ตอนนี่ 3
ไม่ว่านายเป็นใครอยู่ตรงไหน ฉันสาบานว่าจะฟาดด้วยท่อนเหล็กให้จำไม่ได้เลยว่าเป็นใครมาก่อน
"ใครมันช่างขับรถโง่ได้โล่ขนาดนี้วะ" จินตกชกัดฟันกรอก มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นอีกมือบีบท่อนเหล็กสั่นระริก ต่อให้ระบบให้ระดับเทพขนาดไหนมา ท่ามกลางซอมบี้ความเร็วสูงเป็นพันตนก็ไม่ได้ช่วยไม่ให้คุณเปลี่ยนสายพันธุ์ใหม่แน่นอน
"บ้าเอ๊ย ทำไมต้องชนพนังตรงนี้ด้วย ทางให้ไปมีกว้างขวางนะเว้ย!" คริสเตนเคี้ยวฟันตามมา
"เงียบ แล้วขยับเข้าไปด้านใน ทำตัวเงียบๆ ไว้" ในเมื่อหลบไปจากตรงนี้ไม่ได้ก็ทำตัวเงียบๆ อยู่ในเงาห้องใต้ดินแทนก็ได้
เพิ่งดันสามหนุ่มเข้าไปติดผนังได้วินาทีเดียวจินตกชก็แทบยื่นหนังสือขอเป็นพันธมิตรกับซอมบี้ไล่ตีพวกตีนผีขับยานพาหนะเสียเต็มประดา ยานพาหนะมีกี่คันพ่อพุ่งชนผนังเหนือห้องใต้ดินมันทุกคัน จากที่เหลือกำบังสักเล็กน้อยยามนี้เปิดโล่งแบบซอมบี้วิ่งไม่ดูทางย่อมตกหลุมดักตรงนี้แน่นอน ไม่ทันขาดคำ ซอมบี้สิบกว่าตนร่วงลงมาให้ทั้งสี่ทัศนาระยะประชิด
ความเร็วของซอมบี้ที่ยังไม่ทันตั้งตัวกับคนที่ดักรอย่อมเทียบกันไม่ได้ จินตกชคว้าซอมบี้ตนหนึ่งมาเป็นกำบังแล้วตวัดแท่งเหล็กตัดคอทุกตนจากนั้นรีบดึงลำตัวที่ไร้การเคลื่อนไหวเข้ามาใช้กำบังมีเป็นสิบนับว่าพอใช้
"ช่วยกันจับไว้ให้ดีอย่าให้พวกข้างบนเห็นว่ามีคนเป็นอยู่ตรงนี้เด็ดขาด" ความรู้จากหนังสือเรื่องไหนหนังเรื่องใดที่น่าเอามาใช้พรางตัวได้ขุดค้นออกมาใช้อย่างไว "เงียบด้วย" สำทับอีกครั้งเมื่อเห็นว่าซอยล์อยากพูดอะไรสักอย่างซึ่งอ่านจากสีหน้าคงไม่ไหวกับกลิ่นอโรมาเธอรพีของพวกร่างเฟะนั่นแหละ
สามหนุ่มผู้ไม่เคยเจอการพรางตัวแบบนี้มาก่อนหน้าเขียวหน้าดำแต่ก็ยอมมุดอยู่ใต้ร่างเฟะที่จินตกชโยนใส่เป็นสิบร่าง เจ้าตัวเองก็นั่งพิงร่างเฟะสองร่างที่ดึงมาใช้อยู่เช่นกัน อาศัยหน้าตาขี้ริ้วเนียนเป็นซอมบี้เฝ้าสังเกตพวกที่พุ่งข้ามหลุมตรงนี้ไป
ด้วยความเร็วอันน่าทึ่งของยานพาหนะกับกองทัพซอมบี้การผ่านบริเวณนี้ไปจึงใช้เวลาไม่กี่นาที มันควรเป็นแบบนั้นถ้าไม่มีรถคันหนึ่งดิ่งลงมาในหลุมเสียอย่างนั้น หัวรถปักโครมลงมาถ้าไม่มีร่างซอมบี้กันให้คาดว่าหนุ่มทั้งสี่คงมีบางคนแบนติดพื้นห้องใต้ดิน
"นายบังคับยังไงวะ ไอ้โง่นี่!" คนในรถโวยเสียงดัง
"เว้ย ใครมันจะไปรู้ได้ว่ามีหลุมใหญ่ขนาดนี้อยู่กลางทาง"
"ถึงได้บอกไงให้ฉันขับเอง เป็นไงล่ะทีนี้!"
คงได้มีเถียงกันอีกหลายคำถ้าไม่มีเสียงโอดครวญอย่างน่าสงสารดังแทรกเสียก่อน "เจ็บจังเลยค่ะ หัวฉันกระแทกเบาะจนปูดเลยเนี่ย"
"ไหนครับคุณโรซ ปูดจริงด้วย เจ็บมากไหมครับ?"
"ขอโทษครับคุณโรซ ผมมันแย่จริงๆ เลย"
แล้วยังมีเสียงใครบ้างอีกไม่รู้ละ ท่าทางในรถคันนี้มีผู้โดยสารหลายคนแน่นอน ทว่าเจ้ารถคันใหญ่นี้ รูปร่างเหมือนรถตู้สิบเอ็ดที่นั่งที่จินตกชใช้บริการบ่อยฉะนั้นในรถมีหลายคนไม่แปลก แต่ที่แปลกคือฟังเสียงพวกเขาแล้วดูไม่กังวลกับสภาพติดหลุมท่ามกลางวงล้อมซอมบี้มากไปกว่าหัวปูดของคนที่ชื่อโรซ นั่นทำให้จินตกชขยับไปหาสามหนุ่มที่เกือบทำตัวเป็นเนื้อเดียวกับพนังห้อง
"ถ้าขอติดรถพวกเขาออกไปจากที่นี่ คิดว่าพวกเขาจะยอมไหม?" จินตกชถามเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สี่คน และขยับตัวให้น้อยที่สุดเพื่อไม่เป็นจุดสังเกต
"หัวรถทิ่มลงมาแบบนี้ยังคิดว่ากลับขึ้นไปวิ่งได้อีกหรือไง" ไอแลนด์ไม่ช่วยยกขึ้นแน่นอน ตอนนี้ซอมบี้มากมายกำลังพยายามชำแหละรถ ทว่ายานพาหนะคันนี้แข็งมาก กระแทกอย่างไรก็ไม่มีรอยบุบ
"มันปิดกั้นให้แบบนี้ก็ดีนะครับ" คริสเตนนึกขอบคุณเพราะรถคันนี้ทำให้พวกซอมบี้ลงมาในหลุมไม่ได้
"รถคันนั้นถอยหลังกลับขึ้นไปได้ ตัวถังแข็งขนาดแรงระเบิดยังทำให้เกิดรอยไม่ได้" ซอยล์จ้องกระจกด้านคนขับเขม็ง แม้รู้ว่าทางนั้นไม่รู้ว่าตรงนี้มีคนเป็นอยู่สี่คนก็ตาม "เราไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นยังไงอย่าเข้าไปยุ่งด้วยดีกว่า"
"แต่คนพวกนี้ให้เกียรติผู้หญิงนะ พวกนายก็ได้ยินที่คนพวกนั้นพูดกันนี่นา ไม่น่าแย่เท่าไหร่มั้ง" โลกในสภาพนี้ยังมีคนไม่เห็นผู้หญิงเป็นแค่สิ่งของ จินตกชคิดว่ามีค่าพอให้เจรจาด้วย
"นายแน่ใจได้หรือว่าผู้หญิงจริงๆ" ซอยล์ถามเสียงนิ่ง
จินตกชอึ้งไปชั่วขณะ "จริงด้วยแฮะ แค่ใช้เสียงหลบก็ได้แล้วนี่หว่า"
แค่ช่วงที่ทั้งสี่ปรึกษากันซอมบี้ตนหนึ่งก็แทรกตัวลงมาในห้องนี้ได้สำเร็จ มันคำรามเสียงก้องแล้วพุ่งเข้าจู่โจมตัวรถ แรงของมันน่ากลัวแบบไม่เคยเจอมาก่อน กระแทกโครมเดียวตัวรถที่หัวปักหลุดกระเด็นขึ้นด้านบนไปเลยแล้วยังสร้างรอยบุบที่ตัวถังหนึ่งรอยด้วย
คนในรถเลิกปลอบขวัญกันเป็นหวีดร้องอย่างขวัญเสียแทน ทางสี่หนุ่มก็ดันหลุดเสียงออกไปนิดหนึ่งเช่นกัน ไอแลนด์รีบปิดปากคริสเตนแล้วแต่ไม่ทัน ซอมบี้ตนนั้นหันขวับมาแค่เสี้ยววินาทีมันก็มาอ้าปากโชว์เขี้ยวให้นับในระยะประชิด ทว่าคนโดนชิดไว้ตัวนะเว้ย หวดแท่งเหล็กเข้าปากกะให้หัวขาดไปแล้วทว่านอกจากหัวไม่ขาดมันยังงับแท่งเหล็กติดปากดึงออกจากมือจินตกชยามกระเด็นออกไปนอกห้องใต้ดินเสียอย่างนั้น
"ฉิบเป๋ง หรือนี่คือระดับราชา!?" แม้ไม่อยากให้รู้ว่าอยู่ตรงนี้แต่ฟาดผีกระเด็นไปแบบนี้ใครก็เห็นทั้งนั้นแล้ว แต่จินตกชยังยกมือห้ามทั้งสามใต้ซากซอมบี้ไม่ให้ขยับตัวออกมาได้ทัน
"เฮ้ย นั่นคนเป็นหรือซอมบี้กันแน่น่ะ?" หนึ่งคนในรถตู้มองเห็นคนหน้าขี้ริ้วแล้ว
จินตกชจำเป็นต้องกระโดดขึ้นมาด้านบน กวาดตามองแล้วแทบกรี๊ดแตกขี้ขึ้นไปอยู่บนหัวสมอง
ถึงเป็นธีมซอมบี้แต่ไม่ต้องส่งมาทีทั้งเมืองแบบนี้ก็ได้ไม่ใช่หรือ คุณคนเขียนเมตตาตัวละครบ้างมันจะเสื่อมหรือไง!
หนอนหนังสือขี้ริ้วจะน้ำตาแตกแล้ว ยิ่งพวกมันพุ่งเข้าใส่อย่างต้องการชิมสักคำให้ได้จินตกชก็คว้าทุกอย่างใกล้มือฟาด ตี ทุบ ฟัน เท่าที่สติยังคิดออกตอบโต้ไป
"นักรบระดับ S นี่หว่า ฝีมือสุดยอดเลย"
"ช่วยเขา ดึงเขาขึ้นรถมาแล้วรีบออกไปจากตรงนี้กันเถอะค่ะ" โรซบอกให้คนขับเลื่อนกระจกลงเรียกเขา
"เขาโดนล้อมอยู่แบบนั้นวิ่งมาหาเรายากนะครับ"
"ทอมคะ ฉันเชื่อว่าคุณทำได้ค่ะ" เธอช้อนสายตาออดอ้อน ทำคนอื่นในรถอิจฉาตาลุก
ทอมยังไม่ทันลงไปอีกคนลงไปก่อนแล้ว จากนั้นก็โยนมีดเลเซอร์ไปให้จินตกช
"เฮ้ย รับ" จากนั้นก็เดินอาดๆ ใช้พลังจิตฟาดฟันทำลายทุกอย่างที่เข้ามาใกล้ได้แบบง่ายดาย
จินตกชรับมีดมาแล้วตวัดฟันซอมบี้ที่พุ่งเข้าใส่มากมาย พอมีอาวุธการตอบโต้จึงไม่ยากนัก แต่ก็ทำเอาหอบหายใจแทบไม่ทันกับจำนวนมากเกินไปไม่มีแม้แต่เวลาตื่นตาตื่นใจกับมีดเลเซอร์ที่เพิ่งเคยจับครั้งแรก
"ไปขึ้นรถเร็วเข้า คุณโรซต้องการให้นายไปด้วย" ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ราวทหารที่ฝึกฝนมาอย่างดี ท่าทางองอาจกล้าหาญ ซึ่งมีฝีมือน่ากลัวแบบไอแลนด์กับคริสเตนเทียบไม่ติดกรุยทางมาถึงจินต์ได้ไม่ยาก
"ต้องการให้ฉันไปด้วยทำไม?" ปากถามมือยังคงตวัดเคลื่อนไหวฟาดฟันไม่ให้ซอมบี้ตนไหนถึงเนื้อถึงตัวได้ เด็ดขาด
"ยังต้องถามอีกหรือ เห็นฝีมือฉันแล้วไม่ใช่หรือไง คิดว่าตัวคนเดียวสามารถรอดได้อีกกี่วัน" ทางนี้ก็ใช่ว่ายืนพูดเฉยๆ มือหนึ่งปัดป้องอีกมือต่อยออกไป พลังจิตที่หุ้มหมัดอยู่พุ่งออกไปป่นซอมบี้ได้ครั้งละไม่ต่ำกว่าสามสิบตน
นี่สิระดับ S ของจริงไม่ต้องมองก็สับพวกซอมบี้เป็นชิ้นๆ ได้
จินตกชปรายตาไปทางรถตู้แวบหนึ่ง "ทั้งที่โดนล้อมอยู่แต่นายลงมาแค่คนเดียวไม่มีเกรงกลัวแสดงว่าพวกในรถเองก็คงระดับเดียวกับนาย ยังอยากได้คนระดับต่ำกว่าอย่างฉันไปทำไม ลูกกระจ๊อกหรือไง" มีดที่ยืมมาใช้นี่ถนัดมือมากเลย ตวัดฟันแต่ละครั้งกำจัดได้สิบกว่าตนเลยทีเดียว
"มีเยอะเข้าไว้ช่วยให้รอดได้นานยิ่งขึ้น ไม่คิดเช่นนั้นหรือไง" ชายคนนี้ยังลงมือได้แบบสีหน้าไม่เปลี่ยนน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"ยานพาหนะคันนั้นอัดคนได้อีกกี่คนล่ะ ฉันยังมีพวกอีกสามคนนะ" ไหนๆ เขาเสนอมาแล้วทั้งทีจินตกชขอแค่อาศัยนั่งไปบนหลังคารถก็ได้ แต่ซอยล์กับอีกสองคนนั่นคงปล่อยมานั่งรับลมบนหลังคาด้วยไม่ได้แน่นอน
"มีพวกด้วยหรือ?" เขาเหลียวมองหาว่าน่าจะซ่อนตัวอยู่ตรงไหน ทว่ากวาดตาไปทั่วยังไม่เห็นอยู่ตรงไหนทั้งนั้น "โดนเจ้าพวกนี้หิ้วไปกินแล้วหรือเปล่า"
"ยังอยู่ดีเว้ย" มีดในมือข้างหนึ่งฟาดฟันแล้วโยนไปอีกมือตวัดฟันต่อเนื่องได้อย่างน่าทึ่ง จากนั้นกระโดดขึ้นไปยังตึกร้างสามชั้นที่เวลานี้พังทรุดลงมาสูงจากพื้นไม่กี่เมตร แต่ยังพอให้ใช้พักหายใจได้สักเฮือก ชายคนนั้นกระโดดตามขึ้นมา แค่เท้าแตะพื้นพวกซอมบี้ก็พุ่งตามขึ้นมาแล้วโดนฟาดฟันร่วงลงไปกองทับกันกองใหญ่
"ไหนล่ะไม่เห็นมี" ท่าทางชายคนนี้ไม่ติดใจกับหนาตาขี้ริ้วของจินตกช ดูเขาสนใจฝีมือการต่อสู้มากกว่า
จินตกชชี้กลับหลังไปทางห้องใต้ดิน สายตาประสานกับซอมบี้ที่เขาฟาดกระเด็นไปพร้อมแท่งเหล็ก "ไง เอาอาวุธมาคืนฉันหรือไง" ทั้งที่ไม่ทักคงดีกว่าแต่จินตกชอดไม่ได้ ขอกวนเท้าสักนิด ไหนๆ อีกฝ่ายอุตส่าห์ตรงเข้ามาแบบมีเป้าหมายราวมันมีความคิดทักนิดหน่อยไม่เสียหายหรอกน่า
"ไม่มีอาวุธมา...คืน... จะฆ่าแก..." น้ำเสียงเย็นยะเยือกเสียดแทงประสาทดังออกมาจากปาก ซอมบี้ดวงตาขีดสีแดง
จินตกชผงะมีชายอีกคนผงะตามมาด้วย จากนั้นก็กระโดดไปคนละทางอย่างไว ฝ่ามือซอมบี้ตนนั้นฟาดโครมลงมาตึกพังทั้งหลัง แถมพวกซอมบี้ที่ล้อมทั้งสองอยู่อีกเกือบร้อยแหลกละเอียดไปด้วย
"ระดับราชา!" ชายคนนั้นมีสีหน้าเคร่งเครียดแล้วดึงมีดที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา ใบมีดเป็นสีดำเงาวาวดูท่าทางคมไร้ที่ติ "ว่าแล้วมีซอมบี้รวมกันมากขนาดนี้ไม่มีใครบงการได้อย่างไร เฮ้ย ของดีเว้ย" รอยยิ้มอย่างชอบใจประดับพราวขึ้นมา
ประตูรถตู้เปิดออกชายหนุ่มสองคน หญิงสาวหนึ่งคนลงมา ในมือมีอาวุธมีคมท่าทางอันตรายไม่น้อยไปกว่าชายที่ลงมาก่อน และพริบตาทั้งสี่คนก็ตรงเข้าไล่ต้อนราชาซอมบี้โดยไม่สนว่าซอมบี้ตนอื่นเข้ามาเล่นงาน แต่คงไม่ต้องสนใจจริงนั่นแหละ พลังจิตกับฝีมือต่อสู้ของพวกนั้นส่งลูกหลงไปทั่วบริเวณจนไม่มีสิ่งใดเข้าใกล้ได้
เทพตีกัน หนอนอย่างฉันเผ่นสิรออะไร
จินตกชกำลังจะเนียนไถลตัวกลับลงไปซ่อนที่ห้องใต้ดินทว่าราชาซอมบี้ไม่ปล่อยเสียนี่ ทั้งที่รับมือนักรบระดับสูงถึงสี่คนยังมีช่องขว้างเศษปูนมีเหลี่ยมแหลมมาให้คนขี้ริ้วหงายหลังหลบเลียนแบบชายสวมโอเวอร์โค้ตจากหนังไตรภาคเรื่องหนึ่ง
"เล็งฉันทำไม ฉันไม่อร่อยหรอกเว้ย!"
ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างไรถึงลอดออกมาจากการล้อมกรอบของทั้งสี่คนตรงนั้นแล้วมาส่งกรงเล็บยาวสักสิบนิ้วแทงใส่กลางตัวคนขี้ริ้ว แน่นอนว่ายืนหงายหลังแบบพร้อมล้มลงพื้นไร้ทางหลบพ้นได้ ฉะนั้นจินตกชจึงใช้การหมุนตัวเข้าวงใน ฟาดโครมเข้ากลางตัวราชาซอมบี้ จากนั้นกระเด็นไปทางเดียวกันเสียอย่างนั้น
ว้าก!! เจ็บเว้ย! ยังกับกระแทกใส่ผนังปูนเลย เจ็บแทบอยากแหกปากดังๆ เลยเนี่ย ถ้ามีเวลาละก็นะ
 ครั้นตั้งตัวได้รีบสปิงตัวขึ้นก็ต้องหลบหัวซุกหัวซุนแม้ราชายังมึนอยู่แต่ลูกน้องไม่ติดมึนนี่นา ซอมบี้มากมายรุมเข้ามา จินตกชอาศัยกระโดดไปตามหลังซอมบี้ให้ไวยิ่งกว่าออกจากวงล้อมพอลงพื้นได้ หันกลับมาฟันกวาดขนานพื้นตัดขาขาดได้หลายสิบตน แล้วเป็นฝ่ายบุกเข้าไปฟาดฟันแบบมั่วเข้าว่าอะไรอยู่ใกล้โดนหมด ทว่าในสายตาคนอื่นนั่นคือฝีมือต่อสู้อันน่าทึ่ง ไม่มีใครบ้าระห่ำเข้าชนกับซอมบี้ได้แบบนั้นด้วยตัวคนเดียว
การปะทะด้านบนเรียกความสนใจได้ทั้งจากคนเป็นและซอมบี้ นั่นจึงเป็นโอกาสให้ไอแลนด์ส่งสัญญาณให้คริสเตนกับซอยล์ออกมาจากที่ซ่อนแล้วขยับเข้าไปหารถตู้อย่างเงียบที่สุด
แม่จ๋า! ใครก็ได้เอาฉันออกไปจากตรงนี้ที จะร้องไห้แล้วนะเว้ย!
