"พอเรื่องกฎซ่อนของดันเจี้ยนล็อกกระจายออกไป นายทุกเกือบทุกบริษัทก็ส่งแอ็กนัสเด็กออกนอกประเทศไปกันใหญ่เลย และยกเลิกสัญญากับพวกเขาด้วย การจะได้ตัวธันดามาก็กลายเป็นเรื่องง่ายดาย" ศัสตราพูดก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะของตัวเอง
ท่าทางราวกับท่านประธานบริษัทผู้เย็นชาเจ้าระเบียบกำลังประเมินสถานการณ์
"หลายบริษัทขาดทุนกันไปพอสมควรเลยล่ะค่ะ แต่นั่นก็เป็นโอกาสดีของเรา ฉันใช้เงินกลุ่มส่วนหนึ่งซื้อหุ้นที่ตกลงของบางบริษัทไว้ด้วย ถึงการเงินของเราตอนนี้จะถือว่าดี แต่ก็ยังไม่ดีพอ ถ้าได้เป็นเจ้าของโรงงานสักแห่งคงจะดีมากกว่า" เซเรียวางเอกสารหุ้นที่ถือมาวันนี้ลงบนโต๊ะรับแขกที่นั่งอยู่
ขัตติยะและเด็กหนุ่มธันดาก็นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับเธอ
ขัตติยะตอนนี้ใส่วิกสีทองหม่นดูแปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็เข้ากลุ่มกันดีกับพวกเขาทุกคนที่เป็นแอ็กนัสผมสีทอง
ถ้าไม่มีใครไปกระชากผมของเขาก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นวิกผม
"เซเรียเลือกได้เลยว่าจะเอาโรงงานอะไร ทำธุรกรรมในชื่อของฉันแล้วกัน ถ้าเป็นในชื่อของเธออาจจะถูกจับตามองมากเกินไป" ขัตติยะพูดก่อนจะดูเอกสารหุ้นสองสามชิ้นแล้วยื่นให้เซเรีย
"ไว้ใจได้เลยค่ะ ธุรกรรมทั้งหมดจะอยู่ในชื่อของพี่ตินโดยที่ไม่มีใครรู้แน่นอน" เซเรียตอบอย่างมั่นใจ
"ขอบใจ" ขัตติยะพยักหน้า แล้วหันไปถามศัสตรา "ใช้เงินไปกับการซื้อธันดาเท่าไหร่"
"ไม่กี่แสน ตอนแรกว่าจะต่อรองราคาให้ต่ำกว่านี้ แต่เพราะอีกไม่กี่เดือนเด็กนี่ก็อายุสิบหกแล้วอีกฝ่ายคงคิดว่าเราจะเลี้ยงเขาไว้ข้างนอกก่อนจะเอากลับมาใช้ เลยต่อลงไปมากกว่านี้ไม่ได้" ศัสตราตอบอย่างเฉยชา จำนวนเงินที่เสียไปไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วง
"อื้ม ให้เข้าใจไปแบบนั้นก็ดี"
"ก็มีเด็กอีกหลายคนที่อายุใกล้จะสิบหกปีนะคะ แล้วก็ถูกเลี้ยงไว้ข้างนอกรออายุครบค่อยนำกลับเข้ามา ไม่ได้ขายทิ้งซะหมด" เซเรียบอก
เรื่องเกี่ยวกับการปล่อยเด็กอายุไม่ถึงสิบหกปีออกนอกเซฟโซนมันเป็นข่าวใหญ่ ปิดไม่มิดหรอก
"ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว พวกที่ซื้อต่ำกว่าสิบห้าปีนี่สิ ถ้าปล่อยเด็กออกไปอยู่ข้างนอกนานเกินหนึ่งปี ความเป็นแอ็กนัสก็จะหายไปแล้วก็เป็นอีกไม่ได้ ถือว่าเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์... แต่ว่าเด็กที่ถูกปล่อยทิ้งไว้พวกนั้นก็น่าสงสาร..."
"สงสารแล้วยังไง พี่จะเก็บพวกเขามาเหมือนธันดาเหรอ" เซเรียปรายตามองเด็กหนุ่มที่นั่งเงียบมาตลอด
พอถูกพูดถึงธันดาสะดุ้งแล้วก้มหน้าลงต่ำ กำชายเสื้อแน่นไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ขัตติยะเหลือบมองดูเล็กน้อยแล้วทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะทำท่าครุ่นคิดก่อนจะดีดนิ้วเมื่อนึกอะไรได้
"งั้นเอาอย่างนี้เป็นไง เด็กพวกนั้นเราก็รับเอาไว้แต่ว่าไม่ได้ให้เข้าเซฟโซนหรอกนะ แต่จะเลี้ยงไว้ให้เป็นฮันเตอร์แทน ไม่คิดว่าดีกว่าเหรอ?"
"นายกำลังหมายถึงอะไรติน?" ศัสตราขมวดคิ้ว
"ก็แบบว่าในเซฟโซนของเราก็มีกลุ่มแล้วไง แต่ข้างนอกเซฟโซนมันถิ่นของฮันเตอร์ ลองคิดดูสิถ้าเราออกไปข้างนอกเซฟโซนเป็นบางครั้งแล้วต้องเจอกับพวกฮันเตอร์ที่กร่างๆ ชอบหาเรื่อง มันก็อันตรายสำหรับเราใช่ไหมล่ะ จะจ้างฮันเตอร์คุ้มกันก็แพงไป มีเป็นของตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ?"
"นั่นมันก็จริง" ศัสตราจับคางหรี่ตาลงมองต่ำอย่างครุ่นคิด "แต่ว่าเด็กที่เป็นแอ็กนัสแล้วรอหนึ่งปีหมดสิทธิ์เป็นแอ็กนัสก็จริง และได้สทธิ์เป็นฮันเตอร์แต่ไม่มีอะไรรับประกันว่าเด็กพวกนั้นจะกลายเป็นฮันเตอร์ระดับสูงนะ"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ถ้าเคยถือกุญแจแห่งพันธสัญญามาก่อนระดับยังไงก็ไม่ต่ำกว่า C อยู่แล้ว" ขัตติยะพูดอย่างมั่นใจ
"ทำไมพี่ตินมั่นใจขนาดนั้นล่ะ" เซเรียเลิกคิ้ว
เท่าที่จำได้เหมือนจะไม่มีงานวิจัยเกี่ยวกับแอ็กนัสที่กลายเป็นฮันเตอร์เสียด้วย เพราะแอ็กนัสที่ได้ออกจากเซฟโซนจริงๆ มีน้อยมาก
แล้วเขาก็คงไม่มาทำสถิติอะไรไร้สาระกับแอ็กนัสอยู่แล้ว
"ถึงจะไม่มีการวิจัยแต่มันก็เป็นเรื่องที่แน่นอนไม่ใช่เหรอสำหรับผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นต่ำที่สุดยังไงก็เท่ากับระดับ C เมื่อสัญญากับกุญแจหายแต่ร่างกายที่ถูกปรับให้เข้ากับกุญแจไปแล้ว ต่อให้เปลี่ยนเป็นฮันเตอร์ก็ไม่ได้ทำให้ระดับต่ำกว่าหรอก อาจจะสูงขึ้นด้วยซ้ำ"
ในนิยายที่พี่สาวเขียน มีตอนที่เซฟโซนแห่งหนึ่งแตกอีกในอนาคต แอ็กนัสบางคนเลือกที่จะไม่กลับเข้าเซฟโซนและเขาได้กลายเป็นฮันเตอร์ระดับ S ในเวลาต่อมาและอาชีพที่ได้ก็อาชีพเดียวกันกับตอนเป็นแอ็กนัสเลย
ดังนั้นแล้วแอ็กนัสเด็กที่ถูกปล่อยออกไปก็ไม่ได้เสียคุณค่าหรอก
"ถ้าเป็นอย่างนั้นเรารับเด็กพวกนั้นไว้แล้วฝึกฝนเพื่อเป็นฮันเตอร์ในอนาคตใช่ไหม มีทั้งกองกำลังที่เป็นทั้งแอ็กนัสและฮันเตอร์ก็ไม่เลว..." ศัสตราพยักหน้าเห็นพ้อง
ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกเขาก็จะความสบายมากขึ้นเมื่อเดินทางออกจากเซฟโซน
ถึงปกติแอ็กนัสจะไม่ได้ออกจากเซฟโซนง่ายๆ ก็ตาม แต่พวกเขากำลังจะกลายเป็นกลุ่มแอ็กนัสที่แข็งแกร่งในอนาคต อย่างอาวุธหรืออาติแฟกต์ที่ขายอาจจะต้องไปงานประมูลด้วยตัวเอง ซึ่งสถานที่จัดจะจัดในเซฟโซนใดเซฟโซนหนึ่ง พวกเขาก็จำเป็นต้องข้ามเขตกันบ้าง
ถ้ามีฮันเตอร์ติดสอยไปด้วยก็ป้องกันการข่มขู่ของคู่แข่งที่เป็นพวกสมาชิกกลด์ฮันเตอร์ได้โดยไม่เสียเปรียบแน่ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กเหล่านั้นทรยศก็คงต้องใช้สัญญาพิเศษที่พวกฮันเตอร์ทำขึ้นเพื่อผูกมันกันล่ะกันไว้ เขาคงต้องเตรียมการเรื่องนี้...
คิดดูดีๆ แล้วแผนนี้ก็ไม่เลว แต่ก็รู้สึกแปลกๆ
คนอย่างขัตติยะคิดอะไรแบบนี้ได้เหรอ?
"อืม ฮันเตอร์สำหรับนายแล้วเป็นยังไงติน" ศัสตราถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้อง ขัตติยะเลิกคิ้วสูงแล้วตอบออกมาทันที
"แน่นอน ก็นักล่าไง แต่ถ้าเป็นลูกน้องของฉันก็เหมือนสุนัขล่าเนื้อเชื่องๆ เวลาเดินไปไหนแล้วมีพวกนี้เดิมตามก็รู้สึกว่าโคตรเท่ ความรู้สึกเหมือนมาเฟียอิตาลีในการ์ตูน"
"..." ศัสตรานวดขมับ
"..." เซเรียกลอกตามองเพดาน
"..." ธันดาที่ช็อกตาเหลือก
ฟังพวกเขาคุยจริงจังมาตั้งนาน นึกว่าเป็นกลุ่มคนที่มีระเบียบและเข้มงวด แต่มันก็แตกโผล๊ะเหมือนใจจริงของขัตติยะหลุดออกมา
นั่นสินะ อย่างขัตติยะคาดหวังอะไรได้
ถึงความคิดจะดีแต่เหตุผลไม่ได้เรื่องเลยสักนิด
"อ้อ จริงสิธันดา" ขัตติยะหันมาทางเด็กหนุ่ม เขาสะดุ้งแล้วตอบรับเสียงดัง
"ครับ!"
"ไม่ต้องเกรงขนาดนั้นก็ได้ ผ่อนคลาย ฉันไม่ได้จะพานายไปทำอะไรไม่ดีสักหน่อย"
"ฉันว่าคำพูดนายทำให้เด็กนั่นคิดเรื่องไม่ดีเต็มหัวเลยล่ะ" ศัสตราเตือน
ช่วยอย่าลืมว่าไอ้คนที่ทำภาพลักษณ์จริงจังของพวกเขาแตกเมื่อกี้นี้เป็นใครด้วย
"นายอย่าใส่ร้ายฉันสิ ฉันน่ะคนดีจะตาย นักบุญนะครับนักบุญ" ขัตติยะชี้หน้าตัวเองเพื่อยืนยันความเป็นคนดี
นักบุญมันเป็นสัญลักษณ์ของคนดีจิตใจเมตตาใช่ไหมล่ะ
ศัสตราเบ้ปากทำหน้าเหม็นเบื่อ
"มันก็แค่อาชีพเฉยๆ ไม่ใช่ว่านายจะกลายเป็นนักบุญจริงซะหน่อย แล้วก็คงไม่มีนักบุญที่ไหนเอาดาบไปไล่ฟันมอนสเตอร์อย่างเถื่อนแบบนายหรอก อย่างกับนักบุญเก๊"
"...อุ๊ แทงใจ" ขัตติยะกุมอก
ไม่ใช่เพราะบอกว่าเขาเถื่อนแต่บอกว่านักบุญเก๊ต่างหาก
ถูกต้องเลย นักบุญเก๊นะคร้าบ!
"พวกพี่อย่ามัวแต่เล่นสิคะ ถ้าไม่ถามล่ะก็ฉันถามเองนะ" เซเรียเอ่ยปากหันไปมองธันดา "เจ้าหนูธันดา เธอเป็นแอ็กนัสกุญแจสีเงินสินะ ได้อาชีพอะไรมางั้นเหรอ?"
"ผม... ได้อาชีพนักเสี่ยงโชคครับ"
"ฮะ?" ศัสตราเอียงคอมอง
"เอ๋?" เซเรียขมวดคิ้วอย่างสงสัย
"อะไรนะ!?" ขัตติยะหันขวับอย่างตกตะลึง
"ผมเป็นนักเสี่ยงโชคระดับ B มีสกิลทั้งหมดสี่สกิล สกิลอาวุธมีดสั้นขั้นกลาง สกิลกล่องปริศนาสุ่มบัฟ สกิลลูกเต๋าสุ่มสเตตัสและสกิลใช้โชคร่วมกันครับ"
ธันดาตอบออกมาหมดแม้แต่สกิลที่ตัวเองมี ศัสตรากับเซเรียกะพริบตาปริบๆ หันไปมองขัตติยะที่ดูน่าจะรู้เรื่องมาที่สุด
"อาชีพนี้มันมีด้วยเหรอ?"
"เอ่อ... มีคนได้มันก็คงมีแหละ" ขัตติยะพูดไม่ออกเล็กน้อย
เขารู้ว่าอาชีพนี้มันมี แต่มันเป็นอาชีพที่ออกได้ยากมาก ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่อาชีพระดับ B ก็ตามแต่ในแง่หนึ่งมันก็ทรงคุณค่าไม่แพ้อาชีพระดับ A เลย
โดยเฉพาะสกิลใช้โชคร่วมกัน
เหมาะสำหรับกลุ่มใหญ่ที่ไว้สู้กับมอนเตอร์ระดับบอสดันเจี้ยนมาก
เพราะสกิลบางสกิลไม่ได้มีโอกาสสำเร็จเต็ม 100% แต่ถ้าใช้โชคร่วมกัน มันจะเพิ่มโอกาสสำเร็จให้กับสกิลคนนั้น และมีโอกาสที่จะสร้างการโจมตีถึงตายได้
แต่ที่อาชีพนี้ถูกลดระดับลงมาเหลือแค่ B ก็เพราะสองสกิลสุ่มของเขา
แอ็กนัสเลเวล 1 ไม่ใช่ว่าค่าโชคเริ่มต้นจะเท่ากัน
ของขัตติยะที่มีค่าโชคสูงกว่าเช้าบ้านมาตั้งแต่แรกส่วนหนึ่งก็เพราะโชคของเขาเองและเป็นผู้ที่ข้ามโลกมาได้ จะให้เริ่มด้วยโชคที่ศูนย์ไม่มีทางเป็นไปได้
แต่โดยรวมแล้วคนธรรมดาก็ไม่ได้มีค่าโชคเกิน 5 กันหรอก
โอกาสที่จะเพิ่มโชคได้มีแค่กลายเป็นแอ็กนัสหรือฮันเตอร์เท่านั้น
แต่ต้องดูว่าเด็กคนนี้มีค่าโชคเท่าไหร่แล้ว
"ธันดามีค่าโชคเท่าไหร่ในตอนนี้?" ขัตติยะถาม
"ผม... มีค่าโชค 3 ครับ"
"เยี่ยม!"
"โชค 3 นี่น้อยกว่าฉันตอนได้กุญแจอีกนะ" ศัสตรามองเขม้น เซเรียพยักหน้า
"ของฉันโชคเริ่มต้นคือ 6 นะคะ ตอนนี้เลื่อนขั้นกุญแจแล้ว ตอนนี้โชค 14 แล้วค่ะ"
"ฉันก็มีโชคเริ่มต้นที่ 6 เหมือนกันโชคตอนนี้ 13 ดูเหมือนว่าตามหลังอยู่หนึ่งแต้ม คงเป็นที่ระยะเวลาสะสมในดันเจี้ยนสินะ"
"แค่แต้มเดียวเองค่ะ เล็กน้อย นานไปเดี๋ยวก็เท่ากันแล้ว"
"อื้ม นั่นสินะ" ศัสตราหัวเราะอย่างขบขันกับเซเรียอย่างเข้ากันได้ดี
"..." ขัตติยะกลอกตามองเพดาน
โธ่ ไอ้พวกคนโชคดี ไอ้พวกโชคเริ่มต้นสูง!
เขาตอนตื่นขึ้นมาโชคเริ่มต้น 5 ก็จริง โชคเดิมที่ไม่นับรวมกับภารกิจแอ็กนัส เพราะเมื่อวิญญาณใหม่เข้าร่างกุญแจแห่งพันธสัญญาก็ผูกมัดกับคนใหม่เลยเริ่มนับหนึ่งใหม่
ทว่าโชคเริ่มต้นของเขายังน้อยกว่าแม้แต่ศัสตราเหรอ!?
แต่ขัตติยะไม่โกรธ เพราะถึงโชคเริ่มต้นจะสูงแต่ทั้งคู่ยังไม่ถือว่าโกงเท่าเขา
เขาโกงตั้งแต่อาชีพและสกิลเลย ต่อให้โชคของพวกศัสตราเยอะกว่านี้ก็ล้มขัตติยะไม่ลงหรอกนะ
"แล้วอาชีพนี้มันต้องใช้โชคเหรอ?" เซเรียหันกลับมาถามเพราะขัตติยะถามถึงโชต แสดงว่าผลของสกิลขึ้นอยู่กับค่าโชค
"ใช่แล้ว คนทั่วไปโชคจะอยู่ระดับ 2-3 เป็นปกติ ไอ้โชค 6 เนี่ยเกินมาตรฐาน แต่เข้าใจได้เพราะยังไงพวกนายก็เป็นทายาทตระกูลใหญ่ละนะ แต่กับเด็กที่โดนขายอย่างธันดา ตอนแรกคิดว่าอาจจะมีโชคแค่หนึ่งด้วยซ้ำ นึกว่าเป็นเจ้าหนูดวงซวยแต่ไม่ใช่แฮะ"
"แค่ถูกขายเป็นแอ็กนัสนี่ยังไม่ซวยพอเหรอคะพี่ติน"
"แค่ขายยังไม่ตายนี่นา ถือว่าโชคดีแล้ว" ขัตติยะหัวเราะร่าไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ "แล้วธันดาได้กดรับรางวัลภารกิจของแอ็กนัสไปรึยัง?"
"ภารกิจ?" เด็กหนุ่มดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้เลยเอียงคอมมองคนถาม
"แสดงว่ายัง... แต่เคยเข้าไปในดันเจี้ยนล็อกมากกว่ายี่สิบนาทีแล้วก็น่าจะเพิ่มโชคขึ้นไปได้สักหน่อยแล้วใช่ไหม" ขัตติยะพูดอย่างตื่นเต้นก่อนจะช่วยแนะนำวิธีใช้งานระบบต่างๆ ของแอ็กนัส
ซึ่งธันดาเคยได้รับสอบแค่ช่องเก็บของกับหน้าต่างสเตตัสเท่านั้น อย่างอื่นไม่เคยรู้เลย เมื่อได้พวกขัตติยะช่วยเหลือทำให้เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างเกี่ยวกับแอ็กนัสมากขึ้น
ตอนนี้เขากลายเป็นนักเสี่ยงโชคที่มีค่าโชค 7 แล้ว
"ดูแล้วมีความหวังขึ้นเยอะ" ขัตติยะพูดอย่างพอใจเมื่อเห็นค่าโชคและเลเวลของเด็กคนนี้
เลเวล 10 แล้วจากการฆ่าโครงกระดูกในดันเจี้ยนได้ด้วยตัวเอง ลิมิตของกุญแจสีเงินคือเลเวล 20 เด็กหนุ่มยังสามารถพัฒนาต่อได้เรื่อยๆ เทียบเท่ากับพวกเขาที่เลื่อนขั้นกุญแจไปขั้นที่แปดแล้ว
ไม่ถือว่าตามหลังกันมากนัก
"ปัญหาคือสกิลที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของเด็กนี่น่ะสิ" ศัสตราที่ได้รายละเอียดของสกิลมาแล้วรู้สึกลำบากใจ
"ฉันว่าเจ้าหนูธันดาควรไปลองสกิลในดันเจี้ยนล็อกสักครั้งเพื่อทดสอบความน่าจะเป็นกับค่าโชค 7 ของเขาแล้วล่ะค่ะพี่ติน พี่ดาบ" เซเรียรู้สึกว่าสกิลมันก็ดีแต่จะมันดูฝากผีฝากไข้ไม่ได้เท่าไหร่เลย
ไอ้สกิลกล่องปริศนาสุ่มบัฟและสกิลลูกเต๋าสุ่มสเตตัสเนี่ย
มันไม่ได้แค่ใช้กับตัวเอง แต่ยังใช้กับคนอื่นได้ด้วยนี่สิ
ใช้กับตัวเองเธอไม่คิดมาก แต่เอามาใช้กับพรรคพวกนี่คิดหนักเลยค่ะ!


