ แต่ฉันก็คิดอะไรไม่ออกแล้วด้วยสิ"
"ไม่เป็นไรเกรส เดี๋ยวฉันลองเดินดูรอบๆ ซักหน่อย แล้วถ้าไม่เวิร์คจริงๆ ฉันจะลองไปดูที่เมืองธาตุดินต่อ"
"อื้อ สู้ๆ นะการ์ด เดี๋ยวก็หางานที่อยากทำได้นะ" เกรสให้กำลังใจ
"ขอบใจมาก งั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะ" การ์ดตอบรับก่อนจะวางสายไป
'ฟังจากที่เกรสพูดนี่ธาตุน้ำก็น่าจะไม่เข้าท่าเหมือนกันแฮะ' เด็กหนุ่มคิดในใจ
'แล้วถ้าเจ้าเดินหาทั้งเมืองแล้วไม่เจองานที่ชอบเลยเจ้าจะทำยังไงล่ะ?' การ์เดียนของเขาถามขึ้น
'อืม... ก็คงไปทำงานที่ง่ายแล้วก็ได้ฝึกตรงๆ ไปเลยอย่างพวกงานผลิตพลังงานล่ะมั้ง'
ที่มหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้ เมืองของธาตุแต่ละธาตุมีวิธีการผลิตพลังงานสำหรับใช้ในเมืองแตกต่างกัน ธาตุไฟนั้นจะใช้การรวมธาตุจนเป็นก้อนพลังงานความร้อนลักษณะเดียวกันกับการสร้าง [แก่นน้ำแข็ง] ซึ่งก้อนพลังงานเหล่านี้จะถูกนำไปใส่ในเครื่องจักรเพื่อเปลี่ยนพลังงานความร้อนเป็นพลังงานไฟฟ้าอีกทีหนึ่ง
ในส่วนของเมืองน้ำและเมืองลม ทั้งสองที่นี้สร้างพลังงานด้วยกังหันโดยใช้ลมหรือน้ำในการพัดกังหันสร้างกระแสไฟฟ้าขึ้นมานั่นเอง
มีผู้ใช้เวทจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่ประกอบอาชีพในการผลิตพลังงานเหล่านี้ เพราะมันเป็นงานที่ไม่ซับซ้อนและเห็นผลเร็ว ถึงแม้ว่ารายได้จะไม่มากนักด้วยความง่ายของตัวงาน แต่มันก็เป็นอะไรที่ทุกคนสามารถทำได้โดยไม่ต้องอาศัยทักษะอะไรเป็นพิเศษ หรือพูดง่ายๆ ก็คือเป็นงานใช้แรงงานทั่วๆ ไปนั่นเอง
ในขณะที่เมืองไฟ น้ำ และลม มีวิธีผลิตพลังงานของตนเอง ทางเมืองธาตุดินนั้นไม่มีกิจการที่ใช้ผลิตพลังงานแต่อย่างใด เพราะเวทดินไม่เหมาะกับการผลิตพลังงานเลยแม้แต่น้อย แต่เมืองธาตุดินอาศัยอยู่ได้ด้วยการแลกเปลี่ยนพลังงานจากเมืองอื่นๆ กับการก่อสร้างและซ่อมแซมโครงสร้างและอาคารต่างๆ ให้กับเมืองที่เหลือนั่นเอง
การ์ดเดินดูสถานประกอบการในเมืองธาตุน้ำอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งและโทรหาไกด์ เพื่อนสนิทอีกคนซึ่งขณะนี้อยู่ที่เมืองธาตุดิน
"ว่าไงการ์ด!" เสียงตะโกนของไกด์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงบรรยากาศอึกทึกครึกโครมโดยรอบ
"น... นี่แกอยู่ไหนเนี่ย ทำไมเสียงมันดังขนาดนั้นล่ะ" การ์ดประหลาดใจ
"เราอยู่ในถ้ำน่ะ! ในนี้กว้างเป็นบ้าเลย แถมซับซ้อนไปหมด เหมือนได้เข้ามาผจญภัยเลย!" เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยเสียงตื่นเต้น
"ฮะ? ถ้ำ? แกหมายถึง [ถ้ำหินผา] ที่เป็นอาคารหลักของเมืองธาตุดินน่ะนะ?"
"ใช่ๆ ถ้ำนั้นแหละ แกต้องลองมาดู มันสุดยอดมากเลย"
"เอ่อ โอเค... ว่าแต่แกได้งานทำรึยัง?"
"ได้แล้วๆ ก็ทำที่ถ้ำนี่แหละ"
"งานอะไรน่ะ?" การ์ดถาม
"ผลิตแร่!"
"ผลิตแร่?? มันไม่ได้ทำยากหรอ แบบต้องคุมเวทเก่งๆ แกโอเคหรอแบบนั้น?"
"ก็ไม่ได้ดีที่สุดหรอก แต่งานอื่นมันไม่เหมาะกับฉันยิ่งกว่าอีกอะ ก็เลยเอางานนี้แหละ อย่างน้อยแค่อัดๆ พลังเวทเข้าไปก็ยังพอได้แร่ทองแดงมาบ้าง ก็ยังพอทำเงินได้บ้างแหละนะ"
หินทองแดง หินเงิน และหินทองคำที่ใช้เป็นหน่วยเงินภายในมหาวิทยาลัยโซลิสนั้น เป็นหินที่ผ่านขั้นตอนการผลิตสองขั้นตอน โดยเริ่มแรกมาจากการที่ผู้ใช้เวทธาตุดินใช้เวทรวมธาตุเข้าด้วยกันภายใน [ถ้ำหินผา] ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีธาตุดินหนาแน่นอยู่แล้ว จนกระทั่งแร่ธาตุภายในเริ่มทำปฏิกิริยาต่อกันจนเกิดเป็นแร่ชนิดต่างๆ
หลังจากที่ผ่านการแยกแร่ออกจากดินโดยผู้ใช้เวทดินแล้ว หินแร่เหล่านั้นจะถูกลำเลียงไปที่โรงหลอมในเมืองธาตุไฟเพื่อรวมแร่ให้เป็นก้อนใหญ่ขึ้นพร้อมนำไปใช้เป็นหน่วยเงินในมหาวิทยาลัยนั่นเอง
แน่นอนว่าหินแร่ที่นักศึกษาส่วนใหญ่สามารถผลิตได้นั้นจะเป็นหินแร่ทองแดง เพราะพวกเขามีความเข้าใจในธาตุดินที่น้อย นานๆ ครั้งพวกเขาก็ผลิตหินแร่เงินออกมาได้บ้างด้วยความบังเอิญ ในขณะที่หินแร่ทองคำมักจะเกิดจากการใช้เวทของผู้ดูแล [ถ้ำหินผา] นี้ซึ่งเป็นผู้ใช้เวทดินระดับ 6 ผลิตมันขึ้นมาโดยตรงเพื่อให้เพียงพอต่อการใช้งานภายในมหาวิทยาลัย
'นี่ไง งานนี้ก็น่าสนใจดีนะ เจ้ามีความรู้จากโลกเก่ามา น่าจะสร้างแร่ได้ไม่ยากนะ' โอรอสออกความเห็น
'มันไม่ง่ายขนาดนั้นน่ะสิโอรอส อีกอย่างฉันไม่เก่งวิชาเคมีด้วยอะ...' การ์ดตอบกลับไป
'เคมีคืออะไรน่ะ?'
'เอ่อ... ช่างมันเถอะ ไว้มีเวลาฉันค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน'
"การ์ด! แค่นี้ก่อนนะ เขาจะโชว์สร้างทองให้ดู ไว้เจอกันที่หอนะ!" ไกด์พูดและรีบกดวางสายไปทันที
การ์ดส่ายหัวและขำเล็กๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงไป
'ฉันว่าธาตุน้ำยังไม่ค่อยใช่อะ เราลองไปดูธาตุดินกันเลยแล้วกัน พวกงานสายผลิตเองก็อาจจะใช้ได้นะ' เด็กชายพูดกับการ์เดียนของเขา
'เจ้าว่าไงข้าก็ว่างั้นแหละการ์ด ยังไงคนทำงานก็เป็นเจ้านี่นา'
'ฮ่าๆๆ นั่นสิเนอะ น่าเสียดายอะ ถ้าเรียกการ์เดียนตนอื่นออกมาช่วยกันดูได้คงจะดีกว่านี้'
'แต่ถ้าทำแบบนั้นก็จะเตะตาคนอื่นใช่มั้ยล่ะ'
'อื้อ นั่นแหละ ก็เลยทำไม่ได้ จริงสิ... แล้วนี่อย่างนี้เราจะเรียกคนอื่นออกมาได้อีกทีเมื่อไหร่ละเนี่ย ตอนนี้เราต้องอยู่หอรวมแล้วด้วย ไม่ได้มีเวลาอยู่ลำพังเหมือนที่บ้านแล้วอะ' การ์ดรู้สึกกังวลขึ้นมา
'อืม... จริงด้วยนะ ไม่งั้นเจ้าอาจจะต้องขยันทำงานเยอะหน่อย แล้วแบ่งเงินไปเช่าห้องฝึกส่วนตัวอะไรนั่นน่ะ ถึงจะได้เรียกคนอื่นออกมา'
'โห... เปลืองเงินตายชักเลย'
'ไม่งั้นเจ้าจะทำยังไงล่ะ?'
'ไม่รู้สิ... ไว้ค่อยๆ ลองคิดดูอีกทีแล้วกัน ตอนนี้เอาเรื่องงานก่อน'
สักพักหนึ่งการ์ดก็เดินมาถึงบริเวณเมืองธาตุดิน เขาสำรวจสถานประกอบการต่างๆ ภายในเมืองและเริ่มเห็นกิจการที่พอจะเข้ากับตัวเขา นั่นก็คือการแยกแร่ออกจากดิน
'นี่ไง ถ้าสมมุติฉันทำงานนี้ใช่ปะ แล้วฉันก็รับงานต่อเป็นส่งแร่พวกนี้ไปที่ทางฝั่งธาตุไฟ แล้วก็ไปรับงานหลอมแร่ที่ธาตุไฟด้วย แบบนี้ก็ทำงานหลายอย่างได้ในต่อเดียวเลย' การ์ดนึกในใจ
'อื้อ ก็ฟังดูดีนะ ตัวงานเองก็อยู่ในระดับการฝึกที่เหมาะกับเจ้าด้วย ไม่ง่ายเกินไปหรือยากเกินไป' เจ้าแมวขาวเห็นด้วย
'เยี่ยม! งั้นเดี๋ยวเรารีบไปดูงานที่ฝั่งธาตุไฟกันก่อนจะมืดว่าเป็นยังไงบ้าง พรุ่งนี้จะได้ไม่เสียเวลา จะได้มีเวลาหาร้านหรือโรงงานที่ชอบเยอะๆ หน่อย'
หลังจากที่การ์ดเข้าใจเนื้องานของเมืองธาตุดินแล้ว เขาก็รีบมุ่งหน้าไปยังเมืองธาตุไฟทันทีเพื่อศึกษางานของฝั่งนั้น เพราะอีกไม่นานนักฟ้าก็จะเริ่มมืดแล้ว ซึ่งสถานประกอบการบางส่วนอาจจะเริ่มปิดทำการได้
สถานที่ที่การ์ดมุ่งหน้าไปคือโรงหลอมที่ใหญ่ที่สุดภายในเมืองไฟ ซึ่งอยู่ใกล้กับ [หอคอยเพลิง] อาคารหลักของเมืองไฟแห่งนี้ โรงหลอมนี้มีความสูงเท่ากับอาคารสองชั้นและภายในกว้างขวาง เต็มไปด้วยเตาหลอมโลหะและแร่ต่างๆ มากมาย มีผู้คนจำนวนมากทีเดียวที่ทำงานอยู่ที่นี่ เพราะกิจการนี้เป็นอีกกิจการหนึ่งที่ไม่ได้ใช้ทักษะมากนักแต่ต้องใช้พลังงานและจำนวนคนที่ค่อนข้างสูง ผู้ใช้เวทธาตุไฟจึงมักจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทำงานที่นี่
'นี่ขนาดฉันฝึกธาตุไฟมาจนถึงระดับ 5 แล้ว ยังรู้สึกว่าในนี้ร้อนเลยอะ' การ์ดบ่นเล็กน้อย
'แหงล่ะ ก็ในนี้มีแต่คนมาปล่อยพลังธาตุกันนี่นะ ธาตุในอากาศมันก็เลยหนาแน่นเป็นพิเศษ' โอรอสอธิบาย 'นี่ถ้ามาดาร์ได้มาอยู่ที่นี่คงจะอารมณ์ดีมากทีเดียว'
'จริงด้วยเนอะ'
การ์ดเข้าไปติดต่อกับคนที่ดูแลสถานประกอบการนี้เพื่อสอบถามรายละเอียดงาน เป็นเวลาเดียวกันกับที่สถานประกอบการต้องปิดทำการในวันนี้พอดี หลังจากที่การ์ดได้ฟังรายละเอียดต่างๆ ครบถ้วนด้านนอกสถานประกอบการก็มืดลงแล้ว ดวงไฟตามท้องถนนถูกจุดติดขึ้นให้แสงสว่างแก่ผู้คนที่สัญจรไปมาหลังเลิกงาน
'น่าเสียดายเนอะ ค่าตอบแทนแอบน้อยไปหน่อย แต่แบบนี้ก็ยังดูเข้าท่าที่สุดสำหรับฉันอยู่ดี' การ์ดกล่าว
'หรือเจ้าจะลองดูงานอื่นในเมืองนี้เพิ่มเติมก่อนมั้ยล่ะ?' โอรอสถาม
'โห ตอนนี้นอกจากร้านอาหารคงไม่มีอะไรเปิดแล้วล่ะ... เอ๊ะ?' ในขณะที่คุยกับการ์เดียนของตนอยู่ หางตาของการ์ดก็ไปสะดุดเข้ากับแสงไฟจากอาคารเล็กๆ อาคารหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปด้านหลังเมือง 'ที่นั่นยังเปิดอยู่อีกหรอ ทั้งๆ ที่ที่อื่นปิดหมดแล้วแท้ๆ'
"เฮ้ นายน่ะ" เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังการ์ด "อย่าคิดจะก้าวเข้าไปที่นั่นเลย ฉันเตือนในฐานะรุ่นพี่นะ เจ้าของที่นั่นน่ะ โคตรโหดเลย ถ้านายทำงานไม่ถูกใจเขานะ อย่าหวังเลยว่าจะได้เงินแม้แต่แดงเดียว หลายคนแล้วที่อยากจะไปท้าทายที่นั่นแล้วก็ต้องเสียเวลาเปล่ากันไปเป็นปีๆ โดยที่ไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมา แต่ถ้านายอยากจะลองของฉันก็คงห้ามอะไรไม่ได้น่ะนะ โชคดีแล้วกัน"
พูดจบชายคนดังกล่าวก็เดินจากไป
'แสดงว่าโหดจริงแฮะ ถึงขนาดว่ามีคนพูดออกมาแบบนี้' การ์ดคิดในใจก่อนที่จะเดินออกมา เขามีสถานประกอบการที่สามารถทำงานได้อยู่ในใจแล้ว และเขายังมีเวทที่ต้องฝึกอีกหลายธาตุจึงไม่มีความจำเป็นจะต้องเสียเวลากับสถานที่แบบนั้น 'อีกอย่างเราก็มีครูเก่งๆ อยู่กับตัวอยู่แล้วด้วย'
เมื่อเด็กหนุ่มเดินออกมาถึงถนนเส้นหลักบรรยากาศคึกคักก็กลับมาอีกครั้ง ร้านค้าต่างๆ บริเวณนี้ยังคงเปิดทำการอยู่ แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่การ์ดจะต้องกลับไปรวมกับเพื่อนของเขาแล้ว เด็กชายจึงไม่ได้เข้าไปดูสถานประกอบการไหนระหว่างทางอีก
ร้านค้าต่างๆ ซึ่งอยู่ริมถนนของมหาวิทยาลัยโซลิสนั้น มักจะเป็นร้านที่มีผลิตภัณฑ์เฉพาะทางของเวทมนตร์ประเภทนั้นๆ อยู่ อย่างธาตุไฟก็จะเป็นร้านจำหน่ายแก้ว เครื่องประดับ อัญมณีต่างๆ ที่ใช้ไฟในการช่วยหลอมและสร้างขึ้นมา รวมถึงงานโลหะต่างๆ ด้วย ในขณะที่ทางฝั่งธาตุลมก็จะเป็นพืชผักผลไม้ งานเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้ และบริการรับส่งพัสดุ ที่เมืองธาตุดินจะมีร้านเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากหินเปิดอยู่หลายร้าน และสุดท้ายเมืองธาตุน้ำก็จะเต็มไปด้วยร้านขายปลาและร้านรับทำความสะอาดต่างๆ
แน่นอนว่าในทุกเมืองเองก็จะมีร้านอาหารอยู่จำนวนหนึ่งด้วย ซึ่งส่วนมากจะกระจุกตัวกันอยู่ใกล้กับพื้นที่ส่วนกลางซึ่งมีทั้งนักศึกษาและบุคลากรจำนวนมากอาศัยอยู่
"แกอยู่ไหนแล้วเนี่ยการ์ด ทุกคนรอกันนานแล้วนะ" ไกด์บ่นอุบผ่านสายโทรศัพท์ "ฉันหิวจะแย่แล้วเนี่ย"
"กำลังรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ อีกแป๊บก็จะถึงแล้ว" การ์ดตอบกลับพลางใช้เวทช่วยให้เขาเคลื่อนตัวเร็วขึ้น
"โอเคๆ เราอยู่กันหน้าหอนะ ที่เดิมก่อนที่จะแยกตัวกัน รีบมาล่ะ"
"โอเค"
ไม่นานนักเด็กหนุ่มก็มารวมตัวกับเพื่อนๆ ของเขา
"โทษทีๆ พอดีเราวนไปดูงานมาทุกเมืองเลย ก็เลยกลับมาช้าน่ะ" การ์ดรีบขอโทษเพื่อนเป็นการใหญ่
"ฮะ นี่แกใช้วันเดียวเดินรอบมหาวิทยาลัยเลยหรอ??" เกรสถามด้วยความตกใจ
"ก็ไม่ได้รอบขนาดนั้นหรอก ดูแค่เผินๆ น่ะ แบบเอาแค่ให้เข้าใจงานของเมืองแต่ละธาตุเฉยๆ"
"อ๋อ ตกใจหมด นึกว่าใช้วันเดียวเดินทั่วมหาวิทยาลัยได้"
"ฮ่าๆๆ ถ้าจะเดินให้ได้รอบขนาดนั้นก็คงต้องใช้สักสองสามวันละมั้ง ก็ที่นี่ใหญ่ซะขนาดนี้นี่นา แล้วนี่ทุกคนได้งานกันหมดแล้วใช่ปะ?"
"อื้อ ฉันก็ทำที่คลินิกอย่างที่บอกนั่นแหละ แล้วก็กะว่าอาจจะทำงานในร้านอาหารเพิ่มด้วย ฉันอยากฝึกทำอาหารน่ะ" เด็กหญิงกล่าว
"โห จะไม่เหนื่อยแย่หรอถ้าต้องทำสองงานแล้วก็เรียนไปด้วยเนี่ย"
"ไม่หรอก ฉันกะว่าร้านอาหารนี่จะแค่ทำเป็นงานเสริมน่ะ คงไม่ได้ทำทุกวันหรอก ก็ยึดคลินิกเป็นงานหลักก่อน แล้วมีตารางว่างตรงไหนค่อยไปทำร้านอาหาร แบบนั้นน่ะ"
"อ๋อ โอเค"
"ส่วนฉันคงผลิตแร่อย่างเดียวไปก่อน แล้วค่อยไปหาเงินเพิ่มด้วยวิธีอื่นอีกที" ไกด์พูดอย่างมีเลศนัย
"มีวิธีหาเงินวิธีอื่นนอกจากทำงานด้วยหรอ?" การ์ดสงสัย
"หมอนี่ไปรู้มาน่ะว่าที่นี่มีการแข่งต่อสู้แบบวางเดิมพันกันด้วย ผู้ชนะก็จะได้เงินทั้งหมดไป" เกรสอธิบาย
"ฮะ มีแบบนั้นด้วยหรอ ที่ไหนน่ะ"
"ที่โคลอสเซียมน่ะ ช่วงเย็นหลังจากที่สถานประกอบการส่วนใหญ่ปิดทำการแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีทุกวันหรอกนะ ขึ้นอยู่กับว่ามีคนลงแข่งรึเปล่า แล้วยิ่งคนที่ลงแข่งเก่งเท่าไหร่ การวางเดิมพันก็จะสูงขึ้นเรื่อยๆ ไปด้วยแหละ" ไกด์รีบอธิบายเพิ่มเติมทันที "คอยดูนะ ฉันต้องเป็นนักสู้อันดับ 1 ของที่นี่ให้ได้เลย!"
