เมื่อกลับไปถึงเพนต์เฮาส์ ซัทก็พุ่งตรงไปยังห้องอาบน้ำด้วยความร้อนรนทันที เขามองไปยังกองเสื้อผ้าใช้แล้ว ก่อนจะพบว่ามันว่างเปล่า จึงรีบหันไปคุยกับพลูโต
"นายจืดเสื้อผ้าฉันหายไปไหนหมด"
"ส่งซักไปหมดแล้วครับ"
"ที่ไหน นายส่งไปที่ไหน"
ซัทขึ้นเสียงใส่พลูโต
"อะไรกันครับพี่ซัท ใจเย็น ๆ ก่อน พี่ต้องการอะไร"
ได้ยินแบบนั้นซัทก็รู้ตัวว่าตนทำไม่ถูก จึงพยายามกำหนดลมหายใจเข้าออก เพื่อรวบรวมสติ
"เสื้อตัวที่ฉันใส่เมื่อวานน่ะ มันมี..."
"อ๋อ นี่ครับ"
จู่ ๆ พลูโตก็อุทานแทรกขึ้นมาเสียงดัง
"นี่ครับ ผมก็ลืมไปเลย"
พลูโตพูด แล้วเดินเข้าไปใกล้ ๆ ซัท ก่อนจะยื่นบางอย่างให้
เมื่อซัทเห็นว่ามันเป็นอะไรจึงรีบคว้ามันไว้ทันที
"นี่แหละฉันก็หาอยู่ ขอบใจมากนะนายจืด นายกลับไปได้แล้วไป"
ได้ยินซัทขอบคุณพลูโตก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอโดนไล่กลับมันก็หงุดหงิดอยู่นะ
"แต่พรุ่งนี้มี..."
"ฉันรู้"
คราวนี้เป็นพลูโตที่ถูกพูดแทรกบ้าง
"พรุ่งนี้มีงานในเมือง นายก็ไปพักเถอะ ค่อยมาอีกทีก่อนวันบวงสรวงแล้วกัน"
"แต่..."
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ฉันอยากอยู่คนเดียว เพื่อทบทวนบทสักหน่อย นายคงเข้าใจใช่ไหม"
เมื่อซัทยืนกรานแบบนั้น พลูโตก็เถียงอะไรไม่ได้ จึงยอมกลับบ้านไปแต่โดยดี
ทันทีที่ซัทส่งพลูโตลงลิฟต์สำเร็จ เมื่อประตูลิฟต์ปิดสนิทลงไป ซัทยืนรออยู่ครู่หนึ่ง จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก แล้วแนบมันวันกับหู ก่อนยืนรอสายอยู่ครู่หนึ่ง จนปลายสายกดรับ
"ไอ้ตาณ เจอกันได้เร็วสุดเมื่อไหร่...โอเค มะรืนนี้ ได้ แล้วก็ขอถามให้ชัวร์อีกครั้ง การตายของพี่กบไม่มีอะไรผิดปรกติใช่ไหม...งั้นก็ดีแล้ว แต่ช่วยอะไรอย่างสิ.....ตรวจสอบทุกอย่างเกี่ยวกับพี่กบ แบบละเอียดให้ที...โอเค ขอบคุณมาก"
พูดจบซัทก็กดวางสายลง แล้วจ้องมองไปยังสิ่งของชิ้นเล็ก ๆ ที่อยู่บนมือของเขา มันคือ กระดุมรูปปลาดาว ที่ได้มาจากการไปบ้านพี่กบมาเมื่อวานนี้
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 25 เมษา ณ ห้องอาหารในสนามยิงปืน ซัทเดินตรงเข้ามาหาตาณที่นั่งรออยู่ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว โดยที่ตาณกำลังจะกล่าวทักทาย แต่ซัทรีบตัดเข้าประเด็นทันที
"เรื่องพี่กบได้ความว่าไงบ้าง"
"ใจร้อนจังนะวันนี้"
"ใช่ ฉันอยากจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่หลานฉันจะออกมาลืมตาดูโลก"
ได้ยินซัทพูดแบบนั้น ตาณก็ตกใจหน้าตาตื่นเลย เขาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็เหมือนเมื่อกี้ ซัทรีบพูดตัดบทเขาทันที
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ขอเรื่องพี่กบก่อน"
"โอเค โอเค ใจเย็นก่อนเพื่อน"
ตาณรีบปรามซัท ก่อนที่คุณตำรวจตาณจะเริ่มเล่า
อย่างแรกที่ตาณบอกซัทก็คือ การตายของพี่กบ ไม่มีปริศนาอะไรเลย มันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ แต่เมื่อขุดลงไปลึก ๆ แล้ว เขากลับพบว่า ตัวพี่กบนั่นแหละที่เป็นปริศนา
ตัวพี่กบไม่ได้อยู่ในสังกัดเฟท เขามีบริษัทของตัวเอง มีสตูเป็นของตัวเอง แต่เฟทกลับป้อนงานให้พี่กบเยอะมาก ทั้ง ๆ ที่ช่างภาพเก่ง ๆ ในสังกัดของเฟทก็มีถมไป ซึ่งมันก็ไม่น่าแปลกใจอะไรหรอก ก็อย่างที่ทุกคนรู้ ครอบครัวของนาย กับพี่กบนั้นสนิทกันมาก
แต่ช่วงหลัง ๆ มานี้ พี่กบไปเจอรองประธาน บ่อยกว่านายกับพี่สาวอีก ทว่ามันก็แค่นั้นแหละ ไม่แปลกหรอกที่คนใหญ่คนโตในวงการจะแอบคุยกันลับ ๆ ยิ่งเมื่อวันก่อนพึ่งประกาศซีรีส์เรื่องใหม่ ที่จริง ๆ แล้วพี่กบควรจะมาเป็นโปรดิวเซอร์อีก มันก็ดูเหมือนไม่มีอะไรจริง ๆ นั่นแหละ
อย่างไรก็ดี เมื่อมาประกอบกับข้อมูลหนึ่ง ที่ฉันรู้มาจากนาย ว่าพี่กบเป็นคนแนะนำให้พี่สาวของนายรู้จักกับรองประธานรุจ ที่ก่อนหน้านี้ ไม่ได้มีชื่อเสียง หรือมีหน้ามีตาในวงการบันเทิงเลยแม้แต่น้อย เพราะครอบครัวเขาทำธุรกิจขนส่ง มันก็ยิ่งน่าสงสัยอีกว่าพี่กบ ไปรู้จักกับรองประธานได้ยังไง
เมื่อเราหมุนจิ๊กซอว์ชิ้นเดิม ๆ วนไป วนมา อีกรอบ ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างมันจะลงล็อกพอดี ซึ่งพอฉันทำแบบนั้น ฉันก็ไปเจอคดีหนึ่งเข้า มันเป็นคดีเก่าเก็บ และสิ้นสุดไปแล้ว มันเป็นคดีอุบัติเหตุ รถขนส่งเจ้าหนึ่ง พุ่งเข้าชนชายคนหนึ่งเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ทางบริษัทต้นสังกัดยอมรับผิด และชดใช้ค่าเสียหายให้กับครอบครัวผู้เสียชีวิตไปจำนวนมหาศาลเลยทีเดียว ภรรยาของผู้เสียชีวิตเองก็ไม่ติดใจเอาความอะไร แล้วคดีนั้นมัน...
"เป็นคดีของพ่อฉัน"
ซัทพูดแทรก
"ใช่แล้วเพื่อน แล้วรถขนส่งคันนั้นก็เป็นของบริษัท B-Leave อย่างที่บอก จิ๊กซอว์ชิ้นเดิม ๆ พอหมุนไปหมุนมามันก็ลงล็อกเองอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะไม่กี่เดือนก่อนพ่อนายเสีย พี่กบพึ่งได้รับงานเป็นผู้กำกับภาพ ในหนังโฆษณาเรื่องหนึ่ง ของบริษัท B-Leave นั่นแหละ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ"
คุณตำรวจตาณหยุดพูด พร้อมกับจ้องหน้าของซัท ซึ่งเขาผิดคาด เพราะซัทมีสีหน้าที่เรียบเฉยมาก
"แล้วทำไมนายถึงพึ่งรู้เรื่องนี้"
ซัทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นกัน
"มันเป็นคดีเก่าเพื่อน คดีมันไม่ได้ยืดเยื้อ พูดตรง ๆ นะเพื่อน อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นทุกวัน ยิ่งถ้าผู้ก่อเหตุเป็นคนของบริษัทยักษ์ใหญ่แบบนั้น แค่จ่ายหนักก็จบได้แล้ว ยิ่งยุคนั้นไม่มีอินเทอร์เน็ตด้วย เรื่องมันจึงจบลงง่าย ๆ อย่างรวดเร็ว แล้วก็ถูกหลงลืมไปตามกาลเวลา"
สีหน้าของซัท แม้จะได้ฟังตาณพูดจนจบประโยคแล้ว มันยังคงเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านเหมือนเดิม
ซัทสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ก่อนถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก เขาเอามือขวาล้วงกระเป๋า หยิบบางอย่างมาไว้ในกำมือ เข้ายื่นมือไปข้างหน้าตาณ แบมือออกก่อนจะชักมือกลับ ตาณก้มลงมองไปยังสิ่งของที่ซัทนำมาวางไว้ข้างหน้าตน แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับซัทว่า
"นี่มันอะไรกันเพื่อน กระดุมรูปปลาดาวใช่ไหม หรือมันเป็นเข็มกลัด ดูไม่ออกเลยจริง ๆ"
"ฉันไปเจอมันในบ้านพี่กบ นี่แหละเบาะแสที่นายต้องการ"
"เบาะแส?"
ตำรวจตาณพูดย้ำด้วยความไม่มั่นใจ
"จำได้ไหมวันที่ฉันโทรนัดนายน่ะ วันนั้นฉันเจอบางอย่างที่คล้าย ๆ กันนี้ แต่มันเป็นของพี่เขยฉัน"
เมื่อฟังซัทพูดจนจบ ตำรวจตาณก็มองเจ้าปลาดาวตาลุกวาวเลยทีเดียว
"ในที่สุด"
ตำรวจตาณยิ้มเยาะ
"งั้นฉันจะรีบตรวจสอบมันให้อย่างเร็วที่สุดเลย"
"ใช่นายควรจะรีบ เพราะฉันต้องการมันคืนพรุ่งนี้"
"พรุ่งนี้เลยเหรอ เร็วเกินไปไหมเพื่อน"
"ฉันรู้ว่ามันเร็ว แต่ฉันอยากจะพกมันไว้ เผื่อฉันเจอคนที่พกมันเหมือนกัน ฉันจะได้แสดงสิ่งนี้ให้เขาดู"
"อย่างนี้นี่เอง ถ้ามันเป็นสัญลักษณ์เฉพาะกลุ่มอย่างที่เราคิดจริง ๆ สิ่งนี้ก็สามารถพานายไปยังพื้นที่ลับหลังม่านของวงการบันเทิงได้งั้นสินะ"
พูดจบคุณตำรวจตาณก็รีบลุกขึ้นยื่น
"งั้นฉันกลับก่อนล่ะ จะรีบไปตรวจสอบมาให้ เจอกันพรุ่งนี้เพื่อน เราเข้าใกล้ความจริงไปอีกก้าวแล้ว"
ตำรวจตาณเดินมาตบบ่าของซัทเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านไป ทิ้งซัทให้นั่งรออยู่ตรงนั้น
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทนั่งรออยู่ที่โต๊ะตัวเดิม ในสนามยิงปืนแห่งนั้น พร้อมกับเสื้อผ้าที่เปลี่ยนไป เพราะนี่มันคนละวันกันกับเมื่อวานแล้ว
ตำรวจตาณเดินผ่านตัวซัท แล้วไปนั่งลงตรงฝั่งตรงข้าม พร้อมกับสีหน้าแววตาที่ไม่สู้ดีนัก
"ทำหน้าแบบนั้น แสดงว่าไม่ได้อะไรมาสินะ"
ซัทเอ่ยทัก
"ก็ไม่เชิงหรอกเพื่อน อย่างแรกเลยคือ ไอ้เจ้าเครื่องประดับปลาดาวอันนี้..."
ว่าแล้วตำรวจตาณก็หยิบมันออกมาวางบนโต๊ะข้างหน้าของซัท ก่อนจะพูดต่อ
"ไอ้ตัวอัญมณีที่ประดับประดาอยู่น่ะ เป็นของจริง เพราะงั้นนี่ไม่ใช่ของที่หาได้ตามท้องตลาดทั่วไปแน่นอน อย่างที่สอง แกลองมองเข้าไปตรงใจกลางของไอ้ปลาดาวนั่นดูสิ"
ซัทฟังแล้วก้มลงไปมองตามที่ตาณบอก ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา แล้วพูดว่า
"มองไม่เห็นอะไรเลยเพื่อน"
"ใช่ไหมล่ะ มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นแน่ ๆ งานนี้มันประณีตสุด ๆ"
"โอเค แล้วไง จะให้ฉันดูอะไร ถ้าใช้ตาเปล่าแล้วมองไม่เห็น"
"ที่อยู่ตรงกลางของไอ้เจ้าปลาดาวนั่นคือ QR Code"
"QR Code ถามจริง"
"ตอบจริง ฉันถึงได้บอกไงว่ามันประณีตมาก"
พูดจบตำรวจก็ตาณก็ยื่นโทรศัพท์ ที่มีรูป QR Code ที่อยู่ตรงกลางของปลาดาวให้ซัทดู
"มีจริง ๆ ด้วยวุ้ย แล้วไง QR Code นี่มันพาเราไปที่ไหน"
ซัทพูดแล้วคืนโทรศัพท์ให้ตาณ
"นั่นแหละเพื่อนไม่มี"
"ไม่มีเหรอ นายใช้ไม่เป็นรึไงวะ"
"ใช้เป็นสิวะของแค่นี้ แล้วเอาไปให้ทีมไซเบอร์ตรวจสอบแล้วด้วย ผลเหมือนเดิม แล้วเขาบอกว่า มันอาจจะต้องใช้กับเครื่องมือเฉพาะน่ะ ไอ้โทรศัพท์ที่เรา ๆ มีใช้ไม่ได้หรอก"
"นั่นสินะ ของที่สร้างมาโดยเฉพาะ ก็ต้องใช้กับเครื่องมือเฉพาะ"
พูดจบซัทก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง
"อย่าพึ่งเซ็งสิเพื่อน พวกฉันมาถึงทางตันแล้วก็จริง แต่นายยังไปต่อได้นะ"
"ตำรวจอย่างนายยังตัน แล้วฉันจะไปต่อได้ยังไงกันวะ"
"ได้สิวะเพื่อน นายเป็นโคตรซุปตาร์เลยนะ"
"แล้วไงวะ"
"แล้วนายก็มีเส้นสาย ในสังคมชั้นสูง..."
ตำรวจตาณพูดจบประโยคไว้แค่นั้นอย่างมีนัยแอบแฝง แล้วเงียบไป ทำให้ผู้ฟังอย่างซัทต้องค่อย ๆ คิดตามไป ทบทวนไปเรื่อย ๆ แล้วจู่ ๆ ดวงตาของซัทก็เบิกโพลงออกมา
"ใช่แล้วเพื่อน อย่างที่ฉันบอก งานมันประณีตมาก มีแต่ต้องสั่งทำเท่านั้น"
"ฉันเข้าใจที่นายจะสื่อแล้ว"
ซัทพูดแล้วคว้าปลาดาวใส่กระเป๋าเสื้อ ก่อนจะลุกขึ้นยืน
"ถ้ายังไงจะคอยแจ้งข่าวนะ"
พูดจบซัทก็กลับหลังหันแล้วเดินจากไป ระหว่างนั้นก็เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในคืนนั้น ซัทนั่งอยู่ในร้านอาหารหรูบนดาดฟ้า แล้วจ้องมองไปยังเก้าอี้ที่อยู่เบื้องหน้า ใช่แล้วเขากำลังรอใครบางคนอยู่ และบนนิ้วกลางข้างขวา เขาใส่แหวนที่มีหัวเป็นรูปปลาดาวด้วย แล้วสักพัก คนที่ซัทกำลังรอก็มาถึง เขาค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับซัทนั่นแหละ
"ต้องขอโทษคุณพีทด้วยนะครับ ที่นัดมากะทันหัน"
ซัทเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ไม่เป็นไรหรอกครับผมเข้าใจ"
พีทตอบรับอย่างเป็นมิตร
"คือผม..."
ซัทพูดด้วยท่าทางประหม่า พร้อมกับยกมือขวาขึ้นมาลูบหน้ารูปตา ในขณะที่สายตาของซัทก็สังเกตท่าทีของพีทไปด้วย ซึ่งน่าเสียดายที่พีท ไม่ตอบสนองอะไรเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้เห็นหัวแหวนปลาดาว
"คือผมอยากได้เครื่องประดับน่ะครับ มันเป็นอะไรที่พิเศษหน่อย เลยต้องรบกวนคุณพีทในวันนี้"
"เรื่องแค่นั้นเอง จริง ๆ คุณซัทไปที่ร้านผม หรือแค่โทรบอกก็ได้ครับ ไม่เห็นต้องนัดมาที่นี่เลย"
"ก็จริงครับแต่..."
ซัทหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วทำท่าทางเขินอาย
"ผมไม่อยากเป็นข่าวน่ะครับ อย่างเพจคุณชายสายเผือกนี่ หูตาไวมากเลยนะครับ"
"อ๋อ พอจะเข้าใจแล้วครับ แล้วคุณซัทอยากได้อะไรแบบไหนเหรอครับ"
"อยากได้อะไรที่มันพิเศษหน่อยนะครับ สั่งทำ แบบที่มีชิ้นเดียวในโลก อะไรทำนองนั้น แน่นอนว่าตัวอัญมณีทั้งหลาย ผมต้องอุดหนุนคุณพีทอยู่แล้ว"
"ถ้างั้นผมพอจะแนะนำให้คุณซัทได้อยู่นะครับ ว่าแต่คุณซัทต้องการประมาณไหนเหรอครับ"
คำพูดนั้นเข้าทางซัทเลย ว่าแล้วเขาก็ถอดแหวนออกแล้วส่งมันให้พีท
"ประมาณนี้ครับ"
ซัทพูด ในขณะที่พีทก็รับแหวนไว้ แล้วพิจารณามันด้วยตาเปล่า อย่างถี่ถ้วนอยู่พักหนึ่ง ก่อนส่งมันคืนให้ซัท แล้วพูดว่า
"งานละเอียดมากเลยนะครับ ว่าแต่คุณซัทไปได้มาจากไหนเหรอครับ ทำไมไม่ติดต่อเขาโดยตรงเลยล่ะ"
"เอ่อ...จริง ๆ แล้วมัน...เป็นของพี่กบน่ะครับ"
ซัทพูดด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน
"ขอโทษด้วยครับ ที่ผมพูดอะไรเสียมารยาทออกไป"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่คุณพีท พอจะรู้อะไรบ้างไหมครับ"
"ก็พอจะรู้อยู่นะครับ ช่างฝีมือดีขนาดนี้ ในประเทศเรา มีอยู่ไม่กี่คนหรอกครับ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สิ่งแรกที่บุ๊กทำตอนตื่นนอน ไม่ใช่การเข้าไปในห้องเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน เพราะเธอมีภาระหน้าที่ ในฐานะแอดมินเพจคุณชายสายเผือกค้ำคอเธออยู่ แล้วเช้าวันนี้ มีข้อความหนึ่งจากลูกเพจ ที่ทักมาหลังไมค์ ทำให้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ
"พ่อจอมมาร พักหลังนี่มีแต่ข่าวกับหนุ่ม ๆ นะ วันนี้มีบวงสรวงด้วยสิ เรียกนักข่าวไปช่วยโปรโมทให้สักหน่อยดีกว่า"
บุ๊กบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะนั่งพิมพ์อะไรบางอย่างไปด้วย
หลังเสร็จการบวงสรวง ก็มาถึงช่วงสัมภาษณ์ และเหล่านักข่าวก็มารุมทึ้งซัทกันทันที
"คุณซัทคะ พอจะบอกเรื่องความสัมพันธ์ของคุณซัทกับไฮโซพีทได้ไหมคะ"
"ก็แค่เพื่อนไปนั่งกินข้าวกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นครับ"
ซัทตอบด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบเฉย
"แล้วเรื่องไชน่าทาวน์ล่ะครับ ใช่คุณพีทรึเปล่า"
"ผมว่าผมเคยตอบไปแล้วนะครับว่านั่นเป็นผู้จัดการของผม"
นักข่าวยังคงถามจี้จุดซัทต่อไปอย่างไม่ลดละ ในขณะที่ซัทปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา และในมุมหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากวงสัมภาษณ์ ชีคกับรองประธานยืนกระซิบกระซาบกันอยู่
"ไอ้หมอนั่น มันไปนัดเจอคุณพีททำไม"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันชีค ฉันไม่รู้ ซึ่งฉันไม่ชอบแบบนี้เลย"
บทสนทนาของทั้งคู่มีแค่สั้น ๆ มันฟังดูเรียบง่ายแล้วก็อึดอัดไปในเวลาเดียวกัน ทั้งสองจ้องมองไปยังซัทที่กำลังให้สัมภาษณ์อยู่ด้วยความแคลงใจ
"นายลองไปตีสนิทคุณพีทหน่อยสิ เผื่อเราจะรู้อะไร"
"ยาก ผมเคยแล้ว ประวัติเขาใสสะอาด และรักมั่นคงมาก"
"ไม่ชีค นายเข้าใจผิดแล้ว นี่ไม่ใช่การร้องขอหรือแนะนำ นี่เป็นคำสั่ง"
"ครับท่านรอง"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ไม่ได้อะไรเลยเหรอวะ"
ซัทพูดพร้อมกับลุกขึ้นเอามือทุบโต๊ะ ด้วยความหัวร้อน
"ใจเย็นก่อนเพื่อน ฉันเข้าใจนายนะที่หัวเสีย แต่หัวร้อนไปก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติมหรอก"
"เออรู้ว่ามันไม่ได้อะไรเพิ่มเติมหรอก"
ซัทพูดพร้อมกับกำหนดลมหายใจให้เป็นจังหวะ เพื่อทำให้หัวเย็นลง ตาณเองก็ยินดีที่จะรอให้ซัทมีสติมากกว่านี้ จนเวลาผ่านไม่สักพัก ซัทที่ใจเย็นลงแล้ว ก็กลับมานั่ง เพื่อเริ่มการสนทนาต่อ
"ถ้างั้นเราจะทำไงกันดี ฉันนึกว่าเรามีโอกาสจะเข้าใกล้มันแล้วแท้ ๆ เชียว"
"ไม่หรอก โอกาสยังพอมี แต่มันยากมาก นายกับฉันทำไม่ได้หรอก"
ได้ยินตาณพูดแบบนั้น แววตาแห่งความสงสัยของซัทก็แสดงออกมาทันที
"คืองี้ซัท ข้อมูลที่นายให้มาน่ะ มันทำให้ฉันพอจะตีกรอบได้ว่า บางทีช่างที่ทำปลาดาวนี่ขึ้นมา อาจจะไม่ใช่ช่างที่อยู่ในโลกสว่าง มันอาจจะเป็นโลกมืด"
"เข้าใจแล้ว เพราะนายเป็นตำรวจ แล้วพวกมันก็สงสัยฉัน พวกเราเลยไม่สามารถเข้าไปในโลกฝั่งนั้นได้อย่างนั้นสินะ"
"ถูกต้องแล้ว แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ฉันว่าเหมาะสมกับงานนี้ ฉันตรวจสอบมาแล้ว ใสสะอาดมาก"
ตาณหยุดพูดลง แล้วจ้องมองมายังซัทแบบมีเลศนัย ซึ่งซัทก็รู้ได้ในทันทีว่าตาณหมายถึงใคร
"ไม่เขายังเด็กเกินไป เราจะเอาชีวิตเขามาเสี่ยงไม่ได้"
"ฟังนะเพื่อน"
ตาณพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ถ้าไม่ลองเสี่ยงดูบ้าง เราไม่มีวันชนะหรอก เพราะพวกนั้นมันไม่เลือกวิธีการ"
ได้ยินตาณพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบนั้น ซัทก็หัวเราะลั่นออกมา
"หัวเราะอะไรวะ"
ตาณพูดด้วยความหงุดหงิดและสงสัย
"เปล่าหรอก โทษที"
ซัทพูดในขณะที่พยายามกลั้นขำ ส่วนตาณก็มองค้อนอย่างไม่สบอารมณ์ รอซัทหัวเราะให้เสร็จก่อน
"คืองี้นะ คำพูดของนายเมื่อกี้ มันเหมือนที่นายจืดเคยพูดกับฉันเลย"
ซัทหยุดพูดแล้วทำสีหน้าแววตาจริงจัง
"คนชั่วไม่เลือกวิธีการ"
ซัททำท่าทางล้อเลียนก่อนจะหลุดขำอีกรอบ ตาณเห็นแบบนั้นก็กัดฟันกรอด กำหมัดแน่น แล้วก็พยายามกำหนดลมหายใจ เพื่อสงบสติอารมณ์แบบที่ซัทชอบทำ
"หยุดหัวเราะแล้วเข้าเรื่องก่อน สรุปนายจะว่ายังไง"
ได้ยินตาณพูดแบบนั้น ซัทก็พยายามค่อย ๆ กลั้นขำ แล้วก็ทำสมาธิอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปว่า
"มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันหรอก ต้องถามเจ้าตัวเขาโน่น เอาเป็นว่าถ้าสมมุตินะ สมมุติว่านายจืดเอาด้วย ฉันขอให้นายรับประกันความปลอดภัยให้กับตัวเขาแล้วก็ครอบครัวด้วย นายทำได้ใช่ไหมล่ะ"
"ได้อยู่แล้ว สำหรับพลเมืองดีที่ให้การช่วยเหลือตำรวจ ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้พวกเขาปลอดภัย"
ตาณกล่าวด้วยความจริงจัง
"ฉันเชื่อใจนายนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ คุณตำรวจ"
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


วีนั่งอยู่หน้ากระจก และกำลังแต่งหน้าแต่งตาอยู่ เธอเหน็บผมข้างซ้ายไว้หลังใบหู แล้วหยิบเครื่องประดับขึ้นมาหนึ่งชิ้น นั่นก็คือตุ้มหูอันเล็ก ๆ รูปปลาดาว
"ตุ้มหูนั่นดูแปลกจัง พึ่งเคยเห็น ไปได้มาจากไหนเหรอ"
เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของวี ก่อนที่เจ้าของเสียงจะโน้มตัวลง เอาหน้ามาแนบกับหน้าของวีทางด้านขวา เผยให้เห็นใบหน้าเจ้าของเสียงนั้นสะท้อนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของวีในกระจก ซึ่งเจ้าของเสียงนั้นก็คือบุ๊ก
"ไม่ใช่เรื่องของเธอ"
วีพูดแล้วลุกขึ้นยืน
"โอเค เข้าใจได้ ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว งั้นมาเข้าเรื่องของเราดีกว่า"
บุ๊กพูดพร้อมโอบกอดวีจากทางด้านหลัง แล้วพูดอ้อน
"อยู่นานกว่านี้ไม่ได้เหรอ"
"เธอก็รู้ว่าฉันงานยุ่งขนาดไหน ไม่มีเวลาว่างไปทำเพจแบบเธอหรอก"
"พูดงั้นก็ไม่ถูกนะ เพจคุณชายสายเผือก ฉันทำก่อนเข้าวงการอีก เรื่องนั้นก็ต้องขอบคุณเธอนั่นแหละ"
พูดจบบุ๊กก็หอมแก้มวีไปหนึ่งฟอด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มือของผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งใส่แหวนที่นิ้วกลางข้างขวา โดยมีหัวแหวนเป็นอัญมณีหรูหราประดับประดาเป็นรูปปลาดาว กำลังหยิบยื่นกล่องบางอย่างให้กับชีค
ชีคเปิดกล่องของขวัญกล่องเล็ก ๆ ออกดู แล้วทำหน้าตางงงวย ก่อนหันไปพูดกับชายคนนั้นว่า
"ผมมีแล้วนี่ ท่านรองให้ผมอีกทำไม"
"มันเหมือนเดิมก็จริง แต่มันไม่เหมือนเดิม พี่กบไม่อยู่แล้ว ตำแหน่งมันก็เลยว่างลง นี่เป็นของขวัญสำหรับความภักดีไง"
รองประธานพูดแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"อย่าบอกนะว่าเรื่องพี่กบเป็น..."
