หลางเสวี่ยพละกำลังถดถอยลงเรื่อย ๆ รวมถึงเสียเลือดไปมากทำให้นางเริ่มรับมือกับสมุนไม่ไหว หางตาเหลือบไปเห็นเนินทรายอยู่ไม่ไกล จึงต่อสู้พลางถอยร่นมาจนถึงเนินทราย เมื่อได้จังหวะก็ยอบกายลงกอบกำทรายเต็มกำมือสาดไปยังเหล่าสมุนที่กำลังจะเงื้อดาบฟาดฟันนาง
ทรายละเอียดสาดเข้าเต็มเบ้าทำให้ทั้งหมดชะงักไปชั่วขณะแล้วร้องโอดโอยกันด้วยความเจ็บลูกตา ลืมตามาอย่างยากลำบากก็เห็นแผ่นหลังของหมาป่าสีขาวกระโจนหนีไปอีกแล้ว
หัวหน้าสมุนครางต่ำด้วยความเจ็บใจ วิ่งตามไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่ยงเชือกในมือเข้าใส่ร่างที่กำลังหลบหนี
เชือกถูกเหวี่ยงมาจนรัดเข้าใส่ขาหน้าของหลางเสวี่ยที่บาดเจ็บพอดี หัวหน้าสมุนกระตุกปลายเชือกอย่างแรงจนเชือกบีบรัดแขนของนางจนเจ็บปวดเกินทน ร่างกายถูกกระชากไปตามแรงจนกระเด็นหงายหลังกลิ้งลงพื้น ปีศาจสาวน้อยในร่างมนุษย์ร้องครางด้วยความเจ็บปวด แผลเหวอะหวะเสียจนเลือดแทบจะไหลหมดตัว
นางถูกจับได้เสียแล้ว!!!
"โธ่….คุณหนู ถ้ายอมไปดี ๆ กับพวกข้าแต่แรกคงไม่ต้องมาเจ็บตัวเยี่ยงนี้หรอก" เสียงแหลมแหบเอ่ยอย่างลิงโลด
สองมือก็ใช้เชือกมัดแขนทั้งสองของนางเข้าด้วยกันเพื่อไม่ให้หนีรอดไปได้อีก
ตอนนี้นางหมดแรงจะสู้แล้วจึงยอมโดนจับด้วยท่าทีสงบนิ่ง พลันสายตาสะดุดกับแขนของสมุนคนหนึ่งที่ด้วนไป
นางยิ้มเย็นออกมาดวงตาฉายความพอใจ
คงจะต้องวิ่งมาด้วยสองขาของมนุษย์เลยสินะ? แค่หักแขนต้องถึงกับตัดแขนทิ้งเลยหรือ ถือว่าใจกล้าไม่เบา
อีกฝ่ายจ้องมองมาอย่างอาฆาตขบฟันดังกรอด ๆ แต่นางไม่สะทกสะท้านกับรังสีพิฆาตที่ทิ่มแทงมาแม้แต่น้อย ทำเพียงสบตานั้นอย่างไม่กลัวเกรงและส่งยิ้มเย็นตอบกลับไป สมุนที่แขนด้วนสะบัดหน้าไปทางอื่นเพื่อข่มอารมณ์ที่อยากจะสับคุณหนูเป็นชิ้น ๆ ร้องเสียงในคอฮึ่มฮั่ม
ส่วนหัวหน้าสมุนที่โดนฟันกลางหลังก็ทำการใส่ใบไม้ห้ามเลือดปิดแผลเรียบร้อยแล้ว น่าเสียดายที่นางกำลังไม่พอ
ไม่เช่นนั้นเจ้าสมุนนี่คงจะได้ตัวขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว!!
นางเริ่มหัวเสียเล็กน้อยกับการอ่อนด้อยกำลังวรยุทธ์ของตนทำให้ดวงตาเปล่งประกายสีแดงจาง ๆ
คุณหนูหลางเสวี่ยก้าวเดินมั่นคงอยู่ในวงล้อมของเหล่าสมุนปีศาจหมาป่า บาดแผลฉกรรจ์ที่แขนนางได้ทำการใส่ยาพันผ้าเรียบร้อยแล้ว อาการเจ็บปวดก็ค่อยทุเลาลง
ระยะเวลาที่วิ่งกับระยะเวลาที่เดินนั้นแตกต่างกัน ดังนั้นไม่รู้ว่ากว่าจะกลับไปถึงแดนของชนเผ่าปีศาจหมาป่าต้องใช้เวลากี่วัน ขืนให้วิ่งไปเช่นขามาคงไม่ไหว อีกอย่างเดี๋ยวเจ้าหมาป่าน้อยตนนี้อาจหนีรอดไปได้อีก
เดินทางมากว่าสองชั่วยามทั้งหมดจึงนั่งพักที่ใต้ร่มไม้แห่งหนึ่ง นางเลือกนั่งบนก้อนหินใหญ่สะอาดก้อนหนึ่งที่มีต้นไม้ใหญ่ให้พอพิงได้ เมื่อนางนั่งแล้วก็เอนหลังพิงต้นไม้แล้วหลับตาลงราวกับต้องการขอนอนพักผ่อนก่อน
สมุนทั้งหมดเดินเลี่ยงออกไปไกลระยะหนึ่งที่สามารถจับตามองคุณหนูที่กำลังหลับอยู่ได้ แล้วพูดคุยกันเสียงเบา
ทว่าไม่อาจเล็ดลอดหูของคนที่หลับอยู่ได้
สมุนแบ่งคนเฝ้าคุณหนูน้อยสองคน ส่วนที่เหลือจะไปช่วยกันล่าอาหาร ทั้งสองคนที่เฝ้าหนึ่งในนั้นเป็นปีศาจที่แขนด้วน ส่วนอีกคนคือเจ้าปีศาจหมาป่าเสียงแหลมผู้ที่มัดมือของนาง ทั้งสองนั่งหันหลังห่างจากนางสามจั้งคนละฝั่งด้วยเพราะคิดว่านางคงจะเหนื่อยมาก ไม่มีแรงจะต่อสู้หรือวิ่งหนีตอนนี้ได้ แถมระยะห่างแค่นี้ก็สามารถหันกลับมาเห็นได้สบาย
แต่นั่นก็คือความคิดอันประมาทของสมุนทั้งสอง
หลางเสวี่ยลอบลืมตาเล็กน้อยคอยสังเกตอยู่เป็นระยะเมื่อใดที่สมุนตนไหนหันกลับมานางก็จะหลับตาลงทันที
ถ้าสู้กับทั้งสองตอนนี้ก็มีโอกาสไม่ถึงครึ่ง เพราะอีกฝ่ายมีคนนึงที่แขนด้วนส่วนอีกคนมีกำลังเต็มเปี่ยม ส่วนนางยังพอมีกำลังเหลืออยู่แต่คงไม่สามารถเอาชนะได้เป็นแน่ หรือจะหนีไปตอนนี้?.....…นางคงวิ่งได้ไม่ถึงไหนก็ต้องโดนจับแน่
ปีศาจหมาป่าน้อยคิดวุ่นไปมาจนเผลอหลับเข้าจริง ๆ ในห้วงนิทรานางก็ยังคิดหาแผนการต่าง ๆ จนสามารถหนีไปจากเหล่าสมุนของท่านอารองได้ แต่นั่นก็เป็นความฝัน ลืมตามาอีกทีก็เห็นอาหารอันโอชะวางอยู่เบื้องหน้าแล้ว
"คุณหนู...….เชิญกินเนื้อหมูป่าก่อนเถิด" เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าสมุนกล่าว
ปีศาจหมาป่าน้อยเมื่อเห็นอาหารอยู่ตรงหน้าท้องก็ร้องโอดครวญกันเกรียวกราว ทว่าเพื่อความมั่นใจนางลองสูดดมกลิ่นที่ปะปนลอยมาในอากาศ
อืม......ไม่มีพิษ มีแต่กลิ่นคาวเลือดสด ๆ
นางกลายเป็นร่างหมาป่าและกัดกินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่สนใจสายตาจับจ้องทั้งหกคู่ที่มองอยู่แม้แต่น้อย เห็นท่าทีว่าง่ายของคุณหนูพวกตนค่อยวางใจหน่อย แล้วหันมาจัดการหมูป่าอีกตัว
เดินทางมาจนรอบกายมืดมิดอาศัยเพียงแสงนวลลออจากจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้าแต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหากับปีศาจหมาป่าทั้งเจ็ดตัวที่ย่างก้าวกันท่ามกลางเงามืดของหมู่แมกไม้เลย
หมาป่าร่างเพรียวสีขาวกระจ่างเดินเป็นจังหวะอยู่ตรงกลางวงล้อมของหมาป่าสีเทาร่างยักษ์ตัวอื่น ๆ ตัวหนึ่งที่เดินนำหน้าสุดมีรอยบาดแผลที่กลางหลัง แต่มันยังคงเดินราวกับไม่เจ็บปวดอะไร น่าแปลกที่มีมนุษย์อยู่ในกลุ่มนั้นด้วยเป็นชายหน้าเข้มแขนขาดด้วนคนหนึ่ง หารู้ไม่ว่านั่นก็เป็นปีศาจหมาป่าเช่นกัน
เดินมาได้ระยะหนึ่งหมาป่าที่เดินนำหน้าก็หยุดเดินกะทันหันแล้วหันกลับมาในร่างมนุษย์พลางเอ่ยเสียงเรียบ
"เราจะค้างกันที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ"
หมาป่าร่างเพรียวกลับร่างมาเป็นมนุษย์แล้วไม่เอ่ยอะไร ร่างบางเดินดูพื้นที่แถวนั้น เจอพื้นที่แห่งหนึ่งพอเป็นที่หลับนอนได้ จึงทรุดตัวนั่งพิงกับต้นไม้ แล้วปิดเปลือกตาลง ปีศาจหมาป่าที่เหลือต่างมองการกระทำของคุณหนูอย่างเงียบ ๆ
เมื่อเห็นนางหลับสนิทดีแล้วก็หาที่ทางของตนเพื่อนั่งเฝ้าเวรยาม
ดึกสงัดเสียงนกกลางคืนและเสียงแมลงบางชนิดร้องกันก้องป่า ฟังแล้วน่าสะพรึงกลัวมิน้อย ดวงตาสีน้ำเงินทอประกายแสงสดใสหรี่มองไปรอบทิศเพื่อลอบสังเกตการณ์ สมุนของท่านอาบางคนก็นั่งสัปหงกอยู่ข้างดงหญ้า บางคนอยู่ในร่างหมาป่านอนกับพื้น หัวหน้าสมุนในร่างหมาป่านั่งนิ่งจดจ้องไปยังป่าเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ราวกับจะมีตัวอะไรกระโจนออกมา หลางเสวี่ยลองขยับเขยื้อนกายเพื่อหยั่งเชิง หัวหน้าสมุนหัวขวับมาทางต้นเสียงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
นางจำต้องเก็บสายตาแสร้งหลับต่อ รอจนความรู้สึกที่โดนจับจ้องหมดไปก็เปิดเปลือกตาบางขึ้นอีกครั้ง
คนที่รับมือยากที่สุดเห็นจะเป็นหัวหน้าสมุนนี่แหละ นางเชื่อว่าพวกมันไม่สังหารนางหรอกในเมื่อกระบี่หิมะจันทรานั้นอยู่กับนาง เช่นนั้นแล้วนางควรทำอย่างไรดีจึงจะสามารถหนีรอดจากการจับกุมนี้ได้?......…
หัวคิ้วเรียวยาวขมวดมุ่นครุ่นคิดตลอดคืนจนกระทั่งผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย............…
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกิ่งไม้สาดส่องมายังผืนดินเบื้องล่าง หลางเสวี่ยค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งเพราะที่ ๆ
นางนั่งอยู่นั้นแสงแดดส่องมาเต็มตาพอดี สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือร่างกายกำยำของหัวหน้าสมุนที่ยืนหันหลังให้อยู่ ส่วนลูกน้องทุกคนก็พากันยันกายขึ้นยืนตรงแน่วดังเช่นหัวหน้าตน เห็นดังนั้นนางจึงหยัดกายขึ้นปัดเศษดินเศษใบไม้ที่ติดตามชายกระโปรงขาวออกจนหมดแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
"ข้าต้องการล้างแผลที่ลำธาร" เหล่าสมุนทุกคนหันมาอย่างพร้อมเพรียงแล้วทำท่าทางพูดคุยกันโดยไม่ออกเสียง
สักพักก็มีชายคนเดิมสองคนที่เคยเฝ้านางก้าวเข้ามาหาแล้วพานางไปยังลำธารที่ใกล้ที่สุด ส่วนอีกสี่คนที่เหลือก็ไปล่าอาหารเช่นเคย
ทั้งสองนำคุณหนูปีศาจหมาป่ามายังลำธารแห่งหนึ่งที่ไม่กว้างใหญ่มากสามารถแช่น้ำได้ถึงเข่า ร่างบางเดินมาหยุดริมลำธารตรวจดูสภาพน้ำแล้วใช้มือรองน้ำขึ้นมาดื่ม จากนั้นก็ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น
พลันนั้นมีเสียงต้นหญ้าเสียดสีกันที่ป่าด้านข้างบริเวณที่พวกเขาอยู่ไม่ไกล นั่นไม่ใช่เสียงของลมที่พัดผ่านไป
 และไม่ใช่เสียงเหยียบย่ำของสัตว์ตัวใหญ่ จมูกนางได้กลิ่นบางอย่างโชยมาจาง ๆ
นางเหลือบไปมองด้านหลังเห็นสมุนสองนายคนที่แขนด้วนยืนหันหลังให้ส่วนอีกคนที่หน้าตาเสี้ยนแหลมกำลังจ้องนางตาไม่กะพริบราวกับกำลังจับผิดนางอยู่
"ข้าอยากได้สมุนไพรใส่บาดแผล" นางพูดเสียงเย็น
"ได้เลยขอรับคุณหนู รอพวกข้าประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ข้าจะรีบไปเก็บมาให้เดี๋ยวนี้" เสียงแหลมของคนที่เมื่อครู่จ้องนางอยู่เอ่ยพร้อมกับพยักพเยิดหน้าใส่ชายที่แขนด้วนให้ไปช่วยกันหาสมุนไพรมาให้แก่คุณหนูที่กำลังจะล้างแผล
นางผุดลุกขึ้นยืนแล้วทว่าเสียงแหลมนั้นยังไม่จากไป "แต่ทว่าข้าต้องขออภัย...….."
ไม่ทันตั้งตัวนางก็รู้สึกถึงความชาที่แผ่ลามไปทั้งร่างกายร่างกายแข็งทื่อขยับไม่ได้
นางโดนสกัดจุดไม่ให้เคลื่อนไหว!!!
ดวงตานางฉายแสงวาบสีแดงครู่หนึ่งตัดกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม จ้องสมุนปีศาจหมาป่าหน้าตาเจ้าเล่ห์ด้วยความอำมหิต
"โถ.....…คุณหนูได้โปรดอย่าโทษกันเลย เป็นเพราะท่านเองนั่นแหละที่ลื่นไหลยิ่งกว่าปลา ถ้าหากท่านหนีไปได้อีกพวกข้าก็คงแย่พอดี" กล่าวจบก็หัวเราะอย่างพอใจกับสมุนแขนด้วนอีกตนแล้วพากันเดินเข้าป่าไป ทิ้งคุณหนูหมาป่าน้อยยืนแข็งทื่อหน้าลำธารอย่างเดียวดาย
สาวน้อยปีศาจพยายามทลายจุดด้วยตนเองแต่ก็ไร้ผลเพราะวรยุทธ์กำลังภายในนางยังไม่มากพอ แต่นางไม่ละความพยายามยังคงเกร็งลมปราณเพื่อจะทลายจุดจนผุดเหงื่อที่กรอบหน้าและหน้าแดงไปหมด
แซก ๆ ๆ ......เสียงนั้นอีกแล้ว......….ยังไม่มาอีกหรือ?...….
ร่างในชุดขาวยืนนิ่งรอดูสถานการณ์ จากการฟังเสียงแล้วไม่ใช่สัตว์ตัวใหญ่และไม่ใช่สัตว์มีพิษ แถมยังมีกลิ่นของ
ปีศาจอีกด้วย
ฟุ่บ!...หน้ากระต่ายตัวน้อยสีขาวโผล่ออกมา ดวงตาดำขลับสบกับดวงตาสีน้ำเงิน ทั้งสองต่างสงบนิ่งไม่มีใครเอ่ยอะไร กระต่ายน้อยเอียงหน้าอย่างสงสัย แล้วเอ่ยด้วยเสียงของสัตว์ถามนางว่า "เจ้าเป็นปีศาจหรือ?"
ได้รับความเงียบเป็นคำตอบรวมถึงสายตาเย็นชา......…..
เจ้ากระต่ายสีขาวขนปุกปุยเหลียวมองไปรอบ ๆ ก่อนจะกระโดดหย็องแหย็งออกมาจากที่ซ่อนตรงเข้ามายังร่างมนุษย์ที่ยืนนิ่งอยู่ มาถึงแล้วอีกฝ่ายดูไม่แยแสนางเท่าใดนักแถมยังไม่พูดอะไรสักคำ
" เจ้าเป็นหมาป่าหรือ?"
คำตอบก็ยังเป็นเช่นเดิมคือความเงียบ
เห็นท่าทีแปลกประหลาดของนางกระต่ายน้อยจึงยืดกายกลายเป็นร่างมนุษย์บอบบางในชุดสีขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม
น่ารัก อีกฝ่ายปรายสายตามามองแล้วหันไปมองลำธารดังเช่นเดิม
"เจ้าโดนสกัดจุดนี่เอง" ปีศาจกระต่ายน้อยเดินวนรอบกายของคนที่ยืนแข็งทื่อ แต่หมาป่าน้อยก็ยังไม่ตอบอันใด
"ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ แต่...."
สิ้นเสียง แววตาที่เย็นชาไม่สนใจเมื่อครู่กลับเบิกกว้างเปลี่ยนเป็นสีส้มหมุนขวับมายังปีศาจกระต่ายน้อยทันที
ปีศาจกระต่ายน้อยตะลึงกับสีตาของอีกฝ่ายยิ่งนักที่แปรเปลี่ยนไปอีกสีทำให้เผลอจ้องตานั้นจนลืมตัว
"ว่ามา" เสียงเย็นเยียบเอ่ยมาจากปากของคนตรงหน้า
อ้าว!....นางไม่ได้โดนสกัดจุดใบ้นี่!


เห็นท่าทีแปลกประหลาดของนางกระต่ายน้อยจึงยืดกายกลายเป็นร่างมนุษย์บอบบางในชุดสีขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม
น่ารัก อีกฝ่ายปรายสายตามามองแล้วหันไปมองลำธารดังเช่นเดิม
"เจ้าโดนสกัดจุดนี่เอง" ปีศาจกระต่ายน้อยเดินวนรอบกายของคนที่ยืนแข็งทื่อ แต่หมาป่าน้อยก็ยังไม่ตอบอันใด
"ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ แต่...."
สิ้นเสียง แววตาที่เย็นชาไม่สนใจเมื่อครู่กลับเบิกกว้างเปลี่ยนเป็นสีส้มหมุนขวับมายังปีศาจกระต่ายน้อยทันที
ปีศาจกระต่ายน้อยตะลึงกับสีตาของอีกฝ่ายยิ่งนักที่แปรเปลี่ยนไปอีกสีทำให้เผลอจ้องตานั้นจนลืมตัว
"ว่ามา" เสียงเย็นเยียบเอ่ยมาจากปากของคนตรงหน้า
อ้าว!.......นางไม่ได้โดนสกัดจุดใบ้นี่!
"จ….จะ….เจ้า เจ้าไม่ได้โดนสกัดจุดใบ้หรอกหรือ? แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ตอบคำถามของข้าเล่า?" สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มเอ่ยตะกุกตะกักด้วยความโมโห นิ้วชี้เรียวเล็กชี้ไปใส่หน้าของคนที่ยืนนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไร
หน็อย!...เจ้านี่มัน...…
"แต่อะไร"
ดูนั่นสิ...…..ยังถามได้หน้าตาเฉย เดี๋ยวก็ไม่ช่วยเสียเลยนี่ ปีศาจกระต่ายน้อยทำแก้มป่องหายใจฟึดฟัด
เห็นฝ่ายนั้นกอดอกจ้องหน้าทำท่าราวกับไม่อยากจะเสวนาด้วย หลางเสวี่ยก็นิ่งเฉยพยายามใช้กำลังภายใน
อันน้อยนิดทลายจุดต่อโดยไม่สนใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
ฮึ!...ยังไม่มาขอร้องข้าอีกนะ ดูซิจะทนไปได้ซักกี่น้ำ.......อ่าาาาาา...…..…แต่นางต้องการให้ปีศาจตรงหน้าช่วยเหลือนี่
สุดท้ายผู้มาช่วยเหลือกลับต้องขอร้องเสียเอง
"เอาน่า…..เจ้าให้ข้าช่วยเถอะ…..นะ ข้าช่วยเจ้าได้จริง ๆ ข้าเนี่ยเป็นปีศาจกระต่ายที่ถือว่าเก่งกาจพอสมควร เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เจ้าให้ข้าช่วยเถิดนะ " นางยิ้มละไมทำตาเยิ้มขอร้องสุดฤทธิ์
"เจ้าต้องการอะไร" ปีศาจหมาป่าเอ่ยอย่างรู้ทันทำเอาอีกฝ่ายต้องเกาหัวเลิ่กลั่กแล้วยิ้มแห้ง ๆ
"แหะ ๆ ข้าก็แค่อยากจะช่วยเจ้าก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก" เห็นได้ชัดว่ามีพิรุธอย่างมาก
"ถ้าเช่นนั้นข้าไม่ต้องการ" หลางเสวี่ยตอบเสียงเย็น
" อ๊า!...ไม่ได้นะ เจ้าต้องให้ข้าช่วย เฮ้อ!...ข้ายอมบอกเจ้าก็ได้ ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยเล็กน้อยเท่านั้น"
"ถ้าเจ้าช่วยข้าได้ เหตุใดเจ้าไม่ช่วยตัวเองเล่า" โอย...นังปีศาจบ้า จะมัวดื้อด้านพิรี้พิไรเยอะแยะทำไมกัน
ยอมให้ข้าช่วยคลายจุดซะดี ๆ ก็จบเรื่องไปแล้ว
"เอาเถิดน่า...เจ้าต้องช่วยข้า ดังนั้นข้าจะช่วยเจ้า" ไม่รอให้อีกฝ่ายปฏิเสธก็รีบคลายจุดให้นางทันใด
หลางเสวี่ยงุนงงอยู่ในใจแต่ก็ไม่เอ่ยถามสิ่งใด นางบิดร่างกายที่แข็งกระด้างให้กล้ามเนื้อผ่อนคลายลง ในใจยังทึ่งเล็กน้อยที่ปีศาจกระต่ายมีพลังลมปราณมากมายกว่านางนัก
"ข้าช่วยเจ้าแล้วนะ เจ้าต้อง..."
