เพราะยังไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงกับเรื่องการเปลี่ยนอาชีพของตน แมรีจึงตัดสินใจใช้ชิโลต่อไปอีกสักพัก แล้วมันก็เป็นอย่างที่หลวงพ่อบอกเอาไว้ ชิโลก้าวหน้าได้เร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปแต่ก็ถึงขีดจำกัดได้เร็วกว่าเช่นกัน ไม่กี่เดือนหลังจากเริ่มออกผจญภัย เลเวลอาชีพของชิโลก็ตันที่เลเวลเพียงยี่สิบเท่านั้น
แมรีเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมเธอถึงตัดสินใจแบบนั้น แต่ตอนที่รู้ว่าชิโลไม่สามารถเก่งไปกว่านี้ได้เธอได้ลองเปลี่ยนอาชีพของเขาดูแล้วชิโลสายจอมเวทก็ถือกำเนิดขึ้น
[ชื่อ: แมรี ลิตเติลฟิลด์]
[เผ่าพันธ์: มนุษย์] [อาชีพ: พัพเพ็ตเทียร์ Lv. 22]
[สกิล: กำลัง Lv. 27, ความเร็ว Lv. 16, ทนทาน Lv. 23, สติปัญญา Lv. 12, งานฝีมือ Lv.16, เสื้อผ้าหุ่น Lv. 5, อาวุธหุ่น Lv. 7, ตัดเย็บในพริบตา Lv. 4, แบ่งปันมนตรา Lv. 1]
[ชื่อ: บานิชิโล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: จอมเวท Lv. 1]
[สกิล: กำลัง Lv. 5, ความเร็ว Lv. 6, ทนทาน Lv. 4, สติปัญญา Lv. 7, ทักษะดาบ Lv. 13, ทักษะโล่ Lv.9, เพลงดาบหุ่นมือ Lv. 12, ทักษะดาบใหญ่ Lv. 3, ทักษะดาบสองมือ Lv. 4, ลูกไฟ Lv. 1, กระสุนน้ำแข็ง Lv. 1, กระสุนลม Lv. 1]
สิ่งที่แมรีได้ค้นพบหลังเปลี่ยนอาชีพก็คือค่าสเตตัสลดลงแต่เทียบไม่ได้กับตอนเลเวลหนึ่งของอาชีพนักรบ ส่วนสกิลของอาชีพเดิมยังอยู่อย่างครบถ้วน
เธอเพิ่งเข้าใจว่านี่คือข้อดีของการเก็บอาชีพจนเต็ม ซึ่งสำหรับมนุษย์ที่เลเวลอาชีพเต็มที่ห้าสิบมันเป็นเรื่องที่อาจจะต้องทุ่มเทเวลานับสิบปีเพื่อให้ไปถึง แต่สำหรับหุ่นมืออย่างชิโลที่เต็มแค่ยี่สิบแล้วมันไม่ใช่สิ่งที่เกินเอื้อม
"นี่หมายความว่ายิ่งเก็บอาชีพจนเต็มมากเท่าไหร่ นายก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นอีกสินะ"
"เป็นไงล่ะ บอกแล้วว่าความเก่งของข้าน่ะไม่มีขีดจำกัดหรอกนะ"
"จำกัดด้วยจำนวนอาชีพยังไงล่ะ นายไม่รู้ตัวสินะว่าตัวนายน่ะไม่ได้มีอาชีพหลากหลายเท่ามนุษย์หรอกนะ"
"อึก" ชิโลเจ็บจุกจนเถียงไม่ออก
"แต่เอาเถอะ ทำแบบนี้ได้ก็น่าจะเก่งกว่าฉันที่เปลี่ยนอาชีพไม่ได้ด้วยซ้ำ"
นอกจากชิโลที่แข็งแกร่งขึ้นจากอาชีพใหม่แล้ว แมรีเองก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างช้า ๆ โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว สกิลงานฝีมือมีประโยชน์ยิ่งกว่าที่คิด มันช่วยต่อยอดสกิลอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับการสนับสนุนชิโล เธอสามารถตัดเย็บชุดใหม่ สร้างอาวุธใหม่ และรวมไปถึงซ่อมแซมชิโลในระหว่างสู้ด้วยการตัดเย็บในพริบตา
สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปคือแมรียังคงหวาดกลัวการต่อสู้ เธอไม่เคยทำใจให้ชินกับมันได้ เธอมักจะหลับตาปี๋ขณะที่ถูกชิโลลากไปลากมาในสนามรบ พัฒนาการทางจิตใจที่ชัดเจนที่สุดคงเป็นการที่เธอไม่ได้กรีดร้องไปเสียทุกครั้ง เว้นแต่ว่าถูกชิโลลากไปเจอกับเรื่องอันตรายเกินกว่าที่คิดไว้
"เอ่ออออ…" แมรีลากเสียงยาว เธอพยายามสะกิดชิโลว่าอย่าไปทำให้เจ้าร่างยักษ์ตรงหน้าโกรธจะดีกว่า
"ไม่มีประโยชน์หรอก มันรู้ว่าเราจัดการกับลูก ๆ ของมันไปเยอะเลย"
เบื้องหน้าของ หนึ่งสาวและหนึ่งหุ่น คือหมาป่าตัวใหญ่ที่เป็นเจ้าถิ่นของป่านี้ มันคือหมาป่าบอมบอมนั่นเอง และยังเป็นหมาป่าบอมบอมตัวใหญ่ที่สุดที่ทั้งสองเคยพบเคยเห็นด้วย
"ใหญ่เกินไปแล้ว ใหญ่เท่าบ้านเลย... ม่ายยย"
ถ้าสเตตัสของชิโลก่อนเปลี่ยนอาชีพ มันคงจะสูสีกว่านี้ การมาเจอกับศัตรูระดับบอสหลังจากเพิ่งเริ่มเก็บอาชีพได้ใหม่ไม่นานถือเป็นคราวเคราะห์ของทั้งคู่ พวกเขายื้ออยู่ได้ไม่นานก็เข้าใจแล้วว่าตนไม่มีทางชนะได้ สุดท้ายจึงต้องหนีตายแบบไม่คิดชีวิต
"เจ็บใจนัก" แมรีกัดฟันพูดทั้งน้ำตา ทั้งหวาดกลัวทั้งเจ็บใจที่ตนเองทำอะไรไม่ได้มาก
"ไม่เป็นไรหรอก นี่มันแค่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้่น" ชิโลพูดปลอบ แต่แมรีมองออกว่าเขาเองก็เจ็บใจไม่แพ้กัน
ทั้งคู่โหมเก็บประสบการณ์ใหม่ตั้งแต่ต้น ครั้งนี้ตอนเริ่มต้นยากลำบากในแง่ที่ชิโลไม่สามารถถือโล่ได้เนื่องจากข้อจำกัดของอาชีพ ส่วนเวทมนตร์ที่เขาใช้ได้ก็ยังเป็นเวทเบื้องต้นที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ ข้อได้เปรียบเดียวที่ต่างจากสมัยตอนเป็นอาชีพนักรบคือแมรีมีงบให้ถลุงอย่างเหลือเฟือ
เงินส่วนใหญ่หมดไปกับวัตถุดิบและยาฟื้นฟู วัตดุดิบทั้งหลายช่วยให้แมรีสามารถฝึกฝนสกิลงานฝีมือและสร้างอุปกรณ์ที่ดีขึ้นให้กับชิโล ส่วนยาฟื้นฟูแม้ว่าชิโลจะไม่สามารถดื่มหรือกินอะไรได้ แต่ตราบใดที่พลังเวทของแมรีไม่หมดเธอก็สามารถใช้ทักษะเพื่อสนับสนุนชิโลได้เรื่อย ๆ เช่นกัน
แล้วก็มาถึงวันที่อาชีพของชิโลใกล้เต็มอีกครั้ง คราวนี้พวกเธอทำได้เร็วกว่าเดิมถึงเท่าตัว
"เจ้าบอสของป่าอีกแล้ว" แมรีชี้ไปที่หมาป่าตัวยักษ์ที่กำลังย่างเท้าตรงเข้ามา
"แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิมหรอก" ชิโลหัวเราะด้วยความตื่นเต้น
ไม่ใช่แค่ชิโลที่ลากแมรีไปมา คราวนี้เป็นแมรีเองที่เคลื่อนหลบกรงเล็บของเจ้าหมาป่ายักษ์ จะเต็มใจหรือไม่แมรีก็ถูกบังคับให้ฝึกฝนกับชิโลมาตลอด ตอนนี้ค่าความเร็วของเธอสูงพอที่จะหลบการโจมตีได้อย่างไม่ยากลำบาก
"นายคิดแค่เรื่องร่ายเวทไปก็พอแล้ว ฉันจะคอยหลบให้เอง" แมรีกระซิบบอก เธอสั่นกลัวแต่ก็ไม่ได้ล่าถอยไปเหมือนที่เคย
"งั้นฝากด้วย" ชิโลว่าพร้อมกับกระหน่ำเวทใส่เจ้าหมาป่ายักษ์
เป็นการเข้าขากันได้อย่างประหลาด ทั้งสองจับจังหวะกันได้เป็นอย่างดีหรือจะเป็นเพราะเดิมทีพวกเขาคือคน ๆ เดียวกันตั้งแต่แรกก็ว่าได้ แมรีคิดแค่เพียงเรื่องการกระโดดหลบไปมาและดื่มยาเป็นครั้งเป็นคราวเพื่อให้เธอสามารถใช้สกิลแบ่งปันมนตราเติมพลังเวทให้กับชิโล ส่วนชิโลก็ยิงเวทออกไปลูกแล้วลูกเล่าอย่างแม่นยำ เขารู้ว่าแมรีจะหลบไปทางไหนและเปลี่ยนมุมยิงในทันทีเพื่อทำให้ศัตรูหลบไม่ได้
ในที่สุดศัตรูที่ไม่น่าจะโค่นได้ก็ล้มลง รางวัลสำหรับชัยชนะที่งดงามครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพียงไอเท็มหายากที่ดรอปจากบอส แต่มันรวมไปถึงเลเวลอาชีพของชิโลที่เต็มเป็นครั้งที่สอง
แผนเดิมของทั้งสองคือ การไล่เก็บอาชีพให้ชิโลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเขามองอาชีพนักบวชเป็นลำดับต่อไป แม้ว่าชิโลจะค่อนข้างเป็นห่วงในการเปลี่ยนมาเป็นอาชีพนี้
ทั้งนักรบและจอมเวทต่างก็เป็นอาชีพที่สามารถจัดการกับศัตรูได้ด้วยตนเอง แต่นักบวชนั้นไม่ใช่ หากพวกเขาเปลี่ยนมาใช้อาชีพนี้และมันมีปัญหา พวกเขาจะต้องอยู่กับอาชีพนี้ไปอีกสักใหญ่กว่าที่จะสามารถเปลี่ยนอาชีพได้อีกครั้งเมื่อเลเวลอาชีพเต็ม หรือใช้เวลานานมากพอ
แต่แผนนี้ถูกเลื่อนออกไป เมื่อแมรีและชิโลพบกับความจริงที่น่าตกใจ ในรายการของอาชีพที่เปลี่ยนได้มีอาชีพใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนเพิ่มขึ้นด้วย
"นักรบเวทมนตร์ อะไรเนี่ย"
แม่รีถามข้อมูลจากบาทหลวงแต่เขาไม่รู้อะไรมากไปกว่าเธอ ดูเหมือนว่าหากเก็บอาชีพจนเต็มมากกว่าหนึ่งอาชีพ บางทีอาชีพใหม่ ๆ อาจจะปรากฏขึ้นมาให้เลือกก็ได้ แต่ในโลกนี้มีไม่บ่อยนักที่จะมีใครเก็บอาชีพจนเต็มได้ถึงสองครั้ง
"เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าข้าน่ะเจ๋ง อาชีพเต็มเร็วใช่ว่าจะแย่ไปทุกอย่าง"
"จ้า ๆ" แมรียอมรับว่า บางทีชิโลอาจจะยอดเยี่ยมยิ่งกว่าที่เธอคิดก็ได้
"ทีนี้ยังคิดจะเปลี่ยนอาชีพของตัวเองอีกไหมล่ะ"
"ไม่แล้วจ้า" จริง ๆ แล้วแมรียังแอบคิดอยู่บ้าง เธอยังเชื่อว่าอาชีพที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ค่อยเข้าท่านัก แต่สาเหตุที่เธอเลิกล้มความคิดเปลี่ยนอาชีพก็เพราะว่าความผูกพันธ์ที่เธอมีกับชิโลต่างหาก
ผลสรุปคือชิโลถูกเปลี่ยนเป็นอาชีพ 'นักรบเวทมนตร์' ก่อน 'นักบวช' แมรีบอกไม่ได้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องหรือผิดพลาด เธอเพิ่งมารู้ภายหลังว่าอาชีพนักรบเวทมนตร์มีบางอย่างที่ต่างออกไป
นักรบเวทมนตร์คืออาชีพระดับกลาง ความหมายของอาชีพระดับกลางนอกจากความเก่งกาจโดยรวมที่สูงกว่าอาชีพพื้นฐาน มันยังตามมาด้วยข้อเสียด้วย พวกเธอต้องใช้ความพยายามมากขึ้นในการขึ้นเลเวล แถมดูเหมือนว่าเลเวลสูงสุดของอาชีพนี้ก็ไม่ใช่ยี่สิบแต่เป็นสามสิบแทน
เมื่อการล่ามอนสเตอร์รอบ ๆ เมืองไม่สามารถตอบสนองต่อค่าประสบการณ์ที่ต้องการได้ แมรีจึงต้องหาแหล่งใหม่ที่มอนสเตอร์แข็งแกร่งขึ้น แมรีและชิโลตัดสินใจขอคำปรึกษาจากหลายแหล่งจนในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกเหมืองร้างที่อยู่ห่างออกไปเป็นสถานที่ฟาร์มต่อไป
แมรีประหลาดใจตนเองที่เธอตัดสินใจมุ่งหน้าเก็บเลเวลต่อ จากนิสัยเดิมเธอควรจะเลือกเส้นทางปลอดภัยมากกว่าชีวิตที่โลดโผน ตอนนี้เธอมีเงินเก็บมากพอแล้ว หากต้องการแมรีสามารถวางมือได้ทุกเมื่อ ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ทำไร่ทำสวนอย่างสงบ วันหนึ่งเธออาจจะได้แต่งงานกับคนที่จิตใจดีสักคนและใช้ชีวิตเหมือนว่าไม่เคยเจอกับเรื่องที่ทำร้ายจิตใจของเธอในโลกเดิม
แมรีไม่ได้เลือกเส้นทางนั้น อาจเพราะเธอหวนนึกถึงเรื่องราวนิทานสมัยเด็กที่คุณยายมักจะเล่าให้ฟังอยู่เสมอ การได้ใช้ชีวิตแบบนี้มันชวนคิดว่าตนเองช่างเหมือนกับตัวเอกในนิทานไม่มีผิด
...นั่นสินะ บางทีเรื่องที่คุณยายเล่าอาจจะไม่ใช่แค่นิทานก็ได้…
เธอคิดว่ามันเป็นแค่การปลอบใจตนเอง แต่แมรีอยากเชื่อว่าการที่เธอมาอยู่ในโลกนี้และการที่ได้รับบานิชิโลเป็นมรดกไม่ใช่เหตุบังเอิญ เธออยากเชื่อว่าคุณยายอาจเคยเป็นคนหนึ่งที่เคยมาต่างโลก บานิชิโลก็อาจเป็นสิ่งที่คุณยายได้รับมาในสมัยนั้น
ใช่… บางทีนางเอกในนิทานอาจจะเป็นคุณยายเองก็ได้
...แต่เดี๋ยวสิ ถึงจะแค่ความเป็นไปได้ก็เถอะ ถ้านิทานที่ว่าคือเรื่องของคุณยายจริง นั่นไม่แปลว่ามันมีวิธีกลับโลกเดิมเหรอ…
คิดได้แบบนั้นแมรีก็เริ่มมีความหวังกลับมา เธออาจจะยังไม่ตายในโลกเดิมก็ได้ ขอเพียงแค่เธอหาวิธีให้พบ...
แล้วการโหมเก็บเลเวลก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ชิโลเติบโตขึ้นด้วยความเร็วสูง แมรีเองก็เติบโตขึ้นทั้งในฐานะของนักผจญภัยและมนุษย์คนหนึ่ง อาชีพพัพเพ็ตเทียร์ของเธอไปจนถึงเลเวล 39 โดยที่เธอแทบไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอมีสกิลสร้างของใช้ระดับสูงเพื่อนำมาใช้กับชิโลที่ยิ่งเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเขาอีกเป็นทวีคูณ
อีกด้านหนึ่งแมรีกลายมาเป็นคนสำคัญของเมืองไปแล้ว ไม่ใช่เพียงเพราะว่าเธอคือนักผจญภัยฝีมือดีที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แต่เพราะเธอพยายามอย่างหนักในการช่วยเหลือคนอื่น หลายครั้งที่เธอรับงานมาจากชาวบ้านแม้ว่ามันจะแทบไม่ได้ค่าตอบแทนเลยนอกจากคำขอบคุณ
ครั้งหนึ่งเธอช่วยหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งไว้จากพิษปริศนา ไม่เพียงแค่ออกเงินเพื่อซื้อและขนส่งยาแก้พิษไปช่วยจนถึงที่ เธอและชิโลยังช่วยกันสืบจนรู้ตัวการที่แท้จริงที่วางยาคนในหมู่บ้านเพราะแก้แค้น
เรื่องทำนองเดียวกันเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง แมรีใช้เงินที่เธอหามาได้ไปกับการช่วยเหลือคน เธอบริจาคให้โบสถ์ที่คอยให้คำปรึกษากับเธอ ช่วยสร้างบ้านใหม่ให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ช่วยเหลือหลายครอบครัวจากหมู่บ้านที่ถูกอุทกภัย และเรื่องที่เธอทำได้ถนัดที่สุด… กำจัดมอนสเตอร์ที่ไม่มีใครล้มได้
กว่าจะรู้ตัวเธอก็กลายเป็นเหมือนกับแม่พระของคนทั้งเมือง มีบางหมู่บ้านถึงกับสร้างรูปปั้นให้กับวีรกรรมของเธอและชิโลด้วย แมรีประหลาดใจที่ตนเองมาถึงจุดนี้ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจแท้ ๆ
"ได้เวลาเปลี่ยนอาชีพอีกแล้ว" แมรีฉีกยิ้ม แววตาของเธอในตอนนี้แตกต่างจากวันแรกที่เธอมาถึงโดยสิ้นเชิง มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
"คราวนี้ลองเป็นนักบวชดูไหม" ชิโลเสนอความเห็น "ถ้าเป็นนักบวช จะได้ใช้เวทมนตร์รักษาคนอื่นได้ด้วย"
"ก็ฟังดูเข้าท่าดีนะ"
"แต่ว่า…" ชิโลลังเลใจเล็กน้อย "ถ้าเป็นนักบวช ข้าอาจจะอ่อนแอจนเก็บเลเวลไม่ได้เลยก็ได้นะ"
"ไม่เป็นไรนี่" แมรีหัวเราะเบา ๆ "ตอนนี้เราไม่ได้ตัวคนเดียวสักหน่อย ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็ขอความช่วยเหลือทุกคนได้"
"นั่นสินะ บ้านก็มีแล้วด้วยนี่นา"
"ไม่ใช่แค่บ้านนะ สวนก็มีแล้วด้วย ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังเป็นแค่ที่โล่งที่ไม่ได้เริ่มปลูกอะไรก็เถอะ"
บ้านและสวนไม่ใช่สิ่งที่แมรีซื้อไว้เอง มันคือรางวัลที่คนจำนวนมากช่วยกันลงขันซื้อให้กับเธอเพื่อตอบแทนน้ำใจที่เธอช่วยทุกคนตลอดมาโดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด มันอาจจะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรนัก ตัวบ้านก็สร้างขึ้นจากเศษไม้เก่า ๆ พื้นที่สวนก็เป็นพื้นที่รกร้างที่ยังต้องลงแรงกับมันอีกมาก แต่สิ่งเหล่านี้ช่วยให้แมรีกลับมาเชื่อใจในตัวมนุษย์อีกครั้งหลังจากที่เธอเคยผิดหวังกับเรื่องในโลกก่อน
ในเสี้ยวหนึ่งของความคิด แมรีคิดว่าที่แห่งนี้อาจจะเหมาะกับเธอมากกว่าโลกเก่าก็เป็นได้
ความคิดของแมรีสั่นคลอนอีกครั้ง เมื่อเธอพบว่าโลกแห่งนี้ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เข้าใจ มอนสเตอร์เคยเป็นภัยอย่างเดียวที่แมรีต้องกังวล แต่เธอพบว่าภัยจากมนุษย์ด้วยกันนั้นร้ายแรงกว่า


...จริงสิ ที่โลกเดิมตัวเราก็ไม่มีที่ซุกหัวนอนนี่นา นี่มันอาจจะไม่ได้แย่กว่าเดิมก็ได้..
แมรีถามทางชาวเมืองพร้อมกับเรียนรู้เรื่องราวต่าง ๆ ของโลกนี้ไปด้วย เธอรู้ว่าเมืองนี้มีปัญหาเกี่ยวกับมอนสเตอร์หลายชนิดเข้ามารบกวนเรือกสวนไร่นา และทางการมีรางวัลให้สำหรับทุกตัวที่ถูกจัดการได้
"ถ้าเราล่าพวกมันได้ ก็จะหมดปัญหาเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ" ชิโลสรุปให้อีกครั้ง
"ถ้าทำได้นะ" แมรียังไม่เชื่อตัวเองนัก เธอคิดว่าเธอแข็งแรงกว่าตอนที่อยู่ในโลกเดิม แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคือการคิดไปเองหรือไม่
"ไม่ต้องคิดเยอะแล้ว ลองเดินสำรวจรอบ ๆ เมืองกัน ถ้าเจอมอนสเตอร์ก็จัดการมันซะ"
"เลือกอะไรที่มันไม่น่ากลัวก็ดีนะ เช่นกระต่ายตัวเล็ก ๆ"
"ได้เลย" ชิโลตอบอย่างมั่นใจ ทั้งที่เขาก็ไม่รู้หรอกว่ามอนสเตอร์ที่ว่ามันมีตัวอะไรบ้าง
แมรีแทบล้มทั้งยืนเมื่อเธอได้พบกับมอนสเตอร์ของจริง มันต่างจากที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก เธอนึกว่ามอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้เมืองจะเป็นแค่สัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่สร้างความน่ารำคาญมากกว่าอันตราย แต่พวกที่ตรงหน้าของเธอมันไม่ต่างอะไรกับหมาตัวใหญ่สักนิด
เท้ากำลังจะก้าวไปข้างหลังแต่ มือกลับถูกดึงไปข้างหน้า เจ้าหุ่นมือชิโลกำลังลากเธอไปข้างหน้า ทำได้ยังไงนะ เท้าของมันไม่มีติดพื้นด้วยซ้ำ
แมรีกรีดร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพรากเป็นทาง ลมตีใส่หน้าจนใบหน้าเหยเก แต่ชิโลไม่หยุด มันลากเธอไปทางนั้นที ทางนี้ที เรี่ยวแรงที่สามารถลากผู้หญิงคนหนึ่งจนปลิวได้ทำให้แมรีสงสัยว่าใครคือหุ่นและใครคือผู้ควบคุมกันแน่
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโล (ชิโล)เลเวลอัพ!] (ดูรายละเอียดเพิ่มเติม)
"เดี๋ยวสิยะ ทำไมนายถึงได้ค่าประสบการณ์ด้วย แถมยังเลเวลอัพก่อนฉันอีก"
"เรื่องแบบนั้น ถามข้าไปก็ไม่รู้หรอก" ชิโลกอดอกภูมิใจราวกับเข้าใจผิดว่าได้รับคำชม
แมรีสังเกตว่าที่หน้าต่างรายงานผลมีปุ่มดูรายละเอียดเพิ่ม เธอลังเลเพียงครู่เดียวก่อนที่จะกดมัน แล้วสิ่งที่เป็นหน้าต่างอีกอันก็ปรากฏขึ้น ข้อมูลของบานิชิโล...
[ชื่อ: บานิชิโล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: นักรบ Lv. 2]
[สกิล: กำลัง Lv. 4, ความเร็ว Lv. 4, ทนทาน Lv. 3, สติปัญญา Lv. 2, ทักษะดาบ Lv. 2, ทักษะโล่ Lv.1]
"เดี๋ยวสิวะคะ ทำไมหุ่นดันเก่งกว่าตัวฉันเยอะเลยละ"
"ยอดเลยใช่ไหมล่ะ"
"ยอดบ้าอะไรล่ะ! สกิลสูงกว่าเกือบทุกอย่าง มีสกิลดาบกับโล่ด้วย แล้วของฉันมันอะไรกัน งานฝีมือ Lv.1? จะเอามาทำอะไรกันค้าาา"
"อ๊ะ พวกหมาป่าดรอปของไว้ด้วย ดีแฮะ ไม่ต้องมาแยกส่วนหาไอเท็มเอง" ชิโลไม่ได้สนใจเสียงบ่นของแมรี เขาชี้ไปทางของที่กลิ้งหล่นอยู่บนพื้น
อันหนึ่งคือเนื้อหมูที่ถูกห่อด้วยใบไม้และมัดซ้ำอีกครั้งด้วยเชือกอย่างแน่นหนา ที่รู้ว่าเป็นเนื้อหมูเพราะชิโลเปิดดูสเตตัสของมันเพื่อยืนยันเรียบร้อย ส่วนของชิ้นที่สองที่ตกคือของคล้ายกับปลอกคอ ในรายละเอียดของไอเท็มบอกว่ามันคือของสำหรับให้นักผจญภัยนำไปขายที่เมืองเพื่อยืนยันว่าการจัดการมอนสเตอร์สำเร็จ
"ทำไมจัดการหมาป่าแล้วถึงได้เนื้อหมู" แมรีตั้งข้อสังเกต
"ข้าว่าที่ปลอกคอมันโผล่ออกมาน่าตกใจกว่าอีก เจ้านี่เดิมไม่ได้ใส่อะไรด้วยซ้ำ"
"เอาเป็นว่ามันเป็นเรื่องลึกลับก็แล้วกัน" แมรีพยักหน้าให้ตัวเอง โลกนี้เหมือนเกม นั่นคือข้อสรุปที่ง่ายที่สุด"
นอกจากไอเท็มที่ดรอปจากมอนสเตอร์ แมรียังพบเรื่องน่าสนใจอีกเรื่อง เธอมีกล่องเก็บของที่สามารถเปิดมันขึ้นมาได้ตลอดเวลา นอกจากนั้นเธอพบว่าทุกครั้งที่จัดการมอนสเตอร์ได้ในกล่องนั้นจะมีเงินเพิ่มขึ้นด้วย
"เพราะเป็นมอนสเตอร์ระดับล่างเลยได้เงินน้อยสินะ" แมรีพึมพำ
"จัดการเพิ่มอีกนิดก็ได้เยอะเองแหละ"
"เอาไว้เจออีกค่อยว่ากัน" แมรีพูดไปอย่างนั้นเอง เธอยังตกใจจากเมื่อครู่ไม่หาย ไอ้เรื่องการล่ามอนสเตอร์นี่ไม่ใช่แนวของเธอเลยแม้แต่น้อย
"อ๊ะ ตรงนั้นไง"
"ดะ เดี๋ยวก่อน" แมรีห้ามปรามไม่ทัน ชิโลจับสัมผัสของมอนสเตอร์ได้เพิ่ม เขาพุ่งไปตามทิศทางนั้นโดยไม่ได้สนใจว่าแมรีจะถูกลากไปด้วย "เดี๋ยวก่อนนนน"
แมรีแหกปากกรีดร้องลั่นป่า เธอถูกลากไปตรงนั้นทีตรงนี้ที ชิโลเก่งกว่าที่เธอคาดไว้มาก เขาเล่นงานมอนสเตอร์ขนาดเล็กและลูกหมาป่าบอมบอมไปได้อีกหลายตัว
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโลเลเวลอัพ!]
