บทที่ 18 เรื่องราวในอดีต
อากาศอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่วันดวงอาทิตย์ก็ได้นำความร้อนมาให้แล้ว ดอกไม้ในสวนอวี๋ฟางจำนวนไม่น้อยได้ผลิบานแล้ว
หมิงเวยพาเด็กน้อยทั้งสองออกไปเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ข้างนอก
ตัวฝูนำเหล้าผลไม้มาและเทใส่แก้วให้พวกเขาทั้งหมด จากนั้นก็บอกว่า “ฮูหยินกำชับว่าให้ดื่มคนละหนึ่งแก้วเท่านั้นเจ้าค่ะ” หมิงเซียงโห่ร้องจากนั้นก็หยิบแก้วเคลือบสีขึ้นมา
เหล้าผลไม้สีแดง พอถูกเทอยู่ในภาชนะเคลือบสีแล้วดูสวยงามมาก
“หวานมากเลย!” คุณชายเก้าหมิงคุนดื่มเข้าไปอึกใหญ่ เหล้าผลไม้มีรสชาติอ่อนมาก แต่มีการเติมน้ำผึ้งลงไปเพื่อให้เด็กสามารถทานได้
หมิงเวยดื่มไปแค่อึกเดียวก็วางลง มันหวานเลี่ยนเกินไป นางไม่ชินกับรสชาตินี้
ในยุคที่นางเกิดเป็นช่วงเวลาที่ปั่นป่วนที่สุดในแคว้นฉีเหนือ
แคว้นฉีเหนือมีอายุเพียงร้อยปี เหวินตี้ได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากไท่จู่[footnoteRef:1] แต่พระองค์ก็ได้สวรรคตก่อนที่จะได้มีการถอดถอนฮ่องเต้ หลังจากการถอดถอนฮ่องเต้ ยี่สิบเจ็ดปีต่อมา ผ่านไปห้ายุคสมัยของฮ่องเต้จนถึงฮ่องเต้องค์สุดท้าย ได้ถูกเป่ยหูรุกรานจนทำให้ราชวงศ์นี้สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ [1: ไท่จู่ : องค์ปฐมจักรพรรดิ]
ในช่วงเวลานั้นมีเพียงฮ่องเต้สามองค์เท่านั้นที่ครองราชย์มานานกว่าสิบปี ซึ่งได้แก่ ไท่จู่ เหวินตี้ หลิงตี้
นางเกิดมาในช่วงยี่สิบเจ็ดปีที่วุ่นวายนั้น
ในช่วงเวลานั้นพิธีเสื่อม ดนตรีเสีย[footnoteRef:2] ราษฎรเดือดร้อนจนไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ได้ [2: พิธีเสื่อม ดนตรีเสีย : สภาวะที่ระบอบเก่าที่ลงตัวมาตลอดเริ่มเสื่อมโทรม]
ความทรงจำครั้งแรกของหมิงเวยคือนางติดตามท่านอาจารย์เดินทางท่องยุทธภพ
แน่นอนว่าท่านอาจารย์ไม่ยอมปล่อยให้นางหิว การคงเส้นคงวาเป็นคำขอที่มากเกินควรอย่างหนึ่ง
ในบางครั้ง พวกเขาเป็นแขกรับเชิญของเหล่าขุนนาง การได้ดื่มกินอย่างหรูหราหาได้มีค่าไม่ แต่ในยามที่ยากลำบาก การกินนอนในป่าถือเป็นเรื่องปกติ
ซึ่งนั่นทำให้หมิงเวยมีความรู้สึกสงบยามอยู่ต่อหน้าอาหารเลิศรส
แน่นอนว่านางชื่นชอบอาหารเลิศรส แต่นางจะไม่ปล่อยให้ตัวเองหลงใหลไปกับมันเด็ดขาด
“ท่านป้าสามใจดีมากเลย! ไม่เหมือนท่านแม่ของข้า เข้มงวดกับพวกเรามากเกินไป” หมิงเซียงพูด
หมิงเวยหัวเราะ “หากนางกลายเป็นท่านแม่ของเจ้า นางอาจจะเข้มงวดกับเจ้ามากกว่านี้ก็เป็นได้”
“เป็นไปไม่ได้!” หมิงเซียงโบกมือค้าน “ในเรือนนี้ท่านป้าสามดีที่สุดแล้ว ท่านป้าสองเข้มงวดมาก ขนาดน้องหกยังไม่กล้าพูดเสียงดังเลย ส่วนท่านอาหญิงหก...” นางทำปากยื่น “แค่ดูแลเรื่องขนไก่เปลือกกระเทียม[footnoteRef:3]ในเรือนของท่านอาหก ท่านก็ยุ่งพอสมควรแล้วเจ้าค่ะ” [3: ขนไก่เปลือกกระเทียม : เล็กน้อยไร้ความสำคัญ]
“อ้อ ในเรือนของท่านอาหกมีเรื่องยุ่งมากมายงั้นหรือ”
“ทำไมจะไม่เยอะเล่าเจ้าคะ พี่เจ็ด ข้าจะบอกให้...” หมิงเซียงพูดอย่างคึกคัก
บุตรสาวตระกูลหมิงมีจำนวนไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เกิดจากนายท่านสองคนที่อยู่เมืองหลวง ส่วนคนที่อยู่เมืองตงหนิง นอกจากบุตรสาวคนโตของนายท่านสองที่ออกเรือนไปแล้วก็เหลือแค่พวกนาง ก่อนหน้านี้หมิงเวยป่วย หมิงเซียงจึงไม่มีเพื่อนเล่นยามที่อาศัยอยู่ในเรือน ในที่สุดตอนนี้นางก็มีเด็กสาววัยเดียวกันที่สามารถพูดคุยด้วยได้สักที
“ในครอบครัวของพวกเรา ท่านอาหกโดดเด่นที่สุดแล้ว มีหญิงสาวอยู่ในห้องมากมาย นอกจากนี้ท่านอายังเป็นแขกประจำของเทียนเซียงโหลวได้ยินมาว่าแม้แต่แม่หม้ายสวยๆ อายุน้อยท่านอาก็ยังเกี้ยว”
“พี่แปด!” จู่ๆ หมิงคุนก็เงยหน้าขึ้นและพูดว่า “ท่านแม่บอกว่า ท่านพี่เป็นเด็กผู้หญิง ไม่ควรปากพล่อย เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวควรพูด”
พอถูกน้องชายสั่งสอนหมิงเซียงก็ถลึงตาใส่
หมิงเวยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดอย่างจริงจัง “อืม ที่ท่านอาหญิงสี่พูดมาก็ถูกนะ น้องแปดอย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะ ผู้อื่นได้ยินเข้าจะไม่ดี แต่พวกเราเป็นพี่น้องกัน เจ้าพูดกับข้าอย่างเงียบๆ ได้ ข้าจะไม่พูดออกไปแน่นอน”
จากสีหน้าโกรธของหมิงเซียงกลายเป็นนิ่ง “เรื่องนี้ไม่ใช่พี่เจ็ดไม่รู้หรอกหรือ ข้าจะบอกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเจ้าค่ะ”
พูดแล้วก็ถอนหายใจ “พี่น้องผู้หญิงในครอบครัวเราล้วนอยู่ที่เมืองหลวง! ปกติไม่มีใครให้มาเล่นด้วย พี่เจ็ด ตอนนี้ท่านก็หายดีแล้ว หลังจากนี้ข้ามาเล่นกับท่านได้หรือไม่ ป่าดอกท้อที่เรือนของฉีตงจวิ้นอ๋องงดงามมาก เมื่อถึงเวลาดอกไม้คงบานพอให้เราไปชมได้”
นิ้วของหมิงเวยปัดถ้วยแก้วออกเบาๆ “เรือนฉีตงจวิ้นอ๋องงั้นหรือ...”
“โอ้ พี่เจ็ดคงไม่รู้ ฉีตงจวิ้นอ๋องเป็นหลานชายคนปัจจุบัน ที่ที่พวกเราอาศัยอยู่ก็เป็นที่ดินที่ท่านทรงไว้วางใจแบ่งให้ ท่านมีบุตรสาวสองคน อายุไล่เลี่ยกันกับพวกเรา แล้วยังมีความสัมพันธ์อันดีกับพวกเราอีกด้วยเจ้าค่ะ”
หมิงเวยจำฉีตงจวิ้นอ๋องได้ ท่านเป็นบุตรของฉินอ๋องผู้เป็นโอรสองค์รองของไท่จู่
ในศักราชหยวนคังปีที่ยี่สิบเจ็ด ได้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นในราชวงศ์ยุคนี้
โอรสทั้งสามพระองค์ของไท่จู่ซึ่งก็คือ ไท่จื่อ ฉินอ๋อง จิ้นอ๋อง ทั้งสามพระองค์ได้ต่อสู้กันและจบลงด้วยการที่ไม่มีฝ่ายใดได้รับชัยชนะ ไท่จื่อสิ้นพระชนม์ ฉินอ๋องเสียชีวิตระหว่างที่ถูกเนรเทศ ส่วนจิ้นอ๋องก็ฆ่าตัวตาย
ไท่จู่สูญเสียโอรสทั้งสามในคราวเดียวกัน พระองค์เศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมาก ประคองตนเองให้มีชีวิตได้อีกหนึ่งปีพระองค์ก็เสด็จสวรรคต
หลังจากนั้นจ้าวอ๋องก็ขึ้นครองราชย์ ซึ่งก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ด้วยความเมตตากรุณาต่อพี่น้องและลูกหลาน นอกเหนือจากไท่จื่อที่ไม่มีทายาทแล้ว บุตรชายบุตรสาวของฉินอ๋องและจิ้นอ๋องล้วนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นจวิ้นอ๋อง[footnoteRef:4] และจวิ้นจู่[footnoteRef:5] [4: จวิ้นอ๋อง : เป็นตำแหน่งรองจากอ๋อง เป็นตำแหน่งเริ่มต้นที่จักรพรรดิมอบให้พระโอรส ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้นอกจากโอรสของจักรพรรดิแล้ว โดยมากยังมีพระโอรสของหวงไท่จื่อหรือพระโอราในอ๋อง ซึ่งเป็นพระนัดดาในองค์จักรพรรดิด้วย] [5: จวิ้นจู่ : ตำแหน่งเชื้อพระวงศ์หญิงหรือท่านหญิงขั้นหนึ่ง ชั้นรอง ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้ จะต้องเป็นพระธิดาในหวงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทเท่านั้น]
ฉีตงจวิ้นอ๋องท่านนี้ หากนางจำไม่ผิด อีกไม่กี่ปีต่อมาจะถูกริบยศกลายเป็นสามัญชน
นางเคยเห็นเรื่องนี้ในบันทึกก่อนหน้านี้ซึ่งถูกเขียนด้วยถ้อยคำที่คลุมเครือ
แต่สาเหตุที่จวิ๋นอ๋องถูกริบยศนั้นส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงมักเป็นเรื่องของการกบฏ
ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหมิงกับฉีตงจวิ้นอ๋องดีขนาดนั้นเลยหรือ ในบันทึกไม่เห็นอธิบายไว้เลย อาจเป็นไปได้ว่าทายาทของตระกูลหมิงไม่พอใจและไม่ต้องการให้ถูกกล่าวถึง
สายตามองไปยังตะวันตกดิน หมิงเซียงที่ไม่กล้าอยู่ต่ออีกจึงรีบกลับไปพร้อมกับน้องชาย
แต่หมิงเวยกลับเดินไปหาต้นหลิวด้านนั้นเพื่อมองมัน
“คุณหนู กำแพงก็รื้อถอนออกไปแล้วจะให้ทำอย่างไรต่อหรือเจ้าคะ” ตัวฝูถามอย่างเป็นห่วง
หมิงเวยหัวเราะ นางหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาแล้ววาดวงกลมรอบต้นหลิว
“ถ้าไม่เข้ามาในเขตวงกลมนี้ ก็จะไม่เกิดเรื่องขึ้น”
อันที่จริงกำแพงนี้จะรื้อถอนหรือไม่รื้อถอนก็ไม่มีผลใดๆ เปลี่ยนเคล็ดวิชานั้นง่ายมาก แค่เคลื่อนย้ายทิศทางก็เรียบร้อยแล้ว
ที่นางรื้อถอนกำแพงก็เพื่อทดสอบนายท่านสี่ แต่ดูเหมือนว่านายท่านสี่ถึงจะดูต่างออกไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้บงการ
อืม คงต้องคิดหาวิธีอื่นเสียแล้ว…
……
หมิงเซียงเพิ่งพูดถึงฉีตงจวิ๋นอ๋องไป วันรุ่งขึ้นฮูหยินสี่ก็มาที่นี่เพราะเรื่องนี้
หมิงเวยเดินเข้ามาในห้องก็ได้ยินนางพูดว่า “วันนั้นท่านป้าสะใภ้บอกว่าเสี่ยวชีหายดีแล้วควรจะออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง งานเลี้ยงชมดอกไม้ที่จวนฉีตงจวิ้นอ๋องเป็นโอกาสที่ดี ใครเล่าจะคาดคิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น หมิงเซียงคงไม่ได้ไปเสียแล้ว”
“ท่านแม่ ท่านอาหญิงสี่” หมิงเวยกล่าวทักทาย แล้วพยักหน้าให้หมิงเซียงที่กำลังสวมบทกุลสตรีอยู่
หมิงเซียงก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา นางโบกมือ “พี่เจ็ด พวกเราไปนั่งข้างนอกกันเถอะเจ้าค่ะ” ด้วยเหตุนี้พวกนางจึงออกไปข้างนอกกัน
หมิงเวยเดินตามแต่ไม่ได้พูดอะไรจึงถูกหมิงเซียงบ่นแทรกขึ้นมาว่า “ข้ารอคอยมานานแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่ไม่ต้องไปที่จวนจวิ้นอ๋อง”
“ทำไมหรือ” หมิงเวยถาม นางรับหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดี
หมิงเซียงถอนหายใจยาว “เพราะว่ามีคนไม่ดีมางานด้วยเจ้าค่ะ”
“อืม”
“ท่านเคยได้ยินชื่อโป๋หลิงโหว[footnoteRef:6]หรือไม่เจ้าคะ” [6: โหว : เป็นฐานันดรศักดิ์หรือชนชั้นทางสังคมที่แปลว่าไม่ใช่คนสามัญ การจะมีฐานะเป็นโหวได้มีสองแบบคือ เป็นโดยกำเนิดคือเป็นลูกของอ๋อง อีกแบบหนึ่งคือโดยการแต่งตั้งโดยฮ่องเต้เนื่องจากทำความดีความชอบแก่แผ่นดินหรือแก่ราชวงศ์ หรือเพราะมีพระราชเสน่หาเป็นส่วนตัว หรือเป็นญาติของฮองเฮา ศักดินานี้ถือว่าสูงสุดที่คนธรรมดาจะได้รับพระราชทานได้]
หมิงเวยนึก “หรือจะเป็น...พระสวามีขององค์หญิงหมิงเฉิง”
“นั่นมันเป็นเรื่องของคนรุ่นก่อนเจ้าค่ะ!” หมิงเซียงพูด “โป๋หลิงโหวคนปัจจุบันเป็นบุตรชายคนโตขององค์หญิงหมิงเฉิง”
“โอ้…”
องค์หญิงหมิงเฉิงเป็นธิดาคนโตของไท่จู่ ในช่วงต้นปีได้ติดตามไท่จู่บุกเข้ายึดอำนาจ ถือเป็นการสร้างคุณงามความดีเป็นหญิงที่ไม่ต่างจากชายชาตรี
โป๋หลิงโหวหยางว่าง พระสวามีของนางเองก็เป็นวีรบุรุษด้วยเช่นกัน
น่าเสียดายที่ลูกหลานของพวกเขาไม่มีใครมีความสามารถและไม่มีใครที่ควรค่าแก่การจารึกลงในบันทึก ชาติที่แล้วจำองค์หญิงหมิงเฉิงได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะช่วงเวลานั้นสถานศึกษาหมิงเฉิงได้รับการสืบทอดมาจนกระทั่งแคว้นล่มสลาย
“คนไม่ดีหมายถึงผู้ใดหรือ มีความเกี่ยวข้องกับโป๋หลิงโหวงั้นหรือ”
"เป็นคุณชายสามแห่งจวนโป๋หลิงโหว เขามีชื่อเสียงมากในเมืองหลวงเจ้าค่ะ!"
น้ำเสียงของหมิงเซียงดูขุ่นเคือง แววตาของนางเป็นประกาย
หมิงเวยถามอย่างสบายๆ ว่า “โอ้ แล้วทำไมเขาถึงมีชื่อเสียงล่ะ”
………………………………………………………


บทที่ 13 สหาย
“ยื่นมือออกมา” ตัวฝูยื่นมือออกมาอย่างว่าง่าย หมิงเวยถอดด้ายแดงที่ข้อมือของตัวฝูออก
ตัวฝูรีบบอก “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูบอกว่าสิ่งนี้ห้ามถอด”
หมิงเวยหัวเราะ “ถอดแค่เดี๋ยวเดียวเอง สหายพวกนั้นกลัวเจ้าสิ่งนี้ หากใส่ก็มองไม่เห็นสิ” ตัวฝูรู้สึกสับสนงุนงง สิ่งที่แม่นางหลิวทำในวันนั้น นางสามารถเดาได้ว่า ด้ายแดงที่คุณหนูให้นั้นไม่ใช่ด้ายแดงธรรมดา
นางเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจตลอดจนกระทั่งเมื่อวานที่ได้ยินว่าดวงวิญญาณของคุณหนูพลัดหลงไปอยู่กับเสวียนหนี่เหนียงเหนียงนางถึงได้กระจ่างขึ้นมา เสวียนหนี่เหนียงเหนียงเป็นเทพ คุณหนูของนางได้ไปอยู่ข้างกายเสวียนหนี่เหนียงเหนียง แน่นอนว่านางรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่แปลกใจเลย
หมิงเวยเก็บด้ายแดง “ข้าจะเก็บไว้ก่อน รอพวกเราเล่นเกมนี้เสร็จ แล้วข้าจะคืนให้เจ้า”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูพยักหน้า หมิงเวยจับมือนางรวบรวมพลังเบาบางไว้ที่ปลายนิ้ว แล้วส่งพลังไปที่ฝ่ามือของนาง ตัวฝูรู้สึกชาที่ฝ่ามือเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นในใจ
“ในสวนแห่งนี้มีสหายพวกหนึ่ง แต่พวกมันซ่อนตัวได้เก่งมาก ยากที่จะหาตัวเจอ ตัวฝูเจ้าจงจำความรู้สึกนี้ไว้แล้วหาตัวพวกมัน”
“ความรู้สึกหรือเจ้าคะ”
“ใช่ ความรู้สึกใช้ใจรู้สึกแล้วเจ้าก็จะรู้ว่าพวกมันอยู่ที่ใด” ตัวฝูรู้สึกสับสนนางก้มหัวมองมือของตัวเอง
“ไปเถอะ” หมิงเวยทรุดตัวนั่งบนระเบียงทางเดิน “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่”
“โอ้...” ตัวฝูทำได้เพียงหันหลังกลับเพื่อตามหา ‘สหาย’ ตามที่คุณหนูบอก
หมิงเวยมองนางเดินจากไป สาวใช้นางนี้มีดวงชะตาหยางบริสุทธิ์ ปกติแล้วชีวิตนี้นางจะไม่ได้เจอภูติผี แต่เมื่อกี้หมิงเวยได้ใช้พลังผนึกลมหายใจของนางไว้ชั่วครู่ ทำให้นางอยู่ในสภาวะระหว่างหยินหยาง แบบนี้นางก็จะมีความรู้สึกไวกว่าคนธรรมดา หากในสวนแห่งนี้มีบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ อีกไม่นานก็คงถูกค้นพบ
หมิงเวยนั่งลงท่ามกลางแสงแดด ประสานมือเข้าด้วยกันอยู่ในท่าสัญลักษณ์ประจำองค์เทพแล้วหลับตาลงปรับลมหายใจ
คุณหนูเจ็ดโง่เขลามาหลายปีร่างกายนี้ต้องการฟื้นฟูพลังเดิมของตัวเอง ซึ่งโดยปกติแล้วไม่สามารถทำได้ แต่อย่างไรก็ตามร่างกายที่เปี่ยมไปด้วยพลังหยินหยางนี้ต้องฝึกฝนให้ถูกวิธีถึงจะสามารถก้าวข้ามคนอื่นได้อย่างรวดเร็ว
แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว...
ควรรู้ไว้ว่า นางเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิต เสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้าเหตุผลที่เป็นปรมาจารย์แห่งชีวิตไม่ใช่เพียงแค่มีพลังแกร่งกล้าเท่านั้น ยังเป็นเพราะวิธีลับที่ผู้อื่นต่างไม่รู้
แม้พลังจะไม่เพียงพอ แต่นางก็มีตั้งนับพันวิธีมาชดเชย
อีกด้านหนึ่งตัวฝูเดินอยู่ในสวนในหัวของนางเต็มไปด้วยคำถาม สหายที่คุณหนูพูดถึงหมายถึงผู้ใดกัน แล้วซ่อนอยู่ที่ใด ทำอย่างไรถึงจะหาตัวเจอ นางรู้สึกสับสน อยากจะกลับไปถามคุณหนู แต่คุณหนูก็พูดอย่างชัดเจนแล้วนางโง่เองที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณหนูพูด
เดินวนอยู่หนึ่งรอบแล้วแต่ก็ยังไม่พบสหายแต่อย่างใด ตัวฝูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางรู้มาตลอดว่าตัวนางไม่ได้ฉลาดนัก แต่ฮูหยินบอกว่าการปรนนิบัติรับใช้คุณหนูไม่จำเป็นต้องฉลาด แค่นางมีความจงรักภักดีก็เพียงพอแล้ว
ตัวฝูคิดอย่างนั้นมาโดยตลอด แต่ในวันนี้นางรู้สึกว่าคุณหนูกลายเป็นคนฉลาด ส่วนตัวนางนั้นโง่มากเหมือนกลายเป็นภาระของคุณหนู ไม่ได้! นางต้องพยายามตามคุณหนูให้ทัน เมื่อกี้คุณหนูบอกว่าอย่างไรนะ ให้ใช้ใจรู้สึกก็จะรู้ว่าพวกมันซ่อนอยู่ตรงไหน ใช้ใจ รู้สึก…
ตัวฝูหลับตาลง ปล่อยวางกำแพงจิตใจ สัมผัสความรู้สึกรอบๆ อย่างเงียบๆ
แล้วเบื้องหน้าของนางก็เกิดความเปลี่ยนแปลงโดยไม่รู้ตัว ถึงนางจะยังไม่ลืมตา แต่เหมือนจะเห็นเงาดำมากมาย เงาตะคุ่มพวกนั้นค่อยๆ โผล่ออกมา
มันคือ...ต้นไม้หนึ่งต้น ใช่ เป็นต้นฮวายฉู้[footnoteRef:1]เก่าแก่ในสวนที่มีอายุเกือบร้อยปีแล้ว ยังมีหินก้อนใหญ่ใต้ต้นไม้ได้ยินมาว่าตอนที่สร้างสวนได้ขนกลับมาจากหุบเขา และแม่น้ำที่สวยงามเลื่องชื่อซึ่งอยู่ไกลออกไปหลายพันลี้ [1: ต้นฮวายฉู้ หรือต้นฉัตรจีน มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Styphnolobium japonicum]
ในน้ำ...ในน้ำมีแจกันซึ่งมันตกลงไปตั้งแต่ตอนไหนนะ
เอ๊ะ ด้านขวามือของนาง มีเงาคนสีขาว!
ตัวฝูตกใจจนมือสั่น นางลืมตาขึ้นเงาที่เห็นเมื่อสักครู่นี้ไม่อยู่แล้ว เหมือนโลกได้กลับสู่สภาพเดิมอย่างไรอย่างนั้น ราวกับว่าที่นางเห็นล้วนเป็นเพียงภาพหลอน
นางยังผวาไม่หายเมื่อนึกถึงเงาคนสีขาวที่เห็นไปเมื่อสักครู่ มันเหมือน...เงาสีขาวที่เสี่ยวเซียงบอกรึเปล่านะ ใช่แล้วเสี่ยวเซียงก็พบเห็นที่นี่นี่นา!
ดวงตาของนางจ้องมองตรงไปยังพื้นดินที่ว่างเปล่า หญิงชราที่ดูแลสวนเดินผ่านมา และมองนางด้วยสายตาแปลกใจ “แม่นางตัวฝูกำลังทำอันใดหรือ วันนี้ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูรึ”
ตัวฝูเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ถามหญิงชราว่า “ท่านมีพลั่วหรือไม่เจ้าคะ”
“มี” หญิงชราหยิบพลั่วออกมาอย่างลังเล “เจ้าจะเอาไปทำอันใดหรือ”
ตัวฝูไม่ตอบใช้พลั่วขุดดินออกมา
“แม่นางตัวฝู?” หญิงชรายังคงสับสนอยู่ ตัวฝูไม่สนใจนางสนใจแต่ดินที่นางขุดอยู่เท่านั้น ใช้เวลาไม่นานพลั่วก็กระแทกเข้ากับของแข็งบางอย่าง
ตัวฝูโยนพลั่วทิ้งแล้วหยิบกล่องไม้ที่อยู่ในดินออกมา หญิงชราตกใจ “กล่องเครื่องประดับของผู้ใดกัน งดงามเสียจริง”
ตัวฝูหยิบผ้าเช็ดหน้ามาห่อไว้หมุนตัวและวิ่งไปตามทางเดิน
“แม่นาง!”
ตัวฝูหันกลับไปบอกว่า “รบกวนท่านยายกลับไปก่อนไว้ข้าจะขอบคุณท่านทีหลัง!”
