กูณฑ์ เคียวและมลเข้าไปไหว้เจ้าตา ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไหว้ด้วยดี
"จากบ้านมาไกล คงคิดถึงพ่อแม่สินะ"
"ใช่ครับ" กูณฑ์รับคำ "ท่านช่วยเปิดประตูมิติให้ผมเลยได้ไหมครับ" กูณฑ์รีบถามเข้าประเด็นทันที
"จะเปิดให้ก็เปิดได้อยู่ เพียงแต่.."
ฤๅษีพูดยังไม่ทันจบ เด็กหนุ่มก็ขัดขึ้นเสียก่อน
"แต่อะไรอีกล่ะครับ ผมคิดถึงพ่อกับแม่"
"เวรกรรมของเจ้ายังไม่หมด หากเปิดให้ก็ไม่ได้พบพ่อกับแม่อยู่ดี อาจจะพากันพินาศไปหมดเลยก็ได้"
"เวรกรรม เวรกรรม" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจ "ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เห็นจะจำได้ว่าไปทำกรรมอะไรกับใครไว้นักหนา"
ผู้ทรงศีลไม่ตอบ แต่กลับหันไปพูดกับเคียว
"เจ้าคงพอรู้เห็นอะไรบ้างแล้วสินะ"
"ขอรับ" เคียวว่า "แต่กระผมยังไม่แน่ใจ"
กูณฑ์หันขวับมาทางเคียว
"นายรู้อะไร" เขาถามเสียงแข็ง
"โทสะเป็นโทษลักษณะของท่านมานานแล้ว โปรดระงับเสียเถิด" ฤๅษีพูดอย่างเมตตา
แต่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง กูณฑ์มีความเครียดสะสมมานานแล้ว ทั้งเป็นห่วงพ่อแม่ ทั้งกังวลเรื่องตัวเอง พอมีคนพูดว่าเขาไม่ควรโกรธ ทั้ง ๆ ที่สถานการณ์ไม่ได้ดั่งใจเขาสักอย่าง เขาก็ยิ่งขึ้น
"เป็นใครจะไม่โมโหวะ ทำอะไรได้บ้างไหม หรือได้แต่ฝอยไปวัน ๆ"
"อย่ามาว่าเจ้าตานะ" ทั้งอุสาและมลตะโกนขึ้นพร้อมกัน
"ใจเย็น ๆ" ฤๅษีบอกกับลูกศิษย์ทั้งสอง ก่อนหันมาทางกูณฑ์ที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่
"เจ้าถามข้าว่าเจ้าทำผิดอะไรใช่หรือไม่ ข้าสามารถแสดงให้เจ้าเห็นได้ เพียงแต่เจ้าจะยอมหรือไม่"
"จะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละตอนนี้" กูณฑ์ว่า
"งั้นเจ้าจงนั่งขัดสมาธิก่อน"
กูณฑ์ปรับท่านั่งเป็นนั่งขัดสมาธิ
"แล้วไงต่อครับ"
"เอามือขวาทับมือซ้าย" ฤๅษีแนะนำต่อ
กูณฑ์ทำตาม
"หลับตาลง สูดลมหายใจเข้า ผ่อนลมหายใจออก"
แต่ครั้งนี้กูณฑ์ไม่ทำตาม
"นี่มันนั่งสมาธิชัด ๆ เลยนี่" กูณฑ์ว่า
เขาคิดว่าฤๅษีตนนี้จะเสกเวทมนตร์ ปาฏิหาริย์อะไรให้เขาเสียอีก ที่แท้ก็ให้นั่งสมาธิ
ฤๅษียิ้มที่มุมปาก ผู้อาวุโสคงจะยิ้มเพื่อแสดงความเอ็นดู แต่กูณฑ์ผู้กำลังหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เห็นว่าเป็นยิ้มเยาะมากกว่า
"ยิ้มอะไร"
"แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะให้เจ้าทำอะไร" ฤๅษีถามกลับ
"ผมคิดว่าท่านจะใช้เวทมนตร์ให้ผมเห็นอดีตชาติของตัวเอง"
ฤๅษีส่ายหน้า
 "ข้าทำได้เพียงเป็นผู้นำทางเจ้าเท่านั้น เจ้าต้องทำจิตให้นิ่งเสียก่อน จึงสามารถเห็นอดีตชาติของตัวเองได้ หากยังเร่าร้อนไปด้วยเพลิงโทสะเช่นนี้ ต่อให้มีข้าถึงสิบคนก็ช่วยอะไรไม่ได้"
"ท่านเล่ามาให้จบ ๆ เลยไม่ได้หรือไง" กูณฑ์ว่า
"ให้เจ้าเห็นกับตาตัวเองดีกว่า ทีนี้ก็จงหลับตาเสีย"
กูณฑ์ทำตามอย่างเสียไม่ได้
"ภาพที่เจ้าจะเห็นต่อไปนี้เป็นภาพในอดีต ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันปีมาแล้ว เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วทั้งสิ้น เจ้าไม่อาจห้ามปรามอะไรได้เลย ได้แต่เป็นผู้เฝ้ามอง เจ้าจงตั้งสติให้ดี ระลึกถึงสิ่งที่เจ้าเคารพนับถือ อย่าให้ภาพพวกนั้นมีอิทธิพลเหนือจิตใจเจ้าได้"
กูณฑ์เริ่มนึกกลัว ๆ แล้วเหมือนกัน แต่เขาก็ยังตั้งใจมั่น เขาต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรทำให้เขาพรากจากพ่อแม่
เขาพบตัวเองกำลังมองตัวเขาเอง ไม่สิ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่า เปล่งรัศมีออกมามากกว่ากำลังคุกเข่าอยู่หน้าบัลลังก์ กูณฑ์พยายามชะโงกดูว่าฝาแฝดของเขาคุกเข่าให้ใคร แต่รัศมีจ้าเสียจนเขามองไม่เห็น
"จงอย่าได้พยายายามดูผู้เป็นใหญ่แห่งทวยเทพ" ฤๅษีเตือน "รัศมีของท่านจะเผาจิตวิญญาณเจ้าจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน ดังที่นางเซมิลีโดนมาแล้ว"
"เจ้ารู้ความผิดของตนหรือไม่ อัคนีเทพ" ผู้นั่งบนบัลลังก์พูดเสียงกึกก้อง
"ท่านเทพ ข้าเพียงแต่.."
"เจ้าหลงรักมนุษย๋"
อัคนีเทพดูจะมีโทสะขึ้นมาบ้าง
"ท่านเองก็รักมนุษย์เหมือนกัน ท่านมีลูกครึ่งมนุษย์เท่าไหร่แล้ว หรือเพราะว่ามนุษย์ที่ท่านหลงรักเป็นผู้หญิงจึงไม่เป็นอะไร"
มีเสียงดังเปรี้ยงเหมือนฟ้าผ่า กูณฑ์รีบก้มหลบตามสัญชาตญาณ
"อัคนีเทพเอ๋ย อัคนีเทพ" อีกฝ่ายทอดเสียงราวกับกำลังพูดกับเด็กทารกไม่รู้ความ "จะเป็นหญิงหรือชายแล้วสำคัญอย่างไรเล่า แต่เจ้าก็ไม่ควรผูกติดกับมนุษย์จนทอดทิ้งหน้าที่ตัวเองเช่นนี้"
"ข้าไม่ได้ละทิ้งหน้าที่ เพียงแต่ข้าไม่อยากลงไปโลกมนุษย์ช่วงนี้เท่านั้น"
เทพผู้เป็นใหญ่หัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน เป็นเสียงหัวเราะที่เยียบเย็น บาดลึก ฟังเหมือนเสียงของจอมปีศาจมากกว่าจอมเทพ กูณฑ์เริ่มตัวสั่นด้วยความกลัว
"ตั้งสติให้มั่น" เสียงของผู้ทรงศีลปลอบประโลมกูณฑ์ "ทั้งหมดนี่เป็นแค่ความทรงจำ"
"หน้าที่ของท่านไม่ใช่เป็นสื่อกลางระหว่างมนุษย์ดอกหรือ"
"ข้าไม่ได้จะละทิ้งหน้าที่ เพียงแต่ตอนนี้ข้าต้องการเวลา"
"แล้วมนุษย์มีเวลาให้เจ้าหรือเปล่าล่ะ"
อัคนีเทพไม่ตอบ
แล้วฉากก็เปลี่ยนไป ครั้งนี้กูณฑ์อยู่ในการทำพิธีอะไรสักอย่าง ผู้ชายที่แต่งตัวแล้วดูออกเลยว่าเป็นผู้ประกอบพิธีกำลังยืนอยู่หน้ากองไฟใหญ่ ชายหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ข้าง ๆ ฝ่ายชายจับมือผู้เป็นภรรยาไว้ ขณะที่ฝ่ายหญิงยังสะอึกสะอื้น
"อย่ากังวลไปเลย" ชายวัยกลางคนกระซิบ แม้จะเป็นเสียงกระซิบและไม่ได้พูดภาษาไทย แต่ด้วยอำนาจบางอย่างทำให้กูณฑ์ได้ยินชัดเจนและเข้าใจทุกคำพูด
"เขาจะช่วยเราได้จริง ๆ ใช่ไหม เขาจะหาลูกของเราเจอใช่ไหม"
"แน่นอน"
การทำพิธีเริ่มขึ้น ผู้นำพิธีหลับตาและสวดคาถาอะไรบางอย่าง กูณฑ์พยายามเงี่ยหูฟัง แต่ก็จับความไม่ได้
"เป็นยังไงบ้าง" แม่ผู้กังวลถาม กูณฑ์รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ ตอนนี้แม่ของเขาคงทุกข์ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงคนนี้
ผู้นำพิธีลืมตาขึ้นและส่ายหน้า "เทพเจ้าไม่รับการติดต่อเลย"
"หมายความว่ายังไง" หญิงวัยกลางคนกรีดร้อง "ไหนคุณบอกว่าคุณติดต่อเทพเจ้าได้ไง นี่หลอกลวงกันหรือเปล่า"
เธอปรี่เข้าไปหา แต่สามีจับไหล่เธอไว้
"อาจารย์ไม่โกหกหรอก"
"แล้วทำไมเขาติดต่อเทพไม่ได้ล่ะ เทพต้องรู้แน่ว่าลูกเราอยู่ไหน ทำไมล่ะ" เธอเริ่มพูดไม่เป็นภาษาเพราะความทุกข์ระทม
นักพรตถอนหายใจ "บางทีวันนี้อาจไม่เหมาะกับการทำพิธี เราน่าจะเปลี่ยนวันและสถานที่ดีกว่า เผื่อจะดีขึ้น"
"ตามใจอาจารย์เถอะครับ"
ตอนนี้กูณฑ์กลับมาอยู่ในห้องบัลลังก์เทพเหมือนเดิมแล้ว เทพอัคนีมีท่าทีอึดอัด
"ท่านเห็นหรือยัง" เทพผู้เป็นใหญ่ถามอย่างอ่อนโยน "แม่ผู้ระทมทุกข์กำลังติดต่อเทพเพื่อตามหาลูกชาย ทำทุกวิถีทางจนต้องมาทำพิธีติดต่อเทพ แต่ท่านผู้เป็นตัวกลางของเทพกับมนุษย์กลับไม่ปฏิบัติหน้าที่ของตน มัวแต่จมอยู่กับความผิดหวังของตนจน.."
"พอแล้ว" เทพอัคนีตะโกน "ข้าเข้าใจแล้ว มหาเทพ แต่ข้าไม่ใช่คนเดียวที่ละทิ้งหน้าที่ เทพีแห่งสมุทรเองก็ละทิ้งหน้าที่เหมือนกัน นางไปตรวจมหาสมุทรทุก ๆ เจ็ดวันเท่านั้นเอง ข้าเพียงหยุดงานไปไม่กี่วัน มันจะอะไรนักหนา"
เทพอัคนีคงเป็นประเภทที่ว่าคนอื่นทำได้ ตัวเองก็ต้องทำได้เหมือนกันสินะ กูณฑ์คิด ไม่นึกเลยว่าพวกเทพจะมีแบบนี้ด้วย
"ถึงจะเป็นเทพ แต่ก็ยังมีกิเลสอยู่ เจ้าไม่ต้องแปลกใจดอก" ฤๅษีว่า
มหาเทพถอนหายใจ "งั้นท่านจงดูผลกรรมของท่านเถิด เราคร้านจะพูด"
แล้วฉากก็เปลี่ยนไปอีก ครั้งนี้เป็นการทำพิธีเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนสถานที่ ข้าง ๆ กองไฟเหมือนกับเป็นอาคารอะไรบางอย่าง
ผู้ทำพิธีสวดคาถาเหมือนเดิม แล้วเขาก็โยนอะไรบางอย่างเข้าไปในกองไฟ ทันใดนั้นเองไฟก็ลุกท่วมขึ้นยังควบคุมไม่อยู่ กูณฑ์ตกใจ จะกระโดดหนี
"เปลวไฟทำอะไรเจ้าไม่ได้ดอก"
กูณฑ์จึงมีสติขึ้นมาอีกครั้งและเฝ้าดูเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ผู้มาร่วมพิธีต่างหนีตายกันจ้าละหวั่น
"เกิดอะไรขึ้นครับ" กูณฑ์ถาม
"ผู้ทำพิธีโยนน้ำผึ้งเข้าไปในกองไฟ" ฤๅษีว่า
กูณฑ์ยังไม่เข้าใจ "แล้วยังไงล่ะครับ"
"น้ำผึ้งแท้ทำให้ติดไฟได้ง่าย เจ้าจงดูเหตุการณ์ต่อไปเถิด"
กูณฑ์หันกลับไปดู ไฟเริ่มลามไปที่อาคารที่อยู่ข้าง ๆ แล้ว ต่างคนต่างพากันหนีออกมาจากอาคาร แต่อีกคนหนึ่งกลับเดินสวนเข้าไป

"เคียว" กูณฑ์ร้อง เมื่อเห็นคนที่เดินเข้าไปในกองเพลิง "นายจะบ้าเหรอ ออกมาเดี๋ยวนี้"
แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยินเขา กูณฑ์ปรี่จะเข้าไปช่วย แต่อะไรบางอย่างดึงเขากลับ กูณฑ์หันขวับไปมอง ฤๅษีใช้ไม้เท้าดึงตัวเขาไว้
"ปล่อยผมนะ ผมจะไปช่วยเคียว"
"นี่เป็นเรื่องในความทรงจำ" ผู้แก่กว่าเตือนสติ "เจ้าทำอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้วไม่รู้กี่ศตวรรษไม่ได้ดอก"
"แล้วเคียวจะปลอดภัยไหม" กูณฑ์ถาม เขารู้สึกเจ็บปวดที่เคียวเดินฝ่ากองไฟเข้าไปโดยไม่เห็นแก่ชีวิตตัวเองเลยแม้แต่น้อย อะไรอยู่ในอาคารนั่นหรือ มันสำคัญมากแค่ไหนกัน
กูณฑ์กลับมาอยู่กับเทพอัคนีอีกครั้ง ครั้งนี้เทพอัคนีหน้าซีดลงมาก แม้แต่ผมของเขาก็ดูสีอ่อนลง
"เห็นหรือยัง ทุกอย่างมีกรรมเป็นตัวกำหนด ท่านหลงรักเขาจนละทิ้งหน้าที่ของตน ท่านดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นกับมนุษย์ที่ท่านรัก และมนุษย์คนอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย"
"เขาตายหรือเปล่า" เทพอัคนีถามเสียงแหบแห้ง
"เขาไม่ได้ตายในกองเพลิง" หัวหน้าเทพตอบ
เทพแห่งไฟมีสีหน้าแช่มชื่นขึ้น หากแต่ประโยคต่อมาทำให้เทพผู้ทำผิดหน้าเสีย
"แต่เขาตายหลังจากนั้น"
"ท่านได้โปรดฉายภาพให้ข้าดูด้วย" เทพอัคนีอ้อนวอน
แล้วพวกเขาก็มาอยู่ที่ห้องเขียนหนังสือ เคียวกำลังจดปากกาคัดลอกหนังสืออย่างขยันขันแข็ง มันดูสงบมากเสียจนไม่น่ามีอะไรเกิดขึ้นได้เลย
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่เคียวที่กำลังใจจดใจจ่อไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงตะโกน
"พักรับประทานอะไรสักหน่อยไหม โอกูโบะคุง"
"ไม่" เคียวหรือโอกูโบะคุงตามที่คนนอกประตูเรียกบอกอย่างหงุดหงิด
"แต่คุณทำงานไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเลยนะ มันจะแย่เอานะ"
"ผมบอกว่าไม่ก็ไม่สิ" เคียวกรีดร้อง "ผมต้องเขียนให้เสร็จ เข้าใจไหม ผลงานที่สูญไปในกองไฟนั่น ผมต้องเขียนมันให้เสร็จ"
"แต่"
"ไปซะ"
เคียวนั่งเขียนหนังสือต่อ แต่จู่ ๆ เขาก็หยุด กูณฑ์เดินเข้าไปหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"เจ้าไม่ต้องเข้าไปดอก เขาตายแล้ว ทำงานมากเกินไป"
"หนังสือเล่มนั้น" กูณฑ์ชี้นิ้วอันสั่นระริกไปที่หนังสือที่เคียวเขียนค้างอยู่ เขามัวแต่มองเคียวจนไม่ได้สนใจหนังสือ แต่พอเขามองมันอีกที เขาก็จำได้ มันเป็นหนังสือที่เขาพกติดตัวอยู่แทบตลอดเวลา หนังสือที่เป็นที่สิงสถิตของเคียว
"จิตก่อนตายมีอำนาจ ผู้ใดคิดอะไรก่อนตายก็มักไปเกิดในที่นั้น เหมือนกับเวลาเราเปิดคอก วัวที่อยู่หน้าสุดก็จะได้ออกก่อน ไดจิคิดถึงแต่หนังสือก่อนตาย เมื่อตายไปแล้วจึงสถิตในหนังสือ'
"ไดจิ" กูณฑ์ทวนคำ
"โอกูโบะ ไดจิ ชื่อของชายคนนี้ ชื่อที่เขาลืมไปแล้ว"
"ท่านเห็นหรือยัง อัคนีเทพ" เสียงของมหาเทพทำให้กูณฑ์ละความสนใจจากชื่อของเคียว
"ข้า ข้า" เทพแห่งไฟพูดตะกุกตะกัก
"ข้าจะลงโทษให้ท่านไปเกิดในโลกมนุษย์"
เทพอัคนีหลับตา "ข้ายอมรับการลงโทษ"
เสียงดังเหมือนฟ้าผ่า แสงสว่างวาบไปหมด ครั้งนี้กูณฑ์เห็นตัวเองในเปล
"ท่านคือเทพอัคนีอวตารลงมา ท่านมีพันธะผูกพันกับไดจิจึงต้องมาชดใช้ให้เขาในชาตินี้"
"ไดจิ ฉันขอโทษ" กูณฑ์ว่า
ตอนนี้เขาพอเข้าใจแล้วว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเคียวยังไง แม้ไม่ได้ตั้งใจ แต่เขาก็เป็นสาเหตุให้เคียวต้องตาย
"ทุกอย่างล้วนแต่เป็นไปตามกรรมทั้งนั้น" ฤๅษีพูดเหมือนกับรำพึงกับตัวเอง


พอฤๅษีกับอุสากลับมา กูณฑ์ก็ไม่รอช้า รีบไปขอวิธีถอนน้ำอมฤตทันที
"วิธีการถอนฤทธิ์น้ำอมฤตหรือ" วโรดมทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อหู เด็กคนนี้ต้องการกำจัดสิ่งที่ใคร ๆ ก็ปรารถนาจะได้
"ใช่ครับ" กูณฑ์พูดอย่างกระตือรือร้น แววตามีความหวังเต็มเปี่ยม "ผมไม่อยากติดอยู่ในร่างเด็กหนุ่มนี่ไปตลอดชีวิต"
"ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่" ฤๅษีถามกลับ
"สิบห้าครับ"
"งั้นเจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าไม่ติดอยู่ในร่างนี้ไปตลอดชีวิตหรอก แม้ข้าจะไม่ถอนฤทธิ์น้ำอมฤตออกให้ก็ตาม"
แม้ว่าจะเป็นกิริยาไม่สมควรนัก แต่คำพูดของผู้อาวุโสกว่า ก็ทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว
"น้ำอมฤตมันทำให้ไม่แก่ ไม่ตายไม่ใช่เหรอครับ" กูณฑ์ถาม พยายามไม่ให้น้ำเสียงฟังดูก้าวร้าวจนเกินไป
"ถูกแล้ว แต่อายุสิบห้ายังไม่ถือว่าแก่ไม่ใช่หรือ"
"เจ้าตาหมายความว่า…"
"เจ้าจะโตเหมือนมนุษย์ปกติต้นอายุประมาณยี่สิบห้าที่ถือว่าเป็นช่วงสูงสุดของมนุษย์ หลังจากนั้นร่างกายของเจ้าก็จะถูกหยุดเวลาไว้ตรงนั้น เจ้าจะเป็นหนุ่มตลอดกาล"
กูณฑ์เม้มปาก อายุยี่สิบห้าตลอด ฟังดูดีกว่าอายุสิบห้า อายุสิบห้าเป็นเด็กเกินไป ร่างกายเจริญเติบโตได้ยังไม่เต็มที่ จะไปทำงานก็ยังไม่ได้ แต่ถ้าอายุยี่สิบห้า สังคมถือว่าเป็นผู้ใหญ่ แต่ไม่แก่เกินไป ทำอะไรก็คงสะดวก แต่ถึงอย่างนั้น
"แล้วถ้าผ่านไปอีกสิบยี่สิบปี ทุกคนแก่กันหมด แต่ผมยังอายุยี่สิบห้าเหมือนเดิม มันจะไม่น่าสงสัยหรือครับ"
"ชาวหิมพานต์แก่ช้าและอายุยืนทั้งนั้นแหละ" ฤๅษีพูดเป็นนัย ๆ
"แต่ผมไม่ใช่ชาวหิมพานต์" กูณฑ์โต้กลับ "ผมเป็นมนุษย์ สักวันหนึ่งผมก็ต้องกลับไปบ้าน"
"ถูกแล้ว" นักบวชพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเหมือนธารน้ำไหล "สักวันหนึ่งทุกคนก็ต้องกลับบ้าน"
วโรดมเหลือบมองลูกศิษย์คนปัจจุบันของตน เขาไม่เคยนับอุสาเป็นลูกศิษย์ เพราะเขาไม่เคยถ่ายทอดวิชาอะไรให้อุสาเลย มลเป็นลูกศิษย์คนแรกในรอบหลายปีของเขาและเป็นลูกศิษย์ที่น่าภูมิใจ วโรดมอยากเก็บมลไว้กับตัว แต่เขาก็รู้ว่าอย่างไรมลก็ต้องกลับบ้าน
"เจ้าตามองข้าทำไมขอรับ" มลถาม รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยที่ถูกผู้อาวุโสจ้องเสียขนาดนั้น เขาพยายามเค้นสมองดูว่าเขาทำอะไรผิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
"ข้ากำลังคิดถึงวันที่เจ้าต้องกลับบ้าน คิดถึงวันที่ข้าไม่ได้เจอเจ้าอีก"
"เจ้าตาพูดอะไรอย่างนั้น" มลขัด "ต่อให้ข้ากลับบ้าน ข้าก็จะหาเวลามาเยี่ยมเจ้าตาบ่อย ๆ"
ฤๅษียิ้มอย่างรู้ทัน ลูกศิษย์แต่ละรุ่นก็พูดแบบนี้ สัญญาณนักหนาว่าจะมาเยี่ยมเขา แต่ก็ไม่มีใครเคยมาเยี่ยมเลย และถึงจะมาก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเยี่ยม แต่มีปัญหามาให้เขาแก้ต่างหาก
"เจ้าไม่มีเวลาหรอก มล"
"เจ้าตาอย่าพูดถึงเรื่องที่ไม่รู้จะมาถึงเมื่อไหร่เลยขอรับ" มลว่าพลางเข้าไปออเซาะ "กว่าข้าจะกลับบ้านได้ก็คงอีกนาน"