นั่นคือเสียงแหกปากสนั่นโลกของหนอนหนังสือจินตกชในใจ ทำไมเขาไม่แหกปากออกไปนะหรือ มันก็แค่กลัวจนร้องไม่ออกแล้วนั่นแหละ แต่ที่ซัดเละอยู่ในตอนนี้ได้ก็เพราะทักษะที่ระบบให้มานะสิ ให้มาแต่คันเร่งแล้วดันตัดสายเบรกออกเสียอย่างนั้น ฉะนั้นที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้คือสติแตกไปแล้วนั่นเอง
จินตกชเริ่มหอบเพราะหน้าตาเหี้ยมอยู่แล้วเลยไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องการความช่วยเหลือเหมือนกันนะ ทว่าสีหน้าที่แสดงออกมามันดูไม่ออกเลยไม่มีใครเข้าไปช่วย คอยกำจัดเฉพาะพวกที่พุ่งเข้ามาเล่นงานแค่ตนเองเท่านั้น
"ไอแลนด์ คริสเตน ไปช่วยจินต์สิ หมอนั่นจะหมดแรงแล้ว" แม้ค่อยๆ เข้าใกล้รถตู้แต่ซอลย์ยังคอยสังเกตคนหน้าขี้ริ้วไม่คาดสายตาจึงดูออกว่าทางนั้นเหนื่อยจนแทบหายใจไม่ทันแล้ว
"หมอนั่นซัดเละขนาดนั้นใครกล้าเข้าใกล้ได้ล่ะครับ ได้โดนลูกหลงตายไปด้วยพอดี" คริสเตนส่ายหน้าดิก มีดเลเซอร์ในมือคนขี้ริ้วตวัดฟันออกไปแต่ละครั้งทำชิ้นส่วนซอมบี้ขาดกระจายที่เป็นสิบๆ ตน เรี่ยวแรงแบบนั้นให้ตัดเหล็กยังได้เลยกระมัง
"ผมไปเอง" ไอแลนด์กระชับปืนพกเข้ามือ หนึ่งยิงเปิดทางออกไปทำให้คนทั้งสี่ที่มากับรถตู้สะดุ้งหันไปมอง อีกหนึ่งฝังลูกจ๊อกที่เกะกะทาง ไอแลนด์ยิงกันราชาซอมบี้ซึ่งกระโจนเข้าไปใกล้จินตกชให้ถอยห่างออกมา มันสามารถเอี้ยวตัวหลบกระสุน แล้วยังคว้าเศษหินเศษอิฐขว้างใส่ไอแลนด์เป็นการตอบโต้จากนั้นตรงเข้าเล่นงานจินตกชแบบกัดไม่ปล่อย
แทนที่จะใช้กรงเล็บเข้าฟาดใส่แบบครั้งแรกมันเตะใส่อย่างรวดเร็ว จินตกชกระโดดขึ้นจากพื้นแล้วพลิกตัวเตะสวนใส่ช่วงไหล่ราชาซอมบี้ทำมันเซไปด้านหน้าแต่มันก็ใช้จังหวะนั้นถีบกลับหลัง จินตกชลงพื้นได้หนึ่งขาแล้วใช้อีกขาเหวี่ยงเพิ่มแรงเอี้ยวตัวหลบลูกถีบนั้น แรงที่เกิดจากการถีบเกิดเป็นลมคมกริบพัดไปด้านหลังตัดพวกซอมบี้ตัวอื่นขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากมาย
จินตกชอาศัยจังหวะนี้วิ่งอ้อมไปด้านข้าง ราชาซอมบี้วกตัวกลับเตะใส่อีกครั้งทำให้จินตกชรีบไถลตัวหมอบไปกลับพื้นก่อนกลิ้งตัวถีบใส่ขาราชาซอมบี้ อีกฝ่ายกระโดดห่างออกไปด้านข้างหลบพ้นการจู่โจมจากนั้นทิ้งตัวลงสองขากระแทกโครมตรงที่จินตกชนอนอยู่ แน่นอนว่าใครรอรับบาทาผีกันเล่า เจ้าตัวกลิ้งหลบออกไปแล้วสปิงตัวขึ้นจากพื้นถอยห่างออกมาจนได้
"นอกจากพลังล้นเหลือยังมีฝีมือต่อสู้มือเปล่าด้วยแบบนี้ โกงไม่มีเกรงใจเลยเว้ยเฮ้ย" อยากโวยดังๆ หรอกนะ แต่ตอนนี้หอบจนเสียงขาดแล้ว
ดวงตาราชาหรี่ลงอย่างมุ่งร้ายเพิ่มระดับ กรงเล็บในสองมือมีไอสีดำหมุนวน
"เฮ้ย! มีพลังจิตอีกต่างหากเหรอ ผิดกติกาที่สุดในโลกเลย!!" จินตกชมือหนึ่งยกขึ้นฟ้าอีกมือดันใช้มีดชี้หน้าเสียนี่ กิริยาแบบนี้ไม่ใช่ท้าให้ชนกันตรงๆ ก็คือบอกว่าเข้ามาละก็พ่อฟันดับในดาบเดียวเลยนะเว้ย แน่จริงก็เข้ามา ทั้งที่ในความจริงจินตกชยกมีดให้สูงเท่ามืออีกข้างไม่ไหวแล้วต่างหาก
อีกสามสิบวินาทีฉันจะลงกองพื้นให้ดู ภารกิจแรกแววล้มเหลวก็มากวักมือเรียกเสียแล้ว โธ่ สิทธิ์หนังสือฟรีของฉัน
คิดอย่างสุดเสียดายแล้วก็ต้องรีบวกมือมาจับมีดให้มั่นคงแล้วดันออกไปตรงๆ เมื่อราชาซอมบี้ตวัดกรงเล็บสองมือส่งไอดำที่ดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเป็นพิษร้ายแรงส่งพลังทำลายเข้าใส่คนขี้ริ้ว
"จินต์!" ซอยล์ยื่นมือออกไปด้านหน้าในจังหวะเดียวกับจินตกชดันคมมีดออกไป บาเรียบางเบาเกาะติดอยู่ที่ตัวมีดส่งให้มีความแข็งและคมมากขึ้นอีกหลายเท่า
พริบตาคมมีดตัดผ่านไอพิษไปถึงตัวราชาซอมบี้สร้างรอยแผลขนาดใหญ่ให้แบบเกือบขาดครึ่งตัวถ้าราชาซอมบี้ชักเท้ากลับไม่ทัน
เลือดเน่าไหลโกรกทั้งที่ร่างนั้นไม่น่ามีของเหลวใดไหลออกมาได้แล้วแท้ๆ พื้นโดนเลือดพิษกัดกร่อนไอพิษฟุ้งกระจาย คนเป็นทั้งหมดเผ่นหน้าตั้ง ไอแลนด์ใช้ช่องว่างนี้พุ่งเข้าไปคว้าตัวจินตกชออกมาแล้วพาวิ่งหน้าตั้งห่างไอพิษที่ระเบิดออกมา ซอมบี้เกือบทั้งหมดโดนพิษร่วงเป็นใบไม้ร่วง คนเป็นทั้งหมดรวบรวมแรงทั้งหมดวิ่งหนี แต่คริสเตนกับซอยล์ไม่ได้ว่องไวปานนั้น ทว่าก็ได้รับความช่วยเหลือจากชายที่ส่งมีดให้จินตกชคว้าตัวเผ่นห่างออกมาได้ไกลลิบ
ไอพิษระเบิดออกมาอึดใจเดียวสลายหายไปทั้งหมด พร้อมราชาซอมบี้หายตัวไปด้วย ทุกคนต่างรู้ว่าราชาซอมบี้ไม่ตายแค่หนีไปเท่านั้น และยังได้รู้ว่าคนขี้ริ้วฝีมือสูงขนาดไหน
"คุณโรซตาแหลมจริงๆ เจ้านี่หน้าตายังกับผีแต่ฝีมือเทพชะมัด"
ตอนนี้พวกในรถเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงให้ชวนมาเข้าพวก ฝีมือระดับนี้ปล่อยผ่านไปเสียดายแย่
"นายสามคนคือพวกที่เขาบอก..." ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ให้มีดเลเซอร์กับจินตกชวางคนที่คว้าติดมาลงพื้น ครั้นดูหน้าให้ชัดแล้วสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะไปเลยเมื่อเห็นใบหน้าคนที่ตนคว้าติดมือมา
ดวงตาสีเหล้าองุ่นคมกริบทรงอำนาจลึกลับที่ไม่อาจใช้ความรู้ของผู้คนทั้งหลายบรรยายได้ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบเม้นเล็กน้อย ความงามของบุรุษคนนี้ราวพระเจ้าบรรจงสร้างมาให้ประณีตที่สุด นั่นทำให้พวกในรถเปิดประตูลงมาตาค้างไปตามๆ กัน
"นี่คนจริงเหรอ"
"ในโลกแบบนี้ยังมีเทวทูตสถิตอยู่อีกหรือ"
"ใครบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา"
คนทั้งรถขยี้ตาแล้วมองใหม่ราวไม่เชื่อสายตาตนเองว่าที่เห็นอยู่มีตัวตนอยู่จริง ก่อนจะค่อยเดินเข้าไปใกล้ โดยมีหญิงสาวเส้นผมสีทองอร่ามหน้าตางดงาม ดวงตากลมโตสีน้ำเงินหวานฉ่ำ ริมฝีปากอิ่มสีแดงดั่งลูกเชอร์รี่เดินนำหน้ามา
"สวัสดีค่ะ ฉันโรซ คุณเป็นใครกันคะ? เหตุใดมาอยู่แถวนี้?" น้ำเสียงหวานหูจากริมฝีปากสาวงามทำ ไอแลนด์กับคริสเตนใจเต้น ต่างจากจินตกชที่ยามนี้นอนหายใจหอบที่พื้นอย่างไม่เหลืออะไรอายทั้งนั้น
ซอยล์มองสบดวงตาสีน้ำเงินตรงๆ แรงดึงดูดอันแปลกประหลาดทำเขาตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง ครั้นโดนจินตกชถีบขาเบาๆ เสียครั้งสติเขาจึงกลับมา ซอยล์ก้มมองคนขี้ริ้วที่นอนหมดสภาพบนพื้นแล้วยังอุตส่าห์เค้นแรงมาประทุษร้ายเขาแวบหนึ่งแล้วตอบโรซโดยไม่บอกว่าตนเป็นใคร
"ยานพาหนะของพวกฉันพังระหว่างออกมาเก็บทรัพยากร นี่ก็กำลังจะหาทางกลับโคลเทค แต่ก็มาเจอกองทัพซอมบี้ที่มาพร้อมพวกคุณนี่แหละ"
"พวกคุณเป็นคนของโคลเทคหรือคะ?" โรซมองซอยล์ ดวงตาทอประกายระยิบระยับให้ดูมีแรงดึงดูดมากขึ้นไปอีก ทว่าในสายตาจินตกชเจ้าหล่อนกำลังจ้องพ่อถั่วเหลืองเสียน้ำลายแทบหก
เก็บอาการบ้างก็ได้นะหล่อน
ซอยล์พยักหน้า การตอบรับแบบนี้ทำทุกคนที่อยู่ข้างกายโรซตาเป็นประกายมากขึ้น พอดีกับยานพาหนะอีกหลายคันที่ผ่านไปไกลวิ่งกลับมา
"เป็นอย่างไรบ้างครับคุณโรซ?!" ยานพาหนะยังไม่ทันจอดนิ่งคนในนั้นรีบพุ่งตัวออกมาตรงเข้ามาหาสาวน้อยผมทองผู้ดูอย่างไรก็เป็นศูนย์กลางของคนเหล่านี้
พอยานพาหนะทุกคันจอดเรียบร้อยคนทั้งหมดลงมาแล้ววิ่งมาห้อมล้อมโรซราวเธอเป็นคนสำคัญที่พวกเขาขาดไม่ได้
"ชายยี่สิบเอ็ด หญิงแปดคน แต่ละคนเป็นนักรบระดับ A-S เลยแฮะ เจ้าหล่อนเป็นคนสำคัญของที่ไหนล่ะ" จินต์ลุกขึ้นนั่ง มองคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังถามไถ่พลางสำรวจว่าสาวเจ้ามีตรงไหนบาดเจ็บบ้างหรือเปล่าด้วยความเป็นห่วงอย่างแรง
[คุณพบผู้เข้ามาเดินเล่น โรซ ทักษะติดตัวโฉมงามอ่อนแอ]
'นั่นคือผู้เข้ามาเดินเล่นในนิยายเรื่องนี้เหมือนกับโฮสต์นั่นแหละ เพียงแต่ทางนั้นเลือกโฉมงามอ่อนแอ นี่แหละพลังแห่งทักษะโฉมงามที่สามารถดึงดูดได้ทุกเพศทุกวัย คุณมานึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ'
นั่นๆ น้ำเสียงสะใจมากขนาดนั้น ฉันจดเข้าบัญชีไว้แล้ว เจอเมื่อไหร่บอกลาหน้าเก่าได้เลยนะอินจัน
ขยับมือแบบพร้อมต่อยให้ลืมไปเลยว่าเคยเป็นระบบอะไรมาก่อน ระบบเงียบกริบในเสี้ยววินาที
โฮสต์ผู้โหดเหี้ยมเพิ่มแต้มอาฆาตเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว


ตอนที่ 6
พอแสงอาทิตย์ขึ้นคนขี้ริ้วก็ลุกขึ้นนั่ง สีหน้ายังงัวเงียยามกวาดตามองไปทั่ว เป็นวันแรกที่ตื่นขึ้นมาต่างโลกครั้นสบเข้ากับด้วงตาสีฟ้าของโรซจินตกชรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างชั่วแวบ ก่อนได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในหัว
'ทักษะต่อสู้ตอบโต้การคุกคามอัตโนมัติ'
ตอบโต้การคุกคาม... หรือเมื่อกี้โรซใช้พลังดึงดูดใส่ฉันงั้นหรือ
'ถูกแล้ว เพราะคุณเพิ่งตื่นจิตยังสับสนทำให้เธอโจมตีได้ง่าย แต่โฮสต์มีทักษะต่อสู้ขั้นแม็กซ์ รวมกับพลังจิตที่เพิ่มขึ้นชั่วคราวทำให้ไม่มีใครโจมตีคุณทางจิตได้อีก'
การลงทุนมีความเสี่ยง แต่ที่กู้มาถือว่าคุ้มแฮะ
คนขี้ริ้วฉีกยิ้มหลอกหลอนอย่างตั้งใจให้สาวสวยผมทอง แถมยกมือทักทายเล็กน้อยด้วย ก็ไม่รู้ทำไมการกระทำนี้เรียกสายตาเขียวปั๊ดจากพ่อถั่วเหลืองสาดใส่เขาเสียอย่างนั้น ส่วนคนได้รับยิ้มหันหน้าหลบอย่างไว คาดว่าคงเกือบหัวใจวายเลยกระมัง อย่าล้อเล่นกับหน้าตานี้ บอกเลย
อูย ลมหนาวพัดผิดฤดูแบบนี้ได้ไง พ่อคุณโมโหทางนั้นแล้วมาพาลทางนี้ไม่ได้สิ
"อ้อ จินต์ตื่นแล้วหรือ" สภาพคริสเคนเหมือนคนอดนอน คาดว่าเฝ้ายามเมื่อคืนคงไม่พ้นเจ้าตัว หนุ่มร่างใหญ่ส่งขวดน้ำให้
จินตกชรับมาแล้วกวาดตาสำรวจ "เมื่อคืนหลังฉันหลับไปแล้วมีเรื่องบ้าบออะไรเกิดขึ้นอีกหรือ ทางนั้นถึงได้ดูอารมณ์เสียงซะขนาดนั้น"
คริสเตนเหลือบมองซอยล์เสียครั้ง "เมื่อคืนคุณโรซขอสิทธิ์เป็นคนของโคลเทคนะสิ แล้วยังตามวอแวดร.ตลอดเวลา เกาะแขนจับมือนั่งเบียด ดร.เป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้เกินไป ไม่ชอบให้ใครมาแตะตัวสักเท่าไหร่ด้วย เมื่อคืนเกือบได้นองเลือดแล้วแน่ะ ดีที่ไอแลนด์ช่วยปรามไว้ทัน"
นึกภาพไม่ออกหรอกว่าเมื่อคืนแต่ละคนเป็นอย่างไร แต่บรรยากาศมาคุจวนเจียนระเบิดจากกลุ่มนักรบของโรซกับพ่อถั่วเหลืองแล้วมันคงเลวร้ายมากแน่นอน
"มีสาวสวยมาออดอ้อนทำไมเขาไม่พอใจล่ะ" จินกชมองซอยล์สลับกับมองโรซ
"อย่างที่นายเห็นคุณโรซเธอเอากล่องเก็บเฟิร์นผลึกทุ่มใส่ราชาซอมบี้ทำให้ทั้งของทั้งกล่องเสียทั้งหมดแล้ว จะกลับไปหาอีกคงไม่เหลือแล้วล่ะ ในเมื่อตอนนั้นก็ซัดกันเละ คิดว่าแถวนั้นคงราบเรียบหมดแล้วแน่นอน" ไอแลนด์เดินมาสมทบ
จินต์นึกย้อนกลับไปนิดหนึ่ง "จริงด้วยแม่คุณคว้าอะไรได้ก็ทุ่มใส่ป้องกันตัวนี่นา ออกมาเสียเที่ยวนี่เองถึงหงุดหงิดแบบนั้น"
"นั่นเป็นส่วนหนึ่ง"
"ยังมีอีกเหรอ"
"นิสัยหล่อนแย่มาก คงไม่ต้องให้อธิบายยืดยาวฉลาดๆ อย่างนายน่าจะเข้าใจได้เองนะ" ไอแลนด์ย้ำเสียงหนักราวคนที่ถูกกล่าวถึงกลายเป็นศัตรูไปแล้ว
ทำเฟิร์นผลึกที่อุตส่าห์เสี่ยงตายไปเก็บมาเละ แย่งผลึกราชาซอมบี้ไปหน้าตาเฉย พูดจากดหัวราวคนอื่นๆ ราวทางนั้นเป็นแค่คนรับใช้อันต่ำต้อย ต้องการเข้าไปอยู่ในโคลเทคแบบอภิสิทธิ์ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ผู้ได้รับทักษะโฉมงามอ่อนแอทำตัวเอาแต่ใจได้อย่างถูกต้องตามบทที่รับมานี่นา แม้น่าต่อยเรียกสติให้สักเปรี้ยงก็ตาม
"ซอยล์ไม่พอใจนั่นเข้าใจได้ แต่นายสองคนทำไมไม่พอใจไปด้วยล่ะ?" รัศมีพระเอกข่มได้ทุกอย่างนั่นไม่แปลก แต่ผู้ติดตามได้รับอิทธิพลไปด้วยงั้นหรือ
"สวย แต่นิสัยแย่แบบนั้นฉันขออยู่ห่างๆ ละกัน" ไอแลนด์เบ้ปาก
คริสเตนยิ้มแหย "บอกตามตรงเห็นครั้งแรกผมคิดว่าตนอยากถวายชีวิตปกป้องเธอ แต่นิสัยเธอที่แสดงให้เห็นทำผมอยากตบหัวตนเองสักร้อยที หลงมีความคิดแบบนั้นได้ยังไง"
ผลัวะ!
ดังฟังชัดพร้อมคริสเตนหัวทิ่มลงพื้นได้อย่างสวยงามจากฝีมือไอแลนด์นั่นแหละ
"ทำอะไรของนายเนี่ย!" มือข้างหนึ่งคลำหัวป้อย อีกมือชี้หน้าคนตบหัวทิ่ม
"ไหนอยากโดนตบเรียกสติไง บริการให้ฟรียังอยากได้อีกทีเหรอ" ถามพร้อมยิ้มเหี้ยมแบบนี้ให้คริสเตนเลือกอะไรได้ล่ะนอกจาก นั่งเจียมเนื้อเจียมตัวข้างๆ จินตกช สภาพน่าอนาถเหมือนหมาน้อยถูกรังแกแบบนี้เรียกเสียงหัวเราะใสๆ จากคนขี้ริ้วได้ไม่เบา
ซอยล์มองคนของเขาทั้งสามคนหยอกล้อกันแล้วหงุดหงิดที่ตนเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยไม่ได้ เพราะติดสาวสวยนิสัยติดลบเกาะติดยิ่งกว่าติ่งเนื้องอก
"นายสามคนเตรียมตัวพร้อมแล้วใช่ไหม?" ทอมเดินมายื่นมีดยาวเล่มหนึ่งให้จินตกช
"เตรียมตัวอะไร?" เขาเพิ่งตื่นหน้ายังไม่ได้ล้างด้วยซ้ำ
"ก็ไปหาเสบียงกับยานพาหนะสิ คงไม่คิดเกาะติดแล้วให้พวกฉันรับผิดชอบชีวิตพวกนายหรอกนะ"
"ใครรับผิดชอบชีวิตใครกันแน่ ถ้าไม่ได้จินต์คิดว่าพวกนายคงไม่ได้มายืนค้ำหัวอยู่แบบนี้หรอก" คริสเตนยืนขึ้นเต็มความสูง แม้ไม่สูงกว่าแต่ก็ไม่เตี้ยให้ข่มได้ละกัน
"ไปก็ได้แต่ทำไมพวกฉันต้องไปทั้งสามคนด้วยล่ะ พวกนายว่างอยู่ตั้งหลายคน" ไอแลนด์พยักหน้าไปที่พวกนั่งกินมื้อเช้าแบบไม่คิดแบ่งมาให้ทางนี้สักนิด แต่ยังดีที่แบ่งให้ซอยล์กินด้วย
"ทางพวกฉันบาดเจ็บเกือบทุกคนเลยนะเว้ย จะเอาเปรียบคนเจ็บหรือไง"
"นายหมายความว่าพวกฉันไม่เจ็บเลยว่างั้น?" หัวคิ้วไอแลนด์ขมวดเข้าหากัน ส่งสัญญาณอันตราย
ก่อนทั้งสองได้แลกฝีมือหลังจากจ้องกันเขม็งจนแทบเห็นประกายไฟจินตกชก็ยกมือขึ้นตบแปะต่อหน้าทั้งสองครั้งหนึ่งเรียกสายตาทั้งสองมาที่ตน
"ฉันกับคริสเตนไปเอง ไอแลนด์นายอยู่ดูแลดร." พยักหน้าไปทางหนุ่มหล่อ "แล้วมีใครไปกับฉันอีกหรือเปล่า?"
"เดย์มี่ วัตต์ มิล เจสัน ออกไปก่อนพวกนายแล้ว" ทอมดูไม่ชอบใจนักที่ไอแลนด์ยังอยู่
"สี่คนเองหรือ ทั้งที่พวกนายมีกันตั้งสามสิบเอ่อไม่สิเหลือยี่สิบสองแล้ว พวกไม่บาดเจ็บเลยยังมีอีกตั้งแปดคน" จินตกชลองตวัดมีดที่รับมาดูพบว่ามันไม่เหมาะมือเอาเสียเลย
"เรามีคนเจ็บเยอะ คนคุ้มกันต้องเยอะสิ ไม่งั้นเกิดอะไรขึ้นได้ตายหมดพอดี"
เหตุผลฟังขึ้นจินตกชไม่ว่าไร เขาตอบรับในลำคอแล้วเดินไปหาซอยล์ พ่อคุณหน้าทะมึนมากมาย "รออยู่นี่คุณอย่าเพิ่มเรื่องละกัน"
"ฉันจะเพิ่มเรื่องอะไรได้" กัดฟันตอบเลยนั่น
จินตกชไหวไหล่แล้วล้วงกระเป๋าเสื้อส่งเจ้าต้นน้อยกระจุกหนึ่งที่เก็บมาให้เขา "ว่าจะเอาไปเลี้ยงเล่นสักหน่อย คุณดูแลมันด้วยละกัน คิดว่าคงพัฒนาแล้วขนาดอยู่ในกระเป๋าเสื้อมาตลอดยังไม่เป็นไรเลย" จับมือซอยล์แบออกมาแล้ววางเฟิร์นจิ๋วกระจุกน้อยที่แซะเก็บใส่เสื้อมาลงไป
ผลึกสีฟ้าใสเล็กจิ๋วทว่าตั้งใจมีชีวิตอย่างแข็งแรงสะท้อนแสงแดดเกิดประกายน้อยๆ น่ารักน่าเอ็นดู
"นี่นายเก็บพวกมันมาได้ยังไง?" สีหน้ามืดทะมึนของซอยล์จางลงอย่างรวดเร็ว หนุ่มหล่อยามมีรอยยิ้มย่อมทำคนตาพร่าได้ทั้งนั้นและคนของโรซรวมสาวเจ้าด้วยก็ตาค้างตามกันไป
"แซะใส่เป๋ามาไงล่ะ" ตอบง่ายแล้วกวาดตามองไปทางพวกที่กำลังกินเมื่อเช้าสบายอารมณ์ "ว่าแต่มีของกินอะไรแบ่งให้ฉันสักหน่อยไหม ตั้งแต่เมื่อคืนนอกจากผักกาดต้นเดียวยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย"
แต่ละคนยักไหล่ "ไม่เหลือแล้ว ไม่งั้นจะให้พวกนายไปหาเสบียงกับยานพาหนะหรือ" ดังเคิลขว้างกระป๋องเปล่าในมือทิ้ง "ถ้าฉันไม่ต้องอยู่คุ้มกันคงออกไปหาเสบียงตั้งแต่อาทิตย์ยังไม่ขึ้นแล้ว"
ไม่ว่าเหตุผลที่ยกมานั่นจริงแค่ไหนทว่ามีคนฝีมือสูงอยู่การันตีได้ว่าซอยล์ปลอดภัยแน่นอน แต่ไอแลนด์คงลำบากหน่อย จินตกชหวังว่าโรซคงไม่เล่นตุกติกมากไปกว่ายึดอาหารที่ไอแลนด์อุตส่าห์แบกมาไปแบ่งให้พวกตนกินหมดแบบนั้น
"งั้นฉันไปหาเอาดาบหน้าก็ได้ ระหว่างนี้ฝากดูแลเพื่อนฉันด้วย และฉันหวังว่าคงไม่มีใครสิ้นคิดเล่นอะไรไม่เข้าท่าระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ราชาซอมบี้เมื่อคืนคงทำให้เข้าใจได้แล้วนะ" จินตกชจงใจหันไปยิ้มพลังทำลายสายตาแรงสูงใส่สาวเจ้าที่สะดุ้งเฮือกทันทีที่เขามองไป "ไปกันเถอะคริสเตน"
คล้อยหลังทั้งสองดังเคิลลอบมองซอยล์หลายครั้ง ราวกำลังชั่งใจว่าควรฟังคำเตือนของจินตกชหรือทำตามความต้องการของโรซที่มาขอร้องเขาเมื่อคืนตอนที่คนทั้งสี่หลับไปแล้ว
เพื่อให้ได้เป็นบุญคุณกับดร.ซอยล์ โรซจึงให้เขาจัดคนลอบกำจัดคนคุ้มกันทั้งสามของดร.เสีย จากนั้นพาเขาไปส่งที่โคลเทค เท่านี้ก็สามารถเรียกร้องค่าตอบแทนได้ตามใจแล้ว ทุกคนต่างเห็นด้วยถ้าทำให้เข้าไปอาศัยในโคลเทคได้ แต่ฝีมือของจินตกชใช่ใครต้านได้ง่ายๆ ต่อให้โรซยึดเอาผลึกแก้วของราชาซอมบี้มาให้เขาใช้ประโยชน์ในคราวนี้ เขายังไม่แน่ใจเลยว่าจะเอาชนะได้
ครู่หนึ่งดังเคิลจึงลอบปลีกตัวออกไปแบบไม่มีใครรู้ตัว แต่มันไม่รอดสายตาซอยล์ไปได้ ไอแลนด์ขยับเข้าไปกระซิบข้างหู
"ดร.ครับ คนพวกนี้วางแผนบางอย่างไว้แน่นอน เราจะเอาอย่างไรดีครับ?"
"นั่นสินะ คงคิดว่าจินต์กับคริสเตนเป็นพวกเคี้ยวง่ายกระมัง เจ้าหล่อนถึงให้ดังเคิลเอาผลึกราชาซอมบี้ไปใช้แบบนั้น" ก็ไม่รู้ทำไมซอยล์เชื่อมั่นว่าต่อให้ดังเคิลใช้ผลึกแก้วในหัวราชาซอมบี้ก็ไม่สามารถเอาชนะคนขี้ริ้วได้
"ถ้าทางนั้นไม่เป็นไร ทางนี้เล่าครับให้ผมลงมือเลยไหม?" ไอแลนด์ลอบกวาดตานับจำนวนพวกที่ต้องระวัง
ซอยล์มองเฟิร์นกระจุกน้อยในมือแล้วยิ้ม "ยังไม่ต้องเคลื่อนไหวใดทั้งนั้น รอสองคนนั้นกลับมาก่อน ไม่นานหรอก" พูดพลางเอาเฟิร์นกระจุกนั้นใส่กระเป๋าเสื้อ ในเมื่อมันแข็งแรงขนาดอยู่ในกระเป๋าเสื้อจินตกชได้ตลอดเวลาทั้งที่ไปสมบุกสมบันมาด้วย ย้ายมาอยู่ในกระเป๋าของเขาแทนก็ไม่น่าเป็นไรหรอกน่า
ต่อให้โลกเปลี่ยนไปอย่างไรดวงอาทิตย์ก็ยังทำหน้าที่ให้แสงสว่างได้เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือร้อนมากมายแทบกลายเป็นอาหารแห้งให้ซอมบี้เคี้ยวเล่นเสียหลายครั้งระหว่างทางหาเสบียง
"หิวจนจะกินซอมบี้ประทังชีวิตแทนแล้วเนี่ย ถ้ายังหาอะไรกินไม่ได้ ฉันจะเอาเจ้าพวกนี้มาย่างกินละนะ" จินตกชไม่ปิดบังสายตาหิวกระหาย พร้อมพุ่งเข้าไปงับให้จมเขี้ยวใส่พวกซอมบี้ซึ่งผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ตามซากตึก ครั้นพอสบตาคนขี้ริ้วแทนที่พวกมันจะพุ่งมาเล่นงานกลับหลบแวบ ราวไม่ต้องการเป็นฝ่ายถูกไล่กัดเสียอย่างนั้น
"ผมว่ามันไม่น่าเป็นของที่กินได้นะ" คริสเตนส่ายหน้ารัวเร็ว เขาไม่จัดว่าซอมบี้เป็นสิ่งที่กินได้แน่นอน
"ก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ใครจะกินเข้าไปได้เล่า" อย่างไรซอมบี้ก็มาจากการกลายร่างของมนุษย์ กินได้ก็ไม่ใช่คนแล้วนั่นแหละ "อ๊ะ ตรงนั้นมีร้านอาหารสัตว์ด้วยนี่นา ดีเลยไปดูกัน" จินตกชตาวาวแล้วกระโจนไปว่องไวราวติดปีก
ภายในร้านมีชั้นวางของล้มระเกะระกะ ข้าวของถูกรื้อค้นจนไม่เหลืออะไรน่าเป็นเสบียงได้ ทว่าจินตกชยังเดินเอามือเคาะตามผนังไปทั่วๆ จนมาถึงมุมในสุดของร้าน
"ตรงนี้แหละ" ว่าแล้วยกชั้นเหล็กฟาดโครมเข้าไป อาหารกระป๋องของสุนัขกับของแมวหลายสิบกระป๋องกลิ้งออกมา"เยี่ยมยังไม่หมดอายุ มื้อนี้ได้กินเนื้อแล้ว" จินตกชนั่งลงกอบอาหารกระป๋องทั้งหมดมากองรวมกันในขณะที่คริสเตนยืนอึ้ง
"นั่นนายกำลังจะกินอาหารสุนัขหรือ!?"
"ขอบอกว่าอาหารให้หมาแมวน่ะดีต่อสุขภาพยิ่งกว่าอาหารของคนอีกนะเว้ย แถมหอมมากด้วย" ว่าแล้วส่งรสเนื้อและไก่ให้คริสเตนกระป๋องหนึ่ง ของตนเปิดรสกุ้งกับแซลม่อนตักใส่ปากอย่างไว
ดังว่าอาหารสัตว์พวกนี้กลิ่นหอมมาก คริสเตนผู้ไม่เคยเลี้ยงตัวอะไรมาก่อนทั้งนั้นจึงไม่รู้ว่าอาหารพวกนี้คนก็กินได้ แม้บางอย่างกลิ่นแรงไปหน่อยอย่างพวกรสตับหรือทูน่าในน้ำเกวี่ ยืนทำใจครู่หนึ่งจึงเอาเข้าปาก
"จืดไปนิดแต่ใช้ได้นี่หว่า"
"งั้นมื้อนี่เรามากินให้อิ่มก่อนที่เหลือค่อยเอากลับไป"
"ว่าแต่นายรู้ได้ไงว่ายังมีอาหารพวกนี้เก็บอยู่" คริสเตนเปิดกระป๋องรสไก่งวง เนื้อไก่ชิ้นโตหอมหวาน
"เดาเอา คิดว่าคนทั่วไปคงไม่อยากกินอาหารหมาแมว แล้วเห็นผนังร้านยังดีอยู่ห้องเก็บของน่าจะยังเหลืออยู่บ้างไม่นึกว่ามีเยอะขนาดนี้เหมือนกัน" มองเข้าไปในห้องขนาดเล็กที่เพิ่งโดนเจาะเมื่อครู่มีอาหารกระป๋องเป็นร้อยเรียงอย่างเป็นระเบียบ "คงต้องหายานพาหนะแข็งแรงสักคัน" จินตกชชะเง้อไปทางโรงเก็บของแม้รู้ว่าคงไม่เหลือรถคันไหนอยู่แต่เขาก็เห็นบอร์ดแผ่นหนึ่งทิ้งรวมๆ กับพวกกล่องลัง
จินตกชหยิบขึ้นมาตามความรู้เกี่ยวกับโลกนี้ที่ได้มาเจ้านี่คือบอร์ดบินได้ ทำความเร็วได้เป็นร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงใช้พลังไฟฟ้า ครั้นพอรื้อดูเจอแบตเตอร์รี่กับที่ชาร์ตพลังแสงอาทิตย์พอดี
"คริสเตนเราได้ของทุ่นแรงแล้ว"
"มันยังใช้ได้หรือ" เห็นความเก่าของมันแล้วคริสเตนไม่หวังสักนิด
จินตกชกดเปิดเครื่อง "ใช้ได้นี่ไง" มันลอยอยู่ข้างๆ สูงกว่าพื้นสิบนิ้ว "เดี๋ยวนายเอาอาหารกระป๋องพวกนั้นกลับไปก่อน ฉันจะไปลองหายานพาหนะสักอย่าง"
"ได้ ระวังตัวด้วย" คริสเตนรู้ดีว่าทางดร.ทิ้งไว้แค่ไอแลนด์อันตรายไป และจินตกชเก่งพอเอาตัวรอดเพียงคนเดียวได้แน่นอน ทั้งสองจึงแยกกันทำหน้าที่ที่ตนทำได้ "กลับมาก่อนค่ำด้วยล่ะ"
"เออน่า" พอคริสเตนหายลับตาไปแล้วจินตกชรีบชิ่งไปห้องน้ำอย่างไว "ให้ตายสิร่างผู้ชายอะไรก็ดีหมดยกเว้น หนอนน้อยนี้แหละ ทำใจชินลำบากชะมัดเลยเว้ย!" จินตกชเริ่มคิดหนักนิยายเรื่องหน้าควรเลือกเปลี่ยนเพศอีกหรือเปล่า ยังดีที่ร้านอาหารสัตว์ห้องน้ำยังใช้ได้ แม้ไม่มีสายฉีดนวัตกรรมอันเลิศเลอที่สุดในโลกก็ตาม
โครม !
