ตู้ม ปั้ง เปรี้ยง!
 เสียงอัศจรรย์พันลึกนับร้อยนับพันที่ดังสนั่นตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนราวกับฟ้าจะถล่มลงมา ดูเหมือนจะไม่สามารถทำลายหรือส่งผลกระทบอันใดแก่ร้านค้าขายดอกไม้ร้านเล็กซึ่งตั้งอยู๋บนหัวมุมถนนได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าสถานที่แห่งนั้นเป็นพื้นที่ปิดอันถูกตัดขาดออกจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง
 แต่หากจะบอกว่าถูกตัดขาดแล้วไซร้ ก็คงออกจะเกินจริงไปสักหน่อย...
 ต้องเรียกว่าสถานที่แปลกปลอมอันถูกคุ้มครองจากบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือตรรกะและสามัญสำนึกคงจะถูกต้องกว่า
 ภายในตัวร้านยังคงมีบรรยากาศที่เป็นไปอย่างเงียบเชียบ แม้จะมีเสียงคุยงุ้งงิ้งหงุงหงิงของระบบและเสียงตัดฉับของกรรไกรอยู่เป็นระยะ แต่ก็หาได้ลดความกระอักกระอ่วนใจและบรรยากาศแปลก ๆ อันแสนอธิบายได้ยากในร้านไม่
 ชวนฝันที่นั่งเงียบ ๆ เม้มปากเข้าหากันแน่น เหงื่อผุดซึมตามกรอบใบหน้า ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อเสียงรองเท้าของคนที่เคยยืนอยู่ตรงประตูหน้าทางเข้าค่อย ๆ สาวเท้าช้า ๆ ไปยังเก้าอี้บริเวณหน้าเคาเตอร์คิดเงิน ทิ้งตัวลงนั่งนอนหัวฟุบแหมะไปกับไม้แล้วถอนหายใจออกมาดังเฮ้อ
 "เปาโล..." น้ำเสียงยานคางเอ่ยเรียกชื่อใครบางคนขึ้นมาอย่างเนือย ๆ "ผมว่าผมอยากได้อะไรดี ๆ สักแก้ว"
 "ต้องให้ฉันบอกเธออีกกี่ครั้งมอร์แกน ว่าที่นี่ไม่ใช่ร้านเหล้า"
 เสียงทุ้มนุ่มที่เคยเอื่อนเอ่ยบอกให้เธอกับระบบเบาเสียงบอกออกมาคล้ายคนเอือมระอา เรียกความสงสัยบางอย่างขึ้นมาในหัวของเธอ
 "..." ทั้งสองคนนี่ รู้จักกันเหรอ ?
 ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งคำถาม เจ้าระบบตัวน้อยของชายหนุ่มก็พลันหันหน้ามาส่งเสียง
 [ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ: ต้องขอโทษคุณเจ้าของร้านด้วยนะครับ พอดีว่าเมื่อวันก่อนพวกเราทำงานกันหนักมาก... มอร์แกนเขาเลยยังไม่ทันได้พักดีน่ะครับ]
 "คงจะยากหน่อยแล้วล่ะ" ชายหนุ่มเจ้าของร้านส่งสายตาไปทางด้านนอกที่สถาณการณ์ยังไม่ทันสงบลงดีหนึ่งครั้ง
 "..."
 "นี่ ระบบ"
 [ระบบ: ว่าไงคะโฮสต์?] เจ้าระบบที่หลุดออกจากการสนทนาแล้วหันมาหา
 "คุณเจ้าของร้านนี่ คงไม่ใช่..."
 [ระบบ: ใช่แล้วค่ะ ตามที่โฮสต์กำลังคิดอยู่นั่นแหละ] ระบบส่ายหางไปมาเล็กน้อยพลางลอยมาเกาะแหมะบนหัวชวนฝัน [เพียงแต่ว่าเขาเกษียรออกมานานแล้วค่ะ สักสามหรือสี่ปีได้แล้วล่ะมั้ง? เพียงแต่ว่า...]
 ระบบตัวน้อยค่อย ๆ ลดเสียงลงจนกลายเป็นกระซิบ
 [ระบบ: ไม่มีใครรู้ถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยังเลือกที่จะอาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้ต่อค่ะ แม้ว่าจะเป็นระบบเก่าที่เคยทำงานร่วมกับเขาก็ตาม]
 "ฉันได้ยินนะ"
 น้ำเสียงทุ้มที่ดังกะทันหันและรังสีบางอย่างที่ลอยมาทางนี้พาเอาหนึ่งระบบหนึ่งโฮสต์สะดุ้งกันจนตัวโยน
 "...พอเข้าใจอยู่ว่าไม่ได้ถูกติดตั้งโปรแกรมเรื่องศีลธรรม แต่การนินทาคนอื่นซึ่ง ๆ หน้ามันก็ออกจะเสียมารยาทเกินไปสักหน่อยนะ"
 [ระบบ: แหะ ๆ ขอโทษด้วยค่า]
 "แล้วก็เธอ เด็กใหม่"
 "ค่ะ คะ!?!" ชวนฝันยืดตัวขานรับหน้าตาตื่น
 ดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์คู่นั้นจ้องมาทางเธอด้วยความจริงจัง "อย่าปล่อยให้เจ้าพวกนี้มีอำนาจเหนือชีวิตของเธอมาก แล้วก็อย่าได้ไว้ใจพวกมันเยอะจนเกินไปนัก"
 "เชื่อคำของฉันเถอะ"
 "..."
 "เธอไม่มีทางรู้ตัวหรอกว่าจะต้องเสียอะไรไป"
 สิ้นสุดประโยคนั้นบรรยากาศเงียบกดดันก็พากันลอยวนอยู่เหนือหัวของพวกเขา
 หญิงสาวกลั้นหายใจเล็กน้อยในหัวพลันพร่าเบลอไปกับอะไรบางอย่างที่ตัวเองได้รับมากะทันหัน จวบจนกระทั่งเจ้าระบบที่ลอยมาบดบังดูดดึงความสนใจไป
 [ระบบ: โฮสต์คะลุกเร็วเข้า ได้เวลาทำงานของพวกเราแล้วนะ ไปกันเถอะค่ะ]
 ระบบเตือนสติโบกปีกสีชมพูเล็ก ๆ ของมันไปมา ชวนฝันหลุดออกจากห้วงภวังค์พยักหน้ารับแล้วขยับกายลุกขึ้นยืน
 [ระบบ: ขอบคุณคุณเปาโลสำหรับที่พักชั่วคราวค่ะ ระบบเก็บกวาดกับโฮสต์คงต้องขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวจะมาเยี่ยมเยือนใหม่ค่ะ]
 "..."
 [ระบบ: เจอกันข้างนอกนะคะ ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ]
 [ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ: ครับ!]
 แล้วเจ้าระบบตัวจิ๋วก็ค่อย ๆ ลอยละลิ่วนำหน้าของเธอไป
 ดูเหมือนว่าจะได้เวลาของพวกเธอแล้วสินะ...
 End Chapter 4


ปิ้น ๆ
 เสียงการจราจรคับคั่งใจกลางมหานครกำลังดังอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดบ่งบอกได้ถึงวี่แววของความเจริญ รวมทั้งอารยธรรมอันก้าวหน้าที่กำลังก้าวเดินต่อไปเรื่อย ๆ ราวกับปลายเข็มของนาฬิกาที่ยังเดินไม่มีวันหยุด
 และในเพียงช่วงเสี้ยวเวลานั้นเองที่สถาณการณ์อันสงบสุขตรงหน้านั้นกำลังเริ่มแปรเปลี่ยนผันไป
 วี้ด ตู้ม!
 เสียงหวีดร้องของบางสิ่งบางอย่างได้แหวกว่ายตัดผ่านอากาศวิ่งฉิวผ่านใบหน้าของเธอไป ตามด้วยเสียงระเบิดซึ่งดังกึกก้องกัมปนาทอย่างกะทันหันทำเอาหญิงสาวที่ยืนอยู่บนตึกสูงเกิดอาการหน้าซีดตัวสั่น ครั้นเหลียวมองไปยังทิศทางอันเป็นต้นเหตุนั้นก็พบว่ารถมากมายหลากหลายสิบคันที่เคยจอดอยู่กลางทาง ได้ถูกเปลวเพลิงลุกท่วมไปจนได้กลายเป็นเศษเหล็กเชื้อฟืนให้กับกองไฟเสียแล้ว
 ไม่ได้อยากจะหยาบหรอกนะ ...แต่ที่นี่มันเกิดสถาณการณ์บ้าบออะไรกันวะเนี่ย!
 ชวนฝันหูตาอื้อลาย มองไปยังเจ้าจิ๋วข้างตัวที่มีใบหน้าระริกระรี้พลางยกปีกเล็ก ๆ ของมันลงไปข้างล่างคล้ายต้องการชี้ชวนให้เจ้าหล่อนได้ดู ซึ่งไม่ต่างอะไรไปจากเด็กน้อยที่กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะอวดของเล่น
 [ระบบ: โฮสต์คะ โฮสต์! ดูสถาณการณ์ด้านล่างนั่นสิ พวกเขากำลังเริ่มสู้กันแล้วแนะ]
 เสียงหัวเราะเริงร่านั้นช่างขัดกับภาพเบื้องหน้าโดยสิ้นเชิง ชวนฝันทำหน้าประหลาดเหมือนคนไม่อยากจะเชื่อ พลางมองไปยังระบบตัวน้อยที่สนุกสนานและตื่นเต้นกับเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย
 "ทำไมถึงได้ดูตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะ?" หญิงสาวตั้งคำถาม "พวกคนข้างล่างกำลังหนีตายกันขนาดนั้นแล้วนะ"
 [ระบบ: แหมโฮสต์ก็-- เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านล่างนี่เรียกได้ว่าแทบจะมีเกือบทุกวันอยู่แล้วค่ะ เดี๋ยวอยู่ไปนาน ๆ โฮสต์ก็จะชินไปเอง อีกอย่าง...การที่มีสถาณการณ์แบบนี้ก็แปลว่าจะมีงานให้พวกเราได้ทำยังไงล่ะคะ]
 ระบบส่งเสียงร้องหึ ๆ ในลำคอด้วยออร่าท่าทางน่ากลัวยังไม่ทันที่ชวนฝันจะอ้าปากพูดต่อ เศษซากของประตูรถที่ไม่ทราบทีไปที่มาก็วิ่งเฉียดปลายเส้นผมบนหัวของเธอไปปะทะเข้ากับสิ่งก่อสร้างด้านหลังดัง ตู้ม!
 "..." ดูเหมือนการตกลงทำข้อสัญญากับเจ้าระบบตัวนี้น่าจะไม่ใช่เรื่องที่ดีต่อประสบการณ์ชีวิตและทรัพย์สินของเธอเสียแล้วนะ
 [ระบบ: ใกล้มากเลยค่ะโฮสต์! ดูท่าแล้วโฮสต์คนใหม่ของเราจะมีดวงที่สูงพอตัวเลยนะคะเนี่ย] ระบบตัวน้อยผิวปาก [เอาล่ะพูดถึงเรื่องดวง เรามาหมุนวงล้อสุ่มสกิลและไอเท็มให้กับโฮสต์กันดีกว่า!]
 หลังจากที่ระบบพูดจบเบื้องหน้าของชวนฝันก็ปรากฎวงล้อสล็อตหน้าตาคล้ายกับโฆษณาเพลงเว็บพนันขึ้นมาหนึ่งตัว สีแดงอันเจิดจ้าของวงล้อและแบนเนอร์ลักษณะหลากสีสันซึ่งลอยอยู่บนอากาศนั้นช่างไม่ชวนให้ชวนฝันรู้สึกอยากชิงโชคขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย...
 กลับกันดันทำให้มีแต่ความรู้สึกว่ากำลังจะโดนฉ้อฉลอยู่กลาย ๆ เสียมากกว่า
 [ระบบ: อยากสวยอยากรวยอยากเก่งเชิญเร่เข้ามา-- วงล้อแห่งโชคชะตาจะสุ่มสกิลดี ๆ ไอเท็มเด็ด ๆ ให้แก่คุณเอง]
 โคตรไม่น่าไว้ใจสุด ๆ ไปเลยค่า!
 ถึงจะรำพึงรำพันอะไรไปในใจไปก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้ชวนฝันคงทำเพียงได้แต่พึ่งดวงตัวเองที่สะสมมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเท่านั้น เธอหลับตาแน่นขณะที่ยกปลายนิ้วชี้ขึ้นเริ่มทำการสวดอ้อนวอนภาวนาถึงพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ ตลอดจนพระเจ้าและเทพองค์อื่น ๆ ตามเท่าที่จะนึกออก
 ถ้าลูกช้างยังพอมีดวงอยู่บ้าง ก็ขอให้ได้อะไรสักอย่างที่ช่วยให้เอาตัวรอดได้แบบครบสามสิบสองด้วยเถิดค่ะสาธุ
 เสียงปลายนิ้วที่แตะลงไปบนแป้นกลางอากาศดังแผ่วเบาตามมาด้วยเสียงหมุนของแป้นที่ดังระรัวติดต่อกันทำให้ชวนฝันทราบได้ว่ากระดานด้านบนนั้นกำลังถูกหมุนอยู่ มันดังอยู่เกือบจะนาทีจนในที่สุดก็เริ่มวิ่งช้าลง ๆ แล้วก็หยุดหมุนได้ในที่สุด ...ชวนฝันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
 ปุ้ง! เสียงจุพลุที่ดังระเบิดพร้อมกับเสียงเป่าแตร
 [ระบบ: ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์!!]
 [ได้รับสกิลความรวดเร็วระดับ B]
 [ได้รับสกิลต่อต้านแรงโน้มถ่วงระดับ SR]
 [ได้รับสกิลคุณแม่ช่างจับผิดระดับ SSR]
 [ได้รับเครื่องดูดฝุ่นสะอาดทุกซอกทุกมุมหมดจดไม่เหลือแม้กระทั่งไว้ให้จามระดับ ตำนาน]
 [ได้รับผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายพีลาล่าระดับ กลาง]
 [ระบบ: ยอดเยี่ยมเลยค่ะโฮสต์ พึ่งสุ่มครั้งแรกก็ได้แรร์ไอเท็มกับสกิลดี ๆ มาตั้งหลายชิ้น *อีโมจิหน้าฟิน* งานครั้งแรกในวันนี้ของเราจะต้องไปได้สวยกันแน่ ๆ เลยค่ะ]
 "..." ชวนฝันที่ยืนนิ่งเหม่อลอยนั้นไม่ได้ฟังเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าระบบตัวน้อยเลยแม้แต่นิดเดียวทำเพียงสีหน้าว่างเปล่ามองสกิลกับไอเท็มที่ร่วงลงมาตรงมาด้วยท่าทีหมดอาลัยตายอยาก หลังจากเห็นชื่อสกิลกับไอเท็มที่ได้มา ในหัวของชวนฝันตอนนี้ก็มีความคิดอยู่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
 ใบลาออกจากการเป็นโฮสต์...ไปยื่นทางไหนได้บ้างคะ?
 END Chapter 1


เลือดก็เหมือนดั่งเครื่องดื่มรสเลิศ ทั้งหอมและมีรสชาติหลากหลายให้คุณได้ลิ้มลอง เหล่าแวมไพร์ไม่ได้กินเลือดเป็นอาหารหลักแต่กินเพราะความหลงใหลและเลือดรสชาติดีๆก็ใช่ว่าจะหากันง่ายๆในสมัยก่อนตอนแวมไพร์ทรงอิทธิพลไปทั่วโลกมนุษย์ต่างหวาดกลัวเพราะพวกเราตามหาเลือดที่มีรสชาติไร้ที่ติมีมนุษย์ถูกสูบเอาเลือดจนหมดตัวไปบรรจุใส่ขวดไวน์ตั้งราคาตามรสชาติ กลิ่น และความยากที่จะได้มา
หึ..ผมก็ไม่ได้อยากจะอวดหรอกนะแต่เลือดที่มีราคาสูงที่สุดในแวดวงแวมไพร์มันอยู่ที่ผมเอง ผมขอเรียกมันว่าเลือดโสเภณีผู้สิ้นหวัง เจ้าของเลือดในขวดคือโสเภณีในฝรั่งเศสที่ยอมขายเลือดตัวเองเพื่อซื้อขนมปังให้ลูกทั้งสามคนกิน มันเป็นเรื่องหดหู่ในสังคมที่ไม่เท่าเทียมและแน่นอนว่าไอเลือดขวดนี้มันไม่ได้แพงแค่เพราะเรื่องราวของมันแต่กลิ่นไอที่หอมฟุ้งมันทำให้ยิ่งยอดเยี่ยม
ผมขออนุญาติแนะนำเลยแล้วกันผมคือ อันนิรันดร์ กานต์จรุณเกล้า เป็นนักชิมอาหารชื่อดังที่ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นแวมไพร์คนอื่นๆต่างก็คิดว่าตำแหน่งลิ้นทองคำนั้นตกทอดมารุ่นสู่รุ่นและก็มักจะทักผมบ่อยๆว่าหน้าตาเหมือนคุณพ่อและคุณปู่มาก ก็จะไม่ให้เหมือนได้อย่างไรเพราะไม่ว่าคุณปู่ คุณพ่อ คุณทวดก็คือผมเองนี่แหละแค่เปลี่ยนทรงผมและการแต่งตัวตามยุคสมัยนั้นๆ
ผมโดนชมแล้วชมเล่าว่าหน้าตาดีบ้างหรือไม่ก็เป็นคนที่สมบูรณ์แบบจนมีนิตยสารมาเขียนคอลั่มว่าผมคือชายในฝันของผู้หญิงตั้งหลายเล่ม แต่คำชมที่ผมชื่นชอบที่สุดคือคำชมว่ารสนิยมผมมันดีเยี่ยม
"คุณอันครับ ทางร้านโมโกบี จัดที่นั่งพิเศษให้เรียบร้อยแล้วครับไม่ทราบว่าคุณอันจะไปตอนนี้เลยมั้ยครับ" คุณพ่อบ้านพูดขึ้นผมหันไปหาด้วยใบหน้านิ่งเฉย
"ขอทำผมสิบห้านาที" ผมพูดและกระดกเลือดในแก้วไวน์จนหมดผมเดินไปจัดทรงผมให้ดูดีก่อนจะออกจากบ้านขึ้นรถไปทำงานภาพลักษณ์เป็นสิ่งสำคัญมากไม่ว่าคุณจะมีความสามารถขนาดไหนแต่ภาพแรกที่คนอื่นมองเห็นจะต้องเป็นความประทับใจแรกให้กับพวกเขาให้ได้เพราะคนเราน่ะใช้ความสามารถแค่50%ก็พอ อีก50%ใช้หน้าตาและวาทศิลป์
"ขอบใจ..คุณกลับบ้านไปได้เลยเดี๊ยวเสร็จแล้วผมกลับเอง" ผมบอกเซบัสเตียนหรือพ่อบ้านที่ขับรถมาส่งที่ร้านอาหารชื่อดังที่เพิ่งเปิดสาขาใหม่ในไทยและผมคือผู้ถูกรับเชิญให้มาทานอาหารที่นี่
"สวัสดีค่ะ " พนักงานต้อนรับปละให้บริการเป็นอย่างดีสมกับเป็นร้านอาหารที่กล้าเชิญผมมาชิม
จานอาหารถูกวางลงบนโต๊ะมีผู้บรรยายว่าแต่ละจานมีความน่าสนใจและวัตถุดิบสดใหม่แค่ไหน ผมชิมทีละจานก็ต้องยอมรับว่ารสชาติที่ถูกปรุงมาให้ผมได้ชิมนั้นมันแสนจะประณีตจริงๆมีความใส่ใจในแต่ละเมนูจานถูกจัดแต่งอย่างสวยงามเข้ากับยุคสมัยและให้ความรู้สึกอยากอาหารเพิ่มขึ้น ผมใช้มีดตัดเนื้อวัวชั้นดีเข้าปากแต่ว่า....
"เลือด?..." ผมพูดขึ้นมาเมื่อลิ้นผมสัมผัสได้ถึงเลือดมนุษย์
"ครับ? คุณอันนิรันดร์ ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าครับ" พนักงานถามผม
"จานนี้มันมีเลือดคนอยู่" พนักงานในร้านเริ่มหน้าเสียและเหงื่อออกกันทั่วหน้า
"ผมเปลี่ยนจานให้ใหม่นะครับ" พนักงานเตรียมยกจานออกจากโต๊ะแต่ผมยกมือห้ามและใช้ผ้าค่อยๆเช็ดริมฝีปากเบาๆ
"เรียกคนที่ทำจานนี้มาคุยกับผมหน่อย"ผมบอกพนักงานในร้านที่หน้าซีดๆเพราะความกังวนแต่เขาก็เดินไปบอกเชฟให้ตามที่ผมต้องการไม่เกินสามนาทีคนในเครื่องแบบนักปรุงอาหารก็มายืนอยู่ข้างหน้าผม
"ขออภัยครับคุณ อันนิรันดร์ ผมไม่ระวังตัวและสะเพร่าจนเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นให้ผมเปลี่ยนจานให้ใหม่ดีกว่าครับ" เชฟพูดขึ้นส่วนผมก็นั่งฟังอย่างพิจารณารูปร่างของคนที่กำลังรู้สึกผิด
"รูปร่างดี สูง ไหล่กว้าง ทรงผมก็ดูดี หน้าตาก็ดูมีสไตล์นะ ตาเฉี่ยวผิวแทนผมชอบ"ผมพูดขึ้นและเอาเนื้อในจานเข้าปาก
"คุณครับอย่าทานเข้าไปดีกว่าให้ผมเปลี่ยนจานใหม่ให้เถอะครับ" เชฟดูตกใจมาก
"รู้มั้ยว่าเลือดคุณมีรสชาติเหมือนกับเหล้ารสเชอร์รี่ซึ่งผม.....ชอบ" คนที่ได้ฟังหยุดนิ่งและพนักงานทุกคนต่างเงียบเมื่อได้ยินผมพูด
"มันสกปรกนะคุณ คุณควรหยุดทาน"ผมที่ไม่สนใจก็ทานต่อไป
"คุณเชฟครับคุณชื่ออะไร?" ผมถามหลังเคี้ยวเนื้อในปากเสร็จ
"ฌาณ ครับ" เขาบอกผมด้วยสีหน้าที่ยังกังวนไม่หาย
"ผมขอคุยกับคุณอีกหลายๆครั้งจะได้มั้ยผมพูดตรงๆว่าอยากจะมีสัมพันธ์กับคุณ" เชฟทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกเมื่อได้ยินคำพูดผม
"สัมพันธ์?" เขาทวนคำพูดจนผมต้องหัวเราะออกมา
"หึ...ใช่ สัมพันธ์เราสองคน" คิ้วหนาของผู้ชายผิวแทนขมวดเข้าหากัน
"เราควรจะคุยกันแค่ในฐานะเชฟกับผู้ที่มาทานอาหารแค่นั้นพอครับเพราะนั่นคือสัมพันธ์ที่ดีงามและเหมาะสมที่สุด" เสียงแข็งๆเหมือนคนที่พยายามเก็บอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้ภายใน
"โอเคครับคุณผู้ชายรสเชอร์รี่ " ผมหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากและเดินออกจากร้านไป
"รสชาติเลือดที่ดีแบบนี้ถ้าได้ลิ้มรสทุกวันมันคงจะเป็นอะไรที่....น่าลุ่มหลง"