หมิงเวยได้ยินเสียงตัวฝูวิ่ง “คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”
นางยกมุมปากขึ้น จากนั้นก็ลืมตา ตัวฝูกอดกล่องเครื่องประดับแล้ววิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าหมิงเวย นางพูดไปทำท่าทางไปว่า “คุณหนู ตัวฝูเห็นแล้วเจ้าค่ะ! มีเงาสีขาวเหมือนที่เสี่ยวเซียงพูดไว้ไม่มีผิด ตัวฝูขุดดินลงไปแล้วก็เจอสิ่งนี้!”
หมิงเวยรับกล่องเครื่องประดับมา นางหัวเราะเบาๆ “ดี เจ้าได้เจอสหายคนแรกแล้ว”
“คนแรกหรือเจ้าคะ”
“ใช่ เจ้ายังจำคำพูดที่จิ่วเอ์อร์พูดไว้หรือไม่อาจมีมากกว่าหนึ่ง”
ตัวฝูพยักหน้าทันที “คุณหนูโปรดรอก่อน ข้าน้อยจะไปหาต่อ” พูดจบนางก็หมุนตัวแล้ววิ่งกลับไป หมิงเวยยิ้มขณะมองดูนางวิ่งกลับไป สาวใช้ผู้นี้มีความสามารถมากกว่าที่นางคิดไว้เล็กน้อย
สำหรับผู้ที่ฝึกฝนวิชาแล้ว นางเป็นผู้ที่มีพลังหยินหยางอยู่เต็มเปี่ยมถือว่าได้รับสิ่งแวดล้อมที่ดีเป็นพิเศษ นอกจากนี้พลังหยางบริสุทธิ์นั้นง่ายต่อการสื่อสาร อีกทั้งยังสะดวกต่อการกำจัดสิ่งชั่วร้ายถือเป็นเมล็ดพันธุ์ที่หายาก
ประการต่อมาดวงชะตาหยางบริสุทธิ์ของตัวฝู อุปนิสัยที่ไร้เดียงสาของนางนั้นมีค่ามาก ที่หมิงเวยพูดจาชวนสับสนไปก่อนหน้านี้เพื่อจะดูว่านางจะต้องใช้เวลานานเพียงใดในการทำความเข้าใจ คาดไม่ถึงว่ามันจะเร็วกว่าที่ตัวนางคาดไว้เสียอีก
หมิงเวยก้มลงมองกล่องเครื่องประดับที่ดูมีอายุเก่าแก่แล้วเคาะมันเบาๆ “ติดต่อกับวิญญาณแต่ทำเป็นไม่รู้เป็นอย่างที่คาดไว้จริงๆ” ตัวฝูเหมือนค้นพบโลกใหม่ นางดูกระตือรือร้นมาก ค้นหาแทบทุกตารางนิ้ว เวลาผ่านไปไม่นานของชิ้นเล็กทุกชนิดได้กองอยู่ตรงหน้าหมิงเวย
 แผ่นป้ายงาช้างโบราณ[footnoteRef:2]เก่าๆ ปลาไม้ที่พังแล้ว[footnoteRef:3] แล้วยังมีกระจก แผ่นภาพวาด…ทั้งหมดล้วนเป็นของเล็กๆ ที่ไม่มีค่า สิ่งที่เหมือนกันคือความเก่าแก่ [2: แผ่นป้ายที่เอาไว้เขียนบันทึกเนื้อหาที่ต้องการจะกราบบังคมทูลของเหล่าขุนนางจีนในสมัยโบราณเมื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในพระราชวัง] [3: เครื่องใช้สำหรับในการตีให้จังหวะในการสวดมนต์ของสงฆ์ แต่เดิมมักแกะสลักเป็นรูปปลารวมอยู่ด้วย เพื่อให้พระสงฆ์ได้เอาอย่างปลา เพราะมันไม่เคยหยุดนิ่งเลยแม้กระทั่งเวลานอน ครีบและหางของมันจะโบกสะบัดอยู่เสมอ]
หมิงเวยหยิบปลาไม้ขึ้นมาของที่อยู่ในวัดนี้มีกลิ่นอายของพระพุทธศาสนา ความตระหนักในวิญญาณจึงแข็งแกร่งกว่าสิ่งของธรรมดาเล็กน้อย และบางทีมันอาจจะตระหนักด้วยตนเองก็เป็นได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นก็จะสามารถรู้ได้ว่าใครกันที่เป็นคนส่งของเข้ามาจากปากของมันได้
ในขณะที่กำลังเช็ดดินที่ติดอยู่บนปลาไม้หมิงเวยก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของตัวฝู นางได้ยินเสียงดังมาจากด้านข้างต้นหลิว คิ้วเรียวขมวดขึ้นรู้สึกถึงลางไม่ดี
ตัวฝูคลานเข้ามาหาแล้วจับแขนเสื้อของนางตัวสั่นไม่หยุด “คุณหนู ข้าน้อยเห็นวิญญาณร้ายอีกแล้ว ข้าน้อยกลัวเจ้าค่ะ”
หมิงเวยลูบหัวนางจากนั้นก็นำด้ายแดงกลับมาผูกไว้ที่ข้อมือของนาง “ไม่ต้องกลัว พอสวมเจ้าก็ไม่เห็นมันแล้ว”
ตัวฝูตำหนิตัวเอง “เป็นความผิดของตัวฝูเองเจ้าค่ะ รู้ว่าที่ตรงนั้นมีบางอย่าง มีสีด้วย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตามไป”
หมิงเวยตกใจ “สีงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูพยักหน้า “ไม่รู้ว่าเป็นสีแดงหรือว่าสีเหลือง...แต่มันมีสีเจ้าค่ะ”
หมิงเวยขมวดคิ้วแล้วมองไปทางนั้น โลกของหยินหยางควรมีเพียงแค่สีขาวดำเท่านั้นถึงจะถูก มีเพียงสีเลือดยามปีศาจร้ายออกมาเท่านั้น นอกจากนี้หากมีสีก็ต้องเป็นจิตอสูรไม่ก็ญาณชีวิตเท่านั้น จิตอสูรกับสิ่งชั่วร้ายโดยทั่วไปไม่สามารถเข้ากันได้ หรือว่าจะมีจิตอสูรสิงอยู่ในสิ่งชั่วร้ายกัน
……………………………………………………….


บทที่ 14 ทำความสะอาด
“น่าสนใจจริงๆ” หมิงเวยพึมพำ
ตัวฝูไม่เข้าใจ “น่าสนใจตรงไหนหรือเจ้าคะคุณหนู”
แน่นอนว่าน่าสนใจอยู่แล้ว ญาณชีวิตสามารถหล่อเลี้ยงสิ่งชั่วร้ายได้ ซึ่งนั่นทำให้มันชั่วร้ายมากยิ่งขึ้น...
มันเป็นความเกลียดชังเช่นใดกัน ถึงได้ใช้วิธีนี้ทำร้ายฮูหยินสาม และบุตรสาวของนาง หากสิ่งชั่วร้ายนี้ได้รับการเลี้ยงดูในสวนแห่งนี้ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ...
“ตัวฝู เจ้าเก็บของพวกนี้ห่อเอาไว้ให้ดี” หมิงเวยชี้ไปที่เหล่าสิ่งของเล็กๆ ตรงหน้า
“เจ้าค่ะคุณหนู” หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองสวนอวี๋ฟางภายใต้แสงอาทิตย์ พืชพรรณผลิดอกออกผล ดอกไม้นานาชนิดเบ่งบานสะพรั่ง แสงในฤดูใบไม้ผลิสว่างและงดงามขึ้นเรื่อยๆ
“ไปบอกท่านแม่ว่าสวนแห่งนี้จำเป็นต้องทำความสะอาด” นางพูดช้าๆ “ฤดูใบไม้ผลิหวนคืนแผ่นดินใหญ่ ผลผลิตท้องถิ่นเจริญงอกงาม ของสกปรกต้องเก็บกวาดให้หมดถึงจะมีอนาคตที่ดีขึ้น”
……...
จวนตระกูลหมิงฝั่งทิศตะวันตก
ในปีนั้นนายท่านหมิงเซียงมีชื่อเสียงไปทั่วหล้า จวนตระกูลหมิงเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางทั่วเมืองตงหนิง หลังจากนั้นจวนก็ได้แยกออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งทิศตะวันออกยกให้บุตรชายคนโต ฝั่งทิศตะวันตกยกให้บุตรชายคนรอง
ลานบ้านหลักของฝั่งตะวันตกแต่เดิมเป็นของนายท่านสาม แต่หลังจากนายท่านสามเสียไป ฮูหยินสามก็พาบุตรสาวกลับมาอยู่ที่เรือนเก่าปล่อยทิ้งลานบ้านหลักแล้วเข้ามาอยู่ที่สวนอวี๋ฟาง
พอนายท่านสามเสีย นางก็ไม่เหลือใครอีก ทางฝั่งเรือนรองก็ต้องการให้นายท่านสี่รับช่วงต่อแล้วฮูหยินสามจะทำอย่างไรได้ ทำได้เพียงอยู่ให้เป็นก็เท่านั้น
ฮูหยินสี่เองก็รู้สึกขอบคุณในเรื่องนี้ ไม่ว่าจะมีเรื่องอันใดก็ตามนางจะเอาใจใส่สวนอวี๋ฟางเป็นอันดับแรกเสมอ ในสายตาของคนภายนอกช่างเป็นครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกันเสียจริง
ยามซื่อ[footnoteRef:1] ฮูหยินสี่จัดการเรื่องงานภายในเรือนเสร็จ พอนางกลับเรือนหลัก ก็เห็นนายท่านสี่นั่งขมวดคิ้วดื่มชาอยู่ ชานั่นไม่รู้ว่าชงมากี่รอบแล้ว เพียงแค่ครู่เดียวมันก็จืดชืดและไร้รสชาติ แต่เขาก็ไม่เรียกสาวใช้ให้มาเปลี่ยน เอาแต่ดื่มราวกับดื่มสุรา [1: ยามซื่อ (巳:sì) คือ 09.00 – 10.59 น.]
ฮูหยินสี่ไม่คิดว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ นางตกใจมากยกมือลูบอก “เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะท่านพี่ เหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก”
นายท่านสี่พูด “อืม” แล้วไม่กล่าวอันใดต่อ ฮูหยินสี่เห็นท่าทางของเขาเช่นนั้นแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงไม่กล้าชวนเขาคุยต่อจึงคิดจะปลีกตัวไปดูความเรียบร้อยในครัว
ผู้ใดจะรู้ว่าพอนางกำลังจะเดินออกไป นายท่านสี่ก็เรียกนางไว้ “เสี่ยวชีหายดีแล้วหรือ หมายความว่าอย่างไรกัน นางโง่มาตั้งแต่เกิด เรียกหมอมามากมายรักษาก็ไม่หาย ทำไมจู่ๆ ถึงได้หายดีขึ้นมาได้”
ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เองงั้นหรือเรื่องนี้มีอะไรน่าโกรธกัน ฮูหยินสี่สับสนเล็กน้อย กล่าวได้ว่าชีวิตของฮูหยินสี่ค่อนข้างสบายกว่าพี่สะใภ้น้องสะใภ้คนอื่นในตงหนิง
ฮูหยินสอง และนายท่านสองเข้ากันไม่ได้ แต่อยู่ด้วยกันเพื่อบุตรสาวบุตรชายมาหลายปีแล้ว นายท่านหกก็ลุ่มหลงอยู่กับสุราและสตรี ฮูหยินหกนางมีนิสัยอ่อนแอจึงมีเรื่องไม่ดีเข้ามาหาตลอด
นายท่านสี่เองนิสัยไม่ได้ดี แต่เมื่ออยู่ในเรือนก็พอจะยับยั้งอารมณ์ได้อยู่มาก หลายปีมานี้ไม่มีตบแต่งอนุภรรยา บุตรชายบุตรสาวทั้งสามคนล้วนเกิดจากฮูหยินสี่ทั้งสิ้น
หากถามเรื่องที่ไม่มีความสุขก็คงเป็นเรื่องที่ทั้งสองคนไม่เปิดใจกัน เป็นสามีภรรยากันมาสิบสองปี บุตรชายมีอายุสิบเจ็ดปีแล้วจนถึงตอนนี้ฮูหยินสี่ยังรู้สึกว่าตัวนางยังคงไม่อาจรู้ใจสามีได้ นอนร่วมเตียงกันทุกคืน แค่ชวนคุยประโยคเดียวก็ยังไม่รู้จะพูดเรื่องใดดี
บางครั้งพอคิดถึงเรื่องนี้นางก็มิอาจสงบใจได้ แต่พอนึกถึงฮูหยินสองและฮูหยินหก นางก็ไม่รู้จะบ่นอะไรดี ฮูหยินสี่ตอบกลับไปว่า “ท่านพี่คงจำได้ว่าในตอนแรกหมอเทวดาจงเคยบอกว่าอาการโง่ของเสี่ยวชีเกิดจากการสูญเสียดวงวิญญาณ...”
นายท่านสี่พยักหน้า “ในตอนนั้นพี่สามได้เชิญคนมาเสกดวงวิญญาณให้เสี่ยวชี แต่ก็ไม่ได้ผล”
“คิดว่าคนที่เชิญมาคงไม่มีความสามารถมากพอ...” ฮูหยินสี่พูดในสิ่งที่หมิงเวยบอกมา “...ยิ่งไปกว่านั้น”
นายท่านสี่จิบน้ำชาอีกคำ แต่กลับไม่พูดอันใด หัวใจของฮูหยินสี่เต้นระรัว นางไม่รู้ว่าตนเองพูดอันใดให้สามีไม่พอใจหรือเปล่า
“ท่านพี่...” พอจะเปลี่ยนคำพูดก็ถูกนายท่านสี่พูดขัดเสียก่อน “คำพูดเมื่อสักครู่ เสี่ยวชีพูดออกมาเองหรือ”
ฮูหยินสี่แปลกใจ “แน่นอนว่านางพูดเอง ผู้อื่นจะรู้ได้อย่างไรว่าดวงวิญญาณของนางลอยไปที่ใด”
“ตอนเจ้ามองนาง นางดูไม่เหมือนคนโง่เลยใช่หรือไม่”
ฮูหยินสี่พยักหน้า “ไม่ใช่แค่ไม่โง่ แต่น้องคิดว่านางดูฉลาดกว่าคนในเรือนเสียอีก” หยุดไปพักหนึ่งแล้วพูดต่อว่า “จริงสิ เรื่องนำดวงวิญญาณของเสี่ยวชีกลับมา เพิ่งหาวิธีได้เมื่อเช้านี้เอง”
“วิธีใดกัน”
“เห็นพูดกันว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงที่พี่สะใภ้สามกราบไหว้อยู่ศักดิ์สิทธิ์มาก เสวียนหนี่เหนียงเหนียงให้ดวงวิญญาณของเสี่ยวชีอยู่รับใช้ คำขอของพี่สะใภ้สามบรรลุผล เสวียนหนี่เหนียงเหนียงได้นำดวงวิญญาณของนางกลับมา”
นายท่านสี่ถือถ้วยน้ำชาอย่างกรุ่นโกรธ “เสวียนหนี่เหนียงเหนียงอะไรกัน เหลวไหลทั้งเพ!”
ฮูหยินสี่ตกใจรู้ดีว่าสามีเกลียดเรื่องผีสางเทวดามากนางจึงรีบพูดต่อว่า “เด็กคนนั้นพูดแบบนี้ ไม่มีผู้ใดคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรอกเจ้าค่ะ อาจเป็นเพราะพี่สะใภ้สามกลัวคนนอกเอาไปพูดกันนางถึงได้คิดข้ออ้างนี้ขึ้น”
“ฮึ!” นายท่านสี่รู้สึกโกรธ “พูดจาไร้สาระ! เจ้าก็อย่าไปยุ่งกับนางมากแล้วอย่าไปที่สวนอวี๋ฟางอีก ดูแลลูกให้ดีก็พอ”
ฮูหยินสี่พยักหน้า “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” มองนายท่านสี่ก้าวเท้าออกไปก็รีบถามไปว่า “ท่านพี่ ใกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้วท่านจะกลับมาทานหรือไม่”
นายท่านสี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ไม่กลับ พวกเจ้ากินกันไปเถอะ!”
ฮูหยินสี่ถอนหายใจอย่างเงียบๆ เป็นเช่นนี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่กลับมาก็จะเป็นเช่นนี้ เดี๋ยวโกรธเดี๋ยวอารมณ์ดี แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะแบ่งปันร่วมกับนาง
ฮูหยินสี่รู้สึกขมขื่นในใจ แต่ในไม่ช้านางก็ขจัดความรู้สึกนี้ออกไปได้ มีอะไรที่นางต้องไม่พอใจกันล่ะ ถึงแม้สามีจะไม่รักใคร่ใกล้ชิดกับนาง แต่ก็ยังเคารพกัน เรื่องภายนอกนางขอไม่เข้าไปยุ่ง แต่เรื่องภายในเรือนไม่ยุ่งไม่ได้ ยังมีเรื่องลูกอีก บุตรชายคนโตเป็นเด็กดีเชื่อฟังพ่อแม่ บุตรสาว และบุตรชายคนเล็กก็น่ารักน่าเอ็นดู
นางควรพอใจได้แล้วฮูหยินสี่ที่มีเรื่องหนักใจอยู่เต็มอกหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง แต่แม่นมที่เป็นคนสนิทก็รีบวิ่งเข้ามาหาเสียก่อน “ฮูหยินเจ้าคะ! ที่สวนอวี๋ฟาง…”
นายท่านสี่ที่เพิ่งเดินออกจากเรือนไปหันกลับมาตามเสียงเรียกของฮูหยินสี่
“ท่านพี่! ท่านพี่เจ้าคะ!” เขาเห็นฮูหยินสี่รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกเบื่อหน่ายมากขึ้น ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก “ข้าไม่ได้บอกไปหรือว่าพวกเจ้ากินกันไปเลย”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นเจ้าค่ะท่านพี่!” ฮูหยินสี่รีบบอก “เมื่อครู่แม่นมหยูมาบอกว่าที่สวนอวี๋ฟางมีการทำความสะอาดสวน...”
“ก็ให้พวกนางทำความสะอาดไปสิจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม”
ฮูหยินสี่พูดต่อว่า “...เสี่ยวชีต้องการที่จะทำลายกำแพงนั้นลง”
“เจ้าว่าอันใดนะ?” สีหน้าของนายท่านสี่เปลี่ยนไปยังไม่ทันพูดอะไรเขาก็มุ่งหน้าไปทางสวนอวี๋ฟางแล้ว ฮูหยินสี่กำลังลังเลว่านางต้องตามสามีไปหรือไม่ และในตอนนั้นหมิงเฉิงก็กลับมา “ท่านแม่ ทำไมสีหน้าท่านถึงเป็นอย่างนั้น ท่านพ่อจะไปที่ใดหรือ”
ฮูหยินสี่มองบุตรชายที่ตัวสูงไม่ต่างจากสามีแล้ว และอีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นกำลังสำคัญของบ้าน “เสี่ยวชีต้องการทำลายกำแพงของท่านพ่อ ท่านพ่อของเจ้าโกรธมาก ตอนนี้กำลังรีบไปที่สวนอวี๋ฟาง...”
หมิงเฉิงตกใจรีบตามไปทันที
“เฉิงเอ๋อร์!” ฮูหยินสี่ร้องเรียก “อย่าไปขวางท่านพ่อนะ...”
“ทราบแล้วขอรับ!” หมิงเฉิงรีบตามไป แต่ก็ไม่ได้หยุดนายท่านสี่ก่อนที่เขาจะเข้าไปในสวนอวี๋ฟาง เหล่าสาวใช้ที่ร่างกายแข็งแรงนั้นรับฟังคำสั่งของหมิงเวย ช่วยกันพังกำแพงลง กำแพงนี้ถูกสร้างขึ้นมาบางๆ ตอนที่นายท่านสี่มาถึง เหล่าสาวใช้ก็พังลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว
“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!” เขาโกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟ สาวเท้ามาหยุดตรงหน้าฮูหยินสาม “ท่านกำลังทำอันใดอยู่ ก่อนหน้านี้บอกมีผี ข้าถึงให้คนล้อมรอบเอาไว้ แต่ตอนนี้ท่านคิดจะพังมันลงงั้นรึ”
……………………………………………………….


บทที่ 17 ท่านแม่
หลังจากเสร็จสิ้นมื้อเที่ยง หมิงเวยค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องหลิวจิ่ง
“ท่านแม่” ฮูหยินสามกำลังพับกระดาษหยวนเป่า[footnoteRef:1]สำหรับถวายแก่เสวียนหนี่เหนียงเหนียง [1: หยวนเป่า : เงินจีนในสมัยโบราณประเภทหนึ่ง มีผู้เรียกมันว่า “เงินตำลึงจีน” ด้วยเช่นกัน หยวนเป่ามีลักษณะเป็นแท่งเงินปลายโค้งสูงทั้งสองข้าง มีรูปร่างคล้ายๆ เรือตรงกลาง ตรงกลางแต่เดิมแบนราบ ภายหลังได้ทำให้มันนูนป่องขึ้นตรงกลาง ด้านข้างของเงินหยวนเป่าจะนิยมแกะสลักลวดลายมงคลแบบต่างๆ และมักจะมีอักษรมงคลสลักไว้ด้านข้าง ในวัฒนธรรมจีน หยวนเป่าจึงเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งร่ำรวยนั้นเอง]
พอเห็นบุตรสาวเข้ามานางจึงยิ้มแล้วกวักมือเรียก “เข้ามาสิลูก”
หมิงเวยเดินเข้าไปหา แล้วท่านแม่ก็จับมือนางแล้วสอนพับหยวนเป่ากระดาษ
“ตอนที่ลูกอาการไม่ดีขึ้น ตอนเย็นแม่จะมาคัดลอกพระคัมภีร์ที่นี่ทุกวันไม่เคยขาด”
หมิงเวยยิ้ม “หลังจากนี้ลูกจะมาคัดเองเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามถาม “ลูกรู้ตัวหนังสือด้วยหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า “เสวียนหนี่เหนียงเหนียงสอนลูกหมดทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามมองนาง ดวงตาที่อ่อนโยนคู่นั้นฉายแววเศร้า “เจ้าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เป็นสิ่งที่แม่ปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่านี้แล้ว”
“จริงหรือเจ้าคะ” หมิงเวยหยิบหยวนเป่ากระดาษมาวางไว้ข้างกาย
ฮูหยินสามก้มหน้าลงแล้วพูดไปพลางพับกระดาษไป “การยืนหยัดในสิ่งที่ไร้ผล หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความเหงา ทุกครั้งที่คิดว่ายืนหยัดต่อไปไม่ไหว แม่ก็จะคิดว่าถ้าเสี่ยวชีของแม่หายแล้วจะเป็นอย่างไร ท่านพ่อของลูกฉลาดขนาดนั้น ลูกต้องฉลาดมากแน่ๆ ทั้งรู้ความ ทั้งกตัญญู…”
ฮูหยินสามพูด น้ำตานางไหลไม่หยุด
หมิงเวยเอื้อมมือไปกอดนาง “ท่านแม่...อย่าได้กังวล หลังจากนี้ไปท่านแม่หวังให้ลูกเป็นอย่างไร ลูกก็จะเป็นอย่างนั้นเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามเช็ดน้ำตา นางยิ้มแล้วบอกว่า “ไม่...เสี่ยวชี ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร แม่ก็ชอบที่ลูกเป็นอย่างนั้น”
หมิงเวยเงียบแล้วพูดเสียงแผ่วเบา “ลูก...กลัวทำให้ท่านแม่ตกใจ”
“มีอะไรที่น่าเศร้ายิ่งกว่าในอดีตอีกหรือ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วแม่ยังไม่นึกไม่ฝันเลย” ฮูหยินสามลูบหน้านาง “เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไป เจ้าเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นเถิด”
พูดจบนางก็ยิ้มแล้วกลับไปพับหยวนเป่ากระดาษต่อ
หมิงเวยมองนางอย่างเงียบๆ นางสูญเสียมารดาไปตั้งแต่ยังเล็ก ติดตามท่านอาจารย์มาตั้งแต่นางจำความได้
นางเคยถามท่านอาจารย์ว่า ท่านแม่นั้นเป็นคนอย่างไร
ท่านอาจารย์บอกแค่ว่า นางเป็นหญิงสาวจิตใจดี
หมิงเวยเองก็คิดอยู่หลายครั้งว่าหากท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่นางจะเป็นอย่างไร นางจะแต่งตัวให้ข้า คอยปลุกข้าที่กำลังนอนสบายอยู่บนเตียง รู้สึกเจ็บปวดเวลาที่เห็นข้าได้รับบาดเจ็บจากการฝึก…แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการ
ณ ตอนนี้ นางได้พบกับฮูหยินสาม ในที่สุดก็รู้แล้วว่าแม่ที่รักลูกเป็นอย่างไร
แม้นางจะรู้สึกผิดต่อคุณหนูเจ็ด แต่นางก็คิด...ที่จะต้องการความรักนี้มาเป็นของตนเอง
เพราะฉะนั้นพวกคนที่มารบกวนพวกนาง จะต้องจัดการเสียให้หมด
หมิงเวยพับหยวนเป่ากระดาษต่อ “ท่านแม่ ท่านอาสี่เป็นคนอย่างไรหรือ”
ฮูหยินสามตอบ “ท่านอาสี่ของเจ้างั้นหรือ จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดีนะ อย่ามองเขาในแง่ร้ายเลย อันที่จริงเขาดูแลพวกเราเป็นอย่างดี พวกเราลูกกำพร้าพ่อแม่หม้ายสามี ธุรกิจข้างนอกนั่นก็ได้ท่านอาสี่ของเจ้าเป็นคนดูแลให้ ในช่วงปีแรกๆ ร้านค้า ที่ดิน และค่าเช่ารายปีที่ท่านพ่อของเจ้าสร้างไว้ล้วนได้ส่งมอบให้แม่ตรงเวลา สิ่งดีๆ ทั้งหมดจะถูกส่งไปยังสวนอวี๋ฟางก่อน”
“ท่านแม่พูดมาเช่นนี้ ท่านอาสี่ช่างเป็นคนดีจริงๆ”
แววตาของฮูหยินสามวูบไหว “อย่างน้อยในบรรดาท่านลุงท่านอาทั้งหลายของเจ้า เขาก็เป็นคนที่ดีที่สุด”
หมิงเวยพยักหน้า นางฟังความนัยจากคำพูดที่เปล่งออกมา
ท่านลุงท่านอาท่านอื่น แน่นอนว่ามีบางอย่างที่ไม่ดี
“ท่านแม่ ลูกได้ยินพวกเขาพูดว่า ปีนั้นพอพวกเรากลับมาจากเมืองหลวง ที่สวนอวี๋ฟางก็มีผีสิงหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามหยุดชะงัก “หลังจากนั้นเรื่องราวเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยิ้มบางๆ “หลังจากนั้นไม่มีผีแล้ว”
“อยู่ๆ ก็ไม่มีผีแล้วหรือเจ้าคะ”
“อืม อาจเป็นเพราะฮวงจุ้ยของสวนเราดี หยางชี่พวกนั้นเลยหายไปแล้ว!”
