โชคยังดีที่การถูกต่อต่อยไม่ได้ทำให้การินเป็นอะไรมากนัก เขาแค่ปวดตุบ ๆ ตรงแผล แต่ก็กินยาแก้ปวดเผื่อไว้แล้ว โชคดีที่ร่างกายนี้ไม่แพ้พิษตัวต่อ
พอกินยาแล้วก็อาบน้ำ ต่อมาก็ล้มตัวนอนพักบนเตียง ในอีกชั่วโมงต่อมาขณะกำลังจะเคลิ้มหลับ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญแวะมาที่ห้อง
"คุณคำมร ผมเข้าไปได้ไหม"
เสียงพลผู้ช่วยประจำตัวของเดวิสนั่นเอง
หนุ่มหน้าสวยเลยบอกว่า "เข้ามาได้ครับ"
"คุณเดวิสแวะให้ผมมาดูคุณ เอ้อ ว่าแต่คุณลงไปนอนแต่หัววันเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
"แวะมาดูผม? ผมไม่ได้เป็นไร เวียนหัวนิดหน่อย เลยนอนพัก"
"อ้อครับ แล้วคุณกินยาหรือยัง"
"กินยาแก้ไข้แล้วครับ"
"ถ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ เดี๋ยวผมจะได้กลับไปเรียนคุณท่าน" ผู้ช่วยส่วนตัวพูดจบแล้วก็ทำท่าหันหลังกลับ
การินนึกอะไรได้ เขาคิดว่าคนตรงหน้าน่าจะช่วยเขาได้ "เอ้อ คุณพล เป็นไปได้ไหมถ้าผมอยากได้สมาร์ตโฟนสักเครื่องน่ะ"
พลชายสูงวัยทำหน้าสงสัย
"แค่โทรศัพท์ ไม่ต้องเอาซิมก็ได้ ผมจะมาต่อไวไฟบนแท่น เพราะมีบางเรื่องที่ผมอยากค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ผมไม่ได้จะติดต่อหา..เอ้อ คนที่บ้าน"
ผู้ช่วยพลกระแอมหนึ่งครั้ง "ผมเกรงว่าจะไม่ได้ เพราะคุณเดวิสเคยกำชับไว้"
"อ้าวงั้นเหรอครับ"
"แต่ยังไงผมจะเรียนคุณเดวิสให้นะครับ เผื่อท่านจะอนุญาต" พอพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป
+++++
ตอนหนึ่งทุ่ม การินเพิ่งกินอาหารเย็นที่แม่บ้านยกมาให้เสร็จ เขารู้สึกปวดนิด ๆ ตรงแผลถูกต่อย กำลังคิดว่าจะกินยาแก้ปวดอีกดีไหม
สุดท้ายเขาก็คว้าไทลินอลมากลืนลงไปแล้วตามด้วยน้ำ ตอนแรกว่าจะเอนหลังอ่านหนังสือสักหน่อย แต่ก็ยังไม่ได้ทำอย่างที่คิด เพราะถูกรบกวนด้วยเสียงคนเคาะประตูห้อง แต่ไม่มีเสียงคนพูด
ใครแวะมาอีกล่ะ ผู้ช่วยพลอีกงั้นหรือ
การินส่งเสียงออกไป "นั่นใครครับ"
ยังเงียบ ไม่มีเสียงตอบ แต่ผ่านไปประมาณครึ่งนาที สุดท้ายก็มีเสียงต่ำ ๆ ดังมาจากประตู การินจำได้ทันที
"ผมเอง"
นั่นเสียงของเดวิสนี่นา
"คุณเดวิสงั้นเหรอ"
"ใช่... เอ่อ ขอผมเข้าไปนะ"
"อ๊ะ ชะ...เชิญครับ"
ชายหนุ่มตัวสูงใส่เชิ้ตขาวพับแขนดูหล่อเหลา ผมเผ้าจัดแต่งอย่างเรียบร้อย เขาแต่งตัวเหมือนไปทำงาน อาจมีประชุมที่แท่นแห่งนี้หรือมีประชุมออนไลน์กับที่กรุงเทพฯ
เดวิสเดินเข้ามาที่เตียงแล้วทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงอย่างไม่มีพิธีรีตอง
"ผมแวะมาดูว่าเป็นอะไรหรือเปล่า พลบอกว่ามาดูตอนเย็นแล้วเห็นนอนอยู่ บอกว่าเวียนหัว"
การินรู้สึกแปลก ๆ กับวิธีการพูดของอีกฝ่าย ที่เขาละสรรพนามที่ใช้เรียกคำมรในประโยค แต่อย่างน้อยนี่ก็คือความเปลี่ยนแปลงที่ดีกว่าแต่ก่อนที่เขาใช้คำว่า แก กู มึง
วันนี้เดวิสมาแปลก
และที่แปลกยิ่งกว่าคือเขาทำท่าขัดเขินไม่มั่นใจตอนพูดกับคำมรด้วย "เอ้อ แล้วที่เวียนหัว เป็นเพราะ..เมื่อคืน...หรือเปล่า"
ฮะ? นี่เขาอุตส่าห์แวะมาเพื่อมาถามเรื่องนี้หรือนี่
"อ้อ เมื่อคืน ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ที่นอนเพราะตอนบ่ายไปเดินเล่น สงสัยจะเพลียแดดเลยเวียนหัว"
"ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม" น้ำเสียงของเดวิสยามพูดแบบปกตินั้นนุ่มนวลน่าฟังทีเดียว
พอได้ยินอีกฝ่ายพูดด้วยท่าทีแบบนั้นเลยทำให้การินตัดสินใจพูดความจริงออกไปบางส่วน
"จะบอกว่าไม่เป็นอะไรเลย...ก็คงไม่ได้" อย่างน้อยเขาก็เจ็บบั้นท้าย เนื้อตัวมีรอยแดงเต็มไปหมด แถมแขนขาก็มีจุดฟกช้ำเล็กน้อย
เดวิสเอียงคอ เขาทำหน้าสงสัยกับวิธีการใช้คำพูดแบบให้คนถามกลับไปคิดเองของอีกฝ่าย
ประธานหนุ่มเลยเอนตัวมาข้างหน้า ศอกข้างหนึ่งวางไว้บนเข่า อีกข้างถือวิสาสะใช้หลังมือทาบที่หน้าผากของอีกฝ่าย
"ตัวร้อนนิด ๆ เหมือนกันนะ"
การินเกือบสะดุ้งจนผงะไปข้างหลัง "ผมกินยาแก้ไข้ไปแล้ว เดี๋ยวก็ดีขึ้น"
สุดท้ายเดวิสก็ตัดสินใจถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป เขากัดริมฝีปากล่างก่อนพูด
"แล้วเจ็บ..เอ้อ เจ็บไหม"
การินกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกร้อนวูบที่หน้า "จะบอกว่าไม่เจ็บเลยก็คงไม่ได้"
เดวิสทำท่าแปลกใจที่ได้ยินคำตอบแบบนี้เป็นครั้งที่สองติด ๆ กัน
การินขยับตัวบนที่นอน การทำแบบนั้นทำให้เขานิ่วหน้าเล็กน้อย บั้นท้ายของเขาทำพิษต่อหน้าคนที่ทำให้เขาเจ็บตัว แต่นี่ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้นะ
เดวิสทำเสียงกระตือรือร้น "เจ็บมากเลยเหรอ" เขาทำท่าราวกับจะยื่นมือไม้ยาว ๆ มาทำอะไรสักอย่างกับร่างกายของคนเจ็บ
อีกฝ่ายรีบยกมือห้าม "ไม่มากเท่าไรครับ ทนไหว"
เดวิสหุบปากฉับ แต่เขาก็รักษาฟอร์มด้วยการเปลี่ยนเรื่อง "เห็นพลบอกว่าอยากได้มือถือ จะเอาไปทำอะไร"
"เอ้อ ผมอยากหาข้อมูลเรื่องที่อยากรู้น่ะ"
"อย่างเช่น..." เดวิสชูนิ้วชี้ขึ้นมาทำท่าวน ๆ เป็นวงกลมตรงหน้า
"ก็หลายเรื่องที่ผมสงสัย อย่างเช่น คนฟื้นจากโคม่าจะมีอาการเป็นยังไงบ้าง อะไรแบบนี้"
"ไม่ได้จะบอกพ่อแม่พี่น้องว่าตัวเองอยู่ไหนใช่รึเปล่า หรือจะให้คนมาช่วย หรือแจ้งความอะไรประมาณนั้น"
"ถ้าผมบอกว่าไม่ คุณก็คงไม่เชื่อ"
ดูเหมือนเดวิสจะเริ่มขำแกมรำคาญกับการตอบแบบให้คนถามไปคิดเองของคนตรงหน้า แต่ค่ำนี้เขาดูใจเย็นและใจดีอย่างประหลาดกับคำมร หากจะเทียบกับพฤติกรรมในวันเก่า ๆ ที่เคยแสดงออก
เขาก้มหน้าลงนิดหน่อย ราวกับจะซ่อนรอยยิ้ม เสียงหายใจของเขาเป่าออกจมูกดังฟู่เบา ๆ
"จะให้เชื่อใจศัตรูหมายเลขหนึ่งก็คงไม่ดี เอาเป็นว่าคำขอนี้ให้ไม่ได้ แต่ถ้าอยากรู้อะไร ให้บอกมา เดี๋ยวจะไปหาคำตอบให้"
"ให้บอกใครครับ"
"ก็บอกคนที่นี่ เดี๋ยวจะจัดคนมาดูแลให้โดยเฉพาะ"
"ถ้าคุณเดวิสอยากให้เป็นอย่างนั้น ผมก็คงขัดอะไรไม่ได้"
แววตาของเดวิสมองอีกฝ่ายอย่างคาดไม่ถึง ว่าคำมรจะมีวิธีพูดที่ทำให้คนฟังรู้สึกผิดไปเอง
แล้วเดวิสก็หลุบตาลง ศอกสองข้างวางบนเข่า นิ้วมือยาว ๆ ของสองมือเขี่ยกันเล่น ราวกับเขามีเรื่องอยากชวนคุยต่อ เขายังไม่อยากรีบออกจากห้องนี้
"ว่าแต่..."
"ครับ"
"ทำไมถึงรู้เรื่องกันดั้ม"
การินตัดสินใจแล้วว่าการพยายามบอกว่าตัวเองกลับมาเกิดในร่างนี้ในตอนนี้คงไม่ใช่จังหวะที่เหมาะ
"ไม่รู้หรอกครับ อยู่ ๆ มันก็แวบมาเองในหัวเลยพูดออกไป"
เดวิสเป่าลมออกจมูก สีหน้าของเขาคล้ายจะบอกว่ากะไว้แล้ว
"สรุปก็คือพูดอะไรออกมาเรื่อยเปื่อยแล้วบังเอิญถูกสินะ"
พูดจบประธานหนุ่มก็ถอนหายใจ แต่สีหน้าไม่ได้ผิดหวังอะไรนัก เขาคงคิดในใจว่า 'ไม่ผิดจากที่คิดไว้เลย'
"ว่าแต่ที่คุณเดวิสมาหา คือจะถามผมแค่นี้เหรอครับ"
"อือ ใช่ ว่าแต่ตกลงไม่เจ็บจริง ๆ ใช่ไหม"
"ไม่ครับ ไม่เป็นไรมากแล้วตอนนี้"
"เอ้อ ถ้างั้น...คือ...ขอดูหน่อยได้ไหม
การินอ้าปากค้าง วันนี้มีแต่คนถามเขาด้วยคำถามที่คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว
"ฮะ? ดูเพื่ออะไรครับ"
"ก็ดูว่าระบมมากไหมแค่นั้นเอง"
"นี่คุณล้อผมเล่นหรือเปล่า"
"เปล่า"
เดวิสเอียงคอ แววตาของเขาสงสัยว่าอีกฝ่ายมีความลับใดที่ให้ดูไม่ได้
"แผลที่หลังคอเป็นยังไงบ้าง ระบมไหม เจ็บไหม"
"อ๋อ" การินทำสีหน้าคล้ายโล่งใจ เขาเอามือลูบที่แผลอย่างลืมตัวก่อนจะตอบว่า "ไม่เป็นไรแล้วครับ พยาบาลช่วยทำแผลกับติดปลาสเตอร์กันน้ำให้ด้วย"
ท่าทีกับคำตอบของอีกฝ่ายทำให้ประธานหนุ่มก้มหน้าแล้วหลุดขำเบา ๆ ออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาทำเสียงฮุก ๆ ในคออย่างคนกลั้นหัวเราะ นิ้วมือกำเข้าหากันเป็นรูปถ้วยปิดไว้ที่ริมฝีปาก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วค่อยโน้มตัวเข้ามาหา
"มีตรงอื่นที่ระบมนอกจากแผลตรงหลังคอด้วยเหรอ"
การินไม่แน่ใจว่าการที่คำมรผิวขาวน่ะ จะให้อีกฝ่ายรู้หรือเปล่าว่าเขาหน้าแดงอยู่ แล้วเขาหน้าแดงจริงหรือเปล่าล่ะ การินเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
"แต่ถ้าอยากให้ผมดูจุดอื่นที่ระบมด้วยก็ได้ ผมไม่ติดนะ"
"คุณเดวิส!"
ตอนนี้แววตาของประธานหนุ่มเป็นประกาย จะเรียกว่าอะไรดี การินคิดว่ามันดูแพรวพราย ราวกับเขาอยู่ในห้วงอารมณ์ที่รื่นรมย์อะไรสักอย่าง
"ถ้าแผลไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ งั้นถามได้ไหมว่า..."
"ครับ"
"ใส่น้ำหอมอะไรมา"
"หือ เปล่าใส่นะ"
"แล้วทำไมตัวหอม แบบว่าหอมมาก กลิ่นแบบว่าน่า...เอ่อ น่าอยู่ใกล้ ๆ"
"ผมก็แค่ใช้สบู่กับแชมพูกลิ่นซิกเนเจอร์ของลาโฮมที่แม่บ้านเอามาวางไว้ในห้องน้ำไง"
ท่านประธานส่ายหัวดิก "ไม่ใช่กลิ่นของลาโฮม กลิ่นแบบอื่น"
คราวนี้เขาไม่พูดเปล่า แต่ขยับเก้าอี้เข้ามา แล้วเขาก็จับไหล่ของคนตัวเล็กกว่าเข้าไปชิด
จากนั้นใบหน้าของคนตัวใหญ่กว่าก็สอดเข้ามาระหว่างหัวไหล่กับลำคอของอีกฝ่าย การินถึงกับนั่งตัวเกร็งเลยทีเดียว
"เนี่ย กลิ่นมาจากตรงนี้" เดวิสใช้จมูกสูดฟุดฟิดที่ซอกคอ "แล้วก็ตรงนี้ด้วย" นิ้วยาว ๆ ของเขาสัมผัสผ่าน ๆ ตรงเสื้อผ้าแถวหน้าอก
หัวใจของการินเต้นแรง ทำไมถึงรู้สึกประหลาดตอนอยู่ใกล้อีกฝ่าย นี่เขาคือตาลุงวัยห้าสิบห้า จะเกษียณอยู่รอมร่อ ไม่อยากเชื่อว่าเนื้อตัวของคนรูปหล่อตรงหน้าจะกระตุ้นความรู้สึกให้กระเจิดกระเจิงได้ขนาดนี้ ราวกับเขาอยู่ในวัยที่ยังมีฮอร์โมนเพศแล่นพล่าน
อีกอย่างคนตรงหน้าก็เป็นผู้ชายแท้ ๆ ด้วยเนี่ยนะ
ตอนนี้การินสับสนเต็มที่แล้ว เขาเป็นอะไรกันแน่ อยากได้เดวิสอย่างนั้นหรือ หนูเดวี่คนที่เขาเคยทำพายุหมุนจำลองให้ดู กับสอนให้ประกอบเครื่องบินเมื่อยี่สิบปีที่แล้วน่ะนะ
มือของการินเลยผลักอีกฝ่ายเบา ๆ ที่หน้าอก เป็นการทำไปโดยไม่รู้ตัว แต่เดวิสกลับคว้าที่หัวไหล่ผอมบางของอีกฝ่ายไว้อีกครั้ง นิ้วมือทั้งสองข้างยึดไว้แน่น
ทั้งคู่สบตากัน จริง ๆ เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที แต่กลับให้ความรู้สึกยาวนานกว่านั้น
บรรยากาศรอบข้างราวกับอบอวลไปด้วยบางสิ่งที่หนาหนักและเข้มข้น รอบตัวมีแต่ความเงียบราวกับความสงบก่อนเกิดพายุใหญ่
แต่แล้วการินกลับเป็นฝ่ายเริ่ม เขายื่นหน้าไปจูบปากคนตรงหน้า


Cyber Paradise เกมแนว MMORPG Sandbox ที่มีคอนเซ็ปต์คือโลกที่รวมทุกฌอนเรอร์ของฟิตชั่นต่างๆเข้าด้วยกันและผู้เล่นทุกคนสามารถสร้างโลกของตัวเองได้ตามคอนเซ็ปต์ Sandbox Universe แต่ในปีค.ศ.2026 เกมๆนี้กำลังจะปิดตัวลงอย่างเป็นทางการแต่ทว่าสิ่งที่ไม่ควรเกิดกลับเกิดขึ้นเมื่อจู่ๆผู้เล่นทุกคนของเกมนี้ไม่ว่าจะเป็นคนที่เล่นอยู่หรือเลิกเล่นแล้วก็หายไปอย่างปริศนาในเหตุการณ์ที่เรียกว่า The Exodus รวมถึงผู้เล่นใหม่อย่างตัวเอกเราด้วย
ตัวละครหลัก
1.เอริเซ่ ยูมิ(Erice Yumi)/แม่มดม่วง,เอริเซ่(Erice The Purple Witch)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:เอริเซ่
คอนเซ็ปต์:Mecha(หุ่นรบ)/Magic(เวทมนตร์)
2.ซิน เหมยหลง(Sin Mei Long)
เพศหญิง อายุ 19 ปี
ชื่อเล่น:ซิน
คอนเซ็ปต์:Deity & Demon(เทพและมาร)
3.มิดาส ยูโทเปีย(Midas Utopia)
เพศชาย อายุ 24 ปี
ชื่อเล่น:มิดาส
คอนเซ็ปต์:Element(ธาตุ)
4.อาสึนะ โรเซ็ตต้า(Asuna Rosetta)
เพศหญิง อายุ 29 ปี
ชื่อเล่น:อาสึนะ
คอนเซ็ปต์:Monster(มอนสเตอร์)
5.ไดอาน่า มูนไลท์(Diana Moonlight)
เพศหญิง อายุ 16 ปี
ชื่อเล่น:ไดอาน่า
ตอนเซ็ปต์:Constellation(กลุ่มดาว)


อาณาจักรมนตราเวลิอานอร์,เกาะนูเมเรียร์
หญิงสาวที่มีผมสีเหลืองเปล่งแสงสีทองยาวถึงเอว,ตาสีอำพัน,มีหน้าอกขนาดคัพ G ซึ่งสวมชุดคลุมสีขาวและเธอคือเทพีอินซิเดียสซึ่งกำลังนั่งอธิบายเรื่องปฏิบัติการณ์:อิเซไคแผนการเทอราฟอร์มดาวไกอาทั้งหมดให้กลายเป็นดาวสไตล์แฟนตาซียุคกลางสแตนดาร์ดเพื่อต้อนรับผู้กล้ากลุ่มใหม่ที่เป็นนีท,ฮิกกิโคโมริ,พนักงานบริษัทระดับล่างๆในฐานะผู้กล้าเพื่อสนองนี๊ดของพวกเขา
"ปฏิบัติการณ์:อิเซไคนี่น่าสนใจนะ เพราะพวกนีทอย่างพวกเราก็อยากให้โลกต้องเบนมาหาเราไม่ใช่เราเบนมาหามัน"นีทต่างโลกจำนวนมากพูดด้วยความดีใจเกี่ยวกับปฏิบัติการณ์:อิเซไค
"ถ้างั้นพวกเราเริ่มต้นแผนการกันเลย"เทพีอินซิเดียสบอกนีทต่างโลกทุกคนให้เริ่มแผนการกันทันทึ
หลายสัปดาห์ต่อมา
เทพีอินซิเดียนได้ประกาศเรื่องแผนการเทอราฟอร์มดาวไกอาและดาวทุกดวงในจักรวาล Cyber Paradise ให้กลายเป็นดาวแฟนตาซียุคกลางสแตนดาร์ดามที่พวกนีทต้องการไปทั่วจักรวาลของเกมและประกาศว่าผู้ใดก็ตามที่นับถือไตรเทพและเทพแห่งคอนเซ็ปต์ทุกองค์ที่ไม่ใช่เธอ พระเจ้าเพียงหนึ่งเดียวและพระเจ้าทึ่แท้จริงของไซเบอร์พาราไดซ์จะถูกประกาศว่าเป็นพวกนอกรีตและพวกบูชาปีศาจซึ่งต้องโดนลงโทษด้วยคำสาปแห่งความตายนิรันทร์(Eternal Death Curse) พร้อมๆกับแท่งโลหะแหลมขนาดใหญ่ที่เรียกว่า Conceptual God Ascender จะถูกนำมาวางกลางเมือง
กลับมาที่ทวีปศูนย์กลาง
เรดควีน,มิดาสและเหมยหลงที่กำลังเดินทางไปยังชายหาดไข่มุกก็เริ่มรู้สึกเหมือนท้องฟ้าค่อยๆเปลึ่ยนสึสันไปมาจากสีฟ้าไปเป็นสีเขียวและจากสีเขียวไปเป็นสีส้มจนกระทั่งท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงสด
"ทำไมวันนี้ท้องฟ้ามันเปลี่ยนสีไปมาเหมือนมันผิดปกติเลย"เหมยหลงพูดในขณะที่เธอมองท้องฟ้าในขณะที่นั่งบนเรดควีนที่อยู่ในสภาพเครื่องบินปีก 3 ชั้น
"เหมือนว่าบนฟ้าจะมีแสงสว่างทุ่งออกมาจากชั้นบรรยากาศเหมือนเป้าหมายมันจะเป็นดาวโลกเพื่อที่จะเปลี่ยนทั้งไซเบอร์พาราไดซ์และโลกให้กลายเป็นโลกแฟนตาซึยุคกลางสแตนดาร์ดเพื่อสนองนี๊ดของพวกนีทต่างโลกพร้อมก้บทำให้เทพีผู้นำของพวกเขากลายเป็นเทพคอนเซ็ปต์องค์เดียวของโลกนึ้ เทพีแห่งคอนเซ็ปต์ต่างโลกอันสัมบูรณ็ Absolute Isekai"เรดควีนพูดด้วยอาการตกใจขณะที่เธอพยายามจะลงจอดบนพื้นแต่พายุแห่งคอนเซ็ปต์มันรุนแรงมากจนถึงขนาดฉีกความเป็นจริงออกเป็นเสี่ยงๆ
"นี่นายรู้มาจากไหนเ เอริเซ่ เดี๋ยวมันจะเป็นพล็อตโฮลในตอนหลังๆนะ"เหมยหลงถามเรดควีนหรือเอริเซ่ว่ารู้มาจากไหน
"เหมือนจู่ๆผมก็รู้สึกว่าโลกมันเริ่มเปลี่ยนไปเลยพูดและวิเคราะห์สถานการณ์ของโลกดู"เรดควีนตอบเหมยหลงและก็ทำการเปิดสมาร์ทวอชช์ที่เหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งกับร่างไปแล้วและก็มีภาพข้อมูลอัปเดตเหตุการณ์สำคัญในช่วงปีที่ 70,000 รวมถึงแผนการ Operation:Isekai และทุกคนก็อ่านกันจนรู้ว่าที่เรดควีนพูดเหมือนจะเกิดจากการที่ข้อมูลจะอัปเดตและพูดด้วยความตกใจล่ะมั้ง
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 3 คนจะลงจอดที่เมืองเริ่มต้นพร้อมๆกับทึ่ชายฝั่งของทวีปศูนย์กลางเริ่มค่อยๆกลายสภาพเป็นเมืองท่าสไตล์ต่างโลกสแตนดาร์ด
"ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง"เรดควีนพยายามบอกทุกคนเรื่องที่พลังคอนเซ็ปต์ในร่างของพวกเขาทุกคนเริ่มปั่นป่วนเหมิอนโดเมนแห่งคอนเซ็ปต์ต่างๆเริ่มฉึกขาดจนทำให้เกิดแผลทั่วร่างของพวกเขา
"เหมือนร่างของข้าจะฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆเลย"มิดาสพูดด้วยความทรมานเนื่องจากพลังคอนเซ็ปต์ของเขาเริ่มสร้างความเจ็บปวดทั่วร่างของเขา
"ฉันก็เหมือนกัน เอริเซ่"เหมยหลงพูดด้วยความเจ็บปวดทั่วร่างกายจากพลังคอนเซ็ปต์ของตัวเอง
ก่อนที่พวกเขาจะได้ยินของเหล่าเทพแห่งคอนเซ็ปต์ทุกองค์บอกพวกเขาเรื่องทึ่จะปลดคอนเซ็ปต์ที่ 2 ให้แก่ผู้เล่นของ Cyber Paradise ทุกองค์โดยไม่ต้องผ่านระบบผู้สืบทอดเพื่อที่จะได้รับมือกับพวกผู้รุกรานและเทพีของพวกเขาได้พร้อมกับปลดผนึกการแปลงร่างในร่างของเรดควีนจนกลับมาเป็นเหมือนเดิม
"ขอบคุณนะ ท่านไตรเทพและเหล่าเทพคอนเซ็ปต์"เรดควีนะตโกนด้วยอาการดีใจหลังจากที่เธอสามารถกลับคืนร่างเป็นมนุษย์ได้โดยไม่ติดอยู่ในสภาพหุ่นรบตลอดไปแล้ว
ก่อนที่เธอจะกลับมาเป็นเอริเซ่ได้อีกครั้งพร้อมปลดล็อกพลังคอนเซ็ปต์ที่ 2 ของตัวเองอย่าง Magic(เวทมนตร์) อย่างสมบูรณ์
"ส่วนของข้าเหมือนจะได้คอนเซ็ปต์ที่ 2 เป็น Weapon หรืออาวุธนะ"มิดาสบอกเอริเซ่เกี่ยวกับคอนเซ็ปต์ที่ 2 ของตัวเองแล้วเหมยหลงก็บอกว่าคอนเซ็ปต์ของเธอจาก Deity & Demon นั้นถูกแยกเป็น Deity(เทพ) และ Demon(ปีศาจ)
ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มรู้สึกว่าการเทอราฟอร์มดาวของเทพีอินซิเดียสเริ่มแพร่เข้ามายังเขตเมืองเริ่มต้นเดิมแล้วเพราะสภาพเมืองที่รกร้างเริ่มมีสภาพเป็นเมืองเริ่มต้นในโลกแนวแฟนตาซียุคกลางที่เต็มไปด้วยสีสันสดใส,ผู้คนที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งและกิลด์นักผจญภัยซึ่งดูยังไงก็เป็นของปลอมในึวามคิดของพวกเขาทั้ง 3 คน


