เช้าวันถัดมา พวกเจ้าหน้าที่ ที่เป็นมนุษย์ปกติก็กลับมา พวกเขามาซ่อมแซมจัดการร่องรอยของการต่อสู้เมื่อคืน
เรือนไทยที่ใช้สำหรับเรียนการฝึกจิต โดนเปรตเหยียบพัง ผมแอบดีใจนะเพราะผมเกลียดการนั่งสมาธิมากมันเมื่อย
หลังจากที่ทุกคนต่อสู้กันอย่างเหน็ดเหนื่อย วันนี้จึงเป็นวันหยุดหนึ่งวัน พรุ่งนี้อธิการบดีจะมีการเรียกประชุมทุกคนที่เกี่ยวข้อง
วันถัดมา ณ หอประชุมเดิมที่เราปฐมนิเทศ
พวกเรานั่งรวมกันอยู่ 5 คน ที่ด้านหน้าสุด
เริ่มต้นจากบุพผาที่อยู่ทางซ้าย ลำธาร สายหมอก ผม และเมฆา ถัดจากเมฆาจะเป็นพี่วายุ อาจารย์ภูมิอาจารย์ภัทร และอาจารย์น้ำค้าง
ผมพยายามมองหาพี่ปี 2 ที่เราร่วมศึกกันเมื่อวันก่อนแต่ก็ไม่เห็น
ผมจึงชะเง้อหน้าไปถามพี่วายุว่า "พวกพี่ๆ ปี2 ไม่มาเหรอครับ"
"พวกนั้นออกไปประจำการกับคนของกระทรวงแล้ว ตอนนี้แรงงานผู้ใช้คุณไสยขาดตลาดมาก" พี่วายุตอบ
สักพัก อธิการบดีก็ขึ้นมาบนเวที
"ผมดีใจมากที่วันนรกเปิดในปีนี้ ไม่มีการสูญเสีย"
"ผมกับพวกปี 3 และปี 4 ต้องไปประจำการที่กระทรวง รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้อยู่ช่วยเหลือทุกคนในสถานการณ์อันน่ากลัวนี้ ผมรู้สึกชื่นชมทุกคนทั้งเหล่าอาจารย์และนักศึกษาที่ร่วมกันต่อสู้แก้ไขสถานการณ์ได้"
"แต่การที่เปรตหลุดขึ้นมาจากนรก นับว่าเป็นเรื่องเกินความคาดหมายมาก ทางกระทรวงกำลังหารือกันว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมปีนี้ถึงมีพวกภูตผีหลุดขึ้นมามากขนาดนี้" อธิการบดี ขึ้นกล่าวบนเวที
"อย่างไรก็ตาม จากเหตุการณ์นี้ เราตัดสินใจได้ว่า พวกเธอมีศักยภาพพอ ที่จะออกไปฝึกงานกันได้แล้ว"
"โดยพวกเธอ 5 คนจะได้ออกไปทำภารกิจที่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือวิญญาณ โดยมีอาจารย์ตามไป 2 ท่าน คืออาจารย์วายุ และอาจารย์ภัทร"
"นับจากนี้อีก 1 อาทิตย์ ขอให้ทุกคนเตรียมตัวเพื่อออกไปฝึกงาน"
ผมค่อนข้างตื่นเต้นนะ ที่จะได้ออกไปจากเกาะนี้ซะที ชีวิตวนลูปอันแสนน่าเบื่อจะได้จบลง
ทางมหาลัยได้เตรียมของใช้ที่จำเป็นให้ ทั้งเครื่องแบบ และของใช้พื้นฐานที่แสนจะธรรมดา เช่น ขวดแก้วสะกดวิญญาณ กำไรข้อมือป้องกันลมเพลมพัด มีดสั้นลงอาคม แล้วก็สายสิญจน์อีก 1 ม้วน
เครื่องแบบสำหรับออกไปฝึกงานก็ไม่มีอะไรมาก คือชุดนักศึกษาปกติ แต่จะมีเสื้อสูทสีดำให้ใส่ทับ และแน่นอนว่าคนที่ชอบแก้ผ้าอย่างเมฆา บ่นไม่หยุดเลย เพราะเวลาเขาจะใช้หนุมานประทับร่าง เขาต้องถอดเสื้อ
ภายใน 1 อาทิตย์ที่เหลืออยู่ พวกเราต้องเรียนรู้กฎระเบียบต่างๆ สำหรับการออกไปฝึกงาน ซึ่งหลักๆ เราจะไปในสถานที่ ที่มีวิญญาณสิงอยู่ โดยจะเลือกตามคำร้องที่ทางเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นแจ้งมา
ปกติแล้วทางกระทรวงจะมีเจ้าหน้าที่ประจำตามเขตต่างๆ ทั่วประเทศ ซึ่งเจ้าหน้าที่พวกนี้เป็นคนที่มี จิต นิดหน่อย หมายถึงเขามองเห็นผี มองเห็นการใช้อาคม แต่จิตของเขาไม่เพียงพอที่จะใช้อาคมได้ ซึ่งเราจะเรียกพวกเขาว่า ผู้มีสัมผัสที่ 6 คือสัมผัสทางจิต
โดยหน้าที่หลักของผู้มีสัมผัสที่ 6 คือจะเช็กข้อมูลว่าเรื่องผี หรือเรื่องลี้ลับในเขตตัวเองเป็นเรื่องจริงหรือไม่
ถ้าเป็นวิญญาณทั่วไปที่รอเวลาไปสู่ภพภูมิอื่น เราจะไม่เข้าไปยุ่ง แต่ถ้าเป็นวิญญาณที่มีความเสี่ยงจะกลายเป็นภูตผี หรือวิญญาณร้ายที่ส่งผลกระทบต่อมนุษย์ปกติ จะเป็นหน้าที่ของกระทรวงที่ต้องเข้าไปสะกด
ปกติแล้วหลังจากผู้มีสัมผัสที่ 6 ตรวจสอบ จะมีการส่งคำร้องมาที่กระทรวง และทางกระทรวงจะส่งคนไปจัดการ แต่เพราะตอนนี้ผู้ใช้อาคมน้อยลงมาก จึงเลือกงานที่ไม่อันตรายเท่าไหร่ ให้นักศึกษาไปฝึกงาน
ผ่านไป 1 อาทิตย์
พวกเราทุกคนยืนอยู่ที่ท่าเรือของเกาะ ในชุดเตรียมฝึกงานแบบเต็มยศ อาจารย์น้ำค้าง และอาจารย์ภูมิมาส่งพวกเราก่อนออกเดินทาง
"ลำธาร จำไว้นะปอบจะครอบครองร่างของเธอได้ ก็ต่อเมื่อเธอยินยอม ตั้งสติและสมาธิดีๆ มันจะไม่มีทางทำอะไรเธอได้" อาจารย์ภูมิกำชับลำธารก่อนออกเดินทาง ลำธารพยักหน้ารับทราบอย่างแข็งขัน แววตาอ่อนโยนของเธอ มันแตกต่างกับตอนเธอกลายเป็นปอบเหลือเกิน
"พนา พยายามเรียกสัตว์วิญญาณแค่ทีละตัวอย่าฝืนเรียกมาทีละเยอะๆ เพราะจิตของเธอจะหมดอย่างรวดเร็ว" อาจารย์น้ำค้างที่หันมากำชับผมอีกรอบ นี่คือประมาณรอบที่หนึ่งร้อยห้าสิบ หลังจากวันนรกเปิด
หลังจากที่พวกเราร่ำลากัน ก็พากันเดินขึ้นเรือ มันเป็นเรือลำเดียวกับที่ผมมา เรือค่อยๆ แล่นออกจากฝั่ง ผมยืนมองบรรยากาศของมหาลัยอยู่ท้ายเรือ
เกาะเล็กๆ แห่งนี้เป็นสถานที่ ที่ผมอยู่มาหลายเดือน มันทำให้ผมรู้จักคนมากขึ้น คนที่นี่สอนให้ผมเอาตัวรอดในโลกเบื้องหลัง ที่มีทั้งภูตผี ทั้งคนใช้คุณไสยดำ และตอนนี้ผมและเพื่อนๆ ก็กำลังจะได้ออกไปช่วยเหลือคนอื่นบ้าง ผมหวังว่าสิ่งที่รอพวกเราอยู่จะไม่อันตรายเกินไป เพราะผมอยากช่วยเหลือดวงวิญญาณ มากกว่าจะเป็นดวงวิญญาณ ซะเอง...
จบ ภาค ปฐมบท


อสุรกายตนหนึ่งที่มีหัวเป็นนกสีดำเหมือนอีกา ตั้งแต่คอลงมาเป็นรูปร่างของมนุษย์ มันพุ่งเข้ามาคว้าคอของหมาป่าจากด้านหลัง แล้วใช้มือที่เหมือนกรงเล็บแทงเข้าไปทางสีข้างของหมาป่า
เจ้าหมาป่าร้องอย่างน่าสงสาร มันเรืองแสงและขนาดเล็กลงกลายเป็นตุ๊กตาและลำแสงนั้นก็พุ่งกลับมาที่ลูกแก้ว
ผมโล่งใจที่มันไม่เป็นไร แต่น่าจะออกมาไม่ได้สักพัก ตอนนี้พวกภูตผีล้อมพวกเราไว้แล้ว
อาจารย์น้ำค้างเรียกกุมารมาอีก 2 ตน เธอให้พวกกุมารคอยคุ้มครองพวกผู้หญิง ซึ่งตอนนี้เหลือแค่ลำธารที่ยังมีสติอยู่
อาจารย์ภูมิสีหน้าซีดมาก เขาต้องควบคุมจิตและท่องคาถาบงกชป้องกันไม่ให้อสุรกายเข้ามาได้มากกว่านี้
ระหว่างที่มัวแต่สนใจพวกภูตผี ผมพึ่งสังเกตเห็นว่าอาจารย์ภัทรได้นำไม้มาปักรอบๆ และเอาสายสิญจน์ผูกเข้ากับไม้ ตอนนี้รอบๆ พวกเขามีสายสิญจน์ ล้อมรอบอยู่ มีเพียงผมและอาจารย์น้ำค้างที่อยู่นอกวงสายสิญจน์
"ฝากคุ้มกัน 1 นาที" อาจารย์ภัทรตะโกนบอก
หลังจากนั้นอาจารย์ภัทรหลับตาลงและเริ่มท่องคาถา
พวกภูตผีชั้นต่ำ โดนสัตว์วิญญาณของผมกินไปเยอะพอสมควร แต่ปัญหาคือพวกอสุรกายที่มีหัวเป็นสัตว์ต่างๆ พวกมันมีแรงเยอะมาก
มีอสุรกายที่มีหัวเป็นมนุษย์แต่ลำตัวลงไปเป็นลิง มันกระโดดขึ้นไปขี่หลังกระทิง เจ้ากระทิงพยายามสะบัดแต่ก็ไม่หลุด เจ้าอสุรกายใช้ปากของมันกัดเข้าไปที่คอของกระทิง เจ้ากระทิงกลายเป็นตุ๊กตาแล้วกลับเข้ามาในลูกแก้ว
ส่วนพวกโหงพรายของอาจารย์น้ำค้างก็ดูจะอ่อนแรงลง อาจเพราะอาจารย์น้ำค้างใช้จิตมาเป็นเวลานานก็ได้
ศัตรูมีเยอะเกินไป ทั้งอาจารย์น้ำค้างและพี่แว่น ต่างวุ่นวายกับการต่อสู้ตรงหน้า
มีผีหัวขาดตนหนึ่งวิ่งไปทางพวกผู้หญิง ผมหันไปตะโกนบอกให้แม่เสือเข้าไปช่วย
แต่แม่เสือเองก็วุ่นวายอยู่กับอสุรกายที่มีรูปร่างมนุษย์ แต่อยู่ในสภาพผิดรูป คือแขนสลับที่กับขา มันล็อกตัวแม่เสือไว้ด้วยแขนขาประหลาด และพยายามใช้ปากกัดคอแม่เสือ
ส่วนกุมาร 2 ตนที่รับหน้าที่ดูแลพวกผู้หญิง พวกมันก็ทำอะไรไม่ได้มาก ทำได้แค่วิ่งไปพุ่งชน ซึ่งก็แค่ทำให้ภูตผีกระเด็นไปเท่านั้นเอง และตอนนี้พวกมันก็อยู่ห่างกับพวกผู้หญิงเกินไป
พริบตาที่ผีหัวขาดตนนั้นวิ่งเข้าหาพวกผู้หญิงแบบไม่มีหัว
ลำธารก็มีท่าทีแปลกๆ เธอพุ่งใส่ผีตนนั้น เธอก็ใช้ปากกัดไปที่หัวไหล่ของผี เธอฉีกกระชากเนื้อของผีตนนั้นแล้วเธอก็กินมันเข้าไป...
ผมคิดว่าผมเผลอกรี้ดออกมาตอนที่เห็นลำธารกำลังเคี้ยวเนื้อหัวไหล่ของผีหัวขาด
เพื่อนผู้หญิงที่ผมใช้ชีวิตด้วยมาหลายเดือน 'กำลังกินเนื้อของผีหัวขาดอยู่' ทำให้ผมถึงกับหูอื้อ ขมคอ ผมแอบกลัวเธอจะหันมาไล่กัดผมด้วย
พอสังเกตดีๆ ตอนนี้ลำธารเปลี่ยนไปหลายอย่าง แววตาเธอดุดันแดงก่ำ ราวกับโกรธแค้น ปากที่เคยเป็นกระจับสวยงาม ตอนนี้มีเขี้ยวยาวแหลมงอกขึ้นมาสองฝั่ง เล็บก็แหลมยาวขึ้น
พวกผีเองก็ตกตะลึงที่เห็นลำธาร มันค่อยๆ ล่าถอยออกจากเธอ แต่กลับเป็นลำธารเองที่พุ่งไปไล่กัดพวกมัน
"ลำธารเป็นเด็กที่โดนผีปอบสิง" อาจารย์น้ำค้างหันมาบอกผม ตอนนี้สีหน้าอาจารย์เองก็ซีดมาก
"เธอโดนบังคับให้สืบทอดทายาท แต่พ่อของบุปผาที่เป็นหมอธรรม ได้ช่วยสะกดไว้ให้ ปอบตนนี้เป็นปอบโบราณ จิตอาฆาตรุนแรงมาก ขนาดพวกผีเองยังกลัว" อาจารย์น้ำค้างอธิบายขณะที่เธอก็วิ่งหลบพวกผีไปมา
"ทุกคน กลับเข้ามาในสายสิญจน์" อาจารย์ภัทรตะโกนบอก ตอนนี้สายสิญจน์ส่องแสงออกมา มันคือเขตอาคม เมื่อผีตนใดแตะต้อง ก็จะร้องโหยหวนแล้วถอยไป
พวกเราถอยกลับเข้าไปในเขตอาคม มีเพียงลำธารที่เมื่อโดนสายสิญจน์ก็ร้องกรี้ดออกมา
"ลำธาร เธอต้องตั้งสมาธิดึงร่างปอบกลับเข้าไปก่อน ไม่งั้นเธอจะได้รับผลกระทบจากอาคม" อาจารย์ภัทรบอก
"หนูยังพอสู้ไหว" ลำธารพูดจบก็ไปวิ่งไล่พวกผีต่อ เธอคล่องแคล่วมาก เล็บแหลมยาวกับเขี้ยวของเธอ ทำเอาพวกผีหนีแตกกระเจิง
"ผมน่าจะรั้งเขตอาคมนี้ได้ถึงเช้า ปัญหาตอนนี้เหลือแค่เปรตตนนั้น ถ้ามันย้อนกลับมาเขตอาคมนี้เอาไม่อยู่แน่" อาจารย์ภัทรสีหน้าดูกังวลมาก
"ไม่ต้องห่วงครับ อีกเดี๋ยวมันก็จะโดนสระบัวกลืนลงไปแล้ว" สายหมอกที่นั่งอยู่ พูดออกมาในขณะที่ดวงตาของเขาเป็นสีขาว
ผมลืมไปเลยว่าหมอนี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาเงียบจนผมไม่ทันสังเกตเห็น
"เปรตตนนั้นถึงสระบัวแล้วครับ"
"มันไม่ยอมลงไปในสระบัว"
"มันยืนอยู่ริมสระบัว"
"พี่อัคคีพุ่งโจมตีใส่หัวเข่าขวา"
"เมฆาใช้ตรีเพชรแทงที่ขาซ้าย"
"พี่วายุพุ่งไปถีบขาคู่โดนที่หน้าอกของเปรตเต็มๆ"
"มันล้มลงไปในสระบัว"
"มันพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา"
"แต่เถาบัวรัดพันมันและดึงมันลงไปใต้สระ"
"ทั้งสามคนกำลังกลับมา"
ทั้งหมดนี้คือการรายงานผ่านดวงตาสีขาวของสายหมอก
ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องราวของเขาเท่าไหร่ รู้แค่ว่าเป็นลูกหลานของตระกูลโหรเก่าแก่ ถึงแม้หลังๆ มานี้ เขาจะพูดคุยกับเรามากขึ้น แต่ก็ยังไม่เปิดใจถึงขั้นเราเรื่องครอบครัวให้ฟัง
หลังจากนั้นพวกพี่วายุก็กลับมา ในขณะที่ผมกำลังดีใจที่เห็นทุกคนปลอดภัย ก็รู้สึกว่าทำไมภาพตรงหน้ามันค่อยๆ เบลอ ผมพยายามสะบัดหัวเผื่อจะดีขึ้น แต่ขาผมกลับอ่อนลงไม่มีแรง
ลำธารที่ตอนนี้กลับมาเป็นมนุษย์ปกติแล้ว เข้ามาประคองผม เหล่าสัตว์วิญญาณ ค่อยๆ เรืองแสงแล้วกลับเข้าลูกแก้วไป
"ถ้าใช้จิตมากเกินไป มันจะส่งผลกับร่างกายแบบนี้แหละ ในเขตอาคมนี้ปลอดภัย พวกมันไม่มีทางผ่านมาได้ เด็กๆ พักกันเถอะ" อาจารย์ภัทรบอกพวกเรา
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นพวกภูตผีก็กลายเป็นควันแล้วพุ่งลงไปในดิน ค่ำคืนอันน่าสยดสยองของผมก็ได้จบลงแบบที่ไม่มีการสูญเสีย...