"ว่ามา"
คำพูดต่อไปถูกหยุดไว้ที่คอหอยปีศาจกระต่ายยิ้มพราย นึกว่าจะลืมไปเสียแล้ว
"อืม....ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก ข้านึกออกเมื่อไรค่อยบอกเจ้าละกัน ถือว่าเจ้าติดหนี้บุญคุณข้าแล้วนะ "
......….ปีศาจหมาป่าน้อยงงไปใหญ่กับคำตอบแปลกประหลาดของปีศาจตรงหน้า
จมูกพลันได้กลิ่นอายปีศาจอันคุ้นเคย นางหันขวับไปทางต้นเสียง "ข้าต้องไปแล้ว" นางคิดจะรีบชิ่งหนีไปตอนนี้
ไม่เช่นนั้นมัวแต่เล่นตามน้ำไปเรื่อย ๆ มีหวังกลับถึงแดนปีศาจหมาป่ากันพอดี
"ให้ข้าช่วยสิ่งใดหรือไม่?" กระต่ายน้อยเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ แต่นางไม่คิดจะติดหนี้บุญคุณใครเวลานี้หรอก
"ไม่ ขอบคุณมากวันหลังข้าจะมาทดแทนบุญ รักษาตัวด้วย" เอ่ยจบก็แปลงกายอยู่ในร่างหมาป่าสีขาวร่างเพรียว
กำลังจะกระโดดข้ามฟากแม่น้ำ
"ไม่ได้ เจ้าต้องให้ข้าช่วย!!" ไม่ทันปฏิเสธนางก็ถูกกระชากร่างปลิวลิ่วไปอย่างไม่อาจต้านทาน
อยากจะกัดคอนางให้ตายนัก!!
สวบ!…..ปีศาจหมาป่าแขนด้วนแหวกหญ้าสูงเดินตรงมายังลำธาร สายตากวาดหาร่างบางที่ยืนแข็งทื่ออยู่หัวใจพลันดิ่งวูบ
นางหายไปได้อย่างไร!!!......ถ้านายท่านรู้ต้องตายแน่!!
"นี่!...หาสิ่งใดอยู่หรือ?" เสียงอ่อนหวานของสตรีร่างน้อยหน้าตาน่ารักดังขึ้นข้างกายทำเอาเขาสะดุ้งสุดตัว
"เจ้า...…"
ในขณะที่กำลังลุกลนไม่ทันตั้งตัวก็ได้ยินเสียงใสแผ่วเบาและหัวที่ตกลงพื้นพร้อมกับร่างที่ไร้วิณญาณ
"สุดยอดจริง ๆ กระบี่ของเจ้าช่างคมกริบเฉียบขาดเหลือเกิน ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่" กระต่ายน้อยจอมพูดมากเอ่ยชมตบมือเปาะแปะ มองกระบี่หิมะจันทราด้วยแววตาเป็นประกาย
สังหารสมุนไปได้หนึ่งเท่ากับโอกาสรอดเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง นางไม่คิดจะเสียเวลาจึงกระโดดเหยียบหินข้ามลำธาร
โดยไม่สนใจเสียงร้องเจื้อยแจ้วของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ทว่าเจ้าปีศาจกระต่ายไม่ยอมเลิกรากระโดดตามไปติด ๆ
"แล้วอีกอย่าง เจ้าเป็นปีศาจหมาป่าหรือนี่ ทำไมเจ้าไม่บอกข้าก่อนล่ะ ดีนะที่ข้าไหวตัวทันไม่เช่นนั้นคงโดนเขมือบไปแล้วแน่ ๆ...….." นางยังพูดต่อไปไม่หยุด จนชนเข้ากับแผ่นหลังตรงหน้าที่หยุดกะทันหันอย่างจัง
" โอ๊ย! นี่…..จะหยุดเดินทำไมไม่บอกกันก่อนเล่า แล้วก็..."
"ข้าต้องไปแล้ว ขอตัวลา ไว้วันหน้าข้าจะมาทดแทนบุญคุณ" น้ำเสียงนางเรียบเฉยไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย
ปีศาจกระต่ายอดเลื่อมใสมิได้จึงยิ้มร่า
"โธ่เอ๋ย....เจ้าจะรีบไปไหนกัน มีข้าอยู่ไม่เห็นต้องกังวลสิ่งใด ข้าเนี่ยเป็นปีศาจกระต่ายอายุแค่25ปีอยู่เลย แต่มีฝีมือเก่งกาจไม่แพ้ใคร"
เมื่อได้ยินอายุของคนตรงหน้าหลางเสวี่ยจึงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ "ขออภัยท่านผู้อาวุโส ข้านั้นต้องรีบไปแล้ว ขอท่านช่วยเปิดทางให้ข้าด้วย"
".........." ดะ...….เดี๋ยวนะ นังปีศาจหมาบ้านี่กล้าเรียกข้าว่าผู้อาวุโสงั้นรึ!!
"แล้วเจ้าอายุเท่าไหร่?" เสียงที่เอ่ยฟังดูน่าขนลุกไม่น้อย
"16"
.........…ร่างกายราวกับวิณญาณลอยออกจากร่าง นังหมายักษ์อายุแค่16เองหรือ ข้าแก่กว่านางใช่หรือไม่???มัวแต่จมอยู่ในภวังค์หมาป่าตรงหน้าก็ทะยานตัวออกไปไกลจนลับสายตาไปแล้วปล่อยให้นางยืนบื้ออยู่คนเดียว
อะไรกันเนี่ย!! น่าหงุดหงิดชะมัด หวังว่านางจะไม่ลืมที่นางพูดไว้นะ อาาาาา....ลืมถามชื่อไป เอาไว้เจอกันคราหน้าจะให้นางชดใช้หนี้อย่างหนักเลย
กระต่ายน้อยยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยความเริงร่ากำลังจะแปลงกายกลับเป็นกระต่ายสันหลังพลันเสียววาบ
"เจ้าเห็นสตรีคนหนึ่งหรือหมาป่าตัวหนึ่งผ่านมาแถวนี้หรือไม่?" เสียงแหลมฟังระคายหูเอ่ยอย่างอำมหิต
นางหันกายไปทันใดพร้อมกับทำหน้าตาใสซื่อ " อืม.......ไม่รู้สิ เหมือนจะไม่เห็นนะ....." นางลากเสียงยาว
ยังไม่ทันจบคนตรงหน้าก็ฟันดาบเข้าใส่ร่างน้อยทันใด นางเอี้ยวตัวหลบคมดาบไปได้อย่างหวุดหวิด ปากก็ยังไม่หยุดพูด
"พูดจากันดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นจะต้องลงไม้ลงมือกันเลยนี่ แล้วอีกอย่างเจ้าไม่เห็นหรือไงว่าข้าก็เป็นสตรีเช่นกัน บังอาจมาทำเช่นนี้กับสตรีหน้าตางดงามหาใครเปรียบเช่นข้าได้อย่างไร....." น่าเหลือเชื่อ….นางพูดจ้อ ๆ ไปไม่หยุดแต่ยังรับกระบวนท่าหมายเอาชีวิตของอีกฝ่ายได้อย่างไม่พลาดพลั้ง
เจ้าปีศาจหมาป่าทนเสียงร้องโวยวายอันน่าหนวกหูไม่ไหวตะโกนก้องด้วยความโกรธจัด ทว่าไม่ทันไรคอหอยก็
เสียงหายไป เถาวัลย์สีเขียวสดเส้นเล็กพันรอบคอรัดแน่นจนหายใจไม่ออก หน้าของปีศาจหมาป่าเขียวคล้ำดำขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่งหมดลมหายใจ
ปีศาจกระต่ายสาวเตะร่างใหญ่โตนั้นออกไปจนกระแทกต้นไม้ใบร่วงกรูลงมามากมาย แต่นางก็ยังไม่หยุดปาก
" เป็นอย่างไรล่ะ บังอาจมาล้อเล่นกับข้า สมควรแล้ว แล้วอีกอย่างจะตามจับนังปีศาจหมาป่านั่นทำไมกัน ดูท่าทางไม่ใช่คนเลวร้ายสักหน่อย แถมนางยังติดหนี้บุญคุณข้าอีก ถ้านางตายไปใครจะชดใช้หนี้ให้ข้ากันเล่า เจ้าน่ะหรือ ฮึ! ตายไปแล้วจะมาชดใช้อะไรได้อีกล่ะ " ใครที่ได้มาฟังนางพูดก็คงยกมือกุมขมับไปตาม ๆ กัน
มีแต่นังปีศาจหมาป่านั่นที่ไม่มีท่าทีรำคาญแม้แต่น้อย น่าเลื่อมใสนัก เจ้าติดหนี้ข้าอีกหนแล้วนะ!
ล่ากวางมาได้อีกสองตัวหัวหน้าสมุนและลูกน้องทั้งสามเดินกลับมายังที่พักแรมด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าแค่ได้กลิ่นเนื้อที่แบกอยู่บนหลังก็มีกำลังเดินต่อแล้ว
กวางบนบ่าวางดังตุ้บที่พื้น คนแบกบิดตัวไปมา "ปวดหลังชะมัด กวางตัวนี้เนื้อแน่นมากเลย"
"ข้าสิหนักกว่าเจ้าอีก ต้องคอยกันปีศาจกวางที่มายุ่มย่ามอยู่นั่นแหละ เจอข้าตัดเขาไปหนึ่งข้างคงจะเข็ดเสียที"
ทั้งสามพูดคุยกันอย่างออกรส หัวหน้าสมุนวาดมือให้ทั้งหมดเงียบแล้วเอ่ยเสียงเย็น
 "ไปตามสองคนนั้นและคุณหนูมา"
" ฮ่า ๆ ๆ ได้เลยขอรับ " สมุนคนหนึ่งแปลงกายเป็นร่างหมาป่าสีน้ำตาลแล้ววิ่งกระโจนไปยังลำธารที่อยู่ไม่ไกล
หัวหน้าสมุนกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณเงี่ยหูฟังเสียงรอบกายและสูดดมกลิ่นเพื่อจับความผิดปกติ
กลิ่นคาวเลือด? ไม่แน่ว่าจะเป็นกลิ่นของกวางที่เพิ่งล่ามา ........กลิ่นอายปีศาจ?...…..คงจะเป็นกลิ่นของลูกน้องที่เพิ่งไปตามคำสั่งตน เสียงรอบข้างก็มีแต่เสียงของนกร้องเจื้อยแจ้วและลมที่พัดผ่านยอดไม้ให้เกิดเสียงใบไม้เสียดสีกัน
ไม่นานเกินรอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนก เจ้าหมาป่าตัวเมื่อครู่นี่เอง แต่ท่าทางเช่นนั้น
หรือว่า! ......…
เจ้าหมาป่าสีน้ำตาลวิ่งมาด้วยความเร็วสูงปานพายุจนแทบหกล้มคะมำ แต่พอเปลี่ยนร่างมาเป็นมนุษย์ก็เห็นหัวหน้าอยู่ในร่างหมาป่าวิ่งไปทางที่ตนมาเสียแล้ว
"เดี๋ยวก่อนท่าน...….ปั๊ดโธ่! ข้าวิ่งมาแทบตายจะไม่ฟังกันสักหน่อยเลยหรือ" เขาพูดไปพร้อมกับหอบหายใจคำโตราวกับจะขาดใจ
"เกิดอะไรขึ้นหรือ" สมุนที่เหลือรีบกรูกันมาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
" เจ้าสองคนนั้นตายแล้ว" แสดงว่านางหนีไปได้แล้วรึ? ทั้งหมดใจหายวาบรีบตามหัวหน้าไปทันที มาถึงริมลำธารเห็นหัวหน้านั่งยอง ๆ อยู่หน้าร่างไร้หัวของสมุนแขนด้วน ช่างน่าอนาถใจนัก
" นางยังไปได้ไม่ไกล รีบตามไป!! " หมาป่าที่เหลือทั้งสี่พุ่งทะยานข้ามลำธารไปอย่างว่องไว เสียงเท้าทั้งสิบหกคู่เคลื่อนไหวรวดเร็วโดยแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าสักนิด ควบตะบึงไปตามทางที่ได้กลิ่นอายปีศาจไม่ไกล จนกระทั่งมาถึงยังจุดที่หมาป่าอีกตัวตายอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสภาพถูกรัดคอตาย
ดูท่าพวกเขาคงประเมินนางต่ำเกินไปเสียแล้ว
หัวหน้าสมุนเจ็บใจยิ่งนักที่เสียรู้ให้กับคุณหนูจอมแสบทำได้แต่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันเพื่อระงับความโกรธแล้ววิ่งตะบึงต่อไปอย่างสุดฝีเท้า
มาถึงทางแยกที่มีสองทาง หัวหน้าสมุนยังไม่เลือกเดินไปทางใดแต่เดินสำรวจบริเวณรอบ ๆ นั้นอย่างรอบคอบ
ทางขวานั้นเป็นทางไปสู่ป่าทึบอันเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่าและปีศาจชนิดอื่น ๆ ส่วนทางซ้ายเป็นป่าที่มีแต่น้ำแข็งหิมะตกหนาวเย็นตลอดปีทำให้แทบจะไม่มีสัตว์ตัวใดย่างกรายออกไปอีกทั้งถ้าข้ามป่านี้ไปได้ก็จะเป็นแดนของมนุษย์อีกด้วย นางคงจะเลือกเดินเส้นทางป่าหิมะนี้เป็นแน่ สายตาพลันเห็นเศษผ้าสีขาวชิ้นหนึ่งเกี่ยวอยู่กับกิ่งไม้ที่ไร้ใบเป็นตัวบ่งชี้ว่านางอาจวิ่งมาทางนี้ด้วยความเร็วจนผ้าเกี่ยวกิ่งไม้
แต่เขาจะไม่ยอมโดนหลอกง่าย ๆ อีกแน่!........
เข้าไปใกล้ ๆ มีรอยเท้าของหมาป่ารอยนั้นลึกยิ่งนักเนื่องจากพื้นเป็นหิมะขาวโพลนไปหมด แต่กลับเป็นรอยเท้าเดิมนั้นที่วกกลับมาไปยังเส้นทางที่นำไปสู่ป่าทึบทางขวาหัวหน้าหมาป่าเดินไปยังทางขวาที่เป็นทางนำไปสู่ป่าทึบ
มีรอยเลือดหยดเล็ก ๆ ตรงใบไม้นี่ด้วย! ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็แทบจะมองไม่เห็นอีกทั้งยังเป็นกลิ่นของหมาป่า ยิ่งเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ไอปีศาจก็ยิ่งรุนแรงแสดงว่านางยังไปได้ไม่ไกล หมาป่าหัวหน้ายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมน่าสะพรึงกลัว
"เจ้ากลับไปรายงานนายท่านแล้วขอกำลังเสริมมาช่วย เจ้าทั้งสองไปทางซ้าย ส่วนข้าจะไปทางขวา"
หัวหน้าสมุนสั่งการอย่างรอบคอบ ทุกตัวต่างแยกย้ายกันไปตามคำสั่ง
หึ! ครานี้แหละ ข้าจะจับเจ้าไปให้นายท่านให้จงได้!!!


นางแปลงกายกลับเป็นหมาป่าแล้วกัดกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า ด้วยความหิวกระหายทำให้นางไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนปิดปากเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว กระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งทนยืนดูภาพที่ปรากฏแก่สายตาตรงหน้าไม่ไหวทำให้เป็นลมล้มพับไปก่อให้เกิดเสียงดังขึ้น คนที่เหลือต่างขนทั้งร่างลุกชันเสียวสันหลังวาบนิ่งค้างอยู่กับที่
ซวยแล้ว!!
แน่นอนว่าเสียงนั้นย่อมไม่อาจรอดพ้นหูของปีศาจหมาป่าไปได้ มันเอียงคอไปมองกลุ่มคนที่ยืนแข็งทื่ออยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่คนกลุ่มนั้นกลับไม่เห็นเช่นนั้น ดวงตาเย็นเยียบสีน้ำเงิน เลือดสด ๆ ที่ยังไหลมาตามเขี้ยวแหลมคม และไหลหยดตามขนสีขาวนั้นดูแล้วหวาดกลัวจนสติแตกกระเจิง
"ปีศาจจจจจจจจจ!!!!!!!!"
เสียงดังยิ่งกว่าสัตว์ตัวไหนกู่ร้องคำรามสะเทือนฟ้าสะท้านดิน ฝูงนกที่หลับอยู่แตกฮือบินเหนือยอดไม้ ฝูงค้างคาวที่กำลังบินโฉบจับแมลงเตลิดเปิดเปิงกันไปคนละทิศละทาง ต้นไม้เอนสั่นไหวจนเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ที่กำลังหลับใหลสะดุ้งกระสับกระส่ายเป็นพัลวัน แม้แต่ปีศาจสาวน้อยยังสะดุ้งด้วยความตกใจจากเสียงอันทรงพลังเกินใครเช่นนี้
เหตุใดต้องตกใจถึงปานนั้น?
นางยังไม่เคยพบพานมนุษย์อีกทั้งยังไม่รู้ตัวว่าสภาพนางตอนนี้น่าหวาดกลัวเพียงใด ทำให้นางแปลงกายกลับเป็นร่างหญิงสาวหน้าตางดงามเช่นเดิม
"ถูกต้อง ข้าเป็นปีศาจ แล้วเหตุใดต้องตกใจถึงเพียงนั้น?" ขณะที่พูดเลือดสด ๆ ยังไหลย้อยมาตามเส้นผมดำสนิทและใบหน้าหมดจดดูแล้วน่าสยดสยองเสียยิ่งกว่าผีดิบคลานออกมาจากหลุม!
กลุ่มชาวบ้านชายฉกรรจ์ที่มาล่าสัตว์ต่างหายใจอ้าปากพะงาบ ๆ สายตาทุกคู่นั้นสาดรังสีหวาดกลัวและขยะแขยงอย่างไม่คิดปกปิด จ้องเขม็งไปยังร่างในชุดโปร่งสีขาวราวเทพเซียน ทว่ามีเลือดเปรอะไปทั่วจนน่าสะอิดสะเอียน
ฉึก! หนึ่งในนั้นยิงธนูใส่ร่างบางอย่างไม่ลังเล อาจเป็นเพราะมือไม้ที่สั่นจนแทบง้างสายธนูไม่ไหวทำให้สาวน้อยปีศาจแค่เอียงตัวก็หลบธนูดอกนั้นได้อย่างสบาย ๆ
แววตานางพลันสีเข้มขึ้นทันใด ความไม่เข้าใจผุดขึ้นมาในหัว เหตุใดต้องลงไม้ลงมือกันด้วย?
ไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ พวกชายหนุ่มฉกรรจ์ที่เมื่อครู่ยังดูแข้งขาอ่อนบัดนี้กลับเงื้ออาวุธในมือพุ่งเข้าใส่ร่างบางอย่างรวดเร็ว บางคนที่ขี้ขลาดวิ่งหันหลังเตลิดไปแล้ว ฝีมือของนางกอปรกับลมปราณของปีศาจย่อมรับมือกับชาวบ้านธรรมดาได้สบาย แต่นางอยากจะถามบางอย่างเสียหน่อยจึงหลบหลีกคมอาวุธไปมาไม่โต้ตอบ กระทั่งมีจังหวะนางก็ตวัดขาเตะมีดเล่มหนาปักลงกับพื้นจนชายเจ้าของแทบงัดไม่ขึ้น
"เดี๋ยวก่อน...…..ข้า..."
"ตายซะ นังปีศาจ!!" ยังเอ่ยไม่ทันขาดคำก็มีดาบฟันโฉบมาจากด้านหลังนางไหวตัวทันเบี่ยงตัวกระโดดหลบไปอย่างว่องไว ดาบนั้นผ่าลงกลางศีรษะของชายที่กำลังพยายามงัดมีดขึ้นอย่างยากลำบาก หัวแยกออกเป็นสองซีกพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักลงดิน ไม่อยากคิดว่าถ้านางหลบไม่พ้นตัวนางเองนี่แหละที่จะโดนผ่ากลางแทน
"อะ…อะ….อา....อาฝู อาฝู!! ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ!" เสียงสั่นสะอื้นเอ่ยอย่างหวาดกลัวจับจิต ชาวบ้านที่เหลือตะลึงตาค้าง
ดวงตาวูบไหวสั่นระริกหันมาสบนัยน์ตาสีน้ำเงินเย็นเยียบช้า ๆ ปากเอ่ยอย่างเคียดแค้น
 "นังปีศาจ เจ้าทำให้อาฝูต้องตาย จงตายซะเถอะ!!!"
ดาบหวดฟาดฟันมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธเกรี้ยว ฟันมาสะเปะสะปะเช่นนี้นางเพียงถอยหลังปราดก็หลบได้ แต่ทว่ายังมีคนยิงธนูที่คอยยิงใส่นางไม่ยั้งอยู่เช่นกัน นางหลบทั้งคมดาบและปลายธนูจนหลังชนกับต้นไม้ ครานี้ทั้งดาบและลูกธนูกลับมาพร้อมกัน ถ้าหากนางพลิกตัวหลบไปทางขวาก็จะโดนคมดาบเต็มร่าง หากหลบไปทางซ้ายลูกธนูนั้นก็จะปักเข้ากลางร่างนางอย่างไม่ต้องสงสัย ไปทางไหนมีแต่ตายกับตาย นางเริ่มอับจนหนทาง
ย้ากกกกกกก!!!!! ...…..เสียงแผดร้องอย่างกราดเกรี้ยวพอ ๆ กับดาบที่ฟาดฟันลงไปไม่ยั้งมือ คมดาบยังไม่ทันสัมผัสปีศาจตรงหน้า ก็มีหมาป่าร่างสีขาวแยกเขี้ยวแทนที่ร่างบางพุ่งเข้าใส่ร่างเขาเสียก่อน เขาผงะเผลอสบกับดวงตาสีแดงฉานอำมหิต ความหวาดหวั่นลุกลามไปทั่วร่างราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาด
แผ่นหลังบึกบึนของชายหนุ่มชนกระแทกกับผืนดินอย่างแรงจนจุก หมาป่าร่างเพรียวสีขาวยืนสี่ขาคร่อมร่างเขาไว้ดวงตาสีแดงจัด เจ้าหมาป่าขู่คำรามเสียงดังจนเห็นเขี้ยวคมกริบสะท้อนแสงคบเพลิง จนชายหนุ่มคิดว่าตนคงไม่รอดเป็นแน่แท้
ปั้ก! หินขนาดกำปั้นก้อนหนึ่งกระแทกใส่หลังของหมาป่าสีขาวตามด้วยหินน้อยใหญ่อีกหลายสิบก้อนที่รุมกระแทกใส่ร่างหมาป่า จังหวะที่หมาป่าหันไปขู่คำรามใส่กลุ่มคนที่เขวี้ยงหิน ชายหนุ่มเบื้องล่างสบโอกาสรีบคว้าคอของเจ้าหมาป่าทันที แต่สิ่งที่เห็นอีกทีคือมือข้างหนึ่งที่ขาดติดปากของเจ้าหมาป่า และเลือดที่ไหลโชกจากแขนกุดด้วนหลั่งรดใบหน้าตนเอง เจ้ามนุษย์ร้องลั่นไม่นานก็เงียบเสียงลงไปพร้อมกับร่างที่แน่นิ่งไม่ไหวติง ตาค้างเบิกโพลงด้วยความพรั่นพรึงตื่นกลัว
" เจ้าปีศาจฆ่าคนตายไปสองชีวิตแล้ว เราต้องฆ่ามันให้ได้!!!!"
