ขณะเดียวกัน ณ ตำหนักหยกท้อ
 "ออกไป! ออกไปให้หมด! ข้าบอกให้ออกไป ฮือๆๆ"
 เสียงตวาดลั่นสลับเสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงข้าวของตกแตกทำให้หนึ่งขันทีน้อยและสามนางกำนัลวิ่งหลบออกมานอกตำหนักกันจ้าละหวั่น
 "เฮ้อ...ข้าสงสารพระสนมยิ่งนัก" หนึ่งในสามนางกำนัลเอ่ยขึ้น
 "นั่นสินะ เป็นถึงสนมเอกขั้นสาม กลับต้องถูกลดขั้นเพราะคนเลี้ยงพยัคฆ์ต่ำต้อย เป็นเจ้าจะทำใจได้หรือ" นางกำนัลอีกคนเอ่ยขึ้นบ้าง ขันทีน้อยกับนางกำนัลที่เหลือต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย
 "จริงสิ ฝูเป่าจูกงกงเป็นอย่างไรบ้าง" นางกำนัลคนแรกเอ่ยถามขันทีน้อย
 "จนบัดนี้ยังไม่ได้สติเลยขอรับ หมอบอกว่าบาดเจ็บภายในสาหัส โชคยังดีที่ไม่ถึงแก่ชีวิต" ขันทีน้อยพูดไปขนลุกไปเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อยามอุ้ย
 เมื่อพระสนมกลับมายังตำหนักหยกท้อเพราะผิดหวังที่ไม่ได้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท จึงอารมณ์ไม่ดีนัก ทว่ากลับพบพยัคฆ์น้อยตัวหนึ่งวิ่งไล่ไป๋ไป๋ แมวสีขาวปลอดของนางอย่างเอาเป็นเอาตาย ข้าวของล้มระเนระนาดตกแตกหักพังเสียหาย
 พระสนมโกรธมาก สั่งให้จับเจ้าพยัคฆ์น้อย แต่ความรวดเร็วและหวาดเกรงเขี้ยวเล็บของมันจึงไม่มีผู้ใดจับมันได้ และปล่อยให้หนีไปได้ในที่สุด ยิ่งสร้างความขุ่นเคืองจนไม่มีผู้ใดกล้าทัดทานแม้แต่นางกำนัลคนสนิท
 ครั้นพระสนมทราบว่าใครเป็นผู้ดูแลพยัคฆ์น้อย นางก็ไม่คิดไต่ถาม พอพบตัวก็สั่งให้โบยทันที
 ขันทีน้อยได้แต่ยืนหลับตาไม่กล้ามอง เมื่อลืมตาขึ้นเพราะเสียงกรีดร้องตกใจของเหล่านางกำนัล กลับพบว่าจูกงกงขันทีคนสนิทของพระสนมและทหารทั้งสี่สลบเหมือดห่างออกไปราวครึ่งลี้ และยังเห็นแม่ทัพมู่อุ้มร่างที่สลบไสลของผู้ฝึกพยัคฆ์ทะยานเหาะไปทางเรือนรับรองอย่างรวดเร็ว
 พอขันทีน้อยตั้งสติได้ก็เห็นพระสนมบริภาษแม่ทัพมู่ และคิดจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อได้พบองค์รัชทายาทที่เสด็จมายังอุทยานพร้อมด้วยพระชายาหลิวพอดี
 ขันทีน้อยเห็นพระสนมรีบเข้าไปเกาะแขนองค์รัชทายาททันทีด้วยน้ำตานอง มิได้เกรงใจพระชายาหลิวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แม้แต่น้อย
 "องค์รัชทายาท ทรงให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ" พระสนมบีบน้ำตาออดอ้อนเสียงหวานไพเราะน่าฟัง ซบหน้าลงบนต้นแขนแกร่ง
 "มีเรื่องอันใด" ฉีเฟยหลงถามเสียงเย็นชาพลางแกะมือของนางออก และเบือนหน้าไปทางอื่น ด้วยพอคาดเดาได้ว่านางต้องการกล่าวสิ่งใด แต่แสร้งทำเฉยราวกับไม่รู้เรื่องราว
 "เรื่อง..." พระสนมหน้าเสียที่ถูกแกะมือออก ก่อนจะตีหน้าเศร้าเล่าเรื่องราวอย่างออกรส ตีไข่ใส่สีบิดเบือนความจริงว่าหยางเริ่นกระทำการหยาบช้า พูดจาเกี้ยวพาราสีนาง
 "อ้อ เจ้าเลยสั่งโบยคนผู้นั้น?" ฉีเฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชากว่าเดิมก่อนจะเหยียดยิ้ม ดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยววาวโรจน์จนน่ากลัว
 'เกี้ยวพา? เล่นหูเล่นตา? หากเราไม่รู้จักนาง เราคงเชื่อเจ้าหมดใจแล้ว ฮึ!'
 "เอ่อ...เพคะ" พระสนมจางเหลียงตี้เริ่มเห็นความผิดปกติ ใบหน้างดงามซีดเผือด
 'หรือว่าข้าทำผิดพลาดอันใดไป'
 "ดี ถ้าอย่างนั้นวังนี้เรายกให้เจ้า...ดีหรือไม่"
 "มะ...หม่อมฉันทำอันใดผิดไปหรือเพคะ พระองค์จึงได้ตรัสกับหม่อมฉันเช่นนี้" พระสนมทรุดลงกับพื้นใบหน้างดงามเงยมองสวามีอย่างน้อยใจและตัดพ้อ สองแก้มเต็มไปด้วยน้ำตา
 "เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือ หรือแสร้งไม่รู้กันแน่" ฉีเฟยหลงคาดคั้นเสียงกร้าว
 "องค์รัชทายาท ทรงหมายความเช่นไร หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ" นางยังคงสะอื้นไห้
 "ได้ เราจะบอกเจ้าให้ ผู้ที่เจ้าสั่งโบยคือแขกคนสำคัญของเรา ซ้ำพยัคฆ์น้อยที่เจ้าต้องการตัวคือสิ่งล้ำค่าที่เราจะนำขึ้นถวายเสด็จพ่อ..."
 "นี่คือวังของเรา หากเกิดเรื่องใด เจ้าควรแจ้งให้เราทราบ ส่วนผู้ใดผิดถูกล้วนเป็นเราที่มีสิทธิ์ตัดสินใช่หรือไม่"
 "อะ...องค์รัชทายาท" พระสนมจางเหลียงตี้หน้าซีดหนัก ใจคอเริ่มไม่ดี มือเรียวขาวขยุ้มอาภรณ์ของตนไว้แน่น คาดเดาเหตุการณ์ได้ลางๆ
 "เราผิดหวังในตัวเจ้ายิ่งนัก ทหาร! นำตัวพระสนมจางกลับตำหนัก ลดขั้นจากสนมเอกขั้นสามเป็นสนมขั้นเก้าจางเฟิ่งอี๋นับแต่รุ่งสางวันพรุ่ง และอย่าพามาให้เราเห็นหน้าอีก" องค์รัชทายาทตรัสด้วยสุรเสียงเย็นชาไร้ความเห็นใจใดๆ ก่อนจะหันหลังให้พระสนมที่เคยโปรดปรานอย่างไร้เยื่อใย ไม่ฟังคำทัดทานของพระชายาหลิวที่ตรัสว่าเป็นบทลงโทษที่รุนแรงเกินไป
 "องค์รัชทายาท โปรดประทานอภัยให้หม่อมฉันด้วย หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ประทานอภัยให้หม่อมฉันด้วยองค์รัชทายาท อภัยให้หม่อมฉันด้วย องค์รัชทายาท ฮือๆๆ" ร่างอรชรทรุดลงไปกองกับพื้น น้ำตาไหลไม่ขาดสาย ดวงตาคู่งามพร่ามัวและแฝงด้วยความเจ็บปวด
 เป็นคนโปรดแล้วอย่างไร บัดนี้กลับต้องอับอายและถูกหมิ่นเกียรติเพียงเพราะคนฝึกพยัคฆ์ต่ำต้อยคนหนึ่ง เช่นนี้แล้วจะกล้าสู้หน้าผู้ใดได้อีก เมื่อคิดมาถึงตรงนี้นางกลับหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ดูแคลนกับความโง่เขลาของตน
 "พระสนมทรงถนอมพระวรกายด้วย เสด็จกลับตำหนักก่อนดีหรือไม่เพคะ" นางกำนัลนางหนึ่งกล่าวขึ้นพร้อมพยักหน้าเรียกอีกคนให้มาช่วยประคองพระสนมจางเหลียงตี้ ที่วันพรุ่งจะไม่ใช่อีกต่อไป
 "เฮ้อ" ขันทีน้อยถอนใจเบาๆ สายตาเหม่อมองเข้าไปด้านในอย่างห่วงใยและเห็นใจเช่นเดียวกับสามนางกำนัล ด้วยคอยรับใช้พระสนมจางมาตั้งแต่แรกเริ่มที่เข้ามาอยู่ในวังตะวันออกแห่งนี้ราวหนึ่งปีก่อนหลังพระชายาหลิวสองปี
 ด้วยวัยเพียงสิบหกปีรูปโฉมงดงามเอาอกเอาใจเก่งจึงเป็นที่พอพระทัยอยู่มาก แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับคือพระสนมไม่ได้สุขุมเยือกเย็น ซ้ำยังใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต บ่อยครั้งที่นางกำนัลถูกลงโทษด้วยเรื่องเล็กน้อยอย่างหยิบอาภรณ์มาผิด นางกำนัลนางนั้นต้องถูกโบยสิบไม้โทษฐานบกพร่อง นางกำนัลนางหนึ่งเกือบตาบอดเพราะถูกสาดน้ำร้อนใส่หน้าเพียงเพราะชงชาไม่ถูกพระทัย
 "เราจะทำเช่นไรต่อดี" หนึ่งในสามนางกำนัลเอ่ยขึ้น ใจจริงนางอยากกลับไปพักผ่อนยิ่งนัก เพราะดูเหมือนรั้งอยู่ก็มิมีประโยชน์อันใด
 "พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด ข้าจะอยู่ที่นี่เอง เผื่อพระสนมเรียกใช้สอย อีกอย่าง ข้ากลัวว่าพระสนมจะคิดสั้น" นางกำนัลที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางใช้มือป้องปากในประโยคสุดท้าย
 "ข้าขออยู่เป็นเพื่อนเจ้าละกัน พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร จะอยู่ด้วยกันหรือไม่เล่า" นางกำนัลที่เอ่ยถามในตอนแรกกล่าวออกมาเมื่อตัดสินใจได้
 "ข้าอยู่ / อยู่ขอรับ" ทั้งสองตอบแทบจะพร้อมกัน
 มิตรแท้จะเห็นได้ก็ในยามทุกข์ยากนั้นเป็นเรื่องจริง
 เวลาเดียวกัน ณ ห้องทรงอักษร
 ฉีเฟยหลงเดินไปเดินมา สองมือไพล่หลัง ดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวจับอยู่ที่ประตูทางเข้าคล้ายเฝ้ารอบางสิ่ง ผ่านไปราวสองเค่อขันทีคนสนิทก็ปรากฏตัวขึ้น ฉีเฟยหลงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อปกปิดความกระวนกระวายใจไว้ "ได้ความว่าอย่างไร" ถามคล้ายไม่ใส่ใจ ทั้งที่ร้อนใจและอยากไปให้เห็นด้วยตาตัวเอง
 "ทูลองค์รัชทายาท คุณชายหยางฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงที่ยังหอบอยู่กราบทูล
 ฉีเฟยหลงถอนใจโล่งอก "แล้วอาการของนาง...เอ่อ...หยางเริ่นเล่า?" ด้วยความเป็นห่วงทำให้เผลอกล่าวคำที่ไม่ควรออกมา
 "ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมไม่ได้เห็นกับตา เพราะแม่ทัพมู่ปิดประตูไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไป แม้แต่ผู้ติดตามและพยัคฆ์น้อยยังรั้งอยู่นอกเรือนรับรอง" เกากงกงกราบทูลอย่างละเอียด "พระองค์จะเสด็จที่ใดพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงถามเมื่อเห็นผู้สูงศักดิ์หมุนพระวรกายไปที่ทางออก
 "ไปเรือนรับรอง หากเราไม่ได้เห็นกับตา เราคงไม่สบายใจ"
 "แต่ยามนี้เห็นทีจะไม่ค่อยเหมาะ..."
 "เจ้าจะรออยู่ที่นี่ก็ย่อมได้" ฉีเฟยหลงเอ่ยขัด ด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะพูดอันใด
 "เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงก้มศีรษะต่ำไม่กล้าคัดค้านอีก ได้แต่เดินตามไปเงียบๆ อย่างครุ่นคิด
 เมื่อครู่องค์รัชทายาทตรัสว่านาง? หรือที่กริ้วพระสนมจางร้อนรนกังวลพระทัยจนไม่อาจสะสางฎีกาให้เสร็จสิ้นดังที่ผ่านมา ซ้ำยังมีรับสั่งให้ขันทีไปสอบถามอาการทุกครึ่งชั่วยาม จะเกี่ยวข้องกับคำว่า 'นาง' หรือไม่ จะว่าไปรูปร่างของคุณชายหยางก็อรชรอ้อนแอ้นคล้ายสตรีอยู่หลายส่วนทีเดียว เฮ้อ...ช่างเป็นเรื่องที่ชวนให้ปวดหัวเสียจริงๆ
 แม้จะสงสัยใคร่รู้เพียงใด แต่เสี่ยวเกาจื่อก็รู้กาลเทศะและระงับความสงสัยไว้ได้อย่างมิดชิดเพราะทำงานเป็นขันทีมานานกว่าสามสิบปี จึงรู้ดีว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร
 ภายในห้องพักในเรือนรับรอง
 ชิงหลินขอร้องคู่หมายให้พาเฟิ่งอิงกับฟานฟานน้อยที่โดนทำโทษให้นั่งคุกเข่าอยู่ด้านนอกเข้ามา แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาวาวโรจน์บนใบหน้าบึ้งตึงคล้ายกำลังงอนของเขา ก็บอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่พอใจเท่าไรนัก แต่นางก็เลือกทำเมินไม่รู้ไม่ชี้
 เมื่อหนึ่งบุรุษกับหนึ่งพยัคฆ์น้อยมาถึง ชิงหลินยังไม่ทันได้พูดอะไร หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำก็คุกเข่าเงยใบหน้าคมเข้มมองนางที่กึ่งนั่งกึ่งนอนตะแคงข้าง ศีรษะและไหล่ข้างหนึ่งพิงหมอนที่วางชิดหัวเตียง แม้จะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเพราะแผลที่ถูกเฆี่ยนตี แต่เพื่อหลีกเลี่ยงคำถามที่จะตามมาภายหลังเลยต้องเล่นละครกันหน่อย
 เรื่องที่ถูกโบยหลังแตกยับจนสลบไปเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว แต่พอฟื้นขึ้นมาความเจ็บปวดทรมานอย่างที่ควรจะเป็นกลับไม่ปรากฏ ทีแรกนางคิดว่าเป็นเพราะคู่หมายช่วยสกัดจุดความเจ็บปวดให้ แต่กลับไม่ใช่ ถ้าอย่างนั้น...ก็คงจะเป็นฝีมือของท่านยมแน่ๆ ชิงหลินครุ่นคิด
 "คุณหนู โปรดลงโทษข้าด้วยขอรับ! เป็นเพราะข้าบกพร่อง คุณหนูจึงได้รับบาดเจ็บเช่นนี้" เฟิ่งอิงกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง ทำนางสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นความเจ็บปวดและการโทษตัวเองฉายชัดบนใบหน้าคมเข้ม
 ชิงหลินลอบถอนใจแล้วเอ่ย "ลงโทษอะไรกันเล่า ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเสียหน่อย ลุกขึ้นเถิด" เป็นความจริงที่นางไม่เคยคิดโกรธหรือโทษเขาเลยแม้แต่นิดเดียว "ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ข้าไม่อยากฟัง ขืนเจ้าพูดอีกคำเดียวละก็ ข้าจะไม่พูดกับเจ้าอีก" ขู่สำทับเมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมจำนนง่ายๆ ของอีกฝ่าย
 เฟิ่งอิงชะงักวูบ พยักหน้ายอมทำตามแต่โดยดี แม้ในใจจะยังรู้สึกผิดและโทษว่าเป็นความผิดของตน พร้อมยอมรับโทษทัณฑ์อย่างไม่เกรงกลัวความเจ็บปวด แต่ถ้าไม่ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนดั่งเทพธิดาของนางอีก คงเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกทิ่มแทงด้วยคมหอกคมดาบนับพันนับหมื่นเล่ม เพียงแค่คิดเฟิ่งอิงก็แทบจะทนไม่ได้แล้ว
 ทางด้านแม่ทัพหนุ่มมองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำอย่างไม่สบอารมณ์นัก ความหงุดหงิดและหวงแหนก่อเกิดขึ้นภายในใจ เมื่อเห็นสายตาเป็นห่วงเป็นใยเกินความจำเป็นยามที่มองคู่หมายของตน เขาอดรนทนไม่ได้จนต้องยอมเสียมารยาทลุกจากเก้าอี้ที่ลากมานั่งใกล้เตียง เปลี่ยนมานั่งบนเตียงข้างคู่หมายที่เว้นไว้ให้นั่งได้พอดิบพอดี โดยไม่กล่าวอันใด
 ชิงหลินกะพริบตามองคนข้างๆ อย่างงุนงง เฟิ่งอิงเองก็อดเหลือบมองไม่ได้ จึงสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่หลุบมองตนอยู่พอดี มันเป็นสายตาของผู้ที่เหนือกว่าในทุกด้านอย่างแท้จริง
 ขณะที่บุรุษต่างสถานะฟาดฟันกันทางสายตา ชิงหลินกลับไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เพราะนางมองหาฟานฟานน้อยของนางอยู่ "ฟานฟานน้อยอยู่ไหน เมื่อครู่ยังเห็นเดินตามหลังเจ้ามาอยู่เลย" ชิงหลินถามเฟิ่งอิง
 "คงจะกลัวความผิดจนไม่กล้าโผล่หัวมาให้เจ้าเห็นหน้ากระมัง" แม่ทัพหนุ่มกล่าวราวกับเย้ยหยันในความขี้ขลาดของเจ้าพยัคฆ์น้อย ก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากพร้อมกับปรายตามองมาทางเฟิ่งอิง จึงถูกคู่หมายส่งค้อนให้
 "ฟานฟานออกมาเถอะ"
 เงียบไม่มีเสียงตอบรับ
 "หากเจ้าไม่ออกมา ข้าจะโกรธเจ้าจริงๆ แล้วนะ!" แกล้งพูดขู่ ด้วยพอรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว ว่าเพราะความซุกซนเกินเหตุของมันทำให้นางถูกเฆี่ยนเสียจนสลบเหมือด
 "อย่าโกรธ...อย่าโกรธ หลินหลิน...ใจดี ฟานฟาน...รีบมา...รีบมาแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยยอมโผล่หัวกลมๆ เล็กๆ ออกมาจากด้านหลังของเฟิ่งอิง แต่ยังไม่กล้าเดินออกมาหาหลินหลินของมัน เพราะยังมีความผิดเป็นชนักติดหลังอยู่
 เฟิ่งอิงเอี้ยวตัวไปมองพลางลุกขึ้นไปยืนข้างๆ ทำให้เจ้าพยัคฆ์น้อยไร้ที่กำบัง มันตกใจเล็กน้อยและเริ่มทำตัวให้น่าสงสารด้วยการก้มหัวต่ำหูลู่หางตก เดินเข้ามาหาหลินหลินช้าๆ ตัวสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะแหงนหน้ามองหลินหลินทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า
 "เจ็บไหม ฟานฟาน...ขอโทษ ฟานฟาน...ขอโทษ..." เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามหลินหลิน ความจริงมันอยากกระโดดเข้าไปหาและซุกลงบนตักอบอุ่นนั่นใจจะขาด แต่ก็กลัวสายตาพิฆาตของเจ้าร่างยักษ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ หลินหลินของมัน
 "ข้าไม่เป็นไร และก็ไม่โกรธเจ้าด้วย มานี่เถอะ" ชิงหลินยิ้มหวานพลางยื่นสองแขนมาข้างหน้า
 "จริงนะ จริงๆ นะ รักกัน...รักกัน...ใช่ไหม" เจ้าพยัคฆ์น้อยยังไม่แน่ใจ มันเดินหน้าถอยหลังอยู่หลายรอบ ชิงหลินยังคงพยักหน้าและไม่ยอมลดแขนลง
 "อุ้มอุ้ม ช่วยหน่อย...ช่วยหน่อย" เห็นดังนั้นเจ้าพยัคฆ์น้อยจึงร้องขอความช่วยเหลือจากแม่ทัพหนุ่ม
 "หือ? อันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มหันมาถามคู่หมาย เมื่อเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยทำท่าทางแปลกๆ
 "คิกๆ มันขอให้ท่านช่วยเจ้าค่ะ" ชิงหลินหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยขอร้องคนอื่นนอกจากนาง นั่นหมายความว่ามันเริ่มยอมรับในตัวเขาขึ้นมาบ้างแล้ว อาจจะเป็นเพราะเขาช่วยนางให้รอดพ้นความตายจากความซุกซนของมันได้
 "อ้อ คิดจะเอาใจข้าด้วยเรื่องนี้?" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วมองมันอย่างขบขัน จึงถูกพยัคฆ์น้อยแยกเขี้ยวใส่คล้ายจะบอกว่าหากไม่ใช่เพราะแม่ทัพหนุ่มช่วยหลินหลินของมันไว้ อย่าหวังว่ามันจะยอมให้อย่างนี้
 "ท่านเลิกแกล้งฟานฟานของข้าเสียทีเถิดเจ้าค่ะ" ชิงหลินต่อว่าเขาไม่จริงจังนัก ส่ายศีรษะระอากับความดื้อรั้นชอบเอาชนะของทั้งคู่ เฮ้อ พอกันทั้งคนทั้งเสือ
 เฟิ่งอิงส่งเสียงหัวเราะหึๆ ออกมา จึงถูกหนึ่งบุรุษกับหนึ่งตัวถลึงตาใส่ แต่เฟิ่งอิงกลับแสร้งทำเป็นมองผ่านไม่คิดจะใส่ใจแต่อย่างใด
 มู่หลิ่งเหวินปรายตามองคู่หมายที่ปีกกล้าขาแข็งต่อว่าเขาต่อหน้าบุรุษอื่น ทั้งยังคาดโทษนางไว้ในใจเรียบร้อย อยู่ลำพังเมื่อใดคอยดูเถิด...ว่าข้าจะลงโทษเจ้าอย่างไร
 "เอ่อ...ช่วยหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินเร่งเขา แม่ทัพหนุ่มจึงก้มตัวใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบหนังตรงคอด้านหลังของพยัคฆ์น้อยแล้วยกขึ้นมาเสมอไหล่ตน คล้ายกับหยิบสิ่งของน่ารังเกียจ
 "ปล่อยปล่อย นิสัย...ไม่ดี นิสัย...ไม่ดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ถูกดึงรั้งหนังคอด้านหลังเสียจนหน้าตาดูไม่ได้ร้องว่าแม่ทัพหนุ่ม เท้าทั้งสี่ตะกุยตะกายอากาศไปมา พยายามเอี้ยวตัวเพื่อทำร้ายเจ้าร่างยักษ์ที่บังอาจทำให้มันอับอายต่อหน้าหลินหลินของมัน
 "หึๆ อัปลักษณ์เสียจริง" แม่ทัพหนุ่มมิวายกล่าววาจาก่อกวนอารมณ์เจ้าพยัคฆ์น้อย มุมปากเหยียดยิ้มอย่างขบขัน ก่อนจะส่งมันให้คู่หมายที่จ้องเขม็ง ตากลมโตเขียวปั้ด ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำคล้ายไม่พอใจในคำวิจารณ์นั้น
 "หลินหลิน นิสัย...ไม่ดี นิสัย...ไม่ดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยรีบฟ้องนางทันทีที่เข้ามาอยู่ในอ้อนแขนอันอบอุ่นและคุ้นเคย
 "เขาเพียงหยอกเจ้าเล่น อย่าโกรธไปเลย" พูดพลางลูบหลังมันเบาๆ ก่อนจะเอาใจมันด้วยการก้มลงหอมหัวกลมๆ เล็กๆ ของมัน ซึ่งการกระทำที่ไม่ตั้งใจของนางทำเอาสองบุรุษเปลือกตากระตุกด้วยความริษยา
