"เมื่อกี้ว่าไงนะ สงสัยหูฝาดแน่เลย แจ็กนายพูดใหม่สิ"
"พวกเราจะ 'ลอบ' เข้าไปเล่นในคฤหาสน์ของเสี่ยสมบัติ"
"...."
วินไม่พูดอะไรตอบแจ็ก และเดินผ่านเข้าไปในบ้านเพื่อเอาข้าวของเข้าไปเก็บด้านใน แจ็กเดินตามเข้ามาเช่นกัน เมื่อวินเก็บของเสร็จ เขาเดินไปหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็นมาสองขวด และโยนให้แจ็กขวดหนึ่ง
จากนั้นทั้งคู่ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา วินพูดขึ้นว่า
"...ก่อนอื่นเลย ไหนลองเล่ามาสิว่าความคิดนี้เป็นไงมาไง"
แจ็กยิ้มออกมาและเริ่มเล่า "วันนี้เมื่อตอนช่วงเที่ยง ป้าชื่นหัวหน้าแม่บ้านของเสี่ยสมบัติ โทรมาสั่งก๋วยเตี๋ยวที่ร้าน สั่งออเดอร์ใหญ่เลย น่าจะเลี้ยงคนงานทั้งหมดในคฤหาสน์เลยทีเดียว ฉันเลยถูกใช้ให้เป็นคนเอาไปส่ง ปกติแล้วบ้านนี้ในหนึ่งเดือนจะสั่งแบบนี้สัก 2-3 ครั้ง โดยทุกครั้งฉันจะเอาไปส่งแค่ที่ประตูรั้ว ฝากไว้ที่ป้อมยาม แต่วันนี้ที่ป้อมยามมียามแค่คนเดียว จากที่ควรมีสองคน แล้วเมื่อลุงยามโทรตามป้าชื่นให้ ป้าชื่นตอบกลับมาว่าให้ช่วยขนเข้ามาให้หน่อย เพราะตนกำลังยุ่งทำอาหารอย่างอื่นอยู่อีกด้วย"
วินนั่งฟังอย่างตั้งใจ ถึงแจ็กจะเล่ามาเป็นน้ำเน้นๆ ไม่มีเนื้อก็ตาม แต่เขาเชื่อว่าทุกสิ่งสำคัญหมด ถ้าพวกเขาจะตัดสินใจทำในเรื่องที่แจ็กเสนอมา
"พอฉันถามลุงยามว่าวันนี้มีปาร์ตี้อะไรกัน เขาเลยเล่าให้ฟังว่าวันนี้เป็นวันเกิดสามีป้าชื่น เสี่ยสมบัติเลยถือโอกาสเลี้ยงพนักงานในบ้านทั้งหมดกว่า 20 คน ให้งบมาจัดปาร์ตี้ใหญ่เลย เหล้าเบียร์เพียบ แม้แต่ตู้คาราโอเกะก็มี เห็นว่าคืนนี้ทุกคนเตรียมจัดเต็มกันเลย เพราะตั้งแต่เย็นนี้เสี่ยสมบัติจะไปประชุมที่พัทยา กำหนดการ 3 วัน เห็นว่าจะพายูกินะไปดูอสังหาที่นู้นด้วย เออพูดถึงตรงนี้แล้ว ฉันตกใจเลยว่ายูกินะกลับมาแล้วนะ นายรู้หรือยัง?"
"รู้แล้วละ วันนี้เธอเข้าไปเยี่ยมแม่ฉันที่โรงพยาบาล" วินตอบเสียงอ่อย
"เหรอๆ เป็นไงบ้าง มีซัมติงอะไรบ้างไหม" แจ็กทำหน้าทะเล้นใส่
"ซัมติงอะไรล่ะ ฉันดันไปทำงี่เง่า… เฮ้อ! ค่อยเล่าละกัน เอาเรื่องนายก่อนดีกว่า"
"อ่ะ โอเค งั้นเล่าต่อนะ เขาไม่ให้ขับรถเข้าไป ฉันจึงต้องเดินหอบก๋วยเตี๋ยว 30-40 ห่อ กับน้ำซุปอีกสามถุงใหญ่เบ้อเริ้มเข้าไปส่งที่บ้านพักของพนักงานในสวนด้านหลังและขณะที่เดินไปบ้านพักนั้น ระหว่างทางฉันเดินผ่านอาคารหลังหนึ่ง ลักษณะคล้ายโกดัง แต่ที่แปลกคือติดผ้าม่านสีดำสนิท แล้วบังเอิ๊ญบังเอิญประตูเปิดอยู่พอดี ฉันก็เลยไปแอบส่องดูซะหน่อย"
"เมื่อได้เห็นข้างในฉันนี่ร้องว้าวออกมาทันที ภายในบ้านหลังนั้นคือโรงฉายหนังส่วนตัว เก้าอี้ฮันนีมูนรอยัลสวีทเรียงรายอยู่เป็นแถว ห้องถัดจากส่วนของโรงหนัง ก็มีเครื่องเล่นเกมอาร์เขต ตู้คีบตุ๊กตา โต๊ะโป๊กเกอร์ โต๊ะรูเล็ต โต๊ะฮ๊อกกี้ โต๊ะสนุ๊ก โต๊ะพูล แล้วยังมี มินิบาร์เหล้า เครื่องคราฟท์เบียร์ เครื่องดื่มอีกสารพัด เรียกได้ว่าเป็น "บ้านบันเทิงเริงใจ" เลยทีเดียวเชียว
"แล้วห้องส่วนสุดท้ายนั้นก็มี…"
แจ็กทำท่าดีดนิ้วเสียงดัง เป๊าะ! แล้วพูดว่า
"เครื่อง VR แคปซูลอยู่ทั้งหมด 10 เครื่องนั้นเองครับผม!" แจ็กผายมือออกสองข้างเหมือนรอให้ใครตบมือให้ แต่วินนั่งเงียบฟังอย่างตั้งใจอย่างเดียว แจ็กจึงพูดต่อว่า
"ว่าแต่เสี่ยซื้อมาทำไมตั้งเยอะแยะ ไว้ให้ลูกน้องเล่นรึไง?"
"ตอนนี้มันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เทคโนโลยี VR สามารถนำไปใช้ประโยชน์ทางธุรกิจได้มากมาย เช่นถึงจะอยู่คนละซีกโลก ก็นัดประชุมในนั้นแบบเห็นหน้าเห็นตาได้ หรือคิดโปรเจ็คยักษ์ใหญ่กันในนั้น บางบริษัทถึงขั้นเปิดตัวจดทะเบียนในนั้นเลยก็มีนะ เพราะความต่างด้านเวลานี่แหละที่เป็นตัวแปรสำคัญ"
"เทคโนโลยี VR Full Drive ได้เปลี่ยนโลกของเราไปแล้ว"
"อือฮึ…" แจ็กพยักหน้าทำความเข้าใจ "ใช่ๆ จำได้ละ ไอ้เด็กบ้านรวยท่าทางอวดดีคนนั้นที่ได้เครื่อง VR จากงานโปรโมทเกม ได้ยินมันพูดว่าที่บ้านมีตั้ง 50 เครื่อง แสดงว่าบ้านมันคงอภิมหาเศรษฐีเลยสินะ
รวยขนาดนั้นยังมาหาไอเท็มที่งานอีก ทำไมไม่ใช้เงินซื้อไปเลยละ จะได้จบๆ" แจ็กบ่นเสร็จก็ดื่มน้ำในมือ อึกๆๆ
"อืมม์ นั่นก็เพราะใน Another World Online มีของบางอย่างที่ถึงแม้จะมีเงินมากมายล้นฟ้า แต่ก็ไม่สามารถครอบครองได้ยังไงล่ะ"
วินตอบ
"ห๊ะ? มีด้วยเหรอ คืออะไรอ่ะ ตรงนี้ฉันงงแฮะ ถ้าเรามีตังค์มากมาย เราก็ช้อปปิ้งไอเท็มเจ๋งๆ ในตลาดประมูลได้ไม่ใช่เหรอ แค่มีเงินก็เก่งขึ้นได้ละ"
วินดื่มน้ำที่ถืออยู่สองอึกแล้วพูดต่อว่า "เรื่องนี้อธิบายเลยมันก็ยาว ยกตัวอย่างเรื่องอาวุธหกดาวที่เพิ่งขายไปให้ฟังละกัน สิ่งที่ทำให้ทุกคนประมูลกันจนราคาอาวุธชิ้นนั้นขึ้นสูงไปถึง 120,000 บาท ไม่ใช่เพราะมันเป็นอาวุธหกดาวที่มีสกิลเจ๋งๆ อย่างเดียวหรอก แต่สิ่งที่ทุกคนอยากได้คือ 'ข้อมูลลับ' ต่างหาก"
"ข้อมูลลับ? ไอ้เงื่อนไขปรากฏตัวบอสลับน่ะนะ"
"ใช่ เวลาสู้กับมอนสเตอร์ก็อย่างหนึ่ง แต่เวลาสู้กับเพลเยอร์ด้วยกันเนี่ยตรงนี้สำคัญมาก สมมติว่านายต้องปะทะกับคนที่ซื้ออาวุธหกดาวของฉันไป นายก็รู้แล้วนี่ว่ามีสกิลอะไรบ้างถูกไหม แน่นอนว่าแพ้ชนะมันไม่ได้ตัดสินกันตรงนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็เพิ่มโอกาสชนะได้มากขึ้นแน่นอน ข้อมูลลับถึงสำคัญกว่ายังไงล่ะ คนที่ได้รู้เงื่อนไขปรากฏตัว
บอสลับมาคิน่าออคโต้ จากนี้ไปเขาก็คงไปไล่ฟาร์มอาวุธหรือไอเท็มดีๆ ได้อีกเพียบ เพราะเนื่องจากมันเป็นบอสลับ ไอเท็มที่ออกจึงเป็นการสุ่มในระดับห้าดาวขึ้นไป เผลอๆ ถ้าได้ไอเท็มระดับตำนานด้วยละก็ คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม"
"โอ้~ เข้าใจละ เพราะงี้อาวุธในตำนานถึงได้ราคาสูงกว่าใช่มะ มันสามารถอัพเกรดได้ แถมมีไม้ตายโคตรเจ๋งซ่อนอยู่อีก"
วินพยักหน้าตอบแจ็ก และถามต่อว่า "เล่าเรื่องที่คฤหาสน์ของเสี่ยต่อซิ ตกลงเป็นไงต่อ คือนายตีสนิทกับป้าชื่นจนป้าเค้าจะแอบลอบพาพวกเราเข้าไปเล่นเกมใช่ไหม"
แจ็กทำหน้าแหยๆ "เปล่า… ไม่ใช่อย่างนั้น"
"อ้าว ไม่ใช่เรอะ แล้วตกลงยังไง?"
"คืองี้ ให้ฉันเล่าต่อก่อน ขณะที่ฉันกำลังเพลิดเพลินไปกับการเล่นตู้คีบตุ๊กตาอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงป้าชื่นแม่บ้านดังมาจากประตูทางเข้าอาคาร
"เธอเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในนี้?!"
"ผม...เอ่อ ผมแจ็กครับ ลูกร้านก๋วยเตี๋ยวกลางซอยน่ะครับ ผมเอาก๋วยเตี๋ยวเข้ามาส่ง--"
"ป้าก็เดินมาหาเธอนี่แหละ นึกว่าเดินหลงไปไหนแล้ว เห็นไม่มาสักที เธอไม่ควรเดินเผ่นผ่านเข้ามาในนี้นะรู้ไหม ถ้าคนที่มาเจอไม่ใช่ป้าละก็ บางทีเธอคงโดนยิงไปก่อนจะได้อธิบายข้อแก้ตัวอะไรแล้ว!" ป้าชื่นกล่าวเสียงดุ
"โดนยิง?! ขนาดนั้นเลยเหรอครับป้า เวอร์ไปรึเปล่า"
"เอาก๋วยเตี๋ยวมาให้ป้า แล้วกลับไปได้แล้ว!" ป้าชื่นรับถุงใหญ่ที่แจ็กส่งให้ แล้วทำมือไล่
"ทีนี้ระหว่างเดินออกไป ฉันแกล้งสะดุดที่วางไม้คิวแทงสนุ๊กให้ล้มระเนระนาด ป้าชื่นเลยต้องเดินมาช่วยเก็บ จังหวะนั้นเลยแอบปลดล็อกกลอนหน้าต่างเอาไว้บานหนึ่ง แล้วก็ช่วยป้าชื่นเก็บไม้คิวต่อ"
"เฮ้อ เด็กสมัยนี้มันไม่ได้เรื่องเลย ทำไมไม่เรียบร้อยกันเลยสักคน" ป้าชื่นบ่นเข้าให้อีกดอกหนึ่ง
…..
"เรื่องจบแค่นี้ละพวก" แจ็กบอกวิน
"...."
"สรุปคือ… นายจะชวนฉันลอบเข้าไปในบ้านเสี่ยสมบัติยามดึก ผ่านยามหน้าประตูสองคน ยามด้านในสามคน หลบกล้องวงจรปิดสิบตัว หลบหมาร็อดไวเลอร์อีกสองตัว เพื่อเข้าไปเล่นเกม ซึ่งถ้าเกิดพลาดโดนจับได้ขึ้นมา เราคงโดนยิงตาย ไม่ได้กลับมาเจอหน้าแม่กันอีกเลย.... นายจะพูดงี้ใช่ไหม? วินกล่าวออกมาเสียงเครียด
"อะ...เอ่อ ก็ตามนั้นแหละ ทำไมนายพูดแล้วมันฟังดูแย่จังวะ เค้าคงไม่ถึงขั้นยิงเราหรอกมั้ง เสี่ยสมบัติเป็นนักธุรกิจอสังหา ให้เช่าตึกเช่าร้านกับเป็นเจ้าของปั้มปากซอยไม่ใช่เหรอ? แจ็กตอบเสียงอ่อน
"ไอ้แจ็ก แกคิดจริงๆ เหรอว่าเค้ามีธุรกิจแค่นั้น เสี่ยสมบัติทำซุ้มมือปืนนะเฟ้ย และค้ายาเสพติดอีกด้วย!"
"ไอ้วิน เรื่องนั้นนายไม่เคยเห็นสักหน่อย คนในซอยก็แค่ลือไปเฉยๆ" แจ็กเถียงกลับ
วินถอนหายใจแล้วพูดว่า "เสี่ยสมบัติส่งออกยาเสพติดข้ามชาติ ไปประเทศอื่นเพราะไม่อยากมีปัญหากับตำรวจและนักการเมืองในประเทศไทย ส่วนปั้มน้ำมันกับร้านข้าวแกงปากซอยที่อร่อยและถูกที่สุดในประเทศไทยนั่นนะ เพราะเสี่ยเค้าทำเพื่อให้ผู้คนละแวกบ้านนี้ชื่นชม จะได้ไม่มีใครมีปัญหาอะไรด้วยไงล่ะ
"แม่นายเล่าให้ฟังเหรอ?" แจ็กถามวิน
"เออสิ ข้าวแกง 2 อย่าง 20 ทุกวันนี้จะหาที่ไหนกินได้อีกละ แม่ฉันทนทำงานที่ร้านข้าวอาหารนั่นมาเป็นสิบปี เงินเดือนขึ้นมานิดเดียว ไม่มีสวัสดิการอะไร ไม่มีโบนัส เพราะร้านขายถูกเลยไม่มีกำไรมากมายอะไรเลย แต่ที่แม่อดทนทำเพราะว่ามันใกล้บ้าน และครอบครัวรวมถึงพนักงานในร้านสามารถทานอาหารได้ฟรีแค่นั้นแหละ" วินบ่นออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด
แจ็กเอามือจับเข่าวินแล้วพูดว่า "เอาน่าไอ้วิน นายใจเย็นๆ ก่อนสิ ฉันเชื่อว่านายต้องหาทางจนได้แหละน่า ฉันบอกข้อมูลทุกอย่างไปหมดแล้ว ที่เหลือนายเป็นคนตัดสินใจเลยเพื่อน ว่าไงว่าตามกัน"
"งั้นก็… ไปบ้านเสี่ยสมบัติกันเลย" วินพูดพร้อมลุกขึ้นยืน
"ห๊ะ? ไปตอนนี้เลยเหรอวะ กลางวันแสกๆ เนี่ยนะ"
"ไปดูลู่ทางก่อนสิฟะ ไม่งั้นจะวางแผนได้ไงล่ะ"
…...
วินนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีแดงซีดคันเก่าของแจ็ก ตรงไปยังที่หมายคฤหาสน์หลังใหญ่ท้ายซอย แจ็กขับวินพาวนดูรอบนอกทั้งหมด ซึ่งด้านหน้าและด้านข้างมีกำแพงสูงใหญ่ล้อมรอบอาณาบริเวณพร้อมรั้วไฟฟ้าและกล้องวงจรปิด ส่วนด้านหลังติดคลองแม่น้ำเจ้าพระยา มีบ้านพักคนงานอยู่ติดกับท่าเรือเฟอร์รี่ของตนเอง
แจ็กยังพูดเสนอไอเดียออกมาเรื่อยระหว่างที่ขับรถ
"เราปลอมตัวเป็นช่างแอร์ไหม? ไม่ต้องในตำนานก็ได้"
"เราวางยานอนหลับยามดีป่ะ?"
"แผนนี้เวิร์คแน่ เราปลอมตัวเป็นศพเกยตื้นที่ท่าเรือเอาม่ะ?"
"...."
ตอนนี้พวกเขาขับวนกันมาจอดฝั่งตรงข้ามประตูทางเข้าด้านหน้าอีกครั้ง วินยังคงไม่พูดอะไรและเหมือนนั่งพึมพำอะไรสักอย่างอยู่ตลอดเวลา
"วินดูนั่นสิ! ยูกินะใช่ไหมน่ะ?!" วินเงยหน้ามองอย่างรวดเร็วตามเสียงตะโกนของแจ็ก
"...ใช่ นั่นเธอล่ะ"
ยูกินะเหมือนจะเพิ่งกลับมาถึงบ้าน รถของเธอจอดที่หน้าป้อมยาม และเธอลงมาจากรถโดยที่เอาขนมหรืออะไรสักอย่างให้ยามเฝ้าประตู และดูเหมือนเธอจะสัมผัสได้ว่ามีคนมองเธออยู่ เธอหันมามองพวกเราสองคน พอยูกินะรู้ว่าเป็นผม เธอสะบัดหน้าหันหนีทันที ผมรู้เลยว่าเธอโกรธผมแหงๆ
ผมไม่ได้เจอยูกินะมา 3 ปีก็จริง แต่จริงๆ แล้วครั้งสุดท้ายที่พวกเราคุยกันคือ ช่วงไม่กี่วันก่อนเปิดเทอมขึ้นชั้น ม.ต้น ผมยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี ขณะที่ผมกับแจ็กนั่งชิงช้าคุยกันอยู่ที่สนามเด็กเล่นในซอย มีรถโรลส์รอยซ์สีดำของเสี่ยสมบัติขับมาจอดที่หน้าสนาม ยูกินะก้าวลงมาจากรถ เดินก้มหน้าไหล่ตกมาบอกกับพวกเราว่า
"เมื่อขึ้นชั้น ม.ต้น พ่อจะให้ฉันไปเข้าเรียนที่โรงเรียนนานาชาติ และพ่อของฉัน…สั่งห้าม...ไม่ให้ฉันคบกับพวกนายอีกต่อไป… ฮึก…" เสียงที่สั่นเครือของเธอจากประโยคช่วงหลังทำให้ผมรู้ว่าเธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อยู่ แต่ดูเหมือนจะกลั้นไม่ไหว ผมเห็นมีน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากดวงตาของเธอ นั่นเป็นครั้งแรกที่พวกเราได้เห็นน้ำตาของยูกินะ
ปกติแล้วเธอเป็นเด็กที่ร่าเริง สดใส ยิ้มอยู่เสมอ เข้มแข็งและแข็งแกร่ง ในที่นี้คือแข็งแกร่งตามตัวอักษรเลย อาจจะมากกว่าผู้ชายอย่างพวกผมก็เป็นได้ มีครั้งหนึ่งที่ยูกินะเข้าไปปกป้องเพื่อนผู้หญิงในห้อง จากการถูกเด็กผู้ชายตัวโตกว่าสองเท่ารังแกตบตีจิกหัวอย่างน่าสงสาร ผมกับแจ็กเห็นเหตุการณ์และกำลังจะวิ่งเข้าไปช่วยยูกินะอีกแรง แต่พวกผมช้าไป เพราะเธอหมุนตัวหลบหมัดอย่างรวดเร็ว จับแขนที่พุ่งเข้ามาเหวี่ยงทุ่มเด็กผู้ชายคนนั้นข้ามสะโพกลงพื้นเสียงดังตึง ไทยมุงรอบข้างฮือฮากันใหญ่ ผมมารู้ทีหลังว่าท่านั้นเรียกว่า 'ท่าทุ่มเซโออิ' เท่านั้นยังไม่พอ เธอเอาแขนเด็กคนนั้นรวบมาไว้ด้านหลัง และดัดแขนเด็กผู้ชายคนนั้นซะเขาร้องไห้ ซ้ำยังบอกให้ขอโทษเพื่อนของเธอซะ เมื่อเด็กคนนั้นไม่ยอมขอโทษ เสียง 'กร๊อบ' ดังลั่นก็ตามมา
'โอ๊ยยยย!' เด็กผู้ชายตัวโตคนนั้นร้องสุดเสียง และในที่สุดครูก็มาจนได้และรีบพาไปหาหมอที่ห้องพยาบาล พ่อแม่ของเด็กคนนั้นมาถึงโรงเรียนก็มาดุด่าว่ายูกินะใหญ่เลย ว่าตั้งใจทำร้ายลูกชายคนดีของเค้าให้ต้องแขนหัก บอกครูให้ไล่เธอออกซะ ไม่งั้นจะฟ้องกระทรวงศึกษาธิการ จะทำให้เป็นข่าวใหญ่โตเลย ก่อนอื่นเลยให้ยูกินะก้มหัวขอโทษเดี๋ยวนี้ แต่ยูกินะไม่ยอม และบอกว่าต้องให้ลูกชายคุณขอโทษก่อนสิ แล้วหนูถึงจะขอโทษที่ทำเกินกว่าเหตุ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อเสี่ยสมบัติไปถึง เพียงแค่ 5 นาที สถานการณ์ทุกอย่างก็เคลียร์ เรื่องจบลงที่พ่อแม่ฝ่ายนั้นและลูกชายตัวแสบก้มหัวขอโทษ ยูกินะก็เดินเข้าไปใกล้และบอกว่า
"เราอาจทำแรงไป ขอโทษด้วยนะ แต่นายไม่ควรใช้กำลังกับผู้หญิงแบบนั้นนะ รู้ใช่ไหม? ถ้าเรารู้ว่านายทำอีกละก็..." แล้วยูกินะก็ทำท่าเอานิ้วชี้ปาดคอ และยิ้มหวานกับส่งวิ้งค์ให้เด็กผู้ชายหนึ่งที
"...."
ในวันวาเลนไทน์ในอีก 3 เดือนให้หลัง ได้ข่าวมาว่าเด็กคนนั้นมาสารภาพกับยูกินะว่า 'หลงรักและอยากขอเป็นแฟนด้วย' และก็ผิดหวังกลับไปตามระเบียบ เหมือนๆ กับเด็กผู้ชายอีกหลายสิบคนในวันนั้นที่รวบรวมความกล้าสารภาพรักกับเธอ ด้วยความน่ารัก สดใส ฉลาด และเสน่ห์ของเธอที่งดงามจากทุกกริยานั้น ทุกคนต่างให้สมญานามเธอว่า 'องค์หญิงยูกินะ' และเจ้าหญิงองค์นี้ไม่ได้เป็นรักแรกของผมเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่เธอยังเป็นรักแรกของเด็กนักเรียนชายสองในสามของโรงเรียนอีกด้วย
...
ระหว่างที่ขับมอเตอร์ไซค์ดูลู่ทางบ้านของเสี่ยสมบัติอีกรอบหนึ่ง ผมที่นั่งซ้อนท้ายแจ็กอยู่ก็คิดตลอดว่าจะทำดีรึเปล่า ครั้งนี้เป็นเรื่องผิดกฎหมายเลยนะ แต่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนนี่นา เพราะงั้นมันคงไม่เป็นไรมั้ง ด้วยสภาพการเงินที่กดดันชีวิตขนาดนี้ ขอเข้าไปเล่นเกมฟรีอีกสักคืนเถอะ อย่างน้อยพวกเราจะต้องหาเงินได้ 2-3 หมื่นบาทแน่นอน เอาไว้เป็นทุน แล้วหลังจากนี้ค่อยไปเช่าเครื่องเล่นเอาก็ได้
"เป็นไงบ้าง คิดออกหรือยังว่าจะเข้าไปยังไง" แจ็กหันหน้ามาถามระหว่างขับรถ
"รู้ตั้งแต่ขับวนรอบแรกแล้ว" ผมตอบ "แต่ฉันว่านายต้องไม่ชอบแน่ แจ็ก หึหึหึ"
"เสียงหัวเราะแบบนี้มันคืออะไรฟะ รีบบอกมาเลย"
"วิธีนั้นก็คือ..."


"กลับมาแล้วครับ"
วินส่งเสียงบอกแม่ที่หน้าประตูบ้าน บ้านของเขาอยู่ในโครงการเคหะชุมชน ในซอยมหาโรจน์ เป็นบ้านชั้นเดียว พื้นที่ใช้สอย 41 ตรม.
