ตอนที่ 10 ห้ำหั่นกับปรมาจารย์นักสู้
ทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด และมีเพียงโคมไฟระย้าดวงเดียวแขวนอยู่บนเพดาน แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะเสียมานานแล้วเนื่องจากเต็มไปด้วยฝุ่นเกาะ
สงหู่กวาดสายตาไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
ไม่มีห้องนั่งเล่น หรือห้องครัว ภายในเป็นเพียงห้องโล่งๆ ยาวๆ จนแทบจะไม่สามารถวางตู้กับเตียงพร้อมกันได้ หากไม่วางซ้อนกัน
ไม่มีแม้กระทั่งห้องน้ำ
สภาพแวดล้อมเช่นนี้ ด้อยยิ่งกว่าสลัมเสียอีก
ตรงข้ามกับสงหู่มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ริมขอบหน้าต่าง คนๆ นั้นก็คือหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าใต้ดิน
ไม่มีใครคนอื่นอยู่อีก เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่นี่
เจ้าพวกฉลาดน้อย น่าเสียดายที่พวกมันไม่เข้าใจว่ายามเมื่อเผชิญหน้ากับตัวตนที่แข็งแกร่ง การต่อรองราคา มันก็มีแต่จะทำให้ตนเองเจ็บปวดยิ่งขึ้นเท่านั้น
สงหู่ตรงไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย ก่อนที่จะยกเขาจนเท้าลอยเหนือพื้นและกล่าว “เจ้าขยะ ส่งตัวเด็กคนนั้นมาซะ ไม่อย่างนั้นฉันสาบานได้เลยว่าพวกแกทุกคนต้องตาย”
 อีกฝ่ายจ้องมองเขา แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
คิ้วของสงหู่ยกสูงขึ้น และเตรียมที่จะทำให้อีกฝ่ายทุกข์ทรมาน
ทันใดนั้นเองความรู้สึกไม่ดีบางอย่างก็วาบเข้ามาในจิตใจของเขา
สงหู่เหลียวหลังกลับอย่างฉับพลัน กล้ามเนื้อทั่วร่างบิดเป็นเกลียว จากนั้นทั้งร่างของเขาก็ขยายขึ้น แข็งแกร่งขึ้น
เกือบจะในทันทีสงหู่ได้กลายร่างเป็นยักษ์ตัวใหญ่ที่สูงกว่าสามเมตร!
“ฮ่า!”
สงหู่คำรามก้องจนเห็นฟันและเขี้ยว มือทั้งสองหวดกระแทกอย่างรุนแรงไปในอากาศ
พร้อมกับเสียงคำรามที่หยุดลง ร่างของสงหู่เซเล็กน้อยก่อนจะถอยไปหลายก้าว จนแผ่นหลังแนบกับผนังข้างหน้าต่าง
ผนังแตกร้าวจนเป็นรอยแยก
สงหู่ก้มหัวลง จับจ้องสิ่งที่อยู่ในมือของเขา
“ลูกศร? นับว่าเป็นสิ่งที่ยากจะพบเห็นจริงๆ ”สงหู่ยังคงกำลูกศรไว้ขณะเดียวกันก็ขบคิด
ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน เพราะเบื้องหน้าเขาตรงประตูได้ปรากฏร่างที่ถือธนูยาวรูปทรงแปลกตาอยู่ในมือ
“แกมัน…เจ้านักเรียนยาจกคนนั้น!”
สงหู่รู้จักผู้มาเยือนตรงหน้าดี ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง
เพียงแค่ลูกศรดอกนี้ สงหู่ต้องใช้กำลังทั้งหมดเข้าต้านทาน
ฝีมือระดับนี้ไม่ใช่นักธนูธรรมดา ทั้งหมดนี้มิใช่สิ่งที่นักเรียนมัธยมปลายควรจะมี
 แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ หลังจากที่สืบประวัติย้อนหลังไปกว่าสองปี เขากลับไม่พบว่าอีกฝ่ายมีความแข็งแกร่งใดๆ เลย!
เจ้าหนูนี่ ภายใต้หน้ากากที่ดูธรรมดา กลับซ่อนความแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เอาไว้ มันวางแผนจะทำอะไรกันแน่?
ท่าไม่ดีแล้ว หากยังไม่รีบประชิดตัวทันที ตอนนี้ไม่ว่าจะเราหรือเจ้าเด็กนั่นโอกาสที่จะสังหารอีกฝ่ายก็มีพอๆ กัน!
เมื่อคิดถึงจุดนี้ สงหู่ก็ตบเท้าทั้งสอง ทะยานทั้งร่างตรงไปยังเบื้องหน้า
กู่ฉิงซานก็เคลื่อนไหวเช่นกัน!
ศรอีกดอกถูกปล่อยออกไป!
ศรดอกนี้มุ่งเป้าตรงไปยังหน้าอกของสงหู่ และด้วยการที่เข้าทะยานปรี่เข้ามาอย่างเร็วรี่ทำให้ไม่มีเวลาที่จะหลบเลี่ยง
สงหู่เหยียดมือทั้งสองออกไปอีกครั้ง และตบมันลงบนอากาศเบื้องหน้า
ปัง!
ศรที่ยิงออกมาถูกหยุดกลางอากาศ แต่ก็ส่งผลให้สงหู่ถอยหลังไปกว่าสองก้าวเนื่องจากแรงปะทะ
หากแต่สงหู่ดูจะไม่ใส่ใจมัน เขากลับเผยรอยยิ้มออกมา
“ศรดอกนี้ทรงพลังมากจริงๆ แต่กับร่างกายอันบอบบางของแก ฉันกลัวว่าแกคงจะดึงสายธนูได้อีกไม่นาน”
สงหู่ขยับคอจนเสียงดังแกร๊ก และเอ่ยเยาะเย้ย “เจ้าหนู แกจะโจมตีแบบนี้ได้อีกสักกี่ครั้งกันเชียว”
กู่ฉิงซานชะงักไป ก่อนจะกล่าวสั้นๆ “ก็หลายครั้งอยู่นะ”
สายธนูถูกดึงขึง พร้อมกับมือที่ผละออกไป
ยิงต่อเนื่อง!
ระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะปรากฏแสงสีฟ้าเป็นเส้นสายพุ่งตรงมาจากทิศทางของกู่ฉิงซาน โดยมีเป้าหมายเป็นร่างของสงหู่
สงหู่ฟาดแขนครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อปัดป้องลูกศร จนถอยร่นติดกำแพง
แรงปะทะของศรแต่ละดอกเกือบจะเทียบเคียงได้กับหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ที่ทุ่มโจมตีสุดกำลัง! หากสงหู่รามือเมื่อไหร่ เป้าหมายต่อไปของลูกศรก็คงไม่พ้นร่างกายของเขา
สงหู่ไม่คาดคิดจริงๆ ว่าตนที่เป็นถึงหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้จะถูกกดดันโดยเด็กมัธยมปลายแบบนี้
และฉากนี้ก็กำลังถ่ายทอดสดผ่านโฮโลแกรมส่งไปทางฝั่งของนายน้อยหยุนเช่นกัน
“ไอ้เด็กเปรต แกฆ่าฉันไม่ได้หรอก พอลูกศรหมดเมื่อไหร่ นั่นแหละคือเวลาตายของแก”สงหู่คำรามด้วยความโกรธ
กู่ฉิงซานกล่าวขณะที่มือของเขาไม่หยุดนิ่ง “แกไม่สามารถอดทนรอจนถึงเวลานั้นได้หรอก .. ลาก่อน!”
กู่ฉิงซานดึงพลังวิญญาณจากตันเถียนออกมา ก่อนจะผสานมันลงในศรดอกต่อไป
ฟุบ ฟุบ!
ลูกศรพุ่งออกจากคันธนู มันเสียดทานกับอากาศอย่างรุนแรงจนระหว่างทางเกิดเสียงหวีดหวิว
และศรดอกนี้ก็ทะลวงสองมือของสงหู่ ก่อนจะกระแทกเข้ากับหน้าอกของเขา
สงหู่กระเด็นชนเข้ากับผนังจนแตกร้าว เขาไม่อาจทานทนต่อแรงปะทะได้ และสุดท้ายก็ล้มกลิ้งลงกับพื้น
ผนังห้องทั้งหมดพังครืนลงมา ทับถมร่างของสงหู่ที่ไม่อาจคงสภาพร่างยักษ์ไว้ได้อีกต่อไป จนภาพเบื้องหน้าปรากฏเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่าน
“บัดซบ!”
สงหู่ค่อยๆ ยืนหยัดขึ้น เขาพยายามที่จะรักษาสมดุล และต้องการที่จะกลับสู่สภาพร่างยักษ์อีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม เขาก็ต้องสิ้นหวัง เนื่องจากศรอีกดอกส่งเสียงหวีดหวิวแหวกอากาศพุ่งตรงมา
ศรดอกนี้ลากสงหู่กระเด็นตกจากตึกชั้นที่ยี่สิบสองก่อนที่จะค่อยๆ โค้งลงตามแรงโน้มถ่วง ร่วงลงไปในจุดที่ห่างออกไป
ต่อให้เป็นยอดปรมาจารย์นักสู้ หากตกลงจากตึกที่มีความสูงถึงยี่สิบสองชั้นก็ต้องตายอย่างไม่น่าสงสัย ยิ่งสงหู่เป็นเพียงปรมาจารย์นักสู้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นผู้ที่เข้าสู่ขอบเขตหวูซุน นักสู้บรรพชน ที่ร่างแกร่งราวกับทองคำ กระดูกแกร่งราวกับเหล็กกล้า จนไม่ต้องกลัวแรงปะทะ จึงจะสามารถรอดชีวิตจากในกรณีนี้ได้
กู่ฉิงซานเดินตรงไปยังจุดที่สงหู่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้ ก่อนจะหยิบกล้องบนอุปกรณ์สื่อสารข้นมาจากพื้นดิน
“เนี่ยหยุน?”
ปลายสายส่งเสียงตะโกนจนแทบคลั่งออกมา “ระยำ แกกล้าฆ่าคนที่อุทิศตัวให้กับตระกูลของฉัน แกสร้างปัญหาใหญ่แล้วรู้เอาไว้ซะ เตรียมตัวตายได้เลย”
กู่ฉิงซานมองไปยังภาพบนอุปกรณ์สื่อการ และโพล่งออกไป “ทางฝั่งที่แกอยู่ดูเหมือนจะเป็นคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองสินะ ถ้างั้นก็ช่วยรออยู่ที่เดิม อย่ารีบหนีไปไหนซะละ”
เนี่ยหยุน “แกหมายความว่าอย่างไร”
“ก็หมายความว่า…โปรดรอสักครู่ กูจะรีบไปฆ่ามึงเดี๋ยวนี้แหละ!”
กล่าวจบ สัญญาณจากอุปกรณ์สื่อสารในชั้นที่ยี่สิบสองก็วูบดับไป
กู่ฉิงซานมองดูชายที่นอนขดตัวอยู่ในมุมห้อง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ชายหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าใต้ดินเห็นแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “ฉันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ทำไมนายถึงไม่ฆ่าฉัน”
“ก็เพราะฉันขอให้นายเป็นตัวล่อ นายก็ทำ ดังนั้นนายสมควรได้รับชีวิตของตัวเองกลับคืน”
กู่ฉิงซานกล่าวเสร็จก็เดินจากไป และหายวับไปยังทางลงบันไดอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของชายนักฆ่าดูจะฝืนทน เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้น และรีบวิ่งออกไป
เขาตะโกนก้อง “หยุดก่อน นายไม่ควรจะไปที่นั่น นายกำลังพาตัวเองไปตาย ที่นั่นมียอดยุทธของตระกูลเนี่ยเหมือนกับคนที่คอยติดตามเนี่ยหยุนเฝ้าอยู่ พวกเขาอยู่ในระดับยอดปรมาจารย์นักสู้กับพวกเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า!”
ภายในคาสิโน
สายตาของเนี่ยหยุนจับจ้องอยู่กับอุปกรณ์สื่อสาร และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอยู่พักหนึ่ง
“นายน้อยเนี่ย ขออภัยที่ต้องกล่าว แต่ดูเหมือนว่าฉันจะชนะ”ชายสวมแว่นกันแดดเอ่ยปาก
 เนี่ยหยุนผุดลุกขึ้นทันที ก่อนจะก้าวขาวิ่งออกไป
 หลังจากนั้นไม่นาน รถเหินเวหาที่มีลวดลายวิจิตรงดงามคันหนึ่งก็ทะยานขึ้นจากคาสิโน และหายลับเข้ากลีบเมฆไปอย่างรวดเร็ว
 ชายสวมแว่นกันแดดมองรถเหินเวหาที่ทะยานขึ้นเหนือเมฆผ่านทางหน้าต่าง พลางกล่าวเย้ยหยัน “ดูเหมือนว่ามันจะได้รับกระทบกระเทือนจิตใจอย่างแรง โดนขู่แค่ไม่กี่คำก็วิ่งหนีไปซะแล้ว”
จู่ๆ สีหน้าของชายสวมแว่นก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ก่อนจะหันหลังกลับไปโค้งคำนับและกล่าว “ฝ่าบาท โปรดสงบใจก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนว่าระหว่างภารกิจจะเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย”
หญิงงามที่ก้มหลบอยู่หลังเก้าอี้เมื่อครู่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างช้าๆ ขณะเดียวกันก็ก้มลงมองเปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในมือของเธอ
เปลวเพลิงที่ถูกควบรวมไว้ในมือค่อยๆ ก่อตัวจนเปลี่ยนรูปร่างเป็นหัวกะโหลกอย่างเงียบๆ มันส่งกลิ่นอายที่เต็มไปด้วยความมืดมนออกมา
หญิงงามจับจ้องไปยังหัวกะโหลกในมือของเธอ และเอ่ยออกมาคำหนึ่ง “การปิดบังตัวตนช่างเป็นเรื่องที่น่ารำคาญยิ่ง”
เธอสะบัดฝ่ามือ ก่อนที่เปลวเพลิงจะหายวับไป
......................................


ตอนที่ 13 มอนสเตอร์(2)
เท้ายักษ์อีกข้างผลุบออกมาจากเมฆทะมึน และเหยียบย่ำลงข้างๆ บ่อกักศพ ก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนและเสียงคำรามของผืนโลก
สองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในโคลนก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย แรงสั่นสะเทือนหนักหน่วงจนเกือบตัวลอยขึ้นจากพื้นดิน
ตามมาด้วยมือยักษ์อันน่าหวาดหวั่นโผล่ออกมาจากเมฆทะมึน มันคว้าจับเพียงครั้งเดียว ร่างมารอสูรที่นอนอยู่เบื้องล่างและบ่อกักศพใกล้ๆ ทั้งหมดก็ถูกรวบไว้ในฝ่ามือเดียว
จากนั้น มือยักษ์ก็ค่อยๆ หดกลับเข้าสู่ชั้นเมฆ
ตามมาด้วยเสียงเคี้ยวกรุบกรับ ให้ความรู้สึกคล้ายเสียงฟ้าร้องต่ำ
ท้องฟ้ามืดมิด เลือดสีดำอันเย็นเยียบสาดเทลงมา เพียงพริบตาเดียวด้านหน้าค่ายทหารก็ถูกปกคลุมด้วยสีทะมึนของคนตาย และส่งกลิ่นอายน่ารังเกียจ
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเคี้ยวกรุบกรับที่อยู่เหนือเมฆทะมึนขึ้นไปก็หยุดลง และฝนเลือดที่พรั่งพรูก็ค่อยๆ จางหายไป
คู่เท้ายักษ์ทั้งสองเริ่มก้าวเดินอีกครั้ง เสียงดังตึงตังค่อยไกลห่างออกไปจากทั้งสอง มันย่ำไปได้ไม่กี่ก้าวก็หายลับไปจากสายตาของกู่ฉิงซานและจ้าวหลิว
จ้าวหลิวดูจะสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว เขากล่าวออกมา “เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน… ”
กู่ฉิงซานที่บัดนี้หัวใจจมลงสู่หุบเหวลึก เอ่ยพึมพำกับตนเอง “แม้กระทั่งมันก็ยังปรากฏตัวขึ้น… ”
จ้าวหลิวเอ่ยซ้ำๆ ราวแผ่นเสียงที่ติดขัด “เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน…เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน…”
กู่ฉิงซานไม่ได้สนใจอีกฝ่าย หัวใจของเขาเพียงจมลงสู่ห้วงความคิด
รามสูรไร้พระพักตร์ จัดอยู่ในประเภทเผ่ามารที่พบเจอได้ยากยิ่ง ตัวตนของเผ่าพันธุ์อันทรงพลัง ปฐมบทแห่งความโกลาหล!
รามสูรไร้พักตร์ ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายๆ มันมักจะปรากฏตัวขึ้นเมื่อเผ่ามารล้อมกรอบเมืองมนุษยชาติเป็นระยะเวลาแต่ยังไม่อาจจับกุมตัวได้ เมื่อนั้นมันจะได้รับคำสั่งให้บุกโจมตีตำแหน่งดังกล่าว
ในความทรงจำก่อนหน้า ปัจจุบันนี้ยังอยู่ในปีสุดท้ายของราชวงศ์เฉิง และเผ่ามารก็พึ่งเริ่มก่อความวุ่นวาย แล้วมอนสเตอร์อย่างรามสูรไร้พักตร์จะปรากฏตัวขึ้นได้อย่างไร?
นี่คือปีสุดท้ายก่อนที่สงครามระหว่างมนุษยชาติและเผ่ามารจะปะทุขึ้น และต้องใช้ระยะเวลากว่าหนึ่งปีเต็มสงครามครั้งแรกจึงสิ้นสุดลง กู่ฉิงซานจดจำเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน
ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของปีนั้น ผู้เล่นนับล้านไม่อาจหาวิธีโค่นรามสูรไร้พักตร์ลงได้ จึงทำได้เพียงปล่อยให้มันทำลายเมืองชายแดนลง
ในเวลานั้น ผู้เล่นที่พึ่งเริ่มทยอยกันเข้าเกมมาได้แค่เพียงครึ่งปี แต่ก็ต้องพบเจอกับฉากนี้ ระดับยุทธของพวกเขาอยู่เพียงขั้นพื้นฐานและธรรมดายิ่ง ยามรามสูรไร้พักตร์ปรากฏตัว เหล่าผู้เล่นจึงได้รู้ซึ้งถึงความไร้กำลังของตนเอง
ท้ายที่สุด ก็ต้องถึงมือของราชันอมตะรุ่นแรกเป็นคนออกโรงด้วยตัวเอง จึงสังหารมารตนนี้ลงได้
อย่างไรก็ตามในเวลานั้น เมืองชายแดนก็ได้ถูกทำลายลงไปแล้ว กองทัพมนุษยชาติพ่ายแพ้ และจำต้องล่าถอย และนั่นทำให้พวกเขาต้องสูญเสียดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ซึ่งเป็นด่านกันชนไป
ในการต่อสู้ครั้งแรก มนุษยชาติพ่ายแพ้และจำต้องล่าถอย!
แต่…แต่ทว่า!
ปัจจุบันนี้ยังอยู่ในราชวงศ์เฉิงปีสุดท้าย สงครามยังไม่ทันได้เริ่มต้นขึ้น มนุษยชาติกับเผ่ามารต่างฝ่ายต่างเฝ้ามองและทดสอบกันและกันอยู่
ทว่าในเวลานี้ รามสูรไร้พักตร์กลับปรากฏตัวขึ้น เนื้อเรื่องมันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้
เว้นเพียงแต่จะเกิดเหตุบางสิ่งบางที่กู่ฉิงซานเองก็ไม่รู้ว่ามันได้เกิดขึ้น
กู่ฉิงซานรู้สึกคล้ายมีหมอกหนาปรากฏขึ้นในจิตใจ และไม่อาจฝ่ามันออกมา ไม่อาจมองเห็นถึงความจริงข้างใน
จ้าวหลิวที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นหมองคล้ำไร้ชีวิตชีวายังคงเอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆ
“เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน…”
กู่ฉิงซานขมับแม่งใส่จ้าวหลิว จนอีกฝ่ายสิ้นสติไป
เดิมจ้าวหลิวก็ได้รับการกระทบกระเทือนจิตใจอยู่ก่อนแล้ว แทนที่จะปล่อยให้จินตนาการเตลิดไปไกล สู้ให้เขาพักจะดีกว่า
ครั้งแรกที่เห็นมอสเตอร์รามสูรไร้พักตร์ ผู้เล่นจำนวนมากตกตะลึงสุดขีด เช่นนั้นยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงจ้าวหลิวที่เป็นคนธรรมดาในโลกใบนี้ เพียงเห็นรามสูรปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลัน เขาก็อาจจะกลัวจนเป็นบ้าไปเลยก็ได้
กู่ฉิงซานแบกจ้าวหลิวขึ้นบนบ่า พากลับเข้าไปในค่ายทหารก่อนจะโยนอีกฝ่ายลงบนเตียง จากนั้นก็หันไปยังทิศทางประตูค่าย
ตั้งแต่ที่รามสูรปรากฏตัวขึ้น บางที อาจมีกองกำลังอื่นร่วมทางไปกับมันก็เป็นได้
หลังจากที่เฝ้ารอมานานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดกองทัพมารก็ปรากฏตัวขึ้นจริงๆ
กลุ่มแรกที่ปรากฏตัวขึ้นคือปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน มันมักจะซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบ เลื่อยลดคดเคี้ยวไปมาบนพื้นดินอย่างไร้สรรพเสียง และตลอดเส้นทางที่เลื้อยผ่านก็มักจะทิ้งรอยไหม้เอาไว้อีกด้วย
บนหลังของมัน เป็นมอนสเตอร์ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์นั่งอยู่ มันสวมเกราะหนักสีเทา มือและเท้าทั้งหมดเป็นกรงเล็บแหลม ทว่าบนใบหน้ากลับไม่มีสิ่งใด นอกจากปากขนาดใหญ่ที่ฉาบไปด้วยเลือด ปากของมันแสยะกว้างไปจนถึงหลังหัว
มารกระหายเลือด!
ถ้าหากมันได้บุกฝ่าเข้าไปถึงกลางกองกำลังมนุษยชาติแล้วล่ะก็ บริเวณนั้นอาจนำไปสู่การสังหารหมู่ขนาดย่อม!