3
ตอนนี้ทุกคนในบ้านต่างนั่งล้อมคนที่กำลังนั่งนำเลือดใส่เข้าไปในถุงที่วิธีการทำก็เหมือนที่มนุษย์ไปบริจาคเลือดตามปกติแต่สำหรับแวมไพร์ก็อดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้เวลาที่เห็น
"ฉันว่าฉันควรไปดื่มเบียร์สักกระป๋อง"แอลพูดขึ้นและเดินออก
ผม พ่อและอิ๊นนั่งเฝ้าคนตรงหน้าจนเลือดถูกบรรจุเต็มถุงพ่อจัดการนำเข็มออกทำแผลให้ฌาณก่อนที่จะนำถุงเลือดไปให้ที่สภาผู้ควบคุมกฎ
"กลิ่นเลือดของพี่ฌาณมันหอมมากเหมือนกับ...." อิ๊นที่กำลังจะพูดแต่อยู่ๆก็ทำหน้าตกใจ
"อัน! นายรีบโทรหาพ่อให้เอาเลือดกลับมาเดี๊ยวนี้" อิ๊นพูดเสียงดังแล้วรีบเดินไปชั้นบนของบ้านนำหนังสือหนาเตอะลงมา
"ฉันโทรบอกพ่อแล้วเขากำลังกลับมาพร้อมเลือดว่าแต่ทำไมนายถึง..."ผมถามคนที่กำลังลุกลี้ลุกลนเปิดหนังสือที่ดูขลังแล่เก่ามาก
"ฉันมีลางสังหรณ์บางอย่างว่าเลือดของพี่ฌาณมันไม่ใช่เลือดธรรมดา"อิ๊นตอบคำถามแต่ตาไม่ยอมละออกจากหนังสือ
เราสามคนมีผม แอล และฌาณกำลังนั่งมองอิ๊งอ่านหนังสือเล่มหนาพร้อมกับรอพ่อให้กลับมาด้วยผมนั่งรอประมาณหนึ่งชั่วโมงพ่อก็กลับมาพร้อมกล่องบรรจุถุงเลือด
"ไหนบอกพ่อสิว่าทำไมเราถึงนำเลือดไปตรวจไม่ได้" อิ๊นเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ
"ตอนผมไปทำงานที่ศูนย์คำภีร์ผมอ่านหนังสือเยอะมากแล้วหนึ่งในนั้นคือคัมภีร์เลือดหนังสือเล่มนั้นถูกเขียนไว้ว่าเลือดมนุษย์มีอยู่สี่ประเภท 1.เลือดสะอาด คือเลือดของมนุษย์ส่วนใหญ่ไม่ได้มีพิษแต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรเกิดขึ้น
2.เลือดเสื่อม คือเลือดที่รสชาติแย่และนำมาทำประโยชน์ไม่ได้ถ้านำเลือดเสื่อมหยดเข้าไปในหม้อปรุงยาแม้แต่หยดเดียวยานั้นจะใช้รักษาอาการใดไม่ได้เลย
3.เลือดซาตาน คือเลือดที่นักเวทย์ต้องการมากที่สุดเหมาะกับการใช้สาปแช่งและบูชายันต์
และสุดท้ายคือเลือด จากสวนเอเดน เป็นเลือดที่จะมีกลิ่นและรสชาติพิเศษตามผลไม้ในสวนวิเศษนั้น แต่ละกลิ่นให้ผลลัพธ์ต่างกัน ซึ่งผมหาไม่เจอว่ากลิ่นเลือดของพี่ฌาณมันมีผลอะไรแบบไหน แต่พวกเราควรรู้ก่อนที่ผู้คุมกฎจะรู้หากเลือดของพี่ฌาณมันมีประโยชน์แก่พวกเขาผู้คุมกฎก็คงต้องการเลือดไม่ต่างจากนักล่าพวกนั้นเหมือนกัน" ทุกคนที่ได้ฟังก็รู้สึกโล่งอกที่อิ๊นนึกได้ก่อนที่เราจะเอาเลือดไปตรวจ
"และเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเลือดของผมมันส่งผลอย่างไรแต่อันก็เคยดื่มเลือดผมแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขารึเปล่า"ฌาณพูดและหันมามองที่ผมผมเอื้อมไปจับมืออีกฝ่าย
"เลือดถ้าดื่มโดยตรงจะไม่มีผลอะไรกับผู้ดื่มทั้งนั้นแต่ถ้านำมาสกัดหรือหมักไว้คุณสมบัติของเลือดจะเด่นชัดขึ้น" ผมบอกกับคนที่ทำหน้ากังวนใจ
"ฉันมีเพื่อนที่รอบรู้เรื่องนี้แต่ดันไว้ใจไม่ได้ถ้าเอาเรื่องนี้ไปปรึกษามันคงเก็บความลับไม่อยู่" อิ๊นพูดก่อนจะนั่งเปิดหนังสืออ่านต่อ
"แล้วนายว่าพวกแม่มดที่หลงใหลในเครื่องดื่มจะรู้เรื่องนี้มั้ย" ผมพูดถามขึ้นทำให้อิ๊นเงยหน้าจากหนังสือ
"อย่าบอกนะว่านายหมายถึง..."ไม่ทันที่น้องชายผมจะพูดจบ
"จินน์ไง ไว้ใจได้ชัวร์" ผมพูดขึ้นมาทำน้องชายของผมถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะจินน์กับอิ๊นเคยเป็นแฟนกันถึงสิบสองปี
"ก็ลองดูรึกันว่ายัยนั่นจะรู้ข้อมูลขนาดไหน" อิ๊นพูดและเดินไปหยิบเบียร์ในตู้เย็นมากินพร้อมกลับมานั่งอ่านหนังสือต่อ
"ไม่แน่นะว่าถ่านไฟอาจกลับมาประทุอีกครังฉันรู้นะว่าภายในใจของนายก็ยังมีจินน์อยู่ใช่ป่ะ?" แอลพูดขึ้นแซวพี่ชายตัวเอง
"ยุ่ง"อิ๊นพูดขึ้นเรียกเสียงหัวเราะให้ทุกคนในบ้าน
"นายนี่มันเก็บทรงไม่อยู่จริงๆเลยว่ะ"ผมเดินเข้าไปตบไหล่น้องชายเบาๆ
ผ่านไปจนถึงเย็นผมส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาจินน์ซึ่งเธอก็ตอบตกลงและจะรีบมาให้ถึงภายในเช้าวันพรุ้งนี้ ส่วนฌาณก็อยู่ในสวนสมุนไพรกับแอลทิ้งผมให้นั่งดูรายการทำอาหารคนเดียวที่ห้องนั่งเล่น
"ถ้ามีเลือดรสชาติดีๆสักขวดคงจะดี"ผมพูดขึ้นโดยไม่รู้ว่ามีคนเดินเข้ามาใหม่
"คุณว่าอะไรนะคุณอัน"ฌาณพูดเสียงแข็งจนทำให้ผมขนรุกไปทั้งตัว
"ผมแค่พูดว่าอยากชิมเลือดสักขวดคือ...ผมหมายถึง" ผมเหงื่อออกไปทั้งตัวเพราะหาคำแก้ตัวไม่ได้
"คุณปกป้องผมไม่ให้ผมโดนดูดเลือดไปแต่คุณก็ยังดื่มเลือดคนอื่นคุณมันก็ไม่ต่างจากพวกที่ล่าผมอยู่" ผมรีบส่ายหน้า
"ไม่เหมือนกันผมรักคุณผมไม่มีวันให้ใครมาฆ่าคุณเพื่อเอาเลือดไปส่วนเลือดที่ผมกินนั้นมาจากคนที่ยินยอมที่จะขายเลือดให้ทั้งนั้นผมไม่เคยบังคับใคร"ผมเดินเข้าไปสวมกอดอีกคนทางด้านหลัง
"ถ้าผมขอให้คุณเลิกดื่มเลือดคุณจะทำเพื่อผมได้มั้ย" คำขอของฌาณทำผมนิ่งไปชั่วหนึ่ง
"ผม..." พูดเสียงค่อยๆจนอีกคนถามขึ้นมา
"ไม่ได้เหรอ" ผมเงียบอีกรอบ
"ผมขอค่อยๆลดได้มั้ยแบบว่าจากวันละขวดเหลือวันละแก้ว" ผมต่อรองอีกคน
"แต่สุดท้ายคุณต้องเลิกดื่มให้ได้คุณสัญญากับผมนะ" นิ้วก้อยของมือเรียวยื่นมาทางผมผมใช้นิ้วตัวเองเกี่ยวเพื่อตกลงว่าจะทำอย่างที่พูด
แอลที่ยืนมองผมกับฌาณคุยกันก็หัวเราะขึ้นอย่างสะใจ
"จะทำได้ไหม...ทำได้รึเปล่า..จะทำได้ไหม ทำได้รึเปล่า ฮ่าๆๆๆ"แอลร้องเพลงขึ้นแกล้งผม
"ฌาณพี่รู้รึเปล่าว่าการห้ามไม่ให้อันมันดื่มเลือดเหมือนห้ามจระเข้ไม่ให้กินเนื้อเลยนะ" แอลยังหัวเราะไม่เลิก
"แต่ผมเชื่อว่าคุณอันทำได้...ใช่มั้ยครับ"ฌาณหันมามองผม
"ครับทำได้ครับ" พอผมตอบแบบนั้นเสียงหัวเราะของน้องสาวผมก็ดังลั่นบ้านทั้งคืน
...................................


1
"ปึ้ง!!!แวมไพร์อย่างนายมันน่ารังเกียจอันนิรันดร์...นายเห็นมนุษย์เป็นเพียงเครื่องผลิตเลือดสนองความต้องการของตัวเอง" จินน์ทุบโต๊ะเสียงดังและพูดขึ้น
"ฉันไม่มีอะไรจะเถียงเธอหรอกนะจินน์แต่ถ้าจะให้ฉันแก้ตัวก็คงจะบอกว่าเพราะเผ่าพันธุ์แวมไพร์ถูกคำสาปให้หลงใหลในเลือดเธอว่าคำแก้ตัวแบบนี้มันฟังขึ้นบ้างมั้ย..."จินน์กุมขมับและส่ายหัวฟูฟูของเธอไปมา
"มีแวมไพร์หลายคนนะที่ไม่กินเลือดทำไมนายไม่ลองเลิกกินเลือดดูบ้างแรกๆมันอาจจะยากแต่ถ้านายฝืนที่จะไม่กินได้มันก็ดีไม่ใช่หรือไง" เพื่อนสนิทที่เป็นแม่มดพูดขึ้นคราวนี้เป็นผมที่ส่ายหัวไปมาบ้าง
"ที่เธอพูดมันเหมือนเธอกำลังฝึกสิงโตให้กินพีช ฝึกเสือให้กินผลไม้ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายนักเหรอ?" ผมตอบกลับและเราสองคนต่างส่ายหัวให้กัน
"เอาที่นายสบายใจไปเลยอัน" เราสองคนดื่มน้ำสีอำพันลงไปในคอจนถึงเวลาที่เราต้องแยกย้ายกลับบ้านผมออกจากร้านและเดินตรงไปที่สถานีรถไฟฟ้าแต่เหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อนเป็นใจเมื่อทางเดินมันเงียบไม่มีคนพลุกพล่าน
"เฮ้..ว่าไงไอ้น้องแต่งตัวดีนี่หว่าขอตังค์หน่อยดิ" คนเมาเดินเข้ามากอดคอผมกลิ่นเหล้าราคาถูกรอยขึ้นมาเตะจมูก
"เอาไป.." ผมหยิบแบงค์พันจำนวนห้าใบยื่นให้และพยายามเดินหนีแต่เหมือนมันจะไม่จบเมื่อไอ้คนตัวใหญ่กว่ามากระชากคอเสื้อและเหวี่ยงเข้ากับกำแพง
"เอาทุกอย่างออกมาให้หมด นาฬิกา กระเป๋า และไอ้เงินที่เหลือก็เอามา" ผมที่มีอาการมึนเมาจากการดื่มมาก่อนหน้านี้แล้วดันโดนจับฟาดกับกำแพงอีกเลยได้แต่ยืนนิ่งๆ
"ยืนนิ่งทำไมรีบเอาของมาสิ" ทันทีที่พูดจบผมเข้ากระโจนด้วยความเร็วเข้าไปกัดคอของคนที่เข้ามาหาเรื่องเขี้ยวของผมเจาะเข้าไปที่คอลิ้มรสเลือดเฝื่อนๆ ด้วยความเมาผมไม่สามารถจัดการกับความต้องการของตัวเองได้ผมดูดเลือดจนผู้ชายคนนั้นหยุดหายใจกลายเป็นศพซีดๆอย่างหน้าเวทนา
"เซบัสเตียน ผมทำคนตายอยู่แถวร้านเหล้าของจินน์.." ผมหยิบโทรศัพท์โทรหาพ่อบ้านและส่งโลเคชั่นไปให้ ไม่นานนักคุณพ่อบ้านก็มาถึงศพของคนตายโดนเอากลับไปเผาที่บ้านส่วนผมก็นั่งรถกลับบ้านพร้อมกับศพนั่นแหละ
"วันหลังผมว่าให้ผมมารับเวลาคุณอันต้องการจะดื่มดีกว่านะครับเพื่อความปลอดภัยของคุณอันเอง" ผมฟังแล้วพยักหน้าให้ดูเหมือนรับรู้ในสิ่งที่พ่อบ้านพูด
เมื่อผมกลับถึงบ้านก็รีบอาบน้ำเข้านอนทันทีความมึนเมาหายไปจากตอนแรกมากแล้วแต่สิ่งที่คิดถึงคือกลิ่นหอมๆของเชอร์รี
"อยากได้มาไว้ใกล้ๆ" ผมคิดจนนอนหลับไปแม้แต่ในความฝันผมยังเห็นตัวเองได้กินเชอร์รี่เลย
ตื่นเช้ามาผมรีบแต่งตัวและขับรถไปร้านอาหารที่ตอนนี้คงจะยังไม่เปิดแต่ผมไม่สนใจเพราะจุดประสงค์ผมไม่ได้มาทานอาหารแต่อยากจะทานคนทำเสียมากกว่าผมมารออยู่หน้าร้านตอนตีห้าครึ่งและสะดุดตาไปที่ป้ายร้านบอกเวลาเปิดทำการ สี่โมงเย็นถึงสี่ทุ่ม
"อยากได้ของดีต้องอดทน" ผมพูดกับตัวเองและหาที่นั่งริมทางเดินมีคนเข้ามามองผมด้วยสายตาแปลกๆอาจเป็นเพราะผมใส่สูทตอนอากาศร้อนแต่ผมไม่ยอมถอดออกหรอกนะก่อนออกจากบ้านผมส่องกระจกดูแล้วรู้สึกว่าวันนี้ผมใส่สูทแล้วมันหล่อมากเข้ากับผมที่สุด
"นี่คุณ!...ทำไมมานั่งตรงนี้นี่มันพึ่งสิบโมงร้านเราเปิดสี่โมงเย็น"เสียงคุณฌานเข้ามาทักผมผมได้แต่ยิ้มจนแก้มบาน
"ผมอยากเจอคุณอีกครั้งถ้ามาเวลาทำงานของคุณผมก็จะกลายเป็นลูกค้า...ผมไม่อยากเป็นลูกค้าของคุณหนิ" คำพูดของผมทำคนที่ได้ยินเงียบไป
"งั้นก็เข้ามาในร้านก่อนรึกันตรงนี้มันร้อนจนสูทคุณเปียกหมดแล้ว" คนพูดเปิดประตูร้านให้ผมเข้าไปผมนั่งมองคุณฌาณและพนักงานคนอื่นจัดของในร้านจนเสร็จคุณเขาก็เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆผม
"มีอะไรครับคุณอันนิรันดร์ถึงมาหาผมตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด"สายตาเฉี่ยวที่คนอื่นอาจจะมองว่าน่าต่อยให้คว่ำแต่สำหรับผมมันมีเสน่ห์มาก
"ผมชอบคุณ"ผมพูดออกไปตรงๆทำคนที่ได้ฟังต้องขมวดคิ้ว
"คุณเพิ่งเจอผมครั้งแรกคือเมื่อวานนะ.." ผมพอจะเดาออกว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไรต่อ
"เรื่องของความรู้สึกมันไม่มีคำว่าเร็วไปหรือช้ามันมีแต่คำว่ามากหรือน้อยและผมรู้สึกชอบคุณมาก" คนที่ได้ฟังคลายปมตรงคิ้วออก
"ทำไมคุณถึงชอบผม?"คนพูดจ้องไปที่ดวงตาของผมเหมือนอยากรู้ความคิดของผมจริงๆ
"ทุกอย่างที่เป็นคุณมันทำให้ผมหลงใหลตั้งแต่แรกเจอ"ฌาณกลับมาขมวดคิ้วอีกรอบ
"ผมว่าคุณดูละครน้ำเน่ามากเกินไป" คนตรงหน้าพูดและถอนหายใจ
"ไม่นะผมแทบไม่ได้เปิดทีวีเลยด้วยซ้ำทุกอย่างที่ผมพูดมันมาจากประสบการณ์การจีบสาวของผมมานับร้อยปี" คำพูดของผมเรียกเสียงหัวเราะของคนข้างๆ
"ฮ่าฮ่า...และคุณเคยจีบใครสำเร็จมั้ยล่ะคำพูดของคุณมันโคตรเชย"ผมได้แต่ยิ้มให้กับเสียงหัวเราะของคนตรงหน้า
"เมื่อห้าสิบปีที่แล้วผมก็เคยโดนว่าว่าเชยและเธอคนที่พูดก็เหมือนคุณมากยิ่งตอนคุณหัวเราะผมยิ่งนึกถึง" ผมพูดขึ้นและมองไปที่ใบหน้าคนที่อยู่ใกล้
"คุณพูดเหมือนคุณแก่มากทั้งที่คุณเพิ่งจะสามสิบปลายๆเองไม่ใช่เหรอไง"ผมยิ้มออกมาจางๆ
"ผมน่ะความลับเยอะนะถ้าคุณอยากฟังผมคงเล่าวันเดียวไม่หมด"ผมพูดจบอยู่ดีๆมือของฌาณก็ยื่นมาทางผม
"เอาโทรศัพท์มาสิจะแอดไลน์ให้"ผมปลดล๊อกโทรศัพท์และยื่นไปให้อีกคน
"เรียบร้อยแล้วนะคุณจะได้ไม่ต้องใส่สูทมารอผมตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดอีก"ผมยิ้มให้กับเขา
"คุณเชื่อเรื่องการเป็นอมตะมั้ย"ผมที่อยู่ดีๆก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา
"เคยได้ยินมาบ้างแต่ยังไงผมก็เชื่อว่าสุดท้ายทุกคนก็หนีความตายไม่พ้นคุณพูดเหมือนว่าเป็นอมตะอยู่มาเป็นร้อยปีอะไรแบบนั้น..จะอำผมเล่นเหรอ"รอยยิ้มกว้างของฌาณทำให้ผมเริ่มคิดว่าบางทีผมอาจจะบอกความลับกับเขาได้ ผมเปิดกระเป๋าตังค์และหยิบรูปสามใบที่ถ่ายกันคนละยุคสมัยขึ้นมาลัส่งให้อีกคนดู
"ทุกรูป..เหมือนคุณเลยทำไม..ถึง.." ไม่ทันที่ฌาณจะพูดจบก็ได้เวลาที่เขาต้องไปทำงาน
"ผมหยุดวันอาทิตย์ไว้เรานัดไปหาที่คุยด้วยกันใหม่นะ" เขาพูดขึ้นและเดินเข้าไปในห้องครัวของร้าน
ผมเดินออกจากร้านกะจะไปหาจินน์ก่อนกลับแต่ก็มีคนที่ไม่อยากเจอมาทักทายผมทำเป็นมองไม่เห็นและจะเดินผ่าน
"ทำเป็นไม่ทักไม่ทายได้ข่าวว่ามีคนที่นายสนใจคนใหม่...อยู่ในร้านนี้เหรอวะ"คำพูดกวนประสาทเอ่ยออกจากปากของคนที่ผมเกลียด
"ไม่มีใครที่ฉันสนใจอะไรทั้งนั้น" ผมพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง
"ก็ดี..นายคงจำผู้หญิงที่ชื่อภีลดาได้ใช่มั้ยนายคงไม่อยากเห็นใครมีร่างสีซีดๆเหมือนเธอ" มือของผมกำแน่นด้วยความโกธรผมเดินต่อไปยังร้านของจินน์ทำเป็นไม่สนใจ
"เฮ้ เข้ามาร้านเหล้าแต่ทำหน้าเหมือนอมกระเทียมไว้ในปาก"คำทักทายจากเพื่อนแต่มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีเลยสักนิด
"พ่อหนุ่มแวมไพร์มีปัญหาอะไรบอกจินนี่คนนี้ได้น้า"จินน์เดินเข้ามานั่งข้างพร้อมหยิบแก้วเครื่องดื่มมาให้
"วันนี้ไอ้ดาโก้มันมาขู่ ว่าถ้าฉันสนใจใครมันจะทำเหมือนกับที่ทำภีลดา" ผมบอกจินน์ด้วยอารมณ้แค้น
"แล้วอย่าบอกนะว่ามีคนที่สนใจอยู่..."จินน์ถามขึ้นพอผมพยักหน้าจินน์เอามือกุมขมับทันที
"ตอนนี้เรากำลังเอาชีวิตคนคนนึงเข้ามาเสี่ยงและคนคนนั้นเป็นคนที่นายสนใจเวรกรรมของเธอจริงๆเลยแม่สาวน้อยคนนั้น"
"เขาไม่ใช่สาวน้อยเขาคือหนุ่มน้อย..." ผมแก้คำให้ถูกต้อง
"ฉันถามจริงๆว่านายสนใจพ่อหนุ่มน้อยนั่นกี่เปอร์เซ็นถ้าไม่ถึงสามสิบเปอร์ก็ถอยห่างและอย่าไปยุ่งกับเขาอีก"คำแนะนำจากเพื่อนทำผมกุมขมับ
"ฉันถอยไม่ได้ฉันอยากมีเขาในชีวิตไม่อยากจะกลายเป็นคนที่เคยรู้จักสำหรับเขาฉันปล่อยเขไปไม่ได้จริงๆ" ตอนนี้ทั้งผมและจินน์นั่งกุมขมับและส่ายหัวไปมา
"งั้นก็มีอยู่ทางเดียวต้องกลับไปหาครอบครัวฝั่งพ่อนายและจะต้องหาวิธีเอาพ่อหนุ่มน้อยของนายไปด้วย.."
นั่นคงเป็นทางออกที่ดี่ที่สุดแล้ว
""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""


"ในตำราเวทย์เคยพูดถึงเลือดที่มีกลิ่นของผลไม้ไว้เหมือนกัน"จินน์ที่มาถึงตั้งแต่เช้าพูดขึ้นในวงสนทนาที่มีผม พ่อ ฌาณ แอลและอิ๊น นั่งฟังอยู่
"เลือดกลิ่นผลไม้เป็นเลือดที่ไม่ได้หากันง่ายๆต้องเป็นบุตรที่เกิดจากมนุษย์กับภูตแห่งป่าและถ้าเป็นกลิ่นที่หายากมากๆผู้ให้กำเนิดจะไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ต่อหรือถ้าพูดอีกอย่างคือมารดาจะเสียตอนคลอดบุตร"ทุกคนหันมามองฌาณที่ตอนนี้คิ้วขมวดกันอยู่
"ผมถูกเลี้ยงด้วยพ่อบุญธรรมครับเขาไม่เคยเล่าเรื่องพ่อกับแม่แท้ๆให้ผมฟังเลย"
"งั้นคุณลองโทรไปหาเขามั้ยเผื่อได้ข้อมูลอะไรเพิ่ม"ผมหันไปถามฌาณเขาพยักหน้ารับคำพูดของงผม
หลังจากที่ประชุมกันเสร็จผมกับฌาณนั่งดูรายการอาหารกันเงียบๆ ผมจับรังสีความเครียดที่ออกมาจากตัวคนที่ผมรัก
"คุณอย่าพึ่งคิดอะไรมากถ้าคุณไม่อยากโทรหาพ่อของคุณก็ไม่ต้องโทร" ผมบอกคนที่นั้งข้างๆ
"ผมจะโทร..แต่คุณช่วยอยู่ข้างๆผมหน่อยได้มั้ย" หนุมผิวแทนส่งสายตาที่ยากจะคาดเดามาทางผมผมตอบตกลงและยินดีเคียงข้างเขาเสมอ
มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนที่เขาบันทึกชื่อว่าพ่อเสียงรอสายดังขึ้นอยู่สักพักก่อนที่จะมีคนกดรับโทรศัพท์
"ว่าไงไอ้ลูกชาย"เสียงแรกที่ดังออกมาจากโทรศัพที่เปิดลำโพงทำให้ผมกับฌาณได้ยินพร้อมกัน
"คือผม...อยากจะถามเรื่องพ่อแม่แท้ๆของผมครับ" ปลายสายเงียบไปสักพัก
"อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ หรือว่าฉันทำหน้าที่พ่อไม่ดีพอจนอยากเจอครอบครัวจริงๆของแก"เสียงของคนแก่ขี้น้อยใจเอ่ยออกมา
"ไม่ใช่ครับ ผมแค่อยากรู้ว่าพวกเขาเป็นใครและทำไมผมถึง..." ฌาณชำเลืองตามองมาที่ผมเชิงถามว่าจะบอกคุณพ่อดีรึเปล่าและผมก็พยักหน้า
"ทำไมผมถึงมีเลือดที่ไม่เหมือนคนอื่น" ฌาณตัดสินใจพูดและความเงียบก็เกิดขึ้นอีกครั้งปลายสายถอนหายใจ
"เธอรู้เรื่องเลือดไดอย่างไร...ไม่มีใครทำร้ายแกใช่มั้ย"เสียงอีกฝั่งพูดด้วยความเป็นห่วงและน้ำเสียงที่อ่อนลงจากตอนแรก
"ผมกำลังคบหากับคนที่เป็น..แวมไพร์ครับแล้วเขา" ไม่ทันที่ฌาณจะพูดจบปลายก็พูดขึ้นมา
"แกจะบ้ารึไงพวกแวมไพร์นั่นแหละที่เป็นอันตรายกับแกอย่าให้พวกนั้นได้รู้เชียวว่าเลือดของแกมันพิเศษแค่ไหนถอยออกมาเดี๊ยวนี้" ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมากจนผมตัดสินใจพูดอะไรบางอย่าง
"คุณพ่อครับคือผมสัญญาว่าจะดูแลฌาณเป็นอย่างดีและตอนนี้เราต้องการข้อมูลเกี่ยวกับเลือดของเขาครับเพื่อจะได้วางแผนการถูกว่าจะปกป้องเขาอย่างไรตอนนี้มีคนมากมายต้องการตัวลูกชายคุณ...คือผมเป็นต้นเหตุของอันตรายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับฌาณและผมจะปกป้องเขาด้วยชีวิตของผม"ฌาณยื่นหน้ามาหอมแก้มและทิ้งศรีษะลงบนไหล่ผม
"เห้อ...แม่ของฌาณน่ะเป็นภูตไม้ส่วนพ่อเป็นทหารที่จะรบล้างพื้นที่ในป่าที่นางอยู่ภูตไม้พยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาผืนป่าไว้ยอมแม้กระทั่งเอาศักดิ์ศรีเข้าแลกจนตั้งท้องเจ้าฌาณขึ้นตอนนั้นฉันไปสำรวจต้นไม้ภายในป่าอยู่พบกับนางที่กำลังท้องแก่จึงพานางออกมารักษาตัวที่หมู่บ้านนางบอกว่าลูกของนางเป็นคนที่พิเศษมากให้ฉันปกป้องฌาณให้ดีที่สุดและนางก็จากไปหลังจากคลอดลูกได้สองวัน" คนข้างผมที่ได้ฟังเรื่องราวก็เกิดร้องไห้ขึ้นมา
"แล้วคุณพอจะทราบมั้ยครับว่าเลือดของฌาณนั้นพิเศษอย่างไร" ยังไม่ทันที่ผมจะพูดให้ได้ใจความแอลก็รีบวิ่งมาหาด้วยสีหน้าตกใจ
"วางโทรศัพท์ลงซะตอนนี้มีเรื่องใหญ่แล้ว ..รีบตามฉันมา!" ฌาณบอกลาคนในสายและรีบตามแอลกับผมไป ทันทีที่ผมเห็นสนามหญ้าหน้าบ้านผมก็เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทันทีเราทุกคนล้อมตัวของฌาณไว้
"เมื่อวานเราถูกยกเลิกนัดที่พวกคุณจะเอาเลือดมนุษย์มาตรวจน่ะเราเลยมาดูว่าทำไมถึงต้องยกเลิกกระทันหัน" สีหน้านิ่งๆของคนที่ใส่สูตรสีดำทั้งตัวพูดขึ้น
"เรารู้แล้วว่าเลือดของเขาไม่ได้มีอะไรพิเศษจึงไม่อยากรบกวนเวลาพวกคุณ"พ่อผมพูดขึ้น
"งั้นเหรอ งั้นเราขอเลือดในถุงเมื่อวานหน่อย" เหมือนผู้คุมกฏคนนี้จะไม่ยอมถอยง่ายๆ
"ไม่มีครับเราทิ้งไปหมดแล้ว" อิ๊นพูดทำให้คนที่ฟังเลิกคิ้วขึ้น
"ผมจะทำเป็นเชื่อพวกคุณรึกันแต่อยากจะบอกพวกคุณว่าเลือดที่คุณทำหยดที่สภาเมื่อวานหน่ะ หอมจนพวกเราทุกคนอยากจะชิมสักครั้ง" เสียงเรียบทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนกวนประสาท เมื่อพูดจบผู้ชายสูทดำก็หายด้วยความเร็ว
"นี่เราจะต้องทำอย่างไรกันต่อตอนนี้ก็ได้แต่ไม่ให้ฌาณออกนอกบ้าน" แอลพูดขึ้น
"แล้วถ้าเรารู้ว่าเลือดของฌาณมันมีคุณสมบัติอย่างไรและเราจะทำอะไรกันต่อ"คำถามของแอลอีกคำถามเอ่ยขึ้นมา
"ผมจะปล่อยให้เขาได้กลับไปใช่ชีวิตของเขาอีกครั้ง" ณาณรีบหันมาหาผม
"หมายความยังไงคุณจะทิ้งผมเหรอผมยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อตามคุณมาที่นี่แล้วคุณมาบอกว่าจะทิ้งผม มันเป็นเรื่องเฮ็งซวยอะไรกัน"ฌาณพูดอย่างหัวเสีย
"การยอมให้คุณไปเป็นการปกป้องคุณที่ดีที่สุดฌาณ" คนที่ผมพูดด้วยชูนิ้วกลางให้ผมและรีบเดินเข้าบ้านไป
"ค่อยๆง้อพี่ฌาณล่ะฉันเป็นกำลังใจให้"แอลตบไหล่ผมเบาๆ
"นายลองหาทางออกของเรื่องนี้ใหม่นะฉันว่าตอนจบอาจจะดีกว่าการที่นายทิ้งคนที่ตัวเองรักไป"ผมพยักหน้ารับคำพูดของจินน์
ผมเดินเข้าไปในบ้านหยิบขวดที่มีเลือดเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งรินใส่แก้วไวน์พร้อมดูรายการทำอาหารทั้งทั้งที่จับใจความไม่ถูกด้วยซ้ำว่าในทีวีพูดถึงอะไร
"ทางไหนถึงจะดีที่สุดนะ?"