2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ พ่อของเขาเป็นคนกู้ซื้อกับธนาคารเอาไว้ เพื่อให้ครอบครัวของเขาย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพตั้งแต่วินอายุ 8 ขวบ ถึงแม้จะบ้านหลังนี้จะเล็กแต่เมื่อครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากัน บ้านหลังนี้ก็จะเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่นเสมอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้เพียงแค่หนึ่งปี สิ่งเหล่านั้นเริ่มมลายหายไปพร้อมกับผู้เป็นพ่อที่จากไปอย่างกะทันหัน
เมื่อไม่มีพ่อซึ่งเป็นเสาหลักของครอบครัว ชีวิตของแม่และลูกชายที่ยังเล็ก จึงเปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ หนี้สินที่ต้องชำระจากบัตรเครดิต รวมถึงค่าผ่อนบ้านแต่ละเดือนที่ต้องจ่ายกับธนาคาร ค่ากินค่าอยู่ ค่าใช้จ่ายของครอบครัว ภาระทุกสิ่งทุกอย่างตกมาอยู่กับผู้เป็นแม่ แม่ต้องออกไปทำงานอย่างหนัก เพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัวและรักษาบ้านหลังนี้เอาไว้
"แม่ทำอะไรน่ะ ไม่ต้องทำเลย เดี๋ยววินทำเองครับ" วินที่เห็นแม่กำลังถูบ้านอยู่ รีบวิ่งไปแย่งไม้ถูพื้นจากมือของแม่มา
"งั้นแม่ไปเตรียมข้าวให้ลูกดีกว่า หิวหรือยังเอ่ย?"
"ครับผม หิวไส้กิ่วแล้ว วันนี้แม่เอากับข้าวอะไรมาบ้าง" ถึงวินจะกินข้าวกับแจ็กมาแล้ว แต่เขาอยากกินอาหารฝีมือแม่อยู่ดี และอยากใช้เวลากับแม่ให้มากที่สุดด้วย
"มีผัดสะตอกุ้ง กับแกงจืดกะหล่ำปลียัดไส้หมูสับ ลูกจะให้ทอดไข่ด้วยไหม?"
"เอาครับ ขอไข่เจียวนะครับ ทอด 3 ฟองเลยนะ แม่จะได้กินด้วย"
ต่อก ต่อก ต่อก ฟู่ ฟู่ แม่เริ่มลงมือทอดไข่เจียวและอุ่นกับข้าว
"วันนี้ลูกดูอารมณ์ดีนะ มีเรื่องอะไรดีๆ รึไง"
"อ๋อ ก็นิดหน่อยครับ" วินยิ้มตอบแม่เบาๆ และถูพื้นบ้านไปด้วย
"หรือว่า… มีแฟนแล้วสินะ"
"...." วินทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่แม่ทันที
"เฮ้อ ในที่สุดลูกแม่ก็จะได้ออกไปเที่ยวเล่น เหมือนเด็กทั่วไปสักที วันๆ เอาแต่ทำงาน เวลาว่างก็อ่านหนังสืออย่างเดียว"
"มีที่ไหนเล่า บ้าแล้ว ผมจะมีแฟนไปทำไมล่ะครับ เปลืองเงินจะตาย ไม่เอาด้วยหรอก อุตส่าห์ทำงานเหนื่อยยากแทบแย่ จะให้เอามาเลี้ยงสาวหมดตัวเนี่ย ผมไม่เอาเด็ดขาด" วินส่ายหัวแล้วก้มหน้าถูพื้นต่อ
"โธ่~ ลูกก็ เลี้ยงนิดเลี้ยงหน่อยจะเป็นไรไป"
"แม่ไม่รู้จักวัยรุ่นสมัยนี้ซะแล้ว แค่ไปห้าง ดูหนัง กินข้าว ก็หมดเป็นพันแล้วนะครับ แล้วยิ่งไปเดตละก็ ผู้ชายไม่เป็นคนออกเงินทุกอย่าง มันก็ดูไม่ดีอีก เดี๋ยวก็โดนหาว่าไม่ใช่สุภาพบุรุษน่ะสิ ครั้นจะให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายออก ผมก็ยิ่งไม่ชอบแบบนั้นเข้าไปใหญ่ สรุปคือ… เอาไว้ผมรวยเมื่อไร ค่อยคิดเรื่องแฟนละกันครับ"
ตอนนี้แม่เอาไข่เจียวมาตั้งที่โต๊ะกินข้าว ตักข้าวใส่จาน จัดสำรับบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว
"มาๆ กินข้าวกันเถอะ"
วินถูบ้านเสร็จสองรอบ เอาอุปกรณ์ไปเก็บและเดินมาทำท่าจะลงนั่งกับแม่ แม่พูดขึ้นอย่างเร็วว่า
"ไปล้างมือก่อน!"
วินชะงัก แล้วรีบเดินไปห้องน้ำและล้างมืออย่างเรียบร้อย เดินออกมาจากห้องน้ำโดยชูมือทั้งสองข้างขึ้นระดับสายตา หันหลังมือไปข้างหน้าเหมือนหมอเตรียมผ่าตัด และเดินมานั่งลงที่โต๊ะญี่ปุ่นอีกครั้ง
"....."
"เมส!" (เสียงหมอขอมีดผ่าตัด)
"ดู๊ดู ลูกชายแม่ ความกวนอารมณ์นี้ลูกได้มาจากใครน้า"
"จะได้มาจากใครล่ะ ก็ได้มาจากพ่อ--"
"...." วินหยุดปากตัวเองไม่ทัน และคิดในใจว่า 'ไม่น่าพูดเลยตู'
"...นั่นสินะ ...พ่อลูกก็ขี้เล่นแบบนี้แหละ..." แม่ตักข้าวเข้าปาก และเคี้ยวโดยไม่สนใจโลก แผ่บรรยากาศเศร้าหมองเย็นชาออกมาเต็มที่ จนวินรู้สึกหนาวสั่นตามไปด้วย เขาจึงกินข้าวบ้าง
"อื้อหื้อ! ผัดสะตอกุ้งอร่อยสุดๆ ฝีมือของแม่นี้ยังกับเชฟมือหนึ่งแน่ะ!"
"นั่นป้าเอียดทำ ไม่ใช่แม่"
"...."
วินรีบตักน้ำซุปแกงจืดกิน ซู้ด~~! "ฮ้าา ชื่นใจยิ่งนัก อร่อยเหมือนเดิมนะครับ แกงจืดถ้วยนี้"
"นั่นก็ป้าเอียดทำ"
"...."
"ตกลงนี่แม่เป็นแม่ครัวหรือเด็กเสิร์ฟครับ ไม่ทำกับข้าวสักอย่าง อ๊ะ หรือว่าเขาเห็นว่าหน้าตาสวย หุ่นยังกับนางแบบ เลยให้ย้ายตำแหน่งไปเสิร์ฟอาหารใช่ไหมล่า ใช่ปาว หือ อ่ะแน่ะๆๆ" วินพยายามอ้อนแม่สุดฤทธิ์ เพื่อทำให้แม่ยิ้ม
"จะบ้าเรอะ ลูกนี้บ๊องจริง สาวเสิร์ฟก็ต้องเป็นสาวสิ ใครจะให้แม่ครัวแก่ๆ ไปทำล่ะ วันนี้แม่ต้องไปทำเมนูอื่น เลยให้ป้าเอียดเป็นคนทำสองเมนูนี้" แม่ตอบวินแบบยิ้มเล็กน้อย วินเห็นแล้วจึงรู้เลยว่าตัวเองทำสำเสร็จแล้ว
"แม่เห็นลูกแบบนี้ ยังไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าในสมุดพก คุณครูจะเขียนว่า 'นายอาชวิน มีปัญหาในด้านมนุษย์สัมพันธ์ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูด และปฏิเสธการเข้าร่วมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นเสมอ' ทำไมอยู่ที่โรงเรียนถึงไม่ทำตัวเหมือนอยู่บ้านล่ะลูก"
"ก็… มัน… น่าเบื่อนี่ครับ เด็กส่วนใหญ่งี่เง่าทั้งนั้น ขี้นินทา ชอบจับกลุ่มและบังคับให้เพื่อนในกลุ่มเห็นด้วยกับตนเอง ผมโดนตัดสินจากสถานะทางสังคมไปเรียบร้อยแล้ว โดยคนที่ไม่แม้แต่จะเคยพูดคุยกับผมสักคำ แต่คิดเอาเองเลยว่าผมเป็นคนแบบไหนยังไง บ้านเราเป็นยังไง คนพวกนั้นผมไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยหรอกครับ เสียเวลาเปล่า" วินอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความน้อยใจ
"เพราะว่า… บ้านเราลำบาก… อย่างนั้นเหรอ" แม่ใช้คำว่า 'ลำบาก' เพราะเคยบอกวินไว้ว่าเกลียดคำว่า 'จน'
"...เอ่อ ...ช่างมันเถอะครับแม่ ที่โรงเรียนผมมีไอ้แจ็กเป็นเพื่อนคนเดียวก็พอแล้ว ปวดหัวกับมันจะตาย"
"วิน… แม่ขอโทษนะ ที่ทำให้ลูกต้องอายเพื่อน ต้องกลายเป็นเด็กมีปัญหาในสายตาคนอื่น" แม่พูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ
วินขยับเข้าไปนั่งใกล้และจับมือแม่ทันที "แม่! คิดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ ไม่จริงเลย ผมไม่เคยอายเลยครับ กลับกันซะอีก ผมภูมิใจในตัวแม่มาก แม่พยายามเลี้ยงผมอย่างดีที่สุดแล้วครับ ทุกวันนี้ผมก็มีความสุขดี ไม่ได้คิดว่าขาดเหลืออะไรเลย จะมีก็แต่ห่วงแม่ที่ทำงานหนักเกินไปเนี่ยแหละ"
วินมองหน้าแม่ สังเกตเห็นว่าแม่แค่น้ำตาซึม ไม่ได้ร้องออกมาแต่ไหล่ของแม่สั่นเล็กน้อยเหมือนพยายามจะอดกลั้นไม่ให้ร้องไห้ต่อหน้าลูก วินรู้เหตุผลที่แม่ทำแบบนี้ดี นั่นก็เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดเท่าที่เขารู้จักมา
"เฮ้อ! แม่นี่แย่จริง ดราม่าใส่ลูกอีกแล้ว" แม่กล่าว
"กินข้าวกันเถอะครับ กินกันๆ" วินตักกุ้งวางบนช้อนของแม่
...
พวกเขานั่งกินข้าวจนเสร็จเรียบร้อย และวินจัดการลงมือล้างจานทันที
"งั้นเดี๋ยวแม่ไปทำงานก่อนนะ โอ๊ะๆ ลืมไปว่ายังไม่ได้กินยาหลังอาหาร" แม่รื้อยาออกมาจากกระเป๋า แต่ละเม็ดหลากสีสันเหลือเกิน และเริ่มกินพวกมันทีละเม็ดสองเม็ด
วินที่ล้างจ้านอยู่ หันมาดูและพูดว่า "แม่! เมื่อไรแม่จะเลิกกินยาชุดแบบนี้ซะที มันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ"
อึก อึก อึก "ก็แม่กินแล้วหายนี่นา แถมถูกด้วย"
"ยาพวกนี้มันแรงมากน่ะสิ แม่ถึงหาย แต่มันไม่ดีต่อตับไตนะครับ ผมว่าแม่ไปหาหมอเถอะ ผมขอร้อง"
"แม่ไม่เป็นไรหรอกน่า ไปหาหมอแพงจะตาย แถมเสียเวลาอีกต่างหาก แม่ไม่อยากหยุดงาน" แม่เดินเข้ามากอดและหอมแก้มลูกชายหนึ่งฟอด "ขี้บ่นจังเลยนะ ลูกชายสุดหล่อของแม่ แม่ไปละ"
ก่อนที่แม่จะเดินพ้นประตูบ้าน แม่ตะโกนขึ้นมาว่า "วิน คืนนี้อากาศเย็นนะ เดี๋ยวออกไปทำงานอย่าลืมใส่เสื้อหนาๆ ล่ะ แล้วถ้าเลิกทำได้ก็ยิ่งดีนะ แม่ไม่ชอบเลย แม่อยากให้ลูกนอนอยู่บ้านมากกว่า"
"คร้าบๆ" วินตอบพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายแม่
...
นี่แหละครับแม่สุดที่รักของผม แม่ของผมชื่อ 'กาญ' อายุ 45 ปี ทำงานเป็นแม่ครัวในร้านอาหารเปิด 24 ชม. ในปั้มน้ำมันใหญ่ปากซอยมหาโรจน์แห่งนี้ ตั้งแต่พ่อไม่อยู่กับเรา จากที่แม่เป็นแม่บ้านคอยเลี้ยงดูผม และทำงานศิลปะที่ตนรัก แม่ก็ต้องผันตัวเอง ละทิ้งความฝัน และก้าวเข้าสู่การทำงานในฐานะลูกจ้างแบบสุดตัว ผมใช้คำว่า 'สุดตัว' เพราะแม่ทำงานหนักมาก หนึ่งวันของแม่เริ่มแบบนี้ครับ ตื่นตั้งแต่ตีสาม ไปตลาดซื้อวัตถุดิบด้วยตนเอง กลับมาทำกับข้าวที่ร้าน 8-10 เมนู แม่จะต้องเตรียมอาหารให้พร้อมสามช่วงเวลาด้วยกันคือ เช้าเจ็ดโมงหนึ่งชุด บ่ายสองหนึ่งชุด สองทุ่มอีกหนึ่งชุด และทั้งหมดที่ว่ามาในครัวของร้านมีพนักงานแค่สองคนนั้นก็คือ แม่กับป้าเอียดนั่นเอง ส่วนหน้าร้านมีพนักงานหญิงสามคน กับชายอีกสามคน ที่จะทำหน้าที่แคชเชียร์ เสิร์ฟ เก็บโต๊ะ ทำความสะอาด และส่งอาหารเดลิเวอรี่
ด้วยขนาดร้านที่ใหญ่โต โอ่โถง เมื่อเทียบกับพนักงานที่มีอยู่แล้ว ผมบอกได้เลยว่าทุกคนในร้านยุ่งกันชนิดสายตัวแทบขาด แต่กระนั้นแล้วแม่ก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะใช้เวลาอยู่กับผม เช่นเวลากินข้าว พวกเราจะกินด้วยกันทุกครั้งเท่าที่ทำได้ และผมรู้ว่าแม่ยุ่งแค่ไหนกับเรื่องงาน ถึงแม้ตอนนั้นผมจะอายุแค่ 9 ขวบ และรู้สึกเคว้งคว้าง ที่อยู่ๆ ก็ไม่มีพ่อ ไม่ได้เจอพ่ออีกแล้ว ผมก็อดทนที่จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าแม่ ไม่งอแง ไม่ทำตัวอ่อนแอให้แม่ต้องเป็นห่วง เพราะผมไม่อยากเป็นภาระของแม่ไปมากกว่าเดิม วันไหนหากไม่ได้ไปโรงเรียน ส่วนใหญ่ผมจะอ่านหนังสือ และเล่นคนเดียวอยู่ที่บ้านเสมอ จะไปหาแม่ที่ร้านบ้างเป็นครั้งคราวเพื่อกินข้าว หรือช่วยเด็ดพริก เด็ดกะเพรา ช่วยงานแม่เท่าที่เด็กจะทำไหว เมื่อเสร็จแล้วก็กลับบ้านเพื่อจะได้ไม่เป็นการรบกวนแม่มากเกินไป ผมคิดว่าตัวเองรับมือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับชีวิตได้ดีทีเดียวในฐานะที่เป็นเด็กอายุ 9 ขวบ
แต่จนแล้วจนรอด เหตุการณ์ที่ย้ำเตือนว่าผมก็ยังเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งอยู่ก็เกิดขึ้น ผมยังจำวันนั้นได้ดี เรื่องมันเกิดขึ้นขณะที่ผมกำลังเล่นตุ๊กตุ่นต่อสู้กันอยู่อย่างเมามันสนุกสนานที่บ้านเพียงลำพัง
...
"อะจ๊าก! เฟี้ยว! ฟ้าว! รับท่าไม้ตายของข้าไป! ย้าก! ชนะแล้ว! เย้…! นี่ดูสิครับ...!"
ผมที่เงยหน้าเปื้อนยิ้มขึ้นมา ได้หยุดชะงักและรู้สึกตัวว่าไม่มีใครอยู่ข้างๆ เรานี่นา... ตอนนี้ผมอยู่คนเดียวในบ้านที่เงียบเชียบ เงียบขนาดได้ยินเสียงของน็อตจากหน้าต่างดังเอี๊ยดอ๊าดอย่างแผ่วเบา ได้ยินเสียงใบไม้สั่นไหวเพราะแรงลม ได้ยินเสียงรถยนต์จากปากซอยที่ดังอยู่ไกลๆ ได้ยินเสียงทีวีจากบ้านใกล้ๆ ที่ดังอย่างจับใจความไม่ได้ ใช่ครับ ถึงผมจะยังเป็นเด็ก แต่ผมรู้ดีว่าโลกข้างนอกนั้นกว้างใหญ่ไพศาลขนาดไหน และนั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ จากข้างใน ความรู้สึกนี้มันบีบอัดแน่นถาโถมเข้ามายังหัวใจของผม แผ่ซ่านขึ้นมาถึงใบหน้า รู้สึกอึนๆ ที่ดวงตาอย่างบอกไม่ถูก จนหยดน้ำตาของผมร่วงเผาะออกมาเองโดยที่ไม่รู้ตัว เสมือนร่างกายบีบบังคับให้เด็กน้อยเก้าขวบคนหนึ่งต้องรู้จักกับคำว่า 'เหงา' เป็นครั้งแรกในชีวิต...
"ฮึก!"
"อือ อือ~!... อือๆๆ" ผมนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เพียงลำพัง
"แง แง แง~!"
"แง! แง~!" ผมร้องไห้ดังขึ้น ดังขึ้นทุกที
"อือ! ฮึก!" ผมพยายามเช็ดน้ำตาตัวเองให้หมดไป แต่น้ำตามันก็ไหลออกมาไม่หยุด
"แง แง~!... พ่อ… พ่อ~ครับ… พ่ออยู่ไหน… ผมคิดถึงพ่อ~!"
"พ่อ!! ฮึก! แง~! อ๊าาาาา!!"
ขณะที่ผมกำลังนั่งร้องไห้เสียใจอย่างหมดอาลัยตายยากอยู่นั้น ผมเหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งแอบยืนร้องไห้กระซิกๆ อยู่ที่ประตูบ้านผม จากนั้นเขาเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ ด้วยน้ำตาที่ไหลพรากกว่าเดิม เขาพยายามเอามือทั้งสองข้างปาดน้ำตาออก แต่เขาก็ไม่สามารถทำมันได้ เขาทิ้งตัวลงมากอดผมเอาไว้แน่นและพวกเราก็ร้องไห้ไปด้วยกัน
"แง แง แง~! อือ อือ~! แง~!"
ผมจำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกชายร้านก๋วยเตี๋ยวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม พวกเราไม่เคยคุยกัน ไม่เคยเล่นด้วยกันมาก่อน แต่ช่วงเวลาที่เค้าเข้ามากอดผมเอาไว้นั้น หัวใจของผมที่บางเบาและหนาวเหน็บจากความรู้สึกโดดเดี่ยว มันค่อยๆ อบอุ่นขึ้นมาทีละนิด
และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา เขาก็กลายเป็นเพื่อนแท้เพียงคนเดียวของผม...


"อื๋อ?... ฮ้าว~~~ กี่โมงละเนี่ย งึมๆ บ่ายสองครึ่งเหรอ"
ผมหยิบมือถือขึ้นมาทันทีเพื่อจะเช็คตลาดประมูล อยากรู้ตอนนี้มันได้ยอดเท่าไรแล้ว แต่ก็หยุดและนึกขึ้นได้ว่า
"เออ แจ็กมันบอกให้มาลุ้นด้วยกันตอนสุดท้ายนี่หว่า อืมๆ รอก็ได้"
ผมที่นอนกลิ้งเกลือกไปมาบนเตียง นอนคิดอะไรนู้นนี้นั่นไปเรื่อยเปื่อย…
อ๊ะ ก่อนอื่นเลย ผมขอเล่าก่อนนะครับว่าทำไมผมถึงเพิ่งจะมาตื่นเอาบ่ายสองโมง เหตุการณ์เมื่อคืนมันเป็นแบบนี้ครับ
....
หลังจากแม่ของผมออกไปทำกับข้าวรอบดึกที่ร้านอาหาร ผมก็อาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวไปทำงานรอบดึกเช่นกัน
ใช่ครับ คุณฟังไม่ผิดหรอก ผมกำลังจะออกไปทำงาน งานที่เด็กหนุ่มอายุ 18 จะทำได้ ก็เป็นงานพาร์ทไทม์เนี่ยละครับ ผมจะเล่าตารางการทำงานช่วงนี้ของผมให้ทุกคนได้ฟังกันนะครับ
เริ่มจาก 20.00 น. ผมจะออกไปทำงานติดป้ายหาเสียงเลือกตั้ง รายละเอียดการทำงานก็คือ พวกเราจะแบ่งเป็นทีมๆ ละ 4 คน ต่อรถกระบะหนึ่งคัน ที่ขนแผ่นป้ายไวนิลกรอบไม้ขนาด 250*120 ซม. ของนักการเมืองที่จะลงเลือกตั้งที่จะถึงนี้ แต่ละทีมจะแบ่งพื้นที่กระจายกันออกไปติดตามเสาไฟฟ้ารอบเมือง งานนี้ใช้แรงไม่เบา เพราะต้องขนแบกป้าย และออกแรงใช้คีมบิดลวดเพื่อผูกมัดป้ายให้แน่นหนา แต่เมื่อทำไปเรื่อยๆ ก็จะชินเอง ถึงจะหนักหน่อยในคืนที่ฝนตกก็เถอะ รายได้ต่อคืนคือ 300 บาท ผมจะเสร็จจากงานนี้ตอนประมาณตีสองครึ่งครับ
เมื่อกลับถึงบ้านผมจะหลับทันทีที่หัวถึงหมอน แล้วนาฬิกาปลุกจะดังขึ้นตอนตีห้าครึ่ง เพื่อปลุกให้ผมตื่นมาล้างหน้าล้างตา แปรงฟันและออกไปขายข้าวเหนียวหมูปิ้งต่อ ผมจะตั้งโต๊ะเล็กๆ วางขายอยู่เยื้องตรงทางเข้าปั้มปากซอยนั่นแหละครับ ข้าวเหนียวแม่จะนึ่งเตรียมเอาไว้ให้ ส่วนหมูเสียบไม้ ผมสั่งแบบสำเร็จรูปจากเจ้าดังอยุธยามาเตรียมไว้แล้วเช่นกัน ที่เหลือก็แค่ออกไปนั่งปิ้งไปหาวไป เตรียมแพ็คข้าวเหนียวใส่ถุง พร้อมขายแล้วครับ ทำแบบนี้ถึงจะได้กำไรน้อยหน่อย แต่ก็ไม่ต้องเสียเวลาเตรียมของมากมาย งานนี้ผมขายได้กำไรวันละ 200 บาท
และเมื่อถึงเวลา 8.30 น. ผมก็เก็บร้านและเข้าไปช่วยแม่ล้างจานที่ร้านในปั้มต่อ นี่คือเฉพาะช่วง ส-อ นะครับ ถ้าวันปกติผมก็จะใส่ชุดนักเรียนมาเลย และเลิกขายเร็วหน่อยเพื่อไปให้ทันโรงเรียนเข้าพอดี (แต่ส่วนใหญ่จะสาย)
เมื่อล้างจานที่กองเป็นภูเขาเสร็จแล้ว ผมก็จะกินข้าวเช้าพร้อมกับแม่และกลับบ้านมาอาบน้ำนอนต่อที่บ้าน จะอยู่ที่ช่วงประมาณ 10.00 น. และผมก็หลับยาวจนตื่นมาอีกทีตอนประมาณบ่ายสองครึ่งนี่ละครับ
"ฮึบ กินกล้วยดีกว่า รองท้องซะหน่อย… หึหึหึ เห็นกล้วยแล้วนึกถึงไอ้แจ็กแฮะ ขำเป็นบ้า 'สกิลแจกกล้วย' สกิลแบบนั้นยังใช้ประโยชน์ได้อีกนะเพื่อนตู ไม่ผิดหวังจริงๆ"
ง่ำ ง่ำ ขณะที่กินกล้วย ผมก็เปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเช็คข่าวสารอัพเดทไปด้วย เริ่มจากอ่านข่าวเศรษฐกิจบ้านเมืองที่น่าสนใจทั้งในประเทศและต่างประเทศแบบผ่านๆ เสร็จใน 5 นาที จากนั้นเปิดอ่านการ์ตูนที่อัพเดททั้งหมดเสร็จในครึ่งชั่วโมง
"ฮื้อ~! ตั้งแต่ One pierce กับ Solo Level จบอวสานไปแล้ว ไม่มีการ์ตูนอื่นเรื่องอื่นจะสนุกเทียบเท่าได้เลยแหะ"
เมื่อกินกล้วยเสร็จผมก็กินนมตามอีกหนึ่งแก้ว อึก อึก อึก และกดเปิดเพลงบรรเลงธีมแฟนตาซีขึ้นมาฟัง
"ติ่ง ติง ติ๊ง ติ่ง ติ๊ง ติง …"
"เช็คข่าวสารเกมต่างโลกดีกว่า ดูสิวันนี้มีกระทู้อะไรน่าสนใจบ้าง หือ? มีคนส่งข้อความมา"
[From น้ำ: เอ่อ..วิน ในกระทู้เมื่อคืนนั่น นายจริงๆ ใช่ไหมที่ค่าหัวหนึ่งล้านน่ะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? แถมเครื่องหมายรูปปีกนั้นมันสัญลักษณ์ของราชวงศ์คาเอลุม แสดงว่านั่นคือเควสพระราชาของจริงเหรอ? (ปล. เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้บอกเพื่อนๆ นะ และถึงฉันจะเพิ่งได้คุยกับนาย แต่ฉันเชื่อว่านายไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องชั่วร้ายได้)]
"ก็นะ… ลงรูปแบบนี้ คนที่รู้จักก็ต้องทักมาอยู่แล้ว ยังไงก็ตอบไปหน่อยดีกว่า"
[From วิน: ขอบใจนะน้ำที่เชื่อในตัวฉัน เอาไว้มีโอกาสจะเล่าให้ฟังนะ แต่ยังไงช่วงนี้คงไปปาร์ตี้กับพวกเธอไม่ได้แล้ว เพราะมันอันตรายมาก ขืนอยู่ด้วยกันพวกเธออาจพลอยโดนหางเลขไปด้วย]
"มีข้อความจากเรย์ด้วย อ้าว เป็นสติ๊กเกอร์เฉยๆ
(รูปการ์ตูนหมีตัวหนึ่งกำลังโอบไหล่ปลอบใจหมีอีกตัว)
"เรย์นี่ก็แอบมีมุมน่ารักดีแฮะ แสดงว่าเห็นกระทู้แล้วสิเนี่ย งั้นเราจะส่งสติ๊กเกอร์อะไรตอบดีหว่า… อันนี้… ไม่ดีๆ อันนี้ล่ะ… อืม อันนี้ละกัน"
(รูปหมีน่ารักยิ้มอ่อนและยกนิ้วโป้ง)
"โอเค มานั่งไล่อ่านกระทู้กัน [ศึกกิลด์วอร์ First Class] เงินรางวัลหนึ่งล้านดอลล่าร์ นี่มันสุดๆ เลย แต่สถานการณ์ของเราตอนนี้ จะไปเข้ากิลด์ใครได้ล่ะ คงได้แต่นั่งดูถ่ายทอดล่ะนะ ไว้ชวนแจ็กดูด้วยกันดีกว่า"
จากนั้นผมก็นั่งไล่อ่านกระทู้ฟรีเกือบทั้งหมด ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ผมบอกได้เลยว่ากระทู้ขอแรงรุมประชาทันฑ์ล่าค่าหัวผมนั้นฮอทเหลือเกิน ติดอันดับหนึ่งในห้ายอดฮิตประจำวันเลยทีเดียว เนื่องจากคำว่า 'เควสพระราชา' มันมีความหมายสำหรับเพลเยอร์มหาศาล ไม่ใช่แค่เรื่องเงินรางวัลเท่านั้น แต่มันการันตีค่าชื่อเสียงเพลเยอร์ได้ดีอีกด้วย
[ค่าชื่อเสียง: ในเกมต่างโลกคะแนนค่าชื่อเสียงสำคัญมาก ถ้าคุณมีค่าชื่อเสียงในเมืองนั้นมากพอ คุณอาจมีสิทธิ์ได้รับเควสระดับสูงจาก NPC ที่การันตีผลตอบแทนดีเยี่ยมมากตามไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นด้าน EXP หรือไอเท็ม ในทางกลับกันหากคุณมีค่าชื่อเสียงไม่พอ NPC บางคนอาจไม่คุยด้วยเลยก็มีเหมือนกัน เพลเยอร์ใหม่จึงต้องค่อยๆ สะสมค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อนึ่งคะแนนนั้นสามารถเพิ่มหรือลดได้ขึ้นอยู่ที่การกระทำของเพลเยอร์เอง]
"วิน~~~ว้อย ฉันมาแล้ว ตื่นอะยาง!" เสียงแจ็กดังมาจากหน้าประตูบ้าน
"โอ้ ตื่นแล้วเรอะ เอานี่ ฉันเอาก๋วยเตี๋ยวที่บ้านมาฝาก เล็ก ยำ กระดูกอ่อน พิเศษเพิ่มเกี๊ยวและหมูสับ"
"ขอบใจมาก กำลังหิวเลย" ผมรับก๋วยเตี๋ยวมาและเดินไปหยิบชามมาใส่ แจ็กกระโดดทิ้งตัวนอนลงที่เตียงแทนที่ผมทันที
"วิน หมดเวลาประมูลกี่โมงวะ"
"16.00 น. เป๊ะ เหลืออีก 10 นาที" ผมตอบแจ็กแล้วเอาโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กมาตั้ง เพื่อนั่งกินก๋วยเตี๋ยว
"คิกๆๆ" แจ็กนอนเล่นมือถือและหัวเราะออกมา
ซู้ดดด "ฮ่าห์! ก๋วยเตี๋ยวอร่อยเหมือนเดิมเลย ว่าแต่ขำอะไรวะ แชทกับสาวที่ไหนอีกล่ะ เดี๋ยวปั้ดฟ้องน้ำเลย"
"ไอ้นี่ ยังแซวไม่เลิกอีก ก็แชทกับน้ำเนี่ยแหละ"
"ฮั่นแน่! มิน่าละยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว ไหนคุยไรกันเอามาดูดิ" ผมทำท่าจะคว้ามือถือแจ็กมาดู แต่มันลุกขยับหนีอย่างไวเลย
"ไม่ให้เฟ้ย เขินตายชัก ไม่มีไรหรอกน่า คุยไร้สาระไปเรื่อย เออว่าแต่ เหมือนน้ำจะเห็นกระทู้นายด้วยแน่ะ เห็นถามมาว่าฉันเห็นรึยัง แล้วมีอะไรอีกนะ เอ่อ… อ๋อ! พวกสาวๆ อยากชวนพวกเราไปปาร์ตี้ด้วยกันอีก"
"แล้วนายตอบไปว่าไง"
"ฉันบอกว่า เห็นกระทู้แล้ว ส่วนเรื่องปาร์ตี้เดี๋ยวขอถามนายก่อน"
"อืม ดีแล้วๆ ช่วงนี้คงต้องห่างกับพวกเธอสักพัก ไม่งั้นพวกเธอจะโดนหาว่าสมรู้ร่วมคิดกับเราไปด้วย"
"แต่… พวกเธออาจยินดีก็ได้นา"
"อย่าเลย ต้องสู้กับเพลเยอร์ แถมเผลอๆ ต้องสู้กับทหารประจำเมืองอีก โดนจับได้ละก็รับรองว่าค่าชื่อเสียงร่วงกราวแน่นอน เอาไว้เคลียร์เรื่องนี้ให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน"
"โอเคๆ งั้นฉันตอบน้ำไปตามนั้นละกัน"
...