ใต้แสงนวลสลัวจากตะเกียงในยามอิ๋น [1] กลุ่มเมฆาทึบทะมึนก่อตัวขึ้นกลางหอนอน 'ถิงถิง' เฝ้ามองการขยับไหวของหมอกเมฆา แปรเปลี่ยนเป็นบุรุษร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิล ร่างโปร่งใสนี้สามารถมองทะลุผ่าน เห็นประตูไม้บานเลื่อนสลักลายท้องนภาในห้องนอนนาง
พริบตาเดียว พื้นไม้เป็นเงามันในห้องกลับมาว่างเปล่า คงเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนของบุปผชาติ
หายไปแล้ว!
ถิงถิงหน้าตาตื่นตระหนก หลังจากที่นางจ้องหน้าจ้องตาชายแปลกหน้าอยู่ครู่หนึ่งด้วยความรู้สึกมากมายหลายอย่าง เปลวเทียนที่พัดปลิวข้างตั่งนอนส่องสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาของเขาและนาง
"ท่านแม่ ๆ ช่วยข้าด้วย ๆ ผีหลอกข้า!" นางเสียงดังโวยวาย ปลายเท้าเปลือยเปล่าวิ่งออกไปด้านนอกระเบียงเรือนอย่างลืมตน
ชายอาภรณ์สีชาดสะบัดปลิว ท่ามกลางหยาดน้ำฟ้าที่ร่วงหล่นลงไม่ขาดสาย ปีกผีเสื้อสีทองพลันพุ่งเข้ามาประหนึ่งแสงของดวงไฟ สตรีปีศาจในอาภรณ์สีนิลกระแทกเท้าใส่พื้นเรือน ท่าทางก้าวร้าวดุดันกว่าบุรุษแปลกหน้าเมื่อครู่นี้เสียอีก
"เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ถิงถิง"
"ทะ... ท่านแม่ ข้า... ข้าเห็นผี ต้องเป็นวิญญาณแน่ ๆ มีผีในห้องนอนข้า"
"เจ้าเสียสติไปแล้วรึไง ข้าสั่งเจ้าให้ทำอะไรว่องไว บ่าวในเรือนใต้แจ้งข้าว่าแต่งตัวให้เจ้าเรียบร้อยดีแล้ว ไยเจ้ายังไม่ไปเรือนพิธี"
"ก็ข้า ๆ เจอชายแปลกหน้า... น่าจะผีกระมังท่านแม่ ข้าได้กลิ่น..."
"เจ้าหยุดเพ้อเจ้อ ถิงถิง เร็วเข้า! ปีศาจจิ้งจอกมีวิสัยใจร้อน ว่าที่สามีของเจ้ามารอเจ้าแล้ว เรือนไม้สวยงามค่ำคืนนี้ไม่ควรจะต้องพังราบคาบเพราะเจ้าเป็นต้นเหตุ" สิ้นคำ ปีกสีทองก็พลันหายไป ใต้ท้องนภายามราตรี แลดูเงียบเหงาเยือกเย็น ทั่วทั้งบริเวณมีแสงของหมู่มวลผีเสื้อและหิ่งห้อยคอยนำทางแทนแสงของดาวเดือน
ใบหน้างามก้มลงมองพื้นไม้เป็นเงามันอย่างเศร้าหมอง ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าปีศาจผีเสื้อล้วนหลงใหลในความงาม ภาพมายามีคุณค่ามากกว่าเรื่องของการมีลมหายใจในโลกของปีศาจ กระนั้นนางยังนึกเสียดาย ไม่ทันเอ่ยถามบุรุษรูปงามว่าเขาเข้ามาในห้องนอนนางได้อย่างไร ก่อนหน้านี้สาวใช้ประจำเรือนทั้งสามเพิ่งออกไป หลังจัดการเรือนผมดำขลับและเครื่องประดับงดงาม ปิ่นปักผมสีทองเข้ากับมุกสีดำสนิทเพื่อให้นางพร้อมเข้าพิธีสำคัญ
'โธ่... ท่านแม่ไม่สนใจข้าเลย... ข้าไม่ใช่ปีศาจขี้โกหกเสียหน่อย'
"ไยเจ้ายังไม่มาอีก!"
"เจ้าค่ะท่านแม่!"
ร่างผีเสื้อสีม่วงตัวใหญ่รายล้อมด้วยผีเสื้อตัวเล็กจิ๋ว ปีศาจลูกสมุนซึ่งเคยแทรกแซมอยู่บนเรือนผมดำขลับยาวประข้อเท้า มุ่งตรงไปยังเรือนไม้อันงดงาม
พื้นไม้เป็นเงามันบริเวณระเบียงเรือนโล่งกว้าง รายล้อมด้วยพฤกษชาตินานาพรรณ ปีกสีม่วงอร่ามงามทั้งหกทอประกายใต้แสงจันทรา หากไร้เรี่ยวแรงอย่างเคยผงาดบินในเรือน ผีเสื้อผู้ร่าเริงเกิดความรู้สึกต่ำต้อยและไร้ซึ่งศักดิ์ศรี นางไม่มีทางเลือกใด นางก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของมารดา ท่านผู้นำตระกูลเหมยเตี๋ย [2] ท่านปู่หลี่ หวังหยาง [3] ปีศาจในตระกูลฝากความหวังไว้กับนาง
ค่ำคืนนี้ทั่วทั้งเรือนได้รับการตกแต่งด้วยฝีมือท่านปู่หลี่หวังหยาง ผีเสื้ออาวุโสผู้เสกสรรเรือนไม้สนใต้พรรณบุปผาให้กลายเป็นสถานที่เฉลิมฉลองงานมงคลวิวาห์ ชายคาเรือนมีผ้าสีแดงสลับดำผูกไขว้กัน ประดับด้วยโคมไฟลวดลายผีเสื้อหลากสีสัน
กลิ่นอายของเวทหยินปรากฏเป็นกลุ่มก้อน ลอยละล่องอยู่ทั่วไป ครอบคลุมผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ สมเป็นดินแดนแห่งหมู่มวลผีเสื้อ หนึ่งในเผ่าพันธุ์ปีศาจแห่งแมลงบุปผา
เจ้าสาวในอาภรณ์สีชาดยืนอยู่หน้าเรือนพิธี แต่นางยังไม่กล้าเข้าไป สบโอกาสมารดากำลังให้การต้อนรับแขกจึงไม่ได้หันกลับมาว่านางชักช้าอีกรอบ
"เจ้าเป็นผู้เสียสละเพื่อตระกูลมาโดยตลอด วันนี้เจ้ายอมแต่งกับบุตรชายของจิ้งจอกเงินเพื่อการสมานฉันท์ เพื่อแผนการขยายดินแดนในภายภาคหน้า ข้าแสนภูมิใจในตัวเจ้านัก ถิงถิง"
บุตรสาวคนที่สองของตระกูลในอาภรณ์สีฟ้าครามสดใส ชายอาภรณ์ลากยาวจรดพื้นไม้ ตั้งใจมาบอกลาน้องเล็กหน้าเรือนกว้างขวาง ปีศาจผู้พี่ทั้งสองแต่งหน้างามอย่างปีศาจ ใบหน้างดงามหมดจด เม้มริมฝีปากด้วยกระดาษชาด
"พี่รอง... มาส่งข้าด้วยหรือ?"
"ข้าต้องมาสิ ต้องมา... ข้าอวยพรขอให้เจ้าโชคดีน้องเล็ก ไว้พบกันเมื่อวาสนานำพา"
"ขอบคุณพี่รอง" นางหัวเราะแห้ง หลังจากที่พี่รองอุตส่าห์มาอวยพรนาง เห็นจะมีแค่พี่รอง ทั้งที่ปีศาจทุกตนในเรือนใต้รู้ดีว่าย่ำรุ่งอรุณนี้นางจำต้องจากเรือนไปอาศัยกับเผ่าพันธุ์จิ้งจอกเงิน
แต่ผีเสื้อกับจิ้งจอก... จะเป็นไปได้อย่างไร? นางได้ถูกปีศาจจิ้งจอกฉีกทึ้งปีกสวย ๆ ไม่มีชิ้นดี ซากศพนางจะยังมองเห็นเป็นรูปร่างหรือเปล่ากัน นางอาจไม่เหลือแม้กระทั่งหนวดไว้ดมกลิ่น ดีไม่ดี นางอาจได้กลับไปเป็นหนอนผีเสื้อ!
'วันแต่งงานของข้าแท้ ๆ ความเป็นความตาย อยู่ในสภาพล่อแหลม'
ความคิดเลวร้ายทอดผ่านนัยน์ตาสีอำพันของผีเสื้อ พี่รองจับบ่านางเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ น้องเล็กของบ้านยังไม่ได้ก้าวขาเข้าไป นางนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ กลอกตาไปมา พูดจาอึกอักไร้ความมั่นใจ "คือว่า... พี่รอง... ท่านอย่าว่าข้าเป็นพวกเรื่องเยอะเลยนะ ข้าพึ่งพบวิญญาณในห้องนอนข้า"
"พูดเรื่องไร้สาระอะไรของเจ้า? ถิงถิง วิญญาณตนไหนจะผ่านม่านอาคมของท่านปู่เข้ามาได้ ข้าอายุมากกว่าเจ้าตั้งหลายพันปียังไม่เคยเห็นวิญญาณสักตน แล้วเราก็เป็นปีศาจราตรีมิใช่หรือ? เจ้ากลัวอะไรไม่เข้าท่า"
"ที่ข้าควรต้องกลัวคือสามีข้าต่างหากเล่า พี่รองมีความคิดเหมือนข้าใช่หรือไม่?"
"ท่านฮู่โหมวไม่มีวันทำร้ายเจ้า เจ้ารู้ข้อนี้ดีที่สุด"
'พี่รองกำลังปลอบใจข้าต่างหากเล่า ทำไมข้าจะไม่รู้' นางคิดในใจ สบตาพี่รอง หันไปมองพี่ใหญ่ที่เอาแต่จ้องจิ้งจอกหนุ่มด้วยแววตาหิวกระหาย ราวกับว่าจะกลืนพวกเขาลงท้องแทนอาหารมื้อค่ำ
"เจ้ารีบไปเถิดถิงถิง ท่านแม่ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ เจ้าจะโดนเอ็ดว่าเข้าอีก"
"ข้าซาบซึ้งน้ำใจท่านนักพี่รอง ข้าลา"
"ข้าลาเจ้าเช่นกัน น้องเล็ก..."
ถิงถิงเลื่อนมือไปจับรั้งมือเรียวใต้อาภรณ์ที่ยาวพ้นถึงหลังมือ ไม่ให้ปีศาจผู้มีอายุขัยมากกว่าก้มศีรษะให้นาง ทว่าคงไม่ทัน มือทั้งสองยกขึ้นประสานกันอย่างนอบน้อม ก่อนที่พี่สาวจะลดมือลง นางถอนหายใจ ละสายตาจากใบหน้าขาวผ่อง มองผ่านบานประตูเข้าไปในห้องโล่งกว้าง
ถึงนางจะเคยได้ยินมาว่าพิธีการรับสะใภ้เข้าเผ่าพันธุ์พวกเขานั้นไม่ง่ายดาย ในคืนแรกวิวาห์ เจ้าสาวจิ้งจอกจะต้องผ่านด่านทดสอบการไล่ล่าจากจิ้งจอกทั้งฝูง!
บททดสอบวิปริตพิสดารนั่นนางหาได้กลัวไม่ นางเกิดมีความเชื่อเล็ก ๆ ขึ้นมาว่าท่านฮู่โหมวคงไม่ปล่อยให้นางสิ้นใจตายอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมือญาติพี่น้อง จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ว่าที่สามีของนางอาจหาสักหนทางหนึ่งปกป้องนาง...

[1] ยามอิ๋น (寅:yín) คือ 03.00 – 04.59 น.
[2] 媚碟 Mèi dié
[3] 李旺阳 Lǐwàngyáng


ท่ามกลางนครอันมืดมิด แสงเทียนนวลอ่อนส่องประกายในเรือนไม้สว่างไสว ผีเสื้อน้อยบินวนเวียนอยู่บริเวณด้านนอกระเบียง ถัดจากหน้าต่างสลักลวดลายท้องนภา
ทันทีที่นัยน์ตาสีชาดตวัดมองนางก็พลันหายไป บุรุษเทพสัมผัสถึงจิตจำแลงของปีศาจ เมื่อนครมรณาไม่มีสิ่งมีชีวิตใดนอกจากเจ้าผีเสื้อ แล้วจะเป็นใครไปได้...
'วันหมดอายุขัยของยมทูตเท่านั้น ที่จะไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ข้าเพิ่งเห็นนางเปลี่ยนมัน ด้วยสองตาของข้า'
โชคเข้าข้างถิงถิง! นางน่ะมีประโยชน์มากสำหรับท่านเทพ นางอาจเป็นหนึ่งในล้านของเหล่าดวงวิญญาณเลยก็ว่าได้
ปีศาจสาวอกสั่นขวัญแขวนหลังล่วงรู้ความลับสำคัญ ในขณะที่ร่างทิพย์ปีศาจยังคงประสานมือไว้บนหน้าท้อง นางหลับตานอนบนฟูกอย่างเสแสร้ง เหมือนกับว่านางไม่ได้ออกจากห้อง กระทั่งกลุ่มเมฆาเยือกเย็นก่อตัวขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษเทพราวจะเข่นฆ่านาง
"ยมทูตสิบตน ข้าขออีกสิบ ได้หรือไม่?แต่ถ้าได้มากกว่านั้นก็ดี..." น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยกับสตรีบนฟูกนอน ตาคมหลุบมองร่างที่นิ่งสนิทในอาภรณ์สีม่วงสดใส นางดูอ่อนแอเสียจนไม่น่าขยับตัวได้ด้วยซ้ำ นางขยับริมฝีปากซีดขาวราวกระดาษ
"ทุกค่ำคืนข้าเหน็บหนาวถึงขั้วกระดูก เส้นปีกของข้ายังแสบร้อนจากพิษแห่งเพลิงกัลป์จากตำรานั่น ท่านคิดว่าข้าไหวหรือไม่?"
"ข้ามีงานต้องทำอีกมาก เจ้าไม่เข้าใจ งานหลายอย่างข้าไม่สามารถทำได้หากออกไปนอกแดนมรณา"
"เทพมรณา... จะเพิ่มขุนพลไปต่อกรกับกองทัพสวรรค์หรืออย่างไร? หากท่านเกรงว่าปีศาจอสูรจะมารุกรานแดนยมทูต ข้าเอาหัวเป็นประกันว่าไม่มีผู้ใดกล้า"
"ยมทูตมีหน้าที่นำพาดวงวิญญาณไปสู่ปรโลก จับกุมวิญญาณที่หลบหนีเข้าสู่การพิพากษา เราไม่สู้รบกับฝ่ายใดทั้งสิ้น..."
"หากไม่มาขวางทางการทำงานของพวกท่าน..." นางแทรกขึ้นมาด้วยท่าทางมั่นใจ ลุกขึ้นนั่งไขว่ห้าง เอามือเท้าคางอย่างจองหอง "ก็ท่านเพิ่งทะเลาะวิวาทกับปีศาจ แย่งชิงตัวข้ามา แต่ท่านขโมยไก่ก็ไม่ได้ ยังจะเสียข้าวสารไปอีกกำมือ ท่านพลาดงานใหญ่แล้วเจ้าค่ะ"
บุรุษเทพรู้สึกเหนื่อยหน่ายเจรจากับนางนัก ทว่าจำต้องเดินไปดูอาการนางใกล้ ๆ
ร่างผอมบางดูซูบซีดจนแก้มตอบ เบ้าตาของนางชัดเจนมากยิ่งขึ้นกว่าที่มาพำนักอาศัยวันแรก ดูยังไงนางก็อัปลักษณ์! ไม่สมกับที่ปีศาจหนุ่มล้วนอยากได้นางไปเป็นภริยา นางนอนนิ่งเงียบอยู่บนฟูกทั้งวัน มีอาหารมากมายวางกองอยู่บนโต๊ะ นางไม่แตะต้องมันแม้เพียงสักอย่างเดียว
"แม่เฒ่าอาวุโสแห่งภพภูมิลับแลเคยบอกกับข้าว่าเทพมรณา... เป็นผู้พิพากษาดวงวิญญาณ ท่านมีความ 'เที่ยงธรรม' ข้าได้ยินมาอีกด้วยว่าท่านน่ะมีเมตตา เป็นผู้เสียสละตน อาจเปรียบเสมือนโพธิสัตว์องค์หนึ่งทีเดียว" นางสบมองนัยน์ตาสีชาดของพญามัจจุราชข้างฟูกนอนของนาง หัวเราะเยาะเสียงดังลั่น "ก็แค่ได้ยินมา..."
"เจ้าไม่ควรท้าทายข้า เจ้าปีศาจผีเสื้อ"
แววตาดูหมิ่นของนางบอกว่านางน่ะท้าทายเต็มประดา! อย่างไม่ต้องสงสัย นางไม่เห็นว่าคำพูดของแม่เฒ่าอาวุโสเป็นความจริงตรงไหน
"เช่นนั้นมาดู... ปีศาจชั่วช้าที่เต็มไปด้วยวิบากกรรมอย่างพวกเจ้า ควรค่าต่อความเที่ยงธรรมหรือไม่ เจ้าผีเสื้อจอมโอหัง" สิ้นคำ นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายประหนึ่งกระบี่อาบโลหิต
เทพมรณาเพียงจ้องเข้าไปในแววตาไร้เดียงสา กิริยาก้าวร้าวของนางถูกสยบด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ ถิงถิงรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เมื่อตัวตนของนางถูกมองผ่านดวงตาอันน่าสะพรึงกลัว เขาอาจฆ่านางได้ด้วยการเพ่งมองครั้งเดียว
ในที่สุดนางจำต้องยอมโอนอ่อนต่อบาปในอดีตตลอดชีวิตของนาง นั่งตัวขดงอราวมดตัวเล็ก ๆ เบื้องหน้านัยน์ตาสีชาดดุดัน อยู่ดี ๆ นางก็หนาว เจ็บปวดรวดร้าวไปถึงขั้วกระดูก นางยกมือขึ้นจับหน้าอกด้วยความอึดอัด เหมือนใครมาปิดรูจมูกนางไว้ ในเมื่อนางเป็นปีศาจที่มีลมหายใจ
"ท่านเทพ... ได้โปรดฆ่าข้าเสียเถอะ ข้าไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้น หากว่าท้องข้ายังหิว"
"ข้า ไม่ ฆ่า ใคร" น้ำเสียงเข้มขรึมดึงดัน ย้ำชัดหนักแน่น "ข้ามีหน้าที่เพียงอย่างเดียว"
"โอ้... นั่นเป็นความจริงหรอกหรือเจ้าคะ? นึกว่าแม่เฒ่าจะกุเรื่องขึ้นมาหลอกข้าเสียอีก นี เทียน ต้าเซิน [1] "
"เจ้าปีศาจผีเสื้อจอมสอดรู้สอดเห็น อย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้าไปแอบฟังอะไรข้าอีก"
"ท่านจะทำไม?" นางเชิดหน้าจองหอง แม้หวาดกลัวจนตัวสั่น หลังเอ่ยนามต้องห้ามของท่านพญามัจจุราชซึ่งไม่มีใครรู้ นอกเสียจากเหล่ายมทูต ดูเหมือนว่าท่านเทพกำลังเสียหน้าไม่น้อย หลังล่วงรู้บางสิ่งจากนาง
"ข้าจะไม่นำพาดวงวิญญาณเจ้าไปปรภูมิ แม้ถึงกำหนดการวันหมดอายุขัยของเจ้า จะไม่มีใครนำทางเจ้าไปสู่ห้วงนทีแห่งวัฏสงสาร เจ้าไม่ต้องไปเกิดในภพภูมิใหม่ ไม่รับรู้ความทรมานอีกต่อไป เจ้าจะเป็นกรณียกเว้น ไม่ต้องได้รับการพิพากษาตัดสิน..." ลั่นวาจาแล้วเขี้ยวคมตรงมุมปากแลดูน่าสะพรึงกลัวจึงยิ้มให้นาง "เพราะข้าจะขังเจ้าผีเสื้อแสนดีไว้ในกรงสัตว์เลี้ยงของข้า เอาไว้ดูเล่นแก้เบื่อ ตราบจนนครมรณาสิ้นสลาย"
"นีเทียนต้าเซิน ท่านไม่ใช่เทพเจ้าผู้มีเมตตาธรรม ท่านมันเป็นเทพปีศาจชัด ๆ" นางบริภาษทั้งใบหน้าบึ้งตึง ไม่ทันรู้สึกตัวถึงแววตาเยือกเย็นวูบวาบปรากฏบางสิ่ง จะว่ากลิ่นหอมอบอวลจนใบหน้าชาวาบของปีศาจราตรี ปีศาจแห่งแมลงบุปผาเดิมทีเป็นปีศาจผู้เย้ายั่วบุรุษ สร้างความร้าวฉานอยู่เป็นนิจ อิทฤทธิ์ของนางอาจมีผลต่อเทพมรณาด้วยหรือไม่ คงมีเพียงเขาเท่านั้นที่ล่วงรู้
เจ้าถิงถิงยังไม่เคยเห็นรอยยิ้มยมทูต และนางก็ไม่ปรารถนาจะเห็น บุรุษเทพกลับมีเมตตากับนางขึ้นมา แม้กระทั่งน้ำเสียงยังผิดเป็นคนละคน
"เจ้าเลิกดื้อรั้นกับข้าเสียที ถิงถิง ตกลงข้าจะพาเจ้าไปหาต้นไม้วิญญาณ..."
------------------------
ตลอดระยะเวลาอันเนิ่นนานสามแสนปีในเมืองมรณา เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาใกล้เคียงหนึ่งแสนปีเทวโลก เทพมรณาทั้งสามไม่พบปะสังคมในภพภูมิใด ๆ พวกเขาไร้ซึ่งอัธยาศัย ไม่ใส่ใจทั้งเทพและปีศาจ
ยิ่งนีเทียนต้าเซินแล้วเขาไม่เคยตามใจใคร เขาไม่ใช่ผู้ตามที่ดี จึงไม่รู้ว่าปีศาจตระกูลแมลงบุปผาต้องการสิ่งใด
'เจ้าถิงถิงบาดเจ็บสาหัส ข้าเองก็ไม่ทันสนใจสักเรื่องหนึ่งของเจ้า'
ความคิดของเทพมรณายามนี้ มิได้จะนำพานางไปยังต้นไม้วิญญาณเพื่อการเยียวยารักษาเพียงอย่างเดียว เขาเกิดความเมตตาวิญญาณดวงนี้ เมื่อร่างผีเสื้อแสนบอบบางแทบพัดปลิวไปกับสายลม นางไม่สามารถที่จะอันตรธานหายไปในกลุ่มเมฆาได้ด้วยการใช้เวทหยินหยาง
เงื้อมมือมัจจุราชจับร่างกระง่อนกระแง่นใส่กรงเหล็ก เหน็บไว้เหนือผ้าคาดเอวบนอาภรณ์สีนิล ควบขี่อาชาแห่งความมืดจากภพภูมิแห่งยมทูตสู่ภพภูมิปีศาจ ดินแดนแห่งพรรณพฤกษา
ใต้จันทรากลมโตสีชาดสว่างไสว ผีเสื้อตัวน้อยได้รับอิสรภาพจากกรงของพญามัจจุราช นางขยับปีกสีม่วงอ่อนแรงผ่านเวหาอันเยียบเย็น หายไปหลังต้นไม้สูงตระหง่าน ฝังร่างผีเสื้อสีม่วงอร่ามงามไว้กับผลไม้สีแดงสด
"ขอบคุณท่านเทพ! ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านแล้ว ฮ่า ๆ" เสียงหัวเราะร่าเริงดังจากต้นไม้สูงตระหง่าน
--------------
[1] 逆天大神 Nì tiān dàshén


'คนพี่งามเท่าไร ผีเสื้อน้องเล็กในเรือนใต้นั้นเป็นที่หนึ่งในใจข้า...'
ครั้งหนึ่งฮู่โหมวเคยขัดความประสงค์ของบรรดาผู้อาวุโส ซึ่งอยากจะให้ปีศาจผีเสื้อคนโตสุดออกเรือนก่อน
พวกเขารู้ดีว่าหัวใจของจิ้งจอกหนุ่มที่สุมด้วยไฟรัก ปรารถนาเพียงเจ้าถิงถิง
ดอกเหมยฮวา [1] เป็นเอกลักษณ์ของนาง หากว่านางปรากฏตัวที่ใด กลิ่นหอมอ่อนมักโชยมาก่อนเสมอ ปีกสีม่วงทั้งสามคู่สะท้อนแสงจันทราทอประกายอร่าม กลิ่นกายหอมอบอวลของนางทำให้บุรุษปีศาจอสูรต่างคลั่งไคล้หลงใหล พยายามลักลอบเข้ามาหานางก็หลายครา ผู้อาวุโสลงความเห็นว่านางควรออกเรือนไปเสีย
เป็นเรื่องยากเกินหักห้ามใจของบรรดาจิ้งจอกตนอื่นซึ่งติดตามมาด้วยถึงเจ็ด กระทั่งว่าแววตาดำขลับเมื่อครู่นี้กลับกลายเป็นแววตาหิวกระหายตามสัญชาตญาณนักล่า เพียงเจ้าสาวในอาภรณ์สีชาดเข้ามาในห้องโถงกว้างรายล้อมด้วยหมู่พรรณพฤกษา ล้วนจ้องมองไปยังใบหน้างามหมดจด หว่างกลางคิ้วของนางวาดด้วยลวดลายปีกผีเสื้อ ตราสัญลักษณ์นี้นางจะได้ใช้มันเป็นวาระสุดท้าย
"อันที่จริงข้าควรได้ออกเรือนก่อนเจ้าเสียอีกฮู่โหมว ก็น่าเสียดาย"
"ใช่แล้วล่ะ เป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะว่าดันข้าแข็งแกร่งที่สุด"
ฮู่โหมวยกตนข่มจิ้งจอกเงินที่มีอายุมากกว่าเขาถึงสองพันปี ท่ามกลางเสียงประท้วงของคนในครอบครัว ในความสัมพันธ์ประหลาดพิสดาร แม้แต่คำว่าออกเรือนก็มิได้เป็นเฉกเช่นเหล่าเทพที่มีไมตรีจิตต่อกัน หลังผ่านพ้นการเข้าหอแล้วเจ้าสาวมักถูกสูบพลังวิญญาณจนหมด ถูกเขี้ยวเล็บฉีกทึ้งเป็นชิ้น ๆ ในสภาพปางตาย เผ่าพันธุ์จิ้งจอกจึงไม่ค่อยมีภรรยา หากมีก็น้อยนัก จิ้งจอกสตรีมักอยู่เป็นโสด เปลี่ยนคู่นอนแลกเปลี่ยนพลังวิญญาณไปเรื่อย ไม่ก็ออกจากเรือนไปหาดื่มกลืนพลังวิญญาณบนโลกมนุษย์ ใช้ความงามล่อลวงบุรุษ
ร่างบางในอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางทับซ้อนกันหลายชั้นประดับด้วยลวดลายปักษิณ ราวกับว่านางเป็นแสงแวววาวของหิ่งห้อย นางหยุดยืนเคียงข้างบุรุษปีศาจในอาภรณ์งามสง่า เรือนผมสีเงินขยับพลิ้วตามสายลมเยียบเย็น นางก้าวเดินมาด้วยเท้าเปลือยเปล่า สะกิดแววตาดุดันของท่านแม่เข้า
"ท่านฮู่โหมวไม่เคยทำตัวเหลวไหล สมเป็นบุตรชายคนโตของเผ่าจิ้งจอกเงิน แต่ดูสภาพของเจ้าสิ ยังกับเด็กไม่รู้จักโต เจ้ากลับไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเสีย จบพิธีแล้วก็รีบ ๆ ไป"
"ข้าต้องรับบททดสอบก่อนเข้าตระกูลมิใช่หรือ? รองเท้าสวยงามของข้าคงไม่เหมาะสมกับงานวิ่งหนีสุนัขกระมัง"
"ถิงถิง..." เสียงเข้มคล้ายจะดุว่านางผู้ถกเถียงมารดาด้วยท่าทีก้าวร้าว บริภาษว่าพวกเขาเป็นเพียงสุนัข!
ก็เป็นสุนัขจริง ๆ ส่วนนางน่ะใช่สุนัขที่ไหนเล่า นางเป็นผีเสื้อ ทำไมฮู่โหมวจึงไม่เข้าใจข้อนี้ ไยต้องมาคะยั้นคะยอขอนางไปเป็นคู่ครอง...
ฮู่โหมวก้มมองใบหน้างามช่างเง้างอนอย่างเอ็นดู สะบัดมือใต้อาภรณ์สีชาดเบา ๆ เหนือลำคอเพรียวระหง นัยน์ตาสีอำพันจรดมองบนนั้น ปรากฏเป็นสร้อยเล็ก ๆ เส้นหนึ่ง
"เขี้ยวแรกของข้าอาบพลังเวทหยินของข้า มันจะคอยปกป้องเจ้า ข้าจะรอรับเจ้าอยู่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำแห่งแดนจิ้งจอกเงิน เจ้าจะได้ยินเสียงเรียกของข้า"
'ท่านบ้าไปแล้ว! เสียงสุนัขหอนเรียกคู่น่ะหรือ แล้วข้าจะต้องหอนตอบด้วยไหม?'
ถิงถิงบริภาษอยู่ในใจ นางกัดฟันกรอด ๆ ก้มหน้าลงมองเขี้ยวสุนัขจิ้งจอกตัวกระจ้อยร่อยที่กลายมาเป็นสร้อยคอ ทำให้นางนึกถึงอดีตระหว่างนางกับฮู่โหมว ส่วนน้องชายและมิตรสหายของเขาเอาแต่จ้องหน้านาง
"ขี้โกงนี่นาพี่ใหญ่ ทีภรรยาข้ายังไม่เคยได้รับการปกป้อง นางสามารถผ่านด่านทดสอบไปได้ แม้แต่รอยแผลกลางแผ่นหลังของนาง เป็นฝีมือของท่าน จำได้หรือไม่?"
"เช่นนั้นข้าคงรับเขี้ยวของท่านเอาไว้ไม่ได้ จะมาหาว่าข้าเป็นผีเสื้อขี้โกง ข้าเป็นพวกรักศักดิ์ศรีซะด้วย"
มือเรียวปัดเขี้ยวเงินส่งคืนกลับเจ้าของที่กำมันไว้ในมือ ฮู่โหมวมีสีหน้าเป็นกังวล นึกเสียใจที่ตนเคยรังแกน้องชายซึ่งรับภริยาเป็นจิ้งจอกมาจากอีกภพภูมิหนึ่ง
ผู้อาวุโสส่ายหน้ามองฝ่ายเดียวกัน เมื่อเผ่าพันธุ์ผีเสื้อราตรีมีข้อตกลงเรื่องการแบ่งดินแดนปีศาจ การส่งมอบตัวเจ้าสาวจะต้องเสร็จสิ้นเท่านั้น
"ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอกน่ะ ใช่ไหมพี่รอง พี่ใหญ่?" ถิงถิงคุยโวโอ้อวด พี่ใหญ่ยกอาภรณ์สีชาดป้องปากหัวเราะนาง ส่วนพี่รองน่ะเข้าข้างนาง
"ท่านฮู่โหมวอย่าได้เป็นกังวลใจไป แม้ว่านางอายุขัยเพียงห้าพันปี นางเป็นปีศาจราตรีที่แข็งแกร่ง ข้าเคยได้ยินว่า... ครั้งหนึ่งนางเผชิญหน้ากับปีศาจเฟยอี๋"
"ข้าเผ่นอย่างรวดเร็วทีเดียว ปานสายฟ้าฟาด"
"หมายความว่าเจ้าเก่งเรื่องหนี"
"นั่นงานถนัดข้า ท่านฮู่โหมว" นางหัวเราะร่าเริง ไร้ความกลัวเกรง ในแววตาเอ็นดูของฮู่โหมว เกือบเลื่อนมือมาลูบแก้มนาง อย่างไรเสียเขาก็พยายามยับยั้งชั่งใจ เมื่อยังไม่ผ่านพ้นการส่งตัวเจ้าสาวอย่างแท้จริง
สองสายตาสบประสานกันด้วยรอยยิ้มสนิทสนม ทันใดนั้นเอง หมอกเมฆาลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นกลางเรือนราตรี บอกถึงการมาของแขกไม่รับเชิญ
ท่านผู้นี้แลดูไม่ใคร่เกรงใจผู้ใด จึงได้ปรากฏกายท่ามกลางงานวิวาห์ที่มีปีศาจอยู่มากมาย
แต่ในเมื่อปีศาจล้วนชื่นชอบการทะเลาะวิวาท ทั้งสองตระกูลสร้างศัตรูเอาไว้มาก อาจเกือบครึ่งกองทัพสวรรค์! พวกเขามีเรื่องมีราวไม่เว้นแต่ละวัน การมีแขกไม่รับเชิญไม่ใช่เรื่องแปลก
สายตาทุกคู่ของปีศาจราตรีมองไปยังกลุ่มเมฆาสีดำสนิท ควรจะเป็นพลังหยินของปีศาจ กลับมีแสงแห่งหยางพุ่งพวยในกลุ่มควันนั้น มีเพียงเผ่าพันธุ์เดียวที่ใช้ทั้งหยินและหยางร่วมกัน
"ยมทูต!"
มารดาตะโกนโวยวาย ฝูงจิ้งจอกเงินกลับคืนร่างสุนัขกางกรงเล็บและเขี้ยวคม ด้วยความเกรี้ยวกราดพร้อมเข้าห้ำหั่นต่อสู้ ขณะพลังหยินหยางรวมตัวกันกลายเป็นบุรุษในอาภรณ์สง่างาม เกิดเสียงดังก้องไปทั่วนภา
"จิตวิญญาณที่เสียสละ [2] สิ้นหนึ่งก้านธูปนี้ เป็นเวลาตายของเจ้า..."