2
วันนึ้คือวันอาทิตย์และแน่นอนว่าผมมีนัดสำคัญกับคุณฌาณที่สวนสาธารณะตอนสี่โมงเย็นผมเตรียมพร้อมด้วยการสั่งข้าวกล่องสไตล์ญี่ปุ่นและแซนวิชเครื่องดื่มจำพวกชาและผลไม้แต่ที่ขาดไม่ได้คือเสื่อไว้ปูนั่งกับพื้นหญ้าผมจินตนาการว่าได้นั่งปิกนิกใต้ร่มของต้นไม้ใหญ่จิบชาและทานของว่างพร้อมกับสนทนาอย่างมีความสุขเหมือนในภาพยนต์ที่ผมเคยดู
ผมตรวจเช็คเสื้อผ้าว่าดูเหมาะสมกับการไปปิกนิกมั้ยเสื้อสีเอิร์ธโทนกับกางขาห้าส่วนสีครีมก็ดูเข้ากันพอดิบพอดีกันรองเท้าผ้าใบสีมัสตาร์ด
"วันนี้นายอยู่เฉยๆไปเลยคุณพ่อบ้านผมจะขับรถไปเอง"ผมบอกพ่อบ้านที่ยืนรอผมแต่งตัวจนเสร็จด้วยใบหน้านิ่งเฉย
ผมขับรถไปจอดและหยิบของทุกอย่างที่เตรียมเอาไว้พร้อมมองหาต้นไม้ใหญ่ๆที่พอจะเป็นร่มเงาให้กันได้ผมวางของทั้งหมดลงเพื่อปูเสื่อผ้าใบตามมาด้วยการจัดแจงสิ่งของให้วางอย่างสวยงาม
"เฮ้ นั่นมันคุณอันนิรันดร์นักชิมอาหารคนดังมานั่งปิกนิกกินอาหารบ้านๆไม่มีดาวมิสเชอรีนแบบนี้อยากรู้จังเลยนะว่ามากับใคร" เสียงดาโก้ทักทายอย่างกวนประสาท
"ฉันมารับลมชมวิวบ้างน่ะไม่คิดว่าจะมีมลพิษมารบกวน" ผมภาวนาว่าคุณฌาณจะยังมาไม่ถึงเร็วๆนี้เพราะผมไม่อยากให้ไอ้ดาโก้มันได้เห็นแต่ก็เหมือนฟ้าจะไม่เข้าข้างเมื่อมีเสียงทักทายดังขึ้น
"ผมมาแล้วคุณรอนานมั้ย" ณาณพูดทักผมและมองดาโก้อย่างเป็นมิตรซึ่งมันเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของดาโก้ได้
"เดี๊ยวนี้เปลี่ยนแนวเหรอต่างจากภีลดาเยอะเลยนะ ผมดาโก้ เพื่อนของอันครับยินดีที่ได้รู้จัก" มือใหญ่ยื่นมาจะจับทักทายแต่ผมรีบจับมือของฌาณไว้ไม่ให้จับตอบ
"ผมไม่มีเพื่อนแบบคุณดาโก้"ผมพูดและแยกเขี้ยวคำรามใส่ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่ยอมผมรีบผลักคุณฌาณให้ไปอยู่ข้างหลังผม
"หวงขนาดนี้เลือดคงพิเศษมากสินะหึ..ไว้เจอกันใหม่นะครับคุณคนพิเศษของอันนิรันดร์" พูดเสร็จแล้วดาโก้ก็กระโดดหายไปด้วยความเร็วผมค่อยๆหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง
"คุ...คุณกับเขาเป็นตัวอะไร?" ฌาณถามผม
"คุณกลัวรึเปล่า...กลัวผมมั้ย"ผมเลือกที่จะไม่ตอบแต่ตั้งคำถามขึ้นมาใหม่
"คุณปกป้องผม..ผมไม่กลัวคุณหรอกแค่ตกใจกับสิ่งที่เห็น"คำพูดของเขาทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นจากเดิมมากมีอเรียวเอื้อมมาจับที่ใบหน้าของผม
"ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรผมรู้ว่าคุณไม่วันทำร้ายผม"เราสองคนสบตากันแล้วแววตาของฌาณมันแสดงให้ผมเห็นว่าสิ่งที่เขาพูดมันมาจากใจจริงๆ หน้าของเราใกล้กันมากขึ้น
"เรามาทานของว่างกันเถอะผมเห็นคุณเอาของกินมาเพียบเลย"การตัดบทของคนตรงหน้าแอบทำผมเซ็งเล็กน้อยแต่ก็ตามใจคนที่มาด้วย
เราปิกนิกกันจนเห็นพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกฟ้าสีสวยจนผมและฌาณอดที่จะมองไม่ได้และผมตัดสินใจที่จะคุยเรื่องสำคัญตอนนี้
"ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณ ผมรู้ว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมันคือผมผมทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย คือผมอยากให้คุณไปอยู่ที่บ้านพ่อด้วยกันเพื่อหาวิธีรับมือจากคนที่ตามล่าคุณ" คนที่ได้ยินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"ใครจะตามล่าผมผมไม่ได้มีศตรูที่ไหนสักหน่อย"
"คุณรู้ใช่มั้ยว่าผมเป็นนักชิมที่มีชื่อเสียงรสนิยมของผมถูกจับตามองไม่ใช่แค่กับมนุษย์แต่พวกแวมไพร์ต่างก็สนใจเหมือนกันเลือดของคนที่ผมสนใจจะถูกขายในราคาสูงเมื่อข่าวเริ่มกระจายออกไปคุณก็จะโดนหมายหัวและวันนี้ดาโก้ก็ได้เจอคุณแล้ว" ฌาณฟังผมอย่างตั้งใจส่วนผมมองฌาณอย่างรู้สึกผิด
"ถ้าผมไปกับคุณคุณจะเลี้ยงผมไหวใช่มั้ย" รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนหน้าของฌาณ
"เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว"ผมตอบกลับด้วยความมั่นใจ
"งั้นให้ผมเก็บกระเป๋าไปวันนี้เลยมั้ย"
หลังจากปิกนิกผมและฌาณกลับบ้านไปจัดของใส่กระเป๋าเพื่อเดินทางไปที่บ้านของพ่อผมขับรถไปรับคนสำคัญที่สุดในตอนนี้และเราก็เริ่มเดินทางกันการเดินทางจากบ้านไปถึงจุดหมายใช้เวลาประมาณหกชั่วโมงเราเดินทางไกลโดยไม่หยุดพักเพราะผมอยากจะถึงบ้านพ่อให้เร็วที่สุดแต่ในระหว่างทางก็มีอะไรสักอย่างที่วิ่งมาตัดหน้ารถทำให้ผมต้องเบรกกระทันหัน
"ก๊อกๆ" เสียงเคาะกระจกรถให้เปิดลงผมจึงตัดสินใจเลื่อนกระจกลงเพียงเล็กน้อย
"นายจะไปที่หมู่บ้านวีใช่มั้ย...อ้อฉันจำนายได้แล้วนายก็เป็นแวมไพร์นี่หน่าแต่นี่พามนุษย์มาด้วยเหรอดูแลพ่อหนุ่มให้ดีล่ะแวมไพร์รุ่นใหม่ๆมันไว้ใจไม่ค่อยได้" เขาเตือนผมและเปิดทางให้รถได้เคลื่อนไปข้างหน้ากว่าผมจะถึงจุดหมายก็ปาเข้าไปตีสองผมพาคนที่ง่วงจนไม่อยากออกจากรถไปนอนพักที่ห้องนอนก่อนที่จะลงมาพูดคุยกับคนในครอบครัว
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเจอทีไรก็มาพร้อมกับปัญหาตลอด"เสียงแอลน้องสาวคนเล็กพูดขึ้นพร้อมกับเคี้ยวหมากฝรั่งหนุบหนับในปาก
"อย่าไปฟังน้องเลยพาเขามาหาพ่อก็ดีแล้วจะได้ช่วยกันแก้ไขปัญหา"พ่อพูดขึ้น
"ก็ทำให้เป็นเหมือนพวกเราก็สิ้นเรื่องเลือดแวมไพร์มันไม่อร่อยคงจะขายไม่ได้"เสียงของอิ๊นน้องชายของผมพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ
"ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นแน่"ผมบอกน้องชายตัวเองที่ออกความคิดเห็นแบบสุดโต่งและอยู่ดีๆก็ยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาให้ที่มีรูนรูปร่างแปลกๆอยู่บนกระดาษ
"นายเอารูนนี้ไปเขียนไว้ที่ตัวคนของนายมันเป็นรูนติดตามเผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้รู้ว่าพ่อหนุ่มของนายนั้นอยู่ที่ไหน" น้องชายของผมเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องรูนและอักขระโบราณที่หาคนมาเทียบได้ยาก ส่วนน้องสาวของผมอย่างแอลก็มีความสามารถเรื่องยาที่ทำจากสมุนไพร ส่วนผมมีแค่รสนิยมที่ดีมันทำให้ผมมีอาชีพและชื่อเสียงแต่ไม่สามารถปกป้องคนที่รักได้เลย
"พรุ้งนี้จะมีประชุมใหญ่แยกย้ายไปพักผ่อนเถอะส่วนเราอันไม่ต้องคิดมากเราจะช่วยคนของลูกเองพวกนั้นไม่มีวันทำอะไรเขาได้" พ่อเดินเข้ามาสวมกอดและสัมผัสที่หลังเบาๆ
"ขอบคุณครับพ่อ"
เราทั้งหมดแยกย้ายกันไปพักผ่อนทันทีที่ผมเข้าห้องก็เห็นมนุษย์ผู้ชายกำลังนอนหลับโดยมีลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอผมหยิบคัตเตอร์หัวปากาขึ้นมาและเขียนรูนที่น้องชายวาดให้ใส่แขนตัวเอง และจับข้อเท้าของคนที่นอนอยู่ขึ้นมา
"โอ๊ย! คุณทำอะไรผมเจ็บ" ทันที่ใบมีดสัมผัสกับเนื้อคนที่นอนอยู่ก็เริ่มโวยวาย
"ทนเจ็บสักพักผมต้องเขียนรูนติดตามคุณ" ผมรีบเขียนรูนลงไปจนเสร็จและใช้น้ำเกลือเช็ดแผลให้คุณฌาณ
"คุณจะนอนกับผมรึเปล่า" หนุ่มผิวแทนพูดขึ้นตาเล็กๆของเขามองผมเหมือนแมวน้อยที่พยายามเอาใจเจ้าของ
"ถ้าคุณอนุญาตให้ที่ข้างๆคุณมีผมผมก็อยากนอนเตียงเดียวกับคุณ"ผมพูดจบส่วนคนที่ได้ยินก็ถอนหายใจ
"หนิคุณจะมาขออนุญาตทำไมผมพูดเปิดขนาดนี้แล้วเข้ามานอนเลย..เร็วๆด้วยผมง่วง"ผมยกยิ้มและรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามานอนข้างๆคนที่ตอนนี้กำลังหลับอยู่ผมมองไปยังแผลที่ข้อเท้าของฌาณที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องผมใจไม่แข็งพอที่จะอยู่เฉยๆผมรุกขึ้นไปสัมผัสข้อเท้าของคนที่ผมหลงใหลและเลียเอารสชาติเลือดให้สัมผัสกับลิ้น
"ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!"คนที่นอนอยู่รีบชักเท้าออกจากมือผมและพูดขึ้นอย่างหัวเสีย
"กลิ่นของคุณมันหอมมาก..ผมขอโทษ" ผมพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อฌาณรุกขึ้นมารั้งคอผมเข้าไปจูบและรสเชอร์รี่ก็ฟุ้งอยู่ภายในปากของผม
"ผมปากแตกพอดี..."เจ้าของรสเชอร์รี่พูดและหันกลับไปนอนต่อพอผมเห็นอย่างนั้นจึงทิ้งตัวนอนลงข้างๆ
.
.
เมื่อเวลาผ่านพ้นไปจนถึงเช้าผมกับฌาณก็ลงมาชั้นล่างของบ้านเห็นอาหารเช้าวางไว้บนโต๊ะ
"สวัสดียามเช้า ฉันอเล็กซ์พ่อของเจ้าอัน อาหารเช้าทานได้เต็มที่เลยนะ" พ่อผมเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตรผมเดินไปหยิบถ้วยข้าวต้มมาทานเป็นเรื่องปกติที่ที่บ้านผมจะไม่รับประทานอาหารร่วมโต๊ะกันต่างคนต่างกินผมนั่งข้างๆกับฌาณทานอาหารจนเสร็จและพาฌานไปทำความรู้จักกับทุกคนในบ้านและเขาก็เข้ากับคนอื่นๆได้ดีเกินคาดแม้แต่แอลน้องสาวตัวปัญหายังเอ่ยปากชมผมดีใจที่ครอบครัวเห็นความน่ารักของเขาเหมือนที่ผมรับรู้ได้มาตลอด
"เอาล่ะเรามาเริ่มประชุมกันเลยดีกว่า" พ่อพูดขึ้นเราทุกคนต่างพากันมาร่วมวงสนทนาครั้งนี้
"ตอนนี้ข่าวเรื่องผู้ชายที่อันนิรันดร์สนใจคงถูกกระจายไปทั่วเพราะดาโก้มันเก่งเรื่องป่าวประกาศอยู่แล้ว" ทุกคนในวงสนทนาต่างทำหน้าเครียด
"งั้นครั้งนี้เป็นปัญหาใหญ่แน่ นักล่าเลือดหลายคนจะจับตามองคุณฌาณเพราะตอนนี้เลือดที่ดีหายากกว่าแต่ก่อนมากไม่รวมถึงคนที่เป็นแฟนคลับของอันนิรันดร์คงเตรียมประมูลเลือดมาไว้ครอบครองเราไม่ได้มีแค่ดาโก้คนเดียวที่ต้องระวัง" อิ๊นพูดขึ้นเราทุกคนต่างใช้ความคิดหาทางแก้ที่ดีที่สุด
"เราต้องหาวิธีให้ผู้คุมกฎออกใบคุ้มครองเลือดคุณฌาณ"ทุกคนหันไปมองที่แอลซึ่งเป็นผู้พูด
"เราต้องเสี่ยงส่งเลือดไปตรวจเราเชื่อว่ารสนิยมของอันมันพิเศษก็คงเป็นไปได้สูงที่เลือดที่นายสนใจจะไม่ใช่เลือดธรรมดานะอัน" แอลบอกกับทุกคนซึ่งหลายคนเห็นด้วยแต่อันนิรันดร์กลับเป็นกังวน
"ฉันไม่ยากให้ฌาณเข้ามาพัวพันกับเรื่องที่มนุษย์ไม่ควรรู้ขนาดนั้นการถูกคุ้มครองเลือดด้วยผู้คุมกฎจะยิ่งทำให้ผู้คนสนใจในตัวฌาณมากขึ้น" สีหน้าของผู้พูดเก็บงำความเครียดภายในใจไม่อยู่
"แต่ผมเห็นด้วยนะที่จะลองส่งเลือดผมไปตรวจดูอย่างน้อยผู้คุมกฎอาจจะช่วยคุ้มครองผมจากคนอื่นได้" มนุษย์เพียงคนเดียวในกลุ่มพูดขึ้น
"แต่คุณรู้ใช่มั้ยว่าถ้าเรื่องของคุณถึงหูผู้คุมกฎชีวิตของคุณจะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม"อเล็กซ์พูด ...ผมมองไปที่ฌาณอย่างเป็นห่วงมือของผมตอนนี้ถูกมือเรียวจับไว้
"ชีวิตของผมมันไม่มีวันเหมือนเดิมตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมได้เจอกับอันนิรันดร์แล้ว..."


พระเอก ซัน เบญพิพัฒน์ อายุ 37 ปี ชายหนุ่มผิวสีแทนใบหน้าคมเข้ม เหมือนหนุ่มแขกจากแดนไกลโครงหน้าที่เฟอร์เฟคเหมือนกับลูกรักของพระเจ้าของเขานั้นทำให้ใครๆต่างหลงไหลอยากจะครอบครองเป็นเจ้าของแถมรวยล้นฟ้าไปอีกแต่ก็ไม่เคยมีข่าวกับสาวคนไหนเลยซักคนจนใครๆต่างพากันเม้าว่าอาจเป็นเกย์หรือเปล่าแต่ก็ยังไม่มีสื่อไหนกล้าถามแบบนั้นไปเพราะกลัวว่าถ้าถามจะได้ไปนอนเฝ้ารากมะม่วงซะก่อน
นางเอก น้ำแข็ง อาโอกิ อายุ 30 ปี หญิงสาวที่มีจุดเด่นคือผิวที่ขาวอย่างกับหิมะแถมหน้าก็หวานอย่างกับน้ำผึ้งเดือน 5ก็ไม่ปาน แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าหวานๆนั้นจะมีความร้ายกาจซ้อนเอาไว้อยู่ ใครจะคิดว่าใบหน้าสวยๆนี้จะร้ายได้มากกว่าที่ทุกคนคิดกัน แต่กับมาตกม้าตายเพราะเจอผู้ชายที่หล่อราวกับเทพเจ้านั้นเอง
พระรอง พัค คว็อน อายุ 37 ปี ชายหนุ่มรูปงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวน้อยสาวใหญ่แต่ด้วยความที่เขานั้นเฟรนลี่แบบสุดๆเลยทำให้ยังไม่มีใครได้หัวใจดวงนี้ไปครองเลย แต่ใครจะรู้ว่าพ่อหนุ่มเฟรนลี่คนนี้จะมีสาวที่ตนนั้นตกหลุมรักมานานแล้วแต่ดูเธอเหมือนจะไม่สนใจตนแม้แต่น้อยเลยหรือว่าตนนั้นเฟรนลี่มากเกินไปเลยทำให้เธอคนนั้นไม่มั่นใจหรือว่าที่จริงแล้วเธอไม่ได้สนใจตนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
 นางรอง มาย อาโอกิ อายุ 30 ปี เป็นเพื่อนสนิทกับน้ำแข็งมาตั้งแต่เด็กๆเธอนั้นเป็นคนมีความมั่นใจสูงมากแต่ใครจะรู้ว่าความมั่นใจนั้นเธอสร้างมันขึ้นมาเพื่อปกผิดความกลัวในใจของเธอเอง เพราะจริงๆแล้วเธอก็แค่ผู้หญิงคนนึงมีความกลัวในทุกๆเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอเองแถมเธอยังไปแอบหลงรักผู้ชายที่อยู่สูงกว่าเธอเป็นสิบเท่าอีก มันคงเป็นความรักที่ไม่มีวันจะเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อย แต่ถ้ามีโอกาศเธอก็อยากจะลองเสี่ยงดูซักครั้งเพราะอย่างน้อยเธอก็ได้สู้เพื่อความรักของเธอแล้วผลมันจะเป็นยังไงก็จะยอมรับแบบไม่มีเงี่ยนไขอะไรทั้งนั้น