"จ้าๆ พ่อคุณ ไหนตะกี้บ่นหิวอยู่เลยไง พอพูดเรื่องสู้นี่ลืมหิวเลยนะ" เกรสแซว
เสียงท้องร้องดังขึ้นจากตัวไกด์ "พอแกพูดแล้วก็หิวขึ้นมาเลยอะ"
เพื่อนอีกสามคนหัวเราะครืนทันที
"เอ้อ แล้วที่หอสมุดกลางเป็นยังไงบ้างไนท์?" การ์ดหันไปถามเพื่อนอีกคน
"ฉันลงชื่อทำงานไปแล้วล่ะ จริงๆ ฉันแวะไปดูหอสมุดของเมืองธาตุทั้งสี่เมืองมาด้วยนะ แต่เหมือนหอสมุดพวกนั้นจะมีแต่ข้อมูลเฉพาะทางของธาตุนั้นๆ เลย ฉันก็เลยกลับมาลงชื่อไว้ที่หอสมุดกลางนี่แหละ ที่สำคัญคือคนมาใช้บริการไม่ค่อยเยอะด้วยเพราะคนส่วนใหญ่ไปใช้ห้องสมุดประจำธาตุตัวเองกัน ฉันน่าจะมีเวลาว่างให้ศึกษาเวทของตัวเองระหว่างทำงานได้เยอะเลยล่ะ" ไนท์เล่าให้ทุกคนฟัง
"โห ดีเลย ทุกคนดูแบบมีทิศทางในการทำงานของตัวเองชัดเจนมากอะ"
"แล้วของนายล่ะการ์ด ได้งานที่อยากทำรึยัง?" เด็กหนุ่มถามกลับไป
"อืม ก็..."
"หยุดก่อน!" ไกด์ขัดขึ้นมา "ของการ์ดน่าจะยาว เราไปหาร้านอาหารนั่งกินไปด้วยมั้ย?"
"ฮ่าๆๆ ถูกของไกด์นะ เราไปหาร้านนั่งกินกันเถอะ แล้วเดี๋ยวฉันค่อยๆ เล่าให้ฟังว่าวันนี้ไปสำรวจแต่ละเมืองมาเป็นยังไงบ้าง"
"เยี่ยมมาก ฉันมีร้านเด็ดจะแนะนำด้วย ตามมาเลย!"
"เดี๋ยวนะ พึ่งมานี่ได้ไม่ถึงวันแกมีร้านเด็ดแล้วหรอ?" เกรสขัดขึ้นมาแต่ไกด์เดินนำไปแล้วโดยไม่สนใจคนอื่น "เดี๋ยวสิไกด์ รอพวกเราด้วย"
การ์ดและไนท์พากันหัวเราะและเดินตามไกด์กับเกรสไปยังร้านอาหารที่เปิดอยู่ท่ามกลางแสงไฟยามราตรีของมหาวิทยาลัยโซลิสในค่ำคืนแรกของพวกเขา


เชียงใหม่, ค.ศ.2049
ชายหนุ่มประทับปืนไรเฟิลกับบ่า เขาเตรียมยิงนัดสุดท้ายออกไป ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้เขายิงกระสุนออกจากรังเพลิงมาไม่ต่ำกว่าสิบนัด แต่ละนัดที่ยิงออกไปทำให้เขาเจ็บปวดจนน้ำตาไหลพราก กระสุนนัดแรกนั่นเหรอ ยิงอกแม่ตนเอง นัดที่สองระเบิดสมองพ่อที่กำลังปรี่เข้ามาอย่างดุร้าย นัดที่สามยิงน้องชายที่กำลังกระหายเลือด นัดที่สี่ ที่ห้า และอีกหลาย ๆ นัดเขาล้วนยิงคนที่รักทุกนัด
และนี่จะเป็นนัดสุดท้ายสำหรับคนที่เขารัก นับแต่นี้ไปโลกใบนี้จะเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ยังเป็นมนุษย์ แล้วพวกที่เหลือล่ะ? ที่เดินอยู่ตามท้องถนนนับพันร่าง และคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา เป็นสตรีที่ดวงตาแดงฉาน ฟันในปากของหล่อนกระทบกันตลอดเวลา เหมือนต้องการขบเคี้ยวเนื้อสด ๆ จากร่างที่ยังมีชีวิตเช่นเขา ท่าเดินโขยกเขยกคล้ายคนพิการแต่มันยังเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วและมั่นคง คนเหล่านี้ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ไปแล้ว พวกมันเป็นผู้ติดเชื้อ
"ปัง..."
เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ร่างหญิงสาวท่าทางประหลาดล้มลงกองกับพื้นทันที บริเวณอกซ้ายของมันเป็นรูแหลกเละจากแรงอัดของกระสุน
ชายหนุ่มปล่อยปืนลูกซองตกลงพื้นพร้อมกับใช้สองมือปิดหน้าร่ำไห้ออกมา เขาลงมือยิงคนที่รักคนสุดท้ายไปแล้ว นับแต่นี้ไปเขาจะเป็นผู้โดดเดี่ยวตลอดกาล เมื่อสายตาของเขาจ้องมองซากศพนั้นก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมา
จากการระบาดของเชื้อโควิท-19 ที่ยืดเยื้อมาหลายสิบปี ได้คร่าชีวิตผู้คนไปหลายพันล้านชีวิต แม้มนุษย์จะผลิตวัดซีนออกมาไม่ขาดสาย แต่เชื้อโควิท-19 ก็มีวิวัฒนาการกลายพันธ์ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเมื่อเจ็ดเดือนก่อน มีการค้นพบเชื้อกลายพันธุ์ชนิดใหม่ มันสามารถเข้าควบคุมร่างกายและสมองของมนุษย์ได้ ทำให้ซากศพที่สิ้นลมหายใจไปแล้วเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือด พร้อมจะกัดกินสิ่งมีชีวิตอื่นตลอดเวลา
เพียงเจ็ดเดือนเท่านั้นทุกประเทศบนโลกใบนี้ล่มสลาย เมื่อมนุษย์กัดกินมนุษย์ เหล่าผู้ติดเชื้อเพิ่มจำนวนมหาศาล ผู้คนปกติต้องหลบหนีซ่อนตัวอยู่ในหลุมหลบภัย ในป่า ในซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างเก่า ๆ บางพวกก็สร้างอาณานิคมที่มีกำแพงล้อมรอบแน่นหนา แต่ด้วยจำนวนของผู้ติดเชื้อที่มีมหาศาล กำแพงก็แตกในที่สุด ผู้คนล้มตายและกลับกลายเป็นผู้ติดเชื้อเพิ่มขึ้นทุกวัน
ครอบครัวของปุ๊หลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้ว แต่โชคร้ายที่คนในครอบครัวคนหนึ่งติดเชื้อ จึงทำให้ที่เหลือติดเชื้อไปด้วย เป็นโชคดีของเขาที่ออกไปหาอาหารจึงไม่ได้ติดเชื้อเหมือนคนอื่น ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้อย่างเดียวคือ สังหารครอบครัวที่ติดเชื้อให้หมด แม้จะต้องเจ็บปวดเพียงไหนก็ตาม ก็ยังดีกว่าทนเห็นพวกเขากลายเป็นตัวกระหายเลือดไร้จิตวิญญาณเช่นนี้
ปุ๊ลงมือเก็บสิ่งของที่จำเป็นใส่เป้ อาหารกระป๋อง ยาในกล่องยาสามัญประจำบ้าน เสื้อผ้าสองสามชุด และที่ขาดไม่ได้คือลูกกระสุนกว่าสองร้อยนัดที่พ่อของเขากักตุนเอาไว้ วันนี้เขาไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาจะออกไปตามหาผู้รอดชีวิต จะออกไปตามหาหญิงสาวสักคนหนึ่งเพื่อสร้างครอบครัวและหนีไปจากเมืองปิศาจแห่งนี้ แม้ว่าจะเป็นความหวังอันเลื่อนลอยที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ หญิงสาวที่ไหนจะเอาตัวรอดจากผู้ติดเชื้อบ้าคลั่งเหล่านี้ได้
เขาสวมใส่ชุด รด. หรือที่เรียกกันว่าชุดรักษาดินแดนอีกครั้ง หลังจากทิ้งไว้ในตู้มาเกือบสองปี นับตั้งแต่จบวิชานักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่ห้า เขาก็ไม่ได้ใส่ชุดที่เคยรู้สึกว่าเท่อย่างชุดนี้อีกเลย เขายังคงสวมใส่มันได้ ตัวเขาไม่ได้อ้วนขึ้นไม่ได้ผอมลง ยังคงหุ่นดีสมส่วนดังเดิม
สิ่งสุดท้ายที่เขาหยิบใส่กระเป๋าเป้คือกรอบรูปอันหนึ่ง รูปที่อยู่ในกรอบเป็นภาพครอบครัวอบอุ่น ตอนนั้นเขายังเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนปลาย มีพ่อ แม่ พี่สาว และน้องชายอยู่ในรูป น้ำตาหยดหนึ่งก็หล่นลงมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาส่ายหัวคราหนึ่ง ยัดกรอบรูปใส่กระเป๋า ปิดกระเป๋าแล้วออกจากห้องนอนที่คุ้นเคย
เขาลากซากของพ่อ แม่ น้อง หญิงคนรัก และญาติ ๆ รวมไปถึงเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ตัวมากองรวมกันหน้าบ้าน จากนั้นก็ราดน้ำมันใส่ซากเหล่านั้น เมื่อเขาจุดไฟใส่กองซากศพก็ล่วงเลยเที่ยงวันไปแล้ว
"ได้เวลาไปเสียที พ่อ แม่ ญาติ ๆ ทุกคน ปุ๊ไปแล้วนะครับ บาย"
บิ๊กไบค์สีดำคันงามพาร่างชายหนุ่มไปจากสถานที่ที่คุ้นเคย จุดมุ่งหมายของเขาคือตัวเมืองเชียงใหม่ ตัวเมืองที่คงจะเต็มไปด้วยเหล่าผู้ติดเชื้อนับล้าน
เพื่อหลีกหนีความจริงอันโหดร้าย
เพื่อตามหาผู้รอดชีวิต
เพื่อตามหาชีวิตที่เหลืออยู่
เพื่อตามหาคู่ชีวิต...เขาจึงออกเดินทาง
.
.
.
.
.
.
กรุงเทพมหานคร, ค.ศ.2049
บุรุษนับร้อยกำลังจ้องมองไปยังทิศทางเดียวกัน สายตาของพวกเขาเคลื่อนตามร่างอันแช่มช้อยที่เดินบนถนน ร่างอันเปล่าเปลือยท้าสายตาอย่างไม่เขินอาย หญิงสาวอายุสิบเก้าหรือยี่สิบปีคนหนึ่งกำลังเดินแอ่นอกสะบัดเอวที่มีส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ หน้าอกที่เต่งตึงเด้งไปมาตามแรงเดิน แววตาที่เย้ายวนประสานกับลิ้นอันอ่อนช้อยที่เลียตามริมฝีปากอย่างยั่วยวน การกระทำเช่นนี้เป็นการกระทำของหญิงร่านสวาทผู้หนึ่ง หรือหล่อนกำลังเชิญชวนให้เหล่าบุรุษเกือบร้อยคนนี้มาร่วมรักกับหล่อน
หล่อนเดินผ่านหน้าชายเหล่านั้นคนแล้วคนเล่า จนกระทั่งผ่านหน้าชายร่างยักษ์คนสุดท้ายที่มีกล้ามใหญ่ดึงดูดหล่อน เมื่อสายตาของหล่อนสำรวจจากบนลงล่าง พอมาถึงกลางลำตัว เสียงถอนหายใจดังขึ้นคราหนึ่ง
"มันคงยังไม่โด่เหมือนเดิม แล้วจะมีใครมาทำลายพรหมจรรย์ให้ฉันเนี่ย"
หล่อนสบถพร้อมกับเดินเข้าห้องอย่างอารมณ์เสีย นี่เป็นรอบที่สิบในสัปดาห์นี้ที่หล่อนออกมายั่วยวนเหล่าบุรุษที่ยังไม่กลายเป็นผู้ติดเชื้อเหล่านี้ แต่เหมือนฟ้าจะกลั่นแกล้งหล่อนเพราะบุรุษเหล่านี้ไม่เหลือความเป็นชายอีกแล้ว เจ้าโลกของพวกเขาไม่แข็งตัวอีกต่อไป พวกเขาไร้อารมณ์ทางเพศไปแล้ว แผนเปิดซิงตนเองของหล่อนจึงเป็นหมัน
หลังจากสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ หล่อนก็ออกมาเผชิญหน้ากับบุรุษหนอนหดเหล่านั้น พวกมันจ้องมองดูหล่อนด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ไม่พูดจาเหมือนเช่นเคย หนึ่งสัปดาห์ที่หลบภัยอยู่ในนี้ พวกมันไม่เคยคุยกับหล่อนแม้แต่คำเดียว บางครั้งหล่อนก็คิดไปว่าพวกมันอาจจะเป็นคนตายที่ยังหลงเหลือลมหายใจ เผลอๆ อาจจะเป็นผู้ติดเชื้อ เพียงแต่พวกมันไม่เคยกระหายเลือด ไม่เคยคิดจะกัด ไม่เคยคิดจะล่วงเกินหญิงสาวที่แสนสวยและน่ารักอย่างหล่อนเลย แรก ๆ อาจจะดีสำหรับหญิงสาวตัวคนเดียวอย่างหล่อน แต่พอนาน ๆ ไปมันกลับไม่เป็นเช่นนั้น หล่อนต้องการผู้ชายที่มีชีวิตไม่ใช่มนุษย์กึ่งซากศพเหล่านี้
หล่อนตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องอีกครั้ง หยิบสิ่งของที่จำเป็นใส่กระเป๋า ขนมปัง อาหารกระป๋อง เสื้อผ้า และที่ขาดไม่ได้เลยคือสุรายี่ห้อโปรดที่ราคาแพงระยับ เมื่อรูดซิปกระเป๋าเสร็จเรียบร้อย หล่อนสะพายเป้พร้อมกับหยิบดาบซามูไรขึ้นมาเล่มหนึ่ง มันยาวประมาณสองศอก โชคดีที่หล่อนเคยเรียนวิชาฟันดาบมาก่อน การใช้ดาบจึงไม่ยากเย็นสำหรับหล่อน
เมื่อเดินออกมานอกห้องก็พบเจอกับสายตาที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาเกือบร้อยคู่ดังเดิม หล่อนเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ไยดี บางครั้งก็ใช้มือตบไปที่เป้ากางเกงของบุรุษเหล่านั้น แต่ดูเหมือนเจ้าโลกของพวกมันจะหลับลึกเกินกว่าจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาได้อีกครั้ง
"หากว่าโลกนี้ไม่มีผู้ชายที่ไอ่นั่นแข็งตัวได้อีก ฉันจะตัดไอ่นั่นของซอมบี้มาเสียบหอยตัวเองให้ดู โธ่ สวรรค์ ส่งผู้ชายแท้ ๆ ลงมาให้ลูกสักคนเถอะ ลูกอยากลองสักครั้ง"
 ด้วยความเชื่อแปลก ๆ ของหล่อนที่ว่าการเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้สามีในอนาคตจะทำให้รักยืนยาว ส่งผลให้หล่อนยังรักษาพรหมจรรย์มาได้จนถึงทุกวันนี้ พอเกิดเหตุการณ์ผู้ติดเชื้อครองโลกหล่อนก็ปรารถนาจะเสียตัวสักครั้งก่อนที่จะกลายเป็นผู้ติดเชื้อ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก บุรุษที่พอมีเหลืออยู่กลับไร้ซึ่งความเป็นชายไปเสียแล้ว การเดินทางจึงเริ่มต้นขึ้น การออกตามหาบุรุษที่แท้จริง ผู้ที่จะทลายกำแพงพรหมจรรย์ของหล่อนได้
ชีวิตในละครที่หล่อนเคยแสดงช่างแตกต่างจากโลกในปัจจุบัน ไม่มีพระเอกอีกแล้ว มีแต่นางเอกที่ไม่เหลือคราบของกุลสตรีอย่างหล่อนไว้เพียงคนเดียว โลกช่างไม่ยุติธรรมเสียจริง
"ไปเถอะ แพรวา ไปหาเจ้าโลกที่ยังคงความแข็งแกร่งกันเถอะ ผีตายซากตัวไหนมาขวางทาง ฉันจะฟันให้ขาดเป็นสองท่อน ไม่เชื่อก็ลองดู"
แพรวาปีนกำแพงแล้วขึ้นไปยืนบนกำแพง มองออกไปข้างนอกที่กว้างใหญ่ กรุงเทพมหานครที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้เป็นเพียงซากปรักหักพังพร้อมกับฝูงผู้ติดเชื้อที่ครองเมืองแทนมนุษย์ หล่อนหันกลับมามองเหล่าบุรุษที่สิ้นพิษสงเหล่านั้น พร้อมกับชูนิ้วกลางให้กับพวกมัน เมื่อหล่อนกระโดดลงจากกำแพงก็เป็นเวลาเย็นแล้ว การเผชิญโลกใหม่เริ่มขึ้นแล้ว
แพรวากำดาบในมือแนบแน่น หล่อนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง เมื่อเลือกทางนี้หล่อนก็คิดไว้แล้วว่าจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง บางครั้งการมีชีวิตอย่างปลอดภัยแต่ไร้ค่ามิสู้มีชีวิตที่เสี่ยงอันตรายแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง


แพรวากับทัศยืนจ้องแผนที่บนโต๊ะอย่างจดจ่อ นี้เป็นแผนที่ของกรุงเทพมหานคร มันเป็นแผนที่ขนาดใหญ่ กว้างหนึ่งเมตรยาวหนึ่งเมตร ในแผนที่มีรายละเอียดค่อนข้างครบถ้วน สถานที่สำคัญ ถนน โรงพยาบาล วัด มหาวิทยาลัย และแม่น้ำเจ้าพระยา ล้วนปรากฏอยู่ในแผนที่ นิ้วชี้ของทัศชี้ไปตามเส้นทางที่จะกำลังมุ่งหน้าไป แพรวาก็มองตามด้วยความสนใจ คล้ายกับนักท่องเที่ยวคู่หนึ่งกำลังวางแผนท่องเมืองกรุงแห่งแสงสียามค่ำคืนให้สุดเหวี่ยง แต่นั่นเป็นเพียงภาพจำในอดีตเท่านั้น
"ตอนนี้เราอยู่ที่ตลาดคลองเตย ตรงนี้นะ เราจะไปยังท่าเรือวัดคลองเตยนอก ซึ่งคนที่เคยอาศัยอยู่แถวนี้เคยเรียกว่าท่าโพธิ์ทอง เราจะเดินไปตามถนนสุนทรโกษา เข้าถนนท่าเรือ ผ่านการท่าเรือ ไปยังวัดคลองเตยนอก แล้วมาจบตรงที่ท่าโพธิ์ทอง เราจะขึ้นเรือข้ามฝั่งไปยังสมุทรปราการ ผมเคยได้ยินมาว่าที่ศรีนครเขื่อนขันธ์มีชุมชนผู้รอดชีวิตอยู่ พวกเขาน่าจะเป็นมิตรกับเรา"
แพรวาพยักหน้าเชิงเห็นด้วย พร้อมกับเอ่ยถามว่า
"ฉันแน่ใจว่านายขับเรือเป็นแน่นอน ว่าแต่กลุ่มเดิมของนายมีชื่อว่าอะไรนะ"
"เราเรียกว่า พันธมิตรอินทรี ที่จริงแล้วมีสามกลุ่มย่อย คือ กลุ่มอินทรีดำ กลุ่มอินทรีแดง และกลุ่มอินทรีทอง กลุ่มที่ผมเคยสังกัดคือกลุ่มอินทรีดำ มีสมาชิกเกือบสามร้อยคน มีหันหน้ากลุ่มชื่อชัชวาล รุ่งเรือง เรียกสั้น ๆ ว่า เฮียชัช ผู้ได้รับฉายานาม จอมโหด นั่นเอง ที่มั่นตั้งอยู่ตรงสวนลุมพินี ดังนั้นเราต้องหนีข้ามแม่น้ำไป ไม่งั้นมันตามพวกเราทันแน่ พวกมันมีทั้งรถและอาวุธปืนมากมายที่ได้จากสถานีตำรวจนครบาล"
แพรวาพยักหน้าคราหนึ่ง หล่อนคาดการณ์ไว้แล้วว่ายังมีผู้รอดชีวิตอีกไม่น้อย แต่ไม่นึกว่าจะมากมายขนาดนี้และยังอาศัยอยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่ คอยขยายอำนาจกันด้วย มนุษย์โลกไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ ชื่นชอบการต่อสู้ฆ่าฟัน หลงใหลในอำนาจเงินทอง สุรานารี และแย่งชิงทรัพยากร หากมีการรวมกลุ่มกันมากขึ้น สักวันหนึ่งจะต้องเกิดสงครามขึ้นอย่างแน่นอน แต่มันคงเป็นสงครามที่แปลกกว่าครั้งใดในประวัติศาสตร์ เพราะมันมีเหล่าผู้ติดเชื้อมาคั่นกลางด้วย
 "หลังจากที่เราข้ามฝั่งไปแล้ว จะต้องไปหาผู้รอดชีวิตกลุ่มใหม่ ดังนั้นคุณจะต้องปลอมแปลงโฉมสักหน่อยนะ ในสภาพนี้มันสุ่มเสี่ยงเกินไป"
"ฉันจะต้องแปลงโฉม ! เพื่ออะไรกัน"
แพรวาหันมามองหน้าทัศอย่างงุนงง จากนั้นก็เหมือนจะเริ่มคิดได้ แต่หล่อนก็ยังคงรู้สึกว่ามันช่างไร้สาระอยู่ดี ทัศตอบแบบยิ้ม ๆ ไปว่า
"คุณก็น่าจะรู้นะว่าปัจจุบันนี้ โลกกำลังขาดแคลนสาวสวย ซึ่งคุณก็เป็นหนึ่งในสาวสวยเสียด้วย ผมยังไม่อยากทอดกายเป็นซากศพเพราะคุณ"
แพรวาหันมามองบุรุษหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง พินิจพิจารณาใบหน้าของเขา จมูงโด่งเล็กน้อย ริมฝีปากเชิดไปบ้าง หนวดเคราพอประมาณ ตัดผมรองทรงสูง โดยรวมแล้วถือเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาผู้หนึ่ง กอปรกับการที่มีร่างกายสูงใหญ่ปานกลาง โครงร่างสมส่วน แม้ผิวจะคล้ำนิดหน่อย แต่นั่นกลับช่วยให้เขาดูเป็นชายชาตรีที่น่าเกรงขามและน่าจดจำ
"คุณจ้องมองผมทำไม ยัง ยังไม่หยุดอีก"
"ฉันกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างจากตัวคุณอยู่ อย่าเพิ่งรบกวนสมาธิได้ไหม หากว่ามันผิดพลั้งพลาดไป จะเป็นคุณเองนั่นแหละที่เสียใจและเสียดาย"
"คุณค้นหาอะไรในตัวผม?"