นักบวชหลับตา เขารู้ว่าอีกไม่นานเท่าไหร่ มลก็ต้องจากที่นี่ไป แม้เขาจะเป็นฤๅษีมีฤทธิ์มาก แต่เขาก็ไม่อาจหยุดวงล้อของกาลเวลาได้
"ผลไม้อีกแล้ว" กูณฑ์คราง เขามาอยู่ป่าหิมพานต์ได้เกือบอาทิตย์ และต้องกินผลไม้แทนข้าวทุกวันและต้องกินผลไม้แทนข้าวทุกวัน แม้ผลไม้ที่ป่าหิมพานต์จะอร่อยกว่าผลไม้ข้างนอกก็เถอะ แต่กินทุกวันแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ
"เรื่องมากจริง" มลบ่น "หาก็ไม่ช่วยหา แล้วยังพูดมากอีก"
"โทษที" กูณฑ์ว่า "แต่นายก็มีธนู ทำไมไม่ยิงสัตว์สักตัว"
"ยิงสัตว์ก็บาปสิเจ้าคะ" อุสาโวยวาย "สัตว์ก็รักชีวิตของมันนะเจ้าคะ"
"งั้นนายก็ต้องเป็นมังสวิรัติน่ะสิ" กูณฑ์ว่า "ไม่อยากกินเนื้อสัตว์บ้างเหรอ"
มลยักไหล่ "ก็อยาก แต่ไม่ถึงกับทนไม่ได้ อีกอย่างนาน ๆ ทีข้าก็ได้กินเนื้อสัตว์เหมือนกัน แต่มันต้องอาศัยโชคและฝีมือสักหน่อย"
"ทำยังไง" กูณฑ์ถามอย่างกระตือรือร้น เขาเบื่อผลไม้เต็มทีแล้ว เขาเป็นพวกสัตว์กินเนื้อ ไม่ใช่สัตว์กินพืช
มลไม่ตอบ แต่หันไปหาเจ้าตาแทน
"เจ้าตา ข้าขอไปหาเนื้อสัตว์มากินนะ"
กูณฑ์คาดว่าอีกฝ่ายจะห้าม แต่ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อฤๅษีแค่พยักหน้าให้พร้อมกำชับว่า
"ระวังตัวด้วยล่ะ"
กูณฑ์นั่งรออย่างมีความหวัง ไม่นานมลก็กลับมาพร้อมกวางตัวเบ้อเริ่ม
อุสาคราง "อุตส่าห์ไปหาเนื้อสัตว์ทั้งที ไหงได้กวางมาล่ะ เจ้าพี่"
"ยังไงเธอก็ไม่กินเนื้ออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ มันบาป" กูณฑ์แซว
อุสาค้อน "ข้าไม่ได้บอกเลยว่ากินเนื้อบาป ข้าแค่บอกว่าฆ่าสัตว์บาปเท่านั้น"
"แล้วเราจะเอาเนื้อมันมาโดยไม่ฆ่าได้ยังไงล่ะ" กูณฑ์ย้อน
"ข้าเจอซากเจ้าตัวนี้กลางทาง ถามหาเจ้าของถึงสามครั้ง ไม่มีคนตอบ ข้าก็เลยเอามา" มลอธิบาย
"ฉันว่าเจ้าของมันพูดตอบไม่ได้มากกว่ามั้ง" เคียวว่า พลางมองซากกวางอย่างหวาด ๆ "ขืนเจ้าของมันกลับมาแล้วไม่เจอ มันจะไม่มาฆ่าพวกเราไปกินแทนกวางเหรอ"
กูณฑ์ชกเพื่อนผีหยอก ๆ ทีหนึ่ง "นายจะกลัวอะไร นายก็ตายเป็นผีไปไม่รู้ตั้งกี่ปีแล้ว"
"ฉันบอกกี่แล้วว่าฉันเป็นภูต อีกอย่างหนึ่งถึงตายแล้วก็กลัวได้ ฉันยังไม่อยากตายซ้ำตายซ้อนนะ ไม่รู้ตายไปแล้วจะได้ไปเกิดเป็นคนหรือเปล่า"
อุสามองเคียวด้วยสายตาใสแจ๋วของกวาง "เจ้าคงอยากเกิดเป็นมนุษย์มากเลยสิท่า"
เคียวทำท่าตัวสั่น "ใครอยากเกิดเป็นคนกัน วุ่นวายตายชัก"
"เจ้าไปหาฟืนสิ" มลสั่งกูณฑ์ เขาเริ่มรำคาญการโต้เถียงไร้สาระนี่เต็มแก่แล้ว
กูณฑ์คราง "แล้วทำไมฉันต้องไปหาฟืนด้วยล่ะ"
มลขมวดคิ้ว ใจคอเจ้านี่จะให้เขาทำให้ทุกอย่างเลยหรือไง เขาไม่ใช่คนรับใช้นะ
"ถ้าเจ้าไม่ไปหาฟืน อยากกินแบบดิบ ๆ ก็ตามใจ"
มลตั้งใจจะพูดประชด แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับเลียริมฝีปาก
"แบบแรร์ก็เข้าท่าดีนะ"
มลไม่เข้าใจสักนิดว่าแรร์คืออะไร แต่สายตาที่มนุษย์จากโลกอารยธรรมจ้องกวางนี่สิ ดูน่ากลัวจริง ๆ หมอนี่เป็นปอบหรือไงนะ
"ขอโทษที" เคียวขัดขึ้น "ไอ้เนื้อแรร์น่ะ มันหมายถึงย่างแบบด้านนอกสุกพอประมาณ ส่วนด้านในเป็นเนื้อแดงอมชมพู ไม่ใช่ไม่ย่างเลยแบบนี้ นายคิดว่าตัวเองเป็นปอบหรือไง"
กูณฑ์หน้าบูด "ฉันจะไม่ถามแล้วกันว่านายรู้ได้ยังไง"
เด็กหนุ่มหัวไฟยันตัวลุกขึ้นยืน เขาไม่อยากออกไปหาฟืนเลย แต่ก็ยอมรับว่ามลพูดถูก เขากินเนื้อดิบ ๆ ไม่ได้หรอก คิดแล้วก็น่าโมโห เขาเป็นเทพอัคนีอวตารลงมาแท้ ๆ แต่เวลาจุดไฟกลับต้องมาหาฟืน เดี๋ยวก่อนนะ เทพอัคนีเหรอ กูณฑ์หันไปมองซากกวางอย่างมีความหวัง
"อ้าว! ทำไมยังไม่ไปอีกเล่า" วิทยาธรน้อยเร่ง เขาเองก็อยากกินเนื้อกวางเต็มทีแล้วเหมือนกัน
"ขอฉันลองอะไรหน่อยได้ไหม" กูณฑ์ถาม แต่เขาก็ถามไปอย่างนั้นเอง โดยไม่รอคำตอบ ร่างอวตารของเทพอัคนียืนอยู่ตรงหน้ากวาง พยายามรวบรวมจุดไฟด้วยพลังภายในที่ตนเชื่อว่ายังมีอยู่ มันต้องมีอยู่สิ ก็ตอนนั้นยังมีเลยนี่นา กูณฑ์พยายามรวบรวมสมาธิจนใบหน้าบูดเบี้ยว เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาที่จมูก
"เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ" มลถาม มนุษย์ประหลาดผู้นี้ทำท่าเหมือนอยากถ่ายทุกข์อย่างนั้นแหละ แต่ถ้าอยากถ่ายทุกข์ก็ไปถ่ายก่อนก็ได้นี่นา
"เงียบน่า" กูณฑ์ตวาด "ฉันต้องใช้สมาธิ"
ไม่มีใครกล้าพูดหรือส่งเสียงอะไรอีก ทุกคนเฝ้ารออย่างตื่นเึ แม้จะไม่เข้าใจนักว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามทำอะไร
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่น ไม่นานก็มีไฟเล็กเท่าแสงหิ่งห้อยปรากฏอยู่ที่มือของกูณฑ์
กูณฑ์ร้องอุทานออกมาแทบไม่เป็นภาษาเพราะความดีใจ แต่ก็ดีใจได้ไม่นานเพราะไฟนั้นดับลงไปอีก ถึงอย่างนั้นคราวนี้เด็กหนุ่มจับจุดได้แล้ว การจุดไฟครั้งที่สองจึงไม่ยากเท่าครั้งแรก. ในที่สุดไฟก็ลามเลียไปที่ตัวของกวาง
"ไชโย! เจ้าทำสำเร็จแล้ว" มลว่า ระหว่างที่กูณฑ์จุดไฟ วิทยาธรน้อยก็ลุ้นไปด้วยตลอด เขาไม่เข้าใจนักว่าทำไมกูณฑ์ต้องดึงดันจุดไฟด้วยพลังเวทให้สิ้นเปลืองพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ ทั้ง ๆ ที่ไปหาฟืนเหนื่อยน้อยกว่ากันอย่างเทียบไม่ได้ แต่บางทีมนุษย์คนนี้อาจจะมีพลังเวทมากกระมัง แต่เมื่อเขาหันไปมองกูณฑ์ เขาก็ต้องสลัดความคิดเรื่องที่เจ้านี่มีพลังเยอะไปทันที เพราะตอนนี้กูณฑ์สลบไปแล้ว
อุสากรีดร้อง "กูณฑ์ตายแล้ว"
"ยัง" มลว่า เขารีบเข้าไปนวดฟั้นให้กูณฑ์ ไม่นานอีกฝ่ายก็ลืมตาขึ้นมาได้
"เนื้อหมดหรือยัง" เป็นคำแรกที่คนเพิ่งฟื้นพูด
มลอยากเขกหัวเพื่อนคนนี้จริง ๆ ห่วงแต่กินอยู่นั่นแหละ
"ยังไม่หมด ยังไม่มีใครได้กินเลย"
กูณฑ์ยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจ
ตอนนี้เนื้อกวางสุกได้ที่พร้อมที่จะให้รับประทานแล้ว กูณฑ์อยากกินเสียเดี๋ยวนั้น แต่ก็ต้องอดทนและถามผู้อาวุโสก่อน
"เจ้าตากินด้วยกันไหมครับ"
วโรดมยิ้ม แม้เด็กหนุ่มจะถามแบบนั้น แต่ใจจริงอีกฝ่ายก็ไม่อยากให้เขากินด้วยเท่าไหร่ เขาไม่ตำหนิหรอก เด็กกำลังโตก็อย่างนี้
"ข้ากินแค่ผลไม้ก็พอแล้ว"
"แล้วอุสาล่ะ กินด้วยกันไหม" กูณฑ์หันไปชวนอุสา
อุสากอดอก ทำหน้ามุ่ย "ใจดำ"
กูณฑ์ผู้ซึ่งยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดขมวดคิ้ว "ฉันทำอะไรผิดเนี่ย"
"ให้ข้ากินเผ่าพันธุ์ตัวเอง ใจดำที่สุด"
กูณฑ์แทบจะทำเนื้อที่กำลังเอาเข้าปากตกพื้น เขาลืมไปเสียสนิท ว่าอุสาเป็นลูกครึ่งกวาง
"ขอโทษที" เด็กหนุ่มพูดเก้อ ๆ เขามองเนื้อที่กำลังจะเอาเข้าปาก เนื้อนี่คงไม่ใช่แม่ของอุสาหรอกนะ
กูณฑ์สะกิดมลที่กำลังกินเนื้อย่างอย่างเอร็ดอร่อย
"อะไร" มลพูดอู้อี้เพราะเนื้อยังเต็มปาก
"นี่คงไม่ใช่เนื้อแม่ของอุสาหรอกนะ" กูณฑ์กระซิบถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
มลมองกูณฑ์เหมือนกับเขาบ้าไปแล้ว ก่อนจะรีบกลืนเนื้อ อารามที่รีบร้อนไปหน่อยทำให้เขาสำลัก อุสาห์รีบมาลูบหลังให้
"เจ้าพี่ใจเย็น ๆ สิเจ้าคะ" เธอพูด พลางยื่นขันน้ำให้
มลรีบรับไปดื่ม "ขอบใจ"
"ทำไมเธอเรียกมลว่าพี่ แต่ไม่เรียกฉันว่าพี่ล่ะ" กูณฑ์ทัก "ฉันอายุมากกว่ามลนะ"
อุสาขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปถามเจ้าตา
"เจ้าตาคะ ข้าควรเรียกกูณฑ์ว่าพี่ด้วยหรือไม่"
ฤๅษีลูบหัวผู้เป็นลูก "เขาอายุมากกว่าเจ้า เรียกว่าพี่ก็ถูกแล้ว"
"ค่ะ เจ้าพี่กูณฑ์"
กูณฑ์รู้สึกอึดอัดกับคำที่เหมือนราชาศัพท์นั่น จึงบอกไปว่า
"เรียกพี่เฉย ๆ ก็ได้ ไม่ต้องมีเจ้าหรอก ฉันไม่ได้มีเชื้อเจ้า"
อุสาพยักหน้ารับคำ
มลไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่อุสาเรียกกูณฑ์ว่าพี่ เขาเคยเป็นพี่คนเดียวของอุสามาตลอด พอเรื่องมาเป็นแบบนี้ เขาก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองถูกลดความสำคัญ มลจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
"เนื้อนี้ไม่ใช่เนื้อแม่ของอุสาหรอก เจ้าไม่เห็นหรือว่ามันเป็นเนื้อตัวผู้"
"แต่มันก็ทำให้อุสาไม่สบายใจ" กูณฑ์ว่า
"ที่ข้าไม่สบายใจ เพราะข้าอยากกินแต่กินไม่ได้ต่างหากค่ะ พี่กูณฑ์"
กูณฑ์หันไปมองหน้าอุสาที่ตอนนี้กำลังมองเนื้อกวางอย่างโหยหา
"ข้าเคยกินเนื้อกวางมาครั้งหนึ่ง" อุสายิ้ม เลียริมฝีปากเมื่อคิดถึงอดีต "มันอร่อยมาก แต่พอข้ากิน ข้าก็ปวดท้องอยู่เป็นวัน ๆ เจ้าตาบอกว่าเพราะเป็นเนื้อเผ่าพันธุ์ของแม่ ข้าเลยกินไม่ได้"
"น่าเสียดายเนาะ" กูณฑ์ว่า รู้สึกโล่งใจที่ส่วนแบ่งของเขาเพิ่มขึ้น


เล่ามาถึงตอนนี้ เสียงของมลก็สั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ เพราะเขาแท้ ๆ แม่ถึงต้องเสียสละมากถึงเพียงนี้
กูณฑ์กับเคียวมองหน้ากัน ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
"แม่ข้าต้องยอมเสียศักดิ์ศรีเพราะข้าแท้ ๆ"
เคียวพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ เขาเกิดในยุคที่เห็นว่าพรหมจรรย์ของผู้หญิงเป็นเรื่องสำคัญ ผู้หญิงมาแต่งงานแล้วก็เป็นสมบัติของผู้ชาย เขาจึงเข้าใจความคับแค้นใจของมลดี หากแต่กูณฑ์ไม่เข้าใจ
"เสียศักดิ์ศรีตรงไหน แม่นายเสียสละเพื่อบ้านเมือง ควรจะได้รับคำชื่นชมด้วยซ้ำ แต่นายกลับบอกว่าเสียศักดิ์ศรี เป็นลูกประสาอะไรกัน"
"ผู้หญิงไม่ควรมีสามีมากกว่าหนึ่ง" มลว่า
"ไร้สาระ แล้วผู้ชายล่ะ ไม่ควรมีเมียมากกว่าหนึ่งด้วยไหม" กูณฑ์ว่า
มลขยับตัวอย่างอึดอัด "มันไม่เหมือนกัน"
"ไม่เหมือนกันยังไง ความซื่อสัตย์ต่อชีวิตคู่ ควรมีทุกเพศแหละ ไม่จำกัดหรอกว่าต้องเป็นหญิงเป็นชาย"
มลถอนหายใจ "เจ้ามีวัฒนธรรมของเจ้า เรามีวัฒนธรรมของเรา อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย"
กูณฑ์จ้องตามลเขม็ง "นายอย่าบอกนะว่านายคิดจะมีเมียมากกว่าหนึ่งคน"
มลเหม่อมองที่ท้องฟ้าไกล "หากคำทำนายเป็นจริง แล้วข้าต้องได้ขึ้นเป็นพระราชา ข้าก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้"
"ทำไมจะหลีกเลี่ยงไม่ได้"
"ถ้าข้าเป็นพระราชา ก็ย่อมมีคนเอาลูกสาวมาให้ข้า ทั้งพวกขุนนางที่รับใช้มาตั้งแต่ท่านปู่ หากข้าปฏิเสธก็เป็นการหักหน้าพวกเขา ไม่เห็นแก่คนเก่าคนแก่ ไหนจะเผ่าอื่น ๆ ที่ส่งลูกสาวมาเป็นทูตสันถวไมตรี หากปฏิเสธก็ต้องเสียไมตรีไป เมื่อข้าได้ขึ้นเป็นพระราชา การตัดสินใจของข้าไม่ใช่การตัดสินใจของข้าอีก แต่เป็นการตัดสินใจของส่วนรวม ต่อให้ข้าไม่อยากมีเมียมาก อย่างไรก็ต้องรับไว้"
กูณฑ์นิ่ง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
"แต่ว่ายังไงศักดิ์ศรีของผู้หญิงก็ไม่ควรตัดสินที่ตรงนั้นนะ" กูณฑ์ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง ไม่รู้ว่ายังไงก็เถียงต่อไม่ได้ "จริงไหม เคียว"
เคียวพยักหน้าอย่างเอาใจ "ถูกต้อง นายพูดถูกที่สุด"
"ถึงอย่างไรผู้หญิงก็ไม่ควรนอกใจสามีตัวเอง" มลเถียงกลับ
เคียวเออออตาม "นายพูดถูก"
คราวนี้ทั้งกูณฑ์และมลร่วมมือร่วมใจกันตบหัวผีจอมกะล่อน
เคียวลูบหัวพร้อมคราง
"ไหงสามัคคีมาตบฉันล่ะเนี่ย"
"นกสองหัว" กูณฑ์ว่าอย่างไม่จริงจังนัก
"ใครว่าฉันนกสองหัว ฉันพูดความจริงต่างหาก" เคียวเถียงกลับ
เมื่อเห็นสีหน้าไม่อยากเชื่อของเพื่อนทั้งสอง เคียวจึงอธิบายต่อ
"ฉันเห็นด้วยกับนาย" ผีพยักพเยิดไปทางเด็กหนุ่มหัวไฟ "ที่ว่าคุณค่าของผู้หญิงไม่ได้ขึ้นอยู่กับการมีเพศสัมพันธ์ คุณค่าของผู้หญิง ไม่สิ มนุษย์ทุกคนอยู่ตรงนี้" เขาตบที่หน้าอกของตัวเอง
"นมเหรอ" กูณฑ์พูดหน้าตาย
เคียวตีไหล่กูณฑ์เบา ๆ เป็นเชิงหยอก ก่อนจะพูดต่อ
"ฉันหมายถึงหัวใจต่างหาก แต่มลก็พูดถูก ผู้หญิงไม่ควรนอกใจสามี เอ่อ แต่ถ้าจะพูดให้ถูกกว่านี้ ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่ควรนอกใจคู่ครองของตัวเอง"
"แต่แม่นายไม่ได้นอกใจไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ถาม "ฉันหมายถึงแม่นายไม่เต็มใจแต่งงานกับรากษสสักหน่อย ว่าแต่เผ่าอะไรชื่อพิลึก มีรากสด แล้วมีใบสดด้วยหรือเปล่า"
มลส่ายหน้าอย่างระอาใจ "ถ้าเจ้ายังไม่รู้อะไรอยู่แบบนี้ คงอยู่ป่าหิมพานต์ไม่ได้แน่ พวกรากษสหรือบางทีก็เรียกกันว่าผีเสื้อเป็นอมนุษย์ชนิดหนึ่ง ตัวใหญ่ มีเขี้ยว นิสัยโหดร้าย เอาแน่เอานอนไม่ได้ มีถิ่นของตัวเอง ใครหลงไปในถิ่นก็จะถูกจับกิน"
"ยักษ์ดี ๆ นี่เอง" กูณฑ์ว่า แหม ถ้าพูดว่าเป็นยักษ์แต่แรกก็จบแล้ว มาพูดรากษส เขาจะไปรู้จักได้ยังไง
มลส่ายหน้า "ยักษ์ก็คือยักษ์ รากษสก็คือรากษส มีความสัมพันธ์กันบ้าง แต่ไม่ใช่ตัวเดียวกัน"
กูณฑ์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ช่างเถอะน่า ฉันไม่ต้องใช้วิชาพวกนี้สอบเข้ามหา'ลัยสักหน่อย"
มลขมวดคิ้ว "มหา อะไรนะ"
กูณฑ์ไม่ได้อธิบาย เป็นเรื่องยากที่เราจะอธิบายการเรียนระดับมหาวิทยาลัยให้แก่คนที่ไม่เคยเข้าเรียนในระบบฟัง
"แต่เจ้าจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ ถ้าอยากอยู่ในป่าหิมพานต์ต่อ"
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันคงไม่อยู่นานนักหรอก"
แม้สภาพป่าหิมพานต์จะสวย มีสัตว์และพืชแปลก ๆ จำนวนมาก แต่กูณฑ์ก็ยังคิดถึงโลกศิวิไลซ์ข้างนอกมากกว่า อย่างไรเขาก็ยังเป็นสัตว์เมือง มาทำตัวเป็นสัตว์ป่าไม่ได้หรอก
มลมองหน้ากูณฑ์แปลก ๆ เหมือนกับอีกฝ่ายไม่อยากให้กูณฑ์จากไปอย่างไรอย่างนั้น
"ทำไมล่ะ ที่นี่ไม่ดีตรงไหน"
มลยอมรับว่าตัวเองเป็นเด็กขี้เหงา ตอนที่อยู่ในเมืองกับพ่อแม่ ก็แทบไม่มีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันเลย  แน่ล่ะว่าเขาได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่อย่างเต็มเปี่ยม แต่พ่อแม่กับเพื่อนอย่างไรก็ไม่เหมือนกัน พอเขาเข้าเรียนที่สำนักวิชาก็ต้องทำงานจนไม่มีเวลาหาเพื่อน อีกอย่างก็ไม่มีเพื่อนร่วมสำนักคนไหนอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา พอมาเจออุสาก็เป็นครั้งแรกที่วิทยาธรน้อยมีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่อย่างไรอุสาก็ยังเป็นเด็กผู้หญิง เวลามลเล่นกับอุสาหรือหยอกล้ออะไรกัน มลไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีเพื่อนเลย แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองมีน้องสาวน้อย ๆ ที่ต้องดูแล ต้องปกป้อง แต่กับเพื่อนใหม่ที่เจอกัน แม้จะมีการทะเลาะกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง แต่นี่คือความเป็นเพื่อนครั้งแรกที่มลได้สัมผัสถึงมิตรภาพอย่างแท้จริง แต่ตอนนี้มันก็จะถูกพรากไปอีก เขาจะไม่มีวันรักษาใครไว้ได้เลยใช่ไหม เขาทำเวรกรรมอะไรหนอถึงต้องพลัดพรากจากคนที่รักอย่างนี้ ชาติก่อนเขาเคยไปพรากลูกนก ลูกกาหรืออย่างไร
กูณฑ์กำลังจะเอ่ยเย้า แต่เมื่อเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานของเพื่อนก็ถอนหายใจ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง
"ที่นี่ดีมากเลย ผู้คนเป็นมิตร อากาศสะอาดบริสุทธิ์ ผลไม้ก็อร่อย"
มลอ้าปากกำลังจะพูด แต่กูณฑ์ยกมือห้าม
"แต่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน ที่ของฉันคือข้างนอกโน่น ฉันมีพ่อมีแม่ ยังไงฉันก็ต้องไป"
มลจำนนด้วยเหตุผล ตัวเขาเองยังคิดถึงพ่อแม่ คนอื่นก็มีสิทธิ์คิดถึงเหมือนกัน เขาหันไปหาเคียว
