ตอนที่ 45 การติดต่อครั้งแรก
“แม่เป็นอะไรไปเหรอคะ” หนิงฉิงรู้สึกว่าท่าทางของเฉินซูหลานแปลกๆ
เฉินซูหลานเงยหน้าขึ้นและพูดอ้อมแอ้มว่า “ครูเว่ยหลินคนนี้ชื่อคุ้นๆ…”
ฉินหร่านปอกแอปเปิลแล้วหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เธอป้อนแอปเปิลใส่ปากของเฉินซูหลาน
แล้วพูดอย่างเรียบๆ ว่า “ยายคะ กินแอปเปิลค่ะ”
คำพูดเฉินซูหลานติดอยู่ในลำคอของเธอ
หนิงฉิงวางแก้วน้ำชาลงและไม่ได้สนใจอะไรมาก “เอ๊ะ หนูคิดว่าคงเป็นหนึ่งในเพื่อน
ที่เล่นไพ่นกกระจอกของแม่ที่มีชื่อเหมือนกัน มันเป็นชื่อทั่วไป”
“คงงั้น” เฉินซูหลานกล่าวอย่างคลุมเครือ ตอนนี้ฟันของเธอไม่ค่อยดีจึงเคี้ยวช้ามาก
ฉินหร่านหั่นแอปเปิลเสร็จแล้ว เธอวางมันลงบนจานแล้วเสียบไม้จิ้มฟันลงไปในชิ้นแอปเปิล
เฉินซูหลานเอาแต่มองฉินหร่านอย่างเงียบๆ ฉินหร่านถอนหายใจเงียบๆ ก้มหน้าลงพูดอย่างอบอุ่น“หนูกลับไปเรียนก่อนนะคะ”
เธอยังต้องทำงานพิเศษที่ร้านชานมไข่มุก
“ตั้งใจเรียนล่ะ ยายรอให้หลานเข้ามหาวิทยาลัยอยู่นะ”
ฉินหร่านก้มศีรษะลงเล็กน้อยและดูเหมือนจะยิ้มแต่เธอพูดอย่างจริงจัง “ค่ะ หนูจะพยายาม”
เธอหันหลังกลับออกไป หนิงฉิงจำการประชุมผู้ปกครองเมื่อเช้านี้ได้และออกไปข้างนอกด้วย
บนเตียงของโรงพยาบาล เฉินซูหลานมองตามหลังของฉินหร่านด้วยดวงตาขุ่นมัว
เธอเคยได้ยินชื่อ “ครูเว่ยหลิน” มาก่อน
ไม่ใช่ว่าอาจารย์ที่มาจากเมืองหลวงและไปอยู่ที่หมู่บ้านหนิงไห่ของพวกเขาทั้งเดือนเพื่อจะรับฉินหร่านเป็นศิษย์ก็ชื่อเว่ยหลินเหมือนกันเหรอ
ด้านนอกประตู หนิงฉิงเดินแซงฉินหร่านไปสองสามก้าว
นี่คือแผนกวีไอพี ตรงทางเดินจึงมีคนไม่มากนัก
หนิงฉิงลดเสียงลง “ทำไมวันนี้ไม่ให้ป้าของแกไปประชุมผู้ปกครองล่ะ”
“ป้าไม่ว่าง” เมื่อไม่มียายอยู่ ฉินหร่านก็ไม่ต้องอดทนอะไร เธอเหลือบมอง คิ้วสวยของเธอเย็นชาเล็กน้อยและยังดูยุ่งเหยิง
เธอยกมือขึ้นกดประตูลิฟต์ “มีอะไรอีกไหมคะ”
“งั้น…” จิตใจของหนิงฉิงยังเต็มไปด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียน เธอถาม “แกเข้ากับเพื่อนในห้องได้ยังไง แกชินกับการเรียนหรือยัง แล้วมีเพื่อนกี่คน”
หลังจากเรียนมาตั้งหลายวัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินหร่านได้ยินหนิงฉิงถามเกี่ยวกับการเรียนของเธอ
“ก็ดีค่ะ” เธอพูดด้วยความอดทนและรวบรัด “หนูไปก่อนนะคะ”
หนิงฉิงยังอยากถามว่าเธอสนิทกับเฉียวเซิงหรือเปล่า แต่ฉินหร่านไม่อยากคุยกับเธอ เธอทำได้เพียงมองประตูลิฟต์ปิดลงอย่างช้าๆ ต่อหน้าเธอ
การแสดงออกของเธอค่อนข้างซับซ้อน
**
ฉินหร่านเดินลงไปชั้นล่าง เธอมีบัตรรถประจำทางและไม่ได้โทรหาเฉิงเจวี้ยน มีรถประจำทางสายสิบสองที่วิ่งตรงไปโรงเรียนอีจงซึ่งสะดวกสบายมากๆ
ทันทีที่เธอออกจากประตูโรงพยาบาลและยังไม่ถึงป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม
ก็มีรถสีดำมาจอดอยู่ตรงหน้า
 กระจกหน้าต่างรถเลื่อนลง เฉิงเจวี้ยนเคาะพวงมาลัยด้วยนิ้วเรียวงาม ยันตัวขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้วแล้วพูดช้าๆ “ขึ้นมา”
รถขับตรงไปยังห้องพยาบาล
ฉินหร่านสังเกตว่าประตูห้องพักแพทย์ของโรงเรียนเปิดอยู่ เธอหยุด เขาไม่ได้บอกเหรอว่าวันนี้ลู่จ้าวอิ่งมีภารกิจที่ต้องเข้าร่วมด้วย
เธอแค่คิดถึงเรื่องนั้น
เธอเห็นชายในชุดดำเดินออกมาจากห้องพยาบาล
เขาสวมเสื้อแขนสั้นและมีรอยสักสีฟ้าจางๆ ที่แขน เขาเต็มไปด้วยรังสีอํามหิต
และคงไม่ดีนักหากอย่าไปยั่วโมโหเข้า
“คุณเจวี้ยน” ชายชุดดำกล่าวเมื่อเฉิงเจวี้ยนลงจากรถด้วยความสุภาพและระมัดระวัง
“การสอบสวน…”
ก่อนจะพูดจบเขาก็เห็นอีกคนลงจากรถมาพร้อมกับคุณเจวี้ยน
ก็ไม่แปลกนักหรอกที่มีคนอื่นอยู่บนรถกับคุณเจวี้ยน แต่กลับเป็นผู้หญิง… ชายในชุดดำตะลึง
“ไปกินข้าวก่อนเถอะ” ข้างนอกอากาศร้อนเฉิงเจวี้ยนก็เอื้อมมือไปปลดกระดุมที่คอเสื้อของเขา
เขานึกอะไรได้ขึ้นมาจึงพูดด้วยเสียงต่ำ “คุณเอาของมาหรือเปล่า”
“… เอามา” ชายชุดดำได้สติ
แต่เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองฉินหร่าน
เมื่อทั้งสามเข้ามาในบ้าน ฉินหร่านมองโต๊ะที่เคยว่างเปล่าในห้องพยาบาลกลับมีกองหนังสือเต็มไปหมด
ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะอธิบายว่าเป็น “กอง”
“ดื่มน้ำสิ” เฉิงเจวี้ยนหยิบแก้วรินน้ำอุ่นให้ฉินหร่าน
เขาเดินไปที่กองหนังสือบนโต๊ะ
หลังจากเลือกแล้วก็หยิบหนังสือห้าเล่มส่งให้ฉินหร่าน
ฉินหร่านชำเลืองมองหนังสือ “…”
การสอบเข้าวิทยาลัยขั้นตอนที่หนึ่ง
“คุณเกาถามผมว่าคุณกำลังอ่านหนังสืออยู่” เฉิงเจวี้ยนหันมารินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว น้ำเสียงของเขาเกียจคร้านและเขาหรี่ตาลง
“ผมเลือกเล่มที่เหมาะคุณให้แล้ว” เฉิงเจวี้ยนถือน้ำเข้ามา ตอนที่เธอไปเยี่ยมยายที่โรงพยาบาล เขาก็ได้คิดแผนทบทวนไว้ให้เธอแล้ว
เขาเดินไปชี้ที่หนังสือแล้วย่อตัวลงเท่าฉินหร่าน เขาก้มศีรษะลงเพื่อแนะนำเอกสาร
ทบทวนบทเรียนให้ฉินหร่าน
ฉินหร่านหยิบหนังสือขึ้นมา กะพริบตา เอียงหัวแล้วพูดช้าๆ “…ฉันไม่อยากได้”
ทั้งคู่สบสายตากัน เส้นผมของเขาปรกตา ปาก จมูกและหน้าผากของเขา
ระยะห่างแค่นี้แม้แต่เสียงลมหายใจเพียงเล็กน้อยของเขาก็ยังได้ยิน
ฉินหร่านมักจะไม่สนใจ เย็นชาและเฉยชา
เฉิงเจวี้ยนไม่อาจทนได้ เขายืนตัวตรง ถอยหลังและพูดอย่างจริงจังว่า “คุณเกาบอกว่าคุณฉลาดมาก ตราบใดที่คุณตั้งใจเรียน การเข้ามหาวิทยาลัยก็เป็นเรื่องง่าย”
ฉินหร่านเอียงคอและเพ่งมองไปที่หนังสือเพราะว่าเธอไม่เคยเห็นข้อมูลในหนังสือเล่มนี้
เธอหยิบหนังสือทั้งห้าเล่มขึ้นมา ด้านบนของหนังสือเล่มหนึ่งมีรูปวาดไฮเพอร์โบลาและดูเหมือนจะมีตัวเลขยุ่งๆ เล่มต่อไปคือแบบทบทวนฟิสิกส์...
ฉินหร่านนิ่งก่อนพูดขึ้นว่า “ขอบคุณค่ะ”
อาหารของวันนี้ยังคงมาส่งจากโรงแรม และชายในชุดดำพยายามอย่างมากที่จะทำให้ตัวเองเหมือนไม่มีตัวตน
เขาหยุดมองฉินหร่าน
หลังจากรับประทานอาหาร ฉินหร่านกลับไปที่ห้องนอนของเธอ
วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนอน อู๋เหยียนไปเรียนคาบศึกษาด้วยตัวเอง ส่วนหลินซือหรานก็กลับบ้านไปกับ พ่อของเธอ ฉินหร่านวางหนังสือลงบนโต๊ะ
จากนั้นเธอก็หยิบคอมพิวเตอร์ออกมาเปิดเครื่อง
คอมพิวเตอร์เปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอเอื้อมมือออกและกดปุ่มสองสามปุ่มอย่างเร็วและเสียงก็ดังขึ้น
เสียงจากชายคนนั้นพูดว่า “ในที่สุดคุณก็ติดต่อฉันมาได้แล้วเหรอ”
“ว่ามา” ฉินหร่านไปห้องน้ำและหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหน้า
เธอเปิดเครื่องเปลี่ยนเสียงและเสียงของเธอก็แหบพร่า
“คนอื่นๆ เอาแต่ถามฉันว่าคุณจะเริ่มรับคำสั่งได้หรือยัง” ชายคนนั้นหยุด พึมพำและก็บ่น “อาจารย์ คุณบอกว่าคุณอยู่ในสภาพที่เลวร้ายและต้องการหยุดพัก รู้ไหมว่าคุณหายไปนานแค่ไหนโดยไม่มีคำสั่งใดๆ หนึ่งปีสี่เดือนแล้วนะ”
ฉินหร่านนั่งบนเก้าอี้ใช้มืออีกข้างหนึ่งพลิกหนังสือของเธอแล้วหัวเราะ “ฉังหนิง ฉันจำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนมีการสั่งซื้อสิบล้านครั้ง”
หากมีคนที่รู้เรื่องนี้เข้า การแสดงออกของเขาก็จะเปลี่ยนไปทันที
ฉังหนิง ผู้ก่อตั้งหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า ไม่รู้ว่าหน่วยสืบสวนแห่งนี้เชื่อมโยงกับเว็บมืดหรือไม่ แต่ทุกคนรู้ดีว่าหากมันคือการค้าผ่านแดนและมีเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่มีข้อมูลอะไรที่หน่วยหนึ่งสองเก้า หาไม่พบและไม่มีคดีไหนที่พวกเขาแก้ไม่ได้
“ตอนนี้สถานการณ์ของคุณดีขึ้นหรือยัง” ฉังหนิงถามอย่างจริงจัง


ตอนที่ 47 เพื่อนร่วมชั้นประสาอะไร!
เมื่อฟังคำพูดของหลินซือหราน สวีเหยากวงก็มองฉินหร่านที่กำลังหมุนปากกาในมืออย่างหัวเสีย เขาเป็นคนใจเย็นและสุขุมก็ยังตอบสนองไม่ทัน
“ฉันทำข้อนี้ไม่ได้ แต่ฉันก็ส่งไป หร่านหร่านช่วยใส่คำตอบข้อนี้ให้ฉันทีสิ” หลินซือหรานเหมือนจะเห็นว่าสวีเหยากวงแปลกใจแล้วเอียงหัวเพื่ออธิบาย
ฟิสิกส์ไม่เหมือนกับภาษาจีนโดยเฉพาะการเติมคำตอบในช่องว่าง คำถามนี้ไม่รู้จะเริ่มแก้ยังไง แถมเวลาก็ยังจำกัดอีก หลินซือหรานจึงแค่เหลือบมองแล้วข้ามมันไป
เมื่อเธอส่งข้อสอบทีหลัง หลินซือหรานไม่ได้ตอบคำถามข้อใหญ่ด้วยซ้ำ แล้วเธอจะมากังวลเรื่อง การเติบคำตอบในช่องว่างทำไม
หลินซือหรานรู้สึกว่าฉินหร่านเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ เธอทำข้อสอบทุกข้อ เติมทุกช่องว่างไม่ให้เหลือ ไม่แม้แต่จะเหลือช่องว่างใดๆ ในข้อสอบ
เธอเลยเอาปากกามาเติมคำตอบ
เมื่อรู้อัตราการตอบถูกของฉินหร่าน หลินซือหรานแค่ปล่อยให้เธอเติมคำตอบลงไป ไม่น่าเชื่อว่าครั้งนี้เธอทำได้ถูกต้อง
หลินซือหรานเขย่าแขนของฉินหร่านอีกครั้ง “หร่านหร่านๆ …”
“เธอเป็นหมูหรือไง” ฉินหร่านกดที่ขมับของเธอ เธอวางปากกาลงบนหนังสือแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เธอนั่งไขว้ขาและเริ่มอ่านคำถาม
ถ้าพวกเขายังตอบคำถามแค่นี้ไม่ได้ แล้วจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ยังไง ฉินหร่านชำเลืองมอง
หลินซือหราน
ในฐานะสถาบันการศึกษาชั้นสูงของประเทศ มหาวิทยาลัยปักกิ่งจัดเป็นมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของโลก นักเรียนของโรงเรียนอีจงต่างก็มุ่งหวังที่จะเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ได้
“คำถามนี้” ฉินหร่านเชิดคางปละกระแอม “ฉันก็เดาๆ เอา”
เดาๆ เอา...
สองจุดห้าคูณด้วยสแควรูทสิบเอ็ด
ใครก็เบื่อที่ต้องตอบคำถามแบบสุ่มที่ซับซ้อนอย่างนี้
คนทั่วไปจะเดาว่าสองไม่ก็สแควรูทสอง
หลินซือหรานกับสวีเหยากวงดูท่าทางไม่เชื่อ
“แค่นั้นแหละ” ฉินหร่านนั่งลงอย่างสบายๆ เคาะโต๊ะด้วยมือข้างหนึ่ง เพื่อเป็นสัญญาณให้ หลินซือหรานหยิบกระดาษคำตอบคณิตศาสตร์ออกมาจากใต้โต๊ะ
หลินซือหรานหยิบมันออกมาด้วยความสงสัยและไม่ลืมที่จะสังเกตสีหน้าของฉินหร่าน
หน้าของฉินหร่านยังคงดูสบายๆ เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “ฉันพยายามแก้โจทย์นี้มาครึ่งวันก็ได้สมการนี้มา เพราะมันผิดฉันก็เลยคัดลอกมันลงไปในกระดาษคำตอบของเธอ”
หลินซือหรานและสวีเหยากวงก้มลงไปดู
คำถามข้อใหญ่ข้อแรกของฉินหร่านถูกเติมคำตอบด้วยสมการ
ปัญหาสำคัญประการแรกในวิชาคณิตศาสตร์คือแบ่งเป็นเป็นคำถามย่อยๆ คำตอบที่ถูกต้องคือ สามสิบหก ยกเว้นคนที่ทำพลาดโดยไม่ได้สนใจ ในโรงเรียนคงมีเพียงฉินหร่านเท่านั้นที่สามารถให้คำตอบ ที่ดูยุ่งเหยิงแบบนี้ได้
เพราะว่าเธอตั้งใจทุ่มเทอย่างหนักจนแก้มันได้เป็นครั้งแรก ก็สมเหตุสมผลที่เธอจะคิดมันในใจได้
ถึงฉินหร่านจะไม่อธิบาย หลินซือหรานรู้ว่าเป็นเพราะสมองของฉินหร่าน
“อ๋อ แบบนี้นี่เอง” หลินซือหรานพยักหน้า
สวีเหยากวงได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม เขาวางกระดาษของฉินหร่านแล้วชำเลืองไป ที่สมุดงานของฉินหร่านที่กำลังเขียนอยู่
หนังสือปกสีน้ำเงิน
มันดูคุ้นตา
สวีเหยากวงก้าวเท้าไป
ชำเลืองดูเอกสารนั่นอีกครั้งและเห็นว่ามันเป็นหนังสือแบบฝึกหัดของโรงเรียนมัธยมในกำกับของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง หนังสือแบบฝึกหัดนี้ทางโรงเรียนได้จัดทำขึ้นมาเอง มันไม่ได้ยากมากนัก แต่ต้องมีความรู้ครอบคลุมและมีทักษะการคิดที่มีเหตุผล
สวีเหยากวงทำของเขาเรียบร้อยแล้ว
หนังสือแบบฝึกหัดนี่มีขายแค่ในเขตปักกิ่ง มณฑลหรือเมืองอื่นๆ ไม่รู้ว่าหนังสือแบบฝึกหัดเป็น เอกสารเฉพาะ
เขาไม่เคยเห็นใครในอวิ๋นเฉิงใช้แบบฝึกหัดนี้
สวีเหยากวงทนไม่ได้ที่จะมองไปทางอื่น
ฉินหร่านสวมหูฟังอีกครั้งแล้วเริ่มจรดปากกาทำแบบฝึกหัดของเธอ
เธอเป็นคนถนัดซ้ายและเขียนช้าๆ โดยไม่ได้หยุดพักนานนัก บางครั้งเธอก็เขียนลงกระดาษทด ถึงจะเขียนอย่างช้าๆ เธอก็ไม่ได้หยุดนิ่ง เธอเขียนต่อไปอย่างลื่นไหล
เพียงชั่วอึดใจคำถามที่ว่างเปล่าก็ถูกเขียนเติมลงไป
สวีเหยากวงชำเลืองไปอีกด้าน ฉินหร่านฉีกคำตอบออกมาแล้วทับมันไว้ใต้แขนของเธอ
เขามองอย่างไม่ใส่ใจ
เขาอยากจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่ครั้งนี้เขาจะไม่เตือน เขาจะแจกจ่ายข้อสอบของฉินหร่านและออกไป
หลังจากเขียนคำถามไปได้สองสามหน้า ฉินหร่านก็เพิ่มเสียงเพลงให้ดังขึ้นพร้อมฟุบหน้าลงบนโต๊ะเพื่อจะนอนหลับ
ก่อนที่จะนอน เธอเอื้อมมือออกไปและเขียนคำถามอีกสองสามข้อในกระดาษของหลินซือหราน “ฉันไม่เข้าใจตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนั้น ฟังดีๆ นะ แล้วมาบอกฉันตอนเลิกเรียนด้วย”
เมื่อหลี่ไอ้หรงเข้ามาในห้องเพื่ออธิบายแบบฝึกหัด เธอไม่พอใจที่เห็นฉินหร่านนอนหลับบนโต๊ะ เธอไม่เข้าใจว่าอาจารย์ใหญ่และเกาหยางคิดอะไรอยู่กันแน่
การมีคนแบบนี้อยู่ในห้องมันส่งผลต่อบรรยากาศการเรียนจริงๆ
ฉินหร่านถอนหายใจ นี่เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นประสาอะไรเนี่ย ถึงต้องมากังวลกับการเรียนของเพื่อนร่วมชั้นด้วย
**
ห้องอาจารย์ใหญ่
อาจารย์ใหญ่สวีถือหนังสืออยู่ในมือ เขาไม่ได้อ่านมันแค่ถือแว่นไว้เฉยๆ เขาประหลาดใจกับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา “นายน้อยเฉิงมีอะไรหรือ”
“คุณมีเอกสารของฉินหร่านไหมครับ” เฉิงเจวี้ยนถามขณะถือแก้วชา ดวงตาของเขาลึกและปลายนิ้วยาวของเขาสะท้อนกับแก้วชาพอร์ซเลน
“มี…” อาจารย์ใหญ่สวีชะงักและไม่รู้จะตอบอะไร
“เปลี่ยนเบอร์ติดต่อฉุกเฉินของเธอเป็นของลู่จ้าวอิ่งชั่วคราวครับ” เฉิงเจวี้ยนหยุด และพูดขึ้นอีกครั้ง “ดูเหมือนครอบครัวจะไม่ได้สนใจเธอนัก เธอเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ทำงานในห้องพยาบาลของโรงเรียน”
ตระกูลลู่บริจาคให้ทุกคนในปักกิ่ง
อาจารย์ใหญ่สวีไม่คิดว่าลู่จ้าวอิ่งจะมีเมตตาแบบนี้
เฉิงเจวี้ยนรายงานตัวเลข
อาจารย์ใหญ่สวีจดบันทึกลงไป หลังจากเฉิงเจวี้ยนกลับไป ของมองดูตัวเฉิงเจวี้ยนอย่างครุ่นคิด
มันก็มีเหตุผลอยู่ว่าอาจารย์ใหญ่ไม่ควรทำแบบนั้น เดิมทีเบอร์ติดต่อฉุกเฉินคือเบอร์ของหนิงฉิง มันไม่เคยเปลี่ยนเลยนับตั้งแต่ที่โรงเรียนประถมบันทึกลงในเอกสาร
แต่...
อาจารย์ใหญ่สวีมองไปยังทางที่เฉิงเจวี้ยนออกไป ในท้ายสุดเขาก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์
เมื่อมองไปที่เบอร์โทรนี้ เขาก็จำได้ว่าเบอร์โทรศัพท์ของลู่จ้าวอิ่งนั้นดูเหมือนจะลงท้ายด้วยหมายเลขแปด เบอร์โทรนี้มันผิดหรือเปล่า
“อาจารย์ใหญ่สวีมีคนมาหาคุณอยู่ข้างนอกครับ”
“ใครเหรอ” อาจารย์ใหญ่สวีได้สติกลับมา
“ตระกูลหลิน”
**
ตอนที่ฉินหร่านไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน ลู่จ้าวอิ่งกำลังจ่ายยาให้กับนักเรียน เฉิงเจวี้ยนไม่ได้อยู่ในห้องพยาบาลของโรงเรียน
เธอตรงเข้าไปในครัว
หลังจากนั้นไม่นานชายร่างใหญ่ในชุดดำที่เธอเคยเจอมาก่อนผลักเปิดประตูห้องพยาบาลของโรงเรียนแล้วเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาแข็งทื่อและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
“นายน้อยเฉิงอยู่ที่ไหน” เขาถามด้วยลมหายใจ
เขาสังเกตเห็นใครบางคนในครัวและจดๆ จ้องๆ เป็นผู้หญิงที่เขาเคยเห็นตอนเที่ยงเมื่อวานซืน ชายในชุดดำลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว
“เขามาหาอาจารย์ใหญ่สวี” ลู่จ้าวอิ่งส่งยาให้กับนักเรียนและเมื่อนักเรียนออกจากห้องพยาบาลของโรงเรียนเขาก็หันหน้าไป “เกิดอะไรขึ้น”
“ทีมเจียงได้ข่าวแล้ว” เมื่อเขาพูดจบ ชายชุดดำก็หยุด เขาตรงเข้าไปที่ครัวแล้วก็กันพื้นที่ไว้บางส่วน
“ไม่ต้องตรวจสอบอีกแล้ว” ลู่จ้าวอิ่งหลีกเลี่ยงฉินหร่าน เขาโยนปากกาลงบนโต๊ะ
ชายชุดดำไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ “ทำไม”
“เราเจอหมาป่าเดียวดายแล้ว” เฉิงเจวี้ยนผลักประตูเข้ามา ลมพัดเข้ามาปะทะตัวเขา เสียงของเขาต่ำและเฉื่อยชา
ชายในชุดดำดูประหม่าและอยากจะโต้เถียง แต่เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็หยุดนิ่งไม่ตอบโต้อะไร ตัวแข็งทื่อ
ในห้องครัว ฉินหร่านทำแก้วในมือหล่นลงไปโดนเท้า
เพล้ง!
เฉิงเจวี้ยนรีบไปดู “เป็นอะไรไหม”


ตอนที่ 50 รนหาที่ตาย
ชายผมสีม่วงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นฉินหร่านเข้า เขาถือบุหรี่ในมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “เธอมองหาอะไร...”