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ แมรี ลิตเติลฟิลด์เลเวลอัพ!]
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโลเลเวลอัพ!]
เสียงจากระบบดังขึ้นอีกหลายครั้ง ส่วนใหญ่คือเสียงเลเวลอัพของบานิชิโล ส่วนแมรีเองเธอได้ยินเสียงเลเวลตัวเองขึ้นน้อยครั้งกว่ามาก
แมรีสลบไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ครั้งล่าสุดที่เธอรู้ตัวคือมันเป็นช่วงเวลาพลบค่ำแต่ตอนนี้มันกลายเป็นตอนเช้าไปแล้ว ชิโลยังคงลากเธอไปมา นี่เขาสู้โดยไม่หลับไม่นอนเลยหรือไงกัน
"หยุดได้แล้ว พา ฉันกลับเข้าเมืองเดี๋ยวนี้เลยนะ"
"เดี๋ยวสิ อีกนิดก็จะเลเวลอัพอีกเลเวลแล้ว"
"จะบ้าเหรอ ฉันไม่เหมือนนายนะ ฉันต้องกิน ต้องนอน แล้วก็ต้องอาบน้ำด้วยนะ"
"เมื่อกี้ก็นอนไปแล้วไม่ใช่เหรอ" ชิโลบ่นอุบอิบแต่เขาก็ยอมหยุด "ก็ได้ กลับเมืองให้เธอได้พักก่อนก็ได้"
"นายเองก็ต้องพักด้วย โชคดีนะที่สกิลงานฝีมือของฉันเพิ่มขึ้นมาเยอะเลย มาฉันจะซ่อมให้เอง" แมรีเพิ่งสังเกตเห็นสภาพของชิโลว่าโทรมแค่ไหน เขาอาจจะไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเหมือนมนุษย์ แต่ร่างกายของเขาไม่ได้ไร้เทียมทาน มันเต็มไปด้วยความเสียหายที่เกิดจากความพยายามรับการโจมตีทั้งหมดเอาไว้โดยพยายามไม่ให้แมรีต้องได้รับบาดเจ็บไปด้วย
แค่ชั่วข้ามคืน แมรีเลเวลเพิ่มขึ้นจนถึงเลเวลหก ส่วนบานิชิโลได้เลเวลอาชีพนักรบไปแล้วถึงเก้า แมรีไม่ได้ใส่ใจตัวเลขที่เพิ่มมากขึ้นเพราะเธอยังเชื่อว่าอาชีพพัพเพ็ตเทียร์ของเธอคือความผิดพลาด เธอจะหาวิธีการเปลี่ยนอาชีพในภายหลัง ที่แมรีให้ความสนใจที่สุดในตอนนี้คือเงินและข้าวของที่เกือบจะล้นคลัง
"ได้มาขนาดนี้เชียว…" แมรีพึมพำ เธอนับจำนวนปลอกคอลูกหมาบอมบอมและพบว่ามันมีมากกว่าสองร้อยตัว
"หา… สองร้อยชิ้น" เจ้าของร้านรับซื้ออุปกรณ์จากมอนสเตอร์ร้องลั่น แมรีเพิ่งรู้ว่ามันมีราคาสูงกว่าที่คาดไว้ สูงขนาดที่เธอสามารถอยู่ได้อย่างสบาย ๆ ไปสองสามปีโดยไม่ต้องทำงานอีก
"ไงล่ะ ข้าเก่งใช่ม้า" บานิชิโลทำท่ายืดอก "บอกแล้วว่าให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของข้าเอง เจ้าน่ะอยู่เฉย ๆ ไปก็พอแล้ว"
"ปากดีนักนะ แต่เอาเถอะ นายก็ทำได้ดีจริง ๆ นั่นแหละ"
"ดังนั้น… เรื่องเปลี่ยนอาชีพก็ตัดใจซะเถอ…"
"นี่ถ้าฉันเป็นอาชีพนักรบเองจะเก่งแบบนี้ไหมนะ"
"เฮ้ยย… อย่าเลย ไม่ดีหรอก"
"ทำไม กลัวว่าฉันเปลี่ยนแล้วนายจะหายไปเหรอ"
"กะ กลัวที่ไหน ฉันคือส่วนหนึ่งของเธอนั่นแหละ ต่อให้ไม่อยู่ในร่างนี้ก็ไม่ได้หายไปซะหน่อย"
"ดีเลย พูดแบบนี้ฉันจะได้ไม่รู้สึกผิดตอนเปลี่ยนอาชีพ" แมรีฉีกยิ้มละไมแต่น่ากลัวอยู่ในที
แมรีไม่ได้พูดเล่น หลังจากได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มที่โรงแรม เธอได้สอบถามกับคนที่นั่นจนรู้เกี่ยวกับวิธีการเปลี่ยนอาชีพ
"มันมีอยู่นะครับ คนที่โบสถ์สามารถจัดการเรื่องนี้ให้ได้ แต่ว่ามันมีค่าใช้จ่ายอยู่พอสมควร"
เรื่องเงินทองไม่ใช่ปัญหาในตอนนี้ แมรีตรงดิ่งไปที่โบสถ์โดยไมใส่ใจชิโลที่พยายามดึงเธอไปสนใจเรื่องอื่นแทน
"ว่าไงนะ เปลี่ยนไม่ได้เหรอคะ"
"ใช่แล้วล่ะลูก พ่อก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำไม่ได้" หลวงพ่อตอบอย่างจนใจ ท่านพยายามลองดูหลาย ๆ วิธีแล้วแต่มันไม่ตอบสนองกับแมรี ถ้าเป็นคนปกติมันควรจะมีหน้าต่างรายชื่ออาชีพที่สามารถเลือกได้ขึ้นมาแแล้ว
"บอกแล้วไงว่าไม่มีประโยชน์ จริงสิไปล่ามอนสเตอร์กันต่อไหม เธอน่าจะมีของที่อยากซื้ออีกเยอะเลย" ชิโลพยายามชักจูงออกนอกเรื่อง แต่แมรีไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
"มันต้องมีวิธีสิคะ คุณพ่อช่วยดูให้อีกทีเถอะ หนูไม่อยากอยู่กับหุ่นแบบนี้ไปตลอดนะคะ" แมรีว่าพร้อมกับยื่นชิโลเข้าไปใกล้
ตอนนั้นเองที่บาทหลวงเผลอสัมผัสชิโลด้วยพลังในการเปลี่ยนอาชีพ สิ่งน่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นหน้าต่างรายการอาชีพปรากฏขึ้นกลางอากาศทั้งที่ก่อนหน้านี้มันไม่เคยได้ผล
แมรีมองหน้าต่างด้วยใบหน้าเหมือนแมวถูกเหยียบหาง ต่างจากบาทหลวงที่กำลังยินดีเพราะเข้าใจว่าทำได้สำเร็จ แมรีเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน เธอแน่ใจว่าหน้าต่างรายชื่ออาชีพไม่ใช่เป็นของบานิชิโล
"เป็นไปได้ยังไง ตุ๊กตาหุ่นมือ ทำไมเปลี่ยนอาชีพได้ ไม่สิ ทำไมมันถึงมีสเตตัสตั้งแต่แรกกัน"
"ว่าแล้วเชียว! นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแม้แต่ในโลกนี้สินะคะ"
"เท่าที่พ่อลองตรวจสอบดู หุ่นตัวนี้น่าสนใจทีเดียวนะ"
"ใช่ไหมล่ะ" ชิโลหัวเราะลั่น
"คงเพราะมีเลเวลจำกัดกว่ามนุษย์ หุ่นตัวนี้จึงเลเวลอัพได้เร็วกว่า ดังนั้นเขาจึงเก่งเร็วกว่าคนทั่วไปในช่วงเริ่มต้น แต่ขณะเดียวกันก็จะเจอทางตันเร็วกว่าเช่นกัน"
"ง่าาา" แมรีและชิโลตามไม่ทัน บาทหลวงจึงต้องอธิบายใหม่อย่างช้า ๆ พร้อมยกตัวอย่างประกอบอีกที เขายกตัวอย่างของ ลูกหมาป่าบอมบอมที่ใช้เวลาไม่นานก็กลายเป็นตัวเต็มวัย ในวัยเด็กมันอาจจะเก่งกว่าเด็กชาวมนุษย์ที่อายุเท่ากัน และกลายเป็นผู้ใหญ่ในขณะที่มนุษย์ยังมีอายุได้ไม่ถึงสี่ปีดี แต่สุดท้ายหมาป่าบอมบอมก็ยังเทียบชั้นกับมนุษย์ผู้ใหญ่ที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดีไม่ได้
"สรุปคือยิ่งนานวัน เจ้าชิโลนี่ก็จะใช้การไม่ได้สินะคะ" แมรีมองชิโลด้วยสายตาที่สื่อได้ว่า 'ฉันว่าแล้วไง'
"เอ๋!" ชิโลร้องเสียงหลง
"ดังนั้น ลูกคิดถูกแล้วที่อยากเปลี่ยนอาชีพ" พูดจบบาทหลวงก็ถอนหายใจอีกเพราะมันวนกลับมาเรื่องเดิมที่ติดอยู่ เขาหาวิธีเปลี่ยนอาชีพให้แมรีไม่ได้


เคลมเดียคือชื่อของอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้ นอกจากมีพื้นที่มากที่สุดแล้วอาณาจักรแห่งนี้ยังเป็นอาณาจักรที่ร่ำรวยและมีกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดด้วย
เคลมเดียมักหาความชอบธรรมในการทำสงครามกับประเทศอื่น พวกเขาเก่งเรื่องการแทรกแซงทั้งทางตรงและทางอ้อม อย่างอาณาจักรโคโคที่แมรีมาอาศัยอยู่นี่ก็มีประเด็นพิพาทกับเคลมเดียทั้งที่ไม่มีพื้นที่ติดกัน
แม่น้ำสายสำคัญของโคโคเป็นแม่น้ำที่เป็นเหมือนเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงไม่ใช่แค่โคโคเท่านั้น แต่อาณาจักรใหญ่เคียงอีกหลายที่ก็มีชีวิตอยู่ได้เพราะแม่น้ำสายนี้ แต่แล้ววันหนึ่งแม่น้ำสายที่เป็นดั่งชีวิตก็เหือดแห้งลง
เหตุผลมาจากเคลมเดียที่อยู่ต้นน้ำนั่นเอง พวกเขาสร้างเขื่อนขึ้นโดยไม่สนใจว่ามันจะสร้างความเสียหายให้กับประเทศที่อยู่ปลายน้ำ
หมู่บ้านของโคโคที่ถูกน้ำท่วมกะทันหันเองก็เป็นหนึ่งในการกระทำของเคลมเดีย ในช่วงฤดูแล้งเขื่อนจะกักเก็บน้ำทั้งหมดเอาไว้และยิ่งทำให้ทุกคนที่จำเป็นต้องใช้น้ำเดือดร้อน แต่กลับกันในช่วงที่มีฤดูฝนที่มีน้ำมากเกินไป เพื่อป้องกันเขื่อนแตกจากปริมาณน้ำ เคลมเดียจะปล่อยมวลน้ำจำนวนมหาศาลออกมาจนเป็นเหตุให้บางหมู่บ้านแทบจะจมหายไปในกระแสน้ำ
เป็นพฤติกรรมสุดเลวร้าย แต่ผู้คนในโคโคและประเทศอื่นที่ได้รับผลกระทบเดียวกันทำได้แค่สาปแช่ง พวกเขารู้ว่าไม่มีปัญญาไปทำอะไรกับมหาอำนาจอย่างเคลมเดีย
แมรีเป็นคนหนึ่งที่โกรธกับเรื่องนี้แต่เธอเชื่อว่าตนเองทำอะไรไม่ได้เช่นกัน เธอได้แต่หวังว่าเรื่องแบบนี้คงต้องใช้วิธีทางการทูตในการแก้ปัญหา ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กับตุ๊กตาหุ่นมือหนึ่งตัวจะไปทำอะไรได้
แมรีไม่คิดว่าวันหนึ่งภัยมันจะมาถึงตัวเอง
เธอกำลังถูกล้อมทั้งที่อยู่ในบ้านของตนเอง ส่วนพวกคนที่มาราวีเธอไม่ใช่ใครอื่น เครื่องแบบทหารแบบนั้นแมรีจำได้ว่ามันคือของทหารเคลมเดีย
"แมรี ลิตเติลฟิลด์… พวกเราขอจัมกุมตัวเจ้าในข้อหากระทำตัวเลียนแบบเทพธิดา"
"อะไรนะ" แมรียังไม่ได้ออกจากบ้าน เธอตะโกนถามผ่านหน้าต่างเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้หูเพี้ยนไป
"ไม่ต้องกังวล พวกเราแค่พาไปสอบสวนเท่านั้น ถ้าไม่มีความผิดก็ไม่ต้องกลัว"
"อยู่ ๆ ก็เอาคนมาล้อมบ้านคนอื่นแล้วบอกให้ตามไป ใครจะไปเชื่อ"
แล้วเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้น แมรีจำเสียงเหล่านั้นได้ หลาย ๆ เสียงนั้นคือบรรดาเพื่อนบ้านของแมรีนั่นเอง พวกเขาเห็นทหารเคลมเดียมาล้อมบ้านแมรีก็เลยแห่กันออกมาช่วย
"จะทำอะไรน่ะ ทหารเคลมเดียมาทำอะไรที่นี่"
"พวกเรามาจับกุมตัวแมรี ลิตเติลฟิลด์… ใครไม่เกี่ยวอย่ามายุ่ง"
"อย่ามากร่างในประเทศคนอื่นนะโว้ย" เพื่อนบ้านอีกคนโวยวาย
"ห้ามมายุ่งกับแมรีนะ แมรีคอยช่วยเหลือพวกเราตลอด ใครจะรังแกเธอก็ข้ามศพพวกเราไปก่อนเถอะ" คุณป้าข้างบ้านตะคอกใส่ทหาร เธอไม่ได้เกรงกลัวหอกที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายเลย ภาพที่เธอและเพื่อนบ้านอีกหลายคนลุกขึ้นสู้แทนแมรีมันทำให้เธอถึงกับน้ำตาซึม
"ทหารของโคโคยังไม่กล้าทำอะไรเลย คิดเหรอว่าเราจะกลัวแค่ชาวบ้านไม่กี่คน" ทหารเคลมเดียรายหนึ่งพูด มันทำให้พวกเขาทั้งกลุ่มหัวเราะลั่น
แมรีรอดูท่าทีอีกพักใหญ่ ทหารไม่มีวี่แววจะยอมแพ้ ส่วนชาวบ้านเองก็ไม่ยอมถอยเช่นกัน แมรีสังหรณ์ใจว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปมันต้องเกิดความรุนแรงขึ้นแน่นอน ในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายยอมออกมาเจรจา
"บอกหน่อยได้ไหมว่า ข้อหาเลียนแบบเทพธิดาคืออะไร"
"รายละเอียดเดี๋ยวพวกเราจะอธิบายระหว่างทาง…"
"ถ้าไม่บอกตอนนี้ฉันก็ไม่ไปด้วยหรอกนะ"
ทหารกลุ่มนั้นหันหน้าไปมองกันก่อนที่คนที่เป็นหัวหน้าจะตัดสินใจพูด "เจ้ามีอาชีพพัพเพ็ตเทียร์ใช่ไหม มันคืออาชีพที่เราสงวนเอาไว้ เพราะมันคืออาชีพของเทพธิดาผู้ช่วยเหลือโลกนี้"
"หาาา"
"หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ดิ้นไม่หลุดหรอก" ทหารชี้ไปที่ชิโลที่ติดอยู่กับมือซ้ายของแมรี
"พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ท่านบาทหลวงบอกว่าพัพเพ็ตเทียร์เป็นอาชีพหายาก แต่ไม่เห็นเคยบอกเลยว่าเป็นอาชีพผิดกฎหมาย"
"ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก ก่อนหน้านี้เคยมีแค่เทพธิดาเท่านั้นที่มีอาชีพนี้ก็เลยไม่เคยมีกฎหมายมาก่อน จนกระทั่งเมื่อวานนี้นี่แหละ"
"ซี้ซั้วตั้งกฏหมายขึ้นมาเอง เอามาบังคับใช้ย้อนหลัง แถมยังมั่วเอากฏหมายประเทศตัวเองมาใช้ในประเทศอื่นด้วย ต้องหน้าด้านขนาดไหนเนี่ย" ชิโลพูดออกมาหมด แมรีตกใจที่ชิโลพูดในสิ่งที่เธอคิดทุกประการ ซึ่งมันก็ไม่แปลกเลยเพราะชิโลก็คือเธอนั่นแหละ
"เงียบเถอะ กฏหมายของเคลมเดียถือเป็นประกาศิต ในเมื่อเจ้ายอมรับออกมาเองแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องสอบสวนให้เสียเวลา ข้าจะใช้สิทธิ์ในการสำเร็จโทษเจ้าตรงนี้เลยก็แล้วกัน"
"อ้าว เฮ้ย" แมรีร้องเสียงหลง ขณะที่ทหารนับสิบนายกำลังกรูกันเข้ามา
พวกชาวบ้านไม่ได้อยู่เฉย หลายคนเคลื่อนไหวทันทีที่เห็นทหารเคลมเดียแสดงเจตนาร้าย พวกเขาตรงเข้าไปยื้อแย้งอาวุธ และยังบอกให้แมรีหนีไป
"หนีไปซะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา"
"แต่ว่า…"
"พวกเคลมเดียไม่ได้มีแค่นี้หรอก เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว"
แมรีตัดสินใจทำตามนั้น แม้จะห่วงเพื่อนบ้านที่มาช่วยแต่แมรีเชื่อว่าถ้าเธอหนีไปทุกอย่างคงจบ อย่างไรเสียเคลมเดียก็คงไม่กล้าทำเรื่องรุนแรงมากกว่านี้ในประเทศที่ไม่ใช่ของพวกเขา
เธอมองทุกอย่างง่ายเกินไป เคลมเดียไม่เคยยอมแพ้กับเรื่องแบบนี้ และพวกเขาขึ้นชื่อในเรื่องการทำอะไรเลยเถิดเกินจำเป็น แมรีนึกไม่ถึงว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้เห็นหมู่บ้าน
แมรีมารู้ข่าวอีกทีในระหว่างหลบหนี ข่าวบอกว่าหมู่บ้านถูกโจมตีโดยพวกโจรป่าและไม่มีใครรอดชีวิต แต่เธอรู้ว่าเรื่องจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น นี่ต้องเป็นฝีมือของทหารเคลมเดียอย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งโกรธทั้งเสียใจจนล้มทั้งยืน แมรีร้องไห้จนน้ำตาแทบจะกลายเป็นเลือด เหนือยิ่งกว่าความแค้นที่มีต่อทหารเคลมเดีย เธอโกรธเกลียดตัวเองที่ีวันนั้นหนีออกมาโดยไม่ได้เฉลียวใจว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายกับคนที่อยู่ข้างหลัง
เคลมเดียไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้ครั้งแรก หลายครั้งหลายคราที่พวกมันใช้อำนาจบาตรใหญ่กดขี่ข่มเหงประเทศอื่น เมื่อคนเหล่านั้นลุกขึ้นสู้ ประเทศอันธพาลนี้ก็จะใช้กำลังเข้าจัดการ
"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากสู้กับมนุษย์ด้วยกัน แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ" ชิโลถามแมรี
"ต่อให้คิดจะสู้ แต่ฉันคนเดียวจะทำอะไรได้"
"เจ้าคนเดียวทำอะไรไม่ได้หรอก" ชิโลตอบตามตรง "แต่ถ้าคนเดียวทำไม่ได้ ก็ไปร่วมกับคนอื่นที่ทำได้สิ"
แมรีไม่ได้ถือสาจริงจังอะไรกับสิ่งที่ชิโลพูด ขนาดหลายประเทศที่มีปัญหากับเคลมเดียยังไม่กล้างัดข้อโดยตรง การไปร่วมงานกับองค์กรที่เล็กกว่านั้นเพื่อหยุดเคลมเดียมันฟังดูเป็นเรื่องเพ้อฝันที่ไม่มีทางเป็นไปได้
แมรีไม่รู้ตัวว่าระหว่างที่เธอระหกระเหินไปเรื่อย เธอกำลังทำให้พายุก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ
เลเวลอาชีพนักบวชของชิโลเต็มไปนานแล้ว ไม่เพียงแค่นั้นอาชีพ 'พาลาดิน' ที่ชิโลได้มาหลังจากนั้นก็เต็มไปแล้วเช่นกัน มันทำให้แมรีต้องมาเก็บอาชีพระดับต่ำเพิ่มอีกหลายอาชีพในระหว่างที่เธอหยุดแวะพักตามหมู่บ้านต่าง ๆ
มันเกือบกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว เก็บเลเวล เดินทางต่อ จัดการกับทหารของเคลมเดียที่ถูกส่งมาหาเธอชนิดที่แทบไม่เว้นวัน แต่แมรีก็ยังรอดอยู่ได้
[ชื่อ: แมรี ลิตเติลฟิลด์]
[เผ่าพันธ์: มนุษย์] [อาชีพ: พัพเพ็ตเทียร์ Lv. 92]
[สกิล: กำลัง Lv. 73, ความเร็ว Lv. 64, ทนทาน Lv. 81, สติปัญญา Lv. 129, งานฝีมือ Lv.99, เสื้อผ้าหุ่น Lv. 99, อาวุธหุ่น Lv. 99, ตัดเย็บในพริบตา Lv. 10, แบ่งปันมนตรา Lv. 10, เชิดหุ่นระยะไกล Lv. 10, ปรุงโพชัน Lv. 10, กองพันหุ่น Lv. 10, วิถีมาร Lv. 10, ผู้บงการชีวิต Lv. 10, คลิงมิติหุ่น Lv.10, ร้อยวิญญาณ Lv. 1]
[ชื่อ: บานิชิโล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: จอมปราชญ์ Lv. 50]
[สกิล: กำลัง Lv. 254, ความเร็ว Lv. 278, ทนทาน Lv. 324, สติปัญญา Lv. 237, ทักษะดาบ Lv. 99, ทักษะโล่ Lv.99, เพลงดาบหุ่นมือ Lv. 99, ทักษะดาบใหญ่ Lv. 99, ทักษะดาบสองมือ Lv. 99, ลูกไฟ Lv. 10, กระสุนน้ำแข็ง Lv. 10, กระสุนลม Lv. 10, เพลิงแห่งจุดจบ Lv. 10, เยือกแข็งดับสูญ Lv. 10, สายลมแห่งเทพ Lv. 10, ขโมย Lv. 10, ซ่อนตัว Lv. 10…. (อ่านเพิ่มเติม)]


ทั้งที่เคยคิดว่าจะหนีไปให้ไกลจากเขตของเคลมเดีย แต่สุดท้ายการวิ่งวนหนีอย่างไม่มีการวางแผนหรือไม่ก็เพราะเคลมเดียเป็นอาณาจักรที่ใหญ่จนเกินไป มันทำให้แมรีเฉียดเข้าใกล้กับพรมแดนของแคลมเดียโดยไม่รู้ตัว
"เฮ้ย นี่มันชายแดนของเคลมเดียไม่ใช่เหรอ เราไม่ควรมาทางนี้นี่นา"
"ก็เจ้าเอาแต่วนไปวนมาน่ะสิ อีกอย่างข้าก็บอกแล้วว่าให้ขึ้นเรือหนีไปอยู่เกาะ เจ้าเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่ากลัวเมาคลื่น"
"นี่ชิโล อย่าพูดกับแมรีแบบนั้นสิ เธอเป็นเจ้านายของเรานะยะ" กัลเฉ่งใส่
"พวกพี่ ๆ สองคนอย่าเสียงดังได้ไหม นั่นไงล่ะ ทหารเคลมเดียวิ่งมานู่นแล้ว" หุ่นมือหน้าใหม่ชี้ไปยังทหารกลุ่มใหญ่ที่วิ่งตรงเข้ามา
"ม่ายยยยย" แมรีกรีดร้องแต่ไม่ใช่เพราะกลัวพวกทหารแต่เพราะว่าตั้งแต่เมื่อวานเธอถูกพวกทหารกวนจนไม่ได้นอนสักงีบ
แมรีไม่ได้คิดจะสู้ แต่ผลลัพธ์คือทหารเคลมเดียจำนวนมากถูกเธอเล่นงานจนหมดสภาพ อีกฝ่ายกัดไม่ยอมปล่อยและส่งกำลังเสริมมาหนุนอย่างต่อเนื่อง เพื่อยุติการต่อสู้แมรีตัดสินใจบุกป้อมปราการที่อยู่ใกล้ที่สุด เธอจัดการกับหัวหน้าป้อมปราการ ปล่อยทาสที่พวกเขาจับมาจากชนเผ่าเร่รอน และยึดเขตเล็ก ๆ นั้นไว้อย่างงง ๆ
"ได้ยินข่าวของท่านแมรีรึยัง" ชาวบ้านรายหนึ่งพูด
"ใครจะไม่รู้วีรกรรมแบบนั้น บุกเข้าตีป้อมบานอสซาของเคลมเดียด้วยตัวคนเดียว จากนั้นก็ปล่อยตัวทาสและยึดเมืองเอาไว้"
