"ความจริงใจ" ไม่มีอยู่ในคำพูด
และเป็นสิ่งที่ "พิสูจน์" ยากในปัจจุบัน
-----
"ความสุข"
เกิดจากจิตใจที่สะอาดและบริสุทธิ์
-----
สิ่งที่เป็น "อกุศลที่สุดในชีวิต"
คือ การหลอกตัวเอง
-----
ผู้เห็นโลกเป็นของวุ่นวาย นั่นแหละคือ "ผู้มีบุญ"
-----
วันที่ดีที่สุด คือวันที่ได้ทำความดี และสะสมบุญ
-----
นิมนิม พิมพ์ข้อความธรรมะสอนใจตนเอง พร้อมกับโพสท์ภาพถ่ายล่าสุดของเธอใน
อินสตาแกรม เป็นภาพที่เธอไปทำบุญถวายภัตตาหารเช้าแด่พระภิกษุสงฆ์โดยไม่เฉพาะเจาะจง(ถวายสังฆทาน) ในวัดป่าใกล้บ้าน สตรีสาวโสดผู้มีหัวใจที่เด็ดเดี่ยวต่อการ
เลือกเอา ระหว่าง: ความรักของบุรุษเพศ หรือ : ความรักต่อสายโลหิตทั้งสามชีวิต
เช้านี้เธอสวมผ้าถุงผ้าไหมทอมือของคนอีสานกับเสื้อสีขาวมีลายดอกไม้เล็กๆ ดูสะอาดตา
หลังจากที่นิมนิม ได้พิมพ์ข้อความส่วนตัวกดส่งไปหาณนนท์เรียบร้อยแล้ว เธอก็ทำกิจวัตรประจำวันของเธออย่างสงบเงียบ ภายในใจของสตรีสาวโสดอายุ 51 ปีผู้ซึ่งเคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากและเจ็บปวดที่สุดในชีวิตมานับครั้งไม่ถ้วน!!!! เธอบอกตัวเองเพียงว่า....
" หากคุณณนนท์ คือบุรุษเพศที่เจตสิกของมารดาผู้ให้กำเนิดของเธอได้เลือกเขาและ
ได้บอกแก่เธอเอาไว้ ด้วยการพากายทิพย์ของเธอไปเห็นอนาคตทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น
แก่เธอ... ก่อนที่ท่านจะสิ้นลมหายใจ!! ออกจากกายเนื้อ(รูปธรรม)ของท่านอย่างสงบใน
เวลา 6 ชั่วโมงต่อมาเท่านั้น!! ทุกๆ อย่างย่อมจะต้องเกิดขึ้นและดำเนินไปเองตาม
ลิขิตแห่งชะตากรรมของเธอกับบุรุษผู้มีชะตาลิขิตคู่กับเธอเป็นคนสุดท้ายในภพชาตินี้ "
หลังจากณนนท์ อ่านข้อความทั้งหมดที่นิมนิมพิมพ์ส่งถึงเขาแบบส่วนตัวจบลง เขารู้สึก
มีความสุข หัวใจกำลังเบ่งบานดุจดอกทานตะวันที่รับแสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้า พระเอกคน
ดังเปิดประตูรถแล้วก้าวขาเรียวยาวแข็งแรงออกไปยืน พร้อมกับยิ้มอย่างเบิกบานให้กับแสงแดดและท้องฟ้าอากาศรอบๆ กายเขา ก็...นะ....!! ทุกอย่างดูสวยงามขึ้นมากจริง ๆ
บ่ายสี่โมงเย็นกว่า ๆ นิมนิมกำลังเย็บเสื้อผ้าเก่าด้วยมือของเธอกับเข็มและด้าย มันเป็นงานอดิเรกที่เธอชอบเพราะได้ฝึกสมาธิไปในตัว อีกทั้งเธอยังได้ออกแบบ,ตกแต่ง,ดัดแปลง
เสื้อผ้าเก่าๆ ของเธอและบุตรชายให้กลายเป็นเครื่องนุ่งห่มตัวใหม่ ที่มีความสวยงาม,เท่ห์!
ไม่ซ้ำแบบตัวใดๆ ในโลกนี้ สามารถนำกลับมาสวมใส่ใหม่แล้วรู้สึกเหมือนได้เสื้อผ้าชุดใหม่ที่ซึ่งไม่เคยใช้มาก่อนจนเบื่อ
เมื่อเธอเย็บปรับแต่งและซ่อมแซมจนกลายเป็นชุดใหม่ที่น่าสวมใส่แล้วนั้น นิมนิมก็จะคัด
แยกเอาไปซักให้สะอาด ก่อนที่จะมอบให้กับมูลนิธิรวมทั้งอาสาสมัครคนที่เธอรู้จักซึ่งเขา
จะออกเดินทางไปในหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลจากตัวอำเภอ เพื่อไปแจกอาหาร,ยา
รักษาโรค รวมทั้งเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มให้แก่คนยากจน,เด็กๆ และคนชรา ที่อาศัยอยู่ตาม
ลำพัง เนื่องจากลูกๆ หลานๆ ต่างเข้าเมืองเพื่อดิ้นรนหางานทำเลี้ยงชีวิต นั่นเอง
เสียงสัญญาณบ่งบอกว่ามีความเคลื่อนไหวใหม่ ๆ จากโทรศัพท์มือถือของนิมนิมซึ่งเธอวางเอาไว้ใกล้ๆ ตัวเสมอ หญิงสาวผู้ซึ่งนั่งเย็บสอยเสื้อผ้าอยู่บนเก้าอี้ยาวทำจากไม้สักทอง เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวของตนเองมากดดู
" ใครหนะ ? Support Nanon ?
แอดมาขอเป็นเพื่อนใหม่ของเราด้วยแฮะ!! ไหนขอดูโปรไฟลท์ก่อนซิ
ถ้าเป็นพวกเพจผี ไม่รับนะจ๊ะ "
นิมนิม กดต่อไปเพื่อดูโปรไฟลท์ของบุคคลที่ใช้ชื่อเพจว่า * Support Nanon *
" อ้าว!! ตั้งค่าโปรไฟลท์แบบส่วนตัว(แบบปิด) อีกต่างหาก!!!
แล้วจะแอดมาขอเป็นเพื่อนใหม่กับชั้นทำไมกันนะ ? ชั้นยิ่งสกรีนเพื่อนอย่างละเอียด
เสียด้วย.... ถ้าตรวจสอบไม่ได้ว่า เป็นใคร? โพสท์อะไรแนวไหน ? ก็ม่ายรู๊.....?!!?
แบบนี้ก็ไม่ต้องเป็นเพื่อนกันหละค่ะ เฮ๊อ!! เสียเวลาทำงานจริงๆ "
นิมนิม บ่นงึมงำให้กับผู้ที่ขอแอดมาเป็นเพื่อนใหม่ ผู้ซึ่งเธอไม่สามารถตรวจสอบ
รายละเอียดส่วนตัวใดๆ ได้เลย เพราะในโลกโซเชี่ยลนั้นเธอระมัดระวังพวกทำเพจ
ปลอมเพื่อหวังหลอกลวงและต้มตุ๋นคนไทยที่ไร้เดียงสา หรือเป็นผู้เล่นโซเชี่ยล
มือใหม่ซึ่งไม่รู้ถึงพิษภัยมากมายในโลกที่ไร้พรมแดนของการติดต่อสื่อสารยุคนี้
เหมือนกับมี คนบางคน... ที่ซึ่งกำลังซุ่มดูความเคลื่อนไหวของนิมนิมอยู่
เงียบ ๆ เพราะในทันใดนั้นเอง!! ก็มีบุคคลคนหนึ่ง? ซึ่งไม่ได้อยู่ใน
*รายชื่อเพื่อน* แชทข้อความมาถึงเธอ
" สวัสดีค่ะพี่นิมนิม สบายดีไม๊คะ? "
" อ่าววววว..? เอ๊ะ!! ใคร ? ...ยังไง....? "
นิมนิม กดอ่านข้อความทักทายพร้อมกับรีบดูชื่อโปรไฟลท์ของผู้ที่แชทมาหาเธอในตอนนี้
" เพจ Support Nanon !? ทักเรามาทำไม? ต้องการอะไรจากเรากันแน่นะคนๆ นี้? "
หญิงสาววัย 51 ปีซึ่งถือว่าชีวิตได้ผ่านเรื่องราวมากมายจนฉลาดทันคนเกินกว่าที่จะถูก
ใครสักคนล่อลวง หรือหวังผลอะไรบางสิ่งบางอย่างแบบง่ายๆ จากเธอไปได้ นิมนิม
บ่นอุบอิบด้วยความสนเท่ห์ในจุดมุ่งหมายที่แท้จริงจากผู้ที่ใช้ชื่อว่า * Support Nanon *
ซึ่งกำลังพยายามติดต่อสื่อสารกับเธอให้จงได้!! ทั้งๆ ที่เธอเองไม่ได้สนใจรวมทั้ง
ไม่เคยรู้จักกับบุคคลที่ใช้ชื่อแทนตัวตนของตัวเองแนวนี้มาก่อน
" สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครคะ? ทำไมถึงเรียกแทนตัวของฉันว่า *พี่*?
ไม่ทราบว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคะ ? "
นิมนิม พิมพ์แชทตอบกลับเพื่อให้รู้ ๆ กันไปเลย
" พี่นิมนิมอย่าพึ่งงง แล้วรีบบล๊อกหนูนะคะ!! คุยกันก่อนค่ะ ใจเย็นนิดนึง "
" ได้ค่ะ งั้น.. ก็รีบบอกมาค่ะรายละเอียดของคุณ พี่ไม่มีเวลาว่างค่ะ "
" ได้ค่ะ ๆ ขอบคุณนะคะหนูชื่อแยมค่ะ พอดีหนูเห็นพี่นิมนิมเข้าไปกดติดตาม
และกดไล้ค์ให้ในเพจพี่ณนนท์ หนูก็เลยตามมาดูเพจของพี่เลยเดาว่าพี่นิมนิม
จะต้องเป็นรุ่นพี่ของแยมแน่ๆ เลยถือวิสาสะเรียกพี่ว่า *พี่* ค่ะ "
" อ๊อ! ค่ะ แล้วยังไงคะ....? น้องแยมมีอะไรจะคุยกับพี่เหรอคะ?
แต่พี่ขอออกตัวไว้ก่อนเลยนะคะว่า พี่ก็แค่ชื่นชอบคุณณนนท์ เหมือน ๆ
กับแฟนคลับดาราทั่ว ๆ ไปเท่านั้นเอง และพี่ไม่มีข้อมูลพิเศษใดๆ เกี่ยวกับ
คุณณนนท์ ด้วยค่ะ ขนาดละครของเค้าพี่ยังไม่เคยดูซักเรื่องเลย 55555 "
นิมนิม รีบปิดทางต่อสัมพันธภาพกับผู้ที่บอกเธอว่า *ชื่อแยม*
ชนิดที่ว่า แทบจะไม่มีรูให้มุดต่อกันได้อีกเลยประมาณนั้น หุหุ!! เพราะตาม
ปกติของชีวิตเธอนั้น ก็ไม่เคยติดตามดูละครไทยแบบติดหนึบแล้วยอมเทใจ
เป็นแฟนคลับพันธุ์แท้ของดาราหรือนักร้องไทยคนใดมาก่อน จนบัดนี้
" แยมเองก็เหมือนกันค่ะพี่ ไม่ค่อยมีเวลาดูละครของพี่นนท์จนจบสักเรื่อง
หรอกค่ะ เพราะทำงานกว่าจะเลิกแล้วเดินทาง รถติดกว่าจะถึงห้อง ก็ไม่ต้องดู
อะไรแล้วค่ะ นอกจากรีบอาบน้ำ ทานข้าวและนอนค่ะ พี่นิมนิมอยู่ขอนแก่น
ใช่ไม๊คะ? แยมอยู่ที่สัตหีบค่ะ หนูหมายถึงครอบครัวอยู่ที่นั่นแต่ตอนนี้แยมยัง
ทำงานอยู่ในกรุงเทพฯ ค่ะ "
" ใช่ค่ะ พี่อยู่ขอนแก่นและรักขอนแก่นค่ะ "
" พี่นิมนิมเห็นชื่อโปรไฟลท์ของแยมแล้วใช่ไม๊คะ Support Nanon แยมตั้งใจทำ
โปรไฟลท์นี้เพื่อเป็นกำลังใจให้กับพี่นนท์รวมทั้งแฟนคลับที่ชื่นชอบพี่นนท์จริงๆค่ะ
ถ้าพี่นิมนิมกดรับเป็นเพื่อนกับแยม พี่จะเข้าไปเห็นแยมโพสท์ภาพและคลิปวีดีโอของ
พี่นนท์มากมาย แต่พี่นิมนิมก็ยังไม่กดรับเพื่อน เลยเข้าไปดู ยังไม่ได้ "
" พี่ไม่รู้ว่าพี่จะต้องกดรับเพื่อนกับใคร? ค่ะ พี่ไม่กดรับเพื่อนที่ไม่รู้จัก!! เพราะมีพวก
ที่สร้างโปรไฟลท์ปลอม! แล้วขอแอดมาเป็นเพื่อนกับพี่เยอะมากๆ จากนั้นพวกนี้
มันก็จะเอาไปแอบอ้างต้มตุ๋นหลอกลวงผู้อื่นที่ยังไม่ชำนาญในการติดต่อในโลกออนไลน์ "
" ถ้างั้นตอนนี้พี่นิมนิมรู้จักกับแยมแล้ว แยมอยากมีพี่สาวที่ใจดีและเก่งอย่างพี่นิมนิม
ค่ะเพราะแยมเป็นลูกสาวคนเดียว พี่นิมนิมเต็มใจที่จะกดรับแยมเป็นเพื่อนไม๊คะ...? "
" อ๋อ! ถ้าขอกันตรงๆ แบบนี้ ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่กดรับให้ตอนนี้เลยก็แล้วกันนะคะ
และพี่ต้องขอตัวก่อนเพราะได้เวลาที่พี่ต้องออกไปข้างนอกแล้วค่ะ ถ้าแยมมีอะไร
จะพูดคุยกับพี่ พิมพ์เอาไว้เลยนะคะถ้าพี่ว่างแล้วออนไลน์พี่จะกดอ่านและพิมพ์
ตอบค่ะ ขอบคุณนะคะที่สนใจอยากจะเป็นเพื่อนกับคนแก่ๆ อย่างพี่ สวัสดีค่ะ "
พิมพ์ตอบเสร็จ! กดส่งข้อความสุดท้ายไปแล้ว นิมนิมจึงกดรับ *เพื่อน* ให้กับ
โปรไฟลท์ใหม่ที่อ้างว่าตัวเองเป็นหญิงสาวรุ่นน้องชื่อแยม หลังจากนั้นเธอก็รีบ
ออฟไลน์เพื่อชาร์ตแบตเตอรี่โทรศัพท์วางไว้ในห้อง
ณนนท์ ทำท่าทาง เย๊สสสสส!!!! กำหมัดทั้งสองข้างหงายมือขึ้น แล้วดึงข้อศอก
ทั้งสองข้างเข้ามาหาตัวเอง ด้วยความรู้สึกสุขสมอารมณ์หมาย หาใดปาน วู๊ววว!!!!


" Ue wo muite, arukou
ฉันแหงนมองฟ้าตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
Namida ga koborenai you ni
เก็บกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหล
Omoidasu haru no hi, hitori bocchi no yoru
ฉันยังจำช่วงเวลาในฤดูใบไม้ผลิได้อยู่, ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวในค่ำคืนที่อ้างว้าง
Ue wo muite, arukou
ฉันแหงนมองฟ้าตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
Nijinda hoshi wo kazoete
เฝ้านับดวงดาวที่ทอแสงประกายริบหรี่
Omoidasu natsu no hi, hitori bocchi no yoru
ฉันยังจำวันเวลาในฤดูร้อนได้อยู่, ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวในค่ำคืนที่อ้างว้าง
Shiawase ha kumo no ue ni
ความสุขคงอยู่เหนือปุยเมฆ
Shiawase ha sora no ue ni
ความสุขคงอยู่บนท้องฟ้า
Ue wo muite, arukou
ฉันแหงนมองฟ้าตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
Namida ga koborenai you ni
เก็บกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหล
Nakinagara aruku, hitori bocchi no yoru
ฉันเดินไปก็ร้องไห้ไป, ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวในค่ำคืนที่อ้างว้าง "
ณนนท์ เดินขึ้นบันไดไปบนชั้นสองของบ้าน เขาตรงเข้าไปในห้องนอน
จากนั้นเขากด รีโมทเปิดเพลง เพื่อให้ระบบคอมพิวเตอร์ทำงาน
ผ่านลำโพงเล็กๆที่ซ่อนอยู่ตามมุมห้อง
และแล้ว เสียงเพลง: Sukiyaki หรือ (Ue o muite arukou) ขับร้องโดย
คุณ Kyu Sakamoto ก็ดังกระหึ่มขึ้นรอบห้องนอนด้วยระบบการติดตั้งเครื่องเสียง
ที่ดีเยี่ยม พระเอกคนดังมีสีหน้าและแววตาดูเศร้าและเหงาจนน่าใจหาย...
เขานั่งลงบนเตียงนอนแล้วก้มลงตบหัวโรนัลโด้ซึ่งวิ่งขึ้นบันไดติดตามเขามานอน
บนที่นอนของมัน โดยณนนท์ได้ปูพรมผืนโปรดเอาไว้ให้มันที่ข้างเตียงนอนของเขา
" Omoidasu aki no hi, hitoribocchi no yoru
ฉันยังจำวันเวลาในวันฝนตกได้อยู่, ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวในค่ำคืนที่อ้างว้าง
Kanashimi ha hoshi no kage ni
ความเศร้าแฝงตัวอยู่ในเงาของดวงดาว
Kanashimi ha tsuki no kage ni
ความเศร้าแฝงตัวอยู่ในเงาของดวงจันทร์
Ue wo muite, arukou
ฉันแหงนมองฟ้าตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
Namida ga koborenai you ni
เก็บกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหล Nakinagara aruku, hitoribocchi no yoru
ฉันเดินไปก็ร้องไห้ไป, ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวในค่ำคืนที่อ้างว้าง
Hitoribocchi no yoru
ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวในค่ำคืนที่อ้างว้าง "
(อ้างอิงจากเพลง: Sukiyaki หรือ (Ue o muite arukou) แปลเป็นไทยได้ว่า
 "ฉันเงยหน้าก้าวเดินไป" ขับร้องโดยคุณ Kyu Sakamoto ในปี 1961
โดยค่ายเพลง Toshiba / เครดิตคุณแมค จาก akitia)
ณนนท์ ล้มตัวลงนอนบนที่นอน พระเอกชื่อดังซึ่งเป็นผู้ชายในฝันของสตรี
จำนวนมากเอามือขึ้นมาก่ายที่หน้าผากของตัวเอง.. คืนนี้เขาเปิดผืนผ้าม่าน
ขนาดใหญ่ตรงผนังห้องที่แลเห็นทิวทัศน์ด้านนอก ดวงตาคมเข้มมีเสน่ห์
น่าหลงใหลของณนนท์.... เหม่อมองออกไปทะลุแผ่นกระจกขนาดใหญ่
ซึ่งเป็นผนังกั้นห้องนอนกับโลกที่มืดในยามราตรีกาล
จริงอยู่ ถึงแม้ว่าพื้นที่ในกรุงเทพมหานครฯ ยามค่ำคืนเช่นนี้
จะมองเห็นแสงดาวบนท้องฟ้ากว้างใหญ่ได้ยากลำบาก เพราะมีฝุ่นผง
ควันเล็ก ๆ ปกคลุมอากาศเอาไว้อย่างหนาแน่น จนทำให้ค่าความปกติ
ของผงฝุ่นเขม่าควันภายในเมืองหลวงของประเทศไทย สูงขึ้นจนเป็นอันตราย!!!
ต่อชีวิตของมนุษย์เมืองผู้ซึ่งอาศัยและทำมาหากินอยู่อย่างแออัดยัดเยียด
จนเป็นสภาพปกติของชาวมหานครไปแล้ว
ณนนท์ เหม่อมองออกไปที่ด้านนอกของกระจก.... พร้อมกับปล่อยใจ
ล่องลอยไปตามเสียงเพลง.......ที่ดังขับกล่อมภายในห้องนอนของเขา......
" พี่ฝันจะสร้างรังรัก
สักหนึ่งหลัง
ณ ริมฝั่งเจ้าพระยา
อยู่อาศัย
แม้นฝันของพี่
ไม่เกิดมีอันเป็นไป
สองชีวีเราคงได้ร่วมเสน่หา
รังรักในจินตนาการ
วิมานรักอันบรรเจิดจ้า
ริมหน้าต่างปลูกซุ้มลัดดาห้องนอนสีฟ้า
ติดม่านชมพู
ความรักเป็นมนต์ดลใจ
ฝันไปพลังใจต่อสู้
คอยพี่หน่อยเถิดนะโฉมตรู
มินานจะรู้
ว่ารังรักอยู่แห่งใด "
ณนนท์ พลิกตัวของเขามาทางด้านซ้าย มือขวาที่ยกสะเปะสะปะมาเพื่อกอดหมอน
กอดปลาโลมาตัวโปรดของเขานั้นกระทบสัมผัสเข้ากับอุ่นไอของร่างเล็กๆ ของใคร
อีกคนหนึ่ง!!.......... ใครกัน!!??.......!!!!!!??
นิมนิม นอนหลับสนิทด้วยฤทธิ์จากยารักษาโรคประจำตัวซึ่งเธอต้องทานเป็นจำนวน
หลายเม็ดทุกๆ คืนก่อนนอน เพื่อป้องกันไม่ให้เธอสะดุ้ง!! ตกใจสุดขีด!!!!
เมื่อได้ยินเสียงกระทบของวัตถุใดๆ ที่เกิดขึ้นได้ในช่วงกลางคืน หรือแม้แต่เสียง
เปิดปิดประตู,หน้าต่างทั่ว ๆ ไป แต่มันสามารถทำให้หัวใจของนิมนิม กระโดดลงไป
อยู่ที่ปลายฝ่าเท้าได้อย่างรวดเร็ว!!!! แล้วเธอก็จะตื่นขึ้นมาด้วยความหนาวเย็น
จนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง!!!!! ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้นอนในห้องปรับอากาศ อีกทั้งอากาศ
ไม่ได้หนาวเย็นผิดปกติ และบนหน้าอกของนิมนิมจนถึงคอนั้น จะมีผ้าห่มผืนนุ่ม
ปกคลุมห่มกายเอาไว้เสมอตลอดเวลาที่เธอเข้านอน ทั้งหมดนี้คืออาการของ
*โรคโฟเบีย* อันทุกข์ทรมานซึ่งกลายสภาวะมาจาก *โรคซึมเศร้าหลังคลอด*
ที่ทำให้เธอต้องทานยามาตลอดระยะเวลา 17 ปีหลังจากคลอดบุตรคนที่สาม
" ความรักเป็นมนต์ดลใจ
ฝันไปพลังใจต่อสู้
คอยพี่หน่อยเถิดนะโฉมตรู
มินานจะรู้
ว่ารังรักอยู่แห่งใด
รังรักริมฝั่งน้ำเจ้าพระยา
สุขตราฝังตรึงซึ้งอยู่ในใจ
แม้นความฝันพี่เป็นจริงได้
พี่จะให้ชื่อว่ารังรักอนุสรณ์
ความฝันเป็นจริงวันใด
หัวใจพี่คงจะบินว่อน
คอยพี่ก่อนไม่ช้าบังอร
แม้นใจไม่ร้อน
แน่นอนเราได้สุขสันต์ "
( อ้างอิงจาก เพลง : รังรักในจินตนาการ / ศิลปิน : ทูล ทองใจ )
ในท่ามกลางแสงสลัวเลือนลาง ภายในห้องนอนแบบเรียบง่ายของนิมนิมนั้น
เธอรู้สึกหนาวเย็นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง!!!! นิมนิมหดตัว งอขาทั้งคู่เข้ามาอยู่
ใต้ผ้าห่มผืนโปรดของตัวเอง ก่อนที่เธอจะพลิกตัวตะแคงจากการนอนทับด้านขวา
เพื่อพลิกไปทางด้านซ้ายของเตียงนอน ทว่า!!........ร่างและมือของเธอ
กลับปะทะเบาๆ เข้ากับร่างอุ่นๆ ซึ่งมีขนาดร่างกายใหญ่กว่าร่างของเธอ!!!!......
" หนาว..หนาวเหลือเกิน.. "
นิมนิม พูดพึมพำออกมาเบา ๆ และเบียดกายอันผอมบางของเธอเข้าไปซุก
รับไออุ่นจากแผ่นอกกว้างที่อยู่ภายใต้เสื้อยืดเนื้อผ้านุ่มสบาย ศีรษะของเธอ
ซุกอยู่กลางหว่างอกและอยู่ใต้คางของร่างแข็งแรงด้วยกล้ามเนื้อ ซึ่งมีความ
อบอุ่นมากมายกระจายออกสู่ร่างที่กำลังหนาวเย็นจนกายสั่นไปทั้งตัว
ณนนท์ รู้สึกงง!? จนนิ่งอึ้ง!!? ไปชั่วขณะหนึ่ง!!?? เขาลืมตาและปรับสายตา
ให้เข้ากับแสงสลัวๆ ภายในห้องๆ หนึ่งนี้.......... จนกระทั่งเขามองเห็นว่า
ร่างกายของอีกคนที่มือและแขนของเขาเปะปะมากระทบสัมผัสเข้านั้น เป็น
ร่างกายของสตรีนางหนึ่งซึ่งมีผิวกายที่เย็นจนน่าตกใจ!!
เมื่อสตรีผู้นั้นพลิกกายของเธอจากทางด้านขวามาทางด้านซ้าย ณนนท์จึง
สามารถมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยตามาก่อน เขาอึ้ง!!! หนักเข้าไปอีก......
" คุณนิมนิม!!! "
ณนนท์ จ้องมองใบหน้างดงามที่หลับตาพริ้ม ผมยาวสลวยแผ่กระจายแลดูยุ่งเหยิง
แต่กลับช่วยขับหน้าตาของนิมนิมให้ดูเหมือนหญิงสาววัยรุ่นที่ปราศจากการตกแต่ง
ด้วยเครื่องสำอางค์ใดๆ ในขณะที่ณนนท์กำลังงง!! และตัดสินใจไม่ได้ว่าเขาควรจะ
ทำเช่นใดต่อไปดี....? น้ำเสียงแผ่วเบา.. สั่นเครือ.. จนทำให้ผู้ได้ยินรู้สึกได้ถึงความ
ทุกข์ทรมานของเจ้าของเสียง ก็เป็นดั่งมนตร์สะกดให้พระเอกหนุ่มโสดรูปงามค่อยๆ
วางมือข้างซ้ายและแขนซ้ายของเขาลงบนร่างเล็กบอบบางงดงามนั้น
" หนาว... หนาวจังเลย..... หนาว.... "
นิมนิม ยังคงพึมพำเบาๆ แม้ขณะที่หดขาของเธอเองเข้ามาอยู่ในผืนผ้าห่มของตนเองเรียบร้อยแล้ว หน้าตาของหญิงสาวในวัย 51 ปีในเวลาที่ไม่รู้สึกตัวและปราศจากการ
ประทินโฉมใดๆ อีกทั้งผมยาวสลวยที่ลื่นไหลไปตามใบหน้า,ลำคอ รวมทั้งปรกตกลงมาที่บริเวณหน้าอกซึ่งมีเสื้อยืดสบายตัวสวมใส่อยู่นั้น ดูราวกับเธอเป็นสตรีสาวที่มีอายุไม่น่า
จะเกิน 30 ปี วงพักตร์นั้นเล่าช่างดูผ่องใสสะอาดหมดจด ริมฝีปากได้รูปเรียวงาม จมูกโด่ง
เป็นสันงอนหน่อยๆ คิ้วธรรมชาติโก่งพองาม ขนตาดำหนาเป็นแพงอนยาวโดยไม่ต้องดัด
แสงจันทราที่สาดส่องมาตามช่องหน้าต่างสามบานที่ซึ่งเปิดอ้ารับแสงและลมธรรมชาติ
ในห้องแห่งนี้ ยิ่งขับใบหน้าและผิวพรรณของมนุษย์แม่ผู้มีบุตรแล้วถึง 3 คนให้ชวนพินิจ
ดูอยู่ไม่รู้เบื่อหน่ายสำหรับบุรุษคนพิเศษ ที่ซึ่งเขาเองก็ยังไม่อาจหาคำตอบให้กับตนเองได้เช่นกัน? ว่า...เหตุใดเขามานอนอยู่บนเตียงเดียวกับนิมนิมได้เยี่ยงนี้หนอ...?????!!!!