นาคาเพลิงตัวแรกปรากฏตัว ตัวอื่นๆ ก็ทยอยตามมา และทุกตัวก็จะมีมารกระหายเลือดนั่งอยู่บนหลังของมัน
หนึ่งตัว สอง สาม…ทั้งหมดยี่สิบตัว
กู่ฉิงซานถึงกับลืมหายใจ และยืนจ้องมองฉากตรงหน้าอยู่ภายในค่ายทหารอย่างเงียบๆ
กองทัพมารเลื้อยผ่านหน้าค่ายทหารไปอย่างรวดเร็ว มุ่งไปตามทิศทางที่รามสูรก้าวนำไป ไม่นานก็หายลับเข้าไปในป่า
ตลอดทั้งกระบวนการนี้ ค่ายทหารไม่ได้ถูกค้นพบ ซึ่งนี่นับว่าเป็นเรื่องที่โชคดีจริงๆ
ทว่าแม้จะโชคดี แต่กู่ฉิงซานกลับไม่สามารถรู้สึกสุขใจได้
ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนเป็นราชันในหมู่มารอสูรประเภทลอบสังหาร ทุกการกระทำนั้นเงียบเชียบ และเกิดมาพร้อมกับการปลดผนึกธาตุไฟซึ่งเป็นหนึ่งในห้าธาตุ จึงเป็นการยากที่จะจัดการกับมัน
ขนาดสัตว์ขี่ยังขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงความน่าหวาดหวั่นของมารกระหายเลือด
นายพลที่คอยปกป้องค่ายทหารแห่งนี้ คงไม่แคล้วตกตายด้วยน้ำมือของมารกระหายเลือด
ในกองทัพ มิได้มีกฎเขียนเอาไว้ว่า ทหารสามารถละทิ้งภารกิจได้ทันที ในกรณีที่พบเจอกับมารกระหายเลือด และไม่จำเป็นต้องถูกลงโทษจากเจ้าหน้าที่ระดับสูง
มีเพียงทหารระดับนายพลเท่านั้นจึงจะสามารถต้านทานมารตนนี้ได้
ยี่สิบนาคาเพลิง และยี่สิบมารกระหายเลือด เกือบทั้งหมดก็เพียงพอที่จะก่อสงครามขนาดย่อม
นับว่าโชคยังดีที่ไม่เกิดเหตุดังกล่าว และพวกมันก็ได้ตามรามสูรไร้พักตร์ไปอย่างสงบ
นี่สมควรจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอยู่ดีๆ ทันใดนั้นเขาก็เห็นนกที่ดูอ่อนล้า ถลาเกาะลงบนกิ่งไม้นอกค่ายทหาร
นกตัวนี้มีใบหน้าค่อนข้างยาวเรียว ดูเหมือนมันจะลงจอดพักหายใจเล็กน้อย และกำลังมุ่งตรงไปในทิศทางเดียวกับรามสูร
“เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อล้าไปหมดแล้ว เมื่อไหร่จะไล่ทันเสียที!”
มนสเตอร์นกบ่นอุบ
มันสยายปีกออก สะบัดหยาดเลือดออกจากร่างกาย ก่อนจะเริ่มลามเลียบาดแผลยาวใต้ปีกด้วยลิ้นสั้นๆ ที่ดูคล้ายแผ่นขนมปัง
บาดแผลนั้นค่อนข้างลึก และมีหยดเลือดไหลออกมาเป็นครั้งคราว
กู่ฉิงซานจ้องไปที่บาดแผลของมอนสเตอร์นก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกธนูกองทัพขึ้น พร้อมกับง้างศรและปล่อยออกไป
ยิงต่อเนื่อง!
ในครั้งแรก ลูกศรสามดอกถูกปล่อยออกไปติดๆ กัน ตามมาด้วยการแผลงศรหนึ่งครั้งปล่อยไปหกดอก และแผลงศรอีกครั้งยิงออกไปทีเดียวสิบสองดอก!
หนึ่งลมหายใจ ยิงศรออกไปถึงยี่สิบเอ็ดดอก และหนุนเสริมด้วยสกิล ‘ทรงตัว’ ทำให้สองมือของกู่ฉิงซานยังคงสงบนิ่งไม่สั่นไหว
ในเวลานั้นเอง กู่ฉิงซานได้ระเบิดความแข็งแกร่งทั้งหมดที่มีออกมา
ตั้งแต่เริ่มที่คิดจะจู่โจมมัน เขาจะต้องไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายมีชีวิตรอดอยู่อีกต่อไป ใครจะรู้เจ้านกตัวนี้อาจเปิดภูมิปัญญาแล้วก็ได้ หากมันไม่ตาย และหนีไปได้ มันจะต้องกลับมาอีกครั้งพร้อมกับกองทัพเผ่ามารอย่างแน่นอน
ปลายธนูคมกริบพุ่งอย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงเงาออกจากค่ายทหาร และทะลวงชั้นอากาศตรงเข้าใส่มอนสเตอร์นก
สามดอกแรกบินออกไป หนึ่งในนั้นเข้าเป้า มอนสเตอร์นกสยายปีกออกหลบศรหกดอกที่ลอยตามเข้ามา แต่สุดท้ายมันก็ถูกปิดตายทางหนีด้วยลูกศรสิบสองดอกอยู่ดี
“พลังวิญญาณบวกสอง พลังวิญญาณปัจจุบันสามส่วนห้า”
“คุณใช้งานสกิล ‘ทรงตัว’ จนถึงขั้นเชี่ยวชาญ การพัฒนาระหว่างการต่อสู้ประสบผลสำเร็จ สกิลจะถูกอัปเกรดขึ้นเป็น : ทรงตัวขั้นสูง ”
กระแสความร้อนอันอบอุ่นไหล่บ่าลงสู่แขนทั้งสองที่กำอาวุธ และไม่นานความรู้สึกนี้ก็หายไป
สกิลขั้นสูง?
กู่งฉิงซานตกใจ ก่อนจะหยิบลูกศร วางแนบคันธนู ง้างจนสุด และดึงมันกลับมา
สองแขนแทบไร้ความรู้สึก มันไม่สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
กู่ฉิงซานลองเคลื่อนไหวไปมารอบๆ แล้วหยุดยิง หรือยิงระหว่างที่กำลังวิ่งอยู่ ปรากฏว่ามันมิได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อสองมือของเขาเลย
สองมือยังคงมั่นคงอยู่ในท่าเล็ง ราวกับท่วงท่านี้จะคงอยู่ในจนนิรันดร์
เป็นสกิลที่ดี!
กู่ฉิงซานวางคันธนูลง ในหัวใจของเขาได้ตัดสินใจแล้ว
แม้นี่จะมิใช่สกิลขั้นสูงในตำนาน แต่เป็นการวิวัฒนาการแบบก้าวกระโดดของสกิลธรรมดา
ธรรมดาแล้วอย่างไร? เพราะมันก็ยังยอดเยี่ยมอยู่ดี
“ทรงตัว” เป็นสกิลขั้นต้นของสกิล “ทรงตัวขั้นสูง” นอกจากนี้ยังเป็นเพียงสกิลขั้นต้นที่มีประสิทธิภาพน้อยที่สุดในวิชายุทธเทพสงครามเท่านั้น หากเขาได้พัฒนาสกิลขั้นต้นที่ทรงพลังยิ่งกว่าสกิลทรงตัวเล่า?…ความสามารถนี้ช่างเป็นสิ่งที่น่าประทับใจจริงๆ
สกิล ‘ทรงตัวขั้นสูง’ นี้ ดูเหมือนว่าจะเพิ่มความมั่นคงเวลาเคลื่อนไหวเท่านั้น แต่มันก็ยังยอดเยี่ยมอยู่ดี
จากนี้ไปแม้ว่าในช่วงเวลาที่ต้องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มือของกู่ฉิงซานจะไม่สั่นไหวแม้เล็กน้อย เขาสามารถรักษาการโหมโจมตีอย่างต่อเนื่องในทุกๆ สถานการณ์ต่อสู้ได้
ยิ่งเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่เคลื่อนไหวช้า การโจมตีของเขาจะยิ่งทรงประสิทธิภาพ เขาสามารถวิ่งไปด้วยยิงไปด้วยโดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับรูปแบบการโจมตีที่รุนแรง
กู่ฉิงซานเก็บธนูกองทัพ ก่อนจะเดินออกไปนำมอนสเตอร์นกกลับเข้ามาในค่ายทหาร แล้วโยนมันลงบนกองเพลิงจนเหลือแต่ขี้เถ้า
ถึงแม้พอคิดๆ ดูแล้วการกระทำเช่นนี้มันจะแปลกอยู่บ้าง แต่เผ่ามารก็ยังเป็นเผ่ามาร เผามันซะจะได้ไม่หลงเหลือหลักฐานคงจะดีกว่า
“เอ๋? นั่นมันอะไรน่ะ?”
กู่ฉิงซานมองดูกองขี้เถ้าหลังจากที่ซากนกถูกเผาจนไม่หลงเหลือด้วยความประหลาดใจ
ท่ามกลางกองขี้เถ้า ปรากฏแผ่นหยกสีเลือดจมอยู่ในกองขี้เถ้าอย่างสงบ
.......................................


ตอนที่ 12 มอนสเตอร์(1)
หญิงสาวคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “วางหุ่นเฝ้าระวังไว้ในตำแหน่งของคุณด้วย”
ชายสวมแว่นกล่าวอย่างลังเล “แต่มูลค่าของมันมหาศาลมาก และในมือของพวกเราก็มีไม่มากนัก”
หญิงสาวกล่าวยืนยัน “วางไว้หนึ่งตัว เขามีค่ามากกว่า”
“ทราบแล้ว ตามที่ท่านปรารถนา ฝ่าบาท”
ชายสวมแว่นส่ายหัว ก่อนจะหยิบกล่องเงินขนาดเล็กออกจากอกเสื้อด้วยความระมัดระวัง และวางมันลงบนยอดตึกที่เขากำลังซ่อนตัวอยู่
ทันทีที่กล่องเล็กๆ ถูกวางลง มันก็เปลี่ยนรูปร่างและหายวับไปทันที
ชายสวมแว่นยักไหล่ ก่อนจะหยิบสมองควอนตัมขนาดจิ๋วขึ้นมาและกล่าว “เอาล่ะ เปิดข้อมูลของพนักงานในบริษัทหุ่นรบกังเตี๋ยแห่งฉางหนิงให้ฉันดูหน่อย”
ข้อมูลส่วนบุคคลนับไม่ถ้วนแล่นผ่านสมองควอนตัม ก่อนที่ชายสวมแว่นจะคลิกลงบนภาพๆ หนึ่ง
เป็นภาพของเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าทรงเสน่ห์ เผยให้เห็นถึงพลังอันเหลือล้นของวัยรุ่น
“ใช่ นั่นแหละเขา”
ชายแว่นดำใช้สองมือพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ในที่สุดแถบดาวน์โหลดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
สมองควอนตัมขนาดจิ๋วเริ่มอ่านข้อมูลส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน
ชายสวมแว่นก้มลงมาดูนาฬิกา พลางเอ่ยประชดประชัน “ใช้เวลาสิบห้าวินาทีถึงจะแกะรอยมาถึงฉัน ระบบป้องกันนี่มันขยะจริงๆ ตระกูลซูแห่งฉางหนิงดูจะไม่ค่อยใส่ใจพนักงานเท่าไหร่เลยสินะ”
หลังจากผ่านไปเพียงเจ็ดวินาที ขายสวมแว่นก็ดาวน์โหลดข้อมูลเสร็จสมบูรณ์และถอนตัวออกจากระบบป้องกันอย่างรวดเร็ว
เขาคลิกลงตรงข้อมูลส่วนตัวของกู่ฉิงซาน และเลื่อนมันลงไปดูข้อมูลชีวภาพและข้อมูลการใช้ชีวิตของอีกฝ่าย
“กู่ฉิงซาน เจ้าหนูนายไม่มีทางหนีพ้นหรอก”
ชายสวมแว่นยิ้ม ก่อนจะใส่ข้อมูลส่วนบุคคลของอีกฝ่ายลงไปในหุ่นยนต์เฝ้าระวัง
ในช่วงเย็น กู่ฉิงซานก็เสร็จสิ้นการวิจัยของวันนี้ เขาได้รับอาหารเย็นที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้ ก่อนจะออกไปเดินเล่นในสนามเทียมของบริษัท
เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟากฟ้ายามค่ำคืน ดวงจันทร์แขวนเด่นอยู่กลางฟ้า ดวงดาวเปล่งประกายราวกับเพชร
สายลมเย็นสดชื่น นี่ช่างเป็นค่ำคืนที่ดี
กู่ฉิงซานนั่งลงอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะขับเคลื่อนพลังวิญญาณในตันเถียน และสั่งมันให้เข้าปกคลุมทั่วดวงตา
ทันใดนั้นฉากเบื้องหน้าก็พลันเปลี่ยนไป ควันสีเทาเข้มลอยล่องราวกับผ้าไหมอยู่บนท้องฟ้า มันพลิ้วไหวอยู่อย่างเงียบๆ
กู่ฉิงซานขมวดคิ้ว
บรรยากาศสีเทาเข้มเช่นนี้ เป็นกลิ่นอายของโลกใต้ดิน เงื่อนงำของวันสิ้นโลกได้ปรากฏขึ้นแล้ว
“เหลือเวลาน้อยกว่าหนึ่งปี” กู่ฉิงซานพึมพำ
เขาลุกขึ้น ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องพักส่วนตัวที่บริษัทจัดเตรียมเอาไว้ให้
นับตั้งแต่เมื่อคืนวาน นี่ก็เป็นเวลาเกือบทั้งวันแล้ว นับตั้งแต่ที่เขากลับมาจากต่างโลก
กู่ฉิงซานเปิดหน้าต่างตัวละครในเกมขึ้น และมองไปยังนาฬิกาทรายด้านบน
และในเวลานั้น ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่เม็ดทรายเม็ดสุดท้ายร่วงลงมา
ปรากฏม่านแสงกะพริบวาบ และร่างของกู่ฉิงซานก็หายตัวไปจากในห้อง
ในตอนเช้าตรู่
กู่ฉิงซานยืนอยู่ใต้ชายคา ดูเหมือนว่าจะทิ้งช่วงเพียงพริบตา เขาก็ได้กลับมายังต่างโลกอีกครั้ง
นอกค่าย ร่างของมารอสูรยังคงนอนอยู่บนพื้นและบาดแผลที่ถูกเจาะทะลวงโดยลูกศรก็ยังคงถูกปกคลุมไปด้วยเลือด
ในขณะที่กู่ฉิงซานพบว่าตนกำลังถือคันธนู และอยู่ในท่วงท่าคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ตั้งท่ายิงหันไปทางนอกประตูค่ายทหาร
ทุกอย่างดูเหมือนเช่นเดิมราวกับว่าเขาไม่เคยจากไปไหน
กู่ฉิงซานยืนขึ้นและตะโกน “จ้าวหลิว!”
สิ้นเสียง กลับไม่มีการตอบรับใดๆ
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะตะโกนอย่างหมดหนทาง “จ้าวหลิว ฉันจัดการมันเรียบร้อยแล้ว ออกมาสักที!”
หลังจากที่รออยู่สักพัก จ้าวหลิวที่กำลังตัวสั่นงันงกก็มาหยุดอยู่เบื้องหลังกู่ฉิงซาน
เขาจะชะโงกหน้ามองลอดผ่านไหล่ของกู่ฉิงซานออกไป
“มันตายแล้วหรือ?”
“ตายแล้ว เอาล่ะนายไปช่วยกันแบกมันกับฉัน”
จ้าวหลิวจ้องมองมารอสูร ก่อนจะหันกลับมามองกู่ฉิงซานอีกครั้ง จากนั้นก็แลบลิ้นแล้วกล่าว “พี่กู่ ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าพี่แข็งแกร่งขนาดไหน”
กู่ฉิงซาน “หยุดพูดไร้สาระ ไปเอาเครื่องมือมา แล้วพวกเราไปช่วยกันแบกเจ้ามารอสูรนั่นกลับมาในค่าย”
จ้าวหลิวกลับมาฮึกเหิม เขามองไปที่มารอสูรแล้วกล่าว “แม่เจ้า มันตัวใหญ่ชะมัด ตัวขนาดนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเราไม่อดตายไปตลอดทั้งเดือน”
กู่ฉิงซานพยักหน้า ในหัวใจของเขาก็คลายความกังวลลงเช่นกัน
เนื้อของมารอสูรนั้นอุดมไปด้วยเลือดและปราณที่คนธรรมดาสามารถกินมันได้ นอกจากนี้ยังช่วยเสริมสร้างกระดูกและกล้ามเนื้อให้แข็งแรง และมีประโยชน์ช่วยให้พลังปราณแข็งแกร่งขึ้นด้วย
ร่างกายของกู่ฉิงซานได้รับการรักษาด้วยเม็ดยาฟื้นฟูสองเม็ด และทันทีที่เขากลับไปสู่โลกจริงเขาก็ต้องต่อสู้ถึงสองครั้ง หนึ่งในนั้นเป็นถึงหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ ทั้งหมดนี้ทำให้เขาอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ
ในขณะนี้ กู่ฉิงซานสามารถตรวจจับความเจ็บปวดที่ซ่อนในร่างกายได้แล้ว
มันเป็นบาดแผลที่พึ่งได้รับการรักษา และดูเหมือนจะปริออกเล็กน้อยอีกครั้ง
ในกรณีนี้ หากสามารถกินเนื้อมารอสูร และพักผ่อนสักเล็กน้อย มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อร่างกาย
จ้าวหลิววิ่งเข้าครัวอย่างว่องไว ก่อนจะกลับมาพร้อมถุงตาข่ายขนาดใหญ่ เชือกยาว มีดแล่เนื้อเลาะกระดูก และเครื่องมืออื่นๆ
เมื่อทั้งสองพร้อม พวกเขาก็เดินออกไปนอกค่ายทหาร
ระหว่างเดินกู่ฉิงซานก็เอ่ยถามว่า “พวกคนตายที่อยู่ในบ่อกักศพหน้าค่าย ทำไมถึงไม่ฝังล่ะ? อย่างไรเสียก็ยังนับว่าเป็นพวกเดียวกัน”
จ้าวหลิวบ่นอย่างไม่พอใจว่า “ก่อนหน้านี้หัวหน้า สิบโท เขาไม่คิดจะสนใจเรื่องอะไรเลย ส่วนฉันก็เป็นแค่คนครัว ถ้าฉันออกมาขุดหลุมด้วยตัวเอง ในกรณีที่มอนสเตอร์โผล่ออกมา ฉันคงตายอย่างไม่ต้องสงสัย”
จ้าวหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเผยลังเลออกมา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ
กู่ฉิงซานตบบ่าอีกฝ่ายและกล่าว “ไว้พวกเราลากเจ้ามารอสูรนี่กลับค่ายเสร็จซะก่อน จากนั้นฉันจะไปช่วยนายขุดหลุมฝันศพ เผ่ามารบางจำพวกสามารถมองทะลุข่ายอาคมอำพรางเข้าไปในค่ายได้ทหาร ถึงเวลานั้นทั้งนายและฉันก็คงตายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที”
กู่ฉิงซานกล่าว “กลิ่นอายของเลือดในบ่อกักศพมันหนาแน่นและรุนแรงเกินไป มันอาจจะดึงดูดพวกมารที่แข็งแกร่งมาก็ได้ ”
“นี่...ตกลง ฉันจะทำ!”
จ้าวหลิวคิดเกี่ยวกับฉากนี้ และในที่สุดก็กัดฟันตอบ
พวกเขาเดินไปที่ประตูค่ายทหาร ขณะที่จ้าวหลิวกำลังยกขาได้เพียงก้าวเดียวและเตรียมจะออกจากค่าย จู่ๆเขาก็ถูกกู่ฉิงซานกระชากหลังคอเสื้อกลับมา จนล้มลงกับพื้น
จ้าวหลิวกล่าวด้วยความโกรธ “พี่กู่ นี่นายทำอะไร?”
กู่งฉิงซานยกมือขึ้นและส่งสัญญาณให้เงียบ
จ้าวหลิวยังต้องการจะบ่นต่อ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของกู่ฉิงซาน หัวใจของเขาก็เต้นครึกโครม และกลืนคำถามกลับลงคอฉับพลัน ไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก
เขาลุกขึ้นและกระซิบถาม “เกิดอะไรขึ้น”
กู่ฉิงซานชี้ไปยังแอ่งน้ำนอกค่าย
หลังจากพายุฝนโหดกระหน่ำมาหลายวัน จนพื้นดินถูกกัดเซาะ เลยเกิดแอ่งน้ำน้อยใหญ่ขึ้น
แต่แล้วจู่ๆ ฝนก็หยุดตกลงอย่างกะทันหัน ทว่าน้ำในหลุมกลับยังไม่หยุดกระเพื่อม เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างสั่นสะเทือนอยู่เบื้องล่าง
กู่ฉิงซานดึงจ้าวหลิวกลับมา ก่อนจะถอยไปกว่าเจ็ดถึงแปดก้าว
ภายนอกค่ายยังคงเงียบสงบ
หลายสิบลมหายใจต่อมา น้ำในบ่อก็สงบลง มันหยุดกระเพื่อมในที่สุด
จ้าวหลิวที่กลั้นหายใจมาเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่พบเห็นสิ่งใดผิดปกติ ในเวลานี้เขาก็ถอนหายใจออกมา และเอ่ยปากยิ้ม
แต่ก็ทำได้เพียงเอ่ยปาก คำกล่าวใดๆ ยังไม่ทันหลุดรอดออกมา
กู่ฉิงซานก็เอามือปิดปากอีกฝ่าย และวิ่งออกไปหลายสิบจั่งในหนึ่งลมหายใจ จนกระทั่งหยุดลงที่อีกด้านหนึ่งของค่าย
กู่ฉิงซานนาบตัวลงไปในพื้นโคลน จากนั้นเขานอนกลิ้งไปมาบนพื้น และยังคงโปะโคลนดำลงบนร่างกายไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
น้ำฝนที่ตกลงมาหลายวันทำให้ดินอ่อนนุ่ม กู่ฉิงซานคว้ามันขึ้นมากำใหญ่ ก่อนจะโปะใส่จ้าวหลิว ลากอีกฝ่ายหมอบลงกับพื้น และส่งสัญญาณให้ทำเช่นเดียวกันกับเขา
แม้ว่าจ้าวหลิวจะเป็นพวกหัวหน้าคนครัว แต่เขาก็มีงานมากมายให้ทำในแต่ละวัน ทว่าหลังจากทั้งหมดนี้ จ้าวหลิวไม่เคยต้องมาทำอะไรที่น่าเวทนาเช่นนี้เลย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้น
ทันทีที่ก้มหัวลง เตรียมที่จะปัดโคลนออก จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างจนทั้งร่างสั่นสะท้าน
มือทั้งสองของจ้าวหลิววางนาบลงกับพื้น เขารู้สึกได้ว่ามันกำลังสั่นไหว และด้วยความแข็งแกร่งของเขาที่ไม่มีพลังวิญญาณ ส่งผลให้ตัวเขาไม่อาจลุกขึ้นได้
พื้นโลก สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
จ้าวหลิวอ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะทิ้งตัวลงจมไปในโคลนอีกครั้ง
มังกรดินกำลังพลิกตัวใช่หรือไม่?
จ้าวหลิงหันไปมองกู่ฉิงซานด้วยความสงสัย แต่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายเพียงจับจ้องไปยังทิศทางของบ่อกักศพ และผิวตรงแอ่งน้ำ
จ้าวหลิวมองตามสายตาของกู่ฉิงซาน ก่อนจะเห็นสิ่งหนึ่งที่เขาต้องจดจำมันไปชั่วชีวิต
มันคือเท้า!
เท้าขนาดยักษ์ที่ใหญ่พอจะบดบังได้ทั้งสายตา เพียงขนาดของมันใหญ่โตยิ่งกว่าค่ายทหารถึงหลายเท่า
เท้าดังกล่าวเหยียบลงบริเวณผืนป่านอกค่ายทหาร และต้นไม้ทั้งหมดก็ถูกขยี้บดลงกับพื้น
เบนสายตาตามเท้าสูงขึ้นไป ปรากฏชั้นเมฆสีทะมึน ไร้ที่สิ้นสุด
จ้าวหลิวจ้องฉากนี้อย่างโง่งม เวลานี้เขาเข้าใจแล้วว่านี่มันมิใช่มังกรดินพลิกกลับ แต่เป็นที่ชัดเจนว่ามันคือเท้าข้างหนึ่งที่ตกลงบนพื้น จนส่งผลกระทบให้พื้นโลกสั่นสะเทือนไม่รู้จบ
ฉากตรงหน้านี้มันจะบ้าเกินไปแล้ว!
........................................