"ที่สำคัญคือไม่ได้ทำเพื่อตัวเองด้วยนะ ท่านผู้นั้นติดต่ออาณาจักรเรามาว่าพร้อมจะคืนบานอสซาให้ทางเราที่เป็นเจ้าของเดิมด้วย"
"ท่านเป็นพระผู้มาโปรดพวกเราแท้ ๆ เคลมเดียเป็นศัตรูกับท่านผู้นั้นคงใกล้ถึงคราวล่มสลายแล้ว"
ข่าวลือนั้นเกินจริงไปมาก แมรีอาจจะบุกเข้าไปจริง เธอ ชิโล กัลและบรรดาหุ่นมือเป็นคนที่จัดการทหารส่วนใหญ่ของบานอสซา แต่ผู้ที่ยึดเมืองไว้ไม่ใช่เธอ ความจริงคือมีกลุ่มหัวรุนแรงของอาณาจักรข้างเคียงจ้องโจมตีบานอสซาอยู่นานแล้ว แมรีแค่ช่วยให้งานของพวกเขาง่ายขึ้น
มันเป็นประโยชน์สำหรับแมรีเช่นกัน เธอปล่อยให้พวกเขาจัดการทุกอย่างแทน อย่างน้อยตอนนี้บานอสซาก็กลายเป็นเมืองแห่งเดียวในโลกที่ไม่มีทหารเคลมเดียมาก่อกวนเธอได้
ข่าวเกี่ยวกับบานอสซา เมืองเล็ก ๆ เมืองเดียวที่กล้าลุกขึ้นสู้กับอาณาจักรยักษ์ใหญ่ทำให้กระแสต่อต้านเคลมเดียรุนแรงขึ้น หลายประเทศที่เคยถูกกดขี่เริ่มรวมตัวกันและโต้กลับ พวกที่แข็งข้อโดยตรงได้เริ่มรวบรวมกำลังทหารเพื่อมากดดัน พวกที่ไม่สามารถสู้ได้โดยตรงก็ใช้วิธีการโจมตีเคลมเดียทางด้านเศรษฐกิจ
เคลมเดียอาจจะยิ่งใหญ่จนกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลกเอาไว้ แต่พวกเขากำลังถูกโดดเดี่ยวจากประเทศอื่น
การสูญเสียความยำเกรง สูญเสียทหารจำนวนมาก ถูกโจมตีทางด้านเศรษฐกิจในหลายทาง เกิดภัยพิบัติเพราะเขื่อนทุกแห่งถูกแมรีบุกทำลายจนไม่เหลือ มันทำให้ประเทศมหาอำนาจสามารถตกต่ำลงได้ในระยะเวลาสั้น ๆ
แต่แมรีไม่หยุดอยู่แค่นั้น เธอรู้ว่าถ้ามีโอกาส เคลมเดียจะกลับมาฟื้นตัวและทำเรื่องแบบเดิมอีก แมรีตัดสินใจถอดเขี้ยวเล็บของประเทศนี้ อย่างน้อยที่สุดก็จนกว่าจะถึงจุดที่เธอรู้สึกว่าพวกเขาไม่สามารถเป็นภัยให้กับใครได้อีก
สี่ปีต่อมา…
แมรีได้มาถึงเซนต์มาเรียเมืองหลวงของเคลมเดียที่บัดนี้สภาพแตกต่างจากที่เธอเคยจินตนาการเอาไว้ มันทรุดโทรม เงียบเหงา และเต็มไปด้วยอากาศเสียที่ไม่สามารถหายใจเข้าไปได้เต็มปอด
ใครจะไปคิดว่าเมื่อสี่ปีก่อน ที่นี่คือสถานที่ที่เคยงดงามที่สุดแห่งหนึ่งของโลก เมืองหลวงที่เคยยิ่งใหญ่ สวยงามตระการตา บัดนี้ภาพเหล่านี้ไม่หลงเหลือให้เห็นเลยสักนิด
แมรีรู้สึกผิดกับผู้คนที่นี่ มีคนมากมายที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดเมืองที่เคยเป็นดั่งแดนสวรรค์จะกลายเป็นเหมือนขุมนรกบนดินทั้งที่เวลาผ่านไปแค่ไม่นานนัก
...แต่มันช่วยไม่ได้ไม่ใช่เหรอ เคลมเดียเองก็เคยทำแบบนี้กับบ้านอื่นเมืองอื่น มีหลายประเทศต้องพังทลายเพราะความกระหายอำนาจของผู้นำที่นี่ มีผู้คนมากมายที่ต้องทุกข์ทรมาณอยู่บนความสุขสบายของอาณาจักแห่งนี้…
...ทั้งที่เข้าใจในเรื่องนั้น แต่แมรีก็ไม่สามารถขจัดความโศกเศร้านี้ออกไปได้…
…การที่ตัวเราถูกส่งมาที่โลกนี้ มันมีความหมายจริง ๆ นะเหรอ…
แมรีเดินใจลอยไปเรื่อยในเมืองใหญ่ เธอไม่ได้กังวลกับทหารเคลมเดียที่เพิ่งเดินสวนกันไป พวกเขาจำเธอได้แต่แทนที่จะวิ่งเข้ามาเอาเรื่องเหมือนก่อนหน้านี้ พวกเขาเพียงแค่มองแล้วเลยผ่านไป
อาณาจักรแห่งนี้ไม่ใช่ศัตรูกับเธออีกแล้ว อย่างน้อยก็ตราบเท่าที่พวกเขายังจำเป็นต้องทำตามสัญญาที่ถูกบังคับให้เซ็นในฐานะผู้แพ้สงคราม
"นี่ แมรีดูนั่นสิ" ชิโลปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและชี้ไปที่อนุเสารีย์ที่อยู่ไม่ห่างออกไป
"นั่นมัน… อนุเสารีย์ของเทพธิดาสินะ"
แมรีเดินอ้อมจากด้านหลังมาดูด้านหน้าเพื่อให้เห็นชัดเจน เธอแทบหลุดร้องออกมาเมื่อเห็นรูปปั้นอย่างถนัดตา มันคือรูปของหญิงสาวนางหนึ่งข้างกายของเธอมีตุ๊กตาหุ่นมือมากมายหลายตัว และหนึ่งในนั้นคือบานิชิโลนั่นเอง
"ทำไมถึงมีชิโลในนั้นด้วย"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ไม่รู้สึกคุ้นหน้าของรูปปั้นนี้เหรอ"
แมรีตกใจตาแทบทะลุออกมานอนเบ้า เธอเพิ่งนึกออกว่าเคยเห็นใบหน้านั่นที่ไหน มันคือคุณยายตอนสาว ๆ นั่นเอง
"เป็นไปไม่ได้"
"โอ้ย" บานิชิโลรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างไม่มีที่มา
"จริงด้วย เซนต์มาเรีย… ชื่อของเมืองหลวง ทำไมไม่เฉลียวใจเลย… คุณยายชื่อมาเรียนี่นา"
"อ๊าาาก" อาการปวดหัวของชิโลรุนแรงขึ้นอีกแต่แมรีไม่รับรู้อะไรเพราะเธอกำลังอึ้งกับสิ่งที่ค้นพบ
"แบบนี้นี่เอง เทพธิดาที่เป็นพัพเพ็ตเทียร์… ผู้ที่เคยกอบกู้เคลมเดียในอดีต คือคุณยายของฉันนั่นเอง โอ๊ยย" คราวนี้เป็นแมรีที่รู้สึกปวดหัวบ้าง
มันคือความเจ็บจากข้อมูลจำนวนมากที่ทะลักเข้ามาในหัวในช่วงสั้น ๆ บานิชิโลคือสื่อที่เชื่อมความทรงจำในอดีตกับแมรี เขากำลังปลดปล่อยความทรงจำส่วนที่เคยถูกผนึกเอาไว้
เริ่มจากภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งที่บังเอิญมาสู่โลกนี้ มาเรียผู้เป็นคุณยายของแมรีนั่นเอง เธอมาพร้อมกับอาชีพพัพเพ็ตเทียร์เหมือนกับแมรี
ในช่วงแรกมันยากลำบากกว่าที่แมรีเคยเจอ มาเรียไม่มีกระทั่งหุ่นตัวแรก เธอต้องเริ่มทุกอย่างจากศูนย์ แต่โชคดีที่เธอได้รับความช่วยเหลือจากผู้คนในหมู่บ้าน ทุกอย่างจึงผ่านไปได้ดี
แมรีเห็นภาพวันแรกที่มาเรียประกอบบานิชิโลขึ้น จากนั้นทั้งคู่จึงเริ่มการผจญภัยด้วยกัน พวกเขาไม่เพียงแค่สนิทกันแต่ยังกลายเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านอีกด้วย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาเรียเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องมากมาย เธอช่วยเหลือหมู่บ้านแห่งนี้สารพัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการมอบความรู้จากโลกเดิมให้กับพวกเขา ช่วยให้หมู่บ้านเป็นอิสระจากอำนาจมืด จนในที่สุดมันก็กลายเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ชื่อว่าเคลมเดีย
มาเรียเก่งกาจขึ้นในทุกวัน เธอกลายเป็นทั้งบุคคลสำคัญของโลกนี้และผู้ที่เหมือนเทพธิดามาโปรดสำหรับเคลมเดีย วันหนึ่งเธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับเวทมิติจนสามารถเดินทางกลับโลกตนเองได้
ตอนนั้นมาเรียได้พบความลับสองอย่าง หนึ่งคือเธอกลับมาในช่วงเวลาเดิมกับที่เธอจากไป มาเรียไม่ได้เสียเวลานับสิบปีไปกับโลกนั้น นอกจากนี้เธอแทบไม่แก่ขึ้นเลยสักนิด
เธอใช้เวลาอยู่กับโลกสองโลก โลกหนึ่งเธอปล่อยให้ตัวเองแก่ชราไปตามวัย ในขณะที่อีกโลกหนึ่งเธอใช้ชีวิตโดยเฝ้ามองอาณาจักรที่เธอปั้นขึ้นมาเองกับมือ ยุคสมัยเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด จากสิบปีเป็นร้อยปีและกลายเป็นหลายร้อยปี
เคลมเดียในราวห้าร้อยปีให้หลัง ไม่เหมือนกับเคลมเดียที่มาเรียรู้จักอีกต่อไป มันกลายเป็นสถานที่ ๆ เลวร้ายจนมาเรียรู้สึกเจ็บปวดที่ได้เห็น เธอพยายามเข้าแทรกแซงแต่มันไม่ได้ผลอะไรมาก เคลมเดียในตอนนั้นต้องการให้เธอเป็นแค่สัญลักษณ์เท่านั้น
มาเรียอยากหยุดพวกเขา แต่เธอไม่สามารถหักใจทำลายสิ่งที่เธอร่วมสร้างขึ้นมาได้ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจไม่กลับมาที่โลกนี้อีก
ความทรงจำที่แล่นเข้ามาในหัวจบลงแค่นั้น สิ่งที่เหลืออยู่คือความเจ็บปวดของแมรี
"คุณยายไม่ได้อยากให้ฉันมาที่โลกนี้เพราะรู้ว่าฉันไม่มีสถานที่ของตัวเอง แต่ท่านตั้งใจทำให้ฉันไม่เหลืออะไรเพื่อที่จะต้องมาอยู่ในโลกนี้ ท่านตั้งใจให้ฉันมาที่นี่เพื่อทำลายเคลมเดียที่ท่านทำลายเองไม่ลง"
ชิโลไม่ได้ปฏิเสธ เขาจะแก้ตัวให้คุณยายได้อย่างไร ในเมื่อแมรีได้รับส่วนหนึ่งของความทรงจำที่บอกเล่าทั้งความทรงจำและเจตนารมณ์ไปแล้ว
"โกรธคุณยายรึเปล่า"
"ไม่รู้เหมือนกัน… รู้สึกเสียใจมากกว่าโกรธล่ะมั้ง"
"แต่… มันก็ไม่ได้มีแต่ข่าวร้ายนะ" ชิโลพยายามชี้ให้เห็นข้อดีเล็กน้อย "ตอนที่ได้ความทรงจำมา ข้าได้สกิลสมัยที่ยังอยู่กับคุณยายมาด้วย"
"หมายความว่า นาย… พาฉันกลับโลกได้งั้นเหรอ" น้ำเสียงของแมรีเปลี่ยนไปในทันที
"น่าจะนะ แต่ว่ามันมีความเป็นไปได้ว่าข้าอาจจะมีพลังไม่พอ บางทีมันอาจจะเป็นตั๋วเที่ยวเดียวก็ได้"
"หมายความน่านายจะพัง… ไม่สิตายหลังจากใช้งั้นเหรอ"
"แค่มีโอกาส… แต่เรื่องของข้าไม่ต้องสนใจหรอก เจ้าต่างหากล่ะ ยังอยากกลับไปที่โลกนั้นรึเปล่า"
แมรีหยุดคิดอยู่ครู่ใหญ่ ถ้าเป็นที่โลกนี้เธอจะสามารถมีชีวิตต่อไปได้อย่างไม่ลำบาก เคลมเดียที่เคยเป็นปัญหาเดียวก็ไม่ได้เป็นปัญหาอีกแล้ว
ตรงกันข้าม ชีวิตในอีกโลกอาจจะเหมือนกับนรกสำหรับเธอ แมรีต้องกลับไปอยู่คนเดียว สิ่งเดียวที่มีติดตัวคือความรู้ เธอต้องเริ่มใหม่ทุกอย่างตั้งแต่ต้น
"กลับ" แมรีพยักหน้า "โลกนี้อาจจะสุขสบายกว่า แต่โลกนั้นคือบ้านที่แท้จริงฉันจะหนีความจริงไม่ได้ ไม่ว่าอะไรจะรออยู่ฉันจะกลับไปสู้กับมัน"
"เข้าใจแล้ว" ชิโลฉีกยิ้ม ราวกับรู้การเตรียมใจนี้กัลและหุ่นตัวน้อง ๆ ทุกตนได้ออกมาจากคลังมิติด้วยความตั้งใจของตนเอง พวกเธออยากบอกลาชิโลเป็นครั้งสุดท้าย
ประตูมิติเปิดออกพร้อมกับร่างที่เสียหายของบานิชิโล แมรีตัดสินใจก้าวข้าวประตูที่เปิดขึ้นอย่างมั่นใจ
เธอตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะมีอะไรรออยู่ข้างหน้า แมรีก็จะยิ้มรับมันอย่างเข้มแข็ง เธอบอกกับตัวเองว่าพอกันทีกับแมรีที่เคยร้องไห้และหวาดกลัวทุกอย่างแบบที่เธอเคยเป็น
ทันทีที่แสงจากอีกฟากเข้ามากระทบใบหน้า แมรีรู้สึกถึงดินนุ่ม ๆ ที่ฝ่าเท้า กลิ่นของหญ้า สัมผัสถึงสายลม เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองโลกที่เธอเคยจากมา
"ม่ายยยยยยย" หญิงสาวกรีดร้อง เธอหน้ามืดจนเกือบล้มทั้งยืน โชคดีที่ได้หญิงสาวอีกคนประคองเอาไว้ได้ทัน
"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม" หญิงสาวในชุดคล้ายแม่มดสีชมพูสดใสถาม
"ที่นี่ไม่ใช่โลกใช่ไหมคะ"


บทนำ
"นี่... เฮ้ย ตื่นสิ!"
สี่ทุ่มครึ่งเป็นเวลานอนตามปกติของหญิงสาววัยเกือบสามสิบคนหนึ่ง ครั้นอยู่ๆ มีเสียงรบกวนดังเข้าหูหัวคิ้วเริ่มขมวดมุ่นทั้งที่เวลานี้ไม่น่ามีใครมาส่งเสียงรบกวนได้แล้ว
"ตื่นสิ นี่หลับหรือซ้อมตาย"
เธอซึ่งกำลังเคลิ้มเกือบหลับปรือตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความรำคาญก่อนปิดตาลงไปอีก แสดงให้เห็นว่าไม่สนใจ
"นี่! ถ้ายังไม่ตื่นจะส่งไปลอยคอในบ่อจระเข้เลยนะ"
เสียงรบกวนดังเพิ่มขึ้นอีกระดับ แล้วยังแถมประโยคชวนลุกไปต่อยให้ลืมหน้าเก่าไปเลยกลางดึกอีกต่างหาก
"ลงไปลอยเองสิเว้ย!" ดวงตาเปิดกว้างพร้อมลุกพรวดขึ้นโวยออกไปเสียงเย็น "ว่าแต่นี่มัน...ที่ไหน?" รอบตัวมีปุยขาวดูนุ่มนิ่มฟุ้งกระจายไปสุดสายตา แน่นอนว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอแน่นอน
"ตื่นเสียทีนะ เราเรียกเสียเสียงแห้งโฮสต์ช่างขี้เซายิ่งนัก"
"โฮสต์? อะไรล่ะนั่น"
"โอ้ เราคือระบบที่จะส่งโฮสต์ไปเดินเล่นตามโลกต่างๆ ในนิยายที่คุณต้องการไม่ว่าเรื่องไหนเราสามารถส่งไปได้ทั้งนั้นเชิญใช้บริการได้เลย"
สตรีผู้ซึ่งยังมึนงงกับสภาพที่เห็นยิ่งมาได้ยินเสียงใครไม่รู้มาบอกว่าเป็นระบบอะไรนี่อีก คิ้วที่ขมวดมุ่นไม่คลายตอนนี้เพิ่มนิ้วกดนวดขมับเพิ่มเข้าไปอีกอย่าง "ฝันอะไรบรรเจิดแบบนี้เนี่ย ถึงอ่านนิยายแนวระบบมาหลายเรื่องแต่ก็ไม่ได้คลั่งไคล้ถึงขนาดต้องเก็บเอามาฝันแบบนี้นี่นา"
"โฮสต์ไม่ได้กำลังฝัน ระบบได้เลือกแล้วให้คุณเป็นผู้โชคดีได้รับประสบการณ์สุดสนุกจากนิยายมากมายในโลกได้ตามใจคุณ โดยมีระบบมอบภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ให้ระหว่างอยู่ในนิยายเรื่องนั้นๆ ถ้าทำภารกิจสำเร็จยังมีรางวัลหลายอย่างให้คุณอีกด้วย ฉะนั้นขอให้สนุกกับโลกในนิยายต่างๆได้เลย"
"ไม่เอา"
"หา?"
"ขอโทษที ฉันชอบอ่านนิยายเข้าเส้นเลือดก็จริงแต่ไม่เคยอยากเข้าไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหนทั้งนั้น ฉันเป็นแค่ผู้รับสื่อที่ผู้เขียนสร้างขึ้นมา ไม่คิดเป็นผู้ร่วมเรื่อง ไปหาผู้โชคดีคนอื่นเถอะ" เธอผู้ยังไม่รู้ว่าตนโดนเลือกมาแบบมึนๆ ได้ไงยกมือขึ้นมาปัดไปมาตรงหน้า
"เดี๋ยวสิ การได้เข้าไปโลดแล่นในนิยายที่ชอบเป็นสิ่งที่นักอ่านตัวยงปรารถนาทั้งนั้นไม่ใช่หรือ"
"งั้นมั้ง แต่ละฉันไว้สักคนละกัน"
"แต่โลกในนิยายมันสนุกมากเลยนะ!"
เธอพยักหน้า "ใช่เลย ทุกเรื่องสนุกมากฉันถึงติดนิยายไงล่ะ นักเขียนแต่ละท่านช่างน่ารักจริงๆ สร้างโลกเหนือจินตนาการขึ้นมาให้นักอ่านเชื่อว่ามีจริงขึ้นมาได้ สร้างความสุขให้ทุกคนได้แบบไม่แบ่งแยกไม่จำกัดว่าวัยไหนเพศใดเชื้อชาติไหน ฉันยินดีตามอ่านไปตลอดชีวิต แต่ไม่ต้องการเข้าไปวิ่งเล่นในนิยายเรื่องไหนทั้งนั้น"
"ทำไมล่ะ ถ้าชอบมากย่อมอยากเข้าไปสัมผัสไม่ใช่หรือ ทั้งที่คุณได้โอกาสนั้นแล้วทำไมปฏิเสธเสียเล่า"
"คิดว่าคนนอกที่ไม่ใช่ตัวละครในเรื่องเข้าไปเนื้อเรื่องมันจะไม่เปลี่ยนหรือ ต่อให้ไม่มากก็น้อยย่อมมีการเปลี่ยนไป ฉันไม่ต้องการให้นิยายที่อ่านมาเปลี่ยนเป็นนิยายใครไม่รู้ อีกอย่างแต่ละเรื่องที่อ่านมาสนุกเมื่ออ่านแต่ไม่สนุกแน่ถ้าเข้าไปมีส่วนในเรื่อง มันน่าสะพรึงเกินไป ฉะนั้นถ้าใครอยากเข้าไปเดินเล่นก็ส่งคนนั้นไปละกัน ฉันขอผ่าน" จากยกมือปัดตอนนี้เปลี่ยนเป็นไขว้กากบาทแทนแล้ว
"ระบบไม่ใจร้ายส่งคุณเข้าไปในนิยายแบบไม่มีทักษะพิเศษให้หรอกนะ รับรองได้ว่าคุณเอาตัวรอดในโลกนิยายนั้นๆ ได้แน่นอน"
"ไม่เอา ทักษะอะไรก็ไม่เอา ไม่มีคนอื่นให้หลอกล่อแล้วหรือไง"
"มันก็มีนะ ก่อนหน้าก็มีหลายคน ต่างดีใจมากที่ได้เข้าไปในนิยายเรื่องโปรด"
เธอคนนี้พยักหน้าแล้วยิ้ม "ดีแล้ว ก็ให้คนที่เขาชอบรับไปละกัน" พลางกวาดตาไปรอบๆ อีกครั้ง "ว่าแต่ฉันจะตื่นจากฝันนี่เมื่อไหร่น่ะ พรุ่งนี้หนังสือที่พรีออเดอร์ไว้จะมาส่งด้วย แล้วยังขนมที่สั่งไว้ก็บอกจะมาส่งช่วงบ่าย อ้อสิบโมงเช้ามีหนังสือเปิดพรีร้อยออเดอร์แรกส่งฟรีต้องรีบกด สรุปฉันไม่ว่างเล่นด้วยนะ"
"โฮสต์ ระบบเลือกแล้วไม่สามารถเปลี่ยนได้จนกว่าภารกิจทั้งหมดจะเสร็จเรียบร้อย ถึงกลับไปได้"
"แต่ฉันไม่ว่าง บอกแล้วไงว่าพรุ่งนี้ยุ่ง"
"โฮสต์ไม่ต้องกังวล ต่อให้เข้าไปในโลกนิยายกี่สิบเรื่องเวลาในโลกของคุณก็ผ่านไปแค่คืนเดียว พอจบภารกิจโฮสต์จะตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ"
"ก็บอกว่าไม่ไงล่ะ คนที่อยากเข้าไปในนิยายมีเยอะแยะเลือกจากคนเหล่านั้นสิ"
"คือว่าระบบเลือกโฮสต์มาแล้ว ถ้าไม่อาจทำภารกิจให้สำเร็จได้โฮสต์จะไม่ได้ตื่นขึ้นในโลกความจริงอีกเลย"
"เฮ้ย! นี่มันข่มขู่แล้วยังมัดมือชกด้วยนี่หว่า! ระบบเฮงซวยนี่ ฉันจะร้องเรียน ใครเป็นผู้รับผิดชอบใหญ่สุดดูไว้ระบบของคุณกำลังบังคับผู้อื่นที่เขาไม่เต็มใจ ละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล!!"
"โฮสต์ ระบบแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น!"
ไงล่ะ เสียงสั่นเลยนะ เจ้าพวกระบบน่าหมั่นไส้ เรื่องไหนแนวระบบล้วนน่าโมโหทั้งนั้น
"ฉันไม่ร้องเรียนก็ได้ ส่งกลับสิ" เธอยิ้มพราวอย่างชั่วร้าย
"ไม่ได้ ระบบได้ผูกโฮสต์ไว้กับโลกนิยายแล้ว นอกจากทำภารกิจให้สำเร็จแล้วอย่างไรก็กลับไม่ได้ ถ้าไม่ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้า ไม่ตื่นในโลกของโฮสต์อีกเลย"
ถ้าเอาภาษาพ่อขุนมาด่าสักยกคงไม่มีใครว่าใช่ไหม ไอ้นิยายแนวระบบมันน่าหงุดหงิดทุกเรื่องจริงๆ เว้ย โดนเองแล้ว โมโหเพิ่มสิบเท่าเลย!
"แต่ฉันไม่อยากไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหนที่เคยอ่านมาทั้งนั้นนี่นา บอกแล้วไงแต่ละเรื่องน่ากลัว" หวังว่าคงไม่มีการสุ่มบังคับนะ แต่ละเรื่องที่อ่านมาวินาศสันตะโรทั้งนั้น ตัวประกอบรับค่าตัวกลับบ้านกันรัวๆ
"ระบบก็บอกแล้วว่าเรามีทักษะพิเศษให้ แล้วยังมีรางวัลให้ด้วยเมื่อทำภารกิจสำเร็จ ไม่ทิ้งโฮสต์ให้เดียวดายแน่นอน"
"รางวัล... อะไร?"
"สำหรับหนอนหนังสืออย่างโฮสต์ก็คือ อ่านนิยายฟรีได้ทุกเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องทั่วทั้งโลกตั้งแต่ทำภารกิจสำเร็จไปตลอดชีวิตของโฮสต์"
อื้อหือรางวัลโคตรล่อใจ!
"ไม่แค่นั้นถ้าคุณสั่งเล่มก็ได้รับฟรีด้วยเช่นกัน เพียงคุณกดสั่งซื้อไม่มีจำกัดเล่มทางระบบจะจ่ายให้ทั้งหมด นั่นก็สิทธิ์ตลอดชีวิตเช่นกัน"
"แม้เจ้า! อ่านฟรี เล่มฟรี เท่าไหร่ก็ได้แบบนี้ก็ติดเบ็ดสิ!"
"คุณยอมรับภารกิจแล้วใช่ไหม?"