"แล้วเจ้าล่ะ มีใครรออยู่ข้างนอกหรือไม่"
"ฉันเป็นภูต ตายมาไม่รู้กี่ร้อยปี ต่อให้มีญาติมิตร ป่านนี้ก็เปลี่ยนภพเปลี่ยนชาติ ไปเกิดใหม่กันหมดแล้ว ฉันไม่มีใครรออยู่ข้างนอกหรอก"
มลยิ้มขึ้นมาได้ "งั้นเจ้าจะอยู่กับข้าใช่หรือไม่"
ภูตหนังสือเหลือบมองเพื่อนหัวไฟของตน ก่อนจะบอกว่า
"ก็ขึ้นอยู่กับกูณฑ์ ถ้าเขาอยู่ ฉันก็อยู่ ถ้าเขาไป ฉันก็ไป อย่างไรเราก็ต้องอยู่ด้วยกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน"
คิ้วของวิทยาธรน้อยย่นเข้าหากัน "เจ้าพูดเหมือนกับเจ้าเป็นภรรยาของเขาอย่างนั้นแหละ"
ทั้งกูณฑ์และเคียวหน้าแดง ก่อนจะสามัคคีกันถีบมล
"พูดไร้สาระจริง ๆ" กูณฑ์ว่า พลางชำเลืองมองดูเคียวว่าอีกฝ่ายจะโกรธหรือไม่ การรักเพศเดียวกันถือว่าเป็นเรื่องในธรรมดาในโลกของกูณฑ์ก็จริง แต่กูณฑ์ไม่แน่ใจว่าเคียวรับเรื่องแบบนี้ได้หรือไม่ เมื่อชาติก่อน ไดจิปฏิเสธเทพอัคนีเพราะทั้งคู่เป็นผู้ชายเหมือนกัน มาชาตินี้ เคียวจะปฏิเสธเขาอีกหรือไม่
แม้กูณฑ์จะพยายามชำเลืองมองไม่ให้เคียวเห็น แต่สายตาที่จ้องเขม็งนั้นยากที่ใครจะไม่สังเกต ถ้าตอนนี้หัวใจของเคียวยังเต้นอยู่ มันคงเต้นแรงจนหลุดออกมาจากอก เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด
"ขนาดบอกว่าไร้สาระ สายตาที่จ้องกันหวานกว่าสายตาที่พ่อมองแม่ข้าอีก" มลเย้า
"แล้วเรื่องแม่นายล่ะ" เคียวตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง  ก่อนจะเข้าตัวไปมากกว่านี้
"แม่ข้ารอดจากรากษสนั่นมาได้ด้วยสติปัญญาของนาง" มลสรุป เขาไม่อยากจะเล่าเรื่องแม่ไปมากกว่านี้อีกแล้ว ในเมื่อมีเรื่องอื่นน่าสนใจกว่า "พวกเจ้าสองคนนี่สิ ข้าว่าไม่ธรรมดานะ"
"พอที" กูณฑ์ว่า "ตอนนี้ฉันกับเคียวเป็นเพื่ิอนกัน"
"ตอนนี้" มลทวนคำเสียงสูง
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันไม่รู้อนาคตนี่"
เคียวตบหัวกูณฑ์ ก่อนจะทำหน้ายักษ์ใส่
"พูดงี้ได้ไง ยืนยันไปเลยว่าฉันกับนายไม่มีวันเป็นอะไรกัน นอกจากเพื่อน ไม่มีวัน"
ถ้อยคำของเคียวเหมือนมีดที่กรีดลงที่หัวใจของกูณฑ์ เขาอาจจะยังไม่ได้ชอบเคียวในแง่นั้น แต่เด็กหนุ่มก็ไม่กล้าปฏิเสธว่าตัวเองจะไม่ตกหลุมรักเคียว เมื่อชาติก่อนที่เขาเป็นเทพ มีนางฟ้าบริวารมาก เขายังตกหลุมรักเด็กหนุ่มธรรมดาอย่างไดจิ แล้วตอนนี้พวกเขาใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมเสียอีก แล้วเคียวก็น่ารักขนาดนี้เขาจะห้ามตัวเองได้อีกนานแค่ไหน แต่อย่างว่าเมื่อตอนเป็นเทพเพียบพร้อมขนาดนั้น เขายังถูกปฏิเสธ ตอนนี้เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มเก้งก้างคนหนึ่ง ทำไมอีกฝ่ายจะปฏิเสธไม่ได้ เขาอยากร้องไห้เหลือเกิน แต่ก็แสร้งหัวเราะ
"ฉันเพิ่งอายุสิบห้าเอง ยังเด็กอยู่เลย มีเวลาอีกตั้งเยอะ" กูณฑ์เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น
"เด็กยังไง ตอนที่แม่ข้าแต่งงานกับพ่อข้าก็อายุประมาณนี้ พวกลุง ๆ ป้า ๆ ข้าก็แต่งงานตอนอายุเท่านี้ทั้งนั้น"
กูณฑ์แทบจะตบหน้าผากตัวเอง เขาลืมไปเสียสนิทว่าธรรมเนียมที่นี่ไม่เหมือนโลกข้างนอกของกูณฑ์ สำหรับโลกที่กูณฑ์เกิดและเติบโตมา อายุสิบห้ายังถือว่าเป็นเด็กอยู่ ยังเรียนไม่จบมัธยมเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าที่นี่อายุสิบห้าปีก็โตพอที่จะแต่งงาน สร้างครอบครัวได้แล้ว
"นายอาจจะคิดอย่างนั้น แต่บ้านฉันถือว่ายังเด็กอยู่" กูณฑ์ตัดบท
"แต่สักวันหนึ่งเจ้าก็ต้องโตไม่ใช่หรือ เจ้าคิดจะอายุสิบห้าไปตลอดชีวิตเลยหรือไง"
พูดถึงเรื่องอายุสิบห้าไปตลอดชีวิต ทำให้กูณฑ์ตบหน้าผากตัวเองจริง ๆ
"ตายแล้ว ฉันลืมไปเสียสนิทเลย"
"ลืมอะไร" ทั้งมลและเคียวพูดพร้อมกัน
"ฉันลืมถามเจ้าตาไปเสียสนิทว่ามีอะไรช่วยกำจัดฤทธิ์ของน้ำอมฤตได้ไหม"
มลขมวดคิ้ว "เจ้าไปได้น้ำอมฤตมาจากไหน ข้าเป็นวิทยาธรแท้ ๆ ยังไม่เคยได้ดื่มเลยนะ"
"พระนางมุจลินท์ให้ฉัน เขาได้มาจากพ่อของนายนั่นแหละ" กูณฑ์ตอบโดยไม่สบตากับเพื่อนใหม่ มลจะโกรธเขาไหมนะที่ตัวเองที่เป็นวิทยาธรแท้ ๆ กลับไม่เคยดื่มของดีประจำเผ่าอย่างนี้ แต่ขณะเดียวกันมนุษย์ธรรมดาที่ไหนก็ไม่รู้อย่างกูณฑ์กลับได้ดื่มเสียนี่ แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเด็กหนุ่มสักหน่อย ตอนนั้นเขาหมดสติอยู่ ถ้าให้เลือกได้ เขาก็คงไม่ดื่มเหมือนกัน
มลตบไหล่กูณฑ์เบา ๆ "เจ้าโชคดีมากที่ได้น้ำอมฤต เพราะเหตุใดเจ้าถึงอยากกำจัดฤทธิ์ของมันเสียเล่า มีมนุษย์และอมนุษย์มากมายที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มันมา"
กูณฑ์ส่ายหน้า "ฉันไม่อยากติดอยู่ในร่างกายนี่ไปตลอดชีวิตหรอก ดูสิ เก้งก้างจะตาย ฉันอยากโต อยากใช้ชีวิตเป็นปกติ"
มลเม้มปาก "ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีวิธีใดที่จะถอนฤทธิ์ของน้ำอมฤตได้ และถึงจะถอนได้ พ่อก็ไม่แน่ใจว่าจะส่งผลกระทบอะไรต่อเจ้าบ้าง แต่อย่างไรเจ้าก็ลองถามเจ้าตาดูก็แล้วกัน"
กูณฑ์พยักหน้า "อือ ฉันจะลองดู"


เมื่อมณีมาลาได้เห็นสภาพของผู้เป็นลูกเลี้ยง ก็ให้สังเวชใจนัก จากที่เคยใส่ชุดสง่างามของเจ้าชาย กลับต้องมาใส่ชุดเยี่ยงนักโทษ จากที่เคยเดินเหินได้อิสระ กลับต้องมาถูกขื่อคาจำไว้ หากแต่แววตานั้นยังเป็นแววตาของนักรบโดยแท้
"ท่านแม่" มณีโชติพูดเสียงแหบพร่า "เหตุใดท่านจึงมาที่นี่พระเจ้าค่ะ"
มณีมาลายื่นถุงผ้าอะไรบางอย่างให้ มณีโชติรับไว้ ยังคงสับสน
"ผงนิทรา" มณีมาลากระซิบ "เจ้าจงใช้ผงนี่หนีไปเสียเถิด ไปให้พ้น แล้วอย่ากลับมาอีก"
"ท่านแม่ ข้าถูกจองจำเช่นนี้ จะหนีไปได้อย่างไร"
มณีมาลาหยิบพระขรรค์ข้างเอวขึ้นมา ก่อนจะฟันลงที่โซ่ล่าม ปล่อยมณีโชติให้เป็นอิสระ
เสียงดังลั่นที่เกิดขึ้นนั้นย่อมได้ยินไปถึงข้างนอกแน่นอน และพวกทหารข้างนอกก็กำลังจะกรูเข้ามา มณีมาลารีบส่งพระขรรค์ให้มณีโชติที่กำลังงงอยู่
"เร็วเข้า" เธอเร่ง "รีบใช้ผงนิทราและหนีไป"
มณีโชติเองรู้ว่าเขาควรทำอะไร เขาตัดสินใจฟันแขนของมณีมาลาอย่างแรง เป็นจังหวะเดียวกับที่พวกทหารเปิดประตูเข้ามา ก่อนที่เขาจะเหาะไปบนอากาศด้วยอำนาจของพระขรรค์
"เดี๋ยว เดี๋ยว" กูณฑ์ขัดขึ้น "ทำไมเขาต้องฟันคนที่ช่วยเขาด้วยล่ะ"
มลถอนหายใจ ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร เคียวก็ขัดขึ้นเสียก่อน
"ฟังไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ นายนี่ชอบขัดจริงเชียว" เขาพยักเพยิดไปทางมล "เล่าต่อเถอะ"
ความจริงแล้วตอนมลฟังฤๅษีเล่ามาถึงตรงนี้ เขาก็ขัดขึ้นเหมือนกัน
"ท่านพ่อของข้าไม่ได้กระทำการเนรคุณเช่นนั้นแน่"
"เหตุใดเจ้าจึงว่าพ่อของเจ้าทำการเนรคุณ"
"พระนางมณีมาลาอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตมาช่วย ท่านพ่อกลับฟันแขนของนางเสีย ไม่เท่ากับเนรคุณหรอกหรือ"
ฤๅษียิ้ม "การของกระทำของพ่อเจ้ากอปรด้วยความเมตตาและสติปัญญา เจ้าคิดว่าหากพระนางอยู่ดีโดยไร้รอยขีดข่วน แต่พ่อของเจ้าหนีไปได้ เจ้าคิดว่าพระนางจะรอดเงื้อมมือของอัครเดชหรือ มณีโชติทำดังนี้เพื่อให้พระนางมีโอกาสแก้ตัว"
มลหน้าซีด "อัครเดชคงไม่กล้าฆ่าแม่แท้ ๆ ของหรอกใช่ไหม"
"เขากล้าวางยาพิษพ่อ ใส่ร้ายน้องชาย ส่งหลานอย่างเจ้าให้ออกมาตาย อะไรเล่าที่เจ้าคิดว่าจะห้ามไม่ให้เขาฆ่าแม่ของตัวเอง โดยเฉพาะแม่ที่มีใจไปหาศัตรูเช่นนี้"
"ชั่วช้ายิ่งกว่าเดรัจฉาน" มลพูดออกมาอย่างคับแค้นใจ ทำไมหนอเขาถึงไม่โตกว่านี้ เก่งกาจมากกว่านี้  ขนาดกับคนในครอบครัว อัครเดชยังทำการอำมหิตถึงเพียงนี้ คิดแล้วก็สงสารประชาราษฎร์ที่ต้องมีคนอกตัญญูไร้คุณธรรมอย่างนี้เป็นผู้ปกครอง
"แล้วพระนางเป็นอย่างไรบ้าง" มลถาม เมื่อเขารู้ว่าพ่อของเขารอดจากห้องขัง ทั้งยังมีอาวุธติดมือก็โล่งใจ แต่พระนางมณีมาลาเล่าเป็นอย่างไรบ้าง
"พระนางฉลาดสมเป็นยอดหญิง"
เมื่อมณีมาลาถูกฟัน เธอก็รู้ทันทีว่าควรทำอะไร เธอกุมแขนที่เลือดไว้ก่อนจะร้องโอดครวญ
"โอ๊ย! ไอ้เด็กเนรคุณนั่นฟันข้า ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว"
เสียงร้องของมณีมาลา ทำให้พวกทหารเสียสมาธิ เปิดโอกาสให้มณีโชติหนีไปได้
"รีบไปจับมันมาสิ" มณีมาลาแกล้งทำเป็นสั่ง เธอรู้ว่าทหารพวกนี้ไม่ได้เชี่ยวชาญการสู้รบเท่ามณีโชติ บางคนยังเหาะไม่เป็นด้วยซ้ำ อีกประการหนึ่งเธอรู้ว่าพวกทหารไม่กล้าทิ้งเธอไปในสถานการณ์แบบนี้แน่ อย่างไรเธอก็ดำรงตำแหน่งเป็นพระมารดาของเจ้าแผ่นดิน
"พระนางทรงเป็นอย่างไรบ้างพระเจ้าค่ะ" หัวหน้าทหารถามอย่างเป็นกังวล ถ้าแขนของพระมารดาเจ้าแผ่นดินหลุด หัวของเขาก็คงหลุดออกจากบ่าเช่นกัน
"เจ็บ" มณีมาลาคราง ครั้งนี้ไม่ได้เสแสร้งแล้ว
หัวหน้าทหารเรียกหมอเข้ามา หมอเข้ามาตรวจดูอาการและรักษาบาดแผล ก่อนจะทูลให้พระนางพักผ่อน
"โชคยังดีที่แผลไม่ลึกพระเจ้าค่ะ" หมอทูลรายงานอัครเดชที่เป็นกังวล
"แล้วข้าจะเข้าไปเยี่ยมได้หรือไม่"
"ย่อมได้พระเจ้าค่ะ"
อัครเดชเข้าเฝ้าผู้เป็นมารดาที่กำลังนอนพักอยู่บนเตียง ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยากมาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้เลย เขาควรจะไปตามหามณีโชติ ไม่รู้ป่านนี้มันจะไปถึงไหนแล้ว แต่ถ้าเขาทำอย่างนั้น เขาต้องถูกประจานว่าเป็นคนอกตัญญูแน่
"ท่านแม่เป็นอย่างไรพระเจ้าค่ะ"
"เจ็บ" มณีมาลาว่า
"หมอรักษาไม่ดีหรือพระเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้า.." อัครเดชเริ่ม แต่มณีมาลาขัดขึ้น
"แม่เจ็บที่ใจ" ปกติมณีมาลาไม่ค่อยใช้มารยาเท่าไหร่ แต่เมื่อถึงเวลาจำเป็น เธอก็สามารถใช้ได้เหมือนกัน
"แม่หลงเอ็นดูลูกเสือ ลูกจระเข้แท้ ๆ แม่อุตส่าห์ไปเยี่ยมมัน แต่มันกลับทำร้ายแม่เช่นนี้" พูดจบ เธอก็ทำเป็นร้องไห้
"ท่านแม่จะบอกว่าท่านไม่ได้จะไปช่วยมันหรือพระเจ้าค่ะ" อัครเดชถามอย่างคลางแคลง
มณีมาลาสะอึกสะอื้น "เจ้าพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร แม่บาดเจ็บถึงเพียงนี้ ลูกยังหาว่าแม่เข้ากับพวกกบฏ หากเจ้าคิดแบบนี้ก็จงฆ่าแม่เสียเถิด"
อัครเดชนิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ถูก
"ท่านแม่ ข้าเชื่อท่านแม่โปรดอย่าร้องไห้เลย"
"แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป" มณีมาลาถามเสียงเครือ "เจ้าจะไปจับมันกลับมาหรือ"
อัครเดชยิ้ม "ข้าไม่เสียเวลาจับมันกลับมาหรอกพระเจ้าค่ะ มันจะมาหาเราเอง"
หัวใจของผู้เป็นแม่ตกอยู่ไปที่ตาตุ่ม ได้แต่ภาวนาให้มณีโชติหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ภายนอกเธอทำเป็นยินดี
"เจ้าสมกับเป็นพระราชาจริง ๆ แต่มณีโชติรู้ว่าเจ้าต้องฆ่ามันแน่ เหตุใดมันจะกลับมาอีก"
"ถ้ามันรักเมียมันก็ต้องกลับมาแน่พระเจ้าค่ะ" อัครเดชว่า แววตาเป็นประกายระยิบระยับ
มณีมาลาตกใจไปแวบหนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้ทัน "ป่านนี้มันไม่หนีไปแล้วหรือ"
"ไม่ต้องห่วงหรอกพระเจ้าค่ะ มีหรือข้าจะปล่อยครอบครัวพวกกบฏไป ข้าได้ขังนางจันทาประภาไว้แล้ว ข้าจะใช้มันเป็นเหยื่อล่อให้มณีโชติมา
มณีมาลาใจหายวาบ โธ่ ชายก็ตายเพราะหญิง หญิงก็ตายเพราะชาย ขอให้มณีโชติหนีไปเถิด อย่าได้อาลัยในตัวจันทประภาเลย
แม้ว่าอัครเดชจะบอกว่าขังจันทประภาไว้ แต่ความเป็นอยู่ของจันทประภาดีกว่ามณีโชติมาก เธอเพียงแต่ถูกคุมตัวไว้ในตำหนักของเธอเท่านั้น ไม่ได้ถูกล่ามโซ่ ใส่เครื่องจองจำ หรือทรมานอะไรเลย แต่ถึงอย่างนั้นกินรีก็อยากเลือกที่จะถูกทรมานเคียงข้างสามีมากกว่าอยู่สุขสบายกายแต่ทรมานใจเช่นนี้ ตอนนี้แม้จะบินไปหาสามีก็ทำไม่ได้ เพราะปีกและหางของเธอถูกยึดไปเสียแล้ว กินรีที่ไม่มีปีกและหางก็ไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ อาจจะอ่อนแอกว่าเสียอีก
"น้องสะใภ้ ดูสีหน้าท่าทางไม่ดีเลยนะ" อัครเดชล้อ แม้เขาจะกังวลเรื่องที่มณีโชติหนีไปได้ แต่เขาจะไม่แสดงอาการออกมาให้จันทประภาจับพิรุธได้เป็นอันขาด
"โปรดปล่อยสามีของข้าเถิด" จันทประภาอ้อนวอนไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ เธอเชื่อมั่นแน่ว่าสามีของเธอไม่ทำอะไรแบบนั้น เขาไม่เคยทำร้ายแม้แต่สัตว์สักตัวด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ผู้เป็นพ่อเลย
"เจ้าจะไปอะไรนักโทษทำไมเล่า สู้หาสามีใหม่ไม่ดีกว่าหรือ อย่างไรมันก็ต้องตายอยู่แล้ว" อัครเดชถามพลางนำมือลูบไล้ไปที่แขนของเธอ
กินรีกลั้นหายใจอย่างนึกรังเกียจ อัครเดชช่างชั่วช้ายิ่งนัก วางแผนฆ่าน้องชายตัวเองยังไม่พอ ยังจะจีบเอาน้องสะใภ้เป็นภรรยา เธออยากด่าประจานให้สาแก่ใจ แต่หากจันทประภาทำตามที่คิด เธอคงไม่มีโอกาสรอดแน่ เธอจึงปราศรัยด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน
"เจ้าพี่" จันทประภาพูดด้วยเสียงหวานราวน้ำผึ้ง "เจ้าพี่พูดอย่างนี้ไม่ถูกนัก หากสามีข้าเพิ่งตาย แต่ข้าหาสามีใหม่เลย เจ้าพี่ว่ามันจะไม่เป็นที่ครหาหรอกหรือ สามีใหม่ข้าก็คงพลอยถูกติฉินนินทาไปด้วย ยิ่งหากสามีใหม่ข้าเป็นผู้ใหญ่ เป็นที่พึ่งของอาณาประชาราษฎร์ แต่กลับได้หญิงโลเลเป็นภรรยาก็ย่อมเสื่อมเกียรติ เจ้าพี่ไม่คิดอย่างนั้นหรอกหรือ"
อัครเดชได้ฟังเหตุผลก็นิ่งไป เขาเพิ่งได้ราชบัลลังก์ ตอนนี้พวกขุนนางก็แบ่งเป็นหลายฝ่าย แม้ว่าส่วนใหญ่จะสนับสนุนเขา แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าใครที่เป็นพวกของมณีโชติบ้าง หากเขารับจันทประภามาเป็นเมียอีกคนก็คงยากที่จะรักษาความนิยมชมชอบจากพวกขุนนางไว้ได้
"เจ้าพูดถูก จงพักผ่อนให้สบายเสียเถิด ข้าจะไม่มากวนเจ้าแล้ว"
ตอนนี้อัครเดชไม่สามารถทำอะไรกับมณีโชติได้ ได้แต่เพียงเฝ้ารอเท่านั้น เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปเล่นงานคนอื่น
"ใครขอรับ" มลถามขึ้น
"ก็เจ้าอย่างไรล่ะ"
อัครเดชลอบไปหาธนบาล สั่งให้เขาส่งมลไปทำภารกิจอะไรก็ได้
"ยิ่งไกลยิ่งดี เอาให้มันไม่ต้องกลับมาอีก หรือตายไปเลยก็ได้" อัครเดชกำชับ
ธนบาลเริ่มมีทีท่าไม่สบายใจ เรื่องไม่ให้สอนวิชาหรือปล่อยให้เด็กกลั่นแกล้งรังแกกันแล้วทำเป็นไม่รู้เรื่อง เขาก็พอทำได้อยู่หรอก แต่การส่งเชื้อพระวงศ์ที่มีอายุเพียงแปดเก้าปีไปตาย ก็ออกจะเกินไปหน่อย
"อ๋อ! เขาพอมีจิตสำนึกอยู่เหมือนกันหรือ" มลตัดพ้อ "แล้วเหตุใดเขาถึงยังส่งข้ามาอีกเล่า"
อดีตพระราชามองมลอย่างเมตตา "ความดีนั้นคนดีทำง่าย คนชั่วทำยาก ตรงกันข้ามความชั่วนั้นคนดีทำยาก คนชั่วทำง่าย แม้ว่าธนบาลจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกผิดก็ไม่อาจเอาชนะความโลภที่มีอยู่ในใจได้ เมื่ออัครเดชถ้าเสนอทองให้เขาเพิ่มขึ้น เขาก็รีบทำภารกิจ
"ชีวิตของข้ามีค่าเพียงแค่ทองไม่กี่ถุงหรือ"
"ชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่านั้น อย่างน้อยก็มีค่าสำหรับข้า สำหรับอุสา และสำหรับพ่อแม่ของเจ้า"
"ท่านเล่าต่อไปเถิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของข้า นางถูกอัครเดชย่ำยีหรือไม่" แค่คิดว่าแม่ของเขาจะตกเป็นของลุงใจเหี้ยม เขาก็โกรธแค้นจนทำอะไรไม่ถูก นางจะต้องทุกข์ระทมขนาดไหน
"ข่าวดีคือนางไม่ได้ถูกอัครเดชย่ำยี"
คำพูดของฤๅษีทำให้สีหน้าของมลแช่มชื่นขึ้น
"แต่ข่าวร้ายก็คือ.."