บริเวณชายฝั่งไข่มุก
เอริเซ่พยายามจะหาทางไปยังอาณาจักรมนตราเวลิอานอร์เท่าที่ตัวเองจะทำได้เนื่องจากเขาต้องการไปฝึกฝนพลังคอนเซ็ปต์ที่ 2 ของตัวเองอย่าง Magic(ไสยเวทย์) ให้สามารถใช้ได้อย่างสมบูรณ์
"เราจะไปยังอาณาจักรมนตราเวลิอานอร์ยังไงนะ"เอริเซ่คิดในขณะที่เขาพยายามหาทางเข้าไปยังอาณาจักรมนตราแห่งเวลิอานอร์แล้วเขาก็คิดออกโดยเขาจะต้องทำอย่างไร
ก่อนที่เขาจะเรื่มจินตนาการรูปร่างหน้าตาของหุ่นรบที่สามารถเดินทางข้ามทะเลจนออกมาเป็นหุ่นรบที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ผู้หญิง,ตาสีแดง,มีหน้าอกขนาดคัพ E,ตัวสีแดงแถบดำที่มีลักษณะคล้ายเครื่องบินปึก 3 ชั้นยุคสงครามโลกครั้งที่ 1,เท้าเป็นรองเท้าส้นสูง,หัวเครื่องบินใบพัดอยู่ตรงกลางอกและมีปีกเหมือนเครื่องบินปีก 3 ชั้นและเธอคือเรดควีนพร้อมกับการที่ร่างของเอริเซ่เริ่มค่อยๆถูกนาโนแมชชีนเคลือบร่างอย่างทรมานและเจ็บปวดจนเขากลายเป็นเรดควีนในที่สุด
"ทำไมเวลาที่ผมแปลงร่างเป็นหุ่นรบทุกครั้งถึงทรมานและเจ็บปวดด่วย"เรดควีนพูดแล้วเธอก็กลายเป็นร่างเครื่องบินใบพัดปีก 3 ชั้นแล้วบินไปยังเกาะนูเมเรียร์ทันที
อาณาจักรวาลิอานอร์,เกาะนูเมเรียร์
ทหารทุกนายทั่วเกาะทำการระดมยิงเรดควีนที่พุ่งเข้าไปมาด้วยความเร็วสูงแต่ทว่าพวกเขากลับถูกควันพิษรมจมตายกันไปหมดและปรากฏร่างของเด็กสาวที่มีผมสีม่วงอ่อนยาวประบ่าที่มีผมทรงก้อนโมจิ 2 ก้อน,ตาสีขาว,มีหน้าอกขนาดคัพ BB ซึ่งสวมชุดกี่เพ้าสีชมพูที่มีลายหยิน-หยางอยู่ตรงอกและรองเท้าส้นเตี้ยสีน้ำตาลและเธอคือซิน เหมยหลงหรือเหมยหลง หนึ่งในผู้เล่นของเกม Cyber Paradise ผู้มีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Deity & Demon(เทพและปีศาจ)
"ฉันสัมผัสได้นะว่าเครื่องบินใบพัดนั่นเป็นผู้เล่นของเกม Cyber Paradise เหมือนกับฉันและมีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Mecha หรือหุ่นรบ"เหมยหลงพูดในขณะที่เธอพยายามต่อสู้กับพวกทหารยามจนตายไปเกือบหมด
"นึ่คุณเป็นผู้เล่นของเกม Cyber Paradise เหมือนผมสินะ"เรดควีนถามเหมยหลงในขณะที่เธอค่อยๆแปลงร่างกลับมาเป็นร่างหุ่นรบ
"ใช่แล้วล่ะ"เหมยหลงตอบเรดควีนและเธอก็บอกให้อีกฝ่ายแปลงเป็นร่างเครื่องบินปีก 3 ชั้นเพราะเธออยากจะขี่แต่ทว่าเรดควีนก็เห็นโยชิ "ผู้กล้าสมุนไพร" ที่ทำการโจมตึใส่พวกเธอทั้งคู่ด้วยพลังของสมุนไพรสลายพลังที่ทำให้พลังคอนเซ็ปต์ของทั้งเรดควึนและเหมยหลงหยุดทำงานชั่วขณะ
"สมุนไพรแห่งการผนึก"โยชิพูดแล้วเขาก็ปล่อยแก๊สสีแดงที่เกิดจากการเผาสมุนไพรหลายชนิดในเครื่องปรุงสมุนไพรและควบคุมสมุนไพรนั้นให้เล่นงานเรดควีนจนเธอถูกผนึกให้อยู่ในร่างหุ่นรบเท่านั้นถาวรจนกว่าจะจัดการเขาได้
"แค่กๆๆ"เรดควีนไอเนื่องจากเธอสูดดมสมุนไพรแห่งการผนึกเข้าไปเต็มปอดและพยายามจะกลับคืนร่างมนุษย์แต่กลับทำไม่ได้เหมือนเธอโดนผนึกพลังในการกลับร่างนั้นถาวร
"เอริเซ่ พวกเราควรไปวางแผนรับมือกับพวกนึทต่างโลกก่อนนะ ในกลุ่มฉันมีผู้เล่น Cyber Paradise อยู่ 3 คนคือมิดาส ยูโทเปียหรือมิดาส โปรเพลเยอร์ฉายาราชาแห่งทองคำ ผู้มีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Element หรือธาตุ,อาสึนะ โรเซ็ตต้าหรืออาสึนะ อดีตผู้เล่นระดับท็อปของกิลด์ Black Rose ผู้มีฉายาคือราชินีอสูร ผู้มีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Monster หรืออสูรกายและไดอาน่า มูนไลท์หรือไดอาน่า ผู้เล่นใหม่ของเกม Cyber Paradise เหมือนฉ้นกับนาย ผู้มีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Constellation หรือกลุ่มดาวซึ่งทุกคนอยู่ที่ทวีปศูนย์กลางเหมิอนกันหมดแต่พวกเราอยู่คนละที่"เหมยหลงบอกเอริเซ่ให้หาทางรับมือพวกนีทต่างโลกพร้อมกับเพลเยอร์คนอื่นๆที่อยู่ในเขตทวีปศูนย์กลาง
"ก็ได้นะ"เรดควีนตอบเหมยหลงแล้วเธอก็แปลงร่างกล้บเป็นเครื่องบินปีก 3 ชั้นแล้วอีกฝ่ายก็ขึ้นมาขี่เธอเพื่อมุ่งหน้าไปยังหุบเขาไออัสซึ่งน่าจะเป็นที่อยู่ปัจจุบันของมิดาส ยูโทเปียหรือมิดาส ราชาทองคำ
หุบเขาไออัส
เรดควีนในร่างเครื่องบินใบพัดปีก 3 ชั้นและเหมยหลงกำลังสอดส่องหามิดาส ยูโทเปียว่าเขาอยู่ไหนจะได้ขอความร่วมมือในการวางแผนจัดการเหล่าผู้กล้าที่กำลังรุกรานโลกของ Cyber Paradise
ป้อมปราการอาโกบันด์,หุบเขาไออัส
ป้อมปราการโบราณสมัยเมื่อ 70,000 ปีก่อนที่เป็นดันเจี้ยนของบอสที่ชื่อเทพผู้ชั่วร้าย,มอร์กรันด์(Morgund,The Dak God) ที่ยังคงถูกผนึกหลังจากเกมปิดตัวลงเนื่องจากเหล่า NPC ไม่รู้ว่าจะปราบยังไงเลยผนึกอีกรอบซึ่งชายวัยกลางคนที่มีผมสีเหลืองยาวประบ่า,ตาสีฟ้า,มีหนวดสีเหลืองซึ่งสวมชุดเกราะทองคำที่ตรงกลางมีคริสตัลสีเขียวและเขาคือมิดาส ยูโทเปียหรือมิดาสที่กำลังไล่จัดการเหล่าโกเล็มในป้อมปราการนั้นโดยแปรธาตุพวกมันเป็นช็อคโกแล็ตและปล่อยให้มันละลายไปเอง
"น่าเบื่อจัง ข้าอยากได้ศัตรูเก่งๆมาเป็นคู่มือสักหน่อบ"มิดาสพูดในขณะที่เขากำลังเดินไปมาในป้อมปราการอาโกบันด์แต่แล้วเด็กหนุ่มที่มีผมสีดำสั้น,ตาสีดำซึ่งสวมเสื้อสีน้ำตาล,กางเกงขาสั้นสีน้ำตาล,สวมแว่นตาสีดำและเขาคือโยว์ "เทวทูตแห่งความตาย" (You "Angel of Death") หนึ่งในผู้กล้าของเทพีอินซิเดียส ผู้ถือครองสกิลโกงอย่าง Absolute Death(ความตายสมบูรณ์)
ก่อนที่อีกฝ่ายจะทำการสั่งตายใส่เสาในป้อมปราการเพื่อทำให้ป้อมปราการนั้นถล่มแต่ทว่ามิดาสกลับหลบการโจมตีนั้นด้วยการแปรธาตุของเสานั้นให้กลายเป็นแก้วจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ
"เจ้าหนู เก่งใช้ได้นะเนี่ยแต่การพึ่งแต่พลังอย่างเดียวไม่มีทางชนะกลยุทธ์ได้หรอก"มิดาสบอกโยว์แล้วเขาก็ทำการแปรธาตุอากาศรอบตัวเป็นธาตุโลหะจนเกิดแท่งโลหะแหลมจำนวน 200 แท่งพุ่งมาโจมตีใส่อีกฝ่ายแต่อีกฝ่ายกลับทำการสั่งตายแท่งโลหะเหล่านั้นจนแตกเป็นผง
แต่เขากลับรู้สึกตัวช้าเกินไปเนื่องจากอีกฝ่ายแปรธาตุตัวเองเป็นแสงและพุ่งมาข้างหลังของโยว์และทำการแปรธาตุเขาเป็นธาตุทองคำ
"ข้าจะแปรธาตุเจ้าให้กลายเป็นออโตมาตอนทองคำที่ทำได้ตามคำสั่งอย่างเดียวเท่านั้น"มิดาสบอกโยว์ที่รู้สึกตัวช้าเกินไปแล้วเขาก็เอามือแตะที่ไหล่ของอีกฝ่ายจนทองคำเหลวเริ่มค่อยๆแพร่ไปทั่วร่างของเขาจนร้องด้วยความเจ็บปวด
ก่อนที่เขาจะค่อยๆกลายเป็นออโตมาตอนที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ที่ไม่มีลักษณะบอกเพศชัดเจน,ตาสีดำซึ่งมีร่างเปลือยเปล่าอย่างช้าๆและสุญเสียตัวตนของตัวเองจนเกิดตัวตนใหม่ที่ว่างเปล่า
"ต่อไปนี้เจ้าจะมีชื่อว่าโกลด์และจะต้องทำตามคำสั่งของข้าเพื่อไปจัดการกับอาณาจักรวาลิอานอร์รวมถึงพวกผู้กล้่าที่อยู่ที่นั่นด้วย"มิดาสบอกออโตมาตอนทองคำพร้อมกับที่อีกฝ่ายจะยอมรับภารกิจและเตรียมตัวำไปบุกที่อาณาจักรเวลิอานอร์


Cyber Paradise เกมแนว MMORPG Sandbox ที่มีคอนเซ็ปต์คือโลกที่รวมทุกฌอนเรอร์ของฟิคชั่นต่างๆเข้าด้วยกันและผู้เล่นทุกคนสามารถสร้างโลกของตัวเองได้ตามคอนเซ็ปต์ Sandbox Universe แต่ในปีค.ศ.2026 เกมๆนี้กำลังจะปิดตัวลงอย่างเป็นทางการแต่ทว่าสิ่งที่ไม่ควรเกิดกลับเกิดขึ้นเมื่อจู่ๆผู้เล่นทุกคนของเกมนี้ไม่ว่าจะเป็นคนที่เล่นอยู่หรือเลิกเล่นแล้วก็หายไปอย่างปริศนาในเหตุการณ์ที่เรียกว่า The Exodus รวมถึงผู้เล่นใหม่อย่างตัวเอกเราอย่างเอริเซ่ด้วย
เมืองเริ่มต้น,ทวีปศูนย์กลาง,ดาวไกอา
เมืองเริ่มต้นเป็นเมืองที่ต้อนรับเหล่าผู้เล่นของเกม Cyber Paradise ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นใหม่หรือผู้เล่นเก่าแต่หลังจากเกมปิดตัว สภาพของเมืองก็เริ่มแย่ลงจนตอนนี้แทบจะเป็นเมืองร้างและเหล่า NPC ในเมืองก็อพยพไปยังเมืองอื่นหริอว่าย้ายไปยังดาวดวงอื่นเลยก็มีและเด็กหนุ่มที่มีผมสีชมพูอมขาวยาวประบ่า,ตาสีแดงซึ่งสวมเสื้อยืดสีส้มทับด้วยแจ็กเก็ตสีน้ำเงิน,กางเกงขาสั้นสีน้ำเงินและสมาร์มวอชช์สีน้ำเงินที่แขนซ้ายและเขาคือเอริเซ่ ยูมิหรือเอริเซ่ ตัวเอกของเราซึ่งตกลงมาจากฟากฟ้าจนหล่นมาทับเกวียนที่เต็มไปด้วยกองฟาง
"นี่ผมไม่ใช่สมาชิกของภารดรนักฆ่านะ ทำไมต้องโผล่มาที่กองฟางด้วย"เอริเซ่บ่นเรื่องที่เขานั้นตกลงมาที่เกวียนพังๆในเมืองเริ่มต้นและร้องด้วยความเจ็บปวดเนื่องจากกองฟางมันแหลมจนทำให้เขาบาดเจ็บได้เลย
"ทำไมเมืองเริ่มต้นมันดูเสื่อมโทรมแปลกๆ เหมือนกับว่าไม่มีใครมาดูแลเลย"เอริเซ่ในขณะที่เขาทำการใช้สมาร์ทวอชช์ตรงแขนซ้ายเพื่อเช็คว่าตอนนี้มันปีที่เท่าไรแล้ว
ก่อนที่เขาจะพบว่าปีในเกม Cyber Paradise ระบุว่าเป็นปีที่ 70,000 ซึ่งห่างไกลจากเซ็ตติ้งของเกมตอนเปิดตัวช่วงอัลฟ่าเทสถึงหลายหมื่นปีซึ่งช่วงเวลาตอนนั้นเปิดตัวคือปืที่ 476
"นี่เราอยู่ในอนาคตสินะ แต่เลเวลคงจะไม่สำคัญแล้วล่ะเพราะโลกนี้กลายเป็นของจริงไปแล้วแม้จะกลับมาเกิดใหม่ได้เรื่อยๆต่อให้ชราภาพหรือเสียชีวิตเพราะโรคภัยไข้เจ็บ"เอริเซ่คิดในขณะที่เขากำลังเดินไปมาในเมืองเริ่มต้นที่ตอนนี้ไม่เหลือเค้าโครงเดิม
ก่อนที่เขาจะเห็นมังกรไวเวิร์นสีเขียวจำนวน 4 ตัวเกาะอยู่บนซากของกิลด์ที่ถล่มลงมาแบบครึ่งๆกลางๆและเต็มไปด่วยพืช
"จากที่แอบอ่านข้อมูลมาเหมือนว่าผู้เล่นทุกคนจะได้พลังคอนเซ็ปต์ที่ตัวเองเลือกไว้ก่อนเกมปิดมาด้วยแต่ทุกๆอย่างกลับมาเป็นเลเวล 0 ซึ่งของผมคือ Mecha หรือหุ่นรบ"เอริเซ่คิดในขณะที่เขาพยายามจะศึกษาระบบของเกมให้มากขึ้นผ่านดาต้าเบสเพราะเขาเพิ่งมาเล่น Cyber Paradise ก่อนเกมจะปิด 1 วัน
ก่อนที่พวกไวเวิร์นสีเขียวจะพุ่งมาหาเอริเซ่ที่กำลังนั่งอ่านดาต้าเบสของเกมที่เหมือนข้อมูลจะยังไม่อัปเดตช่วงปีที่ 70,000 ซึ่งนั้นทำให้เขาต้องหลบการโจมตีจากพวกมันเพราะตัวเองกำลังอ่านข้อมูลของเกมอยู่
"อย่ามาขัดจังหวะการอ่านลอร์ของเกมได้ไหม เจ้่าพวกไวเวิร์น"้เอริเซ่บ่นพวกไวเวิร์นจนกระทั่งเขานั้นโผล่ในร้านขายอาวุธร้านหนึ่งแล้วเขาก็มาหาอาวุธว่าจะใช้่อะไรจนสุดท้ายเขาก็เลือกรีโวลเวอร์แบบพวกนอกกฏหมายในยุคไวด์เวสต์ที่มีกระสุนให้อยู่ 6 นัด
ก่อนที่เขาจะใช้ปืนรีโวลเวอร์ยิงกระสุนใส่ไวเวิร์นไปตัวหนึ่งจนหัวทะลุและเขาก็เก็บปืนนี้ไว้ในคลังเก็บของของตัวเองแล้วก็หยิบดาบยาวมาฟันตัวไวเวิร์นจนขาดไปอีกตัวแล้วเขาก็จัดการกับพวกไวเวิร์นจนตายหมดทุกตัว
ก่อนที่เขาจะเดินสำรวจเมืองเริ่มต้นต่อเพราะว่าเขาเริ่มหิวแล้วแถมเวลาก็เริ่มจะเที่ยงแล้วด้วย
"จ็อก"เสียงท้องร้องด้วยความหิวของเอริเซ่
ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในร้านขายของที่ตอนนี้แทบไม่เหลืออาหารที่พอทานได้แล้วและเขาก็ขุดคุ้ยซากร้านขายของจนเจอกับน้ำอัดลม 1 ขวดที่ยังมีสภาพดีอยู่กับอาหารแห้งหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป,เนื้อตากแห้งและอาหารกระป๋อง
"แค่นี้ก็เพียงพอล่ะ"เอริเซ่คิดในใจแล้วเขาก็แอบเห็นฝูงกวางที่มีลักษณะคล้ายกวางดาวของโลกแห่งความเป็นจริงแต่มีเขายาวเหมือนดาบและมันคือกวางเขาดาบ(Sword Antlered Deer)
ก่อนที่เขาจะเริ่มทำการทดสอบพลังคอนเซ็ปต์ของตัวเองอย่าง Mecha(หุ่นรบ)
"อยากจะลองทดสอบพลังแล้วสิ"เอริเซ่คิดในขณะที่เขาจะทำการใช้งานคอนเซ็ปต์ของเขาแต่ทว่าบนฟ้ากลับมีวงเวทย์สีม่วงโผล่มาบนฟ้าจำนวน 8 วงที่ยิงลำแสงสีม่วงที่จะเปลี่ยนทุกอย่างให้มาเป็นเถ้าถ่าน
ก่อนที่จะปรากฏร่างของหญิงชราที่มีผมสีม่วงยาวประบ่า,ตาสีม่วงแดงที่มีนัยน์ตาเป็นรูปวงเวทย์สีชมพู,มีหน้าอกขนาดคัพ D ซึ่งสวมชุดคลุมสีม่วงมีฮู๊ท,รองเท้าส้นสูงสีแดงและสวมสร้อยรูปดาวห้าแฉกและเธอคือแม่มดม่วง(Violet Witch) ซึ่งมีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Magic(เวทมนตร์)
"เจ้าหนูนี่จะเป็นผู้สืบทอดของข้า ต้องจัดการมัน"แม่มดม่วงพูดแล้วเธอก็ยิงตาข่ายเวทย์สีม่วงพุ่งมากักขังเอริเซ่เอาไวิ
ก่อนที่เขาจะถูกขังและขยับไปไหนไม่ได้
"คิดสิว่าเราจะหนีจากยัยแม้มดนึ่ได้ยังไง"เอริเซ่คิดในใจแล้วเขาก็จินตนาการร่างหุ่นรบแรกที่เขาจะใช้ซึ่งก็คือหุ่นรบที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ผู้หญิง,มีตาสีฟ้า,มีหน้าอกขนาดคัพ DD,ตัวสีม่วงและมีลักษณะของรถสปอร์ตตามร่างกาย,เท้าเป็นรองเท้าส้นสูงซึ่งตรงเอวมีดาบคาตานะ 2 เล่ม,ตรงหลังติดหน้าไม้สีม่วงขึ้นมาในหัวพร้อมตั้งชื่อว่าไนท์สตาร์(Nightstar)
ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆกลายเป็นหุ่นยนต์อย่างช้าๆเนื่องจากโลหะเหลวสีดำค่อยๆแพร่ไปตามร่างของเขาจนต้องร้องด้วยความเจ็บปวดและทรมานจนกระทั่งเขาก็กลายเป็นร่างหุ่นรบธีมนินจาอย่างไนท์สตาร์โดยสมบูรณ์
"อย่างแรกคือจะต้องจัดการยัยแม่มดม่วงก่อยสินะ"ไนท์สตาร์พูดในขณะที่เธอจะใช้ดาบคาตานะแหกตาข่ายเวทย์ออกมาแล้วก็เปลี่บนมาใช้หน้าไม้ยิงลูกธนูพลังงานใส่ที่ร่างของแม่มดม่วงจตทะลุแต่เธอกลับทำการร่ายมนตร์อะไรบางอย่างที่เธออ่านไม่ออกจนทำให้แม่มดม่วงนั้นกลายสภาพเป็นควันสีม่วงที่ทำการเปลี่ยนร่างของไนท์สตาร์กลับเป็นเอริเซ่แล้วควันนั้นก็เข้าไปในร่างของเขาเช่นเดียวกับที่ร่างของเขาจะค่อยๆเกิดการเปลี่ยนแปลงไปทีละนิด
ก่อนที่เขาจะกลายเป็นหญิงสาวที่มีผมสีชมพูอมม่วงยาวถึงเอว,ตาสีอำพันที่มีนัยน์ตาเป็นรูปวงเวทย์สีชมพู,มีหน้าอกขนาดคัพ OO ซึ่งสวมชุดคลุมแม่มดสีม่วงมีฮู๊ท,สวมถุงน่องสีม่วงมันเงาท้บชุดเลโอทาร์ดสีม่วง-ขาว,รองเท้าส้นสูงสีแดง,สวมสร้อยรูปดาวห้าแฉกและตรงเอวมีคัมภีร์เวทย์สีม่วงที่มึตรารูปดาวห้าแฉกและกระเป๋าวัตถุดิบเวทมนตร์และนี่คือแม่ดม่วง,เอริเซ่(Erice The Purple Witch)
"เกิดอะไรขึ่นกับร่างของผมกันเนี่ย"เอริเซ่ตะโกนเสียงดังด้วยอาการตกใจก่อนที่เขาจะพยายามกลับคืนร่างเดิมแต่เนื่องจากข้อมูลของเขาในดาต้าเบสขึ้นว่า ???? เนื่องจากไม่ทราบตัวตนว่าตอนนี้เธอคือใครระหว่างเอริเซ่หรือแม่มดม่วงจนเธอโกรธ
"ต่อไปนี้เจ้าจะเป็นโฮสต์และผู้สืบทอดนามของแม่มดม่วงแทนข้าที่แก่ชราไปแล้ว ต่อไปนี้เจ้าจะกลายเป็นแม่มดม่วงคนใหม่และสืบทอดคอนเซ็ปต์ Magic ต่อจากข้า"แม่มดม่วงบอกเอริเซ่เรื่องที่เธอเลือกเขาเป็นผู้สืบทอดของเธอ
"ผมยอมก็ได้ครับ"เอริเซ่ตอบแม่มดม่วงแล้วอีกฝ่ายก็สอนวิธีการใช้งานคัมภีร์เวทย์,วัตถุดิบเวทมนตร์และภูติรับใช้แบบพื้นฐานจนสำเร็จแล้วก็สลายหายไปท้นที
ก่อนที่เธอจะร่ายเวทย์ที่ชื่อ reparatio (เวทย์คืนสภาพ) ใส่ร่างของเธอจนกลับมาเป็นเด็กหนุ่มที่มีผมสีชมพูอมม่วงยาวถึงเอว,ตาสีอำพันที่มีนัยน์ตาเป็นรูปวงเวทย์สีชมพู,รูปร่างหน้าตาเหมือนผู้หญิงซึ่งสวมชุดคลุมแม่มดสีม่วงมีฮู๊ท,สวมถุงน่องสีม่วงมันเงาท้บชุดเลโอทาร์ดสีม่วง-ขาว,รองเท้าส้นสูงสีแดง,สวมสร้อยรูปดาวห้าแฉกและตรงเอวมีคัมภีร์เวทย์สีม่วงที่มึตรารูปดาวห้าแฉกและกระเป๋าวัตถุดิบเวทมนตร์และนึ่คือเอริเซ่ร่างต้นเวอร์ชั่นแม่มดม่วง
"ได้เวลาออกสำรวจแล้วล่ะ"เอริเซ่พูดแล้วเธอก็เริ่มออกเดินทางท้นทีแต่เพราะเขาย้งไม่ชินกับรองเท้าส้นสูงเลยหกล้มในครั้งแรก