เมื่อวินกินก๋วยเตี๋ยวหมดชาม ก็ได้เวลาบ่ายสี่โมงพอดิบพอดี
"แจ็กมาเถอะ ถึงเวลาระทึกใจแล้ว" แจ็กรีบตะกุยตะกายคลานจากเตียงลงมาอยู่ด้านหลังวินอย่างรวดเร็ว
"นายกะว่าจะได้สักเท่าไร?" แจ็กถาม
"อืมม์… ถ้าได้สัก 80,000 บาทละก็แจ๋วเลยล่ะ"
"แปดหมื่นเลยเรอะ?! ชีวิตนี้ฉันไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนั้นเลย ว๊าก- ตื่นเต้นแทนนายว่ะ" แจ็กเอามือมาบีบไหล่ผม
"ไอ้บ้า นายตื่นเต้นแทนตัวเองด้วยเลยก็ได้ ฉันตั้งใจจะหาจนกว่าพวกเราจะซื้อเครื่อง VR ได้สองเครื่องนั่นแหละ นี่ก็ถือเป็นเงินของนายครึ่งหนึ่ง พวกเราฝ่าฟันมาด้วยกันนี่นา และจากที่เข้าเกมกับนายแค่ครั้งเดียว ฉันยิ่งมั่นใจเลยว่าพวกเราจะรวยไปกับเกมนี้แน่นอน"
"โอ้ววว นายนี่มันพูดให้ฉันคึกคักได้ทุกทีสิน่า รวยเลยเหรอวะ เป็นไปได้จริงดิ"
"เป็นไปได้อยู่แล้ว ฉันจะทำให้ได้ ฉันจะซื้อบ้านหลังนี้จากธนาคาร ฉันจะไม่ให้แม่ต้องลำบากทำงานหนักอีกต่อไป พอกันทีกับชีวิตที่แต่ละวันต้องวนเวียนกับการหาเงินแบบเดือนชนเดือน ฉันอยากให้แม่ได้ใช้ชีวิตแบบที่มีความสุขกว่านี้"
"โอเค ฉันเข้าใจนายแล้ว เอาเลย พวกเราจะรวยให้ได้ตั้งแต่ยังเด็กนี่ละ"
"งั้นฉันกดล่ะนะ" ผมกดเปิดแอพในมือถือ
[ตลาดประมูลAWO]
[สินค้าประมูลของท่านได้ถูกขายแล้วค่ะ]
[ท่านได้รับเงิน 1,020,000 G]
"1,020,000 G! เฮ้ย! ไอ้วิน ตีเป็นเงินบาทได้เท่าไรวะ?!" แจ็กตะโกนออกมาอย่างตกใจ
"หนึ่ง… แสน" ผมตอบอย่างตกตะลึงกับตัวเลขในหัวเช่นกัน
"122,400 บาท"
"โอ้ มาย ก๊อดดดดดด!! ว๊ากกกก!! แสนสอง!! บ้าไปแล้ว~!!" แจ็กดีใจจนสติหลุดวิ่งพล่านไปทั่วบ้าน
ผมเข่าอ่อนกับเงินมากมายที่ตัวเองได้รับ จนทรุดลงไปนั่งเอนหลังที่ข้างเตียง ผมมองตัวเลขในมือถืออีกครั้ง เอานิ้วชี้ไล่ดูทีละตัว หนึ่งแสนสองหมื่นจริงๆ "ฮ่ะ ฮ่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลย" ผมยิ้มกว้างเงยหน้ามองเพดานบ้าน พลันนึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่คุ้มครองและช่วยดลบันดาลให้ได้รับพรเช่นนี้
"ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า!!" แจ็กยังหัวเราะลั่นอยู่ และวิ่งมาจับมือขวาของผมชูขึ้นฟ้า "ไชโย!! ไอ้วินเพื่อนผมคือผู้ชนะครับ!! ฮ่ะฮ่าฮ่า โอยหัวเราะจนเหนื่อย ขอไปหยิบน้ำอัดลมกินแป๊บ"
"ในตู้เย็นไม่มีว่ะ ไปซื้อที่ปั้มปากซอยดีกว่า ฉันจะไปซื้ออย่างอื่นพอดีเลย แล้วเดี๋ยวฉันต้องกลับมาทำงานแปลเอกสารให้เสร็จอีกด้วย"
"โห ไอ้วิน นายจะกลับเข้าสู่ชีวิตจริงเร็วไปไหนฟะ นี่เพิ่งได้เงินก้อนโตมานะ มันต้องฉลองกันเซ่"
"เออ ฉันก็ดีใจอยู่แล้วเว้ย ...ดีใจจริงๆ แต่เป้าหมายพวกเราไม่ใช่แค่นี้นี่หว่า ขั้นแรกคือเก็บให้ได้สองแสนนะ VR สองเครื่องไง"
"โอเคๆ ป่ะ ไปกัน ตะโกนจนคอแห้งละ"
...
ผมนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เวสป้าคันเก่าของแจ็กไปที่ปั้มปากซอย เมื่อไปถึงพวกเราก็เดินเข้าร้านสะดวกซื้อ แจ็กบอกว่าขอเวลาซื้อของแป๊บ เห็นบอกว่าจะมาจัดงานฉลองเล็กๆ กัน ผมซื้อของใช้ในบ้านเสร็จจึงเดินออกมานั่งรอที่ม้านั่งหน้าร้านเพื่อเช็ครายละเอียดงานที่จะต้องแปลในวันนี้ งานที่ว่านี้คืองานแปลเอกสารงานวิจัยของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งครับ งานนี้ผมได้มาเพราะศาสตราจารย์ของพ่อผม เป็นคนติดต่อเข้ามา บอกว่าอยากจะช่วยเหลือครอบครัวและนี่เป็นสิ่งหนึ่งที่พ่อเคยฝากฝังคนที่ทำงานเอาไว้ว่า 'เขาอยากให้ผมเก่งภาษาเหมือนกับตัวเขาซึ่งเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาภาษาศาสตร์ เขาเชื่อว่าผมมีพรสวรรค์ด้านนี้เช่นกัน'
บอกตามตรงว่าผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์รึเปล่านะ แต่ปัจจุบันผมพูดได้ 5 ภาษาแล้ว มีภาษาไทย จีนกลาง อังกฤษ อาหรับและสเปน ถ้าคนทั่วไปรู้เรื่องนี้เขาก็คงคิดว่าเด็กอายุ 18 พูดได้หลายภาษาขนาดนี้ นี่มันอัจฉริยะแล้ว อะไรประมาณนั้นครับ แต่ผมไม่คิดแบบนั้นเลย ไม่เลยสักนิดเดียว เพราะสิ่งที่พ่อผมฝากฝังเอาไว้ให้กับศาสตราจารย์ ดูเหมือนท่านจะจริงจังเกินเหตุ จริงจังสุดๆ จริงจังขนาดที่ว่าส่งครูชั้นหนึ่งมาสอนพิเศษถึงที่บ้านเป็นเวลา 2 ชั่วโมงทุกวัน จ-ศ ส่วนช่วงวันหยุดก็ให้การบ้านไว้เยอะมาก พอสอนผมได้สักระยะหนึ่ง ก็บอกว่าให้ช่วยแปลงานให้หน่อย แล้วจะให้ค่าจ้าง ค่าขนม ผมก็อยากหาเงินช่วยแม่ด้วยอีกแรงหนึ่งอยู่แล้ว เลยมุมานะเรียนเต็มที่ เพื่อให้แม่สบายใจ และเมื่อได้เงินจากการแปลเอกสารทีละห้าสิบบาท หรือหนึ่งร้อยบาท เมื่อผมเอาไปให้แม่ แม่ก็ยิ้มหน้าบาน กอดผมและชมเชยว่า 'เก่งมากลูก เก่งเหมือนพ่อเลย'
งานแปลเอกสารนี้ ผมใช้เวลาทำประมาณวันละ 3 ชั่วโมง ได้เงินต่อเดือนเฉลี่ยแล้ว 12,000 - 15,000 บาท ผมอยากทำมากกว่านี้ ผมชอบแปลภาษาเพราะมันสนุกเหมือนกับได้ไขปริศนารหัสลับอะไรสักอย่าง แต่ดูเหมือนว่าศาสตราจารย์จะไม่อยากให้ผมหมกมุ่นกับมันทั้งวัน เลยส่งงานมาให้ปริมาณแค่นี้ในแต่ละเดือน
ในหนึ่งอาทิตย์จะมีหนึ่งวันที่ศาสตราจารย์จะเป็นคนมาสอนด้วยตัวเอง ผมจะชอบคลาสสอนของท่านเป็นพิเศษ ท่านเป็นคนแก่อายุ 60 ที่เฟี๊ยวมาก รูปร่างของท่านอ้วนล่ำเหมือนหมีน่ากอดตัวโต ไว้ผมทรงอันเดอร์คัทเปิดข้างแต่ด้านบนยาวและรวบมัดไว้ดานบน ผมของท่านหงอกแซมขึ้นเกือบทั้งหัว เวลาที่เจอผม ท่านจะมีรอยยิ้มให้เสมอ ศาสตราจารย์จะเรียกตัวเองว่าปู่และเรียกผมว่าหลาน ท่านเป็นคนที่ตลกโปกฮา แต่แฝงไว้ด้วยบารมีที่น่าเคารพอย่างล้นเหลือ ศาสตราจารย์จะไม่เชิงสอนแบบวิชาการ แต่จะมาเล่าเรื่องสนุกของภาษา ความลี้ลับของภาษาโบราณที่สูญหาย ปรัชญาการใช้ชีวิตที่มาพร้อมกับความหมายของตัวอักษร
ศาสตราจารย์ช่วยให้ชีวิตของเด็กคนหนึ่งอยู่กับร่องกับรอยมากขึ้น พูดได้เต็มปากว่าถ้าไม่ได้ท่าน ชีวิตผมคงหลงทางไปอีกไกลแน่นอน มีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมจำได้ไม่ลืมเลย เรื่องมันเกิดขึ้นหลังช่วงเวลาที่พ่อจากไปได้ประมาณครึ่งปี ขณะที่ผมนั่งเรียนคลาสสอนภาษาพิเศษอย่างเซื่องซึม เป็นวันที่ผมเหนื่อยใจและหดหู่กับชีวิตรอบตัวเป็นอย่างมาก เหมือนศาสตราจารย์จะสังเกตได้ เพราะท่านหยุดสอนกะทันหัน แล้วเดินมานั่งข้างๆ ผม
"วิน หลานเป็นอะไรรึเปล่าวันนี้ เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนงั้นเหรอ?"
"...."
"คือวันนี้… เพื่อนที่โรงเรียน… กลุ่มที่เล่นด้วยกันตลอด จู่ๆ พวกเขาก็ตีตัวออกห่างไปนะครับ พอผมเข้าไปจะเล่นด้วย ทุกคนก็พากันวิ่งหนี… ไม่รู้ว่าทุกคนรู้เรื่องที่บ้านผมได้ยังไง แต่ตอนนี้ทุกคนรู้หมดแล้ว พอเห็นว่าบ้านผมจน ผมไม่มีพ่อ ทุกคนก็กระจัดกระจายหนีหายไปหมดเลย
"อ้าว แล้วเพื่อนชื่อแจ็กที่เคยเล่าให้ฟังล่ะ แจ็กก็หนีด้วยเหรอ"
"เปล่าครับ แจ็กอยู่คนละโรงเรียนกัน…" พอเล่าถึงตอนนี้ ผมก็ทนไม่ไหว น้ำตาก็เริ่มพรั่งพรูออกมา...
"ฮึก ฮือ! ทำไมครับ ทำไมผมถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ ทั้งๆ ที่อายุ 11 ขวบเท่ากัน แต่ทำไมมีแต่ผมคนเดียวที่ไม่เหมือนกับเด็กอายุ 11 ขวบคนอื่นๆ! ฮึก อือ…!"
"ดูสิ ผมร้องไห้อีกแล้ว ถึงผมจะทำตัวเก่งแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเด็กอยู่ดี เกือบทุกวันที่ผมตื่นมาลำพังในบ้าน ผมจะพบว่าตัวเองตื่นมาทั้งน้ำตา ผมเคยมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ผมอยากจะเข้มแข็งครับ อยากจะเป็นลูกผู้ชายที่เข้มแข็ง ไม่ร้องไห้ให้กับเรื่องจิ๊บจ๊อยแบบนี้...!!" ผมเอามือทุบโต๊ะ ปัง! และฝุบหน้าลงไปร้องไห้ อือ…! ฮือ! อา...
"ถึงจะร้องไห้ไป ก็ไม่มีใครมาช่วยหรอกนะ"
ผมตกใจเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่ดุของท่าน และรีบเงยหน้าขึ้นมามองศาสตราจารย์ทันที ท่านมองตาของผมกลับด้วยแววตาที่อ่อนโยน เอามือจับไหล่ผมและพูดต่อว่า
"อย่าให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอได้ง่ายๆ ไม่งั้นจะถูกเอาเปรียบก่อนได้รับความสงสาร... และที่สำคัญปู่ขอให้หลาน
"จงอย่ากลัวที่จะแตกต่างจากผู้อื่น
เพราะสิ่งนี้แหละมันจะเป็นอาวุธของเราในวันหนึ่ง"
"อา…วุธ..." ผมทวนคำอย่างแผ่วเบา ศาสตราจารย์พยักหน้ารับและพูดต่อว่า
"อย่าไปคิดว่าขณะนี้เป็นช่วงเวลาวิกฤตกาล จงคิดซะว่าเวลาแห่งความทุกข์นี่แหละคือโอกาส... โอกาสที่จะขัดเกลาจิตใจให้เข้มแข็งขึ้น เข้มแข็งมากพอที่จะมีชีวิตอยู่โดยที่สามารถแยกตัวออกจากกลุ่มได้"
"...หากทำได้ละก็ จะทำให้เราเข้มแข็งขึ้นได้โดยที่ไม่ต้องร้องไห้ และคนที่สามารถทำได้แบบนี้..."
"นั่นคือลูกผู้ชายที่แท้จริงอย่างแน่นอน"
"...."
เหมือนศาสตราจารย์ช่วยคลี่คลายปัญหาปมในใจของผม ทำให้ผมได้เห็นทางเดินของตัวเองชัดขึ้น ผมคิดในใจตอนนั้นว่า 'ผมจะต้องเข้มแข็งขึ้นให้ได้' และจากนั้นท่านก็ช่วยคลายปมปัญหาอีกข้อหนึ่งให้กับผมด้วย โดยการยื่นแผ่นกระดาษที่มีตัวหนังสือจีนรูปกาน้ำชามาให้ผม
"วิน รู้ไหมว่าคำนี้มีความหมายว่าอะไร?"
"...ไม่ครับ เกี่ยวกับค้าขายรึเปล่า" ผมเอามือเช็ดน้ำตา
"เปล่าเลย คำนี้อ่านว่า 'สี่ชี่หม่านถาง' 'ความสุขที่อบอวลไปทั่วบ้าน'" ท่านอธิบายต่ออีกว่า
"อักษรมงคลภาพนี้เป็นลักษณะการออกแบบด้วยการสร้างสรรค์พิเศษให้กลายเป็นอักษรศิลปะรูปภาพ 'กาน้ำชา' เพราะกาน้ำชาถือเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในทุกๆ งานมงคลของจีนนั่นเอง
ตรงฝาปิดกาน้ำอ่านว่า (สี่) แปลว่า ยินดี, เรื่องมงคล
ตรงส่วนหูจับอ่านว่า (ชี่) แปลว่า อากาศ, บรรยากาศ
ตรงส่วนปากกาน้ำชาอ่านว่า (หม่าน) แปลว่า เต็ม, อบอวลทั่วบริเวณ
ตรงส่วนด้านล่างกาน้ำชาอ่านว่า (ถัง) แปลว่า ห้องโถง, ห้องด้านใน
คำทั้งสี่รวมกันจึงหมายถึงกิริยาท่าทางที่แสดงออกถึงความดีอกดีใจหรือบรรยากาศแห่งความยินดีปรีดาที่อบอวลไปทั่วทั้งบ้าน เพื่อแสดงความยินดีกับทุกคนเนื่องจากเป็นวันแห่งมงคล เช่น วันรวมญาติ วันฉลองปีใหม่ ฯลฯ"
"ความสุขที่อบอวลไปทั่วบ้านงั้นเหรอครับ ถ้าบ้านผมตอนนี้เป็นแบบนั้นก็ดีสิ" ผมพูดด้วยท่าทางหงอยๆ
"หลานก็ทำให้เป็นแบบนั้นสิ"
"อะไรนะครับ"
ศาสตราจารย์เอามือมาลูบหัวผมและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นจริงจัง
"ตอนนี้เมื่อพ่อไม่อยู่ ชีวิตของหลานไม่สมบูรณ์อีกต่อไป หลานต้องยอมรับความจริงข้อนี้ให้ได้ และถึงแม้ว่าหลานจะยังเป็นเด็ก แต่ก็คือผู้ชายคนเดียวของบ้าน หลานต้องเป็นเสาหลักของครอบครัว เมื่อแม่กลับมาถึงบ้าน หลานลองเข้าไปกอดแม่ด้วยรอยยิ้ม เอาน้ำให้แม่กิน แล้วถามแม่ว่า 'เหนื่อยไหม' แค่นี้ก็ช่วยเติมพลังใจให้แม่พร้อมสู้งานหนักในวันต่อไปได้แล้ว การที่กลับมาบ้านเจอลูกชายที่รักและคิดถึงมาทั้งวัน ยิ้มให้อย่างร่าเริง แค่นี้แม่ของเธอก็มีความสุขแล้วละ ทำบ้านหลังนี้ให้อบอวลไปด้วยความสุขไงล่ะ"
คำที่ท่านพูดเหมือนเป็นคำตอบที่เฉลยคำถามในหัวของผมจนหมดสิ้น เพราะที่โรงเรียนผมโดนเพื่อนทิ้ง เพื่อนๆ เอาแต่จับกลุ่มนินทาและทำตัวห่างเหินกับผม ไม่เล่นไม่คุยกันเหมือนเดิม พอกลับมาบ้านก็ไม่เจอใคร แม่ก็เอาแต่ทำงาน ผมเข้าใจในเหตุผลแหละว่าทำไม แต่ด้วยความเป็นเด็ก ความน้อยใจมันก็ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ทีละน้อย จนเกิดเป็นคำถามในใจว่า 'แม่ไม่คิดถึงเราบ้างเลยเหรอ? แม่รักเราน้อยลงใช่ไหม?' แต่เมื่อได้ยินคำที่ศาสตราจารย์พูด ผมถึงได้ตระหนักว่า
'นั่นสินะ แม่ก็คิดถึงเราเหมือนกันนี่นา'
....
ผมนึกขอบคุณศาสตราจารย์เสมอในทุกสิ่งที่ท่านสอน ถึงแม้ว่าช่วงสามปีมานี้จะไม่ได้เจอท่านเลย เพราะบอกว่าต้องไปทำงานวิจัยสำคัญที่ต่างประเทศเมลไปก็ไม่เคยตอบ ถามกับพี่ที่ส่งงานมาให้แปล เค้าก็ตอบแค่ว่า 'ท่านสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง อีกสักพักก็กลับมาไทยแล้วละ'
"แล้วสักพักที่ว่าเมื่อไรล่ะเนี่ย? อยากรู้จังว่าศาสตราจารย์ไปทำงานอะไร"
ขณะที่ผมเปิดโทรศัพท์มือถือดูอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงของรถพยาบาล วี้หว่อ วี้หว่อ ดังมาแต่ไกล และขับเลี้ยวเข้ามาในปั้มและไปจอดที่หน้าร้านอาหารที่แม่ทำงานอยู่ ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมภาวนาขอให้อย่าเป็นเหมือนที่ผมคิดเลยเถอะ และพร้อมกันนั้นเสียงมือถือของผมก็ดังขึ้น
ตรู๊ด~~~!
[ป้าเอียดโทรเข้า]
บิ๊บ "ฮะ..ฮัลโหลครับ ป้าเอียด"
"วิน! แม่กาญล้มลงน่ะลูก ตอนนี้รถพยาบาลมารับแล้ว ลูกอยู่ไหนตอนนี้?!"


"พวกเราจะเข้าไปทางแม่น้ำ" วินพูด
"หา?! จะว่ายข้ามแม่น้ำที่ยาวตั้งครึ่งกิโลเนี่ยนะ จะไหวเหรอวะ" แจ็กที่ขับมอเตอร์ไซค์อยู่หันหน้ามาถาม
"ถ้าจะว่ายข้ามละก็ ไหวหรือเปล่านั่นอีกเรื่อง แต่มันอันตรายเกินไป แถมมีเปอร์เซ็นต์ถูกจับได้สูงมาก"
"อ้าว แล้วมันยังไง?"
พวกเขาขับมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำด้านหลังคฤหาสน์ วินบอก
แจ็กว่า "จอดบนสะพานเลยเพื่อน เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง"
แท่กๆๆ พรึ่บ พวกเขาเดินลงจากรถ มาเกาะที่ขอบสะพาน
"พวกเราจะว่ายน้ำเลียบริมข้างกำแพงไปจนถึงท่าเรือด้านหลัง จากนั้นก็แอบย่องผ่านบ้านพักคนงาน และเลยเข้าไปโกดังบันเทิงเริงใจนั่น นอนเล่นเกมสักหนึ่งวัน จากนั้นก็กลับบ้านทางเดิม"
"อ้อ~ ทำแบบนี้นี่เอง"
วินพูดต่ออีกว่า"ระยะทางใกล้เคียงกัน แต่แบบนี้เราสามารถเกาะพักได้หากเหนื่อยขึ้นมา วิธีนี้จะสำเร็จได้เพราะพวกเรารู้ว่าจะมีงานเลี้ยงคืนนี้ เจ้านายก็ไม่อยู่ คนที่ดูกล้องวงจรปิดจะต้องดูไม่ละเอียดแน่นอน แต่ยังไงเราก็ต้องสังเกตมุมกล้องและหลบเอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องหมาถึงจะน่าสงสาร แต่พวกเราคงต้องวางยานอนหลับให้มันกินสักหน่อยแล้วละ"
"สงสารเรอะ? สงสารพวกเราเหอะ ถ้าถูกมันขยำอ่ะ ดุหยั่งหมา! ฮื้อ...! ก็มันหมานี่หว่า มึนไปหมดแล้วตู"
"ไอ้วิน แล้วที่นายบอกว่าฉันจะไม่ชอบล่ะ หมายถึงอะไรฟะ" แจ็กถามต่อ
"จะอะไรล่ะ ลมพัดเย็นยะเยือกขนาดนี้ แถมนายดูสภาพตัวเองสิ นายใส่เสื้อสองชั้น สวมผ้าพันคออีก อุณหภูมิตอนนี้ก็…" วินควักมือถือออกมาดู "กรุงเทพวันนี้ 13 องศาเซลเซียส ก็นี่มันวันคริสต์มาสอีฟนี่นะ"
"เออว่ะ! เฮ้ยยย! ไอ้วิน นายจะชวนฉันว่ายน้ำไปจริงดิ?" แจ็กตะโกนอย่างตกใจ
"แล้วที่สำคัญ ฉันมีเว็ทสูทตัวเดียว คงจะพอกันหนาวได้บ้างอยู่หรอก ดังนั้น..." วินเอามือตบไหล่แจ็ก ปั่บๆ "สู้ ๆ นะเพื่อน"
"...."
"ม่ายยยยยยย!!" แจ็กร้องโอดครวญเต้นเร้าๆ อยู่บนสะพาน
...
ตกกลางดึก เวลา 21.00 น.
วินกับแจ็กซึ่งเตรียมของทุกอย่างไว้พร้อมก็เริ่มลงมือปฏิบัติการ 'แข็งไปต่างโลก' ซึ่งชื่อนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมาย แต่แจ็กบอกว่าพอมีชื่อแล้วมันฮึกเหิมดี
เริ่มต้นที่พวกเขาขับรถมาข้างกำแพง ยืนคุยกันไม่นาน เสียงสุนัขพันธุ์ร็อตไวเลอร์ก็ดังขึ้นจากอีกฟากกำแพง พวกมันช่างจมูกดีเสียนี่กระไร วินกับแจ็กที่ยืนหันหลังพิงกำแพงอยู่โยนเนื้อข้ามรั้วไฟฟ้าเข้าไปในบ้าน แป๊บเดียวเสียงเห่าเงียบไป มีเสียงขย้ำเนื้อผสมยานอนหลับแทน งั่มๆๆ
พวกเขาไม่ต้องรอให้มันหลับ เพราะมันอาจไม่หลับก็เป็นได้ แต่ขอแค่ง่วงซึมก็คิดว่าเพียงพอแล้วและที่สำคัญเวลาไม่คอยท่าอีกด้วย จึงรีบบึ่งรถไปที่สะพานทันที
"เอาล่ะ ไม่มีรถผ่านแล้ว ตอนนี้เลย!" วินกับแจ็กกระโดดลงน้ำเสียงดัง ตูม! ซ่า~!
"ฮ่าห์! น้ำโคตรเย็น! แจ็กเป็นไงบ้างวะ?!"
"โอะ.. โอเค.. แต่.. นะ.. หนาว...หนาวฉิบ.. หาย.. เลยว้อ..ย" แจ็กตอบเสียงสั่นฟันกระทบกันดัง กึกๆๆ
วินใส่เว็ทสูท ส่วนแจ็กใส่ชุดว่ายน้ำแบบแขนกับขายาว พวกเขาทั้งคู่ใส่เสื้อชูชีพสีเข้มอีกชั้นหนึ่ง แล้วก็ห่วงยางติดผ้าใบเอาใส่เป้ของทั้งคู่ใส่มาด้วย โดยผูกเชือกลากลอยน้ำตามมา
จ๋อมแจ๋ม ซ่า~ ซ่า~
"คิดถูกแฮะ ที่ใส่เสื้อชูชีพมา ว่ายเองเหนื่อยกว่านี้แหง"
"รีบ.. จ้วงเหอะ.. ไม่.. ไหว.. แล้ว.." แจ็กพูดเสร็จก็รีบว่ายไปทันที
...
"วิน เป็นไง..บ้าง โรคหอบ.. น่ะ กำเริบ..ไหม?"
"แฮ่กๆ นิดหน่อย.. ตะกี้สูดยาเข้าไปแล้ว.. ไม่เป็นไรแล้วละ น้ำเย็นจริงๆ พวกเราจะถึงแล้ว นายล่ะ.. เป็นไง กลัวรึเปล่า.. ปากสั่นเชียว"
"ไอ้..บ้า ยังจะมา.. เล่นมุกอีก"
จ๋อมแจ๋ม ซ่า~ ซ่า~ ซ่า~
เมื่อทั้งคู่มาถึงท่าเรือ ดูเหมือนหนทางจะราบรื่นกว่าที่คิด เพราะดูเหมือนทุกคนจะไปรวมตัวกันที่งานเลี้ยงวันเกิด ฉลองกันเฮฮาสุดเหวี่ยงเลย ได้ยินเสียงร้องเพลงดังมาถึงที่นี่เชียว
พวกเขารีบวิ่งแอบเข้าไปหลบในห้องเก็บของที่ท่าเรือ แจ็กเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนวินแค่ถอดเว็ทสูทออกก็เรียบร้อย เสื้อผ้าข้างในไม่เปียกเลยสักนิด ระหว่างที่แอบดูลู่ทาง วินกับแจ็กก็ซดน้ำซุบเกี๊ยวกุ้งร้อนๆ ที่เตรียมไว้ไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย
ซู๊ด~ ซู๊ด~ "ฮ้า! ค่อยยังชั่ว" แจ็กอุทานอย่างโล่งใจ
"แจ็ก ทางสะดวกว่ะ รีบไปเหอะ อย่างเร็วและเงียบเชียบ นายจำทางได้ใช่ไหม"
"ได้ๆ ไปกัน"
พวกเขาวิ่งแอบย่องไปอย่างเร็ว ผ่านบ้านพักคนงานหลังใหญ่ ที่มีแสงไฟหลากสีส่องวูบวาบออกมานอกหน้าต่าง และเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มกับเสียงเฮฮาปาร์ตี้เต้นกันเย้วๆ
'ขอโทษที่เข้าไปเป็น มะริ่งกิ่งก่อง สะระน๊องก่องแก่ง มะน่องมะแน่งมั๊บ ปะล่องป่องแป่ง ง้องแง้งง้องแง้ง ในชีวิตเธอ~ ปานเป็นผีบ้า เว้าหลาย กะเพราะเธอ ตั้งแต่น้อยจนใหญ่ กะพึ่ง สิเคยเจอมะล่องก่องแก่ง แท้หน้อใจอ้าย~'
"เอ้า เฮ! เฮ! เฮ!"
"โอ้โห้! ดูเพลงที่ร้องกันสิ เพลงเก่าโดนใจวัยโจ๋นี่นา คุณลุงคุณป้าแซ่บกันจริงจริ๊ง" แจ็กหันมาคุยกับวินขณะที่ก้มหน้างุด ๆ ย่องกันอยู่
"เออ ไปให้ถึงก่อนค่อยคุยกัน เร็วๆ เข้า"
แจ็กพาวินไปถึงโกดังบันเทิงเริงใจหลังนั้น ที่เขาปลดล็อคกลอนเอาไว้ ก่อนที่พวกเขาจะปีนลอดเข้าทางหน้าต่าง มองไปไกลๆ เห็นเจ้าสุนัขร็อตไวเลอร์สองตัว นอนหงายยิ้มหวานหลับสบายกันอยู่เชียว แสดงว่ายานอนหลับได้ผล
"เฮ้อ ถึงซะที" วินถอนหายใจอย่างโล่งอก
"แจ็ก ไอ้บ้า! นายจะเล่นคีบตุ๊กตาอะไรตอนนี้ฟะ" วินกล่าวเสียงดุเมื่อเห็นเพื่อนซนไปทั่ว
"ขอเล่นครั้งเดียวเอง ว่าแต่นายนั่นแหละ เบาเสียงหน่อยเหอะ" แจ็กเถียงกลับด้วยเสียงเบาๆ แหบๆ
"ครั้งเดียวพอนา"
วืด~ วื้ด~ แกร๊บ กึง~ ปุ้ง!
"เฮ้ย ได้ด้วยว่ะ แจ่มเลย" แจ็กหยิบตุ๊กตาขึ้นมาอย่างดีใจ"ตุ๊กตาแมวน่ารักดี ฉันจะเอาไปฝากน้ำ"
"นั่นแน่! ตกลงพวกนายมีซัมติงอะไรกันใช่ม่ะ?" วินแซว
"ซัมตงซัมติงอะไร ไม่มี๊" แจ็กเสียงสูงใส่
"...."
แจ็กเดินนำวินไปห้อง VR พวกเขาเข้าไปแล้วล็อกประตู โชคดีที่ห้องนี้รูดม่านสีดำสนิททุกหน้าต่างเอาไว้อยู่แล้ว แต่มันมืดมาก แจ็กเลยใช้มือถือเปิดไฟฉายส่องนำทางเดินเข้าไปยังสองเครื่องด้านในสุด พวกเขากดสวิชท์เปิดเครื่อง ตัวเครื่องเริ่มส่องแสงสีฟ้าอ่อนจาง ๆ
"เย้ จะได้เวลาสนุกอีกแล้วสินะ" แจ็กเอาฝ่ามือสองข้างประกบกัน แล้วถูมือไปมาคลายหนาว "ยังหนาวอยู่เลยว่ะ"
"เดี๋ยวพอเข้าไปนอนในเครื่อง มันจะอุ่นขึ้นเอง VR แคปซูลมันมีระบบพยุงชีพ ปรับอุนหภูมิอย่างเหมาะสม คล้ายๆ นอนจำศีลนั่นแหละ"
"โอ้~ เครื่องนี้มันแจ๋วจริงไรจริง ว่าแต่…พอเข้าไปเกมปุ๊บ จะต้องดิ่งพสุธา สกายไดรฟ์เลยสินะ นึกแล้วยังหวาดเสียวไม่หาย"
"อ้าว นายไม่ชอบหรอกรึเนี่ย มิน่าล่ะไม่เห็นพูดถึงความประทับใจครั้งแรกเลย"
"ก็ฉันไม่ชอบความสูงนี่หว่า ว่าแต่เพลเยอร์ที่เป็นคนแก่คนเฒ่า เขาไม่หัวใจวายกันเลยรึไง?" แจ็กถาม
"เห็นตามข้อมูลบอกว่า ผู้สูงอายุกว่า 80% ชอบกันทั้งนั้นเลยนะ เขาบอกว่ามันรู้สึกมีชีวิตชีวาดี บางคนบอกสกายไดรฟ์มันส์สะใจมาก ฮ่ะฮ่ะ เหมือนได้กลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้งจริงๆ" วินยิ้มตอบ
"โอ้โห หัวจิตหัวใจคุณตาคุณยายเหล่านั้นมันช่าง… นี่ใจตูแพ้คนแก่อีกรึเนี่ย ไม่ยอม ไม่ได้การแล้ว ครั้งนี้ฉันเอาจริงละ จะไม่หลับตาปี๋เพื่อวาร์ปลงพื้นเลยเด็ดขาด" แจ็กทำท่าฮึดสู้
"ลองดูเพื่อน แต่ฉันว่าครั้งนี้นะนายจะต้องรักมันแน่นอน เออนี่ แจ็กตั้งเวลาปลุกเอาไว้ที่ 6 ชั่วโมงครึ่งนะ พวกเราจะล็อกเอ้าท์ออกมาก่อนเช้า" วินกล่าว
"โอเค" แจ็กผงกหัวรับ จากนั้นทั้งคู่ยิ้มให้กันและก็รีบเปิดเข้าไปนอนในแคปซูลทันทีด้วยความตื่นเต้น
[ขอต้อนรับผู้ใช้งานเข้าสู่ 'Infinity 69 VR capsule' ค่ะ]
[โปรดเลือกเมนูที่ต้องการค่ะ]
[Another World Online] [VR Communication] [Customer Support]
"อนาเธอร์ เวิลด์ ออนไลน์"
[คุณต้องการเข้าสู่เกมต่างโลกหรือห้องรับรองก่อนค่ะ?]
"เริ่มเกมได้!"
วู้วววววววว
พวกเขาหลับตาลงเมื่อมีแสงสีฟ้าอ่อนพุ่งวูบเข้ามา...
...….
...
จากนั้นเมื่อลืมตาอีกครั้ง เด็กหนุ่มทั้งคู่รู้สึกถึงสายลมอันรุนแรงแต่สดชื่นที่พัดผ่านร่างกาย พวกเขากำลังเหาะร่วงลงมาจากฟากฟ้าในความสูงระดับ 4000 เมตร โดยมีออร่าสีขาวบางห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ วินพูดถูก ครั้งนี้แจ็กไม่กลัวอีกแล้ว เขารู้สึกสนุกมันส์สะใจมากๆ เป้าหมายคือ ต่างโลก ที่น่าตื่นตาตื่นใจ สิ่งที่ถาโถมเข้าสู่ร่างกายตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่สายลมหรือปุยเมฆเท่านั้น แต่พวกเขารู้สึกได้จากทุกอณูของเซลส์เลยว่า….
'การผจญภัยกำลังรอพวกเขาอยู่'
I Will Go To Another World เล่มที่ 1 จบ


ในเวลาที่เพลเยอร์ล็อกอินเข้าสู่เกม หากดูภายนอกจะเหมือนพวกเขาถูกวาร์ปเป็นแสงสีขาวอมฟ้าจากท้องฟ้าด้านบนสู่พื้นโลกด้านล่าง เมื่อวินกับแจ็กดิ่งพสุธาลงมาถึงพื้น ก็ได้กลิ่นหอมอันสดชื่นจากดอกไม้และใบหญ้าแห่งป่ามัลแดร์ลอยเข้าเตะจมูกทันที วิวทิวทัศน์เบื้องหน้าของพวกเขาคือท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มที่ค่อยๆ เปลี่ยนเฉดสีอ่อนลงด้วยแสงสีส้มจากพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นตรงปลายขอบฟ้า
"นายพูดถูก ครั้งนี้ฉันชอบมันจริงๆ" แจ็กยิ้มกว้างแหงนหน้ามองบรรดาเหล่าก้อนเมฆสูงลิบที่เขาเพิ่งร่วงผ่านลงมา
ตอนนี้ทั้งคู่กำลังยืนบนเนินเล็กซึ่งเหมาะในการชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นเป็นอย่างมาก วินจึงนั่งชันเข่าลงบนพื้นหญ้าช้าๆ ส่วนแจ็กล้มตัวหงายหลังตุ๊บทันที โดยเอามือทั้งสองข้างหนุนหัวไว้ พวกเขานั่งมองแสงแรกของวันใหม่ที่ต่างโลกด้วยกัน
ผ่านไปสักพักแจ็กก็พูดขึ้น "วิน เดี๋ยวเราจะไปทำเควสในเมืองสินะ"
"ใช่แล้ว แต่ถ้าเป็นไปตามที่ฉันคิดละก็ นายคงต้องเข้าไปในเมืองคนเดียว…"
"อ้าว ทำไมล่ะ?"
"ก็เรื่องค่าหัวนั่นแหละ ไม่รู้สถานการณ์ในเมืองจะเป็นอย่างไร แต่น่าจะมีคนไม่น้อยที่เฝ้ารอให้ฉันโผล่ไป แถมไม่ใช่แค่เพลเยอร์ด้วย แต่ยังรวมถึงทหารยามในเมืองอีก พวกเราต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้ ทั้งด้านเลเวล สกิล และไอเท็ม"
"แล้วพวกเราอยู่ด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอ"
วินส่ายหัวและพูดว่า "ฉันอยากให้นายเข้าเป็นสมาชิกของ [สมาคมโจร] ให้ได้ก่อน ฉันรับรองว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อนายในหลายๆ เรื่อง เช่น สกิลพื้นฐาน เทคนิคสายอาชีพโจร อะไรพวกนี้แหละ"
"โอเค ถ้านายว่าอย่างนั้น ฉันก็จะไป ว่าแต่เรื่องค่าหัวน่ะ ฉันถามอะไรหน่อยสิ"
"ว่า..."
"อันนี้ถามเฉยๆ นะ แบบว่า...ให้ฉันเป็นคนจับนายขึ้นเงินรางวัลไม่ได้รึไง? พวกเราจะได้เคลียร์เรื่องเงิน และเรื่องปัญหาค่าหัวไปพร้อมกันเลย"
"ไอเดียดี แต่เรื่องมันไม่ได้ง่ายแบบนั้นน่ะสิ" วินตวัดมือเรียกหน้าต่างระบบออกมา และกดไปที่ [Social] [คลิปวิดีโอ] แจ็กขยับเข้ามาใกล้เพื่อดู และวินก็อธิบายว่า
"เพลเยอร์อย่างพวกเราจะมีคลิปวิดีโอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง บันทึกเอาไว้ตลอด 24 ชม. ตอนที่นายจะขึ้นเงินรางวัล พวกเค้าก็จะตรวจสอบจากคลิปนี้แหละว่าเป็นการเตี๊ยมกันรึเปล่า และตรวจสอบจากประวัติความสัมพันธ์ของพวกเรา บันทึกแชท บันทึกการต่อสู้ ทุกอย่างระบบมันบันทึกเก็บเอาไว้หมด"
"...โห อะไรเนี่ย ระบบมันจะดีไปแล้ว"
"ก็เหมือนที่ดูคลิปการเล่นของเพลเยอร์คนอื่นในบอร์ดไง ถ้าคนนั้นไปลงดันเจี้ยนยาก ๆ หรือฆ่าบอสสุดโหด หรือเป็นการผจญภัยที่สนุก ตื่นเต้นเร้าใจ เขาก็จะเอาคลิปวิดีโอของตนเองนี่แหละไปอัพโหลดหาเงินอีกทางหนึ่ง"
"แล้วถ้าเป็นกรณีว่าเราจ้างคนต่างโลกนี้ละ พวก NPC น่ะ พวกเขาไม่มีหน้าต่างระบบเหมือนเรานี่นา ใช่ม่ะ?" แจ็กยังสงสัยอยู่ว่าจะมีทางไหนแอบโกงเงินค่าหัวได้บ้าง
"พวกเขามีหน้าต่างระบบเหมือนกับเรานี่แหละ แต่ฟังก์ชั่นต่างกันเล็กน้อย เช่นไม่มีบันทึกวิดีโอ เป็นต้น แต่กรณีนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน เพราะทางสมาคมนักล่าค่าหัวมีเวทมนตร์ที่สามารถตรวจสอบความจริง จับโกหกได้แน่นอน และเห็นว่าผลสำเร็จ 100% ด้วย"
"ว้าาาาา สรุปว่าไม่ได้สักทางสินะ โอเค คำถามสุดท้ายแล้ว จะได้เคลียร์กันไปเลย ถ้ากรณีแย่ที่สุด 'นายถูกจับได้ล่ะ' มันจะเป็นยังไง? นายยอมโดนจับให้จบๆ ไปไม่ได้เหรอ จะได้เริ่มเกมใหม่ ลัลล้ากับชีวิตใหม่ไง"
"หึหึหึ ว่าแล้วนายต้องถาม แต่คิดว่าถ้าฉันถูกจับละก็ ฉันคงถูกขังในคุกที่ไหนสักที่แบบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยล่ะมั้ง แล้วก็คงโดนผนึกวิญญานอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ คือจะตายก็ตายไม่ได้ ถึงแม้ว่าเกิดฉันตายขึ้นมา พอฉันกลับเข้าเกมมาเมื่อไร ก็โดนขังไว้ที่เดิมอยู่ดี"
"เชรดดดด โหดสุด ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วขอไอดีเกมใหม่กับทางบริษัทได้ไหม?"
"เกมนี้พวกเราน่ะมีชีวิตเดียว ไม่ได้หมายถึงเกมโอเวอร์นะ หมายถึงตัวตนของพวกเราเหล่าเพลเยอร์น่ะมีเพียงหนึ่งเดียว... ID ของเรายืนยันจากบัตรประชาชน ยืนยันจาก DNA ตอนที่นายสมัครนายก็โดนดึง DNA ไปแล้ว แต่นายอาจไม่รู้ตัว สรุปง่าย ๆ ว่าเราขอไอดีใหม่ไม่ได้ จะซื้อขายไอดีเกมกันก็ไม่ได้ด้วย ถ้าโดนขังแบบนั้นละก็ ทางเดียวคือเลิกเล่นเกม"
"โธ่~ อะไรกัน… อืมม์ มิน่าล่ะ นายถึงพยายามสุด ๆ เลยที่จะเคลียร์เรื่องค่าหัวให้ได้ แต่นี่มันเป็นเกมนะ ทำไมบริษัทถึงเอาจริงกันขนาดนี้"
"นั่นสิ…..." วินเว้นระยะพูดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
"แต่นั่นก็ทำให้เพลเยอร์ใช้ชีวิตในเกมกันอย่างสมจริงมากขึ้นนะ ไม่ใช่นึกอยากจะไล่ฆ่า NPC ที่ไหนเมื่อไรก็ทำได้ พวกเขามีความรู้สึกเหมือนพวกเราเลย แต่โชคร้ายกว่า เพราะพวกเรายังมี Pain Absorber (ระบบดูดซับความเจ็บปวด) พวกเราเจ็บจริงแค่ 1 ใน 10 ส่วนคนที่นี่อาจเพราะพวกเขาเกิดและโตที่นี่มั้ง ร่างกายเลยไม่เชิงเหมือนกับพวกเรานัก พวกเขาเจ็บมากกว่าพวกเราสัก 3 เท่าได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสกิลและสภาพร่างกายของแต่ละคนด้วย"
"อืมม์ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่เกมธรรมดา" แจ็กทำหน้าคิดอย่างจริงจัง วินพูดเสริมต่ออีกว่า
"ที่นายคิดน่ะดีแล้ว ก่อนที่นายจะเข้าเมืองครั้งนี้ ฉันถึงอยากให้นายเปลี่ยนความคิดใหม่ซะ ที่นี่น่ะคือ 'ต่างโลก' ของจริงเลยล่ะพวก"
"โอเค จัดไปตามนั้น ป่ะ! เข้าเมืองกันเถอะ" แจ็กกระโดดลุกยืนขึ้นฟึ่บ วินก็ลุกขึ้นยืนตาม
"อ๋อ อีกอย่างหนึ่ง NPC ที่นี่เรียกตัวเองว่า 'คนพื้นโลก' ส่วนพวกเขาเรียกพวกเราเพลเยอร์ว่า 'คนจากฟ้า' "
"คนจากฟ้า?" แจ็กทวนคำแบบงง ๆ แล้ววินก็ชี้ขึ้นบนท้องฟ้า แจ็กนึกออกทันใด
"อ๋อ เพราะพวกเราวาร์ปลงมาจากฟ้านี่เนอะ ฮ่ะฮ่ะ เข้าท่าดี"
.....
....
พวกเขาทั้งคู่ล่องเรือกลับไปที่เมืองแห่งการเริ่มต้น อาณาจักร
คาเอลุม แต่ยังไม่ทันจะเข้าท่าเรือ ก็เห็นด่านตรวจดักมาแต่ไกลเลย จากเมืองที่แม่น้ำเปิดโล่ง กลายเป็นว่าหากจะเข้าเมืองด้วยเรือ จะต้องผ่านด่านตรวจเท่านั้น และขณะที่แล่นเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นก็ได้ยินเสียงทหารยามตะโกนว่า
"ถอดหน้ากากกับผ้าคลุมออก และโปรดแสดง ID ด้วยครับ!"
ทันทีที่ได้ยิน วินกับแจ็กหันมองหน้ากัน
"สงสัยฉันมาส่งนายได้แค่นี้ แยกย้ายกันก่อนนะพวก"
"โอเคๆ แล้วเดี๋ยวค่อยส่งข้อความคุยกัน นายรีบไปเหอะ" และก่อนที่วินจะกระโดดน้ำ เขาหันมาบอกแจ็กว่า
"แจ็ก… ฉันรู้ว่ามันยาก แต่พยายามอย่าไปมีเรื่องกับใครนะเพื่อน จะได้ไม่เป็นจุดสนใจ มุ่งทำเควสของสมาคมอย่างเดียวพอ"
"เออน่ะ"
"อย่าลืมแวะร้านขายไอเท็มเบ็ดเตล็ดด้วย บางอย่างก็มีประโยชน์มาก เช่น ระเบิดควัน..."