ตอนที่ 8 อุบัติเหตุ
กู่ฉิงซานเดินไปบนถนนที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนพลางย้อนนึกถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้
จากปฏิกิริยาของเนี่ยหยุน บ่งบอกว่าปัญหาที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ใช่ฝีมือของเขา
บางทีคงจะเป็นอย่างที่เนี่ยหยุนกล่าว ว่าเขาและซูเซี่ยเอ๋อนั้นใกล้ชิดกันเกิดไป จนถูกพวกที่เล็งซูเซี่ยเอ๋ออยู่เหม็นขี้หน้าเอา
ตอนนี้อยู่ในช่วงใกล้จบการศึกษา ลูกหลานจากตระกูลชั้นสูงก็น่าจะคิดถึงเรื่องที่ว่าควรจะจัดการอย่างไรกับชีวิตตัวเอง แต่พวกเขากลับ …
คนพวกนี้น่าขยะแขยงจริงๆ พวกเขามีศักดิ์และฐานะมากพอที่จะสามารถตามจีบซูเซี่ยเอ๋อได้อย่างถูกต้องและเปิดเผย แต่กลับดันคิดกำจัดนักเรียนยากจนเช่นเขา
กู่ฉิงซานแอบดูถูกในใจ แต่ในไม่ช้าความคิดนี้ก็ค่อยๆ ล่องลอยหายไปในอากาศ
เกมจะเปิดตัวขึ้นในอีกหนึ่งปี ซึ่งวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่โลกมนุษย์ยังสงบสุข
เวลาหนึ่งปีคงเพียงพอที่จะสร้างตัวตนให้ยืนหยัดอย่างมั่นคงในต่างโลก
สำหรับการกลับมาสู่โลกจริงในวันนี้ กู่ฉิงซานต้องการที่จะคิดเกี่ยวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย และเลือกมหาวิทยาลัยที่เหมาะสม
นี่ก็นับว่าเป็นหนึ่งในความปรารถนาสุดท้ายของชีวิต ที่อยากจะทำจนกว่าโลกจะถึงจุดจบ
มหาวิทยาลัยที่เขาสนใจไม่เพียงแต่จะต้องมีสภาพแวดล้อมที่ดีเท่านั้น แต่สมควรมีการวิจัยเรื่องของหุ่นรบ รวมไปถึงเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดตั้งโดยกองทัพ และมีการวิจัยพัฒนาอาวุธรวมอยู่ด้วย
ผู้เล่นกลุ่มแรกที่ได้เข้าไปในเกม หากคำนวณจากจำนวนประชากรแล้ว ถ้าได้เป็นอาจารย์หรือนักศึกษาในวิทยาลัยเหล่านั้น ก็น่าจะมีโอกาสได้เข้าร่วมมากกว่า
นั่นหมายความว่ามันจะช่วยให้ตนเตรียมตัวสำหรับรับมือเหตุการณ์วันสิ้นโลก และยังช่วยให้ได้ทำความรู้จักกับผู้คนในสายงานนั้นอีกด้วย
ระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังคิด จู่ๆ เขาก็พบว่า เบื้องหน้ามีคนเมาหกถึงเจ็ดคนเดินสวนมา
ทั้งหมดเป็นชายที่มีรอยสักเต็มตัว ย้อมผมสีทองดูสะดุดตา เดินส่ายไปมาภายใต้แสงสลัว
บนถนนเส้นนี้ ทางเท้ามันไม่กว้างพอที่จะให้เขาและกลุ่มขี้เมาเดินห่างกัน เรียกได้เลยว่าเดินผ่านชนิดไหล่ชนไหล่
คิ้วของกู่ฉิงซานขมวดมุ่นเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงตัวเปิดทางให้อีกฝ่ายเดินสวนไป
ในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายสวนกัน ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจ ร่างของชายผมทองก็เซไปทางกู่ฉิงซาน
 ในฐานะที่กู่ฉิงซานเป็นผู้ฝึกยุทธ ประจวบกับประสบการณ์ต่อสู้กว่าสิบปี ย่ำฝ่ามาแล้วทั้งทะเลเลือดและกองซากศพสูงเท่าภูเขา จังหวะที่ร่างจะปะทะกัน เขาก็เบี่ยงตัวหลบไปอีกด้านหนึ่ง
 ชายผมทองชนพลาดและเซไปหลายก้าว ก่อนที่จะหยุดนิ่ง ยืนหยัดอย่างมั่นคง
‘บ้าจริง มันดันหลบได้ซะนี่ ถ้าอย่างนั้นก็ใช้แผนสอง’ ชายผมทองหันกลับมาตะโกน “เฮ้ยไอ้เด็กนี่ แกกล้าผลักฉันงั้นเหรอ? พี่น้องทั้งหลาย จัดการมัน!”
สิ้นเสียง สีหน้าเมามายของกลุ่มหัวทองก็พลันหายวับไป
“ลงมือ!”
 ทั้งหมดกล่าวเสียงต่ำ ก่อนจะชักมีดออกมา และพุ่งเข้าหากู่ฉิงซาน
“ที่แท้ก็มาไม้นี้เองสินะ” เห็นแบบนี้ กู่ฉิงซานก็เข้าใจทุกสิ่งทันที
คนพวกนี้เห็นได้ชัดว่ามาหาเขา
ถ้าคุณเมาและคิดจะต่อสู้จริง คงไม่สามารถใช้มีดได้อย่างคล่องแคล่วแบบนี้
ทั้งหมดเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงลมหายใจ ชายคนแรกก็พุ่งถึงตัวกู่ฉิงซานพร้อมกับแทงมีดตรงไปยังหัวใจของเขา
มีดนี้ว่องไวเป็นอย่างยิ่ง หากถูกแทงโดยตรงก็คงจะตายทันที
พวกนี้มันมืออาชีพ!
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นระรัว ทว่าเขากลับไม่ก้าวถอยหลัง แต่เลือกพุ่งสวนกลับไปยังอ้อมแขนออกอีกฝ่าย
“เอาไปกินซะ!”
นิ้วทั้งห้ากางออก และกระแทกฝ่ามือเข้าเต็มรัก
ชายตัวเปิดหมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะลอยไปกระแทกเข้ากับกลุ่มเพื่อนที่ตามมาสมทบด้านหลัง
เหล่าอันธพาลที่ถูกร่างเพื่อนอัดกระแทกรู้สึกราวกับมีกระทิงพุ่งเข้าใส่เอว ความเจ็บปวดระเบิดออกมาจนล้มลงกับพื้นส่งเสียงครวญคราง
ส่วนคนที่ถูกฝ่ามือกระแทกจนหมุนติ้วๆ ตรงหน้าอกของเขาบัดนี้ปรากฏหลุมลึกจมหายเข้าไปในร่างกาย และไม่หายใจอีกต่อไป
พอเห็นแบบนั้น กู่ฉิงซานก็ยกมือขึ้นเกาหัวแล้วกล่าวออกมา “ฉันลืมไปเลย นี่มันไม่ใช่ช่วงเวลาในวันสิ้นโลกซะหน่อย”
กลุ่มหัวทองตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งเดียวที่ยังยืนอยู่ ความเย็นเยียบวาบผ่านในหัวใจ เขากล่าวเสียงสะท้าน“มัวทำอะไรกันอยู่ รีบลุกขึ้นเร็ว!”
หากฝ่ามือเดียวของผู้ฝึกยุทธสามารถสังหารผู้คนลงได้ก็ไม่น่าแปลกอะไร แต่มันจะต้องใช้พละกำลังแค่ไหนกันถึงจะล้มคนอื่นๆ ที่วิ่งตามมาด้วย?
นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน กลุ่มคนที่มารวมตัวกันนี้ จะดีจะร้ายก็เป็นถึง นักสู้ระดับหนึ่งถึงสองดาว เพียงแค่ฝ่ามือเดียวที่ไม่แม้แต่จะโดนตัวด้วยซ้ำ กลับทำให้พวกเขาล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ
นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ !
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ เขาไม่เห็นด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างไร
ความแข็งแกร่งอันน่าหวาดหวั่นนี้ เกรงว่าอีกฝ่ายอย่างน้อยจะต้องเป็นนักสู้ระดับเจ็ดดาวหรือเหนือยิ่งกว่าแน่ๆ
นอกจากนี้ยังอาจเป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในกลุ่มหวูเต๋า วิถียุทธ และอาจทะลวงไปถึงระดับเก้าดาวที่เรียกกันว่าปรมาจารย์นักสู้ก็เป็นได้
ทว่าเขาไม่กลับไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้วกู่ฉิงซานก็แค่ลืมตัว เลยเผลอใส่พลังวิญญาณลงบนฝ่ามือ
ผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นสอง หากไม่ใช้พลังวิญญาณ ร่างกายของเขาจะมีสมรรถภาพอยู่ในระดับเดียวกับนักสู้ระดับสี่ดาวเท่านั้น
แต่หากใช้พลังวิญญาณ มันก็จะต่างออกไป พลังในการทำลายล้างจะพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว
สีหน้าของกลุ่มอันธพาลทั้งหมดพลันเปลี่ยนไป ก่อนที่ทั้งหมดจะหยิบปืนขึ้นมา! หากต้องเผชิญหน้ากับนักสู้ที่มีระดับเหนือกว่า อาวุธปืนนับว่าเป็นการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแล้ว
 เดิมทีตั้งใจจะสร้างสถานการณ์ว่าเกิดการทะเลาะวิวาทกันของกลุ่มขี้เมา และทำให้เป้าหมายบาดเจ็บจนล้มตายลง…ทำให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีหลักฐานใดๆ
 ใครจะไปรู้ว่า ชายคนนี้ที่ดูเหมือนเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายกลับมีพลังฝ่ามือที่ดุดันแบบนี้!
ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว ไม่จำเป็นต้องทำตามแผนเดิมอีกต่อไป ฆ่าก่อนแล้วค่อยคิดทีหลัง!
 เพียงเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายกู่ฉิงซานก็เข้าใจเจตนาทันที
 แม้พวกเขาจะรวดเร็ว แต่กู่ฉิงซานรวดเร็วยิ่งกว่า!
 ธนูกองทัพพลันปรากฏขึ้นในมือของเขาจากอากาศที่ว่างเปล่า
 “ตั้งแต่ที่พวกแกต้องการจะฆ่าฉัน พวกแกน่ะ…ก็ได้ตายลงไปแล้ว!”
มือทั้งสองของกู่ฉิงซานวูบไหวเป็นเงา และปลดปล่อยลูกศรหกดอกออกไปอย่างรวดเร็ว
ยิงต่อเนื่อง!
ปุๆ!
ห้าคนที่ยืนกระจายตัวกันไป ทั้งหมดต่างถูกเจาะทะลุหัวด้วยลูกศรขนนกอย่างแม่นยำ
เหลือเพียงชายคนสุดท้าย ที่ลูกศรปักลงบนฝ่ามือของเขา จนไม่อาจกำปืนอีกต่อไปได้และจำต้องปล่อยมันร่วงลงกับพื้น เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
เขารู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าของอีกฝ่าย ชายคนสุดท้ายจึงคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ลังเลและร้องขอความเมตตา “ไว้ชีวิตฉันเถอะ วันนี้ฉันรู้แล้วว่าตนเองสมควรได้รับการลงโทษที่เลือกเดินทางชั่วร้ายสายนี้ ไม่ว่าอะไรที่มันสามารถใช้แลกชีวิตอันโสมมของฉันได้ ฉันก็จะทำ”
กู่ฉิงซานเอ่ยถาม “ใครส่งคุณมา?”
ได้ยินคำถาม ชายคนนั้นก็กวาดสายตาไปยังร่างไร้วิญญาณทั้งห้าด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโกรธ
ความหวาดกลัวเกิดจากการกระทำอันป่าเถื่อนของอีกฝ่าย ที่สังหารเพื่อนๆของเขาทั้งหมดลงอย่างเลือดเย็น ส่วนความโกรธนั้นเกิดจากการที่ผู้ว่าจ้างพวกเขาไม่ยอมระบุข้อมูลให้ชัดเจน หรือไม่จริงๆแล้วนี่อาจจะเป็นหลุมพรางที่ใช้สังหารพวกเขาที่เป็นกลุ่มนักฆ่าใต้ดินระดับล่างก็ได้
ไม่ว่าจะในกรณีใดก็ตาม หากรอดไปได้ เขาจะไม่ยอมให้ผู้ว่าจ้างอยู่อย่างสุขสบายแน่นอน
ชายคนนั้นคิด ก่อนจะกล่าวเสียงสั่นว่า “พวกเราถูกว่าจ้างจากคนที่ชื่อว่าสงหู่จากตระกูลเนี่ย”
 “ดีมาก ฉันชอบคนซื่อสัตย์”
กู่ฉิงซานเดินสำรวจรอบๆอย่างช้าๆ ระหว่างทางเขาก็ไม่วายเก็บลูกศรที่ยิงออกไปกลับมา
ลูกศรพวกนี้เป็นชนิดพิเศษที่สร้างขึ้นมาใช้ในสงครามโดยเฉพาะ มันสามารถบรรจุพลังวิญญาณลงไปได้ และนั่นทำให้แม้กระทั่งคนธรรมดาก็ยังสามารถใช้งานมันได้
หากไม่ใช่เพราะว่าระดับฐานวรยุทธของกู่ฉิงซานต่ำจนเกินไป และปราณปรับแต่งขั้นสองยังไม่แกร่งพอที่จะต้านทานกระสุนปืนได้ เขาก็คงไม่จำเป็นต้องใช้ธนูในการต่อสู้ครั้งนี้
สิ่งต่างๆได้รับการกระจ่างแจ้งแล้ว แท้จริงแล้วนี่เป็นฝีมือของเนี่ยหยุน
 อย่างไรก็ตามตระกูลเนี่ยก็เป็นถึงตระกูลชั้นสูงในมณฑลฉางหนิง ที่พักของพวกเขาไม่ได้มีเพียงคนอย่างเนี่ยหยุนอยู่ แต่ยังมีพวกที่เป็นหวูเต๋า วิถียุทธ ระดับปรมาจารย์นักสู้ เทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง กับเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า คอยคุ้มกันอยู่ด้วยอย่างแน่นอน
“เนี่ยหยุน…จากนิสัยของเขา เขาคงจะไม่ยอมแพ้เพียงเท่านี้แน่”
กู่ฉิงซานนึกถึงบุคลิกของอีกฝ่ายและเอ่ยพึมพำกับตนเอง
คนแบบนี้มักใจแข็งเป็นเหล็กกับผู้อื่น แต่ยอมอ่อนข้อให้กับตนเอง เป็นประเภทที่จัดการได้ยาก
กู่ฉิงซานสำรวจรอบๆ อย่างรวดเร็วด้วยจิตสัมผัสเทวะ ก่อนจะนำศพเก็บใส่ถุงสัมภาระ
ถุงสัมภาระสามารถเก็บสิ่งของทั้งหมดที่ไม่มีชีวิตได้ ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม เดิมทีมันเป็นตัวช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่ผู้ฝึกยุทธในการพกพาสิ่งของและอุปกรณ์สวมใส่ แต่ตอนนี้มันถูกใช้งานเพื่อเก็บศพ และทำลายหลักฐานในจุดเกิดเหตุ
เมื่อถึงเวลาที่กู่ฉิงซานกลับเข้าไปในต่างโลก ร่างพวกนี้ก็จะถูกโยนลงไปในบ่อกักศพ ที่ไม่มีใครสามารถตามหาร่องรอยของคนเหล่านี้ได้อีกตลอดกาล…
........................................


ตอนที่ 11 ลอบสังเกตการณ์
ผ่านไปครู่หนึ่งหญิงงามก็กล่าวเสียงนุ่มราวกระซิบ “ไปจัดการเปิดวิดีโอเมื่อครู่ให้เล่นใหม่ ฉันต้องการจะดูภาพการต่อสู้เมื่อกี้อีกครั้ง”
ชายสวมแว่นกันแดดถอนหายใจด้วยความผ่อนคลาย และเอ่ยถามด้วยความสงสัย “แต่มันเป็นแค่การต่อสู้ระดับปรมาจารย์นักสู้ ท่านยังต้องการจะดูจริงๆ หรือ?”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “เจ้าเด็กยากจนนี่มีบางอย่างแปลกๆ ฉันต้องการดูอีกครั้ง”
ชายสวมแว่นเปิดวิดีโอในห้อง และกลอย้อนกลับไปเล่นใหม่ตั้งแต่ต้น
“หยุด”หญิงสาวสั่ง
ชายสวมแว่นกดปุ่มหยุดชั่วคราว และภาพก็หยุดนิ่ง
นี่คือช่วงเวลาสุดท้ายที่กู่ฉิงซานเปิดใช้งานพลังวิญญาณและถ่ายเทมันลงไปคลุมลูกศร
“คุณเห็นนั่นไหม” หญิงสาวหรี่สองตาของเธอ และชี้ไปยังตำแหน่งหัวลูกศร “ชั้นอากาศเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมากที่สุด และอากาศจะตอบสนองต่อพลังใดๆ ที่ปรากฏในอากาศ”
ชายสวมแว่นเพ่งมองอย่างจริงจังไปยังหัวลูกศร ก่อนจะพบว่าตรงเบื้องหน้าของมันเกิดสองระลอกคลื่นโปร่งใสบิดเป็นเกลียวขึ้น
เขาส่ายหัวและกล่าว “ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย ไม่แน่มันอาจจะเป็นเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า”
“น่าสนใจจริงๆ แม้ว่ารูปลักษณ์ของพลังนี้จะดูเล็กจ้อยและอ่อนแอ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงเอกลักษณ์ที่พิเศษบางอย่าง” หญิงสาวเอ่ยพึมพำ ขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่บนจอ “พวกเราต้องหาวิธีติดต่อกับเด็กยากจนคนนี้”
ค่ำคืนที่ยาวนาน ในที่สุดก็ผ่านพ้นไป
ทางตอนใต้ของเมือง ย่านที่พักอาศัยหรู
“นายไม่ต้องการที่จะแก้แค้นให้พรรคพวกเหรอ?” กู่ฉิงซานมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
หวังหมิงส่ายหัวและกล่าว “พวกเราทุกคนก็แค่ถูกดึงดูดโดยเงินรางวัลของภารกิจ และมาร่วมมือกันชั่วคราว ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ”
หวังหมิงโยนกุญแจให้กู่ฉิงซานและกล่าว “นายไว้ชีวิตฉัน สิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำเพื่อนายได้ก็คือมอบสถานที่ลับแห่งนี้ไว้ให้นายพักผ่อน หลังจากทั้งหมดนี้ ทุกคนในตระกูลเนี่ยมีอำนาจมากเกินไป”
กู่ฉิงซานคว้ากุญแจ ก่อนจะมองไปยังอีกฝ่ายและกล่าว “ขอบคุณสำหรับน้ำใจของนาย ตอนนี้ฉันคงต้องขอตัวก่อน”
หวังหมิงรีบเอ่ยถาม “นายจะไปไหน?”
“ไปทำงาน”
“ทำงาน?” หวังหมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง
“อ่า ก็ทำงานหาเงิน ฉันก็ต้องกินต้องใช้ อธิบายง่ายๆไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น” กู่ฉิงซานกล่าวอย่างจริงจัง
เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่อยู่ลำพัง ดังนั้นหากต้องการเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ ค่าเล่าเรียนจะต้องสูงมาก แถมยังต้องใช้แต้มบุญอีกด้วย
นอกจากนี้วิชาเอกที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษคือสาขาหุ่นรบ ซึ่งเป็นสาขาที่มีค่าใช้จ่ายมากกว่าสาขาอื่นหลายเท่าตัว
กู่ฉิงซานทำงานหลายอย่างเพื่อสะสมเงิน และยังคอยสะสมแต้มบุญที่เป็นทักษะส่วนบุคคลไว้ใช้สำหรับอนาคต นอกจากนี้เขายังต้องหาที่เงียบๆ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการสอบที่จะมาถึงด้วย
หวังหมิงสงสัยว่าหูของเขาคงมีปัญหา และได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายผิดไป
เบื้องหน้าของเขาคือเด็กหนุ่มที่สามารถสังหารนักฆ่าห้าคนได้ในหนึ่งลมหายใจ แม้กระทั่งหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้สุดแกร่งก็ยังถูกเขาสอยตกจากตึกชั้นยี่สิบสองกลายเป็นโคลนเหลวไปโดยระเบียบ
ตัวตนแบบนี้ ยังต้องไปทำงานหาเงินเพื่อรักษาความเป็นอยู่ของตัวเองอีกหรือ?
ฟังที่เขาพูดเมื่อครู่ เจ้าตัวบอกว่าเตรียมตัวที่จะไปเรียนมหาวิทยาลัย?
หวังหมิงที่มีชีวิตอยู่มายาวนานกว่าสามสิบปี วันนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าค่านิยมของตนถูกพลิกคว่ำลงโดยสมบูรณ์
“ฉันจะรับกุญแจนี่ไว้” กู่ฉิงซานชูกุญแจขึ้น ก่อนจะขบคิดและกล่าวต่อ “และจะขอแนะนำนายสักหน่อย ตอนนี้นายรีบหนีออกจากมณฑลฉางหนิง แล้วมุ่งไปทางตะวันออก หนีไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเข้าสู่สาธารณรัฐฟูซี”
“ทำไมล่ะ?”หวังหมิงกล่าว
“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน ทางด้านฉันนั้นอยู่ในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับตระกูลซู ครั้งนี้ตระกูลเนี่ยทำไม่สำเร็จ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่มีครั้งต่อไป ทว่าอย่างไรเสียก็คงสำหรับฉันพวกเขาคงไม่อาจทำอะไรได้ในเร็วๆ นี้แน่นอน แต่นายแตกต่างออกไป นายเป็นนักฆ่าไม่ควรอยู่ในที่แจ้ง ถ้านายยังไม่รีบไปจากที่นี่ในอนาคตนายอาจจะถูกฆ่าเมื่อไหร่ก็ได้”
หวังหมิงเงียบอยู่นาน สุดท้ายจึงเริ่มเอ่ยปาก “ฉันจะไป แล้วหวังว่าในอนาคตเราจะได้พบกันอีกครั้งในฐานะเพื่อนที่ดี ลาก่อน”
การตัดสินใจเด็ดขาดเช่นนี้ไม่ง่ายเลย แต่เขากลับแทบจะไม่เสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ความกล้าของชายคนนี้นับว่าไม่เลวเลย
กู่ฉิงซานพยักหน้าด้วยความชื่นชม และออกจากห้องไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา กู่ฉิงซานก็มาถึงอาคารที่สูงตระหง่านดูล้ำสมัย
หลังจากที่รูดบัตร เจ้าตัวก็ตรงเข้าสู่อาคาร ก่อนจะรูดอีกครั้ง และมุ่งหน้าลงสู่ในส่วนของชั้นใต้ดิน
หลังจากที่ผ่านการตรวจสอบสแกนม่านตาและลายนิ้วมือแล้ว กู่ฉิงซานก็เปลี่ยนเสื้อคลุมทำงาน ก่อนจะเข้าลิฟต์และมุ่งลงสู่อาคารใต้ดินชั้นที่ห้าสิบ
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
“ยินดีต้อนรับหมายเลข สี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด สู่แผนกวิจัยและพัฒนาเกราะรบกังเตี๋ยแห่งมณฑลฉางหนิง”
กู่ฉิงซานก้าวเข้ามาด้านใน
ตรงข้ามกับเขา มีหุ่นรบกังเตี๋ยสูงประมาณห้าเมตร และคนในชุดทำงานหลานคนกำลังวุ่นอยู่รอบหุ่นรบ ดูเหมือนพวกเขากำลังถกเถียงกันอยู่
นี่คือศูนย์วิจัยและพัฒนาหุ่นรบที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฉางหนิง นอกจากนี้ยังเป็นอุตสาหกรรมหลักของตระกูลซู แม้กระทั่งเด็กๆ ในตระกูลซู หากไม่มีความสามารถมากพอ เช่นเดียวกันก็จะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่พื้นที่นี้
กู่ฉิงซานมองไปยังเหล่าหุ่นรบต่อสู้ ในหัวใจของเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้น
นี่คือผลิตภัณฑ์ของอารยธรรมมนุษย์ มันคือการตกผลึกของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกิดจากการบรรจบกันของวิชาการในสาขาชั้นสูงต่างๆนับไม่ถ้วน และเป็นตัวแทนของกำลังรบที่ทรงประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก
ไม่ว่าจะรถเหินเวหาหรืออะไรก็ตาม เมื่ออยู่ต่อหน้าหุ่นรบกังเตี๋ยนี้ มันก็จะเป็นเพียงสิ่งอ่อนแอที่ถูกระเบิดทิ้งลงอย่างง่ายดาย
เจ้าเครื่องจักรเลือดเย็นอันยอดเยี่ยมนี้ ช่างมีเสน่ห์เหลือร้ายสำหรับผู้ชายทุกคนจริงๆ
“หมายเลข สี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด สมัครหัวข้อวิจัย”กู่ฉิงซานกล่าว
“โปรดอธิบายเนื้อหาหัวข้อที่คุณกำลังจะทำ เพื่อให้สมองกลของช่วยเตรียมการ” เสียง
อิเล็กทรอนิกส์สังเคราะห์ดังขึ้น
“การควบคุบพลังงานอิเล็คตรอนในการขับเคลื่อนหุ่นรบเครื่องที่”
“หมายเลข สี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด หัวข้อของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว ระยะเวลาวิจัยคือหกวัน ห้องพักของคุณคือห้องหมายเลขสี่ศูนย์ศูนย์เหก้า เพื่อประสิทธิภาพในการทำงานและสุขภาพที่ดี โปรดใส่ใจกับการพักผ่อน และกินดื่มให้ตรงเวลาด้วย”
“ขอบคุณ” กู่ฉิงซานโล่งใจ
เป็นอย่างที่คาดเอาไว้ เขาสามารถอยู่ที่นี่ได้เป็นเวลาหกวันติดต่อกัน และหากหัวข้อโครงการเสร็จสมบูรณ์ก็จะได้รับรางวัลที่สมน้ำสมเนื้อ
หากเขาอยู่ที่นี่ มันจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน จะเว้นก็แต่จักรวรรดิฟูซีทำการโจมตีรัฐบาลกลาง แต่หากเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้น คงมิใช่แค่เพียงเขาที่ต้องเผชิญกับอันตราย แต่เป็นทั่วทั้งมณฑลฉางหนิงเลยต่างหาก
เงื้อมมือของตระกูลเนี่ยไม่อาจเอื้อมเข้ามาถึงที่นี่ได้
หกวันต่อจากนี้ จะเป็นวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยพอดิบพอดี
เมื่อถึงเวลาเสร็จสิ้นการสอบ ฉันก็จะหายตัวไปได้ทันที
สำหรับปัจจุบันนี้ มาสงบจิตใจโดยการวิจัยหุ่นรบดีกว่า!