เอาวะ
"ในเมื่อมันไม่มีทางอื่น เล่นกันหน่อยก็ได้" เธอแทบตอบทั้งน้ำตา เพื่อหนังสือฟรีตลอดชีพ เพื่อนิยายที่รักคงต้องลองกันสักตั้ง
วงแหวนแสงกว้างราวสองเมตรปรากฏขึ้นที่พื้นโดยมีเธอยืนอยู่ตรงกลางแล้ววงแสงนั้นก็ลอยสูงขึ้นจากเท้าจนถึงหัวราวกำลังแสกนตัวตนของเธอ
[ยินดีต้อนรับสู่ระบบตกหนอนนิยาย ระบบหมายเลขอินฟินนิตี้ยินดีให้บริการด้วยใจ บัญชี จินตกช ได้รับการเปิดใช้และผูกกับระบบในระดับสูงสุดเรียบร้อย ภารกิจแรกของผู้เล่นคือการคุ้มครองพระเอกของเรื่องไปส่งยังเขตปลอดภัย ธีมโลกคือ วันสิ้นโลก ซอมบี้ ไวรัส พลังพิเศษ]
"เดี๋ยวนะเรื่องแรกก็เล่นโหดเลยหรือ แล้วมันมาจากเรื่องไหนล่ะ?" อย่างน้อยรู้ว่าเรื่องไหนยังหาทางรับมือได้สักหน่อย แต่... ที่เคยอ่านคุ้มครองพระเอกของเรื่องไปส่งเขตปลอดภัยมีด้วยหรือ มันมีแต่คุ้มครองนางเอก นายเอกไม่ใช่หรือไง
"เรื่องนี้โฮสต์ไม่เคยอ่านมาก่อน เพราะคุณเลือกว่าไม่เข้าไปในโลกนิยายที่เคยอ่าน ฉะนั้นระบบจึงจะส่งไปยังนิยายที่ไม่เคยอ่านมาก่อนให้ตามคำขอ"
ฉิบเป๋งแล้ว
"แล้วมีเนื้อเรื่องย่อให้อ่านหรือไกด์ไลน์บ้างไหม?"
"แน่นอนว่ามี เนื้อเรื่องทั้งหมดจะโหลดเข้าสู่สมองคุณโดยตรงหลังจากเข้าสู่โลกนิยายนั้นๆ"
โอเค อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยลอยแพแหละนะ
จินตกชปาดเหงื่อที่หน้า ระหว่างรอนิยายเรื่องนี้ส่งตรงเข้าสู่สมอง "ว่าแต่ฉันยังสงสัย พระเอกเจออะไรหนักหนาแค่ไหนก็ไม่ตายไม่ใช่หรือแล้วยังต้องการให้ใครคุ้มครองอีกทำไม?"
"บางเรื่องคนเขียนก็ให้พระเอกหรือนางเอกตายเช่นกันนะ"
"นี่หมายความว่าเรื่องที่จะส่งฉันเข้าไปพระเอกมีบทตายชัวร์สินะ" อื้อหืองานหนัก
"ไม่ใช่หรอก เพียงแต่พอมีคนนอกที่ไม่ใช่ตัวละครในเรื่องเข้าไปเนื้อเรื่องก็เปลี่ยนจากเดิมแล้ว ฉะนั้นถ้าพระเอกตายขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ฉะนั้นโฮสต์โปรดถนอมพระเอกด้วย"
ถึงได้บอกไงไม่อยากเข้าไปเดินเล่นในเรื่องไหนทั้งนั้น ทำงานนักเขียนเสียหมดก็คราวนี้แล้ว
จินตกชนึกปลงไปสิบระดับ
[ขณะรอเนื้อเรื่องเราจะมาเลือกทักษะพิเศษกัน ในโลกแรกนี้โฮสต์สามารถเลือกทักษะได้หนึ่งอย่างจากสองตัวเลือกนี้ 1 โฉมงามอ่อนแอผู้มีเสน่ห์ดึงดูดสูงสุด ซึ่งจะมีผู้มีพลังพิเศษคอยปกป้องอย่างซื่อสัตย์ตลอดเวลาแบบรักหลงโงหัวไม่ขึ้น ชี้นกเป็นไม้ชี้ไม้เป็นนกไม่จำกัดจำนวนคน ไม่ว่าใครก็หลงเสน่ห์และคอยปกป้องคุณ ทว่าพลังการต่อสู้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินปล่อยทิ้งไว้คนเดียวไม่เกินนาทีก็เป็นปุ๋ยแล้ว 2 หน้าตาขี้ริ้ว ทว่าฝีมือและพลังต่อสู้ขั้นแม็กซ์ แล้วยังพัฒนาฝีมือต่อสู้ขึ้นได้อีกด้วย ทว่าหน้าตานั้นผู้คนแทบไม่อยากมองตรงๆ แต่ปล่อยทิ้งไว้อย่างไรก็ไม่ตาย คุณเลือกได้หนึ่งอย่าง]
ฟังนิยามหน้าตาที่ระบบบอกแล้วมั่นใจเลยว่าหน้าตาขี้ริ้วมันคงมีพลังทำลายสายตาขั้นแม็กซ์ด้วยแน่นอน
"ว่าแต่โฉมงามอ่อนแอจะคุ้มครองพระเอกได้ไงล่ะนั่น?" แบบนั้นมีแต่พระเอกปกป้องไม่ใช่หรือ
"ปกป้องด้วยฝีมือกลุ่มคนที่โดนเสน่ห์ดึงดูดมาไงล่ะ แค่พาตนเองไปเกาะติดพระเอกจนถึงเขตปลอดภัยเท่านี้ภารกิจก็สำเร็จแล้ว ไม่เหนื่อยอีกด้วย" ระบบแนะนำด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนกำลังดีใจเมื่อคนที่เลือกมายอมเล่นกันมันแล้ว
"ยืมมือคนอื่นเหนื่อยแทนว่างั้น"
"มันคือทักษะพิเศษเพื่อให้ผู้เล่นสนุก ปลอดภัยและไม่เหนื่อย แล้วยังสร้างโอกาสได้อยู่ใกล้อาหารตาอาหารใจในเวลาเดียวกัน ถือว่ามีแต่ได้กับได้ของโฮสต์เลยนะ"
อาหารตาอาหารใจคงจริงในเมื่อพวกตัวเอกทั้งหลายย่อมหน้าตาคุณภาพ แต่...
"ฉันเลือก 2"
ระบบอึ้งไปครู่ "เลือก 2 จริงๆ หรือ แบบว่าคุณไม่อยากเป็นที่รักและได้รับการปกป้องหรอกหรือ"
"บอกตามตรงตอนนี้ฉันอยากต่อยบางอย่างให้จำสภาพเก่าไม่ได้มากกว่านะสิ ฉะนั้นขอไปอาละวาดที่นั่นแทนละกัน ยังไงก็มีฝีมือต่อสู้ระดับแม็กซ์นี่นา"
'หน้าก็...ขี้ริ้วขั้นแม็กซ์ด้วยนะโฮสต์'
ระบบไม่สามารถพูดออกไปได้เนื่องจากรู้ตัวละว่าจินตกชอยากต่อยใคร
"เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะโฮสต์"
"ไม่เปลี่ยน ว่าแต่ขอเลือกเพศได้ไหม?"
"คุณไม่อยากเป็นผู้หญิงขี้ริ้วสินะ" ระบบเข้าใจ
"ฉันเบื่อที่ปวดท้องทุกเดือนอย่างเลี่ยงไม่ได้ต่างหาก ถ้ายังไงขอตัดขาดอาการปวดท้องแค่ในโลกนิยายก็ยังดี ได้หรือเปล่า" จินตกชยอมรับว่าอิจฉาบุรุษทั้งหลายที่ไม่ต้องมาปวดท้องจริงๆ
"ตามที่โฮสต์ต้องการ แต่ดูหน้าตาก่อนดีกว่าไหม"
ตรงหน้าจินตกชมีรูปจำลองสามมิติของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้น ความสูงของร่างนั้นร้อยแปดสิบ รูปร่างสูงโปร่งท่าทางแข็งแกร่ง กล้ามเนื้อน้อยๆ ทั้งร่างดูแกร่งราวท่อนเหล็ก จัดว่าเป็นหนุ่มที่มีรูปร่างชวนมองจนเหลียวหลังยิ่งนัก ส่วนหน้าตาก็... ดังที่ดาราตลกท่านหนึ่งเคยพูดว่า ปลาบู่ชนเขื่อน แทบไม่กล้ามองตรงๆ จริงด้วย พลังทำลายล้างลูกตาแรงสูงเหลือจะกล่าว
"โฮสต์ยังเปลี่ยนใจทันนะ"
"ไม่ล่ะ เอาแบบนี้แหละ พลังแรงสูงในหลายๆ ด้านแบบนี้แหละดี" ปัญหายิ่งใหญ่ของเหล่าคนที่เข้าไปแทรกแซงเนื้อเรื่องนิยายคือเผลอไปสร้างความประทับใจให้ตัวเอกจนเนื้อเรื่องหลุดไปจากเดิมทั้งนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ก็น่าตาคุณภาพมาก่อนแล้วตามมาด้วยนิสัยกับความฉลาดซึ่งแบบนั้นตกตัวละครหลักได้อยู่แล้ว ฉะนั้นถ้าไม่ให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนหรือเผลอไปสร้างความประทับใจให้ตัวเอกคนไหนมากเกินไปหน้าตาแบบนี้จัดว่าถูกต้อง อีกอย่างหน้าชั่วใจทรามฝีมือเซียนจะเป็นคนดีก็ได้คนร้ายก็ไม่มีใครว่าเข้าทางฉันพอดี
รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหงุงหงิงไม่ได้ดั่งใจจากระบบพิกล แต่ช่างมัน
[ระบบขอมอบทักษะ หน้าตาขี้ริ้วฝีมือต่อสู้ขั้นแม็กซ์ (กึ่งถาวร) และเนื้อเรื่องนิยายโลกที่เข้าไปเดินเล่นให้โฮสต์ ขอให้สนุกและทำภารกิจสำเร็จ]


ตอนที่ 4
นักรบกลุ่มใหญ่ไร้สังกัดมารวมตัวกันได้เพราะสาวน้อยผู้งดงามดั่งกุหลาบบอบบางแสนสวยงามสร้างความแปลกใจให้ซอยล์ไม่น้อย เขาไม่คิดว่านักรบทั้งหลายยอมติดตามใครสักคนแบบไม่หวังประโยชน์ใดขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ เท่านั้นแบบคนเหล่านี้ มันดูผิดปกติ แต่คนพวกนั้นกลับยอมรับว่าพวกเขาขอแค่ได้ติดตามคุ้มครองโรซเท่านั้นก็พอแล้วในชีวิตของพวกเขา
"ไม่คิดว่ามันแปลกๆ บ้างหรือไง"
"อะไรแปลก?" จินตกชเงยหน้ามองคุณถั่วเหลือง เอ๊ย คุณดร.ซอยล์
"ทุกอย่าง" เจ้าตัวตอบทั้งสีหน้าและน้ำเสียงเคร่งเครียด
"ยกตัวอย่างให้เห็นหน่อย"
"สีหน้าเหมือนคนหลงจนโงหัวไม่ขึ้น สายตาเทิดทูนเหมือนอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์เดินดิน กิริยานอบน้อมเสมือนข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย" ยิ่งพูดน้ำเสียงซอยล์ยิ่งกระด้าง บอกให้รู้ว่าเขาไม่ชอบใจ
นี่ทักษะโฉมงามใช้กับพระเอกไม่ได้หรอกหรือ!?
"ไม่รู้สึกว่าเธอน่าหลงใหล อยากปกป้องอยากอยู่ใกล้ตลอดเวลาบ้างหรือไง?" จินตกชหันมองไอแลนด์กับคริสเตนที่กำลังมองโรซตาละห้อย ท่าทางอยากพุ่งเข้าไปห้อมล้อมด้วยแต่ก็กลัวซอยล์ฝังลืมไว้นอกโคลเทคเลยยังยืนมองอยู่ตรงนี้
"ไรสาระ" มีสีหน้าเหม็นเบื่อแถมให้ด้วย
ผิดคาดเลย รัศมีพระเอกนี่มันลบล้างได้ทุกทักษะแทรกแซงหรือไง พวกลูกรักคุณนักเขียนนี่ช่างน่าหมั่นไส้ชะมัด
"อะไรสายตาแบบนั้น อยากมีเรื่องหรือไง"
"นี่นายเป็นพวกนักวิจัยตัวจริงหรือพวกอันธพาลสวมชุดกราวด์กันแน่ฟะ" ท่าทางพ่อคุณเถื่อนเสียไม่มี แต่ให้ตายสิเท่กินขาดเป็นบ้า
ถามไถ่และสำรวจจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครบาดเจ็บใดชายร่างสูงใหญ่ที่เคยส่งมีดให้จินตกชยืมเดินมาหาทั้งสี่
"ดูท่าขบวนรถของพวกฉันคงทำให้ที่ซ่อนตัวของพวกนายพังสินะ ถ้าอย่างไรแล้วพวกฉันไปส่งที่โคลเทคให้ละกัน"
พูดแบบนี้คือต้องการไปโคลเทคด้วยและให้ซอยล์รับรองพวกเขาว่าเป็นกลุ่มนักรบที่ช่วยไว้ละสิ แหมเป็นแผนที่คิดง่ายทำง่ายดีแฮะ แต่ได้ผลด้วยนะ
"จากตรงนี้ถึงโคลเทคพันกว่ากิโลเมตร ระหว่างทางรับรองว่าได้เจอพวกซอมบี้พอทั้งชีวิตเลยนั่นแหละ แน่ใจหรือที่จะเสี่ยงไปส่งพวกฉัน" ซอยล์กวาดตามองกลุ่มคนทั้งยี่สิบเก้าคนนั้น นับว่าจำนวนมากจนหนักใจมากกว่าอุ่นใจ
"จริงสิฉัน ดังเคิล" เขายื่นมือให้ซอยล์ "โลกนี้อยู่ตรงไหนก็เสี่ยงทั้งนั้นนั่นแหละ"
ชายหนุ่มตาสีเหล้าองุ่นมองมือนั้นนิ่งๆ ครู่หนึ่งแล้วยื่นมือไปจับ "ซอยล์ ทางนี้ไอแลนด์กับคริสเตน" แล้วใช้ขาสะกิดไม่เบานักที่หลังคนยังนั่งเล่น (จริงๆหมดแรงต่างหาก) ที่พื้นไปเสียครั้ง "เจ้าขี้ริ้วนี่จินต์"
"บอกเฉยๆ ไม่ต้องเพิ่มระบบสัมผัสด้วยไม่ได้หรือไง นายถั่วเหลือง" มั่นใจว่ากลางหลังมีรูปรอยเท้าพ่อคุณติดอยู่แน่นอน
"ใครถั่วเหลือง?" แผ่จิตสังหารไม่สมเป็นนักวิจัยสักนิดใส่ด้วยแน่ะ
"ก็ Soy ไม่ใช่หรือ" ถามด้วยสีหน้าใสซื่ออย่างเสแสร้งที่สุด
เท้ามาก่อนเลยให้หนอนหนังสือหลบแวบ "Soil เว้ย!" แยกเขี้ยวสีมุกสวยใส่ให้อีกนิด เพิ่มความหล่อได้หลายระดับ อู้ ไม่หลงครับ ไม่หลงเด็ดๆ
เห็นดังเคิลถอนใจเฮือกคาดว่าคงรับไม่ได้กับการโดนเมิน "ซอยล์หรือครับ รู้สึกว่าผมเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนนะ"
"คนที่คิดค้นวัคซีนรักษาผู้ติดเชื้อซอมบี้ระดับที่หนึ่งได้ไงล่ะ แล้วยังยาเพิ่มทักษะต่อสู้ ยาเพิ่มภูมิต้านทานพิษกัดกร่อน ยาเพิ่มความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ ยาละลายพิษในพื้นดินทำให้สามารถเพาะปลูกพื้นได้อีกครั้ง รวมทั้งละลายพิษในน้ำด้วย แล้วยังสร้างพืชพิเศษฟอกอากาศพิษให้บริสุทธิ์ได้อีกอย่างด้วย" คำบรรยายสรรพคุณ เอ๊ย บรรยายตัวตนพ่อคุณมาจากปากสาวน้อยผมทองผู้เป็นที่รักของนักรบกลุ่มใหญ่ "หรือเขาก็คือ ดร. ซอยล์ ไดเจส นั่นเอง" พูดจบแล้วโปรยยิ้มหวาน ไม่แค่เหล่านักรบที่เธอตกมาแม้แต่ผู้คุ้มกันสองคนของซอยล์เองก็เคลิ้มไปไกล
"น่ารักขนาดนี้ สุดๆ ไปเลยแฮะ" จินตกชยอมรับว่าเธอดูดีมาก ก่อนรู้สึกสันหลังเย็นอย่างประหลาด
คุณถั่วเหลืองเขม่นฉันทำไมมิทราบ คิดจะเก็บเจ้าหล่อนเข้าฮาเร็มหลังจากนี้ก็ตามสะดวกเถอะ ฉันไม่เข้าไปแย่งหรอกน่า
"แต่ว่าตัวจริงหรือนี่ ดูดีไร้ที่ติอะไรอย่างนี้"
"นึกว่าพวกนายแบบที่ยังเหลืออยู่ในโลกนี้เสียอีก"
"ท่าทางเขาไม่เห็นเหมือนนักวิทยาศาสตร์เลยนะ เหมือนพวกราชามากกว่า"
เสียงซุบซิบเผ็ดร้อนแบบไม่เบาสักนิดดังเข้าหูสี่คนทางนี้เต็มๆ ซอยล์มีสีหน้าเย็นเหยียบมากขึ้นไปอีก คาดว่าเขาคงเบื่อไม่น้อยกับการที่มีคนมองเขาด้วยสายตาประกายราวเจอสมบัติที่ต้องคว้ามาให้ได้ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนแบบนั้น
โรซเดินมาหาทั้งสี่ "ให้เราได้ช่วยคุณเป็นการขอโทษเถอะนะคะ ดร.ซอยล์" เธอช้อนสายตาวิงวอนใส่ชายหนุ่มโดยตรง
พลังทำลายล้างสติขั้นแม็กซ์เลยนี่หว่า
จินตกชเห็นแสงออร่าสีทองแผ่ออกมาปกคลุมคนทั้งสองตัดขาดทุกสิ่งในโลกออกไป คาดว่านั่นแหละทักษะโฉมงามดึงดูดผู้ปกป้อง
ซอยล์ยืนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง "งั้นก็รบกวนด้วย" น้ำเสียงอ่อนลงเยอะแต่ยังคงมีความเย่อหยิ่งแฝงอยู่
สาวเจ้ายิ้มอย่างงดงามแล้วหันไปหากลุ่มคนของตน "ทุกคนขึ้นรถค่ะ เราจะไปส่งดร.ซอยล์ที่โคลเทคกัน"
ถึงบอกว่าไปส่งแต่ที่จริงคือใช้โอกาสนี้เข้าไปอาศัยในโคลเทคนั่นเอง แต่กับคนโลกนี้มันจำเป็นแหละนะ
จินตกชมองโรซที่เวลานี้จับแขนซอยล์ดึงให้ไปขึ้นรถคันเดียวกับเธอ ซึ่งได้รับการต้อนรับจากสมาชิกทุกคนอย่างดี ส่วนไอแลนด์กับคริสเตนไปนั่งเบียดบนรถบรรทุกขนาดเล็ก
"นายอยากนั่งตรงไหนล่ะ?"
ไม่รู้ว่านี่ดังเคิลกำลังกวนบาทาอยู่หรือเปล่า เล่นผายมือไปยังหลังคารถแล้วเลื่อนไปยังที่วางของท้ายรถซึ่งเหลือที่ให้นั่งห้อยเท้าได้หนึ่งคน แล้วแถมท้ายที่บันไดสามขั้นเกาะท้ายยานพาหนะขนของอีกคันหนึ่ง
"เฮ้ย นี่หาเรื่องใช่ไหม" ถ้าไม่หมดแรงอยู่พ่อจะฟาดด้วยท่อนเหล็กให้ลืมหน้าเก่าไปเลย
"ก็ที่ในรถมันเต็มแล้ว อัดเข้าไปอีกคงไม่ไหว หรือนายอยากนั่งกระโปรงรถไปล่ะ" ชี้ไปยังรถบรรทุกเล็ก
จินตกชโคลงหัวแล้วเดินไปกระโดดขึ้นนั่งยังที่วางของ "ขอปืนกระบอกหนึ่งด้วย" จบคำปืนยาวกระบอกหนึ่งส่งให้ถึงมือทันที
"อย่าใช้กระสุนเปลืองนักล่ะ" กระสุนอีกหนึ่งกล่องส่งตามไปด้วย
คิดให้ฉันเป็นคนระวังหลังนี่หว่า แต่เอาเถอะ แบบนี้ภารกิจคงจบเร็วขึ้น
ขบวนยานพาหนะซึ่งมีถึงแปดคันแต่ไม่มีที่ให้จินตกชนั่งซะงั้นออกเดินทางอีกครั้ง โดยวกกลับไปทางที่ซอยล์พาเดินทางมา ทั้งที่ยานพาหนะแล่นเร็วมากแต่คนขี้ริ้วยังนั่งได้มั่นคงเหมือนนั่งเล่นบนเก้าอี้ในสวนอย่างไรอย่างนั้น
ดังเคิลเหลือบมองกระจกหลังหลายครั้งจนคนขับหัวเราะเบาๆ "สนใจเจ้านั่นมากเลยนะ เก่งขนาดนายยอมรับเลยหรือ"
"เก่งแบบพวกนายสิบคนรวมกันยังเทียบไม่ได้"
"ระดับ S หรือ?" เจ้าคนขับรถหันกลับไปมอง
"ขับรถอยู่มองข้างหน้าสิเว้ย ไอ้นี่!" ดังเคิลจับหัวให้หันกลับมา
ที่เจ้าคนขับยานพาหนะคันนี้ถามเพราะดังเคิลเปลี่ยนมานั่งอีกคันซึ่งคันนี้แหละที่จินตกชนั่งอยู่ที่วางของท้ายรถ แน่นอนว่านอกตัวรถ และนี่ก็เป็นหนึ่งในเจ็ดคันที่ไม่เห็นวีรกรรมคนหน้าขี้ริ้ว
ระดับ S สองคน A ห้าคน นอกนั้น B และก็คนจากนอกนิยาย คงรับภารกิจเดียวกันแน่เลย ดูจากท่าทางแม่คุณตอนพุ่งเข้าใส่นายถั่วเหลืองสิ
จินต์กวาดตามองไปทั่ว ใช่ว่าเขาระวังหลังให้หรอกนะ แค่กำลังชมทัศนียภาพของโลกในนิยายในธีมสิ้นโลกอยู่ต่างหาก ไกลๆ เห็นฝุ่นฟุ้งเหมือนการเคลื่อนพลของอะไรสักอย่าง ซึ่งในโลกแบบนี้มันจะเป็นอะไรได้ถ้าไม่ใช่ซอมบี้อยู่ไกลๆ ทว่าไม่ได้ใกล้เข้ามาคาดว่าคงไปทางอื่น ถึงไม่บอกคนในรถให้ระวังอะไร
ต่อให้ยานพาหนะสามารถทำความเร็วไปสองร้อยแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงก็ไม่ได้ช่วยให้เดินทางได้เร็วอะไรนัก ในเมื่อทางสัญจรเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางเล็กใหญ่ มีตั้งแต่ซากยานพาหนะขนาดเล็กแบบคนเดียวยกไหวไปถึงพวกน้ำหนักร้อยกว่าตัน แล้วยังมีซอมบี้พุ่งเข้าใส่ได้ทุกเวลา การเคลื่อนไหวของพวกซอมบี้ไม่มีแบบแผนก็จริง เจอเมื่อไหร่แยกเขี้ยวพุ่งใส่เมื่อนั้น ทว่านี่แหละสุดอันตราย
แค่ชั่วโมงเดียวจินตกชก็ยิงจนกระสุนหมด ครั้นเคาะกระจกหลังให้คนด้านในส่งกระสุนมาอีกกลับได้รับการส่ายหน้า
"นายใช้เปลืองเกินไป ไม่จำเป็นต้องยิงทุกตนที่พุ่งเข้ามา" คนขับยานพาหนะคันนี้บอกเสียงเข้ม
"ถ้านายมีสามารถแบบไม่ต้องยิงทุกตนอย่างนั้นมาเปลี่ยนกันไหม เดี๋ยวขับให้ ฉันขับรถเป็น" จินตกชพูดอย่างไม่พอใจ มืออีกข้างแกว่งปืนไร้กระสุนแบบพร้อมโยนของไร้ประโยชน์ทิ้ง
ดังเคิลส่งกล่องใส่กระสุนผ่านหน้าต่างด้านหลังให้ "ใช้ประหยัดด้วย มันเหลือแค่ไม่กี่กล่องแล้ว"
"ที่จริงแล้วไม่ต้องให้ฉันมายุ่งยากระวังหลังก็ได้ไม่ใช่หรือ ตัวถังรถแข็งขนาดนี้โดนกัดโดนชนบ้างไม่เสียหายหรอกน่า" รับกล่องใส่กระสุนมาแล้วเอาพานท้ายปืนเคาะรถเบาๆ หลายครั้ง
"ไม่มีคนระวังหลังไม่ได้หรอก เวลาพวกซอมบี้กรูเข้ามาเป็นสิบเป็นร้อยทำให้รถพลิกคว่ำได้ง่ายๆ ฉะนั้นคนระวังหลังจึงสำคัญที่สุด"
จินตกชพยักหน้าแล้วยิ้มกว้างหลอนสายตาผู้คน "ว่าแต่คนล่าสุดที่ระวังท้ายให้กลายเป็นตัวช่วยให้พวกนายหนีมาถึงตอนนี้ได้กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาแล้วล่ะ?"