หมิงเวยไม่ถามต่ออีก สองแม่ลูกสนทนากันอย่างช้าๆ จนกระทั่งพับหยวนเป่ากระดาษเสร็จ ด้านนอกมีเสียงคนดังขึ้นเบาๆ ว่า
“...พี่แปด ท่านแม่บอกว่าห้ามวิ่งเล่น...”
“ไอหยา เจ้ากลับไปแล้วไม่พูด ท่านแม่จะรู้ได้อย่างไร”
“แต่ว่า...”
“จะแต่อะไรอีก เงียบไปเลย!”
“โอ้...”
ฮูหยินสามเดินออกไปดู เห็นเด็กน้อยสองคนชะโงกหัวเยี่ยมๆ มองๆ ก็หัวเราะ “นั่นอาเซียงกับคุนเกอรึเปล่า”
“ไอหยา ถูกพบแล้ว!” นั่นเป็นเสียงของคุณชายเก้า หมิงคุน
จากนั้นเขาก็ถูกหมิงเซียงตบหัว “เป็นเพราะเจ้า พูดเสียงดังทำไมกัน!”
หมิงคุนเบะปากไม่กล้าพูด
“อาเซียง!” ฮูหยินสามตำหนิ “อย่ารังแกน้อง มา เข้ามาทานของว่างข้างในสิ”
หลังจากนั้นไม่นาน คุณหนูแปดหมิงเซียงก็พาหมิงคุนวัยเก้าขวบเข้ามาด้วยความลำบากใจ
“ท่านป้าสาม...”
ฮูหยินสามเปิดกล่องผลไม้เคลือบน้ำตาล “พวกเจ้าสองคนนี่ลาภปากจริงๆ รู้ได้อย่างไรว่าป้าเพิ่งไหว้ผลไม้เคลือบน้ำตาลพวกนี้ มา ลองชิมดูสิ”
ดวงตาของหมิงเซียงเป็นประกาย
ในตระกูลหมิงใครๆ ต่างก็รู้ว่า ฮูหยินสามนางรักบุตรสาวเท่าชีวิต เพราะว่าคุณหนูเจ็ดชอบของหวานมาก จึงได้เชิญอาจารย์ด้านผลไม้เคลือบน้ำตาลพิเศษจากทางใต้ ซึ่งก็คือแคว้นฉู่มา
แคว้นฉีกับแคว้นฉู่มีแม่น้ำคั่นระหว่างกัน ทั้งสองแคว้นเป็นศัตรูกันจึงมีการติดต่อกันน้อยมาก รสชาติของทางใต้จึงหาชิมได้ยาก
“อืมๆ อร่อย!”
ฮูหยินสามรินชาสองแก้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าทานเยอะล่ะ ประเดี๋ยวจะทานข้าวเย็นไม่ลง แล้วท่านแม่ของเจ้าจะรู้เข้า”
หมิงเซียงยิ้มหวานให้นาง ท่าทางเฉลียวฉลาดน่าเอ็นดู “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าสาม”
ฮูหยินสามหันไปพูดกับหมิงเวย “แม่จะกลับไปพักเสียหน่อย ลูกพาน้องๆ ไปเดินเล่นสักครู่ อย่าไปเล่นซนกันล่ะ แล้วอย่าไปอยู่ใกล้น้ำมากเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”
ฮูหยินสามเก็บหยวนเป่ากระดาษเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องหลิวจิ่งไป
ในห้องจึงเหลือเพียงเด็กสามคนที่มองหน้ากัน หมิงเวยยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น จิบชาอย่างช้าๆ ปล่อยให้หมิงเซียงกับหมิงคุนทานของหวานไป
ในที่สุดเป็นหมิงเซียงที่ทนไม่ไหว “พี่เจ็ด พี่ไม่ได้ชอบทานผลไม้เคลือบน้ำตาลหรอกหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยยิ้ม “พวกเจ้ากินเถอะ ข้ากินมันทุกวันอยู่แล้ว”
“อ้อ...”
หมิงเซียงดื่มชาอึกใหญ่ สายตามองไปยังหมิงเวย
นางกับพี่เจ็ดคนนี้พูดคุยกันน้อยมาก เพราะว่าอาการป่วยจึงได้รับการปกป้องดูแลอยู่เสมอ หากนางเป็นอะไรขึ้นมาพวกผู้ใหญ่ก็จะกังวลใจ แล้วนางก็ไม่ใช่คนที่เล่นกับใครอย่างระมัดระวังเท่าใดนัก นางจึงไม่ได้มาหาพี่เจ็ดคนนี้
พี่เจ็ดในตอนนี้ดูแปลกไปกว่าเดิม...
การพูดการจาของนางดูไม่เหมือนเด็กอีกต่อไป แต่กลับเหมือนผู้ใหญ่ รอยยิ้มและสายตาที่มองมายังหมิงเซียงนั้นราวกับมองเด็กคนหนึ่ง…
“พี่เจ็ด ท่านหายแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่”
หมิงเวยกางแขน “เจ้าดูสิ”
หมิงเซียงมองอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ท่านหายแล้วจริงๆ ด้วย พี่สี่บอกว่า ก่อนหน้านี้ท่านพ่อของข้าวิ่งอย่างร้อนรนเพื่อมาพูดอะไรบางอย่างกับท่าน แต่สุดท้ายก็กลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่เจ็ด! ท่านสุดยอดมาก ท่านพ่อของข้าเป็นคนขี้โมโห ขนาดท่านแม่ยังต้องหาทางเลี่ยงเลย”
รอยยิ้มของหมิงเวยหายไป “ที่แท้เจ้าก็มาเพราะเรื่องนี้หรอกหรือ”
“ใช่!” หมิงเซียงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือที่เปื้อนน้ำตาล “ท่านพ่อของข้าอารมณ์ร้อน คนที่กล้าสนทนากับเขาที่กำลังอารมณ์ร้อนถือว่าเป็นนักรบ!”
หมิงเวยรู้สึกสนใจ “ท่านอาสี่รู้ไหมว่าเจ้าพูดถึงเขาแบบนั้น”
“ท่านพ่อไม่ได้ยินอยู่แล้วเจ้าค่ะ” หมิงเซียงถามอย่างกระตือรือร้น “พี่เจ็ด ท่านสอนข้าได้หรือไม่ ท่านจัดการท่านพ่อของข้าอย่างไรหรือ ท่านพ่อมักจะด่าข้าเสียเละเทะ ข้าโตขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องรักษาหน้าไว้หน่อยหรืออย่างไร”
หมิงเวยจิบชาด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย “ตกลง แต่เจ้าต้องรับปากข้าอย่างหนึ่งก่อน”
“ท่านบอกมาได้เลยเจ้าค่ะ!” หมิงเซียงดีใจ “หากข้าทำได้ข้าก็จะทำแน่นอน”
หมิงเวยหยุดชะงัก “เจ้าก็รู้ว่าข้าเพิ่งหายดี มีหลายเรื่องในเรือนนี้ที่ข้ายังไม่รู้ เจ้ามาพูดคุยกับข้า คอยบอกเรื่องต่างๆ ภายในเรือน แล้วข้าจะบอกวิธีจัดการท่านพ่อของเจ้า ตกลงหรือไม่”
“ได้ ข้ารับปากเจ้าค่ะ!” หมิงเซียงยื่นมือไปหานาง
ก็เพื่อ…
หมิงเวยหัวเราะ ยื่นมือตบมือสาบานรับปากกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ “เป็นอันตกลง”
………………………………


บทที่ 23 สอบสวนคดี
บริเวณโถงใหญ่ถูกจัดให้เหลือเพียงไม่กี่โต๊ะสำหรับเหล่าเจ้าหน้าที่
เหล่าชนชั้นสูงถูกจัดให้นั่งที่ม้านั่ง ส่วนคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหมิงเฉิงทำได้แค่ยืนดู
โชคดีที่พวกหมิงเวยนั่งอยู่ในเขตที่นั่งส่วนตัวพวกเขาจึงไม่ถูกไล่ออกมา
หากถูกพบเข้าล่ะก็คงไม่สามารถหนีพ้นได้
เมื่อเจี่ยงเหวินเฟิง ท่านเจ้าเมือง และคนอื่นๆ เข้ามา แม่นางอาหว่านท่านนั้นก็เข้ามาพร้อมกับสาวใช้สองนาง
“ท่านเจ้าของร้าน คุณชายของพวกเราต้องการเข้ามาดื่มชา รบกวนเตรียมโต๊ะส่วนตัวให้ด้วย” นางกระซิบเสียงเบา
หมิงเซียงเบิกตากว้าง นางจับข้อมือของหมิงเวยแล้วลดเสียงลง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เจ็ด! ท่านได้ยินหรือไม่ คุณชายหยางจะมาที่นี่ พวกเรามาไม่เสียเที่ยวจริงๆ!”
หมิงเวยเหลือบมองนางแล้วพูดเบาๆ “เจ้าจะไม่กังวลหน่อยหรือ หากพวกเขาเข้ามาเห็นเราขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หมิงเซียงตัวสั่นนางรีบหันไปมองโถงใหญ่ที่มีม่านไม้ไผ่กั้นอยู่
โชคดีที่เรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น
แม่นางอาหว่านท่านนั้น มองไปที่โต๊ะส่วนตัวทางฝั่งตรงข้าม เจ้าของร้านไปคุยกับลูกค้าฝั่งนั้นซึ่งทางลูกค้าก็รีบออกไปแต่โดยดี
แม่นางอาหว่านปรบมือ คนรับใช้กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาเป็นแถวยาวเหยียด ในมือพวกเขาถือของเข้ามาด้วย
ม่านไม้ไผ่ฝั่งตรงข้ามถูกยกออก เหล่าคนรับใช้เช็ดโต๊ะ ทำความสะอาด ปูผ้าคลุม เปลี่ยนเก้าอี้ จากนั้นนำถ้วยชามตะเกียบของตนเองออกมาลวก แม้แต่เตากับกาต้มน้ำก็ยังเอามาเองด้วย
ทุกคนประหลาดใจกับภาพที่เห็น อะไรคือความพิถีพิถัน วันนี้พวกเขาได้เห็นและเข้าใจแล้ว
สุดท้ายแม่นางอาหว่านทำการจุดเทียนหอม
“นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายจวนตระกูลโหว ช่างเป็นอะไรที่เปิดหูเปิดตาจริงๆ” บัณฑิตโต๊ะข้างๆ กระซิบกัน
อีกคนกลับหัวเราะ “รสนิยมสูงเสียจริง!” ในขณะที่พูดคุยกันประตูรถม้าก็ถูกเปิดออก
สาวใช้สองนางลงจากรถม้าก่อนเพื่อมารอด้านข้างด้วยความเคารพ
“อา!” หมิงเซียงร้องเสียงเบาแล้วรีบคว้าข้อมือของหมิงเวย
หมิงเวยเสียสมาธิ “...ยังไม่ออกมาเลยเจ้าจะร้องทำไม”
“ข้าตื่นเต้น...” ดวงตาของหมิงเซียงเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
พอถูกขัดจังหวะ เมื่อหมิงเวยหันศีรษะไปมอง คุณชายหยางก็ได้ลงจากรถม้ามาเรียบร้อยแล้ว
ถึงนางจำคนไม่ค่อยได้ แต่ก็แยกออกว่าใครขี้เหร่ใครรูปงาม คุณชายหยางผู้นี้สวมเครื่องแต่งกายประณีตงดงาม สวมหมวกทองคำ รูปร่างสูงใหญ่ ดูเป็นชายที่มีรสนิยมมาก เมื่อเขาหมุนตัวมา นางได้ยินเสียงสูดลมหายใจอย่างชัดเจน
“งาม...งามมาก” หมิงเซียงพึมพำ
เขางดงามจริงๆ นั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ ไฝเม็ดเล็กๆ ที่อยู่ตรงหว่างคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเกินจริงจนไม่เหมือนคนที่พบเจอได้บนโลกมนุษย์ ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือใบหน้านี้ดูไม่เหมือนหญิงสาวสักนิดเลย
กล่าวสั้นๆ เลยคือ เขาเป็นชายที่รูปงามมาก หมิงเวยก้มหน้าลงดื่มชา
“พี่เจ็ดๆ ท่านเห็นหรือไม่” หมิงเซียงรู้สึกตื่นเต้นมาก และนางต้องการแบ่งปันความรู้สึกนี้ให้กับผู้อื่น
“เห็นแล้ว”
“มีคนรูปงามเช่นนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วย! ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่าทำไมเผยกุ้ยเฟยถึงได้เป็นใหญ่ในวังหลัง คุณชายหยางมีใบหน้าเหมือนท่านป้า เผยกุ้ยเฟยจะต้องงามบาดตาเป็นแน่!”
ความสนใจของหมิงเวยไม่ได้อยู่ตรงนี้
นางพบว่าคุณชายหยางผู้นี้ถึงจะดูผิวขาวผ่องและดูอ่อนแอ แต่ที่จริงแล้วการก้าวเท้าของเขาดูมั่นคง เมื่อพิจารณาจากรูปร่างและท่าทางของเขาแล้ว แน่นอนว่าเขาเป็นผู้มีวิทยายุทธ์
ดูเหมือนว่าจวนโป๋หลิงโหวจะไม่ได้แค่เลี้ยงดูเขาอย่างเดียว ทั้งองค์หญิงหมิงเฉิงและโป๋หลิงโหวต่างเป็นทหารที่กล้าหาญ นี่คงเป็นสิ่งที่ครอบครัวนี้สืบทอดต่อกันมา
ทหารผู้ติดตามกางร่มให้ ส่วนสาวใช้ปูพรม จากรถม้าไปจนถึงโรงน้ำชา เป็นแค่ระยะทางสั้นๆ แต่รองเท้าของเขาไม่ได้สัมผัสแม้แต่ฝุ่นเลยด้วยซ้ำ
โต๊ะข้างๆ พูดเยาะเย้ยเสียงเบา “ระยะทางแค่นี้ยังต้องกางร่ม เขาคิดว่าตัวเองเป็นหญิงหรืออย่างไร ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดใบหน้าท่านจึงขาวราวกับแป้ง”
คราวนี้สหายของเขาไม่ได้เอ่ยห้ามปรามคงคิดว่าที่สหายตนกล่าวมาก็ถูก
แม้ว่าในยุคสมัยนี้เหล่าขุนนางจะมีความมั่งคั่ง แต่หากพูดถึงอำนาจแล้วละก็ยังอยู่ในมือของอำมาตย์ บัณฑิตเหล่านี้แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีอำนาจ แต่พวกเขาก็มีคุณสมบัติที่จะก้าวเข้าสู่ระบบอำมาตย์ได้ พวกเขาจึงไม่กลัวการลงโทษจากขุนนาง
แน่นอนว่ายังคงต้องให้ความเคารพอยู่
ดังนั้น เมื่อตอนที่คุณชายหยางเข้ามา เจ้าหน้าที่ทุกคนในที่นี้ล้วนลุกขึ้นถวายความเคารพ
คุณชายหยางผู้นี้ไม่พูดอะไร แค่พยักหน้ารับการเคารพแล้วเข้าไปในเขตโต๊ะส่วนตัว
ม่านไม้ไผ่ถูกวางกั้นบดบังทุกอย่างจากสายตา
หลายคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วกลับไปสนใจการสอบสวนคดีของเจี่ยงชิงเทียนต่อ
เจี่ยงเหวินเฟิงนั่งลงตรงกลางแล้วพูด “พาคนเข้ามา”
“ขอรับ”
ท่านยายหมี่และหลานสาวของนางถูกพาตัวเข้ามา พอจะนั่งลงคุกเข่า เจี่ยงเหวินเฟิงก็ยกมือห้าม “พวกท่านหนึ่งคนชรากับหนึ่งเด็กหญิง ไม่ต้องคุกเข่าหรอก ยืนพูดเถิด”
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่ได้ถามพวกนางในทันที แต่หันตัวไปถามเหล่าเจ้าหน้าที่ของเมืองตงหนิง “คดีนี้ตรวจสอบแล้วเป็นอย่างไร มีใครอ่านเอกสารแล้วหรือยัง”
เจ้าหน้าที่สวมเครื่องแบบนายหนึ่งยืนขึ้น “คดีนี้ได้รับการตรวจสอบแล้วขอรับ”
เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “เจ้ารายงานคดีนี้มาทีละเรื่อง สืบหาอย่างไร ตรวจสอบอย่างไร อย่าข้ามไปแม้แต่เรื่องเดียว”
“ขอรับ” นายอำเภอเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จากนั้นก็เริ่มอธิบายเกี่ยวกับคดีนี้
คดีวางยานั้นง่ายมาก ครอบครัวเหออาศัยอยู่ในหมู่บ้านซานชู่ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมดสามรุ่นหกคน ครอบครัวนี้มีความรักใคร่สามัคคีปรองดองกันและไม่เคยโกรธเคืองผู้อื่นเลย
ในเช้าวันนั้น ลูกสะใภ้ของบ้านให้อาหารหมูสาย หมูในคอกจึงร้องด้วยความหิว
พ่อตาเห็นอย่างนั้นจึงพูดกับนางไปสองสามประโยค ปกติชาวนาจะทานข้าวสองมื้อ หากทำงานอย่างหนักก็จะเพิ่มอีกหนึ่งมื้อ
ตอนบ่ายพ่อตากลับจากทำงานเพื่อมาพักผ่อน ผูชื่อเองก็ปรุงก๋วยเตี๋ยวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
พ่อตาทานก๋วยเตี๋ยวไปไม่นานก็ตายเนื่องจากถูกวางยาพิษ
นายอำเภอชี้แจงข้อเท็จจริง “เจ้าหน้าที่ระดับล่างได้รับรายงานและสั่งให้มีการชันสูตรพลิกศพ ยืนยันว่ามีการวางยาจริง นอกจากนี้ยังมีการตรวจสอบผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ แม่ยายของผูชื่อเดินทางไปหมู่บ้านข้างเคียง และไม่กลับมาจนกระทั่งเกิดเหตุ บุตรชายของผู้ตายยังคงทำงานอยู่ที่นา ส่วนลูกๆ ทั้งสองคนอยู่ในห้อง คนพี่ดูแลคนน้องอยู่ บ้านเหอไม่มีคนนอกเข้ามา มีเพียงแค่ผูชื่อคนเดียว เจ้าหน้าที่ไม่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาแน่นอนขอรับ!”
“แล้วผูชื่อนางว่าอย่างไร แล้วเพื่อนบ้านล่ะว่าอย่างไรบ้าง”
“ผูชื่อแน่นอนว่านางไม่ยอมรับ บอกว่าตนเองไม่ได้วางยา เพื่อนบ้านบอกว่าปกตินางเข้ากับคนในครอบครัวได้ดีและไม่ค่อยทะเลาะวิวาท แต่เพื่อนบ้านไม่เห็นเหตุการณ์ในวันนั้น”
เจี่ยงเหวินเฟิงถามต่อว่า “ถ้างั้นพิษมาจากไหน ตรวจสอบร้านยาแล้วหรือยัง”
หน้าผากของนายอำเภอมีเหงื่อผุดออกมากขึ้น “เจ้าหน้าที่...เจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบแล้วขอรับ แต่ไม่มีคนเคยเห็นผูชื่อไปซื้อยา แต่ในชนบทมีของที่มีพิษเยอะอยู่แล้ว ผูชื่อเองก็รู้เรื่องนี้ดีจึงไม่น่าแปลกใจอะไร”
“ก๋วยเตี๋ยวที่ผูชื่อปรุงเล่า ตรวจสอบแล้วหรือยัง”
“ตรวจสอบแล้วขอรับ ตัวเส้นทำเอง น้ำแกงไม่มีปัญหาอะไร เครื่องปรุง ภาชนะใส่อาหารล้วนสะอาดหมด”
“ก่อนที่ท่านเหอจะกลับมา มีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่”
“ไม่มีขอรับ” โชคดีของนายอำเภอที่เขาตรวจสอบเรื่องพวกนี้โดยละเอียดจึงตอบคำถามเหล่านี้ได้ “ท่านเหอออกไปทำงานในตอนเช้า เขาเดินทางไปพร้อมกับบุตรชายคนรอง เดินทางด้วยเส้นทางเดียวกัน ร่างกายไม่มีร่องรอยบาดแผลหรือถูกกัดแต่อย่างใดขอรับ”
“ขั้นตอนตั้งแต่ผูชื่อทำก๋วยเตี๋ยวจนถึงท่านเหอเดินเข้ามา มีอะไรตกหล่นหรือไม่”
“ผูชื่อบอกว่านางอยู่ที่บ้านตลอดและไม่มีใครเข้ามาเลย” นายอำเภอชะงัก แล้วพูดต่อ “หลังจากเจ้าหน้าที่สอบปากคำซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางบอกว่าหลังจากปรุงก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้ว นางก็วางทิ้งไว้ที่ขอบหน้าต่างเพื่อคลายร้อน ส่วนนางกลับห้องมาหยิบแผ่นรองเท้าแต่ท่านเหอก็กลับมาพอดี ซึ่งช่วงเวลาแค่นั้นไม่เพียงพอที่คนนอกจะข้ามกำแพงเข้ามาได้”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า จากนั้นก็หันไปถามท่านยายหมี่และเด็กสาว “พวกท่านมีอะไรอยากพูดหรือไม่”
ท่านยายหมี่ที่ไม่รู้ว่าสืบคดีกันอย่างไร นางเอาแต่ร้องไห้และพูดว่า “บุตรสาวของข้าน้อยไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ ใต้เท้าได้โปรดพิจารณาด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
......................................................................................


บทที่ 20 โรงน้ำชาจาง
ทั้งสองคนได้แอบพวกสาวใช้หลบออกจากสวนอวี๋ฟางเพื่อไปพบหมิงฮ่าวที่ประตูหลัง
หมิงฮ่าวอ้าปากค้างจนคางแทบหลุดเมื่อเห็นหมิงเวย เขาถามหมิงเซียง “ท่านพาพี่เจ็ดออกมาด้วยได้อย่างไรกัน ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไร”
หมิงเซียงไม่สนใจ “พี่เจ็ดหายแล้วจะมีปัญหาได้อย่างไรกัน”
“แต่ว่า...”
“เอาล่ะๆ! เจ้าอย่าบ่นนักเลย หากเกิดอะไรขึ้นมาข้ารับผิดชอบเอง!” หมิงเซียงตบอกตนเอง
หมิงฮ่าวพูดอย่างไม่เต็มใจ “ท่านพูดแล้วนะ!”
“ข้าพูดเอง!”
“...ได้!” หมิงฮ่าวตอบรับด้วยความลังเล
หมิงเวยเดินตามพวกเขาข้ามผ่านสวน ข้ามผ่านทางเดินที่มีกำแพงขนาบสองข้าง จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้ากำแพงเตี้ย
หมิงฮ่าวไม่รู้ว่าควรดึงอิฐจากรูกำแพงส่วนไหนออกมาดี เขาเลยดึงออกมาทีละชิ้นๆ
เขากำลังจะปีนขึ้นไป แต่ถูกหมิงเซียงฉุดเอาไว้ “เจ้าให้พี่เจ็ดไปก่อน พวกเราคอยช่วยกันดันอยู่ข้างล่าง”
“โอ้...”