ในโลกที่การสูญพันธุ์ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการสูญพันธุ์ช่วงปลายยุคอีเดียคารันไปจนถึงปลายยุคไพลสโตซีนมีความเสียหายลดลงจนเหลือแค่ 10%-20% และนี่คือโลกที่สัตว์จากทุกมหายุครอดจากการสูญพันธุ์และยังคงอยู่จนถึงปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นพลาโคเดิร์ม,สิ่งมีชีวิตยุคอีเดียคารัน,ไดโนเสาร์ และนี่คือโลกที่ไม่เหมือนกับโลกเรา ยินดีต้อนรับสู่ No Extinction Project


มหาสมุทรแอตแลนติก
มหาสมุทรขนาดใหญ่ที่เชื่อมระหว่าง 3 ทวีปอย่างทวีปแอตแลนติส,ทวีปอเมริกาเหนือและทวีปยุโรปและเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตจำนวนมากอาศัยอยู่เต็มไปหมดไม่ว่าจะเป็นนกทะเลสายพันธุ์ต่างๆเช่นนกอินทรีทะเล,นกตระกูลเฮสเปอโรนิดส์,นกตระกูลเพลากอร์นิดส์,เต่าทะเลหลายสายพันธุ์,พลาโคดอนท์,โมซาซอร์ไปจนถึงฉลามและวาฬ
ชายฝั่งทวีปแอตแลนติส
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างอ้วนและตันเหมือนถังเบียร์,ตัวสีเทา,หัวเหมือนฮิปโปโปเตมัส,ขาสั้น,เท้าเหมือนครีบปลาและมันคือฮิปโปเทียมแอตแลนติส(Atlantis Pseudohippo) ซึ่งเป็นเดสโมสไตเลียขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่แถบชายฝั่งของแอตแลนติส
"กรรร"ฮิปโปเทียมแอตแลนติสจำนวนมากส่งเสียงร้องริมหาดจนดังสนั่นแล้วพวกวัยรุ่นก็ดำลงไปในมหาสมุทรเพื่อไปกินพวกสาหร่ายที่เกาะกลุ่มกลางทะเลซาร์กาโซ
ใต้ทะเลของแอตแลนติส
ฮิปโปเทียมแอตแลนติสตัวหนึ่งค่อยๆดำลงไปในน้ำลึกขึ้นเรื่อยๆโดยที่มันไม่รู้เลยว่าเกรทเลเวียธานหรือวาฬสเปิร์มนักล่าขนาดใหญ่กำลังจะออกมาโจมตีพวกมันแล้วและสิ่งที่เจ้าฮิปโปเทียมตัวนั้นคิดจะเกิดขึ้นเมื่อวาฬสเปิร์มขนาดใหญ่ที่มีตัวสีดำสนิท,มีฟันยาวและคมและมันคือเกรทเลเวียธาน(Great Leviathan) ลูกหลานของวาฬสเปิร์มนักล่าหรือวาฬสเปิร์มมาโครแรพเตอเรียล(Predator Sperm Whale/Macroraptorial Sperm Whale) ที่โดนส่งมายังเซคันด์เอิร์ธข่วงยุคไมโอซีน
"แกร๊บ"เสียงการกัดเพียงครั้งเดียวของเกรทเลเวียธานที่ปลิดชีพฮิปโปเทียมตัวนั้นจนตายในครั้งเดียว
ก่อนที่มันจะค่อยๆใช้ฟันที่คมเหมือนมีดหั่นเนื้อกัดและฉีกซากของเดสโมสไตเลียจนค่อยๆฉีกขาดและก็กลืนลงในคออย่างรวดเร็วและมันก็ค่อยๆโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
"ฟู่"เสียงน้ำที่พุ่งจากรูบนหัวของเกรทเลเวียธานแล้วมันก็ค่อยๆคำลงไปในทะเลลึกอีกครั้ง
เขตน้ำลึกแถบมหาสมุทรแอตแลนติก
เกรทเลเวียธานดำลงไปในทะเลลึกอีกครั้งเพื่อหาอาหารและมันก็มองเห็นปลาหมึกแวมไพร์ขนาดใหญที่มีตัวสีแดงสด,มีพังพืดยาวเชื่อมหนวดทั้งหมดเข้าด้วยกันและยาวประมาณ 14 เมตรและมันคือปลาหมึกราชาเจ้าสมุทร(Sea King Squid) ลูกหลานของบรรพบุรุษปลาหมึกแวมไพร์ในโลกเราที่เป็นนักล่าของสัตว์หลายชนิดในมหาสมุทรแอตแลนติกไม่ว่าจะเป็นฉลาม,โมซาซอร์น้ำลึกหรือแม้กระทั่งวาฬขนาดกลางชนิดอื่น
"กรรร"เกรทเลเวียธานส่งเสียงร้องในคอของมันแล้วมันก็ใช้ปากของมันกัดเข้าไปที่ปลาหมึกตัวนั้นจนเกิดแผลฉีกขาด
ก่อนที่อีกฝ่ายจะใช้หนวดปิดหน้าของเจ้าวาฬตัวนั้นจนเกือบหายใจไม่ออกแต่ทว่าแผลจากกัดนั้นทำให้หนวดมันขาดและเกรทเลเวียธานก็ใช้ปากกัดจนเหยื่อของมันตายอย่างสงบและมันก็ค่อยๆกินเนื้อเท่าที่ตัวเองจะกินได้และปล่อยซากหมึกนั้นลงไปในทะเลลึกอีกครั้ง
เขตปล่องภูเขาไฟใต้ทะเลแถบมหาสมุทรแอตแลนติก
ซากของปลาหมึกราชาเจ้าสมุทรได้ตกลงไปกลางพื้นทะเลและทำให้หนอนทะเล,ไอโซพอดและสัตว์อื่นๆค่อยๆมารุมกินเศษซากที่เหลือโดยเรายังไม่รวมถึงดาวทะเลน้ำลึกหรือไทรโลไบต์ยักษ์ที่ค่อยๆตามมารุมกินซากนั้น