ทิ้งคนหนึ่งให้เป็นเหยื่อล่อแล้วพวกตนก็เปิดตูดแน่ว นิสัยสมเป็นคนในโลกที่ล่มสลายชะมัด
เจ้าคนขับยานพาหนะหลุดหัวเราะพรืดใหญ่ "ฉลาดนะ แต่ทำไงได้หากไม่มีตัวล่อคนเยอะขนาดนี้ไปไม่ถึงโคลเทคแน่นอน"
"นายหมายความว่าที่จริงแล้วมีเป้าหมายไปโคลเทคแต่แรกแล้วงั้นหรือ"
ทั้งสองไม่ปฏิเสธ ดังเคิลแค่ยักไหล่ "เขตปลอดภัยที่ดีที่สุดในโลกคือโคลเทค ไม่ว่าใครก็ต้องการเดินทางไปอยู่ที่นั่นทั้งนั้น คุณโรซเองก็ต้องการไปแต่แรกแล้ว"
"เพราะงั้นถึงถือโอกาสตามน้ำคุ้มครองซอยล์เสียเลย" จินตกชอ่านความคิดพวกนี้ออกแต่แรกแล้ว เขาโคลงหัวหลบกรงเล็บซอมบี้ตนหนึ่งที่วิ่งสวนขบวนมาทันลงมือได้ที่คันสุดท้ายพอดี
เจ้าซอมบี้กระโจนตามมายื่นมืออันเต็มไปด้วยกรงเล็บมาตรงหน้าจินตกช คนหน้าขี้ริ้วยิ้มแฉ่งพลางส่งมือไปตีมือนั้นเสียครั้ง
"กลับไปตัดเล็บก่อนแล้วฉันจะยอมจับมือด้วย" จากนั้นตามด้วยปากกระบอกปืนตบใส่กระเด็นไปไกลลิบเลย
ระหว่านั้นยังมีหลุดมาจู่โจมอีกหลายตนและจินตกชก็แค่ตบด้วยปืนเสียเป็นส่วนใหญ่ ยิงใส่ไปอีกแค่สี่ครั้งจนหลุดมาไกลและมาหยุดที่สิ่งเกะกะขวางทางขนาดใหญ่ นั่นคือยานพาหนะขนาดใหญ่ห้าคันถูกระเบิดขวางทาง ควันไฟยังหลงเหลือเล็กน้อย
"นี่มันยังกับเพิ่งถูกระเบิดเลยนะ" คนในยานพาหนะคันหน้าสุดลงไปดู
"ฝีมือคนที่ไม่ต้องการให้ซอยล์กลับไปได้ล่ะสิ" จินตกชพูดกับตนเองเสียงเบา แถวนี้ไม่มีร่องรอยปะทะกัน มีแค่ซากรถระเบิดขวางทาง คาดว่าคงเกิดขึ้นหลังกลุ่มของซอยล์โดนซอมบี้ไล่ไปแล้ว
"คงต้องอ้อมไปอีกทาง แย่เป็นบ้าแบบนี้เชื้อเพลิงจะพอหรือ" ดังเคิลกางแผนที่ดู หัวคิ้วมุ่นท่าทางหนักใจไม่มีปิดบัง
"พอหรือไม่ก็ต้องอ้อมอยู่ดี บ่นทำไมขึ้นรถแล้วเดินทางให้ไวดีกว่าไหม" จินตกชไม่สนว่าคนพวกนี้กังวลแค่ไหน เพราะถ้าให้เร็วจริงและประหยัดเชื้อเพลิงคือ ทิ้งอะไรที่ไม่จำเป็นให้หมด เอาแค่คนกับรถยานพาหนะสักสามคัน แล้วเอาเชื้อเพลิงคันอื่นมาสำรองแค่นี้ก็ทำให้ไปได้อีกไกลแล้ว ทว่ามองดูแล้วคนพวกนี้คงไม่ยอมนั่งเบียดกันแบบปลากระป๋องแน่ในเมื่อนั่งสบายเสียเคย ซ้ำโรซนั่งเพียงคนเดียวบนเบาะสามคนนั่งเสียด้วย รอบตัวมีทั้งเสื้อผ้าของใช้ของประดับ น้ำ ขนมขบเคี้ยวซึ่งไม่รู้ไปหามาจากไหน ท่าทางราวเจ้าหล่อนออกมาทัศนะศึกษากับเพื่อนๆ อย่างไรอย่างนั้น
แต่ตอนนี้มีซอยล์ไปนั่งด้วยอีกคน ของเกะกะทั้งหลายเลยไปอยู่บนบนเก้าอี้ด้านหลังซึ่งยังว่างอยู่อีกสองที่ เก็บไว้ให้ใครไม่รู้ รู้แค่จินต์ไม่มีสิทธิ์เข้าไปนั่งละกัน
ผลของการอ้อมทำให้ขบวนพาหนะมาติดแหง็กอยู่บนสะพานขาดในช่วงเวลาเกือบค่ำ พวกเขาจึงตัดสินใจขับย้อนกลับไปเล็กน้อยหาที่พักค้างคืน ในหมู่บ้านร้าง ถึงบอกหมู่บ้านร้างแต่มันก็มีสภาพไม่ต่างจากกองเศษซากหักพังที่พอลากมาใช้เป็นกำบังได้บ้างเท่านั้นเอง
การจัดเวรยามกะแรกคือคนของโรซทั้งหมดสี่คน กะสองคนของซอยล์สามคนของโรซหนึ่งคน หัวค่ำพวกเขาล้อมวงกินอาหารรอบกองไฟ สาวน้อยผมทองเกาะติดดร.หนุ่มแบบเงาตามตัวเลยก็ว่าได้ ซ้ำยังเอาอกเอาใจสารพัดจนน่าหมั่นไส้
"ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนของโคลเทคฉันจะทิ้งไว้ที่นี่แหละ" สองสามคนที่นั่งห่างออกไปจ้องทั้งสองอย่างอิจฉา
"ตลกน่า ต่อให้ไม่ใช่คนของโคลเทคแต่นั่นคือดร.ซอยล์เลยนะเว้ย ขืนทิ้งก็โง่เกินเยียวยาแล้วล่ะ" เจ้าคนที่นั่งอยู่ในกลุ่มส่ายหน้า
"อิจฉาก็ให้ถูกคนหน่อย ขืนทำอะไรเขาเข้านายนั่นแหละจะโดนทิ้งไว้ที่นี่" ถึงไม่ชอบใจแต่เจ้าคนนี้ก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร
ขณะที่หนุ่มสาวกินมื้อค่ำกันอย่างสบายใจ คนขี้ริ้วก็ต้องมานั่งกินผักกาดแก้วหนึ่งต้นกับชีสก้อนเท่าหัวแม่มือหนึ่งก้อน ซึ่งแค่นี้มันพอยาไส้ที่ไหน
"ทำไมมันน้อยนิดอย่างนี้" ไม่อยากบ่นแต่มองพวกนั่งรอบกองไฟถือขนมปังก้อนใหญ่กินกับเนื้อกระป๋อง แล้วยังมีผลไม้กับเครื่องดื่มอีกต่างหาก ทว่าทำไมแต่ละคนจ้องผักกาดต้นนี้จังฟะ
"อย่าบ่นไปเลยน่า ปกติผักสดหากินยากจะตายและที่นายกินก็ไม่ใช่ผักธรรมดาทั่วไปด้วย" ดังเคิลเดินมาตรงนี้เมื่อไหร่ไม่รู้ เจ้าตัวจ้องผักหนึ่งต้นที่จินตกชกำลังแทะเป็นหนอนน้อยตัวหนึ่งอย่างสนใจ
"ไม่ธรรมดาตรงไหน กินยังไงก็ผักกาด" ถึงเขาชอบกินสลัด แต่ก็ไม่ได้กินทั้งต้นแบบนี้
"นั่นเป็นพืชที่ดร.ซอยล์เพราะพันธุ์ขึ้นมาใหม่ มันช่วยให้พลังจิตพลังกายฟื้นคืนได้อย่างรวดเร็ว หนึ่งต้นนั่นมีค่ายิ่งกว่ายานพาหนะสิบคันเสียอีก" ดังเคิลดูอยากได้สักใบจริงๆ จินตกชดึงส่งให้หนึ่งใบใหญ่อย่างใจกว้าง ดังเคิลไม่ปฏิเสธรับไปกินอย่างไว
จะว่าไปพ่อถั่วเหลือเดินเอามาให้เขาเองเลยนี่นา ในขณะที่ไม่มีใครมีผักกาดกินเลยแม้แต่ไอแลนด์กับคริสเตน
จินตกชจึงกลายร่างเป็นหนอนน้อยกินผักกาดต่อไปเงียบๆ จนหมด
ไม่เห็นพลังฟื้นคืนเท่าไหร่เลยแฮะ หรือเพราะนี่เป็นร่างตัวประกอบกันหว่า
จินตกชเข้าใจดีว่าซอยล์ให้ผักฟื้นพลังมาใช่ว่าพิศวาสเขา แค่ต้องการให้พลังของเขาฟื้นคืนมากๆ เพื่อรับมือพวกซอมบี้หลังจากนี้เท่านั้นเอง แต่ทำไมจงใจให้เขาคนเดียว คิดว่าคงเหลือแค่ต้นเดียวนี้แล้วนั่นแหละ
"จริงสิดังเคิล นายได้เก็บหินผลึกจากหัวซอมบี้มาบ้างหรือเปล่า เชือดไปเยอะขนาดนั้นน่าจะมีเป็นร้อยนะ"
"มีเวลาเก็บที่ไหนเล่า" ดังเคิลพูดจริง ไม่พูดถึงเขาก็ไม่เสียดายหรอก แต่พอจินตกชพูดถึงดังเคิลก็สบถเบาๆ "แบบนี้ใครมาเจอคงเก็บเพลิน น่าโมโหเว้ย"
"อย่ามัวแต่หัวเสียเลยน่า กินเสร็จแล้วก็เดินยามได้แล้ว" จินตกชผายมือออกไปข้างตัว แน่นอนว่าเดี๋ยวเขาก็หาที่นอนพักแล้ว แค่วันแรกก็เหนื่อยแทบขาดใจ ได้แต่คิดว่าคืนนี้คงไม่ต้องลุกขึ้นมาออกแรงกลางดึกเพิ่มนะ
ข้างกองไฟโรซผู้ถูกห้อมล้อมด้วยผู้หลงเสน่ห์ทั้งหลายชวนซอยล์คุยท่าทางราวรู้จักสนิทสนมกันมานานปี ภาพบาดตานั้นทำหนุ่มๆ นักรบไม่พอใจมากมายทว่าไม่มีใครกล้าบ่นต่อหน้าโรซสักคน
"ทรัพยากรที่คุณซอยล์ออกมาตามหาเป็นแบบไหนหรือคะ ฉันขอดูหน่อยได้ไหม?" สาวเจ้าช้อนสายตาอ่อนหวานใส่ชายหนุ่ม
ซอยล์พยักหน้าไปที่กล่องโลหะใบหนึ่งบนยานพาหนะ "อยู่ในกล่องนั้น มันเป็นแค่ผลึกรูปร่างคล้ายเฟิร์นต้นเล็กๆ ค่อนข้างเปราะบาง"
นอกจากโรซชายหญิงหลายคนที่นั่งอยู่ใกล้ต่างสนใจไม่น้อยเช่นกัน ซอยล์เลยให้คริสเตนเอาลงมาเปิดให้ดู
"น่ารักจังเลย!" โรซยื่นมือเข้าไปใกล้ก่อนโดนซอยล์ห้ามไว้
"ไม่ได้ครับ ถ้าไปแตะมันอาจแตกสลายได้ แล้วคุณสมบัติของมันจะสลายไปทั้งหมดครับ" ชายหนุ่มบรรจงปิดกล่องอย่างใส่ใจ
ถึงกลับเอามาให้ดู บางทีทักษะโฉมงามอ่อนแอคงมีผลกับพระเอกบ้างแน่ๆ
จินตกชส่ายหน้าดิกขณะใช้เสื้อกวาดพื้นที่เล็กน้อยให้พอนอนแล้วไม่เจ็บเนื้อหนังมากนัก ครั้นแนบหูลงพื้นแบบตั้งใจจะหลับพักให้ได้ในสิบวินาทีต้องลุกพรวดขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งเข้าไปกดหัวซอยล์ลงติดพื้นโดยใช้มือข้างหนึ่งรองคางเขาไม่ให้กระแทกพื้น
โครม!!
เงาร่างรูปแบบมนุษย์ลอยข้ามหัวไปรวดเร็วแบบมองไม่ทันแต่ก็ตวัดปรอยผมคนทั้งสองขาดไปไม่น้อย ก่อนไปลงพื้นไกลลิบ แล้วไถลชนเศษซากระเกะระกะให้พังถล่มลงมาจนฝุ่นควันฟุ้ง
"อะไรน่ะ!?"
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"
แต่ละคนที่นั่งล้อมรอบกองไฟยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างจับจ้องไปยังจุดที่เงาร่างนั้นผ่านแวบไปลง เสียงคำรามน่าสยดสยองดังสนั่น พลังเสียงพัดฝุ่นควันสลายหายไป ทำให้เห็นร่างนั้นจับด้วยแสงจากกองไฟและดวงจันทร์เต็มดวงชัดถนัดตา
"ฉิบเป๋ง ไอ้ราชาซอมบี้ขี้ตื้อ!"


บทที่ 2
เฟิร์นที่ว่าเป็นแท่งผลึกสีฟ้าน้ำทะเลโปร่งแสง รูปร่างคล้ายต้นเฟิร์นจริงๆขนาดเล็ก ฝังตัวอยู่ตามแง่งหินบางแห่งเท่านั้น ซอยล์เคยได้มาแท่งหนึ่งแล้วนำไปทดลองได้ผลว่ามันทำให้บาดแผลหายเร็วขึ้นกว่ารักษาปกติสิบเท่าร่วมทั้งทำให้กำลังฟื้นคืนเป็นปกติได้ในห้านาทีหลังจากดื่มยาผสมเฟิร์นที่ว่านี้ นั่นทำให้เขาตามหามาเกือบปี ครั้นได้ข่าวว่ามีอยู่แถวนี้เขาจึงมา ใช่ว่าไม่โดนห้ามแต่อย่างไรเขาก็อยากมาด้วยตนเอง เขาไม่วางใจให้พวกมือหยาบมาเก็บทรัพยากรล้ำค่าพวกนี้ไปให้เขาหรอก
ฟังคำอธิบายไปพยักหน้าไป นึกจินตนาการไปไกลแล้วว่าเจ้าเฟิร์นพวกนั้นต้องดูดีเหมือนอัญมณีมากแน่ๆ พลังมโนของหนอนหนังสือไม่ใช่เล่นๆ นะขอบอก
"งั้นเราก็ไปหาเฟิร์นพวกนั้นก่อนค่อยกลับไปที่โคลเทคละกัน นำทางไปเลย" ผายมือให้คนรู้ทางเดินนำไป
"ผมว่าเราเลิกล้มเถอะ เราควรรีบกลับนะครับเพื่อความปลอดภัย" ไอแลนด์ไม่เห็นด้วยที่จะไปต่อ
"ตอนนี้เราไม่มีรถแล้วด้วย ควรรีบเดินทางกลับนะครับดร.ซอยล์" คริสเตนรับผิดชอบไม่ไหวแน่ถ้าซอยล์เป็นอะไรไป
"มาจนถึงนี่แล้วให้กลับมือเปล่าหรือ ถ้านายกลัวก็กลับไปก่อนเลย" ซอยล์พูดอย่างเอาแต่ใจทว่ามันมีพลังน่ากริ่งเกรงจนสันหลังเย็นขึ้นมาฉับพลัน คริสเตนกับไอแลนด์ก้มหน้าไม่กล้าสบตาผู้ซึ่งเป็นแค่นักวิจัย
รัศมีพระเอกงั้นหรือ น่าเกรงใจมากมายเลยครับ
"เอาน่า ไหนๆ มาถึงนี่แล้วอย่างที่ดร.บอกนั่นแหละไปเก็บมาสักหน่อยก็ไม่เสียหายนี่นา ฉันระวังหลังให้เอง" จินตกชรับรองหนักแน่น เชื่อว่าทักษะที่ได้รับมาเมื่อครู่พิสูจน์แล้วว่าพึ่งพาได้จริง
หน้าตามองตรงๆ ทำใจรับไม่ไหวแต่ฝีมือกับน้ำเสียงหนักแน่นเชื่อถือได้ ผู้คุ้มกันทั้งสองยอมรับอย่างเลี่ยงเสียไม่ได้
"ตกลงแล้วก็ไปกัน ทางไหนรีบเลยถ้าได้เฟิร์นที่ว่ามาแล้วจะได้วางแผนเดินทางกลับโคลเทคทางที่ใกล้ที่สุด" จินตกชกระชับแท่งเหล็กในมือทำราวนี่เป็นอาวุธคู่กายเขาแล้ว
"เดินกลับไปทางนั้นราวๆ หนึ่งกิโลเมตร" ซอยล์พยักหน้าไปทางที่รถของเขาวิ่งหนีซอมบี้มา แล้วเดินนำออกไปทันที ตามด้วยผู้คุ้มครองทั้งสองแล้วปิดท้ายที่คนหน้าตาขี้ริ้วทว่าฝีมือระดับ S ในสายตาพวกเขา
ระหว่างเดินกลับไปหาเฟิร์นผลึกจินตกชเรียกระบบมาถามเรื่องคาใจ
อินจันทักษะที่ให้มาทำให้ฉันอยู่ระดับไหนหรือ?
'ตอนนี้โฮสต์อยู่ระดับ A... ระดับA นั่นแหละ แต่โฮสต์อย่าตั้งชื่อระบบตามใจชอบแบบนี้สิ'
ทำไมมีลังเลไปวูบหนึ่งด้วย หรือมีพลัส มีดับเบิล มีทริพเพิลต่อท้ายด้วย
'ไม่ใช่ขนาดถ่านไฟฉายนะ โฮสต์อยู่ในระดับ A จริงๆ ระบบให้การสนับสนุนระดับสูงสุดได้เท่านี้'
โอเค ฉันไม่ได้ว่าอะไรอย่ามาด้วยเสียงเหมือนเสียใจแบบนั้นสิ แค่ถามเพื่อความแน่ใจ เวลาเจอพวกระดับ S จะได้ระวังไว้ไม่ยื่นหัวไปให้เขาตบเล่น แต่ทำไมพวกเขาคิดว่าฉันอยู่ระดับ S ล่ะ?
'คงเพราะโฮสต์ลงมือโหดเหมือนหน้าตานะสิ บอกแล้วเลือกดีๆ'
ยังบ่นอีกแน่ะ พอจบ ฉันไปเก็บเฟิร์นแล้ว!
ระหว่างทางมีซอมบี้โชคร้ายมาให้ไอแลนด์ คริสเตน และจินตกชตบเล่นบ้างประปราย จนมาถึงผาหินสูงสักห้าเมตรได้มองไปซ้ายยาวจรดเส้นขอบฟ้า มองทางขวาห้าร้อยเมตรติดทะเลสาบ ซอยล์ยื่นมือไปเคาะตามผนังผาหินมันเปราะแบบเคาะเบาๆ หินร่วงกราว บริเวณที่หินเปราะร่วงลงไปมีผลึกสีน้ำทะเลใสรูปร่างเหมือนเฟิร์นต้นน้อยกระจุกกันอยู่
"อยู่แถวนี้จริงด้วย" ซอยล์ยิ้มอย่างยินดีจากนั้นลงมือเก็บใส่กล่องโลหะควบคุมคุณภาพอย่างทะนุถนอม "นายสามคนคอยระวังซอมบี้ละกันไม่ต้องช่วยฉันเก็บหรอก ผลึกพวกนี้บอบบางมือหยาบอย่างพวกนายคงทำพวกมันแตกหมด" สองคนทำตามไม่มีปากเสียงใดต่างจากอีกหนึ่งยื่นหน้าเข้าไปส่องผลึกเหล่านั้นระยะใกล้
"เจ้าพวกนี้สวยกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก" จินตกชชื่นชมความคิดของนักเขียนจากใจที่สามารถสร้างอะไรสวยๆ แบบนี้ขึ้นมาได้จริงๆ
"อย่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้นัก!"
ฮัดชิ่ว! เพล้ง!
เฟิร์นผลึกแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยโดนจามใส่ครั้งเดียว
"เฮ้ย ทำไมมันแตก!"
"บอกแล้วว่ามันบอกบาง แตกแบบนี้ใช้ไม่ได้แล้ว" เสียงเขียวตาขุ่นใส่หนุ่มหน้าขี้ริ้วแล้วสะบัดหน้ากลับไปเก็บพวกที่ยังคงสภาพดีอยู่ "ไปทางโน้นเลย" ชี้ไปไกลลิบ ไอแลนด์พยักหน้าเรียกจินตกชให้มาทางตน อย่าเข้าไปเกะกะดร.
"ใครจะรู้ล่ะว่ามันบอบบางขนาดนั้นจามทีเดียวก็แตก... อ๊ะ ดูสิ มันกลายเป็นต้นจิ๋วๆ แน่ะ เว้ยนี่มันโคตรน่ารักเลยนี่หว่า" นึกว่าแตกไปนั่นตายแล้วซะอีกที่ไหนได้กลายเป็นเกิดต้นผลึกเล็กจิ๋วเยอะแยะเลย น่ารักกว่าพวกต้นใหญ่เสียอีก
ซอยล์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าเฟิร์นผลึกพวกนี้แตกแล้วเกิดใหม่ได้ ในห้องทดลองถ้าแตกก็เป็นผงคุณสมบัติพิเศษของมันสูญค่าหมดใช้อะไรไม่ได้อีก ผลึกตรงนี้คนละชนิดกับที่เคยได้มาหรือเพราะลมหายใจของจินตกชกันแน่ที่ทำให้เป็นเช่นนั้นเขาไม่รู้
"นายเป่าให้แตกอีกครั้งสิ" ยื่นมาให้ตรงหน้าต้นหนึ่ง สีหน้าอยากรู้อยากเห็นมากมาย
อือ พระเอกมีสีหน้าราวเด็กเจอสิ่งน่าสนุกแบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบนะ สมเป็นอาหารตาชะมัด
จินตกชมองแล้วหันไปเป่าต้นที่อยู่บนก้อนหินใกล้ตัวแทน แน่นอนว่าไม่แตก ไม่ขยับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น "ต้นเมื่อกี้คงถึงอายุของมันพอดีมั้ง"
อ้าว กลายเป็นสีหน้าเบื่อโลกไปล่ะ เปลี่ยนไวดีเว้ย
เพราะไม่เป็นดังคาดซอยล์จึงหันกลับไปจัดการกับผลึกรูปร่างคล้ายเฟิร์นใส่กล่องที่เตรียมมาแบบไม่สนใจเจ้าคนขี้ริ้วอีกต่อไป จินตกชส่ายหน้าแล้วแซะจุดที่เฟิร์นกระจุกจิ๋วโผล่ขึ้นมาเมื่อครู่ขึ้นมาใส่กระเป๋านิดหนึ่งก่อนเดินไปหาคริสเตน
"นายคิดว่าใครต้องแบกไอ้กล่องนั่น?" ชี้หัวแม่มือกลับหลังไป
"แน่นอนว่าไม่ใช่ฉัน" ไม่ได้ถามแต่ไอแลนด์ออกตัวก่อนแล้วว่าไม่
"และก็ไม่ใช่ฉัน" จินตกชก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ กำลังของเขาไม่ได้มีไว้แบกอะไรที่ไม่ใช่พระเอก
"โอเค นั่นคือฉัน" คริสเตนยกสองมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แล้วตอบรับอย่างจำยอมในเมื่อสองคนที่รู้แล้วว่าเก่งกว่าตนไม่ว่างมาทำอะไรแบบนั้น เขาเปลี่ยนเป็นกรรมกรแบกหามเองก็ได้
การอยู่ในที่ไม่คุ้นทำแต่ละคนเครียดไม่น้อย ผ่านไปครู่ใหญ่คุณดร.ยังเก็บผลึกน้อยๆ ไม่เลิกเสียที ไอแลนด์กับคริสเตนเงียบไม่มีเตือนหรือเร่งเจ้าตัวสักนิด จินตกชซึ่งเฝ้าระวังอยู่บนซากหักพังที่มีความสูงเท่าชั้นสองของตึกสักหลังชะเง้อไปทางหนึ่ง
"คุณถั่ว เอ๊ย คุณดร. ได้เวลาย้ายก้นออกจากตรงนี้แล้ว" ยกมือป้องตามองไปไกลๆ แล้วเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นที่หน้า
"มีอะไรผิดปกติหรือ?" คริสเตนเงยหน้าขึ้นมองคนพูดแล้วผงะ ก้มหน้าลงอย่างไว "หน้าตาปกติก็ทำลายสายตาอยู่แล้วเพิ่มความเครียดเข้าไปแบบนั้นไม่สงสารสายตาคนอื่นบ้างเลยหรือไง"
"บ่นไร้สาระอะไรไม่ทราบ เดี๋ยวก็ช่วยส่งเสริมไปเป็นอาหารซอมบี้ให้หรอก" ว่าพลางกระโดดลงมาที่พื้นแล้วคุกเข่าลงเอาหูแนบพื้น "ทางทิศเก้านาฬิกามีอะไรไม่รู้ล่ะกำลังตรงมา ฝุ่นฟุ้งมาเลย แถมสียงแบบนี้น่าจะหลายร้อย"
"ดร. พวกเรารีบไปจากตนนี้เถอะครับ!" ไอแลนด์พุ่งเข้าไปคว้าทุกสิ่งอย่างลงกระเป๋าเว้นไว้แค่กล่องเก็บผลึกรูปร่างเฟิร์นที่ยังเปิดอยู่
"อีกเดี๋ยวหนึ่งได้ไหม?" ซอยล์ขอเวลาอีกนิดก่อนจะรู้สึกว่าร่างกายลอยสูงขึ้นจากพื้น
"เสี้ยววินาทีเดียวก็กลายเป็นอาหารซอมบี้แล้ว" จินตกชก็ไม่คิดว่าตนสามารถยกผู้ชายตัวโตขึ้นจากพื้นได้ราวหยิบผ้าสักผืน เพียงแต่ยามนี้ไม่มีเวลาแล้วจริงๆ "วิ่งตามฉันมาให้ไวด้วย!" ก้าวออกไปว่องไวแบบเสือชีต้าห์หนีภัย
"เดี๋ยว! ฉันวิ่งเองได้" คนโดนจับฟาดบ่ารู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก
"วิ่งล่อพวกมันหรือวิ่งรวมกลุ่มกับพวกมันล่ะ ร้อยทั้งร้อยคงไม่เหลือซากมาวิ่งกับพวกมันถึงสามนาทีแน่นอน" จินตกชไม่ได้ดูถูกพ่อคุณนะ แค่ตอนนี้ยังไม่พร้อมเจอผีกองทัพหนึ่งเท่านั้นถ้าเลี่ยงได้เลี่ยงเถอะ ถึงมีทักษะร้ายกาจแต่ ซอมบี้ก็ยังน่ากลัวอยู่ดีนะแม่จ๋า อย่างไรพื้นฐานฉันก็เป็นหนอนหนังสือเท่านั้น ที่ลุยเมื่อก่อนหน้าเพราะมันเลี่ยงไม่ได้ คราวนี้เลี่ยงได้ใครเทพเชิญ ฉันเป็นแค่หนอนขอผ่านละครับ!