[1] เหมยฮวา Méihuā 梅花 ดอกพลัม ดอกบ๊วย
[2] 鬯 Chàng จิตวิญญาณที่เสียสละ


ปีศาจสาวในอาภรณ์สีชาดลุกขึ้นจากฟูก สยายปีกหงิกงอดูไม่เป็นโครงร่าง หลังเปลี่ยนชุดจากหีบอาภรณ์ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้ง
ร่างบอบบางของนางแทบปลิวไปกับสายลม ด้วยความที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาร่วมอาทิตย์ นางมิได้ดื่มกลืนพลังวิญญาณหลังการสู้รบกับเจ้าตำราโหด นางเดินโซเซไปทางบริเวณด้านหลังเรือนไม้ โดยไม่กล้าขัดคำสั่งเทพมรณา เพียงอยากรู้อยากเห็นประสาผู้พำนักอาศัยในเมืองมรณา
ใต้เวหาเยียบเย็นทุกแห่งหนเต็มไปด้วยเหมันต์ เบื้องหน้าปรากฏเพียงความมืดมิด นางยกสองมือกอดกุมตน ริมฝีปากสีชาดสั่นระริก นางใช้เวทแห่งแสงจากฝ่ามือเป็นเครื่องนำทางแทนโคมไฟและเพื่อบรรเทาความหนาว
นัยน์ตาสีอำพันของปีศาจมองเห็นได้ไกลแม้ในความมืด นางชะเง้อคอมองถัดไปจากสวนพฤกษาขนาดเล็ก เป็นภูเขาทิศตะวันออกทอดยาวสุดตา เมืองกว้างใหญ่ไพศาลแบ่งออกเป็นแดนเหนือแดนใต้ นางพอมองเห็นเป็นเค้าโครงบ้านเรือน น่าจะเป็นที่พำนักอาศัยของเหล่ายมทูตนับแสนตน
"เจ้าจะไปไหน?" เสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังเรียกนางให้หันมองขวับ ถิงถิงหน้าตาตื่นตระหนก ก่อนจะตั้งสติได้ว่านางไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวบุรุษเทพ เขาไม่มีทางทำร้ายนางแน่ ตราบใดที่นางยังมีประโยชน์
"ข้ามาเดินเล่น ดูข้างหลังห้องข้า มิได้ขัดคำสั่งท่าน ไม่ได้ไปไกลเกินเรือนข้าเจ้าค่ะ ข้าจะไปที่ไหนได้"
"เจ้ารู้ก็ดี ผู้ไม่มีพลังยมทูต ไม่สามารถเปิดทางเข้าออกแดนมรณา..."
ท่าทางเอามือไพล่หลังของเขาคล้ายบอกนางว่า 'น่ารำคาญ และเจ้าไปไหนไม่ได้อยู่ดี' เทพมรณาขยับฝีเท้าเข้ามาใกล้ นางเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีชาด เอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"ที่ข้าหยุดร้องไห้คร่ำครวญ เพราะข้าหมดแรง ข้าไม่ได้กินอะไรเลย"
เทพมรณาผายมือออก ยื่นลูกแก้ววิญญาณให้นาง เมินหน้าหนีไปอีกทาง
"ข้าไม่กิน"
"เจ้ารู้สึกดีขึ้นเมื่อไร จะได้กลับมาทำงานของเจ้า เรื่องต้นไม้วิญญาณ ข้าจะจัดการให้เจ้าในภายหลัง"
"ภพชาตินี้ของข้า เกิดเป็นปีศาจต่ำช้าบาปหนา ข้าจึงไม่รับพลังจากลูกแก้ววิญญาณ ข้าไม่สร้างวิบากกรรมใหม่ พวกเขาสมควรไปเวียนว่ายตายเกิด ข้าดื่มพลังวิญญาณจากผลของต้นไม้วิญญาณเท่านั้น"
'เจ้าปีศาจเรื่องมาก!'
ความเกรี้ยวกราดภายในใจเทพมรณาไม่ประกาศออกมาเสียทีเดียว ทว่าดวงตาคู่คมปลาบประกายดุดันสีโลหิตราวกับว่าจะเข่นฆ่านาง
"ต้นไม้วิญญาณมิอาจหาได้ง่ายดาย จะต้องเดินทางไปยังภพภูมิปีศาจ ไม่ไกลจากบ้านหลังเดิมของเจ้า อาจเป็นภพภูมิลับแล ในเทวโลกชั้นน้ำ ภพภูมิบาดาล ข้ายังไม่สะดวกไปตามหาแหล่งอาหารชั้นยอดให้เจ้า"
"ข้าเข้าใจว่าท่านเทพจำต้องเก็บพลังยมทูตไว้ใช้ในการรวบรวมดวงวิญญาณ แต่ข้าทำไม่ลงเจ้าค่ะ ท่านพาลูกแก้วในมือท่านไปส่งปรภูมิเถิด"
"หากว่าเจ้าไม่ไหว อย่ามาหาว่าข้าแล้งน้ำใจ เพราะยมทูตล้วนไม่มี..."
"ข้าจะจำคำนั้นเอาไว้" นางตอบด้วยแววตาก้าวร้าว สะบัดปีกหงิกงอราวดอกไม้แห้งเหี่ยวไร้หยาดน้ำหล่อเลี้ยงไป ให้เทพมรณาระอาใจ
--------------------------
ด้วยสัญชาตญาณปีศาจเป็นพวกรักศักดิ์ศรีจนตัวตาย โดยเฉพาะปีศาจผีเสื้อถิงถิง ผู้โปรดปรานต้นไม้แห่งวิญญาณ
ถึงแม้ว่านางทั้งหวาดกลัวและหิวโหย นางเป็นพวกมากเรื่อง ปากท้องสำคัญเท่าฟ้า นางยอมตายได้เพื่ออาหารจานเดียว นางเคยอ่านตำราเกี่ยวกับโลกมนุษย์ในเรือนใต้ จากปากต่อปาก ได้ยินมาว่ามนุษย์บนโลกก็เป็นเช่นนั้น
มนุษย์สามารถทำทุกอย่างเพื่ออาหารอันโอชะ อาหารของฮ่องเต้พิถีพิถันทุกขั้นตอน พระกระยาหารต้องประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ข้าว อาหาร สิ่งล้ำค่า ภาชนะที่บรรจุพระกระยาหารก็ต้องไม่ซ้ำกัน แม้กระทั่งประชาชนทั่วไปยังทำกับข้าวเต็มโต๊ะอาหาร ต้อนรับการกลับมาของครอบครัว ภรรยาปรุงอาหารเพื่อบำรุงบำเรอใจสามีและลูกน้อย ในเมืองปีศาจแทบทุกเรือนมีสุราอาหารสำหรับการสังสรรค์ในยามราตรี
นางไม่กินขยะพวกนี้!
สตรีในอาภรณ์สีนิลนำผลไม้หน้าตาประหลาดมาให้นาง ซุปต้มกระดูกโรยด้วยข้าวเปลือกแห้ง ๆ รสชาติย่ำแย่ไม่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่สักนิด
โยนให้สุนัขกิน มันจะกินหรือเปล่า?
พอนางถามพวกเขาไปตามตรง เรื่องยมทูตนี่ไม่รู้วิธีการทำอาหารเลยหรือยังไง พวกเขาก็ทำหน้าตาบึ้งตึง นางบอกอย่างจริงใจว่ามันกินไม่ได้ ทำไมท่านไม่ลองกินเข้าไปดูล่ะ
ต้มแกงอาหารทั้งผัดทอด ต้มซุปยังคงวางอยู่บนโต๊ะไม้สักที่เหมือนกับห้องนอนของนางในเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา กระทั่งกลุ่มเมฆาหยินหยางก่อตัวขึ้นกลางหอนอน บุรุษร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลถักทออย่างงดงามยืนเอามือไพล่หลัง นัยน์ตาสีชาดแลดูดุดันร้ายกาจกว่าทุกวัน เกรงว่าเขาจะอารมณ์ไม่สู้ดี เมื่อการงานมากมายคั่งค้างในนครมรณา
"เจ้าคิดว่ามีข้อต่อรองกับข้าหรือ? เจ้าปีศาจผีเสื้อ"
"คิดว่ามี..." นางเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง นางแน่ใจว่าเทพมรณาคงหวังให้นางเข้าไปต่อสู้กับตำราแห่งความตายอีก เพื่อยืดอายุขัยของยมทูต เขาจึงพยายามบังคับนางให้นางกินอาหาร ฟื้นฟูพลังกายแม้เพียงสักเล็กน้อย
"กินเข้าไป" เขาออกคำสั่งกับนาง มือกางตำราเล่มเก่าออก มันลอยอยู่กลางห้อง
สิ่งที่นางทำคือกระโจนกายเข้าไปในตำราทั้งในสภาพไร้ปีก หลังจากนั้นกลไกข้างในก็ทำให้นางเกือบเอาชีวิตไม่รอด นางหมดสติไปในตำรา เทพมรณาดึงนางออกมาด้วยเวทหยินอย่างทันท่วงที ก่อนที่นางจะถูกเสาต้นหนึ่งล้มทับ กรงเล็บอสุรกายตะครุบข้อเท้านางไว้ แต่มันคงจับได้เพียงอาภรณ์ขาดวิ่น
"โง่เง่าสิ้นดี!"
เทพมรณาบริภาษอย่างเกรี้ยวกราด นางลืมตาข้างหนึ่งมองเขาอย่างกวนโทสะยิ่งนัก รอยกรงเล็บของอสุรกายในตำรายังปรากฏบนลำคอเพรียวระหง ผิวขาวละเอียดมีโลหิตเกรอะกรังแม้กระทั่งตรงมุมปาก
โดยปกติแล้วเขามักยืนมองนางด้วยแววตาไร้อารมณ์ แต่เมื่อนางมีลมหายใจในร่างที่ดูไม่ได้ อาจสมใจเขาหรือไม่อย่างไร นางหาได้รู้ไม่
"ข้ายอมทำตัวโง่เง่าเพราะว่าข้าหิว ข้าอยากกินของดี ๆ ข้าผิดด้วยหรือ?"
"ข้าจะพาเจ้าไป เมื่อข้าสะสางปัญหาในแดนมรณาเรียบร้อยดี"
"เมื่อไร?"
บนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของนาง หวังว่าเขาควรให้ความเมตตาต่อนางบ้าง
นางคิดว่ามีข้อต่อรอง นางไม่ควรให้ท่านเทพเห็นนางเป็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่จะทำอะไรก็ได้
"เอาไว้ข้าจะบอกเจ้า"
"ข้าอยากกินของดี ๆ และข้าไม่ต้องการลูกแก้ววิญญาณด้วย ท่านใช้ข้าทำงานอย่างหนัก แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อไร หากข้าไม่มีพลังเวทเต็มกาย ข้าก็ทำงานไม่ได้" นางกระตุกยิ้มอย่างมีลับลมคมใน พอนึกขึ้นได้ว่าเจ้านครมรณาพยายามเข้าหานางมาสักระยะ
ก่อนหน้านี้บุรุษแปลกหน้าลักลอบเข้าห้องนอนของนาง คงเพื่อยื่นข้อต่อรองกับนางว่าจะมาช่วยงานให้เขาหรือไม่ เป็นนางเสียเองไม่มีโอกาสรับสาร
มักมีเหตุการณ์บางอย่างมาขัดขวางไม่ให้นางได้พูดจา ไหนจะนางเองก็ชอบหาเรื่องออกจากเรือนไปสังสรรค์กับมิตรสหาย ไปไหนต่อไหนเรื่อยเปื่อยประสาปีศาจรักสนุก รุ่งอรุณมาเมื่อใดนางก็ไม่เคยที่จะอยู่เรือน
นางเชื่อว่าตัวนางน่ะสำคัญกับเขามากพอที่จะพานางไปสูบพลังวิญญาณแน่ เพียงแต่ว่าเมื่อไร?
ตาสบตาในห้องเงียบเชียบ นางคิดว่าเขากำลังจะให้คำตอบนาง แววตาที่แสนเยือกเย็นดันหายไปเสียเฉย ๆ ทิ้งร่างบอบช้ำของนางไว้กลางห้อง


'สิ้นหนึ่งก้านธูปนี้ เป็นเวลาตายของเจ้า แต่เจ้าจะเป็นกรณียกเว้นในแดนมรณา...'
สิ้นเสียงอันน่าเกรงขาม มิได้ไถ่ถามนางว่ายินยอมไปกับท่านหรือไม่อย่างไร เป็นผีเสื้อตัวน้อยเสียเอง กระโจนกายเข้าหาบุรุษร่างสูงสง่าใต้กลุ่มเมฆา รวบสองมือเข้ากอดรอบคอบุรุษแปลกหน้า
เมื่อครู่นี้นางสังเกตเห็นนัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายเจิดจรัส อาภรณ์สีนิลปักทอด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายเมฆา ผ้าคาดเอวทั้งสองฝั่งผูกรวบไว้ข้างหน้า ทิ้งชายยาวลงไปต่ำกว่าข้อเข่า สลักด้วยด้ายสลับสีกันอ่านว่า 'สีขาว[1]' และ 'สีดำ[2]'
ปีศาจน้อยเช่นนางพอรู้ว่าเทพผู้นี้มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับความเป็นและความตาย จากคำบอกเล่าผ่านสหายเทพของนาง มีผู้พบบุรุษเทพสวมอาภรณ์เช่นนี้ จึงยอมให้กลุ่มเมฆามืดมิดเยือกเย็นห้อมล้อมอาภรณ์เจ้าสาว เดินทางข้ามภพภูมิในชั่วอึดใจ ก่อนที่เขาจะปล่อยนางให้เป็นอิสระจากอ้อมแขน
นางคุกเข่าลงคำนับเทพอย่างไร้เกียรติปีศาจ ประสานมือไว้ข้างหน้า ก้มศีรษะนอบน้อม
"ถิงถิงคำนับท่าน... เทพมรณา จะเรียกว่าเป็นเกียรติของข้าหรืออย่างไรดี ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ ข้าตายอย่างไร?"
"บอกไม่ได้"
"ไหนท่านว่าข้าเป็นกรณียกเว้นไงเจ้าคะ?"
"เจ้าจะกลับไปเผชิญชะตากรรมของเจ้า หรือจะทำตามคำสั่งข้า..."
ใบหน้านิ่งขรึมดุดันของชายตรงหน้าสามารถหยุดลมหายใจของนางผู้รักการเอาตัวรอดไม่เป็นรองใคร นางจะเป็นหรือตายขึ้นอยู่กับท่านแล้ว
ปีกสีม่วงอร่ามของนางลู่ไปกับแผ่นหลังเหมือนหูสุนัขในยามหวาดกลัว นางกลอกตาไปมา ส่ายหน้ามองไปโดยรอบห้องนอน เทียนสามเล่มบนโต๊ะไม้ตัวเล็กข้างตั่ง สลักลวดลายบุปผางาม ผีเสื้อตัวเล็กจิ๋วล้วนเป็นงานฝีมือของนาง โปรดปรานการแกะสลักไม้ในยามว่าง บนโต๊ะทำงานบริเวณมุมห้องมีตำรายุทธศาสตร์แห่งเมืองปีศาจ ซึ่งนางขอมาจากแม่เฒ่าอาวุโส ผ้าขาวบางที่ผูกบังรอบตั่งนอนปลิวไสวใต้เวหาอันเยียบเย็น ประตูไม้บานเลื่อนปรากฏท้องนภากว้างใหญ่ในเทวโลกอย่างที่นางเคยจินตนาการ
มันเป็นห้องนอนของนาง! อาจเป็นในอีกภพภูมิหนึ่ง ในเมื่อนางเดินทางมากับเทพมรณา ที่นี่น่าจะเป็นเมืองมรณา เคยได้ยินว่ามันแยกจากภพภูมิปีศาจและเทวโลกโดยสิ้นเชิง
"ว่าอย่างไร? เจ้าปีศาจผีเสื้อ... ข้าไม่มีเวลาให้เจ้านิ่งคิดนาน ๆ"
"นับเป็นวาสนา หากท่านจะไว้ชีวิตข้าเจ้าค่ะ ตัวข้ายังไม่พร้อมไปปรโลก ท่านจะให้ข้าทำอะไร ขอให้บอกข้ามาเถิดท่าน ข้าทำได้ทุกอย่างทีเดียว"
เทพมรณาลอบยิ้มย่างพึงพอใจ ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้เอ่ยออกมาว่านาง 'ฉลาด' นั่นก็คงไม่ต่างจากคำเชยชม

เทพมรณาไม่คาดคิดว่าปีศาจผีเสื้อจะยอมรับข้อตกลงอย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะว่านางไม่รู้ตัวว่าจะพบเจอกับอะไร
นัยน์ตาสีชาดที่เยือกเย็นเฝ้ามองสตรีในอาภรณ์เจ้าสาว หลังผลักนางด้วยเวทหยิน ร่างของนางทะลุผ่านช่องแสงสีทองจนชายอาภรณ์เกะกะลากพื้นของนางปลิวหายไป กรงเล็บสีนิลของพญามัจจุราชยกขึ้นกลางอากาศ คล้ายกับว่ากำลังจับหนังสือเก่าเล่มหนึ่งโดยไม่แตะต้อง ตาคมหลุบมองผ่านสันตำรา ลอยละล่องกลางอากาศในห้องนอน
"หน้าที่ของเจ้าคือเข้าไปในตำราแห่งความตาย..."
"อยู่ดี ๆ ท่านก็ถีบหัวส่งข้าเข้ามาเนี่ยนะ! ไม่บอกล่วงหน้าสักนิด" นางโวยวายหน้าตาตื่นตระหนก เมื่อปรากฏโลกอันกว้างใหญ่ไพศาล ภายในตำราสีน้ำตาลเข้มที่เปล่งแสงได้รอบทิศทางของตัวมันเอง
มองผิวเผินอาจเป็นตำราเก่าธรรมดา มันกลับเป็นสถานที่บรรจุวันเกิดและตายของเหล่ามนุษย์ เทพ มาร รวมถึงยมทูต
นางกำลังนึกถึงลานโล่งกว้าง สถานที่สำหรับการประลองยุทธของปีศาจในเมืองจิ้งจอกเงิน ในสมัยที่นางยังเล็กนัก นางซุกซนไปทั่ว นางเลยได้พบฮู่โหมวที่นั่น
ให้นางไปสู้กับจิ้งจอกน่ะหรือ! อันที่จริงนางก็ไม่ได้อยากไป สู้ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า
ความคิดของนางตอนตัดสินใจเข้าหาบุรุษแปลกหน้า หายไปในพริบตา นางมิอาจเชื่อถือยมทูต แม้รู้ดีว่าพวกเขาไม่โกหก เพียงแต่ฮู่โหมวจะทนเห็นนางตายต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร
หัวใจปีศาจสาวราวคลื่นพายุที่โหมกระหน่ำ นางเกิดข้อกังขาในมิตรภาพอันแน่นแฟ้นระหว่างนางกับฮู่โหมว ทั้งยังลังเลใจ คิดแค้นใจปีศาจรอบกายนาง รังแต่จะหาผลประโยชน์จากนาง เงยหน้าขึ้นมองท้องนภาเป็นสีชาดน่ากลัว เต็มไปด้วยค่ายกลรอบทิศทาง โดยเฉพาะอักขระสีทองรอบลูกแก้วสีขาวดำ ราวกับว่ามันชีวิตขึ้นมาเพื่อทำลายผู้บุกรุก ทุกแห่งหนเริ่มปรากฏเป็นเปลวเพลิงพิโรธ
"ในกลุ่มอักขระสีทองของยมทูต[3] จะมีตัวเลขวันหมดอายุขัยของพวกเขา เจ้าต้องฝ่ากับดักพวกนั้นไปเพื่อเปลี่ยนมันให้ข้า จิตวิญญาณที่เสียสละ"
"ข้าชื่อถิงถิง ท่านมาเรียกข้า 'ฉ๊าง' อะไรของท่านกันเล่า ให้เกียรติข้าบ้างซี!" นางแผดเสียงแหลมเล็กกลางค่ายกล ซึ่งนางจะต้องต่อสู้หรือหลบเลี่ยงมันให้พ้นเท่านั้น
ตามที่นางรับปากว่าจะปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มกำลัง นางก็ใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก ทุกศาสตร์แขนงวิทยายุทธ์ของนาง กระโดดหลบสิ่งกีดขวาง
กำแพงสูงชันที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระพร้อมปลิดชีพนาง ด้วยการบดอัดร่างของนางให้เละเป็นผุยผง แม้ว่านางคงไม่สิ้นใจตายในครั้งเดียวในเมื่อนางเป็นปีศาจ ยังคงความเป็นอมตะอยู่หลายส่วน นางกระโจนกายไปข้างหน้า แผ่นฟ้ากว้างใหญ่กลายเป็นธนูสายฝน นางร่ายเวทกำบังของปีศาจเพื่อป้องกันตัวนาง
เป้าหมายข้างหน้ายังคงไกลลิบตา ในขณะที่อาภรณ์สีชาดของนางขาดวิ่น หลังถูกฉีกดึงด้วยค่ายกล กำแพงหินที่กลายเป็นร่างมือกำปั้นทุบลงดินดังโครมคราม นางหลบไปทางซ้ายและขวา ส่งเสียงกรีดร้องอย่างขลาดกลัว
"กรี๊ดดดด...!"
การวิ่งหนีค่ายกลเพียงอย่างเดียวไม่เกิดประโยชน์อันใด เทพมรณาออกคำสั่งกับนางผ่านสันตำรา ให้นางหลบเลี่ยงมันทางไหนอย่างไร เพื่อนางจะได้ไปถึงอักขระสีทอง นางได้ยินเพียงเสียงอันน่าเกรงขาม หาได้พบนัยน์ตาสีชาดคู่นั้นไม่ ท่านเทพคงเกรี้ยวกราดนางอยู่เป็นแน่แท้
กว่าที่นางจะค้นพบว่าทุกสรรพสิ่งล้วนมีอายุขัย ทั้งมนุษย์ เซียน ผู้ละสังขารย่อมต้องตายทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเทพและปีศาจ เวียนวายตายเกิดเพื่อพบพานกันใหม่ เป็นมิตรหรือศัตรูคงแล้วแต่วาสนา
เหล่ายมทูตถือกำเนิดขึ้นจากดวงวิญญาณผู้มีบาปมหันต์ พวกเขาจำต้องกลายเป็นผู้อุทิศตน ทำงานชดใช้ในโลกวิญญาณนับหลายหมื่นปี ก่อนจะหมดอายุขัยลงเมื่อทำงานครบกำหนด มียมทูตใหม่มารับช่วงต่อ เริ่มอายุขัยในปีที่หนึ่ง อักขระเบื้องหน้านางจะขยับไปอย่างต่อเนื่องจนหมดวาระ
เป็นวันซวยที่สุด นางต้องมาล่วงรู้ความลับอันยิ่งใหญ่ของโลกแห่งความตาย!
ขืนนางทำงานไม่สำเร็จ เทพมรณาผู้นี้คงฆ่าปิดปากนาง...
ความหวาดกลัวพลันพุ่งเข้ามาในใจปีศาจสาว นางลุกลี้ลุกลนฟาดเวทหยิน มุ่งตรงไปยังอักขระสีทองอย่างกล้าหาญ นางเงยหน้ามองตามคำสั่งเสียงเคร่งขรึม เพื่อให้นางขยับตัวเลขอายุขัยของเหล่ายมทูต
"เร็วเข้า!"
----------------
[1] 白色 bái sè สีขาว
[2] 黑色 hēi sè สีดำ
[3] 冥差 Míng chà


