บทที่ 6
ภวังค์หวาน
งานเลี้ยงภายในของสำนักญาณศึกษาถูกจัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ให้สมเกียรติงานฉลองวันเกิดผู้อาวุโสปกครองเขตสำนักชาดทมิฬโดยภายในงานตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงลอยรายรอบเส้นแบ่งเขตสำนักและตามทางเดินเข้างาน ภายในงานมีดอกไม้หายากในป่าอาถรรพ์ประดับตกแต่งตามมุมห้องและบนเพดานห้องโถงจัดงานมีผ้าผนึกเงาที่ตอนนี้กำลังแสดงภาพการประลองของเหล่าศิษย์ในสำนักเขตชาดทมิฬที่ผ่านมาให้คนภายในงานได้ชมผลงานของสำนักตัวเองที่ขึ้นชื่อเรื่องการฝึกยุทธ์ที่สุดอย่างที่ไม่กลัวคนจะหาว่าโอ้อวดเลยสักนิด
เขตสำนักอื่นๆที่เข้ามาร่วมงานต่างใส่ชุดประจำเขตตนเองมาที่ส่วนใหญ่จะเป็นสีแดง สีดำ สีม่วง สีเขียว ทำให้ในงานเต็มไปด้วยสีสันที่ตัดกันอย่างโดดเด่นและเป็นสัดส่วนตามที่จัดแบ่งไว้ให้ทำให้ภาพที่ออกมางดงามอย่างประหลาด จนเมื่อเขตสำนักบุหลันที่มางานเป็นกลุ่มสุดท้ายกำลังเดินเข้ามาโดยการนำของอาจารย์เซียงและเหล่าศิษย์ที่เดินเข้าอย่างเป็นระเบียบและพร้อมเพรียงด้วยประกายสีขาวจากชุดที่ใส่ทำให้ทั้ง 7 คนโดดเด่นที่สุดในงานทั้งสีชุดที่ต่างจากเขตอื่นที่สุดและจำนวนศิษย์ที่น้อยนิดหรือแม้แต่หน้าตา รูปร่างที่แตกต่างจากสำนักอื่นอย่างชัดเจน ยิ่งโต๊ะอาจารย์เซียงที่ถูกจัดให้เคียงคู่กับเจ้าของงานอย่างอาจารย์หลี่อีก ยิ่งเป็นจุดเด่นไปกันใหญ่พอเดินเข้ามาใกล้ที่นั่งอาจารย์หลี่ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งมาจับจูงมืออาจารย์เซียงให้ไปนั่งเคียงข้างตน ส่วนเหล่าศิษย์ของคนตัวเล็กก็ให้ศิษย์เอกตนจัดการที่นั่งให้นี่งถัดจากอาจารย์ลงไป
"วันนี้เป็นศิษย์คนใดของเซียงเอ๋อร์รึที่จะทำการแสดงเปิดงานให้พี่"คนตัวสูงที่เนียนจูงมือคนตัวเล็กกว่ามานั่งเคียงข้างทั้งยังไม่ยอมปล่อยมือแล้วชวนคุยเปลี่ยนเรื่องเพื่อที่คนตัวเล็กจะได้ไม่สังเกตถึงความผิดปกตินี้ แต่สายตาคนในงานนั้นไม่ใช่เลยถึงแม้จะเห็นอย่างนี้บ่อยๆในทุกงานภายในสำนักญาณศึกษาก็ตาม ถ้าบอกว่านี่คือคู่บำเพ็ญพฤติกรรมข้าวใหม่ปลามันหรือดั่งสามีภรรยาเหล่านี้จะไม่แปลกอันใดเลย เพราะที่นี่นับถือกันที่ความดีและความสามารถถึงทั้งคู่จะบุรุษทั้งคู่ก็ไม่ได้แปลกอันใด แต่นี่ทั้งคู่มิใช่คู่บำเพ็ญทำให้พฤติกรรมที่แสดงออกมาออกจะเกินเพื่อนไปไกลสักหน่อย
"หลงเอ๋อร์จะเป็นคนแสดงนะ เห็นว่าจะเล่นดนตรีที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกด้วย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าคือสิ่งใดเช่นกัน"คนตัวเล็กเงยดวงหน้าสวยขึ้นสบตาแล้วตอบเสียงหวานใสกังวาล ทำให้คนที่มองสบสายตาดวงใจเต้นระรัวแทบทะลุออกมานอกอก
"เช่นนั้นรึ ดี ดียิ่ง"ร่างสูงใหญ่รำพึงออกมาเบาๆราวกับตกอยู่ในภวังค์
"อืม แล้วท่านก็ปล่อยมือข้าสักที"คำพูดของคนตัวเล็กกว่าฉุดรั้งสติร่างใหญ่ให้กลับเข้าร่างเพื่อทบทวนสิ่งที่อีกคนบอก จากนั้นมือเล็กก็ยกมือที่ถูกมือใหญ่กอบกุมเอาไว้ขึ้นชูตรงหน้าร่างสูงให้ปล่อยมือ แต่ร่างใหญ่ก็ทำหน้ามึนเหมือนไม่รู้ไม่เข้าใจที่ร่างเล็กพูดและกระทำว่าต้องการสิ่งใด
"แล้วถ้าไม่ปล่อยละ เซียงเอ๋อร์จะทำอันใดพี่รึ"ร่างใหญ่ทำหน้ายียวนและทำน้ำเสียงเหมือนสนุกสนาน
"นี่..จิ๊"ร่างเล็กทำได้เพียงขึ้นเสียงอย่างลำคาญและมองค้อนส่งไปให้ร่างใหญ่และยอมให้อีกฝ่ายกุมมือไว้เช่นนั้น โดยพยายามทำหน้าให้นิ่งที่สุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลบเกลื่อนหัวใจที่กำลังเต้นแรงจนกลัวว่าคนที่อยู่ใกล้จะได้ยินเอาได้
"555555"ร่างใหญ่หัวเราะออกมาที่แกล้งแหย่คนตัวเล็กกว่าได้แล้วทำหน้าพึงพอใจมากออก
อีกด้านที่เวทีแสดงตรงข้ามกับที่นั่งของเจ้าของงานวันเกิดและอาจารย์ของผมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นผมเห็นและได้ยินทุกอย่างแบบที่ทุกคนได้ยินละครับ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นเรื่องของผู้ใหญ่นอกจากทำหน้าเหม็นเบื่อความรักลอยๆไปและก็มาเตรียมของจะได้ทำการแสดงเปิดงานสักที ผมเลยเอาคันสีออกและไวโอลินที่ผมประดิษฐ์ออกมาจากแหวนมิติรูปลักษณ์มันอาจจะไม่มีลวดลายและสีสันที่สวยอย่างในปัจจุบัน แต่เสียงที่ออกมาไพเราะไม่ต่างกันเลยนะว่าไม่ได้ ละที่ผมเลือกเล่นไวโอลินเพราะทั้งชีวิตชอบแค่เครื่องดนตรีสามอย่างคือไวโอลิน เปียโนและกลองชุดครับ ถ้าให้ทำเปียโนหรือกลองชุดเองก็จะแลดูเก่งไปและใครจะไปทำเองเล่นๆได้ละครับ สิ่งที่ดูง่ายและทำได้จริงคงมีแค่ไวโอลินนี่ละครับ แล้วก็ใกล้ถึงเวลาแสดงของผมแล้ว ผมเลือกเพลงมาแสดงที่ไม่ง่ายไม่อยากจนเกินไปที่ผมเห็นในซีรีย์จีนหรือเห็นตอนเลื่อนดูติ๊กแต๊กจะได้ยินเพลงนี้บ่อยๆ เพลง ซูมูจือของจางเซียวถัง ที่ผสมผสานกันระหว่างวัฒนธรรมสมัยก่อนและความสมัยใหม่เข้าด้วยกันอย่างลงตัวเพลงนี้จึงเป็นเพลงโปรดที่ผมต้องฟังวันละไม่ต่ำกว่า 10 รอบเพราะชอบมากจริงๆ แต่ก็ไม่เคยเล่นสักที จนมางานนี้ละที่ทำให้ผมขุดความทรงจำทั้งเนื้อทั้งโน้ตออกมาฝึกเพื่อโชว์ชาวบ้านเนี่ย และที่ทำให้ผมตื่นเต้นกว่านั้นคือสายตาของคนทั้งงานที่มองมาที่ผมเป็นจุดเดียวมีสายตามากมายหลายแบบทั้งจากคาดหวังตื่นเต้นจากเขตตัวเอง และตื่นตะลึงทั้งรูปโฉมของคนแสดงและเครื่องดนตรี หรือแม้แต่อิจฉาที่เป็นเขตที่ศิษย์หน้าตาโดดเด่นที่สุดแล้วอยากรู้ความสามารถของศิษย์เพื่อเกทับหาข้อด้อยมาติฉินนินทาจากเขตอื่น หรือแม้แต่อยากทำความรู้จักอยากเป็นพันธมิตรกับเขตสำนักบุหลันเองก็ด้วย ฉะนั้นผมจะผิดพลาดไม่ได้ แต่มันยิ่งเป็นการกดดันตัวเองนะสิจนตอนนี้มือผมเริ่มสั่นละจากตอนแรกผมยังชิลๆอยู่เลย แต่ยิ่งคนคาดหวังผมยิ่งกดดันป่ะ ธรรมชาติของมนุษย์ทั้งนั้น ผมเลยหยิบยาดมสงบใจจากแหวนมิติมาดมให้สมองปลอดโปร่งและไล่ความตื่นเต้นไป จากนั้นเสียงประทัดและพลุก็ถูกจุดขึ้นอย่างต่อเนื่องจนหูดับราวกับเปิดงานมหกรรมยิ่งใหญ่ในเมืองหลวงไม่มีผิด ถ้ามีเชิดสิงโตนี่ใช่เลยครับ หลังจากที่สิ้นเสียงประทัดลงก็ยกน้ำชาดื่มแสดงความอวยพรให้เจ้าของงาน จากนั้นก็ถึงการแสดงเปิดงานอย่างผม ที่เดินอย่างมั่นคงขึ้นเวทีไปและทันทีที่ผมเริ่มหยิบไวโอลินขึ้นมาวางบนไหล่และใช้คางวางบนไปตัวของไวโอลิน แล้วมือข้างซ้ายก็จับคอของไวโอลินแล้วรีบวางนิ้วไว้ที่ฟิงเกอร์บอร์ดแล้วจับคอร์ด ส่วนมือขวาก็ถือคันสีแล้วเริ่มต้นบรรเลงทันที เดิมทีที่เห็นท่าทางของอี้เหลียนหลง ทุกคนในงานก็สนใจมากพอแล้ว ยิ่งเริ่มบรรเลงแล้วได้ยินเสียงเพลงที่ไพเราะและไม่เคยได้ยินที่ไหนจึงทำให้ทุกคนเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก และยิ่งพอเพลงเข้าจังหวะที่กระชั้นชิดขึ้นรอบๆตัวของอี้เหลียนหลงก็มีเถามวลดอกไม้บานนานาชนิดผุดขึ้นมาราวกับภาพมายา ทำให้ภาพที่เห็นยิ่งกระตุกหัวใจคนดูในความสวยงามในการแสดงครั้งนี้ โดยทุกคนคิดว่านี่คือส่วนหนึ่งของการแสดง แต่ใครจะรู้ดีที่สุดเท่าคนแสดงอย่างอี้เหลียนหลงว่ามวลดอกไม้เวทย์นี้ไม่ใช่ฝีมือของเขา และไม่ได้อยู่ในการแสดงของเขาเลย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้จึงตั้งใจบรรเลงไวโอลินต่อไป และในขณะที่เขาบรรเลงเพลงอย่างเผลอไผลนั้นในภวังค์ดนตรีนั้น ประตูงานเลี้ยงข้างหลังเขาก็เปิดขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่รัศมีสีทองก็ส่องสว่างเข้ามาที่ตัวเขาที่หันหลังเล่นดนตรีอยู่กลางห้องตรงข้ามกับที่นั่งของเจ้าของวันเกิด เขาจึงค่อยๆเล่นไวโอลินแล้วขยับหมุนตัวไปมาแล้วหมุนมาทางรัศมีสีทองที่เหมือนเดินเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ จนเขาสบตาเข้ากับดวงตาสีดำรัตติกาลนั้น ภาพที่เห็นเหมือนเวลาเดินช้าลง ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางเสียงดนตรีไพเราะและมวลดอกไม้ที่โอบล้อมทั้งคู่ให้อยู่ภายในดงดอกไม้นั้นแล้วท่วงทำนองเพลงก็เริ่มช้าลงใกล้เข้าสู่จุดจบของบทเพลงแต่คนทั้งคู่ยังคงสบตากันและที่ดังพอๆกับเสียงดนตรีคือหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นระรัวกับดวงตาที่มองสบตามาเหมือนมีความคิดถึง โหยหาแล้วมีเรื่องราวมากมายในใจที่อยากเล่าให้ฟัง แต่ทำได้เพียงเก็บมันไว้ลึกสุดใจ จนเมื่อเพลงจบก็ยังไม่มีใครถอนสายตาออกไป จนรอบตัวที่เงียบสงบในความรู้สึกลุกขึ้นแล้วก้มหัวทำความเคารพและสรรเสริญร่างที่อยู่ตรงหน้าทันที
"คารวะท่านเทพจินหลง ขอให้สุขภาพแข็งแรง อายุยืนหมื่นปี หมื่นๆปี"เสียงที่ดังเซ็งแซ่ขึ้นมารอบตัวทำให้ผมตื่นจากภวังค์ที่แปลกประหลาดประปนกันไปในความรู้สึกทั้งความรู้สึกรัก ทั้งเศร้าเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งความรู้สึกที่เจ็บในอก เหมือนหลุดเข้าไปในความคุ้นเคยนั้นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เป็นครั้งที่สองที่เราเจอกัน
"คารวะท่านเทพ ข้าน้อยเสียมารยาทแล้วต้องขออภัย"ผมที่ตื่นจากภวังค์จึงก้มหัวลงคารวะ
"ไม่เป็นไร ลุกขึ้นเถิด ทุกคนก็ด้วย"ร่างใหญ่ในชุดดำปักลายมังกรทองพูดขึ้นพร้อมกับที่สถานการณ์เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ
"อ้าว ศิษย์พี่จินหลงท่านมางานข้าด้วยเหรอเนี่ย คิดว่าจะไม่มาซะอีก "อาจารย์หลี่พูดขึ้นราวกับกำลังเห็นเรื่องสนุกอะไรเข้า จึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
"เจ้าชวนข้าเอง ข้าไม่มาเจ้าก็บ่นให้ข้า พอข้ามาเจ้าก็จับผิดข้า"น้ำเสียงราบเรียบตอบยียวนกลับไป
"เห็นทุกปีไม่มา เลยอยากรู้ว่าทำไมปีนี้ท่านถึงมาได้นะ"
"เพราะไม่เคยมา ปีนี้ข้าจึงมาอวยพรสักปีอย่างไรเล่า"
"เป็นเช่นนั้นรึ"เสียงเจ้าเล่ห์ถามอย่างรู้ทันพร้อมกับชำเลืองสายตามาที่ผม
"เป็นเช่นนั้น"
"ไม่เหมือนเจ้าหรอกที่ทำราวกับงานนี่มีเจ้าของถึงสองคน"จินหลงถามพร้อมมองไปข้างตัวอาจารย์หลี่
"ข้าย่อมต้องให้เกียรติคนที่มาร่วมงานแล้วยังให้ศิษย์ในสำนักแสดงเปิดงานให้ข้าสิท่านพี่"
"เป็นเช่นนั้นรึเซียงเอ๋อร์"จินหลงหันไปถามอาจารย์เซียงที่นั่งอยู่เงียบๆ แต่ก็ยังมีเผือกร้อนมาถึงมือ
"ขอรับศิษย์พี่ อาหลี่ขอให้ช่วยแสดงเปิดงานนะขอรับ ข้าเห็นเป็นอวยพรสหายจึงไม่ปฏิเสธนะขอรับ"อาจารย์เซียงตอบโดยไม่เห็นหน้าอาจารย์หลี่ที่เริ่มหน้าตึงขึ้นมาแล้ว
"อ่อ แค่สหายสินะ"เสียงราบเรียบเริ่มมีแววสนุกเจืออยู่ในเสียงเหมือนพรึมพรำแต่ก็ได้ยินกันทุกคน
"หลงเอ๋อร์เจ้ากลับที่นั่งเถอะ ส่วนศิษย์พี่เชิญที่โต๊ะเถอะขอรับ"เจ้าของงานตัดบททันทีที่เขาเป็นฝ่ายเสียงเปรียบ ไม่เปิดโอกาศให้ต้อนเขาอีกหรอก ส่วนคนตัวเล็กข้างตัวคงทำได้แค่คาดโทษไว้ในใจเท่านั้น
จินหลงจึงเดินผ่านหน้าผมไปที่นั่งตัวเองที่ถูดจัดให้นั่งทางฝั่งขวามือเจ้าของงานแถมยังนั่งสูงกว่าเล็กน้อยด้วย แล้วมองตามผมที่เดินไปนั่งที่ตัวเอง งานเลี้ยงจึงดำเนินต่อไปอย่างครึ้นเครง แต่ผมกลับมีความประหลาดใจที่เวลาสบตาของจินหลงทีไรเหมือนมีอะไรที่ผมกับเขารู้จักกันหรือผ่านด้วยกันมาก่อน ถ้ารู้จักกันมาก่อนทำไมจินหลงทำเหมือนไม่รู้จักผมในครั้งแรกที่เจอกันละ ทำไมไม่บอกว่ารู้จักกันมาก่อนแถมยังทำความรู้จักกันใหม่อีก แต่จากที่ผมทบทวนในความจำของร่างนี้ก็ไม่ได้รู้จักกับจินหลงมาก่อนนะ แล้วเวลาที่สบตากันแล้วภาพเลือนรางในหัวที่เห็นคืออะไร ผมไม่เข้าใจ หรือจริงๆแล้วเราเพิ่งรู้จักกัน แต่แววตาเขาที่มองสบกันตอนแสดงดนตรีนั้นเต็มไปด้วยความคุ้นเคยและคิดถึงโหยหากันแน่ๆ ผมมั่นใจว่าตัวเองตาไม่ฝาดนะ แต่ตอนนี้ที่บางครั้งผมเผลอจ้องมองไปทางจินหลงแล้วเขาก็หันมาสบตากับผมพอดิบพอดีแววตานั้นเหมือนไม่มีอะไร นิ่งสงบ และลึกล้ำคิดอะไรอยู่ไม่มีใครรู้ เหมือนที่ผมเห็นแค่ตาลาย ตาฝาดไปเองแต่ไม่ใช่อะหัวใจผมมันบอกแบบนั้นว่ามันต้องอะไรแน่ๆ
"ศิษย์พี่ ข้าขอออกไปเดินเล่นหยืดเส้นหยืดเส้นนะขอรับ"ผมสะกิดศิษย์พี่สวี่แล้วกระซิบถาม
"ได้สิ ให้พี่ไปเป็นเพื่อนมั้ย"พี่สวี่หันมาถามกลับ
"ข้าอยากไปคนเดียวขอรับ"ผมบอกความต้องการไป
"เช่นนั้นหลงเอ๋อร์ก็ได้ระวังตัวด้วยนะ"พี่สวี่ทำหน้าคิดแปปนึงแล้วจึงกำชับผมอีกที
"ขอรับ"
"อย่าไปนานนักละ เดี่ยวศิษย์พี่ทุกคนจะเป็นห่วง"
"ขอรับ"ผมรับคำพี่สวี่จากนั้นก็หายวับออกมานอกงานแล้วเดินหาสวนดอกไม้ภายในเขตสำนักชาดทมิฬทั้งที่ไม่รู้ว่าจะมีหรือเปล่า แต่เขาอยากใช้เวลาขบคิดกับตัวเองเงียบๆถึงความสับสนวุ่นวายภายในทั้งจิตใจและสมอง เพราะไม่ว่าจะหาเหตุหาผลยังไงเรื่องที่เขาคิดไม่ตกก็ยังคงเป็นปริศนาไม่มีคำตอบเลย
คล้ายหลังที่ร่างเพรียวหายวับไปเขาจึงอวยพรแล้วร่ำลาศิษย์น้องและอาจารย์ทุกท่านก่อนจะหายวับไป ท่ามกลางสายตาสงสัยของคนทั้งสำนักญาณศึกษาว่าเขาจะไปไหน แต่เขาก็ไม่สนสายตาผู้ใดหายวับไปอยู่ดี แต่โผล่มายืนมองดูร่างเพรียวบางที่เดินอย่างเชื่องช้าไปเรื่อยๆด้วยท่าทางคิดไม่ตก ไม่รู้ว่าหัวเล็กๆนั้นคิดอะไรอยู่ถึงทำหน้าเครียดขนาดนั้นหรือเหลียนหลงจะจำอะไรได้ เขายังคงมองร่างเล็กนั้นที่เหม่อเดินไปชนเข้ากับกำแพงเวทย์แบ่งเขตที่โปร่งใสมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่แข็งแรงกว่ากำแพงทั่วไปมากดูจากการบ่นจากปากเล็กๆนั้น
โป๊ะ "โอ้ยยยเจ็บ ชนอะไรเนี่ยทำไมเจ็บอย่างนี้"ผมที่เดินคิดอะไรไปเรื่อยชนเข้ากับอะไรไม่รู้แข็งๆแต่ก็ไม่เห็นมีอะไรขว้างหน้าผมนะ ผมเลยยกมือคลำหน้าผากที่ยังเจ็บอยู่บ่งบอกว่าผมชนอะไรสักอย่างจริงๆ เลยยื่นมือไปข้างหน้าที่ว่างเปล่าแล้วก็คลำเจออะไรแข็งๆไม่รู้ไม่ขยับด้วยแต่โปร่งๆใสๆ
"อะไรอะ ละทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้"ผมมองไปรอบๆไปมาจึงเข้าใจว่านี่จะน่าจะเป็นกำแพงเวทย์ละมั้ง
"ทำคนเจ็บตัวได้นะไอ้กำแพงบ้าเนี่ย ใครอุตริคิดทำเป็นคนแรกว่ะ น่าต่อยสักเปรี้ยงเลย คิดได้ไงสร้างซะใสแจ๋วเลย ทำแบบทั่วไปก็ได้มะจะได้เห็นชัดๆจะได้ไม่เดินชนป่ะ นี่เจตนาทำร้ายใช่ป่ะ"
ผมที่หงุดหงิดอยู่แล้วเลยโมโหขิงข่าทุกอย่าง แล้วหาเรื่องระบายไปทั่วด่านั้นโทษนี่ทั้งที่รู้ตัวว่าผมนี่ละครับผิดที่เดินมาชมมันเข้าผมมีขาส่วนมันไม่มีไง แต่ก็อดจะโมโหไม่ได้อยู่ดี
"อันธพาลที่ไหนกันมากร่อนด่ากำแพงเวทย์ที่ข้าคิดขึ้น"เสียงทุ้มราบเรียบดังมาจากด้านหลัง
"จะ..จิน..จินหลง"ผมตะกุกตะกักที่เห็นคนที่ทำให้หงุดหงิดมาอยู่ตรงหน้า
"เหลียนเอ๋อร์เองรึที่เป็นอันธพาลน้อย"เสียงทุ้มถามอย่างขบขัน
"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะว่าท่านที่คิดเวทย์กำแพงนี่ขึ้นมาหรอกนะ แค่ไม่เข้าใจทำไมต้องโปร่งแสงด้วย คนที่ไม่ทันมองก็เดินชนเจ็บตัวนะสิ"ผมเถียงกลับเสียงขุ่น
"หึหึหึหึ ตั้งแต่ที่ข้าคิดเวทย์นี่ขึ้นมาก็มีเจ้าคนเดียวนี่ละที่เดินชน ปกติผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปมักมองเห็นอาณาเขตของกำแพงเวทย์อยู่แล้ว ถ้าตั้งใจมองนะแล้วเจ้าละได้ตั้งใจมองหรือเปล่า"
"กะ..ก็..ก็ต้องตั้งใจอยู่แล้วสิ"ผมโกหกกลับไปเพราะหากมองกำแพงดีๆจะมีเหมือนตาข่ายสีแดงอ่อนๆเปล่งออกมาให้รับรู้ว่านี่คือเขตกำแพงเวทย์ ทำไมผมถึงไม่เห็นตั้งแต่ทีแรกว่ะ เสียหน้าหมดเลย สงสัยความโมโหบังตา
"แล้วออกมาข้างนอกทำไม อากาศเย็นเยี่ยงนี้เดี่ยวก็ไม่สบายหรอก"ร่างสูงพูดออกมาเสียงเรียบเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ
"ข้าแค่ออกมาเดินเล่นหยืดเส้นหยืดสายนะ แล้วท่านละออกมาทำไม"
"ข้ากำลังจะกลับไปพักผ่อนนะ"
"กลับที่พักแล้วทำไมมาเดินอยู่ที่นี่ไม่ร่ายเวทย์กลับเขตตัวเอง"ผมถามอย่างสงสัยในการกระทำของอีกฝ่ายทั้งยังอยากจะจับผิดว่าเขามาอยู่ตรงนี้ได้ไง
"ข้าแค่อยากเดินกลับ"
"ที่พักท่านใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"สำนักญาณศึกษานี่เป็นของข้า ข้าจะทำอะไรก็ได้จะเดิน จะนั่ง จะนอน จะไปไหนมาไหนโดยที่ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตผู้ใด เจ้าว่าข้าพูดถูกมั้ยเหลียนเอ๋อร์"เออว่ะ จริงด้วย เขาคือท่านเทพจินหลงที่ทุกคนในที่นี่แม้แต่ผู้อาวุโสทุกคนล้วนก้มหัวให้ก็แสดงว่าเขายิ่งใหญ่มากและน่าจะเป็นบุคคลที่มีบทบาทกับที่นี่มากที่สุดนี่น่า ทำไมเขาลืมคิดข้อนี่ไปได้นะ
"จินหลง เอาจริงๆเลยนะ เราเคยรู้สึกกันมาก่อนใช่มั้ย"ผมเลยเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นลากเข้าเรื่องที่ผมสงสัยแทน
"ต้องเคยรู้จักสิ"ผมตาโตหลังจากที่ได้ยินคำพูดนั้น
"จริง รู้จักกันได้ยังอะ"ถามไปอย่างตื่นเต้น
"ก็ที่ป่าด้านหลังสำนักบุหลันไง"เขาตอบมาเสียงเรียบ
"ไม่ใช่ดิ ต้องรู้จักกันมาก่อนหน้านั้นสิ"
"หน้าไหน ตอนไหน ข้าไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยรู้จักเหลียนเอ๋อร์มาก่อน"
"ไม่จริงอะ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่รู้จักข้า"
"แล้วเจ้าละ มั่นใจได้ยังไงว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน"เสียงเริ่มเข้มขึ้น
"ก็..ก็ข้าเห็น"ผมตะกุกตะกัก
"เห็นสิ่งใด"ร่างสูงจ้องเขม็ง
"ไม่มีสิ่งใด ข้าแค่ล้อท่านเล่น งั้นข้าขอตัวก่อนละ"ผมรีบบอกไปเมื่อเห็นสายตานั้นเริ่มดุดันขึ้นเมื่อกำลังชั่งใจอะไรสักอย่าง และรีบหายวับเข้าไปในงานทันที หลังจากร่างเล็กจากไปร่างสูงใหญ่ของจินหลงยังยืนอยู่ที่เดิมพร้อมทั้งขบคิดอย่างหนักอึ้งที่ได้ยินบางอย่างจากปากเล็กนั้น เหลียนหลงเห็นภาพอะไร เขาจำอะไรได้ เขาจะจำได้ได้ยังไง ไม่จริง นี่ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะจำได้เลย ความคิดเขาถกเถียงกันไปมาอย่างหนักเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งถึงเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อกี้ ร่างสูงใหญ่จึงกลับตำหนักเวหาแล้ววางแผนใหม่เผื่อเหลียนหลงจะจำได้ทุกอย่างก่อนเวลา เขาต้องวางแผนให้เป็นไปตามแผนเขาก่อน
ด้านนึงคิดหนักทั้งคือแต่ด้านอี้เหลียนหลงกลับไม่คิดมากอะไรเลยหลังจากกลับมาจากงานเลี้ยง ก็โยนทุกสิ่งอย่างออกจากหัวไปแล้วคิดแค่ว่าถึงเวลาแล้วจะรู้เอง ก็อาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนโดยที่ตั้งมั่นว่าจะไม่คิดอะไรมากอีกแล้วปวดหัว ก็ดับเทียนล้มตัวลงนอน บนโต๊ะที่วางตะกร้าไว้ให้เป็นที่นอนของสัตว์ในพันธะตัวเองที่ตอนนี้ดวงตาแดงกร่ำนั้นกำลังวาวโรจน์อย่างโกรธเกลียด อาฆาตถึงผู้ที่เขามองเห็นในมิติจิตเชื่อมใจจากผู้เป็นนายที่ได้พบคนผู้นั้นแล้ว คนผู้นั้นกำลังจะเข้ามาในชีวิตนายท่านอีกแล้ว จะทำอย่างไรดี ด้วยกำลังที่เขามีเพียงแค่หยิบมือจะต่อกรกับเขาที่ยิ่งใหญ่เทียมฟ้าได้ยังกัน เป็นอีกครั้งที่เสี่ยวเสี้ยวตัดพ้อกับชีวิตที่ไม่เลือกสิงสู่มนุษย์สักคนที่มีพรสวรรค์แทนงูเขียวไร้ประโยชน์นี่ หากดวงจิตเขาแข็งแรงมากพอก็คงดี


บทที่ 4
เริ่มบทเรียน
 1 อาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่มันก็ผ่านไปแล้วพร้อมความวุ่นวายในแต่ละวันที่ผมบรรยายไม่หมด ไม่คิดเลยว่าชีวิตในโลกเทพเซียนนี่จะใช้ชีวิตอยากกว่าที่คิด เดิมทีเห็นในหนังในซีรีย์ก็นึกว่าง่ายแต่ที่ไหนได้ครับ ยากกว่าที่เห็นเยอะเลย ทั้งต้องท่องสมุนไพรสรรพคุณของมันทั้งแยกส่วน ทั้งต้น ดอก ผล มันจะไม่ยากเลย ถ้าอยู่เงียบๆเรียนและทำความเข้าใจจากที่อาจาร์ยเซียงสอนเอง แต่นี่เวลาเรียนก็เรียนไม่เต็มที่เพราะอาจาร์ยหลี่เที่ยวไล้เที่ยวขื่อมาจีบ เอ้ยยย มาเยี่ยมผม แต่ก็ไม่คุยหรือถามไถ่ผมสักคำ มาทีไรก็มาหยอดมาแกล้งอาจาร์ยเซียงอยู่เรื่อยจนคนที่เป็นที่ระบายอารมณ์อาจารย์เซียงอีกทีก็ผมครับ แรกๆโดนสั่งให้ไปทำความสะอาดห้องสมุนไพรบ้างแหละ สั่งให้ไปจัดหมวดหมู่สมุนไพร สั่งให้ไปจำสมุนไพรทุกตัวในห้องเก็บสมุนไพรบ้างละ แต่นี่ก็แค่ส่วนนึงครับ เพราะตัวการที่ทำให้ผมวุ่นวายจริงๆคือเหล่าศิษย์พี่ของผมต่างหากครับ ด้วยความเคารพ ศิษย์พี่ที่นี่เมื่อรับรู้ว่ามีศิษย์น้องก็ว่าตื่นเต้นแล้ว พอพี่หงไปเล่าว่าผมหน้าตาน่ารักดีเท่านั้นแหละ ที่คิดว่าเขตบุหลันเงียบสงบก็ไม่สงบอีกต่อไป มีแต่เรื่องให้เกิดขึ้นทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน
"ข้าเหนื่อยจังพี่สวี่"
"เอาน่าทนอีกนิดใกล้เสร็จแล้ว ถ้าเสร็จแล้วเดี่ยวพี่จะสั่งขนมอร่อยๆให้เจ้าเอง"
"อีกนิดอะไรกันพี่สวี่ เหลืออีกตั้งเยอะแนะ" (=_=! ) ขวับ โดนมองแรงใส่อีก ก็มันความจริงนี่น่า
"เจ้าเด็กคนนี่นี้ มองว่ามันอีกนิดมันก็เหลือแค่อีกนิดสิ มองมันเยอะก็ท้อใจแย่นะสิ เจ้านี่"
"ก็ได้ขอรับ อีกนิดก็อีกนิด"
จากนั้นร่างผอมเพรียวน่ารัก ตะมุตะมิ ผิวขาวอมชมพูที่เตี้ยกว่าผมและกำลังนั่งยองๆ ถอนต้นหญ้าต้นเล็กๆต่อในแปลงสมุนไพรที่วันนี้ผมมีเวรจะต้องมารดน้ำและถอนวัชพืชออกจากสมุนไพรชั้นราชันที่เขตสำนักบุหลันปลูกเอาไว้เพื่อให้ศิษย์สายโอสถได้ศึกษาและฝึกวิธีดูแลที่ถูกต้อง พอถึงหน้าเก็บเกี่ยวก็ฝึกวิธีเก็บที่ถนอมสมุนไพรให้ได้นานที่สุดโดยสรรพคุณยังคงเหมือนเดิม แต่สมุนไพรที่มีพลังปราณสูงกว่านี้อาจาร์ยเซียงก็จะมอบหมายให้ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รองและศิษย์พี่สามหรือพี่หงดูแล เพราะฉะนั้นแปลงที่เป็นสมุนไพรราชันนี้เดิมที ไม่ใช่เวรผมหรอกครับ แต่พวกศิษย์พี่ทั้งหลายที่ต้องการหาเรื่องหาราวมาคุยกับผม มาชวนผมทำนั้นทำนี่ด้วยเต็มไปหมดรวมถึงการเล่นทอยลูกเต๋าโดยที่ศิษย์พี่สี่ข่ายนำมาเล่นที่ห้องผม โดยมีพี่หงร่วมวงด้วย ทอยเฉยๆผมจะมาถอนหญ้าได้ไง แน่นอนมันต้องมีการพนันสิครับ ใครคิดต่างการพนันย่อมตามมา โดยมีแค่สองฝั่งครับ ต่ำกับสูง ทอยแต่ละครั้งก็บอกสิ่งที่ต้องการไปใครแพ้ก็หาให้ฝั่งชนะไป และเล่นตาแรกปุบพี่หงกับพี่ข่ายบอกอยากได้คนไปถอนวัชพืชและรดน้ำพรวนดินในแปลงสมุนไพรให้ครับ ซึ่งผลก็อย่างที่ทุกคนคิด ผมและพี่สวี่เราแพ้เลยต้องมาถอนหญ้า พรวนดินอยู่แบบนี้ และพวกผมก็คิดว่าจะได้แก้มือในตาต่อไป แต่ไม่เลยครับ พอพี่หงและพี่ข่ายได้สิ่งที่ต้องการก็หายตัววับไปราวกับเมื่อกี้ผมแค่ฝันไป และวันต่อมาในชั้นเรียนอาจาร์ยเซียงก็ชี้บอกถึงแปลงที่พวกผมต้องทำ ผมก็งงว่าอาจารย์รู้ได้ไง อาจารย์เลยบอกผมว่าพี่หงกับพี่ข่ายบอกว่าศิษย์น้องหกและศิษย์น้องห้าอาสาส่วนของสองคนนั้น อาจารย์เลยต้องบอกขอบเขตอีกทีนึง สรุปง่ายๆคือผมสองคนเป็นเหยื่อของพี่หงพี่ข่ายครับ เพราะปกติหน้าที่พวกนี้จะมีเวทย์กำจัดอยู่แล้วแต่ต้องร่ายก่อนที่ต้องมันจะเติบโต เพราะมันจะได้ไม่เกิดขึ้นมาแย่งอาหารของสมุนไพร แต่อาทิตย์ที่แล้วที่พี่ข่ายลืมร่ายเวทย์กำจัดทำให้มันเติบโตและแย่งดูดซึมน้ำปราณทิพย์ที่รดสมุนไพรทุกวันเข้า มันจึงโตและแข็งแรงกว่าสมุนไพรในแปลงครับ ทำให้ร่ายเวทย์กำจัดอีกรอบก็ไม่มีผลกับมันหรอกครับ ซ้ำยังมีผลกับสมุนไพรอีกเพราะต้นมันไม่แข็งแรง ดังนั้นพี่ข่ายที่ทำผิดต้องแก้ไขปัญหาเองด้วยการถอนเท่านั้น และผู้ที่ดูแลพี่ข่ายอีกทีก็คือพี่หงที่ต้องรับผิดชอบร่วมด้วยเพราะไม่ตรวจสอบการทำงานของน้องอีกที ดังนั้นผมกับพี่สวี่จึงแบ่งกัน โดยสมุนไพรในแปลงพื้นฐานผมจะรับผิดชอบเองและแปลงราชันพี่สวี่จะเป็นคนทำ และที่ผมต้องมาทำที่แปลงราชันด้วยก็เพราะพอผมไปทำที่แปลงพื้นฐานวันเดียวทำทั้งวันทำแทบตาบก็ทำไปได้แค่หนึ่งในห้าส่วนครับ ผมละโคตรท้อเลยที่เห็นมันยังเหลือเยอะเหมือนเดิมเหมือนที่ผมถอนไปไม่มีประโยชน์เลย ผมเลยกะจะมาทำอีกทีหลังเลิกเรียนวันต่อไป แต่พอมาถึงอีกวัน ทั้งแปลงสมุนไพรพื้นฐานกับไม่มีวัชพืชสักต้น ไม่มีเลย แม้สักนิดก็ไม่มี มีแต่สมุนไพรที่กำลังโต ผมเลยมองหารอยเท้ารอบแปลงแต่ก็ไม่มีรอยเท้าเลยสักนิด แต่กองหญ้าที่ผมถอนเมื่อวานยังอยู่แสดงว่าที่ผมเห็นหญ้าเมื่อวานคือเรื่องจริง แต่ใครจะมาถอนช่วยนี่สิประเด็น ดังนั้นผมเลยมาช่วยพี่สวี่โดยแบ่งกันมาทำคนละอย่างครับและวันนี้ก็เวรผมที่ต้องมากำจัดต้นวัชพืชที่ถอนแล้วให้ตายจริงๆครับ ด้วยความที่แปลงนี้มีแต่สมุนไพรชั้นราชันครับ ฉะนั้นหญ้าที่โตในแปลงก็ระดับเดียวกันเลยครับแถมปราณยังแข็งแกร่งกว่าสมุนไพรอีก ทำให้พอถอนต้นมาแล้วเนี่ย มันไม่ตายครับ ผมเลยต้องมานั่งสับมันเป็นชิ้นๆและเผามันให้สิ้นซาก โดยมีพี่สวี่เป็นคนถอน จริงๆเวรผมต้องถอนและพี่สวี่ต้องสับแล้วเผา แต่ผมเห็นแกสับทีไรมันหวาดเสียวทุกที เหมือนมีดในมือจะลอยมาแฉะหัวผมได้ทุกเมื่อผมเลยอาสาทำเอง และตอนนี้ก็มาถึงแปลงสุดท้ายแล้ว
"ว้ากก"
"เกิดอะไรขึ้นขอรับพี่สวี่ เป็นอะไรรึเปล่า"อยู่ๆพี่สวี่ก็ร้องขึ้นเสียงดัง ทำผมต้องใจตามไปด้วย
"งะ..งะ.งะะะ..งู"พี่สวี่พูดตะกุกตะกักพร้อมกับชี้มือไปในแปลงสมุนไพรที่มีหญ้าแซมประปราย
"ไหนขอรับ"ผมเลยค่อยๆเดินไปดูตามนิ้วที่ชี้ไป เพื่อดูว่ามันมีพิษหรืออันตรายรึเปล่า
"ตรงนั้นไง ข้างต้นสมุนไพรนะ"ผมเลยมองตามต้นสมุนไพรดูก็สบตาเข้ากับดวงตาสีแดงกล่ำตัวสีเขียวไม่ต่างจากสมุนไพรเลย และผมก็ไม่รู้คิดอะไรจึงยื่นมือไปลูบหัวมันโดยที่ไม่กลัวมันฉกสักนิดทั้งที่มันคืองูเขียวเขี้ยวพิษขั้น 1 ซึ่งถือว่าเป็นสัตว์ชั้นต่ำ แต่มันมีพิษที่ร้ายแรงมากตรงเขี้ยวสามารถปลิดชีพศัตรูได้เพียง 10 นาทีที่โดนมันฉก แต่ตอนที่ผมสบตามันอยู่ๆก็มีความรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมาในใจจึงยื่นมือไปลูบหัวมันหวังปลอบประโลมและมันก็ยื่นหัวมาให้ผมลูบและเอาหัวมาดุนและคลอเคลียมือผม เหมือนแมวอ้อนเลย ผมเลยยื่นมือออกไปสองมือ งูตัวนั้นเห็นจึงเลื้อยขึ้นมาบนฝ่ามือผมแต่โดยดีและทำตัวว่าง่ายมาก ผมชอบจัง เอาไปเลี้ยงดีกว่า
"เจ้าอยากไปอยู่กับข้ามั้ย ข้าสัญญาจะดีต่อเจ้า" ผมถามไปด้วยรอยยิ้มและให้สัญญาอย่างจริงใจ ทั้งที่ไม่รู้ว่าสัตว์ขั้น 1 แบบนี้จะฟังผมรู้เรื่องมั้ย เพราะปกติจะเป็นสัตว์เทพหรือสัตว์อสูรที่มีปราณระดับสี่ขึ้นไปที่จะฟังมนุษย์รู้เรื่อง แต่ผมกลับเห็นดวงตามันเป็นประกายและผงกหัวอย่างรวดเร็วหลายรอบ เหมือนกลัวว่าผมจะไม่รู้ว่ามันฟังผมรู้เรื่อง
"5555 งั้นต่อไปนี้ข้าจะตั้งชื่อเจ้าว่าเสี่ยวเสี้ยว เป็นอย่างไร"ผมหัวเราะถูกใจและตั้งชื่อให้สัตว์เลี้ยงน่ารักของผม เสี่ยวเสี้ยวที่ตอนนี้มีชื่อจึงเลื้อยไปมาบนฝ่ามือขาวเนียนไปมา
"จะดีเหรอหลงเอ๋อร์ งูเขียวเขี้ยวพิษมันอันตรายนะ"พี่สวี่ที่ยืนดูอยู่เงียบๆเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็อดจะเป็นห่วงน้องเล็กของที่นี่ไม่ได้ แต่อีกใจก็รู้สึกว่างูตัวนี้จะไม่ทำอะไรน้องเขาแน่ๆ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี
"อย่างห่วงเลยขอรับพี่สวี่ ข้าเชื่อว่าเสี่ยวเสี้ยวไม่มีวันทำอะไรข้า"ผมกล่าวอย่างมั่นใจในสายตาที่กำลังมองสบตากับเสี่ยวเสี้ยวราวกับรู้สึกถึงความในใจอีกฝ่ายได้
"เช่นนั้นก็จงดูแลเสี่ยวเสี้ยวให้ดีละ อย่างคิดแค่อยากเลี้ยงเล่นๆเข้าใจมั้ย เพราะทุกสรรพสัตว์ล้วนมีชีวิตจิตใจไม่ต่างจากมนุษย์"
"ขอรับพี่สวี่"ผมรับคำที่พี่สวี่สอน เพราะผมก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน
"งั้นหลงเอ๋อร์พาเสี่ยวเสี้ยวกลับห้องเถอะหาข้าวหาน้ำให้เสี่ยวเสี้ยวด้วยละ ท่าทางระโหยโรยแรงแบบนี้น่าจะยังไม่ได้กินอะไรนะ"หลังจากที่เลื้อยไปมาจนเหนื่อยตอนนี้เลยมีสภาพอย่างที่พี่สวี่พูดไม่ผิดเลยขอรับ ท่าทางหมดแรงแล้วนอนขดตัวเป็นวงบนมือผม
"แล้วที่นี่ละขอรับ"
"พี่ดูแลเองเหลืออีกไม่มากละ หลงเอ๋อร์ไปเถอะ"
"เช่นนั้นข้า ฝากพี่สวี่ด้วยนะขอรับ"
"อืม ไม่ต้องห่วง พี่จัดการได้"
"ขอบคุณขอรับ พี่สวี่ก็ระวังขึ้นนะขอรับเผื่อมีงูเงี้ยวเขี้ยวขออีก อาจจะเป็นอันตรายได้"
"ได้เลย"
หลังจากกำชับพี่สวี่เสร็จผมจึงพาเสี่ยวเสี้ยวกลับมาที่ห้องและพาไปเล่นน้ำ และหาตะกร้าใบเล็กมาใส่ผ้าผืนเล็กลงไปทำเป็นที่นอนให้เสี่ยวเสี้ยวและก็สั่งอาหารที่ผมกินปกติมาไว้ด้วย พอพาเสี่ยวเสี้ยวเล่นน้ำเช็ดตัวเสร็จกำลังจะป้อนเสี่ยวเสี้ยวผมก็นึกได้ว่างูจะกินอาหารคนได้เหรอ โดนผมคีบหมูผัดพริกเผาลอยอยู่กลางอากาศโดยกำลังคิดถึงความเป็นจริงว่างูควรจะกินอะไร โดยลืมมองดวงตาสีแดงเปร่งประกายเมื่อเห็นอาหารลอยเด่นตรงหน้าจึงฉกกินอย่างตะกละตะกราม โดยมีสายตาอี้เหลียนหลงมองตามด้วยความตะลึง และคิดในใจว่าเลี้ยงง่ายกว่าที่คิดจากนั้นจึงคีบขึ้นมาป้อนเรื่อยๆจนท้องเสี่ยวเสี้ยวเริ่มป่องจึงหยุดป้อนและช้อนเอาไปวางไว้ในตะกร้าที่เตรียมไว้
"พักผ่อนนะเสี่ยวเสี้ยว เดี่ยวพรุ่งนี้จะให้เจ้าลิ้มลองขนมที่ข้าชอบด้วย"เสี่ยวเสี้ยวผงกหัวและขดตัวนอนอย่างว่าง่าย ส่วนผมจึงกลับมากินข้าว แต่กินยังไม่ทันอิ่มดีก็มีเรื่องราววิ่งเข้ามาหา
 ปังงงงงง ประตูห้องผมถูกถีบออกด้วยฝีเท้าของศิษย์พี่ใหญ่เซียวที่มีเบ้าหน้าสวยราวกับนางพญา แต่นิสัยเถื่อนชิบหาย เถื่อนชนิดที่ไม่เกรงใจในเบ้าหน้าแกเลย ด้วยตัวที่สูงถึง 183 ซม. และตัวที่เพรียวมีกล้ามเนื้อกำลังสวย ทำให้ลูกถีบพี่แกส่งเสียงดังพอที่ผมจะตกใจง่ายๆเลย
"พี่เซียว ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าถีบประตู เคาะหรือไม่ก็เปิดเข้ามาก็ได้ ข้าไม่ได้ล็อค"
"น้องเล็กกก ข้าได้ยินว่าเจ้ามีสัตว์เลี้ยงน่ารักเหรอ"
"พี่เซียวรู้ได้ยังไง"
"สวี่เอ๋อร์เล่าให้ฟัง พี่เลยอยากเห็น ไหนๆ สัตว์เลี้ยวน่ารักนะ พี่ขอยลโฉมหน่อยสิ"
"เอ่อ จะดีเหรอขอรับ"เห็นท่าทางตื่นเต้นราวกับได้ของเล่นของพี่เซียวแล้ว ผมใจคอไม่ดีเลยแฮะ เหมือนจะมีเรื่องราวที่ทำให้ปวดหัว
"ดีสิ พี่อยากเห็นๆ อยากรู้จัก อยากเล่นด้วยอะ นะนะนะ ให้พี่รู้จักเสี่ยวเสี้ยวหน่อยนะ"ถึงจะพยายามทำตัวเถื่อนกลบใบหน้าสวยยังไง แต่นิสัยที่ซุกซนและรักสนุกนี่ก็ปิดไม่มิดเลยสินะ ขอแค่เป็นเรื่องที่คิดว่าสนุกพี่ใหญ่เซียวคนนี้พร้อมนำน้องๆทำเรื่องปวดหัวให้อาจารย์เซียงทันที
"เช่นนั้น ทางนี้เลยขอรับ"ผมจึงผายมือ และเดินนำมาที่ตะกร้าเสี่ยวเสี้ยว
"ว้ากกกก งูนี่งู งูๆๆๆๆๆ มันคืองู อ้ากกกกกกก"เมื่อผมพามาถึงตะกร้าแล้วแล้ว พี่เซียวก็ชะโงกหน้าไปดูในตะกร้าด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ต้องสะดุงโหยงและร้องออกมาเสียงดังทันที ก่อนจะวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับเจอผีอะไรอย่างนั้นเลย โดยได้ยินเสียงพี่เซียวตะโกนส่งท้ายรางๆประโยคนึง
"สวี่เอ๋อร์เจ้าเด็กน่าตาย รู้ว่าข้ากลัวงูมากเจ้ายังกล้าหลอกข้ามาดูอีกนะ เจ้าตายแน่ เด็กแสบบบ"
"55555 ที่แท้พี่เซียวกลัวงูนี่เอง โดนพี่สวี่แกล้งอีก น่าสงสารๆ"ตึกๆๆๆๆเสียงวิ่งปะ
"น้องหกกกก เจ้าเก็บงูได้เหรอออ ตัวใหญ่มั้ยยย น่ากินมั้ยยยยยย"พี่ข่ายวิ่งมาด้วยความเร็วแสงหลังจากได้ยินพี่ใหญ่ตะโกนวิ่งหน้าตั้งไปห้องพี่สวี่โดยผ่านหน้าห้องพี่ข่ายพอดี อะไรจะวุ่นวายขนาดนี้
"เอ่อ พี่ข่าย ข้าเก็บมาเลี้ยงไม่ได้เก็บมากินขอรับ"
"เก็บมาเลี้ยงให้โตและจะได้กินอิ่มๆใช่มะะ"( +_+) (-_+?)