 เป็นเวลาเดียวกับที่ฉีเฟยหลงพร้อมด้วยขันทีและเหล่านางกำนัลเข้ามาในห้องพักในเรือนรับรองอย่างเงียบเชียบ เป็นความประสงค์ขององค์รัชทายาทที่ไม่ให้ประกาศเตือนให้รู้ล่วงหน้
 "เจ้าฟื้นแล้วหรือ เป็นเช่นไรบ้าง" ฉีเฟยหลงถามทันทีที่เห็นนาง
 "ถวายบังคมองค์รัชทายาท" แม่ทัพหนุ่มกับเฟิ่งอิงรีบถวายความเคารพพร้อมกัน
 "ลุกขึ้น" ฉีเฟยหลงอนุญาตก่อนจะนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันกับที่แม่ทัพหนุ่มใช้ก่อนหน้า ส่วนแม่ทัพหนุ่มก็เลือกมายืนด้านข้างฝั่งเดียวกับเฟิ่งอิง
 "ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาท" ชิงหลินก้มศีรษะทำความเคารพและไม่ลืมดัดเสียงห้าว
 "เจ้าบาดเจ็บอยู่เราจะถือสาได้เช่นไร เสี่ยวเกาจื่อ ให้ทุกคนออกไปให้หมด ปิดประตูอย่าให้ใครเข้ามาใกล้ประตูได้" กล่าวกับชิงหลินจบ ฉีเฟยหลงก็หันไปสั่งขันทีคนสนิท เสี่ยวเกาจื่อรีบปฏิบัติตามคำสั่งทันที
 "เอาละ ทีนี้ก็ทำตัวตามสบายเถิด" ฉีเฟยหลงกล่าว
 "ขอบพระทัยเพคะ"
 "แล้วอาการเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ถามย้ำอีกครั้ง
 "หม่อมฉันสบายดีเพคะ ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วง" ชิงหลินยิ้มน้อยๆ
 "ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมขอประทานอนุญาตพานางไปรักษาที่จวนเสนาบดีมู่ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพมู่ขออนุญาตเจ้าของวัง คำขอของเขาทำให้นางประหลาดใจ เหตุใดไม่เป็นคฤหาสน์สกุลชิง แต่เป็นจวนเสนาบดีมู่
 ผิดกับเฟิ่งอิงที่เห็นดีด้วยกับการตัดสินใจของแม่ทัพมู่ เพราะตอนนี้ที่คฤหาสน์สกุลชิงถูกจับตาจากศัตรูที่มองไม่เห็น ประการสำคัญนายท่านกับฮูหยินจำเป็นต้องอยู่ที่เรือนพสุธา ยังไม่สามารถกลับมาในช่วงนี้ได้ ดังนั้นจวนสกุลเสนาบดีมู่จึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมและปลอดภัยที่สุด ทั้งยังอยู่ติดกับจวนแม่ทัพอีกด้วย
 "เราไม่คิดจะรั้งไว้หรอก แต่เหตุใดต้องเป็นจวนเสนาบดีมู่ ไม่ใช่คฤหาสน์สกุลชิง ทำเช่นนี้จะไม่เป็นที่ครหาหรอกหรือ" ฉีเฟยหลงถามด้วยความหงุดหงิด
 "ยามนี้คฤหาสน์สกุลชิงไม่ปลอดภัยเท่าใดนัก ซ้ำบิดามารดาของนางยังกลับในช่วงนี้ไม่ได้ บิดามารดาของกระหม่อมเองก็เห็นชอบในเรื่องนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มแจงเหตุผลยืดยาวอย่างผู้ที่เตรียมตัวมาดี
 "อ้อ อย่างนั้นหรือ ที่แท้เจ้าก็เตรียมการไว้พร้อมแล้ว" ฉีเฟยหลงแค่นเสียงฮึออกมากับความเจ้าเล่ห์ของสหายสนิท
 "ได้ เราอนุญาต" กล่าวด้วยอารมณ์เสียดาย "อ้อ เรื่องพระสนม เราสั่งลงโทษนางไปแล้ว"
 "ลงโทษ? ทรงทำเช่นนั้นไม่ได้นะเพคะ" ชิงหลินรีบคัดค้าน
 "ทำไม? เจ้าเกือบตายเพราะนางเชียวนะ" ฉีเฟยหลงถาม สายตาประหลาดใจเล็กน้อย
 "หม่อมฉันทราบเพคะ แต่เมื่อตรองดูแล้วสาเหตุล้วนมาจากความบกพร่องในหน้าที่ของหม่อมฉันที่ดูแลพยัคฆ์น้อยไม่ดี จนทำให้พระสนมขุ่นเคืองพระทัย จึงรับสั่งลงโทษหม่อมฉัน เพียงแต่ออกจะรุนแรงไปหน่อยเท่านั้นเองเพคะ" ชิงหลินตอบตามที่ใจคิด และติดตลกในท้ายประโยค
 "แม้เจ้าจะหาเหตุผลสักร้อยข้อพันข้อเพื่อช่วยนางก็ไร้ผล เพราะเราได้ตัดสินใจไปแล้ว และเริ่มมีผลทันทีเมื่อรุ่งสาง"
 "หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ" ชิงหลินยอมรับการตัดสินพระทัยขององค์รัชทายาท
 "เจ้าตัวการ นอนนิ่งเป็นท่อนไม้เชียวนะเจ้า" ฉีเฟยหลงเปลี่ยนเรื่องสนทนา หันมาเย้าเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "กำลังสำนึกความผิดอยู่พ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มได้จังหวะก็ทูลฟ้ององค์รัชทายาท
 "อา...แล้วเจ้าคิดจะลงโทษมันอย่างไรหรือ"
 "เอ่อ...เรื่องนี้..." ชิงหลินอึกอัก ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวอย่างกังวลใจ เพราะนางไม่ได้คิดบทลงโทษมันแต่อย่างใด
 "ทูลองค์รัชทายาท สุดแล้วแต่พระองค์จะเห็นสมควรพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มผลักภาระไปที่องค์รัชทายาททันที
 "โฮ่ แน่ใจแล้วหรือ หากเราสั่งโบยมัน เจ้าก็ยินยอมหรือ"
 "แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มทูลตอบ มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับพระเนตรคมดุจพญาเหยี่ยวอย่างไม่เกรงกลัว
 "เจ้านี่มันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเสียจริง รู้ทันเราไปเสียทุกเรื่อง" ฉีเฟยหลงเหน็บแนมสหายคนสนิท
 เจ้าพยัคฆ์น้อยเป็นของล้ำค่า จะปล่อยให้มีตำหนิได้อย่างไร สหายคนสนิทรู้ดีว่าองค์รัชทายาททรงหยอกล้อเล่นเท่านั้น ช่างเจ้าเล่ห์เหมาะสมกับตำแหน่งแม่ทัพอนาคตไกลเสียจริง
 "เอ่อ...คือว่า..." ชิงหลินอึกอัก
 "หือ? เจ้ามีอันใดก็ว่ามาเถิด" ฉีเฟยหลงอนุญาต
 "หม่อมฉันขอพาเจ้าพยัคฆ์น้อยไปด้วยจะได้หรือไม่เพคะ"
 "ได้สิ เราตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว" กล่าวยิ้มๆ
 "ขอบพระทัยเพคะ" ชิงหลินยิ้มกว้างจนตาหยีเห็นลักยิ้ม ทำเอาสามบุรุษต่างสถานะชะงักตะลึงมองตาค้าง
 "ง่วงแล้ว...ง่วงแล้ว...นอนนอน หลินหลิน...พักผ่อน...พักผ่อน" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่สังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลส่งเสียงร้องบอกหลินหลินที่ยังยิ้มไม่รู้เรื่องราว


ณ จวนเสนาบดีมู่ ราวหนึ่งชั่วยามก่อน
 หย่าฮุ่ยจื่อหรือมู่ฮูหยินลงมาสั่งการบ่าวไพร่ให้ตกแต่งเรือนจันทราเสียใหม่ด้วยตนเอง ใบหน้าอิ่มเอิบดูมีความสุขแต่ก็แฝงความกังวล เพราะการมาเยือนของหลินเอ๋อร์ว่าที่ลูกสะใภ้คนแรกของสกุลมู่ครั้งนี้เพื่อพักรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บซึ่งต่างจากทุกครั้ง
 "ท่านแม่..." มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยเรียกมารดา เด็กน้อยอยู่ในอาภรณ์สีขาว ปักลายสัตว์มงคลสีท้องฟ้าที่ปลายเสื้อคลุมตัวยาว เดินยิ้มเข้ามาหามารดาที่นั่งจิบน้ำชาไปพลางมองดูบ่าวจัดห้องไปพลางอย่างอารมณ์ดี
 "มีอันใดกับแม่หรือเฟิงเอ๋อร์" นางเอ่ยถามบุตรคนเล็ก
 "พี่ใหญ่กับพี่หลินเอ๋อร์จะมาถึงยามใดขอรับ" เด็กชายย้อนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาคมคล้ายผู้เป็นพี่ชายเป็นประกายเจิดจ้า
 "อืม น่าจะราวยามซื่อกระมัง" นางคาดการณ์
 "ข้าอยากให้ถึงยามซื่อเร็วๆ จังเลยขอรับ ข้าคิดถึงพี่หลินเอ๋อร์" เด็กน้อยกระซิบบอกมารดา ใบหน้าเล็กๆ แดงเรื่อด้วยความขัดเขิน
 "แม่เองก็เช่นกัน พี่หลินเอ๋อร์มาคราวนี้เพื่อพักรักษาตัว เจ้าจะช่วยแม่หรือไม่" ผู้เป็นมารดาถามลองใจบุตรคนเล็ก
 "แน่นอนขอรับ ข้าจะช่วยท่านแม่ดูแลพี่หลินเอ๋อร์เอง" มู่หลิ่งเฟิงตอบรับอย่างหนักแน่น
 "เป็นเช่นไรบ้าง เตรียมพร้อมแล้วหรือ" มู่หลิ่งฟู่ในอาภรณ์สีเทาเข้มเดินเข้ามาสมทบกับฮูหยินและบุตรคนเล็ก
 "เจ้าค่ะท่านพี่" นางตอบสามียิ้มๆ
 "ท่านพ่อ ข้าจะช่วยท่านแม่ดูแลพี่หลินเอ๋อร์เองขอรับ" คุณชายน้อยเสนอตัวกับบิดาที่เดินมานั่งข้างๆ ตน
 "โอ้! ดีๆ" มู่หลิ่งฟู่พยักหน้าชอบใจ ลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรคนเล็ก
 มู่ฮูหยินเห็นแล้วก็หวนนึกถึงเหตุการณ์ราวสองวันก่อน ขณะที่นางและสามีปรึกษาเรื่องที่ได้รับการไหว้วานจากสหายคนสนิทที่รักกันดุจพี่น้อง ให้ช่วยดูแลบุตรีและคฤหาสน์สกุลชิง เนื่องจากทางเรือนพสุธาเกิดเรื่องขึ้น ทำให้พวกเขากลับมาพร้อมบุตรีไม่ได้อยู่นั้น บุตรคนโตของนางก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
 "ท่านพ่อท่านแม่" มู่หลิ่งเหวินประสานมือเคารพบิดามารดา
 "อ้าว มีเรื่องอันใดหรือ" บิดาเอ่ยถาม
 "คือข้า...ข้าอยากดูแลหลินเอ๋อร์ขอรับ" เขาแจ้งแก่บิดามารดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนปรากฏริ้วแดงจางๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับบิดาแน่วแน่ไร้ซึ่งความลังเล ด้วยผ่านการใคร่ครวญไตร่ตรองมาเป็นร้อยครั้งพันครั้ง
 "เจ้ามั่นใจแล้วหรือ" บิดาถามย้ำ
 "นั่นสิ อาเหวิน เจ้าต้องการตบแต่งนางจริงหรือ ไม่ใช่ทำเพราะเห็นแก่พ่อกับแม่?" มู่ฮูหยินถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ทั้งที่ภายในใจปลาบปลื้มยินดีกับถ้อยคำของบุตรจนแทบจะระงับอาการไว้ไม่อยู่ ด้วยเป็นความปรารถนาที่เฝ้ารอมาตลอด
 "ตำแหน่งฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพมู่มีไว้เพื่อนางผู้เดียวเท่านั้นขอรับ" บุตรคนโตตอบกลับด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
 "ท่านแม่...ท่านแม่ คิดอันใดอยู่หรือขอรับ"
 มู่ฮูหยินตื่นจากภวังค์ ก่อนจะยิ้มให้บุตรคนเล็กพลางส่ายหน้าแทนคำตอบ
 ล่วงเข้ายามซื่อ
 เมื่อขบวนรถม้านำโดยมู่หลิ่งเหวินมาถึงประตูหน้าของจวนเสนาบดีมู่ จางมู่หลง รองแม่ทัพหนุ่มร่างสูงใหญ่ดูองอาจขัดกับใบหน้าที่งดงามคล้ายสตรีก็ยืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว พร้อมเหล่าทหารและบ่าวไพร่ชายหญิงกว่าห้าสิบคน
 "ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงทำความเคารพแม่ทัพหนุ่มที่กระโดดลงจากหลังเจ้าทาเสว่มายืนอยู่เบื้องหน้าตน ก่อนที่ทหารและบ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ข้างหลังจะแสดงความเคารพตาม
 "อืม" มู่หลิ่งเหวินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหมุนกายสูงเดินไปหยุดข้างรถม้าของคู่หมายที่เงียบสนิทไร้การเคลื่อนไหวจนน่าประหลาดใจ คิ้วเข้มเลิกขึ้น จากนั้นก็ส่งเสียงฮึ เมื่อเปิดผ้าม่านหน้าต่างรถม้าสีแดงขึ้น ก็พบภาพหนึ่งสตรีหนึ่งพยัคฆ์กำลังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา มันช่างติดตราตรึงใจแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
 "ให้รถม้าเข้าไปด้านในดีหรือไม่ขอรับ" จางมู่หลงเอ่ยถามเมื่อเห็นคู่หมายของแม่ทัพหนุ่มในชุดบุรุษสีดำเอียงศีรษะพิงข้างรถม้า บนตักมีพยัคฆ์น้อยที่ดูคล้ายแมวตัวอ้วนนอนขดตัวกลมอย่างสบายอุรา
 "ข้าจะอุ้มนางไปเอง" มู่หลิ่งเหวินตอบพลางใช้ตัวบังอีกฝ่ายที่ยืนชะเง้อมองเข้ามาในรถม้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก
 "ขอรับ" จางมู่หลงรับคำอย่างงุนงงพลางมองแม่ทัพหนุ่มที่โน้มตัวเข้าไปในรถม้า เพียงครู่เดียวร่างบอบบางของคุณหนูชิงก็ตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของแม่ทัพหนุ่ม สองแขนเรียวเกี่ยวคอคู่หมายไว้หลวมๆ ทั้งที่ยังหลับอยู่ มีเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ตื่นแล้วนั่งอยู่บนหน้าท้องแบนราบของนาง หันมองไปโดยรอบคล้ายกำลังสำรวจอาณาเขตแห่งใหม่ ช่างน่าเอ็นดูนักในสายตาของรองแม่ทัพหนุ่ม
 "ท่านแม่ทัพ ข้าขอตัวกลับไปคฤหาสน์สกุลชิงก่อน แล้วจะกลับมาก่อนค่ำ ฝากคุณหนูด้วยนะขอรับ" เฟิ่งอิงกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม ดวงตาคมเรียวดุเหลือบมองคุณหนูครู่หนึ่งอย่างเป็นห่วง
 "อืม...ไปเถิด" กล่าวจบก็หมุนกายสูงเดินนำเข้าไปในจวนทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของเหล่าสตรีน้อยใหญ่ที่สนใจมารอดูหน้าแม่ทัพหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของแคว้นฉี และชาวบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้อื่นที่อยู่รอบๆ
 "บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน"
 "นั่นสิ เหตุใดแม่ทัพหนุ่มต้องอุ้มด้วยตนเองเช่นนั้น"
 "หรือว่า...เหตุผลที่ไม่ยอมตบแต่งฮูหยินเสียทีเป็นเพราะเหตุนี้"
 "ว้าย ที่แท้ก็เป็นพวกบุรุษที่นิยมตัดแขนเสื้อหรอกหรือ"
 "ไอหยา ข้าอุตส่าห์หลงชื่นชมมาเสียตั้งนาน"
 "ฮึ!" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงไม่ใส่ใจกับเสียงนินทาเหล่านั้น ก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับตาพริ้ม ขยับตัวเข้าหาเหนี่ยวรั้งลำคอของตนให้ลงมา พลางส่งเสียงงึมงำเป็นระยะๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน
 กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาชื่นชอบถึงขั้นหลงใหลลอยเข้ามาแตะจมูก ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดไปทั่วร่าง ลมปราณปั่นป่วนจนแทบแตกซ่าน อกข้างซ้ายเต้นแรงรัวและเร็วจนน่าตกใจ
 'นางช่างเป็นสตรีที่อันตรายต่อหัวใจข้ายิ่งนัก'
 จางมู่หลงเดินตามแม่ทัพหนุ่มไปเงียบๆ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยอัดแน่น เพราะข่าวที่ได้รับมาว่านางได้รับบาดเจ็บถูกโบยที่หลังใช่หรือไม่ แล้วอาการที่ควรจะมีไปไหนเสียเล่า เจ็บปวด? ครวญคราง? ไข้ขึ้น? สีหน้าซีดเซียว? ไม่ปรากฏให้เห็นสักอย่าง นี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วยังท่าทีที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของท่านแม่ทัพ จากดำเป็นขาวในเวลาอันสั้นนี่อีก
 "อาเหวิน! น้องเป็นอันใดไปหรือ แล้วเหตุใดจึงอุ้มน้องมาเช่นนี้" มู่ฮูหยินถลาเข้ามาหาบุตรคนโตด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง
 "ท่านแม่อย่าห่วง นางเพียงหลับไปเท่านั้นขอรับ" มู่หลิ่งเหวินตอบเบาๆ เพราะไม่อยากให้นางรีบตื่น
 "พี่ใหญ่ นี่คือ..." มู่หลิ่งเฟิงจ้องเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนอยู่บนหน้าท้องของว่าที่พี่สะใภ้เขม็งด้วยความสนใจระคนตื่นเต้น
 "ตัวปัญหา ชอบก่อเรื่อง" เขานินทาเจ้าพยัคฆ์ต่อหน้ามัน
 "ฮื่อออ" เจ้าพยัคฆ์น้อยคล้ายรู้ตัวว่าถูกนินทาจึงหมุนตัวเข้าหาอกเจ้าร่างยักษ์ เงยหัวกลมๆ เล็กๆ ส่งเสียงขู่ไม่พอใจ พลางยกอุ้งเท้าขึ้นตะปบใบหน้าอีกฝ่ายหลายหนแต่ไร้ผล เพราะแม่ทัพหนุ่มระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว ทำให้มันยิ่งหงุดหงิดและอับอายมากขึ้นอีกสองส่วน
 "อืม"
 การกระทำของมันปลุกให้ชิงหลินลืมตาตื่น นางกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชิน จากนั้นดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน เมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไรนางจึงรีบดึงมือที่โอบคอเขากลับมากอดเจ้าพยัคฆ์น้อยแทน
 "อะ...เอ่อ ช่วยวางข้าลงก่อนเถอะเจ้าค่ะ" นางกระซิบบอกเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำเมื่อเห็นสายตาล้อเลียนจากคนเหล่านั้น
 "ฮึ ก็ได้" มู่หลิ่งเหวินวางคู่หมายลงช้าๆ อย่างไม่เต็มใจนัก มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่วของนาง แม้จะพยายามเบี่ยงตัวหลบก็หาพ้นไม่ มือเขาเกาะติดหนึบอย่างกับปลาหมึกจนนางถอดใจปล่อยให้เขากอด
 "หลินเอ๋อร์คารวะท่านลุงมู่ท่านป้ามู่เจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายเคารพมู่หลิงฟู่กับฮูหยิน ที่กลับไปนั่งที่เดิมของตนเรียบร้อยแล้ว ยกเว้นคุณชายน้อยมู่
 "เจ้าผิดแล้ว" ร่างสูงที่ยืนโอบเอวนางอยู่เอ่ยขึ้น
 "ผิดอะไรเจ้าคะ" ชิงหลินเอียงตัวเงยหน้าขึ้นมองเขา
 "ไม่ใช่ท่านลุงมู่ท่านป้ามู่" แม่ทัพหนุ่มหลุบตาลงมองนางอย่างมีความหมาย
 "เอ๋? ท่านพูดเรื่องอะไร ถ้าไม่ให้ข้าเรียกท่านลุงมู่ท่านป้ามู่แล้วจะให้ข้าเรียกอย่างไร" คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ
 "ต้องเรียกว่าท่านพ่อท่านแม่สิขอรับพี่หลินเอ๋อร์ ข้าพูดถูกหรือไม่ขอรับพี่ใหญ่" คุณชายน้อยเป็นผู้เฉลยแทนพี่ชายของตน
 มู่หลิ่งเหวินยิ้มให้น้องชายแทนคำตอบพร้อมกับโอบกระชับเอวคอดกิ่วแน่นขึ้น
 "เอ๋? เอ่อ..." ชิงหลินไปต่อไม่เป็นเมื่อโดนจู่โจมกะทันหัน ครั้นจะเอ่ยปากปฏิเสธแต่พอเห็นสายตาของผู้อาวุโสทั้งสองที่มองมาอย่างคาดหวังและเห็นด้วยกับลูกชาย ก็ทำเอาอึ้งจนพูดไม่ออก นี่มัน...มัดมือชกกันชัดๆ เจ้าเล่ห์นัก นางมองเขาตาเขียว ยิ่งเห็นเขายักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้ก็แทบอยากจะกระโดดข่วนหน้าหล่อเหลานั่นให้เละ
 "เอาละๆ รีบพาน้องไปพักก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" ประมุขจวนโบกมือบอกบุตรชายเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีท่าทีลำบากใจ
 "ขอรับท่านพ่อ"
 "เช่นนั้นหลินเอ๋อร์ขอตัวเจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายลา "อุ๊ย ท่านทำอะไร ปล่อยข้าลงนะ ใกล้แค่นี้ข้าเดินเองได้" นางอุทานเสียงหลง รีบใช้แขนข้างหนึ่งโอบคอเขาอย่างลืมตัว อีกแขนก็อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากถูกลงโทษต่อหน้าคนเยอะๆ" คำพูดนี้ได้ผลเพราะร่างเล็กหยุดดิ้นและตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อเขากล่าวจบ "หึๆ ต้องให้ขู่" มู่หลิ่งเหวินยิ้มพอใจ
 "พี่หลินเอ๋อร์ ข้าขออุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวนี้ให้ท่านได้หรือไม่ขอรับ" คุณชายน้อยเสนอตัว ใบหน้างดงามระบายด้วยความหวัง
 "ฟานฟาน เฟิงเอ๋อร์อยากอุ้มเจ้า เจ้าจะว่าอย่างไร" ชิงหลินกระซิบถามเบาๆ
 "ฟานฟาน...เด็กดี เชื่อฟัง...หลินหลิน เชื่อฟัง...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัว ยอมให้เด็กน้อยอุ้ม
 "อา...ขอบคุณขอรับ" คุณชายน้อยยิ้มกว้างอย่างดีใจ รับเอาเจ้าพยัคฆ์น้อยมากอดไว้แนบอก พลางใช้มือลูบหัวมันเบาๆ
 มุมปากมู่หลิ่งเหวินกระตุก หงุดหงิดเจือริษยาเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยยอมให้น้องชายของตนอุ้มแต่โดยดี ผิดกับตนที่พบกันทีไรเป็นต้องแยกเขี้ยวใส่ มันน่านัก!