'ได้โปรดข้าฆ่าที... ท่านเทพ ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ... ฮือ...'
เสียงคร่ำครวญของปีศาจดังไปทั่ว เป็นเรื่องประหลาดของเหล่ายมทูต บางตนมาลอบดูนาง หากเทพมรณาไม่อยู่เรือน
ที่แห่งนี้ไม่เคยปรากฏสิ่งมีชีวิต ทิวากรลาลับชั่วนิจนิรันดร์ ทั่วทุกแห่งหนไร้ซึ่งแสงดารา นครมืดมิดไร้ฤดูกาลและต้นไม้ใบหญ้า มันไม่ควรจะมีแม้กระทั่งแมลงตัวเล็ก ๆ ปีกผีเสื้อสีม่วงอร่ามงามทอประกายแสง
ถิงถิงชะโงกคอมองหาดวงไฟยมทูตเช่นกัน ภายใต้บรรยากาศเหน็บหนาว อาจมองเห็นเหมันต์ในบางครา มันได้รับอิทธิพลจากหมอกแห่งความตาย
การสังเกตว่าย่ำเข้ารุ่งอรุณเมื่อใด เป็นช่วงที่ยมทูตเดินทางกลับมาจากการเก็บดวงวิญญาณ
นางเพียงเข้าตาจน บาดเจ็บทั้งร่างกายและจิตใจ จึงหวังให้พวกเขาได้ยินเสียงนางเฝ้าบริภาษเทพมรณาไร้ใจ ท่านหลอกใช้นาง ทั้งที่ปีศาจก็ใช่ว่าจะมีหัวใจแม้สักตนหนึ่ง…
ปีศาจอสูรมักเข่นฆ่าพวกเดียวกัน หากบาดหมางผิดใจไม่เป็นครอบครัวอีกแล้วละก็ แม้กระทั่งบิดามารดาอาจสังหารบุตร ละทิ้งลูกน้อยให้กำพร้า หิวกระหายในพลังวิญญาณ โปรดปรานการทะเลาะวิวาท เข่นฆ่าและรักสนุก บางกลุ่มเป็นมิตรต่อกันเพราะผลประโยชน์เช่นตระกูลผีเสื้อเหมยเตี๋ย พวกเขารักษาสมาชิกในครอบครัวเผื่อแผ่ขยายอาณาเขต ปรองดองกับอีกเผ่าพันธุ์หนึ่งก็เพื่อความอยู่รอดของตน
ปีศาจอสูรไม่มีจิตใจเมตตาปรานี
กับยมทูตจะไปต่างอะไร?
พวกเขาไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ไม่สื่อสารกับผู้ใดนอกเสียจากยมทูตด้วยกัน ต่อให้เทพและปีศาจสู้รบกันจนแหลกสลายไปทุกภพภูมิ ยมทูตมีจุดมุ่งหมายเดียวคือรวบรวมดวงวิญญาณ
'ให้ตายสิน่าถิงถิง ไม่น่าตามท่านเทพมาเลย!'
นัยน์ตาสีอำพันมองผ่านประตูไม้บานเลื่อนสลักลายท้องนภาออกไป บริเวณลานกว้างกลางเรือนสี่ประสาน เหมาะสำหรับการวางยุทธศาสตร์การรบของเมืองใหญ่ กลุ่มเมฆาหยินหยางกลับคืนร่างบุรุษสูงสง่า
หัวใจปีศาจสาวเต้นระรัวแรง แม้นางเป็นพวกไร้จิตใจตายด้าน นางอ่อนไหวเพียงพบบุรุษเทพรูปงามปานหยกสลัก เขาสวมเกราะสีนิลสนิทใต้อาภรณ์สีเดียวกัน แสงแห่งหยางเปล่งประกายเหนือกองทัพยมทูต แลดูองอาจประหนึ่งแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพราชาสวรรค์ เทพผู้นี้ราวกับว่าจะเป็นทั้งเทพและปีศาจ เขาใช้เวทหยินหยางร่วมกัน รอบอาภรณ์ลายเมฆาปรากฏกลุ่มหมอกหยินหยาง สีขาวสลับดำลอยละล่องเป็นสีควัน
ครู่นั้นใบหน้ากระดูกเอี้ยวมองมา นางเบิกตากว้าง พบรูกลวงบริเวณเบ้าตาเป็นสีชาด มิใช่ใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษเทพผู้ซึ่งนางเคยพบเจอ
ถิงถิงรีบซ่อนเร้นกายในผ้าห่มหนาบนฟูก ถึงต่อหน้าเขานางอาจกล้าหาญหยิ่งผยอง นางเป็นปีศาจที่กลัววิญญาณมาแต่เล็ก ๆ แล้ว มีทั้งกองทัพวิญญาณ กองทัพยมทูต พญามัจจุราช
น่ากลัวชะมัด!
"หีบอาภรณ์ของเจ้าในวันวิวาห์ ข้าหยิบติดมือมา หวังว่าข้าคงไม่ต้องหาเครื่องประดับให้เจ้า..."
"ละ... แล้ว... ข้าจะสวมอาภรณ์งดงามไปเพื่ออะไร?"
กว่านางจะตอบผ่านผ้าห่มหนาคลุมกายมิดชิด โผล่พ้นเพียงเรือนผมดำขลับ นางหลุบตามองใบหน้ากระดูกอันน่ากลัวนั้น กลับคืนร่างบุรุษเทพ หลังจากที่กลุ่มเมฆาทึบทะมึนเข้ามาในห้องพักของนางอย่างไม่ใคร่เกรงใจ น้ำเสียงสุขุมแจ้งข้อความสำคัญว่านางอยู่ในสถานะผู้พำนักอาศัยในนครมรณา นางเป็นปีศาจสตรี ก็ควรที่จะอยู่แต่ในเรือน ไม่ไปที่ไหนไกล เขาเลิกคิ้วขึ้นกล่าวกับนาง
"ข้าได้ยินมาจากท่านลุงว่าเจ้าเป็นปีศาจรักสวยรักงาม ข้าจึงมาบอกเจ้าว่าไม่มีสิ่งใดให้เจ้าชื่นชม อาภรณ์ชุดใหม่ของเจ้า เครื่องประดับของเจ้าก็จะไม่มี"
'ท่านลุงหรือ?' นางกลอกตาไปมา ตอบอย่างขลาดกลัว "อ้อ... ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"
คิดในแง่ดีว่าอย่างน้อย ๆ เทพมรณายังมีใจมาบอกนางเรื่องนี้ ถึงนั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง แม้นางจะชื่นชอบของสวยงามสักเท่าไร
ที่ผ่านมาอาภรณ์สีสันสดใสในหีบของนางเป็นของเหลือใช้จากพี่สาว น้องเล็กสุดอย่างนางไม่เคยได้ใช้ของใหม่ นางไม่มีปัญญาไปต่อสู้แย่งชิงของใครมา มีบ้างที่นางจะออกไปท่องเที่ยว จับจ่ายใช้สอยด้วยการแลกพลังวิญญาณ ก่อนที่นางจะกลับมาคุดคู้อยู่บนฟูกเยี่ยงนักโทษ ยิ่งท่านแม่คอยต่อว่านางสร้างปัญหา นางขยันสร้างปัญหาจริง ๆ
"ข้ามีงานมากมายต้องสะสาง พรุ่งนี้เจ้าจะต้องทำงานของเจ้า นี่เป็นคำสั่ง"
"เจ้าค่ะ" นางก้มหน้าตอบอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ในขณะที่บุรุษเทพไม่ฟังนางด้วยซ้ำ กลุ่มเมฆาหายไปในเวหา นางรู้สึกเหน็บหนาวไปถึงขั้วกระดูก
เรือนกายอ่อนล้าบาดเจ็บสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นของเจ้านครมรณา นัยน์ตาสีชาดยังฝังติดในหัวของนาง เขาช่างเป็นเทพผู้ไร้เมตตาโดยสิ้นเชิง ผิดจากที่นางเคยได้ยินมาจากแม่เฒ่าอาวุโสในแดนเทพ
'เทพในเทวโลกล้วนเป็นผู้มีเมตตาธรรม รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น จะมีเพียงบางเทพ... เป็นเทพที่ออกจะไร้อัธยาศัย เทพผู้นั้นมีเมตตาอยู่มากโข หนึ่งในเทพผู้เสียสละเพื่อดวงวิญญาณ มีทั้งความเป็นเทพและมาร เจ้าจำเรื่องที่ข้ากำลังจะบอกเจ้าให้ดีนะปีศาจน้อย…'
คำพูดมีนัยผุดวาบเข้ามาในหัว 'แม่เฒ่าเมิ่งเฉียนเป่ย' เทพธิดาอาวุโสผู้เป็นนักทำนายแห่งเทวโลกเคยบอกกับนาง ไม่แน่ใจว่านี่คือหนึ่งในคำทำนายของท่านหรือไม่
ยามนี้นางคิดอยากไปจากที่นี่ แต่นางไม่รู้จะไปที่ใด นางจะออกไปอย่างไร
หากนางกลับเรือนผีเสื้อราตรี นางคงต้องโทษสถานหนัก มารดาจะออกคำสั่งคุมขังนางเอาไว้ในห้องใต้ดิน ไม่ให้เห็นแสงตะวันสักสามสิบราตรี เพื่ออบรมบ่มนิสัยดื้อรั้นของนาง ก่อนส่งตัวนางไปให้จิ้งจอกเงิน
ผลร้ายที่ตามมาเมื่อปีศาจแห่งแมลงอยู่ในที่มืดนาน ๆ ปีกอันงดงามจะแห้งเหี่ยวและสลายไป แต่นางก็ผลัดมันขึ้นมาใหม่ได้เช่นกัน อาจต้องใช้เวลาสักระยะ
สามพันปีก่อนเคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ นางหนีไปเที่ยวซุกซนถึงเทวโลกชั้นน้ำ ซ่อนเร้นกายอยู่หลังพุ่มไม้ในแดนเซียน ลอบดูเทพธิดาและสาวรับใช้ในสวนบุปผาหลากสีสันตระการตา ล่องลอยอยู่บนท้องนภาสีคราม เป็นภาพแสนงดงามราวกับว่าเป็นห้วงฝัน นางนึกริษยา หยิบผลไม้ของพวกเขามากินลูกหนึ่ง
หากด้วยความดีจากก้นบึ้งของจิตใจนางยังหลงเหลืออยู่มาก นางเลือกที่จะหันหลังให้ดินแดนแห่งนั้น ไม่หยิบสิ่งใดไปมากกว่าผลสีแดงสุกลูกเดียว
คืนนั้นพี่รองพี่ใหญ่ได้ยินเรื่องราวของนางที่พูดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ด้วยความที่นางมักเล่าให้พวกพี่ ๆ ฟังว่านางไปไหนมา
ปีศาจผีเสื้อล้วนโปรดปรานพฤกษชาติ แสงอรุณรอนและแสงจันทรา ข้าวของเครื่องใช้ที่สวยงาม ปีศาจส่วนใหญ่เป็นผู้ละโมบโลภมาก
ทั้งพี่รองพี่ใหญ่และญาติสตรีจึงชักชวนกันไปขโมยของในตำหนักเซียนเจียวหั่ว ฟาดพลังปีศาจใส่เทพธิดาอย่างไม่กลัวเกรง เหล่าบุรุษเทพไม่อยู่เรือน สบโอกาสปีศาจได้สร้างความวุ่นวายในแดนเทพ ขโมยผ้าถักทอด้วยเวทเซียนสวยงามจับตาของเทพธิดากลับมาบางส่วน เครื่องประดับสองหีบ จากนั้นก็โยนความผิดทั้งหมดให้น้องเล็ก
มารดาไม่เคยฟังเสียงนางอยู่แล้ว นางถูกจองจำในห้องใต้ดินถึงร้อยราตรี ปีกของนางหายไป นางก็ผลัดมันขึ้นมาใหม่ ถึงนางจะใช้เวลาหลายร้อยปี
'เห็นจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไป มีทางเลือกมากเสียที่ไหนล่ะถิงถิง ขืนกลับไปมีแต่ตายกับตาย ลบความจำอะไรของท่านเทพ เชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหนกัน'
นางคิดทบทวนเรื่องเวทลบเลือนความจำของยมทูต จะใช้ได้ผลกับปีศาจระดับท่านปู่นางหรือ เมื่อไรท่านปู่จำความได้คงรื้อฟื้นพลังให้จิ้งจอกเก้าหางอาวุโสกับปีศาจผีเสื้อตนอื่น ไยเทพผู้นี้ช่างกล้าดูถูกท่านปู่ของนาง


 กว่าที่นางจะค้นพบว่าทุกสรรพสิ่งล้วนมีอายุขัย ทั้งมนุษย์ เซียน ผู้ละสังขารย่อมต้องตายทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเทพและปีศาจ เวียนวายตายเกิดเพื่อพบพานกันใหม่ เป็นมิตรหรือศัตรูคงแล้วแต่วาสนา
 เหล่ายมทูตถือกำเนิดขึ้นจากดวงวิญญาณผู้มีบาปมหันต์ พวกเขาจำต้องกลายเป็นผู้อุทิศตน ทำงานชดใช้ในโลกวิญญาณนับหลายหมื่นปี ก่อนจะหมดอายุขัยลงเมื่อทำงานครบกำหนด มียมทูตใหม่มารับช่วงต่อ เริ่มอายุขัยในปีที่หนึ่ง อักขระเบื้องหน้านางจะขยับไปอย่างต่อเนื่องจนหมดวาระ
 เป็นวันซวยที่สุด นางต้องมาล่วงรู้ความลับอันยิ่งใหญ่ของโลกแห่งความตาย!
 ขืนนางทำงานไม่สำเร็จ เทพมรณาผู้นี้คงฆ่าปิดปากนาง...
 ความหวาดกลัวพลันพุ่งเข้ามาในใจปีศาจสาว นางลุกลี้ลุกลนฟาดเวทหยิน มุ่งตรงไปยังอักขระสีทองอย่างกล้าหาญ นางเงยหน้ามองตามคำสั่งเสียงเคร่งขรึม เพื่อให้นางขยับตัวเลขอายุขัยของเหล่ายมทูต
 "เร็วเข้า!"
-----------------

ผ่านลำแสงสีทองบนสันตำรา นัยน์ตาสีชาดขนาดมหึมากลางท้องนภามองลงไปยังสตรีร่างเล็กจิ๋ว เฝ้ามองนางต่อกรกับอสุรกายร่างใหญ่โอฬาร
หน้าตาของมันเหมือนลิงที่มีเขี้ยวแหลมคม เขี้ยวทั้งสองยื่นพ้นออกมาจากมุมปากหนาใหญ่ มันมีผิวขรุขระทว่าแข็งแกร่งปานหินผา ลำตัวห้อมล้อมด้วยหมอกดำ ในขณะที่มันสามารถถูกทำลายได้ด้วยเวทปีศาจ
'ท่านอาจารย์ไม่ได้พูดเปล่า ไม่ใช่เพียงลมปาก เป็นเรื่องจริงหรือนี่?'
นอกเสียจากเรื่องราวจากปากท่านอาจารย์ เคยพูดเปรยเรื่องประหลาดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง ตำราสีชาดได้กล่าวเรื่องธาราแห่งจิต ดวงวิญญาณบริสุทธิ์ ดวงจิตแห่งความเสียสละซึ่งยากจะพานพบในวัฏสงสาร
เทพมรณาพึงพอใจเจ้าปีศาจผีเสื้อผู้หาญกล้า นางไม่ขลาดกลัวเหมือนก่อนหน้า เมื่อนางเริ่มคุ้นชินกับการต่อสู้กับผู้พิทักษ์ในตำรา รอยยิ้มพึงพอใจเปิดเผยขึ้นตรงมุมปาก ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏอารมณ์ตื่นเต้นดีใจ ความสำเร็จเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองมรณา เขาคงอยากจะรู้นักว่ากองทัพยมทูตจะยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงไหน การนำทัพไปเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณคงง่ายดายขึ้นนับหลายพันหลายหมื่นเท่า
เจ้าปีศาจผีเสื้ออาจโดนเทพหลอกใช้งานเข้าแล้ว!
"ท่านเทพมรณาผู้ยิ่งใหญ่ เปรียบเทียบกับตัวท่านแล้วข้าคงเป็นเพียงเศษดิน ทำไมท่านไม่มาทำเองเล่า?"
"มีเพียงเจ้าที่อาจเปลี่ยนแปลงกำหนดในตำรานี้ได้ จิตวิญญาณที่เสียสละ..."
"ไยท่านช่างไร้มารยาทนักเจ้าคะ ข้าชื่อถิงถิง!"
ครั้งสุดท้ายนางตวาดกร้าวอย่างโมโห เวทสีดำพลันตกกระทบลงบนท้องนภามืดครึ้มอึมครึม นางเข้าไปผลักดันอักขระสีทองที่มีความสูงเสียดฟ้า มันขยับเขยื้อนทีละเล็กละน้อย ปีศาจอสูรผุดขึ้นมาจากดินให้นางต้องหาวิธีกำจัดพวกมัน นางทำเรื่องเดิมซ้ำ ๆ จนอักขระตัวเลขเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงไป จากเลขสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นอีกนับหลายร้อยปี
เวลานี้นางนึกขอบคุณบิดามารดา ท่านปู่ท่านย่าผู้เคี่ยวเข็ญเรื่องการฝึกเวทวิชามากมายหลายแขนง นางรู้จักแม้กระทั่งการใช้เวทหยางของเทพ ถึงแม้ว่าเหล่าปีศาจไม่ใช้มันบ่อยนักเพราะไม่สามารถเข้ากันได้กับร่างกายอันเต็มไปด้วยพลังมืด ความคิดชั่วร้ายอันเป็นต้นกำเนิดของปีศาจ
นางฮึดสู้ขึ้นมาเพราะถ้อยคำไม่มีมูลของพี่ใหญ่ เคยเล่าให้นางฟังว่าไปเที่ยวตลาดที่มีผู้คนมากมายในโลกมนุษย์ ห้องโถงพระราชวังงดงาม มีนางสนม มีหอนางโลม มีบุรุษรูปงามให้สูบพลังวิญญาณ แม้นางเป็นปีศาจที่ไม่สูบพลังวิญญาณจากมนุษย์ก็ตามที มิตรสหายนางบอกว่ารสชาติดีจนนางจะต้องเสียดายแน่ ๆ หากไม่ลองลิ้มรสดูสักครั้งหนึ่ง
นางยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวัง ใครเล่าจะอยากตายทั้งยังอายุน้อย…
ถึงนางจะมีชีวิตมาห้าพันกว่าปีแล้ว นับว่าน้อยไปสำหรับปีศาจผีเสื้อที่มีอายุยืนยาวกว่ามนุษย์บนโลก นางอาจมีชีวิตอยู่ได้หลายหมื่นปี ตราบใดที่กายทิพย์ไม่สูญสลายไปเพราะการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจ
ถิงถิงพร่ำพรรณนาใส่อสุรกายผู้พิทักษ์ในตำราประหลาดที่พร้อมจะคร่าชีวิตนาง พลางฟาดมือต่อสู้ "ข้ายังไม่เคยไปเที่ยวเทวโลก แม้แต่โลกมนุษย์ข้าก็ยังไม่เคยไป... ฮือ... ข้ายังไม่อยากตาย"
"ถิงถิง เจ้าเร่งมือ" เทพมรณาเร่งเร้านาง
แม้ริมฝีปากสีชาดพึมพำบ่นสารพัด ไยนางช่างไร้วาสนา ไร้อิสรภาพเยี่ยงปีศาจสักตน ยิ่งปีศาจแต่ละตนไม่ค่อยจะอยู่ติดเรือน เป็นปีศาจก็ต้องออกไปก่อเรื่องทะเลาะวิวาท หาความสนุกใส่ตนน่ะสิ
พร้อมกันนั้น เมฆาอันมืดมิดซัดพาทุกสิ่งเบื้องหน้าและตัวนางกระเด็นออกจากตำรา นางกลิ้งหลุน ๆ บนพื้นไม้เป็นเงามัน ในสภาพอาภรณ์ขาดวิ่น ปีกสีม่วงสดใสประหนึ่งสีสันของดอกจื่อเถิงบนแผ่นหลังของนางถูกแผดเผาด้วยลูกไฟจากค่ายกลในตำราจนกลายเป็นสีดำ
ตั้งแต่มีลมหายใจมาบนนรกภูมิในเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา ปีกอันงดงามของนางไม่เคยถูกทำลายจนเหลือแค่เส้นบาง ๆ
เส้นปีกผีเสื้อเปรียบเสมือนกระดูกสันหลัง มิได้เป็นเพียงโครงร่างให้ปีกคงรูปอยู่ได้ ยามนี้เส้นปีกของนางจะขาดมิขาดแหล่ เหนือศีรษะของนางมีหนวดยาวเป็นเส้น จุดดำ ๆ บริเวณปลายทั้งสองข้าง นางมีหนวดผีเสื้อติดกายทิพย์ในบางครั้งไว้สำหรับดมกลิ่นวิญญาณ ตอนนี้เห็นจะไม่ได้กลิ่นอะไร
ถิงถิงก้มลงมองเนื้อตัวนางทั้งน้ำตานองหน้า ยกมือปิดป้องหน้าอกของนาง อาภรณ์เจ้าสาวคงเหลือแค่ผ้าขาดไม่เป็นชุด คลุมสะโพกลงไปเล็กน้อย
"ข้า... หนีฝูงจิ้งจอกมาโดนเผา ฮือ... ข้า... ข้า... เหลือแค่หนวด..."
"จิตวิญญาณที่เสียสละ"
"ข้าชื่อถิงถิง!" นางตะคอกเสียงดังลั่นใส่ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ด้วยท่าทีก้าวร้าว ส่งเสียงสะอื้นไห้ "ฮึก... ฮือ... หนวดสวย ๆ ของข้า... ปีกอัน... งดงามของข้า..."
"ถิงถิง"
น้ำเสียงของเทพผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งยืนมองนางด้วยสีหน้านิ่งเฉย เหมือนกับว่าเขาใจดีและให้เกียรตินางขึ้นสักเล็กน้อย ด้วยเห็นว่านางมีประโยชน์ ขณะกลิ่นไหม้อบอวลไปทั่วห้อง ใบหน้าสดสวยใต้ริมฝีปากสีชาดของนางไม่งดงามดังเดิม
"ข้าจะนำยาและอาหารมาให้เจ้า เจ้ากินอะไร?"
"ข้ากินพืช... กินผลไม้... ข้าไม่ดูดไอวิญญาณจากปีศาจที่ไหน ข้าไม่ชอบคร่าชีวิต ข้าไม่ทำร้ายใคร..."
"เจ้าหมายถึง... เจ้ากินอาหารจากต้นไม้แห่งวิญญาณน่ะหรือ?" ท่านเทพเลิกคิ้วขึ้นถาม คลายความสงสัยลงตรงนั้น
"ใช่... ต้นไม้วิญญาณ พี่รองบอกข้าว่ากินได้ มันมาจากวิญญาณเร่ร่อนที่ติดกับดักเข้า มันรสชาติดีด้วย"
นั่นก็มาจากวิญญาณเหมือนกันนั่นแหละ...
'ฟังดู... น่าขันนัก'
เทพมรณามิได้เอ่ยออกมา เรื่องต้นไม้ที่นางว่า มันมีต้นกำเนิดจากจิตวิญญาณเร่ร่อนทำให้มันเติบใหญ่กลายเป็นต้นไม้ในเมืองปีศาจ ในเทวโลกบางแห่งก็มีต้นไม้วิญญาณ ร่างสูงสง่าขยับเข้าไปใกล้นาง ก้มหน้าลงมองขอบตาบวมช้ำ พูดจากับนางอย่างใจเย็น
"เจ้าเลิกร้องไห้คร่ำครวญเสีย บาดแผลของเจ้าไม่ช้านานก็หายดี แต่หากเจ้าเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานนี้แล้ว บอกข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่เรือนใต้แห่งแมลงบุปผา เรื่องการลบความจำครอบครัวของเจ้าและจิ้งจอกเงิน ข้าจัดการได้"
"ให้ข้ากลับไปตายเนี่ยนะ?" นางชี้หน้าตัวเองอย่างไม่เชื่อหู ท่านเทพมาบอกอะไรนางตอนนี้!
"ก็... พอมีโอกาสรอด วันเกิดวันตายของสรรพสิ่งมีชีวิตได้กำหนดไว้ในตำรา ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาวาสนา ข้าเองก็บอกไม่ได้แน่ชัด ตัวเลขเหล่านั้นชอบที่จะเปลี่ยนแปลงของมันเอง"
"ข้าในสภาพนี้กลับไปก็ตายน่ะสิ ตายแน่นอน! ไม่ต้องให้ตำรานั่นมาบอกข้าหรอก จิ้งจอกคลั่งพวกนั้นน่ะโหดเหี้ยมอำมหิต ใช่ปีศาจน่ารักอย่างข้าเสียที่ไหน"
ถิงถิงทำนายชีวิตของนางได้อย่างแม่นยำทีเดียว ก่อนที่นางจะเริ่มร้องไห้อย่างหนักจนท่านเทพเวียนหัวกับนาง จึงบอกอย่างรำคาญใจ
"เอาเป็นว่าข้าไม่บังคับฝืนใจเจ้า จำเอาไว้... เจ้าเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานเมื่อไร ให้บอกข้า"
เปลี่ยนใจ?
นางกัดริมฝีปากจนเป็นห้อเลือดอย่างเคียดแค้น เทพรูปงามจิกหัวใช้งานนางผู้ไร้หนทางเลือก ยามนี้เป็นหรือตาย ค่าเท่ากัน!