ป้อมปราการอาโกบันด์,หุบเขาเออัส
เรดควีนและเหมยหลงได้มาลงจอดที่ป้อมปราการอาโกบันด์ สถานที่ล่าสุดทึ่ราชาทองคำ,ไมดาส ยูโทเปียอยู่และสู้กับผู้กล้าผู้มีสกิลโกงอย่าง Absolute Death จนชนะ
"นี่พวกเรามาช้าเกินไปหรือเปล่าน่ะ"เรดควีนในร่างหุ่นรบถามเหมยหลงเรื่องที่พวกเขามาถึงป้อมปราการอาโกบันด์ช้าเกินไป
"น่าจะใช่นะ"เหมยหลงตอบเรดควีนแต่แล้วชายวัยกลางที่สวมเกราะทองคำก็เดินออกมาจากป่าทึบพร้อมแบกกวางตัวใหญ่ออกมาวางไว้ที่พื้นแล้วเขาก็ทำการแปรธาตุพื้นดินและหญ้าให้กลายเป็นไฟเพื่อย่างกวางจนสุก
"พวกเจ้าต้องการให้ข้าเข้าร่วมปาร์ตี้ขอพวกเจ้าเพื่อหาทางเข้าไปยังอาณาจักรมนตราวาลิเอนอร์สินะ ข้าก็ไม่ค่อยชอบพวกขี้แพ้ที่เหิมเกริมในพลังโกงของพวกเขาจนประมาทน่ะ แต่เพื่อนของเจ้าคนหนึ่งโดนผนึกอยู่ในร่างหุ่นยนต์สินะ ข้าจะช่วยปลดผนึกร่างให้เธอคนนั้นก่อนละกัน"ชายวัยกลางคนบอกกับพวกเรดควีนพร้อมก้บที่เขาจะทำแปรสภาพคอนเซ็ปต์จาก Seal(ผนึก) เป็น Release(ปลดปล่อย)
ก่อนที่เรดควีนจะตะโกนด้วยความเจ็บปวดพร้อมแก๊สจากสมุนไพรแห่งการผนึกในร่างก็ออกมาจากทั่วร่างของเธอแต่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ความสามารถแบบนี้ ท่านคือราชาทองคำ,ไมดาส ยูโทเปียสินะ"เรดควีนถามชายวัยกลางคนที่ช่วยเธอด้วยความสงสัย
"ใช่แล้วล่ะ ข้ามีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Element หรือธาตุน่ะ"มิดาสตอบเรดควีนพร้อมบอกให้อีกฝ่ายลองกลับคืนร่างเดิมดู
"ก็ได้ครับ"เรดควีนตอบมิดาสแล้วเธอก็ทำการใช้คอนเซ็ปต์ประจำตัวของเธออย่าง Mecha(หุ่นรบ) ทำการแปลงร่างตัวเองกลับเป็นเอริเซ่เหมือนเดิมแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนทำให้เธอตะโกนเสียงดังว่า "เอ๋!!!!"
ก่อนที่เธอจะเริ่มร้องไห้เมื่อพบว่าตอนนี้ร่างหลักของเธอถูกล็อกไว้ที่เรดควีนและลองแปลงร่างอีกรอบพร้อมจินตนาการร่างมนุษย์ของเธอแล้วเธอก็ค่อยๆกลายร่างกลับมาเป็นเด็กหนุ่มที่มีผมสีชมพูอมม่วงยาวถึงเอว,ตาสีแดงที่มีนัยน์ตาเป็นรูปวงเวทย์สีชมพู,รูปร่างหน้าตาเหมือนผู้หญิงซึ่งสวมชุดคลุมแม่มดสีม่วงมีฮู๊ท,สวมถุงน่องสีม่วงมันเงาท้บชุดเลโอทาร์ดสีม่วง-ขาว,รองเท้าส้นสูงสีแดง,สวมสร้อยรูปดาวห้าแฉกและตรงเอวมีคัมภีร์เวทย์สีม่วงที่มึตรารูปดาวห้าแฉกและกระเป๋าวัตถุดิบเวทมนตร์ซึ่งก็คือเอริเซ่ร่างพืนฐานเวอร์ชั่นแม่มดม่วง
"กลับร่างเดิมได้สักที แต่ว่าตอนนี้มันคงจะไม่ใช่ร่างหลักของผมแล้วล่ะ"เอริเซ่พูดหลังจากที่เขาสามารถกลับมาร่างมนุษย์ได้แต่แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดและทรมานเนื่องจากร่างขอเขาเริ่มค่อยๆกลับคืนสภาพเป็นเรดควีนอีกครั้ง
ก่อนที่เขาจะกลายเป็นหุ่นรบที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ผู้หญิง,ตาสีแดง,มีหน้าอกขนาดคัพ E,ตัวสีแดงแถบดำที่มีลักษณะคล้ายเครื่องบินปึก 3 ชั้นยุคสงครามโลกครั้งที่ 1,เท้าเป็นรองเท้าส้นสูง,หัวเครื่องบินใบพัดอยู่ตรงกลางอกและมีปีกเหมือนเครื่องบินปีก 3 ชั้นอย่างเรดควันอีกครั้ง
"สรุปแปรธาตุให้เปลี่ยนจากคอนเซ็ปต์การผนึกให้กลายเป็นการปลดปล่อยก็ไม่สำเร็จสินะ"เรดควีนบ่่นเรื่องจากเธอต้องติดอยู่ในสภาพนี้ไปแบบถาวรและต้องหาทางกลับคืนร่างเดิม
"แสดงว่าพลังของพวกผู้รุกรานพวกนี้ไม่ได้ทำตามกฏของเกม Cyber Paradise ที่พวกเราเล่นกันแต่ทำตามกฏที่เทพีอินซิเดียสผู้ที่มารุกรานโลกเกมที่พวกเรารักและมีความทรงจำดีๆอย่างโลกที่พวกเราอยู่ในตอนนี้ที่เธอตั้งเอง เพราะปกติ ผู้เล่นที่ใช้พลังคอนเซ็ปต์ในการแปลงร่างตัวเองจะสามารถกลับคืนร่างได้ตามที่เขาหรือเธอต้องการ"เหมยหลงคิดเกี่ยวกับสาเหตุที่ว่าทำไมเอริเซ่ถึงไม่สามารถแก้การถูกผนึกการแปลงร่างได้
"พลังของพวกผู้กล้าไม่สิผู้รุกราน มันเหมือนกับพวกที่เปิดโปรแกรมโกงแล้วเหลิงว่าตัวเองเก่งที่สุด เทพที่สุดจนไม่ยอมฝึกฝนเลยจริงๆ"มิดาสบอกพวกเรดควีนแล้วพวกเขาทั้ง 2 คนก็ทำการขึ้นไปบนตัวของเรดควีนในสภาพเครื่องบินปีก 2 ชั้นเพื่อเตรียมตัวเดินทางต่อทันทีเพราะผู้เล่นอีก 3 คนกำลังจะมุ่งหน้าไปทีหาดไข่มุกแล้ว


ถนนใหญ่ในเขตซากเมืองเริ่มต้น
"อาณาจักรแห่งใหม่อย่างอาณาจักรมนตราเวลีอานอร์นี่อยู่ตั้งในเกาะนูเรเมียร์ทางทิศตะวันออกของทวีปศูนย์กลาง เห็นว่าแม่มดม่วงคนก่อนจะต้องการให้ผมไปทำภารกิจเพื่อให้คอนเซ็ปต์ที่ 2 ของผมอย่าง Magic หรือเวทมนตร์ยอมรับในฐานะผู้ถือครองคนใหม่ต่อจากเจ้านายคนก่อน"เอริเซ่พูดในขณะที่เขากำลังเดินทางผ่านถนนใหญ่ในแถบเมืองเริ่มต้นเพื่อไปยังป่าต้องมนตร์และหาดไข่มุกเพื่อไปยังท่าเรือที่ใกล้ที่สุด
ก่อนที่เขาจะเริ่มรู้สึกปวดท้องและต้องเข้าห้องน้ำโดยด่วนและพยายามจะถอดชุดและเคริ่องแต่งกายทั้งหมดออกแต่กลับพบว่ามันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายไปแล้วและไม่สามารถถอดได้
"ทำไมชุดมันกลายเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของผมไปแล้วนะเนี่ย"เอริเซ่ตะโกนเสียงดังหลังเขารู้ว่าชุดแม่มดม่วงนั้นไม่สามารถถอดได้และใส่แล้วคือใส่เลย
ก่อนที่เขาจะเห็นห้องน้ำสาธารณะบริเวณทางเข้าไปในป่าต้องมนตร์และเขาก็ขับถ่ายจนหมดไส้หมดพุงและรีบเดินทางเข้าไปในป่าต้องมนตร์ทันที
ในป่าต้องมนตร์
อดีตดันเจี้ยนป่าแรกที่ผู้เล่นทุกคนจะได้มาปะทะกับเหล่ามอนสเตอร์และอยู่ไม่ห่างจากเมืองเริ่มต้นมากนักแต่ตอนนี้ป่ากลับมีขนาดใหญ่จนกลืนเมืองเริ่มต้นไปแล้ว
"นี่สินะป่าต้องมนตร์ ก่อนเกมปิด ผมยังเคลียร์ภารกิจในเมืองไม่เสร็จเลยนะเนี่ย"เอริเซ่พูดในขณะที่ตัวเองกำลังเดินทางเข้าไปในป่าต้องมนตร์
ก่อนที่เขาจะเจอกับสิ่งมีชีวิตต่างๆมากมายในป่าไม่ว่าจะเป็นกวางขนเงิน,กวางขนทอง,แบดเจอร์แดงไปจนถึงนกพิราบสีรุ้งซึ่งส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยอันตรายแต่ถ้าหลงไปไกลๆก็มีโอกาศเจอภัยอันตรายได้ทุกเมื่อ
"นี่มันจะช้าเกินไปแล้ว จะถึงท่าเรือเมื่อไรกัน"เอริเซ่พูดแล้วเขาก็ทำการใช้คอนเซ็ปต์ Mecha(หุ่นรบ) แปลงร่างเป็นร่างหุ่นรบอย่างไนท์สตาร์เพื่อเร่งความเร็วในการออกจากป่าทันที
ในระหว่างการทางออกจากป่าต้องมนตร์
ไนท์สตาร์ก็เริ่มพบว่าเส้นทางม้นยิ่งไกลขึ้นจนสุดลูกหูลูกตาเหมือนม้นมีมนตร์สะกดที่ทำให้ทุกอย่างติดอยู่ในป่าแห่งนี้
"สงสัยเราคงจะต้องพักที่นี่ก่อนล่ะ"ไนท์สตาร์คิดแล้วเธอก็กลับคืนร่างเป็นเอริเซ่เหมือนเดิม
"ตอนนี้เรามี 2 คอนเซ็ปต๋ในร่างคือ Mecha หรือหุ่นรบและ Magic หรือเวทมนตร์ เราควรจะลองศึกษาจากดาต้าเบนก่อนละกัน"เอริเซ่พูดในขณะที่เขากำลังนั่งอ่านดาต้าเบสพร้อมหยิบคัมภีร์เวทมนตร์ที่ติดตัวเขามาอ่านด้วย
ก่อนที่กองไฟของเขาจะดับอย่างปริศนาพร้อมกับการที่เขามองเห็นหมอกขวันจำนวนมากลอยไปท้่วป่าพร้อมกับที่ทั้งพื้นป่าจะเกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงพร้อมกับการปรากฏของซากศพเดินได้ไม่ว่าจะเป็นซากศพที่สวมชุดพ่อค้า,ซากศพทหารรับจ้างไปจนถึงซากศพของหมูหมากาไก่ที่ตายเมื่อเข้าไปในป่าแห่งนึ้
"นี่มันป่าผีดิบหรือย้งไงกัน"เอริเซ่ตะโกนเสียงดังแล้วเขาก็พยายามสร้างอาณาเขตก้นการของพวกซอมบี้เหล่านี้
"ช่วยพวกเราด้วย"ฝูงซอมบี้พูดด้วยเสียงร้องโหยหวนและทรมาตในขณะที่พวกมันเริ่มเข้ามาใกล้อาณาเขตของเอริเซ่ทีละนิด
"น่ากลัวจังเลย ผมกลัวผีนะบอกตามตรง จิตอ่อนด้วยแถมนี่คือโลกของ Cyber Paradise ในอนาคตอันห่างไกลด้วย เราจะตายอย่างอนาจแบบนึ้ไม่ได้นะ"เอริเซ่พูดด้วยความหวาดกลัวเนื่องจากเขานั้นกลัวผีและจิตอ่อนอยู่แล้ว
ก่อนทึ่เขาจะรีบวิ่งออกไปจากป่านึ้ทันทีและเขาก็เห็นว่ามีชายหนุ่มที่มีร่างเน่าเฟะและหนอนยั้วเยี้ยะซึ่งสวมเสื้อขาดๆและขี่หนอนแมลงวันขนาดยักษ์พุ่งมาจากป่าต้องมนตร์และเขาคือโอเดียส,อัศวินแห่งหนอน(Odeus,The Knight of Maggot) อดีตอัศวินประจำเควสฝีกสอนการต่อสู้เบื้องต้นมี่ปัจจุบันได้กลายเป็นผู้ปกครองแห่งป่าต้องสาปและเมืองต้องสาป อดีตป่าต้องมนตร์และเมืองเริ่มต้นทึ่กลายเป็นรังของซอมบี้จำนวนมาก
"เจ้าหนูนี่ข้าจำได้ ข้าเคยสอนเจ้าเรื่องการต่อสู้พื้นฐานนี่ ทำไมเจ้าถึงสวยงามเหมือนนางฟ้านางสวรรค์อะไรแบบนึ้"โอเดียสบอกเอริเซ่เรื่องที่เขาจำหน้าของอีกฝ่ายได้
"คุณโอเดียส ทำไมคุณถึงกลายสภาพเป็นแบบนี้หรือคุณไปทำสัญญากับเจ้าแห่งความเน่าเปื่อย เทพแห่งคอนเซ็ปต์ ผู้ถือครองคอนเซ็ปน์แห่งโรคระบาดล่ะ"เอริเซ่ถามโอเดียสด้วยความสงสัย
"ในช่วงที่เกิดวันมหาวิบัติที่เหล่ามอนสเตอร์เริ่มรุกรานมายังเมืองเริ่มต้น ข้าและเหล่าอัศวิตพยายามจะต่อต้านการรุกรานของพวกอสูรกายเหล่านั้นในระหว่างที่ข้าพาพวกผู้รอดชีวิตอพยพไปยังเกาะทางทิศตะวันออกของเมืองเริ่มต้นแต่พวกมอนสเตอร์มันเยอะเกินไปจริงๆจนทำให้พวกข้าเริ่มล้มตายกันไปจนหมดในป่าต้องต้องมนตร์จนเหลิอแต่ข้าที่สิ้นหวังและต้องการพลังทึ่จะปกป้องเหล่าผู้รอดชีวิตให้ไปถึงเกาะแห่งนั้น จนท่านผู้เน่าเปื่อยได้มอบพรนั้นแก่ข้าจนกลายเป็นอวตารของท่านน่ะ"โอเดียสอธิบายประวัติของเขาให้เอริเซ่ฟังพร้อมกับบอกเส้นทางไปยังวาร์ปเกทที่ใกล้ที่สุดที่จะไปยังเกาะนูเนเมียร์ให้แก่อีกฝ่ายแต่ยังพูดๆไม้ทันจบ ลูกธนูปริศนาที่คลุมถุงใส่เครื่องหอมก็แทงใส่ร่างของเขาจนตายพร้อมกับเครื่องหอมนั้นได้ไหลเข้าไปในคอของเขาจนเขาเริ่มสลายไปเพราะโดนเครื่องหอมที่มีเกลือเป็นส่วนประกอบซึ่งเป็นเป็นพิษต่อพวกอันเดดต่อหน้าต่อตาเอริเซ่
"ลุงโอเดียสเป็นอะไรไหมครับ ลุงต้องบอกเส้นทางไปยังวาร์ปเกทที่ใกล้ที่สุดมาให้ผมนะ"เอริเซ่พยายามบอกโอเดียสให้ตื่นมาบอกถึงวาร์ปเกทที่ใกล้ที่สุดให้เขาเพราะเขาต้องรีบไปเกาะนูเมเรียร์
ก่อนที่เขาจะเห็นเด็กหนุ่มที่มีผมสีน้ำเงินสั้น,ตาสีแดง,มีหน้าตาธรรมดาซึ่งสวมเสิ้อยืดสีน้ำตาลและกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลและเขาคือโยชิ "ผู้กล้าสมุนไพร" (Yoshi "Herbal Hero") ผู้ถือครองพลังที่เอริเซ่ไม่สามารถตรวจสอบได้เนื่องจากไม่มีในระบบของเกม Cyber Paradise แต่ระบุคอนเซ็ปต์ได้อย่างเดียวว่า Absolute Herbs(สมุนไพรสัมบูรณ์)
"พวกเพลเยอร์ของเกม Cyber Paradise อย่างพวกคุณน่ะเป็นได้แค่หนูในกำมือของเทพีอินซีเดียสที่ส่งผมและเหล่าผู้กล้ามายึดโลกนี้จากพวกหมาแก่ๆไร้น้ำยาอย่างพวกเพลเยอร์เท่านั้น ผู้ที่จะทำให้ทั้งดาวไกอาและจักรวาล Cyber Paradise กล้บมาเข้าสู่ยุคทองอีกครั้งไม่ใช่พวกเพลเยอร์อย่างพวกคุณแต่เป็นพวกผู้กล้าอย่างพวกเราต่างหาก"โยชิบอกเอริเซ่เรื่องที่พวกเพลเยอร์ของเกม Cyber Paradise เป็นแค่หมาแก่ๆไร้น้ำยาที่ไม่มีทางเอาชนะหมาหนุ่มอย่างผู้กล้าของเทพีอินซีเดียสได้
"บอกไว้ก่อนนะเจ้าหนู พลังอย่างเดียวไม่สามารถตัดสินได้ทุกอย่างหรอก เราต้องวางแผนและวิเคราะห์จุดอ่อนของศัตรูด้วยว่าแพ้ทางอะไร ชนะทางอะไร ในฐานะที่พี่เป็นผู้เล่นของเกม Cyber Paradise มาก่อน"เอริเซ่พยายามอธิบายให้โยชิหัดวางแผนมั่งแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับพูดคำสั้นๆว่า "Absolute Herbs 'Spice Gas"
ก่อนที่จะเกิดควันที่เต็มไปด้วยเครื่องเทศเผ็ดจำนวนมากจนทำให้เอริเซ่ปวดแสบปวดร้อยตลอดพร้อมดาเมจ 400000 ที่ลอยออกมาจากร่างของเขา
"นี่เจ้าหนู พี่อุตส้าห์จะแนะนำอะไรดีๆให้ แต่หนูกลับปฏิเสธและใช้ความรุนแรงซะงั้น งั้นพี่ขอหนีก่อนดีกว่า พวกน้องก็เป็นได้แค่พวกเปิดโปรแกรมโกงในขณะที่พวกพี่เป็นผู้เล่นที่อาศัยฝีมือในการเล่นนะ"เอริเซ่พูดแล้วเขาก็กลายเป็นไนท์สตาร์แล้วเร่งความเร็วจนถึงหาดได้แต่กลับพบว่าท่าเรือที่จะไปยังเกาะนูเมเรียร์ดันถูกทำลายไปแล้วพร้อมบอกข้อความว่า อาณาจักรมนตราเวลิอานอร์ไม่ต้อนรับพวกพระเจ้าเทียมเท็จ ผู้ที่ทิ้งพวกเราไปเมื่อ 70,000 ปีก่อน ถ้าพวกเจ้าคิดจะเข้ามา พวกเจ้าต้องมีสถานะคือตายเท่านั้น"
ก่อนที่เอริเซ่จะตะโกนเสียงดังว่า "เกิดอะไรขึ้นเนึ่ย"


ทวีปศูนย์กลางบริเวณทิศตะวันตก
เอริเซ่,เหมยหลงและมิดาสกำลังเดินทางไปหาผู้เล่นของ Cyber Paradise อีก 2 คนอย่างอาสึนะ โรเซตต้าและไดอาน้า มูนไลท์ที่คาดว่าอยู่ที่เมืองเอลเดนเบิร์ก
"อีกกี่นาที พวกเราจะถึงเมืองเอลเดนเบิร์กเนี่ย"เหมยหลงกับมิดาสบ่นในขณะที่พวกเธอนั่งอยู่ในไนท์สตาร์ร่างรถสปอร์ต
"อีก 1 ชั่วโมงพวกเราก็จะถึงแล้วล่ะ"ไนท์สตาร์ตอบเหยหลงและมิดาสจนกระทั่งพวกเขาถึงเมืองเอลเดนเบิร์ก
ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในเมืองนั้นทันทึแล้วพบว่าทั้งเมืองนั้นมีรูปปั้นของแม่มดในชุดคลุมแม่มดสีม่วงมีฮู๊ดและสวมรองเท้าส้นสูงขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนน้ำพุ
"นี่เอริเซ่ ทำไมรูปปั้นแม่มดบนน้ำพุมันเหมือนนายจังเลยนะ"เหมยหลงถามเอริเซ่ด้วยความสงสัยเรื่องรูปปั้นแม่มด
"ผมมีความลับจะบอกนะ เหมยหลง ผมคือแม่มดม่วงรุ่นปัจจุบันน่ะ ผู้สืบทอดของแม่มดม่วงคนแรกผู้ซึ่งเป็นผู้สร้างนครเอลเดนเบิร์กและเป็นแม่มดม่วงรุ่นที่ 70,000 น่ะ"เอริเซ่อธิบายให้เหมยหลงรู้ว่าเขานั้นคือแม่มดม่วงรุ่นปัจจุบัน
"แสดงว่านายเป็นผู้ที่ได้รับคอนเซ็ปต์ที่ 2 อย่าง Magic หรือเวทมนตร์จากระบบผู้สืบทอดสินะ"เหมยหลงตอบเอริเซ่แตีแล้วชาวเมืองเอลเดนเบิร์กก็ออกมาต้อนรับแม่มดม่วงรุ่นปัจจุบันอย่างเอริเซ่พร้อมมอบเมืองนี้ให้พวกเขาใช้ฐานบัญชาการในการต่อกรกับเทพีผู้รุกราน
คฤหาสก์ไวโอเล็ต,เมืองเอลเดนเบิร๋ก
คฤหาสก์ประจำตระกูของแม่มดม่วงคนแรกทึ่ปัจจุบันกลายเป็นศาลากลางของเมืองและบ้านของแม่มดม่วงทุกรุ่น
"จากการทึ่สอบถามชาวบ้านแถวนึ้มาเหมือนกับว่าผู้เล่นที่ชื่ออาสึนะ โรเซตต้าและไดอาน่า มูนไลท์จะมาพักแถวนึันะ"เหมยหลงพูดด้วยความสงสัย
ก่อนที่เอริเซ่จะร่ายเวทย์เพื่อเปิดประตูของคฤหาสก์ไวโอเล็ตแต่แล้วหญิงสาวที่มีผมสีม่วงอ่อนยาวถึงเอว,ตาสีอำพัน,มีหน้าอกขนาดคัพ JJ ซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสไตล์อนาคตสีขาวขอบทอง,สวมรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีขาวขอบทองและเธอคืออาสีนะ โรเซ็ตต้าหรืออาสึนะ ผู้เล่นที่ได้สมญ่นามว่าราชินีมอนสเตอร์ ผู้มีคอนเซ็ปต์ประจำตัว 2 อย่างคือ Monster(อสูรกาย) และ Vehicle(ยานพาหนะ) และเด็กสาวที่มีผมสีเหลืองไฮไลท์สีขาวทรงโพนี่เทลยาวถึงเอว,ตาซ้ายสีฟ้า,ตาขวาสีอำพัน,มีหน้าอกขนาดคัพ CC ซึ่งสวมชุดเกราะสีเงินและเธอคือไดอาน่า มูนไลท์หรือไดอาน่า ผู้มีพลังคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Constellation(กลุ่มดาว) และ Lifeform(สิ่งมีชีวิต)
"สวัสดีนะ ท่านแม่มดม่วง ฉันชื่อว่าอาสึนะ โรเซตต้าหรืออาสึนะ ผู้เล่นของไซเบอร์พาราไดซ์ ผู้มีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Monster หรืออสูรกาย เป็นอดีตผู้เล่นระดับท็อป 200 ผู้มีสมญานามว่าราชินีอสูรกาย ส่วนคอนเซ้ปต์ที่ 2 อย่าง Vehicle หรือยานพาหนะนั้นได้มาจากตอนการปลดผนึกคอนเซ็ปต์ที่ 2 ของเทพแห่งคอนเซ๋ปต์"อาสึนะแนะนำตัวเองให้เอริเซ่รู้จักเธอ
"ส่วนฉันก็ไดอาน่า มูนไลท์หรือไดอาน่า ฉันมีคอนเซ็ปต์ประจำตัวคือ Constellation หรือกลุ่มดาว ส่วนคอนเซ็ปต์ที่ 2 ที่ได้รับมาจากเทพแห่งคอนเซ็ปต์คือ Lifeform หรือสิ่งมีชีวิต"ไดอาน่าแนะนำตัวเองให้เอริเซ่รู้จักเธอ
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 4 คนจะเดินเข้าไปในคฤหาสก์ไวโอเล็ตและคุยกันระหว่างเดินไปในคฤหาสก์
ภายในคฤหาสก์ไวโอเล็ต
"จะว่าไปที่นายบอกพวกเราเรื่องที่ตัวเองเป็นแม่มดม่วงตอนที่พวกเราถึงหน้าเมืองนี้ครั้งแรก นี่นายได้สืบทอดตำแหน่งจากแม่มดม่วงตอนไหนเหรอ"เหมยหลงถามเอริเซ่เรื่องที่อีกฝ่ายประกาศตัวเองว่าเขาเป็นผู้สืบทอดของแม่มดม่วงคนก่อน
"งั้นผมอธิบายเลยละกัน ตอนที่ผมเข้ามายังโลกของ Cyber Paradise หลังเหตุการณ์เดอะเอ็กโซดัส ผมได้สู้กับแม่มดม่วงเนื่องจากอีกฝ่ายทำท่าทางเหมือนจะเป็นศัตรูจนกระทั่งอีกฝ่ายได้ใช้เวทมนตร์อะไรบางอย่างคืนร่างผมจากไนท์สตาร์เป็นร่างปกติพร้อมกับที่ร่างอีกฝ่ายจะกลายเป็นควันและเข้าไปในร่างของผมพร้่อมกับชุดของเธอ"เอริเซ่อธิบายให้ทุกคนรู้เรื่องที่เขาเป็นผู้สืบทอดของแม่มดม่วงและเริ่มวางแผนกันเรื่องที่จะหาทางหยุดการเทอราฟอร์มของเทพีอินซิเดียสไม่ให้ขยายเกินกว่าทวีปศูนย์กลาง
ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้่ายกันไปในห้องเพื่อพักผ่อนกันเพือเตรียมตัวประชุมกันในช่วงวันพรุ่งนี้แต่ทว่าเอริเซ่กลับเดินไปที่ห้องสมุดเวทมนตร์เพื่อเตรียมตัวศึกษาเวทมนตร์ต่างๆที่แม่มดม่วงทุกคนต้องศึกษาจนกระทั่งเขาเดินไปนั่งอ่านคัมภีร์เวทมนตร์ที่แม่มดม่วงคนก่อนมอบให้
"ชุดแม่มดม่วงนั้นแท้จริงแล้วเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทชุดที่มีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายของเหลวสีที่สามารถปรับรูปร่างได้ตามที่ผู้ใช้่ต้องการและอิงอาศัยกับร่างของอีกฝ่ายแต่กระนั้นข้อเสียก็คือมันจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างของผู้ใช้้"เอริเซ่อ่านข้อมูลเกี่ยวกับชุดแม่มดม่วงในคัมภีร์เวทมนตร์
ก่อนที่เขาจะเดินไปดูกระจกบริเวณห้องของแม่มดม่วงที่ใช้ทำงานและพบว่าเงาของเขาในตอนนี้เป็นหญิงสาวที่มีผมสีชมพูอมม่วงยาวถึงเอว,ตาสีอำพันที่มีนัยน์ตาเป็นรูปวงเวทย์สีชมพู,มีหน้าอกขนาดคัพ OO ซึ่งสวมชุดคลุมสีม่วงมีฮู๊ททับชุดเลโอทาร์ดสีม่วง-ขาว,สวมถุงน่องสีม่วงม้นเงา,รองเท้าส้นสูงสีแดง,สวมสร้อยรูปดาวห้าแฉกและตรงเอวมีคัมภีร์เวทย์สีม่วงที่มึตรารูปดาวห้าแฉกและกระเป๋าวัตถุดิบเวทมนตร์ซึ่งก็๋คือร่างแม่มดม่วงของเขา
"ตอนนี้เงาสะท้อนของผมก็กลายเป็นแม่มดม่วง เอริเซ่ไปแล้วสินะ"เอริเซ่พูดในขณะที่เขามองเงาสะท้อนในกระจกแล้วก็เตรียมตัวไปนอนพักผ่อนที่ห้องของเธอเอง