บริเวณโตเกียวโซน
เขตที่เป็นที่ตั้งของนิคมโตเกียวของเหล่านักสำรวจที่เต็มไปด้วยสัตว์หลากหลายชนิดที่มาจากหลากหลายยุคและหลากหลายที่มาที่ดันมาอยู่ที่เดียวกัน
บริเวณเขตทุ่งเฟิร์นกลางโตเกียวโซนที่ควรจะเป็นชินจูกุในโลก
นกเหยี่ยวที่มีความสูงเกือบเท่ามนุษย์ผู้ใหญ่,ขนสีชมพูอ่อนออกขาว,ขาใหญ่และเต็มไปด้วยกล้ามเป็นมัดๆและมันคือเหยี่ยวทาคาเนะ ลูกหลานของอินทรีหัวขาวจากอเมริกาที่วิวัฒนาการตัวเองมาอยู่บนพื้นเป็นหลัก
"แอร๊ก"เหยี่ยวทาคาเนะร้องเสียงดังในขณะที่มันกำลังวิ่งไปมาในเขตทุ่งเฟิร์นแล้วมันก็เห็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วนมที่มีรูปร่างเหมือนหนูผสมแบดเจอร์,ตัวสีขาวแถบดำและมันคือชินจูกุเทอเรียม(Shinjukutherium) ลูกหลานของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโบราณในยุคครีเตเชียสตอนต้นอย่างอีโอไมอาซึ่งมันกับฝูงของมันกำลังใช้เท้าของมันขุดดินหาพวกพืชหัวใต้ดินกินไม่ว่าจะเป็นเผือกญี่ปุ่น(Japanese Cassava),แคร็อตญี่ปุ่น(japnese Carrot) หรือแม้กระทั่งมันญี่ปุ่น(Japanese Potato)
ก่อนที่มันจะวิ่งเข้าไปหาชินจูกุเทอเรียมและพยายามไล่ล่าตัวที่ยังเด็กที่สุดมาเป็นอาหารของพวกมันและมันก็ใช้เท้าตะปบเข้าไปที่ตัวของลูกสัตว์คล้ายหนูตัวนี้จนตายอย่างรวดเร็ว
"กรึบๆๆ"เสียงการเคี้ยวลูกชินจูกุเทอเรียมของเหยี่ยวทาคาเนะแล้วมันก็ออกไปล่าเหยื่อเพิ่มเติมเพราะหนูตัวเดียวมันไม่พอกับพลังงานจำนวนมากที่มันต้องใช้ในการวิ่ง
บริเวณทิศตะวันตกของชินจูกุ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่มีหัวเล็ก,ขนสีเทาออกเงิน,ตัวยาวและมีหางเหมือนกิ้งก่าและมันคือไรจู(Raiju) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เป็นลูกหลานของแพนโทดอนต์ที่เคยอยู่บนโลกเราช่วงยุคพาลีโอซีนซึ่งพวกมันนั้นกำลังเล็มหญ้าอยู่พร้อมกับสัตว์หลายชนิดไม่ว่าจะเป็นบีเวอร์ขนาดใหญ่ที่มีตัวสีเหลืองออ่น,หางสั้นและมันคือบีเวอร์ชินจูกุ(Shinjuku Beaver) ลูกหลานของบีเวอร์ดินอย่างพาลีโอแคสเตอร์ที่ปรับตัวเป็นสัตว์กินพืชตัวเขื่องๆในเขตญี่ปุ่นและไดโนเสาร์โปรซอโรพอดขนาดกลางที่มีคอยาว,หัวเล็ก,ตัวสีเขียวอ่อนและมีขนปุยอย่างอัลโลดอน(Allodon) ลูกหลานของแอนซิซอรัสจากอเมริกาเหนือ
"ออว"เสียงร้องของอัลโลดอนที่ดังกึกก้องไปทั่วชินจูกุพร้อมกับพวกสัตว์หลายชนิดและนั่นทำให้ที่นี่แทบจะอุดมสมบูรณ์ไปด้วยอาหารหลายชนิด
ก่อนที่พวกมันจะเห็นนกเหยี่ยวทาคาเนะจำนวน 4-6 ตัวกำลังเดินมาหาพวกสัตว์กินพืชอย่างช้าๆเนื่องจากพวกมันนั้นต้องการล่าเหยื่อขนาดใหญ่อย่างไรจูหรือแพนโตดอนท์ยักษ์แห่งชินจูกุ
"แอร๊"เหยี่ยวทาคาเนะกลุ่มนั้นร้องเสียงหลงพร้อมกับที่พวกมันพยายามจะอาศัยจังหวะที่พวกสัตว์กินพืชเผลอจะได้ออกล่ากันโดยพวกมันค่อยๆโผล่มาทีละตัว
ก่อนที่ไรจูตัวหนึ่งจะเริ่มแยกออกจากฝูงเนื่องจากมันชราแล้วทำให้พวกนกเหยี่ยวเหล่านั้นเริ่มออกมาโจมตีเจ้าแพนโตดอนท์ตัวนั้น
"อออว"ไรจูร้องเสียงดังแล้วทำการเอาเท้าทุบลงไปที่พื้นที่ขับไล่พวกนกเหยี่ยวเหล่านั้นแต่กระนั้นมันก็อาจจะล่อสัตว์นักล่าตัวอื่นมาไม่ว่าจะเป็นโดรมีโอซอร์ขนาดกลางที่มีจมูกยาวและโค้งเหมือนเทนงู,มีความฉลาดพอๆกับมนุษย์อย่างเทนงูแรพเตอร์(Tenguraptor),จระเข้เทียมขนาดใหญ่อย่างโกจิร่าซูคัส(Gojirasuchus) ที่เป็นลูกหลานของรุยซูเคียจายุคไทรแอสซิค
กลับมาต่อกับพวกนกเหยี่ยวทาคาเนะ
"แกร๊ซ"เหยี่ยวทาคาเนะส่งเสียงร้องในขณะที่พวกมันเริ่มรุมโจมตีเจ้าไรจูวัยชราจนเกิดแผลเหวอะหวะและเริ่มค่อยๆตายเพราะเสียเลือดมาก
ก่อนที่พวกมันจะใช้จะงอยปากที่คมและมีลักษณะเป็นหยักเหมือนฟันฉลามฉีกเอาเนื้อของแพนโดดอนท์ตัวนั้นมาทานทันที


จะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากว่าการสูญพันธุ์ทั้งหมดตั้งแต่ช่วงปลายยุคอีเดียคารันถึงปลายยุคไพลสโตซีนเกิดความเสียหายทางระบบนิเวศน์ลดลง 10-20% จนทำให้สิ่งมีชีวิตต่างๆไม่ว่าจะเป็นไดโนเสาร์,ปลาหุ้มเกราะไร้กราม,ครีโอดอนต์,นกมีฟัน,.ซูโดซูเคียนั้นรอดจากการสูญพันธุ์ที่ควรจะทำให้พวกมันสูญพันธุ์ไปและในยุคปัจจุบันนี้เต็มไปด้วยเหล่าสัตว์หลงยุคต่างๆเต็มไปหมดทั่วโลกตั้งแต่ทุ่งหญ้าซาวันน่าในแอฟริกา,ทวีปออสเตรเลียที่ยิ่งอันตรายกว่าเดิม,ป่าฝนคองโกในแถบแอฟริกาตอนกลาง,ทุ่งหญ้าไซบีเรียอันหนาว ยินดีต้อนรับสู่ No Extinction Project
ทุ่งหญ้าซาวันน่า,ทวีปแอฟริกาทางตอนใต้
ไดโนเสาร์เทอโรพอดที่มีตัวเป็นเกล็ดตะปุ่มตะป่ำทั่วร่าง,หน้าสั้นและทู่,มีแขนสั้นและมีนิ้ว 4 นิ้ว,ตัวสีแดงอมชมพูออกขาว,ยาวประมาณ 3 เมตรและมันคือเวโลซิเจเกอร์ คาลาฮาริเนนซิส(Velocijaeger kalahariensis) ลูกหลานของไดโนเสาร์ในกลุ่มอเบลลิซอริดส์ที่โดนส่งยังดาวดวงนี้เมื่อหลายล้านปีก่อนและตอนนี้มันกำลังดักซุ่มโจมตีเหยื่อของมันอย่างช้างที่มีความยาวประมาณ 4 เมตร,มีงาใต้กรามล่าง 1 คู่,ตัวสีน้ำเงินจางๆและมันคือยูไดโนเทอเรียม ช้างนาร์(Eudeinotherium chaungnar) ลูกหลานของข้างโบราณอย่างไดโนเทอเรียมที่ถูกส่งมายังดาวดวงนี้เมื่อหลายล้านปีซึ้งกำลังดูแลลูกของมันในโขลงของมัน
"กรรร"เสียงร้องในคอของเวโลซิเจเกอร์ที่กำลังดักรอโจมตีลูกช้างยูไดโนเทอเรียม
ก่อนที่มันจะวิ่งออกมาจากที่ซ่อนแล้วก็พุ่งเข้าไปหาโขลงของยูไดโนเทอเรียมแต่ทว่าจ่าโขลงของมันรู้ตัวทันเวลาและพุ่งเข้าไปชนร่างของเจ้าอเบลลิซอร์ตัวนั้นอย่างเต็มแรงจนเกิดแผลใหญ่บริเวณท้องของมันแล้วมันก็ค่อยๅล้มลงไปนอนตายที่พื้นทันที
"แปร้น"เสียงของยูไดโนเทอเรียมจ่าโขลงที่ร้องด้วยความดีใจ
หาดนอร์มังดี,ยุโรปตะวันตก
ฝูงของสัตว์เลื้อยคลานเลี้ยงลูกด้วยนมที่มีรูปร่างเหมือนถังเบียร์,มีเขี้ยวยาวออกมสจากรามบน,ร่างมีขนปุยสีน้ำตาลและมันคือเบลลาเทอเรียม เกลลิเซนซิส(Bellatherium gaelicensis) ลูกหลานของไดซีโนดอนท์อย่างพลาเซเรียสที่โดนส่งมาเมื่อหลายล้านปีก่อนปัจจุบัน
"แกร๊บๆ"เสียงการเคี้ยวพืชใบหนาของเบลลาเทอเรียมท่ามกลางหาดนอร์มังดีโดยที่นกอ็อกเพกเกอร์นอร์มังดี(Normandy Oxpecker) ที่ไม่ใช่นกอ็อกเพกเกอร์แท้แต่มันเป็นนกมีฟันตระกูลเอนันทิออร์นิเทส(Enantiornithes) หรือนกมีฟัน(Toothed Bird) ที่ใช้ชีวิตแบบนกอ็อกเพ็กเตอร์
ก่อนที่นกอ็อกเพกเกอร์นอร์มังดีที่มีตัวสีน้ำตาลและหัวสีแดงจะค่อยๆเล็มกินปรสิตบนหลังของเบลลาเทอเรียมและข้างๆตัวของฝูงไดซีโนดอนท์มีช้างแมมมอธที่มีขนสีดำสนิท,งายาวตรง,ตัวยาวประมาณ 3 เมตรซึ่งมันคือช้างแมมมอธนอร์มังดี(Normandy Mammoth) ซึ่งกำลังใช้งวงของมันจับเอาพืชผักริมทะเลมาทาน
"แปร้นๆๆ"เสียงร้องของช้างแมมมอธนอร์มังดีที่กำลังใช้งวงจับเอาพืชผักมาทานและมันก็เดินทางต่อไปยังเขตดินแดนด้านในทันที
แม่น้ำไนล์,แอฟริกาเหนือ
จระเข้ที่มีเกล็ดหนาและเรียงเป็นชั้นๆสีดำและยาวประมาณ 6-10 เมตรฝูงหนึ่งกำลังดำผุดดำว่ายในแม่น้ำไนล์และพวกมันคือจระเข้โซเบค(Sobek Crocodile) ลูกหลานของจระเข้แม่น้ำไนล์ที่อาศัยอยู่ในเขตแม่น้ำไนล์ที่โดนส่งมาเมื่อหลายล้านปีก่อนโดยเทพีไร้นาม
"กรรร"จระเข้โซเบคกำลังว่ายน้ำในแม่น้ำไนล์ในเขตแอฟริกาเหนือที่ยังคงมีสภาพเป็นทุ่งหญ้าขนาดใหญ่
ก่อนที่มันจะเจอกับไดโนเสาร์ออร์นิโทพอดในตระกูลอิกัวโนดอนท์ที่มีความยาวประมาณ 15 เมตร,ตัวสีเหลืองทรายฝูงหนึ่งซึ่งก็มีทูราโบซอรา(Turabosaura) ไดโนเสาร์ออร์นิโทพอดที่เป็นลูกหลานของแมนเทลลิซอรัสจากอังกฤษช่วงยุคครีเตเชียสที่โดนส่งมายังเขตแอฟริกาเหนือ
"อ๊อว"ทูราโบซอราส่งเสียงร้องในขณะที่มันกับลูกฝูงพยายามจะเดินทางช้ามแม่น้ำไนล์และเจ้าจระเข้จะค่อยๆพุ่งเข้ามาโจมตีใส่ลูกอิกัวโนดอนท์ตัวหนึ่งจนตายซึ่งนั่นทำให้แม่น้ำกลายเป้นสีแดงเหมือนเลือด
ก่อนที่ฝูงนกแร้งขนาดใหญ่ที่มีปีกกว้าง 6 เมตรอย่างนกแร้งเดธวิง(Deathwing Vulture) ลูกหลานของนกคอนดอร์แอนดีสจากอเมริกาใต้ที่ถูกส่งมาเมื่อหลายล้านปีก่อนซึ่งดักรอซากที่เหลือจากเหล่าจระเข้เพื่อกินเป็นอาหาร
"ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน โลกที่เหล่าสิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์จากการสูญพันธุ์ทุกยุคและอยู่จนถึงปัจจุบันหรืออีกอย่างหนึ่งก็คือสิ่งมีชีวิตทุกยุคทุกสายพันธุ์ถูกส่งมาในดาวโลกอีกดวงหนึ่งและวิวัฒนาการจนถึงปัจจุบัน นี่คือโลกของ No Extinction Project"เทพีไร้นามประกาศแนะนำตัวเองและดาวโลกให้ทุกคนรู้่


The Setting
The Setting
เซ็ตติ้งของจักรวาล No Extinction Project นั้นอยู่บนดาวโลกแต่จุดที่แตกต่างจากดาวโลกของไทม์ไลน์เราคือการสูญพันธุ์ทั้งหมดตั้งแต่ยุคอีเดียคารันจนถึงปลายยุคไพลสโตซีนมีความเสียหายทางระบบนิเวศน์น้อยลง 10-20% จนทำให้ระบบนิเวศน์โบราณในหลายๆ ที่ทั่วโลกยังคงอยู่ต่อไปไม่ว่าจะเป็นระบบนิเวศน์ป่าต้นเกล็ดจากยุคคาร์บอนิเฟอรัสไปจนถึงทุ่งเฟิร์นจากยุคจูแรสซิค และสิ่งมีชีวิตต่างๆ ที่สูญพันธุ์ในโลกเรายังอยู่จนถึงปัจจุบันตั้งแต่สิ่งมีชีวิตยุคอีเดียคารัน,ไดโนเสาร์,ซูโดซูเคีย,กอร์โกนอปส์ไปจนถึงราดิโอดอนต์ (สัตว์ที่เป็นญาติกับอโนมาโลคาริส) และยังรวมถึงพืชโบราณอย่างต้นไม้มีเกล็ดอีกด้วยเนื่องจากเทพีไร้นามคนหนึ่งดันอยากทดลองอะไรแปลกๆโดยการดึงสัตว์และพืชทุกชนิดจากการสูญพันธุ์ทั้งหมดตั้งแต่อีเดียคารัน-ปลายไพลสโตซีนมายัดไว้ในดาวโลกเปล่าๆและสร้างประวติหลอกพวกนักเดินทางข้ามมิติให้มาตั้งถิ่นฐานในดาวของเธอ
Inspiration for No Extinction Project
แรงบันดาลใจของ No Extinction Project มาจากผลงานแนว Speculative Evolution เรื่อง Tale of Kaimere ของคุณเคย์แนน เทย์เลอร์และเป็นกึ่งๆรีเวิร์คเวอร์ชั่นของ Paradise Archipelago ที่เซ็ตในดาวโลกแบบปกติแต่เนื้อเรื่องส่วนใหญ่เอกเทศจากมัลติออมนิเวิร์ส


