หอโคมแดง
 "โย่! นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นท่านแม่ทัพหลง ผู้หล่อเหลาและมากความสามารถนี่เอง"
 ฟ่งหลันหลั่นชี้หน้าและกล่าวทักทายหลงอี้หลิงด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานของสตรีและเมามาย ลิ้นเริ่มพันกันฟังแทบไม่รู้เรื่อง จากนั้นก็พยายามลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ โดยมีเหล่าบุรุษรูปงามเข้ามาช่วยประคองอีกแรง
 "คุณชายฟ่ง! ท่านเมามากแล้ว ดังนั้นข้าคิดว่าท่านควรจะกลับเรือนได้เสียที"
 แม่ทัพหนุ่มพยายามควบคุมอารมณ์ขุ่นเคืองไม่พอใจของเขาเอาไว้ข้างใน และช่วยสตรีน้อยปกปิดฐานะของนางต่อไป เพราะสิ่งที่สำคัญตอนนี้คือการเอาตัวนางออกไปจากที่นี่ก่อนที่เจ้าตัวจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้น
 ฟ่งหลันหลั่นปัดมือเหวี่ยงไปมา นางปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้แค่ยืนให้ตรง นางยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
 "ใครว่าข้าเมา ม่าย ๆ ข้าไม่ได้เมาซะหน่อย ข้าคอแข็งจะตาย เหล้าแค่นี้จะทำอะไรข้าได้..."
 อี๊ก...อึ๊ก! ...
 พูดไม่ทันจบก็สะอึกขึ้นหลายที
 "ฟ่งหลันหลั่น! ตามข้ากลับเรือนด้วยกันเดี๋ยวนี้" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงดุขึ้น อย่างโกรธขึ้ง
 "ไม่! ข้าไม่ตามท่านกลับไปที่นั่นหรอก อยู่ที่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับเป็น นกน้อยในกรงทองของท่าน" คำพูดนี้ของฟ่งหลันหลั่นทำให้แขกเหรื่อและผู้คนในนั้นต่างตกใจและตะลึงกันยกใหญ่
 "เจ้าเป็นคนของข้า หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าก็ไม่มีทางไปไหนได้ทั้งนั้น" น้ำเสียงแฝงความหวงแหนอย่างเห็นนางเป็นสมบัติส่วนตัว
 สตรีน้อยได้ฟังคำนั้นก็โผเข้าหาตัวแม่ทัพหนุ่มและสวมกอดคอของเขาอย่างรวดเร็ว
 "ท่านคงไม่คิดว่า การที่เราสองคนนอนใกล้ชิดแนบเนื้อกันโดยไร้ซึ่งอาภรณ์ห่อหุ้มกายในค่ำคืนนั้น ท่านจะมาบังคับจิตใจของข้าได้นะ"
 สตรีน้อยเริ่มพูดจาเจื้อยแจ้วร่ายยาวถึงความหลังครั้งเก่าที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับเขา โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคำกล่าวนั้นมันได้สร้างจินตนาการและความเข้าใจผิดให้แก่ผู้คนในห้องโถงของหอโคมแดง รวมทั้งแม่ทัพหนุ่มด้วย
 แถมนางพยายามลวนลามเขาด้วยการลูบใบหน้าและบรรยายเรือนร่างอันงดงามแข็งแรงของเขาที่นางจำได้ในหัวตอนที่ตกลงไปยังหน้าผาด้วยกันไม่หยุดปาก
 "เจ้า! ..."
 หลงอี้หลิงเกิดอาการประหม่าและเขินอายจนหน้าแดงในคำพูดของฟ่งหลันหลั่นเหล่านั้น เขาจึงจับตัวนางหมุนตัวและสวมกอดนางไว้ในอ้อมแขนและใช้มือข้างหนึ่งปิดปากนางไว้อย่างรวดเร็วทันที
 ตอนนี้ทั้งแขกและคนของหอโคมแดงต่างพากันซุบซิบเสียงดังจอแจขึ้น เพราะทุกคนจดจำหลงอี้หลิงได้ว่าเขาเป็นผู้ใด และขณะนี้พวกเขาต่างพากันเข้าใจผิดคิดว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้เป็นพวกนิยมชมชอบไม้ป่าเดียวกันไปเสียแล้ว
 ก่อนที่ฟ่งหลันหลั่นจะกล่าวถ้อยคำที่ไม่เป็นจริงทำลายชื่อเสียงเขาไปมากกว่านี้ หลงอี้หลิงจึงรีบเรียกผู้ดูแลของหอโคมแดงมาคิดค่าเสียหายทั้งหมด
 แม่ทัพหนุ่มได้จ่ายเงินให้กับผู้ดูแลหอโคมแดงเป็นจำนวนมากพอสมควร และสั่งให้เขากำชับกับทุกคนในที่นั้นว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องที่ เจ้าตัวมาที่นี่เป็นอันขาด และหากมีผู้ใดแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่เมืองหลวงต่อไปได้อีก
 จากนั้นหลงอี้หลิงก็ลากแขนฟ่งหลันหลั่น พานางออกไปจากหอโคมแดง ซึ่งสตรีน้อยเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องลิ้นพันกันเป็นพัลวัน จับใจความไม่ได้เลยสักคำ
 แถมแข้งขาก็ไร้เรี่ยวแรงประคองตัวเองให้ยืนตรง ๆ ยังเป็นเรื่องที่ยากสำหรับนางในตอนนี้ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของแขกเหรื่อและผู้คนในนั้น
 พอพวกเขาออกไปนอกหอโคมแดงได้ ฟ่งหลันหลั่นก็ทรุดลงนั่งตรงด้านหน้านั้น และปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างกับเด็กน้อย เพราะความคิดถึงในเรื่องราวความหลังครั้งเก่าระหว่างนางกับตาเฒ่าฟ่ง ผู้ที่จากไป
 หลงอี้หลิงตกใจเล็กน้อยเพราะเขาไม่เคยเห็นนางเศร้าโศกเสียใจเช่นนี้มาก่อน แต่พอยืนมองอยู่นานพักใหญ่ อีกทั้งสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนถนน ทำให้เขาอดทนรออย่างใจเย็นไม่ไหวแล้วจึงตัดสินเดินเข้าไปประคองนางลุกขึ้น เพื่อหวังจะพาตัวกลับเรือนไปด้วยกัน
 เป็นจังหวะเดียวกับที่ท้องไส้ของตัวก่อเรื่องเกิดอาการปั่นป่วนอย่างผิดปกติ นางจึงปัดมือเขาออกและรีบวิ่งไปอาเจียนยังกำแพงด้านข้างนั้น
 เวลาผ่านไปหนึ่งจิบน้ำชา แม่ทัพหนุ่มจึงตัดสินใจดึงตัวฟ่งหลันหลั่นขึ้นมาแบกไว้บนหลังและพานางเดินกลับเรือนหลงหลิงด้วยอาการหมดสภาพ แถมนางยังกวนประสาทเขาด้วยการขยี้หัวบ้าง กอดคอเขาแน่นบ้าง ร้องเพลงสลับกับร้องไห้บนแผ่นหลังหนาของเขา และที่หนักสุดคือ พยายามลวนลามเขาด้วยการโน้มตัวมาทางด้านหน้าและมอบจุมพิตให้เขาเหมือนเด็กน้อย
 เป็นเช่นนั้นตลอดเส้นทางจากหอโคมแดงถึงเรือนหลงหลิง ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เดินสวนผ่านไปมา แม้จะไม่เยอะแต่มันก็มากพอที่จะทำให้แม่ทัพหนุ่มเกิดความอับอายไม่น้อยเลยทีเดียว
 "ฟ่งหลันหลั่น! ฝากไว้ก่อนเถอะ เรื่องทั้งหมดในคืนนี้ รับรองว่าพรุ่งนี้เช้าข้าจะคืนให้เจ้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยทีเดียว"
รุ่งสาง วันต่อมา ยามเหม่า [1]
 ภายในห้องพักส่วนของหลงอี้หลิง
 ดวงหน้างามน่ารักของฟ่งหลันหลั่น วางแนบซบอยู่บนแผ่นหน้าอก ขาวผ่องหนากว้างของใครบางคน
 มือและขาอย่างละข้างของสตรีน้อยสวมกอดรัดตัวเจ้าของเรือนร่างกำยำนั้นไว้อย่างแนบแน่น รอยยิ้มสุขใจเคลิบเคลิ้มเผยขึ้นบนดวงหน้างาม ในขณะที่เจ้าตัวยังคงหลับอยู่
 ท่อนแขนยาวเรียวอันแข็งแรงข้างหนึ่งของบุรุษโอบกอดร่างอรชรไว้แน่น
 ทั้งสองกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนผืนใหญ่นั้นอย่างสบายอุรา
 ฟ่งหลันหลั่นลืมตางัวเงียตื่นขึ้นมา และรู้สึกได้ว่าดวงหน้างามและมือของตนกำลังสัมผัสอยู่บนแผ่นหน้าอกหนาขาวเนียนของใครบางคน กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้นางทำตาเบิกโตขึ้นอย่างตกใจ จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างช้า ๆ ด้วยความประหม่าและภาวนาในใจว่าขอย่าให้เป็นอย่างที่เจ้าตัวกำลังคิดอยู่
[1] ยามเหม่า (卯:mǎo) คือ 05.00 - 06.59 น.
 แต่ทว่า ภาพใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังนอนหลับตาสนิทอยู่ตรงหน้า ทำให้นางถึงกับตาสว่าง สร่างนอนในทันใด
 'หลงอี้หลิง! มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น นี่เราเข้ามานอนในห้องของเขาได้ยังไงกัน ฟ่งหลันหลั่น! เจ้าทำบ้าอะไรลงไปอีกแล้ว!'
 ฟ่งหลันหลั่นก่นด่าตัวเองในใจเล็กน้อย จากนั้นนางจึงรีบตั้งสติ พยายามเงียบเสียงให้มากที่สุด และค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนที่เจ้าของเรือนร่างอันแข็งแรงจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อน
 แต่จังหวะที่สตรีน้อยกำลังจะลงพ้นจากขอบเตียง แม่ทัพหนุ่มก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเห็นเข้ามาพอดี จึงได้ยื่นมือมาคว้าแขนนางไว้หมับ พร้อมกับออกแรงกระชากตัวนางดึงกลับไปหาเขา
 ทำให้ร่างน้อยอรชรถลาไปตามแรงดึงของเขา จนไปนอนหงายอยู่บนหน้าท้องอันมีกล้ามเนื้อกำยำแข็งแรงของเจ้าของเตียงนอนนอนผืนนั้น
 "เจ้าจะรีบหนีไปไหน!"
 แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้มขึ้น จนอีกฝ่ายสะดุ้งตัวโหยงอย่างตกใจ และค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองยังเขาด้วยท่าทีประหม่า
 "ทะ ท่านแม่ทัพถามแปลกนัก ข้าก็จะรีบไปนำอ่างน้ำมาให้ท่านล้างหน้าล้างตาอย่างไรเล่า" นางตอบสวนกลับเขากลับอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนัก และไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย
 แม่ทัพหนุ่มยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากลำแขนเรียวเล็กนั้น ดวงตาสีนิลจับจ้องดวงหน้างามของสตรีน้อยเขม็ง
 "หลบสายตาของข้าอย่างร้อนตัวแบบนี้ แสดงว่าเจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าเมื่อคืนตัวเองได้กระทำสิ่งใดลงไปบ้าง" น้ำเสียงเข้มดุดัน ของแม่ทัพหนุ่มรูปงาม เหมือนเขากำลังจะเริ่มทำการไต่สวนหาความจริงจากผู้กระทำผิด
 "ขะ ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพกำลังกล่าวถึงเรื่องอันใด ยังไงก็เถอะ ท่านช่วยปล่อยมือออกจากแขนของข้าก่อนได้หรือไม่ ข้าจะได้ทำหน้าที่ของตนเสียที อีกอย่างถ้ามีผู้ใดมาเห็นท่านกับข้าอยู่ในสภาพนี้ด้วยกัน มิแคล้วจะพานเข้าใจผิดไปได้"
 ฟ่งหลันหลั่นกล่าวพลาง เผลอเหลือบสายตามองสำรวจเรือนร่างบนเตียงตรงหน้าของอีกฝ่ายอย่างลืมตัวอีกครั้ง
 แม่ทัพหนุ่มได้ฟังนางกล่าวเช่นนั้น เขาก็หัวเราะขึ้น
 ฮ่าฮ่าฮ่า...และถามนางด้วยน้ำเสียงถากถาง "กลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดอย่างงั้นรึ เรื่องนี้มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เจ้ากระทำต่อข้าเมื่อคืนนี้"
 แม่ทัพหนุ่มเห็นสายตาเบิกโตและลุกวาวอย่างตะลึงระคนกับความฉงนใจของสตรีตรงหน้า เขาจึงถามจี้ใจดำนาง กลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 "จ้องข้าตาเป็นมันแพรวพราวเยี่ยงนั้น! ดูท่าเจ้าคงเกิดติดใจในตัวข้าขึ้นมาสินะ"
 สตรีน้อยได้ฟังคำถามชวนหลงตัวเองของอีกฝ่ายเยี่ยงนั้น นางจึงตอบปฏิเสธสวนกลับทันควัน ดวงหน้าแดงก่ำระเรื่อไล่ไปจนถึงใบหูทั้งสองข้าง
 "ใครติดใจท่านกัน!" พูดจบนางก็สะบัดไปอีกทางอย่างเคอะเขินและรีบลุกออกไปจากเตียงนอนผืนใหญ่
 ทั้งสองพูดคุยต่อปากต่อคำกันอยู่พักใหญ่ แม่ทัพหนุ่มตั้งท่าวางอำนาจของเขาในฐานะเจ้าบ้านเต็มที่ และตั้งใจจะสอบสวนเรื่องที่นางแอบหนีออกไปเที่ยวข้างนอกในยามวิกาล
 "เมื่อคืนเจ้าไปทำอะไรที่หอโคมแดงแห่งนั้นกัน อย่าริคิดหาทางปฏิเสธเสียให้ยาก เพราะข้ามีทั้งพยานและหลักฐานมัดตัวเจ้าอย่างแน่นหนาเลยทีเดียว" แม่ทัพหนุ่มกล่าวถามเสียงเข้มแกมขู่ เพราะต้องการรู้ความจริงให้ทันใจเขา จนลืมไปว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในอิริยาบถไหน
 ฟ่งหลันหลั่นซึ่งกำลังนอนหงาย ศีรษะวางทับอยู่บนหน้าท้องอันแข็งแรงเรือนร่างท่อนบนเปล่าเปลือยของแม่ทัพหนุ่ม แม้จะเคยเห็นร่างกายของเขามาแล้วแต่นางก็ยังไม่คุ้นชิน
 ตึกตัก ตึกตัก!
 เสียงหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ มือและริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าความลับจะเปิดเผย แต่เพราะความใกล้ชิดแนบแน่นของทั้งคู่ตอนนี้มันชวนให้อารมณ์ของนางสั่นไหวอย่างหาคำอธิบายไม่ได้
 "ขะ ข้า..."
 สตรีน้อยพูดจาติดขัดเพราะไม่รู้จะตอบคำถามนี้เยี่ยงไรดี
 "อ้ำอึ้งแบบนี้ คงไม่รู้สินะว่าไปก่อเรื่องอะไรไว้ที่นั่นบ้าง แถมข้ายังต้องแบกเจ้าที่เมามายขาดสติกลับมาเรือนหลงหลิงอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางสายตาคนมอง มิหนำซ้ำพอกลับมาถึงที่เรือนหลงหลิง เจ้ายังลวนลามเขาทั้งคืนต่อหน้าเหล่าทหารและบ่าวไพร่อีก"
 ยิ่งได้ฟังแม่ทัพหนุ่มร่ายยาวออกมาซะขนาดนี้ ฟ่งหลันหลั่นพยายามเค้นความคิด นึกภาพตามในหัวถึงเรื่องราวที่เขากำลังพูดถึงอยู่ในตอนนี้
 เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนผุดขึ้นมาในหัว สตรีน้อยถึงกับพูดไม่ออก เพราะทุกคำกล่าวของเขานั้น ล้วนแต่เป็นเรื่องจริง ยกเว้นอยู่เรื่องหนึ่ง
 'ฮึ! ใครว่าข้าแอบหนีเที่ยวกัน ข้าจะหนีไปจากที่นี่ต่างหากล่ะ นี่ถ้าไม่ติดว่าดันไปเจอคนน่าสงสัยที่อาจจะมีส่วนในการตายของตาเฒ่า ข้าคงไม่เข้าไปในหอโคมแดงนั่น จนเป็นสาเหตุให้เสียเวลาและพลาดโอกาสหนีไปจากที่นี่'
 หลงอี้หลิงเห็นฟ่งหลันหลั่นนิ่งเงียบไปนาน เขาจึงขยับตัวขึ้นและก้มหน้าต่ำมองดวงหน้างามใกล้ ๆ เพื่อหวังจะจับพิรุธ
 สตรีน้อยสบตาเข้ากับดวงตาคมกริบ ลมหายใจอุ่น ๆ สัมผัสที่พวงแก้มสีลูกท้อ กลิ่นกายความเป็นชายของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของนางเพียงแค่คืบเดียว
 วินาทีนั้นสตรีน้อยจิตใจระส่ำระสายทำตัวไม่ถูก นางตกใจหนักจนเผลอผลักตัวเขาให้ห่างจากตัว จากนั้นก็ลุกขึ้นวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
 ทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มเจ้าของห้องมองตามหลังด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พึงพอใจอย่างเจ้าเล่ห์ราวจิ้งจอกหนุ่ม
 ในระหว่างทางที่เดินกลับห้องพักของตน ฟ่งหลันหลั่นบ่นพึมพำเบา ๆ กับตัวเองและยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับอย่างปวดกบาลเพราะคิดถึงเหตุการณ์ในคืนที่ผ่านมาไม่ออกเลย
 "ว่าแต่เมื่อคืนเราเผลอไปก่อเรื่องอะไรไว้กับเขากันนะ ภาพในหัวก็ช่างรางเลือน โอ๊ย! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ดูท่าเมื่อคืนเราคงเผลอดื่มไปหนักจริง ๆ"
.....
เซียงไค 盛開


ตอนนี้ดูเหมือนว่าคนจำนวนหนึ่งได้บุกรุกเข้ามายังกระท่อมไม้ไผ่ของฟ่งหลันหลั่น
 ปัง!
 เสียงถีบประตูใหญ่ตรงหน้าเข้ามาในตัวบ้านอย่างแรง พร้อมกับเสียงทำลายข้าวของที่ยังเหลืออยู่
 โครมคราม!
 เพล้ง!
 "ฟ่งหลันหลั่น! ข้ารู้นะว่าเจ้าอยู่ข้างในนั้น คิดว่าหลบอยู่ในกระท่อมโกโรโกโสนี่แล้วจะหนีรอดพ้นเงื้อมมือของพวกข้าไปได้งั้นรึ รีบโผล่หัวออกมาซะ! บัญชีแค้นทั้งหมดจะได้สะสางให้จบลงในวันนี้"
 ชายผู้หนึ่งได้ตะโกนลั่นเสียงดังด้วยความเกรี้ยวกราด เจตนานั้นชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน
 สตรีน้อยจึงตั้งสติได้ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาแห้งกรังบนพวงแก้มสองข้าง พร้อมกับคลายอ้อมกอดออกจากร่างอันไร้วิญญาณของตาเฒ่าฟ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและถอยร่นออกมายืนห่างจากเตียงนอนนั้นสองก้าว และนั่งคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้นตรงหน้าเตียงนอนไม้ไผ่นั้น
 ตึก
 ตึก
 ตึก
 สตรีน้อยโขกหัวลงบนพื้นสามครั้งเพื่อเป็นการคำนับผู้มีพระคุณเป็นครั้งสุดท้าย
 "ตาเฒ่า ท่านนอนรอข้าอยู่ในห้องนี้ไปก่อนนะ เสร็จธุระข้างนอกเรียบร้อยเมื่อไร ข้าจะรีบกลับมาพาท่านไปอยู่ในสถานที่ที่สมควรมากกว่านี้"
 เมื่อพูดจบฟ่งหลันหลั่นก็ลุกขึ้นยืน และหันขวับมองออกไปนอกตัวกระท่อม สองมือกำหมัดแน่น ฉายแววตาเด็ดเดี่ยวไม่กลัวตาย
 ปัง!
 ประตูถูกเปิดออกมาจากด้านในตัวกระท่อมอย่างแรง
 "ใครหน้าไหน! ที่กล้าบุกรุกกระท่อมของข้ากัน" นางกล่าวลั่นขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน พร้อมกับขมึงตาใส่พวกเขา
 ตอนนี้อารมณ์ของฟ่งหลันหลั่นเต็มไปด้วยความเลือดร้อนและเดือดดาล
 กลุ่มชายฉกรรจ์ผู้บุกรุก ซึ่งกำลังทำลายข้าวของเครื่องใช้อยู่อย่างสะใจ ได้พากันหันไปมองตามเสียง และเห็นเจ้าของบ้าน คนที่พวกเขากำลังตามหา ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น อีกทั้งสายตาที่จ้องมองมา แม้ดวงหน้าจะงดงามเฉิดฉาย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบตัวนางน้อยผู้นั้น
 "โผล่หัวออกมาได้ซะทีนะนางตัวดี!"
 ชายฉกรรจ์รูปร่างใหญ่มีกล้ามเป็นมัด ๆ และใบหน้าเนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลเป็น ท่าทางชวนหาเรื่องพร้อมท้าต่อยตี
 สาวน้อยเจ้าของบ้านยืนเท้าสะเอว จ้องมองตาเขม็งไปทางกลุ่มชายฉกรรจ์ด้านหน้า
 "นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกอันธพาลกระจอก ๆ ที่ชอบหาเรื่องคนไปทั่ว ช่างกัดไม่ปล่อยเสียจริง"
 นางกล่าวโต้ตอบกลับไปอย่างท้าทาย พลางพ่นลมออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด "เฮอะ! วันนี้คงต้องโทษดวงซวยที่พาพวกเจ้า รนมาหาที่ตายถึงที่นี่ในวันนี้"
 น้ำเสียงแข็งกร้าวถ้อยคำฉะฉาน ฉายแววเด็ดเดี่ยวของฟ่งหลันหลั่น ได้สร้างโทสะขึ้นในใจของฝ่ายศัตรูเป็นอย่างมาก
 จู่ ๆ หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ก็หัวเราะร่าเสียงดังออกมาอย่างขบขัน
 ฮ่าฮ่าฮ่า!
 "เจ้าช่างพูดจาสามหาวอวดดีเสียจริง ข้าฟังแล้วรู้สึกขบขันยิ่งนัก คนที่ดวงซวยและจะต้องตายในวันนี้ คือเจ้าต่างหาก ฟ่งหลันหลั่น!"
 เขากล่าวโต้ตอบด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม แววตาอำมหิตอย่างกับอยากจะฉีกเลือดฉีกเนื้อนางเสียในตอนนี้พร้อมกับชี้ปลายดาบไปทางสตรีน้อยอย่างหมายหัว
 ฟ่งหลันหลั่นหาได้สะทกสะท้านหรือเกรงกลัวต่อท่าทีเหิมเกริมของฝ่ายศัตรูไม่ นางตะคอกถามกลับอย่างดุดัน และจ้องหน้าพวกเขาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวสุดระงับ
 "พวกเจ้าทำอะไรกับตาเฒ่าของข้า!"