ปีกหงิกงอที่เหี่ยวเฉาค่อย ๆ ฟื้นคืนชีพ จากเส้นปีกแผ่ขยายเหมือนต้นไม้แตกกิ่งก้านสาขา ร่างผีเสื้อกลับมาทอประกายม่วงเหลือบทอง นางเอร็ดอร่อยกับผลไม้แห่งวิญญาณบนกิ่งไม้ใหญ่ รสชาติหวานกรอบ
ในขณะที่ปีศาจอสูรตนอื่นเพียงพบอาชาแห่งความมืด เมฆาดำสลับขาวที่หมุนวนราวพายุปรากฏขึ้น พาลหนีไปเสียหมด ไม่มาแย่งอาหารของนางเหมือนครั้งก่อน นางจะต้องต่อสู้กับปีศาจตนอื่นเพื่อแย่งชิงผลไม้วิญญาณลูกโต ๆ
เทพมรณายังคงเพ่งมองนางด้วยความคลางแคลงใจ
'จิตวิญญาณที่เสียสละงั้นหรือ?'
ครั้นพยายามใช้ความคิดเรื่องปรมาจารย์แห่งเทพมรณาผู้ละสังขารไปเนิ่นนาน ท่านอาจารย์มิได้กล่าวถึงเรื่องนี้มากนัก
นีเทียนต้าเซินรวบรวมวิญญาณมานับหมื่นนับพันล้านดวงแล้วก็ยังไม่เคยพบ... ดวงจิตสีทองอร่าม
ตอนใช้ดวงแห่งการพิพากษามองลึกลงไป นัยน์ตาสีอำพันคู่นี้ไม่เหมือนปีศาจตนไหน ไยนางช่างผิดจากปีศาจทั่วไป มีดวงจิตเป็นลูกแก้วขุ่นห้อมล้อมด้วยไอหมอกสีดำสนิท เวทหยินแห่งความชั่วร้ายเปรียบดั่งจิตใจสกปรกของเหล่าปีศาจ
บุรุษเทพอดหวั่นวิตกเรื่องวิบากกรรมที่กระทำต่อนางมิได้ ถึงแม้ว่าการเป็นเทพมรณาผู้พิพากษาดวงวิญญาณจะทำให้เขาอยู่เหนือโทษทั้งปวง เมื่อนางมีจิตใจสะอาดบริสุทธิ์เทียมเทพ
อย่าว่าแต่จิตวิญญาณพิสุทธิ์ ดวงวิญญาณแห่งหยางของเหล่าเทพ อาจปะปนกลิ่นไอหยินอยู่เพียงเสี้ยวส่วนหนึ่ง การมีทั้งขาวและดำ ล้วนเป็นธรรมชาติชีวิต ไม่มีผู้ใดขาวสะอาดหมดจดเสียทีเดียว ควรมีสีขาวและดำ ด้านดีด้านร้าย เฉกเช่นเหล่ายมทูตผู้อาจเป็นทั้งเทพและมาร
นัยน์ตาสีชาดจ้องพินิจผีเสื้อสีม่วงเหลือบทองอีกครา ไอหมอกสีดำหมุนวนรอบปีกทั้งสามคู่ ตามเสียงหัวเราะของนางที่คงจะเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา
"หวังว่าเจ้า... กินอิ่มแล้ว จะไม่คิดหนี"
"ข้าจะอยู่ทำงานให้ท่าน ขอเพียงท่านพาข้ามากินผลไม้อร่อย ๆ" นางตอบ ริมฝีปากสีชาดยังกัดกินผลไม้ลูกโต น่าจะทำให้อิ่มไปหลายมื้อ ร่างผีเสื้อตัดพ้อว่านางน่ะแสนอ่อนแอ ท่านยังออกคำสั่งให้นางอยู่ทำงาน กว่าจะพานางออกมาดื่มด่ำพลังวิญญาณ นางหิ้วท้องรอเกือบตาย ไยท่านแสนรังเกียจเดียดฉันท์นาง ออกคำสั่งให้นางลุกขึ้นมาทำงานโดยไม่มอบรางวัลเป็นการตอบแทน
'เพราะข้ากำลังตอบแทนเจ้า... จึงยังไม่ต้องเดินทางไปปรภูมิ เจ้าปีศาจผีเสื้อ ไยเจ้าไม่รู้ตัวอีก?'
เทพมรณาแหงนหน้าขึ้นมองผีเสื้อตัวน้อย จับตาดูนางอยู่ตลอด นึกตลกขบขันนางอยู่ในใจ นางพูดจาไม่เข้าเรื่อง เสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญ!
"ดูเจ้าอาชาใต้เหล็กกล้า ร่างมีแต่กระดูก มันมองข้าเช่นนี้ คิดจะกลืนข้าลงท้องหรือเปล่ากัน?"
ปีกสีม่วงโผบินลงมาจากต้นไม้ นางวนเวียนอยู่รอบกายอาชาน่ากลัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อาชามืดเตะกีบเท้า พ่นลมหายใจร้อนครืดคราดเป็นสีชาด นัยน์ตาของมันน่ากลัวไม่ต่างจากผู้เป็นนาย ร่างกระดูกประดับเกราะนิล เต็มไปด้วยกลิ่นอายของโลหิต เหม็นฉุนจนนางแทบจะอาเจียน
"อาชาแห่งความมืดกลืนกินทุกสิ่ง หากข้าบอกมันว่าอะไรกินได้..."
อาชากระดูกขบฟัน หากผีเสื้อตัวน้อยไม่คืนร่างสตรีตัวใหญ่กว่าปากของมัน คงลงไปอยู่ในท้องกระดูก นางตกใจ กลิ้งหลุน ๆ อยู่บนพื้น
"เจ้าอิ่มรึยัง?"
"ท่านรีบหรือ?"
"เจ้าอย่าเสียเวลา ข้าต้องกลับไปทำงาน"
เทพมรณาเร่งเร้านาง สะบัดเวทหยินหยางผลักร่างผีเสื้อให้กลับขึ้นต้นไม้ใหญ่ไปอย่างไม่แยแส เหมือนนางเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง เขาเอามือไพล่หลังยืนรอกระทั่งปีกสีม่วงเปล่งประกาย สะท้อนแสงจากพรรณพฤกษา ละอองน้ำในเวหาพัดผ่านสตรีในอาภรณ์สีชาด ยาวพ้นข้อมือและข้อเท้า นางสวมอาภรณ์เปิดเผยเนื้อหนังมังสาบริเวณเนินอกอวบอิ่ม กลางหน้าผากเนียนปรากฏตราปีศาจคล้ายลวดลายของปีกผีเสื้อ นางกลับมามีผิวพรรณผุดผ่องงดงาม สมเป็นปีศาจแห่งการล่อลวง
"โอ้... ดูสิ ท่านเป็นเทพจริง ๆ ข้าวาสนาต่ำต้อย ไม่เคยพบบุรุษเทพอย่างใกล้ชิดมาก่อนเลยสักครั้ง" ริมฝีปากสีชาดเคลื่อนไปกระซิบข้างหูเทพมรณา ปลายเท้าเปลือยเปล่าลอยอยู่ข้างหลังอาภรณ์งามสง่า "เทพผู้ไร้เมตตา ล้วนเกลียดชังปีศาจ"
"ไม่ใช่เรื่องแปลก พวกเจ้าสร้างปัญหาบนเทวโลกไว้มากมาย เกินบอกเล่าจบในหนึ่งราตรี สอง... สามราตรี เห็นจะไม่เพียงพอ ไหนจะปีศาจสตรีก็ชอบยั่วยวนเทพ..."
"ข้าเปล่าซะหน่อย เทพน่ะทึกทักเอาเอง ข้าแต่งตัวสวยงามเพราะข้าชอบ พี่รองเคยบอกข้าว่าปีศาจผีเสื้ออัปลักษณ์สิ ประหลาดนัก"
"ดั่งว่าบุปผาในน้ำ จันทราในกระจก ความสวยงามอาจเปรียบเสมือนภาพมายา ไม่เที่ยงแท้"
"ใช่แล้วล่ะ หญิงงาม ย่อมงามที่จิตใจ"
'ข้าเพิ่งได้ยินเรื่องนี้จากปีศาจ?'
นีเทียนต้าเซินไหวไหล่มองนาง ปีศาจสาวเยินยอตนด้วยรอยยิ้มภาคภูมิ ก่อนที่นางจะทำหน้าตาบึ้งตึง สองมือเท้าเอวค่อนขอด "ว่าแต่ตัวท่าน ไม่มีมิตรภาพกับผู้ใดในเทวโลก ไยจึงรู้เรื่องราวของเทพและปีศาจได้เจ้าคะ?"
"ยมทูตรายงานข้า"
"เล่าให้ข้าฟังบ้างซี เผื่อข้าอาจจะช่วยยืดอายุขัยยมทูตจากสิบเป็นยี่สิบให้ท่าน หากข้าอารมณ์ดี"
"ไม่มีข้อต่อรองสำหรับเจ้า"
"เช่นนั้นข้าขอไปปรโลกคงดีเสียกว่า ความตายมิอาจผ่อนผัน อย่างมากข้าก็กลับไปเวียนว่ายตายเกิด ไม่มีเหตุให้ข้าก้มหน้าทำงานอย่างไร้ศักดิ์ศรี"
นีเทียนต้าเซินผ่อนลมหายใจ พูดมากความไปนางก็ไม่เลิกรากับการปะทะคารม นอกเหนือจากงานร้องไห้คร่ำครวญ นางออกจะชอบต่อปากต่อคำเสียด้วย
"ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่า... สถานที่ของเจ้าคือกรงผีเสื้อ เจ้าจะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของข้า"
รอยยิ้มน่าสะพรึงกลัวของเจ้านครมรณาทำให้นางโฉบบินกลับต้นไม้ ส่งเสียงร้องไห้กระซิก "ฮึก... ฮือ... ข้าไม่เอากรง ข้าไม่อยากโดนขังอีกแล้ว..."
"เจ้าปีศาจน่ารำคาญ กินอาหารของเจ้าให้อิ่ม อย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์!" น้ำเสียงก้าวร้าวดุดันตะคอกนาง ถิงถิงนิ่งเงียบไป ไม่นานนางก็กลับมาพูดจาเจื้อยแจ้วอารมณ์ดี โผบินลงมาในร่างผีเสื้อตัวเล็กเท่าฝ่ามือ เกาะอยู่บนปลายนิ้วเรียวยาวใต้เกราะมือซึ่งทำมาจากเหล็กคม นางกระพือปีกผีเสื้อส่งเสียงหัวเราะร่าเริง เป็นสัญญาณบอกว่านางอิ่มแปล้ เทพมรณาควบอาชาสีนิลนำพานางกลับนครมรณา


นีเทียนต้าเซินตัดสินใจไปไถ่ถามเรื่องการรักษาปีศาจจากยมทูตในเขตแดนที่สิบสาม ได้ยินว่ามี 'ท่านลุง' เคยเป็นแพทย์หลวงผู้ชอบรับสินบนในแคว้นต้าเหลียง ท่านลุงห้าหมื่นห้าสิบเคยเป็นเทพแห่งการรักษา ทรยศเหล่าเทพด้วยการหันไปเป็นแพทย์ในเมืองปีศาจ
ยมทูตอาจมีอีกร่างเป็นบุรุษเทพ สตรีเทพ สวมอาภรณ์สีนิล ผ้าคาดเอวยาวต่ำกว่าข้อเข่าลงไป มีอักขระอันอ่านออกเสียงว่าสีขาวและสีดำอันหมายถึงสัจธรรมแห่งชีวิต พวกเขาใช้เวทวิชาได้ทั้งสองแขนง หยินและหยาง บางคราจำศีลเป็นลูกแก้วใต้อาภรณ์เจ้านครมรณา จะออกมาก็ต่อเมื่อไปรวบรวมดวงวิญญาณ
ยมทูตล้วนไม่มีชื่อ ไม่มีรูปลักษณ์ที่แน่ชัด เหนือศีรษะปรากฏอักขระว่าเป็นยมทูตตนที่เท่าไร อักขระสีทองนี้คล้ายการวาดด้วยพู่กันหวัด ๆ
'ปีศาจดำรงอยู่ได้ด้วยพลังวิญญาณ ท่านสังเกตไหมว่าทำไมปีศาจชอบสังสรรค์ ดื่มด่ำสุราอาหารอยู่เป็นนิจ ดับกระหายทางจิตวิญญาณด้วยการสมสู่กัน เพิ่มพูนพลังกายด้วยอาหารและสุรา ด้วยเนื้อสัตว์ที่มาจากการประกอบอาหาร ด้วยผลสุกวิญญาณ ปีศาจสตรีเข้าหาบุรุษเมื่อหิวกระหาย พวกนางสูบพลังจากปีศาจ จากมนุษย์…'
เทพระดับนีเทียนต้าเซินสามารถทำความเข้าใจเรื่องการเยียวยารักษาภายในไม่กี่วัน ทั้งจากท่านลุงและตำรายาเล่มเก่า ได้รับมาจากท่านลุงเช่นกัน
ที่ผ่านมาเขาร่ำเรียนเพียงการจำแนกดวงวิญญาณแต่ละประเภท เพื่อจับกุมและรวบรวมไปส่งปรภูมิ ไม่เคยรู้วิธีการรักษา ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ลวดลายเมฆาถักทองดงาม อันตรธานหายไปจากเรือนไม้สว่างไสว หลังพูดคุยกับท่านลุงในห้องรับรองของเรือนยมทูตเขตแดนสิบสาม กลับมาหยุดยืนหน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด...
'วิญญาณดวงนี้น่าเวทนายิ่งนัก เหตุที่เป็นสีทองอร่าม คงเพราะเวียนว่ายตายเกิดกี่ครา จำต้องพบชะตากรรมเดิม นางมีหน้าที่เพียงสิ่งเดียว เพื่อเสียสละตน...'
"นีเทียนต้าเซิน!"
ปีกผีเสื้อสีม่วงปรากฏขึ้นในห้องทำงานสว่างไสว คืนร่างสตรีในอาภรณ์ถักทอลายบุปผางามสีขาวสะอาด ราวองค์หญิงบนเมืองมนุษย์ รอบกายนางมีผีเสื้อตัวเล็ก ๆ บินวนเวียน แต้มสีชาดกลางหน้าผากมีตราปีศาจ
"ข้าสั่งเจ้าไม่ให้ออกมาเพ่นพ่าน เจ้าควรอยู่แต่ในเรือน"
"ข้าก็เฉาตายพอดี ข้าเบื่อนะท่าน" ปีศาจสาวหน้าตาบึ้งตึง สยายปีกออกมาครั้งหนึ่ง พอสบเข้ากับแววตาดุดัน นางก้มหน้ามองพื้นเหมือนคนทำความผิด "ธรรมดาข้า... เป็นปีศาจเผ่าพันธุ์แมลง นิสัยเสีย ชอบพุ่งตัวเข้าหาแสง นอกจากหอนอนข้าแล้ว มีเพียงห้องทำงานของท่านสว่างไสว นีเทียนต้าเซิน ข้าขอโทษที่รบกวนท่าน"
"เมื่อเจ้าพำนักอาศัยในเมืองมรณา เจ้าต้องปฏิบัติตามระเบียบ ที่นี่ไม่เคยมีปีศาจมาก่อน..."
"ข้ากลบกลิ่นอายปีศาจของตนแล้ว รับรองไม่เป็นอันตราย ข้าจำแลงกายเป็นบุรุษได้ ไม่ทำให้ใครฟุ้งซ่าน..."
เสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องพลังกายปีศาจราตรี นีเทียนต้าเซินยืนนิ่งฟังนางพูดอย่างตั้งใจ นางว่านางเป็นปีศาจแห่งแมลงบุปผา ไม่ต่างอะไรจากพวกจิ้งจอกสตรี ต่อให้นางมิได้มีเจตนายั่วยวน... นางก็แค่… มาเยี่ยมเยียนยมทูตกระมัง
"ขนาดเทพระดับสูงอย่างข้ายังได้กลิ่นหอมฟุ้งจากเจ้า ดังนั้นเจ้าควรอยู่แต่ในหอนอน"
"ท่านลุงทั้งหลายไม่มีจิตอกุศลกับข้า ถิงถิงเป็นปีศาจน้อย อายุขัยน้อยกว่าพวกท่านหลายหมื่นปี"
"ยมทูตมาใหม่อายุน้อยกว่าเจ้า เป็นไปได้ว่าอาจมีท่านลุงเคยเป็นโจรป่า ยังไม่ปลงสังขาร บำเพ็ญตบะยมทูตไม่ถึง มีอยู่บ้างที่ท่านลุงระลึกชาติได้โดยบังเอิญ ตั้งแต่เจ้ามา…"
"จะทำอะไรข้าได้เล่า! ข้าบินหนีไปก็จบเรื่องแล้วเจ้าค่ะ" นางว่าเสียงดัง ยมทูตจะมากักขังนางเป็นสัตว์เลี้ยงมิได้ นางมีลมหายใจเยี่ยงปีศาจมาห้าพันกว่าปี นางก้มหน้ากัดริมฝีปากตัดพ้อเขาว่าใจดำ นางตั้งใจมาบอกเรื่องสำคัญ "ข้าอุตส่าห์จะมาบอกท่าน เรื่องความฝัน..."
"เจ้าดื่มด่ำพลังวิญญาณมากไป เจ้าจึงฝัน"
"ข้าแยกแยะระหว่างความฝันกับความเป็นจริงได้แม่นยำ ท่านมิรู้เลยหรือเจ้าคะ? แมลงบุปผาเชี่ยวชาญเรื่องภาพลวงตา..." นางสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ กางฝ่ามือออก ปรากฏดวงไฟกระจกสะท้อนภาพบุคคลมากหน้าหลายตา "แม่ทัพผู้กล้าหาญระดมพลทหารม้าภายใต้พระบรมราชโองการในจักรพรรดิไท่หู นำพาอิสรภาพมาสู่ดินแดนซึ่งถูกกดขี่ข่มเหงมาเนิ่นนานนับหลายร้อยปี ข้าพลีชีพในสนามรบเพื่อปกป้องชาวเมืองในร่างบุรุษผู้องอาจ อีกภพชาติข้าเป็นสตรีผู้สูญเสียสามีในสงคราม ปกป้องทารกน้อยจากการถูกสังหาร การกวาดล้างของกษัตริย์ผู้ไม่เป็นธรรม ข้าช่วยเด็กเล็กและผู้คนไว้มาก..."
นีเทียนต้าเซินเลิกคิ้วมองลูกไฟปีศาจ ประหนึ่งคันฉ่องภพชาติของเหล่าเทพ ทว่าเป็นภาพลวงตาของปีศาจ นางเล่าว่าอีกสามภพชาติสุดท้าย นางเป็นบุตรสาวคนโตของสกุลลู่ หน้าตาสะสวย จิตใจดี นางยอมเสียสละตนในฐานะเชลยศึก เพื่อให้ครอบครัวของนางหลบหนีการจับกุมสำเร็จ หลังผลัดเปลี่ยนดินแดนแคว้นใหม่ ให้พวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี
อีกภพชาติของนางยอมรับโทษกบฏแผ่นดิน สละชีพให้คนรักของนางอย่างเต็มใจ เพื่อให้เขาได้ตบแต่งกับองค์หญิงแห่งแคว้นที่เฟื่องฟู จวบจนปัจจุบัน นางเป็นปีศาจผีเสื้อ ก็ยังต้องเสียสละเพื่อปีศาจตนอื่น...
"ตำราแห่งความเป็นและความตายจึงเรียก 'จิตวิญญาณที่เสียสละ' นับแสนปีเทวโลกจะพบสักดวงหนึ่ง จากวิญญาณนับหลายหมื่นล้านดวง"
นีเทียนต้าเซินไม่คิดว่าควรพูดเรื่องนี้ เพียงเห็นนางดีใจเป็นลิงโลด นั่นอาจเป็นประโยชน์ หากนางตั้งเป้าหมายสำคัญในการเข้าไปในตำรา
"แล้วเจ้าพร้อมทำงานหรือยัง?"
ถิงถิงพยักหน้าหงึกหงัก "ต่อให้ข้าไม่พร้อมก็ต้องพร้อม ใช่ไหมเจ้าคะ?"
"ใช่"

การต่อสู้กับตำราแห่งความตายด้วยพลังปีศาจเต็มกาย ผลออกมาเป็นที่น่าพึงพอใจต่อเจ้านครมรณา ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วปีกอันงดงามเหลือสภาพเป็นสีดำกระง่อนกระแง่น ด้วยฝีมือผู้พิทักษ์ที่หน้าตาเหมือนปีศาจงู
เจ้าตำราแสบสร้างกำแพงสูงเทียมฟ้า แถมเก่งฉกาจเรื่องเพลิงกัลป์ ปีศาจสาวในอาภรณ์สีขาวสะอาดกลิ้งหลุน ๆ จากตำรา ก้นกระแทกพื้นเรือนอย่างเจ็บปวด นางร้องไห้คร่ำครวญพูดจาไม่รู้ความ "ฮืออ.... ปีกแสนสวยของข้าา หนวดข้า... ข้าเหลือแต่หนวด..."
"เจ้าทำได้ดี... ปีศาจผีเสื้อ"
"ข้าทำงานให้ท่านมาตั้งนาน ไยท่านไม่เรียกชื่อข้าเจ้าคะ?ข้า..."
"ถิงถิง ข้ารู้ชื่อของเจ้า เพียงพลั้งเผลอไปบ้างประสาข้า ขอเจ้าอย่าถือสา ข้าไม่เคยเอาอกเอาใจใคร"
"เจ้าค่ะนายท่าน เทพมรณาผู้ยิ่งใหญ่เกลียดชังความชั่วร้ายของปีศาจ ท่านก็เลยจะพิพากษาข้า... ถิงถิงไร้ความผิด... ข้ามาช่วยงานท่าน แลกกับการมีชีวิต..."
นางไม่วายตัดพ้อบุรุษเทพ ใบหน้าหวานงามเปรอะเปื้อนคราบเขม่าควันและคราบน้ำตา อาภรณ์สีสันสดใสของนางขาดวิ่น มิหนำซ้ำยังมีกลิ่นไหม้ดำ ผิวกายขาวละเอียดมีรอยช้ำเขียว โลหิตเกรอะกรัง
เทพมรณาก้มหน้าเล็กน้อย เรียกนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "ถิงถิง... ข้าจะพาเจ้าไปชิมผลสุกวิญญาณดีไหม? เจ้าคิดว่ายังไง ที่จริงแล้วต้นไม้วิญญาณก็มีตั้งหลายแห่ง"
"ข้าไป ข้าอยากไป!"
"เจ้าเคยไปเทวโลกหรือไม่?"
"ข้าเคยไปเทวโลกชั้นดินครั้งหนึ่ง เทวโลกชั้นน้ำชั้นฟ้าข้ายังไม่เคยไป ท่านแม่กำชับข้าไม่ให้ข้าไปเทวโลกอีก ข้าเคยไปสร้างเรื่องเอาไว้..."
เงาปีกหงิกงอลีบลงไปกับแผ่นหลัง นึกย้อนกลับไปตอนนางและพี่สาวทั้งสองติดกับดักอสูรในภพภูมิลับแล เกือบได้เป็นอาหารของปีศาจตะขาบพันปี
พี่รองพี่ใหญ่เล่าว่าปีศาจตนนี้มีเรือนผมสีเงิน รูปโฉมงดงาม แต่เหยื่ออย่างไรก็คืออาหารรองท้อง การหลบหนีจากโพรงหลุมขนาดใหญ่จำต้องมีพลังที่มากกว่า
เมื่ออดทนรอความช่วยเหลือของท่านปู่ต่อไปไม่ไหว นางถูกฉีกปีกไปจนไม่เหลือแม้เส้นปีก พี่สาวทั้งสองยังเกือบจะฉีกแขนและขาปีศาจของนางเพื่อสูบกินพลังเวทให้ตนมีชีวิตรอด
กว่านางจะผลัดปีกผีเสื้อให้งอกออกมาใหม่ได้ครบทั้งสามคู่ ใช้เวลาร่วมสามร้อยปี


"ใช่แล้วล่ะ เจ้ากับพี่สาวเคยติดกับดักอสูรในภพภูมิลับแล..."
"ท่านเห็นหรือเจ้าคะ?"
"อื้ม... เจ้าเป็นผู้เสียสละ มีจิตใจดีงาม ข้าคงต้องตกรางวัลให้เจ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้" ไม่พูดเปล่า นัยน์ตาสีชาดหลุบมองแววตาหวาดหวั่นของนาง พูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "วัน ๆ เจ้าเอาแต่ร้องไห้เป็นปีศาจขี้แย บางคราก็ประจบประแจงเก่ง ทำงานขยันขันแข็ง เรื่องความคิดชั่วร้ายมีเพียงเล็กน้อย"
"นับเป็นวาสนาของข้า ฮือ... หากท่านเมตตาผีเสื้อน้อย ขอท่านอย่าได้ขังข้าไว้ในกรง ข้าทำงาน... ให้ท่านแล้ว ได้โปรดรักษาข้า..."
ปีศาจสาวร้องไห้คร่ำครวญอย่างเสียสติอีกครา ก้มลงมองเนื้อตัวมอมแมมบาดเจ็บ น่าอัปยศอดสู ขนาดว่าหนวดผีเสื้อของนางไม่รับรู้กลิ่น...
โดยปกติแล้วนางมักได้กลิ่นหอมอบอวลของดอกปี่อั้น [1] จากนีเทียนต้าเซิน บุปผาสีชาดชนิดนี้งอกเงยอย่างงดงามในปรภูมิ นางได้กลิ่นฉุนสุราจากท่านลุง บ้างมีกลิ่นแท่งเหล็ก กลิ่นต้นข้าวและดินโคลนเหมือนชาวนา ขึ้นอยู่กับว่าภพชาติก่อนท่านลุงเป็นอะไร
"เลิกร้องไห้เสียที ถิงถิง เจ้าลุกขึ้นมา"
"ข้า... ลุกไม่ไหว ฮือ... ข้าเป็นผีเสื้อ... ไม่ได้..."
"ถิงถิง เจ้าเงียบเสีย... ปีศาจล้วนมีกายทิพย์แข็งแกร่งกว่ามนุษย์หลายเท่า อาการบาดเจ็บของเจ้าไม่ช้านานก็หาย"
พูดไปก็เท่านั้น นีเทียนต้าเซินเอามือไพล่หลังมองนาง เศร้าโศกเสียใจไม่เลิกรา ริมฝีปากสีชาดพร่ำบ่นว่านางบาดเจ็บได้ สูญสลายได้ จะตายวันตายพรุ่งก็หาได้รู้ไม่ กระนั้นนางยังเต็มใจยินดีกับการเสียสละเพื่อผู้อื่น ปีศาจอายุขัยน้อยนิดอย่างนางควรได้ออกไปเที่ยว...