"เจอแล้ว แต่ยังไม่บอก"
แพรวาตอบพร้อมส่งยิ้มมาให้ ยิ้มครั้งนี้แทบจะทำให้ทัศสูญเสียสติสตังไป ความงามแบบธรรมชาติของหล่อนช่างน่าหลงใหลถึงเพียงนี้ แทบจะเป็นเรื่องฝันไปที่ได้มาเดินทางเคียงคู่กัน เขาจะมีโอกาสพิชิตหัวใจของหล่อนหรือไม่ เขาเองก็ตอบไม่ได้ แต่ตอนนี้หัวใจของเขายอมศิโรราบให้กับหญิงสาวผู้นี้ไปแล้ว
"เราจะออกเดินทางกันได้หรือยัง"
ทัศสะดุ้งคราหนึ่ง เขาตื่นจากความคิดเพ้อฝัน หยิบแผนที่มาพับใส่กระเป๋า จากนั้นก็ส่งสายตาเชิญชวนให้สตรีตรงหน้าคราหนึ่ง เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากปกป้องสตรีผู้นี้ เริ่มจากการหักหลังพวกพ้องของตนเองเพื่อปกป้องหล่อนจากการถูกข่มเหง ตอนนี้กลับตัดสินใจหลบหนีไปพร้อมกัน เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในถิ่นอื่นด้วยกัน ทั้งหมดนี้เขากลับไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
"เราจะไปทางนี้ ผ่านตลาดแล้วก็เข้าซอย หากไม่มีผู้ติดเชื้อมากมายมาขวางทาง เราน่าจะถึงท่าเรือก่อนค่ำ หาที่นอนแถวท่าเรือก่อนคืนหนึ่ง รุ่งเช้าค่อยออกเดินทางโดยเรือไปยังฝั่งตรงข้าม หลังจากนั้นค่อยคิดวางแผนกันอีกที"
"เชิญนำหน้าไปเลยครับคุณผู้ชาย"
แพรวาพูดพร้อมกับเดินเข้าตลาดไปเลย ปล่อยให้ทัศที่กำลังวาดไม้วาดมืออยู่ต้องรีบเดินตามไป มองจากด้านหลังเขาเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าของหล่อนชัดเจน ทุกย่างก้าวที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวน ทำให้เขาอดคิดไปถึงเรื่องพรรค์นั้นไม่ได้จริง ๆ
"คุณจะแปลงโฉมของฉันให้ดูน่าเกลียดใช่ไหม คุณไม่เสียดายเหรอ"
แพรวาพูดพร้อมกับหันหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมาแวบหนึ่ง ทัศต้องรีบหักห้ามใจตนเอง พร้อมกับใช้สมองครุ่นคิด กล่าวว่า
"ต้องน่าเกลียดที่สุดแหละ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะว่าผมจะเสียดายที่ไม่ได้เห็นใบหน้าและรูปร่างอันงดงามของคุณ เพราะผมได้ประทับใบหน้าและรูปร่างของคุณเอาไว้ในใจผมหมดแล้ว"
พอคำพูดออกจากปาก ทัศก็ตกตะลึงกับคำพูดของตนเองเหมือนกัน มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้สำหรับคนขี้อายเช่นเขา แต่ตอนนี้มันเป็นไปเสียแล้ว อาจจะเพราะการที่ไม่ได้พบเจอหญิงสาวสวยเช่นนี้มานานเกือบครึ่งปี ทำให้หัวใจของเขาสั่งการให้เปิดเผยความรู้สึกออกไป เขาไม่อาจทำพลาดปล่อยให้หญิงสาวตรงหน้าหลุดลอยไปไหน เขาต้องพิชิตใจหล่อนให้ได้
แพรวารู้สึกว่าแก้มของตนเองแดงซ่าน คำพูดของชายหนุ่มเป็นคำบอกใบ้ว่ารักใช่หรือไม่ หล่อนเองก็ทำตัวไม่ถูก ทำได้เพียงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เดินนำหน้าโดยไม่หันหลังกลับ
หนึ่งสตรี หนึ่งบุรุษเดินไปตามตรอกซอยด้วยหัวใจสีชมพู นี่เรียกว่าแรกเริ่มรักหรือเปล่า ไม่รู้ว่าความรักของทั้งสองจะเป็นเช่นไร จะสุขสมหวังหรือผิดหวัง มีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะตอบได้
 .
 .
.
.
.
.
.
ปุ๊เรียกเพชรกับอ๊อดมานั่งข้าง ๆ เมื่อทั้งสองมาถึง เขาคลี่กางแผนที่จังหวัดเชียงใหม่ออกมา ชี้จุดที่ต้องการให้ทั้งสองเดินทางไป กล่าวว่า
"เอ็งขับรถย้อนกลับไปสิบสามกิโลเมตรนะ จะมีปั๊มน้ำมันอยู่ทางซ้ายมือ นี่ๆ มันอยู่ตรงนี้ ที่นั่นยังมีน้ำมันเหลืออยู่ ข้ามฝั่งแล้วเติมน้ำมันใส่แกลอน ผมจะรออยู่ที่นี่"
ปุ๊บอกพร้อมกับชี้มือชี้ไม้ เพชรฟังพร้อมกับผงกศีรษะรัว ๆ ส่วนอ๊อดทำหน้ามึนงงสงสัย เมื่อปุ๊พูดจบมันจึงกล่าวว่า
"แล้วเราต้องไปยูเทิร์นตรงไหนครับ เพราะยูเทิร์นข้างหน้ามีรถจอดปิดทางหมดแล้ว หรือต้องขับไปอีกหลายกิโลเพื่อยูเทิร์นข้างหน้าโน่น.."
"เอ็งจะยูเทิร์นทำไมละ พี่ปุ๊ก็บอกอยู่ว่าขับว่าขับย้อนกลับไป"
เพชรพูดพร้อมกับใช้สองมือกดหัวเพื่อน พร้อมกับหันหัวมันไปทางทิศที่จะไป แต่อ๊อดยังคงไม่ยอมแพ้ เถียงว่า
"แต่มันผิดกฎจราจรนะ"
"ไอ้โง่บัดซบเอ๊ย เอ็งจะสนกฎจราจรบ้าบออะไรตอนนี้ เอ็งแหกตาดูสิว่ามีรถวิ่งไปมาสักคันไหม ก็ไม่มี แล้วเอ็งจะไปสนใจเรื่องกฎจราจรทำไมวะ ไอ่....ไอ่..."
เพชรเองก็หมดคำที่จะด่าเพื่อน ปุ๊ได้แต่แอบยิ้มคนเดียว สองสหายที่เขาพบพานโดยบังเอิญคู่นี้ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย คนหนึ่งใจร้อนแต่จิตใจดี อีกคนใสซื่อจนบริสุทธิ์ บางทีการเดินทางท่ามกลางภัยอันตรายกับคนประเภทนี้อาจทำให้จิตใจผ่อนคลายมากขึ้น ไม่ว่าจะเผชิญกับสิ่งใด สิ่งที่ได้มาอาจจะมีรอยยิ้มปนเปื้อนอยู่ก็เป็นได้
เพชรสตาร์ทรถเรียบร้อย อ๊อดซ้อนท้ายพร้อนแกลอนสองแกลอนในมือ ปุ๊ตบไหล่ทั้งสองคราหนึ่ง กล่าวว่า
"ระมัดระวังตัวด้วย โชคดี"
ทั้งสองพยักหน้า พร้อมกับรถมอเตอร์ไซด์ที่เคลื่อนตัวออกไป เมื่อทั้งสองไปลับตา ปุ๊ถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดไม่ออกว่าทั้งสองรอดจากผู้ติดเชื้อมาได้อย่างไรจนถึงตอนนี้ จากคนที่มุ่งหมายมาปล้นชิง กลับกลายเป็นสหาย เขามั่นใจว่าทั้งสองจะไม่ขับรถหนีไปโดยไม่กลับมา เขารู้ว่าทั้งสองต้องการพึ่งพาขอนไม้เช่นเขาในทะเลคลั่งแห่งนี้
 ปุ๊หยิบสว่านไร้สายแรงสูงออกมา ใส่แบตเตอรี่ที่น่าจะเคยชาร์ตไว้เต็มแล้ว หยิบหัวสว่านเจาะไม้ออกมาใส่ตรงปลายสว่าน จากนั้นก็หยิบไม้เบสบอลที่เอามาจากในห้างมาวางไว้บนพื้น ใช้สว่านเจาะรอบ ๆ ไม้เบสบอลสิบกว่ารู จากนั้นหยิบตะปูขนาดใหญ่มาใส่รูพวกนั้น เขาใช้ค้อนทุบตะปูเข้าไป เพราะตะปูมีขนาดใหญ่กว่ารูที่เจาะไว้เหล่านั้น เมื่อใส่ตะปูครบ มันกลายเป็นอาวุธที่แปลกประหลาดชิ้นหนึ่ง แต่เขามั่นใจว่าอาวุธชิ้นนี้สามารถทุบกะโหลกพวกติดเชื้อแตกยับได้ในครั้งเดียว
ปุ๊สร้างอาวุธเช่นนี้อีกสองชิ้น สำหรับเพชรกับอ๊อด เมื่อทำเสร็จแล้ว ยังไม่เห็นทั้งสองกลับมา เขาจึงเดินไปหยิบธนูขึ้นมา นี่เป็นธนูราคาหลักแสน สร้างจากวัสดุเกรดพรีเมี่ยม มันเป็นธนูสำหรับนักกีฬายิงธนูมืออาชีพ สำหรับใช้ในการแข่งขันระดับโลก
ปุ๊หยิบลูกธนูออกมาหนึ่งดอก เขาตั้งท่ายิง เป้าหมายเป็นป้ายขนาดหนึ่งกระดาษเอสี่ ห่างออกไปยี่สิบห้าก้าว ปุ๊ง้างสายธนูจนสุดแล้วปล่อยลูกดอกพุ่งยังเป้าหมาย แต่มันพลาด พลาดแบบให้อภัยมิได้ ลูกธนูไปปักอยู่ตรงต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ห่างจากกระดาษใบนั้นครึ่งเมตร
ปุ๊ล้มเลิกความตั้งใจที่จะยิงมันอีกครั้ง เขาอาจจะเป็นนักยิงปืนชั้นแนวหน้า แต่ไม่ใช่นักยิงธนูแน่นอน เขาส่ายหัวเบา ๆ หลายครา พร้อมกับเสียงรถมอเตอร์ไซด์ที่เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ เมื่อหันไปมองเขาเห็นใบหน้าแดงก่ำของอ๊อดที่ในมือถือแกลอนไว้สองแกลอน
"ช่วยผมหน่อยพี่ ผมไม่ไหวแล้ว"
ปุ๊รีบวิ่งไปรับแกลอนจากมือของอ๊อด พร้อมกับเสียงบ่นของเจ้าตัวที่ลอยออกมา
"แขนของผมน่าจะเป็นอัมพาตแล้ว แกลอนสองแกลอนนี่หนักชิบหาย ถ้าผมขับรถบิ๊กไบท์นี่เป็นนะ คงจะไม่ต้องมาลำบากเช่นนี้หรอก"
"ใครใช้ให้แกขับไม่เป็น ฮ่า ๆ ๆ "
เพชรหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สองสหายยังคงกัดกันไม่เลิก ปุ๊หยิบสายยางยาวประมาณครึ่งเมตรออกมา พร้อมเปิดฝาแกลอน ใส่ปลายสายยางเข้าไปในแกลอนนั้น เขาเปิดฝาถังน้ำมันรถออก ใช้ปากเป่าลมเข้าไปในปลายสายยางอีกด้านหนึ่ง รีบดึงปลายสายยางออกจากปาก แล้วเสียบเข้าไปในถังน้ำมันรถ น้ำมันจากแกลอนไหลเข้าสู่ตัวรถอย่างง่ายดาย
"ทำไมพี่ไม่เทใส่เลยล่ะ ใช้สายยางมันก็ช้า เสียเวลาเปล่า ๆ "
"แกจะบ้าเหรอ เทใส่น้ำมันก็หกเรี่ยราดหมดสิ กว่าจะไปหามาได้ ไม่ใช่งานง่าย ๆ นะ แกนี่มันโง่บรมเลยจริง ๆ "
เพชรหันมาตวาดใส่เพื่อนรักอีกครั้ง อ๊อดที่เป็นเจ้าของคำถามทำสีหน้ามึน ๆ พร้อมกับนวดแขนสลับไปมา เดินหนีไปทางอื่น แต่ยังไม่วายพ่นเสียงบ่นออกมา
"ถามแค่นี้ ทำไมต้องดุเหมือนหมาด้วยวะ"
 ปุ๊ได้แต่อมยิ้มเวลาที่สองสหายปะทะคารมกัน เขาหยิบแกลอนใส่น้ำมันแกลอนที่สองออกมา ทำเหมือนกับแกลอนแรก เมื่อเติมน้ำมันใส่รถเสร็จเรียบร้อย เขาก็ปิดฝาถังน้ำมัน พร้อมกับเดินไปเปิดประตูรถ ขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ เมื่อเขาเสียบกุญแจเข้าไป เขาสตาร์ตรถทันที เพชรกับอ๊อดรีบขนของใส่รถ ครู่เดียวก็หมดเกลี้ยง
ปุ๊เหยียบคันเร่งส่งตัวรถเคลื่อนไปข้างหน้า ไปยังจุดหมายปลายทางที่มีผู้รอดชีวิตรออยู่ มนุษย์เป็นสัตว์สังคม มนุษย์จึงต้องไปหาสถานที่อันปลอดภัยและมีผู้คนมากหน้าหลายตา แต่งงานสร้างครอบครัว มีลูกมีหลานสืบสกุลต่อไป
รถเคลื่อนตัวไปตามถนนที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต มีแต่ผู้ติดเชื้อที่กระหายเลือด พวกมันพยายามจะเดินตามรถของปุ๊และพวก แต่ก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้สามหนุ่มมุ่งไปยังจุดหมายที่พวกเขาไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่ข้างหน้า


ชายหนุ่มถือไก่ย่างอยู่ในมือ พร้อมกับนั่งอ้าปากค้างกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า เขาพยายามตั้งสติ และถามตนเองว่า นี่เป็นเรื่องจริงใช่หรือไม่ ไม่ใช่ภาพหลอนใช่ไหม ที่เห็นอยู่เบื้องหน้าเป็นผู้หญิงจริง ๆ หรือเปล่า ผู้หญิงตัวเป็น ๆ ที่สามารถจับต้องได้ พูดคุยได้ เขาไม่ได้พบเจอผู้หญิงมาครึ่งปีแล้ว ตั้งแต่เชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ระบาดอย่างหนักในกรุงเทพมหานคร เขาก็ไม่ได้เจอกับผู้หญิงอีกเลย
"ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ"
หญิงสาวตรงหน้าที่เดินเข้ามาหาเขาเอ่ยถามอย่างสุภาพ เขารีบพยักหน้าด้วยความลนลาน ผู้หญิงตรงหน้าเป็นคนจริง ๆ ไม่ใช่ภาพหลอน รอยยิ้มบนใบหน้าของหล่อนคล้ายกับประตูสวรรค์ที่เปิดอ้าออกมา เขารู้สึกตื้นตันจนน้ำตาไหลออกมา
"คุณเป็นอะไรคะ ร้องไห้ทำไม"
"ผมไม่เป็นอะไรครับ แค่ควันมันเข้าตาน่ะ ไม่เป็นอะไรจริง ๆ "
หญิงสาวตรงหน้าส่งยิ้มมาให้เขาอีกครั้ง พร้อมกับหยิบผ้าผืนหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้กับเขา มันเป็นผ้าเช็คหน้าสีฟ้าผืนหนึ่ง
"เอาไปเช็คหน้าเช็คตานะ ฉันชื่อแพรวา คุณชื่ออะไรคะ"
"ผมสุทัศน์ครับ แต่เรียกสั้น ๆ ว่าทัศก็ได้ครับ"
ทัศตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปรับผ้าเช็คหน้า นิ้วของเขาเผลอไปสัมผัสกับมือของแพรวา วินาทีนั้นความรู้สึกซาบซ่านประดังเข้ามา ร่างกายของเขาร้อนผะผ่าว รู้สึกว่ามีพลังงานบางอย่างโลดแล่นไปมา คลับคล้ายกับอาชาฝูงหนึ่งกำลังวิ่งตะบึงอยู่ภายในอกข้างซ้าย ต้องสูดลมหายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วงหลายครา
"คุณคะ คุณทัศ เลือกกำเดาคุณไหลออกมาค่ะ"
ทัศสะดุ้งคราหนึ่ง พร้อมกับรีบเอาผ้าเช็คหน้ามาเช็คตรงจมูก เขาเห็นเลือดสีแดงของตนเองอยู่บนผ้าเช็คหน้า เขาปักไม้เสียบไก่ย่างไว้ข้าง ๆ จากนั้นก็รีบลุกขึ้น เงยหน้ามองไปบนฟ้า พร้อมกับใช้มือบีบจมูกตนเอง เพื่อหยุดเลือดกำเดาไม่ให้ไหลออกมาอีก
"วิธีนั้นมันไม่ได้ผลหรอกค่ะ คุณแค่นั่งนิ่ง ๆ อยู่ในที่ร่มที่อากาศถ่ายเท สูดหายใจเข้าไปอย่างแช่มช้า อย่ากังวล อย่ากังวล เดี๋ยวมันก็จะหายเอง"
ทัศพยักหน้าคราหนึ่ง เขากลายเป็นว่านอนสอนง่าย รีบตั้งสติให้สงบ สักพักเลือดกำเดาก็หยุดไหลเอง เขาพยักหน้าขอบคุณแพรวาคราหนึ่ง แต่เมื่อสังเกตแววตาของหล่อนแล้ว หล่อนไม่ได้จ้องตากับเขา สายตากลับจ้องต่ำลงไปหลายคืบ เมื่อเขาไล่สายของตนเองลงไปก็พบกับสิ่งผิดปกติบางอย่างในร่างกาย น้องชายของเขากำลังคึกคักสุดแรงเกิด มันชูชันออกมาเต็มที่ ปลายของมันดันกางเกงออกมาตึงเปรี๊ยะ เต่งตึงออกมาจนเด่นชัด เขารีบทิ้งตัวลงนั่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหุบสองขาเข้าหากัน
เสียงหัวเราะคิกคักมาจากแพรวา หล่อนดูจะมีความสุขที่ได้เห็นความลนลานของเขา ดูจากหน้าตาแล้วหล่อนคงจะมีอายุมากกว่าเขาหลายปี แม้จะยังขาว สวย แต่ลักษณะความเป็นผู้ใหญ่นั้นมากกว่าเขาอย่างชัดเจน มองไปมองมาสายตาของเขากลับบรรจบอยู่ตรงหน้าอกของหล่อนจนได้ เขารีบเบี่ยงสายตาไปทางอื่น หากหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องพวกนี้ น้องชายของเขาคงไม่ยอมผ่อนคลายแน่นอน จึงกล่าวออกไปว่า
"คุณแพรวามาคนเดียวเหรอครับ"
"ฉันอยู่คนเดียวมาหนึ่งเดือนแล้ว ก่อนหน้านั้นฉันกับน้องชายและแฟนของเขาหลบอยู่บนตึกหลังหนึ่ง เราสามารถหลบอยู่บนนั้นได้หลายเดือน จนกระทั่งน้ำดื่มและอาหารหมด เราจึงต้องลงจากตึก โชคร้ายที่แฟนของน้องชายถูกผู้ติดเชื้อรุมกัด น้องชายของฉันเข้าไปช่วยแฟนก็เลยโดนกัดตายอีกคน ส่วนฉันต้องวิ่งหนีระหกระเหินมาถึงชุมชนผู้รอดชีวิตแห่งหนึ่ง ที่นั่นไม่มีผู้เชื้อ แต่....แต่ก็ไม่มีมนุษย์ที่มีชีวิตจริง ๆ อยู่เหมือนกัน อยู่ที่นั่นได้ครึ่งเดือนฉันก็ออกมานี่แหละ อันที่จริงเช้าวันนี้เองที่ฉันออกเดินทาง เจอฝูงพวกติดเชื้อ วิ่งหนีมาและก็เจอกับนาย ฉันเล่าจบแล้ว เล่าเรื่องของนายบ้างสิ.."
ทัศนั่งฟังจนเคลิ้ม เมื่อถูกแพรวาถามเขาจึงสะดุ้งคราหนึ่ง จึงว่า
"ของผมเหรอ...ตอนไวรัสกำลังระบาดอย่างหนักเมื่อเจ็ดเดือนก่อน ผมยังคงเป็นนักศึกษาเฟรชชี่อยู่เลย ตอนนั้นวิ่งหนีกันสุดชีวิตเลย.."