 "ไปได้แล้ว" มู่ฮูหยินกล่าวกับบุตรทั้งสองเสียงเข้ม พร้อมกับเดินนำทั้งสามตรงไปยังเรือนจันทราทันที
 "มีอันใดหรือมู่หลง" ประมุขจวนเอ่ยถามรองแม่ทัพหนุ่มที่เป็นทั้งสหายและองครักษ์ของบุตรคนโต โดยควบสามตำแหน่งในเวลาเดียวกัน
 "เอ่อ...เรียนนายท่าน ข้าเพียงแต่มีเรื่องสงสัยเล็กน้อยขอรับ" จางมู่หลงประสานมือตอบ
 "สงสัย? เรื่องคู่หมายของลูกข้า?" ประมุขจวนถามหยั่งเชิงรองแม่ทัพหนุ่ม
 "ขอรับ"
 "เรื่องที่นางดูปกติไร้ซึ่งความเจ็บ ทั้งที่เพิ่งผ่านการถูกโบยจนสลบ?"
 "ขอรับ ไม่ใช่เพียงเท่านั้น ท่าทีของคุณชายใหญ่ที่ดูอย่างไรก็แปลก ตามธรรมดาแล้วต้องเพิ่มความระมัดระวังในการดูแลคนเจ็บเป็นพิเศษ แล้วเหตุใดคุณชายใหญ่จึงกระทำคล้ายลืมเลือนเรื่องเหล่านี้ไปได้"
 "ที่วังองค์รัชทายาทอาจจะมียาดียาวิเศษที่เราไม่เคยรู้ว่ามีก็เป็นไปได้" มู่หลิ่งฟู่คาดเดา
 จางมู่หลงจนถ้อยคำที่จะกล่าวต่อ
 "อย่างไรก็ฝากเจ้าเป็นหูเป็นตาแทนข้าด้วย" มู่หลิ่งฟู่สั่งการ
 "ขอรับนายท่าน" จางมู่หลงประสานมือรับคำสั่ง เขาเข้าใจดีว่านอกจากจะให้คอยดูแลความปลอดภัยแล้ว ยังต้องคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวต่างๆ ของเจ้าของเรือนจันทราด้วย
 ขณะเดียวกันเมื่อทั้งสามกับหนึ่งพยัคฆ์น้อยออกมาจากเรือนแสงจันทร์ นำโดยมู่ฮูหยินและคุณชายน้อยที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย ตามด้วยแม่ทัพหนุ่มที่อุ้มคู่หมาย ปิดท้ายด้วยบ่าวหญิงวัยละอ่อนอีกสี่นาง
 "หลับหรือ" เขาก้มลงศีรษะกระซิบถามสตรีที่อยู่ในอ้อมแขน นางหลับตานิ่งไร้การเคลื่อนไหว สองมือสอดประสานกันอยู่บนหน้าท้องแบนราบ
 ชิงหลินไม่ตอบ ทำเนียนแกล้งหลับดีกว่าต่อปากต่อคำกับเขา อีกอย่าง นางไม่รู้จะรับมืออย่างไรดี เกิดมาก็เพิ่งจะโดนจีบโดนตื๊อแบบนี้เป็นครั้งแรก อย่าว่าแต่จีบเลย แม้แต่โดนแซวก็ยังไม่เคย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่หน้าตานางก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่มากมายเสียหน่อย ก็แค่หน้ากลมเป็นซาลาเปา ตาชั้นเดียว ขนคิ้วขนตาบางจนแทบจะนับเส้นได้ จมูกแบนนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง!
 มู่หลิ่งเหวินยิ้มมุมปาก รู้เท่าทันลูกไม้ตื้นๆ ของนาง 'หึๆ แกล้งหลับหรือ'
 "ว้าย! แหก!" ชิงหลินอุทานด้วยความตกใจ ตาโตเมื่อจู่ๆ เขาก็คลายอ้อมแขน คล้ายจะปล่อยให้นางตกลงพื้นจนนางผวาเฮือก รีบตวัดแขนที่อยู่ด้านนอกโอบคอเข็งแรงของเขาอย่างลืมตัว ส่วนอีกแขนก็คว้าจับอกเสื้อของเขาไว้แน่นจนเกิดรอยยับย่น
 "หึๆ ผู้ใดสั่งให้เจ้าแกล้งหลับกันเล่า" มู่หลิ่งเหวินหลุบตาลง มุมปากเหยียดยิ้มขบขันกับสิ่งที่นางอุทานออกมา อืม...แหก? หรือว่าจะเป็นรหัสลับ?
 ยิ่งทำให้นางโมโหจนเลือดขึ้นหน้า อดรนทนไม่ไหวจึงหยิกเนื้อเหนืออกขวาของเขาแล้วบิดเต็มแรง "นี่แน่ะ"
 "อึก!" เขาสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกแสบๆ คันๆ บริเวณที่ถูกนางเอาคืน พลางก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังอมยิ้มคล้ายสาแก่ใจที่แก้แค้นได้ ก็ยิ่งกระตุ้นความอยากแกล้งมากขึ้นไปอีก มุมปากยกขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์ คล้ายพยัคฆ์กำลังหยอกล้อเหยื่อ แกล้งยกท่อนแขนเข้าหาตัว เป็นเหตุให้ร่างของนางพลิกมาแนบชิดไปกับลำตัวช่วงบนของตนจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน
 "ว้าย! แหกแหก!" เป็นอีกครั้งที่ชิงหลินอุทานออกมาด้วยความตกใจ
 "หึๆ ฮ่าๆๆ" มู่หลิ่งเหวินสุดจะกลั้น หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน สร้างประหลาดใจแก่มารดา น้องชาย และบ่าวหญิงทั้งสี่ ตลอดจนบ่าวคนอื่นที่ทำงานอยู่ในบริเวณใกล้ๆ จนต้องหันมามอง
 ชิงหลินกำลังโมโหที่ถูกแกล้ง แล้วยังมาถูกหัวเราะเยาะอีก พอตั้งสติได้ก็กัดต้นแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเต็มแรง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยเมื่อเขาหยุดหัวเราะและไม่เดินต่อ ความเงียบและนิ่งของเขาทำให้นางใจคอไม่ดี รู้สึกหวาดหวั่นใจขึ้นมา จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา
 "เหตุใดจึงหยุดกัดเสียเล่า หรือว่าหายโกรธข้าแล้ว" มู่หลิ่งเหวินยิ้มให้นาง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอดมองนางที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ไม่คิดโกรธเคืองหรือถือสาหาความเพราะตนไปหัวเราะเยาะนางก่อน ที่นางกัดก็สมควรแล้ว "ข้องใจอันใดหรือ" เขาถามแล้วออกเดินต่อเมื่อเห็นนางเอาแต่จ้องตน
 "ไม่มีเจ้าค่ะ รีบไปเถอะ ข้าเพลียแล้ว อยากพักผ่อนเจ้าค่ะ" นางโกหกครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งคืออยากหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ทำให้หัวใจทำงานหนักอย่างนี้เสียที
 "พี่ใหญ่ พี่หลินเอ๋อร์เป็นอันใด เหตุใดจึงหน้าแดงนัก" คุณชายน้อยหันมาถามพี่ชาย
 "สงสัยพี่หลินเอ๋อร์ของเจ้าจะมีไข้เสียแล้ว" ผู้เป็นพี่ชายกล่าวพร้อมกับมองใบหน้าแดงก่ำราวผลอิงเถาของนางอย่างพึงพอใจ จึงถูกหญิงสาวส่งค้อนให้ ที่นางเป็นอย่างนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ คิดแล้วก็น่าโมโหนัก คุณชายน้อยเอียงศีรษะมองครู่หนึ่งแล้วจึงหมุนตัวกลับรีบเดินไปหามารดาอย่างรวดเร็ว คล้ายไม่อยากขัดขวางความสุข
 "จริงสิเจ้าคะ ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าทราบเรื่องที่ข้าบาดเจ็บหรือไม่" ชิงหลินเอ่ยถาม
 "อยากให้ข้าบอกหรือ" อีกฝ่ายย้อนถาม
 "แน่นอนว่าไม่เจ้าค่ะ" นางไม่อยากให้บิดามารดาเป็นกังวลหากทราบเรื่องราว ไม่เช่นนั้นต้องรีบกลับมาหานางเป็นแน่
 "วางใจได้ ท่านพ่อท่านแม่ทราบเพียงว่าเจ้าอยู่ที่วังองค์รัชทายาทเท่านั้น"
 "แล้วเรื่องที่ข้ามาอยู่ที่นี่..."
 "เจ้าคิดว่าอย่างไร ควรบอกดีหรือไม่" เขากระชับวงแขนแล้วถาม
 "ไม่ควรบอกเจ้าค่ะ" นางรีบตอบทันควัน
 "ข้าคาดไม่ผิดจริงๆ ว่าเจ้าต้องตอบเช่นนี้ นั่นเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ข้าไม่ให้เจ้าเปลี่ยนมาสวมชุดสตรีระหว่างเดินทางมาที่นี่ แต่เพราะเหตุนั้น...ทำให้ข้าถูกมองว่าเป็นบุรุษที่นิยมตัดแขนเสื้อ เจ้าจะรับผิดชอบชื่อเสียงที่เสียไปของข้าอย่างไร ไหนลองว่ามาซิ" แม่ทัพหนุ่มตีหน้าขรึม ถามเสียงจริงจัง
 "เรื่องนั้น...ใช่ความผิดของข้าเสียเมื่อไร เป็นเพราะท่านทั้งนั้นที่ทำให้ถูกเข้าใจผิด" ชิงหลินเถียงกลับ ถ้าเขาไม่ทำตัวสนิทสนมเกินเหตุ โดยการอุ้มบุรุษแบบที่คนทั่วไปไม่ทำกัน มันจะเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ได้อย่างไร
 "แล้วรู้หรือไม่ เหตุใดข้าจึงทำทั้งๆ ที่รู้ถึงผลที่จะตามมาเป็นอย่างดี" ดวงตาคมทรงเสน่ห์หลุบลงมองคู่หมายอย่างคาดหวัง
 "ข้าจะไปรู้ใจท่านได้อย่างไรกันเจ้าคะ" หญิงสาวเลี่ยงไม่ตอบความจริง นางไม่ใช่เด็กสามขวบที่จะมองไม่ออกว่าเขาทำทุกอย่างก็เพื่อนาง
 "ไม่รู้จริงหรือ" เขากระชับแขนอีกครั้งพลางถามย้ำเสียงต่ำ
 "ไม่รู้จริงๆ เจ้าค่ะ" ชิงหลินพูดเน้นทีละคำ สบตาที่มองมาเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง
 ยังไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะได้กล่าวอันใดต่อก็มาถึงเรือนจันทรา ชิงหลินถึงกับลอบถอนใจอย่างโล่งอก
 "วางน้องได้แล้วอาเหวิน" มู่ฮูหยินส่งสายตาตำหนิ เมื่อเห็นการกระทำที่ค่อนข้างน่าเกลียดของบุตรคนโตมาตลอดทาง
 "ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินวางคู่หมายลงบนเตียงนอนช้าๆ ด้วยความเสียดาย ช่วงเวลาแห่งความสนุกช่างสั้นนัก
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ" ชิงหลินเอ่ยขอบคุณโดยไม่มองหน้าเขา
 "หลินเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่" มู่ฮูหยินถามพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ โดยมีคุณชายน้อยนั่งอีกข้าง


เฟิ่งอิงมองใบหน้าจิ้มลิ้ม เห็นว่านางสำนึกผิดและกล่าวขอโทษอย่างจริงใจก็ถอนใจยาวพลางกล่าว "ข้าน้อยมิกล้าขอรับ คุณหนูเป็นนาย ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าว มีสิทธิ์อันใดไปโกรธเคืองท่านกัน" พอกล่าวออกไปก็นึกแปลกใจตนเอง ว่าเหตุใดต้องกล่าวถ้อยคำที่เหมือนตัดพ้อเช่นนั้น คิดได้ดังนั้นเลยลอบมองดูปฏิกิริยาของนาง ก็พลันประหลาดใจกับรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจของนาง
 "เฟิ่งอิง ข้ามีของจะให้เจ้า หลับตาสิ"
 "ของ? แล้วเหตุใดต้องให้ข้าน้อยหลับตา"
 "กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ"
 "ข้าน้อยมิกล้า เพียงแต่..."
 "งั้นก็รีบหลับตา เร็วเข้า!" คำสั่งของเจ้านายข้ารับใช้เช่นเขาไหนเลยจะกล้าขัด เฟิ่งอิงจึงหลับตาลงอย่างไม่เต็มใจนัก
 "ห้ามลืมตาจนกว่าข้าจะบอก และห้ามขยับด้วย"
 เฟิ่งอิงพยักหน้ารับ แต่กลับขมวดคิ้วเข้มด้วยความไม่สบายใจ เพราะไม่อาจคาดเดาได้ว่านางจะทำอันใดกับตน
 ชิงหลินอมยิ้มพอใจที่เห็นเขายอมทำตาม และอดขำไม่ได้กับความเป็นคนขี้ใจน้อยของเขา ใครเล่าจะไปคิดว่าผู้ชายตัวโตยังกับตึกจะขี้งอนขี้น้อยใจเหมือนเจ้าฟานฟานน้อยของนางอย่างนี้ "ห้ามลืมตานะ!" กำชับเสียงเข้มเมื่อเห็นเขาขยับตัวทำท่าจะลืมตา แล้วหันไปค้นหาบางอย่างในหีบผ้าของตนต่อ พอเจอสิ่งที่ต้องการก็เดินกลับมานั่งที่เดิมแล้วเอ่ย "ยื่นมือมาสิ อย่าเพิ่งลืมตานะ"
 เฟิ่งอิงยื่นมือขวาออกมา คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัย เมื่อมีบางสิ่งวางลงตรงกลางฝ่ามือก็ลืมตาขึ้นมองทันทีที่นางอนุญาต
 "นี่มัน...ถุงเครื่องหอม" เฟิ่งอิงมองถุงเครื่องหอมใบเล็กเพียงครึ่งฝ่ามือสีเงินเงางาม ปักรูปพยัคฆ์สีดำอย่างประณีตอยู่ตรงกลางทั้งสองด้าน กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะนาสิกช่วยลดความตึงเครียดภายในใจได้อย่างดีเยี่ยม เขายอมรับอย่างหมดใจว่าถูกใจและชื่นชอบถุงหอมนี้ยิ่งนัก
 "ใช่ ของขวัญวันเกิดจากข้า" ชิงหลินยิ้มยามที่เฉลย มือซ้ายเท้าคาง มือขวาลูบขนฟานฟานน้อยที่ตอนนี้นอนราบอยู่บนโต๊ะ รออาหารอย่างใจจดใจจ่อ
 "ของขวัญวันเกิด? ท่านทราบได้อย่างไรว่าวันนี้เป็นวันเกิดของข้า" เฟิ่งอิงเลิกคิ้วถาม เพราะจำได้ดีว่ามีเพียงนายท่านผู้เดียวที่รู้วันเกิดของตน หรือว่า...
 "ใช่ ท่านพ่อบอกข้าเอง ดังนั้นข้าจึงทำถุงหอมนี้ให้เจ้า ถุงหอมนี้ข้าใส่สมุนไพรที่ช่วยในการนอนหลับด้วย หวังว่าเจ้าจะชอบ" เหตุผลที่เลือกทำถุงเครื่องหอมให้ เพราะสังเกตว่าเขาไม่พกของพวกนี้เลย และน่าจะมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วย นางรู้ได้อย่างไรน่ะหรือ ก็ขอบตาที่เหมือนหมีแพนด้านั่นอย่างไรล่ะ
 "ขอบคุณขอรับ ข้าจะเก็บรักษาอย่างดี" เฟิ่งอิงเลือกที่จะเก็บถุงเครื่องหอมไว้ในอกเสื้อ แทนที่จะแขวนเช่นบุรุษอื่น พลางส่งยิ้มอ่อนโยนให้นาง รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น
 "เฮ้อ ค่อยยังชั่ว หายโกรธแล้วใช่หรือไม่" ชิงหลินพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าผ่อนคลายขึ้นหลายส่วน
 เฟิ่งอิงพยักหน้าโดยที่รอยยิ้มยังคงอยู่ และดูท่าจะไม่จางหายไปง่ายๆ เช่นทุกครั้ง ความรู้สึกแปลกๆ เริ่มจู่โจมเฟิ่งอิงอีกครั้ง มันทั้งรุนแรงและทรงอานุภาพยิ่งกว่าที่ผ่านมา จนสามารถทลายเกราะน้ำแข็งที่ห่อหุ้มใจให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้! เมื่อตระหนักได้ดังนั้น...
 คิ้วหนาได้รูปขมวดเข้าหากันแน่น รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าคมเข้มทันที ความเจ็บปวดปรากฏอยู่ในดวงตาคมเรียวดุ เฟิ่งอิงก้มหน้าลงหลบสายตาสตรีตรงหน้า เพื่อปกปิดความรู้สึกหวั่นไหวที่คุกคามหัวใจน้ำแข็งที่ปราศจากเกราะแข็งแรงคุ้มกันอย่างสุดกำลัง
 "คุณชาย อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ"
 "อืม รีบนำมาเร็วเข้า" ชิงหลินรีบบอก
 "อาหาร กินกิน หิวหิว" ฟานฟานน้อยลุกขึ้นยืนสี่ขา ตากลมๆ เล็กๆ สีเทาเป็นประกายจับจ้องอาหารที่นางกำนัลทยอยยกเข้ามา กลิ่นหอมของอาหารทำเอาน้ำลายหยดลงบนโต๊ะ
 เห็นมันมีอาการตะกละจนออกนอกหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา ก้มลงกระซิบที่หูมันเบาๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต "เด็กดี รออีกเดี๋ยวนะ"
 ด้วยก่อนหน้านี้ที่รีบไปหาหัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ เพราะอยากถามว่าพวกเขาเห็นสิ่งที่นางทำมากน้อยแค่ไหน ซึ่งคำตอบของเขาก็ทำให้นางสบายใจขึ้น ที่อย่างน้อยความลับเรื่องที่นางพูดคุยกับสัตว์ได้ยังไม่ถูกเปิดเผย ที่วังนี้จึงมีเพียงองค์รัชทายาทและองครักษ์ของพระองค์ที่รู้อยู่ก่อนแล้วเท่านั้น
 นางยังเสียเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง เพราะเขาเอาแต่เซ้าซี้ถามถึงวิธีสยบอาชาสวรรค์ จนนางลำบากใจและรำคาญในเวลาเดียวกัน จะให้บอกว่านางสื่อสารกับพวกมันได้ มีหวังโดนหัวเราะเยาะและหาว่าเพี้ยนเป็นแน่!