หมิงฮ่าวกำลังจะลงมาแต่หมิงเวยก็ขัดไว้ก่อน “ไม่ต้องหรอก พวกเจ้าไปก่อนเลย ข้าปีนขึ้นเองได้”
“พี่เจ็ด มันต้องปีนข้ามไปนะเจ้าคะ!” หมิงเซียงมองนางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“เจ้าวางใจเถอะ” เมื่อเห็นนางยืนยันอย่างหนักแน่น เด็กน้อยทั้งสองจึงไม่ทักท้วงอะไรอีก
พวกเขาคงชินกับการปีนกำแพงแล้ว หมิงฮ่าวปีนขึ้นไปก่อนจากนั้นก็ช่วยดึงหมิงเซียงขึ้นไปตาม ทั้งสองปีนขึ้นไปบนกำแพงได้อย่างราบรื่นแล้วหันมามองหมิงเวยพร้อมกัน
หมิงเวยประมาณความสูงของกำแพงแล้วเหยียบอิฐอีกครั้ง
“พวกเจ้าสองคนหลบไปก่อน” เด็กทั้งสองที่โน้มตัวเตรียมที่จะช่วยดึงนางมองหน้ากัน จากนั้นก็ย้ายตัวเองไปอยู่ด้านข้างด้วยความลังเล
แล้วพวกเขาก็เห็นนางเหยียบอิฐ ในระหว่างที่กระโดดขึ้นนางใช้ฝ่ามือยันกำแพงแล้วพาตัวขึ้นไปนั่งบนนั้นเรียบร้อย
หมิงฮ่าวกับหมิงเซียงได้แต่มองนางตาปริบๆ
“ไปกันเถอะ” หมิงเวยหันหลังให้กำแพงแล้วกระโดดลงจากอีกด้าน ตั้งแต่ต้นจนจบกระโปรงนางไม่ปลิวเลยด้วยซ้ำ
หมิงฮ่าวโน้มตัวไปถามพี่สาวด้วยเสียงเบา “ทำไมพี่เจ็ดถึงได้ปีนคล่องกว่าพวกเราล่ะ”
หมิงเซียงจะไปรู้ได้อย่างไร นางสับสนยิ่งกว่าหมิงฮ่าวเสียอีก!
นางอยากรู้เคล็ดลับการปีนข้ามกำแพงของหมิงเวย หรือนางจะฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเล็ก แต่พี่เจ็ดคนนี้ไม่ใช่ว่านางถูกขังอยู่แต่ในจวนจนไม่เห็นแม้แต่แสงตะวันหรอกหรือ ไม่นึกเลยว่านางจะปีนกำแพงได้
“ทำไมหรือ” หมิงเวยหันกลับไปถามพวกเขา
“ไม่มีอะไร...” ทั้งสองคนลงจากกำแพงอย่างเงียบๆ
“ที่ที่พวกเจ้าพูดถึงไกลจากเรือนมากหรือไม่ มีรถม้าหรือไม่ หรือว่าต้องเดินเท้า”
หมิงฮ่าวเกาหัว “ไม่ไกล พ้นซอยนี้ไปจะมีกิจการเช่ารถลา ทุกครั้งที่พวกเราออกไปข้างนอกก็จะเช่ารถลาของที่นี่ไป”
“....” อันที่จริงสำหรับพวกเขาสองคนดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว
“งั้นรีบไปกันเถอะ รีบไปรีบกลับก่อนที่จะถูกพบเข้าเสียก่อน”
……..
รถลาโอนเอนไปมาพาทายาทตระกูลหมิงทั้งสามคนออกจากตัวเมือง
ห่างจากตัวเมืองประมาณสามลี้มีศาลาที่พักริมทาง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ชาวตงหนิงจะมาส่งและอำลาญาติของพวกเขา
ในเวลานี้ มีชนชั้นสูงหลายคนมารวมตัวกันที่ศาลาพัก ทุกคนต่างแต่งตัวสีสันสดใส
หมิงเซียงเห็นท่านลุงสอง และท่านพ่อของนางยืนอยู่ในฝูงชนกับพี่ชายของนางจากระยะไกลจึงสะกิดหมิงฮ่าว “พวกเราอย่าเข้าไปเลย ยืนพักข้างทางดีกว่า”
หมิงฮ่าวเองก็กลัวที่จะถูกท่านพ่อของตนเองเห็นแล้วหนีไม่ทันจนถูกตี เขาจึงขอให้รถลาแวะจอดที่โรงน้ำชา
“พี่เจ็ด พวกเราเข้าไปดื่มชากันเถอะ” หมิงเซียงบอก
หมิงเวยเดินตามนางเข้าไปในโรงน้ำชา แล้วก็เห็นนางขอห้องส่วนตัวอย่างคุ้นเคยที่ทาง
โรงน้ำชาแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เหล่าผู้คนที่เดินทางมาส่งหรือต้อนรับญาติสนิทมิตรสหายได้มาแวะพักผ่อน สถานที่นี้มีขนาดใหญ่แต่ไม่หรูหรามากนัก ที่นั่งถูกคั่นด้วยม่านไม้ไผ่ซึ่งดูเรียบง่ายมาก
นั่งไปได้ไม่นานที่นั่งข้างๆ ก็มีคนมานั่ง เป็นบัณฑิตสองสามคนที่มาเดินเล่นที่ชานเมือง
“วันนี้ทำไมผู้คนถึงได้เยอะขนาดนี้ ที่นั่งเต็มเร็วนัก” บัณฑิตร่างท้วมบ่นพลางเช็ดเหงื่อออกจากศีรษะ
เพื่อนคนหนึ่งของเขาเยาะเย้ย “พี่จ้าว พี่ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย แค่เห็นทางด้านนั้นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องปกติ”
บัณฑิตจ้าวยืดคอมองตามไปที่ที่เขาชี้ แล้วทำเสียงประหลาดใจ “นั่นมันท่านเจ้าเมืองนี่ แล้วยังมีพวกชนชั้นสูงอีก พวกเขามารวมตัวกันที่นี่เพื่อต้อนรับใครกันนะ”
“ฮ่าๆ!” บัณฑิตอีกคนหัวเราะ “พี่จ้าวเพิ่งรู้หรือ พวกเรามาที่นี่โดยมีจุดประสงค์เพื่อสิ่งนี้! เมื่อครู่พวกเราก็พูดไปแล้ว ท่านไม่ได้ยินงั้นรึ”
“พี่จ้าวจะได้ยินได้อย่างไรกัน” คนก่อนหน้าพูดเสียงยั่วเย้า “เขาน่ะ หลายวันมานี้อดหลับอดนอนอ่านตำราเพื่อการสอบประเมินผลประจำปี ขยันหมั่นเพียรทุ่มเทแรงกายแรงใจ ถ้าพวกเราไม่ดึงดันพาพี่จ้าวออกมา เกรงว่าเขาคงยังนั่งอ่านตำราอยู่”
พวกเขาหัวเราะสักพักและในที่สุดก็กลับเข้าประเด็น
บัณฑิตจ้าวถาม “ท่านเจ้าเมืองมาต้อนรับด้วยตัวเองแบบนี้ เขาผู้นั้นจะเป็นคนแบบใดกันนะ”
สหายของเขาสะบัดพัดและพูดด้วยรอยยิ้ม “เขาผู้นั้นเป็นคนที่เกินความคาดหมายมาก ได้ขี่ม้าร่วมเดินขบวนตอนอายุสิบแปด ถูกวางตัวให้รับตำแหน่งนายอำเภอตอนอายุยี่สิบเอ็ด สามารถคลี่คลายคดีแปลกประหลาดได้หลายคดี จนได้รับขนานนามว่าชิงเทียน[footnoteRef:1] ได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองตอนอายุยี่สิบเจ็ด ตอนอายุยี่สิบแปด…” [1: 青天 (ชิงเทียน) ” หมายถึง “ฟ้าสีน้ำเงินสดใส” เปรียบว่าการตัดสินคดีของท่านกระจ่างโปร่งใสตรวจสอบได้เหมือนท้องฟ้าสว่างใส ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเที่ยงตรง ยุติธรรม ]
“ไม่ต้องเล่าแล้ว!” บัณฑิตจ้าวกล่าวด้วยท่าทางตื่นเต้น “ท่านเจี่ยงเหวินเฟิงใช่หรือไม่ ผู้ตรวจการเจี่ยงเหวินเฟิงใช่หรือไม่! ใต้เท้าเจี่ยงเดินทางมาตงหนิงงั้นรึ ทำไมพวกเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้เล่า!”
หมิงเวยที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ รู้สึกประหลาดใจ เจี่ยงเหวินเฟิงงั้นหรือ เขาเป็นขุนนางที่มีชื่อเสียงที่ถูกเล่าต่อๆ กันมา
ใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้ในยุคสมัยของนางนั้น เนื่องจากสิ่งต่างๆ ที่เขาเคยทำมาได้ถูกนักเล่านิทานนำมาเรียบเรียงเป็นหนังสือทำให้เขามีชื่อเสียงมากกว่าฮ่องเต้และขุนนางในยุคนั้นเสียอีก
คดีส่วนใหญ่ถูกเรียบเรียงขึ้นโดยนักเล่านิทานมักจะไม่เป็นเรื่องจริง แต่ตัวเขานั้นเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง
ตอนอายุสิบแปดในการสอบจอหงวนเขาสอบได้อันดับที่สามจนได้รับตำแหน่งทั่นฮวา และถูกส่งไปรับราชการในพื้นที่นอกเมืองหลวงตอนอายุยี่สิบเอ็ด เนื่องจากเขามีชื่อเสียงจากการไขคดีจึงถูกเรียกตัวกลับไปที่ศาลต้าหลี่ หลังจากนั้นเขาก็ได้รับตำแหน่งสูงขึ้น
ศักราชหย่งเจียปีที่สิบแปด เขาได้รับหน้าที่ผู้ตรวจการ ทำหน้าที่ตระเวนตรวจตามเมืองต่างๆ หลังจากนั้นก็เกิดความวุ่นวายในราชสำนัก แต่เขาไม่ได้รับผลกระทบอะไร และทำหน้าที่ของตนเองจนอายุหกสิบปีถึงเกษียณตัวเองออกมา
ตลอดชีวิตของเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานด้านการเมืองมากนัก ปกติเขาจะทำหน้าที่ในส่วนศาลต้าหลี่ กรมอาญา และสำนักตรวจการหมุนเวียนไป ไขดคีเต็มเวลาทำงานได้ ‘สะอาด’ มาก
ปีนี้เป็นศักราชหย่งเจียปีที่สิบแปดพอดี เจี่ยงเหวินเฟิงจะได้รับตำแหน่งผู้ตรวจการ ที่แท้คนที่ท่านเจ้าเมืองถึงกับต้องนำผู้คนมาทำการต้อนรับ คือเจี่ยงชิงเทียนผู้นั้นหรอกหรือ
จริงอยู่ที่ว่าคุณชายหยางคนนั้นมียศถาบรรดาศักดิ์ที่สูง อีกทั้งยังเป็นพระญาติกับฮ่องเต้ แต่เขาไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดียวกับขุนนางฝ่ายบุ๋น แล้วท่านเจ้าเมืองจะนำผู้คนออกมาต้อนรับได้อย่างไรกัน ขุนนางฝ่ายบุ๋นจะมีลักษณะนิสัยหนักแน่น หากทำอย่างนั้นไปจริงๆ ก็อาจถูกหัวเราะเยาะเอาได้
หมิงเวยเคาะหัวแล้วส่ายหัว
นางเป็นคนทั่วทิศทั่วแดน เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางคาดไม่ถึง
“น้องแปด คุณชายหยางคือคนที่เดินทางมาพร้อมกับใต้เท้าเจี่ยงใช่หรือไม่”
“ใช่! ทำไมหรือเจ้าคะ” หมิงเซียงไม่สนใจสิ่งใดอยู่แล้ว สิ่งที่นางสนใจมีเพียงคุณชายหยางเท่านั้น
หมิงเวยเคาะโต๊ะ “ที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ ข้านึกว่าคุณชายหยางมาเยี่ยมญาติ แต่พอมาคิดๆ ดูแล้ว ทำไมถึงได้เดินทางมาพร้อมกับใต้เท้าเจี่ยงได้ล่ะ”
คุณชายใช้ชีวิตสำมะเลเทเมากับคุณชายฝ่ายบุ๋นผู้ซื่อตรง ดูยังไงก็ไม่น่าจะมาด้วยกันได้ หากเป็นการพบกันก็ควรเป็นแบบต่างคนต่างเดินทางเสียมากกว่า
หมิงฮ่าวทำเสียงจีบปากจีบคอ “พี่เจ็ด คุณชายหยางผู้นี้มีตำแหน่งเป็นขุนนาง น่าจะอยู่ในสำนักหวงเฉิงซือ การมาในครั้งนี้ผู้ตรวจการเจี่ยงได้รับคำสั่งให้มาตระเวนตรวจในแต่ละเมือง ฝ่าบาทเลยถือโอกาสส่งเขามาร่วมเดินทางด้วย แต่อันที่จริงพวกเรารู้กันอยู่แล้วว่าเขาก็แค่หาข้ออ้างออกมาเดินเล่นก็เท่านั้น”
สำนักหวงเฉิงซือ หมิงเวยประหลาดใจยิ่งกว่า
หวงเฉิงซือนี้ไม่ใช่ที่ทำการธรรมดาๆ แต่เป็นหน่วยงานลับที่ขึ้นตรงกับฮ่องเต้เท่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเป็นหูและตาให้กับฮ่องเต้ มีความเชี่ยวชาญในการสอดแนมและตรวจสอบสภาขุนนาง
มันเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจมาก และเหล่าสมาชิกแทบจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้อื่นเลย ซึ่งไม่ว่าจะเป็นประชาชนหรือพวกขุนนางต่างก็ทั้งเคารพและเกรงกลัวพวกเขากันทั้งนั้น
และหากกล่าวถึงตำแหน่งในราชการตำแหน่งนี้ เขาน่าจะเป็นรองหัวหน้าของหวงเฉิงซือ และต้องเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ด้วยเป็นแน่
ฮ่องเต้มอบตำแหน่งนี้ให้กับคุณชายผู้ลากมากดีท่านนี้เอาไว้ประดับภาพลักษณ์อย่างนั้นหรือ
……………………………………………………………..


บทที่ 22 ตื่นเต้น
“เฮ้! นังหญิงแก่นี่!” เจ้าหน้าที่สะพายดาบเดินเข้ามาหาแล้วชี้หน้าใส่หญิงชรา “ต้องการร้องทุกข์ให้ไปตีกลองที่ศาลาว่าการนู่น วันนี้ใต้เท้าเจี่ยงมาเยือนตงหนิงเป็นครั้งแรก อย่ามาก่อกวน!”
หญิงชราเปิดตาเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นต้อทั้งสองข้าง นางเอ่ยขอร้อง “ใต้เท้า ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจะมาก่อกวน แต่ข้าน้อยไม่มีทางเลือกจริงๆ! โปรดให้ทางรอดแก่ข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
เด็กหญิงเองก็ร้องไห้ขอร้อง “ใต้เท้า ท่านแม่ของข้าติดคุก น้องชายของข้ายังไม่หย่านมเลย ได้โปรดให้ทางรอดแก่ข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
พวกนางทั้งสองคุกเข่าคำนับ
คนธรรมดาเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร หญิงชราผู้นี้ไม่เพียงแก่ชราเท่านั้น แต่ยังตาบอดอีกด้วย ร้องไห้จนตัวสั่นเพราะความอยุติธรรม ทุกคนเห็นแล้วต่างรู้สึกเห็นอกเห็นใจ ยิ่งเห็นเด็กหญิงร้องไห้อย่างน่าเวทนาด้วยแล้วก็รู้สึกทนไม่ได้
ชาวบ้านบางคนจำยายหลานคู่นี้ได้จึงพูดขึ้นมาว่า “นั่นท่านยายหมี่แห่งหมู่บ้านผูเจียไม่ใช่หรือ บุตรสาวของนางถูกจับเพราะวางยาพ่อตา!”
“ใช่คนจากหมู่บ้านซานชู่รึเปล่า ได้ยินมาว่าลูกสะใภ้ทะเลาะกับพ่อตาเลยวางยาฆ่าเขา”
“มาร้องทุกข์ต่อหน้าเจี่ยงชิงเทียน คงไม่ใช่เพราะถูกปรักปรำหรอกนะ”
“หากเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่การดีเลย ท่านยายหมี่เป็นมารดาของผูชื่อแน่นอนว่านางต้องมาพูดแทนบุตรสาวของตนอยู่แล้ว”
“บ้านท่านป้าของข้าก็อยู่ในหมู่บ้านซานชู่ นางบอกว่าตระกูลผูเป็นครอบครัวกตัญญู วันนั้นเป็นเพราะออกไปเก็บผักโขมสายจึงเรียกพ่อตามาพูดคุย ล้อเล่นกันหรือเปล่าที่วางยาพ่อตาด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้”
“ใช่ หมู่บ้านโดยรอบต่างก็บอกว่าบ้านผูเป็นคนดี ไม่เหมือนผู้ที่จะวางยาพ่อตาเลย”
แล้วก็มีคนช่วยท่านยายหมี่ขอร้องเสียงดัง “ใต้เท้า พวกนางยายหลานน่าสงสารมาก เมตตาพวกนางด้วยเถิด”
“ใช่แล้ว! ใต้เท้าเจี่ยงตรวจตราไปทั่วหล้า ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์คดีที่ไม่เป็นธรรมเพื่อราษฎรหรอกหรือ”
“ใช่ๆ ตอนนี้มีคนมาร้องทุกข์แล้วจะรีบไปได้อย่างไรกัน”
เมื่อเห็นเกี้ยวของเจี่ยงเหวินเฟิงมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ท่านยายหมี่ก็ตะโกนออกไปว่า “ใต้เท้า ชีวิตคนสำคัญเท่าฟ้า โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ราษฎรด้วยเถิด”
ในโรงน้ำชา หมิงฮ่าวเบิกตากว้าง “ใต้เท้าเจี่ยงจะตอบรับหรือไม่ เขาคือชิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อมีคนมาร้องทุกข์ ท่านจะไม่สนใจได้อย่างไร”
หมิงเวยตอบ “ถ้าหากเขาไม่สนใจ ผู้คนจำนวนมากจะต้องไม่พอใจอย่างแน่นอน”
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ก็พูดคุยถึงเรื่องนี้เช่นกัน หนึ่งในนั้นถอนหายใจ “เช่นนี้ไม่ดีเลย! ยังไม่ทันได้เข้าไปในตัวเมือง เจี่ยงชิงเทียนก็มาเจอคดีไม่เป็นธรรมเสียแล้ว แบบนี้ไม่เป็นการตบหน้าเจ้าหน้าที่ของเมืองตงหนิงหรอกหรือ เขาได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบ หากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีวี่แววเป็นฝ่ายตรงข้าม การเข้าใจเหตุการณ์ที่แท้จริงเห็นทีจะลำบาก”
“ใช่!” สหายของเขาเห็นด้วย “ผู้คนจำนวนมากล้วนไม่รู้เรื่องราวภายใน พวกเราต่างรู้ดีว่ากว่าจะมาเป็นชิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย การรับผิดชอบราษฎรเป็นเรื่องสมควร แต่เพื่อนร่วมงาน และผู้ใต้บังคับบัญชาต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ไม่เช่นนั้นจะถูกถ่วงขัดขวาง จะทำอันใดก็ไม่สะดวก”
หมิงฮ่าวได้ยินแล้วก็เกาหัว “เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า “ที่พวกเขาพูดมาก็ไม่ผิด” แล้วเกี้ยวก็ได้หยุดลงบนถนนใหญ่
เจี่ยงเหวินเฟิงเลิกม่านขึ้นแล้วกำชับกับองครักษ์สองสามประโยค
แล้วองครักษ์ผู้นั้นก็เดินมาทางนี้แล้วพูดว่า “ท่านยายได้โปรดลุกขึ้นเถิด คดีของครอบครัวท่านได้ตัดสินไปแล้ว และจะได้รับการทบทวนตามกฎหมาย ใต้เท้าได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบและทบทวนคดีในพื้นที่ ถึงแม้ท่านจะไม่มาร้องทุกข์ แต่คดีนี้ใต้เท้าจะต้องตรวจสอบอยู่แล้วขอรับ”
ท่านยายหมี่ปฏิเสธที่จะลุกขึ้น นางคว้ามือขององครักษ์แล้วขอร้องอย่างขมขื่น “ใต้เท้า! ข้าน้อยไม่กล้ารอ ข้าน้อยรอได้ แต่บุตรสาวของข้าน้อยรอไม่ไหว หลานชายของข้าน้อยก็รอไม่ไหว! ใต้เท้าได้โปรดตัดสินด้วย ใต้เท้าได้โปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเถิด”
สองยายหลานคำนับไม่หยุด องครักษ์ทำได้แต่ปลอบใจ “ท่านยายไม่ต้องกังวล ใต้เท้าได้มาถึงตงหนิงแล้ว ศาลจะเปิดในวันรุ่งขึ้น พวกท่านรอให้ถึงเวลานั้นแล้วค่อยมา...”
ท่านยายหมี่กลับดื้อรั้นไม่รับฟังและไม่ยอมลุกขึ้น
หากสองยายหลานไม่ยอมลุกขึ้น เกี้ยวก็ไม่สามารถเดินต่อไปได้ กลุ่มคนจึงได้แต่หยุดอยู่บนถนนใหญ่
เวลานั้นเองทหารติดตามผู้เย่อหยิ่งนายหนึ่งเดินมาจากด้านหลัง เขาเชิดคางขึ้นแล้วเอ่ยถาม “ใต้เท้าเจี่ยง คุณชายให้ข้าน้อยมาถามว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้เข้าเมือง”
เสียงอ่อนโยนดังมาจากในเกี้ยว “บอกคุณชายช่วยรอเดี๋ยวก่อน เกิดเหตุการณ์ขึ้นกะทันหัน ข้าน้อยกำลังแก้ไขปัญหาอยู่”
“แก้ไขที่ท่านพูดถึง หมายถึงการชักชวนงั้นหรือ แล้วจะชักชวนไปถึงเมื่อไหร่กัน” ทหารติดตามพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถนนเส้นนี้เดินทางยากลำบาก คุณชายเห็นแก่คำสั่งของฮ่องเต้ ท่านจึงยอมใต้เท้าเจี่ยงมาตลอด ตอนนี้ก็ได้เดินทางมาถึงตงหนิงแล้ว ท่านก็อยากพักผ่อนให้เร็วที่สุดไม่ได้หรือ”
ในเกี้ยวเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบกลับไปว่า “ข้าประมาทเลินเล่อเอง เหลยหง!”
องครักษ์ท่านนั้นตอบรับ “ขอรับใต้เท้า!”
“เจ้าพาท่านยายและหลานสาวกลับไปที่ศาลาว่าการ”
องครักษ์กำลังจะตอบรับ แต่แล้วด้านหลังก็มีหญิงสาวนางหนึ่งเดินมาหาอย่างช้าๆ
พอพิจารณาจากการแต่งกายและกิริยาของนางแล้ว นางดูไม่ได้ด้อยไปกว่าบุตรสาวของชนชั้นสูงเลยสักนิด แต่สิ่งที่นางพูดออกมากลับเป็น “ใต้เท้าเจี่ยง คุณชายให้บ่าวมาบอกท่าน”
เจี่ยงเหวินเฟิงทำได้แต่รับคำ “เชิญแม่นางอาหว่านพูดมาเถิด”
น้ำเสียงของแม่นางอาหว่านดูราบเรียบ “คุณชายบอกว่า เนื่องจากท่านถูกขนานนามว่าชิงเทียน เท่ากับว่าเป็นนายของราษฎร และท่านยายผู้นี้ร้องเรียนขอความเป็นธรรม หากท่านไม่ตัดสินในที่สาธารณะแล้วให้ความยุติธรรมกับนาง ท่านจะเรียกตัวเองว่าชิงเทียนได้อย่างไร”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมาจากปาก บัณฑิตโต๊ะข้างเคียงก็สะบัดพัดด้วยความโกรธ “มีอย่างที่ไหนกัน! นี่เป็นการบังคับให้ใต้เท้าเจี่ยงตัดสินคดีในที่สาธารณะชัดๆ!”
อีกคนกล่าวว่า “มากเกินไปแล้ว! คุณชายหยางผู้นี้ ข้าอุตส่าห์คิดว่าเขาเป็นลูกหลานที่จงรักภักดี เป็นคนมีเหตุผล ไม่คิดว่าจะเหมือนคนพวกนั้น! เลวจริงๆ!”
“ชู่!” สหายคนหนึ่งรีบห้ามไว้ “ยังไงคนผู้นั้นก็มีเชื้อสายฮ่องเต้ เจ้าไม่ควรหยาบคายจนเกินไป”
พูดเสร็จตัวเขาเองก็ส่ายหัวแล้วถอนหายใจ “องค์หญิงหมิงเฉิงเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม เหตุใดหลานชายถึงได้...”
คิ้วของหมิงเวยขมวดเป็นปม เป็นเช่นนั้นจริงหรือ...