 "เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับตาเฒ่าของเจ้าอย่างงั้นรึ ?" ชายฉกรรจ์กล่าวขึ้นด้วยสีหน้างงงวย แต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดี
 "เฮอะ! ข้าเองก็อยากจะทำเช่นนั้นอยู่หรอกนะ แต่เสียดายที่ต้องบอกว่าไม่ใช่ฝีมือของข้า เจ้าอย่ากล่าวโทษผู้ใดเลย ความจริงต้องโทษตัวเจ้าเอง! ที่สร้างศัตรูไปทั่วเพราะชอบแส่ยุ่งเรื่องของชาวบ้านและทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมตลอดเวลา"
 ฟ่งหลันหลั่นยืนบ่นพึมพำและคิดทบทวนว่าพวกนางยังมีศัตรูที่ไหนอีก "ไม่ใช่พวกมันอย่างนั้นรึ แล้วถ้างั้นยังมีผู้ใดอีกที่ต้องการเอาชีวิตของตาเฒ่าของข้า"
 หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์เห็นฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งเงียบไป เขาจึงตะโกนกล่าวขึ้นอีกอย่างเหิมเกริม
 "วันนี้ ข้าจะใช้เลือดของเจ้ามาเซ่นสังเวยคมดาบเล่มนี้ ไม่ว่าใครหน้าไหน! ก็ไม่สามารถช่วยเจ้าให้รอดพ้นไปจากน้ำมือข้าไปได้"
 ดูเหมือนว่าการสนทนาในครั้งนี้ ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน
 หึ...สตรีน้อยหัวเราะขึ้นเบา ๆ อย่างเย้ยหยันอยู่ในลำคอ
 "ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าจะมัวรอช้าอยู่ไย ประดาหน้าเข้ามาพร้อมกันให้หมดทุกคนนั่นแหละ เพราะข้าขี้เกียจเสียเวลารอนาน"
 ดูท่าแล้วฟ่งหลันหลั่นไม่ได้เกรงกลัวต่ออันธพาลกลุ่มนี้เลยสักนิด นางยังคงพูดจาท้าทายพวกเขากลับไปอย่างบ้าบิ่น
 แม้ว่าตัวเองจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะทางนั้นมีจำนวนคนที่มากกว่า แต่ตอนนี้เมื่อไม่มีตาเฒ่าของตนมีชีวิตอยู่ด้วยกันแล้ว นางเองก็หมดกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นกัน
 หัวหน้ากลุ่มอันธพาลได้ฟังคำพูดท้าทายอำนาจของตนเช่นนั้น ผนวกกับสีหน้าแววตาแสนอวดดีและยโสโอหังไม่กลัวตายของสตรีน้อย มันยิ่งทำให้อารมณ์โกรธโมโหร้ายเดือดดาลขึ้นอย่างเกรี้ยวโกรธจนแทบบ้าคลั่ง
 "พวกเจ้าทุกคนจงฟังคำสั่งของข้า! รีบลงมือจัดการทำลายข้าวของให้ราบเป็นหน้ากลอง อย่าให้เหลือแม้แต่ซากเดี๋ยวนี้! ส่วนนางเด็กน้อยปากดีนั่น...ข้าจะเป็นคนจัดการเอง"
 "ได้เลยลูกพี่ พวกเราจะรีบจัดการตามที่ท่านสั่งเดี๋ยวนี้" พวกลูกสมุนขานรับกันขึ้นอย่างแข็งขันพร้อมเพรียง
 หลังจากที่หัวหน้าโจรป่าได้ออกคำสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเหี้ยม ตัวเขาก็ไม่รอช้า กระโจนเข้าจู่โจมฟ่งหลันหลั่นตามคำเชื้อเชิญของอีกฝ่ายอย่างไม่ปรานี
 แม้ฟ่งหลันหลั่นตั้งท่ารับการจู่โจมนั้นอยู่แล้ว แต่ว่านางเป็นเพียงเด็กสาวที่มีอายุแค่ 18 ปี และวรยุทธ์ก็ไม่ได้เก่งกาจมากนักจึงถูกซัดถอยกลับเข้าไปในตัวกระท่อมอย่างแรง
 โครม!
 ส่วนเหล่าลูกน้องที่เหลือก็รีบลงมือจุดไฟเผาทุกอย่างภายในบริเวณนั้นตามคำสั่งหัวหน้าทันที
 การต่อสู้ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แต่ทว่าด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าฝ่ายศัตรูยิ่งนัก ฟ่งหลันหลั่นจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
 เมื่อสู้ด้วยแรงไม่ได้ นางจะต้องรีบคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงนี้ไปให้ได้เสียก่อน เพื่อรักษาชีวิตและรอวันแก้แค้นให้กับตาเฒ่าของนาง
 'สิบต่อหนึ่ง! แถมอาวุธเราก็ไม่มี ถ้าต้องต่อสู้กับพวกมันด้วยมือเปล่าเช่นนี้ เราคงสู้ไม่ไหวแน่ วรยุทธ์ที่เรามีอยู่ก็แค่พอเอาตัวรอดได้เท่านั้น"
 ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังขบคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์คับขันตรงหน้าอยู่นั้น หนึ่งในกลุ่มอันธพาลก็ได้แอบใช้อาวุธลับซัดเข้าใส่นางในทีเผลอจากทางด้านหลัง
 ฟ่งหลันหลั่นมองเห็นได้ทัน จึงเอี้ยวตัวหลบทิศทางการโจมตีนั้นของฝ่ายศัตรู แต่นางก็ช้าไปเสี้ยวหนึ่ง ทำให้ไม่สามารถหลบอาวุธลับนั้นพ้น
 ฉึก!
 อาวุธลับถูกปักเข้าที่ตรงหัวไหล่ด้านซ้ายของนางเข้าอย่างจัง
 เพียงชั่วครู่ สตรีน้อยรู้สึกได้ถึงความผิดปกติภายในของร่างกายขึ้นมาทันที สายตานางเริ่มพร่ามัวและเหมือนว่ากำลังจะสูญเสียการทรงตัว
 "ลูกดอกอาบยาพิษ!" นางจึงรีบดึงมันออกจากร่างกายของตนเองทันที เลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผล จนเสื้อเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานขึ้นมาอย่างเห็นทันได้ชัด
 เป็นอย่างที่นางคาดการณ์ไว้ อาวุธลับนี้มียาพิษเคลือบอยู่ ทันใดนั้น ฟ่งหลันหลั่นก็กระอักเลือดตามออกมาเป็นจำนวนมาก
 ฮ่าฮ่าฮ่า...
 เสียงหัวเราะร่าอย่างพอใจของหัวหน้าโจรป่าดังลั่นขึ้นมาอีกครั้ง เขามีความสุขที่ทำร้ายศัตรูได้สำเร็จ
 ในที่สุดสันดานดิบของคนก็ปรากฏขึ้น ถึงอย่างไรเสียกลุ่มอันธพาลพวกนี้ ก็ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์หนุ่มแน่นและกลัดมัน ดังนั้นเรื่องตัณหาราคะก็เป็นสิ่งที่พวกเขาขาดไม่ได้ หัวหน้ากลุ่มจึงกล่าวถ้อยคำต่อเนื่องอย่างยโสโอหัง
 "ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เห็นแก่ความงดงามในใบหน้าของเจ้า หากยอมให้พวกข้าจับตัวไปดี ๆ ข้าอาจจะไว้ชีวิต และยอมให้เจ้ามาเป็นฮูหยินของข้า"
 หัวหน้าโจรป่าพยายามยื่นข้อเสนอให้กับฟ่งหลันหลั่น และคาดหวังให้นางตอบตกลง
 ฟ่งหลันหลั่นได้ฟัง นางก็ถ่มน้ำลายลงบนพื้นตรงหน้าอย่างทันทีทันใด สายตาที่จ้องมองศัตรูยังคงเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
 "ถุย! ฝันไปซะเถอะ! ต่อให้ตาย ข้าก็จะไม่มีวันยอมตกเป็นฮูหยินของเจ้า"
 "ชิ! จะตายอยู่แล้วยังปากดีไม่เลิก ช่างเถอะข้ารอได้ เพราะถ้าหากเจ้ายังฝืนใช้ลมปราณไปมากกว่านี้ พิษนั่นก็ยิ่งกระจายไปตามจุดสำคัญต่าง ๆ ทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว เริ่มแรกเจ้าจะสูญเสียวรยุทธ์ชั่วคราว และอีกไม่กี่วัน หากไม่ได้รับยาถอนพิษ เจ้าก็จะสูญเสียปราณทั้งหมดจนธาตุไฟแตก และสิ้นใจตายในที่สุด"
 สตรีน้อยได้ยินเช่นนั้น ก็ยืนขบคิดหาวิธีเอาตัวรอดอยู่ครู่หนึ่ง
 'ข้าจะมาตายที่นี่ตอนนี้ไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่าตาเฒ่า ข้าจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นให้กับเขา' ก่อนจะหอบร่างกายที่บาดเจ็บ ถอยร่นกลับเข้าไปในกระท่อมอย่างรวดเร็ว
 กลุ่มอันธพาลเองก็ไม่ยอมรามือง่าย ๆ ยังคงพากันไล่จี้วิ่งตามนางไปติด ๆ
 ฟ่งหลันหลั่นนึกขึ้นมาได้ว่าตาเฒ่าฟ่งได้สร้างอุโมงค์ทางลับเอาไว้ใต้เตียงนอนของเขา นางจึงจำต้องตัดสินใจทิ้งร่างของเขาไว้และใช้เส้นทางลับนั้นหลบหนีออกไปได้สำเร็จ
 ส่วนพวกกลุ่มอันธพาลได้ไล่ตามหลังสตรีน้อยเข้ามาในกระท่อม แต่ก็ไม่พบผู้ใดนอกจากศพของตาเฒ่าฟ่ง ซึ่งนอนตายอยู่บนเตียงไม้ไผ่ด้วยสภาพน่าอนาถตา
 หัวหน้าอันธพาลโกรธจนตนถลนออกมาและแทบบ้าคลั่ง เขาจึงตะโกนเสียงดัง "เผามันให้หมด อย่าให้เหลือซาก!"
 จากนั้นเขาก็กวาดตามองรอบห้องเล็ก ๆ นั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อสำรวจหาร่องรอยของอีกฝ่าย
 "ฟ่งหลันหลั่น! ไม่ว่าเจ้าจะไปมุดหัวอยู่ที่ใดบนผืนแผ่นดินใหญ่นี้ ข้าก็จะตามลากตัวและจับเจ้ามาทำเมียให้จงได้ รอข้าก่อนเถอะนางตัวแสบ!"
 หัวหน้าโจรป่าวประกาศกร้าวต่อหน้าเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งราวกับจิตใจของเขาในเวลานี้
....
 เซียงไค 盛開


เรือนอาบน้ำส่วนตัวของหลงอี้หลิง
 ไม่นานฟ่งหลันหลั่นก็จัดเตรียมอุปกรณ์และนำอาภรณ์ชุดใหม่วางไว้บนโต๊ะไม้ ซึ่งไม่ไกลจากขอบสระมากนัก เพื่อให้แม่ทัพหนุ่มได้ลงแช่น้ำในสระส่วนตัวของเขา ซึ่งด้านบนเป็นแบบเปิดโล่งสามารถมองเห็นท้องนภาและ หมู่ดวงดาวยามค่ำคืนได้
 สตรีน้อยยืนเท้าสะเอวมองดูสิ่งของที่นางพึ่งจัดเตรียมเสร็จและถอนหายใจแรง
 "เฮ้อ...ทำไมข้าต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ แทนที่จะได้นั่งกินไก่ย่างและดื่มสุราที่ได้มาจากนายกองสองอย่างมีความสุข"
 จากนั้นนางก็แหงนหน้าขึ้นมองดูท้องนภาของราตรีนี้ พานให้หวนนึกถึงค่ำคืนอันแสนสุขกับตาเฒ่าฟ่งของนาง
 ครู่ต่อมานางก็ละสายตาจากความงดงามบนผืนฟ้า กลับไปทำหน้าที่ต่อให้เสร็จ จะได้รีบกลับไปห้องของตนซะที
 กลีบเหมยกุ้ยฮัว[1]ถูกโปรยลงไปในสระ จนพรั่งพรูไปด้วยสีแดงแทบจะมองไม่เห็นผิวน้ำ บริเวณโดยรอบหอมอบอวลไปด้วยกลิ่นของบุปผางาม
 "เมื่อก่อนข้านั้นมีชีวิตแสนอิสระเฉกเช่นวิหคน้อย แต่ไฉนเลยตอนนี้เหมือนติดอยู่ในกรงของแม่ทัพหนุ่มจอมถมึงทึงผู้นี้ได้ หากไม่ต้องติดเรื่องที่ข้าต้องรักษาตัวและตามสืบหาสาเหตุการตายของตาเฒ่า ข้าคงจะจากที่ไปนานแล้ว "
 สตรีน้อยบ่นตัดพ้อและโรยกลีบบุปผาลงไปในสระน้ำอย่างต่อเนื่อง ตามด้วยเครื่องหอมในโถขนาดเล็ก ซึ่งนางถืออยู่
 และในขณะที่นางกำลังจะโปรยเครื่องหอมนั้นลงไปในสระตรงหน้า ฝ่ามือหนาและใหญ่มากกว่ามือน้อยของนางเกือบเท่าตัว ก็ได้คว้าหมับมาจับข้อมือเล็กและตรึงลำแขนเรียวข้างนั้นไว้แน่น
 "นี่เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร" น้ำเสียงเข้มแฝงความเคร่งขรึมน่าเกรงขามดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของนาง
 ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนอย่างทันควัน และมีการสะบัดหางเสียงเล็กน้อย แสดงถึงอารมณ์หงุดหงิดรำคาญที่ยังคงมีอยู่
 "ข้าก็จะโปรยเครื่องหอมและสมุนไพรขับพิษลงในสระน้ำให้ท่านแม่ทัพน่ะสิ ใครช่างถามแปลก!"
[1] 玫瑰花 mé iguī huā เหมย กุ้ย ฮัว ดอกกุหลาบ
 พร้อมกลับเอี้ยวตัวหันกลับไปมองทางด้านหลังตน
 สตรีน้อยหันไปเห็นผู้เป็นเจ้าของสระน้ำ ยืนหน้าตึงอยู่ทางด้านหลังของนาง
 "ใครใช้ให้เจ้าผสมของพวกนี้ลงไปในสระนี้กัน"
 แม่ทัพหนุ่มผู้หล่อเหลา ทำหน้ายักษ์และตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งออกมาเบา ๆ
 นางหลบสายตาเขาด้วยการก้มหน้าลงต่ำในระดับสายตาปกติของตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่สายตาก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกหนาขาวผ่องบนเรือนร่างท่อนบนอันเปลือยเปล่าของคนตรงหน้า
 ฟ่งหลันหลั่นรีบเบนสายตาหนีไปด้านข้างทันที เพราะเขินอายที่มองในตำแหน่งนั้นต่อ
 เพลานี้ฟ่งหลันหลั่นกำลังยืนประชิดร่างกายบุรุษมากเกินสมควร แถมเขาก็มีเพียงผ้าสีขาวผืนเล็ก ๆ ห่อหุ้มท่อนล่างเอาไว้ ซึ่งตั้งท่าจะหลุดอยู่รอมร่อ
 "ทะ ทำไมท่านแม่ท่านถึงต้องเปลื้องผ้า"
 นางถามขึ้นอย่างตะกุกตะกักขึ้นด้วยน้ำเสียงเคอะเขิน และแสดงอาการประหม่าออกมา
 ถึงแม้สตรีน้อยจะเคยเห็นบุรุษที่ใช้แรงงานมักเปลือยร่างกายท่อนบนระหว่างทำงานมาก็เยอะ แต่พอได้มาอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องประชิดตัวกันขนาดนี้ ทำให้นางไม่ชินและวางตัวไม่ถูก
 แม่ทัพหนุ่มไม่ตอบ แถมยังเขยิบเข้าหาสตรีน้อยใกล้เข้าไปอีกหนึ่งก้าว และย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง
 "เมื่อครู่ ข้าได้ยินเจ้าบ่นว่ามีชีวิตอยู่ที่นี่เหมือนอยู่ในกรงขังกระนั้นรึ! เพิ่งรู้ว่าการที่ให้เจ้าพักรักษาอาการบาดเจ็บที่เรือนนี้ มันทำให้เจ้าเกิดความรู้สึกอึดอัดและลำบากใจเยี่ยงนี้ "
 ในหัวของฟ่งหลันหลั่นตอนนี้ ไม่มีสมาธิในการตอบคำถามอะไรทั้งนั้น นางเริ่มหายใจถี่ขึ้น จึงคิดจะถอยหลังร่นสักสองสามก้าวเพื่อตั้งหลัก แต่ดันลืมไปว่าฝั่งนั้นมันคือสระน้ำ จึงให้ลื่นเสียหลัก หงายเงิบไปทางด้านหลัง
 แม่ทัพหนุ่มผู้มีประสาทสัมผัสทั้งห้าดีเยี่ยม เห็นเช่นนั้นเขาก็ยื่นลำแขนอันแข็งแรงข้างหนึ่งไปคว้ามือของสตรีน้อยไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างอรชรเข้ามาโอบกอดไว้แน่น อย่างเหนือความคาดหมายของอีกฝ่าย
 เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก ด้วยความตกใจสตรีน้อยจึงเผลอวางฝ่ามือเล็กอ่อนนุ่มสองข้างทาบลงบนแผ่นอกหนาขาวผ่องกำยำของแม่ทัพหนุ่มรูปงาม และเผลอตัวขยำมือทั้งสองข้างเกาะจุดสีชมพูทั้งสองจุดบนแผงอกอันแข็งแรงของเรือนร่างงามนี้
 ดวงตากลมโตสุกใสเบิกโพลงขึ้น และพลันสบสายตาคมกล้าของเขาอย่างสะเทิ้นอาย
 ทั้งสองประสานสายตากันอยู่ครู่หนึ่งแต่ความรู้สึกของทั้งคู่เหมือนเวลาผ่านไปแล้วหลายร้อยปี
 วินาทีต่อมาหัวใจสองดวงก็เริ่มเต้นผิดจังหวะขึ้นพร้อมมากัน
 เรือนผมราวกับเส้นไหมสีดำขลับเน้นให้สีแดงเรื่อราวกับผลอิงเถา[1] บนพวงแก้มงามชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
 ตึกตัก!
 ตึกตัก!
 หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำดังไม่เป็นจังหวะ ราวกับถูกสายใยความผูกพันจากอดีตชาติผูกมัดเอาไว้ จนไม่อาจถอนตัวให้เป็นอิสระได้ ทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน
 หลงอี้หลิงเองก็รู้สึกหลงใหลเคลิบเคลิ้มในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ ณ เพลานี้ ดั่งต้องมนตร์สะกดของบุปผางาม แรกแย้มตรงหน้า
 ครู่ต่อมาสตรีน้อยก็เป็นผู้ตั้งสติได้ก่อน นางจึงรีบหลบตาจากเขา เบือนหน้าไปทางด้านข้างอย่างเขินอาย และกล่าวด้วยน้ำเสียงประหม่าเขินอาย
 "นะ นายน้อย ท่านรีบปล่อยข้าเถิด ชายหญิงไม่ควรอยู่ใกล้ชิดกันเยี่ยงนี้ หากผู้ใดมาเห็นเข้า ท่านจะเสียหายเอาได้นะ" น้ำเสียงหวานละมุน คำเรียกแทนตัวเขาที่ฟังแล้วช่างรื่นหูของฟ่งหลันหลั่น ได้เรียกสติของแม่ทัพหนุ่ม เขาจึงคลายอ้อมกอดออกจากร่างอรชรตามคำร้องขออย่างว่าง่าย
 แต่คนที่ร้องขอให้อีกฝ่ายปล่อยมือกลับไม่ทันได้ตั้งตัว เลยพลาดหงายเงิบไปทางด้านหลังจนได้ แต่เรื่องไม่จบแค่นั้น
 ด้วยความตกใจ นางได้เอื้อมมือไปคว้าลำแขนอันแข็งแรงของแม่ทัพหนุ่มไว้หมับ และดึงร่างเขาร่วงตกไปในสระน้ำด้านหลังพร้อมกัน
 ตู้ม!!!!
[1] 樱桃 yīngtáo อิงเถา เชอรี่
...
เซียงไค 盛開


หลายวันต่อมา
 ยามห้าย [1]
 จางเก่อเดินเข้ามายังห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่มเพื่อรายงานความคืบหน้าในเรื่องที่ผู้เป็นนายให้ไปสืบหาข้อมูล เขาเห็นนายน้อยของตนกำลังนั่งทำงานอย่างเคร่งขรึม อยู่ตรงโต๊ะตัวใหญ่ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องด้านในสุด
 โดยมีฟ่งหลันหลั่น นั่งซึ่งอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางด้านข้างซ้ายมือของโต๊ะทำงาน ในมือถือพัดใบใหญ่ค้างแช่นิ่งเอาไว้
 ที่จริงสตรีน้อยต้องคอยโบกใบพัดนั้นไปมา เพื่อปรนนิบัติพัดวีให้กับแม่ทัพหนุ่ม
[1] ยามห้าย (亥:hài) คือ 21.00 - 22.59 น.