ตกหลุมรัก ครั้งที่ 1
1 อาทิตย์ ผ่านไป
ช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนอกเสียจากเงินในกระเป๋าที่เบาบางลงอย่างน่าตกใจ อยากเกิดเป็นคนรวยแล้วนอนอยู่บ้านเฉยๆว่ะทำไมชีวิตของผู้หญิงหน้าตาดีต้องมาลำบากอะไรขนาดนี้ด้วยว่ะเนี่ยนี่ก็พยายามหางานมาตลอดหลายเดือนแล้วด้วยแต่ก็เงียบกริบเลย ทำไมว่ะตอนนี้ทุกบริษัทแม่งพนักงานมันเต็มหมดเลยหรือไงฮ่ะ พูดแล้วก็อารมณ์เสีย
"ไอ้มาย มึงเป็ฯเหี้ยไนทำหน้าอย่างกับคนอกหักเลย"น้ำแข็งหันไปถามเพื่อนสนิทที่นั่งคอตกมาซักพักแล้วเดี๋ยวเพื่อนจะหาว่าไม่สนใจอีก
"ก็ไม่เชิงหรอกมึง มึงรู้ใช่ป่ะว่ากูแอบปลื้มคุณพัคอ่ะแล้วกูก็พยายามจะเข้าไปทำงานที่บริษัทนั้นมาตลอดเลย แล้ววันนี้โอกาศของกูมาก็มาถึงแต่กูดันไปทำโก๊ใส่เขาอ่ะดิเลยโดนไล่ออกมาอย่างกับหมาเลย พูดแล้วจะร้องไห้อ่ะมึง"น้ำแข็งพยักหน้าอย่างเห็นใจเพื่อนสนิทของตนเพราะตนรู้ดีว่าไอ้มายมันคลั่งรักคุณพัคของมันแค่ไหนถึงไอ้คุณพัคนั้นจะดูเฟรนลี่ยังไงก็แบบเหมือนมีอะไรบางๆกั้นอยู่อารมณ์แบบว่าเหมือนจะเข้าถึงง่ายแต่ก็ไม่ง่ายงี้มั่ง
"เอาน่ามึง นี่มันโอกาศดีแล้วที่มึงได้ไปสัมภาษ์ที่นั้นอ่ะเขาคงไม่ตัดสิทธ์มึงเพียงเพราะว่ามึงไปเอ๋อใส่เจ้าของบริษัทหรอกมึง มันดูปัญญาอ่อนเกินไปอ่ะทำใจให้ร่มๆก่อนเดี๋ยวเขาก็โทรมาแหละไม่ต้องคิดมาก นี่ถ้ามึงได้งานต้องพากูไปเลี้ยงฉลองด้วยนะอยากกินบุฟเฟ่พอดีเลยเพื่อนรัก"น้ำแข็งยิ้มตาปิดให้กับเพื่อนสนิท ที่ตนพูดแบบนั้นก็เพราะไม่อยากห้เพื่อนเครียดด้วย ไหนๆได้โอกาศไปสัมภาษ์งานทั้งทีถึงจะไม่ได้อยู่ฟังผลก็เถอะแต่มันก็ยังมีเซอร์เซ็นที่เราจะได้ทำงานที่นั้นอยู่ อย่างน้อยพระเจ้าก็คงช่วยพวกเราทั้งคู่บ้างแหละอย่างน้อยได้ทำงานซักคนก็ยังดีไม่งั้นอาจมีอดตายได้งับ
"ถ้ากูได้ทำจริงๆนะ กูจะพามึงไปเลี้ยงบุฟเฟ่ 3 วันติดเลยไอ้น้ำแข็งเพื่อนรัก"มายพูดอย่างติดตลก เพราะไม่รู้ว่าจะคิดมากไปทำไมในเมื่อตนนั้นได้พลาดไปแล้วแต่ถ้าได้ทำงานที่นั้นก็ดีเลยเพราะงานดีเงินก็ดีอีกด้วย
"กูรักมึงตรงนี้แหละเพื่อนเลิฟ ว่าแต่มึงยังไม่เลิกชอบคุณพัคอะไรนั้นอีกหรือไงนี่มึงชอบมากี่ปีแล้วเนี่ย"มายยกมือขึ้นแล้วชูสามนิ้วแล้วหัวเราะแห้งๆส่งมาให้
"3 ปีแล้วมึงแต่มันก็ฟิลแบบเราชอบดารางี้ไงมึง กูไม่ได้อยากเอาเขามาเป็นผัวซะหน่อยใครจะไปเป็นแบบมึงเจอกันแค่ไม่กี่นาทีอยากได้เขาเป็นผัวเฉยทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำไอ้ห่า ไอ้คนใจง่าย"น้ำแข็งลอยหน้าลอยตาใส่มายแล้วก็ไม่สนใจส่ิงที่เพื่อนพูดเพราะว่ามันเป็นเรื่องจริงก็หัวใจดวงน้อยๆนี่ไม่เคยเต้นแรงกับใครมาก่อนเลยนิแต่อยู่ดีๆมาเต้นแรงเพราะผู้ชายคนนี้นั้นแปลว่าต้องรู้สึกชอบอย่างจริงจังงี้แน่เลย
"ก็คนมันใช่อ่ะครับน้อนๆ ห้ามไม่ได้นะ แต่ว่ากูจะไปเจอเขาอีกที่ไหนดีว่ะมึงคนรวยๆเขาชอบไปไหนกันบ้างไหนบอกกูมาสิเพราะกูรู้ว่ามึงชอบหาแหล่งข้อมูลพวกนี้"มายทำหน้าคิดก่อนจะไถ่โทรศัพท์มือถือส่วนตัวก่อนจะหันโชว์ให้เพื่อนสนิทดู
"อ่ะนี่ 5 ที่นั่งชิวสำหรับนักธุระกิจพันล้าน"น้ำแข็งมองอย่างเหลือเชื่อไม่น่าเชื่อว่าไอ้เพื่อนตัวดีจะหาอะไรแบบนี้มาได้ มึงนี่ก็หน้ากลัวเหมือนกันนะเนี่ยเหมือนพวกโรคจิตที่ชอบหาข้อมูลเอาไว้สะกดรอยตามงี้
"เออๆเอาไว้กูอารมณ์ดีๆแล้วจะไปลองไปดูล่ะกัน มึงเถอะไปนอนพักได้แล้วเดี๋ยวเย็นๆค่อยไปหาอะไรกินข้างนอกกัน เมื่อเช้าก็ตื่นเช้าไม่ใช่ไง"มายหยักหน้าก่อนจะลุกไปอาบน้ำแล้วเข้าไปนอนพักตามที่เพื่อนสนิทบอก น้ำแข็งมองเพื่อนสนิทที่เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของตัวเองแล้วก็หันกับมาสนใจจอคอมเก่าๆของตัวเองต่อนั่งหาสมัครงานต่อไป วันนี้ก็ส่งใบสมัครไปเกือบจะ 10 ที่แล้วเนี่ยก็ยังไม่มีที่ไหนสนใจหรือคิดต่อกับมาเลยซักที่ นี่ตนจะเป็นคนเดียวแล้วมั่งที่ส่งใบสมัครไปหาบริษัทต่างๆเยอะที่สุดในโลกเนี่ยแทบจะส่งไปทุกบริษัทในกรุงโซลแล้วมั่งแม่ง
ตึก ตึก ตึก แกร๊กกกกก
"เหี้ย!!!"น้ำแข็งตกใจเลนอุทานคำหยาบออกมาเพราะตกใจเสียงวิ่งของเพื่อนสนิทตนที่อยู่ดีๆก็วิ่งพรวดออกมาจากห้องนอนแล้วตรงมาหาตน
"กรี๊ดดดดดดดดดดด มึงกูได้ทำงานบริษัทคุณพัคแล้วววววววววว"น้ำแข็งที่ยังอยู่ในอาการงงก็ทำได้แค่ยิ้มดีใจไปกับเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ยืนเต้นท่าแปลกๆอยู่หน้าทีวีของตน
"ดีใจด้วยนะมึง"มายหันมายิ้มกว้างให้น้ำแข็งก่อนจะวิ่งเข้ามากอดการที่เธอได้ทำงานนั้นแปลว่าเราทั้งคู่จะรอดจากการจนแบบไร้ที่ตินี่แล้วถึงจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากแต่ก็ชีวิตคงดีกว่าตอนนี้แน่นอน
"ขอบคุณมึงมากนะที่ค่อยอยู่ข้างๆกูในทุกๆเรื่องราวที่ผ่านมาเลย ต่อไปชีวิตเราทั้งคู่จะดีกว่านี้แน่นอนกูมั่นใจ มึงไม่ต้องทำงานก็ได้นะเดี๋ยวกูหาเงินเองมึงก็ทำขนมขายอย่างที่มึงเคยคิดไว้ดิเอามั๊ย เดี๋ยวกูลงทุนให้ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันยังจำคำพูดนี้ได้ใช่มั๊ย"น้ำแข็งน้ำตาจะไหลกับคำพูดของเพื่อนสนิทก่อนทั้งสองคนจะยืนกอดกันอยู่นานสองนานก่อนจะตกลงกันว่าจะไปหาซื้อชุดทำงานให้มายเพราะได้ทำงานในบริษัทหรูๆซักทีก็ต้องแต่งตัวให้เข้ากับสถานที่ซะหน่อยเดี๋ยวเขาจะหาว่าไม่ให้เกียรติบริษัท
"เราจะไปกันเลยหรือไง ไหนว่าจะไปช่วงบ่ายๆไงมึงพักก่อนก็ได้นะเมื่อเช้าก็ตื่นเร็วนิ"มายส่ายหน้าเพราะตนอยากจะไปซื้อชุดจะแย่อยู่แล้ว
"งั้นตามใจมึงล่ะกัน เดี๋ยวกุไปอาบน้ำก่อนล่ะกันมึงก็นอนพักไปก่อน"น้ำแข็งพุดจบก็ลุกไปอาบน้ำเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่ได้อาบน้ำเลยแค่แปรงฟันเฉยๆเพราะไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้วจะอาบก็เปลืองน้ำไปอีกช่วงนี้อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด หลังจากที่น้ำแข็งเข้าห้องน้ำไปมายก็นั่งดูว่าจะไปซื้อชุดที่ไหนดีแต่ก็คงไม่ได้เอาแพงเว่อร์อะไรขนาดนั้นเพราะเงินก็ยังต้องใช้อย่างประหยัดอยู่ดีตนคิดไว้ว่าถ้าได้ทำงานที่นั้นได้ซักพักอยากจะให้น้ำแข็งไปสมัครที่นั้นด้วยเพราะที่นั้นเงินดีมากแล้วสวัสดีการก็ดีคือเป็นบริษัทในฝันของใครหลายๆคนเลยก็ว่าได้เพราะกว่าจะได้เข้ามาทำงานที่นี่ก็ไม่ง่ายเลยต้องรอให้ทางบริษัทเปิดรับคนเองใน 1 ปี บริษัทจะเปิดแค่ 1-2 ครั้งเท่านั้นเพราะทุกครั้งที่ผ่านมาตนไม่เคยจะทันเลยแต่รอบนี้ทันก็เลยตั้งความหวังไว้มากพอได้ทำงานจริงๆก้เหมือนกับฝันไปเหมือนกัน ผ่านไปเกือบ 30 นาทีน้ำแข็งก็ออกมาจากห้องน้ำทั้งสองสวยเตรียมตัวออกไปข้างนอกใครจะไปรู้ว่าการออกไปข้างนอกครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของทั้งสองสาวไปตลอดกาล
"ไอ้มาย รู้สึกอะไรมั๊ยว่ะทำไมกูรู้สึกว่าวันนี้จะมีเรื่องอะไรซักอย่างเกิดขึ้นกับเราเลยว่ะหรือว่ากูคิดมากเกินไปว่ะ แต่ก็นั้นแหละขอให้เป็นเรื่องที่ดีก็แล้วกัน"น้ำแข็งพูดขึ้นอย่างสงสัย
"ก็รู้สึกนะ แต่ก็ขอให้เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันเนอะ"ทั้งสองสาวเดินออกจากห้องอย่างอารมณดีก่อนจะพาตัวเองไปถึงที่ห้างใกล้ๆห้องพักก่อนจะมาแวะร้านเสื้อผ้าที่อยู่ด้านนอกของห้างเพราะราคาสินค้าด้านนอกจะถูกกว่าเท่าตัวเลย ถ้าไปซื้อในห้างก็คงได้แค่ไม่กี่ตัวแน่นอน
"ไอ้มาย มึงใส่กางเกงแบบนี้ดิกูว่าสวยแถมยังดูไฮโซอีกด้วยยังไงบริษัทมึงก็ไม่ได้กำหนดการแต่งตัวอยู่แล้วนี่ใช่ป่ะว่ะ"มายหยักหน้าเป็นคำตอบแล้วเดินมาดูกางเกงตัวที่น้ำแข็งเลือกให้
"มึงว่ากูใส่เสื้อแบไหนดีว่ะ ตอนแรกจะใส่เสื้อเชิตแต่มันดูแปลกๆป่ะว่ะเด็กใหม่ใส่เสื้อเชิตไปทำงานอ่ะ มาช่วยกูคิดทีดิ"น้ำแข็งเดินไปช่วยเพื่อนสนิทเลือกเสื้อตอนแรกคิดไม่ตกกับการเลือกกางเกงพอเลือกกางเกงได้แล้วมาติดตรงเสื้ออีกเอาเข้าไป จะไปทำงานทีวุ่นวายเหมือนกันนะเนี่ย
"ก็ว่าไม่เห็นเกี่ยวเลยมึงว่าจะใส่อะไรไปก็ได้ป่ะว่ะ มาทำงานนะมึงไม่ได้มางานแฟชั่นจะต้องแต่งตัวโอเว่อร์ขนาดนั้น กูว่ามึงเลือกตัวที่มึงชอบแล้วก็มั่นใจเถอะ อย่าไปสนใจอะไรเล็กๆน้อยๆแบบนั้นเลยมึง นี่กูเริ่มหิวแล้วเนี่ยไปหาอะไรอร่อยๆกินกันป่ะหรือว่าจะไปดื่มซักนิดดีไม่ได้โดนโซจูมาพักนึงแล้วน๊าเพื่อน"มายหัวเราะให้กับเพื่อนสนิทของตนจริงๆเลยเอ๊อะหาแต่เรื่องดื่มตลอดเลย ไม่เคยเข็ดกับโซจูซักทีเลยกินทีไรพังกันไม่เป็นท่าตลอดแต่ก็เลือกที่จะกินตลอดเช่นกัน อย่างว่าแหละของมันอร่อยอ่ะเนอะ
"มึงจะดื่มตั้งแต่บ่ายไม่ได้ป่ะว่ะ แล้วนี่กูยังไม่ได้ทพงานเลยมึงจะฉลองซะแล้วสุดจริงๆเลยมึงเนี่ย"น้ำแข็งส่งยิ้มหวานๆไปให้เพื่อนสาวก่อนจะพากันเดินเลือกเสื้อต่ออีกนิดแล้วก็พากันไปนั่งที่ร้านปิ้งย่างชื่อดัง
"สวัสดีค่ะ ลูกค้ารับเป็นอะไรดีค่ะ"น้ำแข็งรับเมนูมาแล้วเปิดดูอย่างตื่นเต้นเพราะการได้มากินอาหารดีๆแบบนี้นานๆจะได้มาทีหรือไม่ก็ต้องมีเรื่องอะไรดีเช่น วันเกิดหรือได้ทำงานแบบนี้แหละถึงจะได้เข้าร้านดีๆแบบนี้
"เอาเป็นเซทพรีเมี่ยมค่ะแล้วก็น้ำดื่มเป็นแบบรีฟิลค่ะ เดี๋ยวขอดูเมนูต่ออีกหน่อยนะค่ะเดี๋ยวจะสั่งแล้วจะเลือกค่ะ"พนักหน้าโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปทั้งสองสาวก็ตั้งหน้าตั้งตาขีดเขียนลงบนกระดาษเมนูอย่างจริงจังไหนๆก็มากินบุฟเฟ่แล้วก็ต้องกินให้เต็มทีซะหน่อยแล้วที่สำคัฯคือต้องกินให้คุ้มที่สุดเท่าที่จะทำได้


INTO
ซูโดกว็อน (กรุงโซลประเทศเกาหลี)
ณ ห้องประชุมที่ตอนนี้ทุกคนภายในห้องพากันเงียบกริบมาได้ซักพักแล้วส่วนสาเหตุของการเงียบแบบนี้ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องภายในบริษัทอีกตามเคย
"ผมไม่ได้มีเวลามากพอมานั่งดูพวกทุกในนี้เงียบกันหรอกนะ ถ้าภายในเดือนนี้ยังหาคำตอบมาให้ผมไม่ได้ ก็คงมีคนได้ออกจากงานกันเพราะผมถือว่าให้เวลาในการหาคำตอบมานานพอสมควรแล้ว ทั้งที่เรื่องที่เกิดขึ้นผมไม่ควรให้โอกาศเลยด้วยซ้ำ จริงมั๊ย"พนักงานที่นั่งอยู่ภายในห้องประชุมพากันเงียบกว่าเก่าแถมเหงื่อตกกันเป็นแถวๆใช่ว่าจะไม่ได้เจอบอสใหญ่เรียกเข้ามาประชุมแล้วเจอเรื่องแบบนี้แต่ครั้งนี้มันน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆเลย
"เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อยให้เร็วที่สุดครับบอส"ซันพยักหน้าเชิงรับรู้แล้วลุกออกจากห้องประชุมไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยซักคำ ทำให้การประชุมต้องจบแบบงง
"พี่ภพ ทำไมถึงได้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอ่ะพี่ไหนว่าคราวที่แล้วบอสจัดการไปหมดแล้วไงอ่ะ รอบนี้แม่งเงินหายออกไปเป็น10ล้านเลยนะพี่ ถ้าให้พวกเราชดใช้ชาตินี้จะหมดมั๊ยเนี่ยรินมีหนี้อีกเยอะมากเลยนะที่ยังต้องใช้อยู่อ่ะ"รินพนักงานสาวโอดควรให้ผู้จัดการบริษัทฟัง
"พี่ก็ไม่รู้ว่ะ ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้ไงแต่พี่ก็งงว่าไปเซ็นเอกสารตอนไหนว่ะทั้งที่ช่วงหลังๆมานี้เซ็นผ่านดิจิตอลตลอดเลยแล้วพี่ก็มีหลักฐานเก็บไว้แทบจะทุกใบเลยแต่ใบที่มีปัญหาเสือกไม่มีไปอีก นี่จะโดนอะไรบ้างยังไม่รู้เลยเนี่ยกูจะบ้า"ภพพูดอย่างหมดแรงเพราะตนไม่รู้ว่าไปทำงานพลาดตอนไหนเพราะจำไม่ได้เลยว่าเคยเซ็นเอกสารเบิกเงินพวกนี้
"เออๆพี่ รินถามหน่อยดิทำไมวันนี้รองประธานกมลถึงไม่เข้าประชุมด้วยอ่ะเห็นทุกทีต่อให้เจ็บเจียนตายยังไงก็ยังมาเลย"ภพทำหน้าคิดตามที่รินพูดแต่ก็หยุเคิดก่อน เพราะตอนนี้สมองรับเรื่องอะไรอีกไม่ไหวแล้ว
"ชั่งแม่งไปเถอะ แค่นี้สมองก็จะระเบิดอยู่แล้วพี่ว่านะเราเอาเวลานี่ไปหาสาเหตุเถอะเดี๋ยวสิ้นเดือนนี้ไม่มีอะไรคืบหน้ากูโดนแน่ๆ ไม่ใช่แค่ใยเตือนนะใบลาออกเลยแหละ"ภพและรินและพนักงานคนอื่นๆพากันเดินออกจากห้องประชุมเพื่อกับไปทำงานของตนจ่อทั้งที่ไม่มีอารมณ์จะทำแล้วก็ตาม อีกด้านนึงภายในห้องนอนเล็กๆมีหญิงสาว 2 คนที่นั่งกิมมาม่าจนตาจะหลุดออกจากเบ้าอยู่แล้วเพราะว่าหางานไม่ได้ซักทีงานที่ทำอยู่ก็มีๆหายๆไม่แน่นอนกับชีวิตเลย
"ไอ้แข็ง กูว่าเราต้องหางานทำแบบจริงจังแล้วนะมึงนี่กูกินมาม่าติดกันมา 7 วันแล้วนะมึงผมกูล่วงจะไม่เหลืออยู่บนหัวแล้วเนี่ย"มายผู้ที่กินมาม่าเสร็จก่อนเอ่ยขึ้น เพราะไม่ไหวกับสภาพที่เป็นอยู่นี่แล้วนี่มันคือตกต่ำแบบสุดๆเลยไม่เคยแย่กันแบบนี้มาก่อนเลยถึงจะไม่ค่อยมีแต่ก็ไม่เคยแย่แบบนี้เลย
"ไอ้มาย มึงเรียกชื่อกูเต็มๆเถอะขอร้องล่ะเรื่องงานก็หากันอยู่ป่ะว่ะแต่ใช้ว่ามันจะหาได้ง่ายๆนิมึง มีมาม่าให้แดกก็ดีแค่ไหนแล้วว่ะหรือว่าเราต้องไปเป็นเด้กเสิร์ฟจริงๆว่ะกูไม่ได้มีปัญหากับอาชีพนี้เลยนะมึงถ้ามันนับว่าเวลาไปทำแล้วโดนลวนลามแต่เจ้าของเสือกบอกให้ยอมนี่แหละ กูอยากจะเตะปากแม่งไอ้ห่า พูดมาได้ไอ้สัสกุขอให้ลูกหรือญาติมันเจอแบบนั้นบ้าง"มายพยักหน้าเห็นด้วยกับที่เพื่อนสนิทของตนพูด ไอ้เจ้าของร้านตัณหากับ
"แล้วเราจะเอาไงต่ออ่ะ เอาจริงนะมึงการที่เราทั้งคู่เรียนจบปริญญามานี่หางานยากกว่าคนเรียนจบ ม.3sหรือม.6อีกนะมึง"น้ำแข็งทำหน้าเหนื่อยๆเมื่อพุดถึงเรื่องงานที่ไปหาสมัครมานี่เดินส่งใบสมัครมาจะเดือนแล้วเนี่ยไม่มีที่ไหนรับหรือโทรให้ไปสัมภาษ์ซักที่เลยทั้งที่เกรดของเราก็ๆไม่ได้แย่เท่าไหร่ อยากรู้เว๊ยว่าเขาใช้อะไรในการรับพนักงานเข้าทำงานกันว่ะ
"จริงอย่างที่มึงพูดแต่ก็นั้นแหละ เราทำอะไรได้ล่ะก็ต้องเดินหน้าสมัครงานต่อไปกูว่านะเดี๋ยวช่วงบ่ายๆเราไปเดินเก๋ๆแถวๆห้าง p มั้ยเพื่อว่าจะมีแมวมองมาติดต่อเราไปเป็นดาราหน้าตาเราก็ดีอยู่นะมึงว่าป่ะ"มายพนักหน้ารับอย่างไวก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวแล้วก็มานินกองกันอยู่ที่หน้าทีวีเครื่องเล็กรอจนถึงเวลาที่ทั้งคู่จะได้ออกไปเฉิดฉายข้างนอกเพราะห้องพักมันไม่ไกลจากห้างเท่าไหร่เดินไปก็ได้คิดซะว่าออกกำลังกายจะได้หุ่นสวยๆ บ่าย 2 ทั้งสองสาวมาถึงห้างก็เล่นเอาเหงื่อตกไปตามๆกันถึงจะเดินมาบ่อยแต่ก็ไม่ชินซักทีเลยที่ที่ทั้งสองสาวจะไปนั่งเก่ก็คือลานว่างด้านล่างของห้างเพราะแถวนั้นจะมีเด้กวัยรุ่นและพวกผู้จัดละครหรือผู้จัดการดารามาบ่อยมาก
"ไอ้น้ำแข็ง เดี๋ยวกูมานะเดินมาตั้งไกลเหนื่อยว่ะไปหาน้ำฟรีกินก่อนนั่งรออยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวมา"น้ำแข็งพยักหน้ารับก่อนจะนั่งชิวๆจนมีสายเรียกเข้าโทรเข้ามา
Rrrrrr(สายเรียกเข้า)
"สวัสดีค่ะ น้ำแข็งพูดสายอยู่ค่ะ"
"สวัสดีค่ะ ติดต่อจากบริษัท xx นะค่ะจะขอแจ้งเรื่องเอกสารที่เคยมายื่นไว้ก่อนหน้านี้ค่ะพอดีว่าคุณสมบัติของคูณน้ำแข็งไม่ตรงกับทางบริษัทเราค่ะ ต้องขอประทานอภัยมาไว้นะที่นี่ด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ"
เงียบ เงียบ เงียบ
น้ำแข็งไม่ได้มีโอกาศพูดอะไรเลยแม่นางคนนั้นโทรมาพูดอยู่คนเดียวแถมพอพูดจบก็วางสายกันไปเฉยๆเลยนี่มันวันอะไรว่ะเนี่ยทำไมต้องมาได้รับรู้อะไรแบนี้ด้วยเนี่ยแทนที่การได้รับโทรศัพท์จะเป็นเรื่องที่ดีแต่ที่ไหนได้เป็นเรื่องที่โครตเลวร้ายเลยเว๊ย อารมณ์ไม่ดีอยากไปหาที่เย็นๆนั่งถ้ายังนั่งอยู่ตรงนี้มีหวังได้ระเบิดแน่นอน
"ตุ๊บบบบบ"ของหล่นกระจายเต็มหน้าอยู่หญิงสาวไม่คิดว่าะชนกันแรงขนาดนี้ เดี๋ยวนะนั้นมันโทรศัพท์ไอ้โฟนรุ่นล่าสุดนี่ทำไมน้อนถึงได้ไปนอนอยู่บนพื้นแบบนั้น พูดดดดด
"ขอโทษค่ะ พอดีว่าชั้นไม่ได้มองค่ะ ขอโทษจริงๆนะค่ะ"น้ำแข็งรีบขอโทษขอโพยคนตรงหน้าทั้งที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปดูด้วยซ้ำว่าตนนั้นเดินชนกับใคร แต่อีกฝ่ายเงียบสนิทน้ำแข็งเลยต้องจำใจเงยหน้าขึ้นไปมอง
"หล่ออออออออออ"นี่คือคำแรกที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว
"หึ"แค่เสียงหึคำเดียวทำให้น้ำแข็งได้สติกับมาแล้วโค้งขอโทษอีกครั้งแต่คราวนี่อีกฝ่ายยอมพูดออกมาแล้ว
"ไม่เป็นไร"พูดแค่นั้นแล้วก็เดินจากไปเลยจ๊ะแบบว่าจากไปจริงๆไม่ต้องให้รับผิดชอบอะไรเลยหรือยังไงหรือว่าจะส่งบิลมาเก็บทีหลังงี้ยังไงดีว่ะ
"ไอ้น้ำแข็ง มึงเป็นอะไรทำไมเอามือขยี้หัวตัวเองขนาดนั้นว่ะแค่นี้ยังอุบาทไม่พออีกหรอว่ะ"น้ำแข็งได้สติอีกครั้งเพราะเสียงของเพื่อนสนิทตนตอนนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นต่อให้เพื่อนด่าก็ชั่งมันไปก่อน
"ไอ้มาย กูมีเรื่องจะบอกคือวันนี้แม่งเป็นวันที่โครตซวยของกูเลยมึง บริษัทที่กูไปวางใบสมัครเขาโทรมาบอกว่ากูคุณสมบัติไม่ตรงกับที่บริษัทเขาต้องการแต่มึงรู้มั๊ยว่าเมื่อกี้กูเจออะไร ผู้ชายมึงคือแบบหล่อ หล่อมาก หล่อยเหี้ยๆอ่ะมึงกูอยากเป็นเมียเขาอ่ะแล้วที่สำคัญเขาใจดีมึงไม่โว๊ยวายอะไรใส่กุเลยทั้งที่กูทำของเขาตกกระจายเลยจ๊ะ กูว่าอีกไม่นานกูจะมีผัวแน่นอนกูมั่นใจแบบนั้น แต่ดูๆแล้วเขาคนนั้นน่าจะรวยเอาเรื่องแหละมึงเพราะการแต่งตัวคือดูดีเลยทีเดียวเลย แต่เสียดายว่ะที่กูไม่ได้เห็นหน้าเขาอ่ะเพราะเขาใส่แว่นปิดบังความหล่อไปอี๊กกกกก"มายยืนฟังเพื่อนสนิทเล่าอย่างงงๆอะไรของมันว่ะอยู่ดีๆก็อารมณ์ดีขึ้นมาเฉยเลยแต่ก็ชั่งมันไปเถอะเพื่อต่อจากนนี้ชีิวิตจะมีอะไรดีกับเขาบ้าง