 "ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้วละ" หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เพราะถ้าเป็นเรื่องของพวกมันทีไร นางเป็นต้องลืมตัวทุกที
 เฟิ่งอิงมองหญิงสาวคีบอาหารเข้าปากสลับกับบ่นพึมพำกับตนเอง ก็สงสัยนักแต่ไม่ได้เอ่ยถาม ด้วยเป็นมารยาทพื้นฐานที่ห้ามพูดคุยกันเวลากินอาหาร
 ฝ่ายเจ้าฟานฟานน้อยที่กินอาหารอยู่บนพื้นเงยหัวขึ้นมาจากชามนมแพะ มองหลินหลินของมันที่จ้องอกเสื้อของเฟิ่งอิงซึ่งเก็บของที่หลินหลินให้อย่างไม่พอใจนัก
 หลังมื้อกลางวันผ่านไป เฟิ่งอิงก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน ชิงหลินเลือกที่จะเดินย่อยในสวนด้านหน้าตำหนักองค์รัชทายาท โดยพกอุปกรณ์เขียนรูปติดมาด้วย หญิงสาวนั่งในเก๋งสีขาวริมสระบัว ปล่อยเจ้าฟานฟานให้วิ่งเล่นเพื่อย่อยอาหารท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ นางมองดูมันครู่หนึ่งแล้วจึงเริ่มร่างภาพภูเขาจำลองฝั่งตรงข้ามซึ่งมีต้นโบตั๋นที่ออกดอกปลูกเรียงรายอยู่ด้านหน้า สีแดงสดของดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่งตัดกับสีดำของภูเขาจำลอง ก่อให้เกิดความงามที่ชวนหลงใหลและน่ายำเกรง
 พอเริ่มลงมือ สมาธิอันดีเยี่ยมก็เริ่มทำงาน ทุกสิ่งยกเว้นรูปที่กำลังเขียนถูกลบออกไปจากสมอง โสตประสาทถูกปิดกั้น ไม่รับรู้เรื่องราวรอบตัว ประหนึ่งตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
 ชิงหลินมองมือที่ไร้ดินสออย่างงุนงง เงยหน้าขึ้นจะต่อว่าผู้ที่ขัดขวางการเขียนรูปของนาง กลับพบหญิงสาววัยใกล้เคียงกับนาง รูปโฉมงดงามแต่ยังด้อยกว่าพระชายาหลิวอยู่หนึ่งส่วน นางอยู่ในอาภรณ์สีชมพูบานเย็น เกล้าผมสูง ตกแต่งด้วยเครื่องประดับทองมากชิ้นจนดูรกตามากกว่าจะสวยงามในสายตาของชิงหลิน กำลังมองมาด้วยสายตาเหยียดหยามและไม่เป็นมิตร
 "ท่านผู้นี้คือพระสนมจางเหลียงตี้ ยังไม่รีบทำความเคารพอีก!" ขันทีประจำตัวของจางหวั่นชิงตวาดชิงหลินในคราบคุณชายหยางเริ่น
 "เอ่อ...ถวายพระพรพระสนม" ชิงหลินรีบลุกขึ้นทำความเคารพทันที ไม่ได้กลัวแต่ไม่อยากหาเห่าใส่หัวเพราะต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน ทั้งยังไม่อยากสร้างศัตรูโดยใช่เหตุ
 "เจ้าคือหยางเริ่น ผู้ฝึกสอนพยัคฆ์?"
 "พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินตอบกลับด้วยความสุภาพอ่อนน้อม
 "ดี ทหาร...โบยมันห้าสิบไม้ โทษฐานปล่อยปละละเลยจนสร้างความเสียหายแก่ตำหนักหยกท้อของข้า!"
 "เอ๊ะ!" นี่มันเรื่องอะไรกัน? ปล่อยปละละเลย? สร้างความเสียหาย?
 ขณะที่ชิงหลินงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่นั้น ก็มีทหารสองนายเข้ามาหิ้วปีกนางออกมาจากเก๋ง ผลักนางอย่างแรงจนล้มลงไม่พอ ยังจับนางนอนคว่ำหน้า กดศีรษะลงกับพื้นหญ้าที่ทั้งชื้นและเย็น ซ้ำยังเอาผ้ายัดปากไม่ยอมให้นางส่งเสียง
 ตุบ! ตุบ!
 ทุกครั้งที่ไม้ฟาดลงมา ชิงหลินก็สะดุ้งจนตัวโยน เจ็บปวดจวนเจียนจะขาดใจ น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย พยายามกลั้นก้อนสะอื้นสุดกำลัง จะร้องก็ร้องไม่ได้เพราะปากถูกยัดด้วยผ้า ทั้งมือและเท้าถูกชายสี่คนกดไว้จนขยับไม่ได้
 'นี่ฉันจะต้องมาตายอย่างอนาถอีกแล้วหรือ ท่านยม...ท่านอยู่ไหน มาช่วยฉันที...'
 "อี้เอิ๋น เอิ้งอิง อ้วยอ้าอ้วย" (พี่เหวิน เฟิ่งอิง ช่วยข้าด้วย)
 นางถูกฟาดไปราวสิบครั้งก็หมดสติไป จึงไม่ได้รับรู้ว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวที่มาช่วยไว้เป็นใคร
 ล่วงเข้ายามซวี ชิงหลินรู้สึกตัวในท่านอนตะแคง ตากลมโตกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับสายตา เมื่อกลอกตาไปรอบๆ จึงรู้ว่าอยู่ในห้องพักในเรือนรับรองของตัวเอง ก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มือข้างหนึ่ง หลุบตามองข้างเตียงจึงเห็นเสี้ยวหน้าหล่อเหลางดงามที่หลับอยู่ เขาใช้แขนซ้ายรองศีรษะต่างหมอน มือขวาวางอยู่บนฝ่ามือของนาง
 "พี่เหวิน?" อุทานออกมาอย่างแปลกใจด้วยเสียงเบาหวิว หากเป็นคนธรรมดาที่ไร้วรยุทธ์คงไม่ได้ยิน แต่มู่หลิ่งเหวินเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือยอดเยี่ยม จึงได้ยินอย่างชัดเจนและตื่นขึ้นมาทันที
 "ตื่นแล้วหรือ เป็นเช่นไรบ้าง ปวดแผลมากหรือไม่ แล้ว..." เขาถามรัวจนชิงหลินต้องยกมือห้าม
 "จะให้ข้าตอบข้อไหนก่อนดีเจ้าคะ" หญิงสาวมองตามเขาที่ลุกขึ้นมานั่งข้างเตียง สองมือรวบมือเรียวเล็กมากุมไว้แล้วบีบเบาๆ
 "เจ้า...เจ้านี่มัน...ยังมีแก่ใจมาล้อเล่นอยู่อีกหรือ" แม่ทัพหนุ่มอยากจะจับนางฟาดเสียสักสองสามที โทษฐานที่ทำให้ตนเป็นห่วง
 "ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ แล้วท่านมาได้อย่างไร แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ข้า แล้วเฟิ่งอิงไปไหน ฟานฟานน้อยด้วย"
 คราวนี้กลับเป็นนางเสียเองที่ตั้งคำถามมากมายโดยที่แม่ทัพหนุ่มมิได้ทักท้วงหรือสั่งห้าม ซ้ำยังส่งยิ้มให้พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งจับปอยผมที่ตกลงมาด้านหน้าทัดหูให้นางอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มทว่าซีดเซียวของนางนิ่ง เสี้ยวหนึ่งมันกระตุกวาบอย่างโกรธเคืองแฝงความโหดเหี้ยม เมื่อหวนนึกถึงใบหน้าของผู้ที่บังอาจทำร้ายดวงใจของตนดวงนี้จนเกือบสิ้นชีพ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าพลางเอ่ย "หมดหรือยัง"
 ชิงหลินที่เขินอายกับการกระทำอันอ่อนโยน เงยหน้าขึ้นย้อนถาม "เจ้าคะ?"
 "คำถามของเจ้า"
 'ตาบ้านี่ ถ้าไม่ได้แกล้งนางสักวันจะลงแดงตายหรือไงนะ'
 "หึๆ ข้าจะถือว่าหมดคำถามแล้ว" แม่ทัพหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มพลางเลิกคิ้วล้อเลียน จึงถูกนางค้อนให้เสียวงใหญ่
 "คำตอบแรก ข้อที่สี่และข้อสุดท้ายเป็นข้าเองที่อุ้มเจ้ามาที่นี่ ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยอยู่กับเฟิ่งอิงนอกประตู จะเข้ามาต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากข้าเท่านั้น"
 "คำตอบข้อสองเว้นไว้ก่อน..."
 "คำตอบข้อที่สาม เนื่องจากเจ้าปลอมตัวเป็นชาย ฉะนั้นผู้ที่สมควรเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า...เจ้าคิดว่า...ควรเป็นผู้ใด" แม่ทัพหนุ่มก้มลงกระซิบที่หูนางเบาๆ ริมฝีปากอุ่นร้อนสัมผัสติ่งหูของนางอย่างจงใจ
 "อุ๊ย!" ชิงหลินย่นคอด้วยความตกใจ เดิมที่หน้าแดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงก่ำลามไปทั่วทั้งตัว รู้สึกเหมือนตัวร้อนไข้ขึ้นอย่างไรไม่รู้กับการกระทำที่ฉวยโอกาสของเขา
 "อา...ตอบให้ข้าชื่นใจหน่อยเป็นไร...ว่าน่าจะเป็นผู้ใด" แม่ทัพหนุ่มผละออกห่าง แต่มือยังคงเกาะกุมมือเรียวเล็กไว้ตลอดมิยอมปล่อย
 "เฟิ่งอิง" แกล้งตอบเป็นคนอื่นทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเขา แต่หมั่นไส้ที่เขาแกล้งไม่หยุดหย่อนจนนางทำตัวไม่ถูก
 "เจ้าแน่ใจ?" แม่ทัพหนุ่มถามย้ำเสียงเข้ม กดดันร่างเล็กที่ลอยหน้าลอยตาตอบแบบไม่คิด
 "แน่ใจเจ้าค่ะ" ชิงหลินเชิดหน้าตอบด้วยท่าทางมั่นใจ
 "แน่ใจนะ? ไม่มีคำตอบอื่น" แม่ทัพหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง ดวงตาคมทรงเสน่ห์พราวระยับดั่งดารายามค่ำคืน
 "แน่ใจ" พอพูดจบนางเป็นต้องอุทานร้องอุ๊ยออกมาเมื่อเขาจุมพิตนางเร็วๆ โดยที่ไม่ทันตั้งตัว
 "บอกข้าใหม่อีกทีว่าสมควรเป็นผู้ใด" แม่ทัพหนุ่มก้มลงมาช้าๆ สายตาจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงก่ำดั่งผลอิงเถา
 "เอ่อ...เป็น...เป็น..."
 "หือ?" เข้าไปใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของนาง
 "เป็น...เป็น...ท่าน...ที่เหมาะสมที่สุด พอใจหรือยัง ฮึ!" รีบตอบอย่างรวดเร็วเพราะกลัวโดนรังแกอีก ยอมรับว่ายามนี้นางทั้งโมโหทั้งอายผสมปนเปกันไปหมด
 "อา...เสียดายจัง ไม่คิดว่าเจ้าจะรีบยอมแพ้เร็วเช่นนี้"
 "ท่าน...ท่าน...ฮึ่ย!" คำตอบของเขาทำเอานางโมโหจนหน้าดำหน้าแดง พยายามสลัดมือออกจากการเกาะกุม หวังประทุษร้ายเขาสักทีสองทีให้หายเคืองแต่ก็ไม่สำเร็จ ไม่เพียงไม่ปล่อยทว่าเขากลับจับมือนางแน่นกว่าเดิมอีก
 "หึๆ ส่วนคำตอบข้อที่สองงง..." แม่ทัพหนุ่มลากเสียงยาวพลางเหล่มองคู่หมายที่เง้างอน ทั้งยังเบือนหน้าคล้ายไม่สนใจ แต่หูเล็กกลับเอียงมาทางเขา บอกให้รู้ว่านางตั้งใจฟังอยู่ หาได้เมินเฉยอย่างที่แสดงออกไม่ เขาจงอดที่จะขบขันไม่ได้ นางช่างน่ารักยิ่ง มองดูคู่หมายอย่างเพลิดเพลินแล้วก็หวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายชั่วยามก่อน
 เมื่อแม่ทัพหนุ่มมาขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทด้วยเรื่องของอาชาสวรรค์ และตั้งใจมาเยี่ยมเยียนนาง ขณะที่เดินตามขันทีน้อยมายังห้องทรงอักษร สายตาคมเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่คุ้นตาไวๆ จึงคิดจะตามไป แต่ติดตรงที่องค์รัชทายาทรออยู่ แม่ทัพหนุ่มจึงได้แต่ตัดใจ คิดว่ารอให้เสร็จงานแล้วค่อยไปหานางในภายหลัง
 การหารือเป็นไปอย่างเคร่งเครียดและเป็นความลับ ด้วยเนื้อหาสำคัญไม่ใช่เรื่องอาชาสวรรค์ แต่เกี่ยวกับตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ถูกอิทธิพลมืดเข้าคุกคาม ดังนั้นองค์รัชทายาทจึงรับสั่งให้ปิดประตู และให้ข้ารับใช้ถอยห่างจากประตูให้มากที่สุด เหลือไว้เพียงเกากงกงซึ่งเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องทรงอักษร
 การหารือจบลงเป็นเวลาเดียวกับพระชายาหลิวเสด็จนำขบวนเหล่านางกำนัลเข้ามาพร้อมด้วยอาหารคาวหวาน ซึ่งแม่ทัพหนุ่มต้องอยู่ร่วมด้วยอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
 หลังมื้อกลางวันผ่านไป พระชายาหลิวที่อยู่ร่วมเสวยและสนทนาครู่หนึ่งกำลังจะกลับตำหนัก ทันใดนั้นเกากงกงก็ทูลรายงานว่าพระสนมจางเหลียงตี้รับสั่งโบยคุณชายหยางอยู่ในอุทยานด้านหน้าตำหนัก เพียงเท่านั้นแม่ทัพหนุ่มก็ลุกขึ้นพรวดพราดผลุนผลันออกไป ทำเสียมารยาทต่อหน้าองค์รัชทายาท
 เมื่อมาถึง ภาพคู่หมายนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นที่เปียกชื้น แขนขาถูกตรึงด้วยทหารถึงสี่นาย มีขันทีร่างอ้วนหน้าตาอัปลักษณ์เป็นผู้ลงมือโบยนางอย่างโหดเหี้ยมไร้การยั้งมือ โทสะก็ปะทุถึงขีดสุด ดั่งไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมจะแผดเผาผู้คนให้มอดไหม้ในชั่วพริบตา
 แม่ทัพหนุ่มตรงเข้าไปใช้กำลังภายในซัดขันทีร่างอ้วนจนกระเด็นไปไกล ตามด้วยทหารทั้งสี่ที่มัวแต่ตะลึงไม่ทันได้ป้องกันตนเองจนสลบเหมือดไปตามๆ กัน ก่อนจะช้อนร่างบอบบางที่สลบไสลของนางไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม เหาะทะยานกลับไปยัง้องพักรับรอง ไม่สนใจใครนอกจากนางที่อยู่ในอ้อมกอด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของเหล่าขันทีและนางกำนัล
 เมื่อมาถึงหน้าห้องพักในเรือนรับรอง เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูห้องข้างๆ ถูกเปิดออกโดยเฟิ่งอิง คาดว่าเป็นเพราะเสียงกรีดร้องที่ห่างออกไปราวครึ่งลี้ แม้จะแผ่วเบาจนจับใจความไม่ได้ แต่ด้วยความสามารถของหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ เรื่องนี้คงง่ายดั่งปอกกล้วยเข้าปาก
 แม่ทัพหนุ่มตวัดสายตาตำหนิที่เต็มไปด้วยโทสะให้เฟิ่งอิง ก่อนจะอุ้มนางเข้ามาภายในห้องพัก ไม่ใส่ใจกับใบหน้าซีดสลดและเจ็บปวดของอีกฝ่าย ซ้ำยังปิดประตูลั่นดาลจากด้านใน ปล่อยให้อีกฝ่ายรั้งอยู่ด้านนอก เพื่อลงโทษที่ปล่อยให้นางตกอยู่ในอันตราย ก่อนเข้ามาเขายังไม่ลืมหันไปสั่งนางกำนัลที่ยืนก้มหน้าซีดๆ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดเกรงกับโทสะตนให้นำน้ำอุ่นมาเตรียมไว้ให้พร้อม แล้วไล่ออกไปจนหมด
 มู่หลิ่งเหวินค่อยๆ วางร่างที่สลบไสลไม่ได้สติของนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล มองดูแผ่นหลังบอบบาง แม้จะเห็นไม่ค่อยชัดนักด้วยอาภรณ์ที่สวมเป็นสีดำ แต่กลิ่นคาวเลือดและความเปียกชุ่มทั่วทั้งแผ่นหลังก็บอกได้เป็นอย่างดีถึงความโหดเหี้ยมของเจ้าขันทีอัปลักษณ์นั่น
 โทสะพลันพุ่งขึ้นเกือบทะลุฟ้า และค่อยๆ ลดลงช้าๆ อย่างยากเย็น ครั้นเมื่อใจเย็นลงแล้วก็พุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คู่หมาย โดยเริ่มจากตรวจชีพจรของนาง เมื่อเห็นว่านางปลอดภัย เพียงแต่ทนความเจ็บปวดทรมานไม่ไหวจึงได้สลบไปก็คลายใจลงหนึ่งส่วน
 "ต้องตรวจดูบาดแผลและใส่ยา..." กล่าวได้เพียงเท่านั้นแม่ทัพหนุ่มก็เริ่มใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อต้องถอดชุดให้นาง แม่ทัพหนุ่มจับนางให้อยู่ในท่านั่งหันหน้าเข้าหา แล้วจับศีรษะเล็กให้พิงกับร่างแกร่งของตน
 มือใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยยามที่ปลดสายผ้าคาดเอวสีขาวออกทิ้งลงพื้น พลางลอบกลืนน้ำลายเมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้ แม่ทัพหนุ่มถอนใจออกมา หลับตาลงใช้ใจและมือทำงาน มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่ว อีกมือก็ค่อยๆ ปลดชุดของนางออกทีละชิ้นๆ จนเหลือเพียงซับชั้นในตัวจิ๋วจึงค่อยลืมตาขึ้น
 หัวไหล่ขาวผ่องเนียนละเอียดที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำเอาแม่ทัพรู้สึกร้อนรุ่มจนเลือดฉีดพุ่งไปทั่วร่าง ความปรารถนาก่อเกิดขึ้นอย่างไม่อาจห้ามได้ เขาสะบัดศีรษะเพื่อไล่ความปรารถนาในใจ ก่อนจะเอนร่างของนางให้ซบกับไหล่อีกข้างเพื่อตรวจดูแผลและใส่ยาให้นางได้ถนัด
 ดวงตาคมทรงเสน่ห์ไล่จากไหล่เล็กมนเรื่อยลงมา คิ้วเข้มย่นเข้าหากัน ดวงตาทอประกายกราดเกรี้ยวเมื่อเห็นผิวขาวผ่องราวหิมะถูกแทนที่ด้วยรอยแผลหลายรอย เลือดสีแดงไหลซึมออกมาจากรอยแตกยับของบาดแผล บางส่วนไหลลงไปด้านล่างหายเข้าไปในชุดที่ถูกปลดลงมากองอยู่ที่เอว กลบความขาวผ่องเกือบทั่วทั้งแผ่นหลังดังผ้าขาวถูกย้อมด้วยสีแดง แม่ทัพหนุ่มเจ็บปวดใจยิ่งนัก สองครั้งแล้วที่นางต้องพบกับอันตรายทั้งที่เขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ไม่อาจปกป้องนางได้
 "พี่ขอโทษขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องเจ็บตัวครั้งแล้วครั้งเล่า พี่สัญญาจะไม่ให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้าได้อีก...พี่สัญญา"
 แม่ทัพหนุ่มกล่าวขอโทษนางพร้อมให้คำมั่นอย่างหนักแน่นกับร่างที่สลบไสลของคู่หมาย จุมพิตศีรษะนางอย่างรักใคร่สองสามครั้ง จากนั้นจึงเริ่มเช็ดล้างเลือดที่หลังก่อน ก็พลันชะงักอีกครั้งเมื่อสังเกตเห็นลอยสีฟ้าบริเวณรอยแผลที่ถูกโบยของนาง ด้วยความสงสัยแม่ทัพหนุ่มจึงลุกขึ้นวางนางให้นอนคว่ำหน้าลง ใช้หมอนรองหันศีรษะให้หันมาทางตน จากนั้นจึงเพ่งมองกลางหลังของนาง
 "รอยสักสีฟ้า? อืม หน้าตาเหมือนมังกรแต่มีปีก" แม่ทัพหนุ่มพึมพำกับตนเอง มองดูรอยสักกลางหลังของนางอย่างอัศจรรย์ใจ นางมีรูปเช่นนี้อยู่บนตัวได้อย่างไร หรือว่า...จะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่นางสื่อสารกับสัตว์เหล่านั้นได้
 กว่าจะเสร็จสิ้นกระบวนความ เล่นเอาแม่ทัพหนุ่มเหน็ดเหนื่อยแทบสิ้นเรี่ยวแรง เพราะต้องตั้งสติให้มั่นคง ไม่ให้เผลอทำเรื่องไม่งามที่อาจจะสร้างความเสื่อมเสียให้นางได้ ก่อนจะฟุบหลับข้างเตียงด้วยความอ่อนเพลีย
 "พี่เหวิน พี่เหวิน" ชิงหลินที่แกล้งเมินเขาเป็นฝ่ายทนไม่ไหว เมื่อเห็นเขานั่งนิ่งมองนางไม่พูดไม่จา คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ จึงเอ่ยปากเรียกเขาเสียเอง
 "หืม? มีอันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มตื่นจากภวังค์แล้วแกล้งเอ่ยถาม
 "เป็นอะไรไปเจ้าคะ ปล่อยให้ข้าเรียกตั้งนาน" นางถามด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่เคยเห็นเขาเหม่อลอยแบบนี้มาก่อน
 "ห่วงข้าหรือ"
 "คะ...ใครห่วงท่านกัน"
 "ปากแข็ง"
 "ขะ...ข้าเปล่า"
 "จริงหรือ อืมม" แม่ทัพหนุ่มแกล้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้แก้มขาวเนียนที่เจ้าของยังคงนอนตะแคงมาทางตน
 "ทะ...ท่านเลิกแกล้งข้าเสียที ข้าโมโหแล้วนะ!" นางขู่เขาทั้งคำพูดและหน้าตา
 "อา...ก็ได้ ก็ได้ ข้าเลิกแกล้งเจ้าแล้วก็ได้" เขายกมือทั้งสองขึ้นคล้ายกับยอมแพ้ จึงถูกนางสะบัดหน้าใส่เสียจนคอแทบเคล็ด
 "เข้าเรื่องจริงจังเสียที ขอให้เจ้าตอบแต่ความจริง อย่าคิดปิดบังข้า ไม่เช่นนั้น..." แม่ทัพหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนลงมาใกล้แล้วกระซิบเบาๆ "อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"
 ชิงหลินลอบกลืนน้ำลายไม่ได้กลัวคำขู่เขา แต่กลัวสายตาวิบวับกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาต่างหาก "ถาม?..เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ"
 "ที่มาของรอยสักกลางหลังของเจ้า"
 "ทะ...ท่าน...แอบดูข้า!"