 แต่คงเพราะอยู่ในท่านั้นมาหลายชั่วโมงแล้วจึงเกิดอาการเมื่อยล้าไปทั้งตัว จนตอนนี้เจ้าตัวได้นั่งสัปหงกคอตกและเผลอหลับไปในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่
 นายกองหนุ่มส่งเสียงทักทายดังขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาถึงด้านในห้องหนังสือเสียอีก และแอบมองไปทางฟ่งหลันหลั่นด้วยหางตาเล็กน้อย "นายน้อยข้ากลับมาแล้ว" จากนั้นก็หันกลับมาหาคนตรงหน้าอีกครั้ง
 แม่ทัพหนุ่มวางมือจากงานตรงหน้าที่กำลังทำอยู่ และนำพู่กันกลับห้อยไว้บนแท่นแขวนด้านหน้าโต๊ะ ในจุดที่ทำไว้เพื่อเก็บพู่กัน
 ก่อนที่แม่ทัพหนุ่มจะเงยหน้ามองลูกน้องคนสนิท เขาได้ชายตามองไปทางด้านซ้ายมือ ครู่เดียวสายตาเขาก็พลันกลับมาสนใจนายกองหนุ่ม เจ้าของร่างกำยำสูงสันทัดตรงหน้าซึ่งกำลังยืนรออยู่
 "ว่าไงจางเก่อ เรื่องที่ข้าสั่งให้ไปสืบเป็นเยี่ยงไรบ้าง ได้ความอะไรมาหรือไม่" น้ำเสียงเข้มนุ่มลึก ถูกเปล่งออกมาไม่ดังมากนัก เหมือนเขากังวลว่าจะไปรบกวนใครบางคน
 "เป็นไปตามที่นายน้อยคิดไว้ก่อนหน้านี้ กลุ่มโจรป่าที่ดักปล้นนายหญิง เป็นพวกเดียวกันกับกลุ่มอันธพาลที่พวกเราได้ปะทะตอนช่วยเหลือแม่นางฟ่งแถวป่าไผ่นอกเมืองจิ้ง"
 จางเก่อหยุดพูดครู่หนึ่งและเผยสีหน้ากังวลขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็ได้กล่าวรายงานต่อ
 "...และข้ายังสืบเบาะแสได้มาเพิ่มอีกเรื่อง"
 เขาดูจริงจังมากพร้อมกับเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นนาย ม้วนกระดาษสีน้ำตาลไหม้ถูกหยิบออกมาจากตัวเสื้อด้านในของเขา และส่งยื่นให้กับนายน้อยของตน
 แม่ทัพหนุ่มยื่นมือไปรับม้วนกระดาษนั้นจากลูกน้องคนสนิท หลังจากเปิดอ่านดูเนื้อความด้านในเสร็จเรียบร้อย แม่ทัพหนุ่มก็มีอากัปกิริยาที่ดูผิดปกติไปอย่างชัดเจน สีหน้าเขาพลันขึงขังในตาหรี่เล็กลง ลึกลงไปในดวงตาคล้ายมีกองไฟกองหนึ่งลุกโชนขึ้นมา
 นายกองหนุ่มถามเจ้านายขึ้นด้วยท่าทางประหม่า เพราะตอนนี้นายน้อยของเขามีแววตาดูน่ากลัวยิ่งกว่าหมาป่าหรือพยัคฆ์ร้ายเสียอีก "นายน้อยสงสัยผู้ใดหรือไม่"
 หลงอี้หลิงย้อนถามลูกน้องด้วยน้ำเสียงเข้ม "เจ้าคิดว่าผู้ใดกันล่ะที่ดูน่าสงสัย พอจะเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังของเรื่องทั้งหมดนี้ได้" มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่กำลังกำหมัดแน่น
 จางเก่อสังเกตเห็นอากัปกิริยาที่ผิดปกติไปนั้นของผู้เป็นนาย เขาก็พอจะเดาได้ความคิดของนายน้อยได้ และก็น่าจะเป็นผู้เดียวกับที่เขาได้ข้อมูลมา แต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้น แถมยังแสดงท่าทีอึกอักพร้อมกับชายตามองไปยังสตรีน้อยทางด้านหลังของเจ้านาย เพื่อสื่อกับเขาเป็นนัย
 แม่ทัพหนุ่มเข้าใจในท่าทีอ้ำอึ้งของจางเก่อ นั่นก็เป็นเพราะว่ามีฟ่งหลันหลั่นนั่งอยู่ในห้องหนังสือนี้ด้วย แม้ว่านางจะกำลังนั่งสัปหงกคอพับหลับไปทั้ง ๆ ที่มือยังถือพัดใบใหญ่ในมือ
 ทำให้นายกองหนุ่มไม่มั่นใจว่าควรกล่าวเรื่องสำคัญเยี่ยงนี้ออกมาตอนนี้ดีไหม
 "ไม่เป็นไร เจ้าพูดมาเถอะ" คำตอบของหลงอี้หลิงได้สร้างความประหลาดใจให้กับลูกน้องคนสนิทเล็กน้อย
 นี่เจ้านายเขาไว้ใจสตรีน้อยผู้นี้เพียงนี้เชียวหรือ
 เมื่อได้รับอนุญาตชัดเจนเช่นนั้น นายกองหนุ่มจึงกล่าวเสริมขึ้นซึ่งเป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของเขา
 "ข้าสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยอ๋องกับเผ่าหรูอี้"
 "เผ่าหรูอี้ ?" แม่ทัพหนุ่มย้ำคำที่นางกองหนุ่มพึ่งกล่าวมา และดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่างในใจ
 "ขอรับ แต่ข้ายังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าพวกเขาคบค้าสมาคมและกำลังวางแผนทำสิ่งใดกันอยู่กันแน่ นายน้อยมีความคิดเห็นหรือคำชี้แนะประการใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม"
 แม่ทัพหนุ่มได้ฟังคำถามของจางเก่อ เขาก็นิ่งเงียบไป ผู้เป็นลูกน้องก็ไม่ได้คาดคั้นถามเพิ่มเติม และยืนรอว่านายของตนจะกล่าวสิ่งใดต่อหรือไม่
 แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นยืนและปลีกตัวออกจากโต๊ะทำงาน เดินตรงไปยังชั้นวางหนังสือด้านข้าง สายตากวาดมองหาบางอย่างตรงหน้าของเขา
 "ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงคนหมู่มาก และบางทีอาจจะเกี่ยวพันถึงแผ่นดิน ดังนั้นพวกเราจะต้องตรวจสอบให้ถ้วนถี่อย่างรัดกุม และอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าเรากำลังตามสืบเรื่องนี้อยู่ มิเช่นนั้นจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น พานเสียงานใหญ่ได้"
 ถ้อยคำและน้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มฟังดูจริงจังและซ่อนความกังวลใจแฝงอยู่ในประโยคนั้น เพราะเรื่องที่เขาเพิ่งกล่าวไป ถ้าเล็ดลอดออกไปให้บุคคลที่สามได้ยิน คงจะสร้างความตื่นตระหนกและปั่นป่วนโกลาหลขึ้นมาในเมืองหลวงแน่นอน
 จางเก่อเองก็ตระหนักในเรื่องนั้นเป็นอย่างดี จึงพยักหน้าพร้อมกับขานรับคำนายน้อยของตนอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ "ขอรับนายน้อย"
 เป็นเรื่องที่น่าแปลกมาก เพราะบุรุษทั้งสองคนสนทนากันอยู่นานแต่ฟ่งหลันหลั่นก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม
 และในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยเคร่งเครียดกันอยู่นั้นเอง เข่อลั่วก็เดินอุ้ยอ้ายเข้ามาในห้องหนังสือ ในมือพะรุงพะรังไปด้วยอาหารและไหสุรา
 แม่ทัพหนุ่มกับจางเก่อพลันพักการสนทนากัน และหันไปมองเข่อลั่วเป็นสายตาเดียว
 จางเก่อเป็นผู้ที่สหายสนิทส่ายหัวและแสดงสีหน้าละเหี่ยใจออกมาต่อการกระทำนี้ของสหาย และกล่าวถามขึ้นอย่างเอือมระอาเล็กน้อย
 "เข่อลั่ว นั่นเจ้าหอบอะไรพะรุงพะรังมามากมายแบบนั้น นี่มันใช่เวลาดื่มกินที่ไหนกัน"
 เข่อลั่วฉีกยิ้มแป้นหน้าบานพร้อมกับชูมือทั้งสองข้างขึ้น และตอบสวนสหายกลับด้วยน้ำเสียงชื่นบานอย่างอารมณ์ดี
 "อ๋อ นี่น่ะเหรอ เป็นของฝากแม่นางฟ่งน่ะ"
 เขากล่าวขึ้นอย่างมั่นใจ พลางชะเง้อคอมองไปยังสตรีน้อย ซึ่งนั่งเยื้องอยู่ทางด้านหลังของเจ้านายตน และแทบอดกลั้นขำในท่านั่งหลับของนางเอาไว้ไม่ได้ "...ว่าแต่นางนั่งหลับในท่านั้นได้ ช่างน่านับถือยิ่งนัก"
 จางเก่อส่ายหัวเล็กน้อยให้กับความไม่รู้เรื่องรู้ราวของเข่อลั่ว และพยายามส่งสัญญาณให้สหายสนิทผ่านทางสายตา เพื่อให้รู้ตัวว่าตอนนี้นายน้อยของพวกเขากำลังมีปฏิกิริยาเยี่ยงไร ในการกระทำนี้ของเจ้าตัว
 แต่เข่อลั่วดันไม่หันมาสบตาจางเก่อเลยสักนิด แถมยังกล่าวตำหนิเจ้านายของตนเล็กน้อย ในเรื่องของฟ่งหลันหลั่น
 "นายน้อย! ท่านจะไม่ใจร้ายต่อแม่นางฟ่งไปหน่อยหรือขอรับ"
 หลงอี้หลิงหรี่ตาลงเล็กน้อยและจ้องเขม็งมายังนายกองร่างเจ้าเนื้อ อย่างสงสัยในคำกล่าวของเขา "เจ้าหมายความว่ายังไง" น้ำเสียงราบเรียบแต่ฟังแล้วกลับรู้สึกว่ามีความไม่ชอบใจแฝงอยู่
 "แม่นางฟ่งตั้งใจปรนนิบัติท่านตามหน้าที่ นางคงจะเหนื่อยล้ามาก ถึงได้นั่งหลับสัปหงกคอตกพับไปแบบนั้น จนข้าเห็นแล้วรู้สึกปวดคอแทน แถมมือน้อย ๆ คู่นั้นยังจับพัดใบใหญ่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเลยด้วยซ้ำ"
 หลงอี้หลิงจ้องตาเข่อลั่วด้วยแววตาแข็งทื่อ "ข้าจะทำยังไงกับนางก็ได้ เพราะนางเป็นคนของข้า ว่าแต่เจ้ามีปัญหาอะไรงั้นหรือ"
 จางเก่อได้แต่ยืนฟังเงียบ ๆ และไม่รู้จะช่วยสหายยังไง เพราะเขาเคยเตือนหลายครั้งแล้วว่า อย่าทำอะไรเกินหน้าที่หรือนอกเหนือคำสั่งของเจ้านาย
 โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับฟ่งหลันหลั่น เขาควรวางตัวให้เหมาะสมมากกว่านี้ แต่ก็ดูเหมือนทั้งหมดที่เคยได้กล่าวเตือนไป มันจะไม่เข้าหูนายกองร่างเจ้าเนื้อผู้นี้เลย
 มิหนำซ้ำ ตอนนี้เข่อลั่วก็ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้กระตุกหนวดเสือเข้าเสียแล้ว
....
เซียงไค 盛開


ห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่ม
 "ไม่มีขอรับ ข้าแค่เป็นห่วงว่าแม่นางฟ่งจะไม่สบายขึ้นมาเท่านั้น" เข่อลั่วตอบหน้าตาซื่ออย่างฉะฉาน
 "เจ้านี่ช่างใจดีซะเหลือเกินนะเข่อลั่ว ข้าให้เจ้าพาคนออกไปตรวจตราลาดตระเวน ดูแลความสงบเรียบร้อยภายในเมืองหลวง แต่เจ้ากลับมีเวลาว่างเที่ยวไปซื้อหาสุราและไก่ย่างและของกินพวกนี้กลับมาฝากแม่นางฟ่งของเจ้าอีก"
 เสียงทุ้มห้าวเย็นเยียบแฝงโทสะขึ้งเครียด จากการข่มใจเอาไว้ของหลง-อี้หลิง ทำให้บรรยากาศในห้องนั้นเริ่มชวนอึดอัดและหายใจไม่โล่งปอดขึ้นมาในบัดดล
 แต่ดูเหมือนมีเพียงเข่อลั่วที่ยังไม่รู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ของตน เพราะแม้แต่จางเก่อก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่พวยพุ่งออกมาจากสายตาคมกริบคู่นั้นของเจ้านาย เขาพยายามกะพริบตาถี่หลายครั้งเพื่อส่งสัญญาณให้สหายนายกองผู้นี้รับรู้
 ฮ่าฮ่าฮ่า...นายกองหนุ่มร่างเจ้าเนื้อยังคงหัวเราะร่าเสียงดังขึ้นมาอย่างมีความสุขอีกครั้ง เพราะเข้าใจว่ากำลังถูกผู้เป็นนายกล่าวชื่นชมในความคิดและการกระทำอันชาญฉลาดของตน
 เข่อลั่วคิดเช่นนั้น
 "นายน้อยไม่ต้องกล่าวชื่นชมถึงเพียงนี้ข้าก็ได้ พอดีช่วงนี้ข้าเห็นแม่นางฟ่งมักแอบย่องเข้าไปในห้องครัวยามดึกดื่นมาหลายค่ำคืนแล้ว วันนี้ข้าเลยคิดว่า หากมีของกินติดไม้ติดมือมาฝากนางสักเล็กน้อย แม่นางฟ่งก็คงจะดีใจมากเลยทีเดียว"
 เขายังคงตอบนายน้อยด้วยน้ำเสียงเริงร่าและยิ้มกระหยิ่มชอบใจ แต่พอจังหวะที่ได้สบตาตรง ๆ กับแม่ทัพหนุ่ม นางกองหนุ่มก็พลันหน้าเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว
 แววตาเย็นเยียบคมปลาบของผู้เป็นนายที่จ้องถมึงทึงอยู่ ทำให้เข่อลั่วต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเจ้านายของเขาอย่างฉับไว และหันไปมองสหาย พร้อมทำหน้าตาสงสัย เชิงคำถามว่า ตนนั้นกำลังทำอะไรผิดพลาดไปงั้นหรือ
 จางเก่อได้แต่ส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจ ในความหัวทึ่มและทำอะไรไม่ชอบไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ของสหายผู้นี้
 หลงอี้หลิงออกคำสั่งเสียงเข้มดังแทรกขึ้นมากับเข่อลั่ว "เข่อลั่ว เจ้าจงไปรับโทษโบยหลังสิบไม้ จากนายกองผู้กุมกฎของกองทัพซะ" คำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม แฝงไว้ด้วยบารมีน่าเกรงขามเฉกผู้มีอำนาจที่เหนือกว่า
 เข่อลั่วยืนก้มหน้าและขานรับเสียงกร่อย ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิดไป "ขอรับนายน้อย" และทำหน้าเศร้า เดินคอตกตรงไปหาสหายรัก พร้อมกับยื่นของในมือส่งให้จางเก่อถือต่อ
 ในจังหวะนั้นเอง
 หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้เข้าสู่นั่งเข้าฌานไปครู่ใหญ่ นางก็สะดุ้งตัว ลืมตาตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงสนทนาของบุรุษทั้งสามคน
 สตรีน้อยวางพัดใบใหญ่ที่ถืออยู่ลงบนพื้น นางสะบัดข้อมือไปมาและบิดขี้เกียจ และอ้าปากกว้างหาวเสียงดังขึ้นอย่างผ่อนคลาย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าในห้องนั้นจะมีใครอยู่ไหม
 ฮ้าว...
 "เมื่อยตัวชะมัดเลย อีตาแม่ทัพหนุ่มนั่นช่างใจร้ายกับสตรีน้อยผู้งดงามและบอบบางเช่นเราเสียจริง สั่งให้เราคอยพัดวีให้ตั้งแต่หัวค่ำ ไม่สงสารเห็นใจกันสักนิด"
 ริมฝีปากบางเริ่มขยับมากขึ้น นางบ่นให้กับแม่ทัพหนุ่มอย่างเมามัน
 บุรุษทั้งสามหันไปมองสตรีน้อยอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยอารมณ์และความคิดเกี่ยวกับตัวนางที่ต่างกัน
 พอฟ่งหลันหลั่นสร่างนอนและสติกลับมาสมบูรณ์ ปลายประสาทสัมผัสในการรับรู้กลิ่นก็ทำงานทันที
 "ฮึ! กลิ่นนี้มัน..." สตรีน้อยกล่าวขึ้น พร้อมกับทำจมูกย่นและพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างสนใจ
ฟุดฟิด ฟุดฟิด
 ฟ่งหลันหลั่นกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสดังขึ้นอย่างมั่นใจ "...นี่มันกลิ่น ไก่ย่างกับกลิ่นของสุรานี่นา" และกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว
 ดวงตากลมโตสดใสพลันสบสายตาเข้ากับนัยน์ตาสีนิล ฉายแววโกรธขึ้ง บนใบหน้าถมึงทึงของแม่ทัพหนุ่ม นางสะดุ้งตัวโหยงเล็กน้อยและเผลอหลุดอุทานขึ้นเบา ๆ อย่างตกใจ
 อึ๋ย!
 ในห้องนี้ยังมีจางเก่อซึ่งยืนทำหน้านิ่งเหมือนทุกครั้งที่นางเจอเขา อีกทั้งเข่อลั่ว ซึ่งเผยสีหน้าเศร้าหมองเล็กน้อยและกำลังยื่นสิ่งของที่ถืออยู่ในมือส่งให้สหาย
 "นี่พวกท่านทั้งสาม ยืนอยู่ตรงนี้นานแล้วงั้นหรือ" สตรีน้อยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจื่อน ๆ เมื่อนึกย้อนถึงอากัปกิริยาท่าท่าทางบิดขี้เกียจที่ไม่งามของสตรีและคำบ่นที่นางกล่าวตำหนิแม่ทัพหนุ่มออกมาก่อนหน้านี้
 แต่ยังไม่ทันที่จะมีใครตอบกลับมา ฟ่งหลันหลั่นก็เปลี่ยนสีหน้าและอารมณ์อย่างรวดเร็ว เมื่อได้เห็นชัดเจนว่าสิ่งของที่อยู่ในมือของนายกองหนุ่มนั้นคืออะไร ดวงตากลมโตลุกโชนจ้องตาเป็นมัน และเผลอกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอ อย่างโหยหาต้องการสิ่งนั้นมาครอบครอง
 แม่ทัพหนุ่มเห็นท่าทีของฟ่งหลันหลั่น ยิ่งทำให้อาการหงุดหงิดหัวเสียของเขาเพิ่มทวีขึ้น และอารมณ์โกรธนั้นก็พานไปถึงนายกองร่างเนื้อ ผู้เป็นเจ้าของความคิดนั้น
 "จางเก่อ จงพาเข่อลั่วไปรับโทษของเขาซะ!" คำสั่งครั้งที่สองของเจ้านายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง
 "ขอรับนายน้อย" จางเก่อขานรับขึ้น เขาหันขวับ และรีบนำสิ่งของในมือไปวางไว้บนโต๊ะกลมทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว
 จากนั้นทหารนายกองทั้งสองก็เดินกลับออกไปจากห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่รอช้า
 ตอนนี้เหลือเพียงฟ่งหลันหลั่นที่ต้องเผชิญชะตากรรมต่อจากนี้ด้วยตนเอง
 เมื่อสตรีน้อยเห็นนายกองหนุ่มทั้งสองนายเดินออกไปจากห้องหนังสือ นางก็ลุกขึ้นจากเบาะที่นั่งอยู่ก่อนหน้า และวิ่งปรี่ตรงไปหยุดยืนอยู่ข้างกายแม่ทัพหนุ่มทันที พร้อมกับมองหน้าเขาส่งสายตาแป๋วออกมาอย่างเว้าวอน
 ฟ่งหลันหลั่นชี้มือไปทางสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะ และเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อ่อนหวาน
 "ท่านแม่ทัพ สุราและอาหารพวกนั้น ถ้าหากว่าท่านไม่กิน ข้าขอได้ไหม" ดวงตาสุกใสแวววาว ท่าทีของนางในตอนนี้ดูผิดจากก่อนหน้านี้ตอนที่บ่นให้เขายิ่งนัก
 หลงอี้หลิงพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกเล็กน้อย
 หึ! และหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ อย่างเยาะหยันอยู่ในลำคอ
 "เจ้านี่นะ! ช่างหาความเป็นกุลสตรีไม่ได้เลยสักนิด นิ่งเป็นหลับขยับเป็นต้องกิน"
 หลงอี้หลิงไม่ได้ตอบตกลงยกสิ่งของนั้นให้ แถมยังกล่าวตำหนิเหน็บอีกด้วย
 แต่ฟ่งหลันหลั่นกลับยิ้มแป้นให้เขา และวิ่งตรงไปหยิบของเหล่านั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ พร้อมกับสำรวจพวกมันอย่างไม่รีรอ นาทีต่อมาก็ได้เอี้ยวตัวกลับมาทางแม่ทัพหนุ่มเล็กน้อย
 ใบหน้าผุดผาดประดับด้วยรอยยิ้มกว้างสดใสปรากฏขึ้นมาพร้อมกับน้ำเสียงเริงร่า
 "ขอบคุณท่านแม่ทัพ ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวไปจัดการเจ้าพวกนี้ก่อนนะ"
 ฟ่งหลันหลั่นหันมากล่าวขอบคุณเรียบร้อย นางก็หันหลังขวับและตั้งหน้าเดินออกไปจากห้องหนังสือ
 นี่ข้าพูดไม่ชัดเจน หรือเป็นนางเองที่ฟังไม่เข้าใจกันแน่
 หลงอี้หลิงมองตามหลังสตรีน้อยและส่ายหัวไปมาเล็กน้อย และประหลาดใจในความหน้ามึนของนาง สตรีผู้นี้ช่างต่างจากนางอื่นที่เขาเคยพบเจอมาเสียจริง
 ทว่าจังหวะนั้นเอง สองขาเรียวเล็กของฟ่งหลันหลั่นยังก้าวไม่พ้นขอบธรณีประตูเสียด้วยซ้ำ น้ำเสียงอันเข้ม ดุดัน ก็ดังตามหลังขึ้นมา
 "เจ้าจะรีบชิ่งหนีไปไหน ลืมไปแล้วรึว่าข้ายังมิได้อาบน้ำ รีบไปจัดเตรียมทุกอย่างเสียให้เรียบร้อย มิฉะนั้นข้าจะยึดสิ่งของในมือคู่นั้นที่เจ้ากำลังถืออยู่คืนกลับมาให้หมด"
 หลงอี้หลิงกล่าวเสร็จเขาก็เดินกลับไปนั่งลงยังเบาะนั่นที่หน้าโต๊ะทำงานของตน พลางเอื้อมมือไปหยิบสมุดงานตรงหน้า ขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง
 ฟ่งหลันหลั่นหันขวับกลับมามองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาเหวี่ยงอย่างเสียอารมณ์ 'บุรุษผู้นี้ช่างเป็นมารคอหอยของข้าเสียจริง ๆ'
 นางเม้มริมฝีปากเล็กเข้าหากัน และหรี่ตามองเข้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง สายตาที่มองไปยังแม่ทัพหนุ่มผู้นั้น ฉายแววหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจแฝงอยู่ในที
 "เมื่อครู่ ท่านเพิ่งยกสุราชั้นดีและกับแกล้มพวกนี้ให้ข้าอยู่หยก ๆ แต่ตอนนี้กลับมาสั่งให้ข้าไปจัดเตรียมอุปกรณ์ให้ท่านอาบน้ำ ท่านแม่ทัพหลงต้องการจะอาบน้ำในเวลาดึกดื่นเยี่ยงนี้ นี่ท่านคิดจะหาเรื่องแกล้งข้ากระนั้นหรือ" น้ำเสียงตัดพ้อน้อยใจของสาวใช้บ่นให้เจ้านายหนุ่ม ดังออกมาไม่หยุดปาก จนแม่ทัพหนุ่มต้องชะงักมือและเงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้ง
 "ไม่ว่าเป็นเพลาใด หากข้าต้องการให้เจ้าอยู่ปรนนิบัติรับใช้ เจ้าก็จะต้องทำตามอย่างเคร่งครัดโดยไม่ปริปากบ่น อย่าลืมสิว่าเจ้าเป็นสาวใช้ส่วนตัวของข้า..."
 แม่ทัพหนุ่มกล่าวสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาเขายังจับจ้องมองสมุดงานที่ถืออยู่ในมือ
 "ใจร้ายชะมัด!" ฟ่งหลันหลั่นยังคงเขาด้วยสายตาค่อนขอดและตัดพ้อน้อยใจต่อตามประสาเด็กสาววัยแรกแย้ม เพราะสมัยที่นางใช้ชีวิตร่วมกันกับตาเฒ่าฟ่งนั้น นางสามารถทำอะไรได้ตามใจอย่างอิสรเสรี จะกิน จะดื่ม และจะนอนเวลาไหน ตาเฒ่าของนางก็ไม่มีสิทธิ์มากำหนดหรือบังคับกะเกณฑ์ได้
 คำพูดนั้นของนางทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ่งรู้สึกสนุกกับการที่ได้กลั่นแกล้งสตรีน้อยผู้นี้ เขาเผยยิ้มอ่อนขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลา ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา
 "...รึว่าอยากให้ข้าเรียกหาสาวใช้นางอื่นมาทำหน้าที่นี้ ส่วนตัวเจ้าก็ไปรับโทษโบยหลังพร้อมกับเข่อลัว ว่าไง ต้องการแบบนั้นไหมล่ะ" สุ้มเสียงไม่กราดเกรี้ยว หากแต่วางอำนาจอยู่ในทีอย่างกับผู้ที่อยู่เหนือกว่า
 แม่ทัพหนุ่มเริ่มใช้อำนาจในมือ พูดจาข่มขู่ฟ่งหลันหลั่นให้ทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้ว เขาเองก็รู้ดีแก่ใจว่านางอยู่ที่นี่เพราะสาเหตุใด
 สตรีน้อยรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจ เมื่อได้ยินแม่ทัพหนุ่มบอกว่าจะเรียกหาสาวใช้นางอื่นมาทำหน้าที่นี้แทนตน และยังจะต้องถูกโบยหลังโดย ไม่มีความผิดอีก
 "ก็แค่ฐานะสาวใช้หลอก ๆ เท่านั้น ท่านจริงจังไปได้ อีกอย่างท่านมีสาวใช้ส่วนตัวนางอื่นเสียที่ไหนกันล่ะ ตั้งแต่ข้ามาเข้าอยู่ในเรือนของท่าน ข้ายังไม่เห็นหน้าสาวใช้ของที่นี่เลยสักคน มองไปทางไหนก็มีแต่บุรุษวิ่งพล่านกันให้เกลื่อนตาเต็มไปหมด"
 สตรีน้อยยังบ่นพึมพำต่อปากต่อคำไม่หยุดหย่อนอย่างท้าทาย
 คำพูดนั้นช่างแทงใจดำแม่ทัพหนุ่มเสียจริง เพราะมันคือเรื่องจริงที่เรือนหลงหลิงแห่งนี้แทบจะไม่เห็นสาวใช้อยู่เลย ทุกตำแหน่งงานในนี้ล้วนแต่เป็นบุรุษทั้งสิ้น ไม่ว่าว่าจะเป็นชายฉกรรจ์หนุ่มแน่นหรือคนชรา เว้นเสียจากว่านาน ๆ ทีหลงฮูหยิน ท่านย่าของเขาจะพาสาวใช้จากเรือนสกุลหลงมาทำความสะอาดและจัดระเบียบความเรียบร้อยของที่นี่เป็นครั้งคราว ซึ่งนั่นก็ได้สร้างความแปลกใจให้ฟ่งหลันหลั่นอยู่ไม่น้อย แต่นางก็ไม่เคยถามออกมา
 เมื่อแม่ทัพหนุ่มถูกสตรีน้อยพูดจายอกย้อนต่อปากต่อคำเช่นนั้น จนตัวเขาก็หาคำมาปฏิเสธโต้แย้งในข้อเท็จจริงนี้ไม่ได้ จึงแสร้งทำเสียงขึงขังโกรธขึ้ง อย่างเผด็จการและเอาแต่ใจ
 "เจ้ายังไม่รีบไปจัดการตามที่ข้าสั่งอีก รึว่าอยากจะโดนโบยหลังตามเข่อลั่วไปอีกคนจริง ๆ" หลงอี้หลิงแกล้งพูดขู่เสียงเข้มขึ้นมาอีกครั้ง
 "เจ้าค่ะ! หลันหลั่นผู้นี้จะรีบไปจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อให้ท่านแม่ทัพหลงผู้รูปงามและเกรียงไกรได้ขัดสีฉวีวรรณเรือนร่างอันงดงามนั้น อดใจรอสักครู่นะเจ้าคะ"
 สาวใช้ตัวป่วนตีฝีปากกล้าต่อปากต่อคำและขานรับแม่ทัพหนุ่มด้วยน้ำเสียงประชดประชัน จากนั้นก็เดินส่ายสะโพก พร้อมถือของในมือออกไปจากห้องหนังสือนั้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง
 หลงอี้หลิงมองตามหลังฟ่งลันหลั่นด้วยสายตาพึงพอใจ และเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวจิ้งจอกบนใบหน้าหล่อเหลา
 "ในรัตติกาลของพวกเราทั้งคู่ที่ชะแง่งผานั้น ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเจ้าจะกระทำไปด้วยเจตนาใดก็ตาม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เจ้าก็ได้กลายเป็นคนของข้า โดยที่ไม่สามารถจะปฏิเสธได้"
 หลงอี้หลิงกล่าวขึ้นตามหลังฟ่งหลันหลั่น น้ำเสียงและแววตาของเขานั้นช่างหนักแน่นและจริงจังยิ่งนัก
 จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็หันกลับจัดการงานตรงหน้าที่ยังคั่งค้างอยู่ต่อให้เสร็จเรียบร้อย
....