สำหรับถิงถิงแล้ว ถึงเทพมรณาจะเคร่งครัดกฎระเบียบ แสดงทีท่ารำคาญนาง เวลาที่นางพูดจาไม่รู้เรื่องรู้ราว นางเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ นางกลับไม่รู้สึกว่าบุรุษเทพผู้นี้ไร้เมตตาธรรม
นางเริ่มมีความกล้าในการจ้องมองร่างกระดูกห้อมล้อมด้วยเพลิงกัลป์ ครั้นฉีกยิ้มยังแลดูน่าสยดสยอง นางคงปรารถนาให้เขาเป็นบุรุษเทพรูปงามเสียมากกว่า
"ข้าขอบคุณท่าน นีเทียนต้าเซินเมตตาข้า เป็นหนี้บุญคุณท่านแล้ว"
"ไม่ถือเป็นบุญคุณ เจ้าทำงานให้ข้า พาเจ้ามาดื่มด่ำพลังวิญญาณ..."
นีเทียนต้าเซินมองว่าเป็นการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน จะได้ไม่รู้สึกผิดที่ไปลักพาตัวนางมา บังคับให้นางเปลี่ยนวันหมดอายุขัยของยมทูตด้วยการยื่นข้อเสนอเป็นความตายของตัวนางเอง ประกอบกับว่านางไม่ดื้อรั้น เขาจึงพานางมาถึงเทวโลก
เทวโลกแบ่งแยกย่อยเป็นชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ ยิ่งสูงเท่าไรยิ่งงดงาม เงียบสงบมากขึ้นเท่านั้น
เทวโลกชั้นน้ำอยู่ใกล้กับโลกมนุษย์มากที่สุด ในภพภูมิบาดาลมีทั้งพื้นดินและผืนน้ำ ท้องฟ้าแจ่มใส มีช่วงราตรียาวนานกว่า แสงจันทร์สีเหลืองนวล แม้กระทั่งแสงตะวันก็ทอประกายอร่ามงามราวสีของทองคำ
อุ้งเท้าเล็กจิ๋วของผีเสื้อวางพักบนอาภรณ์ลายเมฆา รอบกายนางปรากฏละอองน้ำไหลเวียนเป็นสาย ทอประกายอร่ามดั่งดวงดารา นางแสนดีใจ เมื่อเขาสั่งให้นางเข้ากรงเหล็กที่เหน็บไว้เหนือผ้าคาดเอว มาถึงที่นี่แล้วนางยังอดคิดถึงมิตรสหายเทพผู้เฒ่าแม่เฒ่ามิได้เลย พวกเขาเป็นผู้เสียสละตนเหมือนนาง
"ข้าพอเข้าใจว่าเมื่อใดที่ยมทูตไม่เพียงพอ วิญญาณหลงทางที่น่าสงสารทั้งหลายไม่อาจไปเวียนว่ายตายเกิด พวกเขาอาจถูกปีศาจกลืนกิน บางส่วนมาตกหล่นในต้นไม้แห่งวิญญาณ กลายเป็นอาหารของปีศาจ ยังมีวิญญาณส่วนหนึ่งพยายามหลบหนีการจับกุม เป็นเรื่องยุ่งยากในภายหลัง"
"อื้ม... เจ้ารู้ก็ดี จะได้ตั้งใจทำงาน"
เทพมรณาตอบนางไม่กี่คำ นัยน์ตาสีชาดจ้องมองผีเสื้อตัวเล็กใต้จันทราสว่างใสในเทวโลก นางบินไปมา โผปีกลงเหยียบผลไม้ลูกโตสีชาด
"ไม่เคยมีใครปฏิบัติดีต่อข้า เมื่อข้าปรารถนาสิ่งใด ข้าจะต้องลักลอบออกจากเรือนไปหามันด้วยตัวเอง" พูดจบ ในร่างผีเสื้อกลับเป็นสตรีเช่นเดิม ใบหน้าสดสวยแย้มยิ้ม "อ้อ... ลืมไป ข้ามีท่านฮู่โหมวเป็นมิตรสหาย เป็นพี่ใหญ่ของข้า เขาเกือบได้เป็นสามีข้า"
"จิ้งจอกเงินเป็นเหตุให้เจ้าต้องตาย"
"ท่านฮู่โหมวไม่ได้ตั้งใจ... ทำให้ข้าตาย" นางดูลังเลใจในคำพูดนั้น บุรุษเทพเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย
"หมายความว่าเจ้าอยากเป็นภริยาจิ้งจอก?"
"ฮะ... อะไรนะเจ้าคะ? ท่านนี่ถามประหลาด ถ้าหากว่าข้าอยากเป็นภริยาจิ้งจอก ข้าจะกระโดดเข้ากองควันพญามัจจุราชทำไมเล่า ท่านฮู่โหมวน่ะเป็นได้เพียงมิตรสหายของข้า ต่อให้ข้าต้องไปเป็นภริยาของเขา ใจข้าก็ปรารถนาจะเป็นเพียงมิตรสหาย"
"ไยเจ้าจึงพูดมันขึ้นมา?"
"ข้าหมายถึงว่าท่านฮู่โหมวไม่คิดจะทำร้ายข้า"
"หากเป็นเช่นนั้น เจ้ายิ่งไม่ควรกระโจนกายเข้ากองควันมัจจุราช"
"ก็ข้า... ข้า..." นางอึกอักแล้วนิ่งอึ้งไป ไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไร เรื่องที่นางพบเขาในห้องนอนคราแรก ใจเร็วด่วนได้ตามเขามารับทัณฑ์ทรมานทุกเช้าค่ำ โง่เง่าสิ้นดี!
"อื้ม... จิ้งจอกเงิน... ผู้น่าสงสาร ท่านฮู่โหมวของเจ้า..."
ลมหายใจยมทูตแผ่วเบาลง ด้วยนึกเวทนาจิ้งจอกเงินผู้มีความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อนาง ไม่น้อยไปกว่าที่เวทนาชีวิตนาง
นีเทียนต้าเซินมองเห็นความทรงจำมากมายนับหลายพันปีของปีศาจผีเสื้อ ราวกับว่าเขากำลังมองผ่านดวงตาไร้เดียงสาของนาง แม้ไม่ทันได้ดูทั้งหมดของทั้งชีวิตนางเพราะไม่มีเวลามากมายสำหรับการพิพากษา ด้วยความที่นางยังมีชีวิต มิอาจต้านทานนัยน์ตาพิพากษาได้นานนัก
ในค่ำคืนหนึ่งใต้จันทราสีชาดกลมโต สองสายตาสบประสาน หนึ่งคู่นัยน์ตาสีชาดและนัยน์ตาสีอำพัน ปีกทั้งสามของนางขยับในเวหา ชนเข้ากับปลายหางทั้งเจ็ดหางที่ทรงพลัง ฮู่โหมวเป็นปีศาจรูปงาม กลิ่นอายหยินลอยฟุ้งรอบกาย
'เจ้าจะแต่งงานกับข้าไหม? ถิงถิง เจ้ามาเป็นเจ้าสาวข้าสิ'
'ท่านบ้าไปแล้วรึไง!ข้าเป็นผีเสื้อ ท่านเป็นจิ้งจอก จะแต่งงานกันได้ยังไง ท่านรู้ไหม? ท่านต้องไปแต่งงานกับจิ้งจอกสตรี'
'ข้าอยากแต่งงานกับเจ้าจริง ๆ ไม่เอาน่า ข้าสนใจที่ไหนว่าเจ้าเป็นผีเสื้อ ข้าจะไปสู่ขอเจ้ามาเป็นภรรยา'
เสียงหัวเราะดังก้องกังวานในภพภูมิปีศาจ คลับคล้ายคลับคลากับบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้ ในขณะที่ปีศาจสาวไม่ได้สนใจซะเลย นางเอาแต่ดื่มด่ำผลไม้ทีละลูกด้วยแววตาเปล่งประกาย ผลไม้ในมือนางหายไปแล้วงอกเงยขึ้นมาใหม่ ท้องนภากว้างปรากฏเมล็ดพันธุ์ร่วงหล่น
'เสียทีข้าเคยคิดว่าเจ้าอัปลักษณ์ ในเมื่อเจ้ามีความคิดสะอาดบริสุทธิ์ เจ้าเสียสละตน ไม่ชั่วร้ายเหมือนปีศาจตนไหน'
นีเทียนต้าเซินมองผ่านใบหน้างามหมดจดไป ถอนหายใจเป็นไอควันสีชาด
การมองผ่านภาพเหล่านั้นเป็นเรื่องชินชา ความงามของอิสตรีล้วนเป็นโลกมายา โดยเฉพาะปีศาจราตรี ล้วนมีใบหน้างดงามดั่งนางล่มเมือง
ถิงถิงขยับปีกลงมาจากต้นไม้ใหญ่ที่ทอประกาย นางหยุดยืนข้างอาภรณ์สีนิล "ข้าได้ยินมาว่าความรักของเทพนั้นบริสุทธิ์ ไร้ความหวงแหนและราคะ มีเพียงความรักใคร่ ปรารถนาดีต่ออีกฝ่าย หวังให้คู่ชีวิตได้รับเพียงความสุข... เป็นความจริงหรือไม่?"
"ข้าไม่รู้"
"ท่านเป็นเทพ"
"ก็ใช่อยู่" เอ่ยแล้วผ่อนลมหายใจอีกครา นีเทียนต้าเซินอดทนต่อปากต่อคำกับนางต่อไป นางกระโดดขึ้นต้นไม้สูงตระหง่านด้วยปลายเท้าข้างเดียว ไม่รู้ด้วยอารมณ์ไหน อยู่ดี ๆ นางส่งเสียงโวยวาย "ท่านควรต้องสงสารข้าสิ ข้าเนี่ย! เป็นปีศาจผีเสื้อที่น่าสมเพช ข้าแสนต่ำต้อย ไร้วาสนา ใครมันจะมาดวงซวยเท่าข้า ทำไมท่านไปสงสารปีศาจจิ้งจอกเล่า กรี๊ดด!"
ตุบ!
ผืนหญ้าเขียวขจีฟูฟ่องทันทีที่กระทบเวทหยินเข้าอย่างจัง สตรีในอาภรณ์งดงามนอนคว่ำหน้า ในอ้อมแขนของนางเต็มไปด้วยผลไม้ลูกกลม ๆ สีแดงสด ลูกหนึ่งยังอยู่ในปาก นีเทียนต้าเซินหลุบตาลงมองนาง
"นับตั้งแต่ข้าเป็นเทพ ก็ยังไม่เคยเห็นผีเสื้อตกต้นไม้ ปีกเจ้ามีตั้งสาม พลังเวทเต็มกาย หาใช่มนุษย์เดินดินไม่ เจ้าปีศาจผีเสื้อตนนี้ ช่างน่าสงสาร..."
นีเทียนต้าเซินอุตส่าห์กลั้นใจเอ่ยว่า 'น่าสงสาร' ทั้งที่จริงแล้วนางน่ะน่าสมเพช
ถิงถิงเงยหน้าเลอะเทอะเกรอะกรังเศษหญ้า เรือนผมดำขลับกระเซอะกระเซิง นางกัดฟันว่าตัวเองโง่เง่าเท่าไรถึงได้ตกต้นไม้ ทั้งที่นางก็มีปีก
นางสุดจะสมเพชตนเอง!

[1] 彼岸 ดอกปี่อั้น สัญลักษณ์แห่งความตายและการพลัดพราก อีกฟากฝั่ง - 彼 ปี่ แปลว่า อีกหนึ่งนั้น 岸 อั้น แปลว่า ชายฝั่ง


"ท่าน... รังแกข้า ชังหน้าท่านนัก นีเทียนต้าเซิน เทพใจดำ ข้าไม่ชอบท่านแล้ว... ฮือ..."
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลเมินเสียงคร่ำครวญของผีเสื้อน้อย นางสรรหาถ้อยคำสารพัดมาตัดพ้อต่อว่าเสียจนเทพหน้าชา แถมเกรงว่ายมทูตจะมาได้ยินเข้า
เรือนไม้หลังใหญ่ประหนึ่งเรือนมเหสีบนเมืองมนุษย์บัดนี้ปกคลุมด้วยแสงจรัสจ้า เจ้าเมืองมรณาร่ายเวทหยางรอบทิศทางเป็นกรงขังปีศาจ ก่อนไปทำงานของตน นำลูกแก้ววิญญาณมากมายลำเลียงสู่แดนปรภูมิ ค่อยกลับมาพบนางที่ละทิ้งความเกรี้ยวกราดในรุ่งอรุณถัดมา นางนั่งหน้าตามู่ทู่ในอาภรณ์ขาวสะอาด ขบกัดเขี้ยวฟัน ดูไปดูมาเหมือนลูกแมวโมโห
"ทุกหมู่บ้านมีศพสุดโศกา ทุกเคหามีเสียงโศกร่ำไห้ ผู้คนล้มตายด้วยโรคระบาด บ้านเมืองเกิดการจลาจล ชีวิตจึงมีค่าควรถนอม"
"ท่านทำร้ายข้า ทำร้ายหัวใจข้า... ท่านตัวปลอม ข้าจะตบท่านคืนร้อยที จะลองกับข้าไหมล่ะ?"
'ตัวปลอม?'
คิ้วที่โก่งเข้าหากันดั่งคันศรขมวดมุ่นสงสัย เขาปัดมือครั้งแรก ห้องนอนเลอะเทอะกลับมาสะอาดสะอ้าน ครั้งที่สองถอดเกราะยมทูตออก มันปรากฏตรงมุมห้อง
นีเทียนต้าเซินนึกขึ้นได้ว่ารุ่งเช้านี้เขาใช้ดวงตาที่สามมาตรวจตราดูนาง เสียงใสเจื้อยแจ้ววิวาทกับบุรุษเทพในร่างโปร่งใส ใบหน้าเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน บนโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่มีถ้วยชาและแผนที่บนโลกมนุษย์ซึ่งนางให้ความสนใจตลอดวันที่ถูกกักขังให้อยู่แต่ในเรือน พอ ๆ กับเจ้าตำราสีชาด ลอยละล่องอยู่กลางห้องนอน
'ข้าจับเทพรูปงามอย่างท่านทำสามีได้! นี่เป็นคำเตือน นีเทียนต้าเซิน ท่านไปให้พ้นหน้าข้า จะไม่ทำงานให้ท่าน คอยดูเถิด'
'เจ้าร่างปลอม บังอาจมายั่วยวนข้า เดี๋ยวข้าก็จับทำสามีซะหรอก!'
"ปีศาจน้อยอย่างข้าคงไม่กล้าเงื้อมือตบท่าน จะทำได้ยังไงเล่า แค่ท่านขังข้าเอาไว้ ล้วนเป็นเรื่องง่ายดาย ข้าก็แค่เสียใจ..." นางวางมือลง วางตะกร้าผลไม้สีชาดที่เหลือไม่กี่ลูกไว้ข้างกาย ด้วยหน้าตาสลดเศร้า
"พูดจาเลอะเทอะอะไรของเจ้า ถิงถิง"
"ทะ... ท่าน... ตัวจริงหรือ?"
"เจ้าโง่เง่าขนาดแยกไม่ออกรึ?"
ถิงถิงส่ายหน้าสั่นกลัว สบนัยน์ตาสีชาดเย็นชา พิจารณาดูว่าใช่คนที่นางคิดหรือไม่ นางเบิกตากว้างตกใจ
"ช่วงนี้ข้างานล้นมือ เจ้าเก็บตัวเงียบ ๆ ในเรือนนอน กินผลไม้วิญญาณของเจ้าเท่าที่มีให้กิน ข้าจะไม่มารบกวนเจ้า รอให้ข่าวคราวของเจ้าเงียบไปเสียก่อน ข้าจะพาเจ้าไปหาต้นไม้วิญญาณ"
"เจ้าค่ะ"
ถิงถิงกลอกตาสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูก นางเงยหน้าก้มหน้า ทำเก้ ๆ กัง ๆ หันไปสนใจตำราที่ลอยละล่องอยู่กลางห้อง
นีเทียนต้าเซินคว้ากรามน้อยขึ้นบีบด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด ก้มหน้าลงออกคำสั่ง
"เลิกล้อเล่นกับเจ้าร่างปลอมนั่นด้วย..."
"เจ้าค่ะ…"

ถิงถิงอ่อนน้อมถ่อมตนลงเหมือนนางเป็นลูกไก่ในกำมือพญามัจจุราช เขาจะบีบนางก็ตายเปล่า นางอยู่แต่ในห้องของนาง นั่ง ๆ นอน ๆ ถอนหายใจ หันไปรื้อค้นหีบสมบัติ นีเทียนต้าเซินมอบสิ่งของมากมายให้นางทั้งอาภรณ์ของมีค่า ของวิเศษ ในขณะที่เขาไม่ได้กักขังนางด้วยแสงแห่งหยาง เขาไม่มารบกวนจิตใจนางตามที่กล่าวว่างานยุ่งรัดตัว
'ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย ไยท่านทำเกรี้ยวกราดใส่ข้า…'
ความคิดเศร้าหมองในราตรีมืดมิด มิอาจล่วงรู้ไปถึงเจ้าเมืองมรณา นางเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา พลันหันไปสบเข้ากับบุรุษเทพในอาภรณ์สง่างาม
"ท่านตัวปลอม มาหาข้าอีกแล้วหรือ? ไม่กลัวตัวจริงฆ่าท่านเอารึไง"
ร่างปลอมส่ายหน้า แยกเขี้ยวยิ้มตรงมุมปากในความหมายว่า 'ไม่'
ปีศาจสาวพิจารณารอบอาภรณ์สีนิลปรากฏแสงสีชาด ทำให้นางแยกแยะระหว่างตัวจริงตัวปลอมได้ คาดว่าตำราประหลาดที่เปล่งแสงเดียวกันนั้นเป็นผู้กระทำ นางเห็นว่าการข่มขู่ไม่ได้ผล ไล่เขาก็ไม่ยอมไป เมื่อเขาขยับฝีเท้าเข้าหานาง กรงเล็บปีศาจวางล้อมกรามแกร่ง ลูบไล้ไปมาด้วยแววตาเย้ายั่ว นางยกเรื่องน่าขยะแขยงมากที่สุดของเหล่าเทพขึ้นมา "แน่ใจนะว่าท่านเทพ... ไม่กลัวข้าจับทำสามี? ข้าเป็นปีศาจสาว เป็นผีเสื้อโตเต็มวัย พร้อมผสมพันธุ์เชียวนะ"
แต่เท่าที่เห็นนางทำตาโตดูผู้อื่นร่วมสังวาสกัน สักพักหนึ่งนางก็ไปนอน...
นางกินแล้วนอน ต่อสู้กับเจ้าตำราแห่งความเป็นและความตายอย่างบ้าคลั่ง วัน ๆ นางไม่ทำอะไรนอกเสียจากสาดเทความโศกศัลย์ว่าเจ้ามรณาใจดำ
"เจ้าช่างอ่อนต่อโลกนักถิงถิง อย่างเจ้าน่ะหรือ จะมีปัญญาจับใครทำสามีได้?"
"นะ... นั่นเสียงพี่ใหญ่ข้า ข้าจะเอาเรื่องท่าน ร่างปลอมนีเทียนต้าเซิน!"
ยามเอ่ยนามเทพแห่งความตายด้วยท่าทีโอหัง ปลายนิ้วชี้หน้าด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์
นีเทียนต้าเซินสะดุ้ง เบิกตากว้างมองเหล่ายมทูตที่มากันพร้อมเพรียง เขากลับมามีสีหน้าเยือกเย็นระหว่างการประชุม เพียงได้รับการไถ่ถามจากท่านลุงว่ามีอะไรหรือ?
นัยน์ตาสีชาดปรากฏกลางท้องนภา มองปีศาจสาววิวาทกับบุรุษในอาภรณ์สีนิล
สักพักหนึ่งนางไประบายความเศร้าจนเบ้าตาแดงก่ำบนตั่งนอนของนาง เจ้าตัวปลอมตามนางมา ซับน้ำตาบนแก้มด้วยปลายนิ้วโป้ง นางอดที่จะมองตามปลายนิ้วเรียวยาวมิได้ เขาไร้เกราะนิ้วอันน่ากลัวสำหรับดึงดวงวิญญาณ นางเคยเข้าใจผิดไปแล้วว่าเขาน่ะเป็นจอมมาร...
ไม่นานนักนางเริ่มเบื่อหน่าย ลุกขึ้นเดินบนระเบียงเรือน เอี้ยวมองร่างสูงสง่าที่ติดตามนางเช่นเงา นางเดินไปทางไหน เขาผู้นี้ก็ตามนาง นางไปดูแผนที่บนโต๊ะทำงานของนีเทียนต้าเซิน เขายืนเอามือไพล่หลัง ยิ้มให้นาง เสกชาถ้วยหนึ่งแล้วผายมือเชื้อเชิญ วางดอกเหมยฮวาลงบนโต๊ะ
"ข้าไม่หลงกลท่าน มาทำยิ้มเสแสร้ง อย่างไรก็มิใช่เทพมารผู้เหี้ยมโหดของข้า" นางสะบัดหน้ามองผ่านหน้าต่างไม้สลัก ดวงตากลางท้องนภาหายไป
รุ่งเช้านี้นีเทียนต้าเซินออกไปประชุมกับเหล่ายมทูตเรื่องการรวบรวมดวงวิญญาณครั้งใหญ่ คงไม่มารบกวนใจนางอีกเป็นครึ่งค่อนวัน นางรู้สึกว่างเปล่าเงียบเหงาประหลาด ก้มหน้ามองแผนที่ขนาดใหญ่จนล้นโต๊ะด้วยแววตาซุกซน
โลกมนุษย์!
แผนที่ตรงหน้าเป็นสิ่งที่นางเฝ้าฝันมาตลอด นัยน์ตาสีอำพันทอประกาย นางใช้ดวงตาปีศาจเพ่งมองจุดดำจุดหนึ่ง บังเอิญเห็นสามีภรรยาเสพสังวาสในกระท่อมร้างบนฟางหญ้า
'มะ... มันใหญ่ขนาดนั้น!'
ท่อนที่ขยับเข้า ๆ ออก ๆ ในช่องทางเล็กแคบเปียกชุ่มน้ำหนืด ทั้งสีหน้าหลงใหลคลั่งไคล้ ดูเป็นสุขยิ่งนักยามปลดปล่อยกามารมณ์ของบุรุษสตรี
เมื่อสองร้อยปีก่อนนางลอบดูพี่รองพี่ใหญ่สมสู่กับจิ้งจอกหนุ่ม พี่รองเล่นของใหญ่ตั้งสาม! หางสีขาวสะอาดที่สะบัดพลิ้วไปมาในเวหา บุรุษจิ้งจอกร่างกำยำสวมกอดมอบจุมพิต ขยับกายแนบชิดพี่สาวทั้งสอง แยกไปคนละมุมป่า สบนัยน์ตาเย้ายั่วมาทางนางที่วิ่งหนีไป


"ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของท่าน นีเทียนต้าเซิน ข้าบอกท่านว่าข้าจะช่วย ก็เพราะว่าข้าอยากช่วยเท่านั้น ข้าไม่จำเป็นต้องกลับไปกับท่านก็ได้ ข้าไม่ใช่วิญญาณ ข้ายังมีลมหายใจ ไม่มีเหตุให้ยมทูตต้องมาจับกุมตัวข้า"
นีเทียนต้าเซินเลิกคิ้วขึ้นมองนางอย่างไม่เชื่อหู ไม่คิดว่านางจะปีกกล้าขาแข็งขึ้นมา นางหันหลังกลับไปทางต้นไม้แห่งวิญญาณ ไม่กลับร่างเป็นผีเสื้อ เขาจึงใช้กำลังบังคับนาง สะบัดฝ่ามือสร้างวงเวทสีนิลเป็นกรงขัง
ถิงถิงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเชื่อฟัง นางกำลังอ่อนไหวเพียงสัมผัสรับรู้ถึงห้วงความคิดของมิตรปีศาจ ใบหน้างามหมดจดพลันปรากฏเป็นรอยแยกตรงหว่างคิ้ว นางแยกเขี้ยวฟาดพลังสู้กลับพญามัจจุราชที่ใช้แค่ฝ่ามือขวาข้างเดียว ผลักวงเวทสีขาวใส่นาง ลมเย็นวูบปะทะเข้าใบหน้านางอย่างรุนแรง นางล้มลงบนพื้นหญ้า
------------
'ไยเจ้าดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง เป็นเพราะจิ้งจอกเงินนั่นหรือ?' ใบหน้าเข้มเครียดหลุบมองรอยย่นตรงหว่างกลางคิ้วพลันหายไป ศีรษะน้อยหล่นโงนเงนแนบชิดบนอกกว้าง นางแลดูผ่อนคลายในนิทราด้วยเวทแห่งการหลับใหลของยมทูต
ผิดจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ดูยังไงก็เหมือนปีศาจแมงมุมหน้าตาอัปลักษณ์ยามเกรี้ยวกราด น่าหงุดหงิดพอควร
นีเทียนต้าเซินตัดสินใจไม่จับนางกลับไปในร่างผีเสื้อ ยัดใส่กรงเหมือนนางเป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง เงื้อมมือมัจจุราชดึงร่างไร้สติประคองไว้ในอ้อมแขน ควบขี่อาชาแห่งความมืดไปถึงเรือนนอนของนาง ประตูมืดดำของนครมรณาเปิดกว้างและปิดลง เขาวางนางลงบนฟูกอย่างระวังมือ
กลิ่นหอมอบอวลประหนึ่งเย่ไหลเชียง [1] แรกแย้มบาน ทั้งกลิ่นหอมฉุนของดอกเหมยฮวาพัดผ่านปลายจมูกไป เขาเผลอสูดดมมันครั้งหนึ่ง
หากเป็นมนุษย์คงไม่รอดพ้นมารยาปีศาจ ยิ่งเป็นปีศาจราตรีตระกูลผีเสื้อ ในตำรากล่าวว่าพวกนางมีกลิ่นกายหอมฟุ้งเสมือนดอกไม้งามที่อาบยาปลุกกำหนัด ผิวพรรณผุดผ่องนุ่มเนียน เพียงสัมผัสก็พาลให้เกิดราคะ
นีเทียนต้าเซินเป็นเทพผู้บำเพ็ญเพียรมานับสามแสนปีในโลกมรณา เห็นจะเป็นครั้งแรกที่เขาแตะต้องเนื้อตัวสตรี ใกล้ชิดสตรี
ถึงคราวเผชิญด่านเคราะห์! ดันมาเป็นปีศาจผีเสื้อที่แสนงดงามทั้งกายใจ
มิหนำซ้ำนางตัวกระจ้อยร่อยไม่เจียมตน กล้าง้างกรงเล็บปีศาจต่อกรเทพมรณา อายุขัยนับแสนปีเทวโลก เขาอาจล้มทั้งภพภูมิได้ด้วยผ่อนลมหายใจยมทูตครั้งเดียว
'เอาล่ะ คงถึงเวลาทบทวนตำราทั้งสามเล่ม เป็นไปได้ว่าอาจพบคำตอบ...'
ความคิดแน่วแน่เป็นกังวลทอดผ่านนัยน์ตาสีชาด เขายังอยู่ในห้องนอนของนาง ปัดมือตีอากาศเบา ๆ ปรากฏตำราที่ห้อมล้อมด้วยพลังหยินหยาง เล่มหนึ่งเปล่งแสงสว่างจ้าเรียก 'ตำราแห่งการเกิด' อีกเล่มสีทอง 'ตำราแห่งความเป็นและความตาย' และอีกเล่มสุดท้าย 'ตำราสีชาด'
นึกย้อนกลับไปถึงเทพมรณาคนแรกผู้ทำหน้าที่รวบรวมดวงวิญญาณส่งแดนปรภูมิ พิพากษาตัดสินความชั่วร้ายบนบัลลังก์เพลิง ผู้ส่งมอบภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ให้นีเทียนต้าเซินเป็นผู้ดูแลนครมรณาทั้งสามในเวลาต่อมา
'ท่านอาจารย์ส่งตำราสีชาดให้ข้ากับมือ กำชับให้อ่านทุกบรรทัด แล้วจึงละสังขารไป...'
ท่านอาจารย์เล่าว่าตำราแห่งคู่ครองเปล่งแสงสีชาด ตำราเล่มนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นตำราที่มีพลังมากมหาศาล ทว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร ลอยไปลอยมาในเรือนไม้กลางห้องทำงานของนีเทียนต้าเซิน
ทันใดนั้นเอง ดวงตาสองคู่จ้องมองมายังนครมรณา ปรากฏนัยน์ตาสีชาดเบิกกว้างกลางท้องนภา
นีเทียนต้าเซินสะบัดชายอาภรณ์เพื่อปิดบังเจ้าของร่างงามบนฟูก หลังย้ายโต๊ะทำงานมาห้องนอนของนางเสียเฉย ๆ เขาป้องกันเขตแดนของตนด้วยเวทหยินหยาง ไม่ให้อีกสองเทพมรณาสามารถมองเห็นสิ่งใด สร้างเกราะกำบังทั่วเมฆาในเมืองมรณาอย่างมีนัยว่าอย่าจุ้นจ้าน!
เทพมรณาอีกสองอายุขัยอ่อนกว่านีเทียนต้าเซินหลายหมื่นปี ร่ำเรียนวิชาจากท่านอาจารย์ในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน นีเทียนต้าเซินนับว่าเป็นพี่ใหญ่ของเรือนมรณาอย่างไม่เต็มใจนัก ด้วยความเป็นเทพมรณาโดยกำเนิด ต่างจากอีกสองเทพ ท่านอาจารย์ชุบชีพจรแห่งยมทูตของพวกเขาขึ้นมาจากสระมรกตในปรภูมิ
จะว่าก็ว่าเถอะ นีเทียนต้าเซินเป็นเทพหยิ่งผยอง ไม่ไว้หน้าใครนอกจากท่านลุงผู้ตรากตรำทำงานไม่เคยได้พักผ่อน เมื่อยมทูตไม่หลับใหล
ครู่นั้นเขากลับมาสนใจเจ้าผีเสื้อซึ่งกำลังถูกจ้องมองด้วยลำแสงจากตำราสีชาด
'ตำราสีชาดไปหาเจ้าถิงถิง... ไยปีศาจพูดมากไม่บอกข้าสักคำ?เจ้าโกรธข้าแน่ ๆ'
คำถามมากมายทอดผ่านแววตาเย็นยะเยือก คิดว่านางไม่พอใจเขาตอนนางเล่าเรื่องความฝัน เขากล่าวหาว่านางกินจุ นางจึงฝัน ขณะตำรากลางห้องนอนกางขึ้นและเปิดออก ส่องสะท้อนแสงออกมา ปรากฏอักษรสีชาด
'การให้เกียรติคู่ครอง'
'การมอบความสุขให้ภริยา'
"นี่มัน... อะไรกัน ข้าสู้รบกับปีศาจแล้ว... ยังต้องมาวิวาทกับตำราในแดนมรณาอีกหรือ?" นีเทียนต้าเซินหัวเราะเสียงดัง พูดกับตำรา "ใช่แล้วล่ะ ต้องเรียกเจ้าว่าตำราสีชาดเพราะไม่มีผู้ใดปรารถนาการมีคู่ครอง เทพเป็นผู้เสียสละตน"
"ในเมืองเทพมีเพียงมิตรภาพอันดีงาม เรื่องความรักของเทพ เป็นความรักที่บริสุทธิ์ ปรารถนาดีต่อกัน ขอเพียงคู่ครองมีความสุข ไม่ว่าผิดหวังหรือสมหวัง ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นความรักที่ไร้ซึ่งความหลงใหลและการผูกมัด หากเทพมรณาจะมีคู่ครอง มิใช่เรื่องแปลก"
ไร้สาระสิ้นดี!
เจ้าเมืองมรณามองขวับตามท่านลุงในร่างชายชราที่เข้ามาไม่บอกกล่าว ยมทูตเป็นเช่นนั้น ไม่มีการเคาะประตู เมื่อความตายมาเยือน ใครจะบอกเล่าว่าข้ามารับวิญญาณเจ้าแล้ว
"ท่านลุงแปดหมายความว่าอย่างไร? ข้าไม่เข้าใจท่าน"
"พักหลังมานี้พวกข้าเห็นท่านเอ็นดูเจ้าถิงถิงนัก ทั้งที่งานล้นมือ หน้าตาของท่านรึจะอารมณ์ดีได้ ถ้าไม่ได้มาพบนาง"
"เหลวไหล"
ประโยคนั้นเหมือนกับว่าพูดอยู่คนเดียว ใบหน้าเคร่งเครียดของนีเทียนต้าเซินไม่พึงพอใจ หลังลุงอาวุโสอันตรธานไปในเวหา มีเสียงดังซ้อนเข้ามา
'จะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นนาง?'
'ทำไมท่านไม่ลองไปถามเทพผู้เฒ่าจันทรา ท่านคงได้คำตอบแน่...'
'เหตุการณ์ทุกอย่าง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตำราสีชาดกำลังสื่อสารกับท่าน'
ตามธรรมเนียมแล้วท่านลุงจะไม่พูดเสียงดังอึกทึก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ใช่เรื่องที่พวกท่านลุงจะออกความคิดเห็นด้วยซ้ำไป นีเทียนต้าเซินปิดตาส่ายหน้า "นครมรณาจะไม่ส่งสาร เราตัดขาดจากโลกภายนอก มันจะเป็นเช่นนั้นไปตลอด พวกท่านเลิกออกความเห็นเถิดท่านลุง"
ท่านลุงใคราบลูกแก้วจำศีลใต้อาภรณ์มาร่วมวงสนทนาแล้วจากไป นีเทียนต้าเซินร้องขอพวกเขาว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง ยังอุตส่าห์มีผู้รั้งท้ายเป็นท่านลุงในกองทัพที่สามพัน ออกความเห็น
'เป็นเรื่องของนีเทียนต้าเซินกับเจ้าถิงถิง ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของท่านลุง!'
ใบหน้านิ่งเฉยเย็นชาปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาได้ เขาหย่อนกายนั่งลงข้างนางบนฟูก ลอบดูนางผ่อนลมหายใจในนิทราด้วยแววตาเอ็นดู…