เมื่อณนนท์ค่อยๆ วางมือและแขนข้างซ้ายของเขาลงบนร่างเล็กบอบบางของนิมนิม
ที่หนาวจนสั่นไปทั้งร่างนั้นแล้ว เขาตัดสินใจค่อยๆ ใช้มือและแขนซ้ายที่แข็งแรง
ของเขาดึงกอดกระชับร่างของเธฮให้เข้ามาชิดแนบแผ่นอกกว้างบึกบึนสมบูรณ์ด้วย
กล้ามเนื้อที่เกิดจากการออกกำลังกายเฉพาะส่วนอยู่เสมอ
ส่วนแขนขวานั้น เขาวางพาดยาวลงกับหมอนเพื่อช้อนเอาศีรษะและใบหน้าของ
นิมนิมให้มาทับอยู่บนลำแขนอันซึ่งมีกระแสไออุ่นของมนุษย์เพศชาย
ณนนท์ เริ่มชินกับการปรับสายตาต่อแสงสลัวภายในห้อง เขาจึงเห็นว่า
หญิงสาวผู้ที่กำลังหลับสนิทเธอนอนอยู่ในท่านอนตะแคงซ้าย พร้อมทั้งหด
งอขาและตัวอยู่ในผ้าห่ม แต่ดูเหมือนความอบอุ่นจะยังไม่เพียงพอ เธอจึงยังคง
พึมพำๆ ว่าหนาว และร่างกายของเธอจากที่เขาสัมผัสอยู่นั้นมีอุณหภูมิที่เย็น
กว่าคนปกติทั่วไปจนน่าตกใจ!! สำหรับเขาในตอนแรก ที่มือของเขาสัมผัส
กับผิวและร่างกายช่วงบนของเธอ


นิมนิม หลับยาว... รวดเดียวอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิตไปจนถึงรุ่งเช้า
เธอรู้สึกอิ่มเอิบซาบซึ้งในหัวใจอย่างที่ไม่รู้จะสรรหาคำใดๆ มาบรรยายสำหรับทุกสิ่ง
และทุกการกระทำระหว่าง *กายทิพย์* ของเธอกับณนนท์ เธอเชื่อลึกๆ ว่า..
ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น เป็นผลมาจากสายใยความเกี่ยวข้องจากภพชาติในอดีต
ของเธอกับพระเอกชื่อดังก้องฟ้าบันเทิงเอเชีย เป็นแน่แท้!!
เพียงแต่.. ใครจะสามารถล่วงรู้ได้เองว่า.. เหตุการณ์ต่อจากนี้ไปนั้น
ชีวิตในชาติปัจจุบันระหว่างเธอกับณนนท์ จะเป็นไปในทางดีหรือทางร้าย ..?
ดุจดั่งพระธรรมคำสอนของ : หลวงพ่อพุธ ฐานิโย พระอริยะสงฆ์สายพระป่า
กรรมฐานของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ซึ่งเป็นพระอาจารย์ใหญ่ฝ่ายธรรมยุตินิกาย
แห่งภาคอีสานที่ได้เคยสอนไว้ว่า .....
*" เหตุบังเอิญไม่มีในโลก ทุกอย่างล้วนถูกจัดสรรตามเหตุและผล "*
ทางด้านณนนท์ เขาลืมตาขึ้น! เพราะแสงแดดที่ส่องผ่านผนังห้องซึ่งทำด้วยกระจก
บานใหญ่และหนา แยงตาของเขา.. หนุ่มโสดรูปงามผู้มีนามก้องฟ้าบันเทิงเมืองไทย
ตื่นนอนในท่ากอดก่ายหมอนข้างรูปทรงปลาโลมาเอาไว้ด้วยมือและขาอันแข็งแรง
ล่ำสันของเขา ๆ รู้สึกงุนงง!! จับต้นชนปลายยังไม่ถูก!!... กับสถานที่..??? และบุคคล??
ผู้ซึ่งเขาได้กอดเธอเอาไว้ทั้งคืนด้วยความรู้สึกเปี่ยมสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ณนนท์ หันดูทางซ้ายทีทางขวาที และมองตรงไปด้านหน้าของตนเอง...
" ที่นี่?? ก็ห้องนอนของเรานี่หว่า!! แต่ว่า.... อะไร?!? ทำให้เราไปนอนอยู่กับ
คุณนิมนิม? เราเห็นและได้สัมผัสตัวของคุณนิมนิมอย่างชัดเจน
นี่ ๆ !! กลิ่นผมและกลิ่นกายที่หอมละมุนตรึงใจอย่างบอกไม่ถูกของเธอ
มันยังติดมากับเราอยู่เลย!! .... เอ๊อออ!!! "
" กูไม่ได้คิดไปเองนะเว๊ย!! กูไม่ได้เสียสติหรือประสาทหลอนด้วย!!!
เออ... ว่าแต่ว่า... กูไปนอนกับคุณนิมนิม!!?? ได้ยังไงกันวะ!!!?????
แล้วตอนนี้หละ... เธอ..??....หายไปไหน..!?!? เว๊ยยยย!!!! เธอคงไม่ใช่ผี
หรือนางปีศาจอะไรซักอย่างหรอกนะ? ไอ้ที่สามารถแปลงร่างเป็นอะไรๆ
ก็ได้ แล้วก็ สามารถล่องหนหายตัวไปไหนต่อไหน ก็ได้อีกอ่ะ!!?? "
เช้าวันนี้ ณนนท์มีนัดคิวถ่ายงานนอกสถานที่ซึ่งต้องออกเดินทางไปถึงสถานที่นั้น
ก่อนเวลา 11.00 น. พระเอกละครทีวีไม่มีเวลาคิดนานนักกับเหตุการณ์และเรื่องราว
แปลกอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง เขาต้องรีบอาบน้ำ แต่งตัวทานอาหารเช้า แล้ว
ขับรถด้วยตัวเองเพื่อเดินทางไปให้ทันก่อนเวลานัดหมาย
ยิ่งเขามีอายุมากขึ้นเท่าไหร่ เขายิ่งต้องระมัดระวังตนเองในการที่จะไม่ทำให้กองถ่าย
และคนทำงานทุกฝ่าย ต้องเป็นฝ่ายนั่งรอเขาเพียงคนเดียว..... เพราะการได้แจ้งเกิด
จนมาเป็นพระเอกชื่อดังนั้นเขาไม่ได้มันมาอย่างง่ายดาย!! อีกทั้งในปัจจุบันนี้โลกเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในทุกๆ ด้าน เด็กรุ่นใหม่ที่มีโอกาสรวมทั้งมีความสมบูรณ์
ทั้งรูปร่างและหน้าตาในการแคสติ้งท์ เพื่อเข้ามาเป็นพระเอกหน้าใหม่แทนที่เขานั้น
มีอยู่มากมาย
"ความไม่ประมาทและการทำทุกๆ วัน ให้ดีพร้อมอยู่เสมอ"
จึงเป็นสิ่งสำคัญมากที่สุด ที่พระเอกผู้คร่ำหวอดอยู่ในวงการบันเทิงมายาวนาน
ถึง 20 กว่าปี เช่นเขา ตระหนักและระมัดระวังในทุกๆ งานที่เขาต้องรับผิดชอบ
เสียงสัญญาณจากโทรศัพท์มือถือ เพลง: บูมเมอแรง++++++
 โดยศิลปิน: ธงไชย แมคอินไตย์ เพลงโปรดของณนนท์ที่ซึ่งเขาได้ตั้งค่าเป็น
*เสียงเตือนข้อความเข้าจากนิมนิม* เอาไว้ ดังขึ้นอย่างเบิกบาน...
ขณะที่ณนนท์ กำลังเลี้ยวรถเข้าไปจอดในซุ้มสำหรับจอดรถ ท่ามกลางอากาศ
ค่อนข้างร้อนจากแสงแดดที่ส่องสว่างไร้เงาเมฆฝนบดบัง พระเอกรูปงาม
รีบเหยียบเบรครถยนต์ของตนแทบจะทันที!! เขาถอดแว่นกันแดดสีเข้มออกจาก
ใบหน้าเพื่อให้สามารถมองเห็นและอ่านข้อความที่พึ่งถูกส่งมาจาก...
"คนพิเศษ"!!?? ที่ยังไร้สถานะของเขา
" สวัสดีค่ะคุณนนท์ที่น่ารักยิ่ง *ขอบคุณมากนะคะสำหรับความใจดีความอบอุ่น
และทุกๆ สิ่งที่คุณนนท์ได้กรุณาต่อฉัน* ที่จริงฉันอยากสนทนาอะไรๆ อีกมากมาย
ยิ่งกว่านี้กับคุณค่ะ แต่ในเมื่อตอนนี้การติดต่อสื่อสารของเรามันเป็นได้แค่
*one way contact* เท่านั้น!! ฉันจึงรู้สึกแย่.. และคงไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้
ฉันเข้าใจสถานะการติดต่อสื่อสารของคุณกับแฟนคลับได้ดีนะคะว่าคุณเองต้อง
ระมัดระวังตัวในทุกๆ ช่องทาง!! เพราะมีผู้ที่ไม่หวังดี,อิจฉาริษยาและคู่แข่ง
ที่พร้อมจะทำร้ายและทำลายคุณในทุกรูปแบบ การเป็นพระเอกชื่อดังแบบ
คุณนี้.. ช่างน่าสงสารในความโดดเดี่ยวอันเต็มไปด้วยเงินทองและชื่อเสียง
มากมายนะคะ เหมือนกับที่เค้าบอกว่า..
** คุณจะได้บางอย่าง ก็ต้องยอมสูญเสียบางอย่าง
 เพราะของฟรี!! ไม่มีอยู่จริงในโลก** นั่นเองค่ะ
....เมื่อคืนนี้ เป็นคืนที่ฉันนอนหลับไปอย่างมีความสุขและอบอุ่นมากที่สุดในชีวิต
ในรอบ 14 ปีกว่าเลยทีเดียว ถ้าหาก....คุณนนท์จำบางสิ่งบางอย่างได้.....?
ฉันคงดีใจ(มากๆ) และคงสามารถเขียนอะไรๆ มาพูดคุยกับคุณได้มากกว่านี้นะคะ
อย่างไรก็ตาม สำหรับวันนี้.. ฉันขอให้คุณนนท์พบเจอสิ่งที่ดีงาม ไม่ว่าคุณ
กำลังทำอะไร อยู่ที่ไหนกับใครก็ตาม.. ฉันขอส่งกำลังใจที่สะอาดบริสุทธิ์มาให้
คุณค่ะ Fighting!! My best man. I'm always beside you and always
cheering for you. ** Out of all my heartfelt love and care, only for you. **
-- Little NImnim -- "


" พิกัดสถานที่ระบุขึ้นมาเหมือนกันเลย....???? *นวมินทร์-ปิ่นเกล้า*
เหมือนกันเด๊ะ! เลยอ่ะ ? อย่าบอกนะว่าคุณแยมคือผู้หญิงที่คุณนนท์กำลังคุยอยู่
แล้วเธอก็ติดตามสอดแนมพฤติกรรมของคุณนนท์!! อ้าว.... แต่เธอจะมาตาม
โปรไฟลท์ของเราทำไม๊? เราไม่น่าใช่เป้าหมายที่ควรคำนึงสักนิดด้วยซ้ำอ่ะ? "
นิมนิม เป็นคนช่างสังเกตุและเธอมักเก็บรายละเอียดต่างๆ ได้ดีเสมอจนกลายเป็น
อุปนิสัยส่วนตัวของเธอเอง เมื่อเธอเห็นการแจ้งพิกัดในไอจีของณนนท์เป็นพื้นที่
เดียวกันกับของแยม!? แน่นอนว่าความสงสัยย่อมเกิดขึ้น...? อีกทั้งคำกล่าว
อ้างของแยมที่ขอเป็นเพื่อนใหม่กับนิมนิมนั้น ก็ยังเป็นสิ่งที่เธอกังขา....?
" ดีค่ะ พี่เห็นด้วยกับการโพสท์แก้เซ็งช่วงเวลาเลิกงานแล้วเจอรถติดค่ะ เพราะพี่เคย
ทำงานอยู่ที่กรุงเทพ จึงเข้าใจหัวอกคนทำงานในเมืองกรุงได้ดีว่ามันแย่มากแค่ไหนกับ
ปัญหารถติดซ้ำซากซึ่งไม่เคยแก้ไขอะไรๆได้ซักที การหาอะไรมาเล่นมาโพสท์เพื่อ
ฆ่าเวลาไปในตัว เป็นความคิดดีมาก สมัยพี่อยู่กรุงเทพฯ พี่ก็จะเสียบหูฟังๆ เพลงที่ชอบ
จากในโทรศัพท์มือถือ ก็ช่วยให้ไม่หงุดหงิดเพราะรถติดโคตรนานได้ดีค่ะ "
จากที่นิมนิมคิดว่าจะตอบแชทของแยมในวันพรุ่งนี้ เธอเปลี่ยนใจพิมพ์ตอบในตอนนี้
แทน เพราะมีสิ่งที่เข้ามาทำให้เธอสงสัยใคร่รู้ แถมยังเป็นเรื่องสำคัญอีกด้วยสิ!
" น้องแยมคะ พี่อยากบอกตามตรงนะคะว่า:ถ้าน้องแยมมาเป็นเพื่อนกับพี่ด้วยเหตุผล
อะไรบางอย่างในใจของน้อง? และถ้าหากพี่สามารถให้คำตอบกับแยมได้ ขอให้
แยมถามและพูดกับพี่ตามตรงเลยนะคะ! เพราะพี่นิมนิมเป็นคนที่ชอบความจริงใจ
และซื่อสัตย์ค่ะ พี่เกลียดทุกๆ สิ่ง ที่มีลับลมคมในเพราะคนที่เลือกทำแบบนั้น ส่วนมาก
คือคนที่ไม่มีความบริสุทธิ์ใจต่อผู้อื่น อีกทั้งยังแอบแฝงผลลัพท์บางสิ่งบางอย่างเอาไว้
ด้วย สำหรับพี่.. ถ้าแยมแคร์และต้องการเป็นเพื่อนของพี่จริงๆ ขอให้เราพูดคุยกัน
อย่างตรงไปตรงมา ย้ำ!! ว่าคุยได้ทุกเรื่องถาม-ตอบได้ทุกเรื่องที่ไม่มีผลกระทบต่อ
ความเป็นส่วนตัวของเราคนใดคนหนึ่ง เท่านั้นเองค่ะ "
หญิงสาวสวยซึ่งเป็นรุ่นพี่ของอีกคน โยนหินถามทางออกไปก่อน!!!!!!! และเธอจะรอ
ดู "คำตอบ" ของแยม เพื่อพิจารณาตัดสินว่าคนๆ นี้เข้าหาเธอด้วยจุดประสงค์ดีหรือร้าย
" รู้แล้วคิด พิชิตศัตรู
รู้แล้วเงียบ ได้เปรียบศัตรู
รู้แล้วปฏิบัติ ขจัดศัตรู
รู้แล้วหยิ่ง จะยิ่งด้วยศัตรู "
-- จากพระธรรมคำสอน ของหลวงพ่อจรัญฯ วัดอัมพวัน --
ณนนท์ ตื่นนอนเกือบ 11 โมงเช้าเพื่อพักผ่อนให้เต็มที่ชดเชยสำหรับการนอนดึก
และการทำงานตลอดทั้งวันของเมื่อวานนี้ หลังจากทานอาหารมื้อเช้าเสร็จแล้ว
พระเอกหนุ่มเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือมากดเช็คดูความเคลื่อนไหวต่างๆ ใน
โปรไฟลท์ส่วนตัวของ ณนนท์ -ศิลปินไทย หลังจากนั้นเขากดสลับโปรไฟลท์ไป
ดูความเคลื่อนไหวในโปรไฟลท์ของ Support Nanon โดยที่เขาหารู้ไม่ว่า
 *พิกัดที่ตั้งค่าสถานที่* เอาไว้ในระบบของอินสตาแกรมบนโทรศัพท์มือถือส่วนตัว
ของเขานั้นทำงานได้ดีเยี่ยมเกินไป!! จนทำให้เกิดเรื่องที่เป็นข้อพลาดพลั้งต่อการ
จับผิดด้วยความสงสัยของนิมนิมไปเสียแล้ว ( อ่ะจ๊ากกกก!!!!+++ )
เมื่อเขาอ่านข้อความของนิมนิมที่ส่งถึงแยมจบลง ณนนท์รู้สึกกังวลใจเพราะแคร์ความรู้สึกของหญิงสาววัย 51 ปีคนนี้เป็นพิเศษ พระเอกชื่อดังผู้ซึ่งไม่มีความจำเป็นที่จะต้องคอยติด
ตามงอนง้อหรืออธิบายสิ่งใดกับใครๆ เลย ก็ได้(ถ้าไม่กระทบกับหน้าที่การงานและชื่อเสียงของเขา) รีบพิมพ์ตอบกลับนิมนิมอย่างรวดเร็ว!!
" สวัสดีค่ะพี่นิมนิม ไม่ต้องกังวลนะคะ ถ้าแยมมีอะไร แยมจะถามหรือพูดกับพี่ตรงๆ ค่ะ
พี่นิมนิมได้กดไล่ย้อนหลังไปชมภาพและคลิปเก่าๆของพี่นนท์แล้วหรือยังคะ ?
มีภาพ/คลิปใดที่พี่ชอบเป็นพิเศษอ๊ะป่าว? เราสองคนมาคุยกันเรื่องของพี่นนท์ดีกว่าค่ะ
 ( แก้เซ็งอ่ะ 55 ) ประเด็นแรก! แยมขอเริ่มที่.. - พี่นิมนิมคิดว่าพี่นนท์โสดจริงๆ หรือแอบคบ
กับใครแบบลับๆ หรือเปล่าคะ ? - ( อย่าลืม ตอบแยมด้วยนะคะ เพราะแยมมีเรื่องดีๆ จะ
เม๊าท์ให้พี่ฟังตอนเลิกงาน เย็นนี้ค่า.. ) "
นิมนิม รีบกดดูข้อความตอบกลับจากแยมในทันทีที่เสียงสัญญาณข้อความเข้า ดังเตือนขึ้น!!
" ขอบคุณมากนะคะที่ทำให้พี่สาวที่แก่แล้วคนนี้ค่อยสบายใจ ก่อนอื่นพี่ขอทราบอายุของแยมได้ไม๊คะ ? เพราะพี่เองปีนี้ครบ 51 ปีเต็มแล้วค่ะ ส่วนการเดาว่าสถานะของคุณนนท์ตอนนี้
โสดจริงหรือไม่? พี่ขอเดาว่า : อาจจะมีคนคุยๆ หรือนัดเดทเพื่อศึกษาเรียนรู้กันและกัน นะคะ
เพราะชายหนุ่มโสดรูปงามและมีพร้อมสรรพทุกด้านเช่นคุณนนท์นี้ คงหัวบันไดไม่แห้งแน่นอนค่ะ (เดา) ส่วนเมื่อไหร่คุณนนท์จะเปลี่ยนสถานะจากโสดเป็นมีแฟน นั้นพี่นิมนิมคิดว่า
เค้าคงรักษาความเป็นส่วนตัวของเค้ากับผู้หญฺิงที่ศึกษาดูใจกันอยู่จนกว่าจะแน่ใจจริงๆ และถึง
เวลาที่เหมาะสมจริงๆ ของ คนทั้งคู่อ่ะค่ะ (เดาล้วนๆนะคะ) คำตอบของพี่มาจาก *การไม่มีข้อมูลพิเศษใดๆทั้งสิ้นนะคะ ดังนั้นจึงไร้เหตุผลและหลักฐานยืนยันค่ะ* 55555 "
ณนนท์ อ่านข้อความตอบกลับของนิมนิมไปด้วยพร้อมกับอมยิ้มและหัวเราะคิ๊ก ๆ
ไปด้วย ดูเหมือนกับว่าตั้งแต่โลกของเขามีผู้หญิงลูกสามคนนี้เข้ามาเกี่ยวพัน
มันส่งผลมีอิทธิพลต่ออารมณ์,ความรู้สึก,พลังงานบวก,รอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจ,การหัวเราะ
ขำๆ อยู่คนเดียว รวมทั้งความมีชีวิตชีวา และหัวใจที่เต้นสูบฉีดโลหิตได้อย่างมี
ประสิทธิภาพเพราะอาการใจเต้นตึก ๆ ๆ!!! แบบไม่ต้องตั้งตัวกันเลยนั้น มักเกิดขึ้นกับ
พระเอกคนดังอยู่เสมอหลังจากที่ได้พบกับนิมนิมในโลกออนไลน์
"..จะปาดือปัปปาเด เดเดดือปัปเปโดว โดวดาเด โอโอว
จะปาดือปัปเปเด จาดาวดือดับโปโดว โอโอว
หากเธอเป็นภูเขา ฉันจะเป็นต้นไม้
โอบกอดเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอเหน็บหนาว
หากเธอเป็นท้องฟ้า ฉันจะเป็นเมฆสีขาว
โอบกอดเธอไม่ให้เธอเหงาและเดียวดาย
ถ้าเธอเป็นรถยนต์ ท้องถนนก็คือฉัน
หากเธอเป็นพระจันทร์ แน่นอนฉันต้องเป็นดาว
จะอยู่เคียงข้างเธอ ไม่ให้เธอเหน็บหนาว
แม้ในคราวทุกข์ใจจะอยู่ใกล้ใกล้เธอ
ก็เพราะว่าเธอ
คือของขวัญที่สวรรค์ให้มา โปโดโดป
ฉันจะเก็บรักษามันเอาไว้ให้นาน
จะไม่ให้ใครทำร้ายเธอ
ถ้าฉันยังยืนอยู่ตรงนี้
จะรักเธอทั้งหมดใจที่มี.."
จู่ ๆ มิวสิควีดีโอเพลงนี้ก็เล่นขึ้น!! ในจอทีวีขนาดใหญ่ ภายในห้องโถงอเนกประสงค์
ใจกลางตัวบ้านที่หรูหราทันสมัย ใช้งบประมาณในการก่อสร้างและตกแต่งหลายสิบล้าน
บาทของพระเอกละครทีวีคนดัง ณนนท์ซึ่งกำลังนั่งเอนกายอยู่บนโซฟาร์ตัวโปรดและ
เปิดทีวีเอาไว้เพื่อเช็คข้อมูลข่าวสารประจำวันในวันหยุดพักผ่อนของเขา เช่นวันนี้
"..Baby I love you ปือดืปปัปปาว
Baby I love you ปือดืปปัปปาว
เปเดปาดาว เดเดว จาดาด้าดาดาว
ถ้าเธอเป็นรถยนต์ ท้องถนนก็คือฉัน
หากเธอเป็นพระจันทร์ แน่นอนฉันต้องเป็นดาว
จะอยู่เคียงข้างเธอ ไม่ให้เธอเหน็บหนาว
แม้ในคราวทุกข์ใจจะอยู่ใกล้ใกล้เธอ โวะโอ
ก็เพราะว่าเธอ
คือของขวัญที่สวรรค์ให้มา
และฉันจะเก็บรักษามันเอาไว้ให้นาน
จะไม่ให้ใครทำร้ายเธอ
ถ้าฉันยังยืนอยู่ตรงนี้
จะรักเธอทั้งหมดใจที่มี
Baby I love you ปือดืปปัปปาว
Baby I love you ปือดืปปัปปาว
Baby I love you ปีดือปึปปีปือดือ
ป้าวป้าดาวป้าปาวปือดาวปาว
ป้าวปือดือปือปีดาว
ปาดาป้าดาว ปาปือดือปีดาว โนวดีดือดือเย้นาว
จะไม่ให้ใครทำร้ายเธอ
เพราะฉันยังยืนอยู่ตรงนี้
จะรักเธอทั้งหมดใจที่ฉันมี
Baby I love you.."
** อ้างอิงจาก : แหล่งที่มา: LyricFind / นักแต่งเพลง: สิงโต นำโชค /
เนื้อเพลง เธอคือของขวัญ © Music Copyright Thailand Ltd. (MCT) **


" แยมอายุ 31 ปีค่ะพี่นิมนิม โสดด้วยค่ะแต่มีคนคุยและคบกันอยู่ แยมทำงานในบริษัท
เอเจนซี่ที่รับทำงานอีเว๊นท์และประชาสัมพันธ์ค่ะ "
" โห! ห่างพี่นิมนิมตั้ง 20 ปีเลยนะคะ ถ้าพี่แต่งงานไวถือว่าเป็นรุ่นลูกของพี่ได้เลยนะคะเนี่ย
55 น่าสนุกดีนะคะงานที่แยมทำอยู่ พี่เองก็เคยทำงานแนวนี้มาก่อนค่ะสมัยเรียนจบใหม่ๆ
ลุยงานมานับสิบกว่าตำแหน่งค่ะ คือเป็นพวกบ้าทำงาน 55 คนคุยที่คบกันอยู่...
ใช่คุณนนท์ หรือเปล่าคะน้องแยม? "
นิมนิม โยนหินถามทางลูกที่สองออกไป ด้วยอุปนิสัยที่เป็นคนชอบความตรงไปตรงมา
อีกทั้งเธอต้องการไล่ต้อนผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นสตรีสาวรุ่นน้องชื่อแยม ให้ออกอาการผิด
สังเกตุหรือจนมุมแก่เธอต่อสิ่งผิดสังเกตุที่เธอพึ่งเจอเมื่อวานนี้
ณนนท์ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่คนเดียวเมื่อกำลังอ่านข้อความจากนิมนิมถึงแยม เขารู้สึก
ถึงการจ้องจับผิดของนิมนิมต่อความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแยม.....???? แต่เขาเดา
สาเหตุไม่ออกจริงๆ ว่า : ทำไมนิมนิมจึงคิดว่าแยมเป็นผู้หญิงที่เขากำลังคุยหรือคบอยู่..?
" โอ๊ยตายแล้ว!! ไม่ใช่เลยค่ะ ไม่ใช่!! พี่สาวคนสวยของแยมกำลังคิดอะไรอยู่คะเนี๊ย?
