ราชันเร้นลับ 20: ดันน์ขี้ลืม
 “ตกลงครับ”
 ไคลน์โค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะสวมหมวกผ้าไหมทรงสูงกลับไป
 แต่ภายในใจนึกสงสัยว่า ถึงวัตถุต้องห้ามหมายเลข 0-08 จะมีหน้าตาเป็นเช่นไร
 ปากกาขนนกธรรมดางั้นหรือ?
 แค่เขียนโดยไม่ใช้หมึก?
 เช่นนั้นแล้ว ความสามารถที่แท้จริงของมันคืออะไร? เหตุใดถึงกลายเป็นวัตถุต้องห้ามระดับสูงสุดของโบสถ์ไปได้…
 หรือจะเป็นปากกาขนนกที่เขียนชื่อใครแล้วคนนั้นจะตาย?
 ไม่น่าใช่ แบบนั้นคงเป็นการแหกกฎฟ้าดินจนน่าเกลียดเกินไป และหากมีพลังดังกล่าวจริง อินซ์·แซงวิลล์ไม่มีความจำเป็นต้องหลบหนีเลยสักนิด…
 ขณะไคลน์ครุ่นคิดพลางเดินออกจากห้อง ดันน์·สมิทตะโกนไล่หลัง
 “เดี๋ยวก่อน ผมลืมพูดบางเรื่อง”
 “ครับ?”
 ไคลน์หันหลังมอง นัยน์ตาแฝงความประหลาดใจ
 ดันน์เก็บนาฬิกาพกใส่กระเป๋า ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
 “หลังจากนี้ อย่าลืมไปหามาดามโอเรียนน่าที่เป็นฝ่ายบัญชีด้วย คุณต้องเบิกค่าตอบแทนล่วงหน้าสี่สัปดาห์—สิบสองปอนด์ และในสัปดาห์ต่อไป ค่าแรงของคุณจะถูกหักครึ่งหนึ่งจากปรกติจนกว่าจะชดเชยครบสิบสองปอนด์”
 “ไม่เยอะไปหน่อยหรือ ผมไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนั้น ปริมาณของมันควรลดลง”
 ไคลน์ตอบทันทีโดยไม่ได้คิดซับซ้อน อันที่จริง มันเองก็ชื่นชอบที่ได้รับค่าจ้างล่วงหน้า เพราะปัจจุบัน แม้แต่ค่ารถม้ากลับบ้านยังมีไม่เพียงพอ
 ทว่า การได้รับรวดเดียวสิบสองปอนด์คงมากเกินไปสักหน่อย
 “ผิดแล้ว จำเป็นสิ”
 ดันน์แย้ง มันส่ายศีรษะพลางอมยิ้ม
 “ลองไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อน คุณจะอาศัยอยู่ในหอพักแบบเดิมจริงหรือ? บ้านที่ต้องใช้ห้องน้ำร่วมกับคนอื่น ต่อให้คุณไม่ถือสา แต่ก็ควรเป็นห่วงสุภาพสตรีในครอบครัว แล้วก็…”
 ดันน์ชะงัก สายตาชำเลืองมองไคลน์ที่กำลังพยักหน้าเห็นด้วย มันทำการสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะอมยิ้มอย่างมีเลศนัย
 “แล้วก็… คุณต้องมีไม้ค้ำและสูทตัวใหม่”
 ไคลน์ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับสู่โลกความจริงในเวลาถัดมา
 ใบหน้าเริ่มแดงก่ำอย่างเขินอาย สูทและเสื้อตัวในของมันล้วนเป็นผ้าคุณภาพต่ำที่ซื้อมาในราคาถูก
 หมวกผ้าไหมทรงสูงทั่วไปจะมีราคาราวห้าถึงหกซูล โบว์หูกระต่ายอีกสามซูล ไม้ค้ำที่หัวทำงานเงินอีกแปดซูล เสื้อตัวใหม่สามซูล
 ส่วนกางเกงขายาว เสื้อกั๊ก และทักซิโด้ราคารวมกันราวเจ็ดปอนด์ แถมยังมีรองเท้าหนังอีกสิบซูล
 คำนวณอย่างหยาบจะออกมาเป็นแปดปอนด์กับอีกเจ็ดซูล และถ้าหากต้องการเป็นสุภาพบุรุษเต็มคราบ มันต้องมีโซ่ห้อยนาฬิกา นาฬิกาพก และกระเป๋าเงิน
 ในอดีต ไคลน์และเบ็นสันเคยช่วยกันเก็บออมอย่างยากลำบากจนกระทั่งรวบรวมเงินได้ก้อนหนึ่ง พวกมันตรงไปที่ร้านเสื้อผ้าเพื่อมองหาชุดที่เรียบร้อยและภูมิฐาน แต่หลังจากตรวจสอบราคา ทั้งสองรีบออกจากร้านโดยไม่แม้แต่จะต่อรอง ลงเอยด้วยการซื้อชุดมือสองจากร้านบนถนนกางเขนเหล็กในราคารวมไม่ถึงสองปอนด์
 ผลพวงจากเหตุการณ์ดังกล่าว ไคลน์คนก่อนจึงฝังใจกับราคาเสื้อผ้าอย่างมาก
 “ข…เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์ตอบกระอักกระอ่วน
 ตัวไคลน์มีนิสัยคล้ายคลึงกับไคลน์คนก่อนในด้านรสนิยมเสื้อผ้า มันชื่นชอบที่จะแต่งตัวมีสง่าราศี
 ดันน์หยิบนาฬิกาพกจากกระเป๋าและเปิดตรวจสอบเวลา
 “ผมคิดว่าคุณควรไปพบมาดามโอเรียนน่าเป็นอันดับแรก การไปหาลุงนีลล์คงใช้เวลาสักพักใหญ่ แต่มาดามโอเรียนน่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว”
 “ได้ครับ”
 ไคลน์ตระหนักถึงความจนบัดซบของตัวเองดี มันไม่คิดคัดค้านการได้รับเงินล่วงหน้า
 ดันน์เดินไปยังข้างโต๊ะทำงานและกระตุกเชือกที่แขวนไว้กับเพดาน
 “ผมจะให้โรแซนนำทางคุณ”
 เชือกทำงานตามกลไกของมันอย่างเต็มประสิทธิภาพ เกิดเสียงหมุนของฟันเฟือง เพียงชั่วอึดใจ กระดิ่งที่ห้องรับรองแขกของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬก็ส่งเสียงกังวาน
 เมื่อโรแซนได้ยิน เธอรีบดีดตัวขึ้นและมุ่งหน้าตรงมายังห้องผู้คุมประตูยานิสอย่างระมัดระวัง
 เพียงไม่นาน ไคลน์ก็ได้พบหล่อนอีกครั้ง
 ดันน์กล่าวติดตลก
 “ผมคงไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณใช่ไหม? ช่วยพามิสเตอร์โมเร็ตติไปหามาดามโอเรียนน่าให้หน่อย”
 มุมปากโรแซนกระตุกเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียง ‘ร่าเริง’
 “ได้ค่ะ หัวหน้า”
 “แค่นี้เองหรือ?”
 ไคลน์ขมวดคิ้วถามด้วยใบหน้าสุดฉงน
 การเบิกค่าแรงล่วงหน้า ไม่ใช่ว่าต้องมีเอกสารยืนยันจากหัวหน้าสักหน่อยหรือ?
 จะไม่เขียนอะไรสักนิดเลยรึไง?
 “หืม? แล้วยังต้องมีอะไรอีก?”
 ดันน์ตอบคำถามด้วยคำถาม
 “เอ่อ… การเบิกค่าแรงล่วงหน้าจากมาดามโอเรียนน่า ไม่ต้องใช้ลายเซ็นของคุณหรือ?”
 ไคลน์พยายามอธิบายด้วยภาษาที่ง่ายที่สุด
 “หืม… ไม่จำเป็น แค่มีโรแซนไปด้วยก็ยืนยันได้แล้ว”
 ดันน์ชี้นิ้วไปยังสตรีผมน้ำตาลขณะมอบคำตอบให้ไคลน์
 หัวหน้า… องค์กรเราบริหารจัดการเงินได้ห่วยแตกเกินไปแล้ว… ไคลน์กลืนถ้อยคำตัดพ้อลงคอและรีบเดินออกจากห้องไปพร้อมโรแซน
 ทันใดนั้น เสียงดันน์ตะโกนไล่หลัง
 “เดี๋ยวก่อน ยังมีอีกเรื่อง”
 ให้จบทีเดียวไม่ได้รึไง? ไคลน์หันหลังกลับพร้อมกับปั้นรอยยิ้มจอมปลอม
 “ครับ?”
 ดันน์ใช้มือข้างหนึ่งนวดคลึงขมับก่อนอธิบายต่อ
 “ถ้าไปหาลุงนีลล์แล้ว อย่าลืมเบิกกระสุนปราบมารด้วย”
 “ผมเนี่ยนะ? กระสุนปราบมาร?”
 ไคลน์ถามเสียงหลง
 “ลูกโม่ของเวิร์ชยังอยู่กับคุณใช่ไหม? ไม่ต้องนำมาคืนพวกเราหรอกนะ”
 ดันน์สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลม
 “ถ้ามีกระสุนปราบมาร หากคุณบังเอิญเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเข้า มันจะช่วยปกป้องชีวิตคุณได้… หรืออย่างน้อยก็มอบความกล้าเพิ่มนิดหน่อย”
 ประโยคสุดท้าย… หัวหน้าไม่ต้องพูดก็ได้
 ไคลน์ไม่มัวจินตนาการถึงสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติให้ปวดหัว มันพยักหน้ารับทันที
 “เข้าใจแล้วครับ ผมจะจำไว้”
 “แต่อันนี้ต้องใช้เอกสารจากผม ช่วยรอสักครู่”
 เมื่อกล่าวจบ ดันน์นั่งลงพร้อมกับหยิบปากกาหมึกแดงเข้มออกมาเขียน ‘โน๊ต’ แผ่นหนึ่งใส่กระดาษ ก่อนจะเซ็นและปั๊มตราประทับ
 “ขอบคุณครับ หัวหน้า”
 ไคลน์รับกระดาษพลางกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็หันหลังกลับเตรียมเดินออกจากน้อง
 “เดี๋ยวก่อน”
 ดันน์เรียกไล่หลังอีกครั้ง
 …หัวหน้า ทั้งที่คุณดูเหมือนชายหนุ่มสุขภาพดีวัยสามสิบ แต่กลับมีอาการของโรคความจำเสื่อมแล้วหรือ?
 ไคลน์ฝืนเค้นยิ้มด้วยสีหน้าจืดชืด
 “ครับ? ว่า?”
 “ผมลืมว่าคุณไม่เคยฝึกยิงปืนมาก่อน กระสุนปราบมารอาจไม่ได้ใช้ประโยชน์มากนัก เอาแบบนี้ดีกว่า… เบิกกระสุนปืนแบบธรรมดาวันละสามสิบนัด แล้วหาโอกาสไปซ้อมยิงที่ชั้นใต้ดินของบ้านเลขที่สาม ตั้งอยู่หัวมุมถนนซุตแลน ลู่ซ้อมยิงเกือบทั้งหมดจะเป็นของเจ้าหน้าที่ตำรวจปรกติ แต่มีอยู่หนึ่งลู่ที่เหลือไว้เป็นของเหยี่ยวราตรีโดยเฉพาะ อ๊ะ! อย่าลืมขอตราเจ้าหน้าที่จากลุงนีลล์ด้วย ไม่อย่างนั้นคุณจะเข้าไปใช้บริการไม่ได้”
 ดันน์ใช้มือลูบหน้าผากอย่างตำหนิตัวเอง มันขอโน๊ตในมือไคลน์กลับไปเขียนเพิ่ม ก่อนจะปั๊มตราประทับและเซ็นลายเซ็นทับ
 “นักแม่นปืนมือฉมังเกิดจากการกินกระสุนเข้าไปนับไม่ถ้วน อย่าลืมคำนี้เชียว”
 ดันน์ส่งโน๊ตที่ถูกแก้ไขคืนให้ไคลน์
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ตัวมันที่หวาดผวาต่อสิ่งเร้นลับเป็นพิเศษ ไคลน์สาบานกับตนเองว่าจะเข้าไปซ้อมยิงปืนทุกวัน
 ขณะเดินไปหน้าประตู ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะบิดตัวกลับไปถาม
 “หัวหน้า มีอะไรอีกไหมครับ?”
 “ไม่แล้ว”
 ดันน์ผงกศีรษะหนักแน่น
 ไคลน์ถอนหายใจยาว มันเดินตรงไปที่ประตูด้วยความรู้สึกประหลาด ก่อนที่สัญชาตญาณจะดลใจให้หันกลับมาถามดันน์อีกครั้ง
 “ไม่มีแน่นะครับ?”
 เมื่อยืนยันแน่ชัด ในที่สุดไคลน์ก็ได้ออกจากห้องผู้คุมประตูยานิสเสียที
 “หัวหน้าเป็นแบบนี้เสมอ เขามักหลงลืมในหลายเรื่อง”
 ขณะโรแซนเดินเคียงข้างไคลน์ หล่อนกระซิบกระซาบนินทาหัวหน้าตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา
 “คุณยายของฉันยังความจำดีกว่าเขาเลย แต่โชคยังดีที่หัวหน้าไม่ค่อยลืมเรื่องสำคัญ…”
 “ไคลน์สินะ! นับแต่นี้ไปฉันจะเรียกนายว่าไคลน์! มาดามโอเรียนน่าเป็นคนอัธยาศัยดีมาก เธอคือหญิงสาวประเภทที่สนิทกับผู้คนได้ง่าย บิดาเป็นช่างนาฬิกามือฉมัง…”
 ไคลน์เดินไปพลางฟังสาวผมน้ำตาลนินทาเรื่อยเปื่อย เพียงไม่นาน คนทั้งสองกลับขึ้นมายังชั้นบนของตึกอีกครั้ง โรแซนเปิดประตูห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องบันไดหิน ภายในมีมาดามโอเรียนน่ากำลังก้มหน้าทำงาน
 สตรีผมดำสวมเดรสลูกไม้ประดับประดาด้วยลวดลายวิจิตร อายุอานามราวสามสิบ ทรงผมหยักศกเข้ากับยุคสมัย นัยน์ตาเขียวมรกตใสกระจ่าง รอยยิ้มค่อนข้างมีเสน่ห์ นับเป็นสตรีที่สง่างามและเลอโฉมคนหนึ่ง
 หลังจากโรแซนถ่ายทอดคำพูดดันน์·สมิทให้เธอฟัง โอเรียนน่าหยิบโน๊ตแผ่นนึ่งขึ้นมาพร้อมกับเขียนรายละเอียดการเบิกเงินล่วงหน้า
 “เซ็นตรงนี้ มีตราประทับไหม? ถ้าไม่มีให้ใช้ลายนิ้วมือแทน”
 “ครับผม”
 ไคลน์เริ่มคุ้นชินกับขั้นตอนราชการ มันปฏิบัติตามคำแนะนำจนเสร็จสรรพ
 โอเรียนน่านำกุญแจทองแดงออกจากลิ้นชักและเดินไปยังห้องนิรภัย หลังจากนับธนบัตรอยู่ครู่หนึ่ง เธอหันมาอมยิ้มให้ไคลน์
 “คุณโชคดีมากที่พวกเรามีเงินสดพอ… ว่าแต่ไคลน์ คุณถูกหัวหน้าชักชวนเพราะเกี่ยวข้องกับคดีเหนือธรรมชาติมาและมีความพิเศษอยู่ในตัวใช่ไหม?”
 “ใช่ครับ สัญชาตญาณของคุณแม่นมาก”
 ไคลน์เชยชมจากใจ
 โอเรียนน่าหยิบธนบัตรออกมาทั้งหมดสี่ใบ ทุกใบล้วนมันมีพื้นหลังสีเทาและเขียนด้วยหมึกดำ หลังจากปิดห้องนิรภัย เธอเดินกลับมาหาไคลน์พร้อมรอยยิ้ม
 “นั่นเพราะฉันเองก็เหมือนกัน”
 “จริงหรือครับ?”
 ไคลน์ทำทีตกใจตามมารยาท
 “ยังจำคดีฆาตกรต่อเนื่องในทิงเก็นเมื่อสิบหกปีก่อนได้ไหม?”
 โอเรียนน่ายื่นธนบัตรสี่ใบให้ไคลน์
 “…จำได้ครับ มีเด็กสาวถูกสังหารต่อเนื่องห้าศพ บางคนถูกจอมชำแหละโรคจิตนำอวัยวะภายในออกไป มักเป็นพวกหัวใจหรือกระเพาะอาหาร แม่ของผมมักนำคดีนี้มาขู่น้องสาวเสมอสมัยที่พวกเรายังเด็ก”
 ไคลน์เล่าพลางแสดงสีหน้าครุ่นคิด
 เมื่อได้รับธนบัตรมา มันทำการตรวจสอบอย่างละเอียด สองใบเป็นธนบัตรห้าปอนด์ ส่วนอีกสองใบเป็นธนบัตรหนึ่งปอนด์ ทั้งหมดมีพื้นหลังสีเทาและเขียนด้วยหมึกดำ สี่มุมสลักลวดลายซับซ้อนด้วยหมึกพิเศษเพื่อป้องกันการคัดลอก
 ธนบัตรประเภทแรกจะมีขนาดใหญ่กว่าแบบหลังนิดหน่อย กึ่งกลางเป็นภาพของอดีตกษัตริย์โลเอ็นลำดับห้า บรรพบุรุษของกษัตริย์จอร์จที่สาม พระนามเดิมคือ เฮนรี·ออกัสตัส
 ใบหน้าเรียวกลม เหนือศีรษะสวมที่คาดผมสีขาว ดวงตาค่อนข้างตี่ สีหน้าขึงขังจริงจัง แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ไคลน์กลับรู้สึกสนิทชิดเชื้ออย่างน่าประหลาด
 นี่คือธนบัตรห้าปอนด์เชียวนะ!
 เทียบเท่ารายได้ของเบ็นสันสี่สัปดาห์เต็ม!
 ถัดมาเป็นแบงก์หนึ่งปอนด์ กึ่งกลางแบงก์มีใบหน้าของอดีตกษัตริย์โลเอ็นพระองค์ก่อน บิดาของกษัตริย์จอร์จที่สาม กษัตริย์วิลเลี่ยม·ออกัสตัสที่หก
 วิลเลี่ยมเป็นบุรุษหนวดเข้ม ดวงตาขึงขังเฉียบคม สมัยครองบัลลังก์ มันคือผู้ปลดปล่อยอาณาจักรโลเอ็นให้เป็นอิสระจากขนบธรรมเนียมโบราณ ส่งผลให้ประเทศพัฒนาอย่างก้าวกระโดดจนกลายเป็นอาณาจักรชั้นนำ
 ทั้งคู่ล้วนเป็น ‘กษัตริย์ที่ดี’
 ไคลน์คิดเช่นนี้ขณะสูดดมกลิ่นอันหอมหวนและสดชื่นของหมึกธนบัตร
 “ถูกต้อง ถ้าเหยี่ยวราตรีมาไม่ทัน เหยื่อคนที่หกก็จะเป็นชื่อของฉัน…”
 เสียงของโอเรียนน่าสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับเธอยังไม่ลืมความทรงจำอันขื่นขมที่ผ่านมานานกว่าสิบหกปีแล้ว
 “ถ้าจำไม่ผิด ฆาตกรต่อเนื่อง… ไม่สิ… จอมชำแหละโรคจิตนั่นเป็นผู้วิเศษใช่ไหม?”
 ไคลน์กล่าวขณะบรรจงพับธนบัตรอย่างประณีตและเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็ใช้ฝ่ามือตบซ้ำอย่างนุ่มนวลเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่ายังอยู่ดี
 “ค่ะ”
 มาดามโอเรียนน่าผงกศีรษะหนักแน่น
 “อันที่จริง มีเหยื่อเคราะห์ร้ายที่ไม่เป็นข่าวอีกมาก สาเหตุที่ถูกจับได้เพราะมันกำลังเตรียมทำพิธีกรรมบูชาปีศาจ”
 “ถึงต้องล่าอวัยวะเด็กสาวสินะ… ขอโทษด้วยครับมาดามโอเรียนน่า ที่ผมทำให้นึกถึงความทรงจำเลวร้าย”
 ไคลน์กล่าวตำหนิตัวเอง
 โอเรียนน่ายิ้ม
 “ฉันเลิกกลัวนานแล้ว… ในช่วงนั้นกำลังศึกษาที่โรงเรียนบัญชีพอดี ดันน์จึงกล่าวชักชวนจนได้มาทำงานที่นี่ เอาล่ะ ฉันไม่รบกวนเวลาของคุณแล้ว ยังต้องไปหาลุงนีลล์อีกใช่ไหม”
 “แล้วพบกันใหม่ครับ มาดามโอเรียนน่า”
 ไคลน์ถอดหมวกเลื่อนมาไว้ที่อกพร้อมกับก้มศีรษะคำนับ ก่อนจะเดินกลับลงไปชั้นล่างอีกครั้ง มันไม่ลืมที่จะใช้มือตบกระเป๋าเพื่อยืนยันว่าธนบัตรรวมสิบสองปอนด์ยังอยู่ดี
 เมื่อถึงสี่แยก ไคลน์เลี้ยวขวาและเดินตรงไปยังคลังอาวุธ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มองเห็นประตูเหล็กที่ปิดค้างไว้ครึ่งบาน
 ก็อก! ก็อก! ก็อก!
 เมื่อเคาะจบ เสียงแหบพร่าของชายชราดังจากด้านใน
 “เข้ามา”
 ไคลน์ผลักประตูเข้าไป แล้วก็ได้พบห้องสุดคับแคบที่จุได้เพียงโต๊ะทำงานหนึ่งตัวและเก้าอี้อีกสอง
 ผนังภายในห้องมีประตูเหล็กบานใหญ่อีกชั้นที่ล็อกไว้แน่นหนา หลังโต๊ะทำงานมีชายแก่ชุดคลุมสีดำกำลังนั่งบนเก้าอี้ มันคร่ำเคร่งอ่านแผ่นกระดาษสีเหลืองซีดโดยอาศัยแสงสว่างจากโคมไฟแก๊ส
 เมื่อไคลน์เดินเข้ามา ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง
 “ไคลน์·โมเร็ตติใช่ไหม? โรแซนเล่าให้ฟังว่าเจ้าเป็นชายหนุ่มที่สุภาพ… เธอแอบเข้ามาเล่าเมื่อครู่ล่ะนะ ฮะฮะ!”
 “มิสโรแซนเองก็อัธยาศัยดีมากเช่นกัน สวัสดียามบ่ายครับ มิสเตอร์นีลล์”
 ไคลน์ถอดหมวกคำนับ
 “นั่งลงก่อน”
 เมื่อกล่าวจบ นีลล์ชี้นิ้วไปยังกระป๋องสีเงินที่สลักลวดลายดอกไม้ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
 “รับกาแฟบดสักถ้วยไหม?”
 ริ้วรอยบริเวณดวงตาและรอบริมฝีปากของลุงนีลล์ค่อนข้างลึก นัยน์ตาสีแดงเข้มเริ่มปรากฏอาการขุ่นมัว
 “คุณไม่ดื่มกาแฟหรือ?”
 ไคลน์ถามหลังจากชำเลืองมองถ้วยชาจีนของนีลล์ที่ใส่น้ำเปล่าไว้เต็ม
 “ฮะฮะ! เป็นกฎของตัวฉันเองที่จะไม่ดื่มกาแฟหลังจากบ่ายสาม”
 นีลล์อธิบายอย่างอารมณ์ดี
 “เพราะอะไรครับ?”
 ไคลน์ใคร่รู้
 มุมปากนีลล์กระตุกเล็กน้อย มันจ้องมองเข้าไปในดวงตาไคลน์พร้อมกับอธิบาย
 “ฉันกลัวว่ามันจะทำให้นอนไม่หลับตอนกลางคืน ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะได้ยินเสียงที่ไม่อยากได้ยินของสิ่งมีชีวิตปริศนา”
 ไคลน์อึ้งไปพักใหญ่ เมื่อสานต่อบทสนทนาเดิมไม่ได้ จึงหาเรื่องคุยในประเด็นใหม่
 “มิสเตอร์นีลล์ ผมควรอ่านเอกสารหรือหนังสือเล่มไหนดีครับ?”
 ขณะกล่าวจบ ไคลน์ยื่นโน๊ตที่ดันน์เขียนให้
 “อะไรก็ได้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เรื่องราวซับซ้อน หรือเรื่องราวที่ไม่ปะติดปะต่อ… ด้วยความสัตย์จริง ฉันพยายามศึกษาพวกมันมานานแล้ว แต่กลับถอดรหัสข้อความได้ในระดับผิวเผินเท่านั้น ปัญหาคือ ฉันต้องไล่อ่านเอกสารอื่นเพิ่มเติมเพื่อยืนยันให้ได้ว่า เนื้อหาในเอกสารดังกล่าวมีบริบทกล่าวถึงสิ่งใด…. ต้องเสียเวลาอ่านทั้งไดอารี่ หนังสือสมัยใหม่ ถ้อยคำจารึก และอีกมากมายเพื่อพยายามทำความเข้าใจ…”
 นีลล์ตัดพ้อ
 “ตัวอย่างเช่นเอกสารเหล่านี้ ฉันจำเป็นต้องศึกษาตำราประวัติศาสตร์อย่างหนักเพื่อให้เข้าใจบริบท”
 “ทำไมกันครับ?”
 ไคลน์ขมวดคิ้ว
 นีลล์ชี้ไปยังแผ่นกระดาษสีเหลืองด้านหน้า
 “นี่คือส่วนหนึ่งของไดอารีโรซายล์·กุสตาฟเล่มที่หายไปก่อนเขาจะเสียชีวิต… จักรพรรดิโรซายล์ต้องการบันทึกทุกสิ่งไว้เป็นความลับ จึงประดิษฐ์สัญลักษณ์และอักษรขึ้นเองเพื่อมิให้ผู้ใดถอดรหัสได้”
 จักรพรรดิโรซายล์?
 นักเดินทางข้ามโลกรุ่นพี่คนนั้นน่ะหรือ?