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่เดินกระโดดพลางฮัมเพลงเล็กๆ น้อยๆ ด้วยความสุข เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะตรงไปหามัน
ในชีวิตที่ผ่านมาของเขา ฉิงซานได้พัฒนาสิ่งดีๆ ไปแล้วมากมาย ตลอดสิบปีจวบจนถึงวันสิ้นโลก เขาไม่เคยเลิกวิจัยหุ่นรบเลย นั่นทำให้ความรู้และงานวิจัยของเขาอาจจะไกลเกินกว่ายุคปัจจุบันนี้ไปมากโข
และสภาวะในที่แห่งนี้ก็นับว่าดีทีเดียว หากเขามีความคิดอะไรดีๆ ก็สามารถนำมาทดสอบได้เลยโดยตรง
ภายนอกของบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย ณ ชั้นบนสุดของตึกอีกแห่งหนึ่ง
ชายตัวใหญ่ไว้ผมยาวสวมแว่นกันแดดสีดำกำลังยืนอยู่บนดาดฟ้า ในมือถืออุปกรณ์สื่อสาร และกำลังรายงานเกี่ยวกับเรื่องของกู่ฉิงซานอย่างหมดหนทาง
“ดังนั้นคุณกำลังจะบอกว่าเขาเป็นนักวิจัยหุ่นรบ?”
น้ำเสียงเย็นชาของหญิงสาวส่งมาจากปลายสาย ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงแป้นพิมพ์ดังมาเป็นระยะๆ
“เป็นเช่นนั้น ฝ่าบาท ที่ๆเขาอยู่มีการป้องกันแน่นหนามาก เกรงว่าต่อให้กระหม่อมเปิดเผยความสามารถและทุ่มสุดตัว ก็คงจะไม่อาจนำตัวเขาออกมาได้ ตรงกันข้ามมันจะกลายเป็นฉนวนไปสู่สงครามเสียมากกว่า”
“เข้าใจแล้ว กลับมาก่อน ไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาใดๆ พวกเราจะใช้ช่องทางปกติเอา”หญิงสาวขบคิดแล้วกล่าวออกมา
“ช่องทางปกติ? ท่านกำลังจะกล่าวอะไร?”
ชายสวมแว่นกันแดดเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
ไม่น่าแปลกใจหรอกที่เขาต้องถามอย่างระมัดระวังเช่นนี้ ครั้งสุดท้ายที่ฝ่าบาทของเขาเอ่ยประโยคนี้ออกมา นั่นคือการประกาศสงคราม เมื่อย้อนคิดถึงเรื่องในช่วงเวลานั้น ชายสวมแว่นก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
“คุณมั่นใจได้ ฉันจะเตรียมตัวไปเยี่ยมอย่างเป็นทางการ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องปลอมตัวหรือปกปิดสถานะ” หญิงสาวกล่าว
ชายสวมแว่นผ่อนคลายลงและกล่าว “แล้วภารกิจที่พวกเราต้องทำล่ะ?”
“ภารกิจอะไร?”
“เฟ้นหาผู้ที่มีพรสวรรค์สูงสุดจากรัฐบาลกลางอย่างไรเล่า ฝ่าบาท”
“แล้วสิ่งที่พวกเรากำลังกระทำอยู่นี่เรียกว่าอะไร”
ใบหน้าของชายสวมแว่นเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าหนูคนนี้ คือผู้ที่มีพรสวรรค์สูงสุดจริงๆ น่ะหรือ?”
ปลายสาย หญิงสาวหุ่นเพรียวบางหน้าตางดงามกำลังพรมมือทั้งสองของเธอบนจอภาพเสมือนที่เป็นม่านแสงและกล่าว “ฉันได้ลองคำนวณดูแล้วว่าพลังอันไร้ที่มาของเขาที่ใช้หนุนเสริมพลังงานจลน์ของลูกศรนั้นน่าทึ่งมากทีเดียว และคุณก็ควรจะไปมองหาบทความในวารสารวิทยาศาสตร์ของรัฐบาลกลางที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับการจำลองหุ่นรบให้เลียนแบบพฤติกรรมมนุษย์มาอ่านบ้างนะ”
“ทำไมต้องอ่านด้วย?”
“ก็เพราะคนที่เขียนมันคือกู่ฉิงซานอย่างไรล่ะ”
หญิงสาวคนนั้นมองข้อความบนม่านแสงพลางเลียริมฝีปากของเธอเบาๆ สีหน้าที่เผยถึงความตื่นเต้นของเธอราวกับว่าว่าตัวเธอเป็นแมวที่กำลังจับจ้องชิ้นปลามัน
........................................


ตอนที่ 18 ของขวัญวันเกิด (1)
ทั้งวันได้ผ่านล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว กู่ฉิงซานอยู่ในเกมจนถึงกำหนดเวลาที่จำกัด และถูกส่งกลับสู่โลกจริง ทว่าช่วงเวลาในโลกจริงกลับผ่านไปแค่เพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
เสียงเรียกเข้าของอุปกรณ์สื่อสารที่ถูกวางทิ้งไว้บนเตียงดังขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาหยิบมันขึ้นมาดูและพบว่า มีสายที่ไม่ได้รับถึงเจ็ดสาย และทั้งหมดมาจากซูเซี่ยเอ๋อ
กู่ฉิงซานกดรับ และภาพทางฝั่งเขากับอีกฝ่ายก็เชื่อมต่อกันทันที
ใบหน้าอันละเอียดลออของซูเซี่ยเอ๋อที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความอ่อนเยาว์ปรากฏขึ้นบนอุปกรณ์สื่อสาร
“พี่ใหญ่ฉิงซาน ฉันมีข่าวดีที่จะนำมาแบ่งปันกับนาย”
ซูเซี่ยเอ๋อกล่าวอย่างมีความสุข
“อ๋า? ข่าวดีอะไรงั้นเหรอ?” กู่ฉิงซานถาม
ซูเซี่ยเอ๋อสูดหายใจลึกและกล่าวเน้นย้ำทีละคำ “ฉัน ได้ ทุน เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง! นั่นหมายความว่าฉันไม่จำเป็นต้องทำการสอบเพื่อวัดคะแนนเข้ามหาวิทยาลัยอีกต่อไป และฉันจะต้องไปรายงานตัวทันที!”
เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ กู่ฉิงซานก็อดไม่ได้ที่จะต้องยิ้มตาม และเอ่ยแสดงความยินดี “มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงนับว่าเป็นสถาบันที่ดีที่สุดของรัฐบาลกลาง ขอแสดงความยินดีกับเธอด้วย”
ซูเซี่ยเอ๋อเลียริมฝีปากและกล่าว “น่าเสียดายที่ทางตระกูลเตรียมให้ฉันต้องออกเดินทางในทันที ดังนั้นฉันเลยคงไม่ได้ไปกินบาร์บีคิวที่ร้านแผงลอยของนายในคืนนี้”
กู่ฉิงซานหัวเราและกล่าว “นั่นไม่สำคัญหรอก ไว้เธอกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะทำให้เธอกินเอง”
เขาคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องนี้และเอ่ย “ไว้รอเธออายุสิบแปดปีซะก่อน ถึงเวลานั้นเธอก็จะดื่มแอลกอฮอล์ได้ พอถึงเวลานั้นฉันจะนำไวน์ไปให้เธอเป็นการส่วนตัว รู้ไว้ด้วยล่ะว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน คนธรรมดาไม่มีทางได้ดื่มไวน์ที่ฉันทำขึ้นเองได้หรอกนะ”
ประโยคนี้ที่กู่ฉิงซานเอ่ยออกมาดูเหมือนเป็นคำกล่าวธรรมดาๆ เนื่องเพราะเขาได้รับอิทธิพลมาจากเพื่อนเก่าในชีวิตก่อนหน้า เมื่อไม่มีอะไรที่จะสามารถทำได้ เขาก็มักจะทำอาหารบางอย่าง หรือหมักไวน์ แล้วนำไปอวยพรอีกฝ่ายด้วยตัวเอง
นอกจากนี้เขายังได้เรียนรู้วิธีการทำค็อกเทล แน่นอนว่าฝีมือระดับซูเปอร์คลาส และในภายหลังยังได้เรียนรู้การใช้วัสดุจากต่างโลกมาใช้หมักไวน์อีกด้วย ซึ่งส่วนผสมของมันมีประโยชน์ที่ดีต่อร่างกายมาก
นั่นทำให้ยอดยุทธหลายคนต้องการเป็นสหายกับกู่ฉิงซาน ไม่ใช่เพียงแค่เฉพาะสถานะผู้บัญชาการรบของเขา แต่ยังเป็นเพราะไวน์ของเขามันคุณภาพดีจนน่าดึงดูดใจอีกด้วย
แต่สำหรับซูเซี่ยเอ๋อ พอได้ยินคำว่า ‘ไวน์’ ริ้วแดงก็ปรากฏขึ้นบนพวงแก้มเธอ ก่อนจะกล่าวแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ “พี่ใหญ่ฉิงซานก็ต้องผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้นะ สู้เขา ฉันจะรอนายอยู่ที่เมืองหลวง”
ช่วงท้ายๆ ประโยคเสียงเธอเบาลงจนเกือบจะไม่ได้ยิน
แต่กู่ฉิงซานคือใคร? เขาคือผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นห้า เพียงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยในอากาศยังไม่อาจเล็ดลอดการได้ยินของเขาไปได้ ยิ่งเป็นเสียงเบาๆ ที่เปล่งออกมายิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
กู่ฉิงซานมักจะใช้ชีวิตแบบหลบเลี่ยงความตาย ดังนั้นเขาจึงไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับความรักที่แฝงอยู่ในถ้อยคำกล่าวนี้
เขาอึ้งและเริ่มสับสน ก็เรื่องที่เขาพูดไปชัดเจนว่ามันเกี่ยวกับอาหารและแอลกอฮอล์ ไหงถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับความจริงใจของซูเซี่ยเอ๋อ ในหัวใจของกู่ฉิงซานก็เต้นครึกโครมอย่างไม่อาจอดกลั้น
กู่ฉิงซานกำลังจะกล่าวอธิบายสิ่งที่เขาพูด แต่ซูเซี่ยเอ๋อกลับหลบตาเขาเสียก่อน แถมยังไม่กล้าเหลือบกลับขึ้นมามองอีกเลย และยื่นมือเล็กๆ มายังอุปกรณ์สื่อสาร ก่อนที่ภาพตรงหน้าเขาจะดับไป
มันน่าอายที่จะพูดแบบนี้ แต่ซูเซี่ยเอ๋อรู้สึกว่าเธอกำลังจะเป็นบ้า
ก่อนหน้านี้เธอต้องเผชิญหน้ากับกู่ฉิงซานที่มาสารภาพรักกับเธอต่อหน้าครู นักเรียน และแขกทั้งโรงเรียน ในความเป็นจริงหัวใจของเธอรู้สึกเจ็บปวดมาก เนื่องเพราะเธอไม่อาจให้สัญญาแก่อีกฝ่ายได้
ถ้าหากเธอรับคำขอของกู่ฉิงซานต่อหน้าทุกคน ไม่ต้องเอ่ยถึงผู้ใหญ่ในตระกูลของเธอที่จะไม่ยอมปล่อยกู่ฉิงซานไป แต่พวกเพลย์บอยของตระกูลชั้นสูง ก็จะเริ่มลอบโจมตีกู่ฉิงซานด้วย
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ซูเซี่ยเอ๋อยินดีที่จะเห็น
ใครจะรู้ว่าทุกอย่างกลับเป็นเรื่องเข้าใจผิด และเป็นคนอื่นที่ต้องการสร้างปัญหา
ในงานเลี้ยง กู่ฉิงซานตอบโต้อย่างใจเย็น กล่าวอย่างมีเหตุผล และจัดการแก้ปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หัวใจของซูเซี่ยเอ๋อรู้สึกโล่งอก และความประทับใจที่มีต่อกู่ฉิงซานก็ยังเพิ่มมากขึ้น
และนั่นคือสาเหตุที่ก่อให้เกิดความคิดริเริ่มที่จะติดต่อกับเขาในวันนี้
อีกด้านหนึ่ง กู่ฉิงซานยืนจ้องอากาศตรงหน้าอยู่เนิ่นนาน จนเขาได้รับการแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า เขาจึงได้สติกลับมา
มันเป็นข้อความจากซูเซี่ยเอ๋อ
“พี่ใหญ่ฉิงซาน จำวันเกิดครั้งล่าสุดของนายได้ไหม?”
มุมปากของกู่ฉิงซานคลี่ออกเล็กน้อย เขาป้อนข้อความผ่านอุปกรณ์สื่อสาร “ในตอนนั้นเธอส่งกล่องของขวัญที่ข้างในเต็มไปด้วยดาวกระดาษมาให้ เพื่อของขวัญชิ้นนี้ เธอถึงกับใช้เวลาทั้งอาทิตย์ในการพับมัน นิ้วเธอเป็นแผลครบทั้งสิบนิ้ว เจ็บจนไม่สามารถถือปากกาได้ ดังนั้นพอหมดเวลาสอบแล้วปรากฏว่าเธอยังทำมันไม่เสร็จ สุดท้ายเธอก็ร้องไห้ออกมา”
ในหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น “เรื่องโง่ๆ แบบนั้น ฉันจะลืมมันได้อย่างไรกัน…”
“ฮึ! ว่าฉันโง่อย่างงั้นเหรอ นายมันคนไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ! สัปดาห์หน้าเป็นวันเกิดของฉัน ทีฉันยังทำของขวัญวันเกิดให้นายเลย เพราะฉะนั้นนายก็ต้องทำให้ฉันด้วย ฉันต้องการของขวัญวันเกิด!”
กู่ฉิงซานหลับตาลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป “ตกลง”
เมื่อความทรงจำดีๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา ใกล้จนแทบจะเอื้อมถึง กู่ฉิงซานยอมรับว่าตัวเขาเองก็อดไม่ได้ที่จะคว้ามันเอาไว้
“แต่นี่ ช่างมีความสุขจริงๆ ”
กู่ฉิงซานพึมพำกับตนเอง ในหัวใจของเขาได้ตัดสินใจแล้ว
เขาลุกขึ้นและเดินออกจากห้องพัก ก่อนจะเข้าลิฟต์ รูดการ์ด และกดปุ่ม ‘ชั้นเก้าสิบเก้า’
ลิฟต์เลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางจนถึงชั้นบนสุดของตึกบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย
กู่ฉิงซานเดินออกมา ก่อนจะหยุดอยู่หน้าแกนกลางตัวประมวลผลขนาดใหญ่ที่ชั้นบนสุด และวางฝ่ามือของเขาลงบนเครื่องสแกน
เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น “ยืนยันตัวตน หมายเลขสี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ดคุณต้องการใช้บริการอะไร?”
นี่คือระบบสมองควอนตัมหลักของบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ยแห่งฉางหนิง ทุกเรื่องภายในเครือบริษัทจะได้รับการดูแลจัดการโดยมัน
กู่ฉิงซานกล่าว “ฉันต้องการสมัครเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง เทพธิดาแห่งความยุติธรรม”
สิ้นเสียงของเขา เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังตอบทันที “การเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง จำเป็นที่จะต้องได้รับการตรวจสอบอย่างเข้มงวดที่สุด รวมไปถึงตรวจสอบแต้มบุญส่วนบุคคลอีกด้วย ทั้งนี้เพื่อให้แน่ใจว่าความน่าเชื่อถือของบริษัทกังเตี๋ยจะไม่ได้รับความเสียหายจากพฤติกรรมส่วนบุคคลของคุณ คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการเชื่อมต่อกับเทพธิดา?”
“ฉันแน่ใจ” กู่ฉิงซานกล่าว
“เช่นนั้น ตามที่คุณปรารถนา ระบบตรวจสอบจะเริ่มต้นภายในหนึ่งนาที”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ค่อยๆ จางหายไป แต่กลับปรากฏแขนกลที่ส่องประกายเย็นเยียบผุดขึ้นมาจากพื้น และเริ่มทำการตรวจสอบรอบตัวของกู่ฉิงซาน
ในเวลาเดียวกัน ทางเข้าชั้นที่เก้าสิบเก้าก็ปิดลงอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้
“การตรวจสอบม่านตา : ผ่าน”
“การตรวจสอบเลือด : ผ่าน”
“ความสอดคล้องกับลักษณะทางชีวภาพ 99.1759 %”
“ตรวจสอบคุณสมบัติร่างโคลน ยืนยันว่านี่มิใช่ร่างโคลน”
“การตรวจสอบ DNA : ผ่าน”
“สิ่งมีชีวิตนี้มีความเป็นเอกลักษณ์ สอดคล้องกับที่ได้รับการบันทึกเอาไว้ : ผ่าน”
“อ่านไฟล์ข้อมูลวงจรชีวิตส่วนบุคคล เพื่อตัดสินว่าตัวตนนี้จะไม่เป็นอันตราย”
“บันทึกประวัติ : ดี ”
“เริ่มอ่านค่าแต้มบุญ… ”
กู่ฉิงซานยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอคอยการตรวจสอบที่แสนจะซับซ้อนและยุ่งยากให้สิ้นสุดลงอย่างเงียบๆ
เทพธิดากงเจิ้ง เป็นแกนระบบประมวลอัจฉริยะของรัฐบาลกลาง และควบคุมดำเนินการโดยรัฐบาลกลางทั้งหมด มีหน้าที่รับผิดชอบในทุกๆ กิจกรรมของพลเมืองทุกผู้คน และดำเนินการทุกอย่างตามรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลางอย่างเป็นธรรม
เทพธิดากงเจิ้งคือการตกผลึกของการผสมผสานระหว่างวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดของรัฐบาลกลาง และเป็นหนึ่งในผลงานความสำเร็จอันยอดเยี่ยมที่สุดของอารยธรรมมนุษย์
เนื่องเพราะความรวดเร็วในการปฏิบัติการของเทพธิดากงเจิ้งนั้นน่าหวาดกลัวเกินไป ระดับสติปัญญาและระดับของการเดิมพันนั้นสูงยิ่งกว่าประเทศอื่นๆ ไปมากโข ดังนั้นจึงไม่มีประเทศใดกล้าที่จะทำการโจมตีรัฐบาลกลางเลยในหลายทศวรรษที่ผ่านมา
สิบนาทีให้หลัง
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แต้มบุญของคุณมีมากพอตามข้อกำหนด ผลการตรวจสอบ : ผ่าน สมองควอนตัมได้อนุมัติคำขออย่างเป็นทางการสำหรับการสมัครเพื่อเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง หมายเลขสี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ดโปรดรอสักครู่ อย่าพึ่งขยับไปไหน ”
แต้มบุญส่วนบุคคลก็คือการสร้างผลงานในฐานะพลเมืองของรัฐบาลกลางเพื่อพัฒนาสู่อารยธรรมและสังคมมนุษย์ที่สูงขึ้น
ยิ่งพลเมืองมีส่วนร่วมมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับสวัสดิการที่ดีมากขึ้นเท่านั้น
แม้กระทั่งการรับสมัครนักศึกษาของบางมหาวิทยาลัยระดับสูง ก็ยังมีการตรวจสอบแต้มบุญส่วนบุคคล หากไม่ถึงตามข้อกำหนด แม้ว่าผลงานและผลสอบจะออกมาดี แต่ก็จะไม่ได้รับการยอมรับ
“เทพธิดากงเจิ้งยอมรับเรื่องร้องขอ”
ทันใดนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็เปลี่ยนไป มันถูกแทนที่ด้วยเสียงของหญิงสาวที่ฟังดูเคร่งขรึม
เสียงนี้จะเปล่งออกมาทีละคำ แต่ก็เป็นจังหวะที่มีเอกลักษณ์ ฟังแล้วให้ความรู้สึกพิเศษ
“พลเมืองของรัฐบาลกลางกู่ฉิงซาน ฉันคือเทพธิดาแห่งความยุติธรรม โปรดกล่าวสิ่งที่ท่านต้องการร้องขอ”
“โปรดจดจำเอาไว้ด้วยว่า ต่อหน้าฉัน ทุกๆ การกระทำของคุณจะส่งผลต่อคะแนนการประเมิน... ”
...................................