ในขณะที่ทัศกำลังเล่าอยู่นั้นก็มีเสียงฝีเท้าเดินมา ทั้งสองหันไปมองก็เจอกับผู้มาสองคน เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สองคน ทั้งสองนั่นดูจะสูงใหญ่กว่าทัศเล็กน้อย แต่ดูจากใบหน้าน่าจะมีอายุมากกว่าทัศหลายปี ทั้งสองตาเป็นประกายเมื่อจ้องมองมายังแพรวา ทำให้แพรวารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
"เฮ้ย ไอ่ทัศเอ็งเจอผู้หญิงด้วยเหรอ สวยด้วยนะเนี่ย ยังสดอยู่ไหมวะ ไปหาเจอได้ยังไง พวกกูออกเดินหาทั้งวันยังไม่เจอแม้แต่เงา เอ็งนั่งย่างไก่เฉย ๆ เสือกมีผู้หญิงมาเสิร์ฟถึงที่ จัดเสร็จแล้วใช่ไหม พวกกูขอบ้างนะ ของขาดมานาน วันนี้จะจัดให้สาสมใจเลย"
คนทางซ้ายมือที่ย้อมผมสีแดงพูดพร้อมกับแสยะยิ้มอันหื่นกระหายออกมา ทั้งสองเดินมาหาแพรวาที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง เป้าหมายของพวกมันชัดเจน ผู้หญิงตรงหน้ายั่วยวนเกินกว่าที่จะอดใจได้ ทัศรีบลุกขึ้น เคลื่อนตัวมาขวางทางทั้งสองเอาไว้ กล่าวว่า
"เราเพิ่งเจอกันเอง ขอข้าคุยกับแพรวาก่อน พวกพี่กลับไปก่อน เดี๋ยวผมจะรีบตามไปทีหลัง"
"มึงอย่ามาขวางทางพวกกู นี่เป็นครั้งแรกในรอบหกเจ็ดเดือนที่ได้เจอผู้หญิง ขอมีความสุขให้หนำใจสักครั้งเถอะ มึงหลบไปข้าง ๆ คอยดูต้นทางไว้ หากอยากร่วมวงสนุกด้วยกันก็รอพวกกูเสร็จสมก่อน"
คนผมสีแดงยกมือผลักทัศเซถลา มันเดินเข้าหาแพรวาอย่างรวดเร็ว ทัศเซล้มลงไปข้างกองไฟ เขาหยิบฟืนขึ้นมาท่อนหนึ่ง รีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอาฟืนฟาดเข้าไปตรงหลังของคนหื่นกระหายนั้นสุดแรง แต่โชคร้ายที่มันเป็นฟืนผุกร่อนท่อนหนึ่ง มันหักอย่างง่ายดาย คนผมแดงหันกลับมาด้วยใบหน้าโกรธกริ้ว มันยกหมัดขึ้นมาต่อยใส่ใบหน้าทัศหนึ่งที พร้อมกับถีบอีกหนึ่งครั้ง ร่างของทัศกระเด็นไปเกือบสองเมตร ในขณะที่เขากำลังพยายามคืบคลานขึ้นมานั้น น้ำเหนียวข้นจำนวนหนึ่งก็ลอยมากระทบใส่ใบหน้า เมื่อเขาเอามือมาเช็คออกแล้วเหลือบมอง ก็ต้องตกใจสุดขีด นั่นคือเลือดสด ๆ เลือดของมนุษย์แน่นอน
แล้วมันเป็นเลือดของใครล่ะ?
เลือดของเขาใช่ไหม? ไม่ใช่ เขาไม่มีบาดแผลอันใด
เลือดของแพรวาใช่ไหม? ไม่นะ อย่าตายนะแพรวา
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาเห็นร่างของชายที่ทำร้ายร่างกายเขาเมื่อกี้ยืนแข็งทึ่ง แต่ที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจจนต้องร้องอุทานออกมาอย่างตื่นตระหนกกลับเป็นอย่างอื่น ศีรษะของมันหายไปแล้ว เหลือเพียงร่างที่ยืนแข็งทื่อเท่านั้น เลือดสด ๆ พุ่งออกมาเป็นน้ำพุ ผ่านไปสักพักร่างของมันก็ล้มตึงไปด้านหลัง ร่างของแพรวาปรากฏแก่สายตา หล่อนยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น สองมือกำดาบแนบแน่น แววตาแดงฉาน ผู้ที่สังหารจอมหื่นกลับเป็นแพรวานั่นเอง ดาบซามูไรในมือเป็นเครื่องรับประกัน
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ทัศหันกลับไป เขาเห็นชายอีกคนหนึ่งที่มากับผู้ตายได้วิ่งหนี ฝีเท้าของมันเร็วมาก พริบตาเดียวมันก็หายลับตาไปแล้ว ทัศรีบดึงสติกลับมา เขาลุกขึ้นอย่างช้า ๆ จ้องมองไปยังแพรวาที่ยืนสั่นเทาอยู่ เขาเดินเข้าไปหาหล่อนอย่างช้า ๆ ดึงดาบออกจากมือของหญิงสาว พร้อมกับกล่าวว่า
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว พวกมันตายแล้ว พวกมันหนีไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงเราสองคน เราต้องรีบหนี ก่อนที่มันจะไปตามพรรคพวกกลับมา เราต้องไปจากที่นี่"
"ใช่ ใช่แล้ว เราต้องรีบไป"
แพรวาพูดออกมาอย่างลืมตัว จากนั้นก็เริ่มตั้งสติได้ หล่อนหยิบดาบมาใส่ฝัก พร้อมกับสะพายกระเป๋าเป้ของตนเอง เดินไปหยิบไก่ย่าง แล้วหันมาทางทัศ กล่าวว่า
"ไปทางไหนดี"
ทัศจ้องมองแพรวาด้วยความฉงน สตรีตรงหน้าเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วจนเขารู้สึกทึ่ง เมื่อสักครู่ยังคงตกใจจนตัวสั่นเทา แต่ประเดี๋ยวเดียวกลับกลายทะมัดทแมงกระตือรือร้นจะออกเดินทางแล้ว เขาหันหน้าไปทางทิศตะวันออก พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า
"ไปทางนี้"
ทั้งสองก็ออกเดินทางทันที แพรวาฉีกน่องไก่ให้ทัศหนึ่งข้าง พร้อมกับฉีกให้ตนเองอีกหนึ่งข้าง ทั้งสองเดินทางไป รับประทานไป มิได้เร่งร้อนแต่อย่างใด แม้ว่าทั้งสองเพิ่งจะได้พบกัน แต่ก็เชื่อใจในตัวของกันและกันอย่างเต็มเปี่ยม
.
.
.
.
.
.
ปุ๊นำเพชรกับอ๊อดเดินไปตามริมถนน เลาะข้างทางบ้างเพื่อหลบผู้ติดเชื้อที่มีอยู่ประปราย ในความทรงจำของเขาแถวนี้มีโชว์รูมรถยี่ห้อดังอยู่แห่งหนึ่ง เขาจำได้ว่ามันมีรถหลายประเภท ทั้งกระบะ เก๋ง และรถครอบครัว กุญแจน่าจะอยู่ในโชว์รูม ซึ่งการค้นหานั้นคงไม่ยากมาก หากมีผู้ติดเชื้ออยู่ภายใน พวกเขาเพียงแค่จัดการพวกมันก็เป็นอันสะดวกสบายแล้ว
"ผมอายุยี่สิบสี่ปี พวกเอ็งอายุเท่าไหร่กันแล้ว"
ปุ๊เอ่ยขึ้นมาทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียด แม้ว่าทั้งสามจะตกลงร่วมทางไปด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรมากมาย แทบจะไม่รู้ข้อมูลของคนอื่นเลย
"ผมอายุสิบเก้าปีครับ ส่วนอ๊อดอายุสิบแปดปี"
"งั้นเราสองคนขอเรียกพี่ว่าพี่ก็แล้วกันนะครับ"
อ๊อดพูดออกมา คำพูดของมันดูแปลกประหลาดไปบ้าง แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนและสุภาพ เพชรเองก็ส่งเสียงเห็นด้วยคราหนึ่ง ปุ๊หันไปยิ้มให้ทั้งสองเป็นคำตอบ บรรยากาศที่ดูอึดอัด ตอนนี้เริ่มผ่อนคลายแล้ว คนที่ดูจะผ่อนคลายมากกว่าคนอื่นก็คืออ๊อดนั่นเอง ดูจากการที่มันเริ่มเดินเร็วขึ้นเพื่อมาเคียงข้างกับปุ๊ พร้อมกับคำถามที่ประดังเข้ามา
"พี่ปุ๊ออกมาตามหาใครหรือเปล่าครับ ถึงเข้าเมืองที่มีแต่ผู้ติดเชื้อแบบนี้"
"เปล่าหรอก คนทางบ้านติดเชื้อกันหมดแล้ว ผมแค่ออกเดินทางตามหาผู้รอดชีวิต อยู่คนเดียวในที่เดิม ๆ มันรู้สึกเหงาและคิดถึงเรื่องเก่า ๆ เดิมๆ ไม่ชอบบรรยากาศของการวนเวียนอยู่ในความทรงจำเช่นนี้"
อ๊อดพยักหน้าเห็นด้วย ถามต่อว่า
"พี่ปุ๊เคยมีแฟนหรือยังครับ"
ปุ๊หยุดกะทันหัน อ๊อดเองก็ต้องหยุดตาม สิ่งที่พูดออกไปมีอะไรผิดไปหรือเปล่า คำถามนี้ไปจี้ใจดำใส่ความอ่อนไหวภายของรุ่นพี่ใช่ไหม แต่ปุ๊ไม่ได้มองมาที่อ๊อด เขาจ้องไปยังขวามือ กล่าวว่า
"แฟนก็ติดเชื้อไปแล้ว ไม่มีใครเหลือ ... เรามาถึงแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ"
ด้านหน้าเป็นโชว์รูมรถยี่ห้อดัง เมื่อมองทะลุผ่านกระจกเข้าไปจะเห็นรถตั้งโชว์หลายคัน และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือผู้ติดเชื้อนับสิบที่เดินไปมาอยู่ในโชว์รูมนั้นด้วย ปุ๊ที่สะพายปืนอยู่ด้านหลัง ในมือกลับถือท่อนเหล็กอันเดิม
"เราจะไม่ใช้ปืน เพราะถ้าเกิดเสียงดังจะทำให้พวกนั้นแห่กันมา หยิบท่อนเหล็กหรือไม้มาคนละอัน หวดไปที่ศีรษะของมัน ถ้ามันล้มลงก็ใช้เท้ากระทืบไปที่ศีรษะอีกที อย่าตื่นตระหนกเพราะพวกมันเชื่องช้ากว่าเรา แค่เรามีสติก็สามารถกำจัดพวกมันได้"
เพชรกับอ๊อดไม่ได้นำอาวุธติดมือมาด้วย จึงรีบไปหาอาวุธจากพื้นที่ใกล้เคียง ครู่เดียวทั้งสองก็ได้ไม้มาคนละท่อน เพชรได้ไม้หน้าสามที่แลดูแข็งแรงพอเหมาะมา ส่วนอ๊อดได้กิ่งไม้แห้งขนาดเท่าแขนเด็กมาท่อนหนึ่ง
ปุ๊นำหน้าทั้งสองเข้าสู่บริเวณโชว์รูมรถ ผู้ติดเชื้อคนหนึ่งวิ่งเข้าใส่เขาทันที ท่อนเหล็กในมือของปุ๊กระแทกใส่ขมับมันหนึ่งที ร่างของมันล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ยังไม่ทันที่จะลุกขึ้นมาอีกรอบ เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบกระทืบใส่ศีรษะของมันจนแหลกเละ
การสังหารผู้ติดเชื้อรายแรกของปุ๊ ทำให้สองสหายตาสว่าง ที่ผ่านมาทั้งสองตีอย่างสะเปะสะปะ ต้องเปลืองเรี่ยวแรงมหาศาลกว่าจะจัดการผู้ติดเชื้อได้หนึ่งราย แต่วิธีของปุ๊กลับใช้เพียงสองขั้นตอนก็จบเกมแล้ว ทั้งสองเริ่มคันไม้คันมือ อ๊อดจึงย่องเข้าไปหาผู้ติดเชื้อหน้าประตูรายหนึ่ง เขาใช้เวลาครู่เดียวก็มาถึงด้านหลังของมัน กิ่งไม้แห้งในมือหวดใส่ขมับของผู้ติดเชื้อสุดแรง ผลที่ออกมาทำให้ปุ๊กับเพชรต้องร้องอุทานออกมาอย่างลืมตัว
ผู้ติดเชื้อยังคงยืนอยู่ พร้องกับหันหลังกลับมา อ๊อดยืนตะลึงพร้อมกับกิ่งไม้ครึ่งท่อนในมือ อีกครึ่งที่เหลือหักไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่ผู้ติดเชื้อนั้นจะกระซวกลำคอของเขา อ๊อดรีบหันหลังวิ่งทันที ระยะห่างระหว่างเขากับเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกสองคนจะว่าใกล้ก็ไม่ใช่ จะว่าไกลก็ไม่เชิง เสียงขู่คำรามในลำคอของผู้ติดเชื้อดังตามมาติด ๆ เป็นที่น่าหวาดเสียวนัก
ด้วยความรีบเร่ง จังหวะวิ่งลงบันไดเกิดเหยียบขั้นบันไดผิดพลาด อ๊อดล้มหน้าคะมำกลิ้งไปด้านหน้าสามสี่ตลบ ผู้ติดเชื้อนั้นตามมาติด ๆ ร่างของมันพุ่งตามร่างอ้วนท้วมอย่างหิวโหย ก่อนที่มันจะอ้าปากกะซวกก้นอันอวบอิ่มของอ๊อด หัวของมันก็บิ่นไปข้างหนึ่งแล้ว ไม้หน้าสามในมือของเพชรก็หวดใส่ศีรษะของมันจนยุบไปแถบหนึ่ง นอนดิ้นแด่ว ๆ ไปเลย
"ประมาทเกินไปแล้วเจ้าอ้วน อาวุธที่ดีกว่านี้ไม่มีแล้วเหรอ ดันไปเอาไม้ผุกร่อนมาท่อนหนึ่ง ดีนะที่ไม่โดนมันกัดก้นแหว่งไปข้างหนึ่ง มิฉะนั้นจะนั่งจะนอนก็ลำบากมากแล้ว"
"ก็ไม่นึกว่ามันจะเปราะบางขนาดนั้น ตีทีเดียวหักคามือเลย"
สองสหายเถียงกันอีกตามเคย ปุ๊ไม่ได้สนใจทั้งสองอีก เดินหน้าเข้าประตูไปเลย เมื่อเพชรเห็นดังนั้นก็เดินตามเข้าไปในโชว์รูม อ๊อดยังมองซ้ายมองขวาหาอาวุธอยู่ สายตาก็เหลือบไปเห็นไม้ถูพื้นอันหนึ่ง จึงหยิบมาเป็นอาวุธคู่ใจเสียเลย
พวกเขาทั้งสามช่วยกันกำจัดผู้ติดเชื้อภายในโชว์รูมจนหมดสิ้น เกิดเหตุการณ์วุ่นวายเล็กน้อยเมื่ออ๊อดใช้ไม้ถูพื้นตีผู้เชื้อแต่ไม่ตาย โดนไล่กัดจนล้มลุกคลุกคลาน สุดท้ายปุ๊ต้องมาช่วยกำจัดผู้ติดเชื้อรายนั้น เมื่อไม่มีผู้ติดเชื้อแล้ว พวกเขาจึงตามหากุญแจรถในโชว์รูม และแล้วพวกเขาก็เจอจนได้ ปุ๊ ลองกดรีโมตดูก็เห็นสัญญาณตอบรับจากตัวรถ เมื่อเจอรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อตามที่ต้องการแล้ว เขาจึงขึ้นที่นั่งคนขับ ลองสตาร์ทดูปรากฏว่าเครื่องติด แต่สิ่งที่ทำให้ปุ๊กังวลกลับเป็นเข็มน้ำมันที่ลงไปถึงขีดแดง ส่งสัญญาณเตือนว่าน้ำมันใกล้จะหมด เขาปิดเครื่องยนต์ พร้อมกับลงจากรถ
"พวกเราต้องลองหาน้ำมันดู ไม่งั้นขับไปได้สักสิบนาทียี่สิบนาทีรถดับแน่"
ทั้งสองรับคำคราหนึ่ง จากนั้นก็ออกไปตามหาน้ำมันในโชว์รูม เมื่อค้นหาจนทั่วแล้วพวกเขาได้น้ำมันมาได้เพียงหนึ่งแกลอนเล็ก ๆ ปุ๊เติมน้ำมันใส่ตัวรถ แล้วก็ขึ้นที่คนขับ สองสหายก็รีบขึ้นมาเช่นกัน เพชรนั่งข้างหน้า อ๊อดไปนั่งข้างหลังคนเดียว
"เราต้องไปเอาน้ำมันก่อน น้ำมันแค่นี้ไม่พอสำหรับการเดินทางระยะไกล"
"แล้วแต่พี่ปุ๊เลยครับ ว่าแต่พี่จะออกทางไหนเหรอ ตรงทางลงมันมีรถอีกคันหนึ่งขวางเอาไว้อยู่ พี่ไม่ไปเลื่อนรถก่อนเหรอครับ"
อ๊อดรู้สึกสงสัย ปุ๊ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับบอกให้ทั้งสองคาดเข็มขัดนิรภัย เพชรกับอ๊อดรีบทำตาม ปุ๊เหยียบคันเร่งพร้อมกับเข้าเกียร์ รถพุ่งชนใส่กระจกจนแตกกระจาย สองสหายร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ รถพุ่งลงกระแทกใส่พื้นจนทั้งสามกระเด็นกระดอน แต่ไม่ได้ลอยไปไหนเพราะมีเข็มขัดนิรภัยรัดตัวเอาไว้ ปุ๊เหยียบคันเร่งต่อไป รถวิ่งเข้าถนนใหญ่แล้ว มุ่งหน้ากลับไปยังเดอะวันมอล์ล
"ไม่เคยเห็นในทีวีเหรอ โฆษณารถรุ่นนี้บอกว่ามันสามารถรับแรงกระแทกจากการตกจากที่สูงได้สองเมตร ผมจึงขอลองพิสูจน์หน่อย ซึ่งก็นับว่าผ่าน ให้สามผ่านเลยได้ใช่ไหม ตอนจบโฆษณาเซลล์ขายรถยังบอกเลยว่า ทางที่ดีคือทางตรง ฮา ฮา "
สองสหายได้แต่ส่ายหัวไปมา ไม่นึกว่าคนขับรถของตนเองจะบ้าบิ่นได้เช่นนี้ หากพวกมันรู้ก่อนว่าปุ๊จะทดสอบรถแบบนี้ พวกมันคงไม่ขึ้นรถแต่จะไปรออยู่ที่ถนน ซึ่งนั่นหมายความว่ามันปลอดภัยกว่านั่นเอง
รถกระบะสี่ล้อวิ่งไปตามท้องถนนอย่างโดดเดี่ยว หากเป็นเมื่อหกเจ็ดเดือนที่แล้ว บริเวณแถวนี้รถคงวิ่งกันขวักไขว่ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว
นครเมืองเชียงใหม่ได้เปลี่ยนไปแล้ว


บิ๊กไบค์สีดำคันงามพาปุ๊ไปตามถนนที่อยู่ในสภาพทรุดโทรม นี่เป็นทางหลวงหมายเลข 108 สายเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน เขาเห็นรถยนต์และมอเตอร์ไซด์จอดสนิทอยู่ข้างทางหลายพันคันตลอดเส้นทาง สภาพตึกสูงใหญ่ที่เสียหายและทรุดโทรมจากแรงระเบิด บ่งบอกให้รู้ว่าเมืองนี้เคยเจริญรุ่งเรืองมาก่อน
ปุ๊เดินทางเกือบสองชั่วโมงจากอำเภอจอมทองมาสู่เมืองเชียงใหม่ ด้วยเศษซากของพาหนะที่ขวางถนนเป็นระยะๆ ทำให้เขาต้องเสียเวลาไปกับการเคลื่อนย้ายสิ่งกีดขวางเหล่านี้ไม่น้อย ระหว่างเคลื่อนย้ายพาหนะเหล่านี้เขาก็ต้องลงมือสังหารผู้ติดเชื้อไปไม่น้อยเช่นกัน
ปุ๊จอดรถ..