ไม่แค่ประตูห้องน้ำที่โดนถล่ม ทั้งร้านเลยกระมังที่โดนซัดปลิวไปตกไกลลิบ ดีที่ยามนี้จินตกชออกมายืนที่ถนนแล้ว ถ้าโดนกวนก่อนหน้านี้แค่นาทีเดียวคงฝันร้ายไปอีกนานแน่นอน
"ไม่ทราบว่ามีความแค้นใดกับห้องน้ำหรือคุณดังเคิล" จินตกชเดินอย่างไม่รีบร้อนใดไปยังร้านซ่อมรถตรงข้ามร้านอาหารสัตว์ แล้วหยิบประแจหักตัวหนึ่งขึ้นมารับมือมีดเลเซอร์ในมือชายคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามาฟันใส่ ประกายไฟสะท้อนวูบวาบ
สี่คนที่ถูกอ้างว่ามาหาเสบียงพร้อมดังเคิลอีกคนล้อมเข้าจู่โจมคนขี้ริ้ว กินอิ่มแล้ว นอนพักเต็มที่แล้วพลังย่อมฟื้นคืนเต็มที่ซ้ำทักษะพิเศษยังใช้ได้อีกสี่วันฉะนั้นคนพวกนี้หรือทำอะไรเขาได้ ต่อให้ประแจไร้คมแต่เคลือบด้วยพลังจิตของเขาถ้าฟาดด้วยความเร็วก็ทำให้เกิดสายลมคมกริบบาดเข้าเนื้อเรียกเลือดออกมาได้เช่นกัน ซ้ำแรงฟาดหักกระดูกได้ไม่ยาก ไม่เกินสิบนาทีสี่คนที่มาก่อนดังเคิลลงไปนอนโอดโอยที่พื้น ดังเคิลเองก็โดนหักแขนไปข้างหนึ่งเช่นกัน
"คิดอะไรกันอยู่ล่ะนี่ เห็นอยู่ว่าเมื่อคืนฉันเพิ่งเก็บราชาซอมบี้ให้เห็นกันคาตาวันนี้คิดว่าตนเหนือกว่าราชาซอมบี้หรือไงถึงกล้าหาเรื่องฉันแบบนี้" จินต์ใช้เท้าดีดกระป๋องสีขึ้นมาถือไว้
"มันก็ไม่แน่ว่าพวกฉันสู้นายไม่ได้" ดังเคิลเอาแก้วผลึกราชาซอมบี้ออกมา เขาใช้สองมือดูดกลืนพลังในแก้วผลึก พริบตาไอพลังรอบกายเกิดเปลี่ยนแปลง ละอองสีดำเหมือนหมอกจางๆ แผ่ออกมา
นั่นไม่ดีแล้ว ฉันควรใส่เท้าสุนัขแบบไม่เหลียวหลังได้และกระมัง
ไม่รอให้ดังเคิลจู่โจมจินตกชขว้างกระป๋องสีใส่แล้วจ้ำอ้าวไม่มีเหลียวหลังว่องไวเกินกว่าดังเคิลไล่ตามทัน กว่าดังเคิลได้ลงมือทำอะไรสักอย่างเป้าหมายที่ต้องการเงาหัวดันเผ่นได้ไวจนจับทางไม่ทัน
"บ้าเอ๊ย! ทำไมมันไวอย่างนี้" ดังเคิลด่าตามหลังอีกหลายคำก่อนกระโจนตามไปอย่างเร็ว
ตามจริงนั้นจินตกชคว่ำดังเคิลลงได้แต่เขาขี้เกียจเสียพลังโดยใช่เหตุ ตอนนี้สิ่งเร่งด่วนคือหายานพาหนะสักคันไปรับซอยล์กับคนคุ้มกันทั้งสองของเขา แม้จินตกชไม่มีความคิดขัดขวางโรซแต่ถ้าแม่คุณหาเรื่องมากเกินไปเขาอาจไม่มีน้ำใจให้หรือไม่ก็เอาตัวเธอมาด้วยคนเดียวก็ได้ อย่างไรก็คนที่เข้ามาเดินเล่นในนิยายเหมือนกัน ช่วยได้ก็ช่วยเถอะ
ทางซอยล์เองหน้าเครียดไม่น้อย คนของโรซทั้งหมดทั้งพวกที่ยังแข็งแรงดีและพวกบาดเจ็บ ต่างหยิบอาวุธมายืนล้อมซอยล์กับไอแลนด์
"ต้องการอะไรหรือคุณโรซ" ซอยล์ถามเสียงเรียบอ่านอารมณ์ไม่ออกสักนิด
"ไหนว่าจะคุ้มกันดร.ไปส่งที่โคลเทคไง ท่าทางแบบนี้ดูอย่างไรก็มุ่งร้ายชัดๆ" ไอแลนด์เตรียมปืนพกพร้อมในสองมือแน่นอนว่าอีกกระบอกคือปืนของซอยล์ แม้ไม่อาจต้านคนพวกนี้ได้ทั้งหมด แต่เขาแน่ใจว่าถ่วงเวลาให้ซอยล์หนีออกไปจากวงล้อมได้แน่นอน
โรซส่งสีหน้าลำบากใจ "ฉันก็ไม่อยากบังคับคุณแบบนี้เลยนะคะซอยล์ คุณทำให้ฉันปวดใจเหลือเกินทั้งที่ฉันขอให้คุณช่วยดีๆ แล้วคุณยังทำไม่ใส่ใจทั้งที่เพื่อนๆ ของฉันกำลังเดือดร้อน" น้ำตาฉ่ำรื้นในสองตาราวจะหยาดหยดในไม่นานนี้ซึ่งนั้นทำให้พวกล้อมกรอบซอยล์เขม็งใส่ทั้งสองอย่างน่ากลัวเพิ่มขึ้น
"ผมบอกคุณไปแล้วว่าถ้าไปถึงโคลเทคในสามวันแล้วได้ฉีดวัคซีนย่อมรักษาชีวิตไว้ได้" ซอยล์ปรายตาใส่อย่างเย็นชา "แทนที่พวกคุณจะรีบหาทางเดินทางให้เร็วกับมาบีบผมให้ได้อะไรขึ้นมา"
"แกออกมาข้างนอกแบบนี้ไม่ติดวัคซีนมาบ้างเลยบอกไปใครเขาเชื่อกันเล่า เอาวัคซีนมา!" เพราะมีคนเจ็บหลายคนจากเขี้ยวเล็บซอมบี้ วัคซีนรักษาใช้ได้ผลถ้าอาการยังอยู่ในระยะแรก
ไอแลนด์จับจ้องสาวเจ้าอย่างขยะแขยง "ช่างคิดเอาแต่ได้เสียทุกอย่างเลยนะครับคุณโรซ อะไรสักอย่างที่คุณสามารถทำให้ดร.ได้ยังไม่มีสักนิด ไม่มีใครยอมเสียอยู่ฝ่ายเดียวหรอกพวกคุณก็รู้นี่นา"
"พวกฉันคุ้มกันคุณจนเจ็บแบบนี้ยังบอกไม่ทำอะไรให้อีกหรือ ช่างพูดออกมาได้"
"ช่างพูดออกมาได้ ผมคืนประโยคนี้ให้คุณละกัน" ซอยล์แค่นเสียงหัวเราะ "รอดจากราชาซอมบี้ได้จากฝีมือใครหรือครับ" เขาไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้แล้วแต่คนของเขาอีกสองคนยังไม่กลับมานี่นา ยามนี้ซอยล์รวบจินตกชเป็นคนของเขาไปแล้ว
"เราไม่อยากใช้กำลังกับคุณ อย่างไรพวกฉันก็จะพาคุณไปส่งที่โคลเทคแน่นอนอยู่แล้ว" โรซยกมือขึ้นโบกเป็นสัญญาณให้จับตัวซอยล์เอาไว้ ทว่ายังไม่ทันได้ลงมืออาหารแมวกระป๋องหนึ่งขว้างเข้ามากลางวง แรงกระแทกทำให้กระป๋องระเบิดไปทางที่โรซยืนอยู่ ทั้งฝากระป๋องทั้งของในกระป๋องกระเด็นใส่เจ้าหล่อน
"ว้าย!"
นอกจากเลอะอาหารแมวแขนยังโดนบาดไปแผลหนึ่งด้วย
"คุณโรซ เป็นอย่างไรบ้างครับ!?" แต่ละคนรีบเข้าไปดูอาการเจ้าหล่อนก่อนหันมาเขม็งสายตาไปทางที่กระป๋องพุ่งมา
หนุ่มร่างใหญ่ยืนอยู่บนแอร์บอร์ด เส้นผมสีแดงปลิวไหวราวเปลวเพิงลุกไหม้ "พวกแกคิดจะทำอะไร?" น้ำเสียงเหี้ยมโหดยิ่งนัก ทำเอาพวกที่สบตาผงะเฮือก
"คริสเตน! นายกลับมาแล้ว จินต์ล่ะ?" ไอแลนด์รับถุงใส่ของขนาดใหญ่สองถุงลงมาวางให้
"จินต์ไปหายานพาหนะแล้วให้ผมกลับมาก่อน ว่าแต่เป็นอะไรหรือเปล่า" คริสเตนกวาดตาสำรวจทั้งสองอย่างละเอียด
"นิดหน่อย เจ้าพวกนี้กำลังข่มขู่ดร.เพื่อเอาวัคซีนน่ะ" ไอแลนด์ตอบขณะเปิดถุงดูว่าคริสเตนเอาอะไรมา "อาหารหมาแมวนี่มันอะไรของนาย"
"มันกินได้ครับ จืดไปนิดแต่ใช้ได้เลย" คริสเตนบอกพร้อมยิ้มกว้าง ทำไอแลนด์กับซอยล์มุมปากกระตุก "จินต์กับผมกินไปหลายกระป๋องแล้วครับ" ยืนยันได้ด้วยการตบพุงตนเอง
"นี่นายไม่เจอกับพวกดังเคิลหรอกหรือ?" หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มโรซมีสีหน้าหวาดหวั่น
"ไม่รู้สิ คิดว่าหลังจากฉันกลับมาจินต์คงเจอแหละ แต่สีหน้าแบบนั้นมันทำไม?" คริสเตนเดินมายืนด้านหน้าซอยล์กับไอแลนด์ "ถ้าคิดกำจัดจินต์ก็ช่วยดึงความจำมาด้วยว่าเมื่อคืนใครกำจัดราชาซอมบี้ ถ้าคิดว่าเอาขนะคนระดับนั้นได้สมองพวกเธอคงเน่าเท่าพวกซอมบี้แล้วล่ะ"
แต่ละคนหน้าซีด "ถูกแล้วกับคนที่ฆ่าราชาซอมบี้ได้คงไม่มีใครทำอะไรเขาได้อีกแล้ว แต่มันก็ไม่แน่ในเมื่อดังเคิลมีแก้วผลึกของราชาซอมบี้" คนพวกนี้ยังตอบโต้กลับมาด้วยเสียงดังเหมือนตะโกน ราวเป็นการปลุกใจอย่างไรพิกล
"ผลึกนั้นจะทำให้ดังเคิลมีพลังเพิ่มขึ้นอีกสามถึงสี่เท่า ก่อนหน้าคงสู้ไม่ได้แต่เมื่อใช้ผลึกเจ้าคนหน้าอัปลักษณ์นั่นจะเหลืออะไร" แต่ละคนยิ้มเยาะเย้ย
คริสเตนยิ้มพราวอย่างชั่วร้าย "งั้นมาพนันกันไหมว่าคนที่จะกลับมาเป็นใคร"
แต่ละคนหน้าถอดสีกับความมั่นใจของทั้งสามคนนั้น แล้วขยับเข้าไปเบียดกัน ซุบซิบกันว่าคนขี้ริ้วน่ากลัวมากดังเคิลอาจเอาชนะไม่ได้ แต่พวกเขายังไม่อยากตายและไม่อยากกลายเป็นซอมบี้ด้วย จึงตั้งใจใช้พวกมากรุมทั้งสาม ครั้นเห็นสายตาพวกโรซมีแต่ความกังวลซอยล์ยิ้มเยาะนิดหน่อยแล้วล้วงมือเข้าใต้เสื้อตัวนอกที่สวมอยู่ กล่องโลหะเงาวาววางนิ่งอยู่ในมือที่ยื่นมาตรงหน้าโรซ
"ฉันมีติดตัวอยู่แค่สามโดสเท่านั้น เธออยากให้ใครบ้างเลือกเอาเองละกัน" ว่าพลางโยนกล่องโลหะขนาดเล็กนั่นใส่คนที่ยืนอยู่ข้างกายโรซ "ไอแลนด์ คริสเตนระหว่างนี้นายสองคนห้ามบาดเจ็บจากพวกซอมบี้เด็ดขาด ฉันไม่มีวัคซีนติดตัวแล้ว" ซอยล์จงใจพูดดังๆ ให้ได้ยินกันทั่วๆ ใครอยากได้วัคซีนให้ไปตกลงกันเองซึ่งคนเจ็บเมื่อคืนมีถึงสิบสี่คน
"ทราบแล้วครับดร." ทั้งสองคนแอบยิ้มเยาะพวกโรซนิดหน่อย แบบนี้คงแตกแยกกันล่ะ ไม่ว่าใครก็ไม่อยากตายและไม่อยากเป็นซอมบี้รอดูเรื่องสนุกได้เลย
"ตอนนี้เป็นห่วงจินต์จังครับ ถ้าเจอกับดังเคิลไม่รู้จะบาดเจ็บอีกไหม" คริสเตนเปิดเนื้อไก่กระป๋องส่งให้ซอยล์ เจ้าตัวรับมาย่นจมูกนิดหนึ่ง
"ทางนั้นไม่ต้องห่วงหรอก นายก็เห็นเพิ่งซัดเละกับราชาซอมบี้แต่นอนพักแค่คืนเดียวก็คืนชีพได้แบบนั้น พวกดังเคิลไม่คณาหรอก อีกเดี๋ยวทางนี้คงเกิดเรื่องยิ่งกว่าแล้วล่ะ" อาหารแมวในมือสั่นแล้ว ไม่รู้ควรกินหรือวาง แต่เสียดายไอแลนด์จึงยอมกิน แล้วก็กินหมดกระป๋องอย่างไว เห็นแบบนั้นซอยล์จึงกินบ้าง อาหารที่พวกโรซให้มาเขายังไม่ได้กินเลยสักคำ มันคือการระวังตัวจากคนแปลกหน้าส่วนคนหน้าแปลกที่ไม่เห็นหัวเขานั่นอีกเรื่องหนึ่ง


ตอนที่ 7
ผู้บาดเจ็บแต่ละคนจับจ้องหลอดแก้วสามหลอดในกล่องโลหะขนาดเล็กที่ถูกเปิดออกอย่างคาดหวัง ทว่าคนเจ็บจากเขี้ยวเล็บซอมบี้มีเยอะกว่าจำนวนวัคซีนแต่ละคนจึงเริ่มมองกันอย่างไม่เป็นมิตร และนี่แหละเรื่องน่ากลัวยิ่งกว่าที่ซอยล์พูดถึง ทั้งสามคนทำเป็นมองไม่เห็นความขัดแย้งเงียบๆ นั้น ไม่สนใจช่วยใดเพิ่มอีก หลังจากกินอิ่มแล้วก็นั่งรอคนของตน
วิ่งมาไกลมากโขแล้วคนขี้ริ้วหยุดยืนทอดสายตาไปไกลก่อนยกมือป้องหูฟังเสียงรอบด้าน จินตกชตั้งใจวิ่งมาทางนี้เพราะได้ยินเสียงเครื่องยนต์ไม่ดังนักจากที่ไกลๆ รวมทั้งเสียงฝีเท้ามากมายดังมาจากทางเดียวกัน
"เอาล่ะมาดูกันสิว่าใครจะมาถึงก่อนกัน" ด้านหน้ามียานพาหนะสักอย่างวิ่งมาแน่นอนพร้อมกองทัพซอมบี้ หลังมีนักรบระดับ S ไล่กวดมา
ดังเคิลมาถึงไม่มีให้ซุ่มเสียงจู่โจมด้วยพลังจิตร้ายแรงทันที จินตกชกระโดดข้ามหัวเจ้าตัวกลับไปด้านหลังแล้วเตะกวาดใส่ขาทันทีที่ลงถึงพื้น ต่อให้ตอนนี้ร่างกายดังเคิลแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นจากพลังของผลึกแก้วทว่าทักษะที่ทางนี้ยอมกู้มาไม่ธรรมดา หักขาไม่ได้แต่ส่งให้กระเด็นได้ละกัน
"การพุ่งจู่โจมแบบไร้เสียงไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ตัวถือว่าผ่านมาตรฐานเลยล่ะ" จินตกชยกหัวแม่มือให้อย่างถูกใจ เจ้าตัวขัดใจนักกับพวกซุ่มเล่นงานใครทำไมต้องส่งเสียงให้อีกฝ่ายรู้ตัวก่อนทุกครั้งที่ลงมือจู่โจมจากแทบทุกเรื่องที่เคยอ่านมา การจู่โจมแบบเงียบไร้เสียงของดังเคิลจึงถูกใจเขานัก
"นี่แกเป็นนักรบระดับไหนกัน?" ขาที่โดนเตะเมื่อครู่มีรอยช้ำปื้นใหญ่ น่ากลัวว่ากระดูกร้าวแน่นอน
จิมตกชยิ้มชั่วร้าย "ระดับไหนสำคัญกว่ากองทัพซอมบี้พวกนั้นหรือเปล่า" ผายมือไปทางด้านหลังดังเคิลให้เจ้าตัวหันกลับไปแล้วตาโต
ฝุ่นฟุ้งไล่ตามหลังรถบรรทุกคอนเทนเนอร์คันใหญ่ที่เหยียบมามิดคันเร่งทว่าไม่เร็วไปกว่าผู้ไล่กวดซึ่งแทบจะกลืนเข้าไปทั้งคันแล้ว ในรถจินตกชมองเห็นมีแค่คนขับกับอีกคนนั่งเบาะด้านข้าง สีหน้าทั้งสองหวาดกลัวแล้วยังมีโวยวายอะไรไม่รู้ล่ะไกลไม่ได้ยิน ดังเคิลเห็นแบบนั้นไม่รอช้าเผ่นหนีอย่างไวต่างจากคนขี้ริ้วยืนปักหลัก
รถบรรทุกกำลังโดนพวกซอมบี้ดึงไว้จินตกชจึงพุ่งออกไปรวดเร็วดุจกระสุนปืน ประแจในมือตวัดออกไปแบบขนานพื้นฟันพวกซอมบี้ขาดครึ่งตัวได้เกือบห้าสิบตนในการฟันครั้งเดียว ส่งให้พวกที่เกาะรถกระเด็นออกไปทั้งหมด คนบนรถมองผู้ลงมือราวเห็นเทพมาโปรด ทักษะที่ได้เพิ่มมาทำให้จินตกชใช้ทั้งพลังและฝีมือได้ยิ่งกว่าราชาซอมบี้เสียอีก เพียงไม่นานเขาก็เก็บกวาดซอมบี้ทั้งหมดจนไม่เหลือมาไล่กวดรถได้อีก รถบรรทุกจอดนิ่งตั้งแต่คนขี้ริ้วลงมือฟาดฟันครั้งแรก พอพวกซอมบี้โดนกวาดหมดคนในรถทั้งสองจึงเปิดประตูลงมา
หนึ่งคือหนุ่มหน้าตาบ้านๆ อีกหนึ่งเป็นหนุ่มโฉมงามท่าทางอ่อนแอขั้นสุด ผมสีน้ำตาลเปลือกไม้ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลประกายฉ่ำวาวชวนใจเต้น ทั้งสองชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าจินตกชชัดๆ ก่อนโฉมงามผู้อ่อนแอจะพุ่งเข้ามากอดจินตกชแบบไม่ทันตั้งตัว
"ดีใจจริงๆ ครับที่มีนักรบระดับ S ตรงนี้ ขอบคุณจริงๆครับ" งอแงฟูมฟายโวยวายน้ำตานองหน้า ไม่มีเสแสร้งพ่อคุณกลัวจริงๆ และดีใจจากใจจริงที่เจอเขา
พ่อคุณหน้าบ้านๆ ผู้ขับรถก็ถอนใจโล่งอกดีใจไม่ปิดบัง "ขอบคุณที่ช่วยครับ คุณเก่งเหลือเชื่อมากเลยครับ"
[คุณพบ ผู้เข้ามาเดินเล่นในนิยาย อิลิเรีย ทักษะโฉมงานอ่อนแอ]
ก็ว่าอยู่รู้สึกว่างามและมีแรงดึงดูดมากมาย แต่เลือกเปลี่ยนเพศด้วยหรือนี่ นึกว่ามีแต่ฉันเสียอีกที่เลือกแบบนี้
จินตกชดันพ่อคุณออกจากอกเรียบเป็นไม้กระดานทั้งที่เลือกเปลี่ยนเพศแต่กลับเตี้ยกว่าจินตกชในร่างนี้ถึงหนึ่งฝ่ามือ คิดว่าอีกฝ่ายก็น่ารู้แล้วว่าเขาเป็นผู้เข้ามาเดินเล่นเช่นกัน
"ขอโทษครับผมดีใจมากไปหน่อย ผมอิลิก นั่นเพื่อนผมเอง เอลจิน" อิลิกถอยออกไปยืนกุมมือท่าทางอายไม่น้อยที่พุ่งไปกอดใครไม่รู้ "เราโดนเจ้าพวกนั้นไล่กวดมาตั้งแต่เมื่อเช้า คิดว่าไม่รอดเสียแล้ว" น้ำตาร่วงผล็อยๆ แล้วด้วย
"ระหว่างทางนายไม่หาใครคุ้มกันเลยหรือไง เขาดูเป็นคนธรรมดาเองนะไม่ใช่นักรบเสียหน่อย" ทีแรกจินตกชนึกว่าในรถบรรทุกจะมีกองกำลังสักกองอยู่เสียอีก ที่ไหนได้จอดนานขนาดนี้ยังไม่ได้ยินเสียงใดนั่นเท่ากับว่าในรถว่างเปล่านั่นเอง
"คุณพูดเรื่องอะไรน่ะครับ?" อิลิกมีสีหน้าตื่นตกใจนิดหน่อย
จินตกชกดเสียงลงต่ำแบบให้ได้ยินกันแค่สองคน "โฉมงามอ่อนแอ ผู้มีเสน่ห์ดึงดูดนักรบมาคุ้มครองตน นายได้รับภารกิจแบบไหนมาหรือ?"
"คะ... คุณ หรือว่า..." ใบหน้าขาวใสของอิลิกกลายเป็นขาวซีด
"ผู้เข้ามาเดินเล่นในนิยายเหมือนนายนั่นแหละ" จินตกชไม่รู้ว่านักรบของอิลิกหายไปไหนหมด แต่หวังว่าคงยังไม่ตาย ถ้าเป็นพวกใช้แล้วทิ้งแบบโรซจะโบกให้หัวทิ่มเลย
พริบตาที่จินตกชตามอารมณ์ไม่ทันจากซีดขาวเปลี่ยนเป็นบานฉ่ำยิ้มกว้างโผเข้ามากอดติดหนึบแถมมีหน้าซุกไซร้อกชาวบ้านให้ขนลุกพรึ่บทั้งตัวอีกต่างหาก
"แง!! ดีใจจังเลย มีคนอื่นนอกจากฉันด้วย ฉันกลัวจะตายอยู่แล้วเนี่ยเก็บฉันไปด้วยนะพี่ชาย!" อิลิกฟูมฟายไม่มีอายสักนิด นั่นทำจินตกชเอาสองมือยันหัวทว่าเจ้าปลาหมึกโฉมงามตัวนี้มือกาวสุดๆ ยันเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
"เว้ย ปล่อยอะไรของเธอเนี่ย!" ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเอลจิน พ่อหนุ่มหน้าธรรมดากลับยืนซึ้งใจกับพลังมโนของตนจนไม่สนใจสิ่งใดแล้ว
"ดีใจจังเลยครับที่อิลิกได้เจอนักรบระดับสูง แบบนี้คงไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนไปตลอดทางแล้ว"
"เดี๋ยวนะ มันต้องไม่พอใจที่มีคนอื่นมาแย่งบทในนิยายเรื่องเดียวกันไม่ใช่หรือยายนี่!"