ทุกฉากฉายผ่านในความคิดของเธอ เสียงกรีดร้อง ระเบิด เลือดไหลนองชุ่มทั้งโลก…
ฉินหร่านถอดหูฟังกับเครื่องแบบแล้วโยนทิ้งไป เธอมองไปที่คนที่เรียกกันว่าพี่สวีอย่างเย็นชาและร้ายกาจ “สวี่เซิ่น จำที่ฉันเคยบอกนายได้ไหมว่าให้อยู่ห่างๆ ฉัน”
เธอก้าวเท้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปคว้ามีดในมือของสวี่เซิ่น
เลือดไหลออมาจากฝ่ามือของเธอทำให้กลุ่มวัยรุ่นกลัว จากที่เคยก้าวร้าวก็สงบลงเมื่อทั้งหมดมองเห็นเธอ
สวี่เซิ่นตกใจและถอยหลังไป
เขาสังเกตเห็นสีหน้าเธอหม่นลง ดุร้ายและความก้าวร้าวแสดงออกมาบนใบหน้าของเธอ
เขาลดมีดลงแล้วตั้งท่าแบบเทควันโด
ขวับ...
ฉินหร่านสะบัดมือของเขาอย่างไว มีดเล่มนั้นหล่นลงพื้นและสั่นเล็กน้อย
เธอก้าวถอยหลังมา เพิ่มระยะห่างของเธอ แล้วเตะตวัดไปที่หน้าอกของสวี่เซิ่ง
โครม...
เมื่อคนนั้นล้มลง คนอื่นก็ตอบสนองและรีบวิ่งขั้นมา ฉินหร่านยกมืออีกข้างขึ้นแล้วกดมืออีกคนไว้ แล้วเตะไปที่ท้องของเขาในเวลาเดียวกัน
“ฉินหร่าน!” สวี่เซิ่งพยุงตัวขึ้นมาจากพื้นแล้วกระอักเลือด เขาพยายามลุกแต่ก็ไม่สำเร็จ
เสียงไซเรนดังอยู่ไม่ไกล
ฉินหร่านบีบมือขวาของเธอ พยายามสวมเครื่องแบบยืนอยู่ข้างสวี่เซิ่ง เธอก้มหัวลงและไม่ได้รูปซิป เพราะอย่างนี้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอจึงชุ่มไปด้วยเลือดแดงฉาน
เธอนั่งยองๆ พร้อมกับเหยียบมือของสวี่เซิ่ง ดวงตาน่ารักของเธอหรี่เล็ก เธอยื่นนิ้วขาวๆ ของเธอออกมาบีบคอของสวี่เซิ่ง เธอลากเสียงออกมา เสียงเธอดูเพลิดเพลิน “ทำไมนายถึงไม่ฟังฉัน”
ไม่ไกลนัก ฉินอวี่ที่เดิมทีเดินมากับหนิงฉิงและหลินหว่าน แต่เธอหาหนังสือที่อาจารย์หลี่ไอ้หรงต้องการไม่ได้
เธอให้คนขับรถจอดตรงทางแยก
เธอลงมาเพื่อซื้อหนังสือ และคนขับก็ไปส่งหนิงฉิงที่โรงแรมใกล้ๆ นี่ก่อนแล้ว
เมื่อเห็นแบบนี้แล้วฉินอวี่จึงมองไปรอบๆ และไม่ได้ไปที่ร้านหนังสือ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหนิงฉิง
“แม่คะ” ฉินอวี่มองเห็นรถตำรวจที่จอดอยู่ไม่ไกล “พี่สาวเหมือนกำลังต่อสู้กับใครอยู่และกำลังจะไปที่กองความมั่นคงสาธารณะ”
ในอีกด้านหนึ่งของสายโทรศัพท์ หนิงฉิงก็มีท่าทีเปลี่ยนไป
เธอก้าวออกจากโรงแรมหลังจากมั่นใจว่าหลินหว่านกับหลินฉีไม่ได้ยินเธอ เธอกระซิบว่า “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”
ฉินอวี่ก็ยังไม่แน่ใจ เธอเลยพูดได้ไม่กี่คำที่ฟังแล้วดูคลุมเครือ
“อย่าบอกเรื่องนี้ให้พ่อกับอารู้นะ เดี๋ยวแม่จะไปที่สน.ก่อน”
**
สถานีตำรวจอวิ๋นเฉิง
ตำรวจหนุ่มถือปากกานั่งอยู่ตรงข้างกับฉินหร่าน “ฉินหร่านบอกข้อมูลติดต่อของผู้ปกครองเธอหน่อย แล้วก็ทำไมเธอถึงไปทำร้ายเขา”
ฉินหร่านเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วบีบมือขวาของเธอไว้ เลือดไหลซึมออกมาเปรอะเลอะเครื่องแบบของเธอ
เธอไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา คิ้วของเธอดูสวยยามอยู่ใต้แสงไฟ เธอไม่ได้มองไปที่เจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่เธอกำลังเล่นกับนิ้วมือข้างซ้ายแล้วนั่งทับขา เธอพูดอย่างสบายๆ “ฉันไม่ชอบสายตาพวกเขา”
มีการส่งคนไปใกล้ๆ โรงเรียน ตำรวจเคยเห็นนักเรียนที่น่ารังเกียจพวกนี้มาก่อน มีคนหนึ่งชำเลืองมองฉินหร่าน เขาบอกไปว่าเธอเป็นเหมือนผู้กระทำผิดทั่วไป “เธอไปหาเรื่องเขาเพราะแบบนี้เหรอ แม่สาวน้อย เธอนี่มันน่าประทับใจ เฮ้อ”
ไม่นานนักรายชื่อผู้ได้รับบาดเจ็บก็ออกมา
ในแวบแรกตำรวจคิดว่าสวี่เซิ่งเป็นผู้ที่ถูกทำร้ายหนักที่สุด คงต้องพักอยู่ที่โรงพยาบาลสักสองสามวัน
เขาทุบโต๊ะ เขาเคยเห็นคดีแบบนี้มาก่อน แต่เขาไม่เคยเห็นใครที่ไม่แสดงอาการสำนึกผิดออกมาหลังจากทำร้ายใครสักคน เขาหัวเราะแล้วรู้สึกรังเกียจนิดหน่อย “ได้ เธอมาจากโรงเรียนอีจงใช่ไหม ฉันจะส่งรายงานไปที่โรงเรียนของเธอ ในระดับนี้ เราจะต้องคุมตัวเธอจนกว่าผู้ปกครองเธอจะมา!”
มีคนเคาะประตูอยู่ด้านนอก “เสี่ยวหลี่ ครอบครัวพวกเขามาแล้ว”
เจ้าหน้าที่หลี่ออกมาพบกับหนิงฉิง ตำรวจหญิงยื่นรายชื่อให้หนิงฉิงกรอกข้อมูล
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่หลี่ หนิงฉิงก็บีบกระเป๋าของเธอ มันเป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ เธอรู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก “คุณตำรวจคะ ฉันเป็นแม่ของฉินหร่าน”
เจ้าหน้าที่หลี่มองหนิงฉิงแล้วหัวเราะ “ผู้กระทำความผิดร่วม?”
หนิงฉิงแสดงสีหน้าอับอายออกมาทันที เธอตัวแข็งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “เจ้าหน้าที่หลี่ เธออยู่ที่ไหนคะ”
เจ้าหน้าที่หลี่มองเธอและหยิบรายชื่อออกมา “เธอกำลังถูกสอบสวนอยู่ข้างใน คุณเป็นแม่สั่งสอนเธอยังไง”
หนิงฉิงอับอายที่เจ้าหน้าที่ตำรวจต้องมาสั่งสอนเธอ เธอยืนตัวแข็งทื่อ
ทุกคนในสถานีตำรวจต่างมองมาที่เธอ แต่เธอเลิกสนใจเรื่องนี้ไปก่อน
แต่หลินหว่านยังอยู่ในอวิ๋นเฉิง หลายคนในตระกูลหลินรู้ว่าเธอมีลูกสาวคนโตและต่างจ้องจะนินทาเรื่องของเธอ ถ้าเธอไม่สนใจเรื่องนี้ ข่าวที่ฉินหร่านถูกจับมาที่สถานีตำรวจก็คงรู้ไปทั่วทั้งตระกูลหลิน
สวี่เซิ่งถูกส่งไปโรงพยาบาลด้วยอารการบาดเจ็บสาหัส และตำรวจก็ได้สอบปากคำจากคนอื่นๆ
วัยรุ่นหลายคนได้ให้ปากคำแล้ว
ยกเว้นพานหมิงเย่ว์ที่ยังไม่ยอมพูดอะไร
เธอยังคงก้มหน้ากอดเข่าและไม่ยอมฟังใครทั้งนั้น
“ลูกสาวคุณยังอยู่ข้างใน ยังปากแข็งไม่ยอมรับผิด หรือไม่ให้ความร่วมมือะไรเลย เธออาจจะถูกคุมตัวต่อไปถ้ายังเป็นอย่างนี้” เจ้าหน้าที่หลี่โยนรายชื่อลงบนโต๊ะ
หนิงฉิงสมองตื้อไปหมดและพูดว่า “คุณตำรวจคะ ขอให้ฉันเข้าไปเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยนะคะ”
หญิงชราที่แต่งตัวดีเดินมาจากทางเข้า โอดครวญเมื่อเข้ามาถึง “ใคร ใครทำร้ายหลานชายฉัน หลานชายฉันอยู่ไหน เขาอยู่ที่ไหน”
เมื่อหนิงฉิงเห็นหญิงชราคนนั้นเธอตกใจ “ย่าสวี่”
ก่อนหน้านี้เธอหาครูสอนไวโอลินให้ฉินหร่าน ย่าสวี่ก็คือแม่ของครูคนนั้น
หญิงชรากังวลเรื่องของหลานชาย เธอได้ยินเสียงของหนิงฉิงแล้วหรี่ตามองมาที่เธอ เมื่อมองดูสักพักก็จำเธอได้
“ย่าสวี่คะ เราค่อยๆ คุยกันนะคะ คุณต้องการเท่าไหร่...” หนิงฉิงก้มหัวลงพร้อมถามด้วยเสียงพึมพำ
สมองเธอนิ่งไป เธอกำลังจะเข้าคุกเหรอ
จะให้ลบประวัติอาชญากรไปสินะ ไม่มีทาง
“ใครต้องการเงินของเธอ” หญิงชราตอบด้วยเสียงแหลม เธอโทรหาครอบครัวของเธออีกครั้ง “แกยังมัวมองอะไรอยู่ได้ ลูกชายแกถูกทำร้าย ตอนนี้ถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว โทรไปที่ทำงานท่านเสิ่นเดี๋ยวนี้!”
เธอรนหาที่ตายจริงๆ
**
ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ลู่จ้าวอิ่งมองออกไปนอกประตูแล้วจับหูตัวเอง “ทำไมฉินหร่านยังไม่มาอีก”
เฉิงเจวี้ยนชำเลืองมองเขาแต่ก็ไม่พูดอะไร
เขาก้มลงอ่านตำราแพทย์ในมือต่อไป เห็นได้ชัดว่านิ้วของเขากำลังเขียนหนังสืออยู่ ลู่จ้าวอิ่งมองเขาอย่างหัวเสีย
อยากจะรู้นักว่าเขาจะทนได้นานเท่าไร
ห้านาทีต่อมาเฉิงเจวี้ยนเงยหน้าขึ้นมา วางปากกาลงแล้วปิดหนังสือในมือ
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วมองมัน
ไม่มีข้อความอะไรแสดงขึ้นมา มันยังมีข้อความที่ฉินหร่านส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อน [ฉันมีธุระต้องจัดการ วันนี้ฉันขอลา]
คำถามที่เขาถามไปเหมือนโยนก้อนหินลงในมหาสมุทร
เฉิงเจวี้ยนขมวดคิ้ว เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากโรงเรียนตอนที่เขากำลังจะเริ่มกินอาหาร
เขาลุกพรวดขึ้นมา
ลู่จ้าวอิ่งที่ถือตะเกียงอยู่ในมือถึงกับอึ้ง “คุณเจวี้ยน นี่กำลังจะไปไหนน่ะ”


ปฐมบท
ชายผู้มาจากแดนไกล (มีความนัยคือต่างภพ)
 เสียงสวดมนต์ดังกังวานก้องอยู่ในโสตประสาทของชายหนุ่มที่กำลังหลับใหลอยู่ในความมืด เปลือกตาหนักพยายามฝืนลืมตื่นเมื่อตนนั้นสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดของสถานการณ์รอบข้างที่ดูเปลี่ยนไป
 เตียงหนานุ่มกลับกลายเป็นแข็งกระด้าง ความกว้างลดลงจนสัมผัสได้ถึงผนังแข็งของอะไรบางอย่างที่กำลังล้อมตัวของเขาไว้ ขายาวพยายามเตะและถีบผนังแข็งนั่นจนเกิดเสียงดัง กึก กึก กึก ขึ้นทุกคราที่ขาและผนังกระทบกัน
 ตาคู่สวยลืมตื่นเต็มดวงแต่ภายในนั้นกลับยังคงมืดสนิท พอควานหาโทรศัพท์มือถือไปได้สักพักกลับก็ไม่พบอะไร พบเจอแต่เพียงพื้นแข็งที่เขากำลังนอนอยู่
 'อะไรวะเนี่ย' คิดด้วยความหงุดหงิด เพราะก่อนนอนเขาจำได้แม่นว่าตนเองนอนหลับอยู่บนเตียงกว้างเปิดแอร์เย็นฉ่ำขลุกตัวใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยความสบายใจ แต่ไหงพอตื่นมาแล้วดันติดอยู่ในอะไรก็ไม่รู้แข็งๆที่มีขนาดพอดีตัวแถมยังร้อนระอุและมืดสนิทต่างกับตอนก่อนนอนราวฟ้ากับเหว
 พยายามดันผนังแข็งทุกทางเพื่อพาตนเองออกไปจากที่แห่งนี้ เพราะอากาศภายในนั้นดูใกล้หมดเต็มทน


Nubnung ' s
โลกของพวกคุณเป็นแบบไหนโลกที่ขาวสะอาด โลกที่ดำมืด หรือโลกที่เป็นสีเทามีทั้งด้านร้ายและดี ถ้ามันเป็นสีเทาก็ถือว่าคุณเติบโตมาในโลกที่ดีมากเลยนะ แต่สำหรับโลกของผมมันเป็นสีดำ สีดำแบบมืดสนิท ผมเติบโตในโลกที่ถูกกำหนดให้อยู่แค่ในกำแพงของประเทศ vortiaring ประเทศแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของทวีปเอเชียประเทศที่ใครต่อใครก็บอกว่าเป็นประเทศที่น่าอยู่ น่ามาเที่ยว และน่ามาลงทุนมากที่สุด แต่สำหรับผมไม่เลย ที่นี่มันเป็นยิ่งกว่านรกของคนบางกลุ่ม โดยเฉพาะผู้คนที่แสนไร้ค่า ประเทศที่รวมเป็นหนึ่งแต่กลับมีเจ้าเมืองถึงสี่คนเพื่อปกป้องเขตทั้งสี่เขตของประเทศ โดยตระกูลที่เป็นมหาอำนาจ ผู้ค้นพบประเทศและสืบต่อกันมารุ่นต่อรุ่นเกือบ 100 ปี ตระกูล 'รวีพงษ์พิพัฒน์' หรืออีกชื่อเรียกของตระกูลคือตระกูล 'หวง' ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศนี้พวกเขาแบ่งการดูแลแต่ละเขตพื้นที่ได้อย่างลงตัว และดูแลมันอย่างดีจนกลายเป็นหนึ่งในประเทศที่มีการก่ออาชญากรรมน้อยที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ในความจริงพวกเขาก็แค่สร้างภาพ เพราะอีกมุมหนึ่งของประเทศมีกำแพงสูงตั้งอยู่ มันคือเขตปกครองพิเศษที่ไม่ต่างจากคุกดี ๆ นี่เอง คนมีอำนาจ มีเงินเท่านั้นถึงจะได้ออกไปในขณะที่คนจนๆ คนไร้ค่าต้องดิ้นรนอยู่ให้ได้ภายในกำแพง ใครอยู่ไม่ได้ก็ต้องตาย โดยเฉพาะมนุษย์ส่วนมากที่เป็นโอเมก้า เพศรองที่อ่อนแอที่สุด แต่มันไม่ใช่สำหรับผม แต่คนเราทุกคนเลือกเกิดไม่ได้ผมเองก็เช่นกัน ผมคือหนึ่งในโอเมก้าที่ต้องดิ้นรนหาทางรอดในทุกวัน 'นับหนึ่ง' คือชื่อของผม ชื่อที่ผมเองก็ไม่เคยเห็นหน้าคนตั้งด้วยซ้ำ คนที่เก็บผมมาเลี้ยงเขาบอกผมเพียงแค่ว่า ผมถูกนำมาทิ้งไว้ที่หน้าบ้านเขาพร้อมกับสร้อยคอที่สลักชื่อว่านับหนึ่งเขาจึงตั้งชื่อนั้นเป็นชื่อของผม คนที่เก็บผมมาเลี้ยง หรือ คุณชาล์ว เขาเป็นคนที่มีพระคุณของผม เขาเป็นหนึ่งในมือปืนที่เก่งมากๆ และเขาก็สอนผมให้เป็นแบบเขามาตั้งแต่เด็ก ผมเรียนวิธีป้องกันตัว เรียนต่อสู้ และเรียนการยิงปืน เพื่อปกป้องตัวเองและปกปิดเพศรองว่าผมเป็นโอเมก้า เขาให้ผมฉีดยาระงับฟีโรโมนอยู่เสมอ เพื่อให้ทุกคนเชื่อว่าผม เป็นเบต้าเหมือนกับคนอื่นๆ ไม่ใช่โอเมก้า แต่เรื่องที่ผมเป็นโอเมก้ามีแค่คุณชาล์วและ นิล เพื่อนสนิทคนเดียวของผมเท่านั้นที่รู้
ตลอดระยะเวลาที่อยู่มาจนอายุ 24 ปี ผมมักจะได้ภารกิจง่ายๆ ทั่วไปอย่างยิงพวกที่มีอำนาจหรือพวกเสี้ยนหนามของพวกตระกูลใหญ่ๆ หรือตามทวงหนี้ทั่วไปๆ อยู่เสมอ ไม่ค่อยจะได้งานใหญ่เหมือนนิลเท่าไหร่ เพราะคุณชาล์วบอกว่าผมยังอ่อนเกินไปที่จะรับภารกิจใหญ่ได้ นั่นมันทำให้ผมท้อ ท้อกับความฝันของตัวเอง ความฝันที่จะได้ออกไปจากกำแพงที่เหมือนนรกนี่สักที
จนกระทั่งในที่สุดพระเจ้าก็เข้าข้างผม
"นี่คือเป้าหมายของแก"
คุณชาล์วยื่นรูปผู้ชายคนหนึ่งมาให้ผมทันทีที่ผมเข้าไปในห้องทำงานเขา ผมหยิบรูปขึ้นมาดูชัดๆ ใบหน้าหล่อที่สวมแว่นทรงสี่เหลี่ยมสีดำกับผมหน้าม้าที่ถูกเซตจนปิดจะถึงตาแต่ก็ยังคงปกปิดใบหน้าหล่อได้ไม่มิด แต่เขาดูไม่มีพิษมีภัยเลยสักนิด ว่าแต่เขาเป็นใคร
"เขาคือ เวนิส วชิรวัฒน์ รวีพงษ์พิพัฒน์ ทายาทอันดับที่ 5 ของผู้นำประเทศ"
หนึ่งในทายาทของผู้นำประเทศและเจ้าของประเทศแห่งนี้สินะ ถ้าเขาเป็นเป้าหมายของผม นี่ก็นับเป็นเป้าหมายแรกที่ใหญ่ที่สุดของผมเลยหรือเปล่า ผมจ้องมองรูปของผู้ชายผิวขาวใบหน้าติดไปทางลูกครึ่ง ดวงตาเรียวคม จมูกโด่งเป็นสันรับกับปากเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวได้อย่างลงตัว เขาดูดีมากจริง ๆ แม้แต่แว่นสายตาทรงสี่เหลี่ยมที่เขาใส่อยู่ก็ไม่อาจบดบังใบหน้าหล่อได้เลย แต่ผมจะฆ่าเขาได้ยังไงในเมื่อผมไม่มีใบอนุญาตออกนอกพื้นที่กำแพง แต่เหมือนคุณชาล์วจะอ่านความคิดของผมออกถึงได้พูดขึ้น
"อีกไม่นานเขาจะอายุ 27 ปี และจะมีพิธีแต่งตั้งเขาเป็นเจ้าเมืองฝั่งเหนือ"
"นี่เป็นเอกสารที่นายจ้างเตรียมมาให้แกแล้ว พรุ่งนี้เตรียมออกนอกกำแพง แกมีเวลาแค่หนึ่งเดือนนี้รู้เอาไว้ด้วย"
คุณชาล์วบอกพร้อมกับเลื่อนซองสีน้ำตาลมาตรงหน้าผม ผมอ่านดูมันอย่างละเอียดมีการปลอบแปลงหนังสือ ประวัติและใบอนุญาตออกจากกำแพงทั้งหมด
"ฮาเปอร์ ปิยะพัฒน์ แสงนิรันด์..."
ผมอ่านชื่อที่อยู่ในใบเอกสารด้วยความงง ทั้ง ๆ ที่ใบหน้าเป็นใบหน้าผม แต่ทำไม
"ชื่อปลอมแกไง" ผมพยักหน้าเข้าใจทันที จำได้ว่านิลมันก็เคยบอกว่าเวลาออกไปนอกกำแพงต้องใช้ชื่อปลอม
"ทำให้เขารัก และยิงเขาทิ้งซะ นี่คือสิ่งที่นายจ้างกำชับมา"
"แล้วทำไมต้องเป็นผม"
"นายจ้างเขาบอกว่าแกตรงสเปกคุณเวนิสมั้ง"
ถึงจะไม่เข้าใจเหตุผลผมก็ต้องแกล้งเข้าใจ เพราะนิลมันบอกผมว่าคนตรงหน้าไม่ชอบให้ถามเยอะ แต่ผมจะทำให้เขารักได้ยังไงภายในหนึ่งเดือน มันยากเกินไปหรือเปล่า
"ขอให้ทำให้สำเร็จ เพราะค่าตอบแทนมันจะทำให้ความฝันแกเป็นจริงอย่างแน่นอน"
คุณชาล์วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทำให้ตาผมลุกวาวออกมา เพราะเขารู้ความฝันของผมดี
ความฝันที่จะออกไปจากกำแพงที่เหมือนนรกนี่
แค่ต้องฆ่าเขา แค่ฆ่าเวนิสให้ได้ก็พอ
TBC.