แยมยังไม่เคยเจอตัวจริงของพี่นนท์เลยซักครั้งค่ะ ดังนั้นไม่ต้องไปคิดว่าแยมจะเป็นสาว
คนพิเศษของพี่นนท์ไปได้เลยนะคะ 555 อีกอย่างแยมคงไม่ใช่สเป๊คของแกด้วยอ่ะค่ะ "
" พี่ก็ถามไปอย่างนั้นเองหละค่ะเผื่อมีจุดใต้ตำตอ!! เพราะนิสัยของพี่ไม่ชอบเป็นมือ
ที่สามในชีวิตรักของใครๆ ค่ะ เพราะในอดีตนั้นพี่เคยถูกแย่งชิงหรือสูญเสียคนรักที่สุด
ไปกับผู้หญิงคนอื่น พี่จึงตั้งปณิธานว่า : ชาตินี้พี่จะไม่ขอมีเรื่องยุ่งๆ แนวโลกหลายใบ
แบบนี้เลย!!! เพราะมันเป็นพฤติกรรมของคนมักมาก,เห็นแก่ตัว,ใจโลเล และสร้างเวร
สร้างกรรมแบบไม่รู้จบด้วยค่ะ "
ณนนท์ รับรู้ได้ถึงความเป็นคนเด็ดเดี่ยว,ชัดเจนในตนเองและตรงไปตรงมา(จนน่าเกรงขาม!)
ของหญิงสาววัยกลางคน ผู้ซึ่งดึงดูดความสนใจใส่ใจของพระเอกคนดังอย่างเขาได้อย่างมากมายจนทำให้เขาต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อหาหนทางเข้าไปทำความรู้จักกับตัวตนที่แท้
จริงของเธอ
" แล้วตอนนี้พี่นิมนิมคบหากับหนุ่มคนไหนอยู่หรือเปล่าคะ? แหม! พี่นิมนิมสวยดูดี
และเก่งขนาดนี้แยมว่าจะต้องมีคนมาตกหลุมรักพี่นิมนิมแน่นอนค่ะ ยิ่งสมัยนี้เค้า
ไม่แคร์เรื่องการหย่าร้างหรือการมีลูกติดแล้วด้วย "
ณนนท์ ได้จังหวะในการสอบถามถึงความเป็นจริงเรื่องสถานะการคบหาของนิมนิม
" เคยมีค่ะ ช่วงที่พี่พึ่งหย่ากับคุณพ่อของลูกๆมาใหม่ๆ คนจีบเยอะเลยทั้งชาวไทย
และชาวต่างชาติ แต่สุดท้ายแล้ว..พี่ก็เลือกลูกๆ เป็นอันดับหนึ่ง ส่วนผู้ชายเป็น
อันดับรอง อีกทั้งพี่เองมีสเป๊คผู้ชายที่พี่จะชอบตั้งเอาไว้เป็นข้อๆ อยู่แล้วถ้าไม่ได้
ตามที่พี่อยากเจอ พี่ก็ไม่ขอคบให้เสียเวลา เพราะการคบกันก็คือการเกี่ยวพันกัน
ซึ่งย่อมมีการสร้างเวรสร้างกรรมต่อกันและกันได้ทุกขณะ ยิ่งถ้าคนไหนหน้ามืด
ตามัวเพราะความหลงรัก,ความหึงหวง,ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ต่ออีกคนหนึ่ง
แล้วหละก็... สมัยนี้อันตรายแถมน่ากลัวด้วยค่ะ เห็นข่าวไม๊คะ? ฆ่ากันตายรายวัน
เพราะรักเพราะหึงหวง!!หลายปีมานี้พี่จึงปล่อยวางเรื่องความรัก และการมองหา
คนรักออกไปค่ะ พี่ใช้ชีวิตให้มีความสุขกับลูกๆ ของพี่ดีกว่า "
ณนนท์ เผลอยิ้มอย่างดีใจเมื่อทราบจากข้อความของนิมนิมว่า ปัจจุบันนี้เธอยังโสดและ
ไม่ได้คบหากับบุรุษเพศคนใดเป็นพิเศษอีกต่างหาก ข้อความทั้งหมดของนิมนิมถึงแยม
นั้น ได้ช่วยทำให้พระเอกคนดังรับรู้ถึงนิสัยใจคอ รวมทั้งสิ่งที่ชอบ,ไม่ชอบของนิมนิมได้
เป็นอย่างดียิ่ง มิเสียแรงเปล่า!! สำหรับการลงทุนปลอมตัวเป็น *แยม* เพื่อเข้าหานิมนิม
" วันนี้เป็นวันหยุดของแยมค่ะพี่สาว เดี๋ยวแยมขอออกไปซื้อของกินหน้าปากซอย
มาตุนไว้ก่อน แล้วเราค่อยคุยกันต่อเม๊าท์เรื่องพี่นนท์กันให้สนุกไปเลย นะคะ "
ณนนท์ ชักชวนเพื่อเปิดทางให้นิมนิมได้แสดงออกถึงอารมณ์,ความรู้สึก,ความคิด
และจิตใจที่แท้จริงของเธอที่มีต่อเขาในฐานะพระเอกละครทีวีชื่อดัง รวมทั้งได้เคย
พบเจอกันแล้วทั้งในความเป็นจริงบนเกาะเต่า และ.. ในความฝันเสมือนจริงที่สุด!!
ทางด้านของนิมนิม เธอตั้งใจที่จะบอกเล่าเรื่องสำคัญ! เรื่องหนึ่ง ให้ณนนท์ได้ทราบ
จากตัวของเธอเอง เพื่อให้ณนนท์เข้าใจเหตุและผลของการที่เธอเขียนจดหมายสมัคร
เข้ามาเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ณนนท์มีสิทธิ์เลือกชอบ,ทำความรู้จัก และอาจพัฒนา
ความสัมพันธ์ไปจนกลายเป็น "ความรักที่แท้จริงของคนทั้งคู่" ในอนาคตได้
 นอกจากนั้นยังมีเหตุผลอีกอย่างหนึ่ง ที่นิมนิมไม่ต้องการให้ณนนท์เข้าใจผิด
ต่อการกระทำของเธอ ด้วยการคิดเอาเองว่า : เพราะเขานั้นเป็นพระเอกละครทีวีชื่อดัง
ผู้ซึ่งมีพร้อมทุกๆสิ่ง จึงทำให้เธอ(ผู้ซึ่งมาทราบในภายหลัง) เป็นฝ่ายเขียนจดหมาย
แนะนำตัวเองเพื่อสมัครเป็นผู้หญิงคนที่ใช่ สำหรับความรักที่แท้จริงของเขา
บ่ายแก่ ๆ ของวันนั้น เมื่อนิมนิมทำงานบ้านต่างๆจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว แทนที่หญิงสาว
โสดแม่ลูกสามจะเขียนข้อความไปสนทนาแนวสนุกสนานกับแยม(ในวันหยุดงานของแยม)
เธอกลับเลือกที่จะเขียนจดหมาย **ฉบับที่สอง** ที่ซึ่งมีใจความสำคัญมาก โดยเธอปรารถนา ให้ณนนท์ได้อ่านและรับรู้ตามความเป็นจริง!! ในทุกๆ สิ่งที่ได้เคยเกิดขึ้นต่อชีวิตของเธอ
"*" สวัสดีค่ะ คุณนนท์ ที่รักและชื่นชมยิ่ง..
ฉันมีเรื่องสำคัญมากที่สุดที่ตั้งใจจะให้คุณรับรู้จากตัวของฉันเอง เพราะมันคือสาเหตุทั้งหมด(ก็ว่าได้) ที่ทำให้ฉันตัดสินใจเขียนจดหมายแนะนำตัวเข้ามาหาคุณค่ะ ย้อนไป
ในช่วงหลังจากที่ฉันเดินทางกลับมาจากเกาะเต่า(ที่ฉันได้พบคุณแต่ไม่รู้จักว่าคุณคือใคร?) ครอบครัวเราได้เผชิญกับมรสุมลูกใหญ่ติดๆ กันถึงสองลูก!! จากการ
ที่คุณพ่อและคุณแม่ของเราซึ่งมีโรคประจำตัวอยู่แล้วได้ล้มป่วยลงอีกครั้ง จากการติดเชื้อซ้ำแล้วซ้ำอีกจนท่านทั้งสองต้องหมุนเวียนเข้าไปนอนรักษาตัวในห้องปลอดเชื้อที่โรงพยาบาลที่
ดีที่สุดในภาคอีสาน ทว่า! สุดท้าย..เราทุกคนก็ไม่สามารถยื้อชีวิตและเวลาของคุณพ่อได้อีกต่อไป ครอบครัวของฉันจึงสูญเสียคุณพ่อไปในช่วงเดือนเกิดของท่านพอดี.... ต่อมาอีกไม่นานนัก คุณแม่ก็ติดเชื้อและมีอาการทรุดลงไปอีก ทำให้พวกเราต้องคอยอุ้มท่านเข้าๆ ออกๆ
ในโรงพยาบาล จนกระทั่งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญได้ประชุมลงความเห็นแก่พวกเราซึ่งเป็นลูกๆ ว่า
...ต้องการให้ผู้ป่วยเสียชีวิตในโรงพยาบาลหรือที่บ้าน ?...
แน่นอนว่าพวกเราตัดสินใจนำร่างกายที่ผ่ายผอมในช่วงเวลาสุดท้ายของคุณแม่ กลับมา
อยู่ที่บ้านตามความปรารถนาของท่านที่ได้เคยสั่งเสียลูกๆ หลานๆ มาโดยตลอดว่า :
* หากวันหนึ่งแม่จะต้องตาย ขอให้แม่ได้ตายอยู่ที่บ้าน และขอให้ลูกๆ
หลานๆ ทุกคน มาอยู่เป็นเพื่อนของแม่โดยพร้อมหน้ากันนะ! ! *
หลังจากนั้นพวกเราก็ผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าดูแลคอยอยู่เป็นเพื่อนของท่านตลอดเวลา
 ในวันก่อนที่คุณแม่จะจากพวกเราไปอย่างไม่มีวันกลับนั้น ได้เกิดเหตุอัศจรรย์ขึ้นแก่ฉัน
(ซึ่งเป็นลูกสาวคนกลาง คือ ฉันมีพี่สาวและน้องชาย) โดยในเวลาประมาณเที่ยงวันฉันพึ่ง
สวดมนตร์ใหญ่เพื่อน้อมถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชาสังฆบูชา แด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จบลงแล้ว ฉันจึงกราบนอบน้อมต่อพระรัตนตรัย 3 ครั้งกราบ กราบนอบน้อมต่อ
คุณบิดามารดาและคุณครูอุปัชฌาอาจารย์อีก 2 ครั้ง จากนั้นฉันรู้สึกเหนื่อยล้ามากจึงลุก
ขึ้นยืนเพื่อเดินไปเอนกายนอนลงบนเตียงนอน โดยการนอนหงาย แล้วทำสมาธิภาวนา
ด้วยการดูอาการพอง (ของลมหายใจ)... ดูอาการยุบ(ของลมหายใจ)..................... ................................ฉันทำเช่นนั้นไปเรื่อย ๆ พร้อมกับจิตอีกส่วนหนึ่งของฉัน
ก็ผล๋อยหลับพักจิตไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลีย ที่สะสมมานานนับตั้งแต่คุณพ่อ
คุณแม่ได้ล้มเจ็บลง
ฉันมารู้สึกตัวอีกครั้ง!! เพราะคุณแม่ลุกขึ้นมาจากเตียงพยาบาล แล้วเดินมาหาฉันโดยตัวของท่านนั้นเหมือนคนปกติที่ไม่ได้เจ็บป่วย รูปร่างหน้าตาของท่านเหมือนช่วงที่ท่านอยู่ในวัย 40 ปี เพราะในช่วงนั้นฉันจำได้ว่าคุณแม่จะมีรูปร่างอวบนิด ๆ ท่านตัดผมสั้นแค่ไหล่แล้วดัดผมหยิกเป็นทรงสวอนตามแบบที่กำลังได้รับความนิยมในหมู่ของผู้หญิงวัยกลางคนในยุคนั้น
คุณแม่ผู้บังเกิดเกล้าของฉัน ท่านสวมเสื้อผ้าลูกไม้เกรดเอ สีขาวละเลื่อม ตัดเย็บเป็น
แขนสามส่วนตรงคอมีปกแบบใหญ่ กับผ้าถุงผ้าไหมแท้ของชาวอีสานสีน้ำตาลผสมลายทอหูกสีเขียวเข้มเป็นมันระยิบระยับงดงาม ท่านเดินมาหาพร้อมยิ้มให้กับฉันโดยมายืนอยู่
ที่ด้านข้างขวามือของฉัน ผู้ซึ่งกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับ ท่านพูดว่า.....
" ลูกหล่า ไปวัดกับแม่ป๊ะ แม่สิพาไปเฮ็ดบุญ "
( แปลจากภาษาอีสาน: " ลูกรักไปวัดด้วยกันกับแม่นะ แม่จะพาไปสร้างบุญ " )
แล้วฉันก็มาอยู่ในวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งของชนบทภาคอีสาน มีลักษณะของการทำบุญกุศล
เนื่องในโอกาสพิเศษคือทั่ววัดมีการประดับประดาด้วยตุงผ้าทอมือ สลับกับสายรุ้งหลาย
หลากสีซึ่งทำจากกระดาษแก้วแต่ละสี มีไม้เป็นหลักปักและพันไปรอบ ๆ อุโบสถ
และเต็มทั่วพื้นที่ของบริเวณวัด ฉันเห็นตัวเองกำลังยืนอยู่มุมด้านในของรั้ววัดซึ่งทำเป็นปูนซีเมนต์สีเก่าคร่ำคร่า ที่อยู่ห่างออกมาจากพระอุโสสถหลังเล็กๆ และดูเก่าแก่ประมาณ
5-7 เมตร โดยมีแม่ของฉันยืนอยู่ใกล้ๆ และท่านกำลังยกโทรศัพท์มือถือของท่านแนบหู
เพื่อพูดสนทนากับใครสักคนที่ปลายสายอีกเครื่อง
ทันใดนั้น!! ท่ามกลางบรรยากาศของงานบุญประเพณีของชาวไทยพุทธภาคอีสาน
ซึ่งมีชาวบ้านหญิงชายจำนวนมากต่างเดินกันขวักไขว่ไปมาอยู่ในบริเวณวัดเล็กๆ แห่งนี้
มีเสียงประกาศดังก้องออกมาทางเครื่องขยายเสียง ซึ่งมีลำโพงของวัดติดเอาไว้บนต้นไม้
ทั้ง 4 ทิศของวัด ใจความว่า......
" ประกาศ! ประกาศจากทางวัดบ้านเฮาเด้อ!! แม่สวาท ชื่นสกุลจิต อยู่ที่ไหนน้อ?
คุณแม่สวาท ชื่นสกุลจิต อยู่หม่องได๋น้อบาดนี่? ได้เวลาของการถวายปัจจัยเพื่อชำระหนี้
สงฆ์ในการก่อสร้างวัดบ้านเฮาแล้วเด้อ ขอเรียนเซิญทางคุณแม่สวาท ชื่นสกุลจิต ผู้เป็น
ประธานอุปถัมภ์ในการสร้างวัดให้กับบ้านเฮา ได้ฟ้าวเข้ามายังภายในอุโบสถของเฮาด้วย
เด้อ ตอนนี้หลวงพ่อฯ กับนายช่างผู้ก่อสร้างวัดกำลังนั่งรอประธานใหญ่มายกถวายปัจจัย
ไทยทานในการทอดกฐินปีนี้ของบ้านเฮาให้เรียบร้อย ญาติโยมซุผู้ซุคนกะขอเรียนเซิญ
ให้ย่างเข้ามาที่ด้านในของพระอุโบสถของเฮา เพื่อร่วมพิธีทอดกฐินสร้างวัดปีนี้ของหมู่เฮา
โดยพร้อมเพรียงกันเด้อขอรับ เรียนเซิญ ๆ ๆ เด้อขอรับ ญาติโยมผู้มีจิตศรัทธาทั้งหลาย "
( แปลจากภาษาอีสาน : " ประกาศ! ประกาศจากทางวัดบ้านเรา!! แม่สวาท ชื่นสกุลจิต
อยู่ที่ไหนน้อ? คุณแม่สวาท ชื่นสกุลจิต อยู่ตรงไหนน้อตอนนี้? ได้เวลาของการถวายปัจจัยเพื่อชำระหนี้สงฆ์ในการก่อสร้างวัดบ้านเราแล้ว ขอเรียนเชิญทางคุณแม่สวาท ชื่นสกุลจิต
ผู้เป็นประธานอุปถัมภ์ในการสร้างวัดให้กับบ้านเรา ได้รีบเข้ามายังภายในอุโบสถของเรา
ด้วย ตอนนี้หลวงพ่อฯ กับนายช่างผู้ก่อสร้างวัดกำลังนั่งรอประธานใหญ่มายกถวายปัจจัย
ไทยทานในการทอดกฐินปีนี้ของบ้านเราให้เรียบร้อย ญาติโยมทุกผู้ทุกคนก็ขอเรียนเชิญ
ให้เดินเข้ามาที่ด้านในของพระอุโบสถของเรา เพื่อร่วมพิธีทอดกฐินสร้างวัดปีนี้ของกลุ่ม
เราโดยพร้อมเพรียงกัน ขอรับ เรียนเชิญ ๆ ๆ ขอรับ ญาติโยมผู้มีจิตศรัทธาทั้งหลาย " )
ฉันและคุณแม่ได้ยินเสียงประกาศจากมัคทายกของวัดพร้อมกันอย่างชัดเจน!! ฉันจึงหัน
หน้าไปมองคุณแม่ซึ่งยังคงสนทนากับใครบางคนด้วยโทรศัพท์มือถือของท่านอยู่นั้น
" เสี่ยคะ เสี่ยอยู่ที่ไหนเหรอคะตอนนี้? ชั้นอยู่ในวัดกับนิมนิมแล้วค่ะ
เสี่ยได้ยินประกาศไม๊คะ? ทางวัดเรียกให้ชั้นไปมอบเงินถวายสร้างวัดในส่วนที่หลวงพ่อฯ
ท่านยังติดค้างค่าก่อสร้างอุโบสถกับทางนายช่างเขาอยู่ค่ะ แต่ตอนนี้ชั้นติดต่อลูกหนี้ไม่ได้เลยค่ะ ทำยังไงดีคะ? ชั้นต้องช่วยหลวงพ่อฯ เคลียร์หนี้วัดให้หมดในวันนี้ให้ได้ค่ะเสี่ย
เสี่ยพอจะช่วยชั้นสักครั้งได้ไม๊คะ ? อ๋อ! น้องนิมนิมหนะเหรอคะ..? อยู่กับแม่ที่วัด
ตอนนี้เลยค่ะเสี่ย แหม!....อะไร ๆ ก็น้องนิมนิมคนเดียวเลยนะคะ เอายังไงนะคะ....?
เสี่ยจะให้ชั้นพาน้องนิมนิมออกไปหาเสี่ยตอนนี้ที่รีสอร์ท ใช่ไม๊คะ?
หา!! หมายความว่า!! เสี่ยจะเป็นคนออกเงินทั้งหมดที่หลวงพ่อฯท่านค้างค่าก่อสร้าง
 เสี่ยจะมอบเงินก้อนนี้ให้กับชั้นเอามามอบให้วัดเลย!! แต่ชั้นต้องออกไปพบเสี่ยตอนนี้
พร้อมน้องนิมนิม? แล้วให้ชั้นรับเงินมามอบถวายวัดเองเลยจริงเหรอคะ?!?!?
อ๋อ! ไม่มีค่ะ น้องนิมนิมเค้าเลือกมากค่ะเสี่ย ไม่มีแฟนแน่นอนค่ะ แหม! เสี่ยก็รู้จักนิสัยใจคอ
อันเด็ดเดี่ยวเหมือนแม่ของน้องนิมนิมดีอยู่แล้วนี่คะ ไม่งั้น... เสี่ยจะหลงรักน้องมาตั้งนานนมเพียงฝ่ายเดียวหรอกหรือคะ? ....จนป่านนี้นี่! ลูกสาวของชั้นเค้าก็ยังไม่รู้ตัวเลยนะคะว่าเสี่ย.....
แอบรักแอบหลงเค้ามาตั้งนานแสนนาน.... เฮ้อ! ถ้าชั้นสามารถทำให้เสี่ยกับลูกสาวที่ฉันหวง
และห่วงมากที่สุดลงเอยกันได้ และยังได้ช่วยหลวงพ่อฯ เคลียร์หนี้สินในการก่อสร้างวัดบ้านเราให้จบลงได้ ชั้นคงตายตาหลับแล้วหละค่ะ
อะไรนะคะ!?? ไม่ให้บังคับจิตใจของน้องนิมนิม? ให้ถามความสมัครใจของน้องก่อน?
โอ๊ยยยย!!! ทำไมเสี่ยเป็นคนน่ารักมากขนาดนี้ค่ะเนี่ย!! ตั้งแต่ชั้นรู้จักกับเสี่ยมานานชั้นไม่คิด
มาก่อนเลยจริงๆ นะคะ ว่าเสี่ยจะรักและรอคอยลูกสาวของชั้นมาได้นานมากขนาดนี้....
ขอบคุณเสี่ยมากนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ ที่จะเป็นเจ้าภาพช่วยฉันสร้างวัดถวายหลวงพ่อฯ
ให้แล้วเสร็จ ค่ะ ค่ะชั้นจะรีบออกไปพบกับเสี่ยตอนนี้เลยค่ะ เดี๋ยวนิมนิมเป็นคนขับรถค่ะ "


กิจวัตรประจำวันของวัยเลขหกขึ้นต้นซ้ำซากจนเป็นแบบแผน ตั้งแต่นอนสี่ทุ่มตื่นตีห้า แล้วเริ่มวันใหม่ด้วยการเดินเข้าครัวหาชงกาแฟ แวะลูบหัวเหล่าแมวเหมียวที่โดดแผล็วมาตามมุมมืดต่าง ๆ ของบ้าน ใต้ชั้นวางของ ในฝ้าเพดาน บนตู้กับข้าว ขึ้นมาอยู่บนโต๊ะครัวแล้วอ้อนเสียงหวาน
ป๊ายิ้มรับการทักทายของสัตว์เลี้ยง บ่นเอ็นดูแมวสีเทาตัวหนึ่งที่มีหยากไย่ติดเต็มหัว "ไปนอนที่ไหนมาฮึ" เพราะไม่ว่าจะจัดที่ไว้ให้ดีแค่ไหนพวกมันก็ไม่เคยอยู่สักที บางตัวถึงกับไปแย่งที่นอนหมา
สุนัขต่างจากแมวตรงที่ไม่ค่อยตามติดมนุษย์อย่างกดดันเท่าไร บางตัวยังนอนอุตุอยู่ในมุ้ง บางตัวมุดออกมาทักทายเจ้าของแล้วกระดิกหางขออาหาร "จ้า จ้า เดี๋ยวรอแด๊ดนะลูก" เขามักให้เหล่าสัตว์เลี้ยงกินเป็นเวลาซึ่งตีห้ายังเช้าเกินไป แมวโตหมาโตอดทนรอกันได้
ชายสูงวัยไปเปิดตู้กับข้าวชั้นบนสุดเพื่อหาซองอาหารนิ่ม ในห้องใต้บันไดเป็นที่เลี้ยงลูกแมวยังไม่หย่านม ยังเด็กเกินกว่าจะกินอาหารแข็งหรือปล่อยสู่โลกภายนอก ยังต้องอยู่ในห้องที่มีสารพัดของเล่นแขวนเต็ม มีคอนโดแมวให้ปีนป่าย มีที่นอนอบอุ่นให้แม่แมวพักผ่อน
ดีนะที่รับแม่มันมาด้วย ยังไงเขาก็ดูแลลูกแมวได้ไม่ดีเท่าแม่แมวแน่…
ป๊าเกาคอให้ความรักกับพวกมันอย่างไร้กังวล ไม่ต้องรีบร้อนไปไหน ไม่มีงานหนักหนาอะไร มีความสุขเชื่องช้ากับฝูงก้อนขนตัวเล็กนุ่มนิ่ม
ชีวิตหลังเกษียณสุขสงบแบบนี้นี่เอง ทำสวนง่าย ๆ ที่บ้าน เลี้ยงไก่ เลี้ยงปลา ปลูกข้าว ปลูกผักกินเอง หมาแมวรวมกันอีกกว่ายี่สิบ ตอนเช้าก็มีเวลานั่งจิบกาแฟหอมกรุ่นบนชิงช้าไม้สัก โยกไกวเบา ๆ ไม่ให้มึนหัวตาลาย ซึมซับบรรยากาศร่มรื่นของสวนยามเช้าตรงที่โปรด
แสงอรุณเริ่มสาดฉายไปทั่วสวนสวย ย้อมดอกบานเช้าให้ผลิกลีบยั่วยวนผีเสื้อ ในฤดูร้อนแบบนี้เวลาเช้ามักเริ่มตั้งแต่ยังไม่หกโมงดี เมื่อความเคยชินเตือนเขาว่าได้เวลาแล้วป๊าจึงเดินกลับขึ้นห้องไปปลุกสามีขี้เซา สายตายาวทอดมองร่างคนบนเตียงด้วยความเหนื่อยหน่าย ทั้งนอนหงายอ้าปากกรนดังอย่างกับฟ้าผ่า
"แด๊ด ลุกเร็ว กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย" ผู้เรียกตีพุงกลม ๆ ระบายความหมั่นไส้สักทีสองที "นอนกินบ้านกินเมืองจริงจริ๊ง"
"อือออ คร่อก"
"ตื่น!"