หินหลายก้อนขว้างปามาจากระยะไกลโดนร่างปีศาจบ้างไม่โดนบ้าง แต่ดูเหมือนทุกคนหวาดกลัวที่จะออกมาต่อกรกับปีศาจตรงหน้ายิ่งนัก ไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวลุกโพลงในอก มันย่างก้าวมาทีละก้าวตรงไปยังกลุ่มชาวบ้านที่แฝงตัวเร้นกายอยู่หลังต้นไม้ หินแต่ละก้อนที่ปาใส่ราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
ท่าทางองอาจและไม่สะทกสะท้านของหมาป่าสีขาวสร้างความตื่นกลัวให้แก่ชาวบ้านชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนแตกฮือร้องลั่นวิ่งไปคนละทิศคนละทาง เจ้าหมาป่าพุ่งทะยานแยกเขี้ยวงับคอชายคนหนึ่งแล้วกระชากเนื้อออกเลือดสาดกระเซ็น จากนั้นก็วิ่งไล่ตามชายคนที่ถือธนู ชายผู้นั้นยิงธนูที่เหลือใส่เป็นระยะระหว่างยิงก็ล้มลุกคลุกคลานจนธนูหมดสิ้น หมาป่าสีขาวกระโจนเข้างับคอมนุษย์ผู้นั้นเสร็จไปอีกหนึ่งราย
ยังเหลือคนสุดท้าย...…
เจ้าปีศาจหมาป่าวิ่งตามกลิ่นมนุษย์นั้นไปอย่างว่องไวดักหน้าชายคนนั้นเข้าอย่างจัง จนชายคนนั้นสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น เขาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว มือยกขึ้นเหนือหัวร้องขอชีวิตนางอย่างน่าสมเพช
"วะ….วะ…ไว้ชีวิตข้า....ไว้ชีวิตข้าด้วย...….ข้ากลัวแล้ว...ข้ายังมีลูกเมียที่ต้องกลับไปดูแล ข้า...ข้า..."
ปีศาจหน้าตาดุดันแววตาแข็งกร้าวจ้องชายคนนั้นเขม็งดวงตาสีเลือดอ่อนลงหลายส่วน หมาป่าตนนั้นหันหลังเดินจากไปในความมืดมิด
"ขอบคุณ.....ขอบคุณมาก...…ข้า....ข้า..." เสียงสั่นไม่แพ้แข้งขามือไม้ สั่นจนแทบลุกขึ้นยืนไม่ได้ ภาพเหตุการณ์สยดสยองเมื่อครู่ยังหลอนติดตาไม่จางหาย เขาเดินลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับด้วยความหวาดระแวง
ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะรอดชีวิต!
ข้างฝ่ายสาวน้อยปีศาจบัดนี้ก้าวแต่ละก้าวนั้นเบาหวิวราวกับไม่ใช่ขาของตนด้วยเพราะร่างกายที่สะบักสะบอมทำให้แทบจะยันสี่ขาไว้ไม่อยู่ มาถึงใต้ร่มไม้ใหญ่มันก็ทรุดตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวแรงภายใต้แสงสีทองที่ค่อย ๆ ทอแสงขึ้นจากภูเขาสูง
เมืองหยางอินเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีพ่อค้าแม่ค้าจากต่างเมืองสัญจรผ่านไปมา ทำให้เมืองแห่งนี้ถือว่ามีความเจริญอยู่ไม่น้อย อีกทั้งยังมีพื้นที่ติดกับป่าดิบชื้นที่ราบและภูเขาสูงอันเป็นที่อยู่ของสรรพสัตว์นานาชนิด ชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่มักจะมีอาชีพล่าสัตว์ไปขายให้แก่พ่อค้าที่ต้องการหนังสัตว์หรือเนื้อสัตว์ต่าง ๆ ป่าแห่งนี้ทอดยาวติดกับแดนหิมะที่แทบไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปมาก่อนด้วยเพราะอากาศที่หนาวจัดและหิมะสุดลูกหูลูกตานั่นแล้ว ไม่รู้ว่าต้องเดินทางกี่วันกว่าจะถึงอีกฟากฝั่งของแดนอันน่าพิศวงนั้น
นานครั้งจะมีผู้เยี่ยมยุทธเดินทางฝ่าแดนหิมะนั้นไปบ้างแต่ไม่เคยเห็นกลับออกมาอีกเลย ไม่รู้ว่าไปพบสิ่งใดติดใจเข้าจนไม่อยากกลับออกมาหรือไปแล้วพบอันตรายจนไม่อาจพาชีวิตออกมาได้ก็ไม่ทราบ
แล้วชาวบ้านธรรมดาเช่นพวกเขาจะหาเรื่องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับเรื่องที่ไม่รู้ทำไมกันเล่า?
ในวันนี้ชาวเมืองหยางอินดูครึกครื้นกันเป็นพิเศษ ชาวบ้านหลายคนยืนออกันล้อมรอบชายสองคนที่เพิ่งออกไปล่าสัตว์ตอนกลางคืนมากับพวกพ้อง ชายทั้งสองกำลังเล่าบางอย่างด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ชาวบ้านที่มายืนฟังทำหน้าตาราวกับกำลังฟังเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ
"พวกข้าน่ะกำลังหาสัตว์อยู่ในป่า เผอิญได้ยินเสียงคำรามมาแต่ไกลจึงพากันย่องเท้าเบากริบไปทางเสียงนั้น แล้วพวกเจ้าเชื่อหรือไม่ ที่พวกข้าเห็นน่ะคือตัวอะไร"
"อะไรรึ??" เด็กชายตัวน้อยถามรวดเร็วด้วยความอยากรู้
ชายอีกคนรีบชิงตอบก่อน "มันคือหมาป่าขาวตัวหนึ่งและเสือดำตัวหนึ่งกำลังจะสู้กัน"
"ก็แค่หมาป่ากับเสือสู้กันไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจตรงไหน" สตรีร่างท้วมคนหนึ่งเอ่ย
"เจ้าไม่รู้อะไร" ชายคนที่ไปล่าสัตว์อีกคนแย่งพูดขึ้น "ตอนที่เสือดำมันกระโดดเข้าใส่หมาป่านั่นน่ะ เจ้ารู้หรือไม่เกิดอะไรขึ้น!!!"
"อะไร!!!"เสียงชาวบ้านหลานคนขานพร้อมกัน
"จะเล่าก็รีบเล่าเถิดมัวแต่ชักช้าพิรี้พิไรอยู่ได้" คนเล่าส่งสายตาจิกกัดส่งไปยังเสียงที่เอ่ยแล้วหันกลับมาทำหน้าที่ชวนให้ตื่นเต้น
"หมาป่านั่นน่ะ จู่ ๆ ก็กลายร่างเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยงดงามคนหนึ่งในพริบตา แล้วใช้กระบี่จากไหนไม่รู้ฟันฉับร่างเสือดำขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว!!!!"
ชาวบ้านทุกคนต่างอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึงพลางตบมือเกรียวกราว
"ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น" ชายอีกคนเสริม
"ยังอีกรึ?"
"สตรีนางนั้นน่ะ กลับกลายร่างเป็นหมาป่าตามเดิมแล้วกัดกินซากเสือดำที่ขาดแยกเป็นสองท่อนนั้นอย่างเอร็ดอร่อยหิวโหยเหลือประมาณ กินอย่างตะกละตะกรามจนเลือดกระเด็นกระดอนไปหมด!!!"
ชาวบ้านทุกคนหน้าถอดสี กลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความสยดสยองสะอิดสะเอียน
" ยังมีต่อ เจ้าฟังหย่งน่ะ ทนเห็นภาพอันน่ากลัวนี้ไม่ไหวก็เลยเป็นลมล้มเสียเสียงดัง แล้วหมาป่านั้นก็หันหน้ามาเจอพวกเรา"
"แล้วพวกเจ้าทำอย่างไรกันรึ?"
ชายคนนั้นพ่นลมหายใจ "เฮอะ พวกข้าน่ะก็ไปต่อสู้กับนางปีศาจหมาป่านั่นน่ะสิ กว่าพวกข้าจะเอาชีวิตรอดมาได้นับว่าเสียแรงไปมากโข"
"เหลวไหล" ชายอีกคนขัดขึ้น "ใครกันแน่ที่ร้อง ปีศาจจจจ!!!! ดังสนั่นลั่นป่า เจ้าน่ะคงกลัวจนฉี่ราดไปเสียแล้วมากกว่า"
ชายคนที่พูดโม้หน้าแดงจาง ๆ ด้วยความขัดเขิน "ใครฉี่ราดกัน เจ้านั่นแหละที่วิ่งหนีเปิดตูดก่อนใคร เร็วเสียจนม้ายังต้องไหว้กันเลยทีเดียว"
"ใครวิ่งเปิดตูดกัน เจ้านั่นแหละที่วิ่งเป็นคนแรก!!" ทั้งสองทำท่าฮึดฮัดราวกับจะห้ำหั่นกัน ชาวบ้านหลายคนต้องมาช่วยกันแยกทั้งสองออก
"ตกลงเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่เนี่ย ที่พวกเจ้าเล่าเนี่ยจริงหรือไม่" ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างฉงนใจ ชาวบ้านทุกคนจ้องมองทั้งสองด้วยความสงสัย
"ย่อมต้องจริงอย..."
"ช่วยด้วย....ช่วยข้าด้วย...ช่วยข้า…..ด้วย…" เสียงสั่นสะท้านเอ่ยขัดวงสนทนา ชาวบ้านทุกคนหันไปมองร่างชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นตาเดียว
" ฟังหย่ง เกิดอะไรขึ้น!!!!" สภาพชายตรงหน้านั้นราวกับร่างไร้วิณญาณ ดวงตาเลื่อนลอยเนื้อตัวสั่นเทาปากเขียวซีดไปหมด เดินแต่ละก้าวนั้นเซไปเซมาจนล้มหลายรอบ
หรือว่าจะโดนปีศาจหมาป่าหญิงสาวนั่นทำร้ายจนสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว!!!


ณ ใจกลางมหาสุมทรเป็นช่วงเวลาที่ดวงตะวันกำลังจะตกดินท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นสีม่วงและน้ำทะเลที่สะท้อนเห็นของแสงดวงตะวัน มีเรือลำใหญ่แล่นอยู่ใจกลางท้องทะเลเป็นเรือแล็บวัยจัยลับเคลื่อนที่ของทางราชการ ทันใดนั้นได้มีเรือลำเล็กหลายลำที่รายล้อมรอบ และบุกเข้าโจมตีและเสียงเตือนภัยก็ดังขึ้น
มิติโลกที่ E01D308
 "ด็อกเตอร์โคลอส คุณต้องเปิดคลื่นเสียงพิเศษเพื่อย้ายไปยังมิติอื่นแล้ว อย่าให้พวกมิเชลได้ผลงานวิจัยไป"
 ชายหนุ่มตะโกนก่อนที่จะมีคลื่นเสียงที่ดังจนแสบแก้วหูก่อนเสียงนั้นจะหายไป เรือลำใหญ่เกิดการสั่นสะเทือนรุนแรงจนสร้างคลื่นยักษ์ไปโดยรอบ กระแสคลื่นแม่เหล็กนี้ทรงพลังมากจนทำให้ท้องฟ้าแปลปวนจนเกิดพายุห่าฝนที่ถาโถมกระหน่ำก่อนที่จะมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางตัวเรือ จนเกิดหลุมมิติทรงกลมสีฟ้าวงมหึมาที่มีสายฟ้าพาดอยู่ขอบหลุม มันดูดกลืนทุกสิ่งที่อยู่โดยรอบ ในช่วงระยะหนึ่งก่อนที่หลุมมิติจะยุบตัวลงหายไปในพริบตา คลื่นยักษ์ที่กำลังคลั่งอยู่ค่อยๆสยบลงอย่างฉับพลันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้ และเรือแล็บวิจัยได้หายสาปสูญ
...
((ยี่สิบปีต่อมา))
 บนเฮลิคอปเตอร์สำรวจลำใหญ่บินผ่านเหนือน่านน้ำของมหาสมุทรแปซิฟิกในช่วงกลางวันที่พระอาทิตย์ตั้งตรงดิ่งเหนือหัว แสงของดวงอาทิตย์ที่กระทบกับกระจกของคนขับนักบินที่แยงเข้าตา
ซ่าๆ!!
 "พบคลื่นความถี่สูงปริศนาที่ ละติจูดสิบหกองศาตอนใต้เส้นศูนย์สูตรและลองจิจูดXXตะวันออกเฉียงใต้ ออกคำสั่งโดยผู้บังคับบัญชารหัสสามหนึ่งหนึ่งสอง !! ให้เครื่องบินสำรวจทะเบียนเอฟสามสิบเจ็ดบินไปที่พิกัดที่ส่งไปให้เพื่อตรวจตราและหาที่มาของคลื่นเสียงพร้อมกับบันทึกผลรายงาน" ผู้บังคับบัญชาการของนักบินออกคำสั่งด้วยวิทยุสื่อสารระยะไกล
 "รับทราบ" นักบินตอบกลับทันทีหลังเสียงจบลง
.. ณ ใจกลางมหาสุมทร
 "รายงานครับ ผมถึงพื้นที่เป้าหมายแล้วแต่ยังไม่พบที่มาของแหล่งกำเนิดของคลื่น แต่เราได้บันทึกคลื่นที่สามารถรับมาได้สำเร็จแล้วครับเป็นรหัส MOD ครับ เปลี่ยน" นักบินรายงานถึงผู้บังคับบัญชา ผ่านเครื่องส่งสื่อสารระยะไกล
 "ดีมาก ปล่อยเครื่องสัญญาณรบกวนประสิทธิภาพสูงไว้ตรงนั้น แล้วนำรายงานกลับมาที่ฐานทัพ" ผู้บังคับบัญชาออกคำสั่งนักบินผ่านวิทยุสื่อสาร
 "รับทราบ" นักบินตอบกลับผู้บังคับบัญชาการ
 ขณะเดียวกันกลุ่มก่อการร้ายที่ใช้ชื่อว่า ASO ได้ทำการดักฟังการสื่อสารของกองทัพและได้รู้พิกัดของนักบินด้วยเครื่องดักฟังพิเศษที่ได้รับจากการบุกปล้นและทำลายกองทัพทหารเคลื่อนที่ ชายร่างใหญ่วัยกลางคนสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลใส่กางเกงลายทหารรองเท้าบูทสีดำ ชื่อว่ามิเชล หัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายแห่ง ASO ที่กำลังยืนฟังการสนทนารายงานระหว่างภารกิจ มิเชลหันไปพูดกับชายอีกคนที่อยู่ข้างๆด้วยสายตาเยือกเย็น
 "อารัน เตรียมเรือกับอาวุธโจมตีทางอากาศให้พร้อมเรามีงานต้องทำ"
..
.. ณ มหาลัยแห่งหนึ่ง
 ในช่วงกลางวันที่อากาศที่อบอ้าวจากฤดูร้อนในห้องเรียนของมหาลัย มีชายสูงวัยหัวฟูผมขาวดูราวมีอายุใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าลายสก็อตสลับกับสีน้ำเงินผูกเนคไทใส่กางเกงกางเกงสแล็คสีดำรองเท้าหนังกำลังพูดถึงรายงานทฤษฎี พาราเรลเวิลด์ !!?
 "ในขณะที่เรากำลังเดินอยู่นั้นเอกภพจะยังคงเชื่อมต่อกันอยู่เมื่อถึงทางแยกที่ต้องเลือกจะเดินทางซ้ายหรือทางขวา หากเราเลือกไปทางซ้ายเอกภพที่เราจะเลือกไปทางขวาจะถูกแยกออกจากกันและจะพบกับเหตุการณ์ที่แตกต่างกันออกไป เช่น หากเราเลือกเดินไปทางซ้ายเราจะเดินไปถึงทางกลับบ้านโดยปลอดภัยแต่อีกเอกภพที่เราเลือกเดินไปทางขวาได้ถูกโจรดักปล้นและถูกชิงทรัพย์ และทุกๆครั้งที่มีทางเลือกเกินขึ้นก็จะเกิดเอกภพมากมายที่ถูกแยกออกจากไปเป็นลูกโซ่"
ชายสูงวัยกำลังพูดเกี่ยวกับรายงาน มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม
"ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์สเมลคะ! ถ้าหากในช่วงชีวิตแค่คนคนนึงที่ต้องมีทางเลือกมากมายก็จะเกิดเอกภพเป็นล้านใช่ไหมคะ? แล้วสิ่งมีชีวิตก็มีอยู่หลายล้านชีวิตถ้าหากเป็นแบบนั้นก็จะมีโลกเอกภพที่เกิดขึ้นใหม่ๆหลายล้านมากๆเลยใช่ไหมคะ?"
"เป็นคำถามที่ดี นักศึกษาผมจะอ้างอิงถึงทฤษฎีควอนตั้ม ..... "
...
"EDIT" ข้ามมิติโลก สยบสงคราม
...
เขียนโดย รุ้งใต้สีแดง


"วันนี้มีการแจ้งรายงานเฮลิคอปเตอร์ตกเหนือคาบมหาสมุทรแปซิฟิกและมีการรายงานว่าเป็นการโจมตีของกลุ่มก่อการร้าย ASO ได้เข้าโจมตีเฮลิคอปเตอร์สำรวจในขณะปฏิบัติภารกิจ เบื้องต้นยังไม่พบผู้รอดชีวิตค่ะ ส่วนข่าวต่อไปเป็นข่าวรายงานสภาพอากาศค่ะ ... "
โทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าว ในห้องสี่เหลี่ยมหน้าต่างที่มีผ้าม่านสีน้ำตาลบดบังแสงแดดยามเช้าที่ส่องมายังในห้องได้แค่เศษหนึ่งส่วนสี่ และภายในห้องเต็มไปด้วยถ้วยชามที่ใช้แล้ว มีชายหนุ่มร่างบางใส่เสื้อกล้ามสีขาวกำลังนอนและมือซ้ายที่ยื้นออกมาสวมแหวนเงินที่มีตัวหนังสือแปลกๆ
กริ๊งๆ !! ชายหนุ่มสดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น เขารับสายโทรศัพท์ด้วยสภาพสะลึมสะลือ
 "ฮัลโหล 'นิค' พูดสาย"
 "เฮ้! นิคนายเห็นคลิปที่ฉันส่งไปให้หรือยังฉันรู้ว่านายต้องชอบแน่ๆ" เสียงจากปลายสาย
 "ยังอ่ะ!! ฉันเพิ่งตื่น"
 นิคค่อยๆลุกเดินไปที่โซฟาเก่าๆของเขาอย่างช้าๆ แล้วนั่งลงพร้อมกับเปิดแล็ปท็อปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบรีโมทโทรทัศน์ที่อยู่ตรงซอกโซฟาข้างๆเขาเพื่อปิด รายการข่าวที่รายงานข่าวบันเทิงที่แสนจะน่าเบื่อแล้วเช็คอีเมลส่งมาจาก จอน เพื่อนของเขาเป็นอีเมลที่ถูกแนบมาพร้อมคลิปเสียงความยาวหนึ่งนาทีที่มีแต่เสียงซ่าๆขาดๆหายๆเท่านั้น
 « พว_เราค้นพบแล้_การมีอยู่ของเ_กภพที่เรียกว่าพาราเรลเวิลด์ !! โ__ก_รทำ__ไ__โ________ที่ส_______ ?? »
นิคนิ่งไปสักพักก่อนที่จะก้มหน้ายักไหล่เบาๆแล้วหัวเราะออกมา
 "ของพวกนี้มันเชื่อกันได้ซะที่ไหนเล่า" นิคพูดด้วยอารมณ์ขัน "คงเป็นคลิปที่ไอบ้าที่ไหนก็ทำได้"
จอนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น "แต่เฮ้ !! มันอาจจะมีจริงๆก็ได้นะเพราะเจ้าของลงคลิปที่สองด้วยเป็นคลิปคลื่นความถี่เพียวๆเลยแหละฉันลองถอดรหัสดูแล้วมันเป็นเหมือนในคลิปแรกเลยเดี๋ยวฉันจะส่งให้แกลองไปถอดรหัสเอาเองนะ"
 จอนส่งอีเมลมาอีกหนึ่งฉบับทันทีหลังวางสายจากนิคและเขียนกำกับไว้ (ไม่ต้องกลัวหูแตกหรอกนะเพราะไม่ได้ยินด้วยหู)พร้อมกับแนบคลิปความยาวหนึ่งนาทีมาด้วย ทันทีที่เปิดคลิปนิคปวดหัวฉับพลันด้วยความเจ็บปวดเขาดิ้นและคว้าทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเขาจนมือของเขาปัดไปโดนโมลเดลจรวดที่แม่ของเขาซื้อให้เขาเมื่อเขายังเป็นเด็ก เมื่อนิคสามารถตั้งสติได้จึงโน้มตัวมาปิดคลิปพร้อมกับหายใจเข้าถี่ๆราวกับเขาวิ่งขึ้นลงบันไดยี่สิบชั้น 'ไอบ้าจอนส่งอะไรมาฉันเนี้ย' นิคงึมงำอยู่คนเดียวชั่วครู่หนึ่ง เมื่อนิคหายเหนื่อยจากการวิ่งขึ้นบันไดแล้วเขาลุกเดินไปเปิดผ้าม่านเพื่อรับแสงอาทิตย์ยามเช้า ชำเลืองมองหญิงแก่ที่กำลังรดน้ำดอกไม้ที่เธอเลี้ยงอยู่ตรงระเบียงจากตึกตรงข้ามเธอชะงักและมองกลับมา นิคยิ้มอ่อนๆโบกมือให้ 'คุณยายคนนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย สงสัยเพิ่งจะย้ายมาอยู่ใหม่กระมัง' เขาจิบกาแฟและมองไปรอบห้องสายตาของเขาเหลือบไปเห็นนาฬิกาตั้งโต๊ะที่วางอยู่ตรงข้างที่นอนของเขาทำให้เขาสะดุ้งจนจิบถ้วยกาแฟที่ร้อนและพร้อมจะลวกปากเขาได้ตลอดเวลาไปคำใหญ่ๆ 'ตายแล้วฉันมีสัมภาษณ์งานแปดโมง' เขาเร่งรีบแต่งตัวผูกเนคไทอย่างกระฉับกระเฉงลุกลี้ลุกลนจนเขาเกือบลืมใบสัมภาษณ์งาน
 นิคเดินอย่างเร่งรีบอยู่บนฟุตบาทพร้อมกับดูเวลาที่นาฬิกาที่ข้อมือ เป็นช่วงเวลาเร่งรีบของใครหลายๆคนเสียงแตรรถจากบนท้องถนนทำให้วอกแวก เขาเดินชนกับผู้ชายกลางคนคนหนึ่งท่าทางจะเร่งรีบเช่นกัน
 "โอ้ !! ขอโทษครับ" นิคเอ่ยคำขอโทษอย่างไม่ได้ตั้งใจ
 ชายกลางคนตอบกลับทันที "ไม่เป็นไรๆ"
นิคยังคงเดินอย่างเร่งรีบต่อไป เมื่อเขาไปถึงป้ายรถเมล์เขาได้วิ่งตามอย่างกระชั้นชิด
 "รอฉันด้วยสิ๊" นิคตะโกนสุดเสียงแต่โชคยังดีที่รถเมล์จอดรับผู้โดยสารป้ายถัดไป นิคยืนพักเหนือยหืดขึ้นคออยู่ตรงทางขึ้นประตูรถเมล์
ตุบ ตุบ !!
 นิคล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อจ่ายค่าโดยสารเขาตบกระเป๋ากางเกงไปมาหลายทีอย่างร้อนรนและล้วงดูที่กระเป๋าเสื้อทันใดนั้นเขาก็รู้ทันที 'กระเป๋าตังหาย!!' เขาทำสีหน้าตกใจและดูประหม่า แต่แล้วก็มีหญิงสาวสวยร่างบางผิวขาวผมลอนตาสีดำผิวเปล่งประกายเดินขึ้นมารั้งท้าย เธอสังเกตพฤติกรรมของนิคทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่านิคกำลังมีปัญหา
 "คุณคะ ใช้บัตรจ่ายโดยสารของฉันจ่ายก่อนก็ได้ค่ะ"
 "ขะ..ขอบคุณครับ!!"