ตอนที่ 19 ของขวัญวันเกิด(2)
ในหัวใจของกู่ฉิงซานรู้ว่าเทพธิดาแห่งความยุติธรรมได้เชื่อมต่อกับสมองกลแล้วเขาจึงกล่าวทักทาย “ฉันต้องการร้องขอให้เทพธิดาจัดหาวัสดุและมาช่วยสนับสนุนทางเทคนิคแก่ฉันในการผลิตหุ่นรบ”
“ผลการตรวจสอบ พลเมืองกู่ฉิงซานมีความสามารถในการสร้างหุ่นรบ”
“ผลการตรวจสอบพลเมืองกู่ฉิงซาน มีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนด”
“ยืนยันคำขอ”
เทพธิดากงเจิ้งกล่าว “ฉันต้องการจะเตือนพลเมืองกู่ฉิงซานก่อนสักเล็กน้อย สมองควอนตัมของบริษัทวิจัยและพัฒนาหุ่นรบกังเตี๋ย มีอำนาจในการวิจัยและพัฒนาหุ่นรบหากเทียบกับทั่วทั้งโลกถึง 87.159257% ในกรณีนี้ คุณต้องการจ่ายแต้มบุญ เพื่อให้ฉันเป็นผู้ช่วยส่วนตัวหรือไม่?”
กู่ฉิงซานตอบ “ใช่”
เทพธิดากงเจิ้ง “เริ่มต้นการเป็นคอมพิวเตอร์ผู้ช่วยส่วนบุคคลในการผลิตหุ่นรบ ต้องการค่าใช้จ่ายเป็นแต้มบุญสองพันแต้ม…เริ่มทำการคำนวณแต้มบุญของพลเมืองกู่ฉิงซาน”
สำหรับพลเมืองของรัฐบาลกลาง แต้มบุญนับว่าเป็นสิ่งมีค่ายิ่ง เนื่องเพราะเทพธิดากงเจิ้งจะใช้สิ่งนี้เป็นพื้นฐานในการพิจารณาในการส่งเสริมสวัสดิการและการรักษาไปตามแต่ละบุคคล
 กู่ฉิงซานพยายามอย่างยิ่งยวดในการสะสมแต้มบุญ เพื่อที่จะได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ และในทางกลับกันเขาก็ต้องการใช้แต้มบุญแลกเกราะรบเคลื่อนที่เช่นกัน
สิ่งที่เรียกว่าเกราะรบเคลื่อนที่ เป็นสิ่งที่พลเรือนทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้โดยสิ้นเชิง และพวกชนชั้นสูงก็ไม่ใจกว้างพอที่จะบริจาคมัน เว้นเสียแต่ว่าจะเซ็นสัญญาซื้อขายลงในกระดาษ
มีเพียงที่แห่งนี้เท่านั้น ที่คนธรรมดาจะสามารถใช้แต้มบุญส่วนบุคคลแลกเปลี่ยนเกราะรบเคลื่อนที่กับเทพธิดากงเจิ้งได้
แน่นอนว่าสถานะของคุณจะต้องโปร่งใส และมีทุกอย่างตรงตามเงื่อนไขของเทพธิดาแห่งความยุติธรรม
ไม่นาน ม่านแสงก็ปรากฏสู่เบื้องหน้าของกู่ฉิงซาน
มันแสดงผลแต้มบุญทั้งหมดตั้งแต่ที่กู่ฉิงซานเกิด ออกมาทีละอัน ทีละอัน
“ส่งแบบจำลองขีดจำกัดของแกนพลังงานขนาดเล็ก แต้มบุญบวกสามสิบ”
“สรุปส่วนผสมวัตถุดิบที่ใช้ในการย่างซี่โครงบาร์บีคิวให้อร่อย แต้มบุญบวกสอง”
“ได้รับการตีพิมพ์บทความ : ทฤษฎีการจำลองหุ่นรบให้เลียนแบบพฤติกรรมของมนุษย์ แต้มบุญบวกสิบ”
“มีส่วนร่วมในการบรรเทาภัยพิบัติทางธรรมชาติในมณฑลฉางหนิงตะวันออก แต้มบุญบวกเก้า”
“เป็นตัวแทนเข้าร่วมการแข่งขันจำลองการรบของกองยานรบที่จัดตั้งขึ้นโดยรัฐบาลกลาง และได้รับรางวัลชนะการแข่งขัน แต้มบุญบวกห้า”
“ช่วยเหลือหญิงท้องที่กระโดดฆ่าตัวตายลงแม่น้ำ แต่เนื่องจากสภาพร่างกายตนไม่แข็งแรง การช่วยเหลือจึงล้มเหลว แต่จิตวิญญาณของท่านช่างน่ายกย่อง เอาไป บวกศูนย์จุดห้า แต้มบุญ”
“เสนอทฤษฎีการจำลองหุ่นรบเลียนแบบพฤติกรรมมนุษย์เป็นครั้งแรก ช่วยส่งเสริมการวิจัยหุ่นรบในเชิงวิทยาศาสตร์ก่อให้เกิดความก้าวหน้า แต้มบุญบวกแปดสิบ”
…
“พลเมืองกู่ฉิงซาน จำนวนแต้มบุญส่วนบุคคลทั้งหมดของคุณคือ 2002.41 ยืนยันที่จะจ่ายสองพันแต้ม เพื่อให้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณในการผลิตหุ่นรบหรือไม่?”
“ยืนยัน” กู่ฉิงซานกล่าวตอบอย่างไม่ลังเล
แต้มบุญเกือบทั้งหมดของเขาถูกใช้ออกไปในครั้งนี้
“หักค่าใช้จ่ายเสร็จสิ้น เริ่มดำเนินการ”
เทพธิดากงเจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง และเอ่ยปากอีกครั้ง “ยานรบเฉินเตี้ยนเฮ่าจะลอยลำเหนือน่านฟ้ามณฑลฉางหนิงเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงยี่สิบห้านาที โปรดเตรียมตัวให้พร้อม”
ระหว่างคำกล่าวของเทพธิดากงเจิ้ง ผนังข้างๆ ก็เปิดออกพร้อมกับเกราะรบอากาศยานสูงกว่าสามเมตรเลื่อนออกมา
เกราะรบอากาศยานมาหยุดอยู่ข้างร่างของกู่ฉิงซาน ท่อสายอิเล็กทรอนิกส์ที่เสียบอยู่กับเกราะรบค่อยๆ ผละออก และหดกลับเข้าไปในผนัง ขณะที่ค็อกพิทของมันค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ
กู่ฉิงซานเหลือบมองและกล่าวคำหนึ่ง “ฉันยังมีอีกหนึ่งคำขอ”
“โปรดกล่าว”
“การกระทำของฉันในครั้งนี้โปรดเก็บไว้เป็นความลับ”
“ตามเจตนารมณ์ของรัฐบาลกลาง พลเมืองควรได้รับสิทธิความเป็นส่วนตัวเมื่อดำเนินกิจกรรมใดๆ ที่เกี่ยวกับการสร้างสรรค์ในทางวิทยาศาสตร์ เพื่อให้มั่นใจว่าความปลอดภัยส่วนบุคคลและสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาของพวกเขาจะไม่ถูกละเมิด คำขอของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว และจากนี้ไปเทพธิดากงเจิ้งจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ”
กู่ฉิงซาน “นอกจากคุณแล้ว โปรดอย่าให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของฉัน โอ้ ถ้าจะให้ดีล่ะก็ ฉันต้องการที่จะใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบไปสักพัก”
“เทพธิดากงเจิ้งจะเก็บงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของคุณเป็นความลับตามเจตนารมณ์ของรัฐบาลกลาง ทว่าเทพธิดากงเจิ้งมีสิทธิที่จะใช้ผลงานวิจัยของคุณเพื่อการวิจัยพลเมืองของรัฐบาลกลาง…เห็นด้วยหรือไม่”
“เห็นด้วย”
ทุกอย่างพร้อมแล้ว กู่ฉิงซานเผยยิ้มจางๆ
ถึงแม้ว่าการพัฒนาเทคโนโลยีของยุคนี้จะล้าหลังกว่าทศวรรษที่ผ่านมาของเขา แต่ด้วยความช่วยเหลือของเทพธิดากงเจิ้ง แนวคิดบางส่วนของตัวเขาเองก็ยังสามารถกระทำได้
มันจะเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับซูเซี่ยเอ๋อ เป็นความปรารถนาดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาสำหรับโลกที่กำลังจะถูกทำลายลงใบนี้
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
กู่ฉิงซานปีนขึ้นไปบนค็อกพิท ก่อนจะกระโดดลงไปเบาๆ จากนั้นโดมหลังคาตึกก็เปิดออก และปล่อยหุ่นรบลอยลึกขึ้นไปบนท้องฟ้า
ในชั้นอากาศมียานรบขนาดกลางกำลังรอเขาอยู่
บนยานรบว่างเปล่า ไร้ซึ่งผู้คน มันถูกควบคุบและดำเนินการโดยเทพธิดากงเจิ้งโดยสมบูรณ์
เรือรบเปิดทางให้หุ่นรบของกู่ฉิงซานเข้าไปภายในและบินออกไปนอกอวกาศทันที
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ท่ามกลางจักรวาลอันมืดมิดและเงียบสงบ
ณ ภายในป้อมปราการระหว่างดวงดาวกลับเต็มไปด้วยแสงไฟนับไม่ถ้วน
กู่ฉิงซานอยู่ยืนคนเดียวในพื้นที่ที่ถูกปิดล้อมโดยสมบูรณ์
พื้นที่นี้มีขนาดใหญ่พอๆ กับสี่สนามฟุตบอล มันเป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีเพียงม่านจอแสงแขวนเด่นอยู่เบื้องหน้ากู่ฉิงซานเท่านั้น
“เริ่มการสร้างหุ่นรบ” เขาเอ่ยปาก
เสียงของเทพธิดากงเจิ้งดังสะท้อนออกมาจากทุกทิศทาง “เตรียมพร้อมการสร้างหุ่นรบ โปรดอธิบายความตั้งใจของโครงสร้าง”
ในหัวใจของกู่ฉิงซานปรากฏใบหน้าอันงดงามละเอียดลออของซูเซี่ยเอ๋อ เขาจมอยู่กับความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว “ฉันตั้งใจไว้ว่า หุ่นรบตัวนี้จะช่วยให้คนขับมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปแม้ยามที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่รุนแรงและสิ้นหวัง”
เทพธิดากงเจิ้ง “การอธิบายนี้เป็นนามธรรมมากเกินไป โปรดอธิบายออกมาเป็นศัพท์ในเชิงหุ่นรบ”
กู่ฉิงซานเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ย “เริ่มอัลกอริทึมโครงสร้างชีวิต”
เทพธิดากงเจิ้งตอบกลับทันที “ไม่สามารถเริ่มกระบวนการได้” อัลกอริทึมโครงสร้างชีวิตเป็นเพียงการคาดเดาเชิงทฤษฎีและวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีของหุ่นรบขั้นสูงในปัจจุบัน มีสองหลักการที่ไม่ผ่านเกณฑ์เจ็ดสูตรที่ไม่อาจตั้งค่า และยี่สิบเก้าปัญหาทางเทคนิคที่ไม่อาจหาสาเหตุได้
กูฉิงซานเกาหัว
ในโลกก่อนหน้าของเขากับช่วงเวลานี้มันทิ้งช่วงห่างกันเกินไป ทำให้เขาไม่รู้ว่าเทคโนโลยีในยุคนี้มีอะไรบ้างที่ยังไม่อาจหาสาเหตุได้
กู่ฉิงซานกล่าว “ช่วยแสดงรายการทั้งหมดออกมาทีละรายการด้วย”
ทันใดนั้น ม่านแสงมากมายก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา แต่ละม่านแสงบันทึกปัญหาทางอัลกอริทึมที่แตกต่างกันเอาไว้
กู่ฉิงซานเดินไปยังม่านแสงแรกและเงยหน้าขึ้นมอง
“ที่แท้มันกลับเป็นปัญหาเมตริกอย่างการถ่ายโอนข้อมูลผ่านเซลล์ประสาทนี่เอง ฉันจำได้ว่าก่อนถึงวันสิ้นโลก ปัญหานี้ได้รับการแก้ไขแล้ว”
“งั้นมาเริ่มกันเลย”
เขาม้วนแขนเสื้อขึ้นและเริ่มพรมนิ้วมือลงบนม่านแสง
ปัญหานี้เป็นเรื่องยากมาก กู่ฉิงซานต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการแก้ไขมัน
“กรุณาช่วยตรวจสอบสมการนี้ด้วย” กู่ฉิงซานกล่าว
“เริ่มทำการตรวจสอบ ระบบคำนวณจะเสร็จสิ้นในเร็วๆ นี้” เทพธิดากงเจิ้งเอ่ย
ม่านแสงค่อยๆ ตกลงสู่พื้นเบื้องล่างและหายลับสายตาไป
สิบวินาทีต่อมา เสียงของเทพธิดาแห่งความยุติธรรมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“สมการถูกต้อง สมการเมตริกได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่”
ดีมาก สมการได้ถูกจัดตั้ง และปัญหาได้รับการแก้ไข กู่ฉิงซานพยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนจะเดินไปยังม่านแสงถัดไป
เขาอ่านปัญหาบนม่านแสงอย่างรอบคอบและกล่าว “อืม ปัญหานี้ไม่ได้ช่วยให้เกิดการย้ายรูปแบบ ฉันต้องจับคู่มันกับสูตร… ”
　　…
เวลาต่อมา กู่ฉิงซานก็ทำการแก้ปัญหาทางเทคนิคอย่างต่อเนื่อง และปรับปรุงโครงสร้างอัลกอริทึมไปทีละส่วน ทีละส่วน
ในส่วนที่ลึกเข้าไปในป้อมปราการที่กู่ฉิงซานไม่อาจมองเห็น บนจอม่านแสงขนาดใหญ่ กำลังทำการตรวจสอบสูตร หลักการ แนวคิด และโครงสร้างอัลกอริทึมที่ถูกเสนอโดยกู่ฉิงซานอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อความก้าวหน้าของการวิจัยของกู่ฉิงซานผ่านไปได้ครึ่งทาง ตรงม่านแสงขนาดใหญ่ก็ปรากฏเส้นแถวตัวอักษรแจ้งเตือนพิเศษเด้งขึ้นมา
“จากการตรวจสอบพบว่าเป้าหมายสอดคล้องกับมาตรการที่ห้าของรัฐธรรมนูญแห่งรัฐบาลกลาง จะเริ่มทำการติดต่อผู้มีอำนาจและผู้ที่เกี่ยวข้องในเร็วๆ นี้”
“ทำการติดต่อหัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพบก หวูเฉิง เทพนักสู้ ซางซ่งหยาง ”
“ทำการติดต่อหัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพเรือ ไฮ้หวง จ้าวสมุทร หลี่ดงหยวน”
“ทำการติดต่อหัวหน้าผู้บัญชาการรบระหว่างดวงดาว ซองเทียนหวู่”
สามคลื่นแสงที่ไม่อาจมองเห็น ถูกปล่อยออกมาจากยานรบเฉินเตี้ยนเฮ่า และพุ่งออกไปยังทิศทางที่แตกต่างกัน
“ท่านนายพล ปลายสายส่งคำขอติดต่อเป็นความลับขั้นสูงสุดมาครับ”
“เอ๋? ใช่ท่านประธานาธิบดีรึเปล่า?”
“ไม่ครับ เป็นสายจากเทพธิดากงเจิ้ง”
........................................


ตอนที่ 16 ทะลวงต่อเนื่อง!
“ขีดจำกัดพลังวิญญาณบวกหนึ่ง ขีดจำกัดพลังวิญญาณปัจจุบัน : หกแต้มพลังวิญญาณในปัจจุบัน : สองส่วนหก”
ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนกับคนอื่นๆ ในโลกใบนี้ เพียงแต่การฝึกฝนของกู่ฉิงซานกลับใช้พลังวิญญาณในการทะลวงด่าน อัปเลเวล
ผู้เล่นที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาค่าประสบการณ์ในการอัปเลเวล นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของเกม
กู่ฉิงซาน กลัวว่าอาจจะมีปัญหาในบางส่วน เขาจึงตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง แต่แล้วเขาก็ต้องพบกับความประหลาดใจ! เนื่องจากเขาสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณของตนกำลังเอ่อล้น!
หลังจากอัปเลเวลด้วยค่าประสบการณ์ จะต้องใช้เวลายาวนานอย่างมากในการบำรุงและสร้างกระแสอบอุ่นขึ้นในตันเถียน และความแข็งแกร่งก็จะค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วยอย่างช้าๆ
แต่ตอนนี้ใครจะรู้ว่า หลังจากพลังวิญญาณของเขาก้าวสู่ขอบเขตใหม่ พลังวิญญาณกลับอยู่ในสภาวะถูกเติมเต็มทันที!
มันดูเหมือนว่าพลังวิญญาณจะเป็นพลังงานระดับสูงจริงๆ ถึงได้ให้ผลลัพธ์เช่นนี้…การเดิมพันครั้งนี้ฉันเป็นฝ่ายชนะ!
ถ้าเป็นในกรณีนี้ เขาจะสามารถทะลวงด่านต่อไปได้ด้วยตัวเองเลยทันที
“โอกาสดีๆ แบบนี้ ต้องรีบลองอีกครั้ง!”
กู่ฉิงซานไม่ต้องการที่จะคิดเกี่ยวกับมันอีกต่อไป เขาควบคุมพลังวิญญาณที่หมุนวนอยู่รอบๆ ให้กลับสู่ร่างกาย และทำตามความเข้าใจก่อนหน้านี้ ในไม่ช้าเข้าก็พบกับด่านที่ห้า
ด่านนี้ ดูคล้ายกระแสน้ำวนและตรงใจกลางบุ๋มลงไปเป็นหลุมลึก
กู่ฉิงซานได้พยายามอยู่หลายครั้งและเกือบจะทะลวงผ่านมันไปได้ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ในที่สุด
เขายืนขึ้นก่อนจะเดินวนไปวนมาสองสามรอบในห้อง หลังจากปรับความคิด ฉิงซานก็สูดหายใจลึกและนั่งไขว้ขาลงอีกครั้ง
“ใช้งานสองแต้มพลังวิญญาณ เรียนรู้ขอบเขตขั้นที่ห้า ‘จ้ง’ ”
“ใช้งานเสร็จสมบูรณ์ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน ศูนย์ส่วนหก”
และคราวนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง กระแสความร้อนเอ่อล้นออกมาจากหนังสือเล่มเล็ก มันไหลเข้าสู่ทะเลแห่งความรู้ของกู่ฉิงซาน จู่ๆ เขาก็สามารถทะลวงผ่านด่านที่ห้าได้อย่างฉับพลัน
ทันทีที่ทะลวงสู่ ‘จ้ง’ พลังวิญญาณในตันเถียนของกู่ฉิงซานก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และเติบโตขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้ง จนในที่สุดมันก็ค่อยๆ สงบลง พลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าหากเทียบกับตอนที่อยู่ในระดับปราณปรับแต่งขั้นสี่!
ก่อนหน้านี้ที่เขาสังหารสงหู่ลง กู่ฉิงซานยังต้องวางแผนการอย่างรอบคอบ หากเขาได้เผชิญหน้ากับสงหู่อีกครั้งในปัจจุบันนี้ เกรงว่าคงจะสามารถระเบิดอีกฝ่ายได้ด้วยศรเพียงดอกเดียว
เขาคือผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นห้า! เป็นผู้ฝึกยุทธที่เหนือล้ำที่สุดในโลกหากเทียบกับในช่วงอายุเดียวกัน!!
นี่มันช่างยอดเยี่ยม ต้องรู้นะว่าในโลกแห่งวรยุทธ รุ่นเยาว์ที่มีอายุราวๆ สิบหกถึงสิบเจ็ดปี แต่กลับสามารถฝึกฝนจนมาถึงระดับปราณปรับแต่งขั้นห้า หากไม่ได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดี มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“ขีดจำกัดพลังวิญญาณบวกหนึ่ง ขีดจำกัดปัจจุบันของพลังวิญญาณ : เจ็ดพลังวิญญาณปัจจุบัน : ศูนย์ส่วนเจ็ด”
ขีดจำกัดพลังวิญญาณก็เปลี่ยนจากหกไปเป็นเจ็ด
กู่ฉิงซานมองไปยัง ‘แต้มพลังวิญญาณ’ ในหัวใจของเขาคิดเกี่ยวกับธนูกองทัพ และอีกสองสกิลที่ยังเหลืออยู่
เนื่องจากขีดจำกัดพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องรีบร้อนที่จะฝึกฝนสกิล ‘แม่นยำ’
หากสะสมพลังวิญญาณถึงหกแต้ม เขาก็จะสามารถเรียนรู้สกิล ‘คู่นางแอ่นเหิน’!
วรยุทธพื้นฐานในโลกก่อนหน้านี้ แม้ว่าจะไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้ แต่ประสบการณ์และวิสัยทัศน์ของกู่ฉิงซานยังคงอยู่
‘แม่นยำ’ สามารถเพิ่มอัตราการยิงและโอกาสที่จะยิงถูกเป้าหมาย แน่นอนว่ามันก็เป็นท่าที่จำเป็นต้องเรียนรู้ แต่ ‘คู่นางแอ่นเหิน’ นั้นเป็นสกิลโจมตีสายธนูที่ทรงพลัง
สำหรับผู้เล่น แม้ว่าตัวเขาจะมีระดับสูง แต่หากไม่มีรูปแบบการโจมตีที่แข็งแกร่งและทรงประสิทธิภาพ พวกเขาก็จะไม่สามารถใช้พลังวิญญาณในปริมาณมากได้
ดังนั้น ‘คู่นางแอ่นเหิน’ สกิลนี้จึงมีความสำคัญอย่างมาก
ในหัวใจของกู่ฉิงซานครุ่นคิดอยู่อย่างเงียบๆ ก่อนที่เขาจะยืนขึ้นและสัมผัสได้ถึงพลังอันไม่มีที่สิ้นสุดในร่างกาย เพียงแค่กำปั้นก็อาจเจาะผืนดินได้
นี่คือภาพมายาที่ผู้คนมักจะพบเจอหากทะลวงด่านได้รวดเร็วเกินไป แม้จะทำให้เกิดความมั่นใจแต่ก็อาจจะทำอะไรออกไปโดยไม่คาดคิด ซึ่งแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่ยังไม่มั่นคงในพื้นฐานวรยุทของเขา
นอกจากนี้ยังเป็นการทะลวงผ่านสองขอบเขตติดๆ กัน เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งในโลกของผู้ฝึกยุทธ
กู่ฉิงซานลองเหวี่ยงหมัดเล่นภายในห้อง ก่อนจะพบว่าร่างกายของเขาไม่มีอะไรผิดปกติ จากนั้นจึงหยิบธนูกองทัพขึ้นมา และเดินออกจากประตูไป
พอเดินผ่านห้องของจ้าวหลิว ก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังโห่ร้องยินดีอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายใน ก่อนเสียงนั้นจะเงียบลง คาดว่าเจ้าตัวลงหลับฝันดีไปแล้ว
กู่ฉิงซานไม่ได้หยุด เขาเดินต่อไปไม่ช้าก็ออกจากค่ายทหารและลับสายตาไปในยามค่ำคืน
เขาต้องการออกล่าสังหารมารอสูรบางจำพวกที่แข็งแกร่ง เพื่อเสริมสร้างพื้นฐานวรยุทธ หากตกอยู่ในสถานการณ์ระหว่างความเป็นความตาย เขาก็จะได้รับแต้มพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น
ภายในป่า
มอนสเตอร์งูเหลือมสีน้ำตาลร่วงลงจากต้นไม้ ปากของมันอ้ากว้างพอจะงับร่างคนลงไปทั้งร่าง พร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อออกมา
มันเป็นนักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารภายในพื้นที่ป่าแห่งนี้ และทุกการล่ามันไม่เคยพลาดพลั้ง!