Nubnung ' s
ผมตื่นขึ้นมาเช้าวันใหม่กับวันแรกที่ต้องทำภารกิจที่นอกกำแพง ผมรู้สึกอิจฉาผู้คนที่อยู่นอกกำแพงนะชีวิตพวกเขาดูน่าอยู่มากกว่าคนในกำแพงเป็นร้อยเท่าเลย ผมรีบแต่งตัวไปทำภารกิจตามที่คุณชาล์วบอกและตามข้อมูลที่ผมได้มา วันอาทิตย์แบบนี้คุณเวนิสจะไปพักผ่อนอ่านหนังสือที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ โรงแรมที่ผมอยู่โดยจะมีมุมส่วนตัวของเขา โดยที่ไม่มีบอดี้การ์ดคุ้มกัน เหมาะที่จะเข้าไปตีสนิท ตอนแรกผมจะยังไม่เอาปืนไปแต่พี่คนที่เขาขับรถมาส่งผม ถึงแม้จะยังไม่รู้ชื่อเขาก็ตาม เขาบอกให้ผมพกปืนติดตัวไปด้วยเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินผมก็เลยหยิบไปด้วย
ผมเดินสำรวจที่สาธารณะเป็นสถานที่ที่เหมาะกับการเดินเล่น ออกกำลังกาย หรือมาพักผ่อนมากๆเพราะบรรยากาศดีแทบจะไม่มีแดดเลย ผมเดินไปเรื่อย ๆ ก็ไปสะดุดเข้ากับเจ้าแมวตัวสีส้มที่มันกำลังนอนเลียขนตัวเองอยู่ผมย่อตัวไปนั่งเล่นกับมันแล้วมันก็ลุกมาคลอเคลียมือผม ผมส่งยิ้มให้กับเจ้าแมวขนฟู มันตัวอ้วนจนเกินกว่าจะเป็นแมวจรจัดนะ
"ฮาเปอร์"
ผมหันไปตามเสียงเรียกแต่ก็ต้องตกใจเพราะคนที่เรียกผมก็คือคุณเวนิส ตัวจริงเขาดูดียิ่งกว่าในรูปอีก แล้วเขารู้ชื่อผมได้ยังไง ถึงจะเป็นแค่ชื่อปลอมก็เถอะ ผมเก็บความสงสัยไว้แล้วพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด
"คุณรู้ชื่อผมได้ยังไงครับ" ผมเอ่ยถามเขาก่อนจะได้สีหน้างุนงงกลับมาแทนก่อนที่เจ้าตัวจะเหมือนนึกอะไรออกแล้วก็หลุดยิ้มออกมา
"คุณชื่อฮาเปอร์หรอครับ เจ้าแมวตัวนี้ก็ชื่อฮาเปอร์เหมือนกัน" เขาพูดด้วยเสียงนุ่มท่าทางสบายๆก่อนจะย่อตัวลงมานั่งแกะซองอะไรสักอย่างให้กับยื่นให้กับเจ้าแมวส้ม เจ้าฮาเปอร์ก็เลียซองในมือเขาอย่างชอบใจ มันก็คงจะเป็นขนมแมวของคนนอกกำแพงละมั้ง
"ขอโทษที่เข้าใจผิดครับ"
"ไม่เป็นไรครับ แต่แปลกนะครับ ปกติเจ้าฮาเปอร์มันหวงตัวจะตายไม่คิดว่ามันจะเล่นกับคุณด้วย" เขาบอกแต่ตายังจดจ่ออยู่กับขนมที่ป้อนเจ้าแมวอยู่ เขาดูเป็นคนอ่อนโยน ใจดี เกินกว่าที่ผมจะฆ่าได้
"คุณเพิ่งเคยมาที่นี่หรอครับ ไม่เคยเห็นหน้าเลย" เขาหันมาถามผมด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวอย่างกับพระอาทิตย์ รอยยิ้มที่ใครมองก็ต้องหลง ผมทำเพียงแค่ยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วก็ตอบเขาว่าใช่
"ฝากเจ้าฮาเปอร์ก่อนนะครับ" คุณเวนิสหันมาบอกผมก่อนที่เขาจะลุกขึ้นหายออกไป ผมได้แต่มองตามการกระทำของเขา ถึงจะดูเป็นคนใจดี เข้าถึงง่าย แต่พอมองตากลับดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ เป็นบุคคลที่น่าค้นหาจริง ๆ จะว่าไปเขาใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรนะทำไมกลิ่นมันดูสดชื่น ผ่อนคลายแปลกๆ ถึงจะเป็นกลิ่นอ่อน ๆ ก็เถอะ ผมมองการกระทำของเขาสลับกับมองเจ้าแมวส้มที่ชื่อฮาเปอร์ที่เกือบทำผมโป๊ะสลับกันไปมา ตอนแรกเขาเดินไปทิ้งขยะสักพักก็เดินไปพูดอะไรบางอย่างกับคนที่ยืนอยู่แถวนั้น คน ๆ นั้นหันหน้ามาหาผมส่วนผมก็ทำแค่แสร้งมองเจ้าแมวที่ยังคลอเคลียอยู่ที่มือผม สักพักคุณเวนิสก็เดินมาหาผมพร้อมกับยื่นขนมอะไรบางอย่างที่มีรูปร่างเหมือนปลามาให้
"ผมให้คุณฮาเปอร์ครับ กินร้อนๆอร่อยนะ"
"ขอบคุณนะครับ" ผมเอ่ยขอบคุณเขาก่อนจะหยิบขนมจากมือเขามากินคำเล็กๆ จะว่าไปก็อร่อยเหมือนกันนะ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคืออะไรก็ตาม
"กลิ่นน้ำหอมคุณฮาเปอร์หอมดีนะครับ เป็นกลิ่นที่ผมชอบเลย" คุณเวนิสเอ่ยทักขึ้นมาด้วยรอยยิ้มสดใส ผมได้แต่ยิ้มเครื่องหมายการค้าตอบกลับไป เพราะผมไม่ได้ฉีดน้ำหอมจะมีกลิ่นได้ยังไง ถ้าเขาไม่มั่วก็คงหาเรื่องคุยกับผมไปเรื่อยละมั้ง
"เราไปหาที่นั่งคุยกันดีไหมครับ" เขาเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง เขาดูอยากสร้างสัมพันธ์กับผมนะ หรือเพราะผมเป็นสเปกเขาแบบที่คุณชาล์วบอกจริง ๆ หรือเขามีแผนอะไรในใจหรือเปล่า หรือเขาจะรู้แล้ว และดูเหมือนผมจะอยู่ในโลกของตัวเองนานเกินไปคุณเวนิสก็เลยเหมือนจะหน้าถอดสีแล้ว ผมก็เลยยิ้มให้เขาแล้วพยักหน้าเป็นการตกลงทันที
คุณเวนิสพาผมมานั่งอีกฝั่งนึงของสวนสาธารณะเป็นมุมที่สงบมาก ๆ ข้าง ๆ เป็นทะเลสาบมีที่นั่งไม่กี่ที่ และตอนนี้ที่ผมนั่งอยู่ไม่มีใครสักคนนอกจากผมกับเขา สักพักเขาก็หยิบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอ่านให้เดาคงมีคนเตรียมมาให้เขา ชีวิตของพวกคนนอกกำแพงนี่มันดีจังเลยเนอะมีแต่คนประเคนมาให้ ไม่ต้องดิ้นรนเหมือนพวกอยู่ในกำแพงสักนิด
"คุณฮาเปอร์เป็นคนที่ไหนหรอครับ" คุณเวนิสเอ่ยถามทั้งๆที่สายตายังคงจับจ้องมาที่หนังสืออยู่ ผมเผลอกัดปากตัวเองเหมือนทุกครั้งที่รู้สึกประหม่า
"เอ่อ ผมมาจากทางใต้ครับ" ผมเอ่ยตอบกลับไปตามข้อมูลที่อยู่ในบัตรปลอมของผม ขืนตอบว่าเป็นคนในกำแพงอาจจะโดนฆ่าก็ได้
"อ่อ แล้วเป็นไงครับ เฮียทาวน์ดูแลดีไหม" ผมทำสีหน้าคุ้นคิด ถ้าผมจำไม่ผิดเฮียทาวน์ที่เขาหมายถึงก็คงจะเป็นเจ้าเมืองฝั่งใต้คนปัจจุบันสินะ
"ก็ดีครับ" ผมตอบกลับไปสั้นๆกลัวว่าถ้าตอบยาวอาจจะโป๊ะได้
"แล้วอยู่มานานยังครับ"
"นานแล้วครับตั้งแต่เกิด"
"อือ"
หลังจากนั้นเขาก็เงียบแล้วจดจ่ออยู่กับหนังสือต่อ ส่วนผมก็ได้แต่กินขนมที่เขาให้อย่างเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรสมองกำลังประมวลผลว่าจะชวนเขาคุยเรื่องอะไรดี ได้แต่มองการกระทำของเขาที่ตอนนี้เปลี่ยนมาจับมือถือเหมือนดูอะไรสักอย่าง แล้วก็กดโทรศัพท์โทรออกหาใครก็ไม่รู้ สุดท้ายเหมือนปลายสายจะไม่รับเขาก็เลยจำใจเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าตามเดิมแล้วกลับมาอ่านหนังสือต่อ
"ผมจะไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะครับ" เขาบอกก่อนจะลุกขึ้นยืนผมพยักหน้าตอบกลับ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวขาผ่านพ้นตัวผม
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกันสามนัดพร้อมกับเลือดของคนตรงหน้าที่พุ่งมาโดนตัวผม ด้วยสัญชาตญาณมือปืนผมจึงยกปืนขึ้นมาพร้อมกับเล็งไปทางที่คิดว่าจะเป็นทิศทางของกระสุน แต่ก็พบกับความว่างเปล่า ทั้งที่พื้นที่โดยรอบเป็นทะเลสาบ กับสวนสาธารณะโล่งที่มีโพรงหญ้าขึ้นเล็กน้อย ถ้าดูจากวิถีกระสุนคนร้ายที่ยิงก็ต้องยิงมาจากโรงแรมที่ผมอยู่เท่านั้น แต่ผมไม่มีเวลาวิเคราะห์อะไรทั้งนั้น ผู้ชายที่ดูเหมือนจะเป็นบอดี้การ์ดสองสามคนกำลังวิ่งมาทางนี้ผม ผมต้องหนี หนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนไล่หลังผมออกมาผมรีบหาที่หลบแล้วยิงปะทะกับคนอีกกลุ่มทันที ดูเหมือนว่าใครสักคนจะสั่งให้วิ่งตามผมสินะ ผมรีบวิ่งสุดแรงเกิดหาที่ซ้อนทันที ภายใต้พุ่มไม้เล็กๆผมก้มตัวลงพยายามขดตัวเองให้เล็กที่สุด
"ไม้เมตรตามมันไป!"
"ครับ"
เสียงใครสักคนที่ดูจะมีอำนาจที่สุดเอ่ยสั่งคนที่ชื่อไม้เมตรก่อนที่พวกเขาทั้งสามคนจะวิ่งกลับไปทางที่เวนิสนอนสลบอยู่และผมคิดว่าเขาคงจะตายแล้วอย่างแน่นอน จากการโดนสามนัดที่หัวใจขนาดนั้น ยังไงก็ไม่รอด
แล้วว่าแต่ใครละที่ชิงลงมือฆ่าเขาก่อนผม ใครกันที่ขโมยเป้าหมายของผมไป
หรือจะเป็นศัตรูของเขา แต่ดูจากท่าทางแล้วไม่น่าจะมีศัตรูเยอะได้
หรือจะเป็นมือปืนจากสังกัดอื่น
แล้วแบบนี้มันถือว่าผมทำภารกิจสำเร็จแล้วหรือเปล่า
แต่ในขณะที่ผมกำลังเหม่อลอยกับความคิดของตัวเอง ข้อความจากคุณชาล์วก็ดังขึ้น
คุณชาล์ว : ยินดีกับภารกิจ สำเร็จแล้วนะ ขอให้ใช้ชีวิตนอกกำแพงอย่างดี
คำอวยพรที่ทำให้ผมยิ้มกว้างออกมาอย่างที่ไม่เคยยิ้มด้วยความสุขขนาดนี้มาก่อน
ตอนนี้ผมเป็นอิสระแล้วใช่ไหม ผมกำลังจะได้ใช่ชีวิตนอกกำแพงอย่างอิสระแล้วใช่มั้ย
"ฆ่าคนอื่นเสร็จแล้วยังยิ้มระรื่นอีกนะมึง"
TBC


Vegas ่ s
"ไปตามหมอเอายามาฉีดให้มันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอัลฟ่าในบ้านคลั่งตายแน่"
"ครับ"
ทันทีที่ไอ้ยูโรมือขวาของผมวิ่งออกไปด้วยใบหน้าตื่นตระหนกเพื่อวิ่งไปหาหมอประจำบ้าน ผมก็ต้องกลับมาโฟกัสกับอัลฟ่าตรงหน้าที่โดนฟีโรโมนจากคนข้างหลังผมโจมตีอย่างเต็ม ๆ เพราะอัลฟ่าธรรมดาต่างจากอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ตรงที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เมื่อได้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าช่วงฮีทถึงแม้ว่าโอเมก้าคนนั้นจะไม่ใช่คู่แห่งโชคชะตาของตัวเองก็ตาม ผมผลักไอ้เซฟไปชนกำแพงอีกครั้ง มันดันตัวเองเข้ากับกำแพงหอบหายใจอย่างหนักเหมือนว่ามันก็กำลังสู้อยู่กับความต้องการของตัวเองเช่นกัน ผมหันไปมองคนด้านหลังที่ยังอยู่ในห้องขัง มันถอยหลังจนชิดกำแพงหันมามองทางพวกผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนปิดไม่มิด ดูเหมือนว่าตัวมันเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอปล่อยฟีโรโมนออกมามหาศาลขนาดนี้ และไอ้เซฟมันก็มองไปทางเดียวกัน เซฟมันทำท่าจะพุ่งไปหาไอ้นับหนึ่งอีกครั้งแต่ผมก็ผลักมันออกจนเราต่อสู้กันนิดหน่อย จนในที่สุดผมก็ชกที่หน้าไอ้เซฟอย่างแรงจนมันสลบลง
แต่แล้วดูเหมือนว่ามันยังไม่จบ เมื่อผมมองขึ้นไปบอดี้การ์ดคนอื่นที่เป็นอัลฟ่าประมาณ 3-4 คนกำลังเดินลงมาจากบันไดพร้อมกับดวงตาสีน้ำเงินราวกับโดนมนต์สะกดของกลิ่นซีฟรุตที่ตลบอบอวลไปทั้งห้องขัง
"แม่งเอ้ย!" ผมสบถกับตัวเองอย่างหงุดหงิด
แล้วทำไมกูต้องมาสู้กับบอดี้การ์ดตัวเองด้วยวะ
"พวกมึงหยุด!" ผมหยิบปืนขึ้นมาเล็งไปที่พวกมัน แต่พวกมันไม่สนใจกันเลยสักคนจนผมต้องเหวี่ยงพวกมันออกไปทีละคน การต่อสู้ระหว่างว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือและบอดี้การ์ดอีกสี่คนจึงเกิดขึ้น แต่เพราะผมไม่ค่อยได้ต่อสู้ทำให้ค่อนข้างที่จะเหนื่อย จริง ๆ ก็อยากจะยิงพวกมันทิ้งแต่ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องฆ่าบอดี้การ์ดของตัวเองเพื่อช่วยคนที่มันมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของฝาแฝดของผมหรอกนะ
"ฮึก อย่าเข้ามานะ! ออกไป!" เสียงร้องไห้และน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของคนในห้องขังดังขึ้น ผมหันไปมองมีอัลฟ่าคนหนึ่งที่ผมจำชื่อมันไม่ได้กำลังเดินเข้าไปหาไอ้นับหนึ่ง ผมถีบไอ้คนที่มันยืนขวางผมอย่างแรงก่อนจะวิ่งไปซัดหมัดใส่ไอ้คนที่มันกำลังจะเข้าไปประชิดตัวนับหนึ่ง อีกสองคนที่เหลือที่ยังไม่สลบเดินตรงมาที่ผม ผมใช้จังหวะนั้นรีบไปหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าช็อตพวกมันสองคนจนสลบลง ก่อนจะล้มตัวคุกเข่าด้วยความเหนื่อย นานมาแล้วนะที่ไม่ได้ต่อสู้แบบนี้ครั้งล่าสุดก็ตอนที่แข่งกับไอ้เวนิสว่าใครจะได้เป็นเจ้าเมืองคนต่อไป แต่ครั้งนั้นผมยอมให้ไอ้เวนิส เพราะสถานการณ์ตอนนั้นผมรู้ว่ามันสู้และอยากเป็นแค่ไหน
แล้วถ้าเป็นมึงที่มาเจอสถานการณ์แบบนี้มึงจะทำยังไงวะ เวนิส
"ขอบคุณครับ" เสียงขอบคุณดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาจากด้านหลัง แต่ก็พอให้ผมได้ยิน กลิ่นซีฟรุตจากตัวมันกำลังทวีความรุนแรงขึ้นจนตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าจะควบคุมตัวเองได้นานแค่ไหน ไอ้ยูโรเมื่อไหร่จะมาสักที ผมหันไปจ้องมองใบหน้าฟกช้ำจากการที่โดนทั้งผมและไอ้เมตรต่อยเมื่อตอนกลางวัน ใบหน้ามันยังเลอะคราบน้ำตาจากการที่ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวเมื่อกี้อยู่ มันรู้ตัวไหมว่ามันกำลังฮีท แต่ผมเคยได้ยินเฮียโรมเคยบอกว่าบางครั้งโอเมก้าก็ฮีทแบบไม่รู้ตัวก็มี แต่เป็นส่วนน้อย แปลกที่ไอ้นับหนึ่งมันไม่รู้และไม่มีอาการที่บ่งบอกว่ามันฮีทเลย
แต่ที่แปลกไปกว่านั้นทำไมกลิ่นของไอ้โอเมก้าชั้นต่ำจากในกำแพงมันถึงได้หอมเหลือเกิน มันเป็นกลิ่นที่รู้สึกสบายใจ ผ่อนคลายและอยากครอบครองไปในคราเดียวกัน ถึงว่าไอ้พวกอัลฟ่าในบ้านมันถึงได้คลั่งนัก แต่ผมไม่ควรที่จะเหมือนพวกอัลฟ่าพวกนั้นสิ แต่ทำไมรู้ตัวอีกทีสองขาของผมก็พาตัวเองก้าวมาอยู่ตรงหน้ามันเรียบร้อยแล้วละ ผมย่อตัวลงนั่งอยู่ตรงหน้ามัน สายตาที่ดูหวาดหวั่นพร้อมกับหยดน้ำตาที่คลออยู่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ขึ้นมา
"เวกัส" มันเรียกชื่อผม เป็นการเรียกชื่อที่เหมือนจะพยายามเรียกสติผม แต่ไม่เลย ผมควบคุมตัวเองไม่ได้สักนิด มือทั้งสองข้างของผมยกขึ้นมาประคองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของมัน นิ้วมือเกลี่ยน้ำตาที่เริ่มจะไหลออกมาอีกครั้งของมัน ผมก้มลงไปประกบริมฝีปากของมันอย่างช้า ๆ มันพยายามสะบัดหน้าออกแต่ด้วยมือและขาที่ถูกหมัดอยู่มันถึงทำอะไรไม่ได้มากนัก ผมไม่ได้รุกล้ำอะไรมัน เป็นแค่การประกบปากธรรมดาเท่านั้น ก่อนที่จะเป็นผมที่ถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากนุ่ม จะว่าไปจูบมันก็ไม่ได้แย่นะ อยากลองอีก
"คุณเวกัสครับ หมอมาแล้ว!" เสียงไอ้ยูโรดังขึ้นเรียกสติผมให้รีบผละตัวออก ผมส่ายหน้าตัวเองไปมาเพื่อไล่ความคิดของตัวเองออก ทั้งหมอและไอ้ยูโรเดินตรงมาที่ผม
"รีบฉีด ส่วนมึงยูโรลากไอ้พวกนี้ออกไปด้วย เดี๋ยวกูลากไอ้เซฟไปเอง" ผมบอกหมอและสั่งไอ้ยูโรก่อนจะรีบไปพยุงตัวไอ้เซฟออกไปจากห้องขังใต้ดิน ขืนอยู่ตรงนี้นานผมต้องบ้าตายแน่ๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าผมเผลอจูบไอ้คนในกำแพง ทั้งที่เกลียดมันมาจะครึ่งชีวิต
แม่ง ทำอะไรลงไปวะ
หลังจากที่พยุงไอ้เซฟกลับไปที่ห้องมันแล้วผมก็กลับมาที่ห้องตัวเองเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายแล้วก็นอน แต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับรอยจูบของโอเมก้าในห้องขังเมื่อครู่และกลิ่นซีฟรุตจากตัวมันยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของผมจนรู้สึกมันรบกวนระบบประสาทของผมไปหมดแล้วสุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นจากเตียงอย่างหงุดหงิด ผมใส่รองเท้าแล้วเดินออกจากห้องนอนด้วยสภาพชุดนอนเดินเล่นชมวิวในบ้าน นอกบ้านเผื่อใจจะสงบ แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ขาทั้งสองข้างมันพาผมมาหยุดยืนที่ทางลงคุกใต้ดินนี่อีกแล้ว ผมสบถด่าตัวเองอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินลงไปดูไอ้คนที่อยู่ในคุกใต้ดิน บอดี้การ์ดอัลฟ่าที่เคยนอนกองกับพื้นโดนลากออกไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่ไอ้ยูโรที่นั่งหลับอยู่หน้าห้องขัง
กรนซะดังเลยนะมึง มึงจับฉลากได้มาเป็นมือขวากูปะเนี่ย
"ยูโร ยู ไอ้ยูโร!"
"ครับ!" มันสะดุ้งตื่นแล้วรีบยืนขึ้นทันทีด้วยความตกใจ "ผมไม่ได้หลับนะครับ ผมแค่พักสายตา" มันรีบอ้างทันทีคงกลัวผมจะด่ามัน
"มึงไปพักไป"
"แต่..."