เซียงไค 盛開


ตลาด ในถนนใจกลางเมืองหลวง
 ฟ่งหลันหลั่นอาศัยช่วงที่หลงอี้หลิงเดินทางเข้าวัง เพื่อรายงานราชกิจต่อองค์ฮ่องเต้ แอบหนีออกมาเที่ยวเล่นนอกจวนแม่ทัพอีกเช่นเคย โดยที่ไม่มีใครจับได้ยกเว้นเจ้าของเรือน
 สตรีน้อยได้เดินเที่ยวชมตลาดของเมืองหลวงอย่างสนุกเพลิดเพลิน บรรยากาศรอบตัวนั้นดูแปลกใหม่ไม่คุ้นตา ซึ่งแตกต่างจากเมืองที่นางเคยอยู่มาก ที่นี่พลุกพล่านหนาแน่นไปด้วยผู้คนหลากหลายที่มา
 อีกทั้งเต็มไปด้วยแผงหาบเร่และร้านค้ามากมายเปิดขายของและแข็งกันเรียกลูกค้า จนเสียงดังเซ็งแซ่ไปทั่วท้องถนน
 ขณะที่นางกำลังยืนชื่นชมความงามของสินค้าบนแผงขายเครื่องประดับของสตรีอยู่ โสตประสาทหูก็ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทของคนกลุ่มหนึ่งดังลั่นขึ้นมาตรงกลางถนน
 "นายท่านได้โปรดเห็นใจคืนถุงเงินนั้นให้ข้าด้วยเถิด หากท่านเอามันไปหมด แล้วข้าน้อยจะเอาอะไรเลี้ยงชีพตัวเองกับครอบครัวกันเล่า"
 น้ำเสียงบางอันแหบแห้งฟังดูไร้เรี่ยวแรงของชายชราผู้หนึ่งกล่าววิงวอนร้องขอความเห็นใจใครบางคนอยู่
 ฟ่งหลันหลั่นจึงได้วางเครื่องประดับเงินลงบนแผงสินค้านั้นและหันไปมองตามเสียงนั้นอย่างสนใจ ซึ่งเห็นชราผู้หนึ่งกำลังยืนพนมมือกล่าวอ้อนวอนร้องขอความเมตตาและความเห็นใจอย่างน่าเวทนาต่อหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ชายหลายสิบคน
 ชายฉกรรจ์คนที่ดูตัวใหญ่สุด ใบหน้าเขาดูเหี้ยมเกรียมและมีดาบหนาเล่มใหญ่เหน็บไว้ตรงสะเอวด้านข้าง ได้เปล่งเสียงแข็งกร้าวดังลั่นสวนขึ้นอย่างดุดัน
 "ถอยไป! เกะกะลูกตาชะมัด เป็นหนี้ก็ต้องจ่ายสิโว้ย!"
 เขาตะคอกเสียงดังตอกกลับใส่หน้า พร้อมกับผลักหน้าอกของชายชราให้พ้นทางเดินของตน ทำให้อีกฝ่ายเซถลาไปล้มทับลงบนแผงขายผักด้านข้าง จนข้าวของพังเสียหายหล่นตกลงพื้นระเนระนาด
 โครม!
 "ว้าย! แผงผักของข้าพังเสียหายหมด แล้ววันนี้ข้าจะเอาอะไรขายล่ะคราวนี้"
 เสียงของหญิงวัยกลางคนเจ้าของแผงผักร้องโอดครวญกับกิจการที่ถูกลูกหลงจนพังเสียหาย
 โอ๊ย!
 เสียงร้องเจ็บปวดครวญครางของชายชราดังขึ้นอย่างเจ็บปวด
 ฟ่งหลันหลั่นยังคงยืนมองอยู่ตรงแผงขายเครื่องประทับ นางพยายามข่มใจตัวเองไม่ให้สนใจและหันกลับมาก้มหน้ามองสิ่งของสวยงามตรงเบื้องหน้า ทำเหมือนข้างหลังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 พลั่ก!
 ตึง!
 โครม!
 คราวนี้เป็นเสียงทำลายข้าวของเครื่องใช้ให้แตกพังเสียหาย
 สตรีน้อยอดกลั้นข่มใจไว้ไม่ไหว ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับนิสัยรักความยุติธรรมของตัวเองจนได้ นางจึงจำต้องตัดใจวางปิ่นหยกขาวในมือลงบนแผงดังเดิม จากนั้นก็เอี้ยวตัวหันขวับ พุ่งความสนใจไปยังกลุ่มคนที่กำลังทะเลาะวิวาทกันทันที
 ตอนนี้ชายชราผู้นั้นหน้าฟุบลงไปนอนจมอยู่กับพื้น ด้วยสภาพร่างกายสะบักสะบอม อยู่ตรงหน้าร้านขายเครื่องปั้นดินเผา
 ช่างน่าเวทนาและอนาถใจนัก บนถนนเส้นนี้พลุกพล่านหนาแน่นไปด้วยผู้คน แต่กลับไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาเลยสักคน
 เลือดในกายของฟ่งหลันหลั่นสูบฉีดพุ่งปี๊ดจนดวงหน้าแดงฝาดขึ้นมาอย่างฉับพลัน นางเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังหน้าร้านขายเครื่องปั้นดินเผาทันที
 สิ่งแรกที่สตรีน้อยทำ คือเดินเข้าไปพยุงชายชราผู้นั้นลุกขึ้นจากพื้น
 "ท่านผู้เฒ่าท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่" นางถามเขาขึ้นอย่างห่วงใย แม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน
 ชายชราผู้นั้นส่ายหน้าแทนคำตอบ แต่ดวงตาสีน้ำตาลขุ่นกลับเผยแววตาเศร้าและเจ็บปวดเสียใจอย่างชัดเจน
 สตรีน้อยจึงคิดเอาเองว่าชายชราผู้นี้คงกลัวว่าพวกชายฉกรรจ์ทางด้านหลังจะทำร้ายตัวเขาเองอีก จึงได้ฝืนใจโกหกออกมาเช่นนั้น จึงพาเขาเดินไปนั่งพักอยู่ตรงม้านั่งไม้ซึ่งวางอยู่ตรงข้าง ๆ ร้าน โดยไม่สนใจกลุ่มชายฉกรรจ์ด้านหลัง ที่กำลังจับจ้องมองนางด้วยสีหน้าและสายตาเช่นไร
 "ท่านผู้เฒ่าโปรดนั่งรอตรงนี้ก่อน ส่วนเรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าจัดการแทนท่านเอง" นางบอกชายชราด้วยถ้อยคำหนักแน่น สีหน้าและแววตาจริงจังสุด ๆ
 ชายชราเผยสีหน้างงและสงสัยผ่านดวงตาสีน้ำตาลขุ่นมัว เพราะเขาไม่รู้จักและไม่เคยพบสตรีผู้นี้มาก่อน แต่เจ้าตัวกลับแสดงเจตจำนงชัดเจนว่าจะช่วยเหลือตน
 ชายฉกรรจ์คนที่ดูตัวใหญ่สุดในกลุ่มชี้ปลายดาบเล่มใหญ่มาทางด้านหลังและจ่อเข้าที่คอของฟ่งหลันหลั่น เพื่อหวังจะข่มขู่ให้เกิดความกลัว
 "นี่แม่นางน้อย! เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเจ้า ดังนั้นอย่าเอาตัวเข้ามายุ่งจะดีกว่านะ" น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมกล่าวขึ้นอย่างดุดัน ในถ้อยคำแฝงไว้ด้วยคำข่มขู่
 แทนที่ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังแล้วจะเกิดความกลัว และยอมทำตามถอยร่นไปโดยดี แต่นางกลับหันขวับไปทางด้านหลัง
 สตรีน้อยเผยรอยยิ้มอ่อนเจ้าเล่ห์ปานจิ้งจอกน้อยบนใบหน้างาม และวางปลายนิ้วแตะไปที่ตัวดาบ พร้อมกับมองหน้าเขาด้วยสายตาท้าทาย ไร้ความรู้สึกตื่นกลัวแต่อย่างใด
 "เอาไงดีล่ะ! พอเห็นชายชราผู้นี้ทำให้ข้าอดคิดถึงตาเฒ่าที่บ้านไม่ได้ แถมข้าเองก็ไม่ชอบเห็นใครถูกรังแกเสียด้วยสิ"
 คำตอบนั้นผนวกกับอากัปกิริยาที่สตรีน้อยสื่อสารออกมา มันแสดงชัดเจนว่า นางกำลังยั่วโทสะต่อพวกกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างชัดเจน
 ฮ่าฮ่าฮ่า ชายคนที่กำลังถือดาบจ่อคอสตรีน้อยอยู่ ถึงกับหัวเราะเสียงดังขึ้นอย่างขบขัน
 "แม่นาง! เจ้าช่างพูดจาสามหาวอวดดีไม่ดูตัวเองเสียจริงนะ เป็นสตรีก็ควรอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน มิใช่เที่ยวมาต่อปากต่อคำกับบุรุษและแส่หาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้"
 ชายฉกรรจ์กล่าวถ้อยคำดูถูกดูแคลนเย้ยหยันที่นางเป็นสตรียังไม่พอ เขายังใช้มองอย่างหยาบคาย สายตาช่างแทะโลม และลวนลามนางตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
 แต่ก็ไม่ได้ทำให้สตรีน้อยหวาดเกรงได้ พลางส่ายหัวให้เขาอย่างเอือมระอา
 "ท่านต่างหากล่ะ ที่เกิดมาเป็นบุรุษอกหนาสามศอก คงถือดีว่าตัวเองมีกำลังเยอะ จึงเที่ยวมารังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า แม้สตรีหรือคนชราก็มิเว้น ช่างเกิดมาเสียชาติเกิดจริง ๆ"
 คำกล่าวนี้ของฟ่งหลันหลั่น ทำให้เจ้าของคมดาบเล่มใหญ่โกรธขึ้งขึ้นในบัดดล เขาเงื้อมือขึ้นและตั้งท่าจะตวัดปลายดาบ เพื่อหวังฟาดฟันห้ำหั่นสตรีถือดีตรงหน้า
 จังหวะนั้นเอง รถม้าขนาดกลางคันหนึ่งก็ได้วิ่งผ่านมาพอดี และหยุดเคลื่อนตัว ณ จุดที่มีคนกำลังทะเลาะวิวาทกันทันที
 สตรีงดงามผู้หนึ่งได้เดินลงมาจากรถม้าขนาดกลางที่จอดอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีอ่อนช้อย
 "ช้าก่อน!"
 น้ำเสียงไพเราะนุ่มนวล ได้หยุดการเคลื่อนไหวของชายผู้ถือดาบไว้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขาชะงักมือและหันกลับไปมองทางด้านหลัง
 ฟ่งหลันหลั่นจำสตรีผู้นั้นได้ในทันที นางส่งยิ้มแป้นและทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสให้กับผู้ที่พึ่งปรากฏตัว "แม่นางมู่! ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน"
 "สตรีอีกแล้วงั้นรึ! วันนี้มันวันอะไรกัน ถึงได้มีสตรีสองคน สอดมือเข้ามายุ่งเรื่องของข้า เห็นทีเมืองหลวงแห่งนี้คงจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเสียแล้วกระมัง" ชายคนถือดาบใหญ่ยังมิแคล้วพูดจาดูถูกดูแคลนในสตรีไม่เลิก
 แต่มู่เซียวหลานนั้นไม่ได้มีนิสัยเหมือนกับฟ่งหลันหลั่น นางมิอยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับอันธพาลเหล่านี้ให้มากความ สิ่งเดียวที่จะหยุดการกระทำอันไร้ซึ่งความเห็นใจของคนพาลพวกนี้ได้มีเพียงสิ่งเดียว
 มู่เซียวหลาน หันไปมองทางสาวใช้และส่งสัญญาณบางอย่างให้
 สาวใช้พยักหน้ารับอย่างรู้ความ จากนั้นก็ล้วงเข้าไปในห่อผ้าและหยิบถุงเงินออกมา และยื่นให้กับชายคนที่ถือดาบ
 ถูกต้องแล้ว มู่เซียวหลานเลือกใช้อำนาจของเงินในการแก้ปัญหา ถึงแม้ฟ่งหลันหลั่นจะรู้สึกไม่ชอบใจนัก แต่นางก็จำเป็นต้องปล่อยเลยตามนั้น
 "แค่นั้นคงจะพอจ่ายค่าเสียเวลาของพวกเจ้าได้นะ ถือซะว่าเป็นคำขอโทษจากข้าแทนแม่นางคนนี้"
 มู่เซียวหลานเผยยิ้มหวานและกล่าวอย่างฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ แม้ว่าชายใดและกำลังโกรธเกรี้ยวแค่ไหน ก็เป็นต้องอ่อนยวบและยอมศิโรราบให้นางโดยไม่รู้ตัว
 ชายคนที่ถือดาบรับถุงเงินไปถือไว้ในมือ จากนั้นมันโยนขึ้นสองสามทีเหมือนกำลังกะน้ำหนักของจำนวนเงินที่ใส่ไว้ในข้างในนั้น ครู่ต่อมาเขาก็ยิ้มร่าขึ้นมาบนใบหน้าเหี้ยมเกรียม ผิวหน้าหยาบของเขา และนั่นคงเป็นคำตอบได้ดีว่าสิ่งที่มู่เซียวหลานคิดไว้นั้นเป็นเรื่องจริง
 ชายผู้นี้เกิดความสนอกสนใจในตัวมู่เซียวหลาน ไม่เพียงแค่รูปร่างหน้าตา แม้แต่การแต่งตัว ขนาดของรถม้า แถมยังมีสาวใช้ข้างกายเดินทางติดตามมาด้วยเยี่ยงนี้ แสดงว่านางก็มิใช่คนธรรมดาทั่วไป
 "ได้! ข้าจะยอมยกโทษให้แม่นางน้อยผู้นี้สักครั้ง ว่าแต่ท่านเป็นผู้ใดกัน ข้าอาศัยอยู่ที่เมืองหลวงนี้มานานยังไม่เคยพบเจอสตรีที่มีรูปโฉมงดงามเช่นท่านมาก่อนเลย"
 มีหรือที่มู่เซียวหลาน นายหญิงแห่งหอมู่ต๋า หอคณิกาชื่อดังแห่งเมืองจิ้ง ที่ทำการค้าเกี่ยวกับการให้บริการและพบปะผู้คนมากหน้าหลายตาไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน จะอ่านความคิดของเขาไม่ออก และไม่มีทางที่จะเผยจุดอ่อนให้บุรุษผู้หยาบคายคนนี้ให้เห็นได้ง่าย ๆ ทว่านางก็ไม่ลืมสัญชาตญาณของการค้าขายเช่นกัน
 "ข้าแซ่มู่ หากท่านอยากพบข้า ก็เชิญไปเยือนที่หอมูต๋า แห่งเมืองจิ้งได้ทุกเมื่อ"
 พูดจบมู่เซียวหลานก็ไม่อยากเสียเวลาตรงนั้นนาน นางหันไปสบตากับฟ่งหลันหลั่นตัวต้นเหตุทันที "หมดธุระตรงนี้แล้ว พวกเราเองก็ไปกันเถอะ"
 ทว่าฟ่งหลันหลั่น ยังรู้สึกเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของชายชราคนข้างหลัง จึงมองมู่เซียวหลานด้วยสายตาเว้าวอน
 เป็นสหายที่คบหากันมานาน นายหญิงแห่งมู่ต๋าย่อมรู้ใจและอ่านความหมายของสายตาคู่นี้และเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวกำลังต้องการสื่อ สิ่งใด
 มู่เซียวหลานเอียงหน้าหันข้างเล็กน้อยไปทางฝั่งที่สาวใช้ของตัวเองยืนอยู่ และกล่าวขึ้นอย่างราบเรียบ
 "เสี่ยวชิง ฝากเจ้าช่วยจัดการที่เหลือตรงนี้ต่อให้พวกเราด้วย เสร็จแล้วเจ้าก็ค่อยไปเจอกันยังจุดนัดพบ ข้าจะล่วงหน้าไปรอเจ้าที่นั่นก่อน" สตรีผู้มีน้ำเสียงไพเราะและดวงหน้างดงาม
 "เจ้าค่ะนายหญิง" สาวใช้รับคำอย่างมั่นเหมาะ และรู้ว่าควรทำเช่นไรต่อ
 เมื่อนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าสั่งความสาวใช้เสร็จเรียบร้อย นางก็หันขวับ เดินกลับขึ้นไปนั่งบนรถม้าดังเดิม
 ส่วนฟ่งหลันหลั่นเดินย้อนกลับไปหาชายชราคนที่ได้รับบาดเจ็บ นางนั่งลงข้างเขาและวางสิ่งของบางอย่างบนมือของเขา พร้อมกับกล่าวเบา ๆ
 "ท่านตา หากว่าคนพวกนั้นวกกลับมาหาเรื่องหรือมาก่อกวนท่านอีก ท่านไปหาข้าได้ที่จวนของแม่ทัพหลิง และยื่นสิ่งนี้ให้กับทหารตรงหน้าประตู ต่อจากนั้นพวกเขาจะช่วยท่านเอง"
 ชายชราผู้นั้นได้ยินคำว่าจวนแม่ทัพหลิง เขาถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ มันหลั่งออกมาจนเต็มเบ้าตาทั้งสองข้างพลางหยดแหมะลงบนมืออันแห้งเหี่ยวคู่นั้นของเขา พร้อมกับมองสตรีน้อยตรงหน้าด้วยสายตาซาบซึ้งใจ
 "ที่แท้ท่านก็เป็นคนของท่านแม่ทัพหลิงนี่เอง เป็นวาสนาของข้าแท้ ๆ และขอบคุณในน้ำใจของแม่นางที่ช่วยเหลือยิ่งนัก"
 ชายชรากุมของที่นางมอบให้เอาไว้แน่น และรีบคุกเข่าหมอบลงบนพื้นเพื่อคารวะฟ่งหลันหลั่นแทนคำขอบคุณ แต่สตรีน้อยดึงรั้งตัวเขา ห้ามเขาเอาไว้เสียก่อน
 "ท่านตา โปรดอย่าได้ทำเยี่ยงนี้ เดี๋ยวข้าอายุสั้นพอดี ยังไงก็ห้ามลืมที่ข้าบอกไว้นะ ถ้าคนพวกนั้นมาหาเรื่องอีกก็จงไปหาข้าที่จวนแม่ทัพได้ทุกเมื่อ"
 เมื่อฟ่งหลันหลั่นกล่าวร่ำลากับชายชราแปลกหน้าเสร็จ สตรีน้อยก็ลุกขึ้นและเดินไปทางรถม้าที่กำลังจอดรออยู่
 "แม่นางเสี่ยวชิง ข้ารบกวนท่านด้วย" ฟ่งหลันหลั่นพูดฝากฝังเรื่องของชายชราผู้นั้นไว้กับสาวใช้ของมู่เซียวหลานอีกครั้งอย่างกังวล
 เมื่อนางผู้นั้นพยักหน้าตอบรับเป็นมั่นเหมาะ สตรีน้อยจึงเดินตรงไปขึ้นรถม้าอย่างไว้วางใจ
 ไม่นานรถม้าของมู่เซียวหลานก็เคลื่อนตัวออกไปจากจุดนั้น
 ส่วนพวกชายฉกรรจ์ที่ก่อเรื่องก่อนหน้านี้ เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว นั่นก็คือ เงิน พวกเขาจึงได้ยอมปล่อยชราไป ตามคำพูดที่ได้ตกลงกับสตรีเจ้าของเงินถุงใหญ่นี้
 สถานการณ์ตรงถนนใจกลางตลาดนั้นก็เริ่มกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม
 ด้านฟ่งหลันหลั่น ได้ติดตามมู่เซียวหลานไปยังโรงเตี๊ยมใหญ่แห่งหนึ่งของเมืองหลวง นางดีใจมากที่ได้เจอสหายเก่าอีกครั้งจึงเอาแต่พูดจ้อไม่หยุดปากตลอดเส้นทาง
 สตรีทั้งสองนางนี้ มีความสนิทสนมคุ้นเคยและรักใครกันดั่งพี่น้อง พวกนางจึงได้พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขกันอย่างเพลิดเพลิน
 ทำเยี่ยงไรดี ฟ่งหลันหลั่นดันเผลอลืมเรื่องสำคัญว่าตนจะต้องกลับไปยังจวนแม่ทัพก่อนที่หลงอี้หลิงจะกลับจากวังหลวงเสียแล้วสิ
.....
เซียงไค 盛開


เรือนอาบน้ำส่วนตัวของหลงอี้หลิง
 ผิวน้ำในสระกระเซ็นซ่าน แตกออกไปเป็นวงกว้างทุกทิศทาง
 เพียงชั่วอึดใจ ทั้งคู่ก็โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำและยืนประจันหน้าเข้าหากันด้วยสภาพเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ
 ด้วยความลืมตัว สตรีน้อยเผลอตะคอกเสียงดังใส่หน้าแม่ทัพหนุ่มอย่างฉุนเฉียว สีหน้าบึ้งตึงแถมดวงตากลมโตใสจ้องตาเอาเรื่องเขาอย่างเย่อหยิ่ง
 "ท่านจะปล่อยมือทำไมไม่บอกกันก่อน ดูสิข้าเลยตกลงมาในสระน้ำของท่านเลย"
 แม่ทัพหนุ่มยังคงวางมาดนิ่ง ท่าทางใจเย็น และตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ น้ำเสียงเย็นชา แต่ดวงตากลับฉายแววความพึงพอใจแฝงอยู่
 "เจ้าจะมาโทษข้าได้เยี่ยงไรกัน ก็เจ้าเป็นผู้บอกให้ข้าปล่อยมือเองนะสาวน้อย"
 ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำตอบที่แสนยียวนนั้น แถมสีหน้าท่าทางของแม่ทัพหนุ่มที่ตอบกลับอย่างหน้าตาย เหมือนไม่รู้สึกผิดอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยิ่งทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจของนางพุ่งกระฉูดสูงปี๊ดขึ้น ใบหน้าแดงพิโรธจนรู้สึกว่าลมออกหู
 ด้วยความที่ยังเยาว์จึงขาดสติในการควบคุมอารมณ์ไปบ้าง ทำให้ระงับความโกรธไม่อยู่ พานชูนิ้วขึ้นชี้หน้าและตวาดเสียงดังตอกใส่หน้าเขาอีกครั้ง กระนั้นก็ตาม นางกลับนึกคำด่าเอาไม่ออกสักคำ
 "นี่ท่าน!..."
