Pig love
02
"กลับไปถึงที่พักก็ประคบเย็นอีกครั้งนะครับ ครั้งละ 15-20 นาที และประคบซ้ำทุก ๆ 2-3 ชั่วโมง ประมาณ 2-3 ครั้งในคืนนี้ หลังจากนั้นให้ประคบเย็นอีกทุก ๆ 3-4 ชั่วโมงใน 2 วันให้หลัง แล้วก็อย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งด้วยนะครับ"
"ครับ ขอบคุณมากครับ"
คนเจ็บที่นั่งวีลแชร์พยักหน้ารับคำหมอ ก่อนที่เพื่อนสนิทอย่างดินสอ จะช่วยเข็นวีลแช์พาคนเจ็บออกมาจากห้องฉุกเฉิน เพื่อเดินไปหาคู่กรณี ซึ่งเป็นผู้ที่ทำให้เพื่อนเขาได้รับบาดเจ็บ กำลังนั่งรอรับยาแทนอยู่ทึ่ช่องจ่ายยา
"ไง ยังอยากจะให้กูเดินขึ้นไปหาบนตึกอยู่อีกมั้ย?"
น้ำข้าวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชัน หากแต่นัยตาระอาใจจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ดินสอที่ได้ยินเพื่อนตัดพ้อใส่ก็หัวเราะรวนแล้วพูดตอบ
"ฮ่าๆ ตราบใดที่มึงไม่เดี่ยงกูก็จะให้มึงเดินขึ้นไปหากู"
"นี่กูยังไม่เดี่ยงอีกหรอ?"
น้ำข้าวก้มลงไปมองข้อเท้าตัวเองที่ถูกผ้ายืดพันเอาไว้จนนูนใหญ่ แล้วส่ายหน้าระอา ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองหน้าเพื่อนแล้วพูดถามด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดขีด
"ฮ่าๆ เออๆ กูก็พูดไปงั้นแหละน่า"
ดินสอหัวเราะขำกับท่าทีของเพื่อน แล้วพูดเสียงขบขันตอบ ก่อนจะถามต่อด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"สภาพเป็นงี้แล้วมึงจะทำอะไรถนัดมั้ยอ่ะ ให้กูไปอยู่เป็นเพื่อนที่ห้องมั้ย"
"ไม่อ่ะ กูรำคาญมึง"
น้ำข้าวส่ายหน้าระรัวพลางพูดตอบทันควัน เขาไม่อยากให้มันไปอยู่ด้วยหรอก แม้แต่เข้าห้องเขาก็ไม่อยากให้มันเข้า เดี๋ยวมันจะเอาขนมในห้องเขาไปทิ้งหมดอีก
"กลัวกูเอาของกินมึงไปทิ้งอะดิ?"
ดินสอพูดขึ้นอย่างคนรู้ทัน
"เออดิสัด รู้มั้ยว่ามีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้นเลยที่มึงเอาไปทิ้งน่ะ"
"มึงก็แดกให้พอดีบ้างดิวะ แดกให้เป็นเวร่ำเวลากูจะไม่ว่ามึงเลยข้าว แต่นี่มึงเล่นกินตลอดเวลาดึกดื่นตื่นมาก็แดกเค้ก แดกของหวาน ควยเถอะ"
"มึงอย่ามาบ่นนะไอ้สอ นี่มันตัวกู กูบอกแล้วถ้าถึงเวลาเดี๋ยวกูทำเอง ไม่ต้องมาสั่งกูหรอก"
"จ้าๆ คนห่าอะไรไม่น่ารักเลย"
"ก็คนห่าๆ อย่างกูนี่ไงที่ไม่เคยอยากจะน่ารัก แต่มันเสือกน่ารักไง"
สองเพื่อนสนิทถกเถียงกันมาตลอดทาง จนดินสอพาเพื่อนเดินมาถึงหน้าห้องจ่ายยา  ก็เห็นว่ายูตัสกำลังรับยาพอดีเลยยืนรออยู่ตรงประตูทางออกเลย
ยูตัสที่พอจ่ายเงินค่ารักษาพยายบาลให้คนตัวอ้วนเสร็จ หันมาเห็นเข้าพอดีก็เลยเดินเข้ามาหาทันทีอย่างไม่รีรอ ก่อนจะพูดขึ้น
"งั้นเดี๋ยวตัสพาไปส่งที่ห้องนะ หรือว่ามีเรื่องอะไรจะไปทำกันก่อนหรือเปล่า?"
"มึงว่างหรอ?"
ดินสอเลิกคิ้วถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย พลางหรี่ตามองเพื่อนร่วมคณะด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจ ระคนจับผิด
แค่ตอนที่พวกเพื่อนสองคนคุยกัน มันก็ออกจะแปลกๆ แล้วสำหรับเขา เพราะไม่เคยมีใครเลยที่จะเข้ามายุ่งกับไอ้คนร่างหมูอย่างน้ำข้าว  นอกจากเขาและเพื่อนร่วมคณะของเขาเท่านั้น
"อื้ม เราก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ปกติทุกเย็นถ้าไม่ได้ไปไหนก็จะอยู่แต่ห้องอ่ะ"
"ห๊า? คนอย่างมึงเนี่ยนะอยู่แต่ห้อง?"
ดินสอถึงกับทำหน้าแปลกใจมากกว่าเดิม พร้อมกับเริ่มออกเดินเพราะยืนเกะกะขวางทางคนอื่นอยู่
"ทำไมอ่ะ คนอย่างเราดูเป็นคนเที่ยวเก่งหรอ?"
ยูตัสเดินขนาบข้างมากับเพื่อนร่วมคณะ และคนเจ็บ หันไปเลิกคิ้วถามมองหน้าเพื่อนร่วมห้องเรียนด้วยสีหน้าฉงน
"ก็เออดิ กูจำได้ว่าไปร้านเหล้าแล้วเจอมึงบ่อยฉิบหาย"
"อ่อ ก็ตอนนั้นเกรงใจเพื่อนอ่ะ พวกมันชวนก็เลยไป แต่เราไม่ได้ไปดื่มกับพวกมันหรอก แค่ไปไม่ให้เสียน้ำใจเฉยๆ"
"ไปทำเหี้ยอะไรวะนั้น ไปแล้วไม่กินเหล้า มึงไม่เบื่อตายห่าหรอ"
"เบื่อดิ แต่จะให้ทำไงได้อ่ะ"
เพื่อนร่วมคณะสองคนพูดโต้กันไปมา พลางเดินเข็นพาคนเจ็บมายังรถของยูตัส ที่จอดไว้ไม่ไกลจากทางเข้าโรงพยาบาลหนัก
"โห่ ไอ้ตัสถ้าจะขนาดนั้นมึงไม่ปฏิเสธมันไปเลยวะ"
"เราก็กลัวพวกมันจะเสียความรู้สึกอ่ะ ตอนนี้ก็เลยพยายามเลี่ยงเอา"
ยูตัสว่าตอบเพื่อนร่วมคณะ หากแต่คนที่นั่งฟังเงียบๆ มาตั้งนานกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เลยอ้าปากว่าขัดขึ้น
"แล้วความรู้สึกนายอ่ะ? นายไม่คิดจะแคร์ความรู้สึกตัวเองเลยหรอ?"
น้ำข้าวหันไปมองคนที่เดินถือถุงยาด้านข้างด้วยสีหน้าไม่พอใจ และหงุดหงิด ที่เขาเป็นแบบนี้เพราะว่าเมื่อก่อนเขาก็เคยเจอสถานการณ์แบบนี้บ่อยๆ ในครั้งแรกเขาก็ทำเหมือนกับยูตัส ตามใจเพื่อนใครชวนไปไหนก็ไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียความรู้สึก ไม่อยากทำให้เพื่อนน้อยใจ
แต่พอเจอเหตุการณ์ที่มันทำให้ตัวเองวุ่นวาย และเสียความรู้สึกสุดๆ เขาก็เลือกที่จะรักษาความรู้สึกของตัวเองมากกว่าความรู้สึกของคนอื่น ใครจะว่าเขาหยิ่งผยอง เห็นแก่ตัวแค่ไหนก็ได้ แต่อย่าได้เข้ามาทำลายความรู้สึกของเขาเป็นครั้งที่สองอีกเด็ดขาด
"..."
ยูตัสที่ได้ยินคำถามก็ชะงักหยุดเดินไป ทำให้คนที่เข็นวีลแชร์อย่างดินสอหยุดตามไปด้วย ก่อนกับหันไปมองเพื่อนร่วมคณะด้วยสีหน้าสงสัยว่าเพื่อนเป็นอะไร แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา
"เป็นตัวของตัวเองหน่อยสิ จะเอาแต่ทำตามใจคนอื่นไม่ได้หรอกนะ หรือถ้าชอบที่เป็นอยู่แบบนี้เราก็ไม่ได้ว่าอะไร"
น้ำข้าวพูดต่อเสียงเรียบโดยไม่ได้หันไปมอง ท่าทีนิ่งเฉยจนเพื่อนสนิทหมั่นไส้ในคำพูดคำจาเลยว่าขึ้น
"แต่จะเป็นตัวของตัวเองขนาดมึงก็ไม่ไหวนะ กูบอกให้ไปทำยังไงให้คนพวกนั้นเลิกมายุ่งวุ่นวายก็จริง แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะนานขนาดนี้มั้ย"
"ไอ้ดินสอ กูบอกว่าให้เลิกบ่นเรื่องนี้ไง มึงไม่ได้บอกกูนิว่าแค่กี่เดือน หรือกี่ปี ตอนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์มาบ่นเข้าจั๊ย?"
สองเพื่อนซี้สบมองตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ด้วยความหมั่นไส้ของดินสอที่มีอยู่มาก เลยยกมือมาดีดเข้าให้ที่หน้าผากของน้ำข้าวไปที จนคนโดนร้องเสียงหลง
"โอ๊ย! ไอ้เหี้ยกูเจ็บ"
"พูดมากน่าหมั่นไส้"
ดินสอหัวเราะยิ้มเยาะพลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ น้ำข้าวที่เป็นคนเจ็บซ้ำก็ทำอะไรไม่ได้เพราะขาที่เจ็บ จะยกมือขึ้นไปตีมือเพื่อนก็ทำไม่ได้ เพราะมันดีดตัวปล่อยมือออกจากวีลแชร์ไปแล้ว จึงได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองอย่างคนเจ็บใจ
"เดี๋ยวก่อนไอ้สอ เดี๋ยวมึงเจอกู"
น้ำข้าวยกมือขึ้นมาชี้หน้าเพื่อนที่ยิ้มขำใส่แล้วพูดคาดโทษ ส่วนอีกมือก็ยกมาลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ เพราะความเจ็บ
ดีดไม่ยั้งแรงเลยไอ้เพื่อนเวร
"เข้าใจแล้ว"
ยูตัสที่ยืนขบคิดตามคำพูดของน้ำข้าวอยู่นานพูดขึ้น ก่อนจะเป็นคนเดินมาเข็นวีลแชร์พาคนเจ็บเดินมายังรถยนต์รุ่นดังสีดำสนิทที่จอดอยู่
"งั้นเดี๋ยววันนี้ตัสไปอยู่เป็นเพื่อนข้าวแล้วกัน เป็นการไถ่โทษที่ทำให้ต้องเจ็บตัวแบบนี้"
พยุงคนตัวอ้วนขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังเสร็จ ก็พูดบอกด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ระคนสำนึก
"เออ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วดิวะ มึงทำมันเจ็บมึงก็ต้องดูแลมัน"
ดินสอหันมาพูดบอก พลางคาดเข็มขัดนั่งรออยู่ที่เบาะหน้าข้างคนขับ ยูตัสที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเอาวีลแชร์ไปเก็บให้เรียบร้อย แล้วขับรถพาคนเจ็บ และเพื่อนของคนเจ็บออกจากโรงพยาบาลมา
#ลูกหมูของยูตัส
"นี่..."
"หืม?"
ยูตัสที่กำลังนั่งประคบเย็นให้คนเจ็บอยู่รับคำในลำคอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วมองเจ้าของเสียง
"หิวอ่ะ"
น้ำข้าวพูดบอกเสียงอ่อย สีหน้าบึ้งบูดเพราะความหิวที่เริ่มจะมากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้เขาทั้งสองคนอยู่ที่หอพักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ระหว่างทางที่กลับมาหอพักเขาดันไม่ได้แวะกินอะไรเลย เพราะดินสอมันไม่ยอมให้แวะ ได้แต่ทำหน้างองำอดทนมาจนถึงห้อง
โดยมียูตัสเป็นคนแบกเขาเดินขึ้นบันไดมาถึงสามชั้น พอถึงห้องปุ๊บก็ประคบเย็นให้เขาทันที ตามที่เพื่อนสนิทอย่างดินสอสั่งเอาไว้ เขาก็เลยไม่ได้ขยับตัวไปหาของกินมาลงท้องเลย
"ข้าวอยากกินอะไรครับ"
"อยากกินหมูย่างอ่ะ"
น้ำข้าวพูดบอกทันทีที่ยูตัสเอ่ยปากถาม  หากแต่คำตอบมันกลับทำให้คนฟังส่ายหน้าเอ็นดู พลางยิ้มขำทำให้น้ำข้าวเข้าใจผิดนึกว่ายูตัสกำลังระอากัน เลยพูดขึ้นมาเสียงห้วน
"อะไร จะมาเป็นไอ้ดินสอสองหรอ?"
"อะไรคือดินสอสอง?"
ยูตัสถึงกับเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าขบขัน เมื่อโดนคนอ้วนทำหน้างอแงใส่ เพราะเขาคิดว่ามันน่านักมากๆ เลยเวลาที่อีกคนทำหน้างอแงโมโหหิวน่ะ
"ก็จะห้ามไม่ให้กินไง แล้วก็จะเอาแต่บ่นๆๆ บ่นอยู่นั้นแหละทั้งๆ ที่เป็นคนบอกให้ทำเองแท้ๆ"
น้ำข้าวขมวดคิ้วมุ่นมองยูตัสด้วยสีหน้าไม่พอใจ พลางพูดตอบเสียงกระเง้ากระงอด
"เปล่า ตัสไม่ได้จะห้าม ที่หัวเราะเพราะเอ็นดู แล้วอีกอย่างคือ แค่หมูย่างมันพออิ่มหรอ"
"...สองโล"
น้ำข้าวที่กำลังจ้องมองยูตัสอย่างโมโหหิวทำหน้านิ่งไป ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบทำให้ยูตัสหลุดยิ้มขำออกมาอีกหน
"ของกินในห้องก็เยอะแยะ ทำไมถึงอยากกินหมูย่างได้กันล่ะ หืม?"
ยูตัสถามขึ้น เนื่องจากตอนเปิดประตูเข้าห้องของคนเจ็บมา เขาก็ผงะไปเหมือนกันกับของกินที่มีอยู่เต็มจนล้นตู้ ในตู้เย็นตอนที่เปิดเอาน้ำแข็งเองก็อัดแน่นไปด้วยขนมหวาน น้ำหวาน และนมรสต่างๆ เต็มไปหมด
พลางส่งมือไปล้วงหยิบมือถือของตัวเองออกมาปลดล็อคหน้าจอ กดเข้าแอปสั่งอาหารแล้วยื่นไปให้คนที่นั่งเหยียดขามาพาดหน้าขาของเขาเอาไว้ แล้วพูดบอกด้วยรอยยิ้มอ่อน
"อยากกินอะไรก็จิ้มเอาเลย สั่งมาเผื่อตัสด้วยนะ"
"สายเปย์หรอเราอ่ะ"
น้ำข้าวยกยิ้มว่าขึ้นมาทันที พลันส่งมือไปรับโทรศัพท์เครื่องหรูมาสั่งอาหารที่ตัวเองอยากกิน โดยไม่มีท่าทีเกรงใจใดๆ เพราะถ้าเป็นเรื่องของกินน้ำข้าวไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้ว
"ก็เพราะเป็นคนแบบนี้ละมั้งถึงมีเพื่อนเยอะ แต่ตัสก็คิดอยู่เหมือนกันว่าที่เพื่อนเยอะเพราะเป็นคนเปย์แบบนี้หรือเปล่า"
"ก็แหงสิ ใครบ้างไม่อยากได้ของฟรี"
น้ำข้าวพูดสวนขึ้นมามือก็กดเลื่อนหาร้านอาหารที่รีวิวดีๆ ไปด้วย
"แล้วข้าวเป็นคนแบบนั้นด้วยหรือเปล่า"
ยูตัสถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่ได้จริงจัง แต่ก็ไม่ได้ล้อเล่นเช่นกันกับคำถามนี้ น้ำข้าวที่ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์มามองหน้าคนถามแล้วพูดตอบ
"ไม่อ่ะ เราไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอกต่อให้ใครจะบอกว่าเลี้ยงก็เหอะ  แต่ตอนนี้ถ้าเป็นเรื่องของกินเราก็เอาหมด แล้วไอ้ที่ถามว่าของกินในห้องมีเยอะแยะทำไมถึงอยากกินหมูย่าง คำตอบมันก็ง่ายนิดเดียวเลยก็คือ อยากกิน เข้าจั๊ย?"
"ครับ เข้าใจแล้วครับ"
ยูตัสยิ้มขำตอบรับคำคนอ้วนด้วยสีหน้าเอ็นดูหนักกว่าเก่า มือก็ประคบเย็นให้ไปเรื่อยๆ จนครบเวลาตามที่ดินสอได้บอกมา หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งดูหนังในเน็ตฟิกซ์รอเกือบชั่วโมงอาหารที่สั่งก็มาส่ง
ยูตัสเลยยกขาของคนอ้วนที่วางอยู่บนตักเขามาตลอด ออกไปวางบนผ้านิ่มที่พื้น ก่อนจะลุกขึ้นเดินลงบันไดไปเอาของที่มาส่งหน้าหอ จ่ายเงินให้พี่แกร๊บเสร็จก็เดินกลับขึ้นห้องมาพร้อมกับถุงอาหารมากมายเต็มสองมือ
ถ้าถามว่าเขารู้สึกยังไงกับอาหารมากมายพวกนี่ ก็คงจะตอบได้ว่าแทบจะกินไม่หมดต่อให้เขาแยกร่างเป็นสองคนก็ตาม เพราะมันเยอะเกินกว่าที่คนสามถึงสี่คนจะกินหมด
"แบบนี้จะเลี้ยงไหวมั้ยเนี่ย"
พูดพึมพำก่อนจะส่ายหน้าไปมาให้กับความคิดเจ้าเล่ห์ของตัวเอง แล้วเปิดประตูเข้าห้องไปหาเจ้าของอาหารชุดใหญ่ทันที เพราะไม่อยากให้เจ้าของห้องทำหน้าทรมานนั่งท้องร้องไม่หยุดอีกต่อไป
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter :https://twitter.com/dao_25?s=09


กรี๊ด!!!
"มีคนถูกรถชน เรียกรถพยาบาลเร็ว"
"อย่ามุงครับ อย่ามุง คนเจ็บกำลังแย่"
เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นพอๆกับเสียงรถยนต์ที่วิ่งสวนไปสวนมา ผู้คนมากมายต่างหยุดมุงดูร่างของชายหนุ่มที่ไม่รู้นาม นอนจมกองเลือด แขนขาบิดเบี้ยว จากการถูกรถชนร่างด้วยระยะประชิดจนทำให้ร่างปลิวกระเด็นอยู่กลางถนน ไม่นานเสียงไซเรนรถโรงพยาบาลก็ดังเข้ามาใกล้ พร้อมกับแบกร่างไร้วิญญาณของผู้ตายคาที่ที่ห่อด้วยผ้าดิบสีขาวไว้หนาแน่นขึ้นรถเพื่อไปทำแผนการพิสูจน์ศพต่อไป
"คุณ…"
เสียงทุ้มหนาจากด้านข้าง ทำให้กานต์รีบหันไปหาตามสัญชาตญาณ
"ครับ?"
"คุณไม่ตามไปเหรอครับ ร่างของคุณนะ"
"…!?"
กานต์เบิกตาโพลงตกใจที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ข้างตัว สามารถมองเห็นร่างอันไร้วิญญาณของเขาได้ด้วย
"คุณมองเห็นผม? คุณเป็นผีเหมือนผมเหรอ?"
"ไม่ใช่"
"เอ๋?แล้ว…"
"ผมไม่ใช่ทั้งคนและผี ผมคือคนที่มาได้รับคำสั่งให้มานำดวงวิญญาณคุณไปไตร่สวนและลงทัณ ตามกฎของการเข้าสู่โลกแห่งความตาย"
"งั้นคุณ…คุณก็คือยมทูตเหรอ"
กานต์มองชายตรงหน้าเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ในหัวเกิดแต่ความสงสัย ทำไมยมทูตถึงไม่เหมือนกับที่เขาเคยได้ยินมา ชายตรงหน้าใส่สูทผูกไทด์สีดำทับเสื้อเชิ้ตขาวด้านในและใส่กางเกงสแล็คสีดำ รองเท้าคัทชูดำมันแวว ท่าทางบุคลิกดูเหมือนนักธุรกิจมากกว่ายมทูตเสียมากกว่า
"คุณแน่ใจนะ ว่าคุณคือยมทูต"
"หึ…ทุกคนเรียกผมแบบนั้น ถ้าใช่ก็คือใช่"
"แล้วคุณจะพาผมไปนรกเหรอครับ"
"ใช่ คุณต้องได้รับการสอบสวนก่อนว่าจะได้ไปลงนรก ขึ้นสวรรค์ หรืออยู่บนโลกมนุษย์ต่อไป"
กานต์จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าตาปริบๆ ตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกกลัว ดีใจ หรือเสียใจ เพราะความตายคือสิ่งที่เขาเลือกมาตั้งแต่ต้นแล้ว