"เออไปพัก กูดูเอง"
"แน่ใจนะครับ"
"แน่ใจ จะไปได้ยัง"
"ครับไปแล้วครับ"
ผมมองตามไอ้ยูโรที่วิ่งออกไปด้วยความดีใจ ไม่ดีใจสิแปลกใครจะอยากมาอยู่ในห้องใต้ดินที่แทบจะไม่มีแสงสว่าง อากาศก็ไม่ถ่ายเทแบบนี้ ผมมองไปยังห้องขังที่มีโอเมก้ากลิ่นซีฟรุตนอนหลับอยู่ มือและเท้าของมันโดนถอดโซ่ออกไปแล้วเหลือ ไอ้ยูโรคงจะถอดเพื่อให้มันนอนสบายขึ้นผมใช้กุญแจไขเข้าไปในห้องขัง กลิ่นซีฟรุตของมันจางไปแล้ว แต่เพราะผมเป็นอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ผมถึงยังคงได้กลิ่นโอเมก้าอ่อน ๆ อยู่ ผมย่อตัวลงไปนั่งลงข้างๆเตียง มองใบหน้าฟกช้ำที่ยังคงหลับสนิทคราบน้ำตายังคงเลอะสองข้างแก้ม ผมยื่นมือไปใช้นิ้วเขี่ยที่แก้มมันเพื่อเช็ดน้ำตาออกให้แต่ดูเหมือนจะเขี่ยแรงไปหน่อย มันสะดุ้งตื่นแล้วขยับถอยไปที่หัวเตียงทันทีแล้วมองผมอย่างหวาดระแวง
"โอเคขึ้นหรือยัง" ผมถามมันส่วนมันก็ทำเพียงแค่พยักหน้า
"กลัวกูหรือไง" ผมถามมันไม่ตอบแต่หลบตาผมทำให้ผมแสยะยิ้มออกมา จริงๆ ใคร ๆ ก็กลัวผมทั้งนั้นแหละยกเว้นคนในบ้านก็หน้าผมถ้ามองจากภายนอก ถ้าคนไม่รู้จักก็บอกว่าหน้าผมมันดูดุทั้งนั้น
ผมเลื่อนตัวไปใกล้มัน แต่มันก็ถอยหนีผมจึงไม่ขยับเข้าไปใกล้มาก ไม่งั้นมันคงจะสิงกับหัวเตียงนั่นแหละ เตียงก็เล็กแค่นี้มันจะถอยอะไรหนักหนา
"กูไม่ทำอะไรมึงหรอกน่า ถ้ามึงทำตัวดีๆ" ผมบอกมันและก็ได้รับการพยักหน้า
"ขอบคุณ"
"อะไร"
"ขอบคุณที่ช่วยผมเมื่อกี้"
"อือ แล้วเมื่อกี้รู้ใช่ไหมว่ากำลังฮีท"
"ผมไม่รู้ปกติคุณ..เอ่อ พ่อของผมเขาให้กินยาระงับเอาไว้ ผมต้องโกหกคนอื่นว่าเป็นเบต้า" มันบอกเสียงเบาแต่เพราะในห้องมันเงียบผมก็เลยได้ยินมันอย่างชัดเจน
"ทำไม"
"ในกำแพงพวกโอเมก้าไม่รอดจากพวกอัลฟ่าสักคน ที่นั่นคือนรกของโอเมก้า" มันบอกพร้อมกับเริ่มกอดเข่าตัวเองสายตาก็เริ่มเหม่อลอยเหมือนคิดอะไร แต่ทำไมผมรู้สึกว่ากลิ่นมันทวีความรุนแรงขึ้น หรือยาใช้ไม่ได้ผลกับมัน
ซวยแล้วไง
"คุณเป็นอะไร" มันถามผมที่กำลังทำหน้าตื่นตระหนก เหงื่อมันเริ่มไหลออกมาพร้อมกับกลิ่นซีฟรุตที่รุนแรงขึ้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมทุกครั้งที่มันกับผมอยู่ด้วยกันมันดูควบคุมฟีโรโมนตัวเองไม่ได้เลย และสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นมันขยับตัวมาเข้าใกล้ผมมือทั้งสองข้างมันจับที่แขนผมแน่น
"ผม..." มันเหมือนจะพูดอะไรร่างกายก็หอบไม่หยุด
"นับหนึ่ง มึง"
"เวกัส"
"กูจะไปแล้ว" ผมต้องรีบออกไปจากที่นี่ไม่งั้นผมได้คลั่งตายแน่ ๆ ผมต้องออกไปในตอนที่มีสติอยู่ แต่พอจะลุกออกไป ไอ้คนข้าง ๆ มันเหมือนไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย ผมจึงถอดเสื้อคลุมตัวเองออกเหลือแต่ชุดนอนไว้แล้วยื่นให้มัน
"แทนกันได้ไหม" มันเอาไปกอดแน่นแล้วพยักหน้าก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วเอาเสื้อคลุมผมไปคลุมไว้ราวกับเป็นผ้าห่ม ผมมองการกระทำนั้นอย่างแปลกใจ เฮียโรมเคยเล่าให้ผมฟังว่าโอเมก้าจะติดกลิ่นของอัลฟ่ามาก หมอฟาร์แฟนเฮียโรมก็ชอบเอาเสื้อเฮียโรมไปกอดบ่อย ๆ เวลาถึงช่วงฮีทแล้วเฮียโรมไม่อยู่ แล้วทำไมนทีไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้กับผมเลย แต่ไอ้โอเมก้าที่ผมเพิ่งเจอมันยังไม่ถึงวัน มันจะมาติดกลิ่นผมไม่ได้ยังไง
เรื่องนี้ทำไมมันเข้าใจยากจังวะ
ผมมองคนที่ขดตัวนอนใต้เสื้อคลุมของผมอย่างกับลูกหมาก่อนจะเผลอยิ้มออกมา
"ยิ้มเชี่ยไรเนี่ย" ตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติก่อนจะรีบลุกเดินออกไปเพื่อกลับไปนอนสักที ไม่งั้นคงได้คลั่งตายอยู่ในคุกใต้ดินนี่แน่ๆ ส่วนเสื้อคลุมเดี๋ยวค่อยมาเอาพรุ่งนี้ก็แล้วกัน
Yuro 's
ผมเอาข้าวมาให้กับไอ้นับหนึ่งตามที่คุณเวกัสสั่งก่อนจะออกไปหาคุณนทีคู่นอนสุดโปรดของเขา แต่พอลงมาก็ต้องตกใจเพราะเห็นไอ้นับหนึ่งมันกำลังนั่งกอดเสื้อคลุมคุณยูโรอยู่ แปลกหรือสองคนนี้เขาจะมีซัมติงกัน จะว่าไปไอ้นับหนึ่งมันก็สเปกคุณเวกัสเลยนะ ผอม ตาสวย หน้าสวยแล้วก็หล่อไปในคราวเดียวกันแล้วก็ตัวเล็กกว่าคุณเวกัส ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนที่ไล่ผมกลับห้องเพราะจะมากินมันหรอกนะ คุณเวกัสนี่ไม่เบาจริง ๆ สงสัยเรื่องนี้ต้องขยายโดย ยศพล คนเดิมคนนี้ซะแล้ว แต่พอผมเดินเข้าไปในห้องขังไอ้คนที่กอดเสื้อนั่งยิ้มอยู่ก็รีบซุกเสื้อไว้ด้านหลังทันที อยากจะบอกว่าไม่ทันแล้วจ้า ไม่เนียนเลย
"คุณเวกัสให้เอาข้าวมาให้ รีบกินจะได้กินยา" ผมวางข้าว น้ำ แล้วก็ยา ให้มันบนเตียงมันมองสำรวจจานข้าวแล้วทำตาโตเหมือนไม่เคยเห็น ทำไมคนในกำแพงเขาไม่แดกกันแบบนี้หรอ
"ขอบคุณนะ ยูโร" มันขอบคุณผม
"มึงรู้ชื่อกูได้ไง"
"ได้ยินไอ้...เอ่อคุณเวกัสเรียก"
ผมถึงบางอ้อทันทีที่มันพูดจบ จริงๆก็อยากจะถามว่าพวกมึงทำไรกัน แต่เดี๋ยวหลอกให้ไอ้เซฟถามดีกว่าเพื่อความปลอดภัยของชีวิต
"คนนี้หรอนับหนึ่ง เชี่ยน่ารักวะ" ผมกับมันหันหน้าไปพร้อมกันทันทีที่มีเสียงบุคคลใหม่เข้ามาในห้องขัง ช่างเป็นคุกใต้ดินที่คนนอกเข้าออกง่ายเสียเหลือเกิน ก็บอกว่าให้ทำประตูก็ไม่ทำสักที พอหันไปก็เจอไอ้เด็กโซ่ลูกคนสวนของบ้านเดินเข้ามาดูไอ้นับหนึ่งด้วยความตื่นเต้น
"มึงเข้ามาทำเชี่ยไรเนี่ย" ผมถามมัน
"เอ่ากูก็เข้ามาทางประตูสิ"
"กูถามว่า เข้ามาทำไม ไม่ใช่เข้ามาทางไหน ฟังคำถามดีๆ"
"เอ่าหรอ เออก็เข้ามาดูไง คนที่ทำให้คุณเวกัสลุกขึ้นมาบู๊ได้ แม่งไม่ธรรมดา"
"รู้ดีนะมึง"
"แน่นอน"
เหมือนผมจะลืมว่าไม่ได้มีแค่มันกับผมที่อยู่ในห้องผมก็เลยหันไปแนะนำไอ้โซ่กับไอ้นับหนึ่งให้รู้จักกันเท่านั้นแหละไอ้โซ่พอรู้ว่านับหนึ่งเป็นโอเมก้าในกำแพงก็ชวนคุย ชวนโม้ไม่หยุดเหมือนชีวิตไม่ได้คุยกับใครมายี่สิบปีจนผมต้องถอนหายใจแล้วเดินออกมาก่อนเดินออกมาก็ไม่ลืมที่จะเตือนให้มันกินยาด้วยเพราะคุณเวกัสกำชับมา แต่พอเดินยังไม่พ้นทางออกคุกใต้ดินก็เห็นไอ้เซฟกำลังยืนคิดอะไรอยู่ตรงใต้ต้นไม้ผมก็เลยเดินไปทักมันดู
"เป็นไรเซฟ" ใบหน้าหล่อของมันหันมาหาผม บางทีก็อิจฉามันนะใบหน้าใบหน้าที่เรียกว่าลูกรักพระเจ้าเป็นแบบนี้นี่เองสินะ
"กำลังคิดว่าเรื่องไอ้นับหนึ่ง..." มันเริ่มพูดพร้อมกับพิงต้นไม้ "เหมือนทุกอย่างจัดฉากให้มันเป็นคนฆ่าคุณเวนิสเลย" มันบอกผมแต่สายตามันกลับเหม่อลอยไปข้างหน้าผมก็เลยขยับเข้าไปหามัน
"มึงจะเอายังไงต่อ" ผมถามมันส่ายหน้าไปมาเชิงบอกว่าไม่รู้
"แต่กูไม่ปล่อยคนที่มันฆ่าคุณเวนิสไว้แน่" มันบอกด้วยสีหน้าหนักแน่นผมพยักหน้าเข้าใจ ผมรู้ว่าไอ้เซฟมันเจ็บปวดกับเรื่องนี้แค่ไหน เพราะมันคงมีเรื่องติดค้างในใจที่ยังไม่บอกคุณเวนิส
"มึงโอเคใช่ไหม" ผมถามมันเพื่อความแน่ใจ แต่ไอ้เซฟก็ยังเป็นไอ้เซฟมันก็ยังชอบทำตัวเข้มแข็งเพราะไม่ชอบให้ใครเป็นห่วง เพราะมันรู้สึกว่ามันดูอ่อนแอ
"กูก็ไม่ได้เป็นไรนี่ ขอตัวก่อนนะ" มันบอกผมส่วนผมก็ถอนหายใจออกมา
เฮ้อ ความรักนี่เข้าใจยากชะมัด
TBC


Vegas ' s
"ไปไหนเวกัส"
เสียงทักทายที่คุ้นหูดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังจะเดินไปยังโรงรถเหมือนทุกครั้ง และถ้าให้เดาถ้าผมหันไปมันต้องรั้งผมไม่ให้ไปแน่ ๆ ขาทั้งสองข้างจึงรีบสาวเท้าเดินไปที่รถทันทีแต่ยังไม่ทันจะได้ไปถึงรถมือขวาคนสนิทอย่าง ยูโร ก็มาขัดซะก่อน
"ยูโรหลบ"
"ไม่ได้ครับ คุณเวนิสสั่งไม่ให้คุณเวกัสออกไปข้างนอก"
ผมชักสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันหลังไปหาไอ้พี่ชายฝาแฝดที่มันกำลังเช็ดแว่นอย่างสบายใจไม่สนใจผมที่หันหน้ามองมันสักนิด ดูก็รู้ว่ามันต้องการยียวนกวนประสาทผมชัด ๆ
"เวนิส กูจะไปแข่งรถ" ไม่ใช่ว่าผมกลัวมันหรอกนะแต่เพราะมันกำลังจะขึ้นเป็นเจ้าเมืองฝั่งเหนือและเป็นคนที่มีอำนาจที่สุดในบ้านตอนนี้ต่างหาก
"ป๊าสั่งไม่ให้มึงแข่งรถอีก จำไม่ได้หรอ" มันยังคงจดจ่ออยู่กับการเช็ดแว่นไม่ได้เงยหน้ามาสนใจผมที่ทำหน้าหงุดหงิดสักนิด อยากจะเดินไปดึงแว่นมันมาเหยียบสักที ถ้าไม่ติดว่ามันต่อสู้เก่งกว่าผมอะนะ ผมทำไปแล้ว
"ป๊าไปต่างประเทศ 2 อาทิตย์กว่าจะกลับ ให้กูไปเถอะนะ กูไม่ได้ไปสนาม 3 เดือนแล้วนะ"
ผมพูดเสียงอ่อนหวังให้มันสงสารแต่ไอ้คนอย่างเวนิสที่ใจเย็นกับทุกคนบนโลกยกเว้นพี่น้องตัวเองอะหรอ
"ไม่ กลับเข้าบ้านได้แล้ว" ว่าแล้วไง มันหยิบแว่นที่เช็ดเรียบร้อยแล้วขึ้นมาใส่ก่อนจะพยักพเยิดหน้าให้ผมเข้าบ้าน ซึ่งถามว่าคนอย่างผมจะยอมหรอ ไม่มีทางรู้จักเวกัสน้อยไปแล้วพี่ชาย ผมอาศัยจังหวะที่มันหันหลังผลักไอ้ยูโรออกแล้วเตรียมจะขึ้นรถทันที แต่พอขึ้นรถแล้วเตรียมสตาร์ทรถออกไปเท่านั้นแหละ เงยหน้ามาอีกทีบอดี้การ์ดในชุดสูทก็เล็งปืนมาที่รถผมกันหมด ย้ำว่าเล็งที่รถไม่ได้เล็งผม มันรู้ว่าผมรักรถมาก มันจะใช้ไม้นี้เลยหรอ
ได้เลยเวนิสกูจะจำเอาไว้
ผมลดกระจกลงก่อนจะชะโงกหัวออกไปมองมันที่ยืนอยู่หน้ารถ
"แค่ไปขับรถเล่นก็ได้ สัญญาว่าจะไม่ไปสนาม" ผมพูดต่อรองกับมันและก็ได้รับการถอนหายใจตอบกลับมา
"ถ้ามึงปิด GPS ที่สร้อย หรือถ้ากูให้ยูโรมันตรวจสอบแล้วว่ามึงไปสนามกูจะให้บอดี้การ์ดยิงลูกรักมึงคันอื่น ๆ ที่เหลือโอเคไหม"
ไอ้เหี้ยมันจะโหดเกินไปแล้วนะ มันพูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับจ้องมองผมด้วยความกดดัน ใครบอกว่าไอ้เวนิสมันเป็นพ่อพระมาต่อยกับผมกลางสี่แยกมา ตั้งแต่อยู่กับมันในท้องแม่จนถึงวินาทีประชันหน้ามันตอนนี้ผมไม่เคยเห็นมันร่างเทวดาสักครั้ง ปีศาจล้วนๆไ ม่มีเทวดาผสมเลยแหละคนอย่างมัน
"ว่าไง" กดดันกูไปอีก
"เออก็ได้" สุดท้ายผมก็ต้องจำยอมมันแต่โดยดี รู้แบบนี้ตอนอยู่ในท้องแม่ไม่น่าถีบมันออกมาก่อนเลย ถ้ารู้ว่าเกิดคนแรกจะได้เป็นเจ้าเมืองและมีอำนาจขนาดนี้ เวนิสมันหันไปพยักหน้าบอกบอดี้การ์ดทุกคนให้ถอยรวมทั้งมันด้วย ผมจึงรีบปิดกระจกแล้วขับรถออกไปทันทีเดี๋ยวมันเปลี่ยนใจ
หลังจากขับรถออกมาผมก็ขับรถชมวิวไปเรื่อย ๆ พื้นที่วิวโดยรอบก็ไม่แตกต่างอะไรมากนัก เมืองยังคงอุดมสมบูรณ์ เงียบสงบเหมือนเดิมป๊าผมเขาทำไว้ดีจริงๆ แหละ ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของไอ้เวนิสที่จะสานต่อแล้ว เพราะตามลำดับเวนิสมันต้องเป็นผู้สืบทอดเจ้าเมืองฝั่งเหนือ เพราะอากงกับอาม่าแบ่งเอาไว้ ให้ลูกชายคนโตที่เกิดจากลูกชายคนโตของอากงเป็นคนดูแลเมืองหลวง นั่นก็คือเฮียติน ลูกชายของแปะธินทร์ แต่เฮียตินประสบอุบัติเหตุเดินไม่ได้ ลูกชายคนรองอย่างเฮียเตชินทร์จึงรับหน้าที่สานต่อแทน รองลงมาคือลูกชายที่เกิดจากลูกชายคนรองอย่างแปะธารผู้ดูแลเมืองฝั่งใต้ ซึ่งตอนนี้แปะก็วางมือไปแล้วยกให้ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างเฮียทาวน์เป็นคนดูแลแทน ต่อมาก็เป็นลูกชายคนเล็กของอากง เพราะป๊าผมค่อนข้างที่จะเป็นลูกรักของอากงกับอาม่าที่สุดก็เลยได้ดูแลสองฝั่งคือเมืองฝั่งตะวันตกและเมืองฝั่งเหนือ ซึ่งเมืองฝั่งตะวันตกตอนนี้พี่คนโตของผมอย่างเฮียโรมเป็นคนดูแลอยู่ ส่วนฝั่งเหนืออีกไม่นานไอ้เวนิสก็จะขึ้นรับตำแหน่งแทน ส่วนป๊าผมก็คอยเทียวไปเทียวมาแล้วแต่อารมณ์ป๊า ส่วนผมก็ไม่ต้องทำอะไรใช้ชีวิตสบาย ๆ เที่ยวไปวัน ๆ ไม่ต้องสนใจใคร ไม่ต้องแบกรับหน้าที่มากนัก ซึ่งผมชอบแบบนี้นะมันเป็นอิสระดี ผมก็ได้แต่หวังว่าในอนาคตทั้งเฮียโรมและไอ้เวนิสมันจะไม่เป็นอะไร เพราะผมไม่อยากที่จะเป็นเจ้าเมือง ไม่คิดอยากจะเป็นเลยสักนิด
Rrrrrr
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกสติผมที่กำลังจดจ่ออยู่กับเส้นทางผมเห็นว่าเป็นยูโรบอดี้การ์ดของตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจ ผมว่าผมก็ไม่ได้ไปสนามแข่งนะ มันจะโทรมาทำไม
"มีอะไร"
(คุณเวกัสครับ พิกัดคุณนทีหายไปครับ)
"มึงว่าไงนะ!"
ผมแทบจะเบรกรถทันทีที่มันบอกว่านทีคู่นอนคนโปรดของผมกำลังอาจจะตกอยู่ในอันตรายเพราะพิกัดที่ติดกับแหวนของนทีหายไป
"คุณเวกัสให้ผมเช็กพิกัดคุณนทีตลอด แต่ตอนนี้มันหายไปแล้วครับ" ผมจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหักพวงมาลัยเปลี่ยนทิศทางไปยังโรงแรมที่นทีพักทันที
"ตรวจสอบให้พร้อม ส่งคนมาให้กูด้วย"
(รับทราบครับ)
สิ้นเสียงยูโรผมก็กดวางสายทันทีพยายามขับรถให้เร็วที่สุดเหมือนกับอยู่ในสนาม ถึงแม้จะโดนไอ้เวนิสด่าทีหลังก็ตาม แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ต้องมากลัวพี่ด่า นทีกำลังตกอยู่ในอันตรายผมต้องรีบไปช่วยเขาก่อน ผมขับรถด้วยความรวดเร็วไม่ถึงยี่สิบนาทีผมก็มาถึงโรงแรมที่เขาพักทันที ผมรีบจอดรถแล้ววิ่งไปยังห้องของเขา พนักงานต้อนรับและคนด้านล่างก้มหน้าแล้วทักทายผม ถึงจะกล่าวทักทายว่าคุณเวนิสสวัสดีครับก็เถอะ แต่ผมไม่มีเวลามาแก้ว่าผมคือเวนิสหรือเวกัสแล้ว
ผมกดลิฟต์ขึ้นมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าร่างของนทีในชุดผ้าคลุมอาบน้ำกำลังนอนสลบอยู่หน้าประตู ผมวิ่งไปพยุงร่างนั้นขึ้นมาด้วยความร้อนรน
"นที นที ฟื้นสิเกิดอะไรขึ้น" ผมเขย่าตัวเขาเล็กน้อย นทีลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะเอาแต่ปล่อยโฮไม่พูดอะไรแล้วกอดผมแน่น ผมจึงค่อยๆ พยุงตัวเขาเข้าห้อง พาร่างเล็กไปนั่งที่เตียงนอนแล้วโทรไปบอกไอ้ยูโรว่าไม่ต้องให้คนมาแล้วผมเจอตัวนทีแล้ว จากนั้นก็หันไปกอดแล้วลูบหัวคนในอ้อมกอดอย่างปลอบโยน ผมรู้ว่าเขาคงอาจจะเจอเรื่องร้ายแรงมาแต่ถ้าเขายังไม่พร้อมที่จะเล่า ผมก็จะไม่ถามเขา รอเขาพร้อมก่อนก็ได้
"ไม่เป็นไรนะผมอยู่นี่แล้วนที" ผมกอดเขาแน่น แปลกทั้งที่ผมคิดว่าผมรักเขาและผมเป็นอัลฟ่าผมควรจะได้กลิ่นฟีโรโมนของเขาแต่ผมไม่เคยได้กลิ่นประจำตัวของเขาเลย แต่เขาเคยบอกว่าเขาได้กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวผมมันเป็นกลิ่นกาแฟ หรือว่าผมกับเขาจะไม่ใช่คู่แห่งโชคชะตากันจริง ๆ แต่ถึงจะไม่ใช่ผมก็ไม่สนใจเรื่องคู่แห่งโชคชะตาบ้านั่นแล้ว
"อย่าทิ้งทีไปนะ ฮึก ฮือ ทีขอร้อง" เขาเอาแต่ขอร้องผมแล้วกระชับกอดผมแน่น ผมจึงกอดเขาแล้วพูดปลอบประโลมว่าผมจะไม่หนีไปไหนเพื่อให้เขาเย็นลง ที่เขาบอกว่าโอเมก้าเป็นเพศที่อ่อนไหวคงจะจริง
แต่ในขณะที่ผมกำลังกอดปลอบเขาอยู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นผมจึงหันไปดูที่หน้าจอเป็นไอ้เวนิส ให้เดามันก็คงจะโทรมาด่าผมเรื่องขับรถเร็วอีกตามเคยสินะ เอาไว้ค่อยกลับไปให้มันด่าทีเดียวดีกว่า ผมตัดสินใจที่จะไม่รับแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง
"ขอจูบได้ไหม" นทีถามผม ผมพยักหน้าก่อนที่จะก้มลงไปจูบเขาส่วนโทรศัพท์ก็ยังคงดังไม่หยุดและผมก็เลือกที่จะไม่สนใจมัน ผมกับนทีเริ่มที่จะบรรเลงบทรักกันบนเตียง ก่อนที่เขาจะหมดแรงและหลับลง แต่โทรศัพท์ก็ยังงงไม่หยุดสั่นทั้งๆ ที่ผมปิดเสียงมันไปแล้ว ผมถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูคราวนี้เป็นไอ้ยูโร เก่งนะพอผมไม่รับมันก็ใช้ให้มือขวาผมโทรหาผมแทน ไหนๆ แล้วก็รับมันหน่อยละกัน
"ว่าไง มึงนี่ขยันโทรจริงๆนะ จิกกูเป็นไก่เลย"
(คุณเวกัสครับ คุณเวนิสเสียแล้วครับ)
"มึงว่าไงนะ กูไม่ตลกไอ้ยูโร"
(ผมพูดจริงๆ ครับ คุณเวนิสเสียแล้วครับคุณยูโร ผมขอโทษครับ)
ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแตกสลายเป็นแบบนี้ใช่มั้ย ถ้าผมเลือกที่จะรับสายมันตั้งแต่แรก
มันก็อาจจะไม่ตายใช่ไหม
TBC


Nubnung ' s
และในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่ผมจะได้ออกไปนอกกำแพงที่ที่เหมือนกับนรกนี่สักที ผมกระชับสายกระเป๋าตัวเองไว้แน่นก่อนจะเดินออกจากบ้านของคุณชาล์วบ้านที่ผมอยู่มาตั้งแต่เด็ก สถานที่ที่เป็นทั้งบ้านและที่ฝึกยิงปืนของผม ฝึกเพื่อเป็นมือปืน ฝึกเพื่อฆ่าคน โลกภายนอกอาจจะมองว่ามันโหดร้าย แต่ไม่ใช่กับที่นี่เพราะการฆ่ากัน การเดินออกไปหน้าซอยแล้วเห็นมือปืนลั่นไกยิงคนต่อหน้าต่อตาก็เป็นเรื่องที่ผู้คนชินกันไปซะแล้ว และนั่นมันคือหน้าที่ของผม มือปืนและนักฆ่าอาชีพที่ทำให้ผมและคนอื่นๆ ได้เงินมหาศาลจากมัน ก็แค่เกลียดใครสักคนแล้วสั่งฆ่าได้ง่ายๆ โลกในกำแพงไม่มีตำรวจหรือผู้มีอำนาจแบบนอกกำแพงหรอก ทุกคนต้องช่วยตัวเองใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ ให้มีลมหายใจในวันต่อๆ ไปก็พอ ถึงแม้ว่าจะมีเจ้าเมืองเขตปกครองพิเศษเป็นคนดูแล แต่ผมก็ไม่เคยเห็นเขาจะก้าวขามาเหยียบในกำแพงเลยสักครั้ง
"จะไปแล้วหรอมึง" เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทเจ้าของผมหยักศกเอ่ยทักขึ้นจากด้านหลังผมหันไปหาเพื่อนตัวสูงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวสบายๆ ให้เดาวันนี้คงเป็นวันพักผ่อนของไอ้นิลมันหลังจากที่ทำภารกิจต่อเนื่องกันเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์สินะ
"เออ คุณชาล์วบอกว่าจะมีคนมารับ แต่ก็คงอีกสักพัก" ผมเอ่ยบอกมันที่เริ่มอ้าปากหาวสงสัยเมื่อคืนมันคงทำภารกิจมาแล้วกลับดึก นิลพยักหน้าก่อนที่มันจะหันซ้ายหันขวาเหมือนหาใครสักคนก่อนจะขยับตัวมาชิดผมมากขึ้น
"นี่เป็นการทำภารกิจนอกกำแพงครั้งแรกของมึง สิ่งที่กูอยากจะเตือนมึงก็คือ..."