 ไคลน์ชะงักเล็กน้อยก่อนเริ่มตั้งใจฟัง
 “หลายคนเชื่อว่าเขายังไม่ตาย แต่กลายเป็นเทพเร้นลับ ด้วยเหตุนี้ จึงมีลัทธิจำนวนมากกราบไหว้บูชาจักรพรรดิโรซายล์ หรือแม้กระทั่งประกอบพิธีกรรมต้องห้ามเพื่อหยิบยืมพลังจากเขา เหยี่ยวราตรีของพวกเราได้รับงานให้ปราบปรามลัทธินอกรีตเหล่านี้บ่อยครั้ง จึงมีโอกาสยึดไดอารีทั้งของจริงและฉบับคัดลอกเป็นของกลาง”
 นีลล์ส่ายศีรษะ
 “แต่จนกระทั่งปัจจุบัน ยังไม่มีใครถอดรหัสสัญลักษณ์พิเศษเหล่านี้ได้ วิหารศักดิ์สิทธิ์จึงอนุญาตให้เหยี่ยวราตรีมีฉบับคัดลอกในครอบครองเพื่อการศึกษา เผื่อว่าจะมีใครถอดรหัสสำเร็จเข้าสักวัน”
 เมื่อกล่าวจบ นีลล์เผยรอยยิ้มมีเลศนัย
 “แต่ฉันถอดรหัสได้แล้วบางส่วน มันเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงตัวเลข เมื่อตีความอย่างละเอียดจะพบว่า แผ่นกระดาษเหล่านี้คือไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์จริงๆ! ฉันพยายามถอดรหัสเพิ่มเติมโดยเปรียบเทียบกับเอกสารอื่นในยุคสมัยที่จักรพรรดิโรซายล์ยังมีชีวิตอยู่ รวมถึงเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น จะได้เข้าใจเนื้อหาของไดอารีและอักษรพิเศษได้ง่ายขึ้น เป็นยังไงบ้าง? ฉันอัจฉริยะใช่ไหม?”
 ชายชราผมขาวมาดสง่างามกำลังจ้องมองไคลน์ด้วยแววตาเปล่งประกาย
 ไคลน์พยักหน้ารับ
 “ใช่ครับ”
 “ฮะฮะ! พรุ่งนี้ทั้งวัน ไว้เจ้าค่อยศึกษามาไดอารีกับฉัน”
 นีลล์ยื่นแผ่นกระดาษสีเหลืองมาหาไคลน์
 หลังจากกลับหัวกลับหางให้เข้าที่และเริ่มต้นอ่าน ชายหนุ่มพลันตกตะลึงสุดขีด หัวใจแทบหยุดเต้น
 แม้ ‘สัญลักษณ์’ จะถูกคัดลอกด้วยลายมือไก่เขี่ยและมีบางจุดผิดไปจากที่ควรเล็กน้อย แต่มันไม่มีทางหลงลืมสัญลักษณ์เหล่านี้…
 ไคลน์คุ้นชินกับพวกมันมานานมาก…
 ภาษาจีน!
 สัญลักษณ์บัดซบเหล่านี้คืออักษรจีนกลาง!
........................


ราชันเร้นลับ 30 : เริ่มต้นใหม่
 บ้านเลขที่ 2 4 และ 6 บนถนนดารารัตน์คือบ้านแถวสามหลังตัดกัน หลังคาเป็นทรงปั้นหยาหลายเหลี่ยม ภายนอกถูกทาด้วยสีเทาอมฟ้า ปล่องไฟสามปล่องเรียงรายบ้านละหนึ่งหลัง
 แน่นอน บ้านแถวย่อมไม่มีลานหญ้า สวนดอกไม้ หรือเฉลียงหน้าบ้าน ประตูทางเข้าอยู่ติดกับทางเดินริมถนน
 สกาเตอร์แห่งสำนักงานจัดหาบ้านสาขาทิงเก็นหยิบพวงกุญแจออกมาไขประตูหน้า ก่อนจะอธิบายเสริม
 “บ้านแถวของพวกเราจะไม่มีโถงใหญ่ไว้สำหรับรับแขก เมื่อเปิดประตูเข้าไปจะพบกับห้องนั่งเล่นทันที แต่บริเวณด้านหน้าจะมีมุขหน้าต่าง[footnoteRef:0]สำหรับรับแสง ความสว่างภายในบ้านจึงพอเหมาะ” [0: มุขหน้าต่าง หน้าต่างบานใหญ่ที่นูนยื่นออกจากตัวบ้าน พบเห็นได้บ่อยในสิ่งก่อสร้างทรงยุโรป]
 ไคลน์ เบ็นสัน และเมลิสซ่าเปิดประตูเข้าไปพบกับโซฟาผ้าที่กำลังถูกแสงแดดสีทองสาดทอด และแน่นอน ภายในบ้านกว้างขวางกว่าหอพักสองห้องนอนเดิมของพวกมันมาก
 “ห้องนั่งเล่นสามารถใช้แทนห้องรับแขกได้ ขวามือเป็นห้องทานอาหาร ส่วนซ้ายมือเป็นเตาผิงที่จะช่วยปรับอุณหภูมิในฤดูหนาว”
 สกาเตอร์อธิบายคล่องแคล่ว
 ไคลน์กวาดสายตามองแล้วพบว่า บ้านหลังนี้มีสถาปัตยกรรมภายในที่เรียบง่ายและโปร่งโล่ง ห้องทานอาหารกับห้องนั่งเล่นไม่มีฉากกั้นแบ่ง และค่อนข้างห่างกับมุขหน้าต่าง ส่งผลให้แสงส่องไม่ถึงโต๊ะทานอาหารจะเป็นเวลากลางวัน
 เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งจำนวนหกตัวถูกวางเรียงรอบโต๊ะไม้สีแดงทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มันคือโต๊ะสำหรับทานอาหาร ส่วนเตาผิงฝั่งซ้ายมือมีลักษณะเหมือนกับที่เคยเห็นในภาพยนตร์ยุโรปทุกประการ
 “ถัดจากห้องทานอาหารจะเป็นห้องครัว แต่พวกเราไม่เตรียมอุปกรณ์ให้ ถัดจากห้องนั่งเล่นเป็นห้องนอนแขกขนาดเล็กและห้องน้ำ…”
 สกาเตอร์เดินนำทางพาชมบ้านพลางอธิบายไม่ขาดปาก
 ห้องน้ำแบ่งออกเป็นสองสวน โซนล้างหน้าแปรงฟันและส่วนที่เป็นห้องสุขา กึ่งกลางกั้นด้วยบานเฟี้ยมที่พับยืดหดได้
 ห้องนอนแขกที่ถูกบรรยายว่าเล็ก แต่ขนาดของมันกลับใหญ่เท่าห้องปัจจุบันของเมลิสซ่า
 หลังจากสำรวจชั้นล่างครบถ้วน สกาเตอร์นำทางสามพี่น้องไปยังบันไดที่อยู่ติดกับห้องน้ำ
 “ข้างล่างเป็นห้องเก็บของใต้ดิน บรรยากาศค่อนข้างอบอ้าว อย่าลืมเปิดให้อากาศถ่ายเทสักพักก่อนลงไป”
 เบ็นสันพยักหน้าก่อนจะเดินตามสกาเตอร์ขึ้นไปชั้นสอง
 “ซ้ายมือจะมีหนึ่งห้องน้ำและสองห้องนอน ด้านขวามือก็เช่นกัน แต่ฝั่งนี้จะมีระเบียงถัดจากห้องน้ำ”
 ขณะกำลังพูด สกาเตอร์เอื้อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำพร้อมกับขยับตัวหลบเพื่อให้เบ็นสัน ไคลน์ และเมลิสซ่าเห็นวิวด้านใน
 เป็นห้องน้ำใหญ่ที่มีอ่างอาบน้ำติดตั้ง แต่ยังเหมือนกับห้องด้านล่างที่กึ่งกลางมีบานเฟี้ยมกั้นแบ่งระหว่างห้องสุขากับอ่างล้างหน้า
 ถึงฝุ่นจะค่อนข้างมาก แต่เป็นเพราะขาดการทำความสะอาด ตัวห้องน้ำอยู่ในสภาพดี มิได้ปรากฏคราบสกปรก กลิ่นเหม็น หรือแออัดคับแคบแต่อย่างใด
 เมลิสซ่าจ้องมองด้วยสีหน้าเหม่อลอยเป็นเวลานาน จนกระทั่งสกาเตอร์เดินเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ถัดไป เธอยังคงยืนเงียบงันอยู่ในจุดเดิมอีกสักพัก ก่อนจะเดินตามคนที่เหลือไปชมห้องนอน
 ทว่า หลังจากเมลิสซ่าก้าวไปได้สองก้าว เธอชะงักฝีเท้าและหันกลับไปมองห้องน้ำอีกครั้ง
 แม้ไคลน์จะเคยผ่านประสบการณ์มามาก แต่มันก็ยังตื่นเต้นเหมือนกับทุกคน ที่หอพักห้องเก่า มิสเตอร์แฟรงค์อาจทำความสะอาดห้องน้ำรวมบ่อยครั้ง แต่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรักษาความสะอาดได้ตลอดเวลา สภาพน่าคลื่นไส้อาเจียนสามารถพบเห็นบ่อยครั้ง ยังไม่รวมถึงความทุกข์ใจขณะปวดหนักแต่ต้องต่อคิวยาวเหยียด
 ห้องน้ำอีกหนึ่งนั้นคล้ายคลึงกับห้องแรก
 จากบรรดาห้องนอนที่มีจำนวนสี่ จะมีหนึ่งห้องที่ใหญ่พิเศษ เฟอร์นิเจอร์ภายในครบครันพร้อมด้วยตู้หนังสือ
 ส่วนห้องนอนอีกสามจะมีลักษณะคล้ายคลึงกัน มีเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานครบถ้วน จำพวกเตียง โต๊ะไม้ และตู้เสื้อผ้า
 “ระเบียงค่อนข้างเล็ก คงยากที่จะตากเสื้อผ้าให้แห้งพร้อมกันในแดดเดียว”
 สกาเตอร์กล่าวพลางชี้นิ้วไปยังสุดทางเดินซึ่งมีประตูบานหนึ่งถูกล็อกอยู่
 “บ้านหลังนี้มีระบบระบายน้ำสมบูรณ์แบบ มีระบบท่อแก๊ส มิเตอร์แก๊ส รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกขึ้นพื้นฐาน เหมาะสำหรับครอบครัวขนาดย่อมของสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีแบบพวกคุณ ค่าเช่าบ้านจะอยู่ที่สิบสามซูลต่อสัปดาห์ แต่จะมีค่าเช่าเฟอร์นิเจอร์อีกห้าเพนนีต่อสัปดาห์ และต้องจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสี่สัปดาห์”
 ขณะเบ็นสันกำลังจะกล่าวบางสิ่ง ไคลน์กวาดสายตามองหนึ่งรอบพร้อมกับชิงถามด้วยน้ำเสียงใคร่รู้
 “เอ่อ… ถ้าจะซื้อบ้านสักหลักต้องใช้เงินเท่าไรหรือครับ?”
 ในฐานะอดีตพลเมืองของจักรวรรดิแห่งอาหาร·จีนแผ่นดินใหญ่ มันย่อมต้องการครอบครองทรัพย์สินอย่างถาวร
 หลังจากได้ยินคำถาม เบ็นสันและเมลิสซ่าต่างตกตะลึงประหนึ่งเห็นพี่ชายน้องชายของตัวเองเป็นสัตว์ประหลาด
 สกาเตอร์ตอบกลับอย่างสุขุมลุ่มลึก
 “ซื้อ? สำนักงานของเราไม่มีบ้านขายหรอกครับ บริการรูปแบบเดียวคือให้เช่า”
 “ผมแค่ต้องการทราบราคาอย่างคร่าว”
 ไคลน์อธิบายกระอักกระอ่วน สกาเตอร์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะมอบคำตอบ
 “เมื่อราวเดือนก่อน เจ้าของบ้านเลขที่ 11 ถนนดารารัตน์ได้ขายสัญญาเช่าบ้านแบบชั่วคราวเป็นเวลาสิบห้าปีไปในราคาสามร้อยปอนด์ ลักษณะของบ้านไม่ต่างจากหลังนี้มากนัก”
 “จริงอยู่ที่ถูกกว่าการเช่าค่อนข้างมาก แต่คงยากที่ใครสักคนจะมีเงินติดตัวก้อนโตขนาดนั้น และนั่นเป็นเพียงสัญญาเช่า หากต้องการซื้อขาด ราคาคงอยู่ราวแปดร้อยห้าสิบปอนด์”
 แปดร้อยห้าสิบปอนด์? ไคลน์รีบคำนวณในหัวสมอง
 รายได้ของตนคือสัปดาห์ละสามปอนด์ ของเบ็นสันคือหนึ่งปอนด์กับอีกสิบซูล… รายจ่ายแบ่งออกเป็น ค่าเช่าบ้านสิบสามซูล และถ้าหากกินอาหารแบบไม่อดอยาก ค่าใช้จ่ายรวมทั้งครอบครัวจะตกราวสัปดาห์ละสองปอนด์ ยังมีค่าจิปาถะอย่างเสื้อผ้า การเดินทาง และภาษีสังคม
 หมายความว่า ครอบครัวสามพี่น้องจะเหลือเงินเก็บเพียงสัปดาห์ละยี่สิบซูล หรือปีละสามสิบห้าปอนด์ หากต้องการเก็บเงินให้ได้แปดร้อยห้าสิบปอนด์จะต้องใช้เวลามากถึงยี่สิบปี
 หรือถ้าจะเก็บเงินเช่าบ้านระยะยาวสิบห้าปีในราคาสามร้อยปอนด์ ก็จะต้องเก็บเงินนานกว่า แปดถึงเก้าปีเลยทีเดียว… นี่ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายพิเศษอย่างการแต่งงาน เลี้ยงลูก ท่องเที่ยว และอีกมาก…
 ในโลกที่ไม่มีสินเชื่อรายบุคคลสำหรับกู้ซื้อบ้าน ผู้คนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะเช่าบ้านอยู่อาศัยแทน
 หลังจากกระจ่าง ไคลน์ก้าวถอยหลังพลางชำเลืองมองเบ็นสันเพื่อส่งสัญญาณให้มันเจรจาสัญญาเช่ากับสกาเตอร์
 ส่วนความเห็นจากเมลิสซ่านั้นไม่จำเป็น เพราะดวงตาที่กำลังเปร่งประกายของเธอคือคำตอบ!
 ด้วยเหตุนี้ ไคลน์ปล่อยให้เบ็นสันแสดงพลังของนักต่อรองอย่างเต็มที่ เบ็นสันใช้นิ้วเคาะไม้ค้ำที่ราบเรียบก่อนจะกล่าวตำหนิบ้าน
 “พวกเราควรไปดูบ้านอื่นก่อนนะ ห้องทานอาหารมีแสงน้อยเกินไป ระเบียงชั้นสองเล็กมาก ตากผ้าสามคนพร้อมกันไม่ได้ มีห้องนอนเดียวที่มีเตาผิง และเฟอร์นิเจอร์ที่เตรียมไว้ก็เก่าโทรมคร่ำครึ หากคิดย้ายเข้าจริง พวกเราต้องเปลี่ยนเกินกว่าครึ่ง…”
 เบ็นสันพล่ามข้อเสียของบ้านอย่างทะลุปรุโปร่งนานกว่าสิบนาที มันพยายามโน้มน้าวให้สกาเตอร์เข้าใจว่าเหตุใดต้องลดค่าเช่าบ้านเหลือเพียงสิบสองซูลต่อสัปดาห์ และลดค่าเช่าเฟอร์นิเจอร์เหลือสัปดาห์ละสามเพนนี แถมยังพยายามต่อรองค่ามัดจำก้อนแรกให้เหลือเพียงสองปอนด์
 แต่ท้ายที่สุดก็สำเร็จอย่างน่าเหลือเชื่อ!
 เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างราบรื่น สามพี่น้องกลับไปยังสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นเพื่อเซ็นสัญญาเช่าสองฉบับ
 จากนั้นก็เดินทางไปยังสำนักงานรับรองเอกสารประจำเมืองทิงเก็นเพื่อประทับตรารับรองสัญญาเช่า
 หลังจากจ่ายค่ามัดจำล่วงหน้า ไคลน์และเบ็นสันเหลือเงินรวมกันเก้าปอนด์ สองซูล และแปดเพนนี
 ขณะหยุดยืนหน้าประตูบ้านเลขที่ 2 ถนนดารารัตน์ สามพี่น้องต่างกำกุญแจทองแดงไว้คนละหนึ่งดอก สีหน้าจดจ่ออยู่กับตัวบ้านโดยไม่ละสายตาไปทางไหน อารมณ์หลากหลายกำลังซัดโถมจิตใจจนชุ่มฉ่ำ
 “เหมือนความฝันเลย…”
 เมลิสซ่ากล่าวเสียงค่อยขณะแหงนหน้ามอง ‘บ้านโมเร็ตติ’ ซึ่งเป็นอนาคตของทุกคน
 เบ็นสันอมยิ้ม
 “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องตื่น”
 ไคลน์ไม่มีอารมณ์ร่วมเหมือนกับสองคนนั้น มันเพียงผงกศีรษะเล็กน้อย
 “ต้องรีบเปลี่ยนกลอนประตูหน้าและระเบียงโดยเร็ว”
 “ไม่ต้องรีบก็ได้ สำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นมีชื่อเสียงค่อนข้างดี เงินที่เหลือควรนำไปซื้อชุดทำงานใหม่ให้นายมากกว่า แต่ก่อนอื่น พวกเราต้องแวะไปเยี่ยมเยียนมิสเตอร์แฟรงค์”
 เบ็นสันกล่าวพลางชี้นิ้วกลับหอพัก
 …
 สามพี่น้องเดินกลับมาที่ห้องพักและอบขนมปังไรย์กินจนอิ่มหนำ ก่อนจะเดินทางไปยังบ้านแถวหลังหนึ่งบนถนนกางเขนเหล็ก—บ้านเจ้าของหอพัก—บ้านมิสเตอร์แฟรงค์
 หลังจากเบ็นสันเคาะประตู เสียงดังเกรี้ยวกราดภายในบ้านดังเล็ดลอดออกมา มิสเตอร์แฟรงค์พยุงร่างเล็กลุกพรวดจากโซฟาตัวโปรดเปิดประตู
 “คงรู้จักกฎเหล็กของฉันดีแล้วใช่ไหม! ลูกบ้านไม่มีสิทธิ์เลื่อนการชำระค่าเช่าทุกกรณี!”
 เบ็นสันเอนตัวไปด้านหน้า
 “มิสเตอร์แฟรงค์ครับ พวกเรามาเพื่อยกเลิกสัญญาเช่า”
 ตรงไปตรงมาอย่างนี้เลยหรือ? จะไปสำเร็จได้ยังไง? ไคลน์ที่ยืนข้างเบ็นสันพลันขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อหู
 ระหว่างทางที่เดินมา เบ็นสันกล่าวด้วยสีหน้าแสนมั่นใจว่า ค่าชดเชยจะไม่มากไปกว่าสิบสองซูลแน่นอน
 “ยกเลิกสัญญา? ไม่มีวัน! พวกเรายังเหลือสัญญาอีกตั้งครึ่งปี!”
 แฟรงค์จ้องเบ็นสันเขม็งพลางโบกไม้โบกมือ
 เบ็นสันรอให้อีกฝ่ายสงบ ก่อนจะกล่าวอย่างใจเย็น
 “มิสเตอร์แฟรงค์ อย่าลืมสิ ถ้าพวกเรายกเลิกสัญญา คุณจะทำเงินได้มากขึ้นนะ”
 แฟรงค์ถามอย่างสนอกสนใจ มันเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าผมเพรียวของตน
 เบ็นสันเริ่มอธิบายอย่างตรงไปตรงมาและเรียบง่าย
 “ทำเงินได้มากขึ้น? ห้องพักสองห้องย่อยที่สามพี่น้องเราเช่าในราคาสัปดาห์ละห้าซูลหกเพนนีนั้น หากคุณปล่อยให้ครอบครัวใหญ่ที่มีสมาชิกหกคนเช่า ถ้ามีสองคนที่ทำงานหาเงิน พวกเขาต้องยินยอมจ่ายในราคามากถึงหกซูลแน่ คนเหล่านี้ล้วนต้องการถีบตัวเองหนีจากถนนสายล่างที่มีอัตราอาชญากรรมสูง”
 นัยน์ตาแฟรงค์เริ่มระยิบระยับ เบ็นสันทำการตอกลิ่มลงไป
 “คุณเองก็คงทราบดีใช่ไหม เมื่อไม่นานมานี้ ค่าเช่าห้องพักเฉลี่ยมีอัตราสูงขึ้น ยิ่งพวกเราอยู่นาน คุณก็ยิ่งขาดทุน”
 “แต่ว่า… ฉันต้องเสียเวลาหาผู้เช่ารายใหม่”
 แม้จะลังเล แต่สีหน้าของมิสเตอร์แฟรงค์ที่สืบทอดกิจการเช่าหอพักจากผู้เป็นบิดาเริ่มคล้อยตาม
 “ผมเชื่อว่าคนเก่งและมีความสามารถอย่างคุณต้องหาผู้เช่าใหม่ได้รวดเร็วแน่ อาจภายในสองวันหรือสามวัน… พวกเรายินดีจ่ายค่าชดเชยให้ระหว่างที่คุณกำลังหาผู้เช่ารายใหม่ เอาแบบนี้เป็นไงครับ? พวกเราจะจ่ายให้ก่อนเป็นจำนวนสามซูล เข้าท่าดีใช่ไหม?”
 เบ็นสันคิดเองเออเองแทนอีกฝ่าย
 แฟรงค์ผงกศีรษะเล็กน้อยด้วยสีหน้าพึงพอใจ
 “เบ็นสัน คุณช่างเป็นคนหนุ่มที่รอบคอบและซื่อสัตย์มาก ไม่มีปัญหา พวกเรามาเซ็นสัญญายกเลิกสัญญาเดิมกัน”
 หลังจากเฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ไคลน์ทำได้เพียงอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง มันไม่อยากเชื่อว่ามิสเตอร์แฟรงค์จะถูกโน้มน้าวง่ายดายขนาดนี้
 ง่ายเกินไปแล้ว…
 หลังจากปัญหาเรื่องสัญญาจบลงไป ถึงคิวเมลิสซ่าและเบ็นสันช่วยกันเลือกชุดทำงานให้ไคลน์
 ถัดมาเป็นการย้ายของเข้าบ้านใหม่ สามพี่น้องไม่มีสมบัติที่หนักหรือขนาดใหญ่ บรรดาเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องล้วนเป็นทรัพย์สินของมิสเตอร์แฟรงค์ทั้งสิ้น เมลิสซ่ากับเบ็นสันจึงคัดค้านไอเดียไคลน์ที่ต้องการจ้างบริษัทขนของ
 พวกมันเลือกจะเดินไปกลับระหว่างถนนกางเขนเหล็กและดารารัตน์หลายรอบแทน
 …
 ดวงตะวันบนฟากฟ้าเคลื่อนย้ายตัวเองไปทางทิศตะวันตก แสงแดดสาดส่องผ่านมุขหน้าต่างกระทบผิวโต๊ะไม้
 ไคลน์จ้องมองสมุดและหนังสือหลายเล่มที่ถูกจัดเรียงในตู้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบปากกาขนนกและขวดหมึกมาวางลงบนโต๊ะไม้ที่เพิ่งถูกทำความสะอาดเอี่ยมอ่อง
 จบสักที… ไคลน์พ่นลมหายใจตัดพ้อความเหนื่อยหน่ายที่ผ่านมา ทันใดนั้น เสียงท้องเริ่มร้องคำราม ชายหนุ่มพับแขนเสื้อลงขณะเดินตรงมาทางประตู
 ปัจจุบัน มันมีเตียงส่วนตัวแล้ว ผ้าปูเตียงและผ้าห่มล้วนมีสีขาวผ่อง ถึงเนื้อผ้าจะค่อนข้างเก่า แต่ความสะอาดไม่เป็นสองรองใคร
 ไคลน์บิดประตูก่อนจะเดินจากออกจากห้องนอนส่วนตัว ขณะมันกำลังจะตะโกนบางสิ่งออกไป ประตูห้องนอนฝั่งตรงข้ามทั้งสองถูกเปิดออกมาพร้อมกัน
 เบ็นสันและเมลิสซ่า
 เมื่อเห็นคราบฝุ่นเกาะติดใบหน้ากันและกัน เบ็นสันและไคลน์หัวเราะร่วนอย่างมีความสุข เป็นความสุขที่ครอบครัวนี้ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
 เมลิสซ่าพยายามกลั้นขำรักษาอาการ แต่ริมฝีปากของเธอกำลังสั่นระริก และท้ายที่สุดได้หลุดหัวเราะออกมาเสียงค่อย
 …
 เช้าวันถัดมา
 ไคลน์ยืนแต่งตัวหน้ากระจกเต็มใบที่ปราศจากรอยร้าว มันกำลังจัดแจงปกและแขนเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง
 ชุดทำงานประกอบด้วยเชิ้ตขาว ทักซิโด้ดำ หมวกผ้าไหมทรงสูง กั๊กดำ รวมถึงกางเกงขายาว รองเท้าหนัง และโบว์หูกระต่ายเข้าชุด
 ไคลน์วิงเวียนศีรษะไปครู่ใหญ่เมื่อต้องซื้อชุดทำงานทั้งหมดเป็นเงินแปดปอนด์
 แต่เงินทุกบาททุกสตางค์ที่จ่ายไปล้วนคุ้มค่า หลังจากไคลน์เห็นตัวเองในกระจกบานใหญ่ มันสัมผัสได้ว่าบรรยากาศนักวิชาการและความหล่อเหล่าเพิ่มพูนหลายระดับ
 กริ๊ก!
 ไคลน์ปิดฝานาฬิกาพกก่อนจะใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ไม้ค้ำเลี่ยมเงินถูกหยิบขึ้นมาถือ ปืนลูกโม่ถูกเก็บไว้มิดชิดในซองรักแร้
 ไคลน์·โมเร็ตติขึ้นรถม้าแบบรางมาถึงถนนซุตแลนในเวลาไม่นาน
 ขณะเดินขึ้นบันไดไปสู่ชั้นสอง ไคลน์พลันส่ายศีรษะตำหนิตัวเองอย่างหนัก มันเคยชินกับชีวิตในอดีตจนหลงลืมแบ่งเงินให้เมลิสซ่าเป็นค่ารถม้า ลงเอยด้วยเธอต้องเดินไปโรงเรียนเฉกเช่นปรกติ
 ชายหนุ่มรีบจดบันทึกใส่เศษกระดาษเพื่อเตือนความจำ ก่อนจะย่างกรายเข้าไปในสำนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
 ภาพแรกที่เห็นคือสตรีผมน้ำตาล—โรแซน กำลังก้มหน้าชงกาแฟ กลิ่นที่หอมกรุ่นและเข้มข้นได้ฟุ้งไปทั่วห้อง
 “สวัสดีตอนเช้าไคลน์ วันนี้อากาศดีมากเลยนะ ว่าไหม?”