Ostracoderm(Ironclad Lamprey)
ออสตราโคเดิร์มหรือปลาแลมเพรย์หุ้มเกราะเป็นปลาตระกูลหนึ่งที่ไม่มีกรามและหุ้มเกราะหนาปกคลุมร่างกายทุกส่วนของมัน พวกมันพบมากในยุคไซลูเรียน,ออร์โดวิเชียนและดีโวเนียนร่วมก้บปลาตระกูลพลาโคเดิร์ม,ปลาครีบเนื้อ,ปลาที่มีก้านครีบ
ในโลกของ No Extinction Project พวกมันนั้นรอดจากการสูญพันธุ์ช่วงปลายยุคดีโวเนียนและอยู่จนถึงปัจจุบัน สิ่งที่ปลาหุ้มเกราะไร้กรามยุคใหม่เหล่านี้ต่างจากบรรพบุรุษของพวกมันในยุคดีโวเนียนคือเกราะของพวกมันหนาจนทำลายแทบไม่ได้และบางสายพันธุ์ เกราะของพวกมันก็จนบาดปากของนักล่าได้ พวกมันในยุคปัจจุบันสามารถพบได้ทั้งแหล่งน้ำจืดและแหล่งน้ำเค็ม พวกมันโดยทั่วไปแล้วเป็นพวกกรองอาหารแต่บางส่วนกลับใช้ชีวิคเป็นปรสิตแต่ในความเป็นจริง พวกมันนั้นถูกดึงมาจากโลกของเราในยุคไซลูเรียน,ออร์โดวิเชียนและดีโวเนียน


สารานุกรมที่รวบรวมข้อมูลต่างๆของจักรวาล No Extinction Project ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิต,สถานที่ต่างๆไปจนถึงสภาพแวดล้อมอีกด้วย


Hominidae (Great Ape)
โฮมินิดส์หรือลิงใหญ่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมี่มีพบได้ทั่วโลกและทุกทวีป พวกเขาวิวัฒนาการมาตั้งแต่ช่วงยุคไมโอซีนจนถึงปัจจุบัน พวกเขาเป็นสัตว์ที่มีความฉลาดสุดๆและมีอารยธรรมของตัวเองไม่ว่าจะเป็ลิงชิมแปนซี,ลิงโบโนโบ,ลิงกอริล่าไปจนถึงออสตราโลพิเทคัสเป็นต้น
ในโลกของ No Extinction Project โฺฮมินิดส์จำนวนมากนั้นยังคงอยู่ทั่วโลกไม่ว่าจะเป็นออสตราโลพิเทคัสที่อาศัยอยู่ในแอฟริกา,นีแอนเดอร์ทัลที่อาศัยอยู่ในยุโรปเหนือ,กรีนแลนด์และแถบอาร์คติค,โฮโมซาเปียนส์สายพันธุ์แท้ที่พบได้ประปรายทั่วโลกแต่ก็เจอได้ทั่วไปในแอฟริกาเป็นต้น ซึ่งมนุษย์หรือโฮโมซาเปียนส์พันธุ์ผสมนั้นจัดว่าเป็นใหญ่ของดาวดวงนี้แม้จะมีเพียงถึง 50% ซึ่งพวกโฮมินิดส์เผ่าพันธุ์อื่นๆแต่ในความเป็นจริงนั้นพวกมันถูกนำพามาโดยเทพีไร้นามและเอามาแค่ลิงใหญ่สายพันธุ์ยกเว้นสายพันธุ์ที่เป็นบรรพบุรุษของมนุษย์และลิงใหญ่สกุลโฮโม


Pseudosuchia (Pseudocroc)
ซูโดซูเคียหรือจระเข้เทียมเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่เป็นญาติห่างๅกับไดโนเสาร์และจระเข้แท้พวกมันสามารถพบได้ทั่วไปในช่วงยุคไทรแอสซิคและมีบทบาททางระบบนิเวศน์หลายอย่างตั้งแต่นักล่า 4 เท้าขนาดใหญ่แบบรุยซูเคีย,พวกกินซากอย่างออร์นิโทซูเคีย,พวกกินพืชหุ้มเกราะอย่างเอโตซอร์,พวกกินพืชที่คล้ายนกกระจอกเทศอย่างซูโวซอร์ ,พวกที่ใช้ชีวิตคล้ายจระเข้หรือตะโขงอย่างไฟโตซอร์
ในโลกของ No Extinction Project นั้นเนื่องจากการสูญพันธุ์ช่วงปลายยุคไทรแอสซิคมีความเสียหายลดลง 10-20% ทำให้ซูโดซูเคียสามารถรอดมาจนถึงยุคปัจจุบันได้ แต่กระนั้นประชากรของพวกมันก็จัดอยู่ในระดับปานกลางและหายากถ้าเทียบกับช่วงยุคไทรแอสซิคในความเป็นจริงแล้วพวกมันถูกนำพามายังเซคันด์เอิร์ธโดยเทพีไร้นามตั้งแต่ช่วงยุคไทรแอสซิคตอนต้น,ตอนกลางและตอนปลาย


Crimean Fox(Krumnvulpes omarupolka)
ประเภท:กินได้ทั้งพืชและสัตว์
อาศัยอยู่ที่:คาบสมุทรไครเมีย
หมาจิ้งจอกไครเมียเป็นลูกหลานของหมาจิ้งจอกเฟนเน็คที่อาศัยอยู่ในแถบคาบสมุทรไครเมีย พวกมันมีลักษณะและพฤติกรรมใกล้เคัยงกับหมาโคโยตี้มากกว่าสุนัขจิ้งจอก ขนของมันจะเป็นสีเหลืองอ่อนๆ,หูของมันมีขนาดเล็กลงมากและพวกมันกินได้ทุกอย่างที่ขวางหน้าไม่ว่าจะเป็นพืชหัวใต้ดิน,ซากสัตว์,เห็ดราหรือแม้แต่พวกเดียวกันเอง พวกมันมักจะอาศัยอยู่เป็นกลุ่มเล็กๆไม่เกิน 2-3 ตัว สำหรับนักสำรวจที่อาศัยอยู่ในเขตไครเมียโซนมักจะปวดหัวเวลาพวกจิ้งจอกเหล่านี้มาบุกในแคมป์เพื่อหาอะไรกินตลอด


Takane Eagle (Nipponohalieaeetus takanelui)
ประเภท: สัตว์กินเนื้อ
พบได้ที่ไหน: หมู่เกาะญี่ปุ่น
เหยี่ยวทาคาเนะเป็นนกกึ่งบินไม่ได้ซึ่งเป็นลูกหลานของอินทรีหัวขาวที่ถูกส่งไปยังเวอร์จิ้นเอิร์ธเมื่อหลายล้านปีก่อน มันถูกพบในโซนชิบูย่าและโซนชินจูกุเป็นหนึ่งในสัตว์กินเนื้อในพื้นที่ มันมีขนสีขาวอมชมพูและมีขาหนาสำหรับวิ่ง สำหรับนักวิจัยทั้งโซนชิบูย่าและชินจูกุ หากเห็นนกอินทรีทาคาเนะแสดงว่าวันนี้เป็นวันที่ดี
ได้รับการตั้งชื่อตามสมาชิกของโฮโลไลฟ์รุ่นที่ 6 หรือโฮโลเอ็กซ์อย่างทาคาเนะ ลุย


Siberian Red Bear(Tyrannoarctos sibericus)
ประเภท:กินเนิ้อ
อาศัยอยู่ที่:ไซบีเรีย,เกาะซัคคาลินและเกาะฮอกไกโด
หมีแดงไซบีเรียเป็นลูกหลานของหมีหน้าสั้นหรืออาร์คโตดัสจากอเมริกาเหนือที่ถูกส่งมายังเขตไซบีเรีย รูปร่างของมันนั้นบึกบึนและหนากว่าหมีหน้าสั้นทั่วไปและมันถือว่าเป็นจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในเขตไซบีเรียถ้าไม่นับพวกไดโนเสาร์ พวกมันมีนิสัยดุร้ายและหัวรุนแรงจัดจนทำให้การฝึกฝนพวกมันถือว่าเป็นเรื่องยาก แต่กระนั้นพวกมันถือว่ากินอาหารได้หลายอย่างไม่ว่าจะเป็นซากสัตว์,ปลาในแม่น้ำหรือแม้กระทั่งสัตว์กินพืชที่มีขนาดพอๆหรือเล็กกว่ามันอย่างกวางหรือไดโนเสาร์ขนาดเล็กและพวกมันมักจะชอบบุกเข้ามาในเขตนิคมของนักสำรวจทุกครั้งและกรงเล็บมันก็คมจนสามารถตัดหัวของมนุษย์ได้ แต่นักสำรวจสายอาหารแปลกก็มักจะนิคมจับเจ้าหมีแดงมาทำเป็นอาหารแต่จะทิ้งตับทุกครั้งเนื่องจากมันกินเนื้อเป็นหลักจนทำให้ตับของมันมีวิตามินดีสูงเกินกว่ามนุษย์จะรับไหว


Enantiornithes (Toothed Bird)
เอนันทิออร์นิเทสหรือนกมีฟันเป็นนกโบราณที่ยังมีฟันและเล็บที่ปลายปีก พวกมันอาศัยอยู่ทั่วไปในช่วงยุคครีเตเชียส พวกมันมีลักษณะคล้ายนกจับคอนของโลกเราในยุคปัจจุบันและพวกมันกินอาหารได้หลากหลายไม่ว่าจะเป็นแมลง,ปลา,เนื้อหรือซากสัตว์เป็นต้น
ในโลกของ No Extinction Project เนื่องจาการสูญพันธุ์ช่วงปลายยุคครีเตเชียสมีความเสียหายน้อยลง 10-20% ทำให้พวกรอดจากการสูญพันธุ์ได้แต่กระนั้นประชากรส่วนใหญ่ของพวกมันมักจะพบได้ทั่วไปในทวีปแอนตาร์กติกา,ทวีปออสเตรเลีย,อนุทวีปอินเดีย,เกาะญี่ปุ่น,เกาะอังกฤษ,ทวีปอเมริกาใต้แต่ในทวีปอื่นๆอย่างแอฟริกา,ยุโรปและเอเชียก็มีการพบพวกมันอยู่บ้างประปรายแต่ประชากรของพวกม้นถ้าเทียบกับนกแท้มีน้อยมากประมาณ 1-2% จากประชากรนกทั้งหมดแต่ในความเป็นจริง พวกมันนั้นถูกนำมาโดยเทพีไร้นามตั้งแต่ช่วงยุคครีเตเชียสตอนต้น,ตอนกลางและตอนปลาย


ในโลกที่การสูญพันธุ์ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการสูญพันธุ์ช่วงปลายยุคอีเดียคารันไปจนถึงปลายยุคไพลสโตซีนมีความเสียหายลดลงจนเหลือแค่ 10%-20% และนี่คือโลกที่สัตว์จากทุกมหายุครอดจากการสูญพันธุ์และยังคงอยู่จนถึงปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นพลาโคเดิร์ม,สิ่งมีชีวิตยุคอีเดียคารัน,ไดโนเสาร์ และนี่คือโลกที่ไม่เหมือนกับโลกเรา ยินดีต้อนรับสู่ No Extinction Project ในมุมมองของเหล่านักสำรวจ


ในโลกที่การสูญพันธุ์ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการสูญพันธุ์ช่วงปลายยุคอีเดียคารันไปจนถึงปลายยุคไพลสโตซีนมีความเสียหายลดลงจนเหลือแค่ 10%-20% และนี่คือโลกที่สัตว์จากทุกมหายุครอดจากการสูญพันธุ์และยังคงอยู่จนถึงปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นพลาโคเดิร์ม,สิ่งมีชีวิตยุคอีเดียคารัน,ไดโนเสาร์ และนี่คือโลกที่ไม่เหมือนกับโลกเราภายในมุมมองของเหล่านักสำรวจจที่มาเยี่ยมเยือนจักรวาลนี้ ยินดีต้อนรับสู่ No Extinction Project:The Adventure
ตัวละครหลัก
1.คิราระ คาริน คุเรไน ริงโกะ ชิรานุย(Kirara Karin Kurenai Rinko Shiranui)/ทริปเปิลเค ริงโกะ ชิรานุย(KKK.Rinko Shiranui)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:คิราระ
พลังวิเศษ:Transformation(แปลงร่าง),Mecha(หุ่นรบ),Element(ูธาตุ)
2.ซากุระ ชิโฮะ ฮิกังฮานะ(Sakura Shiho Higanhana)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ซากุระ
พลังวิเศษ:Encyclopedia(สารานุกรม),Sword(ดาบ),Emotion(อารมณ์)
3.โค๊ด:คอสมิคเมทัลเอมเพรส/โค๊ด:ซีเอ็มเอ็ม(Code:Cosmic Metal Empress/Code:CMM)
เพศ:ไร้เพศ(รูปร่างเหมือนโลหะเหลวมีชีวิต) อายุ:ไม่ทราบ
ชื่อเล่น:ซีเอ็มเอ็ม
พลังวิเศษ:Seal(ผนึก),Prophecy(พยากรณ์),Assimilate(กลืนกิน)