เหล่ามารอสูรที่ทรงพลังยิ่งกว่ามันมากมาย ต่อสู้ได้ไม่นาน สุดท้ายก็ตกอยู่ภายใต้พิษร้ายของมัน และถูกสวาปามลงสู่ท้อง
มอนสเตอร์งูเหลือมไม่เคยขาดความอดทนในการล่า
ทว่าวันนี้ ดูเหมือนจะตรงกันข้าม เนื่องเพราะมันก็ได้พบกับนักล่าเช่นกัน
การต่อสู้เริ่มต้นไปได้ไม่กี่นาที สองตาของมันก็ถูกยิงจนมืดบอด ปลายแหลมของศรเจาะทะลวงโดยสมบูรณ์ลึกลงไปกว่าเจ็ดชุ่น! มันทำได้เพียงต่อสู้อย่างเต็มกำลัง แต่ก็ไม่อาจทำดาเมจร้ายแรงใส่ศัตรูได้
มอนสเตอร์งูเหลือมฝืนสู้จนสุดใจจวบจนลมหายใจสุดท้าย
“พลังวิญญาณบวกห้า พลังวิญญาณปัจจุบันเข็ดส่วนเจ็ด”
กู่ฉิงซานเดินออกมาจากเงามืดเบื้องหลังกิ่งไม้ และมองไปยังมอนสเตอร์งูเหลือมเบื้องหน้า
ในตอนที่เขาอยู่ระดับปราณปรับแต่งขั้นสองและมายังที่นี่ เขาถูกมันตามไล่ล่าไปหลายสิบไมล์ สุดท้ายจึงหลบหนีมาได้อย่างอ่อนล้า
เวลานี้เขาก้าวขึ้นสู่ปราณปรับแต่งขั้นห้า แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมสองเท่า และในที่สุดก็กลับมาฆ่ามอนสเตอร์งูเหลือมลงได้
ในบรรดามารอสูรทั่วไป มอนสเตอร์ประเภทงูค่อนข้างหาได้ยาก เกรงว่าบางทีในป่าแห่งนี้คงไม่มีตัวที่สอง
มารอสูรประเภทงูเปรียบดั่งสมบัติล้ำค่า ถุงน้ำดีของงูสามารถใช้แก้พิษได้เป็นร้อยชนิด รักษาบาดแผลที่ได้รับความเสียหายร้ายแรง ส่วนเลือดของมันมีคุณสมบัติเสริมสร้างประสาทสัมผัสทั้งห้า เนื้อของมันช่วยฟื้นฟูและเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกาย และเขี้ยวของมันเป็นส่วนที่ดีที่สุด เพราะสามารถนำเอาไปเป็นวัสดุในการทำมีดหรือหัวลูกศรได้
มอนสเตอร์งูเหลือมตัวนี้อยู่มานานพอสมควร ดังนั้นส่วนต่างๆ ในร่างกายของมันจึงไม่เลวร้าย
กู่ฉิงซานหยิบมีดออกมา ก่อนจะพุ่งแทงเข้าไปในร่างของงูและกระชากมันออกอย่างแรง!
ถุงน้ำดีขนาดเท่ากำปั้นสองถุงถูกกระเด็นออกมา และถูกคว้าจับโดยกู่ฉิงซาน
ถุงน้ำดีของเปล่งประกายระยิบระยับราวผลึกคริสทัล สีของมันขุ่นขาวราวน้ำนม
แน่นอนว่าที่มันเป็นไอเท็มล้ำค่า ไม่ใช่แค่เพียงเพราะมันหายาก แต่ยังเป็นเพราะประสิทธิภาพของมันอีกด้วย ในโลกของผู้ฝึกยุทธ ‘บางสิ่งไม่อาจได้มาด้วยโชค แต่ต้องออกไปค้นหา’
กู่ฉิงซานเก็บถุงน้ำดีงูถุงแรกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง และล้างมันอยู่กว่าสองสามครั้งจึงจะสะอาด จากนั้นก็กลืนมันลงไป
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง บาดแผลทั่วร่างกายก็เริ่มคันยิบๆ
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะสุขใจ
เขาไม่ได้คาดหวังเลยว่ามันจะออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้ ถุงน้ำดีของมอนสเตอร์งูเหลือมไม่เพียงสามารถสลายพิษในร่างกาย แต่ยังรักษาบาดแผลและเสริมสร้างกล้ามเนื้ออีกด้วย
ตามความรวดเร็วนี้ ขอเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง อาการบาดเจ็บทั้งหมดของกู่ฉิงซานก็จะหายเป็นปลิดทิ้ง
กู่ฉิงซานเก็บถุงน้ำดีงูอีกถุงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะชักมีดออกมาและตรงไปเลาะเขี้ยวงูออก
ตรงจุดนี้ไม่เพียงห่างไกลจากค่ายทหารมากเกินไป แต่นี่ยังเป็นช่วงเวลากลางคืนที่มารอสูรมักจะออกล่า หากต้องไปตามคนกลับมาลากมอนสเตอร์งูตัวนี้ ดูจะเป็นเพียงความฝันอันโง่เขลา
กู่ฉิงซานจึงทำได้เพียงใช้เวลาอันมีค่าให้เกิดประโยชน์ที่สุด และเลือกส่วนที่จำเป็นที่สุดของมันมอนสเตอร์งูออกมา
ถุงน้ำดีงู และเขี้ยวงูได้รับมาแล้ว ตอนนั้นเองกู่ฉิงซานก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขามีกระติกน้ำของกองทัพอยู่ จึงเทน้ำทิ้ง และเติมเลือดงูลงไป
เขาลองจิบมันหนึ่งอึก และพบว่ามันเต็มไปด้วยกลิ่นแปลกๆ
กู่ฉิงซานกัดฟันกรอด ก่อนจะกระดกไปหลายอึก จากนั้นก็เติมงูเลือดจนเต็มแล้วปิดฝา
เจ้าสิ่งนี้ไม่สามารถดื่มมากจนเกินไปในทีเดียว มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธระดับปราณปรับแต่งจะแบกรับไหว
หลังจากเก็บรวบรวมวัสดุทั้งหมดจากมอนสเตอร์งูเหลือม ต่อไปก็ถึงขั้นสุดท้าย
เจ้ามอนสเตอร์งูเหลือมนี้เป็นมารอสูรที่ล่าสังหารได้ยากเย็นที่สุดในค่ำคืนนี้ ทำให้กู่ฉิงซานได้รับพลังวิญญาณทันที5แต้มในคราวเดียว หากรวมกับมารอสูรสองสามตัวก่อนหน้า เวลานี้ก็สมควรถึงช่วงเวลาสุดท้ายของการเก็บเกี่ยว
กู่ฉิงซานสูดหายใจลึก สายตาจับจ้องหน้าต่างระบบเทพสงครามแล้วกล่าว “ใช้งานหกแต้มพลังวิญญาณ เรียนรู้ คู่นางแอ่นเหิน”
“เรียนรู้คู่นางแอ่นเหินเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน หนึ่งส่วนเจ็ด”
กระแสความร้อนหลั่งไหลออกจากคันธนู ก่อนจะแพ่รกระจายเข้าไปในแขนทั้งสองของกู่ฉิงซาน ลามไปทั่วร่าง
ทุกชนิดของสกิล ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวของมือ การใช้พลังวิญญาณ และระยะโจมตี ทั้งหมดปรากฏขึ้นในจิตใจของกู่ฉิงซาน
หลังจากระแสความร้อนแพร่กระจายไปทั่วร่างของกู่ฉิงซาน พวกมันทั้งหมดก็ค่อยๆ จมหายลงไปในทะเลความรู้ และค่อยๆ สลายไป
ถึงจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ในที่สุดเขาก็สามารถเรียนรู้สกิลอันทรงพลังนี้ได้เสียที!
.....................................


ตอนที่ 14 ความหวัง
กู่ฉิงซานหยิบแผ่นหยกสีเลือดขึ้นมา หลังจากสำรวจอย่างระมัดระวัง เขาก็ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไป และค่อยๆ กระตุ้นมัน
ทันใดนั้นเสียงแปลกๆ ที่ไม่อาจจินตนาการได้ก็ดังขึ้นจากแผ่นหยก
“เป้าหมายยังคงเคลื่อนที่ไปทางทิศใต้ พิกัดเก้าสิบสี่ ใต้, เจ็ดร้อยยี่สิบหก ตะวันออก คำสั่ง : ไล่ตามรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดอย่างเต็มกำลัง”
ได้ยินแบบนั้น กู่ฉิงซานก็อึ้งไป
นี่คือคำสั่งลับของกองทัพมาร มันคือเหรียญบันทึกการปฏิบัติการทางทหาร
ดูเหมือนว่ามอนสเตอร์นกตัวนี้ แท้จริงแล้วจะทำหน้าที่เป็นพลส่งสารของกองทัพมารที่เชี่ยวชาญการถ่ายทอดข้อมูลและการระดมกองทัพ
ความว่องไวของพลส่งสารนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก ยามที่มันบินเต็มกำลังบนน่านฟ้า หากไม่ได้รับบาดเจ็บหนัก กู่ฉิงซานแน่นอนว่าย่อมไม่อาจสกัดอีกฝ่ายไว้ได้
หากไม่ได้รับข้อมูลและคำสั่งจากมอนสเตอร์นกตัวนี้ กองทัพมารจะต้องเบี่ยงเบนจากเป้าหมายที่พวกมันกำลังติดตามอยู่เป็นแน่
กู่ฉิงซานกะน้ำหนักของแผ่นหยกสีเลือดในมือ ก่อนจะเก็บมันใส่ถุงสัมภาระ
ไม่คาดคิดเลยว่ามันจะเป็นเพราะฝีมือของตน ที่ได้ทำลายการควบคุมกองทัพมารลง
นกมารก็ได้ตายลงไปแล้ว สันนิษฐานว่าเหตุการณ์นี้คงทำให้รามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดสับสนไปอีกครู่หนึ่ง
ฐานวรยุทธของเขายังต่ำเกินไป สิ่งที่เขาสามารถทำได้จึงยังคงมีขีดจำกัด กู่ฉิงซานถอนหายใจออกมา
ด้วยเหตุเช่นนี้ ตนจึงต้องเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในเวลานี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ความแข็งแกร่ง! ฉันต้องการความแข็งแกร่ง!
ในขณะนี้ดวงตาของกู่ฉิงซานอัดแน่นไปด้วยความมุ่งมั่นและความปรารถนา
หลังจากล้างโคลนดำออกไปแล้ว เขาก็หันไปดูจ้าวหลิว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงสลบไสล กู่ฉิงซานจึงไปหยิบลูกศรมาเพิ่ม ก่อนจะคว้าธนูกองทัพ แล้วเดินออกจากค่ายไป
ยังไม่ทันจะถึงเวลาช่วงเย็น กู่ฉิงซานก็กลับมายังค่ายพร้อมซากมารอสูร
จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ไปไกลห่างเกินไป เนื่องจากฐานวรยุทธยังต่ำ ทำให้เขาต้องพรางตัวอยู่รอบๆ ค่ายทหาร คอยหลีกเลี่ยงมารอสูรที่ดูอันตรายเกินไปอยู่หลายครั้ง สุดท้ายจึงสามารถล่าสังหารมารอสูรตัวเล็กระดับต่ำได้หลายตัว
มารอสูรเหล่านี้เป็นอสูรที่มีระดับต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร ซึ่งซากของมันนับว่าเหมาะสมสำหรับขอบเขตปราณปรับแต่ง
ด้วยความแข็งแกร่งของเขาที่ยังอยู่เพียงระดับปราณปรับแต่งขั้นสองยังคงอ่อนแอ กู่ฉิงซานจึงถึงกับต้องใช้ลูกศรทั้งหมดที่เขามีในถุงสัมภาระ และได้มาหลายแผลบนร่างกาย เพื่อแลกกับการล่ามาได้ไม่กี่หัว
เรื่องนี้คงตำหนิเขาไม่ได้ ในปีแรก ช่วงเวลาที่ผู้เล่นเริ่มล่าสังหารมารอสูร หากไม่ใช้รูปแบบทีมขนาดใหญ่ และทุ่มอย่างสุดกำลังก็คงไม่อาจจับตัวหรือสังหารมารอสูรลงได้
และแม้ว่ามันจะเป็นเพียงมารอสูรระดับเล็ก แต่ก็มีน้ำหนักถึงสามถึงสี่ร้อยจินเลยทีเดียว มันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับคนทั่วไปในการเคลื่อนย้าย
และพื้นที่ในถุงสัมภาระยังคงมีจำกัด เพื่อรักษาความคล่องตัว กู่ฉิงซานจึงนำซากของมันกลับมาเพียงตัวเดียวเท่านั้น
ส่วนซากมารอสูรตัวเล็กๆ ตัวอื่น ถูกทิ้งไว้โดยเขา
ภายในป่าเต็มไปด้วยอันตรายนานัปการ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นอายของเลือด หรือซากมารอสูร ที่กล่าวมานี้ล้วนสามารถดึงดูดพวกนักล่าได้อย่างรวดเร็ว
ระบบเทพสงครามดูจะขี้เหนียวเป็นอย่างมากสำหรับการล่าสังหารมารอสูรระดับต่ำ ตลอดทั้งวันที่ล่าสังหาร กู่ฉิงซานได้มาเพียงหนึ่งแต้มพลังวิญญาณเท่านั้น
ทำให้ตอนนี้เขาครอบครองแต้มวิญญาณอยู่เพียงสี่แต้ม แต่ค่าประสบการณ์ที่ได้มาก็ไม่เลวเลย เพราะในที่สุดมันก็เพิ่มจนถึงสิบแต้ม
เขาสามารถอัปเลเวลได้
ส่วนร่างมารอสูรขนาดเล็กถูกลากกลับมา ก็มีปริมาณเพียงพอสำหรับกู่ฉิงซานกับจ้าวหลิวกินไปได้อีกระยะหนึ่ง
หากไม่นับเรื่องศิลาวิญญาณว่าจะทำงานร่วมกับข่ายอาคมอำพรางได้ถึงเมื่อไหร่ มันก็ไม่มีปัญหาสำหรับทั้งสองคนที่จะอยู่ต่อไปอย่างน้อยสิบวัน
เมื่อกู่ฉิงซานกลับมายังค่าย จ้าวหลิวก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว
จ้าวหลิวยืนอยู่บริเวณประตูค่ายด้วยใบหน้าสิ้นหวัง จนกระทั่งเขาเห็นกู่ฉิงซานกลับมาพร้อมซากมารอสูรตัวเล็กที่อยู่เบื้องหลัง ท่าทีของจ้าวหลิวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
จ้าวหลิวโค้งเอวลง และจ้องมองไปยังมารอสูรขนาดเล็กซึ่งแน่นิ่งไม่ไหวติง
เขากล่าว “พี่กู่ ต้องขอบคุณนายจริงๆ ตอนนี้ก็ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เจ้าระยำนี่ปล่อยให้ฉันจัดการต่อเอง และรับประกันได้เลยว่านายจะต้องพึงพอใจกับมื้อเย็นวันนี้”
“นายเอามันไปได้เลย”
กู่ฉิงซานปล่อยมารอสูรลง และหันหลังกลับห้องไปทันที ก่อนจะคุกเข่าจากนั้นก็หลับตา
“ปัจจุบันค่าประสบการณ์ของคุณเต็ม สิบส่วนสิบแต้มแล้ว ต้องการอัปเลเวลเลยหรือไม่?”
“ใช่”
ด้วยการเลือกของกู่ฉิงซาน ปราณและเลือดในร่างกายก็พลุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณปะทุจวนจะเดือดพล่าน อย่างไรก็ตามมันก็ต้องพบกับด่านบางอย่างในร่างกายที่หยุดยั้งพลังวิญญาณลง และไม่อนุญาตให้มันผ่านไป
สามารถสัมผัสได้ถึงการดำรงอยู่ของด่าน นั่นหมายความว่าถึงเวลาแล้วที่จะทะลวงด่านนี้ไป!
นี่คือโอกาสที่จะทะลวงฝ่าเข้าไป!
กู่ฉิงซานปล่อยสภาวะทะลวงด่านให้เป็นไปตามธรรมชาติ
ว๊าก!
กู่ฉิงซานตะโกนออกมาอย่างดุร้าย ฉับพลันนั้นหมอกบางอย่างก็ลอยล่องในชั้นอากาศ
เขาทำสำเร็จ! ในที่สุดก็สามารถทะลวงด่านและก้าวเข้าสู่ขอบเขตปราณปรับแต่งขั้นสาม!
กู่ฉิงซานได้รับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นทันที มันแพร่กระจายไปยังเส้นชีพจรลมปราณทั่วร่างของเขาอย่างช้าๆ สร้างความอบอุ่นและบำรุงแก่ร่างกาย
ส่วนบาดแผลตามร่างกาย แม้จะเล็กน้อยแต่มันก็มีมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่ควรประมาท
กู่ฉิงซานปล่อยพลังวิญญาณอันอบอุ่นแผ่บำรุงไปทั่วร่างกายเพื่อรักษาบาดแผล ขณะเดียวกันเขาก็เรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา
“ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน ศูนย์ส่วนสิบห้าแต้ม”
การจะอัปเลเวลขั้นต่อไป ยังคงต้องอาศัยการล่าสังหารอีกครั้ง
กู่ฉิงซานสัมผัสได้ถึงความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในจิตใจของเขา
ความแข็งแกร่งของรามสูรนั้นอยู่ในระดับก่อกำเนิดขั้นสมบูรณ์แบบซึ่งเป็นระดับที่กู่ฉิงซานทำได้เพียงเหลียวมองในปัจจุบันนี้
ด้วยขอบเขตความแข็งแกร่งของรามสูรไร้พักตร์ มันควรที่จะค้นพบถึงการดำรงอยู่ของค่ายทหาร แต่ทหารสองคนที่อ่อนแอ ก็คงเปรียบดั่งเป็นมดปลวกในสายตามันเท่านั้น รามสูรจึงมิคิดลงมือใดๆ
ความรู้สึกที่ว่าชีวิตและความตายถูกควบคุมโดยเผ่ามาร มันช่างไม่น่าอภิรมย์เลยจริงๆ
กู่ฉิงซานเดินวนไปมาได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ตัดสินใจได้
แบบนี้ไม่ดีแน่ ต้องรีบฝึกฝนเพื่ออัปเลเวลทันที ต้องรีบก้าวเข้าสู่ขอบเขตระดับก่อตั้งโดยเร็วที่สุด
สิ่งที่พิเศษที่สุดในการเลื่อนระดับ จากปราณปรับแต่งไปยังระดับก่อตั้ง และจากระดับก่อตั้งไปยังระดับแก่นทองคำ และไปขอบเขตที่เหนือยิ่งกว่านั้น นั่นก็คือ ในการเลื่อนระดับทุกๆ ขอบเขตล้วนมีโอกาสที่จะได้เรียนรู้ ‘พลังศักดิ์สิทธิ์’ และแน่นอนว่ามันย่อมมีโอกาสที่จะล้มเหลวเช่นกัน
พลังศักดิ์สิทธิ์ในโลกใบนี้จะถูกแบ่งออกเป็นสี่ชนิด และมันก็เรียงลำดับเหมือนกันกับในโลกจริง อันได้แก่ หวูเต๋ากุ่ยซั่ง หวนคืนไร้ลักษ์ , หวูหังเฉาฟ่าน ห้าธาตุวิเศษ , เทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง และ เฉินยี่ ผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพ
หวนคืนไร้ลักษ์จะจัดอยู่ในประเภทกระตุ้นพละกำลังที่ซ่อนอยู่ในร่างกาย และมีขอบเขตการเพิ่มขึ้นของพละกำลังค่อนข้างกว้าง ส่วนมากผู้ที่จัดอยู่ในประเภทนี้จะเหมาะสมกับผู้ฝึกดาบและฝึกกายภาพ
ห้าธาตุวิเศษจะสามารถกระตุ้นจิตวิญญาณในร่างกาย เปิดผนึกธาตุทั้งห้าหรือล้วงลึกไปถึงรากจิตของธาตุทั้งห้า สามารถใช้พลังธาตุทั้งห้าและพลังธาตุจำเพาะในการต่อสู้
ส่วนสวรรค์แต่งตั้งนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละคน ที่กู่ฉิงซานรู้จักก็มีมากกว่าหนึ่งพันประเภท
ยิ่งเป็นพวกผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพโดยกำเนิด พวกนี้เป็นประเภทอาศัยโชคและแรงกระตุ้นโดยธรรมชาติ ดังนั้นจึงไม่อาจคาดคำนวณพลังได้
ในฐานะที่ถูกเรียกว่าผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพ ที่เพียงแค่ฉายาก็บอกแล้วว่าพิเศษกว่าคนอื่นๆ มันจึงเป็นชื่อที่เอาไว้เรียกคนที่มีสกิลเทวะ
สิ่งที่เรียกว่าสกิลเทวะนั้น มันคือการครองสวรรค์ชั้นฟ้าและผืนธรณีโลก เป็นตัวตนที่มักจะสร้างปาฏิหาริย์ที่ไม่น่าเชื่อ สามารถเปลี่ยนแปลงโลก กระแสแห่งโชคชะตา สามารถสั่งดาวตกให้ร่วงลงมา และสั่งให้สรรพสิ่งทั้งมวลสิ้นสุดลงได้
สกิลเช่นนี้ สำหรับผู้เล่นธรรมดาแล้วทำได้เพียงคาดหวัง แต่ไม่อาจเอื้อมถึงได้
แม้แต่ในต่างโลกใบนี้ ผู้ที่ทรงพลังที่สุดก็ยังเป็นมนุษยชาติที่ฝึกวรยุทธและครอบครองสกิลเทวะ
กู่ฉิงซานไม่ได้คาดหวังว่าตนจะสามารถปลุกสกิลของเทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง ขึ้นมาได้ ยิ่งสกิลเทวะก็ไม่ต้องกล่าวถึง แม้กระทั่งพลังห้าธาตุก็ไม่คิดอาจเอื้อม
เขาเพียงแค่ต้องการที่จะได้พลังของหวูเต๋ากุ่ยซัง หวนคืนไร้ลักษ์ เพราะมันจะช่วยเพิ่มพูนอำนาจในการต่อสู้ให้แก่เขาได้เป็นอย่างมาก
ต้องแน่ใจว่าจะได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ และใช้มันเพื่อปกป้องชีวิตตน!
หัวใจของกู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า แต่เขาก็ยังคงสงบ และมุ่งสมาธิถ่ายเทพลังวิญญาณอันอบอุ่นไปรักษาบาดแผล
หากอาการบาดเจ็บยังไม่ได้รับการรักษา จิตวิญญาณและร่างกายของเขาก็จะอ่อนล้า และไม่อาจดึงความแข็งแกร่งออกมาสู้กับมารอสูรได้
ควรลับมีดเตรียมพร้อมเอาไว้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันจึงจะสามารถตัดสินใจได้อย่างฉับพลัน ดังนั้นต้องให้เวลาในการฟื้นฟูตนเอง
หลังผ่านไปได้หนึ่งชั่วโมง จ้าวหลิวก็เข้ามา
พร้อมกับเนื้อมารอสูรที่ถูกรมควันดูหรูหราน่าอร่อยวางลงบนโต๊ะ
กู่ฉิงซานและจ้าวหลิวอิ่มเอมไปด้วยความสุขกับการกินอาหารมื้อใหญ่ พวกเขาสวาปามทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่งลงรอบกองไฟและเอ่ยหารืออะไรบางอย่าง
“ในค่ายนี้มีอาวุธดาบไหม?” กู่ฉิงซานถาม
ปราณปรับแต่งขั้นสามสามารถเริ่มฝึกฝนดาบได้แล้ว
มีธนูไว้ใช้โจมตีระยะไกล ระยะประชิดก็ต้องมีดาบ นี่คือวิสัยทัศน์ในโลกแห่งการต่อสู้ของกู่ฉิงซาน
“ดาบเหรอ?” จ้าวหลิวส่ายหัว “มีเฉพาะเจ้าหน้าที่ระดับสูงเท่านั้นถึงจะใช้ดาบได้ และในค่ายแห่งนี้เจ้าหน้าที่ระดับสูงก็ได้ตายลงไปแล้ว อาวุธของเขาก็ถูกโยนลงไปในบ่อกักศพพร้อมๆ กับร่างของเขานั่นแหละ”
และบ่อกักศพที่ว่า ก็ถูกรามสูรไร้พักตร์กวาดหายไปแล้วด้วยฝ่ามือเดียว เรียกได้ว่าแทบจะไม่หลงเหลือแม้เพียงเศษเสี้ยว
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างหมดหนทาง เขาเป็นผู้ฝึกดาบและถูกส่งย้อนเวลามาจุติใหม่ ทว่าตั้งแต่ต้นจวบจนกระทั่งถึงตอนนี้เขากลับไม่แม้แต่จะได้สัมผัสกับปลายดาบ บอกตรงๆ ว่าไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
.......................................