 โรแซนทักทายอย่างร่าเริง
 “ด้วยความสัตย์จริง ฉันนึกสงสัยมานานแล้วว่า พวกผู้ชายไม่ร้อนกันบ้างหรืออย่างไรที่ต้องแต่งกายมิดชิดหลายชั้นขนาดนั้น? ถึงทิงเก็นจะร้อนน้อยกว่าเมืองอื่นก็เถอะ แต่ฤดูร้อนก็ยังเป็นฤดูร้อนอยู่ดี”
 “เป็นราคาที่ต้องจ่าย เพื่อแลกมากับมาด”
 ไคลน์ตอบติดตลก
 “สวัสดีตอนเช้าเช่นกันโรแซน ว่าแต่ หัวหน้าอยู่ไหนหรือ?”
 “ที่เก่าเวลาเดิม”
 โรแซนชี้นิ้วเข้าไปยังประตูห้องที่อยู่หลังฉากกั้น
 ไคลน์พยักหน้า มันเดินไปหยุดหน้าประตูห้องทำงานของดันน์·สมิทก่อนจะใช้นิ้วเคาะ
 “เข้ามา”
 เสียงดันน์ยังคงกังวานและอบอุ่น
 เมื่อเห็นไคลน์มาในชุดทำงานใหม่ รอยยิ้มของดันน์·สมิทฉีกกว้างกว่าปรกติ
 “ตัดสินใจได้แล้วหรือ?”
 มันถาม
 ไคลน์สูดลมหายใจเพื่อสงบสติ จากนั้นก็ตอบด้วยสีหน้าขึงขัง
 “ครับ ผมตัดสินใจได้แล้ว”
 ดันน์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสุขุม สีหน้าและแววตายังคงราบเรียบ
 “บอกความต้องการของคุณมา”
 ไคลน์ไม่ลังเล
 “นักทำนาย!”
........................


ราชันย์เร้นลับ 31 : โอสถ
 ดันน์·สมิทจ้องมองไคลน์ด้วยนัยน์ตาสีเทาโดยไม่กล่าวสิ่งใดเป็นเวลานานกว่าหนึ่งนาที
 แม้จะถูกสายตากดดัน แต่ไคลน์มีได้แสดงท่าทีสะดุ้งแต่อย่างใด มันยังคงประสานสายตากับดันน์อยู่เช่นนั้น
 “ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าดื่มโอสถไปแล้ว คุณจะถอยหลังกลับไม่ได้อีก”
 ดันน์กล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกแต่ไร้อารมณ์
 ไคลน์ฉีกยิ้ม
 “ผมทราบครับ แต่ผมขอเลือกที่จะทำตามเสียงของหัวใจ”
 ประการแรก พลังของผู้ไร้หลับไม่สอดคล้องกับสิ่งที่มันต้องการ เช่นเดียวกับพลังของโอสถ ‘ผู้ชม’ ซึ่งเคยได้ยินจากชุมนุมไพ่ทาโรต์
 ไคลน์ไม่แน่ใจว่าตนจะมีโอกาสพบเบาะแสโอสถเส้นทางอื่นอีกตอนไหน ดังนั้นสุภาษิตที่ว่า ช้าๆ ได้พร้าสองเล่มงาม คงไม่เหมาะกับสถานการณ์เร่งด่วนในปัจจุบัน
 ด้วยเหตุนี้ การตัดสินใจจึงอยู่ในขอบเขตที่โบสถ์เทพธิดารัตติกาลจัดหาได้ เหลือเพียงผู้เก็บซากศพ นักทำนาย และผู้ส่องความลับ
 และเมื่อตัดผู้เก็บซากศพออกไป ตัวเลือกเหลือเพียงผู้ส่องความลับและนักทำนาย
 ทั้งสองเส้นทางอ่อนแอด้านการต่อสู้ทั้งคู่ และชำนาญในเวทมนตร์พิธีกรรมเหมือนกัน ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่ช่วยให้ไคลน์ตัดสินใจได้หนักแน่นคือ เนื้อความซึ่งเขียนอยู่ในไดอารีของจักรพรรดิโรซาย—ชายคนนั้นเสียใจที่ไม่ได้เลือกหนึ่งในสามเส้นทาง ประกอบด้วยผู้ฝึกหัด นักจารกรรม และนักทำนาย
 ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับ ‘การสวมบทบาท’ และ ‘การย่อย’ ที่ไคลน์ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก เพียงแต่ทราบว่า สองสิ่งดังกล่าวถือเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยลดโอกาสคลุ้มคลั่งของผู้วิเศษ แถมยังช่วยดึงประสิทธิภาพของโอสถออกมาถึงขีดสุด
 ส่วนเสียงประหลาดที่คอยตามหลอกหลอนในหัว เสียงประหลาดที่จูงใจให้ผู้วิเศษตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง ไคลน์ได้ยินพวกมันก่อนจะกลายเป็นผู้วิเศษเสียอีก
 “เข้าใจแล้ว”
 ดันน์หยิบหมวกทรงกึ่งสูงขึ้นมาสวม
 “ตามผมลงไปข้างล่าง”
 ไคลน์พยักหน้าพลางถอดหมวกคำนับ
 กึก กึก กึก
 คนทั้งสองมุ่งหน้าลงไปยังชั้นล่าง เสียงฝีเท้าดังสะท้อนทั่วทางเดินมืดสลัว
 ไคลน์เริ่มเกิดภาวะตึงเครียด มันพยายามหาเรื่องคุย
 “หัวหน้าครับ คุณบอกว่าโอสถจะไม่มอบความรู้ด้านเวทมนตร์และสิ่งเหนือธรรมชาติให้ผม เป็นสิ่งที่ต้องศึกษาและขวนขวายด้วยตัวเอง หากเป็นเช่นนั้นจริง บรรพบุรุษของเราหาความรู้จากไหนกัน? ต้องเสี่ยงชีวิตเหมือนกับการไขปริศนาโอสถหรือไม่?”
 ทางเดินใต้ดินยังมีบรรยากาศเหมือนกับทุกครั้ง อากาศที่นี่บริสุทธิ์มาก แถมมีระบบถ่ายเทที่ดี แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ไคลน์กลับเย็นสันหลังวาบเมื่อมีสายลมพัดผ่าน
 ดันน์หันมาจ้องไคลน์ ท่ามกลางแสงไฟสลัว นัยน์ตาเทาของมันลุ่มลึกกว่าปรกติ
 ดันน์ตอนกลับอย่างสุขุม
 “ถูกต้อง บรรพบุรุษอาศัยการทดลองและสรุปผล แต่นั่นเป็นเพียงหนึ่งในสามวิธีที่มนุษย์ได้รับความรู้ของศาสตร์เหนือธรรมชาติ”
 “วิธีที่สองคือ เทพประทานความรู้ให้โดยตรง และวิธีที่สามคือ เอ่อ… เป็นความรู้ที่ได้จากเสียงเพรียกกระซิบซึ่งผู้วิเศษได้ยินเฉพาะบุคคล ใช่แล้ว… มันเป็นเสียงเย้ายวนที่อันตรายมาก แต่ในบางครั้งก็มอบความรู้ที่มนุษย์ไม่เคยทราบมาก่อน”
 “ทว่า จากข้อมูลด้านสถิติ ผู้วิเศษทุกคนที่ตั้งใจฟังเสียงดังกล่าวล้วนมีจุดจบเดียวกันคือคลุ้มคลั่ง”
 “ถึงอย่างนั้น มนุษยชาติก็ติดหนี้บุญคุณพวกเขาที่ยอมเสียสละตัวเอง บันทึกหรือไดอารีที่พวกเขาทิ้งไว้ก่อนตายล้วนเป็นประโยชน์ต่อชนรุ่นหลังอย่างมหาศาล”
 หนูทดลอง?
 อากาศเย็นยะเยียบของโถงทางเดินส่งผลให้ร่างกายไคลน์เริ่มสั่นเทา
 ถ้าอย่างนั้นแล้ว พิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาของเรา ที่จะได้ยินเสียงกระซิบทุกครั้งหลังจากเดินทวนเข็มเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส จะส่งผลให้เราเกิดอาการคลุ้มคลั่งในอนาคตเหมือนกันหรือไม่?
 เมื่อมาถึงทางแยก ดันน์มิได้ตรงไปยังประตูยานิส และมิได้เลี้ยวขวาไปคลังอาวุธ คลังอุปกรณ์ หรือคลังเก็บของเก่า แต่มันเลือกเลี้ยวซ้ายไปยังมหาวิหารพระแม่เซเลน่า
 ทว่า ขณะมาเดินถึงกลางทาง หัวหน้าเหยี่ยวราตรีชะงักฝีเท้าและใช้มือกดปุ่มเปิดประตูลับอย่างรวดเร็ว ไคลน์ไม่ทันสังเกตว่าดันน์กดลงไปยังจุดใด
 “ที่นี่คือห้องแปรธาตุของเหยี่ยวราตรี ผมจะบอกให้ลุงนีลล์หยิบสูตรโอสถนักทำนายรวมถึงส่วนผสมที่ใช้ออกมาจากประตูยานิส แล้วก็… คุณโชคดีมากเลยนะ สงสัยเป็นเพราะเทพธิดาคอยอำนวยพร เหยี่ยวราตรีของเราจึงยังเหลือวัสดุสำหรับผลิตโอสถนักทำนายได้อีกสองขวด ไม่อย่างนั้นคงต้องรอไปอีกพักใหญ่”
 ดันน์ชี้นิ้วเข้าไปในห้อง
 “นั่งรอด้านในก่อน ลุงนีลล์จะมาผสมโอสถให้ที่นี่ คุณต้องคอยศึกษาไว้ ถือเป็นพื้นฐานของศาสตร์พลังเหนือธรรมชาติ แล้วก็… ห้ามแตะต้องอุปกรณ์ภายในห้องโดยพลการ พวกมันแพงมาก อันตรายมาก หรือไม่ก็ทั้งคู่”
 เมื่อกล่าวจบ ดันน์เว้นวรรคไปพักหนึ่งก่อนจะพูดเสริมเหมือนทุกครั้ง
 “เอ่อ… จริงด้วย ผมลืมบอกไป คุณกลายเป็นผู้วิเศษเนื่องจากถูกคนขององค์กรลับสะกดรอยและรื้อค้นบ้าน การตัดสินใจของคุณทำให้เหยี่ยวราตรีได้รับข้อมูลสำคัญ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ความดีความชอบตรงนี้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ไม่ได้แปลว่าคุณกลายเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการแล้ว คุณยังคงเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนเช่นเคย ค่าตอบแทนรายสัปดาห์จึงไม่เปลี่ยนแปลง หน้าที่ของคุณคล้ายคลึงของเดิม พยายามเดินสำรวจเบาะแสระหว่างบ้านเวิร์ชและหอพัก แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาคือ คุณต้องตั้งใจศึกษาศาสตร์เหนือธรรมชาติกับลุงนีลล์อย่างเป็นกิจจะลักษณะ ส่วนเรื่องเวลาให้นัดแนะกันเอาเอง”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 สิ่งเดียวที่ตะขิดตะขวงใจไคลน์คือการที่ค่าตอบแทนไม่เพิ่มขึ้น… นอกนั้นเขารับได้
 จากคำบอกเล่าของดันน์ก่อนหน้านี้ ผู้วิเศษจำเป็นต้องทำความเคยชินกับพลังของโอสถไปอีกสักพัก หมายความว่า หากมันถูกบรรจุเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการทันทีและต้องออกปฏิบัติภารกิจเหนือธรรมชาติ สิ่งเดียวที่รออยู่คงเป็นความตายแน่แท้
 ขณะดันน์เดินกลับไปถึงทางแยก มันหันหลังมาเรียกไคลน์อีกหน
 “ยังมีอีกเรื่อง”
 นั่นปะไร…
 ไคลน์เริ่มเคยชินกับ ‘รูปแบบ’ ของหัวหน้าผู้นี้แล้ว
 “พวกเราสามารถวิเคราะห์การกระทำของลัทธิเร้นลับได้บางส่วน”
 ดันน์กล่าวด้วยน้ำเสียงปรกติ
 “มีความเป็นได้สูงที่พวกมันจะไม่ก่อกวนคุณอีกในอนาคต แต่อย่าประมาทไว้จะดีกว่า เพราะตราบใดที่พวกเรายังไม่มีความชัดเจนว่า สมุดบันทึกอันทีโกนัสมีความสำคัญกับพวกมันในระดับใด”
 “จากการสำรวจเบื้องต้น สมุดเล่มนี้เป็นของโบราณจากยุคสมัยที่สี่จริง มีพลังอำนาจบางอย่างแอบแฝงอยู่ และยังเกี่ยวพันกับจักรวรรดิโซโลม่อนและขุนนางทุจริตในสมัยนั้นโดยตรง”
 “เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากหัวหน้า”
 ไคลน์ถอนหายใจยาว
 นี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่ว่า ทำไมไคลน์ถึงต้องรีบกลายเป็นผู้วิเศษนัก
 เมื่อเห็นดันน์เดินลับสายตาโดยไม่กล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม ไคลน์จึงย่างกรายเข้าไปในห้องแปรธาตุ
 ด้านในมีโต๊ะยาวตั้งอยู่พร้อมกับอุปกรณ์หลากหลายชนิด ทั้งหลอดทดลอง หลอดหยด ตาชั่ง รวมถึงเบ้าหลอม คล้ายคลึงกับอุปกรณ์ในคาบเรียนวิทยาศาสตร์มาก เพียงแต่โบราณและไม่ละเอียดเท่าเครื่องไม้เครื่องมือยุคปัจจุบัน
 นอกจากนั้นยังมีหม้อต้ม ทัพพีไม้สีเข้ม บอลคริสตัล และอุปกรณ์ที่ไม่คุ้นเคยอีกหลายชนิด แถมยังมีตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ถูกตกแต่งอยู่ทั่วห้อง มอบบรรยากาศลึกลับเหนือคำบรรยาย
 ไคลน์กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างสนอกสนใจ แต่แน่นอน มันไม่โง่พอจะใช้มือสัมผัสจับต้อง
 ถัดมาไม่นาน เสียงฝีเท้าขึ้นจากด้านนอก เป็นลุงนีลล์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องสีเงินสลักลวดลายซับซ้อน
 ลุงนีลล์ยังคงสวมชุดคลุมสีดำซึ่งไม่เข้ากับยุคสมัย แต่ดันเข้ากับหมวกสักหลาดที่มีสีเดียวกันอย่างลงตัว
 “เจ้าหนุ่ม นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเลือกเส้นทางนักทำนาย”
 ลุงนีลล์วางกล่องสีเงินลงบนโต๊ะ ก่อนจะใช้นัยน์ตาสีแดงที่เริ่มขุ่นมัวจ้องพิจารณาไคลน์
 “นิสัยของเจ้าเหมือนกับฉันตอนยังหนุ่มไม่มีผิด ไม่ชอบที่จะเหมือนใคร หลงใหลการแสวงหาความรู้… ไม่เลว เอาล่ะ ช่วยฉันจุดโคมไฟในห้องก่อน จากนั้นก็ปิดประตู”
 “ครับ”
 ไคลน์ระวังตัวสุดขีดขณะเอื้อมมือเปิดโคมไฟแก๊สที่ติดกับผนังห้อง มันไม่ต้องการทำสิ่งใดหล่นแตก เพียงไม่นาน ห้องแปรธาตุก็สว่างไสวเหมาะแก่การทำงาน
 แกร่ก!
 ประตูลับถูกปิดสนิท ไคลน์หันกลับมาพบชายชราผมขาวที่มีริ้วรอยลึกหลายแห่งบนใบหน้า ปัจจุบัน ลุงนีลล์กำลังใช้เศษกิ่งไม้ประหลาดขูดกับหม้อต้มสีดำสนิท
 “การปรุงโอสถระดับต่ำงั้นง่ายมาก อย่างน้อยก็จนถึงลำดับเจ็ด ขั้นตอนไม่ซับซ้อน ไม่จำเป็นต้องใช้เพลิงชนิดพิเศษหรือพิธีกรรมประหลาด แถมคาถาก็เรียบง่าย”
 “แค่ผสมวัสดุตามปริมาณที่ระบุไว้ในสูตร ทำตามขั้นตอนโดยไม่บิดเบือน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
 ลุงนีลล์ฉีกยิ้มกว้าง
 “แค่นี้เองหรือครับ?”
 ไคลน์ประหลาดใจเล็กน้อย
 ง่ายขนาดนี้เชียว? ง่ายเหมือนกับพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา…
 ง่ายจนน่ากลัว
 “คงเป็นของขวัญจากเทพกระมัง… เทพธิดาจงเจริญ”
 ลุงนีลล์ทำสัญลักษณ์ดาวแดงสี่จุดบริเวณหน้าอก ก่อนจะเปิดกล่องเงินและนำกระดาษหนังแพะที่มีสภาพเก่าแก่โบราณออกมา
 กระดาษหนังแพะสีน้ำตาลอมเหลืองค่อยๆ ถูกคลี่ออกทีละนิดจนเผยให้เห็นอักษรด้านใน ไคลน์แอบชำเลืองจากระยะห่าง…
 เป็นอักษรเฮอร์มิส ภาษาที่มันคุ้นเคย
 หมึกบนกระดาษมีสีแดงเข้มราวกับเขียนด้วยเลือด แถมคลับคล้ายคับคลาว่ายังไม่แห้งสนิท แต่ก็ไม่มีสิ่งใดพิเศษนอกเหนือจากนี้
 “นักทำนาย: น้ำบริสุทธิ์ 100 มิลลิลิตร วานิลลาราตรี 13 หยด มินท์ทองคำ 7 ใบ…”
 ไคลน์พยายามอ่านเนื้อความ แต่อักษรที่เหลือถูกบดบังโดยข้อมือของลุงนีลล์อย่างมิดชิด
 “น้ำบริสุทธิ์คือน้ำที่ผ่านการกลั่นซ้ำหลายสิบหน โชคดีที่ฉันทำเตรียมไว้ล่วงหน้าจำนวนหนึ่ง เราจึงข้ามขั้นตอนนี้ไปได้”
 ขณะกล่าว ลุงนีลล์เอื้อมมือหยิบขวดแก้วที่ปิดสนิทบนโต๊ะด้วยความเคยชิน จากนั้นก็บิดฝาและเทน้ำบริสุทธิ์ประมาณ 100 มิลลิลิตรลงในหม้อต้มโดยไม่คิดมาก
 ไคลน์ไม่กล้าถามสิ่งใด กลัวว่าตนจะไปรบกวนสมาธิการผสมของลุงนีลล์ เพราะแต่ไหนแต่ไร ตัวมันมีหน้าที่แค่ดื่ม
 “วานิลลาราตรี 13 หยด… นี่ก็เป็นสิ่งที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วเช่นกัน มันถูกใช้ในหลายโอกาสมาก”
 ลุงนีลล์นำขวดสีน้ำตาลใบเล็กออกจากกล่องเงิน เปิดฝาและใช้หลอดหยดดูดขึ้นไปเล็กน้อย ก่อนจะหยดลงในหม้อต้มจำนวน 13 หยดถ้วนด้วยท่าทีผ่อนคลาย
 เกิดกลิ่นเย้ายวนเจือจางลอยจากปากหม้อ ไคลน์สัมผัสได้ถึงความสงบอย่าน่าประหลาด
 “มินท์ทองคำ 7 ใบ…”
 ลุงนีลล์หยิบกระปุกสีเงินขนาดไม่ใหญ่มากออกมาเปิดฝา ปลายนิ้วคีบใบไม้ออกมาใส่หม้อทั้งหมดเจ็ดครั้ง จากนั้นก็ใช้จมูกสูดดมกลิ่นในหม้อดังฟุดฟิด
 “4 5 6 7… สมบูรณ์แบบ”
 ลุงนีลล์ยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะก้มหน้าอ่านสิ่งที่เขียนบนกระดาษหนังแพะต่อ
 “พิษจากใบเฮ็มล็อค 3 หยด… นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรกินส่งเดช พิษของใบไม้ชนิดนี้จะทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว หากดื่มเข้าไปในปริมาณมากอาจถึงตายได้ เป็นวิธีฆ่าตัวตายที่คนสมัยโบราณนิยมใช้”
 เอ่อ… ผมคงไม่โง่ขนาดนั้นกระมัง
 ไคลน์รำพันกับตัวเอง
 ลุงนีลล์นำหลอดหยดอันใหม่ออกมาดูดของเหลวในขวด ก่อนจะหยดพิษใบเฮ็มล็อคลงไปในหม้อต้ม ของเหลวในหม้อผสมผสานกันจนเกิดกลิ่นประหลาดที่มอบความรู้สึกสดชื่น
 “ผงหญ้าโลหิตมังกร 9 กรัม…”
 ลุงนีลล์รื้อค้นกล่องสีเงินสักพักก่อนจะหยิบหลอดแก้วที่ด้านในมีผงสีดำบรรจุออกมา จากนั้นก็เทใส่ถ้วยบีเกอร์ที่วางอยู่บนตาชั่งจนครบ 9 กรัม
 มันคว่ำบีเกอร์เทผงใส่หมอต้มพร้อมกับคนกวนส่วนผสมทั้งหมดสองรอบด้วยทัพพีไม้สีเข้ม
 ท่าทีเฉื่อยชาและไม่พิถีพิถันของลุงนีลล์ทำให้ไคลน์เป็นกังวลเล็กน้อย
 “อันที่จริง วัตถุดิบเหล่านี้เป็นเพียงส่วนเสริม ไม่จำเป็นต้องตามสูตรเป๊ะๆ ก็ได้ หืม… จะใส่เพิ่มอีกสักนิดดีรึเปล่านะ?”
 ลุงนีลล์กล่าวติดตลก
 “แต่วัตถุดิบอีกสองชนิดที่เหลือนั้นไม่ใช่ เราสามารถใส่น้อยกว่าปรกติได้ แต่ต้องไม่ห่างจากที่ระบุในสูตรมากนัก ไม่อย่างนั้นการปรุงโอสถจะล้มเหลว… และห้ามใส่เกินโดยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น เจ้าเตรียมตัวกลายเป็นคนเสียสติได้เลย แถมยังมีโอกาสสูงมากที่จะเสียชีวิตคาที่”
 ไคลน์พลันตึงเครียดขณะลุงนีลล์หยิบโหลแก้วสีดำออกจากกล่องสีเงิน
 “โลหิตหมึกลาวา 10 มิลลิลิตร… เจ้านี่เป็นสายพันธุ์ที่แปลกมาก เรียกว่าสัตว์วิเศษก็ไม่ผิดนัก น่าจะกลายพันธุ์มาอีกทอดหนึ่ง เลือดของมันจะเสื่อมคุณสมบัติทันทีที่โดนแสงแดด เราจึงต้องเก็บไว้ในภาชนะทึบแสง”
 โทนเสียงของลุงนีลล์ไม่ผ่อนคลายเหมือนก่อนหน้า มันบรรจงตวงเลือดสิบหยดใส่หลอดแก้วอย่างระมัดระวัง
 โลหิตหมึกลาวาจะมีสีฟ้าเรืองแสงเหมือนกับท้องฟ้า มันจะพ่นฟองอากาศลวงตาตลอดเวลาราวกับเป็นประตูกับเชื่อมต่อโลกวิญญาณ
 “หลังจากตวงเสร็จ ต้องเทมันออกสักสองสามหยดเพื่อไม่ให้ปริมาณเกินที่กำหนด”
 ลุงนีลล์กล่าวเสียงค่อย
 ในวินาทีที่เลือดสีฟ้าสัมผัสกับของเหลวในหม้อต้ม เกิดเสียงฟองผุดคล้ายกับน้ำเดือด บรรยากาศรอบห้องแปรธาตุถูกอาบด้วยแสงสีฟ้าครามทันใด
 ไคลน์รู้สึกคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน
 เหมือนกับ… ตอนอยู่ในท้องแม่
 โลหิตหมึกลาวามีอำนาจกระตุ้นดวงวิญญาณของมนุษย์มากเพียงนั้น
 “และสุดท้าย คริสตัลวารีดาว 50 กรัม”
 เสียงของลุงนีลล์ได้ปลุกให้ไคลน์กลับสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง มันรีบมองไปบนโต๊ะ
 ในมือชายชรากำลังถือเศษคริสตัลที่ใสบริสุทธิ์อย่างน่าเหลือเชื่อ และที่แปลกคือ ผิวของมันไม่ได้มีลักษณะเหลี่ยมแข็ง แต่โค้งมนคล้ายคลึงกับเยลลีสีใสเสียมากกว่า
 แสงสีฟ้ารอบห้องส่องสะท้อนคริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับประหนึ่งบรรจุดวงดาวไว้ด้านใน
 “นี่เป็นวัสดุหายากสำหรับสร้างคริสตัลทำนาย… ต้องใช้ให้ประหยัดและคุ้มค่าที่สุด”
 ลุงนีลล์กล่าวพลางใช้มีดเงินเล่มเล็กที่มีลวดลายซับซ้อนกรีดแยกคริสตัลออกจากกัน
 “น้ำบริสุทธิ์ วานิลลาราตรี ใบมินท์ทองคำ พิษใบเฮ็มล็อค ผงหญ้าโลหิตมังกร เลือดหมึกลาวา และคริสตัลวารีดาว ทั้งหมดสำหรับโอสถนักทำนาย…”
 ไคลน์ทวนวัตถุดิบซ้ำ
 เมื่อจัดการเสร็จ ลุงนีลล์หยิบเศษคริสตัลวารีดาวใส่หม้อต้มจนครบห้าสิบกรัม
 ซู่วว—
 หมอกสีเทาฟุ้งขโมงออกจากหม้อต้ม บรรยากาศภายในห้องแปรธาตุพลันตลบอบอวล
 ท่ามกลางหมอกคละคลุ้ง ไคลน์มองเห็นดวงดาวจำนวนมากส่องแสงระยิบระยับ ขณะเดียวกันก็รู้สึกราวกับถูกสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังจ้องมอง
 หมอกเทาสลายไปในอีกหลายวินาทีถัดมา ลุงนีลล์รีบใช้ทัพพีไม้ตักของเหลวเหนียวหนืดออกจากหม้อต้ม ลักษณะของมันนุ่มเหนียวและเกาะกันเป็นเนื้อเดียว ไม่มีแม้แต่หนึ่งหยดที่เหลือค้างติดก้นหม้อ
 ลุงนีลล์นำของเหลวดังกล่าวใส่แก้วสีขุ่นเบื้องหน้าก่อนจะชี้นิ้ว
 “เสร็จแล้ว โอสถนักทำนายของเจ้า”
........................