"ไม่ใช่หรอก ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม เอาเป็นว่ารับไปเถอะ งานกำลังจะเริ่มแล้ว"
รองประธานรีบพูดตัดบท แล้วหยิบหน้ากากขึ้นมาใส่ ก่อนจะลุกออกไปจากตรงนั้น ในขณะที่ชีคก็รีบใส่หน้ากาก แล้วหยิบของออกมาจากกล่อง ซึ่งมันคือเข็มกลัดรูปปลาดาว
รองประธานเดินขึ้นไปยังเวทีที่เตรียมไว้ แล้วจ้องมองไปยังผู้คนจำนวนหนึ่ง ซึ่งนั่งมองอยู่ข้างล่างเวที ผู้คนเหล่านั้น แม้จะอยู่รวมกันมากหน้าหลายตา แต่ว่ามีสองสิ่ง ที่พวกเขามีเหมือนกัน นั่นก็คือหน้ากากที่พวกเขาสวมใส่ กับเครื่องประดับต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น หัวแหวน ต่างหู เข็มกลัด กระดุม และอื่น ๆ มากมาย แต่ทุกสิ่งนั้นเป็นเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ รูปปลาดาวเหมือนกันหมด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 29 เมษา ซัทนั่งอยู่บนรถคันเดิม โดยมีพลูโตเป็นคนขับเช่นเคย พวกเขากำลังเดินทางไปสนามยิงปืนที่พวกเขาคุ้นเคย ระหว่างอยู่บนรถ พลูโตเงียบผิดปรกติ ไม่ช่างจ้อเหมือนอย่างเคย
"รู้ไหมว่าหน้านายมันบอกยี่ห้อออกมาหมดแล้วนะ นายเป็นอะไรไหนลองว่ามา"
"พี่นั่นแหละเป็นอะไร"
พลูโตพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"วันบวงสรวง เสร็จงานแล้วพี่ก็ไล่ผมกลับ บอกว่าอีกสองวันให้หยุดไปเลย อยากซ้อมบทอยู่คนเดียว แล้วเมื่อวานพี่ก็โทรมา บอกว่าวันนี้สาย ๆ ให้มาทำงาน พี่จะเอาไงกันแน่ อินกับบทเกินไปรึไง"
เมื่อได้โอกาสพูดพลูโตก็ใส่ยับเลยทีเดียว
"ก็คงงั้น พอไปถึงเดี๋ยวนายก็รู้เองนั่นแหละ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ปล่อยให้บรรยากาศในรถตึงเครียดไปตลอดทางจนถึงที่หมาย
พวกเขาทั้งสองเดินเข้าไปยังห้องอาหารในสนามยิงปืน วันนี้สนามยิงปืนดูเงียบเป็นพิเศษ ซัทหันไปมองหาว่าตาณยังอยู่ตรงไหน เมื่อเห็นแล้วเขาก็เลยเดินนำเข้าไป
หลังจากกล่าวทักทายกันพอเป็นพิธีเสร็จแล้ว ซัทก็ไปนั่งข้าง ๆ ตาณ เพื่อเป็นการบังคับให้พลูโตต้องไปนั่งฝั่งตรงข้ามกันกับพวกเขา หลังจากนั้นทั้งคู่ ก็ได้เล่าทุกอย่างให้พลูโตฟังจนหมด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เสียงประตูห้องถูกเปิดออกดังปัง ทำรองประธานถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ
"คุณคิมทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา"
รองประธานดุใส่เลขาสาว
"ขอโทษค่ะท่านรองเกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ"
เลขาสาวกล่าว ในขณะที่รีบซอยเท้าเดินเข้าไปที่โต๊ะของรองประธาน ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตให้
รองประธานมองค้อนเธอเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยังทำใจเย็นแล้วรับแท็บเล็ตมา กะว่าถ้าเรื่องไม่ใหญ่อย่างที่เธอบอก เขาคงจะต้องทำโทษเธอเสียหน่อย
ทว่าสิ่งที่รองประธานเห็นนั้น ก็ทำให้เขาเข้าใจในทันที ว่าทำไมเลขาของเขาถึงได้ดูร้อนใจขนาดนั้น
"ประธานรู้แล้วใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ ประธานฝากให้ท่านรองจัดการเรื่องนี้ ส่วนเธอจะไปพูดคุยกับคุณซัทค่ะ"
"ให้ทีมโซเชียลปล่อยแถลงการณ์เลย ภาพชัดขนาดนี้ ต้องยอมรับผิดเท่านั้นนะย้ำไปด้วย ให้ทีมทนายเตรียมตัวด้วย เผื่อเราจะโดนฟ้อง แล้วเด็กคนนั้นล่ะ ติดต่อได้ไหม"
"ยังไม่ได้เลยค่ะ"
"งั้นเอาประวัติมา เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
พูดจบรองประธานก็เด้งพรวดออกจากเก้าอี้ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้น โดยมีเลขาสาวเดินตามมาติด ๆ ใบหน้าของรองประธานเปื้อนยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บุ๊กนั่งดูบางอย่างในคอมอยู่บนเตียง จนเธอเห็นวีนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำจึงเอ่ยทัก
"ดูเหมือนอดีตสามีของเธอจะก่อเรื่องใหญ่เลยนะคราวนี้"
"มีอะไรเหรอ คุณชายสายเผือกได้ข่าวอะไรมาอีกล่ะ"
วีพูดก่อนจะเดินตรงมาที่เตียง แล้วทิ้งตัวลงข้าง ๆ บุ๊ก
"เปล่าเลย งานนี้คุณชายสายเผือก ไม่ได้ออกโรง"
บุ๊กพูดก่อนจะหันคอมไปให้วีดู มันมีคลิปหลายคลิปด้วยกัน อยู่ใน #จอมมารแห่งวงการบันเทิง
ซึ่งทุกคลิปมาจากเหตุการณ์เดียวกัน มันเป็นจังหวะที่ซัทกำลังโต้เถียงอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ก่อนที่เขาจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ แล้วตบหน้าของชายคนนั้น ที่คาดว่าน่าจะเป็นทีมงานเข้าอย่างจัง เหตุเกิดกลางเวทีงานพบปะแฟนคลับ และงานวันเกิดของตัวเอง ส่วนคลิปที่หลุดออกมา ก็เป็นของแฟนคลับในงานนั่นแหละ
"แปลกนะ"
วีเอ่ยขึ้นหลังจากดูคลิปจนจบ
"แปลกยังไง เพราะเขาตบหน้าผู้จัดการของตัวเองเหรอ"
"อ่าว คนที่โดนตบเป็นผู้จัดการของเขาเหรอ"
"ใช่ นี่เธอไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยเหรอ"
"ไม่เลย แล้วเธอล่ะ"
"ก็...เคยร่วมงานกัน...แล้วเขาก็...เคย...เป็นแฟนเก่าเราด้วย"
บุ๊กพูดอึกอักจนสังเกตเห็นได้
"หืม เป็นแฟนเก่าเหรอ"
น้ำเสียงของวีดูเย็นชาและน่ากลัวเป็นอย่างมาก
"แล้วเมื่อกี้อะไรที่เธอว่าแปลกเหรอ"
บุ๊กพยายามเปลี่ยนเรื่อง
"ก็ทุกอย่างนั่นแหละ ฉันเป็นอดีตเมียของจอมมารนะ ฉันรู้ว่าเขาแคร์แฟนคลับขนาดไหน แล้วเขาก็แคร์ทีมงานทุกคนมากด้วย มันเลยแปลกที่เขาตบหน้าผู้จัดการของตัวเอง ต่อหน้าแฟนคลับ ในงานวันเกิดตัวเอง"
"แต่มีข่าวลือว่าเขาเคยซ้อมเธอด้วยนี่"
"เรื่องนั้นเธอก็รู้ดีกว่าใครไม่ใช่รึไง ที่เขาจับได้ว่าฉันมีกิ๊ก เขาแค่ไม่รู้เฉย ๆ ว่านั่นคือเธอ"
"ก็นะ ใครจะไปลืมจุดเริ่มต้นของคุณชายสายเผือกได้ล่ะ"
"ใช่เป็นวิธีที่ทำกันบ่อยไปในวงการบันเทิง ปล่อยข่าวฉาวคนอื่น เพื่อกลบข่าวฉาวตัวเอง แล้วเรื่องหย่าเรื่องเลิกเนี่ย ผู้ชายเป็นฝ่ายดูแย่กว่าเสมอนั่นแหละนะ"
"งั้นบางที เขาอาจจะจงใจให้เกิดเรื่องฉาว เพื่อหวังผลบางอย่างก็ได้งั้นใช่ไหม"
"ก็นะวงการบันเทิงมันมีเบื้องหน้าเบื้องหลังเสมอนั่นแหละ แต่ตอนนี้เลิกสนใจพวกนั้นดีกว่า"
พูดจบวีก็พับจอปิดคอมลง ก่อนจะถอดผ้าเช็ดตัวออก แล้วค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปจุมพิตบุ๊ก อย่างเร่าร้อน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"มันต้องมีการเข้าใจอะไรกันผิดแน่ ๆ"
"เบา ๆ หน่อยสิครับคุณพีท"
ชีคพูดเสียงแผ่วเพื่อปรามพีท ให้เขาไม่ลืมว่าทั้งคู่อยู่ในร้านอาหาร ที่มีคนเยอะประมาณหนึ่ง
"คุณพีทอาจจะไม่เชื่อ แต่คลิปมันก็เห็นเต็มตาขนาดนั้น ยังมีความเป็นไปได้อย่างอื่นอีกเหรอครับ"
พีทที่ใจเย็นลงนั่งฟังชีคพูดจนจบเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีอะไรไปโต้แย้ง
"คุณพีทครับ"
ชีคพูดพร้อมกับเอื้อมมือทั้งสองของตนไปกุมมือพีท จ้องตาเขาแล้วทำหน้าจริงจัง ก่อนจะพูดต่อ
"ที่ผ่านมาผมไม่เคยว่าร้ายเขาเลย เพราะผมรู้ว่าเขาเป็นคนในใจของคุณพีท แม้ว่าเขาจะไม่เคยชายตามองคุณเลยก็ตาม แต่วันนี้ผมอยากให้คุณรู้ ว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นยังไง..."
ชีคหยุดพูด เพื่อสังเกตสีหน้าแววตาของพีทว่าเป็นยังไง ก่อนที่ตัวเขาจะทำท่าทางลำบากใจมากกว่าเดิม แล้วพูดต่อ
"จำเรื่องไชน่าทาวน์ได้ไหมครับ พี่ซัทกับน้องผู้จัดการคนนั้นแอบคบกันอยู่..."
พีทที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าแววตาก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เขาพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ให้ได้มากที่สุด แต่กระนั้นชีคก็สังเกตเห็นมันอยู่ดี
"ที่เขาเปลี่ยนผู้จัดการบ่อย ๆ เพราะเขาเบื่อครับ ผู้ชายคนนั้น...ชอบ...แอบกินผู้จัดการครับ บางทีเขาคงหว่านล้อมเหล่าผู้จัดการด้วย ชื่อเสียง เงินทอง ไม่ก็ให้ความหวัง หรือของแทนใจ..."
ชีคสังเกตเห็นว่าสีหน้าของพีทเปลี่ยนนิดหน่อยอีกครั้ง ตอนได้ยินคำว่าของแทนใจ
"อาจจะเป็นอัญมณี เครื่องประดับ..."
ได้ยินมาจนถึงตอนนี้พีทเริ่มเก็บอาการไม่อยู่แล้ว ซึ่งจากอาการของพีท ทำให้เขาคิดบางอย่างได้
"อาจจะเป็นของที่พิเศษ..."
ชีคพูดพร้อมกับค่อย ๆ ปล่อยมือของตัวเองออกจากมือของพีท แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋า กำบางอย่างไว้ในมือก่อนยื่นไปข้างหน้าของตนเพื่อให้พีทสังเกตเห็นได้โดยง่าย
"เป็นของที่ควรจะมีชิ้นเดียวในโลกแบบนี้"
พูดจบชีคก็แบมือออก และสิ่งที่อยู่บนมือของเขา เป็นเข็มกลัดอันเล็ก ๆ รูปปลาดาว พีทที่เห็นสิ่งนั้น คราวนี้อาการเขาออกชัดเจน จนเริ่มมีน้ำตาคลอ
"ขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมมีธุระด่วน"
พูดจบพีทก็รีบลุกออกไปทันที
ชีคนั่งมองเข็มกลัดรูปปลาดาวบนมือ พลางคิดไปในหัวว่า
"แบบนี้ไม่ดีแน่ไอ้จอมมารมันรู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหนกันนะ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ณ มุมไกล ๆ ที่เห็นป้ายร้าน ช่างยลช่างยนตร์ หรือบ้านของพลูโตนั่นแหละ บุ๊กกำลังเฝ้ามองบ้านอยู่ตรงมุมไกล ๆ มุมนั้น เธอเห็นรถหรูคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าอู่ ส่วนคนที่ลงมาจากรถก็มิใช่ใครอื่น รองประธานของเฟทนั่นเอง
"โทษทีนะพลูโต แต่วงการบันเทิงมันก็แบบนี้แหละ"
บุ๊กบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรหาใครบางคน
ภายในบ้านของพลูโตหลังจากรองประธานแวะมานั้น บนโต๊ะกินข้าวของบ้าน ช่างยล ครูสุ และเจ๊ท็อฟ กำลังนั่งฟังคำแก้ตัวของรองประธานอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ครอบครัวของพลูโตไม่พอใจ และไม่ยอมให้พลูโตลงมาพบเขาแน่ ๆ รองประธานจึงทำได้แค่ทิ้งนามบัตรไว้ ซึ่งมันเป็นเบอร์โทรส่วนตัวของเขาเองด้วย
เจ๊ท็อฟฟี่ที่เดินไปส่งแขกนั้น ทันทีที่เขาเปิดประตูบ้านออกมา ก็พบเข้ากับกองทัพนักข่าวเป็นจำนวนมากมารออยู่ที่หน้าบ้าน หน้าอู่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"คุณเป็นอะไรกับน้องคนที่เป็นข่าวคะ"
"จากนี้ไปจะทำยังไงต่อครับ จะฟ้องร้องเลยไหม"
นักข่าวตะโกนแล้วยิงคำถามใส่เจ๊ท็อฟฟี่ทันทีที่เห็นหน้าเขา รองประธานเองก็เช่นกัน ความชุลมุนวุ่นวายเกิดขึ้นอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ รองประธานจะแหวกไปก็ลำบาก เลยต้องถอยกลับตั้งหลักในบ้าน แต่ไม่นานนักความวุ่นวายทั้งหลายก็ยุติลง เมื่อตำรวจเข้ามาระงับเหตุ รองประธานจึงสามารถออกไปจากตรงนี้ได้สักที
พลูโตที่อยู่บนชั้นสอง เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาจ้องมองนามบัตรของรองประธานที่แม่เอามาให้ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 1 พฤษภาคม 1 วันหลังจากซัทตบหน้าพลูโตกลางงานวันเกิด ก็มีข่าวใหญ่ตามมาติด ๆ เมื่อพลูโต เป็นหนึ่งในแกนนำในการไปประท้วงหน้ากรมแรงงาน เพื่อเรียกร้องสิทธิให้กับคนเบื้องหลัง เนื่องในวันแรงงานแห่งชาติ ภายใต้กลุ่มที่ชื่อว่า สมาคมคนแรงงานบันเทิง
พลูโตมาพร้อมทนาย และได้ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับประเด็นต่าง ๆ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการเรียกร้องสิทธิให้กับคนเบื้องหลังตัวเล็ก ๆ ทั้งการที่ไม่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแรงงานกับกรมแรงงาน ทำให้เสียสิทธิ์ต่าง ๆ ที่ควรพึงได้ การลดชั่วโมงในการทำงานลง การล่วงละเมิดทางเพศ รวมถึงการทำร้ายร่างกาย และจิตใจที่คนเบื้องหลัง มักจะเป็นฝ่ายถูกกระทำ ส่วนเหตุการณ์ที่ซัทตบเขานั้น เขาพูดถึงมันน้อยมาก เพราะกลัวว่าจะส่งผลต่อรูปคดี
รองประธานอ่านข่าวด้วยความหงุดหงิด พลางคิดในใจว่าไอ้เด็กนี่มันร้ายกว่าที่เห็น
"ออกไปได้แล้วคุณคิม"
รองประธานพูดด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่จะเลื่อนเก้าอี้ไปข้างหลังเล็กน้อย ก่อนที่เลขาคิมจะมุดออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป โดยมีชีคเดินสวนทางเข้ามาพอดี
"ขอโทษที่ไม่ได้เคาะเรียกนะครับ พอดีผมไม่เห็นใครหน้าห้อง"
"ไม่เป็นไรหรอก มานั่งก่อน"
รองประธานพูดในขณะที่กำลังจัดระเบียบกางเกงให้เรียบร้อย แล้วพูดต่อไป
"เรื่องคุณพูดได้ความว่าไงบ้าง"
"ไม่ได้อะไรเลยครับ"
ชีคพูดแล้วนั่งลง
"นี่แก..."