ตกหลุมรัก ครั้งที่ 2
หลังจากที่เลือกกันได้แล้วทั้งคู่ก็ไม่รอช้าเรียกพนักงานมารับออเดอร์อย่างด่วนๆเพราะตอนนี้ท้องร้องแข่งกันไม่ไหวแล้วจ๊ะแม่ แค่เข้ามานั่งภายในร้านก็ฟินแล้วบรรยากาศภายในร้านเหมือนเราไปนั่งกินปิ้งย่างบนภูเขาเลยทั้งอบอุ่นและก็รู้สึกถึงความพิถีพิถันในการเลือกตกแต่งอีกด้วย ร้านนี้ไม่ได้หรูหรามากเท่าไหร่แต่ก็เลือกใช้วัตถุดิบได้ดีเลยทีเดียวและนั้นก็เลยทำให้คนเยอะมากเลยยิ่งช่วงใกล้ๆสิ้นปีถึงกับต้องจองโต๊ะเพื่อจะได้มานั่งกินกันเลยทีเดียว
"ไอ้น้ำแข็ง เมื่อกี้ได้สั่งหอยเชลล์ให้กูมั๊ย"น้ำแข็งพยักหน้าก่อนตอบ
"สั่งไปแล้วจะแม่ กูสั่งไปแค่ 6 ตัวก่อนนะเดี๋ยวกินไม่หมดโดนปรับเงินนะมึงจะชิบหายเอาแต่กูยังไม่ได้สั่งโซจูนะเดี๋ยวค่อยสั่งตอนที่เรากินไปได้ซักครึ่งนึงก็แล้วกัน เดี๋ยวแม่งแดกแต่โซจูไม่แดกอย่างอื่นอีกตามนี้นะมึง"มายพยักหน้าเข้าใจรอไม่นานอาหารต่างๆก็ทยอยมาเสิร์ฟ น้ำแข็งมองเนื้อลิปอายอย่างไม่วางตาเลยให้ตายเถอะทำไมเนื้อมันถึงได้ดูเปล่งประกายขนาดนั้นเนี่ย แค่เห็นน้ำลายก็แตกแล้วเนี่ยแล้วไหนจะกลิ่นหอมของข้าวผัดกระเทียมนี่อีก จะทำให้ตายตั้งแต่เริ่มตัวเลยใช่มั๊ยเนี่ยโอ๊ยจะรอไม่ไหวแล้วเนี่ยเดี๋ยวก็กินแบบดิบๆแม่งเลยวันนี้จะกินเนื้อให้ได้ 10 ถาดขึ้นไปเลยค่อยดูถ้ากินไม่ถึงอย่ามาเรียกไอ้น้ำแข็งสายแดกเลย
"มึงวันนี้กูจะแดกเนื้อให้ได้ 10 คอนโดเลยมึงค่อยดูกูนะ ถ้าเขาเสิร์ฟช้ากว่านี้กูจะแดกแบบดิบๆแล้วแม่ง"น้ำแข็งบ่นๆให้เพื่อนฟังเพราะรู้สึกว่าหิวจนทนไม่ไหวแล้ว แต่พนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟเรื่อยๆแหละเพียงแค่ว่าเตายังไม่มาเท่านั้นเองเพราะถ้าเตามานะมันจะดูวุ่นวายมากเลยแหละเพราะมือของเราทั้งคู่จะวุ่นอยูู่แถวๆเตาอย่างเดียวเลย
"มาแล้ว"มายร้องออกมาอย่างดีใจที่เห็นพนักงานเดินถือเตามาแต่ไกลเพราะถ้ามาช้ากว่านี้เพื่อนของเธออาจกินเนื้อแบบดิบๆเลยก็ได้มันจะทำให้คนอื่นตกใจเอาเด้อ
"ขอบคุณค่ะ"พอพี่พนักงานเดินกลับทั้งสองสาวก็ไม่รีรอจัดการเอาเนื้อลงไปย่างบนเตาอย่างรีบร้อนเพราะตอนนี้หิวจนจะกินควายเข้าไปได้อยู่แล้ว
"มึงๆลองข้าวผัดกระเทียมดิ อร่อยสัสๆเลยมึงกูฟินเดี๋ยวมึงสั่งมาอีก 1 นะกูจะเอามากินกับเนื้อลิปอายของกู"มายพยักหน้ารับทราบแล้วหันไปจดเอาไว้ก่อนเดี๋ยวค่อยสั่งให้รอบต่อไปเพราะตอนนี้เราต้องจัดการของรอบนี้ให้หมดก่อนค่อยต่อรอใหม่
ผ่านไป 30นาทีอาหารเศทแรกถูกสองสาวจัดการหมดไปในพริบตาแบบว่าหมดเกลี้ยงเลยแต่นั้นก็ไม่ทำให้ทั้งคู่อิ่มได้เพราะตอนนี้ทั้งสองสาวกำลังสั่งอาหารรอบใหม่กันอยู่แบบรอบนี้คงไม่ได้สั่งเยอะเหมือนรอบที่แล้วเพราะรอบนี้ถ้ากินไม่หมดต้องเสียค่าปรับด้วยแต่รอบนี้จะมีเครื่องดื่มโซจูเข้ามาด้วยเพราะถ้ามากินปิ้งย่างทั้งทีไม่กินโซจูด้วยมันก็เหมือนมาไม่ถึงเพราะจริงๆมันต้องกินคู่กันไปเลยแหละแต่กลัวว่จะสนใจโซจูมากกว่าเนื้อไงเลยต้องกินเนื้อไปก่อนแล้วค่อยตามด้วยโซจู
"มึงเอาหอยอีกป่ะ กูจะสั่งเพื่อ"น้ำแข็งส่ายหน้าเพราะตอนนี้ไม่อยากกินหอยเท่าไหร่อยากกินโซจูล้างปากมากกว่าเพราะตอนนี้เนื้อลิปอายก็ยังอยากกินอยู่เรื่อยๆเดี๋ยวจะกินโซจูกับเนื้อลิปอายมันคงเข้ากันหน้าดูเลยแหละแม๊
"นี่ไอ้มาย ทำไมวันนี้มึงดูไม่ค่อยดีใจที่ได้งานเท่าไหร่เลยว่ะ หรือว่ายังคิดมากเรื่องไปทำโก๊ใส่อีตาคุณพัคนั้นอยู่ว่ะ"มายพยักหน้าเป็นคำตอบตอนแรกก็จะไม่คิดแล้วแต่พอเพื่อนสนิทพูดถึงก็คิดอีกจนได้ ก็โอกาศได้อยู่ใกล้ๆไม่ได้มีบ่อยแต่ก็ดันทำพลาดไปอีกแถมคุณพัคก็ดูจะโมโหและหงุดหงิดมากด้วยอ่ะ เฮ้ออออออ
"กูจะพยายามไม่คิดมากล่ะกันมึง ว่าแต่มึงเถอะสรุปจะเอาไงจะทำขนมขายมั๊ยหรือจะไปหาสมัครงานต่อ"น้ำแข็งทำหน้าคิดก่อนจะตอบเพื่อนสนิท
"ก็ว่าจะหางานไปก่อนอ่ะมึง แต่ถ้าไม่ได้จริงๆก็คงจะทำขนมขายจริงๆล่ะแต่อยากเปิดร้านเบเกอร์รี่อยู่นะเพราะมันก็เป็นความฝันของกูอยู่อ่ะ"มายพยักอย่างเข้าใจ
"แต่ถ้ามึงอยากเปิดร้านจริงๆกูซับพอร์ตมึงได้นะ เพราะก่อนหน้านี้มึงซับพอร์ตมึงมากูตลอดเลยกูอยากตอบแทนมึงบ้างขนาดนามสกุลมึงยังให้กูได้เลย"น้ำแข็งยิ้มให้เพื่อนก่อนจะพูดตอบ
"กูเคยบอกมึงแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก เรื่องนามสกุลที่บ้านกูก็เต็มใจให้มึงใช้อยู่แล้วไงไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวพ่อกับแม่กูที่อยู่บนสวรรค์ก็น้อยใจหรอกที่มึงมาคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ เราทั้งคู่ต่างพึ่งพากันมาตลอดแหละไม่มีใครช่วยใครมากกว่าหรอกเราจะอยู่ช่วยกันแบบนี้ไปตลอดแหละเนอะเพื่อนรักของกู"มายซึ้งใจจนต้องลุกไปนั่งข้างๆน้ำแข็งแล้วกอดกันกลมอยู่ที่โต๊ะ พอคุยกันเข้าใจก็ลงมือทานอาหารต่อแต่รอบนี้กินโซจูพร้อมเนื้อย่างความอร่อยมันก็เพิ่มมากขึ้นสิบกะโหลกเลยทีเดียว ว่าไม่ได้นะเนี่ยพลังโซจูมันข่วยได้จริงๆน๊าาา หญิงสาวทั้งสองคนนั่งดื่มจนครบเวลาที่ร้านกำหนดก็พากันเดินโซเซออกมาจากร้านเพราะช่วงหลังๆทั้งคู่จัดโซจูอย่างเดียวเลยพวกเนื้อย่างไม่ได้แตะเลยซักนิดเพราะโซจูมันเริสกว่านั้นเอง
"เมิงๆ กูว่านั่งพักแป๊ปดิกูเวียนหัวอ่ะเดี๋ยวเดินกับได้อ้วกออกมาพอดีนานๆจะได้กินของแพงไม่อยากอ้วกออกมันเสียดายอ่ะแม๊"มายพาเพื่อนสนิทนั่งพักอยู่ตรงทางออกด้านหลังของห้างโดยที่ทั้งสองสาวไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึงมองมาทางนี้ตั้งแต่ที่ทั้งคู่เดินออกมาจากร้านปิ้งย่างแล้ว
"ขอโทษนะครับ"มายเป็นคนที่หันไปมองตามเสียงเรียกก่อนจะเจอเข้ากับผู้ชายแต่งตัวดีใส่สูทผูกไทด์แถมใส่แว่นดำไปอีกพ่อเอ๋ยนี่มันในห้างเด้อใส่แว่นทำไมก่อน
"มีอะไรหรือเปล่าคะ"ชายหนุ่่มไม่ได้ตอบทำเพียงหยิบนามบัตรออกมาแล้วส่งให้กับมาย หญิงสาวก็รับมาอย่างงงๆ
"รบกวนให้คุณผู้หญิงคนนั้นโทรกับในวันพรุ้งนี้ด้วยนะครับ พอดีเจ้านายผมเขามีเรื่องจะคุยด้วยครับ ขอบคุณครับ"มายหันไปมองเพื่อนสนิทตัวเองที่ตอนนี้นั่งหลับไปแล้ว มันไปก่อเรื่องไว้ที่ไหนอีกเปล่าว่ะแต่มันก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเลยนิอย่างบอกนะว่ามันไปกู้เงินนอกระบบอ่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงไอ้น้ำแข็งกูจะฟาดมึงให้นะ
"ไอ้น้ำแข็ง ไอ้แข็ง ลุกๆตื่นด้วย"น้ำแข็งได้ยินที่เพื่อนสนิทเรียกก็ลืมตาขึ้นมองแล้วลุกตามที่มายเรียกแต่ก็ไม่ได้มีสติครบ 100%เพราะตอนนี้หนักหัวมากๆเลยแต่เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงใครมาคุยอะไรก็ไม่รู้คงจะเป็นคนเข้ามาจีบไอ้มายอีกตามเคยนั้นแหละ มายพยุงเพื่อนสนิทมาจนถึงห้องตลอดทางไอ้เพื่อนตัวดีก็บ่นอะไรไม่รู้ตลอดทางเลย
"โอ๊ย มึงตัวหนักชิบหายเลยเนี่ย แดกแต่มาม่าน้ำหนักเสือกขึ้นอีกเนอะ"มายวางน้ำแข็งที่โซฟาก่อนจะบ่นเข้าให้ แต่เพื่อนสนิทก็ไม่ได้รับรู้อะไรเสียแล้วมายมองเพื่อนอย่างเซ็งๆก่อนจะหยิบนามบัตรที่ได้รับมาเอาไปวางไว้ที่โต๊ะตรงทีวีแล้วตัวเองก็ไปหยิบน้ำมาดื่มปกติเดินกลับมาจากห้ามันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากหรอก แต่นี่ต้องแบกไอ้เพื่อนตัวดีนั้นสิถึงได้หอบแดกแบบนี้ สภาพเพื่อนสนิทตนดูไม่ได้เลยแม่งพากันเมาตั้งแต่ตะวันยังไม่ตกดินเลยถ้าได้ทำงานแบบจริงจังคงจะกินแบบนี้ไม่ได้แน่เลยเฮ้อออ
Rrrrrr(สายเรียกเข้า)
"สวัสดีค่ะ"มายกรอกเสียงหวานๆใส่โทรศัพท์เพราะว่าเป็นเบอร์แปลกเลยต้องพูดเพราะนิดนึง
"สวัสดีค่ะ โทรจากบริษัท cนะค่ะคุณมายได้รับสายจากทางฝ่าย HR แล้วใช่มั๊ยค่ะเรื่องที่ผ่านการสัมภาษ์"
"ใช่ค่ะ โทรมาแจ้งช่วงใกล้เที่ยงค่ะ"มายตอบกลับ
"ค่ะ ตอนนี้ดิฉันโทรมาแจ้งเรื่องการมาทำงานนะคะเริ่มงานวันพรุ้้งนี้เลยนะคะการทดลองงานอยู่ที่ 3 เดือนนะคะถ้าผ่านก็จะได้บรรจุเป็นพนักงานของบริษัทนะคะ เดี๋ยววันพรุ้งนี้ทางเจ้าหน้าที่จะมีเอกสารให้เซ็นรับทราบอีกทีนะคะ พรุ้งนี้ขอให้มาทำงานตรงเวลากับที่แจ้งไปทางอีเมลนะค่ะ รบกวนแค่นี้ค่ะขอบคุณค่ะ"มายวางสายไปก็เดินไปนั่งตรงที่ทีวีก่อนจะหยิบคอมของน้ำแข็งมาล็อคอินเข้าเมลส่วนตัวของตนเพื่อดูว่าทางบริษัท C ส่งรายละเอียดอะไรมาบ้าง แต่จะว่าไปทางนั้นก็ยังไม่ได้แจ้งเลยว่าจะให้เราทำงานตำแหน่งอะไรทั้งที่ตอนสมัครเราก็เลือกไว้เพื่อๆ 3-4 ตำแหน่งเพราะเจ้าหน้าที่ที่นั้นบอกให้กรอกไปแบบนั้น
"อือออ ไอ้มายทำไรว่ะ"น้ำแข็งที่เริ่มส่างลุกขึ้นจากโซฟาเห็นเพื่อนสนิทนั่งอยู่หน้าคอมแล้วทำหน้าจริงจังจ้องจอคอมอยู่แบบนั้น
"พอดีกูจะดูรายละเอียดงานอ่ะ เขาโทรมาบอกว่าส่งรายละเอียดมาในเมลอ่ะว่าแต่มึงเถอะส่างแล้วไง แดกจนเมาอ่ะมึงอ่ะสุดชิบหาย เออเมื่อตอนที่มึงเมามีคนเอานามบัตรมาให้มึงด้วยเอาไว้พรุ้งนี้ค่อยโทรไปหาเขาแหละกัน เพราะเขาบอกมาแบบนั้นอ่ะนี่มึงคงไม่ได้ไปกู้เงินนอกระบบมาใช่มั๊ยฮ่ะ"น้ำแข็งทำหน้างงแต่ก็ส่ายหน้าเชิงปฏิเสษ
"มึงจะบ้าหรือไง กูไปอาบน้ำดีกว่าเหมือนยังส่างไม่ดีว่ะ"ทั้งสองต่างคนแยกย้ายทำธุระส่วนตัวของใครของมันจนตกเย็นทั้งคู่มานั่งคุยกันนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกันนอนเพราะพรุ้งนี้มายต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานส่วนน้ำแข็งก็ยังมีภารกิจต้องโทรไปหาใครก็ไม่รู้แต่ไม่ได้รีบตื่นเพื่อไปโทรหรอก เอาไว้อยากตื่นตอนไหนก็โทรเมื่อนั้นแหละคืนนี้คงนอนหลับฝันดีแหละได้กินของอร่อยๆไปแล้วนิ อิอิ


ตกหลุมรัก ครั้งที่ 3
ช่วงสายของอีกวัน
น้ำแข็งตื่นขึ้นมาก็ลุกไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินมาชงกาแฟดื่มแล้วมานั่งโง่ๆที่โซฟาเจ้าประจำของตนก่อนจะไลน์ไปหาเพื่อนสนิทที่ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่พอได้ขิบกาแฟไปพลางก็เริ่มนึกเรื่องที่จะทำวันนี้ออกเช่น โทรไปหาใครซักคนที่ฝากนาวบัตรไว้แล้วค่อยมาคิดต่อว่าวันนี้จะเอายังไงดี เฮ้อออออ
Rrrrrrr(โทรออก)
"สวัสดีค่ะ ที่ให้นามบัตรไว้เมื่อวานค่ะ"ทางสายสายยังเงียบไม่ได้ตอบกับอะไรจนทำให้น้ำแข็งเอาโทรสัพท์พลิกมาดูว่าปลายสายได้รับสายหรือยังหรือรับแล้วกดวางสายไปแล้ว
"ชั้นคิดว่าเธอจะโทรมาเช้ากว่านี้ซะอีกไม่คิดว่าจะโทรมาช่วงสาย เพราะปกติชั้นให้นามบัตรใครคนๆนั้นก็จะรีบโทรมาหาทันที"แค่คำพูดเพียงแค่นั้นทำให้น้ำแข็งขมวดคิ้วอย่างงงๆอิตาบ้านี่มันเป็ฯใครว่ะอยู่ดีๆก็มาพูดอวดอ้างเฉยเลย นี่กูเสียเงินโทรศัพท์เพื่อโทรหาคนบ้าแต่เช้าหรือว่ะเนี่ย
"นี่คุณ!! ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นใครแต่ถ้าจะพูดจากวนประสาทแบบนี้ชั้นวางนะเปลืองเงิน"น้ำแข็งเริ่มอารมณ์เสียแทนที่จะได้เริ่มต้นวันอย่างมีความสุขดันมาเจอเรื่องห่าเหวอะไรก้ไม่รู้แต่เช้าเลย กูว่าวันนี้ฤกดิ์ไม่ดีแล้วมั่ง
"หึๆ ปากเธอนี่มันน่าจริงๆเลยนะดูแล้วเธอคงจำชั้นไม่ได้ใช่มั๊ย ชั้นคือคนที่เธอเดินชนที่ห้างไงพอจะจำได้หรือยัง"น้ำแข็งเงียบไม่ชั่วขณะก่อนจะกดปิดเสียงที่โทรศัพท์แล้วกรี๊ดออกมาอย่างดัง
กรี๊ดดดดดดดดดดดด
"ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับน้ำแข็งค่ะ"น้ำแข็งเปลี่ยนเสียงพูดอย่างไวให้ตายสิทำไมพ่อเทพบุตรคนนั้นถึงได้มาคุยสายกับตนได้ล่ะเนี่ยอย่าบอกนะว่านี่คือการจีบอ่ะ ให้ตายเถอะแม๊หนูเขินตัวบิดแล้วเนี่ย พึ่งรู้นะเนี่ยว่าคนรวยๆเขาจีบกันแบบนี้เฮ้ออ เบื่อที่ตัวเองสวยว่ะทำใจลำบากจัง
"พูดแบบเดิมก็ได้ ชั้นไม่ถือสา ชั้นได้ข่าวมาว่าเธอกำลังหางานทำอยูาพอดีชั้นอยากได้คนมาทำงานด้วยอยู่พอดีเธอสนใจจะมาทำงานกับชั้นมั๊ย"น้ำแข็งตาค้างอีกรอบเมื่อกี้เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไป 3 วิตอนที่ได้ยินเรื่องการทำงานให้ตายเถอะแม๊เร่ตามสมัครงานมาตั้งหลายเดือนบทจะได้งานก้ได้แบบง่ายๆอย่างนี้เลยหรอว่ะแล้วไอ้ความพยายามของชั้นที่ผ่านมามันไปอยู่ไหนค่ะ พูดดดดดดด!!!
"ทำค่ะ ไม่ว่าจะให้ทำตำแหน่งอะไรก็ทำหมดเลยค่ะแถมเรื่องเงินเดือนก็ไม่เรื่องมากด้วยค่ะพร้อมจะส่งเรซูเม่ด้วยค่ะ"น้ำแข็งตอบอย่างเสียงหวานเพราะนี่คือโอกาศที่จะได้งานและได้ผัวในคราวเดียวเลย ต่อให้ผู้ชายไม่ยอมจีบตนเดี๋ยวตนจีบเองก็ได้ไม่ใช่ปัญหาเพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครทำให้ใจเต้นแรงแบบนี้มาก่อนนี่แหละคือคู่แท้ของหนู ยังไงก็ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้หรอกค่ะ
"เธอดูอยู่เป็นสินะ งั้นเดี๋ยวชั้นจะให้ลูกน้องนัดไปอีกทีแต่เธอไม่ต้องส่งเรซูเม่ไปที่บริษัทชั้นหรอกเดี๋ยวชั้นให้เลขาจัดการเอง หมดธุระแล้วแค่นี้สวัสดี ตู๊ดดดด"น้ำแข็งที่อ้าปากกำลังจะพูดตอบทำได้แค่อ้าปากค้างไปแบบนั้นเพราะคนในสายพูดจบแล้วก็กดตัดสายทิ้งไปเลยจ๊ะแบบไม่ใยดีอะไรกันเลย คือแบบจะไม่คุยอะไรนอกเหนือจากนี้เลยหรือไงแบบว่าทำไรอยู่งี้หรือว่าเราจะคิดไปเอาว่าเขาจีบเราว่ะ เพราะที่คุยๆมาเมื่อกี้ก็มีแต่เรื่องงานเท่านั้นเลยไม่มีเรื่องส่วนตัวปนมาซักนิดหรือว่าจะไม่ใ่ช่อย่างที่เราคิดน๊ะ
 น้ำแข็งหยิบนามบัตรขึ้นมาอ่านดูอีกครั้งเพราะตั้งแต่ได้มาก็ไม่ได้จับหรืออ่านอะไรเลยไอ้เพื่อนตัวดีก็คงจะเป็นแบบเดียวกันั้นแหละรับมาเฉยๆไม่ได้สนใจข้อความในกระดาษแผ่นนั้นเช่นเดียวกันตน น้ำแข็งเปิดคอมขึ้นมาแล้วหาข้อมูลของผู้ชายที่ตนพึ่งคุยสายด้วยเพียงแค่พิมพ์ชื่อแค่ไม่กี่ตัวก็ขึ้นมาว่า ซัน เบญพิพัฒน์ อายุ 37 ปี ชายหนุ่มผิวสีแทนใบหน้าคมเข้ม เหมือนหนุ่มแขกจากแดนไกลโครงหน้าที่เฟอร์เฟคเหมือนกับลูกรักของพระเจ้าของเขานั้นทำให้ใครๆต่างหลงไหลอยากจะครอบครองเป็นเจ้าของแถมรวยล้นฟ้าไปอีกแต่ก็ไม่เคยมีข่าวกับสาวคนไหนเลยซักคนจนใครๆต่างพากันเม้าว่าอาจเป็นเกย์หรือเปล่าแต่ก็ยังไม่มีสื่อไหนกล้าถามแบบนั้นไปเพราะกลัวว่าถ้าถามจะได้ไปนอนเฝ้ารากมะม่วงซะก่อน
Rrrrrrr(สายเรียกเข้า)เพื่อนมาย
"อันยองจ๊ะเพื่อนสาว"น้ำแข็งกดรับสายเพื่อนอย่างอารมณ์ดีเพราะการที่ได้คุยกับพ่อเทพบุตรคนนั้นก็ทำให้ชีวิตที่เหี้ยวเฉาของอิน้ำแข็งคนนี้สดใสขึ้นมาได้ทันตาเห็น
"ทำไมเสียงสดใสจังเลยฮ่ะ มีเรื่องอะไรดีๆหรือเปล่าน้ำแข็ง"น้ำแข็งบิดซ้ายบิดขวากว่าจะตอบเพื่อนสนิท
"ก็ไม่มีอะไรหรอกแค่ได้ทำงานแล้วก็แค่นั้นแล้วที่สำคัญจะได้มีผัวเร็วๆนี้ด้วยแหละ อืออ พูดเองก็เขินเองอ่ะแม๊"มายได้แต่ๆงงแต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรเพื่อนสนิทฟังเพื่อนสนิทเล่าเรื่องอะไรก็ไม่รู้นักหนาแต่ที่ได้ใจความก็คงจะเป็นเรื่องที่ได้ทำงานในบริษัทที่ตนเคยอยากเข้ามานานมากแล้วแต่ที่นั้นนานๆจะเปิดรับทีแล้วจะไม่ค่อยรับคนนอกซักเท่าไหร่แล้วบริษัทนั้นเจ้าของก็ยังเป็นคนที่มันแอบชอบไปอ๊กโลกนี่มันกลมจริงๆแหละ
"นี่มึงดูมีความสุขมากกว่าได้ทำงานอีกนะเนี่ยไอ้แข็งว่าแต่มึงดูชอบคุณเขาจริงจังนะเพราะก่อนน่านี้ไม่เคยเห็นมึงเพ้อถึงผู้ชายแบบนี้มาก่อนเลย ถึงมึงจะเคบเพ้อแต่ก็ไม่มากเท่ากับคนนี้เลย ยังไงคือจะเข้าไปจีบเองงี้แหละ"น้ำแข็งตอบกับอย่างมั่นใจ
"ใช่จีะ ถ้ากูช้ามีหวังอดแดกค่ะกูไม่ใช่พวกที่ต้องคอยให้ผู้ที่ชอบมาจีบจ๊ะเพื่อนสาว ว่าแต่มึงเถอะได้ไปทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้างทุกอย่างราบรื่นดีป่ะ"มายถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบเพื่อน
"จะบอกว่าราบรื่นเลยก็ไม่ใช่อ่ะมึง เหมือนเลขาคุณพัคเขาไม่ชอบขี้หน้ากูว่ะมึงนี่เจอกันครั้งแรกนะทำเหมือนเกลียดกูมาตั้งแต่ชาติปางก่อนมึง แต่ที่เลี้ยงกูก็บอกว่าพี่เขาเกลียดทุกคนที่เป็นเด็กใหม่แหละเพราะกลัวว่าจะไปแกล้งบอสของเขางี้อ่ะมึง"น้ำแข็งเข้าใจเพื่อนสนิทตนเองเลย เพราะที่ตนเคยไปทำงานส่วนใหญ่ก็จะโดนไอ้พวกที่ทำงานก่อนเกลียดแบบนี้แหละกลัวว่าจะไปแย่งผัวพวกมันบ้างแหละแย่งงานบ้างแหละประสาทกันชิบหายคนเข้ามาทำงานก็แทนจะให้งานเสือกมาคิดอะไรปัญญาอ่อนอีก
"มึงไม่ต้องไปสนใจทำงานของมึงให้ดีก้พอแต่ถ้ามันมาวุ่นวายก็มาบอกกูเดี๋ยวกูจัดการเอง"มายอมยิ้มให้กับความใจร้อนของเพื่อนสนิทเธอเลยจริงๆเรื่องใจร้อนนี้ที่หนึ่งเลยทีเดียว
"ขอบใจมึงมากนะ แต่กูโอเคว่าแต่มึงเถอะเดี๋ยวเย็นนี้กูกลับไปเราไปหาซื้อเสื้อผ้ากันป่ะมึงจะได้มีใส่ไปทำงานไง"น้ำแข็งหัวเราะให้กับความเห่อของเพื่อนสนิท นี่เขายังไม่โทรมาคอนเฟิร์มอีกรอบเลยเนี่ยจะไปซื้อชุดแล้วจ๊ะอะไรคือความเห่อเบอร์นั้นก่อน
"ใจเย็นๆเพื่อน รอให้ทางนั้นโทรมาคอนเฟิร์มก่อนล่ะว่ะเดี๋ยวเราค่อยไปหาซื้อชุดกันนี่ต้องเลี้ยงฉลองกันอีกแล้วเนี่ย ช่วงนี้เราสองคนดวงมันดีจริงๆเลยเว๊ยหรือว่าพระเจ้าจะเห็นใจเราทั้งคู่แล้วว่ะ"น้ำแข็งพูดอย่างดีใจเดี๋ยวไว้ได้ทำงานจะหาเวลาว่างไปขอบคุณพระเจ้าซะหน่อยแล้วที่ประทานงานดีๆกับผู้ชายหล่อๆมาให้เนี่ย อิอิ
"แล้วนี่มึงเลิกงานกี้โมงว่ะ"น้ำแข็งปรับอารมณ์อีกรอบเลิกเขินแป๊ปนึง
"เดี๋ยว 4โมงนิดๆก็เลิกแล้วมึงแต่เห็นว่าจะมีประชุมตอนเลิกงานด้วยอ่ะมึงแต่คงไม่นานหรอกมั่งไม่ต้องห่วงกูจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดมึงสบายใจได้เลยครัช"มายพูดให้เพื่อนสนิทสบายใจเพราะเพื่อนคนนี้เป็นห่วงตนจนเกินเหตุอาจเป็นเพราะว่าตนนั้นไม่ค่อยสู้คนซักเท่าไหร่เลยทำให้น้ำแข็งต้องออกโลงปกป้องตลอดเลยที่ผ่านมา
"เออๆ ดูแลตัวเองให้ได้อย่างที่พุดด้วยล่ะไอ้มาย ถ้ามีใครทำอะไรก็บอกพี่เลี้ยงมึงด้วยไม่ใช่นั่งนิ่งเป็นคนตายล่ะ เลิกได้แล้วนะไอ้แม่พระเนี่ยเดี๋ยวจะเป็นบ้าเอา"มายหัวเราะกับสิ่งที่เพื่อนสนิทพูดบอก
"เข้าใจแล้วจ๊ะแม๊น้ำแข็ง งั้นกูไปก่อนนะเดี๋ยวว่างๆจะทักหาบ่อยๆเหงาแหละดูออก"มายพูดแซวเพื่อนสนิทก่อนจะวางสายไป น้ำแข็งมองสายที่ถูกัดไปอย่างยิ้มๆอยากให้ชีวิตของเราทั้งคู่ดีแบบนี้ไปตลอดจังเลยเพราะชีวิตที่ผ่านมามันลำบากมากเลยไม่อยากกับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้วไม่อยากให้พ่อกับแม่ที่เสียไปต้องเป็นห่วงเวลานอนร้องไห้เพราะไม่รู้ว่าจะแก้ไขปัญหายังไงดี
"สาธุ ขอให้ได้งานนี้ด้วยเทิดถ้าไเ้ทำงานจะไปตระเวนทำบุญเลยเอ๊า"น้ำแข็งยกมือขึ้นขอพรจากสิ่งศักดิ์ก่อนจะพูดคำขอออกไปแต่ใครจะรู้ล่ะว่านั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้น้ำแข็งได้งานและได้....อีกด้วย