Epirus Zone
เอพีรัสโซนเป็นหนึ่งในโซนจำนวนนับล้านทั่วดาวเซคันด์เอิร์ธที่มีชื่ออ้างอิงมาจากภูมิภาคต่างๆของดาวโลก
โซนนี้นั้นมีสภาพเป็นหุบเขาอันกว้างใหญ่และสลับซับซ้อนทำให้อยู่อาศัยยากแต่กระนั้นสิ่งมีชีวิตจำนวนมากอาศัยอยู่ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้มีเกล็ดอย่างต้นสเกลโคนิเฟอร์(Scale Conifers),กระบองเพชรเอพีรัส(Epiriot Cactus),เห็ดยักษ์เอพีรัส(Epiriot Giant Fungi) ส่วนพวกสัตว์นั้นมีหลายสายพันธุ์ไม่ว่าจะเป็นหมาไนเอพีรัส(Epirus Dhole),ไดโนเสาร์ออร์นิโทพอดย่างเอพีโรซอรา(Epirosaura) เป็นต้น


โลกของจักรวาล No Extinction Project นั้นเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ถูกเทพีไร้นามหรือชื่อจริงของเธออย่างเทพีแห่งระบบนิเวศน์,เซเรส ไกอา นาทูเรียดึงมาจากโลกตั้งแต่ช่วงยุคอีเดียคารันไปจนถึงสิ้นสุดยุคไพลสโตซีนเพื่อสร้างระบบนิเวศน์ในอุดมคติของเธอเพื่อเป็นงานจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเทพในดินแดนแห่งเทพและระบบนิเวศน์ที่นี่เต็มไปด้วยลูกหลา่นของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นซึ่งเรียกกันโดยเหล่านักสำรวจว่าเซคันด์เอิร์ธ(Second Earth) เนื่องจากมันมีสภาพคล้ายดาวโลกแต่แค่เป็นดาวระดับเมกะเอิร์ธเท่านั้น
สตาร์เทอร์มินัล "แอตลาส",เอเชียไมเนอร์
1 ในเทอร์มินัลจำนวนมหาศาลที่คอยต้อนรับนักสำรวจที่เดินทางมาจากทั่วพหุจักรวาลทั้งจากพาราไดซ์,สเฟียร์ออฟคาลามิตี้,ฟาลไกอา,ยูกิคาเซะเวิร์สเพื่อมาสำรวจดาวเซคันด์เอิร์ธและหาทรัพยากรต่างๆมาค้าขายกับจักรวาลอื่นๆในยุคสมัยแห่งการล่าอาณานิคมข้ามจักรวาล
บริเวณท่าจอดยาน
เด็กหนุ่มที่มีผมสีชมพูที่ค่อยๆจางเป็นสีขาวยาวประบ่าและปิดตาซ้าย,ตาสีอำพัน,มีคริสตัลสีทองกลางหน้าผากซึ่งสวมชึดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีม่วงอ่อนขอบทอง,สวมรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีม่วงอ่อนขอบทองและเขาคือคิราระ คาริน คุเรไน ริงโกะ ชิรานุยหรือทริปเปิ้ลเค ริงโกะ ชิรานุยหรือคิราระ ตัวเอกของเราที่กำลังเดินลงมาจากยานสำรวจที่เดินทางมาจากจักรวาลของตัวเอง
"นี่สินะเซคันด์เอิร์ธ อยากรู้จริงว่าพวกเราจะไปสำรวจได้ที่ไหนบ้างนะ"คิราระพูดในขณะที่ตัวเองกำลังเดินออกมาจากสตาร์เทอร์มินัล "แอตลาส" และหันกลับมามองอีกทีกลับพบว่าเทอร์มินัลมันหายไปแล้วเหมือนกับตัวตนผู้สร้างดาวดวงนี้จะไม่ต้องการเทอร์มินัลนั้นมาทำให้บรรยากาศดาวเสียความเป็นธรรมชาติไปดังนั้นคิราระเลยตรวจเช็คว่าเทอร์มินัลยังมีอยู่ไหมในแผนที่
"เทอร์มินัลยังโผล่ในแผนที่อยู่เลยสงสัยว่าดาวดวงนี้จะแอบมีเลเยอร์ 2 ชั้นคือเลเยอร์แห่งธรรมชาติที่เป็นเลเยอร์หลักที่ปกคลุมทั้งดาวและเลเยอร์แห่งอารยธรรมที่จะซ่อนและแสดงอารยธรรมต่างในดาวดวงนี้ทั้งนิคมนักสำรวจกับเทอร์มินัลและอารยธรรมพื้นเมืองของดาวดวงนี้ตามที่เทพีต้องการหรือเปล่า"คิราระพูดในขณะที่ตัวเองกำลังอ่านข้อมูลของดาวเซคันด์เอิร์ธจากที่สารานุกรมจักรวาลอย่าง Codex Multi-Omniverse
ก่อนที่เขาจะเจอกับเด็กสาวที่มีผมสีชมพูดอกซากุระยาวประบ่าและมัดผมเป็นทรงก้อนโมจิ 2 ก้อน,ตาสีเขียว,มีหน้าอกขนาดคัพ DD ซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสไตล์ชุดกี่เพ้าสีขาวลายดอกซากุระสีชมพู,รองเท้าบู๊ทส้นเตี้ยสีขาวและเธอคือซากุระ ชิโฮะ ฮิกังฮานะหรือซากุระ
"นี่มีคนอื่นที่มีสำรวจเซคันด์เอิร์ธพร้อมกับฉันกับโค๊ด:ซีเอ็มเอ็มด้วยเหรอเนี่ย"ซากุระพูดในขณะที่เธอเห็นคิราระที่กำลังเดินไปมาบริเวณเทอร์มินัลที่ถูกเลเยอร์แห่งอารยธรรมซ่อนไว้
ก่อนที่เด็กสาวที่มีผมสีม่วงแดงยาวประบ่าที่มีกระบังหน้าใหญ่,ตาสีม่วง,มีหน้าอกขนาดคัพ F,มีเครื่องประดับทรงหูกระต่ายสั้นบนหัว,มีปีกจักรกลสีเงินและหางจักรกลปลายแหลมซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีฟ้าและรองเท้าส้นสูงสีเงินและเธอคือโค๊ด:คอสมิคเมทัลเอมเพรสหรือโค๊ด:ซีเอ็มเอ็มหรือซีเอ็มเอ็ม แอนดรอยด์ที่เป็นเพื่อนของซากุระ
"นี่พวกเราจะไปสำรวจที่ไหนล่ะ เพราะนิคมของพวกเราอยู่ที่เขตนิคมเอพิรัสนะ"โค๊ด:ซีเอ็มเอ็มบอกซากุระเรื่องที่พักของพวกเธอที่อยู่ในเขตนิคมเอพิรัส
ก่อนที่เธอจะแปรสภาพร่างตัวเองจากมนุษย์เป็นฝูงโดรนนาโนแมชชีนสีม่วงแดงที่มีลักษณะคมดาบจำนวนมากและพวกเธอก็เตรียมตัวเดินทางไปยังนิคมเอพิรัสด้วยแคปซูลสารพัดนึกที่มีรหัสคือ C-1774 Motorhome
"ผมขอไปด้วยได้ไหม เพราะว่านิคมของผมก็คือที่เดียวกันน่ะ"คิราระขอพวกซากุระไปที่นิคมด้วย
"อย่าขออะไรคนแปลกหน้าได้ไหม และนายก็ไม่ใช่เพื่อนฉันด้วย"ซากุระตอบคิราระแล้วพวกเธอก็ขึ้นไปในรถบ้านแล้วจากคิราระไปทันที
"เนื่องจากนักสำรวจส่วนใหญ่ที่มาจากจักรวาลพาราไดซ์ดังนั้นทุกคนน่า่จะมีพลังวิเศษอยู่แล้วแหละ แต่หลายคนไม่ค่อยอยากใช้เท่าไรยกเว้นนิคมนักสำรวจจะทำสงครามกันเอง"คิราระพูดแล้วเขาก็ใช้พลังวิเศษอย่าง Mecha(หุ่นรบ) สร้างรถบ้านขนาดใหญ่สีดำแถบขาวและมันคือ All Terrain Motorhome ที่สามารถใช้ได้ทุกสภาพแวดล้อม
ก่อนที่เขาจะขุึ้นไปบริเวณท้ายรถและตั้งที่หมายไว้ที่นิคมเอพีรัสแล้วรถก็ขับไปยังที่หมายทันที
ระหว่างการเดินทางไปยังนิคมเอพีรัส
คิราระทำการแอบดูสภาพแวดล้อมแถบเอเชียไมเนอร์และเขาก็สั่งให้รถหยุดและออกมาสำรวจว่าเขตเอเชียไมเนอร์นั้นมีสิ่งมีชีวิตอะไรบ้าง
"แถบเอเชียไมเนอร์หรืออนาโตเลียก็เหมือนโลกเราเลยมีทั้งป่าไม้ผลัดใบ,ทุ่งหญ้าสเต็ปส์และป่าเบญจพรรณ ตอนนี้เหมือนว่าเราจะอยู่ในเขตทุ่งหญ้าสเต็ปส์นะ"คิราระพูดในขณะที่เขากำลังดูสภาพแวดล้อมของเขตอนาโตเลียแล้วเขาก็เห็นฝูงไดโนเสาร์ซอโรพอดขนาดใหญ่ที่มีหัวเล็ก,คอและหางยาว,ตัวสีน้ำตาลแดงและมันคืออนาโตเลียไททัน(Anatoliatitan) ลูกหลานของไดโนเสาร์ซอโรพอดในตระกูลซัลตาซอเรียซึ่งกำลังเดินมาทางเดียวกับคิราระ
ก่อนที่เขาจะรีบขึ้นรถและทำการเปลี่ยนรถบ้านเป็นเครื่องบินและบินไปยังนิคมเอพีรัสทันที
นิคมเอพิรัส เวลาเที่ยงคืน
คิราระได้มาถึงนิคมแม้จะดึกไปหน่อยแต่เขาก็ต้องรีบไปรับไอดีการ์ดเพื่อไปพักที่ห้องพักของเขา
"ห้องพักของผมคือห้องหมายเลข 413 สินะ"คิราระพูดในขณะที่เขากำลังเดินเข้าไปในห้องของตัวเองแล้วทำการใช้พลังวิเศษอีกอย่างของเขาอย่างโลหะชีวภาพ(Biometal) ในการแปลงร่างของเขาเป็นหญิงสาวที่มีผมเป็นโลหะเหลวสีชมพูอมขาวยาวถึงขาและปิดตาซ้าย,มีหน้าอกขนาดคัพ OO,ตาสีอำพัน,มีคริสตัลสีทองกลางหน้่าผาก,ร่างเป็นโลหะเหลวสีชมพูอมขาว,เท้าเป็นรองเท้าส้นสูงสีชมพูชมพูอมขาวซึ่งมีร่างกายเปลือยเปล่าและนี่คือคิราระร่างไบโอเมทัล
ก่อนที่เธอจะเจอกับโค๊ด:ซีเอ็มเอ็มอีกครั้งและแนะะนำตัวเองให้อีกฝ่ายรู้จักพร้อมกับที่เธอจะเจอกับซากุระพอดี
"ผู้หญิงคนนี้คือใครกันน่ะ หน้าตาสวยจัง"ซากุระพูดด้วยความตกใจกับความสวยของคิราระในร่างไบโอเมทัลขณะที่เธอเดินมาหาซีเอ็มเอ็ม
"นี่ซากุระ เธอคนนี้คือคิราระ คนที่เราเจอตอนลงมาจากเทอร์มินัลและอยู่ห้องพักข้างๆเราน่ะ"โค๊ด:ซีเอ็มเอ็มแนะนำตัวคิราระให้อีกฝ่ายรู้จัก
"นี่คิราระ นายไม่ต้องกลับไปในร่างเดิมเลยนะ อยู่ในร่างนี้ไปดีกว่านะ"ซากุระบอกคิราระที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูกแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไปเข้าห้องของตัวเองทันที


Physeteroidea/Sperm Whale/Leviathan
ไฟเซเตอรอยเดียหรือวาฬสเปิร์มหรือเลเวียธานป็นหนึ่งในสัตว์นักล้าที่พบเจอได้ทั่วไปในโลกเราช่วงยุคโอลิโกซีนถึงปัจจุบันและเป็นวาฬนักล่าขนาดใหญ่ที่ออกล่าเหยื่อได้หลายประเภทตั้งแต่วาฬด้วยกันเองหรือแม้กระทั่งปลาหมึกยักษ์ พวกมันมี 2 กลุ่มคือวาฬสเปิร์มยุคแรกเริ่มหรือวาฬสเปิร์มมาโครแรพเตอเรียลที่มีลักษณะโบราณและล่าเหยื่อได้หลากหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นวาฬด้วยกันเอง,ฉลามหรือแม้กระทั่งแมวน้ำและวาฬสเปิร์มยุคใหม่ที่เน้นออกล่าพวกสัตว์ที่มีร่างกายอ่อนนุ่มอย่างปลาหมึกยักษ์
ในโลกของ Second Earth นั้นพวกมันโดนส่งมายังดาวดวงนี้ตั้งแต่ช่วงการเก็บเกี่ยวครั้งที่ 4 พร้อมๆกับสิ่งมีชีวิตหลายสายพันธุ์ในช่วงยุึพาลีโอซีน-โอลิโกซีนและพวกมันถือว่าทำให้ระบบนิเวศน์สมดุลมากขึ้นโดยเฉพาะระบบนิเวศน์ในเขตทะเลเปิด