Conversion
คอนเวอร์ชั่นหรือการกลายสภาพเป็นระบบของโลกที่จะทำการกลายสภาพคุณหรือเป้าหมายให้กลายเป็นสิ่งที่คุณต้องการผ่านคอนเซ็ปต์ประจำตัวของคุณ และถ้าคุณตกลงไปในดาวที่มีคอนเซ็ปต์ที่แตกต่างจากคุณ มีโอกาศ 90% ที่คุณจะกลายสภาพให้เหมาะก้บดาวดวงนั้น,9% ที่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นและ 1% ที่คุณจะตาย


รวมเรื่องสั้นจักรวาล Cyber Paradise Project


Planet Gaia
ดาวเรื่มต้นที่เป็นดาวศูนย์กลางที่ผู้เล่นหลายคนไม่ว่าจะใหม่หรือเก่าต้องเคยผ่านที่นึ่อยู่แล้วและเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่คล้ายดาวโลกไม่ว่าจะเป็นพืช,สัตว์,สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว,ไวรัสและสื่งมีชีวิตภูมิปัญญาชนิดอื่นๆแต่กระนั้นสิ่งมีชีวิตพวกนี้มีความคล้ายสิ่งมีชีวิตบนโลกที่สูญพันธุ์ไปแล้ว,สิ่งมีชีวิตยุคป้จจุบันหรือแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในตำนานหรือเป็นแค่เรื่องเล่า
ทวีปของดาวไกอามีดังต่อไปนี้
1.North Continent(ทวีปเหนือ):ทวีปที่อยู่เหนือสุดของดาวและเป็นทวีปที่เต็มไปด้วยหิมะและไม่ค่อยพบอารยธรรมเท่าไร
2.South Continent(ทวีปใต้):ทวีปที่อยู่ใต้สุดของดาวและมีความคล้ายทวีปเหนือเนื่องจากที่นี่เต็มไปด้วยหิมะแต่บริเวณใจกลางของทวีปนั้นมีป่าบรรพกาลซี่งเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่สาปสูญและอารยธรรมของพรีเคอร์เซอร์
3.Central Continent(ทวีปศูนย์กลาง):ทวีปที่เป็นศูนย์กลางของดาวและมีอารยธรรมหลากหลาบและยังเป็นที่ตั้งของเมืองเริ่มต้นอีกด้วย
3.West Continent(ทวีปตะวันตก):ทวีปทางตะวันตกของดาวและเป็นดินแดนแห่งอารยธรรม,วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
4.East Continent(ทวีปตะวันออก):ทวีปทางทิศตะวันออกของดาวและเป็นดินแห่งธรรมชาติ,ไสยเวทย์และความเชื่อ
5.Northwest Continent(ทวีปตะวันตกเฉียงเหนือ):1 ใน 4 ทวีปที่มีความทุรกันดารและไม่เหมาะกับการอยู่อาศัยเท่าไรนัก
6.Northeast Continent(ทวีปตะวันออกเฉียงเหนือ):1 ใน 4 ทวีปที่มีความทุรกันดารและไม่เหมาะกับการอยู่อาศัยเท่าไรนัก
7.Southwest Continent(ทวีปตะวันตกเฉียงใต้):1 ใน 4 ทวีปที่มีความทุรกันดารและไม่เหมาะกับการอยู่อาศัยเท่าไรนัก
8.Southeast Continent(ทวีปตะวันออกเฉียงใต้):1 ใน 4 ทวีปที่มีความทุรกันดารและไม่เหมาะกับการอยู่อาศัยเท่าไรนัก


Concept
พลังวิเศษของจักรวาล Cyber Paradise Project ที่อ้างอิงจากคอนเซ็ปต์ทุกอย่างทั้งที่มนุษย์สร้างหรือมีอยู่แล้วในธรรมชาติ
ผู้เล่นสามารถมีคอนเซ็ปต์ได้แค่ 2 คอนเซ็ปต์เท่านั้นได้แก่คอนเซ้ปต์แรกที่มีตั้งแต่ก่อนเริ่มเกมและคอนเซ็ปต์ที่ 2 ที่ได้จากระบบผู้สืบทอดแต่ทว่าพวก NPC และ Monster สามารถมีได้มากกว่า 1 คอนเซ็ปต์ในร่างและประเภทของ Concept มีดังนี้
-Singular Concept (ซิงกุลาร์คอนเซ็ปต์) :พลังวิเศษที่มีคอนเซ็ปต์แค่หนึ่งเดียว
-Dual Concept (ดูอัลคอนเซ็ปต์) :พลังวิเศษที่มีคอนเซ็ปต์ 2 อย่าง
-Multi-Concept (มัลติคอนเซ็ปต์) :พลังวิเศษที่มีคอนเซ็ปต์ตั้งแต่ 3 อย่างขึ้นไป


สารานุกรมจักรวาล Cyber Paradise Project


ไซเบอร์พาราไดซ์เป็นโลกวิดิโอเกมแนว MMORPG Sandbox ที่ผู้คนสามารถสร้างดวงดาวต่า่งๆของตัวเองได้โดยจะเบสออนจากคอนเซ็ปต์ต่างๆทั้งที่มนุษย์สร้างขึ้นและมีอยู่แล้วตามธรรมชาติโดยดาวดวงหนึ่งจะคอนเซ็ปต์เพียงหนึ่งเดียวหรือมีตั้งแต่ 2 คอนเซ็ปต์เป็นต้นไป


The Nicheness System
ระบบความเฉพาะทางเป็นระบบที่เสริมเกี่ยวกับระบบเวทมนตร์ของเกม Cyber Paradise อย่างคอนเซ็ปต์ซึ่งอ้างอิงจากคอนเซ็ปต์ต่างๆทั้งที่มีอยู่แล้วตามธรรมชาติและมนุษย์สร้างขึ้นโดยความแข็งแกร่งและความหลากหลายของคอนเซ็ปต์แต่ละอย่างนั้นจะขึ้นอยู่กับความเฉพาะทางของคอนเซ็ปต์นั้นๆโดยคอนเซ็ปต์ยิ่งมีคำจำกัดความหรือหมวดหมู่มากเท่าไร ความแข็งแกร่งและความหลากหลายของพลังจะยิ่งมากขึ้นเท่าไรจะทำให้ความสามารถนั้นหลากหลายและยิ่งคำจำกัดความหรือหมวดหมู่น้อย ความหลากหลายและความแข็งแกร่งจะทำให้ความสามารถนั้นจำกัด
ยกตัวอย่างเช่น
Sword(ดาบ)->Weapon(อาวุธ)->Tool(เครื่องมือเครื่องใช้)->Humanity(มนุษชาติ)
 ->Iron(เหล็ก)/ฺBronze(สำริด)->Metal(โลหะ)->Periodic Table(ตารางธาตุ)
 ->Wood(ไม้)->Tree(ต้นไม้)->Plant(พืช)->Lifeform(สิ่งมีชีวิต)->Life(ชีวิต)


The Successor System
ระบบผู้สืบทอดคือระบบที่ผู้เล่นจะต้องทำภารกิจบางอย่างกับ NPC คนนั้นๆให้สำเร็จหรืออีกฝ่ายนั้นเลือกคุณโดยคุณจะได้รับตำแหน่งและคอนเซ็ปต์ประจำตัวของ NPC คนนั้นมาเป็นคอนเซ็ปต์ที่ 2 แต่คุณจะยังไม่สามารถใช้งานได้ในครั้งแรกแต่ต้องทำภารกิจในการทำให้คอนเซ็ปต๋ที่ 2 ยอมรับก่อน


The Trinity Gods
ไตรเทพคือเทพผู้สร้างจักรวาลในเกม Cyber Paradise ซึ่งเป็นตัวแทนของคอนเซ็ปต์ทั้ง 3 อย่างเช่นกฏเกณฑ์,ความสมดุลและความโกลาหล มีสมาชิกด้งต่อไปนี้
1.เทพีผู้สร้าง/เทพีแห่งกฏเกณฑ์(The Creator Goddess/Goddess of Order)
โดเมน:Order,Creation,Life,Technology,Science,Civilization,Deity
2.เทพีผู้ทำลาย/เทพีแห่งความโกลาหล(Goddess of Destruction/ Goddess of Chaos)
โดเมน:Chaos,Destruction,Magic,Belief,Nature,Demon
3.เทพีผู้เป็นกลาง(Neutral Goddess)
โดเมน:Balanced,Creation-Destruction,Life-Death,Magitek,Science-Belief,Nature-Civilization,Demon God, Humanity
The Conceptual Gods
เทพแห่งคอนเซ็ปต์เป็นเทพที่ถือกำเนิดหลังจากไตรเทพถือกำเนิดขึ้นมาและพวกเขาสามารถถือครองโดเมนได้แค่เพียง 1 โดเมนเท่านั้นซึ่งต่างจากไตรเทพที่ถือครองได้หลายโดเมนและพวกเขามีจำนวนมหาศาลและยังเป็นอนันต์ เทพแห่งคอนเซ็ปต์ที่เด่นๆมีดังนี้
1.Warmonger(จอมกระหายสงคราม)
โดเมน:War
2.The Lady of Emotion(สตรีแห่งอารมณ์)
โดเมน:Emotion
3.The Decay One(ผู้เน่าเปื่อย)
โดเมน:Disease
4.The Magic Empress(จ้กรพรรดินีมนตรา)
โดเมน:Magic
5.The Beast King(ราชาอสูร)
โดเมน:Beast
6.The Humanity Avatar(อวตารแห่งมนุษยชาติ)
โดเมน:Humanity
7.The Anti-God(เดอะแอนติก็อด)
โดเมน:Void
8.The Undivided One(ผู้ไม่แบ่งแยก)
โดเมน:Concept


รวมเรื่องสั้นภายใต้มุมมองของ NPC ในเกม Cyber Paradise ตั้งแต่ปีที่ 0 ของช่วงอัลฟ่าเทสจนถึงอนาคตหลังเกมปิดตัวลงในปีที่ 70,000


ฝ่ายต่างๆของเกม Cyber Paradise มีดังต่อไปนี้
1.Order(กฏเกณฑ์):กองทัพส่วนใหญ่เน้นเทคโนโลยี,ความสร้างสรรค์,วิทยาศาสตร์และประกอบด้วยเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาที่อยู่ฝ่ายเทพีผู้สร้าง
2.Chaos(ความโกลาหล):กองทัพเน้นเวทมนตร์,การทำลายล้างความเชื่อและประกอบด้วยเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาที่อยู่ฝ่ายเทพีผู้ทำลาย
3.Neutral(เป็นกลาง):กองทัพที่เน้นเป็นกลางและไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดและสามารถใช้คอนเซ็ปต์ได้ทุกฝ่าย
4.War(สงคราม):กองทัพนี้จะเต็มไปด้วยเหล่านักรบผู้กระหายสงคราม ต้อนรับเฉพาะผู้ที่มีคอนเซ็ปต์เกี่ยวกับสงครามเท่านั้น
5.Emotion(อารมณ์):กองทัพนี้จะประกอบด้วยนักรบผู้ที่ปล่อยให้อารมณ์ทั้งหมดในร่างทำตามสิ่งที่จิตใจปรารถณาโดยไม่มีของเขต ต้อนรับเฉพาะผู้ที่มีคอนเซ็ปต์เกี่ยวกับอารมณ์เท่านั้น
6.Disease(โรคระบาด):กองท้พนี้จะประกอบด้วยอาวุธชีวภาพทุกอย่างและจะแพร่กระจายโรคระบาดไปทัวยจักรวาล ต้อนรับเฉพาะผู้ที่มีคอนเซ็ปต์เกี่ยวก้บโรคระบาด,การรักษาและวิทยาศาสตร์เท่านั้น
7.Magic(ไสยเวทย์):กองทัพนี้จะประกอบด้วยเหล่าพ่อมดแม่มด,ดรูอิดและพ่อมดพ่อผีเป็นหลัก กองทัพนี้จะแพร่กระจายเวทมนตร์ไปท้่วจักรวาล ต้อนรับเฉพาะผู้ที่มีคอนเซ็ปต์เกี่ยวกับความเชื่อและไสยเวทย์เท่านั้น
8.Beast(อสูรกาย):กองท้พนี้จะประกอบด้วยอสูรกายรูปแบบต่างๆที่พร้อมจะทำลายจักรวาล ต้อนรับเฉพาะผู้ที่มีคอนเซ็ปต์เกี่ยวก้บมอนสเตอร์และอสูรกาย
9.Humanity(มนุษยชาติ):กองทัพนี้จะประกอบด้วยมนุษย์และอมนุษย์ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ พวกเขาสามารถใช้คลื่นมนุษย์เพื่อยึดจักรวาลมาเป็นของตัวเอง ต้อนร้บเฉพาะผู้ที่มีคอนเซ็ปต์เกี่ยวกับมนุษยชาติเท่านั้น
10.Void(ความว่างเปล่า):กองทัพนีัจะทำให้ทั้งจักรว่าลกลับสู่ความว่างเปล่าเพื่อเริ่มต้นยุคใหม่ กองทัพนี้ไม่สามารถเข้าร่วมได้และจะเป็นบอสของเกมในทุกๆอีเว้นต์
11.Undivided(ไม่แบ่งแยก):กองทัพนี้ประกอบด้วยผู้มีพลังคอนเซ็ปต์อื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับฝ้ายหลักๆทั้ง 10 ฝ่ายและต้อนรับทุกฝ่ายโดยไม่สนใจว่าคอนเซ็ปต์นั้นจะเกี่ยวกับฝ่ายของตัวเองหรือไม่


Cheat Skill
สกิลโกงเป็นพลังที่มีความคล้ายคลึงกับพลังคอนเซ็ปต์ที่มีอยู่ในเกม Cyber Paradise อยู่แล้วแต่มีข้อแตกต่างคือผู้ใช้สามารถมีได้ไม่จำกัด,คอนเซ็ปต์หลักจะขึ้นด้วยคำว่า Absolute(สัมบูรณ์) และสามารถพัฒนาตัวเองจนกลายเป็นเวอร์ชั่นสัมบูรณ์ได้ เนื่องจากมันเป็นการลอกเลียนแบบของเทพีอินซิเดียสซึ่งพยายามจะทำให้พวกนีทต่างโลกเหนือกว่าผู้เล่น Cyber Paradise ทุกด้านทำให้มันถูกเรียกว่าพลังคอนเซ็ปต์ก็อปเกรด AAA จากเหล่าผู้เล่นของเกม


ในโลกไซเบอร์พาราไดซ์ในช่วงระหว่างเหตุการณ์ Operation:Isekai ที่เริ่มทำการเทอราฟอร์มดาวไกอาให้กลายเป็นดาวแฟนตาซียุคกลางเพื่อเอาใจพวกนีทต่างโลกพร้่อมกับเหล่าเทพแห่งคอนเซ็ปต์เริ่มทำการปลดล็อกคอนเซ็ปต์ที่ 2 ให้ผู้เล่นทุกคน และนี่เรื่องราวของกลุ่มผู้เล่นใหม่ที่เคยเล่น Cyber Paradise ในสัปดาห์สุดท้ายที่โดนส่งไปในเขตทุรกันดารอย่างทวีปตะวันออกเฉียงใต้
ตัวละครหลัก
1.ลิลิธ อีโรติก้า ลา ฟองเตนน์(Lilith Erotica la Fontaine)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ลิลิธ
คอนเซ็ปต์:Transformation(แปลงร่าง)/Goetic Lovecraft(โกเอทิค เลิฟคราฟ)
2.อาโออิ คิริว(Aoi Kiryu)
เพศหญิง อายุ 16 ปี
ชื่อเล่น:อาโออิ
คอนเซ็ปต์:Superhuman(ผู้มีพลังเหนือมนุษย์)/Emotional(อารมณ์)
3.แม็กซ์ ไบรน์(Max Brine)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:แม็กซ์
คอนเซ็ปต์:Food(อาหาร)/Drink(เครื่องดื่ม)
4.โยอิมิยะ ซากิ(Yoimiya Saki)
เพศหญิง อายุ 14 ปี
ชื่อเล่น:ซากิ
คอนเซ็ปต์:Festival(เทศกาล)/Zodiac(จักรราศี)