แต่ผู้คนจำนวนมากที่อยู่ด้านนอกไม่ได้คิดลึกซึ้งถึงขนาดนั้น พวกเขารู้สึกว่าที่สาวใช้ของคุณชายหยางพูดมามีเหตุผลจึงเห็นด้วย “ใช่แล้ว! ใต้เท้าเจี่ยง หากพวกเขาได้รับความไม่เป็นธรรมจริง จะพิจารณาคดีวันนี้หรือวันรุ่งขึ้นก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือ”
“ใช่ๆๆ จะให้พวกนางที่ดูอ่อนแอวิ่งมาอีกรอบหรืออย่างไร”
“ใช่ๆ” ด้วยแรงกดดันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
ทางด้านท่านเจ้าเมืองเองก็เลิกม่านขึ้นแล้วยกมือทั้งสองข้างประสานกันระดับอกเป็นการแสดงความเคารพ “ใต้เท้าเจี่ยง ในเมื่อนี่เป็นความต้องการของราษฎร ท่านคงต้องตรวจสอบเสียแล้ว คดีนี้ได้รับรายงานจากเขตหย่งผิง ทางเจ้าหน้าที่เองก็ได้อ่านเอกสารราชการนี้แล้วแต่ไม่พบความผิดปกติ หากเรื่องนี้ได้รับความไม่เป็นธรรมจริง ท่านสามารถชี้ทางเพื่อไม่ให้ผู้พิพากษาตัดสินคดีที่ไม่เป็นธรรม และทิ้งรอยด่างไว้ในภายภาคหน้าได้”
ทันทีที่เขาพูดจบก็มีเสียงถอนหายใจดังออกมาจากในเกี้ยว ผู้คนจำนวนมากต่างตะโกนเรียกร้อง อีกทั้งท่านเจ้าเมืองยังพูดเช่นนี้ เจี่ยงเหวินเฟิงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ผ้าม่านถูกเปิดออก แล้วเขาก็เดินลงจากเกี้ยว
พอเห็นใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้แล้ว เขาดูอายุน้อยกว่าที่ทุกคนคิดไว้เสียอีก ทำงานข้าราชการตอนอายุสิบแปดปีและทำงานมาสิบกว่าปีแล้ว ปีนี้เขาอายุสามสิบพอดี ใบหน้าหล่อเหลาทำให้เขาดูเหมือนชายอายุยี่สิบกว่าๆ ดูเด็กกว่าท่านเจ้าเมืองเสียอีก
หมิงเวยจ้องเขม็งแล้วร้อง “หึ” ออกมา
ใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้นอกเหนือจากกลิ่นอายของบัณฑิตแล้ว ยังมีพลังชีวิตของจิตวิญญาณที่ไม่สามารถอธิบายได้อีกด้วย
“พี่เจ็ด ข้าเคยคิดนะว่าชีวิตของใต้เท้าเจี่ยงนี่ดีหรือไม่” หมิงเซียงดูสนใจมาก “แล้วยังคิดอีกว่าถ้าคุณชายหยางไม่ลงจากเกี้ยว วันนี้พวกเราคงมาเสียเที่ยว! ไม่คิดเลยว่าใต้เท้าเจี่ยงจะรูปงามขนาดนี้ คิดถูกจริงๆ ที่มาวันนี้!”
ทางด้านนั้น เจี่ยงเหวินเฟิงพูดขึ้นท่ามกลางสายตาแห่งความคาดหวังของเหล่าฝูงชน “ข้าได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากฝ่าบาทให้มาตรวจตราทุกเมือง การตรวจสอบหาช่องโหว่เพื่อเติมเต็มสิ่งที่ขาดเป็นหน้าที่ของข้า เดิมทีทุกๆ คดีควรได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันและจะมีการรับฟังความคิดเห็น หลังจากเปิดศาลจะมีการพิจารณาคดีพร้อมกัน แต่เพราะพวกนาง และยังมีท่านเจ้าเมืองที่ให้ความไว้วางใจ เราจึงขอทำการตรวจสอบก่อน เหลยหง”
“ขอรับใต้เท้า”
เจี่ยงเหวินเฟิงชี้ไปที่โรงน้ำชา “เจ้าไปขอยืมพื้นที่ร้านนั้นเพื่อทำการสอบสวนคดี”
“ขอรับ”
ฝั่งทางโรงน้ำชาก็เกิดความตื่นตระหนก เจี่ยงชิงเทียนจะทำการสอบสวนคดีที่ร้านของพวกเขา เรื่องที่มีชื่อเสียงเช่นนี้จะปฏิเสธไม่ยอมรับได้อย่างไรกัน
……………………………………………………………….


บทที่ 24 ไม่สามารถ
แน่นอนว่าการพิจารณาคดีไม่ควรดูแค่เอกสารเท่านั้น แต่ต้องสอบปากคำผู้ต้องหาและสอบถามพยาน รวมทั้งตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุด้วย
เจี่ยงเหวินเฟิงได้ทำการส่งผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาให้ไปยังคุกที่กุมขังผูชื่อ และที่หมู่บ้านซานชู่
ทุกคนที่ไม่มีอะไรทำต่างกระซิบกระซาบหารือเกี่ยวกับคดีนี้
หมิงเวยได้ยินบัณฑิตจากโต๊ะข้างๆ พูดคุยกัน “คดีนี้ชัดเจนมาก! เดิมทีข้าคิดว่านายอำเภอเขตหย่งผิงจะเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเสียอีก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาจจะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว”
“ใช่! ท่านเหอยังไม่ได้แตะต้องสิ่งอื่นเลยตั้งแต่ต้นจนจบยกเว้นก๊วยเตี๋ยวที่มียาพิษนั่น ไม่มีใครอยู่ในที่เกิดเหตุ ผูชื่อจะมีหลักฐานแก้ต่างให้ตนเองได้อย่างไร”
“ไม่ว่าผูชื่อจะเข้ากันดีกับคนในครอบครัวมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่านางไม่ได้วางยาพิษ ท่านยายทำได้แค่พูดว่าบุตรสาวไม่มีทางทำเช่นนั้น ใครจะรู้ว่าหัวใจของมนุษย์นั้นช่างซับซ้อน!”
“แต่ว่าเรื่องนี้แปลกอยู่นิดหน่อยนะ ทำไมถึงได้มีร่องรอยของยาพิษเหลืออยู่เล่า ผูชื่อไม่ได้ออกไปซื้อยา แล้วยาพิษนี้มาได้อย่างไรกัน”
“นายอำเภอเขตหย่งผิงพูดไว้มิใช่หรือว่า เป็นพิษที่พบได้ในชนบท ดอกไม้บางชนิดมีพิษ ไม่จำเป็นต้องไปหาซื้อ”
ท่านเจ้าเมืองได้ยินใครหลายคนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงยิ้มให้เจี่ยงเหวินเฟิงและพูดว่า “อย่างที่เจ้าหน้าที่ได้พูดเมื่อสักครู่ พออ่านเอกสารแล้วไม่พบความผิดปกติ แล้วก็ไม่มีผู้อื่นอยู่ในเหตุการณ์ด้วย หากไม่ใช่ผูชื่อทำ แล้วจะเป็นฝีมือใครเล่า ไม่ทราบว่าใต้เท้าเจี่ยงมีความคิดเห็นอย่างไร หากใต้เท้าเจี่ยงไม่พบสิ่งใดน่าสงสัย คงต้องยืนยันคำตัดสินเดิมเท่านั้น”
น้ำเสียงของท่านเจ้าเมืองดูพยายามกลั้นความภูมิใจเอาไว้มาก
เขารู้ว่าภายใต้สิบกว่าเขตนี้มีคดีที่ไม่เป็นธรรมเกิดขึ้น เจี่ยงเหวินเฟิงได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบจึงปล่อยให้เขาได้สืบหาเพื่อไม่ให้เสียหน้า
แต่ตามขั้นตอนปกติแล้วจะพบกรณีที่ไม่เป็นธรรมหลังจากการตรวจสอบ ซึ่งไม่เหมือนกับการหยุดเกี้ยวกลางทางเพื่อออกมาเรียกร้องขอความเป็นธรรม
ผู้คนที่ออกมาหยุดเกี้ยวร้องขอความเป็นธรรม ส่วนใหญ่มักจนตรอกแล้ว ประการที่หนึ่งแสดงให้เห็นว่าเจ้าหน้าที่เมืองตงหนิงไม่เห็นอกเห็นใจประชาชน ก็คือพวกเขาไม่มีที่ให้ร้องเรียน ประการที่สองดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่เมืองตงหนิงจะไร้ความสามารถ จำเลยอาจยอมรับผิดเนื่องจากทนจากการถูกทรมานไม่ไหว
เมื่อทราบว่าเจี่ยงเหวินเฟิงจะเดินทางมาตงหนิง ท่านเจ้าเมืองก็กลัวในความผิดพลาดนี้
หากไม่คำนึงถึงชื่อเสียงของชิงเทียน ในความเป็นจริงแล้วเหล่าเจ้าหน้าที่ล้วนหวาดกลัวเพื่อนร่วมงานในหน่วยราชการประเภทนี้มากที่สุด
เพื่อชื่อเสียงแล้ว สามารถฉีกหน้ากันได้อยู่ตลอด
ทันทีที่เรื่องถูกหยุดเกี้ยวเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมเกิดขึ้น ท่านเจ้าเมืองก็กลัวว่าเจี่ยงชิงเทียนวัยหนุ่มผู้นี้จะขุ่นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม และไม่ยอมหาทางลงให้ โชคดีที่เขายังพอมีสติและบอกให้ท่านยายผู้นี้มาที่ศาลว่าการในวันรุ่งขึ้น
น่าเสียดายที่คุณชายหยางผู้นั้นดูเหมือนจะรู้สึกขัดหูขัดตาและผลักเขาลงไปในหลุม
ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขาไม่พบปัญหาใด เจี่ยงชิงเทียนจะไม่เสียหน้าได้อย่างไรกัน
เมื่อเทียบกับตนเองเสียหน้าแล้ว แน่นอนว่าท่านเจ้าเมืองเลือกที่จะทำให้เจี่ยงเหวินเฟิงเสียหน้าดีกว่า หากเจี่ยงเหวินเฟิงเสียหน้าในวันนี้ เขาก็ยังมีหน้าอยู่ที่ตงหนิงได้อีกนานมิใช่หรือ
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ท่านเจ้าเมืองมองไปที่โต๊ะส่วนตัวที่มีม่านไม้ไผ่กั้น คุณชายหยางผู้นี้มีตำแหน่งเป็นถึงขุนนางในสำนักหวงเฉิงซือ ไม่ว่าจะเป็นแค่ภาพลักษณ์หรือไม่ก็ตาม แต่เขาเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ ถือเป็นเรื่องดีที่เขาและเจี่ยงเหวินเฟิงมีช่องโหว่
เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าวด้วยเสียงเรียบเฉย “เจ้าหน้าที่อย่าเพิ่งด่วนสรุป สอบสวนคดีก่อนแล้วค่อยพูด”
“ขอรับๆ” ท่านเจ้าเมืองยังไว้หน้า “เชิญท่านพิจารณาคดีต่อขอรับ”
เขาไม่เชื่อว่าเจี่ยงเหวินเฟิงจะสามารถพลิกคดีได้
ปล่อยให้เขาสง่าผ่าเผยไปสักพักเถอะ!
เกือบทุกคนเชื่อว่าคดีนี้ไม่มีสิ่งใดมาพลิกคดีได้แล้ว ท่านยายช่างน่าสงสารจริง แต่หากไม่มีผู้ร้ายคนอื่น ผูชื่อจะรอดพ้นจากความผิดได้อย่างไร
ต่อมาไม่นาน ผูชื่อก็ถูกองครักษ์พามาพร้อมกับเอกสาร
“ท่านแม่ๆ!” เด็กหญิงตะโกนออกมาเมื่อเห็นผูชื่อ
“เยี่ยนเหนียง เยี่ยนเหนียงของแม่!” ท่านยายยื่นมือออกไปพยายามที่จะสัมผัสบุตรสาวของตนเอง
ผูชื่อร้องไห้เมื่อเห็นแม่และบุตรสาว “ท่านแม่ ท่านมาทำอะไรที่นี่ ท่านแม่รีบพาซิ่วเอ๋อร์กลับไปเถิด! ลูกเป็นคนอกตัญญูทำให้ท่านต้องเหนื่อยแล้ว”
“ไม่กลับ แม่ไม่กลับ! แม่รู้ว่าเจ้าถูกปรักปรำ เยี่ยนเหนียง ไม่ต้องกังวลไป มีท่านชิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่อยู่ที่นี่เจ้าต้องได้รับความยุติธรรม!”
คนทั้งสามรุ่นร้องไห้กันเสียงดัง เป็นฉากที่น่าเวทนาจนทำให้คนดูร้องไห้
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ถอนหายใจ “ครอบครัวนี้น่าสงสารมาก ผูชื่อดูไม่เหมือนคนเลวเลย”
“เป็นคนเลวดูที่ตรงไหน” สหายของเขาพูด “ถึงแม้นางจะไม่ได้เป็นคนวางยาพิษ แต่ก็หาฆาตกรตัวจริงไม่เจออยู่ดี จะมีเหตุผลอะไรที่ปล่อยนางไป ฮึ!”
บัณฑิตจ้าวเป็นผู้ที่สนับสนุนเจี่ยงเหวินเฟิงอย่างหนัก เขาพูดอย่างหนักแน่น “ใต้เท้าเจี่ยงต้องจับฆาตกรตัวจริงได้อย่างแน่นอน แล้วคืนความยุติธรรมให้กับพวกนาง!”
ในขณะที่คนทั้งสามรุ่นกำลังร้องไห้ เจี่ยงเหวินเฟิงกวาดตาอ่านเอกสารอย่างรวดเร็วเพื่อให้แน่ใจว่าข้อมูลตรงกับสิ่งที่นายอำเภอเขตหย่งผิงกล่าวมา
“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ท่านเจ้าเมืองยิ้มระรื่น “ผลตัดสินคดีความนี้มีปัญหาหรือไม่”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มจางๆ และโบกมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา ผู้ใต้บังคับบัญชาเดินเข้าไปแยกทั้งสามคนออกจากกัน “ใต้เท้าต้องการสอบสวนคดี พวกท่านไปรอที่ด้านข้างเถิด”
ผูชื่อคุกเข่าอีกครั้ง
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่ได้ลำเอียง แต่เขาทำตามกฎของการสอบสวนตามปกติ ต้องตรวจสอบทีละอย่าง เขาถามซ้ำๆ อย่างระมัดระวัง และคำตอบของผูชื่อก็สอดคล้องกับในเอกสาร เสร็จสิ้นการถาม ทุกคนก็ต้องผิดหวัง
แบบนี้คดีก็ไม่พลิกเลยสิ!
ในเวลานั้น สายตาของหมิงเวยฉายแววสงสัย นางเห็นแขนเสื้อของเจี่ยงเหวินเฟิงมีจิตวิญญาณบริสุทธิ์วิ่งออกมาวนรอบกายของผูชื่อ จากนั้นก็รีบบินกลับอย่างรวดเร็ว
“วิญญาณ...” หมิงเวยกระซิบ
“พี่เจ็ด พี่ว่าอะไรนะ” หมิงเซียงถาม
หมิงเวยส่ายหน้า “ไม่มีอะไร” นางจับจ้องไปที่เจี่ยงเหวินเฟิงที่อยู่ในห้องโถง ที่แท้จิตวิญญาณบริสุทธิ์ของใต้เท้าเจี่ยงท่านนี้มาจาก ‘วิญญาณ’ แต่นางไม่รู้ว่าวิญญาณนี้เกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร
ไม่รู้ว่าวิญญาณพูดอะไรกับเจี่ยงเหวินเฟิง เขาขมวดคิ้วและเริ่มดื่มชาอย่างเงียบๆ
ฝูงชนเริ่มอดทนรอไม่ไหวจึงเริ่มเกิดความวุ่นวาย
ท่านเจ้าเมืองถามอีกครั้ง “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านว่าอย่างไร”
ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ เสียงของแม่นางอาหว่านก็ดังมาจากเขตส่วนตัว “ใต้เท้าเจี่ยง คุณชายของพวกเราเพลียแล้ว หากคดีนี้ไม่มีปัญหาอะไรก็รีบจบเสียเถิด เราควรเข้าเมืองได้แล้วเจ้าค่ะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าวเสียงนุ่ม “ให้คุณชายรอเสียนาน แต่ก็ไม่สามารถมองข้ามชีวิตคนได้ ยังไม่มีข่าวจากหมู่บ้านซานชู่ คุณชายโปรดรออีกสักครู่เถิด”
ด้านในเกิดความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงของแม่นางอาหว่านก็ดังออกมาอีกครั้ง “ได้เจ้าค่ะ คุณชายหวังว่าท่านจะไม่ปล่อยให้ชื่อของชิงเทียนต้องผิดหวัง อย่าฝืนบังคับให้คดีพลิกแล้วปล่อยนักโทษไป หากคดีนี้เป็นเรื่องจริงก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องละอาย”
เจี่ยงเหวินเฟิงประสานมือไปทางนั้นอย่างอารมณ์ดี “ขอบพระคุณคุณชายสำหรับคำเตือน”
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ได้ยินอย่างนั้นก็หัวเสีย จึงพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “ใต้เท้าเจี่ยงไม่สามารถพลิกคดีได้แล้วเป็นประโยชน์อะไรสำหรับเขากัน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้!”
“ใช่! เหตุใดฝ่าบาทถึงให้ผู้ดีอย่างเขาร่วมเดินทางมาด้วยเล่า ช่างเป็นภาระให้ใต้เท้าเจี่ยงเสียจริงใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาอยู่ที่เมืองหลวงยังไม่พอหรืออย่างไร!”
“ข้าหวังว่าคดีนี้จะมีอย่างอื่นซ่อนอยู่ ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่าชื่อเสียงของใต้เท้าเจี่ยงจะได้รับผลกระทบอย่างมาก!”
ผู้คนบนโลกไม่สนหรอกว่าความจริงเป็นอย่างไร หากเรื่องนี้ได้กระจายออกไป พวกเขาก็ได้แต่พูดว่าเจี่ยงชิงเทียนไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น ดูสิ คดีไม่เห็นพลิกกลับเลย
ผู้คนในโรงน้ำชามีความคิดเห็นต่างกัน และในที่สุดข่าวจากหมู่บ้านซานชู่ก็มาถึง
“ใต้เท้าขอรับ!” องครักษ์เหลยหงมาพร้อมกับมารดา และบุตรชายตระกูลเหอ เขารายงานผลของเรื่องที่ได้รับมอบหมายแก่เจี่ยงเหวินเฟิง “ผู้ใต้บังคับบัญชาตรวจสอบที่เกิดเหตุแล้ว เชิญดูขอรับ!”
………………………………………………………..


บทที่ 21 ชิงเทียน
โต๊ะข้างๆ ได้อธิบายวิธีการการสืบสวนคดีของเจี่ยงเหวินเฟิงอย่างสมจริงสมจัง
หมิงฮ่าวรับฟังด้วยความรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง “ที่แท้ใต้เท้าเจี่ยงก็เก่งกาจขนาดนี้!”
หมิงเซียงไม่ได้สนใจใต้เท้าเจี่ยงเลยสักนิด แต่จ้องมองไปที่ถนนด้วยความร้อนใจ “ทำไมยังไม่มากันอีกนะ” เพื่อที่จะได้ยลโฉมคนงาม นางสู้เต็มที่!
หมิงเวยคิดว่าหากนางเกิดในสมัยราชวงศ์เว่ย-จิ้น คงได้เห็นนางเป็นหนึ่งในฆาตกรที่สังหารชายหนุ่มรูปงามเป็นแน่...เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนในโรงน้ำชาก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ
ใครมาก่อนมีที่นั่ง ใครมาสายทำได้แค่ยืนใต้หลังคา ทางร้านได้นำม้านั่งเจ็ดแปดตัวออกมาวาง และที่นั่งก็เต็มในชั่วพริบตา
ด้วยวิธีนี้ทำให้มีผู้คนเข้ามาไม่ขาดสาย
พอพบคนรู้จักก็จะเข้ามาทักทาย “พี่ใหญ่ซ่ง ท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ”
อีกฝ่ายหัวเราะ “จะได้พบเจี่ยงชิงเทียนด้วยตาตนเอง ข้าจะไม่มาได้อย่างไร”
“เอ๋” หมิงเซียงในเวลานี้สังเกตได้ว่า “ที่แท้พวกเขามาที่นี่เพราะใต้เท้าเจี่ยงคนนั้นหรอกหรือ เขามีชื่อเสียงขนาดนั้นเลยหรือ”
หมิงเซียงตอบในใจว่า แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าทุกคนจะเหมือนเจ้าหรือไงที่สนใจแต่คนงาม
“ท่านยายรออยู่ตรงนี้สักครู่ อีกไม่นานเจี่ยงชิงเทียนก็มาแล้ว” เสียงกังวานของเด็กดังขึ้นจากด้านนอกหน้าต่าง
หมิงเซียงหันไปมอง นางเห็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณเจ็ดถึงแปดขวบเดินมาพร้อมกับหญิงชราตาบอด
“หวา ขนาดตามองไม่เห็นก็ยังต้องการที่จะเดินทางมาดูเลย...” หมิงเซียงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างจริงใจ พวกเขามีความยึดมั่นมากกว่านางเสียอีก
หมิงเวยเหลือบไปมองแล้วนางก็ขมวดคิ้ว สองยายหลานคู่นั้นเกรงว่าจะไม่ใช่มาดูเพราะความตื่นเต้น แต่มาเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม
รอบกายของเด็กผู้หญิงคนนั้นมีแต่กลิ่นอายแห่งความตาย แต่มันไม่ได้มาจากตัวนางเอง เห็นได้ชัดว่าครอบครัวนี้เพิ่งมีคนตาย ใบหน้าของท่านยายมีแต่ความโศกเศร้า มือของท่านกำไม้เท้าแน่น ผู้อื่นต่างอยู่ในอารมณ์คึกคัก มีแต่นางที่เม้มปากแน่น
พวกนางสองคนมาเพื่อดูความครื้นเครงนี้แน่หรือ
“ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะๆ” มีชายหนุ่มยอมสละที่นั่งให้หญิงชรา เด็กหญิงกล่าวขอบคุณเขาซ้ำๆ
เมื่อเห็นว่าเกือบเที่ยงแล้ว สามพี่น้องตระกูลหมิงเริ่มหิวจึงดื่มชาหมดกันไปหลายถ้วย เหล่าคนที่รออยู่ด้านนอกเริ่มกังวล และในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวบนท้องถนน
หมิงเซียงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น นางดึงแขนเสื้อของหมิงเวย “พี่เจ็ด ท่านดูนั่น!”
มีรถม้าเคลื่อนเข้ามาจากระยะไกลเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ
ทางด้านศาลาที่พักริมทาง เหล่าชนชั้นสูงมีการเคลื่อนไหว ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่พวกเขารออยู่
ด้านนอกโรงน้ำชามีคนตะโกนขึ้นมาว่า “มาแล้วๆ! เจี่ยงชิงเทียนมาแล้ว!”
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ก็หันไปมองเช่นกัน บัณฑิตจ้าวอุทาน “หวา รถม้านั่นใช้ม้าสี่ตัว แล้วยังมีเกวียนสิบกว่าเล่ม ยิ่งใหญ่มาก! นั่นเป็นขบวนของใต้เท้าเจี่ยงงั้นหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงเกิดในครอบครัวปานกลาง มีกำลังทรัพย์ไม่มาก แต่รูปแบบที่ดูฟุ่มเฟือยเช่นนี้ ดูไม่เหมือนขุนนางผู้ซื่อตรงที่ประชาชนต่างขนานนามว่าชิงเทียนเอาเสียเลย
แน่นอนว่าผู้คนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน มีคนพูดขึ้นมาว่า “การซื้อเกวียนและม้าเหล่านี้ต้องจ่ายไปเท่าไหร่กัน เจี่ยงชิงเทียนเป็นขุนนางที่ขาวสะอาดไม่ใช่หรือ”
“ใช่! ดูรถม้านั่นสิ สีทองเจิดจ้าเพียงนี้มันต้องมีมูลค่ามากแน่...”
คนเหล่านี้ก่อนหน้านี้พูดคุยกันเสียงดังว่าเจี่ยงชิงเทียนช่วยเหลือราษฎรอย่างไร แต่ลักษณะการพูดในตอนนี้ดูกลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนไปเล็กน้อย
ในความคิดของประชาชน แบบอย่างของขุนนางที่ซื่อสัตย์คือแม้จะยากจนแต่สุจริต ให้ความนับถือกับนักปราชญ์ราชบัณฑิตที่ร่วมทุกข์ไปกับประชาชน
อย่างการตระเวนตรวจเป็นพันลี้แบบนี้ ดีที่สุดน่าจะเป็นรถม้าผุๆ สองคัน คนคอยอารักขาสองสามคนถึงจะตอบสนองต่อภาพในใจของพวกเขา
และยิ่งถ้ามีผู้ติดตามหนึ่งคนแบกห่อผ้าเล็กๆ และขี่ลามาก็จะดีมาก อันที่จริงนี่เป็นเพียงความปรารถนาเพียงฝ่ายเดียว
เงินเดือนของขุนนางในยุคสมัยราชวงศ์นี้ไม่ได้ต่ำ และไม่ว่าขุนนางผู้นั้นจะบริสุทธิ์และจริงใจแค่ไหน พวกชาวบ้านก็ไม่สามารถนำเขาไปเทียบกับเศรษฐีในย่านชนบทได้
ผู้ตรวจการที่เดินทางจากเมืองหลวงเพื่อมาตระเวนตรวจ ไม่ควรพาผู้ติดตามมาด้วยอย่างนั้นหรือ เจ้าหน้าที่ระดับล่างมีผลประโยชน์ที่เกี่ยวข้องมากที่สุด ดังนั้นควรพาผู้ติดตามมาอารักขาสักสองสามคน อย่าพูดถึงสืบสวนคดีเลย ในเมื่อเรื่องฆ่าคนยังสามารถฆ่าได้ทุกเมื่อ
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ เมื่อเห็นว่าผู้คนเกิดสงสัยในตัวของผู้ที่ตนถือเป็นแบบอย่างก็ทนไม่ไหว ตะโกนพูดไปว่า “พวกท่านไม่ต้องเดากันหรอก! รถม้าคันนั้นไม่ใช่ของใต้เท้าเจี่ยง แต่เป็นของผู้ที่ร่วมเดินทางมากับใต้เท้าเจี่ยงต่างหาก หลานชายขององค์หญิงหมิงเฉิง คุณชายสามแห่งจวนโป๋หลิงโหว รถคันนั้นต้องเป็นของท่านผู้นั้นแน่ๆ!”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็เข้าใจขึ้นมาทันที “ที่แท้ก็เป็นคุณชายแห่งจวนโหว ไม่แปลกใจเลย! ”
“ลูกหลานขององค์หญิงหมิงเฉิงหรอกหรือ ในปีนั้นองค์หญิงและพระสวามีต่อสู้ในสนามรบเพื่อแคว้นและประชาชน ไม่คิดเลยว่า...” เสียงทอดถอนใจอย่างผิดหวังกับรุ่นลูกหลาน
มีคนขัดจังหวะ “ท่านเป็นคนในราชวงศ์ เป็นหลานชายของฮ่องเต้ ขบวนไม่ควรยิ่งใหญ่กว่านี้งั้นหรือ หรือว่าขี่ลาเลียนแบบเจ้าไม่ได้เช่นกัน”
แล้วทุกคนก็ส่งเสียงหัวเราะ จริงอยู่ที่องค์หญิงหมิงเฉิงและพระสวามีได้มีส่วนช่วยเหลือแคว้น และเป็นเรื่องธรรมดาที่ลูกหลานจะได้รับความเมตตากรุณา
“ไอหยา หยุดแล้ว!” หมิงเซียงคว้าแขนเสื้อหมิงเวยด้วยความตื่นเต้น ยืดคอมองดูอยู่สักพักก็รู้สึกอารมณ์เสีย “อยู่ไกลเกินไปมองไม่ชัดเลย พี่เจ็ด! พวกเราไปตรงนั้นกันเถอะ!”