นิคพูดตะกุกตะกักแล้วถอดหายใจ กล่าวคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ แต่อย่างน้อยเขาก็ไปทันสัมภาษณ์งาน นิคแอบชำเลืองมองไปที่ผู้หญิงร่างบาง 'ผมเธอสวยจังเลย' นิคแอบชมเธอในใจทั้งๆอารมณ์กรุ่นๆจากกระเป๋าตังหาย
 "ผมต้องลงแล้ว ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่มีคุณช่วยไว้ผมคงไปสัมภาษณ์งานไม่ทัน"
 เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพร้อมกับอมยิ้มอ่อนๆ "ด้วยความยินค่ะ"
เมื่อนิคลงจากรถเมล์พวกเขาทั้งสองได้สบตากันผ่านกระจกริมหน้าต่างจากบนรถเมล์ก่อนที่รถเมล์จะแล่นออกไปนิคยืนมองท้ายรถเมล์ครู่หนึ่งก่อนที่จะหลุดจากภวังค์ราวกับกระโดดมาอีกมิติ เขาสะดุ้งอีกทีเมื่อมองไปที่นาฬิกาข้อมือ 'นี่ฉันกำลังจะไปสัมภาษณ์งานสายเหรอเนี้ย'
 นิครีบวิ่งราวกับไปวิ่งราวทรัพย์ใครมา เมื่อถึงหน้าบริษัทเขาหอบพักเหนื่อย.. ก่อนที่เขาจะถอนให้ใจแรงๆพร้อมกับยืนตัวตรงยึดอกดูสง่าและดูเป็นคนที่มีความมั่นใจ มือทั้งสองข้างขยับเนคไทให้ดูตรงและค่อยๆเดินอย่างองอาจ
ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ !!
เสียงเครื่องตรวจจับโลหะชนิดพิเศษเขาดังขึ้น ทันทีหลังจากเขาเดินเข้ามาทางประตู
 "หยุดก่อนครับ" ชายท้วมผิวดำใส่ชุดรักษาความปลอดภัยพูดขึ้นด้วยเสียงที่น่าเกรงขาม "ขออนุญาตตรวจสิ่งแปลกปลอมนะครับ"
ว่าแล้วชายท้วมหยิบเครื่องตรวจโลหะเขาตวัดขึ้นลงไปทั่วร่างกายของนิคก่อนจะไม่พบอะไรเป็นสิ่งผิดปกติ 'วันนี้มันวันอะไรของฉันวะเนี้ยย!! ดวงซวยตั้งแต่เช้า' นิคนึกในใจด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวแต่เขาก็เก็บอาการอยู่เบื้องหลังใบหน้าที่เคร่งขึมและแววตาดูมีความมั่นใจและไม่นานเขาก็ได้รับเข้าไปสัมภาษณ์
 "นิค โคลอส อายุ 25 ปีกับอีก 4 เดือน เกิดวันที่ 20 กรกฎาคม คศ.2XXX สูง 175 น้ำหนัก 52 มาสมัคร แผนกโปรแกรมและช่างซ่อมอิเล็กทรอนิกส์ สินะ !! วันนี้คุณมาสัมภาษณ์งานสายนะครับรู้ตัวไหมทางบริษัทของเราไม่มีนโยบายรับคนที่ไม่ตรงต่อเวลางานนะครับ แต่ถ้าหากว่าเราสนใจคุณแล้วล่ะก็เราจะติดต่อกลับไปนะครับ"
การสัมภาษณ์งานของนิคดูไม่จืดเลยนะ !!
 เมื่อนิคสัมภาษณ์งานเสร็จแล้วเขาเดินลงมาที่ล๊อบบี้ด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดีนักและกำลังจะเดินไปทางออกของบริษัท
กริ๊งๆ !! โซอี้กำลังโทรเข้า 'ดูเหมือนเธอจะตรงเวลานะเพราะวันนี้เรานัดกันกินข้าวมื้อเที่ยง แต่เธอก็โทรมาก่อนเที่ยงพอดีเลย'
 "ที่รักวันนี้สัมภาษณ์งานเป็นไงบ้าง" เสียงโซอี้จากปลายสาย
 "ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ .. ผมหมายถึง มันแย่สุดๆเลยแหละ" นิคพูดด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้นและกระวนกระวาย "คลื่นบ้าๆที่จอนมันส่งมา.. กระเป๋าตังหาย.. ไปสัมภาษณ์งานอีก.." เขาลนลานจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่
 "ใจเย็นๆก่อนนะนิค" โซอี้พูดด้วยเสียงปลอบโยน "ตอนนี้คุณอยู่ไหนเดี๋ยวฉันขับรถไปรับ"


ในยามราตรีที่มีแสงไฟสว่างท่ามกลางผู้คนมากมายภายในเมือง มีแหล่งสถานบันเทิงเปิดให้ใช้บริการที่หลากหลาย ในบาร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่ที่นิคและจอนมาดื่มกันเป็นประจำบรรยากาศภายในดูครึกครื้นของเหล่าผู้ที่เข้ามาใช้บริการ นิคนั่งรอจอนขณะที่เขากำลังดื่มเบียร์ ในระหว่างที่นิคนำมือไปลูบตัวแก้วเบียร์ที่มีไอน้ำออกมารอบแก้วด้วยอาการเหม่อลอย ชายหนุ่มรูปร่างสูงผมรองทรงสีน้ำตาลสวมเสื้อยืดสีดำแววตาเปล่งประกาย 'จอน' ก็เดินเข้ามาในร้านพอดี เขาหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะเจอนิคที่นั่งอยู่หน้าบาร์
 "เฮ้!! นิครอฉันนานหรือเปล่า" จอนพูด
 "สักพักนึงแหละ" นิคตอบกลับด้วยสีหน้าหน่ายๆ "วันนี้ฉันมีแต่เรื่องวุ่นวายและก็แปลกประหลาดมากฉันแค่อยากดื่มหน่ะ"
 จอนพยักหน้าช้าๆทำท่าทีเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่นิคกำลังพูดก่อนที่เขาจะพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้น "เฮ้!! นิควันนี้ฉันใช้เวลาทั้งวันเพื่อถอดรหัสของคลื่นเสียงความถี่สูงนั่น มันน่าสนใจมากเลยแหละ" จอนพูดขณะที่เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงที่มีสายไฟพันระโยงระยางก่อนที่เขาจะเปิดเสียงที่เขาได้บันทึกไว้ « พวกเราค้นพบแล้วการมีอยู่ของเอกภพที่เรียกว่าพาราเรลเวิลด์ !! โดยการฝังไมโครชิพที่ชื่อว่า อี.ดี.ไอ.ที ไว้ที่สมองส่วนหน้าโดยมันจะทำปฏิกิริยากับคลื่นเสียงนี้โ_ยก__ที่__ ?? »
จอนพูดด้วยแววตาหมอง "ฉันสามารถถอดรหัสได้แค่นี้ แต่ว่านะตอนนี้มีการหาไมโครชิพอยู่ เห็นว่าเขาให้ราคาดีมากเลย ฉันเกรงว่ามันจะมีคนค้นพบตัดหน้าพวกเราไปก่อนน่ะสิ"
 "พวกเรา !!?" นิคพูดเสียงสูงด้วยแววตาเย้ยหยัน "แกคนเดียวเถอะจอน ฉันไม่ได้มีเวลาว่างที่จะมาทำอะไรพวกนี้เหมือนสมัยที่พวกเรากำลังเรียนอยู่ในชมรมหรอกนะ ตอนนี้ฉันต้องคิดเรื่องที่ว่าฉันจะทำยังไงให้ได้งานก่อน" นิคหันมาพูดกับจอนก่อนสายตาของเขาจะพบเห็นว่ามีผู้ชายชุดสูทที่นั่งอยู่กำลังมองมาทางเขาด้วยท่าทีประหลาด นิคพลันเปลี่ยนอารมณ์ลงและเปลี่ยนเรื่องพูดกับจอน
 ...
 'ไอบ้าจอนเอ้ยรู้ตัวเองว่าเป็นคนคออ่อนแต่ก็ดื่มอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนี้ทุกทีเลยนะ และก็ต้องมาลำบากฉันแบกกลับบ้านแบบนี้ทุกทีเลย' นิคบ่นพึมพำขณะที่อุ้มจอนที่เมาจนหมดสติไว้บนหลัง เขาเดินไปเรื่อยๆบนฟุตบาทข้างถนนในตัวเมืองที่มีทั้งแสงสีเสียงจากผู้คนโดยรอบ เมื่อเขาถึงที่พักของจอนเขาค่อยๆประคองจอนให้นอนลงบนเตียงอย่างช้าๆ
 "เอาหล่ะไอเพื่อนยากฉันมาส่งเข้าวิมานของแกแล้วนะ"
 นิคยืนมองจอนด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะหันหลังปิดประตูและเดินออกไปจากอพาร์ทเม้นท์ ในระหว่างที่เขากำลังเดินกลับห้องพักของเขานั้น นิคได้เห็น ชายร่างใหญ่กำลังถือมีดขู่เข็ญหญิงสาวผมลอนบนรถเมล์เมื่อเช้าในตรอกแคบๆที่อับชื้นและลับตาผู้คน ท่ามกลางความมืดที่มีแสงไฟอันน้อยนิดจากหลอดไฟที่ติดๆดับๆ นิคตะโกนพูดขึ้นอย่างสุดเสียง "หยุดนะ!!" ก่อนที่เขาจะวิ่งไปขวางเพื่อที่ปกป้องหญิงสาว มือเล็กๆที่กำชายเสื้อของนิคอย่างแน่นจากข้างหลัง เธอกำลังตัวสั่นจากความหวาดกลัว
 "ไอหนุ่ม ไม่ใช่เรื่องของแกเลยอย่าแส่หาเรื่องจะดีกว่า" ชายร่างใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆที่ฟังดูแล้วน่าสะอิดสะเอียน "เอาหล่ะฉันจะสอนบทเรียนให้แกเองถ้าชอบแส่หาเรื่องจะต้องเจอกับอะไร!!?"
 ทันใดนั้นชายร่างใหญ่ ง้างมือที่กำมีดอย่างแน่นจะกำลังจะแทงไปที่ท้องของนิค แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักทันทีหลังจากที่มีคลื่นเสียงที่ดังจนแสบแก้วหูออกมาจากหัวของนิคก่อนเสียงนั้นจะหายไป ทุกอย่างอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งราวกับมีเวทมนต์ภายในเบื้องหน้าของนิคเห็นภาพหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลายขณะ ทุกอย่างเป็นภาพซ้อนนับล้านๆเหตุการณ์ นิคกำลังจ้องมองเหตุการณ์ที่ตนเองกำลังถูกแทงซึ่งเป็นภาพที่ซ้อนกันนับล้านครั้งและเหตุการณ์ที่เขาสามารถหลบได้นับพันครั้ง ทุกอย่างที่อยู่รอบข้างสั่นสะเทือนวิ่งราวกับเกิดแผ่นดินไหวจนหลอดไฟที่ส่องแสงกะพริบแตกจนความมืดมิดปกคลุม นิคกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างเวทนา ก่อนที่โจรจะมีท่าทางผวาแล้วหนีไป นิคคุกเข่าลงกับพื้นเนื่องจากปวดหัวรุนแรงจากคลื่นเสียง เขาหายใจเข้าออกอย่างถี่ๆจนเกือบทำให้เขาหมดสติ ภาพหลายล้านเหตุการณ์ที่นิคมองเห็นก็ค่อยๆหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เมื่อสาวผมลอนเธอสามารถตั้งสติได้ เธอจึงรีบช่วยประคองตัวนิคค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ
 "ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้" สาวผมลอนพูดด้วยตัวที่สั่นเกรง "คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"
 "ไม่เป็นไรครับ"
 นิคตอบด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักเขายังคงสับสนและหวาดหวั่น 'เมื่อกี้มันอะไร !!?' ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ก็ดีแล้วที่ยังรอดมาได้ สาวผมลอนประคองตัวนิคเดินออกจากตรอกแคบ ด้วยความเหนื่อย นิคจึงขอสาวผมลอนนั่งพักที่สวนสาธารณะ
 "ขอบคุณนะคะ" สาวผมลอนพูด เธอมองนิคด้วยแววตาที่อ่อนโยน "ฉันกำลังเดินกลับจากที่ทำงาน แต่แล้วก็โดนฉุดเข้าไปในซอยเปลี่ยว แต่ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ป่านนี้ชีวิตฉันจะเป็นยังไงก็ยังไม่รู้เลยค่ะ"
 "ครับ คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ"
 "ฉันชื่อนานาค่ะ"
 "ผมนิคครับ วันนี้ก็ต้องขอบคุณเรื่องค่ารถเมล์เมื่อเช้าเหมือนกันนะครับ ว่าแต่!! คุณพักอยู่แถวนี้เหรอ?"
 "ใช่ค่ะฉันอยู่ ในซอยยี่สิบสี่"
 "ดึกๆดื่นๆผู้หญิงไปไหนมาไหนคนเดียวมันอันตรายนะครับ" นิคพูดด้วยท่าทีดูเป็นห่วง "ให้ผมไปส่งดีกว่าไหม?"
 นานาพยักหน้าด้วยท่าทางตื่นเต้นก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเดินออกจากสวนสาธารณะเดินไปที่ซอยยี่สิบสี่ เมื่อทั้งคู่มาถึงทางเข้าประตูบ้านของนานา เธอหันกลับมายิ้มอ่อนๆให้นิคพร้อมกับแววตาเปราะบางก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในบ้านของเธอ 'เธอยิ้มสวยจังเลย' ใจของนิคเต้นเร็วอย่างบอกไม่ถูก เขายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าบ้านของนานาที่มีเสียงเอะอะอยู่ข้างๆ มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังดื่มเหล้าอย่างสังสรรค์ นิคหันไปมองด้วยความสงสัย พบกับจอนเพื่อนสนิทของเขากำลังนั่งดื่มอยู่กับหญิงสาว 'ไอจอนมันนอนสลบอยู่ที่บ้านมันไม่ใช่เหรอ? มันจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!!' ด้วยความสงสัยนิคจะเดินเข้าไปดูให้แน่ใจว่าใช่เพื่อนของเขาไหม ฟ้าผ่าลงกลางใจเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้กลับพบว่าหญิงสาวที่จอนกำลังดื่มอยู่ด้วยนั้นเป็นโซอี้ นิคฉุนเฉียวหายใจเข้าออกอย่างถี่ๆด้วยความโกรธ สังเกตได้จากใบหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นถึงแม้เขาจะอยู่ในที่มืดแต่ก็ยังมองเห็นได้ นิคพยายามจะเดินเข้าไป แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ สายตาของเขาเริ่มพร่ามัวและหมดแรงแล้วทุกอย่างก็อยู่ในความมืด


'ช่างเป็นวันนี้ที่ร้อนเสียเหลือเกิน' นิคพูดในใจในขณะที่เหงื่อไหลทั่วร่างกายภายในเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา หรืออาจจะเป็นเพราะเขาหัวเสียกับเหตุการณ์ตอนเช้าของเขาก็เป็นได้ ในขณะที่มีผู้คนเดินส่วนไปมาในล็อบบี้ นิคมุ่งตรงไปยังทางออกแต่เครื่องตรวจจับโลหะก็ดังอีกแล้ว สายตาของชายท้วมที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูจ้องเขม็งมาที่นิค เขาเดินอย่างจ้ำอ้าวและตัวแข็งทื่อ เมื่อพ้นประตูทางออกเขาถอนหายใจแผ่วๆพลันนึกในใจ 'วันนี้ต้องไม่ใช่วันของฉันแน่เลย' เขายืนอยู่ตรงหน้าประตูทางออกและไม่นานมีรถเก๋งสีดำจอดตรงที่นิคยืน สาวอวบผิวขาวผมบ๊อบสีน้ำตาลเธอดูสวยและดูฉลาด
 "ไฮที่รัก" โซอี้พูด "ขึ้นรถมาก่อนสิ"
 ในขณะที่รถเก๋งของโซอี้กำลังแล่นอยู่บนท้องถนนในเมือง นิคนั่งมองเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างดูผู้คนที่กำลังเดินสัญจรไปมาบนริมฟุตบาท
 "คลื่นบ้าๆที่จอนส่งมาให้เหรอ ??" โซอี้พลันเอ่ยถามขึ้น
 "ใช่" นิคตอบด้วยเสียงกระส่าย "มันเป็นคลื่นความถี่สูงที่หูไม่สามารถได้ยินได้ แต่หลังจากที่ผมเปิด จู่ๆผมก็ปวดหัวขึ้นมาทันที"
 "คุณหมายถึงคลิปที่เป็นคลื่นที่เข้าพูดถึง พารา.. อะไรนะฉันลืมแล้ว?" โซอี้ถามด้วยแววตาสงสัย
 "พาราเรลเวิลด์ มันเป็นโลกคู่ขนานที่ยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์แน่ชัดว่ามันมีจริงๆหรือเปล่า"
 "ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย" โซอี้ยิ้มแล้วพูดต่อ "ว่าคุณก็สนใจเรื่องพวกนี้ด้วย"
 "ผมชอบเรื่องพวกนี้มานานแล้วก่อนที่ผมจะคบกับคุณอีก คุณก็น่ารู้เรื่องของผมที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ"
โซอี้ทำสีหน้าที่สงสัย ทำท่าทีเหมือนจะพูดแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร จนมาถึงที่ร้านอาหาร
 "กระเป๋าตังคุณหายนี่!! เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง" โซอี้พูด
เมื่อทั้งคู่ทานอาหารกลางวันเสร็จโซอี้เธอขับรถไปส่งนิคที่หน้าอพาร์ทเม้นท์ของเขา "เดี๋ยวเย็นนี้ฉันโทรหานะคะ" โซอี้พูดก่อนที่เธอจะขับรถออกไป ทันใดนั้นนิคเหลือบไปเห็นหญิงแก่เมื่อเช้ากำลังถือของพะรุงพะรังกำลังจะเดินข้ามถนน นิครีบเดินไปหาเธอทันทีพร้อมกับให้ความช่วยเหลือจากเขา
 "คุณยายครับเดี๋ยวผมช่วยถือของให้นะครับ"
 "ขอบใจจ่ะพ่อหนุ่ม" เธอหันมามองนิคพร้อมกับยิ้มด้วยใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเธอ
ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินบนฟุตบาทนั้น หญิงแก่พลันเอ่ยถามนิคขึ้นมา
 "เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่เหรอจ๊ะ?"
 "ผมย้ายมาอยู่นานแล้วครับยาย" นิคตอบกลับพร้อมกับแววตาที่สงสัย
 "อ่าว! เหรอจ๊ะ"
หญิงแก่ไม่ได้พูดอะไรต่อเธอได้แต่ยิ้มอ่อนๆและเดินไปข้างหน้าอย่างมีสมาธิจนมาถึงห้องของเธอ หลังที่หญิงแก่เปิดประตู
 "ขอบใจจ่ะพ่อหนุ่ม" เธอหันมาถามนิค "จะเข้าไปจิบน้ำชาพักเหนื่อยก่อนมั๊ยจ๊ะ"
 นิคพยักหน้าตอบรับด้วยความเต็มใจ พลันนึกคิดในใจ 'วันนี้เราก็ไม่ได้มีธุระที่ไหนจะต้องทำอยู่แล้ว' ทันทีที่นิคเข้ามาในห้องของหญิงแก่ เขามองไปโดยรอบๆของห้องขนาดสี่เหลี่ยมที่มีเฟอร์นิเจอร์เก่าๆประดับอยู่เต็มห้องมีระเบียงที่อยู่ตรงข้ามกับประตูทางเข้าออก เขานั่งลงบนเก้าอี้โยกที่ทำด้วยไม้ของหญิงแก่ เขามองออกไปทางนอกระเบียงที่มีอพาร์ทเม้นท์อยู่ฝั่งตรงข้าม ในขณะที่เขากำลังมองหาหน้าต่างห้องของเขานั้น หญิงแก่ยื่นน้ำชามาให้นิค
 "นานๆทีฉันจะมีแขกมาเยี่ยม" หญิงแก่พูดขึ้นพร้อมกับเดินไปในครัวเหมือนเธอกำลังจะทำอาหาร "ฉันอยู่ที่นี่มาสามสิบกว่าปีแล้วตั้งแต่ที่สามีของฉันเสียชีวิตฉันก็อยู่คนเดียวมาตลอด"
 ระหว่างที่นิคกำลังจิบน้ำชาไปพรางชมสวนดอกไม้ในระเบียงไปพราง เขาได้สังเกตเห็นดอกลาเวนเดอร์ที่กำลังเบ่งบานอย่างงดงามพลิ้วไหวทวนกระแสลมที่พัดผ่านแต่ดอกไม้พันธุ์อื่นๆกลับพลิ้วไหวตามกระแสลม มันสร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างไม่น้อย หญิงแก่เธอปลูกดอกไม้หลายชนิดที่ระเบียงแต่ภายในห้องของเธอกลับปลูกแต่ดอกลาเวนเดอร์ที่ตั้งอยู่กระจายทั่วห้อง แต่ละจุดช่างทำให้รู้สึกประหลาด เธอวางไว้ใต้โต๊ะกินข้าวบ้าง วางไว้ตรงกลางทางเดินในห้องบ้าง วางไว้บนตู้ไมโครเวฟบ้าง และบางจุดก็เป็นดอกลาเวนเดอร์ที่เหี่ยวเฉาแล้ว นิคมองภายในห้องอีกครั้งด้วยความสงสัย หลังจากเขาดื่มน้ำชาจนหมดถ้วย เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกล่าว "ขอบคุณสำหรับนำชานะครับ ผมจะต้องไปแล้ว" หญิงแก่หันกลับมามองนิคด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่ในสายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า "จะกลับแล้วเหรอจ๊ะ" หญิงแก่พูดพร้อมกับยื่นปิ่นปักผมที่ทำจากไม้ สลักด้วยรูปหัวกะโหลกกำลังคาบลูกแก้วสีดำ "นี่เป็นของตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่ช่วยฉันยกของนะจ๊ะ" นิครับของจากหญิงแก่ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องของเธอ ทันทีที่นิคปิดประตูเขาพลันนึกขึ้นด้วยความแปลกใจ ด้วยความที่นิคอาศัยอยู่อพาร์ทเม้นท์ฝั่งตรงข้ามมาเจ็ดปีแต่เขาไม่เคยสังเกตเห็นหญิงแก่คนนี้เลยสักครั้ง นิครีบคว้าโทรศัพท์อย่างตื่นตระหนกเพื่อที่จะกดโทรหาจอน
 "ขณะนี้ จอน สมิธ ไม่อยู่มีอะไรฝากข้อความไว้"
 "จอนโทรกลับหาฉันด้วย!!"