กานต์ตาตื่น มองหน้าภพที่ขมวดคิ้ว มือจับหัวใจตัวเอง หัวใจของภพมันกำลังเต้นระรัวโดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจถึงสาเหตุและไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
"คุณภพ คุณโอเคไหม ใจคุณเต้นแรงมาก มันดังจนผมได้ยิน"
"ผมไม่เป็นไร คุณจะไปนอนผ่อนไหม ที่นี้มีบ้านพักอยู่ข้างๆชายหาด คุณน่าจะชอบ"
"ครับๆ ไปๆ"
กานต์ยิ้มตอบ เขย่าแขนภพเร่งให้คนตัวสูงเดินพาไปยังสถานที่ที่เอ่ยถึง
'คนที่อยู่ในโลกของความตาย ยิ้มเก่ง มีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ'
ภพคิดในใจ พร้อมเหลือบมองคนตัวเล็กขาวซีดข้างกาย ใบหน้าที่มีความสุขกับโลกของความตายแบบนี้ เขาเองก็เพิ่งเคยเจอเป็นคนแรก
"โหหห สวยมาก เหมือนกับบ้านของเจ้าหญิงกลางป่าในนิทานเลยคุณ"
"หึ…คุณเป็นเด็กสามขวบเหรอ"
"จิ…คุณภพ"
กานต์ทำปากยู่ แอบเคืองคนที่แกล้งพูดประชดเขา
"แล้วผมนอนไหน คุณอยู่กับผมด้วยไหม"
"ช่วงเวลา 30 วันนี้ ที่นี้เป็นของคุณ และผม…"
ภพพูดพร้อมก้าวขาขยับเข้ามาใกล้กานต์ จนร่างที่เล็กกว่าต้องค่อยๆถอยหดไปชิดผนังกำแพง
"ผมจะอยู่คุณจนถึงวันสุดท้าย ในทุกที่"
กานต์ที่ตอนแรกก้มหน้าอยู่ตรงกึ่งกลางอกของภพ ถึงกับผงะรีบเงยหน้าขึ้นมามองหน้าคนพูดเพื่อหาความหมาย ดวงตาของทั้งคู่จ้องมองเหมือนจะเข้าใจแต่ก็เหมือนจะไม่มีความนัยอะไรในนั้นเลย
"คุณควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย"
ภพดันตัวเองถอยหลังออกมา แล้วหันหลังเดินออกไปยังหน้าบ้าน ทิ้งให้อีกคนยืนนิ่งเหมือนถูกสาปด้วยความไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าจริงๆแล้วยมทูตไม่มีความรู้สึกอะไรเลยจริงๆเหรอ บางครั้งการกระทำกับคำพูดมันก็ดูสวนทางกันชอบกล
เวลาเลยผ่านไปจนกระทั่งพระอาทิตย์หลบหาย มีพระจันทร์และดาวดวงน้อยใหญ่ส่องแสงระยิบอยู่บนท้องฟ้า ด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กานต์จึงได้เผลอหลับไป มาตื่นอีกทีก็เพราะท้องเริ่มร้องหิวข้าวเนื่องจากไม่ได้กินอะไรเลยมาเกือบทั้งวัน
"คุณภพ…คุณภพ…คุณ…"
กานต์เดินเรียกหาภพ ตั้งแต่ห้องนั่งเล่น มาจนถึงห้องครัว แต่สิ่งที่น่าตกใจก็คือ พอเดินมาถึงห้องครัวอาหารมากมายก็ได้ตั้งไว้เต็มโต๊ะราวกับเสกมา
"ผู้หยั่งรู้งั้นเหรอ เป็นยมทูตนี้รู้ทุกอย่างเลยหรือไง"
"สงสัยหรือนินทา"
"เฮ้ย! คุณ…"
กานต์รีบเดินผละออกมาเพราะเสียงคนที่เขากำลังบ่นหาดังกระซิบหู ใกล้จนทำให้ตกใจ
"คะ คุณ…มาตอนไหน"
"เมื่อกี้ ทันพอได้ยินเรื่องที่คุณสงสัย"
"จิ…ผมหิวแล้ว จะกินข้าว"
กานต์หน้างอ กระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ จัดการกินอาหารที่อยู่บนโต๊ะ โดยไม่สนใจอีกคนที่ยืนมองอยู่
"แล้วทำไมคุณไมากินล่ะ ยืนมองผมอยู่ได้ หรือต้องจุดธูปก่อน"
ภพยิ้มมุมปากส่ายหน้าให้กับความเดียงสาของคนที่ชอบประชดเขา
"ผมไม่หิว ผมไม่มีความรู้สึกหิวหรอก*
"อ๋ออ ผมลืมไปพวกคุณมันไม่มีความรู้สึก"
"หึ…อีกไม่นานคุณก็ต้องเป็นแบบผม"
"จิ…รู้แล้วน่า…แล้วคุณอยู่ได้ยังไง คือแบบ…ไม่ต้องกิน ไม่ความรู้สึก อยู่ไปวันๆแบบนี้เหรอ"
"ยมทูตอย่างพวกเรา อยู่ด้วยบุญบาปของมนุษย์ หน้าที่ของพวกเราสำเร็จสิ่งนั้นคือสิ่งที่ทำให้ยมทูตอย่างพวกผมอยู่ได้"
กานต์พยักหน้ารับรู้สิ่งที่ภพบอก แล้วนั่งกินข้าวต่อไปจนข้าวหมดจาน
"เดี๋ยว…คุณจะทำอะไร"
กานต์ที่กำลังจะยกจานข้าวไปล้าง จึงกับต้องชะงักมือเพราะภพพูดห้ามไว้
"เอาจานไปล้างไง กินเสร็จก็ต้องล้าง"
"ไม่ต้อง วางไงที่เดิม"
กานต์ทำหน้าสงสัย ได้แต่ยอมวางจานข้าวลงที่เดิม และเพียงแค่กระพริบตา จามชามรวมถึงอาหารที่อยู่บนโต๊ะก็หายวับไปทันที
"เฮ้ย! อะ อะไรเนี่ย คุณเป็นยมทูตหรือพ่อมดกันแน่"
"เฮ้ออ…คุณอยากทำอะไรอีกไหม หรือจะขึ้นนอน"
"เหอะ…ไม่นอนอะ ผมนอนจนอิ่มแล้ว ผม…อืมมม…"
กานต์ทำหน้าครุ่นคิด แล้วเดินไปใกล้ภพ
"ผมอยากไปที่ทำงานคุณ ผมอยากรู้ว่านรกเป็นยังไง"
"ตามคำบัญชาครับ เจ้านาย"
ไม่นานทั้งภพและกานต์ก็มายืนอยู่ในนรก ตามคำขอที่กานต์ต้องการ เสียงกรีดร้องเอะอะโวยวายของเหล่าดวงวิญญาณที่กำลังถูกลงทัน ส่งเสียงดังลั่นจนกานต์ถึงกับหน้านิ่ว ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหน ทุกทีก็จะแดงฉานไปด้วยเพลิงไฟ แต่กานต์กลับไม่ได้รู้สึกร้อนหรือเป็นอันตรายใดๆ จากสะเก็ดไฟที่ตกลงมา
"คุณจะไม่เป็นอะไร เพราะยังไม่ใช่ที่ของคุณ ไม่ต้องกังวล"
"ที่นี้ลงโทษคนยังไงเหรอครับ มีต้นงิ้ว กระทะทองแดงตามที่ผมได้ยินมาหรือเปล่า"
"มี บางอย่างก็เหมือนกับสิ่งที่คุณได้ยินมา บางอย่างก็ไม่ใช่"
ภพเดินพากานต์เดินไปดูจุดลงโทษดวงวิญญาณที่ต้องรับผิดจากกรรมของตนหนักเบาต่างกันไป ขุมนรกไม่ได้มีแค่ชั้นเดียว ที่นี้มีหลายชั้นตามกรรมที่ทำมา ซึ่งชั้นล่างสุดเป็นที่ที่ไม่มีใครอยากลงไป และเป็นที่อันตรายสูงสุด ต้องได้รับการอนุญาตจากผู้บัญชาสูงสุดเท่านั้นถึงลงไปได้
"นรกขุมสุดท้ายคุณเคยลงไปไหม"
"ขุมนั้นผมยังไม่เคยได้รับคำสั่งให้สามารถลงไปได้ และนั้นก็ไม่ใช่หน้าที่ของผมที่ต้องลงไป"
"ขุมนั้นมีเอาไว้ลงโทษคนที่ทำกรรมอะไรเหรอครับ"
"กรรมที่เป็นบาปหนักที่สุด มี 5 อย่าง คือ 1. ฆ่าบิดา 2. ฆ่ามารดา 3. ฆ่าพระอรหันต์ 4. ทําให้พระกายพระพุทธเจ้าห้อเลือด 5. ทําให้สงฆ์แตกแยกกัน"
"อ๋ออ แล้วผมละครับ ต้องไปอยู่ขุมไหน"
กานต์พูดพร้อมกับมองลงไปยังขุมนรกล่างสุดที่ไกลลิบจนไม่สามารถมองเห็นได้
"บาปกรรมของคุณผมยังตอบไม่ได้ ต้องให้ผู้มีอำนาจเป็นผู้ตัดสิน เพราะคนเรามีบุญกรรมที่ติดตัวมาไม่เหมือนกัน อย่างที่คุณรู้มีกรรมก็ตกนรก มีบุญก็ขึ้นสวรรค์หรือได้ไปเกิดใหม่"
"ครับ…ผม…" ตุบ!
"กานต์! คุณเป็นอะไร"


"หึ…เฮอะ…"
ภพเหลือบมองกานต์ที่กำลังทำเสียงฟึดฟัด หน้าหงิกงอ เหมือนไม่พอใจเขาหรืออะไรสักอย่าง
"กานต์ ทุกสิ่งบนโลกนี้ย่อมเป็นตามกรรมและอายุขัย ผมฝืนไม่ได้ และไม่มีใครสามารถฝืนกฎของชะตากรรมได้"
"เฮ้ออ ผมรู้แล้ว…มันก็แค่ขัดใจอะ"
"เดี๋ยว…มีใครกำลังมา…"
ภพส่งเสียงให้กานต์หยุดพูด ความเงียบที่ปกคลุมถูกเงาจางๆของใครบางคนแทนที่ และภาพของยมทูตตนหนึ่งในยมโลกจึงปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาทั้งสอง
"อัคนี?"
"ใช่ ข้าเอง มีคำสั่งจากท่านผู้เป็นใหญ่ให้ข้ามารับหน้าที่ดูแลดวงวิญญาณตนนี้แทนเจ้า"
"เพราะอะไร…ทำไม…"
"หึ…ภพ เจ้าไม่ต้องเคร่งเครียดวิตกกังวลขนาดนั้น ข้าแค่มาดูแลชั่วคราว แค่วันเดียว เพราะมีคำสั่งให้เข้าไปทำหน้าที่บนโลกมนุษย์ด่วนเนื่องจากยมทูตที่มีในตอนนี้ไม่พอ"
"หืม…มีแบบนี้ด้วยเหรอครับ"
กานต์ถามแทรกขึ้น ด้วยความอยากรู้และไม่เคยรู้
"มีสิ มีบ่อยจะตาย ช่วงนี้คนตายเยอะ พวกเราเลยทำงานหนักแทบไม่มีหยุด"
กานต์พยักหน้าตอบรับคำตอบของอัคนี และก่อนที่ทั้งคู่จะได้พูดกันไปมากกว่านี้ ภพที่ยืนอยู่ข้างๆจึงพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ข้าจะไปแล้ว ไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับมา ข้าฝากกานต์ไว้กับเจ้าไม่นานอัคนี"
อัคนีมองหน้าภพและยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ภพมองอัคนีและกานต์พร้อมถอนหายใจ ก่อนที่จะหายวับไป เหลือเพียงกานต์กับอัคนีที่ดูท่าจะสนิทกันเร็วเกินกว่าคนแปลกหน้า เพราะพูดคุยถามไถ่กันไม่หยุด
เวลาผ่านไปจนรุ่งเช้าของอีกวัน กานต์ที่นั่งหลับอยู่บนเตียงถูกเสียงรบกวนขอใครบางคนที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และเเรงสัมผัสที่เกิดขึ้นข้างกาย
"อืออ…ภ…เฮ้ย! คุณอัคนี!?"
อัคนีรีบคว้าตัวกานต์ที่กำลังจะลุกหนี ขึ้นคร่อมทับร่างเล็กไว้จนดิ้นหนีไปไหนไม่ได้
"คุณจะทำอะไร คุณบ้าไปแล้วเหรอ ปล่อยผมนะ! ปล่อย!"
ในช่วงจังหวะที่หน้าคมของอัคนีกำลังจะก้มลงไปแตะถึงแก้มใส
ปัง! ตุบ!
ร่างของอัคนีได้ถูกแรงผลักมหาศาลเหมือนลมพายุหมุนเหวี่ยงจนร่างสูงใหญ่กระเด็นลอยไปกระแทกกับผนังห้องอีกด้าน
"เจ้าจะทำอะไรอัคนี!"
ร่างของภพปรากฎตนต่อหน้าอัคนีบีบคอคนตัวสูงเท่ากันให้ลุกขึ้น
"หึ…ข้าก็แค่…อยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง แต่ไม่ต้องแล้วละ ข้ามั่นใจแล้วว่าสิ่งที่คิดมันไม่ผิดไปจากที่ข้านึกไว้"
"เจ้าพูดถึงเรื่องอะไร"
"ภพ…ข้าแค่อยากเตือนเจ้า เจ้ากำลังทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และสิ่งที่เจ้ากำลังรู้สึกมันจะทำเจ้าสูญสิ้นทุกอย่างไป"
ภพขบกรามแน่น เขาค่อยๆปล่อยมือออกจากคออัคนี อัคนียิ้มเยาะให้กับสหายตรงหน้าพร้อมร่างที่ค่อยๆจางหายไป
"คุณภพ"
กานต์รีบลุกขึ้นกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาภพ มือเรียวซีดกำลังจะยื่นไปจับมือคนตัวสูงแต่กลับถูกปัดออก พร้อมร่างของกานต์ที่ถูกภพเหวี่ยงจับตรึงไว้กับผนังห้องแทน
ตุบ!
"ภพ! คุณ?"
"อย่าเข้าใกล้ผมอีก คุณมีความสุขแต่ผมกำลังจะมีความทุก อย่าทำในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ คุณก็รู้ว่าเรา…"
"เรากำลังจะรักกัน"
"กานต์!"
"ผมชอบคุณ และผมเองก็ไม่รู้ว่ามันมากกว่าคำว่าชอบตอนไหน ภพ…คุณเองก็ชอบผม อาการของคุณมันบอกหมดแล้ว เมื่อกี้คุณหึงผม และคุณก็ใจเต้นทุกครั้งเวลา…อื้อออ…"
ภพรีบประกบจูบปิดปากคนที่กำลังพูดให้หยุดเปร่งเสียง
"อึ…อื้อ…"
แม้ว่ากานต์พยายามจะเปร่งเสียงพูดออกมา แต่ก็ทำได้เพียงครางอื้ออึงในลำคอ เพราะแรงจูบบดขยี้จนปากบิดเบี้ยวทำให้ไม่สามารถส่งเสียงพูดออกมาได้
"อืออ…ภพ…อ่าา…แฮ่กๆ อึก…อื้อออ"
ภพหยุดจูบปล่อยปากอีกคนให้เป็นอิสระ แต่เพียงแค่ไม่นานเขาก็ประกบปากจูบบดขยี้ลงไปอีก และดูดดื่มเร่าร้อนมากกว่าครั้งที่แล้ว ลิ้นหนาได้ล้วงลึกเข้าไปในโพรงปากของคนตัวเล็กกวาดต้อนความหวานหอมจนน้ำลายไหลยืดเมื่อผละออกจากกัน
"อ่ะ…แฮ่กๆ"
กานต์หายใจหอบถี่ๆ ยืนก้มหัวใจตัวเองในอ้อมกอดของภพพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาให้กับความรู้สุขและความทุกข์ที่กำลังตีรวนอยู่ภายในอก
"ผมขอโทษ"
กานต์ที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดภพ ทำเพียงส่ายหน้าไปมาตัวสะอื้นไห้เล็กน้อย จนฝ่ามือหนายื่นมาจับปลอบประโลมลูบที่กลุ่มผมนิ่ง กานต์จึงได้ค่อยๆหยุดร้องและนิ่งเงียบไป
ซ่า…
เสียงคลื่นจากน้ำตกที่กระทบโขดหินและซัดสาดลงมาถึงชายหาด ทำให้จิตใจของคนสองคนที่กำลังสับสนว้าวุ่นค่อยๆผ่อนคลายและเงียบสงบลงได้บ้าง
"ผม…ขอโทษ เพราะผมเรื่องทุกอย่างมันเลยแย่ลง เพราะผมคุณถึง…"
"ไม่ใช่หรอก ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังอยู่แล้ว เรื่องนี้คุณไม่ได้ผิดแค่คนเดียว"
"งั้นเรากลับไปเริ่มใหม่ได้ไหม ผมจะไม่ทำอะไร ไม่คิดอะไรแล้ว"
"เวลามันย้อนกลับไม่ได้แล้วกานต์ ความรู้สึกก็เหมือนกัน ผมเองก็ยังแปลกว่าทำไมตัวเองถึงได้รู้สึก…แบบนี้"
"แล้วเราจะทำยังไงต่อ"
"ไม่ห่วง…หลังจากครบกำหนดเวลาที่คุณต้องถึงแก่กรรม คุณก็จะลืมทุกอย่างไปเอง"
"แล้วคุณละภพ"
"…"
ภพนิ่งเงียบไม่ได้ตอบคำถามใดๆ ทำเพียงแค่ยิ้มและขยับมือไปจับมือคนข้างๆไว้ พร้อมนั่งดูพระอาทิตย์ที่กำลังจมหายจนสีของท้องฟ้าเหลืองแดงฉานค่อยๆมืดครึ้มเข้ามาแทนที่


"ฮึ ฮือออ…ผม…ขอน้ำหน่อย"
กานต์ที่เพิ่งฟื้นจากการเป็นลมหมดสติไปในนรก ตื่นมาพร้อมเสียงแหบพร่า แม้ดวงตาจะยังเปิดไม่เต็มที่แต่เสียงที่เปร่งออกมาเพราะอาการหิวกระหายน้ำ ทำให้ภพที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆต้องรีบลุกขึ้นไปรินน้ำใส่แก้วมาให้
"อะ แฮ่กๆๆ"
ไม่รู้ว่าทำไม ไม่ว่ากานต์จะดื่มน้ำกลืนลงไปสักกินหน เขากลับสำลักน้ำคายออกมาทุกรอบ สุดท้ายภพจึงต้องกลั้นใจดื่มน้ำเข้าไปอมไว้ในปากของตัวเองและประกบปากแนบลงไปกับปากคนที่นอนอยู่ น้ำจากในปากภพถูกส่งเข้าไปในปากของกานต์ เสมอเป็นการช่วยชีวิตทางอ้อม แต่มันกลับเนิ่นนานจนคนที่นอนอยู่ต้องร้องประท้วงอื้ออึงในลำคอเพราะเหมือนลมหายใจกำลังจะถูกดูดกลื่นไป
"อือออ…แฮ่กๆ ภพ…?"
"ผมแค่ช่วยคุณ"
กานต์ที่ฟื้นได้สติยังคงนั่งมึน งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ไม่รู้ว่าเขาจะควรจะมึนงงกับการไปสลบที่นรก หรือกับจูบที่ภพมอบให้ถึงแม้จะไม่ใช้จูบแบบที่คิดไว้ก็ตาม
"คุณเป็นอะไรไหม"
ภพถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นกานต์นิ่งไป กานต์เองก็ทำเพียงส่ายหน้าบอกให้คนถามรับรู้ว่าเขาสบายดี
"ภพ คือ…ผมถามคุณอีกรอบได้ไหม"
"ถามอะไรครับ"
"คุณ…ที่เป็นยมทูต ไม่มีความรู้สึกอะไรจริงๆเหรอ"
"ครับ ผมไม่มีความรู้อะไร ถ้าคุณไม่แน่ใจ ผมจะพิสูจน์ให้ดู"
กานต์นั่งงงมองภพที่ยื่นมือไปถือแก้วน้ำ
เพล้ง!
ภพทุบแก้วน้ำใส่กำแพงจนแตกละเอียด แล้วขยำเศษแก้วที่อยู่ในฝ่ามือจนเลือดไหลรินลงมาที่ถึงข้อศอก
"คุณภพ! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย"
"กานต์ ผมไม่เจ็บ คุณไม่ต้องตกใจอะไร"
"ฮึก…ผมไม่ได้หมายถึงแบบนี้"
กานต์ร้องไห้แล้วยื่นมือไปจับที่หัวใจของภพ ตอนนี้มันเต้นแรงเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นเมื่อตอนนั้น
"ผมหมายถึงตรงนี้ ความรู้สึกของคุณตรงนี้ต่างหาก คุณรู้สึกไหม…"
ภพมองกานต์ที่จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กระพริบตา ดวงตากลมโตของกานต์เริ่มสั่นระริกและเอ่อนองไปด้วยน้ำตา ภาพของคนตรงหน้าทำให้ภพยิ่งใจเต้นแรงจนเขารู้สึกเจ็บไปทั่วตัว
"ภพ!"
ยมทูตหนุ่มหายตัวไปโดยฉับพลัน ทิ้งให้กานต์นั่งร้องไห้กับคำถามที่เต็มไปด้วยการรอคำตอบ
รุ่งเช้า แสงแดงสอดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาในห้องนอน ปลุกคนที่กำลังนอนหลับไหลให้ตื่นขึ้น หลังจากหลับไปพร้อมกับน้ำตาเกือบทั้งคืน กานต์ลืมตาตื่น ลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง ในหัววนเวียนคิดแต่เรื่องของภพซ้ำไปซ้ำมา ตอนนี้จากที่ตัวเองไม่เข้าใจ จนเริ่มมั่นใจว่าความรู้สึกที่มีต่ออีกคนคืออะไร ถึงแม้จะเพียงแค่ไม่นานก็ขอให้ได้ใช้เวลานี้ทำให้ตัวเองมีความสุขก่อนจะถึงเวลาตายจริงๆ
"ภพ…ภพ…ภพคุณอยู่ไหน ภพ…ถ้าคุณไม่ออกมาผมจะเดินลงทะเลแล้วนะ คุณรู้ใช่ไหมว่าผมว่ายน้ำไม่เป็น…คุณภพ…"
กานต์กัดปาก แอบเคืองและน้อยใจอีกคนไม่น้อย ร่างเล็กค่อยๆเดินไปตรงยังชายหาด ขาเรียวค่อยๆก้าวเดินลงไปในน้ำเย็นใส ขาเรียวก้าวเดินลงไปเรื่อยๆจนน้ำเริ่มขึ้นมาอยู่ระดับอก และไม่นานร่างนั้นจึงจมหายลงจนไร้เงา
"เฮือก…แฮ่กๆๆ"
เพียงไม่นาน ร่างของกานต์นั้นก็ถูกภพอุ้มขึ้นมา คนตัวสูงกว่าจึงเดินอุ้มคนในอ้อมแขนไปยังชายหาด วางคนตัวขาวลงบนหาดทราย แล้วนั่งลงข้างๆ โดยไม่ได้พูดอะไร
"ผมเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ครับ"
"29 วัน"
"ก็ยังพอมีเวลา"
"ครับ?"
ภพมองหน้ากานต์ เขาถามอย่างไม่เข้าใจ
"อีก 29 วันที่เหลือนี้ ช่วยแกล้งเป็นแฟนผมได้ไหม"
"ห๊ะ…คุณพูดนะ?"
"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ คุณแฟน"


แอ๊ดดด…ตึง!
เสียงประตูเหล็กบานใหญ่ สูงเกือบ 2 เมตร ถูกเปิดและปิดลงดังสนั่น กานต์เดินมายมทูตหนุ่มเข้ามาในห้องมืดสนิท ก่อนแสงสว่างจะเจิดจ้าอยู่ด้านหน้า และการรับรู้ถึงสายตาหน้าเกรงขาม ดวงตาแข็งกร้าวที่จ้องมองมายังเขา แต่มันกลับผิดแปลกตรงที่เขาไม่สามารถเงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้าได้ แม้จะพยายามสักแค่ไหนก็ทำได้เพียงก้มหน้าและคุกเข่าตรงกลางห้อง
"ว่ามาภพ"
"ครับนายท่าน…นายผู้นี้ชื่อ กานต์ชนก อำนวยเดช ชื่อเล่น กานต์ อายุ 25 ปีเต็ม ชีวิตตั้งแต่เกิดมาไม่สมบูรณ์ ถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังเกิด ความดีไม่มี ความชั่วไม่ได้ทำ แต่ความผิดบาปที่ทำคือการฆ่าตัวตาย"
ยมทูตหนุ่มเอ่ยกล่าวถึงเรื่ิองราวของกานต์ จากประวัติการตายที่เขาได้รับมอบหมายมา ผู้ฟังเบื้องบนพยักหน้ารับคำกล่าวของลูกน้อง เพ่งมองเอกสารในมือและชาวมดคิ้วเป็นปน ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารดัง ปัง!
"ภพ! นายผู้นี้ยังไม่ถึงเวลาตาย ตามอายุขัยมันอีก 30 วัน ชะตาถึงจะขาด เจ้าพาเขามาก่อนเวลาอันควร"
ภพ ยมทูตหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นถึงกับหน้าทอดสี ขบกรามแน่นเคร่งเครียดในความผิดพลาดที่ตนเองก่อขึ้น
"เจ้า ชื่อกานต์ใช่ไหม" ผู้มีอำนาจสูงสุดเอยถามกานต์
"คะ ครับ…"
"เจ้ายังอยากที่จะกลับคืนสู่ร่างเจ้าไหม เจ้ายัง…"
"ไม่ครับ ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ ให้ผมอยู่ไหนก็ได้ เป็นผีเล่ห์ร่อน ที่ไหนก็ได้ แต่อยากให้ผมกลับไปมีชีวิตอีกเลย ได้โปรด"
กานต์พูดร้องขอทั้งน้ำตา ตัวสะอื้นไห้ร่ำร้องจนสั่นโยก
"เจ้าน่าจะมีชีวิตอยู่อีกหน่อยเพื่อสร้างกรรมดี ชีวิตเจ้าจะมีความสุขมากกว่านี้ ในเมื่อเจ้าไม่อยากมีชีวิตต่อ ข้าก็จะให้สิทธิ์เจ้าได้ทำตามสิ่งที่เจ้าต้องการ ภายในช่วงเวลา 30 วันก่อนที่จะถึงเวลาตายของเจ้า เจ้าอยากทำอะไร ไปที่ไหน เจ้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะได้ทำ ข้าจะให้ภพไปค่อยดูแลเจ้าจนกว่าจะถึงเวลาตาย"
"ผมทำได้เหรอครับ ทำอะไรก็ได้เหรอครับ ได้ทั้งหมดเลยเหรอครับ"
"ได้ทั้งหมดตามที่เจ้าปรารถนา ในที่ที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น"
"ครับๆ ขอบคุณครับ"
กานต์ก้มหน้า ยกมือขึ้นขอบคุณผู้ออกคำสั่ง ไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมแสงสว่างจ้าที่นำพาเขาไปยังอีกโลกที่ได้จัดเตรียมไว้