 พูดได้แค่สองคำนางก็เงียบไปซะเฉย ๆ แต่พอสายตาเหลือบเห็นรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าอย่างพึงพอใจของเขา เท่านั้นแหละความโมโหของนางก็พุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง
 สตรีน้อยแสดงท่าทางกระฟัดกระเฟียดด้วยการใช้มือตีผิวน้ำข้างละตัวอย่างโกรธขึ้งต่ออีกฝ่าย พร้อมกับเชิดหน้าเงยคางขึ้นสูง จ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาด้วยดวงตาถมึงทึง
 "รอยยิ้มอ่อนเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกบนใบหน้านั้นของท่านเมื่อสักครู่นี้ มันหมายความว่ายังไงกัน! ท่านพึงพอใจและมีความสุขมากนักหรือ ที่ได้เห็นข้าตกลงมาในสระน้ำจนมีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเยี่ยงนี้"
 ดูเหมือนหลงอี้หลิงจะไม่สะทกสะท้านในท่าทีโมโหฉุนเฉียวของนางเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังถามยียวนสาวใช้ส่วนตัวผู้นี้กลับด้วยสีหน้านิ่งเฉย เย็นชา แต่แววตาแฝงไว้ด้วยความขบขันและมีความสุขอยู่ในทีอย่างที่นางกล่าวมาจริง ๆ
 "เจ้าเป็นคนบอกให้ข้าปล่อยมือเอง แล้วเหตุใดตอนนี้เจ้าถึงได้ทำหน้าบึ้งตึงและต่อว่านายน้อยของตัวเองเช่นนี้กันแถมยังเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับลูกหมาอีก"
 เฮอะ...ฟ่งหลันหลั่นพ่นลมออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด
 "นี่ท่านโยนความผิดให้ข้างั้นเหรอ ใช่ ใช่ เป็นข้าเองที่กล่าวคำนั้นออกไป และหาเรื่องให้ตัวเองจนต้องมาเปียกไปทั้งตัวแบบนี้ ได้ยินแบบนี้แล้ว ท่านแม่ทัพหนุ่มผู้หล่อเหลาองอาจมากความสามารถและแสนเย่อหยิ่งทระนงในตนเองยิ่งกว่าผู้ใด คงจะพอใจแล้วสินะเจ้าคะ"
 ฟ่งหลันหลั่นยังคงต่อปากต่อคำและพูดประชดประชันถากถางแม่ทัพหนุ่มไม่หยุด จนลืมไปเลยว่าอาภรณ์ที่นางสวมใส่อยู่นั้น มันบางเสียจนมองทะลุไปเห็นด้านในของเรือนร่างบางอรชร ยอดปทุมทั้งสองตั้งชี้โด่เผยขึ้นมาอย่างท้าทาย
 ในขณะนั้นเอง นายทหารเวรเดินตรวจตราเวรยามตามปกติเหมือน ทุกวัน และมาหยุดอยู่ตรงด้านหน้าเรือนอาบน้ำของแม่ทัพหนุ่มอย่างบังเอิญ ประจวบกับที่เสียงเอะอะโวยวายของสตรีน้อยดังเล็ดลอดออกมาจากด้านในอีกฟากฝั่ง
 พวกเขาจึงตะโกนสอบถามเข้าไปข้างในผู้เป็นนายตามหน้าที่เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
 "ท่านแม่ทัพ ทุกอย่างด้านในเรียบร้อยดีไหมขอรับ"
 ดวงตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มยังคงจ้องหน้าสตรีน้อยตรงหน้า และในขณะเดียวกันเขาก็ตะโกนตอบนายทหารยามกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
 "ไม่มีอะไร ก็แค่ลูกแมวน้อยหลงทางเข้ามาเท่านั้น"
 นายทหารยามตรงด้านหน้าทั้งสองนายได้ยินแม่ทัพหนุ่มกล่าวแบบนั้น ทั้งสองคนก็หันหน้ามองกันอย่างละล่ำละลัก
 สีหน้าของนายทหารเวรยามทั้งคู่มีหน้าตาสงสัยและแปลกใจ เพราะในเรือนหลงหลิงนี้มีการตรวจตราอย่างแน่นหนามาก แม้แต่ยุงสักตัว ถ้าไม่ได้รับอนุญาตยังไม่สามารถบินเข้ามาในนี้ได้สักตัว จึงพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
 "ลูกแมวน้อยหลงทางงั้นเหรอ"
 ด้านฟ่งหลันหลั่นได้ยินนายทหารเวรยามทั้งสองนายเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย นางก็เผลอคล้อยตามแม่ทัพหนุ่ม หลุดปากร้องเสียงดังขึ้นเพื่อความสมจริงอย่างลืมตัว
 เหมียว เหมียว
 แม่ทัพหนุ่มผู้มักวางมาดนิ่งและสีหน้าตึงเครียดเกือบตลอดเวลา ซึ่งกำลังยืนประจันสตรีน้อยอยู่ในเวลานี้ เขาแทบจะหลุดขำออกมาต่อหน้านาง ยังดีที่คุมสติตัวเองได้ จึงทำแค่เพียงยิ้มอ่อนและพูดแซวเจ้าตัวเบา ๆ
 "หัวไวดีนี่"
 เมื่อฟ่งหลันหลั่นถูกอีกฝ่ายแซวขึ้นมาเช่นนั้น นางแทบอยากจะกระโดดหยุมหัวเขานัก แต่ก็ทำได้แค่เพียงสะกดกลั้นอารมณ์ขุ่นมัวนั้นไว้ในใจ และถลึงตาใส่เขา พร้อมกับทำปากขมุบขมิบบ่นในใจ
 ในตอนแรกนายทหารทั้งสองคนเพียงแค่สงสัยว่าในสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มกล่าว แต่พอได้ยินเสียงลูกแมวน้อยร้องดังมาจากอีกฟากฝั่ง ทั้งสองคนก็เผยสีหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที
 นายทหารยามคนหนึ่งจึงตะโกนถามเข้าไปได้ในด้วยน้ำเสียงกังวล เพราะกลัวจะถูกแม่ทัพหนุ่มสั่งลงทัณฑ์ โทษฐานที่พวกเขาบกพร่องต่อหน้าที่เพาะปล่อยให้ลูกแมวหลงเข้ามาในเรือนหลงหลิงนี้ แถมยังมาโผล่ที่สระน้ำส่วนตัวของผู้เป็นนายอีก จึงชิ่งพูดออกตัวอย่างร้อนใจ ก่อนที่นายน้อยของตนจะกล่าวสิ่งใด
 "ท่านแม่ทัพ อนุญาตให้พวกเราสองคนเข้าไปนำตัวเจ้าลูกแมวน้อยออกไปปล่อยด้านนอกเถิด มิเช่นนั้นพวกเราก็สมควรที่จะต้องไปรับโทษกับนายกองผู้คุมกฎ โทษฐานบกพร่องต่อหน้าที่"
 แม่ทัพหนุ่มนั้นรู้ดีแก่ใจว่าเรื่องลูกแมวน้อยหลงทางเป็นเขาเองที่กุเรื่องขึ้นมา เพราะไม่อยากให้ผู้ใดมาเห็นสภาพตอนนี้ของสตรีน้อยตรงหน้า นั่นก็เพื่อต้องการปกป้องเกียรติและศักดิ์ศรีของนาง จึงตะโกนบอกลูกน้องกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ
 "ไม่เป็นไร พวกเจ้าไปทำหน้าที่ตามปกติของตนต่อเถิด ส่วนทางนี้แค่ลูกแมวน้อยหลงทางตัวเดียว ข้าจัดการเองได้"
 ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำตอบของบุรุษตรงหน้าพูดย้ำคำว่าลูกแมวน้อยหลงทาง ยิ่งทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดูถูกดูแคลนยิ่งนัก
 'ก่อนหน้านี้เป็นลูกหมาตกน้ำ ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวหลงทางอย่างนั้นเหรอ'
 นางจึงคิดจะโต้เถียงคำกล่าวของเขา แต่พอกำลังเปิดปากจะพูด อีกฝ่ายก็ปรี่ประชิดตัวอีกครั้งห้ามปรามเอาไว้ ด้วยการยกมือขึ้นปิดปากนางอย่างรวดเร็ว
 สตรีน้อยส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่รู้ความ และยิ่งถลึงตาโกรธขึ้งใส่เขาอยู่ตลอดเวลา
 ทางด้านฝ่ายทหารยาม เชื่อฟังคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างเคร่งครัด ทุกคำกล่าวของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ ถือเป็นคำขาด พวกเขาจึงได้ขานรับอย่างง่ายดาย
 "ขอรับท่านแม่ทัพ"
 จากนั้นทหารยามทั้งสองนายก็เดินตรวจตราเวรยามความเรียบร้อยภายในเรือนหลงหลิงตามหน้าที่ของตน
 เมื่อทางฝั่งด้านหน้าเรือนอาบน้ำเงียบเสียงลง แม่ทัพหนุ่มจึงคลายมือของเขาออกจากริมฝีปากบางของสตรีน้อยซึ่งเริ่มขาวซีด
 ทันใดนั้นเอง
 ฮะ ฮัดเช๊ย!
 ฟ่งหลันหลั่นจามเสียงดังใส่หน้าแม่ทัพรูปงามเข้าเต็ม ๆ
 ตอนนี้เอง ทั้งคู่จึงได้ฉุกคิดและมีเวลาก้มหน้าสำรวจสภาพของตัวเองอย่างตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้ามอย่างจริงจังอีกครั้ง
 วินาทีต่อมา ทั้งหลงอี้หลิงและฟ่งหลันหลั่นก็เกิดอาการขวยเขินและประหม่าออกมาพร้อมกัน
 แม่ทัพหนุ่มรีบเบือนหน้าไปทางด้านข้างทันที แม้ในใจอยากจะสัมผัสและมองเรือนร่างอรชรตรงหน้ามากเพียงใดก็ตาม แต่เขาต้องสะกดกลั้นอารมณ์นั้นเอาไว้
 ฟ่งหลันหลั่นรีบยกมือขึ้นมาสวมกอดร่างกายตัวเองอย่างฉับพลัน และจ้องหน้าอีกฝ่ายพร้อมคำขู่เบา ๆ
 "ห้ามมองนะ! มิเช่นนั้นข้าจะท่านรับผิดชอบในตัวข้าไม่รู้ด้วย"
 พอกล่าวประโยคนี้ออกไปอย่างขาดสติเยี่ยงนั้น พอฉุกคิดได้นางถึงกลับอยากด่าทอตัวเองซะจริงเชียว
 'หลันหลั่น! เจ้าพูดบ้าอะไรออกไป ถ้าเกิดเขาเข้าใจผิดขึ้นมา เจ้าจะต้องซวยเพราะปากตัวเองเป็นแน่'
 หลงอี้หลิงได้ฟังแทนที่เขาจะโกรธ แต่กลับหันมาเผยยิ้มอ่อนบนใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างพึงพอใจ และพยายามข่มใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่านไปกับสิ่งสวยงามยั่วใจตรงเบื้องหน้า พลางกล่าวขึ้นกับสตรีน้อย ด้วยโทนเสียงที่ไม่แสดงออกว่าตอนนี้เขามีอารมณ์แบบใด
 "วันนี้หมดหน้าที่ของเจ้าแล้ว กลับห้องพักไปซะเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการตัวเองได้ อย่าลืมหาชาอุ่น ๆ ดื่มก่อนนอนด้วยล่ะ"
 เมื่อกล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็หมุนตัวหันหลังให้ฟ่งหลันหลั่น เพื่อที่นางจะได้เดินขึ้นไปจากสระน้ำอย่างไร้ความกังวลว่าเขาจะมองเห็นสภาพนางในตอนนี้ ซึ่งเจ้าตัวคงไม่อยากให้ชายใดได้เห็นเรือนร่างงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์บางใสที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ
 สตรีน้อยต่อว่าแม่ทัพหนุ่มทิ้งท้ายอย่างเอาเรื่อง "ฮึ! ถ้าพรุ่งนี้ข้าเกิดจับไข้ไม่สบายขึ้นมา มันคือความผิดของท่านเลย" จากนั้นก็รีบเดินกอดหน้าอกแหวกน้ำและขึ้นไปจากสระน้ำทันที
 ตอนนี้เหลือเพียงแม่ทัพหนุ่มที่ยังคงนั่งแช่น้ำในสระส่วนตัวของเขาต่อไปอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน สีหน้าครุ่นคิด
 แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจแรงอย่างเหนื่อยใจ
 เฮ้อ...
 และกล่าวรำพึงรำพันขึ้นลอย ๆ
 "ข้าจะจัดการกับสตรีน้อยผู้นี้เยี่ยงไรดี นับวันนางจะสร้างความปั่นป่วนหัวใจให้กับตัวข้าและคนในเรือนหลงหลิงและเหล่าทหารกล้าของข้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนยากต่อการหาทางรับมือเสียแล้ว"
...
เซียงไค 盛開


หลายวันก่อนหน้านี้ จวนเยี่ยอ๋องได้ส่งเทียบเชิญมาให้แม่ทัพหนุ่ม เพื่อไปร่วมเฉลิมฉลองงานวันเกิดให้กับธิดาของเขา นั่นก็คือ เยี่ยชิงเซียว
 ธิดาอ๋อง สตรีสูงศักดิ์ผู้นี้มีความชื่นชอบในตัวหลงอี้หลิงมานานหลายปี และนางเฝ้าปรารถนาที่จะเข้าพิธีสมรสครองเรือนเป็นศรีภรรยาของเขา
 เยี่ยชิงเซียวได้เทียวไล้เทียวขื่อแวะเวียนไปหาสู่แม่ทัพอยู่เป็นเนือง ๆ นางพยายามยื่นสายสัมพันธ์ให้กับเขาอยู่เป็นประจำ ในทุกครั้งที่มีโอกาสหรือไม่นางก็สร้างมันขึ้นมาเอง
 แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจและมิเคยคิดจะตอบรับไมตรีนั้น จึงทำให้แผนการของนางล้มเหลวมาตลอด
 เยี่ยอ๋อง รักธิดาของเขายิ่งนัก จึงคอยตามใจสนับสนุนทุกอย่างตามที่นางปรารถนา และเห็นดีเห็นงามพร้อมใจไปกับธิดาของตน
 ตัวเยี่ยอ๋องเองก็ชื่นชมในความเก่งกาจและความสามารถของหลงอี้หลิงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงอยากได้บุรุษผู้นี้มาเป็นราชบุตรเขยและคอยช่วยงานใหญ่ของเขา
 ไม่เพียงแค่อ๋องเยี่ยเท่านั้นที่ต้องการผูกสัมพันธ์ไมตรีกับคนตระกูลหลงและแม่ทัพหนุ่มผู้นี้
 หากยังมีเหล่าขุนนางจากตระกูลใหญ่มากมาย ที่อยากได้หลงอี้หลิงไปเป็นบุตรเขยเพื่อต่ออำนาจของพวกเขาเช่นกัน แต่ไม่ว่าคนพวกนั้นจะใช้วิธีอะไร หรือนำสิ่งใดมาเสนอแลกเปลี่ยน ก็ล้วนได้รับการปฏิเสธกลับไปทุกราย
 หลงอี้หลิง แม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นโหย่วผู้นี้ มิเคยเอนเอียงเข้าข้างหรือรับข้อเสนอใดจากคนพวกนั้น เขาไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ยืนหยัดถือมั่น ในความถูกต้องยุติธรรม เพราะนั่นคือปฏิภาณแน่วแน่ของคนตระกูลหลงทุกรุ่นถือปฏิบัติเสมอมา
 คำสัตย์ปฏิญาณนั้น คือความจงรักภักดีต่อกษัตริย์และแผ่นดินเกิด ดูแลผู้คนได้อยู่กันอย่างร่มเย็นเป็นสุข ปกป้องปวงประชาให้พ้นจากทุกภัย ปราศจากสงครามหรือการรุกรานของแคว้นอื่น
 หลงอี้หลิงตั้งใจมั่นปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด และไม่เคยคิดหรือสนใจเรื่องการครองเรือนกับสตรีสูงศักดิ์นางใด
 จนกระทั่งเมื่อเขาได้มาพบกับฟ่งหลันหลั่น สตรีน้อยแปลกหน้า ผู้ที่ยอมเสี่ยงตายช่วยชีวิตคนอื่นให้รอดปลอดภัยจากอันตราย โดยที่ไม่ได้รู้จักกันแม้แต่น้อย
 ซึ่งคนที่นางได้ช่วยไว้นั่นก็คือหลงฮูหยิน ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลหลงซึ่งเป็นที่เคารพนับหน้าถือตาสำหรับผู้คนในเมืองหลวง และเป็นท่านย่าของหลงอี้หลิง
 การกระทำนั้นของสตรีน้อย ถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวงต่อคนตระกูลหลง และได้สร้างความประทับใจให้แก่แม่ทัพหนุ่มผู้นี้ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา
ณ หอบังคับการตรวจตราเมือง
 หลงอี้หลิงสวมใส่ชุดเกราะของทหาร มือข้างกุมดาบที่ถืออยู่ข้างกายไว้แน่น เขายืนตระหง่านอยู่บนยอดของหอบังคับการตรวจตราเมือง และกำลังทอดสายตามองออกไปยังเบื้องหน้าอย่างตั้งใจ
 ภาพอันกว้างใหญ่ที่ปรากฏต่อสายตาของเขานั้น ตึก อาคารห้างร้าน โรงเตี๊ยมที่พัก ภัตตาคารร้านอาหาร รวมไปทั้งบ้านเรือนของผู้คนภายในเมืองหลวง ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกขนาบโอบล้อมไว้ด้วยกำแพงหนาสูงใหญ่รอบทั่วทุกทิศทาง
 ตรงตำแหน่งที่แม่ทัพหนุ่มยืนอยู่ สามารถมองเห็นตัวเมืองทั้งหมด โดยเฉพาะถนนใจกลางเส้นหลักยิ่งเด่นชัดเจนกว่าเส้นอื่น
 เพราะตรงนั้นจะมีจุดสังเกตหนึ่งที่เด่นชัด นั่นก็คือโคมไฟดวงสีส้มที่ติดอยู่หน้าอาคารร้านค้านั่นเอง
 เข่อลั่วได้ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างกายผู้เป็นนาย
 ไม่นานจางเก่อก็เดินเข้ามาสมทบรวมกลุ่มกับทั้งสองคน เพื่อรายงานสถานการณ์ตามที่ได้รับมอบหมายให้ไปทำ
 "ว่าไงจางเก่อ เจ้าได้อะไรคืบหน้าบ้างไหม" หลงอี้หลิงเอ่ยถามทหารนายกองคนสนิทด้วยโทนน้ำเสียงปกติของเขา ส่วนสายตาก็ยังคงทอดยาวมองออกไปตรงเบื้องหน้าอย่างมีสมาธิ
 "วันนี้คนของเราได้ส่งข่าวมาจากนอกเมือง ข้าคิดว่านายน้อยควรเปิดอ่านดูเนื้อความด้านในนี้ก่อนดีกว่าขอรับ" จางเก่อกล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นกลักสีน้ำตาลขนาดเล็ก ๆ ในมือส่งให้กับเจ้านายหนุ่มของตน
 หลงอี้หลิงฟังจากน้ำเสียงของลูกน้องคนสนิทกล่าวอย่างเคร่งเครียด เขาจึงหันกลับมาและยื่นมือไปหยิบกลักนั้นและเปิดดูสิ่งของด้านใน
 เมื่อได้อ่านเนื้อความที่เขียนลงบนกระดาษแผ่นเล็ก ๆ สีน้ำตาลไหม้เสร็จเรียบร้อย แม่ทัพหนุ่มก็ดูมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน
 จากนั้นเขาก็ได้ยื่นกระดาษแผ่นนั้นส่งต่อให้กับเข่อลั่ว ซึ่งยืนรอฟังอย่างสนใจ
 เมื่อนายกองร่างท้วมรับกระดาษจากมือเจ้านายมาได้ เขาก็รีบเปิดอ่านเนื้อความที่เขียนอยู่ทันที ด้วยท่าทางกระตือรือร้น
 ในขณะที่อ่าน เขาเผยสีหน้าและท่าทางตึงเครียดขึงขังขึ้นมา
 …. เมื่อทหารนายกองอ่านจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นถามผู้เป็นนายอย่าง ร้อนใจ
 "เรื่องเงินคงคลังที่หายไปพวกเรายังสืบไม่ได้ความอะไรเลย ตอนนี้กลับเกิดเรื่องเสบียงอาหารที่ส่งไปยังค่ายทหารต่าง ๆ ถูกดักปล้นระหว่างทางขนส่งเสียอีก เช่นนี้แล้วนายน้อยคิดจะจัดการเรื่องทั้งหมดยังไงดี ให้ข้าพาคนของเราออกไปตรวจสอบสถานการณ์ที่นอกเมืองดีไหมขอรับ"
 แม่ทัพหนุ่มกล่าวปรามลูกน้องเสียงเข้ม ถ้อยคำหนักแน่นทรงพลัง
 "อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามไป! พวกเรายังไม่มีข้อมูลแน่ชัดว่าเป็นฝีมือของผู้ใด ถ้าขืนทำอะไรไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน อาจจะตกหลุมพรางและเสียท่าแก่ศัตรูได้"
 จางเก่อจึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาและได้กล่าวเสนอแนะนำแนวทางให้กับผู้เป็นนายอย่างมีสติและสุขุมใจเย็น
 "นายน้อย พรุ่งนี้เยี่ยอ๋องจะจัดงานฉลองวันเกิดให้กับท่านหญิงชิงเซียว ข้าคิดว่าคงมีแขกเหรื่อและเหล่าขุนนางชั้นสูงเดินทางไปร่วมงานนั้นอย่างแน่นอน บางทีพวกเราอาจจะใช้โอกาสนี้สืบหาอะไรเพิ่มเติมได้บ้าง" ซึ่งต่างจากอารมณ์มุทะลุใจร้อนของเข่อลั่วมาก
 "เข่อลั่ว พวกเราได้เทียบเชิญนั้นไหม" หลงอี้หลิงหันไปเอ่ยถามนายกองร่างเจ้าเนื้ออย่างสนใจ
 "ขอรับนายน้อย ท่านหญิงชิงเซียวได้ให้คนนำเทียบเชิญมาส่งให้ที่จวนหลายวันแล้ว แต่ว่าท่านไม่อยู่ เผอิญหลงฮูหยินแวะมาเยี่ยมแม่นางฟ่งที่จวนเห็นเข้าพอดี จึงเป็นผู้รับเทียบนั้นไว้แทน"
 ในขณะที่เข่อลั่วบอกนายน้อยของตน สีหน้าของเขาดูถอดสีแลดูมีความกังวลใจแอบซ่อนปิดบังไว้
 หลงอี้หลิงจับพิรุธนั้นของนายกองคนสนิทได้ เขาจึงหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวคิ้วจรดเข้าหากัน ใบหน้าเรียบตึง และจ้องลูกน้องกลับไปด้วยแววตาแข็งกร้าว โดยใช้โทนเสียงดุ
 "เข่อลั่ว! เจ้าจงไปที่เรือนตระกูลหลง และบอกท่านย่าว่าข้าจำเป็นต้องใช้เทียบเชิญนั้น"
 "นายน้อยจะไปร่วมงานวันเกิดของคุณหนูเยี่ย นี่ท่านเองก็สนใจเป็นราชบุตรเขยของท่านอ๋องเยี่ยเหมือนบุรุษคนอื่น ๆ กระนั้นหรือขอรับ"
 คำถามที่ไม่คิดหน้าคิดหลังของเข่อลั่ว ทำให้ผู้เป็นนายยิ่งมองหน้าเขาตาขวางหนักขึ้น และแผ่รังสีอำมหิตออกมาเล็กน้อย
 แม้แต่จางเก่อผู้เป็นสหายสนิทของนายกองเจ้าเนื้อ ได้ยินเช่นนั้น เขาถึงกับพ่นลมออกทางจมูก เบ้ปากมองบนและทำหน้าเอือมระอาในความปากไวของสหายร่วมงานคนนี้
 หลงอี้หลิงกล่าวเสียงเข้มดุดันนายกองร่างท้วมอีกครั้ง
 "เข่อลั่ว! แผลที่หลังของเจ้าคงจะหายดีแล้วสินะ งั้นพอกลับไปถึงจวนเมื่อไร เจ้าก็ไปนายทหารฝ่ายผู้คุมกฎลงโทษโบยหลังเพิ่มอีก 10 ไม้"
 จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็หันขวับกลับไปมองภาพเมืองหลวงตรงเบื้องล่างหอบังคับการตรวจตราเมืองอีกครั้ง
 เข่อลั่วทั้งตกใจและงงว่าตัวเองนั้นทำอะไรผิด เหตุใดเจ้านายถึงได้สั่งลงโทษให้โบยหลังอีกครั้ง เขาจึงหันไปเอ่ยถามผู้เป็นนายอย่างงง ๆ
 "น่ะ นายน้อย ข้าทำอะไรผิดอีกกระนั้นหรือ ท่านถึงได้สั่งลงโทษถูกโบยหลังข้าอีกแล้ว"
 จางเก่อทนยืนฟังไม่ไหว และกลัวว่าสหายจะถามอะไรโง่ ๆ ออกมาอีก เขาจึงตัดสินใจชิงพูดแทรกขึ้น เพื่อช่วยสหายของตนเอาไว้
 "เจ้าก็รู้ว่านายน้อยของพวกเราไม่ใช่คนประเภทนั้น อีกอย่างแม่นางฟ่งก็ยังคงพักอยู่ที่จวนแม่ทัพ ฉะนี้แล้วนายน้อยจะไปคิดเรื่องแบบนั้นกับสตรีนางอื่นได้เยี่ยงไรกัน"
 จางเก่อกล่าวขึ้นเหมือนรู้ใจผู้เป็นนายอย่างดี โดยที่แม่ทัพหนุ่มแทบไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาเสียด้วยซ้ำ
 แต่พอเข่อลั่วได้ฟังสหายบอกแบบนั้น เขาก็ยิ่งทำหน้างงและสงสัยหนักมากขึ้น
 "แม่นางฟ่ง! มาเกี่ยวอะไรกับนายน้อยของพวกเราด้วย นายน้อยก็แค่เห็นใจนางที่กระท่อมนางถูกเผาไหม้หมด จึงได้ให้พักรักษาตัวที่นี่ชั่วคราว จนกว่าร่างกายจะได้รับการถอนพิษและเพื่อตอบแทนที่นางเคยช่วยชีวิตของหลงฮูหยินไว้ก็แค่นั้น"
 เข่อลั่วพูดร่ายยาวโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าของเจ้านายของตนเลยสักนิด ว่าตอนนี้เขามีปฏิกิริยาตอบกลับมาเช่นไร
 "จางเก่อ! เจ้าว่าควรสั่งโบยหลังเข่อลั่ว เพิ่มเป็น 100 ไม้ดีไหม"
 หลงอี้หลิงกล่าวเสียงกร้าวและดุดันดังขึ้นท่ามกลางวงสนทนาของลูกน้องคนสนิททั้งสอง
 เข่อลั่วตกใจจนหน้าเสียและหันมาถามเจ้านายด้วยความงงยิ่งกว่างง เพราะมาถึงตอนนี้แล้ว เขายังไม่รู้ว่าตัวเองพูดหรือทำอะไรผิดอยู่ดี
 "โธ่นายน้อย...แผลเก่าข้าเพิ่งหายดี ท่านจะสั่งลงโทษข้าจริง ๆ งั้นหรือขอรับ ถ้าเช่นนั้นช่วยบอกทีเถิด ว่าข้าทำอะไรผิดไป"
 เข่อลั่วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนสตรี ซึ่งต่างจากร่างกายเจ้าเนื้อของเขา
 บุรุษอีกสองคนแม้จะคุ้นชินกับท่าทีนั้นของเข่อลั่วแต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายตาอยู่ดี
 "ถ้าเจ้าไม่อยากถูกโบยหลังเพิ่มอีก พรุ่งนี้ เจ้าก็รีบกลับไปเรือนตระกูลหลงตั้งแต่ยามเฉินซะ เพื่อขอเทียบเชิญจากท่านย่า ..."
 "ขอรับนายน้อย" เข่อลั่วขานรับคำอย่างเร็วไวด้วยน้ำเสียงสดใส เพราะมั่นใจว่าเขาจะไม่ถูกสั่งโบยหลังแล้ว
แต่ดูเหมือนว่าเจ้านายหนุ่มจะยังพูดไม่จบ
 "อ้อมีอีกเรื่อง! เจ้าเลิกซื้อไก่ย่างและสุราไปฝากฟ่งหลันหลั่นในยาม ค่ำคืนและชวนกันดื่มจนเมามายอาละวาดเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของผู้อื่นเสียที มิฉะนั้น ข้าจะสั่งลงโทษทั้งเจ้าและนางพร้อมกันทั้งสองคน"
 หลงอี้หลิง กล่าวกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
 จากนั้น เขาก็หันกลับไปมองภาพตัวเมืองด้านล่างอีกครั้ง
 จางเก่อจึงรีบส่งสัญญาณให้เข่อลั่วรีบออกไปจากตรงนั้นก่อนที่อารมณ์ของผู้เป็นนายจะคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
 เข่อลั่วจึงได้ขอตัวแยกออกไป ทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย ไม่งั้นเขาอาจจะต้องถูกลงโทษจริงๆ
 เขาเดินส่ายหัวออกไป พร้อมกับบ่นพึมพำขึ้นมาเบา ๆ อย่างไม่เข้าใจ
 "ไม่เข้าใจ! ทำไมนายน้อยต้องโกรธ เรื่องที่เราซื้ออาหารและสุราชั้นดีไปฝากแม่นางฟ่งด้วยนะ"
 หลังจากเข่อลัวเดินปลีกตัวออกไป หลงอี้หลิงก็ได้สั่งการบางอย่างให้กับจางเก่อไปช่วยจัดการเรื่องบางอย่างให้
 "จางเก่อ พรุ่งนี้ข้ารบกวนเจ้าพาฟ่งหลันหลั่นไปที่ร้านผ้าหงอี้ด้วยนะ"
 "นายน้อยคิดจะพาแม่นางฟ่งติดตามไปที่งานวันเกิดของท่านหญิงชิงเซียวนั้นด้วยกันหรือขอรับ"
 จางเก่อเอ่ยถามเจ้านายอย่างรู้ใจ แต่ก็แอบเป็นกังวล แกมสงสัยไม่ได้
 "อืม...ไม่แน่บางทีพรุ่งนี้ข้าอาจจำเป็นต้องใช้งานนาง เจ้าช่วยสั่งคนของหอหงอี้ เลือกชุดที่เหมาะสมให้นางด้วยแล้วกัน"
 น้ำเสียงของหลงอี้หลิงตอนที่เอ่ยถึงฟ่งหลันหลั่น ฟังดูอ่อนโยนมาก อีกทั้งแววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าว กับเปล่งประกายอบอุ่นออกมาแทน
...
เซียงไค 盛開


จวนเยี่ยอ๋อง
"หลันหลั่น! ข้ากำชับเจ้าไว้เยี่ยงไร อย่าลืมสถานะและหน้าที่ของตนสิ เป็นเพียงสาวใช้ส่วนตัวของข้า อย่าริอาจหาญใช้วาจาตีตนสนิทเสมอนายเยี่ยงนี้"
ฟ่งหลันหลั่นตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินแม่ทัพหนุ่มดุนางอย่างไม่มีสาเหตุเช่นนั้น หรือเพียงเพราะว่านางสวมอารมณ์หรูหราเทียบเท่าเหล่าคุณหนู สูงศักดิ์กระนั้นหรือ เมื่อคิดได้นางก็ชักสีหน้าบึ้งตึงใส่เขาเช่นกัน พร้อมกับพ่นลมออกทางจมูกอย่างหงุดหงิดใจ
"เฮอะ ข้าไม่มีวันลืมฐานะของตัวเองหรอก ข้ารู้ดีว่ามาที่นี่เพื่ออะไร แต่ท่านก็ไม่เห็นจะต้องพูดจาดูถูกและกดขี่ข่มเหงกันเยี่ยงนี้"
เมื่อถูกสตรีน้อยต่อปากต่อคำกลับอย่างไม่พอใจ หลงอี้หลิงยิ่งเกิดอารมณ์เดือดพล่านขึ้น เพราะแท้ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้หมายความอย่างที่นางเข้าใจ หากแต่เขาเองก็หลุดการควบคุมตัวเองโดยไม่รู้ว่าทำไม จนพานให้พูดจาไม่คิดออกไปเช่นนั้น
"เจ้ายังจะกล้าต่อปากต่อคำอีก กลับไปถึงเรือนเมื่อไร เจ้าจะต้องไปช่วยงานข้าที่ห้องหนังสือและฝึกคัดหนังสือตัวอักษรโบราณ 100 รอบ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง นี่ถือเป็นการลงโทษ เข้าใจหรือไม่!"
หลงอี้หลิงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดกับสตรีน้อยข้างกาย
ฟ่งหลันหลั่นไม่ได้ขานรับคำสั่งของหลงอี้หลิง นางได้แต่ยืนนิ่งและมองเขาด้วยสายตาค่อนขอด และแอบน้อยใจนิด ๆ ที่ถูกดุต่อหน้าผู้คนมากมาย โดยที่ตนไม่ได้ทำอะไรผิด
'เป็นบ้าอะไรของเขากันนะ จู่ ๆ ก็พาลโกรธคนรอบข้างแบบหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างกับว่าไปกัดกับหมาที่ไหนมา ใครจะยอมทำตามที่ท่านบอก ข้าไม่มีทางไปนั่งคัดอักษรโบราณที่ห้องหนังสือนั่นหรอก'
ในขณะที่สตรีน้อยกำลังจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่มและบ่นให้เขาในใจนั้น หลงอี้หลิงก็เบนสายตาจากนาง และหันขวับเดินตรงไปยังจุดที่เยี่ยอ๋องและคนสนิทยืนอยู่ตรงลานกว้าง ซึ่งพวกเขากำลังยืนมองมาอย่างสนอกสนใจเช่นกัน
โดยปล่อยให้สาวใช้คนสวยยืนหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์อยู่ตรงนั้น รวมทั้งทหารนายกองคนสนิททั้งสองคนเองก็ยืนงงกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อย่างสงสัยและไม่เข้าใจในตัวแม่ทัพหนุ่ม พอ ๆ กับสตรีน้อย
ฟ่งหลันหลั่นหันกลับไปถามคนทั้งสองที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังด้วยความงงงวย
"ท่านเข่อลั่ว ท่านจางเก่อ นี่ข้าพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ ท่านแม่ทัพใหญ่ของพวกท่านถึงได้สั่งลงโทษข้าด้วยการคัดตัวอักษรโบราณตั้ง 100 จบ แถมวันนี้วันขึ้นปีใหม่ ช่วงกลางคืนในเมืองจัดเทศกาลงานโคมไฟด้วย แบบนี้ข้าก็อดเที่ยวงานพอดีสิ"
อีกทั้งนางยังรู้สึกผิดหวังและเซ็งมาก เมื่อคิดว่าตัวเองจะไม่ได้ออกไปเที่ยวงานเทศกาลของเมืองหลวงที่จะจัดขึ้นในค่ำคืนนี้
จางเก่อไม่มีใครรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุให้ผู้เป็นนายหงุดหงิดและเคืองขุ่นใจมากเช่นนี้ จึงได้แต่ตอบคำถามนางไปตามที่คิด
"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่านายน้อยหงุดหงิดไม่พอใจเรื่องอันใด เพราะอาภรณ์ที่แม่นางฟ่งสวมใส่อยู่ตอนนี้ ก็เป็นคนของหอหรงอี้ เป็นผู้เลือกให้ตามคำสั่งของเขา แต่พวกเราควรรีบเดินไปหาเขาก่อนเถอะ ไม่งั้นอาจจะโดนสั่งลงโทษเพิ่มอีก"
สตรีน้อยจึงได้หันไปมองหน้านายกองร่างท้วมข้างกาย แต่เขาก็ส่ายหน้าพร้อมกับยักไหล่ขึ้นข้างหนึ่ง และแสดงท่าทางงุนงงไม่รู้เรื่องเช่นกัน
ทั้งสามคนจึงเดินเข้าไปสมทบกับแม่ทัพหนุ่มตรงลานกว้างด้านหน้าตามหน้าที่ของตน
ทางด้านเยี่ยชิงเซียว ธิดาเพียงคนเดียวของเยี่ยอ๋อง ซึ่งเป็นเจ้าของงานวันเกิด เจ้าตัวพร้อมกับสาวใช้คนสนิทก็กำลังง่วนอยู่กับการต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานอยู่ภายในตัวเรือนหลัก
โดยมีบุรุษหนุ่มน้อยใหญ่ ซึ่งเป็นลูกหลานของเหล่าขุนนาง รวมไปถึงตระกูลสูงศักดิ์และผู้ดีมีฐานะ พากันยืนโอบล้อมเจ้าของงานวันเกิด เพื่อแย่งกันทำคะแนนให้ตัวเอง
ถงเสี่ยวเถาสาวใช้ส่วนตัวของธิดาอ๋อง พลันเบนสายตาออกไปนอกเรือนใหญ่ สายตาของนางมองไปเห็นแม่ทัพหนุ่มจากระยะไกลอย่างบังเอิญ ซึ่งตอนนี้อีกฝ่ายยืนสนทนาอยู่กับเยี่ยอ๋องตรงกลางลานกว้างหน้าจวนใหญ่
นางจึงรีบเดินปรี่ตรงเข้าไปสะกิดและกระซิบนายหญิงของตนอย่างรวดเร็ว
"คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพหลิงมาถึงแล้ว ตอนนี้กำลังยืนสนทนากับนายท่านอยู่ตรงลานกว้างด้านหน้าเรือนใหญ่เจ้าค่ะ"
เยี่ยชิงเซียวได้ฟังสาวใช้รายงาน สีหน้าเบื่อหน่ายของนางก่อนหน้านี้ก็พลันเริงร่าและฉีกยิ้มหน้าบานสดใสจนแก้มแทบปริออกมาด้วยความดีใจ
ธิดาอ๋องไม่รอช้า หันไปตัดจบการสนทนากับเหล่าบุรุษตรงหน้าอย่างรวดเร็ว และขอแยกตัวออกไปจากตรงนั้นโดยไม่สนใจสีหน้าผิดหวังของพวกเขาเลยสักนิด เพื่อนางจะรีบไปต้อนรับแม่ทัพหนุ่ม ผู้ที่ตนตั้งหน้าเฝ้ารอตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อได้พบเจอเขา
ธิดาของเยี่ยอ๋องเดินออกมาจากเรือนหลักพร้อมสาวใช้คนสนิทอย่างกระตือรือร้นและตรงดิ่งไปรวมกลุ่มกับบิดาของตนทันที
ทว่าเมื่อสายตาพลันเหลือบเห็นสตรีวัยกุหลาบแรกแย้ม รูปร่างอรชร ผิวพรรณสวยสดใส โฉมยงไม่แพ้ตนยืนอยู่ข้างกายแม่ทัพหนุ่ม ใบหน้างามของเยี่ยชิงเซียวที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มกลับพลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าบูดบึ้งโกรธขึ้งและดูไม่สบอารมณ์
เยี่ยชิงเซียวไม่รอช้าเร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปหากลุ่มของบิดาอย่าง ร้อนใจ เมื่อไปถึงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็เผยอาการไม่ชอบใจและแสดงอารมณ์ ขุ่นเคืองออกมาให้ทุกคนเห็นอย่างชัดเจน
ความสงสัยและความอยากรู้ที่มีอยู่แน่นอกของธิดาอ๋องเกี่ยวกับสตรีข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้เจ้าของงานวันเกิดผู้นี้ตัดสินใจเอ่ยแทรกถามขึ้นกลางวงสนทนานั้น โดยไม่สนใจว่าจะเป็นการเสียมารยาทหรือไม่
"ท่านแม่ทัพ มิทราบว่าสตรีนางนี้คือผู้ใดกัน เหตุใดข้าถึงได้ไม่เคยพบหน้าและรู้จักนางมาก่อน"
น้ำเสียงราบเรียบที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธแฝงในคำถามของเยี่ยชิงเซียว ฟังแล้วเหมือนจะไม่มีอะไรมากนัก แต่แววตาอาฆาตไม่เป็นมิตรที่จ้องมองไปยังสตรีน้อยข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม ราวกับตั้งใจจะข่มอีกฝ่ายให้ดูต่ำต้อยกว่าตน
แม้สตรีสูงศักดิ์ผู้นี้จะไม่รู้ว่าสตรีน้อยเป็นผู้ใด แต่ลักษณะการชายตามองมองผู้อื่นไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาต่ำเตี้ยเยี่ยงนั้น มันคือการดูถูกผู้อื่นอย่างชัดเจน
ทุกคน ณ ตรงลานกว้างนั้น ต่างล้วนมองออกว่าธิดาอ๋องผู้นี้กำลังคิดและรู้สึกเช่นไรต่อสตรีข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม
มีเพียงฟ่งหลันหลั่นที่ยังไม่รู้ตัวว่าโดนหมายหัวจากธิดาอ๋อง จอมหยิ่งยโสและเอาแต่ใจผู้นี้เสียแล้ว
เยี่ยอ๋องเองก็รู้จักนิสัยของธิดาของตนเป็นอย่างดี เขากลัวว่านางจะทำให้เขาเสียงานใหญ่ จึงกล่าวตำหนิบุตรีเสียงเข้มขึ้น
"เซียวเอ๋อร์! สำรวมกิริยาหน่อย ห้ามเสียมารยาทต่อท่านแม่ทัพหลง"
เวลานี้เขาต้องการดึงหลงอี้หลิงให้มาเป็นพวก จึงไม่อยากมีเรื่องผิดใจกันโดยใช่เหตุ
เยี่ยชิงเซียวถูกบิดาตำหนิต่อหน้าผู้อื่น จึงชักสีหน้าขุ่นเคืองไม่พอใจหนักยิ่งขึ้น แต่พอได้เห็นสายตาดุดันโกรธขึ้งของบิดาฉายแววออกมา นางจึงนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่ในฐานะใด
"เซียวเอ๋อร์ขออภัยท่านแม่ทัพหลิงที่เสียมารยาท" เยี่ยชิงเซียวฝืนใจกล่าวขอโทษแม่ทัพหนุ่มด้วยท่าทีอ่อนน้อม
นิ้วมือเรียวงามทั้งสองข้างที่หลบซ่อนอยู่ภายใต้ชายแขนเสื้อ กำลังจิกมืออีกข้างของตน เพราะนางกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์และความรู้สึกขุ่นเคืองไว้ข้างใน
"ท่านหญิงหาได้ทำสิ่งใดผิด ต้องขออภัยท่านอ๋องและท่านหญิงด้วย หากแต่เป็นความผิดข้าเองที่พาคนติดตามมาโดยมิได้แจ้งให้จวนอ๋องทราบล่วงหน้าเสียก่อน"
หลงอี้หลิงออกตัวรับความผิดนั้นไว้แทนฐานะบุรุษ เพราะเสียอย่างไรแล้ว เยี่ยชิงเชียวก็เป็นถึงธิดาอ๋อง แค่ถูกบิดาตำหนิต่อหน้าผู้อื่น นางก็รู้สึกอับอายมากพอแล้ว
ด้านฟ่งหลันหลั่นแม้จะยืนฟังพวกเขาสนทนากันอยู่อย่างเงียบ ๆ แต่สายตาของนางก็มองกวาดไปรอบตัวและสังเกตพฤติกรรมและทั้งท่าทางการแสดงออกของกลุ่มบุคคลตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา โดยที่ไม่ให้พวกเขารู้ตัว
จางเก่อและเข่อลั่วก็ยืนทำหน้านิ่งขรึมวางมาดเข้มเพื่อให้ดูน่าเกรงขามสมกับที่เป็นทหารนายกองคู่ใจของแม่ทัพหนุ่ม
...
เซียงไค 盛開


บนศาลาเรือนน้ำ
  ด้านเหล่าสตรีสูงศักดิ์ เมื่อถูกอีกฝ่ายหยามเกียรติอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของพวกตน พวกนางก็ร่วมใจประสานพลังวิ่งกรูพุ่งตรงเข้าไปหา สาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มอีกรอบอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดแนะล่วงหน้า เพื่อหวังพิชิตชัยในคราวเดียวเช่นกัน
  และในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังตบตีตอบโต้สวนกลับกันไปมาอย่างงชุลมุนอยู่นั้นเอง
  ฟ่งหลันหลั่นก็ถูกมือของใครบางคนผลักทางด้านหลังอย่างแรงจนนางเสียหลักล้มลง ทำให้บั้นท้ายแสนงามกระแทกลงบนแผ่นพื้นที่ปูด้วยหินอ่อนของศาลาเรือนน้ำอย่างแรง
  นางจึงวางฝ่ามือค้ำยันไปทางด้านหลังตามสัญชาตญาณ เพื่อไม่ให้ตนเองนอนหงายราบไปกับพื้น จังหวะนั้นสายตาก็ได้เหลือบมองไปเห็น หลงอี้หลิงเดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้านิ่ง ท่าทางสุขุมจนดูน่ากลัว
  รวมทั้งเยี่ยอ๋องและคนอื่น ๆ ก็กำลังเดินตามหลังเขามาติด ๆ สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
  สตรีน้อยเริ่มหวั่นวิตกขึ้นมาในใจอย่างฉับพลัน เพราะนางคาดเดาได้ ไม่ยากเลยว่าหากแม่ทัพหนุ่มผู้นี้เดินมาถึง นางคงมิวายจะถูกเขาโกรธที่ขัดคำสั่งอย่างแน่นอน
  'ซวยแล้ว เขาสั่งห้ามเราก่อเรื่องซะด้วยสิ!'
  ฟ่งหลันหลั่นคิดวิตกกังวลในใจ พลางหันซ้ายแลขวามองไปรอบตัวอย่างกระวนกระวาย จังหวะนั้นสายตาพลันเหลือบมองไปเห็นเศษกระเบื้องของเครื่องลายครามที่ตกแตกอยู่ข้างกายเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่พอดีอย่างจับวาง
  สตรีน้อยจึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาในหัวทันที มีทางเดียวที่จะเอาตัวรอดได้คือต้องรีบแก้ไขสถานการณ์ให้ตนเอง จากฝ่ายผู้กระทำให้เปลี่ยนเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำแทนนั้นเอง
  เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงตัดสินใจวางฝ่ามือน้อยของตัวเองทาบลงไปบนเศษกระเบื้องลายครามแตกชิ้นนั้น และกดน้ำหนักมือลงไปอย่างตั้งใจ ทันใดนั้น เลือดสีแดงเข้มก็พุ่งกระฉูดออกมาตามร่องนิ้วมือเรียวงามของ เจ้าตัว
  โอ๊ย!
  ฟ่งหลันหลั่นตั้งใจร้องโอดครวญเสียงดังขึ้น พร้อมกับยกฝ่ามือของตนขึ้นมาดู และแสร้งเผยสีหน้าเจ็บปวดอย่างแสนที่สุดออกมาบนดวงหน้างามนั้น
  เหล่าสตรีสูงศักดิ์บนศาลาเรือนนั้น รวมทั้งสาวใช้ของจวนอ๋องต่างพากันตกใจจนสีหน้าซีดเผือดกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะหลงเชื่อใน กลอุบายนั้นของฝ่ายตรงข้าม
  มีเพียงเยี่ยชิงเซียวที่มองออกว่าสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ตั้งใจทำให้ตัวเองบาดเจ็บ แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงทำเยี่ยงนี้
  "เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว อยู่ดี ๆ ก็หาเรื่องทำให้ตัวเองบาดเจ็บ อย่าคิดนะว่าข้าจะมองไม่ออก ว่าเจ้าตั้งใจวางฝ่ามือกดลงบนเศษกระเบื้องลายครามนั้น เจ้ากลัวพวกข้าจนถึงต้องทำอะไรสิ้นคิดเชียวรึ"
  ธิดาอ๋องถามด้วยน้ำเสียงถากถางและยิ้มเยาะหยันให้อีกฝ่ายอย่างสมเพชเวทนา
  ฟ่งหลันหลั่นเริ่มเปิดการแสดงละครฉากใหญ่ นางแสร้งตีหน้าเศร้าและกล่าวถ้อยคำแผ่วเบาออกมาด้วยท่าทางน่าสงสาร แต่แววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อยู่ในที
  "พวกท่านทุกคนเป็นฝ่ายรุมรังแกข้าเห็น ๆ อยู่ แต่เหตุใดธิดาอ๋อง สตรีสูงศักดิ์แห่งแคว้นนี้เยี่ยงท่าน ถึงได้กล่าวคำร้ายกาจใส่ความสาวใช้เช่นข้า ได้มากมายเพียงนี้กัน"
  ธิดาอ๋องรู้สึกเหมือนโดนฟ่งหลันหลั่นตบหน้าฉาดใหญ่อีกครั้ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทีเสแสร้งออกมา ซึ่งมันช่างตรงกันข้ามกับก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ทำให้นางโกรธจนเลือดแดงฝาดขึ้นบนดวงหน้างามที่หยิ่งยโสเอา แต่ใจ
  "เลิกทำตัวเสแสร้งต่อหน้าผู้อื่นเสียที เจ้าอย่าเสียเวลาทำเรื่องโง่ ๆ โดยเปล่าประโยชน์เลย เพราะคำพูดของนางทาสชั้นต่ำ ไม่มีผู้ใดเขาเชื่อกันหรอก"
  เยี่ยชิงเซียวแผดเสียงตะคอกตอกใส่หน้าฟ่งหลันหลั่นกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด ถ้อยคำนั้นเต็มไปด้วยคำหยาบและคำดูถูกดูแคลนเหยียบย่ำกดขี่ผู้อื่นให้จมอยู่ใต้ฝ่าเท้า
  โดยนางหารู้ไม่ว่าทางด้านหลังของตนนั้น เต็มไปด้วยเหล่าขุนนาง แขกเหรื่อมากมาย รวมไปถึงผู้เป็นบิดาและหลงอี้หลิง เพราะตอนนี้ทุกคนเดินมาหยุดยืนหน้าศาลาและได้ยินประโยคนั้นของธิดาอ๋องเข้าพอดี
  ถงเสี่ยวเถาซึ่งกำลังยืนหันหน้าเข้าหานายสาว ได้มองเห็นสีหน้าผิดหวังและท่าทีซุบซิบนินทาของพวกเขาอย่างชัดเจน
  นางตกใจจนหน้าเสีย จึงรีบเดินเข้าไปจับตรงต้นแขนของนายสาวและเขย่ามือเล็กน้อย เพื่อเรียกสติธิดาอ๋อง พร้อมกับยื่นหน้าเข้าประชิดตัว เพื่อหวังกระซิบบอกให้เยี่ยชิงเซียวหยุดการกระทำทุกอย่างนี้
  แต่ยังไม่ทันที่ถงเสี่ยวเถาจะได้มีโอกาสกล่าวคำใดกับนายสาวของตน มันก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว
  หลงอี้หลิงเดินย่างเท้าเดินเข้ามาในศาลาเรือนน้ำด้วยสีหน้าราบเรียบ นิ่งสุขุม แต่พอมองเข้าไปตรงกลางโถง เขาเห็นสาวใช้ของตน กำลังนั่งฟุบอยู่กับพื้นและอุ้งมือน้อยข้างหนึ่งเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉานซึ่งเล็ดลอดออกมาตามง่ามนิ้วมือเรียวยาว
  ใบหน้าอันหล่อคมของเขาพลันเปลี่ยนสี โดยเผยความตึงเครียดขมึงถึงออกมาแทนอย่างชัดเจน
  แม้กระทั่งจางเก่อและเข่อลั่ว ซึ่งเดินตามหลังนายน้อยของตนมาติด ๆ พอได้เห็นภาพนั้นของสตรีน้อย พวกเขาก็ตกใจมิใช่น้อย
  ทว่าการกระทำของฟ่งหลันหลั่นก่อนหน้านี้ มีหรือจะหลุดรอดพ้นจากสายตาอันคมกริบของแม่ทัพหนุ่มไปได้ เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปนั่งลงตรงหน้าสาวใช้และจ้องหน้ามองดวงหน้างามที่กำลังพยายามหลบซ่อนสายตาจากเขาอย่างประหม่า
  หลงอี้หลิงฉีกชายเสื้อของอาภรณ์ที่เขาสวมใส่ขาดวิ่นออกอย่างรวดเร็ว
  แคว็ก!