"ใจเย็นก่อนครับท่านรอง"
ชีครีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนเพราะกลัวจะโดนด่า
"คือการพบกันของซัทกับคุณพีท ไม่มีอะไรเป็นพิเศษครับ เขาแค่อยากได้ของขวัญพิเศษ เพื่อเอามารับขวัญหลานเฉย ๆ"
ชีคพูดโกหกด้วยท่าทางเรียบง่ายสบาย ๆ ไม่มีพิรุธใด ๆ
"ได้งั้นก็ดี"
รองประธานพูดห้วน ๆ อย่างไม่สบอารมณ์
"ท่านรองดูหงุดหงิดนะครับวันนี้"
"เออก็ใช่แหละ จริง ๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ผมนึกว่าการที่จอมมารกำลังแย่แบบนี้ จะทำให้ท่านมีความสุขเสียอีก"
"เรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่มีบางอย่างไม่เป็นไปตามแผน เมื่อวานฉันไปบ้านไอ้ผู้จัดการเด็กฝึกงานนั่นมา ขาไปก็ยังปรกติดี แต่ขากลับเนี่ยสิกองทัพนักข่าวมารอกันเต็มเลย ไอ้เด็กนั่นมันเป็นชาวบ้านธรรมดาแท้ ๆ งั้นนักข่าวรู้ได้ยังไงว่าบ้านมันอยู่ที่ไหน แล้วก็มีพวกตำรวจที่มาได้ถูกเวลาอีก"
"บางทีอาจจะมีหนอนบ่อนไส้ในบริษัทรึเปล่าครับ"
"ฉันก็คิดว่างั้นนะ แต่ว่าในบริษัทนี้ นอกจากเมีย กับน้องเมียฉันแล้ว คนที่เข้าถึงประวัติของพนักงานได้ ทุกคนเป็นคนของฉันทั้งนั้น"
"ถ้างั้นความเป็นไปได้ก็มีอย่างเดียว ไอ้เด็กนั่นแหละ มันเรียกนักข่าวกับตำรวจมาบ้านตัวเอง"
"ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ แต่ถ้าไอ้เด็กนั่นมันหิวแสง งั้นทำไมไม่พูดกับนักข่าวที่มันเรียกมาล่ะ แล้วจะเรียกตำรวจมาทำไม ที่สำคัญคือวันนี้มันไปอยู่ฝั่งไอ้สมาคมนั่นอีก มีแต่เรื่องชวนหงุดหงิดทั้งนั้น"
"ให้ผมไปตีสนิทมันดูดีไหมครับ"
"ไม่ล่ะ การถ่ายทำใกล้เข้ามาแล้ว นายเตรียมตัวทำงานเบื้องหน้าเถอะ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในบาร์สงบ ๆ แห่งหนึ่ง ที่ดูไม่หรูหรามาก ในเวลากลางคืน บุ๊กกำลังนั่งดื่มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียว จนกระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งมานั่งข้าง ๆ ทางฝั่งขวาของตัวเอง
"ถ้าคุณคิดจะมาจีบกันล่ะก็เสียใจด้วยนะ"
บุ๊กพูด พร้อมกับยกมือซ้ายขึ้น เพื่อโชว์ให้เขาเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ
"น่าเสียดายจริง ๆ เลยนะครับ ผมตั้งใจมาจีบคุณจริง ๆ นั่นแหละ แต่ด้วยเหตุผลอื่น"
"มีเหตุผลอื่นด้วยเหรอ ที่ผู้ชายมาจีบผู้หญิงน่ะ"
บุ๊กพูดพร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่ม
"มีสิครับ เช่นผมอยากร่วมงานกับคุณไง"
บุ๊กฟังเขา แล้วดื่มจนหมดแก้ว ก่อนวางมันลงอย่างแรง เธอควักเงินออกมา วางไว้ใต้แก้ว แล้วลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกไปให้พ้นจากผู้ชายขี้หลีคนนี้ โดยไม่หันไปมองเขาด้วยซ้ำ
"ถ้าคุณอยากให้วงการบันเทิงเป็นพื้นที่ดี ๆ จริง ๆ ล่ะก็ ผมแนะนำให้คุณกลับมาคุยกับผมก่อนจะดีกว่านะครับ คุณชายสายเผือก"
บุ๊กยังคงเดินต่อไปโดยไม่สนใจ ไม่หวั่นไหวไปกับสิ่งที่ชายคนนั้นพูด
"ถ้าคุณเปลี่ยนใจ ก็ลองไปคุยกับแฟนเก่าคุณดูนะครับ"
นั่นคือสิ่งที่บุ๊กได้ยินก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากร้านนั้น
ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน คำพูดของชายคนนั้นที่เธอติดใจมากที่สุด คือคำพูดสุดท้าย
เมื่อบุ๊กมาถึงบ้านก็พบว่าวีมารอเธออยู่ในบ้านแล้ว พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา
"มันทำเธออีกแล้วใช่ไหม"
สิ้นเสียงพูดของบุ๊ก วีก็ร้องไห้โฮออกมาอีกรอบ ซึ่งสิ่งที่บุ๊กทำได้ก็แค่โผเข้าไปกอดเธอ เหมือนที่เคยทำมาตลอด นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ทั้งคู่เคยคุยเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้ว และมันจบไม่สวยทุกครั้ง
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ระงมของวี ความรู้สึกของบุ๊กกลับช่างสับสน เธอทั้งโกรธ ทั้งเศร้า และสิ้นหวังในคราวเดียว ในฐานะคนที่เป็นน้อย ไม่มีอะไรที่เธอพอจะทำให้วีได้เลย นอกจากการปลอบใจ
วีร้องไห้จนหมดแรงหลับไป บุ๊กแอบถกเสื้อของวีขึ้นมาดู แล้วก็พบว่า ช่วงเหนือสะดือขึ้นไปมีรอยช้ำ ที่เมื่อวานนี้ยังไม่มีปรากฏอยู่
"เพื่อเงิน ชื่อเสียง และอำนาจ ทำให้เธอต้องยอมทนขนาดนี้ ว่าที่ผู้นำประเทศบ้าอะไร แค่เมียคนเดียวยังดูแลให้ดีไม่ได้เลย"
บุ๊กบ่นพึมพำ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้น คว้าโทรศัพท์ แล้วเดินไปอีกห้อง ก่อนจะกดพิมพ์บางอย่างลงไป แล้วหลังจากนั้นสักพักก็มีเสียงข้อความดังขึ้น บุ๊กจึงรีบเปิดดู
ข้อความที่ส่งมานั้นเป็นของพลูโต เขาส่งโลเคชั่นของสถานที่หนึ่งมา พร้อมข้อความเป็นตัวหนังสือว่า
"เจอกันที่นี่ สาย ๆ พรุ่งนี้ มาคนเดียวนะ ระวังตัวด้วย"
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


ในดวงตาของเด็กหนุ่ม มีเงาของตึกสูง สะท้อนอยู่ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอิดโรย และเหนื่อยล้า ใบหน้าของเขาก็ไม่ต่างกัน อาการที่คนเบื้องหลังวงการบันเทิงทุกคนล้วนเป็นกัน แสดงออกมาบนสีหน้าแววตาของเขาหมดแล้วในเวลานี้ เขาเหนื่อยล้าราวกับทำงานมาทั้งปี ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วเขาพึ่งทำงานได้สิบวัน เท่านั้นเอง
แต่ในตอนนี้ ในเวลานี้ เขาได้กลับมายังที่แห่งนี้อีกครั้ง เขารู้สึกราวกับว่า ไม่ได้มาเหยียบที่นี่นานนับปี แต่ความจริงแล้ว เขาไม่ได้มาที่นี่ราว ๆ เกือบ ๆ เดือนเท่านั้น ณ ตึกบริษัท Fate Entertainment Kingdom Agency หรือ เฟทเอเจนซี่ บริษัทดูแลศิลปินดารา ที่ใหญ่ที่สุดในสยาม มีนักร้อง นักแสดง และคนในวงการบันเทิงอีกมากมายหลายแขนงอยู่ในสังกัด ซึ่งก็เป็นต้นสังกัดของเขาเช่นกันในตอนนี้ ส่วนเหตุผลที่ทำให้เขาต้องกลับมาที่นี่ มีเพียงอย่างเดียวคือ มาประชุม
Fate Festival คือหัวข้อของการประชุมในวันนี้ มันเป็นงานใหญ่ที่จัดขึ้นปีละครั้งช่วงสงกรานต์ ที่จัดมาหลายปีติดแล้ว และก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ระยะเวลาการจัดงาน ก็แล้วแต่ว่า วันหยุดสงกรานต์ในปีนั้น ๆ จะมีมากน้อยขนาดไหน อย่างในปีนี้ มี 5 วันด้วยกัน เริ่มในวันพุธที่ 13 และไปจบในวันอาทิตย์ที่ 17 เดือนเมษานี่แหละ
สถานที่จัดงานก็คือสนามกีฬาแห่งชาติ และบริเวณรอบ ๆ ที่บริษัทจ่ายเงินเช่าไปในราคามหาศาลไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนรูปแบบงานนั้นมันก็เหมือนเป็นงานพบปะแฟนคลับนั่นแหละ แต่มาในรูปแบบงานวัด ของที่ขายในงานก็จะเป็นของที่เกี่ยวกับศิลปินดาราในบริษัทนั่นเช่นกัน
เมื่อมาในตีมงานวันสงกรานต์แบบนี้ มีหรือจะไม่มีการสาดน้ำประแป้ง แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว แต่ถ้าคุณอยากสาดน้ำ ประแป้งดาราล่ะก็ คุณต้องจ่ายแพงน่าดูเลยล่ะ การละเล่นอื่น ๆ ก็เช่นกัน อย่างสาวน้อยตกน้ำ ที่ศิลปินดารา จะมารับบทสาวน้อย ส่วนแฟนคลับที่รัก รวมถึงคนอื่น ๆ ที่ไม่รัก ก็สามารถ จ่ายเงินรับลูกบอลไปปาเพื่อให้ศิลปินที่ท่านชื่นชอบ หรือเกลียด ตกลงไปในน้ำเย็นภายในถังได้ นี่แหละโลกของทุนนิยม
เฟทเฟสฯ ทำกำไรให้บริษัทได้หลายร้อยล้านแทบทุกปี เพราะจัดในช่วงวันหยุดยาว ที่คนในเมืองจะกลับต่างจังหวัด หรือไปเที่ยวต่างจังหวัดกันหมด แน่นอนว่ามันเป็นช่วงที่แทบทุกคนมีเงินเก็บไว้ใช้ เพื่อเอาไปเที่ยวกันช่วงนี้นั่นแหละ แต่แทนที่จะเอาเงินไปใช้ที่อื่น สู้เอาเงินมาเที่ยวงานเฟทเฟสฯ และได้พบกับดาราที่คุณชอบ หรือเกลียดกันจะไม่ดีกว่าเหรอ นั่นคือแนวคิดตั้งต้นของงาน ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเวลานี้
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"งานของพี่ซัทจะมีสองวันครับ วันที่ 15 จะเริ่มตั้งแต่เช้าเลย เพราะมีการตักบาตรร่วมกันกับแฟนคลับ"
"งานบุญที่ขายชุดตักบาตรให้คนที่มาร่วมงานในราคาที่ถ้าเตรียมเองคงถูกกว่านี้"
"ส่วนวันที่ 16 ก็..."
"ก็จะเน้นไปที่การละเล่นต่าง ๆ กับแฟนคลับ ก็เหมือนทุกปีนั่นแหละ"
"ครับก็คงงั้น ผมไม่น่าเสียเวลามาบอกพี่เลย"
พลูโตพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หลังจากถูกซัทพูดแทรก พูดขัดมาตลอด
"เฮ้ย อย่าพึ่งงอนสิ นายทำถูกแล้วที่มาบอกกัน เพราะนั่นหน้าที่นาย ส่วนหน้าที่ฉันคือการไปทำงานนั่น ต่อให้ฉันไม่อยากไปแค่ไหนก็ต้องไป เพราะค่ายบังคับ"
"ผมนึกว่าพี่จะชอบเสียอีกงานวัดแบบที่เราเคยไปกันแบบนี้"
"ไม่นายจืดไม่ มันไม่เหมือนกันเลยสักนิด ไปเที่ยวกับไปทำงาน แค่นั้นก็ต่างแล้ว"
ความหงุดหงิดของซัทกำลังเพิ่มขึ้น เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปเดินมา ท่าทางหัวเสียสุด ๆ
"ฉันจะบอกให้อะไรนายให้นะจืด เรื่องนี้ไม่มีใครรู้หรอก วงในสุด ๆ เลย จะเอาไปลงเพจไหนก็ได้นะ ฉันไม่ว่า เผื่อจะโดนแหกแล้วเลิกจัดงานบ้า ๆ นี่สักที"
ซัทกำลังเดินวนไปวนมาอย่างเคย ก่อนที่จะค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง ด้วยการกำหนดลมหายใจเข้าออก เป็นจังหวะช้า ๆ และมั่นคง ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงไปนั่งตรงโซฟาตามเดิม แล้วเริ่มพูดต่ออย่างใจเย็น
"เมื่อหลายปีก่อน ฉันขอวันหยุดกับพี่ไป ฉันอยากพักผ่อน อยากไปเที่ยว อยากอยู่นอกแสงของวงการมายา พี่เลยถามว่า ฉันอยากไปไหน อยากทำอะไรเหรอ ฉันหยุดคิดไปครู่หนึ่ง แล้วฉันก็นึกถึงตอนเป็นเด็ก ตอนที่พ่อกับแม่ยังอยู่กันครบ แม่ฉันเป็นนักแสดงตัวประกอบ พ่อฉันเป็นตากล้อง ก็อย่างที่นายรู้ ปีหนึ่งนับครั้งได้เลยที่พวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้า แล้วฉันก็จำได้ว่าครั้งหนึ่งพวกเราสี่คนได้ไปเดินเที่ยวเล่นงานวัดด้วยกัน มันดูเป็นอะไรที่เรียบง่ายและธรรมดามากเลยนะ แต่ฉันจำความสุขนั้นได้ เลยตอบพี่ไปว่างานวัดไงเหมือนตอนเด็ก ๆ ซึ่งพี่ก็รับฟัง รับเรื่องไว้ แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้วันหยุดที่ร้องขอไปหรอก แล้วราว ๆ ปีหนึ่งต่อมาล่ะมั้ง บริษัทก็เปิดตัวงานใหญ่ นั่นก็คือเฟทเฟสฯ แล้วมันก็ทำเงินได้มากมาย ท้ายที่สุดก็กลายเป็นธรรมเนียมที่ต้องจัดมันทุกปี"
เป็นอีกครั้งที่ซัทเก็บความรู้สึกเอาไว้ได้ดี ไม่มีอาการหลุดใด ๆ ออกมาเลยสักนิด
"นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้พี่หงุดหงิด และไม่ชอบงานนี้"
ซัทพยักหน้าเป็นการตอบคำถามของพลูโต ก่อนที่เขาจะพูดต่อ
"เพราะงั้นแหละนายจืด กลับบ้านไปใช้เวลากับครอบครัวเถอะ แล้ววันที่ 14 ค่อยมาที่นี่ ตอนค่ำ ๆ ดึก ๆ ก็ได้ฉันไม่ว่าหรอก ไปพักผ่อนเอาแรงเสีย วันที่ 15-16 งานมันหนักเอาเรื่องอยู่นะ"
พลูโตได้ยินแบบนั้นก็หยุดคิดไปครู่หนึ่ง
"รู้อะไรไหมผมก็ไม่ชอบไอ้งานนั่นเหมือนกัน จริง ๆ แค่ไปประชุมวันนี้ยังไม่ชอบเลย ผมโดนคนเดินชนตั้งหลายรอบ พวกจืดจางอย่างผมเนี่ย อยู่ในที่คนเยอะแบบนั้น แล้วไม่มีใครเห็นเลยเนี่ย อยู่ยากจัด"
"นายยังมีฉันไง ฉันเห็นนายนะ แล้วก็วันงานนายต้องตัวติดฉันไว้ด้วยล่ะ ตลอดเวลาเลยยิ่งดี ถ้านายหายไปคงหากันลำบากน่าดูแน่"
"พี่ก็มีผมเหมือนกัน เอางี้ไหม กว่าจะได้ทำงานกันอีกทีก็วันที่ 15 ได้วันหยุดมาตั้ง 2-3 วัน เราควรใช้มันให้คุ้มนะ พี่ว่ามาเลย จะไชน่าทาวน์ หรือที่ไหนผมพร้อมซิ่ง"
"ฉันไม่อยากไปไหนน่ะสิ เวลามีงานใหญ่ ฉันอยากออมแรงไว้มากกว่า"
"อืม.....งั้นเล่นเกมกันไหม ไม่สิพี่เล่นเกมเป็นไหม คือ ผมไม่ค่อยเห็นพี่เล่นเน็ตหรือโทรศัพท์เท่าไหร่ก็เลย...."
"เออเล่นเป็นสิ ฉันแค่ไม่ค่อยชอบเล่นเกมออนไลน์ หรืออินเทอร์เน็ตเท่าไหร่ สังคมออนไลน์มันค่อนข้างเป็นพิษสำหรับฉันนั่นแหละนะ"
"ไม่เป็นไร ผมมีเกมน่าสนใจอยู่ 2-3 เกมมันต้องเล่นกัน 2 คนด้วยถึงจะสนุก แต่พี่ต้องจ่ายเงินซื้อนะ"
"โอเคครับบอส มีอะไรอีกไหมครับ"
"อืม.....เวลาเรามีเหลือเฟือ ก็สลับ ๆ กันไปแล้วกันนะ เล่นเกมบ้าง ดูหนัง ดูซีรีส์บ้าง พี่คิดว่าไงล่ะ"
"ได้ครับพี่ ดีครับผม เหมาะสมครับท่าน"
"ดีงั้นลุยกันเลย!"
พลูโตพูดด้วยน้ำเสียงฮึกเหิมเต็มที่ ในขณะที่ซัทนั้นก็มีแอบยิ้มที่มุมปากนิดหน่อย
กิจกรรมเล็ก ๆ อันแสนเรียบง่ายเหล่านี้มันทำให้ซัทมีความสุขอย่างมาก แต่เวลาแห่งความสุขมันผ่านไปเร็วเสมอ พริบตาเดียวเท่านั้น วันทำงานก็ได้เวียนมาถึง
วันที่ 15 เมษาตอนเช้ามืด ซัทกับพลูโตต้องออกจากที่พักตอนตี 3 ไปยังสนามกีฬาแห่งชาติ เพื่อไปเตรียมตัวรอใส่บาตรเวลา 6 โมงเช้า หลังใส่บาตรเสร็จก็จะมีการสรุปยอดว่า ใครทำบุญซื้อชุดใส่บาตรมากที่สุด 100 อันดับแรก จะได้กินมื้อเช้ากับเหล่าศิลปินดาราที่มาร่วมใส่บาตรกันในวันนี้ กับเหล่านักแสดงชายร่วมร้อยชีวิต แน่นอนว่าจำกัดเวลาไม่เกิน 9 โมงเช้า
บรรยากาศในการรับประทานอาหารเช้าร่วมกันศิลปินดารานั้น แปลกประหลาดอย่างถึงที่สุด คือมันเป็นบุฟเฟต์ ที่ทุกคนต่างต้องเดินวน เดินหยิบ เดินตักกันมั่วไปหมด ไม่ว่าจะคนทั่วไปหรือดาราชายทั้งหลาย ซึ่งไม่มีมุมไหนของห้องเลยที่ ไม่มีบอดี้การ์ดยืนคุม หรือคอยสอดส่อง ราวกับอยู่ในโรงอาหารของนักโทษก็มิปาน
แน่นอนว่าเหล่าแฟน ๆ ที่จ่ายเงินไปเขาไม่แคร์หรอก เหล่านักแสดงเองก็เช่นกัน พวกเขาชินกับการถูกจับจ้องกันอยู่แล้ว แค่ปั้นหน้าอยู่กินข้าวพอเป็นพิธีก็สักครู่เดียว เดี๋ยวก็เสร็จ
9 โมงถึง 10 ก็เป็นเวลาพัก จากนั้นเหล่านักแสดงชายทั้งหลายก็ออกไปทำกิจกรรมอื่น ๆ กันตามตารางงานที่กำหนดไว้ เช่น ไปเป็นหนุ่มน้อยตกน้ำบ้าง ไปถูกประแป้งบ้าง ถูกสาดน้ำบ้าง แน่นอนว่าทุกขั้นตอนต้องใช้เงินทั้งนั้น
หลังจากครบชั่วโมงแล้วก็ให้นักแสดงชุดแรกไปพัก แล้วเปลี่ยนเอานักแสดงอีกชุด ที่เรียกว่าเป็นชุดใหญ่แล้วกัน อย่างซัท หรือชีค ที่จะได้พัก 9 โมงถึง 11 โมง มาสลับกับชุดเล็ก ที่เป็นนักแสดงยังไม่ดังมาก แต่ก็ไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่แต่อย่างใด
ซึ่งกิจกรรมทั้งหลายมีแค่นี้เลย แค่วนไปวนมา พยายามให้แฟนคลับได้มาเสียเงินกันให้ครบทุกคน และเพิ่มโอกาสสูบเงินจากแฟนคลับกระเป๋าหนักให้มากที่สุด
แน่นอนว่ากิจกรรมช่วงนี้ เหล่าแฟนคลับเลือกได้ว่า จะเสียเงินให้กับใคร จากบรรดานักแสดงหนุ่ม 100 คน และแน่นอนว่า มีการจัดอันดับ แฟนคลับที่จ่ายหนักสุดให้กับศิลปินดาราคนนั้น ๆ ด้วย ซึ่งใครเสียเงินไปกับเพื่อร่วมกิจกรรมของดาราคนนั้น ๆ มากที่สุดเป็นอันดับ 1 ก็จะได้ร่วมกันก่อเจดีย์ทราย กับศิลปินคนนั้น ๆ ที่ท่านหมดเงินไปกับเขามากมายกันสองคน รวมถึงได้ถ่ายรูปคู่ร่วมกันอีกด้วย
หลังสิ้นสุดการก่อเจดีย์ทรายกันแล้ว เหล่าศิลปินก็แยกย้ายกันกลับ แต่ว่างานยังดำเนินต่อไป แน่นอนว่าเหล่าแฟนคลับบางส่วนก็กลับบ้านไปบ้างเช่นกัน แต่บางส่วนก็อยู่ต่อ แถมยังมีบางส่วนที่พึ่งมาถึงงานด้วย เพราะว่างานช่วงค่ำคนจะน้อยลง เนื่องจากศิลปินดารากลับบ้านกันหมดแล้ว
จึงเป็นโอกาสอันดีที่พวกเขาจะได้มาเดินเที่ยว เล่นกิจกรรมอื่น ๆ อย่างพวก ปาลูกดอก ยิงปืนจุกน้ำปลา บิงโก และอื่น ๆ อีกมากมาย เพื่อแลกของรางวัลเกี่ยวกับศิลปินดารานั่นแหละ ใครที่ไม่ชอบลุ้น จะซื้อเลยก็มีขายเช่นกัน ส่วนสายกิน ก็มีอาหารดี ๆ ขายในงานเพียบ ลูกค้าช่วงนี้จึงเป็นคนทำงานที่ไม่ได้หยุดสงกรานต์ หรือกลุ่มที่มากันเป็นครอบครัว มากกว่าเหล่าแฟนคลับ
"ทุนนิยมเนี่ยยุติธรรมดีจริง ๆ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ยังไงก็ต้องมาเสียเงินกันที่นี่"
พลูโตบ่นพึมพำระหว่างเดินเที่ยวในงานช่วง ๆ ดึก ๆ หลังจากไปส่งซัทเสร็จ เขาก็ขับรถกลับมาที่นี่ สาเหตุที่เขากลับมาที่นี่ แม้ว่าจะแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่ตีสองตีสามก็เพราะว่า เขาเป็นสายกินยังไงล่ะ
พลูโตตระเวนเดินหาของกินไปทั่วงาน ไม่มีร้านไหมที่เขาไม่แวะไป เพราะมีสิทธิพิเศษในฐานะพนักงานของเฟท กิน ดื่ม ฟรี นั่นคือสาเหตุที่แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด เขาก็ยังอุตส่าห์ขับรถกลับมาเที่ยวงาน
นอกจากนี้ ยังมีสิทธิพิเศษอีกอย่างหนึ่งด้วยสำหรับพนักงาน นั่นคือการได้เข้าไปยังพื้นที่ ที่คนทั่วไปเข้าไม่ได้ นั่นก็คือโซนที่พักชั่วคราว หรือก็คือรถบ้านที่จอดเรียงรายกันอยู่เป็นร้อยคัน พวกมันมีอยู่เพื่อเป็นที่พักของเหล่าศิลปินดาราทั้งหลาย ที่มาทำงานกันในวันนี้นั่นเอง