"คุณไม่ต้องกังวล ฉันไม่มีความสามารถอะไรเลยแค่เข้ามาเพราะคิดว่าน่าสนุก แต่จริงๆ แล้วมันน่ากลัวมากเกินไป ฉันอยากกลับออกไปเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำแต่ภารกิจไม่สำเร็จก็กลับไม่ได้ พี่ชายเมตตาฉันด้วยนะ" เธอยังเกาะเหนียวแน่นไม่ปล่อย แถมช้อนสายตาประดุจลูกหมาตัวน้อยใส่จินตกชตรงๆ
ถ้าเป็นแมนแท้โดนสาวเกาะ... เอ่อ ตอนนี้มันก็หนุ่มเหมือนกันนี่หว่าเกาะแบบนี้คงดีใจ แต่ทางนี้ก็ไม่ใช่หนุ่มแท้นี่สิ
"ปล่อยก่อนเลยเธอ" ออกแรงยันให้อีกครั้งถึงยอมปล่อยมือจนได้ "ระบบของเธอไม่ได้บอกหรือตอนเจอฉันว่าเป็นผู้เข้ามาเดินเล่นเช่นกัน"
อิลิกส่ายหน้า "ไม่มีบอกนะ"
หัวคิ้วจินตกชงอเล็กน้อย หรือว่าโรซเองก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นคนเข้ามาเดินเล่นเหมือนกัน เธอถึงพยายามใช้พลังกับฉันหลายครั้ง
"ว่าแต่ทำไมทักษะโฉมงามของพี่ชายถึง..." อิลิกยอมรับว่าไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายได้จริงๆ
"ตามีปัญหาหรือไง หน้าอย่างนี้โฉมงามตรงไหนเล่า" นิสัยเธอช่างน่ามึน
"หมายความว่าพี่ชายเลือกทักษะนักรบสินะ"
"ทักษะนักรบ... ระบบของเธอมันมีให้เลือกอะไรบ้างนั่น?" จินตกชรู้สึกว่ามันชักแปลกๆ แล้วสิพวกระบบนี่
"มันมีโฉมงามอ่อนแอแต่จะมีพลังดึงดูดนักรบมาปกป้อง ทักษะนักรบที่ต่อสู้กับซอมบี้ได้ ทักษะผู้ค้นหามันมีพลังหาเส้นทางปลอดภัยได้ ทักษะสัตว์ป่ามีพลังเหมือนสัตว์ที่เราเลือก"
"ไม่มีทักษะขี้ริ้วพลังแม็กซ์หรือ"
"ไม่มีหรอกค่ะ" นอกจากส่ายหน้ารัวเร็วยังมียกมือขึ้นมาโบกไปมารัวๆด้วย "ถึงมีแต่ใครจะกล้าเลือกแบบนั้นกันคะ"
เจ้าระบบอินจันเอาอะไรมาให้เลือกฟะนี่ จบภารกิจก่อนเถอะต้องคุยกันหน่อยแล้ว
ระบบอินจันสันหลังเย็นวูบวาบ
"ทำไมเธอไม่หานักรบคุ้มครองล่ะ" จินตกชเดินไปดูรถบรรทุกมันยังมีสภาพดีทุกประการ
"ฉันแค่เข้ามาเที่ยวเล่นเท่านั้น ให้มีใครที่ไหนไม่รู้ล้อมหน้าล้อมหลังไม่เอาหรอกค่ะ" อิลิกส่ายหน้า
"พอเข้าใจ แล้วภารกิจล่ะทำอะไร?" เปิดดูตู้ด้านหลังว่างเปล่าดังที่คาด
"หานักรบมาคุ้มครองให้ได้อย่างน้อยหนึ่งคนค่ะ" ช้อนสายตาใส่อย่างเจาะจง "พี่ชายรับคุ้มครองฉันหน่อยได้ไหมล่ะ แค่ชั่วคราวแล้วเอาฉันไปส่งเขตปลอดภัยที่ไหนก็ได้สักที่ก็จบภารกิจแล้วค่ะ"
จินตกชไม่ขัดใจอะไรกับคำลงท้ายของหนุ่มโฉมงานตอนนี้ รู้สึกน่ารักดีด้วยซ้ำ "ฉันคุ้มครองให้ก็ได้ แต่เธอกับเอลจินต้องยอมรับให้กลุ่มของฉันใช้รถคันนี้ด้วย"
"พี่ชายมีกลุ่มด้วย" ท่าทางอิลิกยิ่งเหมือนลูกหมาตัวน้อยที่กำลังดีใจสุดขีด จินตกชพยักหน้า "ด้วยความยินดีเลยค่ะ"
"อ้อ ฉันชื่อ จินตกช เรียกจินต์ก็ได้"
"ภารกิจของพี่จินต์คืออะไรหรือ?" อิลิกไต่ขึ้นรถโดยมีจินตกชดันหลังขึ้นไป รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ค่อนข้างสูงนี่นา แล้วถึงตามขึ้นไป ส่วนเอลจินนั่งรอยังที่นั่งคนขับเรียบร้อยแล้ว
"พาซอยล์กลับไปส่งโคลเทคอย่างปลอดภัย และห้ามเปลี่ยนสายพันธุ์เด็ดขาด"
"นั่นมันพระเอกของเรื่องเลยนะคะ อย่าบอกนะว่ากลุ่มของพี่จินตกชคือดร.ซอยล์" หนุ่มโฉมงามดูตื่นเต้นไม่น้อยที่อาจได้เจอพระเอกของเรื่องตัวเป็นๆ
จินตกชพยักหน้าแล้วบอกทางให้เอลจินขับไปตามที่บอก มันน่าทึ่งที่รถบรรทุกขนาดใหญ่ลอยขึ้นจากพื้นได้ แม้รถทั้งหลายในโลกนี้ไม่ใช้ล้อแต่ก็อดทึ่งไม่ได้
ลอยจากพื้นได้แบบนี้ดีชะมัดไม่ต้องกลัวน้ำท่วมเครื่องดับแล้ว
รถบรรทุกขนาดใหญ่บิดมาด้วยความเร็วสูงสุดย่อมทำให้คนกลุ่มใหญ่ได้ยินเสียงจึงรีบหาที่หลบกันวุ่นวาย ด้วยเกรงว่านอกจากรถอาจมีซอมบี้ตามติดมาด้วย ครั้นมาถึงบริเวณที่พักเมื่อคืนรถหยุดลง จินตกชกระโดดลงมากวาดตามอง ไม่เห็นเงาสักคน
"ไปไหนกันหมดแล้วเนี่ย ไม่ใช่ว่าทิ้งกันหรอกนะ เฮ้ นายถั่วเหลืองอยู่หรือเปล่า" เรียกแล้วเอียงตัวหลบแวบ ให้กระป๋องอาหารแมวลอยผ่านไป "อย่าเอามาขว้างเล่นสิ เดี๋ยวก็ไม่พอกิน" โวยแล้วหลบอีกหลายกระป๋องราวพ่อคุณใช้คนขี้ริ้วเป็นเป้าระบายอารมณ์
"บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ถั่วเหลือง" ในมือซอยล์ยังมีอีกสองกระป๋อง พร้อมขว้างไปเพิ่มความขี้ริ้วให้บางคนอีกนิด
จินตกชยักไหล่เสียครั้งแล้วเดินไล่เก็บอาหารกระป๋อง "ว่าแต่หายไปไหนกันหมด ทำไมเหลือแค่พวกนายล่ะ?" ถามแล้วเงยมองถึงเห็นแต่ละคนเดินออกมาจากที่ซ่อน "อ้อ คงตกใจละสิที่ฉันกลับมาแบบตัวเป็นๆ" โปรยยิ้มพราวอย่างชั่วร้ายให้กลุ่มของโรซอย่างเต็มใจยิ่ง
นอกจากจินตกชกระโดดลงมาจากรถยามนี้มีอีกคนลงมาด้วย สองตาเจ้าตัวเป็นประกายระยับเมื่อมองเห็นหนุ่มหล่อผมสีแพลทตินั่มบลอนด์
"นั่นมันอะไรกันคะ รูปร่างราวถูกเทพเจ้าลำเอียงปั้นแต่งมาอย่างไร้ที่ติด ดวงตาสีเหล้าองุ่นแต่งแต้มด้วยประกายดาวประดุจมีกาแลกซี่เกิดใหม่ล่องลอย เส้นผมละเอียดเสมือนไหมทองเรียบลื่น ใบหน้าคมคายสมบูรณ์แบบริมฝีปากเซ็กซี่ เอวสอบขาเรียวยาว กลิ่นอายสูงศักดิ์ราวมิใช้ผู้เหยียบย่างในแดนมนุษย์ หล่อขนาดนี้ใช้สูตรโกงไหนมาคะ" สีหน้าพ่อโฉมงานเคลิ้มไปแบบต้องโบกเรียกสติสักทีแล้วนั่น
เอ่อ... ไอ้บรรยายเว่อวังอลังการนั่นมันอะไร
"นั่นใคร?" ซอยล์ชี้ใส่หน้าโฉมงามแบบไม่สนว่านั่นเสียมารยาท
"กรี๊ด น้ำเสียงไพเราะเย็นชาเสมือนทุ่งน้ำแข็งหมื่นปีไม่มีละลาย สำเนียงชัดเจนหนักแน่น ทำไมหล่อไร้ที่ติขนาดนี้"
ยังเพ้อไม่เลิกอีกหรือยายนี่ โบกเลยละกัน
จินตกชขยับมืออย่างมุ่งร้าย หัวคิ้วซอยล์งอเล็กน้อยท่าทางพ่อคุณคงกำลังคิดว่ายายนั่นสติครบหรือเปล่ากระมัง
"คนนั้นเป็นใครกัน ทำไมงดงามแบบนั้น"
"นั่นสิ ฉันมองแล้วใจเต้นแปลกๆ นะ"
"เขาดูคล้ายคุณโรซเลย"
เหล่านักรบของโรซเก็บอาการตะลึงงันกับรูปโฉมของอิลิกไม่อยู่ นั่นทำให้สาวงามผมทองชักสีหน้าไม่พอใจอย่างมากมาย
"นายนั่นเป็นใคร? แล้วดังเคิลอยู่ไหนทำไมไม่กลับมาพร้อมนาย" โรซจ้องคนขี้ริ้วเขม็ง น้ำเสียงถามกระด้างหู
จินตกชเอียงคอเล็กน้อย "ไม่ได้ไปกับดังเคิลสักหน่อย แล้วทำไมฉันต้องรู้ด้วยว่าเพราะอะไรเขายังไม่กลับมา ไม่เจอเขาระหว่างทางเสียด้วยสิถ้าไม่เชื่อถามคริสเตนสิ" พยักหน้าไปทางนักรบร่างใหญ่ข้างกองอาหารกระป๋อง
"ผมก็ไม่เจอนะครับ พอจินต์ให้ผมเอาอาหารกระป๋องกลับมาก่อนผมก็กลับมาเลย" คริสเตนไม่เจอใครระหว่างทางกลับสักคนด้วย
"เป็นไปไม่ได้!" โรซสวนกลับมาเสียงดัง "นายสองคนทำอะไรดังเคิลกับคนของฉัน จนตอนนี้ยังไม่มีใครกลับมาเลย"
"ไม่มีใครกลับมา... อิลิกระหว่างทางที่ผ่านมาเจอใครบ้างไหมนอกจากซอมบี้ที่ไล่รถพวกนายมา"
"ไม่มีนะ... หรือมีแล้วไม่ทันมองก็ไม่รู้นะพี่จินต์" อิลิกยอมรับว่าเขากับเอลจินไม่มองอะไรทั้งนั้นนอกจากทางที่ต้องขับผ่านไปให้ไว เอลจินพยักหน้าเขาก็ไม่ได้มองอะไรอื่นเช่นกัน
"พวกนายโกหก ฉันเข้าใจล่ะ พวกนายร่วมมือกันลอบเล่นงานคนของฉันใช่ไหม?!" โรซแสดงออกถึงความเป็นปฏิปักษ์ต่ออิลิกราวรับรู้ได้ว่าทางนี้มีพลังแบบเดียวกับตน
"พี่จินต์ คนสวยคนนั้นเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า?" มือสวยบอบบางดึงแขนเสื้อคนขี้ริ้วแสดงออกถึงความสนิทสนม
"ก็เป็นมากอยู่ แต่ไม่ต้องสนใจหรอกไม่เกี่ยวกัน มาทางนี้เถอะฉันจะแนะนำกลุ่มให้รู้จัก" จินตกชผายมือไปทางหนุ่มหล่อที่อิลิกเพ้อเจ้อไปเสียหลายบรรทัด "นั่นดร.ซอยล์ ส่วนคนตัวใหญ่นั่นคริสเตน ส่วนนั่นไอแลนด์"
"สวัสดีครับ ผมอิลิก ส่วนนี่ เอลจิน กลุ่มผมมีกันแค่สองคนนี้แหละครับ" อิลิกค้อมหัวให้อย่างสุภาพ
ซอยล์พยักหน้า "รถนั่นของพวกนายหรือ?"
"ใช่ครับ เราโชคดีเจอรถบรรทุกที่ยังใช้งานได้แล้วยังมีเชื้อเพลิงเต็มถัง ถ้าไม่เกิดเรื่องใดกับตัวรถจนแล่นไม่ได้ก็สามารถใช้ได้สี่เดือนเลยแหละครับ" เอลจินตบตัวรถเบาๆ ท่าทางภูมิใจเสมือนเป็นผู้สร้างขึ้นมาเองอย่างไรอย่างนั้น
"ถ้างั้นเดินทางกลับโคลเทคเดี๋ยวนี้เลย" ไม่ใช่เจ้าของรถ ไม่ใช่คนไปหามาด้วยทว่าซอยล์จับหลังคอเสื้อคนขี้ริ้วแล้วลากไปยังประตูรถทันที
"เฮ้ยเดี๋ยวสิ นายจะทิ้งกลุ่มโรซไว้แบบนั้นหรือไง"
"ทิ้ง" สั้นๆ แบบโค-ตะ-ระเลือดเย็น
"ใจร่มๆ ก่อนพ่อคุณ ต่อให้ทางนั้นสร้างความหงุดหงิดแค่ไหนก็เหลือความเป็นมนุษย์บ้างเถอะ ตู้บรรทุกมีที่ว่างเหลือเฟือ"
"ยายนั่นส่งคนไปฆ่านายระหว่างทางไม่ใช่หรือไง ยังอยากเก็บคนแบบนั้นไว้ข้างตัวอีก หรือหลงเสน่ห์หล่อน" เขม็งสายตาเย็นใส่ระยะเผาขนทำจินตกชลอบกลืนน้ำลายฝืดคอ
รัศมีพระเอกน่ากลัวจังครับคุณแม่
"ยังไงก็ฆ่าฉันไม่ได้หรอกน่า เอาไปด้วยใช้ผ่อนแรงตอนซอมบี้จู่โจมได้นะ ไม่ชอบแต่ใช้ประโยชน์ได้นี่นา" คนขี้ริ้วพยายามตะล่อมพ่อคุณด้วยความจริง อีกอย่างเขายังไม่ได้ถามเลยว่าภารกิจของโรซคืออะไร
แม้สีหน้าซอยล์บอกบุญไม่รับแต่ก็ไม่ว่าไรอีกเดินไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่นหน้าเฉยเลย
ครับ พ่อคุณ พ่อเจ้าของเรื่อง
จินตกชเดินไปหาโรซ "ให้เวลาสองชั่วโมงในการรอคนที่ยังไม่กลับมา ถ้าเกินกว่านั้นพวกฉันจะไปก่อน ฉันบอกก็ได้ว่าเจอดังเคิลหลังส่งคริสเตนกลับมาก่อน และนักรบของเธอก็เผ่นหนีไปไหนไม่รู้พอกองทับซอมบี้ที่ไล่ตามรถของอิลิกโผล่มา ฉันเก็บซอมบี้พวกนั้นหมดแล้ว ส่วนคนของเธอเป็นอย่างไรต่อจากนั้นไม่รู้ด้วยหรอกนะ"
"เดี๋ยวสิ นายเป็นใครกันแน่ ทำไมพลังของฉันใช้ไม่ได้ผล ดร.ซอยล์กับคนของเขาด้วย นายทำอะไรพวกเขาใช่ไหม" โรซคว้าแขนคนขี้ริ้วไว้ แรงบีบทำหัวคิ้วจินตกชงอน้อยๆ
"ไหนว่าโฉมงามอ่อนแอ นี่มีแรงขนาดบีบแขนฉันแทบหักได้เลยนี่หว่า ตกลงเธอมีทักษะโกงอะไรบ้างเนี่ย" จินตกชกระตุกแขนออกจากมือเธอ
โรซหน้าซีดผงะห่างออกไป "ทักษะ... นี่นายก็เป็นคนที่เข้ามาเดินเล่นในเรื่องนี้เหมือนกันหรือ?" จินตกชไม่ตอบเขาแค่มองเธอนิ่งๆ "มาขัดขวางภารกิจฉันด้วยใช่ไหม?"
"ฉันยังไม่รู้เลยว่าภารกิจเธอคืออะไรจะขัดขวางได้ไงเล่า"
"นายเลือกทักษะนักรบมาละสิ" เป็นอีกครั้งที่จินตกชมองเธอนิ่งๆ "เพราะหน้าตาแบบนั้นคงดึงใครมาคุ้มครองไม่ได้หรอก" เธอยังมีหน้าเยาะเย้ยอีก "ภารกิจของฉันคือหานักรบติดตามหนึ่งร้อยคน ซึ่งนายทำคนของฉันเสียไปหลายคนแล้วฉันถึงต้องไปโคลเทคเพื่อหานักรบเพิ่มไงล่ะ ทางนายให้เดาคงไม่พ้นคุ้มครองพระเอกละสิ"
"ถูกต้อง ในเมื่อเรามีเป้าหมายคนละอย่างแต่ไปที่เดียวกันไม่ร่วมมือกันไปก่อนดีกว่าไหม หลังไปถึงโคลเทคแล้วก็ทางใครทางมันดีกว่าหาเรื่องกันตอนนี้ไหม" เพราะแน่ใจได้ว่าระหว่างทางต้องได้เจอกองทัพซอมบี้อีกมากแน่ จินตกชถึงหาตัวช่วยสักหน่อย คนเดียวไม่มั่นใจสักนิดว่าจะรอดไปจนส่งพ่อคุณถึงโคลเทคได้ แต่ไม่บอกเจ้าหล่อนหรอก
โรซใช้เวลาตัดสินใจครู่หนึ่ง "แล้วอาหารล่ะ"
"ถ้าพวกเธอกินอาหารหมาแมวได้ก็ไม่มีปัญหา ฉันแบ่งให้ได้"
"นายนั่นล่ะ?" หนุ่มสวยยามนี้ถูกนักรบของเธอล้อมหน้าล้อมหลังแนะนำตัวกันใหญ่
"เหมือนเธอ แต่ภารกิจแค่หานักรบคุ้มครองแค่คนเดียวแล้วพาไปส่งยังสถานที่ปลอดภัยภารกิจก็เสร็จแล้ว ซึ่งฉันรับคุ้มครองไปแล้ว ไม่ไปวุ่นวายกับคนของเธอแน่นอน"
"เช่นนั้นก็ดี หวังว่าระหว่างทางจะไม่มีการหักหลังกัน"
"ด้วยเกียรติของหนอนหนังสือเลย"


บทที่ 9
ความเจ็บทำให้จินตกชแหกปากสนั่นชักดิ้นชักงออย่างไม่เหลืออะไรให้อายอีกต่อไป
"เจ็บเป็นบ้าเลย ถึงไม่ตายจริงแต่มันเจ็บจริงไม่อิงตัวแสดงแทนเลยนะเว้ย!" ยังคงกลิ้งขลุกๆ อยู่บนพื้นซึ่งโปร่งแสงจนมองเห็นทุกด้านราวลอยอยู่บนปุยเมฆ ก่อนถอนใจเฮือกแล้วลุกขึ้นนั่ง
"ยินดีกับโฮสต์ด้วยที่สามารถเคลียร์นิยายเรื่องแรกได้อย่างงดงามตราตรึงใจยิ่งนัก"
"งดงามอะไรเล่า ตายอนาถตัวเป็นรูลมพัดผ่านสบายเลยนะ" แยกเขี้ยวใส่ระบบที่มองไม่เห็นให้อย่างพองาม "นี่ไม่เห็นบอกแต่แรกเลยว่ามีคนอื่นในเรื่องเดียวกันด้วย แล้วยังภารกิจต่างกันอีกต่างหาก ตกลงเนื้อเรื่องเดิมยังเหลือดีอยู่ไหม" ถึงเป็นแค่คนอ่านก็เครียดแทนคนเขียนได้นะ
"เนื้อเรื่องในเวลาที่โฮสต์และคนเล่นอื่นเข้าไปวุ่นวายเท่ากับเป็นอีกเรื่องไปแล้ว เปรียบไปคงเหมือนฟิกชั่นนั่นเอง ไม่มีส่วนทำให้เนื้อเรื่องเดิมเปลี่ยนแปลงใดสบายใจได้ ส่วนที่มีคนอื่นด้วยนั่นเป็นเรื่องปกติ ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่ระบบอินฟินนิตี้เท่านั้นยังมีระบบในชื่ออื่นอีกมากมายในการเฟ้นหาผู้เข้าไปเดินเล่นในนิยาย"
จินตกชถอนใจอย่างโล่งอกที่นิยายต้นฉบับไม่เปลี่ยนแปลง ก่อนพยักหน้าเข้าใจ "งั้นอิลิเลียเป็นคนในโลกเดียวกับฉันหรือเปล่า? โรซด้วย"
"คนที่เข้าไปเดินเล่นอาจมาจากโลกเดียวกันกับโฮสต์และมาจากโลกอื่น ในเมื่อคุณรู้และยอมรับได้ด้วยใจว่าโลกธาตุมีเป็นอนันต์ คนจากดาวดวงอื่นย่อมมีแน่นอน รวมทั้งภารกิจที่แตกต่างอาจไม่เกี่ยวกันร่วมมือกันหรือขัดขวางกันซึ่งก็แล้วแต่ว่าได้รับมาแบบใด"
"มีขัดขวางกันด้วยหรือ แบบนั้นทางนี้ยอมแพ้แต่แรกล่ะนะ" เขาเป็นหนอนหนังสือไม่ใช่เบอร์เซิร์กเกอร์
"แต่ถ้าภารกิจล้มเหลวนอกจากบทลงโทษยังไม่สามารถกลับไปโลกเดิมของตนด้วยโฮสต์ยอมได้หรือ"
จินตกชแทบยกเท้าก่ายหน้าผาก "ตกลงรางวัลกับบทลงโทษมันยังไงบอกมาให้ละเอียดเลยนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าทางนี้ไม่ทำตามกติกาล่ะ" หมอนหนังสือผู้พกพาความขบถมาเต็มวิญญาณกดเสียงเข้ม และระบบก็คงรู้จึงรีบอธิบายอย่างไว
"รางวัลสำหรับความสำเร็จคือนิยายฟรีสิบเรื่องไม่จำกัดว่าหนึ่งเรื่องมีกี่เล่มฟรีตลอดชีพ"
"แล้วที่บอกว่าทุกเรื่องล่ะ!?" เขาไม่ได้ความจำสั้นนะ ถึงได้ยินจากตอนกู้แล้วว่าได้แค่สิบเรื่องทว่าแรกเลยที่เขายอมตกลงเพราะบอกว่าทุกเรื่องนี่นา
"นั่นโฮสต์ต้องสะสมความสำเร็จไปเรื่อยๆ จนถึงจุดเต็มที่ แค่ภารกิจในนิยายเรื่องเดียวได้สิบเรื่องถือว่าเยอะมากแล้วนะโฮสต์" ระบบไม่กล้าบอกว่าคนอื่นได้แค่สามเรื่องต่อภารกิจในนิยายหนึ่งเรื่องเองนะ ที่โฮสต์จินตกชได้เยอะขนาดนี้เพราะใช้ตัวเลือกภารกิจยากที่สุดนี่นา
จินตกชจิ๊ปาก "แล้วบทลงโทษล่ะ"
"บทลงโทษกรณีล้มเหลวคือ นิยายของนักเขียนท่านหนึ่งที่มีจะหายไปจากโลกของโฮสต์ทั้งหมดทุกงาน และนักเขียนคนนั้นจะกลายเป็นคนที่ทำอาชีพอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับงานเขียนใดๆ ทั้งสิ้น และคนทั้งโลกไม่มีใครจำนักเขียนกับงานทุกเรื่องของนักเขียนผู้นั้นได้ว่าเคยเป็นนักเขียนมาก่อนแม้แต่โฮสต์เองก็ตาม"
"อะไรนะ!! นิยายหายทั้งหมด ตัวตนเปลี่ยนไม่มีใครจดจำได้ เดี๋ยวๆ นั่นมันเลวร้ายมากเลยนะ..." จินตกชหน้าซีดถ้างานที่ชอบหายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อนแล้วยังลืมว่าเคยมีอยู่อีกด้วย "ว่าแต่บอกได้หรือเปล่าว่านักเขียนท่านไหนจะหายไปบ้าง?"
"หรือโฮสต์กำลังชั่งใจว่าคนไหนหายไปได้คนไหนไม่ได้"
"ใช่ที่ไหนเล่า!! คนไหนก็หายไม่ได้ทั้งนั้น งานและตัวตนของทุกท่านมีคุณค่าทั้งนั้น นักเขียนใช่แค่คนสักแต่เขียน ท่านเหล่านั้นคือผู้สร้างสรรค์โลกที่ไม่มีให้มีขึ้นมา ไม่ว่ามีคนชอบโลกของนักเขียนท่านนั้นมากน้อยแค่ไหนก็ไม่ใช่สิ่งมาตัดสินว่าควรหายไปทั้งนั้น ที่ถามก็เพื่อความแน่ใจว่าระบบไม่ลำเอียงเอานักเขียนท่านไหนมากดดัน เพราะสำหรับฉันท่านไหนก็สำคัญทั้งนั้นต่อให้ไม่เคยอ่านงานของท่านนั้นมาก่อนก็ตาม!" จินตกชกำสองมือแน่น สีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาวาวอย่างน่ากลัว
'ก็เพราะแบบนี้ไงโฮสต์ถึงถูกเลือกมา'
"ระบบไม่มีการลำเอียงแน่นอน"
"เหรอ" จินต์ลากเสียงยาว "แล้วไอ้ขี้ริ้วพลังแม็กซ์เนี่ยมายังไง ของคนอื่นมีแค่นักรบพลังสูง ไม่เอียงเลย...แค่ใกล้คว่ำ (จากหมัดของทางนี้) แล้วใช่ไหม"
"โฮสต์ใจเย็น อย่าแผ่รังสีสังหารแบบนี้ระบบใจคอไม่ดี เรามาต่อกันที่การกู้ของคุณเถอะนะ"
"อะไรอีกก็ว่ามา"
"รางวัลที่ทำภารกิจสำเร็จคือนิยายสิบเรื่อง เนื่องจากคุณใช้สิทธิ์กู้ล่วงหน้าไปหกเรื่องทำให้เหลือนิยายเข้าคลังสี่เรื่อง ทว่าฉากจากไปของคุณในเนื้อเรื่องสร้างความตื้นตันและชื่นชมให้ผู้อ่านได้มากมายจึงได้รับเพิ่มเติมพิเศษอีกสามเรื่อง ทำให้เวลานี้คลังเก็บของคุณมีนิยายเจ็ดเรื่อง"
[ทักษะขี้ริ้วพลังแม็กซ์เพิ่มระดับ ทักษะการมองเห็นคมชัดเพิ่มเป็นวิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้น ทักษะสะบั้นสุญญากาศเพิ่มระดับขั้นต้น]
"นั่นมันทักษะแถมไม่ใช่หรือ?"
"เพราะโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จทักษะที่ยืมเพียงชั่วคราวจึงเปลี่ยนเป็นทักษะติดตัวในระดับขั้นต้น ทุกทักษะยังพัฒนาเพิ่มได้เรื่อยๆ ขอแค่คุณขยัน"
"ฝันเอาหรือเปล่าถามหาความขยันจากหนอนหนังสือ แต่ถ้าให้แข่งอ่านหนังสือละก็จัดมา"
'โฮสต์ให้ความร่วมมือเหลือเกิน (ประชด) ระบบน้ำตาจะไหล'
"จริงสิอินจันมีทักษะอะไรให้เรียนบ้างหรือเปล่า พวกศิลปะการต่อสู้ หรือภาษา ไม่ก็พวกปรุงอาหารอะไรแบบๆ นั้นน่ะ" แม้ฝีมือต่อสู้ที่ผ่านมาจัดว่าเหลือเชื่อแล้วแต่ก็ยังต้องกู้เพิ่มอยู่เลย จินตกชไม่อยากทำภารกิจล้มเหลวหรือหมดตัวเพราะการกู้
"ไม่ว่าโฮสต์เข้าไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหน คุณจะมีทักษะพื้นฐานที่จำเป็นขั้นต้นติดตัวละครนั้นๆ โดยอัตโนมัติถ้าต้องการเป็นผู้เชี่ยวชาญก็สามารถเรียนเพิ่มเติมที่โลกนั้นๆ ได้ ถ้าเรียนจะมีความก้าวหน้าเร็วกว่าตัวละครในเรื่องสองเท่า และโฮสต์ระบบไม่ได้ชื่ออินจัน"
"ได้รับทางลัดขี้โกงแบบนี้รู้สึกเหมือนมีเบื้องหลังพิกลนะ" เท่าที่เคยอ่านมาไม่ว่าเรื่องไหนก็มีการเรียนอยู่ในมิติระบบแบบใช้เวลายาวนานทั้งนั้น แต่ระบบนี้แปลกซัปพอร์ตทุกอย่างใจกว้างผิดปกติ
"ระบบกำลังเอาเหยื่อชิ้นใหญ่พิเศษมากๆ มาตกโฮสต์ไงล่ะ" เสียงตอบกลับมาพร้อมพลุดอกไม้บานฉ่ำโปรยปรายเต็มฟ้า
แน่ะ มีการยอมรับเสียงชื่นบานอีกต่างหาก
จินตกชยกมือนวดขมับ "อาเถอะโดนหลอกมาอยู่ตรงนี้แล้วนี่นา ยอมโดนหลอกต่ออีกหน่อยก็ได้"
พลุหลากสีกับลูกโปร่งโปรยปรายกันเลย ราวกำลังเฉลิมฉลองที่ตกหนอนตัวใหญ่ได้อย่างไรอย่างนั้น และนั่นทำให้จินตกชสังหรณ์ร้ายขึ้นมาฉับพลัน
"เช่นนั้นโฮสต์คงพร้อมไปเดินเล่นในนิยายเรื่องถัดไปแล้ว รับรองเรื่องนี้โฮสต์จะได้เหาะเหินเดินอากาศราวเทพเซียนเลยทีเดียว" น้ำเสียงร่าเริงจนน่าหมั่นไส้
"เดี๋ยว! เป็นเรื่องที่ฉันเคยอ่านหรือเปล่า?"