  จากนั้นเขาก็ฉีกเศษผ้าในมือออกเป็นริ้ว ๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงข้อมือน้อยมาวางลงบนหน้าตักของของเขาอย่างระมัดระวัง
  เขาใช้เศษผ้านั้นพันฝ่ามือข้างที่กำลังบาดเจ็บของสาวใช้เพื่อห้ามเลือดเอาไว้อย่างเบามือด้วยท่าทีอ่อนโยน
  ในขณะที่แม่ทัพหนุ่มกำลังพันฝ่ามือเพื่อห้ามเลือดให้สตรีน้อยอยู่นั้น นางก็เผลอหลุดปากร้องเสียงดังขึ้น
  โอ๊ย!
  คราวนี้นางรู้สึกเจ็บจริง ๆ และรู้ว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ตั้งใจออกแรงลงน้ำหนักตอนที่ผูกปมของผ้าพันแผล
  หลงอี้หลิงเงยหน้าสบตากับสตรีน้อย และเผยยิ้มอ่อนตรงมุมปากอย่างพอใจ พลางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงห่วงใยโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง
  "เจ็บมากใช่ไหม"
  ฟ่งหลันหลั่นแอบรู้สึกหวั่นใจในท่าทีที่กำลังแสดงออกมาของหลงอี้หลิงและกลัวว่าจะถูกเขาจับทางได้ นางจึงแกล้งทำอ่อนแอต่อหน้าอีกฝ่ายทันที เพื่อหวังจะเรียกคะแนนความเห็นใจให้มากที่สุด ด้วยการพยักหน้าตอบเบา ๆ และเผยแววตาเจ็บปวดออดอ้อนอีกฝ่าย
  อื้ม...
  แต่หลงอี้หลิงมิใช่คนไร้ฝีมือที่จะตกหลุมพรางหรือมาตายน้ำตื้นต่อมารยาของอิสตรีง่าย ๆ มารยาหญิงหลายร้อยเล่มเกวียนเขาก็เจอมานักต่อนักแล้ว
  เมื่อเห็นฟ่งหลันหลั่นเสแสร้งแสดงออกมาเยี่ยงนั้น เขาจึงคิดแกล้งอีกฝ่ายกลับไป เพื่อหวังจะสั่งสอนนางให้รู้สึกสำนึกผิดกับการกระทำของตน
  จู่ ๆ แม่ทัพหนุ่มก็โถมตัวเข้าประชิดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระซิบเบา ๆ ที่ข้างใบหูของดวงหน้างาม
  "เจ้าคิดว่าลูกไม้ตื้น ๆ พรรค์นี้จะตบตาข้าได้กระนั้นหรือ กลับไปถึงเรือนเมื่อไร เจ้าจะได้รู้ซึ้งถึงการขัดคำสั่งในครั้งนี้"
  คำขู่นั้นของแม่ทัพหนุ่มทำให้สาวใช้รู้สึกหนาวสั่นสะท้านเข้าไปถึง เส้นเอ็นกระดูกในบัดดล แต่นางก็ยังทำใจดีสู้เสือ แสร้งยิ้มตอบและตีหน้ามึนทำเป็นไม่เข้าใจในความหมายของคำกล่าวนั้น
  ซึ่งทุกคน ณ ตรงนั้น ต่างพากันตะลึงและประหลาดใจในท่าทีที่ผิดแปลกไปของหลงอี้หลิง ผู้ใคร ๆ ก็ล้วนพากันยำเกรง และหวาดกลัวในความดุดันร้ายกาจ ซึ่งเขาไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ผู้ใดเลยสักคน
  แต่วันนี้แม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกร กลับนั่งคุกเข่าต่อหน้าสาวใช้และมีมุมอ่อนโยนแบบนี้
....
เซียงไค 盛開


ศาลาเรือนน้ำ
  เมื่อฟ่งหลันหลั่น เดินตามเยี่ยชิงเซียวพร้อมกับสาวใช้ของธิดาอ๋องไปถึงศาลาเรือนน้ำ มีลักษณะรูปทรงเหลี่ยมขนาดกลาง สะพานยาวเป็นทางเดินทอดลงไปในสระน้ำขนาดใหญ่เกือบถึงกลางสระ
  โดยรอบสระน้ำมีการจัดสวนด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ และในสระก็เต็มไปด้วยเหลียนฮวาสีชมพู[1] โผล่พ้นขึ้นมาเหนือผิวน้ำ และบางดอกชูช่อเฉิดฉายสวยงามกว่าดอกใด
  ภายในศาลาน้ำเรือนนี้ ยังมีสาวงามอีกมากมายหลายคน ซึ่งก็น่าจะได้รับเชิญจากธิดาอ๋องให้มาร่วมดื่มชาเช่นกัน
[1] 莲花 [Liánhuā เหลียนฮวา] ดอกบัว
  ในขณะที่พวกนางกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานออกรสชาติ แต่พอเห็นหน้าฟ่งหลันหลั่นเดินตามหลังธิดาอ๋องมาหยุดยืนตรงกลางศาลา สาว ๆ ทั้งหลายก็พากันเงียบเสียงลงทันควัน ตามมาด้วยเสียงซุบซิบเบา ๆ พร้อมกับสายตาที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรพอ ๆ กับเจ้าของเรือนนี้
  สตรีน้อยไม่รู้จะวางตัวยังไงจึงได้แต่ยืนนิ่ง และทำเป็นมองออกไปนอกศาลาเล็งไปที่เหลียนฮวาบนผิวน้ำแทน
  เพลาผ่านไปไม่ถึงชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย[1]ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น
  เพล้ง!
  ของบางอย่างได้ตกกระแทกลงพื้น และตามมาด้วยการเขวี้ยงปา ข้าวของตามมาติด ๆ เสียงนั้นดังลั่นไปทั่วศาลาเรือนนั้น และได้ยินไปจนถึงเรือนหลักซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน
  แขกเหรื่อที่มาร่วมงาน รวมทั้งเยี่ยอ๋องและหลงอี้หลิง ซึ่งกำลังสนทนากันอยู่ ต่างก็พากันตกใจจนต้องขนขบวนเดินออกมาด้านนอกเรือนหลัก และพากันมองหาที่มาของเสียง เพื่อตรวจสอบดูให้รู้ชัดแจ้งว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
[1] "ชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย" คือช่วงเวลาตั้งแต่น้ำชาถูกยกเข้ามา จากนั้นค่อย ๆ จิบจดหมด ความจริงแล้วก็คือ ช่วงเวลาที่น้ำชาหนึ่งถ้วยเย็นลงจนสามารถดื่มได้ หรือก็คือประมาณ 15 นาทีสำหรับฤดูร้อน และไม่ถึง 10 นาทีสำหรับฤดูหนาว
วลี "ชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย" จึงกินความได้ทั้ง 10 นาที และ 15 นาที แต่ส่วนมากจะใช้ความหมาย 15 นาที
  ในตอนนี้ทางด้านสาวงามที่อยู่บนศาลาเรือนน้ำก็เริ่มเกิดมีปากเสียงกันโต้ตอบกันไม่หยุดหย่อน
  ทันใดนั้นเอง
  เพียะ! ฝ่ามือบางอ่อนนุ่มของธิดาอ๋องได้ประทับลงไปบนดวงหน้างามของฟ่งหลันหลั่นหนึ่งฉาด โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว
  "นี่ท่านตบข้าด้วยเหตุผลอันใด"
  ฟ่งหลันหลั่นถามกลับอย่างไม่พอใจ แต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ให้คล้อยตามสตรีตรงหน้า
  "ข้าเป็นนาย เจ้าเป็นบ่าว หากข้าต้องการจะตบเจ้าเพื่อสั่งสอนมารยาท ข้าก็ย่อมมีสิทธิ์" คำตอบของเยี่ยชิงเซียวที่กำลังกล่าวด้วยน้ำเสียงหยิ่งทระนง และท่าทางลอยหน้าลอยตาเหมือนว่าสิ่งที่นางพึ่งกระทำนั้นมันเป็นเรื่องปกติ
  สตรีน้อยชาวบ้านป่าผู้นี้ มีหรือจะยอมให้ตัวเองโดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียวโดยไร้ซึ่งความผิดได้ นางจึงง้างมือขึ้นและตบสวนธิดาอ๋องกลับไปหนึ่งฉาดเช่นกัน
  เพียะ!
  เสียงของฝ่ามือสัมผัสกับผิวหน้าบาง ทำให้เกิดเสียงดังลั่นไปทั่วศาลาเรือนน้ำ ดวงหน้างามที่เต็มไปด้วยเครื่องประทินโฉมถึงกับหันไปด้านข้างอย่างแรง ท่ามกลางความตกตะลึงของสตรีทุกนาง
  "ท่านไม่ใช่นายของข้า ดังนั้นข้าขอคืนให้ท่าน"
  ฟ่งหลันหลั่นกล่าวตบท้ายด้วยน้ำเสียงมั่นใจและฉายแววตาอัน เด็ดเดี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยง
  สาวใช้คนสนิทเห็นนายสาวของตนโดนตบสวนกลับอย่างแรง นางถึงกับเบิกตาโตขึ้นและหน้าเสียด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยมีผู้ใดในจวน เยี่ยอ๋องและในเมืองหลวงแห่งนี้ กล้าแตะต้องหรือทำร้ายสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้แม้แต่ปลายเล็บ
  "คะ คุณหนู!" ถงเสี่ยวเถาตกใจจนทำตัวไม่ถูก จึงได้แต่อุทานเรียกนายสาวของตน พร้อมกับโผเข้าไปหาเจ้าตัวและมองดวงหน้างามอย่างลนลาน ซึ่งได้เกิดเป็นรอยแดงของนิ้วมือทั้งห้านิ้วแดงปื้นเผยขึ้นมาอย่างชัดเจน
  เยี่ยชิงเซียวกุมดวงหน้าขาวเนียนของตน เพราะตอนนี้นางรู้สึกชาไปทั้งหน้า และหันขวับกลับมาจ้องหน้าคู่กรณีด้วยแววตาอาฆาตเคียดแค้นหมายหัว
  "นี่เจ้ากล้าตบหน้าข้าเชียวงั้นรึ!" เยี่ยชิงเซียวตะคอกเสียงดังถามอีกฝ่ายกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด
  ตอนนี้ธิดาอ๋องไม่เหลือภาพลักษณ์ของสตรีสูงศักดิ์ ผู้ที่ต้องรักษามารยาทอันดีงามต่อหน้าสาธารณชนเพื่อเป็นตัวอย่างให้น่าเคารพนับถือในฐานะเชื้อพระวงศ์ขององค์กษัตริย์
  ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนกลับทันควัน และดูไม่ได้สะทกสะท้านเกรงกลัวต่อปฏิกิริยาและอำนาจของเจ้าบ้านผู้นี้เลย แถมยังตอบกลับสั้น ๆ คำเดียวด้วยสีหน้ามั่นใจ
  "อืม"
  คำพูดนั้นยิ่งทำให้ธิดาอ๋องปะทุความโกรธหนักขึ้น เพราะไม่เคยมีผู้ใดแสดงกิริยาอวดดี และยโสโอหังต่อต้านเยี่ยงนี้มาก่อน นางจึงรู้สึกว่ากำลังถูกสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มท้าทายอำนาจของตนอย่างที่สุด
  ช่วงเวลานับจากนี้ เยี่ยชิงเซียวคงมิอาจที่จะทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีได้อีกต่อไป เมื่อความโกรธเข้าครอบงำอย่างไร้สติ นางจึงหันไปออกคำสั่งกับธิดาของพวกขุนนางและเหล่าสตรีสูงศักดิ์ทั้งหมดในศาลาเรือนน้ำ รวมทั้งสาวใช้ของตนอย่างบันดาลโทสะ
  "ถ้าพวกเจ้าคนใดในที่นี้ สามารถสั่งสอนมารยาทผู้ดีให้กับสาวใช้ผู้โง่เง่าขลาดเขลาและไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนางนี้แทนข้าได้ ข้าจะมีรางวัลตอบแทนให้คนผู้นั้นอย่างงามเลยทีเดียว"
  คำประกาศกร้าวนั้นของเยี่ยซิงเชียว ถึงไม่มีรางวัลใหญ่โตใดมาล่อใจ สตรีทุกนางตรงนั้นล้วนย่อมทำตามความต้องการของธิดาอ๋องผู้นี้อยู่ดี เพราะไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรืออยากเป็นศัตรูกับเจ้าหล่อน
  ทำให้เพลาต่อมา เหล่าสาวงามทั้งหลาย รวมทั้งบรรดาสาวใช้ของจวนอ๋องทั้งหมดบนศาลาเรือนน้ำ ต่างก็สามัคคีร่วมแรงร่วมใจกันวิ่งกรูเข้าไปรุมทำร้ายตบตีฟ่งหลันหลั่นอย่างไม่ออมมือ
  เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย จนแทบมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร ทั้งตบ ตี
  เพียะ!
  บางคนทั้งผลักและถีบให้อีกฝ่ายล้มลงไปนั่งกองอยู่บนพื้น
  พลั่ก!
  รุมทึ้งหัว และเหวี่ยงกระชากลากถูกกันไปมา
  ตุบตับ!
  แต่สถานการณ์กลับตาลปัตรผ่านไปเพียงครู่เดียว บรรดาสตรีทั้งหลายที่เข้าไปรุมทึ้งดึงหัวของฟ่งหลันหลั่น ต่างก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกมาทีละ คน ๆ เหลือเพียงนางที่ยังยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง
  สภาพของทุกคนช่างดูไม่ได้เอาเสียเลย ตามใบหน้าและลำตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยขีดข่วน ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงแลดูหมดสภาพ อาภรณ์สวยหรูราคาแสนแพงที่ผ่านการตัดเย็บอย่างประณีตขาดหลุดลุ่ยไปหมด
  เหล่าบุรุษทั้งหลายและแขกเหรื่อที่กำลังยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ทางด้านนอกศาลาเรือนน้ำ ต่างก็พากันส่งเสียงหัวเราะขบขันให้กับบรรดาสตรีเหล่านั้น ทำให้พวกนางเกิดความอับอายจนแทบอย่างจะเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีไปจากตรงนั้นเสียให้ได้
  ตอนนี้สายตาทุกคู่ของสาวงามบนศาลาต่างจับจ้องพุ่งตรงไปยังสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มอย่างอาฆาตมาดร้าย แต่ทว่าเจ้าตัวกับไม่รู้สึกร้อนหนาวหรือหวั่นเกรงต่อจิตพยาบาทเหล่านั้นเลยสักนิด
  ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะมีกำลังคนที่มากกว่าตนอย่างมาก แต่ฟ่งหลันหลั่นก็มิได้หลบเลี่ยงสายตาหรือมีท่าทีอ่อนข้อยอมถอยร่นให้ศัตรูตรงหน้าแต่อย่างใด
  ตบมาก็ตบกลับ ไม่โกงกัน

  บุตรสาวของขุนนางรายหนึ่ง ได้ก้มหน้าลงมองสำรวจร่างกายของตัวเอง และเมื่อเห็นสภาพยับเยินของตน นางเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน และชี้มือตรงไปยังสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่ม พร้อมทั้งก่นคำด่าและผรุสวาทหยาบคายสาดใส่อย่างเดือดดาล
  "เจ้าจะสามหาวมากไปแล้วนะ! เป็นเพียงสาวใช้ชั้นต่ำ ถือดียังไงถึงกล้าลงมือตอบโต้พวกข้า ซึ่งเป็นถึงสตรีสูงศักดิ์ เจ้าต้องชดใช้ให้กับอาภรณ์สุดหรูและเครื่องประดับแสนแพงของพวกข้า"
  มีหรือที่ฟ่งหลันหลั่นจะเกรงกลัว สายตาคมเฉียบของนางมองคู่ต่อสู้ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว บนดวงหน้างามแสยะยิ้มขึ้นอย่างชอบใจ ราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่เจอเหยื่ออันโอชะของมัน
  "ประดาหน้าเข้ามาพร้อมกันหมดนั่นแหละ ข้าจะได้จัดการเรื่องนี้ให้จบในคราวเดียวกัน"
  น้ำเสียงและแววตาท้าทายของสาวใช้แม่ทัพหนุ่ม เชื้อเชิญศัตรูอย่างอาจหาญ และยืนเท้าสะเอวตั้งท่ารับด้วยสองขาอันมั่นคง
...
เซียงไค 盛開


ณ จวนเยี่ยอ๋อง
และแล้ววันงานเฉลิมฉลองครบรอบวันเกิดให้กับธิดาอ๋องก็มาถึง
ขุนนางใหญ่น้อยในราชสำนักรวมไปถึงเหล่าผู้ดีจากตระกูลสูงศักดิ์และพ่อค้าผู้มีฐานะร่ำรวยจากร้านค้าต่าง ๆ ในเมืองหลวงที่ได้รับเทียบเชิญ ต่างก็พากันทยอยเดินทางเข้ามาภายในงานฉลองนี้ พร้อมกับเหล่าผู้ติดตามของพวกเขาก็ได้หอบของขวัญอันมีค่ามามอบให้กับเจ้าภาพอย่างล้นหลาม เพื่อหวังแสดงความยินดีและสร้างสัมพันธ์ไมตรีอันดีต่อเยี่ยอ๋องและธิดา
เยี่ยอ๋องบุรุษผู้อยู่ในวัยห้าสิบกว่า บุคลิกภายนอกดูสุขุม ใจเย็น และสง่า ซึ่งในครั้งอดีตเขาเคยเป็นผู้ที่ถูกวางตัวให้สืบทอดราชบัลลังก์อีกหนึ่งคน แต่สุดท้ายแล้วคนที่เหมาะสมและได้รับเลือกที่สุดก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ผู้เป็นนายใหญ่ของจวนอ๋องเรือนนี้ กำลังยืนยิ้มแก้มปริจนหน้าบาน ต้อนรับแขกเหรื่อที่ทยอยเข้ามาร่วมงาน อยู่ตรงลานด้านหน้าของจวนอย่างอิ่มเอมใจกับสิ่งของที่พวกเขานำมาร่วมแสดงความยินดีต่อธิดาของตน
โดยข้างกายเขานั้นยังมีขุนนางคนสนิทของเยี่ยอ๋อง ซ่งเฉาเกา ยืนประกบข้างคอยต้อนรับแขกอยู่อีกแรง ซึ่งคนผู้นี้มีตำแหน่งขุนนางขั้นสามในกรมโยธาธิการ ประดับบารมีของเขาอยู่
"ท่านอ๋องคิดว่าหลงอี้หลิงผู้นั้นจะมาร่วมงานของคุณหนูในวันนี้หรือไม่ขอรับ" ขุนนางในวัยกลางคนเอ่ยถามเยี่ยอ๋องอย่างสนใจในคำตอบ
เยี่ยอ๋องยังคงยืนต้อนรับแขกเหรื่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใสอารมณ์ดี และไม่ได้ตอบคนสนิทข้างกายในทันควัน แต่พอจังหวะเป็นช่วงรอยต่อที่ไม่มีแขกตรงหน้า เขาก็พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งขรึมจริงจัง และหันไปหาเจ้าของคำถาม
"ข้าก็หวังว่าเขาจะมา แผนการของพวกเราจะได้ดำเนินต่อไปได้อย่างราบรื่น ว่าแต่ทางพวกท่านเองเถอะ ตระเตรียมการทุกอย่างไว้เรียบร้อยดีแล้วใช่หรือไม่"
เยี่ยอ๋องย้อนถามกลับซ่งเฉาเกาด้วยถ้อยคำราบเรียบ หากแต่น้ำเสียงของเขาแฝงความคิดบางอย่างไว้ซ่อนในแววตานิ่งคู่นั้น และทันทีที่มีแขกกลุ่มใหม่เดินเข้ามาหา เขาก็รีบสลับสีหน้าและอารมณ์หันกลับไปยิ้มหน้าบานแก้มปริกล่าวต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน
ในขณะที่ขุนนางคนนั้นรอจังหวะที่จะตอบคำถามของเยี่ยอ๋อง สายตาเขาก็พลันเหลือบมองไปเห็นบุคคลที่พวกเขากำลังกล่าวถึง ได้เดินก้าวเท้าข้ามธรณีประตูใหญ่ของจวนเยี่ยอ๋องเข้ามาบริเวณภายในงานพอดิบพอดี
ซ่งเฉาเกาจึงรีบปรับสีหน้าและท่าทางของตนซ่อนความรู้สึกจริงเก็บไว้ข้างใน พร้อมกับพูดสะกิดกับเยี่ยอ๋องเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัวเช่นกัน
"ท่านอ๋อง ดูเหมือนคนที่พวกเรารอคอยอยู่ จะเดินเข้ามาโน่นแล้ว"
เยี่ยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ได้ก็รีบตัดจบบทสนทนากับแขกตรงหน้า พร้อมกับเรียกให้บ่าวมารับช่วง เชิญแขกเข้าไปนั่งรอในเรือนใหญ่ จากนั้นเขาก็เบนสายตาหันไปยังตรงประตูใหญ่ทางเข้าจวน
หลงอี้หลิงแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรเป็นที่ชื่มชมของคนดี แต่สำหรับคนชั่ว เขาคือศัตรูตัวฉกาจ ที่อีกฝ่ายจะต้องยำเกรง ข้างกายยังมีทหารนายกองคนสนิทสองนาย ซึ่งฝีมือด้านการศึกก็เก่งกาจพอตัวเช่นกัน แต่ครั้งนี้มีสิ่งหนึ่งที่ต่างออกไปจากทุกครั้ง ซึ่งทำให้ผู้คนภายในงานเลี้ยงแห่งนี้เห็นแล้ว ต่างก็พากันให้ความสนอกสนใจเป็นอย่างมาก
โฉมสะครวญยืนเด่นเคียงข้างกายแม่ทัพหนุ่ม เรือนผมสีดำน้ำหมึกถูกเกล้าขึ้นสูง และรัดด้วยเหมยกุ้ยฮัวสีขาว[1]ชุดผ้าแพรเกาะอกสีเหลืองอ่อน ตรงกลางปักดอกหงส์ฟู่ว่าสีขาวด้วยเส้นไหมสีขาวราวหิมะแรก แซมด้วยเกสรส้มอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมแพรไหมสีขาวขุ่นเล็กน้อย ลวดลายบน เสื้อคลุมล้วนถูกปักลวดลายเดียวกัน
[1] เหมยกุ้ยฮัว คือดอกกุหลาบ
มีผ้าแถบสีเหลืองทองคาดเอวคอดกิ่ว สวยหรูโดดเด่น ความงามนี้เทียบเท่าหรืออาจจะเลอโฉมกว่าสตรีนางอื่นภายในงาน ซึ่งทุกนางล้วนแต่งตัวจัดเต็มทั้งเสื้อผ้าและเครื่องประดับ
เยื้องถัดไปทางด้านหน้าของจวนหลัก คุณชายสามคนแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่ดูมีราคา ซึ่งยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ก่อนหน้านี้ก็ได้หันมามองทางด้านกลุ่มของหลงอี้หลิงอย่างอกสนใจเช่นกัน
คนที่ยืนกอดอกอยู่เป็นคนแรกที่เปิดประเด็นการสนทนาเรื่องใหม่นี้ขึ้นมา "พวกท่านดูนั่นสิ! วันนี้แม่ทัพหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่วของเรา ก็มาร่วมงานวันเกิดของคุณหนูเยี่ยด้วย" น้ำเสียงของบุรุษผู้นี้ฟังแล้วเหมือนเขาจะไม่ค่อยชอบใจในตัวแม่ทัพหนุ่มผู้นี้สักเท่าไร
คุณชายคนที่สาม รูปร่างผอมบางคล้ายสตรี และชอบจับที่เรือนผมของตัวเองอยู่บ่อยครั้งเวลาเกิดสนใจอะไรใหม่ ๆ ขึ้นมา ได้กล่าวเสริมขึ้นเช่นกัน
"ใช่จริงอย่างที่ท่านพูดมา ปกติแล้วแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไม่เคยยอมให้สตรีนางใดเดินเคียงข้างเขาเยี่ยงนี้เลยสักครา แต่สตรีผู้ที่กำลังเดินอยู่ข้างกายเขาผู้นั้น..."