"ใครเขาจะกินสัตว์เลี้ยงตัวเองละพี่ข่ายยย"
"พี่ไง พี่เคยเลี้ยงกระทิงเวทย์ แต่มันไม่ฟังที่พี่บอกให้มันไปล่าหมูป่ามา พี่หิว พี่เลยกินกระทิงพี่แทน อร่อยมากเลย พี่เพิ่งรู้ว่าเนื้อกระทิงอร่อยก็วันนั้นละ"มีใครเคยบอกพี่แกมั้ยว่ะ ว่าพี่แกกินแปลก แปลกมากก ใครจะไปกินกระทิงกัน สัตว์ใหญ่ขนาดนั้นพี่แกล้มคนเดียวและกินคนเดียวอะนะ และเป็นสัตว์เวทย์อีกไม่ใช่สัตว์ทั่วไป โอ้ยยยพี่เอ้ยยยย หัวจะปวดดด พี่แกคงไม่จ้องจะแหลกงูผมหรอกนะ
"แต่เสี่ยวเสี้ยวคือเพื่อนของข้า พี่ข่ายห้ามคิดจะกินมันนะ"ผมรีบเตือนทันที
"ตัวเล็กขนาดนี้ไม่อิ่มหรอก" อ้าว
"ต่อให้ตัวโตกว่านี้พี่ก็ไม่ควรจะกินมันนนน"
"พี่ล้อเล่นหรอกน่า มันไม่น่าอร่อยเท่าไก่ฟ้าหรอก เราไปล่าไก่ฟ้ากินเถอะน้องหก ป่ะ"
หลังจากที่หยอกผมพอประมาณ หยอกแหละนะจากคำพูดอะ พี่ข่ายก็บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมาคืออยากกินไก่ย่างและอยากเที่ยวป่าครับ เลยจะชวนผมไปล่าไก่ฟ้าและย่างกินทั้งที่ไก่ย่างในครัวออกถมไปแต่พี่แกอ้างว่าไม่ท้าทายครับ
"อีกแล้วเหรอพี่ข่าย ครั้งที่แล้วเกือบเผาป่านะ"
"ครั้งนั้นพี่มัวแต่อยากโชว์หลงเอ๋อร์ไงเล่า จริงๆฝีมือการย่างไก่ของพี่เป็นที่หนึ่งเลยนะ เชื่อมือพี่สิ"
"เชื่อก็เชื่อขอรับ"จริงๆท่าทางเหมือนจะน่าเชื่อถือนั้นของพี่ข่ายก็มั่นใจอยู่หรอก ถ้าไม่ใช่วันที่สองที่ผมมาอยู่ที่เขตสำนักบุหลันและโดนพี่ข่ายโดดเรียนหนีออกทางหลังเขตสำนักที่ติดป่าและพาผมล่าไก่ฟ้าเพื่อมาย่างกิน แต่พี่แกทำอีท่าไหนไม่รู้แทนที่ไก่จะไม่มีขน กลายเป็นเหลือแต่ขนไม่มีตัวไก่ ไก่ย่างก็ไม่ได้กินกลับมายังโดนอาจารย์เซียงลงโทษที่โดดเรียนตั้งแต่คาบแรกให้ทำความสะอาดห้องสมุนไพรอีก ถ้าคิดว่านี่สุดแล้วยังครับ พี่ข่ายยังสุดได้มากกว่านั้น เมื่อสองวันที่แล้ว จากบทเรียนครั้งก่อนพี่ข่ายเลยมาหาผมหลังจากเลิกเรียนแล้ว และก็พาผมไปที่หลังเขตสำนักเพื่อล่าไก่ฟ้าอีกครั้ง และครั้งนี้ทุกอย่างผ่านไปได้อย่างสวยงาม ทั้งถอนขนไก่ หมักไก่ เหลือลงไฟย่างครับ ระหว่างที่พี่ข่ายก่อไฟก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเอาไก่ลงไปย่างด้วยความที่ไก่ตัวโตและมีไขมันอยู่เยอะ ทุกคนคิดภาพออกกันมั้ยครับ ว่าน้ำมันจากตัวไก่หยดลงไปกองไฟละอะไรจะเกิดขึ้น ไฟปะทุและกระเด็นละอองไฟออกไปรอบๆกองไฟ ซึ่งรอบๆก็คือใบไม้แห้งครับมันจึงเกิดไฟไหม้ ด้วยความตะลึงอยู่เราสองคนจึงยืนดูเฉยๆไปแปปนึง หลังจากตั้งสติได้พี่ข่ายกับผมจึงช่วยกันหากิ่งไม้มาเขี่ยใบไม้แห้งออกจากทางไฟ ตัดวงจรไม่ให้ไฟลาม โดยพอตั้งสติได้จริงๆเราจึงมองหน้ากันละสงสัยว่าทำไมเราไม่ร่ายเวทย์เสกน้ำมาดับไฟกันโว้ย จากนั้นก็หัวเราะลั่นป่าทั้งคู่ในความเขลาของตัวเอง
"พี่ข่ายไปทิศเหนือ ข้าจะไปทิศใต้ละเจอกันที่ต้นหงระย้าที่เดิม"
"ได้ ละวันนี้หลงเอ๋อร์จะต้องได้ลิ้มรสฝีมือพี่สักที"
"ขอให้ได้กินจริงๆสักทีเถอะพี่ข่าย"
"ต้องได้สิ คนอะไรจะทำไม่สำเร็จถึงสามครั้งกันเล่า"
"ว่าไม่ได้นะพี่ข่าย เกิดมีครั้งที่สามนี่ข้าว่าพี่ต้องหยุดกินไก่ไปทั้งชาติละล่ะ"
"จิ๊ อย่าพูดเป็นลางสิ ยิ่งกลัวๆอยู่"
คำพรึมพรำเบาๆนั้นผมได้ยินชัดเจนเลยครับ แต่ผมจะไม่ซ้ำเติมแกหรอกว่าผมคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะวันนี้ก็ยังไม่มีทางได้กินไก่ย่าง ผมกับพี่ข่ายเลยแยกกันไปหาไก่ป่าคนละทิศกัน ผมเดินเข้ามาในป่าทิศใต้ที่ส่วนใหญ่ก็เหมือนๆกันหมดคือมีต้นไม้ใหญ่ ดอกไม้ ใบหญ้า กระรอก นก กา และเสียงจั่กจั่น เสียงใบไม้ไหว กลิ่นป่าและน้ำตกที่ไกลออกไปมีอยู่ 1 แห่งที่น้ำใส สะอาด น่าเล่นและมีดอกไม้รายรอบน้ำตก ผมมาหาไก่ฟ้าแถวนี้บ่อยๆเพราะเป็นแหล่งน้ำ สิ่งมีชีวิตทุกชนิดล้วนต้องกินน้ำละนะ ผมเลยไปซุ่มรอไก่ฟ้าที่น้ำตกนั้น และก็ร่ายเวทย์กับดักจนได้ไก่ฟ้าตลอด แต่วันนี้นอกจากเสียงธรรมชาติที่ผมบอกไปยังมีเสียงขลุ่ยที่แว่วมาตามสายลม และยังมาจากทางน้ำตกที่ผมจะไปอยู่ด้วยพอดี ผมจึงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้น้ำตก จนตอนนี้ผมยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนึงที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากน้ำตกมากนัก และผมก็มองเห็นแผ่นหลังสูงใหญ่ที่มีผมยาวสลวยครึ่งนึงหมัดรวบผมด้วยผ้ายาวสีทองอร่ามที่ปลิวไสวไปกับลมราวกับงูเล่่นลมไว้กลางศรีษะและปล่อยอีกครึ่งปล่อยสยายไปตามแผ่นหลังนั้น และรัศมีสีทองช่างเข้ากับชุดสีดำปักลวดลายมังกรทองที่อีกฝ่ายสวมเหลือเกิน แค่แผ่นหลังและรัศมีก็ทำให้ผมรู้เลยว่าต้องเป็นผู้อาวุโสสักคนในสำนักญาณศึกษาเป็นแน่ โดยผมเห็นแค่ข้างหลังร่างสูงนั้นที่กำลังยืนบนโขดหินและเป่าขลุ่ยอย่างไพเราะราวกับขับกล่อมป่าอยู่นั้น ทำให้ผมเผลอเดินออกไปข้างหน้าไม่รู้ตัว
เปี๊ยะ เสียงที่เกิดขึ้นคือผมเผลอเหยียบกิ่งไม้แห้งหักจนเกิดเสียงดังแทรกจังหวะที่ร่างสูงเป่าขลุ่ยอยู่จนอีกฝ่ายชะงักและลดขลุ่ยลง และหันหน้ามามองผม เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ผมเงยหน้าขึ้นพอดีจึงทำให้เราสบตากันโดยไม่ตั้งใจ ตึกตักๆๆ เสียงหัวใจที่เต้นรัวนี่ไม่ใช่ว่าตื่นเต้น หรือหล่อเหลาอะไรหรอกนะครับ ไอ้หล่อนะหล่อตั้งแต่รัศมีละครับ แต่ที่ผมตื่นเต้นกว่านั้นคือคนตรงหน้าผมนี่คือคุ้นหน้ามาก ยิ่งดวงตาดำสนิทราวรัตติกาลที่ไม่มีวันสิ้นสุดแบบนี้ที่ผมเคยสบตาด้วยมีคนเดียว คือคนที่ให้หนังสือปกดำที่ผมคิดว่าเป็นนิยายจนทำให้ผมต้องมาที่นี่ยังไงละครับ
"นี่..คะ..คุณ คุณก็มาที่นี่งั้นเหรอ"ผมถามด้วยความประหลาดใจ
"ข้าล้วนไปได้ทุกที่"เขาทำหน้านิ่ง แต่สายตาหงุดหงิดที่ส่งมาผมรู้สึกได้
"หมายความว่าไงที่คุณบอกว่าไปได้ทุกที่ งี้แสดงว่าคุณเป็นคนพาผมมาที่โลกนี้ด้วยใช่มั้ย"
"พูดอันใดของเจ้า"คราวนี้เขาทำหน้างง และส่งสายตาเหมือนผมเป็นคนวิปลาสมาให้
"ก็ที่โลกนิยายนี่ไง คุณบอกไปได้ทุกที่แสดงว่าคุณเป็นคนพาผมเข้ามาที่นี่นะสิ"
"นิยายคืออันใด ที่ข้าบอกไปได้ทุกที่คือที่นี่ทุกแห่งหนมีที่ใดที่ข้าไปไม่ได้กัน "ที่นี่คือที่ของข้า ข้าล้วนไปได้ทุกที่ ของที่อยู่ที่นี่ก็เช่นกัน
"อย่างมาทำไขสือไม่รู้เรื่องนะ"
"เจ้านี่พูดจาประหลาด เจ้าวิปลาสเหรอ"เขาถามผมหน้านิ่ง
"ผมไม่ได้บ้านะ คุณพาผมกลับบ้านกลับโลกผมเลยนะ ผมอยากกลับบ้านแล้วไม่รู้ที่บ้านเป็นห่วงขนาดไหนแล้ว พากลับเลย"
"กลับอันใดของเจ้า ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด เจ้ามันคนวิปลาส ข้าจะละเว้นเจ้าไปละกัน"เขาทำหน้าหงุดหงิดใส่ผมเต็มประดา นั้นยิ่งส่งทำให้ผมใจเสียกว่าเดิม ก็ถ้าเขาไม่รู้เรื่องที่ผมพูดจริงๆ หรือว่าเขาจะไม่ได้พาผมเข้ามา หรือเขาจะโกหกอยู่ แต่ทั้งท่าทางและแววตามันจริงมากว่าเขาไม่รู้เรื่องเลย หรือเขาคือคนในโลกนี้ และที่ผมเจอละคือคนในยุคนั้นแบบครอบครัวผมใช่มั้ย งั้นเขาก็คงจะเป็นแบบนั้นสินะ แล้วแบบนี้ผมจะยังกลับบ้านได้มั้ย แล้วผมจะกลับยังไง ละผมมาทำไมอะ มาเพื่อเป็นพระเอกใช่มั้ย ใช่พระเอกจริงๆใช่มั้ย
"เอ่อ ขออภัยท่านผู้อาวุโสที่ล่วงเกิน ผู้น้อยแค่เข้าใจผิดและพูดจาเลื่อนเปื้อนไปเอง ผู้อาวุโสโปรดลงโทษด้วย"เมื่อคิดได้ดังนั้นผมเลยทำตัวเป็นอี้เหลียนหลงตามปกติ
"ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสหรอก"
"เช่นนั้นให้ผู้น้อยเรียกท่านเทพว่าอย่างไรจึงจะเหมาะสมขอรับ"
"จินหลง เรียกข้าว่าจินหลง แล้วเจ้าละเด็กน้อย"มังกรงั้นเหรอ ชื่อสมตัวดีนี่
"ผู้น้อยเหลียนหลงขอรับ"
"อืม เหลียนเอ๋อร์สินะ"เหลียนเอ๋อร์งั้นเหรอ ไม่เคยมีใครเรียกเขาแบบนี้มาก่อนเลยแฮะ แต่ทำไมรู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยมีคนเรียกชื่อนี่จากความทรงจำรางๆในหัวกัน
"ปกติมีแต่คนเรียกหลงเอ๋อร์ขอรับ"ผมบอกไปตามความจริง
"งั้นเหรอ งั้นก็ให้ข้าเป็นคนแรกและคนเดียวก็แล้วกัน"ห๊ะ
"....."
"แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่"เขาถามผมน้ำเสียงเหมือนขับกล่อมเลย
"มาหาไก่ฟ้าไปย่างขอรับ"
"งั้นเหรอ"
"มันอร่อยรึ"
"ไม่รู้สิขอรับ ยังไม่เคยกิน"
"อ้าว แล้วเจ้าจะอยากกินไปทำไมกัน ในโรงครัวมีแยะแยะที่อร่อย"
"แหะๆๆๆ ไม่ทราบสิขอรับ พอดีศิษย์พี่ข่ายเป็นคนอยากกิน"
"อืม พวกเจ้าเป็นศิษย์ของซิวเซียงเหรอ"จินหลงที่บอกให้เรียกเขาแบบนั้นเรียกชื่ออาจารย์ผมออกมาราวกับสนิทหรือรู้จักดี ทำให้ผมต้องระวังว่าจะเจอศัตรูของอาจารย์หรือแม้แต่คนจีบของอาจารย์ละนะ เอาตรงๆคือไม่อยากเป็นสะพานไปหาอาจารย์เขา แค่อาจารย์หลี่คนเดียวก็เดินข้ามเขาเป็นสะพานจนสึกละ
"ขอรับ"
"เจ้าไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ ข้าไม่ดุอะไรเจ้าหรอก และข้าก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั้นแหละ"จินหลงตอบราวกับรู้ทันความคิดผมแหนะ
"ท่านไม่ใช่อย่างที่คิดจริงๆใช่มั้ย"ผมถามย้ำให้แน่ใจ
"แน่นอน"
"ฟู่ว ค่อยหายใจโล่งคอหน่อย"เพราะถ้าจินหลงมาจีบอาจารย์เขาจริงๆ คิดว่าอาจารย์หลี่จะฆ่าใครถ้าไม่ใช่คนที่ถูกจินหลงใช้เป็นสะพานอย่างผม
"หึๆๆๆงั้นเจ้าก็ล่าไก่ฟ้าของเจ้าไปเถอะ ไว้เจอกัน"จินหลงพูดปุบหายไปปับเลย ยังไม่รู้เลยเขามาทำอะไรที่นี่ เหมือนแค่อยากให้ผมรู้จักเลยมาดักวางแผนนี้อะ แต่ไม่หรอก ใครจะว่างอะไรขนาดนั้น และจินหลงจะอยากให้ผมรู้จักทำไม ถูกมะ ฉะนั้นนี่มันก็แค่บังเอิญละน่า หาไก่ไปย่างดีกว่า
สรุปทั้งผมทั้งพี่ข่ายล่าไก่ฟ้าไม่ได้เลยไม่มีการย่างไก่เกิดขึ้น จึงแยกย้ายกลับห้อง ผมเลยแวะดูสี่ยวเสี้ยวที่ตอนนี้หลับไปแล้ว แล้วเดินเข้าไปฉากกั้นและอาบน้ำสวมชุดนอน เดินไปปิดประตูหน้าต่างให้สนิทเรียบร้อยแล้วล้มตัวลงนอนโบกมือเบาๆเทียนในห้องก็ดับตัวลง และเข้าสู่ภวังค์แห่งฝัน ถึงเรื่องราวบางอย่าง
ณ ตำหนักเวหาภาพมืดสนิทในกระจกส่องชีวิตทำให้มองไม่เห็นสิ่งใดเคลื่อนไหว นอกจากเสียงลมหายใจของเจ้าของห้อง จินหลงที่เห็นเหตุการณ์ในวันนี้ทั้งหมดทุกเรื่องแม้แต่เรื่องงูเขียวชั้นต่ำตัวนั้น ที่ไม่รู้ว่าเข้าไปในแปลงสมุนไพรนั้นได้อย่างไร และทั้งท่าทางของมัน และแววตาแดงกล่ำนั้น ดูคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด โดยเฉพาะแววตายามจ้องมองเหลียนเอ๋อร์นั้นยิ่งดูคุ้นเคย แต่จะเป็นไปได้ยังไงกัน ก็มันได้แตกดับสูญสิ้นไปทั้งร่างและจิตวิญญาณแล้ว ไม่มีทางเป็นมันไปได้ ถึงแม้การมาของงูตัวนั้นจะแปลกไปสักหน่อย แต่ก็ทำให้เหลียนเอ๋อร์ยิ้มได้ งั้นเขาจะทำเป็นมองไม่เห็นความผิดปกตินี้ละกัน


บทที่ 2
โรงเรียนของเราน่าอยู่ คุณครูหล่อเหลาทุกคน
ร้อนครับ? ร้อนมากเพราะตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่กลางลานกว้างที่แดดเริ่มแรงในช่วงสายๆของวัน ต่อให้ที่นี่อุณหภูมิจะไม่สูงเท่าประเทศไทยในปัจจุบัน แต่การยืนตากแดดยังไงก็ต้องร้อนแสบผิวอยู่แล้วป่ะครับ ยิ่งใส่ชุดฮั่นฝูสีดำปักลวดลายสีทองอร่ามยิ่งดูดแสงแดดยิ่งร้อน ต่อให้ภาพที่คนภายนอกเห็นจะเป็นภาพที่งดงามหาที่ติ จนคนมองด้วยความเผลอไผล แต่คนที่ยืนอยู่จะสุกละครับ และที่ผมรู้ว่าคนมองผมด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มนั้น เพราะตอนนี้คนในจวนรายรอบเต็มข้างลานไปหมด เนื่องจากมันถึงวันที่ผมจะต้องไปที่สำนักญาณศึกษาแล้วครับ ต้องนี้ทุกคนในบ้านเลยมาส่งผม ไม่เรียกว่าส่งหรอกครับ ต้องพูดว่ามาดูการร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายขั้นสูงของท่านแม่มากกว่า เพราะท่านแม่ของผมเนี่ยด้วยความที่มีพลังธาตุในกายสองสาย คือสายฝึกยุทธ์และสายเวทย์ เดิมทีท่านแม่ชื่นชอบและศึกษาร่ำเรียนเพื่อเป็นนักเวทย์ จนตอนสาวๆนี้ท่านแม่เนื้อหอมมากเพราะแค่อายุ 18 ปีก็สามารถบรรลุเป็นจอมเวทย์ได้แล้ว ก่อนจะพบกับท่านพ่อที่บาดเจ็บจากการปราบสัตว์อสูรที่มาทำร้ายคนในหมู่บ้านที่ท่านพ่อเดินทางผ่านไป ตอนนั้นท่านพ่อที่อยู่ในขั้นจอมยุทธ์กำลังพลาดท่าเสียทีให้ งูมรกตอสูรขั้น 6 ถือเป็นสัตว์อสูรระดับกลางที่ถือว่าระดับพลังสูสีกับท่านพ่อเลยก็ว่าได้ เดิมทีงูตัวนี้เป็นงูเขียวธรรมดา ด้วยความที่เลี้อยหากินไปทั่ว จนได้ไปเผลอกินผลึกปราณดำที่เป็นแก่นพลังวิญญาณเข้าไป ทำให้มันมีความคิดและจิตวิญญาณที่ชั่วร้าย เพราะมันต้องกลืนกินจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตเข้าไปเสริมแก่นพลังเท่านั้นมันถึงจะความแข็งแกร่งมากขึ้น คมเขี้ยวมันจะมีพิษร้ายแรงตามความเครียดแค้นของวิญญาณที่กินเข้าไป ผิวหนังของมันจะหนาขึ้นตามแก่นพลังที่แข็งแกร่งขึ้น เพื่อไม่ให้มีใครสามารถปราบมันได้ และมันสามารถเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็วหากมีวิญญาณที่แข็งแกร่งให้มันดูดกลืน และเหยื่อก็เดินมาเข้าปากมันเองนั้นคือท่านพ่อผมเองครับ แต่ท่านพ่อก็ตลบหลังฆ่ามันจนได้ละครับ ถึงจะบาดเจ็บจากพิษมันบ้างแต่ก็ได้ท่านแม่ที่เดินทางผ่านไปเห็นเหตุการณ์ช่วยร่ายเวทย์รักษาจึงดีขึ้นและช่วยหาทางแก้พิษให้ท่านพ่อ ทำให้ท่านพ่อประทับใจในตัวท่านแม่มาก ก็นะคนสวยขนาดนั้นไม่รู้จักกันแท้ๆมาช่วยชีวิตอะ เป็นผมๆก็ตกหลุมรักในความดีนี้เหมือนกันแหละ จากนั้นท่านพ่อก็ตามเกี้ยวท่านแม่จนท่านแม่ตกลงปลงใจเป็นคู่บำเพ็ญด้วยกัน ทั้งคู่จึงอยากมีทายาทมีครอบครัวที่อบอุ่นจึงตั้งหลักปักฐานทำสัมมาอาชีพที่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้อย่างหยั่งยืนนะทุกคน เพราะตอนที่ที่คู่บำเพ็ญออกไปท่องยุทธภพเงินที่ใช้มาจากการที่รับปราบเหล่าอสูรทั้งนั้น ท่านแม่จึงเห็นว่าท่านพ่อเสี่ยงอันตรายเกินไปที่จะเหนื่อยคนเดียว เลยปัดฝุ่นวิชาสายฝึกยุทธ์ที่เคยร่ำเรียนมาผ่านๆเพราะไม่ชอบ เพื่อต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านพ่อ และใช้สายเวทย์ควบคู่ไปด้วย ทำให้คนส่วนใหญ่ทั่วไปเห็นคือทั้งคู่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่เก่งกาจมาก จนบำเพ็ญทะลุญาณมาอยู่ที่ขั้นจินตานด้วยกันเนี่ยแหละ ออกนอกเรื่องไปไกลเลย ต้องบอกว่าท่านแม่นานๆทีจะใช้พลังสายเวทย์สักทีนะ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้เห็นบ่อยๆพอมีโอกาสทุกคนเลยมาดูให้เห็นกับตาแหละ ผมที่เห็นบ่อยอยู่แล้ว เพราะท่านพ่อท่านแม่ เป็นครูคนแรกของผมในสายฝึกยุทธ์และสายเวทย์ครับ เพราะทั้งคู่เคี่ยวเข็ญให้ผมฝึกทุกอย่างที่ท่านรู้ให้ผมครับ จริงลูกๆแกไม่ต้องเข้าไปเรียนที่สำนักญาณศึกษาก็ได้ครับ เพราะท่านทั้งสองสอนเองได้ แต่ลูกๆดันดื้อครับอยากมีเพื่อน มีสังคม จึงขอไปเรียนข้างนอกกัน ซึ่งผมก็เหมือนพี่ๆที่อ้างว่าอยากร่ำเรียนเป็นผู้ใช้โอสถที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่สามารถสอนเองได้เลยจำใจส่งลูกไปไกลหูไกลตาตน แต่ก็ไม่ไกลมากหรอกครับก็สำนักญาณศึกษาที่ท่านพ่อท่านแม่เป็นศิษย์จากที่ไหนแหละ จึงฝากผมกับอาจารย์ที่เคยสอนท่านแม่ไป เพื่อฝากฝั่งผมกับอาจารย์สายใช้โอสถโดยตรงครับ และไม่ต้องสงสัยหรอกครับว่าผมมีพลังธาตุที่เป็นผู้ใช้โอสถได้ไง ปู่ผมครับ ท่านพ่อเล่าว่าปู่ผมเป็นหมอเทวดา หรือก็คือปรมาจารย์โอสถ เทียบง่ายๆคือด้านใช้โอสถสูงกว่าปู่ผมคือไม่มี ถ้าปู่ผมคือที่สองก็ไม่มีใครกล้าขึ้นเป็นที่หนึ่งอะครับ ไม่อยากจะโม้เลยจริงๆ แต่ก็นั้นละครับ ผมโม้ไปแล้ว 55555 ซึ่งท่านพ่อได้บอกอีกว่าท่านปู่เดินทางท่องยุทธภพ ไปไหนไม่รู้ ตอนนี้รู้ตัวรึยังว่ามีลูกสะใภ้และหลานอีกสามคนท่านพ่อก็ยังไม่แน่ใจเลย แต่ท่านพ่อแน่ใจว่ามีชีวิตอยู่แน่ๆ เพราะหยกจิตวิญญาณท่านปู่ที่มอบให้ท่านพ่อยังไม่แตกครับ ถามว่ามันคืออะไร มันคืออุปกรณ์มิติที่ใช้เวทย์ขั้นสูงลงอาคมไว้ให้หยกนี้เชื่อมถึงจิตวิญญาณผู้ที่หยดเลือดลงไปเพื่อเป็นนายมัน ถ้านายมันตายก็คือวิญญาณแตกดับ หยกวิญญาณก็จะแตกออกเหมือนกันครับ ผมก็รู้คร่าวๆแค่นี้ละ รู้แค่ว่าตัวเองมีปู่อะนะ ส่วนทำไมต้องมายืนตรงกลางลานแบบนี้ ตอบได้คำเดียวเลยครับ ว่าไม่รู้ ท่านแม่นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้บอกให้ผมยืนรอที่กลางลาน เดี่ยวมารายเวทย์เดินทางส่งผมไป บอกผมแค่ว่าเดี่ยวมา ซึ่งจากเวลาตอนนี้มันนานมากแล้ว ท่านแม่ก็ยังไม่มาครับ ผมที่ยืนอยู่กลางลานเยื้ยงลงไปหนึ่งก้าวข้างขวามือผมคือตงหมิงที่จะไปร่ำเรียนและดูแลผมครับ แต่จากที่หางตามองเห็นตงหมิงนั้นคือนิ่งมาก ซึ่งพอทบทวนความทรงจำแล้ว ตงหมิงคือหุ่นไม้ในความคิดอี้เหลียนหลงครับ คือไม่พูดไม่จา ทำตามคำสั่งทุกอย่าง ไม่มีปากมีเสียง และหน้านิ่งมากจะมีความรู้สึกเมื่อโดนอี้เหลียนหลงแกล้งเท่านั้น แต่หน้าที่แสดงออกมาก็แค่แวบเดียวละครับ พอรู้ตัวว่าโดนแกล้งก็นิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างนี้แดดร้อนขนาดนี้ หน้าพี่แกยังนิ่งเหมือนยืนรับลมครับส่วนผมจะเป็นลมอยู่แล้วครับ ถ้าท่านแม่ยังไม่อีกผมจะไม่ไปละนะงอล
"ตายจริง หลงเอ๋อร์ลูกทำไมยืนตากแดดแบบนั้นละลูก"ท่านแม่ที่เดินเคียงข้างมากับท่านพ่อและขบวนคนติดตามอีกสามคนทักขึ้นเบื้องหน้าผม
"ก็ท่านแม่บอกลูกให้มารอที่กลางลานนี้นี่ขอรับ"ผมตอบไปตามความสัตย์จริง
"แล้วทำไมไม่เข้าร่มรอละลูก แม่มาค่อยไปกลางลานก็ได้นี่จ้ะ ลูกไม่ร้อนรึไงน่ะยืนตากแดดนานขนาดนั้น"อ้าว เออว่ะ ก็จริงนี่หว่า ทำไมผมไม่คิดแบบนี้แต่แรกว่ะ
"ชายชาตรีตากแดดแค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอกขอรับ นานกว่านี้ลูกก็รอท่านแม่ได้"ผมยิ้มหวานตอบกลับไป จะเสียหน้าไม่ได้หรอกนะกับความโง่ตัวเองอะ
"จริงรึลูก แต่หน้าลูกไม่ได้บอกแม่แบบนั้นนะ"ท่านแม่ทำหน้ายิ้มล้อเลียนผมอะ รู้ทันผมอีก ที่ผมตอบไปแบบตัวเองแบบนี้ เพราะผมรู้สึกว่านี่เหมือนพ่อแม่ผมจริงๆ ผมเลยตอบตามแบบผมเลยครับ ซึ่งท่านแม่ก็คือแม่ผมละครับ เพราะเหมือนกันยันความคิดที่ชอบแกล้งผมแบบนี้เลย
"ทุกคำที่ลูกพูดล้วนเป็นจริงขอรับท่านแม่"ผมก็ไม่ยอมหรอกนะครับ
"งั้นรอแม่อีกสักหน่อยสิลูก แ.."