หมิงเวยรั้งนางไว้ “ไม่จำเป็นหรอก ข้าว่าคุณชายหยางผู้นั้นไม่ได้คิดจะลงจากรถ”
“ไม่มีทาง”
หมิงเซียงพูดกระซิบพลางมองออกไป พบว่ารถม้าคันนั้นหยุดอยู่ข้างทางไม่มีการเปิดประตู แม้แต่คนขับรถม้าก็ไม่ขยับ
วางมาดใหญ่โตสมคำร่ำลือ ผู้คนกำลังรออย่างใจจดใจจ่อ และแล้วก็เห็นชายในชุดปกติทั่วไปได้นำผู้ติดตามสองสามคนวิ่งมาจากท้ายขบวนไปยังด้านหน้าเพื่อไปพบกับท่านเจ้าเมืองและคนอื่นๆ
ห่างออกไปนั้น แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่จากร่างกายสูงตรง กิริยาสง่างาม เหมาะสมกับรูปลักษณ์ของบุรุษผู้ซื่อสัตย์ในอุดมคติ
ผู้คนในโรงน้ำชาต่างส่งเสียงโห่ร้อง “ใต้เท้าเจี่ยง นั่นใต้เท้าเจี่ยง!”
“รูปร่างหน้าตาปัญญาดีอย่างนี้เอง!”
“ใช่ๆ!” ทุกคนมองไปที่เจี่ยงเหวินเฟิง แต่หมิงเวยมองไปที่ยายหลานคู่หนึ่งที่อยู่นอกหน้าต่าง
หญิงชราลุกขึ้นยืนเด็กหญิงช่วยพยุงนางแล้วทั้งสองก็เดินออกไป
พวกนางสองคนทั้งแก่และเด็กมาก คนรอบข้างหลายคนก็หลีกทางให้ อีกทั้งยังให้พวกเขาสองคนเบียดตัวไปอยู่ด้านหน้า
ทางด้านเจี่ยงเหวินเฟิงที่ได้พบปะกับผู้คน ท่านเจ้าเมืองก็มาเชิญเขาให้ขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว
มันเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญ ท้ายที่สุดเจี่ยงเหวินเฟิงก็ขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว แล้วเกี้ยวของท่านเจ้าเมืองก็ตามมาทันที ส่วนเหล่าชนชั้นสูงไม่ขึ้นนั่งเกี้ยวก็นั่งรถม้าตามไป แล้วพวกเขากลุ่มนั้นก็มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองอย่างยิ่งใหญ่
เจ้าหน้าที่เปิดทางให้ ปิดกั้นฝูงชนทั้งสองฝั่ง
ขณะที่เจี่ยงเหวินเฟิงและคนอื่นๆ เข้ามาผู้คนก็ตะโกนเสียงดังลั่น “เจี่ยงชิงเทียน!” “ใต้เท้าเจี่ยง!” ไม่ขาดสาย
หมิงฮ่าวเห็นก็อดอิจฉาไม่ได้ “ถ้าวันหนึ่งข้าเป็นได้แบบนั้นบ้างก็คงดี”
“ฮ่าๆๆ” หมิงเซียงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าน่ะหรือ รอให้เจ้าสอบประเมินผลประจำปีให้ได้ที่หนึ่งก่อนแล้วค่อยมาพูด!”
หมิงฮ่าวพอถูกนางเปิดโปงจึงหมดความมั่นใจ “ข้าแค่ไม่ผ่านวิชาปรัชญาเท่านั้น วิชาท่องจำมีความหมายอย่างไร”
“ก็ไม่หมายความว่าอย่างไร แต่ในการสอบขุนนางจำเป็นต้องสอบ!” หมิงเซียงทำหน้าทะเล้นใส่เขา
หมิงฮ่าวโกรธ “อย่ามาดูถูกข้านะ! ปีหน้าข้าจะพยายามสอบให้ได้”
“เอาเลย! แค่เข้าสอบเซี่ยนชื่อ[footnoteRef:1]ผ่าน ข้าจะคุกเข่าคำนับขอโทษเจ้า!” [1: ระดับต้น เรียกว่า ถงชื่อ ซึ่งจัดสอบเป็นประจำทุกปี รับสมัครผู้เข้าสอบตั้งแต่วัยรุ่นตอนต้น โดยเป็นการสอบในท้องถิ่น และมีการแบ่งระดับชั้นของถงชื่อ เป็นสามระดับตามลำดับคือ เซี่ยนชื่อ ฝู่ชื่อ และ ย่วนชื่อ ซึ่งการสอบย่วนชื่อ นี้จะจัดโดยขุนนางที่ราชสำนักมอบหมายหน้าที่มาโดยตรง]
“ดี...”
ในขณะที่พี่สาวน้องชายกำลังทะเลาะกัน ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังจากข้างนอกว่า “ใต้เท้า ข้าน้อยมีเรื่องร้องทุกข์ ได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าน้อยด้วย!”
ผู้คนจำนวนมากพากันตกตะลึง และรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะดูคึกคัก เพราะตอนนี้เจี่ยงชิงเทียนอาจทำการสืบสวนคดีให้ดูแบบต่อหน้า!
……………………………………………………………


บทที่ 19 คุณชาย
องค์หญิงหมิงเฉิงและโป๋หลิงโหวหยางว่างเป็นคู่สามีภรรยาที่เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก
ก่อนที่ไท่จู่จะเคลื่อนพลเดิมทีท่านดำรงตำแหน่งจวินโหว[footnoteRef:1] ในบรรดาบุตรชายบุตรสาวของเขา องค์หญิงหมิงเฉิงอายุมากที่สุด นางเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้จากท่านพ่อของนางตั้งแต่ยังเล็ก [1: จวินโหว : โหวผู้บัญชาการทหาร]
โป๋หลิงโหวหยางว่างทำงานภายใต้คำสั่งของไท่จู่ พวกเขาสองคนทำงานร่วมกันอยู่หลายปีจนในที่สุดก็ได้อภิเษกสมรสกัน
หมิงเวยในยุคสมัยนั้น มีผู้เชี่ยวชาญได้เรียบเรียงบทเพลงและขับร้องเรื่องราวของพวกเขาทั้งสองคน
องค์หญิงหมิงเฉิงผู้นี้ยามอยู่ในสนามรบนางทั้งกล้าหาญและดุดัน แต่โดยส่วนตัวแล้วนางเป็นผู้ที่ไม่ต้องการชื่อเสียงเงินทอง
เมื่อราชวงศ์นี้ได้ก่อตั้งแคว้นขึ้น ไท่จู่ได้แต่งตั้งนางขึ้นเป็นองค์หญิง ซึ่งองค์หญิงหมิงเฉิงนางไม่ได้เต็มใจเท่าใดนัก ต่อมานางกับโป๋หลิงโหวหยางว่างก็ได้ถอดชุดทหารและเดินทางกลับบ้านเกิดกัน พวกเขาสองคนจะไม่เข้าร่วมงานใดๆ ก็ตามที่เกี่ยวกับการเมืองอีกต่อไป แต่จะหันไปสนับสนุนและให้ทุนการศึกษาและสร้างสถานศึกษาสำหรับเด็กผู้หญิงแทน
ตั้งแต่นั้นมาเมืองหลวงก็มีประเพณีการศึกษาเรียนรู้ของผู้หญิง
หมิงเวยเคารพองค์หญิงหมิงเฉิงมาก แม้ว่าราชวงศ์ฉีเหนือจะอยู่ได้ไม่นานและท้ายที่สุดแล้วหญิงสาวก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากคุกได้ แต่ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา หญิงสาวหลายคนก็ได้รับประโยชน์ไปไม่น้อย ถือว่าท่านมีบุญกุศลเหลือคณานับ
“องค์หญิงหมิงเฉิงและพระสวามีของท่านได้เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน โป๋หลิงโหวคนปัจจุบันคือบุตรชายคนโตของพวกท่าน คุณชายสามท่านนั้นต้องเรียกเขาว่าท่านลุงเจ้าค่ะ”
หมิงเซียงพูดเรื่องในเมืองหลวงอย่างคล่องแคล่วเหมือนกับนับสมบัติในบ้านของตน
“เขาเป็นคนที่น่าสงสารมากเจ้าค่ะ ก่อนที่เขาจะเกิดท่านพ่อของเขาได้เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุ พอเขาเกิดมาได้ไม่นานนัก ท่านแม่ของเขาก็เสียชีวิตลงด้วยโรคซึมเศร้า โชคดีที่องค์หญิงหมิงเฉิงผู้เป็นย่ายังมีชีวิตอยู่ ชีวิตของเขาเลยไม่ลำบากอะไร ได้ยินมาว่าในช่วงที่องค์หญิงหมิงเฉิงและพระสวามียังมีชีวิตอยู่นั้น ทั้งรักทั้งโอ๋เขามาก เขาเลยกลายเป็นคนที่ร้ายโดยไร้เหตุผลเจ้าค่ะ”
“โอ้...” หมิงเวยพยักหน้า เป็นคุณชายที่นิสัยเสียนี่เอง นางเข้าใจแล้ว
“เขามีชื่อเสียงอยู่สามเรื่อง เรื่องแรกคือดุร้ายอย่างไร้เหตุผล องค์หญิงหมิงเฉิงสงสารเขา พี่สาวคนโตที่เคารพคนปัจจุบันก็ทั้งรักทั้งประคบประหงมเขามากอย่างกับองค์ชาย เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาต้องยอมถอยให้สามก้าว เขาเป็นคนอารมณ์แปรปรวนและใครก็ตามที่มายั่วยุเขาก็จะได้รับความโชคร้าย แถมยังเป็นพวกรักสนุก ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย ชื่นชอบการดื่มสุราเคล้านารีเป็นที่สุด...”
เมื่อเห็นดวงตาที่แวววาวของหมิงเซียง หมิงเวยก็เข้าใจ “ท่านอาสะใภ้สี่บอกว่าเจ้าไม่สามารถไปเข้าร่วมได้ เป็นเพราะเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ”
หมิงเซียงพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าคุณชายหยางท่านนี้เป็นคนเหลวไหลไร้สาระ หากเขาสนใจใคร ไม่ว่าคนๆ นั้นจะเป็นคุณหนูตระกูลไหน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำเรื่องที่เกินไป แค่ปล่อยให้เขาพูดจาเกี้ยวใส่สักสองประโยค มันก็ทำให้เราเสียชื่อเสียงได้แล้ว เพราะฉะนั้นในเมืองหลวงบ้านไหนที่มีบุตรสาวล้วนหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอเขาทั้งนั้น”
มันช่าง...ไร้สาระจริงๆ
“แล้วเหตุผลที่สองล่ะ”
“เหตุผลที่สองก็คือ เขาเป็นคนที่มีดวงกินเมียเจ้าค่ะ”
หมิงเวยเลิกคิ้ว “เสียชีวิตไปกี่คนหรือ”
หมิงเซียงชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว “สามคน!” พอมาคิดๆ ดูแล้ว “พูดให้ถูกก็คือเขามีดวงชะตากาลกิณีส่งผลต่อครอบครัว พ่อแม่เสียตั้งแต่ยังเล็ก พี่น้องก็ไม่มี ส่วนภรรยา.. แม้กระทั่งคู่หมั้นของเขาก็ยังตายเลย ตอนนี้เลยไม่มีผู้ใดกล้าที่จะแต่งงานกับเขาเลยเจ้าค่ะ”
“ว่ากันว่าภรรยาคนแรกของเขาเป็นคู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่วัยเด็ก ผู้หญิงคนนั้นเสียไปก่อนที่นางจะโตเสียอีก คนที่สองถูกหมั้นหมายไว้ตอนที่เขาอายุสองขวบ แต่ไม่ถึงสองปีนางก็เสียชีวิตลงด้วยอาการป่วย ส่วนคนที่สามนางนั้นรีบหนีตายไปบวชชีแล้ววิ่งขึ้นเนินเขา ผู้ใดจะรู้ว่านางทำไม่สำเร็จตกลงมาตายเสียก่อน”
หมิงเซียงอธิบายอย่างสมจริงสมจังจนหมิงเวยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เจ้ารู้มาเยอะเหลือเกิน”
"มีผู้ใดไม่รู้เรื่องพวกนี้บ้าง ตอนที่ข้าไปเมืองหลวงเมื่อปีก่อนข้าได้ยินจนหูอื้อไปหมดแล้ว!"
หมิงเวยคิดในใจคนบนโลกนี้ดำเนินไปอย่างน้ำขุ่นๆ ไม่รู้ว่าชะตากรรมภรรยาของคุณชายหยางผู้นั้นตกลงเป็นจริงหรือแค่ผ่านไป
“ยังมีเหตุผลที่สาม พี่เจ็ดลองทายดูสิว่าคืออะไร” หมิงเซียงกะพริบตามองนาง
หมิงเวยส่ายหน้า “ข้าเดาไม่ออกหรอก มันคืออะไรหรือ”
หมิงเซียงหัวเราะแหะๆ พูดเสียงเบาว่า “ได้ยินว่าเขาหน้าตางดงามมาก แม้แต่นางสนมในวังก็ไม่สามารถเทียบเทียมได้ ดังนั้นข้าต้องอดทนกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้ที่หน้าตาดีมักได้เปรียบเสมอ!”
ดวงตาของนางเป็นประกายเหมือนกำลังคิดแผนการอยู่ในใจ
“เจ้าอยากไปดูหรือไม่”
หมิงเซียงก้มหน้าลงกอดเสา “ท่านแม่ไม่ให้ข้าไป”
หมิงเวยพูด “คุณชายหยางผู้นั้นไร้สาระขนาดนั้น ดูไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ มันไม่คุ้มค่าที่จะเสียชื่อเสียงหากเจ้าจะไปดูเขา”
หมิงเซียงไม่ใช่นาง ในอนาคตนางต้องออกเรือนหากได้รับผลกระทบเข้าไปคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ข้ารู้!” หมิงเซียงกอดเสา สีหน้าเหมือนอยากจะทนแต่ก็ทนไม่ไหว “ข้าแค่อยากเห็นว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร ได้ยินว่าท่านแม่ของเขากับเผยกุ้ยเฟยเป็นพี่น้องกัน เขาเหมือนมารดามาก เพราะฉะนั้นโตมาต้องเหมือนเผยกุ้ยเฟยมากแน่ เผยกุ้ยเฟยถือเป็นสาวงามที่มีชื่อเสียง...”
เผยกุ้ยเฟย นางจำได้ นางเป็นหญิงสาวที่เหวินตี้รักมากที่สุด แม้ว่านางจะตายไปแล้ว แต่ฝ่าบาทก็ต้องการถูกฝังในโลงศพเดียวกันกับนาง
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้...
ในกรณีของราชวงศ์หยวน กุ้ยเฟยกับฮ่องเต้จะอยู่ในโลงศพเดียวกันได้อย่างไร ฉีเหนือในเวลานั้นกฎหมายของราชสำนักยังไม่เกิดความวุ่นวายใด
“ทนไว้!” หมิงเวยได้แต่ปลอบนางแบบนี้ “ท่านอาสะใภ้สี่ไม่อนุญาต เจ้าคงไปพบเขาไม่ได้”
หมิงเซียงร้องไห้คร่ำครวญ และเสียงนั้นก็ทำให้ฮูหยินสี่ที่อยู่ในห้องได้ยิน นางจึงพูดต่อว่า “เจ้าเงียบๆ หน่อย อย่าทำตัวเหมือนลิง!”
ฮูหยินสี่พูดเรื่องนี้เสร็จนางก็เดินทางกลับ นางมาที่นี่เพื่ออธิบายให้ฮูหยินสามฟัง
ก่อนหน้านี้คุณหนูเจ็ดป่วยจนต้องหมกตัวอยู่แต่ในเรือน ตอนนี้อาการของนางก็ดีขึ้นแล้วจึงต้องให้นางออกไปพบปะผู้คนบ้าง จริงๆ แล้วฮูหยินสามไม่สนใจ นางตัดสินใจที่จะพาบุตรสาวกลับบ้านเกิดของนาง บุตรสาวจะออกไปพบปะผู้คนหรือไม่นั้นไม่สำคัญเลย
หมิงเวยเองนางก็ไม่สนใจ สิ่งที่นางสนใจก็คือในเรือนนี้ซ่อนสิ่งใดไว้อยู่กันแน่
ไม่นานหลังจากนั้นนายท่านสี่ได้มาหาอยู่หลายครั้ง เขาไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ได้ทำสิ่งใดด้วย แค่ยืนดูอยู่เฉยๆ
หมิงเวยให้เขาดูเพื่อบอกถึงความแตกต่าง ซึ่งนายท่านสี่เองเข้าใจได้ด้วยตนเองหรือว่ามีคนบอกกันแน่นะ
ครั้งแรกนายท่านสี่ดูสับสนเล็กน้อย แต่พอครั้งที่สองเขาก็ดูอย่างละเอียดเป็นเวลานาน
หลังจากนั้นเขาก็ไม่มาอีกเลย หมิงเวยหัวเราะดูเหมือนจะเป็นคนอื่นที่เข้าใจ
คนคนนั้นรู้ว่านางเข้าใจ เขาจะลงมือหรือเปล่านะ
หมิงเวยยังไม่ทันรอจนคนคนนั้นลงมือ หมิงเซียงก็มารออยู่ก่อนแล้ว
“พี่เจ็ดๆ!”
หมิงเวยประหลาดใจที่เห็นหมิงเซียงที่ทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ในสวนอวี๋ฟาง “เจ้ามาทำอะไรตรงนี้ เป็นขโมยงั้นรึ”
นางทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนไม่อยากให้ใครรู้
“ชู่ว!” หมิงเซียงดึงนางให้ลงมาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ กระซิบข้างหูนางเบาๆ “ข้าจะออกไปข้างนอก ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่”
หมิงเวยมองนาง ดวงตาเปล่งประกาย “เจ้าคงไม่ได้คิดจะแอบไปดูคุณชายหยางคนนั้นใช่หรือไม่”
“ฮะๆ” พอถูกนางรู้ทันหมิงเซียงก็รู้สึกเขินเล็กน้อย “ข้าแค่จะไปแอบดู จะไม่พบเขา เพราะฉะนั้นข้าไม่เสียชื่อเสียงแน่นอน!”
“....”
“ถ้าท่านไม่ไป ข้าไปเอง!”
หมิงเวยรู้สึกว่าต้องถามอีกสักสองสามคำถาม “เจ้าไปคนเดียวงั้นหรือ จะไปแอบดูที่ไหน ไม่กลัวว่าจะถูกพบตัวเข้าหรืออย่างไร”
หมิงเซียงตอบ “วันนี้เขามาที่ตงหนิง! ท่านเจ้าเมืองได้พาเหล่าชนชั้นสูงไปต้อนรับ ท่านพ่อของข้า ท่านลุงสองก็ไปด้วย! ข้ารู้ว่าพวกเขาจะไปต้อนรับที่ใด แค่แอบดูจากแถวๆ นั้นก็พอแล้ว ข้ากับน้องหกจะไปด้วยกัน ตอนนี้เขารออยู่ด้านนอกแล้วเจ้าค่ะ”
“...” หมิงเวยรู้สึกปวดหัว นางจะโน้มน้าวหมิงฮ่าวได้อย่างไรกัน เขาคงไม่ได้ถูกหมิงเซียงรังแกมาหรอกใช่ไหม
“พี่เจ็ด! ข้ารู้สึกดีกับท่านถึงได้มาชวนท่านด้วย ถ้าพี่เจ็ดไม่ไปก็อย่ามาเปิดโปงข้านะ!” เมื่อเห็นว่านางดูไม่สนใจมากนัก หมิงเซียงจึงประกาศจุดยืนอย่างรวดเร็ว
“วางใจเถอะ” หมิงเวยคิด “ข้าจะไปกับเจ้า”
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เด็กสองคนนี้สร้างปัญหา
………………………………………………………


บทที่ 29 สกปรก
นายท่านสองขยับถ้วยชาในมือเชื่องช้า “เสี่ยวชีไม่ได้บอกท่านหรือ ว่าพวกเขาไปเจอเรื่องใดมาตอนไปดูการตรวจลาดตระเวน”
ฮูหยินสามมองเขาอย่างระวังตัว “ท่านหมายความว่าอย่างไร”
“ช่างเป็นลูกที่กตัญญูเสียจริง!” นายท่านสองกล่าวด้วยความชื่นชม แต่คนฟังกลับรู้สึกตึงเครียด “นางคงกลัวท่านเป็นกังวล เลยไม่พูดอันใดออกมาสักคำ เมื่อก่อนผู้คนต่างบอกว่าท่านเลี้ยงเด็กโง่เขลา สั่งสอนไปก็ไร้ประโยชน์ ดูจากตอนนี้แล้ว เสี่ยวชีไม่ได้ทำให้ความยากลำบากของท่านในหลายสิบปีที่ผ่านมาเสียเปล่าเลย”
“หมิงอิง!” ฮูหยินสามกรีดร้องเรียกชื่อของเขา “ท่านมีอะไรจะพูดก็พูดมา อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า!”
ถึงแม้จะมองเล่ห์เหลี่ยมของนายท่านสองออก แต่ความแข็งกร้าวของนางแสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวที่อยู่ในใจ นายท่านสองหัวเราะ ใบหน้าที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี อีกทั้งริ้วรอยบนใบหน้าทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ที่ดูภูมิฐานมากยิ่งขึ้น
คนในตระกูลหมิงล้วนหน้าตาดี แม้เขาจะรูปงามไม่เท่าน้องสามหรือน้องสี่ แต่เขาก็สง่างามไม่แพ้กัน ผู้ใดที่เห็นเขาเป็นครั้งแรกคงมองว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ
“ดูเจ้าสิ จะรีบไปไหน ข้ายังบอกเจ้าไม่ได้”
นายท่านส่องชื่นชมสีหน้ายามโกรธอันมีเสน่ห์ของฮูหยินสาม เขาแอบถอนหายใจ ใบหน้านี้ช่างเป็นที่รักของพระเจ้าจริงๆ อายุสามสิบกว่าแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่เห็นสีหน้าซีดเซียว แต่ในทางกลับกันนางมีเสน่ห์มากกว่าตอนที่ยังเยาว์เสียอีก
“ครั้งนี้เจี่ยงเหวินเฟิงเดินทางมาตรวจสอบแต่ละเมือง ฝ่าบาทมีรับสั่งอีกอย่างหนึ่ง เจ้ารู้หรือไม่”
ฮูหยินสามจะไม่รู้ได้อย่างไร ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ฮูหยินสี่ก็มาพูดให้นางฟัง
เมื่อนึกถึงคำพูดของฮูหยินสี่สีหน้าของนางก็ซีดเผือด “จวนโป๋หลิงโหว คุณชายหยางงั้นหรือ”
นายท่านสองพยักหน้า “ใช่”
“เขาเห็นเสี่ยวชีหรือ”
นายท่านสองจ้องมองนาง “เสี่ยวชีโตมาเหมือนท่าน มีโครงคิ้วคล้ายน้องสาม แม้จะไม่ได้สดใสนุ่มนวลเหมือนท่าน แต่ก็โดดเด่นอย่างเห็นได้ชัด เด็กคนนี้ยิ่งสะอาด และสูงส่งมากเท่าไรยิ่งดึงดูดให้อยากดึงลงมากเท่านั้น เชื่อว่าท่านคงมีประสบการณ์โชกโชนพอ”
ใบหน้าของฮูหยินสามบิดเบี้ยวเล็กน้อย นางหลับตาเพื่อสงบสติลง
“ท่านอยากให้ข้าทำอะไร พูดมาตรงๆ!”