Gorgonopsia/Gorgonops
กอร์โกนอปส์เป็นสัตว์ที่เป็นต้นตระกูลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อาศัยอยู่ทั่วโลกในช่วงปลายยุคเพอร์เมียน พวกมันมีจุดเด่นคือเขี้ยวยาว 1 คู่ที่คล้ายเสือเขี้ยวดาบ พวกมันเป็นสัตว์กินเนื้อที่มีหลายขนาดตั้งแต่ขนาดเล็กไปจนถึงขนาดใหญ่ พวกมันเป็นนักล่าที่สูงสุดในห่วงโซ่อาหาร
ในโลกของ No Extinction Project เนื่องจากการสูญพันธุ์ในช่วงปลายยุคเพอร์เมียนมีความเสียหายลดลง 10-20% ทำให้พวกมันรอดมาจนถึงปัจจุบันแต่ในความเป็นจริง พวกมันถูกเทพีไร้นามดึงมาตั้งแต่ช่วงยุคเพอร์เมียนตอนกลางและตอนปลายและอยู่จนถึงปัจจุบันแต่กระนั้นพวกมันก็หายากมากในโลกเซคันด์เอิร์ธแห่งนี้ โดยพวกมันมักจะพบในเขตทุรกันดารแถบเอเชียอย่างไซบีเรีย,แหลมแคมชัตกา,เกาะฮอกไกโดและเกาะซัคฮาลิน


10,000 ปีหลังจากไทม์ไลน์ปัจจุบันของเซคันด์เอิร์ธ เหล่านิคมต่างๆได้ขยายจากนครรัฐมาสู่ประเทศใหญ่ๆทั่วดาวหลังจากการผนึกเทคโนโลยีของเทพีไร้นามสิ้นสุดลงและปล่อยให้พัฒนาได้อิสระแต่เพราะเหตุการณ์วันมหาวิบัติทำให้ทุกๆอย่างเริ่มต้นจาก 0 ใหม่และนี่คือรวมเรื่องสั้นที่เซ็ตเซคันด์เอิร์ธช่วงยุคอนาคต 10,000 ปีข้างหน้า


เซคันด์เอิร์ธ
ดาวเมกะเอิร์ธที่คล้ายโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่เป็นลูกหลานของสัตว์และพืชจากดาวโลกช่วงยุคอีเดียคารันถึงปลายไพลสโตซีนและเต็มไปด้วยนครรัฐหรือนิคมนักสำรวจจากทั่วทั้งพหุจักรวาลเพื่อมาสำรวจและวิจัยสิ่งต่างๆในดาวดวงนี้และเมื่อเทพีแห่งระบบนิเวศน์,เซเรส ไกอาได้ปลดล็อกเทคโนโลยีทำให้เกิดประเทศต่างๆมากมายในยุคหลังจากศักราชไพโอเนียร์อีร่าที่ 476 จนพวกเขากลายเป็นโซลาร์พังค์ยูโทเปียที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและเทคโนโลยีชีวภาพจำนวนมากก็ได้พัฒนาเพื่อฟื้นฟูสภาพแวดล้อมต่างๆของดาวจนกระทั่งปีศักราชไพโอเนียร์อีร่าที่ 10,000 มนุษย์ได้ทำการสร้างหอคอยสวรรค์เพื่อแสดงว่าพวกเขาเหนือกว่าพระเจ้าและสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนดาวและเหตุการณ์นั้นทำให้เทพีผู้สร้างเซคันด์เอิร์ธอย่างเซเรสฉุนและทำลายอารยธรรมและเทคโนโลยีของมนุษย์จนเหี้ยนเพราะเธอมองว่ามนุษย์นั้นก็วิเศษเหมือนสิ่งมีชีวิตอื่นๆในดาวและเปลี่ยนผ่านจากสมัยไพโอเนียร์อีร่าเป็นสมัยโพสต์ไพโอเนียร์อีร่า
ชั้นบรรยากาศของดาวเซคันด์เอิร์ธ
ยานสำรวจจากจักรวาลหลักของพาราไดซ์อย่างบีเกิลที่ติดอยู่ในไทม์อบีสมากว่า 10,000 ปีได้ค่อยๆบินลงมาจากชั้นบรรยากาศของดาวพร้อมเหล่านักรวจที่เป็นมนุษย์ 4 คนและโดรนจำนวนมหาศาลที่สร้างได้ผ่านเครื่องพิมพ์ 3 มิติในยานซึ่งมันนั้นได้ตกลงไปในเขตป่าสนที่ควรจะเป็นบาวาเรียโซนในยุค 10,000 ปีก่อน
"แคร๊ซซ"เสียงจากยานบีเกิลที่ตกลงมาจากฟากฟ้าแต่กลับไม่เป็นอะไรเพราะมีนาโนแมชชีนฟิล์มคอยเคลือบยานลำนี้อยู่
1 ชั่วโมงต่อมาจากเหตุการณ์ยานตก
เหล่าอัศวินจากราชอาณาจักรบัวร์เวียนที่ได้ทราบข่าวเรื่องอุกกาบาตที่คกลงมาในป่าแห่งนี้และจู่ๆยานลำนั้นก็เปิดออกมาแล้วปรากฏกลุ่มคนจำนวน 4 คนที่เดินออกมาจากยาน
"พวกเจ้าเป็นมิตรหรือศัตรู"อัศวินคนหนึ่งถามกลุ่มคนเหล่านั้นพร้อมกับดาบเลเซอร์ทรงเรเพียร์ที่ขี้มาทางพวกเขาเหล่านั้น
ก่อนที่หญิงสาวที่มีผมสีชมพูอมเขียวยาวถึงเอว,ตาสีชมพูอ่อน,หน้าอกขนาดคัพ OO,มีคริสตัลสีชมพูกลางหน้าผากและหนามสั้นสีบานเย็นตรงกลางอก,รูปร่างหน้าตามีลักษณะผสมระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสไตล์ชุดแม่ชีสีเขียว-ขาวที่ประดับด้วยเถาวัลย์ 2 เส้น,รองเท้าบู๊ทส้นสูงสีขาวและเธอคือโรซาเรีย ไอรีน ลา ฟองเตนน์หรือโรซาเรีย ตัวเอกของเราซึ่งเป็นลูกครึ่งฝรั่งเศส-ไทยที่เกิดในอินโดจีนแมนเดต
"เหมือนว่าการตื่นขึ้นของพลังวิเศษในร่างของผมจะทำให้ฉันกลายสภาพจากเด็กผู้ชายเป็นผู้หญิงที่มีลักษณะเพศกำกวมไปเลยแถมดันหน้าตาคล้ายเซอร์ไนท์จากโปเกม่อนอีกแต่ตอนนี้ผมยอมรับร่างนี้แล้วล่ะ"โรซาเรียพูดในขณะที่เธอเดินลงมาจากยานบีเกิลแล้วเธอก็เห็นพวกอัศวินกำลังเอาดาบชี้หน้าพวกเธอซะงั้น
ก่อนที่เด็กสาวที่มีผมสีม่วงอมชมพูยาวถึงหลัง,ตาสีม่วงแดง,มีหน้าอกขนาดคัพ DD ซึ่งสวมชุดบอดี้สูทรัดรูปสไตล์กิโมโนสีม่วงอ่อนที่ประดับด้วยลายสายฟ้าสีม่วงและรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีม่วงและเธอคือไรเดน ยาเอะ โยอิมิยะหรือยาเอะ เพื่อนร่วมยานของโรซาเรียที่มาจากอีสต์เอเชียแมนเดตจะเดินออกมาจากยาน
"นี่คุณอัศวิน พวกเราเป็นมิตรนะ"ยาเอะบอกกับเหล่าอัศวินว่าพวกเขาเป็นมิตรแล้วเด็กสาวที่มีผมหยิกสีแดงสั้น,ตาสีฟ้า,มีหน้าอกขนาดคัพ C,ผิวคล้ำซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีเขียว-แดงและรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีเขียวและเธอคือมาร์ลีน มาร์กหรือมาร์ลีน เพื่อนร่วมยานของโรซาเรียและเธอมาจากแคริบเบียนแมนเดตและเด็กหนุ่มที่มีผมสีดำทรงขนเม่น,ตาสีดำซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีดำและรองเท้าบู๊ทส้นเตี้ยสีดำและเขาคือกานดา สามัคคีหรือกานดา เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมยานของโรซาเรียจะเดินออกมาหาพวกโรซาเรียทันที
"นี่โรซาเรีย ควา่มจริงแล้วที่ๆยานของเราจะลงจอดควรจะเป็นอิสตันบูลโซนแต่ไหง พวกเรามาโผล่ในบาวาเรียโซนน่ะ"กานดาถามโรซาเรียเรื่องที่ยานของพวกเขาควรจะตกลงที่อิสตันบูลโซนแต่กลับมาตกที่บาวาเรียโซน
"ใช่ กานดา พวกเราควรจะมาโผล่ที่อิชตันบูลโซนในช่วง 10,000 ปีก่อนเหตุการณ์วันมหาวิบัติแต่เรากลับมาโผล่ที่อาณาจักรบัวร์เวียนในช่วง 10,000 ปีหลังวันมหาวิบัติเนื่องจากไทม์อบีสซึ่งเป็นผลกระทบจากพายุควานตัมที่ส่งผลไปทั่วจักรวาลโดยรอบจักรวาล Second Earth"โรซาเรียอธิบายให้กานดารู้เรื่องเซ็ตติ้งที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้
"แต่ตอนนี้พวกเราออกจากป่าให้ได้ก่อนเถอะ"ยาเอะบอกกับทุกคนเรื่องการหาทางออกจากป่าแล้วเธอก็ทำการหยิบแคปซูลเปล่าออกมาจากกระเป๋าแล้วเก็บยานสตาร์ชิปของพวกเขาเข้าไปข้างในทันที
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 4 คนจะเดินออกมาจากป่าแล้วเห็นนกขนาดเล็กที่มีลักษณะคล้ายนกกระจอก,ขนสีน้ำตาลและมันคือนกกระจอกเทียมยุโรป(European False Sparrow) ที่เป็นลูกหลานของนกมีฟันในตระกูลเอนันออร์นิเทสที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพป่าสนแถบยุโรปได้
"เป้าหมายพวกเรายังคงเหมือนเดิมนะ กานดา,ยาเอะ,มาร์ลีน คือพวกเราต้องออกสำรวจเซคันด์เอิร์ธน่ะ"โรซาเรียบอกทุกคนเรื่องเป้าหมายของพวกเขาที่พวกเขาต้องทำเมื่อมาถึงเซคันด์เอิร์ธ


10,000 ปีหลังจากไทม์ไลน์ปัจจุบันของเซคันด์เอิร์ธ เหล่านิคมต่างๆได้ขยายจากนครรัฐมาสู่ประเทศใหญ่ๆทั่วดาวหลังจากการผนึกเทคโนโลยีของเทพีไร้นามสิ้นสุดลงและปล่อยให้พัฒนาได้อิสระแต่เพราะเหตุการณ์วันมหาวิบัติทำให้ทุกๆอย่างเริ่มต้นจาก 0 ใหม่และนี่คือเรื่องราวของกลุ่มตัวเอกจากหลายชนชาติหลายจักรวาลที่ต้องมาใช้ชีวิตในโลกใหม่เนื่องจากไทม์อบีส
ตัวละครหลัก
1.โรซาเรีย ไอรีน ลา ฟองเตนน์(Rosaria Irene la Fontaine)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:โรซาเรีย
พลังวิเศษ:Concept(คอนเซ็ปต์),Transformation(แปลงร่าง),Mecha(หุ่นรบ)
2.ไรเดน ยาเอะ โยอิมิยะ(Raiden Yae Yoimiya)
เพศหญิง อายุ 19 ปี
ชื่อเล่น:ยาเอะ
พลังวิเศษ:Element(ธาตุ),Weapon(อาวุธ),Magic(เวทมนตร์)
3.มาลีนน์ มาร์ค(Malene Marks)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:มาลีนน์
พลังวิเศษ:Food & Drink(อาหารและเครื่องดื่ม),Job(อาชีพ),Vehicle(ยานพาหนะ)
4.กานดา สามัคคี(Ganda Samakki)
เพศชาย อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:กานดา
พลังวิเศษ:Zodiac(จักรราศี),Deity & Demon(เทพและมาร),Constellation(กลุ่มดาว)