พลูโตนั่งอยู่ตรงหน้ารถบ้านหมายเลข 1 ซึ่งอยู่ใกล้ตัวงานมากที่สุด แล้วคันนี้ก็เป็นรถที่ซัทใช้ เท่ากับว่ามันเป็นรถของเขา ที่เป็นผู้จัดการของซัทเช่นกัน พลูโตจึงเอาอาหารที่ขนมา กอง ๆ ไว้ด้านหน้าของตัวเอง แล้วก้มลงไปจ้องมองพวกมันทีละอย่าง สองอย่าง เพื่อพิจารณาว่า ใครจะเป็นผู้ถูกเลือก ซึ่งเขาหมดเวลาไป 5 นาที เพราะตัวเลือกมันเยอะมาก ก่อนเขาจะตัดสินใจได้ แล้วหยิบมันขึ้นมา
ในจังหวะที่พลูโตหยิบสิ่งนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมา เขาก็เห็นคนหน้าคุ้น ค่อย ๆ เดินผ่านเขาไป สองคนนั้นคนแรกเขารู้จักเป็นอย่างดี เพราะคือเบอร์สองของค่ายอย่างชีค ส่วนอีกคนเขาไม่รู้จักหรอก แต่เขาเคยเห็นหน้าเธอมาก่อน ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ก่อเจดีย์ทรายร่วมกันกับชีคเมื่อเย็นนั่นเอง
พลูโตมองตามทั้งสองคนนั้นไป แล้วก็เห็นเต็มสองตาว่า ทั้งคู่เดินเข้าไปในรถบ้านหมายเลข 2 ที่อยู่ห่างไปไม่ใกล้ไม่ไกลจากรถบ้านของเขา ซึ่งแน่นอนว่า รถบ้านหมายเลข 2 เป็นของนักแสดงเบอร์ 2 ของค่ายอย่างชีคนั่นแหละ
"ทำตัวแบบนี้ไง ถึงเป็นได้แค่เบอร์สอง"
พลูโตบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยัดโตเกียวไส้ทะลักชิ้นใหญ่ ๆ เข้าปากตัวเองหมดในคราวเดียวอย่างง่ายดาย แล้วเขาก็เลิกสนใจรถบ้านของชีคที่มีการสั่นเบา ๆ เกิดขึ้น แล้วหันมาสนใจของกินตรงหน้าแทน
คืนนั้นพลูโตตระเวนกินฟรีจนงานเลิกตอนเที่ยงคืน เขาไม่สามารถแบกร่างอ้วน ๆ ขับรถกลับบ้าน หรือไปหาซัทได้ เขาจึงพยายามเกลือกกลิ้ง เขาไปนอนข้างในรถบ้านหมายเลข 1 ที่เขามีกุญแจอยู่แล้ว ซึ่งไม่ได้ผิดแต่อย่างใด เพราะทีมงานหลายคน ผู้จัดการบางคนก็ทำแบบเขานี่แหละ คนวงการนี้ นอนในที่ทำงานกันเป็นเรื่องปรกติ ซึ่งระหว่างที่พลูโตกำลังเคลิ้ม ๆ จะหลับ เขาได้ยินเสียงคนคุยกันประมาณว่า
"ขอมัจฉะ"
"ขอตรวจสอบ"
พลูโตก็คิดไปว่า เขาเองก็อยากกินเหมือนกันนะ มัจฉะชาเขียวน่ะ แต่เขาลุกไม่ไหว เขากินไม่ไหวแล้ว จากนั้นเขาก็ผล็อยหลับไป
พลูโตสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีกลางดึก เพราะเขาได้ยินเสียงก๊อกแก๊ก จึงลืมตาตื่นขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่า มีใครบางคนแอบขึ้นมาในรถบ้านคันนี้ด้วย
เมื่อเห็นแบบนั้นพลูโตจึงพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด หายใจให้เบาที่สุด พยายามทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุด เพื่อที่คนคนนั้น จะได้ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา
ภายในความมืดพลูโตเห็นคนคนนั้น พยายามรื้อ พยายามหาอะไรบางอย่าง แบบเงียบเชียบและแผ่วเบา พลูโตไม่เห็นหรอก ว่าเขาเป็นใคร ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเป็นเขา หรือเธอ แต่ที่แน่ ๆ คนคนนี้ ไม่มาดีแน่นอน
ผู้ไม่หวังดีคนนั้น พยายามรื้อทุกหนทุกแห่งแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่พบสิ่งที่ตามหา ท่าทางของเขาดูหัวเสียมาก แล้วจู่ ๆ คนคนนั้นก็กลับหลังหันมองมาทางเขาอย่างรวดเร็วจนพลูโตไม่ทันตั้งตัว
พลูโตพยายามนิ่งสงบ สยบทุกการเคลื่อนไหวให้มากที่สุด เขามั่นใจว่าผู้ไม่หวังดีรายนี้ มองไม่เห็นเขาหรอก แต่กระนั้นผู้ไม่หวังดีกลับค่อย ๆ เดินตรงเข้ามาหาเขาเบา ๆ ทีละก้าว สองก้าว ทุก ๆ ย่างก้าวของคนคนนั้น ที่ขยับเข้ามาใกล้เขาเรื่อย ๆ ทำหัวใจเขาเต้นรัวจนจะทะลุออกมา พลูโตค่อย ๆ หายใจเบาลง เบาลงเรื่อย ๆ จนแทบจะกลั้นหายใจเอาไว้ เพียงเพราะกลัวว่าเสียงหายใจจะเล็ดลอดออกไป
แล้วจู่ ก็มีเสียงดัง เพล้ง! เกิดขึ้น ที่ข้างนอกตัวรถ ผู้ไม่หวังดีคนนั้น จึงถอยกลับไปตรงประตู แอบมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ยืนรออยู่สักพัก ก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูแล้วเดินออกไป
หลังจากประตูปิดลง พลูโตก็หายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ย่องไปตรงประตู แอบมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบว่ามีทีมงานเดินอยู่เต็มไปหมด จึงไม่สามารถรู้ได้เลยว่า คนที่แอบเข้ามาในรถบ้านของเขาเมื่อครู่นี้เป็นใครกัน
พลูโตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนพบว่ามันแค่ตี 4 เท่านั้น แต่เขาไม่อยากจะนอนต่อแล้ว จริง ๆ เขาไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้วด้วย ว่าแล้วพลูโตก็แอบมองไปนอกหน้าต่างอีกรอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เขาจึงค่อย ๆ แอบย่องออกไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
งานในวันที่ 16 โดยรวมก็เหมือน ๆ เดิม ที่ต่างออกไปคือไม่มีการตักบาตร
อย่างที่กล่าวไปว่า งานโดยรวมยังเหมือนเดิม เพราะงั้นมันจึงเริ่มและจบลงเหมือนเดิมเช่นกัน ที่ต่างออกไปคือวันนี้คือหลังจากพลูโตไปส่งซัทแล้ว เขาก็ขอตัวกลับบ้าน หมายถึงกลับบ้านจริง ๆ ไม่ได้แวะเที่ยวแวะกินอะไรที่ไหน เพราะพรุ่งนี้ งานวันสุดท้าย เป็นคอนเสิร์ตของพวกนักร้องนักดนตรีในค่าย ซัทที่เป็นนักแสดงจึงไม่ต้องไปร่วมงาน เลยทำให้ผู้จัดการอย่างเขามีวันหยุด
ระหว่างที่พลูโตกำลังขับรถกลับบ้านอยู่นั่นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาจึงกดรับมันเสีย แน่นอนว่าเขาใส่หูฟังอยู่ ไม่ได้ปล่อยมือจากพวงมาลัยมาถือโทรศัพท์แต่อย่างใด
"สวัสดีครับ"
"นี่ฉันเองนะ นายอยู่ไหน นาย...บังโต"
เสียงปลายสายไม่ใช่ใครอื่น เป็นเจ้านายของพลูโต ประธานนั่นเอง
"ผมพึ่งส่งคุณซัทเสร็จครับ กำลังขับรถกลับบ้าน"
"ฟังนะนายรีบกลับไปอยู่กับเขาเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าให้เขาคลาดสายตาเป็นอันขาด"
น้ำเสียงของประธานดูจริงจัง แต่ก็รู้สึกเศร้ามากไปในเวลาเดียวกัน
"เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับท่านประธาน"
"ฉันจะบอกนายให้รู้ไว้ก่อน แต่นายอย่าพึ่งบอกเขานะแล้วฉันจะรีบไป ตั้งใจฟังนะ คือพี่กบตายแล้ว"
สิ้นเสียงของประธาน พลูโตก็เหลือบไปเห็นป้ายบอกทางกลับรถพอดี เขาจึงหักพวงมาลัยเปลี่ยนเลนกะทันหันอย่างรวดเร็ว เขาต้องรีบกลับไปหาซัท ก่อนที่ซัทจะรู้เรื่องนี้ตอนอยู่คนเดียว
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกพลูโตก็เห็นซัทยืนรออยู่ตรงหน้าแล้ว
"ไงเห็นว่าลืมของ ลืมอะไรเหรอ"
ซัทเอ่ยทักพลูโตที่กำลังเดินออกมาจากลิฟต์
"อ๋อ เรื่องนั้น เอ่อ..."
พลูโตอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไปพลางระหว่างใช้ความคิด เขาอาจจะผ่านด่านแรก ให้ซัทเปิดลิฟต์รับเขาขึ้นมาได้แล้ว แต่ด่านนี้มัน...
"ผมลืมไปว่า มีแค้นที่ยังไม่ได้ชำระ"
พลูโตพูดแถไปเรื่อย ในขณะที่ผู้ฟังอย่างซัทแน่นิ่งด้วยความงงงวยไปแล้ว
"มันคาใจผมมาตลอดเลย ก่อนเฟทเฟสฯ จะเริ่ม ผมแพ้ให้คนที่ไม่ค่อยเล่นเกมออนไลน์ไปขนาดนั้นได้ยังไง ผมรับไม่ได้ วันนี้แหละ ผมจะมาสะสางเรื่องนั้น"
พลูโตแถด้วยน้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราด ด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง เขาตีบทแตกกระจุย
เมื่อเห็นท่าทางของพลูโตแบบนั้นแล้ว สิ่งที่ซัททำได้คือ ถอนหายใจออกมา
"เฮ้อ...จืดหนอจืด"
ซัทพูดพร้อมกับเดินเข้าไปประชิดพลูโต
เขาใช้มือซ้ายดันอกพลูโตเบา ๆ แล้วเดินไปข้างหน้า ในขณะที่พลูโตก็ค่อย ๆ เดินถอยหลังไปตามวิถีทาง จนหลังของเขาไปพิงเข้ากับประตูลิฟต์
ซัทกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ แล้วประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ เปิดออก ก่อนที่เขาจะพลักอกพลูโตเบา ๆ ให้พลูโตถอยหลังเข้าไปในลิฟต์ อย่างไม่เต็มใจ
ซัทมองตรงไปยังพลูโตพร้อมส่ายหัวไปมาอย่างหน่ายใจ แล้วในจังหวะที่ซัทกำลังจะกดปิดลิฟต์นั่นเอง พลูโตก็พูดขึ้นมาว่า
"ทำไมกลัวแพ้เหรอ"
คำพูดยียวนของพลูโตเปลี่ยนใจซัทได้ เขากดเปิดประตูลิฟต์ทันที ด้วยความเกรี้ยวกราด
"ก็ได้ เบื่อพวกไก่ที่ทำเก่งว่ะ"
หลังจากนั้นการสงครามของทั้งคู่ก็ได้เริ่มขึ้น มันกินเวลาไปราว ๆ ครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ แล้วผลที่ออกคือ จอมมารชนะทุกเกม
"ผมแค่ไม่ถนัดเกมฟุตบอลเฉย ๆ หรอก"
"แพ้แล้วก็อ้างไปเรื่อย"
ซัทได้ทีก็ไม่ปล่อยให้โอกาสในการกวนประสาทพลูโตหลุดลอยไป
"เล่นเกมยิงกัน"
"ไม่เอาอะ ฉันไม่ถนัดใช้จอยยิง"
ซัทพูดและกำลังจะวางจอย
"ไก่แล้วก็อ้างไปเรื่อย"
พลูโตกวนกลับ ทำซัทเปลี่ยนใจไม่วางจอย
น่าเสียดายที่ การดวลปืนกันของทั้งสอง ต้องหยุดลงทันทีที่ประธานโผล่มา
"ท่าทางสนุกกันใหญ่เลยนี่"
เสียงของประธานดังขึ้นจากทางด้านหลังของทั้งสองคน
พลูโตได้ยินดังนั้นก็หันไปพูดกับซัท
"ถ้างั้นผมว่า ผมกลับก่อนดีกว่า"
พูดจบพลูโตก็ลุกขึ้นยืน
"นายจืดอยู่แถวนี้ไปก่อนยังไม่ต้องกลับหรอก"
ซัทพูดกับพลูโตก่อนจะหันไปพูดกับพี่สาวของตัวเอง
"พี่ว่ามาเลย อะไรที่ผมควรรู้ ผู้จัดการของผมก็ควรจะรู้เหมือนกัน"
บรรยากาศภายในห้องเริ่มอึดอัด และตึงเครียดมากขึ้นทุกวินาที ที่เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้า
ประธานเข้าไปนั่งข้าง ๆ น้องชายของตน ส่วนพลูโตก็ยืนอยู่แถว ๆ นั้นนั่นแหละ
ในขณะที่ความเงียบแผ่กระจายไปทั่ว โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ซัทเองก็เริ่มจะรู้สึกตัวแล้วว่า บางอย่างมันผิดปรกติ เขามองหน้าพี่สาวของตัวเอง สลับกับหน้าของพลูโต และสิ่งที่แสดงอยู่บนใบหน้าของทั้งสองนั้นคือสิ่งที่เรียกว่าความเศร้า
"เกิดอะไรขึ้น"
คำถามของซัทดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ แต่ยังไม่มีใครพูดอะไร
"ผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นนายจืด"
ซัทตวาดใส่พี่สาวของตัวเอง สลับกับพลูโต แต่ความเงียบก็ยังดำเนินต่อไป
ประธานหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เปิดหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะส่งมันให้ซัท
ซัทรับมันมาดู ก่อนจะแน่นิ่งไปในทันที
"ไม่จริงใช่ไหม"
ซัทพูดด้วยเสียงสั่น
"จริง พิสูจน์ตัวตนได้แล้ว ก่อนจะออกข่าว"
"นายก็รู้ใช่ไหมนายจืด เพราะงี้นายถึงได้กลับมา"
ซัทหันไปตะคอกใส่พลูโต ในขณะที่พลูโตไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
ทันใดนั้นเองซัทก็ลุกขึ้น แล้วโยนแท็บเล็ตใส่ทีวีเต็มแรง จนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
"ออกไปจากบ้านกูให้หมด!"
ซัทตะโกนจนสุดเสียง ก่อนจะเดินหายวับไปจากตรงนั้น โดยมีพี่สาวค่อย ๆ เดินตามไปติด ๆ
พลูโตผู้ซึ่งถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว จึงไม่มีทางเลือกมานัก นอกจากกลับบ้านตามที่ถูกตะเพิด
พลูโตขับรถกลับบ้านด้วยความเชื่องช้า แม้ว่าถนนในเมืองหลวงจะโล่งกว่าปรกติเพราะยังอยู่ในช่วงเทศกาล
พลูโตขับรถไปถึงบ้านอย่างปลอดภัย แล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่สน ไม่ทักทาย ไม่ฟัง ไม่ได้ยิน ไม่เห็นอะไรใครทั้งนั้น ทำเอาพ่อกับแม่ที่เห็นท่าทางของเขาอดเป็นห่วงไม่ได้
พลูโตเดินเข้าไปในห้องของตน ปิดประตูลงกลอนล็อกอย่างดี แล้วเดินตรงไปยังเตียงของตัวเอง ซึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั้น เขาเห็นผังสืบสวนของตนอยู่เบื้องหน้า ซึ่งในผังนั้นมีรูปกับชื่อ และข้อมูลต่าง ๆ ของพี่กบอยู่
"ไร้สาระฉิบ"
พลูโตอุทานออกมาเบา ๆ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเตียง แล้วรื้อผังทั้งหมดมาทำลายทิ้ง ฉีกทิ้ง แล้วยัดมันลงถุงขยะ ก่อนที่จะเอามันไปทิ้ง ในทั้งขยะนอกบ้าน เพื่อรอวันรถขยะมาเก็บไป
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


หลังจากนั้นไม่นานนัก รถของพวกเขาก็มาจอดหลบในมุมลับตามุมหนึ่ง ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล จากบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ติดอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา
"เป็นอย่างที่ชีคบอกไว้จริง ๆ ด้วย"
ตาณบ่นพึมพำก่อนจะรีบกระโดดลงจากรถไป
"นายจืด ฟังนะนายมาได้แค่นี้แหละ"
"แต่..."
"ไม่มีแต่ มันอันตรายเกินไป ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับมาตอบคำถามของนายทุกคำถามเลย ไม่ต้องห่วง นายทำสัญญากับซาตานเลยนะ ฉันรักษาสัญญาแน่นอน"
พูดจบซัทก็กระโดดลงจากรถไปอีกคน เขาเดินไปทางฝั่งคนขับแล้วพูดว่า
"ฝากดูแลเขาด้วยนะครับคุณตำรวจ"
คนขับก็ตอบมาว่า ค่ะ ก่อนจะลงมาจากรถ พร้อมเสื้อกันกระสุน เพื่อนำมาให้พลูโตใส่ พลูโตจึงได้เห็นหน้าของเธอเต็ม ๆ และเขาจำได้ว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นพนักงานต้อนรับในสนามยิงปืน เธอส่งเสื้อกันกระสุนมาให้พลูโต ในขณะที่เสียงปืนเริ่มดังขึ้น พลูโตมองตามเสียงนั้น แล้วพบว่ามันดังขึ้นในทิศทางที่ซัทมุ่งไป
ณ บริเวณรอบบ้านที่เป็นแหล่งกบดานของประธานรุจ มีกำลังตำรวจนับสิบพร้อมอาวุธครบมือปิดล้อมอยู่ โดยมีตาณเป็นผู้บังคับบัญชา ในทีแรกเขาตั้งใจจะเจรจาให้มอบตัว แต่เมื่อฝั่งนั้นเปิดฉากยิงก่อน ทางเลือกนั้นจึงถูกตัดทิ้งไป
หลังจากนั้นทั้งสองฝั่งก็ยิงโต้ตอบกันไปมา ทั้งตำรวจทั้งผู้ร้าย รายแล้วรายเล่า ต่างก็ล้มระเนระนาดไปตลอดทาง จนในที่สุดซัทกับตาณก็บุกเข้าไปจนถึงฝั่งแม่น้ำ ตรงท่าเรือประธานรุจกับลูกสมุนอีก 2-3 คนอยู่ห่างจากเรือไปไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่พวกเขาก็ก้าวไปไม่ถึง เมื่อซัทยิงปืนลงพื้นดักหน้าเขาเอาไว้
"หยุดได้แล้วคุณรุจ อย่าคิดหนี นัดหน้าผมไม่ยิงลงพื้นแน่ ๆ"
ทันทีที่ซัทพูดจบ ประธานรุจก็ยกมือและอาวุธขึ้นไปเหนือหัว แล้วค่อย ๆ หันหลังกลับมา พวกลูกน้องของเขาก็เช่นกัน
"มอบตัวเถอะประธานรุจ ถ้าให้การเป็นประโยชน์ มีทนายเก่ง ๆ คนบ้านรวยแบบคุณไม่นานก็ได้ออกมาแล้ว ส่วนคนอื่น ๆ คิดดูแล้วกันว่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่มันคุ้มไหม"
ตำรวจตาณพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เขากับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกหลายคน ที่จำนวนมากกว่าฝั่งประธานรุจ ต่างก็หันปากกระบอกปืนไปทางท่านประธาน แล้วบรรยากาศก็เงียบสงบลง จนกระทั่ง
"ขอโทษครับนาย"
ลูกน้องคนหนึ่งพูดกับประธานรุจ ก่อนที่จะโยนอาวุธลงน้ำไป ลูกน้องคนอื่น ๆ ก็ทำแบบเดียวกัน แล้วค่อย ๆ เดินอย่างช้า ๆ ไปหาตำรวจ
"สัจจะไม่มีในหมู่โจรงั้นสินะ"
"คุณยังกล้าพูดอีกเหรอคุณรุจ ในเมื่อคุณหักหลังไอ้ชีคมันก่อน มันถึงคายทุกอย่างออกมาไง"
"ฉันเนี่ยนะหักหลังมันก่อน ดูเหมือนมันจะใส่ความฉันเสียเละเลยนะ ทั้ง ๆ ที่มันแอบทำอะไรลับหลังฉันเองแท้ ๆ แต่ช่างเถอะพูดไปก็เท่านั้น เอางี้นะซัท ฝากดูแลลูกเมียฉันด้วย"
พูดจบประธานรุจก็รีบลดมือลง แล้วลั่นไกออกไปข้างหน้าหนึ่งนัด แล้วทางฝั่งตำรวจก็ยิงสวนใส่ตัวเขาไปอีกหลายต่อหลายนัด จนร่างของเขาค่อย ๆ เซไปเซมาจนร่วงหล่นลงไปในแม่น้ำ ในตอนที่ฟ้าเริ่มจะสว่างแล้ว
ช่วงเวลาหลังจากนั้นก็เป็นการเคลียร์พื้นที่ รักษาคนเจ็บ แล้วก็กั้นพื้นที่ เพราะอีกเดี๋ยวเหล่านักข่าวก็จะแห่กันมาแล้ว ไหนจะไทยมุงอีก เกิดเหตุยิงกันสนั่นเมืองขนาดนี้ ไม่มีผู้คนเหล่านี้ตามมาถือว่าแปลก
ในระหว่างที่ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ทำงานของตัวเองกันไป พลูโตก็ออกเดินตามหาซัท แล้วเห็นเขายืนอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา จึงเดินเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ
"มันจบแล้วจืด มันจบแล้ว"
"ใช่ครับจบแล้วจริง ๆ ความฝันในการเข้าไปทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ของผม"
ได้ยินพลูโตพูดแบบนั้นซัทก็หลุดหัวเราะออกมา
"แล้วจากนี้ไปนายจะทำยังไงต่อล่ะจืด"
"ก็คงต้องกลับไปตั้งใจเรียนให้จบ แผนเดิมคือไม่ตั้งใจ เพราะยังไงก็มีงานทำ แต่ตอนนี้ทำงั้นไม่ได้ละ แล้วพี่ล่ะจะทำอะไรต่อ กลับเข้าวงการไหม"
"อืม.....ไม่ล่ะ ยังก่อน ฉันคือจอมมารแห่งวงการบันเทิงนะ คงกลับไปทำงานลำบากถ้าขาดผู้จัดการข้างกาย"
สองหนุ่มยืนคุยกันอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังโผล่ขึ้นมาที่เส้นขอบฟ้า