ราชันย์เร้นลับ 29 : งานและบ้านเช่าคือสิ่งสำคัญ
 ไคลน์พยายามเก็บงำอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าใครรู้
 “นักทำนายมีพลังแบบไหนกันครับ?”
 “ถามผิดนะ คุณต้องถามว่า—โอสถนักทำนายมอบพลังแบบไหนให้ผู้ดื่ม”
 ดันน์ส่ายศีรษะพลางอมยิ้ม มันเบือนสายตาจากจันทร์แดงกลับมามองไคลน์
 เงาดำยามค่ำคืนสาดทอดทับร่างดันน์จนกลืนหายเข้าไปความมืด
 “นักทำลายเชี่ยวชาญเกี่ยวกับศาสตร์หลายแขนง ทั้งดาราศาสตร์ การพยากรณ์ ลูกตุ้มวิญญาณ และการดูดวงลูกแก้ว”
 “แน่นอน คุณจะไม่ได้ครอบครองความรู้ทั้งหมดทันทีที่ดื่มโอสถ พลังจากโอสถเพียงแค่ช่วยให้คุณเรียนรู้ศาสตร์เหล่านั้นได้ง่ายขึ้น”
 “แต่ข้อเสียย่อมมี นักทำนายจะไม่มีทักษะด้านต่อสู้โดยสิ้นเชิง เอ่อ… ลองนึกถึงภาพของผู้ประกอบพิธีกรรมที่ต้องเตรียมตัวหลายขั้นตอน อารมณ์คงประมาณนั้น เป็นศาสตร์ที่อยู่ตรงข้ามกับการต่อสู้ แต่หากเป็นด้านปัญญาเวทมนตร์และพิธีกรรม นักทำนายจะมีศักยภาพสูงกว่าผู้ส่องความลับแบบลุงนีลล์”
 สอดคล้องกับสิ่งที่มันต้องการมากทีเดียว… แต่ข้อเสียด้านพลังต่อสู้ก็น่าหวั่นใจไม่น้อย หากต้องเผชิญหน้าศัตรูคงรับมือได้ยากกว่าผู้วิเศษเส้นทางอื่น
 ยิ่งไปกว่านั้น ดันน์กำชับชัดเจนว่าโบสถ์เทพธิดารัตติกาลไม่มีโอสถลำดับถัดไปของเส้นทางนักทำนาย…
 และวิหารศักดิ์สิทธิ์ก็อาจไม่มีเช่นกัน
 วิหารศักดิ์สิทธิ์หมายถึงวิหารแห่งความสงบ ศูนย์บัญชาการสูงสุดของศาสนาเทพธิดารัตติกาล ถ้าแม้แต่ที่นั่นยังไม่มีสูตรโอสถ เหยี่ยวราตรีสาขาไหนไม่มีทั้งนั้น
 หมายความว่า ไคลน์จะกลายเป็นผู้วิเศษที่พ่ายแพ้แม้กระทั่งปืนสั้นไปอีกหลายปี…
 ไคลน์ลังเลระหว่างนักทำนายและผู้ส่องความลับ มันไม่มองถึงผู้เก็บซากศพอีกแล้ว
 เมื่อเห็นไคลน์แสดงสีหน้าอมทุกข์ ดันน์อมยิ้มพลางกล่าว
 “ไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้ ไว้ค่อยให้คำตอบผมเช้าวันจันทร์ เหยี่ยวราตรีของทิงเก็นไม่สนใจว่าคุณจะเลือกเส้นทางไหน พวกเรายินดีต้อนรับสมาชิกใหม่เสมอ”
 “ดังนั้น หลับตาลงและถามใจตัวเองดู”
 เมื่อกล่าวจบ ดันน์·สมิทก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะเดินตรงไปยังบันไดไม้เพื่อลงชั้นล่าง
 ไคลน์ไม่กล่าวสิ่งใด ไม่แม้แต่จะบอกลา มันยืนมองดันน์จากไปอย่างเงียบงัน
 แม้ชายหนุ่มปรารถนาที่จะเป็นผู้วิเศษมาตลอด แต่เมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้า ไคลน์กลับออกอาการลังเล
 สาเหตุมีหลายประการ ทั้งเรื่องที่เส้นทางไม่สมบูรณ์ การคลุ้มคลั่งของผู้วิเศษ ความน่าเชื่อถือของไดอารีจักรพรรดิโรซาย รวมถึงเสียงกระซิบที่จะตามเย้ายวนหลอกหลอนผู้วิเศษ
 ทั้งหมดก่อตัวกันเกิดเป็นคูน้ำรอบตัวไคลน์และกีดขวางการพัฒนา
 “แต่ถึงจะแย่ยังไง ก็ไม่โหดร้ายไปกว่าการให้เด็กม.6 อายุ 18 ตัดสินใจอนาคตครั้งสำคัญของตัวเอง…”
 ไคลน์ยิ้มจืดชืด ขณะปิดประตูและเดินกลับไปที่เตียง หัวสมองยังคงพยายามปะติดปะต่อข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน
 มันทิ้งตัวลงบนเตียงชั้นล่างโดยที่ดวงตายังเปิดอยู่ เอาแต่จ้องมองแผ่นไม้ของเตียงชั้นบนซึ่งกำลังถูกแสงจันทรสีแดงสาดทอด
 ขี้เมาเอะอะโวยวายขณะเดินโซซัดโซเซบนถนนกางเขนเหล็กเบื้องล่าง รถม้าแล่นผ่านเกิดเสียงกุบกับ สิ่งเหล่านี้มิได้ทำลายความสงบสุขยามค่ำคืน ตรงกันข้าม มันยิ่งช่วยส่งเสริมให้ความมืดมิดมีเสน่ห์และลึกลับซับซ้อน
 จิตใจไคลน์กำลังสงบนิ่งขณะย้อนนึกถึงชีวิตบนโลกเก่า ตัวมันที่ชอบออกกำลังกาย บิดาที่ชอบพูดจาล้งเล้งเสียงดัง มารดาที่ขยันทำงานหนักแม้จะมีโรคประจำตัว เพื่อนฝูงที่เติบโตมาด้วยกัน เล่นฟุตบอลด้วยกัน เล่นบาสเกตบอลด้วยกัน เล่นไพ่นกกระจอกด้วยกัน
 รวมถึงสาวที่สารภาพรักแต่ล้มเหลว…
 ความทรงจำทั้งหมดเปรียบดังน้ำนิ่ง ไม่มีสิ่งใดสลักลึกลงในใจเป็นพิเศษ มิได้กระเพื่อมจนสั่นคลอนจิตใจสถานหนัก ไคลน์ไม่ได้โหยหาหรืออาวรณ์แทบขาดใจ เพียงแต่ ความทรงจำเหล่านั้นช่วยให้ชีวิตของมันชุ่มฉ่ำและมีสีสันเสมอมา
 คงจริงที่ว่า คนเราจะเห็นค่าของสิ่งใกล้ตัวในยามที่สูญเสียไปแล้ว
 ท้องฟ้าที่เคยแดงฉานเริ่มเปลี่ยนเป็นแสงทองอร่ามในยามเช้า ไคลน์ครุ่นคิดกับตัวเองอยู่นานจนได้คำตอบ
 …
 เมื่อลุกจากเตียง มันเดินไปยังห้องน้ำรวมเพื่อทำกิจวัตรหลังตื่นนอน ล้างหน้าแปรงฟัน
 จากนั้นก็เดินจับจ่ายตลาดชดเชยอาหารที่หมดลงไปกับมื้อใหญ่เมื่อคืน ธนบัตรหนึ่งซูลถูกยื่นให้มาดามสลินเพื่อเป็นค่าขนมปังไรย์หนักแปดปอนด์ซึ่งมีราคาเก้าเพนนี ถัดมาเป็นการจับจ่ายจิปาถะทดแทนอาหารภายในบ้านที่หมดลง
 หลังจากเสร็จมื้ออาหาร ขณะพี่น้องคนอื่นกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัว
 “ราคาสินค้าบริโภคเริ่มคงที่แล้ว…”
 ไคลน์กล่าว
 วันนี้เป็นวันอาทิตย์ วันว่างของเบ็นสันและเมลิสซ่า
 ไคลน์อยู่ในชุดสุภาพ มันนั่งลงบนเก้าอี้พลางกางหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าของเมื่อวานออกมาอ่าน พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
 “บ้านว่างให้เช่า: เขตเหนือ บ้านเลขที่สาม ถนนเวนเดล บ้านเดี่ยวสองชั้น ชั้นบนประกอบด้วยหกห้องนอน สามห้องน้ำ และสองระเบียงใหญ่ ชั้นล่างประกอบด้วยห้องทานอาหาร ห้องนั่งเล่น ห้องครัว สองห้องน้ำ และสองห้องนอนแขก รวมถึงห้องเก็บของใต้ดิน หน้าบ้านมีพื้นที่ส่วนตัวกว้างสองอาร์[footnoteRef:1] รวมถึงสวนขนาดเล็ก สัญญาเช่ามีตั้งแต่หนึ่งปี สองปี ไปจนถึงสามปี ค่าเช่าสัปดาห์ละหนึ่งปอนด์กับอีกหกซูล ท่านใดที่สนใจ ให้เดินทางไปยังถนนแชมเปญและตามหามิสเตอร์กุซุฟ” [1: 1 อาร์ = 100 ตารางเมตร]
 “นั่นจะเป็นบ้านในอนาคตของพวกเรา”
 หลังจากเบ็นสันแต่งตัวเสร็จ มันกล่าวขณะสวมหมวกทรงกึ่งสูงสีดำ
 “โฆษณาบ้านเช่าในหนังสือพิมพ์มักแพงกว่าที่สำนักงานจัดหาบ้านเช่าเสมอ ที่สำนักงานจะมีตัวเลือกราคาถูกกว่าซึ่งคุณภาพแทบไม่ต่างกัน”
 “ทำไมพวกเราไม่ไปสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสำหรับชนชั้นทำงานโดยเฉพาะล่ะ?”
 เมลิสซ่าเดินออกจากห้องพร้อมกับส่งเสียงถาม ในมือถือหมวกตาข่ายของดูต่างหน้ามารดา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว สาวน้อยมาในชุดเดรสยาวสีเทาซึ่งมีรอยปะชุนหลายแห่ง
 ถึงจะมีนิสัยเงียบขรึมและเก็บตัว แต่นั่นก็มิได้ปกปิดความร่าเริงของเธอ
 เบ็นสันหัวเราะ
 “เธอไปได้ยินชื่อสำนักงานจัดหาบ้านเช่าชนชั้นแรงงานมาจากใคร? เจนนี่? มาดามร็อชเชอร์? หรือเซเลน่าเพื่อนซี้?”
 เมลิสซ่าหันไปมองเบ็นสันพร้อมกับตอบเสียงค่อย
 “มาดามร็อชเชอร์… พวกเราเจอกันตอนล้างหน้าก่อนนอนเมื่อคืน เธอถามเกี่ยวกับการสัมภาษณ์งานของไคลน์ ฉันจึงเล่าให้ฟังอย่างคร่าว เธอก็เลยบอกให้ลองไปติดต่อสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสำหรับชนชั้นแรงงาน”
 เมื่อเบ็นสันสัมผัสได้ว่าไคลน์กำลังขมวดคิ้ว มันส่ายศีรษะและอธิบายอย่างอารมณ์ดี
 “กลุ่มเป้าหมายของสำนักงานดังกล่าวคือคนจน ไม่สิ ระบุให้ชัดคือกลุ่มชนชั้นล่างของสังคม บ้านเช่าส่วนใหญ่จะมีสภาพทรุดโทรม ถูกซ่อมบำรุงมาแล้วหลายครั้ง เกือบทั้งหมดจะเป็นห้องน้ำรวม ข้อดีเดียวคือได้เลือกว่าจะเช่าห้องหนึ่งเตียง สองเตียง หรือสามเตียงเท่านั้น เธอยังต้องการอาศัยในสภาพแวดล้อมเหมือนเดิมต่อไปหรือ?”
 “ถึงสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นจะมีลักษณะธุรกิจคล้ายคลึงกัน แต่ตัวเลือกกว้างกว่ามาก ที่นั่น พวกเราจะมีสิทธิ์เลือกบ้านแถวสำหรับชนชั้นกลางระดับต่ำ แต่ด้วยความสัตย์จริง ฐานะทางการเงินของพวกเราดีกว่าชนชั้นกลางระดับต่ำไปมากแล้ว แต่ก็ยังห่างจากชนชั้นกลางที่แท้จริงอยู่พอสมควร ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รายได้ แต่เป็นเงินเก็บที่ยังมีไม่มากพอ”
 ไคลน์พักหน้าขณะรับฟัง ก่อนจะวางหนังสือพิมพ์ลงและหยิบหมวกทรงกึ่งสูงสีดำมาสวม
 “ไปกันเถอะ”
 “ถ้าจำไม่ผิด สำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นจะอยู่บนถนนดารารัตน์”
 เบ็นสันกล่าวขณะใช้มือผลักประตู
 “เฉกเช่นสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสำหรับชนชั้นแรงงาน ธุรกิจประเภทนี้จะถูกเรียกว่า ‘เงินกินเปล่า 5%’… พวกนายรู้ไหมว่าหมายถึงอะไร?”
 “ไม่ทราบ”
 ไคลน์ตอบพลางยกไม้ค้ำก้าวเดินเคียงข้างเมลิสซ่า
 ขณะเดียวกัน เด็กสาวผมดำเงางามยาวถึงหลังรีบส่ายหน้าเป็นเชิงไม่ทราบ
 เบ็นสันอธิบายต่อ
 “สำนักงานจัดหาบ้านเหล่านี้ได้รับอิทธิพลมาจากสาขาเมืองหลวงเบ็คลันด์ ช่องทางรายได้จะมีทั้งหมดสามส่วน”
 “อย่างแรก ได้รับเงินสนับสนุนจากหน่วยงานการกุศล อย่างที่สอง ได้รับเงินจากการระดมทุนพิเศษ พวกมันสามารถกู้เงินรัฐบาลได้ในอัตราดอกเบี้ยเพียง 4% ต่อปี และอย่างที่สาม ถ้าหาลูกค้าให้เจ้าของบ้านเช่าได้ สำนักงานจะหักรายได้ 5% จากค่าเช่าที่เจ้าของบ้านได้รับ นี่คือที่มาของคำว่า ‘เงินกินเปล่า 5%’”
 สามพี่น้องเดินลงบันไดและตรงไปยังถนนดารารัตน์ สาเหตุที่ยังไม่บอกมิสเตอร์แฟรงค์เพราะเบ็นสันต้องการรับประกันบ้านหลังใหม่เสียก่อน ทั้งสามไม่อยากตกอยู่ในสถานที่ถูกไล่ออกจากบ้านเดิม แต่ไม่มีบ้านใหม่ให้ย้ายเข้า
 “แต่เคยได้ยินจากเซเลน่าว่า มีสำนักงานจัดหาบ้านบางแห่งดำเนินการทุกอย่างโดยไม่คิดเงิน เรียกได้ว่าการกุศลเต็มตัว”
 เมลิสซ่าถามพลางขมวดคิ้ว
 เบ็นสันคิกคัก
 “ก็มีอยู่นะ เช่นบริษัทสินเชื่อเดอไวล์ที่เซอร์·เดอไวล์บริจาคเงินส่วนตัวสมทบ เขาจะสร้างหอพักราคาถูกกว่าปรกติสำหรับชนชั้นแรงงานโดยเฉพาะ แถมยังมีที่ปรึกษาเกี่ยวกับบ้านเช่าคอยให้คำแนะนำโดยไม่คิดเงิน แต่ผู้เข้าพักอาศัยจะถูกตีกรอบด้วยกฎที่เข้มงวด”
 “ฟังดูเหมือนนายไม่ค่อยชอบเขา?”
 ไคลน์สัมผัสได้ มันอมยิ้ม
 “เข้าใจผิดแล้ว ฉันเคารพเซอร์·เดอไวล์มาก เพียงแต่เขายังเข้าไม่ถึงความยากจนที่แท้จริง หอพักคนจนอาจเป็นสิ่งที่ฟังดูสวยหรู แต่ในทางปฏิบัติแล้วไม่จริงเลย ตัวอย่างเช่น ทุกคนที่ย้ายเข้าต้องฉีดวัคซีนหลักครบหมดแล้วเท่านั้น แถมยังต้องแบ่งเวรทำความสะอาดห้องน้ำรวม ห้ามปล่อยเช่าพื้นที่ในห้องให้บุคคลอื่น ห้ามทำกิจกรรมหารายได้ภายในห้อง ห้ามมั่วสุมเรื่องเพศภายในห้อง ห้ามเด็กเล็กวิ่งตามทางเดิน”
 “ให้ตายสิ… เขาคิดจะสร้างหอพักอบรมสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีหรืออย่างไร?”
 เบ็นสันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
 ไคลน์ขมวดคิ้ว
 “เท่าที่ฟังดูก็ไม่เห็นเป็นปัญหาตรงไหน ฉันกลับคิดว่าเป็นกฎที่สมเหตุสมผลดีแล้ว”
 “นั่นสิ”
 เมลิสซ่าพยักหน้าเห็นด้วย
 เบ็นสันเอียงคอมองน้องชายน้องสาวก่อนจะหัวเราะคิกคัก
 “สงสัยฉันคงเลี้ยงพวกเธอดีเกินไป จึงไม่เคยพบเห็นความยากจนที่แท้จริง พวกเธอคิดว่าคนเหล่านั้นจะมีเงินจ่ายค่าวัคซีนหลักครบทุกชนิดอย่างนั้นหรือ? การขอรับวัคซีนฟรีจากรัฐบาลต้องรอนานกว่าสามเดือน”
 “พวกเธอคิดว่างานของคนเหล่านั้นมั่นคงนักหรือ? ถ้าไม่มีรายได้เสริมจากการแบ่งพื้นที่ห้องให้คนนอกเช่าห้อง ถ้าเกิดอุบัติเหตุและตกงาน ก็ต้องย้ายออกทันทีใช่ไหม?”
 “แถมยังมีหญิงสาวอีกหลายคนที่หารายได้โดยการเย็บเสื้อผ้าหรือแพ็คกล่องไม้ขีดขาย กิจกรรมเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เกิดรายได้ทั้งสิ้น ต้องไล่ออกจากหอพักให้หมดทุกคนเลยรึเปล่า?”
 “คนจนแทบทั้งหมดจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงาน พวกเธอคิดว่าคนเหล่านั้นมีเวลาอบรมวินัยบุตรหลานหรืออย่างไร? จะห้ามเด็กวิ่งบนทางเดินได้จริงหรือ?”
 “ทางออกเดียวคือการขังปิดตายภายในห้องขณะผู้ปกครองออกไปทำงาน รอให้เด็กโตกว่านี้ สักเจ็ดแปดขวบ ค่อยส่งไปโรงงานบางแห่งที่ยอมรับเด็กเข้าทำงาน”
 เบ็นสันอธิบายด้วยคำพูดที่แตกต่างจากทุกครั้ง ไคลน์พลันเย็นสันหลังวาบเมื่อฟังจบ
 คนยากจนที่แท้จริงมีความเป็นอยู่แร้นแค้นขนาดนั้นเชียวหรือ?
 เมลิสซ่าที่เดินข้างไคลน์ เธอเงียบงันเป็นเวลานานก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ
 “หลังจากเจนนี่ย้ายไปอยู่ถนนสายล่าง เธอก็ไม่ยอมให้ฉันไปเยี่ยมที่บ้านอีกเลย”
 “ก็ได้หวังว่าพ่อของเธอจะตั้งตัวได้เมื่อหายจากอาการบาดเจ็บ แต่เคยได้ยินมาว่า คนติดเหล้ามักใช้เหล้าเพื่อบำบัดตัวเอง…”
 เบ็นสันยิ้มแห้ง
 ไคลน์ไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เมลิสซ่าก็เช่นกัน สามพี่น้องเดินไปบนถนนดารารัตน์อย่างเงียบงันจนกระทั่งถึงหน้าสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็น
 เจ้าหน้าที่ต้อนรับคือชายวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มเป็นมิตร มันมิได้สวมชุดทางการนัก มีเพียงเชิ้ตขาวและกั๊กดำพอเป็นพิธี
 “เรียกผมว่าสกาเตอร์ ขอทราบได้ไหมครับว่าบ้านในใจเป็นแบบไหน?”
 มันฉีกยิ้มกว้างขณะชำเลืองมองไม้ค้ำเลี่ยมเงินในมือไคลน์
 ชายหนุ่มหันไปมองเบ็นสันที่มีวาทศิลป์สูงกว่า ก่อนจะทำสัญญาณมือบอกใบ้ให้อีกฝ่ายอธิบายแทน
 เบ็นสันหันไปกล่าวหนักแน่น
 “บ้านแถวครับ”
 สกาเตอร์หยิบแฟ้มเอกสารเล่มใหญ่มาเปิดออกทีละหน้า มันกำลังอมยิ้ม
 “มีทั้งหมดห้าหลังที่ยังว่างอยู่ อันที่จริง สำนักงานของเรามีกลุ่มเป้าหมายเป็นครอบครัวใหญ่ขนาดตั้งแต่หกถึงสิบคนอาศัยภายในบ้านใหญ่หลังเดียว ส่งผลให้ไม่มีรายชื่อของบ้านแถวมากนัก บนถนนดารารัตน์มีหนึ่งหลัง บ้านเลขที่สอง เขตเหนือมีหนึ่งหลัง เขตตะวันออกมีหนึ่งหลัง… ค่าเช่าอยู่ระหว่างสิบสองถึงสิบหกซูล รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถอ่านได้ที่นี่”
 สกาเตอร์ยื่นแฟ้มเอกสารให้เบ็นสัน ไคลน์ และเมลิสซ่า
 หลังจากกวาดสายตามอง สามพี่น้องชี้นิ้วไปยังจุดเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย
 “ไปดูบ้านเลขที่สองบนถนนดารารัตน์กันก่อนเถอะ”
 เบ็นสันเสนอแนะ ไคลน์และเมลิสซ่าพยักหน้าพร้อมเพรียง
 บ้านหลังดังกล่าวอยู่ในเขตที่ทั้งสามคนคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะถนนดารารัตน์นั้นใกล้กับถนนกางเขนเหล็กมาก
........................


ราชันเร้นลับ 27 : มื้อค่ำของสามพี่น้อง
 นับเป็นมุกตลกที่คมคายและหลักแหลม… ไคลน์ถึงกับหัวเราะร่วน ก่อนจะเสริมด้วยอารมณ์ขันจากประสบการณ์ในโลกเก่า
 “นั่นสินะ พวกเรายังไม่มีหลักฐานด้วยซ้ำว่าเจ้าหน้าที่บริหารระดับสูงของอาณาจักรมีสมอง”
 “เยี่ยม! อันนี้ดี! ฮะฮะ!”
 เบ็นสันหัวเราะพลางยกนิ้วโป้ง
 “ไคลน์ อารมณ์ขันของนายพัฒนาขึ้นมากเลยนะ”
 หลังจากเว้นช่วงพักหายใจ เบ็นสันเสริม
 “ฉันต้องไปที่ท่าเรือช่วงบ่ายแก่ๆ วันว่างจึงมีแค่พรุ่งนี้เท่านั้น… ไว้พวกเราสามคนไปสำนักงานจัดหาบ้านของเมืองทิงเก็นกัน บางทีอาจมีบ้านแถวราคาไม่แพงยังเหลือให้เช่า แล้วต้องไม่ลืมไปหามิสเตอร์แฟรงค์ด้วย”
 “เจ้าของหอพักน่ะหรือ?”
 ไคลน์ถามด้วยสีหน้าสุดฉงน หรือมิสเตอร์แฟรงค์จะเป็นเจ้าของบ้านแถวทำเลดีซึ่งตนไม่เคยทราบมาก่อน
 เบ็นสันชำเลืองมองก่อนจะตอบ
 “ลืมไปแล้วหรือว่าสัญญาเช่าบ้านของพวกเราคือหนึ่งปี นี่เพิ่งผ่านไปแค่หกเดือนเท่านั้น”
 “ซื้ด…”
 ไคลน์สูดลมหายใจเข้าปอด มันลืมเสียสนิทว่ามีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย!
 ถึงจะจ่ายค่าเช่าสัปดาห์ต่อสัปดาห์ แต่หากย้ายไปอยู่ที่พักใหม่และไม่จ่ายค่าเช่าต่อ จะถือเป็นการผิดสัญญาที่กระทำไว้หนึ่งปี และต้องจ่ายเงินชดเชยจำนวนมาก
 “นายยังขาดประสบการณ์ใช้ชีวิตอยู่นะ”
 เบ็นสันใช้มือลูบคลำหน้าผากที่เริ่มเถิกพลางกล่าวเสียงค่อย
 “มันคือสัญญาเช่าที่ฉันพยายามต่อรองกับมิสเตอร์แฟรงค์อย่างยากลำบาก ในอดีต หมอนั่นต้องการทำสัญญาเช่ากับพวกเราแค่สามเดือน สำหรับคนมีเงิน เจ้าของหอพักมักทำสัญญาระยะยาวสองถึงสามปีเพื่อให้มีรายได้คงที่… แต่กับครอบครัวเรา—ครอบครัวเราในอดีต มิสเตอร์แฟรงค์กังวลว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเข้าสักวันจนพวกเราไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่า จึงต้องการทำสัญญาระยะสั้นแค่สามเดือน”
 “และถ้าเป็นสัญญาระยะสั้น หมอนั่นต้องหาเรื่องขึ้นค่าเช่าเมื่อเริ่มสัญญาฉบับใหม่แน่นอน”
 ไคลน์กล่าวเสริมด้วยประสบการณ์เด็กหอที่สั่งสมนานหลายปี
 เบ็นสันถอนหายใจ
 “นี่คือความโหดร้ายของสังคม แต่นายไม่ต้องเป็นห่วง ปัญหาด้านสัญญาจะถูกจัดการได้ไม่ยาก อันที่จริง แค่พวกเราไม่จ่ายค่าเช่าสักหนึ่งสัปดาห์ มิสเตอร์แฟรงค์ก็รีบขับไล่ไสส่งอย่างไม่ไยดีแล้ว”
 “อาจนำของภายในบ้านไปขายเพื่อชดเชยเป็นค่าเช่าสักสองสามชิ้น สติปัญญาของหมอนั่นเทียบเท่าลิงบาบูนขนหยิก ไม่มีทางประมวลผลเรื่องซับซ้อนมากกว่านี้ได้แน่”
 หลังจากฟังจบ ไคลน์พลันนึกถึงมีมหนึ่งบนโลกอินเทอร์เน็ต มันรีบส่ายศีรษะปฏิเสธด้วยสีหน้าขึงขัง
 “ผิดแล้วเบ็นสัน”
 “หือ?”