เขารู้แล้วว่าเหล่าผู้ติดเชื้อตอบสนองต่อเสียง เมื่อเขายิงปืนจะมีเหล่าผู้ติดเชื้อยกโขยงกันมามากมาย ดังนั้นเขาจึงเก็บท่อนเหล็กยาวเกือบเมตรท่อนหนึ่งมาเป็นอาวุธ การตีเข้าบริเวณศีรษะทำให้เหล่าผู้ติดเชื้อหยุดชะงักและสมองหยุดการทำงานกะทันหัน พวกมันจะล้มลงทันที จากนั้นเขาก็จะใช้เท้ากระทืบศีรษะมันจนแหลกเละ เป็นเรื่องแปลกที่กะโหลกของผู้ติดเชื้อเปราะบางมาก แค่เหยียบแรง ๆ ครั้งเดียวก็แตกกระจาย ปุ๊สันนิษฐานว่ามันคงโดนเชื้อร้ายกัดกินจนผุกร่อน
เขาจะจอดทุกครั้งที่เจอปั๊มน้ำมัน เพราะการทำให้น้ำมันเต็มถังตลอดสร้างความอุ่นใจให้กับเขาได้ แต่น้ำมันในปั๊มเหล่านี้เหลือน้อยมาก อาจจะเพราะถูกผู้รอดชีวิตคนอื่นมาเอาไปก่อนหน้านี้หมดแล้ว ปุ๊ส่ายหน้าด้วยอารมณ์หงุดหงิด หากไม่มีน้ำมันเขาก็คงไปไม่ถึงจุดหมายที่วางไว้ นั่นก็คือ เดอะวันมอล์ล
เดอะวันมอล์ล เป็นห้างสรรพสินค้าที่มีสินค้าครบครัน การไปที่นั่นเขาคิดว่าสามารถหาอุปกรณ์ยังชีพได้มากมาย เขาตั้งใจจะหารถยนต์ที่จอดสนิทในลานจอดรถสักคันหนึ่งเพื่อขนสิ่งของแล้วตามหาผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ในนครเชียงใหม่ เขาเกลียดการอยู่คนเดียว ความโดดเดี่ยวจะทำให้เขาเป็นบ้าอย่างแน่นอน
ปุ๊เดินทางต่อ มอเตอร์ไซด์คู่ใจพาไปข้างหน้า ข้างทางยังคงมีปั๊มน้ำมันอีกหลายแห่ง เขาหวังจะมีสักแห่งที่มีน้ำมันให้กับเขา ข้างทางยังคงมีผู้ติดเชื้อเดินขวักไขว่ไปมา พร้อมกับหันมามองเมื่อปุ๊ขี่รถผ่าน แต่พวกมันก็ทำได้แค่เดินตามมาสี่ห้าก้าว เมื่อเสียงมอเตอร์ไซด์หายไป พวกมันก็เดินเตร็ดเตร่ไร้ทิศทางเช่นเดิม
ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งปรากฏแก่สายตา ปุ๊จอมรถพร้อมกับหยิบแกลอนติดมือมาด้วย ปั๊มน้ำมันอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาจึงต้องเดินข้ามถนนไป แต่บริเวณนี้มีผู้ติดเชื้ออยู่หลายคน การรักษาความเงียบเอาไว้เป็นสิ่งที่ดี ดังนั้นปุ๊จึงเดินย่องไป บางทีก็หลบหลังรถ บางครั้งก็หมอบ ค่อย ๆ คืบคลานไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า สุดท้ายก็มาถึงปั๊มน้ำมัน เขาเอาหัวจ่ายน้ำมันเสียบเข้าไปในแกลอน เมื่อบีบปุ่มจ่ายน้ำมัน น้ำมันก็ไหลออกมาเอื่อยๆ ใช้เวลาไม่นานก็เต็มแกลอน
ปุ๊เอาหัวจ่ายน้ำมันกลับไปไว้ที่เดิม พร้อมกับย่องกลับไปฝั่งเดิม คราวนี้เขาคล่องแคล่วขึ้น ครู่เดียวก็มาถึงรถมอเตอร์ไซด์ ปุ๊ถ่ายน้ำมันใส่รถจนหมดแกลอน แล้วก็ปิดฝาถัง ในขณะที่เขากำลังเสียบกุญแจอยู่นั้น เขาได้เสียงเดินจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงขู่ในลำคอ
ปุ๊รีบหันกลับไปมอง ผู้ติดเชื้อคนหนึ่งก็พุ่งมาใส่เขาอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างเขากับมันห่างกันไม่ถึงเมตร ปุ๊ไม่มีโอกาสได้หยิบอาวุธ จะหลบหนีก็ไม่ทันการณ์ สิ่งเดียวที่ทำได้คือเผชิญหน้ากับมัน
ปุ๊ใช้สองมือจับคอมันเอาไว้ แต่ด้วยแรงพุ่งเข้ามาของเจ้าตัวร้าย ปุ๊เซถอยหลังกระแทกใส่ตัวรถมอเตอร์ไซด์จนล้มคว่ำ สองมือยังคงบีบคอผู้ติดเชื้อเอาไว้
ผู้ติดเชื้อคร่อมอยู่บนตัวของปุ๊ มันพยายามดันหัวของตนเองเขาไปหาตัวของปุ๊เพื่อที่จะกัดกิน ปุ๊เองก็ใช้พละกำลังที่มีอยู่ดันมันออกไป พอได้จังหวะ ปุ๊ก็ใช้สองเท้าดีดใส่ผู้ติดเชื้อพร้อมกับปล่อยมือที่บีบคอมันเอาไว้
ร่างของผู้ติดเชื้อกระเด็นออกไปไกลเกือบสองเมตร ปุ๊รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน จากนั้นคว้าปืนจากข้างรถเอามาถือไว้ พอหันหน้ากลับมา ผู้ติดเชื้อคนนั้นก็พุ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้งแล้ว
ปุ๊ใช้สองมือกวาดปืนไปทางเจ้าผีดิบตัวนั้น พร้อมกับลั่นไก ร่างของมันกระเด็นไปครึ่งเมตร ล้มลงไม่กระตุกกระติกอีก
ปุ๊ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เขารอดตายอย่างฉิวเฉียด หากไม่เคยเรียนศิลปะป้องกันตัวมาก่อน รับรองว่าเมื่อกี้เขาถูกฆ่าไปแล้วแน่นอน
เขารีบสลัดความตระหนกและความคิดฟุ้งซ่านออกไป หันไปพยุงรถมอเตอร์ไซด์ขึ้นมา โชคดีที่มันไม่เป็นอะไรมาก เมื่อเขากดปุ่มสตาร์ตเครื่องมันก็ติดทันที พร้อมกับการที่เขาเร่งเครื่องจากไป กลุ่มผู้ติดเชื้อนับร้อยก็ทยอยแห่กันมา
 ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เขาก็มาถึงจุดหมาย เดอะวันมอล์ล ปรากฏแก่สายตา แต่มันอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาจอดรถมอเตอร์ไซด์เอาไว้ พร้อมกับเดินย่องไปยังฝั่งตรงข้าม เสียงรถทำให้พวกผู้ติดเชื้อตื่นตัวและมาเดินทางเขา
 ปุ๊มาถึงทางเข้าห้างอย่างง่ายดาย ความทรงจำมากมายถูกรื้อฟื้น เขาเคยมากินอาหารญี่ปุ่นที่นี่ เคยมาซื้อของกับแฟนสาวที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน เคยพาพ่อแม่และน้องมากินไก่ทอดชื่อดังในห้างแห่งนี้มาหลายรอบ เคยมาเดินเล่นกับเพื่อนบ่อย ๆ แต่วันนี้เขาต้องมาคนเดียว พร้อมกับความน่าสะพรึงกลัวที่รออยู่ข้างใน
 เขาใช้สายตาสอดส่องผ่านกระจกใสเข้าไปข้างใน ไม่มีวี่แววของผู้ติดเชื้อ มันเงียบสงบอย่างไม่น่าเชื่อ ในความคิดของเขาในห้างต้องเต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อเดินไปเดินมาขวักไขว่ แต่นี่กลับไม่เห็นแม้แต่คนเดียว สำหรับคนอื่นอาจจะโล่งใจ แต่สำหรับปุ๊แล้วเรื่องราวกลับน่าสงสัย มันต้องมีอะไรมิชอบมาพากลแน่นอน
 ปุ๊สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป เขาผลักประตูกระจกเข้าไปข้างใน ดึงรถเข็นที่ใช้ในห้างมาคันหนึ่ง เขาเข็นมันไปตามทางเดินแวะหยิบของที่ต้องการคล้ายคนมาช้อปปิ้งในวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่บรรยากาศดูน่าวังเวง เพราะทั้งห้างเงียบสนิท ได้ยินแต่เสียงล้อรถเข็นบดกับพื้นดังสะท้อนไปมา
 ปุ๊มาถึงร้านขายนาฬิกายี่ห้อดัง เขาใช้ปืนทุบกระจกแตก หยิบนาฬิกาทรงสวยราคาแพงหลายเรือนมาวางเรียงกัน
"เมื่อก่อนทำงานแทบตาย ยังไม่มีปัญญาซื้อมาใช้ แต่ดูตอนนี้สิ กลายเป็นของไร้คนสนใจ แต่ไม่ต้องเสียใจนะเจ้านาฬิกา ผมจะดูแลคุณเอง"
พูดจบก็เลือกนาฬิกาเรือนหนึ่งมาสวมใส่บนข้อแขนซ้าย แล้วกวาดอีกสี่เรือนที่เหลือใส่รถเข็น จากนั้นหยิบจากในตู้มาอีกสองเรือน รวมทั้งหมดเจ็ดเรือน เขาตั้งใจไว้ว่าจะใส่วันละหนึ่งเรือนเหมือนไฮโซดัง ๆ บางคนกระทำในยุคที่โลกยังคงปกติ
 ปุ๊ใช้เวลากว่าสามชั่วโมงในการค้นหาของที่จำเป็นต่อการอยู่รอด อาหารแห้ง อาหารกระป๋อง น้ำดื่ม ไฟฉาย เสื้อผ้า รองเท้า มีดชนิดต่าง ๆ และอีกมากมาย จนเต็มรถเข็นสามคัน นี่เป็นคันที่สี่แล้วที่เขาเข็นออกมาหาของ ตอนนี้เขาบังเอิญมาหยุดอยู่ตรงที่ลานเกม สวนสนุกสำหรับเด็ก ๆ เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นจุดเล่นเกมชู้ตบาส ทุกครั้งที่เขามาที่นี่เป็นต้องมาเล่นตลอดถ้ามีเวลา
ปุ๊วางปืนในรถเข็นแล้วเดินเข้าหยิบลูกบาสมาถือไว้ เขาเคยทำคะแนนได้สูงสุดมาแล้วหลายครั้ง หากเขากลับมาครั้งถัดไปแล้วมีคนทำคะแนนได้มากกว่า เขาจะต้องเล่นจนสามารถทำคะแนนได้สูงสุดอีกครั้ง บางครั้งเขาเสียเงินเป็นพันกว่าจะทำคะแนนได้สูงสุด
เขาบรรจงชู้ตลูกบาสใส่ห่วง น่าเสียดายที่ลูกแรกพลาดเป้า เสียงบ่นด้วยความเสียดายดังขึ้น นี่เป็นธรรมชาติของคนเอาจริงเอาจริงเช่นเขา จากนั้นชู้ตลูกที่สองเข้าห่วง ลูกที่สาม สี่ ห้า หกไม่พลาดเป้า เมื่อได้เริ่มต้นแล้ว เขาก็หยุดไม่ได้ ชู้ตลูกบาสเข้าห่วงบ้าง พลาดบ้าง จนเวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งชั่วโมง เขาจึงรู้ตัวว่าเสียเวลาไปมากแล้ว เขายังต้องหารถสักคันหนึ่งเพื่อเดินทางต่อไปยังตัวเมืองเชียงใหม่
เขาเดินกลับไปที่รถเข็น ขณะที่กำลังจะเข็นรถเข็นต่อไปนั้น ก็ต้องผวาตกใจสุดขีด ปืนที่วางไว้ในรถเข็นได้อันตรธานหายไปแล้ว เขาจำได้ว่าวางมันไว้ที่ไหน แต่อยู่ ๆ มันจะหายไปเองได้อย่างไร มันต้องมีคนเอาไปแน่นอน
"ยืนนิ่ง ๆ ตรงนั้นแหละ เอามือไว้บนหัวด้วย ไม่งั้นกูยิง"
เสียงมาจากทางซ้ายมือ เมื่อปุ๊หันไปมองก็เจอชายหนุ่มสองคน คนแรกรูปร่างผอมสูง คิ้วหนา ตาโต ใบหน้าของมันซูบผอมไปเล็กน้อย อายุราว ๆ สิบแปดสิบเก้าปี ในมือของมันถือปืนอยู่ พร้อมกับเล็งมาทางเขา ปุ๊จำได้ว่านี่เป็นปืนของตนเอง ทางซ้ายมือของมันเป็นชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง รูปร่างค่อนไปทางอ้วน เตี้ยกว่าคนที่ผอมครึ่งศีรษะ ในมือของมันมีขวานอันหนึ่ง
"ยกมือขึ้น เอาไว้บนหัว"
คนรูปร่างผอมตวาดพร้อมกับวาดปืนไปมา ปุ๊กลัวมันจะทำปืนลั่น จึงบอกให้มันใจเย็น พร้อมกับยกสองมือวางไว้บนหัว
"ไอ่อ๊อดมัดมันด้วยเชือก และหากุญแจรถมอเตอร์ไซด์มาด้วย"
คนที่มีรูปร่างอ้วนหยิบเชือกมาถือไว้ในมือซ้าย มือขวายังคงกำขวานไว้แน่น พร้อมกับเดินมาทางปุ๊ด้วยความระแวง ท่วงท่าเดินเลยดูตลกไปบ้าง
ปุ๊เห็นครั้งแรกก็ล่วงรู้ถึงฝีมือของคนอ้วนผู้นี้แล้ว เขามั่นใจว่าสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย แต่ปัญหาติดอยู่ตรงที่ชายหนุ่มผอมสูงคนนั้นถือปืนคุมเชิงอยู่ ถ้ามันลั่นไก ด้วยระยะห่างแค่สามเมตร เป็นเรื่องยากที่ปืนลูกซองจะยิงพลาดเป้า
คนชื่ออ๊อดขยับร่างเข้ามาด้วยความระแวดระวัง มันเดินอ้อมมาทางด้านหลัง พร้อมสั่งปุ๊ให้เอามือไขว้หลังเอาไว้ จากนั้นมันก็เข้ามาประชิด วางขวานไว้ข้าง ๆ เริ่มใช้เชือกมันแขนของปุ๊ด้วยความลนลาน
ยังไม่ทันที่อ๊อดจะมัดเชือกให้แน่น ปุ๊ดึงกระชากมือครั้งเดียวก็หลุดออกจากเชือก จากนั้นก็ใช้มือซ้ายจับแขนอ๊อด กระชากร่างอวบอ้วนเขามาหาตนเอง ใช้แขนขวาล็อคคอมันไว้ให้ร่างมันหันไปทางปลายปืน มือซ้ายก็เลื่อนไปหยิบขวานมาจ่อตรงคอของอ๊อด นี่เป็นแผนการที่ปุ๊วางไว้ตั้งแต่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะใช้เชือกมัดพันธนาการเขา วิธีการแบบนี้มันอยู่ในชั่วโมงเรียนศิลปะการป้องกันตัวที่เขาเคยเรียนมา
"ไอ่เพชรช่วยกูด้วย"
อ๊อดพยายามดิ้นรนอย่างหนัก แต่แขนขวาที่ทรงพลังของปุ๊ล๊อคคอมันไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก
"มึงปล่อนเพื่อนกูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูยิงจริงๆ ด้วย"
คนผอมสูงที่ชื่อว่าเพชรตวาดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาสับสน ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรทำอย่างไรต่อไป ปุ๊ลากร่างอ๊อดถอยห่างออกไป พร้อมกับต่อรองว่า
"วางปืนในมือลง แล้วกูจะปล่อยเพื่อนมึง"
"มึงปล่อยเพื่อนกูก่อน แล้วกูจะไม่ทำอะไรมึง"
ปุ๊เห็นว่าเพชรมือไม้สั่นอย่างหนัก ไม่คล้ายกับโจรมืออาชีพเลย และกลัวมันจะเผลอลั่นกระสุนออกไป จึงว่า
"กูไม่ได้ต้องการทำร้ายพวกมึง ขอแค่มึงวางปืนลง แล้วถอยห่างออกไปสิบก้าว กูจะปล่อยเพื่อนของมึง พร้อมกับให้กุญแจรถมอเตอร์ไซด์กับมึงด้วย"
"กูไว้ใจมึงได้เหรอ"
ปุ๊สังเกตใบหน้าของเพชร รู้สึกว่ามันเริ่มคล้อยตามข้อเสนอของเขา แต่ยังคงระแวดระวังตัวอยู่ จึงว่า
"กูมาคนเดียว แค่มาหาของจำเป็นเท่านั้น ไม่ได้จะมาทำร้ายใคร กูไม่เคยฆ่าคนมาก่อน และวันนี้ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่ต้องทำเช่นนั้น มึงแค่วางปืนลง แล้วถอยหลังไปสิบเก้า กูก็จะปล่อยเพื่อนมึงพร้อมกับกุญแจรถมอเตอร์ไซด์"
"กูเชื่อใจมึงได้เหรอ"
"เชื่อมันเถอะ ไม่งั้นกูตายแน่ ช่วยกูด้วย ๆ "
อ๊อดพยายามดิ้นรนอีกครั้ง แต่มันก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี เพราะพละกำลังของมันเริ่มไม่มีแล้ว แรงดิ้นน้อยกว่าเดิม ปุ๊แทบจะไม่ต้องเพิ่มแรงล็อคแต่อย่างใด
"เอาอย่างนี้กูจะแสดงความบริสุทธิ์ใจก่อน เดี๋ยวกูจะโยนกุญแจรถให้มึง มึงหยิบกุญแจรถไปแล้วทิ้งปืนเอาไว้ จากนั้นกูจะปล่อยเพื่อนมึง"
เพชรลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นเหมือนจะตัดสินใจได้ จึงพยักหน้าครั้งหนึ่งเป็นการตอบตกลง ปุ๊ล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบกุญแจรถออกมา พร้อมโยนไปที่แทบเท้าของเพชร พอกุญแจอยู่แทบเท้า มันจึงก้มลงไปหยิบกุญแจรถขึ้นมา เมื่อได้กุญแจรถมาแล้วก็วางปืนลง พร้อมกับถอยห่างไปสิบก้าวตามคำขอของปุ๊
เมื่อเห็นแบบนั้น ปุ๊เหวี่ยงร่างอ้วนฉุของอ๊อดไปทางด้านหลัง พร้อมกับพุ่งตัวไปหาปืนทันที เพชรเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปดูเพื่อนที่ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า พยุงมันให้ลุกขึ้นแล้วพากันวิ่งหนี แต่เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ขาของอ๊อดสะดุดกับบางอย่างทำให้มันล้มกลิ้งไม่เป็นท่า หัวกระแทกพื้นอยู่ในสภาพสะลืมสะลือ เพชรไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี จะให้วิ่งหนีไปคนเดียวก็ห่วงเพื่อน จะให้แบกเพื่อนไปก็คงไม่ไหวเพราะน้ำหนักต่างกันมาก จึงยืนหันซ้ายหัวขวาอยู่กันที่แบบนั้น
ปุ๊ถือปืนอยู่ในมือแล้ว เขาหันไปทางสองสหาย พร้อมกับเดินเข้าหาพวกมัน เขาชี้ปลายปืนไปที่เพชร พร้อมกับสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันว่า
"นั่งลง"
"ไหนมึงว่าจะปล่อยพวกกูไปไง จะไม่ทำร้ายกันไง คำสัญญาที่ตกลงกันไว้ล่ะ"
"กูบอกให้นั่งลง ไม่งั้นกูยิง"
เพชรรีบนั่งลงทันที ชีวิตของพวกมันอยู่ในมือของชายตรงหน้าแล้ว จากที่คิดปล้นรถมอเตอร์ไซด์ของผู้อื่น ตอนนี้กลายเป็นเนื้อบนเขียงรอให้ผู้อื่นเชือดเฉือนได้ตามใจ
ปุ๊ลากกล่องที่อยู่บริเวณนั้นมาใบหนึ่ง พร้อมกับกระแทกก้นนั่งลงบนกล่องนั้น กวักมือให้เพชรขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เมื่อเพชรขยับตัวมาถึงตำแหน่งที่ต้องการ เขาก็สั่งให้หยุด พร้อมกับกล่าวว่า
"กูจะถาม มึงตอบ ถ้าโกหก กูยิง ตกลงไหม"
เพชรกลายเป็นว่านอนสอนง่าย ผงกศีรษะอย่างต่อเนื่อง เมื่อปืนอยู่ในมือฝั่งตรงข้าม มันก็ไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง แม้ว่าจะรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้ความได้เปรียบที่มีตอนแรกสลายไป เพียงเพราะความอ่อนต่อโลก ไร้ประสบการณ์ จึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
"พวกมึงเป็นใคร มาจากไหน และมีทั้งหมดกี่คน"
ปุ๊ถามย้ำไปทีละคำถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ ตอนนี้ใบหน้าของเขานิ่ง แววตาเย็นเยียบจนน่ากลัว ลำตัวที่ตั้งตรงดุจทวนเสมือนบอกใบ้กับเพชรว่ายอมหักไม่ยอมงอ ตอนนี้เขาคล้ายกับตำรวจผู้หนึ่งกำลังสอบสวนผู้ร้ายอยู่ บรรยากาศตึงเครียดกว่าเดิม
"พวกเราเป็นคนเชียงใหม่นี่แหละ ตอนที่คนอื่นกลายเป็นผู้ติดเชื้อ พวกเรายังไม่ได้มาเจอกัน ต่างคนต่างหลบหนี จนวันหนึ่งเรามาเจอกันในร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไปไหนมาไหนด้วยกันมาตลอด มีกันสองคนนี้แหละ ไม่มีคนอื่นแล้ว"
"ทำไมถึงอยากได้รถกู"
ปุ๊จ้องตาเพชร เขาไม่คิดว่าชายตรงหน้าผู้อ่อนด้อยจะโกหก เด็กหนุ่มตรงหน้าทั้งสองคนล้วนอ่อนต่อโลก มิเช่นนั้นแล้วเขาคงไม่ได้อยู่ในสภาพมีเปรียบเช่นนี้
"มีชุมชนผู้รอดชีวิตอยู่ที่สวนพฤกษศาสตร์พืชสวนโลกเก่า พวกเราได้รับเสียงสัญญาณวิทยุ พวกเขากำลังเชิญชวนให้พวกเราไปหา แต่พวกเราไม่มีพาหนะเดินทางไป หากเดินไปคงถูกพวกติดเชื้อกัดกินก่อนแน่นอน จึงต้องมา...มาเอารถของแก"
"รถมีตั้งเยอะตั้งแยะ เกลื่อนกลาดทั้งข้างทาง ในบ้าน และในห้าง ทำไมไม่เอาไปขับ จะมาแย่งรถกูทำไม"
"มันหากุญแจยาก น้ำมันก็หายาก เลย..."