"ปล่อยฉันลง!" เริ่มมีการขบเขี้ยวเคี้ยวฟันประกอบด้วยแล้ว
"โธ่ดร.ที่จินต์พูดมันก็ถูกนะ เราต้องรีบไปให้พ้นทางผ่านของพวกมัน" คริสเตนผู้แบกของพะรุงพะรังที่สุดสับเท้าเร็วจี๋ตามจี้สามคนด้านหน้า
"ผมว่าเราฟังที่จินต์บอกเถอะครับ ตอนนี้ผมได้ยินเสียงดังสนั่นจากฝีเท้าเป็นร้อยแล้วครับ ดีที่จินต์ได้ยินก่อนไม่เช่นนั้นความเร็วในการวิ่งของพวกเราย่อมหนีพวกมันไม่ทันแน่" ไอแลนด์ยอมรับว่าก่อนหน้าเขาไม่ได้ยินเสียงหรือมองเห็นสัญญาณว่ามีซอมบี้เป็นร้อยตนกำลังมาทางนี้ คนที่มีการตรวจจับระยะไกลแบบนี้แหละที่เขาอยากได้มาร่วมกลุ่มด้วยนานแล้ว
แม้มีการเตือนจากทั้งสองผู้ติดตามทว่าซอยล์ไม่รับฟัง "แค่ซอมบี้ร้อยสองร้อยคิดว่าฉันรับมือไม่ได้หรือไง" เจ้าตัวเงื้อมือกะว่าจะฟาดหลังเจ้าคนแบกตนเสียครั้งทว่ายังไม่ทันได้ฟาดกลับโดนโยนลงพื้นแบบไม่ทันตั้งตัว กลิ้งไปหลายตลบ ถลอกไปหลายแผล
"ถ้าเก่งขนาดนั้นก็ถ่วงเวลาไปละกัน ฉันไปหาที่ปลอดภัยก่อนล่ะ โชคดีนะพวกนาย ตายไปก็อย่ามาอาฆาตผิดคนล่ะ" พยักหน้าไปที่ซอยล์เสียครั้งว่านั่นแหละคนที่พวกนายควรอาฆาต จากนั้นจินตกชก็เผ่นจริงวิ่งแบบไม่เหลียวหลังเลย
"เฮ้ย! เอาจริงหรือนั่น!" คริสเตนร้องเสียงหลง ไม่คิดว่าจินตกชจะทิ้งพวกตนง่ายๆ แบบนี้
"เป็นเรื่องแล้วไงล่ะ!" เพียงโวยจบหันไปด้านหลังทั้งสามก็แทบหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ซอมบี้ร้อยกว่าจริงๆ เห็นอยู่ลิบๆ พุ่งมาหาไวแทบหยิบอาวุธมาตอบโต้ไม่ทัน
ซอยล์ลุกขึ้นจากพื้นสีหน้ามืดทะมึน ทั้งโมโหทั้งอาฆาตเจ้าคนหน้าขี้ริ้วในมือเขามีมีดสั้นทรงอานุภาพทำลายล้าง แม้เขามีมันสมองชาญฉลาดแต่ก็มีฝีมือและพลังต่อสู้ในระดับ A เช่นกัน ทั้งสามช่วยกันฟาดฟันซอมบี้ที่เห็นพวกเขาเป็นอาหารโอชะ การเคลื่อนไหวรวดเร็ว พลังทำลายมากราวรถบรรทุกเบรกแตกพุ่งใส่ แล้วยังเล็บแหลมที่ห้ามโดนข่วนแม้เกิดแค่รอยขนแมวก็ไม่ได้
ซอยล์ตวัดมีดฟาดฟันทางขวามือแล้วโยนมีดสลับไปทางซ้าย เขาถนัดการใช้ทั้งสองมือ แล้วยังเคลื่อนไหวร่างกายได้ว่องไว ทั้งหมอบหลบ ทั้งเอี้ยวตัวหลบ ถีบให้กระเด็นห่างก็ได้ ทว่าจำนวนมากมายก็ทำเอาแย่ได้เช่นกัน
ไอแลนด์ใช้ปืนพกสั้นสองกระบอก พ่อคุณใช้พลังจิตเป็นกระสุนฉะนั้นถ้าพลังหมดนั่นแหละกระสุนถึงหมดไปด้วย แล้วยังใช้ปืนฟาดใส่กันไม่ให้เข้าใกล้ได้พร้อมกัน
คริสเตนใช้ปืนกลมือ ยิงได้ทั้งระยะใกล้ไกลแรงกระสุนระเบิดซอมบี้ได้ครั้งล่ะหลายตัว แต่ก็ไม่สามารถยิงต่อเนื่องได้เพราะมันใช้พลังจิตมาก ต้องพักหายใจสักยี่สิบวินาทีถึงสร้างกระสุนได้อีกครั้ง
"โธ่เว้ย ไอ้หน้าขี้ริ้วนั่นมันทิ้งกันจริงๆ หรือวะ!" คริสเตนหอบหายใจ เขาใช้ประบอกปืนฟาดซอมบี้ที่พุ่งเข้ามารุม เวลาที่ใช้ในการพักหายใจแทบไม่มี
"มันก็แบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง" พวกอยู่ตัวคนเดียวได้มันก็เอาแต่ตนเองเท่านั้นอยู่แล้ว ซอยล์ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาหงุดหงิดยิ่งนักที่ถูกทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้ หรือเขาคาดหวังว่าจินตกชอาจต่างกับพวกคนที่เขารู้จักมาทั้งหลายหรืออย่างไร เขาเองก็ไม่เข้าใจ
จินตกชวิ่งหน้าตั้งมาไกลแค่ไหนไม่รู้พร้อมเสียงร้องเตือนสนั่นหวั่นไหวของระบบ เจ้าตัวหาเศษซากหักพังที่ดูแล้วมีความสูงมากที่สุดกระโดดขึ้นไปยืนป้องตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้า แล้วสีหน้ายิ่งเครียด
"ซวยของจริงเลย ดันพาวิ่งมาทางนี้ด้วย ต้องเอาสามคนนั้นไปหลบทางไหนถึงพ้นฟะเนี่ย" บ่นแล้วทิ้งดิ่งตนลงมายังพื้นจากนั้นกระโจนออกไปรวดเร็วราวเหยี่ยวบิน "อินจันก็เลิกโวยเสียที คงไม่อยากให้ฉันจดลงบัญชีไว้ต่อยรวบยอดทีเดียวใช่ไหม ฉันทิ้งเจ้าสามคนนั้นมาทางนี้มีเหตุผลละกัน"
ได้ยินแบบนั้นระบบเงียบไปเลย เพราะจินกชทำให้เนื้อเรื่องเริ่มเปลี่ยนแล้วระบบเองก็ไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรต่อจากนี้ ทว่าโฮสต์ที่เลือกมาบอกว่ามีเหตุผลจึงทำได้แค่ตามดูว่าคิดทำอะไรต่อไป
เพราะอยู่ในที่แจ้งไร้ที่กำบังให้ไม่มีเวลาฟื้นตัว ยามนี้ทั้งสามจึงหอบตัวโยนแทบโดนซอมบี้ฉีกทึ้งอยู่รอมร่อ ต้องหันหลังพิงกัน ต่างรับมือในด้านหน้าตนเท่านั้นไม่สามารถขยับไปทางไหนได้เลย
"บ้าเอ๊ย ทำไมมันเยอะขนาดนี้" คริสเตนกำลังยื้อแย่งปืนกลของตนกับซอมบี้ที่กัดติดไม่ยอมปล่อย
ซอยล์ฟาดฟันจนแขนล้า รอบด้านเกลื่อนด้วยแขนขาเน่าเปื่อย ทว่าพวกซอมบี้ยังเหลืออีกเป็นร้อยตน มือเท้าคมเขี้ยวไล่ล่าไม่มีลดละ ตวัดเข้าใกล้จนเกือบได้เงาหัว ทั้งสามก็หลายครั้ง ซอมบี้จู่โจมใกล้ถึงตัวมากขึ้นทุกขณะ ครั้นพอไอแลนด์ยิงพลาดทำให้ซอมบี้ตนหนึ่งพุ่งเข้าถึงตัวซอยล์ได้
"ดร.!"
คริสเตนตวัดปืนกลในมือซึ่งติดซอมบี้อีกตัวไปด้วย ฟาดใส่ซอมบี้ที่พุ่งเข้าใส่ซอยล์ส่งทั้งสองตัวกระเด็นออกไป
"เรายันได้อีกไม่นานแล้วผมกับคริสเตนจะหาทางจัดการพวกมันให้ได้มากที่สุด ดร.ใช้จังหวะนั้นหนีไปนะครับ" ไอแลนด์ยิงซอมบี้สองตัวที่กลิ้งตัวอยู่บนพื้นกันไม่ให้เผลอเข้าไปใกล้แล้วอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
"ฉันคนเดียวไม่มีทางรอดกลับไปโคลเทคได้แน่นอน" ซอยล์ยอมรับว่าตนไม่ได้เก่งกาจอย่างนักรบระดับ S ก่อนหน้าเขาแค่โมโหที่โดนจับฟาดบ่าเป็นสิ่งของเท่านั้น ตอนนี้เขานึกเสียใจนิดหน่อยแล้ว
ซอมบี้เจ็ดสิบกว่าตนส่งเสียงราวการข่มขวัญคนทั้งสามก่อนจู่โจมเข้ามาอย่างดุดันมากกว่าก่อนหน้า เหมือนพวกมันไม่ต้องการเสียเวลากับอาหารมื้อนี้ต่อไปแล้ว ปืนกลในมือคริสเตนโดนบีบทำลาย ปืนพกหนึ่งกระบอกของไอแลนด์โดนกัดแตกละเอียด มีดในมือซอยล์หักครึ่งติดปากซอมบี้ตนหนึ่งไป ไร้อาวุธก็เท่ากับตายไปแล้ว ทั้งสามหน้าซีด
"พวกนายสามคนยืนเฉยๆ ห้ามขยับนะเว้ย!"
เสียงตะโกนมาพร้อมเงาร่างสูงโปร่งกระโจนลงมากลางวง แท่งเหล็กในมือเงาร่างนั้นตวัดไปรอบทิศกวาดซอมบี้กระเด็นห่างออกไปหลายสิบเมตรที่ใกล้เกินขาดครึ่งตัวทั้งหมด ก่อนพุ่งออกไปดั่งลูกกระสุนออกจากรังเพลิงเข้ากวาดพวกที่เหลือแบบไม่ปล่อยรอดไปได้สักตน
ไอ้จินต์เว้ย! จำไว้มันคือตัวหนังสือในหน้ากระดาษเท่านั้น ไม่น่ากลัวอะไรหรอก ฟาดๆ มันเข้าไป
จินตกชแทบสะกดจิตตนเองให้ความกลัวลดลงแล้วกวาดพวกซอมบี้ตรงนี้ให้หมด ไม่เกินสองอึดใจพวกตัวเละทั้งหลายก็ไม่ลุกขึ้นมาจากพื้นอีกเลย
"จินต์!" คริสเตนแทบพุ่งเข้าไปกอดเจ้าของชื่อแน่ะถ้าไม่ติดแท่งเหล็กยันไว้ไม่ให้เข้ามา
"ไม่น่าเชื่อนายกลับมาจริงๆ" ไอแลนด์เองก็ไม่คิดว่าจินตกชจะกลับมาช่วย
"นาย... ไม่ได้หนีไปแล้วหรอกหรือ" ซอยล์ตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด
จินตกชไหวไหล่ "ฉันได้ยินเสียงยานพาหนะหลายคันกำลังตรงมาทางนี้"
"อ้อ นายเลยรีบกลับมาเอาหน้างั้นสิ กลัวหน่วยช่วยเหลือมาถึงนายจะไม่ได้ไปเขตโคลเทคถ้าปล่อยพวกฉันไว้"
"นี่คุณถั่วเหลือง สมองที่มีเอาไว้ใช้คิดด้านอื่นที่ไม่ใช่งานวิจัยบ้างเถอะ เพื่อนน่ะไม่มีเลยใช่ไหมล่ะ" จินตกชไม่อยากเสียเวลาเถียงฉะนั้น แดกดันแทนละกัน ไอแลนด์กับคริสเตนหันหน้าไปแอบกลั้นหัวเราะทางอื่น
ซอยล์กัดฟันกรอด นึกอยากด่าให้สักหน่อย แต่ยังไงจินตกชก็ไม่ได้ทิ้งพวกตนไปจริงๆ นี่นาเขาเงียบให้ก็ได้
"นายบอกว่าได้ยินเสียงยานพาหนะหลายคัน หน่วยช่วยเหลือมาแล้วงั้นหรือ" ไอแลนด์มองซากปืนหนึ่งในสองของตนอย่างเสียดาย
"ใช่ที่ไหนเล่า เพราะได้ยินเสียงยานพาหนะพวกนั้นกับเสียงฝีเท้าสักพันหนึ่งได้ถึงโยนพวกนายทิ้งไว้แล้วล่วงหน้าไปดูเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเอง ยังไงฉันก็กลับมาช่วยพวกนายทันแน่นอน และตอนนี้มีเวลาแค่สิบนาทีในการหาที่ซ่อนให้พ้นจากสิ่งพวกนั้น"
"เดี๋ยวนะเสียงฝีเท้าเป็นพัน... มีซอมบี้ไล่ตามยานพาหนะพวกนั้นมาเป็นพันตนเลยหรือ?" คริสเตนยกสองมือกุมแก้มปากอ้ากว้าง
"ถึงบอกให้หาที่ซ่อนไงเล่า" ว่าแล้วมองหาไปทั่ว
"ซ่อน เยอะขนาดนั้นซ่อนยังไงถึงพ้นกันล่ะ!" คริสเตนเกือบลงไปนั่งมืดมนที่พื้นถ้าไม่ติดบาทาจากไอแลนด์ยันโครมให้หน้าคะมำไปเลย
"แทนที่มาโวยวายรีบช่วยกันคิดสิเว้ย"
"บริเวณนี้มีอะไรที่ไหนใช้ซ่อนตัวได้บ้างเล่า" ใช่ว่าไม่ช่วยซอยล์มองหาไปทั่วแล้วเจอแต่ซากหักพังที่ใช้เป็นกำบังไม่ได้สักที่
"เราจะลงไปหลบใต้ดิน หาจุดไหนมีทางลงไปใต้ดินบ้าง เร็วเลย" ไม่พูดเปล่าจินตกชออกวิ่งหาว่ามีตรงไหนมีห้องใต้ดินบ้าง อีกสามลากขาออกไปเดินหาอย่างเร็วเท่าที่ร่างกายยังอำนวย ซึ่งแต่ละก้าวของทั้งสามคนที่แทบหมดแรงช้าราวคนแก่อายุร้อยปีก้าวเดิน
ยิ่งเวลาเร่งรัดแต่ละคนยิ่งร้อนรน มองไปทางไหนล้วนไม่เห็นทำไอแลนด์หงุดหงิดจนเผลอระบายอารมณ์ด้วยการเตะเข้าที่ผนังผุพังโครมใหญ่ ผนังตรงนั้นพังลงมาเผยให้เห็นบันไดลงไปด้านล่าง
"ตรงนี้มีห้องใต้ดินล่ะ!"
ทั้งสามคนรีบวิ่งมาดู พอมาถึงจินตกชกระโดดลงไปทันที
"เจ้าบ้าทำอะไรแบบนั้นเกิดมีซอมบี้อยู่ด้านล่างเล่าเว้ย!"
"ไม่มีหรอกน่า ถ้ามีมันคงพุ่งออกไปแล้ว ข้างล่างนี่กว้างพอให้ลงมาซ่อนได้ ไม่มีตัวอะไรทั้งนั้น ลงมากันเลย" จินตกชไต่กลับขึ้นไป จากนั้นก็หาประตูท่าทางแข็งแรงมาปิดช่องทาง แม้ไม่สนิทนักแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรกั้น
พอปิดทางเข้าเรียบร้อยแล้วไอแลนด์เอาแท่งแสงออกมาวางหนึ่งแท่งแล้วส่งขวดน้ำให้แต่ละคนดื่มสักนิด ก่อนเอาเสื้อคลุมปิดแสงจากแท่งแสงเมื่อเสียงดังสนั่นใกล้เข้ามารวดเร็วจนทั้งสี่แทบกลั้นหายใจ
โครม!!
ทางลงใต้ดินที่อุตส่าห์ปิดไว้แม้ไม่เรียบร้อยนัก แต่ไม่ต้องเคาะแบบถล่มราบอย่างนี้ก็ได้ไม่ใช่หรือไงฟะ


เรื่องที่ 1 ซอมบี้ที่ดีต้องจับมือเป็น
 บทที่ 1
เพื่อนิยายฟรีตลอดชีพ สู้เว้ย!!
ตรงหน้าคือท้องฟ้าสีส้มหมอกควันมืดครึ้มฟุ้งกระจายเต็มไปหมด อากาศที่สูดเข้าไปทำเอาแสบจมูกไม่น้อยแล้วยังเต็มไปด้วยกลิ่นเน่าชวนวูบอีกต่างหาก ครั้นพอมองไปรอบกายมุมปากกระตุกทันที นอกจากซากผุพังของสิ่งปลูกสร้างยังมีซากซอมบี้กระจายเกลื่อน ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ลงมือไว้ ทว่าตรงนี้นอกจากตนเองแล้วไม่มีสิ่งเคลื่อนไหวอื่นใดอีก
ร่างนี้เป็นคนจัดการหรือเปล่าหว่า รู้สึกว่าไม่ใช่อย่างไรพิกล
"ระบบอยู่หรือไม่?"
'ระบบพร้อมบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง'
เสียงตอบกลับแสนร่าเริงชวนต่อยกันสักยกดังเข้ามาในหัวอย่างไว
"คือฉันลืมถามว่าถ้าภารกิจล้มเหลวมีการลงโทษไหม?" ถามแล้วเหลียวมองไปทิศทางหนึ่งซึ่งรู้สึกว่าได้ยินเสียงอะไรสักอย่างไกลๆ
'แน่นอนว่ามี'
"โทษแบบไหน?" เสียงเริ่มใกล้เข้ามาจินตกชหรี่ตามองอย่างตั้งใจ
'ไว้ภารกิจล้มเหลวโฮสต์ก็จะได้รู้เอง ตอนนี้ขอให้สนุกกับโลกนิยายธีมวันสิ้นโลก'
"เดี๋ยวขอถามอีกอย่างก่อน" จินตกชรีบเรียกไว้ก่อนเสียงระบบจะหายไป "ร่างที่ฉันใช้อยู่นี้เป็นตัวละครในเรื่องแต่แรกหรือสร้างเพิ่มเข้ามาใหม่"
'แน่นอนว่าหนึ่งในตัวประกอบเล็กจ้อยในเรื่องแบบผู้เขียนใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง ไม่มีแม้แต่ชื่อ'
"เช่นนั้นฉันใช้ชื่อของฉันได้ใช่ไหม?" ต่อให้หน้าทำลายสายตาขั้นแม็กซ์แต่ใช้ชื่อตนเองยังคุ้น เวลาถูกเรียกจะได้ไม่เลิ่กลั่ก
'ได้ตามใจโฮสต์ หากมีข้อสงสัยใดอีกโฮสต์สามารถเรียกระบบได้ทุกเวลา'
จินตกชพยักหน้า "อือ ขอบคุณ"
แค่ช่วงที่คุยกับระบบในหัวก็มีเนื้อเรื่องทั้งหมดของนิยายเรื่องนี้ไหลผ่านตาอย่างรวดเร็ว ความเร็วแบบไม่น่าอ่านทันทว่ากลับได้ข้อมูลทั้งหมดแบบไม่ต้องอ่าน ทำให้จินตกชรู้ล่ะว่า นิยายเรื่องนี้ซอมบี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วน้องๆ ในเรื่องWWZ ทว่าการติดเชื้อนั้นใช้เวลานานถึงห้าวันหลังจากถูกกัด ฉะนั้นจึงมีเวลารักษาถ้ามีวัคซีน และคนที่สามารถวิจัยวัคซีนรักษาให้สำเร็จได้คือ ดร. ซอยล์ ไดเจส นั่นแหละพระเอกที่เธอต้องคุ้มกันไปส่งยังเขตปลอดภัยซึ่งก็คือฐานที่มั่นโคลเทค ฐานที่มั่นใหญ่อันดับหนึ่งของโลก เพียบพร้อมด้วยทรัพยากร อาวุธ นักรบและผู้คนคุณภาพสูง ส่วนทำไมพ่อคุณมาโชว์ตัวให้ซอมบี้ไล่กรี๊ดนั่นก็ออกมาเก็บทรัพยากรใหม่ๆ ไปวิจัยไงล่ะ ทว่าหนึ่งในผู้คุ้มกันของตนดันถูกฝ่ายอิจฉาตาร้อนจ้างให้หลอกมาเป็นอาหารจานหลักให้ซอมบี้เสียนี่
นักรบที่นี่ทุกคนมีพลังพิเศษมากน้อยแล้วแต่ท่านผู้เขียนจัดให้ แน่นอนว่าร่างตัวประกอบที่ใช้อยู่นี้ต่อให้ก่อนหน้าพลังมีแค่งอช้อน หากแต่ตอนนี้งอเสาไฟฟ้าแรงสูงได้ทั้งต้นล่ะเว้ย
"นายตรงนั้นน่ะ ช่วยด้วย!"
ระหว่างทำความเข้าใจตัวประกอบที่มาสวมร่างอยู่ชั่วคราวสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงไกลๆ เมื่อก่อนหน้าก็วิ่ง เอ่อไม่สิ ขับยานพาหนะรูปร่างคล้ายรถจิ๊ปสีแดงเพลิงคันโตไม่มีล้อดิ่งมาทางที่จินตกชยืนอยู่ ด้วยความเร็วไม่ต่างจากเต่าวิ่งหนีภัยและมีฝุ่นฟุ้งอยู่ไกลๆ เหมือนอะไรฝูงใหญ่ไล่ตามมา
รถสีกระแทกตาเสียขนาดนั้น กลัวคุณซอมทั้งเมืองมองไม่เห็นหรือครับ ว่าแต่ความเร็วรถแบบนั้นอ่อยซอมบี้หรือไงพ่อคุณ
ครั้นคนขับรถมองเห็นคนที่ยืนอยู่ได้ชัดเจนเท้าเหยียบเบรกจนมิด ยานพาหนะทั้งคันแทบพลิกคว่ำจากการเบรกกะทันหันทั้งที่ความเร็วเท่าเต่าคลาน แสดงให้เห็นว่าศูนย์ถ่วงตัวยานพาหะนะใช้ไม่ได้ คนขับหน้าตาตื่นราวเห็นผีหลอกยามกลางวัน แต่ผีจริงก็วิ่งตามรถมาอยู่นี่หว่า
"คือนาย... ยังเป็นคนใช่ไหม?" ถามเสียงสั่นแบบไม่มั่นใจ
จินตกชโคลงหัว "ถามแบบนี้ไม่อยากมีปากไว้กินน้ำพริกแล้วงั้นสิ"
"คนเป็นจริงด้วย ว่าแต่นายมีพวกกี่คน?" คนขับยานพาหนะหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ผมแดง ตาสีน้ำตาลใส่ชุดเครื่องแบบแปลกตาคาดว่าเป็นคนคุ้มกันถอนใจเฮือกใหญ่สายตากวาดมองไปทั่ว
จินตกชพลอยมองไปทั่วด้วยก่อนหันกลับมายังรถคันโต "พวกหรือ ไม่มีหรอก คนเดียวอย่างที่เห็นนี่แหละ"
คนขับรถหน้าถอดสีเพิ่มระดับจากไข่ต้มเป็นกระดาษชำระเนื้อหยาบไร้คนเหลียวแล "หรือนายเหลือตัวคนเดียว โธ่เวรแล้ว! แบบนี้เราหนีพวกมันไม่พ้นแน่ นึกว่ามีคนอื่นอีก ผู้รอดตายคนเดียวแบบนี้จบกัน!"
ก็ไม่รู้ว่าบ่นอะไรหรอกนะ แต่ฟังแล้วคันเท้ายุบยิบ
"ถ้านายยังจอดรถอยู่ตรงนี้คงได้ตายจริงแน่" หน้าต่างในรถด้านหลังคนขับเปิดออก ชายหนุ่มวัยสิบแปดสิบเก้ายื่นหน้าออกมาโวยใส่เจ้าคนขับ "เราไม่มีเวลามาช่วยพวกเหลือเดนหรอกนะ ไปได้แล้ว!" ปรายสายตาสุดดูถูกใส่คนขี้ริ้วนอกรถอย่างเจาะจงตัว
ฉันก็ไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้นไม่ใช่หรือ ต้องเหยียดปานนั้นเลย
เจ้าคนขับรถรีบออกตัวทว่ารถยังไม่ทันขยับ ซอมบี้ตนหนึ่งพุ่งมาถึงรถแล้วกระแทกเข้าโครมใหญ่ แรงกระแทกทำเอารถแทบพลิกคว่ำ จากนั้นกองทัพซอมบี้เป็นร้อยก็พุ่งตามเข้าใส่ ต่อให้ตัวถังยานพาหนะคันนั้นแข็งมากเพียงใดโดนกระแทกหลายสิบครั้งเข้าก็ยุบตัวตามมาด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวจะแตกหักเสียเดี๋ยวนั้น ทำคนในรถแตกตื่น
"รีบลงจากรถเร็วเข้า!" คนขับรถพยายามเปิดประตูที่โดนกระแทกบุบหลายรอย
"ลงไปได้โดนซอมบี้กินพอดีสิ!" คนที่มองเหยียดจินตกชเมื่อครู่โวยตอบ
ซอมบี้มากมายไม่ได้ล้อมและจู่โจมแค่รถจิ๊ปแต่มันพุ่งเข้าใส่จินตกชที่ยืนเหวอสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเพราะเพิ่งเคยเจอซอมบี้ระยะใกล้ชิดแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ทักษะที่ได้รับมาช่วยให้จินตกชขยับร่างการหลบหลีกเขี้ยวเล็บได้อย่างอัตโนมัติ
"เว้ยๆ! ใช้แรงงานกันตั้งแต่วินาทีแรกแบบนี้ ข้ามขั้นไปหน่อยไหม?" ในเมื่อมีทั้งฝีมือและพลังขั้นแม็กซ์ทั้งทียังไม่ได้เริ่มภารกิจจะเดี้ยงได้ยังไง แต่แม่จ๋าของจริงขยับได้ระยะประชิดแบบนี้ น่ากลัวเป็นบ้าเลย!!