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทเล่าให้พลูโตฟังที่หลังว่า เขาคงตายจริง ๆ ไปแล้ว ถ้าไม่ได้คุณชายสายเผือกคนปัจจุบัน อย่างวีมาช่วยเอาไว้
การจากไปอย่างกะทันหันของบุ๊กไม่ได้อยู่ในแผน และไม่มีใครคาดคิด แต่ที่เหนือความคาดหมายมากที่สุดคือการที่วีใช้เพจคุณชายสายเผือกในการติดต่อกับตำรวจ ในทีแรกพวกเขาก็คิดว่ามันเป็นกับดัก และนั่นก็เป็นตอนที่พลูโตเข้ามาเป็นผู้จัดการให้กับวี แล้วก็พบว่า มีคนคอยจับตาดูทั้งคู่อยู่ นั่นเท่ากับว่า พวกนั้นไม่ได้เชื่อใจพลูโต ทางตำรวจเลยจับตาดูวีกับพลูโต พร้อม ๆ กับจับตาดูคนที่มาจับตาดูวีกับพลูโตอีกทีหนึ่ง
พวกเขาก็ไม่รู้หรอก ว่าวีมีสัมผัสพิเศษหรืออะไร แต่เธออัปรูปในไอจีพร้อมแคปชั่นว่า
"ขอบคุณทุกคนที่จับตาดูและเป็นกำลังใจให้หนูมาตลอด พรุ่งนี้มาเจอกันนะ"
เธอโพสต์แบบนั้น พร้อมรูปหันข้างที่โชว์ให้เห็นว่าเธอใส่ตุ้มหูรูปปลาดาว พวกเขาจึงตีความไปว่า เธออยากจะเจอกับหนึ่งในพวกเขา วันพรุ่งนี้ พวกเขาจึงแฝงตัวไปในหมู่แฟนคลับ ซึ่งโชคดีมากที่พวกเขาคิดถูก คนของทำตำรวจจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับวีสั้น ๆ และบอกกับเธอว่า
"พวกเราคอยจับตาดูเธอมาตลอด ถ้ามีโอกาสก็อยากเจอกับเธออีกสักครั้ง"
และวีตอบกลับมาว่า
"ช่วงนี้เธอไม่ค่อยไปไหนหรอก ถ้าหายไปก็คงอยู่แต่ในบ้าน ถ้ามีข่าวอะไรไม่ดีกับเธอ ก็อย่าไปเชื่อนะ"
คำพูดของวีเป็นการบอกใบ้ เพราะในช่วงค่ำวันนั้น วีก็หายตัวไป พร้อม ๆ กันกับที่เพจคุณชายสายเผือกลงข่าวว่า พบเห็นวีแอบเดินจูงมืออยู่กับหนุ่มปริศนาแถวไชน่าทาวน์ ทำให้คนที่คอยจับตาดูเธออยู่ในบ้าน ต้องถอนกำลังและตามไปไชน่าทาวน์ ซึ่งคนของตำรวจไม่ได้ตามไปอย่างที่เธอบอกใบ้ไว้ ก่อนจะเห็นวี ค่อย ๆ เดินออกมาจากบ้านของตัวเองจึงส่งรถไปรับ
วี ซัท และตาณ ทั้งสามคนนั่งอยู่บนรถคันเดียวกัน วีได้เปิดเผยว่า แผนของพวกเขารองประธานรุจมองออกเกือบหมดแล้ว และพวกนั้นกำลังวางแผนซ้อนแผนพวกเขา เพื่อนำมากำจัดซัท โดยยืมมือชีค กับพลูโต ซึ่งพวกเขามีแต่ต้องตามน้ำไปเท่านั้น โดยวีเสนอแผนซ้อนแผน เพื่อมาซ้อนแผนของรองประธานรุจอีกทีหนึ่งให้พวกเขาฟัง ซึ่งทางตำรวจก็ยอมเล่นด้วย
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แผนของรองประธานรุจคือ การสลับเอาปืนจริงไปแทนที่ปืนปลอม แล้วให้ชีคยิงใส่ซัท เรื่องทั้งหมดก็จะดูเหมือนว่าเป็นเพียงแค่ อุบัติเหตุในการถ่ายทำ เขาจะให้พลูโตพิสูจน์ตัวเอง โดยการให้พลูโตเอาของบางอย่างไปวางไว้ในสถานที่และเวลาที่กำหนด โดยที่พลูจะไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร และห้ามเปิดดูในกล่องเป็นอันขาด แล้วหลังจากนั้นก็จะมีคนมาเอาของไปวางไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์ แล้วก็จะมีคนอีกคนหนึ่งมาหยิบปืนปลอมออกไป ทีนี้พอทีมงานมาหาก็จะเจอปืนจริงอยู่เพียงแค่กระบอกเดียว
ซึ่งทีมงานในกองถ่ายเรื่องนักฆ่าใจกล้านั้น ส่วนใหญ่เป็นทีมงานหน้าใหม่ ไร้ความรู้ด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีทางแยกของจริงกับของปลอมออกอยู่แล้ว และเพราะเต็มไปด้วยทีมงานหน้าใหม่นั่นแหละ รองประธานจึงสามารถส่งคนของตัวเองแฝงตัวเข้าไปได้ ซึ่งนั่นเป็นจุดบอดของแผนการนี้ ที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร ใครเป็นมิตร เป็นศัตรู ใครเป็นคนธรรมดา
ในการถ่ายทำวันนั้น หลังจากพลูโตส่งของเสร็จ คนของทางตำรวจที่แฝงตัวเข้าไป ก็เอากล่องใส่ปืนจริงออกไป แล้ววางกล่องใส่ปืนปลอมเอาไว้ ทีนี้ไม่ว่าจะสลับปืนปลอมกับปืนปลอมกี่รอบ ผลก็ออกมาเหมือนเดิม ซึ่งในตอนถ่ายทำ ยังไงซัทก็ต้องใส่เลือดปลอมไว้อยู่แล้ว พอเขาถูกยิงตกน้ำตามบทของซีรีส์ ตามมาตรการการรักษาความปลอดภัยในกองถ่าย จะมีเจ้าหน้าที่รออยู่ในน้ำอยู่แล้ว ก็ให้เจ้าหน้าที่ ตำรวจแฝงตัวไปเสียก็สิ้นเรื่อง
พอซัทถูกยิงตกน้ำแผนที่วางไว้ เจ้าหน้าที่ที่เข้ามารวบตัวซัทก็เริ่มโวยวายว่า ถูกยิง มันปืนจริงอะไรก็ว่าไป แล้วก็รีบนำตัวซัทส่งโรงพยาบาล แน่นอนว่าให้เตรียมรถและเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลไว้ก่อน แล้วก็แน่นอนว่าของปลอมทั้งนั้น พวกเขาและเธอเป็นตำรวจ จากนั้นก็พาซัทไปโรงพยาบาล พาเข้าห้องผ่าตัด โดยไม่ได้ทำการผ่าตัดอะไรหรอก เพราะหมอรู้เห็นเป็นใจด้วย
จากนั้นก็เอาศพใครก็ไม่รู้ ที่หน้าตาคล้ายซัทมาแต่งองค์ทรงเครื่องใหม่ให้ดูคล้ายเขายิ่งกว่าเดิมเตรียมไว้ ก่อนให้หมอไปแจ้งข่าวร้ายกับครอบครัวของซัท จากนั้นก็เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว ซึ่งรองประธานรุจได้คอยสังเกตอากัปกิริยาของพลูโตว่าเป็นยังไง ซึ่งพลูโตเสียใจมาก ก็เป็นอันว่าแผนของวีสำเร็จ ที่เหลือก็แค่รอให้พลูโตเก็บหลักฐานไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะทนไม่ไหว แล้วเริ่มเคลื่อนไวด้วยตัวเองก็เป็นอันปิดฉากการแสดงชุดใหญ่อันนี้ได้
นั่นคือความจริงที่คนไม่กี่คนรับรู้ เพราะทางตำรวจแถลงข่าวว่าซัทเป็นสายของตำรวจ ซึ่งเขาถูกยิงจริง แต่ทางตำรวจยื้อชีวิตเขาไว้ได้ และพาไปซ่อนตัวไว้เพื่อความปลอดภัย จากนั้นปล่อยข่าวลวงให้อีกฝั่งตายใจ ซึ่งทางตำรวจกับซัทเองก็ได้กล่าวขอโทษต่อทุกคนในการกระทำครั้งนี้ของพวกเขาด้วย
เมื่อซัทไม่ได้ตายลงไปจริง ๆ คนที่ทำความผิดในคดีนี้จึงรอดพ้นจากทุกข้อกล่าวหา และถูกปล่อยจากการคุมขัง ซึ่งหนึ่งในคนเหล่านั้นก็คือ ชีค ผู้ที่ทำข้อตกลงลับ ๆ กับตำรวจว่า ถ้าปล่อยเขาให้พ้นผิด จะยอมช่วยเหลือทางตำรวจ แน่นอนว่าตาณตกลง และในที่สุดชีคก็ถูกปล่อยตัวออกมา
อย่างไรก็ดี ทางตำรวจแค่ปล่อยให้เขาพ้นผิดในคดีของซัทเฉย ๆ เพราะเขาไม่ได้ผิดอะไรอยู่แล้ว แต่คดีที่เขาทำร่วมกันกับประธานรุจ และก่อนหน้าที่ประธานรุจจะมาเจอตัวเขานั้น ทางตำรวจไม่ได้ปล่อยผ่านไปแต่อย่างใด เป็นการปิดฉากชีค หรือชื่อเดิมก่อนจะสร้างประวัติใหม่ กับทำหน้าใหม่ ก็คือไอ้โชค นักต้มตุ๋น และแมงดาชื่อฉาวโฉ่ ผู้ก่อคดีมาตั้งแต่สมัยยังไม่บรรลุนิติภาวะ ก่อนประธานรุจนำมาชุบตัว
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
การล่มสลายของเฟท ส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง มีผู้คนอีกหลายคนเสี่ยงที่จะตกงาน พวกเขาจึงหันไปพึ่งสมาคมคนแรงงานบันเทิง เพื่อฟ้องร้องเรียกค่าชดเชยต่าง ๆ หากบริษัทปิดตัวลงไปในอนาคต ซึ่งตอนนี้เฟทเข้าใกล้การล้มละลายมาก ๆ แล้ว มูลนิธิของเฟทเองก็มีการสอบสวนเช่นกัน แน่นอนว่าพบหลักฐานการฟอกเงินมากมายปีละเป็นพันล้านเห็นจะได้
ส.ส.ทีป ธิปติพัศ ณิชกุล หนึ่งในผู้ท้าชิงเก้าอี้นายกรัฐมนตรีของประเทศ ที่มักจะไปร่วมงานการกุศลของมูลนิธิเฟท ปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องการฟอกเงิน หรือเรื่องของมัจฉาดาราแต่อย่างใด ซึ่งน่าเสียดายที่ทางตำรวจก็ไม่มีอะไรที่จะสาวไปจนถึงตัวเขาได้เช่นกัน
แต่ก็ใช่ว่าเขาจะได้อยู่รอดปลอดภัยนะ เพราะเพจคุณชายสายเผือกได้ทำการแฉว่า ภรรยาของเขาอย่างวี ที่เป็นนางเอกอันดับ 1 ของประเทศคบชู้ ส่วนทางฝั่งสามีเองก็ชอบทุบตีภรรยาเช่นกัน เป็นคู่ผีเน่ากับโลงผุ ซึ่งพอเรื่องนี้ถูกปล่อยออกไป การฟ้องหย่าก็ได้เริ่มต้นขึ้น ข่าวฉาวและการขึ้นโรงขึ้นศาลต่าง ๆ ของเขานั้น มีมากพอที่จะทำให้เขาไม่มีเวลาลงมาหาเสียงเลือกตั้ง ดีไม่ดีอาจจะหมดอนาคตทางการเมืองไปเลยก็ได้
กลุ่มมัจฉาดารานั้น ไม่ได้หยั่งรากลึกลงไปแค่ในวงการบันเทิงเท่านั้น เพราะมันยังเชื่อมโยงไปถึงกลุ่มชนชั้นสูง และเหล่าผู้มีอำนาจอีกมากมายภายในประเทศ ทำให้เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่ไปทั่วโลก หลังความจริงอันเน่าเฟะของบริษัทได้ถูกเปิดเผยออกมา ไม่ว่าจะค้ายา ค้ามนุษย์ ฟอกเงิน การกดขี่ข่มเหงกันภายใน ใช้อำนาจในทางไม่ชอบ การคุกคามทางเพศ การกลั่นแกล้ง และอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน
ทว่าก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ที่หลายคนเลือกที่จะปิดหูปิดตา ทำเหมือนว่ามันมีอะไรเกิดขึ้น ตัวอย่างเช่นน้องอิฐ รุ่นน้องในมหาลัยเดียวกันกับพลูโต ผู้ถูกนำไปเสนอให้กับชนชั้นสูง เพื่อแลกกับความก้าวหน้าในอาชีพ
น้องให้การว่า ไม่ได้มีการค้ามนุษย์อะไรทั้งนั้น การที่คนเรามีความลึกซึ้งต่อกัน จะให้บางอย่างเป็นการตอบแทนนั้นไม่ใช่เรื่องผิด ซึ่งก็มีหลายคนเช่นกันที่ให้การไปในแนวทางนี้ ก็อย่างว่าใครจะไปอยากทิ้งฐานที่มั่นของตัวเองล่ะ ซึ่งนั่นทำให้การสาวไปถึงตัวเหล่าสมาชิกระดับสูงขององค์กรมัจฉาดาราเป็นเรื่องยากขึ้นไปอีก
ประธานของบริษัท B-Leave ผู้ที่เป็นพ่อของ ประธานรุจ ก็ออกมาปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับการกระทำของลูกชาย แม้ทางตำรวจจะแย้งว่า มีหลักฐานที่บ่งชี้ว่าบริษัทขนส่ง B-Leave เกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด แต่ทางบริษัทก็ยังปฏิเสธโดยอ้างว่า มันอาจจะเป็นการกระทำโดยพลการของพนักงานบางคนก็ได้ ซึ่งบริษัทไม่มีทางรับรู้ แต่รับปากว่าจะทำการตรวจสอบ และยินดีให้ความร่วมมือกับทางตำรวจทุกอย่าง
อดีตประธานของเฟท และภรรยาของประธานรุจอย่าง คุณจันทร์ ปุณณมา ทรัพยสิทธิกุล เองก็ให้การว่า ไม่มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับการกระทำใด ๆ ของสามีเลย คือรู้ว่าสามีของตนมีบางอย่างซ่อนเอาไว้ แต่ตนไม่ได้อยากรู้ และไม่อยากไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของสามีมากนัก เพราะไม่ว่าใครต่างก็มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ด้วยกันทั้งนั้น
ผู้รับผิดชอบในคดีนี้อย่าง พลตำรวจตรี ตาณ ตุลยากร ถิระคุณ ได้จัดการแถลงข่าวว่า คดีนี้มีความเชื่อมโยงไปในทุกภาคส่วนของประเทศ ตั้งแต่บุคคลระดับรากหญ้า ไปจนถึงระดับผู้นำประเทศ ซึ่งโชคร้ายที่ คนเดียวที่จะสาวไปถึงบุคคลที่ว่ามานั้นได้ อย่างประธานรุจได้ตายลงไปแล้ว แต่กระนั้น คุณตำรวจตาณก็ยังยืนยันว่า คดียังไม่สิ้นสุด และทางตำรวจจะมุ่งมั่นทำหน้าที่ต่อไปอย่างเต็มที่ จนกว่าจะทำการขุดรากถอนโคน องค์กรชั่วร้ายที่หยั่งลึกลงไป และแตกแขนงออกไปมากมายในประเทศ ให้หมดไปให้ได้.....ในสักวันหนึ่ง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เสียงนาฬิกาดังบอกเวลา 6 โมงเช้า ได้เพียงเสี้ยววิ เสียงนั้นก็ลาลับไป
เด็กหนุ่มตาเบิกโพลง จ้องมองโทรศัพท์ในมือขวา อย่างเต็มตา หาใช่ความงัวเงียประสาคนพึ่งตื่น เพราะเขาตื่นมาสักพักแล้ว
ความจริงคือ เมื่อคืนนี้เขานอนหลับไม่สนิทเท่าใดนัก เหตุเพราะว่า เขาตื่นเต้นกับวันนี้มาก
เด็กหนุ่มลุกจากที่นอนด้วยความทะมัดทะแมง อาบน้ำแปรงฟันอย่างอารมณ์ดี ไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อย เขาใส่สูทผูกเนกไทอย่างทะมัดทะแมงและมั่นใจ
เด็กหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองด้วยความสบายใจ และตรงไปยังโต๊ะกับข้าว ที่มีอาหารเช้าแบบฝาหรั่ง ไข่ดาว เบคอน ขนมปังปิ้ง 2 แผ่น และกาแฟอีกแก้ว นอนรอเขาอยู่บนจานอย่างสวยงาม
เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นั่งพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน เขานั่งคิดอย่างใจเย็น และในที่สุดเขาก็หยิบขนมปังเข้าปาก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ มีเสียงหนึ่งเอ่ยทัก
"ลงมาช้านะวันนี้ ไหนบอกว่าต้องไปทำงานวันแรกไง"
เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรตอบผู้เป็นพ่อ เพราะขนมปังยังคาปากอยู่ เขายกมือซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาบนข้อมือ ที่เข็มยาวขี้ไปตรงเลข 3 ส่วนเข็มสั้นอยู่เลยเลข 7 มาหน่อย
เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็เด้งพรวด คว้าข้าวของ แล้ววิ่งหน้าตั้งออกจากบ้านทันที
"อุตส่าห์แต่งตัวอย่างดี หัดวางตัวให้ดีด้วยสิ ไอ้ลูกคนนี้นี่นะ"
ผู้เป็นพ่อบ่นพึมพำ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนก้มลงไปพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีที่อยู่เบื้องหน้าของเขาตอนนี้ ชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ดวงตาของเด็กหนุ่มเปี่ยมไปด้วยความโมโหและโกรธเกรี้ยว กับภาพที่อยู่ตรงหน้า ตรงทางด้านซ้ายของจานมีเบคอนนอนเรียงรายกันอยู่ 3 แผ่น ในขณะที่ฝั่งขวา มีไส้กรอกชิ้นเท่านิ้วโป้งมือ เรียงรายกันอยู่ 3 ชิ้น ส่วนตรงกลางจาน เป็นข้าวผัดในรูปทรงกลม พร้อมธงโจรสลัดติดไม้จิ้มฟันปักอยู่ด้านบน
"ชุดคุณหนูอีกแล้ว"
พลูโตบ่นพึมพำ
"ทำไมอะไม่ชอบเหรอนายจืด หลานฉันชอบมากเลยนะ ใช่ไหมกล้า"
ซัทหันไปพูดกับเด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งน้องกล้าก็ส่งเสียงตอบกลับมา แน่นอนว่าไม่เป็นภาษาคน
"เห็นไหม หลานบอกว่า น่าอร่อยจะตายมาไม่พอใจอะไรก่อน"
"น้องยังพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องสักหน่อย อย่าอ้างเด็กหน่อยเลย"
"นายนั่นแหละนายจืด ฟังภาษาเด็กไม่ออกเองแล้วก็ไปโทษเขา แย่จังเลยคนคนนี้ ใช่ไหมกล้า"
พูดกับพลูโตเสร็จ ซัทก็หันไปพูดกับน้องกล้าต่อ
"เอาล่ะเลิกทะเลาะกันได้แล้วนะทั้งสองคน ไปเตรียมตัวได้แล้วซัท เดี๋ยวก็สายหรอก"
หลังจากโดนพี่จันทร์ดุ ซัทก็พูดว่าครับ แบบลากเสียงยาว ๆ ก่อนจะลุกจากโต๊ะ แล้วเดินขึ้นบ้านไป
"ประธาน เอ๊ย! พี่จันทร์สบายดีนะครับ ต้องรับมือกับเด็กสองคนแบบนี้ น่าจะเหนื่อยแย่"
"ก็นิดหน่อยนะ อ่อ แล้วก็ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปงานรับปริญญาน่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนี่ไม่ง่ายเลย ว่าแต่ช่วงสองปีมานี้ คนอื่น ๆ เป็นไงกันบ้างครับ"
"ก็นานทีปีหนตาณจะแวะมาสักที ตอนนี้เขาเป็นตำรวจยศใหญ่แล้ว แค่หาเวลามาเจอได้ พวกเราซาบซึ้งจนน้ำตาแทบจะไหลเป็นสายอยู่แล้ว ส่วนวีเจอครั้งล่าสุดก็ปีที่แล้ว หลังเธอเคลียร์งาน เคลียร์เรื่องหย่าเสร็จ ก็มาลาน่ะ เห็นว่าไปอยู่เมืองนอกถาวร"
"อย่างนี้นี่เอง เพจคุณชายสายเผือก หยุดอัปเดตไปก็ในวันที่แฉเรื่องของวีกับสามีนั่นแหละ เดาว่าเธอคงไม่อยากลบเพจที่บุ๊กตั้งใจทำขึ้นมา"
"นั่นสินะ ในตอนนั้นทุกคนต่างก็สูญเสียไปแทบจะทุกอย่าง พวกเราเองถ้าไม่ได้บ้านหลังนี้ที่พี่กบให้ซัทไว้ ก็คงไม่มีที่ซุกหัวนอนกันไปแล้ว"
"จะว่าไป เป็นเพราะพี่กบเลยนะครับ ทุกอย่างมันถึงจบได้ด้วยดีแบบนี้ หรือเขาจะวางแผนไว้แบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว"
"เรื่องนั้นเราไม่มีทางรู้หรอก ยังไงพี่กบก็ตายไปแล้ว ส่วนคนเป็นก็ต้องใช้ชีวิตกันต่อไป"
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็หยุดพูดคุยกัน แล้วก้มลงกินข้าวผัดชุดคุณหนู ที่ซัททำไว้ให้ และราว ๆ หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซัทก็เดินลงมาข้างล่าง
"ไปกันได้รึยังนายจืด"
ซัทตะโกนเรียกพลูโต แล้วยืนรออยู่ตรงประตูหน้าบ้าน
"งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ ประ...เอ๊ย! พี่จันทร์ ไปก่อนนะน้องกล้า"
พลูโตหันไปพูดแล้วโบกมือให้น้องกล้า โดยที่น้องก็พูดอ้อแอ้แล้วโบกมือกลับมาให้เขาเช่นกัน
"ไปดีมาดีนะทั้งสองคน"
พี่จันทร์พูดอวยพรให้ทั้งคู่ ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกจากบ้านไป แล้วประตูก็ปิดลง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตยืนอยู่ตรงหน้ารถญี่ปุ่นธรรมดาธรรมดาทั่วไป คันเดิมที่เขาเคยขับ มันทำให้เขาหวนไปนึกถึงความหลัง สมัยยังเป็นเด็กฝึกงาน เมื่อราว ๆ 2 ปีก่อน
"นายจืดไปทำอะไรตรงนั้น"
เสียงของซัทไม่ได้ดังมาจากข้าง ๆ ตัวเขา พลูโตจึงหันซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหา ก่อนจะพบว่า ซัทยืนอยู่หน้ารถสปอร์ตสีแดงเปิดหลังคาคันงามคันหนึ่ง
"ปรกติต้องคันนี้ไม่ใช่เหรอครับ"
พลูโตพูดแล้วชี้ไปที่รถญี่ปุ่น
"ฉันเข้าใจนะ ว่านายเป็นผู้จืดการ เลยต้องการขับรถคันจืด ๆ เหมือนนาย แต่วันนี้ไม่ได้หรอก วันนี้ต้องคันนี้ เพื่อประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่า จอมมารแห่งวงการบันเทิง กลับมาแล้ว"
.......อวสาน.......