ไม่ว่าตาจะปิดอยู่หรือยังสะลึมสะลือเมาขี้ตา ผู้สูงวัยอีกคนก็สามารถลุกขึ้นตามได้เหมือนร่างกายเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ เท้าพาร่างงัวเงียเดินลงบันได มือควานหาครกสากในครัว จัดแจงตำปลาย่างเตรียมคลุกข้าวให้แมวกว่ายี่สิบชีวิตและสุนัขจรจัดอีกสี่
การให้อาหารสัตว์ยามเช้าถือว่าเป็นงานหนักใช้ได้ แต่ในเมื่อพวกเขามีเวลาว่างเหลือเยอะแยะจะเลี้ยงอีกสักสิบตัวก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร จนป๊ามองเห็นโอโม่ที่ขึ้นไปนั่งเลียไข่อยู่บนตู้กับข้าว เงยหน้าขึ้นมามองคนสามวินาทีก่อนเลียไข่ต่อ…เปลี่ยนใจ มีแค่นี้แหละพอแล้ว อยากลดแมวลงอีกตัวมากกว่า
ในการให้ข้าวหมาแมวแต่ละครั้งต้องเรียงจานไว้ให้ตัวละใบ ไม่งั้นทะเลาะกันตาย แต่มักถูกขัดขวางด้วยพวกรีบร้อนเช่นแมวหิวเดินวนรอบไม่ก็กลิ้งตัวทับหลังเท้า หมาร้องแอ๊ง ๆ ขวางทางจนเกือบทำเจ้าของล้ม ถ้าเป็นสักสามสิบปีก่อนจะไม่ว่าอะไรเลย ล้มตอนนี้เดี๋ยวได้ไปตื่นอีกทีที่โรงพยาบาล
"โอ๊ย พันแข้งพันขาอยู่นั่นแหละ ป๊าจัดจานอยู่เห็นไหมลูก" พอทนไม่ไหวชายสูงวัยถึงต้องตวาดสักที
"อย่าดุนักสิ" สามีเขาเอ่ยปราม ลูกครึ่งชิวาว่าที่คิดว่าตัวเองเป็นแมวเห่าอย่างเห็นด้วย วิ่งย้ายที่ไปเห่าแอ๊ง ๆ ใกล้แด๊ดต่อ "ป๊าน่ารักไงฟ็อกกี้ถึงได้อยากอยู่ใกล้ ๆ" ผู้พูดยิ้มโปรยเสน่ห์ ทั้งยังวาดทัพพีเปื้อนข้าวกับปลาแห้งเป็นรูปหัวใจในอากาศ
"อายุปูนนี้แล้วจะเอาอะไรมาน่ารักอีก" ถึงเสียงเขาฟังดูเบื่อหน่าย แต่ก็ไม่อาจปิดบังรอยยิ้มมีความสุขที่ระบายทั่วริมฝีปาก
แด๊ดหัวเราะเสียงดังจนแมวมองแรง เขาเป็นแบบนี้ทุกวันเลย ตอนเลขสองนำหน้าเป็นอย่างไรเลขหกก็เป็นอย่างนั้น ปากหวานชอบหยอดเสมอต้นเสมอปลาย
เหล่าสัตว์สี่ขาไปล้อมสามีไว้เป็นวงกลม ตัวหูตั้งตัวหน้าขนทั้งแมวและชิวาว่านั่งส่งสายตากดดัน ต่างจากสุนัขบ้านอีกสี่ตัวผู้นั่งรอเรียบร้อย ตาใสแป๋ว น้ำลายไหลรดพื้น พอแด๊ดเริ่มตักข้าวคลุกปลาจากในหม้อให้ก็ส่ายหางไปมาอย่างบ้าคลั่ง
"โบลลิ่งเอ็งนี่ยังไง" โบลลิ่งคือแมววัวผู้เกรี้ยวกราด พอเห็นแด๊ดตักให้สุนัขก่อนก็ปรี่เข้าไปขู่แย่งกิน ผู้ให้อาหารถึงกับต้องอุ้มขึ้นแยก "น่าน ไปตบหน้าน้องอีก จานข้าวเอ็งก็อยู่ตรงนี้ไง"
ป๊ายิ้มมองภาพนี้อย่างเอ็นดู หัวเราะน้อย ๆ ในลำคอ สามีทำท่าจะเท้าเอวแสดงความไม่พอใจ แต่มือหนึ่งถือแมว มือหนึ่งถือหม้อข้าวเก่า เลยได้แค่มองคาดโทษ "ป๊าจะล้อแด๊ดเหรอ"
"แหมม ทีเมื่อก่อนจำชื่อไม่ได้สักตัว เดี๋ยวนี้เรียกอย่างกับลูกเชียวนะ ใครน้าบอกอย่าเลี้ยง ๆ เอามาก็เป็นภาระ" เขายังจำโทนเสียงต่ำติดหงุดหงิดของสามีในอดีตได้ดี และจะจำให้แม่นเพื่อเอาไปล้อต่อจนขึ้นเลขแปดไม่ก็อัลไซเมอร์ถามหา
"อะ-อะไรเล่า ก็ต้องดูแลมันทุกวันนี่หว่า"
"วันหลังอุ้มไปนอนด้วยเลยไหม"
"ไม่ได้สิ ตรงนั้นสงวนไว้ให้ป๊าคนเดียว"
"ปากหวานจริงจริ๊ง"
"หวานรอให้ป๊ามาลอง"
คนโดนหยอดพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ แต่ในเมื่อเห็นกันมานานโขแล้วอีกฝ่ายก็อ่านสีหน้าเขาออกอยู่ดี แด๊ดยิ้มอย่างผู้กุมชัยชนะ มั่นหน้าจนระดับความหมั่นไส้ของป๊าพุ่งทะลุชั้นเมฆ เขาชี้มือไปนอกหน้าต่างบ้านในทิศทางสวนแล้วใช้งานตัวต้นเหตุ
"ไป ไปปลอกมะพร้าวมาคั้นกะทิก่อน เอาลูกแก่ ๆ นะ ที่ร่วงลงมาแล้วนั่นก็ได้"
"เขินเหรอป๊า รอเสร็จงานก่อนเนาะ"
"ลูกจะมาเย็นนี้แล้ว เร็ว!"
เหตุผลว่าจะได้เจอลูก ๆ แล้วทำให้เหล่าผู้เป็นพ่ออารมณ์ดีเป็นพิเศษ ใกล้เทศกาลสงกรานต์ก็จริงแต่ป๊าไม่ได้หวังว่าจะต้องมีพิธีรีตองมากมาย ไม่ได้หวังไปทำบุญด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องมีการรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ แค่ได้เห็นหน้า ได้ตามเอาใจพวกลูก ๆ สักสี่ห้าวันก็ดีใจจะแย่แล้ว
วันนี้พวกเขาคงวุ่นกับการเตรียมรับลูกตั้งแต่เช้าจนเย็น อาหารที่คิดไว้ต้องมีข้าวเหนียวมะม่วงแน่ ๆ เพราะผลสีเขียวสีเหลืองร่วงเกลื่อนเต็มดินไปหมด นี่ก็ไปสอยน้ำดอกไม้มารอไว้หลายลูก แป้งข้าวเหนียวก็เหลือเยอะแยะ นอกนั้นอาจเป็นบัวลอย ไปถอนขิงในสวนสมุนไพรมาสักสามสี่ต้น อัญชันสำหรับคั้นสี ดอกมะลิไว้ลอยในน้ำดื่ม ไม่ลืมใบเตยสักกอ ตรงริมสระกำลังงามพอดีเลย ไหนยังจะต้องคิดเมนูอาหารคาวอีก
ระหว่างรอแด๊ดขูดมะพร้าวทำกะทิ ป๊าขึ้นเรือนไปเก็บกวาดห้องของลูก ๆ เอาผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน แล้วก็หมอนออกมาซักตากแดดแรงของเดือนเมษายนให้หอมกรุ่น เขาเดินไปเดินมาระหว่างเครื่องซักผ้ากับรั้วบ้าน ผ่านครัวที่สามียังนั่งเอียงบนกระต่ายตัวเล็กแล้วลงมือขูดอย่างมุ่งมั่น การไม่บ่นเหมือนปกติบอกได้ว่าเขาเฝ้าคอยการมาถึงของลูก ๆ เพียงไร
ชีวิตน่าเบื่อหน่าย…แต่ขอแค่ครอบครัวพร้อมหน้าก็ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่านี้แล้ว
_____


ชายหนุ่มที่กระโดดโลดเต้นอยู่ในห้องน้ำเมื่อกี้ต้องมาก้ม ๆ เงย ๆ ทำงานบ้านต่ออยู่ดี ถึงอายุจะถูกลดลงแต่หน้าที่ประจำไม่มีทางเปลี่ยนแปลง เริ่มด้วยเก็บก้อนขนที่โอโม่อ้วกออกมา นังเหมียวตัวนี้…คนไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว โดนจับไปอยู่บนพื้นแล้ว แต่จุดที่ก้อนอ้วกอยู่คือบนหมอน
สายตาของโอโม่ตอนมองสบกลับเหมือนแมวอยากกลับไปอยู่วัด
ป๊าจำใจต้องปล่อยนักโทษหน้าขนให้ลอยนวล แล้วถือหมอนเปื้อนอ้วกไปแช่เตรียมซักอย่างยอมรับชะตากรรม แด๊ดไปให้อาหารบรรดาสัตว์เลี้ยง ระหว่างรอเขาป๊าเข้าครัวไปต้มกาแฟให้สามีกับต้มให้ตัวเองอีกหนึ่งแก้วใหญ่
เมื่อเสร็จสิ้นหน้าที่ถึงกลับมานั่งงงกันตรงโต๊ะกินข้าว สรุปเรื่องราวอันน่าตกตะลึงที่สุดในเช้านี้ และน่าจะตกตะลึงที่สุดในชีวิตผู้อาวุโส จริง ๆ ก็คงติดท็อปในเรื่องช็อกที่สุดตั้งแต่เกิดมา
"เราเด็กลง"
ป๊าใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะยอมรับสถานการณ์ได้ เช่นเดียวกับแด๊ดที่เสยผมไม่อยากจะเชื่อ สีหน้ายังดูตกตะลึง ยกกาแฟซดอึกใหญ่ด้วยมือสั่น ๆ
"…ใช่"
"ถ้าลูกรู้ต้องตกใจแน่ ๆ"
"ดีแล้วที่ลูกไม่กลับมาบ้าน จะให้ลูกรู้ไม่ได้ ถึงจะเสียดายก็เถอะ"
"อ้าว ทำไมล่ะป๊า"
"ถ้าสิ่งที่ทำให้เราเด็กลงเป็นอะไรที่อันตรายล่ะ"
"อืมจริง" แด๊ดพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มที่ แต่ความวิตกต่ออันตรายของทั้งสองคนต่างกันอยู่มากโข "เสียดาย อดอวดเด็ก ๆ เลยว่าตอนหนุ่ม ๆ แด๊ดหล่อแค่ไหน"
"ค่อยบอกตอนเราแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วกัน" ป๊าพูดเสียงเป็นการเป็นงาน แม้อยากจะกุมขมับไม่ก็ตบกบาลคนมั่นหน้าเสียเดี๋ยวนั้นให้ความมั่นใจทะลุร้อยลดลงมาบ้าง "ลูกจะได้รู้ว่าแด๊ดน่ะแค่เศษเสี้ยวของป๊าเท่านั้นแหละ"
แด๊ดหัวเราะร่วน พึมพำอะไรสักอย่างประมาณว่าเราเหมาะสมกันจริง ๆ ไม่รู้เพราะเลือดลมของคนหนุ่มหรือความตื่นเต้นที่ยังไม่จางหาย นิสัยของเขาถึงได้เจือความซุกซนอย่างกับโดนลดอายุสมองตามร่างกายไปด้วย ปกติป๊าสุขุม ใจเย็น มีมาดเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่ชอบล้อเล่นไร้สาระหรอกนะ ต้องโทษสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่บันดาลให้เขาอารมณ์เปลี่ยนแบบนี้
ทั้งสองคนช่วยกันลำดับเหตุการณ์ว่าก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมาบ้าง พบเจออะไรมาบ้างที่เข้าเค้าเป็นตัวต้นเหตุ ซึ่งกิจวัตรของเราสองคนก็รู้กันดีอยู่แล้วว่าไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร ชั่วโมงต่อมาจากเป็นการเป็นงานเข้าสู่ความมืดแปดด้าน อะไรที่ทำให้คนแก่ลดอายุมาครึ่งค่อนชีวิตมันเข้าสู่ขอบเขตเหนือธรรมชาติแล้วจริง ๆ
ตอนที่คิดไม่ตกแล้วนั่นเอง แด๊ดตาลุกวาวนึกอะไรออก ป๊าเห็นแล้วขมวดคิ้วสงสัย เขารู้คำอธิบายของสถานการณ์นี้แล้วหรือ?
"จริงสิป๊า จำท่าที่เราทำไม่ไหวเพราะปวดสะโพกได้ไหม ตอนนี้เราน่าจะลองเล่น—"
ป๊ากระทืบเท้าเขาครึ่งแรงจากใต้โต๊ะ "เรื่องสำคัญกว่ามีเยอะแยะไม่คิด คิดแต่เรื่องใต้สะดือ"
"ไม่รู้สึกถึงความซู่ซ่านี้เหรอป๊า! เลือดลมมันพลุ่งพล่าน! เราไม่ได้กลับเป็นหนุ่มกันทุกวันนะ"
คนถูกชวนกระแอมไอ เอ่ยเสียงอุบอิบโดยไม่สบตา "ไว้ทีหลัง"
"สัญญาแล้วนะ"
พวกเขามองหน้ากันยิ้ม ๆ คนหนึ่งมองตาหวานเชื่อม คนหนึ่งเบือนหน้าหนีทั้งที่แก้มแดงไปถึงใบหู ไอ้ความซู่ซ่าที่แด๊ดว่าเหมือนมันจะฟุ้งกระจายติดมาถึงผู้ร่วมโต๊ะด้วย
"เห็นป๊าแล้วนึกถึงตอนนั้นเลย"
"ไม่เอาน่ะ"
"คนอะไรยิ่งมองยิ่งละลาย"
สามีเอื้อมมือมาจับลูบผิวแก้มเนียนนุ่ม รำลึกความหลังเก่าก่อนของคนที่เคยทำให้เขาตกหลุมรักหัวปักหัวปำ
"แด๊ดก็ยังเลี่ยนเหมือนเดิม" เขาเอียงหน้าแนบกับฝ่ามือทั้งโปรยยิ้มเชิญชวน มองสามีด้วยสายตาหลงใหลหวานชื่นเช่นกัน "อยากรู้จังทนฟังมาตั้งนานได้ยังไง"
"จริง ๆ ก็ชอบใช่มั้ยล่ะ"
"รู้คำตอบอยู่แล้วนี่"
"น่ารัก" แด๊ดชม ส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ข้ามโบลลิ่งที่กระโดดขึ้นโต๊ะมาเรียกร้องความสนใจ แววตาตอนมองมนุษย์ดูแปลก ๆ ทำหน้าเหมือนจะอ้วก
"แล้วรักไหม"
"รักที่สุด"
"รักมากกว่า"
แด๊ดไม่คาดคิดกับคำหวานที่เอ่ยกลับ เขาทำตาโตไม่เชื่อหู เมื่อกี้ป๊าพูดเสียงเบาไปเลยอยากจะได้ยินอีกครั้ง "ขอฟังอีกทีได้ไหมเล่า"
"รักโบลลิ่งที่สุดเลย"
"โธ่วว"
ป๊าหัวเราะร่วน ส่ายหัวช้า ๆ กับความผิดหวังเกินจริงของสามี
"อย่าเล่นตัวสิครับ"
"หืม เมื่อกี้ยังอยาก 'เล่น' อยู่เลยไม่ใช่เหรอ" รอยยิ้มมีเลศนัยเรียกแก้มผู้ฟังให้ขึ้นสี ดวงตากระหายเป็นประกายวาววับ "ตอนนี้น่ะ…ให้คุกเข่ากับพื้นสักชั่วโมงก็ไม่ปวด"
"เตียงเลยไหมป๊า"
เสียงโทรศัพท์ดังขัดขวางบรรยากาศวังวนคนรักกัน หันมองเห็นรูปโปรไฟล์เด่นหราบนจอ หญิงสาวแต่งหน้าเข้มจัดในชุดทำงานที่ดูตึงเนี๊ยบไปทุกกระเบียดนิ้ว และชื่อหลินที่ปรากฏขึ้นให้ใจเต้นรัวเร็วจากความเป็นห่วง ป๊าคงหงุดหงิดแล้วถ้าเป็นเพื่อนบ้านหรือเจ้าของร้านนวดโทรมา ถ้าเป็นลูก สิ่งเดียวที่รู้สึกคืออารมณ์วิตกกังวลอันคลุมเครือไร้ทางออก
อันตรายไหม ควรจะดึงลูกเข้ามาเกี่ยวด้วยหรือไม่
"ลูกโทรมา! ตายๆๆๆ"
"เอ่อ…งั้นวางก่อน?" แด๊ดเสนอ
"ถ้ามีเรื่องสำคัญล่ะ!" ข้อเสนอที่ให้มาคิดกันก่อนว่าจะทำอะไรมีเหตุผล แต่การตัดสายใส่ลูกหรือลูกโทรมาแล้วไม่รับเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับป๊า
ผู้ปกครองในร่างใหม่กระแอมไอค่อกแค่กเลียนแบบคนแก่ก่อนกดรับ "หลิน ว่าไงลูก"
"ฮืก ป๊า ช่วยหนูด้วยย"
ครั้งสุดท้ายที่หลินร้องไห้คือตอนไหนพวกเขาจำไม่ได้ อีกทั้งลูกคนโตแทบจะไม่เคยขอความช่วยเหลือเลย ใจผู้เป็นพ่อร่วงลงไปกองอยู่แทบเท้าหลังได้ยินเสียงเด็ก…เด็ก?? แต่ลูกสาวคนโตของเขาควรจะเลยเลขสามแล้ว
_____


…คราวนี้ฝันถึงอะไรหรือ…
เสียงคำถามเรียบง่ายทิ้งรสชาติเปรี้ยวบูดของความกลัวไว้ในริมฝีปาก
ป๊าลุกขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงียเป็นพิเศษ อย่างคนที่ฝันเป็นตุเป็นตะตอนใกล้ตื่นแล้วได้นอนไม่เต็มอิ่ม ไม่รู้ตัวเลยว่าจับแหวนแต่งงานสีเงินเกลี้ยงอย่างหวงแหนอยู่นานเท่าไรถึงจะหลุดจากภวังค์
สิ่งน่าแปลกใจแรกคือไม่ได้ยินเสียงคนนอนข้างกันกรนครอกเหมือนวันก่อนแล้ว แด๊ดหลับอุตุคลุมโปงอยู่ในกองผ้าห่ม นาฬิกาบนผนังบอกว่าอีกห้านาทีจะตีห้า ยังไม่ถึงเวลาตื่นปกติของเขาเลย
สองเท้าพาร่างเพลีย ๆ เดินไปชงกาแฟโดยอัตโนมัติ เทผงกาแฟ ใส่น้ำตาลอิควล แล้วก็นมคาร์เนชัน เขาชะงักมือตอนจะหยิบครีมเทียมเมื่อจำได้ว่าหมอบอกให้ลดปริมาณของมัน ๆ แคลอรีสูง…แต่ขออีกสักช้อนก็แล้วกัน
ป๊าเปิดตู้กับข้าวชั้นบนสุดแล้วหยิบซองอาหารนิ่มมาโดยไม่ต้องมอง พอทำอะไรเป็นกิจวัตรหลายปีเข้ามือไม้มันไปเองหมดเลย ก่อนเข้าห้องใต้บันไดไปหาลูกแมวเด็กผู้มองเขาด้วยแววตางุนงงกว่าทุกวัน แม่แมวถึงกับแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่
"เป็นอะไรนังชะนี ขู่ป๊าทำไม"
เสียงฉีกซองดังแควกทำให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติ ฝูงลูกแมวตัวน้อยวิ่งเข้าหามนุษย์แล้วออดอ้อนอย่างรักใคร่ บ้างดม ๆ ตรงมือป๊า บ้างปีนขึ้นขากางเกงเหมือนหาที่เล่น การต้อนรับอบอุ่นยกเว้นแม่แมวที่ยังมองตามหวาดระแวง ดวงตาสีอำพันท่ามกลางขนสามสีมอมแมมดูลุกวาวจากใต้คอนโด พวกเขาพึ่งรับชะนีมาจากข้างถนน บางทีก็นึกเฮี้ยนขึ้นมาขู่ใส่ด้วยเพราะยังไม่คุ้นกับมนุษย์เท่าไร
เทียบกับลูกแมวแล้วคนละเรื่องเลย วันนี้ดูสับสนไปบ้างแต่สุดท้ายก็วิ่งออกมาส่งเสียงแง้ว ๆ งิ้ว ๆ เล็กจ้อยน่ารัก
"หิวแล้วเหรอ หิวแล้วเหรอ ไหนตัวไหนกินเก่งสุด" เขาทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเล่นกับลูกแมวเด็ก มันเดินตามทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว เท้าของมนุษย์ก็ดึงดูดความสนใจสุด ๆ ตอนจะขยับตัวจึงต้องระวังเป็นพิเศษ โชคดีเช้านี้ไม่ค่อยปวดเข่าจะลุกจะย่อก็ไม่มีปัญหามาก
เมื่อป๊ากลับเข้ามาที่ครัว เหล่าสัตว์เลี้ยงที่รู้แล้วว่าเจ้านายตื่นก็มารอรับส่วนบุญกันไปตลอดทาง เขาโดนสัตว์สี่ขารุมล้อมดม ๆ ด้วยแววตาไม่เข้าใจ วันนี้หมาแมวดูซื่อบื้อน่าเอ็นดูอย่างไร้คำอธิบาย แต่ผู้เป็นนายรู้สึกง่วงเกินกว่าจะคิดหาคำตอบ
"อืออ-ฮ้าว วันนี้มากันน้อยจัง ไปไหนหมดฮึ" เพื่อเรียกสัตว์เลี้ยงที่อาจซ่อนอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของบ้าน ป๊าควานถุงปลาเส้นออกมาจากตู้ด้วยความดีใจที่แยกมันจากถุงหมูหย็องได้โดยไม่ต้องเพ่ง ไม่ปวดไหล่ ทั้งร่างกายยังเบา ๆ อย่างประหลาด
เท่านั้นเองภาระหน้าขนเกือบยี่สิบชีวิตก็วิ่งสุดฝีเท้าเข้าหา แววตางุนงงกลายเป็นกระเหี้ยนกระหือรือ ไม่มีอะไรสำคัญเท่าอาหารอีกแล้ว ป๊าหอบถุงขนมและแก้วกาแฟออกไปยังที่โปรด ตรงนอกชานจุดที่มีหลังคาคลุมมีชิงช้าไม้สักตั้งอยู่ สามารถมองออกไปเห็นสวนหลังบ้านได้
เท้าโยกเบา ๆ จมูกหอมกลิ่นดอกรสสุคนธ์ยามเช้า ตามองวิวสวนสวยใต้ต้นพะยอมให้ความร่มรื่น ทั้งต้นกาสะลอง ต้นพระยาสัตบรรณ เหล่าไม้ใหญ่ขึ้นสูงแข่งกัน มือเอาปลาเส้นโปรยให้สัตว์เลี้ยงเป็นอาหารรองท้อง หูฟังเสียงนกเสียงไก่และคู่ห่านที่มารอดูว่ามีอะไรให้แย่งได้บ้าง ส่วนเป็ดเทศที่เลี้ยงไว้ยังไม่ปีกกล้าขาแข็งขนาดหาทางออกจากกรงได้ เดินเต๊าะแต๊ะต้วมเตี้ยมผิดกับห่านที่เดินอาด ๆ เหมือนจะไปหาเรื่องใครสักคน
"จะว่าไปก็รดน้ำต้นไม้เสียหน่อย" ป๊าไปเปิดน้ำแล้วลากสายยางไปรดตามต้นไม้ในสวน ดอกพุดซ้อน พุดตาน สายหยุด กระดังงาหอมนุ่ม ดอกจำปีหอมหวาน ชื่นชมกับกาสะลองสีขาวก้านยาวที่ร่วงลงมาจากต้น หล่นลงบนสนามหญ้าเขียวเข้มอ่อนสลับสีจากเงาใบไม้
ไม่รู้อะไรดลใจให้มองค้างเนิ่นนาน จินตนาการไปถึงร่างมนุษย์ที่ประกอบกันไม่ชัดเจน ดูเป็นนามธรรม หลังคอลุกชันเมื่อแสงของอรุณเริ่มสาดส่อง ยามใกล้รุ่งท้องฟ้าเป็นสีทองอ่อน ๆ ปนกับน้ำเงินราตรี ชวนให้นึกถึงฟ้าสนธยาสีใกล้เคียงกันแต่ชื่อน่ากลัวกว่ามาก…แดดผีตากผ้าอ้อม
ทันใดนั้นเองเขาหลุดไปอยู่ในความทรงจำบางอย่างที่ทำให้อยากร้องไห้ บางอย่างที่ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์แต่ก็น่ากลัว ต่อให้อยู่คนเดียวท่ามกลางสิ่งมีชีวิตครึ่งร้อยก็ยังไม่อาจสลัดความรู้สึกวังเวง
ป๊าสะบัดความคิดวุ่นวายได้สำเร็จเมื่อแมวอ้วนตัวหนึ่งมาร้องประท้วงใกล้ ๆ
"แงววว"
"โบลลิ่ง หิวเหรอลูก เดี๋ยวรอแด๊ดตำปลาให้นะ"
ยิ่งคิดมากยิ่งขมวดคิ้ว ยิ่งขมวดคิ้วตีนกายิ่งขึ้น กลับเข้าบ้านไปหาสามีดีกว่า
ป๊าเปิดประตูห้องนอนตอนประมาณหกโมงเช้า ก่อนเวลาตื่นของเขาเพียงเล็กน้อย พาผู้หิวโหยยี่สิบกว่าชีวิตให้เข้ามาช่วยปลุกคนนอนอุตุด้วยกัน ยกเว้นสัตว์ปีกที่ยังวนเวียนหากินปลาเส้นเหลือ ๆ อยู่นอกบ้าน
"แด๊ด ตื่นเร็ว แมวมันจะกินแด๊ดแทนแล้วนะ"
ระหว่างที่เขาเขย่าไหล่ แมวสามสี่ตัวบวกครึ่งชิวาว่าอีกหนึ่งเหิมเกริมโดดขึ้นไปบนเตียง ไปร้อง "แง้วว แง้วว" หรือ "แอ๊ง ๆ" ใส่หูผู้ให้อาหารมันทุกวัน นังโอโม่ถึงกับไปนั่งทับอยู่บนอก ไอเสียงเหมือนจะขย้อนก้อนขนออกจากคอ ปลุกมนุษย์ขี้เซาได้ชะงัด
"เฮ้ยย!"
ป๊าขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินเสียงแปลก ๆ ที่ไม่ได้ยินมานาน สามี—ชายหนุ่มหน้าคุ้นรีบผุดลุกขึ้นมาโยนแมวออกจากเตียง งึมงำด่าก้อนขนขาวอย่างสะลึมสะลือ
"โอโม่ลงไป"
ชายหนุ่ม…ชายหนุ่ม ป๊าเห็นภาพแล้วนิ่งอึ้ง เบิกตากว้างตกใจมือเท้าถูกแช่แข็ง
คนที่นอนอยู่บนเตียงไม่ใช่แด๊ด หรือใช่ เขาจำใบหน้านั้นได้ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ประเด็นคือมันเหมือนวันแรกที่พบกันแทบจะเด๊ะ ๆ เลย ดูโตกว่าหน่อย แต่ห่างจากตาแก่กรนดังที่เข้านอนพร้อมเขาเมื่อคืนอย่างน้อยสามสิบปีแน่นอน
สามีเอามือขยี้ตา ผุดลุกขึ้นแล้วใช้ขายาว ๆ ก้าวรวดเดียวมาถึงตัวคนรัก เริ่มต้นด้วยลองจับแก้มเขา ดึงผิวเนื้อนุ่ม เขย่าคอ ตกใจเหมือนกันแต่กระตือรือร้นมากกว่า
"ป๊า?"