สองมือจินตกชคว้าเหล็กแท่งหนึ่งซึ่งมีความยาวกว่าสองเมตรขึ้นมาใช้ต่างไม้พลอง พวกแรกพุ่งเข้ามาสิบตนเหล็กในมือฟาดกวาดขนานพื้นตัดครึ่งตัวได้ทั้งหมดในครั้งเดียวจากนั้นกระโจนออกไป ฟาดตัดคอทีละสิบกว่าตน ตนไหนเข้าในระยะไม่ขาดแค่คอ ยังมีแขนขา ตัว ไหล่ หลัง ครู่เดียวชิ้นส่วนซอมบี้กระจายเกลื่อน ใช่ว่าจินตกชสู้เก่งแต่แรก ที่ทำได้ขนาดนี้เพราะระบบให้มากระทั่งการเคลื่อนไหวร่างกายให้สอดคล้องกับความสามารถนั่นเอง ฉะนั้นจินตกชถึงแสดงเทพหน้าผีอยู่ต่อหน้าคนพวกนั้นไงล่ะ
เจ้าพวกบนรถยังไม่ได้ก้าวลงจากรถสักก้าวทางนี้ใช้เหล็กแท่งฟาดซอมบี้ร้อยกว่าตนจนเหลือแต่ซากเรียบร้อยแล้ว สร้างอาการอ้าปากค้างจนแมงมุมเข้าไปชักใยให้คนในรถได้ทุกคน
ทักษะสู้กับฝีมือขนาดนี้ ขีปนาวุธเดินได้ชัดๆ เลยนี่หว่า เพราะเป็นโลกซอมบี้หรือไงถึงใส่ทักษะมาเสียขนาดนี้
จินตกชลองเอาแท่งเหล็กผ่าหัวซอมบี้ดูว่ามีผลึกแก้วตามนิยายบอกไว้หรือเปล่า เจ้าพวกนี้มีแค่สมองเละๆ พร้อมกลิ่นอโรมาเธอราพีให้คุณแอบไปคายของเก่า
ต้องพวกระดับสูงสินะถึงมีผลึกแก้วเพิ่มพลังจิตที่ว่า
"นาย... เหลือเชื่อจริงๆ เลย นายเป็นพวกนักรบหรอกหรือ มิน่าถึงมาเดินอยู่คนเดียวได้" เจ้าคนที่เพิ่งใช้สายตาดูถูกไปเมื่อก่อนหน้าลงมาจากรถได้เสียที เจ้าตัวจับจ้องจินตกชอย่างตกตะลึงแล้วเบนหน้าหนีอย่างไว
ทีนี่นักรบคือสรรพนามเรียกพวกฝีมือต่อสู้กับพวกซอมบี้ได้ นักรบทุกคนเป็นที่ต้องการตัวของทุกเขต ยิ่งเขตไหนมีนักรบมากเขตนั้นยิ่งรุ่งเรือง จินตกชพยักหน้าส่งๆ
"นายมีจุดหมายที่ไหนหรือเปล่า ถ้าพวกฉันขอจ้างนายได้ไหม?" เจ้าเด็กวัยสิบเก้าถามพลางหันไปพยักหน้าให้บางคนในรถซึ่งไม่ใช่เจ้าคนขับรถ
"จ้างหรือ นายจะเอาอะไรมาจ้างฉัน?" ในโลกนี้เงินถือว่าเป็นแค่เศษกระดาษ
"สิทธิ์การอยู่อาศัยที่โคลเทคในฐานะพลเมืองชั้นหนึ่ง" น้ำเสียงนั้นทุ้มนุ่มหากแต่แฝงด้วยอำนาจอยู่ในที
มือเรียวสวยดันประตูด้านหลังที่บุบบู้บี้ออกอย่างแรง และตามมาด้วยเจ้าของเสียงซึ่งเป็นชายหนุ่มรูปร่างราวนายแบบ ขายาว เอวสอบ ผมสีแพตตินั่มบลอนด์ทรงรากไทรรวบไว้เรียบร้อย ดวงตาสีเหล้าองุ่นเยือกเย็นลึกล้ำเกินหยั่ง เขาสวมเสื้อผ้าลำลองแล้วทับด้วยเสื้อตัวยาวสีขาวบ่งบอกว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์แน่ๆ ทว่าออร่าที่แผ่ออกมาส่งให้เขาดูสูงส่งราวราชาสักดินแดนก็ไม่ปาน
โอ้โห หล่อวัวหัวใจวายควายเปลี่ยนสายพันธุ์เลยจ้า
"ดร.ซอยล์ คุณอย่าเพิ่งลงมาสิครับมันอันตราย"
"อย่างไรรถคันนี้ก็ใช้ไม่ได้แล้ว จะให้ผมนั่งอุดอู้อยู่ในนั้นไปทำไม" ว่าพลางนวดตามตัว ท่าทางคงโดนกระแทกไปหลายครั้ง "คุณล่ะว่าอย่างไร รับการว่าจ้างนี้ไหม?" ดวงตาสีแดงอมม่วงหันมองจินตกชแล้วสะดุดไปนิดหนึ่งก่อนเนียนเบนสายตาไปด้านข้าง
หน้าตาฉันคุณภาพคับแก้วเลยไหมล่ะ บุญตาชะมัดได้เห็นสีหน้าปุเลี่ยนๆ ของพวกหล่อเทพ
"พวกนายเป็นคนของเขตโคลเทคงั้นหรือ?" จินตกชกวาดสายตาสำรวจทั้งสามคนอย่างไม่กลัวเสียมารยาท ซึ่งการทำแบบนี้เป็นสิ่งปกติไม่ว่าใครก็ย่อมต้องระวังตัวว่าอีกฝ่ายยังเป็นคนปกติอยู่
"ฉัน ซอยล์ ไดเจส เป็นนักวิจัยที่พอมีอิทธิพลในเขตโคลเทคอยู่บ้าง" หนุ่มหล่อทุกองศาตอบเสียงเรียบ แล้วหันมากวาดตาสำรวจจินตกชบ้าง
"ซอยล์ ไดเจส... นายคือคนที่คิดค้นวัคซีนรักษาอาการติดเชื้อระยะแรกให้หายได้นี่นา โอ้คนดัง" จินตกชแสดงท่าทางตกใจได้อย่างสมจริง "คนสำคัญอย่างนายทำไมมาอยู่ข้างนอกแบบมีผู้คุ้มกันแค่สองคนเองล่ะ แล้วยังพาหนะที่ขับเคลื่อนได้ช้ากว่าเวลาฉันเดินเสียอีก"
ผู้คุ้มกันทั้งสองหน้าเจื่อน เจ้าคนขับรถมายิ้มแหยก่อนพูดอย่างเจ็บใจ "ไม่ได้มีแค่ฉันกับไอแลนด์หรอกที่มาคุ้มกันดร. โดนเล่นงานระหว่างทางน่ะสิ อ้อ ฉันชื่อคริสเตนแล้วนาย"
"จินตกช เรียกจินต์ก็ได้" คำเดียวน่าจะเรียกง่ายกว่า เพราะดูจากสีหน้าทั้งสามคงออกเสียงไม่ถูก
ทั้งสามคนพยักหน้า "ที่นายว่ารถคันนี้ช้ากว่านายเดินนั่นก็โดนเล่นตุกติกมา ตอนออกมาจากโคลเทคยังปกติอยู่พอวิ่งมาได้พักใหญ่ก็มีปัญหาอย่างที่นานเห็น เราเลยโดนซอมบี้ไล่ตามมาเยอะแยะหน่วยคุ้มกันคนอื่นถ่วงเวลาให้พวกเราพาดร.หนีมา" ไอแลนด์กัดฟันท่าทางเจ็บใจที่โดนเล่นงานจากคนใน
"การที่ซอมบี้พวกนี้ตามมาถึงนี่ได้นั่นก็หมายความว่าหน่วยคุ้มกันคนอื่นคงไม่รอดแล้ว" คริสเตนเตะเท้าใส่หัวซอมบี้ที่กองอยู่ใกล้ๆ ระบายอารมณ์ หัวนั้นกระเด็นไปไกล และมันก็ไปปลุกความโชคร้ายอีกระลอกให้โผล่ขึ้นมา
ภายใต้กองหักพังที่สุมไว้ด้วยซากสารพัดอย่างขยับไหวรุนแรงแล้วถูกดันสูงขึ้นให้แตกกระจาย ซอมบี้ร่างใหญ่ทะยานออกมาจากกองของผุพังมันลงพื้นโครมใหญ่ทำเอาพื้นตรงนั้นยุบลงไปเล็กน้อย ก่อนส่งเสียงคำรามส่งคลื่นสั่นสะเทือน
แม่เจ้า!! นักกล้ามงั้นเหรอ ไม่เอาแบบนี้สิ พวกกล้ามหนาเกินแบบนี้เลยไปข้างหน้าเลย! จินต์ไม่ชอบพวกเล่นกล้ามที่สุดเลยจ้า!
ซอมบี้กล้ามโตยิ่งกว่านักเพาะกล้ามผิวสีฟ้าซีดทว่าเงาแวบราวทาน้ำมันไว้ กลอกดวงตาอันเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีดำอย่างรวดเร็วราวกำลังประเมินว่าอาหารพร้อมกินคนไหนน่ากินที่สุด แล้วพริบตามันก็เล็งเป้าหมายไปที่หนุ่มหล่อประดุจเทพเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มแล้วพุ่งตัวมาด้วยความเร็วดุจกระสุนออกจากรังเพลิง
โครม!
ซัดเข้าเต็มแรงกับรถทั้งคันทำมันทะลุเข้าไปครึ่งตัว ติดแหง็กดิ้นกระแด่วๆ เพราะขาไม่ถึงพื้น แขนก็ติดกับตัวถังรถ ต่อให้เจ้าซอมบี้เร็วแค่ไหน ปฏิกิริยาตอบสนองของจินตกชดันเร็วกว่าผลักรถทั้งคันเข้าขวาง ไม่รู้ระบบยัดทักษะขั้นแม็กซ์ที่ว่านั้นมันเท่านักรบขั้นไหนของโลกนี้มาให้ แต่มันก็ช่วยให้ใจชื้นขึ้นเยอะว่าคงสามารถคุ้มครองพ่อถั่วเหลืองไปส่งเขตโคลเทคได้แบบครบสามสิบสองแน่นอน
ระบบอยากกรีดร้อง ชื่อพระเอกไม่ได้แปลว่าถั่วเหลืองนะโฮสต์!!
สามหนุ่มผู้มาจากเขตปลอดภัยเกือบได้อ้าปากค้างอย่างตะลึงจากฝีมือหนุ่มหน้าปลาบู่ชนเขื่อนอีกครั้งแน่ะ ดีที่ตั้งสติทันเลยไม่ปล่อยไก่เล้าที่สอง และแวบเดียวไก้เล้าที่สองก็ออกมาเกลื่อนกราดจนได้เมื่อจินต์ใช้แท่งเหล็กที่กลายเป็นเคียวยมทูตในสายตาหนุ่มทั้งสามเก็บซอมบี้ไปร้อยกว่าตนเมื่อก่อนหน้าพาดโครมเข้าที่รถแบบผ่าครึ่งเป็นสองซีกทั้งรถทั้งซอมบี้กล้ามโตในการฟาดครั้งเดียว
อื้อหือนี่แรงคนแน่หรือฟะ อ้อ ลืมไป นักรบที่นี่มีพลังจิตด้วยถึงร่างนี้ไม่มีพลังยกของให้ลอยได้อะไรแบบนั้น แต่พลังกายก๊อดซิล่า เอ๊ย กอริลลาจริงๆ
ผ่าซอมบี้ไปแล้วจินตกชถึงเห็นผลึกกลมๆ เท่าลูกแก้วขนาดสองเซนติเมตรกลิ้งออกมาจากหัวซอมบี้ เจ้าตัวเอาแท่งเหล็กเขี่ยมาดูใกล้ๆ ไม่ได้สนใจสายตาคนใกล้ตัวที่กำลังจ้องผลึกแก้วตาวาววับ จินต์ใช้เท้าเหยียบถูมันกับพื้นเป็นการทำความสะอาดเล็กน้อย
กลิ้งออกมาจากดงสมองเละๆ ใครกล้าหยิบไม่รู้ แต่ฉันหยิบไม่ลงเว้ย
พอโดนเช็ดให้สะอาดด้วยรองเท้าดอกยางรีดน้ำของคนหน้าผี สีสันแท้จริงของผลึกแก้วก็ปรากฏออกมา สีราวเปลวเพลิงของมันเด่นสุดแต้มด้วยอีกหลายสีดูราวโอปอลเพลิงสวยๆ สักเม็ด
"นั่นมันผลึกระดับขุนพลนี่นา" ไอแลนด์ขยับมือราวอยากพุ่งเข้าไปคว้ามาเหลือใจ แต่เกรงใจฝีมือพ่อหนุ่มหน้าสะพรึงเลยได้แค่มอง
"ไม่น่าเชื่อนายล้มซอมบี้ระดับขุนพลได้ง่ายปานนั้น ให้ตายเถอะนายยังไม่สังกัดเขตไหนเลยแน่หรือ?" คริสเตนต้องประเมินคนตรงหน้าใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเบ้หน้า ราวการมองตรงๆ นั้นทำเวลาชีวิตเขาลดลงอย่างรวดเร็ว
จินตกชไหวไหล่แล้วพูดทีเล่นทีจริง "ฉันเพิ่งเก่งระดับนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเพราะงั้นยังไม่มีที่ไหนเก็บฉันไปเลี้ยงหรอก" ได้รับสายตาไอ้โกหกตอบกับมาสามคู่
"ฝีมือขนาดนี้มันคงมีได้ในสองสามชั่วโมงหรอกนะ" ไอแลนด์รู้สึกเหมือนโดนแกล้งแล้วอารมณ์เสีย
ทั้งที่พูดจริงแต่นั่นแหละใครเชื่อลงกันเหล่า จินตกชก็ไม่คิดอธิบายอะไรเพิ่มทั้งนั้น อย่างไรพูดไปพวกเขาก็ไม่เข้าใจ "ว่าแต่ผลึกนั่นใครเอาไหม?" ใช้แท่งเหล็กในมือเขี่ยไปทางพ่อถั่วเหลืองที่ยืนจ้องอย่างสนใจมากมายเช่นกัน
"นายไม่เอาหรือ มันช่วยให้พลังจิตพลังกายเพิ่มมากขึ้นได้อีกนะเว้ย ระดับขุนพลรับรองเพิ่มทีหลายระดับแน่" คริสเตนมองตามผลึกที่กลิ้งไปซบเท้าดร.ซอยล์ตาละห้อย
"แค่นี้ฉันก็เทพพอแล้ว ถ้าพวกนายอยากได้ก็เอาไปเลย" จินตกชกวาดตามองไปไกลๆ ราวกำลังตรวจดูว่ายังมีซอมบี้รอดสายตาอยู่ตรงไหนบ้างหรือเปล่า "และตอนนี้ฉันอยากได้ยานพาหนะอะไรก็ได้ที่ใช้เดินทางได้เร็วกว่าเดิน" ต่อให้มั่นใจว่าตัวคนเดียวเอาตัวรอดจนถึงเขตปลอดภัยได้ เพราะภารกิจคือคุ้มครองพระเอกไปส่ง...
จริงด้วยแค่คุ้มครองไม่ได้บอกว่าต้องปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนนี่นา แบบนี้ถ้าพ่อคุณเยินนิด โดนกัดโดนข่วนบ้างก็คงไม่ทำให้ภารกิจล้มเหลว ห้าวันกว่าจะกลายเป็นซอมบี้เอาไปส่งทันอยู่แล้ว
[เตือน!! นี่คือการเตือนความล้มเหลวของภารกิจคือพระเอกตายหรือเปลี่ยนสภาพจนคืนสู่สภาพเดิมไม่ได้ ฉะนั้นห้ามปล่อยตายและโดนซอมบี้กัดหรือข่วนเด็ดขาด!!]
ระบบกรีดร้องในหัวจินตกชเสียแทบเซวูบที่อยู่ๆ มีเสียงก้องแทบหัวระเบิด
โอเคๆ คุณระบบอินจัน พระเอกคือลูกรักสะบักสะบอมนิดหน่อยแต่รับรองฉันเอาไปส่งแบบไม่เปลี่ยนสายพันธุ์ใหม่แน่นอน
'อินจัน นั่นมันอะไร อย่าเปลี่ยนชื่อระบบเอาตามใจชอบสิโฮสต์!'
นอกจากเสียงกระฟัดกระเฟียดอันสูงปี๊ดยังให้ความรู้สึกว่ากำลังงอนจนแก้มพองอีกต่างหาก อือนั่นก็มโนเพ้อเจ้อไปนิด
เอาเป็นว่าฉันเข้าใจแล้วว่าความปลอดภัยทางกายพระเอกคืออันดับหนึ่ง แต่ความปลอดภัยทางใจไม่รับผิดชอบนะเพราะแค่ใบหน้าฉันก็ทำเขาเบ้หน้าหนีแล้ว
'ถึงได้บอกโฮสต์ไงว่าเลือกให้ดี!'
นี่ดีแล้วๆ อ้าวเงียบ
จินตกชแค่แอบคุยกับระบบในหัวแวบเดียวคริสเตนกับไอแลนด์ก็ช่วยกันรื้อของที่พอใช้ได้ออกมาจากรถมากองที่พื้นเรียบร้อยแล้ว
"เรายังเหลือเสบียงเล็กน้อยถ้ากินอย่างประหยัดคงได้สักสามถึงสี่วัน" ไอแลนด์จับห่อเล็กๆ รวมเป็นกองอย่างตั้งใจไม่ให้มากหรือน้อยต่างกันได้อย่างน่าทึ่ง
"แถวนี้ไม่มียานพาหนะใช้ได้เหลืออยู่แล้วล่ะ" คริสเตนกวาดตาไปทั่วแล้วส่ายหน้า
"นายรู้ได้ไงว่าไม่มี" จินตกชไม่เห็นว่าคริสเตนเดินไปไกลจากตรงนี้สักกี่ก้าว แล้วรู้ได้ไงว่าไม่มีในเมื่อรอบๆ เป็นเมืองร้างขนาดใหญ่
คริสเตนชี้ดวงตาสีน้ำตาลของตน "พลังพิเศษของฉันใช้แสกนผ่านสิ่งกีดขวางได้ แม้เห็นแค่เป็นรูปทรงไม่ลงรายละเอียดแต่แยกได้ว่ายังใช้ได้หรือไม่ได้สบาย" มันคือพลังจิตชนิดหนึ่งในโลกนี้นั่นเอง
"เจ๋งนี่หว่า แล้วนายมองเห็นได้ไกลแค่ไหนล่ะ?" มีเครื่องแสกนเดินได้นี่เองถึงรอดมาถึงตอนนี้ได้ จินตกชทึ่งจากใจของจริงดูดีกว่าอ่านเอาจากตัวหนังสือแบบเทียบกันไม่ติด
"หนึ่งกิโลเมตร"
ดวงตาสีน้ำตาลของจินตกชทอประกายระยับ "ส่วนใหญ่มีพลังแสกนได้แค่สามสี่ร้อยเมตรเท่านั้นนี่หว่า"
คริสเตนยืดอกท่าทางภูมิใจ "นายอย่าได้เข้าใจว่าฉันเป็นแค่คนขับรถเท่านั้น ฉันเป็นนักรบระดับ A เชียวนะ ไอแลนด์ก็ด้วย" พยักหน้าไปทางเด็กหนุ่มอายุสิบเก้า
"ระดับ A แล้วไง อย่างไรก็เทียบระดับ S อย่างนายไม่ได้อยู่แล้ว" หลังจากแจกแจงทุกอย่างแล้วเขาก็หยิบของที่แบ่งเป็นสี่ส่วนใส่เป้สะพายหลังอย่างเป็นระเบียบ "ฉันก็อยากให้แต่ละคนรับผิดชอบเสบียงส่วนตนเองหรอกนะ แต่ดูแล้วคงไม่ไหว ฉะนั้นฉันรับผิดชอบเอง" แน่ใจได้ว่าไม่ไหวนั่นคงหมายถึงดร.ซอยล์ แม้พ่อคุณสง่างามราวท่านชายผู้สูงศักดิ์ ร่างกายดูแข็งแรงต่างจากพวกใช้แต่สมองทั่วไปทว่าไม่ได้ดูบึกบึนเท่าคนคุ้มกันทั้งสอง แต่ก็ไม่แน่บางทีพ่อคุณอาจซ่อนรูปก็ได้ ในเมื่อกะด้วยสายตาน่าจะสูงกว่าร้อยเก้าสิบ
ถั่วเหลืองที่ต้นสูงเกินแบบนี้น่าหมั่นไส้ยังไงไม่รู้สิ
จินต์พยักหน้าเข้าใจ "จริงสิเขตโคลเทคไกลจากตรงนี้มากไหม ถ้าไม่ไกลเท่าไหร่จะได้เดินไป" ถามแล้วได้สีหน้าเจื่อนจืดจากไอแลนด์กับคริสเตนตอบกลับมา ส่วนดร.ซอยล์ให้ความสนใจรถคันหนึ่งมากกว่า เปิดดูเครื่องยนต์อยู่นี่นา
"จากตรงนี้ก็พันกว่ากิโลเมตรนั่นแหละ"
"เกินไปไหม พวกนายไม่ได้นั่งเครื่องบินออกมาแต่แรกใช่ไหมนั่น?" ได้ยินแล้วจินต์จะเป็นลม
"ทรัพยากรที่ฉันต้องการมันอยู่ไกลเองช่วยไม่ได้นี่นา" ซอยล์ปิดฝากระโปรงรถแล้วหันมาพูดจริงจัง "อีกไม่กี่กิโลก็ถึงบริเวณที่มีทรัพยากรที่ฉันต้องการ ถ้าไม่เกิดเรื่องเสียก่อนป่านนี้คงกลับใกล้ถึงโคลเทคแล้ว"
"คุณมาตามหาอะไรหรือ?" ในนิยายบอกแค่ว่ามาหาทรัพยากรใหม่แล้วเกิดเรื่องจนเหลือตัวคนเดียว จากนั้นก็หนีตายอย่างยากลำบากถึงสิบวันกว่าจะได้เจอคนของโคลเทคที่มาตามหา สภาพเกือบตายนั่นแหละ ขาดอาหารขาดการพักผ่อน สภาพจิตใจดิ่งสุด
ถึงการช่วยเขาไว้ตอนนี้คงทำเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้วแต่ทำไงได้ล่ะ ระบบส่งมาลงตรงนี้พอดีแบบนี้ให้คิดอย่างไรก็คือต้องการเปลี่ยนเนื้อเรื่องส่วนนี้ ฉะนั้นฉันขอทำภารกิจให้สำเร็จละกันเพื่อผลประโยชน์ แน่นอนว่ายืดอกยอมรับเลยว่าทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนล้วนๆ อย่างไม่อายเลยด้วยในเมื่อมันคือความจริง
"เฟิร์น"
คำสั้นๆ จากปากพ่อถั่วเหลืองสามารถทำสมองจินตกชประมวลผลไม่ถูกไปชั่วขณะ


ตอนที่ 5
สมองแต่ละคนเดือดพล่านจากความกลัว มีแค่นักรบระดับ S เท่านั้นที่คว้าอาวุธมาเตรียมพร้อมป้องกัน ดวงตามีขีดสีแดงจากร่างซีดสีเทากลอกไปมาช้าๆ ราวกำลังมองหาเป้าหมายทั้งที่ไม่น่ามีความคิดอื่นหลงเหลืออยู่นอกจากการฆ่าทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวเท่านั้น
"อยู่... ตรงนั้น เอง...หรือ"
เสียงยังดังเข้าหูทุกคนไม่ครบประโยคราชาซอมบี้ก็มาเงื้อเล็บอยู่เหนือหัวคนขี้ริ้ว ความเร็วระดับดวงตามนุษย์มองตามไม่ทันขนาดดังเคิลยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าราชาซอมบี้เข้ามาใกล้ขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
"หมายหัวฉันขนาดนี้ หลงเสน่ห์ฉันหรือไง" ถามขำๆ ผิดเวลาเป็นที่สุด จินตกชยอมรับว่าเจ้าราชาซอมบี้ตนนี้ตอนยังเป็นคนหล่อมากแน่นอนในเมื่อเทียบกับซอยล์แล้วด้อยกว่าเล็กน้อยเท่านั้นเองนี่นา
อีกฝ่ายไร้อารมณ์ขันโดยสิ้นเชิง ไอสังหารเข้มข้นจนไม่น่าเชื่อว่านี่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต กรงเล็บฟาดลงรวดเร็วกระแทกพื้นระเบิดเป็นหลุมกว้างในขณะที่จินตกชคว้าตัวซอยล์กระโดดถอยห่างออกมารวดเร็วยิ่งกว่าการจู่โจมของราชาซอมบี้ และยังไม่ลืมส่งเท้าถีบโฉมงามกระเด็นออกไปอีกทางรอดแรงระเบิดไปอย่างหวุดหวิด
ซอมบี้ไม่ปล่อยให้หนีห่างได้ตวัดพลังโจมตีต่อเนื่องคว่ำนักรบของโรซไปสิบกว่าคนในครั้งเดียว แต่ละคนกลิ้งกระเด็นกระดอน ได้แผลเหวอะหวะเลือดโชกน่ากลัว นั่นทำให้จินตกชที่เพิ่งส่งซอยล์ลงพื้นแล้วคว้าแท่งเหล็กกระโจนเข้าชนกับราชาซอมบี้ชะงัดไปแวบหนึ่ง มันเป็นแวบที่เกือบถึงชีวิตถ้าเอี้ยวตัวหลบไม่ทัน กรงเล็บเฉี่ยวปรอยผมขาดไปเล็กน้อย จินตกชถอยห่างออกมาทว่าราชาซอมบี้ไล่ตามติด
พ่อคุณเราเพิ่งเจอกันวันนี้เองนะ ทำไมเหมือนแค้นมาหลายชาติแบบนี้!
ทั้งสองแลกฝีมือดุเดือดแบบสิ่งใดอยู่ใกล้ล้วนแตกละเอียด ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายทว่าไม่เป็นปัญหากับหนึ่งนักรบกับหนึ่งราชา ทุกครั้งที่กรงเล็บฟาดชนกับแท่งเหล็กจะมีประกายไฟวูบวาบระเบิดออกมา ลูกไฟตกกระจายเผาไหม้ครู่เดียวทั้งสองก็ฟาดฟันกันรวดเร็วท่ามกลางทะเลเพลิง ราวภาพลวงตาของผีร้ายสองตนช่วงชิงอำนาจกัน มันทำให้คนอื่นกลายเป็นคนดูที่ไม่อาจละสายตาไปจากทั้งสองได้
หายใจไม่ทันแล้ว แขนก็ชาไปหมด ให้ตายสิทำไมไม่มีใครเข้ามาช่วยเลยเนี่ย อย่าเป็นแค่คนดูสิทางนี้จะโดน KO ในอีกไม่กี่วินาทีแล้วนะเว้ย!! นี่มันไม่ใช่แค่ตัวอักษรแล้ว มันเป็นซอมบี้ที่มีตัวตนจริงๆ
เคร้ง!!