 ทันทีที่นิคเดินลงมาจากตึก มีผู้ชายร่างใหญ่สวมชุดตำรวจสองคนเดินมุ่งหน้ามาทางนิคก่อนที่พวกเขาจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้า
 "สวัสดีครับคุณนิค โคลอส" ตำรวจคนนึงพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คุณคือผู้ต้องสงสัยคดีทำร้ายร่างกายชายฉกรรจ์ที่ตรอกแฮมเบิร์กเขตยี่สิบสองครับ คุณสะดวกมากับเราไหมครับ"
 นิคทำสีหน้าตกใจพร้อมกับความสงสัยเกิดขึ้น 'คนอย่างเราเนี้ยนะจะไปสู้ใครได้' เขายินดีที่จะไปโรงพักกับตำรวจด้วยความบริสุทธิ์ใจ นิคดูไม่ประหม่าเลยแม้แต่นิคเดียวเพราะเขาคิดว่าอย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ทำแน่ๆ
 ณ โรงพักตำรวจ ในห้องสี่เหลี่ยมอับๆมีกระจกบานใหญ่ติดไว้ด้านหนึ่งของห้องตรงกลางห้องมีโต๊ะสำหรับสอบสวนผู้ต้องหา ในขณะที่มีชายร่างเล็กกำลังเปิดคลิปกล้องวงจรปิดให้นิคชมรับ (เป็นคลิปหนุ่มร่างบางสวมเสื้อกล้ามสีขาวเดินถือของกำลังเดินอยู่ริมถนน มีชายฉกรรจ์สามคนดูท่าทางเหมือนคนไร้บ้านคนเดินตรงมาทางเขา ดูเหมือนพวกเขากำลังยืนคุยกันปกติก่อนจะมีการต่อสู้เกิดขึ้น แต่ไม่ทันไรชายฉกรรจ์ทั้งสามคนก็ลงไปนอนแนบนิ่ง และหนุ่มร่างบางก็เดินขึ้นไปในอพาร์ทเม้นท์ที่นิคอาศัยอยู่)
 "ในคลิปนี้เป็นคุณใช่ไหม?"
อัยการถามนิค แต่นิคให้การปฏิเสธเสียงแข็งเขาดูท่าทางมั่นใจมากว่าอย่างไรก็ไม่ใช่เขาแน่ๆ นิคจ้องตาเขม็ง ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนอัยการอีกคนเข้ามาในห้อง เขาสังเกตเห็นแหวนที่นิคใส่ จึงพลันถามขึ้น
 "แหวนนี้เธอไปได้มาจากที่ไหน?" อัยการถามนิค
 "แม่ผมให้ก่อนที่เค้าจะเสีย!!"
อัยการถามนิคต่อด้วยความกระตือรือร้น "เธอเคยเกิดอุบัติเหตุจนหมดสติแล้วตื่นขึ้นมาในที่แปลกๆไหม?"
 "เคยครั้งนึงครับ" นิคตอบเรียบๆ "แต่ตอนนั้นผมจำอะไรไม่ได้"
 "โอเคฟังนะนี่เป็นนามบัตรของฉัน ถ้ามีอะไรที่อยากรู้แล้วล่ะก็ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ"
หลังจากที่อัยการยื่นนามบัตรให้เสร็จ เขาได้ลุกออกไปจากห้องด้วยท่าทีที่แปลกประหลาดและไม่นานก็มีตำรวจนายนึงเดินเข้ามาปล่อยตัวนิคกลับบ้าน การสอบสวนกินเวลาไปจนดึก ทันทีที่เขาเดินออกจากโรงพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
กริ๊งๆ !! จอนกำลังโทรเข้า
 "เฮ้นิค !! เมื่อตอนกลางวันนายโทรหาฉันเหรอ?" เสียงจอนพูดขึ้นจากปลายสาย
นิคทำหน้าสงสัยก่อนจะนึกขึ้นได้ "อ๋อใช่ แกมาเจอฉันที่เดิมได้ไหม?"


นิคค่อยๆเปิดเปลือกตาของเขาอย่างช้าๆ พบกับเพดานห้องที่คุ้นเคย เขาลุกขึ้นนั่งด้วยอาการมึนงง นิคไม่สามารถจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เลย เขาสังเกตมองไปรอบๆในห้องสี่เหลี่ยมที่เขาเคยอยู่แต่ครั้งนี้มันแปลกออกไปห้องของเขาดูสะอาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนราวกับห้องนี้ไม่ใช่ห้องเขาแต่ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างภายในห้องมันคือของเขา มันสร้างความสงสัยให้นิคเป็นอย่างมาก นิคค่อยๆลุกออกจากที่นอนเดินเซไปเซมาด้วยความสงสัยภายในห้องเพื่อเช็คว่ามีของของเขาหายหรือป่าว ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ผ้าม่านสีน้ำตาลอ่อนของเขาที่คอยบดบังแสงแดดของทุกเช้า ทันทีที่นิคเปิดผ้าม่าน แสงสว่างจ้าได้ปกคลุมความมืดไปทั่วห้อง เขาเอามือมาป้องแสงแดดที่แยงเข้าไปในดวงตาของเขาก่อนจะมองไปข้างนอกฝั่งตรงข้าม กลับพบระเบียงเก่าๆที่ว่างเปล่าของห้องหญิงแก่ที่นิคไปช่วยถือของเมื่อวาน เขาพยายามนับระเบียงจากห้องซ้ายไปขวาก็แล้วแต่ก็ยังยืนยันได้ว่าระเบียงห้องนี้เป็นห้องของหญิงแก่ เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเองราวกับเป็นความฝัน แต่เมื่อนิคสังเกตไปที่โต๊ะวางของกลับมีปิ่นปักผมที่หญิงแก่ที่ให้กับเขา 'ไม่..!! ไม่ใช่ความฝันแน่ๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่กับหญิงแก่ ?' นิกบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนที่เขาจะคว้าเสื้อยีนส์ที่พาดอยู่กับโซฟา แล้วเดินออกจากอพาร์ทเม้นท์อย่างคล่องแคล่ว เขาเดินข้ามถนนที่มีรถสัญจรเพื่อมุ่งหน้าไปตรงไปยังตึกของหญิงแก่ที่เธออาศัยอยู่
 เมื่อนิคเดินมาถึงประตูทางเข้าตึกที่หญิงแก่เคยอาศัยอยู่ ตรงบันไดทางขึ้นของตึกมีโอเปอเรเตอร์เล็กๆที่ดูอับชื้นข้างในมีหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งดูรายการโทรทัศน์พร้อมนั่งกินข้าวไปพราง
 "ขอโทษนะครับเจ๊ ผมมาติดต่อคนที่อาศัยอยู่ในห้องสามศูนญ์แปดครับ"
 หญิงกลางคนมองนิคด้วยสายตาเย้ยหยัน "ห้องสามศูนญ์แปดไม่มีใครย้ายเข้ามาอยู่เกือบจะสามปีแล้ว" นิคสะดุ้งเล็กน้อยเขาแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง 'จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ เมื่อวานฉันยังไปดื่มน้ำชาที่ห้องเธออยู่เลย' แต่ตอนนี้ห้องนั้นกลายเป็นห้องร้าง?
 กริ๊งๆๆๆ!! เสียงโทรศัพท์จอนกำลังโทรเข้า นิคหยิบโทรศัพท์ขึ้นจากกระเป๋ากางเกง
 "เฮ้!! นิคนายตื่นหรือยังเนี่ย??" เสียงจอนจากปลายสาย "วันนี้อย่าลืมหล่ะนายสัญญากับฉันไว้แล้วว่าจะมาดูฉันแข่งเบสบอลน่ะ"
 "เบสบอล??" นิคถามเสียงสูง "นี่แกแข่งเบสบอล? แล้วฉันไปสัญญากับแกตอนไหน?"
 "เฮ้!! ฉันเล่นเบสบอลตั้งแต่ตอนที่ฉันอยู่ชมรมของม.ต้นแล้วนะ"
 "ล้อฉันเล่นหรือเปล่า?" นิคถามกลับ "แกสมัยเรียนแกอยู่ชมรมวิทยาศาสตร์กับฉันไม่ใช่เหรอ"
 "นายเพ้ออะไรเนี่ยนิค! นายเนี่ยนะอยู่ชมรมวิทยาศาสตร์กับฉัน? นายต้องเพี้ยนแน่ๆ"
 นิคเอียงคอสงสัย 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น' จอนเคยอยู่ชมรมวิทยาศาสตร์กับนิคในสมัยที่พวกเขายังเรียนอยู่ จอนคลั่งไคล้วิทยาศาสตร์เป็นชีวิตจิตใจ เขาทุ่มเทให้กับมันราวกับว่ามันเป็นอีกครึ่งนึงของชีวิต จอนไม่เคยมีแฟนเพราะเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ทุ่มเทกับการวิจัยของเขา ทันใดนั้นนิคก็พลันนึกเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เขาจะหมดสติได้ ความรู้สึกฉุนได้เกิดขึ้นในใจของนิคอีกครั้ง
 "จอน!!" นิคความเสียงแข็ง "เมื่อคืนหลังจากที่แกดื่มกับฉันแกไปไหนต่อ?"
 "ดื่มกับนาย?" จอนเอ่ยเสียงสูงอย่างแปลกใจ "เมื่อคืนฉันไปดื่มกับโซอี้แถวซอยยี่สิบสี่นะ ฉันไปดื่มกับนายตั้งแต่เมื่อไหร่?"
 นิคกำหมัดแน่นแล้วถามต่อด้วยเสียงสูง "กับโซอี้? แกรู้ใช่ไหมว่านายไม่ควรไปดื่มกับเธอ"
 "ทำไมจะไม่ได้ล่ะก็ฉันกับโซอี้เป็นแฟนกันหนิ"
 นิคแปลกใจอย่างสุดขีด เขากับโซอี้คบกันในช่วงเรียนมหาลัย โดยมีจอนที่คอยให้ความช่วยเหลือนิคมาโดยตลอดและจอนไม่มีทางหักหลังนิคแน่นอนเพราะเขาเป็นเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน 'มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ หรือนี่จะเป็นโลกคู่ขนาน?' นิคนึกใจในด้วยสติที่เหลือเพียงเล็กน้อยของเขา
 "จอน แกรู้จักโลกคู่ขนานไหม?" นิคถามจอนเชิงนัยๆด้วยความเกรงว่าคนอื่นจะมองว่าเขาเป็นบ้า
 "รู้จักสิ ว่าแต่นายถามฉันเรื่องนี้ทำไม?" จอนตอบ
 "ฉันคิดว่าฉันมาจากโลกคู่ขนานของโลกอื่น!" นิคตอบด้วยเสียงแผ่วๆ แต่ถ้าหากว่าเป็นจอนในโลกที่คลั่งไคล้วิทยาศาสตร์จะต้องเข้าใจเขาแน่ๆ
 "เอิ่ม...โอเค !!? ฉันว่าฉันต้องไปเตรียมตัววอมร่างกายตอนเช้าก่อนนะวันนี้ฉันมีแข่งน่ะ นายเองก็ลองไปพบจิตแพทก่อนก็ได้นะ เป็นห่วงนะบาย"
 หลังจากที่จอนวางสายไปทำให้นิคเหม่อลอยคิดอะไรไม่ออก สติของเขาแทบจะหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ 'นี่มันเกิดขึ้นได้ไงล่ะเนี่ย' นิคสดุ้งคืนสติ เขาลนลานงกๆเงิ่นๆก่อนที่เขาจะนึกถึงอัยการท่าทางประหลาดที่ให้นามบัตรกับเขาได้ นิคคว้ามือถืออย่างลุกลี้ลุกลนกดโทรหาเบอร์อัยการ
 "สวัสดีครับอัยการไบรอัน ผมชื่อ นิค โคลอส คนที่คุณได้ให้นามบัตรผมเมื่อวานนี้ครับ"
 "ให้นามบัตร? อ๋อ! คุณโคลอสผมกำลังรอคุณโทรมาอยู่เลย"
 "ครับ ผมมีเรื่องที่อยากถามครับไม่ทราบว่าคุณสะดวกเจอไหมครับ"
 "ดะ..ได้ ที่ไหนดีล่ะ" เสียงจากปลายสายดูท่าทางว่ากำลังตื่นเต้น
..
 นิคเปิดประตูเดินเข้าไปในร้านกาแฟ พบกับอัยการไบรอันที่กำลังนั่งรอนิคอย่างใจจดใจจ่อ เขาดูตื่นตัวและขะมักเขม้นทันทีที่เขาพบนิคอีกครั้ง นิคนั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ให้ เขามองไปในแววตาของไบรอัน มีแต่ความอยากรู้อยากเห็น ไบรอันแสดงออกด้วยท่าทางดีใจอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่เขาทั้งสองก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
 "สวัสดีครับคุณไบรอัน" นิคกล่าวทักทายด้วยความเกรงใจ เขาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ไบรอันฟังอย่างละเอียด ไม่เพียงแต่เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นกับเขา แต่เขายังสงสัยด้วยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับคลื่นเสียงแปลกหลาดของคลิปเสียงที่กำลังเป็นที่พูดถึงกันอย่างแพร่หลายหรือเปล่า "ผมอยากทราบว่าเรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นกับผมได้ยังไงครับ" ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรไปปรึกษากับใครสุ่มสี่สุ่มห้า แต่อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าไบรอันเขาจะรู้เรื่องพวกนี้ดี


"ฉันเป็นอัยการสอบสวนก็จริงแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ทำงานเกี่ยวกับการค้นคว้าและวิจัยลับเกี่ยวกับโลกคู่ขนาน อี.ดี.ไอ.ที ภายใต้องค์กรที่ใช้ชื่อว่า'เมิร์คออฟ'โดยมีด็อกเตอร์เอมม่าโคลอสแม่ของเธอที่เป็นหัวหน้าฝ่าย ก่อนที่ศูนย์วิจัยจะหายสาบสูญจากการโจมตีของกลุ่มก่อการร้ายเมื่อยี่สิบปีก่อนและผลงานวิจัยบางส่วนก็หายไปด้วยเช่นกัน เหลือแต่เพียงไมโครชิพนาโนของด็อกเตอร์โคลอส ที่ฝังไว้กับลูกชายของเค้าตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ซึ่งแหวนที่เธอใส่อยู่เป็นสัญลักษณ์เดียวที่บ่งบอกว่าเป็นลูกชายของเค้า โดยไมโครชิพจะถูกติดตั้งไว้สมองส่วนหน้าที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการรับรู้ โดยที่มีคลื่นเสียงชนิดพิเศษที่ด็อกเตอร์เอมม่าสร้างขึ้นสำหรับการเปิดระบบ เมื่อระบบถูกเปิดขึ้นการทำงานของไมโครชิพก็จะทำงานร่วมกับระบบประสาท เมื่อถึงคราวที่เธอตกอยู่ในภัยอันตรายถึงชีวิต ไมโครชิพจะไปช่วยกระตุ้นให้สมองหลังสารอะดรีนาลีนเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว การเต้นของหัวใจจะเต้นเร็วขึ้นอย่างมากทำให้เธออยู่ในสภาวะการเหลื่อมล้ำของเวลา เธอจะเห็นภาพที่เกิดจากเดจาวู[1] นับล้านๆครั้งและสมองของเธอจะเลือกเหตุการณ์ที่ปลอดภัยที่สุดทำให้เธอสามารถข้ามมาอีกโลกนึงที่เป็นโลกคู่ขนานได้ ซึ่งถ้าเป็นคนธรรมดาอาจจะตายไปแล้วก็ได้ และนี่อาจจะเป็นโลกคู่ขนานที่จอนจีบโซอี้ในมหาลัยแทนที่จะเป็นเธอก็ได้แต่ก็ยังโชคดีนะการข้ามครั้งนี้เอกภพของเธอยังไม่ได้ตัดขาดออกจากกันอย่างสิ้นเชิง ทำให้เธอสามารถติดต่อกับฉันได้ ผลวิจัยของด็อกเตอร์เอมม่าที่พวกเราเหลืออยู่ก็มีเท่านี้ แต่พวกเรายังคงค้นคว้าอยู่ต่อไปเรื่อยๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เธอต้องพบกับเรื่องที่สะเทือนใจ ซึ่งรายงานผลวิจัยมีเรื่องนี้อยู่แต่ข้อมูลหลายส่วนมันขาดหายไป
 แววตาของไบรอันเปล่งประกายเขาไม่คาดคิดว่าผลทดลองมันจะเกิดขึ้นจริงๆกับลูกชายของเพื่อนร่วมงานเขา จากความพยายามที่จะค้นคว้าทฤษฎีของด็อกเตอร์เอมม่าตลอดยี่สิบปี มันทำให้เขาเริ่มมีความหวังในการค้นคว้าต่อ "อย่างไรก็ตามเธอก็ระมัดระวังตัวไว้ก่อน เพราะตอนนี้มีกลุ่มก่อการร้าย ASO คอยขัดขวางและแย่งชิงผลงานวิจัยของเราอยู่ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนที่ปล่อยคลิปเสียงมีจุดประสงค์อะไร แต่ฉันเชื่อว่ามันจะต้องมีอะไรแน่ๆ" ไบรอันเปลี่ยนอารมณ์ ในตาของเขามีความแข็งกร้าน
 นิคตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ เขาทราบดีว่าแม่ของเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์แต่แม่ของเขาก็ไม่เคยบอกเขาเลยสักครั้งว่าเธอทำงานเกี่ยวกับอะไร นิคตกตะลึงกับเรื่องที่เขาได้ฟัง เขานิ่งไปชั่วขณะก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของเขาจะดังขึ้น มีสายกำลังเรียกเข้าเป็นเบอร์แปลกที่โทรเข้าในระหว่างการสนทนาของนิคกับไบรอัน "เดี๋ยวผมขอตัวไปรับสายก่อนนะครับ" นิคพูดกับไบรอันก่อนที่เขาจะลุกเดินไปรับสายหน้าร้าน
 "สวัสดีครับผมโทรจากบริษัทนิวเทนนะครับ ไม่ทราบว่าผมกำลังเรียนสายกับคุณนิคโคลอสอยู่หรือเปล่าครับ?" เสียงจากปลายสาย
 บริษัทนิวเทนเป็นบริษัทผลิตเครื่องใช้เทคโนโลยีที่และคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ที่ใหญ่อันดับต้นๆของประเทศ ซึ่งเป็นบริษัทที่นิคไปสัมภาษณ์งานเมื่อล่าสุด
 "ครับ!! ผมนิคโคลอสพูดสายครับ"
 "ผมได้พิจารณาเกี่ยวกับการมาสมัครงานของคุณแล้วนะครับ ทางบริษัทได้มีการประชุมกันและรับคุณเข้ามาเป็นรองหัวหน้าฝ่ายซ่อมแซมและบำรุงนะครับ คุณสะดวกเริ่มงานเมื่อไหร่ครับ?"
 "ครับ พรุ่งนี้ครับ" นิคตอบด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เขาจะวางสายและเดินกลับเข้าไปในร้านกาแฟอีกครั้ง ในระหว่างที่เขากำลังเดินตรงไปที่ไบรอันนั่งอยู่ เขาสังเกตเห็นชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนของร้านกาแฟ กำลังมองมาทางเขาอย่างมีพิรุธ ก่อนที่จะรีบเดินจ้ำอ้าวไปอย่างลับตา นิคส่ายหัวพยายามจะไม่คิดอะไรก่อนที่เขาจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม
 "ฉันจะต้องไปทำธุระก่อน ฟังนะถ้าเธอมีปัญหาแล้วติดต่อฉันไม่ได้ ให้เธอโทรที่เบอร์นี้นะแล้วบอกว่า ตัดขาดไม่ใช่กระโดดข้าม?" ไบรอันพูดด้วยสีหน้ากังวลพร้อมกับยื่นเข็มกลัดรูปดอกจันสีเงินอร่ามตรงกลางมีตัวเลขห้าตัว 20683 ก่อนที่เขาจะลุกเดินออกไปจากร้านกาแฟ
 ในระหว่างที่นิคกำลังเดินทางกลับห้องพัก ด้วยรถไฟใต้ดินที่มีบรรยากาศวังเวง รอบข้างเปล่าเปลี่ยวและหมองหม่นมีวัยรุ่นชายสี่คนสวมเสื้อฮู้ดเดินมาประกบนิคหน้าหลัง "ส่งของมีค่ามาซะถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงกระด้าง ในขณะที่นิคเกรงขึมด้วยความหวัน ชายอีกคนเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของนิคและสกิดไหล่เพื่อนข้างๆด้วยความหวาดเกรง "น่ะ..นั้นมะ..มันนิคไม่ใช่เหรอ" ชายอีกคนพูดตะกุกตะกักด้วยความยำเกรง พวกเขาค่อยๆถดถอยด้วยสีหน้าตกใจ "ขอโทษครับคุณนิคอย่าทำอะไรผมเลย" ชายอีกคนพูดด้วยความวิตกหวาดหวั่น ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง นิคยื่นนิ่งท่ามกลางความงุนงงก่อนที่เขาจะสดุ้งคืนสติกลับมาอีกครั้ง 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น?' ถึงแม้เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับโลกคู่ขนานแต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี..
..
 นิคถึงห้องพักด้วยความล้า เขาตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะพรุ่งนี้เขาได้ไปทำงานในบริษัทนิวเทนที่เขาใฝ่ฝันว่าสักวันเขาจะต้องได้ไปเป็นพนักงานในบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่ระดับต้นๆของประเทศเพื่อเก็บประสบการณ์และสานต่อความฝันของตนที่อยากเป็นนักประดิษฐ์ระดับโลก และนี่ก็ถือว่าเป็นก้าวแรกที่สำคัญสำหรับเขา 'พรุ่งนี้ฉันต้องเริ่มงานวันแรกวันนี้ฉันรีบนอนดีกว่า' นิคเดินไปที่หน้าต่าง เพื่อที่จะปิดผ้าม่าน ทันใดนั้นหางตาของเขาได้สังเกตเห็นดอกลาเวนเดอร์ในแจกันลายดอกกุหลาบขาวดำที่ตั้งบนทีวีในห้องของเขา'มันมาได้ยังไงล่ะเนี่ย'นิคเดินเข้าไปดูอย่างใกล้ชิดก่อนเขาจะเห็นว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่รูปดอกกุหลาบ แต่มันเป็นตัวเลข 0 กับ 1 ขนาดเล็กที่เรียงกันเป็นรูปกุหลาบและมีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า 'สัญญา((ณ))' นิคขมวดคิ้วสงสัย ก่อนที่เขาจะนำมาวางไว้ตรงหน้าต่าง 'ทำไมมันพริ้วไหวทวนกระแสลมเหมือนที่ห้องคุณยายเลยล่ะ?' นิคตั้งคำถามกับตัวเองอย่างอดสงสัยไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาค่อยๆเดินไปยังเตียงและค่อยๆนั่งลงอย่างช้าๆ สายตาจดจ่อไปที่ดอกไม้แล้วค่อยๆโน้มตัวนอนลง 'อ่าาา..' ความรู้สึกสบายหลังจากที่เจอเรื่องแปลกๆมามากมายทำให้หนังตารู้สึกหนักขึ้น และปิดลง
'พรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไรอีกนะ'
.
.
[1] เดจาวูคือ ความรู้สึกแปลกๆที่ผู้คนสัมผัสได้ว่าบางสิ่งเหมือนเคยเกิดขึ้นมาแล้ว แม้ว่าจะรู้ตัวว่าไม่ใช่ความจริง.