ซ่าาาา
เสียงสายน้ำไหลทอดลงมาจากหุบเขา ดอกไม้นานาชนิด พร้อมสัตว์น้อยใหญ่ที่ดูเป็นมิตรเดินอยู่ริมลำธาร กลิ่นหาดทรายซัดซ่านเหมือนดั่งภาพวาดที่อยู่บนสถาปัตยกรรมชิ้นยอด แต่ผิดแปลกตรงที่ภาพธรรมชาติที่เห็นตรงหน้าดูเหมือนเป็นการผสมผสานของน้ำตกลำธารและทะเล ซึ่งมันสามารถเปลี่ยนเป็นสิ่งใดก็ได้ตามแต่ผู้ที่มาเยือนอยากให้เป็น
"คุณ…ที่นี้มันที่ไหนเนี่ย สวยมาก เหมือนผมอยู่ในโลกแห่งความฝัน แบบโลกในนิยาย ผมฝันอยู่ไหมคุณ"
เพี๊ยะ!
"โอ้ย!"
"กานต์ นี้คุณทำอะไรเนี่ย"
ภพเดินมาจับใบหน้าขาวซีดของกานต์ เพราะเจ้าตัวดันเล่นพิเรนตบหน้าตัวเองจนเกิดรอยแดงข้างแก้มขาว
"คุณไม่ได้ฝัน ทุกอย่างจับต้องได้ และเป็นจริง"
ภพลูบแก้มเนียนหวังปลอบประโลมในทุกเรื่องที่อีกคนสงสัยและเจอมา กานต์มองใบหน้าของคนตรงหน้า เขาซาบซึ้งในความห่วงใยจากคนที่เพิ่งรู้จัก ซึ่งเป็นความรู้สึกที่แทบจะลืมเลือนไปแล้วว่าเคยได้รับมันตั้งแต่มีชีวิตอยู่
"ผะ ผมไม่เจ็บครับ แค่อยากรู้ว่าตัวเองฝันไปไหม"
"หึ…แล้วที่นี้รู้หรือยัง ว่าฝันอยู่หรือเปล่า"
กานต์เกาคอแก้เขิน ก่อนจะหมุนตัวมองดูทิวทัศน์รอบตัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
"คุณ…เออ…คุณภพ ผมเล่นน้ำได้ไหม"
ภพมองกานต์และพยักหน้ายิ้มมุมปาก ส่งสัญญาณเปิดทางให้คนตัวเล็กกว่า ได้เดินตรงไปยังลำธารที่มีสายน้ำตกไหลลงมาปะทะโขดหิน และทรายสีขาวอยู่รายรอบ
กานต์ยิ้มแก้มปริ กระโดดลงไปเล่นน้ำเย็นฉ่ำ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับลืมไปว่าตนนั้นว่ายน้ำไม่เป็น
"แค่กๆ…ชะ ช่วยด้วย อ่ะ…ช่วยผม…"
กานต์จมหายลงไปใต้สายน้ำดำดิ่งลงไปจนเกือบจะถึงโขดหิน ร่างที่กำลังจะแน่นิ่งพร้อมสติที่กำลังจะดับวูบ ถูกแขนกำยำเกี่ยวเอวประคองตัวและพยุงพาร่างอ่อนแรงขึ้นไปหายใจเหนือน้ำ
"กานต์"
ภพเรียกกานต์ที่กำลังนอนแน่นิ่งหลับสนิทอยู่บนหาดทรายสีขาว พยายามตบแก้มขาวเบาๆเพื่อเรียกให้อีกคนฟื้น
"ตื่นเถอะกานต์ คุณตายไปแล้ว และตายไม่ได้อีกแล้วนะ"
ภพลูบใบหน้าขาวซีด ลงมาเรื่อยๆจนสุดที่คางมน เขาใช้นิ้วมือจับปลายคางมนให้หน้าเชิดขึ้น ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะค่อยๆโน้มลงไปใกล้ริมฝีปากซีด อีกแค่เพียงไม่ถึงเซน
เฮือก! โป๊ก!
"โอ้ย! เจ็บๆๆ"
กกานต์ลืมตาโพลง หอบหายใจรับอากาศเข้าปอด และด้วยความที่ไม่รู้ว่าใบหน้าของเขาอยู่ใกล้กับอีกคน หน้าผากของกานต์จึงปะทะชนเข้ากับภพเต็มแรง เพราะคนที่เพิ่งตื่นดันรีบลุกตัวขึ้นมาซะเร็ว
"คุณ…ภพ"
กานต์ลูบหน้าผากตัวเองที่กำลังปวดบวมและแอบมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆไปด้วย ใบหน้าขาวซีดเริ่มแดงฝาดเพราะภพดันเอื้อมมือมาจับมือของกานต์ที่กำลังกดวนนวดอยู่ตรงหน้าผากเพื่อบรรเทาความเจ็บ
"เจ็บเหรอ"
"ครับ…แล้วคุณไม่เจ็บเหรอ ผมชนแรงอยู่นะ"
"ไม่นะ"
"หืม? คุณไม่เจ็บเลยเหรอ"
"ความรู้สึกของมนุษย์ ผมไม่มีแล้วครับ"
"แล้ว…ทำไม…ทำไมผมถึงยังมีอยู่"
"เพราะคุณยังไม่ถึงเวลาตาย และคุณได้รับสิทธิ์ให้กลับมามีชีวิต แต่กลับไปใช้ชีวิตไม่ได้ คุณสามารถทำทุกอย่างได้ตามปกติเหมือนกับคนๆหนึ่งที่ยังมีลมหายใจถ้าอยู่ในที่แห่งนี้เท่านั้น"
"อ๋ออ ผมเข้าใจแล้ว ดีจัง…ที่อย่างน้อยการตายก็ทำให้ผมมีความสุขได้"
กานต์ยิ้มหน้าระรื่น ตอบกลับภพด้วยความสุขที่ตัวเองรู้สึกถึงมันจริงๆ
"ทำไมคุณถึงอยากตาย การมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่มนุษย์ต้องการ"
"ครับ ทุกคนต้องการแต่ไม่ใช่ผม ชีวิตผมไม่มีใครต้องการแม้แต่ตัวผมเอง"
"เวรกรรมของแต่ละคนไม่เหมือนกัน คุณน่าจะอยู่เพื่อทำกรรมดีไว้บ้าง"
"หึ…ผมว่า ผมอยู่เพื่อชดใช้กรรมไปหมดแล้วนะ ผมเลยไม่เสียใจที่ต้องตาย"
"กานต์…"
ตึก ตึก ตึก…
"คุณภพ…ทำไมเสียงหัวใจคุณ…เต้นแรงจัง"


"คุณภพพพพ จะไปไหน"
ภพกำลังเดินหนีกานต์ที่พยายามเดินตามตื้อเพื่อขอคำตอบรับในการเล่นเป็นแฟนปลอมๆ ภพเอาแต่ส่ายหน้าและเดินหนี แต่สุดท้ายก็ถูกกานต์ตามดักหน้าไว้ไม่ให้เดินต่อ
"กานต์ คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ จะทำอะไรคิดอะไร คุณรู้ดีว่าสิ่งไหนควรไม่ควร"
"แหม…ไม่เห็นต้องดุผมนขนาดนั้นเลย งานนี้ผมเสียเปรียบนะ ไม่ใช่คุณสักหน่อย"
"เฮ้ออออ"
ภพถอนหายใจให้กับความดื้อด้านของคนที่เขาไม่เคยเจอ
"งั้นผมขอถามคุณแค่ข้อเดียว ทำไมต้องเป็นผม
 กานต์ยิ้มแก้มปริแล้วตอบภพโดยไม่ลังเล
"ที่ต้องเป็นคุณเพราะเป็นคนอื่นไม่ได้ไง ตอนนี้ผมอยู่กับคุณแค่สองคน จะให้ไปขอใครเป็นแฟนละ"
"เฮ้ออ"
ภพถอนหายใจส่ายหน้าเอือมระอาอย่างไม่เข้าใจ การที่ต้องตายก็นับว่าเป็นทุกอยู่แล้ว แต่กลัยไม่ใช่กับคนตรงหน้าที่ดูจะมีความสุขและคิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกซะเหลือเกิน
"คุณภพ…ตกลงไหม?"
กานต์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ภพ เอี่ยงคอถามคนที่กำลังครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างจนไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าของทั้งคู่ที่อยู่ห่างกันเพียงปลายจมูกกั้น ทำให้เรื่องบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ดันเกิดขึ้นเพียงกระพริบตา
จุ๊บ
…!?
ริมฝีปากบางซีดรีบยื่นไปช่วงชิงจูบจากยมทูตหนุ่ม โดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ภพยืนตาค้างชั่วครู่ จากตกใจเปลี่ยนมาเป็นนิ่งเฉยแล้วเดินหันหลังจากไปโดยไม่หันกลับมา กานต์ทำเพียงยืนมองแผ่นหลังภพที่เดินจากไปด้วยสีหน้าระรื่นและแปรเปลี่ยนเป็นหมองเศร้า ก่อนจะถอนหายใจแล้วนั่งลงไปบนชายหาด เหม่อมองทิวทัศน์ด้านหน้าที่สวยงามแต่กลับไม่มีความรู้สึกใดๆเลย
"กานต์…กานต์…กานต์ตื่น…คุณเป็นอะไร ตื่นได้แล้ว"
"อืออออ…"
กานต์บิดขี้เกียจ สองแขนชูขึ้นเหนือหัว ก่อนจะผละตัวลุกขึ้น ตกใจที่ตัวเผลอหลับไปในที่ที่ไม่นานจะหลับได้เลย
"ทำไมชอบหาแต่เรื่อง ทำไมคุณไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง นี้มันชายหาด คุณหลับไปได้ยังไง"
"เอ่อออ…ผม ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ"
กานต์สะลึมสะลือมึนงงเล็กน้อย เจ้าตัวบิดขี้เกียจยกยกมือชูขึ้นซ้ายขวาแล้วลุกขึ้นปัดทรายที่ติดอยู่ตามตัว ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย ภพเองเขาก็แต่ทำตามหน้าที่ ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าคำสั่งที่ได้รับมา แต่…ตอนนี้หัวใจที่มันเป็นเป็นจังหวะ กับเต้นผิดแปลกไปจนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นมาคุมไว้เขาเหมือนมันจะหลุดออกมา
ก๊อกๆ
"กานต์ ผมเข้าไปได้ไหม"
ภพเคาะประตู แล้วเอ่ยถามขออนุญาตเจ้าของห้องเพื่อเข้าไปด้านใน
แกร๊ก…
พอได้ยินเสียงเปิดประตู ซึ่งถือเป็นสัญญาณบอกถึงการได้รับอนุญาต ภพจึงเดินเข้ามาในห้อง นั่งลงข้างๆกานต์ที่กำลังนั่งเช็ดผมอยู่บนเตียง
"..."
ทั้งคู่ยังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้มีการพูดจาใดๆ จนกระทั่ง
จุ๊บ…
"อุบ อืออออ"
ภพเอี้ยวตัวจงใจโน้มใบหน้าเข้ามาจุมพิตริมฝีปากบางซีดของกานต์ จากแค่แตะกันมันค่อยเริ่มแปรเปลี่ยนบดเบียดดูดกลืนลิ้มรสชาดหอมหวานที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน กานต์ตาโตตกใจที่จู่ๆ ภพก็ทำในสิ่งที่ตนไม่คาดถึง แต่สัมผัสอบอุ่นที่อบอวลไปด้วยความลุ่มหลงที่ไม่เคยเจอทำให้เผลอไผอ่อนโอนไปตามแรงที่ใจปรารถนา
"อืออ…อ่าาา แอ่กๆ"
เมื่อภพถอนจูบออกมา กานต์จึงรีบสูดอากาศเข้าปอด หายใจหน้าแดงหน้าดำเหมือนคนกำลังขาดออกซิเจน
"ผมเองก็ไม่รู้ว่าลึกๆแล้ว ตัวเองรู้สึกยังไง แต่เวลาอยู่ใกล้คุณผมรู้สึกเจ็บที่หัวใจเวลามันเต้นแรงๆ"
"แล้ว…ตอนนี้ เออ…คุณยังเจ็บอยู่ไหม"
กานต์ยื่นมือไปจับทาบทับตรงตำแหน่งหัวใจของภพ ตอนนี้มันกำลังเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมา
"สรุปแล้ว ยมทูตอย่างคุณ มีความรู้สึกไหม"
"ผมไม่รู้ ผมก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร ถ้าเป็นเพียงดวงวิญญาณที่รอชดใช้กรรม มันจะยังมีความรู้สึก รัก โลภ โกรธ หลงอยู่ แต่ผมที่เป็นยมทูต ผมไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนั้น"
กานต์มองใบหน้าเคร่งเครียดของภพด้วยความสงสาร อึดอัด และไม่เข้าใจ และถ้าทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเขา เขาควรรู้ตัวได้แล้วว่าได้ทำสิ่งผิดมหันต์ลงไปโดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์
"ผมขอโทษ แต่ผมต้องการคุณจริงๆ แค่สักครั้งให้ผมได้รับรู้ถึงความรักที่มันยังมีอยู่บ้าง ให้ผมได้ใช้ชีวิตที่มีแต่ความรักมากกว่าความทุกข์ที่ผ่านมา…ได้ไหมภพ"
สุดท้ายคนเราหรือแม้แต่ดวงวิญญาณก็ยังคงใช้ความรู้สึกของตัวเองนำทางมากกว่าสิ่งใด กรานต์จับใบหน้าคมสันของยมทูตหนุ่ม ฝ่ามือแนบลงไปที่แก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกเเตะชิดชนกันและ…
"ผมมีงานด่วน คำสั่งออกมาแล้ว"
ภพผละตัวเด้งออกมา ก่อนที่จะหายวับไปตามเสียงเรียก แต่นั้นกลับเป็นเสมือนสายป่านหรือตัวการที่นำพากานต์ติดตามไปกับเขาด้วยเพราะร่างกายของทั้งคู่ยังสัมผัสกันอยู่
"กานต์! คุณมาได้ไง"
"ผม…ผมก็ไม่รู้ ผมหายมาพร้อมคุณ"
"ชิบ…ช่างเถอะ งั้นคุณก็ช่วยอยู่เฉยๆ ข้างๆผมก็พอ"
กานต์มองภพและพยักรับ สถานที่ที่ทั้งสองคนมาถึงคือกลางสะพานสูงในกลางเมือง ที่เเห่งนี้มีดวงวิญญาณหลายดวงที่ต้องมาจบชีวิตลงเพราะการกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
"คุณ…นั้น!"
กานต์ให้ภพหันไปมองที่หนุ่มวัยกลางคนซึ่งมีท่าทีมึนเมาและโศกเศร้าร้องไห้ตลอดเวลา
"คุณภพ เขากำลังจะกระโดดน้ำใช่ไหม คุณต้องช่วยเขานะ"
"นั้นไม่ใช่หน้าที่ของผม หน้าที่ของผมคือการมารับดวงวิญญาณ"
กานต์กัดปากทำท่าทีขัดใจ เขาอยากจะเขาไปช่วยแต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ยืนมองโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า
"คุณค่ะ อย่าทำแบบนี้นะคะ
"คุณพ่อ…งือออ คุณพ่ออย่าโดดนะ"
ตอนนี้ชายวัยกลางคนที่กำลังจับราวกั้นขอบสะพานและพยายามจะปีนลงไป หยุดชะงักเพราะเสียงภรรยาและลูกที่กำลังวิ่งร้องไห้มาหาตน คนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างเริ่มทยอยกันมามุงดูและห้ามปรามไม่ให้ชายหนุ่มคิดสั้น
"พ่อขอโทษ…พ่อเป็นพ่อที่ไม่ดี ไม่เอาไหน พาครอบครัวมาล้มละลาย แค่ข้างสักเม็ดยังหาให้ลูกกินไม่ได้ พ่อมัน…"
"ไม่ใช่นะคะคุณอย่าคิดแบบนั้น ฉันกับลูกไม่เคยโทษคุณเลย เราเริ่มกันไม่ได้จะล้มอีกสักกี้ครั้งก็ลุกใหม่ได้ ถ้ามีคุณ"
ตอนนี้ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกต่างร้องไห้กอดกันตัวกลม ความตรึงเครียดที่สะสมมากำลังจะคลี่คลาย
"หึ…จบแล้วคุณยมทูต ไม่มีคนตายสักคน"
"ใช่ ไม่ใช่สักคน"
ภพทำเพียงยืนนิ่งไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป
"ผมขอโทษนะคุณ พ่อขอโทษนะลูก"
ตูม!!!!
กรี๊ดดดดดด
"คุณ! คุณพ่อ!"
ตูม!!!!
กรี๊ดดดดด
"ดวงวิญญาณ มีถึง 3 ดวงต่างหาก"
กานต์รีบวิ่งไปมอง สามพ่อแม่ลูกที่จมหายลงไปในน้ำ เพราะหลังจากที่คนเป็นพ่อลูบผมภรรยาและลูกพร้อมเอ่ยขอโทษแล้ว เขาจึงตัดสินใจกระโดดลงน้ำไปทันที ส่วนภรรยาที่ตกใจจึงรีบคว้าสามีและกระโดดลงไปพร้อมกัน และลูกสาวเองคงไม่ทันได้ตั้งตัว และด้วยความตกใจจึงกระโดดลงน้ำตามพ่อแม่ไป ถึงแม้จะมีคนมุมมากมายแต่ก็ไม่มีใครสามารถช่วยได้ทัน
"เชี่ยเอ้ย เรื่องบ้าอะไรเนี่ยคุณ นักดำน้ำจะมาทันไหม จะเจอพวกเขาใช่ไหม"
"ไม่ทันแล้วกานต์ พวกเจ้าตามข้ามา"
ภพหันไปหาพ่อแม่ลูกที่กลับมายืนอยู่ที่เดิม เรียกพวกเขาให้ตามไปยังที่ตัดสินพิพากษาดวงวิญญาณตามกฎแห่งกรรม


"เจ้า! จงตกนรกสู่ห่วงอเวจีชั้นต่ำสุด ชดใช้กรรม 1800 ปี จนกว่าจะหมดกรรม"
เฮือก!!!
"ฝันเหรอว่ะเนี่ย"
กานต์นั่งเหม่อ มองลอยออกไปนอกหน้าต่างได้สักพักหลังจากสะดุ้งตื่นเพราะฝันที่เสมือนเป็นลางร้าย
"กานต์…กานต์…"
"เฮ้ย!...อุบ…อื้ออ"
ด้วยจิตใจที่เหม่อลอย กานต์เลยไม่ทันได้สังเกตว่าภพมานั่งอยู่ข้างๆ และพยายามส่งเสียงเรียก จนกระทั่งช่วงจังหวะที่หน้าของทั้งคู่หันมาตรงกัน ริมฝีปากหนาของภพจึงฉกฉวยช่วงชิงโอกาสที่อีกคนกำลังเผลอ งับปากของคนตัวเล็กกว่าและสอดลิ้นเข้าไปดูดชิมความหวานภายในจนกานต์แทบหมดลม ต้องทุบอกจนเจ้าเล่ห์เพื่อบอกเป็นนัยว่าให้พอได้แล้ว
"คุณ…นี้คุณ…"
"บนโลกมนุษย์เขาเรียกว่า morning kiss ใช่ไหม"
"หะ ห่าาา…"
"หึ…ทำไมคุณทำหน้าแบบนั้น"
"ก็คุณ...จูบ…เออ…ทำแบบเมื่อกี้ได้เหรอ"
"ได้สิ ถ้ากับ…คุณ"
ภพลูบแก้มขาวซีดทำกำลังค่อยๆแดงฉาน ตอกย้ำคนตรงหน้าให้ได้รู้ว่านี้คือความจริง ไม่ใช่ความฝัน
"ทำไม…ผมไม่เข้าใจ…คุณทำแบบนี้…"
"กานต์ จะลงไปข้าวก่อนไหม คุณหิวเหรอเปล่า"
"หึม? คุณคือใคร คุณไม่ใช่ภพ"
"หึ…กานต์ ผมคือภพ นี้คือผมจริงๆ"
"แล้วทำไม เกิดอะไรขึ้น"
"เวลาของเรามันเหลือน้อยลงไปทุกที ผมก็แค่อยากจะทำตามใจบ้าง คุณเป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้เองนะ ต่อจากนี้ผมจะให้คุณรับผิดชอบในการกระทำของคุณ จนกว่าจะถึงวันสุดท้าย"
"…!? ภพ!"
ภพอุ้มกานต์ลุกจากเตียง พาเดินไปยังห้องน้ำ พอภพจะเปิดฝักบัวเพื่ออาบน้ำให้ กานต์จึงรีบดันตัวคนสูงใหญ่ให้ออกจากห้องน้ำ เพื่อจัดการตัวเองแล้วลงไปกินข้าวด้านล่าง กับข้าวมากมายกองอยู่บนโต๊ะเหมือนเคย และคนกินเก่งอย่างกานต์ก็กินมันทุกอย่างเกือบหมดเหมือนทุกที
"วันนี้คุณจะไปโลกมนุษย์กับผมด้วยไหม"
"เฮ้อ…บอกตรงๆ หลังจากเจอเรื่องครั้งนั้น ผมไม่อยากไปเลย พวกคุณเนี่ยโคตรใจแข็ง เป็นผมคงสติแตกไปแล้ว"
"คุณต้องเรียนรู้ว่าทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว สุดท้ายก็ไม่มีใครหนีพ้น"
ภพก้มลงเกลี่ยเศษข้าวที่ติดอยู่ข้างริมฝีปากของกานต์ ดวงตาดุดเหยี่ยว จ้องมองใบหน้าเรียวที่กำลังตกตะลึงและ…
ฟอดดด~
แก้มขาวถูกหอมไปฟอดใหญ่ ก่อนที่ภพจะดันตัวยืนขึ้นขยับเสื้อสูทให้เข้าที่และร่างสูงใหญ่ก็ค่อยๆจางหายลับไป
"คนบ้า ทำยังกับสามีภรรยาที่ต้องหอมแก้มกันก่อนไปทำงาน…เชี่ย! ไอ้กานต์ คิดบ้าอะไรของแกว่ะ พอๆ"
กานต์ลูบแก้มตัวเอง และบ่นพึมพำที่เสียรู้คนเจ้าเล่ห์ แต่ก็ต้องยอมรับว่าทั้งเขินและดีใจไม่ใช่น้อยกับการกระทำที่อีกคนทำให้แบบนี้
ซ่า ซ่า ซ่า
กานต์ กำลังนั่งวาดรูป โดยมีวิวทะเลและน้ำตกตรงหน้าเป็นองค์ประกอบ ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่เคยมีทำให้เขาแทบไม่อยากจะให้มันจางหายหรือหมดลงไปเลยเพียงสักเสี้ยวนาที
ฟอดดด~
"…!? คุณภพ…"
กานต์สะดุ้งโหยง ลุกพรวด จับแก้มที่เพิ่งถูกหอมไปอย่างไม่เคยชิน
"ภพ คุณ…ทำไรเนี่ย"
"คุณไม่ชอบ?"
"ปะ เปล่า แต่…มันไม่ชิน คุณเปลี่ยนไปจนผม…ไม่ชิน"
"หึ…ทุกอย่างมันเป็นเพราะคุณ คุณทำให้ผมเป็นแบบนี้เองนะกานต์"
'ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นขนาดนี้' กานต์บ่นพึมพำกับตัว และพยายามหลบเลี่ยงสายตาประกายวาววับที่ถูกภพจ้องมองไม่หยุด
"คุณ…มองอะไร"
"เปล่า…คุณวาดรูปสวยนะ"
"ขอบคุณครับ ผมชอบวาดรูป"
ภพจับพู่กันที่จุ่มอยู่ในแก้วน้ำขึ้นมาแตะที่สีดำ และบรรจงวาดมันลงไปตรงกลางรูปวาดที่เป็นวิวทะเลและน้ำตก กานต์มองสิ่งที่ภพทำอย่างสนใจ พอมือหนาวาดรูปเสร็จ ใบหน้าขาวซีดของกานต์จึงขึ้นสีแดงระเรื่อ รูปคนสองคนที่อยู่กลางภาพกำลังโอบกอดกัน ถึงแม้จะเป็นแค่รูปเงาสีดำ แต่ก็พอมองออกว่ารูปนั้นสื่อความหมายว่าอะไร
"ชอบไหม"
กานต์มองหน้าภพ พยักหน้างึกๆเหมือนคนโดนมนตร์สะกด ก่อนที่ริมฝีปากบางซีดจะถูกขบกัดและดึงดูดให้แดงฉานด้วยปากของคนข้างๆ