ปุ๊ได้แต่ส่ายหัวไปมา เขารู้สึกเหลือเชื่อต่อการอ่อนต่อโลกของพวกมันทั้งสอง แต่คำพูดของเพชรก็ทำให้ปุ๊มีความหวัง คำ ชุมชมผู้รอดชีวิต ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น แต่ก็ยังทำเป็นหน้าเข้ม กล่าวว่า
"แล้วตอนนี้พวกมึงจะไปกันต่อยังไงถ้าไม่มีรถมอเตอร์ไซด์"
"เอ่อ...ก็คงต้องรถมาให้ได้ แล้วเดินทางไปยังชุมชนผู้รอดชีวิต"
ปุ๊ถอนหายใจคราหนึ่ง พร้อมกับยืนขึ้น แหงนหน้ามองฟ้า แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดาน เขาอมยิ้มพร้อมกับส่ายหัวคราหนึ่ง กล่าวว่า
"กูสามารถหารถยนต์มาได้ พวกมึงจะไปกับกูไหมล่ะ"
"ไป ๆ ๆ "
เสียงตอบมาจากอ๊อดที่เมื่อกี้อยู่ในสภาพสะลืมสะลือ เพชรหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างงุนงง กล่าวว่า
"เอ็งฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็นึกว่าอาการหนักจนปัญญาอ่อนไปแล้ว หรือว่าที่จริงแล้วเอ็งไม่ได้เป็นอะไรเลย แค่ปอดแหกจนเป็นลมไป"
"เปล่านี่ กูเพิ่งฟื้นขึ้นมาตอนเขาถามว่า 'ทำไมถึงอยากได้รถกู' มึงมัวแต่คุยกับพี่เขาเลยไม่ได้สังเกตกูที่กำลังลืมตาขึ้นมา ว่าแต่มึงไม่เอาด้วยเหรอ ไปกับพี่เขาน่าจะปลอดภัยกว่านะ"
"กูก็เอาด้วย แต่กูแค่แปลกใจที่มึงฟื้นขึ้นมาง่ายดายถึงเพียงนี้ รู้แบบนี้กูหนีเอาตัวรอดคนเดียวไปแล้ว"
ปุ๊ส่งเสียงกระแอมคราหนึ่ง ทำลายบรรยากาศการคุยกันของสองโจรอ่อนหัด ทั้งสองหันมามองปุ๊ด้วยแววตาคาดหวัง ท่ามกลางขุมนรกที่เต็มไปด้วยฝูงผู้ติดเชื้อ หากสามารถหาที่พึ่งพิงได้ ใครเล่าจะปล่อยให้หลุดพ้นไป ทั้งสองจึงตกลงใจไปกับปุ๊ทันที
"ถ้าพวกมึงจะไปกับกู ต้องถือกฎสามข้อนะ หนึ่งเชื่อฟังกู สองห้ามทำอะไรโดยพลการ ต้องปรึกษากูก่อน และสามห้ามแอบกินเสบียง"
ทั้งสองพนักหน้างึก ๆ เป็นคำตอบ ปุ๊จึงเดินไปที่รถเข็น หันไปทางสองสหาย กล่าวว่า
"เข็นรถเข็นแล้วตามกูมา"
ทั้งสองกลายเป็นว่านอนสอนง่าย เดินไปเข็นรถเข็นไปตามปุ๊ที่เอาปืนพาดไหล่เดินนำหน้าไปยังจุดหมาย
.
.
.
.
.
บนท้องถนนที่เต็มไปด้วยซากยานพาหนะ สุภาพสตรีผู้หนึ่งกำลังย่างเท้าเดินอย่างปลอดโปร่ง หล่อนไม่สนใจไยดีผู้ติดเชื้อที่เดินไปมาอยู่ประปราย ในมือซ้ายของหล่อนยังถือดาบซามูไรเล่มหนึ่ง ดาบที่เปรอะเปื้อนเลือดสีดำของผู้ติดเชื้อ สุภาพสตรีผู้นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแพรวา
ผู้ติดเชื้อคนหนึ่งกำลังเดินปรี่เข้าหาหล่อน แพรวาสะบัดดาบใส่มันคราหนึ่ง หัวของผู้ติดเชื้อนั้นหลุดออกจากตัว ตกลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นถนน ฝีมือการฟันดาบของหล่อนอยู่ในระดับชำนาญ แม้ว่าผู้ติดเชื้อจะกระดูกกร่อน ไม่แข็งแรงเหมือนคนปกติ แต่การสะบัดดาบใส่คราเดียวแล้วสามารถตัดคอขาดได้นั้น จำเป็นต้องผ่านการฝึกฝนมาไม่น้อย
"เฮ้อ เมื่อไหร่จะเจอผู้รอดชีวิตคนอื่นเสียที เดินมาครึ่งค่อนวันแล้วเนี่ย ไม่มีแม้แต่เงาผู้คน หรือทั้งประเทศนี้เหลือเพียงฉันคนเดียว"
หล่อนบ่นกับตนเอง และตะโกนออกไปสุดเสียงคราหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเสียงของหล่อนจะนำพาเหล่าผู้ติดเชื้อมา แต่ด้วยความมั่นใจในอาวุธที่มีอยู่ในมือ จึงไม่ได้เกรงกลัวเหล่าผู้ติดเชื้อเท่าที่ควร และเป็นไปตามที่คาดคิดไว้ เหล่าผู้ติดเชื้อนับสิบจากหลายทิศทางกำลังปรี่เข้าหาแพรวา
แพรวารอให้ตัวแรกเข้ามาใกล้ หล่อนตวัดดาบผ่าหัวมันออกเป็นสองซีก ใช้เท้าถีบร่างมันกระเด็นไปไกลเกือบวา แล้ววกดาบกลับไปฟันคอตัวที่สองที่กำลังจะเข้าประชิดหล่อนจนคอขาด จากนั้นกวาดดาบไปฟันตัวที่สามที่มาจากข้างหลังจนหัวของมันขาดครึ่ง สมองสีดำไหลย้อยออกมาดูน่าสะอิดสะเอียน
แพรวาลงมือสังหารต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ถึงสิบนาทีก็สังหารไปยี่สิบห้าคนแล้ว แต่ผู้ติดเชื้อก็ไม่ลดจำนวนลงเลย กลับทยอยมาเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก หล่อนเริ่มมือไม้ปั่นป่วน เพราะเรี่ยวแรงที่มีเริ่มถดถอย หล่อนเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง แม่จะเก่งกาจแต่ก็มีเรี่ยวแรงจำกัด เมื่อคิดได้ว่าคงกำจัดได้ไม่หมด แพรวาก็เริ่มคิดถึงวิธีที่ดีที่สุดในสามโลก นั่นก็คือการหลบหนี
เมื่อคิดได้ดังนั้น แพรวาก็ไม่รอช้า หล่อนเบี่ยงตัวไปทางขวา ฟาดฟันผู้ติดเชื้อล้มลงไปสองคน จากนั้นก็ออกตัววิ่งทันที หล่อนเป็นนักวิ่งที่ดีคนหนึ่ง สามารถหลอกล่อ หลบซ้ายเลี่ยงขวาได้เป็นอย่างดี ทำให้ผู้ติดเชื้อที่ขวางทางไม่อาจแตะตัวหล่อนได้
หล่อนวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง ก็สังเกตได้ว่าพวกผู้ติดเชื้อไม่มีท่าทีจะลดลง แต่คล้ายกับว่าเพิ่มจำนวนขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก จึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปในซอยเล็ก ๆ ซอยหนึ่ง หล่อนคิดว่ามันจะทำให้ผู้ติดเชื้อบางส่วนหาหล่อนไม่เจอ การวิ่งในซอย ๆ เล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องสนุกสำหรับหล่อน เพราะด้วยรูปร่างอันบอบบางและปราดเปรียวสร้างความคล่องตัวได้มากโข ผู้ติดเชื้อที่ตามมาเริ่มน้อยลง ทางข้างหน้าก็เหมือนจะไม่มีเหล่าผู้ติดเชื้อแล้ว
แพรวาเริ่มชะลอฝีเท้า การวิ่งต่อเนื่องมาระยะหนึ่ง ทำให้ร่างกายอ่อนล้าไม่น้อย ต้องหอบหายใจอย่างต่อเนื่อง หล่อนเหลียวซ้ายมองขวา ก็รู้สึกว่าตนเองหลงทางเสียแล้ว สถานที่รอบ ๆ ตัวล้วนไม่เป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตา หล่อนจำไม่ได้ว่ามันเป็นส่วนไหนของเมืองกรุงแห่งนี้
แพรวาหยิบเหรียญบาทออกมาเหรียญหนึ่ง บางทีการโยนเหรียญเลือกทิศทางไปต่ออาจเป็นวิธีสุดท้ายสำหรับบางคน แต่สำหรับแพรวาแล้ว หล่อนใช้วิธีนี้บ่อย ๆ สมัยโลกยังไม่ล่มจม เวลาที่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเลือกเล่นละครเรื่องไหน หล่อนก็จะใช้วิธีโยนเหรียญเอา มันอาจจะเป็นวิธีที่ค่อนข้างไร้เหตุผลและดูสิ้นคิด แต่มันก็เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในบรรดาทางเลือกทุกสาย
แพรวาดีดเหรียญในมือลอยขึ้น เมื่อมันตกลงมาบนฝ่ามือของหล่อน มันออกด้านหัว
"ต้องไปข้างหน้าสินะ"
หล่อนดีดเหรียญขึ้นไปอีกครั้ง ที่นี้เหรียญออกก้อย แพรวาหันไปมองมางซ้ายมือ ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว พลางกล่าวว่า
"ไปทางซ้ายกัน ดูสิว่าโชคชะตาจะนำพาไปไหน"
แพรวาเดินไปตามตรอกซอยที่มีมากมาย สถานที่แห่งนี้น่าจะเคยเป็นสลัมมาก่อน ดูจากสภาพบ้านที่ค่อนข้างเก่าและอยู่ติดกันอย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบ มีการพ่นสีละเลงภาพวาดบนกำแพงเกือบทุกที่ สภาพบรรยากาศเงียบสงบ ไร้วี่แววผู้ติดเชื้อ ที่น่าตื่นตาตื่นใจกลับกลายเป็นการที่น้ำในลำคลองเริ่มใสสะอาดแล้วคงเป็นเพราะไม่มีผู้ใดมาทิ้งสิ่งสกปรกลงไปอีก จึงทำให้สิ่งแวดล้อมกำลังฟื้นฟูตัวของมันอยู่
แพรวาไม่เคยมาในสถานที่แบบนี้ หล่อนเติบโตในครอบครัวที่มีฐานะ ได้ร่ำเรียนในโรงเรียนเอกชนชื่อดัง เป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นแนวหน้าของประเทศ ประกวดนางงามจนได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง แมวมองติดต่อให้ไปแสดงละครหลังข่าว กลายเป็นนางเอกดาวรุ่งที่มีผลงานออกมาไม่ขาดสาย ทั้งชื่อเสียงและความสวยงามทำให้ชายหนุ่มมากหน้าหลายตาตามขายขนมจีบ แต่น่าเสียดายที่หล่อนมีแนวคิดไม่เหมือนคนทั่วไป หล่อนอยากเก็บเงินสักก้อน หาซื้อที่ดินสักผืนในต่างจังหวัดที่ห่างไกล ทำสวนผลไม้ ปลูกข้าวทำนา หาสามีที่ดีสักคน ใช้ชีวิตอย่างสงบที่บ้านนอกอย่างสบายใจ แต่โลกกลับไม่รอให้ความฝันของแพรวาเป็นจริง เชื้อไวรัสโควิท-19 ทำให้โลกมนุษย์ที่กำลังเจริญรุ่งเรืองสุดขีดต้องล่มสลายในช่วงเวลาไม่กี่สิบปี แม้ว่าหล่อนจะเติบโตขึ้นมาพร้อมกับสถานการณ์ที่โรคนี้กำลังระบาด แต่ก็ยากที่จะทำใจได้ หล่อนถวิลหาโลกใบนี้ ก่อนที่จะเกิดโรคระบาด มันช่างดีเหลือเกิน
ในขณะที่แพรวากำลังเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เขาเห็นควันไฟลอยพุ่งขึ้นไปบนฟากฟ้า แม้จะเป็นควันไฟเพียงน้อยนิด หล่อนก็จำได้ว่ามันเป็นควันไฟ ซึ่งน่าจะอยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยกว่าเมตร แพรวารีบพุ่งตัวไปยังควันไฟนั้น ความฝันที่จะพบผู้รอดชีวิตกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
แพรวาเริ่มชะลอฝีเท้าเมื่อมาใกล้ถึง หล่อนเองก็ต้องระวังตัว หากพบเจอคนชั่วช้าอาจจไม่ได้มีความสุขอย่างที่วาดหวังไว้ก็ได้ หล่อนเดินอ้อมต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วมองไปยังกองไฟที่อยู่ห่างออกไปสามสิบเมตร ชายผู้หนึ่งหันหลังให้หล่อน เขากำลังถือไม้ที่มีไก่ย่างตัวหนึ่งเสียบอยู่ กลิ่นหอมของไก่ย่างลอยมาแตะจมูกแพรวา
"ผู้ชาย ผู้....ชาย ในที่สุดก็หาจนเจอ น่ากินมาก น่ากินจริง ๆ น่ากินจนน้ำลายไหล ไก่ในมือของเขาน่ากินจริง ๆ "
แพรวาเผลอกระซิบออกมาอย่างลืมตัว หล่อนตัดสินใจแล้วว่าจะเดินเข้าไปผู้ชายตรงหน้า ไม่ว่ามันจะเป็นคนดีหรือคนชั่ว หล่อนก็จะเข้าไปทักทายมัน บางทีการอยู่คนเดียวมานานเกินไปทำให้หล่อนรู้สึกโดดเดี่ยว หากมีคนที่สามารถพูดคุยโต้ตอบกันได้ คงมีความสุขไม่น้อยแน่นอน
แพรวาเดินออกจากหลังต้นไม้ มุ่งหน้าไปหาชายผู้นั้น


รถกระบะสีดำจอดสนิทบนถนน ข้างหน้าเป็นสุสานรถยนต์ขนาดใหญ่อย่างแท้จริง บนท้องถนนทั้งซ้ายขวาล้วนจอดไปด้วยรถยนต์ที่หมดสภาพไปแล้วหลายพันคัน เรียงรายไปตามท้องถนนจนสุดลูกหูลูกตา แทบจะไม่มีช่องว่างให้รถของปุ๊และพรรคพวกผ่านไปได้ ทั้งสามขึ้นไปยืนบนรถเก่าคนละคัน มองไปบนท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์ที่จอดสนิทนับไม่ถ้วน ผู้ติดเชื้อบางส่วนเดินไปเดินมาตามช่องว่างระหว่างรถที่จอดสนิทเหล่านั้น พวกเขาไม่เห็นช่องทางที่จะขับรถผ่านไปได้เลย
"เอาไงต่อดีพี่"
เพชรหันไปถามปุ๊ที่กำลังจ้องมองไปข้างหน้า ณ ตอนนี้มันเองก็หาทางออกไม่เจอ ที่คิดออกอย่างเดียวคือเดินถอยหลัง หาเส้นทางอื่นไปยังชุมนุมผู้รอดชีวิต
"เราต้องหาที่พักก่อน อีกประมาณครึ่งชั่วโมงพระอาทิตย์ก็จะตกดินแล้ว ช่วงเวลากลางคืนเราเสียเปรียบผู้ติดเชื้อที่สามารถมองเห็นในความมืดได้"
"หาที่พักที่ไหนดี"
อ๊อดพูดพร้อมกับเหลียวมองไปรอบ ๆ ที่มีสิ่งปลูกสร้างมากมาย ตึกราบ้านช่อง รวมไปถึงร้านรวงต่าง ๆ มีมากมายให้เลือกพักพิงในค่ำคืนนี้ หากจะให้คนอย่างมันเลือกที่พักสำหรับตนเอง แน่นอนว่าต้องเป็นตึกสามชั้นที่อยู่ทางด้านซ้ายมือ มันดูใหญ่และแข็งแรง สามารถกันพวกติดเชื้อได้อย่างแน่นอน แต่ดูเหมือนกับว่าแนวคิดของปุ๊จะแตกต่างออกไป
"เราต้องเลือกสถานที่ที่มีทางออกหลายทาง ง่ายแก่การหลบหนี และอยู่ใกล้ยานพาหนะของเรา"
พอปุ๊พูดเสร็จ ทั้งสามล้วนหันไปมองยังจุดเดียวกัน อาคารชั้นเดียวตกแต่งหรูหรา มีป้ายไฟขนาดใหญ่อยู่ แต่ตอนนี้มันดับสนิท อ๊อดอ่านข้อความบนป้ายไฟดัง ๆ ว่า
 "มิดไนท์ผับ นี่ตกลงพวกเราจะเข้าผับกันใช่ไหม งั้นก็ดีเลย เดี๋ยวผมจะโชว์วิชาเท้าไฟที่เคยร่ำเรียนมาผ่านยูทูปให้ดู รับรองว่าเป็นหนึ่งไม่เป็นสอง อะโจ๊ะ ๆ ...จื๊ด...ดือ....ดื๊ด...จื๊ด..."
อ๊อดพูดพร้อมกับโชว์การเต้นให้พวกพ้องดู เพชรกับปุ๊ได้แต่ยิ้มแล้วก็ส่ายหัวไปมา ปุ๊โดดลงมาข้างล่าง พร้อมกับไปที่กระบะท้ายรถของพวกเขา เขาหยิบไม้เบสบอลดัดแปลงของตนเองออกมา โยนไปให้เพชรอันหนึ่ง โยนไปให้อ๊อดที่กำลังเต้นอย่างเมามันอีกอันหนึ่ง เพชรใช้ไหวพริบรับกระบองตรงด้ามพอดี จึงไม่มีอันตราย แต่อ๊อดรีบรับโดยไม่ได้พิจารณาอันใด เสียงร้องโอดโอยก็ดังขึ้น พร้อมกับกระบองที่หลุดมือหล่นลงพื้น
"เอาอะไรมาให้เนี่ย หนามปักมือจนแสบหมดแล้ว ตาย ตาย"
"มันคืออาวุธชิ้นใหม่ของพวกเราไง เคยเห็นแต่ในหนัง ไม่นึกว่าวันหนึ่งพวกเราจะได้ใช้มันเสียเอง น้ำหนักและขนาดพอดีมือเลย ของชอบเลยนิ"
เพชรพูดพร้อมกับหวดไม้เบสบอลไปมาสองสามที อ๊อดรีบลงมาเก็บไม้เบสบอลติดตะปูของตนเองบ้าง ลองหวดดูสองสามครั้ง ก็แสดงสีหน้าถูกอกถูกใจ ปุ๊ยื่นไฟฉายให้คนละกระบอก จากนั้นเดินนำหน้าไปยังผับที่เป็นเป้าหมายค้างคืน ผู้ติดเชื้อรายหนึ่งปรี่เข้ามา ปุ๊หวดอาวุธใส่ครั้งเดียว กะโหลกของมันก็แหละเละ ร่างของมันล้มลงดิ้นพะงาบ ๆ อยู่บนพื้น เพชรกับอ๊อดเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งมั่นใจในอาวุธของตนเองมากขึ้น
"เราจะเข้าไปเคลียร์พื้นที่ด้านในกัน เราจะเดินกันเป็นรูปสามเหลี่ยม ผมจะระวังหน้ากับซ้าย เพชรดูด้านขวา ส่วนอ๊อดคอยดูด้านหลังเอาไว้ ห้ามประมาทเด็ดขาด ถืออาวุธมือข้างถนัด ไฟฉายข้างไม่ถนัด อย่าลนลาน อย่าส่งเสียงดัง"
ทั้งสองรับคำคราหนึ่ง เดินตามหลังปุ๊อย่างกระชั้นชิด ตอนนี้พวกเขาไม่ได้รู้สึกกลัวผู้ติดเชื้อมากเหมือนแต่ก่อนแล้ว ขอเพียงแค่ชิงจัดการมันก่อนที่จะโดนกัดกิน ก็เป็นอันรอดปลอดภัยแล้ว พวกมันแม้จะแลดูน่ากลัว แต่พวกมันไม่ได้ใช้สมอง ใช้เพียงความรู้สึกหิวในการขับเคลื่อนเท่านั้น
ปุ๊ค่อย ๆ เปิดประตูบานใหญ่ที่ไม่ได้ล็อคเอาไว้ ห้องแรกที่เจอเป็นห้องขายบัตรและจำหน่ายเครื่องดื่ม ข้างในไม่ได้มืดอย่างที่คาดคิดเอาไว้ แสงลอดผ่านหน้าต่างซี่กรงเหล็กเข้ามาได้มากกว่าห้าส่วน ไม่จำเป็นต้องใช้ไฟฉาย ทั้งสามจึงซุกเก็บไฟฉายใส่กระเป๋าเป้ของตนเอง
ในห้องมีผู้ติดเชื้อสี่รายกำลังเดินไปมา เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันมาทางพวกเขา เมื่อเห็นว่านั่นไม่ใช่พวกเดียวกัน พวกมันจึงปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว
"ไม่ต้องระวังหลัง ช่วยกันจัดการตรงนี้ก่อน"
สิ้นเสียงของปุ๊ ผู้ติดเชื้อตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดก็มาถึงตัวแล้ว ปุ๊ใช้อาวุธหวดใส่ศีรษะมันคราหนึ่ง เสียงกะโหลกแตกดังลั่นห้อง พร้อมกับศีรษะของเจ้าผีดิบแหลกเละไม่มีชิ้นดี ตัวที่สองวิ่งมาทางซ้ายมือ พอดีมาเจอกับอ๊อดที่หันมาพอดี
อ๊อดที่ออกอาการตระหนกยังคงหวดอาวุธโดนศีรษะผู้ติดเชื้อ หัวของมันยุบไปแถบหนึ่ง พร้อมกับล้มลงแทบเท้าของปุ๊ที่กำลังระมัดระวังตัวอยู่ ยังไม่ทันที่อ๊อดจะหวดมันซ้ำอีกครั้ง เท้าของปุ๊ก็กระทืบใส่กะโหลกผู้ติดเชื้อรายนั้นจนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่เหลือชิ้นดี
เพชรเองก็หวดผู้ติดเชื้อรายหนึ่งจนศีรษะมันเละไปแถบหนึ่ง ล้มลงไปนอนนิ่งบนพื้นห้อง เหลือผู้ติดเชื้อรายสุดท้ายที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้า แต่มันกลับเคลื่อนตัวช้ากว่ารายอื่น ขาของมันไม่เท่ากัน ข้างหนึ่งปกติ แต่อีกข้างหนึ่งเล็กลีบ แสดงว่าก่อนติดเชื้อ คนผู้นี้ต้องเท้าพิการอย่างแน่นอน
"เข้าเคลียร์ห้องโถงต่อ เตรียมไฟฉายเอาไว้ให้พร้อม ห้ามแตกตื่นนะ มีสติเข้าไว้"
พูดจบไม่รอฟังเสียงอีกสองคน ปุ๊เดินนำหน้าพร้อมกับใช้กระบองหวดใส่ผู้ติดเชื้อพิการจนศีรษะแหลกเละในทันที จากนั้นเดินผ่านประตูกระจกสีดำที่เปิดไว้แล้ว เข้าสู่ห้องโถงมือซ้ายถืออาวุธ มือขวาส่องไฟฉาย แสงสว่างรำไรจากเบื้องนอกไม่ได้ช่วยอะไรเลย มีเพียงแสงจากไฟฉายที่สาดส่องไปมา ทำให้ทั้งสามมองเห็นสภาพภายในห้องได้ โต๊ะบาร์ที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ ยังคงมีแก้วเบียร์ แก้วน้ำ ขวดเบียร์ และขวดสุราวางระเกะระกะอยู่ เก้าอี้แปดในสิบตัวล้มระเนระนาด บนเวทียังคงมีเครื่องดนตรีตั้งอยู่อย่างครบครัน
ทั้งสามกลับรู้สึกแปลกใจที่ไม่มีผู้ติดเชื้ออยู่ภายใน โดยปกติแล้วสถานที่แบบนี้จะต้องมีผู้ติดเชื้อจำนวนมาก เพราะเป็นสถานที่อโคจร การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสย่อมรวดเร็วกว่าสถานที่ทั่วไป ดังนั้นการที่พบเจอผู้ติดเชื้อจำนวนน้อยมากจึงกลายเป็นเรื่องแปลกประหลาดสำหรับทั้งสามคน แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากออกมา เพราะยังคงมีห้องถัดไปให้ค้นอีก
ทั้งสามเข้าไปสำรวจห้องน้ำต่อ แต่ก็ไม่พบอันใด จึงเข้าไปตรวจสอบห้องครัวที่อยู่ห้องถัดไป ความมืดของห้องกลับทำให้ทั้งสามรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี เสียงน้ำหยดดังสะท้อนไปทั่วห้อง ปุ๊กำอาวุธไว้แน่นกว่าเดิม สัญชาตญาณของเขากำลังรู้สึกว่ามีภัย ขนบนแขนของเขาตั้งชูชัน
เพล้ง....