"โรเจอร์ โรเจอร์ โรเจอร์" เสียงคนนับร้อยตามโถงทางเดินโรงเรียน ต่างพากันร้องเรียกชื่อโรเจอร์เป็นจังหวะ อย่างปลุกเร้าอารมณ์ หลังจากชายหนุ่มที่ชื่อโรเจอร์ สามารถนำทีมโรงเรียนระดับมัธยมปลายคว้าแชมป์ฟุตบอลระดับประเทศมาได้สำเร็จเมื่อคืนที่ผ่านมา
วาเนสซ่าหันมองไปหากลุ่มเด็กนักกีฬา ที่เดินเรียงแถวกันเข้ามาในตึก เธอหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ก็นึกหมั่นไส้ชายร่างสูงที่อยู่ตรงกลางไม่ได้ เด็กผู้ชายหลายคนพยายามที่จะเบียดและผลักดันเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับเขา ขอจับมือ หรือแม้แต่พยายามให้เขาเซ็นชื่อลงบนเสื้อก็มี บางคนที่อยู่ด้านหลังก็พากันกระโดดตัวลอยเพื่อให้ได้เห็นเขาเช่นกัน
เธอเห็นเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังตั้งอกตั้งใจกับการเขียนชื่อ วาดรูปหัวใจพร้อมกับเบอร์โทรศัพท์ลงกระดาษ บางคนถึงกับรีบทาลิปติกให้หนาๆ ประทับจูบลงไปในกระดาษด้วย แล้วเมื่อชายหนุ่มที่ชื่อโรเจอร์เดินผ่าน ก็ยื่นให้กับเขา เขาไม่ปฏิเสธกระดาษใบเล็กใบน้อยสักใบ แต่กลับทำท่าทางติดหล่อหน่อยๆ แล้วยัดกระดาษลงในกระเป๋าด้วยความภูมิใจด้วยซ้ำไป
เธอหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างเสียมารยาท เพราะเธอลืมตัวว่าเธอนั้นกำลังอยู่ต่อหน้าครูใหญ่ และวันนี้ก็เป็นวันแรกของเธอกับโรงเรียนนี้
"ขอโทษค่ะ คือหนูไม่ได้ตั้งใจ" เธอรีบขอโทษ แต่เอาจริงๆ แล้ว เธอยังพูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วยอยู่เลย ครูใหญ่ขึงขังใส่เธอเล็กน้อย ก่อนจะพาเธอเข้าไปในห้องทำงานเพื่อความเป็นส่วนตัว เพราะที่โถงทางเดินนี้ไม่มีทีท่าว่าเสียงจะเบาลงได้เลย
"เสียงดังหน่อยนะ ปกติไม่เป็นแบบนี้ เรามีระเบียบที่เคร่งครัดพอสมควร แต่เพราะเมื่อคืนเราเพิ่งได้แชมป์มา" ครูใหญ่บอกกับเธอ เธอพยักหน้าแทนการพูด กลัวว่าจะหัวเราะออกไปอีก เพราะเธอยังนึกถึงท่าแอคๆ นั้นอยู่เลย
"เอาล่ะ มาที่เรื่องของเรา ผมแค่อยากจะบอกกับคุณสั้นๆ ปกติผมไม่รับนักเรียนที่ย้ายเรียนกลางคัน" เขาเว้นวรรคนิดนึง ทำท่าทางเข้มงวดแบบกวนๆ เธอจึงรีบตัดภาพนั้นออกไปจากหัว แล้วหันมาสนใจกับสิ่งที่ครูใหญ่กำลังพูดทันที "แต่ผมได้รับอีเมลฉบับนี้ ที่เชิญชวนให้โรงเรียนส่งนักเรียนเข้าแข่งขันเปียโน แล้วดูเงินรางวัลสิ ผมนี่คาดหวังเปียโนตัวใหม่เลย บอกผมสิ ว่าคุณจะชนะ"
"เอ่อ หนูไม่แน่ใจ" เธอตอบ ไม่คิดว่าจะเจอความคาดหวังตั้งแต่วันแรกแบบนี้
"ผมจะบอกอะไรให้นะ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในเมือง เด็กที่จะมาเรีนที่นี่ได้ ไม่ใช่ว่าจะมีเงินได้อย่างเดียว ทุกคนที่นี่จะต้องมีความเป็นเลิศ ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง ถ้าเธอไม่แน่ใจเรื่องการแข่งขันเปียโนครั้งนี้ งั้นบอกฉันหน่อยสิ ว่าเธอมีความเป็นเลิศด้านไหนอีก"
"หนูถนัดเปียโนมากที่สุด แต่ก็เล่นไวโอลินได้ดีด้วยค่ะ ส่วนเครื่องดนตรีอื่นๆ ก็พอลองเล่นได้ค่ะ" เธอตอบด้วยรอยยิ้ม หวังได้รับความเห็นใจจากครูใหญ่
"ถ้าเธอมีเงินพอจ่ายค่าเทอมตลอดสามปี ฉันก็ไม่มีปัญหาที่จะให้เธอได้ลอง แต่นี่เธอมาแบบเป็นนักเรียนทุน โอกาสลองของเธอไม่มีแล้ว โอกาสเดียวที่เธอจะได้อยู่ต่อกับเราคือชนะรางวัลนี้เท่านั้น คุณสมบัติเดียวที่ผมตัดสินใจรับคุณเข้ามาคือเปียโน เพราะฉะนั้นเอารางวัลนี้มาให้ได้"
เธอหุบยิ้มลงทันที นึกภาวนาให้เสียงกริ่งดังขึ้นสักทีเถอะ ไม่งั้นเออาจจะอาเจียนใส่หน้าครูใหญ่ แล้วเดินออกไปหาเสิร์ฟอาหารแทนที่จะได้เรียนโรงเรียนเอกชนสุดหรูแห่งนี้ แล้วเสียงกริ่งก็ดังขึ้นในทันที ครูใหญ่เดินนำหน้าเธอออกไปหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่รออยู่หน้าห้องอยู่แล้ว
"นี่จูเลีย ผู้เป็นเลิศทางด้านสติปัญญา เป็นคณะกรรมการนักเรียนที่นี่ จะพาเธอไปเที่ยวชมโรงเรียน ขอให้สนุกกับการเรียนนะ" เขาพูดแบบแฝงนัยยะ แล้วก็เดินกลับเข้าห้องไป
"สวัสดีฉันจูเลีย"
"วาเนสซ่า" เธอตอบ แล้วพูดต่อ "ถามอะไรหน่อยสิ"
"ไม่ต้องถามหรอก เขาเป็นแบบนี้แหละ หน้าที่หลักของเขาคือพยายามทำให้ทุกคนเกลียดเขาตั้งแต่วันแรกน่ะ" ทั้งคู่พากันหัวเราะแล้วเดินจากไป
จูเลียขอวาเนสซ่าดูตารางเรียน แล้วก็หัวเราะออกมาดังลั่น "นี่ครูใหญ่เกลียดเธอขนาดนี้เลยเหรอ"
"ทำไมล่ะ" วาเนสซ่าถามอย่างสงสัย
"ตารางเรียนเธอแทบจะตรงกับพวกนักกีฬาทั้งหมดเลย"
"อะไรนะ อย่าบอกนะว่ากลุ่มเมื่อเช้า โอ๊ยไม่นะ" เธอร้องเสียงหลง ทำเอาจูเลียยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปอีก ก่อนจะพาเดินไปหาห้องต่างๆ จนมาถึงห้องสุดท้ายที่เธอจะต้องเข้าเรียนวันนี้ "พักกลางวันฉันจะมารับเธอที่นี่นะ วันแรกเธอต้องมีเพื่อนกินข้าวใช่ไหม" จูเลียบอกพร้อมรอยยิ้ม ทำให้วาเนสซ่าซาบซึ้งเป็นอย่างมาก
"ขอบใจมากนะ"
"ไม่เป็นไร พร้อมไหม" จูเลียบอก พร้อมกับทำท่าจะเปิดประตูห้องเรียน ที่มีเสียงดังอึกทึกครึกโครมไม่ขาดสาย วาเนสซ่าถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนพยักหน้า ทันทีที่เปิดประตู เสียงในห้องเงียบสนิทลงทันที เธอกวาดตามองไปรอบๆ ห้องเรียน แล้วก็ต้องสะดุดกับหนุ่มฮอตคนนั้น ที่ตอนนี้โดนสาวๆ รุมล้อมอยู่ไม่ห่าง
เมื่อจูเลียเดินนำหน้าเธอเข้าไป ยืนที่หน้าห้อง "สวัสดีทุกคน ฉันอยากแนะนำให้เธอรู้จักกับนักเรียนใหม่ของเรา" แล้วจูเลียก็หันมาหาเธอ "เด็กใหม่ เด็กใหม่ เด็กใหม่" ก่อนที่เธอจะทันได้แนะนำตัวเอง หนึ่งในกลุ่มนักกีฬาก็ตบโต๊ะ พร้อมกับทำท่าทางให้ทุกคนในห้องพูดตามเป็นจังหวะ เธอกัดปากเบาๆ พยายามควบคุมอารมณ์ภายใน ชายหนุ่มที่ชื่อโรเจอร์ก็พอสังเกตุได้ เขายิ้มมุมปาก แต่ไม่พูดอะไร นานอยู่พอสมควรที่ในห้องจะเลิกคำรามคำว่า "เด็กใหม่" แล้วปรบมือกันเกรียวกราว
"ไฮ ฉันชื่อ วาเนสซ่า" เธอโบกไม้โบกมือเล็กน้อย พยายามไม่แสดงอาการไม่พอใจออกมา แล้วกวาดสายตาไปหาทุกคน พลันเธอก็เห็นหนุ่มฮอตคนนั้นนั่งกอดอกและมองเธออย่างสนใจ เธอรีบหันมองไปทางอื่นทันที
"วาเนสซ่า วาเนสซ่า วาเนสซ่า" เจ้าหนุ่มคนเดิมเอาอีกแล้ว คราวนี้เธอเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว จูเลียก็พอสังเกตุได้ เธอจึงยกมือห้ามทุกคน "เฮ้ พวกเธอควรจะต้อนรับวาเนสซ่าดีๆ หน่อยนะ"
"อะไรกัน ต้อนรับไม่ดีตรงไหน นี่เราให้เกียรติเธอมากเลยนะ" เจ้าหนุ่มคนเดิมเถียง จูเลียจึงหันมองไปที่โรเจอร์ เพราะเธอรู้ดีว่าหนุ่มๆ พวกนี้ไม่มีทางฟังเธอแน่นอน และมีเพียงคนเดียวที่กำราบพวกนี้ได้ "โรเจอร์ เธอควรปรามพวกเขาบ้างนะ วาเนสซ่ายังใหม่ที่นี่ ยังใหม่กับเมืองนี้อยู่ด้วย" จูเลียบอก
"มาจากไหนเหรอ" เขาถาม
"โปรตุเกส" เธอตอบสั้นๆ จ้องไปที่โรเจอร์อย่างโกรธๆ ที่ไม่ยอมห้ามเพื่อนๆ ตัวเอง
"เมืองอะไร"
"ปอร์โต" เธอตอบสั้นๆ เริ่มรู้สึกว่าเขาเริ่มกวนเธอแล้ว
"ตอนนี้พักอยู่ไหน" เขาถามอีกแต่เธอไม่ตอบ แล้วถามเขากลับ "โทษที นายชื่ออะไร"
"โรเจอร์" เขาบอก แต่เธอยิ้มแล้วถาม "อะไรนะ"
"โรเจอร์" เขาบอกอีกครั้ง "อะไรนะ พอดีเสียงพวกนายทำเอาหูฉันอื้อไปน่ะ นายชื่อลูซเซอร์เหรอ" พลันเสียงในห้องก็เงียบลงทันที แม้แต่จูเลียก็อ้าปากแล้วรีบเอามือปิดไว้อย่างรวดเร็ว ไม่มีใครเลยจริงๆ ที่กล้าเรียกตัวท็อปของโรงเรียนแบบนี้ กว่าจูเลียจะตั้งสติได้ ก็เป็นตอนที่อาจารย์ประจำวิชาเดินมาแล้ว เธอพูดแนะนำวาเนสซ่ากับอาจารย์อีกเล็กน้อยแล้วเดินออกไป วาเนสซ่าเดินไปหาที่ว่างนั่งลง พร้อมกับรอยยิ้ม ยกแรกเธอชนะใสๆ เลย
"ว้าว นั่นเป็นครั้งแรกที่พ่อกับแม่เจอกันเหรอ โรแมนติกจังเลย" แองเจลิกา กระโดดตัวลอยไปรอบๆ ห้อง หลังจากฟังเรื่องราวของพ่อแม่เธอ "อยากให้พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นเครื่องแล้วล่ะคลาร่า" แล้วเธอก็กระโดดขึ้นมาบนที่นอน แล้วพับเสื้อผ้าใส่ลงกระเป๋าเดินทางอย่างตื่นเต้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเรื่องเล่าของพ่อกับแม่เธอ จากคลาร่า ผู้หญิงที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เธอจำความได้ แม่ของเธอได้เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังไม่ได้หกเดือนเต็มด้วยซ้ำ แล้วเธอก็ได้ป้าคลาร่าคอยดูแลเธอมาตลอด เธอเกิดและโตที่โบสถ์แห่งนี้ในเมืองปอร์โต ประเทศโปรตุเกส
เธอเกิดและเติบโตมากับโบสถ์ที่นอกจากจะใช้สำหรับศึกษาศาสนา ประกอบพิธีกรรมแล้ว ยังเป็นสถานที่พึ่งพาให้กับเด็กกำพร้ามากมายอีกด้วย ทำให้เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ได้ขาดแม่ไป เพราะเด็กเหล่านี้ไม่ได้แตกต่างจากเธอและพวกเขาก็ยังมีความสุขดีในทุกๆ วัน แต่เธอดีกว่าเด็กเหล่านี้ตรงที่เธอยังมีพ่อ พ่อที่มาหาเธอทุกวันเกิด และวันที่ครบรอบการเสียชีวิตของแม่เธอ ทุกปีเมื่อพ่อมาหา พ่อเธอจะมีหน้าที่รับฟัง และเธอจะเป็นคนพูดอยู่ฝ่ายเดียว เธอเคยถามถึงเรื่องแม่ครั้งหนึ่ง พ่อมีอาการเครียด แล้วทำให้บรรยากาศเสียไปทันที ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่เคยถามถึงแม่อีกเลย
เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์ เครื่องมือสื่อสารใดๆ แม้กระทั่งอินเตอร์เน็ตเพื่อติดต่อพ่อของเธอ เธอจะใช้สิ่งเหล่านี้ได้ก็ต่อเมื่อเรียนหนังสือเท่านั้น แน่นอนเธอได้รับการศึกษา เมื่อเธอยังเด็ก เธอได้แม่ชีและคลาร่าคอยสอนหนังสือ เธอสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตด้วยภาษาโปรตุเกส เมื่อเธอสามารถสอบวัดผลผ่านการศึกษาระดับมัธยมปลายแล้ว เธอจึงต้องเรียนต่อระดับวิทยาลัย เธอจึงต้องใช้ระบบอินเตอร์เน็ตมากขึ้น ทำให้ได้รู้ว่าโลกใบนี้มีอะไรรอเธออยู่อีกตั้งมากมาย เธอไม่ค่อยได้ออกไปจากโบสถ์แห่งนี้ จะออกไปก็ต่อเมื่อมีความจำเป็นเกี่ยวกับราชการเท่านั้นเอง
เธอไม่มีเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันอย่างเช่นคนอื่น เธอมีเด็กกำพร้า มากหน้าหลายตาเป็นเพื่อนของเธอ และวันหนึ่งเด็กเหล่านั้นก็จะออกไปจากโบสถ์เมื่อได้รับการอุปถัมภ์จากพ่อแม่บุญธรรม แล้วนั่นทำให้เธอไม่เคยเหงาเลยแม้แต่วันเดียว
เมื่อเธอเรียนจบเธอได้รับการแจ้งข่าวจากแม่ชีว่าเธอต้องออกไปจากโบสถ์แห่งนี้ ไปอยู่กับพ่อของเธอที่เมืองริโอ เดอ จานเนโร ประเทศบราซิล แถบละตินอเมริกา แน่นอนว่าเธอรู้สึกใจหายที่จะต้องจากที่นี่ไป แต่การที่จะได้อยู่กับพ่อของเธอทุกวันก็ทำให้อดตื่นเต้นไม่ได้ด้วยเช่นกัน
หลังจากได้รับการแจ้งข่าวว่าเธอจะได้กลับไปอยู่กับพ่อ คลาร่าก็เริ่มเล่าเรื่องแม่เธอให้ฟังบ้างแล้ว นั่นยิ่งทำให้เธอตื่นเต้นเข้าไปอีก "รออีกนิดนะ ริโอ พรุ่งนี้แองเจลิกาจะไปหาแล้ว ขอให้พระเจ้าคุ้มครองพวกเราด้วยเถอะ" เธอบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วลงมือจัดกระเป๋าเดินทางต่อไป
"วู้ ปิดจ็อบสักที สองอาทิตย์เต็มๆ กว่าจะจัดการได้ วันนี้ฉันต้องไปฉลองสักหน่อย" โรแบโตโยนกุญแจรถให้ดิเอโกแล้วรีบออกจากตึกอย่างรวดเร็ว
"ดึกแล้ว นายยังจะไปอีกเหรอ" ดิเอโกถามคนนั่งข้างๆ เมื่อเข้ามานั่งในรถและติดเครื่องยนต์ เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซุปเปอร์คาร์ดังอย่างเร้าใจ แล้วก็แล่นไปตามถนน มุ่งสู่เมืองหลวงด้วยความเร็ว
"เครียดมาหลายวันแล้ว ขอไปคลายเครียดหน่อยเถอะ" โรแบโตตอบ คลายเนคไทออก แล้วถูมืออย่างตื่นเต้น
"พรุ่งนี้ต้องเข้าโบสถ์แต่เช้านะ" ดิเอโกเตือน
"ใช่ไง คืนนี้ถ้าฉันทำบาป พรุ่งนี้ก็พร้อมจะสารภาพทันทีเลย" แล้วเขาก็หัวเราะออกมาดังลั่น ทำเอาคนขับก็หัวเราะตามไปด้วย "นายจะไปแถวไหน ให้ฉันไปเป็นเพื่อนหรือเปล่า"
"แถวชายหาดโคปาคาบาน่า ไม่ต้องห่วง ฉันเดินกลับห้องถูกน่า" ผู้โดยสารย้ำอีกครั้ง แล้วก็ตัดบนสนทนาด้วยการเปิดเพลงเสียงดังลั่น แล้วปรับเบาะพร้อมนอนทันที คนขับได้แต่ส่ายหัว
ดิเอโกเริ่มชะลอรถลงเมื่อเข้าใกล้เขตเมืองหลวงมากขึ้น เขาเอื้อมมือไปปิดเครื่องเสียง "ฉันกำลังฟังอยู่" โรแบโตงัวเงียพูด ทั้งๆ ที่ตัวเองหลับไปแล้วแท้ๆ
"ถึงด่านตรวจแล้ว" ดิเอโกพูด เขาลดกระจกทั้งสองด้านลง ทำเอาคนข้างๆ เด้งตัวลุกขึ้นมาทันที "โธ่ ไม่เอาน่า นู่นนายเห็นทางนู้นไหม ทางที่ใช้สำหรับบุคคลสำคัญน่ะ นายหัดใช้ทะเบียนรถที่มีคำว่า 'อัลเวส' ให้เป็นประโยชน์หน่อยไม่ได้หรือไง นายนี่มันเป็นคนดีจริงๆ" โรแบโตโวยวาย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้มีตำรวจยืนอยู่ฝั่งที่เขานั่งแล้ว "ใช่ แล้วนายก็ควรจะเอาเยี่ยงอย่างด้วย" ตำรวจผู้นั้นตอบเสียงเข้ม โรแบโตชะงักไปทันที เขาค่อยๆ หันไปหาตำรวจที่อยู่ด้านข้าง ที่กระดิกนิ้วรอเป็นการส่งสัญญาณให้เขาส่งเอกสารแสดงตัวกลับไป
"โรแบโต อัลเวส" ตำรวจหนุ่มอ่านชื่อตามบัตร อันที่จริงเขาอ่านชื่อนี้ซ้ำมาสองอาทิตย์แล้ว "ดื่มมาหรือเปล่า"
"เปล่า" โรแบโตตอบห้วนๆ
"ฉันเห็นนายหลับมา" ตำรวจพูด
"ไม่เอาน่าจ่าแดเนียล ผมเลิกงานห้าทุ่มเที่ยงคืนมาสองอาทิตย์แล้ว และผมกลับทางนี้ทุกวันนะ จ่าแดเนียลก็เห็น ผมไม่ได้เมาเลยสักวันเดียว" โรแบโตโวยวาย
"แล้วไง ถ้านายใช้ทางนี้อีกหนึ่งเดือน ฉันก็ต้องเรียกตรวจนายอีกหนึ่งเดือนเหมือนกัน" ตำรวจบอก โรแบโตทำท่าจะเถียงอีกครั้ง "นายอยากลงมาสูดอากาศจากบนถนนหน่อยไหม" ตำรวจถาม ทำเอาโรแบโตหุบปากลงทันที เมื่อเขาเงียบเสียงลง ตำรวจจึงส่งกระเป๋าสตางค์กลับมาให้
"บางทีถ้านายเรียกลองเรียกเขาว่านักสืบแดเนียล นายอาจจะไม่โดนเรียกอีกเลยก็ได้นะ" ดิเอโกบอก เมื่อรู้ๆ กันอยู่ว่านายตำรวจคนนี้พยายามสอบเข้าหน่วยสืบสวนอยู่
"ไม่เอา แบบนี้แหละสนุกดี" แล้วสองหนุ่มก็พากันหัวเราะพร้อมกันอีกครั้ง
"นายจะกลับห้องเลยไหม" โรแบโตถาม เมื่อรถจอดลงที่ชายหาด
"ยัง ว่าจะขึ้นไปทิชูกาก่อน" ดิเอโกบอก แล้วขับออกไปทันที เขาลัดเลาะไปตามรอบเมืองใหญ่ ลดกระจกลง เปิดหลังคา เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เมื่อรถเริ่มเลี้ยวเข้าสู่บริเวณเขาที่สูงขึ้นเรื่อยๆ เขาแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ เป็นอีกหนึ่งแห่งที่มีชื่อเสียง แต่อาจจะไม่โด่งดังอย่างชูการ์ลอฟเมาน์เทน หรือภูเขากอร์โกวาดู เพราะที่นี่แม้ว่าจะมีวิวที่สวย มีน้ำตก มีมุมภูเขาสูงที่สามารถมองเห็นเมืองริโอ แต่ก็ต้องแลกด้วยเหงื่อและต้องทนกับความร้อนของอากาศด้วย แต่เขาชอบมาที่นี่ เพราะผู้คนไม่พลุกพล่าน และภูเขาแห่งนี้ยังสามารถมองเห็นทุกโซนของเมืองได้อีกด้วย
เมื่อเขามาถึงประตูก็ปิดไปแล้ว เพราะที่นี่จะเปิดแปดโมงเช้าและปิดห้าโมงเย็น และต้องจอดรถแค่บริเวณประตูนี้เท่านั้น และหลังจากนั้นนักท่องเที่ยวต้องเดินขึ้นไปเอง แต่สำหรับเขาแล้ว สามารถขึ้นได้เมื่อไหร่ก็ได้ตามใจต้องการ และได้รับอนุญาตให้ขับรถขึ้นไปด้านบนได้ เพราะเขาคืออัลเวสนั่นเอง
มีเจ้าหน้าที่มาเปิดประตูให้ "ขอโทษที่รบกวนตอนดึกนะครับ" ดิเอโกบอก แต่เจ้าหน้าที่ก็ไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึงอะไร แต่ยิ้มให้อย่างใจดีอีกด้วย เขาขับรถขึ้นไปจนสุดทาง เปลี่ยนรองเท้า และหยิบไฟฉายอันใหญ่ติดตัวไป เพราะด้านบนมืดสนิทมากแล้ว เขาเดินมาจนถึงหน้าผาหิน จุดนี้เป็นจุดที่เขาชอบมากที่สุด เขามองดูเมืองใหญ่แห่งนี้ ริโอ เดอ จานเนโร เมืองที่เขาเกิดและเติบโต เมืองแห่งนี้สวยงามสำหรับเขาเสมอ ยิ่งเป็นกลางคืน แสงไฟนีออนหลายสี สาดส่องไปทั่วเมือง ไม่ว่าใครก็ต้องตกหลุมรักเมืองนี้ด้วยกันทั้งนั้น