ใบไม้สีเขียวอ่อนนับร้อยใบได้แผ่กระจายออกมาจากต้นไม้ใหญ่นับร้อยต้น ใบไม้เหล่านั้นโอนเอนมาชิดกันจนดูคล้ายเป็นกระเบื้องแผ่นใหญ่ที่วางอยู่เหนือหัวสองพ่อลูก และเป็นเหมือนก้อนเมฆที่ทิ้งตัวลงต่ำเพื่อปกคลุมแสงแดดที่สาดลงมาไม่ให้ดินที่อยู่ข้างล่างร้อนฉ่า กลิ่นของดินชื้น ๆ ผสมปนเปกับกลิ่นของเห็ดหลากพันธุ์ ดอกไม้ป่าและวัชพืชที่โตแทรกตามรากและลำต้นลอยมาตามกระแสลมที่พัดโบกจนกิ่งไม้เอนเอียง แต่ถึงแม้ผืนป่าแห่งนี้จะถูกคลุมด้วยหลังคาใบไม้จนเหมือนปิดทึบ แต่แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ก็ยังสามารถเล็ดลอดมาตามรอยแตกและรอยห่างของใบไม้ ทำให้บริเวณของพรานน้อยและพรานผู้เป็นพ่อก้าวเท้าเดินมีแสงสว่างที่เพียงพอ
 เอลมิคคือชื่อของเขา เด็กหนุ่มที่พึ่งจะย่างเข้าปีทิ่สิบเอ็ดของชีวิต และนั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้เขากำลังเดินตามหลังพ่อของเขาในป่าอันรกทึบ เมื่อวานซืนเขายังทำได้แค่มองพ่อของเขานำธนูพาดไว้กับตัวพร้อมคาดกระเป๋าหนังสัตว์ข้างเอวแล้วเดินเข้าป่าเพียงลำพัง แต่คราวนี้เขาได้ทำเช่นเดียวกันบ้างแถมด้วยหน้าอกที่ดูนูนยืดออกมากว่าปกติ
 แต่ด้วยความที่เขาทั้งสองเริ่มออกเดินทางกันมาตั้งแต่ก่อนรุ่งสางจนตอนนี้พระอาทิตย์กำลังลอยค้างอยู่เหนือหัว หน้าอกของเอลมิคก็เริ่มงุ้มเข้า หลังงอคล้ายกับตัวอักษรและไหล่ก็ห่อตกลงตามเวลา อาการเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความเหน็ดเหนื่อยแต่เป็นเพราะความเบื่อหน่ายจากบรรยากาศและทิวทัศน์ของป่ารอบข้างที่เขาเดินและมองผ่านมันซ้ำ ๆ มาเป็นเวลาหลายชั่วโมง ตัวเขาเองควรรู้ดีว่าการเข้าไปในป่าไม่ใช่เรื่องน่าสนุกหรือน่าตื่นเต้นอะไร เพราะเกือบทุกครั้งที่พ่อกลับมาจากป่าหลังหายไปเป็นเวลาค่อนวัน ก็มักจะกลับมามือเปล่าเสมอ (มือเปล่าที่เอลมิคหมายถึงไม่ได้นับรวมเห็ด พืชสมุนไพร ผลไม้อีกนับไม่ถ้วนที่มีอยู่ล้นฟูเกินกระเป๋า) หากวันไหนโชคดีก็จะกลับมาพร้อมกับกระต่ายป่าตัวบักเอ้บที่เขาโปรดปราน ไม่ใช่ว่าพ่อของเอลมิคจะเป็นพรานไร้ฝีมือ การจะได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านเทวานัตจำเป็นจะต้องมีฝีมือการทำพรานที่ดีและพ่อของเขาก็นับว่าเป็นพรานมือฉกาจของหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ได้มีพรานในหมู่บ้านให้เทียบฝีมือมากมายก็ตามที
 หากแต่ว่าพ่อของเขามีกฎบางอย่างที่สืบทอดกันมาตั้งแต่รุ่นปู่และดูเหมือนว่าพรานในหมู่บ้านทุกคนก็มีกฎแบบนั้นเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่ออกล่าสัตว์ใหญ่และไม่ล่าสัตว์เล็กพร่ำเพรื่อ เอลมิคสังเกตได้ทุกครั้ง เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาต้องการเนื้อสัตว์ พวกเขาก็จะมีพร้อมเสมอ และเมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาต้องการยูกยาเพื่อรักษาคนในหมู่บ้านที่มีอาการเจ็บไข้ พวกเขาก็จะมีพร้อมเสมอ แม่ของเอลมิคมักจะพูดกับเอลมิคทุกครั้งว่านั่นเป็นเพราะหมู่บ้านเรามีพรานมากฝีมือ
 แต่อย่างไรก็ตาม ครั้งแรกนั้นสำคัญเสมอและวันนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เขาอายุสิบสองปี ครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในป่าลึกที่ซึ่งเขาและเพื่อนแอบเฝ้ามองอยู่ตลอด มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรหากเขาจะรู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่นเมื่อได้ทำในสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด จริงไหม… และมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเช่นกันที่เขาจะรู้สึกผิดหวังเมื่อสิ่งที่เขาเคยเฝ้ามองและจินตนาการถึงนั้นไม่เป็นดั่งที่คิด
 หลังจากการเดินทางอันแสนน่าเบื่อเป็นเวลาหลายชั่วโมง ซึ่งการใช้สายตาสอดส่องหาของป่าตามพื้นและต้นไม้ที่ก็ไม่ได้มีมากมายจนต้องตกตะลึงนั้นไม่ได้มีความท้าทายหรือตื่นเต้นพอจะทำให้เอลมิคพึงพอใจ เด็กหนุ่มหน้าตาเบื่อหน่ายที่กำลังใฝ่หาความสนุกก็เอ่ยกระซิบขึ้นมาในป่าที่เงียบสงัด
 "พ่อ" ระยะห่างระหว่างตัวเขาและพรานผู้เป็นพ่อนั้นเพียงหนึ่งก้าว หากใครสักคนกลืนน้ำลายก็สามารถได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน
 "หืม" ชายผู้เป็นพ่อไม่เปิดปาก เขาส่งเสียงทุ้มหนาเล็ก ๆ ออกมาจากลำคอ
 "เราจะเดินไปจนถึงเมื่อไหร่" เด็กน้อยถามด้วยเสียงที่บางแหลม
 ชายผู้เป็นพ่อไม่ตอบอะไรกลับมา เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานต่อไป เสียงเดียวที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องคือเสียงของใบไม้กับกิ่งไม้แห้งกรอบที่ถูกเหยียบย่ำเป็นจังหวะ พรานน้อยไม่อยากจะซักไซ้เพิ่มเติมเพราะเขารู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร เขาเดินต่อสลับกับมองไปรอบข้างเพื่อแก้เบื่อแม้ว่ามันจะทำให้เขาเบื่อมากขึ้นก็ตาม แต่เขาก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นให้ทำไปนอกจากนั้นแล้ว
 แต่ด้วยเสียงของความเงียบงันที่รบกวนผนวกกับเสียงในหัวที่ดังกระหึ่ม จึงทำให้ความสงสัยและอารมณ์ต่าง ๆ ที่อัดแน่นอยู่ในอกระเบิดออกมา พรานน้อยไม่สามารถเก็บอั้นมันไว้ได้อีกต่อไป
 "ผมไม่เห็นเข้าใจเลย" เอลมิคกระซิบด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น หูของชายที่อยู่ข้างหน้ากระดิกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น "ทำไมเราถึงไม่ไปล่าสัตว์ ทำไมพ่อต้องพาผมมานั่งเก็บเห็ด เก็บสมุนไพรพวกนี้ด้วย ผมอยากออกล่าสัตว์เหมือนพรานคนอื่นบ้าง เจ้าพวกนั้นก็เคยล่าสัตว์กันหมดแล้ว เมื่อวานเจ้าเอ็ดวินก็เอากระต่ายที่มันล่าได้มาอวดใหญ่แถมยังคุยโม้ทั้งวัน ผมล่ะหมั่นไส้เจ้านั่นเป็นบ้า" พรานน้อยพ่นลมหายใจฟึดฟัด ชายผู้เป็นพ่อยังคงนิ่งเงียบเช่นเคย "พ่อก็เก่งกว่าคนพวกนั้นตั้งเยอะ ทำไมถึงพาผมมาทำอะไรแบบนี้ด้วย พ่อของเจ้าเดชก็ไม่ใช่พรานแต่เจ้านั่นก็ยังได้ล่าสัตว์ แถมยังเคยตกปลาแล้วด้วย"
 พรานวัยกลางคนสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง
 "เอลมิคเอ๋ย…ก่อนจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ จำที่พ่อบอกก่อนจะพามาได้ไหม" แม้ว่าเสียงของชายผู้เป็นพ่อจะไม่ได้ดังสนั่นและน้ำเสียงก็ดูนุ่มลึกใจดี แต่เสียงนั้นกลับทำเอาเอลมิคสะอึกจนหน้าซีด คอของเขาตกลงเล็กน้อยและพยักหน้ารับให้กับแผ่นหลังของพ่อ แม้อายุจะน้อยแต่ท่าทางของเขาในตอนนี้ก็ดูสุขุมเกินวัย "หากเข้าใจแล้ว ก็เงียบซะก่อน เราไม่มีทางรู้ว่าในป่านี้จะมีอะไรที่เราคิดไม่ถึงหรือเปล่า เดี๋ยวไปหลบพักที่ร่มไม้ข้างหน้าแล้วเราค่อยคุยกัน" เอลมิคไม่ชะโงกหน้ามองหาร่มไม้ที่พ่อของเขาพูดถึง เขารู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่พ่อเริ่มเอ่ยปากพูดขึ้นมา คำพูดเหล่านั้นมักเด็ดขาดและสิ้นสุด
 ไม่กี่ก้าวพวกเขาก็เข้ามาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงอาทิตย์ที่สาดแสงอยู่เหนือหัวในทีแรกถูกกลบจนมิดเหลือเพียงแค่เงาของใบไม้ พ่อของเอลมิคมองหาตำแหน่งที่จะไม่นั่งทับรากไม้ที่ปูดนูนขึ้นมาเหนือพื้นให้เจ็บก้น เมื่อได้ที่เขาก็ทิ้งตัวลงไปแล้วเอนหลังพิงกับลำต้นที่อวบหนาพร้อมดึงแขนลูกชายเขาเบา ๆ ให้ลงมานั่งข้าง ๆ
 พ่อของเอลมิคล้วงมือลงไปในกระเป๋าที่คาดไว้ข้างเอวพร้อมยกขนมปังกับเนื้อตากแห้งขึ้นมา เขาหักขนมปังแข็ง ๆ ออกเป็นสองส่วนแล้วแบ่งให้กับลูกชาย เอลมิคพยายามจะแสดงอาการไม่พอใจและปั้นหน้าขึงขัง แต่เมื่อมือที่หยาบกร้านและมากไปด้วยรอยแผลเป็นยื่นอาหารมาให้ เขาก็เผลอพยักหน้าและรับมันมาด้วยความเคยชิน ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อขนมปังก้อนและเนื้อแห้งได้หายไปในปากเขาจนหมด
 "เอลมิค" เสียงอันนุ่มทุ้มดังขึ้นในขณะที่พรานน้อยกำลังขบนิ้วอยู่ เอลมิคหันไปหาชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมเงยหน้าขึ้นไปมอง ชายวัยกลางคนที่กำลังเหม่อมองข้างหน้าพร้อมกับขนมปังที่ยังคงมีรอยหักอยู่ในมือค่อย ๆ อ้าปากพูด "เจ้าคิดว่าทำไมพ่อถึงนำเจ้ามาด้วย" ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันลงมามองเอลมิคหลังพูดจบ เอลมิคไม่กล้าสบตา เขาก้มหัวมองลงไปที่พื้นสักครู่ก่อนจะตอบ
 "เพราะผมโตพอจะเป็นพรานได้แล้ว พ่อเลยนำผมมาสอนวิถีพราน"
 พ่อของเขายิ้มและพ่นลมหายใจหัวเราะเล็ก ๆ ก่อนที่เขาจะอ้าปากงับขนมปังในมือจนเล็กลงเหลือแค่เพียงนิ้วโป้ง
 "แล้วเจ้าอยากเป็นพรานงั้นหรอ"
 เอลมิคพยักหน้า
 "ทำไมหล่ะ"
 ผมสีดำขลิบที่ยาวเกือบจะประบ่าปลิวไร้น้ำหนักไปด้านหน้าตามแรงลม เอลมิคมองดูเส้นผมที่ลอยไปมาสลับกับใบหน้าที่มีผิวสีเข้ม สันจมูกโด่งและปลายจมูกที่ชี้พุ่งไปข้างหน้าคือสิ่งที่เห็นเด่นชัด รองลงมาคือผิวหน้าอันหยาบด้าน พ่อของเขาสวมชุดคลุมหนังสัตว์สีน้ำตาลเข้มแขนยาว แต่ด้วยความหลวมจึงทำให้ชายเสื้อห้อยตกลงไปจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวหนังด้าน ๆ บนแขนที่มีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ มากมาย ทั้งรอยกิ่งไม้บาดและรอยขีดข่วนที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร แต่รอยแผลเป็นที่น่าหวาดเสียวเหล่านั้นก็ช่วยบ่งบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับชายคนนี้
 "เพราะว่าพ่อเป็นพรานที่ล่าสัตว์ได้ พ่อเลยแข็งแกร่งและแข็งแรงกว่าคนอื่น ๆ ผมก็อยากเป็นชายที่แข็งแกร่งแบบนั้น… และผมก็อยากล่าสัตว์" เอลมิคยังคงก้มมองปลายเท้าของตัวเอง เขาตอบคำถามด้วยความกลัวแต่ก็เป็นคำตอบที่จริงใจ ซึ่งพ่อของเขาก็รับรู้ได้และแสดงออกด้วยมุมปากที่ฉีกกว้าง
 "ถ้าหากพ่อไม่ได้เป็นพรานหล่ะ เจ้าจะอยากเป็นอะไร" ชายผู้เป็นพ่อถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่ม เขายืดคำพูดออกให้ช้าและยานขึ้น
 "ผมก็คงอยากเป็นพราน เพราะพรานได้ล่าสัตว์" เอลมิคเงยหน้าขึ้นแล้วมองตรงไปข้างหน้า
 "ถ้าพ่อบอกว่าจริง ๆ แล้วพรานไม่ได้ล่าสัตว์หล่ะ เจ้าเชื่อไหม"
 เอลมิคหันไปหาพ่อของเขาและพยักหน้ารับหนึ่งทีก่อนตอบ "ก็พ่อไม่ได้กลับมาพร้อมกับกระต่ายทุกครั้ง แต่พ่อกลับมาพร้อมกับผักใบเขียว" น้ำเสียงของเอลมิคที่ใสซื่อทำเอาชายวัยกลางคนเผลอยิ้มและหัวเราะออกมาเบา ๆ
 "อย่างนั้นลูกยังคิดว่าพ่อเป็นพรานอยู่หรือเปล่า"
 "ทุกคนในหมู่บ้านก็บอกอย่างนั้น หัวหน้าหมู่บ้านคือพรานมือหนึ่ง พวกเขาพูดกันอย่างนั้น" พ่อของเอลมิคใช้มือลูบหัวเขาไปมา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกำลังลุกวาวอยู่บนผิวหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย
 "แล้วถ้าไม่ใช่ล่าสัตว์หล่ะ ถ้าสิ่งที่เราทำกันเมื่อเช้าและตอนนี้คือสิ่งที่นายพรานทำเป็นประจำ ลูกยังคงอยากเป็นพรานอยู่หรือเปล่า" ริมฝีปากของเขายังคงฉีกกว้าง เอลมิคก้มลงไปมองที่พื้นอีกครั้ง เขาพันนิ้วชี้ของตัวเองทบไปมาแล้วใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังขึ้นมาจากพ่อของเขา
 "พวกเราเป็นพราน…ไม่ใช่นักล่า พวกเรา… และเขาล่าสัตว์ที่อาศัยอยู่ในป่าเพื่อประทังชีวิตเหมือนกัน ต่างกันตรงสัตว์ที่ล่า พวกคนเหล่านั้นออกล่าแค่เพียง 'สัตว์สร้าง' ซึ่งสัตว์พวกนั้นก็ไม่ใช่สัตว์ป่าแบบที่เราล่า แต่เจ้ารู้อะไรอย่างหนึ่งไหม เอลมิค… ต่อให้วิธีการของเราและเขาจะแตกต่างกัน แต่พวกเราก็มีกฎที่เหมือนกัน" เอลมิคเงยหน้าขึ้นมามองพ่อของเขาในขณะที่นิ้วชี้ทั้งสองข้างยังคงพันกันแน่น ชายวัยกลางคนกระแอมหนึ่งครั้งก่อนจะเริ่มพูดต่อ "สัตว์ทุกตัวถูกสร้างด้วยพระผู้สร้าง เราก็เช่นกัน เรา… นักล่าและนายพรานจะล่าก็เพียงเพื่อประทังชีวิต พวกเราไม่ได้ล่าเพราะกระหายในความสนุกหรือตื่นเต้น เราล่าเพราะจำเป็น เข้าใจไหม เอลมิค"
 ดวงตาสีน้ำตาลเทาของเอลมิคใสแจ๋ว เขาพยักหน้าให้กับพ่อของเขาเบา ๆ ก่อนจะก้มลงไปมองที่พื้นอีกครั้ง
 "แต่ถ้าหากลูกอยากล่าสัตว์และอยากแข็งแกร่ง นักล่าเหล่านั้นก็แข็งแกร่งและแข็งแรงมากกว่าพ่อหลายเท่าตัวนัก"
 "นักล่าคืออะไรหรอครับ?" เอลมิคถาม เขาคลายนิ้วที่พันกันแน่นแล้วเริ่มหยิบใบไม้ขึ้นมาฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
 "พวกเขาเป็นคน เช่นเดียวกับพวกเรา แต่สิ่งที่พวกเขาเลือกที่จะทำคือการท้าทายกับธรรมชาติ ปู่ของเจ้าเคยเล่าให้พ่อฟัง แต่ก่อนที่นักล่าจะเริ่มกลายเป็นเรื่องปกติ พวกเราทุกคนต่างหวาดกลัวกับสิ่งมีชีวิตที่ท่านเทพผู้สร้างสร้างขึ้น ในป่าลึกไม่มีใครกล้าย่างกราย ในหุบเขาไม่มีมนุษย์กล้าอาศัย สัตว์สร้างพวกนั้นไม่เพียงแต่เปลี่ยนวิถีชีวิตของมนุษย์ แต่ยังเปลี่ยนวงจรชีวิตของธรรมชาติ สัตว์ป่าบางตัวที่เคยพบเห็นได้ทั่วก็หายไปจากผืนป่า สัตว์ที่เคยแอบซ่อนอยู่ในป่าลึกก็ออกมาให้พบเห็นได้ง่ายดาย และสัตว์ป่าบางตัวยังเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้อยู่รอด พ่อแอบเคยเห็นค้างคาวที่มีปีกสั้นคมเขี้ยวยาวและยังออกมาเดินเผ่นผ่านในตอนกลางวัน
 แต่เมื่อผู้คนเริ่มคุ้นเคยกับการเปลี่ยนแปลงและเริ่มผันตัวเองมาเป็นนักล่ามากขึ้น ความหวาดกลัวเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ลดลง พวกเราเริ่มกลับมาใช้ชีวิตได้อีกครั้ง แม้จะไม่ได้เป็นเพราะนักล่าแต่พวกเขาก็มีส่วนสำคัญ จริงอยู่ที่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรมากมาย พวกเราเป็นแค่เพียงมนุษย์ตัวจ้อย ไม่มีทางจะไปล้างบางสัตว์ยักษ์ที่สูงเท่าต้นไม้ได้หรอก แต่นักล่าก็คอยสร้างบาดแผลและส่งคืนความหวาดกลัวกลับไปให้พวกมัน ไม่มากก็น้อย จนมนุษย์กล้าที่จะยึดคืนพื้นที่ของตนกลับมาแม้จะได้กลับมาแค่เพียงน้อยนิดแต่ก็ส่งผลกับเรามาก
 "แล้วทำไมพ่อถึงไม่เป็นนักล่า แล้วเลือกมาเป็นพรานหล่ะครับ" เอลมิคถาม
 พ่อของเอลมิคหัวเราะร่าเมื่อได้ยินก่อนจะตอบกลับ "พรานหน่ะ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเป็นได้หรอกนะ เอลมิค ต่างกับเหล่านักล่า พวกนักล่าสามารถฝึกหัดได้ พรานก็จำเป็นต้องฝึกหัดแต่การจะเป็นพรานหรือไม่ นั่นคือหน้าที่ นักล่าน่ะ ไม่ว่าใครก็เลือกเป็นได้ เพียงแค่ขอความกล้าสักนิดและผ่านการฝึกฝนเล็กน้อยก็สามารถเรียกตัวเองว่านักล่าได้แล้ว แต่คนที่จะยอมทิ้งชีวิตของตัวเองแล้วไปเป็นนักล่า ก็จะมีแค่คนที่อยากจะแสวงโชคในห้วงสุดท้ายหรือไม่ก็หมดอาลัยตายอยากกับชีวิตเท่านั้นแหละ"
 เอลมิคหยุดฉีกใบไม้ไปชั่วขณะพร้อมกับหัวที่หมุนติ้ว คำพูดมากมายที่ยากจะเข้าใจไหลพรั่งพรูผ่านเข้ามาในหัว
 "ไปต่อกันเถอะ เดี๋ยวพอมืดค่ำแล้วจะมองหาสัตว์ป่ายาก" พรานวัยกลางคนลุกขึ้นยืนอย่างฉับไว การเคลื่อนไหวของเขานั้นยังคงคล่องแคล่วผิดกับร่างกายภายนอกที่บ่งบอกอายุ
 คำพูดจากพ่อของเขาทำเอาคิ้วของเอลมิคขมวดเป็นปม เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ในขณะที่ปากของเขากำลังอ้าออก คำตอบที่ทำให้หายคาใจก็ดังขึ้น
 "พ่อพาเจ้ามาล่าสัตว์ นั่นคือเหตุผลที่พ่อพาเจ้ามาด้วย"