จากนั้นแด๊ด (?) ถอยหลังไปตบหน้าตัวเอง เบิกตากว้างมองมือที่ไร้รอยกระ ผิวหนังตึงไร้รอยย่น ก่อนเบ่งกล้ามแล้วเช็กกล้ามเนื้อแขนของตัวเอง เลิกเสื้อลูบกล้ามเนื้อหน้าท้องที่กลับคืนมา ปิดท้ายด้วยคลายปมกางเกงเลเพื่อตรวจสอบอวัยวะสำคัญข้างใต้
"อืม ออ เอ่อ เว้ย—ตาเถร"
ป๊าเองก็พูดไม่ออก ชี้นิ้วลากมั่วจะเอ่ยอะไรสักอย่างแต่เหมือนสมองหยุดทำงาน
"กะ-กะกระจก"
"ใช่ กระจก"
การวิ่งห้อไปหากระจกห้องน้ำตอนหกโมงเช้าเป็นอะไรที่ผิดกิจวัตรประจำวันเป็นอย่างมาก แต่ไม่ใช่แค่กิจกรรมเนี่ยสิ น้ำเสียง ท่าทาง สีหน้า แววตา ร่างกาย โดยเฉพาะร่างกาย ทุกอย่างมันผิดปกติไปหมด ภาพสะท้อนข้างหน้าคือคนหนุ่มอายุยี่สิบกว่ากลาง ๆ ผู้มองตัวเองในกระจกตาค้าง
พวกเขาลดอายุไปอย่างน้อยครึ่งค่อนชีวิต จากเลขหกขึ้นต้นกลายเป็นเลขสองนำหน้าภายในคืนเดียว
"ป๊า…ฟันกรามแด๊ดอยู่ครบทุกซี่"
แด๊ดเอานิ้วก้อยเกี่ยวมุมปากเพื่อเช็กฟันเป็นอันดับแรก ตาเบิกกว้างตกตะลึง เสียงอู้อี้แต่พอฟังเข้าใจได้ ซึ่งเมื่อเห็นสิ่งที่ผู้ร่วมชะตากรรมทำป๊าหยิบกระปุกแชมพูมาอ่านตาม
"มะ…ไม่ต้องใช้แว่นก็อ่านออก"
สามีต่อด้วยการลงไปวิดพื้นห้องน้ำอย่างบ้าคลั่ง ลองสมรรถภาพร่างกายให้คนเห็นรู้สึกมีพลังล้นหลาม โดดเหย็ง ๆ ในห้องน้ำ
"เป็นไปไม่ได้! สิบรอบก็ยังไม่ปวดหลัง สามสิบก็ไหว สี่สิบ สี่สิบห้า…"
"ไม่มีตีนกาเลย!"
"หกสิบแปด"
"โดดสูงเท่าไรก็ไม่ปวดเข่า!"
แด๊ดเปลี่ยนไปดึงข้อกับราวเลื่อนประตูกั้นส่วนแห้ง-เปียกที่ส่งเสียงเอี๊ยดอย่างน่ากลัวว่ามันจะรับน้ำหนักไม่ไหว
"ดูไหล่แด๊ดสิป๊า! ดูนมแด๊ดสิ!"
"ไม่ต้องตะโกนก็ได้ยินแล้ว!"
"ขึ้นมะพร้าวสักสิบต้นก็ทำได้!"
"แง้ววว!!"
ทันใดนั้นโบลลิ่งร้องเรียกให้ไปเทข้าว ฟ็อกกี้เห่าแอ๊ง ๆๆ อย่างบ้าคลั่งช่วยกดดันมนุษย์ ดับไฟตื่นเต้นของพวกเขาโดยฉับพลัน
_____


คอนโดที่ตวันแชร์กับเพื่อนค่อนข้างหรู แบ่งไว้เป็นสองชั้นโดยมีบันไดไม้เทียมเชื่อม มองขึ้นไปเห็นส่วนห้องนอน มองลงมาจากระเบียงเห็นทุกส่วนในที่พัก ซึ่งถ้าอยากได้ความเป็นส่วนตัวสุด ๆ เห็นจะมีแต่ห้องน้ำ
ป๊าลากสามีมาคุยกันสองคน เพื่อเก็บข้อมูลก่อนตัดสินใจว่าจะห้ามเขาหรือช่วยเขาลับมีดดี
"พอขึ้นมาส่งของมันดูลับ ๆ ล่อ ๆ แด๊ดก็สงสัยละ พอถามหาตวันมันบอกว่าวันนี้ไม่อยู่ห้อง น่าคิดไหมล่ะ"
"แด๊ดผลักมันแล้ววิ่งเข้ามาหาลูกเลย แล้วรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น—ตวันออกมาจากตู้เสื้อผ้า!"
"สภาพลูกเหมือนพึ่งโดนมอมยา"
"ไอ้ระยำมันขังลูกเรา!"
"มันต้องเป็นตัวการแน่เลยป๊า! ต้องสอบสวน" แด๊ดกระแทกคำว่าสอบสวนด้วยน้ำเสียงสั่งประหาร
หลังได้ยินคำปิดท้าย ป๊าปวดหัวจนอยากกุมขมับเสียเดี๋ยวนั้น "นั่นโรมไงจำไม่ได้เหรอ เพื่อนที่แชร์ห้องกับลูก"
"เพื่อนที่ไหนขังลูกไว้ในตู้! มอมยาลูกด้วย!"
คนใจเย็นที่สุดในการสนทนามั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายที่ดี เขาเคยคุยกับโรมสามสี่ครั้ง เด็กคนนั้นไม่ได้นิสัยเลวร้ายเลย "เดี๋ยวเรียกหลินขึ้นมาแล้วเราค่อยถามกัน"
ตอนป๊าออกไปข้างนอกเพื่อกดเปิดประตูให้หลินกับหม่อน เสียงของผู้ถูกพันธนาการยังร้องไม่หยุด ส่ายหน้าสุดชีวิตและกรีดร้องใต้ผ้าปิดปากตลอดตั้งแต่ป๊าเดินเข้าใกล้ จนไปถึงค่อย ๆ แกะพันธนาการออกให้
"อื้อออ—พวกมึงเป็นใคร!! อย่าทำอะไรกับฟ-เพื่อนกูนะ!"
"ห่ามึงเอ๊ย! เอ็งนั่นแหละจะทำไร"
"ใจร่ม ๆ ก่อน นี่เป็นแค่การเข้าใจผิดเท่านั้น โรมแค่พยายามจะปิดเรื่องตวันกลายเป็นเด็ก ใช่ไหมหนู?"
โรมชะงัก สงบลงโดยไม่รู้สาเหตุ มองหน้าคนอายุพอ ๆ กันแต่สำนวนการใช้คำฟังดูแก่กว่าหลายทศวรรษ "พะ-พวกคุณเป็นใคร"
ชายหนุ่มได้รับคำตอบเมื่อเด็กหญิงผู้กระเตงเด็กอ่อนปรากฏตัวสักที หลินรู้จักเพื่อนน้องจึงเอ่ยทักทาย "อ้าวโรม ไหงโดนมัดได้ล่ะ"
"เธอรู้จักผมด้วย?"
"พี่หลินเอง"
โรมมองเด็กหญิงม.ต้น มองเด็กอ่อนอ้อแอ้ มองผู้ใหญ่สองคนแล้วความเข้าใจฉายวาบในแววตา มือที่หลุดจากการโดนเชือกมัดแล้วถูกยกขึ้นมาไหว้นอบน้อม
"ป๊าแด๊ดสวัสดีครับ"
"ไหว้พระเถอะลูก"
"ไหว้ยมบาลเถอะลูก—โอ๊ยป๊า"
"สันติสักที"
___
ผู้ใหญ่สามคนมาล้อมวงคุยกันดี ๆ ได้ในที่สุด
จากการสืบเรื่องราว หลังเลิกกองแล้วตวันไปดื่มกับเพื่อนร่วมงาน เมาอ้วกแล้วก็นอนหลับยาวมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว (ตาย ๆ ลูกเขาเป็นอะไรกับของมึนเมากันนักนะ เดี๋ยวต้องหาเวลาอบรมจริงจังสักที) อ้วกหนักและเบลอพอสมควรโรมจึงช่วยดูแล ตื่นมาตอนเช้านอกจากต้องรับมือที่เพื่อนเมาค้าง เขายังต้องช็อกหนักเรื่องที่เพื่อนกลายเป็นเด็ก
"ด้วยการขังลูกฉันไว้ในตู้เนี่ยนะ" เสียงแด๊ดยังแข็งกร้าวไม่เปลี่ยน เมื่อความประทับใจแรกคืออยากเอาเท้าประทับหน้า ภาพลักษณ์ของเพื่อนลูกติดลบในใจไปเรียบร้อย
"ผมไม่รู้ว่าเป็นแด๊ดครับ ขืนพูดความจริงไปเดี๋ยวจะน่าสงสัยหนักกว่าเดิม"
"ตอนนี้เอ็งก็ยังน่าสงสัย"
มีเพียงป๊าที่พยักหน้ารับ ใช้สายตาปรามสามีผู้ไฟโกรธยังลุกโชน เผาห้องครัวที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำให้ร้อนระอุ เขาเตะเท้าอีกสักทีเรียกสันติภาพในใจให้กลับคืนมา แด๊ดเบ้ปากงอนเหมือนตัวเองอายุเท่าลูกชายผู้นั่งอยู่บนตัก
"โรมสินะ ตวันเคยเล่าเรื่องเธอให้ฟัง เรียนคณะเดียวกันนี่ใช่ไหม ทำโฆษณาเหมือนกันเหรอ"
"ผมไม่เก่งเท่าตวันหรอกครับ แต่ก็ทำงานสายใกล้ ๆ กัน ผมเป็นนายแบบครับป๊า" เขาเอามือขยี้ผมที่หลังหัวตัวเอง แต่ป๊าสงสัยว่าเป็นท่าทางแสดงความประหม่าที่มีไว้ให้ผู้สูงวัยเอ็นดูมากกว่าจะนอบน้อมจากใจจริง
พวกเขาไม่ได้สนิทกัน เคยคุยกันไม่กี่ประโยค ป๊าย่อมไม่เชื่อใจเพื่อนลูกไปมากกว่าครอบครัวตัวเอง ทั้งยังรู้สึกตงิด ๆ ใจกับการถูกเด็กที่ไหนไม่รู้เรียกป๊า สงสัยติดมาจากตวันมั้ง
"ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" โรมถาม
"เราก็ยังไม่รู้ ทางพวกหนูล่ะเป็นยังไง"
"ผมตื่นมาเห็นก็กลายเป็นเด็กแล้วครับ เกือบพลิกตัวไปทับแล้วเชียว ดีนะเห็นทันก่อน"
ผู้ฟังหรี่ตาอย่างอันตราย สนิทกันขนาดร่วมเตียงเลยเหรอ ทั้งที่คอนโดสองชั้นมีห้องหับตั้งมาก เพราะดูแลคนเมาสินะ เขาไม่รู้จะมองโลกในแง่ดีได้สักอีกกี่น้ำ
"ได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ หรือมีใครเข้ามากลางดึกไหม" แด๊ดเข้าร่วมการสืบสวนด้วย ไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับการนอนร่วมห้องไม่ร่วมห้องของลูก
"ไม่มีนะครับ" ผู้ถูกสอบปากคำส่ายหัวดิก ก่อนเสนอความคิดที่เข้าท่าออกมา "ถ้ายังไงไปขอนิติดูกล้องวงจรปิดดีไหม"
พวกเขาปรึกษาเรื่องจะไปขอนิติดูกล้องต่อ คิดหาว่าคนร้าย (ถ้ามี) จะมาทางไหนได้บ้าง ซักถามกันโดยละเอียดว่าตวันไปทำอะไรมาก่อนหน้านี้ มีเสียงหลินคอยแทรกประปราย ส่วนเด็กต่ำกว่าประถมอีกสองคนเล่นกันเองฆ่าเวลา
เด็กชายวัยอนุบาลนั่งอยู่บนตักพ่อ คอยทำมือเปิดปิดหน้าล้อเล่นกับหม่อนในกระเช้าอุ้มทารก ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเป็นระยะ เป็นภาพที่ป๊าอยากซึมซับทั้งรูปและเสียงให้สลักลึกในใจ รอยยิ้มของทั้งสองคนอบอุ่นยิ่งกว่าแสงสีใด ๆ ในโลก
ตวันรับรู้ผู้ใหญ่ที่จ้องมองเขา หันมายิ้มและเรียกป๊าด้วยเสียงเล็กน่ารัก
"ปะป๊า?"
"ตวันหนูเป็นไงบ้างลูก ยังปวดหัวอยู่ไหม"
"อืออ ไม่แล้ว"
"รู้สึกยังไงบ้างตอนนี้"
"รักป๊า รักแด๊ด" ตวันกอดอ้อนเรียกความสนใจจากแด๊ดได้ชะงัด เขายิ้มให้ป๊าผู้บอกรักตอบแล้วโบกมือให้พี่น้อง "รักหลินกับหม่อน" คนหนึ่งส่งเสียงอืมรับรู้ส่วนอีกคนฟังไม่เข้าใจ ทำเพียงส่งเสียงอ้อแอ้มีความสุขกลับ
ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มอาย ๆ ของผู้มีชื่อคู่ฟ้ากลางวัน แต่ทำบรรยากาศในห้องดำทะมึน
"รักโรมด้วย"
"รัก?"
"รักแฟน"
ตวันหัวเราะคิกคัก เขินแบบเด็กน้อยที่ไม่รู้จักหรอกว่าสิ่งที่พูดมาคืออะไร หรือมันได้จุดไฟในห้องลุกพรึบ ครัวกว้างขวางร้อนขึ้นสามหมื่นองศา
"ไอ้หนู วันนี้เอ็งว่างสินะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
โรมวิ่งพรวดออกไปก่อนจะได้ยินจบประโยค แด๊ดอยู่ใกล้ทางออกมากกว่าเลยไปดักรอ ผู้หนีตายจึงเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน เขารู้ที่ทางภายในห้องคอนโดมากกว่าคนอื่น ๆ ถึงได้สามารถหลบหลีกขึ้นไปบนชั้นสองแล้วล็อกประตูบันไดเสร็จสรรพ
พ่อ ๆ ด้านล่างไปรวมกันหน้าระเบียง มองขึ้นไปยังพื้นชั้นสีขาวและราวระเบียงกระจก จ้องขึ้นไปยังชายหนุ่มที่หนีจากอันตรายไปอยู่บนนั้น
"พะ-พี่หลินช่วย—"
"ไม่มีใครทำร้าย 'เพื่อน' ตวันหรอกน่า" หลินตัดสินใจเลือกฝ่ายครอบครัวแล้วช่วยข่มขู่เป็นคนแรก ส่วนน้อง ๆ ยังมองซ้ายขวาไม่เข้าใจสถานการณ์
ป๊าแหงนคุยกับคนที่หน้าซีดเกาะระเบียงอยู่ชั้นสอง รอยยิ้มมุมปากดูใจดีจนน่าสะพรึง
"ลงมาเปิดประตูสิหนู"
"ไม่ครับ!"
"เราแค่อยากคุยด้วย"
"แล้วจะถือมีดมาด้วยทำไม!"
___
คราวนี้ผู้สอบสวนเป็นป๊าแทน นักโทษนั่งอยู่ตรงอาร์มแชร์ตรงข้ามกับชุดโซฟา เหมือนโรมเป็นโทรทัศน์ที่นั่งอึกอักให้คนดูใช้สายตาเฉียบคมคาดคั้น เชือดเฉือน สะเทือนขวัญเพ่งใส่ โดยมีเสียงลับมีดและหั่นผักผลไม้จากในครัวเป็นพื้นหลังประกอบ
"คบกันมานานรึยัง"
"สะ-สองปี-ครับ"
"ไม่เห็นบอกพี่กันสักคำ น้อยใจนะเนี่ย" หลินกลิ้งไปมาอยู่ตรงโซฟา ทั้งแอบฟังแล้วก็ถ่ายรูปเซลฟี่กับน้อง ๆ ไปด้วย โดยเฉพาะหม่อนที่พยายามเก๊กหน้าจริงจังเลียนแบบผู้เป็นพ่อ ตวันนั่งจมกองหมอนอิงอยู่ข้างเขา ตักไอศกรีมคำโตเข้าปาก ยิ้มให้กำลังใจทั้งพ่อและแฟน ไม่รู้ตัวเลยว่าพึ่งผลักแฟนลงไปอยู่ในหุบเหวด้วยตัวเอง
"ตวันห้ามไว้ครับ" โรมสารภาพ
ป๊ามองลูกชายคนกลางเชิงเป็นคำถาม คำตอบที่ได้รับเป็นอะไรที่ซื่อตรงอย่างไม่คาดคิด
"กลัวป๊าดุอ้ะ"
"โอ๋ ทำไมคิดแบบนั้นล่ะลูก ป๊าไม่ดุตวันหรอกป๊าแค่เป็นห่วง" ผู้เป็นพ่อลูบศีรษะเด็กชายอย่างเอ็นดู แววตาอ่อนโยนส่งให้ทั้งลูกชายและเพื่อนชายของลูก เป็นอันชัดเจนว่าป๊าอยากดุคนอื่นมากกว่า
"หนูพอจะเข้าใจน้องนะ ห่วงของป๊าน่ะเกินเหตุทุกที" หลินเข้าช่วยน้องชายตัวเอง
"ไม่ให้ห่วงลูกแล้วจะไปห่วงหมาห่วงแมวที่ไหน วัยนี้มันวัยเรียน ตั้งใจเรียนก่อนถึงค่อยมี"
"น้องเรียนจบแล้ว"
"นั่น—ใช่เวลามีแฟนที่ไหน ทำงานเก็บเงินก่อน ช่วงนี้ต้องก่อร่างสร้างตัว"
"น้องได้ผู้ชายรวยนะป๊า"
ป๊าเท้าเอวตาเขียวใส่ลูกสาวด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าหลินเข้าข้างใครกันแน่ ทั้งใช้ความอดทนอันสั่งสมมานานรับมือลูก หลินเป็นคนชอบเอาชนะมาแต่ไหนแต่ไร ผสมกับความหัวรุนแรงของเด็กที่กำลังอยู่ในวัยค้นหาตัวเอง เข้าสู่วัยรุ่นตอนต้นฮอร์โมนกำลังพลุ่งพล่าน ต้องพยายามเข้าใจสักหน่อย
"ยังไงก็เถอะ เป็นเด็กตัวแค่นี้จะรีบหาแฟนไปทำไมฮึ หนูอายุเท่าไรเอง" ผู้เป็นพ่อเอามือทาบอกรับไม่ได้ การรู้ว่าลูกชายวัยเพียง 23 ที่ตัวเหลือ 4-5 ขวบมีแฟนแล้วรู้สึกเหมือนโลกกำลังสั่นคลอน ไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ขึ้นเลขสี่ก็ยังเด็กเกินไปอยู่ดี
"ป๊าหนีตามผู้ชายตั้งแต่ 18"
"เด็กคนนี้นี่! ระวังคำพูดคำจาหน่อยสิ โอ๊ยยตาย" โดนสวนทีป๊าจะเป็นลม อยากเอามือปิดปากลูกผู้พึ่งเบะปากเถียงกลับแต่อุ้มลูกอีกคนอยู่ เด็กหญิงน้ำตานองหน้าคนนั้นหายไปไหนแล้ว "หยาบคายที่สุด ไปฟังใครเขาพูดมาฮึ"
"แด๊ดบอก"
ข้ออ้างกับหัวหน้าว่าแด๊ดป่วย…ถ้าจำเป็นจริง ๆ เดี๋ยวเขาทำให้มันเป็นจริงเอง
"เรา-เรามีเรื่องที่เร่งด่วนมากกว่าไม่ใช่เหรอครับ" โรมรีบละล่ำละลักบอกหลังได้ยินเสียงฝีเท้าแด๊ดใกล้เข้ามา เครียดตอนมองตรงหางตาเห็นร่างสูงใหญ่เดินมาจากห้องครัว ค่อยโล่งใจหน่อยที่เขาถือถาดใส่น้ำปั่นหลากสี ไม่ใช่ถาดใส่มีดหั่นเนื้อครบทุกขนาด
"ไหนน้ำแตงโมปั่นของใครเอ่ย"
หลินยกมือโบกคนแรก "ของหนูค่า!"
"โอวัลตินของตวัน"
"ขอบคุณฮับ"
"นมกล้วยของตัวเล็ก" ขวดนมใส่นมกล้วยกลิ่นหอม ๆ ถูกยื่นให้หม่อนผู้ยื่นมือรับอย่างรวดเร็ว
"อึมอึม ขอ-ดาดา"
แด๊ดเสิร์ฟน้ำให้นักโทษเป็นคนสุดท้าย "ใบบัวบกสำหรับเอ็ง"
เขาวางไว้ตรงโต๊ะกระจกหน้าอาร์มแชร์ เห็นโรมเกร็งขาเหมือนกลัวว่าแด๊ดจะเอาแก้วทุบโต๊ะแล้วใช้ปลายแหลมแทงคนอย่างไรอย่างนั้น ชายหนุ่มถึงได้ชวนคุยให้เด็กรุ่นลูกคลายความวิตกสักหน่อย
"อย่าไปเครียดน่า เราไม่ทำร้ายใครต่อหน้าลูกหรอก"
"แหะ ๆ เบาใจขึ้นเย้ออเลยครับ"
"ก็จริง เธอดูเป็นเด็กดี ฉันรู้ว่าเธอไม่กล้าทำอะไรหรอก"
"ไม่มีทางอยู่แล้วครับ ผมรักตวัน ยังไงก็ไม่มีทาง—" โรมหยุดกลางคันเมื่อเด็กชายละจากโอรีโอ้ปั่นเพื่อเข้ามาหา ชูแขนเหมือนจะกอด ท่ามกลางสายตาเชือดเฉือนสองคู่ โรมโน้มตัวลงมาให้คนตัวเล็กกอดคอเติมพลัง
"รักโรมเหมือนกัน"
"ขอบคุณนะ"
ป๊าไม่ได้ใจร้ายขนาดจะดุลูกให้นั่งอยู่ที่เดิม หรือไปกระชากลูกกลับมาจากคนแปลกหน้า ถึงในใจจะอยากทำแบบนั้นก็ตาม
นักโทษดูเหมือนมีชีวิตชีวาและความกล้าขึ้นสามเท่า
"ผมจริงจังกับตวันมาก ๆ ไม่มีทางทำให้ลูกชายป๊าเสียใจแน่นอนครับ เอาอะไรเป็นประกันก็ได้"
ผู้ฟังก็ผ่านมาครึ่งชีวิตแล้ว เขาไม่หวั่นไหวกับคำพูดสวยหรูหรือคำมั่นสัญญาหนักแน่นของคนหนุ่มสาว อะไรจะดีไปกว่าให้เวลาพิสูจน์ล่ะ จะให้โอกาส—เอาไว้ตัดสินใจทีหลังก็ยังไม่สาย
"เรียกฉันว่าลุงเถอะ"
"ซ้อมเรียกพ่อไว้ก่อนไม่ดีเหรอครับ"
"ซ้อม ๆ ใครนะ"
"ว่าที่ลูกเขยป๊าไง"
ไอ้เด็กนี่วอนตาย…
ในขณะที่เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สามีตัวดีกลับเอ่ยชมโรมทึ่ง ๆ แทนที่จะหักนิ้วกร๊อบข่มขู่ "ใจกล้าดีนี่หนุ่ม"
"อยู่ข้างใครกันแน่ห๊ะ" ป๊าละอยากลุกขึ้นไปดึงหูเขาสักทีเพื่อตักเตือน ได้รับรอยยิ้มขอโทษขอโพยปนขบขันกลับคืนมา ชอบจังล่ะได้แกล้งคนอื่นเล่นเนี่ย
_____


ธามเดินไปตามโถงหน้าลิฟต์ ปลายรองเท้าหนังมันขลับกระทบกับพื้นหินสังเคราะห์อย่างไร้เสียง ร่างสูงของเจ้าของตึกไปถึงด้านหลังของโต๊ะต้อนรับโดยไร้ผู้พบเห็น กระทั่งยามหนุ่มที่ควรเฝ้าคนเข้าออกตลอดเวลาก็ฟุบหน้าลงเคาน์เตอร์หลับสนิท
เสียงกระแอมดังขึ้นสามครั้ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสะดุ้งโหยงมองซ้ายขวาก่อนลุกพรวดขึ้นหลังตรงแหน็วทันที ทำความเคารพเจ้านายผู้แอบมายืนค้ำกดดันอยู่ข้างหลัง
"รบกวนขอดูรายชื่อคนเข้าออกตึกหน่อยครับ" ธามมีเรื่องสำคัญกว่าจะมาวุ่นวายกับการละเลยงาน ต่อให้เหลือบเห็นหนังสือการ์ตูนที่ถูกซ่อนอย่างลวก ๆ ไว้ใต้แผ่นรายชื่อ visitor ก็ไม่อยากว่าอะไร
ข้อมูลพนักงานทั้งรายชื่อ แผนก เวลาแตะบัตรเข้าและออกจากตึกถูกแสดงขึ้นในจอคอมพิวเตอร์ ส่วนใหญ่เป็นชื่อที่เขารู้จักดีอยู่แล้ว ชื่อที่เขาไม่คุ้นนักก็ไม่ใช่กวิน หรืออาจเป็นชื่อเล่น?
จะพารานอยด์เกินไปหรือเปล่าถ้าเขาขอดูกล้องวงจรปิดเพราะแค่เจอพนักงานที่ไม่รู้จัก ในเอกสารสัญญาก็ไม่มีอะไรเสียหาย คำพูดของกวินมีเหตุผล เข้าเค้าเด็กฝึกงานที่ถูกวานมาทุกอย่าง แต่ความวิตกยังรบกวนชายหนุ่มอยู่ในใจ เขาหยิบแผ่นรายชื่อ visitor บนบอร์ดพลาสติกมาดูต่อโดยทำเป็นไม่ได้ยินเสียงไออักอ่วนจากเจ้าของหนังสือการ์ตูน
นาวี กวินกาศ
—ชื่อที่เขารู้สึกสนใจมากที่สุด ช่องถัดจากชื่อเป็นเบอร์โทรศัพท์ ถูกเขียนด้วยลายมืออ่อนช้อยอ่านง่ายแบบที่เห็นแล้วนึกถึงลายมือแม่ ถ้าตอนเด็กไม่เคยแข่งคัดไทยมาก็คงอายุไม่ต่ำกว่า 50
"มีปัญหารึเปล่าครับนาย"
ธามส่ายศีรษะ ยิ้มยืนยันว่ายามหนุ่มผู้ล่อกแล่กกังวลจะไม่เดือดร้อนเร็ว ๆ นี้ "ไม่ครับ ผมลืมชื่อน้องฝึกงานเลยมาเช็กนิดหน่อย"
คู่สนทนาดูโล่งอกทันที คือพอจะเป็นชื่อเสียงของธามอยู่แล้วว่าเจ้านายคนนี้ใส่ใจลูกน้องทุกคน กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ เช่นอยากรู้จักทุกคนในบริษัทให้ได้ ชื่อแซ่ หน้าตา ที่อยู่ พื้นฐานครอบครัวไปจนถึงประวัติอาชญากรรม อาจมองได้ตั้งแต่แคร์พนักงานไปจนถึงขั้นระแวงเกินเหตุ
ไม่มีอะไรหรอก…
ธามมีเหตุผล แต่ 'พวกนั้น' ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะส่งคนมาตามเฝ้าเขาทุกฝีก้าว
ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณพนักงานรักษาความปลอดภัย เมินเฉยความกังวลของตัวเองแล้วเดินลงไปลานจอดรถที่แทบวางเปล่า พื้นที่โล่งกว้างที่เคยมีรถจอดเต็ม วุ่นวายแน่นขนัด พอมันไม่มีใครแล้วก็ดูวังเวง
เสียงไร้ที่มาดังขึ้นในหัว ธามหยุดกึกกะทันหัน ใจเต้นรัวเร็วตามธรรมชาติเมื่อสัมผัสถึงสิ่งอันตราย
'เจออะไรน่าสนใจเข้าล่ะจ๊ะ?'