ตอนที่ 17 ระบำผันผวน
กู่ฉิงซานเปิดตาของเขา ก่อนจะดึงลูกศรสองดอกวางลงบนคันธนูอย่างช้าๆ สองนิ้วแนบชิด และปล่อยมันออกไปเบาๆ
สองศรบินออกไปก่อนจะวาดออกเป็นเส้นโค้งพุ่งเสียบทะลุใบไม้ที่กำลังร่วงลงมา และหยุดลงบนกิ่งไม้
วาดออกเป็นแนวโค้งได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
หัวใจของกู่ฉิงซานครึกโครม มันเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ
ด้วยสิ่งนี้ จะทำให้เขาสามารถทำการโจมตีที่ไม่อาจคาดเดาได้
“แล้วถ้าฉันใส่พลังวิญญาณลงไปล่ะ…”
กู่ฉิงซานพึมพำ ก่อนจะเอ่ยสั้นๆ “คู่นางแอ่นเหิน”
ศรสองดอกบินออกไปเป็นสองทิศทาง โค้งอ้อมไปตามแนวต้นไม้ใหญ่ และสุดท้ายก็เสียบทะลุกระต่ายน้อยที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ห่างออกไปกว่าร้อยเมตร
ประสบการณ์ในการยิงครั้งแรกของกู่ฉิงซานช่างน่าประทับใจ วิธีการยิงธนูประเภทนี้ดึงดูดใจเขาได้อย่างลึกซึ้ง
เนื่องเพราะ…การยิงเมื่อครู่เป็นการยิงของนักธนูระดับนายพล!
กู่ฉิงซานถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และยกคันธนูขึ้น
ยิงต่อเนื่อง!
คู่นางแอ่นเหิน!
สายธนูยาวถูกดึงและผละออกไปอย่างต่อเนื่อง ลูกศรพุ่งออกไปตามทิศทางที่ยิงแต่กลับเบี่ยงออกไปจากเป้าหมาย
คิ้วของกู่ฉิงซานขมวดเข้าหากัน และจมลงสู่สมาธิ
“คู่นางแอ่นเหิน” นั้นเป็นสกิลที่ดี แต่ทำไมมันถึงไม่สามารถเปิดใช้งานอย่างต่อเนื่องได้? แบบนี้ประสิทธิภาพของมันก็ไม่อาจเผยออกมาได้อย่างเต็มที่
ไม่ ฉันรู้สึกได้ว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น
กู่ฉิงซานลองอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่ดี
คู่นางแอ่นเหินเป็นสกิลอันยอดเยี่ยมของนักธนู แต่เมื่อถูกคอมโบด้วยสกิลยิงต่อเนื่องมันกลับไม่อาจรับประกันอัตราการถูกเป้าหมายได้
นี่มันไม่ใช่ ต้องไม่ใช่แบบนี้
กู่ฉิงซานทำตัวราวกับคนคลุ้มคลั่งที่ไม่ยอมหยุด เขาพยายามอย่างต่อเนื่องจนไม่รู้ตัวเลยว่าตนได้เผลอใช้สกิล ‘ทรงตัวขั้นสูง’ ผสมลงไปด้วย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ศรสองดอกก็เปลี่ยนเป็นเงาสีเทาวูบไหว มันบินเลื้อยออกไปคล้ายงูที่มีชีวิต โค้งบิดไปมาบนอากาศ ก่อนที่ทั้งสองดอกจะเสียบลงบนใบไม้ใบเดียวกัน
วงโค้งของลูกศรไม่สามารถคาดเดาได้อย่างสมบูรณ์ ควบคู่ไปกับสกิลยิงต่อเนื่อง หากมีใครต้องเผชิญหน้ากับลูกศรของกู่ฉิงซาน อีกฝ่ายคงทำได้เพียงจ้องมองอย่างโง่งม และไม่รู้ว่าจะหลบเลี่ยงมันได้อย่างไร
กู่ฉิงซานพยักหน้าเล็กน้อย และวางธนูกองทัพลง
แน่นอนว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่เขาทำไม่ว่าใครก็สามารถทำมันได้เช่นกัน แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะจมอยู่กับการฝึกฝนสกิล ไตร่ตรองมันอยู่ในห้วงความคิดทุกขณะจิตที่ฝึกฝนได้หรือไม่
ติ๊ง!
เสียงของระบบดังขึ้นอย่างฉับพลัน ส่งผลให้กู่ฉิงซานสะดุ้งแทบจะกระโดด
ในหน้าต่างระบบเทพสงคราม มิได้มีเพียงแค่ ‘วิชายุทธเทพสงคราม’ อีกต่อไป แต่ปรากฏรัศมีวงกลมที่ดูเหมือนจะเป็นข้อความโผล่มาด้วย
“ผู้เล่นกู่ฉิงซานได้ผสมผสานสกิลธนูสามชนิดเข้าด้วยกัน ได้สร้างสกิลธนูขึ้นมาใหม่ : ‘ระบำผันผวน’ ”
“ระบำผันผวนขั้นต้น แสดงผล : สามารถยิงลูกศรออกไปอย่างต่อเนื่องได้ในระยะเวลาสั้นๆ และทุกๆ ศรจะเป็นการโจมตีด้วยลูกศรโค้งที่ศัตรูไม่อาจคาดเดาทิศทางได้”
ให้มันได้แบบนี้สิ!
กู่ฉิงซานอ้าปากค้าง สายตาจับจ้องไปที่คำว่า ‘ขั้นต้น’ สองคำสั้นๆ ทำเอาเขาพูดถึงกับไม่ออกเป็นเวลานาน
เมื่อมีเขียนว่าขั้นต้น นั่นแสดงว่ายังมีขั้นที่สูงยิ่งกว่าอีก!
ไม่คาดคิดเลยว่า เขาจะได้รับ ‘สกิลวิวัฒ’! สกิลวิวัฒนาการ
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะประหลาด ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ในสายตาของเขาก็ปรากฏเส้นแสงเล็กๆ ราวหิ่งห้อยขึ้นบนหน้าต่างระบบเทพสงคราม
“สกิลวิวัฒเป็นสิ่งที่พบเจอได้ยากยิ่ง ขอให้ผู้เล่นฝึกฝนสกิลดังกล่าวให้มากขึ้นและพัฒนาสกิลให้ไปอยู่ในระดับที่สูงยิ่งขึ้นโดยเร็วที่สุด”
ถูกต้อง! สกิลทั่วไปนั้นจะขึ้นอยู่กับปริมาณของขนาดพลังวิญญาณ เพราะหากพลังวิญญาณแตกต่างกัน พลังอำนาจของมันก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลง
ทว่าสกิลวิวัฒนี้เป็นสิ่งที่ต่างออกไป
นี่เป็นสกิลพิเศษที่สามารถพัฒนาได้อย่างต่อเนื่อง และในขณะเดียวกันผู้เล่นก็สามารถเรียนรู้สกิลได้อย่างลึกซึ้ง หากค่อยๆ พัฒนาพลังของมันจนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งวันหนึ่งพลังอำนาจของมันอาจถึงขั้นเชื่อมต่อพื้นดินกับชั้นฟ้า!
นี่เป็นสกิลหายากที่เหมาะสมกับคำว่า ในโลกของผู้ฝึกยุทธ ‘บางสิ่งไม่อาจได้มาด้วยโชค แต่ต้องออกไปค้นหา’
ในช่วงท้ายของเกม เมื่อสกิลวิวัฒถูกยกระดับไปจนถึงขั้นสูงสุด มันจะถูกเรียกว่า ‘สกิลเทวะ’
ผู้ที่ครอบครองสกิลวิวัฒ จะถูกทุกผู้คนรุมอิจฉาริษยา
กู่ฉิงซานสูดหายใจลึก ก่อนจะกำธนูกองทัพแน่นและยกมันขึ้นอย่างเคร่งขรึม
ระบำผันผวน!
ฟุบๆ เสียงดังขึ้นห้าครั้งติดๆ กัน พร้อมกับปรากฏเงาวูบไหวห้าเงาบินออกไปคนละทิศทางดูราวกับมังกรและอสรพิษที่กำลังร่ายรำ!
ลูกศรเหล่านี้ดูราวกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันเคลื่อนที่บินไปตามทิศทางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในอากาศ หลบเลี่ยงอุปสรรคทั้งหลายที่ขวางกั้น ก่อนที่ทั้งหมดจะจิ้มทะลวงลงบนกิ่งไม้ที่ห่างออกไปกว่าสองร้อยเมตร
กู่ฉิงซานตะลึงงันไปโดยสมบูรณ์ กับการเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิตเป็นของตนเองของลูกศรทั้งห้า
ครู่หนึ่งเขาก็จำได้ถึงบางสิ่งและเอ่ยถามออกมาอย่างฉับพลัน “ระบบ ฉันสามารถผสมสกิลสามัญอื่นๆ และสร้างเป็นสกิลวิวัฒได้หรือไม่?”
หน้าต่างระบบเทพสงครามหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เส้นแสงหิ่งห้อยจะปรากฏออกมาพร้อมข้อความเล็กๆ :
“การเรียนรู้สกิลของผู้อื่นเป็นเพียงพื้นฐานที่จะช่วยให้ผู้เล่นสามารถสร้างสกิลวิวัฒได้ แท้จริงแล้วนี่คือเป้าประสงค์ของระบบเทพสงคราม”
กู่ฉิงซานถอนหายใจและพึมพำ “ที่แท้ฉันเข้าใจผิดมาตั้งแต่ต้น ปรากฏว่าความสามารถในการสร้างสกิลวิวัฒต่างหากคือพลังที่แท้จริงของ ‘วิชายุทธเทพสงคราม’”
เขามองไปยังหลุมดำแถวหนึ่งที่อยู่ล่างหน้าต่างระบบเทพสงคราม และมีเพียง ‘วิชายุทธเทพสงคราม’ เท่านั้นที่เปล่งประกายอยู่
แต่นี่สิ คือสิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงอย่างแท้จริง
หากวันหนึ่ง ตัวเขาสามารถเปลี่ยนสกิลทั้งหมดให้เป็นสกิลวิวัฒแล้วล่ะก็…
นี่มันวิเศษไปเลย
กู่ฉิงซานเก็บธนูกองทัพ ความมั่นใจและฮึกเหิมของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
ด้วยสกิลวิวัฒและพลังวิญญาณที่เขาครอบครอง สองสิ่งนี้เป็นอะไรที่วิเศษมาก
ใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวลและเรียนรู้สกิล ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงยิ่งกว่าการใช้ค่าประสบการณ์
อย่างน้อยก็สำหรับตอนนี้ ดูเหมือนว่ากระบวนการของเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารจะจำเป็นต้องการพลังวิญญาณในการอัปเลเวล ซึ่งมันใช้แค่เพียงไม่กี่แต้มเท่านั้น
กู่ฉิงซานสามารถใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวล ได้อย่างเต็มที่ ไม่เหมือนดั่งเช่นผู้เล่นคนอื่นๆ ในโลกก่อนหน้า โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องทำงานอย่างหนักเพื่อสะสมค่าประสบการณ์
ในช่วงท้ายของเกม ค่าประสบการณ์จำเป็นอย่างยิ่งในการอัปเลเวล แม้จำนวนที่ใช้อัปเลเวลจะไม่ใช่ปริมาณที่น่ากลัว แต่ทว่ามันเป็นตัวจำกัดความแข็งแกร่งของผู้เล่น
นอกจากนี้ยังมีหน้าต่างระบบเทพสงคราม ที่สามารถสร้างสกิลวิวัฒขึ้นได้ด้วยตนเองอีก
กู่ฉิงซานรู้สึกว่าตัวเขาได้มาไกลกว่าในช่วงชีวิตก่อนหน้าเสียแล้ว
ได้กลับมายังโลกใบนี้โดยไม่คาดคิด ในหัวใจของกู่ฉิงซานเต็มไปด้วยความร้อนรนและกดดันอย่างหนัก
นี่คือยุคสมัยที่สาบสูญ เป็นยุคที่ยังไม่มีผู้เล่นคนใดอยู่ในประวัติศาสตร์ของเกม
ตั้งแต่จุติใหม่ ทุกสิ่งในตอนนี้กับชีวิตก่อนหน้าล้วนแตกต่างกัน และหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เคยพบ เคยเห็น หรือเคยได้ยินมาก่อนก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ
แม้กระทั่งรามสูรไร้พักตร์ที่เป็นมอนสเตอร์อันคงกระพัน ปฐมบทของความโกลาหลก็ยังปรากฏตัวขึ้นใกล้ๆ
กู่ฉิงซานรู้สึกได้รางๆ ว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาหาตนทีละก้าว ทีละก้าว
สัญชาตญาณนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน และมันก็ช่วยชีวิตเขาเอาไว้หลายครั้งในโลกก่อนหน้า
สำหรับแผนของวันนี้ มีเพียงเพิ่มพูนความแข็งแกร่งขึ้น เพื่อในอนาคตอันใกล้ ช่วงเวลาที่ความตายมาเยือน เขาจะได้พบทางรอดของชีวิต
กู่ฉิงซานถอนหายใจและกวาดสายตาผ่านหน้าต่างระบบเทพสงคราม ก่อนจะหยุดลงที่หน้าต่างสกิลของเขา
จนถึงขณะนี้ บนหน้าต่างสกิลมีอยู่เพียงสามสกิลเท่านั้น ‘ทรงตัวขั้นสูง’ ‘ยิงต่อเนื่อง’ และ ‘ระบำผันผวนขั้นต้น’
คู่นางแอ่นเหินได้หายไป และถูกแทนที่โดยระบำผันผวนไปโดยสมบูรณ์
ซึ่งนี่มันแตกต่างไปจากสามสกิลในตอนแรก ‘ระบำผันผวน’ ต้องใช้พลังวิญญาณมากขึ้นในการควบคุมวิถีของลูกศร และนี่ยังอยู่ในระดับ ‘ขั้นต้น’เท่านั้น
ความจริงแล้วมันก็ไม่อะไรมากมายหรอก เข้าใจง่ายๆ ว่า สกิลทรงพลังแค่ไหน มันก็จะต้องการพลังวิญญาณมากยิ่งขึ้นเท่านั้น
จากนี้ไป กู่ฉิงซานคงต้องใช้เวลามากขึ้นในการฝึกสกิลนี้ และพยายามที่จะอัปขั้นของ ‘ระบำผันผวน’ ให้สูงขึ้น
กู่ฉิงซานรีบเก็บของอย่างไว และเตรียมที่จะออกไปจากที่นี่
ไม่ไกลห่าง ปรากฏมารอสูรที่ได้กลิ่นอายเลือดของมอนสเตอร์งู ส่งเสียงกรีดร้องและเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
อ๊อก!
โดยที่ไม่มีการเตือนใดๆ จู่ๆ กู่ฉิงซานก็กระอักเลือดสีดำออกมาอย่างฉับพลัน
เขาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ และอดไม่ได้ที่จะกระแอมเลือดสีดำออกมาอีกสองครั้ง
กู่ฉิงซานปาดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะเอามาอังใต้จมูก และสัมผัสได้ถึงกลิ่นของมัน
มันเป็นกลิ่นเหม็นจางๆ
ไม่ต้องสงสัยเลย
นี่มันคือพิษ!
มันไม่มีเหตุผลเลย ร่างกายของเขาถูกพิษได้อย่างไร? แถมมันยังถูกขับออกมาเองอีกด้วย?
กู่ฉิงซานไม่กล้าที่จะประมาท เขาหมุนวนพลังวิญญาณที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกส่วนของกระดูกและตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง
ไม่มีความผิดปกติใดๆ ในร่างกาย ภายใต้การบำรุงจากถุงน้ำดีของมอนสเตอร์งู ตัวเขาเรียกได้ว่าแทบจะเกิดใหม่ด้วยซ้ำ
แม้แต่พลังวิญญาณในตันเถียนก็ยังสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างยืดหยุ่น สะดวกสบายยิ่งกว่าที่เคย
นี่คือประสิทธิภาพของถุงน้ำดีงูอันแสนหายาก
มันเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ
ดูเหมือนว่าการกระอักเลือดเมื่อครู่ มันคือกระบวนการของร่างกายที่ทำการขับพิษ เนื่องเพราะยังคงมีพิษงูหลงเหลืออยู่ในร่างกาย ช่วงเกิดการต่อสู้
กู่ฉิงซานไม่รู้จะเอ่ยอะไรเลยจริงๆ ในตอนนี้
เจ้ามอนสเตอร์งูนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ มันสามารถวางยาพิษใส่เขาได้โดยไม่ทันรู้ตัว
หากยังคงต่อสู้ต่อไป คงไม่จำเป็นต้องกล่าวแล้วว่าใครคือผู้ที่จะต้องตาย
โชคดีที่เขาไม่คิดต่อสู้ยืดเยื้อ และล่าสังหารอีกฝ่ายลงได้อย่างรวดเร็ว
หากไม่ได้ฆ่าอีกฝ่ายลง และกินถุงน้ำดีงูอันแสนหายากแล้วล่ะก็ พิษคงจะกำเริบ แถมยังไม่มียารักษาพิษอีก ไม่อยากจะคิดเลยว่าหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น…
........................................


ตอนที่ 15 ทางเลือก
ในหัวใจของกู่ฉิงซานยังคงไม่ยอมแพ้ เขาเอ่ยถามต่อ “แล้วภายในค่ายทหารล่ะ? ถึงแม้ว่าคนจะตายไปแล้ว แต่คลังแสงก็ยังคงอยู่ ข้างในไม่มีอาวุธหลงเหลืออยู่เลยเหรอ?”
จ้าวหลิวตอบกลับทันที “ฉันมีกุญแจสำรองของห้องยุทโธปกรณ์ แต่ฉันไม่ถนัดใช้อาวุธ ดังนั้นเลยไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน ทำไมเราไม่ลองเข้าไปดูด้วยกันล่ะ”
กู่ฉิงซานกล่าวด้วยยินดี “ตกลง”
ทั้งสองเปิดประตูห้องยุทโธปกรณ์ จุดเทียนไขภายในเพิ่มความสว่างแล้วหันไปสำรวจรอบๆ
แถวของชั้นวางอาวุธมีเพียงความว่างเปล่า ชายทั้งสองเดินจากหน้าประตูไปจนสุดปลายทาง กลับพบเพียงอาวุธเคียวที่เสียหาย อันที่จริงมันเสียหายระดับที่เรียกว่าหักครึ่ง
กู่ฉิงซานขมวดคิ้ว ก่อนจะตรวจสอบผนังรอบทิศ และในที่สุดก็พบประตูลับที่ถูกล็อคอยู่
เบื้องหลังประตูลับ มักจะเป็นสถานที่ๆ เจ้าหน้าที่ทหารระดับอาวุโสใช้เก็บไอเท็มของพวกเขา
ตรงจุดนี้เหมือนกับในโลกก่อนหน้าของกู่ฉิงซาน
ในโลกก่อนหน้า เมื่อผู้เล่นพบเห็นฐานทหารถูกทิ้งร้าง สิ่งแรกที่พวกเขาจะทำก็คือการมองหาสมบัติ หลังจากนั้นก็จะนำกลับมาและบอกเล่าถึงบริเวณที่มักจะมีสมบัติซ่อนไว้ หรือวิธีต่างๆ ในการค้นหาสมบัติ ส่งต่อความรู้จากประสบการณ์ที่พบเจอมาเป็นทอดๆ
ดังนั้น ในช่วงหลังๆ ของเกม อาชีพนักล่าสมบัติจึงถือกำเนิดขึ้น
กู่ฉิงซานมองประตูลับ และเกิดความคิดบางอย่างขึ้นในหัวใจ
เขากล่าว “จากที่สังเกตดู นี่น่าจะเป็นประตูลับระดับสูง คิดว่าคงจะมีเพียงทหารระดับนายพลที่คอยปกป้องค่ายทหารแห่งนี้เท่านั้นที่มีกุญแจ”
จ้าวหลิวมองไปที่ประตูลับด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ย “ท่านนายพลได้ตายลงระหว่างต่อสู้ตั้งนานแล้ว”
กู่ฉิงซานถาม “แล้วนายรู้ไหมว่าที่พักของเขาอยู่ตรงไหน?”
“แน่นอนฉันรู้”
“งั้นเราไปดูกัน”
ทั้งสองออกมาจากห้อง ก่อนจะไปยังที่พักของนายพลและรื้อค้นข้าวของเป็นเวลานาน จนในที่สุดมือของกู่ฉิงซานก็บังเอิญสัมผัสถูกกับลูกกุญแจ
กู่ฉิงซานกลับไปยังห้องยุทโธปกรณ์อีกครั้ง จากนั้นก็ไขเปิดประตูลับบนกำแพง และพบว่าภายในมีเพียงหนังสือเล่มเล็กๆ และแผ่นดิสก์ที่ดูสกปรกเท่านั้น
บนแผ่นดิสก์เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวมากมายและมีหลายส่วนที่หลุดลอก
“ดิสก์ค่ายกล?”
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม เขาเกือบจะตีลังกาม้วนตัวแต่ก็หยุดตัวเองไว้ก่อน จากนั้นจึงค่อยหยิบแผ่นดิสก์ขึ้นมา
“ดิสก์ค่ายกลระดับต่ำ เสียหาย มีไว้ใช้จัดเตรียมค่ายกลหลอนประสาทรูปแบบต่อเนื่อง”
“ต้องการสิบเจ็ดแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้การจัดเตรียมค่ายกลหลอนประสาท ”
สิบเจ็ดแต้ม นี่มันเกินขีดจำกัดสูงสุด ของพลังวิญญาณของกู่ฉิงซานไปมากโข มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเรียนรู้
แต่ที่กู่ฉิงซานสนใจ ไม่ใช่เรื่องนี้
กู่ฉิงซานพลิกอีกด้านของดิสก์ค่ายกล ก่อนจะกดมันลงเบาๆ ตรงจุดศูนย์กลาง และดิสก์ค่ายกลก็เปิดออกอย่างฉับพลัน
ปรากฏก้อนแสงสีฟ้าอ่อนตกลงมาจากดิสก์ค่ายกล หล่นกระจายไปทั่วพื้น
กู่ฉิงซานกดลงบนดิสก์ค่ายกลอีกครั้ง และคราวนี้ก้อนแสงสีฟ้าจำนวนมากก็ตกลงมาบนพื้น
“ศิลาวิญญาณ!”