"ท่านเทวดา…" เด็กหนุ่มคาดเดาจากเงาว่าสิ่งนั้นเป็นมนุษย์เพศชาย โชคดีที่พ่อของเขาไม่ได้กดทับเขาเอาไว้แน่น ยังเหลือช่องว่างให้ร่างของเขาพอขยับเขยื้อนได้อยู่ เอลมิคใช้ข้อศอกลากตัวเองออกมาจากจุดนั้นจนหลังเขาชนเข้ากับลำต้นแข็ง ๆ แล้วสายตาเขาก็จดจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้นทันที จากการกราดสายตาและมองดูจากระยะไกล ชายหนุ่มคนนั้นน่าจะอายุมากกว่าเขาเพียงสามปี แม้รูปร่างจะไม่สูงใหญ่ราวกับเทพบุรุษ ผิวพรรณจะไม่เปล่งแสงนวลใสออกมา แต่ด้วยท่าทางและแสงอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยสาดแสงลงไปยังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ ก็ช่วยทดแทนรัศมีในจินตนาการของเอลมิคให้กับชายหนุ่มได้
 ชายผมตั้งสั้นสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำตาลไม้ สวมชุดคลุมขนสัตว์สีน้ำตาลอ่อนซีดที่ดูซอมซ่อแต่ก็หนาพอสมควร มือซ้ายของเขาจับคันธนูยกขึ้นตั้งฉากกับพื้นไว้แน่น ปากเขาขมุบขมิบราวกับกำลังบ่นบางอย่างกับตัวเอง
 "ฮึ่ม หนาจริงด้วยแหะ" ชายหนุ่มพยายามคิดคำนวนบางอย่างในขณะที่ศัตรูของเขายังคงแผดเสียงร้องอันน่าสยดสยองอย่างไม่ลดละ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร่างของสิ่งนั่น แล้วใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าหนังสัตว์ข้างเอวที่มีลายแกะสลักอยู่รอบกระเป๋า ลวดลายบนนั้นดูพิลึกราวกับไม่ใช่งานศิลปะของมนุษย์ยุคปัจจุบันแต่ก็ไม่แปลกมากเกินไปจนสะดุดตา หนังแข็ง ๆ ของมันไม่หย่อนลงเมื่อชายหนุ่มสอดมือเข้าไปในช่องกระเป๋า สายที่ทำจากหนังย่น ๆ คาดพาดไหล่อีกด้านของเขาแล้วห้อยยาวลงมายึดกับหนังด้าน ๆ สองฝั่งของกระเป๋า มันยึดติดราวกับถูกเย็บหรือเชื่อมติดด้วยอะไรบางอย่างคล้ายเวทมนตร์แต่ก็ดูเหนียวและแข็งแรงใช่เล่น หากเขาขยับกระเป๋าทรงประหลาดนี้ไปไว้ที่แก้มก้นสักข้างมันคงจะครอบคลุมได้จนเกือบหมด แต่เมื่อมือของเขาโผล่พ้นออกมาจากกระเป๋า มันก็ติดลูกศรที่มีความยาวเกือบเท่าขาออกมาด้วยได้อย่างมหัศจรรย์ ความยาวของลูกศรกับขนาดของกระเป๋านั้นดูผิดสัดผิดส่วนกันอย่างชัดเจนแต่เขาก็สามารถดึงมันออกมาได้จนสุดและเมื่อลูกศรอยู่ในมือ เขาก็ไม่รอช้ารีบยกลูกศรง้างกับสายแล้วดึงมาแนบแก้ม
 *ฟิ้ว* *ฉึก* ครั้งที่สามเสียบเข้าไปที่ขาหน้าด้านขวาของมัน แม้จะไม่ลึกมากแต่หัวลูกศรก็ฝังอยู่ข้างในแล้วเรียบร้อย
 ชายหนุ่มยิ้มให้เมื่อเห็นผลลัพธ์แต่ก็ชะงักเล็ก ๆ เมื่อพบว่าดวงตาของศัตรูกำลังจ้องมาที่เขาไม่กะพริบ และดวงตานั้นก็กำลังปะทุไฟแค้นอันลุกโชนอยู่ข้างใน เขาไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองหลงระเริงแล้วเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์ เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าใบเดิมแล้วหยิบลูกศรขึ้นมาอีกดอก ความเร็วตั้งแต่การหยิบลูกศรไปจนถึงการง้างสายธนูขึ้นมาแนบแก้มนั้นราวกับสายฟ้าที่แลบออกมาเพียงชั่วครู่ยามฝนฟ้าคะนอง แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือการที่มือของเขาลากลูกศรเล่มยาวออกมาจากกระเป๋าใบอ้วนกลมนั้นได้ราวกับกระเป๋านั้นคือประตูมิติขนาดย่อม เขาปล่อยสายธนูที่ถูกดึงจนตึงออกไป หวังจะได้ลูกตาอีกข้างของเจ้าหมาป่า แต่มันไม่ง่ายเช่นนั้น เจ้าหมาป่าไม่ผงะหรือสะดุ้งสักนิดกลับโยกหัวของตัวเองเล็กน้อยแล้วใช้เกล็ดตรงหน้าผากรับลูกศรนั้นไว้อย่างง่ายดาย ลูกศรกระทบเข้ากับเกล็ดเกิดเสียงสะท้อนดังสนั่น ท่อนไม้หักครึ่งแยกเป็นสองส่วนหมุนติ้วอยู่กลางอากาศโดยไร้หัวลูกศรที่กระเด็นหลุดลอยออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
 ชายหนุ่มยิ้ม เขาไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย หนำซ้ำกลับรีบดึงลูกธนูออกมาเพิ่มแล้วพ่นลูกธนูออกไปอย่างบ้าคลั่ง เจ้าหมาป่าไม่คิดยืนเฉย มันรีบกระโจนเข้าไปใส่ศัตรูผู้สร้างบาดแผลให้กับตัวมัน แค่การกระโดดเพียงหนึ่งครั้งก็ตะปปถึงชายหนุ่มแล้ว แต่นั่นเป็นเพียงแค่ในความคิดของเจ้าสัตว์ยักษ์ ชายหนุ่มเคลื่อนที่หลบเจ้าสัตว์ร้ายที่เข้ามาประชิดตัวได้อย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ หนำซ้ำการเคลื่อนไหวของเขากลับเงียบเชียบและง่ายดายราวกับไม่ต้องพยายาม แต่เจ้าหมาป่าก็ใช่ว่าจะเป็นคู่ปรับที่อ่อนหัด แม้ดวงตาที่แสดงออกถึงความบ้าคลั่งและไร้สติแต่การขยับเขยื้อนในแต่ละกระเบียดนิ้วนั้นผ่านการคำนวนมาเป็นอย่างดี ไม่มีการเคลื่อนไหวใดที่มันสร้างขึ้นนั้นเป็นไปอย่างสิ้นเปลือง แม้การจู่โจมจะพลาดไปในครั้งแรกแต่ก็สามารถเกิดครั้งที่สองตามมาได้อย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของมันละเอียดอ่อนดุจภาพวาดแต่ยักษ์ก็คือยักษ์ การกระโจนเข้าไปตะครุบครั้งนี้ดันทำให้ต้นไม้ที่อยู่รอบข้างหักขาดและล้มเทไปหมด เมื่อหนึ่งต้นล้มก็พาลเอาต้นที่อยู่รอบข้างสองสามต้นร่วงตามต่อกันไปเป็นลูกโซ่ ภายในพริบตาเดียวจากป่ารกชัฎก็ถูกเปลี่ยนเป็นลานโล่งเตียนที่มีซากต้นไม้หักกระจายอยู่ตามพื้น
 ชายหนุ่มหลบหลีกความพังพินาศที่เกิดขึ้นได้โดยไม่หลั่งเหงื่อแม้เพียงสักหยด เขากลับยิ้มเหยาะชอบใจในการกระทำของเจ้าสิ่งนั้น "เล่นกวาดต้นไม้ล้มแบบนี้ คิดจะไม่ให้ข้าหลบเลยสินะ เจ้าหมาน้อย" สีหน้าและน้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เขาต้องการหยอกล้อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาให้นานที่สุดเพราะนั่นเป็นแผนที่เขาคิดเอาไว้ เมล็ดพันธุ์ที่เขาได้หว่านทิ้งเอาไว้ในร่างของมันกำลังงอกเงยเพียงแต่เขาไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใดกว่ามันจะออกผล สิ่งที่ควรเขาทำในตอนนี้คือการรอคอยและคอยหลบไม่ให้เล็บขนาดยักษ์ของมันตัดหัวเขาไปเสียก่อน
 แต่เจ้าหมาที่รับรู้ว่าตัวเองกำลังถูกลูบคมกลับดูไม่สนุกไปด้วย มันเริ่มแยกเขี้ยวออกมา หากใครผ่านมาได้เห็นเขี้ยวยักษ์ที่มีขนาดเท่าลำตัวท่อนบนของคนคงเป็นลมล้มพับไป น้ำลายที่ไหลเอ่อออกมาจากปากจนหยดลงไปบนพื้นเพราะเก็บอารมณ์ความโกรธเกรี้ยวไว้ไม่อยู่ยิ่งทำให้เจ้าสัตว์ประหลาดนั้นดูน่าสยดสยองเข้าไปใหญ่
 "บาเก็สต์ หมาโลหิตเกล็ดหิน…เห็นชื่อตามที่เขียนไว้ในภารกิจก็นึกว่าเจ้าจะดูน่ารักกว่านี้ แต่ไหงกลับเป็นตัวประหลาดแบบนี้ไปได้กันนะ" ชายหนุ่มพูดกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า "ดูท่าแล้ว แค่ ณาน ระดับหยาบก็เพียงพอจะตามการเคลื่อนไหวของเจ้าทันแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงก็ห้ามประมาท" คันธนูที่อยู่บนมือซ้ายในทีแรกได้เปลี่ยนกลายเป็นท่อนไม้ผิวเรียบตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มันดูคล้ายปล้องไม้ไผ่ที่มีสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเนื้อต้นสักและบนพื้นผิวก็มีลวดลายแกะสลักซึ่งดูคล้ายกับลวดลายบนกระเป๋าข้างเอวนั่น ภาพแกะสลักนั่นมีอยู่รอบท่อนไม้นั่นจนไม่เหลือที่ว่างและมันก็ดูเงาวับเมื่อต้องสะท้อนแสง ชายหนุ่มหยุดนิ่งไม่ขยับเหมือนกับกำลังจ้องอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงหน้า แต่ดวงตาของเขาไม่ได้ไปหยุดที่เจ้าหมายักษ์นั่นแต่อย่างใด
 "ข้าขอค้อนสงครามหน่อย" เขาพูดขึ้นมาเสียงดังฟังชัดและในทันทีที่เขาพูดจบ ท่อนไม้ที่อยู่ในมือซ้ายของเขาก็เรืองแสงจ้าราวกับหิ่งห้อยนับร้อยตัวมาต่อกันเป็นโครง ปลายทั้งสองด้านของมันถูกยืดออก ปลายข้างหนึ่งถูกยืดไปจนติดกับพื้นขยายความหนาและความกว้างของมันออกเป็นก้อนสี่เหลี่ยมโดยที่ผิวหน้าด้านข้างข้างหนึ่งถูกทำให้โค้งเว้าจนมุมทั้งสี่มีลักษณะเป็นปลายแหลมยื่นออกมา อีกผิวหน้าด้านตรงกันข้ามถูกยืดดัดเป็นจงอยแหลมจนไม่เหลือเค้าทรงสี่เหลี่ยมซึ่งต่างจากอีกด้านโดยสิ้นเชิง
 ไม่ทันที่แสงสว่างในมือข้างซ้ายจะก่อร่างเสร็จสมบูรณ์ดี เจ้าหมาตัวนั้นก็กระโจนพุ่งเข้าใส่เขาอีกรอบ และแน่นอนว่าเขาไม่พลาด ชายหนุ่มก้าวเท้าซ้ายขวาเพียงไม่กี่ก้าวก็พ้นการโจมตีของมัน เขาเขยิบออกไปทางด้านขวา การหลบหลีกของเขาพลิ้วไหวและสวยงามเหมือนกับกำลังเต้นระบำอยู่บนทุ่งหญ้า ทันทีที่เขาเริ่มหาสมดุลได้ ปลายเท้าข้างหนึ่งก็จิกแน่นอยู่บนพื้นแล้วเกร็งสะโพกบิดหมุนตัวพร้อมส่งแรงเหวี่ยงไปที่มือซ้ายขวาที่กำค้อนไว้แน่น ตัวของเขาหมุนจนเกือบเสียสมดุลแต่ก็หยุดนิ่งเมื่อค้อนของเขาไปกระทบกับอะไรบางอย่างบนร่างของเจ้าหมายักษ์ที่กำลังลอยค้างอยู่ในอากาศ
 *แพล้ก* เสียงอันน่าสยดสยองเกิดขึ้นเมื่อเขารับรู้ได้ถึงแรงกระแทกที่ส่งกลับมา เขาเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน เมื่อครั้งที่เขาไปยืนดูการประหารที่ลานเฟรดเซีย ณ เมืองท่า เพชรฆาตผิวดำสวมหน้ากากเทพแห่งการทำลายที่ถูกใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้ากากที่เคยมีสีขาวนวลมีสีแดงซีดไปทั้งใบ เขายกค้อนเล่มโตขึ้นเหนือหัวแล้วเหวี่ยงตัวของเขาทั้งตัวขึ้นไปบนฟ้า เมื่อส่วนหนา ๆ ของค้อนเล่มยักษ์นั่นฟาดลงไปที่กระโหลกใบโตของนักโทษที่กำลังนอนคว่ำหน้าลงบนพื้นพร้อมกับสวดภาวนาให้สิ่งนี้จบลงไปโดยเร็วไว เสียงทั้งสองแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน ต่างกันตรงที่ตอนนี้ไม่มีเสียงและกลิ่นอ้วกเหม็น ๆ ของชาวเมืองที่มาดูการประหารรอบข้าง
 "อั่ก" ชายหนุ่มกระอักเบาๆ
 แม้ศัตรูของเขาจะจู่โจมพลาดเป็นครั้งที่สอง แต่มันก็ไม่ได้โง่เขลากลับเรียนรู้ได้เร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ เมื่อปลายเท้าหน้าทั้งสองของมันแตะลงไปที่พื้น มันรีบดีดตัวไปข้างหน้าพร้อมกับหมุนตัวกลับมากระโจนเข้าใส่อีกครั้ง ชายหนุ่มไม่ทันได้ตั้งสติดีและไม่มีเวลาจะคิดหาทางโต้คืน เขากระโดดพุ่งสวนไปด้านหน้าและหวังจะลอดไปใต้ท้องมันให้ได้ซึ่งก็สำเร็จไปได้อย่างฉิวเฉียด เส้นผมตั้ง ๆ ถูกดันลู่ไปข้างหลังเมื่อสัมผัสกับใต้ท้องของสัตว์ยักษ์ แต่เจ้าสุนัขป่านั้นดุร้ายกว่าที่คิด เมื่อมันกระโจนตกลงมาแล้วไม่พบเหยื่อ มันก็หมุนตัวพร้อมใช้หางของมันที่เต็มไปด้วยเกล็ดหินแข็ง ๆ กวาดพื้นรอบตัวโดยหวังว่าชายหนุ่มจะผลัดโดนหางของมันบี้ร่างจนแหลก โชคดีนักที่รัศมีการโจมตีครั้งนี้ไม่โดนเขาจัง ๆ แต่แรงกระแทกจากลมและเศษดินที่ถูกขุดขึ้นมาพัดกระแทกส่งตัวเขาลอยถอยออกไปสี่ห้าก้าว แต่การโจมตีที่ไม่ถูกจุดไม่ใช่ความผิดพลาดที่แท้จริง ความผิดพลาดจริง ๆ ของมันคือการใช้หางกวาดถูให้ฝุ่น หญ้าและใบไม้ลอยคุ้งเต็มอากาศจนเกิดเป็นหมอกฝุ่นหนาบดบังวิสัยทัศน์ของมัน มันพยายามชะโงกหัวมองหาศัตรูของมันแต่ก็ไม่สามารถมองทะลุผ่านอากาศที่อัดแน่นไปด้วยฝุ่นดินและดูคล้ายจะไม่จางหายไปง่าย ๆ
 ชายหนุ่มเริ่มตั้งตัวได้ สิ่งแรกที่เขาทำคือการประคองแขนขวาของตนและอุทานออกมาในใจ
 'อึก แขน…แขน' ถ้าเทียบขนาดของค้อนที่ทำจากเหล็กกล้าชั้นดีกับแขนทั้งสองของเขาก็คงเหมือนนำตะเกียบไปเทียบกับท่อนซุง เขาไม่ใช่ชายร่างยักษ์ที่จะสามารถเหวี่ยงโยนค้อนสงครามไปมาราวกับเชือกได้ หนำซ้ำการเหวี่ยงในครั้งนั้นเขายังต้องใช้แรงหมุนทั้งตัวถึงจะเหวี่ยงไปโดนเป้าหมายได้อย่างจัง ถึงจะเข้าเป้าแต่แรงสั่นสะเทือนที่ส่งกลับมาก็ทำเอาร่างของเขาชาจนไม่รู้สึก เมื่ออาการชาหายไปอาการล้าก็ก่อเกิดขึ้นตามมา แขนทั้งสองของเขาสั่นไม่หยุด เขาไม่สามารถที่จะแบกค้อนเล่มโตนั้นไว้ได้แล้ว ตอนนี้ในมือขวาของเขาถูกแทนที่ด้วยท่อนไม้แกะสลักท่อนเดิมมาสักพักแล้ว
 'ข้าไม่น่าอยากลองดีในเวลาแบบนี้เลย แต่ทำไงได้ล่ะ ก็คนมันอยากรู้นิ ว่าตัวอักษรสีแดงมันต่างจากตัวอักษรสีดำยังไง 'คุณลักษณะของท่านไม่เหมาะสมกับอุปกรณ์' งั้นหรอ 'ความแข็งแรงไม่ถึงเกณฑ์' ยังงั้นหรอ หึ ก็เจ้าให้ข้าเสกมันออกมาได้ ข้าก็นึกว่าข้าใช้มันได้ หรือเจ้าเองก็นึกสนุกอยากหลอกให้ข้าลองใช้มันละสิ เจ้ากระเป๋าบ้า' มุราห์รำพึงในใจ
 ถึงแม้สภาพร่างกายของเขาจะพร้อมไม่เต็มร้อยแต่สถานการณ์ในตอนนี้ก็ไม่เอื้ออำนวยให้เขาได้หย่อนใจเมื่ออากาศที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ใสแจ๋ว เมื่อเศษใบไม้และเศษฝุ่นลอยหายไปก็เผยให้เห็นรูปร่างขนาดมโหฬารร่างหนึ่งลอยพุ่งตรงดิ่งมาที่เขา แม้สมาธิจะเริ่มอ่อนลงแต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ยังคงน่าทึ่ง เขาก้าวหลบการพุ่งกระโจนของเจ้าสุนัขได้อีกครั้ง แต่เขาไม่มีโอกาสได้สวนกลับเนื่องจากความเร็วในการพลิกตัวกลับของเจ้าสุนัขพร้อมการกระโจนพุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาไม่สามารถจะนึกวิธีต่อกรกับมันได้ทัน
 แม้ชายหนุ่มจะดูคุ้นชินและคุ้นเคยกับการต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดประเภทนี้และคล้ายว่าเขาจะทำมันได้อย่างเชี่ยวชาญ (โดยการปล่อยให้เจ้าหมายักษ์ทำลายป่าที่อยู่รอบข้างจนไม่เหลือเค้าเดิมและตัวเขาเองก็คอยแต่วิ่งหลบไปเรื่อย ๆ ) แต่เขาก็สารภาพกับตัวเองในใจตลอดการต่อสู้ว่านี่เป็นสัตว์สร้างที่แกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา ทั้งขนาดตัว ทั้งความเร็ว และสัญชาตญาณในการไล่ล่าเหยื่อของมัน ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมาเผยตัวในป่าที่ใกล้เคียงกับหมู่บ้านของคนเช่นนี้ได้ เหตุผลที่เขายังรอดชีวิตอยู่ได้ไม่ใช่ว่าเขาแข็งแกร่งกว่ามัน แต่เป็นเพราะตอนนี้เขาเลือกรับบทเป็นเหยื่อของมันต่างหาก เหยื่อที่เคลื่อนที่ได้อย่างว่องไวและคล่องแคล่วเพื่อประวิงเวลารอให้ผู้ล่าของมันเหนื่อยไปเองเสียก่อน แต่ดูจากรูปแบบการหายใจของตัวเขาเองในตอนนี้แล้วเห็นทีว่าเขาจะต้องคิดใหม่
 การไล่ล่าครั้งนี้กินเวลาไปนานพอสมควร ดวงอาทิตย์ค่อยๆคล้อยหายไปหลบใต้ใบไม้และกิ่งไม้ที่อยู่ห่างออกไป แสงสว่างเริ่มจางลงออกไปจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน ทั้งสองฝ่ายกระโดดเคลื่อนที่ไปมาในพื้นที่ที่โล่งเตียนนับร้อยก้าวก็ยังไม่ถึงตัวกันเสียที
 ชายหนุ่มเริ่มหอบหนักและใบหน้าที่เคยเนียนใสตอนนี้ก็ดำเลอะไปด้วยฝุ่นและคราบเหงื่อ เขาเริ่มเปลี่ยนวิธีคิดใหม่เมื่อปลายเท้าของเขาที่จิกลงไปบนพื้นเริ่มสั่น มือขวาของชายหนุ่มที่ถือท่อนไม้เอาไว้เริ่มส่องแสงอีกครั้ง ครั้งนี้มันกลับหดเล็กลงแต่ขยายขนาดความกว้างออก หิ่งห้อยนับร้อยตัวประกอบกันออกมาเผยให้เห็นโครงร่างของดาบเล่มหนึ่งที่ดูคล้ายกับมีดแต่มีความยาวมากกว่า ดาบสั้นเล่มนี้ไม่ได้ดูใหญ่จนน่ากลัวแต่ด้านคมทั้งสองนั้นดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก เหล็กกล้าสะท้อนแสงที่ยังคงหลงเหลือเล็ดลอดผ่านลงมาเงาวับสว่างจ้า ด้วยรูปร่างที่เล็กโปร่งของชายหนุุ่มและความแข็งแกร่งของร่างกายที่ไม่ได้มาก ทำให้เขาไม่ถนัดการจับถือดาบหรือกระบี่ที่มีความยาวสักเท่าไหร่นักและการจะเข้าไปฟาดฟันในระยะประชิดก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาโปรดปรานเช่นกัน แต่ถ้าหากจำเป็นต้องทำดาบสั้นก็เป็นอาวุธที่เขาเลือกใช้อยู่เสมอ
 แต่ในขณะที่หัวของเขาคิดแต่เรื่องของการนำคมมีดไปปักศัตรู เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขี้ยวเล็บของเจ้าสุนัขได้เข้ามาถึงตัวเขาเรียบร้อยแล้ว การเหม่อลอยเพียงแค่เสี้ยววินาทีของเขาก่อให้เกิดหายนะขนาดใหญ่ที่ปิดฉากการไล่ล่าครั้งนี้ เจ้าสุนัขวาดขาของมันแล้วฟาดเล็บขนาดใหญ่เข้าใส่ลำตัวของเขาที่หุ้มเพียงแค่ชุดคลุมบาง ๆ
 *แคร้ก*