ทวีปแอฟริกาตะวันหรือชายฝั่งทองคำ
หนึ่งในดินแดนจำนวนมากที่แทบจะไม่มีนักสำรวจกลุ่มไหนมาตั้งนิคมเนื่องจากความอันตรายของทวีปนี้มากกว่าทวีปแอฟริกาของโลก 100-200 เท่าและเต็มไปด้วยสัตว์และพืชที่อันตรายรองลงมาจากทวีปออสเตรเลีย,ทวีปซีแลนเดียและทวีปแอนตาร์กติกาแต่ไม่สามารถเทียบเท่ากับทวีปใต้ดินอย่างแชมบาลาและไตรทวีปอย่างมู,ลีมูเรียและแอตแลนติส
นิคมไอวอรี่โคสต์
ยานสตาร์ชิปขนาดเล็กค่อยๆส่งนักสำรวจมาลงจอดที่เทอร์มินัลบริเวณทิศตะวันตกของชายฝั่งทองคำและเหล่านักสำรวจก็ทำการขนย้ายเสบียงและสัมภาระลงมาจากยานและเพื่อเตรียมตัวไปพักผ่อน
แคมป์แถบใกล้ชายป่าของนิคมไอวอรี่โคสต์
ชายคนหนึ่งกำลังดิ่มเหล้ากับกับแกล้มกับเพื่อนๆของเขาและพูดคุยสังสรรค์เรื่องที่พวกเขาจะหาเหมืองทองมาเพื่อขุดเอาไปขายที่จักรวาลของตัวเอง
"ได้ข่าวว่าดาวดวงนี้แม้จะคล้ายโลกแต่อันตรายกว่าโลกที่พวกเราจากมามากนะ เราจะไปขุดเหมืองท่ามกลางดินแดนที่อันตรายแบบนี้ได้อย่างไร นี่ยังไม่นับไข้ป่ากับสัตว์ร้ายที่จะใสโจมตีพวกเราได้ทุกเมื่อ"หญิงสาวบอกกับชายหนุ่มเรื่องเกี่ยวกับความอันตรายของเซคันด์เอิร์ธถ้าเทียบกับโลก
"ข้าเคยเป็นคนที่จัดการจอมมารในจักรวาลของข้าจนตายไปแบบถาวรแล้ว เรื่องสัตว์ร้าย ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจัดการได้อยู่แล้ว"ชายหนุ่มตอบหญิงสาวกลับ
ก่อนที่เขาจะขอออกสำรวจป่าแห่งนั้นตอนกลางคืนพร้อมกับจุดไต้เอาไว้เพื่อที่จะมองเห็นป่าตอนกลางคืนด้วย
ป่าใหญ่ในบริเวณใกล้เคียงกับนิคมโกลด์คอสต์
ชายหนุ่มคนนั้นกำลังเดินหลงไปในป่ากลางดึกโดยไม่ได้ทำจุดมาร์กเส้นทางเอาไว้ว่าอยู่ตรงไหนของโลกแล้ว
"ค่อยโล่งหน่อย"ชายหนุ่มพูดหลังที่เขาปัสสาวะในป่าแล้วหันมาดูรอบข้างกลับพบว่าเขามาไกลเกินไปแล้วและต้องรีบกลับนิคมโดยด่วนโดยที่เขาไม่รู้ว่ากลิ่นปัสสาวะนั้นอาจจะล่อสัตว์ที่หิวโหยมาหาเขาได้
ก่อนที่เขาจะหยิบปืนกันเบลดมาเพื่อป้องกันตัวเองจากอันตรายที่มองไม่เห็นแต่แล้วเขาก็มองเห็นนกแก้วขนาดใหญ่ที่มีจะงอยปากคมและโค้งที่เต็มไปด้วยรอยหยักที่เหมือนฟัน,ขนสีดำสนิทกลืนกับสภาพแวดล้อมและมันคือนกแก้วเพชรฆาตสีดำ(Black Killer Parrot) ที่พุ่งเข้ามาจิกชายคนนั้นจนตาบอด
"เจ้านกแก้วนี่มันทำอะไรข้า"ชายหนุ่มพูดในขณะที่เขาพยายามใช้ดาบกันเบลดฟันใส่นกแก้วแต่กลับวืดทุกครั้งและเขาถูกเจ้านกแก้วใช้เท้าเกาะหน้าจนเกิดแผลใหญ่และทำให้เขาเสียเลือดมาก
ก่อนที่นกแก้วเพชรฆาตสีดำจะค่อยๆใช้ปากจิกหน้าของชายคนนั้นไปหลายรอบจนเขาเริ่มตายลงไปทันที
2 วันต่อมา
กลุ่มคนที่กินเหล้ากับชายคนนั้นเริ่มสงสัยว่าทำไมเขาไม่ติดต่อกลับมายังนิคมหลังกินกับแกล้มและเหล้าเสร็จ
"นี่เจนนิเฟอร์ คุณลุงคนนั้นเมื่อไรจะกลับมาน่ะ"ชายหนุ่มที่มีผมสีดำที่ชื่อว่าเทอรี่ถามเพื่อนของเขาอย่างเจนนิเฟอร์
"ฉันว่าเขาน่าจะหลงไปในป่าแถบใกล้นิคมของเรานะ"เจนนิเฟอร์บอกกับเทอรี่แล้วเธอก็รีบไปบอกผู้นำของนิคมโกลด์คอสต์ให้ออกตามหาชายคนนี้น
หลายสัปดาห์ต่อมา
เจนนิเฟอร์และเหล่านักสำรวจเริ่มทำการออกสำรวจเขตแดนรอบนิคมเพื่อที่จะทำแผนที่และบันทึกข้อมูลสิ่งมีชีวิตแถบนั้นในระหว่างที่ตามหาคนหายด้วยจนกระทั่งเธอได้เจอกับซากโครงกระดูกมนุษย์ที่สวมเสื้อสีเขียวและแจ็กเก็ตที่มือข้างหนึ่งถือปืนกันเบลดที่ขึ้นสนิมแล้ว
"ทุกคนเราเจอศพของลุงเนโตะแล้วล่ะ"เจนนิเฟอร์บอกทุกคนเรื่องศพของเนโตะ
ก่อนที่พวกเขาจะตรวจสอบสภาพและพบว่าเขาตายมาหลายสัปดาห์แล้วและทำให้พวกเขารู้ว่าเซคันด์เอิร์ธนั้นเป็นดินแดนที่อันตรายมากแค่แอฟริกาอย่างเดียวก็อันตรายแล้ว