"เออ ได้ๆ "
"มีเงินติดตัวพอใช้แล้วใช่ไหม?"
"มีๆ"
"มีผ้าเช็ดหน้าไปหรือยัง?"
"ผ้า-- ...ไอ้วินนี่นายกวนตีนอยู่ใช่ม่ะ นายเป็นแม่ฉันรึไง ไอ้บ้าเอ๊ย!"
"ฮะฮะ หยอกเล่นนา ไปละนะ" วินยิ้มขำแล้วหย่อนตัวลงน้ำที่ท้ายเรืออย่างเงียบเชียบ และดำหายไป
"ชิชะ! ทำหยั่งกับเราเป็นเด็กไปได้"
เรือแล่นต่อไปเรื่อยๆ เองโดยอัตโนมัติ แจ็กยังคงบ่นอุบอิบต่อไปว่า "เดี๋ยวคอยดูนะ จะหาสกิลเจ๋งๆ ไปโชว์ให้วิน เอาให้มันอึ้งไปเลย… ไอ้วินจะต้องซูฮกในความเก่งกาจของเรา หึหึ ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า..."
"ถอดหน้ากากกับผ้าคลุมออก และโปรดแสดง ID ด้วยครับ!"
แจ็กสะดุ้งโหยงสุดตัว ตกใจในเสียงของทหารยาม เลยพูดลิ้นรัวออกไปว่า
"ค-ครับ! ครับ! ผมไม่รู้จักใครน่าสงสัยเลยนะครับ ไม่เลย ผมเพิ่งมาเมืองนี้ครั้งที่สองเอง ไม่ใช่คนน่าสงสัยอะไรเลยสักกะติ๊ด ผมแค่จะมาเที่ยวน่ะครับ จริงๆ นะครับ"
"...."


ขณะที่รอผลการตรวจจากหมออยู่ที่หน้าห้อง MRI อยู่นั้น ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของผมเต้นรัวเป็นกลองเพล ผมเดินวนไปมาตามทางเดินด้วยใจที่หวาดกลัวและมือสองข้างที่เย็นเฉียบ ภายในหัวว่างเปล่า คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น แต่รู้สึกได้ว่าสมองมันบีบรัดซะจนเครียดหัวแทบระเบิด ผมได้แต่พึมพัมคำเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่า
"ขอให้แม่ไม่เป็นอะไร… ขอให้แม่ไม่เป็นอะไร… ขอให้แม่ไม่เป็นอะไร..."
ครืด! พยาบาลเลื่อนประตูเปิดอย่างรวดเร็ว และพูดว่า "ญาติคุณกาญชนก เชิญพบหมอด้านในค่ะ"
ผมรีบเดินตรงไปที่ห้องทันที ป้าเอียดที่นั่งรออยู่หน้าห้องกับลุงโกพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง "วิน ป้าขอเข้าไปด้วยนะ"
ผมพยักหน้าตอบ ยื่นมือไปหาป้าเอียด พาเข้าไปพบหมอด้วยกัน ป้าเอียดเป็นคนที่มีพระคุณกับครอบครัวผม กับแม่มาก เพราะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยแม่หลังจากที่พ่อจากไป ให้กำลังใจแม่และแนะนำให้มาทำงานเป็นแม่ครัวด้วยกัน ป้าเอียดมีลูกสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ทั้งคู่ทำงานมีครอบครัวหมดแล้ว แต่เห็นว่านานปีทีหนจะกลับมาเยี่ยมป้าเอียดกับลุงโกที่บ้านสักครั้ง
เมื่อเข้าไปในห้อง เห็นคุณหมอที่กำลังจัดฟิลม์เอกซเรย์ขึ้นบอร์ดอยู่ ผมรีบนั่งเก้าอี้และถามคุณหมออย่างร้อนรนว่า
"คุณหมอครับ แม่ผมเป็นอย่างไรบ้างครับ ทำไมอยู่ๆ ล้มไปแบบนั้น"
"โอเค หมอขออธิบายอย่างเร่งด่วนหน่อยนะ ดูที่ฟิลม์ตรงนี้ได้เลย คุณแม่ของคุณมี ภาวะหลอดเลือดสมองโป่งพองแตก แต่โชคดีมากที่ผู้ป่วยส่งถึงมือแพทย์โดยเร็ว เลยช่วยบรรเทาความเสียหายที่เกิดกับสมองได้ และเพื่อป้องกันการแตกซ้ำของหลอดเลือด ต้องรีบดำเนินการรักษาทันที เพราะเมื่อไรก็ตามที่หลอดเลือดแตกเป็นครั้งที่สอง โอกาสในการเสียชีวิตของผู้ป่วยจะยิ่งเพิ่มสูงมากขึ้น หมอแนะนำให้รีบตัดสินใจ เนื่องจากมีโอกาสเกิดขึ้นสูงมากภายหลังจากการแตกครั้งแรกในเวลาไม่นานนี้"
"...."
หน้าของผมชาในทันทีกับเรื่องราวที่ได้ยิน และเหมือนสติจะล่องลอยออกไกลไปเรื่อยๆ แต่ผมรีบตั้งสติถามคุณหมอต่อ
"ต้องผ่าตัดใช่ไหมครับ ผ่าตัดเปิดกระโหลกน่ะเหรอครับ?" ผมพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"ถือเป็นความโชคดีบนความโชคร้ายซึ่งจุดที่ต้องรักษาของคุณแม่ อยู่ในตำแหน่งที่สามารถรักษาด้วยการผ่าตัดส่องกล้องแบบไม่จำเป็นต้องเปิดกระโหลกครับ ไม่ต้องห่วงนะ ทำใจดีๆ เอาไว้ ตอนนี้คุณแม่ปลอดภัยแล้ว"
"...เฮ้อ~! ค่อยยังชั่ว" ผมถอนหายใจยาวและแรงหนึ่งครั้ง และรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย คุณหมอคงสังเกตสีหน้าของผม จึงอธิบายแบบปลอบผมไปด้วย แล้วคุณหมอก็อธิบายต่อ
" 'การผ่าตัดส่องกล้อง' หรือการศัลยกรรมผ่าตัดผ่านกล้อง (Minimally Invasive Surgery) เป็นเทคโนโลยีทางการแพทย์สมัยใหม่ที่ช่วยแผลผ่าตัดมีขนาดเล็กลง ลดอาการเจ็บแผล และใช้ระยะเวลาในการพักฟื้นน้อยกว่าการผ่าตัดแบบเปิดแผล ซึ่งส่งผลให้ผู้ป่วยสามารถกลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้เร็วขึ้น และจุดที่คุณแม่น้องต้องรักษา อยู่ในตำแหน่งที่สามารถส่องกล้องรักษาผ่านทางรูจมูกได้อีกด้วย วิธีนี้จะใช้เวลาในการผ่าตัดน้อยมาก ไม่ถึง 2 ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว ที่สำคัญหลังผ่าตัดไม่ต้องอยู่ ICU และพักเพียง 2-3 วันก็กลับบ้านได้แล้วครับ"
"ตกลงครับ รบกวนคุณหมอรักษาแม่ผมด้วยนะครับ" ผมใจชื้นขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี
"แน่นอนครับ หมอจะทำสุดความสามารถ แต่… ต้องแจ้งไว้ก่อนครับว่า การรักษาแบบนี้ค่อนข้างแพง และประกันสังคมไม่สามารถเบิกได้ทั้งหมดครับ"
"...ครับ เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ ขอให้แม่หายดีก็พอครับ"
"งั้นหมอจะรีบเตรียมห้องผ่าตัดเลย ส่วนรายละเอียดที่เหลือ เอกสารที่ต้องเซ็น คุณพยาบาลจะเป็นคนอธิบายให้ฟังหลังจากนี้นะครับ" หมอลุกและเดินผ่านผมออกไป โดยที่เอามือวางบนบ่าผมเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ
"เดี๋ยวเซ็นเอกสารยินยอมตรงนี้นะคะ" ผมเซ็นทันทีและพลิกกระดาษไปดูส่วนรายละเอียดค่าใช้จ่าย
"วิน ค่าผ่าตัดเท่าไรเหรอลูก?" ป้าเอียดถาม
"...."
"นอกเหนือจากที่ประกันสังคมออกให้ ส่วนที่ต้องจ่ายเพิ่มคือประมาณ 200,000 บาทครับ"
ผมหลับตาสนิทแล้วเงยหน้าขึ้นราวกับโดนตัวเลขที่เพิ่งตอบออกไปเมื่อสักครู่ อัปเปอร์คัทเสยเข้าเต็มคาง
"ฮึ.. ฮึ.." ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอคล้ายเสียงสะอื้น ผมไม่ได้เสียดายเงินหรอกนะ ผมมีแม่คนเดียวในโลกนี้ เพื่อแม่แล้วละก็ เท่าไรเท่ากัน แต่ผมขำในโชคชะตาของตนเอง ของแม่ ของครอบครัวเราต่างหาก ขำด้วยความโกรธแค้น 'ทำไม… ทำไมพวกเราต้องมาเจอเรื่องแบบนี้? ชีวิตมันจะราบเรียบ จะมีความสุขเหมือนครอบครัวอื่นบ้างมันจะตายไหม?!'
"วิน… วิน…!" เสียงป้าเอียดเรียกผม
"อ๊ะ ครับๆ ว่าไงครับป้า"
"เป็นไงลูก เห็นหลับตาปี๋แล้วทำหน้าเครียดเชียว กังวลเรื่องเงินใช่ไหม ไม่ต้องห่วงนะ ป้าจะช่วยออกให้ไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจนะลูก"
ผมยกมือขึ้นไหว้ทันทีและกล่าวว่า "ขอบคุณครับป้าเอียด ผมกับแม่เป็นบุญเหลือเกินที่ได้มาเจอป้าครับ… เป็นเพราะป้าเอียดที่โทรหารถพยาบาลมาช่วยแม่ผมอย่างรวดเร็ว แม่จึงปลอดภัย ผมไม่รู้จะกล่าวขอบคุณป้ายังไงดีเลยครับ ขอบคุณมากครับ" ผมก้มหัวไหว้ป้าเอียดลงที่ตัก ป้าเอียดก็ใช้สองมือรับไว้
"ไม่เป็นไรๆ ป้าเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน เลยเตรียมตัวเตรียมใจไว้พร้อมเสมอ ถ้าใครรอบตัวล้มไปแบบนี้ ป้ารู้ทันทีเลยว่า ไม่ธรรมดาแน่ ปุ่มโทรออกด่วนเลข 1 ของป้าคือเบอร์ฉุกเฉินโรงพยาบาล"
"ครับผม ป้านี่สุดยอดเลยครับ แต่...ป้าเอียดครับ เรื่องเงินน่ะ ผมไม่ขอรบกวนครับ ผมกับแม่พอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง"
"มีแน่เหรอลูก?" ป้าถามตรงๆ เสียงดังขึ้นทันที ผมผงะตกใจเล็กน้อย "อุ๊ย ขอโทษที วินแน่ใจนะว่ามี ห้ามโกหกป้าแล้วไปยืมเงินกู้ด่วนพวกนักเลงอะไรแบบนี้ ไม่เอานะลูก"
ผมยิ้มอ่อนตอบ "มีครับ ถึงจะมีไม่เยอะ แต่ก็พอมีครับ" นี่แสดงว่าป้ารู้จักแม่ผมดีทีเดียว รู้ถึงขั้นว่าแม่มีเงินเก็บเท่าไร แม่ของผมมีเงินเก็บอยู่ 50,000 บาท ซึ่งเงินก้อนนี้แม่พยายามเก็บหอมรอมริบเอาไว้เป็นค่าเรียนมหาลัยเทอมหนึ่งของผมที่กำลังจะถึงนั่นเอง ส่วนเงินเก็บของผมจากการทำงานพิเศษมีประมาณ 40,000 บาท รวมกับเงินที่ขายไอเท็มได้มาวันนี้อีกราว 120,000 บาท รวมกันแล้วเพียงพอสำหรับค่าผ่าตัดของแม่แบบฉิวเฉียดเลย
เมื่อเตรียมเอกสารเสร็จ พยาบาลก็พาไปหน้าห้องผ่าตัด และได้เห็นคุณหมอเข็นเตียงที่แม่นอนหมดสติมีสายระโยงระยางเต็มไปหมดผ่านพวกเราไป แม่เข้าไปในห้องผ่าตัดแล้วตอนนี้ ส่วนพวกผมก็รออยู่ข้างนอก สักพักหนึ่งแจ็กกับครอบครัวก็ตามมาที่หน้าห้อง ผมก็อธิบายสถานการณ์ให้ป๊ากับม๊าของแจ็กฟัง และพวกเขายืนยันจะนั่งรอเป็นเพื่อนผมจนกว่าแม่จะออกมา ผมกับแจ็กนั่งเอามือล้วงกระเป๋าเอนหลังอยู่ที่เก้าอี้อีกชุดหนึ่ง พวกเรานั่งเอนกันจนไถลไปเกือบเป็นท่านอนอย่างหมดเรี่ยวแรง ผมนั่งจ้องป้ายไฟหน้าห้องผ่าตัดที่เขียนว่า [กำลังผ่าตัด] อยู่ตลอดเวลา
"หมอบอกว่าผ่าตัดครั้งนี้ปลอดภัย 100% รึเปล่า?" แจ็กถามขึ้นมา
"ไม่มีการผ่าตัดที่ไหนปลอดภัย 100% หรอก" ผมตอบและพูดต่ออีกว่า
"เออนี่แจ็ก… โทษทีนะ เงินที่ว่าจะเก็บซื้อเครื่อง VR น่ะ ฉันต้องเอามาใช้ก่อนแล้วว่ะ"
"ไอ้บ้า จะขอโทษทำไมเล่า ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ แม่นายก็เหมือนแม่ฉันนั่นแหละ เงินแค่นี้พวกเราหาใหม่ได้… ไม่สิ นายพาฉันไปหาใหม่ได้อยู่แล้ว จิ๊บๆ น่า" แจ็กกำหมัดขวายื่นขึ้นมาหาผม
ผมกำหมัดซ้ายยื่นไปชนตอบเบาๆ "แจ็ก ชาติที่แล้วฉันไปทำกรรมอะไรไว้วะ ทำไมชีวิตฉันเป็นแบบนี้" ผมเผลอบ่นออกมาด้วยใจที่อ่อนล้า น้อยใจในโชคชะตาที่ชอบเล่นตลกกับชีวิตผมเหลือเกิน
แจ็กเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้นว่า
"สิ่งที่เราพบเจอ คือสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ"
ผมเลิกจ้องป้ายไฟเป็นครั้งแรกในหนึ่งชั่วโมงนี้ และหันไปมองหน้าเพื่อนแบบไม่เชื่อหูตัวเอง
แจ็กยิ้มบางออกมาและเหลือบสายตามามองวิน "อาจารย์หวังเป็นคนสอนน่ะ ไม่เชิงสอนหรอก แต่ท่านชอบพูดติดปากมากกว่า เวลาที่เจออะไรซวยๆ เจออะไรแย่ๆ ในชีวิต…"
"อาจารย์หวังที่สอนกังฟูนายตอนเด็กน่ะนะ"
"ใช่แล้ว หึหึหึ เมื่อก่อนนะฉันไม่เคยเชื่อประโยคที่ท่านพูดเมื่อกี้เลย ไร้สาระเป็นบ้า เวลาซวยมันก็ต้องซวยสิวะ มันจะดีไปได้อย่างไร จริงมะ" แจ็กหันมามองหน้าผมและพูดต่อว่า
"แต่… ฉันมาเชื่อเอาตอนที่เจอนายนั่นแหละ วิน"
"วันที่ฉันผิดหวังกับตัวเอง วันที่ฉันล้มเหลว วันที่ทุกคนรังเกียจฉัน วันที่ทุกคนเปลี่ยนไป…"
"แต่วันนั้นนายไม่เปลี่ยน… นายยังเหมือนเดิมกับฉัน นายเป็นคนที่สอนให้ฉันรู้ว่า ช่วงเวลาแห่งความยากลำบากนี้แหละ ที่จะพิสูจน์ว่าเราเป็นคนแข็งแกร่งแค่ไหน และต่อให้โลกทั้งใบอยู่ตรงข้ามฉัน แต่นายจะอยู่กับฉันเสมอ"
"...."
"อะไรฟะแจ็ก อยู่ๆ มาพูดน้ำเน่าแบบนี้ เขินนะเว้ย"
"เออ แต่มันเป็นเรื่องจริงนี่หว่า เมื่อตอนที่เราเป็นเด็กน่ะ ฉันโชคดีแล้วที่เจอนาย ถ้าไม่มีนายฉันคงไม่ได้เป็นผู้เป็นคนเลยมั้ง แล้วตอนนี้นายก็เหมือนกัน สถานการณ์ที่นายเจออยู่ ถือว่าโชคดีแล้ว คิดดูสิว่าถ้าแม่นายเกิดล้มกะทันหันในวันที่อยู่คนเดียวละก็ ป่านนี้นายได้เสียใจกว่านี้แน่"
"...นั่นสินะ" ผมเริ่มจะเข้าใจในสิ่งที่แจ็กพูดแล้ว
"แล้วถ้านายไม่หาเงินก้อนโตได้มาจากเกมละก็ นายคงเดือดเนื้อร้อนใจกว่านี้ถูกไหมล่ะ"
"จริงของนาย..." ผมมองแจ็กอย่างทึ่งๆ ปนอึ้งนิดหน่อย
"อะไรวะ มองแบบนั้น ไม่เคยเห็นคนฉลาดเรอะ ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กเอาแขนมาล็อคคอผมแล้วขยี้หัวเล่น "แม่นายไม่เป็นไรหรอกน่า เลิกเครียดได้แล้ว"
 ครืด~! (เสียงประตูเปิด)
"นั่น! คุณหมอออกมาแล้ว" พวกเราทุกคนรีบลุกไปหาคุณหมอทันที
คุณหมอดึงแมสค์ออกแล้วพูดว่า
"การผ่าตัดราบรื่นมาก คนไข้ปลอดภัยดีครับ"
 ผมยิ้มออกมาพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า ดีใจ… ดีใจจริงๆ ที่แม่ปลอดภัย
"เย้! ไชโย! เห็นมะ ฉันบอกแล้วว่าไม่เป็นไร" แจ็กโห่ร้องดีใจเสียงดัง
"แจ็ก! เบาๆ ที่นี่โรงพยาบาล" ม๊าของแจ็กเอ็ดลูกชายเข้าให้
ผมยกมือไหว้ทุกคน "ขอบคุณครับป๊า ขอบคุณครับม๊า ขอบคุณป้าเอียดกับลุงโกด้วยครับ" และหันมาหาคุณหมอ "ขอบคุณคุณหมอมากครับ"
คุณหมอรับไหว้และพูดว่า "เดี๋ยวอีกสักพักจะย้ายคนไข้ไปพักผ่อนที่ห้องครับ สัก 2-3 วันก็กลับบ้านได้แล้ว งั้นหมอขอตัวก่อนครับ"
"สวัสดีครับคุณหมอ"
"โอเค วิน เดี๋ยวป๊ากับม๊ากลับก่อนนะลูก แล้วจะแวะมาเยี่ยมอีกหนหนึ่ง" ป๊าแจ็กพูดกับผม
"พวกเราก็ไปด้วยเถอะเอียด แล้วจะแวะมาเยี่ยมนะลูก" ลุงโกพูดกับผม
"ครับผม สวัสดีทุกคนครับ"
…..
.....
หลังจากนั้น 3 วันคุณหมอก็อนุญาตให้แม่ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แม่เหลืออาการเจ็บจมูกด้านในนิดหน่อยเท่านั้น คงเพราะจากการส่องกล้องผ่านทางรูจมูก แต่นอกนั้นปกติดีทุกอย่าง แถมดูท่าทางแข็งแรงขึ้นอีกด้วย เทคโนโลยีการแพทย์สมัยใหม่น่าทึ่งจริงๆ และในขณะที่พวกเรากำลังเก็บของกลับบ้านอยู่นั้น
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น จากนั้นประตูก็เลื่อนเปิดออก แล้วในวันนั้นผมก็ได้เห็นใบหน้าที่ผมแสนจะคิดถึงอีกครั้ง....
"อ้าว หนูยูกินะใช่ไหมเนี่ย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มาได้ไงลูก" แม่ผมร้องทักอย่างดีใจ
"สวัสดีค่ะคุณป้า" ยูกินะยิ้มอย่างสดใส ยกมือไหว้แล้วเดินเข้ามาหา "หนูมาเยี่ยมค่ะ ขอโทษนะคะที่หนูมาช้า หนูเพิ่งจะรู้ข่าวตอนไปหาที่ร้านอาหาร" เธอยื่นกระเช้าผลไม้ใหญ่ให้กับแม่ของผม
ยูกินะคือลูกสาวของเสี่ยสมบัติกับภรรยาชาวญี่ปุ่น เจ้าของปั้มน้ำมันใหญ่ปากซอยมหาโรจน์ที่แม่ผมทำงานอยู่นั่นเอง และเสี่ยสมบัติยังเป็นนักธุรกิจใหญ่โตในเมืองไทย มีธุรกิจมากมายและเป็นเจ้าพ่อในวงการอสังหาริมทรัพย์ เอาจริงๆ ผมคิดว่าเสี่ยสมบัติเป็นเจ้าพ่อยากูซ่าเมืองไทยตัวจริงเสียงจริงเลยละ
ยูกินะคือเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กของผม พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่อยู่ชั้น ป.5 เพราะบ้านอยู่ในซอยเดียวกัน และเรียนโรงเรียนเดียวกัน หลังจากเหตุการณ์เรื่องพ่อผม เธอเป็นคนแรกเลยก็ว่าได้ที่เข้ามาคุยและเล่นกับผม ทั้งที่ก่อนหน้านั้นพวกเราไม่รู้จักกันมาก่อนเลย เราสนิทกันทั้งที่โรงเรียนและเมื่อกลับมาที่บ้านในซอย พวกเราก็ยังมาเล่นด้วยกันต่ออีกในเวลาที่ว่าง แจ็กก็สนิทกับเธอด้วยเช่นกัน
แต่ผมไม่ได้เจอยูกินะมาร่วม 3 ปีแล้ว เนื่องจากเธอย้ายไปเรียนต่อ ม.ปลายที่ญี่ปุ่น ยูกินะยังคงน่ารักเหมือนที่เคยจำได้ แต่คูณเพิ่มเข้าไปสักสามเท่า เพราะตอนนี้เธอเป็นสาวอายุ 18 แล้ว สิ่งที่ผมสัมผัสได้คือยูกินะเป็นคนที่มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามสูงมาก (Sex appeal) เธอมีผมตรงสีดำยาวประบ่า เธอเป็นคนที่รูปหน้าสวยเรียว จมูกโด่งพอดีรับกับใบหน้า รอยยิ้มสดใสละมุนใจ คิ้วโค้งสวย ดวงตาคมทรงเสน่ห์ และที่สำคัญเธอมีออร่าลุคแบบผู้ดีสวยสง่าอยู่ในทุกกริยา
 ใช่ครับ เธอคือรักแรกของผมตั้งแต่ตอน ป.6….
"วิน… สวัสดี" ยูกินะมองมาทางผม กล่าวทักทายและยิ้มเล็กน้อย
"...อะ ...เอ่อ หวัดเด" นี่ผมปากสั่นขนาดไหน ถึงพูด 'หวัดดีเป็นหวัดเด' ได้เนี่ย เฮ้อ เพลียกับตัวเอง
"...."
เกิดเดดแอร์ขึ้นกะทันหันอย่างไม่รู้สาเหตุ จนแม่ต้องรีบชวนยูกินะคุย
"เอ้อ! ยูกินะ กลับมาจากญี่ปุ่นนานหรือยังจ๊ะ แล้วนี่จะอยู่ที่เมืองไทยยาวเลยรึเปล่า?"
"หนูเพิ่งกลับมาได้สองวันค่ะ จะกลับมาต่อมหาลัยที่ไทยเนี่ยแหละค่ะ ระหว่างที่เรียนก็จะช่วยคุณพ่อดูแลธุรกิจหลายๆ อย่างด้วย เช่นที่ปั้มปากซอยมหาโรจน์ หนูก็เป็นคนดูแลแล้วค่ะ เอ่อ...คุณป้าคะ เรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษาคุณป้าทั้งหมด ในส่วนที่เกินมาจากประกันสังคม ทางบริษัทจะเป็นออกให้ทั้งหมดเองค่ะ"
"เอ่อ… เรื่องนั้น… มันจะดีเหรอ เงินตั้งหลายแสนนะลูก"
"ดีสิค่ะ หนูเป็นคนดูแลแล้ว ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ เพราะคุณป้าทุ่มเททำงานหนักให้ทางร้านอาหารด้วย ถือเป็นการตอบแทนในความเหน็ดเหนื่อยของคุณป้า..."
"ไม่!" ผมตะโกนเสียงดังจนทั้งคู่ตกใจ และหันมามองผมเป็นตาเดียว
ผมเดินจ้ำพรวดพราดเข้าไปหายูกินะ จับแขนเธอ "เธอออกมาคุยกับฉันข้างนอก" ผมลากตัวเธอออกไปนอกห้อง แต่เมื่อออกไปพ้นประตูห้อง ผมผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของผู้ชายสองคน คนหนึ่งหัวล้าน
สกินเฮดรูปร่างสูงใหญ่ มีรอยสักขึ้นมาถึงคอ อีกคนหนึ่งรูปร่างสมส่วน ผมสีดำไฮไลท์สีแดงปลายๆ ผมยาวฟูหวีเสยแบบไม่เรียบไปด้านหลัง เจาะปลายคิ้วขวาใส่ห่วง ทั้งคู่ใส่สูทดำแว่นดำ ดูท่าทางน่าเกรงขาม ยืนแผ่รังสีอำมหิตใส่ผมอยู่ คนที่ตัวสูงใหญ่พูดออกมาด้วยเสียงเข้มว่า
"ปล่อยมือจากคุณหนูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะหักแขนแกซะ"
"...."