 เบ็นสันขมวดคิ้ว
 “สติปัญญาของมิสเตอร์แฟรงค์นั้นสูงกว่าลิงบาบูนขนหยิกมาก”
 น้ำเสียงของไคลน์ยังคงเคร่งขรึม
 “…ถ้าเขาอยู่ในฟอร์มที่ดีล่ะนะ”
 “ฮะฮะ!”
 เบ็นสันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น หลังจากตีอกชกตัวครู่หนึ่ง มันชี้นิ้วมาหาไคลน์โดยไม่กล่าวสิ่งใด สีหน้ายังคงขบขันไม่หาย
 ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่องเดิม
 “แต่แน่นอน พวกเราเป็นสุภาพบุรุษ ไม่มีทางใช้วิธีการน่าอับอายเช่นนั้น เดี๋ยวฉันจะเจรจาสัญญากับมิสเตอร์แฟรงค์ให้เอง ไม่ต้องกังวล หมอนั่นโน้มน้าวได้ง่ายมาก”
 ไคลน์ไม่เคลือบแคลงคำพูดของเบ็นสัน เครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุดคือท่อส่งแก๊สซึ่งถูกติดตั้งทั่วทั้งหอพักเพียงเพราะเบ็นสันชักแม่น้ำทั้งห้าหลอกล่อ
 หลังจากคุยกันตามประสาลูกผู้ชายอีกสักพัก ปลาทอดที่เหลือจากเมื่อวานถูกนำมาต้มเป็นซุปรวมกับผัก ระหว่างต้มได้มีการใส่ขนมปังไรย์เข้าไปอบให้นิ่ม
 ขนมปังไรย์นุ่มถูกปาดด้วยเนยก่อนทาน รสชาติผสมผสานกลมกลืนอย่างน่าอัศจรรย์ อาหารมื้อนี้เรียบง่ายและราคาไม่แพง แต่ก็อร่อยมากพอจะทำให้ทั้งไคลน์และเบ็นสันประทับใจความหวานมันของเนยยังคงติดลิ้นแม้จะกลืนลงท้องไปนานแล้ว
 เมื่อถึงเวลาเบ็นสันต้องไปทำธุระที่ท่าเรือ ไคลน์ตัดสินใจออกไปซื้อของโดยไม่รอเมลิสซ่ากลับมาก่อน เพราะไม่ว่าอย่างไร ครอบครัวก็ต้องได้ทานอาหารค่ำหรูหราอย่างพร้อมหน้าในคืนนี้
 สถานที่แรกเป็นตลาดขายเนื้อและผักสด ไคลน์พกเงินติดตัวสามซูลรวมถึงเหรียญเพนนีอีกจำนวนหนึ่ง
 หกเพนนีถูกใช้ไปกับเนื้อหนักหนึ่งปอนด์ เจ็ดเพนนีถูกใช้ไปกับปลาทัสซอคสด ซึ่งเนื้อหวานฉ่ำมากและมีก้างน้อย
 ไคลน์ยังซื้อมันฝรั่ง ถั่วปากอ้า หัวไชเท้า ผักรูบาร์บ กะหล่ำ และหัวผักกาด รวมถึงเครื่องเทศจำพวกโรสแมรี่ ใบกะเพรา ยี่หร่า และน้ำมันพืชสำหรับทอด
 ตลอดเวลาการจ่ายตลาด มันยังคงสัมผัสได้ถึงการจ้องมอง แต่ไม่มีภัยคุกคามทางกายภาพใดเกิดขึ้น
 หลังจากปิดท้ายด้วยร้านขนมมาดามสลิน ไคลน์รีบเดินกลับบ้านโดยไม่รีรอ ถัดมาเป็นการฝึกฝนเพื่อเพิ่มกำลังแขนโดยฝืนยกของหนักอย่างกองหนังสือ
 แถมยังมีการออกกำลังกายในลักษณะของทหาร เป็นภูมิปัญญาที่ได้รับสมัยเรียนรักษาดินแดน แต่เนื่องจากท่วงท่าและจังหวะต้องถูกชี้นำจากวิทยุ ไคลน์จึงจำรายละเอียดการฝึกได้ไม่มาก กระทำได้เพียงท่าพื้นฐานเท่านั้น
 ถึงแม้จะหัวเสีย แต่ก็ยังฝืนออกกำลังกายไปเรื่อยๆ เพื่อเรียกเหงื่อ
 ไคลน์ไม่โหมหนักเกินตัว เพราะนี่คือร่างของไคลน์คนก่อนที่แทบไม่เคยออกกำลังกาย หากฝืนมากไปอาจได้รับบาดเจ็บจนถูกบุคคลที่กำลังจับตามองชิงลงมือทำร้าย
 ไคลน์ซ้อมและหยุดพักอย่างมีวินัย ขณะนั่งพักก็ไม่ปล่อยเวลาสูญเปล่า มันหยิบหนังสือวิชาการมาอ่านควบคู่ไปกับไดอารีเก่าที่ไคลน์เคยจดไว้ เผื่อว่าจะมีบางสิ่งเกี่ยวพันกับยุคสมัยที่สี่ให้ศึกษา
 …
 เมื่อถึงช่วงเย็นค่อนไปทางหัวค่ำ เบ็นสันและเมลิสซ่ากำลังนั่งหลังตรงติดเก้าอี้ประหนึ่งนักเรียนประถมรอทานข้าว สายตาจ้องมองอาหารบนโต๊ะที่ถูกบรรจงวางเรียงรายหลายเมนู
 แต่ละจานล้วนมีกลิ่นหอมเย้ายวนฟุ้งกระจายทั่วห้อง
 ซุปเนื้อกระชากวิญญาณที่เสิร์ฟคู่กับมันฝรั่งอบและซุปถั่วข้น กลิ่นแสนละมุนของผักรูบาร์บและกลิ่นหอมโชยของขนมปังไรย์ทาเนย
 เบ็นสันกำลังน้ำลายแตกฟอง มันหันไปมองไคลน์ด้วยสายตาร้อนรน ไคลน์กำลังก้มบรรจงวางชิ้นปลาทอดลงบนจานอย่างพิถีพิถัน กลิ่นของปลาทอดสดใหม่ที่เพิ่งผ่านน้ำมันร้อนฉ่าลอยโชยเตะจมูก
 โครก!
 ท้องไส้กำลังประท้วงปั่นป่วน
 ไคลน์พับแขนเสื้อขึ้นข้างละสองจังหวะ ก่อนจะยกจานปลาทอดไปเสิร์ฟลงที่ใจกลางโต๊ะอาหารซึ่งถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ
 ถัดมา ไคลน์เดินไปที่ตู้กับข้าวและหยิบเบียร์ขิงออกมาสองแก้ว หนึ่งแก้วถูกวางตรงหน้าเบ็นสัน
 ไคลน์หันไปยิ้มให้เมลิสซ่าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบพุดดิ้งมะนาวที่แอบข้างแก้วเบียร์เบ็นสันออกมาเซอร์ไพรส์
 “พวกเรามีเบียร์ ส่วนเธอมีอันนี้”
 “...ขอบคุณมาก”
 เมลิสซ่ารับพุดดิ้งมะนาวไป
 เมื่อเบ็นสันมั่นใจว่าอาหารทุกจานถูกจัดเตรียมเรียบร้อย มันหันไปกล่าวกับทุกคนพร้อมกับยกแก้วขึ้น
 “ดื่มฉลองเนื่องในโอกาสที่ไคลน์ได้งานใหม่สุดเจ๋ง!”
 ไคลน์ยกแก้วของมันขึ้นชน จากนั้นก็เลื่อนไปสัมผัสเบาๆ กับถ้วยพุดดิ้งของเมลิสซ่า
 “เทพธิดาจงเจริญ!”
 อึก อึก อึก
 ไคลน์เอนศีรษะไปด้านหลังขณะซดเบียร์ขิงลงลำคอ รสชาติเผ็ดร้อนและอบอุ่นแล่นไปตามหลอดลำเลียงอาหาร เหลือทิ้งไว้ด้วยรสชาติตกค้างสุดซาบซ่าน
 แม้จะได้ชื่อว่าเบียร์ แต่เบียร์ขิงไม่มีแอลกอฮอล์ผสม เกิดจากการรวมตัวกันของขิงที่เผ็ดร้อนและมะนาวอีกเล็กน้อย ก่อเกิดเป็นสัมผัสใหม่ที่คล้ายคลึงกับเบียร์
 เครื่องดื่มชนิดนี้เป็นที่ชื่นชอบของสุภาพบุรุษและสตรีมากมาย แต่เมลิสซ่าเลือกที่จะไม่ทานเพราะเธอเกลียดรสสัมผัส
 “เทพธิดาจงเจริญ!”
 เบ็นสันกระดกตามอึกใหญ่ ส่วนเมลิสซ่าทำเพียงงับพุดดิ้งอย่างทะนุถนอม เธอเคี้ยวสองสามคำก่อนจะกลืนลงคอด้วยสีหน้านึกเสียดาย
 “ลองทานดู”
 ไคลน์วางแก้วลง มันหยิบช้อนและส้อมขึ้นมาชี้ไปยังจานอาหารที่วางเรียงรายบนโต๊ะ
 เมนูที่ไม่มั่นใจมากที่สุดคงเป็นซุปถั่วข้น เพราะแต่ไหนแต่ไรมา ไคลน์ไม่ชอบทานของแปลกสมัยอยู่โลกเก่า ส่งผลให้สูตรอาหารในหัวสมองมีแต่เมนูพื้นฐาน
 ในฐานะพี่ใหญ่สุด เบ็นสันไม่พูดพร่ำทำเพลง มันใช้ช้อนตักมันฝรั่งอบคำโตใส่ปาก
 มันฝรั่งเหล่านี้ถูกทาด้วยมันหมูเจือจางและเกลืออีกเล็กน้อยก่อนต้ม ส่งผลให้รสชาติกระตุ้นต่อมได้หนักหน่วงกว่าปรกติ ใครก็ตามที่ได้ชิมมีอันต้องระเบิดน้ำลาย
 “ไม่เลว… อร่อยมาก”
 เบ็นสันชมกว้างๆ
 “อร่อยกว่ามันฝรั่งอบของที่ทำงานเสียอีก… ที่นั่นจะใช้แค่เนยทา”
 นี่คือหนึ่งในความถนัดของฉันเอง! ไคลน์ยืดอกรับคำชมด้วยสีหน้าภาคภูมิ
 “ต้องขอบคุณพ่อครัวที่บ้านเวิร์ช”
 ขณะเดียวกัน เมลิสซ่ากำลังเล็งไปที่ซุปเนื้อ ในถ้วยซุปไร้สีประกอบด้วยใบกะเพรา ผักกะหล่ำ และไชเท้าหั่น วัตถุดิบทั้งหมดกำลังโอบอุ้มเนื้อวัวซึ่งเป็นพระเอกของจาน กลิ่นหอมฟุ้งได้เย้ายวนส้อมในมือเมลิสซ่าจนเกินห้ามใจ
 โดยไม่รีรอ เธอใช้ส้อมปักลงในเนื้อชิ้นหนึ่งก่อนจะนำใส่ปาก หลังจากลองเคี้ยวหยั่งเชิง เมลิสซ่าพบว่าเนื้อเหนียวน้อยกว่าที่จินตนาการไว้มาก เธอแทบไม่ต้องออกแรงเคี้ยวให้เมื่อยกราม
 เนื้อมีรสชาติกลมกล่อมจากความเค็มของเกลือและความหวานของไชเท้าหั่น น้ำซุปยังมีรสเผ็ดสดชื่นจากใบกะเพรา รสชาติของเนื้อจึงมีความละมุนลิ้น
 “…”
 เธอต้องการชื่นชมความอร่อย แต่ต้องขอโทษด้วยที่ปากหยุดเคี้ยวไม่ได้จริงๆ
 ไคลน์ลองชิมบ้าง และพบว่ามันมีรสชาติค่อนข้างน่าพึงพอใจ ถึงจะไม่เลิศเลอเมื่อเทียบกับสูตรต้นตำรับ แต่นั่นเป็นเพราะวัตถุดิบการปรุงมีจำกัด ไม่แปลกที่รสชาติจะแตกต่าง
 หรือต่อให้มีวัตถุดิบครบครัน แต่มือสมัครเล่นอย่างมันก็มิอาจปรุงได้เทียบเท่าพ่อครัวมือฉมังจากโลกเก่า
 ทันใดนั้น ไคลน์พลันรู้สึกเจ็บแปลบเมื่อเห็นสีหน้าอิ่มเอมใจของเบ็นสันและเมลิสซ่า
 อาหารที่สองคนนี้เคยทานมาตลอดชีวิตต้องแย่แค่ไหนกัน ถึงได้ชื่นชมอาหารที่ตนทำไม่ขาดปาก
 หลังจากกลืนเนื้อลงคอ ไคลน์หันมาชิมปลาทัสซอคทอดที่ถูกปรุงด้วยยี่หร่าและโรสแมรี่ เรียกได้เต็มปากว่ากรอบนอกนุ่มใน ผิวสัมผัสสีเหลืองทองสมบูรณ์แบบ ชุ่มไปด้วยรสเค็มและอมน้ำมันพืชในปริมาณพอเหมาะ
 หลังจากผงกศีรษะเล็กน้อย ไคลน์ลองชิมคำที่สามซึ่งเป็นซุปผักรูบาร์บ รสชาติค่อนไปทางอร่อย ตัดเลี่ยนอาหารจานเนื้อได้ดี
 และท้ายที่สุด มันรวบรวมความกล้าเพื่อลองชิมซุปถั่วข้น… ผลออกมามีรสหวานและเปรี้ยวโดดไปนิด ไคลน์ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
 แต่หลังจากชำเลืองมองเบ็นสันและเมลิสซ่าที่แสดงสีหน้าที่พึงพอใจหลังจากชิมซุปถั่ว ไคลน์เริ่มเคลือบแคลงต่อมรับรสของตัวเอง มันรีบซดเบียร์ขิงอีกหนึ่งอึกเพื่อล้างปาก
 เมื่อเมนูอาหารค่ำจบลง สามพี่น้องนั่งอืดบนเก้าอี้เช่นนั้นอยู่สักพักใหญ่
 “พวกเรามาสรรเสริญเทพธิดาอีกครั้งกันเถอะ”
 เบ็นสันยกแก้วเบียร์ขิงขึ้น ของเหลวด้านในเหลือให้ซดอีกราวหนึ่งอึก
 “เทพธิดาจงเจริญ!”
 ไคลน์กล่าวพลางซดเบียร์อึกสุดท้ายลงคอ
 “เทพธิดาจงเจริญ”
 เมลิสซ่ากล่าวพร้อมกับตักพุดดิ้งมะนาวคำสุดท้ายใส่ปาก เธอดื่มด่ำรสชาติสุดซาบซ่านของมันเป็นเวลานาน
 เมื่อไคลน์เห็นเช่นนั้น มันอมยิ้ม
 “เมลิสซ่า เธอทำไม่ถูกนะ ของอร่อยต้องรีบกินเป็นอันดับแรกในตอนที่หิว ถ้าเก็บไว้กินตอนอิ่มแล้วจะสูญเสียรสชาติไปมาก รู้ไหมว่ามันผิดกฎของอาหาร”
 “ไม่เลย กินสุดท้ายก็ยังอร่อยเหมือนเดิม”
 เมลิสซ่าตอบดื้อรั้น
 บทสนทนาภายในครอบครัวสามพี่น้องเป็นไปอย่างอบอุ่น เมื่ออาหารเริ่มย่อยเข้าที่ การทำความสะอาดเก็บกวาดก็เริ่มขึ้น ไคลน์ตักน้ำมันที่เหลือจากการทอดปลาใส่โหลเก็บไว้ใช้ในโอกาสหน้า
 เมื่อเสร็จสรรพ แต่ละคนแยกย้ายไปทำกิจวัตรส่วนตัว คนหนึ่งทบทวนความรู้ด้านบัญชีและการเงิน ส่วนที่เหลือศึกษาตำราวิชาการและจดบันทึกกันลืม
 เวลาผ่านไปอย่างคุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด จนกระทั่งห้าทุ่มตรง สามพี่น้องดับโคมไฟพร้อมกับแยกย้ายเข้านอนหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย
 …
 ไคลน์มองเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยสภาพงัวเงีย สิ่งเดียวที่เห็นคือชายสวมชุดกันลมสีดำและหมวกกึ่งทรงสูง
 ดันน์·สมิท
 “หัวหน้า!”
 ไคลน์แสร้งถามลนลาน แต่ภายในใจทราบทันทีว่านี่คือความฝัน
 ดันน์กล่าวด้วยนัยน์ตาเทาไร้อารมณ์ราวกับเป็นหัวข้อไม่สำคัญ
 “มีใครบางคนแอบเข้าห้องคุณ จงหยิบปืนลูกโม่และใช้มันขับไล่ผู้บุกรุกออกมาตรงทางเดิน พวกเราจะจัดการที่เหลือเอง”
 มีใครบางคนแอบเข้าห้อง? บุคคลที่สะกดรอยทั้งวันเริ่มลงมือแล้วหรือ?
 แน่นอน ไคลน์กำลังลนลาน แต่มันไม่กล้าถามสิ่งใดเพิ่มเติม ทำเพียงพยักหน้าและขานตอบ
 “ได้ครับ”
 ภาพการมองเห็นสีดำเบื้องหน้าไคลน์พลันระเบิดแตกออกราวกับกับฟองอากาศ
 เมื่อกลับสู่โลกความจริงและค่อยๆ ลืมตาขึ้น มันได้พบกับบุคคลปริศนารูปร่างผอมบางซึ่งไม่คุ้นตา กำลังก้มควานหาบางสิ่งบริเวณโต๊ะอ่านหนังสืออย่างเงียบงัน
........................


ราชันเร้นลับ 28 : ลัทธิเร้นลับ
 ตึกตัก! ตึกตัก!
 หัวใจไคลน์กำลังเต้นโครมครามและยุบพองไม่เป็นจังหวะ ร่างกายสั่นระริกอย่างหยุดไม่ได้
 เป็นเช่นนั้นอยู่ครู่ใหญ่ ไคลน์หลงลืมไปหมดสิ้นแล้วว่า ดันน์·สมิทมอบหมายให้ตนกระทำสิ่งใดบ้าง จนกระทั่งบุคคลปริศนาหยุดพฤติกรรมชั่วคราวพร้อมกับใช้หูเงี่ยฟังเสียงผิดปรกติรอบตัว
 เลือดกลับมาไหลเลี้ยงสมองอีกครั้ง ไคลน์ได้รับกระบวนการคิดกลับคืนมา ฝ่ามือถูกเลื่อนไปใต้หมอน ด้ามลูกโม่ถูกกำแน่น
 เพราะความละมุนของด้ามจับที่ทำจากไม้ จิตใจไคลน์เริ่มสงบนิ่ง มันค่อยๆ เลื่อนปากกระบอกปืนจ่อศีรษะบุคคลลึกลับอย่างเงียบเชียบ
 ด้วยความสัตย์จริง มันไม่มั่นใจที่จะยิงใส่ แม้การซ้อมเมื่อวานจะทำได้ดีและเข้าเป้าหลายนัด แต่เป้าฝึกกับคนจริงที่เคลื่อนไหวนั้นต่างกันมาก มันไม่โอหังขนาดนำความสำเร็จเล็กน้อยที่สนามยิงปืนมาใช้กับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน
 หลักการคมคายของโลกเก่าพลันแล่นเข้ามาในหัว—อาวุธนิวเคลียร์จะมีอำนาจต่อรองมากที่สุดในตอนที่ยังไม่ยิงออกไป
 สถานการณ์ปัจจุบันอาจแตกต่างเล็กน้อย แต่บริบทเหมือนกัน ปืนในมือตนกำลังเปรียบดังหัวรบนิวเคลียร์ อีกฝ่ายไม่มีทางทราบว่าไคลน์เป็นแค่มือสมัครเล่นที่เพิ่งหัดยิงปืนเมื่อวาน
 การยิงส่งเดชมีโอกาสพลาดเป้าสูงมาก
 ไคลน์กำลังประหม่า มันกังวลและไม่มั่นใจ ไกปืนจึงถูกยับยั้งไว้โดยไม่ยังไม่เหนี่ยว
 ทันใดนั้น ความคิดใหม่แล่นเข้ามาในหัว โดยปรกติแล้ว มันไม่ใช่คนใจเย็นขณะเผชิญเหตุวิกฤติ แต่ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น ไคลน์มีแผนใช้วาจาข่มขู่อีกฝ่าย
 ประเทศจีนมีคำพังเพยที่ว่า—เกราะที่มนุษย์ใช้ป้องกันตัวได้ที่ดีสุดคือ ‘สติ’
 ขณะไคลน์กำลังเล็งปืนไปยังศีรษะผู้บุกรุกอย่างใจเย็น ชายปริศนาพลันชะงัก มันเริ่มสัมผัสถึงความผิดปรกติ
 ถัดมาไม่นาน เสียงไคลน์ถูกเปล่งออกไปพร้อมรอยยิ้ม
 “สวัสดีตอนดึก มิสเตอร์”
 ผู้บุกรุกกำหมัดแน่น ร่างกายกำลังแข็งทื่อ ไคลน์บนเตียงชั้นล่างเปลี่ยนอิริยาบถจากท่านอนเป็นท่านั่ง ปืนในมือยังคงเล็งไปยังศีรษะแน่วแน่
 ชายหนุ่มเปล่งเสียงแสนสุขุม
 “ยกมือทั้งสองข้างขึ้นและหันหลังกลับมา กรุณาทำอย่างช้าๆ ด้วย อันที่จริง ผมเป็นพวกตกใจง่าย อาจแตกตื่นได้ถ้าคุณขยับตัวเร็วเกินไป ผมไม่ขอรับประกันว่าปืนกระบอกนี้จะไม่ลั่นสุ่มสี่สุ่มห้า”
 ชายร่างผอมแห้งยกฝ่ามือทั้งสองข้างเลยศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาทีละนิด
 ภาพแรกที่ไคลน์เห็นคือสูทรัดรูปสีดำ กระดุมติดอย่างประณีตเรียบร้อย ถัดมาเป็นภาพของขนคิ้วน้ำตาลเข้มที่เรียวและหนา
 นัยน์ตาฟ้าของมันมิได้แฝงความหวาดกลัว ตรงกันข้าม กำลังอัดแน่นด้วยความดุร้ายประหนึ่งสัตว์ป่าหิวกระหาย หากไคลน์เสียจังหวะแม้เพียงเสี้ยววินาที มันจะถูกกระโจนใส่พร้อมกับฉีกร่างเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
 ด้ามไม้ของลูกโม่ถูกกำแน่นขึ้น ไคลน์พยายามแสร้งปั้นหน้าเรียบเฉย ไม่แยแสท่าทีเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย
 หลังจากไคลน์ได้เห็นใบหน้าชายปริศนาอย่างสมบูรณ์ มันเชิดคางขึ้นและชี้ไปที่ประตู ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
 “มิสเตอร์ พวกเราออกไปสะสางกันด้านนอกดีกว่า อย่ารบกวนความฝันแสนหวานของผู้อื่นเลย อ๊ะ! อย่าลืมทำอย่างช้าๆ เหมือนเดิมด้วย พยายามย่องเท้าให้เบาที่สุด นี่คือมารยาทพื้นฐานของสุภาพบุรุษ”
 นัยน์ตาเย็นชาของผู้บุกรุกกวาดมองรอบห้องหนึ่งครั้ง ก่อนจะย่องตรงไปที่หน้าประตูในท่ายกแขนค้างไว้
 ไคลน์ยังคงเล็งปากกระบอกลูกโม่ไว้ที่ศีรษะ ผู้บุกรุกบรรจงบิดประตูอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ
 เมื่อบานประตูถูกดึงเข้ามาครึ่งหนึ่ง ชายร่างเล็กพลันกระโดดม้วนตัวพุ่งออกจากประตูอย่างรวดเร็ว ถัดมาอีกอึดใจ บานประตูถูกสายลมปริศนากระแทกปิดดังโครม สนั่นไปทั่วห้องสามพี่น้อง
 “หือ…”
 เบ็นสันที่นอนบนเตียงชั้นสองส่งเสียงสะลึมสะลือ
 ทันใดนั้น ท่องทำนองดนตรีที่ปลอดโปร่งและไพเราะเริ่มดังจากนอกห้อง ตามด้วยเสียงขับขานกังวานและมีเสน่ห์
 “อา… จงหวาดกลัวต่อภัย จงบูชาในจันทร์ชาด หนึ่งสิ่งที่แน่ชัด ทุกชีวิตย่อมชะตาขาด หนึ่งสิ่งที่เที่ยงแท้ อื่นใดล้วนเป็นภาพวาด บุปผาที่ถูกเด็ด มีเวรกรรมต้องถึงฆาต”
 พลังของบทกวีช่วยให้ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกผ่อนคลาย เบ็นสันบนเตียงชั้นสองหลับตาลงอีกครั้ง เมลิสซ่าที่อยู่ในห้องส่วนตัวได้เข้าสู่ภาวะหลับใหลโดยสมบูรณ์
 สติของไคลน์เลือนรางเช่นกัน มันถึงกับอ้าปากหาววอดใหญ่
 ไคลน์เค้นสติครุ่นคิด ชายร่างผอมบางเมื่อครู่มีความไวที่น่าเหลือเชื่อ การยิงสุ่มสี่สุ่มห้าคงยากที่จะเข้าเป้า มันทำถูกแล้วที่เลือกขู่
 สายตายังคงชำเลืองประตูที่ปิดสนิท ไคลน์พึมพำกับตัวเองเสียงค่อย
 “คุณอาจไม่เชื่อก็ได้ ถึงผมจะลั่นไกไป แต่กระสุนปืนก็ไม่ถูกยิงอยู่ดี”
 เพราะนั่นเป็นโม่เปล่าสำหรับกันปืนลั่น
 ถัดมา นักกวีเที่ยงคืนยังคงขับขานเพลงกลอนไม่ขาดปาก ไคลน์อดทนฟังอย่างใจเย็น รอจนกว่าการต่อสู้ด้านจะนอกจบลง
 ราวหนึ่งนาที ท่วงทำนองสุดไพเราะเปรียบประหนึ่งแสงจันทร์บนผิวน้ำได้หยุดลง ค่ำคืนอันมืดมิดกลับมาเงียบสงบไร้สุ้มเสียงอีกครา
 ไคลน์ใช้นิ้วดันโม่ออก หมุนโม่ให้กระสุนปราบมารตรงกับรังเพลิงพร้อมยิง หูเงี่ยรอฟังผลการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อ
 สิบนาทีเต็มผ่านไป ขณะลังเลว่าควรสำรวจด้วยตาตัวเองดีหรือไม่ น้ำเสียงสุขุมและอบอุ่นของดันน์·สมิทดังจากหน้าประตู
 “เรียบร้อยแล้ว”
 ฟู่ว! ไคลน์ถอนหายใจยาว
 มือขวายังคงกำปืน มือซ้ายถือกุญแจห้อง ฝ่าเท้าเปลือยเปล่า ประตูถูกไขและดึงเข้าหาตัวอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เห็นคือดันน์·สมิทในชุดกันลมสีดำตัวเก่ง หมวกทรงกึ่งสูง นัยน์ตาเทาสุขุม
 “ต้องใช้เวลาสักพักกว่าผมจะเข้าฝันหมอนั่นสำเร็จ”
 ดันน์กล่าวใจเย็น นัยน์ตาจ้องมองจันทร์แดงด้านนอกหน้าต่าง
 “เป็นคนของใคร?”
 สีหน้าไคลน์เริ่มดีขึ้นทุกขณะ
 ดันน์ผงกหัว
 “เป็นคนขององค์กรโบราณที่ชื่อนิกายเร้นลับ ก่อตั้งในยุคสมัยที่สี่ มีความเกี่ยวพันกับจักรวรรดิโซโลม่อนและขุนนางตกอับสมัยนั้น สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสเคยเป็นของพวกมันมาก่อน จนกระทั่งสมาชิกบางคนหละหลวมและปล่อยเข้าสู่ตลาดมืด ก่อนจะมาอยู่ในมือของเวิร์ชและเกิดเรื่องขึ้น พวกมันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากส่งคนตามหา”
 โดยไม่รอให้ไคลน์แทรก ดันน์กล่าวต่อ
 “แผนต่อไปของพวกเราคือ ตามจับกุมสมาชิกที่เหลือจากเบาะแสใหม่ แน่นอนว่าบทสรุปอาจไม่สวยหรูนัก เจ้าพวกนี้ซ่อนตัวเก่งยิ่งกว่าหนูในท่อ”
 “แต่ข่าวดีคือ พวกมันปักใจเชื่อว่าทางเหยี่ยวราตรีอาจมีสมุดบันทึกอันทีโกนัสในครอบครอง หรืออย่างน้อยก็มีเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับสมุด ด้วยเหตุนี้ คนของนิกายเร้นลับน่าจะถอนตัวจากภารกิจทวงคืนสมุดในไม่ช้า คงไม่มีใครต้องการเอาชีวิตเสี่ยงกับเหยี่ยวราตรีโดยไม่จำเป็น นี่คือหลักสำคัญในการรักษาตัวรอดของนิกายโบราณ ยกเว้นแต่ว่า สมุดเล่มดังกล่าวจะสำคัญต่อพวกมันมาก”
 “…แล้วถ้าสมุดสำคัญกับพวกมันมาก?”
 ไคลน์ถามขมวดคิ้ว
 ดันน์อมยิ้มไม่ตอบ มันกล่าวต่อ
 “พวกเรามีข้อมูลนิกายเร้นลับน้อยมาก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ความสำเร็จของภารกิจในวันนี้เกิดขึ้นได้เพราะคุณ”
 “สามารถเยือกเย็นและหลักแหลมในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน สติปัญญาของคุณช่วยให้พวกเราพบเบาะแสเกี่ยวกับสมุดเล่มดังกล่าวเพิ่มเติม”
 “ดังนั้น คุณจึงมีสิทธิ์เลือก”
 “มีสิทธิ์เลือก?”
 ไคลน์พอเดาได้เลือนราง ลมหายใจของมันเริ่มติดขัดไม่เป็นจังหวะ
 รอยยิ้มบนใบหน้าดันน์หายไป มันกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
 “คุณต้องการเป็นผู้วิเศษใช่ไหม? หลังจากได้รับความดีความชอบในเหตุการณ์ล่าสุด คุณสามารถเลือกหนึ่งในโอสถเริ่มต้นซึ่งเป็นเส้นทาง ‘ไม่สมบูรณ์’ ได้”
 “แน่นอน คุณมีสิทธิ์สั่งสมความชอบไว้ ยังไม่ต้องรีบใช้ และเมื่อความชอบเพิ่มขึ้น คุณจะมีโอกาสเลือกเส้นทาง ‘ผู้หลับใหล’ ซึ่งเป็นเส้นทางสมบูรณ์เดียวที่เทพธิดาประทานให้หน่วยเหยี่ยวราตรี”
 จริงด้วย…
 ไคลน์โล่งใจเล็กน้อย มันไม่ออกอาการลังเล เส้นทางผู้หลับใหลมิใช่สิ่งตนปรารถนา
 ชายหนุ่มเปิดปากถาม
 “แล้วผมเลือกเส้นทางไหนได้บ้าง?”
 มันจำเป็นต้องมีข้อมูลเพื่อประกอบการตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นการสะสมไว้ก่อน หรือการใช้สิทธิ์ในทันที
 ดันน์หันกลับมาจ้องไคลน์ หน้าประตูมีแสงจันทร์สีแดงสาดส่อง เหยี่ยวราตรีนัยน์ตาเทามองเข้าไปในแววตาของชายหนุ่ม
 “นอกจากผู้ไร้หลับ โบสถ์เทพธิดาครอบยังครองเส้นทางไม่สมบูรณ์อีกสามชนิด หนึ่งในนั้นคือ ‘ผู้ส่องความลับ’ ของลุงนีลล์ ผมขอเดาว่าโรแซนคงเล่าให้คุณฟังแล้วใช่ไหม เธอไม่มีทางสงบปากไว้ได้แน่”
 ไคลน์ยิ้มกระอักกระอ่วน ชายหนุ่มไม่กล้าตอบสิ่งใด แต่โชคดี ดูเหมือนดันน์จะไม่ได้โกรธ มันเริ่มอธิบายต่อ
 “สูตรโอสถผู้ส่องความลับ รวมถึงโอสถระดับเก้าเส้นทางไม่สมบูรณ์ชนิดอื่น ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเรายึดได้จากนิกายมอสส์”
 “ว่ากันว่า สมาชิกนิกายพวกมันแทบไม่เกิดการคลุ้มคลั่ง แต่ก็แลกมาด้วยระเบียบวินัยอันเคร่งครัด นิกายมอสส์แสวงหาความรู้อย่างไม่จบสิ้น พวกมันเก็บความลับเก่งฉกาจ สมาชิกใหม่ทุกคนจะถูกห้ามพูดเป็นเวลาห้าปี เมื่อผ่านบททดสอบนี้ได้ สมาชิกจะได้รับสิทธิ์ให้เป็น ‘ผู้ส่องความลับ’ เต็มตัว”
 “หลักคำสอนของนิกายมอสส์กลายเป็นหลักปฏิบัติของผู้ส่องความลับทั่วโลก—ทำทุกสิ่งที่อยากทำ แต่ต้องไม่เดือดร้อนใคร”
 “พลังของผู้ส่องความลับค่อนข้างกว้างขวาง แต่พื้นฐานคือการศึกษาด้านเวทมนตร์ คาถา โหราศาสตร์ และพลังเหนือธรรมชาติอีกหลายชนิด”
 “ผู้ส่องความลับชำนาญด้านพิธีกรรมเวทมนตร์ แต่ข้อเสียคือการมีสัมผัสวิญญาณกล้าแกร่ง สามารถพบเห็นตัวตนที่คนทั่วไปไม่ควรเห็น จึงต้องระวังการคลุ้มคลั่งมากกว่าเส้นทางอื่น”
 “ผู้ส่องความลับเป็นเส้นทางที่พวกเราครอบครองไม่สมบูรณ์ ตัวอย่างเช่นโอสถลำดับแปด เหยี่ยวราตรีสาขาทิงเก็นไม่มีสูตรผสม แต่อาจมีในวิหารศักดิ์สิทธิ์”
 ค่อนข้างตรงกับสิ่งที่มันต้องการ…
 ไคลน์พยักหน้าหงึกหงัก แต่ขณะกำลังจะกล่าวตกลง …โชคดีที่นึกขึ้นได้เสียก่อน
 “แล้วอีกสองเส้นทางล่ะครับ?”
 “ถัดมาคือ ‘ผู้เก็บซากศพ’ พวกลัทธินอกรีตของทวีปใต้ที่บูชาความตายมักเลือกพลังชนิดนี้ หลังจากดื่มโอสถเข้าไป วิญญาณร้ายด้อยสติปัญญาจะเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเดียวกัน และไม่เข้ามาทำร้ายก่อน ผู้เก็บซากศพจะทนทานต่อออร่าแสนสะอิดสะเอียนที่แผ่จากศพ ทั้งความหนาวเหน็บ เน่าเปื่อย ผุกร่อน และสิ่งชวนอาเจียนทั้งหลาย สามารถสื่อสารกับวิญญาณร้ายได้บางชนิด มองเห็นจุดอ่อนและลักษณะพิเศษของสิ่งมีชีวิตประเภทอันเดด แถมยังได้รับพลังทางกายภาพเพิ่มขึ้นเมื่อต้องเผชิญหน้า โบสถ์ของเรามีเส้นทางผู้เก็บซากศพถึงลำดับเจ็ด ส่วนชื่อของโอสถลำดับเจ็ด คุณคงคุ้นเคยเป็นอย่างดี… ถูกต้อง ผู้สื่อวิญญาณนั่นเอง ดาลี่ย์เลือกเส้นทางผู้เก็บซากศพ”
 ดันน์อธิบาย
 ผู้สื่อวิญญาณค่อนข้างน่าสนใจและแข็งแกร่ง แต่ตัวมันต้องการความรู้ด้านพลังเร้นลับเหนือธรรมชาติมากกว่า
 ไคลน์ไม่ขัด ปล่อยให้ดันน์เล่าต่อ
 ดันน์·สมิทหันกลับไปมองพระจันทร์แดงอีกครั้ง ก่อนจะกล่าว
 “และเส้นทางสุดท้าย พวกเรามีเพียงสูตรของโอสถลำดับเก้า ส่วนขั้นสูงกว่านี้ ยังไม่แน่ใจว่าวิหารศักดิ์สิทธิ์มีหรือไม่ ชื่อของมันคือ… นักทำนาย”
 นักทำนาย?
 นัยต์ตาไคลน์หดลีบเล็ก มันยังจำเนื้อความในไดอารีจักรพรรดิโรซายล์ได้ดี
 โรซายล์เสียดายมากที่ไม่ได้เลือกเส้นทางผู้ฝึกหัด นักจารกรรม หรือนักทำนาย…
........................


ราชันเร้นลับ 26 : ฝึกซ้อม
 กึก กึก กึก
 เสียงฝีเท้าดังก้องทางเดินที่มืดมิดและคับแคบ
 บรรยากาศค่อนข้างเงียบงัน
 ไคลน์เดินหลังตรงโดยพยายามไล่ตามความเร็วนักบวชให้ทัน มันไม่กล้าเอ่ยปากถามหรือชวนคุย ทำตัวสงบนิ่งดุจดังผิวน้ำที่ปราศจากสายลมพัดผ่าน
 หลังจากเดินผ่านทางเดินยาวที่มีระดับป้องกันภัยแน่นหนา นักบวชชุดคลุมสีดำนำกุญแจออกมาไขประตู จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังบันไดลงชั้นล่างที่ทำจากหิน
 “เดินตรงไป เมื่อถึงสี่แยก เลี้ยวซ้ายจะเป็นประตูยานิส”
 “ขอให้เทพธิดาคุ้มครอง”
 ไคลน์ใช้มือขวาทำสัญลักษณ์พระจันทร์แดงที่หน้าอก เฉกเช่นสังคมสามัญชนที่มีมารยาทพื้นฐานรูปแบบหนึ่ง ศาสนาเองก็มีมารยาททักทายพื้นฐานอีกรูปแบบหนึ่ง
 “เทพธิดาจงเจริญ”
 นักบวชชุดคลุมดำทำสัญลักษณ์เดียวกัน
 ไคลน์ไม่กล่าวสิ่งใดขณะเดินลงบันไดหินที่สองข้างฝั่งมีโคมไฟติดตั้งเป็นระยะ
 เมื่อถึงกลางทาง มันตัดสินใจหันกลับไปมองด้านหลัง แล้วก็ได้พบนักบวชคนเดิมยังคงยืนจ้องลงมาจากบันไดขั้นแรก ท่าทางแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนดุจดังหุ่นขี้ผึ้ง
 ไคลน์รีบหันกลับและก้าวเท้าต่อไปจนกระทั่งถึงขั้นบันไดชั้นล่างสุด ทางเดินหินปูทอดยาวลักษณะเดียวกับทางลงจากบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
 เดินเพียงไม่นานก็มาถึงสี่แยก
 มันไม่เลี้ยวซ้ายเพื่อตรงไปประตูยานิส สาเหตุเพราะดันน์·สมิทเพิ่งจะเป็นเวรเฝ้าประตูไปเมื่อวาน ไม่น่าจะเป็นซ้ำในวันนี้ได้
 ไคลน์เลี้ยวขวาและเดินตรงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับบันไดหินขาขึ้นของบริษัทหนามทมิฬที่โรแซนเคยนำทาง มันสืบเท้าขึ้นชั้นบนโดยไม่รีรอ
 เมื่อเดินถึงสุดบันไดและเปิดประตูห้อง ชายหนุ่มพบกับประตูหกบานแบ่งออกเป็นซ้ายขวาฝั่งละสาม บางบานปิดสนิท บางบานเปิดแง้ม ไคลน์ไม่สนใจจะเคาะหรือเดินเข้าไป มันรีบตรงไปยังห้องรับรอง
 ภายในห้องมีหญิงสาวผมน้ำตาลกำลังนอนอ่านวารสารพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
 “สวัสดีโรแซน”
 ไคลน์แอบย่องเข้าใกล้หล่อนพร้อมกับกล่าวทักทายและใช้นิ้วเคาะโต๊ะหนึ่งครั้ง
 ก๊อก!
 โรแซนดีดตัวขึ้นนั่งด้วยท่าทางลนลานสุดขีด หญิงสาวกล่าวทักทายกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
 “ส…สวัสดีไคลน์! ท…ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?”
 โรแซนใช้มือทาบอกพร้อมกับแสดงสีหน้าโล่งใจประหนึ่งเด็กสาวที่กลัวพ่อจับได้ว่าแอบโดดเรียน
 “ผมต้องการพบหัวหน้า”
 ไคลน์ตอบสั้นห้วน
 “…ใจหายหมด นึกว่าหัวหน้าแอบมาตรวจ”
 โรแซนจ้องไคลน์เขม็ง
 “คุณควรรู้จักเคาะประตูบ้างนะ! โชคดีที่ฉันเป็นหญิงสาวความอดทนสูงและไม่ชอบใช้ความรุนแรง ไม่สิ ขอเรียกตัวเองว่าสุภาพสตรีก็แล้วกัน… แล้วคุณอยากพบหัวหน้าไปทำไมหรือ? ตอนนี้เขาคงอยู่ที่ห้องมาดามโอเรียนน่ากระมัง”
 ถึงจะถูกตำหนิ แต่ไคลน์กลับอมยิ้ม มันขบขันท่าทีตอบสนองน่ารักน่าชังจากโรแซน
 ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบ
 “ความลับน่ะ”
 “…”
 นัยน์ตาของเธอพลันสั่นระริก แอบแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย ไคลน์ทำเพียงโบกมืออำลาให้และเดินจากไป
 เมื่อพ้นฉากกั้น ไคลน์หยุดลงหน้าประตูบานขวามือพร้อมกับใช้นิ้วเคาะ
 “เข้ามา”
 เป็นเสียงอันลุ่มลึกของดันน์·สมิท
 ไคลน์ผลักประตูห้องเดินเข้าไปและปิดตามหลัง มันถอดหมวกออกเพื่อทักทายดันน์·สมิท
 “สวัสดีครับหัวหน้า”
 “สวัสดี มีอะไรให้ผมช่วยอย่างนั้นหรือ?”
 เสื้อกันลมและหมวกสีดำตัวเก่งถูกแขวนไว้บนราวใกล้กับโต๊ะทำงาน ดันน์กำลังสวมเชิ้ตขาวและกั๊กดำ ถึงศีรษะค่อนข้างเถิกล้าน แต่นัยน์ตาสีเทาหม่นคู่นั้นยังคงสุขุมเช่นเคย
 สีหน้าของดันน์ดูดีกว่าเมื่อวานเล็กน้อย
 “มีใครบางคนสะกดรอยตามผม”
 ไคลน์เล่าความจริงโดยไม่ปิดบังหรือแต่งเติม
 ดันน์เอนหลังพิงเบาะพร้อมกับประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน นัยน์ตาจ้องมองเข้าไปในดวงตาไคลน์อย่างเพ่งพิศ
 มันมิได้ไต่ถามรายละเอียดของผู้สะกดรอย แต่เลือกเบี่ยงไปถามประเด็นอื่น
 “คุณมาทางวิหารพระแม่ใช่ไหม?”
 “ครับ”
 ไคลน์ตอบสัตย์จริง
 ดันน์ผงกศีรษะหงึก มันไม่ได้ระบุว่าการกระทำของไคลน์เป็นเรื่องดีหรือแย่ บทสนทนาเปลี่ยนกลับมาเป็นหัวข้อหลัก
 “อาจเป็นเพราะบิดาของเวิร์ชยังไม่ปักใจเชื่อในสาเหตุการตายของบุตรชาย จึงทำการจ้างนักสืบเอกชนจากเมืองวายุมาแกะรอย”
 เมืองคอนสแตนแห่งแคว้นเลียบทะเลมีอีกชื่อหนึ่งว่าเมืองวายุ เป็นดินแดนที่อุตสาหกรรมถ่านหินและเหล็กพัฒนาไปไกล ถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสามเมืองใหญ่ของอาณาจักรโลเอ็น
 ไม่ปล่อยให้ไคลน์แสดงความเห็น ดันน์อธิบายต่อ
 “หรืออาจเป็นกลุ่มที่เกี่ยวพันกับสมุดบันทึกนั่นก็ได้… เมื่อไม่นานมานี้ เราเริ่มทำการสืบสวนต่อยอดว่าเวิร์ชได้รับสมุดเล่มดังกล่าวมาจากใคร เรื่องนี้อาจเชื่อมโยงกับองค์กรลับบางกลุ่ม และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง พวกมันคงกำลังตามหาสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกสนัสอยู่เช่นกัน”
 “แล้วผมควรทำอย่างไรดี?”
 ไคลน์ถามเสียงกังวลพลางขมวดคิ้ว มันได้แต่ภาวนาให้เรื่องราวเป็นแบบแรก
 ดันน์ไม่ตอบในทันที มันยกถ้วยกาแฟซดอึกใหญ่ เมื่อวางลง นัยน์ตาสีเทาเงยขึ้นมาจ้องมองไคลน์อย่างไม่สั่นคลอน
 “กลับไปทางเดิมที่คุณมา จากนั้นก็ทำตัวตามปรกติ… จะทำอะไรก็ได้”
 “ทำอะไรก็ได้?”
 ไคลน์ถามย้ำ
 “ใช่แล้ว… ทำอะไรก็ได้”
 ดันน์ผงกศีรษะหนักแน่น
 “แต่ต้องไม่ผิดกฎหมายหรือทำให้อีกฝ่ายตื่นตัว”
 “ได้ครับ”
 ไคลน์สูดลมหายใจเต็มปอดก่อนจะอำลาดันน์และเดินออกจากห้อง เพียงไม่นาน วิวทิวทัศน์สองข้างทางกลายเป็นใต้ดินที่มืดมิดที่มีแสงไฟสลัวจากโคมตะเกียงอีกครั้ง
 พอมาถึงสี่แยก ไคลน์เลี้ยวซ้ายเพื่อกลับเข้าวิหารพระแม่เซเลน่า ทางเดินยาวที่ค่อนข้างมืดและเงียบงัน เป็นบรรยากาศที่สามารถสั่นคลอนจิตใจมนุษย์ได้ไม่น้อย
 เสียงฝีเท้าชายหนุ่มดังก้องทางเดินคับแคบ
 เมื่อมาถึงบันไดหินขาขึ้น ไคลน์ก้าวไปทีละขั้นจนถึงด้านบน มันได้พบกับเงาลางของบุคคลหนึ่งกำลังยืนนิ่งท่ามกลางแสงไฟสลัว
 นักบวชวัยกลางคนชุดคลุมดำ
 ไม่มีใครกล่าวสิ่งใดต่อกัน นักบวชทำเพียงหันหลังกลับและเปิดประตูทางลับให้
 ไคลน์ปรากฏตัวที่ห้องสวดภาวนาอีกครั้ง วงกลมขนาดกำปั้นเหนือแท่นบูชาทรงโค้งยังคงปล่อยให้แสงลอดผ่านท่ามกลางห้องมืดสลัว ชายหญิงหลายคนยังคงยืนต่อคิวเข้าห้องสารภาพบาปอย่างเป็นระเบียบ แต่ปริมาณลดลงจากตอนแรกมาก
 หลังจากยืนไตร่ตรองครู่หนึ่ง ไคลน์ตัดสินใจเดินออกจากห้องสวดพร้อมกับไม้ค้ำและหนังสือพิมพ์ในมือ
 เข้ามาแบบไหนก็ออกไปแบบนั้น แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 ในวินาทีที่ใบหน้าปะทะแสงแดดด้านนอก ความรู้สึกถูกจับตามองพลันหวนกลับคืน
 ราวกับเหยื่อที่รับรู้ว่าพญาเหยี่ยวบนท้องฟ้ากำลังจ้องเขม็ง
 ทันใดนั้น มันผุดคำถามใหม่ในใจ
 เหตุใด ‘ผู้จับตามอง’ ถึงไม่ตามเข้าไปภายในวิหาร? ตนอาจใช้ทางลับไปหาเหยี่ยวราตรีจนคลาดสายตาได้ก็จริง แต่ถ้าเป็นห้องสวดภาวนาก็พอจะเข้าได้ไม่ใช่หรือ?
 บางทีผู้จับตามองอาจเป็นอาชญากรที่เคยกระทำผิดร้ายแรงจนได้รับหมายจับ… หรืออาจเป็นผู้วิเศษที่บิชอปและนักบวชด้านในจดจำใบหน้าได้
 และหากเป็นเช่นนั้น ตัวตนผู้จับตามองจะหากไกลจาก ‘นักสืบเอกชน’ มาก…
 ไคลน์ถอนหายใจยาวสุดปอดก่อนจะเดินไปบนถนนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากอาการตื่นตระหนกเหมือนก่อนหน้า
 เพียงไม่นานก็มาถึงถนนซุตแลน
 ไคลน์เดินเข้าไปในอาคารทรงโบราณหลังหนึ่งที่กำแพงมีรอยด่างดำ บ้านเลขที่ 3 ชื่อเต็มของที่นี่คือ ‘สโมสรยิงปืนซุตแลน’
 เป็นส่วนหนึ่งของกรมตำรวจ ใต้ดินเปิดเป็นลานซ้อมยิงปืนเพื่อหารายได้และฝึกฝนบุคลากรไปในตัว
 ความรู้สึกถูกจับตามองหายไปอีกครั้งหลังจากเดินเข้าไปด้านในอาคาร ไคลน์ไม่รีรอ มันแสดงตราหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ดทันที
 หลังจากยืนยันตัวตน เจ้าหน้าที่นำทางลงมายังห้องใต้ติดที่ค่อนข้างคับแคบ
 ห้องยิงปืน
 “เป้าสิบเมตรครับ”
 ไคลน์แจ้งเจ้าหน้าที่ขณะชักปืนลูกโม่ออกจากซองรักแร้ซ้าย ถัดมาเป็นการนำกล่องกระสุนทองเหลืองออกจากกระเป๋ามาวางเตรียม
 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้กระตุ้นให้มันเลิกผัดวันประกันพรุ่ง ในเมื่อภัยคุกคามอยู่ใกล้เพียงปลายจมูก คงนิ่งนอนใจไม่ได้อีกแล้ว
 แถมการซ้อมยิงปืนยังช่วยปลดปล่อยความเครียดและพัฒนาฝีมือตัวเองไปพร้อมกัน
 กริ๊ก!
 หลังจากเจ้าหน้าที่กลับไป ไคลน์ตบโม่มาทางซ้ายพร้อมกับนำกระสุนปราบมารสีเงินห้านัดออกจากโม่ ตามด้วยการใส่กระสุนทองเหลืองสำหรับซ้อมยิงเข้าไปแทน
 มันไม่เหลือช่องว่างไว้เผื่อปืนลั่น รวมถึงไม่ถอดหมวกทรงสูงที่ค่อนข้างเกะกะออกก่อน
 ไคลน์หวังฝึกซ้อมให้คล้ายคลึงสถานการณ์จริงที่สุด ขณะเกิดภัยอันตรายมันคงมิอาจตะโกนกับศัตรูแล้วบอกว่า
 “เดี๋ยวก่อน! รอฉันแต่งตัวให้ทะมัดทะแมงกว่านี้สักหน่อย”
 …เห็นทีจะไม่ได้
 กริ๊ก! ไคลน์ใช้นิ้วหัวแม่มือดันโม่กลับเข้าที่ในสภาพพร้อมยิง
 ทันใดนั้น มือทั้งสองข้างยกปืนขึ้นตั้งตรงในท่าเตรียมยิง เป้าหมายที่ห่างออกไปราวสิบเมตรถูกเล็งผ่านศูนย์
 แต่มันไม่รีบร้อนลั่นไก ภายในหัวกำลังประมวลผลอย่างใจเย็น นึกทบทวนความรู้สมัยเป็นนักเรียนรักษาดินแดนบนโลกเก่า
 ระยะห่างเท่านี้ต้องเล็งศูนย์ประมาณไหน รวมถึงต้องเกร็งมือมากเพียงใดเพื่อเตรียมรับแรงดีดของปืน
 ฉึบ ฉึบ ฉึบ
 เป็นเสียงเสื้อผ้าขยับขณะไคลน์ซักซ้อมยกปืนขึ้นลงหลายครั้งให้คุ้นชิน สีหน้าของมันเอาจริงเอาจังประหนึ่งนักเรียนใกล้เข้าห้องสอบ
 หลังจากซ้อมชักปืนเล็งสักพัก มันเดินถอยหลังเพื่อมานั่งบนเก้าอี้ยาวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ปืนลูกโม่ถูกวางไว้ข้างลำตัว ปากกระบอกหันออกป้องกันการลั่น
 แขนของมันปวดเมื่อยเล็กน้อยจากการขยับขึ้นลงซ้ำไปมาหลายครั้ง ไคลน์พยายามนวดคลึงเพื่อบรรเทา
 ในหัวจินตนาการถึงเทคนิคยิงปืนของโลกเก่าที่ร่ำเรียน เมื่อเริ่มรู้สึกเริ่มดีขึ้น ไคลน์ลุกจากที่นั่งและเดินกลับไปยังลู่ยิง
 มือทั้งสองข้างยกปืนเล็งไปยังเป้าสิบเมตรด้านหน้าโดยไม่สั่นไหว
 ท้ายที่สุด ไกปืนถูกลั่นเป็นครั้งแรก
 ปัง!
 แม้จะเกร็งรับไว้ล่วงหน้า แต่ฝ่ามือก็ยังสั่นระริกหนักหน่วง รวมถึงร่างกายที่เซถอยหลังเล็กน้อยจากแรงดีดของปืน
 ยิงพลาดเป้า
 ปัง! ปัง! ปัง!
 ความทรงจำของโลกเก่าเริ่มถูกรื้อฟื้น มันกระหน่ำยิงเพื่อเรียกความมั่นใจและความเคยชิน จนกระทั่งผ่านไปหกนัด
 เริ่มเข้าเป้าบ้างแล้ว… ไคลน์ถอยหลังกลับไปนั่งบนเก้าอี้ยาวพลางถอนหายใจโล่งอก
 กริ๊ก! ไคลน์ดันโม่ออกและเทปลอกกระสุนลงพื้น จากนั้นก็บรรจุเพิ่มเข้าไปอีกหกนัด
 เมื่อแขนเริ่มหายล้า มันลุกขึ้นยืนและกลับไปประจำจุดยิง
 ปัง! ปัง! ปัง!
 เสียงดังกังวานทั่วห้องซ้อม เป้าสิบเมตรเริ่มสั่นไหวหลังจากถูกกระสุนพุ่งผ่าน พัฒนาการความแม่นยำของไคลน์ดีขึ้นทุกขณะ มันเริ่มตั้งใจเล็งกลางเป้าบ้างแล้ว
 เป็นการยิงหกนัดสลับพักแขนไปเรื่อยๆ
 กระสุนซ้อมสามสิบนัดที่เบิกมาล้วนถูกใช้จนหมด รวมถึงอีกห้านัดจากกระสุนของเดิมที่ไคลน์คนเก่าใช้ฆ่าตัวตาย
 เมื่อกระสุนถูกใช้จนเกลี้ยง ไคลน์เหวี่ยงแขนข้างที่ปวดเมื่อยก่อนจะเทปลอกกระสุนห้านัดสุดท้ายลงพื้น คราวนี้แทนที่ด้วยกระสุนปราบมารสีเงินห้านัด และแน่นอน เหลือไว้หนึ่งช่องเพื่อป้องกันปืนลั่น
 ปืนถูกสอดกลับลงในซองรักแร้ ไคลน์ปัดเศษดินปืนและฝุ่นออกจากตัว ก่อนจะเดินออกจากสนามยิงปืนมาโผล่ยังถนนซุตแลน
 การจับตามองเริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ไคลน์ไม่แยแส จิตใจสงบนิ่งลงหลังจากได้ยิงปืนปลดปล่อย เท้าก้าวไปบนถนนซุตแลนอย่างไม่รีบร้อนจนกระทั่งมาถึงถนนแชมเปญ
 ไคลน์ขึ้นรถม้าที่สถานีแชมเปญ จุดหมายปลายทางคือถนนกางเขนเหล็ก ค่าโดยสารยังคงสี่เพนนีเท่ากับขามา
 เมื่อลงจากรถ ไคลน์เดินตรงกลับเข้าหอพักด้วยท่าทีสุขุม หลังจากเข้าไปในตัวอาคาร ความรู้สึกถูกจ้องมองก็หายไป
 มันนำกุญแจออกมาไขลูกบิดประตูก่อนจะผลักเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือบุรุษผมสั้นในวัยใกล้สามสิบกำลังนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ
 หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่มชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาผ่อนคลายอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้
 “สวัสดียามเช้า ไม่สิ ยามบ่าย… เบ็นสัน”
 บุรุษผู้นี้มิใช่ใครอื่นนอกจากพี่ชายของเมลิสซ่าและไคลน์ เบ็นสัน·โมเร็ตติ
 อันที่จริง เบ็นสันเพิ่งจะอายุเพียงยี่สิบห้า แต่เนื่องด้วยศีรษะที่เริ่มเถิกรวมถึงสีหน้าอิดโรยประกอบกัน เบ็นสันจึงดูคล้ายชายวัยใกล้สามสิบเข้าไปทุกที
 เส้นผมสีดำและนัยน์ตาสีน้ำตาลเหมือนกับไคลน์ทุกประการ ต่างกันเพียงบรรยากาศของ ‘นักวิชาการ’ ที่ไคลน์มี แต่เบ็นสันไม่
 “สวัสดียามบ่ายไคลน์ สัมภาษณ์งานเป็นอย่างไรบ้าง?”
 เบ็นสันยืนขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม
 อีกฝ่ายสวมเพียงเสื้อลินินขาว ส่วนโค้ทสีดำรวมถึงหมวกทรงกึ่งสูงที่สวมประจำถูกแขวนผึ่งไว้กับเตียงนอน
 “เลวร้ายมาก”
 ไคลน์ตอบห้วน
 เมื่อเห็นเบ็นสันผงะ ไคลน์หัวเราะคิกคักก่อนจะเสริม
 “ที่จริงฉันได้งานใหม่ก่อนจะสอบสัมภาษณ์แล้ว เป็นงานที่ได้รับค่าตอบแทนสามปอนด์ต่อสัปดาห์…”
 สิ่งที่เคยเล่าให้เมลิสซ่าฟัง ถูกนับมาเล่าซ้ำให้เบ็นสันใหม่ทั้งหมด
 ท่าทีของเบ็นสันเริ่มสงบลง มันส่ายศีรษะพลางอมยิ้มอย่างมีความสุข
 “นายโตไวชะมัด… เป็นงานที่เจ๋งมาก”
 เมื่อกล่าวจบ เบ็นสันถอนหายใจหนึ่งเฮือก
 “เยี่ยมไปเลย สิ่งแรกที่ได้ยินหลังกลับจากเดินทางไกลคือข่าวดีของน้องชาย… คืนนี้พวกเราฉลองกันเถอะ กินเนื้อกันไหม?”
 “ไม่มีปัญหา แต่เมลิสซ่าต้องโกรธแน่ถ้าเราไม่ปรึกษาก่อน ไว้รอเธอกลับมาตอนเย็นค่อยออกไปก็ยังไม่สาย… ตั้งงบไว้สักสามซูลกำลังดี ว่าแต่… สกุลเงินอาณาจักรเราห่วยชะมัด หนึ่งปอนด์เท่ากับยี่สิบซูล และหนึ่งซูลเท่ากับสิบสองเพนนี แถมเพนนียังมีแยกย่อยเป็นครึ่งกับเสี้ยวเพนนี ไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด ฉันคิดว่านี่คือหนึ่งในสกุลที่ห่วยที่สุดในโลก”
 เมื่อกล่าวจบ สีหน้าของเบ็นสันพลันเคร่งเครียด ไคลน์อดสงสัยไม่ได้ว่าตนกล่าวสิ่งใดผิดไปอย่างนั้นหรือ?
 บางทีในเศษเสี้ยวความทรงจำที่เลือนหายไปของไคลน์คนก่อน เบ็นสันอาจเป็นพวกชาตินิยมที่ไม่ยอมให้ใครด่าว่าประเทศตัวเอง…
 เบ็นสันเดินเข้ามาใกล้ไคลน์พร้อมกับปฏิเสธด้วยสีหน้าขึงขัง
 “ไม่ใช่หนึ่งใน… แต่นี่คือระบบเงินตราที่ห่วยแตกที่สุดในโลกอย่างไร้ข้อกังขา”
 ไม่ใช่หนึ่งใน…?
 ไคลน์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเข้าใจมุกตลกของพี่ชายในภายหลัง ชายหนุ่มมองเข้าไปในแววตาของเบ็นสันและหลุดขำเสียงดัง
 นั่นสินะ เบ็นสันยังคงเป็นเบ็นสันที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ขันคนเดิม
 เบ็นสันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
 “นายต้องเข้าใจก่อนว่า ระบบสกุลเงินของอาณาจักรนั้นซับซ้อนมาก ผู้ที่จะออกแบบได้ต้องมีความรู้ด้านการนับเลขและทศนิยมอย่างลึกซึ้ง แต่น่าเสียดายที่รัฐบาลอาณาจักรเรายังขาดแคลนบุคลากรคุณภาพอยู่มาก”
........................


ราชันเร้นลับ 34 : ค่าตอบแทนล่วงหน้า
 ณ ห้องใต้ดินลับที่ไม่มีหน้าต่างแม้แต่บานเดียว อัลเจอร์·วิลสันกำลังนั่งหน้าโต๊ะยาวซึ่งมีเครื่องไม้เครื่องมือหลายชนิดวางเรียงราย รวมถึงกระดาษหนังแพะอีกหลายใบ
 ด้านหน้ามันคือเทียนไขที่ละลายไปแล้วครึ่งลำ เปลวเพลิงสีเหลืองหม่นส่องวูบวาบจนเงาเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องคลับคล้ายกับกำลังเคลื่อนไหว
 เส้นผมสีน้ำเงินเข้มเกือบดำของอัลเจอร์พัวพันยุ่งเหยิงประหนึ่งสาหร่ายทะเล มันสวมชุดคลุมซึ่งมีสัญลักษณ์สายฟ้าสลัก สองมือกุมประสานด้านหน้าโดยหันนิ้วโป้งเข้าหากัน สายตาจ้องมองขวดของเหลวสีดำสนิทที่ตั้งวางบนโต๊ะถัดจากเทียนไขเล็กน้อย
 ซู่ว! ซู่ว! ซู่ว!
 ซ่า! ซ่า! ซ่า!
 เสียงสายลมกระโชกสลับกับเสียงคลื่นทะเลซัดโถมดังออกจากขวดปริศนา หยดหมึกสีดำลอยกึ่งกลางขวด สายหมอกสีเทาเจือจางหมุนวน มองผิวเผินคล้ายกับปากและดวงตาของสิ่งมีชีวิตเร้นลับ
 อัลเจอร์เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง จนกระทั่งเข็มสั้นบ่งบอกชั่วโมงถูกเลื่อนมาแตะเลขสามตรง
 มันใช้ปลายนิ้วบีบนวดขมับเล็กน้อย ก่อนที่ภาพการมองเห็นจะกลายเป็นสีดำสนิทและแสงสีต่างๆ ฟุ้งกระจายเข้มข้น
 ทันใดนั้น แสงแดดสว่างจ้าคล้ายกับคลื่นสมุทรก่อตัวซัดโถมโอบร่างมันไว้ในพริบตา
 …
 กรุงเบ็นลันด์ เขตราชินี
 ภายในคฤหาสน์สุดหรูของตระกูลฮอลล์
 หลังจากแยกย้ายกับครูเต้นรำ ออเดรย์รีบล็อกประตูก่อนจะเดินไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเก่าแก่ตัวเดิม
 แสงแดดภายนอกห้องกำลังส่องสว่างอย่างเจิดจ้า เป็นปรกติของยามบ่ายสาม บนโต๊ะเครื่องแป้งมีสมุดบันทึกสีน้ำตาลอ่อนซึ่งผลิตจากหนังแกะคุณภาพสูง หน้ากระดาษเปิดค้างเผยให้เห็นความว่างเปล่า ไม่ห่างกันนักมีปากกาหมึกซึมปลอกสีทองวางนอนอยู่ ด้ามจับประดับประดาด้วยทับทิมหลายเม็ด
 ออเดรย์ทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้มั่นใจว่า เธอจะจดบันทึกได้ทันท่วงทีหลังถูกส่งออกจากชุมนุมไพ่ทาโรต์
 “ตื่นเต้นจัง…”
 เธอพยายามสูดลมหายใจสุดปอดเพื่อระงับอารมณ์โครมคราม ขณะเดียวกันก็ทำปากจู๋พลางชำเลืองมองเข้าไปในกระจก
 ทว่า สิ่งที่เห็นมิใช่ภาพสะท้อนจากกระจกเงา หากแต่เป็นลำแสงมายาสีแดงเข้มซึ่งพุ่งตรงออกจากแผ่นกระจกจนอาบท่วมร่างตนไว้
 …
 ณ ห้วงมิติสายหมอกซึ่งถูกจำลองเป็นโถงประชุมศักดิ์สิทธิ์ คล้ายคลึงกับสิ่งก่อสร้างของเผ่าคนยักษ์ไม่มีผิดเพี้ยน
 เสาสีแดงเข้มสองต้นพุ่งขึ้นจากเบาะเก้าอี้สองตัวเดิมที่แฮงแมนและจัสติสเคยนั่ง เสาลำแสงกระแทกใส่โดมเพดานอย่างเกรี้ยวกราดประหนึ่งน้ำพุโลหิต ก่อนจะซาลงและค่อยๆ ‘สลัก’ รูปลักษณ์ของสองบุคคล
 ออเดรย์ผู้มาพร้อมเส้นผมสีทองอ่อน รูปร่างสูงโปร่ง ผอมเพรียวและสง่างาม สิ่งแรกที่หล่อนกระทำคือชำเลืองมองเก้าอี้หัวโต๊ะ เธอพบบุคคลหนึ่งซึ่งมีหมอกเทารายล้อมเข้มข้นกำลังนั่งด้วยมาดสง่า มือข้างขวาวางอยู่บนโต๊ะ ส่วนข้างซ้ายกำลังลูบคางราวกับครุ่นคิด
 “สวัสดียามบ่ายค่ะ มิสเตอร์ฟูล~”
 ออเดรย์ทักทายด้วยสีหน้าร่าเริง
 ถัดมาเป็นการชำเลืองมองบุคคลที่นั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามและทักทายด้วยโทนเสียงแบบเดียวกัน
 “สวัสดียามบ่ายค่ะ มิสเตอร์แฮงแมน~”
 ช่างเป็นสตรีผู้ใสซื่อ… เธอมั่นใจได้อย่างไรว่าเราคือคนดี? เหตุใดถึงไม่มีความหวาดกลัวหรือกังวลในจิตใจเลย?
 เป็นบุตรสาวขุนนางใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูมาเยี่ยงไข่ในหินหรืออย่างไร?
 ไคลน์อมยิ้ม แต่มาดภายนอกยังคงสุขุมขึงขัง
 “สวัสดียามบ่าย มิสจัสติส”
 ขณะกล่าว มันเบือนหน้าไปทางซ้ายเล็กน้อยพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วสองครั้ง
 ภาพการมองเห็นผันเปลี่ยนในพริบตา ปรากฏสีออร่าของร่างกายแฮงแมนและจัสติสอย่างแจ่มชัด
 ทุกสรรพสิ่งรอบมิติสายหมอกล้วนดำมืดเช่นเดิม ไม่พบสัญญาณชีพใดในห้องประชุมศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
 สายตาหันชำเลืองมองออร่าจัสติส สีออร่ารอบตัวเธอเหมือนกับที่ลุงนีลล์เคยอธิบายไว้ทุกประการ แต่ละจุดแบ่งแยกชัดเจนด้วยสีแดง ม่วง ฟ้า และอื่นๆ จนรวมกันเป็นสีขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง บอกได้คำเดียวว่า เด็กสาวผู้นี้ถูกเลี้ยงดูอย่างดีและมีระดับสุขภาพไร้ที่ติ
 ถัดมาเป็นสีของอารมณ์… แดงและเหลือง ซึ่งหมายถึงความตื่นเต้น กระตือรือร้น และความยินดี เมื่อได้ข้อสรุป ไคลน์หันไปสำรวจแฮงแมนบ้าง
 คล้ายคลึงกับจัสติส… ไม่มีออร่าใดผิดแผกจากมนุษย์สุขภาพดีทั่วไป ส่วนอารมณ์นั้นมีสีฟ้าสลับส้ม
 สุขุม ครุ่นคิด ระมัดระวัง และพึงพอใจ?
 นี่คือครั้งแรกที่มันหัดอ่านสีออร่า ไคลน์จึงยังไม่มั่นใจในข้อสรุปนัก
 แต่ขณะกำลังจะเบือนความสนใจกลับ มันเริ่มสัมผัสถึงบางสิ่งประหลาดได้จากแฮงแมน
 ออร่าในชั้นลึกสุดของบุคคลผู้นี้แทบจะกลมกลืนกันเป็นสีเดียว
 ไคลน์ลองเพ่งสมาธิให้หนักขึ้น มันพิจารณาแฮงแมนอย่างละเอียดจนพบว่า ในส่วนลึกที่ถัดจากกายอากาศลงไป ออร่าของแฮงแมนปรากฏสีฟ้าครามดุจดังน้ำทะเล แต่มิได้สงบนิ่ง กำลังเกรี้ยวกราดประหนึ่งลมพายุ
 หรือจะเป็น… วิญญาณดารา? หรือควรเรียกว่าภาพเสมือนวิญญาณดาราดี?
 ถ้ามีวิญญาณดาราก็หมายความว่า…
 แฮงแมนเป็นผู้วิเศษ! แถมยังเป็นออร่าที่ทรงพลังยิ่งกว่าลุงนีลล์!
 หลังจากวิเคราะห์ภายในใจอย่างเงียบงัน มันส่ายศีรษะเล็กน้อย
 ‘ไม่จำเป็นเสมอไป อาจเกี่ยวกับเรื่องที่มิติสายหมอกแห่งนี้คือสถานที่พิเศษ สีของออร่าจึงไม่ตรงกับความจริง’
 หลังจากหันไปชำเลืองมองจัสติสอีกครั้ง ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าออร่าสีฟ้าครามของแฮงแมนคือสัญลักษณ์ของผู้วิเศษ
 ขณะเดียวกัน อัลเจอร์กล่าวทักทายตามมารยาทเสร็จสิ้น
 ออเดรย์ฉีกยิ้มขณะเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
 “มิสเตอร์แฮงแมน คุณได้รับกล่องโลหิตฉลามวิญญาณแล้วหรือยัง?”
 ก่อนจะตอบ อัลเจอร์หันไปมองไคลน์เล็กน้อย มันพบว่ามิสเตอร์ฟูลกำลังใช้ปลายนิ้วสัมผัสหว่างคิ้วคล้ายกับครุ่นคิดถึงเรื่องอื่น
 “ต้องขอบคุณมากจริงๆ นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ ไม่คิดว่าคุณจะหาพบเร็วขนาดนี้ เพราะโลหิตฉลามวิญญาณจัดว่าเป็นวัตถุดิบพิเศษซึ่งค่อนข้างหายาก”
 อัลเจอร์ตอบอย่างซื่อตรง
 ออเดรย์ยิ้ม
 “ฉันดีใจที่คุณชอบ”
 ในฐานะบุคคลที่ผู้หลงใหลศาสตร์เร้นลับตั้งแต่เด็ก ออเดรย์จึงเน้นเข้าสังคมกับทายาทชนชั้นสูงที่ชื่นชอบในสิ่งเดียวกัน พวกมันมักแลกเปลี่ยนข้อมูล หนังสือ หรือของวิเศษกันบ่อยครั้ง แต่ไม่มีใครเลยที่สามารถช่วยให้ออเดรย์กลายเป็นผู้วิเศษได้จริง
 อาจใช่ที่องค์ชายบางคนบอกใบ้ว่า มันสามารถช่วยให้เธอกลายเป็นผู้วิเศษได้ แต่ต้องแลกกับการมาเป็นภรรยารอง
 ส่วนที่มาของโลหิตฉลามวิญญาณ ออเดรย์แอบขโมยมาจากคลังสมบัติตระกูล ซึ่งบ้านของเธอมีโหลบรรจุโลหิตฉลามวิญญาณ ‘ขนาดใหญ่มาก’ ชนิดที่ต่อให้หายไปร้อยมิลลิกรัมก็ไม่มีทางรับรู้ ออเดรย์จึงแอบขโมยมาเล็กน้อยโดยไม่รู้สึกผิด เธอเชื่อว่า ต่อให้ครอบครัวเอะใจว่าโลหิตฉลามวิญญาณถูกขโมย แต่คงไม่มีใครเสียเวลาสืบสวนเอาความ
 อัลเจอร์ชำเลืองมองเดอะฟูลที่มีหมอกเทารายล้อม ก่อนจะหันกลับไปหาจัสติสด้วยสีหน้ายินดี
 “จากข้อตกลงของเรา ผมจะบอกสูตรผลิตโอสถ ‘ผู้ชม’ ตามสัญญา”
 “เดี๋ยวนะคะ ขอเตรียมหัวสมองก่อน… ตกลง เริ่มได้!”
 ออเดรย์สูดลมหายใจเข้าลึกพลางจ้องอัลเจอร์ด้วยแววตาไม่สั่นคลอน
 “โอสถลำดับต่ำนั้นปรุงได้ง่ายมาก เพียงใส่ส่วนผสมให้ตรงตามสูตรก็พอ ให้จำไว้ว่า สามารถใส่ในปริมาณน้อยกว่าที่ระบุได้ แต่ห้ามใส่มากกว่าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเกิดปัญญาใหญ่ตามมา คุณคงเคยได้ยินเรื่องที่ผู้วิเศษคลุ้มคลั่งใช่ไหม? ผมคงไม่ต้องทวนซ้ำกระมัง”
 อัลเจอร์แจงเรื่องสำคัญที่สุดของการปรุงโอสถก่อน
 ออเดรย์พยักหน้าหนักแน่น
 “เข้าใจแล้วค่ะ”
 ขณะเดียวกัน เด็กสาวชำเลืองมองเดอะฟูล เผื่อว่าบุคคลผู้ยิ่งใหญ่จะมีสิ่งใดชี้แนะเพิ่มเติมเกี่ยวกับศาสตร์เร้นลับ ทว่า เดอะฟูลยังคงเงียบงันและแน่นิ่งประหนึ่งรูปปั้น
 อัลเจอร์พักเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ
 “ผมบอกว่าใส่น้อยกว่าได้ก็จริง แต่ไม่ควรน้อยกว่าปริมาณที่ระบุมากเกินไป… หากไม่มีผู้ช่วย ขอแนะนำให้คุณศึกษาศาสตร์แปรธาตุเบื้องต้นด้วยตัวเองก่อน”
 “มีครูสอนพิเศษส่วนตัวอยู่แล้วค่ะ”
 ออเดรย์ตอบอย่างมั่นใจ
 หลังจากแนะนำข้อมูลสำคัญไปหมดแล้ว อัลเจอร์ไล่เรียงรายละเอียดของสูตรอย่างคล่องแคล่ว
 “ผู้ชม… โอสถลำดับเก้า น้ำบริสุทธิ์แปดสิบมิลลิลิตร สารสกัดหญ้าฝรั่นเหมันต์ห้าหยด ผงดอกโบตั๋นฟันวัวสิบสามกรัม ดอกไม้เอลฟ์เจ็ดกลีบ ตาปลามานเฮอร์โตเต็มวัยหนึ่งข้าง และโลหิตปลาดำเขาแพะสามสิบห้ามิลลิลิตร วัตถุดิบสองชนิดสุดท้ายที่กล่าวไปเป็นส่วนผสมหลักหายากจากสัตว์วิเศษในทะเล คุณต้องระวังเรื่องปริมาณให้ดี”
 “เข้าใจแล้วค่ะ”
 ออเดรย์ทวนซ้ำ
 “น้ำบริสุทธิ์แปดสิบมิลลิลิตร สารสกัดหญ้าฝรั่นเหมันต์ห้าหยด ผงดอกโบตั๋น…”
 “ฟันวัว”
 อัลเจอร์ช่วย
 ด้วยเหตุนี้ ออเดรย์เริ่มจดจำสูตรผลิตโอสถได้ขึ้นใจ ทว่า เด็กสาวยังคงกลัวลืมและทบทวนซ้ำเช่นนั้นอีกหลายรอบ
 “คุณผู้จัดการเข้าฌานไหม?”