เสียงจากเหล็กตกกระทบพื้น ทั้งสามหันกระไฟฉายไปทางนั้นโดยพร้อมเพรียง ตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้ แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น
"ต้องเป็นหนูแน่ ๆ โอย หัวใจจะวาย"
อ๊อดพูดออกมาเบา ๆ เพชรส่งเสียงสนับสนุนคราหนึ่ง มันเองก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวบ้างแล้วเหมือนกัน ไฟฉายของมันสาดส่องวนไปรอบ ๆ เพื่อมองหาสิ่งมีชีวิตอื่น แต่มันกลับว่างเปล่า ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดปรากฏตัวให้เห็น แม่แต่หนู่ก็ไม่โผล่หน้าออกมาให้เจอ
"ค้นดูทั่วห้องแล้ว ยังไม่เจออะไรเลย น่าจะไม่มีผู้ติดเชื้อ...."
ยังไม่ทันที่เพชรจะพูดจนจบประโยค ก็มีบางอย่างร่วงลงมาจากเพดาน มันหล่นลงมาตรงหน้าทั้งสามคนพอดี ไฟฉายทั้งสามกระบอกสาดส่องไปที่สิ่งนั้นโดยพร้อมเพรียง ภาพที่เห็นตรงเบื้องหน้าทำให้ทั้งสามแทบหยุดหายใจ สิ่งมีชีวิตที่ปรากฏตรงหน้าแทบจะไม่คล้ายผู้ติดเชื้อ ใบหน้าของมันไม่หลงเหลือเค้าความเป็นมนุษย์เลย เริ่มจากศีรษะที่ปราศจากเส้นผม มันคล้ายกับก้อนเนื้อที่ถลกหนังออกแล้ว แลดูน่าขยะแขยง ดวงตาสองดวงใหญ่กล่าปกติสี่ห้าเท่าและมีลักษณะปูดโปนออกมา จมูกสั้นนิดเดียว แทบจะไม่มีดั้ง ฟันในปากกลายเป็นสีดำ คางแหลมยื่นออกมาข้างหน้าเล็กน้อย แขนยืดยาวออกมามากกว่าปกติ เล็บยาวดูแหลมคม มันค่อย ๆ ตั้งท่าโจมตีใส่พวกเขา
ปุ๊เป็นคนอยู่ใกล้กับเจ้าตัวนี้มากที่สุด เขาจึงเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับฟาดอาวุธใส่ตัวประหลาดอย่างสุดแรงเกิด หวังจบชีวิตมันในคราเดียว
เหตุการณ์น่าตื่นตระหนกก็เกิดขึ้น เจ้าตัวประหลาดนั้นสามารถหลบอาวุธได้ มันพุ่งออกซ้ายอย่างรวดเร็ว เร็วจนทั้งสามทำอะไรต่อไปไม่ถูก พวกเขาไม่เคยเจอผู้ติดเชื้อเช่นนี้มาก่อน จึงออกอาการลนลานอย่างเห็นได้ชัด ไม่ทราบว่าควรทำอย่างไรดี
"ระวังตัวด้วย มันอาจจะโจมตีเรา"
ปุ๊รีบเตือนเพื่อนร่วมทางทั้งสองคน แต่ก็ไม่ทันการณ์อยู่ดี ร่างของเพชรถูกกระแทกใส่คราหนึ่ง ร่างของมันกระเด็นไปชนกับอ๊อดจนล้มหงายหลังทั้งสองคน
ปุ๊รีบส่องไฟไปตามทางที่มันพุ่งไป แต่ความรวดเร็วของมันทำให้มันหลบพ้นจากแสงไฟฉาย ทำให้ปุ๊ต้องส่องซ้ายส่องขวาหาตัวมัน แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นความว่างเปล่า ในขณะที่เพชรกับอ๊อดรีบลุกขึ้นมายืนหันหลังชนกัน ทั้งสองตกอยู่ในอากการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด การหาตัวสิ่งมีชีวิตตัวใหม่นี้ยากเย็นเหลือเกิน มันน่ากลัวกว่าตัวที่เดินอยู่บนท้องถนนแบบไม่เห็นฝุ่น แค่การโจมตีครั้งแรกก็ทำทั้งสามล้มกลิ้งไม่เป็นท่า
"พี่ปุ๊...ระวัง"
อ๊อดพยายามเตือนปุ๊ เพราะเขาเห็นตัวประหลาดกำลังพุ่งชนใส่ปุ๊ที่ยืนอยู่ห่างจากพวกเขา แต่ไม่ทันการณ์แล้ว ร่างของปุ๊กระเด็นไปชนกับโต๊ะวางของจนล้มระเนระนาดทั้งคนทั้งสิ่งของ ยังไม่ทันที่ปุ๊จะตั้งตัวได้ เจ้าตัวประหลาดนั้นก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปุ๊ขว้างไฟฉายใส่เจ้าตัวนั้น พร้อมกับใช้สองมือควานหาสิ่งของรอบตัวเพื่อใช้ต่อสู้กับมัจจุราชที่กำลังดิ่งลงมาหาเขาอยู่ นิ้วมือของเขารู้สึกเจ็บแปลบแวบหนึ่ง
เพชรกับอ๊อดร้องอุทานออกมาอย่างลืมตัว มันไม่สามารถวิ่งไปช่วยปุ๊ได้ทันการณ์ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของปุ๊ดังขึ้นคราหนึ่ง จากนั้นก็เงียบไป เจ้าตัวประหลาดก็แน่นนิ่งไปแล้ว ทั้งสองรีบวิ่งไปที่ตัวประหลาดนั้น ใช้อาวุธทุบใส่มันอย่างบ้าคลั่ง
"พอได้แล้ว มันตายแล้ว รีบยกออกไปเร็ว ๆ ผมหายใจไม่ออก"
"ยังไม่ตาย พี่ปุ๊ยังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ด้วย"
อ๊อดพูดออกมาด้วยความดีใจ แต่เพชรกลับตรงดิ่งเข้าไปลากเจ้าตัวประหลาดออกมา เมื่อพลิกตัวมันให้นอนหงาย ก็เห็นมีดทำครัวเล่มหนึ่งปักอยู่ตรงหน้าอกของมัน นั่นเป็นฝีมือของปุ๊แน่นอน เพราะคนที่สามารถปักมีดได้ในตอนนั้นมีเพียงแค่ปุ๊คนเดียว
ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ปุ๊ควานหามีดได้ จึงแทงใส่หน้าอกของตัวประหลาดในขณะที่มันพุ่งเข้าใส่เขา มิฉะนั้นแล้วคนที่ต้องจบชีวิตไปคงเป็นเขาแน่นอน
ทั้งสามคนนั่งพิงผนังอย่างหมดแรง ปุ๊เหลียวมองสหายทั้งสองด้วยความโล่งใจ โชคดีที่วันนี้ไม่มีใครบาดเจ็บล้มตาย แต่การเดินทางครั้งนี้กลับอันตรายกว่าที่คิด ผู้ติดเชื้อไม่ได้มีเพียงชนิดเดียว มันมีมากกว่าหนึ่งสายพันธุ์ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรอีกในวันข้างหน้า ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วจิตใจ แต่เขาในฐานะผู้นำไม่อาจแสดงความอ่อนแอออกมาได้ จึงหันไปพูดกับสองสหายว่า
"พวกเอ็งยังไหวอยู่ไหม"
"สอบอมอ สบายมาก"
เพชรและอ๊อดตอบออกมาโดยพร้องเพรียง ปุ๊จึงลุกขึ้นพร้อมกับหยิบไฟฉายและอาวุธมาถืออยู่ในมือ เขาต้องรีบเคลียร์สถานที่ ความมืดใกล้เข้ามาแล้ว พวกเขามีเวลาไม่มากแล้ว
"เจ้าตัวนี้เหมือนจะมีหัวใจ วินาทีที่มีดปักใส่หัวใจของมันนั้น ผมรู้สึกว่ามันดิ้นรนและเจ็บปวด จากนั้นมันก็ตาย ดังนั้นเจ้าตัวนี้น่าจะมีจุดอ่อนตรงที่หัวใจ เวลาที่พบเจอมันอีกครั้งก็เล็งที่หน้าอกด้านซ้ายของมันเป็นอันดับแรก"
สองสหายรับคำคราหนึ่ง ปุ๊ยืดอกหายใจออกอย่างโล่งอก เขายังคงมีชีวิตอยู่ได้ แม้จะเผชิญกับวินาทีสุดวิกฤตมาก็ตาม เขามั่นใจว่าพวกเขาต้องรอดต่อไปให้ได้ จึงว่า
"เคลียร์สถานที่ที่เหลือกัน"
สองสหายรับคำคราหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและดุดัน


ดั่งชีวิตนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมทิ่มแทงร่าง
ชีวิตที่เกิดมานั้นมีเพียงความทุกข์ ใช้ชีวิตอยู่กับความเศร้าดั่งเลือดไหลเวียน
นางฆ่าตัวตายเพื่อหวังให้ความเศร้าในใจจบสิ้น แต่กลับกลายเป็นว่าต้องพบความจริง
แม้ได้รัก แต่รักก็กลายเป็นความทุกข์
เมื่อได้รู้จัก ก็กลายเป็นแค่ลมหมอก
บทนำ
เสียงกระบี่ปะทะกันด้วยท่วงท่าของผู้ฝึกยุทธ เสียงแหวกอากาศของลูกธนูที่ดังไปทั่วราชสำนักของแผ่นดินหลิงหลง ทั่วเมืองหลวงถูกย้อมไปด้วยเลือด ศพแล้วศพเล่าที่ถูกสังเวย ด้วยทหารของแผ่นดินเพื่อนบ้านที่กลายมาเป็นศัตรู
"อวี้เออร์ เพื่อบุรุษเพียงคนเดียวเจ้ากลับกล้าคิดทรยศข้า" หญิงงามในชุดชาวบ้านเก่า ๆ เอ่ยกับน้องสาวฝาแฝดที่นอนกุมท้องกระอักเลือดแทบเท้าของผู้เป็นพี่
"อึก เจ้ามันโหดเหี้ยมเกินกว่ามนุษย์ เจ้ากล้าฆ่าได้แม้กระทั่งพี่น้องร่วมสาบานของเจ้าที่ฉวงโฉ พวกเขายอมภักดีต่อเจ้า! แต่เจ้ากลับใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือสนองความต้องการของเจ้า!!" หญิงสาวในชุดงามกระอักเลือดอีกครั้ง จากบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกแทง
เมื่อนึกไปถึงโจรพวกนั้นนางก็ยิ่งนึกแค้นใจ ทั้ง ๆ ที่สัญญาจะล้มราชวงศ์เฉินด้วยกัน แต่พี่สาวฝาแฝดของนางกลับใส่ความว่าพวกเขาเป็นกบฏจนถูกสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร แม้แต่คนรักของก็ถูกหักหลัง จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วแคว้น
"ก็สมควรแล้ว เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือเรื่องที่เจ้าแอบทำลับหลังข้า!!" แฝดพี่จับกระบี่ในมือขึ้นมาแทงมือน้องสาวของตน ที่พยายามจะคลานหนีเพื่อเอาชีวิตรอด
หญิงสาวทำเพียงกัดฟันยอมรับความเจ็บปวด โดยไม่ยอมที่จะแผดเสียงร้องออกมา นางกลับตัวนอนหงายหันไปเผชิญหน้ากับพี่สาวที่ร่วมวางแผนล้มอำนาจฮ่องเต้ซึ่งเป็นพ่อของตน ผ่านทุกข์ผ่านสุขด้วยกันมานานตั้งแต่เด็ก ในความรู้สึกตอนนี้มันเต็มไปด้วยความอาลัยปนโกรธแค้นจนน้ำตาเอ่อล้นขึ้นขอบตา
"เจ้ามันไม่ใช่พี่สาวของข้า! เจ้ามันเป็นปีศาจร้ายอำมหิตที่คิดแต่จะพรากชีวิตผู้คน! เจ้ามันชั่วช้า!!"
"อวี้ฉี!!!"
"ฆ่าข้าสิ ข้าอยากจะไปอยู่กับอาจินแทบไม่ไหวแล้ว!!"
"นังคนทรยศ!!"
ฉั๊ว! ฉั๊ว! ฉั๊ว!
แฝดพี่แทงกระบี่ลงไปบนตัวน้องสาวฝาแฝดไม่ยั้ง แทงลงไปบนศพซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับระบายความอัดอั้นในใจ
"อวี้หยางพอได้แล้ว!" บุรุษที่ยืนดูอยู่ไม่ไกล เข้ามาห้ามหญิงงามที่แทบบ้าคลั่งทำร้ายศพตรงหน้าโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด "นางตายแล้ว ได้ยินหรือไม่! นางตายแล้ว!!"
"ข้าจะสับให้สุนัขกิน มันจะได้สาแก่ใจข้า!" อวี้หยางพยายามสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง เพื่อจะไปสับศพน้องสาวให้มันแหลกละเอียดจนกว่านางจะพอใจ
"รายงานท่านหญิง พวกเรายึดเมืองหลวงและประหารผู้มีสายเลือดราชวงศ์หมดแล้วขอรับ!" นายทหารเข้ามาในท้องพระโรงคุกเข่ารายงานสถานการณ์ที่พวกนางกุมชัยชนะ
หญิงสาวจึงหยุดการกระทำเมื่อได้รับฟังถึงชัยชนะที่นางก่อกบฏขึ้นเองกับมือ
"ฮะ ฮะ ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ" นางยืนหัวเราะด้วยความยินดีปรีดา แล้วค่อย ๆ เดินออกจากอ้อมแขนของบุรุษที่ยอมปล่อยนางออกไป
นางเดินไปหัวเราะไปด้วยนัยน์ตาเจือไปด้วยอารมณ์หลากหลาย มาหยุดหน้าบัลลังก์ทองของฮ่องเต้ที่เหลือเพียงศีรษะวางไว้ประดับ อวี้หยางยกหัวขึ้นมาเฉยชมแล้วนั่งลงแทนที่หัวคนตาย
"ได้ยินหรือไม่ท่านพ่อ สายเลือดของท่านจบลงตรงนี้แล้ว ในตอนนี้ก็เหลือแค่ข้าเท่านั้น" หญิงสาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง แล้วโยนหัวฮ่องเต้ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี นางหลับตาสักพักก่อนจะลืมขึ้นมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ที่ยิ้มไปไม่ถึงจิตใจด้วยซ้ำ
และแววตาที่ไม่เหลือชีวิต…
"ความพยายามของข้าตลอดยี่สิบปีในที่สุดก็เป็นจริง" นางกวาดตามองไปทั่วท้องพระโรงอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยศพและเลือด เลือดที่อยู่บนทางเดินของนางมาตั้งแต่วัยเยาว์ "ข้ารอวันนี้มานาน แต่วันนี้กลับว่างเปล่าเหลือเกิน"
อีกหนึ่งชีวิตในห้องเมื่อไล่ทหารนายนั้นออกไปก็มองดูการกระทำของนาง อวี้หยางที่เสียสติอย่างหนักด้วยการทรยศหักหลังและอำนาจในราชวงศ์ เขารู้ดีว่านางจะทำอย่างไรต่อจึงมองดูนางอยู่ไม่ไกล ที่ตอนนี้สภาพจิตใจของนางคงไม่เหลือชิ้นดีอีกแล้ว
นางเสียใจจนพอแล้ว…
ในตำหนักว่าราชการของฮ่องเต้ นางยกกริชเล่มเก่าลวดลายไม่งดงามนักแต่กลับปรานีตบ่งบอกถึงความใส่ใจของผู้แกะสลัก มันเป็นกริชเล่มแรกที่น้องสาวฝาแฝดของนางทำให้เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ตอนนั้นน้องสาวของนางตั้งใจทำให้เพื่อเป็นของขวัญในวัยปักปิ่น
รอยยิ้มเย้ยหยันออกมาจากริมฝีปากแห้ง แววตาอยู่ในห้วงความเศร้าอันลึกลับจนใจหาย พลิกไปพลิกมาก็ดึงกริชออกจากฝัก นางอยากหวนไปถึงชาติหน้า ว่าขออย่าให้นางได้เจอแต่ความโศกเศร้าเช่นนี้อีกเลย
ฉึก
และสุดท้าย จอมนางทรราชแห่งหลิงหลงก็จบชีวิตลงในที่สุด
**
ตึงตัง! ตึงตัง!
สาวรับใช้น้อยในชุดสีเขียวอ่อน ใช้แรงกายทั้งหมดวิ่งมาจากเรือนใหญ่มายังเรือนเฟิ่ง ที่คุณหนูรองแห่งตระกูลชิงกำลังนอนอยู่ ใบหน้าน้อย ๆ รื้นไปด้วยเหงื่อ รีบวิ่งไปให้ถึงหน้าประตูห้องของผู้เป็นนาย นางทุบประตูสามครั้งไม่ได้ยินเสียงคนตื่น จึงวิสาสะเปิดประตูเข้าไป
"คุณหนูฟาง! คุณหนูหลิ่งฟางฟาง! ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ!! บ่าวมีเรื่องจากเรือนใหญ่มาแจ้งเจ้าค่ะ!! คุณหนู!!" นางน้อยเขย่าปลุกผู้เป็นนายอย่างร้อนใจ
จนคนบนเตียงเริ่มรู้สึกตัว แล้วลุกขึ้นมานั่งอย่างเกียจคร้าน ขยี้ตาแล้วมองหญิงรับใช้ตรงหน้าที่ดูไม่คุ้นตาแม้แต่น้อย
ดูจากการแต่งกายก็ไม่ใช่คนในวังยังกล้ามาปลุกข้าเชียวหรือ
"หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ เปิ่นกงจะโบยเจาห้าสิบไม้" คุณหนูบนเตียงพูดด้วยความรำคาญ แล้วทำท่ารอรับน้ำมาดื่มตามความเคยชิน แต่ก็ต้องเก้อเพราะไม่มีนางกำนัลคนไหนยื่นถ้วยน้ำมาให้อย่างเคย
"สำคัญมากเจ้าค่ะ! ฮองเฮาทรงสิ้นพระชนน์แล้วเจ้าค่ะ!"
"ท่านแม่ตายตั้งแต่ข้าเกิด-"
เดี๋ยว… ข้าเกิดมานานแล้วนี่
"วันนี้วันที่เท่าไหร่?"