"มันจะถึงที่สำนักญาณศึกษาช้าไปนะขอรับท่านแม่ ให้ท่านอาจารย์รอมันจะดูไม่ดีได้นะขอรับ"ผมรีบตัดบทท่านแม่ที่คิดจะแกล้งผมต่อทันที ไม่เปิดโอกาสให้พูดจบประโยคหรอก เพราะผมรู้ว่าพ่อช่วยผมไม่ได้แน่ๆอะ ผมต้องชิงช่วยตัวเองก่อน
"แห่ม ลูกก็ แม่แค่แหย่ลูกนิดเดียวเอง เห็นลูกแก้มแดงๆละน่าแกล้งนี่ลูก"แม่อะไรชอบแกล้งลูกตัวเองว่ะ เห็นลูกทรมานละมีความสุขงี้เหรอ ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนละผมว่า ล้อเล่นครับ
"แม่ขอโทษนะลูก แม่แค่เตรียมของให้ลูกเลยมาช้านะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิลูก"
" -_-!!!"ผมตีหน้านิ่งใส่แม่อยู่ครับที่แกล้งผม พอได้ยินแบบนั้นผมเลยทำหน้าปกติไป หน้าปกติขอผมคือหน้าตาประโลมโลกครับ คือหน้าเหมือนละมุน อ่อนโยนต่อคนทั้งโลกอะ
"ท่านแม่เตรียมอะไรมาให้ลูกหรือขอรับ"ผมถามกลับไป เพราะผมเตรียมของทุกอย่างไว้แล้วและใส่ไปในแหวนมิติระดับ 7 ที่ท่านแม่มอบให้ที่นั้นเป็นมิติส่วนตัวที่ใหญ่พอๆกลับจวนนี้ครับ และมีของมากมายที่ท่านพ่อท่านแม่เห็นว่าจำเป็นกับผมก็ใส่ไปไว้ให้ในนั้นเลย หลังจากที่ผมรู้วิธีใส่ของเข้าไปได้ก็สนุกเลยครับ แค่วางมือบนของที่จะเก็บลงมิติละคิดถึงมิติในแหวนผมก็เหมือนถือมันไปวางไว้ตรงไหนในมิติก็ได้แล้วครับ พอวางเสร็จลืมมองดูของตรงหน้าของก็หายไปอยู่ในมิติละครับ ง่ายมาก ผมเลยเก็บทุกอย่างในเรือนบุปผาไม่เก็บหมดครับ เหลือแค่เตียงกับตัวเรือนเปล่าๆเลยครับ นี่ถ้าผมเอาเรือนเข้าไปได้ ผมเอาเข้าไปละครับ รวมถึงดอกไม้รอบเรือนด้วย มันหอมดีอะนะ เผื่อเอาไปให้สาวๆงี้ไง แต่ผมเอาเข้าไปไม่ได้พื้นที่ไม่พออะ แค่นี้ของในมิติก็ยังไม่จัดเลยครับ
"ของจำเป็นนะลูก ใช้เมื่อจำเป็นนะลูก เปิดเมื่อถึงเวลา ไม่จำเป็นจริงๆอย่าใช้ "ท่านแม่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ทำไมรึขอรับ"
"มันเปลืองสิลูก ของมันทำอยากนะ เพราะแม่ทำเอง"อ้าว นึกว่าจะมีเรื่องซีเรียส หรือเรื่องคอขาดบาดตายอะไรขนาดนั้น
"-_-! ขอรับ"ผมทำหน้าเอือมเล็กน้อยและยื่นมือไปรับกล่องไม้ฉลุขนาดเล็กนั้น ที่ภายในกล่องคืออะไรผมก็ไม่รู้ครับ ท่านแม่บอกอีกห้ามเปิดจนกว่าจะจำเป็น ละเวลาไหนผมควรเปิดละเนี่ย ช่างเถอะเก็บเข้าแหวนมิติไปก่อนละกัน ถึงเวลาเมื่อไหร่มันคงได้เปิดเองแหละน่า
"ลูกเตรียมตัวพร้อมรึยังลูก ถ้าขาดเหลืออะไรส่งตามหลังไปไม่ได้แล้วนะ เพราะที่นั้นไม่ค่อยชอบให้คนเข้าออกบ่อยๆนัก"ท่านพ่อจึงพูดกับผมบ้าง หลังจากยืนมองท่านแม่แกล้งผมมานาน
"ลูกตระเตรียมทุกอย่างเรีบยร้อยขอรับ"
"ดีแล้วละ จะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง"
"งั้นเดินทางเลยแล้วกัน พ่อได้ส่งสารน์เวทย์แจ้งท่านอาจารย์ของพ่อแม่ และพี่เจ้าเอาไว้แล้ว ให้ช่วยดูแลลูกอีกแรง"ท่านพ่อบอกทุกอย่างที่ต้องรู้กับผม จากนั้นก็เข้ามสวมกอดละลูบหัวผมด้วยความรักและเอ็นดูเป็นที่สุด ท่านแม่เห็นแบบนั้นก็เริ่มดวงตาแดงกล่ำ ผมเลยผละออกจากท่านพ่อไปสวมกอดท่านแม่ ท่านแม่จึงยกมือกอดผมแน่เชียว พร้อมร้องไห้และเหมือนจะปาดน้ำมูกใส่ไหล่ผมด้วย เพราะผมกับท่านสูงพอๆกัน
"ลูกแค่ไปเรียนขอรับ เดี่ยวก็กลับมาแล้ว"ผมเตือนสติท่านแม่ทันทีที่เหมือนท่านจะเริ่มร้องไห้หนักขึ้น
"จริงด้วย แม่ลืมตัวไป ก็ลูกไม่เคยไปไหนเลยนี่น่า"นี่สินะเหตุผลที่อี้เหลียนหลงอยากไปสำนักญาณศึกษา เพราะอยู่แต่ในจวนไม่เคยได้เปิดหูเปิดตาเลย แต่ไม่ห่วงต่อจากนี้ผมจะท่องโลกเองจะไปทุกที่เลยคอยดู
"ท่านพี่ทั้งสองก็อยู่ที่นั้น เวลากลับก็กลับมาสามคนพร้อมกันเลย ดีหรือไม่ขอรับท่านแม่"ผมปลอบไป
"ดีสิ เพราะพี่เจ้าตั้งแต่ไปที่นั้น ก็ไม่ค่อยกลับมาที่จวนเลย มีแต่ส่งสารน์มาบอกว่าจะไปท่องเที่ยวแคว้นนั้นแคว้นนี้ ไม่นึกถึงจิตใจแม่เลยว่าแม่จะคิดถึงเพียงใด เอ๊ะ รึแม่จะไปส่งลูกด้วยเลยดี ถือโอกาสไปเยื่ยมพี่เจ้าด้วย"ท่านแม่ทำหน้าคิดหนัก ท่านพ่อรีบส่งซิกส่ายหน้าให้ผมทันที เพราะยิ่งเวลาร่ายเวทย์เคลื่อนย้าย ยิ่งคนเยอะยิ่งใช้เวทย์เยอะ และยิ่งปลายทางไกลอีกก็เยอะขึ้นเป็นเท่าตัว หากท่านแม่ไปท่านพ่อที่ติดท่านแม่ยิ่งกว่าแฝดอินจัน ต้องไปด้วยอยู่แล้ว ท่านแม่จะยิ่งเหนื่อยมากขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะจากแค่สองคนจะเป็นสี่คนทันที และที่ผมไม่ได้ร่ายเวทย์ไปเองทั้งๆที่ผมก็อยู่ในขั้นจอมเวทย์หรือก็คือผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงเท่าท่านแม่เป็นเพราะผมไม่รู้ว่าปลายทางคือที่ไหนเพราะไม่เคยไปครับ เลยร่ายเวทย์เองไม่ได้
"อย่าเลยขอรับ ท่านแม่จะเหนื่อยเกินไป พวกลูกจะรู้สึกไม่ดีได้นะขอรับ ที่ทำให้ท่านแม่เหน็ดเหนื่อยจนถึงขั้นร่างกายอ่อนแอและเจ็บป่วย"ผมก็ชักแม่น้ำทั้ง 5 มาสิครับ
"อย่างนั้นเหรอลูก"
"ขอรับ"
"อย่างนั้นก็ได้ลูก ฝากบอกพี่ๆด้วยนะลูกว่าแม่คิดถึง กลับมาเยี่ยมแม่บ้าง"
"ขอรับ"ผมรับปากท่านแม่ หลังจากนั้นท่านพ่อท่านแม่ก็หันไปฝากฝังผมกับตงหมิง ให้ดูแลผมให้ดี
จากนั้นท่านแม่ก็ให้ผมกลับตงหมิงย้ายไปยืนกลางลานเหมือนเดิม และท่านแม่ก็เริ่มร่ายเวทย์ด้วยความจริงจัง และก็เริ่มเคลื่อนย้ายโดยมีวงกลมสีฟ้าลวดลายงดงามใต้พื้นที่พวกผมยืนอยู่หลังจากนั้นแสงเวทย์สีฟ้าก็มีดอกไม้ เหมือนดอกไม้ทิพย์ชูก้านดอกสวยขึ้นจากเส้นวงกลมรอบตัวผมกับตงหมิงจนครอบคลุมเป็นวงกลมสูงเหนือหัวจากนั้นก็ผมก็รู้สึกเหมือนลมแรงวูบนึงจนผมต้องหลับตาลง จนผมได้กลิ่นกำยานบางทำให้รู้สึกสงบจึงลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองยืนอยู่กลางโถใหญ่ที่สวยงามวิจิตรด้วยรูปปั้นสัตว์บรรกาลต่างๆที่เบื้องหน้าสัตว์เหล่านั้นมีเก้าอี้ที่นั่งของผู้อาวุโสทั้งหลายที่กำลังมองมาทางผมอยู่ เหมือนนั่งรอผมอะ แต่จะเรียกว่าผู้อาวุโสก็กระไรๆอยู่ เพราะทุกคนที่ผมเห็นนี่ยังดูหนุ่มอยู่เลย และที่สำคัญหล่อทุกคน หล่อมากๆ หล่อเหมือนไม่ใช่คน แต่ก็ไม่น่าจะใช่อยู่แล้วเพราะถ้าคนเหล่านี่คือเหล่าผู่อาวุโสที่เคยเป็นอาจารย์สอนท่านพ่อท่านแม่แสดงว่าอายุต้องมากกว่าท่านพ่อท่านแม่เผลอๆอาจจะรุ่นท่านปู่ก็เป็นได้ แต่ยังดูเป็นหนุ่มหล่อเหลาขนาดนี้แสดงว่าต้องบรรลุเข้าขั้นเทพเซียนแล้วเป็นแน่ เพราะถ้าเป็นเซียนแล้วก็จะไม่แก่ ไม่ตายอะ ผมจึงก้มตัวคารวะทุกท่านก่อนจะยืนตัวตรงแน่ว ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงเลยนี่น่า เหมือนโทษอะตอนเนี่ย
"มากันแล้วหรือเจ้าใช่มั้ย อี้เหลียนหลง บุตรของอี้เหลียนคง ศิษย์ข้า"ผู้ชายที่แลดูมีอายุสามสิบปลายๆที่หล่อเหลาเอาการทางด้านซ้ายมือที่นั่งหน้ารูปปั้นเต่าทมิฬเอ่ยถามขึ้น
"ขอรับ ข้าอี้เหลียนหลงขอรับ คารวะท่านอาจารย์ปู่หลี่ขอรับ"ผมตอบกลับ
"อืมๆ ได้การและไม่สนที่จะฝึกยุทธ์เพิ่ม เป็นศิษย์ข้ารึ ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ข้าโดยตรงเลยนะ "ท่านอาจารย์หลี่ทำหน้าเหมือนพึ่งพอใจในการกระทำของผมและเชิญชวนให้เปลี่ยนใจเรียนสายฝึกยุทธ์แทน แต่ล่อซื้อใจผมไม่ได้หรอกครับ เพราะผมดูหนังมาสายฝึกยุทธ์นี่ทรมานสังขารที่สุด ฝึกต่อสู้ ฝึกร่างกาย ยังต้องประลองกันอีก ตายครับตายแบบนั้นอะ ผมก็ตัวแค่นี้จากความทรงจำแค่ความโหดร้ายที่ท่านพ่อเคี่ยวเข็ญฝึกยุทธ์ให้ผมกว่ามาจะถึงขั้นจอมยุทธ์ขั้นต้นนี่เรียกได้ว่า หืดขึ้นคอครับ เกือบตาย ฉะนั้นไม่เอาหรอกครับสายทางทรมานแบบนั้น ผมรักสบายเหมือนแม่ครับ สวยๆยืนร่ายเวทย์พอ เห้ยไม่ใช่สิ ยืนหล่อๆร่ายเวทย์ครับ
"พอดีเหลียนหลงได้ศึกษาฝึกยุทธ์และฝึกเวทย์จากท่านแม่ท่านพ่อมาบ้าง เห็นจะมีก็แต่สายโอสถที่มิได้มีโอกาสศึกษาเลย จึงอยากศึกษาโปรดผู้อาวุโสโปรดชี้แนะด้วยเถอะขอรับ"ผมตอบรับท่านอาจารย์หลี่และกล่าวด้วยนอบน้อมเพื่อเรียกความเอ็นดู
"ว่ายังไงเซียงเอ๋อร์ เจ้าจะรับศิษย์หลานขอข้าไปสั่งสอนได้รึไม่"ท่านอาจารย์หลี่หันหน้ากลับมามองตรงไปผู้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตนพร้อมทั้งพูดจาหยอกล้ออย่างสนิทสนมกับผู้อาวุโสทางด้านขวามือผม ที่นั่งหน้ารูปปั้นหงษ์ ผมจึงหันไปมอง อห ไม่ไช่อีเหี้ยนะครับ โอ้โห้ รูปงามร่างเล็ก ก็สูงกว่าผมไม่มากก็ถือว่าเล็กละกัน ผมยาวสีน้ำตาลรับกับคิ้วบาง ตาเรียวเล็ก จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากแดงแจ๋ครับ สวยมากครับ ถ้าร่างนี้นี่คือสวยน่ารักจิ้มลิ้ม เซียงเอ๋อร์ หรือผู้อาวุโสเซียงคือสวยเซ็กซี่ครับ จะได้เห็นภาพชัดๆ แตกต่างจากผู้อาวุโสหลี่ที่เป็นหนุ่มเต็มตัว แต่มีความคมคายของใบหน้า จากกรามเป็นสัน ผมดำยาว คิ้วเข้มมีรอยแผลเป็นบากมาเป็นทางเลยครับ ทำให้ดวงตานั้นดูคมกริบ จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักหนาสีเข้มกระจับได้รูปและดูรูปร่างใหญ่ ตัวหนา กะจากสายตาคือไททันครับ น่าจะสูงไม่ต่ำกว่า 190 ซม. เหมาะที่จะเป็นเทพด้านฝึกยุทธ์ที่สุดแล้ว
"ข้าก็ตอบรับตั้งแต่ผู้อาวุโสเหมินมาขอให้ข้าช่วยแล้ว เจ้าจะถามอีกทำไม"ผู้อาวุโสเซียงตอบด้วยเสียงกังวาลใส รูปก็งามเสียงก็ไพเราะ เห็นลางๆเลยว่าหัวกระไดเขตผู้อาวุโสเซียงไม่น่าจะแห้งแน่ ต้องมีคนหลงเสน่ห์บ้างแหละ เห็นอยู่คนนึงด้วยอะแถวนี้ เหมือนจะเป็นอาจารย์ปู่ผมเองที่หลังจากที่ได้ยินอาจารย์เซียงพูดแบบนั้นก็ยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากอะ เริ่มน่ากลัวละอาจารย์ปู่
"แล้วเหมยเอ๋อร์เป็นยังไงบ้างละ หลงเอ๋อร์"ส่วนผู้อาวุโสเหมินท่านนี่คงเป็นอาจารย์ของท่านแม่แน่ เพราะดูอ่อนโยน นุ่มนวล มีประกายว่าเป็นเทพเซียนที่ไม่ได้ใช้แรง น่าจะยืนร่ายเวทย์หล่อๆครับเพราะตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กไป ไม่หนาไม่บางไป หน้าตาหล่อก็ไม่ใช่สวยก็ไม่เชิง ยังไงดีละ จะมองว่าหล่อก็หล่อ จะมองว่าสวยก็สวยครับ ก่ำกึ่งอะ สูงสัก 175 ซม.ผมสีดำ คิ้วไม่หนาไม่บาง ดวงตาอ่อนโยน จมูกโด่ง ริมฝีปากกระจับสีชมพูระเรื่อ ดูพอดีสุดละในนี้อะ
"ท่านแม่สบายดีขอรับท่านอาจารย์ตา ท่านแม่ยังฝากหลานมาบอกว่าหากมีโอกาสจะมีเยี่ยมท่านด้วยตัวเองขอรับ"
"อืม ดีแล้วๆ"ท่านได้ยินที่ผมพูดก็ยิ้มยินดีออกมา ละส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ผม
"เช่นนั้น หลงเอ๋อร์เจ้าจงยกน้ำชานี้ คำนับผู้อาวุโสเซียงเป็นอาจารย์เจ้าเถอะ"อาจารย์เหมินจึงร่ายเวทย์ให้มีจอกน้ำชาลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าผม ผมจึงเอือมมือไปรับจอกน้ำชานั้นแล้วก็เดินเข้าไปใกล้ผู้อาวุโสเซียงจากนั้นคุกเข่าและยกมือยื่นน้ำชาให้ท่าน พอท่านรับจอกน้ำชาไปดื่ม ผมจึงก้มหัวคารวะอาจารย์เป็นอันเสร็จสิ้น
"ส่วนคนของเจ้า ข้าจะให้ศิษย์ข้ารับเขาเป็นศิษย์อีกที"ท่านอาจารย์ปู่หลี่พูดกับผมพร้อมแจกแจงเสร็จสัพ สงสารตงหมิงต้องไปเป็นศิษย์สายฝึกยุทธ์จริงๆเลย ดูจากอาจารย์ปู่แล้วศิษย์ท่านต้องเป็นยักษ์ไม่ต่างจากอาจารย์ของเขาแน่ๆ ดีหน่อยก็น้องยักษ์อะ
"หากเสร็จกิจธุระแล้วพวกข้าขอตัวก่อน"เหล่าผู้อาวุโสท่านอื่นๆที่มาเป็นพยานในการรับศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสเซียงต่างเริ่มทยอยหายตัววับไปจนอาจารย์เหมินไปแล้วเหลือเพียงสี่คน คืออาจารย์ปู่ อาจารย์ผม ผม และตงหมิง
"กลับตำหนักบุหลันกันเถอะ"ท่านอาจารย์ปู่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
"กลับอะไร นั้นตำหนักข้า ท่านจะไปทำไม"อาจารย์เซียงรีบตอบทันควันหลังจากที่อาจารย์ปู่พูดจบประโยค
"อ้าว ข้าก็ต้องไปส่งศิษย์หลานสิ "
"ข้าไม่ให้ไป"
"ข้าจะไป ทำไมรึเจ้ามีปัญหาอะไร"อาจารย์ปู่ถามเสียงเหย้า
"เขตข้าไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า"(ใครจะอยากให้ไป ไปละไม่ยอมกลับตำหนักตัวเอง เนียนอยู่อย่างกับตำหนักตนเอง) อาจารย์เซียงตอบกลับพร้อมลุกขึ้นมายืนข้างผมและจับข้อมือผมพาหายวับมาที่ตำหนักบุหลันทันที มาอยู่ในห้องที่ไม่ต้องอะไรกับเรือนบุปผาเพราะที่รอบเรือนบุปผานี่มีสระบัวที่งดงามรายรอบตัวเรือนราวกับเรือนนี้ลอยอยู่ท่ามกลางสระบัวที่มีหมอกจางๆรอบด้านด้วย สวยงามมากบอกเลย วิวหลักล้านพูดได้แค่นี้ทุกคน อาจารย์เซียงพาผมมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องๆนึง
"นี่เป็นห้องของเจ้า วันนี้พักผ่อนก่อนเถิด ค่อยว่ากันอีกทีพรุ่งนี้"อาจารย์เซียงบอกผมแค่นี้ก่อนจะหายวับไป ผมเลยเข้าห้องไป ห้องหับก็เหมือนกันละครับ เตียงไม้ ตั่งเอนหลัง โต้ะน้ำชา ชั้นหนังสือ ฉากกั้น และอ่างอาบน้ำ ส่วนห้องน้ำเนี่ยจะเป็นเหมือนกะละมังใบพอดีนั่งให้ขับถ่ายลงไปละเอาออกไปทิ้งรึร่ายเวทย์สลายไปครับ ใช้ชีวิตง่ายดี ผมเลยนำของออกมาจากแหวนมิติและจัดของไปครับใช้เวลาเกือบครึ่งวันเลย
อีกด้านนึงที่หลังจากผู้อาวุโสหลี่แกล้งคนตัวเล็กได้ละเห็นความหงุดหงิดในสายตาของเซียงเอ๋อร์ของเขา เขาก็หัวเราะลั่น แต่เหมือนเพิ่งนึกได้ว่ามีคนเหลืออยู่จึงตีหน้านิ่งดังเดิมและเรียนศิษย์เอกตนเองมาพาตงหมิงกลับเขตตำหนักชาดทมิฬทันที


บทที่ 9
ผจญภัยในโลกกว้าง 2
หลังจากที่ผมได้ดูดซึมปราณเลื่อนขั้นในถ้ำเดิมทีผมคิดว่าใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่พอออกมาปากถ้ำและพูดคุยกับปักษาเฒ่านั้นผมก็เพิ่งรู้ว่านี่เข้าวันใหม่แล้ว ผมใช้เวลาเลื่อนขั้นไปทั้งคืนเลย มิน่าละเห็นท้องฟ้าส้มๆก็นึกว่าแค่เย็นๆ ตะวันกำลังจะตกดินซะอีก ที่ไหนได้ตะวันกำลังขึ้น นี่ผมก็ยังไม่ได้นอนเลยนะสิ ยังไม่ได้นอนเลยจะสิบโมงเช้า ชีวิตเป็นเพลงไปเลย แต่ผมก็ไม่ได้ง่วงเท่าไหร่สงสัยเป็นเพราะผลึกเพิ่มปราณธาตุที่ช่วยซ่อมแซมร่างกายที่เหนื่อยล้า ผมเลยไม่มีอาการเหนื่อยหรือล้าเลยทั้งที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน
"แล้วเจ้าจะไปที่ใดต่อเล่าเด็กน้อย"เสียงนี้ไม่ต้องบอกทุกคนคงเดาได้อยู่แล้วว่าคือ ปักษาเฒ่าตัวนั้นละครับ เรายังไม่ได้แยกย้ายกันจากปากถ้ำเพราะผมยังไม่ได้ถามอะไรบางเลย
"ท่านปักษาอาวุโส ข้ามีอะไรจะถามท่านสักหน่อยขอรับ"
"อะไรรึ"
"บริเวณนี้มีสมุนไพรอะไรที่ล้ำค่ามั้ยขอรับ"ถามแบบกว้างๆไปก่อน
"สมุนไพรล้ำค่ารึ เหมือนจะมีอยู่หรอกนะ"ตอบพรางทำท่าคิดไปด้วย ในร่างนกแบบนี้การทำท่าไม่ต่างจากมนุษย์นั้น มันตลกอยู่หน่อยๆแหละ แต่ต้องตีหน้านิ่งคีพลุคไว้ ถ้าขำเนี่ยเดี่ยวแกสะบัดขนใส่ 5555
"อะไรรึขอรับ"
"ไม่รู้ แต่น่าจะล้ำค่าอยู่เพราะมีค้างคาวเลือดระดับ 7 เฝ้ามันอยู่ในถ้ำ และถ้ำก็อยู่ห่างออกไปไกลนิดหน่อย" อ้าว แล้วมันจะเป็นสมุนไพรรึเปล่าละ เผื่อเป็นอย่างอื่นละ ทำไง
"ไกลแค่ไหนรึขอรับ"
" 5 ฟุตถัดจากปากถ้ำขึ้นไปด้านบนของปากเหว" ห๊ะ ใกล้แค่นี้เองเหรอว่ะ
"ไกลที่ไหนกันปักษาเฒ่า ไม่กี่ก้าวเนี่ยนะ"
"ก็ไกลสำหรับข้าละกันว่ะ ก็ข้าไปไหนไม่ค่อยได้นี่หว่า 5 ฟุตนี่ไกลมากละนะ"เสียงแหบของปักษาเฒ่าตอบกลับอย่างยียวน
"งั้นข้าจะไปดูสักหน่อย เผื่อจะเป็นดอกแก้วผสานจิตที่ข้าตามหาอยู่"ตามที่ผมคาดเดาไว้ว่าหากเจอผลึกหวนคืนมักจะเจอดอกแก้วผสานจิตอยู่ไม่ใกล้กันนักเพราะของทั้งสองสิ่งเกิดมาเพื่อคู่กัน ต้องใช้ทั้งสองอย่างจึงจะได้ผลดีที่สุด ฉะนั้นเจอหนึ่งต้องมีสองแน่ ผมเลยลองถามปักษาเฒ่าที่ถือว่าเป็นเจ้าถิ่นแถวนี้ดู และก็อย่างที่คิดมีจริงๆด้วย อยากได้ของดีต้องถามเจ้าถิ่นดีที่สุดละนะ ถึงแม้เจ้าถิ่นผมจะกวนไปหน่อยก็เถอะ
"งั้นเจ้าก็ระวังอันตรายด้วยละ ค้างคาวเลือดไม่ได้มีเหตุมีผลแบบข้าหรอกนะ มันจู่โจมทันทีที่มีผู้บุกรุกเขตมัน ต่อให้เป็นแค่แมลงตัวจ้อย มันก็พร้อมจะฆ่าทิ้งอยู่ดี"ปักษาเฒ่าเตือนผมด้วยความเป็นห่วงถึงแม้ระดับผมจะสูงกว่า แต่ค้างคาวเลือดเก่งกาจเรื่องการลอบโจมตีเป็นที่สุด เขากลัวว่าไอ้เด็กนี่จะไม่รู้ว่าเยือนถิ่นพวกมันแล้วจะตายก่อนรู้ตัวนะสิ ยิ่งซื่อๆอยู่ คนส่วนใหญ่ที่เผลอเข้าไปอาณาเขตมันตายก่อนเห็นตัวมันด้วยซ้ำไป จะไม่ให้เขาเตือนได้ยังไง และไอ้เด็กนี่ยิ่งจะไปล้วงคอเอาของที่มันปกป้องไว้ในดงของมันขนาดนั้น จะได้กลับออกมามั้ยเนี่ยไอ้หนูเอ้ย
"ขอบคุณผู้อาวุโสสำหรับทุกสิ่งขอรับ งั้นข้าขอลาก่อน ไว้พบกันใหม่ขอรับ"ผมขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ปักษาเฒ่ามอบให้แล้วร่ำลาอย่างเป็นทางการ เพราะผมต้องเดินทางไปหาสมุนไพรตัวอื่นต่อหลังจากได้ดอกแก้วผสานจิตมาแล้ว เลยคิดจะไปไม่หวนมาเส้นทางเดิมแล้ว ส่วนจะได้มีโอกาศพบกันอีกมั้ยนั้น ให้ขึ้นอยู่กับชะตาฟ้าลิขิตอีกครั้ง