จากสีหน้าเพลีย ๆ ของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังจนผมต้องตั้งใจฟัง
"ทำภารกิจให้สำเร็จ เพราะถ้ามึงพลาด มึงอาจจะตายได้ เข้าใจไหม"
มันพูดเตือนผมเพราะมันมักจะได้ภารกิจออกไปทำข้างนอกกำแพงบ่อยๆ เพราะความเป็นเบต้าข้อจำกัดของเพศรองมันต่างกันอยู่แล้ว เพราะเบต้าไม่มีกลิ่นฟีโรโมน ไม่ต้องกินยาป้องกันการฮีทเหมือนกับโอเมก้าอย่างผม และร่างกายก็แข็งแรงกว่าเยอะ จริงๆ ผมก็อยากเกิดเป็นเบต้าแบบมันนะ จะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตหวาดระแวงและหลบซ่อนจากพวกอัลฟ่าที่ชอบวางอำนาจพวกนั้น
"อืม ขอบคุณเตือน แล้วมึงไม่อยากไปอยู่นอกกำแพงบ้างหรอ" ผมถามมันเสียงเบา มันทำเพียงแค่กระตุกยิ้มแล้วก็ส่ายหน้าไปมาพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้วพิงประตูรั้วอย่างสบายใจ
"ไม่อะ กูไม่มีความฝันแบบมึง"
"นับ ถ้าวันนึงมึงได้ไปอยู่นอกกำแพงจริง ๆ สิ่งแรกที่มึงจะทำ คืออะไร" มันเอ่ยถามผมพร้อมกับสายตาที่คาดคั้นเอาคำตอบ ผมยกมือมาจับสร้อยที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กแล้วช้อนตามองมันด้วยสีหน้าจริงจัง
"กูจะตามหาพ่อแม่กู กูอยากรู้ว่าเขาทิ้งกูทำไม"
"หึ" มันแสยะยิ้มกับคำพูดของแล้วทิ้งบุหรี่ลงพื้นพร้อมกับใช้เท้าขยี้ลงดิน สายตาเย็นชาเงยหน้าขึ้นมาจับจ้องที่ผมก่อนจะยิ้มกวนออกมาเหมือนที่มันชอบทำเวลาปั่นหัวคนอื่น
"แล้วมึงมั่นใจได้อย่างไงว่าพ่อแม่มึง เป็นคนนอกกำแพง"
คำถามที่มันถามผม ผมเองก็ไม่มีคำตอบเหมือนกัน แต่ที่ผมมั่นใจก็เพราะว่าผมเคยได้ยินคุณชาล์วคุยกับใครสักคนผ่านโทรศัพท์เรื่องของผม เขาบอกว่าผมไม่ใช่คนในกำแพง และเขาก็บอกว่าเขาจะไม่ยอมให้ผมออกไปทำภารกิจนอกกำแพง ไม่งั้นเป็นอันตรายแน่ๆ แต่ผมเองก็ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เขาถึงยอม เพราะผมไม่เคยอ่านความรู้สึกหรืออ่านใจเขาได้เลย คุณชาล์วเป็นคนที่เดาใจยากที่สุดที่ผมเคยเจอมาเลยก็ว่าได้ บางครั้งเวลาที่เขามองผมเหมือนเขามีอะไรจะบอกผมอยู่ตลอดแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดแล้วเก็บไว้
"รถมาแล้ว ไว้เจอกันนะ" เสียงของนิลดึงสติให้ผมกลับมาจากการจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ผมโบกมือลามัน ก่อนจะมองไปยังรถหรูสีดำที่เข้ามาจอดอยู่ตรงหน้า กระจกฝั่งคนขับค่อยๆ เลื่อนลงมาเผยให้เห็นหน้าชายหนุ่มหน้าตาดุเขาจ้องหน้าผมนิ่ง ๆ
"ฮาร์เปอร์ใช่มั้ย ขึ้นรถ" ผมพยักหน้าแล้วรีบเดินไปขึ้นฝั่งคนขับทันทีที่เขาพูดจบ
"เตรียมเอกสารออกมา เดี๋ยวพอถึงด่านตรวจคนเข้าออกนอกกำแพงฉันจะจัดการให้ แค่ยื่นเอกสารตามที่เจ้าหน้าที่บอกก็พอ แล้วก็อย่าลืมคาดเข็มขัดด้วย"
เขาพูดอย่างออกคำสั่งและผมก็ทำตามทันทีหลังจากนั้นรถก็ออกตัวไปข้างหน้าผมมองบ้านของคุณชาล์วเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับว่าจะไม่สามารถกลับมาเจอมันอีก
รถวิ่งไปด้วยความเงียบคนที่มีหน้าที่ขับรถพาผมออกไปนอกกำแพงไม่ได้พูดอะไรส่วนผมก็ได้แต่นั่งเกร็งไม่กล้าพูดอะไรเช่นเดียวกันจนกระทั่งมาถึงด่านตรวจหรือเรียกอีกอย่างคือประตูทางออกนอกกำแพงนั่นแหละ เจ้าหน้าที่จะขอดูบัตรของผู้ขับและผู้ที่อยู่ในรถทุกคนว่าเป็นบุคคลในกำแพงหรือนอกกำแพง ถ้าเป็นคนนอกกำแพงก็จะโดนแค่ตรวจสอบบัตรว่าเป็นของจริงหรือปลอม ใบหน้าตรงกับในบัตรหรือเปล่าแค่นั้น แต่ถ้าเป็นคนในกำแพงจะโดนตรวจสอบหนังสืออนุญาตและใบยินยอมเยอะเต็มไปหมดกว่าจะได้ออก แถมมีเวลาออกแค่ไม่เกิน 7 วันเท่านั้นยกเว้นกรณีที่มีคนซื้อตัวไปหรือมีทรัพย์สินมากพอที่จะออกนอกกำแพงเท่านั้น
"ขอบัตรด้วยครับ" เจ้าหน้าที่เดินมาทางผม ผมหยิบบัตรยื่นให้กับเจ้าหน้าที่พร้อมกับคนข้างๆ ที่ผมก็ยังไม่รู้จักชื่อของเขาเลย เจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบว่าบัตรของผมเป็นของจริงหรือเปล่า เครื่องส่งสัญญาณสีเขียวเพื่อแสดงว่าเป็นบัตรจริง ผมแอบรู้สึกโล่งอกในใจแต่ก็แสดงสีหน้าเรียบนิ่งออกไป แต่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่จะยังไม่เชื่อ เขายังคงมองภาพในบัตรสลับกับผมไปมาจนคนข้างๆ ผมผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด
"เสร็จหรือยังครับ ผมรีบ" ผมทำเสียงนิ่งแล้วบอกเจ้าหน้าที่และเขาก็คืนบัตรให้ผมทันทีก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้คนเปิดประตูกำแพง ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันทีที่พ้นประตูกำแพง ก่อนจะหันไปมองสำรวจข้างทางอย่างตื่นเต้นและประหลาดใจ บรรยากาศนอกเมืองแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทั้งวิวธรรมชาติ ความอุดมสมบูรณ์และความสวยงามของเมืองที่ดูหรูผิดหูผิดตาไปหมด
"นี่หรอครับเมืองฝั่งเหนือ" ผมถามออกมาด้วยความตื่นเต้นเพราะนิลมันเคยบอกผมว่ากำแพงติดกับเมืองฝั่งเหนือและข้างนอกสวยมากๆ ผมได้แค่ฝันที่จะออกมาเห็นกับตาบ้างแต่พอเห็นจริง ๆ มันเกินที่ผมจินตนาการไปมาก ๆ เลย
"ยัง นี่ยังอยู่ที่เขตปกครองพิเศษ เขตนี้เป็นคนดูแลพวกคนที่อยู่ในกำแพง ส่วนเมืองฝั่งเหนือ อีกประมาณ 70 กิโล ถึงจะเข้าเขตเมืองเหนือ" ผมสะดุดตรงคำว่าดูแลคนในกำแพงผมอยู่ที่นั่น 24 ปี ผมยังไม่เห็นเคยเห็นใครมาดูแลเลย มีแต่แย่ลงทุกวันๆ
"แล้วใครเป็นคนดูแลเขตนี้หรือครับ" ผมถามด้วยความอยากรู้ อยากเห็นหน้าจริง ๆ ว่าใครเลือกมันมาเป็นเจ้าเมือง
"คุณสีฝุ่น"
"ทายาทลำดับที่เท่าไหร่หรือครับ" ผมถามเพื่อให้บรรยากาศมันไม่อึดอัด เพราะถ้าจะให้ทนความอึดอัดไม่พูดอะไรไปอีก 70 กิโลเมตรผมคงต้องเป็นบ้าแน่ ๆ
"ทายาทนอกสายเลือด" เขาตอบสายตายังคงจดจ่ออยู่ที่เส้นทาง
"ลูกบุญธรรมหรือครับ"
"ฉลาดนี่" ทำไมดูเป็นคำเอ่ยชมที่เหมือนประชดยังไงไม่รู้
"ครับ"
"ประวัติของคนในตระกูล อ่านไปฆ่าเวลาก่อน"
เขายื่นซองสีน้ำตาลให้ผมขณะที่รถกำลังติด ผมหยิบมันขึ้นมาค่อนข้างที่จะหนาเหมือนกันนะ ตระกูลนี้มันมีลูกกี่คนวะ สงสัยคนข้าง ๆ จะรำคาญผมถึงได้สั่งให้ผมอ่านมันอย่างเงียบๆ แถมชื่อก็ไม่ยอมบอก บอกแค่ว่าไม่จำเป็นต้องรู้เพราะคงไม่ต้องเจอกันอีก พวกนอกกำแพงปฏิสัมพันธ์แย่ทุกคนเลยหรือเปล่านะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ผมเปิดอ่านประวัติไปเรื่อยๆ จนไปเจอกับ รูปเป้าหมายของผม ผมพิจารณาใบหน้าของเขาก่อนจะอ่านประวัติโดยละเอียด แต่มาสะดุดตรงคำว่าแฝดพี่ ผมจึงพลิกกระดาษไปอีกแผ่นจึงไปเจอกับรูปของผู้ชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเวนิสเป้าหมายของผม ต่างกันแค่เขาไม่ได้ใส่แว่นและหน้าตาดูร้ายกว่าก็เท่านั้น
"เวกัสกับเวนิสหรอ ชื่อคล้องดี" ผมบ่นพึมพำเสียงเบา ชื่อคล้องแล้วก็เหมือนจะเป็นชื่อเมืองทั้งคู่เลย แต่จะว่าไปตั้งแต่ทายาทลำดับที่ 5 ก็เป็นชื่อเมืองหมดเลยนี่ โรม เวนิส เวกัส จนมาถึงเบอลิน ดูก็รู้ว่าเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกัน แต่ทำไมเบอลินถึงไม่มีรูปภาพล่ะ
"คุณหนูเบอลิน ทายาทลำดับที่ 7 ไม่มีข้อมูลเพราะเป็นทายาทที่ถูกปกปิด" ดูเหมือนคนข้าง ๆ จะมีญาณทิพย์ว่าผมจะหันไปถามเขาถึงได้ชิงพูดก่อน
"เขาหายตัวไป ไม่มีใครเคยเจอหน้าเขา แต่ไม่ต้องสนใจ สนใจแค่เป้าหมายของนายก็พอ" เขาพูดตัดบททำให้ผมไม่ได้ถามอะไรต่อนอกจากนั่งอ่านและจำเกี่ยวกับคนที่ชื่อเวนิสเงียบๆ แม้แต่ชื่อคนข้างๆ ผมยังไม่กล้าถามเลย ก็สีหน้าเขาดูโกรธผมตลอดเวลาซะขนาดนั้น ใครจะกล้าหันไปถาม ผมทำได้เพียงแค่เพียงปล่อยให้บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัดตลอด 70 กิโลเมตรของการเดินทาง
ใช้เวลาเกือบ 6 ชั่วโมงกว่าจะมาถึงโรงแรมที่ผมต้องใช้เป็นแหล่งกบดานเพื่อเตรียมทำภารกิจใหญ่จะว่าไปก็รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันนะ คนที่มาส่งผมเขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากบอกหมายเลขห้องพาไปติดต่อที่เคาน์เตอร์แล้วก็บอกรายละเอียดเพิ่มเติมผมนิดหน่อยก่อนจะไล่ผมให้ขึ้นไปได้เลยเพื่อเตรียมพร้อมกับขั้นแรกของแผนการคือ หาทางตีสนิทกับคุณเวนิสในวันพรุ่งนี้ แต่ในขณะที่ผมกำลังเดินเตร่หาหมายเลขห้องตามคีย์การ์ดอยู่นั้น กลิ่นหอมของเปลือกไม้อะไรสักอย่างก็ลอยมาเตะจมูกผม มันเป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสงบและน่าค้นหาไปในตัวผมกำลังมองหาที่มาของกลิ่นแต่ก็ไม่พบใครที่ยืนอยู่เลย นี่ผมหลอนไปเองหรือเปล่า หรือมันเป็นกลิ่นของโรงแรม ผมสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองออกไปก่อนจะรีบเดินตรงเข้าไปยังห้องของตัวเองทันที
TBC


Vegas 's
งานศพของเวนิสผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เพราะป๊าไม่อยากให้เรื่องนี้แผ่กระจายออกไปไม่งั้นจะเกิดข่าวใหญ่และมีปัญหาตามมาทีหลังอย่างแน่นอน คนที่รู้ก็มีแค่ป๊า เฮียโรม ผม เบอลิน และบอดี้การ์ดอีกสามสี่คนเท่านั้นแม้แต่ญาติคนอื่นก็ไม่รู้ เพราะป๊าอยากจะให้เรื่องมันเงียบที่สุดและจะพยายามหาตัวคนร้ายให้เจอ แต่ความจริงแล้วผมไม่ได้บอกป๊าว่าผมเจอมันแล้วไอ้ฆาตกรที่พรากพี่ชายฝาแฝดของผมไปตลอดกาลคนนั้น ตอนนี้ผมกำลังให้ไอ้ยูโรและบอดี้การ์ดอีกสองคนจัดการอยู่ และหลังจากเสร็จธุระผมจะไปจัดการมันอย่างแน่นอน
"พร้อมแล้วนะเวกัส" ผมหันไปตามเสียงพี่ชายคนโตของผมอย่างเฮียโรมที่เดินมาหาผมด้วยใบหน้าที่เครียดยิ่งกว่าผมอีก
"มึงก็เหมือนไอ้เวนิสเหมือนกันนะเนี่ย"
เฮียเอ่ยแซวพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผมเพื่อให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย ผมรู้แต่ผมก็เครียดอยู่ดี เพราะวันนี้ผมต้องแต่งตัวเป็นเวนิส สวมบทบาทเป็นมันให้เหมือนมากที่สุด เพื่อที่จะแถลงข่าวว่าเวนิสจะสละตำแหน่งให้กับผมและตัวเวนิสจะไปอยู่ต่างประเทศแทน ป๊าจัดการให้ผมจำบทพูดและฝึกท่าทางการเดิน การนั่งทุก ๆ อย่างให้เหมือนเวนิสที่สุดภายในคืนเดียว เพื่อที่จะปกปิดทุกคน รวมถึงญาติทุกคนของผมด้วย ผมสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาเพื่อระบายความเครียด เฮียโรมแตะไหล่ผมเพื่อให้กำลังใจ ก่อนที่ทีมงานจะเดินขึ้นมาเชิญผมขึ้นไปยังสถานที่แถลงข่าว
"สวัสดีครับทุกท่าน ผม หวง เวนิส หรือ วชิรวัฒน์ รัตนพงษ์พิพัฒน์ ว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือครับ" ผมเอ่ยชื่อของเวนิสในแบบที่มันชอบแนะนำตัว ถึงจะไม่เข้าใจว่าเวลาแนะนำตัวมันจะแนะนำตัวทั้งแซ่ของม๊าและนามสกุลของป๊าทำไมก็ตาม ทันทีที่ผมพูดจบแสงแฟลชมากมายเริ่มสาดมาที่ตัวผมจนรู้สึกประหม่า ผมกวาดสายตาไปรอบ ๆจนดวงตาไปปะทะกับญาติของผมที่ยืนเรียงกันอยู่มุมหนึ่งของห้องนี้ ผมรู้ว่าพวกเขาแยกผมกับเวนิสออก เพราะเฮียเตชินทร์กำลังจ้องมองผมด้วยสายตาจับผิดจนผมต้องละสายตาหันมามองเหล่าบรรดานักข่าวแทน
"ผมมีเรื่องจะแจ้งทุกท่านครับ" พอผมพูดจบทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ถ้าตรงนี้เป็นไอ้เวนิสมันคงจะยิ้มใช่ไหม ผมส่งยิ้มกว้างออกมาให้กับทุกคน รอยยิ้มที่เหมือนกับไอ้เวนิส
"ผมจะสละตำแหน่งว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือ และให้เวกัสน้องชายฝาแฝดขึ้นรับแทนครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้น มีเสียงถกเถียงกันมากมายหลายร้อยอย่างจนผมต้องกระแอมทุกคนจึงเงียบลงแล้วเริ่มสาดแสงแฟลชใส่ผมอีกครั้ง
"เนื่องจากผมรู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณสมบัติไม่มากพอ และผมต้องการที่จะไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ ผมจึงอยากจะมอบอำนาจหน้าที่ในครั้งนี้ให้กับน้องชายของผมแทน และผมหวังว่าเขาจะทำมันออกมาได้ดีครับ"
ผมกล่าวบทที่ป๊าให้ผมท่องตั้งแต่เมื่อคืนก่อนจะยิ้มให้กับทุกคนแล้วโค้งคำนับเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ
"แล้วคุณเวกัสไปไหนหรอครับ" นักข่าวคนหนึ่งถามขึ้น อาจจะเป็นเพราะเวลาไปงานใหญ่ ๆ ไอ้เวนิสมันมักจะลากผมไปด้วย พอไม่เห็นว่าเราอยู่ด้วยกันคนก็เลยสงสัย
"เวกัส ไม่สบายผมก็เลยต้องให้มันพักก่อน ถ้ามันหายเป็นปกติมันจะแจ้งอีกครั้งนะครับ หวังว่าทุกคนจะยินดีกับน้องชายของผม ในการรับตำแหน่งครั้งนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"
ผมกล่าวจบก่อนจะโค้งอีกครั้งแล้วรีบเดินออกไปหลังเวทีทันทีก่อนที่จะมีนักข่าวถามอะไรไปมากกว่านี้แล้วคนขี้หงุดหงิดอย่างผมจะโวยวายออกมาจนเสียเรื่อง ผมได้ยินนักข่าวถามตามหลังแล้วพยายามจะวิ่งตามแต่บอดี้การ์ดของผมกันเอาไว้ก่อน
ทันทีที่มาถึงห้องรับรองผมก็ทรุดตัวนั่งลงกับโซฟาแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที ก่อนจะถอดแว่นของไอ้เวนิสออก แต่จังหวะที่กำลังจะถอดวิกผมหน้าม้าประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจนผมดึงแว่นขึ้นมาใส่แทบไม่ทัน
"เวนิสอยู่ไหน" เป็นหนุ่มตาเฉี่ยวอย่างเฮียทาวน์จอมกวนตีนแห่งตระกูลที่เดินตรงเข้ามาหาผมอย่างหงุดหงิดพร้อมกับเฮียเตชินทร์ ได้ข่าวสองคนนี้ไม่ถูกกันไม่ใช่หรอวะ พอเป็นเรื่องเสือกทำไมจู่ ๆ สามัคคีกันเฉย
"ผมไงครับเวนิส"
"เวกัสพวกกูเห็นมึงมาตั้งแต่ยังเป็นอสุจิทำไมพวกกูจะแยกไม่ออก"
เฮียทาวน์มึงก็เว่อร์
"ว่าไงเวกัส เวนิสไปไหน"
เฮียเตชินทร์กดเสียงต่ำถามผม ผมก็เลยได้แต่ยิ้มแห้งออกมาแล้วเลือกจะโกหกตามที่ป๊าเตรียมไว้
"ไม่รู้ มันบอกแค่ว่าจะไปต่างประเทศแล้วก็หายไปเลย ติดต่อก็ไม่ได้"
"แปลก"
"ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม"
เฮียทาวน์กับเฮียเตชินทร์มองหน้ากันก่อนจะจ้องผมอย่างจับผิดแต่ผมก็จ้องกลับเฮียมันก็เลยไม่ถามอะไรต่อนอกจากบอกเกี่ยวกับการรับตำแหน่งว่าต้องทำอะไรบ้างตามประสาคนมีประสบการณ์แล้วก็เดินออกไป ผมก็ทำเพียงแค่โบกมือลาก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
จบสักทีวันนี้
ไม่สิยังไม่จบผมยังมีอีกเรื่องต้องไปจัดการ
ใช่ผมต้องไปจัดการไอ้เลวนั้นที่มันฆ่าพี่ชายฝาแฝดของผม
หลังจากจบงานเคลียร์ทุกอย่างกับป๊าและเฮียโรมเสร็จแล้ว ผมก็ขับรถออกมาจากโรงแรมที่ถูกจัดเป็นงานแถลงข่าว ผมโทรเช็กกับไอ้ยูโรแล้วไอ้หมอนั่นที่มันฆ่าเวนิสมันยังไม่ฟื้นหลังจากที่ไอ้ไม้เมตรช็อตไฟฟ้ามันไปหลังจากที่เจอตัว ส่วนบอดี้การ์ดอีกคนที่ส่งให้ไปค้นโรงแรมที่มันพักก็เจอหลักฐานทุกอย่างทั้งประวัติครอบครัวของผมไม่สิ ของตระกูลรัตนพงษ์พิพัฒน์เลยต่างหาก ไม่แม้แต่เบอลินน้องสาวของผมที่ครอบครัวผมพยายามปกปิดที่สุดแต่มันก็ยังมีข้อมูลถึงจะไม่มากนักก็ตาม แสดงว่าคนที่จ้างมันมาต้องเป็นคนใกล้ตัวไอ้เวนิสอย่างแน่นอน แต่ผมก็ยังนึกไม่ออกว่าจะเป็นใครได้ เพราะไอ้เวนิสมันก็ไม่เคยไปบาดหมางกับใคร ถ้าเป็นผมสิว่าไปอย่าง แต่ทำไมมันถึงเจาะจงเป็นไอ้เวนิส
หรือจริง ๆ แล้วมันต้องการที่จะฆ่าผม
แต่ยิงผิด
ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ผมส่ายหน้าไล่ความคิดของตัวเองออกไป ก่อนจะรีบขับรถมุ่งตรงไปที่บ้านด้วยความรวดเร็วชนิดที่ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนไอ้เวนิสมันคงโทรมาด่าผมแล้ว แต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีโอกาสที่จะได้ฟังมันด่าอีกแล้ว ใช้เวลามาไม่นานผมก็มาถึงบ้าน ก่อนจะรีบถอดวิกและแว่นตาอุปกรณ์ที่ใช้ปลอมตัวเป็นไอ้เวนิสอย่างลวก ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังคุกใต้ดินของบ้านที่ผมจับไอ้ฆาตกรนั่นไว้ ยังไม่ทันที่จะถึงตัวคุกใต้ดินผมก็ได้ยินเสียงโวยวายมาแต่ไกล
"กูบอกว่ากูไม่ได้ทำ! กู...อั่ก" มันงอตัวลงกับพื้นด้วยความจุกจากการโดนไอ้เมตรมือขวาของไอ้เวนิสเตะไปที่ท้อง แขนทั้งสองข้างของมันโดนมัดด้วยโซ่ ขาทั้งสองข้างก็เช่นกัน ผมมองภาพตรงนั้นอย่างเวทนาแต่ก็แสยะยิ้มออกมาเพราะสิ่งที่มันทำสมควรแล้ว
"ยูโร" ผมเรียกไอ้ยูโรให้ออกมาคุยกับผม บอดี้การ์ดคนอื่นที่อยู่ในห้องรวมทั้งไม้เมตรหันมาโค้งทำความเคารพให้ผมก่อนไอ้ยูโรมันจะหยิบเอกสารทั้งหมดบนเก้าอี้เดินตรงมาหาผม
"มันบอกว่ามันไม่ได้ทำครับ แต่เราตรวจสอบแล้วกระสุนปืนที่อยู่ในปืนพกมันกับที่คุณเวนิสโดนยิงเป็นชนิดเดียวกันครับ" ยูโรมันเริ่มรายงานข้อมูลตามที่ผมขอให้มันทำ ผมกำมือแน่นจ้องร่างที่กำลังพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งด้วยความโกรธแค้น
"มันชื่อฮาร์เปอร์ครับ แต่ทางหัวหน้าหน่วยตรวจสอบแล้ว เป็นบัตรปลอมครับ จากการตรวจสอบลายนิ้วมือ มันชื่อนับหนึ่ง ณัฐชนน ชัญญาวัชร ครับ เป็น เอ่อ..."