หากอัครเดชเกิดในอารยธรรมภายนอก เขาย่อมเป็นนักการเมืองที่ดีได้แน่ นักการเมืองที่ดีในที่นี้ไม่ใช่หมายถึงนักการเมืองน้ำดี มีคุณธรรม ทำงานเพื่อประชาชนอะไรหรอก แต่หมายถึงนักการเมืองที่ฉลาด เจ้าเล่ห์ รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะอยู่ในตำแหน่งได้นานที่สุด รู้จักเลือกคบคน
หลังจากข่าวว่ามณีโชติถูกประหาร ทิ้งให้นางจันทประภาเป็นชายาม่าย ก็เริ่มมีสาส์นมาสู่ขอมากมาย ตอนแรกอัครเดชจะเผามันทิ้งเสีย พวกนี้กล้าดีอย่างไรจึงมาชุบมือเปิบของที่ควรเป็นของเขา แต่คิดไปคิดมาอีกทีตอนนี้เขาก็เป็นกษัตริย์มีทั้งชายาและสนมไม่รู้เท่าไหร่ แม้จะไม่มีใครงามเท่าจันทประภา แต่ก็ยังพอแก้ขัดไปได้ อีกอย่างหนึ่งถ้าเขามีอำนาจมากกว่านี้ ต่อให้สวยกว่าจันทประภาร้อยเท่าก็คงหามาเชยชมได้ไม่ยากนัก แต่อัครเดชเพิ่งราชาภิเษก เขาต้องหาพันธมิตรที่แข็งแกร่ง และการสร้างพันธมิตรที่ดีก็ไม่มีอะไรดีไปกว่าการเป็นทองแผ่นเดียวกัน
อัครเดชเล็งเห็นแล้วว่าพญารากษสน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ทั้งแข็งแกร่ง รักพวกพ้อง และหวงถิ่นยิ่งกว่าอะไร เขายกจันทประภาให้ก็เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทั้งได้พันธมิตรที่แข็งแกร่ง อีกทั้งถ้ามณีโชติรู้ข่าวว่าเมียรักของมันถูกยกให้รากษสเช่นนั้นก็ย่อมไปชิงคืนมาแน่ และคนหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างมณีโชติจะทำอะไรได้
พอคิดแผนได้ดังนี้ เขาก็รีบมีราชโองการสั่งยกจันทประภาให้พญารากษสทันที
เมื่อจันทประภาได้รับราชโองการดังนั้นก็ถึงกลับเป็นลมไป พวกนางกำนัลต่างเข้ามานวดฟั้นให้ พอเธอฟื้นขึ้นมาก็เอาแต่คร่ำครวญปานใจจะขาด ชีวิตหนอชีวิต สามีกับลูกก็ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย ตอนนี้กลับต้องถูกยกให้เป็นเมียรากษสเสียแล้ว ไม่ว่านางกำนัลจะปลอบอย่างไร กินรีก็ไม่ยอมขึ้นไปบนราชรถเด็ดขาด ทั้งยังคว้าปิ่นปักผมมาขู่จะทำร้ายตัวเองเสีย หากยังคงบังคับ ขู่เข็ญเช่นนี้
พวกนางกำนัลต่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี พญารากษสต้องการจันทประภาเพราะเธอสวยสง่า หากทำร้ายตัวเองจนมีแผลก็ยากที่จะเป็นที่โปรดปรานได้ ความผิดก็จะตกอยู่ที่พวกเธอ นางกำนัลคนหนึ่งจึงตัดสินใจไปกราบทูลเรื่องกับอัครเดช
อัครเดชสบถในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นมณีโชติ ขนาดตัวมันไม่อยู่ เมียมันยังสร้างความเดือดร้อนได้ถึงเพียงนี้ อัครเดชรีบไปตำหนักของจันทประภาทันที
"จันทประภา น้องรัก พี่เองก็เจ็บปวดเหมือนกันที่ต้องยกเจ้าให้คนอื่น ตอนนี้หัวใจของพี่เหมือนกับมันจะดับดิ้นไปเสียให้ได้ แต่ว่าตอนนี้พี่เป็นพระราชา พี่ทำอะไรก็ต้องคิดถึงบ้านเมืองและประชาชนเป็นสำคัญ พญารากษสนั้นดุร้าย  เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็มีหวังยกพวกรากษสมาบุกเมืองเราแน่ ตัวพี่เองไม่เคยเสียดายชีวิต แต่เป็นห่วงลูกเด็กเล็กแดงจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย พวกเราวิทยาธรเองต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็คงไม่อาจต่อต้านพญารากษสได้ เจ้าทำเพื่อเผ่าของเราสักครั้งไม่ได้หรือ แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้เป็นวิทยาธรโดยกำเนิด แต่ก็เป็นด้วยการแต่งงาน เจ้าเป็นคนของเผ่าเราแล้ว โปรดคิดถึงประชาชนเถิด" อัครเดชปลอบอดีตน้องสะใภ้ด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน แต่ความหมายในประโยคไม่ต่างอะไรกับยาพิษ คำพูดของเขาหมายถึงหากเธอไม่ยอม แล้วพวกรากษสยกพลเข้ามาชิงตัว ทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตาย ความผิดก็จะตกอยู่ที่เธอ  จันทประภารู้จักพวกรากษสดี พวกนี้เป็นพวกโมโหร้าย รักแรง เกลียดแรง หากให้พวกมันยกทัพเข้ามาในเมือง ก็ยากที่วิทยาธรตนใดจะรอดจากมันไปได้ แล้วลูกชายของเธอที่ยังเยาว์วัย ไร้เดียงสา ลูกชายที่ไปอยู่ไกลหู ไกลตาเธอจะเป็นอย่างไร ถ้าพวกรากษสเข้ามา อย่างไรเธอก็ปล่อยให้มลเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด
"ข้าจะทำตามที่เจ้าพี่สั่ง" จันทประภาว่า แล้วเดินไปขึ้นราชรถอย่างสง่างาม ฝากชะตากรรมตัวเองไว้กับฟ้าดิน


พอกูณฑ์หายไปกับนางรากษส มลเองก็ไม่รู้จะทำอะไรที่ดีไปกว่าการกลับไปบอกเจ้าตา แม้ว่ามลจะเรียนวิชามาบ้าง แต่เขาไม่เก่งพอที่จะสู้กับนางรากษสได้หรอก
มลวิ่งกระหืดกระหอบมาที่บริเวณอาศรม คนแรกที่เขาเห็นคืออุสา
"กรี๊ด!" เด็กหญิงที่เขาสนิทสนมด้วยมาเป็นปี ๆ ส่งเสียงกรีดร้องเมื่อเห็นหน้าเขา
"อุสา เป็นอะไร" มลถามอย่างฉงน
แทนคำตอบ อุสารัวกำปั้นทุบที่หน้าอกของมล "คนใจร้าย เจ้าทำอะไรเจ้าพี่ของข้า"
มลพยายามปัดป้อง เขารวบกำปั้นน้อย ๆ ทั้งสองของอุสาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือก็ถือตะกร้าที่ใส่ทั้งผลไม้และอาวุธไว้
อุสาพยายามดิ้น เธอจ้องมลด้วยสายตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "ปล่อยข้านะ"
"เป็นบ้าอะไรของเจ้านี่ อุสา" มลพูดอย่างเหลืออด เขายิ่งรีบ ๆ อยู่ ทำไมอุสาต้องมางอแงตอนนี้ด้วยนะ
"อย่ามาว่าข้าบ้านะ" อุสาพูดทั้งน้ำตา "ถ้าเจ้าพี่มลกลับมา เจ้าโดนแน่"
มลขมวดคิ้ว "เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าก็คือมล"
"ไม่จริง" อุสากรีดร้อง "เจ้าพี่มลของข้าตาโตกว่านี้ จมูกใหญ่เป็นสง่ากว่านี้ ผิวคล้ำ ดูสุขภาพดีกว่านี้ ไม่ได้ขาวเป็นหยวกกล้วยแบบเจ้า"
ตอนนี้มลรู้แล้วว่าทำไมอุสาจำเขาไม่ได้ เขาหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก อุสาไม่เคยเห็นเขาตอนถอดหน้ากากมาก่อน
"มลจริง ๆ" มลพยายามยืนยัน "ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ลองถามเจ้าตาดูก็ได้"
อุสาหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ คนคนนี้เป็นใครกันนะถึงกล้าบุกมาถึงที่นี่ แถมยังใส่โจงกระเบนของพี่มล หัวใจของอุสาเริ่มระแวง ไม่ใช่ว่าปีศาจตนนี้ฆ่าพี่มลทิ้งไปเสียแล้วหรือ ถึงกล้าท้าทายเช่นนี้ หากเธอหันหลังไปบอกเจ้าตา เจ้าปีศาจนี่จะลอบฆ่าเธอเสียหรือเปล่า
"ไม่" อุสาว่า "ขืนข้าหันหลังให้ เจ้าจะทำอะไรบ้าง"
มลขมวดคิ้ว ความจริงแล้ว เขาจะผลักเธอไปเสีย และวิ่งไปหาเจ้าตาเลยก็ย่อมได้ หากแต่ไหนแต่ไรมา มลไม่เคยคิดทำร้ายเด็กหญิงที่เข้าทั้งรักและเอ็นดูคนนี้ แต่จะอยู่ช้าก็ไม่ได้ ไม่รู้ว่ากูณฑ์จะเป็นยังไงบ้าง ถ้านางรากษสเพียงหลงรักรูปโฉมของกูณฑ์ กูณฑ์ก็มีโอกาสรอด แต่จะรอดมาแบบไหน นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มลได้แต่ลังเลอยู่ ไม่รู้จะทำประการใด
เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น มลเหลียวมองรอบ ๆ คาดว่าจะได้เห็นปีศาจอะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่มลเห็นก็คือภูตหนังสือที่ห้อยหัวลงมาจากต้นไม้ เด็กชายตกใจแทบสิ้นสติ เกือบปล่อยตะกร้าสำคัญหลุดจากมือ โชคยังดีที่คว้าไว้ได้ แต่ก็ร้องอุทานออกมาไม่เป็นภาษา
"ทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย" มลพูดขึ้นเมื่อตั้งสติได้ ตัวเขาเองไม่ใช่คนขวัญอ่อน แต่วันนี้จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว จู่ ๆ มีผีห้อยหัวลงมาจากต้นไม้ ใครบ้างจะไม่ตกใจ
เคียวกระโดดลงมาจากต้นไม้ ยังคงยิ้มแป้น
"เจ้ารู้จักเขาด้วยหรือ" อุสาถาม เมื่อเคียวไม่ได้มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์กับคนผู้นี้ อุสาก็เริ่มสงสัยว่าหรือคนคนนี้จะไม่ใช่ปีศาจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไว้ใจไม่ได้ เคียวเองก็เป็นภูตเหมือนกัน ถ้าจะสมรู้ร่วมคิดทำงานกับปีศาจ อุสาก็ไม่แปลกใจนัก ตอนนี้เด็กหญิงรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน เธออยากให้พี่มลมาอยู่ตรงนี้ มาช่วยตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ อย่างที่เคยทำมาตลอด
เคียวเลิกคิ้ว "ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ก็มลไง"
ก่อนที่อุสาจะทันโต้ตอบอะไร เจ้าตาก็เดินออกมา ท่าทางของผู้อาวุโสดูเหนื่อยหน่ายนัก
"เจ้าตา" ทั้งอุสาและมลพูดพร้อมกัน
ฤๅษีไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้ไม้เท้าเคาะที่ศีรษะของลูกศิษย์ไม่รักดีอย่างมลทันที
"โอ๊ย!" มลร้อง ใช้มือทั้งสองกุมหัวเพื่อป้องกันไม่ให้ไม้เท้าทำร้ายอีกจนตะกร้าหลุดจากมือ ผลไม้ที่อุตส่าห์ไปเก็บมาหล่นกระจัดกระจายหมด มลได้แต่ครางด้วยความเสียดาย โธ่! เลอะหมดแล้ว
"เจ้าเป็นปีศาจจริง ๆ ด้วย โดนไม้เท้าอาคมของเจ้าตาเข้าไปเลยร้องโอดโอยแบบนี้" อุสาพูดอย่างมีชัย
มลเบะปาก น้องคนนี้ช่างไร้เดียงสาเสียจริง ใครโดนไม้เท้าฟาดหัวก็ต้องร้องทั้งนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องเป็นปีศาจสักหน่อย
"ข้าไม่ใช่ปีศาจ" มลยืนยัน ก่อนจะหันไปหาเจ้าตาพร้อมร้องอุทธรณ์ "เจ้าตาพูดอะไรสักคำสิขอรับ"
"ไม่รักดีจริง ๆ เจ้ามล" ฤๅษีว่า
อุสาอ้าปากค้าง "เจ้าตาเรียกเจ้านี่ว่าอะไรนะเจ้าคะ"
"ก็เรียกว่ามลอย่างไรล่ะ"
"งั้นเขาก็เป็นเจ้าพี่มลของข้าจริง ๆ น่ะสิ"
วโรดมพยักหน้าอย่างอ่อนแรง
อุสากัดริมฝีปากก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจ "แต่ทำไมเจ้าพี่ถึงหน้าตาเป็นแบบนี้ล่ะเจ้าคะ"
"เจ้าพี่ของเจ้าถอดหน้ากากที่ข้าให้ไว้ออกน่ะสิ" ผู้เป็นพ่อตอบ ก่อนหันมาทางมลอย่างตำหนิ "ข้าย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าถอดหน้ากากออก มันจะนำภัยมาถึงตัว ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้างเลย"
มลก้มหน้าลงเพราะเสียใจที่ถูกดุ แต่ไหนแต่ไรมาฤๅษีเมตตาเขามาก ไม่เคยสักครั้งที่จะพูดอะไรให้เจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะมนุษย์คนนั้นแท้ ๆ
"ไม่ใช่ความผิดของข้านะขอรับ" มลเถียง "ก็กูณฑ์บอกให้ข้าถอด"
ผู้อาวุโสกว่าขมวดคิ้ว "เขาสั่งอะไร เจ้าก็ทำตามนั้นหรือ เขาเป็นเจ้านายของเจ้าหรืออย่างไร"
มลไม่โต้ตอบ ได้แต่กำหมัดแน่น เขาน่าจะหนักแน่นมากกว่านี้ ไม่น่าหลงคารมเด็กหัวไฟนั่นเลย
"แล้วทำไมเจ้ากลับมาคนเดียว กูณฑ์ไปไหน"
คำถามของฤๅษีทำให้มลคิดได้ มลละล่ำละลักเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
"แล้วนายก็ทิ้งกูณฑ์ไว้ แล้วกลับมาคนเดียวเนี่ยนะ" เคียวพูดอย่างไม่พอใจ "คนขี้ขลาด"
มลชักฉุน ไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อยที่อีกฝ่ายดื้อและไม่ยอมฟังคำเตือนของเขา
"ใครจะสู้กับรากษสก็สู้ไป ข้าไม่เอาด้วยคนหนึ่งล่ะ สู้กับพวกนั้นก็หาเรื่องตายชัด ๆ"
เคียวทำเสียงดูถูกในลำคอ "ถ้าเป็นฉันนะ ต่อให้ต้องตายก็ไม่ยอมทิ้งเพื่อนแน่"
"ทำเป็นพูดดี ก็เจ้าตายไปแล้วนี่ จะกลัวตายอะไรอีก" มลเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
เคียวอ้าปากจะพูดคำเจ็บ ๆ กลับไป เขาไม่ชอบให้ใครมาพูดย้ำว่าเขาตายแล้ว
"พอกันทีได้หรือไม่" เสียงเฉียบขาดของอุสาดังขึ้น
หนึ่งวิทยาธรหนึ่งภูตหยุดการโต้เถียงทันที ปกติอุสาน้อยเป็นคนเรียบร้อย ขี้อ้อน เธอไม่เคยออกคำสั่ง เวลาเธอต้องการอะไร เธอมักใช้วิธีอ้อนวอน แต่ตอนนี้ลูกครึ่งกวางมองพวกเขาด้วยสายตาตำหนิ แววตานั้นทรงอำนาจไม่ต่างจากนางพญา
"ค่อยยังชั่วหน่อย" อุสาว่า พลางมองคนเป็นพี่และภูตหนังสือสลับกันไปมา "เรามีเวลาโต้เถียงกันทีหลังนะเจ้าคะ แต่พี่กูณฑ์อาจจะไม่มี"
พอได้ยินเด็กหญิงผู้อ่อนโยนพูดแบบนี้ เด็กชายทั้งสองก็ได้แต่ก้มหน้าและพึมพำขอโทษ
"พี่กูณฑ์จะเป็นอย่างไรบ้างคะ เจ้าตา คงไม่ได้ถูกรากษสตนนั้นกินหรอกใช่หรือไม่" อุสาหันไปถามผู้เป็นพ่ออย่างร้อนรน แววตาปรากฏความห่วงหา
แม้ว่ามลจะกังวลเรื่องที่กูณฑ์หายไปมาก แต่พออุสาแสดงอาการรักและห่วงกูณฑ์ เขาก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่พอใจ การที่เพื่อนและน้องเข้ากันได้ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่ใช่หรือ แต่ตอนนี้ด้านมืดของมลกลับกระซิบว่า อย่าให้กูณฑ์กลับมาอีกเป็นดีที่สุด แม้จะเป็นแค่ความคิดชั่ววูบ แต่เด็กชายวิทยาธรก็รู้สึกละอายใจ กูณฑ์เป็นเพื่อนของเขา แล้วต่อให้ไม่ใช่เพื่อน ความคิดที่อยากให้ใครก็ตามไปอยู่ในกำมือของรากษสนั้นเป็นอะไรที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยง มีแต่พวกปีศาจเท่านั้นที่คิดอย่างนี้ นี่เขากลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือ
"เจ้าพี่มลร้องไห้ทำไมเจ้าคะ" เสียงของอุสาปลุกมลให้ตื่นจากภวังค์
มลปาดน้ำตาที่ไม่รู้ไหลมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างกล้าหาญให้เด็กหญิง
"ข้าแค่เป็นห่วงกูณฑ์ ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง" มลว่า และทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก เขาก็รู้ว่าเขาพูดจริง แม้เขาจะทะเลาะกับกูณฑ์อยู่บ่อย ๆ แต่กูณฑ์ก็เป็นเพื่อนเพียงไม่กี่คนของเขา ความคิดที่กูณฑ์จะตกเป็นของนางรากษสนั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน
"เหอะ! ดีแต่พูด ถ้าห่วงจริง จะหนีกลับมาทำไม" เคียวประชด
 "พอได้แล้ว" ฤๅษีพูดอย่างรำคาญ เด็ก ๆ พวกนี้น่าเบื่อเสียจริง เอาแต่เถียงกันไม่หยุดไม่หย่อน ขนาดหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังเถียงกันไม่เลิก
"พี่กูณฑ์เป็นยังไงบ้างเจ้าคะ" อุสาถาม
ฤๅษีหลับตา ก่อนจะลืมตาขึ้น "ไม่ต้องห่วง ประเดี๋ยวกูณฑ์ก็จะกลับมาเอง"
 "จะให้เรารออยู่นี่เฉย ๆ งั้นเหรอ ใครจะรอก็รอไป แต่ผมทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรอก" เคียวพูดอย่างก้าวร้าว ปกติเขานับถือฤๅษียิ่งกว่าใคร แต่ท่าทีสบาย ๆ ของอีกฝ่ายที่มีต่อเรื่องนี้ทำเอาเคียวอยากตะบันหน้าสักที
ตึง! ตึง! เสียงดังราวแผ่นดินไหวดังขึ้น ทุกคนต่างเข้ามาเบียดชิดกันด้วยความกลัว เกิดอะไรขึ้นกันแน่

.


มลชักทนไม่ไหวกับกูณฑ์แล้ว อีกฝ่ายมาอยู่กับเขาเกือบสัปดาห์แล้ว แต่ยังนอนตื่นสายเหมือนเดิม เข้าวันนี้มลจะไม่ทนอีกต่อไป เขาเข้าไปเขย่าตัวกูณฑ์ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น
กูณฑ์เพียงพลิกตัวหนี บ่นพึมพำว่า "ขอต่ออีกห้านาทีนะครับ แม่"
มลตะโกนกรอกหูกูณฑ์ "ข้าไม่ใช่แม่เจ้า ตื่นได้แล้ว"
เสียงตะโกนที่แทรกไปในความฝันทำให้กูณฑ์สะดุ้งตื่น พอเห็นหน้ามลที่เข้ามาใกล้ก็ตบเขาอย่างแรงเพราะตกใจ พอตั้งสติได้ เด็กหนุ่มก็พึมพำขอโทษ "โทษที ตกใจไปหน่อย"
มลลูบรอยที่โดนตบเบา ๆ "ตกใจแบบนี้ไม่ดีเลยนะ"
กูณฑ์ยันตัวลุกขึ้นนั่ง "แล้วนายมาปลุกฉันทำไมแต่เช้าเนี่ย"
"เช้าที่ไหนกัน พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว นี่เป็นเวลาเหมาะแก่การไปหาอาหาร"
กูณฑ์ล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม "ฉันยังไม่หิว นายหิวก็ไปก่อนเลย"
มลดึงแขนมนุษย์จากอารยธรรมภายนอก "ไม่ได้ ข้าหาอาหารให้เข้ามาตลอด คราวนี้เป็นตาเจ้าบ้างแล้ว"
กูณฑ์คราง แต่ในที่สุด เขาก็ยอมออกไปกับมลอย่างไม่เต็มใจนัก
ภาพแรกที่เขาเห็นคืออุสากับฤๅษีกำลังฝึกสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น "โยคะ" ภาพที่เห็นทำให้กูณฑ์ตื่นเต็มตาทันที
"เอ่อ ฝึกโยคะกันอยู่เหรอครับ" เด็กหนุ่มถามอย่างไม่มั่นใจนัก
"ใช่แล้ว เจ้าค่ะ พี่กูณฑ์" อุสาตอบ
"ไม่ยักกะรู้ว่าเจ้าตากับอุสาเล่นโยคะกันด้วย"
"ถ้าใครบางคนไม่มัวนอนหลับอุตุอยู่ก็คงจะรู้" มลพูดลอย ๆ
"นายว่าใคร" กูณฑ์หันไปถามเสียงเขียว หมอนี่พูดราวกับเขาเป็นคนขี้เกียจ นอนกินบ้านกินเมืองอย่างนั้นแหละ ถึงเขาจะตื่นเป็นคนสุดท้ายทุกครั้ง แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย ก็คนที่อยู่ที่นี่เป็นพวกนกเช้าทั้งนั้น อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ตื่นสายจนน่าเกลียด ประมาณเจ็ดแปดโมงเท่านั้นเอง
มลยักไหล่ "ทำไมเจ้าต้องเดือดร้อนด้วย ข้ายังไม่ได้เอ่ยชื่อเลย ข้าอาจหมายถึงเคียวก็ได้"
เคียวผู้ซึ่งกำลังมองการสนทนาอย่างสนใจสะดุ้ง เมื่ออยู่ ๆ ตัวเองก็กลายเป็นหัวข้อสนทนา
"ไม่ใช่ฉันนะ ฉันไม่เคยนอนด้วยซ้ำ"
"เอาล่ะ พวกเจ้าอย่าเถียงกันเลย" ผู้อาวุโสกว่าเข้ามาไกล่เกลี่ย ตอนแรกเขาก็ช่วยพวกนี้ไว้เอาบุญ แต่ไป ๆ มา ๆ ก็มัวแต่วุ่นอยู่กับลิงพวกนี้จนแทบไม่มีเวลาเจริญภาวนา มีแต่ช่วงเช้าก่อนที่เด็กหนุ่มหัวร้อนจะตื่นที่มีเวลาเล่นโยคะ ถึงจะเรียกว่าเล่น แต่ก็เป็นการฝึกสมาธิอย่างหนึ่ง ดังนั้นบางทีฤๅษีอย่างเขาก็อาจเรียกตัวเองว่าโยคี ผู้ฝึกโยคะได้เหมือนกัน
"ไปกันได้แล้ว" มลว่า พลางเดินนำหน้า
กูณฑ์รีบสาวเท้าตามให้ทัน มลชี้ให้ดูผลไม้ต่าง ๆ พลางสอนอีกฝ่ายให้รู้จักว่าผลไม้ไหนกินได้บ้าง
"ผลไม้ส่วนใหญ่ที่พวกลิงกินได้ พวกเราก็กินได้"
"ฉันถามนายจริง ๆ ทำไมนายต้องใส่หน้ากากตลาดเวลาด้วย" กูณฑ์ถาม
"ตกลงเจ้าได้ฟังที่ข้าพูดบ้างหรือไม่" มลพูดอย่างอ่อนใจ
"ฟังอยู่น่า" กูณฑ์ว่า "หน้านายออกจะหล่อ ใส่หน้ากากไว้ทำไมก็ไม่รู้"
"เจ้าอย่าคิดมาเกี้ยวพาราสีข้าเชียวนะ" มลว่า พลางขยับตัวออกห่าง
กูณฑ์เบ้ปาก "ให้มันน้อย ๆ หน่อย แค่หน้านายมันดูเจริญหู เจริญตากว่าเท่านั้นเอง"
มลเหลียวมองไปทางอาศรม "ข้าก็อยากถอดอยู่หรอก แต่เจ้าตาท่านไม่ยอมน่ะสิ"
"นายจะกลัวอะไร" กูณฑ์ว่า "มาตั้งไกลขนาดนี้แล้ว ถอดหน่อยเถอะ"
ด้วยความที่มลเองก็อยากถอดหน้ากากอยู่แล้ว เขาจึงถูกโน้มน้าวใจได้ไม่ยากนัก
มลกับกูณฑ์เดินเคียงกันและช่วยกันเก็บผลไม้อย่างสนุกสนาน จนกระทั่งกูณฑ์ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้
เด็กหนุ่มหัวไฟพยายามเงี่ยหูฟัง "นายได้ยินอะไรไหม"
"ข้าได้ยินเสียงคนร้องไห้" มลว่า
กูณฑ์พยักหน้า "ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน เราลองไปตามหาดูไหม" แค่คิดว่ามีผู้หญิงกำลังหลงทางอยู่ในป่าก็ทำเอากูณฑ์ใตไม่ค่อยดีแล้ว
"ไม่ได้เป็นอันขาด" มลพูดเสียงเฉียบขาด
"ทำไมเป็นคนไม่มีน้ำใจอย่างนี้เนี่ย" กูณฑ์โวยวายตามประสาคนเลือดร้อน ก่อนจะจ้ำอ้าวไปทางต้นเสียง
"รอข้าด้วย" มลวิ่งตาม
พวกเขามาพบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ เธอแต่งตัวเหมือนพวกเจ้าหญิงในละครจักร ๆ วงศ์ ๆ มีสร้อยคอ สร้อยอะไรก็ไม่รู้เต็มตัวไปหมด
"ร้องไห้ทำไมครับ" กูณฑ์ถาม เธอสวยมาก ไม่น่ามาอยู่กลางป่าแบบนี้เลย เธอสมควรอยู่ในปราสาท มีคนคอยพะเน้าพะนอเอาใจมากกว่า
มลดึงตัวกูณฑ์ให้ออกห่างจากหญิงสาวปริศนา
"เจ้าอย่าไปยุ่งกับนางเชียวนะ" เจ้าถิ่นกระซิบเตือนแขกจอมดื้อ
กูณฑ์สะบัดมลออก
"นายจะบ้าหรือไง เห็นคนร้องไห้แล้วไม่ช่วย ใจจืดใจดำชะมัด"
"ไม่ใช่ไม่ช่วย แต่ว่านางเป็นรากษส"
รากษส กูณฑ์รู้สึกคุ้น ๆ กับคำนี้ชอบกล
"พวกอมนุษย์ที่ชอบลากเผ่าอื่นไปกินยังไงล่ะ"
"ไร้สาระจริง" กูณฑ์ว่า ผู้หญิงตัวเล็กบอบบางอย่างนี้ จะไปลากใครได้ แค่ลมพัดเบา ๆ ก็คงปลิวแล้ว
"ข้าพูดจริง ๆ" มลยืนยัน "เจ้าดูนางสิ ตาของนางไม่มีแวว"
กูณฑ์หันไปมอง เขาเห็นแววตาของอีกฝ่ายไม่ชัดนัก เพราะมันพร่ามัวไปด้วยน้ำตา
"เอาล่ะ ต่อให้นางเป็นรากษสจริง ๆ แล้วยังไง คนยังมีทั้งดีและชั่วเลย พวกรากษสก็คงเหมือนกันแหละ"
เด็กหนุ่มหัวไฟตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่กล้าหาญมากและโง่มากด้วย เขาเดินไปหาหญิงที่กำลังโศกเศร้าคนนั้น ก่อนจะยิ้มให้
"อย่าร้องไห้ไปเลยครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า"
หญิงสาวสะอื้นไปพูดไปจนจับใจความแทบไม่ได้ แต่ได้ความว่าเธอหลงทางและกำลังหาทางกลับอยู่ แต่ไม่กล้าเดินไปคนเดียว
"ท่านช่วยเดินไปส่งข้าได้ไหมจ๊ะ ใกล้ ๆ แค่นี้เอง" เธอช้อนตามอง
กูณฑ์ใจอ่อนยวบ "ได้สิ"
และโดยไม่ได้ฟังคำทัดทานจากมล กูณฑ์กับคนหลงทางเดินไปด้วยกันทันที
กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมลถึงตั้งแง่รังเกียจเธอนัก เธอออกจะสวย น่ารัก น่าทนุถนอมขนาดนี้ มลยืนยันว่าเธอเป็นรากษสแปลงกายมา แต่ถ้าแปลงจริง ๆ แล้วอย่างไร ไม่ใช่เพราะมีคนอย่างมลหรอกหรือที่ตั้งแง่รังเกียจรากษสจนพวกเขาต้องทำแบบนี้ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง
"ข้าอยู่ที่นี่แหละจ้ะ ท่านก็เข้ามาก่อนสิจ๊ะ"
กูณฑ์เดินเข้าไป พอเด็กหนุ่มเข้ามาอยู่ในถ้ำแล้ว หญิงสาวก็จัดการดันหินที่ปากถ้ำปิดทันที
กูณฑ์อ้าปากค้างด้วยความตกใจ "คุณทำอะไรของคุณน่ะ"
เขารีบเดินไปที่ปากถ้ำที่แต่เดิมสามารถเข้าออกได้สะดวก แต่บัดนี้มีหินก้อนใหญ่กว่าตัวเขากั้นอยู่ กูณฑ์พยายามขยับหิน แต่ทำอย่างไรก็ขยับไม่ได้
หญิงสาวยิ้ม "ไม่มีประโยชน์หรอก ท่าน แรงมนุษย์สักพันคนก็ยกหินนั่นไม่ได้หรอก"
"งั้นคุณก็ไม่ใช่มนุษย์น่ะสิ" กูณฑ์ว่า
เจ้าของถ้ำขยับเข้ามากอดรัดกูณฑ์ กลิ่นสาบที่โชยมาจากตัวเธอทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกพะอืดพะอม กลิ่นของเธอเหมือนพวกเนื้อเน่า ๆ คำว่าสวยแต่รูป จูบไม่หอม เป็นอย่างนี้นี่เอง
กูณฑ์พยายามผลักอีกฝ่ายออก แต่แรงคนก็ไม่อาจสู้แรงรากษสได้ เธอยังคงกอดก่ายอยู่เช่นนั้น
"ใจเย็นก่อนนะ ใจเย็นก่อน" กูณฑ์ว่า เมื่อมือของอีกฝ่ายเริ่มเลื้อยลงมาถึงจุดที่เรียกได้ว่าอันตราย
"ท่านอย่ากลัวไปเลยถึงข้าจะเป็นนางรากษส แต่ข้าก็ยังบริสุทธิ์ ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน"
นั่นเป็นเรื่องสุดท้ายเลยที่กูณฑ์เป็นกังวล เขาไม่ได้เกิดมาในยุคที่ถือว่าพรหมจรรย์ของผู้หญิงเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น
"ผมยังเด็กอยู่เลย ผมเพิ่งอายุสิบห้าเอง ยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนี้หรอก"
แต่ข้อแก้ตัวนี้ใช้ไม่ได้ผล
"ตอนที่นางผีเสื้อสมุทรอยู่ครองคู่กับพระอภัยมณี พระองค์ก็เพิ่งมีพระชนมายุได้สิบห้าเหมือนกัน"
นั่นเป็นข้อมูลใหม่ที่กูณฑ์เพิ่งรู้ เขาคิดว่าพระอภัยมณีโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเสียอีก ตอนตัดสินใจอยู่กินกับนางผีเสื้อ แต่เห็นได้ชัดว่ายังเป็นเด็กอยู่ อายุเท่า ๆ กับกูณฑ์ตอนนี้นี่เอง
กูณฑ์ไม่รู้จะทำยังไงดี อีกฝ่ายกอดรัดเขาแน่นจนหายใจแทบไม่ออก รู้สึกเหมือนกระดูกจะหัก
"ใจเย็นก่อนนะครับ" กูณฑ์พยายามเจรจาด้วย "ถ้าผมตกลง ผมต้องทำยังไงบ้าง"
ตอนนี้เขาต้องขอถ่วงเวลาก่อน หวังว่าจะคุยกันได้นะ
"ท่านไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ ท่านอยู่ในถ้ำนี้ให้สบาย ข้าจะเป็นคนออกหาอาหารมาเลี้ยงท่านเอง"
"แล้วถ้าผมอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกล่ะ" กูณฑ์ลองถามดู
"ท่านมีข้าอยู่แล้ว จะออกไปข้างนอกทำไมคะ" นางรากษสอ้อน "ท่านอยากกินผลไม้อะไร ก็บอกข้ส ข้าจะเอามาให้ท่านทุกอย่าง"
แค่คิดว่าต้องอยู่ในถ้ำนี้ต่อไปโดยไม่รู้วันรู้คืนและได้กินแต่ผลไม้กันตาย เด็กหนุ่มก็สยองแล้ว ต่อให้ผู้หญิงสวยแค่ไหนก็มาขัดขวางความรักระหว่างเขากับเนื้อย่างไม่ได้หรอกนะ
"แล้วถ้าผมอยากอาบน้ำล่ะ" ตั้งแต่มาอยู่ป่าหิมพานต์ กูณฑ์ก็อาบน้ำไม่เป็นเวลาเหมือนแต่ก่อน แต่ก็พอได้ขัดถูบ้าง แต่เท่าที่เขาดูในถ้ำนี้ ไม่มีแหล่งน้ำพอให้เขาได้ลงไปแช่ตัวด้วยซ้ำ
"ท่านจะอาบทำไมล่ะเจ้าค่ะ ตัวท่านก็หอมอยู่แล้ว" พูดไม่พูดเปล่า เธอยังสูดดมกลิ่นกายของเขา ทำเอากูณฑ์ขนลุกชันไปทั้งตัว
"ฟังนะครับ" กูณฑ์พูดอย่างเริ่มหมดความอดทน ใจหนึ่งก็กลัว อีกใจหนึ่งก็โกรธ "ผมเป็นคน ผมอยู่ในถ้ำ ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ออกไปไหนไม่ได้ ผมทนอยู่กับขี้ไคลโดยไม่อาบน้ำเลยก็ไม่ได้เหมือนกัน อีกอย่างหนึ่งผมมีพ่อแม่ มีเพื่อนอยู่ข้างนอก ผมอยู่กับคุณไม่ได้หรอกครับ"
"ถ้าท่านรังเกียจที่ข้าเป็นนางรากษส กินคนเป็นอาหาร ข้าขอศาลสนว่าข้าจะไม่มีวันจับท่านกินเป็นอันขาด" อีกฝ่ายพูดไปคนละเรื่องโดยไม่ได้ใส่ใจฟังเหตุผลของกูณฑ์เลนแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มไม่ได้พูดสักคำเลยว่ารังเกียจที่เธอเป็นรากษส แต่คำพูดที่เหมือนเป็นคำสารภาพกลาย ๆ ทำให้กูณฑ์กลัวคู่สนทนามากขึ้นไปอีก
"คุณกินคนเป็นอาหาร" กูณฑ์ร้องพลางขยับหนี
"ไม่ต้องกลัว อย่างไรข้าก็ไม่กินท่าน"
'ไม่กินเขา แล้วคนอื่นล่ะ' เด็กหนุ่มคิด เท่าที่เขาจำได้ ถ้ำนี้ก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่ ยังอยู่ในรัศมีที่มลอาจจะเดินมาปะนางรากษสได้ แค่คิดว่าวันหนึ่งเพื่อนร่วมทุกข์ของเขาจะมาหาเขาในท้องของผู้หญิงคนนี้ เขาก็แทบอยากจะอาเจียนออกมาแล้ว
"ไม่ ยังไงก็ไม่ได้" กูณฑ์ปฏิเสธเสียงแข็ง
"ได้โปรดเถิด ท่าน" เจ้าของถ้ำเข้ามากอดก่ายกูณฑ์ไว้อีก
กูณฑ์พยายามรวบรวมพลังที่ทำให้เขาจุดไฟได้ แม้เขาจะไม่รู้ว่าถ้าไฟติดขึ้นมาจริง ๆ แล้วเขาจะไปอยู่ไหนก็ตาม แต่เมื่อถึงยามคับขันก็ต้องใช้มาตรการสิ้นท่า อีกอย่างเขาเป็นเทพอัคนีอวตาร คงไม่ตายเพราะไฟของตัวเองหรอกมั้ง


แม้ว่าอยากจะฟังเรื่องที่มลเล่าต่อสักเพียงใด แต่ร่างกายอันเป็นมนุษย์ของกูณฑ์ก็รับไม่ไหว เขาพยายามกลั้นหาวจนน้ำหูน้ำตาไหล แม้จะพยายามเพียงใดก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาเฉียบคมของผู้อาวุโสไปได้
"ไปนอนเสียเถิด"
กูณฑ์เดินลากขาเข้าไปนอนตามคำสั่ง เขาง่วงเสียจนไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งนั้น
พอตอนเช้า กูณฑ์ก็ตื่นขึ้น เขารู้สึกว่าตัวเองตื่นเช้ากว่าปกติเพราะแปลกที่ แม้กูณฑ์จะรู้สึกอย่างนั้น แต่สำหรับอุสาและมลนั้นถือว่ากูณฑ์ตื่นสายมาก ปกติพวกเขาตื่นตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น ดังนั้นเวลาแปดโมงเช้าจึงถือว่าสายมากเหลือเกิน
กูณฑ์ขยี้ตา พยายามขจัดความง่วงออกไป เขาหาวหวอด ๆ ก่อนจะเดินไปที่ที่ทุกคนกำลังล้อมวงกินผลไม้กันอยู่
"มากินสิ" อุสาชวน
กูณฑ์นั่งลงกินผลไม้ด้วย หากอยู่ที่บ้าน เขาคงไม่ยอมกินผลไม้เป็นอาหารเช้าแน่ แต่เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เขามาอยู่กับฤๅษี ก็คงต้องเป็นมังสวิรัติชั่วคราวไปก่อน ฤๅษีคงไม่ยอมให้ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตแน่
ผลไม้ที่กินเข้าไปมีรสหวานอร่อยกว่าผลไม้ตามรถเข็นมากนัก กูณฑ์พิจารณาผลไม้ หากเขาสามารถนำมันกลับไปปลูกที่เมืองตัวเองได้คงจะทำกำไรได้ไม่น้อย
"ผมขอเมล็ดไปปลูกบ้างได้ไหมครับ" กูณฑ์ถามฤๅษี
"ปลูกที่ไหนเล่า" วโรดมถามกลับ
กูณฑ์นิ่งคิด บ้านเขาคับแคบเกินกว่าจะปลูกต้นไม้ได้ แต่ถ้าเป็นสวนของหลวงปู่ก็อาจพอได้อยู่
"ที่วัดครับ"
"วัดเจ้าใหญ่พอหรือ"
"ก็ใหญ่อยู่นะครับ" กูณฑ์ตอบอย่างงง ๆ เขาไม่รู้หรอกว่าพื้นที่วัดนั้นมีเท่าไหร่ แต่แค่ปลูกต้นไม้ต้นเดียวคงไม่กินพื้นที่มากหรอกมั้ง
"กว้างกว่าสิบสี่โยชน์หรือไม่"
บางทีกูณฑ์ควรตั้งใจเรียนวิชาคณิตศาสตร์ให้มากกว่านี้ เขาไม่รู้เลยว่าสิบสี่โยชน์คือเท่าไหน เขารีบสะกิดถามเคียว
"หนึ่งโยชน์มีประมาณสิบแปดกิโลเมตร" สารานุกรมเคลื่อนที่ของเขาตอบกลับ
แต่ถึงอย่างนั้น กูณฑ์ผู้เกิดมากับเทคโนโลยีเครื่องคิดเลขก็ยังคำนวณออกมาไม่ถูกอยู่ดี แต่เท่าที่รู้ก็คือวัดนั่นไม่ได้กว้างขนาดนั้นหรอก
"ไม่น่าจะพอครับ" กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ แผนการที่จะรวยจากป่าหิมพานต์ก็เป็นอันต้องพับไป
"ความจริงแล้วเจ้าจะเอาเมล็ดไปปลูก ก็ใช่ว่าลูกหว้าจะออกมารสหวานอร่อยเช่นนี้ ดิน น้ำ อุณหภูมิและสิ่งแวดล้อมรอบป่าหิมพานต์มีผลต่อรสชาติของลูกหว้าทั้งสิ้น" วโรดมสั่งสอน
"ครับ" กูณฑ์รับคำ หน้าสลด "ว่าแต่นี่คือลูกหว้าเหรอครับ ผมไม่เคยเห็น"
"เจ้าก็อยู่ในชมพูทวีปแท้ ๆ ไม่เคยเห็นลูกหว้าได้อย่างไรนะ" มลเหน็บกลับ เขาไม่ค่อยพอใจที่กูณฑ์นอนอุตุอยู่บนเตียงขณะที่เขาต้องไปออกไปหาผลไม้ แต่พอถึงเวลากิน กลับได้กินร่วมกัน สมัยตอนที่เขาอยู่กับอุสา อุสาเองก็ไม่ได้ออกไปช่วยเขาหาผลไม้ แต่เขาพอยอมรับได้ เขาเป็นพี่ ทั้งยังเป็นผู้ชาย เลี้ยงน้องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แต่กลับไอ้มนุษย์นี่ไม่ใช่
"ฉันอยู่ประเทศไทย ไม่ได้อยู่ชมพูทวีป แล้วมันเกี่ยวอะไรกับลูกหว้าไม่ทราบ" กูณฑ์เองก็เหมือนคนในยุคปัจจุบันทั่วไปที่เข้าใจว่าชมพูทวีปหมายถึงอินเดีย
"ที่เขาบอกว่าชมพูทวีปมันหมายถึงโลกของเรานั่นแหละ" เคียวว่า
"นายอย่าบอกนะว่านายอ่านมาจากหนังสืออีกแล้ว" กูณฑ์ว่า ทำไมใคร ๆ ก็ดูรู้เรื่องป่าหิมพานต์ไปหมด เขาเป็นถึงอวตารของเทพนะ เขาควรรู้อะไรบ้างสิ
"ใช่" เคียวอธิบาย "จากหนังสือไตรภูมิพระร่วงไง"
"บ้านฉันมีหนังสือนั่นด้วย" กูณฑ์อุทาน
"ใช่ ทางพุทธศาสนาแบ่งทวีปออกเป็นสี่ทวีป คือ ชมพูทวีป อปรโคยานทวีป อุตตรกุรุทวีป และปุพพวิเทหทวีป แต่ละทวีปตั้งตามทิศต่าง ๆ กัน ชมพูทวีปตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขาพระสุเมรุ"
กูณฑ์พยายามคิดภาพตาม "ชื่อพิลึกทั้งนั้น"
"ทวีปทั้งสามทวีป ยกเว้นชมพูทวีป เป็นทวีปที่คนมีศีลธรรม"
"อ้าว! พูดอย่างนี้แสดงว่าเราเลวเหรอ"
"ก็ไม่เชิงหรอก" ฤๅษีขัด "บางทีก็มีผู้มีบุญก็มาเกิดในชมพูทวีปเช่นกันเช่นพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า หรือมหาจักรพรรดิ"
"ช่างเถอะ ตกลงชมพูทวีปนี้มันยังไงกันแน่ เกี่ยวอะไรกับต้นหว้า"
"เกี่ยวสิ เพราะต้นไม้ประจำทวีปของเราก็คือต้นหว้าหรือที่เรียกกันว่าต้นชมพูน่ะสิ" มลไขข้อสงสัย
"แล้วทวีปอื่น ๆ มีต้นไม้ประจำทวีปเหมือนกันหรือเปล่า" กูณฑ์ถามต่อ
"มีสิ อย่างอุตตรกุรุทวีปก็มีต้นกัลปพฤกษ์ ข้าอยากไปเห็นมาตลอดเลย" มลว่า "แต่มันขึ้นแค่ในอุตตรกุรุทวีปเท่านั้น"
"พูดเป็นเล่นไป ที่โรงเรียนฉันก็มีต้นกัลปพฤกษ์" กูณฑ์ค้านอย่างไม่เชื่อ ตอนเขาไปโรงเรียนก็เดินผ่านต้นกัลปพฤกษ์ทุกวัน
"ต้นกัลปพฤกษ์ของเจ้าเป็นอย่างไร" มลถาม
"ก็เป็นต้นไม้ปกติทั่วไป ออกดอกสีชมพู"
"แล้วเจ้าขออะไรใต้ต้นกัลปพฤกษ์นั้นได้หรือไม่"
"ขอ" กูณฑ์ทวนคำเป็นเชิงถาม มลหมายถึงจุดธูป ขอนู่นขอนี่เหมือนที่เราขอที่ต้นโพธิ์น่ะหรือ
มลยิ้มเยาะ "คงไม่ได้ล่ะสิ ต้นกัลปพฤกษ์ของเจ้าก็เป็นแค่ต้นไม้เลียนแบบเท่านั้น ต้นกัลปพฤกษ์ในอุตตรกุรุทวีป เพียงแค่เจ้าไปยืนใต้ต้น และอธิษฐาน เจ้าก็ได้ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ"
กูณฑ์คราง "ฉันชักอยากไปเกิดในอุต อุต" เขาพยายามจะออกเสียง แต่ก็พูดไม่ได้จนต้องยอมแพ้ "ทวีปนั้นแล้วสิ"
"ไม่ได้หรอก" ฤๅษีขัด "มนุษย์นั้นเมื่อเกิดในทวีปใด ก็จะเวียนว่ายตายเกิดอยู่แต่ในทวีปนั้น ที่เจ้าทำได้ก็มีแต่บำเพ็ญบารมี ให้ได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดีขึ้นเท่านั้น"
"เล่าเรื่องของนายต่อสิ" กูณฑ์ว่า
มลชำเลืองมองอุสา เจ้าตาเองก็รู้จึงชวนอุสาไปที่อื่น
"ทำไมนายไม่ให้เขาอยู่ฟังด้วย" เคียวถาม
"นางยังเด็กเกินไปที่จะรู้เรื่องพวกนี้" มลอธิบาย
"เด็ก" กูณฑ์ทวนคำเยาะ ๆ "อะไรกัน เธอก็อายุเท่ากับนาย จะห่างกันบ้างก็คงไม่กี่ปีหรอก"
"นางเกิดปีเดียวกับข้า แต่นางยังเป็นเด็ก"
"อะไรกัน" กูณฑ์อุทานอย่างไม่เข้าใจ
"นางยังเป็นเด็กไร้เดียงสา นางไม่เข้าใจความโหดร้ายของโลกนี้" มลว่า ยิ่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่เมือง น้ำตาเขาก็เอ่อล้นมาที่ดวงตาอีกครั้ง
"มีเรื่องอะไรเหรอ" เคียวถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
มลถอนหายใจและเริ่มเล่าต่อ
แม้อัครเดชจะกำจัดมลไปได้แล้ว แต่หอกข้างแคร่อย่างมณีโชตินั้นยังอยู่ แม้ว่าปรเมศวร์จะเห็นว่าคำทำนายนั้นหมายถึงมล แต่อัครเดชก็ยังไม่ไว้ใจ เขารู้แต่เพียงว่าลูกที่หน้าตาอัปลักษณ์ของมณีโชติจะนำพาความพินาศมาสู่เขา แล้วใครจะไปรู้ มณีโชติอาจจะคิดสร้างเด็กขึ้นมาอีกคนก็ได้ เขาต้องกำจัดรอยด่างพร้อยของเผ่าวิทยาธรไปเสีย
อัครเดชเรียกมณีโชติเข้าเฝ้าเพื่อดำเนินแผนการที่วางไว้
"มีอะไรหรือพระเจ้าค่ะ เจ้าพี่"
"พ่อของเราอยากกินมะม่วง" อัครเดชว่า "เจ้าช่วยไปหามะม่วงให้หน่อยนะ"
มณีโชติขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
"ช่วงนี้มันไม่ใช่หน้ามะม่วงนะพระเจ้าค่ะ" แม้ว่าป่าหิมพานต์จะมีพืชพันธุ์ธัญญาหารที่สมบูรณ์กว่าโลกภายนอก แต่ก็ยังตั้งอยู่ในกฎธรรมชาติคือออกดอกออกผลเมื่อถึงฤดูกาล
"แต่เจ้าก็มีเวทมนตร์บังคับให้ต้นมะม่วงออกผลได้ไม่ใช่หรือ" อัครเดชว่าอย่างรู้ทัน
ความจริงแล้วมณีโชติมีเวทมนตร์ดังว่าจริง หากแต่มะม่วงที่ออกผิดฤดูกาลนั้น รสชาติค่อนข้างต่างไปจากมะม่วงตามธรรมชาติอยู่บ้าง หากเปรียบรสชาติของมะม่วงตามธรรมชาติเป็นทองคำ รสชาติของมะม่วงที่มณีโชติใช้เวทมนตร์บังคับก็คือทองแดง
"ทำ มันก็ทำได้อยู่พระเจ้าค่ะ แต่ว่ารส…"
"ไม่มีแต่" อัครเดชขัดขึ้น "จงไปทำเสีย ข้าไม่ได้สั่งเจ้าในฐานะพี่ แต่ในฐานะอุปราชผู้สำเร็จราชการแทน เข้าใจหรือไม่"
มณีโชติโค้งคำนับ "รับพระบัญชา"
"พ่อข้าไม่ควรทำตามคำสั่งเขาเลย" มลพูดอย่างเจ็บใจ "ไม่ควรเลยจริง ๆ"
"ทำไมล่ะ" กูณฑ์ถาม "เขาส่งคนไปลอบฆ่าพ่อนายเหรอ"
"อัครเดชไม่มีคนมีฝีมือพอจะลอบฆ่าพ่อข้าได้หรอก" มลว่า มีรอยภูมิใจนิด ๆ เมื่อพูดถึงความเก่งกาจของผู้เป็นบิดา "แต่มันใช้วิธีสกปรกกว่านั้น"
"เดี๋ยวก่อนนะ" เคียวขัด "ลอบฆ่านี่ยังสกปรกไม่พอ"
 มณีโชติมาถึงต้นมะม่วง เขาร่ายคาถา ไม่นานต้นมะม่วงนั้นก็ออกผลมาเต็มไปหมด เจ้าชายวิทยาธรรีบเหาะไปเก็บมะม่วงให้ได้มากที่สุด ก่อนจะรีบนำไปถวายอัครเดช
"เจ้าเอาไปให้ท่านพ่อเองดีกว่า" อัคเดชว่า
มณีโชติรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เพราะตั้งแต่ปรเมศวร์ป่วยก็ไม่มีใครเคยได้เข้าเฝ้าเลย อัครเดชมักอ้างว่าท่านประชวรเกินกว่าจะรับแขก แต่เขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ได้แต่นำมะม่วงไปให้พ่อตามคำสั่ง
มณีโชติเฝ้ามองพ่อตัวเองกินมะม่วง ปรเมศวร์ดูเอร็ดอร่อยกับมันมาก พอเห็นว่าไม่เป็นอะไร มณีโชติก็จะเดินกลับ แต่อยู่ ๆ ราชาวิทยาธรก็ตกลงจากเตียง
มณีโชติรีบวิ่งเข้าไปดูแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อไม่หายใจ
"ท่านพ่อ" มณีโชติกรีดร้อง พยายามเขย่าตัวให้ฟื้น
ด้วยอารามตกใจ มณีโชติจึงไม่ได้สังเกตว่า มีคนของอัครเดชเข้ามาในห้อง และสลับจานมะม่วงของเขาไป
หลังจากที่มณีโชติร้องโวยวายไม่ได้สติอยู่สักพักหนึ่ง เขาก็เริ่มตั้งสติขึ้นมาได้ เขารีบออกไปนอกห้อง ตะโกนเรียกพวกหมอ
หมอคนหนึ่งเดินเข้ามาตรวจอาการ ก่อนจะบอกว่าราชาสวรรคตแล้วด้วยยาพิษ ผู้เป็นหมอสำรวจไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาว่าอะไรคือยาพิษนั้น ก่อนจะหยิบจานมะม่วงขึ้นมา
"กระหม่อมขอบังอาจถามว่าใครเป็นผู้นำผลไม้นี้มาถวายแด่องค์ราชาหรือพระเจ้าค่ะ"
"เป็นข้าเอง" มณีโชติยอมรับอย่างงง ๆ "แล้วทำไมหรือ ท่านหมอ"
หมอมองหน้ามณีโชติอย่างผิดหวัง
"เหตุใดพระองค์จึงทรงทำดังนี้พระเจ้าค่ะ" เขากล่าวอย่างตำหนิ
"ท่านหมายความอย่างไร" มณีโชติผู้ซึ่งยังไม่รู้ชะตากรรมของตนเองกล่าวอย่างสับสน
พวกทหารของอัครเดชวิ่งเข้ามาราวกับถูกบอกบท หัวหน้าทหารพูดขึ้นมาว่า
"เจ้าชายมณีโชติ ท่านถูกจับแล้วข้อหากบฏ ลอบปลงพระชนม์พระราชา"
มณีโชติหน้าซีด "หมายความว่าอย่างไร"
อัครเดชเดินเข้ามาอย่างสง่างาม สีหน้าโศกสลดบนใบหน้านั้นดูไม่สมจริงเลยแม้แต่น้อย
"น้องรัก" อัครเดชพูดเสียงสั่นเครือ "เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้"
"ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด"
"เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะปากแข็งอยู่อีกหรือ" อัครเดชหันไปพูดกับหมอ "ท่านหมอ ผลไม้ในจานนั่นคือสิ่งใดกัน"
หมอสูดลมหายใจ "ขอเดชะ ผลไม้ในจานนี้คือกิมปักกะ ผลมะม่วงพิษพระเจ้าค่ะ แม้รูปร่างหน้าตาของมันจะเหมือนมะม่วง แต่มันมีพิษร้ายแรงนัก"
"ข้าเอามะม่วงมาถวาย เหตุใดจึงกลายเป็นผลกิมปักกะไปได้" มณีโชติว่า
"พี่ผิดหวังในตัวเจ้าจริง ๆ มณีโชติ" อัครเดชว่า ก่อนจะหันไปสั่งทหารของตน "พวกเจ้าจงนำมณีโชติไปขังไว้ รอวันประหาร"
พอมลได้ยินว่าพ่อของตนจะถูกประหาร เขาก็รีบผุดลุกขึ้นยืนทันที
"ข้าจะไปช่วยท่านพ่อ"
ฤๅษียุดข้อมือให้มลนั่ง
"ใจเย็นก่อน"
"ใจเย็น" มลทวนคำอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ฤๅษีตนนี้บอกให้เขาใจเย็น ทั้ง ๆ ที่พ่อของเขากำลังจะถูกประหารหรือ ก็แน่ล่ะสิเขาไม่ใช่พ่อของฤๅษีนี่
"ไม่ยักรู้ว่านายก็ก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกัน" กูณฑ์แซว เขายังจำครั้งแรกที่เจอฤาษีได้ดี เขาเองก็โมโหท่าทางดูไม่สนใจของท่านเหมือนกัน
"ใช่" มลยอมรับ ท่าทางไม่ค่อยภูมิใจในตัวเองนัก เมื่อคิดย้อนกลับไปวันนั้น
"เชิญท่านใจเย็นไปคนเดียวเถิด" มลพูดอย่างก้าวร้าว "อย่างไรข้าก็จะไปช่วยท่านพ่อ"
"เรื่องที่ข้าเล่าให้เจ้าฟังเกิดขึ้นก่อนเจ้าจะได้รับคำสั่งให้มาล่ากระต่ายเขาเสียอีก เจ้าไปตอนนี้จะทันได้อย่างไร"
มลทรุดตัวลงนั่งอย่างสิ้นหวัง "อย่างไรข้าจะไปเอาศพท่านพ่อกลับมา" เขาพูดอย่างแน่วแน่ เขารู้ว่าวิทยาธรทำอย่างไรกับศพของพวกกบฏ เขาจะไม่ยอมให้พ่อพบชะตากรรมเช่นนั้นเด็ดขาด เขาต้องนำศพของพ่อมาทำพิธีให้ถูกต้องให้ได้
"พ่อของเจ้ายังไม่ตายหรอก" วโรดมว่า
"ท่านหมายความว่าอย่างไร"
เรื่องที่มณีโชติถูกจับกุมตัวในข้อหากบฏโด่งดังไปทั่ววังจนได้ยินไปถึงมณีมาลาผู้เป็นแม่ของอัครเดช มฯีมาลารีบมาหาลูกของตัวเองทันที
"อัครเดช เจ้าจะประหารน้องหรือ"
"มณีโชติทำผิดใหญ่หลวง ขอท่านแม่โปรดอย่าเข้าข้างมันเลย"
ตั้งแต่เด็กจนโต มณีมาลามักจะเข้าข้างมณีโชติอยู่เสมอ จงทำให้อัครเดชเริ่มสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกทางสายเลือดของท่านแม่
"อัครเดช มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้" เธอไม่อยากเชื่อว่าเด็กดีอย่ามณีโชติจะวางยาพิษผู้เป็นพ่อได้ลง เขาเป็นเด็กอ่อนโยนกว่าทุกคนที่เธอเคยรู้จัก อีกประการมณีโชติวางยาพิษปรเมศวร์ไปก็หาได้มีประโยชน์แต่ไม่ ในเมื่อเขาไม่ใช่รัชทายาทของบัลลังก์ หากผู้วางยาพิษเป็นอัครเดชลูกของเธอเองเรื่องจะดูสมเหตุสมผลกว่ามาก แต่เธอก็สลัดความคิดนี้ไปเสีย แม้อัครเดชจะเกเรไปบ้าง แต่คงไม่อำมหิตพอที่จะวางยาพิษผู้เป็นพ่อและใส่ร้ายน้องเช่นนี้หรอก
อัครเดชหัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน คิดดูสิ ขนาดเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วแม่ของเขาก็ยังเข้าข้างมันไม่เลิก
"เข้าใจผิดอะไรหรือพระเจ้าค่ะ"
"ก็อย่างเช่นอาจมีผู้ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้ใส่ร้ายมณีโชติ" มณีมาลาออกความเห็นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"งั้นหรือพระเจ้าค่ะ" อัครเดชพูดเสียงเฉียบขาด "เมื่อท่านพ่อสิ้น บัลลังก์ก็ต้องตกสู่ข้า ข้าเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้มากที่สุด หรือว่าท่านแม่คิดว่าข้าเป็นคนกระทำเรื่องที่เลวทรามต่ำช้าเยี่ยงสัตว์นรก"
มณีมาลาหน้าเสีย "แม่ไม่ได้หมายความร้ายแรงถึงเพียงนั้นเลย" เธอละล่ำละลักปลอบลูกชาย
อัครเดชรู้ว่าตนกำลังเป็นต่อจึงรีบรุกต่อ
"ท่านแม่คงไม่คิดว่าลูกชายที่ท่านคลอดออกมาเองจะทำการอำมหิตโหดร้ายเยี่ยงสัตว์นรกเช่นนั้นหรอกนะพระเจ้าค่ะ"
"แม่ไม่.."
"ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านแม่มักเห็นมณีโชติดีกว่าข้าเสมอ บางทีข้าสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกของท่านแม่ ข้าหรือว่าเขา"
"แม่รักเจ้ากับมณีโชติเท่ากัน" มณีมาลายืนยัน "เจ้าก็รู้ ลูกของท่านพ่อเจ้าก็เปรียบเหมือนลูกของแม่"
"ครั้งนี้มณีโชติทำผิดใหญ่หลวง ต่อให้ข้าอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้ ขอท่านแม่โปรดตัดใจเสียเถิด"
"แม่เข้าใจแล้ว" แม้มเหสีม่ายจะพูดแบบนั้น แต่เธอจะไม่ยอมเสียมณีโชติไปหรอก อย่างไรเธอก็ต้องคิดหาวิธีช่วยลูกเลี้ยงคนนี้ให้ได้
มณีมาลาลอบเอาทองไปให้ผู้คุม
"ข้าแต่พระพันปี พระองค์ทรงเอาทองมาให้กระหม่อมทำไมพระเจ้าค่ะ"
มณีมาลาไม่ค่อยเคยชินนักที่อยู่ ๆ ก็ได้เลื่อนตำแหน่งจากมเหสีเป็นพระพันปี
"ข้าต้องการให้ท่านช่วย"
"พระนางโปรดสั่ง" ผู้คุมมองทองอย่างปลาบปลื้ม ลำพังเบี้ยหวัดของเขามีไม่มากนัก ทองที่ได้จากพระพันปีมากกว่าเบี้ยหวัดทั้งปีของเขาเสียอีก ต่อให้มณีมาลาสั่งให้เขาไปบุกน้ำลุยไฟอย่างไร เขาก็พร้อมทั้งนั้น
"ข้าต้องการให้ท่านปล่อยตัวมณีโชติ"
ผู้คุมหน้าซีด มณีโชติถูกจับข้อหากบฏ หากเขาปล่อยตัวมณีโชติไปไม่เท่ากับมีส่วนร่วมคิดการกบฏด้วยหรือ แล้วทองที่ได้มานี้จะมีประโยชน์อย่างไรเล่า
"พระนางโปรดสั่งอย่างอื่นเถิด" ผู้คุมร้องขอ
"ข้าต้องการเพียงสิ่งนี้เท่านั้น" มณีมาลาพูดเสียงเฉียบขาด ก่อนจะมอบทองเพิ่มให้อีก
ผู้คุมนั้นอยากได้ทองก็อยากได้ กลัวความผิดก็กลัว ได้แต่ลังเลอยู่
"พระนาง ข้าทำได้เพียงเปิดโอกาสให้พระนางได้พบกับมณีโชติ หลังจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับปัญญาของเขาแล้ว"
มณีมาลายิ้มออก "เพียงเท่านั้นก็เป็นบุญคุณแล้ว"


เพราะเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างกูณฑ์กับนางรากษส ทำให้มลถูกเจ้าตาดุขนานหนัก แม้ว่าอดีตเจ้าชายวิทยาธรจะไม่เข้าใจเลยว่าเขาผิดตรงไหน
"ข้ากำชับเจ้านักหนาว่าไม่ให้ถอดหน้ากากออก แต่เจ้ากลับไม่เชื่อฟังข้า แล้วดูสิว่าผลเป็นอย่างไร'" ฤๅษีพูดเสียงดุ
"ไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย" มลก้มหน้าเถียงเบา ๆ
แม้วโรดมจะแก่แล้ว แต่หูตาเขาก็ยังดีอยู่ เมื่อได้ยินลูกศิษย์เถียง ก็เคาะหัวเบา.ๆ
"ยังจะเถียงอีก หากเจ้าไม่ถอดหน้ากากออก นางรากษสจะพาตัวกูณฑ์ไปหไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อยข้าพยายามเตือนแล้วก็ไม่ฟัง ไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย"
ผู้เป็นอาจารย์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "แล้วเจ้าคิดว่า เจ้าอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ไปหาผลไม้ในป่าไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว ทำไมถึงไม่มีนางรักรากษสโผล่ออกมาบ้างเลยเล่า"
คิดดูแล้วก็จริงอย่างที่อาจารย์พูด เขาอยู่ที่นี่มานาน ไม่เคยแม้แต่จะเห็นเงาของนางรากษสซึ่งเป็นคำกล่าวเปรียบเทียบเท่านั้น เพราะปกติพวกรากษส หากไม่ได้เป็นระดับหัวหน้า ก็จะไม่มีเงาอยู่แล้ว มลหันไปมองเจ้าตัวการที่กำลังคุยกับภูตหนังสือ ก่อนจะถามอาจารย์ว่า
"เพราะเจ้ามนุษย์คนนี้ใช่หรือไม่ขอรับ อาจารย์ เขาเป็นผู้ดึงดูดพวกนางรากษสให้มาที่นี่"
วโรดมส่ายหน้า "เพราะเจ้าถอดหน้ากากออกอย่างไรเล่า ปกตินางรากษสก็อาศัยอยู่แถวนี้มานานแล้ว แต่ที่เจ้าไม่ถูกนางทำร้ายหรือล่อลวงก็เพราะหน้ากากที่เจ้าใส่ไว้ทำให้นางเห็นว่าเจ้าเป็นคนอัปลักษณ์ ไม่น่าเอามาทำเป็นสามี ครั้นจะล่าเจ้าไปเป็นอาหารก็ได้ไม่คุ้มเสีย เพราะเจ้ามีอาวุธร้ายกาจติดตัว"
มลก้มลงมองธนูที่ทำจากหนวดเต่า เขากระต่ายของตัวเอง หลังจากวันนั้นที่เขารู้ว่าโดนหลอก และเขาอาจจะไม่มีวันหาหนวดเต่า เขากระต่ายหรือนอกบได้ เขาก็เสียใจอยู่บ้าง แต่พอเรียนวิชาได้สักพัก ฤๅษีก็มอบธนูคันนี้ให้ ดูภายนอกไม่อาจจะบอกได้เลยว่าเป็นธนูล้ำค่าซึ่งก็เป็นคำสอนประจำตัวของวโรดมว่า "เด่นเกินไป จะมีภัย"
"แต่พอเจ้าถอดหน้ากากออก นางก็เลยเห็นว่าเจ้ามีรูปโฉมงดงาม เลยคิดจะล่อลวงเจ้าน่ะสิ" วโรดมสรุปปิดท้าย
"ช้าก่อนนะ เจ้าตา" มลขัดขึ้น "คนที่ถูกล่อลวงไปคือกูณฑ์ต่างหาก ไม่ใช่ข้าสักหน่อย"
"เจ้านี่มันเถียงคำไม่ตกฟากจริง ๆ" ฤๅษีพูดอย่างระอา "นางตั้งใจมาหลอกเจ้า แต่พอเจ้าไม่หลงกลนาง นางเลยเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นกูณฑ์แทนอย่างไรล่ะ"
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ" มลว่า
"เข้าใจแล้วก็ดี" ผู้อาวุโสกว่าพูดอย่างพึงพอใจ "ทีหลังเจ้าก็อย่าถอดหน้ากากอีกเล่า รีบใส่ได้แล้ว ว่าแต่หน้ากากเจ้าอยู่ไหน"
มลหัวเราะแห้ง ๆ แก้เก้อ "มัวแต่รีบ ข้าคงทำหล่นกลางทางน่ะขอรับ"
ฤๅษีใช้นิ้วนวดขมับ "งั้นเจ้าก็รีบไปเอากลับมาสิ มัวช้าอะไรอยู่เล่า"
"ขอรับ"มลรับคำ ก่อนจะรีบไปหาหน้ากาก โชคดีที่ไม่มีใครหรืออะไรมาเอามันไปเสียก่อน เขารีบใส่หน้ากากเข้าไปทันที
เมื่อมลกลับไปอาศรม อุสาก็วิ่งเข้ามากอดเขา และเอาหัวของเธอซุกเขาเหมือนกับแมว
"เจ้าพี่มลกลับมาแล้ว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน"
มลหัวเราะ เขาค่อย ๆ ผลักเด็กหญิงออกไปอย่างเบามือ
"พูดอะไรของเจ้า" มลพูดเสียงกลั้วหัวเราะ "ข้าไปไม่ถึงบาทหนึ่งเลย"
อุสาจับจมูกของมล "ข้าคิดถึงหน้านี้ของท่าน ข้าไม่ชอบใบหน้านั้นของท่านเลย"
"เจ้าจะได้เจอหน้านี้จนเบื่อเลยแหละ" มลว่า คงจะมีแต่อุสานี่แหละที่ชอบหน้านี้ของเขา เธอช่างเป็นเด็กที่แปลกจริง ๆ เพราะขนาดมลยังไม่ชอบหน้าของตัวเองเลย เขาคิดว่าเขาคงไม่มีวันมีคนรักได้หรอก ถ้าหน้ายังเป็นอย่างนี้อยู่ แน่ล่ะว่าพ่อเคยสอนวิชาเสน่ห์วิทยาธรให้ แต่มลไม่เคยคิดจะใช้เลย การทำเสน่ห์ให้คนมาหลงเราเป็นเรื่องอะไรที่น่าละอายที่สุด หากไม่มีใครรักเขา เขาก็จะอยู่คนเดียว แต่ป่วยการที่จะมาคิดถึงเรื่องนี้ เขาต้องจัดการเรื่องพ่อแม่ให้เสร็จก่อน เมื่อไหร่เจ้าตาจะให้เขากลับไปตามหาพ่อแม่เสียทีนะ มลคิดถึงพ่อแม่เหลือเกิน ไม่รู้ว่าพวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง จะยังมีชีวิตอยู่หรือว่าสิ้นบุญไปแล้ว แต่ต่อให้ท่านสิ้นบุญไปแล้ว มลก็ต้องไปเคารพศพพวกท่านให้ได้ เขาตั้งปณิธานแน่วแน่ ก่อนจะเอนตัวลงนอน
ในคืนนั้น ไม่ได้มีแต่มลที่ตั้งใจจะไปตามหาพ่อแม่ กูณฑ์ก็คิดเช่นเดียวกัน การที่กูณฑ์โดนนางรากษสจับตัวไปทำให้เขาสำนึกได้ว่าแม้ว่าอาศรมนี่จะใกล้เคียงกับบ้านแค่ไหน แต่ก็ยังไม่ใช่บ้านอยู่ดี กูณฑ์มาอยู่ที่นี่ได้สักระยะแล้ว แม้จะสุขสบายตามอัตภาพ แต่เขาก็รู้ว่าเขาจะอยู่อย่างนี้ต่อไปไม่ได้ วันนี้เขาตั้งปณิธานแน่วแน่แล้วว่าไม่ว่าเจ้าตาจะพูดอย่างไร เขาก็ต้องขอให้ท่านเปิดประตูมิติพาเขากลับบ้านให้ได้ กูณฑ์คิดว่าเขาน่าจะชดใช้กรรมมาพอสมควรแล้วนะ
เมื่อคิดตรงกันเช่นนี้ เมื่อตอนเช้ามาถึง กูณฑ์และมลต่างไปหาเจ้าตาเพื่อขออนุญาตเดินทาง แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดอะไร ฤๅษีก็พูดขึ้นมาก่อน
"พวกเจ้าจะมาขออนุญาตเดินทางไปหาพ่อแม่ใช่หรือไม่"
ถึงตอนนี้กูณฑ์ไม่สงสัยอีกแล้วว่าทำไมฤๅษีถึงได้รู้ความคิดของพวกเขา เด็กหนุ่มตอบรับ
"ใช่ครับ ผมคิดถึงพ่อกับแม่"
"ข้าเองก็เหมือนกัน" มลเสริม
"พวกเจ้าจะได้พบพ่อกับแม่แน่" ฤๅษีว่า แต่ยังไม่ทันที่เด็กทั้งสองจะร้องอุทานออกมาด้วยความดีใจ ผู้อาวุโสกว่าก็พูดต่อว่า "แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าต้องทำภารกิจให้สำเร็จเสียก่อน"
กูณฑ์ทำหน้าเบ้ เขาไม่ชอบคำว่า "ภารกิจ" เลย เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดา ๆ คนหนึ่ง บางคนอาจจะเถียงว่าไม่มีคนธรรมดาที่ไหนเป็นร่างอวตารของเทพอัคนีหรอก แต่กูณฑ์ก็ยังคิดว่าเขาเป็นคนธรรมดาอยู่นั่นเอง แล้วเขาก็ไม่อยากไปทำภารกิจอะไรที่ว่านี่ด้วย
"ไม่ทำไม่ได้เหรอครับ" กูณฑ์ถามเสียงอ่อย ถึงจะไม่รู้ว่าภารกิจคืออะไร แต่คงไม่ใช่เรื่องหวานหมูแน่ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่เดือนกี่ปีถึงจะสำเร็จ
"มันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับเจ้านักหรอกนะ" ฤๅษีตอบแบ่งรับแบ่งสู้
"ไม่มีผลอะไรต่อผม" กูณฑ์ทวนคำ เขาไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าฤๅษีมองเขาอย่างตัดพ้อชอบกล
"แล้วมันมีผลต่อคนอื่นหรือเปล่าครับ" เด็กหนุ่มกลั้นใจถาม
"ถ้าไม่ได้เจ้า ภารกิจนี้ก็ไม่มีวันสำเร็จ" ฤๅษีว่า "แล้วเมืองของเขา.."
วโรดมพยักพเยิดไปทางวิทยาธรน้อย ก่อนจะพูดต่อว่า "ก็มีหวังไม่รอด"
"เกิดอะไรขึ้นกับเมืองของข้า" มลถาม ไม่อาจปิดกั้นความร้อนรนในน้ำเสียงไว้ได้
ฤๅษีมองลูกศิษย์ของตนอย่างเมตตา "เมื่อผู้ปกครองบ้านเมืองไม่เป็นธรรมก็ย่อมเกิดความพินาศแก่บ้านเมือง"
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ" มลถาม
"เกิดโรคระบาดประหลาดขึ้นในเมืองของเจ้า" ฤๅษีอธิบาย "แมงสี่หูห้าตาต่างล้มตายลงโดยไม่ทราบสาเหตุ"
กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเพื่อนถึงมีสีหน้าเศร้าหมองขนาดนั้น ตอนแรกที่เจ้าตาบอกว่ามีโรคระบาด เขาก็นึกว่าผู้คนในเมืองจะบาดเจ็บล้มตายเสียอีก แต่เรื่องกลับเป็นว่ามีแมงอะไรก็ไม่รู้ตายแทนซึ่งนั่นก็ดีแล้วนี่ เด็กหนุ่มไม่เคยชอบแมงหรือแมลงต่าง ๆ เลย สัตว์พวกนี้ตัวเล็ก มีอยู่แทบทุกหนทุกแห่ง ขายุ่บยั่บ หน้าตาก็น่าเกลียด
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย" กูณฑ์ปลอบใจเพื่อน "พวกแมงน่าเกลียดออก ตาย ๆ ไปเสียก็ดี"
มลหันมาจ้องหน้าเขาเขม็ง "ไม่รู้อะไรก็หุบปากเสียเถิด เจ้ารู้หรือไม่ว่าแมงสี่หูห้าตาคือตัวอะไร"
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันไม่รู้หรอก แค่ขึ้นชื่อว่าแมงฉันก็ไม่อยากยุ่งด้วยแล้ว คงเป็นแมงมุมประหลาดที่มีสี่หูห้าตาล่ะมั้ง"
"ไม่ใช่" เจ้าชายวิทยาธรตวาด "แมงสี่หูห้าตาไม่ใช่แมง แต่เป็นสัตว์ที่หน้าตาคล้ายหมี"
เด็กหนุ่มหัวไฟขมวดคิ้ว "แล้วทำไมไม่เรียกหมี เรียกแมงทำไม" เขาเองก็ไม่ได้รังเกียจหมีนักหรอก
"เจ้าลองพูดหมีสี่หูห้าตาเร็ว ๆ สิ" มลแนะ มีประกายขบขันอยู่ในดวงตา
กูณฑ์ลองทำตามดู "หมีสี่หูห้าตา หมีหี่สูห้าตา ห"
ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ "ลิ้นพันกันหมดแล้ว"ถ้าขืนเขาไม่ยอมแพ้จากหมีคงกลายเป็นอีกคำนึงที่ไม่ค่อยโสภานัก
"นั่นแหละ พวกเราเลยเรียกว่าแมงแทน"
"แต่ว่าทำไมมันถึงมีสี่หูห้าตาล่ะ"
มลเริ่มอธิบาย "ถึงจะเรียกว่าสี่หูห้าตา แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หรอกนะ มันมีสองหูตามปกตินั่นแหละ อีกสองหูเป็นเขาต่างหาก"
"หมีบ้าอะไรมีเขา" กูณฑ์ขัดขึ้น
มลพ่นลมออกทางจมูกอย่างไม่พอใจ "ข้าแค่บอกว่ามันคล้ายหมี ไม่ได้บอกสักคำว่ามันเป็นหมี มันเป็นสัตว์จำพวกกวางต่างหาก เจ้าจะฟังเฉย ๆ โดยไม่ขัดจะได้หรือไม่"
"คร้าบ อาจารย์" กูณฑ์ลากเสียงล้อเลียน
มลไม่ได้ใส่ใจท่าทางของกูณฑ์ เขาเล่าต่อไป "ส่วนตาห้าตาที่ว่าก็เป็นตาจริงแค่สอง นอกจากนั้นเป็นต่อมน้ำมัน อยู่กลางหน้าผากหนึ่ง แล้วใต้ตาอีกข้างละสอง ต่อมน้ำมันนั้นใหญ่มากจนเราเห็นเป็นดวงตา"
กูณฑ์ตัวสั่น "ทำไมต้องมีต่อมน้ำมันเยอะขนาดนั้น ไม่เห็นเข้าท่าเลย"
เด็กหนุ่มก้มลงมองสำรวจตัวเอง "โชคดีนะที่ฉันไม่มี"
"ไม่มีอะไรเหรอ" เคียวผู้ซึ่งอยู่ ๆ ก็ปรากฏกายขึ้นถาม
"ให้ตายสิ" กูณฑ์ดุ "โผล่มาทำไมเงียบ ๆ ตกใจหมด"
เคียวยักไหล่ "นายพูดถึงเรื่องอะไร โชคดีที่ไม่มีอะไร"
กูณฑ์รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจเปลี่ยนเรื่อง แต่เขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น อะไรที่เคียวว่าดี เขาก็เห็นด้วยทั้งนั้น
"ต่อมน้ำมันน่ะสิ ถ้ามีคงพิลึกตายชัก"
ภูตหนังสือผู้รอบรู้ขมวดคิ้ว "ต่อมน้ำมันนี่ เหมือนต่อมไขมันหรือเปล่า" เขาถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
เพื่อนมนุษย์ยักไหล่ "คงคล้ายกันมั้ง จะเรียกว่าอะไรก็ช่าง ฉันดีใจที่ไม่มีมัน"
เคียวหัวเราะ "ไม่มีเหรอ นายมีอยู่ทั่วตัวเลยต่างหาก"
กูณฑ์ตกใจ เขาก้มลงมองสำรวจทั่วตัว คาดว่าจะได้เห็นตุ่มโปน ๆ ออกมา แต่ก็ไม่เห็นมีอะไร
เด็กหนุ่มหันไปมองเพื่อนที่เขาไม่ได้อยากเป็นเพื่อนด้วยเท่าไหร่ "นายล้อฉันเล่นแน่ ไม่เห็นจะมีอะไร"
"นายมองไม่เห็นมันหรอก แต่มันมีอยู่ทั่วตัวนายจริง.ๆ มนุษย์เรามีกันทุกคนแหละ"
กูณฑ์ชกเขาหยอก ๆ ทีหนึ่ง "นายไม่ใช่มนุษย์สักหน่อย"
ภูตกุมอก ทำสีหน้าเจ็บปวด "อย่างน้อย ๆ ฉันก็เคยเป็นนะ"
ขืนให้เป็นอย่างนี้ต่อไป วันทั้งวันสองคนนี้คงเกี้ยวกันไม่หยุดแน่ มลตัดสินใจกระแอม
"ตกลงพวกเจ้าจะฟังเรื่องของข้าต่อหรือเปล่า"
กูณฑ์กับเคียวพยักหน้า "เล่าต่อเลย"


ทั้งสามเดินมาถึงแม่น้ำแห่งหนึ่ง แม่น้ำนั้นทั้งกว้างและยาวสุดลูกหูลูกตา
"เราต้องข้ามแม่น้ำนี้ไป" มลว่า
"ยังไง" กูณฑ์ถาม ดูยังไงแม่น้ำนี้ก็ไม่มีสะพานอะไรให้ข้ามเลย และคงลึกเกินกว่าจะลุยข้ามด้วย ทางเดียวที่จะไปได้ก็คือว่ายน้ำ แต่กูณฑ์ไม่ไว้ใจแม่น้ำตรงนี้หรอกนะ ถ้ามีตัวอะไรลากเขาลงไปอีกละ ครั้งนี้คงไม่โชคดีแบบครั้งที่แล้วอีกแล้ว
มลกับเคียวมองหน้ากัน เคียวยกมือขึ้นเสยผมก่อนจะบอกกับเพื่อนว่า
"ฉันอุ้มนายเหาะไปได้นะ ถ้านายไม่รังเกียจ"
กูณฑ์ส่ายหน้า "ฉันไม่ได้ไม่ไว้ใจนายนะ แต่ฉันว่ามันอันตรายเกินไป" ใช่ ถ้าขืนเขากลัวจนดิ้น แล้วมลทำเขาหลุดมือล่ะ เขาไม่ต้องกลายเป็นอาหารปลาที่นี่เหรอ
"แล้วนายจะเอายังไง" เคียวถาม
กูณฑ์กัดริมฝีปาก "ทำแพไม่ดีกว่าเหรอ" เขาเสนอออกมาอย่างลังเล
"ทำแพ" มลพูดเสียงเยาะ "เจ้าจะทำอย่างไรกัน"
"ก็ตัดต้นไม้มาทำ.." กูณฑ์เริ่ม แล้วก็ถอนหายใจ พวกเขาไม่มีขวานสักเล่ม
อยู่ ๆ แม่น้ำที่เคยสงบเงียบก็ปรากฏคลื่นลูกใหญ่ กูณฑ์ถอยหลังหนี เขาไม่ลืมลากเคียวมาด้วย ส่วนเด็กจอมกวนประสาทอย่างมลก็ปล่อยใหเช่วยตัวเองไปก็แล้วกัน
คลื่นค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาหาคนทั้งสาม มลถือธนูอยู่ในท่าเตรียมพร้อม แต่เมื่อเขาเห็นที่มาของคลื่น เขาก็หัวเราะ เก็บธนู ก่อนจะกวักมือเรียกเพื่อนขี้ขลาดให้ออกมาจากหลังต้นไม้ที่ทั้งสองไปซ่อนอยู่ พวกเขาทำอย่างกับว่าต้นไม้นั่นจะปกป้องตัวเองได้อย่างนั้นแหละ
"มานี่ ไม่ต้องกลัวหรอก แพของเรามาแล้ว"
กูณฑ์กับเคียวค่อย ๆ ย่องออกมา สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทั้งสองก็คือเต่าขนาดมหึมา ใหญ่พอ ๆ กับเต่าอรหันที่พวกเขาเคยปะทะมาแล้ว
"เต่าอรหัน"กูณฑ์ร้อง
ฝ่ายเต่ายักษ์ดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำเรียกนี้นัก มันสะบัดตัวใหญ่ ๆ ของมันไปมา หยดน้ำกระเซ็นใส่เด็กทั้งสามจนเปียกไปทั่ว
"ใจเย็นก่อน พ่อเต่า" มลพูดอย่างอ่อนโยนกับเต่าที่กำลังโมโห ก่อนจะหันมาทางเพื่อนทั้งสอง "ไม่ใช่เต่าอรหันหรอก เต่าเรือนน่ะ เราโชคดีแล้ว เขาจะพาเราไปส่ง"
มันใหญ่พอจะให้พวกเขาทั้งสามขึ้นไปบนหลังได้อยู่ แต่ถึงกระนั้นกูณฑ์ก็ยังไม่ไว้ใจ
"เดี๋ยวก่อน" เด็กหนุ่มค้าน "ที่ว่าพาไปส่งนี่ไปส่งไหน ท้องของมันหรือเปล่า"
"ระวังคำพูดของเจ้าหน่อย" มลพูดเสียงเยียบเย็น "เต่าเรือนฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องนะ ถึงจะพูดไม่ได้ก็เถอะ"
"นายแน่ใจนะว่าจะปลอดภัย" กูณฑ์ถามย้ำ
มลผงกหัวให้เร็ว ๆ ทีหนึ่ง
"เอาก็เอา" กูณฑ์ว่า แต่เขาก็ยังปักหลักอยู่ที่พื้นดิน ไม่ยอมก้าวลงตัวเต่า
มลถอนหายใจ พวกขี้ขลาด เขาก้าวลงให้ดูเป็นตัวอย่าง ก่อนจะกวักมือเรียก
กูณฑ์ลงตามไปเป็นคนที่สอง จากนั้นเคียวจึงตามมา พวกเขาจัดที่นั่งกันให้สบายที่สุด แล้วเต่าเรือนก็เริ่มว่ายออกไป
"เกิดมาเพิ่งเคยนั่งเต่า" กูณฑ์ว่า เขาเอนตัวลงนอนตามสบาย เหม่อมองท้องฟ้าที่ดูสดใสกว่าทุกวัน
"ว่าแต่นายรู้ได้ยังไงว่าเต่าตัวนี้คือเต่าเรือน" เคียวถาม เขาชอบศึกษาความรู้อยู่เสมอ นี่เองจึงเป็นสาเหตุให้เขาเลือกทำงานเป็นคนคัดลอกหนังสือเมื่อชาติก่อน เมื่อตอนเขายังเป็นไดจินั้นหนังสือหายากและมีราคาแพง วิธีเดียวที่จะทำให้ได้อ่านหนังสือมากโดยไม่ต้องเสียเงิน ซ้ำยังได้เงินอีกก็คือรับจ้างคัดลอกหนังสือ แต่พอมาอยู่ที่นี่ เคียวก็แทบไม่ได้อ่านหนังสือเลย แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะหยุดหาความรู้หรอกนะ
มลเคาะที่กระดองเป็นคำตอบ แต่ครั้นพอเห็นอีกฝ่ายยังมองอย่างสงสัย เขาก็ถอนหายใจก่อนจะอธิบายว่า
"กระดองของเต่าเรือนจะเป็นรูปสี่เหลี่ยม ถึงจะมีมุมโค้งมนก็เถอะ เราโชคดีที่ได้เจอมาเจอเต่าเรือน เขาไม่กินเนื้อ เป็นสัตว์ใจดี รักสงบ คนเรือแตกเห็นเขาก็เหมือนพระอินทร์มาโปรด แต่ถ้าเจ้าไปเจอเต่ากระ.."
มลยังไม่ทันอธิบายถึงแฝดปีศาจของเต่าเรือน ฝันร้ายของนักเดินเรือทุกคน กูณฑ์ก็ร้องอุทานขึ้นมา
"ถึงฝั่งแล้ว"
พวกเขาถึงฝั่งเร็วกว่าที่คาด ต้องขอบคุณความเร็วของเต่าเรือน หากเป็นพวกเขาทั้งสามหาทางข้ามมากันเอง จนถึงวันรุ่งขึ้นก็ไม่แน่ว่าจะถึงฝั่ง
"แล้วเราต้องไปไหนกันต่อ" กูณฑ์ถาม เมื่อพวกเขาลงมาจากเต่าเรือนและกล่าวขอบคุณเรียบร้อยแล้ว
"เจ้าตาบอกให้ไปทางตะวันออก" มลว่าพลางส่งสายตาตำหนิมาให้กูณฑ์ มนุษย์ผู้นี้ไม่รู้จักฟังอะไรบ้างเลยหรือไงนะ
"เรื่องนั้นน่ะ ฉันรู้แล้ว" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจนัก "แต่ฉันไม่รู้ว่าตะวันออกมันอยู่ทางไหน"
"ตะวันออกคือทิศที่พระอาทิตย์ขึ้นไงเล่า" มลพูดอย่างวางตัว "ออกแปลว่าขึ้น เจ้าไม่รู้หรอกหรือ"
กูณฑ์ไม่อยากเสวนากับมลจึงหันไปพูดกับเคียวแทน "นายรู้วิธีหาทิศไหม"
เคียวเงยหน้าขึ้นบนท้องฟ้า ทำท่าใคร่ครวญ ก่อนจะหันมาพูดกับกูณฑ์ที่กลั้นใจรออย่างมีความหวังว่า
"ฉันเป็นคนชอบอ่านหนังสือ เคยอ่านหนังสือเดินป่ามาหลายเล่ม"
กูณฑ์พยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไร
"หนังสือผจญภัยในป่าก็เคยอ่าน นายพรานเก่ง ๆ บอกทิศและเวลาได้โดยอาศัยแค่ดวงตะวัน"
"แล้วเจ้าทำได้ไหมเล่า" มลถามอย่างหงุดหงิด
"เผอิญฉันเป็นนักคัดลอกหนังสือ ไม่ใช่นายพราน ดังนั้นทำไม่ได้หรอก" เคียวตอบเรียบ ๆ
หากนี่เป็นละครซิทคอมก็คงมีเสียงเอฟเฟกต์ "แป่ว" ตรงนี้ แล้วผู้ชมก็คงฮากัน แต่เพราะนี่เป็นชีวิตจริง เพื่อนทั้งสองจึงไม่ค่อยพอใจมุกของเคียวเท่าไหร่
"ไม่รู้ก็บอกไม่รู้ เก๊กท่าเสียตั้งนาน" กูณฑ์บ่น ก่อนหันไปหาความหวังสุดท้ายอย่างมล "แล้วนายล่ะ รู้ไหม"
มลยืดอกขึ้น วางท่าเป็นคนสำคัญ "ถ้าแค่ทิศทางข้ายังแยกไม่ออก ข้าอยู่ในป่านี้ไม่ได้หรอก ตามข้ามา"
วิทยาธรน้อยออกเดินนำหน้า กูณฑ์และเคียวตามหลังไปติด ๆ มลชำนาญจริงอย่างที่พูด แม้ว่าบางทีจะต้องเดินออกนอกทิศไปบ้าง เพราะต้องเลี่ยงทางเดินที่ไม่ค่อยสะดวกนะ แต่มลก็หาทางกลับมาทิศที่ต้องการได้เสมอ
มลก้าวไปข้างหน้าอย่างกระฉับกระเฉง เขาต้องการไปให้ถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด เด็กชายก้าวเท้าไวมากเพราะชำนาญการเดินป่ามาแต่เดิม ทว่าเพื่อนอีกสองของเขาไม่ได้ร่วมแบ่งปันความชำนาญนี้ด้วย
แม้กูณฑ์จะเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ แต่การว่ายน้ำกับการเดินป่านั้นต่างกันมาก อย่างน้อย ๆ เมื่ออยู่ในน้ำเหงื่อเขาก็ไม่ได้ไหลโซมขนาดนี้ ตอนนี้เขากับเคียวตามมลไม่ทันแล้ว ถึงจะยังเห็นหลังไว ๆ ก็เถอะ กูณฑ์หันไปมองหน้าเคียวและรู้สึกสงสารเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ดูเหนื่อยไม่แพ้กัน
"เจ้าบ้านั่นจะรีบไปถึงไหน" กูณฑ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ดูสิขนาดพวกเขาจะหมดแรงกันอยู่แล้ว อีกฝ่ายยังไม่แม้แต่จะชำเลืองตามอง
"หยุดสักทีสิ" กูณฑ์ตะโกน
มลชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมามอง
"มีอะไร" เขาถามเบื่อ ๆ
"จ้ำเอา จ้ำเอา ไม่รอใครเลยนะ" กูณฑ์แขวะ เขาหันไปมองเคียวที่ตอนนี้ดูหน้าซีดกว่าปกติ
มลถอนหายใจ ก่อนจะกลับเข้ามารวมกลุ่ม
"พวกเจ้าเป็นอะไรกันไปอีกเล่า" มลถาม
"นายเป็นอะไรของนาย พาเดินซะขนาดนี้ คิดจะฆ่ากันหรือไง"
มลเลิกคิ้ว นึกขันท่าทีเหมือนเด็กของเด็กหนุ่มตรงหน้า อีกฝ่ายอายุมากกว่าเขาแท้ ๆ แต่กลับงอแงเหมือนเด็กทารก
"ถ้าเจ้าเหนื่อย ก็ขอพักก่อนก็ได้"
"ฉันไม่ได้เหนื่อย" กูณฑ์เถียง เขาไม่ยอมให้ไอ้เด็กนี่ดูถูกหรอก ถึงแม้ตอนที่พูดเขาจะหอบไปด้วยก็ตาม
"แต่" มลกระตุ้นให้อีกฝ่ายเล่าต่อ
"เคียวเหนื่อย" กูณฑ์ว่า แล้วเขาก็ไม่ได้โกหกเสียด้วย เคียวดูเหนื่อยกว่าเขาเสียอีก อาจเป็นเพราะภูตตนนี้ไม่ได้เดินมาเกือบร้อยปีแล้วก็ได้
มลยักไหล่คล้ายไม่ใส่ใจ "เหนื่อยแล้วอย่างไร"
คำพูดนี้ทำให้กูณฑ์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา ถ้าเป็นคนอื่นก็คงเป็นแค่ความเปรียบเฉย ๆ แต่กูณฑ์เป็นถึงร่างอวตารเทพอัคนี ดังนั้นเปลวไฟจึงลุกโหมขึ้นมาจริง ๆ ทว่ามลก็คล่องแคล่วสมกับเป็นศิษย์ของวโรดม เขาง้างธนูและยิงธนูเป็นน้ำออกมาเพื่อดับไฟ
"เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร" วิทยาธรน้อยโวยวาย
เคียวบีบมือกูณฑ์เพื่อเรียกสติ
"ใจเย็นก่อน" ภูตหนังสือกระซิบ
"นายพูดแบบนี้ได้ไง" กูณฑ์คำรามใส่มล "ถ้าเคียวเหนื่อยจนตายไป ใครจะรับผิดชอบ"
ทั้งมลและเคียวมองหน้ากัน ก่อนที่เคียวจะเอ่ยออกมาอย่างลังเลว่า
"เออ กูณฑ์ นายลืมไปหรือเปล่าว่าฉันตายไปแล้วนะ ฉันตายซ้ำตายซ้อนไม่ได้หรอก รู้ไหม"
กูณฑ์หันมาสบตากับคนที่ควรจะเป็นคู่ครองของเขาตั้งแต่ชาติปางก่อน
"นายรู้ได้ยังไง นายดูเหนื่อยมาก รู้ไหม"
"นายต่างหากที่เหนื่อย ฉันเป็นภูตนะ ฉันไม่ต้องกินอาหาร ไม่ต้องดื่มน้ำด้วยซ้ำ แต่นายนี่สิ ยังไม่ได้กินอะไรเลย ไม่หิวบ้างเหรอ"
กูณฑ์ส่ายหน้า เขาไม่ได้โกหก ความตื่นเต้นที่เกิดจากการออกเดินทางจากบ้าน แปลกดีที่เดี๋ยวนี้เขาเห็นว่าอาศรมเป็นบ้านของเขาไปแล้วทำเอาเขาไม่หิวหรือกระหายเลย
"ถึงยังไงฉันก็เป็นห่วงนายอยู่ดี" เด็กหนุ่มหัวไฟพูดอย่างดื้อดึง "ถึงนายจะไม่หิว ไม่กระหาย ก็ไม่ได้หมายความว่านายจะหมดพลังไม่ได้นี่"
เคียวยิ้มให้เขา ก่อนจะชูหนังสือขุมพลังขึ้น "ตราบใดที่ฉันมีเจ้านี่อยู่ ฉันไม่มีวันหมดพลังหรอก"
มลเริ่มไม่พอใจบทสนทนาของคนโตกว่าทั้งสอง เขารู้ว่ากูณฑ์รักเคียวมาก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ควรให้ความรักมาเปิดอุปสรรคต่อการทำภารกิจสิ ที่เขายังตัดใจไม่พาอุสามาด้วยเลย
"ถ้าเจ้าเป็นห่วงเขานัก ทำไมไม่อุ้มเขาไปเสียเล่า" มลประชด
ทว่ากูณฑ์กลับเห็นว่าเป็นความคิดที่ดีมาก เขาหันไปส่งสายตาซุกซนให้เคียว
"ว่าไง" เขาถามด้วยเสียงที่พยายามฟังดูเป็นผู้ใหญ่ "ให้ฉันอุ้มนายไหม"
เคียวอดจะยิ้มให้ความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ แน่ล่ะว่าหากดูจากภายนอกพวกเขาอายุเท่า ๆ กัน แต่ก่อนที่เคียวจะมาติดอยู่ในร่างนี้ เขาก็เริ่มทำงานแล้ว คนสมัยก่อนโตเร็วกว่าสมัยนี้เยอะ อายุแค่สิบห้าสิบหกก็เริ่มคิดถึงเรื่องมีครอบครัวแล้ว จะทำอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลัง ไม่มุทะลุเหมือนกูณฑ์หรอก กูณฑ์อาจจะตัวสูงกว่าเขาก็จริง แต่ไม่ได้สูงมากพอที่จะอุ้มเขาเดินสักหน่อย บางทีเด็กหนุ่มคงอ่านนิยายประโลมโลกมากไปกระมัง ฉากพระเอกอุ้มคนรักอาจจะดูโรแมนติกในนิยาย แต่ถ้าให้กูณฑ์อุ้มเขาคงจะดูทุลักทุเลเหมือนลิงอุ้มแตงโมมากกว่า ถึงเคียวจะได้ชื่อว่าเป็นภูตหนังสือ แต่ตัวเขาไม่ได้เบาเหมือนกระดาษไปด้วยหรอกนะ น้ำหนักเขาก็คงพอฟัดพอเหวี่ยงกับกูณฑ์นั่นแหละ
"ว่ายังไง" กูณฑ์ถามย้ำ เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มอยู่ได้
"นายอุ้มฉันไม่ไหวหรอก" เคียวตอบ
กูณฑ์มีทีท่าขัดใจ "ป่านี้ก็เดินยากเป็นบ้า ถ้าเหาะได้ก็ดีสิ" ทันทีที่คำนั้นหลุดออกมาจากปาก เขาก็หันไปหาเคียวอย่างยินดี "ฉันจำได้ว่านายเหาะมารับฉัน ตอนที่ฉันเกือบตกน่ะ นายทำอย่างนั้นไม่ได้เหรอ จะได้ไม่ต้องเดินให้เมื่อยไง"
สำหรับกูณฑ์แล้วเขายินดีให้เท้าอยู่บนพื้น เขาไม่อยากเสี่ยงอมลูกอมนั่นอีก แล้วมลก็คงไม่ยอมให้ลูกอมเขาอีกแล้วด้วย  เขาสงสัยว่าทำไมมลไม่โยนทิ้งไปเสีย ถ้าเป็นเขาก็คงไม่อยากอมลูกอมที่เปื้อนน้ำลายของคนอื่น ถึงจะเช็ดออกแล้วก็เถอะ แต่เคียวไม่เหมือนกัน อีกฝ่ายเหาะได้อย่างอิสระ แล้วถ้าเหาะ.เท้าที่ใส่แต่รองเท้าแตะของเคียวก็จะไม่เป็นรอยด้วย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าภูตมีแผลได้หรือเปล่า แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยง
เคียวยิ้มแปลก ๆ "เหาะน่ะ ใช้พลังมากกว่าเดินอีก รู้ไหม" พลังที่ว่าไม่ใช่พลังกาย แต่เป็นพลังจิต เคียวไม่ใช่ภูตที่มีพลังมาก อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้แค้นใครมากพอ เขาแวบไปแวบมาไม่ได้ด้วยซ้ำ ส่วนวันที่เขาเหาะไปรับกูณฑ์ได้ก็เพราะปฏิกิริยาอัตโนมัติจากร่างกายที่ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเป็นอะไรไปต่างหาก
"ส่วนข้าฟังพวกเจ้าพลอดรักกัน เหนื่อยกว่าเดินทั้งวันเสียอีก" มลสอดเข้ามาอย่างอดรนทนไม่ได้ "ถ้าอยู่ในร่างมนุษย์ เจ้าแบกไม่ไหว ทำไมไม่กลับร่างหนังสือเสียเล่า เจ้าเป็นภูตหนังสือไม่ใช่หรือ"
อย่างน้อย ๆ ถ้าเคียวกลับไปอยู่ในร่างหนังสือ มลก็ไม่ต้องทนเห็นสายตาหวานชื่นที่ทั้งสองมองให้กัน และก็คงไปได้เร็วขึ้นด้วย เท่าที่เขาดูกูณฑ์เดินได้เร็วกว่านี้ แต่เพราะรักดึงขาไว้จึงเดินได้ช้ากว่าปกติ
"ความคิดดีนี่" กูณฑ์ยิ้มสดใสให้มล ก่อนหันไปทางเคียว "แปลงเลย"
เคียวถอนหายใจให้แก่ความเอาแต่ใจของเพื่อนมนุษย์ ก่อนจะรวมตัวเป็นหนึ่งกับหนังสือขุมพลังอีกครั้ง
กูณฑ์หยิบหนังสือขึ้นมาแนบอกด้านซ้ายให้ใกล้กับหัวใจที่สุด ก่อนจะหันไปทางมล
"ป้ะ ไปกันได้แล้ว"


"เจ้าตา นางรากษสมา พาพี่กูณฑ์มาด้วย" อุสาร้อง เมื่อเห็นสาเหตุของแผ่นดินไหว พี่กูณฑ์ของเธอดูตัวเล็กเหลือเกินเมื่อเทียบกับนางรากษส
นางรากษสวางมือลงบนพื้น กูณฑ์ค่อย ๆ เดินลงมา พยายามทำท่าให้ดูสง่างาม ไม่ต่างอะไรกับนักแสดงที่ลงจากเครื่องบิน แม้ว่าความจริง เขาจะกลัวแทบตายก็เถอะ การเดินทางบนมือของนางรากษสไม่สนุกเลยสักนิด เสียวยิ่งกว่าเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกเสียอีก เพราะถึงอย่างไรเครื่องเล่นในสวนสนุกก็มีระบบรักษาความปลอดภัยพร้อม แล้วปกติเครื่องเล่นก็ไม่ได้กินคนเป็นอาหารด้วย หลังจากที่เขากล่าวขอบคุณ นางรากษสก็โค้งคำนับตอบ ก่อนจะถอยหลังกลับไป เธอเองก็ไม่อยากอยู่ใกล้พวกฤๅษีมากเกินกว่าจำเป็น
"ฉันกลับมาแล้ว" กูณฑ์ทักทายพร้อมโบกมือ ทำท่าเหมือนนางงามตอนเดินเวทีประกวดไม่มีผิด
แต่ที่ต่างจากนางงามอยู่บ้าง คือเด็กหนุ่มไม่ได้เสียงปรบมือตอบรับ แต่กลับได้รับเป็นสายตาเย็นชาของผู้ที่อยู่ก่อนแทน
"กลับมาแล้วงั้นเหรอ" มลร้องออกมาอย่างเหลืออด คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงแทบตาย แต่ไอ้หมอนี่ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลย แถมยังใช้ให้นางรากษสพามาส่งอีกด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ถ้ากูณฑ์ปราบรากษสได้ แล้วมัวไปเถลไถลอยู่ที่ไหน ถึงกลับมาเอาป่านนี้ วิทยาธรน้อยตะบันหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
"โอ๊ย!" กูณฑ์ร้อง คนบ้าอะไรนี่ เห็นเขากลับมาแทนที่จะกอดต้อนรับ กลับมาต่อยกันเสียอย่างนั้น
"ทำอย่างนี้ไม่ได้นะ" เคียวว่า
กูณฑ์ยิ้มอย่างพอใจ รู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่อย่างน้อยภูตหนังสือของเขาก็ยังเข้าข้าง แต่ประโยคต่อมาที่เคียวพูดทำเอากูณฑ์หน้าเบ้
"นายต่อยเขาก่อนฉันได้ยังไง"
"ให้ตายสิ" กูณฑ์โอดครวญ "นายไม่รักฉันแล้วเหรอ"
"พูดอะไรบ้า ๆ ฉันไม่เคยรักนายสักหน่อย" เคียวตอบ
จะว่าไปแล้วก็จริง เรื่องเมื่อชาติก่อนก็เหมือนเทพอัคนีจะหลงรักไดจิฝ่ายเดียวเท่านั้น เฮ้อ! ขนาดเป็นเทพมีฤทธิ์มากขนาดนั้นยังแห้ว แล้วตอนนี้กูมณฑ์เป็นแค่เด็กธรรมดา พลังเวทมนตร์ก็ไม่เสถียร ดูจะไม่มีหวังเอาเสียเลย
"แต่ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่รักนายนะ" เคียวเสริมเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของเพื่อน
"จริงนะ" กูณฑ์ว่า สีหน้าสดใสขึ้นทันตา
มลกลอกตาขึ้นไปมองข้างบน รู้สึกหมั่นไส้เสียเต็มประดา
"เอาล่ะ เดี๋ยวค่อยมาเกี้ยวกันทีหลัง" มลขัด เพราะขืนเขาไม่ขัด หนึ่งภูตหนึ่งมนุษย์นี่คงจ้องตากันหวานเยิ้มถึงเช้าแน่ มลไม่ได้อิจฉานะ แค่หมั่นไส้เฉย ๆ จะรักอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้
ถ้าเป็นเวลาปกติ กูณฑ์คงไม่กล้าต่อปากต่อคำต่อ เขาไม่อยากให้เคียวอึดอัดหรือไม่สบายใจ แต่ตอนนี้เมื่อรอดตายจากรากษสมาได้ครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็รู้ว่าพูดความจริงก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูดดีกว่า
"อิจฉาล่ะสิ" กูณฑ์ลอยหน้าลอยตาตอบ "ไม่มีใครมาให้จีบ"
"เหอะ!" มลพ่นลมออกทางจมูกอย่างไม่พอใจ "แล้วสรุปว่าเจ้ารอดจากนางรากษสมาได้ยังไง"
กูณฑ์ยืดอก "ก็ฉันเก่ง"
เมื่อเห็นสีหน้าไม่เชื่อของอีกฝ่าย กูณฑ์ก็ย้ำว่า "ฉันเก่งจริง ๆ นะ"
"ใช่ นายเก่ง" เคียวว่า "หมายถึงสร้างเรื่องน่ะเก่งจริง ๆ คิดยังไงถึงตามนางรากษสไป"
"ก็ตอนที่เธอมาหาฉันไม่ใช่นางรากษสสักหน่อย" เด็กหนุ่มหัวไฟพูดเสียงอ่อย
"อ๋ออ!" เคียวลากเสียง "เธอแปลงมาเป็นผู้หญิงสวยใช่ไหมล่ะ เจ้าชู้ไม่ใช่เล่นนะนายเนี่ย"
กูณฑ์รู้สึกเหมือนสามีที่ต้องอธิบายเรื่องกิ๊กให้ภรรยาฟังชอบกล "ไม่ใช่สักหน่อย ฉันแค่สงสารเขาเท่านั้นเอง ไม่เกี่ยวหรอกว่าสวยไม่สวย"
เคียวเลิกคิ้ว "จริงเหรอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่บอกว่าไม่เชื่อเลย
"ฉันไม่ชอบคนแก่กว่าหรอกนะ" เด็กหนุ่มยืนยัน ร่างที่นางรากษสแปลงนั้นอายุไม่น่าจะเรียกได้ว่าเด็กสาว แต่เป็นหญิงสาวมากกว่า แล้วไม่ต้องนับถึงร่างจริง ๆ ของเธอเลย เธอคงเป็นรุ่นย่ารุ่นทวดของเขาแล้ว ถ้าดูจากหน้าอกที่ห้อยยานลงมา แต่กูณฑ์ไม่ควรจะวิจารณ์หน้าอกของผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่ไม่สามารถไปซื้อยกทรงกระชับสัดส่วนจากห้างสรรพสินค้าได้
คำตอบนี้ไม่ได้ทำให้ภูตหนังสือพอใจเท่าไหร่
"เหอะ! ไม่ชอบคนแก่กว่า นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันอยู่มากี่ศตวรรษแล้ว"
ความจริงแล้วกูณฑ์ก็ลืมไปเสียสนิทว่าเคียวไม่ใช่คนในยุคปัจจุบัน ไม่ใช่สิ เคียวไม่ใช่คนด้วยซ้ำ เคียวเป็นภูตที่สิงอยู่ในหนังสือมานับร้อยปี เคียวพูดจาเหมือนมนุษย์ยุคปัจจุบัน พูดจาเหมือนคนรุ่นราวคราวเดียวกับกูณฑ์จนเด็กหนุ่มลืมไปเสียสนิทว่าภูตตนนี้แก่กว่าเขามาก
"ก็นายเป็นข้อยกเว้น" กูณฑ์แก้ตัวเสียงอ่อย
นั่นกลับยิ่งทำให้เคียวโกรธมากขึ้น เด็กหนุ่มหัวไฟสังเกตเห็นประกายไฟในดวงตาของภูต เขาดูราวกับจะระเบิดอยู่แล้ว
"ข้อยกเว้น ดีนี่" เคียวว่า และแม้จะพูดคำว่าดี แต่น้ำเสียงบอกชัดว่ามันไม่ดีเอาเสียเลย "ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายนะ ฉันชอบแค่นายคนเดียว ฉันไม่ชอบคนแก่กว่า แต่นายเป็นข้อยกเว้น เรื่องไร้สาระทั้งนั้น"
กูณฑ์ไม่รู้จะพูดอะไร ดังนั้นเขาถึงใช้ท่าไม้ตายที่พ่อมักใช้เสมอเวลาทะเลาะกับแม่
"ขอโทษ" กูณฑ์ว่า
เคียวยักไหล่ "ช่างเถอะ"
"ตกลงคุยกันเสร็จหรือยัง" มลถามอย่างอดรนทนไม่ได้ "ตกลงเจ้ารอดมาได้ไงกันแน่"
"ฉันใช้พลังของเทพอัคนี" กูณฑ์ว่า "เธอดูกลัวมากเลยตอนฉันใช้พลังนั่น"
"ก็ไม่แปลกหรอก" มลว่า "นางคงได้ยินเรื่องของผีเสื้อสมุทรที่ตายเพราะเทพอัคนีมาแล้ว"
"เดี๋ยวก่อนนะ" กูณฑ์ขัด "นางผีเสื้อไม่ได้ตายเพราะพระอภัยมณีที่เกาะแก้วพิสดารเหรอ"
"ไม่ใช่" ทั้งมลและเคียวตะโกนพร้อมกัน
เคียวมีสีหน้าเจ็บปวดเมื่อพูดต่อไปว่า "ขนาดพระอภัยมณีนายยังไม่เคยอ่านเลยเหรอ"
"แต่ฉันเคยดูการ์ตูนนะ" กูณฑ์แก้ตัว
"พระอภัยเป่าปี่ฆ่านางจริง แต่ไม่ได้เกิดขึ้นที่เกาะแก้วพิสดาร" มลอธิบาย
"ตอนนั้นพระอภัยโดยสารเรือสำเภาออกจากเกาะแก้วมาแล้ว" เคียวรับช่วงต่อ "แล้วนางผีเสื้อก็มาอาละวาดจนเรือแตก"
"ข้าไม่ชอบเรื่องนี้เลย" อุสาเสริมขึ้นหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน "มีคนจมน้ำตายเยอะแยะไปหมด"
"พระอภัยกับคนจำนวนหนึ่งหนีขึ้นเกาะนึงได้" เคียวอธิบายต่อ "แต่นางผีเสื้อก็ยังตามมาอาละวาดไม่เลิก เธอบันดาลให้เกิดลมฝนและลูกเห็บตกลงมา"
"ลูกเห็บ" กูณฑ์ทวนคำ
เคียวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "ลูกเห็บก็คือ.."