"อืม ขอให้เจ้าโชคดี"ปักษาเฒ่าอวยพรให้ผม ก่อนที่ผมจะคารวะแล้วหันหลังเดินออกมาตรงหน้าปากถ้ำอีกที แล้วร่ายเวทย์เหินตัวขึ้นไปยังปากถ้ำที่สูงกว่าไม่มากนัก และหน้าปากถ้ำก็เล็กกว่ามากขนาดเท่าคนเดินเข้าไปแค่คนเดียว ทำไมพอยืนหน้าปากถ้ำแล้วใจหวิวๆเหมือนหัวใจสูบฉีดเลือดมากขึ้น สงสัยเพราะอยู่ที่สูงหรือเปล่านะ จากนั้นผมจึงเอาไข่มุกเวทย์ขนาดเท่ากำปั้นเด็กออกใช้แทนครอบเพลิง เพราะไข่มุกเวทย์มีสีขาวนวลและส่องประกายสว่างขนาดดวงไฟย่อมๆ ผมจึงเอามาใช้แทนแสงสว่างจากนั้นจึงเดินเข้าไปในถ้ำ เดินเข้ามาประมาณ 5 นาที ผมเริ่มรู้สึกหัวใจเต้นรัวมากขึ้นเรื่อยๆไม่รู้ทำไม
ปุ ไข่มุกเวทย์ในมือหล่นลงไปที่พื้นถ้ำ เพราะอยู่ๆผมก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้พลังปราณในร่างกายปั่นป่วนสับสนแปลกๆราวกับได้รับอะไรมากระตุ้นสักอย่าง ผมจึงทบทวนใหม่ตั้งแต่เดินเข้าถ้ำไปว่าผมได้สัมผัสอะไรที่ทำให้พลังปราณปั่นป่วนรึเปล่า แต่ก็ไม่มี แสดงว่าต้องมีอะไรสักอย่างในถ้ำที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้แน่ๆ และจากการคาดเดาต้องเป็นค้างคางเลือดที่อาศัยอยู่ในถ้ำแน่ๆ ซึ่งพอผมมาคิดอีกทีถึงความเป็นไปได้ก็ทำให้ผมมั่นใจเพราะค้างคาวเป็นสัตว์ที่ออกหากินตอนกลางคืนและมีคลื่นอะไรสักอย่างในตัวที่ใช้หาอาหาร เรียกง่ายๆคือมีเรเซอร์ส่วนตัวที่สามารถปล่อยไปกระทบเหยื่อหรือสิ่งมีชีวิต แล้วคลื่นนี้พิเศษตรงที่กระตุ้นหัวใจให้ทำงานมากขึ้นจนหัวใจสูบฉีดเร็วเกินไปแล้วทำให้หัวใจวายตายอย่างเฉียบพลันนั้นเอง มิน่าละปักษาเฒ่าถึงเตือนว่าไม่เห็นตัวก็น่าจะตายก่อน ผมน่าจะโดนลอบจู่โจมตั้งแต่หน้าปากถ้ำแล้วแน่ๆเลย จนตอนนี้พลังปราณเริ่มปั่นปราณก็นานพอควร ผมควรทำอะไรสักที่จะทำให้อาการผมดีขึ้น หนึ่งคือต้องไล่ค้างคาวเลือดพวกนี้ออกไปให้พ้นระยะที่ทำอันตรายเข้าได้ซะหรือไม่ก็ต้องฆ่ามันทิ้งจะได้ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้ ส่วนสองคือหนีออกไปให้พ้นเขตที่ค้างคาวเลือดใช้คลื่นโจมตีผมซะ ซึ่งข้อสองนี้ไม่มีทางเป็นได้เลยเพราะพวกมันไม่น่าจะปล่อยให้ผมออกไปง่ายๆเหมือนตอนเดินเข้ามาแน่ๆ และอีกอย่างผมยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการเลยจะออกไปไม่ได้เด็ดขาด ฉะนั้นมีทางเดียวให้เลือกคือต้องฆ่ามันเท่านั้น คิดได้ดังนั้นผมเลยร่ายเวทย์ป้องกันครอบตัวผมไว้ แล้วร่ายเวทย์ปิดปากถ้ำซะ เพราะถ้าจะฆ่าต้องฆ่าทุกตัว หากยังมีที่เหลือรอดมันก็จะกลับมาแก้แค้นอยู่ดี ฉะนั้นคงต้องตายกันไปข้างเท่านั้น จากนั้นผมก็ร่ายเวทย์ลูกไฟวงแหวนขึ้นมาที่ฝ่ามือ แล้วก็ปาไปผนังถ้ำรอบตัวผม ปรากฏว่ามีค้างคาวเลือดเกาะอยู่เต็มผนังไปหมดจนมองไม่เห็นผนังถ้ำเก่า ก็ว่าทำไมถ้ำแลดูแคบๆที่ไหนได้มันคือกำแพงค้างคาวครับด้วยขนาดที่เล็กกว่าค้างคาวปกติครึ่งนึงและสีตัวที่ดำสนิท แล้วยังเกาะติดผนังถ้ำอย่างนิ่งสนิทนั้นทำให่้ผมเข้าใจผิดว่าถ้ำนี้มันมืดเพราะผนังถ้ำมีสีดำนั้นเอง แต่จริงๆมันคือค้างคาวเลือดที่พร้อมส่งคลื่นเข้ามาปั่นป่วนในร่างกายผมตั้งแต่ยืนหน้าถ้ำแล้ว พอผมปาลูกไฟวงแหวนไปโดนตัวพวกมันจำนวนนึงด้วยลูกไฟนี้เป็นแบบวงแหวนทำให้มันกระจายตัวออกไปรอบบริเวณที่ปาไปด้วยจึงเผาพวกมันตายไปจำนวนนึง นั้นจึงทำให้พวกมันทุกตัวโมโหที่พรรคพวกโดนทำร้ายจึงบินเข้ารุมล้อมที่ป้องกันเวทย์ของผมและพยายามส่งคลื่นเข้ามารุนแรงมากขึ้น จนตอนนี้เขตป้องกันเวทย์ที่เหมือนโดมแก้วครอบตัวผมอยู่เริ่มมีรอยร้าวเกิดขึ้น ผมจึงร่ายเวทย์ลูกไฟทะลวงมารแล้วปาไปที่ค้างคาวนอกเขตป้องกันทันที เพราะลูกไฟทะลวงมารไม่จำเป็นต้องร่ายเวทย์ซ้ำๆร่ายครั้งเดียวสามารถปาลูกไฟไปได้เรื่อยๆจนกว่าพลังปราณคนร่ายจะหมดลง แล้วตอนนี้ผมก็ปาไปเรื่อยๆจนได้กลิ่นเผาไหม้และกินเนื้อสุกตลบอบอวลไปทั่วทั้งถ้ำ เพราะไม่มีที่ให้อากาศผ่านออกไปทำให้กลิ่นเนื้อไหม้รุนแรงขึ้นจนแสบจมูกไปหมด แต่ตอนนี้จำนวนค้างคาวยังคงมีมาเรื่อยๆราวกับที่ตายไปกองใหญ่อยู่ที่พื้นนั้นเป็นแค่หนึ่งในห้า ถ้าเป็นแบบนี้อีกไม่นานผมต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่เพราะทั้งอากาศในนี้ที่กำลังน้อยลงเรื่อยๆและกลิ่นควันเผาไหม้ที่ส่งผลต่อการหายใจโดยตรงแบบนี้จะทำให้ผมหมดสติในที่สุดแน่เพราะออกซิเจนไม่พอไปเลี้ยงสมองนะสิ ทำยังไงดีว่ะ จะมาตายกากๆแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ผมเป็นพระเอกไม่ใช่เหรอว่ะ เห้ยย คิดออกแล้วจากนั้นผมจึงร่ายเวทย์เพลิงผลาญมังกรออกไป ทำให้เบื้องหน้าผมมีมังกรไฟตัวเขื่องกำลังลอยมาโอบล้อมเขตป้องกันผมไว้ จากนั้นก็พ่นไฟออกไปใส่ค้างคาวเลือดที่หล่นลงมาตายที่พื้นระเนระนาดในพริบตาเดียว ค้างคาวเลือดที่มากมายจนผมคิดว่าจะต้องเพลี่ยงพล้ำแล้วแน่ๆกลับพลิกมาชนะอย่างง่ายๆเฉย สกิลพระเอกว่ะ เกือบไม่รอดแหนะ โง่เหนื่อยตั้งนาน ทำไมไม่คิดถึงเวทย์บทนี้ตั้งแต่ทีแรกก็ไม่รู้
หลังจากนั้นผมจึงคล้ายเวทย์ทุกอย่างลงทำให้ทุกอย่างหายไปทั้งมังกรไฟ เขตป้องกัน และสิ่งที่ปิดปากถ้ำ จนตอนนี้เริ่มมีอากาศและแสงแดดส่งเข้ามาได้บ้างแล้ว ผมจึงมองเห็นผนังถ้ำที่มีสีเหลืองของกำมะถันเหลืองจากนั้นผมจึงรีบเดินเข้าไปในก้นถ้ำหาของที่คิดไว้ แล้วก็พบจริงๆด้วยเป็นต้นดอกแก้วผสานจิตที่ตอนนี้เหมือนต้นกำลังเหี่ยวเฉาลงจากความร้อนในไฟที่เผาค้างคาวเมื่อกี้ น่าส่งผลให้ต้นไม้ที่กำลังผลิบานและชอบที่เย็นเหี่ยวเฉาลงไม่ยาก ผมจึงคอยๆขุดต้นดอกแก้วผสานจิตที่ขนาดต้นเป็นพุ่มเล็กสูงไม่เกินเข่าผมอย่างระมัดระวังแล้วเข้ามาในแหวนมิติหากระถางมาปลูกไว้ให้ต้นมันคืนชีพ เพราะต้องใช้ดอกมันนี่น่าและตอนนี้มันก็กำลังเหี่ยวเฉาส่งผลให้ดอกมันที่กำลังบานก็เหี่ยวลงไปด้วย จะเก็บแบบเหี่ยวๆไปใช้ก็ไม่ได้เพราะยังบานไม่เต็มที่เลย สรรพคุณก็จะน้อยลง ทางเดียวคือขุดไปปลูกนี่ละครับ ดีที่สุดแล้ว และอีกอย่างในแหวนมิติผมก็มีผลึกหวนคืนอยู่เอามาวางไว้ใกล้กระถางแปปเดียวต้นดอกแก้วผสานจิตเหมือนจะมีชีวิตชีวากลับมาอีกครั้ง หลังที่เห็นต้นดอกแก้วผสานจิตกำลังจะผลิบานดอกต่อผมเลยออกมานอกแหวนมิตเพื่อจะเดินทางต่อ ปล่อยให้ต้นดอกแก้วผลิบานออกดอกจนเต็มที่ผมค่อยเข้าเก็บดอกมันก็ไม่สาย แห่ม ผมนี่มันเก่งจริงๆเข้ามาที่นี่ไม่ถึงสองวัน ก็ได้ของดีมาแล้วตั้งสามอย่างแหนะ ลูกรักพระเจ้าจริงๆ ป่าคงรักผมแน่ๆเลยอะ ไม่งั้นจะให้ของที่หายากแบบนี้กับผมง่ายๆได้ไง ถูกมั้ยทุกคน ชมตัวเองเสร็จผมเลยเดินออกมาปากถ้ำแล้วเหินตัวลอยขึ้นไปบนปากเหวของภูเขาลูกนี้ แล้วตัดสินใจเดินเข้าไปในป่าด้วยรอยยิ้มน้อยๆประดับมุมปากทั้งสองข้างตลอดเส้นทางที่เดินผ่านราวกับโลกนี้สดใสนัก เพราะกำลังหลงตัวเองอยู่นั้นเอง เลยไม่ได้มองรอบตัวเลยว่ากำลังเดินอยู่ในป่าอะไร
ผมเดินแบบเหยียบเมฆาเข้ามาเรื่อยๆพร้อมทั้งคิดไปเรื่อยเปื่อยของผมไป จนตอนนี้เพิ่งจะสังเกตรอบๆตัวเองที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวๆและมีหมอกหนาอยู่รอบตัว ทำให้มองห็นแค่รางๆแม้แต่ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า แล้วตอนนี้ผมก็เริ่มหนาวขึ้นมาอย่างเพิ่งรู้ตัวว่าได้เดินเข้ามายังเขตป่าหมอกมรณะในป่าอาถรรพ์แล้ว เดินเข้ามาทางไหนนะแล้วเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เพราะตอนที่เขาออกมาจากถ้ำก็บ่ายคล้อยแล้ว แสดงว่านี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว แต่ผมดันเดินทะเล่อทะล่าเข้ามายังเขตที่อันตรายเป็นอันดับต้นๆในป่าอาถรรพ์ในเวลาที่อันตรายอีก พระเจ้าไม่รักผมแล้ว พาผมมาที่อันตรายขนาดนี่เรียกว่ารักได้อีกหรอ ผมพาลไปเรื่อยทั้งที่ความจริงมันเป็นเพราะผมเองอีกตามเคยที่ไม่ดูตาม้าตาเรือแล้วเดินเข้านี่อะ แต่จะให้ผมทึ้งผมตัวเองแล้วด่าว่าสะเพร่าไม่ดูตาม้าตาเรือ มัวแต่ยอตัวเองจนชีวิตวิบัติแบบนี้ก็ไม่ได้อะ ทำไงดีอะ บรรยากาศน่ากลัวมากด้วยตอนพลบค่ำแบบนี้ เข้าไปอยู่ในแหวนมิติละค่อยออกมาตอนเช้าดีกว่า คิดได้ดังนั้นผมเลยเข้าไปอยู่ในแหวนมิติตัวเองที่ภายในเป็นเหมือนห้องๆนึงที่เก็บของจำเป็นทุกอย่างเอาไว้ยกเว้นเตียงที่ใหญ่เกินไป ถ้าใส่เข้ามาในแหวนมิติจะกินพื้นที่มากเกินไปผมเลยใช่เป็นฟุกสามอันมาซ้อนกันแทนแล้วปูพรมขนจิ้งจอกหิมะแทนผ้าปูเตียงในมุมนึงของแหวนมิติ แล้วในนี้ก็เต็มไปด้วยโหลของกินที่ผมเตรียมมากินในป่านี้เยอะแยะเลยทั้งผลไม้แห้ง ขนม ชาและอาหารที่ปรุงเสร็จแล้ว จากโรงครัวที่เขตบุหลันนั้นแหละครับ แค่เขียนเมนูแล้วลงวันที่จะกิน ครัวเวทย์ที่นั้นก็จะจัดเตรียมอาหารไว้ให้ในห่อผ้ารักษากาลเวลาที่จะคงรักษาสภาพของอาหารเหมือนเสร็จใหม่ๆออกจากครัวทันที แล้วห่อมาให้อย่างดีสามารถใส่ลงไปในแหวนมิติได้สะดวกอีกด้วย ผมเลยชอบอาหารที่ครัวเวทย์มากเพราะอร่อย ถูกปาก กินที่ไหนก็ยังอร่อยเหมือนเดิม ผมเลยเดินไปโต๊ะที่วางของกินต่างๆไว้แล้วลงมือกินข้าวตามด้วยขนมล้างปากแล้วปิดมื้ออาหารด้วยชายอดน้ำค้างที่หอมหวาน จากนั้นก็เดินไปอีกมุมที่มีฉากกั้นอยู่และมีอ่างอาบน้ำขนาดกลางที่บรรจุน้ำสะอาดอยู่ผมจึงผลัดผ้าแล้วร่ายเวทย์ให้น้ำอุ่นขึ้น จากนั้นก็ลงไปนอนแช่น้ำอุ่นซึ่งช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าได้ดีมาก หลังจากขึ้นจากอ่างแล้วผมก็ใส่ชุดนอนตัวขาวบางแล้วไปนอนที่ฟุกนุ่มอุ่นนั้นแล้วหยิบหนังสือสักเล่มในชั้นที่ผมเอาเข้ามาด้วยอ่านไปเพลินๆ เนื่องจากตอนนี้ยังไม่ดึกมากผมเลยยังไม่ง่วงเท่าไหร่และการอ่านหนังสือนั้นน่าจะดีที่สุดเพราะอ่านทีไรง่วงทุกที หนังสือเหมือนยานอนหลับนั้นละนะผมเลยหยิบมาอ่านจะได้ง่วงนอนไง
อีกด้านนอกป่าหมอกมรณะมีบุรุษชุดครามปักดิ้นทองลวดลายเมฆขาวกำลังหนีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นอย่างหัวซุกหัวซุน ด้วยความที่ตอนนี้มีแต่ความมืดรายล้อมทำให้เขามองไปทางไหนก็ล้วนเหมือนกัน จึงวิ่งบนกิ่งไม้ใหญ่ตรงไปเรื่อยๆจนเข้ามายังเขตป่าที่มีความหนาวเหน็บกว่าป่าที่เขาเพิ่งผ่านมาด้วยความที่หนาวเหน็บบวกกับบาดแผลที่ผมได้รับจากการต่อสู้กับสัตว์อสูรกระทิงคำรามที่เป็นสัตว์อสูรขั้น 6 ที่มีความเร็วราวกับภูติผี ทั้งยังมีเขาที่เรียกสายฟ้าได้ และหนังที่ทนทานต่อไฟและสายฟ้านั้นอีก ทำให้เขาที่เผลอตกต้นไม้ตอนล่าภูตกระรอกแล้วหล่นใส่หลังมันต้องปะทะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วด้วยความที่เขาเป็นผู้ใช้ยุทธ์ทำให้ตกเป็นรองสัตว์อสูรตัวนั้นอยู่แล้ว เรื่องพลังกำลังและความอึดทนทานนั้นคนจะสู้กระทิงได้ยังไง ต่อให้ระดับเขาจะสูงกว่าแต่คุณสมบัติของกระทิงตัวนั้นก็ไม่อาจเอาชนะได้เลยด้วยซ้ำ แล้วด้วยความเร็วราวกับหายตัวได้ของกระทิงตัวนั้นก็ทำให้เขาโดนมันขวิดจนมีแผลขนาดใหญ่ที่หน้าท้อง จากนั้นก็สูงกับกระทิงตัวนั้นหลายชั่วโมงจนหาทางหนีออกมาได้ แต่ก็ต้องระแวดระวังอยู่ดีเพราะไม่รู้ว่ามันจะโผล่มาจากไหนรึเปล่า เพราะตอนที่เขาหนีมาด้วยความเร็วที่สุดที่เขามี ข้างหลังเขามักจะได้ยินเสียงลมแหวกผ่านด้วยความเร็วตามมาเสมอ จนตอนที่เขาเข้ามายังเขตอากาศหนาวนี่แหละที่รู้สึกว่าไม่มีอะไรตามมาแล้ว เขาจึงหยุดอยู่ที่กิ่งไม้ขนาดใหญ่กิ่งนึงที่มองอะไรเบื้องล่างต้นไม้ใหญ่นี่ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากหมอกที่หนาจัด เขาจึงจุดไฟในอากาศขึ้นแล้วสำรวจบาดแผลที่ตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้ว แต่แผลเหวะหวะขนาดใหญ่จนมองเห็นอวัยวะภายในกลายๆนั้นก็ทำให้เขาตกใจได้ไม่น้อย อย่างตอนที่โดนขวิดด้วยความที่กลัวตายอยู่เลยไม่รู้สึกเจ็บมากนัก แต่ตอนนี้ที่เห็นแผลชัดๆบวกกับอาการเหนื่อยล้าที่ต่อสู้มาหลายชั่วโมงก็ทำให้เขาหมดสติและหล่นจากต้นไม้ไป
ตุ้บ ผมที่กำลังสะลึมสะลืออยู่จากการที่คว่ำตัวนอนอ่านหนังสือได้ยินเสียงอะไรหล่นจากที่สูงตกลงพื้นดินอย่างแรงทำให้ผมสะดุ้งตัวตื่นทันทีว่ามีอะไรหล่นใกล้แถวๆที่ผมเข้ามายังแหวนมิติรึเปล่า ผมเลยคิดจะออกไปดูสักหน่อยว่าคืออะไร อันตรายก็กลัวอยู่หรอกนะแต่ความอยากรู้อะมีมากกว่านะสิ ผมเลยหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาใส่แล้วไปหยิบไข่มุกเวทย์มาแทนครอบไฟ จากนั้นก็ออกมายังจุดที่ใกล้ต้นไม้ใหญ่ที่ผมเข้าไปยังแหวนมิติเมื่อตอนหัวค่ำนั้น ก่อนจะเดินไปใต้ต้นไม้นั้นที่มีเงาก้อนอะไรสักอย่างดำๆม่วงๆกองอยู่ ผมเลยร่ายเวทย์ให้ไข่มุกลอยเข้าใกล้เพื่อดูว่าก้อนนั้นคืออะไร ถ้าเป็นผีหรืออันตรายอะไรด้วยระยะนี้ผมน่าจะเข้าไปในแหวนมิติทันจึงยืนอยู่ห่างไม่มากนัก แต่เมื่อไข่มุกลอยเข้าไปใกล้ก็ทำให้ผมเห็นคนที่หมดสติหน้าซีดขาวราวกระดาษเอสี่และท้องที่เป็นรูขนาดใหญ่เหมือนโดนเขาอะไรสักอย่างแทง สภาพไม่น่ารอด หรือนี่จะเป็นศพนะ แต่หน้าท้องที่เป็นแผลนั้นยังขยับอยู่หน่อยๆนะ เสือสมิงหรือเปล่าว่ะ โลกนิยายนี่มีเสือสมิงป่ะ ไม่น่ามีหรอกมั้งนี่โลกเทพเซียนในจีนนะ ผมเลยค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ร่างใหญ่ที่ไร้สติ
"นี่เจ้า นี่ ตายรึยังอะ"ผมใช้เท้าสะกิดเข้าที่แขนใหญ่ข้างที่อยู่ใกล้ผมที่สุด
"....."เสียงอะไรนะ ร่างที่ไร้สติคิดอย่างลำคาญว่าอะไรกันมาสะกิดเขา
"คนหรือเปล่า ถ้าคนจะได้ช่วย"ผมถามลองเชิงไปงั้นแหละ รู้หรอกว่าตอบไม่ได้
"..."อะไรนะ เสียงอะไร
"ไม่ตอบงั้นไปนะ"ผมเลยแกล้งจะเดินหนี เพราะเห็นเปลือกตานั้นเริ่มขยับเหมือนจะตื่นแล้ว
"ชะ..ช่ว…ช่วยด้วย…ช่วยข้าด้วย"มือที่ไร้เรี่ยงแรงเหมือนจับเข้ากับอะไรได้สักอย่าง และจิตสำนึกลึกๆของเขาตัองการรอดชีวิต เขาจึงเผลอร้องขอให้ใครสักคนช่วยเขาด้วย ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เขาคว้าได้จะเป็นข้อเท้าใครสักคน
"เห้ยยย ตกใจหมด"ผมที่โดนคว้าข้อเท้าไว้ด้วยมือใหญ่นั้นทำให้ผมตกใจหมดเลย นึกว่าจะโดนซะแล้ว เมื่อเห็นมือใหญ่นั้นไม่ยอมปล่อยสักทีผมเลยต้องแงะมือออกเอง นี่หมดสติจริงป่ะเนี่ย ทำไมแรงเยอะขนาดนี้นะ ข้อเท้าผมแดงเทือกไปหมด หลังจากข้อเท้าเป็นอิสระแล้วผมจึงจับข้อมือใหญ่นั้นแล้วพาหายวับเข้ามาในแหวนมิติทันที ทำให้เมื่อเข้ามาแล้วจึงเห็นคนเจ็บได้ชัดสักที ทั้งรูปร่างที่สูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อสวยได้รูปอยู่ในชุดสีครามปักลวดลายเมฆลอยเด่น ส่งผลให้หน้าที่คมกริบ ริมฝีปากไม่บางไม่หนาสีเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วกระบี่สีเข้ม กรามนูนชัดนั้นดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าจะมีอายุสัก 25 ปีได้จากนั้นผมเลยเดินเข้าไปดูแผล แผลที่เห็นเป็นรูขนาดใหญ่นั้น ผมทำความสะอาดแผลด้วยน้ำทิพย์จะได้นอนหลับสบายขึ้นแล้วใส่ยาสมานแผลให้ จากนั้นผมก็ถอดเสื้อผ้าเขาออกแล้วพันแผลให้ จากนั้นนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวแล้วใส่ชุดนอนผมที่ต้องร่ายเวทย์ขยายชุดให้ จากนั้นผมจึงไปเตรียมฟุกนอนให้เข้า โดยแบ่งจากฟุกสามชั้นนี่ละครับ โดยแบ่งมาชั้นเดียวให้เขา จะว่าเห็นแก่ตัวก็ใช่ แต่ผมนอนที่นอนแข็งๆแล้วไม่หลับนี่ ส่วนเขานะหลับไปแล้ว ฉะนั้นนอนนุ่มนอนแข็งเขาก็ไม่รับรู้หรอก ผมจึงนำไปปูใกล้ๆกระถางต้นดอกแก้วผสานจิตและผลึกหวนคืน เพื่อที่ละอองจากดอกแก้วและไอจากผลึกจะทำให้แผลสมานหายเร็วขึ้น จากนั้นก็พยายามพยุงร่างที่ใหญ่กว่าตัวเองไปนอนที่ฟุกนั้นด้วยความยากลำบากเพราะร่างสูงที่ตัวหนักกว่านั้นโถมกายมาที่ผมจนเกือบล้มหลายครั้งหลายคราจนพามานอนที่ฟุกได้สำเร็จผมจึงห่มผ้าให้แล้วเดินไปฝั่งตรงข้ามที่เป็นฟุกนอนผม ด้วยความที่เหนื่อยมาทั้งวันจนเมื่อกี้ทำให้เมื่อหัวถึงหมอนผมก็หลับเป็นตายทันที
อีกฝั่งของฟุกที่ตอนนี้คนหมดสติได้ลืมตาสีดำรัตติกาลขึ้นมาในความมืดแล้วมองไปที่ร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังนอนหลับสนิท จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังฟุกนั้นราวกับไม่เคยเจ็บหรือมีบาดแผลมาก่อน แล้วจรดริมฝีปากไปที่หน้าผากแล้วร่ายเวทย์ลงไปที่หน้าผากนั้นอีกที แล้วจึงเดินกลับมาที่ฟุกนอนตนเองแล้วนอนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก


บทที่ 11
ผจญภัยในโลกกว้าง 4