ริกิมีพี่ชายฝาแฝดชื่อริคุ สมัยเด็กๆ สนิทกันมากแต่พอเรียนจบทำงานต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเองทั้งสองเป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นตอนอายุเจ็ดขวบทั้งสองแยกทางกัน สองพี่น้องย้ายมาอยู่กับพ่อที่ไทยเรียกได้ว่าตอนนี้เป็นคนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ที่จะดูเป็นญี่ปุ่นอยู่บ้างก็ตรงชื่อนี่แหละ ริกิทำงานอยู่บริษัทผลิตสินค้าอุปโภคชื่อดังในตำแหน่งผู้จัดการภูมิภาค ความเก่งกาจทำให้ก้าวขึ้นระดับสูงทั้งที่อายุยังน้อย ส่วนริคุนั้นทำงานอยู่บริษัททำสารคดีชื่อดังในสิงคโปร เพราะอยู่ห่างกันมากเลยทำให้ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ ครั้งสุดท้ายที่เจอกันก็ตอนงานแต่งของริคุที่สิงคโปร
อีเมล์ที่ถูกส่งมาจากภรรยาของริคุทำให้ริกิอ่านทวนอยู่สองครั้งก่อนจะส่งข้อความและเบอร์ติดต่อกลับไป ถ้าเรื่องที่เขาอ่านอยู่เป็นเรื่องจริง ทำไมทางนั้นถึงได้พึ่งติดต่อมาทั้งๆ ที่ผ่านมาเกือบครึ่งปีแล้ว
มีสายคอลเข้ามาจากแอปดังที่ใช้กันไปทั่วโลก ริกิเอื้อมมือไปกดรับทันที แม้แอคจะไม่คุ้นแต่เขาเดาได้ว่าต้องเป็นหลินภรรยาของพี่ชายฝาแฝดนั่นเอง
"หลินค่ะ คุณริกิ" เธอเอ่ยบอก
"ริกิเฉยๆ ก็ได้ครับ สบายดีไหมครับ" ริกิย้อนถามไป
"สบายดีค่ะ หลินคิดอยู่นานว่าจะติดต่อคุณดีหรือไม่ ริคุเขาหายไปไม่ติดต่อมาจนหลินต้องไปถามที่บริษัท แต่เขากลับบอกว่าริคุไปทำสารคดี อยู่ในที่ๆ ติดต่อไม่ได้ หลินไม่เชื่อเพราะเขาไปทำสารคดีที่ไหนเมื่อไหร่เขาจะบอกหลินก่อนไปเสมอ" น้ำเสียงเธอดูกังวลจนริกิรู้สึกได้
"ใจเย็นๆ ครับ ไหนลองเล่ารายละเอียดให้ผมฟัง" ริกิเอ่ย
"ค่ะ เมื่อหกเดือนที่แล้ว ริคุได้จดหมายฉบับหนึ่งจากเพื่อน คุณรู้ใช่ไหมคะว่าริคุชอบเรื่องลึกลับ พวกผีสางอะไรอย่างนี้" เธอย้อนถาม ทำให้เขาอดนึกไปถึงสมัยเรียนมหาลัยไม่ได้ เพราะหมอนี่ชอบเรื่องแบบนี้แบบสุดๆ ที่ไหนที่เขาว่าเฮี้ยนหรือแรงมักจะลากเขาไปเสมอ โดยเฉพาะการไปเยี่ยมแม่ทุกหน้าร้อนที่ญี่ปุ่น จริงๆ วัตถุประสงค์ไม่ได้ไปเยี่ยมแม่จริงๆ อย่างที่คิด แต่ไปร่วมแคมป์เปญท่องเที่ยวล่าผีที่มีทุกฤดูร้อนต่างหาก ทั้งนั่งแท็กซี่ไปตามจุดที่ว่าเฮี้ยนหรือนั่งรถไฟไปที่ที่ว่ากันว่าเป็นแหล่งรวม ตัวริกิเองก็มองสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงพลังงานอย่างหนึ่ง ดังนั้นเวลาถูกลากไปจึงไม่เคยปฏิเสธ
"ครับ"
"พอริคุอ่านก็ทำท่าตื่นเต้น บอกว่าจะไปเซอร์เวย์เสียหน่อย ตอนแรกหลินก็คิดว่าเขาพูดเล่นๆ อีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมาเขาก็มาบอกว่าบริษัทออกค่าเดินทางและที่พักให้ อาจจะตามไปทำสารคดีทีหลัง หลังจากนั้นไม่กี่วันเขาก็เดินทางไป และหลินไม่ได้ข่าวเขาอีกเลย" ได้ยินเสียงเธอร้องไห้ผ่านมาทางโทรศัพท์
"เรื่องนี้เดี๋ยวหาข้อมูลก่อนได้ไหมครับ ตอนนี้ผมไม่มีอะไรอยู่ในมือเลย" ริกิบอกตามตรง เข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจู่ๆ มาเล่าให้ฟังแบบนี้จะให้เขาแสดงความคิดเห็นทั้งที่ไม่รู้คงไม่ได้
"เดี๋ยวหลินจะส่งรายละเอียดให้ทางเมล์ ยังไงรบกวนด้วยนะคะ หลินไม่รู้จะไปพึ่งใครจริงๆ"
"ครับ ทำใจให้สบายครับ ริคุเป็นพี่ชายผมเหมือนกัน" ริคุไม่รู้จะปลอบใจอะไรมากกว่านี้ เขาค่อยๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ นึกถึงเรื่องเก่าๆ สมัยที่ถูกริคุลากไปนั่นมานี่ตลอด ถึงเขาจะไม่กลัวแต่บางครั้งที่ที่ไปทั้งเปลี่ยวทั้งอันตราย รอดมาได้ถือว่าบุญสุดๆ แล้ว
ริกิจบบริหารและริคุจบโบราณคดี ไม่แปลกที่เขาจะชอบเรื่องพวกนี้ ชอบจนกลายเป็นหลงใหล แถมยังได้เพื่อนดีชักนำไปทำงานบริษัทดังจนกระทั่งได้แต่งงานอยู่ที่นั่น เวลาเจอริคุทีไรเขามักจะเล่าเรื่องที่ไปเจอะเจอให้ฟังอยู่เสมอ เล่าจนริกิรู้สึกรำคาญแต่ก็ยังตั้งใจฟังจนหมอนั่นเงียบไปเอง ริกินึกไม่ออกว่าคนอย่างหมอนั่นจะหายไปได้ยังไง ปกติเป็นคนรอบคอบเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ฟังจากที่หลินเล่ามันต้องมีอะไรสักอย่าง ตอนนี้เขาชักเป็นห่วงพี่ชายฝากแฝดเขาเสียแล้ว เซนต์สัมผัสที่เขาเคยมีพอโตขึ้นมันก็หายไปเซนต์ที่ว่าก็คือความรู้สึกเวลาที่แฝดอีกคนหนึ่งเกิดเรื่องอุบัติเหตุหรืออะไรสักอย่าง อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่ห่างไกลกันเป็นเวลานานจึงทำให้ไม่มีเซนต์แบบนั้นอีกแล้ว
ริกิเคลียงานที่คั่งค้างอยู่จนเสร็จยื่นใบขอลาพักงานกับผู้ดูแลโดยตรงหลังจากที่ได้อ่านรายละเอียดต่างๆ ที่หลินส่งให้ มันไม่ธรรมดาอย่างที่หลินสงสัย เขาปรึกษาพ่อและพ่อเองเป็นคนจัดการเรื่องเอกสารให้ พ่อพอมีเส้นสายอยู่บ้างอยู่บ้านนี้เมืองนี้มีเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินไม่เสียหาย ริกิติดต่อแม่ที่โตเกียวแม้แม่จะหย่ากับพ่อแล้วแต่แม่ยังอยู่คนเดียวเพราะแม่เป็นผู้หญิงทำงานการดูแลบ้านและลูกจึงไม่ค่อยดีนักทำให้พ่อขอหย่าและรับทั้งคู่มาเลี้ยงเอง
รออยู่เกือบเดือนกว่าเอกสารต่างๆ จะเรียบร้อยแต่ก็เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทางบริษัทเองไม่มีปัญหาอะไรอนุมัติให้ริกิพักงานตามที่ขอมา
เขาบินจากกรุงเทพมาที่โตเกียวในอาทิตย์ถัดมาช่วงปลายฤดูหนาว หิมะกำลังเริ่มละลายเพื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ แม่ขับรถมารับเขาที่สนามบิน
"ดีใจที่ลูกมา" แม้เข้ามากอดกริกิที่ไม่เจอกันนาน ครั้งสุดท้ายที่เจอกันทั้งคู่สูงเลยหัวไปนิดเดียวแต่ตอนนี้มันเลยไปมากแล้ว
"ดีใจที่เจอแม่เหมือนกัน" กอดร่างเล็กของแม่เอาไว้
"ไปกันเถอะแม่จอดรถเอาไว้ที่ลานจอดรถ" เดินนำริกิออกจากอาคาร แม้แม่อายุมากแล้วแต่ยังปราดเปรียวว่องไวไม่ต่างจากสมัยสาวๆ สักนิด แม่ของริกิเป็นคนเก่งมีลูกน้องอยู่ในทีมเก่งๆ หลายคนเช่นกัน ตั้งแต่เขาจำความได้ก็เห็นแม่ใส่เสื้อกาวน์สีขาวมาตลอด
"เดินทางเป็นยังไงบ้าง" แม่เอ่ยถาม ขณะที่เลี้ยวรถออกจากลานจอดรถ
"นอนไม่ค่อยหลับครับที่นั่งแคบ" ริกิบอกตามตรง
"เดี๋ยวถึงบ้านก็นอนหลับให้เต็มที่" แม่บอกยิ้มๆ
การที่มีบ้านหลังใหญ่อยู่กลางเมืองไม่ใช่เรื่องง่าย แต่แม่ของริกิสามารถซื้อบ้านหลังนี้ได้ แม่เป็นนักวิจัยและเป็นอาจารย์อยู่ในมหาลัยชื่อดัง ริกิเคยคิดว่าถ้าได้เรียนที่นี่น่าจะดีกว่าแต่พ่อกลับบอกว่าการที่มีแม่อยู่ในตำแหน่งสูงคนอื่นๆ จะพลอยคาดหวังกับตัวเราแล้วเมื่อเราทำไม่ได้หรือทำไม่เท่าสิ่งเหล่านั้นมันจะกลับมาทำร้ายตัวเอง ดังนั้นพ่อจึงเลือกที่จะพาทั้งคู่ไป
ตอนเด็กๆ เขาไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้ง แม่เขาเก่งเกินกว่าจะเป็นแค่แม่บ้านที่คอยดูแลพวกเขา
"เอากระเป๋าเข้ามา" ทุกอย่างในบ้านสั่งด้วยมือถือ เป็นบ้านที่เต็มไปด้วยระบบคอมพิวเตอร์ สมกับเป็นบ้านของแม่
"รหัสแม่คงไม่ต้องบอกลูกนะ" เพราะแม่ยังรักทั้งสองคนดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านนี้เกี่ยวข้องกับทั้งคู่
"ตอนลูกบอกว่าให้แม่ช่วยทำเอกสารเรียกตัวลูกมา ตอนนั้นแม่ยังงงๆ โชคดีที่มีเส้นสายอยู่เลยไม่ยุ่งยาก" แม่หยิบน้ำน้ำชาส่งให้ริกิ
"แม่ครับ ผมมาตามหาริคุ" ริกิไม่รีรอรีบบอกทันที
"มาตามหาริคุ เด็กนั่นไม่ได้อยู่กับลูกเหรอ" แม่ยังไม่รู้ว่าริคุแต่งงานแล้ว
"แม่ริคุไปทำงานที่สิงคโปร ทำงานบริษัทสารคดี เขาหายตัวไปหกเดือนแล้ว" ริคุบอกกับแม่ สีหน้าแม่ดูตกใจริมฝีปากสั่นระริก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้
"ทำไมแม่ไม่เคยรู้เรื่อง" น้ำเสียงน้อยใจ
"ผมเองก็พึ่งรู้เรื่อง" ริกิระบายลมหายใจ
"ริคุชอบเรื่องลึกลับ เรื่องผี เรื่องเหลือเชื่อ แม่ก็รู้" ริกิทวนความจำ
"อึ่ม" เอื้อมมือไปหยิบทิชชู่ซับน้ำตา
"มีคนส่งจดหมายไปหาเขา เชิญเขามาที่นี่" ส่งเอกสารที่ปริ้นออกมาให้แม่ดู
"เขามาที่นี่และไม่ได้ติดต่อกลับไปอีกเลย จนกระทั่งภรรยาเขาโทรมาหาผม" ริกิถอนหายใจ แม่หลับตาลงเรื่องของลูกชายที่แม่ไม่รู้มีเพิ่มมาอีกแล้ว
"ผมจะไปตามหาจากข้อมูลที่ผมมี จริงๆ อยากได้คนในพื้นที่ แม่พอจะแนะนำได้ไหมครับ" ตอนนี้เขามีแต่จะต้องขอความช่วยเหลือจากแม่เท่านั้น
"ได้สิลูก เดี๋ยวแม่จะหาคนที่ไว้ใจได้และสามารถพาลูกไปตามหาพี่เขาได้อย่างปลอดภัย" แม่เอ่ยเสียงเครือเดินไปหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย
"นายอยู่ไหน ชั้นมีเรื่องขอให้ช่วยหน่อย ชั้นช่วยนายมาหลายครั้ง นายก็ต้องช่วยชั้นบ้างสิ" เสียงแม้แข็งเสียจนริกิสะดุ้ง
"ลูกชายชั้นหายตัวไป เออนั่นแหละ แฝดคนพี่ นายมีคนไว้ใจไหม ได้สิถ้าเป็นหมอนั่นอาจจะเป็นเพื่อนลูกชั้นก็ได้" เสียงแม่หัวเราะ
"ให้มาที่บ้าน มาคุยรายละเอียดกัน ตามหาคนหายคิดว่าระดับนายคงจัดการได้ไม่ยาก หวังว่าเจ้าเด็กนั่นคงไม่พาลูกชั้นไปทำอะไรห่ามๆ นะ" แม่กดวางโทรศัพท์ไปแล้ว
"หาได้แล้ว ลูกชายเพื่อนแม่เอง เป็นนักสืบ คงช่วยลูกได้เยอะ" แม่ยิ้มบางๆ
"ขอบคุณครับ" ริกิถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยตอนนี้เขาก็วางใจได้ในระดับหนึ่ง
ริกิพึ่งรู้เหมือนกันว่างานที่แม่ทำนั้นเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโตมากมาย ทั้งช่วยเหลือและเอาผิด งานวิจัยของแม่มีส่วนช่วยเหลือสังคมมากโข เมื่อก่อนเขาเคยเกลียดแม่ที่ไม่ดูแลเขาแต่ตอนนี้เขาภูมิที่มีแม่แบบนี้ แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่แม่ก็ยังคือแม่อยู่ดี
"เดี๋ยวแม่ทำเนื้อผักพริกหยวกให้นะ" เมนูอาการที่ฝาแฝดทั้งคู่ชอบกิน
"ครับ" ยิ้มกว้าง ไม่ได้กินฝีมือแม่มานานแล้ว แม่เดินไปที่ตู้หยิบพริกหยวกกับเนื้อออกมา แม้จะเป็นนักวิจัยเก่งขนาดไหนก็ยังเป็นแม่บ้านอยู่ดี เมื่อสมัยเด็กๆ ริกิชอบมองแม่ที่ใส่ผ้ากันเปื้อนทำสงครามอยู่กับอาหาร ที่เป็นแบบนั้นเพราะแม่มักหน้านิ่วคิ้วขมวดเวลาเลือกวัตถุดิบมาทำอาหาร เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงดนตรี ริกิค่อยๆ เอนกายพิงพนักโซฟาจนกระทั่งผล็อยหลับไป
"โอ๊ะเจ้าเด็กคนนี้" แม่ยิ้มออกมา เอาที่ครอบมาครอบอาหารเอาไว้ เดินไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้ เดินทางมาหลายชั่วโมงคงเพลียอยู่ไม่น้อย ปล่อยให้หลับเต็มอิ่มเดี๋ยวตื่นมาค่อยอุ่นให้ใหม่
เสียงแม่คุยอยู่กับใครบางคนทำให้ริกิลืมตาตื่นขึ้นมา ตรงหน้ามีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผิวเข้มตัดผมสั้นจนเกือบจะเป็นสกิลเฮดนั่งคุยกับแม่อยู่ เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นปิดปากหาว
"ตื่นแล้วเหรอ นี่คนที่จะมาช่วยลูก เป็นลูกชายเพื่อนแม่ เจ้าหนูอะโซ" แม่แนะนำ
"ผมโตเลยคุณไปแยะแล้วครับ" คนถูกแนะนำทำเสียงขุ่น
"ก็ยังเป็นเจ้าหนูอะโซของชั้นอยู่ดี" แม่หัวเราะ
"นี่แฝดน้องริกิ ส่วนคนที่หายไปแฝดพี่ริคุ"
"ผมคุยรายละเอียดกับคุณแม่คุณแล้ว ก่อนหน้านี้เคยมีคนมาให้ผมตามสืบเหมือนกัน แต่ไม่กี่วันก็มาขอยกเลิก ผมเลยไม่ได้ใส่ใจอะไร จนกระทั่งได้เห็นวันนี้" เขาเอ่ยบอกกับริกิ
"คงไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายใช่ไหม แค่ตกเขา หลงป่า หรืออะไรแบบนี้" ริกิไม่อยากคิดถึงเรื่องที่มันร้ายแรงกว่านี้ เขายังเชื่อว่าริคุต้องติดอยู่ที่ไหนสักที่และหมอนั่นกำลังลำบากจึงออกมาไม่ได้
"ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ จนกว่าจะไปเห็นกับตา" เขายิ้มที่มุมปาก ดูแล้วเป็นผู้ชายที่อวดดีชะมัด
เสียงท้องของริกิคำรามไม่ไว้หน้าเจ้าของเลย แม่หัวเราะออกมาขำๆ รีบลุกเอาเนื้อผักกับข้าวเข้าเวฟอุ่นให้ มาถึงนอนเลยจะไม่ให้หิวได้ยังไง หมอนั่นยังกล้ันขำอยู่ริกิถลึงตาใส่
"ผมไปล้างหน้าก่อน" ลุกจากโซฟาเดินเข้าห้องน้ำไป
"น่ารักใช่ไหมลูกชายชั้น" แม่เอ่ยบอกกับอะโซ
"ครับ" สุดท้ายก็ปล่อยก๊ากออกมา
"ดูแลดี ไม่งั้นชั้นเอานายตายแน่" แม่ขู่
"ไปขู่ตาแก่นั่นเถอะ" อะโซย้อน
"นายก็รู้ชั้นเอาจริง ทั้งคู่นั่นแหละ" เสียงเตาไมโครเวฟดังกริ๊งอาหารที่อุ่นไว้ได้ที่แล้ว ริกิออกมาจากห้องน้ำหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าเช็ดตาเดินตรงไปหาแม่ที่โต๊ะอาหาร ไม่ได้กินฝีมือแม่มานานจนกระทั่งถึงตอนนี้เขายังจำรสชาติมันได้ดี


ถึงแม้จะไม่เป็นอะไรมากแต่หมอบอกว่าให้นอนดูอาการสักหนึ่งคืนก่อนแล้วค่อยออกจากโรงพยาบาล ริกินึกถึงตอนที่อยู่บ้านเคยต้องนอนโรงพยาบาลแต่หมอบอกไม่เป็นไรให้กลับบ้านเลย ปรากฏว่ากลับบ้านอาการหนักจนต้องหามส่งโรงพยาบาลกลางดึกที่โรงพยาบาลเดิมแถมหมอเจ้าของไข้ไม่สนใจอีก นึกแล้วน่าโมโหชะมัด ดูต่างกันราวฟ้ากับเหว
"คุณเห็นเหมือนผมเห็นใช่ไหม" อะโซเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่ในห้องกันเพียงลำพัง
"อึ่ม" ริกิครางตอบ
"ภาพลวงตา หรือว่าของจริงกันแน่" อะโซพึมพำ
"อาจจะใช่และอาจจะไม่ใช่ แต่เราก็ปลอดภัย" ริกิหลับตาลง นึกถึงเสียงที่เขาได้ยินสองครั้งสองครา น้ำเสียงอบอุ่นห่วงใย ริกิไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้อะโซฟังเดี๋ยวอะโซจะกังวลเปล่าๆ
พูดก็พูดเถอะเรื่องนอนโรงพยาบาลนี่ถ้าไม่เจำเป็นริกิไม่อยากนอนเท่าไหร่หรอก คนที่มีเซนต์เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ต่อให้คิดว่ามันเป็นแค่พลังงานแต่ก็ยังน่ารำคาญอยู่ดี อย่างเจ้าก้อนที่เดินไปเดินมาอยู่ตรงนั้น ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงเอาไว้ ดีที่อากาศเย็นไม่งั้นร้อนตายแน่
"กึก กึก กึก "เสียงเหมือนลมกระทบหน้าต่างที่เป็นกระจก เสียงดังจนทำให้อะโซสะดุ้งตื่น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองไปที่หน้าต่างไม่มีอะไรผิดปกตินอกเสียจากแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาด้านใน เขาหลับตาลงอีกครั้ง
"กึก กึก กึก" เสียงดังขึ้นมาอีก แต่คราวนี้กลับรุนแรงกว่าเดิม อะโซทำท่าจะลุกจากเตียง
"เพล้ง" จู่ๆ หน้าต่างก็แตกกระจายราวกับมีอะไรพุ่งชนมาจากด้านนอก เสียงมันดังจนทำให้พยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ รีบวิ่งมาดูด้วยความตระหนก ตัวอะโซชุ่มไปด้วยเลือดจากเศษกระจกที่กระเด็นมาโดน
"เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรมากไหมคะ" เอ่ยถามด้วยความตกใจ วิ่งออกไปเรียกคนอื่นๆ มาช่วย ริกิกลืนน้ำลาย ตรงหน้าเขาเป็นสัตว์สีดำตัวใหญ่ตาแดงก่ำมันกำลังยืนคล่อมเขาอยู่ ริกิพยายามส่งเสียงแต่กลับเหมือนถูกปิดปากเอาไว้ อะโซพยายามลุกขึ้นเพื่อไปหาริกิ ความเจ็บแปลบที่เท้าเมื่อเหยียบพื้นทำให้เขาสะดุ้ง เศษกระจกเกลื่อนอยู่บนพื้นเต็มไปหมด
"คุณคะ คุณคะ" พยาบาลเข้ามาประคอง หมอกับบุรุษพยาบาลตามเข้ามาพร้อมเตียงเคลื่อนย้าย อะโซนอนอยู่บนเตียงมองไปที่ริกิ เอื้อมมือออกไปพยายามพูดอะไรสักอย่างแต่กลับไม่มีเสียง
"คุณครับ ลุกไหวไหม" บุรุษพยาบาลเดินเข้ามาเขย่าริกิ ริกิส่ายหน้าบุรุษพยาบาลจึงช่วยยกเขาขึ้นเตียงเคลื่อนย้าย เจ้าสิ่งนั้นจึงได้กระโจนออกหน้าต่างไป
ริกิถอนหายใจโล่งอก อะโซทำแผลกลับมาที่ห้อง แม้จะไม่ใช่แผลลึกอะไรแต่ก็มากพอสมควร ใช้เวลานานกว่าจะคีบเศษเล็กเศษน้อยของกระจกออกจากร่างกายของอะโซหมด
"หล่อขึ้นเลย" ริกิยิ้มบางๆ
"แสบๆ คันๆ จนอยากเกา" อะโซหน้าเบ้
หมอให้น้ำเกลือกับยาอาโซ แล้วบอกให้พักผ่อน กระจกที่แตกคิดว่าน่าจะเป็นเพราะลม ช่วงนี้มีพายุเข้าอยู่บ่อยๆ ห้องนั้นก็อยู่สูงทำให้ได้รับลมโดยตรง
"มันคือตัวที่กระโดดใส่หลังคา" อะโซพึมพำ
"อึ่ม" ริกิจำไม่ผิดแน่นอน
"ดูเหมือนว่ามันจะมุ่งมาหาคุณ" ที่อะโซมั่นใจเพราะเจ้านั้นกระโจนใส่ริกิไม่ใช่เขา ทั้งๆ ที่เขานอนอยู่ริมหน้าต่างแต่มันกลับไม่สนใจอะโซแม้แต่น้อย
"ทำไมถึงมุ่งมาหาผม ผมพึ่งมาถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย" ริกิถอนหายใจ
"บางทีมันอาจคิดว่าคุณคือพี่ชายฝาแฝดก็ได้" อะโซจับเหตุการณ์ทั้งหมดมารวมกัน
"ผมไม่ชอบที่ถูกกระทำแบบนี้เลย เห็นทีต้องทำอะไรสักอย่าง" ริกิลุกขึ้นนั่ง กับสิ่งที่มองไม่เห็นจะไปสู้กับมันได้ยังไง ไม่สิต้องมีวิธีอย่างริคุไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำลองของมาตั้งนานไม่เห็นจะเป็นไร อย่างน้อยเขาก็น่าจะมีสัญชาตญาณนั้นบ้าง
"กับสิ่งที่มองไม่เห็น คงลำบากหน่อยล่ะ" อะโซส่ายหน้า
"มันต้องมีสิ ทุกอย่างกันต้องมีอะไรที่ตรงกันข้าม อะไรที่กลัว ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีอะไรที่มันกลัว" ริกิมั่นใจ หยิบมือถือมาร่างภาพค้นหาสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดที่เห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า
อะโซเป็นพวกหัวถึงหมอนแล้วมักหลับปุ๋ยแต่ตอนนี้เขากลับนอนไม่หลับ นอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงจะพลิกตัวก็ลำบากเพราะแผลที่มีอยู่เต็มตัว ส่วนริกินั้นนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว
"ได้เวลาอาหารแล้วค่ะ" เสียงพยาบาลดังขึ้นตรงปลายเตียง ทั้งสองงัวเงียตื่นเมื่อคืนเป็นคืนที่หนักหนามากสำหรับพวกเขา กว่าจะข่มตาหลับได้เกือบสว่างได้นอนจริงๆ แค่ไม่กี่ชั่วโมง
ริกิลุกจากเตียงเขาหายสนิทแล้วจริงๆ แม่โทรมาบอกว่าจะมารับตอนเย็นเราเพราะตอนนี้ติดงานอยู่ส่วนอะโซต้องนอนต่ออีกคืน ข้าวต้มง่ายๆ ที่โรงพยาบาลนำมาให้ น้ำผลไม้และผลไม้ ยาสองเม็ดที่อยู่ในถ้วยเล็กๆ นั่น
"ผมตัดสินใจแล้ว" ริกิเอ่ยกับอะโซหลังจากที่กินยาเสร็จเรียบร้อย
"ตัดสินใจ" อะโซทำเสียงสูง
"อึ่ม ผมจะชนกับมัน" ริกิไม่รู้ว่าสิ่งที่เผชิญหน้านั่นคืออะไร แต่เขาตระหนักว่าหากมันคุกคามชีวิตเขาแล้วทำไมเขาจะต้องไปนั่งกลัวตัวสั่นงันงกด้วย ตาต่อตาฟันต่อฟัน
"ทำเหมือนกับว่ากำลังจะไปทะเลาะกับมาเฟีย" อะโซหัวเราะหึๆ ในลำคอ
"ถ้าเป็นมาเฟียผมก็คงไม่กล้ายุ่ง อาจจะตายได้ง่ายๆ" ริกิระบายลมหายใจขี้นชื่อว่ามาเฟียไม่ว่าจะในหนังที่เขาดูหรือคำบอกเล่าก็น่ากลัวทั้งนั้นอีกอย่างการตายแบบเจ็บๆ หรือทรมานนี่ไม่ใช่สิ่งที่ริกิต้องการ แต่สิ่งที่เขาคิดจะต่อสู้ไม่ต้องใช้อาวุธ ไม่ต้องมีคนช่วยหากตายขึ้นมาจริงๆ ก็คงจะไม่ทรมานอะไรถึงจะเป็นความคิดโง่ๆ ก็ตามเถอะ
"แล้วคุณไม่กลัวเหรอ" เอ่ยถามอะโซที่พึ่งกินยาไป
"ตอนแรกก็กลัว แต่ตอนนี้ไม่แล้ว" อะโซยิ้ม ถ้าปล่อยเอาไว้สิ่งที่อยากจะรู้ก็ไม่ได้ เห็นแบบนี้ความใคร่รู้ในฐานะนักสืบมันมีอยู่เต็มเบี่ยม
ทั้งสองหันมาสบตากัน สำหรับอะโซแล้วการก้าวเข้าไปสืบเรื่องลึกลับแบบนี้นั้นคงต้องอาศัยความรู้จากปู่ช่วย อย่างน้อยที่บ้านก็สืบทอดเชื้อสายจากพระในอดีตตระกูลซาวะมีที่มาและที่ไปตัวเองก็รู้เรื่องนี้ดี
แม่มารับริกิตอนค่ำ พอเห็นสีหน้าลูกชายก็โล่งใจหมอเจ้าของคนไข้บอกว่าร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ แม่เลยถามอาการของอะโซเผื่อไม่เป็นอะไรมากจะได้รับกลับไปพร้อมกันเลย หมอเลยตรวจดูอีกครั้งมีแค่แผลเล็กๆ จากกระจกบาดนอกนั้นไม่มีอะไร จึงฉีดยาแก้อักเสบและยาแก้ปวดให้ และปล่อยให้ออกไปจากโรงพยาบาลพร้อมกัน
"เจ้าหนูอะโซ พักอยู่ที่บ้านชั้นก็แล้วกัน" แม่เอ่ยบอกขณะที่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาล
"ผมไม่อยากรบกวน" เอ่ยบอกตรงๆ
"ไม่ได้ อยู่ที่บ้านชั้นนั่นแหละ ยังไงนายก็อยู่กับริกิแค่สองคน มีอะไรจะได้ช่วยกันได้ เพราะเองก็มีงานต้องทำอยู่เหมือนกัน" แม่เสียงดังจนริกิสะดุ้ง
"ยังห่วงงานอีก" อะโซทำเสียงไม่สบอารมณ์เหมือนตาแก่นั่นไม่มีผิด ห่วงงานมากกว่าลูกตัวเอง ขนาดลูกเข้าโรงพยาบาลยังไม่แวะมาเยี่ยม
"มันมีเรื่องต้องทำ นายทำในส่วนของนาย ชั้นทำในส่วนของชั้น" แม่ถอนหายใจเบาๆ ริกิไม่รู้ว่าแม่ทำอะไรอยู่เกี่ยวข้องกับตัวเองหรือไม่ แต่ที่แม่เป็นห่วงนั่นคือเรื่องจริง แม่ไม่อยากให้ริกิอยู่คนเดียวคิดว่าน่าจะรู้อะไรอยู่บ้าง
"อยู่บ้านกันดีๆ นี่กุญแจรถ เอาไปใช้ได้" แม่ยื่นกุญแกให้ริกิ อีโค่คาร์คันเล็กที่จอดอยู่ในบ้าน ปกติแม่ไม่ได้ขับไปทำงานอยู่แล้ว
"เหมือนแม่กำลังทำงานอยู่ น่าจะเกี่ยวกับสิ่งที่เรากำลังตามหา" ริกิพึมพำ
"ไม่รู้สิ ผมไม่ค่อยเข้าใจผู้ใหญ่เท่าไหร่" ไม่รู้ว่าอะโซพูดจริงหรือประชด พวกเขาเข้าไปไม่ในบ้านไม่ทันไรก็มีพายุเข้ามาท้องฟ้ามืดครื้มลมพัดกระหน่ำจนน่ากลัว ริกินั่งอยู่ตรงโซฟาหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีดู
"เจ้าตัวสีดำที่เราเห็น เหมือนกับสุนัขเฝ้าประตูนรก ในตำนาน" อะโซเอ่ยกับริกิ
"เซอร์เบอรัสน่ะเหรอ"
"อึ่ม รูปร่างที่เห็นเหมือนกับภาพที่เคยอ่านเจอเพียงแต่ในหนังสือบอกว่ามีสามหัว" อะโซวิเคราะห์
"ถ้าจะให้พูดถึงที่นี่มีสุนัขจิ้งจอกเป็นผู้ส่งสาสนของเทพเจ้าใช่ไหม" ริกิเอ่ยถาม
"นั่นมันก็ใช่ แต่เป็นสุนัขจิ้งจอกสีขาว เห็นทีต้องไปคุยกับปู่ให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที" อะโซถอนหายใจ
คืนนั้นอะโซนอนห้องเดียวกับริกิ ใช้เตียงด้านบนที่ไม่มีคนนอน เป็นครั้งแรกที่เขาไม่เห็นขาคู่นั้นห้อยมาจากด้านบน รู้สึกสบายใจขึ้นมาจากเดิมมากอย่างน้อยตอนนี้ไม่ได้อยู่ในบ้านนี้คนเดียว
ทั้งคู่ตกใจตื่นตอนเกือบสว่างบ้านทั้งบ้านสั่นสะเทียนราวกับแผ่นดินไหว ด้านนอกมีลมพัดข้าวของระเนระนาดไปหมด ที่สำคัญไฟดับพวกเขายินเสียงรถฉุกเฉินดังไปทั่วบริเวณ อะโซปีนลงมาจากเตียงชั้นบนเดินไปที่หน้าต่าง ขนทุกเส้นของอณูร่างกายลุกชันเหงื่อเย็นไหลออกมาเป็นทาง ริกิเห็นอะโซยืนนิ่งผิดปกติจึงเดินเข้ามาหาพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะที่ไหลของอะโซเบาๆ
"เป็นอะไรเหรอ" ริกิเอ่ยถาม อะโซสะดุ้งเล็กน้อย หันมายิ้มเจื่อนให้ริกิ
"นอนพักกันต่อเถอะ ไต้ฝุ่นเข้า" เขาบอกกับริกิเสียงเบาหวิว
อะโซปีนขึ้นไปนอนด้านบนเหมือนเดิม ค่อยๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมกายเมื่อครู่หากริกิไม่เมื่อมือมาแตะไหล่เขาบางที่เขาอาจจะขาดใจตายไปแล้วก็ได้ ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านล่างกับสุนัขตัวใหญ่มองเขาด้วยสายตาแดงก่ำ ที่สำคัญคือมือนั่นกำลังเอื้อมมาบีบคอเขาเอาไว้ ร่างกายที่ค่อยสูงใหญ่จ้องหน้าเขาเขม็ง
"ยักษ์" ไม่ผิดแน่ เขาเคยเห็นรูปที่ปู่ติดเอาไว้ที่ห้องเก็บของ
"คุณหลับหรือยัง" เสียงริกิดังมาจากด้านล่าง
"ยัง"
"ผมนอนไม่หลับ เสียงลมฟังเหมือนเสียงคนร้องโหยหวน" เสียงลมผ่านช่องตึกยามค่ำคืนพายุกระหน่ำแบบนี้ฟังแล้วน่ากลัวจริงๆ
"เดี๋ยวก็สว่างแล้ว" อะโซชะโงกลงมามอง
"แผล ยังเจ็บอยู่ไหม" ริกิเอ่ยถาม
"ไม่เจ็บแล้ว" อะโซยิ้มเล็กน้อย
"จากนี้ไม่รู้ต้องเจออะไรบ้าง" ริกิถอนหายใจ
"คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามาเฟียน่ากลัวกว่า" อะโซย้อนถาม
"นั่นสิ" ริกิยิ้มกว้าง อะโซพึ่งเคยเห็นรอยยิ้มเต็มๆ ของริกิ แม้มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อยแต่เขากลับเห็นมันได้อย่างชัดเจน
พวกเขานอนคุยกันจนกระทั่งผล็อยหลับไปอีกครั้งเมื่อใกล้รุ่ง ฝนยังไม่หยุดตกวันนี้คงจะออกไปไหนไม่ได้ เลยนั่งหาข้อมูลอยู่ในบ้าน ทั้งสุนัขที่เห็นแต่เรื่องราวเกี่ยวกับยักษ์
"อะโซ ปู่เอง" เสียงที่ดังมาตามสาย เมื่ออะโซเอื้อมมือไปกดรับโทรศัพท์
"ครับ"
"ปู่รื้อห้องเก็บของ เจอบันทึกเรื่องตำนานยักษ์ที่เกี่ยวกับวัดของเรา เจ้าจะมาดูไหม"
"จริงเหรอครับ ไปๆ ไม่สิวันนี้คงไม่ได้" อะโซถอนหายใจ
"ไว้ค่อยมาวันหลังก็ได้ ปู่อ่านดูบางส่วน เขาพูดถึงศาลเจ้าที่ไม่มีทางออก" ปู่เอ่ยบอก
"ศาลเจ้าที่ไม่มีทางออก" อะโซย้ำ
"ใช่ เป็นศาลเจ้าที่อยู่ในป่า ส่วนใหญ่คนหลงป่าหลายวันมักจะเจอศาลเจ้าแห่งนี้ จริงๆ แล้วตัวตนของศาลเจ้าคือยักษ์ที่คอยกินมนุษย์เป็นอาหาร" เสียงปู่เงียบไป
"ครับ ปู่ยังอยู่ไหมครับ ปู่ครับ" อะโซกรอกเสียงไป กลับไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ สุดท้ายก็กลายเป็นสายหลุด พอโทรกลับไปสายไม่ว่างอีกเลย ไม่รู้ว่าเพราะพายุหรือเปล่า เขาโยนโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะ
"กินอะไรรองท้องก่อน เดี๋ยวค่อยหาข้อมูลใหม่" ข้าวผัดง่ายๆ วางเอาไว้ด้านหน้า
"น่ากินจัง" อะโซยิ้ม
"ไม่รับประกันเรื่องรสชาติ" ริกินั่งตรงตรงกันข้าม มื้อเช้าเที่ยงควบกันไป ก่อนที่จะเริ่มหาข้อมูลให้มากกว่าเดิม
อะโซเป็นห่วงปู่ แต่ถ้าคิดในแง่ดีคือพายุทำให้การสื่อสารขัดข้อง เพราะตอนนี้คงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว


ทุกๆ คืนเตียงชั้นบนมักมีคนมานั่งห้อยขาอยู่เสมอแรกๆ ที่เคยกลัวกลับกลายเป็นชินชา พอริกิหลับสิ่งที่อยู่ข้างบนมักจะขึ้นมาที่เตียง ริกิตระหนักว่าสิ่งนั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแค่มาอยู่ตรงนั้นเท่านั้นเอง ริกิไม่ได้ถูกทำร้ายหรือปองร้ายอะไร เขาจึงเลือกที่จะมองผ่านมันไป
อะโซมาถึงแต่เช้าเหมือนเคยหลังจากเมื่อวานที่ถูกลากลงไปในน้ำเย็นจัด ทำให้ริกิไข้ขึ้นจึงไม่สามารถออกไปไหนได้ ต้องขอบคุณยาที่พกมาจากบ้าน ยาแก้ไข้แผงไม่กี่บาทแต่รักษาได้เป็นอย่างดี ริกิตื่นขึ้นมาสะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยาที่กินเมื่อคืนยังไม่หมด แม่ทำอาหารเช้าอยู่ในครัวกลิ่นอาหารทำให้ร่างกายตื่นตัวขึ้นนิดหน่อย
"แม่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ริกิเอ่ยถาม ปิดปากหาวหวอด หยิบแก้วมาชงกาแฟ แม่หันมายิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร
"เอากาแฟไหมครับ" เอ่ยถามอะโซที่นั่งอยู่ตรงโซฟา เขายกแก้วให้ริกิดูเป็นเชิงบอกว่าเรียบร้อยแล้ว
"เสร็จแล้ว" แม่เทไข่คนในกระทะใส่จานให้
"แม่ไปนอนก่อนนะ ไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว" ปิดปากหาวเหมือนเป็นโรคติดต่อจากริกิ
"ครับ" ถ้าให้เดาแม่คงพึ่งกลับมา ถอดผ้ากันเปื้อนพาดไว้ที่เก้าอี้ อาหารเช้าในจานทำให้ริกิรู้สึกหิว ยกจานกับแก้วกาแฟไปนั่งที่โซฟา
"ได้อะไรเพิ่มเติมบ้าง" ริกิเอ่ยถาม
"เมื่อคืนผมคุยกับรุ่นน้องที่มหาลัย เขาบอกว่าเขาอยู่ที่หมู่บ้านข้างๆ วันหยุดนี้ถ้าไม่ติดอะไรจะพาไป" อะโซเอ่ยบอกกับริกิ
"ดีจัง" ริกิยิ้มกว้าง ยกกาแฟขึ้นจิบ
"ผมไปรื้อข้อมูลเก่าๆ จากงานเทศกาล ที่เขาลือกันว่าคนที่ได้รับจดหมายฉบับที่หนึ่งร้อยมักจะหายไป ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องบังเอิญ เพราะเมื่อสามปีก่อนมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหายตัวไป เธอมากับครอบครัวเป็นครอบครัวที่ได้รับจดหมายฉบับที่หนึ่งร้อย" อะโซส่งเอกสารให้อ่าน ริกิรับมันมาอ่านอย่างตั้งใจ
"ผมคุยกับพวกเขาบ้างแล้วเคยคิดว่าจะไปหาเขาเสียหน่อย" อะโซเอ่ย
"ผมไปด้วย" ริกิตื่นเต็มตาทันที จากที่เคยสลึมสลือเพราะยาแก้ไข้
"อึ่ม" อะโซหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาโทรออกไป ไม่นานนักก็มีคนรับสาย
"ครับ อะโซที่เคยคุย ใช่ครับ คนนั้นคุณพ่อผมเป็นลูกชาย ที่คุยกันไว้ก่อนหน้าผมแวะไปหาได้ไหม ครับ ขอบคุณครับ งั้นผมกับเพื่อนเข้าไปวันนี้เลยนะครับ ครับ" อะโซกดวางโทรศัพท์ไปแล้ว เขาหันมามองริกิที่กำลังกินมื้อเช้าอยู่ ผิวขาวผมสีน้ำตาล ดูยังไงก็คนญี่ปุ่นร้อยเปอร์เซ็นต์
"เรียบร้อย" พอเงยหน้ามาก็เจออะโซนั่งจ้องอยู่ เจ้าตัวหลบสายตาไม่ทันจึงสบตาเข้าอย่างจัง
"มีอะไรผิดปกติ" เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"เปล่าครับ" อะโซยิ้มเจื่อน ก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ ริกิกินเอาอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย เก็บจานกับแก้วของเขากับของอะโซไปล้างด้วย กลับมานั่งตรงหน้าเหมือนเดิม
"พร้อมแล้วครับ" กระเป๋าสะพายข้างใบเล็ก เสื้อกันหนาว เช้านี้อากาศเย็นมากคาดหิมะอาจจะตก
"ครับ" เก็บเอกสารใส่ซอง
"หนาวแบบนี้คงขับมอเตอร์ไซด์ไม่ไหว" ริกิหน้าเบ้
"ผมขับรถใหญ่มาครับ" อะโซโชว์กุญแจ ริกิเอียงคอมอง หมอนี่ท่าทางจะมีเงินไม่น้อยมอเตอร์ไซด์ที่ขับมาเมื่อวันก่อนราคาไม่ใช่บาทสองบาท ลุกเดินตามออกไปจากบ้าน รถ 4WD จอดอยู่หน้าบ้าน
"ไปกัน" เดินไปขึ้นรถ ริกิเดินตามไป อย่างน้อยก็สะดวกรวดเร็วกว่าไปขึ้นรถสาธารณะอีกอย่างสามารถไปไหนก็ได้ที่อยากไป
"ไกลไหมครับ" ริกิเอ่ยถาม
"ไม่ไกลเท่าไหร่" อะโซค่อยๆ ขับรถเข้าสู่ถนนใหญ่
ริกิเหลือบมองกระจกที่สามารถเห็นเบาะหลังได้ สิ่งที่เขาเห็นด้านหลังเป็นพลังงานเล็กๆ เขาคิดว่าเล็กๆ ละนะภาวนาให้มันเป็นตามที่เขาคิด
"มีอะไรเหรอครับ" อะโซทำหน้าสงสัย
"ไม่มีอะไรครับ" ริกิล้วงหยิบมือถือมาเปิดดู ไม่สนใจพลังงานที่อยู่ด้านหลัง
บ้านที่พวกเขาไปอยู่ชานเมือง เป็นบ้านไม้โบราณคงเป็นมรดกตกทอดมา ถึงจะเก่าแต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน ตอนที่พวกเขาไปถึงผูู้เป็นสามามีออกมาต้อนรับ
"นาจิยามะครับ" เขาแนะนำตัว
"ซาวะครับ เอ่อ" อะโซหันไปมองริกิไม่แน่ใจว่าจะแนะนำตัวยังไงดี
"มิวะซาอิ" ริกินึกถึงนามสกุลแม่ทันใด เพราะถ้าเป็นนามกุลพ่อคงต้องแนะนำตัวกันยาว ส่วนใหญ่เขานิยมแนะนำตัวด้วยนามสกุล สนิทจริงๆ ถึงเรียกชื่อตอนนี้ริกิไม่เห็นความจำเป็นที่จะให้เขาเรียกชื่อ
"เชิญข้างในครับ" เดินนำเข้าบ้านและเดินทะลุมาอีกฝั่งเป็นระเบียงนั่งห้อยขาเหมือนที่ริกิเห็นในอนิเมะบ่อยๆ บ้านโบราณที่มีสวนดอกไม้อยู่ตรงหน้า
"ผมเป็นนักสืบ" อะโซเอ่ย
"ครับ" นาจิยามะพยักหน้า ถึงจะแนะนำในโทรศัพท์อยู่แล้วแต่ก็อยากบอกอีกครั้ง
"ที่เรามาเพราะอยากทราบเรื่องเกี่ยวกับงานเทศกาลเมื่อสามปีก่อน" อะโซเข้าเรื่อง สีหน้านาจิยามะดูหม่นลงนิดหน่อย
"พี่ชายฝาแฝดผมบอกว่าจะไปงานเทศกาลจากนั้นก็ไม่ได้ข่าวอีกเลย" ริกิบอกเขาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
"จริงเหรอครับ" เขาหันมาถามริกิ
"จริงครับ" อะโซช่วยยืนยัน
"ได้โปรด เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นั่น" ริกิมองเขาด้วยสายตาขอความเห็นใจ
"ครับ" เขาพยักหน้า จากนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องงานเทศกาลให้ฟัง
เมื่อสามปีก่อนครอบครัวนาจิยามะได้จดหมายเชิญให้ไปงานเทศกาลบูชาเทพเจ้าที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง เหตุผลที่พวกเขาไปก็เพราะก่อนหน้านี้มีญาติฝั่งภรรยาเคยไปมาแล้ว ก่อนหน้าจะไปเขามีหนี้สินมากมายเมื่อกลับมากิจการค้าเขาเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเก่าหลายสิบเท่าทำให้หนี้สินที่มีถูกใช้หมดในเวลาแค่สองปี เมื่อเขาได้รับจดหมายเขาดีใจมากบอกกับภรรยาว่ายังไงก็ต้องไป อีกอย่างในจดหมายไม่ได้ระบุว่าเชิญแค่ใครคนใดคนหนึ่งในครอบครัว เพราะเขาบอกว่าเชิญบ้านนาจิยามะดังนั้นพวกเขาจึงไปด้วยกันทั้งหมด
ที่งานเป็นเหมือนเทศกาลทั่วไป มีการเต้นรำตลอดคืน ชาวบ้านมาเฉลิมฉลอง จนกระทั่งถึงวันที่สองพวกเขามานั่งล้อมวงกันหน้ากองไฟ จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่บอกว่าตัวเองเป็นองเมียวจิ จับใก่ที่ขังไว้ในกรงออกมาตัดคอแล้วสาดเลือดไก่ไปทั่ว ลูกสาวของนาจิยามะตกใจเลยวิ่งหนีออกไป ภรรยาของเขาวิ่งตามไปจู่ๆ เธอก็หายวับไปกับตา ภรรยาของเขาร้องไห้อยู่ตรงที่ลูกสาวหายตัวไป ตอนนั้นนาจิยามะกับชาวบ้านส่วนหนึ่งวิ่งตามออกมาเจอพอดี
"จากนั้นภรรยาของผมก็กลายเป็นคนเหม่อลอย ไม่พูดจากับใคร" นาจิยามะถอนหายใจ
"แล้วหลังจากนั้น"
"หลังจากนั้นพวกเราไปที่หมู่บ้านนั้นอีกครั้ง ไปที่ศาลเจ้า แต่กลับไม่มีร่องรอยงานเทศกาลอะไรนั่นเลย ชาวบ้านก็ยืนยันเป็นเสียงเดียวว่าไม่มี ค้นหาทุกซอกทุกมุมก็เหมือนไม่มีเทศกาลจริง" นิจิยามะเสียงหม่นลง
"สามปีแล้ว" เขาถอนหายใจ
"ผมจ้างนักสืบตามหาลูกสาวผม แต่ไม่เคยได้ข่าวคราวอีกเลย" ริกิมองนาจิยามะ เขาครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจะพูดหรือปล่อยเอาไว้แบบนี้ สุดท้ายคือเลือกที่จะเงียบ
เด็กผู้หญิงที่กอดนาจิยามะเอาไว้ ยิ้มให้กับริกิรอยยิ้มนั้นดูอ่อนโยนไร้เดียงสา สองแขนเล็กๆ กอดนาจิยามะเอาไว้ ริกิระบายลมหายใจเบาๆ เขาพาเธอมาส่งที่บ้านเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองออกจากบ้านนาจิยามะเมื่อตอนบ่าย ได้เอกสารและหมู่บ้านที่นาจิยามะเคยไป พร้อมจดหมายเชิญฉบับนั้น
พอขับรถออกมาจากบ้านนาจิยามะไม่นานฝนก็โปรยลงมา จากนั้นจึงเริ่มหนักขึ้นเป็นลำดับ ทัศนะวิสัยแย่มองเห็นด้านหน้าได้แค่สองเมตร อะโซจึงต้องค่อยๆ ขับรถเพื่อความปลอดภัย
"ผมเห็นเด็กคนนั้น" ริกิเอ่ยขึ้น
"เด็ก ลูกของนาจิยามะน่ะเหรอ" อะโซย้อนถาม
"ใช่ เธอกลับไปที่บ้านแล้ว" ริกิถอนหายใจโล่งอก
อะโซนั่งฟังเงียบๆ เซนต์ที่น่าตกใจของริกิ แค่ได้ฟังก็ขนลุกแล้ว มันยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นเข้าไปอีก มันดูน่าสนใจและน่าค้นหา ถึงอะโซจะไม่เจออะไรจริงจังกับตัวแต่ก็พอจะสัมผัสได้บ้าง แต่เขาไม่มีเซนต์เหมือนริกิ
"โครม" เสียงเหมือนของขนาดใหญ่ตกลงมาบนหลังคารถ ทำให้เป็นรอยยุบลงมา อะโซไม่แตะเบรคแต่ชะลอความเร็วหากแตะเบรคกะทันหันในสภาวะแบบนี้อาจทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ ค่อยๆ ตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทาง เปิดไฟฉุกเฉินเพื่อความปลอดภัย สิ่งที่อยู่บนหลังคากำลังขยับตัว ชะโงกมามองตรงกระจกหน้ารถ
ริกิกำมือแน่นตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ อะโซเองก็ไม่ต่างกันเขากำลังเผชิญหน้าอยู่กับตัวอะไรกันแน่ ความรู้สึกเหมือนถูกกดทับ หายใจลำบาก คอแห้งผาก พวกเขานั่งนิ่งแม้แต่กลืนน้ำลายยังไม่กล้า
"ไม่เป็นไร" เสียงกระซิบดังอยู่ข้างหู ก่อนที่จะได้ยินเสียงโครมอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแตรรถที่ดังยาว
"คุณครับ เป็นอะไรไหมครับ คุณครับ" เสียงเคาะกระจกด้านข้างดังอยู่พักใหญ่ อะโซหันไปมองเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ อะโซค่อยๆ เลื่อนกระจกลง
"ครับ" เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"เดี๋ยวผมจะช่วยพวกคุณออกมา คุณคนนั้นเป็นอะไรไหม บาดเจ็บไหม" เอ่ยถามริกิที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ
"มะ มะ ไม่เป็นไรครับ" ริกิหันมาบอกเจ้าหน้าที่
กว่าที่ทั้งคู่จะถูกช่วยออกมากินเวลาไปเกือบชั่วโมงโชคดีที่ทั้งคู่ไม่เป็นอะไรมาก มีก็แค่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่านั้น ท่อนไม้ที่พาดอยู่บนหลังคาจนยุบเกือบถึงหัวคนนั่งท้ายรถที่ถูกชนจนได้รับความเสียหายมากพอสมควร แต่สิ่งที่เจ้าหน้าที่งงหนักที่สุดก็คือไอ้ท่อนไม้ใหญ่ขนาดนี้มันมาจากไหน รอบๆ ไม่มีต้นไม้ใหญ่อยู่เลย แถมยังเป็นท่อนไม้ที่เหมือนฉีกขาดมาจากต้นไม้ใหญ่ๆ ต้องใช้รถตัดเป็นท่อนและขนออกไป
อะโซกับริกินอนอยู่บนเตียงห้องเดียวกัน ริกิกำลังทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น ช่วงเวลาเสี้ยวนาทีเขาตาไม่ฝาดแน่นอน สิ่งที่เขาเห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมามันคืออะไรกันแน่
"ริกิ" แม่เข้ามาหา กอดริกิเอาไว้
"ไม่เป็นไรใช่ไหม" เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรครับ" ริกิยิ้มบางๆ
"ตอนแม่ได้รับโทรศัพท์ใจหายวาบเลย" แม่ยังกอดริกิเอาไว้ไม่ปล่อย
"ผมไม่เป็นไรครับ" น้ำเสียงริกิยังปกติดี แม่เคยคลายวงแขนออก
"เจ้าหนูอะโซ ไม่เป็นไรนะ" หันไปถามอะโซนี่นอนอยู่เตียงริมหน้าต่าง
"ไม่เป็นไรครับ "อะโซยิ้มเจื่อน
"พ่อนายฝากชั้นแวะมาดูนายด้วย เขาเป็นห่วงแต่ปลีกตัวมาไม่ได้" เดินเข้ามาข้างๆ เตียง
"ครับ ยังไงงานก็สำคัญกว่า" อะโซถอนหายใจ
"เจ้าเด็กน้อย แต่ละคนย่อมมีความสะดวกไม่เหมือนกัน แล้วนายเป็นเด็กสามขวบหรือยังไง" แม่หัวเราะขำ
"เปล่าเสียหน่อย" อะโซเสียงขุ่น
"คุณคะ เบาๆ หน่อยค่ะ" พยาบาลเอาอาหารกับยามาให้ทั้งคู่
"พวกนายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวชั้นไปทำงานต่อ ออกจากโรงบาลจะมารับ" เดินเข้าไปกอดริกิอีกครั้ง ก่อนเข้ามาถามหมอเรียกบร้อยแล้วว่าทั้งสองไม่เป็นไรจริงๆ
แม่ออกไปจากห้องแล้ว หลังจากกินข้าวกินยาเสร็จทั้งสองก็มาคุยกันเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ริกิมาถึงที่เรื่องเรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้นจนทำเขารับแทบไม่ทัน แต่ลึกแล้วเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่เขาเจอนั้นมันคืออะไรกันแน่ ความใคร่อยากรู้ที่หลับใหลอยู่ในตัวมาตลอดมันเริ่มตื่นขึ้นมาแล้ว