เขามองไปที่ใจกลางเมือง มีพระคริสต์องค์ใหญ่ประดิษฐานอยู่ที่นั่น วันนี้มีแสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่องที่องค์ท่าน แต่ละวันก็จะสลับและเปลี่ยนสีเปลี่ยนแสงไปเรื่อยๆ ตามช่วงเทศกาล งาน หรือเหตุการณ์สำคัญของเมือง พระคริสต์องค์นี้ ถูกสร้างขึ้นมาเกือบร้อยปีแล้ว จากข้อเสนอของกลุ่มคาทอลิคกลุ่มหนึ่ง ที่ต้องการสร้างรูปปั้นบนภูเขาที่สูงที่สุดของเมือง เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเขาต้องการสันติภาพ ดังนั้นจึงมีการเลือกรูปปั้นของพระคริสต์ผู้ไถ่ขึ้นมา โดยที่พระหัตถ์ยื่นออกไปด้านข้าง ถ้ามองจากระยะไกล จะเหมือนไม้กางเขนอันหนึ่งเลยก็ว่าได้
รูปปั้นพระคริสต์นี้สร้างขึ้นบนภูเขากอร์โกวาดูด้วยเงินบริจาค ส่วนใหญ่มาจากชาวบราซิลคาทอลิค ซึ่งเป็นคนท้องถิ่น และบางส่วนมาจากนักธุรกิจหรือผู้อพยพอื่นที่ต้องการให้เมืองนี้เกินสันติภาพและความสงบสุขจากสองตระกูลใหญ่ของเมือง ดังนั้นหากจะบอกว่า รูปปั้นพระคริสต์นี้ถูกสร้างมาเพื่อคนสองตระกูลก็คงไม่ผิดอะไร คือตระกูลอัลเวสของเขา และตระกูลเปเลซ อีกหนึ่งตระกูลดังของเมือง
คนเก่าแก่เคยเล่าให้เขาฟังว่าอัลเวสกับเปเลซนั้นเป็นศัตรูกัน ทะเลาะวิวาทต่อยตีกันจนทำให้บ้านเมืองเกือบล่มสลาย บ้านเมืองถูกเผาไม่เหลือชิ้นดี ต่อยตีกันกลางเมืองเหมือนสงครามกลางเมืองไม่มีผิด เศรษฐกิจแย่ มีแต่อาชญากร ตำรวจ ทหาร นักการเมือง แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันชัดเจน จนไม่มีนักลงทุนคนไหนอยากมาลงทุนที่นี่ เมื่อรูปปั้นสร้างเสร็จ บาทหลวงของยุคนั้น ได้เรียกผู้นำของสองตระกูลเข้าไปเจรจาหาข้อยุติ เมื่อได้ข้อยุติแล้ว บาทหลวงยังให้ทั้งสองตระกูลปฏิญาณตนต่อหน้าพระคริสต์ผู้ไถ่นี้ร่วมกัน ว่าจะไม่ก่อสงครามขึ้นมาอีก และจะช่วยกันพัฒนาบ้านเมืองนี้ให้เจริญก้าวหน้ายิ่งๆ ขึ้นไป ซึ่งการปฏิญาณตนนี้จะต้องมาทำทุกวันอาทิตย์ ณ สถานที่แห่งนี้สืบไปชั่วลูกชั่วหลานอีกด้วย
สงครามระหว่างสองตระกูลจึงได้ลดลง แต่... มันก็แค่ลดลงเท่านั้น ยังคงมีเหตุการณ์ตะลุมบอนกันอยู่เรื่อยๆ สองตระกูลออกมาปฏิเสธว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ทุกคนในเมืองก็รู้ดีว่าอย่างไรก็แล้วแต่ สองตระกูลนี้ก็มีเอี่ยวแน่นอน แต่ก็ยังดีที่ไม่เผาและทำลายสถานที่สำคัญๆ เหมือนเมื่อก่อน และเมื่อยามที่บ้านเมืองมีภัย ประสบปัญหา สองตระกูลนี้ก็จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออย่างเต็มใจ และพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญก้าวหน้าอย่างที่ได้ลั่นวาจาเอาไว้จริงๆ
เขารู้มาว่าปัญหาของสองตระกูลยุติลงเมื่อสามสิบปีก่อนนี้เอง ในยุคที่พ่อเขาก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของอัลเวส ซึ่งนับว่าเขาโชคดีมาก ที่ปัญหานี้หมดไปก่อนที่เขาจะเกิด ดีใจที่ไม่ต้องมาเห็นเมืองที่เต็มไปด้วยอาชญากรรม เขาคงเสียใจมากหากว่าเมืองนี้ถูกเผาและทำลายด้วยมือของคนในท้องถิ่นกันเอง
อย่างไรก็ตาม จนทุกวันนี้สองตระกูลก็ยังไม่เคยญาติดีต่อกัน แม้แต่พ่อเขาเองก็ยังคงระแวงเปเลซอยู่เรื่อยมา และตราบใดที่อีกฝ่าย ไม่ยื่นหัวแม้เท้าล้ำเส้นของอีกฝ่าย เมืองก็ยังคงจะสงบสุขเช่นนี้ต่อไป
สองฝ่ายพยายามเลี่ยงการพบปะกันอย่างจงใจ เนื่องจากสองตระกูลต่างทำธุรกิจที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจของเมืองด้วยกันทั้งคู่ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหากว่าผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมืองต้องการเข้าพบเพื่อปรึกษาและพัฒนาบ้านเมือง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องนัดวันและเวลากันให้ดี จะไม่มีการนั่งร่วมโต๊ะกันเด็ดขาด จะมีเพียงแค่ภูเขากอร์โกวาดูนี้เท่านั้นที่สองตระกูลนี้ยอมใช้ร่วมกัน กระทั่งเข้าสู่ยุคผู้นำคนปัจจุบัน มีการพูดคุยกันว่านายหญิงของตระกูลเปเลซเสียชีวิตพร้อมกับลูกที่เพิ่งคลอด โรเจอร์ เปเลซ ก็ไม่เคยศรัทธาในพระเจ้า และไม่เคยเหยียบขึ้นมาบนภูเขาแห่งนี้อีกเลย
ตามผังเมืองของริโอ เดอ จานเนโรจะมีทั้งสิ้นสี่โซน คือโซนใต้ โซนเหนือ โซนกลาง และโซนตะวันตก
โซนตะวันตก เป็นโซนที่ใหญ่ที่สุด กินพื้นที่มากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของริโอ โซนนี้เต็มไปด้วยโบราณสถานมากมาย และยังมีธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย อุทยานแห่งชาติทิชูกาที่เขากำลังนั่งอยู่นี้ก็อยู่ในโซนตะวันตกด้วยเช่นกัน
โซนตะวันตก มีทะเลที่ค่อนข้างเงียบสงบ ผู้คนไม่พลุกพล่านเหมือนโคปาคาบาน่าหรืออิปาเนม่า เขาค่อนข้างชอบทะเลฝั่งนี้มากทีเดียว แต่เสียดายที่ฝั่งนี้เป็นย่านของเปเลซ เขาจึงไม่ได้มีโอกาสมาที่นี่ได้บ่อยนัก
โซนตะวันตกเคยถูกสร้างเป็นพื้นที่สำหรับมหกรรมกีฬาของโลกอีกด้วย เสียดายที่ตอนนี้ถูกปล่อยทิ้งร้าง ไม่ได้มีการพัฒนาต่อยอดอย่างที่ควรจะเป็น เพราะบรรดานักการเมืองทั้งหลายที่ห่วงแต่เกมการเมือง ไม่ได้สนประชาชนเป็นที่ตั้ง แต่เร็วๆ นี้เขาได้ข่าวว่าจะมีการเปลี่ยนพื้นที่โอลิมปิคพาร์คนี้เป็นโรงเรียน ซึ่งเขาก็ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น เพราะหากปล่อยให้ทิ้งร้างไปเรื่อยๆ มันก็ช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดายเหลือเกิน
โซนนี้นับว่ามีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจดีมาก ต้องยกความดีนี้ให้กับครอบครัวเปเลซ ที่พัฒนาโซนนี้ สร้างโรงงานอุตสาหกรรมมากมาย สร้างงานสร้างอาชีพ จนกลายเป็นย่านที่มีประชากรมากที่สุดของเมืองไปแล้ว โดยเฉพาะโรงงานถลุงเหล็กที่เปเลซมีแผนการที่จะขยายให้ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาใต้อีกด้วย
ถัดขึ้นมาโซนเหนือ ไกลสุดลูกหูลูกตาคือท่าเรือริโอ เดอ จานเนโร ซึ่งเป็นที่ที่เขาเพิ่งจากมานั่นเอง ท่าเรือนี้เป็นธุรกิจของครอบครัวเขา เป็นท่าเรือที่มีความพลุกพล่านเป็นอันดับที่สามของประเทศเลยทีเดียว และยังเป็นศูนย์กลางสำหรับเรือสำราญอีกด้วย
ถัดมาก็จะเป็นสนามบินนานาชาติ มีมาราคาน่าสเตเดี้ยมซึ่งเคยเป็นสนามกีฬาที่มีความจุมากที่สุดในโลก สามารถรองรับผู้คนได้เกือบสองแสนคน ที่นี่ยังเป็นสถานที่ที่มีรูปปั้นของเปเล่ ผู้ซึ่งเป็นตำนานของฟุตบอลทีมชาติบราซิล และยังเป็นที่ตั้งของฟาวีล่า สลัมที่โด่งดังที่สุดของโลกอีกด้วย
สลัมแห่งนี้ มีบ้านหลายหมื่นหลังคาเรือน ตั้งแต่เนินเข้าด้านล้าง จนไปถึงยอดเขาด้านบน หลังเล็ก ใหญ่ สลับกันไป แสงไฟสีขาวสีเหลืองสลับกันไปดูสวยงาม แต่ความสวยงามนี้ช่างอันตรายเหลือเกิน เมืองนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองที่มีอาชญากรรมเยอะที่สุดในโลกก็เพราะหมู่บ้านนี้ ก่อนหน้านี้เคยมีผู้ค้ายาเสพติดรายใหญ่อาศัยอยู่ที่นี่ด้วย ไม่ค่อยมีใครอยากเข้าไปที่ชุมชนแห่งนี้ แม้แต่ครอบครัวเขาเองก็ตาม
ขึ้นไปด้านบนของโซนเหนือจะเป็นโซนกลางหรือดาวน์ทาวน์ เป็นโซนที่มีพื้นที่น้อยที่สุด ย่านนี้เป็นย่านธุรกิจ มีสถาบันการเงินมากมาย และสำนักงานต่างๆ รวมทั้งสำนักงานของครอบครัวเขาก็ตั้งอยู่ที่นี่ด้วย กลางวันจะเต็มไปด้วยนักธุรกิจ และนักลงทุนมากมาย
เขามองไปที่โซนสุดท้ายของเมือง โซนทางใต้ เขาและครอบครัวอาศัยอยู่ที่ฝั่งนี้ จุดเด่นของฝั่งนี้คือชายหาด ที่นี่มีชายหาดที่มีชื่อเสียงระดับโลก ทุกปีใหม่จะมีการจัดงาน ผู้คนหลายล้านคนจะแห่แหนกันมาที่นี่
ชายหาดโคปาคาบาน่า ชายหาดอิปาเนม่าและชายหาดเลบลอน เป็นชายหาดติดกันระยะทางรวมกันมากกว่าห้าไมล์ มีเรือยอร์ชมากมายจอดอยู่กลางมหาสมุทรแอตแลนติค เขามองโรงแรมสูงสามสิบกว่าชั้น ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างหาดโคปาคาบาน่ากับหาดอิปาเนม่า นั่นเป็นโรงแรมจากน้ำพักน้ำแรงของเขากับโรแบโต โดยที่ชั้นบนสุดของตึกทั้งชั้นถูกดัดแปลงให้เป็นที่อยู่ของพวกเขาเอง
เขามองไปที่ชายหาดเลบลอน ป่านนี้ลูกพี่ลูกน้องของเขาคงสนุกสุดเหวี่ยงอยู่นั่น เพราะที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องชีวิตกลางคืนเป็นอย่างมาก มีแหล่งสถานบันเทิงมากมาย เหมาะกับการปาร์ตี้มากๆ
ก่อนหน้านี้สถานบันเทิงเหล่านี้เป็นของตระกูลเปเลซ แต่มันได้ถูกเปลี่ยนมือมาเป็นของตระกูลเปเรร่า ซึ่งนี่ถือเป็นอีกประเด็นที่พ่อของเขายังคงหวาดระแวงตระกูลเปเลซ เพราะความสัมพันธ์ที่สองตระกูลนี้มีให้กันนั่นเอง เปเรร่าเป็นผู้มีอิทธิพลทางด้านสื่อ เขาเป็นเจ้าของสำนักข่าวที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งนี้ ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการแฉ เขากระชากหน้ากาก นักการเมือง ทหาร ตำรวจ รวมถึงคนดังมานักต่อนัก แน่นอนอย่างที่ทุกคนรู้ สิ่งที่เปเรร่าได้มานั้นล้วนมาจากการเล่นใต้ดินทั้งสิ้น แต่เขาไม่เคยสนใจ ขอแค่ให้เขาขายข่าวได้ มีเงินเข้ากระเป๋าก็พอแล้ว
พ่อเขาไม่ชอบเปเรร่าเลย เพราะเปเรร่าชอบลงข่าวไปในทางแย่ๆ ให้กับครอบครัวของเขา แต่พ่อเขาก็ไม่เคยสนใจ พ่อไม่อ่านข่าว และไม่คิดจะแก้ข่าวใดๆ ทั้งสิ้นอีกด้วย เพราะไม่ต้องการให้เปเรร่าขายข่าวได้ต่อเนื่องนั่นเอง
ครอบครัวอัลเวสทำธุรกิจมากมายในโซนใต้นี้ ผู้คนจึงยกให้พ่อเขาเป็นผู้มีอิทธิพลที่สุดในโซนใต้ เขาเองก็เป็นอีกคนที่ผู้คนในเมืองให้ความสนใจไม่น้อย เพราะถ้าพ่อเขาวางมือเมื่อไหร่ เขาก็ต้องก้าวเข้ามาแทนที่เมื่อนั้น
เขามั่นใจว่าเขาสามารถนำพาเมืองนี้ไปสู่ความศิวิไลซ์ได้ ไม่แพ้ยุคพ่อของเขาแน่นอน ทุกวันนี้เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงาน เพื่อสืบสานงานต่อในอนาคต และยังเพื่อลดทอนความเหงาของตัวเองลงไปด้วย
เขาเกิดและเติบโตมาโดยที่มีคนมากมายรายล้อมตลอด เขามีพ่อที่คอยสั่งสอนและเป็นที่ปรึกษา เขามีแม่ที่คอยห่วงใย เขามีลูกพี่ลูกน้องอย่างโรแบโตที่ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา และคอยทำให้เขาหัวเราะได้เสมอๆ แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันก็ไม่ได้เติมเต็มสิ่งที่เขาต้องการเลยสักนิดเดียว
เขามีผู้หญิงมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต แต่พวกเธอเหล่านั้นก็ไม่ได้ช่วยทำให้ความรู้สึกนี้ของเขาหายไปได้เลย เขาเคยพยายามหลากหลายวิธีตามที่โรแบโตบอก แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เขาพยายามมองข้ามข้อเสียของเธอเหล่านั้น แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่มีความสุขกับพวกเธออยู่ดี จนเขาล้มเลิกความพยายามไปในที่สุด
เขาลุกขึ้นยืน มองเมืองริโอยามค่ำคืนอีกครั้ง และมองกลับไปที่พระคริสต์บนยอดเขา นึกตลกขึ้นมา "พระเจ้ามีจริงไหมนะ" เขาหัวเราะเบาๆ เขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องพระเจ้าเท่าไหร่ เพราะเขาเคยเป็นทหารแนวหน้าอยู่สามปี เพื่อนร่วมรบหลายคนไม่ได้กลับบ้าน ทั้งที่สวดภาวนามากกว่าเขาเสียด้วยซ้ำไป สายลมวูบหนึ่งปะทะที่ร่ายกายเขา เขาเซตามลมเล็กน้อยแต่ก็แค่วูบเดียวเท่านั้น เขาสงสัยกับสายลมนั้นนิดหน่อยก่อนจะพูดว่า
"ถ้าท่านมีจริง ส่งเธอมาให้ผมหน่อยได้ไหม ผมจะยอมเข้าโบสถ์สวดมนต์ทุกอาทิตย์ตลอดชั่วชีวิตของผมเลย" คราวนี้ลมพัดแรงต่อเนื่อง เขากางแขนคล้ายพระคริสต์ผู้ไถ่แล้วหลับตาปล่อยให้ร่างกายปะทะกับสายลมนั้น เขาจะรู้ไหมนะว่าพระเจ้าทรงรับคำท้าทายนั้นแล้ว


ดิเอโกกับโรแบโตเข้ารายงานสถานการณ์กับบรูโน่ในวันต่อมา เรื่องงานของดิเอโกผ่านไป โรแบโตก็หยิบรูปภาพที่ได้มาจากตำรวจเมื่อวานขึ้นมา "เขาชื่ออังเดร ทำงานเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่ที่โรงถลุงเหล็กของเปเลซ"
บรูโน่ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที เขาคว้ารูปไปดู "คนของเปเลซอีกแล้วเหรอ พวกมันกล้าเข้ามาที่นี่โดยที่พวกเราไม่รู้ได้ยังไง"
"เขาทำงานให้กับเปเลซก็จริง แต่พื้นเพเขาเป็นคนในฟาวีล่า ทำให้คนพื้นที่ไม่ได้สงสัยอะไร" โรแบโตตอบตามหลักฐานที่เขาไปหามาเพิ่ม
"คอยจับตาดู เขากลับเข้ามาเมื่อไหร่ จับส่งตำรวจไปเลย" บรูโน่สั่งเฉียบขาด "เปาโล สั่งคนของคุณรายงานทันที ถ้ามีอะไรน่าสงสัยในชุมชน"
"ครับ" ผู้เฒ่ารับคำ
ฟาวีล่าเป็นอีกหนึ่งที่ ที่บรูโน่พยายามเข้าถึงและพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง ที่นั่นเป็นที่ซ่องสุมสิ่งผิดกฏหมายมาช้านาน อาวุธสงคราม ยาเสพติด ค้ามนุษย์ และเป็นแหล่งที่กำเนิดอาชญากรมากที่สุดของเมืองอีกด้วย แม้ว่าเขาเพียบพยายามจะปราบปรามพวกนี้มากแค่ไหน คนในชุมชนบางส่วนก็ยังคงเข้าไปพัวพันกับสิ่งผิดกฏหมายอยู่เรื่อยๆเช่นเดียวกัน
"เรื่องผู้หมวดคนใหม่ สายของคุณได้ข่าวอะไรมาบ้าง"
"ถ้าข่าวไม่ลวง เขาเป็นตำรวจน้ำดีคนหนึ่งเลย เอาพวกมาเฟียใหญ่ๆ เข้าคุกมาหลายรายแล้ว ไม่มีผลประโยชน์เบื้องหลังด้วย ผมคิดว่าพรุ่งนี้เราคงได้เห็นว่าเขาเป็นอย่างไร" เปาโลบอก
"พรุ่งนี้มีอะไรกันเหรอครับ" โรแบโตถาม
"พรุ่งนี้เขาเชิญให้พวกเราไปงานเลี้ยง ที่ฉันไม่ได้บอกพวกแกเพราะเห็นว่าพวกแกยังทำงานไม่เสร็จ เลยสั่งให้ดาวิดกับฟิลิปเปทำหน้าที่แทนพวกแกแล้ว" โรแบโตยิ้ม แต่พอเห็นหน้าเปาโล ก็ต้องรีบหุบลงทันที
"อีกเรื่องหนึ่ง เห็นโฆษณาสินค้าของเปเลซที่หน้ากลางของเปเรร่าอีกแล้ว" เปาโลยื่นหนังสือพิมพ์ให้บรูโน่
"เปเลซกำลังปิดบังอะไรอยู่" บรูโน่ตั้งข้อสังเกต เพราะเขารู้นิสัยของลูคัส เปเรร่าดี โฆษณาหน้ากลางของสื่อนี้แพงมหาศาล คนที่จะเสียเงินลงโฆษณาตรงนี้ได้คือต้องการติดสินบนลูคัสนั่นเอง แม้แต่เขาเองก็เคยได้รับข้อเสนอจากเปเรร่ามาหลายครั้ง แต่เขาไม่สนใจ เขาไม่อ่านข่าวของเปเรเร่าอยู่แล้ว
"มีข่าวลือ ว่าบ้านนู้นมีสมาชิกใหม่มาจากโปรตุเกส เป็นลูกของโรเจอร์กับวาเนสซ่า" เปาโลบอกเสียบเรียบ แต่คนฟังที่เหลืออีกสามคนหัวใจหล่นวูบ
"อะไรนะ เป็นไปไม่ได้" บรูโน่ช็อกไปทันที เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ รีบลงไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วหันหลังให้ทั้งสามคน
ดิเอโกเริ่มเห็นเค้าลางอะไรบางอย่าง หญิงสาวที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน คนที่เขาคิดว่าเป็นนักท่องเที่ยว เขาเจอเธอที่โบสถ์วันอาทิตย์ตอนเช้าซึ่งเป็นเวลาของสองตระกูลของเมืองนี้เท่านั้น
ส่วนโรแบโตอ้าปาก แล้วหุบ อยู่อย่างนั้นหลายรอบ จนดิเอโกส่งสัญญาณให้เลิกทำตัวน่าสงสัย
"เป็นอะไรของแก โรแบโต แกจะพูดอะไรหรือเปล่า" เปาโลถามหลานชาย
"ออ ไม่ใช่ครับ ผม เผลอ หาวน่ะครับ ไม่มีอะไร ถ้าผมมีข่าวจะรีบแจ้งเลยครับ"
"แกนี่มัน" ผู้เฒ่าทำท่าจะเอาไม้เท้าฟาดหัวโรแบโต
"เสร็จเรื่องแล้ว แกสองคนกลับไปทำงานได้แล้ว" บรูโน่สั่งสองหนุ่ม ซึ่งทั้งคู่ก็ทำท่าทางอิดออด มั่นใจว่าสองคนนี้กำลังมีความลับปิดบังพวกเขา แล้วพอจะเดาได้ด้วย ว่าสิ่งที่สองคนนี้กำลังพูดคุยน่าจะเป็นเรื่องลูกของโรเจอร์แน่ๆ
"นายคิดว่าเธอใช่ลูกของเปเลซหรือเปล่า" โรแบโตรีบถาม เมื่อกลับมาถึงห้องทำงานส่วนตัว ดิเอโกถอนหายใจ "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่มีทางที่จะเป็นอย่างอื่นได้เลย เราเพิ่งได้เจอเธอครั้งแรกเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วยังเจอเธอที่โบสถ์ก่อนเวลาที่จะอนุญาตให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปได้อีก"