ตั้งแต่ที่ผมเข้ามาที่ป่าอาถรรพ์แห่งนี้ วันนี้ก็เข้าสู่วันที่สี่แล้ว ผมจะไม่อะไรเลยนะถ้าผมหาสมุนไพรไม่เจอด้วยตัวเอง แต่นี่ผมเสียเวลาไปวันนึงฟรีๆ โดยที่ผมเกือบตายโง่ๆกับแค่ต้นไม้ต้นเดียว ละก่อนที่ผมจะออกมาข้างนอกตรงใต้ต้นอี้ฮ่วนที่ผมเข้าไปในแหวนมิติเมื่อคืนผมก็ได้ทำการเปิดตำราต้นไม้ปีศาจดูวิธีกำจัดต้นไม้กินคนนี่แล้ว ง่ายมากเพียงแค่ร่ายเวทย์ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาต้นไม้เพื่อปลดปล่อยวิญญาณที่ถูกฆ่าตายไปโดยไม่รู้ตัว นี่ซะ เป็นอันเสร็จสิ้น แต่บางทีมันอาจจะยากสำหรับคนอื่นก็ได้เพราะต้องเป็นผู้ใช้เวทย์ขั้นจอมเวทย์และปรมาจารย์เวทย์เท่านั้นที่จะร่ายเวทย์บทนี้ได้ผล ตามจริงเวทย์ศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ใช้สอนผู้ใช้เวทย์ตั้งแต่ขั้นเริ่มต้นของผู้ฝึกเวทย์แล้ว เนื่องจากงานของผู้ใช้เวทย์ส่วนใหญ่จะเป็นปราบปีศาจ ไล่ภูติผี คล้ายๆพระในบ้านเราเลยครับ และที่ผมบอกว่าง่ายนั้นไม่เกินจริงเลยนะ เพราะเวทย์บทนี้ไม่ต่างจากบทสวดบทนึงที่ใช้สวดส่งวิญญาณเลย ผมที่เคยบวชเณรตอนอายุ 18 ปีบวชแก้เคล็ดไปเดือนนึงเต็มๆ และงานที่ได้ไปบ่อยสุดก็คืองานศพ ฉะนั้นผมถนัดมากบอกเลย อ่อ อีกอย่างที่อยากจะบอกคือชิงหลงหายดีแล้ว บาดแผลก็หายหมดแล้ว ตอนนี้จึงยืนหน้านิ่งสวมชุดสีครามปักดิ้นทองลายเมฆลอยเด่นอยู่เคียงข้างร่างเพรียวบางที่สวมใส่ชุดสีขาวปักลวดลายมวลดอกไม้ ที่ตอนนี้กำลังยืนมองไฟที่กำลังแผดเผาต้นไม้กินคนที่กำลังสะบัดกิ่งก้านไปมา และมีเสียงร้องอย่างโหยหวนทุรนทุรายอยู่เบื้องหน้า จนเมื่อต้นไม้กินคนเหลือแต่ตอก็มีดวงวิญญาณมากมายลอยขึ้นไปบนฟ้าจนเมื่อดวงสุดท้ายขึ้นสู่ท้องฟ้าก็มีแก่นธาตุวิญญาณระดับ 8 ลอยขึ้นมาอยู่เบื้องหน้าผม
"เอ่อ ชิงหลง แก่นธาตุวิญญารนี้เจ้าเอาไปเถอะ เจ้าคงได้ใช้มากกว่าข้า"เพราะผมคิดว่าอยู่กับผมไม่น่ามีประโยชน์อะไร เลยให้ชิงหลงไปน่าจะดีกว่า อย่างน้อยๆหากนำไปทำเป็นอาวุธ ก็จะเป็นอาวุธวิญญาณที่ทรงอานุภาพมากพอตัวทีเดียว
"เหลียนเอ๋อร์เป็นคนฆ่าต้นอี้ฮ่วนได้ สมควรเป็นเจ้าของมัน"ชิงหลงตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ
"แต่อยู่กับท่านน่าจะเป็นประโยชน์กว่าอยู่กับข้านะ"
"ทำไมเหลียนเอ๋อร์คิดเช่นนั้นละ"
"ก็ท่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์ น่าจะเอาแก่นธาตุวิญญาณนี้ไปตีเป็นอาวุธที่เหมาะกับท่านได้ยังไงละ"
"อืม ความคิดน่าสนใจนี่เหลียนเอ๋อร์"
"ใช่มั้ยละ หากท่านมีอาวุธวิญญาณที่ทรงอานุภาพขนาดนี้รวมกับฝีมือท่านแล้ว ยากจะหาใครเทียบเคียงได้นะขอรับ"
"อืม งั้นพี่จะรับไว้ เอาไว้หลอมอาวุธเพื่อปกป้องเหลียนเอ๋อร์"ชิงหลงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ผมรู้สึกได้ว่าอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เขาพูดกับผม ยิ่งคำว่าพี่ที่ชิงหลงพูด ผมเหมือนคุ้นเคยแปลกๆจนอดรู้สึกเขินไม่ได้
"เอ่อ..กะ..ก็ได้ หากท่านต้องการแบบนั้น"
"พี่ว่าพี่อายุมากกว่าเหลียนเอ๋อร์นะ เรียกท่านเช่นนี้ดูห่างเหินนัก ยังไงเราก็ต้องสนิทกันมากกว่านี้อยู่แล้ว งั้นเหลียนเอ๋อร์ก็เรียกพี่ว่าพี่หลงเป็นเช่นใด"ชิงหลงคงเห็นผมเรียกเขาท่านตลอดคงจะอึดอัดละมั้ง
"เช่นนั้นก็ได้พี่หลง"ผมเรียกอย่างที่เขาบอก
"ดี…ดียิ่ง"ชิงหลงพูดออกเบาๆพร้อมยิ้มมุมปาก ผมจึงมองรอยยิ้มนั้นอย่างตื่นตะลึง โหย ไม่มองได้ไง ชิงหลงยิ้มหล่อมาก ยิ้มละมุน เวลายิ้มดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน ช่างเข้ากันกับหน้าคมเข้มนั้นเสียจริง
"ขะ..ขอรับ"ผมเลยเผลอตอบรับคำชมนั้นไม่รู้ตัว จากนั้นผมจึงยื่นแก่นธาตุวิญญาณให้พี่หลง แต่เมื่อพี่หลงยื่นมือมารับแก่นธาตุจากมือผมทำให้มือเราสัมผัสกัน ความรู้สึกแล่นแปลบจากปลายนิ้วเข้ามาสู่หัวใจ ตึกตักๆๆ มือสัมผัสกัน ตาสบกัน ความรู้สึกนี่ช่างคุ้นเคย เขินแปลกๆแฮะ บ้าจริง ผมเป็นพระเอกจะมาหวั่นไหวกับผู้ชายได้ไง เราจะต้องเป็นของนางเอกเท่านั้นป่ะ
"อะ..เอ่อ"ผมชักมือกลับเมื่อได้สติ
"งั้นเราเดินทางต่อกันเลยดีมั้ยเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงทำตัวเหมือนปกติทุกอย่างคงมีแค่ผมนี่ละที่ฟุ้งซ่านไปเอง
"ดี ขอรับ เราไปกันเถอะ"ผมเลยใช้ร่ายเวทย์เหยียบเมฆาแล้วก็ก้าวเดินไปก่อนพี่หลง ซึ่งพี่หลงใช้วิชาเดินอากาศจากแก่นพลังปราณโดยตรงตามผมมาติดๆ ซึ่งตอนออกมาผมได้เล่าให้ฟังถึงเหตุผลที่เข้ามายังป่าหมอกนี่แล้ว ส่วนพี่หลงก็บอกถึงการหนีตายจากกระทิงดุนั้นให้ผมฟังแล้ว ซึ่งพอผมฟังและคิดถึงรูที่ท้องแล้ว เรื่องราวก็ประจวบเหมาะกันพอดิบพอดีเลย ผมและพี่หลงเดินกันจนเกือบบ่ายคล้อย ผมก็ได้กลิ่นเหม็นลอยมาในอากาศตอนที่กำลังหย่อนตัวนั่งที่กิ่งไม้ใหญ่ที่เรายืนอยู่ ผมจึงเดินไปดูรอบๆตามที่มาของกลิ่นเหม็นจางๆนี่ ไม่แน่ใจว่าจะใช่ดอกต้นพญาเสนมั้ย เดินจนจับต้นทางลมที่พัดกลิ่นมาได้จึงมุ่งหน้าไปทันที
"อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้มากนะเหลียนเอ๋อร์ อาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้ เดี่ยวให้พี่เข้าไปดูให้แน่ใจก่อนว่าใช่ต้นพญาเสนมั้ย"พี่หลงเดินมาขว้างหน้าผม ก่อนที่ผมจะทะเล่อทะล่าเข้าไป เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย
"แต่ข้าว่าใช่อยู่แล้วนะพี่หลง"ผมมั่นใจว่าคือต้นพญาเสน ไม่น่ามีอันตรายอะไรหรอก
"ให้พี่เข้าไปดูให้ก่อนดีกว่า เพื่อความปลอดภัย เหลียนเอ๋อร์รอพ่ตรงนี้ละห้ามไปไหน"พอพี่หลงห้ามผมเสร็จก็รีบไปที่จุดหมายที่คาดว่าจะเป็นต้นสายปลายเหตุของกลิ่นเหม็นนั้นทันที จะใช่มั้ยนะผมก็ลุ้นรอ ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำตามที่พี่หลงบอกด้วย
"เป็นอย่างไรบ้างพี่หลง ใช่ต้นพญาเสนมั้ย"เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูปก็เห็นพี่หลงเดินออกมา ผมจึงถามอย่างตื่นเต้น
"เป็นต้นพญาเสนที่เหลียนเอ๋อร์ตามหาอยู่จริงๆ"
"งั้นข้าไปเก็บก่อนนะขอรับ"ผมบอกอย่างดีใจที่สกิลพระเอกผมช่วยผมอีกแล้วแน่เลย ก็ไม่กี่วันได้มาจะเกินครึ่งแล้วนี่น่า ผมจึงหยิบถุงเก็บสมุนไพรโดยเฉพาะออกมาเพื่อเก็บดอกพญาเสนที่เหม็นคละคลุ้งนั้น ก่อนจะร่ายเวทย์ป้องกันรอบตัวเพื่อป้องกันกลิ่นเหม็นนั้นแล้วก็เดินเข้ามาใกล้ต้นที่มีแต่ซากกิ่งก้านแห้งดำสนิททัี่ตอนนี้มีดอกสีดำสนิทผลิบานส่งกลิ่นเหม็นออกมา แต่เวลาต้องแสงสว่างสีดำจากดอกกลับส่องแสงระยิบระยับออกมาราวกับอัญมณี ผมจึงโยนถุงครอบดอกมันไว้แล้วร่ายเวทย์ตัดออกจากขั้วดอกทันที แล้วเก็บดอกพญาเสนลงไปในแหวนมิติทันที
"ตอนนี้ก็ยามเว่ยแล้ว (เวลา13.00-14.59น.) พี่ว่าเราเร่งรุดออกจากป่าหมอกมรณะนี้ก่อนค่อยหาที่พักกันดีมั้ยเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงที่ตามหลังผมมา เมื่อเห็นผมเก็บดอกพญาเสนแล้วจึงวางแผนเดินทางต่อให้ทันที
"ดีขอรับ เช่นนั้นเราไปทางไหนดีขอรับ"ผมจึงตอบรับไปโดยไม่คิดอะไร
"หากเราเดินตรงไปทางทิศเหนือเรื่อยๆ ยามเซิน (เวลา15.00-16.59น.) เราก็น่าจะถึงแนวเขตป่าเหมันต์แล้วละ"
"เช่นนั้นเรารีบเดินทางกันเถอะพี่หลง"ผมบอกแบบนั้นก่อนที่จะให้พี่หลงเดินนำทางไป จนเมื่อเดินทางมาเรื่อยๆด้วยความเร็วคงที่ ผมก็เริ่มหนาวสั่นขึ้นมาจนเมื่อก้าวเข้าเขตป่าเหมันต์เท่านั้นละ อห โอ้โห้ไปเลยสิครับก็ที่ผมเห็นเบื้องหน้านี่คือเกล็ดน้ำแข็งและกองหิมะขาวโพลนขนาดใหญ่เต็มไปหมด เต็มจนมองไม่เห็นพื้นดินและต้นไม้ใบหญ้าสักต้น หนาวจนตอนนี้ผมน่าจะเริ่มปากคล้ำไปละ ดึงพลังปราณออกมาให้ร่างกายอบอุ่นก็ช่วยได้นิดเดียว ด้วยความที่ร่างกายนี้เพรียวบางไม่ได้มีกล้ามเนื้อมากทำให้ร่างบางหนาวง่ายกว่าร่างสูงหนานี่นัก
"ข้าว่าเราเข้าไปพักกันเถอะพี่หลง ข้างนอกอากาศหนาวเกินไปแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว"ผมบอกพี่หลงด้วยเสียงหนาวสั่นที่เวลาพูดมีควันออกปากกันเลยทีเดียว
"อืม"ผมจึงจับมือร่างสูงเข้ามาในแหวนมิติที่มีอากาศอบอุ่นพอดีอยู่เสมอพร้อมทั้งเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วรินชาอุ่นๆให้พี่หลงและตนเองดื่มทันทีเพื่อปรับอุณหภูมิในร่างกาย เมื่อร่างกายอุ่นขึ้นผมก็เริ่มหายสั่นจากนั้นก็เอาอาหารออกมาทานด้วยกันกับพี่หลง แล้วก็แยกย้ายกันพักคนละมุมหลังจากทานอาหารเสร็จ จนยามซวี (19.00-20.59น.) ผมจึงไปแช่น้ำอุ่นก่อนเปลี่ยนเป็นชุดนอนเดินออกมาสวนกับพี่หลงที่จะอาบน้ำต่อ จริงๆผมรักความเป็นส่วนตัวในระดับนึงนะ ถ้าไม่ใช่คนที่สนิทด้วยผมไม่ค่อยอยากให้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวผมสักเท่าไหร่ แต่กรณีพี่หลงเป็นข้อยกเว้นเพราะผมเป็นคนพาพี่เขาเข้ามาเอง แถมอีกอย่างพี่หลงก็ไม่ได้มีแหวนมิติที่อยู่ได้แบบผม มีแค่แหวนมิติที่ใส่สิ่งของได้เท่านั้น จริงๆแหวนมิติก็ทำได้แค่นั้น แต่เป็นผมที่ร่ายเวทย์สร้างสมดุลย์ให้ในแหวนมิตินี้ไม่ต่างจากห้องที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ มีอากาศหายใจ มีทุกสิ่งอย่างที่สะดวกสบายราวกับมีเวทย์มนต์จัดการทุกอย่างในนี้
"เหลียนเอ๋อร์ วันพรุ่งเจ้ามาแผนจะทำสิ่งใดบ้างรึ"ผมที่นั่งพิงผนังฟุกนอนอ่านหนังสืออยู่ เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดนอนขาวบางกำลังเดินออกมาจากฉากกั้นพร้อมส่งเสียงชวนคุยทำลายความเงียบในแหวนมิตินี้ พร้อมกับเดินไปนั่งที่ฟุกของเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผม ทำให้ตอนนี้เหมือนเราสบตากันพูดคุยมาก
"ข้าว่าพรุ่งนี้จะไปตามหาดอกกุ้ยหลางที่ชอบขึ้นอยู่ริมหน้าผาในเขตป่าเหมันต์นะพี่หลง"
"อืม งั้นพี่นำทางเอง"
"ขอบคุณพี่หลงขอรับ"
"วันพรุ่งเหลียนเอ๋อร์ต้องใส่ผ้าคลุมให้หนาหน่อยนะ ดูจากวันนี้ร่างกายเหลียนเอ๋อร์ค่อยข้างอ่อนแอนัก ฉะนั้นหากเราออกไปเมื่อไหร่พี่จะช่วยเจ้าฝึกร่างกายให้แข็งแรงเอง"
"แค่ข้าหนาว ต้องถึงกับฝึกร่างกายเลยเหรอขอรับพี่หลง"เมื่อผมได้ยินที่พี่หลงพูด ผมก็เริ่มงอแงออกมา อุตส่าห์หนีพ้นจากท่านพ่อที่จวนต้องมาเจอพี่หลงที่นี่อีกเหรอ ชีวิตช่างอาภัพ
"หากฝึกร่างกายมากพอ เจ้าจะไม่สั่นไหวแม้หิมะที่อยู่ข้างนอกนั้น"
"โห้ แต่ข้าก็ไม่ได้สั่นขนาดนั้นนะพี่หลง ไม่ฝึกไม่ได้รึ"
"ไม่ได้ เจ้าต้องแข็งแรงแข็งแกร่งกว่านี้ เจ้าจะได้ดูแลตนเองได้ ถึงแม้จะมีพี่ดูแลเจ้าอยู่ แต่เจ้าก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อตัวเจ้าเองอยู่ดี"ร่างสูงพูดออกมาเสียงเข้มพร้อมกับสายตาดุดันที่มองมาอย่างมาดมั่น
"ฝึกก็ได้ แต่ขอไม่หนักมากได้มั้ยอะพี่หลง ข้าอุตส่าห์ไม่อยากฝึกอยู่ที่จวนจนหนีมาศึกษาโอสถที่นี่ แต่ก็ยังต้องมาฝึกกับพี่หลงอีก น่าเบื่อชะมัดเลย"ผมพูดต่อรองออกไป พร้อมกับบ่นงึมงำออกมาท้ายประโยค
"ไว้พี่จะพิจารณาก็แล้วกัน"พี่หลงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแฝงแววขบขันเบาๆที่เห็นคนตัวเล็กดื้อดึงงอแงไม่ต่างจากเด็ก
"ข้าไม่คุยกับพี่หลงแล้ว"ผมพูดเสียงสะบัดท่ีเห็นร่างใหญ่ทำเหมือนเอ็นดูผม มองผมราวกับเด็กอีก ผมโตละนะ แล้วผมก็ควรถูกมองด้วยสายตาชื่นชมสรรเสิรญในความเก่งกาจสิ ไม่ใช่มีคนมาเอ็นดูในความง๊องแง๊งงอแงนี่
"หึหึหึๆๆ เช่นนั้นเหลียนเอ๋อร์ก็พักผ่อนเถอะ ฝันดีละเด็กน้อย"
"ข้าไม่ใช่เด็กละนะ ข้าโตแล้ว"ผมแย้งทันควันที่ร่างใหญ่พูดจบประโยค
"ใช่ เหลียนเอ๋อร์โตแล้ว"ร่างสูงพูดออกมายิ้มๆ
"เช่นนั้น คนโตแล้วก็นอนเถิด"พี่หลงพูดอย่างล้อเลียน
"ก็ได้ขอรับ เช่นนั้นก็พักผ่อนกันเถิดขอรับ ฝันดีขอรับ"ผมจึงบอกฝันดีพี่หลงกลับ ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วห่มผ้า หรี่แสงสว่างจากไข่มุกเวทย์ลงจนมีแค่แสงสลัวๆแล้วนอนหลับไป
เมื่อลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอมั่งคงบ่งบอกว่าร่างเล็กหลับสนิทเข้าสู่ห้วงลึกของนิทรา ร่างสูงใหญ่ก็เดินมานอนลงข้างร่างเล็กพร้มรั้งร่างบางเข้ามาสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งอบอุ่นพร้อมจรดริมฝีปากบนหน้าผาก ไล่ลงมาที่เปลือกตาทั้งสองข้าง สันจมูก แก้มนวลชมพูทั้งสองข้าง แล้วหยุดที่ริมฝีปากบางแดงที่ริมฝีปากเข้มกดจูบนานกว่าทุกที่ที่ลากริมฝีปากผ่าน แล้วก็นอนคิดถึงเรื่องราวในวันนี้ที่เขาทำสำเร็จไปอีกขั้น จนเขาสบายใจแล้วว่าร่างเล็กจะไม่สามารถปรุงยาแก้พิษสำเร็จ จากนั้นก็นอนหลับไปพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงประดับอยู่ที่มุมปากทั้งสองข้าง พร้อมกับร่ายเวทย์ผนึกฝันให้ร่างเล็กฝันถึงแต่เขาเหมือนกับทุกค่ำคืนที่เขาทำ พร้อมร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายเมื่อร่างเล็กตื่นร่างเขาจะถูกย้ายกลับฟุกตนเองทันทีก่อนที่ร่างเล็กจะตื่นเต็มตา ทำให้ทุกครั้งที่ร่างเล็กตื่นจึงเห็นว่าเขานอนอยู่ที่ตนเอง ต่างคนต่างนอนคนละมุม ร่างเล็กจึงไม่สงสัยอะไรเลยสำหรับทุกสองสามคืนที่ผ่านมานี้


บทที่ 10
ผจญภัยในโลกกว้าง 3
หืออ ทำไมรู้สึกแปลกๆนะ เหมือนมีคนกำลังจ้องมองมาที่ผมอยู่ แต่ตอนนี้ผมนอนอยู่ในห้องของผมนี่ ไม่น่าจะมีคนจ้องผมได้หรอกมั้ง เมื่อคิดได้แบบนี้ผมจึงเหยียดแข้งเหยียดขาอย่างขี้เกียจแล้วพลิกตัวไปนอนอีกด้านด้วยท่าทางงัวเงีย แต่ความทรงจำเมื่อคืนที่เขาช่วยคนแปลกหน้านั้นก็ลอยเข้ามาในหัว ผมเลยลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งบนฟุกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันหน้าไปยังทิศที่ผมรู้สึกว่ามีสายตามองมา จึงทำให้สายตาผมสบเข้ากับดวงตาสีดำรัตติกาลนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาคมกริบสีดำลุ่มลึกแบบนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ อ่อ นึกออกละ เหมือนท่านเทพจินหลงไงบุคคลที่มีนัยตาดำสนิทชนิดที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ และเข้าใจยากคนนั้นอะ เหมือนเข้าถึงตัวง่ายแต่ก็ไม่ง่าย มีความย้อนแย้งในตัวเองสูง เหมือนจะเย็นชาแต่ก็กวนประสาทคนนั้นละ เจอกันไม่กี่ครั้งแต่ก็ทำให้ผมหงุดหงิดทุกครั้งเวลาที่นึกถึงทุกที เพราะแปรสายตาที่มองมาไม่ออก เหมือนผมเป็นคนโง่ๆตลอดเลยเวลาอยู่กับจินหลงน่ะ เห้ย และผมจะไปนึกถึงเขาทำไมกัน แค่สีตาเหมือนกันเอง อะไรของผมก็ไม่รู้
"เอ่อ เจ้าเป็นยังไงบ้าง แผลเจ้าดีขึ้นมั้ยหรือยังเจ็บมากอยู่"ผมเห็นเขามองมาที่ผมนิ่งๆ ผมเลยถามอาการเขาเปลี่ยนบรรยากาศที่เงียบงันนี้แทน
"ข้าดีขึ้นแล้ว ขอบใจมากที่เจ้าช่วยชีวิตข้า ไม่ทราบว่าเจ้ามีนามว่ากระไรรึ"เสียงทุ้มมีความแหบนิดๆเหมือนคอแห้ง
"ข้ามีนานว่าเหลียนหลง แล้วคุณชายล่ะมีนามว่ากระไร"ผมเดินไปรินชายอดน้ำค้างพลางตอบอีกฝ่ายไปด้วย
"ข้ามีนามชิงหลง"เมื่อเห็นร่างเล็กรินน้ำชาแล้วเดินเอามายื่นให้ตรงหน้าเขาที่ตอนนี้กำลังนั่งพิงฝาผนังตรงฟุกที่ปูอยู่ เขาจึงรับมาดื่มดับกระหายทันที
โครกกกกครากก ด้วยความที่ยังไม่มีอะไรถึงท้องตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อกลืนชาลงคอไปแล้วก็เหมือนเป็นการกระตุ้นให้กระเพาะทำงานทันที มันจึงส่งเสียงขายหน้าเขาอยู่ตอนนี้ไง เขาจึงมีสีหน้าแดงสลับเขียวคล้ำอย่างอับอาย และเหมือนร่างเล็กจะมองเขาอย่างขบขันก่อนจะช่วยพยุงตัวเขาขึ้นไปนั่งยังโต๊ะที่มีโหลมากมายวางอยู่ตรงกลางโต๊ะนั้น แล้วล้วงมือไปหยิบอะไรสักอย่างในห่อผ้า
"ท่านคงจะหิวแล้ว นี่เป็นสำรับอาหารที่ข้ามี ไม่รูท่านจะทานได้รึเปล่า"ผมเอาถาดที่มีอาหารสามสี่อย่างที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมา แล้วเลื่อนไปทางชิงหลง
"ข้าทานได้ทุกอย่าง ต้องขอรบกวนเหลียนเอ๋อร์แล้ว"ชิงหลงขอบคุณผม แต่ที่ทำให้ผมตกใจคือเรียกชื่อผมว่าเหลียนเอ๋อร์นี่ละ คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินชื่อนี้จะเรียกหลงเอ๋อร์ หรือเหลียนหลงไปเลย คนที่เรียกเหลียนเอ๋อร์นี่น่าจะมีแค่จินหลงมั้งและตอนนี้ก็เพิ่มชิงหลงมาอีกคน นี่คนชื่อลงท้ายว่าหลงทำไมชอบเรียกอย่างนี้จัง
"เอ่อ ขออภัย ข้าแค่เห็นว่าชื่อเหลียนเอ๋อร์เข้ากับเจ้าดี ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เจ้าขุ่นเคือง"ชิงหลงขอโทษทันทีที่หลังจากเรียกผมเหลียนเอ๋อร์แล้ว ผมทำหน้าทำตาแปลกๆละมั้ง
"ไม่เป็นไรขอรับ เรียกเหลียนเอ๋อร์ก็ได้ขอรับ ข้าแค่แปลกใจที่ท่านเรียกแบบนั้นเฉยๆนะ"
"ชื่อนั้นมีอะไรให้เจ้าไม่ชอบใจรึเปล่า ข้าเห็นเจ้าทำหน้าเหมือนแปลกใจ"
"แค่ไม่ค่อยมีคนเรียกข้าเหลียนเอ๋อร์นะ ปกติจะเรียกกันหลงเอ๋อร์มากกว่านะขอรับ"
"แต่ข้าว่าเจ้าเหมาะกับชื่อเหลียนเอ๋อร์นะ เพราะเจ้างดงามล้ำค่าอย่างดอกบัวพิสุทธิ์ยังไงล่ะ"ชิงหลงตอบมาหน้านิ่งๆ แต่สายตาเขาแวววาวแปลกๆ จนผมอดขนลุกไม่ได้
"เอ่อ แล้วแผลเจ้าเป็นไงบ้างน่ะ"ผมเปลี่ยนเรื่องทันทีที่เริ่มรู้สึกแปลกๆกับสายตาที่มองมา
"ข้าไม่ได้รู้สึกเจ็บมากเท่าเมื่อวานเท่าไหร่นะ แผลน่าจะสมานกันแล้วละ แต่ความบอบช้ำน่าจะยังเหลืออยู่ ข้าเลยรู้สึกแปลบๆเวลาขยับตัวนะ"เขาตอบผมพร้อมกำลังขยับร่างกายลองดู แล้วก็ขมวดคิ้วในบางท่าที่ยังเจ็บแปลบอยู่