คุณชายคนที่สามเขาถือพัดในมือและโบกพัดไปมาสองที ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างสุขุม ดวงตาจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังพูดถึงอย่างพินิจพิจารณา
"นั่นไม่เท่าไรหรอก แต่ที่น่าสนใจยิ่งไปกว่านั้น สตรีน้อยดวงหน้างามสดใสน่ารัก แต่งกายด้วยอาภรณ์ผ้าแพรหรูหราของหอหงอี้ ซึ่งฝีมือช่างที่ปักลายเหมยกุ้ยฮัวลงบนชุดนี้อย่างประณีตและราคาก็แสนแพงมาก นางเป็นผู้ใดกันนะ"
หลังจากที่คุณชายทั้งสามคนกล่าวจบ ก็ตามมาด้วยเสียงซุบซิบพูดคุยของแขกเหรื่อคนอื่น ๆ ที่มาร่วมงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นดังขึ้น ทุกคนต่างพากันสงสัยและแปลกใจ ในความสัมพันธ์ของแม่ทัพหนุ่มกับสตรีข้างกายเขา ยิ่งนัก
แม้แต่หยวนจูวเย่ ที่วันนี้เขาเองก็ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมฉลองงานวันเกิดของธิดาอ๋องในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อได้พบกับฟ่งหลันหลั่นอีกครั้งที่นี่อย่างไม่คาดฝัน เขาถึงกับตะลึงงันในความงามสง่าของบุปผาแรกแย้มตรงหน้า ไม่ต่างจากบุรุษคนอื่น ๆ
ดวงหน้างามได้สะกดสายตาของบรรดาหนุ่มน้อยใหญ่ภายในงานต่างหันมามองเป็นสายตาเดียวกัน โดยเฉพาะสายตาหวานฉ่ำของหยวนจูวเย่ที่จับจ้องมองมา
หลงอี้หลิงชักสีหน้าบึ้งตึงและโกรธขึ้นมาในบัดดล ตอนนี้เขาแทบจะสะกดกลั้นอารมณ์โมโหที่กำลังเดือดพล่านขึ้นมาในหัวให้สงบลงได้ อาการขุ่นเคืองไม่พอใจและความรู้สึกหวงแหนในสิ่งที่เป็นของตนอย่างยิ่งยวด ทำให้เข่าหันไปพาลลูกน้องคนสนิทและเอ่ยถามเสียงดุอย่างหงุดหงิดใจ
"จางเก่อ ข้าอุตส่าห์วางใจให้เจ้าเป็นผู้พานางไปซื้อเลือกชุดอันเหมาะสมและยังกำชับว่าต้องไม่เป็นที่สะดุดตาของคนอื่น แล้วเจ้ากลับได้ชุดอะไรมาให้นางสวมใส่กัน ถึงทำให้ผู้คนมองมาเป็นสายตาเดียวกันเช่นนี้"
เข่อลั่ว จางเก่อ และฟ่งหลันหลั่นถึงกับหันมองหน้ากันและงงในถ้อยคำกล่าวนั้นของแม่ทัพหนุ่ม อีกทั้งยังแปลกใจในท่าทีบึ้งตึงไม่พอใจของเขาที่แสดงออกมาโดยไม่มีสาเหตุ
สตรีน้อยจึงก้มลงมองสำรวจอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่อีกครั้ง แต่ก็ไม่พบเห็นข้อผิดพลาดหรือความไม่เหมาะสมอันใดบนเรือนร่างของตน จึงเงยหน้าขึ้นถามอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ
"ข้าไม่เห็นว่าอาภรณ์ชุดนี้จะมีอะไรที่แปลกประหลาดหรือไม่เหมาะสมตรงไหนเลย แม้สีจะไม่ฉูดฉาดนักแต่การตัดเย็บและฝีมือการปัก ช่างละเอียดและประณีตมาก ส่วนเรื่องความหรูหรารวมทั้งคุณภาพก็ไม่แพ้อาภรณ์ของคุณหนูสูงศักดิ์พวกนั้น อีกอย่างข้าก็ชอบชุดที่ท่านจางเก่อเลือกให้ด้วย ท่านกลัวว่าจะสวยกว่าสตรีในดวงใจของท่านอย่างเช่นธิดาผู้สูงศักดิ์ เจ้าของงานวันเกิดวันนี้กระนั้นหรือ"
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวร่ายยาว ทว่าคำพูดประโยคสุดท้ายของนาง ดันไปสะกิดความรู้สึกบางอย่างในใจของหลงอี้หลิงเข้า ทำให้เขาหันมองนาง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ แววตาแข็งกร้าวใส่นางอย่างโกรธขึ้ง
ทั้งคู่ยืนจ้องหน้าสบตากันด้วยสายตาดุดันไม่มีใครยอมใคร ท่ามกลางความอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจของนายกองทั้งสอง ซึ่งยืนขนาบข้างพวกเขาอยู่ เพราะไม่รู้จะเข้าข้างใครดี
...
เซียงไค 盛開


เรือนหลัก สถานที่จัดงานเลี้ยง
  "เห็นทีข่าวลือที่ว่า ข้างกายของท่านแม่ทัพหลงผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่วของเรา ได้มีสตรีน้อยผู้งดงามนางหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและคอยปรนนิบัติรับใช้อย่างใกล้ชิดอยู่ข้างกายไม่ห่าง แม้กระทั่งเรื่องอาหารการกิน รวมไปถึงการตระเตรียมอาภรณ์ จนไปถึงขั้นที่ว่าการผสมน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย ก็ล้วนแต่ให้นางเป็นผู้จัดการทั้งสิ้น...ทั้งหมดนี้คงเป็นเรื่องจริงสินะ"
  น้ำเสียงราบเรียบ นิ่ง สุขุม ของเยี่ยอ๋องดูเหมือนไม่มีอะไร แต่แววตากลับแฝงไว้ซึ่งคำถากถางเย้ยหยัน
  แต่ทว่าการแสดงออกมาเช่นนี้ของเยี่ยอ๋อง ไม่ได้สร้างความประหลาดใจต่อแม่ทัพหนุ่มและคนสนิทของเขาเลยสักนิด
  ทั้งสามคนยังคงวางสีหน้าเรียบเฉย ดูไม่ทุกข์ร้อนใจหรือโกรธเคืองแต่อย่างใดในคำกล่าวที่แฝงไว้ซึ่งคำดูหมิ่นของอีกฝ่าย เหมือนทุกคนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
  หลงอี้หลิงรู้จักนิสัยและตื้นลึกหนาบางของสองพ่อลูกคู่นี้เป็นอย่างดี ใจจริงเขาไม่อยากให้คนสกุลหลงของตน ต้องพานถูกลบหลู่หยามเกียรติไปด้วย แต่เกรงว่าจะเสียการใหญ่ จึงจำต้องข่มใจตอบกลับไปตามมารยาท
  "ข้าต้องขออภัยเยี่ยอ๋องและคุณหนูเยี่ย ที่ลืมแจ้งสถานะของผู้ติดตามไปคนนี้เสียสนิท...เป็นความจริงตามที่ท่านอ๋องกล่าวมาทั้งหมด หลั่นเอ๋อร์ เป็นคนที่มาคอยช่วยข้าดูแลในเรื่องต่าง ๆ พวกนี้แทนจางเก่อและเข่อลั่ว"
  ฟ่งหลันหลั่นนั่งแอบยิ้มอย่างพอใจ ในคำตอบนั้นของหลงอี้หลิงที่กล่าวออกมา แถมเขายังใช้คำเรียกแทนตัวของนางอย่างสนิทสนมใกล้ชิด และถึงแม้จะไม่เคยใช้ชีวิตในสังคมชั้นสูงมาก่อน แต่ก็พอที่จะรู้จักการรักษามารยาทอยู่บ้าง เมื่อได้ยินแม่ทัพหนุ่มกล่าวแนะนำตนกับเจ้าของสถานที่ นางจึงได้โค้งคำนับแสดงการเคารพต่อพวกเขาตามความเหมาะสมเช่นกัน
  เยี่ยอ๋องได้เบนสายตาไปทางสตรีน้อยและจ้องหน้านางอย่างพินิจพิจารณาเป็นครั้งที่สาม เพราะยังใจในความรู้สึกคุ้นเคยดวงตากลมโตใสคู่นี้ ใบหน้างามน่ารักสดใสชวนให้เหล่าบุรุษเคลิบเคลิ้มตามผู้นี้ยิ่งนัก แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดยังไง เขาก็นึกไม่ออกว่าได้เคยพบเจอกันกับนาง เมื่อไรและที่ใด
  แม้เยี่ยอ๋องจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างติดใจอยู่เกี่ยวกับตัวตนของ ฟ่งหลันหลั่น แต่เจ้าตัวก็พยายามเก็บความรู้สึกและข่มความสงสัยที่มีอยู่ซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งสุขุมได้เป็นอย่างดี ซึ่งต่างจากธิดาสุดที่รักของเขา
  ในเพลานี้ เยี่ยชิงเซียวได้แสดงอากัปกิริยาไม่พอใจต่อสตรีน้อยผู้นี้ออกมาทางสีหน้า แววตา และเผยท่าทีหึงหวงในตัวแม่ทัพหนุ่มต่อหน้าทุกคนอย่างชัดเจน
  ในที่สุดธิดาอ๋องก็เริ่มเผยนิสัยและความรู้สึกที่แท้จริงของนางออกมา ด้วยการกล่าวถ้อยคำดูถูก น้ำเสียงแข็งกระด้าง
  "อ้อ...เป็นเพียงแค่สาวใช้กระนั้นหรอกรึ! แต่ข้ามิรู้มาก่อนเลยว่าท่านแม่ทัพหลงจะมีข้ารับใช้ส่วนตัวเป็นอิสตรี"
  ในขณะที่กล่าวอยู่นั้น สายตาของเยี่ยชิงเซียวได้จ้องมองฟ่งหลันหลั่น ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ถือดีในตนเองและดูถูกคนที่กำลังเอ่ยถึงอย่างดูถูกดูแคลนยิ่งนัก
  "...แถมนางผู้นี้ยังดูเด็กมาก หน้าตาผิวพรรณสวยสดงดงามไม่แพ้เหล่าบุตรีของพวกพ่อค้าในเมือง โชคดีที่ท่านได้บอกกล่าวชัดเจน มิฉะนั้นข้าคงจะโกรธท่านเป็นยิ่งนัก ที่กล้าหักหานน้ำใจข้าถึงขนาดพาสตรีอื่นมาหยามหน้าถึงเรือนในวันงานสำคัญเพียงนี้"
  น้ำเสียงและคำพูดของเยี่ยชิงเซียว ถ้าฟังผิวเผินเหมือนคำกล่าวชม และแอบตำหนิต่อว่าหลงอี้หลิงเล็กน้อย
  แต่ถ้าตั้งใจฟังจริง ๆ ในเนื้อความนั้นยังแฝงไว้ซึ่งความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขาอีกด้วยเช่นกัน
  หลงอี้หลิงเกรงว่าอารมณ์เคืองขุ่นและไม่พอใจของสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้จะทำให้เสียงานใหญ่ที่เขาตั้งใจมาในวันนี้ จึงรีบคิดจะตัดจบบทสนทนานี้ ด้วยการหันไปหาทหารนายกองคนสนิททางด้านหลัง และเพียงเอ่ยชื่อพวกเขาขึ้นเท่านั้น เพื่อเป็นการส่งสัญญาณ
  "จางเก่อ..."
  ทหารนายกองคนสนิทรู้ในความหมายนั้นของผู้เป็นนาย เขาจึงได้รีบนำของที่เตรียมมาส่งยื่นให้กับผู้เป็นนายทันที
  "นี่ขอรับนายน้อย"
  แม่ทัพหนุ่มรับกล่องหีบทองขนาดพอเหมาะมือ และลุกขึ้นเดินไปยืนข้าง ๆ ตรงโต๊ะที่ธิดาอ๋องนั่งอยู่ พร้อมกับส่งมอบของขวัญในมือให้กับเจ้าของงานวันเกิด และกล่าวอวยพรตามมารยาท
  "นี่เป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้า หวังว่าจะช่วยทำให้จิตใจที่ เคืองขุ่นของท่านหญิงที่มีอยู่ตอนนี้ อารมณ์ดีขึ้นมาได้สักเล็กน้อย และหวังว่าท่านจะไม่ถือโทษเคืองโกรธต่อหลั่นเอ๋อร์ของข้า จากการเสียมารยาทที่ข้าพานางติดตามมางานสำคัญของท่านในวันนี้"
  หลั่นเอ๋อร์ของข้า ฟ่งหลันหลั่นได้ยินคำนี้ แทบอยากจะหยิกแขนของตัวเองเพื่อเรียกสติเสียจริง นี่นางไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม
  แม้กระทั่งจางเก่อและเข่อลั่วก็เริ่มกังวลหนักขึ้นเพราะนายของตนดูเหมือนจะแสดงความรู้สึกส่วนตัวและตอกย้ำความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวฟ่งหลันหลั่นให้คนในงานได้รับรู้อย่างโจ่งครึ่ม
  แม้ว่าแม่ทัพหนุ่มจะมอบของขวัญวันเกิดให้แก่เจ้าของงาน แต่น้ำเสียงเย็นชา ผนวกกับสีหน้าเรียบตึงของเขา ช่างดูขัดตายิ่งนัก

  ทว่าเพียงแค่นี้ก็ทำให้เยี่ยชิงเซียวเปลี่ยนสีหน้าและอารมณ์ได้แล้ว นางดีใจเป็นที่สุด และยิ้มแฉ่งหน้าบานจนลืมเก็บอาการ พลางรีบยื่นมือไปรับของขวัญนั้นอย่างกระตือรือร้น โดยเจ้าตัวจงใจวางมือซ้อนทับใต้ฝ่ามือหนาของหลงอี้หลิง เพื่อหวังจะได้สัมผัสความอบอุ่นจากชายที่ตนรักแม้ชั่วครู่ก็ยังดี จนลืมฐานะของตัวเองว่าเป็นถึงเชื้อพระวงศ์จะต้องสำรวมมากกว่านี้
  เยี่ยอ๋องแอบสังเกตเห็นพฤติกรรมที่ไม่รักนวลสงวนตัวของบุตรีได้ ทันควัน เขาถึงขนาดต้องแกล้งกระแอมเสียงดังขึ้นเพื่อเรียกสตินาง
  อะ ฮึ่ม!
  เพราะตอนนี้เหล่าขุนนางและแขกเหรื่อมากมายภายในงาน ต่างก็พากันพุ่งสายตาจับจ้องมองด้วยความเย้ยหยัน และจ้องจับผิด
  แต่ดูเหมือนเยี่ยชิงเซียวจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่บิดาของตนกำลังสื่อสารมา
  ดังนั้นก่อนที่ธิดาของตนจะทำเรื่องขายหน้าเสียเกียรติของวงศ์ตระกูลมากไปกว่านี้ เยี่ยอ๋องจึงรีบคิดหาทางเบนความสนใจของแขกเหรื่อ ด้วยการชวนพวกเขายกจอกสุราร่วมดื่มสังสรรค์กันต่อ
  หลงอี้หลิงได้จังหวะจึงฉวยโอกาสนั้นจบการสนทนากับธิดาอ๋อง และกลับมาพุ่งความสนใจไปยังเยี่ยอ๋องกับซ่งเฉาเกา
  ส่วนฟ่งหลันหลั่นรู้สึกไม่ชินกับการที่ต้องนั่งสำรวม วางตัวนิ่ง อยู่ในท่าเดิมนาน ๆ จึงทำตัวยุกยิกขยับร่างกายไปมา ทำให้แม่ทัพหนุ่มเริ่มรำคาญตา เลยต้องยอมอนุญาตให้นางแยกตัวออกไปจากงานเลี้ยงได้ พร้อมทั้งไม่ลืมที่จะกำชับเตือนเสียงเข้ม
  "หลั่นเอ๋อร์ หมดหน้าที่ของเจ้าตรงนี้แล้ว หากเจ้าต้องการจะออกไปเดินเล่นข้างนอกก็ตามใจ แต่ห้ามไปก่อเรื่องเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"
  สตรีน้อยหันมาฉีกยิ้มสดใสให้กับแม่ทัพหนุ่มอย่างดีใจ นางรีบพยักหน้าตอบรับคำเขาอย่างแข็งขันและหนักแน่น
  "ขอบคุณนายน้อย ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้ารับปากว่าจะทำตัวดี ๆ ไม่ไปแอบก่อเรื่องลับหลังท่านอย่างแน่นอน"
  หลงอี้หลิงพยักหน้าตอบรับคำ ดวงตาคมกริบเผยแววตาอ่อนโยนและเอ็นดูสตรีน้อยตรงหน้า
  เหล่าผู้คนในงานต่างรู้สึกได้ถึงสถานะของนางผู้นี้ที่มีต่อแม่ทัพหนุ่มช่างดูไม่ได้ธรรมดาจริง ๆ เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาดูจะมีอะไรมากกว่าผู้ติดตามและเจ้านายหนุ่มเสียแล้ว
  เมื่อเยี่ยชิงเซียวเห็นฟ่งหลันหลั่นเดินแยกตัวออกไปจากงานเลี้ยง นางก็หันไปส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กับสาวใช้ของตน
  ถงเสี่ยวเถา ข้ารับใช้สาวผู้ซื่อสัตย์ได้เห็นสัญญาณจากผู้เป็นนายหญิง นางก็พยักหน้าตอบรับอย่างแข็งขันและเริ่มปฏิบัติการบางอย่างทันที
  สาวใช้ของธิดาอ๋องปลีกตัวออกไปจากงาน และรีบเดินไล่หลังตาม ฟ่งหลันหลั่นออกมายังด้านนอกจวนใหญ่อย่างทันทีทันควัน ปากก็ตะโกนร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ
  "แม่นางฟ่งโปรดหยุดก่อน"
  ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเสียงของใครบางคนเรียกชื่อตนดังมาทางด้านหลัง นางจึงหยุดเดินและหันกลับไปมอง พอดูจากการอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่ ก็พอจะมองออกว่าคงไม่น่าจะใช่แขกที่มาร่วมงาน จึงทักย้อนถามไปอย่างแปลกใจ
  "ท่านคือ...?"
  ถงเสี่ยวเถาเริ่มแสดงอำนาจบาตรใหญ่ของสาวใช้จวนเยี่ยอ๋อง
  "ข้าชื่อถงเสี่ยวเถา เป็นสาวใช้ส่วนตัวของท่านหญิงเยี่ยซิงเชียว" นางข่มอีกฝ่ายผ่านทางสีหน้า แถมน้ำเสียงฟังดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
  ฟ่งหลันหลั่นมิได้รู้สึกยำเกรงหรือเกรงกลัวต่ออำนาจที่อีกฝ่ายกำลังแสดงออกมาเลยสักนิด นางเพียงตอบกลับไปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
  "อ้อ! สาวใช้ของจวนอ๋อง ว่าแต่เราทั้งสองคนไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ท่านเรียกข้าไว้เช่นนี้ มิทราบว่ามีธุระอันใดกระนั้นหรือ"
  ถงเสี่ยวเถารู้สึกโกรธจนหน้าชา ที่อีกฝ่ายดูไม่ได้สะทกสะท้านหรือ เกรงกลัวในบารมีอำนาจที่ตนคิดว่ามีเหนือกว่านางผู้นี้
  "นายหญิงของข้าอยากชวนเจ้าไปร่วมดื่มชาที่ศาลาเรือนน้ำทางด้านโน้นเพื่อสนทนากัน เจ้าช่วยตามข้าไปด้วยกันได้ที"
  สาวใช้คนสนิทของธิดาอ๋องกล่าวกับฟ่งหลันหลั่นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเริ่มไม่สบอารมณ์ แถมถ้อยคำของนางดูไม่เหมือนคำเชิญชวนแต่เป็นคำสั่งเสียมากกว่า
  ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งและคิดลังเลใจ เพราะนึกถึงคำพูดขู่เตือนของ หลงอี้หลิงที่ได้กำชับไว้
  'แม่ทัพขี้เก๊กนั่นสั่งห้ามเราไว้ด้วยสิ ว่าไม่ให้ไปก่อเรื่อง แต่สาวใช้ของจวนอ๋องผู้นี้ก็ดูมีท่าทีไม่น่าจะเป็นมิตรเอาเสียเลย จะปฏิเสธนางยังไงดีนะ''
  ไม่นานเยี่ยชิงเซียวที่ตามหลังออกมาจากงานทางด้านใน และเห็นท่าทางลังเลใจของสาวใช้แม่ทัพหนุ่มเข้าพอดี นางจึงได้เดินไปสะกิดสาวใช้ของตน
  ด้านนางข้ารับใช้สาวก็รู้งานของตนทันที โดยที่ผู้เป็นนายไม่ต้องกล่าวออกมาเป็นคำพูดด้วยซ้ำไป
  "ตามมาเถอะ เจ้าไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะถูกพาไปต้มยำทำแกงหรือฆ่าทิ้ง นายหญิงของข้าเพียงแค่ต้องการสอบถามเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับท่าน แม่ทัพหลิงจากเจ้าเท่านั้น คงใช้เวลามินานหรอก"
  สตรีน้อยได้ฟังคำสาวใช้ของธิดาอ๋องกล่าวขึ้นอย่างมีพิรุธและ ร้อนตัวอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้นางเกิดความระแวงและไม่ไว้ใจมากยิ่งขึ้น แต่นางก็หาได้กลัวสิ่งนั้นไม่ จึงมองหน้าสตรีทั้งสอง ด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
  'ข้าไม่ได้กลัวพวกเจ้าเสียหน่อย แต่แค่ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัวก็เท่านั้น
  เพราะถ้าขืนขัดคำสั่งของเขา มีหวังคืนนี้ต้องถูกลงโทษห้ามออกไปข้างนอกเรือนหลงหลิงเป็นแน่ และนั่นก็จะทำให้ข้าอดได้เที่ยวงานเทศกาลที่จะจัดขึ้นในค่ำคืนนี้ สำหรับข้าแล้วมันเป็นเรื่องใหญ่เชียวนะ'
  เยี่ยชิงเซียวเริ่มหัวเสียและหมดความอดทนในการรอคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม จึงได้ตัดสินใจกล่าวขึ้นด้วยตัวเอง
  "รึเจ้าคิดว่าธิดาอ๋องเยี่ยงข้า ไม่มีเกียรติมากพอที่จะให้เจ้ามาร่วมวงสนทนาด้วยกระนั้นรึ!"
  น้ำเสียงโกรธขึ้ง และถ้อยคำพวกนั้น รวมไปถึงแววตาของเยี่ยชิงเซียว ล้วนเต็มไปด้วยการประชดประชันถากถางเหน็บแนมอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
  ฟ่งหลันหลั่นเห็นท่าทีขุ่นเคืองใจที่ธิดาอ๋องผู้นี้แสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจนมาก นางจึงคิดว่าหากไม่ยอมตามไปแต่โดยดี อาจจะทำให้สตรีสูงศักดิ์ผู้นี้โกรธหนักขึ้น และพานจะไม่พ้นถูกคนพวกนี้หาเรื่องลงโทษเป็นแน่ จึงจำใจกล่าวตอบรับคำเชิญนั้น
  "หามิได้ กลับเป็นเกียรติต่อข้ายิ่งนัก ที่สตรีสูงศักดิ์เยี่ยงท่านอุตส่าห์มีน้ำใจเชิญไปร่วมวงจิบน้ำชา แต่ข้าขอรับไว้แค่ใจ หากท่านหญิงต้องการจะสอบถามเรื่องอันใดของนายน้อย ข้าก็เชิญถามมาตรงนี้ได้เลย"
  "เจ้าไม่ต้องกังวลว่านายน้อยของเจ้าจะว่ากล่าว เมื่อสักครู่ขอได้แจ้งต่อเขาไปแล้วว่าจะชวนเจ้าไปร่วมวงสนทนาและจิบชาด้วย ซึ่งเขาก็อนุญาตแล้ว แต่หากเจ้ายังเรื่องมากเล่นตัวอยู่เช่นนี้ ข้าก็จะถือว่าเจ้าไม่ให้เกียรติข้า"
  เยี่ยชิงเชียวกล่าวเสริมขึ้น เพราะหากไม่อ้างหลงอี้หลิง สาวใช้ผู้นี้คงจะไม่ตกหลุมพรางง่าย ๆ
  เมื่อสตรีน้อยได้ยินเช่นนั้น นางจึงตอบตกลงแต่โดยดี
  "งั้นก็ได้ ข้าจะตามท่าไปที่ศาลาเรือนน้ำ"
  เมื่อสตรีสองนางได้ยินคำตอบรับของฟ่งหลันหลั่น พวกนางก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจซึ่งแฝงไว้ด้วยแผนการออกมาบนใบหน้า
  มีหรือที่สาวใช้ส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะมองเจตนาของพวกนาง ไม่ออก นางยอมเดินตามหลังไปเงียบ ๆ แต่โดยดี
...
เซียงไค 盛開