เหนือครุฑ บทนำ
 อันนาคแลครุฑจักเป็นอริคู่แค้นกันเนิ่นนานแล้ว ด้วยฝ่ายครุฑนั้นมีฤทธามากกว่า มักฉวยโอกาสจับนาคกินเป็นอาหารยามบินผ่านแม่น้ำหรือมหาสมุทรสีทันดรอันเป็นที่อยู่อาศัยของนาคาแลนาคี
 พญาเดชานาคราช ราชาแห่งนาคทั้งปวง ผู้ซึ่งปกครองดินแดนแห่งบาดาลกลัดกลุ้มพระทัยนัก ทนเห็นมิได้ที่บุตรหลานตลอดจนบริวารตนเองต้องตกเป็นอาหารของเหล่าจอมปักษาผู้มากฤทธิ์ แม้จะยอมเสี่ยงอันตรายส่งพระโอรสองค์โตไปเจรจาด้วยอย่างไรก็ไร้ผล พญาครุฑผู้อยู่เหนือฟากฟ้าแดนสวรรค์ตอกกลับด้วยความโอหังถือดี ว่านาคนั้นเป็นเกียรติแล้วที่ได้ใช้ชีพหล่อเลี้ยงชีวิตครุฑให้ยืนยาว
 จวบจนกระทั่งโลกาถึงกาลวิบัติ ฟ้าดินวิปโยค เมฆดำครึ้มปกคลุม แสงอสนีฟาดกระหน่ำ อันเปลือกฟ้ากว้างใหญ่นั้นถล่มลงมาบดขยี้ดินแดนมนุษย์ เหล่าสัตว์แลมนุษย์ตกใจนัก ร่ำร้องขอทวยเทพให้ช่วยเหลือ หากฟ้าถล่มลงมา จะมิมีสิ่งมีชีวิตใดรอดได้แต่แม้ตนเดียว
 บัดนั้นเอง องค์อิศวรมหาเทพแห่งไกรลาสมหาบรรพตปรากฏกาย ผิวขาวมิต่างจากแสงตะวันบนท้องนภา นุ่งห่มกายดั่งฤๅษี สวมสร้อยอันทำมาจากหัวกะโหลก งูเห่าเลื้อยพันคอประหนึ่งเครื่องประดับเกล็ดมันวาว
มหาเทพชูตรีศูลขึ้นฟ้า เท้าเปล่ากระทืบธรณี ฟ้าร้องคำรามครืนครัน แผ่นดินสั่นสะเทือนปริร้าว ด้วยฤทธิ์เดชานุภาพแห่งองค์พระผู้ทำลายล้าง ฟ้าดินจักแยกกันกลับเป็นเหมือนเดิม
แสงสว่างส่องหล้า ปฐพีกลับคืนสู่ปกติ ผู้คนต่างโห่ร้องเอริกเกริก ยินดีที่โลกพ้นจากมหาโลกาวินาศ
ทว่าการแยกฟ้าดินต้องใช้ฤทธิ์มาก ระหว่างเหาะกลับเขาไกรลาสผ่านป่าหิมพานต์ กลับเหน็ดเหนื่อยจนสิ้นแรง จำต้องเหาะลงไปพักพื้นเรียกอิทธิฤทธิ์กลับเป็นเหมือนเก่า
 องค์อิศวรปักตรีศูลลงดินประทับลงพื้นหมายพักผ่อน ทว่าพลันมีนาคเกล็ดสีฟ้างดงามยิ่งกว่าผิวน้ำมหาสมุทรเลื้อยมาหา วางลำตัวให้องค์อิศวรประทับลงที่หลังมัน
นาคผู้นั้นขดตัวรอบกายมหาเทพ แยกเศียรทั้งห้ากางคุ้มศีรษะเพื่อบังแดดฝน องค์อิศวรหลับตาบำเพ็ญเรียกอิทธิฤทธิ์คืน
 ผ่านพ้นวันคืนไปนับร้อยปี นาคเกล็ดงามผู้นั้นมิหวั่นเกรงร้อนหนาว ยังคงใช้กายบังลมฝนแลหิมะเพื่อปกป้องพระผู้เป็นเจ้าด้วยความมุ่งมั่น จวบจนกระทั่งข่าวนี้ได้ยินไปถึงบรรดาวงศ์นาค พญาเดชานาคราชจึงพาบริวารตลอดจนบุตรหลานนับร้อยมาเฝ้าอารักขา รายล้อมพระอิศวรไว้
เมื่ออิทธิฤทธิ์กลับคืนดั่งเดิม องค์อิศวรเปิดเนตรลุกขึ้นจับตรีศูล กล่าวกับนาคผู้ถวายรับใช้
"เจ้าช่วยข้าบังแดดฝนถึงหนึ่งร้อยปี ข้าขอบใจนัก"
นาคผู้นั้นคลายตัวกลายร่างครึ่งท่อนบนเป็นนาคาหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ผมดำขลับปกหน้าผาก ตาคม จมูกตั้งตรงดั่งบรรพต ประนมมือด้วยความนอบน้อม
"เป็นเกียรติของข้าที่ได้รับใช้พระผู้เป็นเจ้า"
"เจ้าชื่ออะไร?"
"ข้าชื่อสมุทรธร (ผู้ดำรงไว้ซึ่งมหาสมุทร) โอรสองค์โตแห่งพญาเดชานาคราชผู้ครองเมืองบาดาล"
 "เจ้าลำบากช่วยดูแลข้า ความลำบากนั้นย่อมไม่สูญเปล่า ขอมา เจ้าอยากได้พรใด"
"ขอองค์มหาเทพประทานพร ให้ข้าได้มีลูกกับผู้ใดก็ได้มิว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรีหรือมิว่ากับเผ่าใด"
พรนี้ประหลาดนัก สร้างความตกตะลึงแก่เหล่านาค แม้แต่พญานาคราชผู้เป็นพระบิดายังตกพระทัย ไฉนพระโอรสถึงได้ขอพรอันหาแก่นสารมิได้
ทว่าองค์อิศวรพยักหน้าโดยมิลังเล "จงเป็นไปดั่งนั้น"
มหาเทพยกมือซ้ายขึ้น แสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์อาบไล้ตัวนาคหนุ่ม สมุทรธรก้มน้อมกราบ เมื่อหมดธุระแล้ว องค์อิศวรเจ้าลอยตนขึ้นสู่ฟากฟ้า เสด็จกลับเขาไกรลาส
พญาเดชานาคราชเลื้อยลำตัวทองมหึมาเข้าหา ถามเสียงร้อนใจ "ลูกพ่อ เจ้ามีโอกาสดีงามมากที่สุดเท่าที่เหล่านาคเคยมี เหตุใดขอพรดั่งนี้เล่า?"
น้องชายผู้หนึ่งของสมุทรธรก็สงสัย
"นั่นสิพี่สมุทรธร เหตุใดไม่ขอให้ตนเองเป็นอมตะหรือขอให้ตนมีฤทธิ์เดชมากกว่าเหล่าครุฑา จะได้มิต้องเกรงพวกมันข่มเหงอีก"
 นาคาหนุ่มมิได้ตอบ กลับเลื้อยลงสู่แม่น้ำกลับไปยังเมืองบาดาล การที่พระโอรสองค์โตแห่งพญานาคขอพรเช่นนี้ สร้างความผิดหวังแก่นาคทั้งมวล
------- จบบทนำ -------


สมุทรธรได้รับแจ้งจากทหารนาคว่าองค์เดชานาคราชผู้เป็นพระบิดาตรัสให้เข้าเฝ้า จึงหันไปกล่าวกลับจอมครุฑา
 "เจ้าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้ากลับมา"
 "คิดจะขังข้าไว้อย่างนี้รึ"
 "แล้วเจ้าจะมีปัญญาทำอะไร?"
 ด้วยสีหน้าอันถือดีราวกับเป็นเจ้าแห่งชีวิต กระตุ้นจอมครุฑาโกรธเกรี้ยวยิ่ง ปีกแดงสยาย กระพือสร้างวายุกว้างล้างศัตรู
 ทว่าแรงลมที่เกิดจากปีกช่างน้อยนิด เพียงแค่พัดเบาเย็นสบาย สมุทรธรหัวร่อร่า มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน
 เขาเดินเข้าหา ยื่นมือเชยคางของอีกฝ่าย จอมปักษาปัดมือทิ้ง ทว่าสมุทรธรคว้าข้อมือเขาอย่างแม่นยำ
 เทวปักษ์ดึงมือสุดแรง แต่มิอาจพ้นเรี่ยวแรงของนาคเจ้าเล่ห์ สมุทรธรกระชากร่างเทวปักษ์เข้าหาเขา ใบหน้าทั้งสองเกือบแนบชิด
 โอรสแห่งราชานาคยื่นหน้าเข้าใกล้ ปลายจมูกโด่งขาวแทบสัมผัสกับจมูกอีกฝ่าย ครุฑหนุ่มรีบผงะศีรษะไปด้านหลัง ดวงตาฉายความเกลียดชังอย่างมิอาจกลั้น ทว่าสมุทรธรหาได้ใส่ใจ
 "พิษของข้า จักทำให้เจ้าสิ้นฤทธิ์ร้ายไปอีกหลายวัน ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงแค่ลูกไก่ปีกแดง หาใช่วิหคแห่งฟากฟ้าแดนสวรรค์ไม่"
 เทวปักษ์โต้ทันควัน "หากสู้ด้วยกำลัง มิใช่ใช้เล่ห์กลอันสกปรก เจ้ามิมีทางต่อกรกับข้า"
 "ผู้ใดสนเล่า? อันการสงคราม เป็นธรรมดาผู้ชนะย่อมมีอุบายลึกล้ำกว่า เป็นถึงรัชทายาทแห่งเจ้าเวหา ความแค่นี้ยังมิรู้หรือ?"
 เทวปักษ์กัดฟันด้วยโทสะ ดวงตาเพลิงแดงจัดราวกับไฟสุม แม้อกอัดแน่นความชิงชัง ทว่าเรี่ยวแรงในกายกลับมิอำนวย จำต้องยอมให้อีกฝ่ายจับข้อมือไว้อยู่อย่างนั้น
 โอรสแห่งท้าวทศเวหนพยายามบิดข้อมือ หมายให้หลุดพ้นจากมือนาคาที่รังเกียจ แต่สมุทรธรกลับยิ่งพึงใจในท่าทีดิ้นรนของอีกฝ่าย จับข้อมือไว้อยู่อย่างนั้น
 "ปล่อยข้า!" ครุฑากระชากเสียง
 "ไม่ปล่อย"
 "สมุทรธร อย่าให้มันมากไปนัก"
 "คงลืมตนว่าที่นี่เป็นวังนาค หาใช่วังทองของท้าวทศเวหนไม่ ถึงได้ออกคำสั่งกับข้าราวกับเป็นเจ้าชีวิต ทั้งที่ตนเองเป็นแค่เชลยเมีย"
 คำเรียกช่างต่ำต้อยแสนดูถูก กระตุ้นครุฑหนุ่มเหลืออดสุดคณา หมัดกำแน่นพุ่งออก ทว่าลำตัวสมุทรธรกลับยืดยาวกลับสู่ร่างนาค ใช้ลำตัวม้วนรัดแขนอีกฝ่าย ยื่นหน้าเข้าหาลากลิ้นเชยชมแก้มขาว ชิมกลิ่นวิหคหนุ่มแสนสุขอุรา
 "เจ้า!"
 "ร่ำร้องหาอันใด? เมื่อครู่เจ้ายังชอบมิใช่รึ"
 เทวปักษ์เดือดดาลสุดระงับ แต่จนใจที่มิอาจต้านแรงอีกฝ่าย หากมิใช่ตนถูกพิษสะกดแรง คงอาละวาดไปทั่ววังนาคแล้ว
 สมุทรธรคลายลำตัวกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ พลิ้วถอยไปด้านหลัง หันหน้าเข้าหาประตูหิน
 "ไว้ข้าจะมาเล่นด้วย"
 "ใครเล่นกับเจ้า" จอมครุฑากระชากเสียง
 กล่าวจบประตูก็เปิดเอง นาคาหนุ่มสาวเท้าออกจากห้อง ปากร่ายมนตร์อย่างแผ่วเบา ประตูหินปิดกลับเป็นอย่างเก่า
 "สมุทรธร!"
 จอมครุฑตวาดพร้อมสยายปีกอีกครา พุ่งเข้าประตูหินดั่งลูกศร สองหมัดต่อยออกสุดกำลัง ทว่ามีเพียงแต่มือตนเท่านั้นที่เจ็บปวด
 ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ จำต้องฝืนอัปยศรอพิษหาย กล้ำกลืนความแค้นในส่วนลึก คอยวันชำระบัญชี
 ท้องพระโรงแห่งวังวาสุกรีมณีรัตนะช่างกว้างขวาง แม้จะจุคนนับพันก็ยังเหลือเบื้องบนเป็นหินย้อยห้อยงดงาม ตามผนังสลักรูปนาคแลสัตว์วิเศษใต้บาดาล เล่าเรื่องราวเบื้องลึกของมหานที
บัลลังก์แห่งราชานาคงามโอ่อ่าสมฐานะ หลอมจากทองสลักลวดลายนาคแผ่เศียรถึงร้อยเศียร ดวงตานาคแต่ละดวงประดับด้วยเพชรมณี แวววาวเจิดจ้าบาดตา
เหนือบัลลังก์ประทับไว้ด้วยบุรุษผิวขาวกายกำยำ คิ้วคมเข้ม เค้าหน้าคมคาย ใต้จมูกปลูกหนวดแสนงาม คือองค์เดชานาคราชประมุขแห่งเผ่านาคทั้งปวง
 ข้างกายองค์เดชานาคราชมีสตรีนางหนึ่ง แม้เข้าวัยกลางคนแต่ยังคงซึ่งความงามอันสวยซึ้ง สวมชุดเขียวเกล็ดนาคเปล่งประกายระยิบ คือราชินีแห่งเผ่านาคนามว่าวิภาณี (สตรีแห่งความงาม)
 สมุทรธรคุกเข่าถวายพระพรตามธรรมเนียม นางวิภาณีผู้เป็นมารดาทรงตรัสขึ้น
 "ลูกแม่ แม่ได้ยินว่าเจ้านำครุฑามาด้วยตนหนึ่ง เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่?"
 ความไม่สบายใจปรากฏในน้ำเสียง เนื่องเพราะนาคครุฑนั้นเป็นศัตรูกัน หากจำต้องสู้ก็สังหารกัน ณ จุดนั้น หาใช่นำกลับมาเป็นเชลย
สมุทรธรย่อมแจ้งในความห่วงใยของพระมารดา เล่าเรื่องราวตามจริง
"ระหว่างที่ลูกกำลังว่ายน้ำหามัจฉา ครุฑาตนนั้นพุ่งลงมาหมายจับลูก ลูกจึงสอนแลลากมายังเมืองบาดาล"
 "หากเจ้าจับครุฑได้ ไฉนมิจัดการให้สิ้นเรื่องราว แต่กลับยอมลำบากพามาถึงที่นี่"
 "ลูกยังจัดการมิได้"
 "เพราะเหตุใด?" องค์ราชินีแห่งนาคสงสัยพระทัย
 "เนื่องเพราะครุฑาตนนั้นเป็นพระโอรสองค์โตแห่งท้าวทศเวหนผู้โอหัง"
 สิ้นคำตอบทำเอาองค์เดชานาคราชแลราชินีคู่พระทัยสั่นสะท้าน องค์เดชานาคราชรีบตรัสถาม
 "ว่ากระไรนะ เจ้าจับเทวปักษ์รัชทายาทแห่งเมืองครุฑมาอย่างนั้นรึ?!"
 "พ่ะย่ะค่ะ"
 น้ำเสียงสมุทรธรช่างมิอนาทรร้อนใจ ราวกับว่าตนเองนั้นเพียงแค่จับไก่มาตัวหนึ่ง แต่มหาราชาแลมหาราชินีนั้นอยู่มิเป็นสุขแล้ว
 "เจ้าจับเทวปักษ์มาด้วยเหตุใด?" องค์ราชาตรัสถามเสียงร้อนรน
 "พวกครุฑมักข่มเหงเราเป็นเนืองนิจ คิดว่าเรานั้นเป็นเพียงซากหนอนอันไร้ค่า ลูกจะแสดงให้เห็นว่าเผ่านาคต่างหากเล่า ที่จะเป็นจ้าวแห่งสัตว์วิเศษทั้งปวง"
 ทว่าองค์เดชานาคราชค้านขึ้นทันใด
 "เจ้ามิรู้หรือว่าการที่ทำไป จักนำมหาสงครามลงมาสู่เบื้องลึก เมื่อท้าวทศเวหนทราบความเข้า กองทัพวิหคนับแสนจะบุกมายังมหานทีสีทันดรทันที"
 แววตาของสมุทรธรเคร่งขรึมขึ้น
 "จะเกรงอันใดกับราชาครุฑผู้จองหอง ด้วยวังวาสุกรีมณีรัตนะมีมหาเวทร่ายคุ้มครอง แม้แต่น้ำทั้งมหาสมุทรยังไหลเข้ามิได้ เนตรทิพย์แห่งเจ้าเวหาย่อมส่องไม่ถึง"
 "ถึงจะอย่างนั้น การที่เจ้าทำไปนั้นใหญ่หลวงนัก ลูกพ่อ จงบอกพ่อมาว่าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่"
 ผู้เป็นพระบิดาทราบดีว่าพระโอรสองค์โตมีความคิดอ่านลึกซึ้ง แม้แต่ตนเองก็ยังมิอาจเข้าพระทัย จำต้องรอคำอธิบายด้วยความร้อนรน
 ผู้เป็นบุตรกล่าวตอบ "เป็นเวลาเนิ่นนานกว่าพันปีแล้ว ที่นาคต้องเป็นอาหารให้ครุฑอย่างน่าอดสู จำต้องทนรับความอัปยศที่พวกมันมอบให้ การที่ลูกได้เทวปักษ์มาอยู่ในมือ จักช่วยให้เผ่าเรานั้นสงบสุข"
 องค์ราชินีแห่งนาคตรัสถาม "ที่เจ้าจับเทวปักษ์มาเพื่อหมายต่อรองกับท้าวทศเวหนอย่างนั้นหรือ?"
 "หาใช่ไม่พระมารดา ลูกนั้นยังอุบายที่สูงกว่า หากกระทำสำเร็จจะยุติศึกนาคครุฑซึ่งกินเวลานับพันปี"
 องค์เดชานาคราชเบือนพระพักตร์มองราชินี แลหันมาตรัสกับพระโอรสด้วยเสียงตื่นเต้นพระทัย
 "เจ้ามีอุบายใดจงเร่งบอก หากกระทำสำเร็จนาคทั้งปวงจะเชิดชูบูชาเจ้า ยิ่งเสียกว่าบรรพบุรุษนาคทุกรุ่นที่ผ่านมา"
 "ข้าพระองค์จะมีลูกกับเทวปักษ์" นาคาหนุ่มตอบเสียงเข้ม
 องค์ราชาแลราชินีต่างอุทาน โดยเฉพาะสีพระพักตร์พระนางวิภาณีถึงกับตะลึงพรึงเพริด ดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง
 "มะ...มีลูก? เจ้าล้อเล่นอันใด?" องค์ราชินีเสียงสะท้าน
 สมุทรธรพยักหน้า "ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ อันนาคแลครุฑที่จริงมีบรรพบุรุษร่วมกันอยู่ คือฤาษีกัศยปเทพบิดร ผู้เป็นบิดากว่าสิบสามเผ่าพันธุ์ เผ่านาคแลครุฑเป็นลูกของท่านกัศยป แต่จนใจที่มารดาของเผ่านาคแลเผ่าครุฑนั้นทะเลาะกัน เป็นเหตุให้เกิดความบาดหมางจนถึงทุกวันนี้"
 ความเรื่องนี้องค์เดชานาคราชนั้นย่อมแจ้งอยู่ ในอดีตอันไกลโพ้นท่านกัศยปมีภรรยาถึงสิบสามนาง ให้กำเนิดสิบสามเผ่าพันธุ์ ภรรยานางหนึ่งชื่อว่าวินตาให้กำเนิดเผ่าครุฑ อีกนางชื่อกัทรุให้กำเนิดเผ่านาค
 นางวินตากับนางกัทรุมิลงรอยกัน หาทางเล่นงานอีกฝ่ายด้วยความริษยา จนกระทั่งเผ่าครุฑแลเผ่านาคบาดหมางเพราะมารดาตน แต่ครุฑนั้นมีฤทธิ์มากกว่ามักข่มเหงเผ่านาคอยู่ร่ำไป
 สมุทรธรกล่าวต่อ "เผ่าครุฑนั้นลืมสิ้นซึ่งรากเหง้าบรรพบุรุษ ถึงกับกินพี่น้องร่วมบิดาเป็นอาหาร ลูกจะเตือนสติพวกมันด้วยการย้อนไปยังต้นกำเนิดเดิม ให้นาคแลครุฑมีลูกด้วยกันเพื่อความปรองดอง"
 องค์เดชานาคราชมิอาจเข้าพระทัยได้ทั้งหมด
 "ปรองดอง? มีลูก? กับเทวปักษ์น่ะหรือ?"
 "พ่ะย่ะค่ะ"
 "แต่เทวปักษ์เป็นบุรุษ...."
 "ลูกมีพรแห่งองค์อิศวรมหาเทพ สามารถมีบุตรกับชายหรือหญิงได้ตามปรารถนา"
 ประมุขแห่งนาคเข้าพระทัยทันใด
"ที่เจ้าขอพรองค์อิศวรก็เพื่อการนี้ แต่ไฉนต้องเจาะจงเอาเทวปักษ์ด้วยเล่า? ไยมิหาราชธิดาแห่งเผ่าครุฑมาเป็นชายา"
"เป็นผู้อื่นมิได้ ต้องเป็นเทวปักษ์เพียงผู้เดียว" สมุทรธรเน้นเสียง
"เพราะเหตุใด?"
"เนื่องเพราะเทวปักษ์เป็นรัชทายาทแห่งเจ้าเวหน จักขึ้นครองเมืองครุฑหลังพระบิดาสิ้น ส่วนลูกที่เกิดจากเทวปักษ์แลข้าพระองค์ ย่อมมีราชสิทธิ์ครอบครองผืนฟ้าจรดพื้นสมุทร"
 องค์เดชานาคราชตกพระทัยนัก มิคิดว่าพระโอรสจะคิดการณ์ใหญ่ หวังให้ลูกที่เกิดมาได้เป็นราชาแห่งนาคแลครุฑทั้งปวง!
 ----- จบตอน ------
 ตอนนึงอาจไม่ยาวมากนะคร้าบ เพราะว่าติดแต่งนิยายอีกเรื่อง แต่ไม่อยากหายไปนาน เลยจะมาอัพให้บ่อยๆ นะ
 คำว่าเวหน - เวหา แปลเหมือนกันนะ คือท้องฟ้า