มือผมยังคงจับแขนยูกินะอยู่ และจ้องกลับไปที่พวกเขาเช่นกัน จนคนที่พูดนั้นทำท่าจะเดินเข้ามาหา
"โคซัง! หยุดนะ! เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้" คนที่ชื่อโคหยุด และกลับไปยืนพิงกำแพงท่าเดิม
"วินปล่อยมือได้แล้ว มีอะไรก็รีบพูดมา"
 ผมปล่อยมือที่จับแขนเธอ
"ฉันไม่ต้องการเงินจากความสงสารของเธอ" ผมพูดใส่หน้าเธอ
"ความสงสารเหรอ? ...ทำไมนายคิดแบบนั้น แม่นายสมควรได้รับเงินก้อนนี้อยู่แล้วนะ"
"สมควรได้รับงั้นเหรอ ฉันถามคำเดียวว่า พ่อเธอเป็นคนให้เงินก้อนนี้มารึเปล่า? เขาพูดเองเลยไหมว่าแม่ฉันสมควรได้รับเงินตอบแทนแบบนี้ เขารู้หรือเปล่าเถอะว่าแม่ฉันเข้าโรงพยาบาล แต่ถึงเขาจะรู้ก็คงไม่ได้สนใจใยดีอะไรหรอก เอาง่ายๆ นะ แม่ฉันชื่อว่าอะไรเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำมั้ง!"
"...."
ยูกินะเงียบไปไม่เถียงกลับมาทันที แสดงว่าที่ผมพูดต้องมีส่วนถูก แต่ผมก็เริ่มรู้สึกตัวว่าใส่อารมณ์แรงไปหน่อย ผมจึงปรับเสียงตัวเองให้ซอฟท์ลงและพูดว่า
"ฟังนะ… ถ้าพ่อเธอห่วงใยพนักงานจริงละก็ เขาคงทำประกันสุขภาพหรือประกันอุบัติเหตุให้พนักงานทุกคนไปแล้ว นี่แม่ฉันทำงานให้เขามากี่ปี ทุ่มเทกับงานนี้จนร่างกายเหนื่อยล้า ไม่เคยหยุด ไม่เคยลา เงินเดือนก็ขึ้นมาไม่ได้เยอะอะไรมากมาย แถมโบนัสยังไม่เคยจะได้เลยสักครั้ง"
"ฉันรู้ว่าพ่อฉันดูแลพนักงานไม่ดี แต่..."
"พอเถอะ อย่าพูดอีกเลย เอาเป็นว่า… ครอบครัวฉันไม่ขอรับเงินก้อนนี้ เธอกลับไปซะเถอะ"
"งั้นก็ได้...ตามใจนายเถอะ ฉันมันยุ่งเองไม่เข้าเรื่อง!" ยูกินะตอบด้วยเสียงที่เหมือนจะโกรธและน้อยใจ จากนั้นเธอเปิดประตูไปกล่าวลาแม่ผม
"คุณป้าคะ หนูลากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"
"อ๋อ จ้ะๆ"
หลังจากปิดประตูห้อง เธอเหลือบสายตามามองหน้าผมอีกครั้ง เราสบตากันอยู่สักประมาณหนึ่งวินาที แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันยาวนานกว่านั้น แล้วเธอก็หันหลังและเดินจากไปพร้อมบอดี้การ์ดสองคนเดินตามหลัง
ผมไม่ค่อยเข้าใจในตัวผู้หญิงเท่าไรนัก แต่จากสายตาสุดท้ายที่มองมาเมื่อกี้ ผมคิดว่าเธอ…เศร้า ล่ะมั้ง ซึ่งนั่นทำให้ผมเกิดความรู้สึกผิดตามมาอย่างหนักหน่วง ที่เอาอารมณ์ที่โมโหพ่อของเธอไประบายใส่เธอแบบนั้น
ผมเดินเข้าห้องมาพร้อมกับเอาสองมือจับหัว "อ๊าก! นี่ตูทำอะไรลงไปเนี่ย โอ๊ย จะบ้าตาย"
"ใช่ ลูกนี้บ้ามาก ใจร้ายจริงๆ แม่สงสารหนูยูกินะเลย"
"ห๊ะ? แม่ได้ยินด้วยเหรอครับ"
"พวกลูกคุยกันเสียงดังขนาดนี้ อย่าว่าแต่แม่ได้ยินเลย แม่ว่าทั้งชั้นนี้ได้ยินหมดแหละ ไปๆ รีบกลับกันเหอะ แม่อายชาวบ้านเค้า"
"...."
...
ขณะที่นั่งแท็กซี่กลับบ้าน ผมนั่งกดมือถือเช็คยอดเงินในบัญชี
[ยอดเงินคงเหลือ: 8,421 บาท]
"เห็นตัวเลขแล้วใจมันหวิวแหะ เฮ้อ~"
"เอ่อ… วิน"
ผมหันหน้าไปหาแม่ที่เรียกผม
"แม่ขอไปทำงานวันนี้เลยได้ไหมลูก? แม่เป็นห่วงร้านน่ะ"
"แม่~! อะไรของแม่เนี่ย ถึงจะใช้วิธีผ่าส่องกล้องเข้าทางจมูกก็เถอะ แต่แม่จะไม่พักสักวันเลยเหรอครับ นี่แม่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเองนะ!"
"โธ่ ก็แม่หายดีแล้วนี่ลูก หมอยังบอกเลยว่าแม่แข็งแรงกว่าเดิมซะอีก อย่างน้อยขอไปเช็คสต๊อคที่ร้านหน่อยได้ไหม นะนะ แม่ไปไม่นานหรอก"
"ฮื้อ~! ตามใจๆ เช็คสต๊อคเท่านั้นนะครับ แล้วรีบกลับบ้านเลยละ"
"ค้าบ ลูกสุดที่รัก~"
ผมให้แท็กซี่มาส่งที่ร้านอาหาร และผมเดินกลับบ้านเอง ผมเดินไปพึมพำเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย
"งานแปลเสร็จหมดแล้ว เดี๋ยวกลับไปต้องเช็คงานใหม่..."
"ยูกินะจะโกรธเราไหมนะ...?"
"ต้องเข้าเกมไปหาตังค์ตามเคย และห้ามเกมโอเวอร์..."
"ยูกินะสวยขึ้นจริงๆ..."
"ต้องไปเช่าเครื่องเล่นอีกสินะ เงินยิ่งร่อยหรออยู่ด้วย เข้าไปครั้งนี้ยังไงต้องหาเงินให้ได้"
"ยูกินะจะถึงบ้านหรือยังนะ?"
"เฮ้ย?! อะไรกัน ทำไมเราคิดถึงแต่เรื่องยูกินะวนไปวนมาล่ะเนี่ย โอ๊ยยย!" ผมขยี้หัวตัวเองแรงๆ
...
ผมเดินมาจนถึงบ้าน เห็นใครนั่งรออยู่ที่โต๊ะม้านั่งหน้าบ้าน แจ็กนี่เอง
"ว่าไงเพื่อน มารอต้อนรับเลยเหรอ เออ ฉันมีอะไรจะเล่าให้ฟัง รู้ไหมเมื่อกี้ฉันเจอใครที่โรงพยาบาล--" แจ็กกระโดดมายืนตรงหน้าผม พูดแทรกขึ้นก่อนว่า
"วินเพื่อนยากเอ๋ย ฉันรู้แล้วว่าพวกเราจะไปเล่นเกมที่ไหนฟรีๆ" แจ็กทำหน้าตาทะเล้นตามสไตล์เขา เวลาเจออะไรที่ถูกอกถูกใจ
"ฟรี? จริงเหรอ ที่ไหนล่ะ"
"หึหึหึ… คฤหาสน์ของเสี่ยสมบัติ บ้านของยูกินะยังไงล่ะเพื่อน"
"...."
"ยังไง เขาอนุญาตให้พวกเราเข้าไปเล่นเหรอ?"
แจ็กส่ายหัวและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูดว่า
"พวกเราจะลอบเข้าไป"
"...หา?!"


...
"โอ๊ย~! อะไรวะ แค่โดนช็อตไปสองที HP ลดไปครึ่งหนึ่งแน่ะ" ผมเดินเช็คสเตตัสตัวเองอยู่ท่ามกลางผู้คนในเมือง "ว่าแต่ลุงไนท์ฮอว์กอยู่ไหนหว่า"
ฟวี๊ด! ฟวี๊ด! เสียงผิวปากมาอีกแล้ว ผมชะโงกมองหาเขาผ่านคนมากมายที่เดินกันขวักไขว่ และเห็นเขาถือเบียร์หนึ่งเหยือก ยืนพิงต้นไม้ใต้ร่มเงาอยู่ ผมรีบเดินไปหาเขาด้วยความรู้สึกเก้อเขินนิดหน่อยที่ดักปล้นพลาด
"ลุง…! ทำไมผมใช้สกิลขู่กรรโชกไม่สำเร็จล่ะ?"
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบในทันทีเหมือนเช่นเคย ยกแก้วขึ้นซดเบียร์
อึก อึก อึก… พรู่ด!! จู่ๆ เขาก็สำลักเบียร์พ่นพรวดออกมา
"ปะ เป็นอะไรรึเปล่าลุง?"
"...ฮึ ...ฮึๆ ...คิ๊กๆๆ เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก~!" ไนท์ฮอว์กหัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา
"ค๊าก! ข้าจะเป็นอะไรไปได้ล่ะเว้ย คิ๊กๆ ข้าก็หัวเราะแกนั่นแหละ เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
ไนท์ฮอว์กเอาสองมือมาจับที่หน้าของผมดัง ปั้บ! "ไหนๆ ดูสิ หน้าของแกนี่มันยังไงกันวะ เกิดมาเพิ่งเคยเห็นใครขู่ได้ตลกโปกฮาขนาดนี้ ค๊าก! คิ๊กๆๆ!" เขากำลังบี้หน้าผมเล่นอย่างเมามันอยู่
"ปล่อยได้แล้ว!" ผมสะบัดมือเขาออกไป "สอนก็ไม่สอน ยังมีหน้ามาหัวเราะเยาะซ้ำเติมอีกนะ ฮึ่ย! ไอ้ตาแก่งี่เง่า!"
"บ๊ะ! ข้าก็อยากดูไหวพริบแกบ้างสิว้อย แต่ดูแล้วท่าจะเหลวว่ะ แกพลาดตั้งแต่เลือกเหยื่อแล้ว"
"...ทำไมล่ะ ที่ผมเลือกมันไม่ดีตรงไหน"
"เพิ่งเจอมากับตัว ยังไม่รู้อีกเรอะ ฉันเห็นแกก็พอมีฝีมือต่อสู้อยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะโง่ขนาดนี้นะเนี่ย แสดงว่าปกติแกเป็นพวกลุยดะ เอาแต่ใช้กำลัง พึ่งพาสัญชาตญาณอย่างเดียวสินะ ไอ้ควายแดกแฟ้บ!"
'อือฮื้อ! ดู๊ดู… ดูไนท์ฮอว์กมันด่า' ผมคิดในใจ 'ตาแก่นี่ไปสรรหาคำด่าแบบนี้มาจากไหนฟะ ที่โลกนี้ก็มีผงซักฟอกยี่ห้อแฟ้บด้วยเรอะ'
"ใช่ที่ไห--!" ผมหยุดเถียงกลางคัน เพราะคิดว่าที่ไนท์ฮอว์กด่าผม จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องจริง ผมเอาแต่พึ่งพาวินอยู่เสมอ และทำให้วินลำบากอยู่บ่อยๆ พอตอนนี้ออกฉายเดี่ยว ผมก็ลงมือทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง บ้าบิ่นตลอดเวลา ถ้าผลลัพธ์มันออกมาดีก็ดีไป แต่ถ้ามันไม่เวิร์คเนี่ยสิ เฮ้อเซ็ง เถียงไม่ออกเลย
"เป็นไง? เงียบไปเลยเรอะ แทงใจดำล่ะเซ่"
"หนวกหูน่า รู้แล้วๆ ยอมรับก็ได้เฟ้ย ผมมันโง่เอง พอใจไหม?!"
"โอ้ ยอมรับความโง่อย่างลูกผู้ชาย ไม่เลวนี่"
"..."
ยังไงตาแก่นี้ต้องไม่ใช่คนดีแน่นอน ผมมั่นใจ หรือถ้าเกิดฟลุกเป็นคนดีขึ้นมาจริงละก็ ไนท์ฮอว์กจะต้องเป็นคนดีที่กวนส้นเท้าเก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลยล่ะ
"งั้นจะบอกให้เอาบุญว่า ถ้าจะปล้นใครละก็ อย่างน้อยอย่าให้เป็นพวกจอมเวทสิวะ เพราะว่าพวกนี้เก่งได้โดยที่ไม่ต้องอาศัยอาวุธเทพด้วยซ้ำ แต่ละคนจะต้องมีสกิล CC ติดตัว หนึ่งหรือสองสกิลเป็นอย่างน้อย" (Crowd Control - คือสกิลที่ทำให้ศัตรูหยุดชะงัก เจอกับความลำบาก เช่น สตั้น สโลว์ ยกลอย แช่แข็ง ฯลฯ)
"อ้อ~ โธ่เอ๊ย! งี้นี่เอง ผมพอเข้าใจแล้ว"
ติ๊ง!
เสียงระบบของไนท์ฮอว์กดังขึ้น และมีหน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา
เขายิ้มสยองออกมาเมื่ออ่านข้อความ และพูดขึ้นว่า "ไอ้หนู… หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว ข้าต้องไปทำเควสพิเศษ แต่... ถ้าแกอยากเข้าสมาคมโจรจริงๆ ละก็ งั้นแกจะตามมาช่วยก็ได้นะเว้ย"
"ผมไปอยู่แล้ว ผมต้องเข้าสมาคมให้ได้"
"เออ งั้นก็ตามมา"
….
...
ณ ย่านชนชั้นสูง มีชายสองคนกำลังยืนอยู่ในตรอกมืดแห่งหนึ่งทำตัวลับๆ ล่อๆ ใช่ครับ นั่นคือผมกับไนท์ฮอว์กเอง
"นี่พวกเรากำลังรออะไรอยู่ครับ" ผมถามขึ้น
"รอหลายอย่างว่ะ ขี้เกียจอธิบาย รอไปเหอะ" ไนท์ฮอว์กตอบแบบขอไปทีตามเคย
'แหม~! เวลาจะตอบอะไรแต่ละอย่าง ลีลาเหลือเกิ๊น แต่พอถึงคราวจะด่าคนเนี่ย รัวเป็นกลองชุดเลยนะตาแก่' ผมได้แต่คิดในใจเช่นเคย เพราะยังไม่อยากตายตอนนี้
โครก~
เสียงท้องของผมร้อง ก็นี่มันจะห้าโมงเย็นแล้วนี่นะ ยังไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ว่าแล้วก็จัดเลยละกันระหว่างรอ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
ผมดึงข้าวกล่องสำเร็จรูป [ข้าวหน้าเนื้อวากิว] ออกมาจากคลัง
ไอเท็ม กดปุ่มอุ่นอาหาร ตื~ด ติ๊ง! เปิดฝาออกมากลิ่นหอมฉุยเชียว
ผมรีบตักเข้าปากโดยไม่รอช้า
ง่ำ ง่ำๆ อ้ำๆ "ฮื้อ~! อร่อยวุ้ย!"
"ไอ้หนู!" จู่ๆ ไนท์ฮอว์กก็เรียกผมด้วยเสียงที่แตกพร่าและแข็งกร้าว
"ครับ?"
"...มีข้าวอีกกล่องไหม"
"..."
ผมกับเขาซัดข้าวกันไปคนละสองกล่อง ผมดื่มน้ำอัดลมปิดท้าย ส่วนลุงไนท์ฮอว์กยืนสูบไปป์สบายอารมณ์อยู่ จากนั้นก็มีคนใส่ฮู้ดสองคนเดินเข้ามาหาพวกเราจากความมืดในตรอก
"โทษทีที่มาช้า เครื่องมือเวทบางอย่างมันหายากไม่เบา" เสียงผู้ชายวัยกลางคนพูดขึ้น
"ไม่เป็นไร ระหว่างที่รออยู่ พวกข้ากินข้าวเติมพลังเรียบร้อยแล้ว
ไอ้หนูนี่พกข้าวกล่องรสเลิศมาด้วยล่ะ" ไนท์ฮอว์กพ่นควันขึ้นสู่ด้านบน และพูดต่อว่า
"เอาล่ะ! มากันพร้อมแล้วก็มานัดแนะแผนกันอีกครั้ง วิสเปอร์จัดการสิ"
คนที่ไนท์ฮอว์กเรียกว่า 'วิสเปอร์'(เสียงกระซิบ) ยกมือขวาขึ้นแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ เหมือนจะใช้สกิลอะไรสักอย่าง เพราะมีรัศมีอาณาเขตบางๆ เคลื่อนตัวขยายออกไปเป็นวงกลมล้อมรอบพวกเรา
"สกิล [มนต์บังตา] น่ะไอ้หนู ข้างนอกจะไม่มีทางเห็นหรือได้ยินเสียงพวกเรา" ชายวัยกลางคนพูดกับผม เขาถอดเสื้อฮู้ดออก ผมเลยได้เห็นว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นฮาล์ฟก็อบลิน หน้าตาของเขาดู
ใจดีและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน เขาไว้ผมไม่ยาวไม่สั้นจนเกินไป สีเทาเข้มและหวีเสยไปข้างหลัง เขาแต่งชุดผ้าดิบและหนังสีน้ำตาลสไตล์คนพื้นโลกปกติ แต่เพิ่มไปด้วยเข็มขัดเครื่องมือช่างสองเส้นไขว้กันอยู่ที่รอบเอว ส่วนที่ไหล่สะพายกระเป๋าหนังทำงานสีน้ำตาลอ่อน
"ข้าชื่อ 'เจลค์' เสือตัวที่ 2 แห่งสมาคมโจรเร้นเงา และส่วนนี่ก็..." เจลค์ผายมือไปทางอีกคนหนึ่งที่ชื่อวิสเปอร์ แต่เขาเงียบไม่พูดอะไร
"..."
"บ๊ะ! ยัยนี่ น่ารำคาญจริง อย่างน้อยก็เปิดหน้าให้เด็กมันเห็นหน่อยเซ่" ไนท์ฮอว์กพูด
วิสเปอร์พยักหน้าทีหนึ่งและถอดฮู้ดออก ใส่เก็บเข้าไปในวินโดว์เช่นเดียวกันกับเจลค์ และนั่นทำให้ผมเห็นว่าเธอคือผู้หญิง เธอสวมชุดสไตล์นักฆ่าสีดำปิดบังใบหน้าตั้งแต่จมูกลงไป ชุดเป็นผ้าและเกราะหนังแบบเบาเข้ารูปทั้งตัว ปลอกรัดเก็บอาวุธทั้งหมดที่ขาขวาและไหล่ซ้ายเป็นหนังสีน้ำตาลเข้ม วิสเปอร์เป็นผู้หญิงตัวเล็ก รูปร่างสะโอดสะอง ผมสั้นหยักศกสีดำยาวประบ่า ผมด้านหน้าข้างหนึ่งปรกลงมาปิดดวงตาของเธอและส่วนผมด้านหน้าอีกข้างเธอเหน็บไว้กับหู เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าสดใสส่องประกายวูบวาบในความมืด
"วิสเปอร์คือ--!" เธอยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามไม่ให้ไนท์ฮอว์กพูดต่อ และเดินย่างสามขุมมาใกล้ผม ใกล้แบบ...ใกล้ชิดแนบตัวติดกันเลยละครับ วิสเปอร์ตัวสูงประมาณอกของผมเท่านั้น เธอเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าผมเขม็งด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"เอ่อ… มีอะไรรึเปล่าครับ" ผมถาม
วิสเปอร์ค่อยๆ เขย่งตัวทำท่าเหมือนจะกระซิบที่หูของผม ผมจึงโน้มตัวลงหาเธอนิดหน่อย เธอกระซิบบอกผมว่า
"ข้าคือเสือตัวที่ 5 แห่งสมาคมโจรเร้นเงา"
เสียงของเธอเล็กและน่ารัก เสียงเหมือนเด็กตัวน้อยที่ไม่น่าจะมีพิษสงอะไรเลย เสียงเหมือนตัวละครอนิเมชั่นที่ฟังแล้วน่าหลงใหลเคลิบเคลิ้ม เสียงแบบนี้ของเธอมันช่าง 'โมเอะ' อะไรเยี่ยงนี้ โอ๊ย! ฟังแล้วจั๊กจี้หู
"ยัยเด็กนี่ ร้อยวันพันปีไม่เคยคุยกับข้า เอาแต่แชทคุยอย่างเดียว เจอไอ้หนูนี่วันแรกดันคุยด้วยซะงั้น"
"อันนี้มันก็อยู่ที่หน้าตา"
โป๊ก!! "แอ๊ก!" ไนท์ฮอว์กเขกหัวผมอย่างแรง
"อย่าลามปามไอ้หนู เดี๋ยวปั๊ด..."
"ครับ! ครับ! ไม่ต้องแยกเขี้ยวใส่ก็ได้ ขอโทษครับ" ผมเอามือขยี้หัวโนของตัวเองด้วยความเจ็บ
"แล้วนี่สรุปว่าพวกเรามาทำเควสอะไรกันครับ?"
"อ้าวไนท์ฮอว์ก ยังไม่ได้เล่าให้ไอ้หนูนี่ฟังอีกเหรอ" เจลค์พูดขึ้น
"อ้อ ยังๆ กลัวมันเผ่นหนีซะก่อนไง" ไนท์ฮอว์กแสยะยิ้มแล้วหันมามองที่ผม
"ไอ้หนู..."
"ครับ?"
"พวกเราจะมาถล่มกิลด์ไฮเอนด์"
"...."


"ถะ ถล่มกิลด์?" ผมทวนคำอีกครั้งว่าได้ยินถูกต้องแล้วใช่ไหม และทุกคนไม่มีทีท่าปฏิเสธเลยสักนิด แถมเจลค์ยังพยักหน้าตอบรับเล็กน้อยอีกด้วย
"กิลด์นะครับ ไม่ใช่ปราสาททรายริมทะเล ที่นึกอยากถล่มเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วพวกเรามากันแค่สี่คนเนี่ยนะ ไม่ไหวล่ะมั้งครับ กิลด์ใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าสมาชิกข้างในมีเป็นร้อยคนหรอกเหรอครับ"
"278 คน" เจลค์พูดขึ้นมา
"มีไอ้พวกสวะกากเดนสังคมอยู่ทั้งหมด 278 คน" ไนท์ฮอว์กพูดเสริม
"...."
ขณะที่ผมกำลังอึ้งอยู่ วิสเปอร์ใช้นิ้วดึงกระตุกแขนเสื้อผมเบาๆ เป็นการบอกให้ก้มลงมาหน่อย ผมย่อตัวลงไปฟังเสียงเธอกระซิบที่หู
"ใจเย็นก่อน"
ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าคำพูดเล็กๆ และแผ่วเบาของเธอมันช่างมีความหมาย ผมใจเย็นขึ้นมาในทันใด
"ยัยนี่คงบอกให้แกใจเย็นสินะ คิ๊ก คิ๊ก" ไนท์ฮอว์กหัวเราะขึ้นมาอย่างรู้ทัน "เออ! ใจเย็นก่อนสิวะ ไอ้ปอดลอยเอ๊ย!"
เจลค์ยกสองมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม "จะไปว่าเด็กมันก็ไม่ถูกนะ เอ็งไม่อธิบายอะไรให้มันดีเอง จงใจอยากแกล้งไอ้หนูนี่ล่ะสิ ไนท์ฮอว์ก" และเขาพูดต่ออีกว่า "ยังพอมีเวลาอยู่ ก่อนที่จะเริ่มดำเนินการตามแผน ข้าจะอธิบายให้เอง ฟังนะไอ้หนู' โจรก็ต้องใช้วิธีแบบโจร' ไอ้คำว่าถล่มที่ไนท์ฮอว์กมันพูดน่ะ ไม่ได้หมายความว่าจะทำลายอาคารหรือเข่นฆ่าทุกคนหรอกนะ"
"อ้~อ ยังงี้นี่เอง แล้วจะถล่มยังไงเหรอครับ?"
"ก่อนจะพูดถึงวิธีการ ต้องพูดถึงสาเหตุก่อนว่าทำไมพวกเราถึงตัดสินใจทำแบบนี้ กิลด์ไฮเอนด์น่ะ--"
"เจลค์ จำเป็นด้วยเหรอวะ" ไนท์ฮอว์กถามขัดขึ้นมา
เจลค์ถอนหายใจหนึ่งที "จำเป็นสิ การรู้หรือไม่รู้ความหมาย น้ำหนักในการกระทำมันต่างกัน แถมไอ้หนูนี่ก็ไม่ใช่เบี้ยบ้ายรายทาง แต่อาจกลายเป็นเสือตัวต่อไปของสมาคมอีกต่างหาก"
ไนท์ฮอว์กโบกมือไล่แล้วพูดว่า "งั้นเอาที่สบายใจ"
"ต่อนะไอ้หนู แรกเริ่มเดิมทีกิลด์ไฮเอนด์เป็นกิลด์ของท่านลอร์ด 'ริชท์ริดเดิ้ล' กับเพื่อนสนิทของเขาลอร์ด 'รอธฟิลด์' เป็นผู้ก่อตั้งกิลด์ขึ้นมา จุดประสงค์หลักคือทำทุกอย่างเพื่อผู้คนในย่านชนชั้นสูงโดยเฉพาะ ลูกค้าหลักคือเหล่าขุนนาง นักธุรกิจ และมหาเศรษฐีทั้งหลายภายในเมือง ที่หากใครต้องการนักผจญภัยที่เก่งกาจ ทางกิลด์ก็จะจัดหาให้และจะออกมาในรูปแบบของเควสนั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นเควสคุ้มครองรถม้าขนส่งสินค้า เควสทัวร์ล่ามอนสเตอร์ เควสคุ้มกันส่วนตัว ฯลฯ กิลด์ไฮเอนด์ถือเป็นกิลด์รองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของอาณาจักรคาเอลุมเลยทีเดียวแต่แล้วทุกอย่างได้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้า..."