จู่ ๆ ไอ้ยูโรมันก็เงียบไปจนทำให้ผมต้องหันไปมองมันตาขวางเพื่อรอคำพูดมัน มันจะเงียบทำไม
"เป็นพลเมืองในกำแพงครับ" สิ้นสุดคำพูดกล้า ๆ กลัว ๆ ของไอ้ยูโรเท่านั้นแหละผมก็พุ่งตัวไปเตะหน้าไอ้นับหนึ่งทันที พลเมืองในกำแพงหรอ ไอ้พวกคนน่ารังเกียจพวกนั้นมันมีสิทธิอะไรมาพรากพี่ชายของผม
เพราะแบบนี้ไงผมถึงเกลียดพวกคนในกำแพง เพราะพวกมันก็เลวกันทุกตัว ผมซัดหมัดใส่มันไม่ยั้งในขณะที่คนอื่นได้แต่ยืนดูเฉย ๆ
"คุณเวกัสหยุด พอเถอะครับ!" เสียงใครบางคนดังขึ้นเข้ามาในโสตประสาทผมทำให้หมัดหนัก ๆ ของผมหยุดค้างกลางอากาศ ทั้งผมและมันจ้องหน้ากันก่อนจะหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ผมมองใบหน้ามันที่หมดสภาพแต่ก็อยากจะซัดหน้ามันอีกสักรอบให้หายคับแค้นใจ
"คุณเวกัส" เสียงเดิมเรียกผมด้วยเสียงแผ่วแต่ก็พอให้ผมได้ยินแล้วหันไปมองมัน มือขวาของเบอลินน้องสาวของผม มันเดินตรงเข้ามาหาผมในขณะที่ไอ้ยูโรมือขวาของผมมันยังกลัวเวลาผมฟิวส์ขาด แต่ไอ้เซฟมันไม่เคยกลัว เพราะมันรู้ว่าผมจะไม่ทำอะไรมัน ถ้าผมทำอะไรมันครอบครัวผมฆ่าผมตายแน่ รักมันมากกว่าผมอีก
"มึงมีไรรีบพูด" ผมบอกมันอย่างไม่สบอารมณ์ที่มันมาขัดจังหวะ
"เบาๆหน่อยเถอะครับ ยังไงเขาก็เป็นโอเมก้า"
"กูไม่สน รีบพูดมา"
"พอดีคุณท่านให้ผมมาตามคุณเวกัสครับ"
"ก็แค่นี้แหละ" ผมบอกมันก่อนจะหันไปหาไอ้ยูโร
"เฝ้ามัน อย่าเพิ่งให้มันตาย กูยังไม่สะใจ"
"ครับ"
หลังจากที่สั่งไอ้ยูโรเสร็จผมก็เดินขึ้นไปจากห้องขังใต้ดินทันที ถ้าป๊าไม่สั่งให้ไอ้เซฟมาขัดนะไอ้โอเมก้าสกปรกนั่นมันได้ตายคามือผมไปแล้ว
TBC


Nunnung ' s
"คนนี้หรอที่ยิงเฮีย"
"ใช่ครับ คุณหนู"
"เอาข้อมูลมาดูหน่อย"
"นี่ครับ"
เสียงบทสนทนาของคนที่ผมไม่คุ้นเคยดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากทันทีที่ผมลืมตาขึ้นมา ผมจำเหตุการณ์ก่อนหน้าได้ราง ๆ ว่าหลังจากที่เวนิสเป้าหมายของผมโดนใครก็ไม่รู้ลอบยิงก่อนที่ผมจะได้ลงมือ แล้วผมก็วิ่งหนีบอดี้การ์ดสองสามคนมาหลบหลังพุ่มไม้แต่อยู่ ๆ ก็มีเสียงใครสักคนดังขึ้นพร้อมกับเล็งปืนมาที่ผม ผมอาศัยเทคนิคที่เรียนมาต่อสู้กับมัน แต่เพราะจำนวนคนที่น้อยกว่าและฝีมือการต่อสู้ของมัน มันดึงตัวผมเข้าไปใกล้ก่อนที่ผมจะโดนมันใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าช็อตที่เอว จากนั้นสติของผมมันก็เลือนรางไปหมดเลย ผมกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้ารู้สึกหัวมันหนักเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบอย่างไงอย่างงั้น ผมค่อย ๆ ยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงกำแพงอย่างยากลำบากเพราะทั้งแขนและขาถูกโซ่มัดไว้แน่น ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ ตอนนี้ที่ผมอยู่มันเหมือนกับห้องขังไม่มีผิด และภาพตรงหน้าคือหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนมองกระดาษอะไรสักอย่างด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก กับบอดี้การ์ดอีกคนที่น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับผมยืนอยู่ใกล้ ๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลก็มีบอดี้การ์ดอีกสองคนยืนอยู่พร้อมกับถือปืนในมือเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ และถ้าผมเดาพวกมันคงจับผมมาฆ่าทิ้งเพราะคิดว่าผมฆ่าคุณเวนิสสินะ จบสิ้นแล้วชีวิตนอกกำแพงที่ใฝ่ฝัน สุดท้ายผมก็ต้องมาตายที่นี่สินะ
"ฟื้นแล้วหรอ" เสียงยานคางของหญิงสาวที่ผมได้ยินตอนแรกเอ่ยถามผมทันทีที่เธอหันมาก่อนที่ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ จะหันหน้ามาทางผมเป็นตาเดียว บอดี้การ์ดคนที่หน้าโหดที่สุดที่ตอนแรกยืนถือปืนอยู่เดินตรงมาที่ผมก่อนที่มันจะดึงตัวผมให้นั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับหญิงสาวในชุดเดรสรองเท้าผ้าใบเสริมส้นที่เดินตรงมาที่ผม เธอมองหน้าผมเหมือนพิจารณาอะไรบางอย่างก่อนจะแสยะยิ้มออกมา
"ทุกคนออกไปก่อน" เธอหันไปออกคำสั่งกับทุกคนดูเหมือนว่าจะเป็นหนึ่งในคนที่มีอำนาจของบ้านสินะ หรือเธอจะคือคุณหนูเบอร์ลินลูกสาวคนเล็กที่แทบจะไม่มีข้อมูลอะไรเลย และบอดี้การ์ดทุกคนก็เดินออกไปเหลือแต่บอดี้การ์ดหน้าหล่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก
"เซฟ แกด้วย" เธอหันไปสั่งคนที่ยืนอยู่
"คุณหนูจะทำอะไรครับ" คนที่ชื่อเซฟถามด้วยสีหน้าเครียดเล็กน้อยก่อนจะมองผมกับคุณหนูของตัวเองสลับกันไปมา
"เค้นเอาความจริงไง"
เธอพูดพร้อมกับเดินไปหยิบกล่องเครื่องมืออะไรสักอย่างที่เหมือนกับเครื่องมือช่าง นี่คงจะไม่ได้เอาอุปกรณ์พวกนั้นมาทรมานผมใช่ไหม
"ผมเคยบอกว่าไงครับ การทรมานคนมันเป็นสิ่งไม่ดีนะครับ" บอดี้การ์ดที่ชื่อเซฟพูดออกมาพร้อมกับเดินมายืนอยู่ข้าง ๆ ผม
"คุณหนูก็รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นคนทำ" เซฟมันพูดขึ้นมา กล่องเครื่องมือนั้นก็เลยถูกวางที่พื้นตามเดิมก่อนที่เธอจะยืนขึ้นมากอดอกอยู่ตรงหน้าผม
"พวกคุณเป็นใครกันแน่" ผมเอ่ยถามพวกเขาสองคน เพราะพวกเขาดูต่างจากไอ้บอดี้การ์ดที่เหลือมาก โดยเฉพาะคนที่ชื่อเซฟ ไม่รู้สิผมรู้สึกว่าคน ๆ นี้ไม่ธรรมดา เขาดูมีอำนาจถึงไม่ได้มีอำนาจที่สุดก็ตาม
"เอาเป็นว่าอยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งตายก็พอจนกว่ากูจะได้ตัวคนร้ายตัวจริง" เซฟมันก้มหน้าลงมาบอกผม ผมมองคนทั้งคู่ด้วยความไม่เข้าใจ พวกเขาดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
"ไปเรียกยูโรกับเมตรมาจัดการได้แล้ว ถ้าปล่อยให้หน้าหมอนี่สะอาด ไอ้เฮียเวกัสมันอาละวาดแน่" เธอหันไปบอกไอ้เซฟก่อนที่มันจะเดินออกไปและเธอก็จ้องมองมาที่ผม
"ก่อนไปฉันมีตัวเลือกให้นาย อยากมีชีวิตอยู่เพื่อดูโลกนอกกำแพงมั้ย แค่ตอบว่าอยากหรือไม่อยากก็พอ" เหมือนกำลังโดนเล่นสงครามประสาทยังไงก็ไม่รู้ แล้วถ้าผมตอบว่าอยากเธอจะไว้ชีวิตผมหรือไง
"อยาก แต่แล้วไงสุดท้ายพวกคุณก็ฆ่าผมอยู่ดี" ผมพูดอย่างตัดพ้อยังไงผมก็ต้องตายอยู่ดีไม่ว่าผมจะเลือกคำตอบไหนก็ตาม
"ไม่ต้องห่วงหรอก อยู่ที่นี่นายจะปลอดภัย" เธอพูดพร้อมกับเค้นยิ้มให้ผม แต่ผมเชื่อเธอได้จริง ๆ หรอว่าผมจะปลอดภัย
"น้ำหอมของนายหอมดีนะ แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นโปรดของปีศาจประจำบ้านนี้ซะด้วย" ทำไมผู้หญิงคนนี้ชอบพูดอะไรที่ทำให้ผมไม่เข้าใจอยู่เรื่อยหรือว่าผมโง่วะ แล้วก็พูดเรื่องน้ำหอมเหมือนคุณเวนิสเลย ผมบอกว่าผมไม่ได้ใช้น้ำหอมไง พี่น้องบ้านนี้มันแปลก แต่ยังไม่ได้ถามอะไรเธอก็เดินหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงบอดี้การ์ดสองคนที่เดินเข้ามา
"กูจัดการได้แล้วใช่มั้ย" ผู้ชายตัวใหญ่หันไปถามไอ้คนที่ผมจำมันได้ดีเพราะมันเอาปืนจ่อหัวผม มันพยักหน้าเป็นเชิงว่าตามสบายเท่านั้นแหละหมัดหนัก ๆ พุ่งมาที่หน้าผมอย่างจัง ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากโซ่ที่มัดตัวผมอยู่ แน่จริงมึงก็ปล่อยกูดิมาต่อยกับกูตัวต่อตัวมา
"มึงกล้ามากนะที่ฆ่าคุณเวนิสอะ" มันพูดด้วยความโมโหแล้วเตะมาที่ท้องผมซ้ำ ๆ จนจุกไปหมด
"กูไม่ได้ทำ" ผมบอกมันเท่านั้นแหละเหมือนไปเติมเชื้อเพลิงให้มัน มันยิ่งเตะผมหนักกว่าเดิม
"กูบอกว่ากูไม่ได้ทำ! กู...อั่ก" ผมงอตัวบนพื้นด้วยความจุก ไม่ไหวแล้ว เหมือนร่างจะพังอยู่ตรงนี้ทำไมมันไม่ฆ่าผมสักที
"ยูโร" ผมได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาแต่ยังไม่ทันจะได้หันไปมองให้หมัดหนักนี่มันก็กระทบผมไม่หยุดจนผมหมดแรงแล้ว
"มันบอกว่ามันไม่ได้ทำครับ แต่เราตรวจสอบแล้วกระสุนปืนที่อยู่ในปืนพกมันกับที่คุณเวนิสโดนยิงเป็นชนิดเดียวกันครับ" ยูโรมันพูดอยู่กับใครสักคนแต่เพราะไอ้ยักษ์ตรงหน้ามันบังผมก็เลยเห็นหน้าเขาไม่ชัด
"มันชื่อฮาร์เปอร์ครับ แต่ทางหัวหน้าหน่วยตรวจสอบแล้ว เป็นบัตรปลอมครับ จากการตรวจสอบลายนิ้วมือ มันชื่อนับหนึ่ง ณัฐชนน ชัญญาวัชร ครับ เป็น เอ่อ..."
จู่ ๆ ไอ้ยักษ์นี่มันก็หยุดกระทืบผมเหมือนต้องการให้ผมพัก ผมหอบเหนื่อยด้วยความเจ็บและล้าพยายามกัดฟันสู้ พยายามจะยันตัวเองให้ลุกขึ้น
"เป็นพลเมืองในกำแพงครับ"
แต่ยังไม่ทันจะได้พยุงตัวเองขึ้นหมัดหนัก ๆ ก็ซัดมาที่หน้าผมไม่ยั้งอีกครั้ง แต่ไม่ใช่จากไอ้ยักษ์นั่นแต่เป็นใครอีกคนที่พุ่งตัวมาต่อยผมไม่ยั้งผมพยายามลืมตามองหน้าเขา ก่อนจะต้องตกใจเพราะคนที่กำลังต่อยผมคือคุณเวนิส แต่เป็นไปได้ยังไง เขาตายไปแล้วนี่ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรหรือตอบโต้อะไรเขาก็ซัดหมัดมาใส่ผมอีกรอบ
"คุณเวกัสหยุด พอเถอะครับ!" แต่ยังไม่ทันที่หมัดที่สี่จะโดนหน้าผมเขาก็ชะงักค้างก่อน ผมหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบกับไอ้เซฟที่เพิ่งจะออกไปไม่นาน และผมก็หันมามองหน้าไอ้คนที่มันยังชะงักหมัดค้างไว้อยู่ ที่แท้คนนี้ก็คือคุณเวกัสหรอ เหมือนกันมากจริง ๆ
"คุณเวกัส" เสียงนุ่มที่กดเสียงต่ำแกมบังคับทำให้คนที่คร่อมตัวผมอยู่หันไปมองเขาแล้วลุกขึ้นจากตัวผมทันที ผมบอกแล้วไงว่าไอ้เซฟมันดูไม่ธรรมดาจริง ๆ
"มึงมีไรรีบพูด"
"เบาๆหน่อยเถอะครับ ยังไงเขาก็เป็นโอเมก้า"
"กูไม่สน รีบพูดมา"
ผมนอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยจ้องมองบทสนทนาของคนทั้งคู่ตอนนี้รับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคุ้งอยู่เต็มปากแล้ว แต่นอกจากกลิ่นคาวเลือดผมกับได้กลิ่นเปลือกไม้อีกครั้งถึงแม้มันจะจางมากก็ตาม
"พอดีคุณท่านให้ผมมาตามคุณเวกัสครับ"
"ก็แค่นี้แหละ" เขาพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์แล้วหันไปสั่งไอ้คนที่ชื่อยูโร
"เฝ้ามัน อย่าเพิ่งให้มันตาย กูยังไม่สะใจ"
"ครับ"
สิ้นเสียงนั้นยูโรมันก็จับตัวผมให้นั่งลงพิงกำแพงดี ๆ แล้วพวกมันก็เดินออกไปเหลือแต่ไอ้ยูโรที่ยืนเฝ้าผมอยู่หน้าห้องขังแต่ตอนนี้ผมหมดแรงที่จะคุยกับใครแล้วขอนอนพักเถอะว่าแล้วก็ค่อยๆ หลับตาลง
ผมอยากให้นี่เป็นแค่ฝันร้ายจัง อยากตื่นขี้นมาแล้วพบว่าตัวเองได้มีความสุขอยู่นอกกำแพงที่ไหนสักที่ ได้มีบ้านของตัวเองได้ทำอาชีพที่ฝัน ได้ทำอะไรที่ไม่เคยได้ทำ แต่มันจะเป็นไปได้ไหมนะสำหรับคนไร้ค่าอย่างผม
แปะ แปะ แปะ
จู่ๆก็รู้สึกเหมือนอะไรเย็น ๆ ตบหน้าเบา ๆ ทำให้ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะพบกับใบหน้าดุของไอ้เวกัสที่จ้องมาที่ผมอยู่ ผมถดตัวหนีเขาด้วยความเหนื่อยและหวาดกลัวแต่เขาก็ดึงตัวผมไว้
"กูไม่ทำอะไรมึงหรอก ลูกรักพ่อกูเขาจ้องอยู่" มันพูดพร้อมกับหันไปมองไอ้เซฟที่จ้องมาทางผมกับมัน แล้วเวกัสมันก็หันกลับมาทางผมอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนที่มันจะแปะแผ่นอะไรสักอย่างให้ผมที่แก้มแล้วค่อยๆ ใช้แผ่นประคบเย็นประกบที่ปากผมอย่างเบามือ จริงๆ มันก็เป็นคนอ่อนโยนคนหนึ่งเลยนะไม่นับที่มันต่อยผมเมื่อกี้ แต่ผมเข้าใจถ้าเป็นผมก็คงโกรธที่พี่ชายตัวเองโดนฆ่าตายด้วยฝีมือใครก็ไม่รู้
"อย่าลืมทายาให้เขาด้วยนะครับ" ไอ้เซฟมันสั่งอย่างกับมันเป็นเจ้านายเลย
"เออรู้ แล้วนี่มึงเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมหรอ" ไอ้เวกัสมันหันไปโวยวาย
"ไม่นะครับ"
"แล้วกลิ่นซีฟรุตมาจากไหน"
"ก็ลองใช้สัญชาตญาณของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ดูสิครับ" ไอ้เซฟพูดอย่างยียวนส่งผลให้คนตรงหน้าผมมันทำน้ำเสียงฮึดฮัด ก่อนจะหันมาทำแผลให้ผมแล้วก็เปิดเสื้อผมเพื่อทายาอย่างเบามือเหมือนกับว่าถ้าทำผมเจ็บแล้วไอ้เซฟมันจะด่าอย่างไงอย่างงั้น
"เสร็จแล้ว" เวกัสลุกขึ้นทันทีที่มันทายาให้ผมเสร็จ จู่ ๆ มันก็หอบเหมือนเหนื่อยอะไรสักอย่าง เหงื่อเม็ดใสไหลเลอะใบหน้าของมัน มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น มันมองมาที่ผมเหมือนคิดอะไรบางอย่าง ผมเงยหน้าสบตามัน ผมเพิ่งเห็นว่าดวงตาสีน้ำตาลแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาสีแดงวาวโรจน์แล้วก่อนจะหันไปเจอไอ้เซฟที่ดวงตาก็เปลี่ยนไปเป็นสีน้ำเงินเหมือนกัน
"เซฟ ไม่ หยุด!" ไอ้เวกัสรีบเข้าไปสกัดตัวไอ้เซฟที่กำลังจะพุ่งตัวมาหาผมทั้งคู่ผลักดันกันไปมาก่อนที่ไอ้เวกัสมันจะผลักไอ้เซฟอย่างแรงจนชนกับกำแพงอีกฟาก ผมมองการกระทำของคนทั้งคู่อย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับความรู้สึกหวาดกลัวจนต้องขยับถอยหนีให้พ้นรัศมีของคนสองคนที่ต่อสู้กันอยู่
"ยูโร ไอ้ยูโร!" เสียงเวกัสตะโกนลั่นพร้อมกับดันตัวเซฟไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้ห้องขัง
"ครับคุณเวกัส เกิดอะไรขึ้น"
"ไปเรียกหมอเอายามาฉีดให้มันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอัลฟ่าในบ้านคลั่งตายแน่"
"ครับ"
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
TBC


"นามะ รูปัง สังขาระฆัง ตทาเยวะ ตรุณะตัง อมตัง ภะวะติ เม มะมะ..."
เสียงสาธยายมนต์ยาวดังก้องในถ้ำ เสียงสะท้อนย้อนไปมาทำให้บรรยากาศภายในขรึมขลังยิ่งขึ้น ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าแท่นหินที่ด้านบนกร่อนคล้ายมีพานว่างเปล่าตั้งไว้ เพดานถ้ำเหนือแท่นหินเป็นปล่องโล่ง คืนนี้แสงจันทร์ส่องผ่านลงมากระทบแท่นทำให้พานเปล่งรัศมีสีทองเรืองรอง ผนังถ้ำด้านหลังแท่นหินราบเรียบ รัศมีสีทองนั้นฉายต้องผนังทำให้ผนังโปร่งจนมองทะลุผ่านเข้าไปเห็นหีบเหล็กมากมายภายใน บางหีบที่เปิดไว้มีทองคำสะท้อนประกายสีทองแวววาม หากรัศมีนั้นไม่สม่ำเสมอ ยามสว่างจะเห็นภาพหลังผนังชัด หากยามริบหรี่ผนังจะกลายเป็นหินทึบดังเดิม
ชายชราคงสาธยายมนต์ เขายื่นมือไปเหนือพานหิน มีดคมกริบกรีดกลางฝ่ามือปล่อยให้เลือดหยดลงบนพาน ยิ่งเลือดหยดลงมากเท่าไหร่รัศมีสีทองก็ยิ่งส่องสว่างมากขึ้น รัศมีค่อย ๆ ขยายจนถึงตัวชายชรา เมื่อร่างกายต้องรัศมี หลังที่คู้ค้อมค่อย ๆ หยัดเหยียดตรงขึ้น เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปยังผนังด้านหลังใน
เมื่ออยู่หน้าผนัง เขายื่นมือที่มีเลือดอาบไปแตะผนังโปร่งแสงนั้น แค่สัมผัสรัศมีนั้นก็ริบหรี่ดับวูบลง ผนังหินกลับคืนเป็นหินทึบ แรงกระแทกผลักชายชราถอยหลังล้ม เขากระอักเลือดออกมา ใบหน้าปรากฏรอยยับย่นเพิ่มขึ้นและร่างที่พึ่งตั้งตรงก็ค้อมตัวลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
"นามะ รูปัง สังขาระฆัง ตทาเยวะ ตรุณะตัง อมตัง ภะวะติ เม มะมะ..."
เสียงสาธยายมนต์บทเดียวกันหากต่างสถานที่ ห้องเล็กนั้นว่างเปล่า บนเพดานมีช่องที่กรุด้วยกระจกใสซึ่งตอนนี้เปิดออก คืนนี้คืนเพ็ญ ท้องฟ้าโปร่งจนเห็นจันทร์เต็มดวงกระจ่างจ้า รอบบริเวณบ้านที่มีไม้ใหญ่ครึ้มล้อมภายในรั้วเงียบสงัด ไม่มีแม้ลมพัดราวอยู่ในภาวะหยุดนิ่งชะงักงัน
แสงจันทร์ส่องผ่านช่องที่เปิดไว้ลงมากระทบมุกขาวกลมขนาดราว ๆ ไข่ไก่ที่ลอยหมุนวนอยู่หน้าคนนั่งขัดสมาธิอยู่ มุกขาวมีลวดลายเป็นเส้นสีทองคล้ายกิ่งไม้พันล้อมทั้งลูก คนนั่งขัดสมาธิกรีดกลางฝ่ามือให้เลือดหยดลงบนมุกขาว ยิ่งซับเลือดเข้าไปลายเส้นสีทองยิ่งส่งประกาย เมื่อรัศมีหุ้มห่อคนที่นั่งอยู่ มุกขาวก็ลอยสูงขึ้นเกือบถึงช่องเพดาน ยิ่งแสงจันทร์ตกกระทบผิวมุก รัศมีสีทองที่ห่อหุ้มผู้ที่อยู่ด้านล่างก็ยิ่งสว่าง
คนนั่งขัดสมาธิเปลือยเปล่า สองมือประสานเป็นท่ามุทรากลางอก เขาสาธยายมนต์ทวนซ้ำไปมา ขณะที่รัศมีสีทองค่อย ๆ จางลงเหมือนถูกร่างนั้นดูดซับไป ยิ่งรัศมีสีทองสลัวลงเท่าไหร่ ร่างนั้นก็ยิ่งกระจ่างขึ้นเท่านั้น สิ้นเสียงสาธยายมนต์ รัศมีสีทองจางหายไป มุกขาวลอยกลับลงมาสู่มือคนด้านล่าง
คนที่นั่งขัดสมาธิลืมตา ใบหน้าที่แก้มเริ่มหย่อนคล้อยค่อย ๆ เต่งตึงขึ้น ผิวหน้าเนียนละเอียดแทบไม่เห็นรูขุมขน รอยย่นที่หางตาจางลงจนไม่เหลือริ้วรอย หน้าเรียวที่เครื่องหน้าได้รูปจนอาจเรียกได้ว่าสวย ตาโตคมเข้มที่ลูกตาดำชัดเปล่งประกายวาวใสคล้ายตาเด็ก ผมที่เริ่มบางงอกเพิ่มดกหนาดำเข้ม จุดกระด่างดำตามตัวค่อย ๆ เลือนจางเหลือเพียงผิวขาวใสกระจ่าง กลางฝ่ามือที่เป็นแผลกรีดสมานเป็นเนื้อเดียวไม่เห็นรอย เมื่อการเปลี่ยนแปลงสิ้นสุด คนที่นั่งราวรูปปั้นค่อยขยับตัว
เขาหยิบผ้าที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาพันปิดร่างเปลือย แล้วหยิบกระจกที่วางไว้ข้างตัวขึ้นมาส่องดู ใบหน้าที่สะท้อนออกมา เป็นชายหนุ่มในวัยสิบเก้ายี่สิบ หากในดวงตาวาวใสกลับมีแววล้าโรยไม่สมอายุซ่อนอยู่ในส่วนลึก เขายกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเอง
"กลับมาอายุยี่สิบอีกแล้วสินะ"
เขาถอนใจยาว เก็บมุกขาวใส่ลงไปในกล่องไม้สลักลายที่ภายในบุกำมะหยี่สีแดงเข้ม มุกขาวยังคงมีประกายวาวจาง ๆ เมื่อเขาปิดฝากล่อง เสียงสายลมพัดกระทบยอดไม้เบา ๆ ก็ดังเข้ามาในห้อง ทำให้ความเงียบสงัดไร้ชีวิตเมื่อครู่หายไป
"ครั้งนี้ก็ไม่สำเร็จหรือครับ คุณปู่"
วีระถามเมื่อชายชราเดินออกมาจากถ้ำ แม้ร่างนั้นจะทรุดโทรมสูงวัย แต่ชายชรากลับเดินเร็วคล่องแคล่วไม่สมอายุ ใบหน้ายับย่นล้าโรย หากดวงตาคงมีแววกร้าวดุดัน