"งั้นเจ้าทานอาหารเสร็จแล้ว เดี่ยวข้าขอดูแผลเจ้าหน่อยนะ"เขาพยักหน้าตอบผม ก่อนที่ผมจะปล่อยให้ชิงหลงทานอาหารไป แล้วตัวผมก็เดินเข้าไปยังฉากกั้นแล้วร่ายเวทย์บังตาไม่ให้ใครสามารถมองเห็นเขตที่ผมกำลังจะอาบน้ำอยู่ได้เพื่อที่จะได้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่มิดชิดกว่าเสื้อใส่นอนตัวขาวบางนี้สักที เพราะตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นมาเหมือนมีสายตาคู่นึงที่มองผมอย่างหื่นกระหายอยู่ตลอดเลย ทั้งๆที่อยู่กันแค่สองคนและชิงหลงก็ไม่ได้มองผมอย่างนั้นนะเท่าที่ผมแอบสังเกตดู เอ๊ะรึจะมอง ชิงหลงมีตาหลังงี้เหรอ บ้าบอฆอระฆังละผม ผมอาจจะคิดมากไปเองมากกว่า เฮ้ออ อาบน้ำเปลี่ยนชุดออกไปกินข้าวอร่อยๆดีกว่า
"เจ้าทานเสร็จแล้วใช่มั้ยชิงหลง"ผมถามขึ้นพรางเดินออกมาจากฉากกั้น ก่อนจะพยุงร่างสูงไปนั่งลงที่ฟุกแล้วผมก็นั่งลงตามข้างๆแรงสูง ก่อนที่ผมถอดเสื้อชิงหลงออก เมื่อคืนตอนที่ผมทำแผลและเช็ดตัวให้ชิงหลงผมก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะว่าผู้ชายต้วยกันและเขาก็เป็นคนเจ็บไม่ได้สติ แต่ตอนนี้ที่นัยตารัตติกาลนั้นมองตามอิริยาบถผมแทบทุกอย่าง ทำให้ผมรู้สึกเกร็งๆและก็เขินสายตานั้นแปลกๆ ยิ่งตอนที่ผมมองอกขาวล่ำสันยิ่งเขินไปกันใหญ่ จะตื่นเต้นทำไมว่ะ ของตัวเองก็มี ตั้งสติ ตั้งสติ ฟู่ววว
"เจ้าเป็นอะไรรึเปล่าเหลียนเอ๋อร์ หน้าแดงๆนะ"เสียงทุ้มถามเรียกสติที่ข้างหูของผม
"อะ..อ่อ..เปล่า เปล่า ข้าแค่แช่น้ำอุ่นนานไปนะ เลยเลือดลมสูบฉีดเยอะไป หน้าเลยแดงนะ"
"อืม งั้นเจ้าก็ดูแผลให้ข้าต่อเถอะ"เขาตอบรับเหมือนขบขันทั้งที่ทำหน้าจริงจังอยู่ ไม่รู้ว่านี้ผมคิดไปเองรึเปล่าที่ทั้งสายตา ท่าทางเขาเหมือนรู้ทันผมให้ความรู้สึกเหมือนอยู่กับจินหลงอีกแล้ว จากนั้นผมเลยเอือมมือไปแกะผ้าที่พันแผลชิงหลงอยู่จึงทำให้ผมเหมือนโอบกอดชิงหลงกลายๆ ตึกตักๆๆๆ และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวนี้แยกไม่ออกเลยว่าเป็นของใคร หรืออาจจะมีแค่หัวใจผมก็ได้อะที่เต้นแรง ก็ใครจะไปเคยใกล้ชิดผู้ชายที่หล่อ ดูดีขนาดนี้ละ ถึงแม้คนรอบตัวจะดูดีแต่ก็ใช่ว่าจะใกล้ชิดโอบกอดกันขนาดนี้นะ พอผ้าแผลหลุดออกจนเห็นบาดแผลที่เป็นรูเมื่อวาน แต่วันนี้แผลสมานกันไปเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นเหลือที่ยังไม่สมานกันอีกไม่มาก ผมเลยทำความสะอาดแผลแล้วใส่ยาสมานแผลและยาแก้อักเสบให้ใหม่จากนั้นก็พันแผลให้ชิงหลงเป็นอันจบกระบวนการ เอ่อ ส่วนเสื้อผมให้เขาใส่เอง จากนั้นก็ให้เขากินยาลดไข้และแก้อักเสบก่อนให้ชิงหลงนอนพักฟื้นต่อไป ส่วนผมหันไปกินข้าวแล้วจัดการตัวเองเตรียมออกไปหาสมุนไพรต่อ โดยรบกวนชิงหลงที่หลับไปแล้ว
"เฮ้ออ ไปทางไหนดีเนี่ย นี่ขนาดเช้ายังมืดเลยแฮะ"หลังจากออกจากแหวนมิติผมก็บ่นก่อนเลย ในความที่บรรยากาศยังน่ากลัว แสงสว่างมีรำไร แต่ก็ยังมีหมอกขมุกขมัว มองเห็นไม่ชัดอยู่ดี เช้ายังขนาดนี้ เย็นจะขนาดไหน ดีนะที่เมื่อวานเย็นย่ำค่ำคืนผมเข้าไปอยู่ในแหวนมิติ เพราะถ้าเหมือนเข้าป่าทั่วไปที่ต้องตั้งแคมป์ ก่อกองไฟนั้น ดีไม่ดีเจอผีทำไง นอกจากผีก็สัตว์ต่างๆที่อันตรายอะ แล้วระดับผม ถ้าเจอกันจังๆไม่ว่าผีหรือสัตว์อันตราย ผมตกใจร้องก่อนแน่ ไม่ก็ช็อคเป็นลมหมดสติโดนมันลากไปกินแน่ ไม่น่าได้สู้หรอก ใจเสาะเกิน ก็ผมค่อนข้างกลัวความมืดอะ ไม่รู้ว่ามันมีอะไรรึเปล่าที่มองเราอยู่ มันอาจจะเห็นเราแต่เราไม่เห็นมันงี้ แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว และยิ่งอยู่ในป่าหมอกมรณะอีก ชื่อนี้มันไม่น่าจะได้มาเล่นๆอยู่แล้วละ มันก็น่าจะมีอะไรที่เราไม่ควรประมาทมั้ยล่ะ ดีไม่ดีเดินๆอยู่กลายเป็นวิญญาณไม่รู้ตัวงี้ ฉะนั้นด้วยความอัจฉริยะของผม ผมจึงเอาไข่มุกเวทย์ออกมาหกลูกแล้วร่ายเวทย์ให้มันลอยรอบตัวผมเพื่อส่องแสงสว่างในระยะหนึ่งเมตรนี้ แค่นี้บริเวณโดยรอบที่ผมกำลังจะเคลื่อนตัวผ่านไม่ว่าทางไหนก็จะสว่างทันที 5555 ฉลาดจริงๆผม แค่นี้ผมก็ไม่กลัวอะไรละ ผมเลยใช้เวทย์เหยียบเมฆาเดินไปเร็วๆหาต้นพญาเสน ต้นพญาเสนมีลักษณะที่เหมือนต้นไม้ที่ตายแล้วคือมีแต่ลำต้นสีดำหรือน้ำตาลแล้วแต่อายุของต้น ยิ่งโตยิ่งเหมือนซากต้นไม้ที่ยืนต้นตายไม่มีใบแม้แต่ใบเดียว เพราะมันไม่จำเป็นต้องสังเคราะห์แสงมันจึงไม่มีใบ แต่ต้นมันดันออกดอกตลอดชีวิตที่มันมีอายุขัย แต่ออกทีละดอกเท่านั้น แถมดอกยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพ ซึ่งก็ไม่ได้แปลกอะไรในความรู้สึกผมเพราะต้นมันก็โตมาจากซากศพและจิตวิญญาณ ออกดอกมาไม่เหม็นนะสิแปลก และถ้าเก็บดอกมันแล้วต้นมันจะตายทันที ตายลงกลายเป็นซากศพของคนที่มันใช้จิตวิญญาณเติบโตนะแหละ เหมือนให้วิญญาณย้ายที่อยู่จากร่างคนไปต้นไม้เลย ถ้าบ้านเราก็ฟิวตานี หรือตะเคียนอะครับ ผมจึงพยายามตามหาจากกลิ่นและก็มองไปรอบๆด้วยจะได้หาเจอเร็วๆแล้วออกไปจากที่นี่ทันที
จนแล้วจนรอดเวลาผ่านไปครึ่งค่อนวันผมก็ยังไม่เจอแม้กระทั่งกลิ่น สักนิดก็ไม่มี ไม่เห็นเลย ผมเลยว่าจะเข้าไปดูคนเจ็บสักหน่อย พอเข้ามาก็เห็นร่างสูงยังคงนอนหลับอยู่ ผมเลยเอาอาหารออกมาจัดไว้ให้ ส่วนตัวเองก็เอาออกมากินข้างนอกจะได้ไม่รบกวนคนเจ็บ ซึ่งเอาจริงที่นี่มันเป็นของผมนะ จะรบกวนอะไรก่อน ถูกมะ แต่ความเป็นคนดีไงเว้ย เราไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ป่ะ นั้นเลยทำให้ผมมานั่งทานที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งสมบูรณ์ดีมากแถมดอกยังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆอีก ผมเลยนั่งกินไปเพลินๆ อิ่มแล้วก็สูดกลิ่นหอมๆเข้าปอดไปอย่างสดชื่น ด้วยความหนังท้องตื่นหนังตาเลยหย่อนแฮะ รู้สึกง่วงแปลกๆและยิ่งบรรยากาศกำลังเย็นสบาย กลิ่นหอมอ่อนๆยิ่งทำให้น่านอนมากขึ้น จนตอนนี้หัวผมเริ่มเอนลงนอนพิงที่ต้นไม้นั้นจะหลับอยู่แล้วนะ ถ้าไม่ใช่เพราะคิดว่านอนตรงนี้น่าจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ ผมเลยวับหายเข้ามายังแหวนมิติแต่ทันทีที่เข้ามาสติผมก็ดับวูบไม่รับรู้อะไรอีกเลย
ตุ้บ ร่างเล็กหมดสติลงมาที่อ้อมกอดแข็งแรงทันที เขารู้สึกตัวตั้งแต่ที่ร่างเล็กเข้ามาจัดอาหารให้เขาแล้ว แต่ที่เขายังหลับต่อเพราะอยากเห็นคนร่างเล็กทำตัวเป็นธรรมชาติ เดินบ่นพรึมพรำไปมา น่ามอง น่าเอ็นดู ไม่เกร็ง ทำตัวไม่เป็นตัวเองแบบตอนที่เขาตื่น และอีกอย่างตอนที่ร่างเล็กเข้ามาเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆอะไรบางอย่างที่เขาก็จำไม่ได้ แต่ความรู้สึกบอกเขาว่ากลิ่นนี้อันตราย จนร่างเล็กออกไปก่อนที่เขาจะขบคิดออกว่ามันคือกลิ่นอะไร เมื่อลับร่างเล็กเขาจึงลุกขึ้นมากินอาหารที่ร่างเล็กเตรียมไว้ให้พร้อมกับความคิดที่คิดออกแล้วว่ากลิ่นนั้นเหมือนดอกอี้ฮ่วน หรือก็คือดอกของต้นไม้กินคน ที่ต้นมันจะผลิดอกหอมอ่อนๆออกมาล่อเหยื่อให้สูดกลิ่นของมันเข้าไปมากๆจะได้สติเลื่อนลอยคล้ายคนหลับแหล่ไม่หลับแหล่ ไม่มีสติ แล้วเผลอหลับไปใต้ต้นของมันหรือบริเวณรอบๆที่ได้กลิ่นของมัน จากนั้นกิ่งก้านของมันจะพันรอบร่างกายของเหยื่อ และฉีกกระชากร่างนั้น จากนั้นก็จะดูดกลืนจิตวิญญาณเหยื่อเข้าไปทันที และนั้นคือเหตุผมที่ทำให้ต้นของมันสวยงามสมบูรณ์นัก เพราะวิญญาณที่มันกลืนกินไปไม่มีความแค้นเคืองใดก่อนตายเลย เพราะตายไม่รู้ตัว แถมมีแต่ความสุขสดชื่นที่ได้สูดดมกลิ่นหอมของมันอีก เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงเป็นห่วงคนร่างเล็กมาก ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้เรื่องต้นไม้กินคนนี่มั้ย อยากจะออกไปบอกก็ทำไม่ได้ที่นี่เป็นแหวนมิติคนร่างเล็ก ถ้าไม่ได้รับอนุญาตโดยการที่เจ้าของพาเข้าหรือพาออก เขาล้วนออกไปไม่ได้ กังวลจนมายืนรอที่หน้าทางเข้าออก ภาวนาให้ร่างเล็กรู้ตัวก่อนที่เขาจะพังแหวนมิตินี่ออกไป แต่ก่อนที่ความอดทนเขาจะหมดลง ทางเข้าเวทย์ก็มีการเคลื่อนไหวเหมือนจะมีอะไรเข้ามาเขาเลยมายืนรอบอกเรื่องนี้ แต่เมื่อร่างเล็กเข้ามาก็หมดสติลงที่วงแขนเขาทันที เขาจึงอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอกจากนั้นก็พาเดินไปยังฟุกนอนแสนนุ่มหอมกรุ่นของเจ้าตัวทันที จากนั้นก็วางร่างเล็กลงด้วยความทะนุถนอม จัดท่าทางให้นอนหลับได้สบายแล้วห่มผ้าให้ ก่อนจรดริมฝีปากเข้มลงบนหน้าผาก ก่อนจะนั่งมองร่างคนหลับสนิทอย่างเงียบๆ ความจริงใช่ว่าเขาจะมองไม่เห็นความสงสัยนั้นตั้งแต่ที่เขาเรียกคนร่างเล็กนี่ว่าเหลียนเอ๋อร์แล้ว ทำไมจะไม่รู้ว่าร่างเล็กคิดอะไรอยู่ ก็สีหน้าเจ้าตัวมักบ่งบอกทุกอย่างที่คิดอยู่แล้ว โดยที่เขาไม่ต้องเดาเลยด้วยซ้ำ เจ้าตัวเล็กคงจะสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกเหมือนจินหลงที่เจ้าตัวเริ่มสงสัยความสัมพันธ์ที่เจ้าตัวคลับคล้ายคลับคลาว่าอาจจะเคยรู้จักกันมาก่อน แต่ก็ไม่น่าใช่ ทำให้มีความไม่แน่ใจเกิดขึ้นและคงสับสนจนพาลไม่ชอบใจจินหลงเบาๆ เมื่อเขาเรียกเหมือนจินหลงที่อีกฝ่ายพยายามลืมไปแล้วก็เหมือนกวนน้ำใสให้ขุ่นนั้นแหละ ทำให้เขาไม่กล้ามาในร่างของจินหลงอีก เขาเลยมาในร่างของชิงหลง ซึ่งเป็นร่างจริงก่อนที่เขาจะบำเพ็ญบรรลุเป็นเทพเซียนที่มีออร่าสีทองของเทพเปร่งประกายตลอดเวลา แต่เป็นร่างคนเดินดินกินอย่างมนุษย์มนาทั่วไป แล้วเข้าหาร่างเล็กโดยเจตนาละนะ แต่การที่เขาสร้างสถานการณ์จนได้มาอยู่กับร่างเล็กที่คลายความระแวดระวังตัวจากคนที่ไม่สนิทแบบนี้ ก็ทำให้เขาหนักใจอยู่บ้างที่เห็นร่างเล็กได้ส่วนประกอบของพันพิษสลายรักมาแล้วถึงสองชนิด เดิมทีด้วยคิดว่าร่างเล็กเพิ่งเข้ามาแล้วสมุนไพรที่หาก็หายากชนิดงมเข็มในมหาสมุทรเวลาไม่ถึงสองวันคงไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันมากนัก แต่เขาคิดผิดเพราะท่าทางเจ้าตัวจะพกโชคเข้ามาเป็นกระบุง หรือไม่ป่าอาถรรพ์ก็ต้องการเป็นศัตรูกับเขาเพราะต้องการให้ร่างเล็กได้ส่วนประกอบยาไปทำยาแก้พิษได้สำรวจ แต่ดีนะที่เขาใช้แผนบาดเจ็บเพื่อเข้าหาร่างเล็ก เจ้าตัวเลยพาเขามารักษาในแหวนมิติจนเขารู้ก่อนและพยายามทำให้ยาสองชนิดนี้ใช้ไม่ได้ผล แต่ก็ยังทำไม่ได้เพราะเขาพยายามตอนที่ร่างเล็กออกไปตามหาตัวยาชนิดอื่นอยู่ร่ายเวทย์ดึงสรรพคุณมันออกให้เหลือเพียงซากของมัน (เข้าใจแบบง่ายๆก็เหมือนยาที่ต้มจนสรรพคุณทุกอย่างมันออกมากับน้ำแต่ก็ยังเหลือกากยาที่ยังสภาพเดิมแต่ใช้การไม่ได้แล้วเอาไว้) แต่เหมือนมันมีจิตวิญญาณทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรมันได้เลยนอกจากนายของมัน จะทำลายมันก็ไม่ได้ไม่งั้นร่างเล็กได้รู้และเกลียดร่างนี้ไปด้วยอีก แต่จะปล่อยให้ร่างเล็กทำยาแก้พิษนั้นสำเร็จไม่ได้ งั้นเขาจะรอทำกับยาตัวอื่นก็แล้วกัน แค่มียาชนิดเดียวที่ใช้ไม่ได้ ก็ทำให้ตำรับยาแก้พิษนี้ใช้ไม่ได้แล้ว ฉะนั้นไม่มีอะไรต้องกังวลสักนิด หึๆๆๆๆ
"อือออ"ร่างเล็กเหมือนจะรู้สึกตัวตื่น แต่ก็ยังมีความงัวเงียอยู่ ทำตัวอย่างกับเจ้าแมวเมี้ยวที่ชอบมุดอยู่แต่ในผ้าห่มที่อบอุ่นนั้น ร่างสูงจึงเอือมมือไปปัดผมยาวสลวยที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มออก จนร่างเล็กเหมือนจะรู้สึกตัวตื่นจริงๆ ร่างสูงจึงชักมือกลับอย่างรวดเร็วแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ชิงหลง ทำไมเจ้ามานั่งอยู่ตรงนี้ละ แล้วทำไมข้ามานอนตรงนี้ได้ ทำไมง่วงขนาดนี้นะ แล้วทำไมข้าอ่อนแรงเพียงนี้ละ"ผมถามเสียงอ่อนระโหยเหมือนเหนื่อยมาก กับร่างสูงที่นั่งมองผมอยู่ข้างๆ เพราะมีความสงสัยเต็มไปหมด เพราะเหมือนชิงหลงจะรู้เรื่องที่ผมอยากรู้
"เจ้าได้รับกลิ่นดอกต้นอี้ฮ่วนหรือต้นไม้กินคน จนหมดสติ แต่ยังดีที่เจ้าเข้ามาในแหวนมิติก่อนจะหมดสติจนกลายเป็นอาหารของต้นไม้นั้นไป พอเข้ามาเจ้าก็หมดสติเลย ข้าเลยพาเจ้ามานอนพักและรอดูอาการเจ้าว่าจะตื่นขึ้นมั้ย หากเจ้าไม่ตื่นในสองชั่วยาม ข้าต้องพาเจ้าไปแช่น้ำล้างพิษดอกอี้ฮ่วนซะ"ร่างสูงเล่าทุกอย่างให้ผมเข้าใจแจ่มแจ้ง รวมถึงเล่าเรื่องต้นอี้ฮ่วนหรือต้นไม้กินคนนั้นให้ผมหังอย่างละเอียดอีกด้วย ทำเอาช็อคไปเลยที่รู้ว่าเกือบเป็นเหยื่อของต้นไม้ปีศาจนั้น อุตส่าห์ชมว่ากลิ่นดีกลิ่นหอมที่ไหนได้ มันคือความโกหกหลอกลวงทั้งเพ คุณหลอกดาว ก็ว่าอยู่ทำไมในป่าดงพงไพรที่อันตรายแบบนี้ถึงมีต้นไม้ที่เงียบสงบน่าพักผ่อนหย่อนใจขนาดนี้อยู่ ที่แท้มันก็อันตรายสมกับที่อยู่ในเขตป่าหมอกมรณะเลย คือต่อให้สวยงามเหมือนไร้พิษสง แต่จริงๆโคตรอันตราย ฉะนั้นผมจะไม่ไว้ใจอะไรในป่านี้อีกแล้ว คอยดูนะ ออกไปนี้ผมจะเผามันซะ ไอ้ต้นไม้อันตรายเนี่ย จะได้ไม่กินคนที่มาเดินเล่นแถวนี้ (ใครจะไปเดินเล่น ชมนกชมไม้แถวนั้น เหมือนแก)
"งั้นข้าชอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้า ถ้าไม่มีเจ้าช่วยข้าอาจจะไม่ฟื้นมาเลยก็ได้"ผมขอบใจอย่างที่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
"ไม่เป็นไร เจ้าเองก็ยังช่วยชีวิตข้า แถมช่วยมากกว่าที่ข้าช่วยนัก ที่ข้าช่วยยังเทียบไม่ได้กับที่เจ้าช่วยข้าเลย ไม่รู้ว่าชีวิตนี้ข้าจะชดใช้หมดมั้ยด้วยซ้ำ"ชิงหลงพูดอย่างจริงจัง
"เอ่อ ข้าว่าอย่าเป็นเรื่องใหญ่เลย ข้าช่วยเจ้า แต่เจ้าก็ช่วยข้ากลับ ถือว่าเจ้ากับข้าไม่มีบุญคุณต่อกันหรอก ไม่ติดหนี้กันอย่างนี้ดีกว่า"ผมบอกปัดไป หลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากที่จะตามมาหลังจากนี้อีกด้วย
"ไม่ได้ ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า จากนี้ไปข้าจะติดตามเจ้า เจ้าไปขวา ข้าไปขวา เจ้าไปซ้าย ข้าไปซ้าย มีเจ้าต้องมีข้า"ชิงหลงพูดอย่างขึงขังถึงเรื่องยุ่งยากที่ผมคิดไว้อยู่แล้วว่ามันจะตามมา
"เอ่อ อย่าว่างั้นงี้เลยนะชิงหลง แต่ว่าข้านะเป็นผู้ร่ำเรียนสายโอสถที่ตอนนี้ร่ำเรียนอยู่ที่สำนักญาณศึกษา ไม่ควรที่จะมีคนติดตามหรอกนะ หรือต่อให้ที่นั้นมีคนติดตามได้ คนของข้าก็เยอะแยะ ไม่ต้องเป็นเจ้าหรอกนะ ฉะนั้นหากเจ้าหายดีแล้ว ก็ต่างคนต่างแยกย้ายเถอะ"ผมบอกอย่างใจเย็น
"แต่บรรพบุรุษตระกลูข้าสอนให้ข้าทดแทนผู้มีบุญคุณด้วยชีวิตที่ข้ามี"บรรพบุรุษบ้านไหนสอนแบบไม่รักลูกหลานตัวเองแบบนี้ว่ะ เจอจะปรับทัศนคติสักที ให้ตายเถอะ
"แล้วข้าจะอยากได้ชีวิตเจ้าไปทำอะไรเล่า เจ้าไม่ต้องให้ชีวิตข้าหรอก ถือซะว่าข้าเป็นหมอ เจ้าเป็นคนไข้ของข้า เจ้าจ่ายเงินให้ข้า ก็ถือว่าจบ แล้วซึ่งต่อกัน อย่างนี้ดีรึไม่"ผมเสนอทางเลืกให้ไป
"แต่ข้าไม่มีเงิน"ตอบมาหน้านิ่งๆ
"เช่นนั้นข้ารักษาให้เจ้าฟรี"
"ของฟรีไม่มีในโลก"
"มีสิ ที่ข้านี่ไง รักษาฟรีไม่มีคิดเงิน"
"แต่ข้าสามารถปกป้องเจ้าได้นะ ผู้ฝึกสายโอสถส่วนใหญ่ล้วนไม่มีพลังยุทธ์"
"ข้าอยู่ระดับจินตานแล้ว สามารถปกป้องตนเองได้"
"ต่อให้เจ้ามีระดับที่สูง แต่วิทยายุทธ์เล่า เจ้าได้ร่ำเรียนมาอย่างแตกฉานแล้วรึ"ร่างสูงพยายามแย้ง
"ก็ยังหรอกนะ"ผมตอบความจริงไป ซึ่งก็ไม่คิดว่าคำตอบแค่นี้จะเปลี่ยนชีวิตผมขนาดนั้น
"่นนั้นข้าจะปกป้องเจ้า พร้อมทั้งสอนวิทยายุทธ์ให้เจ้าด้วย และเจ้าก็ไม่ต้องปฏิเสธ เพราะข้าไม่ฟัง จากนี้ไปข้าฝาหเนื้อฝากตัวด้วยนะเหลียนเอ๋อร์"ชิงหลงรวบรัดมัดมือชกจนผมยังอ้าปากพะงาบๆเถียงไม่ทัน
"เฮ้อ เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้ งั้นหากข้าเรียนวิทยายุทธ์กับเจ้าหมดทุกกระบวนท่าที่เจ้ารู้ เราก็เลิกแล้วต่อกัน เข้าใจมั้ย ไม่ใครติดหนี้อะไรกันอีกแล้วนะ"ผมเลยยื่นข้อเสนอเจอกันคนละครึ่งทางแล้วกัน
"เช่นนั้นก็ได้ งั้นเหลียนเอ๋อร์พักผ่อนต่ออีกสักหน่อยเถอะ"
"เจ้าก็ไปพักเถอะ เจ้ายังบาดเจ็บอยู่"หลังจากเถียงกันจนลงตัวแล้ว เราสองคนจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ผมที่ยังเพลียๆจึงนอนหลับต่อทันที
หลังจากตกลงกับร่างเล็กสำเร็จเขาก็เดินกลับมาที่นอนของเขาทันที พร้อมทั้งความลิงโลดในใจที่กำลังตื่นเต้นที่จะได้ใกล้ชิดกับร่างเล็กนานขึ้น เขาจะได้ทำตามแผนที่วางไว้สำเร็จสักที


บทที่ 8
ผจญภัยในโลกกว้าง