เจลค์เล่าถึงตรงนี้แล้วหยุด เปิดวินโดวส์ของตน แล้วดึงเอาโต๊ะและเก้าอี้ปิกนิกออกมาหนึ่งชุด ทุกคนก็พร้อมใจกันนั่งลง ไนท์ฮอว์กหยิบเบียร์ออกมาหนึ่งขวด เจลค์หยิบขวดไวน์องุ่นออกมา และเริ่มกระดกขวดซดทันทีโดยที่ไม่ได้เทใส่แก้ว ส่วนวิสเปอร์… เธอนั่งกอดอกหลับตาอยู่
ไม่สิ ผมคิดว่าเธอหลับไปแล้วตอนนี้
"ฮ่าห์! ชื่นใจ เอาล่ะ เล่าต่อล่ะนะ เหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นเมื่อราวๆ หนึ่งปีครึ่งก่อนหน้านี้ ริชท์ริดเดิ้ลได้ถูกรอธฟิลด์เพื่อนสนิทลอบสังหารและยึดครองอำนาจในกิลด์ไฮเอนด์มาเป็นของตนเองเพียงผู้เดียว"
"ถูกหักหลังสินะครับ"
เจลค์พยักหน้า "นับจากที่รอธฟิลด์ขึ้นเป็นกิลด์มาสเตอร์แทนเพื่อนที่ตายไป กิลด์ไฮเอนด์ก็กลายเป็นกิลด์ที่มุ่งหวังแต่จะหาประโยชน์จากเหล่าชนชั้นสูงแทน เช่นเควสคุ้มครองขบวนสินค้า รอธฟิลดจะวางแผนดักปล้นขบวนรถขนสินค้าของลูกค้าตนเอง เพื่อนำสินค้าไปปล่อยในอีกทางหนึ่ง หรือวางแผนเล่นละครให้มีโจรดักทำร้ายแล้วเรียกค่าคุ้มครองมากขึ้น บังคับให้เควสระดับ D กลายเป็นระดับ A เพื่อรีดเงินจากลูกค้าให้มากที่สุด รวมทั้งส่งคนไปดักปล้นพ่อค้าแม่ค้าที่อ่อนแอ ตามย่านชั้นกลางกับชั้นล่างอีกด้วย"
"ไอ้อัศวินสวะสามคนที่ข้าจัดการไปวันนี้น่ะ ก็เป็นคนจากกิลด์
ไฮเอนด์เช่นกัน" ไนท์ฮอว์กพูด
"...."
'หรือตาแก่ไนท์ฮอว์กมันจะเป็นคนดีจริงๆ' ผมเผลอคิดในใจ
"พอเข้าใจแล้วครับ ว่าแต่ผมติดใจเรื่องหนึ่ง ทำไมลอร์ดริทช์อะไรนั่น เมื่อฟื้นคืนชีพขึ้นมา ทำไมเขาถึงไม่ไปทวงกิลด์กลับคืนมาล่ะครับ หรือเรื่องมันเป็นยังไง?"
"ไอ้หนูนี่มือใหม่จริงๆ เว้ย ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาสักอย่างเลย" ไนท์ฮอว์กพูดและซดเบียร์ของตนเองจนหมดขวด จากนั้นวางกระแทกโต๊ะดังตึง "ฟังนะไอ้หนู พวกเราคนพื้นโลกน่ะไม่เหมือนคนจากฟ้าอย่างพวกแก ถ้าเกิดเราตายเกมโอเวอร์ (ตายเกิน 15 นาที แล้วไม่ได้รับการชุบชีวิต) โบสถ์จะเป็นผู้ที่เก็บรักษาดวงวิญญานของเราเอาไว้เพื่อให้รอการเกิดใหม่ ไม่ให้สูญสลายไปตลอดกาล แต่ไอ้เรื่องที่จะฟื้นคืนชีพอีกทีเมื่อไหร่นั้นไม่สามารถกำหนดได้ บางคนหนึ่งวัน บางคนหนึ่งสัปดาห์ หรือบางคนสิบปีเลยก็มี"
"ห๊า! สิบปี?! นานขนาดนั้นเชียวเหรอครับ"
"ที่ผ่านมาสิบปีน่ะเคยมีแค่คนเดียวในประวัติศาสตร์ คือหนึ่งในผู้กล้าทั้งเจ็ด ที่เสียชีวิตในการต่อสู้กับจอมมาร" เจลค์กล่าว
"ผู้กล้า? จอมมาร? โลกนี้มีผู้กล้ากับจอมมารด้วยเหรอครับเนี่ย"
"อ้าว ทำไมเอ็งไม่รู้ล่ะไอ้หนู คนจากฟ้าที่ข้ารู้จักบอกว่า ตอนที่ล็อกอินเข้ามา พวกเอ็งจะได้ดูบันทึกวิดีโออิงประวัติศาสตร์ 'ตำนานเจ็ดผู้กล้า' ไม่ใช่รึไง หรือเดี๋ยวนี้เขาไม่ได้ฉายให้ดูแล้ว"
"เคี๊ยก! กะแล้วไม่มีผิด ไอ้ซื่อบื้อนี่ตอนล็อกอินมายังโลกนี้ คงไม่ได้ศึกษาหรือดูคลิปที่เขาฉายให้ดูเลยสินะ อย่างแกคงกระดี๊กระด๊าอยากจะมาผจญภัยจนตัวสั่น เลยใจร้อนบอกข้ามๆๆ ใช่ไหมล่ะ ไอ้กระบือเรียกพี่!"
โดนด่าเข้าอีกหนึ่งดอก แถมเถียงกลับไม่ได้เพราะแทงใจดำอีกต่างหาก 'ตาแก่ไนท์ฮอว์กนี่ไม่มีทางที่จะเป็นคนดีไปได้แน่นอน ผมไม่เชื่อเด็ดขาด' ผมคิดในใจ
เจลค์พูดต่ออีกว่า "ข้าเคยเกมโอเวอร์สองครั้ง ครั้งแรกหายไปสองเดือน ครั้งที่สองหายไปสามวัน เรื่องระยะเวลารอเกิดใหม่นั้นยังไม่มีตัวชี้วัดที่แน่ชัด เคยได้ยินท่านอาร์คบิชอปกล่าวว่า'ขึ้นอยู่กับตัวตนของเราว่าจำเป็นต่อโลกนี้มากแค่ไหน' แต่ดูเหมือนว่าหากยิ่งตำแหน่งสูงมากเท่าไร ยิ่งรอเวลาเกิดใหม่นานเท่านั้น"
"บ๊ะ! ไม่อยากจะโม้ แต่ข้าเนี่ยไม่เคยเกมโอเวอร์สักครั้งเดียว เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก"
"อยากลองไหมล่ะ" ผมพยายามพูดให้เบาที่สุด
"ห๊ะ! ไอ้หนู แกว่าไงนะ"
"เปล๊า! ไม่ได้พูดอะไรนี่ครับ" ผมยิ้มและทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่
ไนท์ฮอว์ก
"โอเค เล่าต่อนะ" เจลค์พูดแทรกขึ้นมา "ทีนี้ปัญหาคือลอร์ดริทช์
ริดเดิ้ลน่ะ ดันเกมโอเวอร์หายไปยาวเลยเนี่ยสิ สอบถามทางโบสถ์แล้ว เห็นบอกว่าระยะรอเกิดใหม่คือสองปี นั่นคืออีกครึ่งปีหลังจากนี้ ตอนแรกพวกเราก็ว่าจะรอให้เขาฟื้นมาจัดการปัญหาของตนเองแล้วค่อยสนับสนุนอีกที แต่ดูเหมือนจะรออีกไม่ไหวแล้ว ไอ้พวกกิลด์ไฮเอนด์นี่นับวันยิ่งเหิมเกริม ทางสำนักฯ ของเมืองก็ไม่ยอมดำเนินการอะไรทั้งสิ้น คาดว่าพวกมันคงมีเส้นสายในเหล่าขุนนางมากมายอยู่อย่างแน่นอน"
"แล้วลอร์ดรอธฟิลด์ฆ่าเพื่อนไปแบบนี้ ไม่ถูกจับหรือครับ หรือเพราะเส้นสายที่ว่า?" ผมถาม
"คือที่ข้าเล่าว่ารอธฟิลด์เป็นคนฆ่าเมื่อสักครู่ เป็นแค่ข้อสันนิษฐาน เพราะเจ้าตัวรวมถึงพยานที่อยู่ในเหตุการณ์ ให้การว่าริชท์ริดเดิ้ลถูก 'เด็กหนุ่มหายนะ' สังหารในคืนที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมขึ้นนั่นแหละ"
"...."
"เอ่อ เด็กหนุ่มหายนะ… หมายถึงที่ชื่อ 'วิน' ใช่ไหมครับ?" ผมถามเพื่อความชัวร์
"อ้าว รู้จักชื่อด้วยงั้นเหรอ อ้อๆ ดูจากใบประกาศใหม่งั้นสินะ ใช่แล้วเจ้าวินนั่นแหละ คืนที่เด็กหนุ่มคนนั้นอาละวาด มีคนเกมโอเวอร์เยอะมาก ถือเป็นหนึ่งในค่ำคืนหายนะของเมืองเลย"
ตึง! ไนทฮอว์กทุบโต๊ะเสียงดัง จนทำให้วิสเปอร์เหมือนจะตื่นแล้วตอนนี้
"ไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์! คืนนั้นข้าแอบได้ยินมันคุยเชิงข่มขู่ลับๆ กับใครสักคนในตรอกมืด มันพูดชัดเจนเลยว่าเป็นคนลงมือสังหารริชท์ริดเดิ้ลด้วยตัวเอง เพราะอยากยึดตำแหน่งกิลด์มาสเตอร์ มันใช้ช่วงเวลาที่ทั้งเมืองสับสนวุ่นวายในคืนนั้น ลงมือฆ่าเพื่อนซะเอง จากนั้นก็ใช้เงินจัดการให้พยานทั้งห้าคนพูดใส่ร้ายเด็กหนุ่มคนนั้น โบ้ยความผิดให้คนร้ายซ้ำอีกคดี เสร็จแล้วก็มาบีบน้ำตาออกสื่อ ทำให้ทุกคนไม่สงสัยตนเองเลยสักนิด แม่งเอ๊ย!"
เจลค์เอียงคอมาพูดให้ผมฟังว่า "ลอร์ดริทช์มีบุญคุณกับไนท์ฮอว์กมาก่อนนะ ข้าก็ไม่รู้ละเอียดหรอก แต่เคยได้ยินเจ้าตัวเปรยๆ ว่าอย่างนั้น"
…
เกือบหนึ่งวันที่ผมใช้ชีวิตในโลกนี้ ผมได้พบเจอผู้คนหลากหลายและได้รับรู้ถึงการกระทำของคนมากมาย ทั้งดีและไม่ดีปะปนกันไป คนที่น่าเอ็นดู คนที่แต่งกายดีแต่นิสัยหยาบคาย คนที่ภายนอกดูน่ากลัว แต่ลึกๆ แล้วเขาเป็นคนดี(มั้ง) ชนชั้นสูงที่จิตใจไม่ได้สูงตาม และชนชั้นล่างที่ยอมทำร้ายคนอื่นได้ เพียงเพื่อแลกกับเศษเงินและความพึงพอใจส่วนตัว เรื่องราวของผู้คนทั้งหมดนี้ทำให้ผมคิดถึงคำพูดของวิน ก่อนที่เราจะแยกกัน
'แล้วนายจะเห็นเอง ว่าที่นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือต่างโลกอย่างแท้จริง'
พวกเขามีความสุข มีความทุกข์ มีความปรารถนา มีความฝัน มีเรื่องราวของตนเองจากอดีต ปัจจุบัน และอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งหากเราตัดสินใจทำในสิ่งใด มันจะส่งผลกระทบต่อผู้คนที่เกี่ยวข้อง เป็นเสมือนคลื่นเล็กจากน้ำหนึ่งหยดที่ขยายตัวออกไปเป็นวงกว้าง
วินเพื่อนผม กลายเป็นหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ของอาณาจักรไปแล้ว แต่ผมยังเชื่อมั่นในตัวเขา และมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่าเรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำอะไรสักอย่าง เอาไว้เจอกันครั้งหน้า ต้องถามให้ได้เลยว่า 'วันแรกที่นายล็อกอิน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่'
"เพราะงั้นแหละ คืนนี้พวกเราสมาคมโจรเร้นเงาจะไปถล่มกิลด์ไฮเอนด์กัน ป่ะ ไปกันเถอะ!" เจลค์พูดพร้อมลุกขึ้นยืนและเริ่มเดินออกไป
"ไปเว้ย คันไม้คันมือเต็มทีแล้ว!" ไนท์ฮอว์กลุกขึ้น กำหมัดหักข้อนิ้วดังกร๊อกแกร๊ก วิสเปอร์ก็ลุกขึ้นด้วยและเดินงัวเงียโงนเงนตามทั้งคู่ไป
ผมก็เดินตามไปด้วย และรู้สึกเหมือนจะลืมอะไรไปสักอย่าง…
...
"อ๋อ! นึกออกแล้วว่าลืมอะไร เฮ้! ทุกคน แล้วสรุปแผนการมันว่าไงบ้างล่ะครับ ยังไม่เห็นรู้เลยว่าต้องทำอะไรบ้าง"
ไนท์ฮอว์กหันมาตะโกนว่า "หมดเวลาว้อย! ตามพวกข้าก็พอแล้ว บอกให้ทำอะไรก็ทำเถอะน่า"
"เออ ไอ้หนู เกือบลืมไป เอานี่" เจลค์ตวัดนิ้วเรียกวินโดวส์ออกมาและกดคำสั่งลงไป ผมเหลือบไปเห็นวิสเปอร์ก็ทำเช่นกัน
ติ๊ง!
คุณได้รับสิทธิ์เรียนรู้สกิล: [หูเกือบเทพ] "ระดับ B"
ผลลัพธ์: หากตั้งสมาธิในสิ่งใด จะได้ยินเสียงในสิ่งนั้นอย่างชัดเจนยิ่งระยะใกล้เท่าไรยิ่งแยกแยะได้เป็นอย่างดี
คำอธิบาย: ประสาทสัมผัสการรับรู้เสียงดีขึ้นถึงขนาดได้ยินเสียงเข็มหมุด หล่นพื้นในระยะ 50 เมตร
Type: ACTIVE per second (เปิดใช้งานต่อวินาที)
MP cost: 30 มานา / 1 วินาที
Cooldown: 10 นาที
หมายเหตุ: หากคุณได้รับสกิลนี้โดยสมบูรณ์ สกิลเกี่ยวกับการรับรู้เสียงทั้งหมดของคุณจะอัพเกรดขึ้นอีกหนึ่งขั้น
ติ๊ง!
คุณได้รับสิทธิ์เรียนรู้สกิล: [ตีนแมว] "ระดับ B"
ผลลัพธ์: ลดเสียงฝีเท้าของคุณในทุกก้าวที่เดิน 100%
ลดเสียงฝีเท้าของคุณในทุกก้าวที่วิ่ง 70%
คำอธิบาย: คุณเคยได้ยินเสียงฝีเท้าแมวรึเปล่า?
Type: PASSIVE (สกิลติดตัว)
MP cost: ไม่ต้องใช้มานา Cooldown: ไม่มีคูลดาวน์
หมายเหตุ: โปรดระวัง! หากองศาของเข่าสูงเกินไป
ทางระบบจะนับเป็นการวิ่งและสกิลจะถูกยกเลิกทันที
"โอ้ ว้าว! สกิลระดับ B ทั้งคู่เลย" ผมร้องออกมาอย่างดีใจ ถึงจะยังงงๆ ว่า สกิลมันจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้บ้างก็เถอะ
"สกิลหูเกือบเทพนี่เป็นของคุณรึครับ เจลค์?"
"ใช่แล้วละ อาชีพของข้าคือ [เจ้าแห่งการสะเดาะ] (Unlock Master)
สกิลต้นฉบับของพวกข้าเหล่าเสือน่ะ จะอยู่ที่ระดับ A แต่เมื่อถ่ายทอด
สกิลออกไป มันจะลดระดับไปขั้นหนึ่งเหลือแค่ระดับ B แต่แค่นั้นก็ใช้ได้ดีเกินคาดเลยละ และหากเอ็งถูกใจสกิลไหนเป็นพิเศษ สามารถอัพเลเวลให้มันได้ด้วย แต่เอ็งต้องผ่านพิธีสเปเชี่ยลวันซะก่อน" เจลค์อธิบายเพิ่ม
"เอาให้มันผ่านเงื่อนไข ใช้สกิล [ขู่กรรโชก] ของข้าให้ได้ก่อนเถอะ อ่อนซะไม่เมียะ คิ๊ก! คิ๊ก!"
"...."
"งั้นอีกสกิลหนึ่งก็ของวิสเปอร์สินะ" เมื่อผมพูดจบ วิสเปอร์ที่เดินนำหน้าผมอยู่ หยุดกึกแล้วหันกลับมาหาผม เธอกวักมือเรียกผมเบาๆ ผมจึงเดินเข้าไปใกล้และโน้มตัวลงไปหาเช่นเคย
"ข้าคือ [นักฆ่าเสียงกระซิบ] แง่ง!"
'มีการแง่งปิดท้ายด้วยวุ้ย โอ๊ย! จะโมเอะไปถึงหนา~ย!' ผมตัวสั่นเล็กน้อยด้วยอาการหมั่นเขี้ยวความน่ารักของเธอ และพลันคิดในใจว่า 'อยากรู้จังเลยว่าตอนที่เธอสู้จะเป็นยังไง'
"เอาล่ะ! ตอนนี้เวลา 20.00 น. พอดีเป๊ะ เริ่มปฏิบัติการณ์ได้!" เจลค์ชูมือขวาขึ้นสู่ฟ้า โห่ร้องเบาๆ และวิ่งแยกตัวออกไปอีกทาง วิสเปอร์ก็ตามเขาไปด้วย ทั้งคู่วิ่งหายเข้าไปในความมืดของหมู่ต้นไม้ที่อยู่รอบกิลด์ ส่วนไนท์ฮอว์กก็จับคอเสื้อด้านหลังของผม ฉุดผมวิ่งไปอีกทางหนึ่ง
และตอนนี้พวกเรากำลังยืนอยู่ตรงประตูใหญ่ด้านหน้าของกิลด์
ไฮเอนด์ มองเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของพวกเขา ผมเห็นนักผจญภัยท่าทางเก่งกาจหลายต่อหลายคนอยู่ในนั้น เท่าที่ตาเห็นก็… เอ่อ มีไม่ต่ำกว่า 100 คน
"พร้อมนะไอ้หนู หน้าที่ของพวกเราคือ 'ลุยมันให้เละไปเลย' เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
"...."
ผมได้แต่คิดในใจอย่างปลงตก
'ถึงจะตอบว่าไม่พร้อม ก็คงไม่ทันแล้วสินะ ไอ้บ้าเอ้~ย!'


"ลุง..."
"ลุงครับ..."
"...."
สวัสดีครับทุกคน ผมแจ็กเอง ตอนนี้อยู่ในเกมต่างโลกครับ กำลังเดินตามเสือตัวที่หนึ่งแห่งสมาคมโจรเร้นเงาอยู่ แต่พี่แกเดินจ้ำอ้าวๆ
ไม่สนใจใครเลยเนี่ยสิ เรียกตั้งหลายรอบก็ไม่หัน ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนจะเชือดผมทิ้งอยู่รึเปล่า เพราะผมเพิ่งจะหักหน้าพี่แกเข้าเต็มเปา ถึงแม้ผมจะแค่อยากได้เงินตัวเองคืนก็ตามที เรื่องต่อจากนั้นคือหลังจากมาสเตอร์ลูบอกว่าผมต้องผ่านด่านทดสอบจากเหล่า 'ห้าเสือ' ของสมาคม เฮีย
ไนท์ฮออว์กคนนี้ก็หัวเราะเสียงน่ากลัวใส่ผม แล้วพูดแค่ว่า 'ตามข้ามา' เท่านั้นเอง สถานการณ์แบบนี้เล่นเอาผมรู้สึกสังหรณ์ใจพิกล…
"ลุง ลุง..."
"...."
"เฮ้ย! ตาแก่ไนท์ฮอว์ก!" ไนท์ฮอว์กหยุดกึก แล้วหันมามองผม อ้าว ได้ผลด้วยแฮะ
"จะพาผมไปที่ไหนก็บอกกันบ้างสิครับ"
"เดินตามมาเงียบๆ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว" ไนท์ฮอว์กพูดเสร็จก็หันกลับไปเดินต่อ
"เฮ้อ! ตามก็ตามวะ" ผมรีบวิ่งนำหน้าเขาไปนิดหน่อย แล้วซื้อกาแฟคาราเมลมัคคิอาโตมาแก้วหนึ่ง เพื่อดับกระหาย เติมน้ำตาลในเลือดสักหน่อย เผื่อจะช่วยคลายเครียดได้สักนิด
ผมเดินตามไนท์ฮอว์กต่อไป และดูดกาแฟจากแก้วกินไปด้วย พวกเราเดินผ่านร้านค้า และผู้คนมากมาย ผมหยิบแก้วขึ้นมามองที่ด้านข้าง มันเขียนว่าร้านกาแฟ 'สตาร์เบิร์ส' อืมม์… นี่พวกเราคนจากฟ้ามายังโลกนี้ตั้งแต่เมื่อไรนะ รู้สึกเหมือนอิทธิพลหรือวัฒนธรรมหลายๆ อย่างมันปะปนอยู่ในประวัติศาสตร์ของที่นี่มานานนมแล้วนะเนี่ย รู้งี้ตั้งใจฟังที่ไกด์อธิบายตอนเริ่มเกมก็ดีสิ เหอเหอ
พวกเราเดินผ่านย่านที่ดูก็รู้เลยว่าเป็นย่านหรูหราของพวกเศรษฐี ผมรู้ได้ไงน่ะเหรอ คือทุกอย่างมันดูสะอาดสะอ้าน แวววับจับตา บ้านเรือนดูแปลกไป มันดูทันสมัยขึ้น แต่ก็คงความเป็นแฟนตาซีเอาไว้อยู่ ร้านค้าร้านอาหารที่เพียงมองผ่านก็รู้ว่ามีแต่ของแพงๆ ขายในนั้นแน่นอน นักธุรกิจใส่สูทเหมือนที่โลกของเราก็มีเดินให้เห็นกันอยู่เยอะ นักผจญภัยก็มีมากมายและแต่งตัวดูดีมีสไตล์ทุกคนเลย เกราะขัดมันส่องประกาย มีดสั้นทองคำ ดาบที่ตัวด้ามประดับอัญมณีเม็ดเบ้อเร่อ เดินผ่านย่านนี้นี่แสบตาดีจริงๆ
ผมเห็นกิลด์นักผจญภัยของย่านนี้ด้วย ตัวอาคารเป็นไม้สีแดงมันเลื่อม ตรงส่วนขอบหลังคา เฉลียง ประตูเป็นสีทองคำทั้งหมด ส่วนป้ายกิลด์ด้านหน้าพื้นเป็นทองคำขาวตัดขอบทองคำ ตัวอักษรสีดำ ผมรู้ทันทีเลยว่ากิลด์นี้ 'โคตรรวย' มันช่างดูหรูหราอลังการมาก ชื่อกิลด์เขียนว่า [High End] ผมเลยสงสัยว่าที่เมืองนี้มีกิลด์อยู่กี่กิลด์กันแน่
"ลุงไนท์ฮอว์กครับ นั่นคือกิลด์ใช่ไหมครับ?"
"ป้ายข้างหน้ามันก็เขียนบอกนี่ว่า 'กิลด์' แกโง่รึเปล่า" ไนท์ฮอว์ก
ตอบพร้อมหลอกด่าผมด้วยหนึ่งดอก
"ไม่ใช่ๆ ผมหมายถึงว่าที่เมืองนี้มีกี่กิลด์เหรอครับ ผมคิดว่ามีกิลด์นักผจญภัยที่เดียวตรงกลางเมืองซะอีก"
"นั่นคือกิลด์หลักของอาณาจักรคาเอลุม แล้วก็มีกิลด์นักผจญภัยที่ตั้งกันเองแบบนี้แหละ เรียกว่า[กิลด์รอง] ถ้ามีเงินละก็ อยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"
"กิลด์ย่านนี้ก็น่าเข้าดีนะครับ ทุกคนดูดีเชียว"
ไนท์ฮอว์กที่เดินนำหน้า จู่ๆ ก็หันขวับมาจ้องผมด้วยสายตาดุดัน
"อย่าให้ความสวยหรูหลอกตาเอาได้ ไอ้หนู... ไอ้กิลด์นี้น่ะแม่งมีดีแต่เปลือกทั้งนั้น ข้างในโคตรเน่าเฟะ"
"อะ... ครับ ผมจะจำเอาไว้" ผมรู้สึกว่าเขามีอะไรกับกิลด์นี้สักอย่าง ถึงได้โมโหขนาดนี้
...