เสียงแตกหักดังก้อง เล็บทั้งสิบของราชาซอมบี้หักพร้อมแท่งเหล็กแตกกระจาย ทั้งสองถึงผละห่างจากกันจนได้
"ช่วยกันฝังมันสิเว้ย ยืนดูเฉยๆ ทำไม" จินต์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งคว้ามีดเลเซอร์มาจากพื้นซึ่งไม่รู้ใครในพวกนักรบที่โดนเล่นงานทำตกไว้ ดีที่แต่ละคนถูกช่วยห่างออกไปแล้ว
ดังเคิลได้สติก่อนจึงเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปจู่โจม พลังจิตพ่อคุณแข็งแกร่งกว่าทุกคน ทั้งที่เมื่อครู่ราชาซอมบี้เพิ่งปะทะเดือดกับคนขี้ริ้ว คงเสียพลังไปมากแล้วแน่นอนทว่ากับรับมือพลังจิตของดังเคิลได้ไม่ยากเสียอย่างนั้น นั่นจึงทำให้ทอมกับนักรบทั้งหมดที่ไม่บาดเจ็บกรูเข้าไปช่วยรุม
"เป็นไงบ้าง?" ซอยล์มองมือจินตกช มันสั่นจนแทบถือมีดไว้ไม่อยู่ เหงื่อพราวบนใบหน้าซีดขาว สภาพยามนี้ดูไม่ต่างจากศพตนหนึ่งเลยนั่นแหละ
"ไม่ต้องมาส่งสายตาเหมือนเห็นศพหรอกน่า ยังไม่ตาย" รู้ว่าหน้าไม่เจริญตาแบบนี้ใครจะมองอย่างเป็นห่วงได้ แต่ไม่ต้องแสดงออกตรงๆ แบบนั้นก็ได้ กลัวมีดในมือมันกระตุกผิดทางเป็นบ้า
ซอยล์ยักไหล่ท่าทางยียวนน่าเสยให้กระเด็นไปซบอกราชาซอมบี้เสียเต็มประดา "แค่เห็นว่าหมดแรงแล้วไม่ใช่หรือไง"
"ฉันหมดแรงแล้วนายจะเข้าไปลุยเองหรือไงล่ะ" ระหว่างต่อปากต่อคำก็ใช่ว่าได้อยู่เฉย ลูกหลงไม่น้อยยังคงพุ่งเข้าใส่ราวจินตกชเป็นแม่เหล็กดึงดูด "เว้ย ตีกันแบบไม่ต้องให้ทางนี้เอี่ยวด้วยไม่ได้หรือไง" ยกมีดปัดจนกำมีดไม่อยู่แล้ว
และมีดก็หลุดมือจนได้ มีดยาวดิ่งไปปักเข้ากลางหลังราชาซอมบี้อย่างเหมาะเหม็ง บังเอิญจนน่าโห่ร้อง ดวงตาขีดสีแดงตวัดขวับมาจ้องเขม็ง พริบตาร่างนั้นกลับมายืนตรงหน้าคนขี้ริ้วได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"ไม่ได้ตั้งใจเลยนะเว้ย เฮ้ย!" เขายอมรับว่าตอนนี้แรงยกขาวิ่งหนีก็ไม่มีแล้ว แต่ยังโชคดีที่คว้ามีดยาวอีกเล่มจากพื้นขึ้นมาได้ทัน
มือเรียวสวยของบุรุษผู้อยู่ในห้องวิจัยเป็นส่วนมากกุมมือข้างที่ถือมีดจากด้านหลัง ซอยล์ยืนซ้อนหลังคนขี้ริ้ว พลังจิตจากชายหนุ่มส่งผ่านไปยังคนด้านหน้า แล้วซอยล์ก็ได้รับรู้ว่าทักษะต่อสู้ของจินตกชแข็งแกร่งขนาดไหน แค่รับพลังช่วยเหลือจากเขาไปเพียงนิดเดียวเจ้าตัวก็ตวัดมีดออกไปโต้กลับราชาซอมบี้แบบถล่มทลายจนทางนั้นถอยห่างออกไปเอง ซ้ำสภาพรุ่งริ่งแทบขาดเป็นชิ้นๆ
"แบบนี้เขาเรียกว่าการฮีลใช่เปล่า" ถามขำๆ แล้วพุ่งออกไปถีบราชาซอมบี้เต็มแรงส่งลอยไปตกไกลลิบแล้วกลิ้งไปอีกสิบตลบ จินตกชยังตามไป ตั้งใจจัดการให้เด็ดขาดจะได้ไม่ต้องเสี่ยงเงาหัวหายอีก ทว่านายซอมบี้ขี้ตื้อกลับอาศัยการกลิ้งเพิ่มแรงดีดตัวหายเข้าไปในเงามืด "อ้าวเฮ้ย หาย!" จินตกชกวาดตาไปทั่ว ในเวลากลางคืนถือว่าเสียเปรียบที่สุด แสงจันทร์สว่างแค่ไหนก็เทียบแสงแดดไม่ได้ เศษซากพังๆ กลายเป็นที่กำบังได้อย่างดีอีกต่างหาก
"บ้าเอ๊ย ระวังกันด้วย!" ดังเคิลกวาดตาไปทั่ว มันน่าขัดใจที่ไม่อาจมองทะลุสิ่งกีดขวางต่างๆได้
จินตกชปรายตาไปทางพวกไอแลนด์แวบหนึ่งคาดว่าทางนั้นคงไม่เป็นไร ในเมื่อมีสายตาดีๆ ของคริสเตนอยู่นี่นา ทางนี้สิโดนหมายหัวอย่างมึนๆ ฉะนั้นตอนนี้คงเข้าไปรวมกลุ่มด้วยไม่ได้
ทั้งที่เมื่อครู่ทุกคนต่างเห็นและเข้าใจว่าราชาซอมบี้หมายหัวจินตกช ทว่าเงามืดวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีมันก็มาถึงตัวกลุ่มนักรบที่ยืนหลังสุด
"ว้าก!"
ทั้งหมดหันทางเสียงนั้น ทันเห็นมืออันเต็มไปด้วยเล็บหักคว้าคอผู้โชคร้ายคนนั้นแล้วกลืนหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความวังเวงให้แต่ละคนรีบมายืนรวมกลุ่มกันพร้อมสอดส่ายสายตาระวังภัยไปรอบบริเวณ
"คนเมื่อกี้โดนลากตัวไปเป็นอาหารงั้นหรือ" คริสเตนเพิ่งเคยเจอซอมบี้มีความคิดแบบนี้เป็นครั้งแรก
"คงแบบนั้นแหละ แต่มันก็แปลกตามปกติพฤติกรรมซอมบี้ไม่มีจับเหยื่อแล้วลากไปกินที่อื่นแบบนี้นี่นา" ไม่แค่ซอยล์ที่รู้สึกประหลาด
"น่ากลัวว่าพวกเราคงเจอราชาที่มีความคิดเข้าแล้ว" ดังเคิลโยนไม้เข้าใส่กองไฟอีกหลายท่อน ราวเขาต้องการเพิ่มความสว่างให้มาที่สุด แม้การทำแบบนั้นอาจดึงดูดทั้งซอมบี้และสัตว์ร้ายมันก็ยังดีกว่ามืดแล้วมองไม่เห็น
"ไอ้แบบนั้นเลวร้ายที่สุดเลยนะเว้ย" ทอมยกมือกดหน้าผาก ยอมรับว่าเมื่อครู่กลัวจนสติแทบหลุด
"เดินทางกลางคืนก็เสี่ยง หาบ้านที่พอใช้เป็นกำบังดีกว่าอยู่ที่โล่งแบบนี้สักทีก่อนไหม" ไอแลนด์ชี้ไปยังเงามืดไกลๆ ดูรูปร่างเงาแล้วคงเป็นบ้านร้างสักหลัง
"ไปสิ ฉันเห็นด้วย" หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย ท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
"นี่นาย! เมื่อกี้นายตั้งใจถีบฉันนี่นา เลวที่สุด!" ท่ามกลางความตึงเครียดของทุกคนโรซเดินเข้าไปชี้หน้าจินตกชแล้วโวยวายสุดเสียง "ฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอนะ นายสมควรปกป้องฉันมากกว่าใครทั้งนั้น"
มีจังหวะถีบหลบให้ก็ดีเท่าไหร่แล้วแม่คุณ ฉันน่ะเสี่ยงขาขาดเลยนะเว้ย
จินตกชอยากตอบกลับไปหรอกนะ ทว่าพอเห็นสายตาแต่ละคนกำลังประณามการกระทำต่อสาวน้อยอ่อนแอของเขาแบบไม่พูดอะไรแล้ว หุบปากไว้คงดีกว่า
"มันฉุกละหุกแบบนั้นฉันก็ทำได้แค่นั้นแหละ ถ้าทำให้ไม่พอใจขอโทษละกัน" เพราะตอนนี้เขาเหนื่อยมากแล้ว ไม่ต้องการมีเรื่องกับใครเพิ่มทั้งนั้นถึงยอมลงให้
"นั่นคือกิริยาของคนสำนึกผิดงั้นหรือ นายต้องคุกเข่าหัวจรดพื้นแล้วสัญญาว่าจะไม่ทำตัวกระด้างต่ำทรามแบบนี้ใส่ฉันอีก!" เธอชี้นิ้วแล้วตวัดลงพื้น น้ำเสียงเด็ดขาดทรงพลัง
"นี่มันเล่นใหญ่ไปไหมเธอ" จินตกชผงะ โฉมงามเอาแต่ใจแบบนี้ไหวหรืออินจัน
ยิ่งจินตกชท่าทางลังเลไม่ทำตามที่เธอสั่งมันยิ่งทำให้สีหน้าสาวงามงอง้ำจนดูน่ากลัวยิ่งกว่าหน้าขี้ริ้วของเขาเสียอีก เขาควรสร้างฉากดอกไม้บานเกาะแข้งขาพินอบพิเทาเธอใช่ไหม เพื่อภารกิจจะได้ราบรื่น... แต่ขอโทษเถอะ ปล้นยานพาหนะเจ้าพวกนี้แล้วชิ่งไปส่งพ่อถั่วเหลือเองดีกว่า
ต่อให้ชอบอาหารตาพวกนี้มากแค่ไหนฉันก็ไม่เลอะเลือนขนาดนั้น
ขยับมือแบบพร้อมกลายร่างเป็นโจรเมืองร้าง ปล้นยานพาหนะแล้วเตะภาระให้คนอื่นรับผิดชอบเดี๋ยวนี้แล้ว ทว่างานโจรไม่เป็นใจให้คนขี้ริ้วนี่สิ ยานพาหนะที่จอดรวมกันระเบิดตูมตามขึ้นมาส่งแรงอัดพัดคนกลุ่มนี้ล้มกลิ้ง ท่ามกลางระเบิดรุนแรงคือซอมบี้ตนหนึ่งซึ่งไม่ใช่ใครเลย คุณราชาเจ้าเดิมนั่นเอง
"ขี้ตื้อขนาดนี้คนงามไม่ถูกใจนะเว้ย" ไม่ว่าคนงามชายหรือหญิงที่จินตกชว่าล้วนพยักหน้า จริงๆ คือกำลังช็อกตาโตต่างหาก "ถ้าไม่ตายกันไปข้างคืนนี้คงไม่ได้พักกันล่ะ"
อินจันอยู่หรือเปล่า?
'ระบบพร้อมบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่โฮสต์ ระบบไม่ได้ชื่ออินจัน!'
เอาน่า ว่าแต่มีทักษะช่วยอะไรบ้างไหม อยู่ๆ ก็ส่งบอสระดับ SS มาแบบนี้หนอนอย่างฉันจะเหลือซากไหม
'ระบบมีให้กู้ล่วงหน้าเพื่อเพิ่มค่าทักษะที่มีอยู่ได้สามระดับ ได้แก่ระดับเริ่มต้นของผู้เล่นทั่วไป ระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นต้น และระดับผู้ควบคุมความเป็นไปตามต้องการขั้นต้น ระบบแนะนำให้กู้แค่ระดับเริ่มต้นของผู้เล่นทั่วไปจะได้ไม่เป็นหนี้เกินกำลัง แต่ถ้าโฮสต์ต้องอยากลองเป็นหนี้ข้ามชาติกู้ระดับสูงขึ้นไปก็ได้ โฮสต์ต้องการหรือไม่'
ฟังแล้วรู้สึกเหมือนกำลังโดนแก๊งคอลเซ็นเตอร์ล่อลวงพิกลแฮะ หรือระหว่างที่เงียบหายไปจับงานแบบนั้นอยู่
'ระบบจะทำแบบนั้นได้ยังไง แค่ชื่อเสื่อมๆ จากโฮสต์ก็เกินพอแล้ว อย่าได้เพิ่มค่าความเสื่อมให้ระบบไปมากกว่านี้เลย!'
ไม่ต้องเร่งเสียงสุดวอลลุมแบบนั้นก็ได้ ว่าแต่กู้ล่วงหน้าต้องจ่ายด้วยอะไรน่ะ?
'หักจากนิยายที่โฮสต์จะได้รับหลังภารกิจเสร็จเรียบร้อย หากเรื่องที่คุณเข้าไปสร้างความประทับใจให้ผู้อ่านได้เพิ่มขึ้นจะได้รับจำนวนนิยายเพิ่มเป็นพิเศษอีกสามเรื่องจากเดิมที่ได้รับสิบเรื่องต่อหนึ่งภารกิจ'
เดี๋ยว ไหนบอกว่าทุกเรื่อง ได้แค่สิบเรื่องนี่มันยังไง!? ไม่ต้องมาเนียนเงียบเลยนะเว้ย
'เอาเป็นว่าจะอธิบายอย่างละเอียดหลังโฮสต์จบภารกิจที่เรื่องแรกนี้เรียบร้อยก่อน คุณจะกู้เพื่อเพิ่มทักษะชั่วคราวไหม?'
ได้แค่ชั่วคราวอีกต่างหาก เจ้าระบบหลอกลวงนี่ให้เจอก่อนเถอะจะซัดจำไม่ได้เลยว่าเคยเป็นระบบมาก่อน
'ใจร่มๆ ก่อน ในเมื่อเป็นการกู้ครั้งแรกระบบจะให้ทักษะแถมพิเศษเข้าไปอีกสองอย่างด้วย'
ตรงหน้าคือวิกฤติของจริงถ้ายังโยกโย้ต่อไป นอกจากภารกิจล่มบทลงโทษที่ยังไม่รู้ว่าอะไรทำงานขึ้นมาคงซวยยกระดับ ฉะนั้น
ฉันกู้ ผู้เล่นหน้าใหม่!
'เปิดการกู้ล่วงหน้าสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่ คุณสามารถแลกรับทักษะเพิ่มได้ด้วยนิยายหกเรื่องต่อหนึ่งทักษะ ทว่าเมื่อคุณกู้ครั้งแรกคุณยังได้ทักษะแถมอีกสองทักษะ คุณต้องการทักษะใด'
พลังจิต ที่มากพอรับมือราชาซอมบี้ได้
'รับทราบ คุณได้ค่าพลังจิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเท่าชั่วคราว ได้รับทักษะการมองเห็นคมชัดมากขึ้น ได้รับทักษะสะบั้นสุญญากาศ ค่าทักษะชั่วคราวนี้จะคงอยู่ห้าวัน ขอให้โฮสต์ก่อความวินาศวอดวายเลื่องลือไปทั่วโลก'
อวยพรอะไรฟะนั่น ไม่ได้ไปก่อการร้ายนะเว้ย
โวยได้แค่นั้นพ่อราชาซอมบี้ก็เริ่มอาละวาดอีกครั้ง ซ้ำครั้งนี้ร้ายแรงกว่าที่ผ่านมาเสียด้วย แม้แต่นักรบระดับ A ยังโดนปลิดลมหายใจง่ายดาย แล้วพวกระดับ B จะเหลืออะไร
"กรี๊ด อย่าเข้ามานะ!" โรซร้องสุดเสียงมือไม้คว้าทุกสิ่งขว้างใส่ราชาซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาใกล้
"เฮ้ย นั่นมันกล่องใส่เฟิร์นผลึก!" คริสเตนยกสองมือกุมแก้มเมื่อเห็นสาวเจ้าคว้าทุ่มออกไป ไอแลนด์กำลังจะพุ่งตัวไปเอากลับมาแต่ถูกจินตกชดึงตัวไว้ก่อน
"จะเข้าไปให้มันตัดหัวหรือไง"
เล็บตวัดครั้งเดียวกล่องโลหะพังยับของด้านในไม่ต้องหวัง เฟิร์นพวกนั้นแตกละเอียดทั้งหมด ซอยล์อ้าปากค้างอยากโวยสักอย่างแต่ไม่รู้จะหาคำไหนมาใช้ตอนนี้ดี ยิ่งแม่คุณวิ่งมาหลบด้านหลังคนที่เธอเพิ่งโวยวายใส่แล้วมุมปากแต่ละคนกระตุกเบาๆ
"นายต้องปกป้องฉันนะ ฆ่าเจ้าซอมบี้นั่นเดี๋ยวนี้!" โรซสั่งราวเธอเป็นเจ้านายคนขี้ริ้วอย่างไรอย่างนั้น
"ได้ๆ" ไม่ได้ทำตามที่เธอสั่งหรอก อย่างไรก็ต้องลงมือให้เด็ดขาดอยู่แล้วผสมโรงไปเลยละกัน หลังจากนี้ยังต้องพึ่งกลุ่มของเธออยู่นี่นา... คิดว่านะ
จินตกชดึงมีดออกมาจากมือคริสเตนแล้วกระโจนเข้าใส่ราชาซอมบี้ตรงๆ แม้เจ้านั่นยังยืนไร้รอยไหม้อยู่กลางกองเพลิง ทันทีที่จินตกชฟาดมีดยาวออกไปเกิดเป็นคมสุญญากาศดับไฟที่ลุกไหม้ได้ทั้งหมด ทักษะที่เพิ่มขึ้นทำให้จินตกชมองเห็นในความมืดได้ด้วย นั่นทำให้เขาสามารถรับมือการตอบโต้จากราชาซอมบี้ได้ทุกครั้ง พอพลังจิตเพิ่มขึ้นการเคลื่อนไหวก็ว่องไวขึ้นทรงพลังมากขึ้น
มือเท้า อาวุธทุกครั้งที่ประทะจะเกิดประกายไฟระเบิดออกเป็นวงกว้าง ส่งสะเก็ดไฟกระเด็นไปทั่ว สร้างความอันตรายให้รอบด้านจนแต่ละคนที่ดูอยู่ถอยห่างหาที่กำบังกันวุ่นวาย
"ถามหน่อยเถอะ หมายหัวฉันเนี่ยเพราะอะไร?" สองมือตอบโต้ไม่มีเสียจังหวะ จินตกชถามออกไปแบบไม่คาดหวังคำตอบ ทางราชาซอมบี้ก็ไม่น้อยหน้า พลังทำลายล้นหลามโต้กลับมือเป็นระวิงเช่นกัน
"... แก อันตราย ในหัวบอกว่าแก อันตราย" ราชาซอมบี้ชี้นิ้วที่หัวของมัน ปากขยับเปล่งเสียงแหบแห้งเสมือนเค้นเสียงออกมาจากเส้นเสียงที่แห้งไร้ความยืดหยุ่นไปนานแล้วออกมา
"เฮ้ย! สมองยังใช้ได้อีกเหรอเนี่ย" จินตกชตกใจจริงๆ ยามนี้ไม่สามารถมองซอมบี้ตรงหน้าเป็นแค่ตัวอักษรในหน้ากระดาษได้อีกต่อไป ยิ่งดวงตาที่มีขีดสีแดงกลอกไปมาได้อิสระ มองอย่างไรเจ้านี่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตแน่นอน แค่ต่างชนิดกับมนุษย์เท่านั้นเอง
"แก ไม่ใช่คนพวกนั้น กลิ่นของแกไม่ใช่"
สัญญาณอันตรายแผ่เข้าปกคลุมไปทั่ว มันทำให้นักรบที่ติดตามโรซมาหลายคนทรุดลงอาเจียนจนแทบคายเครื่องในออกมาทางปาก บางคนล้มลงไปดิ้นทุรนทุรายที่พื้น ท่าทางเจ็บปวดจนหน้าเบี้ยว
"นี่มันจิตสังหาร ทำไมรุนแรงขนาดนี้" ไอแลนด์เค้นพลังจิตออกมาต้าน เขาดันซอยล์ไปด้านหลัง แน่นอนว่ามีโรซเกาะติดไปด้วย คริสเตนลงไปนั่งชันเข่าใบหน้าซีดไร้สีเลือด
ซอยล์ยกมือกุมคอท่าทางเหมือนกำลังขาดอากาศ "ให้ตายสิพลังมุ่งร้ายเข้มข้นอะไรอย่างนี้ จินต์สร้างความแค้นอะไรไว้กับเจ้าราชานั่นหรือไง"
คนอยู่ไกลยังโดนผลกระทบขนาดนั้นไอ้ที่อยู่ในระยะเผาขนน่ะหรือ แสบผิวเหมือนโดนทิงเจอร์ไอโอดีนราดลงบนแผลสดเลยนั่นแหละ
อ้าก!! แสบไปทั้งตัวเลยโว้ย แม่จ๋าหนอนชักกระแด่วๆ แล้ว
จินตกชแทบหลุดเสียงสบถยาวเป็นกิโลออกมาแล้วถ้ามีเวลา ตอนนี้เขาทุ่มสุดตัวใช้ทักษะทั้งหมดที่ระบบให้มาเพื่อคว่ำราชาซอมบี้ให้ได้
สัญญาเลยรอดจากเรื่องนี้ไปได้ต่อให้ต้องคุกเข่าขอร้องก็จะขอเรียนทักษะต่อสู้ระดับสูงให้ได้!
จากที่ฟันมั่วเข้าว่าเพื่อกันให้มีระยะห่างกลายเป็นจับมีดอย่างมั่นคงแล้วพุ่งเข้าใส่ตรงๆ ราชาซอมบี้คงเบื่อการไล่ต้อนแล้วเช่นกัน รวบกรงเล็บแล้วชนกับมีดตรงๆ เสียงแตกหักดังสนั่นเสียดแก้วหู เศษเล็บกับเศษมีดกระจายตัวออกไปรอบทิศ ทั้งที่เป็นแค่เศษชิ้นเล็กๆ กลับมีพลังทำลายใช่น้อย ปักลึกเข้าไปในผนังปูนและระเบิดละเอียด บ้างถล่มสิ่งของระเกะระกะให้พินาศกว่าเดิม
แม้ในมือคือมีดหักแต่ยังเหลือใบมีดอยู่หลายนิ้ว จินตกชแทงเข้าใส่ที่คอซอมบี้ แล้วกระโดดถีบเข้าที่ด้ามมีดส่งให้มันปักลึกจนทะลุด้านหลัง จากนั้นเตะเข้าต้นคอส่งราชาซอมบี้ล้มฟาดพื้นโครมใหญ่
"ตายไปแล้วก็ช่วยกลับสู่พื้นดินไปเสียที!" ส้นเท้าตอกลงท้ายทอยโครมใหญ่ แรงขนาดกระดูกคอหักและขาดกระเด็นออกจากร่าง "ไอแลนด์ เอามีดผ่าหัวเลย" ไหนๆ กลิ้งไปทางนั้นแล้ว
ตามที่บอก ไอแลนด์ใช้มีดพกฟาดลงกลางหัวผ่าเป็นสองซีก ผลึกสีขาวขุ่นมีเหลี่ยมมุมสะท้อนประกายสีรุ้งก้อนเท่าไข่ไก่กลิ้งออกมาจากหัวราชาซอมบี้ นั่นทำนักรบทั้งหลายตาเป็นประกาย มีเพียงคนของซอยล์เท่านั้นเบ้หน้า
"สมเป็นผลึกในหัวราชาจริงๆ" ไอแลนด์รู้สึกกลัวมากกว่าทึ่งกับไอดำเหมือนหมอกลอยฟุ้งอยู่รอบๆ ผลึกก้อนนั้น
"น่ากลัวแปลกๆ นะครับ" คริสเตนขยับห่างออกมา เจ้าตัวยังไม่มีแรงยืนด้วยซ้ำ ส่วนคนตัดหัวซอมบี้ยามนี้นอนหมดสภาพไม่อายใครแล้ว
"ผลึกนั่นสงสัยจะทำให้เลื่อนได้หลายระดับเลยนะ" คนขี้ริ้วพูดขำๆ ทั้งที่ยังนอนหอบตัวโยนอยู่ที่พื้น
"เอามานี่!" โรซคว้าไปถือไว้ทันที "ฉันขอละกัน" เธอพิจารณาผลึกแก้วอย่างชอบใจ ไม่สนใจสีหน้าใครทั้งนั้น
คนของโรซแม้อยากได้ผลึกก้อนนั้นแค่ไหนก็ไม่กล้าเอ่ยปากค้านเธอ ส่วนซอยล์หน้านิ่งแววตาเย็นเหยียบจนจินตกชต้องส่งสัญญาณให้ไอแลนด์ดึงพ่อคุณไว้
"ฉันอยากพักเต็มทีแล้ว ใครช่วยเป็นยามแทนทีได้ไหม" จินตกชเปลี่ยนเรื่องให้บรรยากาศตรึงเครียดลดลง ยามนี้คนเจ็บมีไม่น้อย เหลือที่ยังสมบูรณ์ดีไร้ริ้วรอยแค่เจ็ดคนเท่านั้น
ครู่ใหญ่กับการปักหลักที่พักใหม่ซึ่งก็คือบ้านร้างหลังที่ว่าเมื่อก่อนหน้านั่นแหละ พอถึงพื้นบ้านจินตกชก็ล้มลงพื้นแล้วกลิ้งไปติดผนังห้องจากนั้นขดตัวแล้วนอนเงียบเป็นตายไปเลย ปล่อยคนอื่นทำอะไรอีกก็เรื่องของเขา จินตกชของพักเก็บแรงก่อนล่ะ เขาถึงไม่รู้ตัวว่าซอยล์มานั่งอยู่ใกล้ๆ
เพราะแบบนี้แหละถึงบอกไงว่าเป็นแค่คนอ่านพอ ไม่อยากเข้าไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหนทั้งนั้น