 "หากหลับตาแล้วข้าจะทำแผลใส่ยาให้เจ้าได้เช่นไรกันเล่า"
 ชิงหลินจนด้วยคำพูดเพราะมันคือความจริง แต่ถึงอย่างนั้น... 'โอ๊ย!...ถูกเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย...' ตะโกนก้องอยู่ในใจ
 "ข้าเป็นบุรุษที่ค่อนข้างสุภาพและมีมารยาทมากพอ เจ้าอย่ากังวลไปนักเลย" เขาตอบหน้าตาเฉย
 'สุภาพ? มีมารยาท? ตรงไหน? หมายถึงปากว่ามือถึงทุกทีที่เจอกัน? บ้านท่านสิ!'
 "ตอบได้หรือยัง" แม่ทัพหนุ่มถามย้ำ มองข้ามความขุ่นเคืองในดวงตากลมโต
 "ฮึ!...ข้าก็ไม่รู้หรอกว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร พอฟื้นขึ้นมาก็มีรอยสักนี้แล้ว"
 "รูปร่างคล้ายมังกร...แต่มีปีก" แม่ทัพหนุ่มตั้งข้อสังเกต
 "เอ่อ...ข้าคิดว่าคงเป็นมังกรต่างสายพันธุ์เหมือนพวกเราอย่างไรเจ้าคะที่มีมากมายหลายเผ่าพันธุ์"
 "อืม อาจเป็นเช่นนั้น แล้วเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เจ้าสื่อสารกับเหล่าสัตว์ได้...ใช่หรือไม่"
 "เอ่อ..น่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ" ชิงหลินเออออกับคำสันนิษฐานของเขาเพราะไม่กล้าบอกความจริง
 "อืม..ข้าเข้าใจแล้ว...แล้ว..."
 "ยังมีอีกหรือเจ้าคะ" นางโอดครวญเมื่อเห็นว่าเขายังจะถามต่อ
 "ข้าเพียงอยากจะถามว่า...บาดแผลสาหัสขนาดนั้น ไยเจ้าดูไม่เจ็บปวดเลยเล่า" แม่ทัพหนุ่มถามตลอดเวลาที่นางได้สติ จนบัดนี้น่าจะราวสองเค่อแล้ว แต่นางยังคงทำตัวปกติไม่ร้องโอดครวญอย่างที่ควรจะเป็น
 "เอ๊ะ ไม่ใช่เพราะท่านสกัดจุดความเจ็บปวดให้ข้าหรอกหรือ" หญิงสาวย้อนถามเขาเพราะตั้งแต่ได้สติก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดสักนิดเดียว
 "...มีจุดที่ว่าเสียเมื่อไรกันเล่า" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงจริงจัง คิ้วเข้มขมวดกันแน่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยังคงซีดเซียวอย่างจับผิด เมื่อเห็นเพียงความจริงใจไร้การเสแสร้งแกล้งทำของนางก็ให้อัศจรรย์ใจยิ่งขึ้นไปอีก นางช่างเป็นสตรีที่ลึกลับชวนให้ประหลาดใจอยู่เรื่อย แม่ทัพหนุ่มจึงสาบานกับตนเองในใจว่าจะปกป้องสตรีที่งดงามและล้ำค่าผู้นี้ด้วยชีวิต
 "พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากพบเฟิ่งอิงกับฟานฟาน..." ชิงหลินส่งสายตาอ้อนวอนเขา
 "ก็ได้" มู่หลิ่งเหวินกลั้นใจตอบแบบไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น


"อืม นั่นสินะ" นางเห็นด้วยกับเจ้าพยัคฆ์น้อยเพราะรู้สึกเพลียๆ อยู่เหมือนกัน
 เป็นอีกครั้งที่สามบุรุษต่างสถานะมองสตรีเพียงหนึ่งเดียวด้วยอัศจรรย์ใจ แม้จะเคยเห็นมาหลายหน แต่ก็ยังทึ่งในตัวนางเสียทุกครั้งไป
 "ดึกมากแล้ว เราควรกลับเสียที" ฉีเฟยหลงยืนเต็มความสูง พยักหน้ารับความเคารพจากทั้งสามแล้วจากไป โดยมีแม่ทัพหนุ่มและเฟิ่งอิงตามไปส่งเสด็จหน้าประตูเรือนรับรอง
 "เจ้ากลับไปพักเสีย ข้าจะอยู่ดูแลนางเอง" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกับเฟิ่งอิงที่หน้าประตู
 "ขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำสั่ง มองดูประตูที่ปิดลงช้าๆ ครู่หนึ่งจึงหมุนกายกลับห้องของตนเพื่อชำระร่างกายแล้วกลับมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูของคุณหนู ไม่ยอมไปไหนแม้เพียงครึ่งก้าว
 "เฟิ่งอิงล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินเอ่ยถามเมื่อเห็นคู่หมายเข้ามาคนเดียว
 "ข้าไล่กลับห้องไปแล้ว ทำไมหรือ" เขาตอบอย่างหงุดหงิด
 "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แล้วทำไมท่านยังอยู่นี่"
 "เจ้าไล่ข้า?" กอดอกเลิกคิ้วถามนาง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนตึงขึ้นสองส่วน
 "เปล่าเสียหน่อย..." ชิงหลินหลุบตามองมือตัวเอง
 "อ้อ เช่นนั้นก็แล้วไป ดึกมากแล้ว เจ้านอนเถิด ข้าจะอยู่ดูแลเจ้าเอง" แม่ทัพหนุ่มเข้ามาช่วยประคองคู่หมายให้นอนลงในท่าตะแคงหันหลังให้กำแพง โดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยนอนอยู่ด้านหน้า
 ชิงหลินมองดูคู่หมายที่กำลังห่มผ้าให้อย่างลืมตัว ช่างเป็นผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงจริงๆ ขนาดทำหน้าบึ้งก็ยังหล่อ หุ่นก็ดี ทำอะไรก็ดูดีดูหล่อไปหมด สายตาซุกซนสำรวจเขาไปทั่ว จนมาชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายแพรวพราว มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
 "หลงเสน่ห์ข้าเสียแล้วหรือ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงแหบพร่าชวนให้เคลิบเคลิ้ม โน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหน้าจิ้มลิ้ม สองมือเท้าเตียงเบื้องหน้านาง ส่งสายตาวิบวับพร้อมด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างที่ไม่เคยมีสตรีใดได้ยล คล้ายสตรีที่กำลังยั่วยวนบุรุษอย่างไรอย่างนั้น
 "ขะ...ข้าเปล่า ท่านอย่าหลงตัวเองไปนักเลย"
 "หึๆ เอาเถิด เห็นแก่ที่เจ้าบาดเจ็บ ข้าจะปล่อยผ่านไปสักครั้ง รีบพักเสีย พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีก" แม่ทัพหนุ่มดึงผ้าห่มคลุมให้นาง ดับโคมไฟจนเหลือเพียงดวงเดียว จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนบนตั่งยาวที่ห่างราวสิบก้าว แล้วหันหน้ามาทางเตียงนอนของคู่หมาย
 ชิงหลินมองเขาอย่างขอบคุณ จะว่าไปแล้วนางยังไม่ได้ขอบคุณเขาที่ช่วยไว้ หากไม่ได้เขา นางอาจตายเป็นรอบที่สองแล้วก็ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็พลันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ที่ได้มาอยู่ในร่างสาวน้อยคนนี้ มีพ่อแม่ที่รักและห่วงใย ทั้งยังมีคู่หมายที่...ไม่ได้...เรื่องแบบนี้ต้องดูกันยาวๆ
 แม่ทัพหนุ่มขยับตัวเมื่อเห็นคู่หมายมองมาทางตน แม้จะเห็นไม่ชัดนักเพราะแสงสว่างอันน้อยนิด แต่เพราะเขาเป็นยอดฝีมือเรื่องนี้จึงง่ายดายยิ่งนัก "นอนไม่หลับหรือ เช่นนั้นให้ข้ากล่อมเจ้านอนดีหรือไม่" เอ่ยถามทีเล่นทีจริง เพราะอยากจะนอนกอดนางไว้ในอ้อมอกใจจะขาด แปลก...นับวันความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งจะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
 "ไม่ต้องเจ้าค่ะ! ข้าจะนอนแล้ว" ชิงหลินกระแทกเสียงใส่เขา หลับตาเพียงไม่นานก็หลับไปอย่างง่ายรวดเร็ว
 เมื่อเห็นว่านางหลับแล้ว แม่ทัพหนุ่มจึงลุกขึ้นยกเก้าอี้มานั่งใกล้เตียง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอดมองนางอย่างรักใคร่ ใช้นิ้วไล้เครื่องหน้าจิ้มลิ้มของนางอย่างแผ่วเบา เริ่มตั้งแต่คิ้วเรียวโก่งคล้ายพระจันทร์เสี้ยว ดวงตากลมโตที่บัดนี้ปิดสนิทจนเห็นขนตาดกหนางอนงามทาบบนผิวหน้านวลเนียนละเอียด จมูกโด่งเชิดนิดๆ เหมาะกับนิสัยดื้อรั้นของนาง
 ปากเล็กอวบอิ่มที่ตนรู้ดีว่านุ่มนิ่มหอมหวานเพียงใด แม่ทัพหนุ่มลอบกลืนน้ำลายสัมผัสอุ่นที่ปลายนิ้วทำให้แม่ทัพหนุ่มร้อนรุ่ม เลือดในกายพลันสูบฉีดไปทั่วร่าง ความปรารถนาก่อเกิดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อหวนนึกถึงร่างขาวผ่องนวลเนียนดั่งหิมะกลางฤดูเหมันต์ของนาง ก่อนจะรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วคล้ายกับสัมผัสไฟที่ร้อนระอุ
 "เจ้าช่างร้ายกาจนัก" แม่ทัพหนุ่มพึมพำด้วยเสียงที่แหบพร่า นางจะรู้หรือไม่ว่าตนหลงใหลในตัวนางมากเพียงใด แล้วนางเล่าจะเป็นเช่นเดียวกันหรือไม่ เป็นคำถามที่อยากจะถาม แต่ขณะเดียวกันก็กลัวคำตอบของนาง แม่ทัพหนุ่มถอนใจด้วยความหนักใจ ก่อนจะกลับไปล้มตัวลงนอนที่เดิม
 กลางดึกราวยามจื่อ
 "นังหนู เฮ้! นังหนู ตื่นๆ ขี้เซาจริงๆ นี่แน่ะ"
 เผียะๆ!
 "โอ๊ย!...เจ็บๆ" วิญญาณของช่อลดาโอดครวญพลางลูบหน้าผากตัวเอง
 "สมควรแล้ว ปลุกยากปลุกเย็นเสียจริง"
 "โอ๊ะ! ท่านยม...มาได้ไงคะ" ช่อลดาอุทาน
 "ก็มาหาเจ้านั่นแหละ ดีใช่ไหมล่ะ...ที่โดนโบยจนสลบแต่พอฟื้นกลับไม่เจ็บปวด" ท่านยมโอ้อวดความสามารถของตน
 "ดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะ แล้วท่านมาหาข้าเพราะเรื่องแค่นี้หรือ" ช่อลดาย้อนถาม
 "เฮอะ เรื่องแค่นี้งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น...ข้าส่งความเจ็บปวดคืนให้เจ้าดีไหม ดูสิ จะยังพูดว่าเรื่องแค่นี้ได้อีกหรือไม่" ท่านยมกอดอกมองช่อลดา ไม่พอใจในคำตอบของเธอ
 "ไม่ๆๆ ไม่ดี แบบนี้แหละดีแล้ว" ช่อลดาโบกมือเป็นพัลวัน
 "ข้าจะมาบอกเจ้าว่า แม้เจ้าจะไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่แผลนี้จะค่อยๆ หายจะหลงเหลือรอยแผลเป็นหรือไม่ขึ้นอยู่กับการดูแลรักษา เข้าใจไหม"
 "อ้าว ท่านทำให้หายไปเลยไม่ได้หรือ"
 "ได้! หากเจ้าไม่กลัวคนจะมองว่าเจ้าเป็นตัวประหลาด หรือภูตผีปีศาจจำแลงมาละนะ"
 "อืม เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณที่เตือน" ช่อลดายิ้มแห้งๆ
 "อ้อ อีกเรื่องที่ข้าลืมบอกเจ้าเมื่อคราวที่แล้ว"
 "เรื่องอะไรคะ"
 "รอยสักที่หลังของเจ้า เจ้าคงรู้มาบ้างแล้วจากพยัคฆ์ขาวที่ป่าอาถรรพ์"
 "ค่ะ เห็นบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ตัวแทนเทพมังกร"
 "ใช่ มนุษย์ที่มีรอยสักมังกรบินสีฟ้าจะมีพลังอำนาจควบคุมเหล่าสรรพสัตว์ในโลกนี้ได้"
 "หา! ควบคุมสัตว์ได้ โอ้มายก้อด!" ช่อลดาอุทานด้วยความตกใจ ยกมือขึ้นทาบอก
 'นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ชักจะแฟนตาซีเกินไปแล้ว'
 "ทำไม? ไม่ชอบหรือ" ท่านยมเลิกคิ้วถาม
 "ไอ้ชอบมันก็ชอบอยู่หรอก แต่ว่า...พรดีเลิศขนาดนี้ คงต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่หนักหนาสาหัสเท่าเทียมกันใช่ไหมล่ะ"
 "ถูกต้อง สิ่งแลกเปลี่ยนก็คือ..." ท่านยมกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ
 ช่อลดาเริ่มหน้าซีดลงเรื่อยๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
 "หวังว่าเจ้าจะใคร่ครวญและไตร่ตรองในการใช้พลังให้จงหนัก มิเช่นนั้น...จะไม่มีใครช่วยเหลือเจ้าได้ แม้แต่ข้า" ท่านยมเตือนช่อลดาอย่างจริงจังด้วยเสียงเข้ม
 "ค่ะ ฉันจะระวัง" ช่อลดารับปากพลางถอนใจ 'หากเป็นไปได้ฉันจะไม่ใช้พลังนี้เด็ดขาด'
 "ดี ข้าต้องไปแล้ว จงใช้ชีวิตใหม่ให้คุ่มค่าและมีความสุข" เสียงทรงพลังจางหายไปพร้อมๆ กับร่างอันใหญ่โตน่าเกรงขาม
 "หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์ ตื่นเถอะ"
 เสียงทุ้มน่าฟังปลุกให้นางตื่นจากฝัน
 "อืมมม เช้าแล้วหรือ" นางเอ่ยเสียงงึมงำ ดวงตากลมโตหรี่ปรือ ปากอวบอิ่มเผยอขึ้นอย่างง่วงงุน ช่างดูเย้ายวนในสายตาของแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
 "อุ๊ย! ทำอะไรเจ้าคะ" ชิงหลินอุทานด้วยความตกใจ ตาสว่าง ความง่วงหายไปทันที ก่อนจะลืมตามองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่พอใจ เพราะเมื่อครู่เขาฉวยโอกาสหอมแก้มนางเสียฟอดใหญ่
 "เป็นความผิดเจ้า เพราะปลุกเท่าไรเจ้าก็มิตื่นเสียที จนข้าต้อง..." แม่ทัพหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูง จงใจเว้นวรรคเพื่อดูปฏิกิริยาของนาง ก่อนจะยิ้มพอใจเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อ แล้วจึงกล่าวต่อ "และมันก็ได้ผลเสียด้วย ไว้ข้าจะทำบ่อยๆ ดีหรือไม่"
 "ขอบคุณ! แต่รบกวนปลุกข้าด้วยวิธีธรรมดาดีกว่าเจ้าค่ะ"
 "วิธีธรรมดา อืม แทนที่จะหอมแก้ม เปลี่ยนเป็นจุมพิตที่นี่ใช่หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มชี้ที่แก้มของนางก่อนจะเลื่อนมาที่ปากเล็กอวบอิ่มของนาง
 "ทะ...ท่านออกไปนะเจ้าคะ! ข้าจะเปลี่ยนชุด" ชิงหลินปัดมือของเขาออกแต่ก็วืด เพราะความรวดเร็วราวสายฟ้าของเขาสร้างความขุ่นเคืองให้นางมากขึ้นไปอีก
 "หึๆ ก็ได้ แต่สุดท้ายข้าก็ต้องทำแผลให้เจ้าอยู่ดี" แม่ทัพหนุ่มยิ้มให้อย่างผู้ชนะ
 "มะ...ไม่ต้องก็ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวพอถึงจวนเสนาบดีมู่แล้วค่อย..."
 "ทำเช่นนั้นไม่ได้! รีบล้างหน้าล้างตาเสีย ข้ารอใส่ยาให้อยู่" แม่ทัพหนุ่มรีบคัดค้านเสียงเข้มเมื่อเห็นคู่หมายคิดจะต่อรอง โอกาสดีๆ แบบนี้จะปล่อยผ่านได้อย่างไร หากนางได้รู้ความคิดของเขา มีหวังนางได้โกรธเขายันลูกบวชแน่ๆ
 ทางด้านเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ตื่นก่อนราวสองเค่อเดินกลับเข้ามาหาหลินหลิน เป็นเวลาเดียวกับที่แม่ทัพหนุ่มกำลังช่วยแกะผ้าพันแผลเพื่อใส่ยาใหม่ให้ มันกระโดดขึ้นไปบนเตียง นั่งลงเท้าหน้าเหยียดตรงแหงนหน้ามองไล่ตามมือของแม่ทัพหนุ่มที่วนรอบตัวหลินหลินซ้ำไปซ้ำมาจนมันรู้สึกเวียนหัว ครั้นเจ้าพยัคฆ์น้อยเห็นแผลที่หลังของหลินหลิน ตากลมเล็กสีเทาก็กระตุก พร้อมกับส่งเสียงฮื่อๆ
 "เป็นอะไรไปหรือ" ชิงหลินร้องถาม ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำ ไม่ได้เป็นเพราะเจ้าพยัคฆ์น้อยแต่เป็นเพราะตอนนี้นางเหลือเพียงซับในสีขาวที่ปกปิดร่างด้านหน้า ส่วนหลังเปลือยเปล่ามีเพียงสายผ้าเล็กๆ สามสายสองข้างผูกยึดกันไว้โดยมีคู่หมายนั่งอยู่ข้างหลัง
 "แผลแผล น่ากลัว..น่ากลัว เจ็บไหม...เจ็บไหม" มันร้องถาม ส่งสายตาเจ็บปวดแฝงความรู้สึกผิดให้หลินหลิน
 "ข้าไม่เจ็บหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" นางบอกมันให้สบายใจ
ขณะที่แม่ทัพหนุ่มค่อยๆ ทำแผลให้นางอย่างเบามือ ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ลงอย่างเจ็บปวด หากเป็นไปได้เขาอยากจะขอรับบาดแผลไว้เองทั้งหมด
 "เอาละ เสร็จแล้ว รีบออกเดินทางเถิด" แม่ทัพหนุ่มกล่าวพร้อมกับประคองนางขึ้นมา เจ้าพยัคฆ์น้อยกระโดดลงจากเตียง เดินนำหน้าหลินหลิน
 "ท่านแม่ทัพ คุณชาย" เฟิ่งอิงประสานมือเคารพทั้งสอง ก่อนจะเดินตามหลังท่ามกลางความตื่นตะลึงของนางกำนัลทั้งสี่ที่คล้ายเห็นภาพแปลกประหลาดที่ชวนกระอักกระอ่วนใจ
 แม่ทัพมู่ประคองกอดคุณชายหยางราวกับเป็นคู่รักกัน กลิ่นอายความหวานฟุ้งกระจายจนแม้แต่เด็กสามขวบยังเข้าใจ นี่มัน...ประหลาดเกินไปแล้ว! หรือท่านแม่ทัพจะเป็นพวกชอบตัดแขนเสื้อ?