___
หลังแด๊ดโทรมาบอกให้เบาใจว่าทางนั้นเรียบร้อยดีแล้ว ลูกปลอดภัย ป๊าถึงมีเวลาพาหลินแวะซื้อเสื้อผ้าไซซ์เด็กเผื่อตัวเองและน้อง (เห็นสภาพลูกที่เดินบนคัทชูหลวมโพรก ต้องเอายางมัดผมมัดกระโปรงแล้วจะเป็นลม) พาหม่อนไปเลือกนมผง ขวดนม ผ้าอ้อม คาร์ซีท เป้อุ้มเด็ก แล้วก็ของจำเป็นสำหรับทารกที่ห้างใกล้เคียง จากนั้นเอาของไปเก็บที่คอนโดลูกคนโตก่อน ถึงค่อยนั่งแท็กซี่ไปหาลูกคนกลาง
ตวันเช่าห้องอยู่กับเพื่อน พวกเขาไม่มีคีย์การ์ดของที่นี่เลยต้องยืนอยู่หน้าประตูขึ้นลิฟต์ กดคุยกับแด๊ดผ่านอินเตอร์คอมให้ปลดล็อกประตู ระบบแบบนี้ก็ดี ได้คุยกับคนที่อยู่ในห้องนั้น ๆ โดยตรงแถมไม่ต้องลงมารับ
"แด๊ด ป๊ามาแล้ว เปิดประตูให้หน่อย"
"รอเดี๋ยว"
เสียงกดอนุญาตฟังดูปกติ แต่มันรวมกับเสียงอู้อี้ดังสุดชีวิตเหมือนคนจะขาดใจขอความช่วยเหลือปนมาด้วย ก่อนกลายเป็นซ่า ๆ คงที่เมื่อสายขาดไป ทิ้งให้ป๊ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยสักนิด
"หลินอุ้มน้องรออยู่ข้างล่างก่อนได้ไหม เดี๋ยวป๊าขึ้นไปดูแป๊บนึง"
"อ้าว ข้างบนมีอะไรอะ"
"ยังไม่รู้เหมือนกัน"
หลินแบกน้องไปนั่งเก้าอี้โซฟาที่ใกล้ที่สุด นั่งเล่นโทรศัพท์รอตามคำขออย่างว่าง่าย
"ตรงนี้ลับตาคนเกินไปไหม"
เด็กหญิงมองผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัยปนเซ็ง แต่ก็ยอมมุ่งหน้าไปนั่งเก้าอี้บาร์อีกฝั่งที่ลึกลับน้อยกว่าที่เก่า
"ไม่ร้อนเหรอหลิน ตรงนี้แดดส่องนะ"
"ป๊า! อีกนิดนึงหนูจะขึ้นไปหาแด๊ดเองแล้วนะ" เธอกลอกตาให้กับความเครียดเกินเหตุของผู้ปกครอง
ป๊ามองซ้ายขวาหาที่นั่งรอตรงล็อบบี้ที่ไม่ร้อนเกินไป ไม่ลับตาคน ต้องเห็นถนนใหญ่ ต้องอยู่ในสายตายาม แดดไม่ส่องและมีแสงสว่างพอ เขาพึ่งรู้ตัวว่าออกจะเคร่งเครียดเกินเหตุตอนที่วนเวียนพาหลินย้ายที่มาแล้วอย่างน้อยสองรอบ
"หนูดูแลตัวเองได้น่า"
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ" ก่อนกดลิฟต์ผู้เป็นพ่อไม่ลืมกำชับลูกอย่างเป็นห่วง "ใครมาชวนไปไหนอย่าตามไปเชียวนะ ต่อให้เอาไอติมมาล่อก็ห้ามตามไป"
"หนูสามสิบกว่าแล้วป๊า!"
ทริปขึ้นไปชั้นยี่สิบของคอนโดไฮไรส์เป็นไปอย่างรวดเร็ว สามีออกมาเปิดประตูให้ สีหน้าของเขาเย็นยะเยือกกว่าปกติ ซึ่งวัดจากนิสัยของคนที่มองหาความสุขได้จากทุกสิ่งแล้ว…รวมกับความตกใจก่อนหน้าเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอายุลดลง สีหน้าเยือกเย็นถือว่าเกินความผิดปกติไปมาก
สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือคนหนุ่มคนหนึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้อยู่กลางห้อง
เดี๋ยวนะ?
คำว่าเรียบร้อยของสามี = มัดเพื่อนลูกปิดปากไว้กับเก้าอี้ สายตาหวาดผวาหน้าซีดมองมาทางผู้มาใหม่อย่างขอความช่วยเหลือ ผู้ลงมือลับมีดรออยู่ในครัว ตวันนอนกอดหมอนอิงตรงโซฟา บนโต๊ะมีทั้งน้ำส้มน้ำเปล่าและแผงยาปริศนา สีหน้าดูมึน ๆ ง่วง ๆ จะหลับอยู่ตลอด
"…"
คำสบถเดียวที่นึกออกคือความเงียบ
___
[แถม: ไฟลุกโชกโชน]
แด๊ดกดเรียกคนด้านบนด้วยความร้อนใจ นี่มันผ่านมากี่ชั่วโมงแล้ว ถ้าตวันกลายเป็นทารกด้วยเหมือนหม่อนมามัวชักช้าอยู่ตรงนี้ไม่เสี่ยงไปรึ หรือเขาควรใช้กำลังทุบประตูกระจกแล้ววิ่งขึ้นบันไดหนีไฟ วางมวยกับยาม ทุบประตูหนีไฟอีกทีเพื่อไปงัดเข้าห้องลูก แล้วไปจบที่สถานีตำรวจ
ความคิดเสี่ยงตายของพ่อผู้ร้อนรนหยุดลงเมื่อมีคนรับ
"ใครเหรอครับ?"
ไม่ใช่เสียงตวัน—รูมเมทของลูกสินะ
แล้วเขาล่ะจะเป็นอะไรดี?
"ลูกพี่ลูกน้องตวันน่ะ ลุงฉัตรฝากเอากล้วยอบจากที่บ้านมาให้" แด๊ดเอ่ยสิ่งแรกที่แล่นเข้ามาในหัว แม้ในมือจะไม่มีอะไรนอกจากกุญแจรถก็ตาม ถ้ารูมเมทถามต่อเขาจะบอกว่าของอยู่ในรถก็แล้วกัน
"วันนี้ตวันไม่อยู่ห้องหรอกครับ ดึก ๆ นู่นเลยกว่าจะกลับมา เอาไว้ก่อนได้ไหม"
"งั้นเอ็งรับแทนได้ไหม"
"เอ่อ ตอนนี้ไม่ค่อยสะดวก"
"แค่ส่งของประเดี๋ยวเดียว ไหน ๆ ก็อุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่แล้ว" และใกล้จะเอาหัวโขกกระจกแตกเพื่อบุกเข้าไปทุกทีแล้ว ไม่ว่าความเป็นจริงคงไปจบที่โรงพยาบาลมากกว่าหรือไม่ก็ตาม
ในที่สุดเสียงปลดล็อกดังขึ้น แด๊ดได้ผลักประตูกระจกอันน่าชิงชังออก ยืนใจร้อนรออีกสักนาทีก่อนจ้ำอ้าวไปตามโถงทางเดิน ความรู้สึกผิดปกติแรกคือเพื่อนลูกดูลับ ๆ ล่อ ๆ ใช้ร่างสูงของตัวเองบังภายในไว้ด้วยสีหน้าอยากไล่แขกออกไปเร็วที่สุด
"ไหนของฝากล่ะครับ?"
แด๊ดถือวิสาสะก้าวเข้าไปเลยแล้วกวาดสายตามองหาไปทั่วคอนโด ห้องดูเพล็กซ์สองชั้น ห้องนั่งเล่นว่าง ห้องครัวว่าง ห้องน้ำไม่มีตวันอยู่ ตอนกำลังจะเปิดตู้เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวเจ้าของถึงพึ่งหายช็อกแล้วเข้ามาขวาง
อีกฝ่ายหน้าเริ่มตึง ท่าทางเอาเรื่องพอกัน
"เดี๋ยวสิ คุณเป็นใคร"
"ตวันอยู่ไหน"
"คุณมีปัญหาอะไรกับตวันวะ"
แด๊ดโดนกระชากคอเสื้อเดี๋ยวนั้น พอดีกับที่เสียงเล็ก ๆ อันคุ้นเคยดังผ่านตู้ไม้อัดออกมา ตามด้วยเสียงทุบปึงปัง
"เปิดด! เปิดประตูนะ-ฮึก" ในที่สุดเด็กชายค้นพบว่าต้องเลื่อนประตูถึงจะเปิด แล้วร่างในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งก็โผล่หัวออกมาจากกองเสื้อผ้า เอ่ยถามเจ้าของห้องเสียงใสซื่อติดจะสั่นเล็กน้อยคล้ายมึนเมา "โรมขังหนูทำมายย"
"อะ-เอ่ออ ไม่ใช่อย่างที่นายคิด"
เมื่อโรมเดินถอยหลังหนีไปสามก้าว แด๊ดย่างสามขุมเข้าไปสามก้าว ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นสักนิดหลุดออกจากปากชายหนุ่มก่อนที่เขาจะโดนส่งเข้าซังเตข้อหาพรากผู้เยาว์
"แบบ—ลูกเพื่อนบ้านเขาฝากเลี้ยงน่ะ แหะ ๆ"
…หรือไม่ก็โดนหมัดของลูกพี่ลูกน้องบวกเข้าเต็มกำลัง
_____


การมีลูกทำให้ป๊าไม่เคยขับรถเกินกฎหมายกำหนดเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เพราะมีลูก บางครั้งก็ต้องเหยียบร้อยสามสิบบนถนนสายเอเชีย ผ่านจุดตรวจจับครั้งหนึ่งก็เหมือนเสียค่าปรับไปแล้วครั้งละห้าร้อย ห้าร้อย ห้าร้อย แต่ในตอนนี้ไม่มีใครสนใจ
ป๊าสามารถยืนยันที่อยู่ของลูกคนโตกับคนเล็กได้ หลินทำงานค้างคืนอยู่ที่บริษัท หม่อนอยู่กับพี่สาวพอดี เหลือแต่ตวันที่ไม่ปิดโทรศัพท์ก็แบตหมดติดต่อไม่ได้ ถึงตกลงให้แด๊ดแยกไปหาตวันก่อนจะเกิดอันตรายใด ๆ ขึ้นกับเด็กที่อาจยังช่วยเหลือตัวเองไม่เป็น
โชคดีที่ช่วงนี้ตรงกับหยุดยาว ในกรุงเทพถนนโล่งแม้กระทั่งย่านที่พักอาศัย ในย่านธุรกิจเองก็ไร้คนพอให้ป๊าวิ่งเข้าตึกสำนักงานของบริษัทใหญ่ เซ็นชื่อแลกบัตร visitor กับยามผู้ไม่สนใจอะไรนอกจากหนังสือการ์ตูนในมือ รีบเร่งขึ้นลิฟต์เหล็กอันว่างเปล่า แล้วสาวเท้าไปตามทางเดินยาวปูด้วยพรม
1…2…3…
ชั้น 32 ห้องที่ 4 ทางขวามือ
เสียงแตะบัตรเปิดอนุญาตให้ผู้เป็นพ่อรีบผลักประตูเข้าไป เจอเด็กม.ต้นไม่ก็ประถมปลาย ๆ ผู้มีน้ำตานองหน้ารออยู่ คราบเก่ายังเป็นรอยยาวสองข้างแก้ม อยู่ในเสื้อตัวใหญ่และกระโปรงยาวที่หลวมจนต้องใช้ยางมัดผมรัดเอว
เด็กหญิงที่แบกบรรยากาศของความมุ่งมั่นไม่ท้อถอย คิดถึงมาก…ไม่ได้เจอมานานกี่ปีแล้วนะ จู่ ๆ ป๊าก็รู้สึกร้อนผ่าวตรงหางตา คนละอารมณ์กับอีกฝั่งที่มองตาโตเท่าไข่ห่านกลับ
"ปะ-ป๊า?"
เสียงตะโกนตกใจเปิดฉากความร้ายแรงของสถานการณ์ ณ ขณะนี้
"ป๊าก็ด้วยเหรอ!"
"แด๊ดก็ด้วย" เขาทำให้ลูกสาวอึ้งกิมกี่จนพูดไม่ออก ตอบสนองต่อคำถามแสดงความเป็นห่วงของพ่ออย่างเชื่องช้า "หนูไม่เป็นไรนะ แค่กลายเป็นเด็กเท่านั้นใช่ไหม หม่อนอยู่ไหนลูก"
"ทั้งบ้านเลยเหรอ" หลินพึมพำกับตัวเองก่อนรีบลากผู้ปกครองไปดูสิ่งที่อยู่ในกล่องใส่เอสี่ตรงโซฟา ท่ามกลางกองหมอนอิงและกระดาษขาวมีสิ่งมีชีวิตปริศนานอนอยู่
"หม่อน-ฮึก หม่อนเหลือตัวแค่นี้"
"แอ๊ ปาาปะ ดาา"
ทารกอวบอ้วนตาใสแจ๋วร้องทักทาย ริมฝีปากยกยิ้มอย่างมีความสุขชนิดเห็นแล้วใจฟู ลูกหม่อนเป็นเด็กร่าเริงที่แจกความสดใสให้คนรอบตัวเสมอไม่ว่าตอนยี่สิบกว่าหรือไม่ถึงขวบ แต่เดี๋ยว—นี่ไม่ใช่เวลาชื่นชมความน่ารัก ถึงเขาจะอยากร้องไห้แล้วกอดเด็กตัวนุ่มนิ่มทั้งคนเล็กและคนโตแค่ไหน สิ่งสำคัญตอนนี้คือนี่มันเกิดอะไรขึ้น
"หนู-หนูเผลอหลับตอนทำโอที ตื่นมาแล้วก็…" หลินนึกย้อนความแล้วตากว้างโตยิ่งกว่าเก่า กรีดร้องโวยเสียงแหลมสูงไปถึงยอดตึก ความโล่งใจเดียวคือตอนเขาวิ่งมาป๊าเห็นว่าทั้งชั้นไม่มีคนอยู่ นอกนั้นเลวร้ายสุด ๆ ยิ่งเมื่อลูกคนสุดท้องหวีดร้องตามไปด้วย
หม่อนอ้าปากตะโกน 'แอร๊' สุดปอดตามพี่สาวโดยไร้สาเหตุ ป๊ายกเด็กทารกขึ้นมากอดโอ๋แม้จะอยากเอามือปิดหูก็ตามที "อะไรลูก หลินเป็นอะไร"
"หนูจะมาทำงานยังไง! ฮือ-หนู-ฮึก เค้าต้องไล่-ฮือ ๆ หนูออกแน่เลย" เด็กสาวตะโกนเสียงเสียขวัญ ความรับผิดชอบของมนุษย์เงินเดือนหนักเกินกว่าเด็กม.ต้นจะแบกไหว "หนูจะเอาเงินที่ไหนมาผ่อนคอนโด กว่าหนูจะขึ้นมาเป็น manager ได้ ถ้าเค้าไล่หนูออกล่ะป๊า! ป๊าาา"
หลินเป็นคนที่ชอบเป็นที่หนึ่ง จริงจังแล้วต้องอยู่เหนือทุกคนทั้งในเรื่องเรียนและทำงาน ถ้าคาดหวังแค่จบสี่ปีหลินจะกลับมาพร้อมเกียรตินิยม คาดหวังแค่พอเลี้ยงตัวเองได้ลูกจะส่งเงินกลับบ้านเดือนละหลายหมื่น จนหลายครั้งที่ผู้ปกครองห่วงว่านิสัยชอบเอาชนะเช่นนี้ส่งผลร้ายมากกว่าผลดี
ผู้เป็นพ่อพึ่งค้นพบว่าโอ๋ลูกผิดคน หม่อนไม่ได้ร้องไห้เลย ลูกหัวเราะเสียงใสมองดูพี่สาวผู้อยู่บนเส้นด้ายระหว่างสติแตกกับประสาทเสีย ทั้งพยายามส่งเสียงอ้อแอ้ ๆ คุยด้วยอย่างออกรสชาติ
ช่วงท้ายของการสติแตก จากผวากลัวโดนไล่ออกเริ่มพัฒนาเป็นการสาปแช่งหัวหน้าด้วยไฟอาฆาต "แล้วใครจะเอางานไปส่งให้ไอ้หัวหน้าหนู! ทำไมต้องมาเอาตอนนี้ด้วยวะ แม่งเอ๊ย นี่วันหยุดนะเว้ย หัวหน้าหัวคว—"
"ดูซิน่ะ! คำพูดคำจา" ป๊ารีบปิดปากลูกสาวเพื่อเซนเซอร์คำหยาบ นึกตกใจที่ลูกเก่งกล้าก๋ากั่นกว่าปกติ ฮอร์โมนเด็กวัยรุ่นหรือไง
เสียงกรี๊ดลดความโหยหวนลงหนึ่งระดับหลังโดนดุ
"หลินใจเย็นก่อนลูก หนูยังไม่ต้องมาทำงานในวันสองวันนี้หรอก เราช่วยกันแก้ปัญหาไปทีละเรื่องดีไหม" ป๊าพยายามพูดปลอบลูกผู้ไฟลุกโชนท่วมหัว สวนทางกับหม่อนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว คิดว่าเล่นกันเลยส่งเสียงโฮตามแล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากตามประสาทารกอารมณ์ดี แต่คนอายุมากกว่าสองคนจะเครียดตายแล้ว "ไหนจัดความสำคัญให้ป๊าทีว่าควรทำอะไรก่อน"
"ฮื่อ ได้ ๆ ค่ะ หนูไหว" เด็กหญิงสูดจมูกดังฟืด พยักหน้าขึ้นลงอย่าง (พยายามจะ) ใจเย็น เธอคิดวางแผนในใจเพียงวินาทีเดียวประกายไอเดียก็ฉายวาบ
"ดักตีหัวหัวหน้า"
"…"
"เดี๋ยวอีตาธามจะมาเอาเอกสาร เขาต้องคาดไม่ถึงแน่ ๆ ถ้าโดนทุบด้วยเก้าอี้จากข้างหลัง เกลียดมันเลยป๊า ด่ามันเยอะ ๆ ตานี่แหละที่ทำให้ป๊าไม่ได้เจอลูก"
"แอ๊ ดี ดี" ลูกหม่อนเริ่มเรียกร้องความสนใจด้วยการเอื้อมมือมาจับหน้าเขา ดึงผมผู้เป็นพ่อเล่นสนุกมือ ป๊ายิ้มให้ทารกโดยอัตโนมัติแม้มันจะดูก้ำกึ่งระหว่างเหนื่อยจิตกับขำไม่ออก
"ไม่มีใครโดนดักตีหัวทั้งนั้นแหละ หลินส่งข้อความไปลาเพราะมีธุระด่วน อ้างเรื่องแด๊ดป่วยก็แล้วกัน ไม่ก็เกิดอุบัติเหตุกะทันหันต้องรีบกลับบ้าน" ผู้ใหญ่ใช้ความอดทนจัดการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละเปลาะ เริ่มที่ลูกสาวคนโตต่อด้วยลูกสาวคนเล็ก เฮ้อ…ทารก ต้องไปซื้อของเพิ่มหลายอย่างเลย อย่างแรกคือผ้าอ้อมอย่างแน่นอนที่สุด
"หนูมาอยู่ที่ทำงานพี่เค้าได้ไงเนี่ยฮึ" เดี๋ยวต้องหาอีกว่าหม่อนมีธุระค้างไว้กับใครหรือเปล่า
"มันเดินมาหาหนูจากทองหล่อ เมาแล้วงกค่าแท็กซี่เลยมาหาที่นอนแถวนี้"
คำตอบของลูกสั่นคลอนกำแพงอดทนในใจเขาดังครืน ๆ
"เป็นเด็กเป็นเล็กไปเที่ยวที่อโคจร!" ป๊าชี้นิ้วเตรียมบ่นยาวสักชั่วโมง ไหนบอกจะไปติวหนังสือกับเพื่อนกับฝูง ทำไมต้องปิดบังพ่อด้วย แต่พอสบตากับแววบ้องแบ๊วไร้เดียงสาก็ดุไม่ลง
"อั๊กป่าปา"
"อึก-เที่ยวเก่งเหลือเกินนะเรา" สายตาดุ ๆ ถูกความเอ็นดูเอาชนะเมื่อมองร่างจ้ำม่ำในอ้อมแขน เอาเถอะ ดีแล้วที่มาอยู่กับพี่สาวในคืนนี้ ไม่งั้นเกิดกลายเป็นเด็กท่ามกลางคนแปลกหน้าจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ ป๊าคิดแล้ววิตกหนักกับโล่งใจไปพร้อมกัน
"ไม่รู้วันนี้หม่อนมันนัดเพื่อนไว้ไหม เดี๋ยวหนูเช็กโทรศัพท์น้อง—" หลินพูดไปได้ประโยคครึ่งก็ต้องสะดุ้งแล้วหยุดปากฉับพลัน
เสียงเคาะประตูดังก็อก ๆ สามครั้งถ้วนอย่างมีมรรยาท แต่ทำเอาทั้งห้องใจร่วงไปอยู่พื้นรองเท้า
"ไอ้คุณธามมา!" ลูกสาวคนโตกรีดร้องตระหนกอย่างไร้เสียง ก่อนเข้ามาเขย่าแขนผู้ใหญ่รัว ๆ "ป๊าา แม่งมาแล้ว ตายยากชิบหาย ทำไงดี!"
"เดี๋ยวป๊าไปคุยกับเขาเอง หนูไปหาที่ซ่อน" ชายหนุ่มหันมองหาเฟอร์นิเจอร์ในห้องที่อาจใช้เป็นที่กำบังตัวได้ ยังไงก็ไม่อยากให้มีใครรู้ว่าลูกเป็นเด็ก เขาจะหาว่าบ้าไหมไม่สำคัญเท่าเขาจะทำอันตรายหรือเปล่า จับไปหลอกขัง จับไปทดลอง จับไปบูชา น่ากลัวทั้งนั้น
"ป๊าไล่แม่งไปเลย แอ๊บเป็นอินเทิร์นรึไรก็ได้" หลินเสนอแนวทาง
"อินทงอินเทินอะไรนะ?"
"เด็กฝึกงาน!"
"อ้อ-"
ลูกคนโตหอบกล่องใส่น้องกับเสื้อผ้าที่ใหญ่เกินตัวไปซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เก็บหลักฐานแสดงความเป็นเด็กทั้งหลายไว้หลังโต๊ะไม้หนาทึบ ทิ้งให้คนเป็นผู้ใหญ่สุดต้องรับมือกับเสียงเคาะประตูที่ดังสามก็อก ๆ เป็นชุดที่สอง…เอาน่า เพื่องานของลูก ป๊าเชื่อมั่นในทักษะการโกหกหน้าตายของตัวเองเต็มที่
"คุณหลินเรื่องสัญญาปี 19–" ผู้มาเยือนเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ กวาดตามองห้อง manager ที่ว่างเปล่า ก่อนสายตาเป็นคำถามอันหนักอึ้งจะมาหยุดลงบนใบหน้าอ่อนเยาว์อันไม่คุ้นเคย
ธามดูผิดไปจากที่ป๊าคาดไว้มาก ทีแรกเขาวาดภาพไว้ว่าหัวหน้าผู้ถูกเกลียดชังจะเป็นตาแก่ถมึงทึงไม่น่าคบ ไม่คิดว่าจะเป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับหลิน อายุน้อยกว่าเขาสักสามสิบปีได้ มีบุคลิกของเจ้าคนนายคนที่ดูอ่อนโยนแต่ก็เจือความจริงจังอยู่ในที
"คุณเป็นใคร" ธามถามเสียงดุดัน
ผู้พูดอายุน้อยกว่าเขา แต่มีบรรยากาศที่ทำให้ชายวัยขึ้นเลขหกรู้สึกสันหลังวาบ ป๊าคาดไว้แล้วว่าจะเจอคำถามประมาณนี้จึงใช้ความนิ่งคุยด้วยต่อ
"เด็กฝึกงานพี่หลินน่ะครับ เหมือนพี่เขาจะมีธุระด่วน ๆ เลยรีบกลับจนลืมเอาเอกสารให้คุณ ผมผ่านมาแถวนี้พอดีเลยถูกวานมาแทน เอ่อ…ไม่ควรเหรอครับ" ปิดท้ายด้วยคำถามกล้า ๆ กลัว ๆ ว่าจะทำผิด สีหน้าคล้ายพนักงานใหม่ประหม่าเจ้านายมากกว่าอินเทิร์นเก๊ที่พยายามปกปิดเด็กกับทารกไว้ด้านหลัง
"เปล่าหรอก ผมแค่ไม่คุ้นหน้าคุณเลย"
"พึ่งเข้ามาได้ไม่กี่วันเองครับ"
"ชื่ออะไร"
"อื่อ…เรียกผมว่ากวินก็ได้" ป๊าหาชื่อปลอมอย่างด่วน ยิ้มเล็กน้อยตอนแนะนำตัวเองให้ดูเป็นธรรมชาติ "เดี๋ยวผมไปหยิบของให้นะครับ"
ผู้มาก่อนรีบหนีไปที่โต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว หยิบซองสีน้ำตาลหนาขึ้นมาจากกองงานของลูกสาว เขาอยากให้การรับมอบจบลงโดยเร็วจะได้รีบพาลูกกลับบ้านสักที แต่พอหันหลังกลับก็พบว่าธามแทบจะยืนอยู่ประจันหน้า ห่างออกไปหน่อยเดียวจนวิเคราะห์แสงเงาบนคลิปหนีบเนกไทได้ รับรู้ถึงกลิ่นน้ำหอมอันไม่คุ้นเคยแตะจมูก
"นี่ครับ…" ซองงานถูกยื่นให้แล้วแต่ธามไม่รับ นอกจากนั้นเขายังขยับตัวเข้าใกล้อีก เอื้อมมือมาขวางทางจนป๊ารู้สึกอึดอัด แต่จะหนีไม่ได้เด็ดขาด ลูกซ่อนอยู่ข้างล่าง ต้องปกป้องลูก "ช่วยถอยไปหน่อย"
คนหนึ่งจะเข้าหาโต๊ะ อีกคนพยายามขวางไม่ให้ไป ยึกยักกันอยู่หลายจังหวะ
ธามไล่ต้อนป๊าไปชนขอบโต๊ะจนเขาไม่เหลือทางหนีอื่นนอกจากขึ้นไปนั่ง ชายหนุ่มถึงค่อยเฉลยเหตุผลด้วยมุมปากที่ยกขึ้นยิ้ม ๆ เหมือนอยากสุภาพแต่ก็อยากหยอกล้อกับความล่กของลูกไก่ในกำมือ
"คุณหยิบให้ผมผิดเล่ม"
ซองสีน้ำตาลที่ถูกต้องถูกหยิบไป ป๊ารู้สึกหน้าชานิดหน่อยแต่ไม่รู้ว่ามาจากทำผิดพลาดหรือว่าอะไร
"ยังไงก็ขอบคุณนะครับ"
ผู้มาเยือนหันหลังจากไปโดยไม่ทิ้งคำเอ่ยลา ทิ้งแต่บรรยากาศอักอ่วนครึ้มฟ้าครึ้มฝนไว้ให้เขา ป๊ามองประตูที่ปิดลงไปตั้งแต่นาทีก่อนอย่างงง ๆ ใช้สีหน้าสับสนมองลูกสาวคนโตที่ไม่รู้ว่าขึ้นมาจากใต้โต๊ะตั้งแต่เมื่อไร
"เหตุผลให้ฆาตกรรมหัวหน้าเพิ่มอีกข้อแล้ว"
ป๊าเท้าเอวทำตาเขียวปั๊ดใส่เด็กหญิงจอมอาฆาต
"หนูล้อเล่น ใครจะทำเรื่องโหดร้ายได้ลงคอ"
"ดีแล้ว สันติ"
"อย่าให้มีโอกาส"
"…"
หลินเอากล่องใส่เด็กให้ป๊า หม่อนร้องเรียกปาป่าเสียงแหลมสูง มือเล็ก ๆ โบกชูขึ้นในอากาศ พยายามจะยันตัวเองออกจากขอบกล่องเพื่อคลานมาหาพ่อ ดวงตาใสแป๋วฉายคู่กับแก้มยุ้ยสองข้าง ความจริงแววมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวนั้นไม่ได้พุ่งมาที่ป๊าเสียทีเดียว ทารกน้อยมองเลยเขาไปตรงประตูต่างหาก ทิศเดียวกับพี่สาวที่พึ่งจะลากเก้าอี้บางไปถึง
"หลิน?"