"ฉันรู้" กูณฑ์ว่า ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย "ฉันแค่สงสัยว่าเธอทำแบบนั้นทำไม เธอไม่ได้รักพระอภัยหรือ ทำแบบนั้นเขาไม่เจ็บหรือ"
มลยักไหล่ "ความรักของรากษสคือการครอบครอง เวลาพวกนั้นรักใคร ก็จะพาคนคนนั้นไปอยู่ในเขตแดนของตัวเอง"
กูณฑ์ตัวสั่น "ขอบคุณสวรรค์ที่ฉันรอดมาได้"
"นั่นแหละ" เคียวเล่าต่อ "พระอภัยก็เลยต้องเป่าปี่ให้เธอกลายเป็นหิน"
"เป็นหิน" เด็กหนุ่มหัวไฟทวนคำ "ไม่ได้ตาย ใช่ไหม"
"ถ้าให้ข้าเป็นหิน ให้ข้าตายไปเสียดีกว่า" อุสาแทรกขึ้นมา
"บางทีข้าก็อยากให้เจ้าเป็นหินนะ" มลพูด "เจ้าจะได้หุบปากเสียบ้าง"
"ข้าไม่ได้พูดอะไรมากมายสักหน่อย" อุสาเถียง
มลตั้งท่าจะตอบโต้ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เขาไม่อยากทะเลาะกับอุสา
"นั่นแหละ" มลหันมาคุยกับกูณฑ์ต่อ "ทางทฤษฎีก็อาจถือว่านางตายไปแล้ว แต่ถ้าเผานางเมื่อไหร่ นางก็จะกลับมีชีวิตเหมือนเดิม"
ตอนนี้ข้อมูลที่ได้มาทำให้แขกจากอารยธรรมภายนอกอย่างกูณฑ์งงไปหมด ถ้าเขารู้สักนิดว่าเขาต้องมาเจออะไรบ้า ๆ แบบนี้แล้วล่ะก็ เขาคงตั้งใจเรียนภาษาและวรรณคดีไทยมากกว่านี้ แต่คิดอีกทีต่อให้ตั้งใจเรียนไปก็มีประโยชน์ วรรณคดีที่เรียนในโรงเรียนไม่เคยสอนให้เขาคิดวิเคราะห์ แน่ล่ะ เราจะวิเคราะห์เรื่องที่ถูกตัดตอนมาได้ยังไง ถ้าเราจะวิเคราะห์หนังสักเรื่องก็ต้องดูหนังทั้งเรื่อง แต่วรรณคดีที่เรียนอยู่ทุกวันนี้เหมือนกับต่อจิ๊กซอว์ที่ไม่สมบูรณ์ เรียนแบบแหว่ง ๆ วิ่น ๆ
"ฉันไม่เข้าใจ ถ้าไฟช่วยให้เธอฟื้นคืนชีพได้ เธอก็น่าจะชอบพระเพลิงสิ"
มลถอนหายใจ "นางยังกลัวอยู่ เพราะเมื่อชาติก่อน นางไปสู้กับพระเพลิง แต่ถูกเผา โชคยังดีที่นางถอดหัวใจไว้ที่ก้อนหิน พอเจอไอแดดไอแผ่นดินนานเข้าก็เลยกลายเป็นนางผีเสื้อ"
กูณฑ์พยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้ว"
"ว่าแต่นายเถอะ ปราบนางรากษสได้ แล้วทำไมถึงพึ่งมา" เคียวถาม
กูณฑ์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
มลพ่นลมออกทางจมูกอย่างดูถูก "เจ้ามันโง่จริง"
"เฮ้ย!" กูณฑ์ประท้วงอย่างไม่พอใจนัก "ใครจะไว้ใจให้เธอกลับมาส่ง ขืนเธอเปลี่ยนใจ เอาฉันเข้าปาก ฉันก็แย่สิ"
มลส่ายหน้า "ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น ข้าพูดถึงเครือเถาหลงต่างหาก เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนต้องการมันมากแค่ไหน เจ้ามีวาสนาได้เจอ แต่กลับทำลายทิ้งเสียอย่างนั้น"
"เถาอาถรรพ์จะเก็บไว้ทำไม" กูณฑ์ว่า
"อาถรรพ์หรือ" มลทวนคำด้วยเสียงสูง มือกุมอกอย่างเจ็บปวด "มันไม่ใช่ของอาถรรพ์ มันช่วยเจ้าป้องกันอันตรายต่าง ๆ จากพวกภูตผีปีศาจ ไม่มีพวกภูตผีปีศาจที่ไหนจะเข้าใกล้เจ้าได้ หากเจ้ามีเครือเถาหลงอยู่อยู่ในมือ เจ้านี่มันไก่ได้พลอยแท้ ๆ"
หากเป็นคนอื่นหรือแม้แต่กูณฑ์ก่อนหน้านี้
หากเป็นคนอื่นหรือแม้แต่กูณฑ์ก่อนหน้านี้ พอได้ยินว่าตัวเองทำลายของที่ป้องกันภูตผีปีศาจได้ก็คงสำนึกเสียใจ แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มกลับดีใจที่ได้ทำลายมันลงไป
"ดีแล้ว" กูณฑ์พูดเสียงเหี้ยมเกรียม "อะไรที่มาขัดขวางไม่ให้ฉันได้ใกล้ชิดกับเคียว ควรจะถูกกระทืบให้จมดิน"
มลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เพื่อนคนนี้จะเสียสติไปเพราะความรักอย่างนั้นหรือ
"พูดอะไรบ้า ๆ" เคียวดุ แต่ก็ดูไม่น่ากลัวนัก เพราะเจ้าตัวยังหน้าแดง
"ฉันพูดจริง ๆ ไม่มีใครหรืออะไรมาขัดขวางฉันกับนายได้" กูณฑ์ยืนยัน
เคียวยกมือปิดหู ก่อนจะกำชับ "ไม่ต้องพูดแล้ว"
กูณฑ์พยักหน้า "ตามใจ" ขนาดเป็นเพื่อนกันยังรักและให้เกียรติขนาดนี้ ไม่ต้องคิดเลยว่าถ้าได้คบกันจริง ๆ จะรักขนาดไหน


ขณะที่เพื่อน ๆ กำลังโต้เถียงกัน กูณฑ์ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาพรหมจรรย์ของตัวเองไม่ให้เป็นของนางรากษส เขาพยายามจะรวบรวมพลังให้ไฟติด และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ นางรากษสกรีดร้องเมื่อสัมผัสกับเกราะไฟของเขา
"ข้าขอโทษ" นางรากษสคุกเข่าลงต่อหน้ากูณฑ์ก่อนจะพูดเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว "ข้าไม่ทราบว่าท่านเป็นเทพอัคนี โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิด" สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มที่มีเกราะไฟคุ้มตัว ถ้าเป็นอย่างนั้นนางนากษาที่ผ่านโลกมานับศตวรรษอย่างเธอมีหรือจะกลัว แต่เธอยังเห็นเทพอัคนีปรากฏกายแฝงอยู่กับเด็กหนุ่มอีกด้วย
หากแม้ว่าเธอรู้สักนิดว่าคนที่เธอพามาเป็นเทพอัคนี เธอคงไม่กล้าแตะต้องพระองค์แม้เพียงปลายเล็บ ใครจะไปกล้ายุ่งกับพระเพลิงที่แม้แต่นางผีเสื้อสมุทรก็ยังสู้ไม่ได้
กูณฑ์ไม่รู้จะทำยังไงดี เขารู้สึกอึดอัดที่คนแก่กว่ามาคุกเข่าให้เขาอย่างนี้ เขากลัวว่าตัวเองจะอายุสั้น
"ลุกขึ้นเถอะครับ" เด็กหนุ่มหัวไฟพูดอย่างอ่อนโยน
นางรากษสเงยหน้ามองเทพเพลิง ดวงตาคลอด้วยน้ำตา
"ขอบพระทัยเพคะ" เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น
"คุณช่วยพาผมกลับไปที่เดิมได้ไหมครับ" กูณฑ์ถาม
นางรากษสพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ตอนนี้เธอยินดีทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เทพเพลิงทรงพระพิโรธ แม้ว่าตอนนี้พระอัคนีอาจจะไม่โกรธก็จริง แต่ขึ้นชื่อว่าไฟแล้วก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น เจ้าของถ้ำเปิดหินที่ทำเป็นประตูถ้ำออก
กูณฑ์สูดหายใจลึก ๆ รับอากาศสดชื่นที่ผ่านเข้ามา แม้ในถ้ำจะพอมีช่องอากาศให้หายใจอยู่บ้าง แต่มันก็เทียบไม่ได้กับอากาศสดชื่นนี้เลย เขาค่อย ๆ เดินออกจากถ้ำ นางรากษสก็ตามออกมาด้วย และเธอก็แปลงร่าง จะเรียกว่าแปลงร่างคงไม่ถูกนักเพราะเธอเพียงแค่คืนร่างเดิม
"ว้าก!" กูณฑ์ร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อได้เห็นร่างจริงของนางรากษสเป็นครั้งแรก เธอตัวใหญ่ยิ่งกว่าภูเขา แค่นิ้วก้อยของเธอก็ใหญ่กว่าหัวของกูณฑ์แล้วด้วยซ้ำ แต่อะไรก็ไม่น่ากลัวเท่าเขี้ยวที่งอกออกจากปากของเธอ เขี้ยวนั้นใหญ่พอที่จะบดขยี้กูณฑ์ได้ในพริบตา
นางรากษสคุกเข่าลง ก่อนจะยื่นมือมหึมามาข้างหน้า กูณฑ์จับตามองอย่างระแวง
"อะไรครับ" กูณฑ์ถาม
"เชิญขึ้นมาประทับบนนี้เถิดเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะเชิญเสด็จกลับเอง" นางรากษสพูดอย่างอ่อนโยน
กูณฑ์ถอยหลังหนี เรื่องที่เขาเจอวันนี้ทำให้เขาอดระแวงไม่ได้ เขาเกือบจะต้องถูกขังในถ้ำ ไม่ให้เห็นเดือน เห็นตะวันเพราะเธอ แล้วจู่ ๆ จะให้เขาเอาชีวิตไปอยู่ในกำมือเธออีกเนี่ยนะ เขาไม่เอาด้วยหรอก
"ไม่ต้องกลัวหรอกเพคะ หม่อมฉันแค่จะเชิญเสด็จกลับเฉย ๆ ไม่ทำอะไรพระองค์แน่นอนเพคะ" เจ้าของมือมหึมายืนยัน
"ผมกลับเองดีกว่า" กูณฑ์พูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขาเองก็พอจะจำทางที่มาได้อยู่บ้าง แล้วตอนนี้ก็ยังเป็นตอนกลางวัน พระอาทิตย์ส่องแสงจ้าขนาดนี้ คงหาทางกลับไม่ยาก แม้จะต้องคลำทางดูสักหน่อยก็ตาม
"แน่ใจหรือเพคะ" นางรากษสถาม แม้จะเป็นตอนกลางวัน แต่ป่าก็มีอันตรายอยู่รอบด้าน เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่มีอาวุธอยู่ในมือด้วยซ้ำ ช่างประมาทอะไรอย่างนี้ หรือเขาคิดว่าตัวเองเป็นเทพอัคนีอวตารเลยไม่กลัวอะไร ช่างเจ้าทิฐิเสียจริง ขนาดพระนารายณ์อวตาร พระองค์ยังถืออาวุธไว้ข้างกายเสมอ แต่ถ้าเด็กหนุ่มยืนยันอย่างนั้น เธอก็ต้องปล่อยให้เขาไป
เด็กหนุ่มหัวไฟพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น เขาต้องการจะไปจากเขตแดนของนางรากษสให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขาไม่รู้ว่าเธอจะเปลี่ยนใจจับเขา 'กิน' เมื่อไหร่ ไม่ว่าจะกินแบบเอาเข้าปากแล้วแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ หรือกินแบบที่เป็นคำสแลง เขาก็ไม่อยากทั้งนั้น
"งั้นเชิญเสด็จ"
เมื่อได้รับคำอนุญาต กูณฑ์ก็รีบวิ่งไปทางที่เขามั่นใจว่าเป็นทางกลับบ้านทันที แปลกดีที่เดี๋ยวนี้เขาคิดว่าอาศรมของฤๅษีเป็นบ้านของเขา แต่คิดอีกทีก็ไม่แปลกอะไรนัก ที่นั่นเป็นที่พักพิง มีที่อยู่ที่กิน แล้วก็มีเพื่อน แม้ว่ากูณฑ์ยังคิดถึงพ่อแม่อยู่บ้าง แต่พอมาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่มีเวลาคิดถึง เพราะมัวแต่เอาแต่เวลาไปเถียงกับมล คิดแล้วก็อดขำไม่ได้ เด็กคนนั้นเหมือนน้องชายจอมแสบ แม้จะไม่เคยเรียกกูณฑ์ว่าพี่สักครั้งก็เถอะ และเพราะมัวแต่หัวเราะนั่นเอง กูณฑ์ถึงได้สะดุดเถาไม้เลื้อยเข้าให้
"โอ๊ย!" เด็กหนุ่มร้องออกมาด้วยความโมโหมากกว่าเจ็บ วันนี้จะซวยมากกว่านี้ได้อีกไหม ไหนจะเกือบถูกนางรากษสจับเป็นสามี ให้อยู่แต่ในถ้ำ ตอนนี้แม้กระทั่งเถาไม้เล็ก ๆ ก็ยังมารังแกเขาอีก พระเจ้าจะกลั่นแกล้งเขาไปถึงไหนกัน ด้วยความโมโหเนื่องจากวันนี้อะไร ๆ ก็ไม่เป็นดั่งใจ กูณฑ์ถอนเถาวัลย์นั่นออกมา ก่อนจะฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อระบายอารมณ์ หนำซ้ำเขายังใช้เท้าขยี้ซ้ำอีกจนมันเละไม่เป็นชิ้นดี ดูไม่ออกเลยว่าเคยเป็นเครือเถาที่สวยงามมาก่อน
"สมน้ำหน้า" เด็กหนุ่มผู้อารมณ์ร้อนเหมือนดังไฟพูดกับเศษซากของเครือเถานั้นราวกับมันฟังที่เขาพูดเข้าใจ ก่อนจะกระทืบเท้าเดินจากไป รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างที่ได้ระบายอารมณ์ใส่สิ่งมีชีวิตไร้ทางสู้
 ถึงแม้ว่ากูณฑ์จะมั่นใจว่าเขาจำทางได้ แต่พอเดินมาสักพัก เขาก็เริ่มลังเล ได้แต่หมุนตัวไปรอบ ๆ หรี่ตามองเพื่อให้เห็นว่าทางไหนคือทางที่ถูกกันแน่ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดคนแรกว่าการหรี่ตาช่วยให้มองเห็นได้ชัดขึ้น แล้วมันได้ผลจริง ๆ หรือเปล่า กูณฑ์เคยมองว่าเรื่องนี้ไร้สาระ คนเราจะมองเห็นชัดขึ้นได้อย่างไรเมื่อหรี่ตาจนแทบปิดแบบนั้น แต่ตอนนี้กูณฑ์ไม่มีทางเลือก  เด็กหนุ่มคลับคล้ายคลับคลาว่าเขาเคยเดินผ่านต้นไม้ต้นนี้แล้ว แต่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก เพราะต้นไม้ต้นไหน ๆ ก็ดูเหมือนกันไปหมด ถ้าไม่ได้ทำตำหนิไว้ก็ยากที่จะแยกออก พอคิดมาถึงตรงนี้กูณฑ์ก็แทบอยากจะเขกหัวตัวเอง เสียแรงที่อุตส่าห์เรียนวิชาลูกเสือมา จะรู้จักเอามาปรับใช้สักหน่อยก็ไม่มี เด็กหนุ่มก้มลงมองพื้นเพื่อหาอะไรที่จะมาใช้ขีดเขียนได้ และในที่สุดเขาก็ได้หินแหลม ๆ ขนาดเหมาะมือก้อนหนึ่ง กูณฑ์ใช้ด้านแหลมของหินนั้นกรีดลงไปในเปลือกไม้ พยายามทำให้เหมือนรูปลูกศรที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ พอทำสำเร็จกูณฑ์ก็รีบเดินไปในทางที่เขาคิดว่าถูกทันที แต่หลังจากเดินอยู่นาน จนตอนนี้แดดเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเผาเขาอยู่แล้ว กูณฑ์ก็เหนื่อยจนขาแทบลาก เดินต่อไปไม่ไหว ได้แต่พิงต้นไม้อย่างเหนื่อยอ่อน นึกขอบคุณที่เขายังมีโชคอยู่บ้าง เพราะหากไม่ได้ต้นไม้ต้นนี้เขาต้องเป็นลมตายแน่ ๆ จะว่าไปแล้วต้นไม้ต้นนี้ก็ดูคล้ายกับต้นไม้ที่เขาทำสัญลักษณณ์ไว้ราวกับฝาแฝด และเมื่อเด็กหลงทางเงยหน้ามองขึ้นไปก็อดสบถไม่ได้ ต้นไม้นี่ไม่ใช่ฝาแฝดของต้นไม้ต้นนั้น แต่เป็นต้นเดียวกันเลย รอยลูกศรที่เขาทำไว้ยังอยู่ที่นั่นราวกับจะเยาะเย้ยเขา
"บ้าเอ๊ย!" กูณฑ์พูดออกมาอย่างเหลืออด ถ้าเขาอ่อนแอมากกว่านี้ เขาคงร้องไห้ไปแล้วแน่ ๆ แต่กูณฑ์เป็นคนเข้มแข็ง เขาไม่ร้องไห้หรอก เขาพยายามฉีกยิ้ม แม้น้ำตาจวนเจียนจะไหลเต็มที และพยายามตั้งสติ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเขาถึงกลับมาที่เดิม เป็นไปได้หรือว่าเขาเดินกลับมาที่นี่เพราะความโง่ของตัวเอง หรือมีอะไรบางอย่างบังตาเขาอยู่กันแน่
ฝ่ายนางรากษส แม้จะได้รับคำสั่งไม่ให้ตามไป แต่เธอเองก็อดจะตามมาไม่ได้ เด็กหนุ่มคนนี้ยังเด็กเกินกว่าที่จะให้อาถรรพ์ของป่าฆ่าเขา ตอนนี้นางรากษสแปลงเป็นเหยี่ยว และคอยดูสถานการณ์อยู่ข้างบน เธอเห็นว่าร่างอวตารของเทพแห่งไฟเดินวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ที่เดิมนานแล้วจนเธอนึกเป็นห่วง อีกฝ่ายไม่รู้ทางกลับหรือยังไงนะ แต่ต่อให้ไม่รู้ทางกลับจริงก็ไม่น่าจะเดินวนไปวนมาอย่างนั้นนี่นา เห็นทีเธอต้องถามอะไรเขาหน่อยแล้ว เรื่องที่วิเศษที่สุดของการเป็นสัตว์แปลงคือเธอยังพูดภาษาของมนุษย์ได้อยู่
"พ่อหนุ่มน้อย"
เสียงของนางรากษสปลุกกูณฑ์ให้ตื่นจากภวังค์ เขาลุกขึ้นยืน กำหมัดแน่นอยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ ต่อให้เขาต้องหลงทางจนตายอยู่ในป่านี่ เขาก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจกลับไปเป็นตุ๊กตาของเล่นให้เธอหรอก ให้มีชีวิตอยู่แบบนั้น กูณฑ์ขอตายเสียดีกว่า
"ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำอะไรท่านหรอก" เสียงนั้นยังคงพูดต่อไป
กูณฑ์หันมองรอบ ๆ อย่างระแวง ทำไมเขาถึงได้ยินแต่เสียงแต่ไม่เห็นตัวล่ะ หรือว่านางรากษสใช้อุบายหลอกเขา
"ผมจำเสียงคุณได้นะ" กูณฑ์ว่า พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เขาต้องไม่แสดงออกให้เห็นว่าเขากลัว เขาจะตายอย่างกล้าหาญ
นกเหยี่ยวแปลงถอนหายใจ เธอหวังว่าจะช่วยบินนำทางให้เขาโดยไม่บอกว่าตัวเองเป็นใคร แต่เมื่อเขาพูดแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ เธอตัดสินใจคืนร่างเดิม
"คุณมาที่นี่ทำไมอีก" กูณฑ์พูดอย่างตำหนิ "ไหนคุณสัญญาว่าจะปล่อยผมไปแล้วไง"
นางรากษสถอนหายใจ "ข้าปล่อยท่านกลับอาศรม แต่ท่านดูเหมือนยังไม่อยากกลับ เอาแต่เดินวนรอบต้นไม้นี้อยู่ได้" หางเสียงของเธอแฝงแววตำหนิเล็กน้อย
"เป็นไปไม่ได้" กูณฑ์เถียง เขาเดินไปตั้งไกล แล้วถึงกลับมาเจอต้นไม้นี้หรอก ถึงเขาจะไม่ได้ชำนาญการเดินป่านัก แต่ก็ไม่โง่พอที่จะเดินวนรอบต้นไม้หรอก
"จริง" เจ้าถิ่นยืนยัน "ท่านไม่รู้สึกตัวเลยหรือ"
ตอนนี้กูณฑ์เริ่มลังเล "ไม่"
เรื่องนี้เริ่มมีกลิ่นแปลก ๆ นางรากษสหลับตาลงพยายาหาร่องรอยโดยใช้ตาแก้วของเธอ และในที่สุดด้วยอำนาจตาแก้วที่เหนือมนุษย์ของเธอก็ทำให้เธอเห็นซากของเครือเถา
"ท่านได้ไปสะดุดหรือไปทำอะไรเครือเถามาหรือเปล่า" เธอถามกูณฑ์ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนแม่เขา เวลาจะเริ่มอบรมเขาไม่มีผิด
กูณฑ์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ก็ทำ แล้วทำไมอะ มันก็แค่วัชพืช"
"แค่วัชพืชหรือ" นางรากษสทวนคำเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ เธอรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ประสีประสาเรื่องในป่าหิมพานต์มากนัก ก็ขนาดเพื่อนพยายามเตือนแล้วเตือนอีกว่าเธอเป็นนางรากษสก็ยังอุตส่าห์ตามมา แต่ถึงขนาดไม่รู้จักเครือเถาหลง หนึ่งในวัตถุมงคลหายากนี่ก็ออกจะเกินไปหน่อยแล้ว
กูณฑ์รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าอีกฝ่ายไม่พอใจจึงรีบแก้คำพูดตัวเองเสียใหม่ คงไม่ดีแน่ถ้าทำให้เจ้าหล่อนอารมณ์เสียตอนนี้ กูณฑ์เหนื่อยเกินกว่าจะรวบรวมพลังเพลิงแล้ว
"ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่สะดุดโดนมัน แล้วมันก็หลุดออกมาเอง" กูณฑ์พูดพลางไขว้นิ้วไว้ข้างหลัง เป็นที่เชื่อกันว่าหากโกหกขณะไขว้นิ้วแล้วจะไม่บาป
นางรากษสเลิกคิ้ว เด็กนี่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย แต่ก็ไม่คิดจะไล่เบี้ยอะไรอีก
"สิ่งที่ท่านสะดุดคือเครือเถาหลง"
"เถาหลง" กูณฑ์ทวนคำ "อย่าบอกนะว่าผมสะดุดเครือเถาหลงเลยเดินหลงทาง"
แม้อยู่ในสถานการณ์คับขัน กูณฑ์ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ป่านี่ช่างมีเรื่องมหัศจรรย์ให้เขาเรียนรู้ได้ไม่รู้จบจริง ๆ ใครจะไปรู้ว่าแค่สะดุดเถาไม้เล็ก ๆ ก็ยังเป็นเรื่องได้ขนาดนี้
"ตลกมาก ท่านเทพ" นางรากษสพูดอย่างเย็นชาจนแทบจำไม่ได้เลยว่าเป็นรากษสตนเดียวกับที่พยายามขอให้กูณฑ์อยู่ในถ้ำด้วยกันกับเธอ "แต่ท่านคงตลกไม่ออกแน่ เพราะถ้าฤทธิ์ของเครือเถาหลงไม่คลาย ท่านก็จะต้องติดอยู่ที่นี่ไป 'ตลอดกาล'" เธอเน้นเสียงตรงคำว่าตลอดกาล
กูณฑ์หน้าซีด หยุดหัวเราะทันที การที่ต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดกาลไม่น่าสนุกสักนิด กูณฑ์ยังหวังว่าจะได้กลับบ้านไปหาพ่อแม่ กลับไปเรียนหนังสือ ใช้ชีวิตอย่างเด็กปกติที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ถ้าความหวังนั้นเลื่อนลอยเกินไป ก็ขอให้เขาได้กลับอาศรม ได้เจอเจ้าตาที่เมตตาเอ็นดูเขา เจอมลกับอุสาที่เขารักเหมือนน้องชายน้องสาว และที่สำคัญที่สุดคือได้เจอกับเคียว ภูตหนังสือที่เขาทั้งรักและผูกพันด้วยเหลือเกิน เขาไม่อยากติดอยู่ที่นี่
"ช่วยผมที" กูณฑ์พูดเสียงอ่อย
"ตราบใดก็ตามที่เท้าของท่านยังติดกับพื้นดิน เครือเถาหลงก็ยังมีอำนาจควบคุมท่านได้อยู่"
เป็นคำแนะนำที่ไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่เลย ก็เขาเป็นคนนี่ไม่ใช่นก ถึงจะหาทางกลับได้โดยให้เท้าไม่ติดกับดิน หรือว่าเขาจะลองปีนต้นไม้ แล้วโหนเถาวัลย์ไปดี
นางรากษสดูเหมือนจะรู้ทันความคิดของเขา เธอวางมือลงพื้นอย่างเชื้อเชิญ
"ถ้าท่านไม่รังเกียจ"
กูณฑ์ถอนหายใจ บางทีนี่อาจเป็นกลอุบายก็ได้ แต่เขาเองก็ไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านี้ ได้แต่ปีนขึ้นไปนั่งบนมือ เอาซะ ลองใช้บริการรากษสแอร์ไลน์ดูสักครั้ง
นางรากษสประคองเด็กหนุ่มอย่างถนอม ก่อนจะรีบเดินไปในเขตของอาศรม และนี่เองเป็นสาเหตุที่คนที่อยู่ในอาศรมได้ยินเสียงดังเหมือนแผ่นดินไหว