[1] ดอกราตรี


'เผ่าพันธุ์ปีศาจยิ่งใหญ่ มีศักดิ์ศรี เจ้าอย่าได้ทำเรื่องเสื่อมเสียต่อตระกูลเหมยเตี๋ยเป็นอันขาด โดยเฉพาะกับพวกเทพสวรรค์ กลับกลอกหลอกลวง ปากพูดเล่าเรื่องความดี จิตใจชั่วช้าสามานย์ พบเจอที่ใด ฆ่า!'
คำสั่งสอนของมารดาดังก้องในหัวปีศาจสาว บนตั่งนั่งไม้สลักลายเมฆาในเรือนไม้กว้างขวาง เรือนหลังนี้ใหญ่โตมากขึ้น ไม่เหมือนตอนนางมาอยู่ใหม่ ๆ นางอดนึกถึงผู้อาวุโสในเรือนใต้มิได้...
จำได้ว่าสองพันปีที่แล้วนางไปเที่ยวเทวโลก ระหว่างทางบังเอิญพบเข้ากับเทพปักษา พ่ายแพ้ย่อยยับกลับเรือนใต้พร้อมพี่สาวทั้งสอง นางถูกขังลืมในคุกใต้ดิน ด้วยเหตุผลเพียงว่านางไม่ปฏิบัติตนเหมือนพี่รองพี่ใหญ่ ไยศัตรูล้มลงบนพื้น นางรีบเข้าไปช่วยเหลือ ขอโทษขอโพยที่ทำให้พวกเขาบาดเจ็บ นางเสียมารยาทไปแล้ว นางต่อต้านปีศาจด้วยกันเอง
เทพใดได้พบนางเข้าโดยบังเอิญ ล้วนเอ็นดูภูตผีเสื้อน้อย 'ถิงถิง' มากกว่าจะขนานนามว่านางปีศาจ
เรื่องที่นางแสนภาคภูมิใจเป็นความอัปยศของตระกูลเหมยเตี๋ย หากสู้แล้วพ่ายแพ้ยังไม่เท่าการศิโรราบต่อเทพ นางกลายเป็นจุดด่างพร้อยของตระกูล
รุ่งอรุณนี้นางเข้าไปในตำราแห่งความตายเพื่อสู้รบกับมันอย่างไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคเพื่อต่ออายุขัยยมทูต นางกลิ้งหลุน ๆ ออกมาในสภาพบาดเจ็บบนพื้นไม้เป็นเงามัน โผบินเข้ากรงเหล็กเหนือผ้าคาดเอวเทพมรณาอย่างว่านอนสอนง่าย เมื่อเขาควบขี่อาชากระดูกพานางไปหาต้นไม้แห่งวิญญาณหลายแห่ง ทั้งในเทวโลกและภพภูมิปีศาจ นางชื่นชมเจ้าอาชาแห่งความมืด สรรเสริญพลังแห่งเทพว่ายิ่งใหญ่เกินใคร
'ไม่ได้ ๆ ทำไมข้าญาติดีกับเทพ กับยมทูต! กลับเรือนใต้เมื่อไร ข้าตายแน่'
ถิงถิงสั่นศีรษะ ถอนหายใจประหวั่น ใต้ต้นไม้แห่งวิญญาณตกอยู่ใต้อิทธิพลของหยาดน้ำฟ้า เรียวปากอิ่มงามสีชาดขบกัดผลไม้แดงฉ่ำดังกรุบ
นีเทียนต้าเซินเฝ้ามองนางนั่งกัดผลไม้ลูกโตบนกิ่งไม้ใหญ่ พืชพรรณอุดมสมบูรณ์ ในตะกร้าของนางยังมีอีกหลายผล นางนั่งห้อยขาหน้าตาคร่ำเครียด ปกติแล้วนางมักตื่นเต้นดีใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเดินทางข้ามภพภูมินั้นเป็นไปได้ยากสำหรับนาง พร่ำพรรณนาว่าเป็นหนี้บุญคุณแล้วที่ได้มาเยือนเทวโลก
"เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ? ถิงถิง"
ปีศาจสาวก้มหน้าลงมองเรือนผมดำขลับพลิ้วไหวงดงามประหนึ่งใบไม้ปลิวลู่ลม บุรุษเทพเกล้าผมไว้ครึ่งศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกสีนิล
การมีกายทิพย์ทำให้นางหายใจออกมาเป็นไอควัน นางรู้สึกเหน็บหนาวไปถึงขั้วกระดูกจนต้องสวมอาภรณ์ที่ทำจากขนสัตว์ ต่างจากยมทูตที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว นัยน์ตาสีชาดเยือกเย็นไร้ความรู้สึก
"ท่านอยู่มานานเท่าไร?"
"ไม่เคยนับ"
"ท่านไม่รู้สึกเบื่อบ้างหรือ?"
"เจ้าคิดว่าข้าควรเบื่อหรือไม่?"
ถิงถิงชะงักนิ่ง... นางบินวนเวียนอยู่รอบอาภรณ์สีนิลสง่า รอบกายล้อมด้วยหมอกหยินหยาง ถือโอกาสสบมองคิ้วเข้มหนาที่โก่งเข้าหากันดั่งคันศร
"เจ้าถามทำไม?"
"ข้าอายุห้าพันกว่าปี พบปีศาจจิ้งจอก ปีศาจเผ่าพันธุ์อื่น พบบุรุษเทพมาก็มากนัก หาได้เคยพานพบบุรุษรูปงามเท่านีเทียนต้าเซินไม่"
ผลไม้แดงสุกในมือหล่นตุบลงบนผืนหญ้า นางสบเข้ากับรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวของบุรุษรูปงามปานหยกสลัก บุรุษเทพ... ผู้ซึ่งนางมิอาจใฝ่ฝันอาจเอื้อม
นีเทียนต้าเซินไม่ได้สนใจเรื่องที่นางถาม
"เจ้า... ทำอย่างไรให้ผลไม้แห่งวิญญาณยังมีชีวิตอยู่ได้ในเมืองมรณา?"
"ข้าไม่เข้าใจเรื่องที่ท่านพูด..."
"นครมรณาไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต เคยมียมทูตมาใหม่นึกสนุกนำผลไม้วิเศษกลับมาจากเทวโลก หลังไปรับดวงวิญญาณเทพท่านหนึ่ง ชั่วอึดใจเดียวก็แห้งเหี่ยวเฉาตาย สลายไปเป็นเถ้าถ่าน"
"ข้าไม่กล้าโกหกท่าน เพียงแต่..." นางคืนร่างเป็นสตรีในอาภรณ์ขาวสะอาด เมื่อใดนางมาเหยียบเยือนเทวโลก นางทำตัวกลมกลืนราวเป็นเทพธิดาสวรรค์ แต้มใบหน้ากลบตราปีศาจกลางหน้าผากด้วยผงแป้ง หากเคลือบริมฝีปากด้วยสีชาดเยี่ยงปีศาจ
"ข้ามีความลับของข้า ในเมื่อท่านเองก็ไม่ได้บอกข้าทุกเรื่อง ท่านคิดจะลักพาตัวข้ามา ท่านก็พามา ท่านจิกหัวใช้ข้า..."
"อ้อ... ที่แท้เจ้าก็ยังโกรธข้าเรื่องนั้น"
"ข้าเปล่า ข้าแค่เรียกร้องความสนใจ... กระมัง ข้าเห็นท่านออกจะงานยุ่ง"
"จริงของเจ้า ถิงถิง ดังนั้นเจ้าควรรีบกินผลไม้ของเจ้า เลิกชักชวนข้าเจรจามากเรื่องเสียที ข้าจะได้กลับไปทำงาน"
"ข้าก็รีบอยู่นี่ไง"
"ตามสบายเจ้าเถิด"
บุรุษเทพในอาภรณ์สีนิลสง่าเอามือไพล่หลัง เงยหน้าขึ้นมองปีกสีม่วงผีโผบินขึ้นไปบนต้นไม้สูงตระหง่าน เขายิ่งเร่งนางก็ยิ่งชักช้า นางจะแสร้งทำเป็นลืมนำอาหารกลับไปกักตุน เพราะว่าเขาเอาแต่เร่งนาง
"แล้วทำไมข้าไม่ดื่มด่ำรสชาติผลไม้วิญญาณหอมหวานถึงเพียงนี้ในเรือนยมทูต? เพราะว่าการมีเพื่อนคุยเวลาที่ข้ากินอาหารของข้า มันให้รสชาติดีกว่า" ท้ายประโยคนั้นนางโผบินลงมา อาภรณ์งดงามประหนึ่งสีสันของจื่อเถิงหลัว [1] เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดเหนือเนินอกอวบอิ่มไปจนถึงลำคอเพรียวระหง ผ้าคลุมไหล่ทำจากขนจิ้งจอกถักทอด้วยเวทแห่งปีศาจปลิวไสวไปตามลม
"อันที่จริงข้าควรมีมิตรสหายมากมายในภพภูมิปีศาจ ข้าชอบที่จะช่วยเหลือพวกเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นบุญคุณข้าสักครั้ง ปีศาจมีนิสัยเอาแต่ได้และเห็นแก่ตัวมาก ไม่เหมือนท่าน นีเทียนต้าเซินมอบสิ่งของมีค่าให้ข้าด้วย"
ปีศาจสาวยิ้มร่าเริง นางกระโดดโลดเต้นอย่างเพลิดเพลินอยู่ใต้ต้นไม้วิญญาณ คืนวานนี้นางได้อาภรณ์ชุดใหม่หลากสีสัน เครื่องประดับมีค่าจากเทพมรณาผู้แสนเย็นชา ประมาณสองหีบได้ อะไรที่เขาว่าไม่มีให้นาง เขานำมาให้นางทั้งหมด แม้นั่นจะเป็นเรื่องผลประโยชน์ของการต่ออายุขัยยมทูตก็ตามที
"ข้าอยากช่วยยมทูต ข้าก็ช่วย ไม่จำเป็นต้องตอบแทน" นางดื่มกลืนผลไม้ลูกสุดท้าย หัวเราะเสียงดัง "คือข้าว่างน่ะ"
"ข้ายินดีด้วยกับเจ้า ถิงถิงผู้แสนจะว่างงาน เจ้าอิ่มหรือยัง?"
"ไป ๆ ข้าอิ่มแล้วล่ะ..." ไม่จบคำดี รอยยิ้มบนใบหน้างดงามพลันหายไป ภายใต้บรรยากาศเยียบเย็นผิดปรกติ นางได้ยินเสียงสุนัขจากที่ใดสักแห่ง...
"สุนัขเรียกคู่ที่ไหนกัน?ข้าขอฟังก่อน..."
ปีศาจอสูรต่างได้ยินเฉพาะเสียงของเผ่าพันธุ์เดียวกัน เมื่อแต่ละเผ่ามีการส่งสารที่แตกต่าง
นีเทียนต้าเซินแม้ว่ามีอายุขัยมายาวนาน เขาไม่เคยติดต่อโลกภายนอก การมองเห็นผ่านดวงตาพิพากษาถึงการกระทำดีชั่ว เพื่อตัดสินโทษดวงวิญญาณ มิอาจล่วงรู้อย่างลึกซึ้งว่าแต่ละเผ่าพันธุ์มีอุปนิสัยอย่างไร
หากเสียงที่ดังอยู่ในอีกฟากฝั่งเป็นจิ้งจอกเงินของนาง จะส่งเสียงเห่าหอนตอบสุนัขจิ้งจอกไปอย่างเลื่อนลอยไร้ประโยชน์หรืออย่างไร? มันเป็นเรื่องตลกสิ้นดีในการส่งสารข้ามเผ่าพันธุ์
ถิงถิงเพียงปิดตาลง เนรมิตผีเสื้อน้อยในร่างโปร่งใสเรืองแสงได้ ลูกสมุนนับร้อยของนางกำลังโผบินข้างสุนัขจิ้งจอกเงิน นั่นทำให้เสียงสุนัขจิ้งจอกเงียบไป ส่ายคอมองผีเสื้อมากมายด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความหวัง
"...แค่บอกว่าข้าสบายดี"
"ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าติดต่อกับใครทั้งสิ้น นั่นจะนำปัญหามาให้ข้าและแดนมรณา"
คำปฏิเสธของนางเป็นการยกมุมปากจนมองเห็นเขี้ยวแหลมคมทั้งสองข้าง นัยน์ตาสีอำพันลืมพรึบมองบุรุษเทพ นางก้าวร้าวด้วยนิสัยของปีศาจ
ฮู่โหมวกำลังเป็นห่วงนาง คิดถึงนางจับใจ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจดจำทุกอย่างได้ในชั่วข้ามคืนเดียว หลังการรื้อฟื้นความจำของท่านปู่หลี่หวังหยาง สลัดเกสรถอนพิษแห่งการลบเลือนของยมทูตทิ้งไปเสีย จากนั้นผู้นำตระกูลของจิ้งจอกเงินก็เดินทางมาเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา
ฮู่โหมวเล่าผ่านเสียงเห่าหอน ถามนางว่านางอยู่ที่ใด นางไม่ได้ตอบเขา ไยท่านยมของนางช่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ชี้เกราะนิ้วแหลมคมบังคับสั่งนาง
"เจ้า... อย่าได้แยกเขี้ยวของเจ้าใส่ข้าอีก จะหาว่าข้าไม่เตือน"

[1] 紫藤萝 Zǐténg luó ต้นวิสทีเรีย


ปีศาจน้อยถิงถิงเคยคิด... ริลอง ติดเพียงนางไม่มีรสนิยมชอบปีศาจด้วยกัน นางหลงใหลในเทพ เฝ้าฝันว่าจะมีบุรุษเทพมาชอบนาง...
'เทพ... หรือ? ใช่แล้วล่ะ ข้าลืมไปได้ยังไง สหายข้าเป็นถึงแม่เฒ่าอาวุโสในภพภูมิลับแล เทพธิดานักทำนายผู้ยิ่งใหญ่ บางทีแม่เฒ่าอาจช่วยเหลือข้าได้'
สตรีในอาภรณ์สีขาวสะอาดงดงามราวธิดาสวรรค์ กลับไปนั่งกอดหัวเข่าหน้าตาคร่ำเครียด เจ้าร่างปลอมเอามือไพล่หลังยืนจ้องนาง ตรึกตรองถี่ถ้วนแล้วนางไม่กล้านำความเดือดร้อนไปให้แม่เฒ่าผู้ซึ่งนางเคารพนับถือเป็นอย่างมาก
'ใช่สถานการณ์คับขันเข้าตาจนเสียเมื่อไร เทพอาวุโสบำเพ็ญเพียรอยู่เป็นนิจ ไม่สมควรที่จะไปรบกวน ข้ากินดีอยู่ดี ถึงทำงานลำบากอย่างไร เขาก็เอาใจข้า'
ถิงถิงหน้าตาผ่อนคลายลง ขณะดวงไฟยมทูตพลันพุ่งเข้ามาในห้องนอนนาง ท่านลุงในร่างสตรีนำอาภรณ์สีสันสวยงามใส่ลงในหีบผ้า วางอาหารและถ้วยชาบนโต๊ะทำงานของนีเทียนต้าเซิน
ร่างปลอมมองตามยมทูตด้วยรอยยิ้มมีนัย
มิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขาผู้นี้คิดอะไร ยมทูตคงคิดว่าตำราสีชาดแค่เฝ้านางเอาไว้ พวกเขานำอาภรณ์สวยงามมอบให้นางแล้วหายไป ควันหยินลอยละล่องอยู่ทั่วเรือน
'เจ้าระวังตัวด้วย ข้าไม่สามารถควบคุมตำราสีชาดได้ดั่งใจ ตำราเล่มนี้นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ...'
เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้มีเขาและนางที่รู้ หัวใจปีศาจสาวราวกับว่าขยับไหวครั้งหนึ่ง นางตบหน้าเบา ๆ ให้เลิกฟุ้งซ่าน ลุกขึ้นไปอ่านหนังสือ ร่างปลอมไม่เลิกตามนางเสียที หน้าตาขึงขังเจ้าเล่ห์มองตามนางเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ นางเกือบจะควักกระบี่ปีศาจออกมาฟาดฟันเขาในห้องนอนนาง
การต่อสู้อันไร้ประโยชน์หยุดลงในหัว เมื่อสิ่งของสำคัญอยู่ในเรือนใต้ทั้งหมด นางนั่งลงบนฟูก เบิกตากว้างมองกระบี่สีนิลปรากฏในมือเทพ ไม่รู้ว่าร่างปลอมเสกมันขึ้นมาได้อย่างไร เขาขยับฝีเท้าเข้ามาหานาง ส่งกระบี่สลักลายบุปผาให้นางกับมือ นางลุกขึ้นประจันหน้าด้วยรอยยิ้มดีใจ
"ข้าจะยอมตามใจท่านสักวัน ท่านตัวปลอม ขอโทษที่ข้าเสียมารยาท ไม่รู้ท่านได้กระบี่ปีศาจข้ามาอย่างไร นี่เป็นของปลอมด้วยหรือไม่ แล้วท่านอ่านใจข้าได้?"
ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนลง ขยับไปแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนแผ่วเบา
ปีศาจสาวยกมือแปะหน้าผากเหมือนถูกของร้อน แก้มแดงระเรื่อไปถึงใบหู
"ท่านทำอะไรน่ะ?"
"เจ้าชอบ"
"ทะ... ท่านเป็นเพียงภาพลวงตา"
"เหลวไหล เบื้องหน้าสายตาเจ้าเป็นเรื่องจริง มีอยู่จริง เจ้าเชื่อข้า"
"ท่าน... เหมือนเขามาก ทั้งกายทิพย์... วิญญาณ ทั้งกลิ่นดอกปี่อั้น..."
"เมื่อคืนข้านอนข้างหลังเจ้า... ใส่ยาบนปีกเจ้า..."
ถิงถิงกลอกตาใช้ความคิด ตั้งแต่ร่างปลอมหล่อรวมขึ้นจากแสงสีชาด เขาผู้นี้คอยเอาใจใส่นาง ไม่ว่านางจะเศร้าโศกหรือบาดเจ็บแม้สักเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบประสานตา เขาโน้มลงหานางซึ่งสูงเพียงระดับบ่า
"ข้าจูบเจ้าได้หรือไม่?"
ไม่ทันตอบเจ้าร่างปลอมที่ลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ราวกับว่านางถูกสาปให้เป็นหิน ฉับพลันนั้นริมฝีปากหนาหยักได้รูปเคลื่อนเข้ามาใกล้...
"เจ้าทำอะไร? ถิงถิง"
เทพในอาภรณ์สีนิลสนิทปรากฏขึ้น บุรุษเบื้องหน้าพลันหายไป ละอองสายสีชาดประสานเข้ากับเล่มตำราเล่มเก่า มันลอยละล่องอยู่กลางห้อง เจ้าร่างปลอมหนีเอาตัวรอดไปซะเฉย ๆ! นางหันไปตอบอย่างหวั่นกลัว
"ร่างปลอมท่าน... ขอจูบข้า..."
"เจ้าก็ยอม?"
"ข้ากำลังตกใจ..."
นีเทียนต้าเซินไม่เชื่อนาง ตอนที่เขากลับเข้ามาพบนางหน้าแดงก่ำเอียงอาย นัยน์ตาสีอำพันหลุบมองตามริมฝีปากหนาหยักได้รูปอย่างตั้งใจทีเดียว
"พวกปีศาจ... เปี่ยมไปด้วยราคะตัณหา ความโลภหลงมัวเมา กามารมณ์เป็นกมลสันดานของพวกเจ้า มิอาจกล่อมเกลาให้ดีได้สักตน ใช่อยู่... ข้าไม่พอใจ แต่เจ้าจะเสพสังวาสกับตนไหน ต้องไม่ใช่ในนครมรณา ไม่ใช่กับร่างจำแลงข้า"
"ข้าจะไปรู้ลึกซึ้งถึงจิตใจร่างปลอมท่านได้ยังไง ท่านน่ะเป็นเทพแท้ ๆ ไยสร้างเวทลวงตาล่อลวงปีศาจ เล่ห์เหลี่ยมมารยา ยังจะโยนความผิดให้ข้า!"
"เป็นเรื่องสมควรที่จะผนึกตำราเล่มนี้ไว้สักระยะ"
สิ้นคำประกาศิต เงื้อมมือมัจจุราชดึงตำราสีชาดไป
ถิงถิงนึกหวาดกลัวเทพมรณายามเกรี้ยวกราดนัก เขาพูดจานิ่งเงียบไร้อารมณ์ ตรงกันข้ามนัยน์ตาสีชาดราวใบมีดคม ทิ่มแทงหัวใจนาง