"คุณเลือกแต่แรกแล้วว่าไม่เข้าไปในเรื่องที่เคยอ่านฉะนั้นทุกเรื่องที่ระบบสุ่มให้จึงไม่มีเรื่องที่โฮสต์เคยอ่านสักเรื่องแน่นอน"
"ฉิบเป๋ง เปลี่ยนการเลือกไม่ได้แล้วหรือนี่ งั้นเลือกเรื่องล่ะ ฉันเลือกเองได้ไหม"
"ขอแสดงความเสียใจโฮสต์ไม่สามารถเลือกเรื่องได้ตามใจ"
ฉันควรยืนไว้อาลัยให้ตนเองแล้วใช่ไหม
"อีกยี่สิบวินาทีจะทำการส่งโอสต์ไปเดินเล่นยังนิยายเรื่องใหม่ ขอให้ก่อการถล่มทลายจนเลื่องลื่อเป็นตำนาน"
ถล่มทลายเป็นตำนาน พูดจาชวนต่อยปากแบบนี้สักวันได้โดนแน่ เจ้าระบบอินจัน! จินตกชขออาฆาตล่ะ
"ภารกิจของโฮสต์คือการเตะส่งพระเอกเข้าไปปิดด่านเพื่อเทินดาร์กออกมาทำลายล้างโลก"
"เฮ้ย! ภารกิจชั่วร้ายแบบนั้นได้ด้วยเหรอ เทินดาร์กมาตบชาวบ้านเข้าใจได้แต่เทินดาร์กมาทำลายโลก... เอ๊ะ หรือทำลายแล้วถึงก่อกำเนิดใหม่ล่ะนั่น?" หลายเรื่องที่เคยอ่านก็มีพล็อตราวๆ นั้น เรื่องที่กำลังจะเข้าไปคงแนวนั้นกระมัง
ฟ้ากว้างอากาศดีที่สุดในโลก เมื่อได้สูดจากบนฟ้าไร้สิ่งใดกั้นขวาง... ขอสบถออกสื่อไม่ได้สักครู่นะ ส่งยังไงให้มาลอยเป็นเศษขยะกลางฟ้าแบบนี้เนี่ย อยากให้จดเข้าบัญชีเพิ่มอีกงั้นหรือระบบอินจัน!
ถูกแล้วยามนี้จินตกชกำลังลอยหรือตกไม่รู้อยู่กลางท้องฟ้า ชายผ้าสีดำบางเบาซึ่งคาดว่าเป็นชายเสื้อปลิวราวม่านไหมต้องลมดูแล้วสวยดีไม่หยอก
ร่างนี้เป็นใครฟะ?
คิดแล้วสำรวจความทรงจำอย่างไว หนุ่มตัวประกอบพลังระดับลูกจ๊อก อยู่ในสำนักเซียนบนเขาฮุ่ซาน ฝึกวิชาเซียนมาสิบปีแล้วยังคงเป็นได้แค่ศิษย์ชั้นล่างสุดสูงกว่าศิษย์แรกเข้าสำนักขั้นเดียว หน้าตาหรือ... นั่นแหละขี้ริ้วได้โล่ หน้าหักฟันเหยินคิ้วตกปากหนาผิวหน้าขรุขระเป็นถนนลูกรัง แถมดำเตี้ยอีกต่างหาก ผมหยาบกระด้างยุ่งเหยิง สรุปง่ายๆ ขี้ริ้วตรงตามเงื่อนไขที่จินตกชต้องการพอดี ส่วนชื่อก็ ผานเฉียงเต้า (โจร, ผู้ร้าย) แค่ชื่อก็เรียกหารอยเท้าชาวบ้านแล้ว พ่อแม่ ไม่สิ ท่านนักเขียนตั้งแบบหมั่นไส้เข้าว่าหรือไง
และตอนนี้เสี่ยวผานของเรากำลังโชว์ท่องกระบี่ให้ศิษย์ใหม่ดูเพื่อสร้างความนับถือ ทว่าบินมาได้สองอึดใจพลังดันหมดเสียแล้วจินตกชถึงมาสูดอากาศในฟ้ากว้างอยู่นี่ไง หัวใจวายจากความกลัวไปแล้วหรือไงพ่อคุณ
กระบี่ยังไม่หลุดจากเท้าจินตกชจึงสั่งให้มันบินตรงไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูงสุด ลองดูสิว่าตนสามารถสั่งได้หรือไม่ ด้วยทักษะจำเป็นที่ใช้ได้โดยอัตโนมัติทำให้เขารู้วิธีท่องกระบี่รวมทั้งทุกสิ่งที่เสี่ยวผานร่ำเรียนมา
จากตกจนได้ยินเสียงหวีดร้องของพวกศิษย์ใหม่ดังสนั่นพริบตากลายเป็นท่องกระบี่ด้วยความเร็วสูงพาร่างหนุ่มขี้ริ้วพุ่งไปด้านหน้าเลียบยอดไม้ใต้ผาราวการโฉบของนกเหยี่ยว ทิ้งเสียงโวยวายของเหล่าศิษย์ใหม่ไว้ด้านหลังจนได้ยินแค่เสียงลมพัดผ่านเท่านั้น
รู้สึกดีเป็นบ้า แบบนี้กระมังนักซิ่งทั้งหลายถึงชอบบิดกันหมดไมล์ ซิ่งอีกแป๊บค่อยกลับละกัน
ใครมันจะไปรู้ว่าอีกแป๊บที่ว่านั่นเป็นการเรียกหายนะเข้าตัวแบบไม่ตั้งใจแต่แดนเซียนจัดให้ สายฟ้าจากไหนไม่รู้ล่ะทั้งที่ฟ้าใสแดดสวยผ่าตูมลงกลางตัวอย่างเหมาะเหม็งส่งดิ่งลงไปซบพื้นด้วยความคิดถึงอย่างแรง นอกจากดำเป็นถ่านควันลอยกรุ่นยังจมพื้นไปอีกสามนิ้ว ถ้ามีฝาโลงปิดลงมาเป็นของแถมนี่จะพอดีมากเลย
ไม่เล่นแบบนี้สิ เรื่องก่อนเจอกองทัพซอมบี้ตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เข้าไปยืนเซ่อ เรื่องนี้สามนาทีแรกก็เจอฟ้ามาโปรดแล้ว ไม่คิดว่าแกล้งแบบจงใจมากไปหรือไง


ตอนที่ 2
แค่ย่างเท้าลงบนลานหน้าสำนักฮู่ซานเสียงตะเบ็งจนแก้วหูเต้นระบำก็พุ่งเข้ามากระแทกหูทำเอาเกือบลงไปซบพื้น พร้อมเจ้าของเสียงพุ่งมาไวราวงูฉกเหยื่อ
"เจ้าไปไถลถึงไหนมา ศิษย์ใหม่ทั้งหลายบอกว่าเจ้าตกจากกระบี่ เดือดร้อนให้ข้าต้องส่งคนลงไปหาที่ก้นเหวเสียพักใหญ่ ที่ไหนได้เจ้ากลับไปเที่ยวเล่นในเมืองเสียอย่างนั้น เย็นนี้หากเจ้าทำความสะอาดลานฝึกแห่งนี้ไม่เสร็จ ไม่ต้องกินข้าวและไม่ต้องกลับหอนอน!" เจ้าคนสั่งมีร่างใหญ่โตกว่าผานเฉียงเต้าเท่าตัว สูงใหญ่เต็มไปด้วยพลังเหนือกว่าแบบดูออกได้ง่ายๆ
"ไห่ซือเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้ไปเที่ยวเล่น ข้าไปหาซื้อยากินต่างหาก ไม่รู้ไอ้บ้าที่ไหนเลื่อนระดับ ทำสายฟ้าผ่าใส่ข้าเสียอย่างนั้น" พอมีเวลาจินตกชถึงทบทวนว่าทำไมสายฟ้าถึงมาผ่าลงทั้งที่ตนไม่ใช่คนกำลังเลื่อนระดับ มีความเป็นไปได้ว่าคงมีใครเอาเขาเป็นตัวตายตัวแทน เพียงแต่เป็นใครใช้วิธีการโหดแบบนี้เขาไม่ปล่อยลอยนวลสบายแน่ๆ เจอก่อนเถอะจะเอาให้เข็ดจนเกิดใหม่เลยนั่นแหละ
"นี่เจ้ากำลังบอกว่าที่ร่วงลงไปนั่นเพราะโดนสายฟ้าด่านเคราะห์?" คนขี้ริ้วพยักหน้า แม้ก่อนหน้าไม่ใช่แต่หลังจากนั้นโดนจริงนี่นา "ที่จริงแล้วทุกคนเห็นอยู่ว่ามีสายฟ้าผ่าลงไปแถวก้นเหว แต่เจ้ารอดมาได้นี่หลบทันหรือตอบโต้... โชคช่วยให้หลบทันละสิ" สรุปเองเสร็จสรรพ
"แหงสิ เจ้าคิดว่าอย่างข้าโต้สายฟ้าพวกนั้นได้หรือไง ถ้าทำได้ข้าคงไม่อยู่แค่นี้" ผานเฉียงเต้าตัวจริงทำไม่ได้แน่นอนแต่เสี่ยวผานคนนี้ตีกลับไปหมดแล้ว อีกเดี๋ยวจะไปตีไอ้คนเอาเขามาเป็นตัวตายตัวแทนด้วย
"แต่อย่างไรบทลงโทษเจ้าอาจารย์ผู้ดูแลกำหนดมาแบบนี้แล้ว เจ้าก็ทำไปละกัน" ไห่ซือตัดบท
"เจ้าไม่ช่วยข้าสักหน่อยหรือไง ลานฝึกกว้างขนาดนี้" จินตกชผายมือไปข้างตัว ลานฝึกกว้างกว่าสนามฟุตบอลสองสนามรวมกันเสียอีก
"ข้ายังมีงานอื่นรับผิดชอบช่วยเจ้าไม่ได้หรอก" ว่าแล้วเดินจากไปทันที ปล่อยคนขี้ริ้วยืนอึ้งอยู่หน้าลาน
จินตกชกำลังคิดว่าควรทำความสะอาดอย่างไร เงาร่างสง่างามในชุดสีขาวท่องกระบี่ข้ามหัวไปสู่ประตูใหญ่ด้านหน้า ศิษย์น้องศิษย์พี่มากมายรีบออกมาต้อนรับ
มีคนห้อมล้อมยกย่องแบบนั้นพ่อคุณคงไม่เลือกเข้าสู่สายดาร์กแน่ หรือจี้ย้ำปมสมัยก่อนที่เขาไร้กำลังดีหว่า โอยวิธีแบบนั้นฉันยังรังเกียจเลยให้ทำแบบนั้นฉันเข้าสู่สายดาร์กเองแล้วไปตบอินจันแทนดีกว่า ไม่ได้แมรี่ซูแค่ใจเขาใจเราเท่านั้น
ไม้กวาดธรรมดาวางไว้ข้างลานกองใหญ่ให้รู้ว่าผู้ทำความสะอาดลานฝึกย่อมมีจำนวนมาก กะดูแล้วไม้กวาดมีถึงสามร้อยด้าม ทว่ายามนี้มันถูกหยิบมาใช้แค่หนึ่ง แน่นอนว่าแค่กวาดทุกสิ่งอย่างมารวมกันแล้วเผาทิ้งหรือไม่ก็ใส่ถุงรอทิ้งสำหรับเสี่ยวผานยามนี้สบายมาก แต่เขาจะทำให้มันเสร็จทำไมเล่า นอนดูดาวข้างนอกก็ดีเหมือนกัน อากาศดีขนาดนี้ให้เข้าไปนอนอุดอู้กับบรรดาศิษย์คนอื่นจินตกชไม่เอาด้วยล่ะ
ต้นไม้ใหญ่หลายต้นรอบลานฝึกเอาไว้ให้ร่มเงายามกลางวันคือที่สิง เอ๊ย ที่พึ่งในยามนี้ หลังจากออกแรงกวาดลานพอเป็นพิธีคนขี้ริ้วก็มากลิ้งดุ๊กดิ๊กอยู่ใต้โคนต้นหนึ่ง
"พื้นดินที่นี่กลิ่นหอมจัง เพราะมีพลังทิพย์สถิตอยู่มากมายหรือไงนะ" พึมพำกับตนเองแล้วต้องสปริงตัวขึ้นจากพื้นอย่างไว อยู่ๆ ตรงที่นอนอยู่เกิดระเบิดกลายเป็นหลุมขนาดย่อม
"เขาให้ทำความสะอาดลานฝึกไม่ใช่หรือเหตุใดเจ้ามานอนขี้เกียจแบบนี้เล่า" หนึ่งในศิษย์ระดับผู้คุมกฎมาถึงไม่มีบอกกล่าวจู่โจมเอาตายเสียอย่างนั้น
"ผู้คุมกฎเสอทุ่ยมาถึงก็ลงมือเลยนะขอรับ ถ้าข้าหลบไม่ทันท่านจะทำความสะอาดลานฝึกแทนข้าหรือขอรับ?"
"กล้ายอกย้อนข้าแบบนี้ สงสัยอยากอดข้าวสักเดือนเพิ่มด้วยล่ะสิ" เสอทุ่ยยกมือลูบคางท่าทางอยากเพิ่มโทษให้ผานเฉียงเต้าจนเนื้อเต้น
"ท่านอยากอดเป็นเพื่อนข้าไหมเล่า" ถามแบบไม่ใส่ใจนักแล้วเอียงตัวหลบแวบ เมื่อกระแสพลังเส้นหนึ่งพุ่งใส่ "ขอแรงกว่านี้อีกขอรับ จะได้กวาดใบไม้ไปในตัว"
"ผานเฉียงเต้า ข้าไม่ใช่สวะอย่างเจ้า แค่เจียดเวลามานี่ข้าก็เสียดายมากแล้ว" เสอทุ่ยกัดฟันกรอด เมื่อครู่แปลกใจเล็กน้อยที่เจ้าขี้ริ้วหลบได้ถึงสองครั้ง
"เช่นนั้นแต่แรกท่านผู้อยู่บนหิ้งก็ไม่ควรลงมาแถวกองสวะสิ ลงมาเองแล้วมาโวยวายให้ได้อะไร" โต้กลับแล้วต้องสาวเท้าเร็วจี๋เพื่อยืมพลังชาวบ้านกวาดลาน ความเร็วของเสี่ยวผานยามนี้ต่อให้เซียนระดับจินตานขั้นต้นยังไล่ไม่ทันฉะนั้นแค่วิ่งไปวิ่งมาหลอกล่อเสอทุ่ยให้ใช้พลังกวาดลานอย่างหวังผลที่สุด ไม่สิ ฟาดใส่เพื่อลบเงาหัวเขาต่างหาก จินตกชหลบในระยะเฉียดฉิวนั้นไม่ยาก ยิ่งอีกฝ่ายยั่วยุง่ายด้วยฉะนั้นจึงได้แรงงานกวาดลานดั่งใจ
บนหอสูงหนึ่งในสิบหอของฮู่ซานมีแสงสว่างจากตะเกียงให้รู้ว่าผู้อยู่ในห้องนั้นยังไม่พักผ่อน นอกระเบียงชายชราท่านหนึ่งกำลังมองเหตุการณ์ในลานฝึกเงียบๆ หนึ่งอึดใจชายชราท่านนั้นก็หายไปจากระเบียง
"เจ้าคือคนที่โดนฟ้าผ่าใส่เมื่อกลางวันเช่นนั้นหรือ?"
จินตกชเบรกตัวโก่งเกือบได้เสยชายชราร่างเล็กสูงแค่อกเขาที่อยู่ๆ มาปรากฏตัวกลางลู่วิ่งเสียอย่างนั้น ทว่าแรงส่งมาเร็วขนาดนั้นย่อมเบรกไม่ทัน จินตกชจึงสปริงตัวข้ามหัวชายชราไปลงอีกฝั่งแล้วจ้ำอ้าวไม่เหลียวหลังด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมหลายเท่า แน่นอนว่าเสอทุ่ยไล่ตามไม่ทันแล้วยามนี้ ไวเท่าที่ทำได้ด้วยความสามารถทั้งหมดซึ่งไวจนเหลือแค่ภาพติดตา แล้วเลี้ยวหายไปทางตรงไปหลังเขาไกลลิบ
ผู้เฒ่าท่านนี้เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งฮู่ซานนี่หว่า ดึกดื่นไม่หลับนอนมาโผล่อะไรตรงนี้!
วิ่งมาอีกลี้ครึ่งถึงหยุดแล้วเหลียวกลับไปดู รอบด้านมืดมิดแต่ไม่เป็นปัญหามองเห็นในความมืดได้จากทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้น แล้วก็แทบกระโดดตัวลอย ร่างเล็กของชายชรายืนชิดแทบติดหลัง
"แว้ก!"
ผู้เฒ่าตามติดยิ่งกว่าผีชัตเตอร์ ขออนุญาตกรี๊ดก่อนได้ไหม
"ดูเจ้าต่างไปจากเดิม สายฟ้าด่านเคราะห์นั่นเปลี่ยนคนได้ระดับนี้เชียว?"
"ท่าน... ดูออกด้วยเหรอ?" ขยับห่างออกมาห้าก้าวอย่างไว สัญชาตญาณบอกว่าท่านผู้เฒ่าอันตรายร้ายแรงเลี่ยงการปะทะร้อยเปอร์เซ็นต์ฉะนั้นอย่าพยายามปั้นเรื่องหลอกลวง คุยกันด้วยเหตุผลคงทำให้รอดได้
ผู้ชราจับจ้องร่างขี้ริ้วตรงหน้าราวต้องการมองให้ทะลุถึงตัวตนด้านในทว่าทางนั้นมองกลับมาด้วยสีหน้าเหลอหลาไร้พิษภัยที่สุดในสามโลก แม้รับรู้ได้ว่ามีพลังบางอย่างในร่างประหลาดกว่าผู้อื่นแต่ไม่รู้สึกถึงพิษภัยใด ซ้ำยังดูน่าสนใจกว่ามนุษย์คนไหนที่เคยเจอมา
"เจ้าเป็นศิษย์ของหูฉานใช่หรือไม่" ผู้ชราหลับตาครุ่นคิดแล้วพูดออกมา
จินตกชสาวเท้าถอยหลังห่างออกไปอีกสามก้าวให้ได้ระยะปลอดภัยที่สุด "ใช่ขอรับ ข้าเป็นศิษย์ที่เพิ่งหลุดจากสถานะศิษย์เพราะไร้ฝีมือเกินทน ท่านอาจารย์จึงตัดข้าออกจากสถานะศิษย์ของท่านให้ไปใช้สถานะศิษย์รับใช้ของอาวุโสท่านไหนก็ได้ในสำนักโดยห้ามอ้างชื่อออกไปเด็ดขาดขอรับ" สถานะที่ว่าก็คนรับใช้ทั่วไปนั่นเอง ต่ำกว่าศิษย์เข้าใหม่เสียอีกในเมื่อโลกนี้กำหนดไว้ว่าพลังอำนาจคือทุกสิ่งผิดชอบชั่วดีแทบไม่มีในเรื่องนี้ ผู้เขียนเน้นพลังการต่อสู้ ชื่อเสียงอำนาจ สาวสวยเนื้อนมไข่และพระเอกผู้เทพฆ่าทำลายได้อย่างถูกต้องทุกประการแบบไร้เหตุผลรองรับก็ได้ แนวระเบิดพลังเอามัน แต่แนวนี้ถ้าเขียนดีมันก็สนุกนะ เพียงแต่จินตกชไม่ค่อยอ่านเท่านั้นเอง
มีแววว่าหลังจากนี้ฉันคงเจอแนวที่ไม่ชอบอีกมากมายแน่เลย ไว้อาลัยตนเองล่วงหน้าเลยได้ไหม
"หมายความว่ายามนี้เจ้าไม่ได้เป็นศิษย์หูฉานแล้ว"
"เอาง่ายๆ ก็ตามนั้นขอรับ"
ผู้ชราพยักหน้า "เช่นนั้นนับแต่นี้เจ้ามาเป็นศิษย์ข้า การฝึกสอนเริ่มตั้งแต่เดี๋ยวนี้!" มือเหี่ยวย่นตวัดออกมาด้านหน้าเร็วแบบจินตกชมองตามไม่ทัน ข้อมือกับต้นขามีโซ่ห้อยตุ้มถ่วงมัดพันไว้อย่างแข็งแรง ตัวเขาอยู่ในท่านั่งม้ามีตุ้มสุดหนักถ่วงทั้งแขนขา
"เดี๋ยว นี่มันอะไรกัน!?" คนขี้ริ้วแทบแหกปากจากน้ำหนักที่ถ่วงอยู่
"ฝึกในท่านี้ไปจนฟ้าสว่าง ถ้าเจ้าแอบอู้นั่งพักน้ำหนักจะเพิ่มขึ้นเท่าตัวรวมทั้งเวลาฝึกเพิ่มขึ้นตามไปด้วย เอาล่ะตั้งใจให้ดี" สั่งจบก็หายแวบไปเสียเฉยๆ
"ถามสักคำก่อนไหมว่าอยากเป็นศิษย์ท่านหรือเปล่า แล้วถ้าเสอทุ่ยมาเจอข้าตอนนี้ล่ะ เจ้านั่นคงไม่ปล่อยให้ยืนอยู่แบบนี้แน่" บ่นถึงก็มาเลยเชียวนั่น
เสอทุ่ยวิ่งหน้าตาตื่นราวสัตว์ร้ายตามล่าเหยื่อที่หายไป และมาเจอเหยื่อยืนล่อเป้าอยู่ในลานเล็กหลังเขามือเท้าไร้อิสระอีกต่างหาก
"ไม่รู้ว่าใครลงโทษเจ้า แต่แบบนี้ดีมากนี่หว่า" เจ้าร่างยักษ์ย่างสามขุมอย่างมุ่งร้าย แล้วสิ่งที่คาดไว้ก็เกิดขึ้น
หมัดหนักแบบต่อยหน้าหัน รัวใส่ ทั้งตัวแล้วยังมีขาถีบเตะ พอล้มน้ำหนักลูกตุ้มก็เพิ่มทันทีทำให้ต้องรีบลุกขึ้นมารับมือเท้าเสอทุ่ยอีก จินตกชไม่รู้ว่าเพราะทักษะการต่อสู้ขั้นแม็กซ์หรือเปล่าถึงไม่รู้สึกเจ็บมากอย่างที่คิด แม้มีปากแตกเลือดซึมรอยฟกช้ำมากมายก็ตาม
หรือฉันด้านหนาเป็นทางหลวงแผ่นดินแล้วเนี่ย
ทีแรกจินตกชว่าจะโต้กลับให้ลงไปคุยกับไส้เดือนอยู่เชียวแต่พอมันไม่ได้หนักหนาอย่างที่คาดเลยปล่อยไปก่อน สถานะตอนนี้ยิ่งต่ำต้อยอยู่ขืนมีเรื่องมากไปโดนขับออกจากสำนักล่ะแย่แน่ คิดแบบนั้นเลยยอมให้เสอทุ่ยซ้อมต่อไป โดยลืมไปแล้วว่ายามนี้ตนได้กลายเป็นศิษย์หนึ่งในผู้อาวุโสผู้ร่วมก่อตั้งฮู่ซานแล้ว สถานะสูงกว่าเสอทุ่ยมากมายและรองจากพระเอกระดับเดียวเท่านั้น
"จำไว้คราวหน้าหากเจ้ากล้าปากสุนัขใส่ข้าอีก ข้าจะทุบกระดูขาทั้งสองข้างของเจ้าให้ละเอียด" ข่มขู่อย่างที่เจ้าตัวคิดว่าน่ากลัวที่สุดแล้วถึงเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ส่วนจินตกชก็แทบกระอักเลือด... จากน้ำหนักตุ้มถ่วง
เพราะล้มกลิ้งเสียหลายครั้งทำให้น้ำหนักตุ้มถ่วงเพิ่มขึ้นมากมาย เวลาที่ต้องฝึกในท่านั่งม้าก็ยาวออกไปด้วย ทีแรกเขาคิดว่าผู้เฒ่าจะรู้ได้ไงว่าเขาแอบอู้ มันมีของที่คล้ายนาฬิกาน้ำโปร่งแสงปรากฏขึ้นมาทันทีที่เขาล้ม และมันก็เพิ่มขึ้นไม่หยุดจนกว่าเขาจะลุกขึ้นมานั่งม้าต่อ จากหนึ่งถังตอนนี้หกถังแล้วและปริมาณน้ำยังไม่ลดเลยสักถังคาดว่าคงเริ่มลดลงเมื่ออาทิตย์ขึ้น มันหมายความว่านั่นคือเวลาที่จินตกชต้องอยู่ในท่านั่งม้าเพิ่มนั่นเอง
เสอทุ่ย แค้นนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ
ยามเส้นแสงจับที่ขอบฟ้าลานเล็กก็เต็มไปด้วยคนมุงเป็นร้อย หลังจากทยอยมาเพราะได้ยินจากบรรดาศิษย์คนต่างๆที่ตื่นเช้ามาหุงหามื้อเช้ากับพวกเดินตรวจตรามาเจอเข้า เสียงอื้ออึงชี้มือชี้ไม้ซุบซิบกันอลหม่านถึงสภาพศิษย์สวะว่าผู้ใดกันที่ทำแบบนี้และทำไปเพื่ออะไรก่อนศิษย์ทั้งหลายแหวกทางให้คนผู้หนึ่งเดินมา
"ผานเฉียงเต้า เจ้ากำลังทำอะไร?" ลู่เยวี่ยสือกดสายตาเยือกเย็น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเหมือนแถมพายุน้ำแข็ง
"ถ้าเจ้าระคายเคืองสายตาก็ไม่ต้องมองสิ มาสาดน้ำแข็งใส่ข้าแต่เช้าทำไม" เค้นเสียงตอบแล้วแทบวูบ นี่ถ้าไม่มีพลังขั้นแม็กซ์คงลงไปกองให้นาฬิกาถังน้ำเพิ่มเป็นร้อยถังแล้วกระมัง อาทิตย์เพิ่งขึ้นด้วย กว่าเจ้าหกถังนั่นไหลหมดทางนี้อาจไปคุยกับรากมะม่วง อ้อที่นี่ไม่มีงั้นคุยกับรากต้นพลับแทนก็ได้
"ข้าระคายเคืองตาอะไร ข้ากำลังถามว่าเจ้าทำแบบนี้ ไม่สิ ใครสั่งให้เจ้าทำแบบนี้?" ลู่เยวี่ยวสือมองเห็นพลังทิพย์จากนาฬิกาถังน้ำได้ชัดเจน ทว่าเขาไม่อยากเชื่อว่าผู้อาวุโสระดับนั้นยังเจียดเวลามาลงโทษศิษย์สักคนในสำนัก แม้ศิษย์คนนั้นชั่วช้าจนคนทั่วแผ่นดินประมาณหรือเลิศเลอยิ่งกว่าใครท่านก็ไม่เคยยื่นมือเข้ามา มันเกิดอะไรขึ้น แม้แต่ตนยังไม่เคยได้รับการชี้แนะจากท่านนี้สักครั้ง
"ใครงั้นหรือ... ก็ตาเฒ่า...เอ๊ย อาจารย์ข้านะสิ" อยู่ๆ ก็เย็นสันหลังวาบจนต้องรีบเปลี่ยนคำเรียกผู้เฒ่าอย่างไว
"อาจารย์... เจ้าไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม?"