"โว้ว! ข้าคิดไว้ไม่ผิดจริงด้วย เขี้ยวคมกริบเป็นสันยาวขนาดนั้น เอามาทำเป็นดาบสั้นคงต้องดูหล่อเท่แน่ ๆ " ชายหนุ่มพูดกับตัวเองอย่างเริงร่า เขาใช้นิ้วออกแรงผลักตัวอักษรพวกนั้นลงไปอย่างลืมตัวแต่แผ่นกระดาษที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด มีแค่หมอกที่ปิดบังแผ่นกระดาษนั้นที่ขยับขยายสลายตัวไปทันทีที่เขาแตะโดนและเผยให้เห็นถึงรูปภาพของดาบสั้นที่ปรากฎอยู่ตรงกลางหน้ากระดาษ เป็นดาบสั้นที่เขาคุ้นเคยและคุ้นมือเป็นอย่างดี
 " 'ดาบสั้นเหล็กกล้า' ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะพาข้ามาได้ไกลขนาดนี้" ชายหนุ่มจ้องมองรูปวาดที่อยู่ตรงหน้าซึ่งเป็นรูปของดาบสั้นที่มีรูปร่างแบบเดียวกับที่เขาใช้เสียบลงไปบนร่างของเจ้าสุนัข เขาเลื่อนสายตาลงไปดูตัวอักษรข้างล่างที่มีอยู่ยั้วเยี้ย แต่เขาก็พยายามฝืนอ่านในบรรทัดที่เขาสนใจ
 ['ดาบสั้นเหล็กกล้า'
 เหล็กที่ถูกคัดสรรและเติมแต่งอย่างดีนำมาผ่านความร้อนสูงและขึ้นรูปอย่างพิถีพิถันจนเกิดความคมที่น่าหวาดหวั่นและความคงทนอันเลืองชื่อ ดาบสั้นที่จับกระชับพร้อมน้ำหนักพอดีมือช่วยเสริมความน่าเกรงขามให้กับผู้ใช้งานได้อย่างเหลือล้น
คุณสมบัติที่ต้องการ : ความแข็งแกร่งขั้น 1
 สภาพกายขั้น 1
 สมาธิขั้น 2
คุณสมบัติที่ได้รับ : ความคล่องตัวขั้น 1
 ความรวดเร็วขั้น 2
 ความคมขั้น 2
ธาตุ : พื้นฐาน
การเคลือบเสริม : ดีเยี่ยม
ความคงทน 100/100 ]
 ชายหนุ่มกระดกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น "ความรวดเร็วที่ได้รับมาสองขั้นก็แทบจะทำให้ข้าเป็นยอดมนุษย์แล้วนะ ไม่อยากจะเชื่อเลย อยากจะรู้จริงเชียวว่าถ้ามากกว่านี้จะเป็นยังไง เลื่อนไปดูของเล่นใหม่เลยดีกว่า" ชายหนุ่มเอานิ้วจรดที่ขอบด้านขวาของกระดาษแล้วลากนิ้วเป็นเส้นตรงไปทางซ้าย หน้ากระดาษก็ถูกพลิกเปลี่ยนจากดาบสั้นเล่มเดิมกลายเป็นดาบสั้นเล่มใหม่ที่ดูไม่คุ้นตา
 [ดาบสั้นไม้ไผ่]
 [ดาบสั้นเขากวางเลอเชีย]
 [ดาบสั้นหินเหล็กไฟ]
 เขาพลิกหน้ากระดาษผ่านดาบสั้นเล่มเดิม ๆ ที่เขาเคยเห็นมาจนคุ้นตา เขาดูคุ้นเคยและใช้งานสิ่งนี้ได้เป็นอย่างดี ดาบสั้นที่ชายหนุ่มพลิกหน้าผ่าน แม้ชื่อจะดูเท่บาดใจและรูปวาด (ที่เหมือนจริง) จะดูสวยงามราวกับออกมาจากเทพนิยายแต่ชายหนุ่มไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเพราะทุกครั้งที่เขาอ่านคำอธิบายที่เขียนข้างล่างดาบสั้นพวกนั้นก็ต้องส่ายหัวทุกครั้งไป
 ชายหนุ่มสามารถใช้อาวุธทุกชนิดที่เขาเห็นบนหน้ากระดาษได้ผ่านการผลิตและเมื่อเขาครองครองแล้วก็สามารถเสกอาวุธพวกนั้นได้โดยการแปรเปลี่ยนสภาพของท่อนไม้แกะสลัก และทุกอาวุธที่เขาเรียกใช้นั้นมี คุณสมบัติที่ต้องการ และจะมอบ คุณสมบัติที่ได้รับ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาถือมันอยู่ในมือ สองคุณสมบัตินี้เป็นสิ่งที่เขาจ้องมองและพิจารณามากที่สุดก่อนที่เขาจะผลิตอาวุธอะไรออกมา แม้ตัวของเขาเองจะไม่ชอบการอ่านและท่องตัวอักษรเลยก็ตาม
 เขาเลื่อนผ่านหน้ากระดาษพวกนั้นสี่ครั้งก่อนจะได้เจอกับสิ่งที่เขาตามหา
 "โว้ว! นี่มัน…เท่เกินไปแล้วนะ" เขาจ้องมองภาพที่อยู่บนหน้ากระดาษ เขี้ยวแบบเดียวกับที่อยู่ในปากของเจ้าสุนัขถูกเจียและดัดแปลงจนกลายเป็นดาบเล่มยาว มันถูกตกแต่งแกะสลักและขัดเงาขึ้นมันจนดูคล้ายกับดาบที่เอาไว้ประดับตามท้องพระโรงพระราชวัง ด้ามดาบที่มีส่วนโค้งรับกับมือนั้นทำมาจากเขาสัตว์ที่มีลวดลายบางอย่างอยู่บนนั้น ชายหนุ่มอ้าปากค้างพร้อมดวงตาเป็นประกาย เขาจ้องมองมันราวกับดาบสั้นเล่มนั้นเป็นสาวงามจากต่างแดนก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปอ่านสิ่งที่เขียนเอาไว้ข้างล่าง
['ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์'
ดาบสั้นขนาดถนัดมือที่ถูกทำมาจากคมเขี้ยวของสุนัขป่าเกล็ดหิน ด้วยลักษณะเขี้ยวที่มีความแข็งเยี่ยงเพชรแต่กลับมีความยืดหยุ่นและขึ้นรูปได้ง่าย จึงเหมาะสำหรับการนำมาใช้ทำเป็นอาวุธที่เหมาะสมและสรรเสริญแด่ผู้กล้าผู้มากความสามารถ
คุณสมบัติที่ต้องการ : ความแข็งแกร่งขั้น 2
 สภาพกายขั้น 3
 สมาธิขั้น 4
คุณสมบัติที่ได้รับ : ความคล่องตัวขั้น 4
 ความรวดเร็วขั้น 3
 ความคมขั้น 4
 โจมตีจุดตายขั้น 1
ทักษะพิเศษ : หมาจนตรอก
ธาตุ : พื้นฐาน
การเคลือบเสริม : ไม่ได้
ความคงทน 100/100 ]
 "นะ นะ...นี่มัน" ชายหนุ่มจ้องมองตัวอักษรพวกนั้นจนตาแห้ง เขากลืนน้ำลายดังเอื้อกก่อนจะพูดกับตัวเอง "ข้าอ่านมันไม่ออก…มะ มะ หมาจนตอก ช่างมันเถอะ แต่ว่าความคม 4 ขั้นเลยหรอแถมความรวดเร็ว 3 ขั้น ดาบเล่มนี้มันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ " เขาเหม่อลอยออกไปพร้อมนึกถึงภาพของตัวเองที่ได้ควงดาบสั้นเล่มโตเล่มนี้ออกเดินทางฟาดฟันทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะรู้ตัวอีกทีนิ้วของเขาก็ไปจรดอยู่ที่คำว่า 'ผลิต' ซึ่งอยู่ข้างใต้คำว่า ความคงทน ภาพของดาบสั้นเล่มนั้นก็ถูกทับด้วยกรอบตารางพร้อมกับตัวอักษร ชายหนุ่มสะดุ้งเล็ก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ กวาดสายตาไล่อ่านทีละคำ
[วัตถุดิบสำหรับดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์
 1).คมเขี้ยวบาเก็สต์ 2 ea.
 2).หนังบาเก็สต์ 5 ea.
 3).กระดูกบาเก็สต์ 3 ea.
 4).เขากวาง 1 ea. ]
 "หืม? ใช้เขากวางด้วยหรอเนี่ย ไม่รู้ว่ายังมีเหลืออยู่ไหมนะ เปิด 'กระเป๋าวัตถุดิบ' " กระดาษเรืองแสงที่อยู่ตรงหน้าสลายหายไปเหมือนควันไฟ กระดาษแผ่นใหม่ค่อย ๆ เรืองแสงแล้วปรากฎขึ้นมาแทนที่ กระดาษแผ่นนี้มีความคล้ายกับหนังสือภาพและคล้ายกับกระดาษแผ่นเมื่อสักครู่ แต่หน้ากระดาษหน้านี้ไม่มีตัวหนังสือสักตัว กลับเต็มไปด้วยภาพวาดของสิ่งต่าง ๆ ที่ดูสมจริง อาทิเช่น สมุนไพร แร่เหล็ก กระติกน้ำดื่ม หนังสัตว์ ขอนไม้ และเขากวาง ซึ่งถูกจัดวางบนผืนกระดาษอย่างอัดแน่น แล้วยังดูเหมือนว่าสามารถเปิดหน้าถัดไปได้โดยใช้วิธีการเดียวกับที่เปิดหน้ากระดาษของดาบสั้น
 "อืม ยังมีอยู่แหะ แต่เหลือเท่าไหร่กันละเนี่ย" ชายหนุ่มเอานิ้วมือไปสัมผัสบนรูปเขากวาง กรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่ดูคล้ายป้ายประกาศตัดขอบดำก็ลอยขึ้นมาอยู่ข้าง ๆ รูปวาด
[ 'เขากวาง' x 3 ea.
เศษเขาของกวางที่ถูกกำจัดออกเมื่อถึงเวลา สามารถหาได้ตามแหล่งธรรมชาติทั่วไป ]
 "เหลืออยู่สามอัน ต้องการใช้ผลิตแค่อันเดียว เหลือเฟือ!" ชายหนุ่มยิ้มร่า แต่เพียงไม่กี่วิเขาก็เริ่มทำสีหน้าเคร่งเครียดอีกครั้ง "แต่ว่า…คมเขี้ยว หนังและกระดูกจากบาเก็สต์นี่สิ จะเก็บมาได้ยังไงเนี่ย หนังคงแล่ได้ไม่ยาก เขี้ยว…อาจจะใช้ขวานสับออกจากปากเจ้านี้ได้ไม่ยาก แต่ว่ากระดูกนี่สิ จะเอาอะไรมากระเทาะเกล็ดหนา ๆ ของมันออกได้ล่ะ เห้อ… นี่เห็นข้าเป็นนักเลาะเนื้อมืออาชีพหรือไงกัน ให้ตายสิ" เขาบ่นกับตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะก้มลงดูซากศพของเจ้าสัตว์ร้าย เมื่อตัวของเขาก้มลงแผ่นกระดาษโปร่งใสก็สลายหายวับไปในอากาศทันที ชายหนุ่มนั่งพินิจพิจารณามองหาทีท่าจะลัดเลาะเข้าไปในร่างของบาเก็สต์ก่อนจะล้วงมือหยิบท่อนไม้ท่อนเดิมออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง
 " 'ลักซ์' ข้าขอมีดแล่เนื้อหน่อยสิ" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมพลันเสกท่อนไม้ในมือให้กลายเป็นมีดสั้น ๆ แต่คมเหลือร้าย
 ลักซ์ คือชื่อของมัน ชื่อของพลังเหนือธรรมชาติที่ชายหนุ่มสามารถใช้งานได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าจะเป็นการท่อนไม้ลึกลับที่เปลี่ยนแปลงรูปร่างได้ตามนึกคิด กระเป๋าที่ดูว่างเปล่าแต่ข้างในกลับเป็นประตูมิติ กระดาษและสมุดภาพโปร่งใสที่ดูลึกลับซับซ้อนและยังมีหลายสิ่งอีกมากที่เขายังไม่รู้เกี่ยวกับมัน ชายหนุ่มสรุปรวบเรียกพวกมันที่เกี่ยวข้องเป็นหนึ่งเดียวว่า ลักซ์ เขาไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นจากอะไรแล้วเหตุผลใดในโลกที่ทำให้เวทย์มนต์รอบตัวเขาเหล่านี้กลายเป็นเรื่องจริง เขาเคยเห็นชายคนหนึ่งทำการแสดงพันลึกดึงมีดออกมาจากปากหลาย ๆ เล่มอยู่ข้างถนน ผู้คนพากันชื่นชมร้องลั่น แม้มันจะเป็นเพียงแค่มีดเล็ก ๆ บาง ๆ เหมือนเข็มแต่ผู้คนก็ชื่นชอบและยกยอให้พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นผู้มีพลังวิเศษ หรือบางครั้งเขาก็เคยเห็นคนหยิบสัตว์ตัวเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อคลุมและอ้างว่าตัวเองเป็นสาวกของพระผู้สร้าง แม้จะเห็นจะ ๆ ว่าชายคนนั้นก็แค่เก็บสัตว์พวกนั้นไว้ในเสื้อคลุมแต่ขุนนางบางคนก็ยังหลงเชื่ออะไรทำนองนี้อยู่ตลอด แต่ ลักซ์ ไม่ใช่แบบนั้นและชายหนุ่มก็รู้ดี เขาเคยคิดในช่วงเวลาก่อนนอนยามดึกว่าเขาได้เผลอไปทำสัญญากับปีศาจหรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่าถึงได้มีพลังบางอย่างวนอยู่รอบตัวเขา บ่อยครั้งนักที่เขารู้สึกผิดเสมอที่มีมันคอยวนเวียนอยู่รอบตัว หลายครั้งที่เขาเสกอาวุธหรือหยิบสิ่งของออกมาจากกระเป๋าหนังซอมซ่อแล้วเขารู้สึกจมลึกลงไปในห้วงความตระหนักคิดของจิตใจ แต่เขาก็เลือกใช้มันอยู่เสมอและไม่เคยมีครั้งไหนที่รู้สึกเสียดายเมื่อเลือกใช้มัน
 ชายหนุ่มเรียกเปิดหน้ากระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา คราวนี้มันมีชื่อว่า 'ความรู้' ซึ่งภายในหน้ากระดาษจะมีชื่อของสิ่งต่าง ๆ ที่เขาเคยพบเจอมาถูกเขียนเรียงตามบรรทัดแถว เหล็ก หมูป่า ต้นข่อย แรดป่าไทกริซ… เมื่อชายหนุ่มเอานิ้วไปแตะลงบนคำ ๆ หนึ่ง บาเก็สต์ สุนัขโลหิตเกล็ดหิน หน้ากระดาษแผ่นใหม่ก็ถูกเปิดขึ้นซึ่งสมดังชื่อ 'ความรู้' เพราะหน้ากระดาษนี้เต็มไปด้วยตัวอักษรมากมายที่อธิบายถึงรูปร่าง ลักษณะ นิสัยของบาเก็สต์ราวกับเป็นสารานุกรมฉบับย่อ นอกไปจากนั้น หน้ากระดาษยังบ่งบอกถึงวิธีการได้มาถึงวัตถุดิบที่นำมาใช้ในการผลิต หนัง เขี้ยวกระดูกและส่วนประกอบอื่น ๆ โดยมีคำอธิบายพร้อมภาพวาดประกอบเสมือนจริงเสร็จสรรพ
 ชายหนุ่มอ่านขั้นตอนทั้งหมดอย่างละเอียดและบรรจงวางมีดลงไปบนหนังย่น ๆ และแล่เนื้อออกตามหาสิ่งที่ต้องการอย่างใจเย็น ไม่นานเท่าที่คิด เขาก็ได้มาจนเกือบครบ ขาดเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ว่าจะอ่านหน้ากระดาษเล่มนั้นอีกกี่รอบก็ไม่พบวิธีการ
 "ข้าจะกระเทาะเกล็ดของมันออกมายังไงละเนี่ย" ชายหนุ่มเกาหัวแกรก ๆ เขารู้ดีว่าภายใต้เกล็ดหนา ๆ ราวกับก้อนหินนั้นมีปุ่มกระดูกที่ยืดออกมาและนั่นคือขุมทรัพย์ที่เขากำลังตามหา ชายหนุ่มยักไหล่พร้อมถอนหายใจพรูดก่อนจะเอะใจขึ้นมาแวบหนึ่งแล้วลุกขึ้นไปเดินไปรอบ ๆ ซากศพของเจ้าสุนัขที่มีเนื้อหนังบางส่วนถูกเปิดออกมารับลมเย็น ๆ ในเวลาสายัณห์
 "ฮ่า! นี่ไงล่ะ ข้าว่าแล้วเชียว ค้อนสงครามทั้งใหญ่และก็หนักขนาดนั้น ถ้าเกล็ดเจ้าไม่แตกก็คงไม่มีอะไรบนโลกนี้ทำให้แตกได้แล้วละ" เขาเดินไปจนพบเกล็ดๆหนึ่งที่มีรอยเคาะจนแตกละเอียด กระดูกที่ปูดนูนออกมาจนน่าขนลุกคือสิ่งที่เกล็ดหนา ๆ แผ่นนั้นปิดคลุมเอาไว้อยู่
 ไม่ใช่ว่าหน้ากระดาษความรู้จะบรรยายทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้จนหมดจด อย่างการกระเทาะเกล็ดให้แตกเพื่อให้ได้มาซึ่งกระดูกแข็ง ๆ นั้นไม่ได้มีบรรยายไว้อยู่ภายใน บางสิ่งบางอย่างเป็นเรื่องที่ชายหนุ่มจำเป็นจะต้องประสบพบเจออยู่หลายครั้งด้วยตัวเองจนตัวเขารู้จักสิ่งนั้นจริง ๆ คำอธิบายจึงจะถูกเขียนบันทึกไว้เพิ่ม
 เขาเปลี่ยนมีดสั้น ๆ ที่อยู่ในมือให้กลายเป็นขวานเล่มยักษ์ที่เอาไว้ตัดต้นไม้จามกระดูกนูน ๆ ของบาเก็สต์ออกมา แม้จะปูดออกมาจนน่าขยะแขยงแต่มันกลับไม่ได้แข็งเท่าเกล็ดของมันแม้แต่น้อย
[ความรู้เกี่ยวกับ 'บาเก็สต์' ของท่านเพิ่มขึ้น]
[ท่านได้รับ กระดูกบาเก็สต์ 1 ea.]
[ท่านได้รับ กระดูกบาเก็สต์ 1 ea.]
[ท่านได้รับ กระดูกบาเก็สต์ 1 ea.]
 "ครบแล้วใช่ไหมน้า เขี้ยวสอง…หนังห้า…กระดูกสาม ครบแล้ว! เท่านี้ก็จะได้ดาบสั้นเล่มนั้นมาใช้แล้ว! ข้าตื่นเต้นจนทนไม่ไหวแล้ว" ชายหนุ่มเรียกหากรอบกระดาษเรืองแสงที่มีภาพวาดของดาบสั้นอีกครั้งแล้วจิ้มลงไปที่คำว่าผลิตอย่างรีบร้อน
 [เริ่มต้นผลิต 'ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์' ใช้เวลา 24:00:00]
 [ท่านแน่ใจหรือไม่]
 "แน่ใจ" ชายหนุ่มพูดตอบคำถามที่บรรจุในกรอบที่กำลังลอยอยู่ตรงหน้า
[ท่านสูญเสีย คมเขี้ยวบาเก็สต์ 2 ea.หนังบาเก็สต์ 5 ea.กระดูกบาเก็สต์ 3 ea.เขากวาง 1 ea. ]
[กำลังผลิต 'ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์' ใช้เวลา 23:59:59]
 ทันทีที่เสียงของเขาเอ่ยขึ้น เวลาก็เริ่มนับถอยหลังทันที หนึ่งวันเต็มคือเวลาที่ต้องใช้ในการผลิต เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องใจจดใจจ่อกับการรอคอยของเล่นใหม่อย่างตื่นเต้น เขามุ่งเปิดหาสิ่งของต่อไปในทันที
 "ดวงตาของบาเก็สต์งั้นหรอ? งั้นต้องเลาะตาเจ้านี้ออกมาด้วยสินะ" ชายหนุ่มรำพึงรำพันพร้อมกับมองภาพที่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมโปร่งใสตรงหน้า เมื่อเข้าใจเขาก็ก้มลงตามหาวัตถุดิบอีกอย่างที่ขาดไป คราวนี้ไม่ยากเท่าวัตถุดิบในส่วนแรก เขาบรรจงลงมีดเพียงไม่กี่ครั้งก็ได้มาครอบครอง
 "แต่ยังไงก็ยังผลิตไม่ได้ ต้องรอดาบสั้นผลิตให้เสร็จก่อน แต่ก็คงไม่เหลืออะไรกับเจ้าหมาน้อยแล้วล่ะ ดูภารกิจใหม่ที่ถูกมอบหมายดีกว่า เปิด 'หน้าต่างภารกิจ' " ชายหนุ่มพูดจบ หน้าต่างสี่เหลี่ยมโปร่งใสเล็ก ๆ ก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า
[ล่า โอวิด 0 / x ที่ เทวานัต]


ทั้งสองเดินออกห่างจากร่มเงานั้นมาประมาณร้อยก้าว ดวงอาทิตย์ห้อยย้อยตกลงมาเคลื่อนไปตามทิศที่เขาทั้งสองกำลังมุ่งตรงไป เอลมิคที่แม้จะยังคงคาใจในคำตอบนั้นก็เดินตามพ่อของเขาอย่างว่าง่าย เขาไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรมากกว่านั้น ข้างในตัวเขากำลังสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นผสมปนเปกับความกังวลใจบางอย่าง บางอย่างที่เขาก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เช่นกัน อาจจะเป็นความกังวลหากต้องเจอกับสัตว์ป่า ความกังวลเมื่อเขาต้องจ้องลึกลงไปในดวงตาของมัน ความกังวลที่จะต้องยกคันธนูขึ้นมาสังหารชีวิตแรก ความกังวลว่าสิ่งที่เขาคิดอาจจะไม่เกิดขึ้นจริงสักอย่างเลยก็ได้…
 แต่สิ่งที่เขาได้พบเจอมันเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก สองพ่อลูกเดินทางมาจนเจอเข้ากับบางสิ่งที่มีรูปลักษณ์งดงามและอาจจะงดงามที่สุดในผืนป่านี้ก็เป็นไปได้ ขาทั้งสี่ที่เรียวยาวของมันวางจรดพื้นอย่างสง่า คอยรับน้ำหนักตัวที่ไม่ได้เล็กและใหญ่จนเกินไปได้อย่างพอดี ลวดลายบนตัวช่างสวยงาม จุดสีขาวเล็ก ๆ ถูกแต้มอยู่บนหนังสีน้ำตาลอ่อนอันเรียบลื่นนับร้อยจุด ใบหน้าที่ถูกปั้นแต่งมาอย่างพอดีกำลังก้มลงแทะเล็มหญ้าอย่างละเมียดละไม เขาที่ดูคล้ายกิ่งไม้ไม่ได้ยาวมากไปกว่าข้อแขนหนึ่งข้อแต่ก็ดูคงทนแข็งแรงและรูปทรงอันโค้งเว้าและกิ่งที่แตกออกนั่นก็ทำให้เกิดรูปร่างที่งดงามอย่างพิลึก
 เอลมิคไม่ได้มองเห็นรูปร่างของมันชัด ๆ เขาเห็นเพียงหางสั้น ๆ ที่มีขนปุกปุยกับบั้นท้ายเล็ก ๆ ของมันก่อนที่จะถูกพ่อของเขาฉุดไปหลบอยู่ที่พงหญ้าข้างต้นไม้ใหญ่ ทันทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม พ่อของเขาก็ยกนิ้วชี้จรดริมฝีปากพร้อมพ่นลมออกมาเบา ๆ ชายวัยกลางคนส่ายหัวแล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหู
 "ข้างหน้ามีกวางป่า เราจะไม่รบกวนมัน" คำพูดของพ่อเขาช่วยกระตุ้นหัวใจของเด็กหนุ่มให้เต้นถี่มากขึ้นเมื่อได้รับรู้ว่าสิ่งที่เขาคิดไว้เป็นเรื่องจริง เอลมิคจ้องมองใบหน้าพ่อของเขาที่ลดตัวลงมา หน้าผากที่เปียกชื้นและเหงื่อที่ไหลลงมาอยู่ข้างแก้มที่เต็มไปด้วยรอยหยักนั้นพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง แต่ในตอนนี้หัวของเขาเองกำลังจินตนาการถึงสิ่งที่อยู่ถัดไปตรงหน้า
 ชายวัยกลางคนเหลียวมองกวางที่กำลังยืนอยู่ไม่ห่างนัก เขายอมรับกับตัวเองว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นเกินความคาดหมายในวันนี้ไปมาก แม้กวางป่าที่หลงฝูงจะไม่ใช่สิ่งที่เขาพบเห็นได้บ่อยและแน่นอนว่าไม่ใช่ในป่าแถวนี้ซึ่งยังนับว่าใกล้กับหมู่บ้านของพวกเขาอยู่นัก แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เคยพบเจอกวางป่ามาก่อนหากว่าตัวที่อยู่ข้างหน้าเขาในตอนนี้นั้นต่างออกไป
 'ใหญ่…ตัวใหญ่อะไรเช่นนี้' เขากล่าวในใจพลางเชยชมสิ่งมีชีวิตที่งดงามราวกับรูปปั้น ใช่แล้ว สัตว์ใหญ่ในป่าลึก สัตว์เหล่านี้มีความสำคัญต่อผืนป่าอย่างมาก ชาวเมืองบางคนเคยพูดกับพ่อของเอลมิคเอาไว้และใบหน้าของชายคนนั้นมักจะลอยขึ้นมาเสมอเมื่อนึกถึงคำพูดนี้ 'หากเราไม่ใช่คนล่า เดี๋ยวเจ้าพวกนี้ก็ถูกล่าด้วยสัตว์ที่ตัวโตกว่าอยู่ดี ชิงล่ามันเสียก่อนย่อมดีกว่า' แต่การเข้าไปแทรกแซงวงจรชีวิตของสัตว์ในป่าคือการทำลายสมดุลของธรรมชาติอันทรงพลัง ซึ่งยากเกินกว่าที่มนุษย์จะเข้าใจและเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือบทลงโทษได้ พ่อของเอลมิคและเหล่าพรานรับรู้เรื่องนั้นดีและสืบทอดเป็นขนบต่อกันมารุ่นสู่รุ่น พวกเขายึดมั่นและตระหนักสิ่งนั้นเอาไว้เสมอเมื่อเริ่มสาวเท้าเดินเข้าไปในป่ารกชัฎ
 ชายวัยกลางคนดึงตัวเอลมิคออกมาจากพงหญ้าแล้วค่อย ๆ ให้เขาชะโงกหัวออกไป เมื่อเอลมิคได้เห็นร่างเต็มตัวของเจ้ากวางป่าก็ทำเอาวิญญานเขาหลุดลอยออกไปไกล การที่ได้เห็นกวางป่าตัวเป็น ๆ นับว่าเป็นความโชคดีครั้งใหญ่และตัวเขาสามารถนำไปคุยโวอวดเพื่อนในหมู่บ้านได้เป็นวัน ๆ หมู่บ้านเทวานัตที่เอลมิคเติบโตมีวัฒนธรรมความเชื่อในเรื่องของเทพทั้งสามอย่างเคร่งครัด ซึ่งเรื่องที่แม่ของเอลมิคเล่าให้ฟังเกี่ยวกับท่านเทพผู้คุ้มครองนิมิตร่างของตนเป็นกวางป่านั้นได้ฝังความศรัทธาลึกลงไปในใจของเอลมิคอย่างแน่นหนา และเรื่องเล่านั้นก็ไม่เพียงแต่จะถูกเล่าแค่ในหมู่บ้านเท่านั้น มันได้ถูกเล่าออกไปทั่วราวกับนิทานกล่อมเด็กที่ผู้ใหญ่ชอบฟัง ไม่เพียงแต่ชาวบ้านในหมู่บ้านที่ห่างไกลจากตัวเมืองเท่านั้น แต่คนในแคว้นกุษาต์จำนวนไม่น้อยก็มีความเชื่อในเรื่องของเทพทั้งสามและนับถือกวางเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกัน พวกเขาไม่บังอาจคิดจะออกล่าหรือตามหา แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาได้พบเจอก็จะนับว่าเป็นความโชคดีครั้งใหญ่และพวกเขาจะละเว้นการอาบน้ำหนึ่งวันเต็ม บ้างก็ละเว้นถึงหนึ่งสัปดาห์
 แต่กวางป่าตัวนี้ไม่เหมือนกับที่เด็กหนุ่มเคยได้ยินจากเรื่องเล่าที่พ่อและแม่เล่าให้ฟังเท่าใดนัก แค่สีผิวก็ต่างกันมากราวกับคนละชนิด สีผิวของมันเมื่อต้องกับแสงสว่างก็นวลผ่องเหมือนกับถูกเคลือบด้วยอำพันทั้งตัว ขนของมันเรียบเนียน กล้ามเนื้อเด่นชัดเป็นมัดตามสัดส่วน และรูปร่างที่สูงใหญ่ยิ่งทำให้เอลมิคใจเต้นระรัวทุกองศาของใบหน้าที่ขยับ
 'กึก'
 เสียงบางอย่างดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ กิ่งไม้ที่แห้งจนกร่อนถูกเหยียบหัก แม้เสียงนั้นจะเบาบางแต่ด้วยสัญชาตญาณของผู้ถูกล่าจึงทำให้พวกมันระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ เจ้ากวางป่าไม่คิดแม้แต่จะหันกลับไปมองแหล่งกำเนิดเสียงด้วยซ้ำ ราวกับว่ามันรู้อยู่แล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไร… เจ้ากวางรีบพาตัวเองหนีออกมาจากจุดที่มันยืนอยู่ทันที มันกระโจนพุ่งตรงมายังทิศของพรานทั้งสอง การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วและดุดันอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ทันที่พวกเขาทั้งสองจะได้กะพริบตาและเพียงไม่กี่จังหวะก้าวกระโดดของมัน ขาทั้งสี่ก็ลอยข้ามหัวของสองพ่อลูกไปโดยที่พวกเขาแทบจะไม่รู้สึกตัว
 "เฮือก" เด็กหนุ่มอุทานด้วยความตกใจพร้อมกับร่างของเขาที่ถูกดึงหลบลงมาโดยไม่รู้ตัว โชคยังดีที่ประสาทสัมผัสของพรานผู้เป็นพ่อนั้นยังคงเฉียบแหลม การกระโจนที่รวดเร็วราวกับม้าศึกผนวกกับรูปร่างที่ใหญ่โต หากในจังหวะการก้าวกระโดดนั้นพวกเขาเผลอเรอถูกเหยียบด้วยมัดขาทั้งสี่ที่ไม่ต่างอะไรกับท่อนซุงไม้นั่น ศพของพวกเขาคงไม่เหลืออวัยวะภายในเอาไว้ประดับร่างเป็นแน่
 เมื่อทั้งสองเริ่มคืนสติก็ลุกขึ้นแล้วหันมองกลับไปยังทิศที่กวางตัวนั้นกระโจนหนีไป แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงหรือเห็นร่องรอยอะไรที่มันทิ้งเอาไว้ ชายวัยกลางคนถอนหายใจพรืดด้วยความโล่งใจ แต่ความเสียดายก็ยังสะท้อนดังอยู่ในอกเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เห็นเจ้ากวางสีอำพันตัวนั้นอีกแล้ว แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าเจ้ากวางตัวนั้นไม่ใช่ของขวัญที่ท่านเทพส่งมาให้เมื่อเอลมิคอายุสิบเอ็ด ของขวัญชิ้นนั้นได้มายืนแทนที่กวางตัวนั้นแล้ว ของขวัญที่จะทำให้เอลมิคไม่มีวันลืม…
 การเคลื่อนที่อันเงียบเชียบสวนทางกับรูปร่างอันใหญ่โตของมันอย่างผิดธรรมชาติ หากพวกเขาคิดว่าเจ้ากวางตัวเมื่อกี้นั้นมีขนาดที่ใหญ่แล้ว เจ้าสิ่งนี้คือมหึมา ความสูงของมันเทียบเท่ากับชายสองคนยืนต่อกัน ลำตัวยาวเหยียดเกือบเท่าไม้ยืนต้น ที่น่ากลัวกว่าสัดส่วนของมันคือรูปร่างและสิ่งที่คอยปกคลุมผิวหนัง ปุ่มกระดูกทรงสามเหลี่ยมที่ดูแข็งพิลึกยื่นออกมาเป็นก้อนตามแนวกระดูกสันหลังและยังถูกหุ้มด้วยเกล็ดหนา ๆ ที่ดูต่างจากเกล็ดบนผิวปลาหรือผิวงู หากจะบอกว่าลำตัวทั้งหมดถูกหุ้มด้วยก้อนหินก็คงไม่ผิดนัก แม้ขาทั้งสี่จะดูเหมือนเพียงเสาค้ำร่างที่ไม่ได้ดูหนาและแข็งเหมือนกับลำตัว มีเพียงผิวหนังหย่น ๆ หุ้มเนื้อของมันเอาไว้ แต่ตรงบริเวณปลายเท้านั้นมีช่องซ่อนกรงเล็บเล็ก ๆ ที่ถูกหดเก็บไว้อยู่ กล้ามเนื้ออันคมชัดมัดโตบ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและปราดเปรียวและยิ่งเห็นได้ชัดเพราะผิวกายของมันนั้นเตียนเรียบและไร้ขน
 พรานผู้เป็นพ่อเริ่มจับได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาที่เขา เขาหันไปมองดวงตาคู่นั้นช้า ๆ ดวงตาคู่ที่เขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ดวงตาที่ส่งความกลัวอันแสนสะท้านเข้าไปทั่วร่างของเขา ดวงตาที่ทำให้หัวใจของเขาตกลงลึกไปใต้สุดของแกนโลก ดวงตาที่ทำให้ภาพในอดีตย้อนกลับมาฉายอีกครั้งช้า ๆ เป็นฉาก ๆ ดวงตาที่ทำให้เขาได้เห็นแสงสว่างบางอย่าง ดวงตาสีดำนั่น น่ากลัวเหลือเกิน…
 "หมา…ป่า" นี่คงเป็นคำพูดสุดท้ายที่เขาคิดว่าจะได้พูดในชีวิตนี้ เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้แม้แต่น้อยเมื่อเห็นร่างของมัน วินาทีนี้เขาไม่สามารถนำสมาธิไปนึกถึงสิ่งอื่นใดได้เลย ความเย็นยะเยือกไหลผ่านจากคอลงไปถึงก้นกบ สติของเขาเป็นอัมพาต สมองของเขาหยุดนิ่ง ลูกชายเขาก็เช่นกัน เจ้าสิ่งนั้นค่อยๆขยับจมูกที่ยื่นยาวของมันเข้ามาใกล้พร้อมกับสืบขาก้าวย่างช้า ๆ มันยังคงดูท่าทีการตอบโต้ของเหยื่อก่อนจะลงมือทำสิ่งที่มันถนัด แต่ต่อให้การตอบสนองจะแปลกพิสดารอย่างไรสุดท้ายผลลัพธ์ก็ยังคงเดิม
 มันเริ่มเบื่อหน่ายเหยื่อทั้งสองที่เอาแต่นิ่งเฉย มันยกขาหน้าข้างหนึ่งขึ้นเตรียมตวัดสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจ้อยบนสายตาของมัน ภายในสติห้วงสุดท้ายของชายวัยกลางคนที่,uใบหน้าอาบเหงื่อและมือที่ชุ่มแฉะ สายตาอันว่างเปล่าของเขาเหลือบไปเห็นกรงเล็บขนาดเกือบเท่าแขนที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้อยู่ข้างใน ตอนนี้มันงอกยาวออกมาจากปลายนิ้วแล้วกำลังจะพุ่งตัดผ่านร่างของเขาและลูกชายหากเขาไม่คิดจะทำอะไรสักอย่างภายในเสี้ยววินาทีนี้
 เขาขยับตัวเพื่อหลุดออกจากภวังค์หนึ่งครั้งและเริ่มขยับตัวอีกหนึ่งครั้งในโลกความเป็นจริง เจ้าสิ่งนั้นสัมผัสได้ ร่างของมันหยุดชะงักโดยยังมีขาหน้าข้างหนึ่งยกค้างเอาไว้ เขาดึงลูกชายของเขาแล้วโยนลูกชายพร้อมตัวเขาออกไปด้านข้าง แม้ท่าทางจะดูเก้ ๆ กัง ๆ เพราะร่างกายที่แข็งเกร็งไปทั้งร่าง แต่เขาก็พยายามสุดชีวิตในการจะเอาตัวเองหนีออกไปให้ไกลจากจุดนั้นมากที่สุด และสิ่งที่เขาคิดไว้ก็เป็นจริง เขี้ยวเล็บอันน่าสยดสยองวาดผ่านหัวของเขาไปอย่างฉิวเฉียด เขาไม่ได้มองเห็นมันโดยตรง แต่ลมที่ถูกเขี้ยวตัดผ่านพร้อมกับเสียงที่เกิดขึ้นอยู่เหนือหัวทำเอาหัวใจเขาแทบหยุดนิ่ง เขาไม่ได้รับรู้ว่าเส้นผมบางส่วนของเขาถูกตัดออกไปด้วยแต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่ทำให้สติของเขาแตกกระเจิง แต่การล่ายังไม่จบ
 ถึงแม้กรงเล็บกรงโตนั่นจะไม่ได้โดนพวกเขาโดยตรงแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันพลาด ต้นไม้ทรงผอมที่อยู่ข้าง ๆ พวกเขาถูกเฉือนจนขาดเหลือแต่ตอด้วยแรงตัดเพียงครั้งเดียว ลำต้นเหล่านั้นลอยเคว้งอยู่กลางอากาศสักพักก่อนจะตกลงมาตามแรงโน้มถ่วง ร่วงหล่นทับลงไปใส่พรานทั้งสองที่พึ่งกระโจนลงมานอนกลิ้งอยู่บนพื้น สัญชาตญาณของความเป็นพ่อสั่งบังคับให้เขารีบกระโดดพรวดขึ้นไปคร่อมร่างของลูกชายเอาไว้ ก่อนที่ท่อนไม้เหล่านั้นจะทับแก้วตาของเขาจนแหลกไป แต่โชคดีที่ลำต้นเหล่านั้นไม่ได้อวบใหญ่ มันหนาแค่เพียงต้นไผ่สองต้นมัดติดกัน แต่ก็ไม่ได้น้ำหนักเบาเช่นปุยนุ่น เพียงแค่แรงกระแทกแรกที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขาเผลอร้องออกมาเสียงหลง
 "อ่อก" เมื่อสิ้นสุดเสียงชายวัยกลางคนก็สิ้นสติลงในทันทีแต่กฎของธรรมชาติไม่มีความปราณี แรงโน้มถ่วงยังคงดึงลำต้นเหล่านั้นให้ตกลงมากระแทกใส่แผ่นหลังของเขาราวกับห่าฝน เสียงที่อึกทึกคึกโครมราวกับพายุช่วยดึงสติของลูกชายให้กลับมาอีกครั้ง เขายกมือทั้งสองป้องดวงตาของตนเอาไว้เพื่อกันเศษใบไม้ไม่ให้เข้าไปในดวงตา แม้การมองเห็นของเขาจะหายไปแต่นั่นกลับเป็นเรื่องที่ดีเสียมากกว่า เพราะสิ่งที่เขาจะได้เห็นหากเขาลืมตาคือต้นไม้นับสิบ ๆ ต้นที่กำลังกระแทกใส่หลังพ่อของเขาอย่างบ้าคลั่ง เอลมิคสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าทุกองค์ที่เขาเคยภาวนาถึง เทพผู้สร้าง เทพผู้คุ้มครอง เทพผู้ทำลาย และเหล่าร่างจำแลงทั้งหลายที่มนุษย์เคยเห็น แม้เขาจะไม่เคยเข้าใจถึงเหตุผลที่คุณย่าบังคับให้เขาสวดภาวนาต่อท่านเทพทั้งหลายเหล่านั้นในทุก ๆ คืน แต่ในตอนนี้เขาเริ่มจะเข้าใจมันมากขึ้นเมื่อแสงแห่งความหวังเริ่มริบหรี่ลงและพายุที่อยู่นอกจิตใจกำลังโหมกระหน่ำ เขาสวดท่องทุกบทที่เคยเขาเคยสวดอย่างคล่องแคล่วและเต็มใจ โดยหวังว่าสิ่งที่เขากำลังสื่อไปจะมีผู้รับฟังอยู่ที่ดินแดนใดดินแดนหนึ่ง
 ในที่สุดพายุก็สงบลงแต่ภัยพิบัติยังคงไม่สิ้นสุด เจ้าหมาป่าเกล็ดหินจ้องเหยื่อของมันอย่างใจเย็น มันเอียงคอพลางสาวเท้าก้าวมาอย่างช้า ๆ ราวกับบริเวณนี้มีมันเพียงผู้เดียวที่เป็นผู้ครอบครอง ซากของต้นไม้กลม ๆ มากกว่าสิบต้นเทระเนระนาดเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น แต่ด้วยสายตาอันคมกริบก็ยังทำให้มันมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน มันดูท่าทีของเหยื่อที่นอนแผ่นิ่งโดยหวังว่าสองพ่อลูกคู่นั้นจะยังไม่กลายเป็นซากศพไปเสียก่อน เพราะความสนุกและความตื่นเต้นของการได้ล่าพึ่งกำลังพุ่งพล่านอยู่ในตัวของมัน แต่มันไม่รู้ตัวเลย…
 *ฟิ้ว* *ฉึก* เสียงของลมถูกตัดด้วยบางสิ่งที่พุ่งมาด้วยความเร็ว
 เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมาก็พบว่าดวงตาข้างหนึ่งของเจ้าหมาป่านั้นถูกปิดลงและมีอะไรบางอย่างที่ดูคล้ายแท่งไม้บาง ๆ ที่มีขนนกติดตรงปลายอีกด้านประดับอยู่ เขาตกใจและไม่คาดคิดว่าการสวดภาวนาของเขาจะออกผลรวดเร็วเช่นนี้ เขาเร่งบทสวดให้เร็วยิ่งขึ้นโดยหวังให้มีศรอีกนับพันสาดลงมา แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น สติของเขาก็แตกกระเจิงด้วยเสียงคำรามอันน่าสยดสยองของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันเค้นคำรามสุดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยวจากภายใน เสียงที่เปล่งออกมาดังสนั่นลั่นไปทั่วป่า เขาแอบได้ยินเสียงของนกที่อยู่ห่างจากเขาไปไกลโขตีปีกบินหนีออกไป เอลมิครีบยกมือขึ้นมาปิดหูก่อนที่วิญญาณของเขาจะแตกสลายไปเสียก่อน
 *ฟิ้ว* *ปุ้ป* เสียงของลมดังขึ้นอีกครั้ง แต่เสียงในตอนสุดท้ายเปลี่ยนไป
 ลูกศรที่ถูกยิงออกมาเป็นครั้งที่สองกระเด็นเด้งออกไปเมื่อกระทบเข้ากับเกล็ดหินที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ เด็กหนุ่มจ้องมองลูกศรที่หักครึ่งหมุนลอยอยู่กลางอากาศก่อนที่จะเหลือบไปเห็นเงา ๆ หนึ่งซึ่งเขาอาจจะเห็นแค่เพียงเส้นผมแต่นั่นก็ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มพองโตในชั่วขณะที่โลกกำลังพังทลาย
 "ท่านเทวดา…"