แม่ให้ริกิกับอะโซคุยกันส่วนตัวเองขอตัวไปทำงานต่อเพราะยังมีงานที่ต้องสะสาง ริกินำเอกสารที่ตัวเองปริ้นออกมาทั้งหมดวางไว้ตรงหน้าอะโซพร้อมกับอธิบายให้ฟังจากสิ่งที่ได้ยินมาและค้นหาข้อมูลมาทางอินเทอร์เน็ต อะโซหยิบขึ้นมาอ่านทำความเข้าใจ แม้เอกสารเหล่านั้นจะเป็นภาษาอังกฤษบ้างญี่ปุ่นบ้างแต่เขาสามารถอ่านได้อย่างรวดเร็วและเข้าใจ ส่วนไหนสำคัญเอาปากกามาขีดเส้นใต้เอาวางแล้ววางแยกออกต่างหาก ริกินั่งมองอยู่เงียบๆ ที่แม่บอกว่าเป็นนักสืบคงไม่ได้โกหก
"เอาล่ะ" อะโซเอ่ยขึ้น
"ที่ผมอ่านมาทั้งหมด พี่ชายคุณออกมาตามจดหมายที่ส่งไปให้" อะโซเงยหน้าขึ้นมองริกิ
"ใช่แล้วครับ"
"ถ้าผมจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้เคยมีเรื่องเล่าอยู่เรื่องหนึ่ง" อะโซหยุดดูปฏิกิริยาของริกิ
"เรื่องเล่า" ริกิย่นคิ้ว
"ใช่ครับ คล้ายตำนานหรืออะไรนี่ สมัยผมเรียนนิยมเล่นกันมาก ร้อยเรื่องเล่า ที่จุดเทียนเล่าเรื่องผีหรือเรื่องลึกลับพอเล่าจบแล้วดับเทียน" อะโซจำได้ว่าตอนนั้นฮิตมากในหมู่นักศึกษาแล้วก็มีเรื่องพูดต่อมาว่าคนที่หนึ่งร้อยมักจะหายไปบ้างว่าบังเอิญบ้างว่าเรื่องจริง แต่สำหรับอะโซเขาคิดว่าคงไม่มีใครนั่งฟังได้ถึงร้อยเรื่องหรอกแค่ยี่สิบเรื่องก็เมื่อยจนนั่งไม่ไหวแล้ว อย่างเขาเองพอถูกลากไปเล่นด้วยทีไรแค่สิบเรื่องเขาก็หาทางออกมาจากที่นั่นแล้ว
"เคยได้ยินอยู่เหมือนกัน" ริกิพยักหน้า
"มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมเคยได้ยิน" อะโซเว้นจังหวะ
"มีหมู่บ้านอยู่หมู่บ้านหนึ่ง ที่บูชาเทพเจ้าเกี่ยวกับยักษ์ ทุกปีจะส่งจดหมายออกมาเชิญผู้คนไปร่วมงาน จำนวนหนึ่งร้อยคน เหมือนร้อยเรื่องเล่าไหม" อะโซย้อนถาม
"อึ่ม"
"แล้วคนที่หนึ่งร้อยมักจะหายไป" เขาชี้ตรงรูปที่วงเอาไว้ให้ริกิดู
"น่าจะเป็นที่นี่"
"ทำไมถึงได้หายไป" ริกิย้อนถาม ต่อให้เขาเชื่อเรื่องลึกลับหรือเจออะไรมากับตัวแต่ใช่ว่าจะร้ายแรงอะไร
"ผมเองก็ไม่รู้ มันเป็นแค่ตำนาน บางทีปู่ผมอาจจะรู้ก็ได้นะ" อะโซยกกาแฟขึ้นจิบ
"จะว่ายังไงดี เดิมทีตระกูลผมเป็นนักบวช แต่ตาแก่นั้นไม่ยอมรับสืบทอด หนีไปเป็นตำรวจเสียงั้น" อะโซถอนหายใจ
"อ้อ" ดูท่าทางคงไม่พอใจพ่อในเรื่องนี้ถึงได้เรียกพ่อตัวเองว่าตาแก่
"จะไปถามดูไหม" อะโซเอ่ย เขาแค่ยื่นทางเลือกให้ ถึงตอนนี้จะอ่านเอกสารทั้งหมดแล้วก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรมากมายอยู่ที่ จะให้ไปที่นั่นเลยก็ดูอันตรายเกินไปความเชื่อที่หยั่งลึกอยู่ในวิถีชาวชนบทนั้นยังคงสืบทอดมาจนปัจจุบัน
"ไป" ริกิเอ่ยปากแบบไม่ต้องคิด รีบเก็บเอกสารใส่กระเป๋า
"คุณเคยเรียนศิลปะป้องกันตัวไหม" อะโซเอ่ยถาม
"ก็มีบ้าง ผมเคยต่อยมวยไทย" ตอนมหาลัยริกิหลงใหลการต่อยมวยอยู่พักใหญ่ เคยแข่งกีฬาเขตด้วยได้เหรียญเงินมา จากนั้นก็เลิกเพราะพ่อไม่อยากให้ต่อยต่อกลัวลูกชายจะเป็นอันตราย
"โอเค ค่อยหายห่วง" อะโซยิ้ม
"มันอันตรายมากเหรอ" ริกิเอ่ยถามหวาดๆ ตัวเองไม่ค่อยได้ไปไหนไม่รู้ว่าข้างนอกนั่นมีอะไรบ้าง ผิดกับริถุที่ออกไปชนกับชาวบ้านตรงๆ หมอนั่นเลยเรียนรู้การป้องกันตัวแทบทุกแขนง
"แค่พูดเผื่อไว้" อะโซเอ่ย
"ผมพร้อมแล้ว" กระเป๋าสะพายข้าง มีเครื่องมือสื่อสารครบครันอุปกรณ์ป้องกันตัวที่แม่พึ่งยัดใส่กระเป๋าให้ก่อนออกไปทำงาน
"งั้นไปกัน" อะโซเดินนำออกจากบ้าน ริกิสำรวจความเรียบร้อยของบ้าน จัดการปิดประตูเดินตามอะโซออกไป
"โอ๊ะ ฮาเล่ย์เดวิดสันCVO LIMITED 2020 "ริกิร้องเสียงดัง
"เล่นเหมือนกันเหรอครับ" อะโซยิ้มกว้าง
"ก็ศึกษามาบ้าง แต่ไม่ปัญญาซื้อ" ริกิยิ้มเจื่อน ที่เขาเล่นอยู่เป็นรุ่นเล็ก 1200CC แต่คันนี้ 1932CC ไม่ต้องบอกว่าบิดได้ถึงใจขนาดไหน
"ไว้ว่างๆ มานั่งคุยกัน" อะโซหัวเราะส่งหมวกกันน๊อคให้
เสียงของฮาเล่ย์ฟังกี่ครั้งก็รู้สึกว่ามันนุ่มกว่ายี่ห้ออื่นๆ ริกิหลงใหลมันเพราะพ่อเป็นสายคันทรี่ชอบมอเตอร์ไซด์ยี่ห้อนี้ ฟังเพลงคันทรี่แต่งตัวคล้ายๆ คาวบอยตะวันตก ริกิเลยได้อิทธิพลมามากโข อะโซขับรถพาริกิออกแถวๆ ชานเมืองโตเกียว เลี้ยวผ่านซุ้มประตูโทริอิเข้ามาก็เจอเรือนไม้ขนาดใหญ่ อะโซดับเครื่องลงจากรถ
"เอาหมวกวางไว้ตรงนั้น" ชี้ไปที่เบาะนั่ง ริกิพยักหน้าวางหมวกเอาไว้แล้วเดินตามอะโซเข้าไปด้านใน พอก้าวขึ้นไปยังเรือนไม้ เขาก็ชะงักเมื่ออะโซดันหน้าอกเขาออกไป ยกเท้าขึ้นปัดบางสิ่งจนกระเด็นไปอยู่ที่พื้น
"ปู่บ้า โดนหัวผมขึ้นมาจะทำยังไง" อะโซมองดูพระที่ยืนหัวเราะอยู่
"ถ้าแค่นี้เจ็บตัวก็ไม่ต้องมาเป็นลูกหลานตระกูลซาวะแล้ว" ปู่บอกเสียงดัง อะโซเดินไปเก็บดาบไม้ไผ่มาคืนให้ปู่
"ครับๆ นานๆ หลานมาเสียที แทนที่จะต้อนรับดีๆ" อะโซบ่น
"โอ๊ะโอ๋ พ่อหนุ่มคนนี้ใครหรือ" เดินเข้ามาหาริกิที่ยืนตกใจอยู่
"เพื่อนผมเองครับ ดูสิเพราะปู่คนเดียวทำเพื่อนผมตกใจจนนิ่งไปเลย" อะโซส่ายหน้า
"พ่อหนุ่ม ปู่ขอโทษนะ พอดีไม่ทันเห็น คิดว่าเจ้าหลานบ้ามาคนเดียว" ยิ้มเจื่อน
"มะ ไม่เป็นไรครับ" เมื่อครู่ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
"ไปๆ เข้าไปดื่มชากัน ปู่มีขนมอร่อยๆ กินแล้วจะได้หายตกใจ" ปู่บอกเหมือนริกิเป็นเด็กไม่มีผิด ทั้งสองจึงเดินตามปู่เข้าไปด้านใน
รอบๆ อาคารมีต้นไม้ใหญ่มากมาย บางต้นอายุหลายร้อยมีเชือกกับกระดาษมันอยู่รอบๆ เป็นความเชื่อว่าต้นไม้ทุกต้นมีเทพเจ้าสิงสถิตอยู่
"หายไปเป็นปี จู่ๆ ก็โผล่มา" ปู่บ่น พ่อนั่งสำรวจอยู่บนเบาะแบบนี้ค่อยดูเป็นพระหน่อย
"พอดีมีธุระครับ เอาล่ะเข้าเรื่องเลยดีกว่า" เอาเอกสารที่วงไว้ให้ปู่ทวดดู
"พี่ชายฝาแฝดของเขาหายไป หลังจากที่ได้รับจดหมายเชิญจากที่แห่งหนึ่ง" อะโซเอ่ย
"จดหมายเชิญ เรื่องนี้เหมือนเคยได้ยิน" ปู่ทำท่าคิดพักใหญ่จึงเดินออกไปด้านนอก แล้วกลับมาอีกทีพร้อมกับคนดูแลสุสาน
"นี่อิคุ เป็นคนดูแลสุสานที่นี่" ปู่แนะนำ
"แล้วทำไมเหรอครับ" อะโซเอ่ยถาม
"อิคุก็เคยได้รับจดหมายเชิญเหมือนกัน แต่เขาป่วยเลยไม่ได้ไป" ปู่เอ่ย
"จริงเหรอครับ" ริกิทำท่าสนใจ
"เล่าให้หลานฉันฟังสิ"
"ผมได้รับจดหมายเมื่อต้นปี ให้ไปงานเฉลิมฉลองที่หมู่บ้าน คนส่วนใหญ่คิดว่าเป็นเรื่องที่ดีมากที่ได้รับเชิญไปงาน แต่ก่อนเดินทางสองวันผมป่วยหนักเลยไม่ได้ไปร่วมงานครับ" อิคุเอ่ยบอก
"ยังเก็บจดหมายไว้ไหมครับ" อะโซย้อนถาม
"ยังเก็บไว้ คงอยู่ที่บ้าน ไว้ผมจะเอามาให้ครับ" อิคุพยักหน้า
"เอาล่ะ นายไปทำงานต่อเถอะ" ปู่โบกมือ
"ถามตำนานเคยบอกว่าทุกปีจะมีจดหมายส่งออกมาหนึ่งร้อยเฉพาะ คนที่ไปร่วมงานกลับมามักมีหน้าที่การงานเจริญรุ่งๆ ใครๆ ต่างพากันอยากไป แต่ใช่ว่าจะได้ไปง่ายๆ จดหมายถูกส่งออกมา คนที่ไปร่วมต้องถือจดหมายฉบับที่ได้รับมาไปเท่านั้น" ปู่ทวดเล่า
"ปู่เคยไปไหม" อะโซย้อนถาม
"ไปได้ยังไง ไม่มีจดหมายส่งมา" ปู่หัวเราะ
"แล้วทีเขาบอกว่าคนที่รับจดหมายฉบับที่ 100 จะหายไป จริงเหรอครับ"
"ปู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตามตำนานหมู่บ้านแห่งนั้นบูชายักษ์ สมัยก่อนมักบูชาด้วยคน แต่ตอนนี้เป็นพวกเป็ดไก่แทน" ปู่เอ่ยประเทศนี้ได้ชื่อว่าประเทศร้อยเทศกาลแต่ละเทศกาลต่างมีตำนานบอกเล่าอยู่แล้ว
"แต่ว่ามีคนเคยไปงาน พอกลับออกมากลายเป็นคนเสียสติ พูดแต่คำว่าเลือด เลือด และเลือด แค่นั้น" ปู่ยกมือขึ้นลูบคางตัวเอง
"เจ้าจะไปสืบหรือ" ปู่ย้อนถาม
"ก็คิดว่า" อะโซพยักหน้า
"ถ้าคิดว่าเป็นเรื่องสืบหาคนก็ไม่น่าจะมีอะไร แต่ถ้าพูดถึงความลึกลับ ตำนานที่สืบทอดก็น่ากลัวอยู่ ปกติแล้วพวกเราจะไม่ยุ่งกับพวกลัทธิอะไรแบบนั้น ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี" ปู่ลุกไปหยิบของออกมาจากลิ้นชัก เป็นกล่องไม้โบราณ เปิดออกมาด้านในเป็นหินรูปหยดน้ำ
"นี่เป็นเครื่องรางที่ปู่ทวดได้รับมาจากเพื่อนที่เป็นองเมียวจิ" ส่งให้อะโซกับริกิคนละเส้น
"ใส่ติดตัวไว้ จะช่วยป้องกันอันตราย" ปู่ยิ้มบางๆ ถึงจะเป็นคนโผงผางแต่ห่วงหลานอยู่เหมือนกัน
"ขอบคุณครับ" รับสร้อยคอมาสวมเอาไว้
"เดี๋ยวปู่จะช่วยหาข้อมูลอีกที ถ้ามีอะไรจะติดต่อไป" ปู่บอกกับอะโซ
"ครับ ไว้ผมจะมาหาใหม่" อะโซหันหันไปพยักหน้ากับริกิ ทั้งคู่ออกจากวัดเมื่อตอนบ่ายคล้อย
อุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกลแต่กลับไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง อะโซไปส่งริกิที่บ้านส่วนตัวเองก็กลับห้องพัก คืนนี้แม่ค้างที่มหาลัยเลยปล่อยให้ริกิอยู่บ้านเพียงลำพัง ในตู้เย็นมีอาหารที่ทำเหลืออยู่ เขาเอาออกมาอุ่นกินเป็นมื้อค่ำ
"ครับ" เอื้อมมือไปกดโทรศัพท์
"เป็นงัย เจอแม่หรือยัง" เสียงพ่อดังมาตามสาย
"ครับ เจอแล้ว พ่อทำอะไรอยู่" เขาย้อนถาม
"กำลังนั่งดูทีวี เป็นห่วงเลยโทรมา"
"อ้อครับ ผมกำลังอุ่นกับข้าวแม่กิน" พ่อพอจะเดาออกว่าแม่ไม่อยู่เหมือนเคย
"งั้นกินข้าวเถอะ ดูแลตัวเองนะ" พ่อวางสายไปแล้ว ริกิมากินข้าวที่โซฟา ดูทีวีไปด้วย อยู่บ้านหลังใหญ่ๆ คนเดียวนี่มันเหงาๆ พิกล กินข้าวเสร็จเดินขึ้นไปบนห้อง ห้องที่พวกเขามานอนบ่อยๆ เป็นเตียงสองชั้น เขามักจะนอนชั้นล่างและริคุนอนอยู่ชั้นบน รีบอาบน้ำเข้านอนตั้งแต่หัววัน วันนี้ตะลอนเหนื่อยจนไม่อาจฝืนทำอะไรได้อีกแล้ว
เสียงดังกรอกแกรกเมื่อตอนดึก เขางัวเงียตื่น ท่ามกลางแสงสลัวจากด้านนอก สายตาจับจ้องอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มีขาห้อยลงมาจากเตียงชั้นบน ริกิใจหายวาบแต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังข่มความกลัวเอื้อมมือไปเปิดไฟตรงหัวเตียง พอแสงสว่างขาที่ห้อยลงมานั้นก็หายไป ความรู้สึกกลัวทำให้ขนลุกซู่ไม่กล้าเอื้อมมือไปปิดไฟ เขาดึงผ้าห่มคลุมโปงแทนการปิดไฟ ขณะเคลิ้มๆ เตียงก็ยวบลงเหมือนมีใครขึ้นมาบนเตียง แต่กลับไม่รู้สึกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเลย ริกิเอื้อมมือไปจับจี้ตรงสร้อยคอเอาไว้แน่ เหงื่อผุดออกเต็มใบหน้าทั้งๆ ที่อากาศค่อนข้างหนาว เขานอนนิ่งไม่กล้าขยับ จนกระทั่งได้ยินเสียงกรอกแกรกเหมือนคนปีนขึ้นไปที่เตียงชั้นบน บางทีสิ่งที่เขารู้สึกอาจจะไม่ได้ตั้งใจทำให้เขากลัวก็เป็นได้ เขาไม่ใช่ริคุที่ชอบลองริกิเป็นแค่คนธรรมดาถ้าพูดว่าไม่กลัวก็เหมือนโกหก ค่อยข่มตาลงจนหลับไปอีกครั้ง


เช้าวันถัดมาอากาศสดใสเหมือนกับว่าเมื่อวานไม่เกิดอะไรขึ้น ริกิรู้สึกทึ่งในความรวดเร็วของการเก็บกวาดถ้าเป็นประเทศหนึ่งที่เขาอาศัยอยู่ป่านนี้คงเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาว่าใครจะเก็บ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จอะโชชวนริกิไปหาปู่ที่วัดเพราะอยากรู้เรื่องยักษ์ที่ปู่พูดถึง
ขับรถไปที่วัดตอนสาย ปู่นอนเหยียดอยู่ที่ห้องพัก เพราะเมื่อวานไปรื้อของในห้องเก็บของให้อะโซเลยเอวเคล็ดดีที่ลูกศิษย์ไปเจอเข้าไม่งั้นคงแย่กว่านี้ ตอนนี้เลยนอนอย่างเดียวเพราะหมอบอกว่าห้ามขยับสองสามวัน อะโซเลยของขึ้นนิดหน่อยบ่นปู่เสียยาวเหยียด
"พวกเรามารื้อเองก็ได้" อะโซบอกตอนท้าย
"ในห้องนั้นมีของอยู่เยอะ ทั้งของดีและของไม่ดี เจ้าจะไปซี้ซั้วรื้อได้ยังไง" ปู่ส่ายหน้า
"หนังสือที่ว่าล่ะ" อะโซไม่อยากเสียเวลาเถียงกับปู่อีก
"อยู่โต๊ะเล่มสีน้ำตาลนั่น" หนังสือเล่มเก่าที่อยู่บนโต๊ะ แค่เห็นก็ไม่กล้าเปิดออกอ่านแล้ว กลัวว่ามันจะขาดคามือ หยิบมานั่งใกล้ ๆ ริกิค่อย ๆ เปิดออกอ่าน แค่หน้าแรกก็ทำเอาอะโซสะดุ้งสีหน้าเปลี่ยนทันที
"มีอะไรเหรอ" ปู่เอ่ยถาม
"เมื่อคืนผมเห็นเจ้านี่" ชี้ไปที่รูป
"อสูรยักษ์" ข้อความที่เขียนอยู่ด้านล่าง
"แน่ใจหรือ" ปู่ย้อนถาม
"ครับ เมื่อคืนฝนตกผมเดินไปดูที่หน้าต่าง เจอเจ้านี่กับสุนัขสีดำอีกตัว ตอนนั้นเขาเอื้อมมือมาบีบคอผม แต่ริกิมาเรียกผม เจ้านั่นก็หายไป" อะโซเล่าให้ปู่ฟัง
"น่าแปลก เจ้านั่นถูกสะกดเอาไว้ใต้พิภพหลายร้อยปีแล้ว" ปู่พึมพำ
"ปู่เล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหม" อะโซเอ่ยถาม พลิกหนังสือดูพร้อมกันกับริกิ
"ตามตำนานเคยเล่าเอาไว้ว่า พวกยักษ์จะแบ่งออกเป็นสามประเภทใหญ่ อสูรยักษ์ เทพยักษ์ และมารยักษ์ อสูรยักษ์เป็นยักษ์ที่มีความโหดเหี้ยมกินมนุษย์เป็นอาหาร ยิ่งมนุษย์ที่เป็นองเมียจิหรือมิโกะด้วยแล้วเป็นที่ชื่นชอบนักเพราะจะทำให้ตัวเองมีพลังอำนาจแก่กล้าขึ้น เทพยักษ์ส่วนใหญ่จะเป็นเทพที่ปกปักรักษาศาลเจ้าวัดหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย เป็นยักษ์ที่บำเพ็ญเทียนจนมีจิตนิ่งสงบไม่ดื่มไม่กินสามารถมีชีวิตอยู่ได้ มารยักษ์เป็นยักษ์ที่กลายร่างจากมนุษย์ไปเป็นยัง ยักษ์ชนิดนี้กินกิเลสตัณหามนุษย์และคอยล่อลวงมนุษย์เอาไปเป็นอาหาร "ปู่บอกกับอะโซยืดยาว
"แล้วศาลเจ้าที่ปู่ว่า" อะโซย้อนถาม
"ศาลเจ้าที่ไม่มีทางออกเป็นหนึ่งในมารยักษ์ที่แปลงกายเป็นศาลเจ้าเพื่อให้มนุษย์เข้าไปอาศัยจากนั้นก็กลืนกินทั้งร่างกายและวิญญาณ เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วคนในตระกูลซาวะเองก็เคยกลายเป็นมารยักษ์ มันคือตำนานที่มีอยู่จริง" ปู่ทวดถอนหายใจ
"แม้มันจะผ่านมานานแล้ว แต่เรื่องนี้ยังเป็นตราบาปของตระกูลเราที่สืบทอดผู้ดูแลวัดมายาวนาน คนรุ่นใหม่อย่างเจ้าคงไม่เคยได้ยิน" ปู่ถอนหายใจ
"จะได้ยินได้ยังไงก็ปู่ไม่เคยพูด" อะโซถอนหายใจ
"แล้วที่ปู่ว่า อสูรยักษ์ไม่น่าอยู่ที่นั่นหมายถึงอะไร" อะโซถามต่อ
"อสูรยักษ์หายสาบสูญไปพร้อมๆ กับองเมียวจิคนสุดท้าย ว่ากันว่าองเมียวจิได้สละชีวิตตัวเองเพื่อกักขังอสูรยักษ์ทั้งหมดไว้ใต้พิภพ" ปู่ทำท่าคิดพลางเอ่ย
"หรือมีคนไปทำอะไรเจ้าพวกนั้นถึงออกมาได้" หากคิดตามที่ปู่เล่า อะโซพอจะเข้าใจว่าเหตุใดหมอนั่นถึงได้มาปรากฏกายให้เขาเห็น นั่นเพราะเขามีเลือดนักบวชอยู่ในกายเช่นกัน แต่มันน่าแปลกตรงที่ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเจอริกิเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์พวกนี้มาก่อน มันประจวบเหมาะเกินไป เมื่อมันมีผลต้องมีเหตุ
"พ่อหนุ่ม บ้านพ่อหนุ่มมีใครเป็นมิโกะหรือองเมียวจิหรือไม่" ปู่หันไปถามริกิที่นั่งนิ่งฟังอยู่เป็นเวลานาน
"ผมไม่แน่ใจครับ เพราะไม่เคยถาม" ริกิบอกตรงๆ ถ้าจะให้พูดก็คือแม่หนีมาอยู่โตเกียวเลยตัดขาดจากทางบ้านจนมาแต่งงานกับพ่อ ตั้งแต่เขาเกิดจนถึงตอนนี้แม่ไม่เคยเอ่ยถึงตากับยายเลยสักครั้ง
"เขาเป็นลูกครึ่งน่ะปู่ อยู่กับพ่อที่ต่างประเทศมาตลอด" อะโซตอบแทน
"ถ้าไม่ใช่ก็ดี พลังดึงดูดมันน่ากลัว การที่นักบวชกับองเมียวจิมาอยู่ด้วยกัน มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ" ปู่พึมพำ
อะโซนั่งอ่านหนังสือเล่มนั้นไปพักใหญ่ก่อนจะอุทานออกมาเสียงดัง ทำให้ริกิที่นั่งข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง เขารีบเปิดอ่านหน้าต่อไปด้วยความรีบเร่ง
"มีอะไรเหรอ" ริกิเอ่ยถาม
"ในหนังสือบอกว่า สมัยก่อนมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งนับถือเทพเจ้ายักษ์ เพราะหมู่บ้านประสบภัยธรรมชาติหลายครั้งจึงได้บนเทพยักษ์เอาไว้และเมื่อสำเร็จหรือสมปรารถนาก็จะถวายเครื่องเซ่นเป็นตำนานที่สืบทอดมา สิ่งที่เทพยักษ์โปรดปรานคือเลือดมนุษย์โดยเฉพาะมนุษย์ที่มีลักษณะเหมือนกัน หรือที่เรียกว่าแฝดนั่นเอง"
"ต่อมาองเมียวจิได้ทำการปราบยักษ์และอสูรยักษ์เพราะทำร้ายและกัดกินมนุษย์จนถึงหมู่บ้านแห่งนี้องเมียวจิผู้นั้นได้สู้กับเทพยักษ์ซึ่งตัวจริงไม่ใช่เทพยักษ์อะไรนั่น แต่เป็นเพียงมารยักษ์ที่หลอกชาวบ้านว่าเป็นเทพยักษ์ องเมียวจิได้ฝังยักษต์ตนนี้เอาไว้ใต้พื้นหมู่บ้าน แล้วนำเรื่องที่เกิดขึ้นมาบอกแก่เจ้าบ้านตระกูลซาวะ" อะโซถอนหายใจเฮือกโต บางทีเรื่องที่ปู่บอกกับเรื่องที่เขาพึ่งอ่านเมื่อครู่ต้องเกี่ยวเนื่องกันอย่างแน่นอน
"ฟังแล้วขนลุก" ริกิเอ่ยหลังจากนั่งฟังอยุ่นาน
"เรื่องบังเอิญไม่มีในโลก" อะโซหันมามองหน้าริกิ
"อึ่ม" ริกิพยักหน้า
"แล้วกล่องนั่นคืออะไร" อะโซเอ่ยถาม เมื่อเห็นกล่องไม้บนโต๊ะ
"ลูกธนู ที่ว่ากันว่าเอาไว้ปราบอสูรยักษ์" อะโซเดินไปยิบกล่องไม้ออกมาเปิดดู ลูกธนูที่มีส่วนหางสวยงามน่าจะทำจากขนนกที่หาไม่ได้แล้วในยุคนี้ กลิ่นกำยานที่ลอยออกมาทำให้รู้สึกว่ามันขลัง
"หากว่าเจ้าเห็นเจ้านั่นจริง ธนูนี้อาจจะเป็นประโยชน์กับเจ้าก็ได้" ปู่ทวดเอ่ย
"ให้ผมเหรอครับ" อะโซย้อนถาม
"อึ่ม เก็บไว้ดีๆ เพราะมันเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษ" อะโซพยักหน้ารับคำ
ตอนนี้เขาพอปะติดปะต่อเรื่องได้บ้าง ยักษ์ที่อยู่ในตระกูลซาวะ การสังเวยด้วยเลือดฝาแฝด ลูกธนูกำจัดอสูร ฟังดูเหมือนนิยายแต่กลับกลายเป็นเรื่องจริงสำหรับเขา บางทีริคุพี่ชายริกิอาจจะค้นหาจนเจอเรื่องนี้เข้า อาจทำอะไรสักอย่างให้เจ้านั่นออกมาจากเขตอาคมขององเมียวจิได้
ปัจจุบันไม่มีองเมียวจิที่มีคาถาอาคมอีกแล้ว มีก็แค่มิโกะที่เห็นอยู่ตามศาลเจ้า แน่นอนอาจจะไม่ใช่มิโกะจริงๆ อย่างน้อยตอนเรียนมหาลัยเขาก็เคยเห็นเพื่อนในห้องแต่งชุดมิโกะเพื่อช่วยงานศาลเจ้าที่บ้าน
"ดูเหมือนคุณไม่สบายใจ" ริกิเอ่ยถาม
"อึ่ม ถ้าเป็นแบบที่ผมคิดจริงๆ เรายิ่งเจอสิ่งอันตรายที่มองไม่เห็น" อะโซถอนหายใจ
"ก้าวมาขนาดนี้แล้วถอยกลับไม่ได้ อย่าปอดไปหน่อยเลย" ริกิถอนหายใจ
"นั่นสิ อย่างน้อยก็มีเจ้านี่" ชี้ไปที่ลูกศร
"อะโซเจ้าไปหยิบกล่องในลิ้นชักให้ปู่ที่" บอกหลานที่นั่งคุยกันอยู่ อะโซลุกไปหยิบกล่องให้วางเอาไว้ข้างๆ
"เปิดออกดู" พอปูบอกอะโซจึงเปิดกล่องออกมาดู
"ขนนก" อะโซอุทาน
"อึ่ม ชนนกที่ใช้ทำหางศร เจ้าเก็บเอาไว้น่าจะมีประโยชน์ มันเหลือมาจากการทำศรสองลูกนั่น" ปู่เก็บรักษามันเอาไว้อย่างดี
"ขอบคุณครับ" อะโซหยิบออกมาอันหนึ่งส่งให้กับริกิ
"ไม่รู้คุณจะเชื่อหรือเปล่า แต่เก็บเอาไว้ป้องกันตัว" ริกิเอื้อมมือไปรับขนนกสีสวยขึ้นมาดู มันสวยจนไม่คิดว่าจะเป็นของจริง
"สวยมาก" ริกิเอ่ยชม
"ใกล้ค่ำแล้ว เอางัยกลับหรือจะค้างที่นี่" อะโซเอ่ยถาม สำหรับเขายังไงก็ได้ ที่นี่มาค้างอยู่บ่อยๆ ยิ่งเห็นปู่นอนนิ่งอยู่แบบนี้ถ้าค้างน่าจะดีกว่า
"ค้างก็ได้ เดี๋ยวโทรไปบอกแม่หน่อย" กลัวว่าแม่จะเป็นห่วง
"งั้นเดี๋ยวจัดการให้" อะโซเอ่ยเขาน่าจะบอกเหตุผลได้อีกว่าและยังมีเรื่องบางเรื่องอยากถามให้แน่ชัด
อะโซเดินไปคุยโทรศัพท์ด้านนอก ได้ยินเสียงแว่วๆ แต่ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน ริกิเปิดหนังสือเล่มนั้นออกอ่าน เพราะเป็นภาษาโบราณจึงอ่านได้เป็นคำๆ ปะติดปะต่อออกมาไม่มีความหมาย สุดท้ายจึงปิดหนังสือไป
อะโซเอาฟูกผืนใหญ่ออกมาจากตู้ ห้องที่นอนเป็นห้องโล่งๆ เหมือนตอนเข้าค่าย ห้องใหญ่ที่นอนกันอยู่สองคน เขายกที่นอนมากองแล้วหันมาหาริกิ
"คุณจะนอนมุมไหน" เขาเอ่ยถาม
"ตรงไหนก็ได้ ใกล้ๆ กันหน่อย อุ่นใจดี" เห็นแบบนี้ก็แอบหวิวอยู่เหมือนกัน แน่นอนสิอยู่ในวันแถมหลังวัดเป็นสุสานเกินพลังงานพวกนั้นออกมาบินว่อนหรือกวนเวลานอน อย่างน้อยอยู่ใกล้ๆ สะกิดให้ตื่นหรือช่วยอะไรได้บ้าง
"กลัวเหรอครับ" อะโซยิ้ม
"หวิวหรอก" ริกิบึนปาก
"หมายถึงอะไร" อะโซทำหน้างง
"หมายถึงว่า รู้สึกแปลกๆ"
"ไม่เคยนอนวัดเหรอ" อะโซย้อนถาม
"เคยแต่เป็นวัดที่บ้านผม" หมายถึงไม่เคยนอนวัดญี่ปุ่นเคยนอนแต่วัดไทย แถมยังเคยบวชยาวทั้งพรรษาอีกด้วย ดังนั้นแน่นอนริกิก็มีของดีอยู่กับตัวเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้ที่นี่ได้ไหม พี่ฟังเรื่องนักบวช องเมียวจิ มิโกะก็มึนแล้ว แถมที่นี่ยังมีสารพัดผีอีก เขามาล่าความกลัวกับริคุหลายครั้งแต่ยังไม่เคยเห็นสักที จนกระทั่งมาเจอตอนที่มาวันแรกนี่แหละ ดูต่างจากที่คิดเอาไว้เยอะเลยหลอนไปวันหนึ่งเต็มๆ แต่ตอนนี้ปรับตัวได้บ้าง ยังไงการที่ไม่เห็นไม่เจอนั่นดีกว่าที่สุดแล้ว
"แบบนี้คงได้" ปูที่นอนใกล้ๆ ห่างกันประมาณศอกหนึ่งเห็นจะได้ เอาเถอะแค่นี้ก็พอจะให้หายวิวได้
"ส่วนอันนี้เป็นชุด เอาไว้เปลี่ยน เดี๋ยวผมจะพาไปอาบน้ำ แล้วมากินข้าวกัน" ส่งชุดยูกาตะให้ สีเหมือนกับที่ปู่ของอะโซสวมเมื่อตอนกลางวันไม่มีผิด
"ไปอาบน้ำกัน" เดินนำริกิออกจากห้อง เดินเรื่อยไปตามทางเดินด้านหน้า เหมือนกับระเบียงบ้านโบราณทั่วไป จนถึงห้องอาบน้ำที่อยู่ด้านหลัง เป็นห้องแบบโบราณมีอ่างอาบน้ำ เป็นน้ำแร่หรือพูดง่ายๆ ก็ออนเซ็นนั่นแหละเพียงแต่อยู่ในวัดเลยไม่รู้จะเรียกว่าอะไร
"โอ๊ะ มีน้ำอุ่นด้วย" ริกิยิ้มกว้าง
"ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดมาก็มีบ่อน้ำนี้อยู่แล้ว ว่ากันว่าเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ช่วยชำระล้างสิ่งชั่วร้ายได้" อะโซเล่าให้ฟัง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าแขนเอาไว้ ความคุ้นเคยในการแช่น้ำทำให้เขาไม่รู้สึกเคอะเขินเพียงครู่ก็เหลือแค่ตัวล่อนจ้อนเดินไปล้างตัวที่ก๊อกน้ำ ริกิยืนนึ่งอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะตัดสินใจถอดเสื้อผ้าไปล้างตัวตาม
บ่อน้ำขนาดกลางที่มีผู้ชายแช่น้ำกันอยู่สองคน อะโซดูมีกล้ามมากกว่าที่คิดเสียอีก แถมยังสวยอีกต่างหากคิดว่าคงออกกำลังกายพอดูจึงมีกล้ามเนื้อท้องสวยขนาดนั้น
"มองอะไรเหรอ" ริกิเอ่ยถาม เมื่อเห็นอะโซจ้องไม่วางตา
"คุณนี่ไม่ค่อยเหมือนคนไทยเลย" เขายิ้ม
"ไม่เหมือนตรงไหน" ริกิย้อนถาม
"ก็เพื่อนผมผิวออกคล้ำหน่อย ตัวเล็กประมาณไหล่ผมได้" อะโซบอก
"ก็ประเทศผมมีหลายภูมิภาคคนแต่ละพื้นที่ย่อมต่างกันอยู่แล้ว ผมที่นี่แต่ไปโตที่โน่นย่อมต่างกันเป็นธรรมดา" ความหมายของริกิก็คือเขาเป็นลูกครึ่งจะให้เหมือนคนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ยังไง
"นั่นสินะ" อะโซวักน้ำรดไหล่ตัวเอง ในขณะที่ริกิค่อยนอนลงไปโผล่ขึ้นมาแค่หัว
พอได้แช่น้ำอุ่นร่างกายที่เคยเมื่อยล้ามาตลอดหลายวันดีขึ้นมาก หลังจากขึ้นมาอาบน้ำล้างตัวเสร็จรู้สึกสดชื่นสุดๆ อะโซพาไปที่ห้องอาหารมีพระลูกวัดมานั่งกินอยู่ก่อนหน้าแล้ว ค้อมศีรษะทักทายเข้าไปนั่งตรงที่ว่าง บนโต๊ะเล็กๆ ตรงหน้าเป็นอาหารเจง่ายๆ มีเต้าหู้ผักดองและผัดผัก ซุปมิโสะ อะโซลงมือกินด้วยความหิว ริกิยกซุปมิโสะขึ้นมาซด รสชาติดั้งเดิมไม่คุ้นลิ้น แตงกวาดอกกับข้าวสวยและผัดผักอร่อยถูกปาก แบบนี้ค่อยกินได้มากหน่อย
"เติมข้าวอีกไหม" อะโซเอ่ยถามเมื่อตัวเองจะลุกไปเติมข้าว ริกิส่ายหน้าแทนคำตอบแค่นี้ก็มากแล้ว มื้อค่ำริกิไม่ชอบกินเยอะกลัวจะลงพุงเพราะตัวเองเป็นคนอ้วนง่าย
และสิ่งสำคัญที่สุดคือกินแล้วนอน มองดูอะโซที่กินเสร็จก็มุดเข้าที่นอนทันที ในขณะที่เขากำลังไถมือถือดูเหตุการณ์ที่บ้านและคุยกับพ่อที่ส่งข้อความมาถามถึงความคืบหน้า จากนั้นก็มาเล่นเกมแก้เบื่อ ริกิเป็นคนนอนดึก ดังนั้นไม่ถึงเวลาเลยไม่ง่วง ดีที่มีโซเชียลให้เล่นไม่งั้นคงเบื่อแย่
เสียงคนเดินอยู่ตรงระเบียงด้านหน้า ฝีเท้าเบาจนไม่เหมือนมนุษย์เดินแต่ริกิกลับได้ยินชัดเจน อะโซหลับไปนานแล้ว เขาเงี่ยหูฟังหน้าห้องมีคนอยู่ได้ยินเสียงบางอย่างที่ไม่รู้ว่าคือเสียงอะไร ริกิค่อยๆ มุดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ภาวนาให้เป็นคนในวัดก็พอ