นั่นหรือว่าพระเอกดูออกว่านาฬิกาน้ำพวกนั้นเกิดจากพลังผู้ใด
"เจ้าคิดว่าท่านนั้นเอามาพูดเล่นได้หรือไง ต่อให้ข้ากินดีหมีหัวใจเสือมาอย่างละร้อยก็ไม่กล้าหรอกเว้ย" แค่หาทางเตะโด่งพระเอกเข้าไปปิดด่านเทินดาร์กเท่านั้นจำเป็นต้องมาฝึกวิชาแทบล้มประดาตายแบบนี้ด้วยหรือไง ฉันมีอะไรเข้าตาปู่แกได้เนี่ย ถึงระบบบอกว่าเรียนรู้วิชาต่างๆ ในเรื่องเพิ่มได้ หนอนหนังสืออย่างฉันอยากเรียนแค่อ่านไว อ่านได้วันละสามสี่เล่มนั่นแหละสอนสิรีบพุ่งเข้าไปเรียนเลยเชียว แต่เสริมสร้างความแข็งแกร่งไว้ตีกับชาวบ้านแบบนี้ขอผ่านเถอะ "ท่านให้ข้าฝึกท่านั่งม้าถึงดวงอาทิตย์ขึ้นถ้าแอบอู้เวลาฝึกจะเพิ่มขึ้น" บุ้ยใบ้ไปที่ถังน้ำ
"ท่านให้เจ้าฝึก... เขารับเจ้าเป็นศิษย์?... เรื่องจริง?"
อย่าว่าพระเอกไม่เชื่อเลยฉันเองยังเชื่อไม่ลง
"นี่เจ้ากำลังบอกว่ามีอาจารย์ท่านไหนให้เจ้าฝึกร่างกายอยู่งั้นหรือ ใครอยากได้สวะอย่างเจ้าเป็นศิษย์กัน"
"นั่นสิ ไม่ใช่ว่ากำลังถูกลงโทษหรือไง" ศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายหัวเราะกันครืน
จินตกชอยากบอกดังๆ ว่าถ้ามันเป็นการลงโทษเขาคงดีใจมากเลยเพราะพอรับโทษเรียบร้อยแล้วก็จบ แต่พอนึกถึงสีหน้าแววตาท่านผู้เฒ่าเมื่อคืนแล้วคอหดอย่างไว
นั่นสินะ ที่อยู่ๆ นึกครึ้มใจรับเขาเป็นศิษย์คงเป็นแค่ความคิดเลอะเลือนเพราะชราแล้วนั่นแหละ
โป้ก! เสียงดังไพเราะจากลูกพลังจากไหนไม่รู้ซัดเข้าหลังหัวทำเอาคนขี้ริ้วแทบหน้าคะมำดีที่ทรงตัวได้ทันไม่งั้นเวลากับน้ำหนักคงเพิ่มขึ้นอีก แม้ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อครู่คนขี้ริ้วเซขาปัดไปวูบหนึ่งจากลูกพลังนอกจากลู่เยวี่ยสือกับคนโดนแล้ว ทุกคนต่างเข้าใจว่าจินตกชจะหมดแรงยืนแล้วนั่นเอง
เขามีวิชาอ่านใจระยะไกลหรือไงถึงรู้ว่าทางนี้คิดอะไร
ถึงบ่นโวยวายฟูมฟายโลกถล่มในใจทว่าร่างกายยังคงยืนหยัดอยู่ในท่านั่งม้า ก็ลองล้มสิ นาฬิกาน้ำได้เพิ่มอีกพอดี ท้องก็ส่งเสียงคร่ำครวญมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องสักอย่างแม้แต่น้ำ แถมวันนี้วี่แววได้กินอะไรสักอย่างดูแล้วไม่มีเช่นกัน
ว่าแต่น้ำในถังนาฬิกานั่นกินได้ไหมหว่า หิว กระหาย อยากกินหัวชาวบ้านเว้ย!
"เจ้าศิษย์อ่อนหัดของข้าคนนี้มีอะไรน่าดูหรือไร พวกเจ้าถึงทิ้งหน้าที่ประจำวันมามุงดูราวไม่เคยเห็นมาก่อนแบบนี้" น้ำเสียงเนิบนาบพอๆ กับการย่างเท้าใกล้เข้ามาของท่านผู้เฒ่าทำฝูงชนแหวกเป็นทางกว้างได้โดยไม่ต้องสั่ง สภาพเดียวกับตอนที่พระเอกเดินมาเลยนั่น เพียงแต่ยามนี้แม้แต่พระเอกก็หลบไปยืนด้านข้างด้วยเช่นกัน
"ท่านอาวุโสกังจวี้ ท่านกล่าวเช่นนั้นหมายความว่าท่านรับเจ้าสวะ เอ๊ย ผานเฉียงเต้าเป็นศิษย์ของท่านหรือขอรับ?" ไห่ซือถามอย่างไม่เชื่อที่ได้ยิน และมีศิษย์ทุกคนตรงนั้นไม่เชื่อเข่นกัน
อาวุโสร่างเล็กเดินมือไพล่หลังมายืนตรงหน้าคนขี้ริ้ว "เจ้าแอบอู้จนถังน้ำเยอะขนาดนี้เลยหรือเสี่ยวผาน"
"ไม่ใช่ความผิดข้าสักนิดนะท่านอาจารย์ เมื่อคืนข้าโดนหาเรื่องเสียยับเยิน ท่านดูสิท่านดู" โปรดอย่างสายตาเบลอยามนี้เชียวนะปู่ไม่งั้นข้าจะ... แอ้ก
ชัวร์แล้วปู่แก เอ๊ย ท่านอาจารย์อ่านใจได้
คนขี้ริ้วลงไปนองแบ็บที่พื้นจากพลังสุดหนักที่ฟาดใส่แบบคนมองทันมีแค่พระเอกคนเดียวนอกนั้นยังสีหน้าเคร่งเครียดจากเรื่องที่เหลือเชื่อที่เพิ่มได้รู้
"ขอโทษขอรับข้าไม่ปากสุนัขแล้ว ท่านอย่าหาเรื่องเพิ่มนาฬิกาน้ำให้ข้าอีกเลย แค่นี้ข้าก็จะหักเป็นท่อนๆ แล้ว" กว่าจะตะกายขึ้นมาอยู่ในท่านั่งม้าอีกครั้งได้สั่นกราวไปทั้งตัว ถังน้ำเพิ่มมาอีกสองถัง น้ำหนักที่ตุ้มถ่วงเพิ่มขึ้น แต่เพิ่มเท่าไหร่อย่าถามจินตกชไม่รู้จริงๆ รู้แค่ถ้าไม่ยืนหยัดให้ครบเวลาปู่ เอ๊ย ท่านอาจารย์ไม่ปล่อยเขาแน่
"เป็นผู้น้อยก็ควรรู้จักเคารพผู้ใหญ่ รู้ความแบบนี้อาจารย์จะลดการลงโทษให้เจ้าสักหน่อยละกัน" เพียงพูดจบนาฬิกาถังน้ำหายแวบไปสองถัง นั่นทำจินตกชค่อยยิ้มออก
"ท่านอาจารย์ ไหนๆ ท่านก็เมตตาข้าแล้วให้ข้าได้กินอะไรสักหน่อยเถอะ ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่น้ำสักหยด" คนขี้ริ้วพยายามปั้นสีหน้าให้น่าสงสารพร้อมช้อนสายตาอ้อนทว่าหน้าตาอันอุดมไปด้วยพลังทำลายสายตาแรงสูงแบบนั้นใครมองตรงๆ ก็แทบกระอักเลือด ขนาดท่านอาวุโสกังจวี้ยังเบนหน้าหนีอย่างไว แล้วคนอื่นๆ หรือไม่แตกฮือ
"กินลูกท้อนี่แล้วฝึกต่อไป" กังจวี้โยนลูกท้อผลเท่ากำปั้นให้จิตกชแล้วเจ้าตัวก็หายแวบไป เจ้าตัวรีบยกมือรับนั่นทำเอาได้ยินเสียงกระดูกแขนร้องกร๊อบหนึ่งเลย คงเพราะรีบเคลื่อนไหวทั้งที่มีตุ้มถ่วงน้ำหนักซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้หนักไปกี่กิโลแล้ว
เจ็บ... ถ้าแหกปากตอนนี้จะมีใครล้มตายไหมนะ มั่นใจพลังเสียงนะขอบอก
จินตกชงับลูกท้อไว้เต็มปากเพื่อไม่ให้เสียงแหกปากลอดออกไปได้ แล้วรีบแทะอย่างไวราวกลัวใครเข้ามาแย่ง ทว่าในความจริงแล้วหิวจนหน้ามืด ตอนนี้ถ้ามีใครเข้ามาแย่งเจ้าตัวคงกินเจ้าคนนั้นเข้าไปด้วยแน่นอน
"ไม่น่าเชื่อเจ้าสวะนั่น เอ๊ย จะ เจ้าเฉียงเต้านั่นน่ะ ศิษย์ของท่านอาวุโสกังจวี้"
"โลกนี้เป็นอะไรไปแล้ว ถ้าเป็นศิษย์พี่ลู่เยวี่ยสือข้าจะไม่กังขาเลย เป็นเจ้าสวะนั่นได้ยังไง"
"เรื่องใหญ่แบบนี้ท่านเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสท่านอื่นรู้เรื่องหรือยัง"
ศิษย์คนอื่นๆ ต่างหน้าซีดท่าทางหวาดหวั่นมากกว่าอิจฉา ทว่าบางคนกลับมีสีหน้าสมเพชราวกำลังรอชมเรื่องสนุกหลังจากนี้
ลู่เยวี่ยสือจับจ้องคนขี้ริ้วสีหน้าทวีความไม่เข้าใจ รู้ว่าอีกฝ่ายแตกต่างจากที่เห็นอยู่เสมอทว่าไม่อาจเข้าใจได้ว่าแปลกอย่างไร มันไม่ใช่การแสดงออกภายนอกที่แปลกเท่านั้นพลังที่รู้สึกได้ก็ต่าง เสมือนว่าภายในไม่ใช่ผานเฉียงเต้าแต่เป็นบางคนที่เขาเคยรู้จัก
แต่เขาไม่รู้จักใครมาก่อนทั้งนั้นนี่นา แล้วทำไมถึงมีเงาแผ่นหลังของใคร... นำทางราวแสงของดวงดาวที่ไม่มีวันคว้ามือถึงผ่านแวบเข้ามาได้ล่ะ


บทที่ 8
สองชั่วโมงผ่านไปยังคงไร้วี่แววนักรบทั้งห้าของโรซที่ออกไปหาเสบียง แม้น่าเป็นห่วงแต่พวกเขาเสียเวลารอไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ในเมื่อหลายคนเริ่มแสดงสีหน้ากระสับกระส่าย คงกังวลว่าอาจไปถึงโคลเทคไม่ทันแล้วไม่สามารถหาวัคซีนมารักษาได้คงไม่แคล้วกลายเป็นซอมบี้
"รอนานกว่านี้ไม่ได้แล้วนะครับ" คริสเตนนั่งยองพิงรถสายตากวาดไปไกลๆ "ไม่เห็นวี่แววคนเป็นเลยครับ แต่มีพวกซอมบี้อยู่ทางนั้นสองตน"
"ฉันก็ว่าควรไปได้แล้วล่ะ อยู่แบบนี้ล่อเป้าน่าดู" จินตกชยืนระวังภัยอยู่บนหลังคาตู้คอนเทนเนอร์ ส่วนคนอื่นขึ้นไปนั่งในรถแบบพร้อมเดินทางทุกเวลาแล้ว ไม่มีแม้ยื่นหน้าออกมาช่วยระวังอันตราย
ขี้เกียจหรือเห็นแก่ตัวครับพวกคุณ
"ทิ้งข้อความไว้ให้พวกเขาสักหน่อยละกัน หวังว่ากลับมาอ่านได้ละก็นะ" ไอแลนด์เอามีดเลเซอร์มากรีดแผ่นปูนในบริเวณนั้นเป็นข้อความ
เพราะสายมากแล้วเอลจินจึงขับรถด้วยความเร็วสูงสุดไปตามทางที่ไอแลนด์บอก เก้าอี้ข้างคนขับของรถคอนเทนเนอร์นั้นกว้างมาก สี่ห้าคนนั่งได้สบาย ฉะนั้นในห้องคนขับถึงมีซอยล์ อิลิก โรซและไอแลนด์เข้าไปนั่งอยู่ด้วย ส่วนคริสเตนกับจินตกชอยู่บนหลังคา ต่อให้ในตู้มีที่ว่างเหลือเฟือทั้งสองก็ไม่อยากเข้าไปนั่งส่งรังสีเขม่นกันให้เปลืองพลังโดยใช่เหตุหรอก สู้เอามาระวังภัยในการเดินทางได้ประโยชน์กว่า
ทักษะที่เพิ่มขึ้นทำให้จินตกชตรวจจับกองทัพซอมบี้ได้จากระยะไกลจึงส่งสัญญาณให้เอลจินเปลี่ยนเส้นทางเป็นอ้อมพวกมันไปให้ไกลก่อนมันได้ยินเสียง การอ้อมทำให้เจอสะพานเกือบขาดซึ่งกว่าจะผ่านมาได้ทำเอาเครียดจนลำไส้แทบบิด ทว่าพอข้ามสะพานแล้วกลับเหลือแค่ทางเดียวต้องขับผ่านกลางเมืองร้างซึ่งยามนี้มั่นใจได้โดยไม่ต้องให้เห็นกับตาว่าซอมบี้มากมายคงรอต้อนรับอยู่ในเมืองแน่นอน
"เอาไงดี ไม่มีทางเลี่ยงไปทางอื่นเลยด้วย แต่ถ้าผ่านเมืองนี้ออกไปได้ ขับรถไปอีกวันเดียวก็ถึงโคลเทคแล้วล่ะ" ไอแลนด์ขึ้นมายืนบนหลังคาด้วยหลังจากรถจอดดูสถานการณ์อยู่นอกเมือง
สีหน้าทุกคนตึงเครียดมากขึ้น ต่างคนไม่อยากออกไปเจอกองทัพซอมบี้ในยามนี้สักนิด คนเจ็บหลายคนเริ่มออกอาการไม่ดี ได้แต่คิดว่าจะไม่กลายร่างระหว่างทางทั้งที่ตามจริงแล้วโดนกัดหรือโดนข่วนนั้นมีเวลาแค่วันเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นต่อให้ได้รับวัคซีนก็เปล่าประโยชน์ ทว่าแต่ละคนทำเป็นไม่รับรู้ทั้งที่รู้แก่ใจอยู่แท้ๆ การทำแบบนี้ยิ่งทำให้ซอยล์มองคนพวกนี้อย่างเหยียดหยามแบบไม่ปิดบัง
"เก็บสีหน้าบ้างไม่ได้หรือคุณ" คนขี้ริ้วเอาปากกระบอกปืนจิ้มหลังพ่อคุณที่ออกมายืนนอกรถเพราะทนอึดอัดที่มีโรซอยู่ในระยะสามเมตรไม่ได้
ซอยล์หันมากดสายตาเย็นเฉียบใส่คนขี้ริ้ว "มีปัญหากับหน้าคนอื่นด้วยหรือไง"
"มี ต่อยได้ต่อยไปแล้ว" บอกตามตรงหมั่นไส้เป็นบ้า ถึงพ่อคุณคืออาหารตาชั้นเลิศแต่นิสัยแบบนี้ปัดลงถังไป
ซอยล์ขมวดคิ้วยกยิ้มมุมปากท่าทางก่อกวนอวัยวะติดพื้นมากมาย "เพราะหน้าตนเองเป็นแบบนั้นเลยอยากต่อยคนอื่นให้มีหน้าแบบเดียวกันหรือไง"
ผลัวะ!
เข้าเต็มๆ กลางพุงพ่อคุณส่งลงไปนั่งกุมท้องข้างรถทันที และทำให้คนอื่นๆ ผวาเฮือกโดยเฉพาะไอแลนด์กับคริสเตน
"มันไม่มีข้อไหนบัญญัติไว้สักหน่อยว่าเวลาต่อยต้องที่หน้าเท่านั้น" ยืนค้ำหัวโปรยยิ้มเยาะเย้ยให้อย่างตั้งใจ นั่นทำเอาพ่อหนุ่มหล่อกัดฟันกรอด ด่าไม่ออกมันจุก
"ทำแบบนี้จะดีหรือพี่จินต์ นั่นคือภารกิจของพี่นะ" อิลิกกระโดดลงจากรถแล้วเดินตามจินตกชที่เดินออกไปสำรวจบริเวณใกล้ๆ หลังส่งพระเอกลงไปนั่งด่ายาวเหยียดข้างรถ
"แค่เอาไปส่งที่ปลอดภัยโดยสายพันธุ์ไม่เปลี่ยนเท่านั้น โดนบ้างเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้นไม่สะเทือนหรอกน่า"
"สะเทือนนะระดับของพี่แค่ไหน แล้วทางนั้นแค่ไหน" อิลิกกังวลจริงๆ และมันก็ทำให้จินตกชเพิ่งนึกได้
"ฉิบเป๋ง จริงด้วยข้างในแตกหักบ้างหรือเปล่าเนี่ย!?" ว่าแล้วกระโจนพรวดกลับมาตรงหน้าพ่อคุณแล้วยื่นมือไปคลำพุงตรวจอย่างไว
"ทำอะไรของนาย!" ซอยล์สะดุ้งสุดตัวสองมือจับมือเจ้าคนลวนลามในสายตาแน่น แต่แรงที่ต่างกันทำให้ไม่ช่วยให้ห้ามอันใดได้สักนิด
"อยู่เฉยๆ สิ ฉันแค่ดูว่าที่ต่อยไปทำอะไรแตกหักบ้างหรือเปล่า ขอโทษทีลืมคิดไปว่าร่างกายนายไม่ได้แข็งแกร่งเท่านักรบอย่างฉัน" จินตกชรู้สึกผิดจริงๆ
สีหน้าเป็นห่วงจากใจจริง ของคนขี้ริ้วทำซอยล์อึ้งไปเลย เขาไม่เคยบอกใครว่าเขามีพลังในการอ่านความรู้สึกคนอื่นได้ว่ากำลังมีความรู้สึกแบบไหน มันไม่ใช่การอ่านใจแต่เป็นอ่านความรู้สึกและที่เขายอมเชื่อในตัวจินตกชก็เพราะอ่านได้แต่แรกแล้วว่าคนคนนี้ไม่สนใจตัวตนพิเศษอย่างเขาสักนิด แม้มีปิดบังไว้หลายอย่างแต่ก็ไม่คิดร้ายหรือเอาเปรียบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย
"ไม่รอให้ฉันกระอักเลือดเสียก่อนล่ะ"
"โอเคขอโทษ ฉันผิดเอง ฉะนั้นตอนนี้กลับขึ้นรถได้แล้ว จะไปเปิดทางให้" จินตกชก้มหัวอย่างสำนึกผิด
"เปิดทาง?" ซอยล์โดนจินตกชจับเอวยกส่งขึ้นรถ
จินตกชชี้นิ้วข้ามบ่าตนเองไปทางเมืองร้าง "ความหมายตรงตามที่บอกนั่นแหละ ตามมาให้ไวละกัน" ว่าแล้วดึงดาบเลเซอร์ที่ได้มาจากเอลจิน "ไอแลนด์ คริสเตนเข้าไปอยู่ในรถด้วย อิลิกขึ้นรถสิ!"
สั่งเสียงเฉียบขาดแล้วกระโจนออกไปรวดเร็วราวกระสุนทะยานออกจากรังเพลิง ดาบตวัดนำออกไปถล่มสิ่งกีดขวางเสียงสนั่นก้องไปทั้งเมือง กลายเป็นจุดสนใจให้พวกซอมบี้ที่หลบอยู่ตามเงามืดพุ่งออกมามากมายนับพัน ครู่เดียวแทบกลืนคนที่กระโจนออกไปให้หายไปจากสายตาทว่าเสี้ยววินาที ราวทุกคนมองเห็นเส้นแสงสีทองตวัดไปมาในความมืดมิด
ซอมบี้มากมายล้มลงบ้างแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทางตรงหน้าเปิดกว้าง จินตกชส่งสัญญาณให้ตามมา ส่วนตัวเขาก็พุ่งออกไปฟาดฟันเปิดทาง พลังทำลายและความว่องไวยิ่งกว่าความเร็วของรถบรรทุกที่วิ่งตามมาด้านหลังจนทำให้อดคิดไม่ได้ว่านั่นอาจไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็พุ่งออกมาจากฝูงซอมบี้ในเมืองร้างแล้วเหยียบมิดคันเร่งทะยานไปด้านหน้าไม่มีลดความเร็วสักนิด บนหลังคามีคนขี้ริ้วนอนหงายกางแขนขาหอบหายใจตัวโยน
"เขาจะไม่ตกลงไปใช่ไหม?" คริสเตนชะเง้อออกไปดูจากช่องหลังคาที่เปิดได้
"อย่าไต่ขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าเลือดซอมบี้มีพิษแค่ไหน" ต่อให้ฝีมือสูงแค่ไหนกระโจนเข้าไปในวงล้อมแบบนั้น ไม่โดนเขี้ยวเล็บก็ต้องโดนเลือดเน่ากระเซ็นใส่อยู่ดี เพราะงั้นยามนี้ทั้งตัวถึงดำคล้ำอยู่นี่ไง
"วิ่งไปแบบนี้ไม่หยุดอีกวันเดียวก็ถึงโคลเทคแล้ว นายอดทนหน่อยนะ" อย่างไรร่างกายพวกนักรบมีความต้านทานสูงกว่าคนทั่วไป สามถึงสี่วันนั่นแหละถึงติดเชื้อซอมบี้หากได้แผลจากพวกมัน คริสเตนยื่นน้ำขวดเล็กให้
จินตกชรับมาเปิดดื่มหมดในสองอึก "พวกบาดเจ็บของโรซอาการเป็นไงบ้างแล้ว?"
"ไม่ดีเท่าไหร่ ตอนนี้แยกกลุ่มนั่งหัวท้ายสองกลุ่มล่ะ พรุ่งนี้คงมีถีบลงจากรถบ้างแน่นอน" เห็นดวงตาขวางของคนพวกนั้นแล้วคริสเคนคาดเดาได้ไม่ยาก
"บอกเอลจินขับยาวไปเลยอย่าหยุดพักเด็ดขาดไม่งั้นโดนกวดทันแน่นอน" คงเพราะทักษะที่เพิ่มขึ้นกระมังทำให้ยามนี้จินตกชรับรู้ได้ว่ามีซอมบี้กองทัพใหญ่กำลังไล่กวดมา นำด้วยราชาตนใหม่ที่เขารู้จักเสียด้วย
คริสเตนเย็นสันหลังยะเยือกขึ้นมาเช่นกัน เจ้าตัวพอรับรู้ได้ถึงจิตสังหารจากที่ไกลๆ เพียงแต่ไม่ชัดเจนทว่าพอจินตกชพูดแบบนี้เขาก็แน่ใจว่าสังหรณ์ร้ายน่าจะเป็นจริงเสียแล้ว "ว่าแต่นายยังไหวหรือเปล่า"
"ถ้าเห็นกำแพงของโคลเทค พลังฉันคงฟื้นเต็มหลอด" จินตกชพูดที่เล่นทีจริงเรียกมะเหงกจากคริสเตนได้หนึ่งที
"นี่เป็นห่วงนะเว้ย ยังทำเป็นเล่นอีก" แล้วผลุบลงไปด้านล่างทันที
นี่พูดจริงเลยนะ ขอแค่ส่งซอยล์กับอิลิกเข้าโคลเทคได้ก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว
ภายในรถอิลิกอยากตีตั๋วไปนั่งบนหลังคากับจินตกชเสียเต็มประดา ในเมื่อคุณพระเอกแผ่จิตเย็นเหยียบออกมาแบบไม่สนใจคนอื่นเลยสักนิดทั้งที่ต้องการกันไม่ให้โรซเข้ามาเกาะแกะเท่านั้นแท้ๆ
'ไม่ต้องเผื่อแผ่มาทางนี้ด้วยไม่ได้หรือคะ อาหารตาเขย่าขวัญแบบนี้ไปที่ชอบๆ เถอะนะคะ หมายถึงฉันนะคะไม่ใช่คุณพระเอก'
อิลิกหารู้ไม่ว่าโดนซอยล์รวบไปด้วยนั่นตั้งใจ ก็ดันแสดงออกว่าสนิทสนมกับจินตกชให้เห็นมากไปนี่นา ซึ่งซอยล์เองก็ไม่รู้ทำไมเขาหงุดหงิดกับเจ้าคนหน้าเสียปากเสียนั่นแบบนี้
ยามกลางคืนรถยังคงแล่นต่อไป แน่นอนว่ามีการพุ่งเข้ามาจู่โจมจากพวกซอมบี้ระหว่างทาง ทว่าจินตกชผู้เพิ่มทักษะมาเต็มแม็กซ์มองเห็นในความมืดได้จึงเก็บกวาดรอบๆ รถไปตลอดทางได้สบาย จนแสงยามเช้าส่องสว่างพวกเขาถึงเห็นกำแพงทอดตัวยาวที่เส้นขอบฟ้าไกล
"นั่นแหละเขตโคลเทค"
ไม่แค่ใจทุกคนเต้นแรงดีใจอย่างไม่มีเก็บอาการเท่านั้น บางคนแทบกระโดดทว่าความรู้สึกนั้นมีอยู่แค่ไม่นาน คงมีแค่จินตกชเท่านั้นที่ยิ้มไม่ออกแต่แรก รถบรรทุกเบรกจนแทบพลิกคว่ำเมื่อในตู้เกิดการต่อสู้กันเพราะบางคนอาการกำเริบแล้วไม่ยอมลงจากรถ ดึงดันจะไปให้ได้ทั้งที่เปลี่ยนเป็นซอมบี้ไปครึ่งค่อนตัวแล้ว ซ้ำด้านนอกยังมีซอมบี้มืดฟ้ามัวดินรอต้อนรับราวรู้ว่าพวกเขากำลังมา
"บ้าเอ๊ยเยอะขนาดนี้ประตูไม่มีทางเปิดให้พวกเราเข้าไปแน่"
"ขืนเปิดซอมบี้พวกนี้คงพุ่งเข้าไปราวน้ำป่าไหลหลาก"
"กว่าจะถึงประตูกำแพงสักไมล์ได้นะนั่น ซอมบี้หมื่นหรือมากกว่านั้น เฮ้อ พอติดต่อกองกำลังด้านในให้ออกมาช่วยซัพพอร์ตสักหน่อยได้ไหม ฉันคนเดียวไม่ไหวนะ" จินตกชแทบโบกธงขาวมันเสียเดี๋ยวนั้น เมื่อวานใช้ความกล้าหมดทั้งชีวิตแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ความปอดแหก
"นี่ก็กำลังพยายามติดต่ออยู่ สัญญาณไม่ดีเสียเลย" ไอแลนด์กำลังใช้เครื่องมือสื่อสารในรถซึ่งของพวกเขาพังไปหมดแล้ว ไม่งั้นคงติดต่อให้มาช่วยตั้งนานแล้วล่ะ
"รีบหน่อย ราชาซอมบี้ที่ตามหลังมาใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว อย่างน้อยต้องฝ่าไปให้ใกล้ประตูที่สุดเท่าที่ทำได้ก่อนราชามาถึงนะ ไม่งั้นจบเห่แน่" จินตกชยกมือป้องหูฟังเสียง ส่วนด้านหน้าก็เริ่มรับรู้แล้วว่ามีอาหารจานเด็ดอยู่ไม่ห่างจากพวกมัน
"พวกมันยังไม่รู้ตัวใช่ไหมพี่จินต์" อิลิกยื่นหน้าออกมาจากรถ แล้วถูกมือหยาบดันกลับเข้าไป
"อย่าโผล่ออกมาสิเว้ยมันอันตราย คุณด้วย" เขม็งสายตาดุจริงใส่ชายหนุ่มที่ทำท่าจะลงมาจากรถให้หดขากลับทันที
ในตู้คอนเทนเนอร์ยังมีเสียงโครมครามครู่หนึ่งประตูหลังเปิดออกโครมใหญ่พร้อมร่างหลายร่างโดนถีบลงไปกองนิ่งที่พื้นถนน
"บ้าเอ๊ย รีบหาทางเข้าเร็วๆ สิ พวกฉันไม่อยากกลายเป็นซอมบี้นะเว้ย!" แต่ละคนเลือดโชกจากเขี้ยวเล็บซอมบี้ กลิ่นเลือดนั้นกระตุ้นให้กองทัพซอมบี้หน้ากำแพงหันกลับมาทุกตนทันที พริบตาคลื่นซอมบี้ขนาดยักษ์ก็พุ่งเข้ามา
จินตกชแทบน้ำตาไหลเป็นน้ำตก เวลาทำใจไม่มีเลยจริงๆ เจ้าตัวกระโดดเข้าไปกลางคลื่นซอมบี้เป็นด่านหน้าอย่างจำใจที่สุด
"ตามมา!" จินตกชอดนึกถึงการ์ตูนเรื่องหนึ่งขึ้นมาไม่ได้ ท่ามกลางหมอกควันมืดทึบมองไม่เห็นด้านหน้า พระรองของเรื่องทุ่มฝีมือนำทางให้ ด้านหลังของเขาช่างเท่จนแทบน้ำตาไหล ทำไมเขาถึงตัดสินใจทำอย่างนั้นฉันในตอนนี้เข้าใจแล้ว มันไม่ใช่ภารกิจมันก็แค่ อยากให้บางคนมีชีวิตต่อไปเท่านั้น ทั้งที่เบื้องหลังมีคนจริงๆ แค่สองคนแต่เขาอยากให้คนทั้งรถรอดปลอดภัยต่อไปอีกนานๆ นี่นา
แม้มีฝีมือและพลังมากมายปานใดหากแต่เมื่อตัวคนเดียวปะทะกับซอมบี้นับหมื่นมันก็ไม่ต่างเอามีดปอกผลไม้ฟันตะม่อสะพาน ทว่าจินตกชยังคงมุ่งไปด้านหน้าเปิดทางให้กว้างที่สุด
เหล่าผู้คนในรถมองตามหลังคนที่นำทางให้ทั้งที่ร่างนั้นเล็กจ้อยเต็มไปด้วยเลือดเน่าของพวกซอมบี้ ทว่าพวกเขารู้สึกราวเห็นแสงสว่างนำทางที่จะพาพวกเขาไปถึงที่ปลอดภัยได้แน่นอน ผ่านไปครึ่งไมล์ ทางโคลเทคก็ติดต่อเข้ามาจนได้
"ที่ติดต่อเข้ามาคือใครกัน?" ทางนั้นถามห้วนๆ
"ผมเอง" สั้นๆ แต่ได้ยินเสียงอื้ออึงดังตามมาจนฟังไม่ได้สรรพ
"ดร.ซอยล์คุณปลอดภัยหรือครับ!?"