พวกเราเดินผ่านย่านชนชั้นกลาง ผมเริ่มคุ้นชินกับเมืองมากขึ้น
ทีละนิด มองภาพเมืองออกแล้วว่าย่านไหนอยู่ตรงไหน ซอยมากมาย
เรียงกันยังไง สังเกตง่ายๆ คือมันจะมีป้ายเขียนหน้าซอยบอกไว้เลยว่า
[ซ.กลาง 19] [ซ.กลาง 17] อะไรแบบนี้ ตะกี้ที่ย่านไฮโซก็มีเขียนหน้าซอยเช่นกันว่า [ซ.สูง 35] ประมาณนั้น และแล้วพวกเราก็เดินมาจนถึงย่านชนชั้นล่าง กำลังยืนอยู่หน้า [ซ.ล่าง 8]
"มาหลบตรงนี้" ไนท์ฮอว์กชวนผมเข้าไปหลบในตรอกๆ หนึ่ง
ระหว่างทางที่เดินมาเป็นระยะไกล เหมือนผมได้ซึมซับบรรยากาศของ เมืองแห่งการเริ่มต้น อาณาจักรคาเอลุม นี้อย่างแท้จริง ผมเห็นครอบครัวคนพื้นโลกมากมาย รวมทั้งคนจากฟ้าที่มาตั้งรกรากอยู่เมืองนี้เลย อย่างที่วินเคยเล่าให้ฟังด้วย ย่านระดับสูงจะมีผู้คนประปราย ย่านที่คนเยอะพลุกพล่านคือย่านชนชั้นกลางและชนชั้นล่าง
ในทุกพื้นที่ดูผิวเผินเหมือนจะสงบสุข แต่เผอิญผมมีสกิล [ตาแมว] ที่สามารถมองเห็นได้ดีขึ้นในความมืด เมื่อผมเพ่งมองเข้าไปยังตรอกซอกซอยของแต่ละย่านแล้ว สิ่งที่เห็นในเงามืดนั้นช่างแตกต่างกับความสว่างไสวบนท้องถนน ยกตัวอย่างเช่น หน้าตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งเป็นเพิงร้านไอศกรีม ที่เด็กตัวน้อยแสนน่ารักกำลังดีอกดีใจกับไอศกรีมโคนเจลาโตสามลูกซ้อนของเธอที่ถืออยู่ในมือและเริ่มเลียกินมันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ห่างลึกเข้าไปในตรอกมืดนั้นแค่ไม่เกิน 5 เมตร กลับมีเด็กคนหนึ่งกำลังคุ้ยเศษอาหารจากถังขยะกินอยู่อย่างเอร็ดอร่อยเช่นเดียวกัน
ส่วนเรื่องความรุนแรงไม่ต้องพูดถึงเลย เมืองนี้มันอะไรกัน สมมติว่าผมเดินผ่าน 10 ซอย ประมาณ 7 ซอยในนั้นจะต้องมีคนถูกกระทืบอยู่หรือไม่ก็มีคนกำลังต่อสู้กัน ว่าแต่ที่เมืองนี้มันมีกล้องวงจรปิดเฉพาะแค่บนถนนใหญ่หรือยังไง สงสัยจริงทำไมถปล่อยให้กลายเป็นแบบนี้ไปได้
จากการเดินย่ำต๊อกเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ทำให้ผมตระหนักในบางสิ่งอย่างชัดเจน นั่นคืออาณาจักรแห่งนี้ไม่ได้มีแต่สิ่งสวยงามและน่ารื่นรมย์เสมอไป
ผมยืนพิงกำแพงในตรอกด้วยจิตใจห่อเหี่ยวเล็กน้อย ขอสารภาพตามตรงเลยว่าความรู้สึกตอนนี้เหมือนกำลัง 'อกหัก' เสมือนว่าขณะที่กำลังเริ่มดูใจคบหากับหญิงสาวที่แสนดีและงดงามราวกับนางฟ้าได้ไม่นาน จากนั้นก็ได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงว่าเธอเป็นคนซกมกอาบน้ำแค่อาทิตย์ละหน หรือเป็นคนที่ชอบทารุณสัตว์ หรือไม่ก็เป็นคนจิตใจ
คับแคบ แอบคิดดูถูกคนอื่นลับหลังอยู่เสมอ
"เฮ้อ… อาณาจักรคาเอลุม" ผมถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง
"เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก เจอแล้วว้อย! ไอ้หนูดูข้างในซอยนั้น" ไนท์ฮอว์กหัวเราะและชี้ให้ผมดูอะไรบางอย่าง
ผมเพ่งมองเข้าไปในตรอก ภาพที่ได้เห็นก็คืออัศวินชายสามคนกำลังรุมทำร้ายพ่อค้าคนหนึ่งอยู่ และดูเหมือนพ่อค้าคนนั้นกำลังโดนปล้นอยู่ด้วย เพราะเขากำลังยื่นถุงเงินให้คนที่ทำร้ายด้วยอาการหวาดกลัว
"ตามข้ามาดู แต่ไม่ต้องจุ้นล่ะ" ไนท์ฮอว์กพูดจบก็กดอะไรบางอย่างจากวินโดวส์ของเขา
ติ๊ง!
คุณได้รับสิทธิ์เรียนรู้สกิล: [ขู่กรรโชก] ระดับ B
ผลลัพธ์: ทำให้เป้าหมายติดสถานะ [หวาดกลัว]
พลังป้องกันจะลดลง 30%
เป้าหมายจะได้รับดาเมจเพิ่มขึ้นจากผู้ใช้ 100%
คำอธิบาย: แผ่ออร่าที่ดูน่าเกลียดน่ากลัวออกมาเพื่อคุกคามศัตรู ทำให้เกิดอาการตกใจหวาดผวาหรือกลัวจนตัวสั่น
Type: ACTIVE per second (เปิดใช้งานต่อวินาที)
MP cost: 30 มานา / 1 วินาที
Cooldown: 30 นาที
หมายเหตุ: โอกาสใช้สกิลสำเร็จ 30% + X%
( X = ยิ่งหน้าตาดูน่าเกลียดน่ากลัวมากเท่าไร
โอกาสสำเร็จยิ่งเพิ่มมากขึ้น)
"ห๊ะ?! สกิลขู่กรรโชกงั้นเหรอ?"
จากนั้นเขาพุ่งตัวออกไปวิ่งฝ่าผู้คนบนถนนและเข้าไปยังซอยที่เกิดเหตุตรงกันข้ามอย่างรวดเร็ว ผมรีบวิ่งตามเขาไปบ้าง และเหตุการณ์ที่ผมเห็นตรงหน้าคือ
"กำลังสนุกกันอยู่สินะ" ไนท์ฮอว์กพูดขึ้น
อัศวินทั้งสามมองตรงมายังเจ้าของเสียงและคนหนึ่งในนั้นก้าวออกมาตะโกนว่า
"แกเป็นใครวะ อย่าเข้ามาแส่เรื่องนี้นะเว้ย!"
"ไม่แส่.. ไม่ได้ว่ะ เมืองนี้คือถิ่นของข้า" ไนท์ฮอว์กเดินเข้าไปหาอัศวินทั้งสามอย่างช้าๆ
กึก… กึก… กึก…
"อยากเป็นอัศวินก็เป็นไป แต่อย่าริอาจเป็นโจรหน่อยเลย" ไนท์ฮอว์กพูด และจากนั้นเขาก็แผ่ออร่าพลังที่น่ากลัวน่าสยดสยองออกมา ซึ่งขนาดผมที่มองดูอยู่ข้างหลังยังรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว แล้วแบบนี้อัศวินทั้งสามที่จ้องตาเขาอยู่จะขวัญผวาขนาดไหนเนี่ย... อ๊ะ ผมเห็นพ่อค้าที่โดนทำร้ายคนนั้นหลับตาปี๋เลย
"...อึ่ก!"
"อะ อะ อะไรของแกวะ อย่า… อย่าเข้ามานะว้อย" อัศวินทั้งสามก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว แต่ดูเหมือนพวกเขาจะขาสั่นจนทำให้ล้มก้นจ้ำเบ้าแล้วตอนนี้
กึก… กึก… กึก… ไนท์ฮอว์กเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ และแผ่ออร่าน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! มีหน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าพวกเขา
คุณกำลังตกอยู่ในสภาวะ [หวาดกลัว] ค่ะ
ดูเหมือนอัศวินทั้งสามไม่ได้สนใจที่ระบบเตือนแล้ว เพราะร่างที่สูงใหญ่ของไนท์ฮอว์กยื่นค้ำหัวอยู่ และก้มมองกดพวกเขาจากด้านบน พร้อมกับยื่นมีด สปาร์ต้าคมกริบส่องประกายแวววับออกมาอย่างช้าๆ
"อย่า..! อย่าฆ่าพวกเราเลยครับ"
"ขอร้องล่ะ.. ครับ ผมจะไม่.. ทำอีกแล้ว"
"ได้โปรด.. ไว้ชีวิต.. พวกเราเถอะครับ"
"...."
อัศวินทั้งสามคนหน้าซีด ปากสั่น แข็งขาอ่อนแรงขนาดลุกไม่ไหว เรื่องสู้ไม่ต้องพูดถึง บางคนถึงขั้นน้ำตาไหลออกมาเลยทีเดียว
"กดเงินสดทั้งหมดที่มีวางไว้ แล้วไสหัวไปซะ" ไนท์ฮอว์กพูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบและแตกพร่าของเขา
"...."
อัศวินทั้งสามรีบควักบัตรเงินสดออกมาและกดอย่างรวดเร็ว ถุงเงินหนักอึ้งสามถุงตกลงที่พื้นเสียงดังตุบ กริ๊งๆๆ และขณะที่พวกเขากำลังหันหลังจะคลานหนี...
"เดี๋ยว!!"
"...ครับ" ทั้งสามคนค่อยๆ เบือนหน้าหันกลับมามองไนท์ฮอว์กอย่างช้าๆ
"ถ้าข้าจับได้ว่าพวกแกทำแบบนี้อีกละก็ ทันทีที่เจอหน้าเน่าๆ ของพวกแกเมื่อไร ข้าจะตรงดิ่งเข้ามาฆ่าพวกแกทิ้งโดยไม่ถามอะไรทั้งนั้น… ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม ข้าจะ เชือด! เชือด! เชือด! เอาให้แกไม่กล้าเดินในเมืองนี้อีกเลย เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก"
"ครับ! ไม่กล้าแล้วครับ! ลาล่ะครับ!" อัศวินทั้งสามขานรับเสร็จแล้วรีบตะกุยพื้นหนีอย่างรวดเร็ว แบบสำนวนที่เค้าเรียกกันว่า 'วิ่งหนีหางจุกตูด' นั่นแหละครับ เหมาะมากที่จะใช้ในสถานการณ์นี้
จะว่าไปผมก็นึกอยากเห็นหน้าตาของไนท์ฮอว์กตอนนี้เหมือนกันแฮะ อยากรู้ว่าจะน่าเกลียดน่ากลัวสัก--!
ทันใดนั้นไนท์ฮอว์กหันขวับมาทางผม และพุ่งกระโจนเข้ามาตั้งท่าจะแทงผมด้วยมีดสปาร์ต้าเล่มนั้น
"ตาย-!!"
"อะจ๊ากกกกก!!" ผมตกใจร้องตะโกนดังลั่นซอย นึกว่าตัวเองจะถูกปีศาจตัวนี้กระซวกเอาแน่ๆ แต่ทว่า…
เขาหยุดมีดไว้อยู่ตรงหน้าผม หยุดแบบห่างจากดวงตาของผมแค่ไม่กี่มิลเท่านั้น ผมหอบหายใจแรงและถี่ขึ้นพร้อมกับใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพลเลยทีเดียว
ตึกตักๆๆๆๆ!
หากคุณเคยตกใจเวลาดูหนังผีหรือหนังฆาตกรแนวจัมพ์สแกร์ (Jump Scare) ให้ลองคูณเพิ่มไปอีกสักสิบเท่า แล้วคุณจะเข้าใจความรู้สึกของผมตอนนี้ เจอของจริงนี่มันสุดๆ ไปเลย ออร่าน่าขนลุกที่ทำให้อึดอัดหายใจไม่ออก จิตสังหารที่ปล่อยออกมาอย่างรุนแรง แววตาที่แดงก่ำเป็นสีเลือด ลักษณะท่าทางของร่างกายทั้งหมด ปลดปล่อยอารมณ์สุดสยองที่สื่อให้เป้าหมายได้รับรู้อย่างชัดเจน ผมสรุปเลยว่า
ไนท์ฮอว์กตอนนี้…
"น่ากลัวฉิบหาย"
ติ๊ง!
คุณกำลังตกอยู่ในสภาวะ [หวาดกลัว] ค่ะ!
"รู้ซึ้งหรือยัง?" ไนท์ฮอว์กถามผม
"เอ๊ะ?"
"ข้าถามว่าแกรู้ซึ้งแล้วใช่ไหม ว่าสกิลของข้าเป็นยังไง"
"อะ เอ่อ… ครับ" ดวงตาของไนท์ฮอว์กเริ่มกลับไปเป็นสีเทาตามเดิม เขาคลายออร่าและเก็บมีดสปาร์ต้าเข้าฝัก
"นี่ลุงทำแบบนี้ เพื่อโชว์สกิลให้ผมดู?"
ไนท์ฮอว์กมองผมแต่ไม่ตอบอะไร แล้วเขาก็หยิบไปป์ออกมาจากกระเป๋า จุดสูบต่อหน้าผม แมวของเขาก็ออกมาด้วย ปีนขึ้นมาบนไหล่ หาวหนึ่งทีและเริ่มงีบต่ออีกครั้ง
ฟู่ววววว เขาพ่นควันขึ้นฟ้า "ไอ้หนู ถ้าแกใช้สกิล [ขู่กรรโชก] สำเร็จเมื่อไร เท่ากับแกผ่านการทดสอบจากข้า"
"...."
พ่อค้าเดินเข้ามาโค้งขอบคุณ "คุณไนท์ฮอว์ก ขอบคุณมากครับที่ช่วยไว้"
"เลิกขายไอเท็มผิดกฏหมายซะ มันเสี่ยง" ไนท์ฮอว์กพูดจบก็ยื่นถุงเงินของพ่อค้าคืนให้เจ้าตัวไป
"อ้า ผมก็อยากเลิกอยู่ แต่ใบอนุญาตเปิดร้านอีกหนึ่งสัปดาห์ถึงจะอนุมัติ ยังไงคนเราก็ต้องกินต้องใช้ เลยต้องมาเสี่ยงขายในตรอกซอยแบบนี้น่ะครับ" พ่อค้าอธิบาย
"เอาที่สบายใจ แต่ครั้งหน้าข้าไม่ช่วยแล้วนะ"
"ครับๆ ลาละครับ ขอบคุณครับ" พ่อค้าโค้งปลกๆ และเดินออกมา พอเขาเดินผ่านผม เขาหยุดกึกแล้วแอบมากระซิบชวนคุย
"น้องชาย เธอเป็นลูกศิษย์ของไนท์ฮอว์กเหรอ"
"เอ่อ ทำนองนั้นครับ"
"โอ้ ดีๆ ตั้งใจเรียนรู้นะ ไม่ต้องห่วง ไนท์ฮอว์กน่ะเป็น 'คนดี' "
"คนดี?" ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ได้ยินเมื่อสักครู่ จึงเอานิ้วมาแคะหูยิกๆๆ คำที่สามารถใช้นิยามในตัวไนทฮอว์กได้ ผมว่าก็น่าจะมีเป็นสิบเป็นร้อยคำ แต่ไอ้คำว่า 'คนดี' มันไม่น่าจะใช่แล้วมั้ง
"ครั้งที่แล้วที่เขาช่วยฉัน เขาก็พูดแบบนี้ละว่า 'ครั้งหน้าจะไม่ช่วยอีกแล้ว' แต่พอเห็นใครลำบากเขาก็จะเข้ามาช่วยเหลือทุกครั้ง จริงๆ นะ เขาเป็นคนที่มีน้ำใจชอบช่วยเหลือคน" พ่อค้าอธิบายเพิ่มเติม
"โอ้ ยังงั้นเหรอครับ" ผมว่าเรื่องพวกนี้มันต้องมีเงื่อนงำแน่นอน
'ว่าแต่นี่คุณโดนรุมกระทืบบ่อยเลยสินะ' ผมคิดในใจ
"แต่ฉันจะเลิกขายไอเท็มผิดกฏหมายแล้วละ เอาไว้รอเปิดร้านทีเดียวเลยดีกว่า อีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า น้องชายแวะไปที่ร้านสิ แล้วจะมีส่วนลดให้นะ" พ่อค้าหนุ่มยื่นนามบัตรให้ผม
[ร้านไอเท็มเอลฟ์ร้อนๆ โดย Meison]
"ฉันชื่อ เมซัน โอริเวอรี่" เขาเปิดฮู้ดออก เผยให้เห็นหน้าตาชัดๆ ว่าเขามีหูของเอลฟ์
"วิธีหาร้านก็ไม่ยาก ฉันลงทะเบียนร้านค้าไว้เรียบร้อย แค่น้องชายเปิด [Map] ขึ้นมาแล้ว เอานามบัตรใส่เข้าไป เท่านี้ในแผนที่ก็จะแสดงตำแหน่งของร้านทันที"
"โอ้ว สะดวกดีจัง ขอบคุณครับ แล้วผมจะแวะไปอุดหนุนแน่นอน"
แล้วพ่อค้าเอลฟ์ก็เดินออกไปจากตรอก ผมเดินเข้าไปหาไนท์ฮอว์กที่ยืนพิงกำแพงสูบไปป์อยู่
"คนเมื่อกี้เป็นเอลฟ์เหรอครับ แต่ทำไมเขาดูไม่เหมือนเอลฟ์ที่ผมรู้จักเลย"
"...ฮาล์ฟเอลฟ์" (Half-Elf) ไนท์ฮอว์กพูดขึ้น
"อ้อ หมายถึงลูกครึ่งเอลฟ์สินะครับ ยังงี้นี่เอง"
ไนท์ฮอว์กหรี่ตามองผมอย่างรำคาญ "รีบไปหาเหยื่อได้แล้ว ข้าไม่มีเวลาให้แกทั้งวันนะเว้ย"
"นี่ลุงจะให้ผมใช้สกิลข่มขู่แล้วปล้นคนจริงดิ?"
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบและสูบพ่นควันไปป์อีกครั้ง ฟู้วววววววว
'โอ๊ย! รำคาญตาแก่จอมลีลานี้จริงว้อย!' ผมระเบิดอารมณ์ในใจ และพยายามใจเย็นตั้งสติเค้นถามต่อไป
"อย่างน้อยบอกหน่อยสิครับว่า คุณแยกความแตกต่างระหว่างคนจากฟ้ากับคนพื้นโลกได้ยังไง ผมเห็นพวกเขาก็ดูคล้ายๆ กันหมด"
"...ถ้าแกผ่านสเปเชี่ยลวัน ก็จะได้รับสกิลติดตัว [ประเมินค่า] เบื้องต้น เพียงแค่เพ่งมอง ก็จะเห็นไอคอนสามเหลี่ยมชี้ลงเล็กๆ บนหัวของคนจากฟ้า"
"สเปเชี่ยลวัน? เลเวล 40 น่ะเหรอ? อ้าวแล้วงี้มีวิธีอื่นอีกไหมครับ"
ไนท์ฮอว์กกดวินโดว์แล้วโยนไอเท็มสเคาเตอร์ให้ผมหนึ่งชิ้น ผมลองใช้ส่องบนถนนข้างนอกดู
"แจ๋ว!"
ผมมองดูผู้คนเดินผ่านทางหน้าจอใสสีเขียวอ่อนของสเคาเตอร์ มันแสดงชัดเลยว่า บางคนมีไอคอนสามเหลี่ยมบนหัว บางคนไม่มี ส่วนข้อมูลลึกเช่นเรื่องเลเวลและชื่อไอดีจะเห็นได้จากระยะไม่เกิน 10 เมตรเท่านั้น แต่ดูเหมือนบางคนก็ไม่สามารถตรวจสอบเลเวลได้แฮะ มันขึ้นว่า [ID:??? Level:???]
"พวกที่ขึ้นเป็นเครื่องหมายคำถามนี่คืออะไรครับ"
"...พวกนั้นใช้ไอเท็มปกปิดข้อมูล สเคาเตอร์จะอ่านข้อมูลไม่ได้"
"แล้วปกปิดไปทำไม--?"
"เลิกถามสักที! แล้วรีบลงมือซะ ข้าบอกแล้วว่าไม่มีเวลาให้แกทั้งวัน!" ไนท์ฮอว์กดุเสียงแข็งขึ้นมา
"คร้าบๆ ก็ได้ครับ เอ... เอาใครดีหว่า" บอกตามตรงว่าผมเลือกไม่ถูก จู่ๆ จะให้เลือกใครสักคนมาปล้นเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว ถ้าเจอพวกคนเลวๆ ก็ว่าไปอย่าง
"อื๋อ? ไอ้หมอนั่นมัน… 'เลโอ' นี่นา ไอ้เด็กบ้านรวยจอมเย่อหยิ่งคนนั้น โลกกลมแฮะ เมืองใหญ่ขนาดนี้ยังเจอกันได้อีก... หึหึหึ งั้นก็ได้เป้าหมายแล้ว"
ผมแอบอยู่ปากตรอกเพื่อรอให้เลโอเดินผ่าน และหันไปบอกไนท์ฮอว์ก "เดี๋ยวผมจะลงมือแล้ว ลุงหลบไปก่อนเถอะ" แต่ผมไม่เห็นตัวเขา เลยมองหาและได้ยินเสียง ฟวี้ด! ฟวี้ด! จากทางด้านบน ไนท์ฮอว์กนั่นเอง เขากระโดดขึ้นไปคอยดูอยู่บนหลังคาตึก แหม เป็นงานซะเหลือเกิน
และเมื่อเลโอเดินกำลังจะเดินผ่านหน้าตรอก ผมเริ่มลงมือตามแผนที่คิดไว้ทันที
"โอ๊ย!" ผมร้องเจ็บและแกล้งล้มไปขวางทางเขา "อึ่ก! ไอ้โจรชั่ว บังอาจมาทำร้ายกันได้นะ! ...อ๊ะ นาย! เลโอใช่ไหม เด็กอัจฉริยะหล่อเหลาและเก่งกาจคนนั้น!"
"อะไร แกเป็นใคร ทำไมรู้จักฉัน?" เลโอกล่าว
"เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ ฉันเป็นเพลเยอร์คนไทยเหมือนกัน ฉันถูกนักเลงในตรอกนี้หลอกทำร้าย นายช่วยฉันหน่อยนะ คนไทยเหมือนกันต้องช่วยเหลือกันสิเนอะ ถูกไหม?" ผมตั้งใจพูดเร็วๆ รัวๆ เพื่อให้เขาเออออห่อหมกไปกับผม
"หา?" เลโอทำหน้างงเล็กน้อย
"เอ้า! เร็วเข้าๆ เดี๋ยวพวกมันจะหนีไปซะก่อน เก่งๆ อย่างนาย สบายอยู่แล้วละ ไปกันๆ" ผมลุกจากพื้น พูดคะยั้นคะยอเต็มที่ และใช้สองมือดันหลังของเขาให้เข้าไปในตรอก
และเมื่อเขาเข้าไปในตรอกมืดเรียบร้อยแล้ว
"ไหนล่ะ? ไม่เห็นมีใครเลย หนีไปแล้วมั้ง" ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับมา ผมดึงเข็มขัดตัวเองอย่างรวดเร็ว และใช้มันมัดข้อมือข้างหนึ่งของเขา และคว้าแขนอีกข้างมารวบเอาไว้ทางด้านหลังทันที จากนั้นผลักเขาไปชนกำแพงเสียงดังตึง พร้อมกับเรียกเคียวออกมาจ่อคอของเขาเอาไว้
"แก! ตั้งใจจะทำอะไร?!" เลโอถามผมด้วยเสียงโมโหและดุดัน
'สกิล [ขู่กรรโชก]!' ผมสั่งเปิดใช้งานสกิลในใจและพูดออกมาด้วยเสียงที่เข้มที่สุดว่า
"ส่งเงินทั้งหมดที่มีมาซะ ไม่งั้นนาย ตาย!!" ผมรู้สึกถึงออร่าน่ากลัวของสกิลที่เริ่มแผ่ออกมา ผมบังคับดวงตาให้โตและจ้องเขม็งไปที่เป้าหมาย บังคับคิ้ว บังคับปาก เกร็งทั้งหน้าและคอจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา ผมพยายามทำหน้าตาให้โหดที่สุด เหี้ยมที่สุด เท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้...
"นั่นแกทำบ้าอะไร ทำหน้าตายุกยิกแบบนั้น คิดจะกวนโอ๊ยฉันรึไง?!"
"...."
ติ๊ง!
คุณใช้สกิล [ขู่กรรโชก] ล้มเหลวค่ะ!
"อย่าคิดว่าจะปล้นเงินฉันง่ายๆ นะเว้ย! ประสิทธิ์พลังเวท [จำแลงอัสนีขั้นที่สอง!]" ร่างของเลโอมีสายฟ้าแล่นเปรี๊ยะๆ ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็แล่นเข้าสู่มือของผมที่ดันหน้าอกของเขาเอาไว้
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
"จื๊ดดด!! จ๊าก!! โอ๊ย!!" เจ็บราวกับถูกไฟฟ้าแสนโวลต์ช็อต ผมกระเด็นเด้งออกห่างจากเลโอทันที
"แฮ่ก แฮ่ก"
"แก! ไอ้โจรชั่ว เตรียมตัวตายได้แล้ว!" เลโอตั้งท่ารวบรวมพลังเหมือนจะร่ายเวทใส่ผม
ผมตัดสินใจอย่างฉับไวไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย สองเท้าก้าวรีบวิ่งออกจากตรอกอย่างว่องไว เมื่อพ้นปากตรอกยืนอยู่ริมถนนแล้ว ผมหันไปหัวเราะแห้งๆ และบอกว่า
"แหะๆ ล้อ~เล่นนา! พี่แค่ล้อเล่นนะน้องเลโอ อย่าจริงจัง อย่าซีเรียส เดี๋ยวจะแก่ไวนะจะบอกให้"
"ตาย!!" เลโอซัดสกิลสายฟ้าตรงใส่หน้าผมเลย
เปรี้ยงซู~~~ม!! ผมเอนหลังแหงนหน้าหลบทัน แต่สายฟ้าเฉี่ยวปลายจมูกไปนิดหน่อย
"เจี๊ยกกกก! อะไรเนี่ย แค่เฉี่ยวยังโดนช็อตขนาดนี้เลยเรอะ?!"
เลโอตั้งท่าอีกครั้งหมายจะเล่นงานผมให้ได้ เห็นอย่างนั้นแล้ว ผมไม่ยอมอยู่เฉยแน่
"จะอยู่ให้โง่เรอะ เผ่นสิเฮ้ย!" ผมรีบวิ่งหนีตาย ปะปนเข้าไปในฝูงชนทันที เลโอวิ่งตามผมออกมาเช่นกันแต่ก็หาผมไม่เจอซะแล้ว