หลังเรื่องราวการตายของซัทผ่านพ้นไป ไหนจะชีคที่ต้องนอนคุกอีก มันก็แน่นอนว่า ซีรีส์นักฆ่าใจกล้าพังไม่เป็นท่าแน่นอน มันถูกประกาศยกเลิกอย่างเป็นทางการไปเรียบร้อยเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง ซึ่งก็ไม่ได้น่าแปลกใจอะไร เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนั้น
เข้าสู่เดือนมิถุนายน วันที่ 1 วันแรกของเดือนสุดท้ายในการฝึกงานของพลูโต และวันแรกในฐานะสมาชิกของกลุ่มมัจฉาดารา ประธานรุจบอกว่า เขาจะได้เข้าทำงานที่นี่แน่นอน ก็เป็นอันว่าความมั่นคงทางอนาคตของพลูโตนั้นสดใสเป็นอย่างมากในเวลานี้
นอกจากความก้าวหน้าในอาชีพแล้ว สิทธิพิเศษในฐานะสมาชิกของกลุ่มก็มีอีกมากมายหลายหลากด้วยกัน ซึ่งในเดือนสุดท้ายของการฝึกงานนี้ พลูโตกำลังจะได้ก้าวเข้าสู่พื้นที่ ที่คนทั่วไปไม่มีวันได้เข้าถึง มันอยู่หลังม่านของวงการบันเทิง เป็นมุมมืดสนิท ที่ถ้าเลือกได้ เขาขอไม่รับรู้มันดีกว่า
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เรื่องราวมันเริ่มต้นขึ้น ในตอนที่พลูโตได้กลับมาพบเจอกับรุ่นน้องคนหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นตัวสำรองหมายเลข 2 ของบทอัศวินในงานละครเวทีของมหาลัย ชื่อน้องอิฐ
น้องอิฐพึ่งจะเซ็นสัญญาเข้าสังกัดของเฟท และถูกหมายมั่นปั้นมือว่าจะให้เขาเข้ามาแทนที่ของซัท โดยจับให้เขาไปประกบคู่กับวี ในงานภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาถูกจับตามองเป็นอย่างมาก
ทว่าแท้จริงแล้วน้องอิฐไม่ได้เป็นนักแสดงใหม่ของเฟทแต่อย่างใด เขาอยู่กับเฟทมานานแล้ว แต่ก็ได้รับแค่บทเล็ก ๆ บทตัวประกอบ เป็นดาราที่ขายไม่ออกก็แค่นั้น
ส่วนสาเหตุที่ขายไม่ออก ไม่ใช่ว่าน้องไม่เก่ง หรือไร้ความสามารถหรอก แต่น้องแข็งข้อมากไป คิดว่าการจะอยู่รอดในวงการนี้นั้น ต้องพึ่งความสามารถอย่างเดียว ซึ่งน้องคิดผิดถนัด เพราะวงการบันเทิง เส้นสายมาก่อนความสามารถเสมอ
อย่างไรก็ดี หลังจากน้องอยู่มาสักพัก และได้ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ น้องก็เริ่มปลง หลังการจากไปของซัท มีดารามามากต้องการเข้ามาแทนที่ น้องอิฐเองก็เป็นหนึ่งในนั้น น้องคุยกับประธานรุจ ขอให้เขาสนับสนุนตนเอง โดยที่น้องอิฐพร้อมทำทุกอย่างเพื่อขึ้นไปเป็นดาราหมายเลข 1 ของเฟท
แล้วไอ้น้ำหนักของคำว่า พร้อมทำทุกอย่างนั้น ก็ได้รับการพิสูจน์อย่างรวดเร็ว เรื่องราวการพบเจอกันของน้องอิฐ กับพลูโตจึงได้เริ่มต้นขึ้น ในงานลับของมัจฉาดารา ที่เขาไปเดินเคียงข้างกับวี ภายใต้หน้ากากที่ถ้าเป็นคนรู้จักกันยังไงก็จำกันได้อยู่แล้ว
ณ ที่แห่งนั้น พลูโตได้พบเข้ากับน้องอิฐ ในร่างกายเปลือยเปล่า ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ ยืนอยู่กลางห้องประชุม โดยมีผู้คนมากมายต่างก็แวะเวียนกันมาเชยชมเรือนร่าง และไม่ใช่แค่น้องอิฐเท่านั้น ยังมีผู้คนมากมาย ทั้งชายหญิง ที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับน้องอิฐ มันเป็นดั่งงานแสดงศิลปะ เพียงแต่สิ่งที่จัดแสดงในงานนี้คือมนุษย์ มิใช่งานศิลปะแต่อย่างใด
ซึ่งในงานนี้เอง น้องอิฐถูกประมูลไปด้วยราคาสูงที่สุดในงาน เขาจึงต้องไปบริการ รับใช้ผู้สนับสนุนของเขารายนี้ แลกกับความกาวหน้าในอาชีพการงาน และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม น้องอิฐดาราขายไม่ออก ถึงได้รับการคาดหวังจากทางค่าย ให้ขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งแทนซัท และไม่ใช่แค่การค้ามนุษย์แบบในกรณีนี้เพียงอย่างเดียว แต่อีกโลกที่พลูโตได้ก้าวเข้าไปคือโลกของยาเสพติด
มีครั้งหนึ่งที่พลูโตได้รับมอบหมายงานจากวี ให้ไปรับของที่ศูนย์กระจายสินค้าของบริษัท B-Leave ซึ่งวีเน้นย้ำให้บอกพนักงานว่า
"มารับมัจฉะดารา"
แล้วให้แสดงสัญลักษณ์รูปปลาดาวที่ได้รับมาด้วย
ซึ่งพลูโตก็ทำตามนั้น พอแสดงตัวตนในฐานะสมาชิกเสร็จ พนักงานก็รับเข็มกลัดปลาดาวตัวนั้นไปสแกน ก่อนจะยืนยันว่าพลูโตเป็นสมาชิกจริง ๆ แล้วก็ส่งกล่องพัสดุมาให้พลูโต และเมื่อกลับไปถึงบ้าน พลูโตก็เห็นวีแกะกล่องนั้นออก และสิ่งที่อยู่ภายในกล่องก็คือยาเสพติดนั่นเอง
เท่าที่พลูโตพอจะคิดได้ดูเหมือนว่า QR Code ที่อยู่ใจกลางเครื่องประดับรูปปลาดาวนั้น จะบันทึกข้อมูลตัวตนของผู้ถือครองไว้ทั้งหมดแล้ว ถ้างั้นเครื่องประดับของพี่กบก็ไร้ประโยชน์ เพราะคนอื่นไม่สามารถเอาไปทำอะไรได้ ต้องเป็นเจ้าของเท่านั้นจึงจะสามารถใช้ได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่พวกเขาตัดสินใจถูกแล้ว ที่ไม่ได้เผยแพร่เรื่องของชิ้นนั้นไป และส่งพลูโตแฝงตัวเข้ามาแทน
พลูโตได้รับรู้ ได้เห็น ได้สัมผัสเรื่องราวความลับดำมืดของเฟทมาทั้งหมดแล้ว แต่ทว่าเขาไม่สามารถส่งข้อมูลเหล่านั้นไปให้ตาณได้เลย อันที่จริงเขาไม่รู้ว่ามีใครที่เขาไว้ใจได้ด้วยซ้ำในตอนนี้ เพราะกลุ่มมัจฉาดารานั้น มีตั้งแต่ชนชั้นล่างอย่างพนักงานในบริษัทขนส่ง ไปยันชนชั้นสูงของประเทศ
ตามแผนเดิมที่วางไว้ คนที่จะส่งข้อมูลหลักฐานต่าง ๆ จากพลูโตไปให้ตาณคือบุ๊ก แต่ตอนนี้บุ๊กไม่อยู่แล้ว ทว่าคุณชายสายเผือกนั้นยังอยู่ คาดว่าคงเป็นวีที่มาสานงานนี้ต่อ ถึงกระนั้นพลูโตก็ไม่สามารถมั่นใจได้เลยว่า วีเป็นมิตรหรือศัตรู แม้ทั้งสองจะทำงานด้วยกันมาเกือบเดือน แต่แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย นอกจากตอนที่วีจะเรียกใช้ให้เขาไปทำอะไรบางอย่างให้เท่านั้น
สถานการณ์มันบังคับให้พลูโตต้องทำอะไรบางอย่าง เขาอดทนรออย่างใจเย็น และในที่สุดช่วงเวลาแห่งการฝึกงานก็ผ่านพ้นไป แน่นอนว่าเขาผ่านการฝึกงานไปได้ด้วยดี ตอนนี้เขาไม่ต้องไปทำงาน วัน ๆ อยู่แต่ในบ้าน เวลาว่างก็มีมากมาย เขาจึงตัดสินใจต่อสายไปหาตาณโดยตรง
"สวัสดีครับคุณตาณสะดวกคุยไหมครับ"
พลูโตพูดอย่างแผ่วเบา แม้จะอยู่คนเดียวในห้องของตัวเองก็ตาม
"กำลังรออยู่เลย"
ตาณพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"ผมได้ทุกอย่างมาแล้วครับ เราไปเจอกันที่ไหนดี"
พลูโตพูดแล้วจ้องมองไปยังตุ๊กตาวูดูที่ซัทเคยให้เขาที่งานวัดในไชน่าทาวน์
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ย้อนกลับไปวันที่ 2 พฤษภาคม ตอนที่บุ๊กกับตาณกำลังคุยเรื่องแผนการต่อจากนี้กันอยู่ พวกเขาตกลงกันว่า บุ๊กจะเป็นคนส่งมอบหลักฐาน จึงกันพลูโตกับซัทออกมา พวกเขาคาดการว่า ทั้งคู่จะเป็นจุดสนใจจากหลาย ๆ ฝ่าย ควรรู้เกี่ยวกับแผนการทั้งหมดให้น้อยที่สุด เผื่อไว้ในสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ถ้าความแตกแล้วพวกเขาถูกจับตัวไปเค้นข้อมูล บุ๊กที่เป็นคนส่งมอบหลักฐานจะได้ปลอดภัย
"เอาคืนไปนายจืด"
ซัทพูดพร้อมกับยื่นตุ๊กตาวูดูให้พลูโต
"ที่พี่เอาไปคราวก่อนนี่ ก่อนที่เราจะทะเลาะกัน พี่เอาไปทำไมเหรอ"
พลูโตพูดก่อนจะรับของไว้ แล้วพลิกไปพลิกมา เพื่อหาว่ามีอะไรเปลี่ยนไปรึเปล่า
"ดูเหมือนมันจะหนักขึ้นนะครับ"
พลูโตพึมพำออกมา ทำเอาซัทประหลาดใจ
"เก่งดีนี่นายจืด แต่โดยรวมมันก็ดูเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ ส่วนสาเหตุที่มันหนักขึ้นก็เพราะข้างในมีกล้อง แล้วก็พวกแผงวงจรต่าง ๆ ไหนจะแบตเตอรี่อีก"
คำพูดของซัททำเอาพลูโตตาลุกวาวขึ้นมาเลยทีเดียว
"อย่างกับในหนังสายลับ"
พลูโตบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะหยิบมันมาไว้ข้างหู แล้วเขย่าเบา ๆ
"อย่าเล่นสินายจืด เดี๋ยวก็พังหรอก รักษาเท่าชีวิตเลยนะ ไม่มีอันสำรองแล้ว ถึงมี แต่พอนายเข้าไปอยู่กับพวกนั้นแล้ว การที่จะมาหาพวกเราก็ลำบาก นายยังถอนตัวทันนะนายจืด"
"มาถึงขั้นนี้แล้ว ถอยไม่ได้หรอกครับ เล่นใหญ่กันไปตั้งขนาดนั้นด้วย"
"ก็จริงนะ"
ว่าแล้วทั้งสองคนก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ใครจะไปคิดว่าหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็จะไม่มีโอกาสได้พูดคุยและหัวเราะร่วมกันอีก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กลางดึกของคืนวันที่ 7 กรกฎาคม พลูโตแอบย่องออกจากบ้านตอนกลางดึก ขึ้นแท็กซี่ไปไชน่าทาวน์ ไปอาคารจอดแล้วจรชั้นบนสุดของสถานีรถไฟฟ้า แล้วมองหารถตามลักษณะ และเลขทะเบียนรถที่ตาณให้มา อยู่พักหนึ่งจนเจอ กับรถที่ตรงตามที่ตาณบอก จึงเดินไปเคาะกระจกด้านคนขับ แล้วกระจกก็เลื่อนลงมาไม่กี่เซน
"มาส่งของให้คุณตาณครับ"
พลูโตพูด หลังจากนั้นกระจกก็ปิดลงดังเดิม เพิ่มเติมคือเสียงปลดล็อกประตูรถทางเบาะด้านหลังคนขับ พลูโตจึงเดินไปเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งในรถอย่างรู้งาน หลังจากนั้นรถก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
พลูโตแอบออกจากบ้านมาตอน 4 ทุ่มกว่า ๆ มาถึงไชน่าทาวน์ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว หลังจากขึ้นรถ คนขับรถก็ขับวกไปวนมาอยู่แถวนั้นอีกเป็นชั่วโมง กว่าจะพาเขาไปถึงที่หมาย ก็ตี 3 กว่า ๆ แล้ว ซึ่งสถานที่นัดพบทำให้พลูโตประหลาดใจมาก มันคือสนามยิงปืนที่เขาคุ้นเคยนั่นเอง ซึ่งหลังจากพลูโตลงมาจากรถ รถก็ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเขา แล้วหายวับไป
"ถ้าจะมาที่นี่ตั้งแต่แรก ก็ไม่เห็นจะต้องทำอะไรให้มันซับซ้อนเลย คนขับก็ใส่หมวกใส่หน้ากากปิดหูปิดตาไม่พูดไม่จาน่ากลัวจะตาย"
พลูโตบ่นพึมพำ ในขณะที่ก้าวเข้าไปข้างในสนามยิงปืนอันมืดมิด พร้อมกับไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของตน บรรยากาศอันมืดมิดและไร้ผู้คนของสนามยิงปืนเวลานี้ มันดูวังเวงและน่ากลัวพิกล
เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านใน สถานที่แรกที่พลูโตส่องไฟและมองไปก็คือห้องอาหาร อันเป็นสถานที่ประจำที่พวกเขามักจะนั่งคุยและนัดแนะกัน
ณ ที่แห่งนั้น พลูโตเห็นเงาคนลาง ๆ ยืนอยู่ไกล ๆ เขาจึงเดินเข้าไป จนอยู่ในระยะห่างกันไม่ถึงสิบก้าว พลูโตจึงเห็นแผ่นหลังของคนคนนั้น และเขารู้ได้ทันทีว่า มันไม่ใช่แผ่นหลังของตาณ เขาจำแผ่นหลังของตาณได้ เพราะมันคล้ายกันกับแผ่นหลังของซัท แต่คนที่อยู่เบื้องหน้าเขาตอนนี้ไม่ใช่ทั้งคู่แน่นอน
ว่าแล้วพลูโตจึงตัดสินใจค่อย ๆ เดินถอยหลัง ทว่าถอยมาได้เพียงก้าวเดียวเท่านั้น พลูโตก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเขารู้สึกได้ว่า มีแท่งแข็ง ๆ บางอย่างกำลังจี้หลังเขาอยู่ เขารู้ได้ในทันทีว่ามันเป็นปืนแน่นอน พลูโตจึงค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปเหนือหัวอย่างรู้งาน
แสงไฟจากมือถือของพลูโต ยังคงสาดส่องไปทางด้านหน้า ไปยังแผ่นหลังของชายปริศนารายนั้น ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ หันหลังกลับมาหาพลูโตอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นใบหน้าที่พลูโตคุ้นเคยเป็นอย่างดี ใบหน้าของประธานรุจนั่นเอง
"มีอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ค่อยชอบ นอกจากการอะไรที่ควบคุมไม่ได้แล้ว สิ่งนั้นคืออะไรรู้ไหม อะไรที่มันง่ายเกินไปจนหมดความท้าทาย แบบนายนั่นแหละ"
พูดจบประธานรุจก็ดึงเก้าอี้ออกมา แล้วนั่งลงตรงหน้าพลูโต
"ตั้งแต่วินาทีแรก ที่คลิปตอนนายถูกซัทตบ หลุดไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต มันมีสิ่งหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของฉัน คือจอมมารของเรามือความเป็นมืออาชีพมาก ๆ ไม่ว่าจะปล่อยข่าวฉาวไปขนาดไหน เขาก็ยังทำงานอย่างตั้งใจต่อไป ที่สำคัญคือ เขารักและแคร์ความรู้สึกของแฟนคลับเอาเสียมาก ๆ แต่แล้วเขากลับแสดงความไม่เป็นมืออาชีพต่อหน้าแฟนคลับ สองสิ่งนั้นที่เขายึดเหนี่ยวไว้ เขากลับทิ้งมันไปในวันเดียวกัน จะว่ามันบังเอิญ...ก็ได้อยู่หรอก ซึ่งเผอิญว่าฉันไม่เชื่อเรื่องนั้น แต่ก็มีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นอีกจนได้ เมื่อคุณชายสายเผือกปล่อยข่าวรักสามเส้าเรื่องนั้นอย่างถูกจังหวะราวกับนัดกันมา แล้วนายก็หันหน้าเข้าหาสมาคมอะไรนั่น ทำเหมือนจะแก้แค้น ซึ่งฉันเกือบจะหลงกลสิ่งที่คุณชายสายเผือกบอกแล้ว ว่าพวกนายแอบกิ๊กกันจริง ๆ แต่ แต่ แต่ ถ้าคุณชายสายเผือกกับพวกนายรวมหัวกันล่ะ ถ้าคิดได้แบบนั้นอะไรที่ดูเป็นไปไม่ได้ มันก็ดูจะลงตัวพอดี แล้วพวกนายติดต่อคุณชายสายเผือกผู้ลึกลับได้ยังไงกันล่ะ นั่นเป็นเรื่องที่ฉันคิดอยู่นานเลยกว่าจะได้คำตอบที่มีน้ำหนักมากพอ"
ประธานรุจหยุดบ่น แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินมาใกล้ ๆ พลูโต แล้วจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง
"นายนั่นแหละ คือคุณชายสายเผือก"
ทันทีที่ประธานรุจพูดจบ เขาก็สังเกตเห็นว่า สีหน้าแววตาของพลูโตมีการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
"ใช่จริง ๆ ด้วยงั้นสินะ"
ประธานรุจบ่นพึมพำ แล้วละสายตาไปจากพลูโต ก่อนจะกลับหลังหัน แล้วลงไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
"ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ใช่คุณชายสายเผือก"
พลูโตรีบตอบตะโกนตอบทันที แต่ไม่รู้ว่าทำไมความจริงที่ออกมาจากปากเขาในตอนนี้ มันถึงดูเหมือนคำโกหกก็ไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะสีหน้าแววตาที่เขาเผลอแสดงออกมาเมื่อกี้หรือเปล่า แต่ว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้ตกใจที่ความลับแตกนะ แต่ตกใจที่มีคนหาว่าเขาเป็นคุณชายสายเผือกอีกแล้วต่างหาก
"มาแก้ตัวตอนนี้ ก็ไม่ทันแล้ว เฮ้ยนายน่ะ ค้นตัวมันสิ แล้วก็สั่งให้เปิดไฟได้แล้ว"
ลูกน้องของประธานรุจที่จี้ปืนใส่หลังพลูโตอยู่ ได้ยินคำสั่งของเจ้านายแล้วจึงเริ่มค้นตัวพลูโต โดยใช้มือซ้ายข้างเดียว ลูบคลำไปเรื่อย ๆ ส่วนมือขวาก็ถือปืนจี้ต่อไป แล้วในที่สุดเขาก็ค้นพบบางอย่าง เขาจึงพยายามหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงของพลูโต มันคือตุ๊กตาวูดูตัวนั้นนั่นเอง
"รักษาเท่าชีวิต"
เสียงของซัทยังดังก้องอยู่ในหัวของพลูโต เขาจึงตัดสินใจสะบัดตัวหนี ก่อนที่นายคนนี้จะหยิบมันออกมาได้สำเร็จ ซึ่งน่าเสียนายที่ไม่เป็นผล เพราะนายคนนี้ตัวสูงและแข็งแรงกว่าเขาประมาณหนึ่ง มันเป็นช่วงเวลาเดียวกับตอนที่ไฟติดพอดี ก่อนที่พลูโตจะถูกจบกดลงไปบนพื้น พลูโตจึงได้เห็นว่าชายคนนี้ที่กำลังกดตัวเขาไว้ เป็นคนขับรถที่พาเขามาส่งที่นี่
"หรือว่าเขาจะติดกับ สถานที่นัดพบของจริงไม่ใช่ที่นี่"
นั่นคือสิ่งที่พลูโตคิดได้ตอนนี้ ในขณะที่ชายคนนั้น หยิบตุ๊กตาวูดูออกมาจากกระเป๋ากางเกงของพลูโต และประธานรุจที่เดินเข้ามาใกล้ ๆ ชายคนที่เป็นลูกน้องทำท่าเหมือนจะยื่นตุ๊กตาวูดูให้กับประธานรุจ แต่ว่าเมื่อประธานรุจเดินมาใกล้ในระยะสามก้าว ชายคนนั้นกลับชักมือที่ยื่นตุ๊กตากลับ แล้วหันกระบอกปืนไปทางประธานรุจแทน ประธานรุจเห็นแบบนั้นจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว
"เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่ชอบอะไรที่มันง่ายเกินไป"
ประธานรุจบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด
ชายคนนั้นเลิกกดตัวพลูโต แล้วใส่ตุ๊กตาวูดูกลับเข้าไปที่เดิม ในกระเป๋ากางเกงของพลูโต จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนโดยที่สายตาและกระบอกปืนยังจับจ้องไปที่ประธานรุจ
"อย่าพึ่งลุกนะนายจืด"
เสียงและวิธีการพูดของเขา มันช่างดูคุ้นหู จนพลูโตอดที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขาไม่ได้ พลูโตมีความคิดบางอย่างอยู่ในหัว แล้วน้ำตาก็เริ่มซึมออกมา
ชายคนนั้นยืนตัวตรง ในมือขวาถือปืนและหันปากกระบอกไปยังประธานรุจ นิ้วชี้อยู่ในไกปืน พร้อมลั่นมันออกไปถ้าประธานรุจทำอะไรตุกติก จากนั้นเขาจึงใช้มือซ้ายถอดหมวก ถอดหน้ากากออกไปจนหมดสิ้น เผยให้เห็นใบหน้าของเขาแบบเต็ม ๆ ตา
"นี่แกยังไม่ตายเหรอ หรือว่าไอ้เด็กนี่"
ประธานรุจอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะหันไปเหลือบมองพลูโตที่นอนร้องไห้อยู่กับพื้น
"ไม่ใช่สิ นี่แกหลอกพวกเดียวกันด้วยเหรอไอ้ซัท"
ประธานรุจตะโกนเสียงดังด้วยความโมโห
"ผมยังตายไม่ได้หรอก ก็ผมเป็นพระเอก แล้วก็ไม่เคยได้ยินสำนวนนี้เหรอพี่เขย การจะหลอกศัตรูให้สำเร็จ ต้องหลอกพวกเดียวกันให้ได้ก่อน"
"งั้นเหรอ ฉันโดนซ้อนแผนสินะ ส่งสายลับที่เก็บความรู้สึกไม่เป็นมาเพราะแบบนี้นี่เอง"
พูดจบประธานรุจก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก
"แต่ว่านะซัท ทำแบบนี้ไม่ห่วงพี่สาวเหรอ"
ประธานรุจพูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
"นายทำให้ฉันไขว้เขวไม่ได้หรอก"
"ก็ไม่แน่หรอก เราต่างก็รู้ดีว่าอะไรบ้างที่สำคัญสำหรับนาย ลองโทรไปหาพี่สาวหน่อยไหมล่ะ น้องชายฟื้นมาทั้งคน เธอน่าจะดีใจอยู่นะ"
ประธานรุจพูดยั่วยุ แล้วก็หยุดนิ่งเงียบไป ไม่ได้พูดอะไรต่อ ไม่มีใครพูดอะไรต่อ บรรยากาศดูเงียบสงบและน่าอึดอัด ราวกับว่าใครเอ่ยปากพูดคำต่อไปจะเป็นฝ่ายแพ้ยังไงยังงั้น ซึ่งไม่ใช่แค่เพียงคำพูดเท่านั้น ที่ทำให้แพ้ แค่ซัทเหลือบตาลงมองต่ำไปดูพลูโตที่กำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ แค่นั้นเขาก็แพ้แล้ว
เพียงกลอกตามองครู่เดียว ซัทก็เห็นว่าพลูโตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ซึ่งในจังหวะนั้นเอง ไฟก็มืดดับลงไปทุกที่ ยกเว้นที่เดียว ก็คือแสงจากจอโทรศัพท์ของพลูโตนั่นแหละ
ซัทเห็นท่าไม่มีรีบกระโดดคว้าตัวพลูโตไว้ โทรศัพท์จึงหลุดออกจากมือของพลูโต แล้วทั้งคู่ก็กลิ้งไปรอบ ๆ ในจังหวะที่มีเสียงปืนดังขึ้นพอดี ตามมาด้วยเสียงอะไรบางอย่างแตก แล้วแสงจอโทรศัพท์ของพลูโตหายไป
"ไม่เป็นไรใช่ไหมนายจืด"
ซัทกระซิบอย่างแผ่วเบา ในความมืด
"มะ ไม่เป็นไรครับ"
พลูโตตอบอย่างกระอักกระอ่วน ไม่ก็ขวยเขิน เพราะเขารู้สึกได้จากน้ำหนัก สัมผัสกาย และทิศทางของเสียง ได้ว่าตอนนี้ซัทกำลังนอนคร่อมอยู่บนตัวเขา
แต่ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในสถานการณ์แห่งความเป็นความตาย ไม่ใช่ในฉากเลิฟซีน พวกเขานิ่งเงียบกันอยู่ในท่านั้นครู่หนึ่งเพื่อฟังเสียง และเพื่อซ่อนตัว แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ตามมาด้วยเสียงเปิดประตู จากทิศทางออกของสนามยิงปืน ทั้งคู่จึงรีบผละตัวออกจากกัน แล้วลุกขึ้นวิ่งตามไปด้วยความรวดเร็ว
ทว่าเมื่อออกมาจากสนามยิงปืน สิ่งที่พวกเขาเห็นก็เป็นเพียงฝุ่นตลบ กับเสียงรถที่แล่นออกไปด้วยความรวดเร็ว ไม่นานนักก็มีรถอีกคันแล่นเข้ามาจอดอยู่เบื้องหน้าไม่ใกล้ไม่ไกลกันกับทั้งคู่ แล้วคนขับรถคันนั้นก็ลดกระจกลงมา เผยให้เห็นว่าตาณเป็นคนขับ
"เร็ว ๆ ขึ้นมา"
ตาณตะโกนเรียกซัทกับพลูโต โดยที่ทั้งสองคนก็รีบวิ่งขึ้นรถไปในทันที โดยที่ซัทนั่งข้างคนขับ ส่วนพลูโตนั่งเบาะหลัง ก่อนที่ตาณจะรีบขับรถตามไปอย่างรวดเร็ว
"สรุปเรื่องมันเป็นมายังไงทำไมพี่ยังไม่ตาย"
"เรื่องมันยาวนายจืดเอาไว้ก่อนเถอะ"
"ทั้งสองคนมองไปข้างหน้า พวกเราตามมาทันแล้ว"
สิ้นเสียงของตาณทุกคนก็หันไปมองหน้ารถ แล้วพบว่าข้างหน้ามีรถกระบะคันหนึ่งแล่นอยู่ และท้ายกระบะมีคนอยู่ 3-4 คน พร้อมอาวุธครบมือที่กำลังจ่อมายังเขา
"มีอาวุธสงครามด้วย ได้เพิ่มอีกข้อหาแล้ว"
"ใจเย็นก่อนเพื่อน เรากำลังเสียเปรียบนะ"
"ไม่ต้องห่วงเพื่อน นี่รถตำรวจอย่างดี กันกระสุน"
"เอ่อ พี่ ๆ ครับดูนั่น"
พลูโตพูดพร้อมชี้ไปข้างหน้า ซัทที่กำลังคุยกับตาณอยู่จึงหันไปมองตามที่พลูโตชี้ แล้วเห็นสิ่งที่พวกนั้นพึ่งควักออกมา ทำให้สีหน้าของเขาซีดลงทันที
"แล้วรถคันนี้กันระเบิดไหมเพื่อน"
"ไม่ว่ะเพื่อน"
"ฉิบหายแล้ว"
สิ้นเสียงอุทานของซัท รถคันข้างหน้า ก็โยนระเบิดมาทางเขา เป็นเหตุให้ตาณต้องตัดสินใจหักรถไปทางซ้ายเข้าป่าข้างทางหลบระเบิด แล้วก็ตู้ม พวกเขารอดจากระเบิดมาได้หวุดหวิด แต่โชคร้ายยังไม่จบ เพราะตอนที่เขาหักรถเข้าไปในป่าข้างทางนั้นยางรถก็ดันมาแตกเอาเสียนี่
"รถโคตรกากเลยเพื่อน นอกจากกันกระสุนแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"
"ก็ใครจะไปรู้วะไอ้ซัท ว่าพวกนั้นมันจะมีอาวุธสงครามครบครันกันขนาดนั้น"
ในระหว่างที่พลูโตยืนมองสองหนุ่มสาดน้ำลายใส่กัน ก็มีรถกระบะของตำรวจอีกคันมาจอดรออยู่ใกล้ ๆ ทั้งสามหนุ่มจึงรีบวิ่งตรงไปที่รถ กระโดดขึ้นกระบะ แล้วเคาะส่งสัญญาณให้คนขับรีบขับไปทันที
"พวกพี่จะบอกผมได้รึยังว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง"
พลูโตพูดอย่างสุดเสียง แต่ทว่าแรงลมที่พัดไปตามความเร็วของรถทำให้ไม่มีใครได้ยินเลย
"พวกพี่ พวกพี่ พวกพี่"
พลูโตยังไม่ยอมแพ้เขาพยายามตะโกนอีกรอบซึ่งเป็นผล เพราะซัทได้ยินจึงหันมาคุยกับเขา
"มีอะไรเอาไว้ก่อนคุยทีหลังนะนายจืด ไม่ค่อยได้ยินเลย แต่อีกเดี๋ยวก็จบแล้วล่ะ"
ซัทตะโกนพูดกับพลูโต
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


   ทุกอย่างอาจไม่สมบูรณ์แบบ และอาจจะไม่ได้ดั่งใจเราไปเสียทั้งหมด
   เฉกเช่นพวกเขาเหล่านี้...