 เมื่อเห็นจัสติสผงกศีรษะ อัลเจอร์อธิบายต่อ
 “ผมไม่แน่ใจว่าคุณศึกษาการเข้าฌานถึงระดับไหน แต่จะทวนให้ในจุดที่สำคัญ…”
 “หลังจากดื่มโอสถแล้ว จงรีบเข้าฌานทันที เพื่อให้ร่างกายเคยชินสัมผัสวิญญาณและพลังชนิดใหม่… การเข้าฌานต้องฝึกฝนเป็นประจำทุกวันเพื่อช่วงชิงพลังโอสถมาเป็นของตัวเองโดยเร็ว พยายามรีดเค้น ‘ความหมาย’ ของโอสถให้ชัดเจนที่สุด สัมผัสถึงความเร้นลับของมันให้มากที่สุด ร่างกายจะได้ปรับสภาพกับพลังใหม่ได้เร็วขึ้น”
 “ด้วยวิธีดังกล่าว คุณสามารถลดโอกาสคลุ้มคลั่งไปได้หลายส่วน และ ‘ความหมาย’ ของโอสถมิได้ซ่อนที่ไหนไกล แต่จะแฝงอยู่ในชื่อโอสถชนิดนั้นๆ … เช่น ‘ผู้ชม’ เป็นต้น”
 ไคลน์แอบฟังบทสนทนามาตลอดโดยไม่มีเจตนาจะขัดขวาง สิ่งเดียวที่มันต้องการคือขโมยความลับของโลกใบนี้ให้ได้มากที่สุด
 แต่เมื่อได้ยินอัลเจอร์กล่าวถึงโอสถเช่นนั้น ไคลน์พลันครุ่นคิดถึงบางสิ่ง
 ออเดรย์ฟังแฮงแมนอธิบายอย่างตั้งใจ ขณะที่เธอกำลังจะถามถึงรายละเอียดเชิงลึกของโอสถ เสียงเคาะโต๊ะพลันแว่วข้างหู
 แฮงแมนและจัสติสรีบหันมองเดอะฟูลเป็นตาเดียว บุคคลปริศนาหัวโต๊ะกำลังใช้ปลายนิ้วเคาะเรียกอย่างนุ่มนวล ถัดมาเป็นเสียงอธิบายอันสุขุมลุ่มลึก
 “กุญแจสำคัญของโอสถมิใช่การ ‘ชิงพลัง’ แต่เป็นการ ‘ย่อยพลัง’”
 “หลักสำคัญมิใช่การค้นหาหรือรีดเค้นความหมาย แต่เป็นการ ‘สวมบทบาท’”
 “ชื่อของโอสถมิใช่สัญลักษณ์หรือความหมาย แต่เป็นกุญแจสำหรับ ‘สวมบทบาท’”
 ออเดรย์ค่อนข้างสับสนในสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่เข้าใจว่ามิสเตอร์ฟูลกำลังกล่าวถึงสิ่งใด สายตาเด็กสาวพลันชำเลืองมองแฮงแมนตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้น หล่อนมีอันต้องผงะ
 สาเหตุเพราะแฮงแมนกำลังยืนแข็งทื่อด้วยสีหน้าสุดตกตะลึง ท่าทีคล้ายคลึงยามมนุษย์ปรกติได้ยินเสียงฟ้าผ่าในระยะประชิด
 “การย่อยพลัง การสวมบทบาท… การย่อย สวมบทบาท กุญแจสำคัญ…”
 อัลเจอร์ทวนคำพูดเดอะฟูลซ้ำไปมาอีกสักพักใหญ่ด้วยเสียงค่อย คล้ายกับมันเริ่มเข้าใจหลักการของบางสิ่ง หรือไม่ก็ถูกสาปให้เสียสติไปเรียบร้อยแล้ว
 หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งโดยไม่มีใครรบกวน อัลเจอร์หันมากล่าวกับไคลน์ด้วยเสียงแหบพร่าเจือความสั่นระริก
 “ขอบคุณมากครับมิสเตอร์ฟูล คำบอกใบ้ของคุณสำคัญกับชีวิตผมมาก เป็นการชี้แนะครั้งใหญ่ที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน ถึงจะยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ในปัจจุบัน แต่ผมสัมผัสได้ว่า เมื่อครู่เป็นบทเรียนที่สำคัญและยิ่งใหญ่มาก”
 ไคลน์ยังคงรักษามาดสุขุมเช่นเคย มันกล่าวกับอัลเจอร์ด้วยรอยยิ้ม
 “ถือว่านั่นเป็นค่าตอบแทนล่วงหน้า”
 อันที่จริง สมองไคลน์กลวงโบ๋เกี่ยวกับสิ่งที่ตนกล่าวออกไปเมื่อครู่ เพียงแค่คัดลอกถ้อยคำมาจากไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์เท่านั้น แต่อย่างน้อยไคลน์ก็มั่นใจว่า รุ่นพี่จักรพรรดิโรซายล์ต้องเป็นผู้วิเศษลำดับสูงซึ่งทรงพลังยิ่งกว่าแฮงแมน
 ค่าตอบแทนล่วงหน้า…
 หลังจากเห็นอากัปกิริยาแฮงแมน ออเดรย์ทราบทันทีว่าข้อมูลเมื่อครู่มีมูลค่ามหาศาล
 “มิสเตอร์ฟูลคะ คุณต้องการให้พวกเราทำสิ่งใดอย่างนั้นหรือ?”
 อัลเจอร์ที่นั่งตรงข้ามรีบถามอย่างร้อนรน
 “คุณจะมอบหมายงานแบบใดให้ผู้ต่ำต้อยเช่นพวกเรากระทำอย่างนั้นหรือครับ?”
 ไคลน์เอนกายพิงผนังเบาะก่อนชำเลืองไปมาระหว่างคนทั้งสอง สุ้มเสียงของมันทั้งอ่อนโยนและกังวานไปทั่วห้องประชุม
 “จงรวบรวมไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์มาให้เรา ไม่เกี่ยงว่าจะเล็กน้อยเพียงใด แค่หนึ่งหน้าก็มีความหมาย”
........................


ราชันเร้นลับ 36 : คำถามง่ายๆ หนึ่งข้อ
 หลังจากหยุดครุ่นคิดถึงบทสนทนาของบิดาและพี่ชายเล็กน้อย ออเดรย์กล่าวต่อ
 “พวกเขามองว่าระบบรัฐบาลค่อนข้างเปราะบาง ในทุกการเลือกตั้ง หากฝ่ายที่ชนะเปลี่ยนขั้ว เจ้าหน้าที่รัฐบาลจะถูกเปลี่ยนตั้งแต่ระดับสูงสุดจนถึงต่ำสุด ระบบบริหารจะโกลาหลไปหมด ส่งผลให้พ่ายแพ้สงคราม ประสิทธิภาพของรัฐบาลใหม่จึงต่ำกว่าปรกติมาก แถมยังสร้างความลำบากใจให้พลเรือนอีกด้วย”
 ไคลน์ทราบดีว่า อาณาจักรโลเอ็นไม่มีระบอบการปกครองที่มีประสิทธิภาพให้อ้างอิง จึงยังเกิดระบบ ‘ข้าราชการ’ ขึ้น คลับคล้ายกับยุคสมัยเริ่มต้นทางการเมืองของโลกเก่า
 ส่งผลให้ทุกครั้งที่เลือกตั้งจบและอำนาจเปลี่ยนขั้ว อำนาจใหม่ต้อง ‘ตอบแทน’ ผู้สนับสนุนด้วยการมอบตำแหน่งบริหารให้
 หืม… แล้วเหตุใดจักรพรรดิโรซายล์ถึงไม่พัฒนาระบบข้าราชการขึ้นมาสักที?
 หรือจะไม่ชอบเป็นการส่วนตัว?
 หรือในบั้นปลายชีวิตมัวแต่เพ่งความสนใจไปกับเรื่องอื่น?
 ทันใดนั้น แฮงแมน—อัลเจอร์·วิลสัน ส่งเสียงคิกคัก
 “เพิ่งจะคิดได้อย่างนั้นหรือ? ความรู้สึกช้ากันจังนะ สงสัยถ้าถูกยุงทมิฬกัด กว่าจะรู้ตัวเข้าก็คงปาไปอีกหนึ่งปีให้หลัง”
 ยุงทมิฬคือสิ่งมีชีวิตสุดป่าเถื่อนที่อาศัยทางตอนใต้ของอาณาจักรโลเอ็น พิษของมันรุนแรงมาก ผู้ที่ได้รับพิษจะถูกกระตุ้นให้ฉีกกระชากผิวหนังตัวเองทั้งเป็น
 ออเดรย์เลื่อนมือขึ้นมาจับคางครุ่นคิด เธอไม่ใส่ใจถ้อยคำเหยียดหยันจากแฮงแมน เด็กสาวผมทองกล่าวเข้าประเด็นหลัก
 “แต่น่าเสียดาย พวกเขามองหาวิธีที่ดีกว่าปัจจุบันไม่พบ”
 ไคลน์ตั้งใจฟังเป็นพิเศษ เพราะนี่คือสิ่งที่มันถนัดและสามารถเฉิดฉาย เดอะฟูลแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยท่ามกลางกลุ่มหมอก
 มันตอบสั้นห้วน
 “แก้ได้ง่ายมาก”
 จักรวรรดิแห่งอาหารมีระบบการปกครองที่ยอดเยี่ยมมาตั้งแต่สมัยอดีต จนหลายชาติต่างหยิบยืมไปใช้เป็นแบบอย่าง ไคลน์ย่อมเจนจัดในเรื่องดังกล่าว ระบบ ‘จอหงวน’ เป็นสิ่งที่โด่งดังของการปกครองจีนสมัยอดีต
 “ง่ายหรือคะ?”
 ออเดรย์ถามกลับ สีหน้าของเธอค่อนข้างตกตะลึง
 แม้จะไม่ได้ศึกษาด้านการเมืองโดยตรง แต่ก็มีบ่อยครั้งที่ได้ฟังบทสนทนาระหว่างพี่ชายและบิดา ส่งผลพอจะให้มีความรู้ด้านการเมืองอยู่บ้าง
 ไคลน์เค้นสมองนึกถึงกระดานดำของวิชาสังคมศึกษาเมื่อหลายปีก่อน
 “จัดการสอบขึ้น แบบเดียวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เปิดการสอบให้ประชาชนทั่วไปมีสิทธิเข้าร่วม จะแบ่งคัดเลือกเป็นสองรอบหรือตามรอบก็ได้ ขึ้นอยู่กับความเหมาะสม แต่เนื้อหาของข้อสอบต้องเกี่ยวพันกับตำแหน่งที่รับ เพื่อให้ได้บุคลากรระดับหัวกะทิเข้าทำงาน”
 “แต่ว่า…”
 ออเดรย์ทราบว่าการสอบเช่นนี้จะนำมาซึ่งสิ่งใด แต่ก่อนจะมีโอกาสได้เรียบเรียงคำพูด ไคลน์กล่าวแทรก
 “จากนั้น ให้เหล่าหัวกะทิที่ผ่านการคัดเลือกทำงานในตำแหน่งที่สำคัญเช่นข้าราชการสภา ข้าราชการรัฐ ข้าราชการประจำหัวเมือง ข้าราชการประจำเขต และเลขาธิการสภา ใช่แล้ว ต้องเป็นตำแหน่งที่ใช้ความรู้ความสามารถขับเคลื่อนอาณาจักรได้”
 “ตำแหน่งที่ต่างกัน ควรใช้บุคคลที่มีความถนัดแตกต่างกันไป การสอบรอบที่สองหรือรอบที่สามจะเป็นตัวระบุความถนัดและความสำคัญของหน่วยงานที่ทำงานที่จำเป็นต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญ ก็ต้องปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ”
 “ส่วนตำแหน่งทางการเมืองที่สำคัญอย่างรัฐมนตรี ประมุขรัฐ หรือเทศมนตรีเมือง ในส่วนนี้ปล่อยให้เป็นฝ่ายที่ชนะการเลือกตั้งเข้ามาบริหาร นั่นคือเวทีของนักการเมือง”
 อัลเจอร์ที่เคยไม่แยแสด้านการเมือง มันถึงกับหันมาฟังด้วยสีหน้าสนใจ ขณะเดียวกัน ออเดรย์ขมวดคิ้วครุ่นคิดเป็นการใหญ่
 “ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนระบบปกครองทั้งหมดในคราวเดียว เพราะหากเป็นเช่นนั้น ระบบปัจจุบันอาจถึงคราวพิการไปชั่วขณะ”
 “การสอบคัดเลือกจะจัดขึ้นทุกปีหรือทุกสามปีก็ได้ ให้พิจารณาตามความเหมาะสม แถมตำแหน่งเหล่านี้ยังต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องตามธรรมชาติครรลองของมัน”
 “เมื่ออาณาจักรขยายตัวและมีตำแหน่งว่างเกิดขึ้น รวมถึงการเกษียณอายุของข้าราช วิธีจัดการกับตำแหน่งที่ว่างอยู่ก็คือ ให้คัดเลือกบุคลากรในหน่วยงานเดิมขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน และเมื่อเลื่อนขึ้นแบบขั้นบันได ตำแหน่งระดับล่างสุดที่ว่างลง จะให้บุคคลที่สอบผ่านในปีนั้นได้บรรจุเข้าทำงาน”
 ไคลน์กำลังสำแดงฝีมือนักการเมืองคีย์บอร์ดอย่างช่ำชอง แขนทั้งสองยื่นออกมาด้านหน้าพลางกล่าวต่อ
 “ด้วยระบบการปกครองเช่นนี้ รัฐบาลจะได้บุคลากรที่มีประสิทธิภาพเข้ามาทำงาน และไม่ว่าผลการเลือกตั้งจะเปลี่ยนขั้วอำนาจหรือไม่ แต่ระบบบริหารสามารถดำเนินต่อไปได้อย่างมั่นคงและไม่เสียศูนย์”
 แต่แน่นอน ผลเสียคือความล่าช้าของระบบ เนื่องจากต้องดำเนินงานผ่านขึ้นมาทีละขั้น กว่าจะถึงระดับบริหารก็เสียเวลาไปมาก นี่คือจุดด้อยใหญ่หลวงของระบบข้าราชการที่ทั่วโลกแก้ไม่ตก
 ขณะออเดรย์กำลังตกผลึกคำแนะนำของเดอะฟูล เธอถามด้วยสีหน้าฉงน
 “คุณกำลังจะบอกว่า ถ้าปกครองในวิธีดังกล่าว การเปลี่ยนถ่ายรัฐบาลจะไม่กระทบต่อการบริหารอาณาจักรใช่ไหมคะ? ต่อให้รัฐมนตรีชุดใหม่จะเป็นพวกลิงบาบูนขนดกก็ตาม”
 “ผิดแล้ว”
 อัลเจอร์รีบแทรก
 “ผมเชื่อว่าลิงบาบูนขนดกบริหารประเทศได้ดีกว่ารัฐมนตรีชุดนี้”
 มันชะงักครู่หนึ่งก่อนจะเสริม
 “เพราะเหนือสิ่งอื่นใด บาบูนต้องการเพียงกิน นอน และผสมพันธุ์ พวกมันไม่ทำเรื่องสุดบัดซบอย่างการเสนอนโยบายงี่เง่า หรือไม่ก็ยืนกรานที่จะลงทุนในโครงการไร้สาระ”
 มิสเตอร์แฮงแมน… ฟังจากน้ำเสียงแล้ว หัวหน้าของคุณคงระยำพอสมควรเลยนะ
 ไคลน์นั่งส่ายศีรษะอย่างขบขันที่หัวโต๊ะ
 ออเดรย์พยายามเรียบเรียงความคิดที่เดอะฟูลเสนอแนะ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเธอเริ่มเจือปนความตื่นเต้น
 “บางที มันอาจได้ผลก็ได้… เป็นวิธีที่ง่ายได้มีประสิทธิภาพสูงมาก!”
 เธอหันมองไคลน์ด้วยสีหน้าและแววตาเคารพเทิดทูน
 “มิสเตอร์ฟูล คุณคงเป็นผู้อาวุโสที่มีปัญญาและความรู้กว้างขวางดุจดังมหาสมุทร …ใช่ไหมคะ?”
 …มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างจัสติสและแฮงแมนที่นั่งเงียบงัน
 “วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน”
 หากมิสจัสติสสามารถโน้มน้าวให้ตระกูลของเธอช่วยผลักดันระบอบปกครองใหม่ได้จริง ไคลน์ควรรีบแจ้งให้เบ็นสันทราบตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อจะได้เตรียมตัวสอบเป็นข้าราชการโดยมีความรู้เต็มเปี่ยม
 หลังจากไตร่ตรองมาหลายวัน เบ็นสันเหมาะกับงานประเภทข้าราชการมาก
 แต่แน่นอน มิสจัสติสคงไม่มีทางใช้ตระกูลตัวเองออกหน้าผลักดันกฎหมาย เพราะไม่อย่างนั้น ทั้งตนและแฮงแมนจะทราบทันทีว่าตัวจริงของมิสจัสติสคือใคร
 ทว่า เธอสามารถลอบทำอย่างลับๆ ได้โดยให้ตระกูลอื่นออกหน้าแทน
 “สุดแล้วแต่ท่าน”
 ออเดรย์แล้วอัลเจอร์ลุกขึ้นทำความเคารพพร้อมกัน
 ไคลน์เอนหลังพิงพนักพลางตัดการเชื่อมต่อดาวแดงทั้งสอง ทันใดนั้น ภาพร่างจัสติสและแฮงแมนพลันพร่ามัว ก่อนจะแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
 ท่ามกลางสายหมอกสีเทา ท่ามกลางพระราชวังศักดิ์สิทธิ์ที่คล้ายกับวังสถิตของเหล่าเทพ ไคลน์ยังคงนั่งตามลำพังที่ตำแหน่งผู้ทรงเกียรติ
 ชายหนุ่มไม่รีบตัดการเชื่อมต่อและกลับโลกเก่าเหมือนคราวก่อน สาเหตุเพราะพลังผู้วิเศษได้ช่วยให้จิตของมันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม
 ชายหนุ่มตัดสินใจเลิกชุมนุมไพ่ทาโรต์เร็วกว่าปรกติ เพราะได้ทราบถึงท่าทีที่เหยี่ยวราตรีมีต่อสมุดบันทึกอันทีโกนัส ตัวมันจำเป็นต้องพยายามค้นหาสมุดบันทึกให้มากกว่านี้ หากเอาแต่นอนตีพุงอยู่บ้านโดยไม่ทำประโยชน์ ดันน์คงเกิดความหวาดระแวงและคำถามว่า …ตนมัวทำอะไรอยู่
 ไม่เพียงเท่านั้น ไคลน์ยังได้รับผลประโยชน์ค่อนข้างมากในชุมนุมไพ่ทาโรต์เมื่อครู่
 ชายหนุ่มยังคงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สูงยาว แขนสองข้างวางผ่อนคลางลงบนที่พักแขน ฝ่ามือประสานกันเบื้องหน้า สายตากวาดมองรอบห้วงมิติสายหมอกอันกว้างใหญ่ที่เงียบสงัดประหนึ่งรกร้างมานานกว่าล้านปี
 หลังจากสร้างการเชื่อมต่อเพื่ออัญเชิญแฮงแมนและจัสติสในวันนี้ ไคลน์ได้ทราบข้อมูลใหม่เพิ่มอีกหนึ่งข้อ
 นั่นคือ… เมื่อกลายเป็นผู้วิเศษ ตนสามารถสร้างการเชื่อมต่อกับดาวแดงเพิ่มได้อีกหนึ่งดวง!
 “หมายความว่า เราอัญเชิญแขกเพิ่มได้อีกหนึ่งคนอย่างนั้นหรือ?”
 ไคลน์ย้อนนึกถึงความรู้สึกในวินาทีดังกล่าวก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
 แต่มันก็ไม่กล้าลงมืออัญเชิญผู้ใด เพราะไม่มีทางทราบได้เลยว่า สมาชิกใหม่จะมีตัวตนและอุปนิสัยเป็นเช่นไร จะเป็นมิตรและเก็บความลับได้ดีเหมือนแฮงแมนและจัสติสหรือไม่
 หากมันเกิดซวยอัญเชิญโดนดันน์·สมิทเข้าชุมนุมไพ่ทาโรต์ องค์กรลับที่มันก่อตั้งขึ้นอย่างยากลำบากก็จะอยู่ในสายตาของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลทันที
 ในฐานะบอสใหญ่แห่งองค์กรลับ ‘ชั่วร้าย’ มันกำลังเป็นห่วงอนาคตของตัวเอง
 ไคลน์ทราบดีว่า มิติสายหมอกแห่งนี้เป็นปริศนาเร้นลับในระดับสูง ไม่ใช่สิ่งที่ผู้วิเศษระดับดันน์·สมิทหรือใกล้เคียงจะมองออกได้ง่าย
 มันมิได้กลัวเหยี่ยวราตรีหรือดันน์·สมิท แต่สิ่งที่กำลังหวาดกลัวคือ ในเมื่อพลังพิเศษมีอยู่จริง ย่อมหมายความว่า เทพก็มีอยู่จริงด้วยเช่นกัน และคงแข็งแกร่งกว่าผู้วิเศษลำดับสูงหลายเท่า
 แต่คงมีเหตุผลบางประการที่ทำให้เทพปรากฏตัวต่อหน้ามนุษย์ไม่ได้
 อย่างน้อย นับตั้งแต่ยุคสมัยที่ห้าเป็นต้นมา ไม่เคยมีหลักฐานว่ามนุษย์คนใดเคยพบเทพมาก่อน สิ่งเดียวที่ปรากฏคือคำพยากรณ์จากเทพซึ่งก็มีจำนวนไม่มาก
 “อา… การลากคนเข้าร่วมประชุมโดยไม่ผ่านความสมัครใจ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก ไม่มีใครต้องการถูกดึงมายังมิติเร้นลับซึ่งอธิบายเหตุผลไม่ได้… เรื่องนี้ไว้ค่อยตัดสินใจอีกครั้งในอนาคต”
 ไคลน์ถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นยืน
 มันลงมือตัดการเชื่อมต่อกับห้วงมิติสายหมอก ทันใดนั้น ภาพการมองเห็นพลันหมุนเคว้งและหล่นวูบ
 หมอกสีเทาและดาวแดงเลือนหายไป ร่างกายไคลน์เจ็บแปลบเล็กน้อยคล้ายกับถูกผิวน้ำซัดกระแทก จนกระทั่งภาพในดวงตากลับกลายเป็นโลกความจริง—ห้องนอนอันมืดมิดของมัน
 ไคลน์กลับออกมาโดยปราศจากอาการเหนื่อยล้าเจียนตายเหมือนคราวก่อน ประสบการณ์เมื่อครู่จึงยังคงเด่นชัด
 “น่าแปลก… ห้วงมิติสายหมอกไม่เหมือนกับโลกวิญญาณที่ลุงนีลล์อธิบาย…”
 ไคลน์พยายามขยับแขนขาเพื่อสัมผัสถึงการมีอยู่ของอวัยวะ
 หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน มันทำได้เพียงส่ายศีรษะอย่างไร้คำตอบ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดม่านที่มุขหน้าต่าง
 พรืด!
 เมื่อม่านถูกเก็บ แสงแดดยามบ่ายจึงสาดส่องเข้ามาด้านในจนห้องเริ่มสว่าง
 ชายหนุ่มจ้องมองผู้คนที่เดินขวักไขว่สวนกันไปมาบนถนนด้านล่าง ไคลน์สูดลมหายใจเต็มปอดก่อนพึมพำกับตัวเองเสียงค่อย
 “ถึงเวลาออกไปทำงานแล้วสินะ”
 “แล้วเราจะสวมบทบาทเป็นนักทำนายด้วยวิธีไหน?”
 “ห้ามรีบร้อนเด็ดขาด… และอย่าลืมหมั่นฝึกฝนเนตรวิญญาณอย่างต่อเนื่อง”
 …
 กรุงเบ็คลันด์ เขตราชินี
 ภาพของสตรีนามว่าออเดรย์·ฮอลล์กำลังถูกสะท้อนภายในกระจกเงาโต๊ะเครื่องแป้ง แก้มของเด็กสาวยังคงแดงระเรื่อจากอาการตื่นเต้น แววตาส่องประกายอย่างเจิดจ้าจนไม่มีใครกล้าเผชิญ
 เธอไม่สนใจรูปลักษณ์ตัวเองแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดเพ่งอยู่กับการใช้ปากกาหมึกซึมด้ามสีทองที่มีทับทิมประดับประดา จดสูตรผลิตโอสถผู้ชมลงในกระดาษหนังแพะเพื่อป้องกันมิให้หลงลืม
 “น้ำบริสุทธิ์แปดสิบมิลลิลิตร สารสกัดหญ้าฝรั่นเหมันต์ห้าหยด ผงดอกโบตั๋นฟันวัวสิบสามกรัม กลีบดอกไม้เอลฟ์เจ็ดกลีบ ดวงตาปลามานเฮอร์โตเต็มวัยหนึ่งข้าง และโลหิตปลาดำเขาวัวสามสิบห้ามิลลิลิตร”
 ฟู่ว… ออเดรย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะอ่านทวนซ้ำอีกหลายครั้งเพื่อเน้นย้ำให้ปราศจากข้อผิดพลาด
 ภายในใจกำลังต้องการเต้นรำไปรอบห้องอย่างยินดีปรีดา แต่ก็ต้องข่มความอยากนั้นเอาไว้
 หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง เธอเริ่มเขียนสูตรทางเคมีจำนวนมากลงไปรอบสูตรผลิตโอสถ ออเดรย์พยายามทำให้กระดาษหน้านี้ยุ่งเหยิงและอ่านยากที่สุด จะได้ไม่มีใครถอดความออก
 เมื่อไม่มีใครอ่านมันได้ คนที่เปิดผ่านก็จะมองเป็นเพียงหน้ากระดาษจดสูตรเคมีทั่วไป มิอาจค้นพบสาระสำคัญที่ต้องการเก็บซ่อน…
 ฉลาดมาก! ออเดรย์กล่าวชมตัวเองก่อนจะเริ่มขบคิดถึงหนทางรวบรวมวัตถุดิบ
 “ต้องไปรื้อคลังตระกูลดูก่อนว่าพอจะมีสิ่งใดอยู่บ้าง ส่วนที่เหลือค่อยหาวิธีแลกเปลี่ยนกับผู้อื่น…”
 “ถ้าจนปัญญาที่จะรวบรวม คงต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากแฮงแมนหรือเดอะฟูล… แล้วเราจะจ่ายพวกเขาด้วยอะไรได้บ้าง?”
 หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย ออเดรย์ปิดสมุดลง เธอนำมันไปวางไว้บนชั้นหนังสือปะปนกับเล่มอื่น ก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูและออกแรงบิดกลอน
 สุนัขโกลเด้นรีทรีเวอร์กำลังนั่งรอหน้าห้องอย่างว่านอนสอนง่าย
 ออเดรย์ยกมุมปากขึ้นพลางเผยรอยยิ้มแสนร่าเริงเจือความอ่อนโยน
 “ซูซี่ ทำภารกิจได้ดีมาก!”
 “ในนิยายที่ถูกแต่งลงหนังสือพิมพ์ นักสืบมักมีผู้ช่วยเป็นสุนัขแสนรู้เสมอ… ฉันเองก็มีสุนัขตัวใหญ่คอยสนับสนุนผู้ชมตัวจริงเหมือนคนอื่นเค้าด้วย~”
 …
 ณ ห้องใต้ดินที่มีเพียงแสงเทียนไขไสววูบวาบ อัลเจอร์·วิลสันยกฝ่ามือขึ้นพลางเพ่งพิจารณารายละเอียด
 หลังจากผ่านไปสักพัก มันทำได้เพียงถอนหายใจยาว
 “น่าอัศจรรย์มาก… เรามิอาจหาเหตุผลมาอธิบายได้เลย”
 แม้จะเตรียมอุปกรณ์มากมายสำหรับวิเคราะห์สืบหาต้นตอ แต่มันก็ยังไม่พบคำตอบสักทีว่า เดอะฟูลใช้วิธีใดอัญเชิญจิตของมันเข้าไปในห้วงมิติสายหมอก
 สายตาก้มลงมองแผ่นกระดาษหนังแพะที่วางบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย
 หัวกระดาษสีน้ำตาลอมเหลืองถูกเขียนไว้ด้วยอักษรเฮอร์มิสหมึกสีน้ำเงินเข้มว่า...
 “ลำดับเจ็ด นักเดินเรือ”
........................