นายท่านสองยิ้มจางๆ “อันที่จริงเรื่องนี้ท่านเคยรับปากไปก่อนหน้านี้แล้ว เพื่อเสี่ยวชี ท่านคงต้องตั้งใจมากกว่าเดิมหน่อย”
ฮูหยินสามขมวดคิ้ว “ผู้ที่ท่านพูดถึงก่อนหน้านี้ คือคุณชายหยางท่านนั้นงั้นหรือ”
นายท่านสองพยักหน้า “ใช่”
“เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจยาก พวกคนก่อนหน้านั้นไม่มีใครมีอำนาจอยู่ในมือเลย คุณชายหยางถึงแม้จะเป็นที่ชื่นชอบ แต่จวนโป๋หลิงโหวก็ถอนตัวจากอำนาจศูนย์กลางมานานแล้ว เขามีอะไรให้ท่านสนใจขนาดนั้น”
สถานะของนางนั้นพิเศษ ความคิดอันสกปรกของนายท่านสองที่น้อยคนนักที่จะเห็น หนึ่งปีอาจไม่มีเลยสักคน
นายท่านสองหัวเราะ “ท่านคิดว่าเขาเป็นแค่คุณชายแห่งจวนตระกูลโหวธรรมดาๆ งั้นหรือ อย่าลืมสิตำแหน่งที่เขาได้รับประดับติดตัวมาก็คือขุนนางแห่งสำนักหวงเฉิงซือ”
“แล้วอย่างไร เขาเหลวไหลเช่นนี้ ฝ่าบาทจะมอบหมายงานสำคัญให้เขาจริงๆ หรือ”
นายท่านสองส่ายหน้า “หวงเฉิงซือ คือพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาท จะมอบตำแหน่งนี้ให้คนซี้ซั้วได้อย่างไร ฝ่าบาทให้เขามาที่ตงหนิงพร้อมเจี่ยงเหวินเฟิง แน่นอนว่าไม่ได้เป็นข้ออ้างให้เขามาเที่ยวเล่น”
“ท่านพูดมาขนาดนี้ จะบอกว่าคุณชายหยางผู้นี้ซ่อนความสามารถที่แท้จริงเอาไว้งั้นหรือ”
นายท่านสองยิ้มบางๆ ใช้สายตาอันอ่อนโยนจนน่าขนลุกมองนาง “ในเรื่องนี้ ข้าอยากให้ท่านไปสืบข่าวดู”
ฮูหยินสามกัดฟันพยายามระงับความโกรธ “นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว คุณชายหยางอายุเท่าใดกัน อายุข้าสามารถเป็นแม่เขาได้แบบนี้ ท่านยังจะให้ข้าไป...ถึงข้าจะทนได้ แต่เขาคงไม่ชอบหรอก”
นายท่านสองยิ้มจนนางคาดเดาไม่ได้ “ถึงแม้เจ้าจะมีความคิดล้ำเลิศและว่องไวแค่ไหน แต่เจ้าคาดเดาความคิดของผู้ชายไม่ได้หรอก สำหรับหญิงสาวมีอายุแต่ยังคงความงดงามและเสน่ห์ ใครบ้างที่จะไม่มีความคิดชั่วร้าย ยามเป็นเด็กหากรักมารดามากๆ จนอยากได้รับความรักจากมารดา
พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเผยตัวตนให้ผู้อื่นได้เห็นมากน้อยแค่ไหนกัน เขาอยู่ที่เมืองหลวงได้เห็นสาวงามวัยเยาว์มามากแล้ว คงแค่กลัวที่จะเห็นสิ่งแปลกใหม่กว่าเช่นนี้”
ฮูหยินสามพยายามอดทนแล้ว แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว “สกปรก!”
“ฮ่าๆๆๆ!” นายท่านสองลุกขึ้น “ผู้ชายเป็นคนสกปรกเช่นนี้อยู่แล้ว สิบปีแล้วท่านยังมองไม่ออกอีกหรือ”
เขาเดินไปถึงประตูแล้วหยุด “ท่านมีหน้าตาคล้ายเสี่ยวชี หากท่านทำได้ดี ไม่แน่ความคิดของเขาที่มีต่อเสี่ยวชีอาจลดลง มิเช่นนั้นหากเขาไม่สามารถคว้านางมาได้ คงมีหลายพันวิธีที่จะทำให้พวกเราทุกข์ทรมาน แล้วเราก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนต่อไป”
นายท่านสองไปแล้ว แสงเทียนส่องสะท้อนใบหน้าของฮูหยินสามอย่างไม่มีท่าทีที่จะดับ จากนั้นไม่นานประตูก็เปิดออกอีกครั้ง และแม่นมถงก็ปรากฏตัวขึ้น “ฮูหยินเจ้าคะ”
ฮูหยินสามรีบเก็บความคิดแล้วเดินไปหาอย่างรวดเร็ว “แม่นม ลมแรงกลางดึกเช่นนี้ มาได้อย่างไร”
แม่นมถงมองนาง “บ่าวเป็นห่วงท่านเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามหัวเราะเยาะตนเอง “ข้ามีอะไรให้เป็นห่วงเล่า หลายปีมานี้ผ่านมาได้หมดเลยไม่ใช่หรือ แค่ต้องทนต่อไปอีกนิด”
แม่นมถงอยากพูดแต่พูดไม่ได้ “แม่นม ท่านมีอะไรก็พูดออกมาเถอะ หลายปีนี้เราต่างพึ่งพาอาศัยกัน เป็นคนที่สนิทด้วยที่สุด”
แม่นมถงพูด “เมื่อครู่บ่าวคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก ที่ฮูหยินกับนายท่านสองพูดคุยกัน บ่าวได้ยินทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ ฮูหยินเจ้าคะ พวกเรารีบไปเมืองหลวงให้เร็วที่สุดกันเถอะเจ้าค่ะ เราอยู่ที่ตระกูลหมิงไม่ได้แล้ว!”
ฮูหยินสามถอนหายใจ “ทำไมข้าจะไม่รู้ เพียงแค่อยากไป แล้วพวกเขาเต็มใจปล่อยไปก็ดีน่ะสิ”
แม่นมถงมีสีหน้าไม่พอใจจับมือนางไว้แล้วบอกว่า “ทันทีที่จดหมายจากนายท่านมาถึง ฮูหยินเอาข้ออ้างเรื่องคุณหนูออกเรือนมาพูดแล้วรีบเข้าเมืองหลวงเถิดเจ้าค่ะ คุณหนูตอนนี้หายดีแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าพวกเขาจะมีความคิดที่น่ารังเกียจเช่นนี้”
“แม่นมจะบอกว่า” ฮูหยินสามกดเสียงต่ำ “เพื่อเสี่ยวชีแล้ว ข้าไม่ควรอยู่ที่ตระกูลหมิงต่อไปสินะ”
………
ค่ำคืนที่เงียบสงบ นายท่านสองเดินออกมาจากสวนอวี๋ฟางเข้าไปในทางเดินที่มีกำแพงขนาบอยู่สองข้าง
โคมไฟกะพริบพลิ้วไหวจากปลายอีกด้านหนึ่ง ทางเดินที่ยาวและแคบ หนีอย่างไรก็ไม่พ้น
นายท่านสองยืนหยุดอยู่ข้างทาง ทำสีหน้าจริงจัง เสียงประหลาดใจดังผ่านข้างหูของเขา “ท่านลุงสอง”
นายท่านสองมองหมิงเวยและสาวใช้เดินเข้ามาใกล้ ในมือของตัวฝูถือกล่องอาหาร พวกนางไปที่ไหนมาคงไม่จำเป็นต้องเดา
“เอาอาหารไปให้ลิ่วเกอกับอาเซียงใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ
หญิงสาวที่อยู่ภายใต้แสงไฟยามค่ำคืนยิ้ม มองหน้าเขาอย่างเขินอายแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “น้องหกกับน้องแปดถูกลงโทษไปแล้ว แต่หลานยังไม่ถูกทำโทษ หลานรู้สึกผิดมาก ท่านลุงอย่าโกรธไปเลย ขอแค่ครั้งนี้ ครั้งหน้าหลานจะไม่ทำอีกแล้ว...”
เด็กที่คิดว่าตนเองทำสิ่งที่ไม่ดีและกังวลที่จะถูกผู้ใหญ่ดุด่า นายท่านสองอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าที่สงบของนางยามเผชิญหน้ากับงูเมื่อตอนกลางวัน
หรืออาจเป็นเพราะว่าเพิ่งหายจากอาการป่วย ปฏิกิริยาตอบสนองถึงได้ช้าเลยลืมที่จะกลัวงั้นหรือ
คงจะเป็นอย่างนั้น โง่มาสิบปี เลี่ยงไม่ได้ที่จะแตกต่างจากคนทั่วไปเล็กน้อย ส่วนเรื่องที่ว่ารับใช้เสวียนหนี่เหนียงเหนียง...จิตวิญญาณของนางอยู่กับเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจริงแล้วอย่างไรล่ะ ไม่เคยใช้ชีวิตบนโลก จะไปเข้าใจจิตใจของผู้คนได้อย่างไรกัน
นายท่านสองพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เรื่องนี้ลุงยกเว้นให้ แต่ต่อไปอย่าไปซนกับพวกเขาอีก คิดถึงท่านแม่ของหลานไว้ เพื่อหลานแล้วกว่านางจะผ่านมาได้ไม่ง่ายเลย”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้ากลับไปเถอะ” นายท่านสองหลีกทางให้ และกล่าวเตือนเหมือนผู้อาวุโสที่ห่วงใยนาง “ถึงแม้จะเป็นบ้านของตัวเอง แต่พอเข้ากลางคืนแล้วควรรีบเข้าห้องนะ”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ หลานจะรีบไปพักผ่อนให้เร็ว” หมิงเวยก้มหัวทำความเคารพและเดินผ่านเขาไป เมื่อเดินไปจนสุดทางแล้วจึงหมุนตัวกลับมา ความเขินอายบนใบหน้าของนางก็หายไปในทันที
นางเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้าด้วยแววตาล้ำลึก กลางดึกเช่นนี้ นายท่านสองมาทำอะไรที่สวนอวี๋ฟางกัน
…………………………………………………………….


บทที่ 28 ส่งอาหาร
“พี่เจ็ด!” ดวงตาของหมิงเซียงเบิกกว้าง
“ชู่!” หมิงเวยทำมือบอกให้เงียบ แล้วหันไปสั่งตัวฝู “ตัวฝู เจ้าออกไปเฝ้าข้างนอก หากมีใครมาทางนี้ละก็แจ้งข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูวางกล่องใส่อาหารลงแล้วหมุนตัวเดินออกไป
ความสนใจของเด็กทั้งสองอยู่ที่กล่องใส่อาหาร น้ำลายของพวกเขากำลังจะไหลลงมา
หมิงเวยเปิดกล่องอาหารและถามว่า “เมื่อสักครู่ผู้ใดกันที่พูดว่า ถ้าหากมีผู้ให้ซาลาเปาจะเรียกว่าท่านพ่อ”
หมิงเซียงแลบลิ้น นางหนังหน้าหนาราวกับกำแพงเมือง “ข้ากล้าเรียก แล้วพี่เจ็ดกล้าตอบรับรึเปล่าล่ะเจ้าคะ”
เมื่อเปิดกล่องอาหารชั้นแรก จานกระเบื้องสีขาวมีซาลาเปาสีขาวน่ารักอวบอ้วนวางอยู่รอบจาน ควันสีขาวบางๆ ส่งกลิ่นหอมเตะจมูก
“เจ้ายอดเยี่ยมมาก!” หมิงเวยวางซาลาเปาไว้บนมือของนาง “กินเถิด”
ซาลาเปานึ่งร้อนๆ กระตุ้นความอยากของทั้งสองคนทันที หมิงเซียงกับหมิงฮ่าวหยิบมันขึ้นมาแล้วยัดใส่ปาก เหมือนขอทานตัวน้อยที่หิวโหยมาสามวัน
เนื้อแป้งธัญพืชหอมหวานกำลังพอดี เนื้อสับมันๆ ที่กัดเข้าไป รสชาติหอมเค็มที่ถูกปาก…ไม่เคยทานซาลาเปาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!
หมิงเวยเห็นพวกเขาทานอย่างกับหมาป่ากลืนเสือกลืน[footnoteRef:1] จึงเปิดกล่องชั้นที่สองออก แล้วพูดกับหมิงเซียงว่า “นมแพะที่เจ้าต้องการ ปรุงกับนมซิ่งเหริน เพิ่มน้ำผึ้งลงไป” [1: หมาป่ากลืนเสือกลืน : กินอย่างตะกละตะกลาม]
ในชามขนาดเล็ก น้ำนมแพะสีขาวขุ่นมีกลิ่นหอมหวานเลี่ยนของน้ำผึ้ง หมิงเซียงโห่ร้องด้วยความดีใจเบาๆ แทบรอไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปหา
อึก น่าพอใจมาก…
หมิงเวยเปิดกล่องชั้นที่สาม นำเนื้อแห้ง พุทราเชื่อม เค้กข้าวแบ่งให้พวกเขาทาน “ยัดมันลงในแขนเสื้อ ถ้าหิวก็หยิบออกมากินสักเล็กน้อย ระวังอย่าให้ผู้ใดเห็นเข้าล่ะ”
“อืมๆ” เรื่องนี้หมิงเซียงมีประสบการณ์โชกโชนมาก แต่หมิงฮ่าวรู้สึกเขินอายในเรื่องนี้ “ขอบคุณขอรับพี่เจ็ด”
“ข้าเองก็มีส่วนในเรื่องนี้ ข้าไม่สามารถปล่อยให้พวกเจ้ารับผิดชอบกันสองคนได้หรอก” หมิงเวยแกะเมล็ดสนใส่เข้าปาก “เมื่อก่อนพวกเจ้าถูกลงโทษกันบ่อยครั้งเลยหรือ”
“เพราะพี่แปดเลย!” หมิงฮ่าวฟ้องก่อน “ทุกครั้งที่นางบอกว่าจะรับผิดชอบ แต่สุดท้ายแม้แต่ข้าก็ถูกลงโทษไปด้วย!”
“แต่เจ้าก็ยังฟังนางโกหกทุกครั้งเลยมิใช่หรือ”
หมิงฮ่าว “...”
“พี่เจ็ด อย่าไปฟังเขาพูดนะเจ้าคะ” หมิงเซียงพูดไปกัดเนื้อแห้งไป “ที่จริงเขาก็อยากออกไปเล่นเหมือนกันนั่นแหละ ข้าก็แค่เอ่ยเหตุผลกับเขาไปเฉยๆ เท่านั้นเอง”
“งั้นข้าต้องขอบคุณเจ้าด้วยหรือไม่!” หมิงฮ่าวพูดเหน็บแนม
“เจ้ารู้แล้วก็ดี!” หมิงเซียงพูดอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย หมิงเวยยิ้ม พวกเขาสองพี่น้องทำให้นางอดนึกถึงชาติที่แล้วของนางไม่ได้
ตอนนางอายุสิบขวบ สถานการณ์ในตอนนั้นอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ท่านอาจารย์ได้รับเด็กคนหนึ่งมาหลังสิ้นสงคราม เห็นเขาดูโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งแต่ดูมีความสามารถจึงรับเขาเป็นศิษย์
เขาคือศิษย์น้องเล็ก แม้ว่านางจะเกิดมาในช่วงเวลาที่มีแต่ความสับสนวุ่นสาย แต่นางก็มีท่านอาจารย์คอยดูแล นอกจากเรื่องฝึกซ้อมแล้ว นางก็ไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงความเป็นเด็ก
เวลาที่นางขี้เกียจก็จะเอาศิษย์น้องเล็กมาเป็นข้ออ้าง ศิษย์น้องเล็กมักจะเป็นแพะแทนนางอย่างจริงใจอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าท่านอาจารย์จะดูออกอยู่ทุกครั้งก็เถอะ
แต่หลังจากนั้นศิษย์น้องเล็กก็เสียชีวิตลง เขาตายพร้อมท่านอาจารย์ในวงล้อมของโจร
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ดวงตาของหมิงเวยก็แดงระเรื่อ ไม่ต้องรีบร้อน นางบอกกับตัวเอง ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้นางได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อเจ็ดสิบปีที่แล้ว และยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางยังมีเวลามากพอที่จะค่อยๆ พลิกโชคชะตาของแผ่นดินและเปลี่ยนเส้นทางของประวัติศาสตร์
ท่านอาจารย์และศิษย์น้องเล็กจะต้องไม่ตาย นางต้องกำจัดต้นอ่อนพวกนี้ให้หมดสิ้นไปทั้งหมด
“พวกเราไม่ควรพาพี่เจ็ดออกไปข้างนอกเลย” หมิงฮ่าวพูด “คุณชายหยางผู้นั้น ถามสถานะของพี่เจ็ด ไม่รู้ว่าเขาต้องการอันใดกันแน่!”
พูดถึงเรื่องนี้หมิงเซียงก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน “เป็นเพราะข้า...”
หมิงเวยไม่สนใจ “เขาจะทำอันใดได้ ถึงจะอยากได้ แต่ข้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะคว้าได้ถ้าเขาต้องการ”
บรรพบุรุษของนางเป็นขุนนาง ท่านพ่อของนางเมื่อครั้นยังมีชีวิตก็เป็นขุนนาง อีกทั้งท่านลุงก็รับราชการอยู่
การเป็นบุตรสาวตระกูลขุนนาง จึงไม่สามารถทำอะไรตามใจได้โดยง่าย
“หากเขาต้องการที่จะคว้าให้ได้ พวกเราก็ไม่กลัว” หมิงฮ่าวพูด “ถ้าจะกลัวก็กลัวเขาใช้วิธีสกปรก ถึงตอนนั้นมีแต่จะทำให้ชื่อเสียงของพี่เจ็ดเสียหาย”
“ใช่! พี่เจ็ดคงไม่รู้ วิธีสกปรกแบบนั้นยากที่จะป้องกัน” หมิงเซียงหงุดหงิด “เรื่องพี่ใหญ่ก็เป็นตัวอย่างให้เห็นแล้ว!”
“พี่ใหญ่งั้นหรือ...” หมิงเวยจำได้ พี่ใหญ่เป็นบุตรสาวคนโตของนายท่านสอง ซึ่งออกเรือนไปหลายปีแล้ว
หมิงเซียงเหลือบมองหมิงฮ่าว “ไม่รู้ว่าน้องหกจำได้หรือไม่ เรื่องนี้เป็นเรื่องเมื่อหกเจ็ดปีก่อน พวกเราในตอนนั้นยังเล็กอยู่เลยไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ท่านแม่ของข้ามาบอกข้าในภายหลังเป็นการเตือน”
หมิงฮ่าวมองนางด้วยความงุนงง “หกเจ็ดปีก่อน เกิดอะไรขึ้น ข้าจำได้ว่า...พี่ใหญ่นางล้มป่วยก่อนออกเรือน พอหายดีแล้วจึงออกเรือนไป”
“จริงๆ แล้วพี่ใหญ่ไม่ได้ป่วย” หมิงเซียงก้มหน้าลงเล่นนิ้วตนเอง “นาง...ถูกคนดูหมิ่นน่ะ”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ!” หมิงฮ่าวตกใจ
นางเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปีหลังจากออกเรือน แต่เมื่อเขายังเด็กนางอยู่กับเขาทุกวันทุกเวลา
“ทำไมพี่ใหญ่ถึงได้ถูกคนดูหมิ่นได้” หมิงเวยรู้สึกแปลกๆ “ในเรือนเป็นไปไม่ได้เลย หากออกไปข้างนอกต้องพาคนไปด้วยมิใช่หรือ”
“รายละเอียดท่านแม่ไม่ได้พูดถึง บอกแค่ว่าตอนที่พี่ใหญ่ไปเล่นที่บ้านผู้อื่น นางเหมือนปลาติดเบ็ดจึงถูกผู้อื่นเอาเปรียบ เพื่อปกปิดเรื่องนี้พี่ใหญ่กลับมาจึงบอกว่าไม่สบาย หลังจากนั้นก็ได้ติดต่อกับตระกูลหนึ่ง และถูกส่งไปออกเรือนที่แดนไกล”
ใบหน้าของหมิงฮ่าวเดี๋ยวขาวเดี๋ยวแดง เขาพึมพำ “มิน่าล่ะ...”
มิน่าล่ะทำไมท่านพี่ถึงได้ออกไปแต่งงานในที่ที่ไกลขนาดนั้น มิน่าล่ะนางถึงไม่เคยกลับบ้านมาเยี่ยมญาติเลย มิน่าล่ะท่านแม่ถึงไม่เคยพูดถึงท่านพี่เลย มีครั้งหนึ่งเขาเคยได้ยินท่านพ่อท่านแม่ทะเลาะกันเรื่องท่านพี่อีกด้วย!
พอพูดถึงเรื่องนี้จำได้ว่าตอนที่เขายังเล็ก ท่านพ่อท่านแม่ของเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่เลวร้ายขนาดนั้น เป็นไปได้ว่าอาจเป็นเพราะเรื่องของท่านพี่...
หมิงเวยพบว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป “น้องหก...”
หมิงฮ่าวเช็ดหน้าอย่างแรง เขากดเสียงต่ำด้วยความโกรธแค้น “ผู้ใดเป็นคนทำ”
“ท่านแม่ไม่ได้บอก...” หมิงเซียงปลอบ “น้องหก อย่าใจร้อนไป เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว ครอบครัวเราคงแก้แค้นไปเรียบร้อยแล้วล่ะ”
หมิงฮ่าวใช้เวลานานในการระงับอารมณ์ “อืม...”
“พี่เจ็ด พี่ต้องระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ หากผู้อื่นมุ่งประสงค์ร้าย พวกเขาคงหาโอกาสลงมือได้เสมอ” หมิงเซียงผู้ที่ซุกซนตลอดเวลากล่าวเตือนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
หมิงเวยรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางตอบรับเบาๆ “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะจำไว้”
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาปลดกลอนแล้ว หมิงเวยจึงลุกขึ้น “เวลายังไม่เช้า ข้าต้องกลับแล้ว”
“ฟ้ายังมืดอยู่ พี่เจ็ดกลับดีๆ นะเจ้าคะ”
“วางใจเถอะ” หมิงเวยหยิบกล่องอาหารที่ว่างเปล่าแล้วออกไปหาตัวฝู
………
ภายในห้องหลิวจิ่งเงียบสงัด
ฮูหยินสามคัดลอกคัมภีร์อย่างเงียบๆ เนื่องจากหมิงเวยหายดีแล้ว นางจึงเปลี่ยนเวลาคัดลอกพระคัมภีร์เป็นช่วงบ่าย และไม่ค่อยมาที่นี่ในตอนกลางคืน
หลังจากนั้นไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก และนายท่านสองก็เดินเข้ามา
“ท่านเป็นคนที่จริงใจจริงๆ เสี่ยวชีหายแล้ว แต่ก็ยังคัดลอกคัมภีร์ทุกวัน”
ฮูหยินสามไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งคัดบทสุดท้ายเสร็จ นางจึงเก็บกระดาษแล้วหมุนตัวกลับมา
นางพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “จู่ๆ ท่านก็ส่งจดหมายมาบอกว่ามีเรื่อง ตกลงคือเรื่องอันใดกัน ในสายตาของท่านมันเป็นเรื่องสำคัญหรือ”
นายท่านสองค่อยๆ จิบชา และกล่าวว่า “เรื่องของเสี่ยวชี เจ้าว่าสำคัญหรือไม่ล่ะ”
ฮูหยินสามตกใจ แล้วสีหน้าโกรธจัดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง “ข้าเคยบอกท่านแล้ว อย่าแตะต้องเสี่ยวชี! ถ้าท่านกล้าแตะต้องเสี่ยวชี พวกเราต้องสู้กันจนตายไปข้าง!”
นายท่านสองหัวเราะเบาๆ “ดูเจ้าสิ ใจร้อนอะไรขนาดนั้น เสี่ยวชีเป็นลูกของเจ้า เป็นหลานของข้า ข้าจะคิดถึงนางไม่ได้เลยหรือ ข้าหวังดีกับนางหรอกถึงได้มาหาท่าน”
เมื่อได้ยินประโยคตรงกลาง ฮูหยินสามพูดเสียงหนักขึ้น “พูดมา! ตกลงคือเรื่องอันใดกัน”
…………………………………………………………………….


บทที่ 27 ถูกลงโทษ
“คุกเข่า!”
“ตุบๆ!”
หมิงเซียงกับหมิงฮ่าวไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวจึงได้แต่ก้มหน้าลง หมิงเวยมองแล้วคุกเข่าข้างกายหมิงเซียง
นายท่านสี่เลิกคิ้ว น้ำเสียงของเขาดุดัน แต่สิ่งที่พูดออกมากลับเป็น “เจ้าไม่ต้องคุกเข่า! กลับสวนอวี๋ฟางไปซะ”
หมิงเซียงและหมิงฮ่าวแอบมองนางด้วยสายตาอิจฉา
หมิงเวยยืนขึ้นอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็ย่อกายทำความเคารพให้นายท่านสี่ที่มีสีหน้าไม่น่ามองกับนายท่านสองที่มีสีหน้าไร้ความรู้สึกแล้วเดินออกไป
หมิงเฉิงที่รออยู่ข้างนอกรู้สึกโล่งใจที่เห็นนางออกมา ทั้งสองได้ยินเสียงด่าของนายท่านสี่จากในห้อง “พวกเจ้ากล้ามาก! แอบหนีออกมาโดยไม่บอกไม่กล่าว ซ้ำยังพาเสี่ยวชีออกไปด้วยอีก! ไม่รู้หรือว่านางต่างจากพวกเจ้า”
หมิงเซียงโต้กลับอย่างอ่อนแรง “ไม่เหมือนกันตรงไหนเจ้าคะ ก็พี่เจ็ดหายดีแล้ว...”
“เจ้ายังจะเถียงอีก!” หมิงเซียงไม่กล้าพูดอีก
“ปกติก็เหมือนลิงอยู่แล้ว โดยเฉพาะเจ้า ใครจะรู้ว่ายิ่งโตเจ้ายิ่งทำอะไรไม่เข้าท่า! พาลิ่วเกอไปด้วยก็แย่อยู่แล้ว แต่นี่แม้แต่เสี่ยวชีก็ยังพาไปด้วย...”
ข้างนอกห้องหมิงเฉิงกับหมิงเวยมองหน้ากัน หมิงเฉิงพูดเสียงเบา “โดนตีแน่เลย”
แน่นอนว่านายท่านสี่ต้องอบรมทั้งสองคนตามกฎของตระกูล แล้วเสียงร้องไห้ของหมิงเซียง และหมิงฮ่าวก็ดังออกมาจากในห้อง
ทั้งสองคนถูกตีไปคนละสิบที และลงโทษให้คุกเข่า “คุกเข่าไปจนถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยกลับ!”