เด็กหญิงพับเก้าอี้ให้ยกขึ้นได้สะดวก เผื่อสำหรับเคลื่อนย้ายไม่ก็เอาไปฟาดใครสักคน เช่น หัวหน้า
"หลิน!"
"ก็แม่งจะจีบป๊า! บักสันขวาน!"
ทารกในกล่องร้องเสียงดุร้ายพร้อมโบกธงรบ ไม่แน่ใจว่าหม่อนเข้าใจจริง ๆ หรือแค่เลียนแบบทุกอารมณ์ของพี่สาวกันแน่ แต่อย่างไรก็ดี ถ้าป๊าดึงสันติกลับมาสู่ลูกไม่ได้ เดี๋ยวได้ไปฉลองสงกรานต์ในคุกแทน
_____


ช่วงเย็นแดดร่มลมตก ป๊าไปหาเก็บมะม่วงที่ร่วงเกลื่อนเต็มแผ่นดิน ดูเหมือนว่ามันจะเยอะขึ้นทุกวัน มองทางไหนก็มีแต่ผลมะม่วง พลางคิดในใจว่ากวนทำส้มแผ่นใส่กล่องสวย ๆ ไว้ให้ลูกก่อนกลับดีกว่า ตอนนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากหน้าต่างบ้าน
"ป๊า! หลินโทรมาแล้ว"
"ตาย ๆๆ มือยังเปื้อนยางมะม่วงอยู่เลย" ชายสูงวัยรีบเดินเร็วไปทางก๊อกน้ำ เพิกเฉยต่อเข่าขวาที่เจ็บแปล๊บด้วยความดีอกดีใจที่มีมากกว่า "รับเลยแด๊ด เดี๋ยวป๊าล้างมือก่อน"
หลิน ลูกสาวคนโต ถ้าโทรมาตอนนี้คงมารายงานเรื่องการเดินทางทั่วไป ด้วยความเป็นห่วงป๊าวุ่นคิดว่าลูกจะให้ไปรับไหม จะมาเร็วหรือช้ากว่าที่คาด หรือมาถึงกันแล้ว ในใจวิตกไปกระทั่งตอนขับมาเกิดอุบัติเหตุอะไรกันหรือยังไง โอกาสเกิดขึ้นน้อยมาก ๆ แต่ผู้เป็นพ่อไม่อาจสลัดความกังวล
คู่ชีวิตของเขานั่งตรงโต๊ะกินข้าวในครัว มือถือวางเรียบง่ายอยู่กลางโต๊ะ เขากดเปิดลำโพงโทรศัพท์ให้สองคนได้ยินด้วยกัน
สีหน้าเสียดายของสามีทำเอาใจหายไปอยู่ตาตุ่ม มันบอกป๊าว่าเขาต้องไม่ชอบสิ่งที่กำลังจะได้ยินอย่างแน่นอน
"ช่วยไม่ได้นี่เนาะ รอวันหลังก็ได้หลิน ยังไงพวกแด๊ดก็อยู่บ้านตลอด"
"ลูกไม่มาแล้วเหรอ" ป๊าถาม อีกฝ่ายส่ายหน้าเงียบ ๆ เป็นการยืนยัน ด้วยยังไม่อยากยอมรับความจริงเขาเลื่อนเก้าอี้ออกให้ตัวเองนั่งใกล้มือถือที่สุด ตั้งใจฟังคำตอบหลังถามซ้ำ "สงกรานต์นี้ก็ไม่หยุดเลยเหรอลูก"
"หนูต้องรีบปิดโปรเจกต์น่ะสิป๊า"
ดีใจที่ได้ยินเสียงลูกสาวคนโต เสียใจที่ถูกปฏิเสธกะทันหัน
"หัวหน้าแม่มมเร่งมา หนูไม่มีเวลากลับคอนโดด้วยซ้ำ กินขี้นอนที่ทำงานจนจะอ้วกออกมาเป็นกองเอกสารแล้ว" แล้วก็บ่นหัวหน้ายาวเหยียดประกอบเสียงกดชักโครก ป๊าได้ยินแล้วรู้สึกจะเป็นลม
"ตาย ๆ หลิน ขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วหนูอยู่กินยังไง งานยุ่งแบบนี้มันเสียสุขภาพแล้วนะ"
"ชินแล้วล่ะค่ะ ยังดีแกให้ค่าโอหรูอยู่ เนี่ย ถ้ารวมกับโบนัสปลายปีนี้นะหนูดาวน์รถใหม่ให้ป๊าได้เลย"
การเปลี่ยนรถแวนรุ่นโบราณสภาพบุโรทั่งเป็นรถใหม่ ไม่ได้อยู่ในความสนใจของคนเป็นพ่อเลย
"ไม่เอาหรอกลูก ไอ้แก่คันเก่าก็ยังใช้ได้" สามีปฏิเสธนิ่มนวล
"ยังไงหนูก็ต้องแคนเซิลอะแด๊ด"
"แล้วตวันกับหม่อนล่ะว่ายังไง" ป๊าถามไปถึงลูกคนกลางกับคนเล็กบ้าง
"ตวันฝากบอกว่าคงออกกองดึก ๆ โน่นเลย จะหาเวลากลับบ้านได้ไหมต้องดูอีกที หม่อนหายไปกับเพื่อนตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่รู้ไปไหนของมัน" หลินตอบยาว ตามด้วยเสียงบ่นจิกกัดประมาณว่าไม่รู้ทำไมน้องชอบให้เธอรับหน้าคุยอยู่เรื่อย
ตวันเป็นฟรีแลนซ์ เท่าที่ป๊าแด๊ดเข้าใจคือทำงานเกี่ยวกับโฆษณาแล้วก็ต้องใช้กล้อง การรับรู้ส่วนใหญ่เทไปกับห่วงว่าลูกต้องนอนดึกพักผ่อนน้อยหรือไม่มีเวลาทานอาหารครบห้าหมู่ งานเขาถ้าช่วงยุ่งก็จะยุ่งหนักจนหาเวลากินนอนไม่ได้เลย ไม่ค่อยสนใจดูแลสุขภาพ
"ช่วยเตือนน้องด้วยนะลูกว่าอย่านอนดึก ดื่มน้ำเยอะ ๆ อย่าหักโหม ป๊ากลัวพวกหนูไม่สบาย"
"ค่าา"
"แล้วหม่อนล่ะไปไหน จะกลับเมื่อไร"
"อ่า…นึกแป๊บ ไม่ติวสอบก็ทำโปรเจกต์มั้ง"
หม่อนเป็นลูกคนเล็กสุด ศูนย์รวมแสงสีความสดใสของบ้านที่กำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยปีหน้านี้แล้ว ลูกคนนี้ก็น่าห่วงที่ชอบไปไหนมาไหนตามใจตัวเองหนัก บางทีไปเที่ยวขึ้นเขาอับสัญญาณ พ่อ ๆ ก็เครียดนอนไม่หลับกันว่าทำไมติดต่อไม่ได้ ถามพี่คนโตของบ้านหลายครั้งก็ไม่รู้เรื่อง
"เอ้า ทำไมไม่ถามน้องล่ะลูก พวกหนูอยู่ด้วยกันทำไมไม่ดูแลกัน แล้วมหาลัยจะสอบอะไรช่วงสงกรานต์"
"อ่ะหนูไลน์ถามให้ละตะกี้ มันตอบเมื่อไรเดี๋ยวหนูโทรบอกนะ"
ป๊ายั้งปากไว้ก่อนจะบ่นลูกสาวคนโตต่อ แต่มันน่าตีไหมล่ะ เด็กสมัยนี้มันไม่ห่วงพี่ห่วงน้องบ้างเลยรึ หรือว่าผู้ใหญ่เองที่จ้ำจี้จ้ำไชเกิน
มือของสามีแตะไหล่เบา ๆ ลูบให้คลายความกังวลหนักหนาไปได้บ้าง ป๊ารับรู้และตำหนิความขี้บ่นของตัวเองทันที พร่ำบอกในใจเป็นครั้งที่พันว่าลูกโตแล้ว ดูแลตัวเองได้แล้ว แต่วันที่มือน้อย ๆ กุมมือผู้เป็นพ่ออย่างหาที่พึ่งเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง วันที่ชอบเดินตามไปทุกที่ วันที่ต้องดูแลไม่ให้คลาดสายตา วันนี้บินออกไปสำรวจโลกด้วยตัวเองแล้ว
"งั้นสงกรานต์นี้ก็ไม่กลับอีกแล้วล่ะสิ" เขาอาจจะกระชากเสียงน้อยใจไปสักหน่อยปลายสายถึงได้อึกอัก ลูกคนโตเกริ่นอธิบายเหตุผลประมาณว่าต้องทำงานแต่ก็ยอมแพ้กลางคัน กลายเป็นความเงียบชวนอึดอัดที่ทำให้ป๊าหนักใจว่าพึ่งเอาความกังวลไปโยนให้ลูกหรือเปล่า
เหมือนทุกครั้ง แด๊ดเป็นผู้ที่มาช่วยคลายบรรยากาศเครียด ๆ ให้เบาลง
"ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวแด๊ดพาป๊าเที่ยวสวีทกันสองคน"
"สวีทสเวิดอะไรเล่า"
"หนีลูกไปฮันนีมูนที่ไหนดีจ๊ะยาหยี"
"ขอโทษด้วยนะป๊า แด๊ด เอาไว้วันหยุดหน้านะคะ หนูสัญญาว่าวันหยุดหน้าจริง ๆ แล้ว เกี่ยวก้อยเลย หนูจะเคลียร์งานไว้ล่วงหน้าด้วย"
ป๊าพยักหน้ายอมรับในที่สุด "ไม่มาก็ไม่มา…" แต่ความพยายามของผู้ปกครองยังไม่จบลงเท่านั้น ที่บ้านมีของกินเยอะแยะมากมาย มีผลิตผลอะไรทานได้ก็จะคิดถึงลูกตลอด อยากโยนทีเดียวส่งไปถึงกรุงเทพเลยถ้าเป็นไปได้ "งั้นจะเอาของกินจากบ้านไหมลูก เดี๋ยวป๊าส่งไปให้"
"เดี๋ยวหนูถามน้องให้แล้วกันนะ"
"แล้วหลินล่ะจะเอาอะไร มะม่วง ข้าวสาร ฟักทอง มะละกอ นี่นะกล้วยที่บ้านออกทีเป็นสิบ กินกันไม่หวาดไม่ไหวหรอกลูก มะม่วงก็ร่วงเกลื่อนเต็มไปหมด พืชผลบ้านเราปลอดภัยทั้งนั้น ไม่ใช้สารเคมีสักอย่าง" พอได้พูดถึงต้นไม้กินได้ในสวนตัวเองแล้วก็ยาว แด๊ดช่วยโฆษณาผสมโรงไปด้วยกัน
หลินรอให้ผู้ปกครองทั้งสองสาธยายให้จบก่อน กว่าจะหาจังหวะแทรกได้ก็ฟังไปจนถึงว่าเป็ดไก่ห่านใกล้จะถึงวัยออกไข่ "หนูคงไม่เอาอะไรอะ ป๊าก็รู้หลินทำกับข้าวไม่เป็น"
"บางอย่างไม่ต้องทำกับข้าวสักหน่อย" ป๊าบรรยายต่อถึงวิธีการต้มฟักทอง ทำกล้วยอบ วิธีปอกมะม่วง กระทั่งเสนอจะปอกใส่กล่องพลาสติกให้พร้อมทาน
"เดี๋ยวหนูต้องวางแล้ว" คราวนี้หลินแทรกระหว่างผู้พูดพักหายใจ ปลายสายเกิดเสียงกุกกักเหมือนเปลี่ยนที่โทรคุย ยิ่งตอกย้ำว่าอีกฝ่ายยุ่งอยู่จริง ๆ ถึงได้ลาเหล่าผู้ปกครองรวดเร็ว "รอวันหยุดหน้านะคะ รักป๊าแด๊ดที่สุดเลย สวัสดีค่ะ"
เสียงโทนยาวอันคุ้นเคยดังไปทั่วครัว
ลูกวางสายไปแล้ว บรรยากาศในห้องเศร้าอึมครึม สวนทางกับแดดสดใสที่สาดเปรี้ยงจากข้างนอก
ป๊าถอนหายใจยาว ทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ รู้สึกเหงาหงอยตอนลูกไม่อยู่แต่ก็ปลง ๆ ได้บ้างเมื่อเวลาผ่านไป หรือพูดให้ถูกคือพยายามจะปลง อย่างกับเขาไปบังคับให้ลูกสาวลูกชายกลับมาหาทุกวันได้อย่างนั้นแหละ
"ลูกไม่ว่างอะเนอะ จะให้ทำไงได้" ฟังจากน้ำเสียงแล้วแด๊ดยอมรับได้ง่ายกว่าป๊ามาก
"โทรไปใหม่ดีไหมแด๊ด เมื่อกี้ลืมถามเลยว่าเด็ก ๆ อยากได้ส้มแผ่นไว้กินเล่นไหม" พ่อผู้หมกมุ่นยังจบไม่ลงกับการถูกปฏิเสธ "รึเราจะเอาไปให้เองดี ขับรถไปสองสามชั่วโมงเอง"
พอเขาคิดวางแผนหลังจากนั้นก็เจอปัญหา ลูกสาวคนโตดูจะยุ่งหัวปั่นอยู่ตลอด ไม่รู้จะมีเวลาว่างรับตาแก่สองคนนี้ไหม หม่อนที่ควรจะพักอยู่กับพี่สาวก็ดันไปหาเพื่อนอีก ตวันยิ่งหนักเลย ชายหนุ่มเช่าห้องอยู่กับเพื่อนที่ทำงาน จะไปหาก็ไม่สะดวก อยากไปมากเท่าไรก็รังแต่จะกวนลูกเปล่า ๆ
หรือถ้ารอให้โทรมาก่อน ลูกก็แทบจะไม่โทรมาเลยนอกจากมาบอกว่าไม่ว่าง—อย่างเช่นสายเมื่อกี้นี้ ยุ่งอยู่กับการไล่ตามเป้าหมายของตัวเองกันทุกคน ทิ้งบ้านสวนชนบทอันเงียบเหงาไว้กับผู้เฒ่าผู้แก่
ป๊าคิดถึงเช้าที่วุ่นวาย ที่ไม่ได้มีแมวยี่สิบตัวหมาอีกสี่หรือสัตว์ปีกอีกเป็นสิบ ๆ เช่นตอนนี้ เขามีแค่เด็กสามคนที่ต้องเร่งรีบหุงหาอาหารและส่งไปโรงเรียนทุกเวลาราชการ เสียงเจื้อยแจ้วที่เหมือนขังฝูงนกไว้ในห้องครัว เสียงโวยวายบ้างทะเลาะกันบ้างสนั่นบ้าน ตอนนี้เหลือเพียงความสงบเงียบ
หายไปทีละคนสองคน จนสุดท้ายก็เหลือแค่คู่ชีวิตที่ยังอยู่เคียงข้าง
สามีจับมือที่มีรอยย่นประปรายไปบีบเบา ๆ เขาชอบทำแบบนี้เวลาเห็นป๊าไม่สบายใจ ถ้าไม่มีโต๊ะทานข้าวกั้นอยู่คงเข้ามากอด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยอย่างของหายหรือเรื่องใหญ่อย่างลูกไม่มา ทุกปัญหาของป๊าเขาเห็นว่าสำคัญหมดโดยไม่มองข้าม
สักพักแมวตัวอ้วนกลมตัวหนึ่งโดดขึ้นมานั่งบนตัก ส่งเสียงครางครืดคราดเมื่อถูกเจ้านายเกาคอ ซึ่งหากตั้งใจฟังสักหน่อย เขาจะได้ยินเสียงร้องของฝูงไก่ข้างนอก เสียงนกน้อยเจื้อยแจ้ว หรือกระทั่งเสียงร้องหงิงของสุนัขผู้คอยตามติดเป็นเงา
คิดเองก็สะอึกเองในใจ ปริมาณสัตว์เลี้ยงหลักร้อยทั้งสุนัข แมว ห่าน เป็ด ไก่ ปลา สะท้อนความเหงาได้จริง ๆ นั่นแหละ
___
กิจวัตรก่อนนอนของคู่รักหลังเกษียณคือถ้าไม่หยอดกันไร้สาระ ก็นอนปรึกษาเรื่องจริงจังกันที่มีสาระเกินเหตุ
เคียงเตียง เคียงคู่ เคียงหมอน เคียงข้างปรับทุกข์ หรือต้องบอกว่าป๊าบ่นแล้วแด๊ดพยักหน้าหงึกหงักรับฟังมากกว่า
"ลูกตอบไม่ว่างมาตั้งแต่ปีใหม่แล้วนะ ตอนนั้นก็ไม่ว่าง ตอนนี้ก็ไม่ว่าง" เขาไม่อยากคุ้นเคยกับบ้านที่เงียบสงบ กับการที่ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับเด็กสามคนในทุก ๆ เช้า ไม่ต้องลุกขึ้นมาเตรียมกับข้าวให้วุ่นวาย ไม่ต้องคอยตะล่อมลูกแต่งตัว ไม่ต้องไล่ต้อนเด็กซนไปโรงเรียน น่าเสียดายที่ครอบครัวไม่ได้อยู่พร้อมหน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
"ลูก ๆ ก็แค่ไม่ว่างหรอกน่ะ ช่วงวัยยี่สิบสามสิบเราก็สร้างตัวกันให้วุ่น จำได้ไหมเมื่อก่อนป๊าเกือบจะทิ้งแด๊ดเพราะไม่มีเวลาให้"
"นั่นมันตั้งกี่ปีมาแล้ว"
"เหงาเหรอป๊า มองในแง่ดีสิ พอหมดคนขวางแล้วเราก็มีเวลาทำลูกคนที่สี่นะ"
"พูดอย่างกับมีได้"
"งั้นเราไปหาอะไรมาเลี้ยงเพิ่มดีไหม อย่างแพะหรือม้าสักคู่"
"โอ๊ยย ยังจะเอาอีกเหรอ แค่นี้ก็ดูแลไม่หวาดไม่ไหวแล้ว"
"มา กอดดด" อ้อมแขนอบอุ่นยื่นออกมาโอบล้อมเอวและแผ่นหลัง มุมปากของแด๊ดยกยิ้มชวนให้เบาใจ…เหมือนได้กลับไปเห็นชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มชวนฝันอีกครั้ง
ครอบครัวอาจไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว แต่ขอแค่มีคนรักอยู่ ชีวิตบั้นปลายของตาแก่เหงา ๆ ที่ใกล้มาถึงก็คงไม่ได้แย่เกินไปนัก
_____


หม่อน: ว่วงอะ
หม่อน: หาแท้กซี่ยาห
หม่อน: ไปตึกพี่นะ
หม่อน: แตงกิ้ว
หลิน: ชั้นยังไม่ได้อนุยาด
หม่อน: ^ — ^
"น้องมาถึงห้องทำงานหนูตอนตีสี่"
หลินยืนขึ้นรายงานเสียงใส ทั้งยังเอามือถือวนโชว์กล่องข้อความให้ผู้ใหญ่สามคนกับเด็กอีกสองดูด้วยอย่างไม่ปิดบัง ดูจากความจริงจังแล้วแทบจะตั้งโต๊ะสนามเป็นโต๊ะประชุมสภา
ทุกคนมารวมกันอยู่ในระเบียงนอกชาน ตรงชุดโต๊ะหวายเทียมทนแดดทนฝนแต่ไม่ทนเล็บแมว โดยมีพวกชอบเผือกมานั่งนอนฟังมนุษย์คุยกันอยู่อย่างต่ำหกตัว
หม่อนอ้อนอ้อแอ้อยู่บนโต๊ะ ถ้าไม่มีใครคุยด้วยก็จ้องมองแมวที่เดินเฉิดฉายผ่าน ทั้งสัตว์สี่เท้าและลูกมนุษย์แรกเกิดมองกันอย่างสนใจ
"กลับตีสี่เลยเหรอ เถลไถลเหมือนกันนะเด็กคนนี้" ป๊าเอ่ยดุทารกผู้ฮึมตอบอย่างจริงจัง ทั้งยังพยักหน้าเห็นด้วย เรียกรอยยิ้มบนแก้มผู้ปกครองได้ไม่ยาก
"ตวันเข้าห้องตอนตีสามกว่า ๆ ครับ"
"ป๊ามาปลุกแด๊ดตอนหกโมง แต่ปกติตื่นเท่าไรนะ ตีห้าใช่ไหม"
"อืม ตีห้า"
"แสดงว่าเราอายุลดลงในช่วงเวลาเดียวกัน ประมาณตีสี่ถึงตีห้าลูก ๆ ทำอะไรอยู่"
คนที่อายุไม่ถึงเลขสองหลักไม่ได้ให้ความร่วมมือเท่าไรนัก หม่อนพยายามมีส่วนร่วมด้วยการตอบภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ ตวันเอาปากกามาวาดรูปเล่นในสมุดจดของหลินผู้บันทึกการประชุม (?) เป็นรูปครอบครัวที่อยู่ท่ามกลางหมาแมวเป็ดไก่สุนัข น่ารักแต่ก็ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับการไขปริศนาเลย
ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหลับ รวมถึงป๊ากับแด๊ด การเมาหลับของตวันก็ได้รับการยืนยันจากเพื่อนสนิท
"มันเกิดจากอะไรกันละหว่า มีใครไปบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไรมาบ้างไหม" แด๊ดกวาดสายตามองลูกทีละคน
ตวันส่ายหน้า ง่วนอยู่กับการระบายปากกาสีแดงเล่นในสมุด ดวงตากลมโตมองรูปพระอาทิตย์บนกระดาษอย่างตั้งใจ
"ดาาาบู" หม่อนให้ข้อมูล
"วอลล์เปเปอร์มือถือนี่นับป่าวคะ"
"วอล—อะไรนะ"
ป๊าถามกลับเสียงงุนงง หลินมีการอธิบายว่าคืออะไรต่อด้วยโชว์มือถือ ยันต์บนภาพหน้าจอช่วยเรื่องบารมี…โลกสมัยนี้มันพัฒนาเร็วจริง
"ก่อนหน้านี้ป๊าแด๊ดทำอะไรมาบ้างเหรอครับ"
"ก็อยู่กันไปปกตินี่แหละหนู เลี้ยงหมาเลี้ยงแมว ทำงานบ้าน"
"จะว่าไปหนูเคยซื้อศาลเจ้าพกพามา"
"หะ…"
"เดี๋ยวผมลองถามฟลวให้ครับ เดี๋ยวนี้สายมูในทวิตอย่างเยอะ ต้องมีไอเดียบ้างล่ะ"
"อะไรนะ?"
"ผมว่าจะคุยกับพวกแอคดูดวงน่ะครับ"
"อ่า…"
"เดี๋ยวหลินไปโพสในเรดดิทละกัน เผื่อเป็นผีฝรั่ง"
"ควอร่าก็คนตอบดีนะพี่"
"เค ดะลอง"
ตามไม่ทันเลย สองคนนี้เหมือนจะพูดเรื่องที่ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจมากขึ้นทุกขณะ แชร์พาส ถามหาโน้ตบุ๊ก หาแอร์ดงแอร์ดรอปอะไรสักอย่างกับโรม คนแก่ในร่างเด็กมองหน้ากันสองคน เทคโนโลยีที่ลูกพูดมารู้จักแต่คอมพิวเตอร์กับกูเกิล สรุปแล้วบนโต๊ะสนามจึงเหลือผู้ใหญ่สุด ๆ สองคน กับเด็กสุด ๆ สองคนที่แทบไม่มีส่วนร่วมในการสืบสวน
สิบนาทีต่อมาเด็กไม่ถึงขวบเลิกสนใจแมวเหมียว ดวงตาปรือลงเรื่อย ๆ ป๊าถึงจัดแจงพาลงไปนอนในกระเช้าเด็กแบบพกพาที่ซื้อมาจากห้าง โอ๋กล่อมอยู่ไม่ถึงนาทีก็หลับปุ๋ยไปในที่สุด ดีแล้ว เพราะพอตื่นแล้วยอดนักปีนป่ายได้พาตัวเองออกมาแน่ กระเช้าเด็กเป็นกรงขังได้ไม่ดีเท่าไร แต่ท่ามกลางพี่ ๆ ช่วยดูแลหลายคนแบบนี้ผู้เป็นพ่อค่อนข้างเบาใจ
ป๊ารู้สึกว่าคงช่วยอะไรคนรุ่นลูกเขาไม่ได้มาก ฝากความหวังไว้ให้ลูกแล้วช่วยสนับสนุนด้านอื่นดีกว่า ในที่สุดเขาลุกขึ้นแล้วฝากฝังงานยากไว้กับสามีและคนรุ่นหลัง
"แด๊ดช่วยเด็ก ๆ หาไปละกัน"
"อ้าว ป๊าจะไปไหนล่ะ"
"ทำกับข้าวน่ะสิ" เมื่อตอนเช้าเด็ก ๆ แวะซื้อแฮมเบอร์เกอร์กันที่ปั๊มระหว่างทาง เยอะพอที่จะทำให้อิ่มเลยไปถึงมื้อเที่ยง แต่ไม่มีผักเลยสักนิด แบบนี้เดี๋ยวการขับถ่ายมีปัญหากันหมดพอดี "ตอนเย็นกินอะไรกันดีลูก" ถึงถามไปแบบนั้นแต่ในใจมีผักต้มจิ้มน้ำพริกกะปิเป็นเมนูหลักแล้วหนึ่ง
"ไม่ ๆ ผมไม่เป็นไรครับป๊า เดี๋ยวไปหาซื้อของเซเว่นมากินก็ได้" โรมรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ
"เซเว่นที่ใกล้ที่สุดไกลจากที่นี่ยี่สิบโล" หลินเตือนหน้าตาย
"ยี่สิบบ??"