คัทซีน
   "ปล่อยเขาไปซะ แล้วข้า จะยอมทำตามที่พวกเจ้าต้องการทุกอย่าง และหากอยากได้ชีวิตของข้า ก็เอาไปได้เลย"
   น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด รวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
   "มะ ไม่ได้ กงจู่เยี่ย ห้ามแตะต้องนางเด็ดขาด หากเจ้าเป็นลูกผู้ชายพอ มีความแค้นอันใด ก็มาลงที่ข้านี่"
   น้ำเสียงที่แหบพร่าของบุรุษ ระคนความเจ็บปวดซึ่งเกิดจากบาดแผลฉกรรจ์หลายตำแหน่งบนร่างกาย
   "หานหนิงเหอ ท่านเลิกปกป้องข้าเสียที ดูสภาพของตัวเองในตอนนี้สิ บาดเจ็บแทบจะปางตายอยู่แล้ว ครั้งนี้ปล่อยให้ข้าได้ปกป้องท่านบ้างเถอะนะ"
   เสียงนุ่มนวลแผ่วเบาแฝงไปด้วยความตั้งมั่นเด็ดเดี่ยว สายตาที่จับจ้องไปยังบุรุษ เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมาย ซึ่งเขาถูกฝ่ายศัตรูพันธนาการไว้อย่างแน่นหนาอยู่ตรงเบื้องหน้าของนาง
   บุรุษอีกคน กัดฟันแน่น สะกดกลั้นเสียงร้องคำรามเหมือนสัตว์ร้ายไว้ในลำคอ
   ความชิงชัง ความโกรธและความอิจฉาริษยาอัดแน่นอยู่ในอก มันทำให้เขาแทบจะกระอักเลือดออกมาเสียตรงนี้ สองมือกำหมัดแน่น และไม่อาจจะยืนทนฟังคนทั้งคู่พูดสิ่งใดได้มากไปกว่านี้
   "จางเสียวเหนี่ยว เจ้าคิดว่ามันคุ้มแล้วเหรอ ที่จะสละชีวิตของตนปกป้องหานหนิงเหอ เขาเป็นเพียงคนไร้ครอบครัว ไร้อนาคต ตำแหน่งขุนนางก็แค่อี้หลาง หากเจ้าเลือกแต่งกับข้า ชีวิตของเจ้าจะมีทุกอย่าง กระทั่ง ไม่ว่าจะเป็นดาวหรือเดือน หรือแม้แต่บัลลังก์ตั่งทอง ข้าก็จะเอามาให้เจ้าได้ หากแม้นเจ้าต้องการ"
   กงจู่เยี่ย กล่าวกับดรุณีน้อยอย่างจริงใจ แต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา หากแต่แฝงความร้ายกาจอยู่ในที
   ดรุณีน้อยได้ฟัง นางก็เกิดหัวเราะขึ้นมาในลำคออย่างเย้ยหยัน จนสั่นระริกไปทั้งตัว
   หึ หึ...
   "แต่งกับเจ้างั้นเหรอ ช่างน่าขันนัก เจ้ากล้าทำร้ายครอบครัวของข้า และคนที่ข้ารักทุกคน..."
   นางหยุดกล่าวครู่หนึ่งเหมือนคิดบางอย่างในใจ อีกฝ่ายจึงพูดสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
   "นั่นเป็นเพราะว่าข้าต้องทำตามที่บิดาสั่ง หาได้เป็นความต้องการของข้าไม่"
   เขาพยายามอธิบายแก้ต่างให้ตนเองอย่างสุดกำลัง
  ดวงตาใสกระจ่างแปรเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น จ้องมองคนตรงหน้าอย่างขึงขัง ทำสีหน้าจริงจัง พลางเอ่ยขึ้น
   "ไม่ต้องพูดพล่ามให้มากความ อยากฆ่าก็เชิญ วันนี้ ต่อให้ข้าต้องตายด้วยคมดาบของพวกเจ้า คำตอบของข้า ก็ไม่มีวันเปลี่ยนไปจากเดิม"
   คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้ในตอนนี้ รังสีอำมหิตในตัวของเขา ดูเหมือนยิ่งทวีความเข้มขึ้น
  "นี่เจ้า!..."
  เขาตวาดเสียงใส่ดรุณีน้อยอย่างกราดเกรี้ยว
   จางเสียวเหนี่ยว กลับไม่สะทกสะท้าน แววตากระด้างเย็นชาระคนไฟโทสะ ขณะสบตากับเขาอย่างท้าทาย แม้ว่าตอนนี้จะมีปลายอันแหลมคมของดาบใหญ่ ขู่จ่อที่ลำคอระหงของตนอยู่ก็ตามที
   คนของเขาเห็นท่าจะไม่ดี กลัวว่าความรักของเจ้านายที่มีต่อสตรีนางนี้จะทำให้เสียงาน จึงได้รีบกล่าวทัดทานเตือนสติเขาทันที
  "คุณชาย จะปล่อยให้เรื่องของสตรีเพียงผู้เดียว มาทำลายแผนการใหญ่ของนายท่าน ที่พวกเราอุตส่าห์ตระเตรียมการมานับสิบปีพังทลายลงไม่ได้นะขอรับ"
  คำพูดของลูกน้อง ทำให้กงจู่เยี่ยฟังแล้วยิ่งเจ็บปวดใจมากขึ้นกว่าเดิม
  'นี่ข้า ไม่อาจจะเลือกตัดสินใจอะไรดั่งใจเลยสักกระนั้นหรือ แม้กระทั่งผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ข้าต้องการ ข้าก็ยัง...'
   เหล่าลูกน้องอีกหลายคนตรงนั้นเห็นผู้เป็นนายน้อยกำลังลังเลใจ พวกเขาจึงประสานเสียงพูดกดดันอีกครั้ง อย่างพร้อมเพรียงกัน
   "นายน้อยโปรดไตร่ตรองด้วย"
  จู่ ๆ จางเสียวเหนี่ยวก็หัวเราะอย่างเย้นหยันขึ้นอีกครั้ง
  หึ หึ...
  "หานหนิงเหอ หากวันนี้ข้าต้องตายเพื่อปกป้องชีวิตท่าน ข้าก็ไม่เสียดาย"
  "ข้าเองก็เช่นกัน จางเสียวเหนี่ยว ขอเพียงมีเจ้าอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะเป็นนรกหรือสวรรค์ ข้าก็จะร่วมเดินทางไปพร้อมกับเจ้า"
  ยิ่งได้ฟังคำพูดนี้ของทั้งสองคน ถ้อยคำและความรู้สึกมากมายที่พวกเขากำลังสื่อสารผ่านสายตาสองคู่ให้กันและกัน มันช่างทิ่มแทงและสร้างบาดแผลใจต่อกงจู่เยี่ย อย่างหาสิ่งใดมาเปรียบเปรยถึงความเจ็บปวดที่มีในใจของเขาได้
...
   เคยมีสำนวนจีนกล่าวไว้ว่า
   "ชะตา ฟ้าลิขิต"
  แม้บางคนทำใจยอมรับไม่ได้ แต่ก็ไม่มีผู้ใด ฝืนชะตาฟ้าได้เลยสักคน
  ทว่ากลับมีคน เกิดคำถามต่อฟ้าเบื้องบน ในความไม่เที่ยงธรรมนั้น
--------
盛開 เซียงไค


   ย้อนไปในยุคโบราณ ช่วงพันปีก่อนรัชศก
   ในยุคนั้น ฮ่องเต้ปกครองด้วยความเป็นธรรม บ้านเมืองสงบร่มเย็น ไพร่ฟ้าล้วนอยู่ดีมีสุข ทุกอย่างเป็นเช่นนั้นเรื่อยมา
   ทว่า หามีผู้ใดล่วงรู้ ภัยร้ายที่เกิดจากจิตใจด้านมืดของมนุษย์ มันกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในที่ไหนสักแห่งบนผืนแผ่นดินใหญ่ผืนนี้
ช่วงเซี่ยจือ ณ เมืองเป่ยเยี่ยน [1]
   จางเสียวเหนี่ยว ดรุณีน้อยในวัยแรกแย้ม ผู้มีดวงหน้ารูปโฉมงดงาม บุตรีคนเล็กของจางเส้าชุนและจางหลิวฮัว เจ้าบ้านรุ่นปัจจุบันของสกุลจาง
   แม้ว่านางจะเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ต้นตระกูลรับราชการเป็นทหารเกือบทุกรุ่น แต่นางนั้นอาภัพนัก เพราะดันป่วยโรคร้ายมาตั้งแต่กำเนิด
   เวลาล่วงเลยจวบจนใกล้ถึงวัยปักปิ่น จางเส้าชุน ผู้เป็นบิดา ได้ข่าวว่ามีหมอฝีมือดี เปิดโรงหมอรักษาคนไข้ อยู่ที่เมืองซีก่วน ซึ่งห่างจากเมืองเป่ยเยี่ยนไปหลายพันลี้
   จางเสียวเหนี่ยวถูกส่งตัวไปรักษาอาการป่วย และระหว่างเดินทางกลับ รถม้าของนางได้ประสบอุบัติเหตุเสียหลักพลัดตกลงไปในหน้าผาข้างทาง โดยไม่ทราบสาเหตุ และสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย
   สามวันให้หลัง มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ซึ่งอาศัยอยู่หมู่บ้านเชิงเขาในละแวกนั้น พวกเขาออกไปหาของป่า และได้พบร่างของสตรีนางหนึ่ง ติดค้างอยู่ตรงซอกหินของหน้าผา
   พวกเขาจึงได้ช่วยเหลือและพาตัวคนเจ็บกลับเข้าหมูบ้าน และเนื่องจากชาวบ้านเห็นป้ายหยกประจำตัวที่ห้อยติดตัวอยู่ จึงได้รู้ถึงสถานะของนางผู้นั้น
   หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินชื่อเสียงของคนตระกูลนี้มานาน เขาจึงส่งคนเดินทางไปยังเมืองเป่ยเยี่ยนและแจ้งข่าวให้กับสกุลจางทราบ พร้อมทั้งมอบป้ายหยกนั้นเพื่อเป็นหลักฐาน
   จางเส้าชุน นายใหญ่สกุลจาง เห็นป้ายหยก เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของบุตรีคนเล็กของตน
   นายใหญ่จางไม่รอช้า รีบออกเดินทางพร้อมกับบ่าวไพร่ เร่งรุดไปรับตัวจางเสียวเหนี่ยวกลับบ้าน
   ก่อนกลับเขาได้มอบอาหาร เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม และของใช้จำเป็น รวมทั้งเงินจำนวนหนึ่งให้หัวหน้าหมู่บ้านได้จัดสรรแจกจ่ายให้ทุกคน เพื่อตอบแทนน้ำใจในการช่วยเหลือครั้งนี้
   และยังบอกว่า หากคนที่หมู่บ้านนี้ขาดเหลือสิ่งใดหรือต้องการความช่วยเหลือ สามารถไปหาคนสกุลจางได้ทุกเมื่อ
   จากนั้นจางเส้าชุนจึงได้พาตัวจางเสียวเหนี่ยวกลับไปรักษาตัวต่อที่บ้าน ท่ามกลางความดีใจของครอบครัว
หลายเดือนต่อมา
   จางเสียวเหนี่ยว ซึ่งผ่านช่วงเป็นตายของชีวิตมา นางก็ได้ฟื้นคืนสติ
  ทว่านับจากวันนั้น ชีวิตของบุปผางามช่อนี้ ก็มีโชคชะตาที่เปลี่ยนไปตลอดกาล
 หอสำราญ
   จางเสียวเหนี่ยว บุปผาแรกแย้ม เจ้าของใบหน้างามหมดจดน่ารัก ผลิยิ้มสดใสเจิดจ้าดุจดวงตะวัน แววตาเปล่งประกายวิบวับ ภายใต้อาภรณ์ผ้าแพรหรู เฝิ่นหงเซ่อหวานสดใสราวกับดอกเหมยบานสะพรั่งห่อหุ้มเรือนร่างอรชร [2]
   และนางกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ด้านหน้าของหอโคมแดง ประตูทางเข้าเปิดโล่งโจ้ง รอต้อนรับลูกค้าทั้งหลายที่มาเยือน
   เสี่ยวโหย่ว สาวใช้ของสกุลจาง ยืนกระสับกระส่าย อยู่ข้างกายนายสาวเล็กน้อย ความกังวลใจเผยออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน
   "คุณหนู พวกเราเปลี่ยนใจกลับบ้านตอนนี้ก็ยังทันนะเจ้าคะ หากนายท่านและฮูหยินรู้เรื่องนี้เข้า แผ่นหลังของพวกข้าสองคน คงมิพ้นโดนถูกโบยเป็นแน่"
   อาฉี บ่าวคนสนิทอีกคน ก็ออกความเห็นเสริมทัพเช่นกัน
   "จริงอย่างที่เสี่ยวโหย่วพูด อีกทั้งสถานที่แห่งนี้ ก็ไม่เหมาะกับสตรีสูงศักดิ์เช่นคุณหนู จะเข้าไปเที่ยวเล่นเลยนะขอรับ"
  "ไม่! ข้านอนซมอยู่บนเตียงมาตั้งหลายเดือน เบื่อจะตายอยู่แล้ว มาถึงที่แล้วทั้งที จะกลับไปดื้อ ๆ ก็น่าเสียดายโอกาสแย่น่ะสิ ขอข้าเปิดหูเปิดตาหน่อยนะ" นายสาวยืนกรานเสียงแข็ง
   เสี่ยวโหย่วกับอาฉี ยังคงไม่เห็นดีเห็นงามกับความคิดของเจ้านายสาว และพยายามเกลี้ยกล่อมต่อ
  "แต่ว่าคุณหนูยังไม่เลยวัยปักปิ่นเลย ข้างในเป็นสถานที่เช่นไร รู้หรือไม่ และถ้าหากเข้าไปเห็นภาพกิจกรรมอันไม่เหมาะสมของพวกผู้ใหญ่จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ" นี่คือเรื่องที่สาวใช้กังวลใจ
  นายสาวได้ฟังเช่นนั้น นางก็หันขวับกลับมาทางพวกเขา พร้อมเผยฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าเผยความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่
   "เช่นนั้นก็ดีน่ะสิ ข้าจะได้ศึกษาเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ หากวันใดที่ท่านพ่อท่านแม่ต้องการให้ออกเรือน จะได้จดจำวิธีเหล่านั้นไปปรนนิบัติสามีในอนาคตได้ไง"
  แปะ
  ฝ่ามือบางของสาวใช้ตีลงไปยังท่อนแขนของนายสาวเบา ๆ หนึ่งที
  "นี่แน่ะ ข้าขอสักทีเถอะเจ้าคะ เหตุใดคุณหนูผู้แสนอ่อนหวานน่ารักและมารยาทงามของเสี่ยวโหย่ว ถึงได้พูดจามิงามและมีนิสัยเปลี่ยนไปราวคนละคนเช่นนี้ได้กัน"
  อาฉีเองก็รู้สึกแปลกใจและสงสัยไม่ต่างจากเพื่อนร่วมงาน
  "จริงด้วยขอรับ นับวัน คุณหนูยิ่งดูแก่นแก้ว ก๋ากั่น ดื้อรั้น มิเกรงกลัวและมิยอมอ่อนข้อให้ผู้ใด อย่างกับคนที่ผ่านร้อนผ่านฝนมาอย่างโชกโชน"
  จางเสียวเหนี่ยว ไม่ได้ตอบคำพูดของบ่าวทั้งสอง นางยังคงยืนยิ้มกระหยิ่มชอบใจ และคิดเรื่องราวมากมายในหัวอยู่คนเดียว
  'หึ คิดจนหัวระเบิดออกมา พวกเจ้าสองคนก็ไม่มีทางรู้หรอก เพราะฉันไม่ใช่จางเสียวเหนี่ยว คุณหนูผู้บอบบาง ขี้โรค และมารยาทอ่อนหวาน ว่านอนสอนง่ายผู้นั้นน่ะสิ'
...
   "เอาล่ะ เสียเวลายืนคุยกับพวกเจ้าตรงนี้นานละ ขอข้าเข้าไปดูข้างในหน่อย อยากรู้นักว่าคนสมัยนี้ เขาหาความสำเริงสำราญบันเทิงอารมณ์แบบไหนกัน ถ้าพวกเจ้าสองคนไม่สนใจ ก็รอข้าอยู่นอกนี่แหละ"
   พูดจบ นางไม่สนใจรอฟังว่าทั้งสองคนจะทัดทานสิ่งใดต่อ สองขา รีบก้าวเท้าฉับ ๆ เดินผ่านประตูตรงหน้าเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
  โดยมีสาวงามหลายคนเดินปรี่เข้ามาต้อนรับอย่างยิ้มแย้ม
  บ่าวทั้งสองเห็นนายสาวไม่ฟังคำทัดทาน จึงจำใจวิ่งตามหลังเข้าไป แต่เพราะความอืดอาดชักช้า ทำให้ต้องพลาดกันจนได้
  เสี่ยวโหย่วหันซ้ายแลขวา สีหน้าตื่นตะลึง
  "อาฉี คุณหนูหายไปแล้ว เร็วเข้า รีบแยกย้ายกันหา หากใครเจอตัวนางก่อน ก็พาออกไปรอข้างนอกเลยนะ"
   "ได้ ตกลงตามนั้น"
   เมื่อทั้งสองคนพูดคุยกันรู้เรื่อง ต่างก็รีบแยกย้ายกันตามหาเจ้านายสาวทันที
   ใช่แล้ว สถานที่แห่งนี้คือหอสำราญ ซึ่งเป็นสถานที่บันเทิงเริงใจและสร้างความสุขให้กับบรรดาลูกค้าที่มีทั้งสตรีและบุรุษที่ชื่นชอบในความงามของบุรุษ
  ที่นี่มีทั้งนักแสดงดนตรี ร้อง เล่น เต้นรำ ขับขานบทกวี หรือเป็นเพื่อนร่วมร่ำสุรา และเป็นเพื่อนคุยคลายเหงา
  เนื่องจากคนดูแลตัดสินจากรูปลักษณ์การแต่งกายภายนอก เพราะสายตาของคนพวกนี้ มองปราดเดียว พวกเขาก็สามารถประเมินฐานะของลูกค้าได้แล้ว
  จางเสียวเหนี่ยว ได้ถูกพาตัวมายังห้องรับรองแขกวีไอพี อยู่ชั้นสามและเป็นโซนด้านในสุด เหล่าหนานจี้รูปงามหลายคนก็ถูกเรียกให้ออกมาต้อนรับแขก [3]
   หลายชั่วยามผ่านไป จางเสียวเหนี่ยวนั่งดื่มและพูดคุยกับเหล่าหนานจี้รูปงามที่คอยสร้างความบันเทิงและสำราญใจ จนรู้สึกเกิดอาการอยากเข้าห้องน้ำ
   นางจึงปลีกตัวออกมาจากห้อง ก่อนออกไปก็ไม่ลืมยื่นถุงผ้าสีทองที่ห้อยอยู่ข้างเอว ส่งให้กับผู้ดูแลหอ ตรงด้านหน้าของประตูห้องพอดี
  ด้วยความเมามายจากฤทธิ์สุราอันขึ้นชื่อของหอสำราญ ทำให้จำทางกลับห้องเดิมไม่ได้ และดันผลักประตูเข้าไปในห้องวีไอพี ที่อีกอีกฝั่งของทางเดินแทน
  พลั่ก
  สายตาอันพร่าเลือนและสติที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อยของดรุณีน้อยผู้นี้ นางจึงเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องของผู้อื่นอย่างหน้าตาเฉย
   "ข้าแค่ออกไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว ทำไมเหลือเจ้าเพียงคนเดียว แล้วคนอื่นหายไปไหนกันหมดละ"
  น้ำเสียง สีหน้าท่าทางของจางเสียวเหนี่ยว เอื่อยเฉื่อยไปหมดด้วยความเคลิ้มเมา
  เอิ๊ก
  พลางสะอึกเล็กน้อย และเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ เขา
  หานหนิงเหอ บุรุษรูปงาม ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนมาจุติ ภายใต้อาภรณ์สีขาวดุจหิมะแรก เอื้อมมือไปหยิบเหยือกแก้ว และรินสุราลงใส่จอกตรงหน้าของตน และกล่าวด้วยท่าทีนิ่งสุขุม
  "คุณหนูน้อย ดูท่า ท่านคงจะเข้าห้องผิดเสียแล้วกระมัง"
   ท่าทางถือดี ทระนงตนและใบหน้าเฉยชาไร้อารมณ์ของคนตรงหน้า กลับกระตุกต่อมโมโห จางเสียวเหนี่ยว จึงคว้าเหยือกแก้วมาจากมืองของอีกฝ่าย และในชั่วพริบตา นางก็ยกดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง
   เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก หานหนิงเหอจึงหมดโอกาสที่จะห้ามปราม
   เขาเห็นท่าเช่นนั้น จึงคิดว่าเปล่าประโยชน์ที่จะพูดกับคนเมา จึงขยับตัวเพื่อจะลุกขึ้นไปตามคนดูแลแขกของที่นี่ เพื่อมาพาตัวผู้ที่ไม่รับเชิญออกไป
  "คุณหนูน้อยนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปตามคนมาพาท่านกลับบ้าน"
  แต่จังหวะที่ก้าวเท้าได้เพียงก้าวเดียว เขาก็รู้สึกว่ากำลังอีกฝ่ายถูกดึงชายผ้าของเขาเอาไว้ เมื่อก้มหน้ามองก็เห็นเจ้าตัวเงยหน้าขึ้น และมีท่าทีเปลี่ยนไป
  ตอนนี้โสตประสาทหูของจางเสียวเหนี่ยวไม่ได้ยินเสียงอันใดแล้ว สมาธิและสายตากำลังจดจ่อไปยังคนตรงหน้า
  ป๊าบ!