ดวงตาของหมิงเซียงเต็มไปด้วยน้ำตา “แล้วข้าวเย็น...”
“เจ้ายังอยากทานข้าวเย็นอีกหรือ!” นายท่านสี่ขึ้นเสียง “หากสามวันไม่โดนตี ต่อไปคงซนจนไปรื้อกระเบื้องหลังคาเป็นแน่! ไม่รู้หรือว่าตนเองอายุเท่าไรแล้ว อีกสองปีเจ้าก็ต้องออกไปแต่งเข้าตระกูลอื่น หากยังซนอยู่แบบนี้ เจ้ามิโดนส่งกลับมาหรอกหรือ! ลิ่วเกอทำอะไร คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเรื่องนี้เจ้าเป็นคนต้นคิด คุกเข่าสำนึกผิดไปซะ!”
ฟังถึงตรงนี้ หมิงเฉิงก็พูด “เอาล่ะ พวกเรากลับกันเถอะ พวกเขาสองคนไม่เป็นอันใดหรอก คุกเข่าทั้งคืนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“อืม...” หมิงเวยเองก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เมื่อครั้นนางยังเด็กและต้องฝึกวิทยายุทธ์ นางทนทุกข์ทรมานมากกว่านี้เสียอีก
ทั้งสองอาศัยโอกาสที่นายท่านสี่และนายท่านสองยังไม่ออกมาเดินออกจากห้องบรรพชนแห่งนี้
“เสี่ยวชี”
“หืม...”
หมิงเฉิงมองไปที่ใบหน้าที่สงบของนางและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าแตกต่างจากเมื่อก่อนจริงๆ”
หมิงเวยหัวเราะ “แน่นอนว่าต้องต่าง ข้าหายดีแล้วนี่นา”
หมิงเฉิงอยากจะบอกว่าไม่ใช่อย่างนั้น เขาอ้าปาก แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับไป
หมิงเวยในตอนนี้แปลกเกินไป ทำให้เขารู้สึกไม่กล้ารีบร้อนอย่างบอกไม่ถูก มันช่างแตกต่างจากหมิงเวยผู้โง่เขลาเมื่อครั้นอดีตอย่างสิ้นเชิง
ยังไงซะเขาก็คือพี่ชาย คิดไปคิดมาเขาก็ถามว่า “ต่อไปน้องอย่าไปก่อเรื่องกับอาเซียงนะ อย่าพาใครไปด้วย หากมีปัญหาขึ้นมาจะทำอย่างไร แต่ถ้าอยากออกไปก็มาหาพี่สี่ได้”
หมิงเวยหันไปมองเขาแล้วถาม “พี่สี่ไม่กลับเมืองหลวงหรือ”
“เอ่อ...” หมิงเฉิงเข้าเรียนที่เมืองหลวง คราวนี้เขากลับมาเพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ที่จริงเขาควรกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ฮูหยินผู้เฒ่าอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้ไปเลยให้เขาอยู่ต่ออีกสักพัก
หมิงเวยพูด “พี่สี่วางใจเถอะ หากข้าอยากออกไปข้างนอกอีก ข้าจะบอกท่านแม่”
“อืม...” ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงสวนอวี๋ฟาง
ฮูหยินสามรอนางอยู่ที่ประตูแล้วพอเห็นนางมาถึงจึงรีบเดินไปหา ยังไม่ทันที่นางจะพูดว่า “ท่านแม่” ก็ถูกตีไปก่อนหนึ่งที แล้วฮูหยินสามก็ร้องไห้ออกมาพลางพูดว่า “เจ้าลูกไม่รักดี อยากให้แม่ตายเร็วนักใช่ไหมถึงได้แอบออกไปโดยไม่ระวังแบบนี้ หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หมิงเวยก้มหน้าลงและยอมรับความผิดอย่างว่าง่าย “ท่านแม่ ลูกผิดไปแล้ว ลงโทษลูกเถอะ!”
ฮูหยินสามตีนางอีกสองถึงสามครั้ง แต่กลับหัวเราะทั้งน้ำตา “เสี่ยวชีของพวกเราแอบหนีออกไปเล่น แม่ดีใจมาก!”
หมิงเวยรู้สึกทั้งสะเทือนใจและเศร้า
ใครๆ ก็บอกว่าหมิงเซียงซน แต่ที่จริงแล้วฮูหยินสามรู้สึกอิจฉาเสียเหลือเกิน นางอยากให้บุตรสาวได้ซนบ้างอะไรบ้าง อย่างน้อยลูกของนางก็เป็นเด็กปกติและมีความสุข
แม่นมถงพูดปลอบใจ “ฮูหยินเจ้าคะ หลายปีมานี้คุณหนูไม่เคยออกไปนอกจวนตระกูลหมิงเลย จึงเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกภายนอก ตอนนี้คุณหนูเองก็หายดีแล้ว หลังจากนี้ฮูหยินสามารถพาคุณหนูออกไปข้างนอกได้แล้วเจ้าค่ะ”
แล้วหันไปพูดกับหมิงเวย “ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะเจ้าคะ ตอนมื้อกลางวันหาตัวคุณหนูไม่พบ ฮูหยินร้อนใจจนแทบบ้าเลยเจ้าค่ะ หากอยากออกไปข้างนอก ให้มาบอกฮูหยินเถอะเจ้าค่ะ”
“ข้าเข้าใจแล้ว” หมิงเวยตอบรับอย่างว่าง่าย
ฮูหยินสามเช็ดน้ำตาแล้วส่งยิ้มให้หมิงเฉิงที่เดินมาส่งหมิงเวย “ในเมื่อเฉิงเอ๋อร์ก็มาแล้ว เข้ามานั่งข้างในก่อนเถิด”
หมิงเฉิงก้มหัวทำความเคารพ “ไม่เป็นไรขอรับ ท่านแม่คงกำลังรอหลานอยู่!”
ฮูหยินสามก็ไม่ได้บังคับอะไร นางเอ่ยขอบคุณแล้วพาหมิงเวยกลับไป นางถามตลอดทางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่าพบเห็นอะไรมาบ้างตอนที่ออกไปข้างนอก
หมิงเวยบอกแค่ว่า นางกับหมิงเซียงแล้วก็หมิงฮ่าวได้พบใต้เท้าเจี่ยง คนอื่นนางไม่พูดถึง หลังอาหารเย็นฮูหยินสามสั่งกำชับซู่เจี๋ย “บอกในครัวว่าให้ทำซาลาเปาหมูสับมาหนึ่งเข่ง แล้วก็เนื้อแห้งด้วย...” รายการอาหารมากมายหลากหลาย
หมิงเวยถาม “ท่านแม่ เราเพิ่งทานข้าวเสร็จ สั่งของพวกนี้ไปทำอะไรหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยิ้มและลูบหัวของนาง “แม่สั่งให้ลูก”
“แต่ลูกอิ่มแล้วนะเจ้าคะ!”
“อาเซียงกับฮ่าวเกอไม่ได้ถูกลงโทษอยู่หรือ” ฮูหยินสามบอก “ลูกพาตัวฝูแอบนำอาหารไปให้พวกเขาเถอะ หากไม่ใช่เพราะพาลูกออกไป พวกเขาคงไม่ถูกลงโทษหนักขนาดนี้ แม้จะเป็นพี่น้องคนละบ้านกัน แต่ยังต้องไปมาหาสู่กันอยู่ แบบนี้จะช่วยให้รักษาความสัมพันธ์ให้ดีไปตลอดได้”
“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
จิตใจของคนเป็นแม่ ทำไมหมิงเวยจะไม่เข้าใจเล่า ก่อนหน้านี้คุณหนูเจ็ดป่วย นางจึงไม่ได้ใกล้ชิดกับพี่น้องคนอื่นเลย ตอนนี้หายดีแล้วท่านแม่ก็อยากให้นางมีเพื่อนเล่นบ้าง
ฮูหยินสามพูดอีกว่า “แต่ลูกก็ต้องจำไว้นะ อาเซียงเป็นคนที่ซุกซน ฮ่าวเกอก็เถียงสู้นางไม่ได้ จะไปเล่นกับพวกเขา ลูกต้องคิดอย่างรอบคอบ เหมือนอย่างเช่นเรื่องในวันนี้ อย่าทำอีกเป็นครั้งที่สอง”
“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปถ้าอยากออกไปข้างนอก ลูกจะมาบอกท่านแม่” หมิงเวยตอบรับอย่างเชื่อฟัง
ฮูหยินสามยิ้มแล้วดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมแขน “เด็กดี”
…….
เมื่อเห็นว่าข้างนอกเริ่มมืดแล้ว ภายในห้องบรรพชนยิ่งเงียบสงัด หมิงเซียงขยับเข่าที่เจ็บและลูบท้องด้วยความหิว
“หิวมากเลย!” แววตาของนางไม่เป็นประกาย นางมองป้ายบรรพชนที่อยู่ข้างบน ดูคล้ายขนมเปียกปูนเสียจริง…
หมิงฮ่าวเองก็ดูเซื่องซึมเช่นกัน
เด็กวัยสิบสามปี เป็นวัยที่ร่างกายกำลังเติบโตจึงไม่ควรทนหิวเป็นที่สุด มื้อกลางวันพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้ทานอย่างจริงจัง ตอนนี้พวกเขาทำได้แค่เพียงกลืนน้ำลายเพื่อประทังความหิว
“ข้าอยากกินเนื้อหมูสันในผัดเปรี้ยวหวาน หมูสับทอดตุ๋นผักกาดขาว เนื้อแกะตุ๋น น้ำแกงหน่อไม้ยอดอ่อนใบบัว เนื้อปูนึ่งผลส้ม...” หมิงเซียงพึมพำกับตัวเอง
“เจ้าหยุดพูดจะได้ไหม” หมิงฮ่าวหงุดหงิด “เป็นเพราะเจ้า! แล้วยังบอกอีกว่าเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะรับผิดชอบ สุดท้ายผลออกมาข้าก็ต้องรับโทษไปกับเจ้าด้วย”
หมิงเซียงรู้สึกผิด “ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น...”
หมิงฮ่าวตกหลุมพรางมาหลายครั้งแล้ว เขาจึงชินชาเสียนานแล้วบวกกับเขาหิวมากจึงระงับอารมณ์ไว้เพื่อประหยัดแรง “ข้าไม่ต้องการอาหารมากมายขนาดนั้น ขอแค่ซาลาเปาใหญ่ๆ สองลูกก็พอแล้ว”
หมิงเซียงเอานิ้วประกบกัน “แค่ซาลาเปาลูกใหญ่ก็พอแล้ว! มาพร้อมกับนมแพะสักชามด้วยยิ่งดีเลยผสมนมซิ่งเหริน[footnoteRef:1] เติมน้ำผึ้งลงไปด้วย…อา เหมือนจะได้กลิ่นซาลาเปาเนื้อเลย!” [1: นมซิ่งเหริน : นมอัลมอนด์]
หมิงฮ่าวหัวเราะเยาะ “ยังไม่ทันหลับก็เริ่มฝันแล้ว ครั้งนี้ท่านพ่อของข้ากับท่านอาสี่โกรธมาก ท่านแม่กับท่านอาสะใภ้สี่ไม่กล้าส่งส่งอาหารมาให้หรอก”
พูดแล้วเขาก็ลองดม เอ๊ะ เขาก็เริ่มหลอนไปด้วยเหรอเนี่ย
หมิงเซียงรู้สึกเหมือนตนเองกำลังฝันจึงไหล่ตกอย่างอ่อนแรง “ตอนนี้หากใครให้ซาลาเปาเนื้อกับข้า ข้าจะเรียกเขาว่าท่านพ่อ!” อย่างไรซะนางจะเอาเขามาแทนที่ท่านพ่อที่แสนดุร้ายของตนเอง!
จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงหัวเราะ “จริงหรือ”
…………………………………………………………………….


บทที่ 26 ถามชื่อ
หมิงเวยลุกขึ้นทำความเคารพแล้วตอบคำถาม “จู่ๆ งูตัวนี้ก็ตกลงมา ข้าน้อยตกใจมาก ในมือถือตะเกียบอยู่จึงพุ่งแทงไปข้างหน้า ไม่คิดว่าจะเสียบตรงเข้าพอดี ขออภัยที่รบกวนการสอบสวนคดีของท่าน ขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ”
เหลยหงคิดในใจ เขาเชื่อว่านางมีพิรุธ ท่าทางของนางดูสงบเช่นนี้ แต่บอกว่าตกใจกลัว อย่ามาล้อกันเล่นเลย...
เจี่ยงเหวินเฟิงที่อยู่ด้านนั้นพูดขึ้น “แม่นางไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว งูตัวนั้นถึงแม้จะตายแล้ว แต่ต่อมพิษก็ยังอยู่ ยังสามารถสืบสวนคดีได้ เหลยหง เอางูตัวนั้นมา”
“ขอรับ” เหลยหงดึงตะเกียบออก แล้วนำงูกลับไปที่ห้องโถง
การพิจารณาคดียังคงดำเนินต่อไป แต่เนื่องจากถูกเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ขัดจังหวะ ทุกคนเลยไม่ค่อยมีสมาธิกัน หลายคนรู้สึกจิตใจสับสนราวกับว่าตรงหน้ายังมีเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้เกิดขึ้นอยู่
แม่หญิงนางนั้นเป็นบุตรสาวตระกูลไหนนะ งดงามจนแทบใจหายใจคว่ำ
หมิงเซียงรีบกลับมาและถามอย่างกังวล “พี่เจ็ด ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ งูตัวนั้นกัดท่านหรือเปล่า”
“เสี่ยวชี!” หมิงเฉิงรีบเดินไปข้างหน้า หมิงฮ่าวเองก็ตกใจเช่นกัน ทั้งสามคนยืนล้อมหมิงเวยเอาไว้
“ข้าไม่เป็นอะไร” หมิงเวยยื่นมือที่เรียบเนียนออกแล้วพลิกไปมา “พวกท่านดูสิ ยังดีอยู่ ไม่โดนกัด”
“ขอบคุณสวรรค์” หมิงเซียงรู้สึกเหมือนตนเองโชคดีที่รอดพ้นจากภัยพิบัติ หากพี่เจ็ดเป็นอะไรไป นางคงถูกพ่อตีจนขาหักเป็นแน่…
เมื่อคิดถึงตรงนี้หมิงเซียงก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ท่านพ่อของนางและท่านลุงสองอยู่ในห้องโถงนี้!
จบสิ้นแล้ว เรื่องที่นางแอบพาพี่เจ็ดออกมาถูกจับได้แล้ว... ที่ห้องโถง การสอบสวนคดียังคงดำเนินต่อไป เจ้าของโรงน้ำชานำไก่มาจากห้องครัวเพื่อทดสอบพิษ ไก่ตัวนั้นกระพือปีกอยู่สองครั้งก็หยุดหายใจไป
ขุนนางผู้ชันสูตรศพทำการตรวจสอบและตอบกลับมาว่า “เรียนใต้เท้า การตายของไก่ตัวนี้เหมือนกับการตายของท่านเหอไม่มีผิดขอรับ”
เจี่ยงเหวินเฟิงทำการปิดคดี “คดีวางยาด้วยพิษของท่านเหอจากหมู่บ้านซานชู่ บัดนี้ได้ทำการตรวจสอบแล้ว ถูกพบว่าสาเหตุการตายมาจากพิษงู สะใภ้ผูชื่อไม่มีความผิด นางจะได้รับการปล่อยตัว”
ท่านยายหมี่ดีใจมาก นางนั่งลงคุกเข่าคำนับ “ขอบคุณท่านชิงเทียน ขอบคุณท่านชิงเทียนเจ้าค่ะ”
สองแม่ลูกตระกูลเหอก็กล่าวขอบคุณเช่นกัน ผูชื่อยังคงตกตะลึง และไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะล้างความผิดให้นางได้ จนกระทั่งบุตรสาวเข้ามาในอ้อมแขนของนางและร้องไห้ออกมา นางถึงได้สติ
“ขอบคุณใต้เท้า! ข้าน้อยจะไม่ลืมบุญคุณของใต้เท้าไปตลอดชีวิตเจ้าค่ะ!”
นางไม่ต้องถูกตัดศีรษะแล้ว นางได้กลับบ้านแล้ว! การหยุดเกี้ยวร้องขอความเป็นธรรม ในที่สุดก็ได้ผลลัพธ์ที่สวยงาม
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ถอนหายใจ “ใต้เท้าเจี่ยงไม่ธรรมดาจริงๆ พวกเราล้วนมองปัญหานี้ไม่ออก แต่ท่านกลับมองเห็นฆาตกรตัวจริงได้ในพริบตา”
“ชื่อเสียงสมคำร่ำลือๆ!” ผู้คนจำนวนมากต่างพออกพอใจ และแยกย้ายกันออกไปจากโรงน้ำชา
ส่วนเหล่าเจ้าหน้าที่และชนชั้นสูงต่างเตรียมขึ้นเกี้ยว ใบหน้าของท่านเจ้าเมืองอู๋ดูไม่น่ามองเท่าไรเขาไม่คิดว่าเจี่ยงเหวินเฟิงจะทำเรื่องนี้สำเร็จ พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ เขาและนายอำเภอเขตหย่งผิงรู้สึกอับอายมาก!
ในภายภาคหน้าหากเอ่ยชื่อของเจี่ยงชิงเทียน คงมีชื่อของเขาอู๋หงอยู่ด้วยเป็นแน่ มันก็แค่เท่านี้ แต่ชื่อเสียงเขาก็ได้เสียไปแล้ว และเขาก็ไม่ใช่คนที่ต่อสู้เพื่อแสวงหาชื่อเสียงทางราชการ
เมื่อเจี่ยงเหวินเฟิงเข้ามาตัดสินคดีที่ไม่เป็นธรรมต่อหน้าสาธารณชน เกิดแรงผลักดันที่แข็งแกร่งมากจนยากที่จะควบคุมได้
ผู้ตรวจการท่านนี้เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น พวกเขาดำเนินการในพื้นที่มาเป็นเวลานาน ใครเล่าจะเต็มใจให้คนที่น่าประหลาดใจมาบงการตนเองกัน
“ใต้เท้าเจี่ยงช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!” ท่านเจ้าเมืองอู๋คลี่ยิ้มและกล่าวชมเชย “คดีความนี้พวกเราตัดสินผิดพลาด หากไม่ได้เป็นเพราะท่าน เกรงว่าจะกลายเป็นคดีที่ไม่เป็นธรรมจริงๆ เสียแล้ว”
เจี่ยงเหวินเฟิงหัวเราะ “ตรวจสอบคดีต้องละเอียดรอบคอบ ใต้เท้าอู๋ชมเกินไปแล้ว”
“ท่านสมควรได้รับคำชมนี้แล้วขอรับ มันคือชีวิตคนหนึ่งชีวิต! นับเป็นโชคดีสำหรับพวกเราชาวเมืองตงหนิงที่คนอย่างท่านได้มาเยือนตงหนิง ข้าน้อยคงต้องขอคำแนะนำจากท่าน หวังว่าใต้เท้าจะไม่ลังเลที่จะสอนเคล็ดลับอื่นๆ ให้พวกเรา!”
“ใต้เท้าอู๋เกรงใจเกินไปแล้ว ข้าจะไปมีเคล็ดลับได้อย่างไรกัน เพียงแค่ตั้งใจให้มาก หากท่านตัดสินในคดีไม่เป็นธรรมจนทำให้คนผู้หนึ่งต้องตาย ก็ถือว่าเป็นการทำลายครอบครัวหนึ่ง ขอเพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ ท่านจะไม่มีทางประมาทแน่นอน!”
“ท่านจะบอกว่า...”
อีกด้านหนึ่ง หมิงเซียงหลบตัวอยู่ข้างหลังหมิงเวย นางมองใบหน้าเขียวคล้ำของนายท่านสี่อย่างเป็นกังวล จบสิ้นแล้วจริงๆ ดูจากอารมณ์ของท่านพ่อของนางแล้ว หมิงเซียงรู้สึกว่านางไม่สามารถรักษาขาของตนเองไว้ได้แน่…
ในเวลานั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงนุ่มๆ ของแม่นางอาหว่าน “ขอประทานโทษเจ้าค่ะ แม่นางท่านนั้นเป็นบุตรสาวตระกูลใดหรือ”
ทุกคนในตระกูลหมิงเมื่อได้ยินคำพูดนั้นสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป
พวกเขาหันศีรษะกลับไป แล้วก็เห็นแม่นางอาหว่านที่มีหน้าตากิริยาไม่แพ้บุตรสาวชนชั้นสูงได้ออกมาจากเขตโต๊ะส่วนตัว นางมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม แต่สายตากลับจ้องมองไปที่หมิงเวยอย่างไม่พลาดเป้า!
พวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงข่าวลือ เรื่องที่คุณชายสามแห่งตระกูลหยางทำตัวไร้สาระ ชอบดื่มสุราเคล้านารี!
เหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ โดนเขาเห็นแล้วแน่ๆ มันจบแล้ว จบแล้วจริงๆ!
อาหว่านถามอีกครั้ง “ขอประทานโทษเจ้าค่ะ แม่นางท่านนั้นเป็นบุตรสาวตระกูลใดหรือ”
นายท่านสองฝืนใจยกมือตอบ “นางเป็นลูกหลานตระกูลหมิงในหนานเซียง”
“ที่แท้ก็เป็นลูกหลานตระกูลหมิง” อาหว่านพยักหน้าและยิ้ม “สมแล้วจริงๆ”
ม่านไม้ไผ่ในเขตโต๊ะส่วนตัวถูกยกออก คุณชายหยางท่านนั้นก้าวออกมาและเหลือบสายตามอง “แค่นี้ก็แสดงให้เห็นว่าตระกูลหมิงไม่เพียงแต่มีความสามารถเท่านั้น แต่ยังมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่น เดิมทีข้าไม่เชื่อหรอกนะ แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว”
กล่าวจบเขาก็เอามือไพล่หลัง เดินเคาะพัดแล้วเดินออกจากโรงน้ำชา สายตาไม่วอกแวกมองไปทางอื่นใด เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชนชั้นสูงท่านอื่นที่อยู่ในที่นี้อดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปที่ตระกูลหมิงด้วยสายตาซับซ้อน
หลายคนรู้จักชื่อเสียงของคุณชายหยางเป็นอย่างดี ดูเหมือนว่าเขากำลังเล็งหญิงสาวจากตระกูลหมิง
จุ๊ๆ ไม่รู้ว่าจะเห็นใจพวกเขา หรืออิจฉาพวกเขาดี ตระกูลหมิงได้ตกระกำลำบากอีกครั้งแล้ว อีกฝ่ายเป็นถึงลูกหลานตระกูลผู้ก่อตั้งแคว้น ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ส่งมอบหญิงสาวบ้านตนเองให้เป็นอนุภรรยา แต่ไม่แน่ใจว่าคุณชายหยางผู้นี้จะหลงใหลในความงามจนเต็มใจแต่งนางเป็นภรรยาหรือเปล่านะ
ท้ายที่สุดความเหลวไหลของคุณชายหยางก็เป็นที่โจ่งแจ้ง สีหน้าของนายท่านสี่ดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง ชนชั้นสูงที่เดิมทีคิดว่าจะพูดจาเยาะเย้ยใส่ พอเห็นท่าทางของเขาก็เปลี่ยนใจไม่พูดอะไรแล้วเดินตามท่านเจ้าเมืองออกไป
หมิงเซียงตกตะลึงไปชั่วขณะ พอได้สติกลับมานางจึงเอ่ยถาม “เขาหมายความว่าอย่างไรกันหรือ”
ทันทีที่พูดจบหน้าผากนางก็ถูกดีดไปหนึ่งที นายท่านสี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “เจ้ายังกล้าถามอีกหรือว่าหมายความว่าอย่างไร! พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน”
“ข้า ข้า...” หมิงเซียงกลัวจนหัวหด
นายท่านสี่มีหรือที่จะไม่รู้จักนิสัยของบุตรสาวตนเอง เขาพูดขึ้นด้วยความโกรธ “พวกเจ้าแอบหนีออกมากันเองก็ช่างมัน แต่ยังพาเสี่ยวชีออกมาด้วย! ดีจริงๆ ตอนนี้เกิดปัญหาขึ้นแล้วพอใจกันหรือไม่”
หมิงเซียงร้องไห้ “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่างูมันตกลงมา ตอนแรกซ่อนตัวอย่างดีแล้วแท้ๆ...”
“เจ้ายังจะกล้าพูดอีก!” นายท่านสี่โมโหจนอยากจะตีขานาง!
“พอเถอะ!” นายท่านสองพูดขัดจังหวะเขาแล้วพูดเสียงเบา “ตอนนี้ก็ถูกพบไปแล้ว จะดุไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด เรามาคิดกันดีกว่าว่าจะทำอย่างไรกันดี!”
นายท่านสี่ไม่สามารถระงับความโกรธได้ เขาสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากโรงน้ำชาไปก่อน นายท่านสองส่ายหน้าแล้วหันมาพูดกับหมิงเฉิง “เจ้าพาน้องๆ กลับบ้านด้วย”
“ขอรับ” หมิงเฉิงตอบรับ
เมื่อนายท่านสองจากไปเขาก็ชี้ไปที่หมิงเซียง
หมิงเซียงรีบพูดก่อนว่า “ข้ารู้ว่าข้าผิด! ข้ากลับไปข้าต้องโดนตีแน่นอน พี่สี่ค่อยพูดทีหลังได้หรือไม่”
หมิงเฉิงทำได้แต่ถอนหายใจแล้วหันมาพูดกับหมิงเวย “ไปกันเถอะ พี่สี่จะพาเจ้ากลับบ้าน”
………………………………………