อะโซตื่นมาตอนเช้า เขาได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด เมื่อออกไปที่ระเบียงสิ่งอยู่ตรงหน้าทำให้เขาตกใจจนพูดไม่ออก เลือดสดๆ นองอยู่เต็มพื้นไปหมด ห้องเขาอยู่ชั้น14 แล้วเลือดนี่มาจากไหน เงยหน้ามองด้านบนเจอนกพิราบถูกตัดหัวห้อยอยู่ราวกับมีใครตั้งใจทำเอาไว้ เขาหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้อย่างละเอียดเพื่อใช้เป็นหลักฐาน ก่อนจะทำความสะอาดเพราะทนกลิ่นไม่ไหว ขนาดทั้งล้างขัดลงน้ำยากลิ่นยังมีอยู่ ส่งรูปทั้งหมดเอาให้พ่อดู หลังจากเอานกพิราบลงมาถึงได้รู้ว่าไม่ได้ถูกตัดหัวออกแบบปกติ เป็นเหมือนรอยกัดทีเดียวให้ขาดเสียมากกว่า เขาเอาซากมันใส่ในถุงจากนั้นจึงรีบอาบน้ำล้างกลิ่นเลือด เขาแวะไปถามคนดูแลตึกถึงคนที่อยู่ตรงห้องชั้นบนที่อยู่ตรงกับห้องของเขาพอดี คนดูแลบอกว่าเป็นห้องของตัวเองที่อยู่กับครอบครัวและลูกเล็กๆ เมื่ออะโซเอารูปที่ถ่ายเก็บไว้ให้ดู เขาจึงพาอะโซขึ้นไปดูที่ห้องเพื่อความสบายใจ
เมื่อขึ้นไปในห้องเขาไม่พบอะไรผิดปกติเลย อีกอย่างการเอานกพิราบมาแขวนแบบนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เขาอยู่มาหลายปีไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ คนดูแลเองก็งงไม่แพ้กันใครจะปีนเอานกพิราบมาแขวนตั้งชั้นสิบสี่ อะโซได้แต่คิดในใจว่าคงมีใครเอามาแกล้งแน่ๆ เขาเป็นนักสืบทำคดีร่วมกับตำรวจมาหลายคดีอาจจะมีคนเหม็นหน้าบ้าง ขอโทษขอโพยเจ้าของตึกจากนั้นจึงนำซากนกพิราบไปหาปู่ที่วัด แทนที่จะไปหาตำรวจ นั่นเพราะใจหนึ่งเขาก็เชื่อว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขากำลังช่วยริกิตามหากก็เป็นได้ เหตุผลง่ายๆ เขาใช้ชีวิตอย่างปกติมาตลอดแค่เจอริกิเมื่อวานวันนี้มาเกิดเรื่องจะไม่ให้คิดได้ยังไงกัน
ปู่นั่งดูซากนกพิราบที่อะโซนำมาให้ ก่อนจะเอ่ยปากเหมือนกับทีอะโซคิดเอาไว้ก่อนหน้าไม่มีผิดเพี้ยนรอยเหมือนฟันขนาดใหญ่ที่กัดคอนกให้ขาดได้ในครั้งเดียว ปู่บอกให้อะโซลองค้นหาดูว่ามีเทพองค์ใดที่เกี่ยวข้องกับนกพิราบบ้างอย่างน้อยอาจจะเป็นเบาะแสได้บ้าง เขาหยิบมือถือมาคนหาอยู่พักใหญ่ข้อมูลที่เขาเจอเป็นข้อมูลทั่วๆ ไป เทพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับนกพิราบก็คือเทพฮาชิมัน เทพแห่งสงครามที่มีสัญลักษณ์เป็นนกพิราบ เป็นเทพแห่งสงครามแต่ก็รักความสงบด้วยเช่นกัน
"ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว" ปู่พึมพำ
"คงไม่มีอะไรหรอกน่าปู่ไม่ต้องคิดมาก" อะโซยิ้ม เขาเชื่อว่ามันไม่มีอะไร อย่างน้อยเขาก็เป็นคนดวงแข็งคนหนึ่ง คุยกับปู่อยู่พักใหญ่จึงกลับ
ออกจากวัดตรงไปหาริกิที่บ้าน ตอนริกิมาเปิดประตูให้เขาตกใจไม่น้อย สีหน้าท่าทางเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน แถมยังหาวหวอดๆ ไม่หยุด
"เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนเหรอ" อะโซเอ่ยถาม ขณะที่ริกิชงกาแฟมาให้ แม่ยังคงอยู่ที่ทำงานทั้งบ้านจึงมีเขาอยู่แค่คนเดียว
"อึ่ม เจอกวนน่ะ" ริกิยกกาแฟดำอย่างเข้มขึ้นซด
"เจอกวน" อะโซมีสีหน้าแปลกใจ
ริกิเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้อะโซฟัง แล้วเขาก็บอกว่าปกติเป็นคนไม่กลัวอะไรแบบนี้เท่าไหร่เพราะมันเหมือนกับพลังงาน แต่เมื่อคืนนี้จู่ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเหมือนจิตใต้สำนึกจะบอกว่าไม่ใช่แค่วิญญาณ ผี หรือพลังงานธรรมดาทั่วไป
"เลยไม่ได้นอนทั้งคืน" ริกิสรุปตอนท้าย
"ผิดกับผม นอนหลับปุ๋ย แต่ว่าเมื่อเช้า" เขาเปิดรูปให้ดู ริกิแทบจะพ่นกาแฟที่พึ่งจิบออกมา
"ขนลุก" เขาพึมพำ
"ใช่ไหม ยิ่งถ้าคุณได้กลิ่นอาจจะเป็นลมไปเลยก็ได้" อะโซโยนมือถือไว้บนโต๊ะพลางว่า
"กว่าผมจะเอานกลงมา ล้างทำความสะอาด แค่คิดย้อนไปก็อยากจะอาเจียนแล้ว"
"มาถึงก็เจอเรื่องแปลกๆ เสียแล้ว" ริกิพึมพำ
"พอแค่นี้ไหม" อะโซเอ่ยถาม เป็นห่วงความปลอดภัยของริกิ ไม่รู้ว่าจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
"ขอผมนอนสักตื่นได้ไหม ตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว" ค่อยๆ เอนกายลงนอนบนโซฟา กาแฟแก่ๆ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ตอนนี้ร่างกายพร้อมปิดสวิตซ์
"อึ่ม" ได้ยินเสียงอะโซไกลๆ ก่อนที่ริกิจะผล็อยหลับไปทันที
อะโซเอาเอกสารมาอ่านอีกครั้ง สิ่งที่เขาหาเพิ่มเติมเมื่อคืนและที่หาเมื่อเช้า เรื่องแปลกที่เกิดขึ้นกับเขาสองคนพยายามจับต้นชนปลาย ภาวนาให้เป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น ความเชื่อต่างๆ เกี่ยวกับเทพเจ้าการบูชาสถานที่ลึกลับ ความลับ สิ่งเหล่านี้ถูกปลูกฝังมากอย่างยาวนานเรื่องบางเรื่องไม่ควรไปแตะเสียด้วยซ้ำ ความน่ากลัวที่ซ่อนอยู่หลังความเชื่อเหล่านั้น อะโซเองก็เคยสัมผัสมาแล้ว แต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนรุ่นใหม่จึงคิดว่าเรื่องบางเรื่องนำออกมาให้สาธารณชนได้รับรู้บ้างน่าจะดีกว่า เพื่อจะได้ไม่มีคนตกเป็นเหยื่อเพราะความเชื่องมงายของคนโบราณ
"เจ้าหนูอะโซ มาแต่เช้าเชียว" แม่ของริกิเดินเข้าบ้านมา วางถุงเบนโตะเอาไว้ที่โต๊ะ
"อะโซครับ" รีบสวนทันใด
"เจ้าหนูอะโซ" ย้ำอีกครั้ง เหลือบไปมองริกิที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงโซฟา
"ที่ไม่ได้นอนกันเลยเหรอ" เอ่ยถามพร้อมกับเดินไปชงกาแฟ
"ผมพึ่งมาต่างหาก แล้วหมอนั่นพึ่งนอนเมื่อครู่ เห็นบอกว่าเมื่อคืนไม่ได้นอน" อะโซเอ่ย
"อ้อ" พยักหน้ารับรู้แต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ จิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์
"ไม่ไปทำงานเหรอครับ"
"ทำ กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะไปทำงานต่อ เจ้าหนูฝากลูกชายชั้นด้วยนะ" ดื่มกาแฟจนหมดแก้วเอาไปล้างจากนั้นจึงขึ้นห้องไป
แม่ของริกิออกไปจากบ้านไม่นานลูกชายขี้เซาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับเต็มอิ่ม สีหน้าดูดีกว่าเมื่อครู่นี้มาก เขากวาดสายตาไปรอบๆ แล้วมาหยุดอยู่ที่อะโซหมอนี่นั่งเฝ้าตอนเขาหลับอยู่อย่างนั้นเหรอ
"หิวไหม มีเบนโตะ" อะโซชี้ไปที่ถุงอาหารบนโต๊ะ
"คุณออกไปซื้อมาเหรอ" เอ่ยถามพร้อมกับบิดขี้เกียจ
"เปล่าแม่คุณซื้อมาให้ เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้า และไปแล้ว" อะโซละสายตาจากมือถือตรงหน้า
"อ้อ อึ่ม" ดึงถุงออกมาดู หยิบเบนโตะออกมาไว้ตรงหน้า แค่เห็นอาหารท้องก็คำราม อะโซเผลอยิ้มออกมา มองดูริกิคีบเบนโตะกินอย่างเอร็ดอร่อย
"ค่อยมีแรงหน่อย" เขาพึมพำ วางเบนโตะที่กินไปเกือบครึ่งไว้แล้วเดินไปที่ตู้เย็นหยิบน้ำชาออกมาขวดหนึ่ง
"ดื่มไหม" เอ่ยถามอะโซ
"เอาสิ" ริกิเดินไปหยิบแก้วสองใบพร้อมกับชาอุหลงขวดสองลิตรออกมาจากตู้เย็น
"สมัยโบราณเกิดโรคระบาดขึ้นมากมายรวมถึงสงคราม ทำให้ชาวบ้านไร้ที่พึ่ง จึงทำให้หันไปบูชาเทพเจ้าบ้าง ยักษ์บ้าง สัตว์แปลกๆ บ้าง" อะโซเอ่ย
"คงเหมือนที่ประเทศผม" ริกินิกถึงทั้งเทพเทวดาอะไรมากมายที่ออกทีวีกันโต้งๆ แทบทุกวันยิ่งใกล้วันหวยออกที่ไหนดังก็มักจะมีคนไปเยอะเป็นพิเศษ
"บางเรื่องก็เป็นเรื่องสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ" อะโซนึกถึงวัดของที่บ้าน จะว่าไปแล้วปู่เป็นรุ่นที่สามที่สืบทอดวัด พ่อไม่สนใจสืบทอดต่อ แน่นอนหลานคนโตอย่างอะโซคงต้องรับต่อเป็นรุ่นที่สี่ แต่ตอนนี้ปู่ยังแข็งแรงดีไม่จำเป็นต้องรีบเสนอตัว
"ผมอ่านตำนาน ส่วนใหญ่มักแผงไว้ด้วยความน่ากลัว" ริกิกินเบนโตะหมดกล่องแล้ว อะโซเอื้อมมือไปหยิบมาเปิดกินบ้าง
"อึ่ม ส่วนหนึ่งคือป้องกันไม่ให้คนเข้าไปลบหลู่ อะไรที่น่ากลัวลึกลับคนมักจะไม่ยุ่ง" อะโซอธิบาย
"ยกเว้นพี่ผม" ริกินึกถึงเรื่องที่ริคุทำ หมอนั่นหลงใหลเรื่องลึกลับซ่อนเงื่อน พิสูจน์ไม่ได้ การหายตัวไปคราวนี้ริคุอาจไปแตะสิ่งที่ไม่ควรแล้วก็เป็นได้
"ก่อนหน้านี้ผมถามคุณว่า พอแค่นี้ไหม" อะโซทวนคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ
"มาถึงตรงนี้แล้ว เห็นทีจะไม่ทัน" ริกิตัดสินใจแล้ว ยังไงต้องไปต่อพี่ชายของเขาทั้งคน แม้ห่างกันตอนโตแต่ตอนเป็นเด็กสนิทกันมาก
"ผมเตือนคุณแล้ว" อะโซยกตะเกียบขึ้นชี้ จากนี้เกิดอะไรขึ้นเขาไม่รับผิดชอบ เมื่อเจ้าตัวอยากไปต่อเอง
"อึ่ม ผมไม่โทษคุณ สบายใจได้" แค่อะโซเอ่ยริกิก็เข้าใจความหมายแล้ว
"ผมไปอาบน้ำหน่อย วันนี้จะไปไหนหรือไม่"
"อึ่ม ไปอาบน้ำก่อนเถอะ" โบกมือให้ ริกิเอากล่องพลาสติกเปล่าไปทิ้ง จากนั้นจึงเดินขึ้นไปที่ชั้นบนเพื่ออาบน้ำ
น้ำอุ่นๆ น่าจะช่วยทำให้รู้สึกดีบ้าง ริกิเปิดน้ำอุ่นทิ้งเอาไว้ ได้นอนเต็มอิ่มแบบนี้ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้น เปิดกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาเอาเสื้อผ้ามาวางไว้บางส่วนใส่ไม้แขวนจะได้หยิบใช้งานง่าย เสียงน้ำล้นออกจากอ่าง เขาจึงรีบลุกไปปิด จุ่มมือลงไปในน้ำน้ำอุ่นกำลังดี หยิบเอาผงออนเซนมาเทใส่ลงไปในอ่าง ใช้มือกวนเพื่อให้มันละลายเร็วขึ้น
"ซ่า!!" ริกิถูกกระชากอย่างแรงจนร่วงลงไปในอ่าง มือข้างหนึ่งคว้าขอบอ่างเอาไว้เงยหน้าขึ้นมา เท้าของเขาแตะไม่ถึงพื้น
"เฮ้ย อะโซ อะโซ" ริกิตะโกนเสียงดัง
อะโซเงี่ยหูฟัง ได้ยินเสียงตะโกนเรียกอย่างตื่นตระหนก เขาทิ้งตะเกียบกับเบนโตะในมือวิ่งไปตามเสียง ภาพที่เห็นตรงหน้า ริกิกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ มือที่จับขอบอ่างกำลังจะหลุดออก อะโซวิ่งไปคว้าแขนเอาไว้
"ตู๊ม" ทั้งคู่ตกลงไปในน้ำ น้ำที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง อะโซตะเกียกตะกายพาริกิขึ้นฝั่ง มองไปรอบๆ เห็นเพียงป่าทึบ มืดและน่ากลัว
"คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย" หันไปมองริกิที่ได้สติแล้ว
"ที่นี่ที่ไหน" ริกิมองไปรอบๆ
"ในป่าที่ไหนสักที่" อะโซเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นี่คือที่ไหน ก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไรออกมาอีกหูได้ยินเสียงกรอบแกรบเหมือนเสียงเหยียบกิ่งไม้ เขาลากริกิไปหลบที่หลังต้นไม้ใหญ่
ผู้ชายตัวสูงใหญ่กำลังเดินหิ้วอะไรบางอย่างมาที่ทะเลสาบ ก่อนจะเอาผ้าที่คลุมอยู่ออกแล้วโยนมันลงไปที่กลางทะเลสาบ ริกิยกมือสองข้างขึ้นปิดปาก เลือดสดๆ ที่ไหลเป็นทาง กลิ่นคาวคละคลุ้งที่รู้สึกได้
"นั่นใคร" เสียงเหมือนคำรามทำให้ทั้งสองสะดุ้ง อะโซฉุดแขนริกิวิ่งหนีออกจากที่นั่น พวกเขาวิ่งๆ จนเหนื่อยแต่ยังคงหนีไปพ้น เจ้าหมอนั่นวิ่งตามเขามาติดๆ
"ทางนี้" เสียงกระซิบข้างหู ริกิไม่มีเวลาคิดอะไรอีกแล้ว เขาดึงมืออะโซวิ่งไปตามทิศทางที่ได้ยินเสียง
ริกินอนหายในหอบอยู่ในอ่างน้ำ ข้างๆ มีอะโซที่เหนื่อยไม่แพ้กัน ทั้งสองจับมือกันอยู่ น้ำอุ่นๆ กลิ่นออนเซ็นที่เขาพึ่งโรงลงไปเมื่อครู่
"ฝันไปเหรอ" ริกิพึมพำ
"ไม่หรอก" อะโซมั่นใจว่าไม่ได้ฝันแน่นอน หลักฐานอยู่ที่รอยหินบาดบนเท้า เลือดยังไหลซิบๆ อยู่
"ที่นั่นคือที่ไหน แล้วหมอนั่นเป็นใคร" ริกิพึมพำ
"แทนที่จะสนใจตรงนั้น ผมว่าที่เราไปตรงนั้นได้ยังไงมันไม่น่าสนใจกว่าเหรอ" อะโซถอนหายใจ
"นั่นก็จริง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด" ริกิลุกขึ้นมากอ่าง หยิบผ้าเช็ดตัวในตู้ออกมาซับน้ำจากร่างกาย
"ของคุณ" โยนผ้าขนหนูอีกฝืนหนึ่งให้ อะโซยังคงมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาจับต้นชนปลายไม่ถูกเหตุถึงไปโผล่ที่นั่นได้
"ถ้าไม่มีคุณอยู่ด้วย ผมคงคิดว่าตัวเองฝันไป" ริกิถอนหายใจ หยิบเสื้อคลุมมาใส่เอาชุดที่เปียกโชกไปผึ่งลมที่ระเบียง หรือบางทีพวกเขาก็แค่หัวทิ่มลงไปในอ่างน้ำแล้วคิดเป็นตุเป็นตะไปก็ได้ ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของคนทั้งสอง ต่างฝ่ายต่างเงียบทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับ