บทที่ 1
ชิงหลิ่งฟางฟาง
ในชาติก่อนอวี้หยางไม่ได้ใคร่รู้จักกับน้าสาวคนนี้ของนางมากนัก เพราะเคยพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง
ครั้งแรกที่จำได้อวี้หยางยังเป็นเด็ก เงยมองหน้าชิงหลิ่งฟางฟางด้วยความเดียงสาในงานครบรอบวันตายของฮองเฮา ตอนนั้นนางแค่พบว่าชิงหลิ่งฟางฟางช่างงามนัก แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความเฉยเมยต่อทุกสิ่งและไม่เคยเห็นนางยิ้มเลยสักครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้างาม ๆ นั้นคงจะดูน่าเกลียดไปแล้ว
จนอวี้หยางถึงวัยอายุครบสิบขวบปี ข่าวของชิงหลิ่งฟางฟางฆ่าตัวตายในห้องก็แพร่สะพัดออกไป ตอนนั้นเขาว่ากันว่านางฆ่าตัวตายเพราะปักใจรักคนที่มีภรรยาแล้วแต่อวี้หยางก็ไม่ได้ใส่ใจ จนขนาดตระกูลชิงถูกบีบให้ออกจากราชสำนักนางก็ไม่ได้สนใจตระกูลนี้อีกเลย
แม้จะเป็นสกุลเดิมของท่านแม่แต่ก็ไม่ได้รับความเอ็นดูจากตระกูลชิงนัก แม้แต่ฮ่องเต้ท่านพ่อของนางเอง จนอายุได้สิบสองอวี้หยางก็ได้รู้ว่ามีน้องสาวฝาแฝดอีกคนที่องค์รักษ์ของฮองเฮานำออกจากวังไปตามคำสั่ง
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้อวี้หยางในร่างของชิงหลิ่งฟางฟางก็สะบัดหัวแรง ๆ หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อย้ำกับตนเองว่ายังมีชีวิตอยู่ในร่างคนอื่น
 "ไม่ใช่สวรรค์เกลียดข้าหรอกหรือ…"
หญิงสาวค่อย ๆ ยอมรับความจริง คิดในอีกแง่มุมมันก็เป็นการดีที่นางได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง การจะได้เห็นราชวงศ์เฉินล่มจมอีกครั้งมันก็ไม่เลว ร่างกายนี้ก็ใช้การได้ดีอยู่ไม่น้อยเรื่องที่นางจะฝึกลมปราณมันก็ไม่ได้ยากแม้อาจจะไม่ได้พลังควบคุมแบบเดิมกลับมาก็ตาม นางอาจจะฆ่าฮ่องเต้อีกสักครั้ง
แต่ครั้งนี้นางจะไม่หลงเชื่อใจใครง่ายๆอีกแล้ว
****
ปัจจุบันชิงหลิ่งฟางฟางอายุสิบสี่ขวบปีใกล้จะถึงวัยปักปิ่น แต่ตระกูลชิงก็ไม่ได้มีทีท่าจะหาคู่ให้ลูกสาวคนนี้นัก ทั้งตระกูลมีแค่หัวหน้าตระกูลชิงเก๋อฮัวกับฮูหยินใหญ่ชิงเอียเหม่ย และนางชิงหลิ่งฟางฟาง ดูแล้วคนในกระกูลก็ไม่ได้รักใคร่สนใจกันมากนัก นางที่เคยชินอยู่แล้วจึงไม่ได้จนใจ ดีกว่าซะอีกนางจะได้ไม่ต้องแกล้งทำเป็นสนใจ
ตระกูลชิงเข้าร่วมพิธีงานศพของฮองเฮาตามธรรมเนียม พิธีถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ เหมือนว่าท่านแม่ชาตินี้ของนางจะโศกเศร้าอาลัยกับบุตรตรีคนโตเป็นอย่างมาก ดูจะเสียใจมากกว่าฮ่องเต้ที่เสียนางร่วมบัลลังก์ไปด้วยซ้ำ แต่ถึงกระนั้นฮ่องเต้ก็สั่งไว้อาลัยให้ฮองเฮาผู้เป็นที่รักถึงหนึ่งปี
เมื่อจบพิธีนางก็ปิดประตูเรือนไม่ต้อนรับใคร หมั่นฝึกฝนร่างกายและรวบรวมลมปราณตามความเคยชิน ร่างกายนี้สมบูรณ์ต่อการฝึกลมปราณและวิทยายุทธเป็นอย่างมาก ไม่เหมือนนางชาติก่อนที่ต้องพิษตั้งแต่เกิด กว่านางจะฝึกลมปราณได้สำเร็จก็นานกว่าคนปกติตั้งห้าปี
อวี้หยางในร่างชิงหลิ่งฟางฟางใช้ชีวิตไปอย่างนั้นจนถึงวันปักปิ่น ในจวนสกุลชิงครึกครื้นกว่าปกติแต่ก็ไม่มีผู้ใดยิ้มแย้มเลย ท่านพ่อเอ่ยเป็นพิธี ท่านแม่ก็ไม่ใคร่ใส่ใจนัก ในวันงานมีเพียงฮ่องเต้ที่ทรงเอ่ยกับนางอย่างยินดีแล้วปักปิ่นให้กับนาง เพื่อประกาศว่านางพร้อมแต่งงานกับชายที่คู่ควร
นางปั้นหน้ายิ้ม แล้วงานก็จบลงแต่เพียงเท่านั้น
เมื่อครบกำหนดไว้อาลัยให้ฮองเฮาได้ไม่นาน ก็ถึงเวลาคัดเลือกนางสนมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฮ่องเต้กลับรับสั่งจะไม่บังคับหญิงใดเข้ารับคัดเลือกจะรับเพียงผู้ที่เต็มใจพร้อมรับใช้พระองค์ ซึ่งแน่อนว่านางก็ไม่ได้เข้ารับคัดเลือกเช่นกัน
นางใช้ชีวิตจนล่วงเลยเข้าสู่วัยสิบแปดย่างสิบเก้า นางงดงามขึ้นแต่นางก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน ใช้เวลาส่วนมากไปกับการอ่านตำราและฝึกยุทธ ควบคู่ไปกับรับฟังเรื่องผู้อื่นจากสาวใช้ตัวน้อยของนางที่กำลังจะแต่งงานนามว่า เหวินอี หรือที่ขอบเรียกนางว่า อาอี
"เจ้าจะแต่งงานเมื่อใด" ชิงหลิ่งฟางฟางเอ่ยถามขณะกำลังนั่งฟังอาอีเล่าถึงเรื่องสาวใช้ในครัวที่แอบลักขึ้นเตียงกับสามีของสาวรับใช้ของฮูหยิน
"อีกสองเดือนเจ้าค่ะ" นางตอบด้วยท่าทางขวยเขิน พร้อมกับรินชาใส่ถ้วยแล้ววางให้คุณหนูของนาง
"เดือนหน้าข้าจะปลดเจ้าออกจากการเป็นทาส แล้วมอบหนังสือสัญญาทาสให้เจ้า เจ้าจะได้ไปเป็นชาวนาอยู่กับสามีเจ้าเสีย" ผู้เป็นนายเอ่ยโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือแม่แต่น้อย
"แต่ว่าคุณหนูไม่มีผู้ใดเลยนะเจ้าคะ" บ่าวสาวโต้แย้งด้วยความเป็นห่วง แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิด แต่นางที่ขี้กลัวและไม่มีพลังปราณจึงไม่ถูกยอมรับจากทาสด้วยกันในจวนนัก ก็มีแต่คุณหนูถึงแม้จะไม่ค่อยพูดด้วยแต่นางก็รู้ว่าคุณหนูเหงาเพียงใด
"นั่นแหละที่ข้าต้องการ ข้าไม่ได้หวังมีครอบครัวหรือความสุขเช่นเจ้า เพราะฉะนั้นเจ้าก็ไปซะดีกว่า" ว่าแล้วหญิงสาวผู้เป็นนายก็วางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมออกไปข้างนอก ทิ้งอาอีไว้ให้น้ำตาไหลด้วยความซึ้งปนน้อยใจอยู่คนเดียว
****
"นี่พวกเจ้าดูสิคนจากสำนักจงเหมินละ ดูพวกเขาสิงดงามอย่างกับเทพบุตร" สาวในตลาดจับกลุ่มกันมองดูหนุ่มรูปงามท่องยุทธภพ ซึ่งมีไม่บ่อยนักที่จะได้พบชาวยุทธในแคว้นเช่นนี้
"เจ้าว่าพวกเขามาทำไมกัน ยังไม่ถึงช่วงเทศกาลสักหน่อย" อีกหนึ่งสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ก็อาจจะเป็นรับสั่งของฮ่องเต้ที่มาตบรางวัลก็เป็นได้ ได้ข่าวว่าศิษย์สำนักจงเหมินช่วยรักษาโรคระบาดที่หมู่บ้านรอบ ๆ ให้น่ะสิ"
"จริงสิ ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียเลย"
หญิงสาวภายใต้หมวกประดับผ้าแพรปิดหน้าสีขาว ทำท่ายืนเลือกเครื่องประดับแต่ก็ไม่ไกลจากกลุ่มที่กระซิบกันอยู่นัก เมื่อนางหมดความสนใจจึงเดินออกมาแล้วไปยังเหลาอาหารเพราะตอนนี้ตะวันตรงหัวแล้ว ท้องนางก็เริ่มว่างอยากเติมอาหารเช่นกัน
นางนั่งทานอาหารบนชั้นสูงสุดในห้องส่วนตัวเพียงคนเดียวกับอาหารเต็มโต๊ะ นางค่อย ๆ คีบกินอาหารอย่างใจเย็นค่อย ๆ เคี้ยวให้รสชาติซึมเข้าไปในลิ้นแล้วจิบชาตาม นางช่างรู้สึกสุขใจกับวันเวลาที่ไร้สิ่งใดที่น่าป็นกังวลนัก แผนการของนางก็ราบรื่นและหลานสาวของนางยังไม่โตแต่นางพร้อมทั้งกำลังและพันธมิตรก็นับว่าตอนนี้แค่รอเวลาให้เป็นของนางก็เท่านั้น
ตึง ๆ ตึง ๆ
"หนวกหูจริง" ชิงหลิ่งฟางฟางวางถ้วยชาอย่างหมดอารมณ์ จากเสียงข้าวของถูกกระทืบอยู่ด้านล่าง นางจึงกินอาหารตรงหน้าเร็วกว่าเดิมเพราะเสียงรบกวนอันน่ารำคาญ ขัดจังหวะให้นางทบทวนแผนการ
แต่ดูเหมือนวันนี้นางก้าวขาออกจากจวนผิดข้าง ก่อนที่นางจะทันได้กินอิ่มร่างของชายคนหนึ่งก็ลอยลิ่วมาใส่อาหารบนโต๊ะของนางจนหมด ไม่เหลือแม้แต่โต๊ะให้ตั้งอาหารด้วยซ้ำ ยังดีที่นางปัดเศษอาหารที่กระเด็นมาได้ทัน ไม่อย่างนั้นชุดงาม ๆ ของนางคงเลอะเทอะไปหมด เซี่ยวเอ้อที่ชิงหลิ่งฟางฟางไม่รู้ว่าเป็นเจ้าของเหลาอาหารขึ้นมาขอโทษนางเสียยกใหญ่กล่าวว่าแล้วจะจัดอาหารและห้องให้ใหม่ แต่นางหมดอารมณ์กินแล้ว
"ข้าไม่กิน" ว่าแล้วนางก็ลุกขึ้นโดยไม่ลืมที่จะสวมหมวกเพื่อจะกลับเรือน
"คุณหนูขอภัยจริง ๆ ขอรับ ด้านล่างมีเรื่องกันไม่คิดว่าจะรบกวนคุณหนูได้" เจ้าของเหลาอาหารรีบพูดเพื่อไม่ให้คุณหนูผู้นี้โกรธแล้วไปป่าวประกาศว่าเหลาอาหารดูแลไม่ดีกินไม่ได้ มีหวังกิจการของตระกูลล่มจมแน่ "เอาอย่างนี้เป็นอย่างไรข้าจะจำชื่อคูณหนูไว้ ครั้งหน้าข้าน้อยจะจัดอาหารให้คุณหนูโดยไม่คิดเงินสักอีแปะเลยขอรับ!" เซี่ยวเอ้อเดินลงบันไดตามนางลงมาแล้วพูดไม่หยุด แต่เมื่อได้ยินว่าไม่เสียเงินคุณหนูชุดขาวปักลายดอกเหมยจึงหยุดเดิน
"งั้นเอาตามเจ้าว่า ข้าชื่อ ชิงหลิ่งฟางฟาง จงจำไว้" ว่าแล้วนางก็เดินลงมาถึงชั้นแรกโดยมีเสียงเจ้าของร้านพูดตามมาติดๆ นางปรายตามองจุดเกิดเหตุที่ยังเห็นร่องรอยการใช้กำลังเมื่อครู่ เป็นพวกสำนักจงเหมินกำลังยืนคุยกับแม่นางคนหนึ่งอยู่ ดูท่าคงไม่พ้นปกป้องหญิงงามจากชายหื่นเสียแล้ว
"ขอบคุณท่านหญิงชิงเซียงที่ไม่เอาเรื่องข้าน้อย เป็นพระคุณของข้ายิ่งนักที่ได้พบท่านหญิงแห่งตระกูลชิง ครั้งหน้าอย่าลืมมาทานอาหารอีกนะขอรับข้าจะเป็นคนลงมือทำให้ท่านเอง" เจ้าของร้านพูดด้วยความดีใจ หากเขารู้ว่าแม่นางผู้นี้คือท่านหญิงผู้งดงามที่ลือไปแปดแคว้นเขาคงจะมาวางอาหารด้วยตนเองไปแล้ว เพราะข่าวลือว่านางงดงามมาก!
"หุบปากเสีย" ว่าแล้วนางก็เดินออกไปโดยไม่สนใจใครอีก
เมื่อแม่นางจากไปแล้วเจ้าของเหลาอาหารจึงหันมาต่อว่าพวกก่อเรื่องต่อ "นี่พวกเจ้าคิดว่าเป็นคนของจงเหมินแล้วจะมาทำลายข้าวของทำมาหากินของข้าก็ได้อย่างนั้นหรือ ทำไมพวกเจ้าไม่ไปหาเรื่องกันข้างนอก พวกเจ้าเห็นมั้ยทำท่านหญิงโกรธ!! จงจ่ายค่าเสียหายมาเสีย!!"
"ขอภัยขอรับเถ้าแก่ ก็พวกมันมาหาเรื่องพวกข้าก่อน" หนุ่มน้อยในชุดสีเขียวประจำสำนักจงเหมิน ออกมายกมือขอโทษขอโพยด้วยใบหน้าสำนึกผิด
"ก็พวกเจ้าทั้งหมดนั่นแหละ จ่ายค่าเสียหายมาซะดีๆ สองตำลึง!!"
****
"เพราะพวกเจ้าเชียวข้าถึงเกือบหมดตัว" ชายหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลาท่าทางใจดีสมเป็นพี่ใหญ่ของสำนักจงเหมิน มองดูเงินในถุงที่เหลือแค่สามสิบอีแปะด้วยตาละห้อย
"พี่ใหญ่ ท่านอย่าเสียใจไปเลยเดี๋ยวเมื่อเราไปถึงวังหลวงพวกเราคงก็ได้รางวัลก้อนโต! ดีไม่ดีอาจจะได้สาวงามจากตระกูลใหญ่ในแคว้นนี้สักคน ฮิฮิ" หนุ่มน้อยขี้เล่นนามหวังจินไห่ตบหลังพี่ใหญ่หวังชินจ้าวผู้เป็นพี่ชายแท้ ๆ เพื่อให้กำลังใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนยีขึ้นอย่างขบขัน
คนอื่น ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พากันหัวเราะอย่างชอบใจ ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีการยกลูกสาวให้กับพวกเขาเมื่อช่วยเหลือ แต่ชาวยุทธภพนั้นส่วนมากจะเป็นพวกรักเดียวใจเดียวน้อยนักที่จะรับหญิงหลายคนเข้าจวนตามประเพณี แต่ส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่หญิงที่ต้องใจพวกเขาก็จะปฏิเสธไปเสียหมด
"ข้าไม่ใช่อาฉิงเสียหน่อย ที่ชอบมีแม่นางเยอะๆ" พี่ใหญ่เหน็บแหนมศิษย์น้องหน้าตาย แต่บุรุษเจ้าชู้ที่กำลังเดินไปก่อนโดยไม่สนใจพวกเขา
เมื่อพวกเขาทั้งห้าคนมาถึงวังหลวงทุกคนถูกต้อนรับเป็นอย่างดีทั้งวันทั้งคืน ฮ่องเต้จัดหญิงรับใช้มาปรนนิบัติพวกเขาป้อนอาหารไม่ขาดปาก รินเหล้าไม่ขาดมือ จนพวกเขาพากันเมามายกันจนดึกดื่นจึงเข้านอน
มีเพียงอีกคนที่ยังเล่นเพลงรักกับสาวงามในห้องนอนทั้งคืน
เพราะเมื่อคืนพวกเขาดื่มมากการเข้าเฝ้าฮ่องเต้จึงเลื่อนมาเป็นตอนบ่ายแทนที่ตอนเช้า ศิษย์ในสำนักจงเหมินยืนอยู่กลางท้องพระโรงต่อหน้าบัลลังก์ทองของฮ่องเต้ สองฝั่งเหลือเพียงขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู้ไม่กี่คน
"เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่" ฮ่องเต้ทรงตรัสด้วยพระพักตร์ที่แย้มพระโอษฐ์ขึ้นด้วยความเมตตา
"พ่ะย่ะค่ะ!" ทั้งห้าคนตอบกันพร้อมเพรียง
"เราดีใจที่ศิษย์สำนักจงเหมินได้รับความสะดวกสบาย" ฮ่องเต้เฉินซีซวนเอ่ยอีกหลายคำ นัยน์ตาสีดำขลับแสดงความยินดีจึงตบรางวัลให้พวกเขาด้วยอย่างงามแต่พวกเขาทั้งห้ารับไว้เพียงเงินเท่านั้น เพราะอย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้ใช้ในเร็ววันแน่
"สมกับเป็นศิษย์ฝ่ายธรรมมะเสียจริงพวกเจ้าไม่มีกิเลสเลยรึ" ฮ่องเต้เอ่ยถาม ความจริงพระองค์ทรงรู้อยู่แก่ใจว่าอย่างไรพวกเขาก็คงไม่รับของจากพระองค์แน่ ที่กล่าวไปก็เพียงหน้าตาของแคว้นเท่านั้น
"พวกกระหม่อมมีสำนักให้อยู่ให้กินขอรับ เลยไม่สามารถรับของมีค่าเช่นนั้นไว้ได้ ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงขอรับ" พี่ใหญ่หวังชินจ้าว เอ่ยแทนคนทั้งสี่อย่างนอบน้อม
"แต่เรื่องกิเลสไม่ใช่ว่าจะไม่มี แต่พวกกระหม่อมนั้นน้อยครั้งนักที่จะอยากได้ของนอกกาย นอกเสียจากจะออกจากสำนักแล้วไปกลับไปใช้ชีวิตรับใช้บ้านเมืองเกิด ถึงครั้งนั้นกระมังพวกกระหม่อมถึงจะพอมีสาวงามไว้เคียงข้าง" หนุ่มน้อยปากดีประจำสำนักเอ่ยทะเล้น จนถูกพี่ใหญ่ถลึงตาห้ามปราม
ฮ่องเต้ทรงพระสรวลขึ้นอย่างชอบใจ ขุนนางบางคนดูจะเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องตลกเลยพากันยิ้มขึ้นน้อย ๆ แต่ก็มีบางคนที่ไม่พอใจจึงส่งสายตาห้ามปรามเพราะล่วงเกินเบื้องสูง แต่เมื่อฮ่องเต้ไม่ได้ตรัสอะให้มากความพวกเขาจึงทำได้เพียงปล่อยเรื่องให้ผ่านไปเท่านั้น
"เอาละๆ เราเข้าใจเจ้าแล้ว เป็นชาวยุทธย่อมมิขาดสาวงามใช่หรือไม่ ในแคว้นหลิงหลงแห่งนี้ก็มีสาวงามไม่น้อยเช่นกัน เดิมทีข้าก็อยากจะมอบให้กับพวกเจ้า แต่ตัวข้านั้นมิชอบบังคับหญิงงามนักหากพวกนางชอบพอพวกเจ้าจะแต่งนางไว้ที่นี่ก็ย่อมได้"
เมื่อฮ่องเต้กล่าวดังนั้น กงกงจึงสั่งให้คุณหนูจากตระกูลต่างๆที่รับเข้าเฝ้าให้เข้ามาในท้องพระโรง ทุกนางดินเข้ามาในท้องพระโรงด้วยกิริยาอ่อนช้อย หนึ่งในนั้นก็มีหญิงสาวที่พวกเขาได้ช่วยไว้เมื่อตอนกลางวันเมื่อวานนี้ด้วย


อาถรรพณ์ไพร ตอน สุสานไพร
"พวกคุณแน่ใจเหรอ...ว่าจะเข้าไปในนั้น"
พาซู หนุ่มกะเหรี่ยงพูดภาษาไทยด้วยสำเนียงชัดเจนและชัดถ้อยชัดคำ เขาเป็นชายหนุ่มส่วนน้อยในหมู่บ้านที่ได้โอกาสลงไปเล่าเรียนในเมืองจนจบปริญญาตรี แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจตัดความสัมพันธ์กับบ้านเกิดได้ จึงกลับมาทำงานเป็นไกด์นำนักท่องเที่ยวท่องชมป่า ชมนกชมไม้ ปีนหน้าผา ตามเส้นทางที่ได้กำหนดเอาไว้
"พวกเราแน่ใจครับ แค่มองจากที่ไกลๆ ก็สวยสดงดงามขนาดนี้ ถ้าได้เข้าไปดูใกล้ๆ คงงดงามสุดเปรียบปาน พาเราไปเถอะนะครับ ผมจะเพิ่มค่าจ้างให้คุณสองเท่าเลย"
สายชลพูดอย่างเด็ดเดี่ยว บ่งบอกถึงความตั้งใจ พาซูหายใจเข้าลึกๆ สถานที่ที่คณะนักท่องเที่ยวกลุ่มนี้อยากเข้าไปนั้นเป็นสถานที่ต้องห้ามของหมู่บ้าน ชาวบ้านเรียกกันว่า สุสานไพร เป็นที่เล่าลือกันว่าใครเข้าไปแล้วก็ไม่มีวันออกมาได้อีก พาซูรู้ตำนานเรื่องนี้ดี
 "แต่มันอันตรายนะครับ ที่นั่นเป็นสถานที่ต้องห้าม เรียกว่า ปว่าสว่าโข่ ซึ่งแปลว่า สุสานป่า แม้แต่ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านยังไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำเข้าไปในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรเลยครับ อ้อ และยังมีการเล่าขานกันว่าใครที่เข้าไปในป่านี้แล้วจะไม่มีวันได้ออกมาอีก"
พาซูพยายามอธิบายถึงความน่ากลัวของสุสานไพร เขายังคงแปลกใจอยู่เสมอมา ไม่ว่าเขาจะพานักท่องเที่ยวคณะไหนมาเดินป่า พอมาถึงตรงนี้แล้วหยุดมองทิวทัศน์ทางสุสานไพร ทุกคณะมักจะร้องขอให้เขาพาไปที่นั่นเสมอ แต่ด้วยความกลัว เขาจึงปฏิเสธที่จะพาเข้าไป แต่ครั้งนี้เขาเองกลับต้องการค้นหาความลับในสุสานไพรเหมือนกัน จึงบังเกิดความลังเลขึ้นมา
"ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกน่า เชื่อผมเถอะ ผีป่านางไม้ไม่มีในโลกหรอก มันเป็นแค่นิทานหลอกเด็ก ผมไปเดินป่ามาไม่รู้กี่แห่งก็ยังไม่เคยเห็นผีสางนางไม้สักตัว ถ้ามีนางไม้นะ ผมจะเอามาเป็นเมียสักคน"
สายชลพูดจบก็หัวเราะดังลั่น นารี ปกรณ์ และละอองดาว ล้วนหัวเราะสนับสนุนสายชล มีแต่พาซูที่ยิ้มไม่ออก เขากำลังตัดสินใจว่าจะพาคนพวกนี้เข้าไปดีหรือไม่ วินาทีนั้นเขาก็ตกอยู่ในภวังค์ มีเสียงหนึ่งแล่นเข้ามาในสมอง 'พาพวกเขาเข้ามา' เสียงที่ไม่มีที่มา เสียงแข็งกระด้าง เยือกเย็น ตอนแรกเขานึกว่ามโนไปเอง แต่พอได้ยินหลายๆ ครั้งก็แน่ใจว่าเป็นเสียงเรียกจากบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่รู้จัก ร่างกายก็สั่นเทาโดยมิอาจควบคุม
 "นี่พาซู อย่าบอกนะว่าคุณกลัวจนสั่นไปทั้งตัวแบบนี้ โธ่ บอกแล้วไงไม่มีอะไรหรอก เราแค่ไปดูเฉยๆ ไม่ได้ไปลบหลู่อะไร แค่ชมบรรยากาศและทิวทัศน์สักครึ่งชั่วโมงก็กลับแล้ว"
พาซูยังไม่ทันตอบคำถามละอองดาว ก็ได้เสียงประหลาดนั้นอีกครั้ง 'พาพวกเขาเข้ามา' ครั้งนี้เสียงดูจะนุ่มนวลกว่าครั้งก่อน พาซูมั่นใจว่าสิ่งลี้ลับในสุสานไพรกำลังพูดกับเขา ขณะที่กำลังตัดสินใจอยู่นั้น ละอองดาวก็มุ่งหน้าเดินขึ้นเขาตรงไปทางสุสานไพร สายชลและพวกพยายามตะโกนเรียกก็ไม่ยอมตอบ ไม่ยอมหันกลับมา พาซูจึงรีบเดินตาม พาให้สายชล นารี และปกรณ์ต้องเดินตามไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เป็นเรื่องแปลกประหลาดที่ละอองดาวกลับเดินป่าได้อย่างคล่องแคล่ว ฝีเท้าว่องไวเกินสตรีในเมืองคนหนึ่งจะทำได้ เก่งกว่าผู้นำทางอย่างเขา แม้พาซูจะเร่งฝีเท้าปานใด ระยะห่างก็ยังคงเท่าเดิม กลายเป็นสายชล นารี และปกรณ์ ที่ถูกทิ้งห่าง ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาถึงปากทางเข้าสุสานไพร ปรากฏต้นตะเคียนยักษ์ขนาดสิบคนโอบสองต้นตั้งตระหง่านอยู่ ละอองดาวหยุดเดินทันที ร่างส่ายโงนเงนไปมา
 "ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง สายชล นารี ปกรณ์ หายไปไหน"
ละอองดาวพูดเสียงสั่น พาซูเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน รีบเดินเข้าไปใกล้ละอองดาว พลางกล่าว
 "พวกเขากำลังตามมาครับ... ขอถามหน่อยนะ ทำไมคุณถึงเดินมาทางนี้ได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนเคยมาเลย แม้แต่ผมเองถ้าเดินมาเองอย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง แต่นี่คุณนำทางมาใช้เวลาสิบกว่านาทีเอง"
 "ฉันไม่รู้ ตอนแรกรู้สึกเหมือนง่วงนอน พอรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ทำไมที่นี่ดูวังเวงจัง"
 "แห่ก แห่ก พวกคุณเดินกันเร็วมาก ตามแทบไม่ทัน ดาวเธอเป็นอะไรไปนี่ เดินเร็วจนพวกเราตามไม่ทันเลย ดูสิ ปกรณ์หกล้มหัวฟาดก้อนหิน เลือดอาบหน้าหมดแล้ว"
นารีบ่นใส่ละอองดาว ดูหล่อนจะเหนื่อยมาก ถึงกับล้มตัวนั่งพื้น หอบหายใจถี่เร็ว สายชลกลับเดินผ่านพวกเขาไป เข้าไปลูบไล้ต้นตะเคียนยักษ์ด้วยความฉงนสนเท่ห์ใจ ปกรณ์เองก็เดินตามสายชลไปติดๆ หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป ต้นตะเคียนขนาดสิบคนโอบตั้งตระหง่านโดดเด่นกว่าต้นไม้อื่นใด ดูน่าเกรงขามเหมือนเป็นพญาไพรในที่แห่งนี้
 "ไม่เคยเห็นต้นตะเคียนใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรกที่พบเห็นต้นตะเคียนแล้วรู้สึกขนลุกซู่ ปกรณ์นายถ่ายรูปให้ผมคู่กับต้นตะเคียนสองต้นนี้หน่อย"
ปกรณ์กดถ่ายรูปสองสามครั้งก็ปรากฏว่ามีเลือดไหลออกมาจากบาดแผล นารีจึงพยายามเอาผ้ามาซับ ใช้สำลีปิดปากแผล แต่ยิ่งปิดก็ปรากฏว่าเลือดยิ่งไหลมากกว่าเดิม ปกรณ์เริ่มร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เขาเหวี่ยงกล้องกระเด็นไปด้านข้างพร้อมกับผลักนารีจนหงายหลัง ลุกขึ้นวิ่งเข้าป่าไปอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครจับเขาไว้ทัน สายชลกับพาซูรีบวิ่งตามไป นารีกับละอองดาวกอดกันกลมด้วยความหวาดกลัว
 "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมปกรณ์ถึงเป็นแบบนี้ ดาว ดาว ฉันกลัว ฮือ ฮือ"
นารีพูดไปร้องไห้ไป สิ่งที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าที่จะคาดคิด ยามนี้ความกลัวเข้ามาเกาะกุมส่วนลึกในจิตใจเสียแล้ว คนเมื่อมีความกลัวย่อมอ่อนแออย่างที่สุด ละอองดาวพยายามทำใจให้แข็ง โอบกอดเพื่อน พลางกล่าว
"มันเป็นแค่อุบัติเหตุ แกอย่างคิดมากนะรี ดูสิ ไม่มีอะไรเลย มันก็เป็นแค่ป่าเท่านั้นเอง ไม่มีสิ่งใดจะมาทำร้ายเราได้ เดี๋ยวเราจะเข้าไปตามหาพวกเขาในนั้น เธอต้องไม่กลัวนะ"
"อืม อืม ฉันจะไม่กลัว ฉันไม่กลัว"
นารีรับคำแม้เสียงยังสั่นกลัวอยู่ ละอองดาวพยุงนารีลุกขึ้น สายตาก็เหลือบไปเห็นกล้องถ่ายรูปของปกรณ์ตกอยู่ หล่อนจึงเดินไปหยิบมา แล้วเอามาคล้องคอไว้ หล่อนมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากป่า ต้นไม้ ใบหญ้าประหลาดที่ไม่อาจพบเห็นได้ในเมืองกรุง บรรยากาศวังเวงจนน่ากลัว ความเงียบก็มาเยือนในที่สุด
"เราไปกันเถอะ ฉันเริ่มกลัวแล้ว"
นารีกระซิบบอกด้วยเสียงสั่นเทา ละอองดาวพยักหน้าคราหนึ่ง ก็เดินนำหน้าไป ทั้งสองเดินตามทางที่ปกรณ์วิ่ง ยิ่งเข้าไป บรรยากาศยิ่งน่ากลัว อากาศเยือกเย็นจนบางทีพวกหล่อนคิดว่าสามารถทำให้หัวใจหยุดเต้นได้เลย ต้นไม้สูงใหญ่นานาพันธุ์ขึ้นเรียงรายเต็มไปหมด มีทั้งพันธุ์แปลกๆ ที่ทั้งสองไม่เคยพบเจอมาก่อน ต้นที่มีเกล็ดเหมือนงู ใบใหญ่เท่าฝาหม้อ เถาวัลย์ขนาดเท่าต้นขาห้อยย้อยยั๊วะเยี๊ยะเต็มไปหมด พาให้ทั้งสองรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจตาย
 "ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันหายใจไม่ออก ฉันกลัว กลัว...."
 "ไม่นะ รีเธอต้องไม่กลัว เราต้องผ่านมันไปให้ได้ เราจะตามหาพวกเขาให้พบ เธอต้องอดทนไว้ ป่านี้ทำอะไรเราไม่ได้หรอกถ้าจิตใจเราเข้มแข็งสักอย่าง"
ละอองดาวปลุกปลอบใจตนเองและเพื่อนสาว แม้หล่อนเองจะรู้สึกกลัวมากแค่ไหนก็ตามก็ต้องพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง มิฉะนั้นแล้ว ชีวิตของหล่อนและนารีคงต้องจบสิ้นที่นี่เป็นแน่แท้
 "ทำไมถึงเงียบจัง ไม่มีเสียงของพวกเขาเลย"
นารีหันมาซักเพื่อนสาว ละอองดาวส่ายหน้าเป็นคำตอบ เนื่องจากไม่รู้จริงๆ ได้แต่เดินหน้ามาเรื่อยๆ ก็เจอขอนไม้ใหญ่ท่อนหนึ่ง ขอนไม้ที่ดูคล้ายจะผุผังได้ทุกเมื่อ แต่มันใหญ่มาก พาดยาวไปเป็นร้อยเมตร ดูไปก็คล้ายพญางูยักษ์ตัวหนึ่งที่กำลังสงบนิ่ง นารีจับแขนละอองดาวไว้แน่น หล่อนรู้สึกถึงลางอัปมงคล เมื่อบังเกิดความกลัวถึงขีดสุด คนเรามักจะได้กลิ่นแห่งความชั่วร้ายที่แฝงมากับสายลม
ละอองดาวไม่พูดไม่จา ก็ปีนขึ้นไปบนขอนไม้อย่างทุลักทุเล สุดท้ายก็ปีนขึ้นไปสำเร็จ เมื่อขึ้นมายืนบนขอนไม้สำเร็จ ภาพที่หล่อนเห็นแทบทำให้หล่อนช็อก ภาพแนวหินขนาดใหญ่ที่เรียงรายอยู่เต็มป่า แนวหินที่แต่งแต้มด้วยสีนานาชนิด ดูเหมือนจะถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบแต่ก็ดูคล้ายกระจัดกระจายภายในตัวเช่นกัน สิ่งที่ลี้ลับกว่านั้นคือมีหมอกหนาบ้างจางบ้างอยู่สูงจากพื้นไม่เกินสามฟุต แทบจะมองไม่เห็นพื้นดิน
 "ดาว ดาว ดึงฉันขึ้นไปด้วย"
หล่อนตื่นจากภวังค์ รีบดึงเพื่อนสาวขึ้นมาทันที ทั้งสองก้าวผ่านขอนไม้ไปได้ด้วยดี แต่สิ่งที่เผชิญอยู่ข้างหน้ากลับลี้ลับน่ากลัวกว่าที่พบเจอมาอีก ทุกย่างก้าวที่ย่ำเดินรู้สึกเหมือนเท้าหนักอึ้งกว่าปกติหลายเท่า แว่วเสียงสายชลดังมาแต่ไกล
 "นารี นารี นารี เธออยู่ไหน"
 "ฉันอยู่นี่ สายชล สายชล เธอมาหาฉันเร็ว"
นารีตะโกนสุดเสียง หล่อนมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง มองซ้ายมองขวา แลหน้าดูหลัง แต่ก็ไม่มีแม้กระทั่งเงาของสายชล กลับกลายเป็นว่าเสียงของสายชลกลับเงียบหายไป นารีพยายามเดินซ้ายเดินขวาเพื่อตามหาสายชล แต่กลับไม่พบอะไรเลย ระหว่างนั้นละอองดาวหยิบกล้องมาดูภาพ หล่อนเปิดไปภาพแรกถึงกับตกตะลึง ภาพที่เห็นนั้นเป็นภาพที่ถ่ายตอนที่ปกรณ์โยนกล้องทิ้งปุ่มถ่ายภาพไปกระทบถูกบางสิ่งบางอย่างจนกล้องถ่ายภาพเอง
 "ดาว ดาว เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผีเลย"
นารีเดินเข้าไปแย่งกล้องจากมือละอองดาวมาดูภาพ แล้วก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ หล่อนปล่อยกล้องหลุดจากมือ กล้องหล่นลงกระแทกพื้นดังลั่น ภาพที่ปรากฏให้เห็นคือ มีหญิงสาวผมยาวคนหนึ่งกำลังใช้นิ้วข่วนบาดแผลบนหัวของปกรณ์ด้วยท่าทางดุร้ายหมายชีวิต ดวงตาสีแดงฉาน ร่างกายถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาชั้นหนึ่ง เลือดที่ไหลอาบหน้าปกรณ์เหมือนกระตุ้นความชั่วร้ายของหญิงสาวผู้นี้
 "นี่มันคืออะไร มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย ดาว บอกฉันหน่อย ฮือ ฮือ... "
นารีร้องไห้ออกมาเสียงดัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ทำให้หล่อนประสาทเสีย ยากที่จะยอมรับได้ เรื่องราวลี้ลับน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นทำลายความเข้มแข็งของหล่อนไปจนหมดสิ้น ละอองดาวเดินเข้าโอบไหล่เพื่อน ก้มลงหยิบกล้องขึ้นมาดู คราวนี้หล่อนหายใจเข้าลึกและยาวนาน ยืนตรง หล่อนค่อยๆ เลื่อนรูปที่ถ่ายไปทีละภาพ แต่ละภาพถึงกับทำให้หล่อนตกตะลึง ภาพที่สายชลถ่ายคู่กับต้นตะเคียน เหนือหัวสายชลปรากฏหญิงสาวเหมือนรูปแรกกำลังนั่งห้อยโหนเถาวัลย์ จ้องมองมาที่พวกเขาอย่างประสงค์ร้าย
 "รี เธอมาดูภาพนี้สิ เจอผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว .....รี......รี..."
ไม่มีเสียงตอบรับจากเพื่อนสาว ละอองดาวรู้สึกเอะใจจึงหันไปมอง ก็ไม่เจอนารีแล้ว หล่อนตกใจมาก รีบกวาดสายตาค้นหาเพื่อนสาว แต่กลับไม่มีวี่แววเลย ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงนารีแต่ไกล
"สายชล สายชล รอฉันด้วย ฉันขอไปกับเธอนะ....."
ละอองดาวรีบวิ่งไปตามเสียง ไม่นานหล่อนก็เห็นหลังนารีแต่ไกล จึงพยายามเร่งฝีเท้าขึ้นอีก พร้อมตะโกนเรียกเพื่อนสาวสุดเสียง แต่เหมือนผู้ถูกเรียกจะไม่ได้ยินเสียงเลย กลับตั้งหน้าตั้งตาเดินไปข้างหน้าสักพักก็เดินเลี้ยวหายวับเข้าไปหลังแนวหินขนาดใหญ่ ละอองดาวพยายามตามหาให้ทั่วแต่ก็ไม่พบ
ละอองดาวรู้สึกเหมือนเดินวนไปวนมาในเขาวงกตที่สร้างจากแนวหิน การเดินหาคนอื่นมากว่าครึ่งชั่วโมงสร้างความเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยหล่อนจึงตัดสินใจหยุดพัก เอนหลังพิงแนวหิน หายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วง หล่อนรู้สึกว่าสถานการณ์ยิ่งมายิ่งซับซ้อน ตอนแรกหล่อนมั่นใจว่าจำทางออกได้ แต่พอเดินวนไปวนมาหลายๆ รอบจึงรู้ว่าที่นี่ไม่มีที่ใดแตกต่างกันเลย แนวหินเรียงรายไปในทิศทางเดียวกัน ต้นไม้ขึ้นเหมือนกัน ระยะห่างเหมือนถูกกำหนดไว้ว่าต้องเท่ากัน คล้ายมีผู้คนมาออกแบบสถานที่ให้มันคล้ายกันทุกอณู หากเดินไปเดินมาแล้วหลงลืมตัวไปชั่ววินาทีเดียวก็จะให้ความรู้สึกเหมือนย่ำเดินอยู่ที่เดิม เหมือนมีทางเข้าแต่ไร้ทางออก
 "โอ๊ย ....."
ละอองดาวร้องเสียงหลง พร้อมกับกระโดดออกมาจากแนวหิน หล่อนรู้สึกเหมือนมีมือมาจับคอและใช้นิ้วที่มีเล็บแหลมคมข่วนต้นคอ หล่อนเอาเงื้อมไปจับต้นคอตนเองแล้วก้ต้องตกใจที่มันเปียกชุ่มไปหมด เมื่อชักมือกลับดูก็แทบช็อก เลือดสดๆ เปื้อนมือหล่อน เลือดของใคร? ...ไม่สิ... นี่เป็นเลือดของเธอเอง
 "นี่มันบ้าอะไรเนี่ย พวกแกเป็นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่กลัวพวกแกหรอก"
ละอองดาวอยู่ในอาการจิตตกถึงที่สุด หล่อนกลัวจนไร้อาการหวาดกลัวไปแล้ว ถึงกับร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง หล่อนกวาดตามองไปรอบๆ แล้วก็ไปสะดุดตรงที่ภาพวาดบนแนวหินที่เธอพิงเมื่อกี้ ภาพที่ปรากฏมันน่าสยดสยองสุดบรรยาย ภาพเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ ใช่แล้ว มันเคลื่อนไหวเองได้ ภาพแห่งการสังหาร ผู้ชายรูปร่างกำยำ สูงใหญ่ น่าเกรงขาม หนวดเครายาวเฟื้อยสิบกว่าคนกำลังช่วยกันจับหญิงชราขึ้นพาดบนก้อนหินแล้วเอามีดปาดคอให้หญิงชราทรมานตายอย่างช้าๆ เลือดที่ไหลชโลมก้อนหินมาจากหญิงชราคนแล้วคนเล่า มากกว่าสามสิบคน หลังจากนั้นก็เป็นหญิงสาวอีกหลายสิบคนที่ถูกฆ่าตายในลักษณะเดียวกัน รอบๆ บริเวณเสาหินมีผู้คนหลายร้อยคนยืนมองอย่างเฉยชา เหมือนไม่ใส่ใจใยดีคนที่ถูกเชือกคอเหล่านี้เลย ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ละอองดาวอุทานออกมาคำหนึ่ง มีมือที่ไม่ทราบเจ้าของมาวางลงตรงไหล่ของเธอ โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว
 "คุณเห็นหรือยัง"
เสียงของพาซู ละอองดาวถอนหายใจอย่างโล่งอก หันมาจับแขนพาซูไว้แน่น พลางกล่าว
 "พาซู นี่มันเกิดอะไรขึ้น คนที่เหลือล่ะ ไปไหนหมดแล้ว"
พาซูยิ้ม เดินเข้าไปลูบภาพวาดตามแนวหินอย่างเชื่องช้า เหมือนเขากำลังพยายามจะทำให้ภาพวาดเหล่านี้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง พลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า
 "คุณรู้ไหมที่นี่เรียกว่าอะไร อ้อ ใช่สิ ผมบอกคุณไปแล้ว สุสานไพร ผมจะบอกที่มาให้นะ เมื่อสามร้อยปีก่อน มีสตรีจำนวนหนึ่งหลงใหลทางไสยศาสตร์ เรียนรู้วิชาสาปแช่ง ขายวิญญาณให้กับภูตผี นั่นทำให้พวกนางมีอำนาจในการสาปแช่งผู้ใดถูกแช่งล้วนประสบชะตากรรมตามคำสาปแช่ง ผู้คนที่ต้องการสาปแช่งคนอื่นให้ตาย ล้วนมาหาสตรีเหล่านี้เพื่องจ้างวาน พวกนางล้วนจัดการสาปแช่งให้สำเร็จดังใจปอง เป็นอย่างนี้มานานหลายสิบปี พวกนางยิ่งเหิมเกริม ไม่พอใจผู้ใดก็สาปแช่งโดยไร้เหตุผล ไร้ศีลธรรม ส่งผลให้ผู้คนอาศัยอยู่ด้วยความหวาดกลัวและย้ายหนีออกจากหมู่บ้านจนหมดในที่สุด อ้อ หมู่บ้านที่ว่าก็ตั้งอยู่ตรงนี้ ตรงที่เรายืนอยู่นี้แหละ ตอนนั้นบังเอิญทวดของผมเป็นผู้มีอาคมเก่งกล้าซึ่งอาศัยอยู่หมู่บ้านทางเหนือรู้เรื่อง จึงพาลูกศิษย์และอาสาสมัครลงมาสังหารพวกนางจนหมดสิ้น แต่ด้วยคำสาปแช่งและความอาฆาตจากภูตผีที่พวกนางขายวิญญาณให้ หมู่บ้านนี้จึงไม่มีใครอาศัยอยู่ได้ ทวดของผมจึงสร้างเสาหินขังวิญญาณพวกนางไว้ที่นี่ และต้องเฝ้าดูแลที่นี่ ปู่ของผม พ่อของผม จนมาถึงผม พวกเราล้วนดูแลสถานที่นี้"
ละอองดาวรับฟังอย่างไม่เชื่อหูตนเอง นี่นับเป็นเรื่องโกหกที่น่ากลัวและเหลวไหลที่สุดเท่าที่เคยได้รับฟังมา แต่พอหล่อนเงยหน้าสบตากับพาซู ความรู้สึกบ่งบอกว่า นี่เป็นเรื่องจริง ผู้ชายคนนี้ลึกลับ มีรังสีแห่งความตายออกมาจากคนผู้นี้ รอยยิ้มที่ที่เย็นชา มันน่ากลัวสุดประมาณ หล่อนยังคงกลั้นใจถามไปว่า
 "แล้วสายชล ปกรณ์ นารีล่ะ พวกเขาอยู่ไหน"
 "ตายหมดแล้ว"
ละอองดาวแทบไม่เชื่อหูตนเอง หล่อนรู้สึกเข่าอ่อน แทบสิ้นสติล้มลงไปกองกับพื้น แต่หล่อนเป็นคนเข้มแข็ง ยังคงฝืนใจยืนได้ แม้พาซูจะยืนยันว่าทุกคนตาย นั่นอาจจะเป็นคำหลอกลวงก็ได้
 "ใครเป็นคนฆ่าพวกเขา ผีสางนางไม้เหรอ"
 "ไม่ ผมเป็นคนทำ"
พาซูตอบชัดถ้อยชัดคำ ละอองดาวแทบร่ำไห้ออกมา ถ้าฆาตกรเป็นพาซูจริงๆ หล่นคงจะไม่รอดเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นหล่อนก็ยังคงกำสองมือแน่น พร้อมที่จะสู้เอาชีวิตรอด
"ทำไมต้องฆ่าพวกเราด้วย"
"ทุกสามสิบปี ผู้ดูแลสุสานอย่างพวกเราต้องใช้เลือดคนสี่คนมาสะกดเสาหลักที่ตรึงวิญญาณสี่ต้น ทวดของผมก็เคยทำ ปู่ของผมก็เคยทำ พ่อของผมก็เคยทำ ตอนนี้ผมจึงต้องทำ บัดนี้ได้ชโลมเลือดสะกดวิญญาณไปสามต้นแล้ว เหลือต้นสุดท้ายที่เจ้าพิงเมื่อกี้ไง ช่างมาอยู่ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ มาเถอะถึงเวลาแล้ว"
พาซูอธิบายอย่างแช่มช้าด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แววตาที่เปลี่ยนไปคลับคล้ายสัตว์ร้ายที่จ้องจะกัดกินเหยื่อ ละอองดาวมือไม้สั่น ทำอะไรไม่ถูก พยายามจะอ้าปากขอร้อง
 "ฉันยังไม่พร้อมที่จะ...........เอื้อก......."
ยังพูดไม่ทันจบประโยค ดาบโบราณในมือพาซูก็ตวัดผ่านลำคอนาง เลือดสดๆ ของละอองดาวพุ่งกระจายเต็มพื้นดิน ร่างล้มหงายหลังค่อยๆ สิ้นใจตายอย่างทรมาน พาซูเดินไปที่เสาหิน ใช้นิ้วโป้งมือซ้ายป้ายเลือดบนดาบ แล้ววาดบางสิ่งลงบนเสาหินนั้น มันคืออักขระโบราณ พร้อมกับท่องคาถาออกมา ไม่นานนักก็มีเสียงก่นด่า สาปแช่งดังระงมไปทั่วสุสานไพร เป็นเสียงของสตรี สตรีที่อาฆาตแค้นกระหายเลือด พวกนางต้องรอคอยอีกสามสิบปีถึงจะมีโอกาสออกจากที่คุมขังแห่งนี้ อีกสามสิบปีแห่งความเจ็บปวดที่ยาวนาน
ชญตว์


อาถรรพณ์ไร ตอน สาบสมิงดำ
แดดยามเช้าช่างอุ่นนัก ยิ่งในเช้าของฤดูหนาวบนดอยสูงแล้ว มันอุ่นลึกเข้าไปถึงหัวใจ ไม่ว่าจะเป็นเด็กน้อย หนุ่มสาว คนแก่คนเฒ่า ล้วนมายืนรับแสงแดดยามเช้ากันทั้งนั้น ไอควันเบาบางออกจากปากผู้คนยามพ่นลมหายใจออกหรือยามเอื้อนเอ่ยวาจา
แต่วันนี้รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หัวข้อสนทนาสังสรรค์กลับหายไป ที่ปรากฏบนใบหน้าแต่ละคนล้วนเป็นความหวาดกลัวและกังวล บทสนทนาในวันนี้ทำให้ผู้คนเป็นเช่นนี้
"ที่เจ้าพูดมาเป็นเรื่องจริงเหรอ?"
เกอซูที่เป็นผู้นำหมู่บ้านสอบถามคนที่นำข่าวลือมาปล่อยในหมู่บ้าน หนุ่มผิวคล้ำร่างผอมพยักหน้ารัวๆ บ่งบอกว่าเป็นเรื่องจริง
"ไหนเจ้าลองเล่ามาใหม่ซิ ข้ากับผู้เฒ่าจะฟังเจ้าพูด"
เกอซูพูดเสียงเรียบพร้อมกับนั่งลงบนม้านั่งที่ทำจากขอนไม้ ด้วยความที่เป็นผู้นำเขาย่อมรู้ว่าการวางตัวเป็นสิ่งสำคัญ หากเขาตื่นตระหนกคนในหมู่บ้านจะหวาดกลัวกันจนไม่เป็นอันทำกิน
"สองวันก่อนที่หมู่บ้านทีลอจอมีคนถูกเสือฆ่าตายไปสองคน เขาลือกันว่ามันเป็นเสือกินคนที่ปืนยิงไม่เข้า มันเป็นสมิงที่ดุร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา และล่าสุดเมื่อวานนี้ข้าไปเจอศพคนตายอยู่ตรงทางเข้าสุสาน บาดแผลตามตัวเกิดจากการกระทำของเสือ ด้วยประสบการณ์ที่ข้าเป็นนายพรานมากว่าสิบปี ข้ายืนยันว่ามันเป็นการกระทำของเสือกินคนแน่นอน"
ผู้เฒ่าคนที่นั่งถัดจากเกอซูอัดควันยาสูบเข้าปอดอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็พ่นควันออกมาจนหมดพร้อมกับกล่าวว่า
"เสือโดยทั่วไปจะไม่กินคนหรือทำร้ายคน นอกเสียจากมันบาดเจ็บเพราะถูกคนทำร้ายกับมันถูกคุกคามจนเกินไปจึงป้องกันตัว หรืออาจจะหิวโหยเกินกว่าที่จะทนได้จึงจับคนไปกินเป็นอาหาร ลองทบทวนดูดีๆ สิว่าเสือตัวนี้จัดอยู่ในประเภทไหน"
"เรื่องจับกินเป็นอาหารคงไม่ใช่เพราะมันฆ่าแล้วก็จากไป อวัยวะต่างๆในร่างกายของศพยังคงอยู่ครบ ส่วนเรื่องถูกคุกคามนั้นก็ไม่น่าจะใช่เช่นกัน เพราะคนถูกฆ่าตายล้วนไม่ได้พกพาอาวุธติดตัว ดังนั้นที่พอจะเป็นไปได้ก็คงเป็นเสือบาดเจ็บ"
หนุ่มผิวคล้ำคนนำข่าวมาแจ้งอธิบายแยกแยะได้อย่างน่าสนใจ เกอซูและเหล่าผู้เฒ่าล้วนผงกหัวเป็นเชิงเห็นด้วย เสือเจ็บจะน่ากลัวที่สุดเวลาที่มันอาฆาตคนที่ทำมันเจ็บ แต่ตามความเป็นจริงแล้วคนแรกที่มันจะฆ่าก็คือคนที่ทำให้มันบาดเจ็บ แต่คนที่ตายหาใช่นายพรานไม่ พวกมันเป็นเพียงชายไร่ชาวสวนธรรมดาเท่านั้น อีกทั้งในรอบสามปีมานี้ยังไม่มีข่าวคราวการตายของนายพรานมาก่อน เรื่องนี้กลับชวนให้เหล่าผู้นำหมู่บ้านพิศวงยิ่งนัก
"แต่ข้าว่ามันเป็นเสือสมิง"
ทุกคนหัวหน้าไปตามเสียงก็พบเจอกับพอเนอมู ภรรยาของเกอซู หล่อนดูสูงโปร่งและแข็งแรง ใบหน้าสวยคมเข้ม เหล่าชายหนุ่มในหมู่บ้านล้วนอิจฉาเกอซูที่มีภรรยาสวยเช่นนี้ เกอซูรีบเข้าไปหาภรรยา โอบไหล่นางพร้อมกับกล่าวว่า
"เจ้ากลับมาแล้วหรือ ข้าเป็นห่วงเจ้ามากรู้ไหม ช่วงนี้มีเสืออาละวาดฆ่าคนไปทั่ว ข้ากลัวว่าเจ้าจะโดนเจ้าเสือร้ายเล่นงาน ดีที่เจ้ากลับมาถึงแล้ว"
ยังไม่ทันที่พอเนอมูจะตอบสามี ผู้เฒ่าคนที่สูบยาสูบเงยหน้าขึ้นมองหล่อน พร้อมกับกล่าวว่า
"ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น"
"มันเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่ข้ายังเป็นเด็กสาว ตอนนั้นเสือสมิงมันไล่ฆ่าผู้คนไปทั่ว ดีที่พ่อของข้าสามารถขับไล่มันไปได้ แม้ว่าสุดท้ายแล้วพ่อของข้าจะจากไปตลอดกาล แต่ตอนนั้นเราก็ชนะมันได้ ครั้งนี้มันอาจจะกลับมาเพื่อแก้แค้นพวกเราก็เป็นได้"
เหล่าผู้เฒ่าล้วนหายใจเข้าอย่างหนาวเหน็บ พวกเขาเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาจริง มันเกิดขึ้นเมื่อสิบสามปีก่อน เสือสมิงที่ดุร้ายและกระหายเลือดฆ่าผู้คนไปสามสิบกว่าคน สุดท้ายพรานเกอลีพ่อของพอเนอมูเสียสละชีวิตตนเองเพื่อปกป้องผู้คนที่เหลือ ทำให้หมู่บ้านผ่านพ้นวิกฤตมาได้ หากมันเกิดขึ้นอีกครั้งใครกันจะปกป้องหมู่บ้านได้ ตอนนี้ไม่มีผู้ใดมีวิชาอาคมเท่ากับพรานเกอลีในสมัยนั้นอีกแล้ว
"ข้าคิดว่ามันเข้ามาปะปนอยู่ในหมู่บ้านแล้วด้วย ที่ริมหนองน้ำข้าเห็นรอยเท้าเสือมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้าน ก่อนที่มันจะกลายเป็นรอยเท้าคนเมื่อพ้นจากผืนทราย สมิงดำที่แกร่งกล้าอย่างมันสามารถแปลงกายเป็นอะไรก็ได้ ตอนนี้คงสามารถแปลงกายเป็นคนได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว"
 "เราจะต้องตามล่ามัน"
เสียงมาจากนอกวงสนทนา พรานอะดาเดินเข้ามาพร้อมกับปืนคู่กาย ผมเผ้าที่ยาวเฟื้อยของเขายุ่งเหยิงไม่น้อย ใครๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนชอบอาบน้ำสักเท่าไหร่ ดังนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนผู้นี้จะมีกลิ่นตัวที่ไม่พึงปรารถนา
"แล้วเราจะล่ามันยังไง ในเมื่อมันสามารถแปลงกายมาอยู่รวมกับพวกเราแล้ว"
"มันไม่ชอบไฟ เสือสมิงไม่เคยทนความร้อนของไฟได้ เรามีวิธีที่ง่ายมากคือให้ชาวบ้านทุกคนวาดมือผ่านเปลวไฟ แค่นี้เราก็หาตัวมันได้แล้ว"
"ตกลง"
เกอซูตอบรับข้อเสนอของพรานอะดา เขาเชื่อว่าวิธีนี้จะช่วยพวกเขาหาตัวเสือสมิงได้ เมื่อเขาหันไปมองเหล่าผู้เฒ่า ก็พบว่าเหล่าผู้เฒ่าเห็นด้วยกับวิธีของพรานอะดาเช่นเดียวกัน
"พากาหลุ พาเนอชี เจ้าไปเรียกชาวบ้านทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ก่อนค่ำ ใครไม่มาให้บอกว่าจะถูกข้าและเหล่าผู้เฒ่าไล่ออกจากหมู่บ้าน หากพวกมันถามว่ามาทำไม ให้บอกว่ามาประชุมเรื่องความเป็นความตาย แค่นี้คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธแล้ว"
สองหนุ่มรับคำคราหนึ่ง ก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่
พาเกอซูมองดูพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงอ่อนลง เขาใช้มือทาบขอบฟ้าวัดระยะห่างระหว่างดวงอาทิตย์กับแนวเขา มันห่างกันแค่สามนิ้วมือเท่านั้น อีกไม่นานความมืดมิดคงจะมาเยือน เวลานั้นหากเขายังหาตัวเสือสมิงไปพบ ความสยดสยองต้องมาเยือนหมู่บ้านของเขาแน่นอน
เสือสมิงจะทรงพลังที่สุดในคืนเดือนมืด และคืนนี้เป็นคืนเดือนมืด
ด้านหลังพาเกอซูมีกองไฟกองใหญ่ที่กำลังลุกโชน หลังกองไฟไปห้าหกเมตรมีผู้คนเกือบร้อยคนมารวมตัวกัน สมาชิกในหมู่บ้านทุกคนมารวมตัวกันที่นี่หมดแล้ว ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเขา โทษเนรเทศออกจากหมู่บ้านดูรุนแรงและไม่มีใครปรารถนาจะเผชิญกับมัน
พรานและชายฉกรรจ์หลายคนถืออาวุธในมือ เหล่าพรานย่อมมีปืนอยู่ในมือ ส่วนชายฉกรรจ์บ้างถือดาบ บ้างถือพร้า รวมไปถึงไม้ไผ่ปลายแหลมที่เชื่อกันว่าเสือสมิงกลัวยิ่งกว่าของมีคมอื่นใด ใบหน้าของพวกเขาดูตึงเครียดและมีแววของความหวาดกลัวอยู่ภายใน
"ทุกคนจงฟัง ตอนนี้เสือสมิงได้มาถึงหมู่บ้านของพวกเราแล้ว และเป็นได้ว่ามันจะปะปนอยู่ในหมู่พวกเรา ดังนั้นข้าจึงต้องหาตัวมัน ก่อนที่มันจะลงมือเข่นฆ่าคนในหมู่บ้าน ที่พวกเจ้าต้องทำคือเดินเฉียดกองไฟโดยยื่นมือขวาออกไปให้โดนเปลวไฟ มันอาจจะเจ็บปวดเล็กน้อย แต่นี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ข้าและเหล่าผู้เฒ่าคิดได้"
สิ้นเสียงพาเกอซู เสียงซุบซิบก็ดังระงม เขาไม่ได้ห้ามพวกมันไม่ให้พูด เพราะเขารู้ว่าสักพักทุกอย่างจะกลับคืนความสงบเอง และมันก็เป็นไปตามที่เขาคิด ครู่เดียวเสียงพูดคุยก็หายไป
พาเกอซูขยับปืนในมือมาถือไว้อย่างมั่นคง นี่เป็นปืนคู่ใจที่อยู่กับเขามาสิบกว่าปีแล้ว วันนี้มันจำเป็นต้องช่วยเหลือเขากำจัดเสือสมิงที่ร้ายกาจ เขาหวังว่ามันจะทำหน้าที่ได้อย่างไม่บกพร่องเหมือนสิบกว่าปีที่ผ่านมา
เริ่มจากพวกเด็กๆ ที่ต่อแถวกันเข้ามา บางคนร้องไห้ออกมาดังลั่นเพราะทนความเจ็บปวดที่ถูกไฟลวกไม่ไหว แต่บางคนก็เข้มแข็งไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา
ครู่เดียวเด็กหญิงเด็กชายเกือบสามสิบคนก็ผ่านบททดสอบ ไม่มีใครเป็นสมิงที่น่ากลัว จึงถึงคิวของเหล่าวัยรุ่นที่เข้ามาพิสูจน์ว่าตนเองไม่ใช่สมิงเช่นกัน เหล่าวัยรุ่นทั้งชายและหญิงกว่ายี่สิบกว่าคนเข้าคิวเป็นระเบียบเรียบร้อย
ผ่านไปคนแล้วคนเล่าก็ยังไม่พบเจอคนที่เป็นเสือสมิง เหล่าหญิงสาวชายหนุ่มต่างไม่เกรงกลัวความร้อน กลับยิ้มแย้มหยอกล้อกันอย่างสนุก ไม่สนใจความตึงเครียดของบรรดาผู้ใหญ่ที่รอวันระเบิดออกมา
และแล้วก็ถึงคิวของบรรดาแม่บ้านทั้งหลาย กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่น่าสงสัยที่สุด เนื่องจากเสือสมิงมักจะแปลงกายเป็นสตรีเสมอและมันจะเป็นหญิงที่มีอายุมากกว่าสามสิบปี
มีหลายคนที่อยู่ในข่ายน่าสงสัย พาเกอซูสังเกตทุกอิริยาบถของลูกบ้าน เขาเห็นยายหมื่อเมมีอาการประหลาดที่สุด วันนี้แกไม่เคี้ยวหมาก ปกติแล้วยายหมื่อเมต้องเคี้ยวหมากตลอด นอกจากเวลากินข้าวและเวลานอนเท่านั้นที่แกจะหยุด
ยายหมื่อเมต่อแถวเป็นคนสุดท้าย ออกอาการลนลานตลอดเวลา พาเกอซูส่งสายตาบอกใบ้ให้กับพรานคนอื่นๆ เขาเองก็รู้ว่าพรานที่เหลือก็สงสัยในตัวของยายหมื่อเมเหมือนกัน
และแล้วเวลาของยายหมื่อเมก็มาถึง เปลวไฟที่ลุกโชนจากกองฟืนพลิ้วสะบัดไปมาคล้ายกับว่ารอคอยคนแก่อย่างแกอยู่ ท่าทางตื่นตระหนกของยายหมื่อเมทำให้เหล่าพรานและพาเกอซูตึงเครียดมากขึ้น อาวุธในมือถูกกำแนบแน่นกว่าเดิม
ยายหมื่อเมลากเท้าอันหนักอึ้งไปอย่างยากลำบาก ดวงตาดำขลับที่คมชัดปรากฏเปลวไฟพลิ้วไหวหล่อนจ้องกองไฟตาไม่กะพริบ และแล้วสองเท้าของแกก็หยุดลงตรงหน้ากองไฟที่กำลังร้อนจัด ระยะห่างเพียงแค่เมตรครึ่ง
แขนอันหยาบกร้านถูกยื่นออกมาอย่างช้าๆ ยายหมื่อเมเริ่มก้าวเท้าอีกครั้ง ครั้งนี้ก้าวช้ากว่าเดิมอีกเท่าตัว ทำให้ผู้คนที่เฝ้าจับตาแกรู้สึกอึดอัดอกแทบระเบิด และแล้วแขนของหญิงสูงวัยคนนี้ก็สัมผัสกับเปลวไฟ เปลวไฟที่ร้อนแรง
อ้าก...ก.....ก.....
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น มันเสียดแทงเข้าสู่หัวใจของทุกผู้คนที่อยู่ ณ ที่นี้ เสียงที่เจ็บปวดรวดร้าว คับแค้นรันทด และน่าสะพรึง
ร่างของยายหมื่อเมเซไปทางผู้คน จากนั้นก็ล้มลงอยู่ในท่านอนตะแคงซ้าย เหล่าพรานล้วนเล็งปืนไปที่หล่อน แต่ยังไม่มีใครเหนี่ยวไก พาเกอซูเองก็รู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นเร็วขึ้นผิดปกติ เขาคิดว่าคงเป็นเพราะอาการตื่นเต้นตึงเครียด
 ยายหมื่อเมขยับตัวอีกครั้ง ร่างของหล่อนไม่ได้กลายเป็นเสือหรืออย่างอื่น หล่อนยังคงเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่น่าสงสารคนหนึ่ง แววตาของหล่อนที่สบตากับพาเกอซูดูอ่อนล้าและหวาดกลัว เค้าความเจ็บปวดจากไฟลวกมือยังปรากฏบนใบหน้า
พาเกอซูแน่ใจแล้วว่าหล่อนไม่ใช่เสือสมิงอย่างที่ตนเองสงสัย จึงบังเกิดความละอายภายในใจขึ้นมา เขาไม่สมควรมองยายแก่ผู้น่าสงสารคนนี้ในแง่ร้ายแบบนี้
"ยายหมื่อเมไม่ใช่สมิง"
เมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้า ทุกคนก็ลดปืนลงและค้นหาเป้าหมายต่อไป พรานเพลอทอผู้มากน้ำใจเดินเข้าไปหายายหมื่อเม เขายื่นแขนไปประคองยายแก่ผู้อ่อนแอให้ลุกขึ้นยืน ยายแก่ที่น่าสงสารและขี้โรคไม่สมควรมาเจออะไรแบบนี้
แต่ครั้งนี้เขาทำผิดแล้ว
เพราะศีรษะของเขายุบไปครึ่งหนึ่ง เลือดของเขาสาดกระจายไปทั่ว ด้วยแรงตบของเสือตัวใหญ่ทำให้เขาขาดใจตายคาที่
แล้วเสือมาจากไหนล่ะ? เสือก็คือยายหมื่อเม ยายหมื่อเมก็คือเสือ หล่อนเป็นเสือสมิงที่ทรงพลังมหาศาล หล่อนสามารต้านความร้อนของไฟได้ในร่างมนุษย์ นี่เป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น หล่อนเป็นสมิงตัวแรกที่ต้านไฟได้ยามอยู่ในร่างแปลง
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของพรานเพลอทอดังแค่เสี้ยวนาที หลังจากนั้นร่างของมันก็กลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่ชักกระตุกอยู่บนพื้น
ยังไม่ทันที่พาเกอซูและพรานคนอื่นจะลงมือยิงสังหารเสือสมิง เสือสมิงกระโจนไปด้านข้างสามครั้ง มันก็หายลับเข้าไปในป่าแล้ว ไม่มีใครลั่นกระสุนออกมา ทั้งๆ ที่พวกเขามีเวลาลั่นไก ความตกตะลึงทำให้พวกเขาหลงลืมหน้าที่ไปชั่วครู่
"เราต้องตามล่ามันเดี๋ยวนี้"
พรานอะดากล่าวกับพาเกอซู มันกำอาวุธในมืออย่างแนบแน่น ในขณะพรานคนอื่นยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง
พาเกอซูไม่จำเป็นต้องคิดมาก ตอนนี้เขารู้สึกผิดที่ปล่อยให้เสือสมิงในร่างพีหมื่อเมหลุดลอยไป รวมไปถึงความเสียใจที่มีต่อพรานเพลอทอผู้ล่วงลับ หากไม่ใช่เพราะความอ่อนหัดและสะเพร่าของเขา พรานเพลอทอคงจะไม่ตาย
"พรานทุกคนออกล่าเสือสมิงกับข้า ส่วนที่เหลือให้รับคำสั่งพอเนอมู"
พูดจบเขาก็ออกเดินนำหน้าไปสู่ทิศทางที่เสือสมิงจากไป บุรุษแปดชีวิตกำลังมุ่งหน้าไปล่าเจ้าแห่งขุนเขาที่น่ากลัว บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย
พอเนอมูรู้สึกเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด กว่าหล่อนจะไล่ลูกบ้านให้กลับไปอยู่ในเรือนของแต่ละคนได้ทำเอาเหงื่อโทรมกาย ผู้คนมากหน้าหลายตามักต่างความคิดต่างการกระทำ บางคนยอมเข้าเรือนแต่โดยดี บางคนหวาดกลัวจนกระทั่งไม่กล้ากลับเข้าบ้านเรือนของตนเอง แต่ก็ยังดีกว่าประเภทที่อยากรู้อยากเห็น คนพวกนี้อยากรู้ไปทุกเรื่องราว ไม่ยอมฟังคำสั่งหรือคำขอร้องจากใครเลย
สุดท้ายพอเนอมูจำต้องใช้ไม้แข็ง หล่อนให้ชายฉกรรจ์ที่เป็นคนของสามีไล่พวกมันกลับบ้านเรือนของตนเอง บางคนที่ยังไม่ยอมไปจึงโดนไล่หวดไล่ตีโซเซเข้าบ้านไป
ตอนนี้เหลือเพียงหล่อนกับชายฉกรรจ์อีกสี่คนที่ยังคงอยู่เบื้องนอก คนอื่นๆ ในหมู่บ้านล้วนเข้าบ้านไปจนหมดสิ้น แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ครึ่งหนึ่งของดวงอาทิตย์ถูกแนวเขาบดบังไปแล้ว อีกไม่นานความมืดจะมาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้
พอเนอมูตัดสินใจพาชายทั้งสี่เดินลาดตระเวนรอบหมู่บ้าน หล่อนกลัวว่าจะมีคนที่ไม่เชื่อฟังคำสั่ง แอบหลบไปอยู่ในที่ๆ ไม่ควรอยู่ ถ้าเกิดมีใครเป็นอะไรขึ้นมา คนผิดก็คือตัวหล่อนเอง
หมู่บ้านทีลอชูเป็นหมู่บ้านที่ไม่ใหญ่มาก ประชากรมีไม่ถึงหนึ่งร้อยคน มีบ้านอยู่ยี่สิบเอ็ดหลังคาเรือน หมู่บ้านตั้งอยู่ในที่ราบบนเนินเขาที่ไม่สูงนัก บ้านของผู้คนจะติดกันเป็นหย่อมๆ โดยแบ่งตามเครือญาติ ซึ่งแต่ละหย่อมก็อยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่
 พวกเขาเดินสำรวจลาดตระเวนเกือบทั้งหมู่บ้านแล้ว ตอนนี้ก็เหลือเพียงบ้านของคนที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน มันตั้งอยู่ห่างออกจากบ้านของคนอื่นๆ ราวสองร้อยเมตร ผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ยังคงปกคลุมอยู่รอบทางเดินที่พาไปยังที่แห่งนี้
ยามนี้แสงสว่างกำลังจะหมดไปแล้ว ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา แสงจากพระอาทิตย์ไม่สาดส่องมาอีก เสียงจักจั่นเรไรประสานกันดังระงม นกกระปูดส่งเสียงดังเป็นจังหวะประสานกับเสียงอันน่าสะพรึงของนกฮูกที่ชวนให้ใจสั่น
"เจ้าได้กลิ่นอะไรไหม"
พาเลซูเอ่ยถามพร้อมกับขยับจมูก สูดลมหายใจเข้าออกถี่เร็ว เมื่อทุกคนหยุดนิ่งและสูดลมหายใจเข้าออกเหมือนมัน ทุกคนก็รู้แล้วว่ามีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์
มันคือกลิ่นเหม็น กลิ่นเหม็นจากซากศพ กลิ่นเหม็นจากของเน่า
 "กลิ่นเหม็นเป็นบ้าเลย หมูบ้านใครตายหรือเปล่าเนี่ย พรานอะดานะพรานอะดา ไม่รู้จักเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยงของตนเองเลย นี่ถ้าลูกสาวกับเมียของมันกลับมาจากการไปเยี่ยมญาติเมื่อไหร่ มันคงโดนด่าหูชาไปหลายวันแน่นอน"
พาเลซูพูดติดตลก ชายฉกรรจ์อีกสองสามคนก็หัวเราะออกมา ด้วยนิสัยของพรานอะดาที่กลัวเมียและรักลูกยิ่งกว่าอื่นใด คงยอมให้ถูกด่าโดยไม่ขัดขืนแน่นอน
"เราเข้าไปดูกันเถอะ"
พอเนอมูเอ่ยปากชวนทุกคนพร้อมกับก้าวดุ่มๆ ไปก่อน บุรุษทั้งสี่รีบจ้ำก้าวตามหล่อนไปติดๆ บ้านไม้หลังเล็กปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขา เหลือเพียงแค่เดินเข้าไปภายในบ้านเพียงเท่านั้น แต่กลิ่นเหม็นที่โชยออกมาทำให้พวกเขาต้องหยุดชะงัก
ประตูบ้านเปิดอ้าไว้ เสมือนกำลังรอต้อนรับแขกผู้มาเยือน แต่กลิ่นเหม็นกลับทำให้แขกผู้มาเยือนยังชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ คบเพลิงถูกจุดขึ้นมาแล้ว มันส่องสว่างในความมืดได้ดี
สุดท้ายแล้วพวกเขาก็เดินขึ้นบันไดที่สูงราวสองเมตร เมื่อพอเนอซึ่งเป็นคนแรกมูเดินเข้าไปในบ้าน หล่อนก็ต้องหยุดชะงักกะทันหัน ภาพที่พบเจอแทบจะทำให้หล่อนหัวใจหยุดเต้น มันมีศพของมนุษย์อยู่ในบ้าน ศพที่ยังไม่เน่าจนเละ หล่อนพอจะดูออกว่าเป็นซากศพของผู้ใด
มันคือศพของบุคคลที่หล่อนพบเจอมาตลอดเย็นวันนี้...
"นี่มันศพของพรานอะดานี่นา เป็นไปได้ยังไง..."
พาเลซูซึ่งขึ้นบันไดมาเป็นคนที่สองพูดออกมา หัวใจของพอเนอมูคล้ายถูกราดด้วยน้ำเย็น ถ้าที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นศพของพรานอะดา แล้วคนที่แนะนำให้ออกตามล่าเสือสมิงจะเป็นผู้ใด
 ไม่จำเป็นต้องบอกออกมาทุกคนย่อมรู้แล้ว พรานอะดาในคราบเสือสมิงหลอกล่อให้สามีของนางกับพรานคนอื่นๆ ออกจากหมู่บ้านเพื่อสังหาร จากนั้นก็ย้อนกลับฆ่าคนในหมู่บ้านให้สิ้นซากอีกที เมื่อมันเข่นฆ่ามนุษย์ได้เกินเจ็ดสิบเจ็ดคน มันจะสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์หรือเสือสมิงได้ตามใจต้องการ ถึงตอนนั้นจะไม่มีใครสามารถฆ่ามันได้อีก
จู่ๆ น้ำตาของพอเนอมูก็ไหลออกมา ลางอัปมงคลที่หล่อนรับรู้ไม่เคยผิดพลาด นี่เป็นพรสวรรค์ที่มารดาได้ถ่ายทอดมาให้ แต่ตอนนี้มันกลับทำร้ายหล่อนนัก
หล่อนรู้สึกได้ว่าสูญเสียคนที่สำคัญกับชีวิตที่สุดไปแล้ว
ไม่มีใครสำคัญกว่าเกอซูอีกแล้ว
รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่หวนมาอีกครั้ง เสียงนกเสียงสัตว์ดังระงมไปทั่วป่าดังเช่นทุกวัน หมู่ไม้ใบหญ้าชูใบออกช่อรองรับแสงอรุณยามเช้า แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม อย่างน้อยก็มีเสียงหนึ่งเพิ่มขึ้นมา เสียงที่มนุษย์ไม่พึงปรารถนา มันคือเสียงร้องไห้
 พอเนอมูกอดศพของชายคนรักไว้แนบแน่นกับอก หล่อนร่ำไห้ปานใจจะขาด สิบสามปีที่ใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน ไม่เคยมีวันไหนที่เขาจะทิ้งหล่อนไปไหน แต่วันนี้เขาจากไปแล้ว จากไปตลอดกาล
หล่อนสำรวจดูบาดแผลครั้งแล้วครั้งเล่า รอยเล็บเสือตัวใหญ่พาดผ่านกลางหลังของเกอซู กระดูกสันหลังที่หักกลางโผล่ออกมาข้างนอก แสดงให้เห็นว่าถูกจู่โจมจากด้านหลัง สามีของหล่อนตายโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ไม่ทันได้ต่อสู้หรือเห็นหน้าเจ้าสัตว์ร้ายเลย พรานคนอื่นๆ ก็เป็นเฉกเช่นเดียวกัน สภาพศพทุเรศทุรังจนแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง พอเนอมูวางซากศพของเกอซูลงบนพื้น จากนั้นก็หยิบปืนของสามีขึ้นมา หล่อนเองก็เป็นพรานมาก่อน เป็นพรานผู้หญิงคนแรกในชนเผ่า ฝีมือการล่าสัตว์ของหล่อนไม่ด้อยไปกว่าบุรุษคนไหนเลย จนมาพบเจอกับกอซู หล่อนจึงวางอาวุธปืนแล้วหันมาเป็นแม่บ้านแทน
พอเนอมูตัดสินใจแล้วว่าจะตามเสือสมิงคู่นี้ ไม่ว่ามันจะไปที่ไหน หล่อนจะยอมแลกชีวิตกับมัน หากแม้นตกตายภายใต้เขี้ยวเล็บของมัน ก็เป็นการดีที่จะได้ติดตามสามีสู่ปรโลก
หล่อนออกก้าวเดินไปตามรอยเท้าเสือที่ใหญ่กว่าปกติสองเท่า เสือสมิงตัวนี้คงมีขนาดตัวใหญ่พอๆ กับวัวผู้ที่โตเต็มที่ ลูกกระสุนจะฆ่ามันได้หรือ
ขณะที่พอเนอมูกำลังจะเดินข้ามโขดหินสายตาก็เหลือบไปคนผู้หนึ่ง บุรุษผู้มีหมวกปีกกว้างคลุมอยู่บนศีรษะ เขากำลังนั่งแคะขี้ฟันอยู่บนโขดหินอย่างปลอดโปร่ง มีปืนลูกซองวางอยู่ข้างตัว โดยที่ไม่ได้นัดแนะกันไว้ ทั้งสองก็หันมาสบตากัน
"เจ้าเป็นใคร"
"ข้าเป็นพราน"
"พราน?"
พอเนอมูพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ ชายหนุ่มตรงหน้าอายุน้อยกว่าเขาหลายปี ด้วยบุคลิกและหน้าตาของคนผู้นี้ เหมาะกับการเป็นนักเรียนนักศึกษามากกว่าจะมาเป็นพราน หากว่าหล่อนไปเล่าให้คนในหมู่บ้านฟังว่าชายหนุ่มหน้าหล่อผู้นี้เป็นพราน คงมีคนหัวเราะตัวขดตัวงอกันหลายคน
ชายหนุ่มคนนั้นลุกขึ้นยืนพร้อมกับสะพายปืนทางซ้ายมือ สายตาจดจ้องไปยังทิศทางที่เสือสมิงเดินจากไป กล่าวเบาๆ ว่า
"จะล่าสมิงต้องให้มันล่าเราก่อน สมิงเช่นมันไม่ใช่สมิงทั่วไป แต่เป็นสมิงที่ถูกวิญญาณร้ายสิงสู่ มันสามารถคาดเดาการกระทำของเราออก ดังนั้นเราต้องทำในสิ่งที่มันคิดไม่ถึง"
พอเนอมูส่งเสียงตอบรับไปอย่างลืมตัว บุคลิกของชายหนุ่มในสายตาหล่อนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้หล่อนเชื่อว่าเขาสามารถกระทำได้ตามที่พูด หล่อนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเช่นกัน
"พอเนอมู เราไปล่าเสือสมิงกันเถอะ ข้าเชทูจะพาเจ้าไปล่ามันเอง"
พอเนอมูอ้าปากค้าง เชทูเป็นญาติของเขาเอง เด็กน้อยที่จากบ้านเกิดไปอยู่ในเมืองใหญ่เมื่อหลายปีที่แล้ว บัดนี้กลายเป็นหนุ่มแล้ว
 เชทูยิ้มให้พอเนอมูคราหนึ่ง ก็เดินตามรอยเท้าเสือไป พอเนอมูก็ย่ำเท้าตามชายหนุ่มไปเช่นกัน


อาถรรพณ์ไพร ตอน มนต์ดำอำมหิต
เสียงหวีดหวิวของสายลมยามราตรีกาลสะท้านไปทั่วหุบเขา เหล่าสัตว์เลี้ยงตื่นตระหนกหวาดผวา ฝูงควายส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง น้ำลายฟูมปากไหลย้อยยังกับเสียสติ แม่ไก่ส่งเสียงขันผิดวิสัยธรรมชาติ สุนัขทุกตัวล้วนส่งเสียงหอนยาวนาน ปลุกผู้คนสะดุ้งตื่นจากนิทรามาสัมผัสกับความเป็นจริงที่น่าขนลุก เด็กเล็กเด็กน้อยที่ขวัญอ่อนส่งเสียงร้องไห้ดังระงม
หมู่บ้านเกอลีโกลที่ห่างไกลความเจริญยังไม่มีไฟฟ้าใช้ แสงเทียน แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดจึงส่องแสงสว่างออกมาจากบ้านเรือนทีละหลังๆ จนครบสิบสามหลัง เสียงลมคำรามอันน่ากลัวยังไม่หยุดนิ่ง แว่วเสียงโหยหวนแหลมเล็กมาตามสายลมพอให้รู้สึกสยิวกาย
"มันเกิดอะไรขึ้นเหรอพ่อ หนูรู้สึกไม่ดีเลย" หน่อพอทูถามพ่อด้วยเสียงสั่น ๆ พ่อหันไปที่หัวเตียงหยิบมีดเล่มหนึ่งมาถือไว้ในมือ พลางกล่าว
"พ่อว่าต้องเกิดเหตุการณ์อัปมงคลขึ้นแน่นอน อยู่ในบ้านนะ อย่าออกนอกบ้านเด็ดขาด พ่อจะลงไปหาคนอื่นๆ คุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น"
พาทูเลก้าวลงบันไดไป ทิ้งลูกสาวไว้บนบ้านคนเดียว ตั้งแต่พวกชาวบ้านขับไล่ภรรยาของเขาออกจากหมู่บ้านไป เขาก็อยู่กับลูกสาวเพียงสองคน
แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างทั่วลานเล็กๆ กลางหมู่บ้าน นี่เป็นทั้งสถานที่สำหรับประชุม สนามเด็กเล่น สถานที่จัดงานต่างๆ ผู้คนสิบกว่าคนมาถึงก่อนหน้าพาทูเลแล้ว แต่ละคนสีหน้าเคร่งเครียด ในมือต่างมีอาวุธประจำจำกาย ไม่ว่าจะเป็น มีด ดาบ หรือหอก รวมไปถึงกระดูกสัตว์ก็ยังมี
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านผู้เฒ่า" ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถามขึ้น
"กำลังจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นที่นี่ เสียงภูตผีคร่ำครวญเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าจะมีความตาย ความตายอันสยดสยอง มันน่ากลัว เจ้าผีร้ายกำลังกลับมา" ผู้เฒ่าพอบือส่งเสียงต่ำลึก น้ำเสียงกดทับจิตใจผู้คนจนหายใจติดขัด
"มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน" พาดาโพร้องเสียงหลง เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาห้าหกปีแล้ว ยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน จึงมีอาการตื่นเต้นไม่น้อย ผู้เฒ่าพอบือพ่นควันยาสูบออกมา พลางกล่าว
"นานมาแล้วมีเหล่าสตรีที่ขายวิญญาณให้ผีร้าย พวกนางปรารถนาวาจาสาปแช่งที่ได้ผล แลกกับการให้วิญญาณร้ายสิงสู่ในร่างปีละเจ็ดวัน พวกนางได้ดังปรารถนา คำสาปแช่งของพวกนางใช้ได้ผลแต่ในเจ็ดวันที่ถูกเจ้าผีร้ายสิงสู่นั้น พวกนางกลับจำอะไรไม่ได้ ไม่สามารถควบคุมตนเอง เป็นเหตุให้ถูกผีร้ายใช้ร่างในการก่อการทำชั่วมากมาย เราเรียกพวกนางว่า นางทรงผี"
ทุกคนในสถานที่นั้นล้วนหายใจเข้าออกอย่างยากลำบาก จมูก ลำคอตีบตัน นี่เป็นตำนานหรือเรื่องเล่ามาช้านาน พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงนิทานหลอกเด็กเท่านั้น แต่วันนี้ผู้เฒ่าพอบือที่พวกเขาให้ความนับถือกลับพูดออกมาจากปาก ไม่มีใครโต้แย้งออกมาได้
"พวกนางช่างโง่เขลานัก" บางคนด่าขึ้นมา มีเสียงสนับสนุนจากรอบข้าง แต่ผู้เฒ่าพอบือ กลับถอนหายใจคราหนึ่ง พูดเบาๆ ว่า
"พวกนางล้วนแล้วแต่ถูกกระทำมาก่อน มีชีวิตที่ต้องทนทรมานอย่างสาหัส ทำให้บางคนโกรธแค้น ต้องการทำร้ายคนที่เคยทำร้ายตนเองมาก่อน บางคนต้องการให้คนอื่นยอมรับ โดยทำให้ผู้อื่นเกรงกลัวตนเอง บางคนหลงผิดคิดว่าผู้อื่นจะยกยอสรรเสริญในความสามารถ แต่มันมิได้เป็นเช่นนั้น ผู้คนล้วนรังเกียจและชิงชังพวกนาง ถึงกับรวมตัวกันเข่นฆ่าพวกนางด้วยซ้ำไป "
หยุดหายไปครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าพอบือก็พูดต่อ
"ข้าสังหรณ์ใจว่าหมู่บ้านเรากำลังตกเป็นเป้าหมายของนางทรงผีที่ทรงอำนาจ เจ้าป่าเจ้าเขาส่งเสียงเตือนมากับสายลม ข้าเคยเห็นเคยเจอมาแล้ว หลังเสียงเตือนวันสองวัน ห้าวันหกวัน นานสุดก็เจ็ดวันจะมีผู้คนล้มตายเพราะคำสาปแช่งมากมาย ข้ายังจำติดตาไม่ลืม"
"แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี" บางคนถามขึ้น ผู้เฒ่าพอบือส่ายหัวคราหนึ่ง ใบหน้าของแกดูอ่อนล้าและเหนื่อยหน่าย พอพ่นควันยาสูบออกมาเสร็จก็พูดว่า
"เราคงต้องรอ...รอให้เกิดเหตุร้ายขึ้นมาก่อนถึงจะหาร่องรอยและสืบสาวได้" สิ้นคำผู้เฒ่าพอบือก็บังเกิดเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงคร่ำเครียด ทุกคนล้วนหวาดกลัวต่อคำสาปแช่ง หากมันเข้าตัวล้วนต้องตายอย่างอเนจอนาถและทรมาน
พวกเขาไม่อาจหลับนอนต่อไปได้ จึงพากันก่อไฟ นั่งสนทนารอบกองไฟกันอย่างออกรส เสียงหวีดหวิวอันน่าสะพรึงจางหายไปกับสายลมแล้ว เหลือไว้เพียงความหวาดกลัวที่ฝากไว้ในจิตใจของผู้คน กับตำนานอันน่าสะพรึง
แสงอรุณยามเช้ามาตามนัด ขึ้นทางทิศตะวันออกเหมือนทุกวันที่ผ่านมา หมู่นกกาสรรพสัตว์ออกหากินเฉกเช่นที่ผ่านมา แต่ผู้คนในหมู่บ้านเกอลีโกลกลับไม่เหมือนเดิม ไม่คึกคักสนุกสนานดังที่เคยเป็น แต่ละคนออกไปทำงานกันเงียบๆ บนใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม ความกลัวกำลังกัดเซาะจิตใจพวกเขาอย่างรวดเร็ว
ไม่มีเสียงเพลงจากพวกเด็กๆ ไม่มีเสียงหัวเราะของพวกผู้ใหญ่ที่คอยหยอกล้อกัน ไม่มีเสียงทักทายอย่างอารมณ์ดีของหนุ่มสาวในหมู่บ้าน พวกเขาเร่งรีบไปทำงาน จากนั้นก็กลับบ้านก่อนอาทิตย์ตกดิน หลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็ปิดบ้านเข้านอนแต่หัววัน เหลือชายฉกรรจ์บางส่วนที่ถูกคัดเลือกให้อยู่เฝ้าเวรยามตอนกลางคืน
ผ่านไปวันแล้ววันเล่าจนครบเจ็ดวัน เหลืออีกแค่คืนเดียวก็จะผ่านพ้นช่วงเวลาที่น่ากลัวแล้ว แต่ก็ไม่มีเหตุร้ายอันใดเกิดขึ้นในหมู่บ้าน ผู้คนล้วนผ่อนคลายกันมากแล้ว มีเสียงพูดคุย มีเสียงหัวเราะ ผู้คนล้วนออกมาเดินเล่นในหมู่บ้าน ความกลัวเริ่มหดหาย
มีเพียงผู้เดียวที่ดูจะวิตกกังวลมากขึ้น ผู้เฒ่าพอบือนั่นเอง เขากลับเดินวนไปวนมาในลานดินกลางหมู่บ้าน จนพาทูเลที่เดินผ่านมาเกิดสงสัย จึงเข้าไปทัก
"ท่านผู้เฒ่ามีอะไรไม่สบายใจหรือ" ผู้เฒ่าพอบือหันหน้ามากล่าวว่า
"ข้ากลัวว่าเรื่องราวจะเลวร้ายกว่าที่คิดไว้ ข้าเคยได้ยินมาว่าหากเกิดเรื่องหลังเสียงเตือนหนึ่งวัน จะไม่เลวร้ายมากนัก หากนานขึ้นอีกหนึ่งวันจะยิ่งเลวร้ายขึ้นกว่าเดิม หากเกิดขึ้นในคืนวันที่เจ็ดจะเลวร้ายที่สุด เพราะวิญญาณร้ายจะทำให้นางทรงผีกล้าแกร่งและทรงพลังมาก บางทีพวกเราอาจต้องตายทั้งหมู่บ้าน"
พาทูเลตกใจสุดขีด เขาเชื่อถือผู้เฒ่าพอบือหมดใจมาตลอด ครั้งนี้ก็เช่นกัน ผู้เฒ่าพอบือเองก็ไม่นิ่งนอนใจ เหมือนคิดอะไรออกมาได้ จึงว่า
"เจ้าตามข้ามา"
พาทูเลเดินตามผู้เฒ่าพอบือไปที่ท้ายหมู่บ้าน ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านหลังเล็กๆ นี่เป็นที่อยู่อาศัยของผู้เฒ่าที่เขานับถือผู้นี้ พืชผักหลายชนิดถูกปลูกขึ้นตามแปลง เติบโตงอกงามพร้อมให้เก็บกินแล้ว แต่พวกเขาหาได้สนใจไม่
พวกเขาเข้าไปในบ้านไผ่หลังเล็กของผู้เฒ่าพอบือ ในบ้านไม่มีเครื่องใช้อะไรมากมาย แค่หม้อสองสามใบ ชามจานสี่ห้าใบ เสื่อปูพื้นหยาบๆ มีรอบปะหลายจุด ผ้าห่มเก่าๆ สองสามผืน เสื้อผ้าที่วางพาดไว้อีกหลายชุด สำหรับคนแก่ที่อาศัยอยู่คนเดียวแล้ว นับว่าเกินพอ
ผู้เฒ่าพอบือยกหมอนขึ้น หยิบมีดขึ้นมาเล่มหนึ่ง ส่งให้พาทูเล พลางกล่าว
"เจ้าเก็บไว้ให้ดี ข้ามอบหน้าที่สังหารนางทรงผีให้แก่เจ้า เพราะข้ารู้ว่าเจ้าเข้มแข็งและไม่เคยผิดใจกับใครมาก่อน น่าจะไม่โดนคำสาปแช่ง อีกอย่างข้าก็เคยสอนวิชาให้เจ้าบ้างแล้ว จำได้ไหม? ข้าเคยสอนว่าให้แทงมันตรงที่หัวใจ ตรงอกข้างซ้าย แทงให้แรงแทงให้สุด ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้"
พาทูเลรับมีดมาอย่างช้าๆ เขาฉีกเสื้อออกส่วนหนึ่ง เอามาพันมีดเล่มนั้นแล้วยัดใส่ย่ามอย่างระมัดระวัง ผู้เฒ่าพอบือมีศิษย์หลายคนแต่เลือกเขา พาทูเลย่อมดีใจและภาคภูมิใจ อีกอย่างเขารู้ว่ามีดเล่มนี้เป็ดมีดที่ถูกลงอาคมมานับร้อยปี อิทธิฤทธิ์และความขลังเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ มันสามารถฆ่าเหล่าผีร้ายได้แน่นอน
เขาเชื่ออย่างนั้น !
ความมืดคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ หมู่ดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า ราตรีนี้สงบที่สุดเท่าที่เคยมีมา มันสงบจนวังเวง กลับกลายเป็นน่ากลัว ปราศจากเสียงจักจั่นเรไร เสียงนกฮูก เสียงสัตว์ป่าหากินกลางคืนล้วนอันตรธานหายไปสิ้น แม้แต่เสียงวัวควายในคอกก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกเบาๆ ของพวกสุนัขที่นอนขดตัวกลมอยู่ใต้บันไดบ้าน หมูที่ผูกไว้ใต้ถุนบ้านไม่ส่งเสียงขออาหารดังเช่นเคย ไก่ในเล้าก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินเลย
ผู้คนหลับใหลกันหมดแล้ว เหลือแต่พวกเฝ้ายามและผู้เฒ่าพอบือที่ยังคงตื่นอยู่ ลมหนาวพัดผ่านมาอีกหน หลังจากที่มันห่างหายไปนานเจ็ดวัน แต่คราวนี้มันกลับมาพร้อมกับกลิ่นอายของความตาย นอกจากเสียงลมแล้ว ยังมีเสียงแห่งความตายอยู่ด้วย
และแล้วความตายมาเยือนจนได้
เสียงไก่ร้องตะเบ็งเสียงคราหนึ่ง จากนั้นก็เงียบไป กลับเป็นเสียงตกกระทบพื้นดังขึ้นแทน คนเฝ้ายามล้วนวิ่งไปดู ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนตกตะลึง ไก่ในเล้าทุกตัวตายหมด สภาพนอนหงายเท้าชี้ฟ้าทุกตัว เป็นที่น่าประหลาดนัก
"ผู้เฒ่าพอบือ ผู้เฒ่าพอบือ ... มาดูตรงนี้หน่อย ไก่เป็นอะไรก็ไม่รู้" คนเฝ้ายามส่งเสียงเรียก ผู้เฒ่าพอบือวิ่งมาช้าๆ เมื่อเขาเห็นสภาพไก่ก็ถอยหลังไปสามสี่ก้าว พลางร้องดังๆ ว่า
 "มันมาแล้ว ๆ ไปเรียกทุกคนมารวมกันที่ลานหมู่บ้านเร็ว เดี๋ยวนี้"
พูดยังไม่ทันจบเสียงหมาหอนก็ดังขึ้นโดยพร้อมเพรียง แต่เพียงอึดใจเดียวพวกมันก็ล้มลงดิ้นตะเกียกตะกาย สุดท้ายก็ขาดใจตาย ณ ตรงนั้น ผู้เฒ่าพอบือยิ่งเร่งพวกยาม บัดนี้เขาตาแดงก่ำ เงยหน้าขึ้นฟ้าท่องคาถาอาคมที่เคยร่ำเรียนมาเพื่อหวังจะหยุดเหตุร้าย
....แต่...
มันเปล่าประโยชน์ ได้ยินเสียงหมูร้องอย่างเจ็บปวดคราหนึ่ง จากนั้นล้มลง ดิ้นสองสามครั้งก็ขาดใจตายทันที
ผู้เฒ่าพอบือมือไม้สั่นไปหมด เขารู้ตัวว่าไม่อาจสู้กับอำนาจมืดของผีร้ายนี้ได้ เมื่อพาทูเล พาดาโพ และคนอื่นๆ เริ่มทยอยมาถึง เขาจึงสั่งให้ผ่าท้องไก่ สุนัข หมู อย่างละตัว ยังไม่ทันที่จะลงมือก็ได้ยินเสียงควายร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดยาวนานคราหนึ่ง มันก็ล้มลงและขาดใจตายทันที
เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นบนใบหน้าทุกกคน แต่ละคนมือไม้ปั่นป่วนไปหมด ผู้เฒ่าพอบือตบหลังพวกที่อยู่ใกล้ๆ สองสามฉาด เรียกสติพวกมันกลับมา พร้อมกับสั่งว่า
"รีบผ่าท้องพวกมันเร็วเข้า"
อึดใจเดียวก็ผ่าท้องไก่สำเร็จ ตามมาด้วยสุนัข หมู ควาย ภาพที่เห็นแทบทำให้ทุกคนอาเจียนออกมา ในกระเพาะของสัตว์เหล่านี้กลับเน่าเฟะ มีหนอนเล็กใหญ่ชอนไชไปมา เคลื่อนไหวยั๊วะเยี๊ยะ แลดูน่าสะอิดสะเอียน ส่งกลิ่นเหม็นโชยออกมาจนทุกคนต้องเอามือมาปิดจมูก
"มนต์ดำ มันคือมนต์ดำ ใครเป็นคนทำกันแน่ ถึงอำมหิตผิดมนุษย์มนาเช่นนี้ เป้าหมายต่อไปของมันก็คือพวกเรา มันไล่กำจัดพวกสัตว์เลี้ยงเพื่อจะไม่ให้พวกเราใช้เลือดสัตว์ล้างคำสาปแช่ง"
ผู้เฒ่าพอบือพูดเสียงสั่น ตามมาด้วยเสียงอุทานอย่างหวาดกลัวของชาวบ้าน ทุกคนล้วนยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก แต่ไม่ใช่กับผู้เฒ่าผู้นี้ เขาดูมีสติอยู่เสมอ แววตาแม้จะหวาดหวั่นแต่การแสดงออกกลับตรงกันข้าม
"ไปหากะละมังมา ใส่น้ำมาด้วยครึ่งกะละมัง เอาข้าวสารมาหนึ่งกำมือ ตอนนี้เลย"
สิ้นคำสั่งผู้เฒ่าพอบือ มีหลายคนวิ่งไปที่บ้านเพื่อหาของมาให้เขา ครู่เดียวกะละมังใส่น้ำกับข้าวสารหนึ่งกำมือก็มาถึง
ผู้เฒ่าพอบือสั่งให้วางกะละมังลงกับพื้น มือขวากวนน้ำในกะละมังให้หมุนวนทวนเข็มนาฬิกา มือซ้ายกำข้าวสาร เอามาจ่อตรงปากที่กำลังบริกรรมคาถาอย่างเร่งรีบ เสร็จแล้วก็เป่าลมสามคราใส่มือนั้น จากนั้นก็เทข้าวสารลงในกะละมัง ดึงมือขวาขึ้นมาจากน้ำ
ข้าวสารลอยวนไปตามแรงน้ำแล้วก็หยุดพร้อมกับน้ำวนที่หยุดวนอย่างกะทันหัน ข้าวสารตกกองรวมกัน ณ จุดหนึ่งทางทิศเหนือของกะละมัง จากสีขาวกลับกลายเป็นสีน้ำตาล จากสีน้ำตาลกลายเป็นสีดำ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา
ผู้เฒ่าพอบือก้าวถอยหลังอย่างลืมตัวไปสองสามก้าว จากนั้นเรียกตัวพาทูเล พาดาโพ และชายฉกรรจ์อีกห้าคน รวมเป็นเจ็ดคน ให้พวกมันคุกเข่าซ้ายก้มหัวล้อมรอบท่านผู้เฒ่า
ผู้เฒ่าพอบือร่ายคาถาอย่างรีบเร่งครู่หนึ่ง จากนั้นชักมีดออกจากฝัก กรีดคมมีดลงบนแขนคราหนึ่ง เลือดแดงฉานพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว แกรีบใช้ปากดูดเลือดจากแผลนั้น เมื่อเงยหน้าก็พ่นเลือดใส่เหล่าบุรุษที่ล้อมรอบ ทำเช่นนี้จนครบเจ็ดรอบ ท่านผู้เฒ่าก็ถุยน้ำลายใส่แผลคราหนึ่ง ใช้ฝ่ามือลูบขึ้นลงสามรอบแผลก็หายสนิท จึงกล่าวว่า
"พวกเจ้าไปทางทิศเหนือ ที่ถ้ำชะนีครวญมีนางทรงผีรออยู่ ไปฆ่ามันซะ"
พาทูเลและพวกขานรับคราหนึ่ง ลุกขึ้นวิ่งไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็ว ไม่หลงเหลือความกลัวแม้แต่น้อย อาจจะเพราะมั่นใจในคาถาเลือดของผู้เฒ่าพอบือหรืออาจจะเพราะทุกชีวิตในหมู่บ้านฝากไว้กับพวกเขา แต่แววตาที่ลุกโชนกลับดูน่ากลัวกว่าคนปกติมากนัก
ผู้เฒ่าพอบือมองตามหลังบุรุษทั้งเจ็ดจนหายลับเข้าไปในป่า เขาหลับตาลงถอนหายใจยาวนานคราหนึ่ง เสมือนอับจนปัญญา ไม่สามารถล่วงรู้และกำหนดชะตากรรมของหมู่บ้านต่อจากนี้ได้
เสียงลมหวีดหวิวคราหนึ่ง ตามมาด้วยเสียงคำรามของพายุลูกใหญ่ ต้นไม้ที่ขวางทางล้วนเอนเอียงปานจะล้มลงให้ได้
พาทูเลวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เส้นทางที่กำลังมุ่งหน้าไปเขาจำได้ดีกว่าอื่นใด ความหดหู่รันทดแล่นเข้าสู่สมองเมื่อวิ่งผ่านสถานที่ที่คุ้นเคย เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ใช้ขับไล่สตรีที่เขารักมากที่สุด ภรรยาของเขาเอง นางทำผิดกฎที่ร้ายแรงที่สุดในหมู่บ้านจึงถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน ทั้งถูกทุบตีและถูกด่าทอสารพัด เขาเองก็เจ็บปวดแสนสาหัส ใคร่ติดตามนางไป แต่ไม่สามารถทำได้ เพราะคนๆ หนึ่ง
ลูกสาวของเขาและนาง หน่อพอทู
น้ำตาของเขาไหลออกมาโดยไม่อาจหยุดยั้งได้ แต่สองเท้ายังคงวิ่งตะบึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าพอบือเชื่อมั่นในตัวเขา เขาไม่สามารถอ่อนแอได้ ชะตาชีวิตของคนในหมู่บ้านอยู่ในมือของเขา หน้าที่ที่แบกรับไว้หนักเกินกว่าที่จะให้เรื่องส่วนตัวมาทำลายได้
อ้าก..ก..ก..ก..
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังโหยหวนออกมา คนที่วิ่งตามหลังเขาล้มลงคนหนึ่ง นอนดิ้นอย่างทุรนทุรายเหมือนเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส แต่ทั้งหมดที่เหลือไม่อาจหยุดฝีเท้าได้ ต่างมุ่งหน้าวิ่งต่อไป ผ่านไปครึ่งทางก็มีคนล้มลงอีกคนหนึ่ง วิ่งต่อไปอีกประมาณร้อยก้าวก็ล้มลงอีกคนหนึ่ง ทั้งหมดหยุดฝีเท้า หันมามองหน้ากัน แววพรั่นพรึงปรากฏชัดเจนบนใบหน้าแต่ละคน
ทันใดนั้น !
คนทางซ้ายมือของพาทูเลก็ล้มลง ส่งเสียงร้องดังลั่นออกมา มือเท้าบิดงอ ดิ้นรนข่วนหน้าข่วนดินสภาพอเนจอนาถนัก สักพักคนก็นิ่ง พร้อมกับลมหายใจที่หมดไป เลือดที่ทะลักออกจากรูจมูกค่อยๆ แข็งตัวจนแห้งไป
จากเจ็ดคนตอนนี้เหลือเพียงสามคน คนที่ตายล้วนสิ้นใจโดยที่ไม่มีโอกาสขัดขืน ไร้ซึ่งบาดแผลจากการต่อสู้ ยังไม่ทันสู้ก็ตายโดยไม่ยินยอมพร้อมใจ ศัตรูที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่คืออะไร ทั้งสามล้วนประหวั่นพรั่นพรึง ขาสั่นจนแทบจะยืนทรงตัวไม่ได้
"มันคือมนต์ดำชนิดไหนกันเนี่ย" พาทูเลพูดเสียงสั่น
"นี่เป็นมนต์อำมหิต เป็นเจ้าแห่งมนต์ดำที่ผู้ใช้ต้องสื่อสารกับผีร้ายได้ วิธีการคือมันจะใช้หนังคนเผาไฟแล้วกรีดเลือดใส่กองไฟ จากนั้นก็เรียกชื่อทีละคน จินตนาการใบหน้าของคนผู้นั้น คนผู้นั้นจะถูกผีร้ายทำร้ายจนตายในชั่วพริบตา"
พาดาโพตอบด้วยน้ำเสียงตระหนก พาทูเลและอีกคนที่ยืนถัดไปถึงกับหน้าถอดสี เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้พวกเขาเองก็มีโอกาสโดนมนต์อำมหิต
"เมื่อมันรู้จักชื่อพวกเรา อีกทั้งยังจดจำหน้าตาพวกเราได้ แสดงว่าเคยอาศัยอยู่กับพวกเรา มันเป็นใครกันแน่ ถึงได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้"
ทั้งสามล้วนเงียบไปในทันใด ต่างก็คิดไม่ออกว่าคนที่ใช้มนต์ดำอำมหิตคือใคร ใครกันที่แค้นคนในหมู่บ้านถึงเพียงนี้ ใครกันที่กลับกลายเป็นชั่วช้าอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ ใครกันที่พวกเขากำลังจะไปเผชิญหน้าด้วย
แต่ทั้งสามหยุดอยู่กับที่นานไปแล้ว ระหว่างที่หยุดไม่ทราบว่ามีอีกกี่คนที่ตกตายใต้มนต์ดำอำมหิตอันน่ากลัว ทั้งสามหันมาสบตากันคราหนึ่ง ส่งกำลังใจให้กัน เอื้อมมือมาตบไหล่เพื่อนผู้ร่วมทางไปสู่ปรโลกด้วยกัน ความตายแม้จะน่ากลัว แต่บางครั้งก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงจากมัน อาจจะด้วยความรับผิดชอบต่อผู้คนในหมู่บ้านหรือจิตสำนึกของการเกิดมาเป็นมนุษย์ที่ต้องรู้จักการเสียสละ
ทั้งสามวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง ฝีเท้าเร็วขึ้นตลอดเวลา แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ แต่ความกล้าก็ส่งพวกเขามุ่งไปหาจุดหมายเช่นกัน
วิ่งไปได้ราวหนึ่งกิโลเมตร ผู้ร่วมทางคนหนึ่งก็ล้มลง พาทูเลหันไปมองก็เห็นเพียงพาดาโพที่วิ่งตามมา ส่วนอีกคนหนึ่งล้มชักดิ้นชักงอล้าหลังไปแล้ว เขาสบตากับสหายคราหนึ่ง กำลังใจยังเต็มเปี่ยม เมื่อมาถึง ณ จุดนี้ ความตายไม่อาจข่มขู่ให้พวกเขากลัวได้อีกแล้ว
ทั้งสองวิ่งต่อไปด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ แม้ความเหนื่อยจะเพิ่มขึ้นตลอดเวลาแต่พวกเขาก็ไม่สนใจ เพราะทุกนาทีที่ช้าลงอาจหมายถึงหนึ่งชีวิตที่จะต้องสูญเสียไป
แล้วแล้วก็มาถึงที่หมาย ทั้งสองล้วนเหน็ดเหนื่อยแทบตาย แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ทั้งสองลืมพักไปเลย ตรงกลางทางสามแยกมีกองไฟอยู่กองหนึ่ง สตรีผมยาวคนหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างกองไฟนั้น แสงไฟส่องกระทบใบหน้านั้น
ใบหน้าที่คุ้นตาทั้งสอง
หญิงผู้นั้นเงยหน้าแล้วจ้องทั้งสองด้วยสายตาที่สับสนปนแค้น พาทูเลยืนตาค้างไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน ส่วนพาดาโพเดินไปข้างหน้าอย่างซึมเซา พลางกล่าว
"หน่อเสอะดา เป็นเจ้าเองหรือ?"
"ใช่ ข้าเอง"
หน่อเสอะดาตอบเสียงเรียบแต่สายตาของนางกลับจ้องมาที่พาทูเล ทั้งสองล้วนเป็นคุ้นเคยที่มักคุ้นกว่าคนอื่น นางเป็นอดีตภรรยาของพาทูเลที่ถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน ที่นางกลับมาวันนี้คงเพราะต้องการชำระแค้น และแย่งชิงสามีกลับมา
"ทำไมเจ้าต้องทำเช่นนี้ด้วย" พาทูเลถามออกมาจนได้ หน่อเสอะดาลุกขึ้นยืน ร่างของนางสูงโปร่งพอๆ กับพาทูเล ส่งยิ้มอันเย็นเยียบมาให้เขา พลางกล่าว
"เพื่อเราสองคนไง ถ้าไม่มีพวกมันเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"
"เจ้าคิดได้เพียงเท่านี้หรือ? ข้าจะเป็นคนฆ่าเจ้าเอง" พาดาโพตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล พร้องกับเดินเข้าหาหน่อเสอะดาด้วยความโกรธ ดาบในมือสั่นระริก เขาพร้อมที่จะสังหารหญิงผู้นี้ แม้ว่านางจะเป็นน้องสาวแท้ๆ ของตนเองก็ตาม
หน่อเสอะดาส่ายหัวไปมา พูดขึ้นมาว่า
"ดาบของพี่ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ร่างกายข้าถูกคุ้มครองด้วยมนต์ของเจ้าแห่งผี มันมอบพละกำลังและร่างกายที่คงกระพันให้แก่ข้า"
พาดาโพหากลัวเกรงไม่ เขาก้าวเข้าหาน้องสาวต่อไป ดาบในมือถูกลงคาถาโดยผู้เฒ่าที่มีอาคมแกร่งกล้ามาหลายชั่วอายุคน เขามั่นใจในดาบนี้ว่าสามารถปลิดชีพน้องผู้ไม่รักดีตรงหน้าได้
แต่...
เขากลับล้มลงแล้ว สายตาปรากฎแววความผิดหวังออกมา เขาโดนมนต์ดำอำมหิตหรือ? ย่อมไม่ใช่ เพราะหน่อเสอะดาไม่ได้ทำพิธี แล้วเขาตายเพราะใคร?
พาทูเลเอามีดเช็คกางเกงไปมา รอยเลือดติดตามรอยที่เช็ค เขาเป็นคนแทงพาดาโพจากด้านหลัง แทงตรงหัวใจพอดี นั่นทำให้สหายของเขาขาดใจตายในทันที
หน่อเสอะดาเดินเข้าไปหาพาทูเลด้วยความดีใจ สุดท้ายแล้วสามีคนนี้ก็ยังรักนางที่สุด เขายอมฆ่าสหายรักที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายหล่อน แค่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าความรักของเขานั้นยิ่งใหญ่เพียงใด
ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง แววความรักปรากฎเต็มเปี่ยม ช่วงเวลาที่ทั้งสองรอคอยมาถึงแล้ว ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องแยกจากกันอีก หน่อเสอะดาดีใจจนน้ำตาไหลนองหน้า ที่หล่อนทุ่มเทมาทั้งหมดล้วนบังเกิดผล ไม่มีอันใดผิดพลาด
"ท่านยังรักข้าจริงๆ ข้านึกว่าท่านจะลืมเลือนข้าไปเสียแล้ว"
"ข้าไม่มีวันลืมเจ้าได้ ทุกค่ำคืนข้าไม่เคยนอนหลับสนิท ตั้งแต่เจ้าจากไปข้าก็มีแต่ความทุกข์ ข้าดีใจเหลือเกินที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง"
หน่อเสอะดาเดินเข้ามาถึงตัวพาทูเล หล่อนโผเข้าสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคยทันที นี่เป็นสิ่งที่หล่อนปรารถนามาสิบเอ็ดปี สิบเอ็ดปีที่จากกัน
แต่ใบหน้าหล่อนกลับไม่มีความสุข ปรากฎแววผิดหวังอย่างชัดเจน ใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด หน่อเสอะดาถอยออกมาจากพาทูเล ใช้สองมือกุมหน้าท้องที่โชกไปด้วยเลือด มันไหลไม่ยอมหยุด เลือดแดงสดทะลักออกมาเรื่อยๆ
"เจ้าทำเช่นนี้ทำไม..."
"ข้าจำเป็นต้องทำ เพื่อลูกสาวของเรา เพื่อคนในหมู่บ้านข้าไม่อาจเห็นแก่ตัวได้"
พาทูเลตอบพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก เขาจำเป็นต้องทำเช่นนี้ ที่เขาลงมือฆ่าพาดาโพก็เพื่อให้นางตายใจ เพราะเขารู้ว่าดาบของสหายไม่อาจทำร้ายหน่อเสอะดาได้ อีกทั้งนางยังมีพละกำลังมหาศาลที่ได้จากผีร้าย ยากที่พวกเขาจะต่อสู่เอาชัยได้
หน่อเสอะดาน้ำตาไหลเป็นทาง สักพักแววตากลับเปลี่ยนเป็นแดงฉาน เดินเข้าหาพาทูเลอย่างช้าๆ กลับกลายเป็นคนละคนกับที่ผ่านมา นางรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้าย โถมเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
พาทูเลไม่หลบหลีก กลับแทงมีดใส่ภรรยาอีกครั้ง ครั้งนี้ก็เข้าเป้าเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เขาก็เจ็บปวดบ้างแล้ว มือทั้งสองข้างของหน่อเสอะดาแทงทะลุผิวหนังเข้าไปอยู่ในท้องของเขา เขาร่ำร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเพราะไส้ถูกดึงทะลักออกมาทั้งพวง
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดำเนินไปสักพัก บัดนี้ทั้งสองล้มลงแล้ว เลือดไหลนองผืนแผ่นดินบริเวณนั้นจนชุ่มฉ่ำ ไม่มีผู้ใดสมหวัง สุดท้ายแล้วทั้งสองล้วนตกตายตามกัน ความรักที่มิอาจบรรจบกันอีกครั้ง จบลงด้วยความตาย


ตอนที่ 1: การเปลี่ยนแปลง
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วทั้งเมือง เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับแปรปรวนเป็นสีดำสนิท ลมหนาวพัดผ่านจนขนลุก ไร้สัญญาณเตือน ไม่มีการบอกล่วงหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นความคุ้นเคยหายไป โลกที่เคยเรียบง่ายและเป็นปกติถูกรุกรานโดยพลังที่ไม่รู้จัก
อิสรา สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย มือกำหมัดแน่นกับผ้าห่มที่มีคราบเหงื่อไหลซึม ข้างนอกหน้าต่างของเขา เสียงนกและเสียงชีวิตของเมืองที่เคยคึกคักหายไป มีเพียงความเงียบที่น่ากลัวราวกับทุกสิ่งทุกอย่างหยุดชะงัก
"เกิดอะไรขึ้น?" เขาพึมพำในความมืด รู้สึกเหมือนบางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนไปในแบบที่ไม่สามารถหวนคืน
อิสราเป็นชายหนุ่มที่ผ่านการต่อสู้มามากมาย แม้ว่าเขาจะดูเงียบขรึมและไม่ชอบยุ่งกับคนอื่นมากนัก แต่ภายในใจเขาเต็มไปด้วยบาดแผลและความเจ็บปวดจากอดีต ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยผ่านอะไรมาบ้าง เขาเก่งในการเอาตัวรอดในสภาวะที่ยากลำบาก มีสติปัญญาที่สูง แต่ภายในใจของเขานั้น...ช่างบอบช้ำ
ทันใดนั้น เสียงที่ฟังดูไม่เหมือนมนุษย์ดังขึ้นข้างในหัวของเขา
"ยินดีต้อนรับสู่ระบบ คุณได้รับสิทธิ์เข้าใช้งานในเกมแห่งการเอาชีวิตรอด คุณต้องสะสมคะแนนเพื่อเอาตัวรอดในโลกใหม่นี้ ทุกการตัดสินใจจะนำพาคุณไปสู่เส้นทางแห่งความอยู่รอด...หรือความตาย"
ดวงตาของอิสราหรี่ลง มือของเขาสั่นเล็กน้อยกับความไม่แน่ใจ ข้อความที่ได้ยินเมื่อสักครู่นั้นเป็นเพียงภาพหลอนหรือว่าเกิดขึ้นจริง? เขายืนนิ่งอยู่สักพัก พยายามจับใจความสิ่งที่เกิดขึ้น แต่แล้วก็มีหน้าจอเรืองแสงปรากฏขึ้นในสายตา เขียนข้อความเป็นตัวหนังสือสีแดง:
"ยินดีต้อนรับสู่ระบบเอาชีวิตรอด"
"นี่มันอะไร..." อิสราถอนหายใจลึก เขาพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า แต่มันช่างไร้เหตุผล ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว และเขาก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร
ก่อนที่เขาจะได้คิดต่อ เสียงประตูห้องก็ดังขึ้น ประตูไม้หนักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างชายหนุ่มสูงใหญ่ก้าวเข้ามา อิสรารีบหมุนตัวไปมอง เขายังไม่ทันพูดอะไร ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเคร่งขรึม
"นายได้ยินเสียงเหมือนกันใช่ไหม?"
อิสรานิ่งไปสักพัก ก่อนจะพยักหน้า "เสียงบอกว่าเราอยู่ในเกมอะไรสักอย่าง... นายเป็นใคร?"
ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ฉันชื่อคิมหันต์ นายล่ะ?"
"อิสรา"
คิมหันต์มองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยต่อ "ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนพวกเราจะอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน"
อิสราสังเกตเห็นว่าคิมหันต์มีท่าทางเคร่งขรึม เขาดูแข็งแรงและมีความมุ่งมั่น แต่ก็ไม่ใช่คนที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องของระบบนี้มากนัก
"นายรู้เรื่องนี้ไหม?" อิสราถาม คิมหันต์ส่ายหน้า
"ไม่รู้เลย แต่ถ้ามันเป็นเกมเอาชีวิตรอดจริง เราคงต้องหาวิธีเอาตัวรอดให้เร็วที่สุด" คิมหันต์ตอบเสียงเรียบ ดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยกับสถานการณ์ยากลำบาก แม้ว่าจะไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับระบบนี้เลยก็ตาม
ทั้งสองคนต่างไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้คือการอยู่เฉยๆ จะไม่ช่วยอะไร จึงตัดสินใจออกจากที่พักเพื่อสำรวจเมืองและหาคำตอบ


ตอนที่ 4: ความลับของระบบ
เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดที่เจิดจ้า แต่กลับไม่มีเสียงนกหรือเสียงชีวิตอื่นใดดังขึ้น อิสรากับคิมหันต์ออกจากที่พักชั่วคราวเพื่อดำเนินภารกิจถัดไปตามที่ระบบได้กำหนดให้
ทั้งคู่ใช้แผนที่ระบบในการนำทางไปยังพื้นที่ที่ยังไม่ได้สำรวจซึ่งอยู่ห่างออกไปจากจุดที่พวกเขาเคยอยู่ อิสราและคิมหันต์เดินทางผ่านทุ่งหญ้ารกร้างและเข้าสู่พื้นที่ที่เต็มไปด้วยป่าไม้หนาทึบ
"เราควรตรวจสอบพื้นที่นี้อย่างละเอียด" คิมหันต์กล่าวขณะที่เขายืนมองแผนที่และสแกนรอบๆ "มีโอกาสที่จะพบกับสิ่งที่สำคัญหรือมีประโยชน์อยู่ที่นี่"
อิสราพยักหน้าและมองไปที่ป่าไม้หนาทึบที่ปกคลุมด้วยหมอกบางเบา เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความลึกลับและความน่ากลัวที่แฝงอยู่ในแต่ละย่างก้าว "เราต้องระวังตัวให้ดี"
ขณะเดินลึกเข้าไปในป่า ทั้งคู่พบกับซากอาคารและสิ่งของที่ถูกทิ้งร้าง อิสราพบกล่องที่บรรจุอุปกรณ์ทางการแพทย์เพิ่มเติม รวมถึงชุดปฐมพยาบาลและเครื่องมือที่อาจจะช่วยในการเอาตัวรอด
"ดูเหมือนเราจะโชคดีพอสมควร" อิสราพูดขณะที่เขาเปิดกล่องและตรวจสอบสิ่งที่พบ
คิมหันต์กวาดตามองพื้นที่รอบๆ "เราอาจจะเจอสิ่งที่สำคัญมากขึ้นในพื้นที่นี้ มันอาจเป็นความลับที่เกี่ยวข้องกับระบบนี้"
ทันใดนั้นเอง เสียงกึกก้องดังขึ้นในอากาศอีกครั้ง เป็นเสียงที่พวกเขาคุ้นเคยจากการรับข้อความจากระบบ
"ความลับของระบบ: ค้นหาห้องลับในพื้นที่นี้และสำรวจเพื่อค้นหาความรู้ใหม่เกี่ยวกับระบบ คุณมีเวลา 12 ชั่วโมง"
"ห้องลับ?" อิสราถามอย่างงุนงง "เราจะค้นหาห้องลับได้ยังไง?"
"ถ้าเป็นห้องลับในพื้นที่นี้ อาจจะมีสิ่งที่ซ่อนอยู่" คิมหันต์ตอบ "เราต้องใช้แผนที่และการสำรวจให้เต็มที่"
ทั้งคู่เริ่มสำรวจพื้นที่อย่างละเอียด ใช้เวลาในการค้นหาทุกซอกมุมและร่องรอยที่อาจจะบ่งบอกถึงการมีอยู่ของห้องลับ ขณะเดียวกัน อิสราใช้ชุดปฐมพยาบาลที่มีเพื่อรักษาบาดแผลที่เกิดจากการเดินทางผ่านพืชพรรณที่มีหนามและซากสิ่งของที่อาจทำให้เกิดการบาดเจ็บ
เมื่อถึงช่วงบ่าย ทั้งคู่พบร่องรอยที่ดูเหมือนจะเป็นทางลับซ่อนอยู่ในพื้นดิน เป็นปากทางที่ถูกปกคลุมด้วยพืชพันธุ์รกร้าง คิมหันต์ใช้มีดพกที่พวกเขาเคยซื้อมาเพื่อเคลียร์พื้นที่และเปิดเผยทางเข้าสู่ห้องลับ
"เราพบทางเข้าสำเร็จ" คิมหันต์พูดด้วยความตื่นเต้น
อิสราหายใจลึกๆ และเปิดทางเข้าสู่ห้องลับ ภายในห้องลับเป็นพื้นที่ที่กว้างขวางและมีการจัดระเบียบอย่างดี มีชั้นวางของที่เต็มไปด้วยเอกสารและข้อมูลที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับระบบเกมที่พวกเขาอยู่
"นี่คือข้อมูลที่เราต้องการ" อิสราพูดขณะที่เขาเริ่มเปิดเอกสารและอ่านข้อมูลที่พบ "มันดูเหมือนจะเป็นเอกสารเกี่ยวกับการสร้างและการทำงานของระบบ"
เอกสารในห้องลับอธิบายเกี่ยวกับวิธีการทำงานของระบบ เอาไว้ให้การอัพเกรดและเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมของโลกตามความต้องการของผู้ใช้งานและการสร้างภารกิจที่ท้าทาย
"มันบอกว่า ระบบนี้ถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบความสามารถในการเอาชีวิตรอดของมนุษย์" คิมหันต์กล่าว "มันมีความสามารถในการปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมและสร้างอุปสรรคตามความต้องการ"
อิสราอ่านเอกสารเพิ่มเติมและพบว่ามีการบันทึกเกี่ยวกับระบบคะแนนและวิธีการใช้คะแนนเพื่อซื้อทรัพยากรและอุปกรณ์ รวมถึงวิธีการที่ระบบสามารถเชื่อมต่อกับอุปกรณ์และสิ่งของในโลกจริง
"เราต้องใช้ข้อมูลนี้เพื่อปรับกลยุทธ์ในการเอาตัวรอด" อิสราพูด "ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเราต้องทำอะไรเพื่อให้ระบบตอบสนองต่อเราได้ดี"
คิมหันต์พยักหน้า "ใช่ ข้อมูลนี้จะเป็นประโยชน์มาก เราต้องกลับไปและวางแผนเพื่อใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด"
เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว ทั้งคู่กลับไปยังจุดพักและเริ่มวางแผนการเอาตัวรอดในระดับที่สูงขึ้น ข้อมูลที่พวกเขาพบในห้องลับจะช่วยให้พวกเขาสามารถทำความเข้าใจถึงความสามารถและข้อจำกัดของระบบได้ดียิ่งขึ้น
"ตอนนี้เราต้องใช้ข้อมูลนี้เพื่อหาวิธีจัดการกับภารกิจและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลกนี้" อิสรากล่าว "และเราต้องเตรียมตัวสำหรับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นต่อไป"
คิมหันต์เห็นด้วย "สิ่งที่เราต้องทำคือการใช้ความรู้ใหม่ที่เราได้มา และเตรียมความพร้อมสำหรับทุกความท้าทายที่อาจจะมาถึง"
ทั้งคู่เริ่มจัดระเบียบแผนการและเตรียมตัวสำหรับภารกิจถัดไปด้วยความหวังว่า ข้อมูลที่พวกเขาได้มาจะช่วยให้พวกเขาเอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยความท้าทายนี้ได้


ตอนที่ 3: จุดซื้อของ
อิสราและคิมหันต์เดินออกจากลานกลางเมืองตามแผนที่ที่ปรากฏบนหน้าจอ ระบบที่พวกเขาเพิ่งพบมาดูเหมือนจะมีแผนที่เส้นทางที่ชัดเจน รวมถึงตำแหน่งของจุดซื้อของที่อยู่ใกล้ที่สุด ทั้งสองเดินผ่านซากอาคารที่พังทลายและถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษซาก
เมื่อพวกเขาเดินมาถึงที่หมาย ก็พบกับอาคารขนาดเล็กที่มีป้ายสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนเป็นร้านค้าผลิตภัณฑ์ที่ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นจุดสำคัญในเกมแห่งการเอาชีวิตรอดนี้
"นี่มันดูเหมือนร้านค้าทั่วไป" อิสราเอ่ยด้วยความสงสัย
คิมหันต์พยักหน้า "ใช่ แต่ดูเหมือนว่าเราจะต้องเข้าไปข้างในและดูว่ามีอะไรให้เราซื้อบ้าง"
เมื่อทั้งสองเข้าไปในอาคาร พวกเขาพบว่ามีหน้าจอระบบอยู่ภายใน อุปกรณ์นี้ดูเหมือนเป็นเครื่องขายสินค้าอัตโนมัติที่ได้รับการปรับแต่งให้เป็นส่วนหนึ่งของระบบเกมแห่งการเอาชีวิตรอด
หน้าจอแสดงรายการสินค้าที่สามารถซื้อได้โดยใช้คะแนนที่พวกเขาสะสมมา สินค้าที่แสดงอยู่ประกอบด้วยอุปกรณ์ที่หลากหลาย ตั้งแต่อาหารและน้ำดื่ม ไปจนถึงอาวุธและอุปกรณ์ที่มีความพิเศษ
"แสดงรายการสินค้า"
อิสรามองไปที่หน้าจอและเห็นรายการสินค้าต่างๆ ที่มีราคาคะแนนระบุไว้ เช่น
1. น้ำดื่ม (5 คะแนน)
2. อาหารแห้ง (10 คะแนน)
3. มีดพก (30 คะแนน)
4. ชุดปฐมพยาบาล (50 คะแนน)
5. แผนที่ระบบ (100 คะแนน)
คิมหันต์มองที่รายการสินค้าและคิดอย่างหนัก "เราควรจะเลือกซื้ออะไรดี? เรามีคะแนนไม่มาก แต่ต้องใช้ให้คุ้มค่า"
อิสราหยิบกระเป๋าออกมาดูคะแนนของตน ซึ่งตอนนี้มีอยู่ 100 คะแนนตามที่ระบบแจ้งไว้ เขาพยายามคิดถึงสิ่งที่จำเป็นที่สุด "ชุดปฐมพยาบาลน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี มันจะช่วยเราได้ในกรณีที่เกิดบาดแผล"
คิมหันต์เห็นด้วย "ดีเลย แล้วแผนที่ระบบก็อาจจะมีประโยชน์ เพราะเรายังไม่รู้ว่ามีอะไรบ้างในโลกนี้"
ทั้งคู่ตัดสินใจซื้อชุดปฐมพยาบาลและแผนที่ระบบ โดยใช้คะแนนทั้งหมดที่มีอยู่ หลังจากการทำธุรกรรมเสร็จสิ้น พวกเขาพบว่าชุดปฐมพยาบาลถูกบรรจุในกระเป๋าพิเศษ และแผนที่ระบบถูกเพิ่มเข้ามาในหน้าจอส่วนตัวของพวกเขา
"ชุดปฐมพยาบาลและแผนที่ระบบได้รับการบันทึกใน INVENTORY ของคุณ"
"เราจะใช้อุปกรณ์พวกนี้อย่างไร?" อิสราถาม ขณะที่เขาสำรวจแผนที่ที่แสดงตำแหน่งต่างๆ รวมถึงพื้นที่ที่ยังไม่ได้สำรวจ
"เราควรศึกษาการใช้ชุดปฐมพยาบาลให้ดี" คิมหันต์ตอบ "แผนที่ระบบจะช่วยเราในการหาทรัพยากรและทำความเข้าใจพื้นที่ที่เราจะต้องเผชิญในอนาคต"
หลังจากศึกษาวิธีการใช้ชุดปฐมพยาบาลและทำความเข้าใจแผนที่ ระบบข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง:
"ภารกิจถัดไป: ค้นหาทรัพยากรจากพื้นที่รอบๆ และสำรวจพื้นที่ใหม่ คุณมีเวลา 24 ชั่วโมง"
อิสราพยักหน้าและมองไปที่คิมหันต์ "ดูเหมือนว่าเรามีเวลามากขึ้นในการสำรวจพื้นที่นี้ เราควรใช้เวลาในการเตรียมความพร้อมให้ดี"
คิมหันต์เห็นด้วยและทั้งคู่ตัดสินใจที่จะออกสำรวจพื้นที่รอบๆ โดยใช้แผนที่ที่เพิ่งได้มา อิสราและคิมหันต์เดินทางไปยังพื้นที่ที่ไม่ได้สำรวจมาก่อน พบกับซากอาคารและพื้นที่ว่างเปล่าที่มีสิ่งของหลงเหลืออยู่บ้าง
พวกเขาเจอกล่องของใช้ต่างๆ ที่ยังไม่ถูกแตะต้อง เช่น กระสุน อุปกรณ์ช่าง และบางสิ่งที่อาจจะเป็นประโยชน์ในอนาคต การสำรวจนี้ทำให้พวกเขาเริ่มเข้าใจถึงความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้าและวิธีการเตรียมตัวให้ดีที่สุด
"เราควรจะทำให้การสำรวจนี้เป็นส่วนหนึ่งของการวางแผนในการเอาชีวิตรอด" คิมหันต์กล่าวขณะที่พวกเขากลับไปยังที่พักชั่วคราว "ทุกสิ่งที่เราพบอาจเป็นสิ่งสำคัญในอนาคต"
อิสราสบัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อผ้าและพยักหน้า "เราต้องใช้ข้อมูลที่ได้มาให้ดีที่สุด และเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น"
ทั้งสองกลับมาที่จุดพักและจัดระเบียบสิ่งของที่พบมาให้เป็นระเบียบ สิ่งที่พวกเขาต้องทำตอนนี้คือการพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับภารกิจถัดไป
แต่ในขณะเดียวกัน อิสราไม่สามารถหลีกเลี่ยงความรู้สึกว่าเกมนี้จะมีอะไรรออยู่ข้างหน้า เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสิ่งที่ไม่คาดคิด และการเดินทางของเขาในโลกที่แปลกประหลาดนี้เพิ่งเริ่มต้น


ตอนที่ 7: การทดสอบสุดท้าย
ท้องฟ้าในวันถัดมามืดครึ้มและฝนตกหนัก อิสราและคิมหันต์นั่งอยู่ในที่พักของพวกเขา ดูเหมือนว่าสภาพอากาศจะเป็นการทดสอบครั้งใหม่จากระบบ
"ข้อมูลที่เราได้จากการทดลองในเขตห้ามมีความสำคัญจริงๆ" คิมหันต์พูดขณะเปิดเอกสารที่พวกเขาพบ "ตอนนี้เราต้องเตรียมตัวสำหรับการทดสอบสุดท้าย"
อิสราเปิดแผนที่ระบบและพบข้อความใหม่:
"ภารกิจถัดไป: เข้าสู่เขตทดสอบสุดท้ายเพื่อรับรางวัลและสิ่งของพิเศษ คุณมีเวลา 24 ชั่วโมง"
"เขตทดสอบสุดท้าย?" อิสราถาม "เราจะต้องเผชิญกับอะไรในที่นั่น?"
"มันอาจเป็นการทดสอบความสามารถทั้งหมดที่เรามี" คิมหันต์ตอบ "แต่ถ้าเราผ่านมันได้ เราจะได้รับรางวัลที่สำคัญ"
ทั้งคู่เตรียมอุปกรณ์และเดินทางไปยังเขตทดสอบสุดท้าย ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ถูกปกคลุมด้วยป่าทึบและมีท้องฟ้าครึ้ม มีเพียงแสงสลัวจากฟ้าผ่าที่ส่องลงมา
เมื่อมาถึงเขตทดสอบสุดท้าย พวกเขาพบกับสถานที่ที่มีการติดตั้งกับดักและอุปสรรคที่ออกแบบมาเพื่อทดสอบความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขา มีสิ่งมีชีวิตที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายหรือขัดขวางการเดินทางของพวกเขา
"เราต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่เรามีในการผ่านการทดสอบนี้" คิมหันต์เตือน "ต้องระวังสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น"
อิสราและคิมหันต์เริ่มสำรวจพื้นที่และเผชิญหน้ากับอุปสรรคต่างๆ เช่น การข้ามสะพานที่โยกเยก, การหลบหลีกกับดักที่ซ่อนอยู่ และการจัดการกับสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถในการโจมตีอย่างรวดเร็ว
เมื่อพวกเขาผ่านอุปสรรคแรกได้ พวกเขาพบกับทางเลือกที่ต้องตัดสินใจ:
ทางเลือกแรก: เส้นทางที่ดูเหมือนจะมีความปลอดภัย แต่มีการป้องกันที่ซับซ้อน
ทางเลือกที่สอง: เส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่มีโอกาสในการหาทรัพยากรที่มีค่า
"เราต้องเลือกเส้นทางที่เหมาะสม" อิสราพูดขณะมองไปที่เส้นทางทั้งสอง "การเลือกที่ผิดอาจทำให้เราต้องเผชิญกับอันตราย"
"ถ้าเราต้องการรับรางวัลที่สำคัญ เราอาจต้องเสี่ยง" คิมหันต์กล่าว "แต่เราต้องวางแผนอย่างรอบคอบ"
พวกเขาตัดสินใจเลือกเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตรายและเริ่มเดินทางไปตามเส้นทางนั้น ในระหว่างทาง พวกเขาพบกับกับดักและสิ่งมีชีวิตที่มีความอันตรายสูง
การเดินทางผ่านเส้นทางนี้ทดสอบความสามารถในการแก้ปัญหาและการเอาตัวรอดของพวกเขาอย่างเต็มที่ พวกเขาต้องใช้กลยุทธ์ในการหลบหลีกและโจมตีเพื่อทำลายอุปสรรคและศัตรู
หลังจากที่ผ่านการทดสอบและอุปสรรคทั้งหมด อิสราและคิมหันต์พบกับห้องสุดท้ายที่มีแท่นประดิษฐานของรางวัลและสิ่งของพิเศษ
"เราได้มาถึงที่นี่แล้ว" อิสราพูดด้วยความเหนื่อยล้าแต่พอใจ "ดูเหมือนว่าเราผ่านการทดสอบสุดท้ายได้"
คิมหันต์มองไปที่แท่นประดิษฐานและเห็นรางวัลที่มีค่ามากมาย รวมถึงอุปกรณ์และสิ่งของที่สามารถช่วยในการเอาตัวรอดในอนาคต
"เรามีสิ่งที่เราต้องการ" คิมหันต์กล่าว "และตอนนี้เราต้องเตรียมตัวสำหรับการดำเนินการในขั้นตอนถัดไป"
ทั้งคู่เก็บรางวัลและสิ่งของที่พวกเขาพบ และเริ่มเดินทางกลับไปยังจุดพักชั่วคราว ข้อมูลและทรัพยากรที่พวกเขาได้รับจะช่วยในการวางแผนและเตรียมตัวสำหรับการทดสอบที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต
"สิ่งที่เราผ่านมาจะทำให้เรามีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับระบบ" อิสราพูด "และเราต้องใช้มันให้ดีที่สุด"
"เราจะต้องเตรียมตัวสำหรับความท้าทายที่อาจจะมาถึง" คิมหันต์กล่าว "และใช้สิ่งที่เรามีเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด"
ทั้งคู่ใช้เวลาที่เหลือในการวางแผนและเตรียมความพร้อมสำหรับการผจญภัยในอนาคต ขณะที่พวกเขาพักผ่อนและรวบรวมพลังสำหรับการทดสอบและความท้าทายที่ยังรออยู่ข้างหน้า


ตอนที่ 2: ภารกิจแรก
ความเงียบงันยังคงครอบคลุมทั่วทั้งเมือง อิสรากับคิมหันต์เดินเคียงข้างกันอย่างระมัดระวัง สายตาของทั้งสองกวาดมองไปรอบๆ ในขณะที่พวกเขาเดินผ่านถนนที่เคยคึกคักไปด้วยผู้คน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงเงาของอดีต อาคารร้างและรถยนต์ที่ถูกทิ้งไว้เหมือนกับทุกคนได้หายตัวไปในทันที
"มันเกิดขึ้นได้ยังไง?" อิสราพึมพำ เขายังคงไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็นอยู่ตรงหน้า
คิมหันต์เหลือบตามองชายหนุ่มข้างตัวเขา "เราอาจจะไม่เคยเข้าใจทั้งหมด แต่สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือต้องอยู่รอดไปก่อน"
ในจังหวะนั้นเอง เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของพวกเขาอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันชัดเจนและทรงพลัง ราวกับมาจากบางสิ่งที่เหนือกว่าความเข้าใจของพวกเขา
"ภารกิจแรก: หาของใช้จำเป็นจากซากอาคารเพื่อเอาชีวิตรอด คุณมีเวลา 1 ชั่วโมง"
อิสราและคิมหันต์หยุดชะงัก พวกเขามองหน้ากันอย่างตกใจ ก่อนที่สายตาของอิสราจะหันไปยังหน้าจอเรืองแสงที่ลอยอยู่ในอากาศ ข้อความถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีแดงเหมือนคำเตือน
"ภารกิจ..." อิสราพึมพำพลางอ่านซ้ำในใจ "นี่คือสิ่งที่ระบบจะให้เราทำ?"
"ใช่ และดูเหมือนว่าเราจะถูกจับเวลา" คิมหันต์กล่าวด้วยเสียงเคร่งเครียด เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้แสดงตัวเลขนับถอยหลังไปสู่ศูนย์ "เรามีเวลาน้อยกว่าที่คิด"
อิสราขมวดคิ้ว ความไม่พอใจและความหวาดหวั่นแผ่กระจายไปทั่วใจเขา แต่เขารู้ว่าไม่มีเวลาที่จะเสียไปกับความกลัวอีกแล้ว "งั้นเราต้องเริ่มต้นกันเถอะ"
ทั้งคู่เดินแยกกันเพื่อหาสิ่งของที่อาจจะช่วยให้พวกเขารอดชีวิตได้ อาคารร้างที่พวกเขาเข้าไปเต็มไปด้วยฝุ่นและซากสิ่งของที่กระจัดกระจาย อิสราเดินผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษซาก เขาใช้มือปัดฝุ่นออกจากตู้โลหะที่พังลงและค้นหาสิ่งที่อาจจะใช้ได้
ในขณะเดียวกัน คิมหันต์สำรวจอีกด้านหนึ่งของอาคาร ร่างกายของเขากระฉับกระเฉงและการเคลื่อนไหวของเขาแสดงถึงความระมัดระวัง แม้ว่าเขาจะไม่เคยเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่เขามีทักษะในการปรับตัวและเข้าใจถึงความสำคัญของการเคลื่อนไหวอย่างมีประสิทธิภาพ
หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง อิสราพบขวดน้ำสองขวดที่ยังคงใช้งานได้และถุงอาหารแห้งที่เหลือจากร้านค้าในอาคาร เขาโยนสิ่งของลงในกระเป๋าเป้ที่หาได้จากพื้นแล้วรีบไปหาคิมหันต์
เมื่อเขามาถึง คิมหันต์ก็กำลังยืนถือขวดน้ำและของใช้จำเป็นอีกจำนวนหนึ่ง เขาพบกล่องเครื่องมือเล็กๆ ที่อาจจะช่วยให้พวกเขาสร้างสิ่งของต่างๆ ได้ในอนาคต
"นายเจออะไรบ้าง?" อิสราถามขณะวางขวดน้ำของตัวเองลงกับพื้น
"ขวดน้ำและมีดสั้น" คิมหันต์ตอบ พลางยื่นมีดให้ดู "ของไม่มาก แต่คงพอช่วยได้"
อิสราพยักหน้า "ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย"
ทั้งสองคนตรวจสอบเวลาที่เหลือ พวกเขายังมีเวลาอีกประมาณสิบห้านาที แต่ไม่อยากเสี่ยงที่จะล่าช้าไปกว่านี้
"เราควรจะกลับไปที่จุดเดิมก่อนที่เวลาจะหมด" คิมหันต์เสนอ
อิสราพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งคู่รีบเดินทางกลับไปยังลานกลางเมืองที่พวกเขาเริ่มต้น ทุกอย่างยังคงเงียบงัน ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่เงา
เมื่อพวกเขามาถึง ข้อความบนหน้าจอเรืองแสงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
"ภารกิจสำเร็จ คุณได้รับคะแนน 100 คะแนนสำหรับการเอาชีวิตรอดในภารกิจแรก"
อิสราถอนหายใจอย่างโล่งอก ความตึงเครียดที่กดดันอยู่ในใจเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่ชอบสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เขาก็รู้ดีว่าการสำเร็จภารกิจแรกนี้เป็นก้าวแรกในการเอาชีวิตรอด
คิมหันต์มองไปที่หน้าจอคะแนน "ดูเหมือนเราจะต้องสะสมคะแนนให้ได้มากกว่านี้ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าคะแนนเหล่านี้ใช้ทำอะไรได้บ้าง"
อิสราขมวดคิ้ว "ระบบบอกว่าเราต้องใช้คะแนนเพื่อซื้อของหรือความสามารถในร้านค้าที่อยู่ในระบบ แต่ยังไม่ได้บอกว่าร้านค้านั้นอยู่ที่ไหน"
ทันใดนั้นเอง หน้าจอใหม่ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา เป็นแผนที่ขนาดเล็กที่แสดงตำแหน่งของจุดซื้อของที่ใกล้ที่สุด มันอยู่ไม่ไกลจากที่ที่พวกเขายืนอยู่
"นั่นไง จุดซื้อของของระบบ" คิมหันต์ชี้ไปยังตำแหน่งบนแผนที่ "เราควรไปดูกัน"
อิสราพยักหน้า "ไปกันเถอะ เราไม่มีอะไรจะเสีย"
ทั้งสองออกเดินทางไปยังตำแหน่งนั้นด้วยความหวังว่าจะได้รู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่ระบบนี้มอบให้ พวกเขาต้องการหาคำตอบว่าทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป และวิธีที่จะรอดพ้นจากการถูกบังคับเล่นเกมแห่งชีวิตและความตายนี้
แต่ในใจลึกๆ ของอิสรา เขารู้ดีว่าเกมนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย และภารกิจต่อไปอาจจะท้าทายมากยิ่งขึ้น...


ตอนที่ 5: การผจญภัยในเขตต้องห้าม
เช้าวันถัดมา อิสราและคิมหันต์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้ใหม่ที่พวกเขาได้รับจากห้องลับ การค้นพบข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับระบบทำให้พวกเขามีความหวังใหม่ในการจัดการกับความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้า
"วันนี้เรามีแผนที่จะแสวงหาทรัพยากรในเขตห้าม" คิมหันต์กล่าวขณะเก็บอุปกรณ์ของเขา "จากข้อมูลที่เราได้มา เขตห้ามคือพื้นที่ที่มีทรัพยากรที่มีค่า แต่ก็เต็มไปด้วยอันตราย"
อิสราพยักหน้า "ใช่ เขตห้ามดูเหมือนจะมีสิ่งของที่สำคัญสำหรับการเอาตัวรอด แต่เราต้องระวังให้ดีเพราะมันอาจมีอันตรายซ่อนอยู่"
ทั้งคู่ใช้แผนที่ระบบเพื่อหาทางเข้าสู่เขตห้าม และเดินทางไปยังบริเวณที่แสดงในแผนที่ ในระหว่างทาง พวกเขาต้องผ่านภูมิประเทศที่หลากหลาย รวมถึงภูเขาสูงและหุบเขาลึกที่มีต้นไม้และพืชพันธุ์ที่ไม่คุ้นเคย
เมื่อมาถึงเขตห้าม อิสราและคิมหันต์พบว่ามันเป็นพื้นที่ที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบและเต็มไปด้วยความเงียบสงัด แม้กระทั่งการก้าวเดินของพวกเขายังไม่สามารถทำลายความเงียบนี้ได้
"เราต้องใช้ความระมัดระวัง" คิมหันต์เตือน "มันอาจมีสิ่งที่ซ่อนอยู่ที่เราไม่เห็น"
พวกเขาเริ่มสำรวจพื้นที่อย่างช้าๆ และพบกับซากของสิ่งของที่เคยมีคนใช้งาน แต่ตอนนี้ถูกทิ้งร้าง พวกเขาเจอเครื่องมือและอุปกรณ์ที่อาจเป็นประโยชน์ แต่ก็ไม่มีสัญญาณของชีวิตอื่นใด
ขณะเดินลึกเข้าไปในเขตห้าม พวกเขาเจอทางเข้าที่ดูเหมือนจะเป็นถ้ำขนาดใหญ่ ด้านหน้าถ้ำมีการปิดผนึกด้วยโครงสร้างที่ดูเก่าแก่และครอบคลุมด้วยปกคลุมของพืชพันธุ์
"นี่อาจเป็นสถานที่สำคัญ" อิสราพูด "เราอาจพบสิ่งที่มีค่าในถ้ำนี้"
คิมหันต์ยิ้ม "เราต้องระมัดระวังให้ดี แต่ถ้าเรามีโชคดี เราอาจค้นพบบางสิ่งที่มีประโยชน์"
ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะเข้าไปในถ้ำ และเริ่มค้นหา สิ่งที่พวกเขาพบข้างในคือพื้นที่กว้างขวางที่เต็มไปด้วยสิ่งของที่ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของสมัยเก่า มีบันไดหินที่นำไปสู่ชั้นใต้ดิน และในมุมหนึ่งของถ้ำมีตู้เก็บของที่ดูเหมือนจะยังใช้งานได้
อิสราเปิดตู้เก็บของและพบกับอุปกรณ์หลายชนิด รวมถึงกล่องที่บรรจุสิ่งของที่มีค่า เช่น ยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์ พร้อมกับเอกสารเก่าแก่ที่เขียนด้วยตัวอักษรที่ดูแปลกประหลาด
"นี่คือสิ่งที่เราต้องการ" คิมหันต์พูด "สิ่งเหล่านี้อาจมีประโยชน์ในอนาคต"
ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจ เอกสารที่พวกเขาพบมีข้อมูลเกี่ยวกับประวัติของเขตห้ามและความสำคัญของทรัพยากรที่ถูกเก็บรักษาไว้ในพื้นที่นี้ ข้อมูลในเอกสารทำให้พวกเขาเข้าใจถึงการทำงานของระบบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
"เอกสารนี้บอกว่าพื้นที่นี้เคยเป็นฐานการวิจัย" อิสราอ่านออกเสียง "มันถูกทิ้งร้างไปหลังจากการทดลองที่ล้มเหลว"
คิมหันต์มองเอกสารด้วยความสนใจ "การทดลองเหล่านั้นอาจมีผลกระทบต่อระบบที่เรากำลังเผชิญอยู่ ตอนนี้เรามีข้อมูลเพิ่มเติมที่จะช่วยในการวางแผน"
ทั้งคู่กลับไปที่จุดพักชั่วคราวพร้อมกับทรัพยากรใหม่และข้อมูลที่ค้นพบ การศึกษาข้อมูลใหม่ช่วยให้พวกเขามีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับระบบและวิธีการเอาตัวรอด
"ตอนนี้เรามีสิ่งที่จำเป็นสำหรับการดำเนินการในขั้นตอนถัดไป" คิมหันต์กล่าว "ข้อมูลเหล่านี้จะช่วยเราในการจัดการกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลกนี้"
อิสราพยักหน้า "เราต้องใช้สิ่งที่เรามีอย่างเต็มที่และเตรียมตัวสำหรับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น"
ทั้งคู่ใช้เวลาในการวางแผนและเตรียมความพร้อมสำหรับภารกิจถัดไป ขณะที่พวกเขาเตรียมตัวสำหรับการผจญภัยในโลกที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความลับที่ยังไม่เปิดเผย


ตอนที่ 6: การเผชิญหน้า
วันที่หกในโลกใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศที่แปลกประหลาด อิสราและคิมหันต์นั่งอยู่ในที่พักชั่วคราวของพวกเขา พร้อมกับเอกสารและทรัพยากรใหม่ที่พวกเขาเพิ่งได้มา
"ข้อมูลที่เราได้มาเกี่ยวกับการทดลองในเขตห้าม ทำให้เรามีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับระบบ" คิมหันต์กล่าว "เราควรใช้ข้อมูลนี้ในการวางแผนการดำเนินการต่อไป"
อิสราเปิดเอกสารและตรวจสอบข้อมูลที่พบในถ้ำ "เอกสารเหล่านี้บอกว่า ระบบมีความสามารถในการสร้างสิ่งมีชีวิตใหม่และควบคุมสภาพแวดล้อม เพื่อทดสอบความสามารถของผู้ใช้"
"นี่หมายความว่า" คิมหันต์ตอบ "เราอาจต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบเรา"
ขณะที่พวกเขาพูดคุย ระบบข้อความใหม่ก็ดังขึ้น:
"ภารกิจถัดไป: เข้าสู่พื้นที่วิจัยลับและรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับการทดลองที่ไม่ได้รายงาน คุณมีเวลา 48 ชั่วโมง"
"พื้นที่วิจัยลับ?" อิสราถาม "เราต้องค้นหาอะไรที่นั่น?"
"เราต้องดูรายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับการทดลองที่เกิดขึ้นในเขตห้าม" คิมหันต์ตอบ "มันอาจช่วยเราในการเข้าใจถึงการทำงานของระบบ"
ทั้งคู่เตรียมตัวและเดินทางไปยังพื้นที่ที่ถูกระบุในแผนที่ของระบบ โดยเส้นทางที่พวกเขาต้องเดินผ่านคือพื้นที่ที่เต็มไปด้วยซากสิ่งก่อสร้างและอุปสรรคที่เกิดจากการทดลองก่อนหน้านี้
เมื่อมาถึงพื้นที่วิจัยลับ อิสราและคิมหันต์พบกับอาคารที่ถูกทิ้งร้างและดูเหมือนจะเป็นห้องทดลองเก่า มันมีประตูที่ล็อคไว้และมีสัญลักษณ์ที่แสดงถึงพื้นที่หวงห้าม
"เราต้องหาทางเข้าสู่ภายใน" คิมหันต์พูดขณะสำรวจพื้นที่รอบๆ "และต้องระวังให้ดี"
อิสรามองไปที่ประตูและสังเกตเห็นร่องรอยที่อาจบ่งบอกถึงการเปิดเผยของห้องทดลอง มีรหัสล็อคที่ต้องการการป้อนรหัสเพื่อเปิดประตู
"เราต้องหาวิธีเปิดประตูนี้" อิสราพูด "หรืออาจจะมีวิธีอื่นในการเข้าถึง"
ขณะที่พวกเขาค้นหาวิธีเปิดประตู พวกเขาได้ยินเสียงเห่าหรือเสียงเคลื่อนไหวที่ดังขึ้นจากด้านในของอาคาร คิมหันต์ดึงอาวุธออกมาและเตรียมพร้อม
"เราต้องระวัง" คิมหันต์เตือน "สิ่งที่อยู่ข้างในอาจจะเป็นสิ่งที่เราต้องเผชิญ"
เมื่อประตูถูกเปิดออก อิสราและคิมหันต์พบว่าภายในอาคารเป็นพื้นที่ห้องทดลองที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรและอุปกรณ์ที่ถูกทิ้งร้าง แต่สิ่งที่พวกเขาพบคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นการทดสอบ
"นี่คือสิ่งที่เราต้องเผชิญ" คิมหันต์พูดขณะที่พวกเขาเห็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างประหลาดและเคลื่อนไหวไปมาในห้องทดลอง
อิสราและคิมหันต์เตรียมพร้อมและเริ่มต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถในการโจมตีอย่างรุนแรง การต่อสู้เต็มไปด้วยความท้าทายและต้องใช้ความสามารถในการจัดการและการหลบหลีกอย่างรวดเร็ว
ในระหว่างการต่อสู้ อิสราใช้ทักษะการต่อสู้และการหลบหลีกเพื่อป้องกันตัวเองและทำลายศัตรู ขณะที่คิมหันต์ใช้ความเร็วและความแรงในการโจมตีสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น
"เราต้องรีบจัดการกับพวกมัน!" คิมหันต์ตะโกน "เวลาเรามีน้อย"
เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง พวกเขาพบว่าในห้องทดลองมีเอกสารและข้อมูลที่สำคัญเกี่ยวกับการทดลองและการทำงานของระบบ ข้อมูลเหล่านี้มีรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการสร้างสิ่งมีชีวิตและการควบคุมสภาพแวดล้อมเพื่อทดสอบความสามารถของผู้ใช้
"ข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้เรามีความเข้าใจมากขึ้น" อิสราพูดขณะที่เขาสำรวจเอกสาร "เราต้องใช้มันในการวางแผนและเตรียมตัวสำหรับภารกิจถัดไป"
"ข้อมูลนี้จะช่วยเราในการทำความเข้าใจถึงความท้าทายที่เราจะเผชิญ" คิมหันต์กล่าว "และเราต้องใช้มันให้ดีที่สุด"
ทั้งคู่กลับไปที่จุดพักชั่วคราวพร้อมกับข้อมูลที่พบ และเริ่มวางแผนการดำเนินการในขั้นตอนถัดไป ข้อมูลใหม่ที่พวกเขาได้รับจะเป็นกุญแจสำคัญในการเข้าใจระบบและการเอาตัวรอดในโลกที่เต็มไปด้วยความท้าทายนี้


ตอนที่ 8: การเผชิญหน้ากับศัตรูใหม่
วันใหม่เริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนแปลงในท้องฟ้า ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักได้หยุดลง และแสงแดดเริ่มส่องผ่านเมฆหนา อิสราและคิมหันต์นั่งอยู่ในที่พักชั่วคราว พร้อมกับรางวัลและทรัพยากรที่เพิ่งได้รับจากเขตทดสอบสุดท้าย
"เรามีสิ่งของที่สำคัญมากมายตอนนี้" คิมหันต์กล่าว ขณะจัดระเบียบทรัพยากรที่พวกเขาพบ "ข้อมูลและอุปกรณ์เหล่านี้จะช่วยเราในการดำเนินการต่อไป"
"ใช่ แต่เรายังมีภารกิจที่ต้องทำ" อิสราตอบ "เราต้องหาทางใช้ข้อมูลที่เราได้มาให้เกิดประโยชน์สูงสุด"
ขณะนั้น ระบบข้อความใหม่ดังขึ้น:
"คำเตือน: ภัยคุกคามจากกลุ่มศัตรูที่ได้รับการปรับปรุงจะเริ่มต้นขึ้นในเขตที่คุณอยู่ อยู่ในความระมัดระวัง"
"กลุ่มศัตรูที่ได้รับการปรับปรุง?" คิมหันต์ถาม "นี่อาจหมายความว่าเราต้องเผชิญกับศัตรูที่มีความแข็งแกร่งมากขึ้น"
"เราต้องเตรียมตัวให้ดี" อิสราพูด ขณะตรวจสอบอุปกรณ์ของเขา "การเผชิญหน้ากับศัตรูใหม่อาจทำให้เราต้องใช้กลยุทธ์ที่แตกต่างออกไป"
ทั้งคู่ตัดสินใจออกเดินทางและสำรวจพื้นที่ที่พวกเขาอยู่ โดยหวังว่าจะสามารถค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับศัตรูใหม่และการปรับปรุงที่เกิดขึ้น
ในขณะที่พวกเขาเดินทางผ่านป่าและภูเขา พวกเขาพบว่ามีสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงในสิ่งแวดล้อม สิ่งมีชีวิตที่เคยเห็นในพื้นที่ตอนนี้มีลักษณะและความสามารถที่แตกต่างออกไป
"ดูเหมือนว่าเราต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงในรูปแบบของศัตรู" คิมหันต์พูด ขณะสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะใหม่ "เราต้องระวังให้ดี"
ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจ พวกเขาถูกโจมตีโดยกลุ่มศัตรูที่ได้รับการปรับปรุง ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะเหมือนกับสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งและมีความสามารถในการโจมตีที่รุนแรง
"ระวัง!" คิมหันต์ตะโกน ขณะป้องกันการโจมตีและตอบโต้ศัตรู "พวกมันมีความสามารถที่สูงขึ้น"
การต่อสู้เต็มไปด้วยความเข้มข้นและความท้าทาย อิสราและคิมหันต์ต้องใช้ความสามารถในการจัดการและการวางแผนเพื่อเอาชนะศัตรูใหม่ที่มีความแข็งแกร่งมากขึ้น พวกเขาต้องอาศัยความร่วมมือและกลยุทธ์ที่ดีเพื่อจัดการกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก
หลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง อิสราและคิมหันต์ได้รับข้อมูลและทรัพยากรจากศัตรูใหม่ ซึ่งช่วยให้พวกเขามีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับการปรับปรุงที่เกิดขึ้น
"ศัตรูใหม่เหล่านี้มีความแข็งแกร่งและความสามารถที่เพิ่มขึ้น" อิสราพูด ขณะตรวจสอบข้อมูล "เราต้องใช้กลยุทธ์ที่แตกต่างออกไปเพื่อจัดการกับพวกมัน"
"ข้อมูลที่เราได้รับจะช่วยให้เรามีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น" คิมหันต์กล่าว "เราต้องใช้มันในการวางแผนและเตรียมตัวสำหรับความท้าทายที่รออยู่"
ทั้งคู่ใช้เวลาที่เหลือในการวางแผนและเตรียมความพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับศัตรูใหม่และการทดสอบที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต ข้อมูลและทรัพยากรที่พวกเขามีจะเป็นกุญแจสำคัญในการดำเนินการต่อไปในโลกที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความลับที่ยังไม่เปิดเผย
"สิ่งที่เราผ่านมาทำให้เรามีความแข็งแกร่งและความเข้าใจมากขึ้น" อิสราพูด "และเราต้องใช้มันให้ดีที่สุด"
"เราจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับทุกสิ่งที่อาจเกิดขึ้น" คิมหันต์กล่าว "และใช้สิ่งที่เรามีเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด"
ทั้งคู่พักผ่อนและรวบรวมพลังสำหรับการผจญภัยในอนาคต ขณะที่พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญกับความท้าทายใหม่ที่อาจจะมาถึงในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความลับ


ตอนที่ 9: การค้นพบที่ไม่คาดคิด
เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยความสงบ แต่ท้องฟ้ายังคงคลุมด้วยเมฆหนา อิสราและคิมหันต์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่าพวกเขามีสิ่งที่สำคัญต้องทำในวันนี้
"เราต้องสำรวจข้อมูลที่เราได้รับจากการเผชิญหน้ากับศัตรูใหม่" คิมหันต์พูด ขณะเปิดเอกสารที่พวกเขาเก็บรวบรวมจากศัตรู "มันอาจมีข้อมูลที่สำคัญเกี่ยวกับการปรับปรุงของระบบ"
อิสราเปิดแผนที่ระบบและพบข้อความใหม่:
"ภารกิจถัดไป: ค้นหาความลับที่ถูกซ่อนอยู่ในเขตลับลึกที่สุด คุณมีเวลา 48 ชั่วโมง"
"เขตลับลึกที่สุด?" อิสราถาม "นี่เป็นพื้นที่ที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน"
"ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งสำคัญซ่อนอยู่ในที่นั้น" คิมหันต์กล่าว "เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมและค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่"
ทั้งคู่ออกเดินทางไปยังเขตลับที่ได้รับการระบุในแผนที่ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยภูเขาสูงและถ้ำที่ลึกเข้าไปในพื้นดิน พวกเขาต้องผ่านเส้นทางที่ยากลำบากและต้องใช้ความระมัดระวังในการเดินทาง
ขณะสำรวจพวกเขาพบกับทางเข้าที่ดูเหมือนจะเป็นถ้ำลึก มีการปิดผนึกด้วยก้อนหินขนาดใหญ่และสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความลับที่ซ่อนอยู่
"นี่อาจเป็นทางเข้าที่เราต้องการ" คิมหันต์พูด ขณะสำรวจสัญลักษณ์และปีกหิน "แต่เราต้องหาวิธีเปิดทางเข้าก่อน"
อิสรามองไปที่ก้อนหินและพบร่องรอยของการทำงานที่ซับซ้อน เขาต้องใช้ความสามารถในการวิเคราะห์และการแก้ปัญหาเพื่อหาวิธีเปิดทางเข้าถ้ำ
"เราต้องค้นหากลไกที่ซ่อนอยู่" อิสราพูด "มันอาจมีวิธีการที่ต้องใช้การทำงานร่วมกัน"
หลังจากที่พวกเขาค้นหามานานพอสมควร พวกเขาพบว่ามีกลไกลับที่ซ่อนอยู่และใช้มันในการเปิดทางเข้าถ้ำ เมื่อประตูเปิดออก ทั้งคู่เข้าสู่ภายในถ้ำที่มืดมิดและลึกเข้าไปในพื้นดิน
ภายในถ้ำพวกเขาพบกับพื้นที่กว้างขวางที่เต็มไปด้วยสิ่งของโบราณและข้อมูลที่เก็บรวบรวมมาอย่างดี มีห้องที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าแก่และอุปกรณ์ที่ดูเหมือนจะมีความสำคัญ
"นี่เป็นการค้นพบที่ไม่คาดคิด" คิมหันต์พูด ขณะสำรวจห้องและตรวจสอบเอกสาร "ข้อมูลเหล่านี้อาจเกี่ยวข้องกับการสร้างระบบและการควบคุมสภาพแวดล้อม"
อิสราเริ่มอ่านเอกสารและพบว่ามีข้อมูลเกี่ยวกับการทดลองที่ล้มเหลวและผลกระทบที่เกิดจากการทดสอบในระบบ การทดลองเหล่านี้มีความสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลกและการปรับปรุงของศัตรู
"เอกสารเหล่านี้บอกว่าการทดลองเหล่านี้มีผลกระทบที่ร้ายแรงต่อระบบ" อิสราพูด ขณะอ่านข้อความ "มันอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่เรากำลังเผชิญอยู่"
คิมหันต์ตรวจสอบอุปกรณ์ที่อยู่ในห้องและพบกับอุปกรณ์ที่สามารถช่วยในการควบคุมสภาพแวดล้อมและการปรับปรุงสิ่งมีชีวิต "เราต้องใช้สิ่งเหล่านี้ในการจัดการกับสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญ"
ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจห้อง ทั้งคู่ได้ยินเสียงเห่าหรือเสียงเคลื่อนไหวที่ดังขึ้นจากด้านในของถ้ำ ดูเหมือนว่ามีสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในถ้ำและอาจเป็นอันตราย
"เราต้องระวัง" คิมหันต์เตือน "สิ่งที่อยู่ข้างในอาจเป็นการทดสอบที่เราต้องเผชิญ"
เมื่อพวกเขาก้าวเข้าไปในพื้นที่ลึกของถ้ำ พวกเขาพบกับสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะและความสามารถที่แปลกประหลาด สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีพลังที่สามารถควบคุมสภาพแวดล้อมและมีการโจมตีที่รุนแรง
การต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เต็มไปด้วยความท้าทาย อิสราและคิมหันต์ต้องใช้ความสามารถทั้งหมดของพวกเขาในการจัดการและทำลายศัตรู ขณะที่พวกเขาต่อสู้ พวกเขาค้นพบว่าการควบคุมสภาพแวดล้อมสามารถใช้ในการสร้างประโยชน์
หลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง อิสราและคิมหันต์ได้รับข้อมูลและทรัพยากรที่มีค่าจากสิ่งมีชีวิตที่พวกเขาได้ทำลาย ข้อมูลเหล่านี้ให้ความเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับการสร้างระบบและวิธีการควบคุมสิ่งมีชีวิต
"เรามีข้อมูลที่สำคัญที่สามารถช่วยเราในการทำความเข้าใจระบบได้มากขึ้น" อิสราพูด "เราต้องใช้มันในการวางแผนและเตรียมตัวสำหรับการทดสอบที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต"
"ข้อมูลนี้จะช่วยเราในการจัดการกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น" คิมหันต์กล่าว "และเราต้องใช้มันให้ดีที่สุด"
ทั้งคู่เก็บข้อมูลและทรัพยากรที่พวกเขาพบ และเริ่มเดินทางกลับไปยังจุดพักชั่วคราว ขณะที่พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญกับความท้าทายใหม่ที่อาจจะมาถึงในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความลับที่ยังไม่เปิดเผย


ตอนที่ 10: ความลับที่ซ่อนอยู่
ท้องฟ้ายามเช้าเริ่มกลับมาสว่างขึ้น พร้อมกับลมเย็นที่พัดผ่านภูเขา อิสราและคิมหันต์กลับมาที่ที่พักชั่วคราวหลังจากการสำรวจถ้ำลึกและการค้นพบข้อมูลที่สำคัญ
"เรามีข้อมูลที่สำคัญเกี่ยวกับระบบและการทดลองที่เกิดขึ้น" คิมหันต์พูด ขณะนั่งที่โต๊ะและตรวจสอบเอกสารที่พวกเขาพบ "แต่เรายังไม่เข้าใจทั้งหมด"
"เราต้องหาวิธีในการใช้ข้อมูลเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์" อิสราพูด ขณะสำรวจอุปกรณ์ที่พวกเขาเก็บรวบรวม "และเตรียมตัวสำหรับการทดสอบถัดไป"
ขณะที่พวกเขากำลังวางแผนและทบทวนข้อมูล ระบบข้อความใหม่ดังขึ้น:
"ภารกิจพิเศษ: ค้นพบความลับที่ซ่อนอยู่ในห้องลับแห่งความทรงจำ คุณมีเวลา 72 ชั่วโมง"
"ห้องลับแห่งความทรงจำ?" คิมหันต์ถาม "นี่อาจเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญในการทำความเข้าใจระบบ"
"เราต้องเตรียมตัวให้ดี" อิสราพูด "และหาทางค้นพบความลับที่ซ่อนอยู่"
ทั้งคู่เริ่มสำรวจแผนที่และข้อมูลที่พวกเขามี เพื่อหาที่ตั้งของห้องลับแห่งความทรงจำ ตามข้อมูลที่พวกเขาได้รับ ห้องนี้มีการป้องกันและกลไกที่ซับซ้อน แต่มีความลับที่สำคัญซ่อนอยู่ภายใน
เมื่อพวกเขามาถึงพื้นที่ที่ระบุในแผนที่ พวกเขาพบว่ามีประตูที่ปิดสนิทและมีการป้องกันที่ซับซ้อน ต้องใช้ความสามารถในการแก้ปัญหาและกลยุทธ์ในการเปิดทางเข้า
"เราต้องหาวิธีในการเปิดประตูนี้" คิมหันต์กล่าว ขณะสำรวจสัญลักษณ์และกลไกที่ซ่อนอยู่ "มันอาจต้องใช้การทำงานร่วมกันและความสามารถพิเศษ"
อิสราใช้ความสามารถในการวิเคราะห์และค้นหากลไกที่ซ่อนอยู่ พวกเขาต้องแก้ปัญหาหลายขั้นตอนและใช้ความคิดสร้างสรรค์ในการเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออก พวกเขาเข้าสู่ห้องลับแห่งความทรงจำ
ภายในห้องลับเต็มไปด้วยสิ่งของโบราณและข้อมูลที่มีค่า ห้องนี้มีภาพวาดและเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการสร้างระบบและการทดลองที่เกิดขึ้นในอดีต มีการจัดเรียงข้อมูลและบันทึกที่อธิบายถึงเหตุการณ์สำคัญที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงในโลก
"นี่คือข้อมูลที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน" คิมหันต์พูด ขณะอ่านเอกสารและสำรวจห้อง "มันบอกถึงการสร้างระบบและเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในโลก"
อิสราพบกับบันทึกที่มีรายละเอียดเกี่ยวกับการทดลองและการควบคุมที่ใช้ในการสร้างระบบ บันทึกเหล่านี้บอกถึงความลับที่ซ่อนอยู่และเหตุผลที่ทำให้ระบบทำงานตามที่เห็นในปัจจุบัน
"ข้อมูลเหล่านี้บอกว่ามีความลับที่สำคัญซ่อนอยู่ในการทดลอง" อิสราพูด "มันอาจเกี่ยวข้องกับการควบคุมระบบและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น"
ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจห้อง มีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นและประตูที่พวกเขาเข้ามาถูกปิดอัตโนมัติ ดูเหมือนว่ามีการตั้งค่าการป้องกันที่สามารถทำให้การสำรวจเสร็จสิ้นได้ยาก
"เราต้องหาทางออกจากห้องนี้" คิมหันต์เตือน "และใช้ข้อมูลที่เรามีในการหาวิธีออกไป"
อิสราและคิมหันต์ต้องใช้ความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ในการหาทางออกจากห้องลับแห่งความทรงจำ พวกเขาต้องเอาชนะกลไกและอุปสรรคที่ถูกตั้งขึ้นเพื่อปกป้องความลับที่ซ่อนอยู่
หลังจากที่พวกเขาค้นพบกลไกที่ซ่อนอยู่และใช้ข้อมูลที่พวกเขามีในการเปิดประตู พวกเขากลับออกมาจากห้องลับและเตรียมตัวสำหรับการดำเนินการถัดไป
"ข้อมูลที่เราได้มาจะช่วยให้เรามีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับระบบ" อิสราพูด "เราต้องใช้มันในการวางแผนและเตรียมตัวสำหรับความท้าทายที่อาจจะเกิดขึ้น"
"เราจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับทุกสิ่งที่อาจเกิดขึ้น" คิมหันต์กล่าว "และใช้ข้อมูลที่เรามีให้เกิดประโยชน์สูงสุด"
ทั้งคู่กลับไปที่ที่พักชั่วคราวและเริ่มวางแผนสำหรับการดำเนินการถัดไป ข้อมูลและความลับที่พวกเขาค้นพบจะเป็นกุญแจสำคัญในการทำความเข้าใจระบบและการเตรียมตัวสำหรับความท้าทายที่รออยู่


สมัยยุคอารยกลาง(ฝั่งยุโรป)
ฉับ! ฉับ! ฉับ! เสียงก้าวเท้าของผู้ชายคนหนึ่ง ในชุด เสื้อสีเขียวเข้มแขนยาวคุมข้อมือ เสื้อนอกเป็นเสื้อแขนกุดหนัง(คล้ายเสื้อกั๊ก) รองเท้าบู๊ทหนัง ที่เข็มขัดตรงเอวมีมีดสั้นอยู่เล่มนึงเขา คือ "ดิวารัน" เขากำลังมุ่งหน้าตรงไปร้านอัญมณีฮาร์ทา ของเมืองอัลมาร์ ทางทิศใต้
ร้านอัญมณีนี้เป็นที่โด่งดัง ถึง ความงามและมูลค่าของอัญมณี และการมาครั้งนี้ ล่าสุดร้านอัญมณีนี้ได้ส่งประกาศ ออกไปว่า จะจัดเทศกาลอัญมณี เทศกาลอัญมณี คือการนำเอาอัญมณีมีอัญมณีชิ้นต่างๆที่ถูกเก็บผนึกเอาไว้ และเป็น การร่วมประมูล อัญมณี ที่หายาก
ภายในร้านอัญมณีฮาร์ทา
เป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีนั่งเดียวแบบไม่มีพนักพิง วางอย่างอิสระ ตามความชอบใจของคนที่ต้องการนั่ง
และที่นั่งหลายที่เต็มไปด้วยผู้คน มากมาย ที่หลั่งไหลจากทุกสายทิศ บางคนมาจากทางทิศเหนือ บางคนมาจากทางตะวันออก ดิวารันเดินมาถึง ซุ่มประตูทางเข้าของร้านอัญมณีฮาร์ทา มีชายฉกรรจ์ 2 คน เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าร้าน ชายฉกรรจ์ทั้งสอง ยกมือกั้น ไม่ให้ ดิวารัน เข้า
ชายฉกรรจ์คนที่1 : หยุดก่อน ถอดอาวุธส่งมา
ชายฉกรรจ์คนที่2 แบมือ รอรับอาวุธ
ดิวารันมองหน้าชายฉกรรจ์ทั้งสอง
ดิวารัน ส่งมีดสั้นโดยดี พร้อมกับส่งไพลินใต้สมุทร หรือ ไพลินสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเวลามองตอนกลางคืน จะเห็นเป็นสีดำ 10 กะรัต และรับ ถุงผ้าใบเล็กๆ ด้านในถุง มีเศษไพลินที่ชนิดเดียวกับที่ดิวารันส่งให้ มีอยู่ 1 เม็ด


พิธีกรสั่งคนงานตรวจสอบคนจำนวนคนภายใน
พิธีกร: ตรวจสอบจำนวนคนภายในด่วน มีใครหายไป ให้รีบมารายงานทันที
เวลาผ่านไปชั่วครู่ พักสักคนงานเดินเข้ามาว่า
"มีคนหายไปครับ"
พิธีกรถามกลับไปทันทีว่า
"ใครกัน!?!"
"ไพลินใต้สมุทร ครับ"
พิธีกรถึงกับตาโต สั่งคนงานทันที
พิธีกร: ส่งคนออกไปตาม
"ครับ"
พิธีกรประกาศออกไปให้ทราบกันทั่วภายในร้าน
พิธีกร: ต้องพบผู้สงสัยให้ได้โจรกรรมทับทิมมรณะแล้ว
ใครกัน!! (เสียงของคุณหญิง)
พิธีกร: เอ่อ เอ้อ คนที่แข่งประมูลทับทิมกับคุณ เมื่อกี้ ครับ ไพลินใต้สมุทร
ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นจากที่นั่ง
เธออยู่ในชุดกระโปรงเอวสูงยาวทรงบานเป็นผ้าสีขาว มีลายกุหลาบสีเหลืองเกือบดำ ตัวกระโปรงยาวตรงลงมาเกือบถึงตาตุ่ม เธอใส่เสื้อแขนกระปุก เสื้อนอกเป็นหนัง แขนกุด รองเท้าสูงหนังสีน้ำตาล ทรงผม ถักเปียเดียวยาวเท่ากลางหลัง มีโบว์ใหญ่ติกดที่หางเปีย ใส่สร้อยโชคเกอร์แบบเรียบๆ
พิธีกร: คุณผู้หญิงจะไปไหนครับ ตอนนี้คุณประมูลทับทิมมรณะ ชนะแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยปากถามว่า
"ดังนั้นหมายความว่า ข้าเป็นเจ้าของทับทิม ?"
พิธีกร: ถูกต้องแล้วครับ
"อะไรกัน ทับทิม ถูกขโมยไปแล้ว เจ้ายังมาบอกข้าหรือว่า ข้าเป็นเจ้าของทับทิม"
"อัญมณี เปรียบเสมือนผู้หญิง ถ้าผู้หญิงถ้าถูกราคี คงไม่มีใครอยากได้ "
พิธีกร: ท่านหมายความว่าอะไร?
"ฮิ! ข้าก็เช่นกัน สำหรับข้า อัญมณีก็เปรียบเสมือน ผู้ชาย มีคนมาแตะต้อง ข้ายอมไม่ต้องการ "
พิธีกร: กระผมรับรองว่า ทับทิมมรณะต้องกลับมาแบบไร้ราคีแน่
เธออมยิ้มแบบเจ้าเล่ห์
" แต่!! "
พิธีกรรู้สึกโล่งใจ แต่เพียงใข่อึดใจเดียวเท่านั้น
"เฮ้อ.. ข้ามาไม่อยากเสียเวลา งั้นข้า... ขอ ไพลินใต้สมุทรกับไปแทนล่ะกัน "
ผู้หญิงคนนั้นหยิบไพลินใต้สมุทรแล้วออกจากร้าน
พิธีกรพยายามจะรั้งเธอเอาไว้ แต่ก็ไม่สามารถทำได้
พิธีกร: ท่านโปรดรอก่อน โปรดรอก่อน
คุณผู้หญิงคนนั้นเดินขึ้นรถม้า เหมือนกับว่าทุกอย่างไม่สิ่งใดเกิดขึ้น
พิธีกรหันไปสั่งคนงาน
พิธีกร: ไปรายงานท่านเจ้าร้าน ด่วนเลย
"ครับ"
เจ้าของร้าน: สั่งคนติดตามผู้หญิงคนนั้นไป
"ครับ"
ณ โรงแรมในระดับกลาง
ครึด!! เสียงรถม้า เบรกและจอด หน้าโรงแรม
คุณผู้หญิงคนนั้นก้าวลงจากรถม้าและเดินเข้าโรงแรม เธอไม่มีผู้ติดตามใดๆทั้งสิ้น
"ตามเธอไป แต่อย่าลงมือ ถ้ายังไม่เกิดอะไรขึ้น"
"ขอรับ"
**การใช้คำว่า ข้า กับ เจ้า เป็นการคุยกับคนที่ต่ำกว่าตน แต่ในการคุยกับคนฐานะเดียวกัน หรือสูงกว่าจะใช้ คำว่า ผม กระผม ฉัน ดิฉัน เธอ นาย ท่าน เขา การใช้แต่ละคำขึ้นอยู่กับความสนิท**


ดิวารัน เดินเข้าไปเลือกนั่งท้าย ของเวที ตัวเวทีลอยสูงขึ้น โดยมีโซ่ในการช่วยยกเวทีให้สูงขึ้น
ข้างทุกๆที่นั่ง มีโต๊ะวงกลมตัวเล็กๆ ไว้วางแก้วน้ำ ที่ช่องบลุบ ด้านบนจะช่องปิดเปิดได้ให้แสงส่องผ่านลงได้ ไว้เศษอัญมณีที่ได้รับมา เวลาที่จะประมูลอัญมณี ให้ใส่ลงไป เวลาแสงจันทร์ส่องลงมา ช่องบุ๋มก็จะมีแสงขึ้นมาสีของแสงจะขึ้นอยู่กับอัญมณีที่ใส่ลงไปในช่องนั้น
พิธีกร: ขณะนี้ เป็นช่วงสุดท้ายของงานอัญมณี ขอบคุณผู้มีเกียรติทุกท่านที่เดินทางมา ทางเจ้าของร้านอัญมณีฮาร์ทา ยินดีอย่างยิ่ง จึงเปิดประมูล …
พิธีกร เปิดผ้าคุม สิ่งที่วางอยู่วางแท่นประมูล ออก
นั้นมัน!! ทับทิมมรณะ นิ มีเสียงตะโกนขึ้น
(ทับทิมสีแดงเฉิดฉาย ที่ผสมกับความลึกลับ ทุกด้านของทับทิม แวววาว ว่ากันว่า หากนำทับทิมนี้ไปส่องกับแสงสุดท้ายของราหูอมจันทร์ จะสามารถ..)
"โฮ้"ผู้คนในที่นั้น ส่งเสียงฮือฮา
พิธีกร: ดูท่าแล้วอัญมณีชิ้นทุกท่าน คงถูกใจท่านทั้งหลายยิ่งนัก
พิธีกร: งั้น เริ่มเปิดประมูล ในราคา
พิธีกร: ราคา 100 ทองคำ
ข้า!! 100 ทองคำ
พิธีกร: พลอยสีคราม 100 ทองคำ
150 ทองคำ
พิธีกร: ไพลินแก้ว 150 ทองคำ
200 ทองคำ
พิธีกร: มรกตหยก 200 ทองคำ ตอนนี้ 200 ทองคำแล้ว มีอีกมั้ย?
200 ทองคำ ครั้งที่1
200 ทองคำ ครั้งที่2
…
500 ทองคำ
โฮ้… ผู้คนต่างส่งเสียง ถึงผู้เอ่ยราคาที่สูงลิ่ว
พิธีกร: ไพลินใต้สมุทร 500 ทองคำ


500 ทองคำ ครั้งที่1
500 ทองคำ ครั้งที่2
500 ทองคำ ครั้งที่..
: 600 ทองคำ
พิธีกร: ตอนนี้ อยู่ที่ บุษราคัมแสงทอศศิธร 600 ทองคำ
พิธีกร: ไพลินใต้สมุทร จะสู้ หรือไม่ครับ!?
ดิวารัน: 700 ทองคำ
: 750 ทองคำ
ดิวารัน: 800 ทองคำ
พิธีกร: ตอนนี้ 800 ทองคำ แล้วครับ ต่อมั้ยๆ
900 ทองคำ
ฮู้.. (เสียงเซ็งแซ่ ของผู้คนในร้าน)
พิธีกร: ต่อมั้ยครับ?
พิธีกร: 900 ทองคำครั้งที่1
900 ทองคำครั้งที่2
และ...
ดิวารันยิ้มมุมปาก เขาพูดเสียงเบาว่า
"ในเมื่อทางมาทางดีแล้วไม่ได้กลับไป คงต้องใช้ทางไม่ดีสินะ"
แหล่งให้แสงสว่างของร้านอัญมณี คือ ตะเกียงน้ำมัน ซึ่งถูกติดไว้ตามผนังร้านเรียงเป็นแถว จะต้องเติมน้ำมันตลอดเวลา ดังนั้นจึงมีท่อน้ำมันไหลเวียนอยู่ตลอดโดย ร้านจะมีวาล์วไว้ เวลาต้องการเปิดไฟ ก็เปิดวาล์ว เวลาต้องปิดไฟก็ปิดวาล์ว ดังนั้นวาล์วจึงเป็นตัวควบคุมแสงไฟทั้งหมด
กึ๊ก!
วู้!!!! ทันใดนั้น ตะเกียงทุกดวง ดับวูบลง
เกิดอะไรขึ้น!? เสียงหนึ่งถามขึ้น
พิธีกรเองก็ตกใจอยู่ แต่ก็ประกาศออกไปว่า
พิธีกร: ทุกท่านได้โปรดใจเย็น นี้เป็นเหตุการณ์ฉุกเฉินเป็นการเสียมารยาทแล้ว ได้โปรดให้อภัยด้วย
พิธีกรห้นได้สั่งคนงานให้รีบตรวจสอบ
ชู้บ… เมื่อเสียงลม เหมือนมีใครวิ่งผ่าน พิธีกรหลังควับ แต่ท่ามกลางมืด เขาไม่อาจสัมผัสสิ่งใดได้
พิธีกรรู้สึกวั่นใจจึงหันไปเร่งคนงานให้ไปเปิดตะเกียงไฟ
พิธีกร: รีบไปดูสิว่า เหตุใดตะเกียงจึงดับได้
ขณะนั้นเอง ชึ้บ!!!! แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก็เปิดขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนทุกคนภายในร้านจะโล่งใจได้แล้ว แต่ว่า มันไม่ใช่
เพราะ... ทับทิมมรณะ ไม่.. ได้.. อยู่ ณ ที่นั้นแล้ว


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


เวลาผ่านไปหลายวันร่างกายของลี่จวินชิวก็กลับมาเป็นปกติแล้ววันนี้เขาจึงตัดสินใจออกไปเดินโง่ๆ (?) ในสวนดอกไม้หลังเรือนดอกเหมยของเขา ให้ตายสินี่มันน่าเบื่อเกินไปแล้วโลกที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตแบบนี้ให้ความรู้สึกอย่างกับอยู่ในยุคหินยังไงยังงั้นล่ะฉันอยากอ่านฟิคฉันอยากดูซีรี่ย์ฉันอยากหวีดชาอึนอูโว้ย จวินชิวเดินหวีดร้องอยู่ในใจเพียงลำพังจนไปถึงลานฝึกของเหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ไม่ใกลจากเรือนดอกเหมยสักเท่าไหร่นัก
"ซือจุนท่านจะไปที่ใดหรือขอรับ"
ลี่จินเข้ามาทักทายลี่จวินชิวด้วยรอยยิ้มอย่างกับดอกบัวขาวริมบึงต้าหมิง โอ้โห...รอยยิ้มนายโคตรเจิดจ้าอย่างกับสปอร์ตไลท์ที่ส่องในยามค่ำคืนยังไงยังงั้น ลี่จวินชิวเก๊กสีหน้าเฉยชาตามปกติและตอบกลับไป
"เหวยซือเห็นว่าวันนี้อากาศดีจึงออกมาชมดอกไม้เท่านั้น เจ้าจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ"
เมื่อเห็นว่าซือจุนของตนต้องการอยู่ตามลำพังเขาจึงรับคำพร้อมกับเดินจากไป
"ขอรับ"
ลี่จวินชิวเดินเล่นไปตามสถานที่ต่างๆบนยอดเขาอยู่ๆก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น
"เมี๊ยวๆๆ"
เสียงแมวร้อง? ที่นี่มีแมวด้วยงั้นรึ ลี่จวินชิวตัดสินใจเดินไปในทิศที่ได้ยินเสียงทันทีเขาเดินมาเรื่อยๆจนถึงพงหญ้าและเห็นแมวน้อยสีขาวสองตัวกำลังบาดเจ็บอยู่ ที่ขาของมันมีรอยเหมือนถูกฟันด้วยกระบี่ดูแล้วช่างน่าสงสารยิ่งนัก ลี่จวินชิวหันซ้ายแลขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็รีบอุ้มลูกแมวทั้งสองตัวขึ้นมาและรีบวิ่งกลับไปที่เรือนดอกเหมยทันที
"ไม่ต้องกลัวนะเหมียวน้อยเดี๋ยวพี่จะรักษาขาให้"
ลี่จวินชิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางลูบหัวแมวน้อยทั้งสองตัวอย่างแผ่วเบา ลี่จวินชิวเดินไปหยิบกล่องยาออกมาจากตู้และนำยามาทาที่ขาของแมวน้อยอย่างเบามือ ครั้งแรกที่ลี่จวินชิวพยายามจะเข้าไปทำแผลให้มันก็กางเล็บเหมือนขู่ให้ไม่ให้เข้าใกล้มันแต่คนอย่าลี่จวินชิวมีรึจะถอยเขาเข้าไปทำแผลให้จนเสร็จเรียบร้อย แมวน้อยทั้งสองตัวมองหน้าลี่จวินชิวด้วยความงุนงงเหมือนมีบางสิ่งอยากถามแต่กลับพูดไม่ได้
"ที่พี่ช่วยเพราะอยากช่วยไม่มีเหตุผลอย่างอื่นเลยแม้แต่น้อย ต่อไปนี้พวกหนูสองตัวก็มาอยู่กับพี่เถอะนะพี่จะดูแลพวกหนูเองแค่ช่วยอยู่เคียงข้างพี่...ในทุกๆวันก็พอ"
ลี่จวินชิวพูดกับแมวน้อยทั้งสองตัว มันทำท่าเหมือนกับว่าเข้าใจภาษามนุษย์จริงๆ
"เดี๋ยวพี่จะไปเอาซาลาเปามาให้นะนั่งรอตรงนี้แล้วก็ทำตัวเป็นเด็กดีด้วยล่ะ"
หลังจากพูดจบลี่จวินชิวก็เดินออกไปจากห้องนอนปล่อยให้แมวน้อยทั้งสองตัวนั่งรออยู่บนเตียงของเขา ไม่นานลี่จวินชิวก็กลับมาพร้อมกับซาลาเปาและชามที่ใส่น้ำเปล่า
"พวกหนูคงหิวแล้วสินะมาเดี๋ยวพี่ป้อนให้"
ลี่จวินชิวอุ้มแมวน้อยทั้งสองตัวด้วยแขนข้างเดียวมืออีกข้างก็ฉีกแป้งซาลาเปาเป็นชิ้นเล็กๆสลับป้อนให้กับแมวทั้งสองตัว เมื่อเห็นว่าแมวทั้งสองตัวอิ่มแล้วก็จัดการป้อนน้ำให้ปิดท้าย
"เอาล่ะตอนนี้แผลก็ทำเสร็จแล้วอาหารก็กินแล้วคราวนี้ก็เหลือตั้งชื่อสินะ"
ลี่จวินชิวครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่งก็ทำท่าเหมือนคิดอะไรออก
"ต่อไปนี้พวกหนูชื่อเยว่ซินกับเยว่เล่อก็แล้วกัน"
แมวน้อยทั้งสองตัวทำตาใสแป๋วราวกับว่าชอบชื่อที่คนตรงหน้าตั้งให้ ลี่จวินชิวลูบหัวแมวน้อยอย่างแผ่วเบา
"เย่วซินกับเย่วเล่อนอนบนเตียงของพี่ไปก่อนนะเดี๋ยวพี่จะไปทำปลอกคอมาให้"
แมวน้อยเอียงคอด้วยความสงสัย ท่าทางแบบนั้นทำให้ลี่จวินชิวรู้สึกว่ามันน่ารักกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าเลย โอ๊ยใจฉัน...ไม่ว่าจะไปอยู่ไหนฉันก็ยังคงเป็นทาสแมวเหมือนเดิมเลยสินะ ลี่จวินชิวเดินไปหยิบผ้ากรรไกรเข็มและด้ายเย็บผ้ามานั่งที่โต๊ะทำงานของตนเองและเริ่มปักด้ายลงบนผ้าอย่างประณีต ภาพที่แมวน้อยทั้งสองตัวเห็นคือชายหนุ่มในชุดเสวียนตวนสีฟ้าหน้าตาหวานปานสตรีคิ้วเรียวนัยน์ตาสีฟ้าครามริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนผิวขาวประดุจหยกชั้นดีกำลังปักผ้าด้วยความชำนาญเป็นภาพที่ชวนตกใจเป็นอย่างยิ่งเพราะบุรุษส่วนใหญ่ทำงานบ้านงานเรือนไม่ค่อยเป็นกันแต่ชายที่อยู่ตรงนี้กลับไม่ใช่เพราะเขาดูทำได้คล่องราวกับเคยทำมาแล้วเป็นร้อยครั้ง ไม่นานลี่จวินชิวก็ปักผ้าเสร็จ
"นี่คือปลอกคอของหนูทั้งสองตัวมีชื่อของหนูกับพี่ปักอยู่หากหนูหลงทางคนอื่นก็จะได้รู้ว่าหนูเป็นแมวของพี่แล้วก็ห้ามแกะออกด้วยล่ะ"
ลี่จวินชิวอธิบายให้แมวน้อยฟังพลางมัดผ้าเอาไว้ที่คอของแมวทั้งสองตัว ขอบคุณสกิลการปักผ้าสมัยยังเป็นสตรีจริงๆตอนแรกคิดว่าคงไม่ได้ใช้แต่ตอนนี้ได้ใช้แล้วล่ะ