"ฉันงงไปหมดแล้ว ฉันจำได้ว่าตอนเรายังเด็ก ฉันได้ยินเปาโลพูดว่า วาเนสซ่าตายไปพร้อมกับลูกแล้วนี่นา พอมาวันนี้ก็ฟื้นคืนชีพมาซะอย่างนั้น ฉันว่ามันต้องมีเงื่อนงำอะไรแน่นอน"
"เป็นไปได้ไหม ที่เปเลซจะปล่อยข่าวลือนั้นออกมา ว่าลูกของเขาตายไปแล้ว เพื่อเขาจะได้ซ่อนตัวเธอเอาไว้ในโปรตุเกส" ดิเอโกแสดงความคิดเห็น โรแบโตพยักหน้ารับ "มีความเป็นไปได้มากเลย งั้นฉันว่านายตัดใจเถอะ ความรักของนายไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน" โรแบโตตบบ่า สงสารเพื่อนรักจับใจ ดิเอโกหันหลังให้เพื่อน มองผ่านกระจกใสออกไปนอกตึก เขาบอกไปที่พระคริสต์ผู้ไถ่กลางเมือง "เล่นตลกอะไรของท่าน"
"กลับมาแล้วครับ" ดิเอโกทักทายจูเลียผู้เป็นแม่ ที่นั่งรอเขาอยู่ที่ม้านั่งหน้าบ้าน ทุกเย็นวันศุกร์เขาจะกลับมากินข้าวกับมารดาเป็นประจำแม้ว่างานจะยุ่งแค่ไหนก็ตาม โรแบโตทักทายจูเลียก่อนจะขอตัวเข้าไปในบ้านปล่อยให้เพื่อนอยู่ตามลำพังกับจูเลีย ดิเอโกนั่งลงข้างๆ มารดาแล้วถอนหายใจ
"เป็นอะไรไปลูก ถอนหายใจเสียงดังเชียว" คนเป็นแม่ก็สังเกตได้ถึงอาการผิดปกติของลูกชาย
"แม่รู้จักวาเนสซ่า เปเลซไหมครับ" ดิเอโกเข้าเรื่องทันที ทำเอาคนเป็นแม่เย็นวาบไปทั้งหลัง
"รู้จักสิ เธอเคยเป็นเพื่อนรักกับแม่"
"เหรอครับ" ดิเอโกบอกอย่างตื่นเต้น "แม่ช่วยเล่าเรื่องเธอให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ"
"ได้สิ" จูเลียบอกอย่างอ่อนโยน "แม่กับเธอเคยเป็นเพื่อนรักกันตอนเรียนไฮสคูล เธอย้ายมาจากโปรตุเกส เข้าเรียนกลางเทอม แม่ได้รับคำสั่งจากอาจารย์ใหญ่ให้คอยดูแลเธอ เราเลยสนิทกันมาก เธอเป็นหญิงโปรตุเกสที่สวยมากคนหนึ่ง ทำเอาพ่อของลูกคลั่งไปเลย" จูเลียพูดไปหัวเราะไปเมื่อนึกถึงวันคืนเก่าๆ "แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนสวย ทำให้พ่อมีคู่แข่งเต็มไปหมด ลูกคงเดาออกใช่ไหมว่าคู่แข่งคนสำคัญของพ่อเป็นใคร"
"โรเจอร์ เปเลซ เพราะวาเนสซ่าใช่ไหมครับ ทำให้สองตระกูลไม่ถูกกัน" จูเลียหัวเราะเสียงใส "สองตระกูลนี้ทะเลาะกันมาเป็นร้อยปีแล้ว แต่วาเนสซ่าก็เปรียบเสมือนน้ำมันที่ทำให้ไฟลุกโชนมากขึ้น สองคนนี้ชกต่อยกันเป็นว่าเล่น โรเจอร์ไม่เคยสู้พ่อของลูกได้เลยสักครั้งเดียว เขาเลยได้คะแนนสงสารไปเต็มๆ ส่วนบรูโน่เลยกลายเป็นเจ้าวายร้ายในสายตาเธอ พอเธอแต่งงานกับโรเจอร์ ย้ายไปอยู่โปรตุเกสทุกอย่างถึงได้จบ"
"แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนล่ะครับ" ดิเอโกถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่ก่อนแล้ว
"เธอตายไปแล้ว" จูเลียพูดเสียงเศร้า "ตอนนั้นเหตุการณ์ที่ริโอเริ่มยุ่งเหยิง เริ่มมีการทะเลาะวิวาทกันมาขึ้น ทางการเริ่มคุมไม่อยู่ ไม่รู้ว่าพวกใครเป็นพวกใคร วาเนสซ่าจึงชวนให้โรเจอร์ทิ้งทุกอย่างที่นี่แล้วไปเริ่มต้นใหม่กับเธอที่นู่น แต่เมื่อเธอคลอดลูกได้ไม่นาน โบสถ์ที่นั่นเกิดไฟไหม้ วาเนสซ่าตายที่โบสถ์นั้นพร้อมกับลูกของเธอ" ถึงตอนนี้จูเลียน้ำตาไหลเป็นทาง ดิเอโกกอดแม่เพื่อต้องการปลอบใจ "โรเจอร์ไม่เคยเข้าโบสถ์อีกเลยเพราะอย่างนี้เหรอครับ" จูเลียพยักหน้าแทนคำตอบ น้ำตาเธอไหลพรากเลย "แม่มั่นใจเหรอครับว่าลูกของวาเนสซ่าตายแล้ว" ดิเอโกย้ำ
"แน่ใจสิ ข่าวนี้ดังไปทั่วโลก เพราะโบสถ์นั้นมีชื่อเสียงมากในโปรตุเกส ข่าวทุกสำนักรายงานว่าเธอตายพร้อมกับลูกของเธอ ทำไมถึงถามแบบนี้"
"ออ ตอนนี้มันมีข่าวลือครับ ว่าลูกของวาเนสซ่ากลับมาจากโปรตุเกสแล้ว"
"อะไรนะ" จูเลียหน้าซีดเผือด
"ครับ ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเรื่องไหนเป็นข่าวลือ ข่าวจริงแล้ว ทุกอย่างมันฟังดูยุ่งเหยิงไปหมดเลย"
"ดิเอโก นายเห็นเสื้อผ้าฉันไหม ฉันวางไว้บนที่นอน ใครเอาสูทมาวางไว้ตรงนี้วะเนี่ย คนยิ่งรีบๆ อยู่โว๊ย" โรแบโตตะโกนโวยวาย ดิเอโกเดินออกจากห้องแต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำ "นายจะไปไหน"
"ไปงานเลี้ยงผู้หมวดคนใหม่ไง"
"เหรอ นายเห็นเสื้อผ้าฉันไหม ฉันวางไว้บนที่นอน"
"ฉันเก็บไปแล้ว วันนี้นายจะต้องไปงานกับฉัน"
"ไม่ เปาโลหาคนทำหน้าที่แทนฉันแล้ว และฉันก็มีนัดกับสาวประชาสัมพันธ์คนสวยแล้วด้วย" เขาเดินถือชุดสูทเข้าไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อเอาไปเก็บ แต่เดินหน้างอกลับมา "กุญแจตู้เสื้อผ้าอยู่ไหน" ดิเอโกไม่ตอบ แต่เดินออกไปที่ระเบียงด้านนอก ที่มองออกไปเห็นวิวทะเลสวย เขากอดอก "อากาศดีนะ" เขาบอกยิ้มๆ ที่นิ้วมือมีกุญแจตู้เสื้อผ้าอยู่ด้วย "ฉันไม่ตลก อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลานัดแล้ว เอามานี่"
"อะ อะ อย่านะโว๊ย เดี๋ยวกุญแจลอยตกไปหายไป ฉันไม่รับผิดชอบนะ ที่นี่ชั้นสามสิบนะโว๊ย" โรแบโตไม่ฟัง ฟัดกับดิเอโกยื้อแย่งกุญแจกันอยู่พักใหญ่ ดิเอโกเกือบจะเป็นฝ่ายปราชัยเพราะชุดที่เขาสวยอยู่ทำให้เขาดิ้นรนได้ยากเหลือเกิน เขาตัดสินใจปากุญแจทิ้งไปจริงๆ
"ไอ้เพื่อนเลว" โรแบโตสบถ เดินเข้าห้อง หยิบโทรศัพท์โทรเลื่อนนัดสาวประชาสัมพันธ์แล้วรีบใส่สูททันที เขาหวีผมลวกๆ จงใจไม่แต่งทรงให้เรียบร้อย เพื่อเป็นการแสดงความไม่พอใจ
ดิเอโกขับรถไปร่วมขบวนกับพ่อเขา หัวเราะดังลั่นเมื่อโรแบโตโดนเปาโลเอาไม้ตีหัวแรงๆ "ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่ให้เกียรติเจ้าของงานเลย"
พอมาถึง โรแบโตผู้ซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะมางานนี้ก็ตรงไปหาเครื่องดื่มทันที ส่วนดิเอโกเดินเลี่ยงผู้คนขึ้นไปชั้นสอง เฝ้ามองผู้คนมากมาย และคาดหวังว่าจะเจอเธออีกครั้งให้ได้ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่ยอมแพ้ ความบาดหมางของบรรพบุรุษไม่จำเป็นต้องถ่ายทอดมาถึงเขาด้วย ในเมื่อเขาและเธอต่างไม่ได้ทำอะไรผิด และหากว่าเธอมีความรู้สึกเดียวกับเขา ก็คงไม่ผิดอะไรที่ทั้งสองจะจับมือกันเดินไปข้างหน้า โดยที่ไม่จำเป็นต้องสนใจอดีตสักนิดเดียว
แองเจลิกาเดินเข้างานมาพร้อมกับคลาร่า เธอไม่ได้มาพร้อมกับพ่อของเธอ เพราะคลาร่าเกิดอาการท้องเสียก่อนออกจากบ้าน บิดาเธอจึงตัดสินใจให้เธอกับคลาร่าตามมาทีหลัง แล้วตอนนี้แองเจลิกายังคงเฝ้าคลาร่าอยู่ไม่ห่าง "ดีขึ้นบ้างไหมคะ" เธอถาม
"ดีขึ้นแล้วล่ะ ได้ยาก่อนออกจากบ้านค่อยยังชั่วหน่อย ไป มองหาพ่อหนูแล้วตามไปสมทบกับท่านก่อนดีกว่า"
"นู่น พ่ออยู่ตรงนู้น โอ๊ยไม่นะ พ่ออยู่กับสองพ่อลูกนั่น หนูไม่ชอบเขาเลย" แองเจลิกาบอกแล้วรีบเดินหลบอย่างรวดเร็ว คลาร่ามองตาม หญิงสาวเคยเล่าให้เธอฟังมาแล้วครั้งหนึ่งถึงสายตาที่ถูกมองอย่างไม่มีมารยาท พอเธอเห็นสองพ่อลูกนั่นก็รู้ได้ทันที ก็หน้าตาเจ้าเล่ห์ออกขนาดนั้น เธอจึงไม่ได้ขัดอะไรที่แองเจลิกาตัดสินใจไม่ไปหาพ่อ
แองเจลิกาเดินเลาะไปทางหลังบ้าน ที่ตกแต่งสวนอย่างสวยงาม เธอบอกกับคลาร่าว่าขออยู่ที่นี่ ก่อนจะส่งข้อความบอกพ่อ ว่าเธออยู่ในงานแล้ว พ่อเธออ่านข้อความไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเธอจึงเดินเล่นในสวนนั้นต่อไป
"แองเจลิกา" เสียงชายหนุ่มคุ้นหูร้องเรียกเธอ เธอยิ้มแล้วหันไปหาเสียงเรียก "ดิเอโก" เธอเรียกชื่อเขาเช่นกัน "ไม่ได้อยู่ในงานเหรอ"
"ผมไมค่อยชอบคนเยอะๆ"
"เหมือนกันเลย เคยอยู่แต่ที่เงียบๆ มาอยู่แบบนี้แปลกๆ ไปเลย" เธอบอกเขาที่เดินมายืนข้างเธอ ดิเอโกอยากจะถามเธอเหลือเกินว่าเธอเป็นลูกของโรเจอร์จริงไหม แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าเธอจะเป็นหรือไม่เป็นลูกของโรเจอร์เขาก็ไม่สน
"ไปข้างนอกกันไหม" เขาชวนเธอ อยากทิ้งปัญหา เรื่องราวทั้งหมดไว้ที่นี่ อยากอยู่กับเธอแค่สองคนโดยที่ไม่ต้องสนใจเรื่องราวอะไรทั้งสิ้น "ไปสิ ฉันอยากไปเที่ยวในเมืองมากเลยรู้ไหม ฉันเห็นรูปในอินเตอร์เน็ต เมืองนี้กลางคืนสวยมาก ฉันยังไม่มีโอกาสได้เห็นของจริงเลย" เธอตอบอย่างตื่นเต้น เขายื่นมือมารอ เธอวางมือทับลงไป โดยไม่ลังเลสักนิด ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินหายไปในความมืดของสวน
ดิเอโกเปิดประตูรถให้หญิง เขาขับรถช้าๆ ไม่ได้เร่งรีบอะไร ลัดเลาะไปตามสันเขาแล้วมาหยุดที่ทิชูกา ที่ประจำของเขา เขาขอยืมรองเท้าของเจ้าหน้าที่ให้แองเจลิกาด้วย
"ว้าว ฉันไม่เคยเห็นมุมนี้จากในรูปถ่ายเลย มันสวยมาก" เธอบอกเมื่อเดินเข้ามาได้แค่ช่วงเดียวของเขาเท่านั้น เธอมองเมืองนี้อย่างต้องมนต์สะกด
"ไม่น่าเชื่อเลยว่าบ้านฉันจะอยู่อีกฝั่งของภูเขาที่มีวิวสวยขนาดนี้ ฉันชอบที่นี่จัง"
ใช่... เธอเป็นลูกของโรเจอร์จริงๆ ด้วย บ้านอยู่ตรงโซนตะวันตก ติดกับเขาลูกนี้ แต่ช่างเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เขาบริสุทธิ์ใจ ไม่คิดร้ายต่อเธอสักนิด
ดิเอโกมองเธอตื่นเต้นแล้วก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ เขาจับมือเธออีกครั้ง แล้วพาเธอเดินลึกเข้าไปในป่า "ไว้ใจผมหรือเปล่า" เขาถามอีกครั้ง
"ไว้ใจสิ" เธอบอกแล้วหัวเราะ
"งั้นหลับตาสิ" เขาบอก เธอยิ้มแล้วหลับตาลงอย่างที่เขาบอก เขาพาเธอปีนเขาขึ้นไปช่วงสั้นๆ ชุดที่เธอสวมทำให้ลำบากในการปีน แต่ดิเอโกก็ประคองเธอบ้าง อุ้มเธอบ้าง จนสามารถผ่านขึ้นมาจนได้ "อย่าเพิ่งลืมตานะ ผมจะระวังให้คุณเอง" เธอหัวเราะเบาๆ เธอเริ่มรู้สึกถึงอากาศที่เย็นขึ้น "ลืมตาได้" เขาบอกยังไม่ปล่อยมือเธอ เธอลืมตามองเขา
"แองเจลิกา เปเลซให้เกีรยติเต้นรำกับผมได้ไหมครับ" เขาบอกรอคอยคำตอบของเธอ เธอตั้งคอตรง "เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ดิเอโก... อะไรนะ ฉันนี่แย่งจัง นามสกุลคุณยังไม่รู้เลย"
"อัลเวส" ดิเอโกกลั้นใจตอบ แต่เมื่อเธอไม่ได้ส่งสัญญาณอะไรไม่ดีกลับมา เขาก็ยิ้ม "เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ดิเอโก อัลเวส" เธอพูด สอดมือประสานเข้ากับเขา แล้วปล่อยตัวไปตามที่ชายหนุ่มจะพาเธอไป จนเขาหมุนตัวเธอให้หันออกไปทางหน้าผา ทำเอาเธอหยุดหายใจไปเลย บนหน้าผานี้สูงมาก ด้านล่างเป็นหุบเหวลึก แต่ภาพตรงหน้าเมืองทั้งเมือง ทำให้เธอหลงรักเมืองนี้มากขึ้นกว่าเดิม "สวยจัง" แองเจลิกาหันมองคนด้านหลัง เขายังคงยืนกอดเธอเอาไว้ เธอเอนตัวพิงเขา รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ บนศีรษะ เธอมองไปรูปปั้นพระคริสต์ เธอขอบคุณเขา เธอมั่นใจแล้ว ผู้ชายคนนี้แหละที่เป็นความรักอันเป็นนิรันดร์ของเธอ
ดิเอโกไม่อยากคิดอะไรมากอีกแล้ว เขาตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ ถ้าชีวิตนี้เขาไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงในอ้อมแขนเขาตรงนี้ เขาก็จะไม่ขอมีใครอีกต่อไป จะไม่มีใครสามารถแทนที่เธออีกแล้ว
อากาศเริ่มเย็นลง ดิเอโกตัดสินใจพาเธอกลับก่อนจะเป็นหวัด "อยากไปไหนอีกไหม" เขาถาม "อยากหาอะไรร้อนๆ กินน่ะ" แล้วดิเอโกพาเธอมาที่ดาวน์ทาวน์ จอดที่คาเฟ่โคลัมโบ แต่ตอนนี้ร้านปิดไปแล้ว เธอเห็นเขากดรหัสหน้าร้าน "ร้านคุณเหรอ"
"ของพ่อผมน่ะ"
เขาตอบพาเธอเดินเข้าไปในร้าน เปิดไฟดวงเล็กๆ เธอนั่งตรงเคาน์เตอร์ ดูชายหนุ่มหยิบจับอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่ว สักพักครอฟเฟิลร้อนๆ กับชาอุ่นๆ ก็วางตรงหน้าเธอแล้ว เธอคว้าครอฟเฟิลมากิน เพิ่งรู้ว่าตัวเองหิวมากแค่ไหน เพราะตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินอะไรเลย เธอยื่นให้เขากินบ้าง "เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังบ้างสิ" ดิเอโกเริ่ม เมื่อจิบกาแฟร้อนๆ เข้าไป "เรื่องของฉันเหรอ แทบจะไม่มีอะไรเลย" เธอหัวเราะ "ผมฟังอยู่"
"ฉันเกิดและโตที่โปรตุเกส แม่เสียไปแล้วตั้งแต่ยังเด็ก ไม่รู้เรื่องของแม่มากนัก พ่อไม่ค่อยเล่าเรื่องของแม่ให้ฟัง เพราะท่านยังเจ็บปวดกับการจากไปของแม่ ฉันอยู่ที่โบสถ์ในเมืองปอร์โต โตมากับเด็กกำพร้า เรียนหนังสือที่โบสถ์จนจบมหาวิทยาลัย ไม่เคยได้ออกไปไหน พ่อมาหาปีละสองครั้ง" เธอบอกพอเห็นสีหน้าของดิเอโกก็อธิบายเพิ่ม "พ่อต้องทำงานน่ะ พ่อต้องทำงานเพื่อหาเงินมาเลี้ยงทุกชีวิตในโบสถ์แค่นี้แหละ เรื่องของฉัน ไม่มีอะไร แล้วคุณล่ะ"
"ผมเหรอ ผมเกิดและโตที่นี่ในริโอ จนผมจบไฮสคูล ผมเกเรมาก ค่อนข้างเอาแต่ใจเพราะแม่ตามใจแต่เด็ก พ่อทนไม่ไหวส่งตัวผมไปเป็นทหาร ผมเป็นทหารอยู่สามปี ตอนนี้ปลดประจำการ มาช่วยงานที่บ้านแล้ว"
"ยังเกเรอยู่หรือเปล่า" เธอถามแล้วหัวเราะ เขาเองก็หัวเราะไปกับเธอด้วย
"ไม่แล้ว การเป็นทหารทำให้ผมรู้คุณค่าของชีวิตมากขึ้น ผมสูญเสียเพื่อนไปในสนามรบแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ผมคิดอะไรได้หลายๆ อย่าง ตอนนี้ผมทำงานหนักมาก ทุ่มเทเวลาทั้งหมดเพื่องาน เพื่อครอบครัว" เธอจับมือเขาเบาๆ เมื่อเขาเสียงเศร้าไปตอนที่พูดถึงเรื่องเพื่อน "เพิ่งนึกขึ้นได้ อันที่จริงผมเริ่มกลับมาเกเรได้สักอาทิตย์แล้ว วันอาทิตย์ที่แล้ว ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งในโบสถ์" เขาเริ่ม เธอยิ้มแล้วนั่งฟังเขาพูอย่างตั้งใจ "ผมสงสัยมากว่าเธอเป็นใคร ผมไม่เคยเห็นเธอในเมืองนี้สักครั้งเลย ผมคิดว่าเธอเป็นนักท่องเที่ยว ตั้งแต่วันนั้นผมออกตามหาเธอไปทั่วทั้งเมือง ผมวิ่งมาที่เขากอร์โกวาดูทุกเช้าหวังว่าจะได้เจอเธออีก ผมต้องเข้างานสายเกือบทุกวันเพราะระยะทางวิ่งไกลจากบ้านผมมาก พอตกเย็นถึงเที่ยงคืนผมจะไปนั่งที่ชายหาด หวังว่าจะพบเธออยู่ที่นั่น ผมเฝ้าตามหาเธอ หน้าเธอวนเวียนอยู่ในความคิดผมตลอดเวลา ไม่เป็นอันทำงาน สองวันก่อน ผมโดนพ่อตำหนิอย่างหนัก เพราะงานไม่คืบหน้าไปไหนเลย จนผมเกือบจะล้มเลิกความตั้งใจในการตามหาเธอ คิดว่าเธอคงกลับบ้านเกิดไปแล้วแน่ๆ ผมยอมแพ้ คิดว่าหมดหวังแล้ว ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น และผมบอกกับเขา" เขาชี้ไปที่รูปพระเจ้า "ว่าผมอยากเจอเธออีก แล้วผู้หญิงคนนั้นก็อยู่ในร้านนี้ที่ชั้นสอง" แองเจลิกาตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เขาเล่า เธอบีบมือเขาแน่น จนรับรู้ได้ถึงชีพจรของเขาที่เต้นรัวไม่แพ้กับหัวใจเธอตอนนี้เลย แล้วเล่าให้เขาฟังบ้าง "ฉันเกือบจะไม่ได้ไปโบสถ์แล้ววันนั้น คุณน่าจะรู้ว่าหลังจากแม่จากไป พ่อไม่เคยเชื่อและศรัทธาในศาสนาอีกเลย ฉันอ้อนวอนพ่ออยู่นานกว่าพ่อจะตามใจให้มาที่โบสถ์ได้ วันนั้นคลาร่าขึ้นเขาแทบไม่ไหว ทำให้ฉันมาโบสถ์ช้ากว่ากำหนดการ จนทำพิธีเสร็จแล้ว คลาร่าก็ยังขึ้นมาไม่ถึงสักที ฉันไม่ได้ดูโทรศัพท์ว่าคลาร่าบอกให้ลงมาเจอกันที่ร้านอาหารด้านล่าง และบาทหลวงบอกว่าจะเข้ามาตามเมื่อถึงเวลา ฉันขอพร แต่แล้วฉันก็พลันคิดถึงเรื่องความรักของพ่อกับแม่" เธอเว้นวรรค มองเข้าไปที่ดวงตาเขา "ข้าพระองค์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพระองค์จะประทานความรักอันเป็นนิรันดร์ให้กับข้าพระองค์เหมือนอย่างบิดาและมารดาของข้าพระองค์ อาแมน" ดิเอโกก็พูดไปพร้อมกับเธอด้วย เขาจำเหตุการณ์นั้นได้อย่างแม่นยำ
"แองเจลิกา" เขากระซิบเรียกชื่อเธอ เขาดีใจ บีบมือเธอแน่นขึ้น อีกมือจับไปที่แก้มของเธอเบา
"ดิเอโก" เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ เมื่อใบหน้าของเขาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอหลับตา เมื่อเขาก้มมาจูบเธอ