มหานทีสีทันดร แท้ที่จริงคือมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ มิเพียงเป็นที่อาศัยของหมู่นาค ยังเป็นที่อาศัยของเหล่ามัจฉาแลสัตว์น้ำทรงฤทธิ์มากมาย ลึกเข้าไปในใจกลางมหาสมุทรเป็นที่ตั้งวังบาลดาลของมหาเดชานาคราช ราชาแห่งนาคทั้งปวง
 แม้ปกติเหล่าครุฑาจะออกล่านาคในแม่น้ำแลมหาสมุทร แต่ก็มิกล้าจะเยื้องย่างถึงเขตแดนวังบาดาลทั้งที่มีฝูงนาคชุกชุมมากที่สุด เนื่องจากหวั่นเกรงว่าหมู่นาคจะรวมตัวกันตอบโต้
 ทว่ายังมีจอมปักษาผู้ถือดีในอิทธิฤทธิ์ตน ออกล่าเหยื่อถึงกลางมหาสมุทรลึกเพื่อประกาศศักดาแห่งเจ้าเวหา จอมปักษาผู้นี้เป็นครุฑหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ คิ้วเรียวคมดั่งปลายลูกศร นัยน์ตาแดงเพลิงเจิดจ้า จมูกโด่งตรงสอดรับใบหน้า กายประดับด้วยสร้อยสังวาล[1]ทองอันเรืองรอง กลางสร้อยติดทับทิมแดงเม็ดงาม
 ครุฑหนุ่มผู้นี้เป็นพระโอรสองค์โตแห่งท้าวทศเวหนมหาราช[2] ราชาแห่งพญาครุฑซึ่งสถิตบนวิมานแดนสวรรค์ เขาเป็นเจ้าชายซึ่งมีพละกำลังแลฤทธิ์เดชมาก สายตาคมกริบมองเห็นได้ไกลนับสิบโยชน์[3] มองทะลุถึงพื้นน้ำใต้มหาสมุทรอันลึกสุดจะหยั่งถึง เพียงกระพือปีกคราหนึ่ง สามารถสร้างพายุล้มกองเรือรบของมนุษย์ได้กอง
 โอรสแห่งองค์พญาครุฑสยายปีกยักษ์แดงสดราวกับโลหิต สะบัดปีกเต็มแรงสร้างกระแสลม ท้องทะเลถึงกับปั่นป่วนแทบแยกออกจากกัน ก่อเกิดคลื่นน้ำม้วนวนตีกันอยู่ใต้น้ำ เหล่านาคซึ่งกำลังออกล่ามัจฉาต่างรับรู้ถึงเภทภัย
 "พวกครุฑ ระวัง!"
 ฝูงนาคนับสิบแตกฮือ ต่างส่งเสียงก้องร่ำร้องเตือนภัยแก่พวกพ้อง โอรสแห่งพญาปักษากวาดตาเลือกเหยื่อจากเหนือมหาสมุทร แลเห็นฝูงนาคแตกตื่นก็หัวร่อ
 "เพียงแค่สะบัดปีก ยังกลัวข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
 ทว่าในฝูงนาคทั้งหมด มีนาคเกล็ดฟ้าเงางามแทบกลืนไปกับท้องทะเล หากมิใช่เทวปักษ์มีดวงตาวิเศษยิ่งกว่าผู้ใดคงยากจะจำแนกเห็น
 นาคเกล็ดฟ้าว่ายน้ำอย่างเชื่องช้าในดงปะการังหลากสียังมิรับรู้ถึงภยันตราย เทวปักษ์แค่นยิ้มเห็นว่านาคตนนี้คงชะตาขาดเสียแล้ว
 ตูม!
 เสียงจอมปักษาบินลงกระแทกผิวน้ำ ร่างพุ่งดุจลูกศรออกจากคันเข้าหานาคตนนั้น ขาซึ่งเป็นเหมือนมนุษย์กลายเป็นกรงเล็บแหลมดุจดังพญาอินทรี ตะปบลงที่หลังนาคจนมันร้องก้อง
 ครุฑหนุ่มเคลื่อนกายเร็วนัก สะบัดปีกตีน้ำเหินสู่ท้องนภา นาคเกล็ดฟ้าดิ้นกายร้องขอ
 "จอมครุฑ ไว้ชีวิตข้าด้วย จอมครุฑ"
 ครุฑหนุ่มเผยรอยยิ้มอันถือดี "จงโทษในชะตาตนเองซึ่งเกิดเป็นเพียงนาคเพื่อเป็นอาหารให้แก่ชาวครุฑ"
 "จอมครุฑ ขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้า หากท่านต้องการสิ่งใด ข้าจักหามาโดยมิให้ขาดตกแม้สักสิ่งเดียว"
 "ข้าเป็นถึงโอรสองค์โตแห่งท้าวทศเวหนมหาราช ปรารถนาสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น ต้องลำบากนาคชั้นต่ำอย่างเจ้าด้วยหรือ?"
 นาคตนนี้ทราบว่าชะตาตนคงอยู่มิไกลจากเงื้อมมือพญามัจจุราช พยายามสะบัดตัวดิ้น ทว่าเล็บเท้าแหลมคมของครุฑเจาะเกี่ยวที่หลังแน่น ยิ่งดิ้นยิ่งมีแต่ความทรมาน
 "ละเว้นข้า โอรสแห่งพญาปักษา ข้าจะยอมทำตามประสงค์แห่งท่านทุกอย่าง"
 "ประสงค์ของข้ามีเพียงสิ่งเดียว คือต้องการกินมันเหลวในท้องเจ้า"
 ดวงตาจอมครุฑมองไกลผ่านผืนน้ำมหาสมุทร มุ่งตรงไปยังเกาะแห่งหนึ่งซึ่งอยู่มิไกล ซึ่งที่นั่นเองจะเป็นที่ที่นาคตนนี้ต้องดับสิ้น
 สีหน้านาคสลดแลน่าเวทนา ร่างสั่นเทิ้มเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เอ่ยปากอ้อนวอนเป็นครั้งสุดท้าย
 "หากท่านจะไม่ละเว้นชีวิตข้าแล้ว อย่างน้อยก่อนตายขอให้ฟังคำสั่งเสียของข้าหน่อยเถิด ถือว่าเป็นการสร้างกุศล"
 เจ้าชายแห่งครุฑรู้สึกรำคาญนัก แต่ยังพอมีจิตเมตตาอยู่ จึงก้มหน้ามองนาคตนนั้น
 "จะสั่งเสียอันใดก็ว่ามา"
 ริมฝีปากนาคสั่นระริก พยายามชูคอขึ้นหมายกล่าววาจา แต่ด้วยความหวาดกลัวจึงยากเค้นเสียงออกจากคอ จอมปักษาเร่งรัด
 "ใกล้จะถึงเกาะแล้ว รีบบอกมา หากข้าเปลี่ยนใจก็ถือว่าช่วยมิได้"
 ทว่าสีหน้านาคซึ่งหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม อ้าปากพ่นน้ำใสซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นฉุน ครุฑหนุ่มทราบทันทีว่ามันคือน้ำพิษ
 แต่ด้วยดวงตาอันวิเศษ มองเห็นได้แจ่มชัดกว่าสัตว์อื่น ครุฑหนุ่มเบี่ยงคอหลบน้ำพิษอย่างง่ายดาย กระชากเสียง
 "ลูกไม้ตื้นเขินแค่นี้ อย่าริอ่านใช้กับข้า!"
 ด้วยเพลิงแห่งโทสะ กรงเล็บเจ้าชายครุฑเพิ่มกำลังหมายเจาะกระดูกสันหลังนาคให้ทะลุ ทว่าเขาประมาทเกินไป มิคาดว่านาคตนนี้กลับแยกเศียรได้ถึงห้าเศียร สองเศียรกัดที่ขา อีกสองเศียรพ่นน้ำพิษใส่ดวงตาด้วยความไวดุจแสงอสนี
 ครุฑหนุ่มคำรามด้วยความเจ็บปวด ยกสองมือกุมดวงตาอันแสบร้อน นาคเกล็ดฟ้าใช้ปากอันแหลมคมกัดที่ลำตัว ดึงร่างครุฑหนุ่มซึ่งต้องพิษร่วงลงสู่มหาสมุทร
 เมื่ออยู่ใต้บาดาลอันเป็นถิ่นของเหล่านาค พละกำลังของนาคตนนี้ย่อมมากขึ้น ใช้ลำตัวยาวม้วนพันตัวครุฑราวกับโซ่เหล็กพันธนาการอย่างแน่นหนา แค่นเสียงอันดุดัน
 "อย่าได้โอหังเกินไป เทวปักษ์" (ผู้อยู่ข้างเทวดา)
 พระโอรสแห่งองค์ครุฑามหาราชตื่นตระหนกนัก มิคาดอีกฝ่ายจะรู้จักนามตน หลับตาซึ่งปวดแสบปวดร้อนร้องถามอย่างเจ็บปวด
 "เจ้าเป็นใคร รู้จักชื่อข้าได้ยังไง"
เศียรทั้งห้าของนาครายล้อมศีรษะครุฑ กล่าวกระซิบข้างหูโดยพร้อมเพรียง
"จำข้ามิได้รึ ร้อยกว่าปีก่อน พระบิดาเคยส่งข้าไปยังวิมานแดนครุฑ เราเคยได้พบกันครั้งหนึ่ง"
 เทวปักษ์ครุ่นคิด เนิ่นนานมาแล้วมหาเดชานาคราชส่งพระโอรสองค์โตแลบริวารมาขอเจรจาสงบศึก แต่พระบิดาตนปฏิเสธกลางท้องพระโรงพร้อมหัวเราะเยาะใส่ บอกว่านาคมีวาสนาแล้วที่ได้เป็นอาหารของชาวครุฑ
 แต่ตอนนั้นพระโอรสแห่งราชานาคไปเยือนแดนครุฑาด้วยร่างมนุษย์ เทวปักษ์จึงมิระแคะระคายว่านาคที่ตนกำลังจับกินนั้นเป็นนาคเชื้อพระวงศ์
 "เจ้า...เจ้า...สมุทรธร" เทวปักษ์ร้อง
 "ถูกต้อง"
ดวงตาเทวปักษ์แสบร้อนราวกับตกอยู่ในนรกโลกันตร์ ปากยังคงร่ำร้อง
"เจ้าแสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อให้ข้าจับตัวแลหาโอกาสลอบทำร้าย ช่างขี้ขลาดนัก เหตุใดไม่สู้กับข้าตรงๆ ให้สมกับเป็นเจ้าชายแห่งนาคเล่า"
 เศียรนาคทั้งห้าแค่นหัวร่อ "เจ้าถือดีว่ามีฤทธิ์มาก แต่ข้าก็มีอุบายไม่น้อยไปกว่ากัน ความทะนงตนทำให้เจ้าโง่เขลามิต่างจากมัจฉาตัวน้อย"
 เศียรทั้งห้าค่อยๆ ม้วนพันกันกลายร่างเป็นครึ่งตัวคนซึ่งเปลือยเปล่า หน้าอกแลแขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อล่ำสัน ผมดำดกปกหน้าผากพลิ้วไปตามกระแสน้ำ คิ้วคมเข้ม จมูกโด่งราวสันเขา หล่อเหลาแต่ก็แลดูลึกซึ้งต่างจากเทวปักษ์ผู้หยิ่งทะนง
 "เสียดายที่ตาเจ้าใกล้บอดจึงมิได้เห็นหน้าข้า"
 นาคาหนุ่มกระซิบข้างหู ยื่นมือเชยคางจอมครุฑผู้โอหัง ทอดมองหน้าอันหล่อเหลายิ่งกว่าบุรุษใดในหล้า โน้มหน้าเข้าจุมพิตปากคราหนึ่ง
 เทวปักษ์ตื่นตระหนกนัก แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าอีกฝ่าย แต่ก็มิคาดว่าบุรุษด้วยกันจะมาจูบกันเสียอย่างนี้
 "เจ้า เจ้าทำอุบาทว์อันใด!"
 "ข้าช่วยชีวิตเจ้าหรอก"
 เทวปักษ์รู้สึกว่าในปากมีของแข็งเม็ดเล็กๆ สมุทรธรกล่าว
 "กลืนเข้าไป หากมิอยากจมน้ำตาย โอสถเหงือกมัจฉาจะช่วยให้เจ้าหายใจใต้น้ำได้"
 พระโอรสแห่งองค์พญาครุฑมิทราบว่าอีกฝ่ายช่วยเหลือตนเพราะเหตุใด แม้มั่นใจว่าต้องมีอุบายแน่ แต่จำต้องฝืนอัปยศเพื่อต่อชีวิต กลืนโอสถทิพย์แห่งวังบาดาลลงท้อง
 รู้สึกปอดโล่งจมูกสามารถหายใจได้สะดวก ความอึดอัดใต้น้ำมลายสิ้น สมุทรธรยื่นฝ่ามือลูบไล้หน้าอันหล่อเหลาของอีกฝ่าย สายตาลึกซึ้งมิทราบซ่อนอุบายใด
 เทวปักษ์พยายามดิ้นในวงรัดนาค ทว่าปีกแลแขนถูกรัดแน่นจนมิอาจขยับ ความสามารถถูกนาคาหนุ่มสะกดสิ้น แทบมิต่างจากทารกแรกเกิด
 พยายามเบือนหน้าหลบหลีกมืออันชั่วร้ายของนาคาหนุ่ม ทว่านิ้วอีกฝ่ายไล้ลงจนถึงคอ สัมผัสผิวอันละเอียดเนียน
 "เจ้า...เจ้า..."
 "อยู่นิ่งเสีย หากมิอยากตาบอดตลอดชีวิต"
 ลำตัวยาวขยับเคลื่อน นาคาหนุ่มเคลื่อนตัวเข้าหา แนบริมฝีปากสีไปตามแก้มขาว ลากผ่านจมูกโด่ง จรดผ่านปาก กัดลงที่คอพ่นน้ำพิษเข้าไป
 พิษแห่งนาคช่างรุนแรง ครุฑาร้อนวูบราวกับอยู่ในเตาเผา เรี่ยวแรงปลาสนาการสิ้น คิดจะแปลงร่างเป็นปักษาเต็มตัวเพื่อจิกอีกฝ่ายก็ทำมิได้
 ลำตัวนาคคลายลงเล็กน้อย เทวปักษ์ถามเสียงสั่น
 "เจ้า...เจ้าจะทำสิ่งใดแน่?"
 "พวกเจ้าดูถูกพวกข้ามานานว่าเป็นแค่หนอนชั้นต่ำ ข้าจะดูสิว่าหากจอมครุฑผู้โอหังมีลูกกับข้าจะเป็นอย่างไร?"
 "เหลวไหล ข้าเป็นบุรุษจะมีลูกกับเจ้าได้ยังไง"
 "ข้าได้รับพรจากองค์อิศวรมหาเทพ ว่าจะมีลูกกับผู้ใดก็ได้ตามแต่ปรารถนา มิแบ่งแยกว่าเป็นบุรุษหรือสตรี เจ้ามิเคยได้ยินหรือ?"
 เทวปักษ์เคยได้ยินความข้อนี้มาบ้าง จำได้ว่าในหมู่เหล่าครุฑายังหัวร่อในพรอันโง่เขลาของสมุทรธร ไหนเลยจะคาดสมุทรธรจะใช้พรนี้กับตน ซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่าคำสาปร้ายจากอเวจี
 ร่างของจอมปักษาถูกรัดเหลือเพียงแค่แขนแลปีก ท่อนล่างถูกปลดปล่อยแล้ว สมุทรธรเลื่อนมือลงต่ำ กระชากเข็มขัดทองหัวครุฑหลุดสิ้น ดึงกางเกงแดงสดลงจากขา มองดูกายอันเปลือยเปล่าแสนงดงาม
----- จบตอน -----
[1] สร้อยสังวาล - สร้อยที่มีที่ห้อยคอจากทั้งสองด้าน
[2] ทศเวหนมหาราช - หมายถึงจอมจักรพรรดิผู้ใหญ่แห่งท้องฟ้าทั้งสิบทิศ
[3] 1 โยชน์เท่ากับ 16 กิโลเมตร 10 โยชน์จึงเท่ากับ 160 กิโลเมตร


เมื่อมองกายอันเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของจอมปักษาผู้โอหัง ความกำหนัดภายในร่างสมุทรธรกำเริบขึ้น แววตาขมุกขมัวเต็มไปด้วยตัณหา โน้มหน้าไปจุมพิตแก้มขาวใส
 "เจ้า...เจ้ามันวิปริตนัก" ครุฑหนุ่มหลับตาร่ำร้อง พิษที่แผดเผาตายังแสบอยู่
 "หากมิใช่เป็นเจ้า เทวปักษ์ ข้าคงมิกระทำเยี่ยงนี้"
 ลิ้นลากเลียวนทั่วแก้ม ริมฝีปากจรดลงที่ปากนุ่ม ดูดเม้มเพียงแผ่วเบา
 เทวปักษ์แทบจะอาเจียน ทว่ากายกลับอ่อนแรงจนมิอาจต่อต้านขัดขืน พิษของนาคาหนุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สะกดพละกำลังในร่างกายเขา
 ลิ้นสมุทรธรลากลงผ่านคอไปยังช่วงหน้าอก กวาดเลียยอดแดงสดอันน่าลิ้มชิม เพียงแค่เลียปลายส่วนยอด มิได้ใช้ปากครอบลงไป
 เพียงเท่านี้ก็สร้างความเสียวกระสันแก่ครุฑานัก ยอดแดงถึงกับแข็งชันรับปลายลิ้น เทวปักษ์ร้อง
 "ปล่อย...พอ!"
 ลิ้นลากจากอีกยอดไปยังอีกยอด ลิ้นชิมกลิ่นอายอันเข้มข้นของจอมปักษา เห็นแผ่นหลังเทวปักษ์พยายามบิดเร่ากับหางเขา สมุทรธรยิ้มกริ่มด้วยความพึงใจ
 สมุทรธรเคลื่อนกายลงไปยังช่วงหว่างขา มองดูส่วนลับซึ่งยังคงนอนนิ่ง รอบส่วนลับมีขนขึ้นดกเต็ม ทว่าเขากลับมิได้สนใจมากนัก สองมือจับขาครุฑยกขึ้น ศีรษะแทรกเข้าไปในจุดเร้นลับ กดหน้าลงที่หน้าถ้ำยื่นลิ้นตวัดเลีย
 "เจ้า...เสียสติรึ!"
 ดวงตาครุฑหนุ่มเบิกกว้างร้องเสียงตื่น ลิ้นโอรสแห่งราชาพญานาคแทรกเข้าโพรงใน ตวัดเลียอย่างชำนาญ
 นาคเป็นสัตว์ประเภทเดียวกับอสรพิษ หากแต่สูงส่งกว่า เรื่องการใช้ลิ้นอย่างช่ำชองเป็นดั่งสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้แต่กำเนิด ลิ้นของสมุทรธรช่างร้ายกาจนัก ทั้งตวัดแลเลียวน ช่องภายในของเทวปักษ์มิเคยถูกสิ่งแปลกปลอมแทรกเข้ามา ถึงกับบีบรัดต่อต้านเป็นการใหญ่
 ทว่าลิ้นของสมุทรธรยังคงลากวน โพรงลับเสียวซ่านจนเกร็งเป็นระยะ เทวปักษ์หน้าแดงฉานยิ่งกว่าปีกตน บิดเอวดิ้นรนขัดขืนแต่มิสำเร็จ
 ปราศจากเรี่ยวแรงเพราะพิษร้ายก็มากพอแล้ว นี่ยังต้องถูกเผ่าศัตรูคู่อาฆาตล่วงเกินถึงด้านหลัง เทวปักษ์ลอบสาบาน หากหลุดไปได้จะต้องสังหารสมุทรธรผู้นี้กับมือ
 ได้แต่บิดเอวหลีกหนีลิ้นร้ายของจอมนาคา ทว่าลิ้นของสมุทรธรคล้ายยาวขึ้นลงลึกไปถึงจุดกระตุ้น ปลายลิ้นกดลงทำเอาร่างครุฑากระตุกสั่นไหว
 "ไม่...พอ..."
 คำร้องขอมิสำเร็จ ลิ้นตวัดเลียจุดอ่อนไหวอย่างเร่งร้อน ความเสียวแผ่ซ่านจนปลายเท้าครุฑหนุ่มถึงกับเหยียดเกร็ง
 เล่นลิ้นเลียวนจนฉ่ำชุ่ม สมุทรธรเห็นว่าเพียงพอแล้ว รั้งร่างกลับมาเผชิญหน้ากับเทวปักษ์ ใช้ลำตัวยาวรัดเทวปักษ์แน่นยิ่งขึ้น ส่งปลายหางสอดลึกเข้าระหว่างขา
 ช่องลับถูกแหวกกว้าง เกล็ดนาคครูดเนื้ออ่อนจนแสบผิว เทวปักษ์เจ็บปวดร่ำร้อง หางนาคาหนุ่มแทรกลึกแลขยับเข้าออก แม้จะบีบโพรงเนื้อรัดแน่นก็มิอาจต้านทานการลุกล้ำ
 ทันใดนั้น เทวปักษ์รับรู้ถึงความผิดปกติ หางนาคคล้ายมีของแข็งงอกออกมาเสียดสีช่องลับเขาอย่างรุนแรง แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ให้ความรู้สึกแปลกพิกล
 เห็นใบหน้าสมุทรธรเคลิบเคลิ้ม ลมหายใจระบายอย่างเร่งร้อน หางนาคขยับเร็วรี่ ของแข็งภายในหางเสียดสีเร็วตาม
 "ของข้าเป็นอย่างไร เทวปักษ์"
 เจ้าปักษาทราบว่าสมุทรธรกำลังใช้ลึงค์กระทำชำเราตน แม้มิอาจมองเห็นภายใน แต่สัมผัสได้ว่าลึงค์ของนาคตนนี้ใหญ่แลแข็งยิ่งกว่าหิน
 หากมิใช่ถูกพิษแพร่ใส่ดวงตา เทวปักษ์อยากลืมตามองความชั่วร้ายกับสิ่งที่สมุทรธรกระทำกับเขาเสียเหลือเกิน อยากจะจดจำใบหน้าของคนที่ย่ำยีเขาถึงเพียงนี้ให้ถึงแก่นกระดูก
 "สะ...สมุทรธร...ข้าฆ่าเจ้าแน่"
 เทวปักษ์กัดฟันด้วยความแค้น ขณะที่สมุทรธรโน้มหน้าไปจุมพิตแก้มขาวแลกระซิบข้างหู
 "เจ้าทำไม่ลงหรอก"
 ลึงค์ซึ่งกำลังเสพสุขสร้างความเสียวซ่านแกสมุทรธรนัก ภายในของเทวปักษ์ช่างแน่นแลอุ่นเสียเหลือเกิน ความใคร่กระตุ้นนาคาหนุ่มมิอาจรั้งสติไหว ปลดปล่อยความกำหนัดอย่างเต็มที่
 ทันใด ศีรษะนาคาหนุ่มพลันงอกออกมาถึงห้าเศียร สี่เศียรแนบติดสามารถมองได้ทั้งสี่ทิศแปดทาง ส่วนเศียรที่ห้างอกอยู่เหนือเศียรทั้งสี่ ลักษณะคล้ายกับเศียรของท้าวพรหมมหาเทพ พระบิดรผู้สร้างสรรพชีวิตทั้งปวง
 หางเร่งเร็วดั่งพายุโหม กระทั้นช่องเนื้ออย่างเต็มที่ ครุฑหนุ่มรับทราบถึงความผิดปกติอันใหญ่หลวง รู้สึกถึงจำนวนของแข็งในร่างซึ่งเพิ่มมากขึ้น ถึงกับร้องเสียงตื่น
 "นี่เจ้า!"
 "ถูกต้อง ชอบหรือไม่?" สมุทรธรยิ้มเหี้ยม
 เทวปักษ์ทราบว่าสมุทรธรมีเศียรถึงห้าเศียร ย่อมเป็นไปได้ว่าจะมีลึงค์ถึงห้าแท่ง!
 ราวกับมีสรรพชีวิตมากมายผุดอยู่ในร่าง ครูดช่องเนื้ออ่อนโดยมิให้พักหายใจ ลึงค์ทั้งห้าใหญ่ยาวเป็นลำโต แท่งแดงสดดั่งสีโลหิต ช่วงหัวตูมเหมือนดอกบัว ปลายหัวหลั่งน้ำใสช่วยคลายความฝืด ยามเสียดสีจึงมิเจ็บเท่าก่อนหน้า
 โอรสแห่งท้าวพญาครุฑบิดกายทรมาน มิอยากร่ำร้องให้เป็นที่อับอายเสียหน้าอีกต่อไป จำต้องกัดฟันทนต่อความเจ็บปวดนั้น ขณะที่นาคาหนุ่มโน้มหน้าลงไปยังแผ่นอกเขา กัดลงที่ปลายยอดแดง
 ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วอก โดยเฉพาะช่วงยอดซึ่งถูกฟันบดขยี้ หน้าอกครุฑหนุ่มกระเพื่อมขึ้นลง
 "เป็นอย่างไรบ้าง เทวปักษ์"
 อีกสี่เศียรกล่าวด้วยน้ำเสียงยิ้มเยาะ ขณะที่มือนาคาหนุ่มเคลื่อนไปบีบหน้าอกอีกข้าง กระทำราวกับว่าครุฑาตนนี้เป็นเมียรักในห้องหอ อยากชมเชยร่างกายก็ทำเสียจนพอใจ
 ลึงค์ทั้งห้ากระแทกอย่างเร่งร้อน แม้จะสร้างความเจ็บแต่ก็เพิ่มความเสียวซ่าน ภายในเทวปักษ์เริ่มคุ้นชินกายนาคา ถึงกับบีบรัดเป็นจังหวะโดยมิรู้ตัว
 "ข้านึกแล้วเจ้าต้องชอบ" สมุทรธรเอ่ย
 "ไม่...ข้า..."
 แลครุฑหนุ่มรู้สึกว่าข้างในนั้นกำลังค่อยๆ คล้อยตามการร่วมรักของโอรสแห่งจอมนาค แท่งเดือยทั้งห้ากำลังสร้างความสุขสมแก่ร่างกายเขา ทั้งที่จิตใจมิยินยอม
 "เจ้า...โอย..."
 แม้จะมิอยากร้องให้ผู้อื่นได้ยิน แต่ลึงค์ทั้งห้าสร้างความเจ็บปวดแลกระตุ้นราคะ ส่วนหัวของลึงค์กำลังครูดช่องลับเขาอย่างหนักหน่วง บีบเทวปักษ์ให้คลายขากว้างเพื่อให้หางสอดเข้าออกได้สะดวก อันเป็นการคลายความเจ็บแน่นไปในตัว
 สีหน้าทั้งห้าของสมุทรธรแลดูเสียวกระสัน ราคะงอบงำจิตเสียสิ้น คำรามเสียงทุ้มต่ำราวกับอสนีบาต เร่งหางด้วยความรุนแรง
 ทั้งที่อยู่ใต้บาดาล ทว่าภายในเทวปักษ์กลับร้อนยิ่งกว่าเพลิงแผดเผา ถูกลึงค์กระแทกช่องเนื้อถี่กระทั้น เพลิงแห่งราคะครอบงำทั่วกาย
 ม่านน้ำตามิอาจลดความร้อนของพิษที่แปดเปื้อนดวงตา แลรู้สึกเจ็บใจตนเอง ที่ร่างกายกลับสุขสมไปกับรสรักที่อีกฝ่ายมอบให้ สองขาสั่นระริก จุดลับสีแดงถูกกระทำจนบวมพอง
 นาคาหนุ่มเสียวซ่านถึงขีดสุด เร่งอาวุธทั้งห้าบดเบียดครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายร่างกระตุกหลายคราหลั่งน้ำขาวเหนียวออกมา
 "อ่า!"
 น้ำเสียงคำรามแลสุขสม ทว่ากลับทำให้เทวปักษ์อับอายจนน้ำตารินไหล แต่น้ำตานั้นกลืนไปกับน้ำในมหาสมุทรอย่างรวดเร็ว แม้แต่สมุทรธรก็ยังมิทันเห็น
 หางคลายจากช่องลับ เปลี่ยนเป็นม้วนรัดร่างเทวปักษ์ทั้งตัว ส่งขึ้นมาในอ้อมแขน สมุทรธโน้มหน้าจุมพิตหน้าผากอีกฝ่าย
 "เจ้ายอดเยี่ยมนัก"
 โอรสแห่งพญานาคราชตวัดลิ้นใส่ดวงตาซึ่งต้องพิษของเทวปักษ์ เพียงชั่วลมหายใจ ดวงตาของจอมปักษามิรู้สึกแสบร้อนอีกแล้ว ทว่ายังเย็นลงเรื่อยๆ
 "รออีกเล็กน้อย เจ้าก็จะใช้ตาได้เหมือนเดิม"
 "จะปล่อยข้าได้หรือยัง?" เทวปักษ์คำราม
 "เจ้าเป็นเมียข้าแล้ว จะปล่อยได้อย่างไร"
 "เจ้า!"
 นาคาหนุ่มตวัดปลายหาง ร่างพุ่งปราดแหวกว่ายไปเบื้องหน้า มุ่งสู่ห้วงลึกแห่งมหาสมุทร อันเป็นที่ตั้งของวังบาลของราชานาคราช
 วังวาสุกรีมณีรัตนะ มิใช่วังอย่างเดียวกับราชาของเหล่ามนุษย์แลเทพสวรรค์ หากแต่ตัววังเป็นภูเขาหินสูง แกะสลักพญานาคยักษ์ม้วนพันภูเขาหินไว้ มีแก้วผลึกครอบไว้อีกชั้นหนึ่ง ตัวแก้วเปล่งแสงสีฟ้าอร่ามตาราวกับมณีเม็ดงาม
 รอบวังรายล้อมด้วยทหารนับพัน ต่างเป็นนาคซึ่งอยู่ในร่างมนุษย์ทั้งสิ้น เหล่านาคเปลือยกายท่อนบนอันกำยำ มือถือหอก สายตาสอดส่องคอยระแวดระวังศัตรู
 แลเห็นพระโอรสองค์โตแห่งองค์นาคราชอุ้มร่างครุฑาหนุ่มผู้หนึ่งเสด็จมาถึง ต่างตื่นตระหนกหันไปมองหน้ากัน แต่จำต้องคุกเข่าลงถวายพระพร
 สมุทรธรมิสนใจทหารหาญ ว่ายน้ำไปที่ประตูวังอันเป็นปากถ้ำซึ่งถูกร่ายมนตร์มิให้น้ำทะลักเข้ามา เมื่อจากพ้นประตูแล้วก็มิใช่เขตแดนของน้ำอีก สมุทรธรกลายร่างเป็นมนุษย์เต็มตัวเดินเข้าถ้ำอันซับซ้อน มิต่างจากเส้นทางเขาวงกตแต่อย่างใด
 ภายในถ้ำเปล่งแสงสีฟ้าสว่างโรจน์ ชอนไชเข้าตาเทวปักษ์ซึ่งมองเห็นแล้ว หินย้อยนับพันหมื่นงอกงดงาม ตามกำแพงถ้ำยังสลักลวดลายโบราณอันวิจิตร
 ตัวถ้ำแบ่งห้องหับเป็นหลายสิบห้อง ทั้งห้องที่ประทับขององค์ราชาแลพระมเหสี รวมทั้งห้องพระโอรส พระธิดา ห้องพระเวท ห้องอาวุธ ยังมีห้องโถงกว้างซึ่งใช้เป็นท้องพระโรงรวมประชุม
 เทวปักษ์เห็นว่าวังนาคนั้นแตกต่างกับวังครุฑอย่างใหญ่หลวง อันวังครุฑนั้นเต็มไปด้วยปราสาททองอันโอ่อ่า สิ่งปลูกสร้างตระการตา แต่วังนาคกลับตั้งอยู่ในถ้ำใช้ธรรมชาติขับเน้นความงาม
 ตุบ!
 ร่างเทวปักษ์ถูกโยนลงเตียงอย่างไม่ไยดี เขาร้องถามสิ่งที่อยากรู้
 "เจ้า...เจ้าจับข้ามาทำไม?"
 "คำถามอันเขลานี้มิสมกับผู้ที่อวดอ้างตนว่าเป็นจอมปักษา เจ้าเป็นเมียข้า หากมิอยู่กับข้าจะอยู่กับผู้ใดได้เล่า"
 "หากพระบิดาข้ารู้ จะยกทัพวิหคนับหมื่นแสนมาทวงข้าแน่ ถึงวันนั้น วังนาคของเจ้าต้องถูกบดขยี้พินาศสิ้น"
 "แล้วท้าวทศเวหนจะรู้ได้อย่างไร? ต่อให้ท้าวทศเวลาหนกระจายกำลังครุฑาค้นหาทั่วแผ่นฟ้า ย่อมไม่มีใครคิดถึงว่าเจ้าจะอยู่ใต้สุดแห่งแดนบาดาล"
 "ด้วยสายตาของพระบิดาข้า สามารถมองเห็นได้ไกลนับร้อยโยชน์ มองทะลุถึงเบื้องล่างแห่งผืนพิภพ เจ้าซ่อนข้าได้ไม่นานหรอก"
 "ก็ลองดู"
 เทวปักษ์พยายามประคองตนนั่ง ทว่ากายยังถูกพิษมิหายเป็นปกติ สมุทรนั่งลงที่ด้านข้าง มือโอบไหล่ช่วยประครองอีกแรง
 "อย่าได้แตะตัวข้า" เทวปักษ์สะบัดไหล่
 "เมื่อครู่ข้ายังแตะเจ้ามากกว่านี้อีก"
 จอมครุฑพิโรธร่างสั่นระริก มองสมุทรธรด้วยสายตาเดือดดาลนัก หากสมุทรธรลงมือสังหาร เขายังมิอาฆาตเท่ากับสิ่งที่สมุทรธรกระทำกับเขาเมื่อครู่เลย
 "เจ้าจับข้ามาโดยมิสังหารย่อมต้องมีเหตุผลแน่ คิดจะใช้ข้าแลกเปลี่ยนสิ่งใดกับพระบิดา? สัญญาสงบศึกของครุฑนาคหรือ?"
 "หึ"
 สมุทรธรเพียงแค่นเสียง สายจับจ้องใบหน้าของจอมปักษาที่ยังเดือดดาล เทวปักษ์มิอาจทนได้
 "ตอบมาสิ เจ้าต้องการสิ่งใด"
 "ข้าบอกไปแล้ว ข้าต้องการมีลูกกับเจ้า"
 "เจ้าจะมีลูกกับข้าไปทำไม?"
 "นาคกับครุฑเป็นศัตรูกันมาเนิ่นนานแล้ว ข้าเพียงแค่อยากเห็นว่าหากนาคกับครุฑซึ่งเป็นอริกัน เมื่อได้มีลูกร่วมกันจะเป็นอย่างไร?"
 "เจ้า!"
 เทวปักษ์ร้อง คำตอบนี้ช่างไร้เหตุผลนัก ถึงกับกำหมัดต่อยใส่ ทว่านาคาหนุ่มเบี่ยงกายหลบอย่างง่ายดาย
 "สมแล้วที่เป็นจอมครุฑผู้โอหัง แม้โดนพิษข้ายังมิสิ้นฤทธิ์ร้าย"
 ขณะที่สมุทรธรจะกล่าวต่อ พลันได้ยินเสียงเรียกจากหน้าประตู
 "พระโอรสสมุทรธร ฝ่าบาทเรียกเข้าเฝ้าโดยด่วน"
 สมุทรธรทราบว่าพระบิดาตนทราบเรื่องแล้ว จึงลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวเข้าเฝ้าต่อไป
 ------- จบตอน -------
 สต๊อกตอนมี 3 ตอน คงต้องเว้นไปอีกนานเลย ชอบ NC หรือการตอบโต้แบบสำบัดสำนวนแบบนี้ไหม บอกมาได้เน้อ
 (กำลังแต่งเรือนทาสสวาทช่วงปลายเรื่องอยู่ ใกล้จบแล้วไม่เกินสามตอนแล้วจะมาอัพเดทอย่างจริงจังนะ อย่าทิ้งกันไปก่อน)