"วันที่สิบสอง เดือน สือเออร์เย่วเย่ว(เดือนสิบสอง) ปี ๔๗๒ เจ้าค่ะ" บ่าวน้อยทำหน้างุนงงแล้วมองคุณหนูของนางอย่างไม่เข้าใจ "ฮองเฮาสิ้นพระชนม์เมื่อเช้ายามเหม่า(๐๕.๐๐-๐๖.๕๙)เจ้าค่ะ…"
คนบนเตียงเริ่มขบคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า มองเด็กน้อยที่กำลังพูดเจือยแจ้วด้วยความฉงน นางตายไปแล้วเพราะฆ่าตัวตาย แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ใด
"เมื่อกี้เจ้าว่าอย่างไรนะ?"
นางน้อยชะงักแล้วหันมามองผู้เป็นนาย "คุณหนูต้องเข้าร่วมพิธีพระบรมศพเจ้าค่ะ"
"ไม่ใช่ ก่อนหน้านั้นอีก" เหมือนนางจะได้ยินอะไรที่มันสำคัญไม่ถนัด
"ฮองเฮาเป็นคนของตระกูลชิงเจ้าค่ะ ฮองเฮาชิงลู่เอิน เป็นพี่สาวของคุณหนูชิงหลิ่งฟางฟาง-"
"ข้าต้องกำลังเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ สวรรค์เมตตาข้างั้นหรือ" บ่าวรับใช้น้อยที่ยังไม่ทันได้พูดจบดี ก็ต้องหยุดชะงักลงเพราะคุณหนูของนางพูดขึ้นขัดคำ "เจ้าออกไปก่อน"
สาวน้อยยอมออกไปแต่โดยดีโดยไม่ถามสิ่งใด ปกติคุณหนูชอบฟังเรื่องจากเรือนใหญ่ที่นางมาเล่าให้ฟัง แต่วันนี้นางตื่นสายกว่าปกติแถมยังไม่ได้สนใจข่าวคราวที่ควรเป็นเรื่องใหญ่
 "หรือคุณหนูจะหลงลืมเพราะตื่นสาย?"
หญิงสาวเมื่ออยู่คนเดียวก็เริ่มคิดทบทวนเรื่องต่าง ๆ แล้วสังเกตรอบ ๆ ตัว ในห้องไม่มีข้าวของสวยงามมากนักเทียบไม่ได้ในวังหลังของนางแม้แต่น้อย แต่สำหรับคุณหนูตระกูลชิงขุนนางฝ่ายบุ๋นแห่งราชสำนักก็ไม่ได้ดูน่าเกลียด
อวี้หยางค่อย ๆ สัมผัสตามตัวเองเบา ๆ แล้วลุกขึ้นไปยังหน้าคันฉ่องเพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัด
นางหลับตาไม่กล้าสบตาคนในนั้น นับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยใจระทึก
ท่านน้าหลิ่งฟางฟาง!! มันจะเป็นไปได้อย่างไร ข้าตายแล้ว ตายแล้ว มาอยู่ในร่างของน้าตัวเองเนี่ยนะ!!


บทที่ 2
 ในเช้าวันถัดมาหลังจากเมื่อวานนางที่ถูกรบกวนอาหารกลางวัน ในเช้าวันนี้ชิงหลิ่งฟางฟางจึงตื่นเร็วกว่าปกติ โดยมีอาอีคอยปฏิบัติรับใช้เหมือนอย่างเคย นางชำระร่างกายและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เพื่อเข้าวังไปพบกับหลานสาว
ทุก ๆ เจ็ดวันนางจะไปเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่ตามความต้องการของนางเอง ถึงขนาดเข้าเฝ้าฮ่องแต้และกรีดน้ำตาเพราะเรื่องนี้เลยทีเดียว แต่น่าแปลกใจไม่น้อยที่ฝ่าบาทกลับยินยอมให้นางอย่างง่ายดาย
เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อยนางไปลาท่านแม่ชิงเอียเหม่ยที่จวนในห้องนอนเพราะท่านป่วยหนัก และก็เป็นเช่นทุกครั้งที่นางไม่ได้รับคำห่วงใยใด ๆ นางพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมชิงหลิ่งฟางฟางถึงผูกคอตายในชาติก่อน
เมื่อมาถึงตำหนักขององค์หญิงใหญ่ แค่เพียงประตูตำหนักถูกเปิดออกองค์หญิงน้อยก็รีบวิ่งมากระโดดกอดนางด้วยความคิดถึง
ถ้าเป็นนางในชาติก่อนถ้าเป็นตอนนี้นางคงกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องบรรทมอยู่แน่ๆ
หญิงสาวในอาภรณ์เรียบร้อยสมฐานะสีน้ำเงิน ผมสีน้ำหมึกถูกรวบครึ่งหัวเพื่อปักปิ่นพลอยสีเดียวกันกับชุด นัยน์ตาสีเทามองหน้าหลานสาวด้วยความเอ็นดู
"ท่านน้าฟางฟาง คิดถึงจังเลยเจ้าค่ะ" ดรุณีน้อยอวี้หยางซุกหน้าบนท้องน้อยของนางด้วยความคิดถึง อีกทั้งองค์หญิงน้อยยังพูดเจือยแจ้วว่าคิดถึงนางที่ไม่ได้เจอหน้ากันเพียงหกวันแต่กลับรู้สึกราวเป็นเดือน
ผู้เป็นน้าหัวเราะด้วยความเอ็นดู นับว่านางเลี้ยงหลานสาวคนนี้เป็นคนสดใสยิ่งนัก
"น้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน หยางเออร์เข้าไปด้านในเถอะ แดดแรงแล้วเดี๋ยวจะร้อนเอา" อวี้หยางพยักหน้าแล้วเอามือเล็ก ๆ มาจูงนิ้วของนางให้เดินตามไป ทั้งยังพูดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาหลังนางกลับไปว่าเหงาเพียงใด
"ท่านน้า เมื่อไหร่หยางเออร์จะได้นอนกับท่านน้าสักคืนเจ้าคะ ตั้งแต่ข้าจำความได้นอกจากนางกำนัล หยางเออร์ก็นอนคนเดียวมาตลอดอยากมีคนงามอย่างท่านน้ามานอนด้วยจังเลยเจ้าค่ะ" ดรุณีน้อยพูดเสียงใสไม่หยุดทั้งยังทำท่าทางง้องอนน่าเอ็นดูจนชิงหลิ่งฟางฟางอดหยิกซาลาเปาสีขาวเบา ๆ ไม่ได้
"ท่านน้ามิได้มีศักดิ์นาให้ทำเรื่องแบบนั้นเสียหน่อย น้าเลือกอยู่หรือไปได้ที่ไหน ที่น้ามาเล่นกับเจ้าได้เพราะรับสั่งของฝ่าบาททั้งนั้น"
อวี้หยางน้อยรู้สึกใจโดนปล่อยลมขึ้นมาเมื่อนึกถึงหน้าท่านพ่อของนาง เพราะตำหนักนี้ไม่เคยมีคนที่กล่าวถึงมาเลยสักครั้ง "แต่เสด็จพ่อไม่เคยเสด็จมาที่นี่เลยเจ้าค่ะ"
นางมองเด็กน้อยด้วยความห่วงใย นางเข้าใจเป็นอย่างดีนอกจากวันครบรอบวันสิ้นพระชนน์ของฮองเฮาแล้ว นอกจากนั้นแม้แต่เงาของฝ่าบาทก็ไม่เห็นด้วยซ้ำ ความรู้สึกที่ต้องทำเหมือนมีความสุขอยู่ตลอดและต้องลับเหลี่ยมคมตั้งแต่เด็กมันจึงทำให้นางโดดเดี่ยวยิ่งกว่าใคร
ตอนนั้นแม้แต่นางกำนัลคนสนิทยังไม่ใช่คนของนางด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้นางคิดว่าตัวเองทำให้อวี้หยางเปลี่ยนไปมาก เด็กน้อยรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่นไม่ใช่ใจดีเลือดเย็นเหมือนอย่างอวี้หยางคนก่อน แต่ที่น่าแปลกที่สุดคือหลานคนนี้รักฮ่องเต้เป็นพ่อจริง ๆ แต่เมื่อลองจับตาดูปรากฏว่าไม่มีท่าทีไหนเลยที่ฮ่องเต้เคยให้ความโปรดปรานแก่เด็กน้อยเลย
"หยางเออร์เรียนการเย็บถุงหอม เพื่ออยากเอาใจเสด็จพ่อ แต่ว่าเมื่อหยางเออร์จะเอาไปให้ท่านพ่อก็จะถูกคนรอบ ๆ ตัวเสด็จพ่อกีดกันทุกครั้ง เคยฝากกงกงไว้ก็ไม่รู้ว่าไปถึงมือเสด็จพ่อหรือเปล่า" เด็กน้อยเอ่ยฟ้องนาง แต่ในตอนนี้ชิงหลิ่งฟางฟางคิดว่าไม่ว่ายังไงในเวลานี้ฝ่าบาทไม่ทางที่จะหันมาหาบุตรีที่เกิดจากอองเฮาเป็นแน่
เมื่อเห็นหลานสาวทำหน้าเศร้าท่านน้าจึงเปลี่ยนเรื่องมาเป็นการชิมขนมที่นางสั่งเตรียมมาเอง เมื่อเด็กน้อยเห็นของกินก็หายสลดทันตา จนนางพาเล่นจึงทำให้หลานรักของนางหลับด้วยความเพลียเมื่อตะวันเลยหัวไปแล้ว
ชิงหลิ่งฟางฟางให้องค์หญิงใหญ่ใช้ตักต่างหมอน มองหน้าเด็กน้อยหลับปุยก็พลอยทำให้นางนึกถึงชาติก่อน ในช่วงเวลานี้เจียงกุ้ยเฟยกำลังตั้งครรภ์ลูกของฝ่าบาท แต่มีข่าวลือมาว่าเมื่อนางคลอดออกมาลูกของนางตาย จึงถูกปลดและขับไล่ไปอยู่ชายแดน เมื่อมาคิดดูแล้วมันดูมีอะไรคลุมเคลืออยู่หลายอย่าง แต่นางก็หาได้ใส่ใจเพราะเจียงกุ้ยเฟยไม่ใช่คนที่จะพูดคุยแล้วเข้าใจกันได้ง่าย ๆ
อีกคนก็คือหวางกุ้ยเฟยนางเป็นคนเจ้าเล่ห์แต่หลงรักฝ่าบาทจนโงหัวไม่ขึ้น แม้ขนาดนางบุกยึดเมืองหลวงนางยังยอมตายเคียงข้างฝ่าบาท นั่นจึงทำให้หวางกุ้ยเฟยดูโง่เขลาในสายตาของนาง
นางอ่านตำราจนหลานสาวตื่นก็ถึง*ยามเซิน ซึ่งเป็นเวลากลับของนางแล้วอวี้หยางน้อยกลับงอแงใส่นางอีกครั้ง เพราะนางยังเด็กนักและยังบอกว่า จะไปทูลขอฝ่าบาทให้ท่านน้าของนางมานอนด้วยให้ได้
นางนึกขันในความน่ารักของเด็กน้อยก็อดยิ้มไว้ไม่ได้ เมื่อเดินออกมาจากวังหลังซึ่งเป็นทางที่ต้องผ่านไปยังทางขึ้นรถม้า แต่หญิสาวกลับได้พบผู้สูงส่งที่กำลังเดินออกมาเช่นกัน ชิงหลิ่งฟางฟางหยุดชะงักพร้อมกับนางกำนัลด้านหลังหยุดยืนแล้วทำความเคารพก้มหน้าให้ฝ่าบาทเดินผ่านไป
ฮ่องเต้เฉินซีซวน
มังกรเพียงผู้เดียวในชุดอลังการของราชาแคว้น ใบหน้าคล้ายเป็นผู้มีเมตตาแต่ในใจของหญิงสาวรู้ว่ามันเต็มไปด้วยความยิ่งผยองเห็นแก่ตัว หัวใจของนางเต้นถี่รัวด้วยความรู้สึกแค้นเคือง มือที่ประสานอยู่ท้องน้อยบีบเข้าหากันแน่น แต่นางก็กดความรู้สึกไว้ไม่ปล่อยให้ไอสังหารลุดรอดออกไป
เพราะก้มหน้าอยู่จึงคิดว่าขบวนเมื่อครู่ผ่านหน้าไปแล้ว ชิงหลิ่งฟางฟางจึงเงยหน้าขึ้น แต่กลับกลายเป็นได้สบตากับบุรุษที่ห้อยหยกของศิษย์สำหนักจงเหมินกำลังยืนมองใบหน้าของนางตาไม่กระพริบ
แต่ชิงหลิ่งฟางฟางหาได้ถือสา "ชิงเซียงทำความเคารพศิษย์จากสำนักจงเหมินเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าทำความเคารพแทนย่อตัวเพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่คนจากด้านนอก
ชายหนุ่มเมื่อรู้ตัวว่ากำลังเสียมารยาท ก็ทำท่าเลิกลั่ก "ขออภัยที่ข้าเผลอทำท่าไม่มีมารยาทใส่เมื่อครู่ ข้าขออภัยจริง ๆ "
หวังจินไห่รู้สึกผิดในใจ แต่เมื่อครู่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแม่นางตรงหน้าของเขาเป็นหญิงที่งามที่สุดในชิวิตของเขาที่เคยเจอ จนแทบทำให้ชายหนุ่มไม่อยากละสายตา
"ท่านคงจะเป็นอาคันตุของฝ่าบาท" ชายหนุ่มยิ้มตอบ "งั้นข้าชิงเชียงต้องขอตัวแล้ว ไว้พบกันใหม่เมื่อมีวาสนาเจ้าค่ะ" นางกล่าวเช่นนั้นแล้วก็เดินผ่านเขาไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้สึกคำว่าต้องตาต้องใจ เพียงแค่ได้สบตาเพียงครั้งเดียว
ปั๊ก
"พี่ใหญ่ นี่เราจะกลับกันแล้วรีบไปเถอะ" หวังชินจ้าวผู้เป็นน้องชายเดินมาตบไหล่พี่ชายที่เหมือนกำลังยืนอารมณ์ดีอยู่คนเดียว จนน้องชายผู้นี้คิดว่าเขาคงคิดจะอยากได้สาวงามที่มาให้เลือกเมื่อครู่
คงจะมีใครสักคนต้องใจพี่ชายอยู่แน่ๆ
"นั่นสิ กลับกันเถอะ" ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเดินนำหน้าน้องชายออกไป โดยพิมพ์หน้าหญิงงามเมื่อครู่ไว้ในใจเรียบร้อย
*****
ขบวนทหารที่พึ่งชนะศึกประจำปีกับแคว้นเหวินซ่ง มีชินอ๋องผู้ซึ่งเป็นพระอนุชาร่วมมารดากับฮ่องเต้ ควบอาชานำทัพกลับเมืองหลวงพร้อมชัยชนะ สองข้างทางต่างมีชาวบ้านออกมาแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า มีสาวน้อยใหญ่ปลายตามองมาที่เขาด้วยความลุ่มหลงอยู่ไม่น้อยเลยเทียว
บนหลังอาชาสีน้ำตาลทองสง่างาม ชายผู้สวมชุดเกราะสีทองของความรุ่งเรืองควบม้านำขบวนมุ่งตรงไปยังพระราชวัง ใบหน้าที่คล้ายกับฮ่องเต้ถึงหกส่วนยังคงความงามของบุรุษเพศ แม้จะออกไปตรากตรำยังสนามรบ ผิวสีขาวต้องแดดมากจนกลายเป็นสีคล้ำ ร่างกำยำสมเป็นแมทัพแห่งแคว้นหลิงหลง
ริมฝีปากหนายกยิ้มพึงพอใจ กับการต้อนรับในครั้งนี้
เมื่อมาถึงยังพระราชวังฮ่องเต้ได้เรียกชินอ๋องเฉินเซียนอู่ เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวในทันที
"ถวายบังคมฝ่าบาท" คนในชุดเกราะคุกเข่าทำความเคารพผู้มียศศักดิ์เป็นราชาของแคว้น
ฮ่องเต้เฉินซีซวนในชุดมังกรลุกขึ้นจากที่ประทับมายังพระอนุชา แล้วโบกพระหัตถ์ให้กงกงออกไปด้านนอก มือหนาเอื้อมมาแตะบ่าคนที่ยังคุกเข่า
"ลุกขึ้นเถอะ"
"ขอบพระทัยฝ่าบาท" ชินอ๋องลุกขึ้นยืน บรรยากาศในห้องคล้ายมีไอหมอกลอยอยู่บางเบา นัยน์ตาสีดำขลับมองกันไปมา อีกฝ่ายที่แม้ภายนอกจะยอมพี่ชายไปทุกอย่างแต่ก็วังบรรลังก์อยู่ทุกเมื่อ กับพี่ชายที่จะเมตตามากแต่ก็เหยียบอีกฝ่ายไว้ไม่ให้โผล่ขึ้นมาจากดิน
และเหมือนฝ่าบาทจะรู้ว่าชินอ๋องนั้นต้องการอะไร เขาจึงหลบตาก่อนแล้วเดินกลับไปยังแท่นประทับ
"พูดมาสิ สิ่งที่เจ้าอยากจะขอหลังชนะสงคราม" ฮ่องเต้ตรัสขึ้นมาเมื่อนั่งลง
"ข้านึกว่าฝ่าบาทจะทรงลืมเรื่องเล็กน้อยของกระหม่อมเสียอีก" สีหน้าของเฉินเซีนอู่เผยแววเย้ยหยันไม่ปิดบัง "ข้าจะไม่พูดให้มากความ ขอให้ฝ่าบาททรงมอบพระราชทานสมรสกับท่านหญิงชิงเซียงให้แก่กระหม่อมด้วย"
" …!! ตระกูลชิงเริ่มมีอำนาจในราชสำนักมากขึ้นกว่าสี่ส่วน นี่เจ้ายังคิดที่จะเป็นปรปักต่อข้าอีกรึ!" สายพระเนตรเกรี้ยวกราดไม่ปิดบัง เมื่อได้ยินสิ่งที่ยากจะให้ได้
การแต่งงานเข้าวังหลังของเชื้อพระวงศ์ไม่ได้ต่างอะไรไปจากเพิ่มฐานอำนาจให้กับตระกลูใดตระกูลหนึ่ง แต่น้องชายของตนกำลังจะแต่งงานกับตระกูลที่มีอนาจมากในราชสำนัก นี่ก็ยิ่งจะเป็นการกำจัดตระกูลชิงยากขึ้นไปอีก
"ผู้ใดก็ต่างรู้กันดี ว่านางเป็นหญิงที่งามที่สุดในแคว้น ตัวกระหม่อมก็เพียงมีรักเท่านั้น ความรักเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ แม้ข้ารู้ว่าฝ่าบาทกำลังคิดจะกำจัดตระกูลของหญิงในดวงใจ ให้กระหม่อมช่วยเหลือนางก่อนที่จะได้ตกตายไปตามตระกูลเห็นจะดีกว่า มองนางทนทุกข์-"
"พอที! ตระกูลชิงกำเริบบาทใหญ่ในราชสำนัก แต่เจ้ากลับอยากปกป้องมันไว้งั้นรึ"
ก่อนที่ชินอ๋องจะได้พรรณนาถึงความทุกข์ยากของหญิงงามที่หมายปอง ฮ่องเต้ไม่ได้เห็นด้วยนักได้ตัดบทขึ้นมาทันที
"ฝ่าบาทก็รู้ดี เพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวไม่อาจสั่นคลอนราชสำนักได้ ตราบใดที่ฝ่าบาทยังคงควบคุมกระหม่อมได้อยู่ไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ หรือเพราะท่านอยากจะเก็บนางให้เป็นประมุุขฝ่ายใน จึงยังไม่ยอมแต่งตั้งฮองเฮาคนใหม่เสียที เพราะแค่นางหน้าตาเหมือนอองเฮาชิงลู่-"
ฟุ่บ
"อย่าให้ข้าได้ยินเจ้าเรียกชื่อนั้นอีก"
ปลายเข็มที่ถุกสรรค์สร้างขึ้นมาจากปราณ กำลังจ่ออยู่ที่คอหอยของเฉินเซียนอู่ แม้ฮ่องเต้จะไม่ได้ขยับร่างกายแต่พลังปราณกำลังสูงขึ้นบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวได้เป็นอย่างดี
พระอนุชายิ้มยินดีในใจ ชินอ๋องมองปลายเข็มอันแหลมคมจ่อคอหอย แล้วมองไปยังพี่ชายร่วมมารดา มองเข้าไปในพระเนตรของมังกรที่ยังมีความวูบไหวกับฮองเฮาอยู่
"เอาล่ะท่านพี่ ข้ายอมแพ้แล้ว เรื่องที่ข้าขอวันนี้ข้าขอเพียงให้ท่านคิดทบทวนอีกครั้ง ถ้าครั้งหน้าท่านว่ายังไม่เห็นสมควร ข้าก็จะยอมรับแต่โดยดี" สองมือยกขึ้น ยอมกลับมาพูดคุยดั่งพี่น้อง
ฮ่องเต้เฉินซีซวนมองท่าทางนั้นแล้วสลายเข็มนั้นออกไป แม้จะยังมีทีท่าเสียอารมณ์อยู่บ้าง
"เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ" ฮ่องเต้ตรัสเสียอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนกลับไปเฉินเซียนอู่มองพี่ชายอย่างมีความหมาย
"งั้นก็คงต้องขอตัวก่อน แล้วรายงานจะมาส่งในวันพรุ่งนี้แล้วกันนะพี่ชาย ข้าขอลา" ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกำลังนึกถึงคำของใครบางคนอยู่