"ตอนนี้ยังปลอดภัยอยู่แต่ถ้าไม่มีใครออกมาช่วย เจอกันอีกทีไม่เป็นซอมบี้ก็คงเป็นเศษเนื้อ" เขาพูดตามสถานการณ์จริง และได้ยินเสียงสั่งการวุ่นวายไปหมดดังแทรกเข้ามา
"หน่วยจู่โจมทั้งสิบกำลังออกไป ได้โปรดอดทนอีกสองนาทีนะครับ"
"ข้างหน้ามีคนเปิดทางให้อยู่ เล็งให้ดีอย่าให้โดนเขาล่ะ"
"รับทราบครับ"
ป้อมปืนบนกำแพงคือสัญญาณตอบรับแรกที่ดี ก่อนประตูเปิดออกนักรบร้อยกว่าคนกรูออกมาพร้อมอาวุธครบมือ การเก็บกวาดซอมบี้จนมาถึงคนขี้ริ้วใช้เวลาไปพอประมาณ หัวหน้าหน่วยนักรบกวาดตามองจินตกชแวบหนึ่งแล้ววิ่งผ่านไปอย่างไว
'คุณพบ แอสเทรีย มาร์เรน นางเอกของเรื่อง สถานะนักรบระดับ S กำลังพัฒนาความสัมพันธ์กับพระเอก'
นางเอกหรือ สวยสง่ามากเลยค่ะ แล้วยังแข็งแกร่งแบบนี้คุ้มครองพ่อถั่วเหลืองได้แน่นอน
"ซอยล์คะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม!?" หญิงสาวหน้าตางดงามราวดอกไม้บอกบางทว่าแผ่รังสีความแข็งแกร่งออกมาได้ยิ่งกว่าบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ตามหลังเธอมาหลายเท่า
"แอสเทรีย เธอออกมาเองเลยหรือ" ซอยล์กำลังจะลงจากรถแต่ถูกห้ามไว้
"อย่าลงมา ไปจอดที่ประตูก่อนแล้วค่อยลงมา" จินตกชโยนมือซอมบี้ที่คว้าติดมือมากระแทกประตูรถเป็นการห้าม "รีบไปทั้งหมดนั่นแหละ ยังมีทางโน้นใกล้จะมาถึงแล้ว" เขาพยักหน้าไปยังเส้นขอบฟ้าด้านหลัง ฝุ่นฟุ้งลอยขึ้นสูงจนเห็นเป็นกำแพงสีแดงคล้ำ
"นั่นมันอะไร?" แอสเทรียและเหล่านักรบทั้งหมดต่างประหลาดใจ
"ราชาซอมบี้กับกองทัพของเขาไงล่ะ" จินตกชตอบง่ายๆ ทำทุกสายตาหันมายังเขา แล้วพร้อมใจกันเบนหนี คาดว่ากลับเข้าไปคงแย่งยาล้างตากันวุ่นวายแน่นอนเจ้าตัวเลยแถมหัวเราะหลอกหลอนตบท้ายให้อีกเล็กน้อย
"ราชาซอมบี้! นายกำจัดมันไปแล้วไม่ใช่หรือ?" ซอยล์เห็นกับตาแล้วยามนี้ดันมาบอกว่าราชาซอมบี้กำลังมาอีกได้ไง
"มันไม่ได้มีราชาตนเดียวนี่นา ซ้ำราชาตนนี้พวกเขาน่าจะรู้จักดีเสียด้วย" พูดพลางบุ้ยใบ้ไปทางสาวผมทอง
"นายหมายความว่าอย่างไร?" โรซจ้องกลับตาวาวอย่างเอาเรื่อง
จินตกชไหวไหล่ไม่ตอบแล้วผายมือไปทางประตูกำแพงสูง "เชิญท่านผู้สำคัญทั้งหลายเข้าไปเขตปลอดภัยก่อนเถอะ มัวแต่ชักช้ารู้ไหมมันเกะกะ" ฝุ่นฟุ้งไกลลิบใกล้เข้ามาราวทางนั้นมีความเร็วเสียง พริบตามีดเลเซอร์ในมือคนขี้ริ้วก็ปะทะกับเขี้ยวแหลมยาวแข็งราวเพชรของราชาซอมบี้ที่พุ่งใส่คอเขาก่อนสิ่งใด "รีบไปสิเว้ย!"
โรซปากคอสั่น มือสั่นระริกชี้ไปยังราชาซอมบี้ "ดะ... ดังเคิล ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ!?"
ถูกแล้วราชาซอมบี้ร่างสีฟ้าเทาซีดที่กำลังจู่โจมใส่คนขี้ริ้วก็คือดังเคิลนั่นเอง
"ฝืนใช้ผลึกแก้วราชาทั้งที่พลังของตนไม่พอก็เป็นแบบนั้นไงล่ะ ตามปกติผลึกแก้วจะยอมรับผู้ที่กำราบมันลงได้โดยปริยาย ถ้าจินตกชเอาไปใช้ความเข้ากันได้คือร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าคนอื่นฝืนใช้จะเป็นอย่างที่เห็น นอกจากคุณจะอยู่ระดับ SS นั่นถึงใช้ได้แม้ไม่ใช่ผู้กำราบราชาตนนั้นๆ ก็ตาม" ไอแลนด์ยอมอธิบายยืดยาวเมื่อเห็นสีหน้าสุดน่าสมเพชของโรซกับนักรบของเธอ ในกลุ่มซอมบี้มีหน้าตาคุ้นๆ อีกสี่คนด้วย
"จินต์คนเดียวไม่น่ารับมือไหวแล้วนะ" ซอยล์สีหน้าเครียด แม้มองตามการปะทะระหว่างคนขี้ริ้วกับราชาซอมบี้ไม่ทันแต่รับรู้ความรู้สึกหนักใจจากคนขี้ริ้วได้ชัดเจน
"ฉันไปช่วยเขาเอง คุณรีบกลับเข้าไปหลังกำแพงเร็วๆ เลยค่ะ"
ไวเท่าความคิดแอสเทรียพุ่งเข้ามาร่วมวงด้วยนักรบระดับ S สองคนยังทำได้แค่ถ่วงเวลา การเคลื่อนไหวของราชาซอมบี้ว่องไวรวดเร็วจนเห็นเป็นแค่ภาพติดตาทว่าทั้งสองกลับรับมือได้อย่างเหลือเชื่อ
"เก่งนี่ ผิดหน้าตาเลย" แอสเทรียยังมีแก่ใจชื่นชมคนขี้ริ้ว
จินตกชยิ้มรับเพิ่มความหลอน "หน้าตาเกี่ยวไรกับฝีมือเล่าคุณ" ดาบเลเซอร์ในมือจงใจฟาดฟันแค่ราชาซอมบี้ ในเมื่อซอมบี้ทั่วไปมีนักรบของโคลเทคยันไว้ให้อยู่
"คุณอยู่ในสังกัดใครหรือ สาวสวยคนนั้น หรือหนุ่มสวยคนนั้น?" แอสเทรียก็ไม่คาดสายตาจากราชาซอมบี้
"ไม่คิดว่าอยู่ในสังกัดพ่อถั่วเหลืองบ้างหรือครับ" ฟาดดาบใส่แขนราชาซอมบี้ทำแขนทางนั้นขาดกระเด็น จึงเป็นจังหวะให้ถอยห่างออกมาจากวงต่อสู้ได้ แน่นอนว่าแอสเทรียย่อมไม่ทิ้งโอกาสนี้รีบกระโจนตามออกมาเช่นกัน
"ถั่วเหลืองงั้นหรือ คุณนี่ไม่เคยตายเลยสินะ" แอสเทรียหลุดหัวเราะ "คนสุดท้ายที่กล้าเรียกเขาว่าถั่วเหลืองเพิ่งกลายเป็นอาหารซอมบี้เมื่อปีก่อนจากนั้นก็ไม่มีใครเรียกเขาอย่างนั้นอีกเลย"
"ดุร้ายขนาดนั้นเลยหรือ" ก้มหัวหลบกรงเล็บแหลมที่ตวัดเข้ามาแล้วถีบส่งกระเด็นไปกระแทกซอมบี้อีกเป็นสิบกลิ้งตามกันไป
"เขามีพลังจิตที่อ่านอารมณ์ผู้คนได้แล้วยังใช้บงการได้ถ้าเขาต้องการ ระดับ S ยังเสียสติเพราะพลังของเขามาแล้ว แต่ถ้าไม่ล้ำเส้นจนสุด ซอยล์ก็ไม่ทำร้ายใครก่อนเด็ดขาด แน่ละว่าเส้นความอดทนของเขาสูงมากอย่างเหลือเชื่อเลยเช่นกัน"
จินตกชเหลียวไปมองรถบรรทุกซึ่งเวลานี้แล่นช้าเป็นเต่าคลานฝ่ากองทัพซอมบี้โดยมีกลุ่มนักรบคอยคุ้มกันไปเกือบถึงประตูกำแพงแล้วแวบหนึ่ง "ผู้สร้างใส่คุณสมบัติสมเป็นพระเอกที่สุดในโลกให้เลยนะนั่น แบบนั้นคงทำคนรักคนหลงนับไม่ถ้วนเลยกระมัง"
แอสเทรียส่งสีหน้าไม่เข้าใจว่าจินตกชพูดอะไร ซึ่งธรรมดาตัวละครย่อมมีกำแพงบางอย่างกั้นให้ไม่รู้ สำหรับพวกเขาที่นี่คือโลกที่มีชีวิตจริงไม่ใช่แค่ตัวอักษร ต่างจากผู้โดนเตะโด่งเข้ามาเดินเล่น แค่มองว่าเหล่านี้คือตัวอักษรเท่านั้นกดลบหรือป้ายด้วยน้ำยาลบคำผิดก็จบ แต่เจอแบบนี้จินตกชยอมรับว่าไม่สามารถมองทุกอย่างเป็นแค่ตัวอักษรได้แม้แต่อย่างเดียว พวกเขา ไม่สิ ทุกสิ่งที่เห็นที่สัมผัสคือความจริงคือชีวิตในอีกโลกหนึ่ง ในเมื่อจักรวาลมีโลกธาตุเป็นอนันต์นี่นา ถ้าที่นี่เป็นโลกหนึ่งที่มีจริงก็ไม่แปลกอะไร
จินตกชไม่รู้ว่าผู้เดินเล่นคนอื่นคิดอย่างไรต่อโลกในนิยาย ทว่ายามนี้เขาคิดไปแล้วว่ามันเป็นโลกที่มีชีวิตจริงๆ ฉะนั้นเขาซึ่งมาจากด้านนอกเมื่อมีความสามารถพอให้คนที่นี่ปลอดภัยผ่านไปอีกวันได้ เขาจึงขอทำให้สุดเท่าที่ทำได้ละกัน
รถบรรทุกคอนเทเนอร์แล่นฝ่าซากซอมบี้ไปถึงประตูจนได้ นักรบสิบกว่าคนคุ้มกันซอยล์กับทุกคนบนรถลงจากรถตรงไปที่ประตู แอสเทรียเห็นอย่างนั้นจึงส่งสัญญาณให้นักรบทุกคนถอนตัวก่อนเธอจะใช้พลังจิตจัดการผลักซอมบี้ออกไปเป็นวงกว้างส่งผลให้กองทัพซอมบี้กระเด็นห่างออกไปหลายร้อยเมตร
"รีบมาเร็วเข้าคุณน่ะ!" แอสเทรียเรียกคนขี้ริ้วพร้อมกระโจนไปทางประตูอย่างว่องไว
จินตกชวิ่งตามไปติดๆ ก่อนชะงักเท้าเมื่อตรงหน้ามีหน้าต่างเรืองแสงสีฟ้าโผล่ขึ้นมา ในหัวได้ยินเสียงประกาศจากระบบ
'คุณทำภารกิจสำเร็จแล้ว อีกห้านาทีคุณจะถูกถอนตัวออกจากนิยายเรื่องนี้'
ภารกิจเรียบร้อยแล้วงั้นอิลิกก็ อ้อสำเร็จแล้วเหมือนกันแฮะ
จินตกชเห็นสีหน้าอิลิกมองอากาศตรงหน้าก็รู้ล่ะว่าคงมีหน้าต่างปรากฏขึ้นมาเหมือนที่เขาเห็นเมื่อครู่ นั่นจึงทำให้จินตกชหยุดฝีเท้าลงซึ่งมันห่างจากประตูร้อยกว่าเมตร นักรบคนอื่นวิ่งไปอยู่หน้าประตูทั้งหมดแล้ว และบานประตูก็เปิดให้คนทยอยเข้าไปแล้วด้วย
"จินต์ รีบมาสิ"
"พี่จินต์รีบมาสิคะ!" อิลิกตะโกนเร่งเมื่อเห็นราชาซอมบี้ที่โดนแอสเทรียซัดกระเด็นไปเมื่อครู่กำลังพุ่งตรงเข้ามา
มือกำเป็นหมัดยกขึ้นได้ระยะพอดีเสยเข้าปลายคางราชาซอมบี้ส่งปลิวไปตกไกลลิบแล้วกลิ้งไปอีกหลายเมตรก่อนมันจะได้พุ่งผ่านตัวเขาไป
"คิดว่าคงต้องมีใครสักคนคอยกันเจ้านี่น่ะ ไม่งั้นมันตามเข้าไปด้วยแน่" จินตกชตวัดดาบในมือตัดร่างซอมบี้อีกหลายสิบตัวที่พุ่งเข้ามาใกล้ พวกมันเคลื่อนไหวได้เร็วแบบนี้ถ้าไม่มีใครคอยกันให้สักคนหลุดเข้าไปได้เป็นเรื่องแน่นอน
"ไม่จำเป็นขนาดนั้น บนกำแพงมีพลปืนเขาจะคุ้มกันให้ รีบมาเร็ว!" ซอยล์บอกเสียงหนัก
จินตกชไหวไหล่ท่าทางยียวนก่อกวนเท้าชาวบ้านมากมาย "นายนั่นแหละกลับเข้าไปเร็วๆ เลยมันเกะกะไม่รู้หรือไงอยู่ตรงนี้หาประโยชน์ไม่ได้"
ไหนๆ จะไปแล้วพูดกวนเท้าพระเอกส่งท้ายหน่อยละกัน ดูมุมปากพ่อคุณสิกระตุกน่ากลัวเลย
จินตกชตั้งใจชนกับราชาซอมบี้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนต้องออกไปจากโลกนี้
"มานี่เดี๋ยวนี้ จินตกช!" ซอยล์ตะโกนเรียกคนขี้ริ้ว น้ำเสียงนั้นแฝงอำนาจสั่งการแบบที่นักรบระดับไหนก็ขัดขืนไม่ได้ แม้แต่คนนอกอย่างจินตกชยังต้องฝืนแทบตายที่จะไม่กระโจนไปหาพ่อคุณเสียเดี๋ยวนั้น
นี่หรือพลังบงการของพระเอก อย่างกับเซลล์ทั้งหมดในร่างพร้อมใจกันคุกเข่าให้พ่อคุณทันทีอย่างไรอย่างนั้น
จินตกชหันกลับไปพลางส่ายหน้า "ไม่เอาน่าพ่อถั่วเหลืองอย่ามาใช้พลังกันแบบนี้สิ ฉันน่ะทำตามสัญญามาส่งคุณถึงเขตปลอดภัยเท่านั้น สัญญาย่อมจบแล้วหลังจากนี้ก็ทางใครทางมัน"
"ว่าไงนะ จะให้ฉันไปลากคอนายมาเองงั้นหรือ" กดเสียงโหดเหี้ยมทำลายล้างจิตชาวบ้านมากมาย นั่นทำเซลล์ทั้งร่างคนขี้ริ้วเจ็บแปลบแทบลงไปดิ้นที่พื้น
พลังพ่อคุณช่างโหดร้าย ดูสิทำเซลล์ทั้งร่างแทบแตกเป็นผงแน่ะ
คนหน้าตาขี้ริ้วยกเท้าขวาขึ้นเหยียบซากซอมบี้แล้วถลกขากางเกงขึ้นเผยให้เห็นขาข้างนั้นชัดๆ
"ฉันเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น ฉะนั้นอย่าเสียเวลากับคนตายเลยนะ ดร.ซอยล์"
"แผลที่ขานั่นหรือว่า... ที่คุณถีบโรซให้พ้นจากราชาซอมบี้ตนนั้น" คริสเตนปากคอสั่น ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่เห็นว่าจินตกชโดนเล็บราชาซอมบี้
"นาย... ทำไมไม่บอก!" สีหน้าซอยล์พลันหม่นคล้ำ หากเขาสังเกตสักหน่อยไม่มีทางเอาวัคซีนให้โรซไปแน่นอน
"ที่จริงไม่ใช่แค่เล็บราชาซอมบี้หรอกก่อนหน้านั้นก็โดนกัดไว้แล้วเพียงแต่ร่างการมีภูมิต้านทางสูงเลยยื้อเวลาได้ ถ้าไม่โดนราชาซอมบี้ก็น่าจะอีกเดือน ตอนเจอนายคิดว่าคงรอดแล้ว ทว่านี่แหละผลของการหลอกใช้นายราชาซอมบี้เลยมาตบฉันหัวทิ่มถึงที่อยู่นี่ไง"
"นายโกหก ฉันอ่านความรู้สึกผู้คนได้ นายไม่มีความคิดหลอกใช้ใครตรงข้ามนายต้องการให้ใครอื่นมีชีวิตต่อไปแม้แค่วันเดียวก็ตามถ้านายทำได้"
เดี๋ยวนะ พลังพระเอกอันตรายเกินไปแล้ว ฉะนั้นต้องรีบเผ่นด่วนๆ เหลือเวลาอีกแค่สองนาทีต้องตบราชาซอมบี้ให้จบในครั้งเดียว!
จินตกชยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ "ฉันยอมๆ คุณแอสเทรียพาซอยล์กลับเข้าไปได้แล้ว ถ้าฉันไม่ตายไปพร้อมราชาตนนั้นมันคงอันตรายต่อพวกคุณมากกว่าฉะนั้น... ไปก่อนนะ" ไม่ให้ใครได้ห้ามอีกจินตกชพุ่งออกไปสู่กองทัพซอมบี้ดั่งลูกธนูที่หลุดออกไปจากมือ
"จินตกช!"
"พี่จินต์!"