"ทำงานของเธอต่อเถอะโรม มีแขกมาบ้านจะไม่หาข้าวหาน้ำให้กินได้ยังไง" ป๊ากล่อมต่ออีกสองสามประโยคว่าไม่เป็นไร
"ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกใช้ได้เลยนะครับ" โรมยังทิ้งท้ายไว้อย่างมีมรรยาทระหว่างที่ผู้มากประสบการณ์กว่าหันกลับเข้าครัว พลางคิดว่าจะทำขนมหรือเอาของว่างขบเคี้ยวอะไรมาให้เด็กรุ่นลูกทาน อะไรจะเป็นอาหารมื้อดึก ถามว่าจะดูแลลูกยังไงง่ายกว่าให้ไปตั้งกระทู้อะไรนั่นเยอะแยะ
เขาเตรียมอาหารใส่สำรับไว้เสร็จสรรพในเวลาไม่นาน ต้มผัก แกงส้มมะละกอ ปลาทูทอด แล้วเอาฝาชีครอบ ตามด้วยเอาครกหินวางทับด้านบนไว้กันหมาแมวลง ทำน้ำผึ้งมะนาวไปเลี้ยงพนักงานสืบคดีตัวน้อย หม่อนยังหลับปุ๋ยอยู่ตอนที่เขาเห็นครั้งล่าสุด
สายตาประเมินของลูกสาวคนโตตวัดอ่านผู้เป็นพ่อ แต่ป๊าถอยออกมาอยู่ในตำแหน่งสนับสนุนและไม่คิดจะกลับไปนั่งเฉย ๆ อีก ถึงได้ไม่สังเกตเห็นสายตาเด็กหญิงไปมากกว่านั้น
หลังเตรียมอาหารเสร็จ ป๊าเตรียมที่นอนให้แขกผู้มาเยือนต่อ ขนผ้าห่ม หมอน กับเตียงพับได้ไปให้โรมในห้องอ่านหนังสือ อยู่ข้างครัวชั้นหนึ่งอันห่างไกลจากคนอื่น ๆ—ต่อให้ตวันอยากเกาะติดกับเพื่อนชายมากเท่าไรก็ตาม
เขาปัดกวาดที่นอนลูก ๆ อีกสักครั้ง ต่อด้วยอ้อมไปห้องเก็บของท้ายบ้าน เตรียมตะกร้าไปเอาของเล่นมาด้วย ว่าจะเอาเปลเก่าของหม่อนมาไว้ในห้องนอนใหญ่ โมบายซื้อมาแล้ว จะได้มีคนนอนเฝ้าเด็กทารกอยู่ตอนกลางคืนด้วย
ตอนกำลังหาชิ้นส่วนของเตียงไม้ตามที่ต่าง ๆ ในห้องเก็บของอันรกรุงรัง ป๊าเห็นว่าแด๊ดเปิดประตูห้องพาแสงภายนอกเข้ามา แล้วก็ขลุกขลักผ่านกองข้าวของมาหาคนรักที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นใส่
"พวกลูกเลิกหากันแล้วเหรอ แล้วใครดูตวันกับหม่อน"
แด๊ดเลิกคิ้วแปลกใจกับคำถาม "หลินไง"
"จะปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้นะ"
สามีเขาโบกมือประมาณว่าอย่าพึ่งร้อนใจตอนนี้ สีหน้าปราม ๆ นั้นกำลังบอกว่าการตัดสินใจของเขามีเหตุผล "หลินส่งแด๊ดมาอยู่เป็นเพื่อนป๊าเอง ลูกสาวเราเป็นห่วงป๊ามากนะรู้ไหม"
รอยยิ้มชวนให้เบาใจอีกแล้ว…อ้อมแขนที่เข้ามาโอบรอบเอว อยากละลายไปกับความอบอุ่นและกลิ่นอายอันคุ้นเคย
"แด๊ดก็เป็นห่วงมากก" เขากระซิบข้างหู กอดแล้วโยกตัวไปมาอย่างกับกำลังปลอบโยน
คนในอ้อมกอดทั้งกัดริมฝีปากและหลบสายตา ไม่เข้าใจว่าทำไมชายหนุ่มใกล้ตัวถึงได้อ่านเขาออกอย่างง่ายดาย พอมือที่กำลังกอดปลอบเริ่มลดต่ำลงเรื่อย ๆ ไปเกือบถึงสะโพก ป๊ายัดตุ๊กตาสัตว์ใส่มือแด๊ดแล้วพยักหน้าใส่ชิ้นส่วนเตียงเก่าทันที
"มาก็ดีแล้ว ไปต่อเตียงให้ลูก"
"คนอะไรเขินแล้วชอบใช้งาน"
เริ่มต้นที่การต่อเตียง ตามด้วยเอาเสื้อผ้าของใช้กับของเล่นเก่า ๆ ออกมารวมเตรียมทำความสะอาดให้ลูก ซึ่งบางส่วนป๊าซื้อเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนกลับมาจากกรุงเทพแล้ว ตอนนี้คือขุดหาว่าเสื้อผ้าตอนลูกยังเล็กอันไหนยังใช้ได้บ้าง จากงานง่ายกลายเป็นงานกินเวลาเพราะชายหนุ่มสองคนเริ่มเข้าโหมดคนแก่ด้วยการคุ้ยความหลัง
"ดูสิแด๊ด เมื่อก่อนลูกตัวแค่นี้เอง" ชุดสีสดใสในมือเขาอัดแน่นด้วยความทรงจำชวนน้ำตาร่วง หลินกับตวันย้อนกลับไปวัยไล่เลี่ยกับตอนที่พึ่งรับมาเลี้ยงจึงเอาเสื้อผ้าเก่าให้ใส่ได้ เป็นความจริงที่จุดประกายความสุขหวานปนขมขึ้นในอก "โตมาได้ยังไงเนอะ"
"ป๊าเลี้ยงดีน่ะสิ"
ตั้งแต่สองสามีไปเจอบันทึกความทรงจำก็นั่งเกยกันพิงผนังห้อง ในมือถืออัลบั้มรูปที่ใส่กล่องพลาสติกทึบอย่างดี ปิดมิดชิดยิ่งกว่าไทม์แคปซูล เก็บดีจนบางทีก็ลืมไปเลยว่ามีอยู่
หนึ่งในสิ่งที่เรียกความสนใจคนแก่ได้ชะงัดคือการระลึกความหลัง โดยเฉพาะความหลังของลูก
"ดูเด็กคนนี้สิ ชอบขมวดคิ้วเหมือนเดิมเลย"
"ติดป๊ามานั่นแหละ"
สองเสียงหัวเราะทั้งเบิกบานและหม่นหมองที่วันแห่งความสุขได้เปลี่ยนเป็นวันวาน ดวงตามองรูปหลินกำลังให้อาหารกวางที่เขาใหญ่ด้วยความคิดถึง สีหน้าเด็กหญิงวัยสิบขวบเหมือนจะเป็นฝ่ายแย่งอาหารกวางมากกว่า ดุร้ายจนน่าเอ็นดู
"แด๊ดจำรูปนี้ได้ไหม ตอนหลินแข่งตอบปัญหาชนะไง" รูปตอนไปเลี้ยงฉลองหลังหลินได้แชมป์นักวิทย์วัยเยาว์ กอดกระเป๋าลายลิงจ๋อสีชมพูแปร๋นไว้อย่างหวงแหน กระเป๋านั่นเขาซื้อให้เป็นรางวัลตอนสอบได้ที่หนึ่งของชั้น
"เออเว้ย จำได้ ๆ ลูกใครหว่าเก๊งเก่ง"
"จำได้ว่าหลังแข่งเสร็จพาไปเลี้ยงหมูกระทะฉลองกันสามคนเนาะ" ช่วงเวลาที่มีความสุข ตอนหลินโม้ความสำเร็จของตัวเองดูเปล่งประกายขึ้นหลายเท่า
อัลบั้มเรียงตามลำดับเวลา แต่พวกเขาก็เปิดหลายเล่มพร้อมกันให้เห็นลูกได้หลายคน
"หม่อนยิ้มทุกรูปเลย"
"อารมณ์ดีแบบนี้ได้แด๊ดมาแน่ ๆ"
รอยยิ้มทะเล้นของเด็กสาววัยสิบสี่ในงานโรงเรียน เอาสีมาทาตาแล้วก็เอากิ่งไผ่ทัดหู ตี๊ต่างว่าตัวเองเป็นหมีแพนด้า หม่อนเป็นตัวโจ๊กในกลุ่มเพื่อน จนบางทีพ่อ ๆ ก็หนักใจว่าติดเพื่อนไปสักหน่อย
"เมื่อก่อนตวันตัวเล็กแค่นี้เอง…เหมือนเดิมเปี๊ยบเลยเนอะ"
"ถ่ายหน้าร้านป้าไหมใช่ไหมเนี่ย เหมือนว่าวันจับฉลากได้ตุ๊กตารึเปล่า"
"กับพัดลมด้วย ดวงดีสุด ๆ"
เด็กชายที่ถูกพูดถึงดูแทบไม่ต่างกับคนที่นั่งระบายสีใส่สมุดพี่สาวอยู่นอกชาน ในรูปเขากอดตุ๊กตาสัตว์ประหลาดสีเขียวขนฟูไว้ในอ้อมแขนเล็ก ๆ ที่โอบไม่รอบตุ๊กตาตัวยักษ์ เมื่อนึกถึงว่าแค่เดินออกไปป๊าก็จะเจอคนในความทรงจำ อุ้มขึ้นกอดให้คลายความคิดถึงได้ ความรู้สึกเศร้าหมองในใจลดลงไปอย่างมาก
"ลูกยิ้มแก้มแทบปริ"
"น่าร๊ากกก"
"อยากพาไปอีกจัง" เขานึกถึงร้านขายอุปกรณ์การเรียนที่เก่าแก่ 'ป้าไหมศูนย์หนังสือ' อยู่มานาน มีหนังสือมากมายให้เลือก แน่นอนว่าต้องมีดินสอสีแน่นอน แต่พวกเขาก็ไม่ได้แวะไปดูนานแล้วตั้งแต่ลูกโต "พรุ่งนี้พาลูกไปตระเวนถ่ายรูปตามที่เก่ากันไหม"
"อ้อ ป๊า ร้านนั้นปิดไปแล้วล่ะ พี่ไหมแกก็เจ็ดสิบกว่าจะให้ดูแลร้านทุกวันคงไม่ไหว เห็นว่าลูกสาวแกจะขายที่ให้เค้าทำห้างแทน"
"อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปเนาะ"
ถึงได้ต้องโอบอุ้มไว้ให้แน่นที่สุด…
"แต่แด๊ดยังรักป๊าไม่เปลี่ยนนะเออ"
"จ้า จ้า ไหนไปช่วยกันยกลังสิเล่าพ่อคนปากหวาน"
ป๊าระลึกได้ว่านั่งนานเกินไปจนจะรากงอกแล้ว จึงลุกขึ้นจูงมือสามีให้ไปจัดการอีกครึ่งหนึ่งของห้องเก็บของด้วยกัน เขาแค่ไม่อยากเสียเวลา ไม่ได้เกี่ยวกับเขินแล้วชอบใช้งานหรืออะไรทั้งสิ้น
พวกเขาเริ่มยกลังพลาสติกออกมาวางเรียงไว้บนพื้นให้เปิดได้ง่าย ข้างนอกเป็นสีเขียวทึบจนไม่รู้เลยว่าเปิดมาจะเจออะไรบ้าง ลังที่แล้วเป็นเสื้อผ้า ลังก่อนหน้าเป็นกระเป๋าเก่า ลังล่าสุดเป็นตุ๊กตา
น้องหมาสีน้ำตาลที่ดูเน่า ๆ หมักหมมกลิ่นเก่ายิ้มต้อนรับ ดึงให้นึกภาพเหตุการณ์ที่เชื่อมโยงกับมันได้ในทันที "ตวันกับหม่อนทะเลาะกันแย่งตุ๊กตาตัวนี้ เราเลยต้องไปหาซื้อแบบที่เหมือนกันเปี๊ยบมาอีกอัน แด๊ดจำได้ไหม"
"อือ บ้านแทบแตกเลยตอนนั้น"
พ่อ ๆ จำได้ดีถึงความเครียดขึงของลูกตีกัน กว่าจะหาทางออกได้เล่นเอาเหนื่อย แต่นึกย้อนได้ชัดเท่าไรยิ่งทำให้เสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นเท่านั้น ของเล่นแต่ละอัน เหตุการณ์แต่ละครา ช่วยรื้อฟื้นความสุขในวันเก่าก่อนได้เหมือนมันไม่เคยจบลง
แด๊ดวางของเล่นที่ลูก ๆ ชอบที่สุดไว้บนฝาลัง พอไม่มีเหล่าตุ๊กตาบังแล้วเขาถึงเห็นสิ่งที่วางไว้ตรงก้น "โอ้โหเฮ้ย ไอ้กล่องเข็มมาอยู่นี่เอง เก็บซะดีจนหาไม่เจอ"
"ด้ายเปื่อยยุ่ยไปหมดแล้วมั้ง" ป๊าเหลือบมองกล่องอิมพีเรียลสีแดงที่วางชิดขอบในสุด จำได้ราง ๆ ว่าหาไม่เจอนานจนต้องไปซื้อใหม่แทน แล้วยังจำได้ราง ๆ อีกว่ามีอะไรอยู่ในนั้นนอกจากกระดุม เข็มเย็บผ้า สร้อยแหวนพลาสติก แล้วก็เศษเพชรจากมงกุฎของเล่นของลูก
ชักรู้สึกอยากกระชากกล่องกลับมา—
"อันนี้มัน…" แด๊ดกระซิบเบา พิจารณาของในมือที่เล็กประมาณกระดุมแต่ผิวเรียบไม่มีรู "ป๊ายังไม่ทิ้งอีกเหรอ"
ป๊าฉวยแย่งของชิ้นเล็กมาจากมือเขา มันเคยเป็นตาของตุ๊กตา พลาสติกขาวที่ตรงกลางเป็นลายเส้นซับซ้อนสีฟ้าเลียนแบบนัยน์ตาทารก ตรงขอบมีรอยไหม้ไล่สีจากส้มน้ำตาลไปถึงดำ
สีหน้าของสามีดูก้ำกึ่งระหว่างโกรธและโศกสลด ก่อนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อต่อมความห่วงใยถูกกระตุ้น
"ยังอยากเก็บมันไว้อยู่อีกเหรอ ทิ้ง ๆ ไปเถอะป๊า เดี๋ยวซื้อใหม่ให้สักสิบตัวเลยเอ้า"
"เอาน่ะ เม็ดนิดเดียวเอง เก็บไว้ก็ไม่ได้ขวางที่ทางยังไง"
ต่อให้ในใจเคยรู้สึกเหมือนถูกกระชากออกมาทิ่มแทง แต่กาลเวลากว่าสี่ทศวรรษมันได้ลดขนาดให้ลิ่มแหลมเล็กลง เล็กลง ถูกทับถมจนกลายเป็นหนามเล็ก ๆ ที่แค่สะกิดให้รับรู้ว่ายังมีอยู่ และจะฝังอยู่เป็นส่วนหนึ่งของเขาตลอดไป
"ก็…ไม่ได้เจ็บแล้ว"
ป๊าอยากฝังกลบอดีตอันไกลโพ้นด้วยความทรงจำดี ๆ ในช่วงหลังของชีวิตมากกว่า ดูสิว่าเขามาไกลแค่ไหนแล้ว
_____


ตั้งแต่ที่แรกคือร้านเป่าแก้ว พนักงานกำลังถือไฟร้อนจ่อกับแก้วใสให้ขึ้นเป็นรูปอย่างขะมักเขม้น ผลงานในมือของผู้เชี่ยวชาญดูราง ๆ ว่ากำลังจะเป็นดอกกุหลาบ ดวงตาที่เคยมองสนใจเครื่องแก้วหรี่ลงอย่างระแวงเมื่อได้ยินเสียงคนข้างตัว
"ชอบเหรอครับ"
"ก็เขาทำสวยดี"
"แล้วให้นาวีชอบผมต้องทำไง"
อยู่เฉย ๆ ก็ชอบแล้ว…
"คราวหน้ามาให้ตรงเวลานัด"
"อุก-เจ็บ" ฉัตรส่งเสียงกระอักเลือดเกินจริง มือยกกุหลาบแก้วเป็นพร็อพประกอบน้ำเสียงร้าวรานที่ไม่ได้มีความเป็นธรรมชาติเลยแม้แต่น้อย "แก้วร้าวยังซ่อมได้ แต่ใจร้าวไปจะมีใครรับผิดชอบ"
"เฮ้อ" คนโดนหยอดกุมขมับปวดหัว ความเสี่ยวเป็นเชื้อเพลิงให้อาการเครียดทวีหนักขึ้นทันตาเห็น เขารู้สึกอยากแวะเข้าโบสถ์ไปทำบุญทำทาน บางทีชาติที่แล้วสร้างกุศลมาน้อยไปถึงได้เจอสัมภเวสีตามก่อไมเกรน
จะแวะเข้าไปไหว้พระตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว วิญญาณตามติดมันแจกรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยกับคำรักไร้สาระไปตลอดทาง
"อีกนาทีได้น้ำอัญชัน อีกกี่วันได้ใจคุณครับ"
"บนแผงเนื้อไก่ย่าง แต่ข้าง ๆ ผมเนื้อคู่"
"บนเตาขนมถังแตก แต่ผมน่ะใจแตก"
"ขนมสายไหม แต่ไม่รู้คุณรักผมไหม"
มันเข้ากันตรงไหน??
นาวีได้แต่ส่ายหน้าเบื่อ ๆ กระทั่งร้านตัดผมที่เก็บของปิดไปแล้วเขายังหาทางเล่นได้ โชคดีที่ประตูเหล็กหน้าร้านปิดตายและไม่มีเจ้าของเฝ้าอยู่ ไม่งั้นเขาก็จะต้องมาร่วมได้ยินกับอะไรแบบนี้
"ตัดผมไปทางซ้าย แล้วตัดใจนี่ไปทางไหนครับ"
"เมรุ"
การล้อเล่นหยุดชะงักเมื่อผ่านสถานที่เผาศพ สีหน้าฉัตรก้ำกึ่งระหว่างหวาดผวากับดีใจ เมื่อกี้นาวีพึ่งขู่กลาย ๆ ว่าเลิกรักเท่ากับตายใช่ไหม? เท่ากับ— "ยอมรับแล้วสินะว่าชอบ"
"แวะร้านปาโป่งกัน" คนปากหนักพาเปลี่ยนเรื่องเดี๋ยวนั้น ถูกหลายร้อยเหตุผลที่จริงบ้างคิดไปเองบ้างกันไว้จากการพยักหน้ายอมรับ
ฉัตรไม่ว่าอะไรและยอมตามใจทุกอย่าง ยอมโดนลากพาไปร้านที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและแผงลูกโป่งยางโดยไร้แรงต้าน
ร้านใกล้จะปิดแล้ว วัดจากสีหน้าเบื่อโลกของพนักงาน พวกเขาคงเป็นลูกค้ากลุ่มท้าย ๆ ที่จะรับ ตุ๊กตาของรางวัลที่เคยมีเต็มแผงหายไปจนเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง เหลือแค่พวงกุญแจจุ๊กจิ๊ก ตุ๊กตาลิงหน้าตาไร้ชีวิตชีวา ขนมถุงราคาถูกสำหรับเป็นรางวัลปลอบใจ แล้วก็ตุ๊กตาเลียนแบบเด็กทารกที่ดูน่าสยองมากกว่าน่ารัก
เจ้าของร้านมาอธิบายกฎด้วยตัวเองก่อนแจกถาดใส่ลูกดอกให้ ฉัตรพยักหน้าตามงั้น ๆ ตรงข้ามกับคนรักที่ตั้งใจฟังแน่วแน่ ไม่รู้ว่าเพราะไฟอยากเอาชนะมันโชกโชน หรือว่าอยากหาสิ่งอื่นมากลบความคิดฟุ้งซ่านในใจกันแน่
"ช่วยกันปานะ"
"ครับ"
นาวีประเมินระยะทางเป็นอย่างดีก่อนลงมือ ตรงข้ามกับฉัตรที่ผลาญลูกดอกไปปักกับแผงร้านบ้าง เฉียดหัวพนักงานบ้าง แต้มมากกว่าเก้าในสิบจึงมาจากนาวี เด็กหนุ่มระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหวของมือ ใช้แต่ละดอกให้คุ้มค่าอย่างกับกำลังฝึกไปปาใส่ใคร
"ใจเย็น ๆ เล็งก่อนไม่ต้องรีบร้อน ร้านเขาไม่ได้จำกัดเวลาสักหน่อย"
ฉัตรพึ่งโยนลูกดอกหายไปหลังผ้าเต็นท์ มือถึงว่างไปโอบเอวของผู้แนะนำ ปากก็ว่างไปกระซิบลงใบหูนิ่ม "ไม่อยากมองเป้าครับ อยากมองแต่คุณ"
"…"
"ปาเท่าไรก็ไม่ตรง"
นาวีพลาดอย่างน่าอายเป็นครั้งแรก เขาปาเฉียดคอเจ้าของร้านไปปักขอบแผงลูกโป่งด้านหลัง ต้องวุ่นอยู่กับการขอโทษขอโพยอยู่พักใหญ่จนกว่าอีกฝ่ายจะหายหน้าซีดขาวเป็นไก่ต้ม น่าแปลกที่ยืนอยู่คนละทิศแท้ ๆ แต่ลูกดอกยังอุตส่าห์หลุดมือไปได้
เด็กหนุ่มหันไปทำตาเขียวใส่ตัวต้นเหตุ
"ขอยืนมองเฉย ๆ ได้ไหมครับ" ฉัตรยิ้มอ่อนหวาน มือเลื่อนจานใส่ลูกดอกส่วนของเขาให้นาวีจัดการทั้งหมด ตั้งมั่นว่าจะเป็นผู้ชมอย่างเดียวพอ
"ตามใจ"
สรุปแล้วทั้งคู่พลาดรางวัลใหญ่ ได้แต่ความเขินอายปนเหนื่อยใจกับเงินที่เสียเปล่า ๆ เพราะช่วงหลังนาวีสมาธิหลุดหาย ยังดีเจ้าของร้านให้ตุ๊กตาปลอบใจกลับบ้านมาตัวหนึ่ง น่าจะเพราะหน้าตามันขายออกยากมากกว่าจะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จริงๆ
เด็กทารกปลอมไซซ์ของจริงถูกยื่นให้ น่ากลัว— เป็นคำแรกที่ผุดขึ้นมาในใจเขาตอนรับของ ตาสีฟ้าของเด็กอ่อนไร้แววชีวิต ผิวสีครีมแต่ดูออกว่าเป็นพลาสติก ทั้งเหมือนจริงและดูปลอมจนมองแล้วหลอน เมื่อคิดว่าต้องอุ้มไอ้ตัวต้องสาปนี้เดินผ่านเมรุกลับไปหน้าวัดแล้วนาวีสองจิตสองใจขึ้นมา อยากให้มันไปถูกแขวนคอไว้เหนือแผงร้านตามเดิม
คนรักของเขาเอ่ยขอบคุณเจ้าของร้านยกใหญ่ เป็นอันว่าปิดตายหนทางในการคืนเรียบร้อย ก่อนพากันแบกเด็กหน้าหลอนเข้าโซนสวนสนุกที่อยู่ส่วนท้าย ๆ ของงาน
ฉัตรโอบข้างหลังเพื่อกันคนให้ พาผ่านซอยร้านตรงหน้าบ้านลมที่มีผู้คนหนาตาแม้ดึกมากแล้ว ผู้ปกครองที่มารอลูกหลานเล่นบ้านลมอยู่กันเบียดเสียด กัดฟันทนฟังเด็กร้องกรี๊ดกร๊าดดังไปถึงยอดเจดีย์ ความมีชีวิตชีวาต่างจากผู้ผ่านโลกมานานที่มองพื้นบ้างสุสานบ้างอย่างไร้ความหวัง สงสัยทุกการตัดสินใจของตัวเองที่นำมาสู่จุดนี้
นาวีเองก็สงสัย…อะไรทำให้คนเราเสียสละความสุขส่วนตนเพื่อเด็กสักคนได้
"ถ้ามีลูกคงวุ่นน่าดูเลยเนอะ"
ฉัตรแค่งึมงำในลำคอตอบ พูดน้อยสงวนปากคำอย่างที่ไม่ใช่เขาเลย
คู่สนทนานึกแปลกใจขึ้นมา เด็กหนุ่มอีกคนเงียบผิดปกติทั้งยังแตะเนื้อต้องตัวมากขึ้น โอบเอว บ่า เยอะจนน่าแปลก แต่ความประหลาดใจของเขายังไม่หนักหนาเท่าความกังวลอันปั่นป่วนในทรวงอก ฉัตรคิดอะไรอยู่ เห็นอะไรมา พึ่งได้ยินคำพูดไม่ดีมาหรือเปล่า นาวีเหลือบมองสำรวจรอบตัวทันทีเพื่อตามหาแววตาสะอิดสะเอียนจากในฝูงชน
เขารู้ว่าไม่ควรสนใจสายตาใครแต่ห้ามตัวเองไม่ให้หวาดระแวงว่าจะมีคนด่าไม่ได้ เขารู้อยู่ว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันผิด ทั้งรู้อีกด้วยว่าผิดที่คิดว่ามันผิด สับสนระหว่างให้เขาโอบไหล่ต่อกับปล่อยมือแล้วเดินด้วยกันในขอบเขตเพื่อนปกติ
ความระแวงเป็นฝ่ายแพ้ นอกจากจะเอียงคอให้ซบกันใกล้ชิดขึ้นนาวียังอ้อนถามเขาเสียงเบา
"เป็นอะไร ทำไมเงียบ"
ฉัตรเบนสายตาหนีก่อนพูดตะกุกตะกัก ลูบหลังคอด้วยความประหม่า "ก็…ทำไมอุ้มแบบนั้นล่ะ"
คำตอบผิดคาดไปไกลลิบ
นาวีเคยเห็นวิธีอุ้มทารกอยู่หลายครั้ง พอรับมาแล้วมือมันก็ไปเองโดยอัตโนมัติ เด็กหนุ่มยืนทำหน้าสับสนทำตัวไม่ถูกอยู่ถนนโล่ง ๆ หลังบ้านลมยักษ์ พิจารณาสีหน้าคนรักที่เหมือนมีจินตนาการเป็นร้อยพันแล่นผ่านในเสี้ยววินาที
ใช้เวลาอีกหลายปีทีเดียวกว่าเขาจะเข้าใจสายตาคาดหวังคู่นั้น
"แบบไหน?"
"เปล่า"
"??"
สักพักฉัตรตัดสินใจอุกอาจ โอบกอดทั้งคนทั้งทารกยกขึ้นสูงจนเท้าลอยพื้น "เฮ้ย! คนมองทั้งวัดแล้ว!" นาวีร้องเสียงหลงไปพร้อม ๆ กับหัวเราะร่วนโดยลืมห้ามตัวเอง หลุดสีหน้ายินดีที่เป็นธรรมชาติที่สุดหลังฝืนมาตลอดวัน จุดประกายรอยยิ้มแห่งความสุขให้กับผู้ที่เฝ้ารออยู่ตั้งนาน
"ผมดีใจนะที่ทำให้นาวีหัวเราะได้สำเร็จ"
_____