คืนวานนี้ปีกผีเสื้อโบยบินกลับไปคร่ำครวญบนฟูก หลังได้สติกลับคืน นางวิ่งไปตรงระเบียงเรือน แหงนหน้ามองท้องนภามืดเงียบเต็มไปด้วยดวงตายมทูต อักขระประหลาดวาดด้วยพู่กัน เพียงชั่วพริบตาก็หายไป
'นีเทียนต้าเซิน'
'ทัณฑ์ที่ 1'
เสียงประกาศโทษออกมาอย่างคั่งแค้น เป็นเสียงลอกเลียนเจ้านครมรณา
นีเทียนต้าได้รับโทษหนึ่งประการจากการตัดสินของตำราสีชาด
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงทัณฑ์ที่ว่าคืออะไร ตำราเล่มนี้ซุกซ่อนความลับเอาไว้มากจนเกินไป
ถิงถิงเข้าใจภาษายมทูตนับตั้งแต่นางมาอยู่เมืองนี้วันแรก ๆ ช่างเป็นเรื่องไร้เหตุและผล ในเมื่อพวกเขาสื่อสารกับนางด้วยภาษาเทพ เรื่องนี้เป็นความลับส่วนตัวของนาง มิได้แพร่งพราย นางแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจที่ยมทูตสนทนากัน เอื้อประโยชน์กับการเก็บข้อมูลในเมืองมรณา
พลังหยินหยางของเจ้านครถูกทำลายลงในชั่วพริบตาด้วยแสงโลหิตสาดจ้า ท่านลุงแย่งกันพูดจา เตือนสตินีเทียนต้าเซินว่าไม่ควรใช้พลังโดยเปล่าประโยชน์ ตำราสีชาดเป็นตำราที่มีพลังมากกว่านครมรณาและแดนปรภูมิรวมเข้าด้วยกันเสียอีก มันแข็งแกร่งกว่าตำราทุกเล่ม ต่อให้เป็นท่านอาจารย์ของเขาผู้ดูแลนครมรณามาถึงห้าแสนปียังมิอาจต่อกร ไม่เคยมีเทพมรณาจะวิวาทกับตำราเพื่อผนึกมันเอาไว้ด้วย
เหล่ายมทูตเอ่ยถึงอีกสองเทพมรณา ฮุ่ยเหอต้าเซิน[1] เยว่ชิงต้าเซิน[2] ในร่างกระดูกอันน่ากลัว นัยน์ตาสีชาดทั้งสามคู่เพ่งมองมายังนาง ก่อนที่ทั่วทั้งเรือนจะถูกปกคลุมด้วยเวทหยิน นางจึงไม่รับรู้สิ่งใดอีก
"เจ้าเองก็มีโทษ จำไว้ว่าข้าไม่ไว้หน้าผู้ใด มีเพียงท่านลุงเท่านั้น เป็นข้อยกเว้นของข้า" น้ำเสียงเคร่งขรึมของเจ้านครมรณา ไม่ต่างจากวันแรกที่นางมาพำนักอาศัย นางละทิ้งความโกรธกลัวของนาง คงเหลือเพียงความสิ้นหวัง
"ดี... เสร็จงานของข้าเมื่อไร ข้าจะรีบตายไปเป็นยมทูต ข้าจะเป็นท่านลุง..."
ฝันไปเถอะ!
นีเทียนต้าเซินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แทนที่จะลั่นวาจาเด็ดขาด ไม่มีทางรับดวงวิญญาณนางมาเป็นยมทูต ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้
ลิขิตชะตา เป็นเรื่องเหนืออำนาจการควบคุม... ในภพชาติหน้าของนางจะเป็นอะไรก็หาได้รู้ไม่
นัยน์ตาสีชาดยังคงเพ่งมองท่าทีโอหัง หวังให้นางศิโรราบ เขายืนเอามือไพล่หลังข้างฟูกนาง
"ลุกขึ้นมาทำงานของเจ้า ไหวหรือไม่?"
"ข้าไม่ทำงานให้ท่านแล้ว ข้าจะไป... จากที่นี่"
"เจ้าแน่ใจ?"
"เจ้าค่ะ ท่านและข้า ขออย่าได้พบกันอีกเลย หากมิใช่ในปรภูมิ หวังว่าท่านจะไม่ลืมที่ลั่นวาจาเอาไว้ว่าข้าเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ ข้าลาเจ้าค่ะ"
สีหน้าของผู้ขลาดกลัวบัดนี้เป็นคนละคน นางไม่อ่อนน้อมยอมตามอีกต่อไป
นีเทียนต้าเซินเบิกเนตรสีชาด หวังให้นางเปลี่ยนคำพูดของนาง กลับพบเพียงลูกแก้วอำพันเปี่ยมล้นหยดน้ำ นางร่ำไห้โศกศัลย์ บริภาษเทพใจดำ ยืนกรานว่านางจะกลับไปเรือนใต้ นางจะไม่สู้กับตำรานั่น เขาถอนหายใจตอบ
"ได้"

[1] 惠河大神
[2] 月星大神


"เทพมรณาผู้ตัดขาดจากทุกภพภูมิโลก วันหนึ่งมีปีศาจสาวใบหน้างามหมดจดมาอยู่เคียงข้าง ร่วมทุกข์ร่วมสุข ร่วมเป็นร่วมตาย นางเป็นผู้เดียวที่ไม่รังเกียจร่างละสังขารของท่าน…"
ท่านลุงจากเขตแดนที่สามพันแวะเวียนมาให้คำปรึกษาเทพมรณา เหล่ายมทูตมุ่งมั่นส่งตัวลุงสิบมา ด้วยเหตุว่าอดีตชาติของท่านลุงเป็นผู้ทรยศภรรยา นำพานางไปสู่ความตายก่อนมาเป็นยมทูต อาจกล่อมเกลาจิตใจอันเศร้าหมองของเทพมรณาได้ ไม่มากก็น้อย
"พวกข้าเข้าใจหัวอกท่าน นีเทียนต้าเซิน ท่านปรึกษาข้าได้ ว่ากันตามตรง... ข้าเป็นผู้มีประสบการณ์ อื้ม... ถึงจะไม่ค่อยดีเท่าไร"
"ข้าว่าท่านพูดจาไม่เข้าท่า ลุงสิบ ใครจะมาใครจะไป ข้าก็ไม่ได้สนใจนักหรอก"
"หน้าตาท่าน... ดูไม่ค่อยสบายดี"
"หน้าตาข้าก็เป็นเช่นนี้... มิใช่หรือ?"
ดวงตากลวงโบ๋ใต้เพลิงกัลป์เอี้ยวมองไปทางยมทูตอายุขัยสามหมื่นปี ลุงสิบในร่างชายวัยสี่สิบกว่า ๆ ถอยไปก้าวหนึ่ง ยกมือโขกศีรษะ
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ลายเมฆามีเชือกผูกเอวยาวประหน้าขาฝั่งหนึ่งสีขาว อีกฝั่งสีดำ มีอักษรปักผ้าทั้งสองฝั่งว่า 白色 และ 黑色 เดินวุ่นวายในเรือนไม้ห้องนอนเจ้าถิงถิง สิ่งของทุกอย่างวางอยู่ที่เดิมราวกับว่านางไม่เคยจากไป
เทพมรณาจะปิดบังอะไรจากท่านลุงได้...
ลูกแก้วยมทูตรับรู้ว่าเขาทุกข์ร้อนใจ นับตั้งแต่อุ้มพาเจ้าถิงถิงไปส่งถึงหอนอนในเรือนใต้ เขานั่งมองใบหน้างามยามหลับใหลด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ จนได้ยินเสียงฝีเท้า จึงวางถุงผ้าที่เต็มไปด้วยเหรียญเงินจากสถานที่ต่าง ๆ บนโต๊ะไม้ นางจะได้มีเงินจับจ่ายใช้สอย ท่องเที่ยวไปทั่วทุกแห่งหนกับสามีในภายภาคหน้า นำลูกแก้ววิญญาณชั้นเลิศไปวางในเรือนจิ้งจอกเงิน เฝ้าดูให้แน่ใจว่าถึงมือฮู่โหมว สามีนางจะมีพลังมากพอปกป้องนางจากตระกูลเหมยเตี๋ย
'เจ้าปีศาจน้อยถิงถิง ข้าขอให้เจ้ามีความสุขในโลกปีศาจ เจ้าอย่าเจ็บไข้ได้ป่วย อย่าทุกข์ทรมานเพราะข้าอีกเลย...'
นีเทียนต้าเซินหลับตาลงครู่หนึ่ง ถอนหายใจยาว พิจารณาตั่งนั่งลายผีเสื้อราวกับว่านางยังคงนั่งปั้นยิ้ม พูดจาเจื้อยแจ้ว ก่อนจะแหงนหน้ามองท้องนภามืดมิดไร้แสงจากปีกผีเสื้อ มีเพียงแสงหยินหยางจากเรือนยมทูต
อาการเจ็บปวดประหลาดในอกนี่คืออะไร? เสมือนหัวใจถูกแทงด้วยกริชคม ไปถามหายาจากท่านลุงก็เห็นจะไม่ได้เรื่องได้ราว ท่านลุงผู้เคยเป็นแพทย์หลวงหน้าตาคร่ำเครียด โยนภาระหน้าที่ให้ท่านลุงอื่น ๆ
ความเศร้าหมองฉาบประกายตาที่เป็นรูกลวงสีเพลิง นีเทียนต้าเซินไม่ลืมว่าตนลั่นวาจาโดยเด็ดขาด ส่งนางแล้วไม่จำเป็นต้องแจ้งข่าว ให้ท่านลุงอาวุโสตัดสินใจดำเนินการทั้งหมด เขาหยุดยืนข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คืนร่างกระดูกเมื่อมีแขกมาเยี่ยมเยียน เพื่อที่นัยน์ตาสีชาดจะได้ไม่เป็นจุดสนใจมากนัก
"เรื่องที่ข้ารบกวนท่านลุง... จับตาดูนาง... ว่ายังไง? นี่ก็ครบสิบราตรีแล้ว พวกท่านดำเนินการอย่างไร รายงานข้า..."
ทุกคราที่เปิดประชุมจะมีการจดบันทึกอย่างละเอียด ยมทูตทำงานเป็นระบบระเบียบ คราวนี้ก็เช่นกัน ลุงสิบเป็นผู้คุมกองทัพจากเขตแดนที่สิบ เฝ้ารอการเรียกยมทูตมาส่งรายงานของเทพมรณา ดวงไฟหยินหยางปรากฏขึ้นนับสิบ จารึกยมทูตเล่มสีทองลอยอยู่กลางเวหา มียมทูตในร่างบุรุษเจ็ด ร่างสตรีสาม ล้วนสวมอาภรณ์สีนิลสนิทมีผ้าคาดเอวป้ายสีขาวสลับดำ
"เขตแดนที่เจ็ดพันสามส่งรายงานเทพมรณา เวทลบเลือนความจำไม่สามารถใช้กับปีศาจที่มีพลังแข็งแกร่งเป็นครั้งที่สอง หลี่หวังหยางเป็นปีศาจตบะแก่กล้า..."
นีเทียนต้าเซินยืนนิ่งอึ้งฟังรายงานเหมือนไม่ได้ยินสิ่งใด แต่ใจรับรู้ทุกสิ่ง นอกเสียจากพิธีแต่งงานจะไม่เสร็จสิ้น เวทลบเลือนความทรงจำถูกทำลายในชั่วพริบตา ทั้งหมดเป็นแผนการของหลี่หวังหยาง! เล่นละครไปตามน้ำเพื่อตบตายมทูต ปีศาจผีเสื้อถูกจองจำในคุกใต้ดินเหม๋ยเตี๋ยในฐานะผู้ทรยศ แม้ว่ายมทูตจะนำพานางไป นับเป็นความผิดนาง
มีเรื่องน่าประหลาดใจอีกหลายส่วน นางไม่แพร่งพรายเรื่องภายในนครมรณา
'ยมทูตมีอีกร่างเป็น... อสรพิษเจ้าค่ะ พวกเขาเป็นลิงค่าง เป็นมด บางตนล่องลอยไปมาในอากาศ จับต้องไม่ได้ มียมทูตในหนองน้ำเป็นปลา... ข้าเกือบจะจับพวกเขากินอยู่เหมือนกัน ตอนข้าหิว...'
'เจ้าเมืองมรณาเป็นผู้โหดเหี้ยม สังหารคนในพริบตา ท่านปู่ต้องไม่เชื่อข้าแน่ ๆ ข้าเห็นเขากินเนื้อมนุษย์ ฉีกหนอนกินมูมมาม เขาโง่และขี้เกียจเหมือนหมู ถึงรูปงามเยี่ยงไร เห็นทีข้าจะร่วมรักกับเขาไม่ลง ข้าไม่กล้าจูบเขาเพื่อสูบวิญญาณแน่ เรื่องมารยาปีศาจก็ใช้ไม่ได้ผล เทพผู้นี้ป่าเถื่อน ไม่สนใจสตรี นำดวงวิญญาณไปสะสมในโหลแก้ว วัน ๆ เขาเอาแต่กิน...'
'ท่านผู้ยิ่งใหญ่นิยมชมชอบบุรุษ ไม่ใคร่จะชอบสตรี ต่อให้เป็นเทพธิดาจากเทวโลกชั้นฟ้าก็คงมิต้องตา... ต้องใจเขาผู้นั้น แต่ถ้าเป็นท่านปู่ รูปงาม คงไม่แน่…'
ไม่แพร่งพราย แต่บิดเบือนความจริง เจ้ากล่าวหาว่าข้าชอบบุรุษด้วยกันรึ
มากไปแล้วเจ้าถิงถิง!
คันฉ่องวิเศษบานสุดท้ายปรากฏภาพนางหัวเราะน่าเกลียดด้วยฟันสีเลือด อาภรณ์สกปรกของนางขาดวิ่น พันธนาการโซ่ตรวนบนลำคอ ข้อมือและข้อเท้าถูกปลดออกเมื่อราตรีก่อน ใบหน้ายับเยินของนางแลดูไม่สะทกสะท้านกับการโกหกสร้างเรื่อง
นีเทียนต้าเซินสะบัดหน้ามองคันฉ่องอย่างเกรี้ยวกราด เขายับยั้งชั่งใจ มิได้ตวาดว่านางวาจาสามหาว กำมือกระดูกแน่น ด้วยความรู้สึกผสมปนเปกันไปหมดจนแยกไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไรแน่
"คันฉ่องเทพใช้ลอบฟังได้ไม่นานก็แตกเป็นเสี่ยง เหลือเพียงบานนี้ที่สมบูรณ์ สองราตรีก่อนเขตแดนที่สามพันส่งยมทูตไปสอดแนมเมืองแมลงบุปผา หลี่หวังหยางบังคับนางฝึกวิชาลับให้สำเร็จก่อน จึงจะส่งนางให้ฝั่งจิ้งจอกเงิน"
"ไอ้ปีศาจเฒ่าเจ้าเล่ห์ แม้ฝีมือไม่เทียมเท่าจอมมารในตำนานแห่งจารึกเทพ เทพอาวุโสในเทวโลกชั้นฟ้าเท่านั้นอาจต่อกร ฝีมือสูสี กลืนกันไม่ลง พลาดท่าเล็กน้อย ตายด้วยเงื้อมมือปีศาจ" ลุงสามท่าทางเกรี้ยวกราด เมื่อมาส่งรายงานประชุม เทพมรณาคืนร่างบุรุษ ใบหน้าซีดเจื่อน
"ฮู่โหมวเล่า? ข้าได้ยินมาว่าอีกไม่นานจะบำเพ็ญตบะปีศาจจนครบเก้าหาง ข้าวางลูกแก้ววิญญาณเอาไว้มาก… แทบหมดคลังสมบัติข้า"
ยมทูตในร่างสตรีองอาจ ถนัดการสู้รบกับปีศาจ ยืนอยู่กลางเรือนพูดขึ้น "ลูกแก้ววิญญาณนับพันลูกก็มิสู้ปีศาจที่แข็งแกร่ง พลังวิญญาณช่วยสมานบาดแผล เพิ่มพูนพลัง อย่างมากคงเพิ่มไปอีกสามระดับจากสิบ ฮู่โหมวฝีมือห่างชั้นจากหลี่หวังหยาง ข้าเกรงว่า... ปีศาจน้อยถูกทรมานในคุกใต้ดินมาหลายราตรี ร่างกายมิอาจทนพิษบาดแผล ต่อให้นางจะได้รับพลังวิญญาณต่อชีวิต หากได้รับบาดเจ็บจากภายในมาก ๆ เข้า..."
"อ้อ... จริงด้วย ดูเหมือนว่าข้าพึ่งเห็นชื่อนาง..." ในสีหน้าเฉยเมย เงื้อมมือมัจจุราชเปิดตำราแห่งความตาย ปรากฏชื่อจิตวิญญาณที่เสียสละ วันตายของนางเป็นอีกสองราตรี การตายของนางช่างน่าอัปยศอดสู
"หากท่านใช้ดวงตาพิพากษามองผ่านนางว่าเกิดอะไรขึ้นในเรือนใต้ ง่ายดายกว่าการใช้คันฉ่องเทพ ข้าสังหรณ์ใจไม่ดี ฝั่งจิ้งจอกเงินรวบรวมกำลังเข้าห้ำหั่นแดนบุปผา หัวหน้าตระกูลจิ้งจอกวางกลยุทธ์มานาน ทว่าในเขตแดนเหมยเตี๋ยมีระเบียบเข้มงวด ปีศาจทรยศจะถูกประทับเหล็กร้อนกลางหน้าผาก ว่าด้วยความผิดที่กระทำ พันธนาการด้วยลวดหนาม ลากพาไปรอบเมืองเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง เชือดไก่ให้ลิงดู[1] หลี่หวังหยางเป็นผู้ควบคุมดินแดนแห่งแมลงที่เหี้ยมโหด... วิปริตนัก..."
-------------------
[1] 杀鸡儆猴 ฆ่าไก่เตือนลิง


ครั้งหนึ่งยมทูตมาเยือนเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา ชิงตัวเจ้าสาวกลางงานวิวาห์ สร้างความโกลาหลอยู่หลายราตรี
เมื่อสัญญาระหว่างดินแดนถูกตัดขาด แผนการสำคัญจำต้องเลื่อนออกไปโดยไม่มีกำหนด ผู้อาวุโสตระกูลเหมยเตี๋ยวางแผนรับมือแก้แค้น ตามคาดการณ์ว่ายมทูตอาจกลับมา ยิ่งหลายราตรีก่อนกระดิ่งบอกลางร้ายสั่นดังในเรือนใต้ทำให้มิอาจชะล่าใจ
หลี่หวังหยางนัดแนะกับบรรดาปีศาจให้เล่นละครไปตามน้ำ ตบตากลุ่มควันสีนิลซึ่งอาจปรากฏตัวอีกเมื่อใดก็ได้ ทั้งยังส่งสารแจ้งฝั่งจิ้งจอกเงิน ให้สลักอักษรไว้บนฝ่ามือว่า '忘' ลืม หมายถึงเวทลบเลือนความจำยมทูต ใครจำได้ก่อนค่อยทำลายอาคม ฟื้นความทรงจำให้ผู้อื่น
ศัตรูตายใจ จะได้ไม่เสียการใหญ่...
"ที่ใดมีความตาย ที่นั่นมียมทูต พวกนั้นรวบรวมดวงวิญญาณมากมายไปเพื่อการใด?"
สีหน้าสงสัยแกมเจ้าเล่ห์ของปีศาจเฒ่าในร่างบุรุษรูปงามซักไซ้เอาความจริงจากร่างไร้สติ
สตรีในอาภรณ์สีชาดอยู่ในเงื้อมมือปีศาจ เวทหยินห้อมล้อมรอบลำคอ ท่านปู่ยามนี้จะบีบคั้นนางก็ตายเปล่า นางสลายเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา
ข้างกันนั้นเป็นพี่สาวทั้งสองนอนฟุบบนพื้นหญ้า ญาติผู้พี่อีกสาม บุรุษจิ้งจอกผู้ติดตามฮู่โหมวมายังคงไม่ฟื้นจากแรงปะทะของเวทปีศาจ หลังการสะบัดพิษจากปีกของหลี่หวังหยาง ทำลายเวทหยินหยางใต้อักษร 忘 กลางหน้าผากจนแตกเป็นเสี่ยง ดวงตาสีอำพันเปิดเผยบนปีกสีนิลทั้งแปดคู่
"ใช้เวทลบเลือนความทรงจำ ส่งตัวเจ้าสาวกลับคืนสู่งานวิวาห์ เช่นคืนที่ลักพาตัวเจ้าไป... อื้ม... นับว่าเป็นผู้ซื่อตรง ไม่คิดอ้อมค้อม หากไร้กลยุทธ์…" ปลายเสียงเย้ยหยัน ปีศาจเฒ่าในเรือนผมสีเงินส่งเสียงหัวเราะดังไปทั่ว "จะเทพ มาร ยมทูต ข้าก็ไม่สน พวกมันบังอาจมาลูบคมหลี่หวังหยาง! ไยไม่ปรากฏตัวซึ่งหน้า พวกหมาลอบกัด หน้าตาพวกมันเป็นยังไง?เจ้ารู้อะไรมา... เจ้ามีเรื่องจะบอกข้าไหมเล่า?ถิงถิง"
นัยน์ตาสีอำพันฉายแววอาฆาตแค้น ไม่ต่างจากนางเป็นผู้กระทำผิดเสียเอง พวกเขาพานางไปขังไว้ในคุกใต้ดิน ตรึงโซ่ไว้เยี่ยงทาสตนอื่น
ข้อมือข้อเท้าของนางแดงช้ำ เช่นเดียวกับบริเวณรอบคอ มีโซ่เหล็กผูกแน่นหนา เหล็กเย็นเฉียบอาบด้วยเวทหยางเรียกสตินางกลับมา มองไปทางฝั่งซ้ายพบทาสปีศาจอีกสองตนใกล้หมดลมหายใจ นางรู้สึกแสบร้อนที่คอ ข้อมือและข้อเท้า
"นางเป็นภรรยาข้าแล้ว! ปล่อยนาง..."
"ยังเสียหน่อย พวกท่านน่ะใจร้อนเกินไป นางต้องรับโทษในตระกูลเหม่ยเตี๋ยก่อน..."
แสงสีนิลจากหางทั้งเจ็ดและผู้นำฝั่งจิ้งจอกเงินยังคงสงบนิ่ง ในท่าทางพร้อมต่อสู้ หลังจากที่ฝั่งมารดาผีเสื้อและผู้อาวุโสเรือนใต้ บุรุษจิ้งจอกว่าที่เจ้าบ่าวติดตามมาในทันที ฮู่โหมวถูกห้ามปรามมิให้ยุ่งเกี่ยวเรื่องครอบครัว เมื่อการส่งตัวเจ้าสาวยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ผู้กุมอำนาจโดยเด็ดขาดยังเป็นหลี่หวังหยาง
อุ้งมือปีศาจใต้กรงเล็บแหลมคมบีบกรามของนาง รู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งใบหน้า กลิ่นอายสังหารและความชั่วร้ายแผ่ซ่านอยู่โดยรอบอาภรณ์สีนิล
"ผู้อื่นอย่างไรก็คือผู้อื่น จะฆ่าเจ้าเมื่อไร หาได้รู้ถึงจิตใจพวกเขาไม่ แต่นี่... ข้าเป็นท่านปู่เจ้า บอกความจริงมาเถิดปีศาจน้อย เจ้าหายไปไหนมา?"
"พวกเขา... จับผิดตัว การเข้าออกเมืองมรณามีระยะเวลา ข้าหาโอกาสขโมยของสำคัญพวกเขา ยื่นเงื่อนไขให้ข้ากลับบ้าน"
ถิงถิงพยายามหลบเลี่ยงนัยน์ตาสีอำพัน นางคิดว่ามารดาจะเป็นผู้ลงโทษนาง ที่ไหนได้ กลับเป็นผู้นำตระกูลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมทารุณ
นานแล้วที่นางเคยพบท่านปู่แล่เนื้อปีศาจตระกูลมัจฉาเพื่อทำการทดลองอะไรสักอย่าง มันดีดดิ้นกรีดร้องอย่างทรมานกระทั่งเหลือเพียงหัวใจและก้างโดยที่ยังมีชีวิต นางเก็บไปฝันร้ายอยู่นานจนท่านปู่นำของขวัญมาปลอบนาง ในความทรงจำของนางมีแต่เรื่องความโหดเหี้ยมของท่านปู่
"ตอบข้ามาเร็วถิงถิง"
หลี่หวังหยางสะบัดมือจากใบหน้างาม นางก้มศีรษะ ละล่ำละลักพูด "ขะ… ข้าไม่กล้าโกหกท่านปู่เจ้าค่ะ! ข้าถูกจับตัวไว้ พวกเขาไม่ฆ่าข้า เพราะ…" นางสั่นศีรษะ นึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดถึงนีเทียนต้าเซินเป็นอันขาด หลี่หวังหยางแยกเขี้ยว เลิกคิ้วถาม
"เพราะ?"
"ข้า… ข้า… ปลูกผักทำอาหารได้ มีประโยชน์เล็กน้อย การฆ่าข้าแสนง่ายดาย จะฆ่าเมื่อไรก็ย่อมได้ ศัตรูชะล่าใจ เมตตาถิงถิง พวกเขาโง่เง่าเหมือนเทพ มองข้าเป็นภูตผีเสื้อจิตใจดี ข้าแสร้งอ่อนน้อมยอมตามจึงรอดชีวิตมาได้"
"งั้นรึ?แล้วระหว่างนั้นเจ้าเสียเวลาทำอะไร ทำไมจึงไม่รีบขโมยของแล้วออกมา เจ้ารู้ไหมว่าสามปีมานี้ฮู่โหมวจะแต่งกับเจ้าผู้เดียว แม้ข้าจะส่งตัวพี่สาวเจ้าไปแทน…"
เล่าไปคงไม่จบในวันเดียว ฮู่โหมวปฏิเสธพี่สาวนาง ส่งตัวเจ้าสาวคืนด้วยความโกรธแค้น นำไฟประหลาดจากภพภูมิอสรพิษมาเผาต้นไม้ใบหญ้า ทำร้ายผีเสื้อและจิ้งจอกที่ขัดขวาง ตามหานางไปทั่วทุกภพภูมิ
"ข้าได้ยินว่ามีปีศาจ… พบเจ้าใต้ต้นไม้วิญญาณกับบุรุษเทพรูปงาม?"
"เป็นกลลวงของข้า! อ้างว่าข้ากินอะไรไม่ได้นอกจากผลต้นไม้วิญญาณ ท่านปู่ได้โปรดเชื่อข้า ข้าพูดความจริง ถึงข้าจะเป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลอย่างไร ข้าคงไม่เข้าพรรคพวกยมทูตแน่ ใครเล่าจะอยากอยู่กับผู้กุมความตาย ข้าเป็นปีศาจขี้กลัว พี่รองพี่ใหญ่รู้ดีว่าข้ากลัวผี กลัววิญญาณ อีกอย่าง... ยมทูตผู้นั้นแข็งแกร่งเกินไป ข้าหนีข้าก็ตาย"
ปีศาจที่ไม่ได้โง่เง่าจนเกินไปคิดเรื่องคำแก้ตัวอยู่ทุกค่ำคืน นางจะตอบท่านปู่ว่ายังไง หากนางได้กลับเรือนใต้ อย่างน้อยก็น่าจะผ่อนหนักเป็นเบา
จอมปีศาจเหม๋ยเตี๋ยผู้นี้สังหารได้แม้กระทั่งบุตรแท้ ๆ ไม่ต้องพูดถึงนางที่เป็นแค่หลาน นางหวาดกลัวจนริมฝีปากสั่นเทา น้ำตาไหลพราก อุ้งมือเยียบเย็นของท่านปู่กระชากจับใบหน้านาง
"เจ้ายังเป็นหลานคนดีของปู่ ถิงถิง งานวิวาห์จำต้องเลื่อนไป เพราะเจ้าต้องฝึกวิชาสำคัญก่อนออกเรือน เจ้าปีศาจทรยศ... อย่าให้มีครั้งที่สาม"
"ถิงถิงจะไม่ทำให้ท่านปู่ผิดหวัง!ท่านปู่เฉลียวฉลาด เป็นหนึ่งในใต้หล้า หาได้มีผู้เทียบเทียม ข้าพ้นผิดเมื่อไร ข้าจะแก้แค้นพวกยมทูต!"
"อ้อ... เจ้าปีศาจน้อย ปู่มีของวิเศษหลายอย่างให้เจ้าเป็นของขวัญต้อนรับการกลับมา... เพียงแต่..." ท่าทางอ่อนโยนของปีศาจเฒ่าแปรเปลี่ยนไป เขาปล่อยนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "การขยายดินแดนอาจกินเวลาสองถึงสามปี อาจเป็นสิบปี ร้อยปี... ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อใจเจ้า แต่จะใช้งานเจ้าทั้งที ก็ต้องบังคับให้ทำ ข้าเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ เจ้าน่ะพูดอย่างทำอย่าง [1] คำพูดเชื่อถือไม่ได้ [2] ประจบสอพลอเก่ง ถิงถิง"

[1] สำนวนจีน : 言行不一 (yánxíng bùyī)
[2] สำนวนจีน : 言而无信 (yán' ér wúxìn)