 "แม่ทัพมู่ คุณชายหยาง" เสี่ยวเกาจื่อประสานมือเคารพ แม่ทัพหนุ่มกับชิงหลินเพียงค้อมศีรษะเล็กน้อย
 "องค์รัชทายาทรับสั่งให้ท่านทั้งสองเข้าเฝ้าที่ตำหนักองค์รัชทายาทขอรับ" เสี่ยวเกาจื่อแจ้งข่าวแก่ทั้งสอง
 "อย่างนั้นหรือ เชิญเกากงกงนำทาง" แม่ทัพหนุ่มหนุ่มตอบรับด้วยสีหน้าปกติ
 "เอ่อ...เช่นนั้นเชิญคุณชายหยางขึ้นเกี้ยวขอรับ" เสี่ยวเกาจื่อหันมาเชิญชิงหลินในคราบคุณชายหยางเริ่น พยายามมองเมินภาพแม่ทัพหนุ่มประคองคุณชายหยางเข้าไปในเกี้ยวสี่คนหามอย่างทะนุถนอมราวกับเป็น...เสี่ยวเกาจื่อหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น
 "เอ่อ...ขอบคุณเกากงกง" ชิงหลินขอบคุณเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวคล้ายคนกำลังเจ็บปวดจนตัวงอแบบพอเป็นพิธี
 แม่ทัพหนุ่มที่ทราบความจริงเพียงผู้เดียวหากไม่นับเจ้าพยัคฆ์น้อย เลิกคิ้วเข้มมองคู่หมายซึ่งเล่นละครตบตาขันที ทหารแบกเกี้ยว และสี่นางกำนัลที่ประจำเรือนรับรองด้วยความขบขันระคนชื่นชม การแสดงเป็นคนเจ็บของนางนับว่าใช้ได้เลยทีเดียว เห็นได้จากสีหน้าเห็นอกเห็นใจและสงสารในความโชคร้ายของนางที่ฉายชัดของคนเหล่านั้น
 ณ ตำหนักองค์รัชทายาท
 ฉีเฟยหลงพร้อมด้วยพระชายาเอกหลิวพร้อมอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อได้รับรายงานจากขันทีว่าแม่ทัพมู่และคุณชายหยางมาถึงหน้าตำหนักแล้ว
 "มาแล้วหรือ รีบนั่งลงเถิด" ฉีเฟยหลงผายมืออนุญาตแม่ทัพหนุ่มที่ประคองคู่หมายเอง ไม่ยินยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ ตาคมดุจพญาเหยี่ยวกระตุกวาบด้วยความริษยา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มประสานมือทำความเคารพองค์รัชทายาทและพระชายาหลิวทันทีที่คู่หมายนั่งลงเรียบร้อย จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ นาง ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็เดินเข้ามานอนหมอบข้างๆ เก้าอี้ของหลินหลินด้วยอาการสงบนิ่ง ไม่ร้องขอขึ้นมานั่งบนตักนางเหมือนเช่นทุกครั้งอย่างรู้ความ
 ทันใดนั้นเสี่ยวเกาจื่อก็เดินซอยเท้าถี่ๆ เข้ามา สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้า
 "ทูลองค์รัชทายาท พระสนมจางขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"
 "ให้นางกลับไป!" ฉีเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว
 "เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท พระสนมรับสั่งว่าอยากจะกล่าวขออภัยคุณชายหยางถึงเรื่องราวเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวเกาจื่อเสี่ยงรายงานอีกครั้ง
 "หือ? เช่นนั้นก็ให้นางเข้ามา" ฉีเฟยหลงลดความกราดเกรี้ยวลงสองส่วน
 แม่ทัพหนุ่มที่ได้ยินพลันกำหมัดที่วางอยู่บนต้นขาแกร่งแน่น พยายามระงับความโกรธเมื่อได้ยินขันทีเอ่ยนามของสตรีที่บังอาจทำร้ายคู่หมายของตนจนเกือบตาย
 ชิงหลินมองไปที่ทางออกด้วยสายตาอ่านยาก ถ้าให้พูดตามจริงแล้วนางไม่ได้โกรธที่พระสนมจางทำโทษนางเท่าไร แต่โกรธเรื่องบทลงโทษที่ใช้กับนางมากกว่า มันรุนแรงเกินไปจนนางเกือบตาย คิดแล้วก็รู้สึกเสียวแปลบที่แผ่นหลังขึ้นมา
 ผิดกับเจ้าพยัคฆ์น้อย พอเห็นผู้ที่ทำร้ายหลินหลินเดินนวยนาดเข้ามา มันพุ่งตัวกระโจนเข้าใส่เป้าหมายพร้อมทั้งฝังคมเขี้ยวลงบนท่อนแขนเรียวผ่านอาภรณ์สีชมพูกุหลาบแน่นไม่ยอมปล่อย ท่ามกลางความตกใจของทุกคนรวมทั้งพระสนมจางที่ตกตะลึงในคราวแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยว
 "โอ๊ย! ปล่อยนะ! เจ้าสัตว์เดรัจฉาน ข้าบอกให้ปล่อย! นี่แน่ะๆ" พระสนมจางที่พยายามง้างปากเจ้าพยัคฆ์น้อยแต่ล้มเหลว เลยเปลี่ยนใจมาใช้มืออีกข้างที่กำแน่นทุบตีลำตัวของมันสุดแรงเกิดหลายครั้งติดต่อกัน
 "ฮื่ออออ" แม้จะเจ็บแต่เจ้าพยัคฆ์น้อยก็ไม่คิดปล่อย กลับเพิ่มแรงกัดลงไปที่แขนของนางจนจมเขี้ยว
 "พวกเจ้ามัวยืนทำอันใดอยู่ มาช่วยนางเร็ว!" ฉีเฟยหลงตวาดลั่น
 "พะ...เพคะ" เหล่านางกำนัลรีบเข้ามาช่วยพระสนมจาง ที่บัดนี้ทรุดลงไปอยู่บนพื้นพรมหมดสง่าราศี ใบหน้างามบิดเบี้ยวน้ำตาไหลนอง ที่แขนมีเจ้าพยัคฆ์น้อยกัดไม่ยอมปล่อย
 นางกำนัลนางหนึ่งพยายามดึงตัวมันออกแต่ต้องรีบปล่อยเพราะเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดของพระสนมจาง ลองเปลี่ยนเป็นง้างปากมันแต่ก็ไร้ผล ดูเหมือนเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวนี้จะแข็งแกร่งกว่าพยัคฆ์ธรรมดาทั่วไป
 ฉีเฟยหลงจึงลองให้องครักษ์นายหนึ่งใช้มือง้างปากเล็กๆ ของมัน เพราะคิดว่าแม้มันจะเป็นพยัคฆ์ที่แข็งแกร่งและอันตราย แต่มันก็ยังเป็นเพียงลูกพยัคฆ์ที่อายุยังไม่ถึงสามเดือน ไม่น่าจะเกินความสามารถขององครักษ์ร่างใหญ่ที่สามารถหักท่อนไม้ขนาดเท่าขาเด็กได้ในครั้งเดียว แต่ผลที่ได้ก็เหมือนเดิม
 เสียงร้องไห้ครวญครางที่ดังอยู่ตลอดหยุดลง พร้อมกับร่างของพระสนมที่หมดสติไปเพราะความตื่นตระหนกสุดขีดผสมกับความเจ็บปวด นางกำนัลนางหนึ่งรีบประคองร่างหมดสติไว้
 แม่ทัพหนุ่มที่ดูอยู่นานขยับกายหมายจะเข้าไปนำตัวเจ้าพยัคฆ์น้อยออกมา ก็พลันชะงักกับเสียงของคู่หมาย
 "ฟานฟาน! ปล่อยพระสนมเดี๋ยวนี้นะ" เมื่อตั้งสติได้ชิงหลินก็รีบร้องสั่งเจ้าพยัคฆ์น้อยด้วยภาษาเสือเสียงดังลั่น
 "ฮื่ออออ" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งเสียง มันยังคงกัดไม่ยอมปล่อย แต่หูกระดิกเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
 "ฟานฟาน! ข้าบอกให้ปล่อย" ชิงหลินสั่งมันเสียงเข้ม เหลือบมองโฉมงามที่หมดสติเอนกายพิงนางกำนัลแวบหนึ่งอย่างเห็นใจ
 เจ้าพยัคฆ์น้อยกลอกตามองหลินหลิน แต่ก็ยังมิยอมถอนคมเขี้ยวออกจากแขน
 "ข้าบอกให้ปล่อย! หากเจ้ายังดื้อรั้นไม่เชื่อฟังข้า ข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกต่อไป" นางขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
 "ปล่อยแล้ว...ปล่อยแล้ว อย่าทิ้ง รักกัน...รักกัน" เจ้าพยัคฆ์น้อยรีบถอนคมเขี้ยวออก หันหน้ามาทางหลินหลินแล้วใช้อุ้งเท้าทั้งสองวางบนหน้าขาของนาง ก่อนจะเหยียดตัวขึ้นยืนสองขา เงยหัวกลมๆ เล็กๆ ที่มีเลือดติดอยู่มุมปากทั้งสองข้างขึ้นมาส่งสายตาออดอ้อนพร้อมน้ำตาที่คลอหน่วยตา
 "ทำแบบนี้ทำไม อยากเห็นข้าถูกโบยอีกหรือ" ชิงหลินถอนสายตาจากร่างของพระสนมที่ถูกหามออกไปแล้วกลับมาที่เจ้าพยัคฆ์น้อย ร้องถามเสียงเข้มดุ เมินสายตาออดอ้อนของมัน แต่กลับใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเลือดให้มันอย่างเบามือ
 "โบย...หลินหลิน...เจ็บเจ็บ นิสัย...ไม่ดี...ใจร้าย โบย...หลินหลิน ฟานฟาน...เกลียด...คนใจร้าย" เจ้าพยัคฆ์น้อยชี้แจงแก่หลินหลิน
 "ขอบใจที่โกรธแค้นแทนข้า แต่ต่อไปอย่าวู่วามแบบนี้อีก เข้าใจไหม" ชิงหลินก้มหน้าสบตามัน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
 "ฟานฟาน...เข้าใจแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยตอบรับ
 "เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากไหม" ถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นมันถูกพระสนมทุบตีหลายที
 "ไม่เป็นไร ฟานฟาน...แข็งแรง ไม่เจ็บ...ไม่เจ็บ" เจ้าพยัคฆ์โกหกหลินหลิน เพราะไม่อยากให้นางเป็นห่วง
 "จริงหรือ ไหนดูซิ" แกล้งใช้นิ้วจิ้มลำตัวที่โดนทุบของมัน
 "ฮื่อ หลินหลิน...ใจร้าย แกล้ง...ฟานฟาน แกล้ง...ฟานฟาน" มันลงจากหน้าขาของหลินหลิน ขดตัวนอนหันหลังให้นางทันที
 "อา...ข้าขอโทษ อย่างอนเลยนะ" หญิงสาวขอโทษไปแล้ว แต่มันยังคงนอนนิ่ง
 พระชายาหลิวที่ตระหนกในคราวแรก บัดนี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าแทน นี่มันเรื่องอันใดกัน คุณชายท่านนี้...พูดคุยกับพยัคฆ์น้อยอยู่ใช่หรือไม่
 "อะแฮ่ม คุณชายหยาง เราเสียเวลาไปมากแล้ว รีบเร่งเข้าเถิด" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเตือนคู่หมายที่ยังนั่งคุยกับเจ้าพยัคฆ์น้อยจอมก่อเรื่อง ไม่ใส่ใจต่อสายตาใครต่อใครที่จ้องมองอย่างประหลาดใจ
 "เอ่อ...โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้ในอ้อมอกทันที พลางลุกขึ้นขออภัยองค์รัชทายาทที่ประทับนิ่งคล้ายมิมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นมาก่อน
 "ช่างเถิด เราไม่เก็บมาใส่ใจหรอก" ฉีเฟยหลงกล่าว
 "ทูลองค์รัชทายาท เรื่องที่..." แม่ทัพหนุ่มเหลือบมองคู่หมายที่กลับมานั่งที่เดิมแล้วอย่างกังวล
 "เจ้าอย่ากังวลไปเลย จะไม่มีผู้ใดแพร่งพรายเรื่องนี้อย่างแน่นอน" ฉีเฟยหลงให้สัญญา
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"
 หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ขบวนรถม้านำโดยมู่หลิ่งเหวินนั่งบนหลังเจ้าทาเสว่อาชาสีดำ ข้างๆ คือเฟิ่งอิงที่นั่งบนหลังเจ้าไป๋เสวี่ยอาชาสีขาวปลอด ทั้งสองดูสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ถัดมาเป็นรถม้าของชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อย ปิดท้ายด้วยทหารม้าจากจวนแม่ทัพอีกสิบกว่านาย ก็ได้เวลาเคลื่อนตัวออกจากวังองค์รัชทายาทอย่างช้าๆ


การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น เฟิ่งอิงขี่ม้านำขบวน ร่างสูงใหญ่กำยำและองอาจ กอปรกับใบหน้าเรียบนิ่งเย็นชา ทำให้ดูน่าเกรงขามนักในสายตาของชาวบ้านธรรมดา
 "ขบวนรถม้าจากจวนใดกัน ดูน่าเกรงขามแท้" เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรถม้าขบวนหนึ่งผ่านหน้าไป
 "เจ้าคงมาจากเมืองอื่นสิท่า จึงไม่รู้ว่านั่นคือขบวนรถม้าของท่านชิงหยวน คหบดีผู้มั่งคั่งและใจบุญอันดับหนึ่งแห่งแคว้นฉี หรืออาจจะเป็นที่หนึ่งในใต้หล้าก็ว่าได้" ชายอีกคนตอบด้วยเสียงที่ดังพอสมควร น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมและเทิดทูน ด้วยครอบครัวเคยได้รับความช่วยเหลือมาก่อนคราวที่ประสบภัยแล้งติดต่อกันถึงสามปี จนไม่สามารถเพาะปลูกได้ ตัดสินใจทิ้งบ้านระหกระเหินเร่ร่อนมายังเมืองหลวงฉางอานเพื่อหางานทำ พอมาถึงก็ได้ยินว่ามีเศรษฐีใจบุญเปิดโรงทานนำอาหารมาแจกจ่ายชาวบ้านที่ประสบภัย
 เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงข่าวลือ แต่เมื่ออับจนหนทางจึงลองเสี่ยงดวงไปตามคำบอกเล่า แล้วสิ่งที่ได้รับก็ทำให้เขาถึงกลับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื้นตันใจ เพราะมันไม่ใช่เพียงแค่อาหารเท่านั้น แต่ยังมีที่พักอาศัยให้ซุกหัวนอนหลบแดดหลบฝน และที่สำคัญยิ่งคือมีงานให้ทำ แม้ต้องผ่านการทดสอบเพื่อดูความสามารถและความถนัดของแต่ละคนก่อนก็ตามที ขนาดขอทานยังได้รับโอกาสนี้
 "ขนาดนั้นเชียวหรือ" ชายคนแรกถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแปลกใจ
 "ข้ายืนยันได้ คำพูดพี่ชายท่านนี้ล้วนเป็นความจริง ไม่ได้ปรุงแต่งแต่อย่างใด" เสียงชายอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ดังขึ้นบ้าง
 "ใช่ๆ ข้าขอยืนยันอีกคน" คราวนี้เป็นเสียงแหบๆ ของชายชราวัยหกสิบกว่า
 "ข้าด้วย / ข้าด้วย" อีกหลายเสียงทั้งหญิงชายพูดสนับสนุนแทบจะพร้อมกัน
 "ขออภัย หากคำพูดข้าสร้างความขุ่นเคืองให้พวกท่าน" ชายคนแรกรีบประสานมือกล่าวขอโทษผู้คนรอบข้าง
 "ช่างเถิด ว่าแต่ขบวนรถม้านั่นกำลังจะไปที่ใดกัน" ชายที่ตอบคนแรกเอ่ยขึ้น
 "ไอหยา นั่นเป็นเส้นทางไปวังหลวงนี่" เสียงแหบๆ ของชายชราที่ค่อนข้างดังกับท่าทีตกใจ ทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามองอย่างสนใจใคร่รู้
 "วังหลวงหรือ"
 "ไปทำอันใดที่วังหลวง"
 "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า"
 "หรือว่าสกุลชิงทำอันใดผิด"
 "เจ้าจะบ้าหรือ หากเป็นเช่นนั้นก็ต้องมีทหารและถูกล่ามโซ่สิ"
 "อา นั่นสินะ ข้าลืมนึกไป"
 "ข้าได้ยินมาว่าเป็นราชโองการจากฝ่าบาท ให้ท่านชิงกับบุตรีเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์"
 "เจ้าว่าอันใดนะ เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์? แย่แล้ว คงไม่ใช่ฝ่าบาทต้องพระทัยบุตรีของท่านชิงหรอกนะ"
 "ข้าคิดว่าคงไม่ใช่เช่นนั้น เพราะนางมีคู่หมายอยู่แล้ว"
 "เจ้าหมายถึงแม่ทัพมู่หลิ่งเหวิน?"
 "ใช่ จะเป็นผู้ใดได้อีก"
 "อา นั่นสินะ"
 "สวรรค์! ได้โปรดช่วยคุ้มครองสกุลชิงให้แคล้วคลาดปลอดภัยด้วยเถิด" หญิงชราที่ยืนอยู่ข้างชายชราคุกเข่ากับพื้น เงยหน้าขึ้นมองฟ้า วิงวอนขอให้เง็กเซียนฮ่องเต้ เจ้าแห่งสวรรค์คุ้มครองคนสกุลชิง ดั่งปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ผู้คนนับสิบซึ่งอยู่ใกล้ๆ ต่างพร้อมใจกันทำตามหญิงชราอย่างพร้อมเพรียงด้วยความเต็มใจ ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา รวมถึงกลุ่มคนห้าคนที่นั่งอยู่ที่ชั้นสองของโรงเตี๊ยม
 "เสี่ยวเอ้อร์ ข้างนอกเอะอะเสียงดัง มีเรื่องอันใดหรือ" บุรุษที่เอ่ยถามเป็นชายวัยราวสี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงโปร่ง สวมอาภรณ์สีน้ำตาลเข้มเรียบๆ แต่ความมันวาวของเนื้อผ้าบ่งบอกถึงความหรูหรา ลักษณะท่าทางคล้ายบัณฑิตคงแก่เรียน
 "เรียนนายท่าน เมื่อครู่มีขบวนรถม้าของมหาเศรษฐีใจบุญผ่านไปขอรับ" เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มร่างผอมตอบอย่างสุภาพ เหลือบมองด้วยความสนใจ ก่อนจะรีบก้มต่ำเมื่อถูกสายตาเขม่นมองของชายที่กำลังถามตน
 "มหาเศรษฐีใจบุญ? หมายถึงผู้ใดกัน" บุรุษคนเดิมถามต่อ
 "นายท่านคงมาจากที่อื่น" เสี่ยวเอ้อร์ถาม
 "ใช่" บุรุษคนเดิมตอบสั้นๆ
 "มหาเศรษฐีใจบุญผู้นั้นแซ่ชิง นามว่าหยวนขอรับ" เสี่ยวเอ้อร์ตอบ
 "อา...เจ้าไปได้แล้ว" บุรุษคนเดิมโบกมือไล่หลังทราบคำตอบ
 "คุณชาย เป็นคนเดียวกับคนที่สามารถหาอาชาสวรรค์สามสีและเสือขาวได้ด้วยเวลาเพียงสี่ห้าวันเท่านั้น ไม่ผิดแน่ขอรับ" ท่าทางสุภาพอ่อนน้อมและคำเรียกที่บ่งบอกฐานะสูงกว่าของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
 "อืม เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ข้าจะไปเยือนคฤหาสน์สกุลชิง"
 ผู้ที่ตอบเป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม มีเอกลักษณ์ผิดกับชาวแคว้นฉีทั่วๆ ไป ผิวค่อนข้างขาว ริมฝีปากบางแดงเรื่ออย่างคนที่มีสุขภาพดี ดวงตาเฉี่ยวคมดูฉลาดเฉลียวและเจ้าเล่ห์เป็นประกายลึกล้ำ
 "บุรุษผู้นั้นต้องเป็นคุณชายตระกูลดังหรือไม่ก็เชื้อพระวงศ์แน่ๆ" เสี่ยวเอ้อร์หันกลับไปมองแล้วพึมพำกับตัวเอง
 เมื่อรถม้าของชิงหยวนและบุตรีมาถึงหน้าประตูกำแพงเมืองชั้นใน ทั้งคู่ก็ต้องเดินเท้าเข้าไปเพียงลำพัง โดยทั้งสองถูกตรวจค้นอย่างละเอียดอีกรอบ จากนั้นก็มีขันทีน้อยเป็นผู้นำทางไปยังตำหนักฟ้าทรงธรรม ซึ่งเป็นที่ประทับของฉีเฉินหลงฮ่องเต้
 เส้นทางในช่วงสองเค่อแรกเป็นกำแพงหินสูงเสียดฟ้าขนานไปกับทางเดิน เมื่อพ้นกำแพงยักษ์ก็ปรากฏภาพทิวทัศน์อันงดงามจนชิงหลินตะลึงตาค้าง ดอกไม้นานาพรรณบานสะพรั่งหลากสีสันสวยสดงดงาม มีทางเชื่อมต่อไปยังสถานที่ต่างๆ มากมายจนน่าเวียนหัว นางมั่นใจเต็มร้อยเลยว่าหากมาคนเดียวต้องหลงทางอย่างแน่นอน
 "ท่านทั้งสองโปรดรอที่นี่" ขันทีน้อยแจ้งแก่ทั้งสองแล้วเดินซอยเท้าถี่ๆ จากไปอย่างรวดเร็ว
 ชิงหลินจึงถือโอกาสเงยหน้าสำรวจไปรอบๆ ก็เห็นนางกำนัลสี่นางยืนสงบนิ่งอยู่ข้างหลัง ด้านหน้าคือศาลาสี่เสาสีขาวขนาดใหญ่ที่น่าจะจุคนได้ไม่ต่ำกว่าห้าสิบคน คล้ายเก๋งริมสระบัวที่สกุลชิง เพียงแต่หรูหรากว่าและงดงามกว่าหลายเท่านัก ขอบคานทั้งสี่ด้านฉลุลายมังกรสองตัวหันหน้าเข้าหากัน
 ฝ่ายชิงหยวนเลือกที่จะยืนนิ่งๆ สองมือไพล่หลัง ดวงตาคมมองสำรวจรอบอุทยานหลวงอย่างสงบ ก่อนจะหันมาจับจ้องบุตรีที่เดินขึ้นบันไดขั้นเตี้ยๆ สามขั้นเข้าไปในศาลาริมสระบัวขนาดใหญ่ ในสระบัวเต็มไปด้วยดอกบัวหลากสีสันสวยงามตระการตายิ่งนัก ล้วนแต่เป็นพันธุ์หายากและราคาสูง แม้ชิงหยวนจะชื่นชอบ แต่ก็ไม่ได้มีใจละโมบอยากได้ของผู้อื่น และไม่คิดจะทุ่มเงินหาซื้อเพื่อโอ้อวดความมั่งมีของตน เพราะการครอบครองสิ่งล้ำค่ามักจะนำพาความเดือดร้อนและอันตรายมาสู่ตนเองและครอบครัวเสมอ
 ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ
 ขันทีน้อยคนเดิมก็กลับมา และนำทางทั้งสองตรงไปยังตำหนักฟ้าทรงธรรมซึ่งอยู่ใจกลางวังหลวง มีทหารองครักษ์คุ้มกันอย่างแน่นหนา โอกาสที่จะลอบเข้ามาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดแล้วกลับออกไปได้อย่างปลอดภัยนั้นยากยิ่งนัก
 ชิงหลินเดินก้มหน้าตามหลังบิดา มีชำเลืองมองด้านข้างบ้างเป็นระยะๆ เห็นเพียงดอกเบญจมาศหลากสีปลูกเป็นทิวแถวขนานไปกับทางเดินอันแสนยาวไกลนี้เท่านั้น จนกระทั่งมาถึงตำหนักฟ้าทรงธรรม
 พอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก็เห็นขันทีน้อยเดินไปหาขันทีที่ยืนอยู่ด้านในของประตู โดยมีองครักษ์ร่างใหญ่พอๆ กับเฟิ่งอิงยืนเอาสองมือไพล่หลังข้างประตูทางเข้า หน้ามองตรงไม่ขยับเขยื้อนเหมือนรูปปั้น เพียงครู่เดียวก็ได้ยินขันทีคนนั้นประกาศด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง
 "เบิกตัวคหบดีชิงหยวนและชิงหลินบุตรีเข้าเฝ้า…"
 "ไปเถิด" ชิงหยวนยืดตัวตรงพลางกล่าวกับบุตรี
 "เจ้าค่ะ"
 เมื่อเข้ามาด้านในตำหนักฟ้าทรงธรรม ชิงหลินไม่ได้รับอนุญาตให้เงยหน้าโดยพลการ จึงไม่รู้ว่าในตำหนักแห่งนี้ นอกจากองค์ฮ่องเต้แล้ว ยังมีคู่หมั้นหมาดๆ นั่งจ้องนางทุกย่างก้าวนับแต่ที่ปรากฏตัวขึ้น
 "ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" ชิงหยวนคุกเข่ากล่าวถวายพระพรฮ่องเต้ทันทีที่เข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ ทำให้ชิงหลินรีบทำตามแทบไม่ทัน
 "ลุกขึ้น" สุรเสียงกังวานทรงพลังอำนาจทำให้ชิงหลินตื่นเต้นจนเหงื่อแตก
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ / เพคะ" ชิงหยวนและบุตรีกล่าวพร้อมกัน แล้วลุกขึ้นยืนก้มหน้าต่ำ สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้าอย่างรู้มารยาท
 ฉีเฉินหลงสั่งขันทีประจำพระองค์ให้นำเก้าอี้มาให้ทั้งสอง ท่ามกลางความปลาบปลื้มใจแก่ชิงหยวนยิ่งนักที่ได้รับเกียรติอันสูงส่งนี้
 "เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างฝั่งตรงข้ามแม่ทัพหนุ่ม
 ตำหนักฟ้าทรงธรรมเป็นที่ประทับขององค์ฮ่องเต้ มีทางเชื่อมต่อไปยังท้องพระโรงใหญ่ที่ฮ่องเต้ออกว่าราชกิจเกี่ยวกับบ้านเมืองเป็นหลัก ส่วนที่แห่งนี้ถือได้ว่าเป็นท้องพระโรงเล็ก ใช้ว่าราชกิจทั่วไปหรือราชกิจลับเฉพาะบางประการ ขึ้นอยู่กับดุลพินิจขององค์ฮ่องเต้
 พอนั่งเรียบร้อย ดวงตาก็พลันกระตุกเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มนั่งอยู่ทิศตรงข้าม จึงค้อมศีรษะให้ก่อนจะพยักหน้าตอบ
 "เราเรียกเจ้ามาเพราะมีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย" ฉีเฉินหลงกล่าว
 "พ่ะย่ะค่ะ"
 "เราอยากให้บุตรีของเจ้าช่วยร่างแบบตำหนักใหม่ให้องค์รัชทายาทแทนตำหนักหลังเก่าที่ทรุดโทรม"
 "ร่างแบบตำหนัก? เรื่องใหญ่เช่นนี้กระหม่อมเกรงว่า..." ชิงหยวนขยับตัวอย่างอึดอัดใจ และรู้สึกกังวลใจขึ้นมาแม้จะรู้ฝีมือของบุตรี แต่ภารกิจใหญ่เช่นนี้ หากล้มเหลวบุตรีของตนจะไม่ต้องโทษประหารหรอกหรือ
 ฝ่ายชิงหลินพอได้ฟังก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ประหลาดใจกับรับสั่งขององค์ฮ่องเต้ ดวงตากลมโตเหลือบมองผู้ที่ประทับบนบัลลังก์ทอง ก็เห็นบุรุษรูปงามวัยกลางคนอายุราวสี่สิบห้าปี มีส่วนคล้ายองค์รัชทายาทอยู่บ้าง โดยเฉพาะพระเนตรและพระโอษฐ์ สวมชุดมันเลื่อมสีเหลืองทอง ชายชุดปักรูปมังกรห้าเล็บสีแดงเข้ม ผมเกล้าขึ้นสูงครอบมังกรสีเหลืองทอง ซึ่งนางคิดว่าน่าจะเป็นทองคำแท้ กำลังมองมาที่ตนก็ตกใจจนต้องรีบก้มหน้าต่ำ
 "หืม? มีอันใดขัดข้องหรือ" ฉีเฉินหลงถาม
 "ทูลฝ่าบาท ภารกิจยิ่งใหญ่เช่นนี้ กระหม่อมเกรงว่าจะทำให้พระองค์ทรงผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนรีบคุกเข่าลงกับพื้น พลอยทำให้ชิงหลินต้องคุกเข่าตามไปด้วย
 "เรื่องนั้นไว้เราจะตัดสินทีหลังเอง" ฉีเฉินหลงสะบัดมือด้วยความรำคาญที่ถูกขัดใจ
 "เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนลุกกลับมานั่งที่เดิม
 "ทูลฝ่าบาท หากนางทำภารกิจสำเร็จ น่าจะพระราชทานรางวัลให้เป็นสิ่งตอบแทนนะพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินกล่าว หลังจากที่นั่งเงียบๆ มาพักใหญ่
 "ย่อมมีแน่นอน เจ้าอยากได้อันใดว่ามา" ฉีเฉินหลงถามชิงหลิน
 "เอ่อ..." ชิงหลืนสะดุ้ง เหลือบมองคู่หมั้น เมื่อเห็นเขาพยักหน้าแล้วเดินออกมายืนตรงกลางเคียงข้างนางก็นึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อย
 "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมขอพระราชทานอนุญาตทูลขอแทนคู่หมั้นของกระหม่อมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินกราบทูลอย่างห้าวหาญ ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจบารมีที่แผ่ออกมากดดันอย่างต่อเนื่องจากฉีเฉินหลงฮ่องเต้
 "ว่ามา" ฉีเฉินหลงอนุญาต
 "ฝ่าบาททรงทราบเรื่องการตามหาสัตว์ทั้งสี่ อันได้แก่อาชาสวรรค์สามสีสามตัวและพยัคฆ์ขาวแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
 "ใช่ เรารู้เรื่องนั้นแล้ว" ฉีเฉินหลงตอบ
 "เช่นนั้นทรงทราบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ...ว่าผู้ใดเป็นผู้ดูแลสัตว์ทั้งสี่"
 "อืม เจ้าต้องการจะพูดอันใดกันแน่" ฉีเฉินหลงเริ่มหงุดหงิดกับการอ้อมไปอ้อมมาของแม่ทัพหนุ่ม
 "กระหม่อมอยากขอพระราชทานอนุญาตให้คู่หมั้นของกระหม่อมได้สิทธิ์ในการดูแลพยัคฆ์ขาวจนกว่ามันจะโตเป็นพยัคฆ์หนุ่มที่องอาจน่าเกรงขามแล้วค่อยถวายฝ่าบาท. ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
 ได้ฟังที่เขาพูดแล้วชิงหลินก็พลันมีสีหน้าประหลาดใจระคนซาบซึ้งใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะทำได้ตามที่พูดไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ โดยมีสายตาชื่นชมจากชิงหยวนส่งมาให้
 "ได้! เราอนุญาต ในทางกลับกัน ถ้านางทำงานล้มเหลวเล่า" แม้จะไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดแม่ทัพหนุ่มจึงขอเรื่องไร้สาระเช่นนี้
 "กระหม่อมยินดีรับพระอาญาตามแต่พระองค์จะเห็นสมควรพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มตอบหนักแน่นจริงจัง ไร้ความลังเล
 "ฮ่าๆๆ ดี! ตกลงตามนั้น" ฉีเฉินหลงสะบัดมือ หัวเราะออกมาดังลั่นจนเหล่าขันทีนางกำนัลและองครักษ์ที่อยู่บริเวณใกล้ๆ เหลือบมองอย่างประหลาดใจ เหตุเพราะยากนักที่จะมีโอกาสเห็นฝ่าบาทสำราญเช่นนี้ได้
 "เอาละ พวกเจ้าออกไปได้" ฉีเฉินหลงไล่ทั้งสาม
 "กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ / หม่อมฉันทูลลาเพคะ" ทั้งสามทูลลาอย่างพร้อมเพรียง
 "ท่านแม่ทัพ โปรดรอสักครู่" อู่เต๋อจงรีบเดินเข้ามาหาทั้งสามคนที่ออกมาจากตำหนักฟ้าทรงธรรมแล้ว
 "มีอันใดหรืออู่กงกง" มู่หลิ่งเหวินถาม
 "ฝ่าบาทรับสั่งว่า การร่างแบบครั้งนี้มีกำหนดให้จนถึงวันที่สิบห้าเดือนหก ให้ท่านชิงและบุตรีนำมาถวายให้ทอดพระเนตรยามอุ้ยวันที่สิบหกเดือนหก ซึ่งก็คือห้าวันหลังจากงานวันคล้ายวันพระราชสมภพ โดยมอบหมายให้องค์รัชทายาทเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้" อู่เต๋อจงร่ายยาว
 "ข้าทราบแล้ว ขอบคุณอู่กงกง" มู่หลิ่งเหวินตอบแทนชิงหยวน
 อู่เต๋อจงอวยพรก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในตำหนัก
 "ท่านลุง ข้าจะไปส่งท่านเอง เชิญขอรับ" เมื่อกล่าวกับชิงหยวนแล้วก็เหลือบมองคู่หมั้น พลันชะงักเมื่อเห็นนางยิ้มให้
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ" ชิงหลินขอบคุณเขาขณะที่เดินเคียงคู่กันกลับคฤหาสน์ ชิงหยวนเดินนำหนุ่มสาวทั้งสอง โดยมีขันทีน้อยคนเดิมนำอยู่หัวขบวน
 "หึๆ เอาไว้ให้งานนี้สำเร็จก่อนเถิด แล้วเจ้าค่อยขอบคุณข้า" มู่หลิ่งเหวินกระซิบข้างหูคู่หมั้น เขามีความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่าคู่หมั้นของตนจะทำงานนี้สำเร็จลงได้อย่างมิต้องสงสัย แต่ถ้าไม่…ตนก็แค่รอรับพระอาญาจากฝ่าบาทเท่านั้น


ยามอิ่ว ณ เรือนจันทรา
 มู่หลิ่งเหวินกับคู่หมายกำลังดื่มชาหลังมื้ออาหาร ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยออกไปเดินเล่นโดยมีเฟิ่งอิงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ไม่ได้ตามติดให้มันรำคาญใจ ด้วยรู้ดีว่าเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ชอบให้ผู้ใดเข้าใกล้หรือจับต้องมันนอกจากคุณหนู
 "แผลนางเป็นอย่างไรบ้าง" แม่ทัพหนุ่มถามสาวใช้เสียงเข้มจนคนถูกถามสะดุ้งจึงรีบตอบ
 "เรียนท่านแม่ทัพ เริ่มตกสะเก็ดแล้วเจ้าค่ะ"
 "เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
 "น่าจะเป็นเพราะยาตลับนี้เจ้าค่ะ" ชิงหลินยื่นตลับยาให้เขา
 "จากองค์รัชทายาท?" มู่หลิ่งเหวินถามต่อด้วยน้ำเสียงติดกระด้างไม่สบอารมณ์
 "เจ้าค่ะ พระองค์ประทานตอนที่ข้าได้รับบาดเจ็บเมื่อครั้งที่ไปตามหาอาชาสวรรค์" นางตอบตามจริง
 "เฮอะ! ก็แค่ยาตลับเดียว" แม่ทัพหนุ่มแค่นเสียงไม่พอใจ
 "เอ๊ะ!? ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ" หญิงสาวถามเพราะได้ยินไม่ถนัด
 "ช่างเถิด ต่อไปห้ามรับสิ่งของจากคนแปลกหน้าอีกเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่" เขาออกคำสั่งกับคู่หมาย
 "ไม่เข้าใจเจ้าค่ะ ข้าไม่เห็นว่ามันจะเสียหาย อีกอย่าง คนที่ท่านเรียกว่าคนแปลกหน้าก็คือองค์รัชทายาทที่ท่านก็รู้จักดี แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าคนแปลกหน้าได้อย่างไรกันเจ้าคะ" นางเถียงกลับ ใบหน้าจิ้มลิ้มตึงขึ้นและเริ่มจะหงุดหงิดกับความเอาแต่ใจของเขา
 "เจ้ากล้าขัดคำสั่งพี่หรือ"
 เสียงถามที่เต็มไปด้วยความกดดันและกรุ่นโกรธทำให้สาวใช้สะท้านไปทั้งร่าง ทั้งสองค่อยๆ เดินถอยหลังออกไปจากห้องช้าๆ ก่อนจะปิดประตูอย่างเบามือโดยที่ชิงหลินไม่รู้ตัว
 "ก็คำสั่งของท่านมันไร้เหตุผลสิ้นดี ข้ารับไม่ได้!"
 "ไร้เหตุผล? รับไม่ได้ เช่นนั้นหรือ" มู่หลิ่งเหวินพยายามข่มกลั้นโทสะที่จวนเจียนจะระเบิดสุดกำลัง
 "ใช่เจ้าค่ะ" แม้จะกลัวแต่นางก็ยังทำใจดีสู้เสือ
 "ได้ เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้า เพราะความอวดดีเลินเล่อ คิดตื้นๆ ไร้การไตร่ตรองให้ดีของเจ้า กำลังพาเจ้าและครอบครัวไปสู่หายนะและความตาย รู้บ้างหรือไม่" คำเรียกแทนตัวที่เปลี่ยนไปของเขาทำเอาชิงหลินเสียวสันหลังวาบ เหงื่อผุดเต็มใบหน้า
 "ท่านพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เห็นจะเข้าใจ"
 "ถูกลักพาตัวที่ตลาด เจ้าคิดว่าเป็นเหตุบังเอิญหรือ"
 "เรื่องนั้น...ข้ารู้ดี เป็นเพราะข้าทำให้คุณหนูหานหนิงอันไม่พอใจ"
 "คิดว่าเพียงเท่านั้น?" เมื่อเห็นนางพยักหน้าจึงถามต่อ "แล้วเรื่องลอบสังหารระหว่างทางไปเรือนพสุธาเล่า"
 "เรื่องนั้น...ข้าไม่รู้" ชิงหลินตอบเสียงอ่อยเพราะไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นฝีมือใคร ท่านพ่อเองก็ไม่ยอมบอกอะไรแก่นาง
 "แล้วเรื่องลูกธนูลึกลับในป่ากับลูกธนูที่ทำเจ้าบาดเจ็บเล่า" เขารุกถามต่อ
 "ข้า...ไม่รู้" เสียงอ่อยลงกว่าเดิม ใบหน้าจิ้มลิ้มจ๋อยสนิท
 "เฮ้อ ทุกคำถามที่ข้าถามเจ้า ล้วนเกิดขึ้นก็เพราะเจ้าเป็นต้นเหตุสำคัญทั้งสิ้น" ร่างหนาทอดถอนใจด้วยความหนักใจ ก่อนจะเฉลยตำตอบให้คู่หมายรับรู้
 "แล้วมันเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรเจ้าคะ" เพราะคำถามที่เขาถามนางนั้นเป็นคนละเรื่องกับที่เถียงกันอยู่
 "เกี่ยวสิ เพราะความเลินเล่อ อวดความสามารถที่โดดเด่นเกินผู้ใดของเจ้า กำลังเป็นที่จับตามองจากผู้ที่อยากได้เจ้าไว้ในครอบครอง และจากผู้มิหวังดีที่เห็นเจ้าและสกุลชิงเป็นเสี้ยนหนาม ต้องกำจัดทิ้งสถานเดียว" แม่ทัพหนุ่มอธิบายยืดยาว โดยเน้นคำว่า 'อยากได้เจ้าไว้ในครอบครอง' เพื่อสื่อถึงองค์รัชทายาท แต่ดูเหมือนนางจะโง่งมไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนต้องการจะสื่อเลย
 "ร้ายแรงขนาดนั้นเชียวหรือ" ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือดเมื่อได้รู้ความจริง
 "กลัวหรือ" เขาเหยียดยิ้มมุมปาก หรี่ตามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดราวกับกระดาษของคู่หมาย ฮึ! ต้องสอนให้รู้จักกลัวเสียบ้าง ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่านางจะไปเที่ยวก่อเรื่องชวนให้ปวดหัวมากมายสักเท่าใดกัน
 "ข้าเปล่ากลัวเสียหน่อย" หญิงสาวค้อนขวับ ไม่ยอมรับง่ายๆ
 "หึๆ เอาเถิด ต่อไปจงระวังตัวให้มาก เข้าใจหรือไม่" เขากำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่จริงจัง
 "เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" คราวนี้นางยอมรับปากแต่โดยดี ด้วยรู้ถึงความหวังดีของเขาที่มีต่อนาง
 "ดี" มู่หลิ่งเหวินยกยิ้มพอใจที่นางยอมรับปาก ความกลุ้มใจและความหนักใจคลายไปหลายส่วน ยกเว้นเรื่องที่องค์รัชทายาทสนใจในตัวนางอย่างออกนอกหน้า ตามคำบอกเล่าของบิดาและจิ้นอี้ผู้ติดตามฝีมือดีของเขา
 ช่วงที่ชิงหลินพักรักษาตัวที่จวนเสนาบดีมู่ นางได้รับการดูแลอย่างดีราวกับไข่ในหินจากคู่หมายที่มักจะมาหาและกินอาหารกับนางทุกวันเช้า-เย็นไม่ขาด โดยมีมู่หลิ่งฟู่ มู่ฮูหยิน และมู่หลิ่งเฟิง ผลัดกันมาดูแลนางแทบทุกวัน จนนางอดเกรงใจไม่ได้ ส่วนเฟิ่งอิงก็ไปๆ มาๆ ระหว่างจวนสกุลมู่กับคฤหาสน์สกุลชิง และยังไปเรือนพสุธาเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวของศัตรูให้ผู้เป็นนายทราบ แต่ยังคงปิดเรื่องที่คุณหนูบาดเจ็บไว้เป็นความลับ
 ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยน่ะหรือไม่ต้องพูดถึง มันตัวติดกับหลินหลินแทบจะตลอดเวลา ไปไหนไปกันและยังกินจุกว่าเดิม จนตอนนี้มันกลายเป็นพยัคฆ์อ้วนไปแล้วในสายตาของหลินหลิน ด้วยน้ำหนักเกือบสิบกิโลกรัม เวลาเดินจึงดูอุ้ยอ้ายน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของทุกคน ยกเว้นหลินหลินที่ต่อว่ามันและยังเรียกมันว่าเจ้าเสืออ้วนแทนชื่อของมัน ซึ่งทำให้มันต้องตัดใจกินน้อยลงเพราะกลัวหลินหลินไม่รัก
 ก่อนยามเฉินราวหนึ่งเค่อของวันที่สิบเอ็ดในจวนเสนาบดีมู่
 "คุณหนู แผลของท่านหายดีแล้วเจ้าค่ะ แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่เหลือให้เห็น ยาขององค์รัชทายาทช่างวิเศษนัก" หนึ่งในสาวใช้กล่าวกับคู่หมายของท่านแม่ทัพ
 "อย่างนั้นหรือ" ร่างเล็กที่นอนคว่ำหน้าแนบหมอนตอบกลับเบาๆ
 "เจ้าค่ะ เอ่อ...คุณหนู รูปที่อยู่กลางหลังนี่..." สาวใช้คนเดิมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เพราะความอยากรู้ที่มีมากกว่าจึงตัดสินใจถาม
 "อ่อ ไม่มีอะไรหรอก" ได้ฟังแล้วสาวใช้คนเดิมจึงไม่คิดสอดรู้ แล้วทายาให้นางต่อ
 "หลินหลิน หิวแล้ว...หิวแล้ว กินข้าว...กินข้าว" เจ้าพยัคฆ์น้อยพาร่างอ้วนกลมเดินเข้ามาหานางที่เตียง
 "มาแล้วหรือเจ้าเสืออ้วน" หญิงสาวเย้าเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยืนอยู่หน้าเตียงเพราะกระโดดขึ้นมาเองไม่ไหว
 "หลินหลิน นิสัย...ไม่ดี...ว่าฟานฟาน โกรธแล้ว...โกรธแล้ว" พูดจบเจ้าพยัคฆ์น้อยก็สะบัดก้นให้หลินหลิน แต่ไม่ได้จากไปไหน รอให้หลินหลินงอนง้อมันเช่นทุกครั้ง
 ชิงหลินส่ายหน้าระอา นับวันเจ้าพยัคฆ์น้อยจะขี้น้อยใจและเอาแต่ใจมากขึ้นทุกวันเหมือนเขาไม่มีผิด พูดจบใบหน้าหล่อเหลาของคู่หมายก็ผุดขึ้นในหัว ชัดเจนราวกับเขายืนอยู่ตรงหน้า
 เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ชิงหลินก็นึกแปลกใจเล็กใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นร่างสูงใหญ่ของคู่หมายที่มักจะมายืนคอยเต๊ะท่าอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าเช่นทุกวัน
 "ไปไหนของเขานะ เฟิงอิงก็ไม่อยู่" นางพึมพำออกมาเบาๆ สองแขนอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้แนบอก เดินออกมาหน้าเรือนชะเง้อชะแง้มองหาด้วยความคุ้นชิน วันนี้นางสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ชายกระโปรงปักดอกโม่ลี่สีขาว ที่เอวคาดด้วยแถบผ้าสีฟ้าเข้มดูสดใส ผมเกล้าขึ้นสูงเพียงครึ่งเดียว ปักตรึงด้วยปิ่นหยกรูปดอกโม่ลี่เพียงอันเดียว ช่างเรียบง่ายแต่ดูงดงามและสดใสยิ่งนักในสายตาของสองสาวใช้
 "พี่หลินเอ๋อร์ ข้ามารับท่านแล้ว" มู่หลิ่งเฟิงเดินเข้ามาหาว่าที่พี่สะใภ้ อาภรณ์สีฟ้าน้ำทะเลที่เข้มกว่าสองเท่าปลิวไสวไปตามแรงลมของฤดูใบไม้ผลิ ใบหน้างดงามคล้ายผู้เป็นพี่ชายแย้มยิ้มน่าเอ็นดูราวกับเทพเซียนตัวน้อย
 "มารับ? มีเรื่องอะไรหรือ" ชิงหลินถามเด็กน้อยที่ยื่นมือมาเกาคางของเจ้าพยัคฆ์น้อย ดูเหมือนมันจะชื่นชอบมากเพราะมันหลับตาพริ้มพลางยื่นคอให้เด็กน้อยลูบและเกาได้ถนัดขึ้น
 "ไปถึงท่านก็จะรู้เองขอรับ"
 คำตอบของเด็กน้อยทำเอานางมันเขี้ยว อยากจะดึงแก้มขาวๆ ยุ้ยๆ นั่นเล่นเสียให้ได้แล้วจึงเอ่ย "เช่นนั้นก็ไปกันเถิด"
 ณ ห้องอาหารเรือนแสงจันทร์
 มู่หลิ่งฟู่สนทนาอยู่กับชิงหยวนและแม่ทัพหนุ่ม ส่วนมู่ฮูหยินก็กำลังสนทนากับชิงฮูหยินอย่างออกรส โดยมีเฟิ่งอิงยืนอยู่นอกห้องอาหารตรงประตูทางเข้า พลางมองเข้ามาด้านในเป็นระยะๆ
 "อา...ท่านพ่อ ท่านแม่" ชิงหลินเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจในชั่วพริบตา นางสาวเท้าเข้าไปหามารดาที่ลุกขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "ทราบได้อย่างไรเจ้าคะว่าลูกอยู่ที่นี่" ถามมารดาพลางยื่นมือไปกุมมือนุ่มนิ่มของมารดา อีกมือก็อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้มั่น