[ล่า โอวิด 0 / x ที่ เทวานัต]
 "โอวิด…ชื่อน่ารักดีนะ เจ้านี่น่าจะต้องเป็นแมวยักษ์ขนปุยแน่ ๆ ว่าแต่…เทวานัตคือที่ไหนแล้วตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหนกันแน่ ข้าควรจะต้องทำอะไรต่อไปกันนะ บอกใบ้กันสักนิดหน่อยสิ ลักซ์…" ชายหนุ่มพยักหน้าพร้อมส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระซิบอันบางเบา
 "พะ พะ…พี่ชายครับ" เสียงเล็ก ๆ ออกแววสะอื้นอยู่ไม่ไกลจากชายหนุ่ม เขาหันไปหาเจ้าของเสียง เด็กหนุ่มที่มีอายุและความสูงไม่ห่างจากตัวเขาเท่าไหร่นัก สีผมดำขลิบและนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคือสิ่งแรกที่เขาสังเกตเห็น ชุดเสื้อคลุมยาวทั้งตัวที่มีสีเดียวกับใบไม้ในช่วงฤดูร้อนสะดุดตาเขาต่อมา "ผมไม่รู้ว่าพี่เป็นใคร แต่…ขอบคุณมากนะครับ" เด็กหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ๆ อย่างระแวดระวังก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดแทรกจนเด็กหนุ่มชะงัก
 "ขอบคุณ?" เขาหันมองทางซ้ายและขวาด้วยความเลิ่กลั่กก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "เจ้า…ขอบคุณข้าหรอ ขอบคุณเรื่องอะไรกัน" ชายหนุ่มถามด้วยใบหน้าแห่งความสงสัย แม้เด็กหนุ่มอยากจะคิดว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าจะทำเป็นพูดติดตลกไปอย่างนั้น แต่ใบหน้าของเขากลับตรงกันข้าม เขาต้องการคำตอบจริง ๆ
 "ก็…ขอบคุณที่ช่วยผมกับพ่อ…จากเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นไงครับ" เด็กหนุ่มพูดปนสะอึกพลางชี้ไปที่ซากของบาเก็สต์
 "หืม ช่วย ? หมายความว่ายังไงกัน ช่วยเจ้ากับ…พ่อ จากสัตว์ร้าย บาเก็สต์ ? หมายความว่าไงกัน" น้ำเสียงของชายหนุ่มจริงจังและดุดันจนสีหน้าเด็กหนุ่มขนลุกไปทั่วตัว ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ ตัวพลันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าข้างเอว "เอางี้นะ เอ่อ…เจ้า เจ้าชื่ออะไรนะ"
 "เอล- เอลมิคครับ"
 "เอลมิค!" ชายหนุ่มตะโกนเสียงดัง เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงหน้าซีดแต่เขาก็ได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น "เอางี้นะ เอลมิค ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าจะมารูปแบบไหนหรือมาด้วยกลใหม่ ๆ อะไร แต่ข้าบอกไว้ก่อนว่าไอ้ตัวยักษ์เบิ้มนั่นที่เจ้าเห็นนอนหมอบอยู่ตรงนั้นนะ ข้าคือคนที่ซัดมันล้มด้วยตัวเอง…และคนเดียว ถ้าเจ้ายังรักชีวิตอยู่ละก็-"
 "ดะดะ เดี๋ยวก่อนครับ พี่ชาย ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะครับ คือว่า" เด็กหนุ่มรีบแย้งด้วยน้ำเสียงสะอื้นพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อจากเบ้า "ผะผะ ผมกับพ่อ บะบะ บังเอิญ- " เอลมิครู้สึกหนักแน่นไปทั่วตัวเมื่อรู้สึกได้ว่ามือหนา ๆ ที่เขาคุ้นเคยได้มาวางอยู่บนไหล่ของเขา เอลมิคไม่ต้องหันไปมองข้างหลังก็รู้ว่าเจ้าของมือนั้นเป็นใคร ดวงตาของเขาในตอนนี้กำลังจับจ้องลงไปบนเหล็กกล้าสีเงางามที่กำลังชี้พุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเขา
 "หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ข้าไม่ได้ขู่นะ แต่ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมบอกว่าพวกเจ้าทั้งสองเป็นใครแล้วมีธุระอะไรกับข้า อย่าว่าแต่เครื่องในเลย ลูกตา จมูก หูหรืออะไรก็ตามที่มีค่า ข้าจะฝานจากร่างของพวกเจ้าจนไม่มีใครจำศพพวกเจ้าได้แน่และ…เอ่อ ข้าไม่ได้ขู่นะ!" ชายหนุุ่มชี้ปลายดาบสั้นพุ่งตรงไปที่เอลมิคกับพ่อของเขาอย่างทะมัดทะแมง ดวงตากลม ๆ ที่แฝงไปด้วยความดุดันนั้นลึก ๆ แล้วต้องการจะบอกอะไรบางอย่าง
 "ท่าน…นอกจากฝีมือจะเก่งกาจแล้ว คำพูดคำจาของท่านก็ไม่แพ้กัน ยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย ผู้ใหญ่ที่ไหนเป็นคนสอนและบอกให้ท่านใช้ชีวิตแบบนี้กัน" เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นมาเหนือหัวเอลมิค ชายที่มีอายุขยับมือจากไหล่ของลูกชายไปอยู่บนหัวแล้วลูบไปลูบมาเบา ๆ
 "เห้! ข้าไม่ได้ล้อ- "
 "ข้าชื่อเดนอร์ ข้ากับลูกชายเป็นหนี้ชีวิตของท่าน" ชายหนุ่มเอียงหัวพร้อมขมวดคิ้วแต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ชายคนนั้นก็เริ่มพูดต่อ "ข้าเป็นเพียงพรานชาวบ้านธรรมดา ๆ ที่อยู่อาศัยแถวนี้และวันนี้ก็เป็นเพียงวันธรรมดา ๆ ของข้าวันหนึ่งเช่นกัน ป่าแถวนี้ไม่ต่างจากบ้านของข้า ข้ารู้ทุกซอกทุกมุมของมันดีแต่ตัวของท่านเองก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดีที่สุด…เรื่องของสัตว์สร้าง ข้าคงเดาไม่ผิดว่าท่านคงเป็นนักล่าที่มาออกตามหาสัตว์สร้างตามปกติของท่าน หรือ…อาจจะไม่ปกติ ข้าก็ไม่รู้เรื่องนั้นหรอก แต่วันนี้ท่านคงดวงดีเป็นพิเศษที่ได้มาเจอกับสัตว์สร้างตัวนี้ก่อนที่ข้ากับลูกจะถูกมันขย้ำตายแล้วค่อยเป็นข่าวส่งไปให้ในตัวเมือง แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ท่านหรอกที่ดวงดี ตัวข้าต่างหาก…ที่ได้มาพบกับสัตว์สร้างตัวเป็น ๆ และยังไม่ตายแถมได้มาพบกับท่านด้วย ท่านนักล่า" เดนอร์ส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นให้กับชายที่ถือดาบชี้ตรงมาที่หน้าของเขา แต่ชายหนุ่มไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นพร้อมตวาดเสียงดัง
 "โฮ้ย! ตกลงแล้วพวกเจ้าเป็นใครกันแน่ เลิกพูดอ้อมค้อมแล้วบอกมาดี ๆ สักที" เอลมิคสะดุ้งโหยงแต่มือแผ่นหนาที่ยังคงลูบไปมาอยู่บนหัวช่วยประคองร่างของเขาไว้
 "ข้าเข้าใจในความโกรธเกรี้ยวและความระแวงของท่าน ท่านนักล่า แต่ข้าพูดความจริงไปทั้งหมด หากท่านไม่ได้มาช่วยข้ากับลูกไว้หรือจริง ๆ ข้าและลูกชายบังเอิญมาพบเจอกับมันเข้าแล้วก็ถูกมันเข้าทำร้ายก่อน ท่านเห็นตรงนั้นไหม" เดนอร์หยุดพูดแล้วหันไปชี้บริเวณที่ต้นไม้ล้มทับกันเป็นชั้น ๆ "ข้ากับลูกถูกมันโจมตีตรงนั้น ถ้าท่านไม่ได้มาและปราบสัตว์สร้างตัวนั้นลง ข้ากับลูกคงตายและถูกกลบฝังดินไปแล้ว แม้ท่านจะไม่รู้และไม่ได้มีเจตนาจะช่วยชีวิตชาวบ้านธรรมดา ๆ สองคน แต่ข้าและลูกชายเป็นหนี้ชีวิตท่านจริง ๆ ข้าอยากให้ท่านรับฟัง" เสียงเดนอร์นั้นสุขุมและเยือกเย็นจนทำเอาไฟในตัวของชายหนุ่มมอดลง เขายังคงไม่ลดดาบในมือแต่ก็สามารถสูดลมหายใจเข้าได้ลึกและคล่องขึ้น
 "แล้วเจ้ามาบอกข้าทำไม ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่าจริง ๆ แล้วก็ข้าไม่ได้คิดจะมาช่วยพวกเจ้าสักหน่อย หนี้ชีวงหนี้ชีวิตอะไรของเจ้าข้าไม่สนหรอก แต่ตอนนี้ข้าจะบอกข้อเสนอให้ ถ้าเจ้าหันหลังแล้วเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ช้า ๆ และไม่หันมองกลับมาอีก ข้าจะไม่ยุ่งอะไรกับพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อย ข้าสัญญา และหนี้ชีวิตอะไรนั่นข้ายกคืนให้หมดเลย แต่ถ้าเจ้าขืนจะทำอะไรมั่วซั่ว ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่ ข้าไม่ได้ขู่…จริง ๆ นะ!" ชายหนุ่มตวาดพร้อมสีหน้าที่ขึงขัง
 เดนอร์มองคิ้วที่สั่นหยิกบนใบหน้าของชายหนุ่มก็หลุดยิ้มออกมาเล็ก ๆ
 "ข้ารู้และเข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมท่านถึงกลัวพวกข้า- "
 "ข้าไม่ได้กลัวเจ้าสักหน่อย! และก็หันหลังไปได้แล้วหน่า"
 เดนอร์ยกมือทั้งสองขึ้นมาไว้บริเวณอก "ช้าก่อนท่าน ช้าก่อน ขอข้าได้พูดกับท่านอีกสักนิด ขอให้ท่านได้หยุดฟังข้อเสนอของข้า ขอแค่ครู่เดียวเท่านั้นแล้วถ้าท่านไม่พอใจ ข้าจะหันหลังกลับทันที" ดวงตาสีดำเข้มเข้ากับสีผมดำขลิบที่ยาวลงมาพาดบนบ่าได้อย่างดี ชายหนุ่มจ้องมองดวงตาดวงนั้นของเดนอร์ที่นิ่งไม่ไหวสั่น
 "ข้าไม่พอใจ หันหลังไปได้แล้ว" ชายหนุ่มโบกดาบสั้นในมือไปข้าง ๆ พลางบอกให้เดนอร์กับลูกหันหลังไป
 "ท่านไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อใช่หรือไม่"
 "ข้า- " ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ฟังคำถาม
 "ท่านคงไม่มีที่พักในคืนนี้และท่านคงไม่มีเหตุจำเป็นอะไรต้องรีบเดินทางในชั่วค่ำ ขอให้ข้าได้พาท่านกลับไปพักผ่อนที่หมู่บ้านของข้าเพื่อตอบแทนหนี้บุญคุณครั้งนี้ด้วยเถอะท่าน"
 "นั่นไง! เข้าอีหรอบนี้จริงอย่างที่ข้าคิดไว้เลย พอเจ้าพาข้ากลับไปที่หมู่บ้าน พวกเจ้าก็จะพาคนมาปล้นข้าใช่ไหมละ ข้ารู้ทันหรอกน่ะ แบร่! พวกเจ้าไม่มีทางได้ทำแบบนั้นหรอก หันหลังกลับไปเถอะแล้วข้าจะลืม ๆ เรื่องนี้ไป"
 "หากท่านไม่เชื่อใจข้าก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยข้าก็ได้เสนอแก่ท่านแล้วและนั่นก็แล้วแต่ท่านจะพิจารณา แต่อยากให้ท่านรู้เอาไว้ว่าถ้าข้าไม่ได้ตอบแทนหนี้ครั้งนี้สักนิด ความผิดนี้คงติดตัวข้าไปตลอดชีวิต ยามนอนก็ข่มตาหลับไม่ลง ยามตายก็คงปิดตาไม่มิด" เดนอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเฉียบ เอลมิคแอบเห็นใบหน้าที่ผิดหวังของพ่อเขาพร้อมกับดวงตาที่นิ่งสนิท จริงอยู่ที่พ่อของเขาจะดูเป็นชายที่แข็งกระด้างและไม่ประณีประณอม แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นพ่อผู้แข็งแกร่งของเขาอ้อนวอนด้วยถ้อยคำอันประดิดประดอย แม้จะไม่ได้ฟังไพเราะเสนาะหูและชวนเชื่อเหมือนอย่างแม่หรือคนในหมู่บ้านคนอื่น ๆ แต่เขารู้ดีว่าพ่อของเขาพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว
 "พะพะ พี่ชายครับ ปกติแล้วพ่อของผมไม่เคยพูดแบบนี้กับใครมาก่อน พี่ชายเป็นคนแรก หากพี่ชายไม่เชื่อใจพ่อของผม อย่างน้อยก็เชื่อใจผมเถอะ ผมและพ่อเป็นคนจากหมู่บ้านเทวานัต พวกเรานับถือเทพทั้งสามอย่างเคร่งครัด ผมและพ่อไม่มีทางพูดปดอย่างแน่นอน"
 คำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาความคิดของชายหนุ่มเปลี่ยนไป เขาลดดาบในมือลงและครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เสียงท้องที่ร้องดังขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่แว้บขึ้นมาในหัวก็ทำเอาชายหนุ่มยิ้มร่า
 "เทวานัต…หมู่บ้านเทวานัตอย่างนั้นหรอ มันคือหมู่บ้านอย่างนั้นหรอ!" ชายหนุ่มตะโกนลั่นทำเอาเอลมิคสะดุ้งพร้อมหลับตาปี๋ เดนอร์ตอบคำถามของชายหนุ่มด้วยการพยักหน้ารับ แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มจางไปจนเกือบหมด ป่าอันเขียวขจีเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำครึ้มและบรรยากาศรอบตัวพวกเขาทั้งสามก็เริ่มชวนขนลุกราวกับมีหมอกไออะไรบางอย่างไหลมาตามเท้าของพวกเขา เบ้าตาของศพบาเก็สต์ที่กลวงโบ๋เพราะโดนคว้านก็ทำเอาเอลมิคเย็นเฉียบไปทั่วตัวทุกครั้งที่เผลอหันไปมอง
 "ถ้าอย่างนั้น ช่วยพาข้าไปที่หมู่บ้านของท่านที"
 //
จุดแต้มสีขาวใสบนท้องฟ้าสีดำมืดช่วยส่องแสงคู่กับพระจันทร์เสี้ยวสีขาวสดที่ถูกแขวนอยู่บนฟ้า เอลมิคเหลือบหันไปมองพระจันทร์ที่ส่องแสงอยู่เจ็ดครั้งกว่าจะเริ่มคุ้นชินกับบรรยากาศรอบ ๆ ตัว พงหญ้าที่เขาวิ่งเล่นและเห็นผ่านตาทุกวันช่วยทำให้ขาที่คอยสั่นระริกตลอดทางเริ่มผ่อนคลายลง ชายหนุ่มเหลือบมองไปเห็นเสาไม้ที่สูงเพียงแค่เอววางสะเปะสะปะไปทั่วจนดูเหมือนเป็นทรงกลมแต่ก็เป็นทรงกลมเบี้ยว ๆ และเหว้าแหว่งจนไม่เป็นทรง แต่ก็พอจะทำให้เขาจินตนาการออกว่าสิ่งนั่นน่าจะเคยเป็นคอกวัวมาก่อนและนั่นก็บ่งบอกว่าเขากำลังจะถึงที่หมายแล้ว
หมู่บ้านเทวานัตไม่ได้มีความต่างจากหมู่บ้านแห่งอื่นในแถบตอนเหนือของแคว้นกุษาต์เท่าไหร่นัก ชาวบ้านแถบนี้มักจะเลือกสร้างบ้านบนพื้นที่ราบเรียบซึ่งมีอยู่ไม่มากเพราะบริเวณแถบตอนเหนือนั้นถูกยึดครองด้วยเทือกเขาและพื้นที่ราบสูง แต่พวกเขาก็พยายามจัดสรรพื้นที่อยู่อาศัยของพวกเขาให้ได้อยู่บนลานกว้างร่วมกัน บ้านของพวกเขาถูกสร้างขึ้นจากก้อนอิฐหรือท่อนไม้ซึ่งดูง่ายจนน่าเหลือเชื่อ และทุกหลังจะสร้างหลังคาและคุมด้วยฟางพร้อมทำให้มันลาดยาวลงมาจนแทบจะชิดติดพื้น บ้านแต่ละหลังอยู่ใกล้กันจนแทบจะเจาะทะลุหากันได้เพื่อเน้นการประหยัดพื้นที่ สิ่งที่สะดุดตามากที่สุดคือการที่บ้านแต่ละหลังมีถังไม้หลายขนาดและหลายใบถูกตั้งไว้อยู่ข้างหน้าบ้าน โดยแต่ละถังจะมีฝาไม้ขนาดพอดีกับปากถังปิดไว้อยู่หลวม ๆ และบางถังก็ถูกเปิดอ้าซ่าทิ้งไว้ด้วยซ้ำ ประตูไม้ที่นอกจากจะเล็กมากจนจำเป็นจะต้องมุดหัวเข้าไปแล้วนั้นยังมีบ้านบางหลังที่เปิดทิ้งคาเอาไว้จนมองเห็นผู้อยู่อาศัยภายในอีกด้วย เดนอร์บอกกับชายหนุ่มในตอนที่เดินผ่านว่าธรรมเนียมปฎิบัติของชาวเทวานัตมาแต่เนิ่นนานคือ "การต้อนรับแขกผู้ไม่รู้จักเป็นกิจของผู้มีศรัทธา" เดนอร์ยังผายมือบอกให้เขาลองไปดื่มเบียร์ในถังไม้พวกนั้นได้เลยหากว่าเขากระหายหรืออยากลิ้มลองรสชาติ
นับตั้งแต่บางสิ่งที่ดูคล้ายกับคอกวัวคอกแรกที่เขาเห็นก็มีอะไรแบบนั้นอยู่อีกไม่น้อยแต่ในสภาพที่ดูดีกว่าเมื่อผ่านบ้านแต่ละหลัง ชายหนุ่มสันนิษฐานว่ามันคงเป็นคอกวัวอีกเช่นกันแต่ก็เป็นเพียงแค่คอกเปล่า ๆ มืดค่ำเช่นนี้คงไม่มีชาวบ้านที่ไหนปล่อยวัวเลี้ยงหรือสัตว์เลี้ยงออกไปเตร่ไหนต่อไหนเป็นแน่ เขาพยายามจะเดาถึงเหตุผลต่าง ๆ เกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์นี้ แต่ไม่ว่าจะคิดจนหัวจะระเบิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ออก
ชายหนุ่มหลงไปกับความคิดจนไม่รู้ว่าเดนอร์กับเอลมิคได้มาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งดูผิดกับบ้านหลังอื่น ๆ ที่ผ่านมา มันดูเล็กกว่าบ้านหลังอื่นเกือบเท่าตัวแต่ก็ยังคงมีถังเบียร์ตั้งอยู่ไว้เช่นเคย หญิงสาวที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นมองเห็นชายสองคนที่คุ้นเคยผ่านช่องประตูที่ถูกเปิดออก ก็รีบวิ่งเข้ามาโผกอดทั้งคู่ทันที
"เอลมิค! เดนอร์!" เธอตะโกนลั่นไม่เกรงใจท้องฟ้าที่มืดมิด แม้จะดังแต่เสียงของเธอก็สั่นไม่เป็นคำ ชายมีอายุรีบรับกอดของเธอเอาไว้จนตัวเขาเอนมาด้านหลังก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ลดตัวลงเข้าไปสวมกอดเอลมิคที่รอรับเธออยู่เช่นกัน
"ข้านึกว่าพี่กับลูกจะเป็นอะไรกันไปแล้วเสียอีก ไหนพี่ว่าจะกลับมาก่อนพระอาทิตย์ตก นี่มืดค่ำจนจะเข้านอนแล้วพี่ถึงพึ่งจะโผล่มา น้องเป็นห่วงพี่มาก แต่เอลมิค…" เธอสั่นสะอื้นและพยายามอั้นอารมณ์เอาไว้เพื่อให้คำพูดของเธอยังพอฟังรู้เรื่อง
"พี่ขอโทษ…" เดนอร์ลงไปสวมกอดทั้งคู่เอาไว้แน่น น้ำเสียงของเขาดูต่ำลึกกว่าปกติ "แต่ตอนนี้พี่กลับมาแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว" เขาพูดพลางลูบผมบาง ๆ สีน้ำตาลอ่อนของเธอ
 ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังคนทั้งสามที่กอดกันกลมอยู่บนพื้น เขาพยายามจะหันมองดูอย่างอื่นไปเรื่อยเพื่อทำให้คล้ายว่าไม่สนใจแต่ตัวของเขากลับแข็งเกร็งจนขยับร่างไม่ได้ เดนอร์เหลือบตาไปเห็นเขาจึงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูหญิงสาวคนนั้น
"จีนา เดี๋ยวพี่เล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังทีหลัง แต่ตอนนี้พี่มีแขกกลับมาด้วย ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลัง น้องช่วยดูแลเขาทีได้ไหม"
"...แขก" เธอยกหน้าขึ้นแล้วมองหาชายหนุ่มที่ดูไม่คุ้นหน้าคุ้นตาที่กำลังยืนอยู่สะบัดข้อมือไปมา "ท่าน…"
เดนอร์ลุกขึ้นยืนและจีนาก็ลุกขึ้นยืนตาม เธอกวาดตามองชายหนุ่มผมสีดำตั้งกับเสื้อคลุมซอมซ่อ เธอก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น "ยินดียิ่ง" เมื่อเธอพูดจบเธอก็ยกหัวขึ้นแล้วพูดต่อ "ฉันชื่อจีนา ท่านผู้มาเยือน ท่าน…" จีนาหันไปมองหน้าเดนอร์เพื่อค้นคำตอบอะไรบางอย่างแต่เดนอร์ส่ายหน้าตอบรับไปอย่างเร็วไว จีนาขมวดคิ้วเล็ก ๆ ก่อนจะถามต่อ "ท่านชื่ออะไรหรือ" ชายหนุ่มผงะเล็กน้อย จีนาที่ได้เห็นปฎิกิริยาของชายหนุ่มจึงรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "มันเป็นธรรมเนียมของเราน่ะท่าน หากท่านไม่ต้องการบอกชื่อจริงของท่านกับพวกเรา ก็ขอคำใดก็ได้ที่สามารถใช้เรียกแทนตัวท่าน" สำเนียงพูดของจีนาราวกับเป็นบทสวดอะไรบางอย่าง
 "ข้าชื่อมุราห์แห่งกาบิน" ชายหนุ่มตอบเสียงดังฟังชัด
 ใบหน้าอันตื่นตระหนกและแฝงไปด้วยความกลัวคือสิ่งที่เขาได้เห็นต่อมาทันทีเมื่อพูดจบ