ท้องพระโรงกว้างใหญ่เงียบกริบดั่งต้องสาป แม้แต่เสียงลมหายใจยังมิได้ยิน เนื่องเพราะอุบายสมุทรธรนั้นใหญ่หลวงนัก จำต้องไตร่ตรองให้ถ้วนถี่
"แม่ไม่เห็นด้วยเด็ดขาด"
เสียงพระนางวิภาณีทำลายความเงียบ พระโอรสจำต้องถาม
"เพราะเหตุใดหรือพ่ะย่ะค่ะ? "
"การที่ลูกจะรับพระชายาเป็นบุรุษนั้นคือข้อหนึ่ง ซึ่งหาได้มีชายใดกระทำไม่ แต่ข้อแรกหาได้สำคัญเท่ากับการนำรัชทายาทแห่งเจ้าเผ่าครุฑมาเป็นชายา การกระทำหักหน้าท้าวทศเวหนเยี่ยงนี้ ผลที่ตามมาคงยากเป็นมงคล"
องค์เดชานาคราชพยักพระพักตร์เห็นด้วย
"มารดาเจ้ากล่าวชอบแล้ว ต่อให้เจ้ามีบุตรกับเทวปักษ์สำเร็จดั่งประสงค์ คิดหรือว่าท้าวทศเวหนจะยอมรับหลานซึ่งกำเนิดมาจากสองเผ่าพันธุ์"
นาคาหนุ่มตอบทันใด "เรื่องนั้นพระบิดามิต้องทรงห่วง ในบรรดาโอรสครุฑาทั้งเจ็ดของท้าวทศเวหน เทวปักษ์คือโอรสหัวแก้วหัวแหวนที่ราชาครุฑทรงรักที่สุด เนื่องเพราะเทวปักษ์ถือกำเนิดจากครรภ์พระนางสุบรรณเทวี [1] ผู้ล่วงลับ ราชินีที่ท้าวทศเวหนทรงรักสุดหัวใจ
มีคำเล่าว่าท้าวทศเวหนถึงกับลั่นวาจา จะรักนางสุบรรณเทวีเพียงหนึ่งเดียว เพียงแต่นางสุบรรณเทวีมีโรคมาก ทราบดีว่าตนยากปรนนิบัติ จึงร้องขอพระสวามีให้รับมเหสีเพิ่ม เพื่อความเป็นอยู่สุขสบายของพระสวามีเอง
เมื่อนางสุบรรณเทวีได้คลอดเทวปักษ์ ต่อมามินานก็สิ้นใจ ดังนั้นเท้าทศเวหนจึงรักเทวปักษ์ยิ่งกว่าสิ่งใดในหล้า ต่อให้นำเทวปักษ์ไปแลกกับเมืองครุฑมันก็ยินยอม"
องค์เดชานาคราชเลื่อมใสในความคิดอ่านของผู้เป็นบุตร แต่พระองค์ยังมิอาจตกลงปลงพระทัย
"แต่ว่า...การที่เจ้าจับเทวปักษ์มานั้น ท้าวทศเวหนมีแต่จะพิโรธมากกว่าเดิม"
"เรื่องนี้ของให้เป็นธุระของลูกเอง ข้าพระองค์ขอรับรองว่าจะมิให้เกิดเรื่องตามมาโดยเด็ดขาด"
ผู้เป็นบิดาอดถามสิ่งที่อัดอั้นมานานหลายปีมิได้
"พ่อต้องการใคร่รู้ประการหนึ่ง เหตุใดลูกจึงมิขอพรต่อองค์อิศวรว่าให้มีฤทธิ์เหนือเหล่าครุฑา แต่กลับขอพรซึ่งนำมาด้วยอุบายอันยุ่งยากอย่างนี้"
สมุทรธรส่ายหน้า "หากข้าพระองค์ขอพรดั่งนั้น ข้าพระองค์จะเป็นผู้เดียวที่มีฤทธิ์มาก แต่นาคตนอื่นเล่า? ยังคงต้องตกเป็นอาหารของเผ่าครุฑผู้โอหังอยู่ดี"
สีหน้านาคาหนุ่มเคร่งขรึม หัวคิ้วขมวดแทบชนกันเป็นสะพาน
"ต่อให้ฤทธา [2] ลูกสูงส่งกว่าเทวราช เหนือไปกว่าองค์อินทร์ซึ่งเป็นเจ้าแห่งเทวดา ยังคงมิสามารถยุติความแค้นนาคครุฑซึ่งบ่มเพาะมานานนับพันปี"
ราชินีแห่งนาคตรัสถาม "แล้วที่ลูกจับเทวปักษ์มาอย่างนี้ จะยุติความแค้นได้อย่างไร แม่เห็นว่ามีแต่จะเพิ่มความแค้นให้สาหัสขึ้น"
"เชื่อมั่นในอุบายของลูกและพรมงคลขององค์อิศวรเจ้า การนี้จักต้องลุล่วงด้วยดีแน่"
เมื่อสมุทรธรยืนยันขันแข็ง องค์เดชานาคราชแลมหาราชินีต่างก็มิอาจขัด เนื่องเพราะคิดอุบายมิทันพระโอรส มิทราบจะทรงแก้ปัญหาอย่างไร
ครั้นจะสั่งให้สมุทรธรปล่อยเทวปักษ์ก็มิได้ ด้วยเหตุว่าเทวปักษ์ต้องนำเรื่องกลับไปฟ้องท้าวทศเวหนแน่ เมื่อถึงเพลานั้น มหาสงครามจักเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
"พ่อขอคิดเรื่องนี้ดูอีกที เจ้ากลับไปเถอะ"
องค์ราชาได้แต่ปล่อยให้พระโอรสดำเนินอุบายไปพลางก่อน โดยยากจะหยั่งทราบผลปั้นปลายในท้ายสุด สมุทรธรรับคำคุกเข่าถวายพระพร หันกายเดินออกจากท้องพระโรงไป
"ช้าก่อน" องค์เดชานาคราชเรียก
"พ่ะย่ะค่ะ" สมุทรธรหันมา
"แม้เทวปักษ์จะเป็นเชลยแต่ก็เป็นถึงรัชทายาท จงอย่าได้ทำร้ายเขา ภายหน้าหากเกิดเรื่องขึ้น จะได้มีข้ออ้างไปว่ากล่าวกับท้าวทศเวหน"
"พ่ะย่ะค่ะ ลูกจะมิทำร้ายเทวปักษ์"
แม้จะรับคำแต่โดยดี แต่บนหน้านาคาหนุ่มกลับเผยรอยยิ้มอันพิกล
รัชทายาทแห่งนาคเดินกลับเข้าห้อง ร่ายคาถาเปิดประตูหิน เห็นเทวปักษ์นั่งนิ่งอยู่ที่เตียง
"หิวรึไม่? " สมุทรธรถาม
"ข้าไม่หิว"
"ไม่หิวแล้วจับข้ากินเป็นอาหารทำไม? "
ที่จริงเทวปักษ์นั้นหิวเนิ่นนานแล้ว มิอย่างนั้นคงมิท่องเวหาไปถึงใจกลางมหาสมุทร แต่ปากยังคงแข็งตามประสา ซึ่งสมุทรธรหาได้ใส่ใจ
"ข้าจะพาเจ้าไปกินปลาเกล็ดรุ้ง สีสันสวยงามให้รสชาติถึงเจ็ดอย่าง ดีกว่ามันเหลวของนาคที่พวกเจ้าชอบกินนัก"
"ข้าบอกว่าไม่หิว"
สมุทรธรเดินไปนั่งที่ด้านข้าง เทวปักษ์เขยิบกายหนีห่าง สมุทรธรถาม
"รังเกียจข้าขนาดนั้นเลยรึ? "
เทวปักษ์มิได้ตอบ สมุทรธรกลับกล่าว
"แต่ท่าทีเจ้าซึ่งยอมข้าเมื่อครู่ กลับทำให้ข้ารู้สึกว่าเราสองเป็นหนึ่งเดียว"
"หุบปาก!"
เทวปักษ์ตวาดลั่น แม้ฤทธิ์ในกายเหลือเพียงน้อยนิด แต่น้ำเสียงยังคงกังวานดั่งเจ้าวิหค
สีหน้านาคาหนุ่มผ่อนคลาย "ยังแข็งแรงก็ดีแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าพิษข้าจักทำให้เจ้าไม่สบาย"
เทวปักษ์ลุกขึ้นชี้หน้า "สมุทรธร ยามนี้จะเหยียดหยามข้าก็ทำไป แต่จงรู้ไว้ว่าโชคชะตามิแน่นอน อย่าหลงตนคิดว่าจะได้อยู่เหนือเพียงฝ่ายเดียว"
โอรสแห่งเจ้าบาดาลกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้ามิได้คิดอยู่เหนือเจ้า"
"แล้วที่เจ้าทำไปเพื่อกระไรกัน"
สมุทรธรลุกขึ้นจากเตียงบ้าง "ข้าต้องการมีลูกกับเจ้าเพื่อความปรองดองของสองเผ่าพันธุ์"
วาจาอันระคายหูเช่นนี้องค์ชายครุฑไหนเลยจนทนฟัง อ้าปากหมายโต้ตอบ สมุทรธรพลันคว้าเข้าที่แขนเขา
"ไปกินอาหาร เดี๋ยวจะหิวตายเสียเปล่าๆ "
ประตูหินเปิดราวกับรู้ใจผู้เป็นนาย สมุทรธรจูงแขนเทวปักษ์พาไปยังห้องเสวยพระกระยาหาร ระหว่างทางผ่านทหารนาคาซึ่งยืนเรียงราย เหล่าทหารหาญมองทั้งสองด้วยสายตาพิกล
เทวปักษ์ไหนเลยจะเคยถูกบุรุษจูงมือถือแขนให้เป็นที่อับอาย ทว่าพยายามสะบัดแขนก็ยังดิ้นมิหลุด
"ให้ข้าจูงแขนเจ้าน่ะดีแล้ว วังนาคของข้าทางซับซ้อนดั่งวงกต ต่อให้อยู่มานานหากมิระวังยังหลงได้ อย่าว่าแต่เจ้าซึ่งมิเคยมา"
พระโอรสพญาครุฑย่อมมิอาจรับความหวังดี
"ข้ามีเนตรทิพย์ซึ่งมองไกลนับสิบโยชน์ แม้เจ้าจะซ่อนกายภายในดงปะการังยังมองเห็น จะกลัวอันใดกับถ้ำจืดชืดไร้สีสัน"
สมุทรธรหันมายิ้มให้เทวปักษ์ เขาชอบท่าทีดื้อดึงของอีกฝ่ายยิ่ง
"วังของข้าคงมิงดงามเท่าวังทองแห่งราชาครุฑ หากแต่เต็มไปด้วยค่ายคูประตูกล ขอเตือนเจ้าอย่าคิดหนี มิเช่นนั้นติดกับดักขึ้นมาจะเดือดร้อน"
"ข้าไม่กลัวกับดักของสัตว์ที่ทำได้แค่เลื้อยคลาน"
แม้จะตกเป็นเชลย แต่ดวงตาของพระโอรสแห่งเจ้าเวหายังเชิดหยิ่ง เนื่องเพราะได้รับการตามใจตั้งแต่เล็ก จึงมีความทะนงเป็นนิสัย
สมุทรธรกำหมัดวางใต้คางตนเอง ทำท่าครุ่นคิดราวนักปราชญ์ รอยยิ้มหล่อเหลาปรากฏบนใบหน้า ดั่งมนตราสะกดใจคน
"มิน่าเล่า..."
"มิน่ากระไร? " จอมปักษาถาม
"…"
สมุทรธรหาได้ตอบ กระตุกความใคร่รู้ของเทวปักษ์ยิ่ง เขาถามย้ำ
"มิน่ากระไร? "
"หากเจ้าไม่ดื้อ ข้าจะบอก"
เทวปักษ์กระชากเสียง "ใครใคร่รู้กัน!"
จอมปักษามิใยดีสมุทรธร เดินไปตามทางถ้ำอันคดเคี้ยว นาคาหนุ่มสะอึกกายตามติด
"เจ้าจะไปไหน รู้หรือว่าห้องเสวยอยู่ที่ใด"
"เรื่องของข้า"
"จะเรื่องของเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อข้าเป็นคนนำเจ้าไปกินอาหาร"
เทวปักษ์มิตอบบ้าง เพียงเดินตรงดุ่มไปเบื้องหน้า สมุทรธรร้องเรียก
"เทวปักษ์ เจ้าจะไปไหนกัน"
จอมปักษาหาได้สนใจ กวาดเนตรทิพย์มองไกลหาทางออก ทว่าทางในถ้ำซับซ้อนดั่งนาคาหนุ่มว่า บดบังจุดหมายที่ต้องการ
"นี่ ทำไมไม่คุยกับข้า"
สมุทรธรพลันคว้าแขน แต่เทวปักษ์สะบัดหลบก่อนจะมาถึง ดวงตายังมองไปเบื้องหน้า เท้าก้าวตรงมิรอรี
นาคาหนุ่มเร่งฝีเท้าตาม ปากเอ่ยถามมิยั้งหยุด
"เจ้าจะไปไหนกันแน่? เหตุใดมิพูดกับข้าเหมือนเมื่อครู่เล่า? โกรธอันใดข้าอีก? ไม่หิวหรืออย่างไร? "
ระดมคำถามราวห่าฝน ทว่าคำตอบที่ได้รับคือความเงียบ แววตาสมุทรธรพลันเหี้ยมขึ้น
"คุยกับข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะจับเจ้าเปลื้องผ้าเสียตรงนี้"
ทว่าเทวปักษ์หาได้ใส่ใจ ดวงตายังมองหาทางออก สมุทรธรยกมือขึ้นทำท่าราวกับยอมแพ้
"ตกลง ตกลง ถือว่าข้าผิดต่อที่กระทำกับเจ้าอย่างนี้ แต่รู้รึไม่ เจ้านี่มีวาสนานัก ขนาดกินพี่น้องร่วมเผ่าข้าไปมากมาย พระบิดายังกำชับให้ข้าดูแลเจ้าอย่างดี"
เทวปักษ์ชะงักเล็กน้อยหันมามองเขา สมุทรธรยินดียิ่ง
"เป็นไร จะคุยกับข้าแล้วหรือ"
ครุฑาหนุ่มจ้องหน้าแต่มิตอบ จากนั้นหันหน้าเดินต่อ นาคาหนุ่มทนมิไหว ทะยานกายไปขวางทาง คำรามเสียงดัง
"หยุดนะเทวปักษ์!ต่อให้เจ้ามีเนตรทิพย์เสมอบิดาเจ้าก็หาได้เห็นทางออกที่นี่ไม่ เนื่องเพราะในวังร่ายด้วยมนตร์แห่งพระเวทโบราณ แปรเปลี่ยนวังเป็นค่ายกลเพื่อป้องกันศัตรู"
เทวปักษ์เพียงยืนนิ่ง มิได้ตอบโต้หรือมีท่าทีดุร้าย เมื่อเป็นเช่นนี้สมุทรธรจึงมิอาจใช้กำลังเข้าข่ม ได้แต่กล่าวอย่างอับจนปัญญา
"เช่นนี้เถอะ ข้ายอมเจ้าแล้ว จะให้ทำอย่างไรเจ้าถึงจะคุยกับข้า เทวปักษ์ จงบอกข้ามา"
เทวปักษ์ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยคำ
"ข้าต้องการเข้าเฝ้าพญาเดชานาคราช"
หางคิ้วสมุทรธรกระตุกเล็กน้อย "เข้าเฝ้า? เพื่อการใด? "
"มิใช่เรื่องของเจ้า"
"ไฉนมิใช่ องค์เดชานาคราชเป็นพระบิดาข้า ข้าย่อมต้องทราบในประสงค์ของเจ้า"
มุมปากนาคาหนุ่มยกยิ้มดั่งจันทร์เสี้ยว "หรือว่าเจ้าต้องการกราบพบพ่อสวามี"
ทว่าแทนที่เทวปักษ์จะโกรธ กลับมีทีท่าเฉยชาเสียอย่างนั้น จากนั้นหันหลังเดินไปราวกับโลกนี้มิมีคนชื่อสมุทรธร
"นี่เจ้า!"
กลับกลายเป็นสมุทรธรมีโทสะ นาคาหนุ่มทราบทันทีว่าหลงกล ดูเหมือนครุฑาตนนี้จะยากรับมือกว่าที่คิด....
----- จบตอน -----
ตายๆๆๆ ประชันกันน่าดูคู่นี้ ไม่รู้ว่าใครจะเหนือกว่าใคร ต้องมาตามลุ้นกัน
[1] สุบรรณเทวี - กษัตรีแห่งครุฑ (สุบรรณแปลว่าครุฑ)
[2] ฤทธา (รึ-ทา) หมายถึงอำนาจศักดิ์สิทธิ์