 "อาเหวินให้คนส่งข่าวไปบอกเมื่อเย็นวาน ท่านพ่อของเจ้าจึงรีบสะสางงานเพื่อมารับเจ้ากลับคฤหาสน์สกุลชิงของเรา" ชิงฮูหยินว่าพลางลูบผมของบุตรสาวอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม
 "เอาละๆ มากินข้าวกันก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" มู่หลิ่งฟู่กล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังอย่างอารมณ์ดี
 "อืม...ก็ดีเหมือนกัน" ชิงหยวนพยักหน้าเห็นด้วย
 จากนั้นทุกคนก็พร้อมอยู่ที่โต๊ะอาหาร โดยมู่หลิ่งฟู่นั่งตรงกลาง ถัดมาเป็นชิงหยวนและมู่หลิ่งเหวิน อีกฝั่งมู่ฮูหยินนั่งใกล้สามี ถัดมาเป็นชิงฮูหยินและชิงหลิน ส่วนเฟิ่งอิงอ้างว่ากินเรียบร้อยแล้ว จึงมิมีใครคะยั้นคะยอให้มาร่วมโต๊ะด้วย
 หลังมื้ออาหารผ่านไป
 "ท่านลุง ท่านป้า ข้ามีเรื่องจะเรียนให้ทราบขอรับ" มู่หลิ่งเหวินกล่าวจริงจังดูเป็นทางการ ทุกคนจึงนั่งตัวตรงตั้งใจฟัง
 "มีเรื่องอันใดหรือหลานชาย" ชิงหยวนชิงถามก่อนใคร โดยมีสายตาสงสัยใคร่รู้ของชิงฮูหยินและชิงหลินมองไปที่แม่ทัพหนุ่มด้วย
 มู่หลิ่งเหวินยืดหลังตรง สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกล่าว "ข้าอยากจะขอหมั้นน้องหลินเอ๋อร์ หลังเสร็จสิ้นภารกิจนี้ขอรับ"
 "เอ๋?" ชิงหลินร้องออกมาด้วยความตกใจระคนแปลกใจเพราะคาดไม่ถึง
 เฟิ่งอิงหันขวับมาทางต้นเสียงทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำที่หนักแน่นชัดเจนจากแม่ทัพหนุ่ม สองมือที่อยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนสั่นเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเร็วเกินไป นี่คือสิ่งที่เฟิ่งอิงคิด
 มู่หลิ่งฟู่ทำเพียงยกชาขึ้นจิบ ไม่ตกใจหรือประหลาดใจด้วยทราบอยู่ก่อนแล้ว พลางชำเลืองมองปฏิกิริยาของสหายรักที่นั่งอยู่ข้างๆ
 "เหตุใดจึงรีบร้อนนักเล่า" ชิงหยวนถามกลับเสียงเรียบ ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมทรงเสน่ห์อย่างค้นหาความจริง
 "เรื่องนั้น..." ยังไม่ทันได้อธิบาย พ่อบ้านใหญ่ซือฝูก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องด้วยท่าทางรีบร้อน พร้อมกับส่งเสียงเรียกมู่หลิ่งฟู่
 "นายท่าน นายท่าน"
 "เสียมารยาทจริงอาฝู มีเรื่องอันใด" มู่หลิ่งฟู่ตำหนิพ่อบ้านใหญ่ด้วยวาจาและสายตา
 "ขออภัยนายท่าน เอ่อ...ขันทีจากในวังมาขอพบคุณหนูหลินขอรับ" พ่อบ้านใหญ่รีบรายงานเสียงรัวจนลิ้นแทบจะพันกัน
 "ขันทีจากตำหนักใดกัน" มู่หลิ่งฟู่ถามด้วยน้ำเสียงปกติ ท่าทางสุขุมนุ่มลึกของผู้เป็นนายทำให้พ่อบ้านใหญ่ที่ตื่นตระหนกผ่อนคลายลง
 "ขันทีจากตำหนักฟ้าทรงธรรมขอรับ" พ่อบ้านใหญ่รายงาน
 "หา? เจ้าว่าจากตำหนักใดนะ!?" มู่หลิ่งฟู่ลุกพรวดขึ้นถามย้ำเสียงดัง
 "เอ่อ...เรียนนายท่าน จากตำหนักฟ้าทรงธรรมขอรับ" พ่อบ้านใหญ่รายงานย้ำอีกครั้งด้วยความมั่นใจว่าตนฟังมาไม่ผิดแน่นอน
 "นั่นมัน....ที่ประทับขององค์ฮ่องเต้" มู่หลิ่งเหวินพึมพำเบาๆ
 "ฮ่องเต้?" พอได้ยินชิงหลินก็รู้สึกสับสนและมึนงงไปหมด
 'นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมฮ่องเต้ต้องส่งคนมาหานางด้วย' คิดพลางส่งสายตาขอความกระจ่างจากคู่หมายที่คิดว่าน่าจะรู้ดีกว่าทุกคน ก็เห็นเขาพยักหน้าคล้ายต้องการจะสื่อว่ารอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ก็ทำให้นางรู้สึกวางใจไปได้เปลาะหนึ่ง
 "รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า!" มู่หลิ่งฟู่ยกมือสั่งพ่อบ้านใหญ่
 ครู่ต่อมาขันทีร่างผอมบางวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกลางๆ ในชุดสีเขียวเข้มเต็มยศ คล้ายของขันทีในวังขององค์รัชทายาทแต่เข้มกว่าหนึ่งส่วน บอกได้เป็นอย่างดีถึงตำแหน่งที่สูงกว่า ในมือถือพู่สีขาวเดินนำขันทีน้อยสองคนเข้ามาในเรือนแสงจันทร์ ในมือของหนึ่งในขันทีน้อยมีถาดใส่ม้วนราชโองการสีเหลืองทอง
 "ท่านเสนาบดีมู่ ท่านแม่ทัพมู่" อู่เต๋อจงหรืออู่กงกงขันทีประจำองค์ฮ่องเต้ประสานมือทักทายบุรุษทั้งสอง
 "คารวะอู่กงกง" ชิงหยวนประสานมือเคารพ ส่วนมู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน และบุตรสาว ยอบกายลง
 "อู่กงกง เชิญตามสบายเถิด" มู่หลิ่งฟู่กล่าวอย่างเป็นกันเอง "มีเรื่องอันใดเชิญว่ามาได้" เสนาบดีมู่ผายมือให้ อู่เต๋อจงผงกศีรษะ จากนั้นจึงหยิบม้วนราชโองการสีเหลืองทองออกมากาง ทำให้ทั้งหกคนรีบคุกเข่ารอฟังราชโองการอย่างพร้อมเพรียง
 "ฮ่องเต้มีราชโองการให้ชิงหยวนและบุตรีชิงหลิน เข้าเฝ้าที่ตำหนักฟ้าทรงธรรมเป็นการส่วนพระองค์ ในวันที่สิบห้า เดือนห้า ยามอุ้ย จบราชโองการ" อู่เต๋อจงประกาศด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง แม้แต่เฟิ่งอิงและบ่าวไพร่ที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านนอกยังได้ยินชัดเจน
 "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ / เพคะ" ทั้งหกคนค้อมศีรษะลงแนบกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง
 "ท่านชิง เชิญรับราชโองการ"
 ชิงหยวนคลานเข่ามารับราชโองการด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับถูกทับด้วยก้อนหินใหญ่จนขยับตัวแทบไม่ได้
 "อู่กงกง เชิญนั่ง"
 หลังเสร็จสิ้นการประกาศ มู่หลิ่งฟู่ก็ลุกขึ้นก่อนเป็นคนแรก จากนั้นที่เหลือจึงลุกขึ้นแล้วมานั่งประจำที่เดิม ยกเว้นทางฝั่งของมู่ฮูหยินที่มีการเปลี่ยนลำดับที่นั่งเป็นอู่เต๋อจง มู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน และชิงหลินที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะคิดไม่ตก
 "ท่านเสนาบดีมู่ เชิญ" อู่เต๋อจงผายมือเชิญตามมารยาทที่พึงปฏิบัติ
 "อู่กงกงพอจะทราบเรื่องนี้บ้างหรือไม่" มู่หลิ่งฟู่ถามแทนสหายรักที่ไม่อาจเสียมารยาทถามด้วยตนเองได้
 "เรียนตามตรง ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่..." อู่เต๋อจงทำท่าคล้ายนึกสิ่งใดออก
 "แต่อันใดหรือ" มู่หลิ่งฟู่รุกถาม
 มู่หลิ่งเหวินขยับตัวด้วยความกระหายใคร่รู้เช่นเดียวกับฮูหยินทั้งสองและชิงหลิน
 "เมื่อสามวันก่อน องค์รัชทายาทขอเฝ้าเข้าฝ่าบาท ไม่ทราบว่าปรึกษาหารือราชกิจอันใดนานราวหนึ่งชั่วยาม ข้าเห็นองค์รัชทายาทเสด็จออกมาด้วยพระพักตร์แย้มยิ้ม จากนั้นราชโองการฉบับนี้ก็ถูกร่างขึ้น" อู่เต๋อจงเล่าอย่างละเอียด ด้วยคุ้นเคยกับเสนาบดีมู่และแม่ทัพหนุ่มมากความสามารถเป็นอย่างดี
 "เช่นนั้นหรือ" มู่หลิ่งฟู่มองหน้าบุตรคนโตที่บัดนี้ดำมืดราวกับก้นหม้อ คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันจนเกิดรอยย่นตรงหว่างคิ้วทั้งสอง ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีความกังวลอยู่เต็มเปี่ยม เห็นแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ
 หลังจากขบวนของขันทีนามอู่เต๋อจงกลับไปแล้ว ก็เหลือเพียงบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง
 "มีเวลาเพียงสามวันเท่านั้น เราจะทำเช่นไรดี" ชิงฮูหยินมีสีหน้าเป็นกังวล
 "เจ้าใจเย็นๆ ก่อนเถิด กังวลไปก็ไม่ช่วยให้อันใดดีขึ้น" มู่ฮูหยินกล่าวปลอบพลางบีบมือให้กำลัง
 "อาเหวิน เจ้าพอจะรู้เรื่องอันใดบ้างหรือไม่" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่ม
 "ท่านลุง ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับความลับของหลินเอ๋อร์อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นมีหรือที่ฝ่าบาทจะสนพระทัย" มู่หลิ่งเหวินออกความเห็น เพราะนอกจากเรื่องนี้แล้วยังจะมีเรื่องใดอีกเล่า ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองคู่หมายที่นั่งตรงข้ามนิ่ง
 ชิงหลินเห็นแล้วก็รีบหลบ ไม่กล้าสู้สายตาที่เต็มไปด้วยความกดดันคู่นั้น เพราะเริ่มตระหนักถึงเรื่องที่เขาพูดเตือนก่อนหน้านี้ และไม่นานก็เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ
 "อืม มีเหตุผล ลุงเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกับหลานชาย" ชิงหยวนพยักหน้าช้าๆ เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของแม่ทัพหนุ่ม
 "ความลับ? ความลับอันใดกัน" มู่หลิ่งฟู่เลิกคิ้วถามสหายรัก
 "นั่นสิ ลึกลับมากเลยหรือ" มู่ฮูหยินถามเสริม
 "พี่หลินเอ๋อร์ ข้าพาพยัคฆ์น้อยกลับมาแล้ว" เสียงแหลมเล็กสดใสของมู่หลิ่งเฟิงทำให้การสนทนาหยุดชะงัก
 "หลินหลิน กลับมาแล้ว...กลับมาแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยพาร่างอ้วนกลมจนดูเหมือนแมวตัวใหญ่มากกว่าจะเป็นลูกพยัคฆ์ เดินนำหน้าเด็กน้อยเข้ามาหาหลินหลินของมัน เพราะถูกหลินหลินบอกว่าอ้วน หลังจากกินอิ่มมันจึงไปเดินออกกำลังกายโดยมีเจ้าเด็กน้อยน่ารำคาญตามไปด้วย
 คนถูกเรียกก้มตัวลงอุ้มมันขึ้นมาไว้บนตักแล้วถาม "กลับมาแล้วหรือ เป็นอย่างไร สนุกไหม"
 "โอ๊ะ อา...หรือความลับที่ว่า...คือเรื่องนี้" มู่หลิ่งฟู่อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเด็กสาวส่งเสียงร้องโต้ตอบกับลูกพยัคฆ์ ดูแล้วไม่ใช่การส่งเสียงร้องส่งเดชอย่างแน่นอน นางกำลังพูดคุยกับสัตว์จริงๆ ช่างเป็นเรื่องที่ชวนตื่นตะลึงยิ่งนัก
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าพูดคุยกับ...เจ้าพยัคฆ์น้อยได้จริงหรือ" มู่ฮูหยินยิงคำถามตรงประเด็น
 "เจ้าค่ะ" เมื่อไม่สามารถปิดเป็นความลับได้อีก ชิงหลินจึงยอมรับด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อนและเป็นกังวล
 "อัศจรรย์! อัศจรรย์ยิ่งนัก! ตั้งแต่เมื่อใดกัน" มู่หลิ่งฟู่อุทานออกมาอย่างตื่นเต้น
 "เมื่อไม่นานมานี้เจ้าค่ะ หลังจากที่..." ชิงหลินชะงัก อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหน้าคู่หมาย เมื่อเห็นเขาขยับตัวร้อนรน สีหน้าแลดูเจ็บปวดและเศร้าสลดอย่างคนสำนึกผิด แน่ละ ก็เป็นเพราะเขาที่ทำให้ชิงหลินเสียใจจนตรอมใจตาย จนนางต้องมาติดแหง็กอยู่ในร่างนี้ "...หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาได้สี่สิบห้าวันเจ้าค่ะ" นางรวบรัดไม่ได้เล่าทั้งหมด
 "แล้วองค์รัชทายาททรงทราบเรื่องนี้?" มู่หลิ่งฟู่ถามเข้าประเด็น
 "ใช่ ก็ตอนที่เสด็จไปเรือนพสุธานั่นละ" ชิงหยวนเฉลย
 "แล้วเหตุใดองค์รัชทายาทถึงกราบทูลเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบกันล่ะ หรือว่าจะมีเบื้องหน้าเบื้องหลังนอกเหนือจากเรื่องนี้" มู่หลิ่งฟู่ตั้งข้อสังเกตอย่างมีหลักการ ดูน่าเชื่อถือจนชิงหยวนกับมู่หลิ่งเหวินเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
 "นั่นเจ้าจะไปที่ใด อาเหวิน" มู่ฮูหยินเอ่ยถามบุตรชายคนโต
 ฝ่ายชิงหลินมองคู่หมายที่ลุกขึ้นพรวดพราดด้วยสีหน้าเครียดขรึม ไม่เหลือเค้าความขี้เล่นเจ้าเล่ห์ให้เห็นเช่นยามที่อยู่กับนางก็ให้แปลกใจไม่น้อย
 "ข้าจะไปวังองค์รัชทายาทขอรับ" คนถูกถามตอบหนักแน่น
 "ดี! ข้าเห็นด้วย องค์รัชทายาทย่อมไขข้อข้องใจเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน" มู่หลิ่งฟู่ตบเข่าตัวเองดังฉาด
 "อืม ข้าเองก็เห็นด้วยกับความคิดของหลานชาย" ชิงหยวนยิ้มน้อยๆ พอใจกับท่าทีกระตือรือร้นของแม่ทัพหนุ่มที่มีต่อสกุลชิง ไม่ใช่สิ...ที่มีต่อหลินเอ๋อร์น่าจะถูกกว่ากระมัง
 "ระวังตัวด้วย อาเหวิน" ชิงฮูหยินเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
 "ข้าทราบแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินประสานมือขอบคุณ ก่อนจะเลิกคิ้วมองคู่หมาย ทำเอาคนถูกมองสะดุ้งโหยง กะพริบตามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
 'มองทำไม จะพูดอะไรก็พูดสิ เอาแต่จ้องอยู่ได้'
 "หลินเอ๋อร์ ไปส่งพี่เขาหน่อยสิลูก" มู่ฮูหยินหันมากล่าวกับว่าที่ลูกสะใภ้ ด้วยเข้าใจความต้องการของบุตรชาย
 "เอ่อ...เจ้าค่ะท่านป้า" หญิงสาวจึงลุกขึ้น อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินตามเขาออกไป
 "ข้าไปด้วยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงทำท่าจะเดินตาม แต่ถูกมู่ฮูหยินส่งสายตาห้ามไว้ จึงได้แต่นั่งลงที่เดิม ใบหน้างดงามจ๋อยสนิท
 ขณะเดียวกันใบหน้าเคร่งเครียดเจ็บปวดยามนี้ถูกแทนที่ด้วยความโล่งอก เมื่อการขอหมั้นหมายถูกระงับไว้ก่อน ต้องขอบคุณขันทีผู้นั้นที่มาได้ถูกจังหวะเสียจริง เฟิ่งอิงคิดในใจ
 "เจ้า...รออยู่นี่ ไม่ต้องตามมา" เสียงเข้มสั่งหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ทำท่าจะเดินตามไปส่ง คนถูกสั่งจึงหันไปขอความเห็นจากชิงหลิน เมื่อเห็นนางพยักหน้าจึงถอยกลับไปยืนที่เดิม
 ระหว่างทางชิงหลินมัวแต่ก้มหน้าครุ่นคิดเรื่องราชโองการ จนชนเข้ากับแผ่นหลังหนาดั่งกำแพงเมืองจีนอย่างจัง จึงถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวแล้วถามอย่างหงุดหงิด "อุ๊บ! หยุดทำไมเจ้าคะ"
 "มาเดินตรงนี้" แม่ทัพหนุ่มออกคำสั่งโดยไม่หันกลับมา เอียงหน้ามาทางไหล่ขวาจนนางเห็นซีกหน้าหล่อเหลาชัดเจน
 "ให้ไปเดินข้างท่านหรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามเพื่อความแน่ใจ
 "อืม" เขาตอบคู่หมาย ใบหน้ายังคงมองตรงเช่นเดิม แต่ที่นางไม่รู้คือใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนมีริ้วแดงจางๆ ปรากฏอยู่ ยิ่งเห็นนางทำตามคำสั่งแต่โดยดีก็ยิ้มอย่างพอใจ
 "ท่านยิ้มทำไม" ชิงหลินเงยหน้าถาม ขณะที่เท้ายังคงก้าวเดินไปข้างหน้า
 "พี่ยิ้มหรือ" มู่หลิงเหวินเลิกคิ้วข้างหนึ่งย้อนถามด้วยท่าทางกวนๆ
 "ยิ้มสิเจ้าคะ ก็ข้าเห็นกับตา" หญิงสาวโต้กลับเสียงแหลม
 "เหตุใดพี่จึงไม่รู้ตัวว่ายิ้ม เจ้ามีพยานหรือไม่เล่า" แม่ทัพหนุ่มทำหน้ายียวนใส่ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดหาพยาน
 "ท่าน...ฮึ่ย! ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว" เมื่อเถียงไม่ออก นางจึงสะบัดหน้ากลับกระแทกเท้าเดินนำหน้าไป ปล่อยคนที่ยั่วโทสะมองตามด้วยสายตาขบขันระคนเอ็นดู
 ยามเซิน ณ วังตะวันออกขององค์รัชทายาท
 เสี่ยวเกาจื่อหรือเกากงกงสืบเท้าเข้ามาในห้องทรงอักษร ก่อนจะกราบทูลองค์รัชทายาทที่อ่านฎีกาอยู่ "ทูลองค์รัชทายาท แม่ทัพมู่ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"
 "หึๆ มาเร็วทันใจดี" ฉีเฟยหลงยิ้มแล้วกล่าว "ให้เขาเข้ามา"
 "ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท" มู่หลิงเหวินประสานมือทำความเคารพองค์รัชทายาทที่ประทับบนเก้าอี้หลังโต๊ะทรงงาน บนโต๊ะเต็มไปด้วยตำรากองฎีกาต่างๆ ที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย
 "ตามสบาย มาหาข้าด้วยเรื่องอันใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามอย่างสนิทสนม
 "กระหม่อมคิดว่าพระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้ว...ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" อีกฝ่ายย้อนถาม ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับพระเนตรคมดุจพญาเหยี่ยวอย่างรู้เท่าทัน
 "เรื่องราชโองการ?" ฉีเฟยหลงแสร้งถามทั้งๆ ที่ทราบเรื่องเป็นอย่างดี เพราะเป็นคนเสนอเรื่องนี้แก่ฝ่าบาทด้วยตัวเอง
 "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอบังอาจทูลถาม...ทรงทำเช่นนี้เพราะเหตุใด" แม่ทัพมู่ถามเสียงเข้มด้วยความจริงจัง
 "ข้าเสียดายพรสวรรค์ในการเขียนรูปของนาง จึงนำรูปของนางให้ฝ่าบาททอดพระเนตรก็เท่านั้น" ฉีเฟยหลงกล่าวเหมือนเป็นเรื่องปกติ
 "เอ๊ะ รูปเขียนหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ" ร่างหนามีสีหน้าประหลาดใจ
 "ใช่ ข้าชื่นชอบรูปของนาง อยากได้เรือนเช่นนั้นบ้าง เลยอยากให้นางมาช่วยก็เท่านั้น ทำไม เจ้าคิดว่าข้าจะกราบทูลเรื่องใดหรือ" ฉีเฟยหลงย้อนถามยิ้มๆ
 'อา...อาเหวิน ในที่สุดข้าก็ได้เห็นหน้าตาชวนขบขันของเจ้า คุณหนูชิงผู้นั้นช่างร้ายกาจยิ่งนัก ทำให้เจ้าร้อนรนกระวนกระวายใจได้ถึงเพียงนี้'
 "โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่า..." แม่ทัพหนุ่มขยับตัวอย่างอึดอัด ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนซับสีแดงจางๆ ดัวยความอับอายระคนขัดเขิน นึกโมโหตนเองที่บุ่มบ่ามใจร้อนเกินไปจนเกือบเสียเรื่อง
 "หึๆ ช่างเถิด ข้าเข้าใจดี เจ้าคงกลัวว่าข้าจะเปิดเผยความลับของนางใช่หรือไม่" ฉีเฟยหลงถามด้วยน้ำเสียงรื่นเริงเจือขบขัน
 "โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินยิ่งก้มหน้าต่ำด้วยความละอายใจที่มองเจตนาขององค์รัชทายาทผิดไป
 "เรื่องนี้โทษเจ้าไม่ได้หรอก หากข้าเป็นเจ้าก็คงทำเช่นเดียวกัน" ฉีเฟยหลงกล่าวอย่างใจกว้าง
 "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มจึงประสานมือขอบคุณจากใจจริง และสนทนาต่อราวสองเค่อก็ทูลลา ก่อนจะควบเจ้าทาเสว่กลับจวนด้วยใบหน้าแช่มชื่น จิตใจปลอดโปร่ง และเป็นสุขดั่งยกภูเขาออกจากอก ซึ่งผิดกับขามาลิบลับ