จ้าวหลิวกรีดร้อง กระโจนตัวลงบนพื้นและคว้าหยิบมันอย่างบ้าคลั่ง
หัวใจของกู่ฉิงซานก็แทบจะหล่นวูบ
แม้ว่าดิสก์ค่ายกลแผ่นนี้จะเสียหาย แต่ศิลาวิญญาณส่วนบนกลับแทบจะไม่ถูกใช้งานเลย แม้กระทั่งศิลาวิญญาณส่วนสำรองก็ยังไม่เคยถูกนำออกมาใช้
เกรงว่านายพลประจำค่ายแห่งนี้คงเสียชีวิตลงอย่างไม่คาดคิด และคนอื่นๆ ก็ไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ศิลาวิญญาณจึงถูกปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ โดยไม่ได้นำมาใช้ประโยชน์ใดๆ
นับว่าเป็นเซอร์ไพรส์อย่างแท้จริง
พวกเขาช่วยกันหยิบศิลาวิญญาณทั้งหมด และนับรวมๆ กันแล้วมีมากถึง เจ็ดสิบห้าก้อน!
ด้วยเหตุนี้ ข่ายอาคมอำพรางของค่ายทหารจะคงอยู่ไปได้อีกหลายสิบวัน!
กู่ฉิงซานวางดิสก์ค่ายกลลง ก่อนจะเอื้อมหยิบหนังสือเล่มเล็กๆ แล้วเปิดมัน
“เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหาร”
ขั้นหนึ่ง “ฉูจี”
ขั้นสอง “หยินเหมิน”
ขั้นสาม “เซาซ่าง”
ขั้นสี่ “ไท่หยิน”
ขั้นห้า “จ้ง”
ขั้นหก “หลิงซู”
ขั้นเจ็ด “เซินถัง”
ต้องการอย่างละหนึ่งแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตสามขั้นแรก
ต้องการอย่างละสองแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตขั้นสี่ถึงห้า
ต้องการสามแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตขั้นหก
ต้องการหกแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตขั้นเจ็ด
ที่กล่าวมานี้คือกระบวนการฝึกฝนวรยุทธของทางกองทัพ เป็นด่านทั้งหมดของเทคนิคปราณปรับแต่ง แม้เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารนี้จะเป็นเทคนิคลับ แต่มันก็เป็นเพียงเทคนิคลับระดับสามัญที่สุด ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับเทคนิคลับที่พวกนิกายใหญ่ๆ หรือตระกูลชั้นสูงใช้ฝึกฝนวรยุทธได้
อย่างไรก็ตาม แต่ละด่านของเทคนิคปราณปรับแต่งนี้ก็ยังมีข้อดีของมันอยู่ นั่นคือเป็นตัววางรากฐานเสริมความแข็งแกร่ง เพื่อใช้เตรียมทะลวงสู่ขอบเขตระดับก่อตั้งในภายหลัง และผู้ที่เรียนรู้เทคนิคเหล่านี้ก็มีอยู่ทั่วไป ดังนั้นการที่กู่ฉิงซานพบหนังสือ ‘เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหาร’ เล่มนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจใดๆ
พอท่านง่วง ก็มีคนส่งหมอนมาให้ นี่มันเยี่ยมจริงๆ แต่การเพิ่มระดับในแต่ละด่านของมันดูเหมือนจะไม่ต้องใช้ค่าประสบการณ์?
ใช้พลังวิญญาณมันจะไม่เป็นไรจริงๆ หรือ?
กู่ฉิงซานย้ายความคิด ก่อนที่หน้าต่างระบบเทพสงครามจะปรากฏขึ้นมาพร้อมกับเส้นแสงหิ่งห้อยที่มีคำอธิบายเล็กๆ
“กระบวนการฝึกฝนฉบับสมบูรณ์ได้ปรากฏขึ้นแล้ว หน้าต่างระบบเทพสงครามพร้อมใช้งาน”
“ตั้งแต่นี้ไป ผู้เล่นสามารถเลือกใช้พลังวิญญาณแทนค่าประสบการณ์ในการอัปเลเวลได้”
“ทว่าพลังวิญญาณจะถูกผูกขาดทันทีเมื่อท่านใช้มันในการอัปเลเวล กล่าวอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ คือ ท่านจะไม่สามารถเปลี่ยนกลับไปใช้ค่าประสบการณ์ในการอัปเลเวลได้อีกต่อไป…โปรดเลือกอย่างระมัดระวัง”
ดูเหมือนว่ากระบวนการอัปเลเวลของมัน จะเหมือนกับกระบวนการเรียนรู้สกิล ซึ่งต้องการเพียงพลังวิญญาณเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ พลังวิญญาณก็จะกลายเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าเดิม
กู่ฉิงซานจ้องมองหน้าต่างระบบเทพสงคราม และจมสู่ห้วงความคิด
“จริงๆ แล้วพลังวิญญาณคืออะไรกันแน่?”เขาถาม
หน้าต่างเทพสงครามตอบ “คือพลังรากฐานของสิ่งมีชีวิตทั้งมวล มีต้นกำเนิดมาจากจิตวิญญาณ”
คำว่า ‘รากฐาน’ และ ‘ต้นกำเนิด’ สองคำนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งในเกม และมักจะเป็นตัวแทนของบางสิ่งที่ทรงพลังสุดขีด
กู่ฉิงซานมุ่งความสนใจไปที่มันทันที
นับตั้งแต่ที่เขาเข้าไปในเกมจนถึงช่วงท้ายเกม ในการอัปเลเวลแต่ละครั้งจำเป็นต้องใช้แต้มค่าประสบการณ์ ก่อให้เกิดปัญหาใหญ่สำหรับผู้เล่นเป็นอย่างมาก
แต่สำหรับพลังวิญญาณ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นพลังระดับสูง หากเลือกใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวล ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงพันธนาการจากสิ่งที่เรียกว่าค่าประสบการณ์ได้ ทว่าไม่มีใครรู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
อย่างไรก็ตามผู้เล่นชั้นยอดมากมาย ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครไปถึงระดับพลังสูงสุดของโลก และค่าประสบการณ์ก็เป็นหนึ่งในตัวร้ายอันฉกาจที่คอยฉุดรั้ง
ทว่าหากคุณถูกส่งย้อนเวลากลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง คุณจะยังต้องการที่จะกระทำความผิดพลาดซ้ำสองหรือไม่?
มันคงจะดีกว่าถ้าเลือกที่จะเดิมพันครั้งใหญ่
กู่ฉิงซานคิดเล็กน้อย และตัดสินใจว่าจะเลือกใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวล
“ผู้เล่นเลือกที่จะใช้พลังวิญญาณ และก้าวไปอีกขั้นหนึ่งบนเส้นทางแห่งเทพสงคราม โปรดพยายามต่อไปอย่าลดละ”
พร้อมกับน้ำเสียงเย็นชาของระบบดังขึ้น ในหน้าต่างตัวละครของกู่ฉิงซาน ตรงคำว่า ‘ค่าประสบการณ์’ ก็พลันหายไปโดยสมบูรณ์ เหลือเพียงแค่คำว่า ‘แต้มพลังวิญญาณ’
 กู่ฉิงซานจ้องมองหน้าต่างเทพสงครามอย่างเงียบๆ ก่อนจะเก็บหนังสือเล่มเล็กในมือแนบกับลำตัว
ทั้งสองออกจากห้องยุทโธปกรณ์ ก่อนจะเดินกลับไปยังที่พัก จ้าวหลิวดูจะมีความสุขมาก เพราะเขายิ้มจนปากฉีกถึงใบหูไปตลอดทาง
ทั้งสองแยกย้ายกันกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง กู่ฉิงซานปิดประตู ก่อนจะนั่งบนเตียงและวางหนังสือเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารลงบนเข่า
กู่ฉิงซานได้ทะลวงระดับฉูจี หยินเหมิน เซาจ่าง ระดับปราณปรับแต่งหนึ่ง สอง สาม เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเขาจึงข้ามสองระดับข้ามสามขอบเขตนี้โดยตรง และมองไปยังขอบเขตขั้นสี่และขั้นห้า
ในช่วงเวลานี้ การใช้เทคนิคลับมันคงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการฝึกฝน หากต้องการเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง ต้องการเพิ่มขีดจำกัดของพลังวิญญาณ นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
กู่ฉิงซาน แม้จะไม่ใช่คนที่ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด แต่ตรงจุดนี้เขาไม่ลังเลใจเลย
“ฉันขอเลือกเรียนรู้ขอบเขตขั้นสี่ไท่หยิน ”
“เริ่มกระบวนการเรียนรู้ ใช้งานสองแต้มพลังวิญญาณ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบันสองส่วนห้า”
กระแสความร้อนเอ่อล้นออกมาจากหนังสือเล่มเล็ก และไหลบ่าเข้าสู่ทะเลแห่งความรู้ของกู่ฉิงซาน
หลังจากนั้นเพียงหนึ่งลมหายใจ พลังวิญญาณก็ได้ทะลวงเข้าสู่ด่านชั้นถัดไป ปราณและเลือดเกิดกระบวนการไหลเวียนเข้าสู่หัวใจของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานปิดตาลง และทำการเคลื่อนย้ายพลังวิญญาณอย่างเงียบๆ เพื่อทำการสำรวจร่างกาย
เขาดูเหมือนกับผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นสี่ กู่ฉิงซานหันไปรอบๆ และทบทวนกระบวนการที่พึ่งเกิดอีกครั้ง
แม้ว่าเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารจะเป็นเพียงเทคนิคลับที่สามัญที่สุด แต่กระบวนการอัปเลเวลของมันก็ไร้ข้อผิดพลาด และไม่ได้ก่อให้เกิดธาตุไฟเข้าแทรกจนเข้าสู่วิถีมาร ดังนั้นเขาจึงสามารถที่จะฝึกฝนมันได้อย่างสบายใจ
พลังวิญญาณหมุนวนอยู่ในด่านที่พึ่งทะลวง จู่ๆ ก็หดตัวอย่างรุนแรง ก่อนจะขยายตัวขึ้นอย่างฉับพลัน!
กู่ฉิงซานทะลวงเข้าสู่ด่าน ‘ไท่หยิน’ ปราณปรับแต่งขั้นสี่ โดยสมบูรณ์แล้ว
กู่ฉิงซานใช้จิตสัมผัสสำรวจภายในร่างกาย และพบว่าพลังวิญญาณในตันเถียนค่อยๆ เปลี่ยนไป แต่ก่อนมันเป็นเพียงทรงกลมเล็กๆ ทว่าเวลานี้มันดูเหมือนมันจะมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อน
.......................................


ตอนที่ 22 ไล่ล่า
ช่วงเช้า
กู่ฉิงซานแต่งตัวในชุดทำงาน ก่อนจะออกไปกินข้าวที่โรงอาหารของพนักงาน จากนั้นก็มุ่งตรงไปยังห้องวิจัยของตนอย่างรวดเร็ว
เขาใช้เวลาประมาณห้านาทีในการกรอกแบบฟอร์ม ก่อนจะจมลงสู่ห้วงความคิด
ภายในหนึ่งปี ตัวฉันจะสามารถฝึกยุทธไปได้ถึงขอบเขตใดกันนะ?
ด้วยความแข็งแกร่งของเขาเพียงลำพัง มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคต
หรือว่าฉันจะต้องได้เห็นวันสิ้นโลกอีกครั้ง?
วินาทีนั้นเอง น้ำเสียงและใบหน้าเปื้อนยิ้มของซูเซี่ยเอ๋อก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา
ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเองเสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้น
“สวัสดีหมายเลขสี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด ผู้อำนวยการซูยื่นคำร้องมาว่าให้คุณไปรอในล็อบบี้ของบริษัท”
กู่ฉิงซานตกใจ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไป
นักวิจัยที่อยู่ในสถานะกำลังวิจัย จะไม่ถูกรบกวนใดๆ เว้นเสียแต่ว่าจะถูกเรียกตัวโดยผู้บริหารระดับสูงภายในบริษัท
แต่นี่มันไม่สมเหตุสมผล เมื่อวานเทพธิดากงเจิ้งกล่าวออกมาเองว่าเรื่องส่วนบุคคลจะถูกเก็บเป็นความลับ และจะไม่เผยแพร่แก่ผู้ใด
แล้วทำไมตระกูลซูถึงต้องการพบเขา?
กู่ฉิงซานเข้าไปในลิฟต์และตรงไปยังล็อบบี้
เบื้องหน้าเขา ปรากฏชายสองคนสวมเครื่องแบบสีดำเดินสวนมา
“คุณคือกู่ฉิงซาน?” หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม
“เป็นฉันเอง”
“มากับฉัน มาดามต้องการจะเชิญคุณไปทานมื้อค่ำ”
คนที่พวกเขาเรียกว่ามาดาม ก็คือสุภาพสตรีแห่งตระกูลซู และเป็นแม่ของซูเซี่ยเอ๋อ
กู่ฉิงซานตอบสั้นๆ “ตกลง”
ทั้งสองนำกู่ฉิงซานออกจากบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย ก่อนจะขึ้นไปยังรถเหินเวหา มุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลซู
รถเหินเวหาใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็ลงจอดบริเวณริมทะเลสาบ
กู่ฉิงซานเดินลงจากรถ รอบตัวเขาไกลออกไปจนสุดสายตาเป็นทะเลสาบที่กว้างใหญ่และมีวิวภูเขาอยู่เบื้องหลัง ช่างเป็นการผสมผสานกันที่ลงตัว
เกาะแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางทะเลสาบ นั่นคือที่ๆ ตระกูลซูอาศัยอยู่
“กรุณาขึ้นเรือ แล้วพายไปยังเกาะ” หลังกล่าวแนะนำเสร็จ ทั้งสองก็จากไปทันที
กู่ฉิงซานกล่าวขอบคุณ ก่อนจะเดินไปริมทะเลสาบ
เขาไม่ได้คัดค้านใดๆ เนื่องเพราะกฎของที่นี่แม้กระทั่งเขาก็ยังรู้ว่าจะไม่อนุญาตให้วัตถุใดๆ ที่บินได้ รวมไปถึงรถเหินเวหาลอยข้ามทะเลสาบไปยังเกาะ
ด้านหนึ่งก็ในเรื่องของความปลอดภัย และในทางกลับกันมันก็เป็นกฎเช่นกัน
เรือลำเล็กๆ จอดรออยู่ทีท่า
บนเรือมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
“นายคือกู่ฉิงซาน” ชายหนุ่มกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม
“เป็นฉัน แล้วฝ่ายที่ถามล่ะเป็นใคร?” กู่ฉิงซานเอ่ย
“นามสกุลของฉันคือไป่ ไป่หงหยู จากมณฑลไป่ซา ทรายขาว” ใบหน้าของชายหนุ่มเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิเล็กน้อย
“มณฑลไป่ซา ดูเหมือนว่าจ้าวมณฑลก็จะเป็นคนสกุลไป่”
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ที่นี่คนนี้ ได้รับโอกาสที่จะแล่่นเรือไปยังตระกูลซู มีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่าเขาจะเป็นคนจากรัฐบาลกลาง หนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ ตระกูลไป่
“ยินดีที่ได้รู้จัก” กู่ฉิงซานกล่าวและกำลังจะก้าวขึ้นเรือ
แต่ไป่หงหยูกลับขวางทางเขาไว้ “นายยังไปไม่ได้”
กู่ฉิงซานหยุดฝีเท้า ก่อนจะมองไปยังอีกฝ่าย
ไป่หงหยูเชิดหน้าขึ้นและกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง “นี่คืองานเลี้ยงของตระกูลซู นายที่เป็นเพียงชนชั้นระดับสามไม่สมควรที่จะเข้าร่วม มิฉะนั้นมันจะทำให้ชนชั้นสูงคนอื่นๆ รู้สึกอึดอัด”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างใจเย็น “แต่มาดามซูเป็นคนเชิญฉันให้มาที่นี่”
ใบหน้าของไป่หงหยูเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เขากล่าวออกมาอย่างขบขัน “ถอยกลับไป ฉันจะบอกมาดามซูเองว่านายป่วยเลยขอตัวกลับไปก่อน”
กู่ฉิงซาน “ก็แล้วถ้าฉันไม่ถอยล่ะ?”
ไป่หงหยู “ฉันเป็นคนของตระกูลไป่แห่งมณฑลไป่ซา หัวหน้าตระกูลไป่คือพ่อของฉัน ขอแค่ฉันเอ่ยปาก…นายควรจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับนาย หากไม่คิดจะฟังคำฉัน”
กู่ฉิงซาน “อย่างไรฉันก็ยังยืนยันว่านายต้องเปิดทางให้ฉัน”
ไป่หงหยูมองเขาราวกับได้ตัดสินใจแล้ว ว่าคนตรงหน้าเขาที่แท้ก็แค่คนโง่
เขาส่ายหัวและกล่าว “ที่นี่อยู่ในอาณาเขตของตระกูลซู และฉันไม่ต้องการที่จะทำพฤติกรรมหยาบคาย แต่ฉันสามารถรับประกันได้เลยว่าอีกไม่นานนายจะเสียใจไปตลอดชีวิต”
กู่ฉิงซานยิ้มเยาะ “แต่ฉันจะทำให้นายเสียใจไปตลอดชีวิต…ตอนนี้เลยไม่ต้องรอ!”
ณ เกาะกลางทะเลสาบ
ภายในสวนตระกูลซู
หญิงวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่ในศาลา ขณะที่สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับการชงชาโดยสมบูรณ์
“รายงาน : ไป่หงหยูกับกู่ฉิงซานได้มาถึงริมทะเลสาบแล้ว แต่ดูเหมือนจะเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย”
“ปัญหาที่ว่าคืออะไร?” หญิงวัยกลางคนถามโดยไม่หันกลับมามอง
“ทั้งสองดูเหมือนจะเกิดความขัดแย้งกัน และสุดท้ายกลับมีเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่บนเรือ และกำลังตรงมาทางนี้
บนใบหน้าของหญิงวัยกลางคนปรากฏรอยยิ้ม เธอเอ่ยกับตัวเองว่า “ไป่หงหยูกำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต การที่เขาได้เรียนรู้วิธีการสยบศัตรูได้โดยไม่ต้องสู้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี นี่เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของชนชั้นสูง”
“เอ่อ…มาดาม เกรงว่าจะไม่ใช่แบบนั้น คนที่อยู่บนเรือคือกู่ฉิงซาน”
หญิงวัยกลางคนถามด้วยความประหลาดใจ “แล้วไป่หงหยูเล่า?”
“เขาถูกเปลื้องผ้าโดยกู่ฉิงซาน และถูกเตะลงไปในทะเลสาบ”
คนรายงานกล่าวเสียงเบาราวกระซิบ “ผู้ติดตามของตระกูลไป่กำลังรออยู่บนเกาะ มีเพียงแค่ไป่หงหยูคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ที่ท่าเรือ ตามธรรมเนียมแล้วก็เหมือนกับว่าเขาถูกตัดมือตัดเท้า ดังนั้นเขาเลยถูกกู่ฉิงซานจัดการลงได้”
“มันไม่มีเหตุผล” หญิงวัยกลางคนหลับตาลงและกล่าวอย่างสงบ “ให้กู่ฉิงซานมาหาฉัน และไปนำตัวไป่หงหยูกลับมาใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็พาเขาไปส่งที่งานเลี้ยงอาหารค่ำ ส่วนฉันจะเป็นคนไปอธิบายเรื่องนี้เองในภายหลัง”
“รับทราบ”
หญิงวัยกลางคนไม่มีกะจิตกะใจจะชงชาต่อ เธอหัวเราะหึ และเอ่ยพึมพำ “เป็นแค่กบ แต่คิดจะก้าวขึ้นมาบนสวรรค์อย่างนั้นหรือ?”
เธอนั่งอย่างสงบ เฝ้ารอให้เจ้าเด็กน่ารังเกียจที่กำลังจะมาถึง
เมื่อกู่ฉิงซานเดินเข้ามา เขาก็สามารถจดจำอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว
มาดามซูดูคล้ายกับซูเซี่ยเอ๋อมากจริงๆ นอกจากนี้เรื่องของเธอมักจะปรากฏในข่าวอยู่เสมอ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องยากจะจดจำอีกฝ่าย
“สวัสดีครับมาดามซู” กู่ฉิงซานโค้งพอเป็นพิธี
มาดามซูเหลือบมองเขาเพียงหางตาและกล่าว “เก็บคำพูดของเธอกลับไป และลองตั้งใจฟัง”
กู่ฉิงซานงง ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงมากมายดังมาจากที่ไกลๆ
ที่นี่คือบริเวณหลังสวน ไม่ไกลออกไปในบริเวณด้านหน้าเป็นห้องจัดเลี้ยงและสนามล่าสัตว์
สายลมได้นำเสียงจากฟากฝั่งนั้นลอยมายังที่นี่ ทำให้ผู้คนสามารถได้ยินมันอย่างชัดเจน
ท่ามกลางหลายเสียงที่ปนกันจนฟังดูสับสนวุ่นวาย มีการพูดคุยกันถึงสถานการณ์ของโลก บางคนกำลังเอ่ยถึงเงื่อนไขเกี่ยวกับความร่วมมือ ส่วนเสียงของผู้หญิง พวกเธอกำลังพูดคุยกันว่ากระเป๋าเสื้อผ้าแบบไหนที่ดูมีแฟชั่นและทันสมัยมากที่สุด หรือวันหยุดจะพากันไปเที่ยวที่ไหนดี
มาดามซูรอให้กู่ฉิงซานรับฟังเสียงของคนอื่นๆ อยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “เธอได้ยินอะไรบ้าง”
กู่ฉิงซาน “ข้อมูลทางการทหารและเรื่องการค้าภายใน”
มาดามซู “ถูกต้อง นั่นคือเสียงของเจ้าหน้าที่ระดับสูงพูดคุยกัน มันเกี่ยวกับการจัดอันดับกองทัพ เกี่ยวกับข้อตกลงการร่วมมือด้านการค้า รุ่นเยาว์ของตระกูลซูและตระกูลไป่ก็กำลังจะเตรียมลงทุนร่วมกันเป็นเงินกว่าหลายร้อยล้านเพื่อสร้างบริษัทใหม่”
“สิ่งที่พวกเขากำลังจะทำ ไม่เพียงแต่เป็นการขับเคลื่อนความก้าวหน้าของรัฐบาลกลาง แต่ยังสามารถเปลี่ยนชีวิตคนธรรมดาได้หลายร้อยล้านคน”
“สำหรับผู้หยิง สิ่งของทุกชิ้นที่พวกเธอสวมใส่ ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า เสื้อผ้า เครื่องประดับ ล้วนเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่ต่อให้เธอทำงานหาเงินอย่างหนักเป็นเวลาหลายปีก็ไม่อาจหาซื้อได้”
 มาดามซูจ้องไปยังกู่ฉิงซาน “เธอมันเป็นแค่คนต่ำต้อย ยากจน และอ่อนแอ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าซูเซี่ยเอ๋อวิงวอนร้องขอ คิดหรือว่าตัวเองจะมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าร่วมแผนกวิจัยและพัฒนาหุ่นรบกังเตี๋ยของตระกูลซูได้?”
กู่ฉิงซานเงียบเป็นเวลานาน ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง “มาดามซู เทคโนโลยีของผม ได้เข้าสู่กระบวนการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของแผนกแล้ว และพบว่ามันมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม”
“เธอยังไม่เข้าใจ?” มาดามซูส่ายหัว
หล่อนเปิดอุปกรณ์สื่อสารและกล่าวสั่ง “ไล่กู่ฉิงซานออกจากแผนกวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย มีผลทันที”
สิ้นคำกล่าวของมาดามซู อุปกรณ์สื่อสารของกู่ฉิงซานก็ส่งเสียงดังขึ้น
ปลายสายกล่าวเพียงสั้นๆ ไม่กี่คำ
“นับจากนี้ไป คุณถูกไล่ออก”
................................