   ทันใดนั้นฝ่ามือบางสองข้างก็วางสัมผัสลงบนใบหน้าอันหล่อเหล่าและจับเขาหันมองหน้าตนอย่างเอาแต่ใจ
   นางหอบหายใจเบา ๆ ใบหน้าแดงปลั่งคล้ายแต่งแต้มด้วยชาด
   "นี่ เวลาพูดกับคนอื่น ก็มองหน้าเขาด้วยสิ ทำท่าทางหยิ่งยโสเย็นชาใส่ลูกค้าแบบนี้ มันไม่น่ารักเลยนะพ่อกระต่ายน้อย"
   ดวงตาคมกริบ ราวถูกบีบบังคับให้จ้องตรงหน้า
   "พูดจาแทบไม่เป็นภาษา หากท่านเมาแล้ว ก็จงกลับบ้านไปพักผ่อนเสียเถิด มิเช่นนั้นก็รังแต่จะสร้างความเดือดร้อนและรำคาญใจให้แก่ลูกค้าคนอื่นเขา"
   เสียงทุ้มของเขามีร่องรอยสะกดกลั้นอารมณ์
   จู่ ๆ ดรุณีน้อยก็เปลี่ยนท่าทาง มือทั้งสองข้างยกขึ้นสวมกอดรัดคอ และโน้มตัวอีกฝ่ายก้มหน้าลงต่ำ ส่วนตัวเองก็เขย่งปลายเท้าทั้งสองข้างขึ้น พร้อมยืดลำคอระหง ยื่นดวงหน้างามของตนเข้าหาเขา
   สายตาและรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม พวงแก้มงามสองข้างเริ่มแดงก่ำ และอยู่ห่างแค่ปลายจมูกชนกัน
   ใบหน้าอันหล่อเหลาแดงซ่านขึ้นตามลำดับ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และมองนางอย่างตื่นตะลึง
   หัวใจเขากระตุกวูบหนึ่ง แต่แสร้งทำเป็นเยือกเย็น และประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวระวังภัยเต็มที่
   ทันใดนั้นเอง ริมฝีปากชมพูชิงฉกฉวยริมฝีปากบางก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะทันตั้งตัว
   ดวงตาดำเข้มลุกวาวเจิดจ้าขึ้นในพริบตา คล้ายเปลวเพลิงร้อนแรงเต้นระริก
  (...)
   ขณะนี้ บรรยากาศภายในห้อง ทุกอย่างราวถูกหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
   ครู่ต่อมา ประตูห้องก็ถูกเปิดออก
  แอ๊ด...
  บุรุษอีกคน เดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาแต่งกายในชุดสีดำ ทะมัดทะแมง ในมือถือกระบี่ คล้ายกับชาวยุทธ์ แต่เขาก็ต้องชะงักฝีเท้า และเผยสีหน้าประหลาดใจไม่ต่างกัน
   "นายน้อย!"
   น้ำเสียงตกตะลึงของผู้ที่เข้ามาใหม่ ได้เรียกสติของบุรุษผู้ตกอยู่ภายใต้จุมพิต ให้กลับมา
   หานหนิงเหอจึงรีบใช้สันมือ กระแทกลงบนช่วงต้นคอด้านหลังของดรุณีน้อยอย่างรวดเร็ว จนอีกฝ่ายร่วงฟุบ ดวงหน้าเล็กแดงปลั่ง ซบลงบนอ้อมอกอบอุ่นของเขา
   บุรุษที่เข้ามาใหม่ กวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้า และประเมินเหตุการณ์อย่างรวดเร็ว เขานั่งลงและคว้ามือไปหยิบเหยือกแก้วที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นด้านข้างพวกเขา พลางแตะที่ปลายจมูกของตน
   "นายน้อย นี่มันสุรา"หยางเหอต้าชวู" ขนาด 64 ดีกรี ที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านมิใช่หรือขอรับ"
   หานหนิงเหอพยักหน้าตอบอย่างไร้อารมณ์
   "อี้หลง ดูท่าแผนการที่พวกเราเตรียมไว้ในวันนี้ คงต้องล้มเลิกกลางคันเสียแล้วล่ะ"
   "ว่าแต่แม่นางน้อยผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดท่านกับนาง ถึงได้..."
   อี้หลง ผู้ติดตามของหานหนิงเหอ ไม่กล้าที่จะเอ่ยย้ำถึงภาพก่อนหน้านี้ ที่พึ่งปรากฏต่อสายตาของตน จึงแค่แสดงท่าทางสื่อความหมายนั้นออกมาแทน
   นายน้อยรูปงาม ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแต่ค่อย ๆ วางร่างอรชร ให้นอนซบลงบนโต๊ะอย่างละมุนละม่อม ก่อนจะลุกขึ้นยืน พร้อมกับสะบัดชายเสื้อของตนออกไปทางด้านข้าง
   ผู้ติดตาม จึงถามต่อ
   "ว่าแต่ ท่านต้องการให้ข้าจัดการกับแม่นางผู้นี้เช่นไร โปรดสั่งมาได้เลย หรือจะให้ฆ่านางเสียตรงนี้ ก็ย่อมได้"
   ดวงตาดำของหานหนิงเหอ หลุบลงเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉื่อย
   "ช่างเถอะ ปล่อยไว้แบบนี้แหละ ดูจากอาภรณ์ที่เจ้าตัวสวมใส่อยู่ คงจะมาจากตระกูลสูงศักดิ์หรืออาจเป็นบุตรีของตระกูลเศรษฐีในเมืองนี้ แค่บอกคนดูแล ที่อยู่ข้างนอกประตูให้รู้ก็พอ ส่วนเรื่องของวันนี้ พวกเราค่อยกลับไปคิดวางแผนกันใหม่ที่โรงเตี๊ยมอีกที"
   "ขอรับนายน้อย"
   หานหนิงเหอ ปรายตาชำเลืองมองดรุณีน้อยครู่หนึ่ง ก่อนสะบัดชายอาภรณ์ของตนอย่างตัดใจ และเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยงนั้น โดยมีอี้หลง ตามหลังออกไปติด ๆ
[1] 夏至 เซี่ยจือ xiàzhìกลางฤดูร้อน
[2] 粉红色 อ่านว่า เฝิ่นหงเซ่อ (fěnhóngsè) สีชมพู
[3] ในสมัยโบราณเรียกคณิกาชาย ว่า (男妓 หนานจี้ ,妓男 จี้หนานก็เรียกนะ) บ้างก็เรียกว่า "กระต่าย 兔子 ทู้จึ" (ปัจจุบันเรียกอีกอย่างว่า "เป็ด 鸭子 ยาจึ"),
...
เซียงไค 盛開


ริมไหล่ทางของถนนเส้นหนึ่ง
  ซ่าซ่า...
 ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกอยู่อย่างต่อเนื่อง
 ฮือ...ฮือ...
 เสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิง ดังแว่วลอยมาจากขอบถนนข้างทาง
  จิ้งเจียวเจี๋ยหันซ้ายแลขวา กวาดตาสายตาเพ่งมองไปรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง ตามไหล่ทางขอบถนนอันมืดมิด ไร้ซึ่งแสงไฟนีออนส่องนำทาง มีเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดจากเปลวเพลิงเท่านั้น และพยายามตั้งสมาธิ เงี่ยหูฟังเสียงเล็ก ๆ นั้น
 "ช่วยด้วย! ใครก็ได้...ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย! "
 คราวนี้เป็นเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของหญิงวัยกลางคน ดังแว่วลอยมา น้ำเสียงนั้น ฟังแล้วคล้ายใกล้หมดแรงเต็มที
 เธอไม่รอช้า ประคองตัวเองซึ่งยังบาดเจ็บอยู่ เดินขากะเผลกข้างหนึ่ง ไปตามทิศทางของเสียงที่ได้ยินอย่างไม่รีรอ
...
 เมื่อเจ้าตัวเดินไปจนถึงไหล่ทาง ก็พบว่ามีรถยนต์อีกคันได้ประสบอุบัติเหตุเช่นกัน ด้านหน้าของตัวรถ อยู่ในลักษณะที่ หัวทิ่มตกลงไปทางด้านล่าง
 ด้วยสัญชาตญาณ เธอจึงรีบรุดเดินไปดูใกล้ ๆ และมองสำรวจเข้าไปในรถยนต์คันที่เกิดเหตุทันที
 กระจกหน้ารถแตกละเอียด ข้างในรถ มีผู้โดยสารติดอยู่สองคน
 คนแรกเป็นหญิงวัยกลางคน นั่งอยู่ตรงฝั่งคนขับ หน้าฟุบลงแนบกับพวงมาลัยของรถ และเธอยังพบว่ามีเลือดไหลออกมาจากศีรษะอาบลงมาทั่วใบหน้าของเจ้าตัว
 "ฮือ ฮือ...ช่วยด้วย! ได้โปรดช่วยคุณแม่ของหนูด้วยค่ะ!"
 เด็กผู้หญิงในวัยน่าจะไม่เกินสิบขวบ นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ส่งเสียงพร่ำร้องอย่างโอดครวญ ขอให้ช่วยเหลือแม่ของเธออยู่ตลอดเวลา
 แม้ว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ และมีบาดแผลตามตัว รวมทั้งใบหน้าจากเศษกระจกไม่แพ้ผู้เป็นแม่ก็ตาม
 ในเวลานี้ มันช่างเป็นสถานการณ์ที่กดดันและเลวร้ายยิ่งนัก เพราะถัดไปตรงด้านล่าง มันคือหน้าผาสูงชัน ลึกลงไปหลายสิบเมตรนั่นเอง
 จิ้งเจียวเจี๋ย ต้องสูดลมหายใจลึก ๆ ฟอดใหญ่เข้าเต็มปอด เพื่อรวบรวมสมาธิและสติให้มั่น ก่อนจะฝืนยิ้มหวานและพูดขึ้นอย่างใจเย็น
 "หนูน้อย! ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่จะรีบหาทางช่วยเรากับคุณแม่ออกมาจากด้านในนี้ให้เร็วที่สุด แต่ก่อนอื่น...หนูช่วยอยู่นิ่ง ๆ และบอกคุณแม่ ว่าห้ามหลับเด็ดขาด หนูทำได้ไหมจ๊ะ"
 เธอพยายามพูดปลอบประโลมใจเด็กน้อย เพื่อให้ทั้งเธอและผู้ประสบเหตุ ได้คลายความตระหนกตกใจกลัวและความกังวลลง
 เด็กน้อยพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับอย่างว่าง่าย แววตาส่งประกายใส สื่อสารออกมาอย่างซาบซึ้งและดีใจ
 "คุณแม่ อย่าพึ่งหลับนะคะ พี่เขามาช่วยพวกเราแล้ว" น้ำเสียงใสเบาบางของเด็กน้อย พยายามปลุกคุณแม่ของเธอให้มีสติ
 เมื่อตกลงกับคนข้างในรู้เรื่องแล้ว จิ้งเจียวเจี๋ยก็เบนสายตาไปทางคนขับอีกครั้ง
 "คุณคะ! คุณได้ยินเสียงของฉันไหม เดี๋ยวฉันจะช่วยคุณกับลูกออกมา แต่คุณห้ามหลับเด็ดขาดนะคะ ลูกสาวของคุณ เธอต้องการคุณนะคะ"
 หญิงสาวพยายามส่งเสียงพูดคุยกับผู้บาดเจ็บเป็นระยะ เพื่อตรวจสอบอาการของคนขับ และหวังเรียกสติของผู้เป็นแม่ให้กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
  นาทีต่อมา ทางด้านหญิงสาวผู้บาดเจ็บ ก็ได้ขานรับอยู่ในลำคอ ออกมาเบา ๆ
 "ฉะ ฉัน..ไม่เป็นไรค่ะ ได้โปรด...ช่วยลูกสาวของฉันก่อน" ผู้เป็นแม่พยายามใช้สติและแรงที่เหลืออยู่ไม่มากนัก ขอร้องหญิงสาวให้ช่วยลูกน้อยของตนให้ปลอดภัย
 จิ้งเจียวเจี๋ยสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับตัวและสื่อสารโต้ตอบได้ เธอจึงพูดสร้างขวัญกำลังใจ เพื่อให้อีกฝ่ายเข้มแข็ง
 "ไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันสัญญาว่าจะช่วยคุณทั้งสองคนให้รอดปลอดภัยอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ ฉันอยากให้คุณตั้งสติ ห้ามหลับเด็ดขาด อดทนแข็งใจไว้ก่อน เชื่อมั่นในตัวฉันนะคะ"
 หลังจากที่บอกอีกฝ่ายออกไปอย่างหนักแน่น เธอก็หันขวับ รีบวิ่งย้อนกลับไปยังตำแหน่งที่รถบิ๊กไบค์เธอนอนคว่ำอยู่ทันที
....
 เวลาผ่านไปราวห้านาที แต่สำหรับสองแม่ลูกที่นอนเจ็บปวดและรอความช่วยเหลืออยู่ในภายในตัวรถ มันช่างแสนยาวนาน
 ด้านจิ้งเจียวเจี๋ยก็ได้วิ่งกลับมาพร้อมกับเชือกสีเขียว เส้นหน้าและใหญ่ที่ถืออยู่ในมือ
 จากนั้นเธอก็ไม่รอช้า รีบนำเชือกเส้นที่ถืออยู่ มัดเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ซึ่งยืนต้นอยู่ใกล้ ๆ บนขอบไหล่ทางของถนน และนำอีกปลายของเชือก มาผูกเข้ากับกันชนด้านท้ายของรถอย่างรวดเร็วและเชี่ยวชาญ
 สีหน้าแววตานิ่ง สุขุมตั้งใจ
 วินาทีต่อมา ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างระมัดระวังและต้องแข่งกับเวลาที่อาจเหลืออยู่ไม่มากนัก
 ทว่าภายใต้สถานการณ์อุปกรณ์ที่ไม่พร้อม ผนวกกับสายฝนยังคงเทกระหน่ำตกลงมาและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก
 ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการช่วยเหลือผู้ประสบเหตุเป็นอย่างมาก
...
 เวลาผ่านไปราวสิบนาที เด็กหญิง ก็ได้ถูกช่วยเหลือออกมาจากรถได้อย่างปลอดภัยเป็นคนแรก
 จิ้งเจียวเจี๋ย พาตัวเด็กน้อยไปยืนรออยู่บนไหล่ทางเรียบร้อย เธอก็พยายามพูดปลอบใจให้อีกฝ่ายคลายความห่วงกังวลใจลง
 แต่ในขณะที่หญิงสาวหันขวับ และกำลังจะเดินลงไปช่วยผู้เป็นแม่ เหตุการณ์ที่เธอกังวลอยู่ก่อนหน้า ก็เกิดขึ้นจนได้
  แคว๊ก!
 เชือกหนาสีเขียว ซึ่งผูกรั้งไว้ระหว่างต้นไม้กับตัวรถ เกลียวเชือกเริ่มขาดวิ่นออกจากกัน เพราะแรงโน้มถ่วงของรถยนต์กำลังเทน้ำหนักทั้งหมด ทิ้งตัวลงไปด้านล่างฝั่งหน้าผานั่นเอง
 จิ้งเจียวเจี๋ยเห็นเช่นนั้น ก็โพล่งขึ้นด้วยความร้อนใจ
 "แย่ล่ะ! ชักช้าไม่ได้แล้วสิเรา"
 เธอต้องรีบประเมินสถานการณ์และความเสี่ยงตรงหน้าอย่างเร่งรีบ
 สถานการณ์ตอนนี้ พวกเธอต้องแข่งกับเวลาและยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้นเป็นสองเท่า เพราะถ้าหากเคลื่อนไหวหรือขยับผิดจังหวะไปแม้แต่ก้าวเดียว มันอาจจะทำให้ทั้งคนและรถยนต์ ร่วงตกลงไปยังด้านล่างของหน้าผาได้เลยทันที
 "คุณผู้หญิง พวกเราต้องรีบกันแล้ว เห็นด้านบน ตรงไหล่ทางนั่นไหมคะ ลูกสาวที่น่ารัก กำลังยืนรอคุณแม่ของเธออยู่ตรงนั้น คุณช่วยอดทนและแข็งใจออกแรงฮึดอีกนิดนะคะ ฉันเชื่อว่าคุณจะต้องทำได้"
 จิ้งเจียวเจี๋ย ใช้จิตวิทยาในการพูดเพื่อปลุกระดมความกล้าและกำลังใจให้กับผู้เป็นแม่ เพราะเธอรู้ว่า ลูกสาวย่อมคือคนที่สำคัญที่สุด
 "ฮือ...ฮือ...คุณแม่คะ"
 ทางด้านเด็กน้อย ยืนรออย่างมีหวังและส่งเสียงร้องไห้อยู่ตลอดเวลา ยิ่งพอเห็นเชือกขาดไปครึ่งเส้นแบบนั้น สีหน้าเธอพลันซีดเผือด สายตาเบิกโต และจ้องมองไปยังคนในรถอย่างกระวนกระวายใจ แต่ไม่กล้าขยับตัว เพราะถูกหญิงสาวกำชับเอาไว้ว่าให้ยืนรอตรงนั้น
 และแล้วไม่กี่นาทีต่อมา ผู้เป็นแม่ก็ได้ปีนออกมาจากตัวรถได้สำเร็จ ด้วยความช่วยเหลือของจิ้งเจียวเจี๋ย และเธอค่อย ๆ ประคองร่างของตัวเอง เดินขึ้นไปหาลูกสาว
 เด็กน้อยเห็นเช่นนั้น ก็รีบวิ่งร้องไห้ โผเข้ามากอดคุณแม่ด้วยความดีใจ
 และทันใดนั้นเอง
 "แม่คะ เชือกมัน..."
 ผู้เป็นแม่ได้ยินเสียงตกใจของลูกสาว จึงคลายอ้อมกอดออก และหันกลับมองไปตามมือน้อย ๆ ที่กำลังชี้ไปยังจุดที่รถของพวกเธอค้างเติ่งอยู่ตรงปากเหว
 แต่ไม่ทันที่เด็กน้อยจะพูดจบประโยค
 มันเป็นเสี้ยววินาทีเดียวกับเชือกสีเขียวเส้นหนา ซึ่งผูกโยงตัวรถ รั้งไว้กับโคนต้นไม้ ขาดผึงลงพอดี
 ปุด!!!
 "โอ้พระเจ้า ไม่นะ!!!"
 ผู้เป็นแม่อุทานขึ้นด้วยอารามตกใจไม่ต่างจากลูกสาวตัวน้อยของตน พลางยกมือขึ้นมาปิดของลูกสาวอย่างฉับพลัน
 (...)
 อนิจจา!!!
 ผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือสองแม่ลูก กลับกลายเป็นผู้ประสบภัยเสียเอง
 จิ้งเจียวเจี๋ย ได้ช่วยชีวิตของสองแม่ลูก ผู้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้อย่างปลอดภัย แต่ก็คงเป็นคราวเคราะห์ร้ายมาเยือนเธอเช่นกัน จึงทำให้เธอได้กลายเป็นผู้ประสบภัยแทนพวกเขา
 สองแม่ลูกยืนตัวสั่นเทา เพราะช๊อคกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันตรงหน้า ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกตกใจและเศร้าสลดใจของสองแม่ลูก ที่ไม่อาจจะทำอะไรเพื่อช่วยเหลือผู้มีพระคุณได้เลย
 ทั้งคู่หันมองหน้าและสวมกอดกันแน่น จากนั้นก็ต่างก็ทรุดตัวลงบนพื้นอย่างหมดแรง
 "ฮือ...คุณแม่ พี่สาวคนนั้น...จะตายไหมคะ"
 เด็กน้อยถามออกมาด้วยความไร้เดียงสา เธอสวมกอดแม่ไว้แน่น ลำตัวสั่นเทาตลอดเวลา น้ำตาไหลเป็นสายลงบนพวงแก้มน้อย ๆ ไม่หยุดหย่อน
 ผู้เป็นแม่ฟังคำถามของลูกสาวก็อดคิดตามไม่ได้ เธอกอดลูกสาวรัดแน่นขึ้น ยกมืออีกข้าง ลูบหัวเพื่อปลอบโยนลูกของตน
 "ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ พี่สาวคนนั้นเป็นคนดี แม่เชื่อว่า...สวรรค์ ต้องคุ้มครองให้พี่เขา รอดพ้นปลอดภัยและนำพาเธอ ไปสู่ในสถานที่ดี ๆ อย่างแน่นอนจ๊ะ"
 ผู้เป็นแม่ กล้ำกลืนฝืนใจตอบลูกไปแบบนั้นเพื่อให้เด็กน้อยสบายใจ แม้ว่าในใจลึก ๆ ของเธอจะรู้ดีว่ามันเป็นคำโกหกก็ตาม
...
 ซ่า ซ่า...
 ทุกอย่างรอบตัวสองแม่ลูกดูเคว้งคว้าง ราวกับสวิสไฟในใจของทั้งสองถูกปิดไว้ มีเพียงความมืดและสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง
 บนพื้นถนน ยังคงมีร่องรอยและเศษซากชิ้นส่วนของอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นให้ได้เห็น
 วี๊หว่อ! วี๊หว่อ!....
 เสียงสัญญาณฉุกเฉินจากรถของหน่วยช่วยเหลือผู้ประสบภัยก็ดังแว่วมาแต่ไกล และได้วิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ
 แต่ทว่า ทุกอย่างนั้นสายไปเสียแล้ว
 จิ้งเจียวเจี๋ย ทหารหญิงผู้กล้าหาญและเปี่ยมไปด้วยน้ำใจ จากหน่วยกองรบพิเศษของกองพันสังกัดที่หนึ่ง วันนี้ จวบจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต เธอยังคงทำหน้าที่ของตนได้อย่างน่าภูมิใจ --------
....
เซียงไค 盛開