"ถ้าไม่ได้ติรมันตรามณีมา ยังไม่ก็ไม่สำเร็จ"
"แล้วอย่างนี้ ร่างกายของคุณปู่"
"ไม่เป็นไร ปู่ยังไหว"
"เราทำอะไรไม่ได้เลยหรือครับ"
"ถ้าได้ ปู่คงไม่ต้องพยายามให้มันถ่ายปราณเลือดให้หรอก แล้วแกหาพัฒน์เจอหรือยัง"
"ยังเลยครับ"
"สามสิบปีแล้วนะ ไม่มีร่อยรอยเลยเหรอ"
"ผมใช้ทุกทางแล้วครับ ทั้งนักสืบทั้งติดสินบนเจ้าหน้าที่หา แต่นอกจากรู้ว่า พัฒน์ตายและมีการออกใบมรณบัตรแล้ว ก็ไม่เจออะไรอีกเลยครับ"
"ยังไงแกก็ต้องหาพัฒน์ให้เจอ เจอเมื่อไหร่ เราถึงจะถ่ายปราณเลือดของมันมาได้ ได้ปราณเลือดเราถึงจะครอบครองอำนาจแห่งติรมันตรามณี อำนาจในการควบคุมอาถรรพ์ย้อนอายุคืนวัย แล้วเมื่อนั้นแกเองจะได้ความหนุ่มกลับคืนมา "
วีระมองตัวเอง สภาพของชายวัยกลางคนที่ร่างกายเริ่มทรุดโทรม ผมบางลงจนเห็นหนังศีรษะ ใบหน้ามีรอยยับย่น จุดด่างดำที่กระจายบนผิวแสดงริ้วรอยแห่งวัย
"ครับ คุณปู่"
ชายชรามองหลาน แม้จะหลายสิบปีแล้วที่ให้พยายามตามหาผู้ที่สาบสูญ หากก็ไม่เคยได้รับแม้ข่าวคราวเพิ่มเติมเลย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่รู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่เขาตามหาคืออะไร เพียงแค่ความอ่อนเยาว์ตลอดกาลคงไม่ใช่สิ่งที่จูงใจคนเป็นหลานมากนัก
"แกเคยอยากรู้ว่า ทำไมปู่ถึงต้องการติรมันตรามณีนักใช่ไหม เอาเถอะตอนนี้ แกควรรู้ได้แล้วว่าเพราะอะไร ถ้าปู่ทำไม่ได้ แกจะได้ทำต่อไป"
"นอกจากช่วยให้กลับเป็นหนุ่มแล้ว ติรมันตรามณียังใช้ทำอะไรได้หรือครับ"
"ตามปู่มา"
ชายชราพาหลานเข้าไปในถ้ำที่ไม่เคยอนุญาตให้เข้าไป ชายชราสูดลมหายใจลึกท่องมนต์เบา ๆ ทำให้ผนังหินโปร่งจนมองผ่านทะลุเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน แสงแวววามของทองคำทำให้วีระที่เดินตามมาถึงกับตะลึงงัน
"ทอง"
"ใช่ ทอง ปู่เทียดนำสมบัติของตระกูลมาซ่อนไว้หลังผนังถ้ำนี้"
"แล้วเราขุดออกมาไม่ได้หรือครับ"
"ถ้าทำได้ ปู่ทำไปนานแล้ว ถ้าฝืนขุดถ้ำนี้จะถล่ม สมบัติทั้งหมดจะสูญหาย"
"แล้วอย่างนั้นเราจะเอาออกมาได้ยังไงครับ"
"มีเพียงผู้สืบปราณเลือดถึงจะใช้ติรมันตรามณีไขเปิดเข้าไปในขุมทรัพย์ได้"
คนเป็นหลานยมองอย่างสงสัย ผู้สูงวัยจึงอธิบายเรื่องที่ยังไม่เคยบอก
"ปู่เคยบอกแกแล้วว่า ปู่เทียดของปู่เป็นโหราจารย์ ท่านเป็นผู้หยั่งรู้สามารถใช้กฤตยามนต์อาถรรพ์ อาศรมของท่านได้รับความเคารพจากชาวเมืองมากมายจนที่เป็นที่หวั่นเกรงของเจ้าผู้ครองนคร เพราะกลัวว่าปู่เทียดจะแย่งบัลลังก์ เจ้าเมืองจึงใช้แผนหญิงงามทำลายตระกูลเรา
เจ้าเมืองส่งเจ้าหญิงองค์หนึ่งมารับใช้ปู่เทียด ความสวยของนางทำให้หลานสองคนในตระกูลหลงรักแย่งชิง เจ้าผู้หญิงแสร้งเป็นรักกับคนน้อง แต่ถูกบังคับให้แต่งงานกับคนพี่ แล้วหลอกให้น้องหาคนมาช่วย พอคนน้องเชื่อติดต่อคนนอก ทำให้ตระกูลเราโดนใส่ความว่าเป็นกบฏ แล้วโดนประหารทั้งตระกูล"
"แต่ปู่เทียดหนีมาได้"
"ใช่ ปู่เทียดหนีมาได้ แต่อย่างที่ปู่เคยบอก ตอนนั้นท่านแก่มากแล้ว ท่านรู้ว่าท่านจะมีชีวิตอีกไม่นาน เพื่อไม่ให้สิ้นตระกูล ท่านจึงสร้างมุกอาถรรพ์ขึ้นมา มุกที่มีอำนาจทำให้เจ้าของกลับเป็นหนุ่มได้อีกครั้งทุกสิบปี จึงได้ชื่อว่า ติรมันตรามณี มณีแห่งมนต์ดรุณหรือวัยเยาว์ แล้วท่านก็ใช้การสังเวยเลือดย้อนอายุตัวเองกลับมาเป็นหนุ่ม ย้ายเมืองแต่งงานมีลูกหลาน และติรมันตรามณีก็สืบทอดในตระกูลเราต่อมา และเพราะความรักทำให้พี่น้องทำร้ายกันจนเกือบสิ้นตระกูล ท่านจึงวางคำสาปกำหนดให้ผู้ครองติรมันตรามณีไม่อาจมีความรัก ถ้ามีความรักจะต้องสังเวยเลือดด้วยชีวิตของตัวเองหรือคนรัก จึงจะปลุกอำนาจของติรมันตรามณีได้"
"แล้วพัฒน์เป็นคนสืบทอดปราณเลือด"
"ใช่ การย้อนอายุคืนวัยมันฝืนกฎธรรมชาติ ในหนึ่งชั่วอายุของตระกูลเราจึงมีผู้สืบทอดปราณเลือดได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ปู่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมปราณเลือดถึงสืบทอดแต่ในสายนั้น ขนาดตอนเจ้าพัฒน์สิบขวบ ก็สามารถปลุกปราณเลือดรับถ่ายทอดไปได้"
น้ำเสียงนั้นแค้นเคียดเกลียดชัง
 "แล้วทองพวกนี้"
"ปู่เทียดรู้ว่าตระกูลเรามีเคราะห์ จึงลอบนำสมบัติมาซ่อนไว้ในถ้ำนี้ แล้วใช้มนตราซ่อนถ้ำไว้ มีเพียงผู้สืบทอดปราณเลือด นำติรมันตรามณีมา จึงจะเปิดเข้าไปนำสมบัติออกมาได้"
"ไม่มีทางอื่นเลยหรือครับ"
"ไม่มี"
 "แล้วถ้าเราหาพัฒน์ไม่เจอ"
"เราก็จะไม่สามารถนำทองออกมาได้ตลอดกาล"
"ไม่ยุติธรรมเลย เราก็เป็นลูกหลานปู่เทียดเหมือนกัน"
"เพราะอย่างนี้แหละ ปู่ถึงให้แกต้องตามหาเจ้าพัฒน์ให้เจอ ถ้าได้ตัวมันมา ปู่ถึงใช้เลือดของมันปลุกปราณเลือดของปู่ได้ เมื่อไหร่ปู่ปลุกปราณเลือดได้ เราก็ได้ทั้งความหนุ่ม ทรัพย์สมบัติ ซึ่งปู่ก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน แกก็จะได้รับสืบทอดต่อไป มันอยู่ที่แกแล้วว่า แกจะตามมันเจอไหม"
ตาวาวที่เจือรอยละโมบทำให้คนเป็นปู่มั่นใจหลานต้องพยายามทำในสิ่งที่มอบหมายมากขึ้น
"ไม่ต้องห่วงครับ คุณปู่ ผมต้องตามหาพัฒน์ให้เจอให้ได้"
"แล้วยังติดต่อเพื่อนคนนั้นอยู่ใช่ไหม"
"ยังติดต่อไม่ขาดครับ"
"ดี ปู่สังหรณ์ใจว่า เพื่อนคนนี้อาจจะเป็นกุญแจให้เราเจอพัฒน์ก็ได้"
"ครับ พี่โต้ง"
ชายหนุ่มที่พึ่งแต่งตัวเสร็จมองชื่อคนโทรเข้ามา เขาวางกล่องน้ำยาย้อมผมก่อนกดรับ
"วัต พี่จะถามว่า ห้องที่พี่คืนไป มีคนมาเช่าต่อหรือยัง"
"ยังครับ ยังว่างอยู่"
"ดีจริง งั้นช่วยวัตเก็บห้องไว้ก่อนนะ อย่าพึ่งให้ใครเช่า"
"พี่โต้งจะเช่าต่อหรือครับ"
"เปล่าหรอก พอดีพี่แวะไปมหาลัยดูเขารับน้อง เจอน้องใหม่คนหนึ่งกำลังหาห้องเช่าอยู่ พวกคอนโดหรือกอพักที่ติดมหาลัยเขาก็ไม่ชอบ บอกว่าคนเยอะ พี่เลยถามว่า สนใจมาเช่าบ้านวัติไหม ไกลออกมานิด แต่สงบกว่าเยอะ เขาสนใจ พี่เลยโทรมาถามว่า ห้องยังว่างอยู่ไหม"
"ขอบคุณครับที่ช่วยแนะนำ"
"งั้นเดี๋ยวให้พี่เบอร์วัตกับน้องเขานะ ให้เขาโทรนัดวัตเองว่า จะเข้าไปดูวันไหน เห็นว่า ตอนนี้เช่าโรงแรมอยู่ เลยอยากรีบหาหอพัก"
"ได้ครับ ให้เขาโทรหาผมได้เลย ว่าแต่วันนี้รับน้องแล้วหรือครับ"
"ต้องบอกว่าเป็นวันแรกพบถึงจะถูก วันนี้น้องใหม่มามหาลัยวันแรก พี่เลยแวะมาดูหน่อย ตอนนี้จบแล้ว ปีหน้าคงไม่ได้มาอีก ถือโอกาสนัดเพื่อน ๆ มาเจอกันด้วย พอทำงานคงนัดทั้งกลุ่มแบบนี้ยาก เดี๋ยวพี่เอาเบอร์วัตไปให้เขาเลยนะ"
"ได้ครับ สวัสดีครับ"
วสวัตวางสาย หากคำที่ติดใจคือ
"วันแรกพบ เหรอ"
"น้องแถวซ้าย ให้จับคู่กับเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงกันแถวขวา แล้วถามรายละเอียดให้มากที่สุดนะครับว่า เพื่อนชื่ออะไร เป็นใคร จบมาจากไหน ชอบอะไรไม่ชอบอะไร แล้วเดี๋ยวต้องเล่าให้เพื่อน ๆ ในกลุ่มฟังว่า เพื่อนที่เราจับคู่ด้วยเป็นใครนะครับ"
รุ่นพี่ที่เป็นแกนนำบอกน้องที่พึ่งมามหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรกเพื่อลงทะเบียนเป็นนักศึกษา หลังจากลงทะเบียนเสร็จ รุ่นพี่ก็แบ่งน้อง ๆ เป็นกลุ่มเพื่อให้รู้จักทั้งกับเพื่อนใหม่และรุ่นพี่ น้องใหม่ทุกคนดูตื่นเต้น วันนี้ หลายคนยังใส่ชุดนักเรียนมาเลย บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความร่าเริงสดใส การสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ในปี พ.ศ. 2531 ถือเป็นความสำเร็จยิ่งใหญ่อย่างหนึ่งทีเดียว
กิจกรรมนี้รุ่นพี่แบ่งรุ่นน้องออกเป็นสองแถว อธิพัฒน์ยืนอยู่ในแถวด้านซ้าย พอมองไปแถวขวา คนยืนตรงกันเป็น เด็กหนุ่มตัวสูง แม้จะใส่เสื้อยืดค่อนข้างหลวม แต่ก็ยังเห็นรูปร่างแบบนักกีฬา หน้าตาอีกฝ่ายดูซื่อ ๆ ท่าทางนั้นพอดูออกว่า น่าจะไม่ใช่นักเรียนของโรงเรียนในกรุงเทพฯ เมื่อรุ่นพี่บอกให้จับคู่ได้ เขาก็เดินเข้าไปหาแล้วแนะนำตัวเอง
"หวัดดี เราชื่อ อธิพัฒน์ เรียก ธิ หรือ พัฒน์ ก็ได้"
คนตัวสูงมองคนที่เดินเข้ามาหา หน้าใส ๆ กับส่วนสูงสันทัดทำให้ดูเหมือนเด็กพึ่งขึ้น ม.ปลาย มากกว่าจะเป็นนักศึกษา เครื่องหน้ามีตาโตคมดำขลับวาวกระจ่างใสเป็นจุดเด่น เสียงพูดค่อนข้างแหลมเหมือนเสียงเด็กที่ยังไม่โต ทำให้เขานึกถึงเสียงลูกแมวเวลาร้องแง้ว ๆ
"เราชื่อ โก้ โกมล"
"เราเป็นคนกรุงเทพฯ แล้วนายเป็นคนที่ไหน"
"เราเป็นคนโคราช"


"เย้ เข้าแล้ว"
เสียงเฮลั่น เมื่อโก้ยิงบอลลูกสุดท้ายเข้าประตู คนทำชัยชนะให้รุ่นหันมายิ้มเต็มรอยจนตาหยีเป็นสระอิ เพื่อนทุกคนเข้ามาล้อมแสดงความยินดี
"อาทิตย์หน้า กินฟรีกันล่ะ"
เพราะกิจกรรมสุดท้ายของวันแรกพบ คือ การแข่งเตะบอลเข้าประตูกับรุ่นพี่ ถ้ารุ่นน้องชนะรุ่นพี่จะเลี้ยงข้าวกลางวันตลอดสัปดาห์หน้า แต่ถ้าแพ้รุ่นน้องต้องจ่ายเอง ซึ่งตอนนี้ทั้งกลุ่มก็ได้กินฟรีแล้ว แม้จะเป็นแค่อาหารกลางวัน แต่สำหรับนักเรียนที่พึ่งจบมัธยมในปี 2531 ก็นับเป็นเงินก้อนใหญ่ทีเดียว หลังจากนัดหมายการมามหาวิทยาลัยครั้งต่อไป ทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกันกลับบ้าน
"แล้วนายกลับยังไง โก้"
เพราะเป็นคู่สัมภาษณ์กันตั้งแต่เริ่มเข้ากลุ่ม ทำให้ทั้งสองคนจับคู่ทำกิจกรรมละลายพฤติกรรมกันมาตลอดวัน เมื่อจะกลับบ้าน อธิพัฒน์เลยถามอีกฝ่าย โกมลบอกสายรถเมล์ อธิพัฒน์นึกตำแหน่งบ้านญาติของโก้อยู่ชั่วครู่แล้วบอก
"นายอยู่ประดิพัทธ์ใช่ไหม ถ้านั่งสาย 39 มันอ้อมนะ มันวิ่งไปอนุสาวรีย์ก่อน แล้วนายต้องลงสะพานควาย เดินไกลเลยนะกว่าจะถึงบ้านนาย"
"เรารู้จักสายเดียว เมื่อเช้าก็มาสายนี้"
"เราว่า นายนั่งสาย 3 กลับดีกว่า ขึ้นหน้ามหาลัยเลย มันวิ่งไปทางประดิพัทธ์ ลงหน้าซอยบ้านญาตินายได้เลย ไม่ต้องเดินไกลด้วย"
พัฒน์อธิบายเส้นทางให้คนพึ่งเข้ากรุง แม้จะดูไม่แน่ใจนัก แต่โก้ก็ตัดสินใจ
"เดี๋ยวเราลองกลับแบบที่นายบอกล่ะกัน พอถึงใกล้ ๆ บ้าน คงจำได้ ไม่หลงหรอก"
ท่าทางลังเลนั้น ทำให้คนบอกทางที่ตอนแรกแค่แนะนำเปลี่ยนใจ
"งั้นวันนี้เรานั่งรถไปกับนายด้วย จะได้บอกทางนายได้"
"แล้วบ้านนายไปทางนี้ได้เหรอ"
"ได้ พอนายลงแล้วเรานั่งต่อไปอีกหน่อย ถึงจตุจักรก็ต่อรถอีกสายไปบ้านเรา"
"นายจะเสียเวลาล่ะสิ"
"ไม่เป็นไรหรอก เรานั่งรถเป็นเพื่อนนายไปก่อน ดีกว่านายไปคนเดียวแล้วหลงน่า"
โก้มองคนพูด ตาดำใสกระจ่างแสดงความปรารถนาดีอย่างจริงใจ ตอนแรกแม้จะช่างพูดแต่เหมือนอีกฝ่ายมีกำแพงกั้นแปลก ๆ ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องตัวเอง แต่เมื่ออยู่ด้วยกันทั้งวัน เขาก็เห็นว่า คนตัวเล็กอาจแค่แสดงความรู้สึกไม่เก่ง คงเป็นโชคดีแล้วที่เพื่อนคนแรกที่ได้รู้จักเป็นคนนี้ กำลังจะเดินออกไปหน้ามหาวิทยาลัย เด็กหนุ่มอีกคนก็เดินมาหา
"พัฒน์ จะกลับยัง"
"วีกลับไปก่อนเลย วันนี้เราจะกลับกับโก้ เขาพึ่งมากรุงเทพฯ เราจะนั่งไปเป็นเพื่อน"
วีระพยักหน้ายิ้มให้โกมล แม้จะยังไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่ก็คุ้นหน้ากันแล้วในกลุ่ม
"นายมาจากโคราช ใช่ไหม จะขอหอในด้วยหรือเปล่า"
มหาวิทยาลัยที่พวกเขาสอบติดพึ่งขยายวิทยาเขตแห่งใหม่ โดยบังคับให้นักศึกษาปีหนึ่งทุกคณะไปเรียนที่ศูนย์รังสิต เพราะพึ่งเปิดวิทยาเขตได้สามปีจึงยังมีหอพักไม่มากนัก หอพักของมหาวิทยาลัยมีแค่สามหอ เป็นหอชายหนึ่งหอหญิงสองหอ ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับนักศึกษาทั้งหมด นักศึกษาที่มาจากต่างจังหวัดจึงได้รับสิทธิให้อยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัยก่อน
"ขอสิ"
"ดีเลย งั้นเดี๋ยวอาทิตย์หน้าไปขอพร้อมกัน จะได้อยู่ห้องเดียวกัน"
"นายไม่ได้เป็นคนกรุงเทพฯ เหรอ"
"เปล่า เราแค่มาเรียน ม.ปลาย ที่กรุงเทพฯ นี่นายเล่นบอลมาก่อนใช่ไหม เราเห็นตอนนายแข่งเตะบอลเข้าโกลด์เมื่อกี้ รู้เลยว่าเล่นเป็น"
"ใช่"
"ดีเลย เราก็ชอบเล่น วันไหนมาเตะบอลกัน"
"ได้เลย"
สองหนุ่มที่ชอบกีฬาเดียวกันเริ่มเข้าขากันมากขึ้น โกมลหันมาทางอธิพัฒน์
"พัฒน์ล่ะ เล่นด้วยกันไหม"
คนถูกชวนส่ายหน้ารัว
"ไม่ล่ะ เราถนัดเชียร์ไม่ถนัดเล่น นายสองคนเล่นเหอะ เดี๋ยวเราเป็นกองเชียร์เอง"
"พัฒน์ไม่ชอบเล่นกีฬามาตั้งแต่เด็กแล้ว วัน ๆ อ่านแต่หนังสือ เห็นพูดมาก ๆ แบบนี้ ถ้าตอนไหนเงียบไปล่ะก้อ แปลว่าจุมปุ๊กไปกับหนังสือแล้ว"
"เดี๋ยวเหรอะ วี ใครพูดมาก หะ"
อธิพัฒน์ยิ้มเมื่อเห็นโกมลมองอย่างสงสัย
"เรากับวีเป็นญาติกัน คุณปู่วีเป็นน้องคุณปู่เรา เลยเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ นึกว่าเข้ามหาลัยจะไม่เจอ ดันสอบติดที่เดียวกันอีก หนีไม่พ้นเลย ไม่รู้ไปทำกรรมอะไรไว้"
"เหอะ ๆ ใครกับแน่ที่มีกรรม พอรู้ว่าสอบติดที่เดียวกัน ปู่บอกเลยว่า ดูแลพัฒน์ด้วย เหอะ...ห่วงหลานนอกไส้มากกว่าหลานแท้ ๆ"
"แน่นอน คนไหนน่ารักกว่า ผู้ใหญ่ก็ต้องห่วงมากกว่าอยู่แล้ว"
โก้มองการต่อปากต่อคำของญาติสองคนอย่างขำ ๆ พัฒน์หันมายิ้มให้
"กลับเถอะ บ่ายสามแล้ว เดี๋ยวรถจะแน่น เออ โก้...แล้วอย่างนี้ติดต่อนายได้ยังไง เมื่อกี้รุ่นพี่บอกว่า เวลาต้องทำอะไรจะบอกที่แกนกลุ่มมา แล้วให้บอกต่อกันเอง"
"บ้านญาติเรายังไม่มีโทรศัพท์"
"งั้นเอาเบอร์บ้านเราไป 589…."
อธิพัฒน์บอก แล้วจดเบอร์โทรที่เป็นตัวเลขเจ็ดตัวส่งให้
"ถ้าไม่แน่ใจ นายโทรหาเราล่ะกัน มีอะไรเราจะได้บอกได้"
"ได้ เราจะโทรถาม"
"งั้นกลับเถอะ เราไปก่อนนะ วี เจอกันอาทิตย์หน้าเลย"
โก้มาขึ้นรถเมล์กับพัฒน์ หลังจากวันนั้น ทั้งสองคนก็กลับบ้านพร้อมกันตลอด โดยเฉพาะในช่วงเวลาแรก ๆ ของการไปมหาวิทยาลัยก่อนเปิดเทอม และ การต้องออกไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อโทรถามพัฒน์แทบทุกคืนว่า รุ่นพี่บอกอะไรมาหรือเปล่า ก็กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของโก้ ก่อนจะถึงวันเปิดเทอม ที่โก้ย้ายเข้ามาอยู่หอในห้องเดียวกับวี
"มา ผมช่วย"
วสวัตที่เดินอยู่ในสนามหน้าบ้านบอก เมื่อเห็นกานต์ยกของลงจากรถคันเล็ก อีโคคาร์คันนี้ กานต์บอกว่า เป็นรถที่อาซื้อให้เป็นของขวัญที่สอบติด รถคันเล็กสีแดงมีสติกเกอร์ติดกระจกหลังเขียนว่า "เจ้ากระป๋อง" แล้วมีรูปรถเต่ายิ้มด้วยท่าทางอายม้วนต้วน ทำให้ทุกคนที่เห็นอดยิ้มไม่ได้
"ไม่เป็นไร อีกสองสามกล่องเอง เดี๋ยวผมยกเองได้"
"ผมช่วย จะได้เสร็จเร็ว ๆ"
วสวัตยกกล่องจากหลังรถเข้าไปในบ้าน ขณะที่คนเช่าบ้านมองซ้ายมองขวาว่า จะจัดของในบ้านยังไงดี ท่าทางทำอะไรไม่ถูกของคนพึ่งเคยอยู่คนเดียวทำให้เจ้าของบ้านมองตามขำ ๆ กิริยาของคนไม่คุ้นการจัดของแบบนี้ คุ้นตาเหลือเกิน
แปลก....นานมากแล้วที่เขาปิดตัวเอง ไม่ติดต่อไม่เจอใคร แทบไม่ออกจากบ้าน ใช้ชีวิตอยู่ในโลกส่วนตัวเท่านั้น แต่แวบแรกที่เห็นเด็กคนนี้ เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ผิวคร้าม หน้าค่อนข้างเหลี่ยมเครื่องหน้าชัด แต่ตาไม่ค่อยโตนัก หน้าตาแบบนี้ซ้อนกับภาพบางคนที่จารลึกจำอยู่ในใจเสมอมา ยิ่งยิ้มเต็มรอยจนตาหยีแบบนั้น ไม่ต่างจากภาพจำเลย เมื่อเห็นรถคันเล็กแล่นเข้ามาในบ้านเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเดินมาดู
"วัต วัต เป็นอะไรหรือเปล่า"
กานต์ที่พึ่งวางของในมือถามเมื่อเห็นวสวัตยืนถือกล่องในมือนิ่ง เจ้าของบ้านที่ถูกทักยิ้มเขิน
"เปล่าๆ ผมเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ"
วสวัตแอบส่ายหน้าให้กับตัวเอง อายุเท่าไหร่แล้ว ยังลืมตัวอีก เขาวางของในมือแล้วหักเหความสนใจมายังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่
"แล้วกานต์จะจัดห้องยังไง ของเยอะเหมือนกันนะ"
"นั่นสิ ผมก็ยังคิดอยู่ว่า จะวางอะไรตรงไหน ดี พอจะทำมันไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลย"
"ผมว่า จัดโต๊ะทำงานก่อนไหม ยังไงต้องใช้เรียน วางคอมกับหนังสือ ไว้ที่โต๊ะนั้น แล้วเอาเสื้อผ้าไปไว้ในตู้ แล้วค่อยมาจัดอย่างอื่น"
"โอเค ดีเลย งั้นทำแบบวัตบอก"
วสวัตช่วยกานต์จัดวางข้าวของ กว่าจะจัดเสร็จ ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดแล้ว คนพึ่งย้ายมายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นห้องตัวเอง
"ดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย ไม่ได้วัตช่วยนี่ผมแย่ล่ะ ขอบคุณนะครับ"
"นิดหน่อยเอง ส่วนที่เหลือค่อยคิดว่าจะไว้ตรงไหนล่ะกัน"
"ได้เลย เดี๋ยวพวกนั้นผมจัดการเอง"
"งั้นผมกลับก่อนนะ กานต์จะได้พักผ่อน ถ้าหิว ตลาดปากซอยมีข้าวขายถึงสี่ทุ่มเลยนะ"
"ได้ ยังไง วันไหน มากินข้าวกันสักมื้อนะ ผมเลี้ยงเอง"
"เค ไว้ค่อยนัดกันล่ะกัน"
พอพ้นบ้านหลังเล็ก วสวัตอดไม่ได้ที่จะมองกลับไป หน้าต่างที่ยังไม่ได้ปิดม่าน ทำให้เห็นผู้มาเช่าบ้านที่ผิวปากอามรณ์ดีอยู่ภายใน
"โก้ เดี๋ยวเราเอาเสื้อใส่ตู้ให้นะ"
พัฒน์บอกโก้ตอนมาช่วยย้ายของไปหอพัก วีกับโก้ได้หอพักทั้งคู่จึงเลือกอยู่ห้องเดียวกัน หอพักนักศึกษาในปี 2531 จัดให้นักศึกษาอยู่กันห้องละสี่คน หน้าห้องวางตู้และโต๊ะติดผนังด้านละสองชุด ด้านในมีเตียงเดี่ยวสี่เตียง ในห้องไม่มีห้องน้ำ ต้องใช้ห้องน้ำรวมที่อยู่ปลายตึกทั้งสองด้าน
นอกจากเสื้อผ้า สมุด หนังสือและเครื่องเขียน โก้ก็ไม่ได้เอาของอะไรมาอีก หากเพราะเป็นการออกมาอยู่หอลำพังครั้งแรก โก้จึงยังคิดไม่ออกว่า จะวางของไว้ตรงไหนดี พัฒน์ที่มาช่วยจึงหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วจัดการแขวนเสื้อกับพับวางกางเกงวางให้ แต่พอหยิบถุงเล็กขึ้นมา โก้รีบบอกเสียงดัง