*แคร้ก*
 สุดปลายเล็บบนจุดที่แหลมที่สุดได้กวาดไปโดนเสื้อคลุมบาง ๆ ของชายหนุ่มที่กำลังพองลมออกร่างเขาพอดี มันกระชากตัดเนื้อผ้าที่รู้สึกได้บนปลายเล็บอย่างแรงจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวน่าสยดสยอง แต่เมื่อมองไปที่เสื้อผ้าของชายหนุ่มกลับไร้ร่องรอยขีดข่วนใด ๆ มันเคยดูซอมซ่อและซีดจางเช่นไรก็เป็นเช่นนั้นดั่งเดิม ทั้ง ๆ ที่ผิวกายอันบอบบางของเขาควรจะถูกเปิดเผยผ่านรูโหว่ที่เกิดจากการตวัดปลายเล็บนั่น และเสียงที่ควรจะเป็นเสียงฉีกเนื้อผ้าฝ้ายกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงของเหล็กหนา ๆ แข็ง ๆ ถูกตัดขาดที่เมื่อได้ยินก็รู้สึกเสียวลึกลงไปในร่องฟัน
 ชายหนุ่มรีบกระโดดถอยให้ห่างออกมา 'โว้ว อันตรายซะแล้ว แค่ครั้งเดียวก็ตัดเสื้อเกราะข่ายจนขาดหมดเลยหรอเนี่ย' ชายหนุ่มคิดไปด้วยในขณะกำลังก้มมองร่างเล็ก ๆ ของเขา เหนือเสื้อคลุมปรากฎเป็นเหมือนเสื้อที่มีลักษณะกี่งโปรงแสงกึ่งโปร่งใส คล้ายจะจับต้องได้แต่ก็เหมือนกับจะหายไปเมื่อเข้าไปดูใกล้ ๆ ชายหนุ่มมองดูเสื้อเกราะข่ายที่ถูกตัดหวิ่นจนเหลือปกคลุมแค่เพียงยอดอก เสื้อที่ดูคล้ายจะล่องหนนั้นทำมาจากห่วงแหวนเหล็กเล็ก ๆ ขนาดเท่าข้อนิ้วนับร้อยวงสานกันหลายชั้นจนเป็นตะข่าย ชายหนุ่มรู้สึกเบาหวิวและเย็นเฉียบราวกับตัวเองกำลังเปลือยร่างห้ำหั่นกับสัตว์ร่างโต ถึงอย่างนั้นเจ้าสุนัขที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่อ่อนข้อให้เขาแม้แต่น้อยหนำซ้ำกลับยิ่งได้ใจราวกับเป็นผู้ชนะ มันรีบกระโจนเข้าไปหาเขาทันทีและยืดขาหน้าออกไปให้ไกลที่สุดหมายจะปลิดชีพศัตรูของมันให้ได้
 รอยยิ้มบนใบหน้าคล้ำฝุ่นของชายหนุ่มได้หายไป เขากำดาบสั้นในเมื่อมือขวาไว้แน่นจนด้ามของมันที่พันด้วยผ้าเปียกชุ่ม เขาจ้องมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าแล้วพิจารณาสิ่งต่าง ๆ ภายในเสี้ยววิ เขาไม่ถอยหลังหนีเพราะเขารู้ดีว่านี่จะเป็นจุดจบของการต่อสู้ เขาเขยิบตัวออกไปทิศตรงข้ามกับทิศที่ปลายเล็บกำลังวาดไป ปลายเล็บที่คมกริบดึงฉีกเสื้อเขาไปอีกครั้งและครั้งนี้เขาไม่เหลือตัวช่วยอัศจรรย์ปกป้องเขาไว้อีกแล้ว เสียงของผ้าขนสัตว์ขาดดังแคว้กแต่นั่นก็ไม่ทำให้ชายหนุ่มเสียสมดุลของร่างกายแม้แต่น้อย เมื่อตัวเขาเขยิบหนีอุ้งมือนั่นพ้นแล้วก็พูดขึ้นมาหนึ่งคำก่อนจะเหวี่ยงขว้างมือขวาเพื่อเสียบดาบสั้นที่คมกริบลงไปบนผิวย่น ๆ ของมัน
 "เคลือบพิษบานทน"
 ทันทีที่เขาพูดจบ สีของเหล็กกล้าที่แวววาวก็ถูกเคลือบด้วยบางอย่างที่เหนียวข้นจนคมดาบทั้งเล่มกลายเป็นสีดำ เขาเสียบมันสุดแรงเกิดจนเหลือเพียงแค่กระบังและด้ามของดาบสั้นเท่านั้นที่โผล่ออกมาจากผิวของมัน ร่างกายของเขาเสียสมดุลเพราะแรงเหวี่ยงกรรโชก เขาเสียหลักล้มตัวลงไปด้านข้างแต่ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงลงพื้น เขาก็รีบใช้มือหนึ่งข้างยันและดันร่างของตัวเองหมุนตัวพลิกถอยออกมาจากเจ้าสุนัขแต่เขาก็ยังหาจุดยืนไม่ได้และล้มกลิ้งลงกับพื้น ชายหนุ่มรู้ตัวดีว่าความผิดพลาดครั้งนี้นำมาซึ่งชีวิต เจ้าสุนัขไม่จำเป็นต้องกระโดดด้วยซ้ำ เพียงแค่ก้าวเข้ามาไม่กี่ก้าวก็ใช้ปากอ้างับร่างของเขาได้ง่าย ๆ แล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไรที่ยังทำให้เขายังคงนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ไม่ห่างจากกรงเล็บของสัตว์ร้าย
 ชายหนุ่มไม่รอให้ความตายมาเยือน เมื่อร่างของเขาถูกจัดระเบียบเรียบร้อยเขาก็รีบดีดตัวออกห่างจากเจ้าสุนัขทันที เมื่อเท้าทั้งสองของเขาเหยียบพื้นและสันหลังของเขาดีดตรง เขาก็จ้องไปที่สัตว์สร้างที่อยู่ตรงหน้า เขาถอนหายใจพรูดด้วยความโล่งอก มือที่แข็งเกร็งและชุ่มไปด้วยเหงื่อก็ค่อย ๆ คลายออก เจ้าสัตว์ยักษ์ที่เคยกระโจนโลดอย่างบ้าคลั่งตอนนี้กลับนิ่งเกร็งราวกับตุ๊กตา มีเพียงแค่เสียงลมหายใจฟืดฟาดและผิดจังหวะเท่านั้นที่บ่งบอกว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวของมันขยับขึ้นลงเป็นจังหวะแปลก ๆ ตามลมหายใจแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากเกินไปกว่านั้น แม้จะไม่ชัดเจนแต่สีหน้าของมันก็บอกถึงความเหนื่อยล้าอย่างเกินพิกัด ดวงตาสีแดงเข้มราวกับเงามืดตอนนี้ถูกปิดด้วยหนังตาย่น ๆ จนเหลือแค่เพียงครึ่ง สิ่งที่เขาได้หว่านเอาไว้ในร่างของมันได้งอกเงยออกผลแล้ว
 "โว้ว นึกว่าจะใช้ไม่ได้กับแกแล้วนะเนี่ย เล่นเอาขวัญเสียไปหมดเลย สงสัยที่ผ่านมาแกคงสู้อย่างสุดแรงเกิดเลยสินะ" ชายหนุ่มพูดโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ เขายืนจ้องตากับเจ้าสิ่งนั้นอยู่สักพักก่อนจะขยับเข้าไปเมื่อเห็นว่าลมหายใจที่ถูกพ่นออกมานั้นเริ่มเบาลง
 ลูกศรที่ชายหนุ่มเลือกใช้ยิงนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ลูกศรเหล็กหางแฉกธรรมดา แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยพิษจากเมล็ดบานทนที่ข้นคั่กซึ่งเป็นชนิดเดียวกับที่เคลือบลงไปบนดาบสั้นที่ยังเสียบคาอยู่ในร่าง ปริมาณที่อยู่บนอาวุธทั้งสองนั้นสามารถที่จะล้มสัตว์ใหญ่ได้ไม่เกินห้านาทีถ้าสามารถส่งพิษเข้าไปสู่กระแสเลือดได้โดยตรง แต่ปริมาณพิษที่ใช้นั้นต้องสัมพันธ์กับขนาดตัวของสิ่งที่เขากำลังจะล่าหรือไม่ตัวของพิษเองก็จะใช้เวลานานขึ้นกว่าจะออกฤทธิ์และอาจจะไม่มีผลอะไรเลยก็เป็นได้ ชายหนุ่มรู้เรื่องนั้นดีและเขาก็ทำตามแผนการที่เขาวางมาอย่างถูกต้อง เขาส่งพิษร้ายเข้าไปสู่กระแสเลือดของเจ้าสุนัขโดยตรงผ่านลูกตาและขาของมัน หลังจากนั้นเขาก็พยายามประวิงเวลาให้นานที่สุด แต่มันกลับใช้เวลามากเกินไปและดูท่าจะไม่ได้ผล แต่ในห้วงเวลาที่เขากำลังจะดับเครื่องชนและดูคล้ายว่าเขาเองที่กำลังจะเพลี่ยงพล้ำ พิษที่ออกฤทธิ์ตั้งแต่ชั่วโมงแรกและเลือดที่ไหลออกจากบาดแผลจนหมดร่างก็ทำให้เจ้าสุนัขเองที่เป็นฝ่ายหมดแรงไปเสียก่อน
 ชายหนุ่มยิ้มร่าเมื่อเข้าใกล้กับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าและเดินไปดึงดาบสั้นที่เสียบแน่นอยู่บนขาของมัน เขาใช้แรงและเวลาอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งดึงเกี่ยวหมุนและคว้านกว่าดาบสั้นจะหลุดออกจากเนื้อเหนียว ๆ นั้นได้ แต่ก็ไม่มีเสียงร้องใด ๆ ดังขึ้นมาจากเจ้าสุนัขแม้แต่น้อย เขาทำให้ดาบสั้นที่อยู่ในมือเรืองแสงและมันก็ค่อย ๆ เปลี่ยนรูปตัวเองกลายเป็นแท่งไม้แกะสลักและเก็บมันลงไปในกระเป๋าที่มีความยาวและความกว้างน้อยกว่าแท่งไม้นั้น แต่เมื่อเขาหย่อนมันลงไปในนั้นก็หายวับไปในทันที เขามองเจ้าสุนัขพร้อมยื่นมือเข้าไปแตะที่ขาของมันและเอ่ยปาก
 "ขอโทษทีนะที่ล่าเจ้า แต่ทำไงได้หล่ะ ก็ข้าเก่งกว่าเจ้านี่นา" เมื่อเขาพูดจบ เจ้าสัตว์สร้างก็ปิดตาข้างที่เหลือและล้มลงไป ไม่กี่วินาทีหลังจากที่เจ้าสุนัขทิ้งตัวลงไป อะไรบางอย่างก็ปรากฎขึ้นมาอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม มันเป็นกรอบสี่เหลี่ยมที่ดูคล้ายกับป้ายบอกทางแต่มีความยาวถึงสองช่วงแขนและมันยังดูโปร่งแสงราวกับเป็นกระจกที่ไม่มีขอบหนา ๆ แต่เป็นเส้นขอบสีเหลืองเข้มราวกับแสงไฟจากตะเกียง และข้างในกรอบกระจกโปร่งใสนั้นยังมีตัวอักษรถูกเขียนเอาไว้อยู่ด้วยหมึกสีดำ ชายหนุ่มเงยหน้ามองอ่านข้อความดังกล่าว
 [ท่านทำภารกิจสำเร็จ ภารกิจต่อไปได้ถูกมอบหมาย]
 เป็นเวลาห้าวินาทีที่กรอบข้อความแรกปรากฎขึ้นแล้วค่อย ๆ จางหายไปในอากาศช้า ๆ ราวกับควันจากกองไฟ เมื่อกรอบแรกหายไปกรอบที่สองก็ปรากฎขึ้นมาทดแทนด้วยลักษณะเดียวกันเพียงแต่เนื้อความข้างในได้เปลี่ยนไป
 [ความรู้เกี่ยวกับ 'บาเก็สต์' ของท่านเพิ่มขึ้น]
 ชายหนุ่มอ่านกรอบที่สองแล้วครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยปากพึมพำอะไรบางอย่าง
 "อือหึ ขอดูอีกรอบสิว่าข้าต้องเก็บอะไรจากเจ้านี้ไปบ้าง เปิด 'หน้าต่างการประดิษฐ์' " เมื่อเขาพูดจบ กรอบสี่เหลี่ยมโปร่งใสที่มีเส้นตีขอบสีเหลืองเข้มแบบเดิมก็ปรากฎขึ้นเบื้องหน้าชายหนุ่ม แต่คราวนี้มันมีขนาดใหญ่กว่าเดิมมาก ดูคล้ายว่าเขากำลังจ้องมองทิวทัศน์ผ่านหน้าต่างบานใหญ่บนปราสาท เพียงแต่เขาไม่ได้ทิวทัศน์เพราะข้างในกรอบนั้นเป็นสีเทาทึบและตัวอักษรเขียนเอาไว้อยู่ตรงกลาง
 [ผู้ผลิตได้รับความรู้เกี่ยวกับบาเก็สต์ ท่านสามารถสร้างอุปกรณ์เพิ่มได้]
 "รู้แล้วหน่า นี่จะบอกข้าทุกครั้งหลังจากที่ได้เจออะไรใหม่ ๆ เลยหรือไงเล่า" ชายหนุ่มยื่นนิ้วทั้งห้าไปแตะกรอบข้อความตรงหน้าบริเวณของตัวอักษร เมื่อสัมผัสโดนตัวอักษรและหมอกเทาทึบก็หายไปทันที ข้างในกรอบนั้นสว่างขึ้นมาและเฉลยให้เห็นเนื้อความที่ถูกปิดบังด้วยตัวอักษรและสีเทาทึบ มันดูคล้ายกระดาษแผ่นใหญ่ที่มีรูปวาดและข้อความเขียนไว้อยู่ใต้รูป โดยแต่ละรูปจะถูกวาดไว้ในกรอบสี่เหลี่ยมขนาดเท่ากำปั้นที่เรียงกันเป็นแถว ดูคลับคล้ายคลับคลาว่าผู้ผลิตหรือใครบางคนจะตั้งใจวาดให้เป็นรูปร่างของอุปกรณ์แต่ก็ไม่ได้เหมือนจริงสักทีเดียว เพราะมันมีขนาดที่เล็กและหงิก ๆ งอ ๆ เกินไป เหมือนกับรูปวาดของจิตรกรฝึกหัดวัยห้าขวบเสียมากกว่า แต่ยังไงเสียก็ยังพอดูออกว่านั่นเป็นรูปร่างของดาบและง้าวตามคำบรรยายที่เขียนเอาไว้อยู่เบื้องล่าง
 ชายหนุ่มยื่นนิ้วไปแตะที่กรอบสี่เหลี่ยมกรอบหนึ่งที่มีรูปวาดคล้ายกับสามเหลี่ยม 'ดาบสั้น' คือชื่อรูปนั้น ทันทีที่แตะโดน กรอบสี่เหลี่ยมนั้นก็ถูกยืดขยายออกมาเบียดทับทุกสิ่งที่อยู่บนหน้ากระดาษนั้นจนมันกลายเป็นกระดาษแผ่นยักษ์นั่นเสียเอง หน้ากระดาษแผ่นใหม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ไม่มีกรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถวอีกแล้วแต่พื้นที่ส่วนใหญ่และตรงกลางของแผ่นกระดาษจะเป็นรูปวาดของดาบสั้น ซึ่งในคราวนี้ถูกวาดและแต่งแต้มสีสันจนดูคล้ายของจริงราวกับมีใครนำดาบสั้นมาติดไว้อยู่บนกระดาษ ข้างล่างรูปวาดมีกรอบสี่เหลี่ยมและข้อความมากมายเขียนเอาไว้ แต่ก่อนที่เขาจะได้มองหรืออ่านเนื้อความในนั้น หมอกสีเทาทึบก็ปรากฎขึ้นจนเต็มแผ่นกระดาษและปิดบังทุกสิ่งทุกอย่างจนหมด ตัวอักษรเรืองแสงคล้ายกับหิ่งห้อยที่บินกเกาะกลุ่มกันก็เผยขึ้นมาบนหมอกนั้น
 [ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์ สามารถผลิตได้แล้ว]


ดาวแฟนตาเซียเป็นดาวที่มีสถานที่ในการออกสำรวจมากมายไม่ว่าเป็นโลกเก่าหรือโลกใหม่และมักจะต้อนรับนักเดินทางจากทั่วทุกจักรวาลที่เลือกมาที่ดาวดวงนี้ และนี่คือศักราชปัจฉิมวิบัติที่ 30000 ยุคสมัยแห่งการสำรวจดินแดนต่างๆทั่วทุกสารทิศ
ตัวละครหลัก
1.วีนัส อีรอส เลอ ฟองเตนน์ (Venus Eros le Fontaine)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:วีนัส
เวทมนตร์ที่ถนัด:Transformation(แปลงร่าง),Element(ธาตุ),Nature(ธรรมชาติ)
2.อโพเนีย อิซุ เอเดลการ์ด (Aphonia Izu Edelgard)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:อโฟเนีย
เวทมนตร์ที่ถนัด:Rule(กฏ),Weapon(อาวุธ),Metal(โลหะ)


สารานุกรมจักรวาล Fantasia Universalis Project