ยังได้ยินเสียงตะโกนดังสั่นสะเทือนเซลล์ทั้งร่างจากพระเอกของเรื่องที่กำลังโดนนางเอกของเรื่องพยายามดึงตัวกลับเข้าไป แล้วยังอิลิกอีกคนที่โดนคริสเตนแบกเข้าไป ไม่งั้นจะวิ่งออกมาให้ได้ และสุดท้ายเสียงประตูปิดตัวลง พอดีกับปลายดาบเลเซอร์เสียบจากคางทะลุหัวดังเคิล
"มันไม่ใช่ความผิดอะไรของนายเลยที่เอาผลึกไปใช้ ทักษะโฉมงามนั่นมันแย่ชะมัด และก็ขอโทษที่เข้ามาเปลี่ยนเนื้อเรื่องจนนายกลายเป็นแบบนี้" จินตกชตวัดดาบฟันผลึกในหัวราชาซอมบี้แตกละเอียด ตนเองก็ล้มลงเพราะร่างโดนมือข้างหนึ่งของราชาซอมบี้ทะลวงควักเอาหัวใจออกมาเช่นกัน


ตอนที่ 3
นั่งม้าพร้อมลูกตุ้มถ่วงน้ำหนักทั้งคืน วิ่งรอบอาณาบริเวณสำนักฮู่ซานสิบรอบซึ่งมันกินเนื้อที่ของภูเขาสิบลูก แบกถังน้ำใส่หินเต็มวิ่งขึ้นลงบันไดพันขั้นสิบเที่ยว จากนั้นต่อยลมหมื่นครั้ง ซ้อมฟาดฟันกระบี่อีกหมื่นครั้ง ทำทั้งหมดครบในแต่ละวันถึงพักกินข้าว ถ้าเหลือเวลาให้นั่งสมาธิ แต่เวลาที่เหลือครั้งใดไม่ได้นั่งหรอกสมาธิ นอนตาย เอ๊ย นอนสมาธิเสียมากกว่า จากนั้นก็จะโดนท่านอาจารย์เตะโด่งร่วงไปตีนเขา แล้วก็ต้องวิ่งหน้าตาตื่นกลับขึ้นมาให้ทันเวลาหนึ่งถ้วยชา ถ้าช้าได้ฝึกท่านั่งม้าพร้อมตุ้มถ่วงน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีก ทำแบบนี้ซ้ำทุกวันเวลาถึงผ่านไปราวติดปีกโดยจินตกชไม่มีทั้งโอกาสและเวลาเข้าใกล้ลู่เยวี่ยสือเลย มีเวลาแค่พักหายใจก็ถือว่ามหัศจรรย์แล้ว
สองปีแล้วที่จินตกชโดนฝึกโหดแบบนั้นทว่าจนวันนี้เขาก็ยังมีสภาพราวซากแห้งหาทางกลับหลุมไม่ถูกทุกวันหลังฝึกเสร็จ คลานมาตามพื้นแบบไม่เหลืออะไรให้อายทั้งนั้นเพื่อมาขอข้าวสักชามที่โรงครัว แค่ฝึกทุกวันจินตกชก็ไม่มีเวลาไปทักทายสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษประกอบกับสภาพไม่ต่างจากเศษขยะทุกวันไม่เปลี่ยนขนาดฝึกมาสองปี ทำศิษย์คนอื่นต่างเลิกสนใจ จากเกรงใจถึงเกรงกลัวที่ผานเฉียงเต้ากลายเป็นศิษย์ของท่านกังจวี้ กลัวว่าวันหน้าเก่งกาจขึ้นมาจะกลับมาคิดบัญชีพวกตน เอาเข้าจริงฝึกเท่าไรก็ไม่พัฒนาทำให้ทุกคนมองอย่างสมเพชมากขึ้นไปอีก
"แม้ท่านอาจารย์เป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่แต่สวะก็ยังเป็นสวะอยู่วันยังค่ำ มันไม่กลายเป็นหยกไปได้หรอก" เสอทุ่ยเทน้ำชาจืดชืดลงชามข้าวในมือคนขี้ริ้วจนล้นไหลนองพื้น พลางแค่นยิ้มใส่อย่างเย้ยหยัน "ท่านผู้อาวุโสช่างมีความอดทนสูงเหลือเกินที่ยังพยายามสั่งสอนสวะอย่างเจ้า ดูสิสองปีเจ้าทำสิ่งใดให้ท่านภูมิใจบ้าง เฉียงเต้าเอ๋ย เจียมเงาหัวของเจ้าบ้างเถอะ"
ศิษย์คนอื่นในโรงอาหารต่างแสยะยิ้มอย่างสาแก่ใจที่มีคนพูดแทนให้แล้ว
จินตกชยกชามข้าวขึ้นมาพลุ้ยใส่ปาก ตั้งหน้าตั้งตากินไม่สนคำเย้ยหยันเหล่านั้น ตอนนี้เขาต้องการอาหารลงท้องมากกว่าสิ่งใดทั้งนั้น ซ้ำข้าวน้ำชาก็รสดีมากเสียด้วย อยากได้อีกสักชามแต่ขออย่างไรคนครัวก็ไม่เคยให้เพิ่ม คนอื่นขอได้ แต่เขาไม่ได้ ฮือ ช่างลำเอียงเหลือเกิน
"นี่เจ้าเมินข้างั้นหรือ"
ผลัวะ! ชามข้าวในมือจินตกชกระเด็นจากแรงเตะของเสอทุ่ยไปตกไกลลิบแล้วแตกเป็นหลายเสี่ยง ข้าวอีกครึ่งชามกระจายเกลื่อน "ถ้าอยากกินนักก็ไปเลียเอาที่พื้นละกัน" พอได้รังแกคนขี้ริ้วแล้วคนเหล่านั้นต่างหัวเราะชอบใจกันยกใหญ่ หลายคนยุให้คลานไปกินข้าวชามนั้น บางคนทนดูไม่ไหวลุกเดินออกจากโรงอาหารไปไม่สนใจช่วยเหลือใดทั้งนั้น เป็นแบบนี้มาสองปีจนจินตกชชินแล้ว ทว่าวันนี้ต่างออกไป
"เสอทุ่ย การกลั่นแกล้งศิษย์สำนักเดียวกันเจ้าคิดว่าผิดบ้างหรือไม่" ความเย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมทั้งโรงอาหารก่อนเจ้าของเสียงเดินมาถึงเสียอีก
"ท่านรองเจ้าสำนัก" เสอทุ่ยปากคอสั่น แทบยืนไม่อยู่
"ไม่นึกว่าแค่วันแรกของเดือนนี้ข้ามาเดินตรวจความเรียบร้อยที่โรงอาหารก็ได้เห็นเรื่องเช่นนี้" ลู่เยวี่ยสือกดสายตาเย็นเฉียบใส่พวกส่งเสียงยุเมื่อครู่ แต่ละคนก้มหน้างุดต่างจากคนขี้ริ้วใช้โอกาสนี้คว้าถ้วยชามใส่ข้าวใส่กับข้าวของใครไม่รู้ใกล้มือมาพลุ้ยใส่ปาก ไม่สนใจสักนิดว่าบรรยากาศตอนนี้เป็นอย่างไร "เจ้ายังนั่งกินได้หน้าตาเฉยอีกหรือ" มุมปากพ่อคุณกระตุกส่งสัญญาณอันตราย ทว่าผู้รับสัญญาณไม่เห็นอะไรในสายตาทั้งนั้นนอกจากอาหารประทังชีพตรงหน้า
"แน่นอน ในเมื่อข้ายังต้องกินอยู่นี่นา" จากหนอนหนังสือกลายเป็นหนูพันธุ์เล็กชนิดหนึ่งกักตุนอาหารไว้เต็มแก้มสองข้าง กระนั้นยังคงกอบโกยใส่ปากไม่หยุด ทั้งสร้างความอ่อนใจแปลกๆให้ลู่เยวี่ยสือแบบเจ้าตัวนึกอยากตบสองแก้มนั่นให้คว่ำพิกล
"อย่างไรก็ตามกฎที่ว่าห้ามศิษย์สำนักเดียวกันทะเลาะกันนอกจากการประลองฝีมือแล้ว เสอทุ่ยถือว่าครั้งนี้เจ้าผิด ข้าจะลงโทษเจ้าสถานเบาก่อน ถ้ามีให้เห็นอีกครั้งเจ้าจะได้รับโทษเป็นสองเท่า" ดวงตาสีดำวาวคมเหมือนมีศัสตราล้ำอำนาจแฝงอยู่กวาดมองไปทั่วโรงอาหารซึ่งไม่กว้างนักเสียครั้ง ก่อนให้ศิษย์ติดตามพาเสอทุ่ยตามไปรับโทษ
"ว่าแต่เจ้า เอ่อ ท่านรองเจ้าสำนักไม่กินอะไรบ้างหรือ?" จินตกชถามหลังจากกวาดอาหารทุกชามใกล้มือลงท้องหมดแล้ว
"ข้าเลยขั้นอิ่มทิพย์มาหกปีแล้ว เจ้าลืมหรือไง"
"ลืมจริงด้วยแฮะ" สองมือตบแปะ จินตกชลืมไปเลยว่าพระเอกไม่ต้องกินดื่ม ไม่ต้องนอนมาหลายปีแล้วต่างจากผานเฉียงเต้าและศิษย์ใหม่คนอื่น อ้อศิษย์เก่าส่วนใหญ่ก็ยังกินดื่มอยู่ เนื่องจากเลื่อนขั้นไม่ขึ้นแต่ก็ยังดีกว่าคนขี้ริ้วทุกคน
"เจ้านี่มัน!" สีหน้าคนขี้ริ้วยามพูดจากวนบาทาเขาชวนมือเท้าขยับอย่างมุ่งร้ายดีแท้ ดีที่เขาห้ามตนเองได้ไม่งั้นเขาคงได้เตะโด่งเจ้านี่ออกไปนอกโรงอาหารด้วยตนเองไปแล้ว
"เสี่ยวผาน เจ้าคิดว่ามีเวลานั่งเล่นเหลืออยู่อีกหรือไร"
น้ำเสียงเขย่าประสาทดังมาจากไหนไม่รู้ มันดังก้องในโรงอาหารให้ผานเฉียงเต้าสปริงตัวขึ้นจากพื้นหน้าตาตื่น
"ท่านไม่ให้ข้ามีเวลาชาร์ตแบตบ้างเลยไม่ได้นะท่านอาจารย์ ทางนี้ยังต้องกินดื่มอยู่นะ!" เผ่นออกไปจากโรงอาหารแบบบินออกไปเลย แล้ววิ่งหน้าตั้งทว่าเซซ้ายขวาไปตลอดทางแล้วหายลับไปหลังแนวต้นสนหลังเขา
ลานฝึกขนาดเล็กหลังเขาล้อมรอบด้วยต้นสนหนาทึบคือสถานที่ฝึกประจำของจินตกช ซึ่งไม่มีใครเข้ามาใช้ลานนี้ได้ถ้ากังจวี้ไม่อนุญาต
"นับแต่วันนี้อาจารย์จะปิดด่านเลื่อนขั้นระหว่างนี้เจ้าอย่าได้ขี้เกียจเด็ดขาด หากแอบอู้แม้เพียงนิดเจ้าจะได้รู้ว่าอยู่ไม่สู้ตายเป็นอย่างไร" กังจวี้กำชับเจ้าลูกศิษย์
"โห ท่านอาจารย์ มีที่ไหนกันจะทำให้ศิษย์ของตนอยู่ไม่สู้ตาย เขามีแต่ส่งเสริมจนเสียคน ให้ท้ายไม่ลืมหูลืมตาทั้งนั้นท่านอย่าแหวกแนวนักสิขอรับ โอ๊ย!" พูดจบมือเหี่ยวย่นพุ่งมาดึงหูเจ้าขี้ริ้วได้ไวจนหลบไม่ทัน ตามจริงขยับหลบไม่ได้อยู่แล้ว "โอ๊ยๆ อาจารย์ หูข้าจะขาดแล้ว"
"ให้มันขาดไปเลยดีไหม"
"ช่วยเพิ่มความขี้ริ้วให้ข้านั่นไม่ว่าไร แต่ท่านช่วยเพิ่มแบบไม่เจ็บตัวมากไม่ได้หรือขอรับ" ยกมือนวดหูป้อยๆ ท่าทางน่าสงสารเสียกังจวี้อดส่ายหน้าไม่ได้
"เจ้านี่ช่างแปลกเสียจริง ถูกใครหาเรื่องก็ไม่ใส่ใจ ถูกฝึกหนักแทบล้มประดาตายก็ฝึกไปบ่นไปแต่ก็ไม่มีขาดตกบกพร่อง เป็นศิษย์คนอื่นเจอการฝึกของข้าเข้าไปไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากอาวุโสคนอื่นในวันเดียวให้รู้ไป" กังจวี้ยกมือลูบเคราที่คางซึ่งจัดแต่งไว้อย่างสวยงาม
"การสั่งสอนของท่านช่วยให้ข้าเก่งขึ้นได้จริงนี่นา ตอนนี้ข้าพอรู้แล้วว่าพลังที่มีในมือสามารถใช้แบบไหนได้บ้าง ซ้ำร่างกายเริ่มตามพลังที่มีทันแล้วด้วย จากที่มีพลังแต่ร่างการอ่อนไปทำให้สิ้นเปลืองพลังไปโดยใช่เหตุ" จริงดังที่ระบบบอกเขาสามารถเรียนรู้และฝึกฝนอย่างหวังผลจากในนิยายเรื่องที่เข้ามาเดินเล่นได้
กังจวี้พยักหน้าท่าทางชอบใจไม่น้อย "ข้ามองคนไม่ผิด เจ้ามีพรสวรรค์สูงยิ่งกว่าลู่เยวี่ยสือเสียอีก แต่ดูเจ้าต้องการเก็บซ่อนมันไว้เพื่อการใดกัน"
"ไม่ได้ตั้งใจเก็บซ่อนเลยท่านอาจารย์ แค่พลังข้าเพิ่งตื่นเท่านั้นเองนี่พูดจริงนะ มันตื่นตอนโดนสายฟ้าซึ่งไม่รู้ว่าใครเอาข้าเป็นตัวตายตัวแทนข้าถึงโต้สายฟ้าคืนไปรอดมาได้ นี่ถ้าพลังไม่ตื่นข้าคงไปตื่นที่โลกคนตายแล้วขอรับ" การที่ตนดูแปลกไปเพราะพลังตื่นนั้นเชื่อถือได้เพราะบางคนมีการตื่นรู้ตอนใกล้ลงโลงยังมี ฉะนั้นจินตกชอ้างแบบนี้ไม่แปลกอันใด
"ทว่าข้าก็ยังเห็นว่าเจ้าแปลกอยู่ดี" ดวงตาท่านเซียนราวมองทะลุเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ภายใน
"แปลก ข้าแปลกอย่างไรหรือท่านอาจารย์?"
"ให้เข้าใจง่ายก็คือ เจ้าไม่ใช่ผานเฉียงเต้าแต่เป็นใครอื่นที่เข้ามาอยู่ในร่างนั้นแทน ข้าว่าเจ้าเฉียงเต้าคงตายไปตั้งแต่สายฟ้าเส้นแรกแล้วกระมัง เพียงแต่เจ้ามาอยู่ในร่างนั้นได้อย่างไร ข้าสงสัยอยู่" ท่านอาจารย์พูดตรงเสียจินตกชแทบกระอัก
สองมือยกคารวะอย่างนอบน้อม "ท่านอาจารย์ ท่านช่างสมกับผู้กำลังจะบรรลุเป็นเซียนขึ้นไปสวรรค์จริงๆ ขอรับ ตามที่ท่านเข้าใจ ผานเฉียงเต้าตายไปตั้งแต่รับสายฟ้าส่วนข้าลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ในร่างนี้และกำลังจะโดนสายฟ้าอีกเส้นฟาดข้าเลยเค้นพลังที่มีออกมาโต้กับสายฟ้าพวกนั้น"
"เช่นนั้นเจ้าเป็นผู้ใด?"
"หนอนหนังสือคนหนึ่งที่อ่านหนังสือดึกเกินแล้วฝันเลอะเทอะขอรับ"
"หนอนหนังสือที่ไหนโต้กับสายฟ้าด่านเคราะห์ของผู้เลื่อนสู่ระดับเสิ่นเซียนได้กัน เช่นนั้นเจ้าคงไม่พ้นหนอนหนังสือในหอเก็บคัมภีร์แดนสวรรค์แล้วกระมัง"
"ข้าพูดจริงนะท่านอาจารย์" จินตกชกล่าวอย่างหนักแน่น "ข้าเป็นแค่คนที่ชอบอ่านหนังสือแต่ก็มีพลังนิดหน่อยให้เอาตัวรอดได้ แต่พอท่านอาจารย์มาสอนให้ข้าถึงเข้าใจวิธีการใช้พลังและฝีมือที่มีมากขึ้นแม้ตอนนี้แสดงออกมาไม่ได้เพราะท่านไม่อนุญาตแต่ข้าก็รู้ว่าตนนั้นพัฒนาขึ้นบ้างเล็กน้อยแล้ว ฉะนั้นข้าไม่อู้การฝึกแน่นอนท่านปิดด่านได้อย่างสบายใจขอรับ" จินตกชเองตั้งใจไว้แล้วว่าจะเรียนรู้วิชาต่อสู้ของที่นี่ให้ได้มากที่สุดได้โอกาสแล้วทั้งที
ท่าทางใฝ่รู้ของเจ้าลูกศิษย์ขี้ริ้วไม่มีเสแสร้งนั่นทำกังจวี้พอใจมาก "เจ้าแท้จริงแล้วมีนามว่ากระไร?"
"จินตกช ขอรับ ท่านอาจารย์เรียกข้าว่าจินต์ก็ได้ขอรับ ออกเสียงง่าย"
"จินต์ อือ เป็นนามที่ดี" กังจวี้เรียกกระบี่เล่มหนึ่งออกมาจากอากาศ เขาตวัดมันออกไปเพียงแผ่วเบา แค่นั้นก็ทำจินตกชสันหลังเย็นแล้ว
กระบี่วิเศษ! อายพลังอะไรขนาดนั้น แค่มองยังรับรู้ได้ว่ามันสามารถฟันภูเขาทั้งลูกให้ขาดออกจากกันได้ด้วยการฟันแค่ครั้งเดียว
"คิดว่าเจ้าน่าจะใช้ดาบหรือกระบี่เช่นกัน ฉะนั้นข้าจะแสดงให้เจ้าดูครั้งหนึ่งแล้วจงฝึกฝนให้ดี หลังข้าออกมาจากด่านจะดูสิว่าเจ้าก้าวหน้าแค่ไหน ถ้าไม่กระเตื้องข้าโยนเจ้าลงไปฝึกในแดนมารแน่"
"ท่านจะปิดด่านกี่ปีเล่าท่านอาจารย์ ข้าเดาว่าไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี นานแบบนั้นท่านให้ข้าฝึกโดยไร้การอนุญาตด้วยหรือ แบบนั้นข้าว่าคงหาความก้าวหน้าไม่ได้กระมัง" จินตกชขยับมือเท้าที่แสนหนักให้รู้ว่ายังมีตุ้มถ่วงติดอยู่เพียงแต่คนทั้งหลายมองไม่เห็นเท่านั้น
"แน่นอนว่าถึงข้าไม่อนุญาตเจ้าก็เคลื่อนไหวได้อย่างปกติหลังจากชินกับน้ำหนักเหล่านั้น ในเมื่อเจ้ายังไม่ได้ใช้พลังแท้จริงทั้งหมดออกมาเลยนี่นา ถูกไหมเสี่ยวจินต์"
คนขี้ริ้วยกสองมือยอมแพ้ "ขืนดึงออกมาใช้ตลอดเวลาข้าได้หมดแรงจริงสิขอรับ มันต้องเก็บไว้บ้างเผื่อเหตุฉุกเฉินเหมือนที่โดนสายฟ้าวันนั้น อ้อ ระหว่างที่ท่านอาจารย์ปิดด่านถ้าข้าเจอคนที่ใช้ข้าเป็นตัวตายตัวแทน ขออนุญาตตบให้คว่ำได้ไหมขอรับ?" ตั้งความหวังไม่แค่ตบล่ะมันต้องฝังสถานเดียว
"อยากทำอะไรก็ทำไปแต่ไม่อนุญาตให้ปลดออก"
จินตกชอยากลงไปนั่งวนนิ้วที่พื้นเสียเดี๋ยวนั้น แค่คิดว่าต้องพยายามให้เคลื่อนไหวได้ปกติที่สุดโดยมีน้ำหนักพันจินถ่วงอยู่แล้วร้องไห้นำไปก่อนเลยละกัน
"อย่ามัวแต่ไร้สาระ ดูวิถีกระบี่ของข้าให้ดี แล้วฝึกให้คล่อง" กังจวี้วาดกระบี่เล่มงามออกไปข้างกาย จินตกชพุ่งออกมาจากหลุมดำแล้วจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวไม่มีคลาดสายตาสักเสี้ยววินาที ในเมื่อตนมีทักษะสะบั้นสุญญากาศซึ่งคล้ายการฟาดฟันด้วยกระบี่นี่นา "หลังจากนี้ก็เอากระบี่ไม้เล่มนี้ไปฝึกเอา" แล้วโยนกระบี่ไม้เล่มหนึ่งมาให้คนขี้ริ้ว
"นี่มันหนักมากเลยขอรับ ไม้หรือหิน?" ไม่แน่ใจเลยว่ากระบี่เล่มนี้เป็นไม้หนักอย่างน่ากลัว
ผู้เฒ่าส่ายหน้าดุกดิก "แค่กระบี่ไม้เจ้ายังบ่นหนัก แบบนี้หรือจะถือกระบี่วิเศษได้"
"ข้าไม่ใช้กระบี่ขอรับ ใช้อากาศต่างกระบี่ขอรับ" ตอนนี้จินตกชยอมรับทักษะที่ได้มาช่างดีเหลือเกินอาวุธที่ไม่ต้องถือต้องแบกให้เมื่อย ใช้เมื่อไหร่ก็ได้
"กระบี่อากาศหรือ ไหนแสดงให้ดูสิ" กังจวี้สนใจขึ้นมาแล้วสิว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้มีฝีมือขนาดไหน
จินตกชตั้งท่าแล้วตวัดมือออกไปแบบขนานพื้น "สะบั้นสุญญากาศระดับเริ่มต้น!" กระแสลมพัดวูบทำใบไม้ปลิวหลายใบ สองสามใบโดนตัดขาด นั่นทำจินตกชอ้าปากค้าง "ทำไมมันเบากว่าพัดลมเบอร์หนึ่งอีกเนี่ย!!" เขาแทบกรีดร้องครั้นเหลียวไปมองท่านอาจารย์ยกมือนวดขมับท่าทางหมดความหวังพิกล
หรือพลังระดับแม็กซ์ที่นี่คือกระจอกมาก
"เอาล่ะ ข้าต้องไปปิดด่านแล้วเจ้าก็หมั่นฝึกซ้อมอย่าได้เหลวไหลเด็ดขาดเข้าใจไหม จินตกช" น้ำเสียงเข้มแววตาคมกริบ พลังทิพย์ที่แผ่ออกมาก็น่ากลัว "สำหรับวันนี้เจ้ากลับไปพักได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยเริ่มฝึกจริงจังอีกครั้ง"
"เช่นนั้นข้าเดินไปส่งท่านอาจารย์นะขอรับ" ใจหนึ่งอยากเห็นสถานที่ปิดด่านเลื่อนขั้นของสำนัก อีกใจพักไม่ลงรู้สึกตนอ่อนด้อยเหลือเกิน
ระหว่างเดินขึ้นเขาจินตกชยังเดินเซไปเซมาตลอดทาง น้ำหนักที่ถ่วงอยู่ทำให้ก้าวตรงๆ ไม่ได้จริงๆ ทั้งที่ฝึกฝนมาสองปีแล้ว กังจวี้ลอบสังเกตศิษย์ขี้ริ้วมาตลอดทาง
'ทั้งที่โดนสะกดพลังไว้ทั้งหมดยังเรียกออกมาใช้ฟาดฟันใบไม้ที่ข้าเคลือบพลังทิพย์ไว้ขาดจากกันได้ เด็กคนนี้มีพลังแฝงอยู่ระดับไหนกัน แล้วยังแบกน้ำหนักพันจินฝึกซ้อมตามที่สั่งได้ครบทุกอย่างทุกวัน หลังจากนี้ไม่เลื่องชื่อในทั่วหล้าก็ประหลาดแน่นอน'
จินตกชไม่รู้เลยว่านอกจากแบกน้ำหนักแล้วยังโดนเชือกจับเซียนซึ่งหลอมไว้ในตุ้มถ่วงสะกดพลังไว้ด้วย ที่แสดงออกมาได้นั้นบอกให้รู้ว่าทักษะสะบั้นสุญญากาศของเจ้าตัวเพิ่มระดับแล้ว แค่เจ้าตัวไม่รู้เท่านั้น
ถึงบอกให้พักได้แล้วค่อยเริ่มต้นฝึกอีกครั้งวันพรุ่งแต่ขอโทษเถอะ ส่งท่านอาจารย์เรียบร้อยก็สว่างคาตาแล้ว ไม่รู้เดินมากี่ยอดเขา เดินกลับก็คือการฝึกกลายๆ นี่เอง ฉะนั้นตอนนี้ก่อนเริ่มฝึกจริงจังอีกครั้งจินตกชจึงขอแวะไปโรงครัวก่อน
"อาวุโสกังจวี้ปิดด่านเลื่อนขั้นแล้วหรือ?" ไม่รู้ว่าลู่เยวี่ยสือนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนรอบกายถึงมีละอองน้ำค้างเกาะอยู่พราวทั้งตัว พอแสงอาทิตย์ส่องกระทบเกิดประกายระยิบระยับ ส่งให้ดูสูงส่งราวเทพเซียนบนสวรรค์แอบมานั่งเกียจคร้านในแดนมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น
ยอมรับนะว่าพระเอกนี่อาหารตาขั้นแม็กซ์แท้จริง
จินตกชพยักหน้า "เจ้า เอ๊ย ท่านรองเจ้าสำนักเล่ามานั่งทำอันใดแต่เช้าตรงนี้ ข้าไม่คิดว่าท่านเดินตรวจตราจนเหนื่อยเลยมาหาที่นั่งพักแน่นอน" กวาดตามองไปทั่วบริเวณอันเงียบสงบในส่วนพำนักของกังจวี้ซึ่งมีเขตแดนตราไว้ทำให้ไร้คนอื่นเข้ามาวุ่นวาย แต่ยังอนุญาตให้ระดับสูงในสำนักเข้ามาได้ตามสบาย
ลู่เยวี่ยสือจ้องคนขี้ริ้วนิ่งๆ อึดใจ นั่นทำให้คนโดนจ้องสันหลังเย็นพิกล "ทั้งที่ไม่รู้ว่าปิดด่านครั้งนี้ใช้เวลานานแค่ไหน เหตุใดอาวุโสกังจวี้ถึงยังไม่ปลดตุ้มถ่วงน้ำหนักที่มัดเจ้าไว้กันเล่า"
"มองเห็นด้วยหรือ ขนาดท่านอาวุโสหลายท่านยังมองไม่เห็นเลย" จินตกชยกตุ้มถ่วงที่มือขวามาแกว่งเล่นตรงหน้าพระเอกเสียเลย
"ข้าไม่ได้ตาบอด" มือเรียวสวยทว่าเปี่ยมด้วยพลังทิพย์แบบสัมผัสได้ทั้งจากตาเปล่าและอากาศรอบกายยื่นมาจับตุ้มน้ำหนัก "นี่มันหนักกี่จินกัน?" เขาไม่คิดว่าตุ้มเล็กแค่ก้อนเต้าหู้ยี้ที่เห็นจะหนักแทบถือไม่ไหว
"ไม่รู้สิ อะไรข้าพูดจริงไม่เคยแยกชั่งนี่นา" อยู่ๆ พ่อคุณก็ตาขวางเหมือนเข้าใจว่าเขาพูดจากวนบาทา "แต่ถ้าน้ำหนักรวมทั้งหมดก็พันจิน" นี่ฉันนึกว่ากำลังเล่นอยู่ในการ์ตูนตามล่าบอลเรื่องหนึ่งเลยนะ ฮึกๆ ชุดฝึกถ่วงน้ำหนัก
"เจ้าแบกน้ำหนักขนาดนี้ตลอดสองปีแต่ยังไม่พัฒนาขึ้นอีกสักนิดเลยงั้นหรือ" ตั้งแต่วันแรกที่กังจวี้รับคนขี้ริ้วเป็นศิษย์ก็โดนฝึกแบบนี้มาตลอด ทว่าเมื่อใดที่เห็นสภาพเจ้าตัวไม่ต่างจากวันแรก หลังจากฝึกตามที่กังจวี้สั่งเสร็จเรียบร้อยสภาพคลานไปโรงครัวเกิดขึ้นทุกวัน "เจ้าไร้พรสวรรค์ขั้นสุดหรือไง"
"ใครมันจะลูกรักแบบนายกันเล่า ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าไปโรงครัวล่ะ"
"เดี๋ยว! เจ้าจะปลดตุ้มถ่วงนั่นออกได้ยังไง" ลู่เยวี่ยสือสีหน้าจริงจังเสียจินตกชผงะเลย
"ถึงเวลาก็สลายไปเอง"
"เมื่อไร?"
คนขี้ริ้วส่ายหน้า "พักหนึ่ง อย่าถามต่อ ข้าระบุไม่ได้หรอกว่าพักที่ว่าเมื่อไหร่ ข้าหิวมากแล้วไม่พูดต่อละ" จินตกชรีบพูดดักก่อนเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด ทว่าในสายตาลู่เยวี่ยสือความเร็วนั่นเหมือนคนป่วยอาการใกล้ตายลากสังขารจากไปมากกว่า
การฝึกโหดตามที่กังจวี้สั่งไว้ผ่านไปอีกเกือบหนึ่งเดือนข่าวใหญ่เกี่ยวกับการประลองเพื่อทดสอบฝีมือผู้บำเพ็ญเพียรรุ่นใหม่จากทั้งภพในรอบแปดปีก็เวียนมาถึง ศิษย์ทั้งหมดของฮู่ซานต่างหมายมั่นปั้นมือว่าต้องมีชื่อให้รู้จักทั่วหล้าในครั้งนี้ให้ได้ ทว่าเว้นไว้คนหนึ่งทุกวันนี้ยังคงคืบคลานอย่างไม่เหลืออะไรให้อายไปโรงครัวทุกวัน พอท่านอาจารย์ไม่อยู่ข้าวหนึ่งชามกับสองสามคำที่เคยได้รับเหลือแค่ข้าวหนึ่งถ้วยกับคือเศษผักขยุ้มโปะลงบนข้าว กินได้คือกินกินไม่ได้ก็ต้องกิน ในเมื่อไม่เหลือแรงไปหาอะไรอื่นกินเลยนี่นา
จินตกชไม่เคยคิดเลยว่าฉากตัวละครโดนแกล้งสารพัดในนิยายแท้จริงแล้วมันเลวร้ายแค่ไหน พอเจอกับตัวถึงเข้าใจว่าทำไมหลายตัวละครถึงเทินดาร์กมาเชือดทิ้งทั้งหมด เหตุผลของการกลั่นแกล้งมีทั้งไม่ชอบหน้า ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าง แสดงอำนาจให้คนหมู่มากเห็น รวมทั้งสนุกที่ได้เห็นคนอื่นเจ็บปวด หลายครั้งจินตกชเองก็อยากลุกขึ้นไปกระทืบคนพวกนั้นเป็นการตอบโต้แต่พอคิดว่าอีกเดี๋ยวเจ้าพวกนี้ก็โดนพระเอกกวาดหมดโลกแล้วปล่อยไว้ก่อนก็ได้... จริงๆ คือไม่มีแรงหาเรื่องเข้าตัวเพิ่มแล้วต่างหากเล่า
ฝึกทุกวันทำไมร่างกายไม่ชินกับความหนักของตุ้มถ่วงสักทีนะ ฉันก็แปลกใจ
จินตกชแกว่งตุ้มถ่วงเล่นระหว่างนั่งพักพลางคิดเรื่อยเปื่อย แน่ละว่ามันจะชินได้อย่างไร ทุกเช้าน้ำหนักตุ้มถ่วงเพิ่มสองจินทุกวัน ยามนี้กี่พันจินแล้วอย่ารู้เลย เมื่อใดที่เจ้าตัวเคลื่อนไหวได้อย่างคนปกตินั่นคือตุ้มถ่วงเพิ่มน้ำหนักถึงขีดที่กำหนดไว้แล้วซึ่งนั่นอีกครึ่งปี การฝึกนี้กังจวี้วางรากฐานความแข็งแกร่งให้จินตกชทั้งทางร่างกายและวิญญาณ รวมทั้งพัฒนาฝีมือการใช้ทักษะอย่างแนบเนียนแม้แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้
'โลกนี้คือสถานที่ฝึกฝนให้พัฒนาได้มากที่สุดเพราะหลังจากนี้จะมีแต่เรื่องโหดๆ รอโฮสต์อยู่ทั้งนั้น สู้ๆ นะโฮสต์คนเก่ง'
ระบบส่งกำลังใจให้ล้านหน่วย
ส่วนคนรับกำลังใจยามนี้ นอนแบ็บเป็นเศษขยะกลางลานฝึกซ้อมขนาดเล็ก วันนี้ก็ยังคงสภาพขี้ริ้วได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