กลางป่าหลังเขตสำนักบุหลันที่เงียบสงัดตอนนี้ได้มีร่างเพรียวบางในชุดสีขาวยืนนิ่งเป็นสง่าด้วยใบหน้าที่สวยราวกับสตรีนั้นทำให้ภาพที่เห็นราวกับความฝันที่เทพธิดาอยู่ในสวนบุปผาสวรรค์ เพราะร่างบางยืนอยู่ใต้ต้นดอกหงระย้าสีชมพูที่ตอนนี้กำลังแข่งกันผลิบานออกดอกกันอย่างสวยงาม หลังจากที่ร่างบางเคลื่อนย้ายมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างบางต้องปรับตัวเล็กน้อยจึงยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อปรับสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทั้งสภาพอากาศที่หนาวเย็นขึ้นจากร่มเงาของป่า และแสงสว่างที่น้อยลงเพราะมีแต่ต้นไม้สูงใหญ่ทำให้บดบังแสงแดดที่ส่องลงมา หลังจากที่ปรับสภาพได้แล้วผมจึงมองไปรอบๆส่วนที่อยู่ตอนนี้เป็นยังไงจะได้วางแผนว่าจะไปทางไหนก่อนดี ซึ่งจากที่ดูป่ารอบๆตัวตอนนี้ทางซ้ายมือผมมีต้นไม้ขึ้นอย่างแน่นขนัด ทำให้เวลามองลึกเข้าไปเห็นทัศนียภาพได้ไม่มากนักแถมยังแลดูวังเวงอีกต่างหาก เนื่องจากต้นไม้ที่แออัดกันต่างต้องการแสงแดดเพื่อเติบโตกันทั้งนั้นทำให้แสงแดดยิ่งส่องลงมาไม่ถึงพื้น ลึกเข้าไปใต้ต้นไม้จึงเหมือนมีหมอกอยู่กลายๆและดูมืดมนลึกลับอันตรายจนไม่น่าเดินเข้าไปในป่าเขตนั้น ส่วนทางขวาอากาศกำลังอบอุ่นพอดีไม่หนาวเกินไปไม่ร้อนเกินไปเนื่องจากเป็นป่าโปร่งที่ต้นไม้ขึ้นอย่างสม่ำเสมอไม่น้อยเกินไปไม่มากเกินไป ทำให้ยังพอมีส่วนที่แสงแดดส่องลงมาถึงพื้นดิน อากาศจึงน่าอยู่กว่าฝั่งซ้ายมือนัก ส่วนเบื้องหน้าผมเหมือนจะเต็มไปด้วยพุ่มไม้ที่มีดอกไม้บานเต็มไปหมด ลองฟังเสียงดูเหมือนจะได้ยินเสียงน้ำตกจากที่ที่ผมยืนอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้มากนักจึงพอได้ยินเสียงอยู่
ส่วนข้างหลังที่ผมยืนอยู่คือมีต้นดอกหงระย้าอยู่แล้วถัดจากต้นไม้ใหญ่ไปไม่กี่ต้นคือตีนเขาลูกนึงที่ต้องเดินขึ้นไปสำรวจดูว่าภูเขาลูกนี้มีอะไรบ้าง ผมจึงตัดสินใจเดินไปทางขวามือเพราะจากสภาพแวดล้อมน่าจะมีสมุนไพรเติบโตได้ดีและหลากหลายชนิดกว่าทุกทิศแล้ว ส่วนป่าทิศอื่นๆถ้าผมหาในป่าทางขวามือค่อยเดินกลับมาก็ยังไม่สาย ผมจึงใช้วิชาเหยียบเมฆาที่สามารถเดินบนอากาศที่ระดับสูงขึ้นจากพื้นดินประมาณ 1 ฟุต เพื่อก้าวไปได้อย่างรวดเร็ว 1 ก้าวปกติบนพื้นดินเทียบเท่า 5 ก้าวบนนี้ และเพื่อไม่ให้มีรอยเท้าให้ตามติดได้ เผื่อมีคนเข้ามาล่าหาสัตว์เวทย์ในป่านี้จะได้ไม่มาปะทะกับผมต่อนึงด้วยนั้นเอง ในขณะที่ผมกำลังสอดส่องสายตาไปรอบๆทางที่ผมเดินทางผ่านก็เหมือนมีประกายบางอย่างมากระทบที่หางตาผมทางซ้ายมือ ผมเลยหยุดแล้วเดินเข้าไปดูทิศทางนั้นทันทีก่อนจะเข้าไปใกล้ประกายนั้นกลับมีเสียงร้องหวีดขึ้นมาอย่างข่มขู่เหนือหัวผม เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นปักษาเพลิงพิโรจน์ตัวขนาด 3 ฟุตเศษ กำลังบนวนเหนือหัวผมไปมาราวกับกำลังเตรียมพร้อมต่อสู้หากผมเดินเข้าไปใกล้อะไรสักอย่างเบื้องหน้า ซึ่งตอนนี้ผมกำลังยืนประเมินสถานการณ์อยู่กับที่ ทำให้ปักษาเพลิงพิโรจน์บินร่อนตัวเองมายืนขวางเบื้องหน้าที่ห่างจากผมประมาณสามเมตรได้ มองกะจากสายตาที่ยืนระดับเดียวกันปักษาเพลิงพิโรจน์น่าจะสูงเลยเอวผมมานิดหน่อย และจากที่เห็นรัศมีสีแดงที่แผ่ออกมาจากปีกสีแดงแซมดำนั้นแล้วปักษาตัวนี้น่าจะอยู่ในระดับ 6 ได้ซึ่งถือว่าเป็นสัตว์เวทย์ระดับกลางใกล้จะสูงแล้ว แล้วที่มีชื่อว่าปักษาเพลิงพิโรจน์นั้นเพราะปีกสีแดงแซมดำที่เห็นนั้นแม้จะสวยงามมาก แต่ก็มีพิษสงมากเช่นกันเนื่องจากสีแดงของปีกมันเกิดจากการที่ร่างกายมีธาตุไฟโลกันต์เยอะเกินไปจนไปประจุกันอยู่ที่ปีกจึงทำให้ปกติปีกเป็นสีดำแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง ถ้าถูกปีกนั้นสะบัดใส่หรือแตะโดนปีกสีแดงนั้นเท่ากับรนหาที่ตายเพราะไฟโลกันต์จะไม่สามารถมอดดับไปเองได้จนกว่าจะเผาไหม้สิ่งที่สัมผัสโดนปีกมันหมด หรือต้องมีน้ำทิพย์มาชะโลมเท่านั้นเพราะน้ำทิพย์มีฤทธิ์เย็นและช่วยชะล้างบาดแผลที่เกิดจากไฟโลกันต์ได้ และโดยปกติปักษาเพลิงพิโรจน์นี้จะไม่ทำอันตรายกับใครก่อน เพราะมันเป็นสัตว์เวทย์ที่รักสงบพอควรและรู้ถึงพิษสงตัวเองดีมันจึงอยู่เงียบๆเป็นที่เป็นทางไม่รังแกสัตว์ที่อ่อนแอกว่า นอกจากคนที่บุกรุกพื้นที่มันเข้ามามันจึงจะสู้สุดใจและอาฆาตแค้นเป็นที่สุดเพราะมันถือว่าจะเข้ามาทำร้ายมัน มันจึงต้องปกป้องตัวเอง โดยการที่ต้องตายกันไปข้างเท่านั้น และผมก็เป็นคนบุกรุกคนนั้นนั้นเอง เอาไงดีนะ ถอยก็ไม่ได้ ไปต่อก็ไปไม่ถึง ด้วยระดับของปักษาที่ต่ำกว่าผมหนึ่งขั้นทำให้ผมได้เปรียบอยู่บ้าง แต่พิษสงของปีกนั้นอะผมเอาจะชนะได้ยังไง โดยไม่บาดเจ็บเลยนะสิ
"เอ่อ ท่านปักษา ข้าไม่ได้มีเจตนาจะเข้ามารุกรานทำร้ายท่านนะขอรับ เพียงแค่เห็นประกายบางอย่างเลยตามมาดูเพียงเท่านั้น หากทราบว่านี้คืออาณาเขตของท่าน ข้าจะไม่ล่วงล้ำเข้ามาเลยขอรับ"ผมเจรจาดีๆกับปักษาเพลิงพิโรนจ์ตัวนี้เพราะสัตว์เวทย์ที่มีระดับ 5 ขึ้นไปมักจะฟังมนุษย์รู้เรื่องเข้าใจ และมักจะตอบกลับมาทางกระแสจิตได้อีกด้วย
"แล้วเจ้าเข้ามาที่ป่าแห่งนี้ด้วยเหตุอันใดเล่าเจ้ามนุษย์น้อย"กระแสจิตของปักษาเพลิงพิโรจน์ถูกส่งเข้ามายังกระแสจิตผมด้วยน้ำเสียงแหบแข็งแรงที่เหมือนเสียงชายชราที่ยังดูสุขภาพดีอยู่
"ข้าเป็นศิษย์คนที่หกของเขตสำนักบุหลันภายในสำนักญาณศึกษานี่เองขอรับ วันนี้ข้าได้ทำการทดสอบเพื่อเลื่อนระดับเป็นผู้ปรุงยาเลยต้องเข้ามาหาสมุนไพรไปทำการรักษาโรคที่ข้าจับฉลากได้นะขอรับ"ผมตอบตามความจริงทุกอย่าง หวังใช้ความจริงใจเข้าสู้นั้นแหละ
"อืม ศิษย์ของสำนักญาณศึกษากลางหุบเขาในป่าอาถรรพ์นั้นนะรึ"
"ขอรับ อาจารย์จึงให้ข้าเข้ามาหาสมุนไพรในป่านี้แล้วข้าก็เดินมาเรื่อยๆจนเมื่อกี้เห็นอะไรบางอย่างจึงเข้ามาดู ไม่ได้คิดว่าจะบุกรุกอาณาเขตท่านโดยที่ไม่ได้ตั้งใจเช่นนี้ ต้องขออภัยท่านด้วยขอรับ"ผมกล่าวอย่างอ่อนน้อมด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ
"5555 เดิมทีข้าก็โกรธและโมโหอยู่หรอก แต่เห็นคนหนุ่มที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นเจ้าแล้วข้าก็โกรธไม่ลงหรอกนะ ส่วนใหญ่มนุษย์ที่เข้ามาในอาณาเขตข้าล้วนแต่มีจิตใจไม่ใสสะอาดทั้งนั้น เพราะหวังจะครอบครองในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน ทำให้เอาชีวิตมาจบลงที่นี่มากมายหลายคนทั้งคนหนุ่มคนสาวทั้งหัวหงอกหัวดำ แล้วเจ้าเล่าเด็กน้อยหากประกายที่เจ้าเห็นเป็นประกายของผลึกเพิ่มปราณธาตุในตัวเจ้าให้แข็งแกร่งขึ้น แล้วเลื่อนระดับจากตอนนี้ที่เจ้าอยู่ในระดับจอมยุทธ์ระดับกลางขึ้นไปหนึ่งขั้นให้เจ้าอยู่ในระดับจินตานตอนต้น เจ้าสนใจที่จะเข้าไปดูหน่อยมั้ยละ"เสียงที่ดังในโสตจิตของผมออกจะเจ้าเลาห์สักหน่อย
"เข้าไปดูทำไมขอรับ"ผมถามอย่างงงๆ
"ก็เข้าไปดูผลึกไง ของหายากเช่นนี้ใช่ว่าจะหาดูได้ง่ายๆนะ เจ้าไม่อยากเห็นบ้างเลยรึ"เสียงแหบถามอย่างฉงนสงสัย ทำอย่างกับลองใจผมแหนะ
"ไม่อะขอรับ ก็รู้แล้วว่าคืออะไรจะไปดูทำไม"ผมก็ยังตอบไปแบบงงๆอยู่ดี
"ก็เผื่อข้าโกหกไง เผื่อเป็นอะไรที่มีค่ากว่านั้นละ เจ้าไม่อยากไปเห็นหน่อยรึไง"เสียงแหบเริ่มหงุดหงิด
"แล้วท่านจะโกหกข้าทำไมละขอรับ ไม่เห็นมีเหตุผลอะไรที่ท่านต้องโกหกข้านี่"
"อืม เข้าใจละ เจ้านี่ซื่อบื่อไร้เดียงสาซะจริง เดาว่าคงออกจากจวนแล้วก็มาเรียนที่นี่เลยสินะ แล้วนี่ก็คงเป็นครั้งแรกที่เข้าป่ามาหาประสบการณ์งั้นใช่มั้ยเด็กน้อย"เสียงแหบนั้นพูดอย่างอดเอ็นดูแกมเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ทำไมพอได้คุยกับเด็กคนนี้กลับทำให้เขาสบายใจว่าเด็กตรงหน้าจะไม่อยากได้ของที่ไม่ใช่ของตนเองแน่ๆ จนบอกสิ่งที่เขาต้องปกป้องไว้ด้วยชีวิตรอส่งมอบให้ผู้ที่เหมาะสมจะได้เท่านั้น ซึ่งคนที่จะได้ไปครอบครองต้องเป็นคนที่จิตใจใสสะอาดไม่คิดเบียดเบียนผู้ใด เพราะการที่ได้ครองผลึกเพิ่มปราณธาตุนั้นจะส่งผลให้ผู้ครอบครองแข็งแกร่งขึ้น หากเป็นคนชั่วช้าที่มีจิตใจดำมืดเกรงว่าจะเป็นภัยต่อสรรพสิ่งได้ ฉะนั้นเขาเลยต้องคอยปกป้องมันไว้จากพวกที่กระหายในอำนาจแล้วรอคอยคนที่เหมาะสมมาโดยตลอด แต่ช่วงหลายร้อยปีมานี่เขากลับไม่พบสักคนที่เหมาะจะครอบครองผลึกเพิ่มปราณธาตุ เพราะทุกคนที่เข้ามาล้วนแล้วแต่จ้องจะทำร้ายเขาเผื่อฉกชิงมันไปทั้งสิ้น ทำให้เขาที่เพิ่งเคยเจอเด็กหนุ่มที่อยู่ๆก็ก้าวเข้ามาในอาณาเขตเขาอย่างรวดเร็วราวกลับหาอะไรสักอย่าง เขาจึงคิดว่าจะเข้ามาหาผลึกเพิ่มปราณธาตุ แต่พอเด็กหนุ่มอธิบายถึงการมาและขออภัยอย่างจริงใจนั้น ทำให้เขาลองใจเด็กหนุ่ม จนตอนนี้ที่เขารู้แล้วว่าคนที่เหมาะจะครอบครองผลึกเพิ่มปราณธาตุนั้นคือผู้ใด
"ท่านปักษาอาวุโสรู้ได้อย่างไรขอรับ ว่าข้าเพิ่งเคยออกท่องยุทธ์"ผมถามอย่างงงๆอีกแล้ว
"เด็กน้อยเอ๋ยเด็กน้อย แค่พฤติกรรมเจ้า ข้ามองปราดเดียวก็รู้แล้ว"พูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อความซื่อเต็มประดา
"แล้วท่านยกโทษให้ข้ารึยังขอรับ ข้าตอบทุกอย่างที่ท่านปักษาอาวุโสถามแล้วนะขอรับ แล้วข้าก็ไม่ได้อยากได้อะไรจากที่นี่ด้วยนอกจากมาหาสมุนไพรจริงๆ"
"ข้ายกโทษให้เจ้านานแล้วละนะ"
"งั้นข้าขอตัวเดินทางต่อนะขอรับ มีเวลาแค่ 7 วันเองเดี่ยวหาสมุนไพรไม่คบ หากข้าเดินทางผ่านมาทางนี้อีก จะแวะมาเยี่ยมนะขอรับ"ผมเลยบอกลาแล้วกำลังจะเดินทางไปหาสมุนไพรต่อ
"เดี่ยวสิว่ะ เอ็งจะรีบไปไหนเนี่ย ตามข้ามานี่ก่อน ข้ามีของจะให้เจ้า"เสียงแหบนั้นร้องเรียกเขาอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะไปตามทางตัวเอง
"ของอะไรขอรับ สมุนไพรหายากรึขอรับ"ผมถามอย่างตื่นเต้น ก็แห่ม ท่านปักษาอาวุโสรู้ว่าผมเป็นนักเรียนสายโอสถย่อมต้องให้สมุนไพรก็เป็นเรื่องธรรมดารึเปล่า และยิ่งท่านเป็นปักษาต้องเห็นหรือมีสมุนไพรดีๆหายากไว้ในครอบครองแน่ๆเลยอะ คาดหวังเลยนะเนี่ย
"ตามข้ามา"จากนั้นท่านปักษาอาวุโสก็บินพาผมเข้ามายังถ้ำแห่งนึงที่มีขนาดไม่ใหญ่มากอยู่กึ่งกลางหน้าผาที่สูงชัน ความสูงจากพื้นดินขึ้นมายังถ้ำเทียบได้กับตึกสี่ชั้นน่าจะได้ ตกลงไปไม่ตายก็น่าจะเลี้ยงไม่โตครับลักษณะนี้ แล้วตอนนี้ผมก็กำลังยืนอยู่หน้าปากถ้ำด้วย พื้นที่อันตรายซะจริง
"ไหนขอรับสมุนไพรล้ำค่า"ผมถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเต็มประดา จนปักษาเพลิงพิโรจน์ที่มองเห็นทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ในความเด็กน้อยนี้
"ข้าบอกรึว่าคือสมุนไพรล้ำค่า ในหัวเจ้าคิดอยู่เรื่องเดียวรึไงกัน ของล้ำค่าที่ข้าจะให้มันไม่ใช่สมุนไพรหรอก มันมีค่ากว่านั้นอีก"เสียงแหบตอบผมมาด้วยน้ำเสียงเซ็งๆและท้ายประโยคมีความภาคภูมิใจแปลกๆ
"อ้าว อย่าบอกนะขอรับว่าคือผลึกเพิ่มปราณอะไรสักอย่างนั้นนะ"ผมถามอย่างไม่เข้าใจ
"ใช่แล้ว น่าตื่นเต้นใช่มั้ยละ"
"ไม่อะขอรับ ตื่นเต้นอะไรกัน นั้นไม่ใช่สิ่งที่ข้าอยากได้สักหน่อย"ผมพูดเสียงเซ็งๆ
"เอ๊ะไอ้เด็กนี้นี่ ช่างไม่รู้จักของดีเอาซะเลย คนมากมายยอมตายเพื่อได้มันมา แต่เจ้าที่ข้ามอบให้ดีๆกลับไม่อยากได้ เจ้านี่ช่างไม่รู้ค่าของสิ่งของนัก"เสียงแหบตะโกนขึ้นในกระแสจิตอย่างโมโห
"ก็ข้าเห็นท่านหวงมันอย่างกับจงอางหวงไข่ อยู่ดีๆมามอบให้ข้าทำไมละขอรับ"
"ก็เจ้าเหมาะสมที่จะเป็นนายมันยังไงละ อีกอย่างข้าไม่ได้หวงมันโว้ย ข้าแค่รอส่งมอบมันให้คนที่เหมาะสมเท่านั้น ของอันตรายพักนั้นข้าจะหวงมันทำไมกัน"
"อ้าว งี้อันตรายก็มาอยู่ที่ผมแทนนะสิ เช่นนั้นต้องมีคนต้องการมันมากเป็นแน่ หากรู้ว่าอยู่กับผม คนก็ต้องมาฆ่าผมเพื่อชิงมันนะสิขอรับ"ผมถามอย่างเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
"ใช่"
"งั้นข้าไม่เอาขอรับ"ผมตอบปฏิเสธเสียงแข็ง
"ไม่ได้ ผู้ใหญ่ให้ของเจ้าไม่รับ เสียมารยาทนะเด็กน้อย อุตส่าห์มอบของดีๆให้"เสียงแหบพยายามยัดเยียดผลึกเพิ่มปราณธาตุให้เด็กหนุ่มให้ได้
"ให้ความตายแก่กันนั้นเรียกมอบสิ่งดีๆให้แก่กันหรือขอรับ"ผมเถียงกลับ
"ไอ้เด็กคนนี้นี่มันยังไงว่ะ กลัวอะไรกะอีแค่ความตายนะห๊ะ"
"อ้าวววว ท่านก็พูดได้สิท่านอยู่มานานแล้วนี่ ส่วนข้าเพิ่งเกิดได้ใช้ชีวิตมาไม่กี่ปีเองนี่ท่านปักษาอาวุโส"
"เอาจริงๆนะเด็กน้อย หากผลึกเพิ่มปราณธาตุยอมรับเจ้าเป็นนายมัน มันจะมอบพลังให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นให้เจ้าปกป้องตนเองและมันได้จากภยันอันตรายรอบด้าน ฉะนั้นเจ้าจะไม่เป็นอะไรแน่นอนเชื่อข้าเถอะ"
"งั้นข้าจะเชื่อท่านดูขอรับ แล้วข้าต้องทำสิ่งใดบ้างขอรับ"น้ำเสียงที่บอกอย่างจริงจังนั้นทำให้ผมตัดสินใจจะลองดูสักครั้งอย่างห้ามใจไม่ได้ เผื่อผลึกไม่ยอมรับเขาจะได้ไปต่อสักที
"เช่นนั้นเจ้าจึงเดินเข้าไปภายในก้นถ้ำ เมื่อเห็นผลึกสีดำที่อยู่ภายในนั้นให้เจ้ากรีดเลือดลงไปแล้ว รอดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นมั้ย ถ้าไม่มีแสดงว่าผลึกไม่ยอมรับเจ้า เจ้าก็ค่อยออกมาแล้วข้าจะพาเจ้าไปหาของขวัญปลอบใจใหม่ให้ อาจเป็นสมุนไพรล้ำค่าสักต้นเป็นเช่นไร"เอาสมุนไพรมาล่อเขาซะแล้ว แรงจูงใจดีอย่างนี้ ผมจึงเดินหน้าตั้งเข้ามาแบบไม่คาดหวังว่าผลึกจะยอมรับมั้ย แต่กำลังคิดว่าจะได้สมุนไพรอะไรเป็นการปลอบใจดี จนเมื่อเดินเข้ามาเห็นก้อนผลึกสีดำขนาดสองฝ่ามือวางอยู่บนหินก้อนใหญ่ ซึ่งทำให้ผลึกดำก้อนนี้เด่นเป็นสง่ามาก ผมจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วมองด้วยสีหน้าสงสัยว่าผลึกก้อนนี้นะเหรอที่มีแต่คนต้องการจนยอมตายเพื่อมัน หากมองดีๆมันก็แค่ผลึกก้อนนึงเองนะ ผมจึงหยิบกริซออกมาจากแหวนมิติจากนั้นกรีดลงที่ปลายนิ้วชี้แล้วหยดเลือดลงไปที่ผลึกดำก้อนนี้ จากนั้นผมจึงเก็บกริซไว้เหมือนเดิมและกำลังคิดจะหมุนตัวออกไปแ แต่แสงสีขาวที่เปร่งออกมาจากผลึกก้อนสีดำนั้น จนกะเทาะสีดำที่เป็นฝุ่นออกไปจนเป็นก้อนสีขาวสว่างทั้งก้อนแล้วละอองสีขาวก็แผ่ออกมาจากผลึกก้อนนั้นก่อนจะโอบล้อมรอบตัวผม จากนั้นละอองนั้นก็ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายผมในทุกเส้นขนและรูขุมขนจนร่างกายรู้สึกเบาสบายแล้วละอองนี้ก็เข้าไปสู่แก่นพลังธาตุในร่างกายผม แล้วเพิ่มพลังให้แก่นธาตุของผมให้แข็งแรงมากขึ้น มากจนตอนนี้ผมเริ่มเจ็บนิดๆตามเส้นปราณในร่างกายทุกส่วนแล้ว เนื่องจากพลังที่อัดแน่นเกินไป ผมจึงค่อยๆตั้งจิตดูดพลังที่บริสุทธิ์เข้าไปในแก่นพลังธาตุอย่างช้าๆไม่เร่งรีบ เพราะหากเร่งรีบเส้นปราณอาจเสียหายหรือแก่นพลังธาตุรับไม่ไหวแตกก่อนที่จะดูดซึมเสร็จ เขาอาจพิการหรือจบชีวิตลงที่นี่ได้
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ที่เขาดูดซึมปราณบริสุทธิ์จากผลึกเพิ่มปราณธาตุสำเร็จ จนตอนนี้ร่างกายรู้สึกเบาสบายเขาจึงลืมตาขึ้นมา แล้วมองไปรอบตัวก็เห็นตัวเองลอยเคร้งอยู่ในอากาศเขาจึงค่อยๆลงไปยืนที่พื้นถ้ำ จากนั้นจึงมองสำรวจไปรอบๆถ้ำเพราะตั้งแต่ที่เข้ามาก็ไม่ได้สนใจจะสำรวจอะไรเลย จนพอตอนนี้ที่สนใจสำรวจจึงกวาดตามองไปรอบๆผนังถ้ำก็ไม่เห็นอะไรที่น่าสนใจ บนพื้นถ้ำก็มีแต่ก้อนหินและฝุ่นไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด ด้วยความถ้ำมีแต่ความมืดและฝุ่นทำให้เขาระคายเคืองตา จนเขาต้องหลับตาแล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อพักสายตาสักพัก พอหายระคายเคืองตาแล้วจึงลืมตาขึ้นทั้งที่ยังเงยหน้าอยู่ทำให้เขาเห็นอะไรบางอย่างที่สวยงามแล้วก็หายากมากเช่นกัน แถมยังเป็นหนึ่งในส่วนผสมของยาแก้พิษที่เขาตามหาอีกต่างหาก สิ่งนั้นก็คือผลึกหวนคืนที่ตอนนี้กำลังฝังก้อนอยู่บนผนังถ้ำมีประมาณสามก้อน ก้อนขนาดหัวแม่มือมีสีฟ้าสว่าง นี่คงเป็นเหตุผลที่ผลึกเพิ่มปราณธาตุคงสภาพมาได้หลายร้อยปี เพราะได้รับไอของผลึกหวนคืนนี่เอง แต่คงอยู่ในถ้ำที่มีแต่ฝุ่นนานเกินไปจึงทำให้มันไม่มีประกายออกมาเพราะถูกฝุ่นกลบจนหมองนั้นเอง หากนำไปล้างทำความสะอาดก็จะกลับมาเป็นประกายปกติ ผมจึงร่ายเวทย์เหาะขึ้นไปแกะมันออกมาจากผนังถ้ำแล้วนำใส่ไปในแหวนมิติทั้งสามก้อนนั้นเอง และร่ายเวทย์ให้ถ้ำสว่างมองเห็นทุกอย่างให้ชัดเจนจนเห็นว่าไม่มีของที่จำเป็นแล้วเขาจึงออกมาปากถ้ำก็เห็นปักษาเพลิงพิโรนจ์ที่ทำท่าทางดีใจเต็มประดาที่เขาสามารถเป็นนายผลึกก้อนนั้นได้แถมยังหลอมรวมกันสำเร็จแล้วด้วย ดูจากรัศมีที่แผ่ออกจากตัวเด็กหนุ่มที่ตอนนี้อยู่ในระดับจินตานตอนกลาง ซึ่งหมายถึงการเข้ากันได้ดีกับผลึกเพิ่มปราณธาตุนั้นเอง
"เป็นอย่างไรบ้าง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีใช่รึไม่เด็กน้อย เห็นเข้าไปนานหลายชั่วยามเลย"ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนเป็นห่วง
"ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีขอรับ แถมข้ายังได้ของดีมาด้วยละ"ผมตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเช่นกัน
"หึ ข้าบอกแล้วว่าเป็นของดี จากนี้ไปผลึกก้อนนั้นเป็นของเจ้านะ รักษามันให้ดีละ"
"จริงรึขอรับ ท่านให้ข้าแล้ว ข้าไม่คืนนะ ข้าสัญญาจะดูแลมันอย่างดีขอรับ"
"ได้ยินเท่านี้ข้าก็ตายตาหลับแล้วละ"เสียงแหบพูดอย่างคนเหน็ดเหนื่อยมานาน แล้วตอนนี้ก็ถึงเวลาปล่อยวางทุกอย่างแล้ว โดยที่ทั้งคู่คุยกันคนละเรื่องเดียวกันแล้วเข้าใจกันไปคนละทิศคนละทาง ปักษาเฒ่าดันคิดว่าของดีที่ว่าคือผลึกเพิ่มปราณธาตุ ส่วนเด็กหนุ่มนั้นก็หมายถึงผลึกหวนคืนที่ตนเพิ่งได้มาครอบครอง ต่างคนต่างเข้าใจกันไปคนละทาง