"อันนั้นไม่ต้อง เดี๋ยวเราจัดเอง"
พัฒน์มองถุงพลาสติกเล็กที่หยิบออกมา ภายในมีกางเกงในอยู่ห้าหกตัว โก้รีบเดินมาหยิบถุงนั้นยัดไปไว้ด้านในตู้ หน้าคร้ามแดงขึ้น
"ก็แค่กางเกงใน นึกว่าอะไร"
เมื่อเห็นท่าทีเขิน ๆ ของคนตัวโต พัฒน์ก็เดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอาสมุดหนังสือปากกาดินสอออกมาจัดวางบนโต๊ะ
"โก้ นายมีที่ใส่ปากกาดินสอไหม"
"ไม่มี เราไม่ได้เอามา"
"งั้นเดี๋ยวตอนลงไปกินข้าว เอาแก้วน้ำมาใส่ก่อนล่ะกัน ไว้เราเอามาจากบ้านให้ เรามีที่ใส่ปากกาดินสอน่ารัก ๆ หลายอัน"
"ไม่เผื่อเรามั่งเหรอ"
วีระที่จัดโต๊ะอยู่ถาม พัฒน์หันไปบอก
"นายจะเอาก็บอก เดี๋ยวเอามาเผื่อให้ เอาไหมล่ะ"
"ดีสิ เอามาเลย"
"ไม่เป็นไรหรอก พัฒน์ เดี๋ยวเราใช้แก้วได้"
เมื่อได้ยินโก้ปฏิเสธ วีระก็หันไปบอก
"ไม่ต้องเกรงใจพัฒน์เลยโก้ พัฒน์เป็นพวกบ้าเครื่องเขียน เจอถูกใจเป็นต้องซื้อ จนเต็มบ้านไปหมด ให้เขาเอามาให้แหละ"
"ใช่ เรามีเยอะ เดี๋ยวเอามาให้ ไม่ต้องไปซื้อหรอก เปลือง"
โก้พยักหน้ารับ หลังเปิดเทอม พัฒน์ก็กลายเป็นแขกประจำของห้องนี้ ทุกเช้า พัฒน์ที่นั่งรถไฟมาเรียนจะขึ้นมาปลุกโก้กับวีให้ตื่นมากินข้าวเช้าก่อนเข้าเรียนคาบแรกทุกวัน จนโก้ชินกับเสียงแง้ว ๆ ที่จะได้ยินทุกเช้า
"ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวก็เข้าเรียนสายหรอก"
"เป็นไง ไอ้เสือ อยู่คนเดียววันแรก"
บนเตียงนอน หนุ่มใหญ่วัย 50 นั่งพิงผนักหัวเตียงฟังเสียงตอบค่อนข้างยาวจากโทรศัพท์มือถือ
"ดีแล้ว จะได้หัดดูแลตัวเอง ขืนให้อยู่กับแม่ต่อไม่ได้โตสักที เออ...ไม่ลืมหรอก ไว้อาจะไปเยี่ยม อยากไปดูด้วยว่า บ้านพักที่แม่เขาว่าดูดีเป็นส่วนตัวเป็นยังไง ไป...ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว ดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยนี่"
โกมลวางสายโทรศัพท์ เสียงเคาะประตูดัง สักครู่ จีรนุชก็เดินเข้ามาในห้อง
"คุยกับหลานอยู่เหรอ โก้"
"ครับ พี่จี พึ่งอยู่คนเดียววันแรก บ่นน่าดูเหมือนกัน"
"นั่นสิ ไม่รู้เป็นไงบ้าน หรือพี่จะลงไปอยู่เป็นเพื่อนก่อนดี"
"อย่าเลย พี่ ให้ลูกได้โตบ้างเถอะ ขืนเฝ้าแบบนี้ได้เป็นลูกแหง่กันพอดี แล้วมีอะไรหรือเปล่าครับ"
"ตาย...พี่ลืมเลย วีมาหาโก้แน่ะ รออยู่ข้างล่าง"
"เอ้า...วันนี้มารยาทดี ให้พี่จีขึ้นมาบอกก่อน ทุกทีเดินขึ้นมาเลย"
"นินทาเพื่อนลับหลังนะ พี่จีดูน้องชายพี่สิ"
เสียงวีระดังก่อนตัวจะเข้ามาในห้อง เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปีแรก และยังเป็นเพื่อนคนเดียวที่โกมลพูดคุยได้ทุกเรื่อง วีระจึงเดินเข้าออกบ้านนี้ราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งในบ้านไปแล้ว
"ก็ทุกทีไม่เห็นให้ใครมาบอก"
"พี่จีคร๊าบ น้องคนนี้หิวแล้ว พี่จีมีอะไรอร่อย ๆ พอให้น้องคนนี้กินบ้างไหมครับ"
"ได้ เดี๋ยวพี่ไปดูให้ จะกินข้าวด้วยไหม"
"ข้าวไม่ต้องก็ได้ครับ ขอเป็นกับแกล้มดีกว่า"
"แบบนั้น ไม่หิวข้าวแล้ว เอ้า...คุยกันไปก่อน เดี๋ยวพี่ไปดูให้"
จีรนุชยกนิ้วคาวหน้าอย่างไม่จริงจัง วีระนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกเล็กในห้อง บนโต๊ะมีครีมบำรุงผิวผู้ชาย หวี สเปรย์แต่งผม หากสิ่งที่เขาพึ่งสังเกตเห็นคือ กระบอกกระเบื้องสีม่วงที่สีหมองซีดแล้ว ลายแมวการ์ตูนที่อยู่ด้านนอกเลือน ๆ จางที่ถูกวางแอบไว้ด้านหลังขวดต่าง ๆ ในกระบอกใส่ปากกาไว้สองสามด้าม
"นี่ นายยังเก็บไว้อีกเหรอ"
โกมลมองตามสายตาวีระ กระบอกสีม่วงที่เคยสีสันสดใสซีดจาง หากความทรงจำไม่เคยรางเลือน


ปั๊ก ปั๊ก ปั๊ก ปั๊ก
เสียงกระแทกทำให้พัฒน์หันไปมอง คนคนตัวสูงหนาลื่นไถลตกบันไดลงมาหลายขั้น เสียงก้นกระแทกพื้นดังจนทำให้คนเห็นรู้สึกเจ็บแทน เขารีบเดินเข้าไปพยุงอีกฝ่าย
"เจ็บไหม โก้"
เขาถามอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง ขณะคนตกลงมารีบลุกขึ้นทำหน้าเฉย ๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไร
"ไม่เป็นไร"
หน้าคนตกบันไดพยายามทำให้นิ่งที่สุด พัฒน์จึงหันหน้าไปอีกด้าน เพื่อให้อีกฝ่ายเบ้หน้าได้เต็มที่ รู้ดีว่า ที่พลาดตกบันไดแบบนี้เพราะอีกฝ่ายจะรีบลงมารับตนเอง
วันนี้ พัฒน์มาหาโก้ที่บ้านเพื่อทำรายงานด้วยกัน ตอนนี้ทั้งคู่เรียนปีสาม ซึ่งย้ายกลับมาเรียนที่ท่าพระจันทร์แล้ว โก้เช่าบ้านอยู่ร่วมกับเพื่อนอีกสามคนโดยเขาอยู่ชั้นบน พอพัฒน์เข้ามาในบ้าน เพื่อนที่อยู่ชั้นล่างก็ตะโกนบอก โก้รีบวิ่งลงมาจนก้าวพลาดตกบันได พัฒน์ทำเป็นไม่เห็นคนตัวสูงที่แอบลูบก้นตัวเอง ในขณะที่หัวใจพองโตกับการที่อีกฝ่ายให้ความสำคัญกับตนเอง
แม้จะไม่เคยกล้าบอกความรู้สึกในใจและไม่เคยกล้าถามว่า อีกฝ่ายคิดอย่างไรกับตนเอง แต่การกระทำตลอดสองปีที่ผ่านมา พัฒน์คิดว่า โก้เองก็มีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเขาเช่นกัน หากความรู้สึกดี ๆ ที่ผู้ชายสองคนมีให้กันไม่ใช่สิ่งที่พูดบอกกัน ไม่สามารถแสดงให้คนอื่นเห็น กรอบกติกาสังคมในเวลานั้น ความรักของคนเพศเดียวกันยังเป็นเรื่องต้องห้าม พัฒน์จึงได้แต่เก็บทุกความรู้สึกไว้ในใจเท่านั้น
"เป็นอะไรไป วัต มองแบบนี้ผมอายนะ"
กานต์บอกอย่างเขินนิด ๆ วสวัตที่เหม่องันอยู่รีบบอก
"เปล่า ๆ ไม่ได้เป็นไร"
กานต์ส่ายหน้าปนหัวเราะ
"เปล่าอีกแล้ว วัต เป็นไร เนี่ย เจอผมทีไร เห็นเหม่อทุกทีเลย หรือไม่เคยเจอคนหล่อแบบผม"
หน้าตาทะเล้นแล้วทำเหมือนคนหลงตัวเอง ทำให้วสวัตอดค้อนไม่ได้
"ใช่ ไม่เคยเห็นคนหล่อแต่ซุ่มซ่าม"
คนทะเล้นแกล้งทำเหมือนจะล้มกับคำตอบนั้น
"โห ตอบซะ แต่ถึงซุ่มซ่ามก็หล่อ ใช่มะ"
กิริยามั่นใจในความหล่อทำให้วสวัตหัวเราะ ความอิหลักอิเหลื่อเมื่อครู่หายไป ก่อนที่เจ้าของบ้านจะช่วยอีกฝ่ายยกกล่องเข้าไปในบ้าน
"เฮ้อ จัดเสร็จหมดซะที โอย....หิว ๆ ๆ ๆ"
กานต์บ่นแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา วสวัตวางหนังสือเล่มสุดท้ายลงบนโต๊ะจึงถาม
"หิวแล้วจะกินอะไร ออกไปซื้อปากซอยไหม"
"อย่าเลย วัตก็มาช่วยจัดห้องเหนื่อยพอแล้ว สั่งแอพดีกว่า จะกินอะไรบอกมา ผมเลี้ยงเอง"
"แล้วกานต์จะกินอะไรล่ะ จะได้สั่งที่เดียวกันเลย"
"อืม ไก่ทอดไหม ง่ายดี"
กานต์พูดถึงไก่ทอดฟาสต์ฟู้ดชื่อดัง วสวัตพยักหน้า
"แล้ววัตจะกินอะไร"
"ผมขออก 1 สะโพก 1 กานต์จะกินอะไรก็สั่งเพิ่มล่ะกัน"
"หือ วัตชอบอกกับสะโพกเหรอ"
"ใช่"
"กินเหมือนอาผมเลย สั่งไก่มาทีไร อาบอก เอาอกชิ้นสะโพกชิ้นทุกที"
"แบบนี้ไปกินกับอากานต์ไม่ได้ล่ะ โดนแย่งแน่ กานต์จะกินอะไรก็สั่งมาล่ะกัน"
"กานต์ เอาเนื้อไปหน่อยไหม มันเยอะ กินไม่หมด"
"อะไรไม่หมด ชิ้นนิดเดียวเอง แล้วจะอิ่มเหรอ"
"อิ่มสิ แบ่งไปหน่อยนะ"
วสวัตดึงแป้งที่ทอดกรอบด้านนอกชิ้นไก่ออกมา แล้วตัดแบ่งส่วนเนื้อเกือบทั้งชิ้นส่งให้กานต์ คนตัวโตกว่ามองอีกฝ่ายที่กินแป้งอย่างอร่อยแล้วสงสัย
"นี่ วัตกินไม่หมดจริง ๆ เหรอ ผมวัตชอบกินแต่แป้งมากกว่า ใช่ไหม"
ท่าทีมั่นใจในคำถามทำให้วสวัตพยักหน้ารับ
"ใช่ ผมชอบกินแป้ง ไม่ค่อยชอบเนื้อเท่าไหร่หรอก ที่สั่งเจ้านี่เพราะแป้งมันอร่อยสุด"
"ว่าแล้ว ถึงได้ยกเนื้อให้ผมหมด แบบนี้ไปอยู่กับอาผมได้ล่ะ ไม่ต้องแยกกันแล้ว"
"ทำไมล่ะ"
"ก็อาผมไม่ชอบกินแป้ง กินแต่เนื้อ แล้วก็สั่งแต่เจ้านี้เจ้าเดียว เวลากินก็แกะแป้งทิ้งตลอด บอกให้สั่งเจ้าอื่นที่แป้งบางกว่าก็ไม่เอา นี่ถ้าจับคู่กับวัตนะ คนหนึ่งแป้ง คนหนึ่งเนื้อ แหม...พอดี"
กานต์หัวเราะ แล้วก็แกะแป้งจากชิ้นของตนเองส่งให้ วสวัตชะงักมองชิ้นแป้งในจานชั่วครู่ ก่อนจะทำตัวเป็นปกติตามเดิม
ห้องนอนนั้นค่อนข้างใหญ่ แต่นอกจากเตียงหนึ่งหลังกับตู้เสื้อผ้าแล้ว ก็ไม่มีเครื่องตกแต่งอะไรอีกเลย ไม่มีทีวี ไม่มีโต๊ะเครื่องแป้ง ไม่มีกระจก ไม่มีแม้กระทั่งชั้นวางของ จนทำให้ห้องที่กว้างยิ่งดูวังเวงมากขึ้น วสวัตกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง แสงจากไฟเพดานที่หรี่ไว้เรื่อ ๆ ทำให้เขาดูเหมือนจะละลายหายไปกับความว่างเปล่าของห้อง
"ก็อาผมไม่ชอบกินแป้ง กินแต่เนื้อ แล้วก็สั่งแต่เจ้านี้เจ้าเดียว เวลากินก็แกะแป้งทิ้งตลอด บอกให้สั่งเจ้าอื่นที่แป้งบางกว่าก็ไม่เอา นี่ถ้าจับคู่กับวัตนะ คนหนึ่งแป้ง คนหนึ่งเนื้อ แหม...พอดี"
 เสียงกานต์ยังดังอยู่ในหู วสวัตเงยหน้าเหมือนทบทวนบางสิ่งแล้วลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า เขานั่งลงกับพื้นแล้วกดไปที่พื้นล่างของตู้ที่ยกสูงขึ้นจากพื้นล่าง แรงกดทำให้แผ่นไม้ที่เป็นพื้นยกขึ้น ด้านล่างเป็นช่องว่างสามารถซ่อนของไว้ได้ เขายื่นมือควานเข้าไปแล้วหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมา
กล่องไม้สีเข้มที่ฝุ่นเกาะจนเขละ ทำให้รู้ว่าไม่ได้แตะต้องมานานมากแล้ว เขาปัดฝุ่นที่เกาะกระจายฟุ้งจนคล้ายควันบดบังซุกซ่อนสิ่งที่อยู่ภายใน เมื่อเปิดออกในกล่อง มีอัลบั้มรูปใส่ไว้ในซองพลาสติก แม้จะยังดูสภาพดี แต่รูปแบบก็เห็นชัดถึงอายุที่ไม่น้อยกว่ายี่สิบสามสิบปี
เมื่อเปิดอัลบั้ม ภาพที่สีเริ่มซีดจาง ทำให้รู้ว่า เป็นภาพที่ถ่ายไว้นานมากแล้ว ภาพแรกในอัลบั้ม เป็นรูปถ่ายของผู้ชายสองคนถ่ายที่ใต้ตึกเรียนแห่งหนึ่ง คนแรกเป็นเด็กหนุ่มร่างสูง ตัวค่อนข้างหนา ผิวคร้ามเข้ม ใส่เสื้อแขนกุดแบบที่ผู้ชายนิยมใส่กันในยุค 90 คนยืนข้าง ๆ ตัวเล็กบาง ในภาพ คนตัวสูงกว่ายกมือขึ้นพาดไหล่แสดงให้ความสนิทสนมแบบที่ผู้ชายสองคนสามารถทำได้ในช่วงเวลานั้น
คนในภาพ คนหนึ่งคือ อธิพัฒน์ ที่รูปร่างหน้าตานั้นไม่แตกต่างไปจากวสวัตตอนนี้เลยแต่นิดเดียว อีกคน คือ โก้ คนที่พัฒน์เจอเป็นคนแรกในวันแรกพบ เขามองกล้องยิ้มจนตาหยีเหมือนเคย วิธียิ้มจนตาหยีแบบนี้ ทำให้เขาดูคล้ายกับกานต์อย่างประหลาด
วสวัตพลิกหน้าถัดไป ก็ยังเป็นรูปทั้งสองคน แต่รูปนี้ถ่ายในร้านอาหารแบบตึกแถวแห่งหนึ่ง ที่การจัดโต๊ะเป็นแบบร้านฟาสต์ฟู้ดเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ด้านในร้านเป็นเคาน์เตอร์สำหรับสั่งและรับอาหาร ตรงกลางโล่งเปิดทางเดิน แล้วจัดโต๊ะแยกเป็นชุด ๆ สองฟากผนัง วสวัตมองภาพคนสองคนที่หน้าเหวอนิด ๆ ในภาพ ความทรงจำแม้จะเนิ่นนานหากคงแจ่มชัดราวพึ่งเกิดขึ้น
"โก้ ไม่กินแป้งเหรอ"
พัฒน์ถามเมื่อเห็นโก้แกะแป้งออกจากชิ้นไก่ ปีนั้น ร้านไก่ทอดชื่อดังจากต่างประเทศพึ่งเข้ามาเปิดในประเทศไทยได้ไม่นาน วีระ โก้ พัฒน์จึงชวนกันมาลอง แป้งหนาทอดกรอบด้านนอกชิ้นไก่ทำให้ต่างไปจากไก่ทอดทั่ว ๆ ไป และเมื่อปรุงด้วยเครื่องเทศเผ็ดร้อน พัฒน์ที่ชอบกินของทอดหนักหนาจึงติดใจนัก หลังจากนั้นเลยเป็นลูกค้าประจำ แล้วจะสั่งแต่ชิ้นอกกับสะโพกเท่านั้น เพราะเป็นส่วนที่มีแป้งมากที่สุด พอเห็นแป้งที่โก้แกะแป้งวางไว้ข้าง ๆ จานเลยมองอย่างมาดหมาย
"อืม เราไม่ค่อยกินแป้ง ตั้งแต่เป็นนักบอล โค้ชบอกไม่ให้กินแป้งเยอะ"
"ดีเลย เราชอบกินแป้ง งั้นแลกกัน เอาแป้งมา เอาเนื้อไป โอเค"
ไม่แค่พูด พัฒน์แกะแป้งแล้วส่งเนื้อทั้งชิ้นให้อีกฝ่าย ก่อนจะหยิบแป้งในจานอีกฝ่ายมา แม้หน้าตาจะเหมือนกับวสวัตทุกประการ หากกิริยาท่าทางและวิธีพูดกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เพราะพัฒน์คนที่นั่งกินอาหารยังมีความเป็นเด็กอยู่ในตัว ตาวาว ๆ ความกระตือรือร้นนั้นแทบจะเรียกได้ว่า ไฮเปอร์ ไม่นิ่งสงบเหมือนวสวัต วีระที่นั่งแทะปีกไก่อยู่ส่ายหน้า
"ดีจังนะ คนนึงกินแป้งคนนึงกินเนื้อ ไม่แบ่งกับเรามั่ง"
"ก็นายกินแต่ปีกแล้วแบ่งจะยังไง ชิ้นก็นิดเดียวแต่ราคาเท่ากัน"
"อ้อ ที่สั่งอกกับสะโพกนี่ เพราะชิ้นมันใหญ่ใช่ไหม"
"แหงสิ แถมแป้งเยอะสุดด้วย อีกชิ้นนะโก้"
ท่าทางคนพูดจะอยากกินแป้งทอดต่ออีก เมื่อโก้พยักหน้า อธิพัฒน์รีบหยิบไก่อีกชิ้นมา พอแกะแป้งทอดออกมาจะกดมีดหั่นก็บ่น
"ชิ้นนี้มันใหญ่ ตัดยากแหะ โก้ นายเอาไปทั้งชิ้นเลยล่ะกัน"
คนแกะแป้งไม่ตัดแบ่งส่งทั้งชิ้นใหญ่ให้ คนผิวคร้ามยกนิ้วจะจิ้มหน้าผากหากคนตัวเล็กส่ายหน้าหลบ เสียงคนกินเนื้อเข้ม
"ไม่ต้องเลย กินเนื้อด้วย กินแต่แป้งจะไปดียังไง"
แล้วคนพูดก็ตัดแบ่งเนื้อส่วนหนึ่งส่งให้ คนรับทำปากยื่น หากคนส่งให้บอก
"กิน ถ้ากินแต่แป้งวันหลังไม่มากินด้วยแล้ว กินแต่แป้งอ้วนพอดี"
"อ้วนตรงไหน เราออกจะหุ่นดี"
ปากบ่นแต่เมื่อเห็นสายตาที่อีกฝ่ายมองมาอย่างดุ ๆ คนชอบกินแป้งก็ยอมกินเนื้อด้วยโดยดี
"นายนี่เก่งนะโก้"
คำพูดของวีระทำให้โก้หันไปมอง สายตาแทนคำถาม
"ก็เก่งตรงบังคับพัฒน์ได้ไง ปกติ เขาดื้อแถมเอาแต่ใจจะตาย ใครบอกให้ทำอะไร ไม่ค่อยทำหรอก ตอนเด็ก ๆ นี่ใครขัดใจบังคับให้ทำอะไร เป็นงอนไม่พูดด้วยเป็นวัน ๆ"
"นั่นมันตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว เอามาพูดอยู่ได้ เดี๋ยวนี้เค้านิสัยดีจะตาย ใช่ไหม โก้"
คนโดนพาดพิงหันไปค้อนแล้วหาพวก
"อืม ก็ไม่เห็นดื้อหรือเอาแต่ใจนี่"
"ไม่ดื้อกับนายคนเดียวน่ะสิ เอาเหอะ ไว้นายเจอตอนดื้อเมื่อไหร่จะรู้สึก"
"อย่า อย่า วี อย่ามาใส่ความ ใครจะนิสัยดี น่ารักเหมือนเราเนอะ"
คนไม่ดื้อหันไปยิ้มอย่างหาคนสนับสนุน รอยยิ้มแฝงรอยประจบประแจง ขณะที่สายตาของคนตัวใหญ่ดูแปลก มันมีทั้งความเอ็นดู ความใส่ใจแต่ในขณะเดียวกันก็เจือแววลังเลหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ
"โก้ พัฒน์"
ทั้งสองคนหันไปมองวีระ คนเรียกยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์ถ่ายทันทีโดยไม่ให้ทั้งสองคนตั้งตัว
วสวัตมองภาพในมือ เพราะถ่ายแบบไม่ทันรู้ตัว หน้าของทั้งสองคนจึงดูเหวอ ๆ อยู่ แต่กระนั้นก็ยังเห็นชัดถึงแววลังเลหวาดหวั่นในดวงตาคนตัวใหญ่ แววลังเลที่ไม่เคยทำให้มั่นใจเลยว่า อีกฝ่ายคิดอย่างไรกันแน่ วสวัตถอนใจยาว เขามองภาพนั้นอีกนานก่อนจะเก็บกลับไปแล้วซ่อนไว้ใต้พื้นตู้เช่นเดิม
เขานั่งนิ่งอีกนาน อารมณ์พลุ่นพล่านที่เอ่อล้นไปทั้งความรู้สึกทำให้เขาเริ่มล้าโรย เขามองมือตัวเองผิวที่สดใสดูคล้ำหมองลง คำบอกของพ่อแว่วดังในความคิด
"จำไว้พัฒน์ แม้ติรมันตรามนต์ จะเป็นอาถรรพ์ทำให้ไม่แก่ แต่ผู้ครอบครองต้องรักษาอารมณ์ที่วางเฉยไม่กังวลไม่สับสมให้ลมหายใจนิ่งสงบ มิฉะนั้นมนต์จะเสื่อมได้ง่าย รักษาความอ่อนเยาว์ไว้ไม่อยู่ และผู้ได้รับสืบทอดปราณเลือดครอบครองติรมันตรามณีแล้วไม่อาจมีความรัก"
"ทำไมล่ะครับ"
"มันเป็นสิ่งที่ต้องแลก ถ้ามีความรัก การสังเวยเลือดเพื่อย้อนอายุ ต้องสังเวยด้วยชีวิตของตัวเองหรือคนที่รักจึงจะใช้อำนาจย้อนวัยได้ จำไว้...อย่าปล่อยให้มีความรักเด็ดขาด"
แม้จะครองมนตราอาถรรพ์อันทำให้คงความอ่อนเยาว์ชั่วชีวิตไม่ร่วงโรยไปตามวัย หากสิ่งที่ต้องแลกมาก็คือการไม่อาจมีความรักเช่นคนทั่วไป ตั้งแต่เล็กเขาก็รู้ว่า ทั้งปู่ทั้งพ่อไม่ได้รักย่ากับแม่ของเขาเลย หากที่แต่งงานเพื่อให้สามารถสืบทอดทายาทต่อไปเท่านั้น
เพราะสนิทกับย่าและแม่มากกว่าปู่กับพ่อ เขาจึงรู้ว่า ย่ากับแม่ไม่เคยมีความสุขเลย การอยู่ร่วมกันของครอบครัวเขาเป็นเพียงการทำหน้าที่อย่างหนึ่ง แม้ในบ้านจะพรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สิน มีเงินตราให้ใช้ไม่ขาดมือ หากคนในบ้านก็เหมือนทองคำก้อนหนึ่ง งดงามสูงค่าแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก
เมื่อถึงวัยเรียน แม่เขาที่ไม่อยากให้เขาต้องเป็นแบบพ่อกับปู่ ไม่อยากให้เขาสืบทอดปราณเลือด จึงส่งเขามาเรียนกรุงเทพฯ โชคดีที่ปู่กับพ่อเองก็คิดว่า การซ่อนตัวอยู่ในชนบทไม่เหมาะสมอีกต่อไป เพื่อให้ทายาทผู้สืบทอดได้เรียนรู้เท่าทันโลกที่เปลี่ยนแปลง เขาจึงถูกส่งเข้ามาเรียนกรุงเทพฯ ตั้งแต่เล็ก แล้วเมื่ออุบัติเหตุพรากครอบครัวเขาไปทั้งหมดตอนสิบขวบ เขาจึงได้รับสืบทอดปราณเลือดมาแต่นั้น
ยิ่งสืบทอดปราณเลือดเร็ว เขายิ่งเคยชินกับการอยู่คนเดียว แล้วการเรียนมัธยมเมื่อสามสิบกว่าปีก่อนค่อนข้างเข้มงวดเคร่งครัด ทำให้เขามุ่งมั่นเรื่องเรียนไม่ได้สนใจเพื่อนมากนัก จนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เวลาเรียนที่ไม่มากนักต่อสัปดาห์ ทำให้เขามีอิสระที่จะใช้ชีวิตมากขึ้น มีโอกาสใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อน ๆ มากขึ้น โดยเฉพาะเพื่อนคนแรกที่รู้จักในวันแรกพบ
วสวัตถอนใจ หลายวันมานี้ เขาหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาจนจำนวนที่ถอนใจมากกว่าที่เคยถอนใจมาตลอดหลายปีเสียอีก แม้จะยังไม่ถึงวันสังเวยเลือดทุกสิบปี แต่คืนนี้ก็เป็นคืนเพ็ญฟ้าโปร่งเห็นดวงจันทร์กระจ่างอยู่กลางนภา
วสวัตหยิบกล่องที่วางซ่อนอยู่ด้านในของชั้นบนสุดออกมา เมื่อเปิดกล่อง มุกกลมสีขาวที่มีเส้นทองอยู่ภายในก็เรืองแสง เขาเดินเข้าไปในห้องเล็กข้าง ๆ
วสวัตกดปุ่มข้างผนัง หลังคาที่กรุกระจกเลื่อนออกเปิดโล่ง ทำให้แสงจันทร์ส่องเข้ามาภายในทำให้ห้องแลสว่าง เขาถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า แล้วนั่งขัดสมาธิทำท่ามุทรากลางอกโดยมีมุกขาวอยู่ในมือ แล้วแสงเรืองอ่อน ๆ จากมุกขาวก็สว่างขึ้นในมือ