เสียงนาฬิกาดังบอกเวลา 6 โมงเช้า ได้เพียงเสี้ยววิ เสียงนั้นก็ลาลับไป
เด็กหนุ่มตาเบิกโพลง จ้องมองโทรศัพท์ในมือขวา อย่างเต็มตา หาใช่ความงัวเงียประสาคนพึ่งตื่น เพราะเขาตื่นมาสักพักแล้ว
ความจริงคือ เมื่อคืนนี้เขานอนหลับไม่สนิทเท่าใดนัก เหตุเพราะว่า เขาตื่นเต้นกับวันนี้มาก
วันที่ 1 เมษา
ในขณะที่ทุกคนตั้งตารอเล่นมุกโกหก วันเมษาหน้าโง่ ตัวเขาตั้งตารอที่จะได้ทำงานใหญ่ในวันนี้ แม้จะเป็นเพียงแค่การฝึกงาน แต่มันก็เป็นงานจากบริษัทใหญ่ ที่ทุกคนใฝ่ฝัน
Fate Entertainment Kingdom Agency หรือ เฟทเอเจนซี่ บริษัทดูแลศิลปินดารา ที่ใหญ่ที่สุดในสยาม มีนักร้อง นักแสดง และคนในวงการบันเทิงอีกมากมายหลายแขนงอยู่ในสังกัด
ซึ่งยังไม่รวมบริษัทที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจบันเทิงอื่น ๆ ในสังกัดอีกมากมาย เรียกได้ว่า ถ้าใครได้ทำงานที่นี่สบายไปทั้งชาติ และสำหรับเด็กฝึกงานเช่นเขา ถ้าผ่านการฝึกงานที่นี่ได้ หลังจากนี้จะไปสมัครงานที่ไหนก็คงผ่านฉลุยเป็นแน่แท้
เด็กหนุ่มคิดเรื่องนี้ตลอดทั้งคืน ทำให้ตื่นเต้นและนอนไม่ค่อยจะหลับ แม้สุดท้ายจะข่มตาหลับได้ก็ตามที แต่ความตื่นตัว ทำให้เขาตื่นเช้ากว่าที่คาด แต่เขาก็ยังนอนลืมตาฝันหวานไปเรื่อย จนเสียงนาฬิกาปลุก
หมดเวลาฝัน เช้าแรกของการทำงานวันแรก ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว
เด็กหนุ่มลุกจากที่นอนด้วยความทะมัดทะแมง อาบน้ำแปรงฟันอย่างอารมณ์ดี มีสะดุดนิดหน่อยตอนแต่งตัว ไม่รู้ว่าจะใส่ชุดแบบไหนดี แต่ก็จบลงตรงชุดที่สุภาพ และสมฐานะเด็กฝึกงาน ชุดนักศึกษา
เด็กหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองด้วยความสบายใจ และตรงไปยังโต๊ะกับข้าว ที่มีอาหารเช้าแบบฝาหรั่ง ไข่ดาว เบคอน ขนมปังปิ้ง 2 แผ่น และกาแฟอีกแก้ว นอนรอเขาอยู่บนจานอย่างสวยงาม
เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ นั่งพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน เขานั่งคิดอย่างใจเย็น และในที่สุดเขาก็หยิบขนมปังเข้าปาก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ มีเสียงหนึ่งเอ่ยทัก
"ลงมาช้านะวันนี้ ไหนบอกว่าต้องไปทำงานวันแรกไง"
เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรตอบผู้เป็นพ่อ เพราะขนมปังยังคาปากอยู่ เขายกมือซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาบนข้อมือ ที่เข็มยาวชี้ไปตรงเลข 3 ส่วนเข็มสั้นอยู่เลยเลข 7 มาหน่อย
เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็เด้งพรวด คว้าข้าวของ แล้ววิ่งหน้าตั้งออกจากบ้านทันที
"ไอ้ลูกคนนี้นี่นะ"
ผู้เป็นพ่อบ่นพึมพำ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนก้มลงไปพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีที่อยู่เบื้องหน้าของเขาตอนนี้ ชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เด็กหนุ่มคาบขนมปังพุ่งพรวดออกมาจากบ้าน แล้วก็ค่อย ๆ วิ่งออกไป ไกลจากตัวบ้าน เรื่อย ๆ เรื่อย ๆ เผยให้เห็นว่า บ้านที่เข้าพึ่งวิ่งออกมานั้น เป็นตึกแถว 3 ชั้น 3 คูหา มีป้ายใหญ่ตรงชั้นสอง เขียนว่า ช่างยลช่างยนตร์
เด็กหนุ่มยังคาบขนมปังแล้ววิ่งต่อไป ด้วยความรวดเร็ว และถึงแม้ว่าเขาจะวิ่งได้คล่องแคล่วว่องไวขนาดไหน ท้ายที่สุดเขาก็ต้องหยุดลง แล้วใช้ชีวิตอย่างเชื่องช้า ณ ป้ายรถเมล์ เฉกเช่นเราทุกคน
15 นาที คือเวลาที่เขาต้องรอรถเมล์คันที่ต้องการ เขาใช้เวลารอ ค่อย ๆ แทะเล็มขนมปังที่คาบมาด้วยอย่างอร่อยเอร็ดจนหมด ก่อนจะมานึกเสียใจในตอนนั้น ที่เขาดันคาบขนมปังมาแค่แผ่นเดียว
ความผิดพลาดนี้ ทำให้เขาต้องนั่งรอรถเมล์ อย่างลุกลี้ลุกลนสิบกว่านาที ครั้นจะไปซื้ออะไรมานั่งกินรออีกสักหน่อยก็เกรงว่า จังหวะนั้นรถเมล์เป้าหมายจะผ่านมาพอดี
เขาจึงอดทนหิว นั่งมองรถเมล์คันแล้วคันเล่าแล่นผ่านไป พลางนั่งนึกในใจว่า ทำไมนะ คันที่ปรกติจะมาช้า ถึงมาไวในวันที่ไม่ต้องการ ส่วนคันที่ต้องการ ไม่ว่าก่อนหน้านี้ จะเคยมาบ่อย มาถี่ขนาดไหน แต่เมื่อเราต้องการจะขึ้น มันช่างมาช้าเสียนี่กระไร
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สถานที่ทำงานของเด็กหนุ่มนั้น อยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง ซึ่งต้องนั่งรถเมล์ 7 ป้าย แล้วต้องต่อรถไฟฟ้าไปอีก 11 สถานี ลงเดินอีกนิดหน่อยกว่าจะถึงที่หมาย
ในระหว่างนั้นเอง ด้วยความที่เขานอนมาไม่พอนัก จึงค่อย ๆ ผล็อยหลับไป ซึ่งนั่น เป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการมากที่สุด ในระหว่างการเดินทางด้วยรถโดยสารสาธารณะ
เพราะเขากลัวจะลงเลยป้าย ลงผิดสถานี จากการหลับเพลินงั้นหรือ...เปล่าเลย
ทุกครั้งเวลาเขานั่งหลับบนรถเมล์ เขาจะถูกนั่งทับ ใช่แล้วอ่านไม่ผิดหรอก เขาถูกนั่งทับ
หลังจากนั้นคนที่มานั่งทับเขาก็จะตกใจ แล้วรีบลุกขึ้นมาขอโทษ พร้อมกับประโยคคลาสสิค
"ขอโทษด้วยครับ/ค่ะ ไม่เห็นว่ามีคนนั่ง"
อย่างวันนี้ บนรถเมล์ เขาโดนนั่งทับไป 3 ครั้ง บนรถไฟฟ้าอีก 2 ครั้ง
มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้เหมือนกัน ในความไร้ตัวตน หรือถูกมองเป็นอากาศธาตุของเขา แต่เขาก็อยู่กับมันมาได้นานแล้ว นานจนเป็นเรื่องปรกติในชีวิตประจำวันของเขาไปแล้ว ตัวอย่างเช่น
ยืนรอต่อแถวตอนซื้อของ หรือจ่ายเงิน เขาก็จะถูกปาดหน้าแซงคิว
ตอนเดินเข้าไปคิดเงิน แล้วยืนอยู่เงียบ ๆ พนักงานก็พูดว่า
"ลูกค้าด้านหลัง เชิญค่า"
ทั้ง ๆ ที่เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ นะ แต่เรียกลูกค้าด้านหลังเฉย
สุดท้ายเขาก็แก้ปัญหาด้วยการส่งเสียงก่อน เช่น
ตอนเดินไปคิดเงินก็จะบอกพนักงานว่า
"คิดเงินให้ด้วยครับ"
พอพนักงานได้ยินก็จะสะดุ้งหนึ่งครั้ง ก่อนจะมาคิดเงินให้ตามปรกติ
อย่างตอนนั่งบนรถเมล์ เขาก็จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่น หรือนั่งดูอะไรไปเรื่อย แล้วเปิดเสียงให้มีเสียงเล็ดลอดออกมานิดหน่อย แม้จะดูไม่มีมารยาทไปบ้าง แต่พอทำแบบนี้แล้ว ได้ผลดีนักแล แต่ถ้าเขาเผลอหลับ อย่างเช่นวันนี้ รับรองได้เลยว่าโดนนั่งทับเต็ม ๆ แน่
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ดวงตาของเด็กหนุ่ม มีเงาของตึกสูง 50 ชั้น สะท้อนอยู่ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความหวัง และความฝัน ใบหน้าของเขาก็ไม่ต่างกัน อาการลิงโลดภายในจิตใจของเขา แสดงออกมาบนสีหน้าของเขาหมดแล้วในเวลานี้ เขามาไกลเหลือเกิน ในที่สุดเขาก็มาถึง นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเขา ในการทำงานที่บริษัทนี้ และอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของ บุคคลคนหนึ่ง ที่ประสบความสำเร็จที่สุดในอนาคตก็ได้
ย้อนกลับไปราว ๆ 2 อาทิตย์ก่อนหน้านี้ เฟทเอเจนซี่ ได้เรียกเขาไปสัมภาษณ์งาน หลังจากเขายื่นเรื่องขอฝึกงานที่นี่ แค่ถูกบริษัทยักษ์ใหญ่เรียกไปสัมภาษณ์ก็เกินฝันแล้ว แต่ระหว่างสัมภาษณ์ และหลังสัมภาษณ์มันเกินฝันเสียอีก เมื่อเขาได้รับข้อเสนอที่ไม่มีทางปฏิเสธได้
"ขอแค่ 3 เดือน ถ้าเธอทนทำงานนี้ได้ เราจะรับเธอเข้าทำงานที่นี่ทันที ไม่ว่าเธอจะเรียนจบหรือไม่ก็ตาม"
เสียงของประธานบริษัทยังดังก้องในหูของเด็กหนุ่มอยู่เลยแม้กระทั่งตอนนี้
ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังยืนฝันหวานอยู่หน้าตึก ก็มีรถลีมูซีนสีดำมาจอดด้านหลังของเขา และมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ ปล่อยให้รถเคลื่อนผ่านไป แล้วตัวผู้หญิงคนนั้นก็เดินผ่านเด็กหนุ่มไป
แม้จะเห็นแค่ด้านข้าง และด้านหลังของผู้หญิงคนนั้น แต่เด็กหนุ่มกลับจำเธอได้ทันที
"ประธานของเฟท เธอมาทำอะไรที่นี่"
เด็กหนุ่มคิด พร้อมกับเดินตรงดิ่งเข้าไปหาประธานทันที
"สวัสดีครับท่านประธาน"
เด็กหนุ่มเอ่ยทัก
ประธานได้ยินจึงหันหลังกลับมา
"เธอมาช้านะ ฉันรอตั้งนานแล้วเนี่ย"
ประธานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เจ๊พึ่งมาถึงไม่ใช่รึไง! เด็กหนุ่มคิด
ดูเหมือนว่าความไร้ตัวตนของเขาจะทำงานอีกแล้ว
"ขอโทษด้วยครับ"
เด็กหนุ่มกล่าวตามปรกติ ของคนเป็นผู้น้อย แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม
ประธานเพ่งมองหน้าเขา แล้วขยับแว่นเล็กน้อย
"เธอเนี่ย อ่านง่ายจริง ๆ เลยนะ"
เด็กหนุ่มหน้าซีดลงเล็กน้อย มองได้ขาดมาก สมกับเป็นประธานบริษัท
"เอาเถอะ เพราะแบบนี้นั่นแหละนะ ถึงได้รับเธอเข้ามา เด็กแบบเธอไอ้เจ้านั่น มันยังไม่เคยเจอ"
เสียงของประธานมีน้ำโหเล็กน้อย
ว่าแต่ไอ้เจ้านั่นงั้นเหรอ เด็กหนุ่มคิดวนไปวนมาในหัว ไอ้เจ้านั่น...ใครวะ
ประธานยืนมองดูเด็กหนุ่มใช้ความคิดด้วยท่าทีหน่ายใจ
"เด็กหนอเด็ก นี่เธอคิดจริง ๆ เหรอว่า บริษัทจะยื่นข้อเสนอง่าย ๆ ให้น่ะ ถ้าเธอลองคิดย้อนไปอีกสักนิด ก่อนรับข้อเสนอ เธอก็คงไหวตัวทันตั้งแต่วันสัมภาษณ์แล้ว ทำไมประธานบริษัท ถึงต้องมาสัมภาษณ์งาน เด็กฝึกงานด้วยตัวเองแบบนั้นล่ะ"
เด็กหนุ่มที่กำลังใช้ความคิด ได้ยินแบบนั้นก็ดูเหมือนจะคิดอะไรออก ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือด ราวกับเห็นผี
"ฉิบแล้ว!"
เด็กหนุ่มหลุดคำสบถออกมาเบา ๆ
"ใช่แล้ว ไอ้เจ้านั่นน่ะ น้องชายฉันเอง"
เสียงของประธานที่เขาได้ยินจังหวะนั้น ดังก้องอยู่ในหูราวกับเสียงฟ้าผ่า เขาเงยหน้าขึ้นมองตึกสูง 50 ชั้น ที่เขามองเห็นก่อนหน้านี้ แววตาของเขาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความหวัง กลับสะท้อนความสิ้นหวังออกมาแทน
ฝันหวานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นฝันร้าย จุดเริ่มต้นของเขากำลังจะกลายเป็นจุดจบ เมื่อตึกหรู 50 ชั้นที่เขาเคยเห็นว่าสวยงาม ในสายตาของเขา บัดนี้กลับมีความมืดเข้ามาปกคลุม
สิ่งที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้าตอนนี้ คือปราสาทของจอมมาร เพราะน้องชายของประธานเป็นนักแสดงชื่อดัง ที่มีฉายาว่า จอมมารแห่งวงการบันเทิง
เด็กหนุ่มเข้าใจทุกอย่างได้ในตอนนั้นนั่นเอง ว่าทำไม ประธานถึงต้องลงทุนสัมภาษณ์งานเขาด้วยตัวเอง
"ขอแค่ 3 เดือน ถ้าเธอทนทำงานนี้ได้ เราจะรับเธอเข้าทำงานที่นี่ทันที ไม่ว่าเธอจะเรียนจบหรือไม่ก็ตาม"
เสียงของประธาน ยังคงดังก้องในหู ไม่สิต้องบอกว่า เสียงของประธาน ยังคงดังหลอกหลอนอยู่ในหูของเด็กหนุ่ม จนน้ำตาของเขาเริ่มซึมออกมา
แต่เขาก็นึกบางอย่างออก ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเมษาหน้าโง่ ประธานรับน้องโหดจริง ๆ หลอกเขาเสียอยู่เลย
เมื่อคิดได้แบบนั้น สีหน้าแววตาของเด็กหนุ่มก็เริ่มดูดีขึ้นมาเล็กน้อย เขาหันกลับมามองประธาน และกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างกับเธอ
"ไม่ได้โกหกนะ เอารับนี่ไป"
ประธานชิงพูดขึ้นมาก่อน แล้วยื่นกระเป๋าเป้สะพายข้างมาให้เขา ซึ่งเขาก็รับมันไว้โดยอัตโนมัติ แม้ว่าตอนนี้เขากำลังยืนอ้าปากค้าง จากคำพูดของประธานอยู่ก็ตาม
สมกับเป็นประธานบริษัท เธออ่านขาดอีกแล้ว ตอบคำถามของเขา ก่อนที่เขาจะถามเสียอีก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัท ไอศูรย์ นภสินธุ์ ฉายาจอมมารแห่งวงการบันเทิง นักแสดงเบอร์หนึ่งของเฟท และเป็นน้องชายของประธานบริษัทด้วย
ประธานเคยเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับเขามาก่อน จนกระทั่งประธานแต่งงาน แล้วก่อตั้งบริษัทขึ้นมา โดยมีน้องชายของตัวเอง เป็นนักแสดงในสังกัดคนแรก
ซัทเป็นนักแสดงเด็ก เข้าวงการมาตั้งแต่ 7 ขวบ แล้วฉายแววเด่นมานับตั้งแต่ตอนนั้น ชื่อเสียงของเขาโด่งดังมากขึ้นตามกาลเวลา เคยผ่านงานระดับฮอลลีวูดมาแล้ว แม้จะเป็นเพียงแค่บทสมทบก็ตาม
เขามีฉายามากมายที่สื่อตั้งให้ ไม่ว่าจะเป็น องค์ชายแห่งวงการบันเทิง รักแรกแห่งวงการบันเทิง ฯลฯ แต่ที่คุ้นหูที่สุดตอนนี้คือ จอมมารแห่งวงการบันเทิง ที่เขาได้รับเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านนี่เอง
เรื่องมันเริ่มขึ้น เมื่อตอนที่เขาแต่งงานสายฟ้าแลบกับดาราสาวรุ่นน้องที่ชื่อ วี นัสญภา ในตอนที่เขาอายุ 26 ซึ่งดาราสาวตอนนั้นอายุ 23 จนเริ่มมีข่าวลือว่าเธอ ท้องก่อนแต่ง
นักแสดงสาววี มีภาพลักษณ์เป็นสตรีในอุดมคติ บริสุทธิ์ผุดผ่อง เรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ จนได้รับฉายาว่า เจ้าหญิงแห่งวงการบันเทิง
อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ สื่อจึงเริ่มโจมตีซัทที่เป็นผู้ชาย ผู้ทำการ เจาะไข่แดง ผู้หญิงที่เป็นดั่งเจ้าหญิง ทำให้เธอต้องมลทิน แม้ว่าในท้ายที่สุด หลังจากแต่งงานกันไปได้ 1 ปีแล้วเธอจะไม่ได้ป่องก็ตาม แต่สื่อก็ยังไม่หยุดโจมตี
หลังจากแต่งงานฟ้าแลบกันมาได้เกือบ ๆ จะ 2 ปี ก็มีการ หย่าฟ้าแลบตามมา สื่อจึงเริ่มหนักข้อขึ้น ว่าเขาเป็นพวก ซ้อมเมีย จนเธอทนไม่ไหวจึงขอหย่าขาด
หลังจากนั้นก็มีข่าวฉาวของซัทโผล่ออกมาตามหน้าสื่อแทบทุกวัน ทั้งเรื่องมาก ขาดลามาสาย ฯลฯ แต่ยิ่งฉาวมากเท่าไหร่ ก็ส่งผลให้เขาดังขึ้นมากเท่านั้น และในที่สุดผู้คนก็เริ่มกล่าวขานกันว่าเขาคือ จอมมารแห่งวงการบันเทิง มาจนถึงทุกวันนี้
แม้ว่าทั้งหมดทั้งมวลจะเป็นเพียงแค่ข่าวลือก็ตาม การด่วนสรุปว่าเขาเป็นคนไม่ดี โดยยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลยสักนิด ก็ดูจะเป็นการใจร้ายเกินไป แต่ถ้าข่าวลือไม่จริง แล้วเหตุใดบริษัทนี้ จึงอับจนหนทาง แล้วจ้าง เด็กฝึกงานอย่างเขา ให้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวด้วยล่ะ
เด็กหนุ่มคิดระหว่างที่ลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปด้านบน จากชั้น 1 เป็น 2 เป็น 3 บรรยากาศข้างในลิฟต์ ตอนที่เขากับประธานยืนอยู่ด้วยกันสองคนนั้น มันช่างอึดอัดเหลือเกิน เวลาก็ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า กว่าลิฟต์จะมาหยุดลงตรงชั้น 50 เหมือนผ่านไปเป็นชั่วโมงเลย
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ พร้อมกับหัวใจของเด็กหนุ่มที่กำลังเต้นรัว 3 เดือน แค่ 3 เดือนเท่านั้น ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้ เขาพยายามปลุกใจตัวเอง แล้วในที่สุดประตูลิฟต์ก็เปิดออกจนสุด
"ไม่เอา!"
มีเสียงหนึ่งดังขึ้นหน้าลิฟต์
ตามที่ประธานบอกไว้ น้องชายของเธอ อาศัยอยู่ในเพนต์เฮาส์ชั้นที่ 50 ของตึกนี้ ซึ่งชั้นที่ 50 เป็นของน้องชายเธอทั้งหมด นั่นหมายความว่า เจ้าของเสียง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเสียงของจอมมาร
อนาคตของเขาจบสิ้นแล้ว เขาถูกไล่ออกตั้งวันแรกของการฝึกงาน
เมื่อคิดได้ดังนั้น น้ำตาของเด็กหนุ่มก็ค่อย ๆ ซึมออกมา
"พี่สาวมาหาทั้งที นี่คือคำแรกที่ควรพูดงั้นเหรอ"
"ก็ใช่น่ะสิ ผมบอกพี่ตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่เอา ช่วงใกล้จะถ่ายเรื่องใหม่ จะรับงานมาทำไมเยอะแยะ แล้วนี่อะไร งานเดือนนี้เต็มเกือบทั้งเดือนเลย เดือนหน้าจะเปิดกล้องอยู่แล้ว ยกเลิกไปให้หมดเลย ไม่เอา ไม่ทำ"
"ก็ได้ พี่จะยกเลิกให้หมดเลย ถึงจะน่าสงสารพวกคนทำงานหาเช้ากินค่ำ ที่จะไม่ได้ค่าจ้างเลยสักแดง ทั้ง ๆ ที่งานบางส่วนก็ทำไปแล้ว เพราะถูกยกเลิกงาน"
"พี่ไม่ต้องมาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเลยนะ พี่แสดงได้โคตรห่วยเลย ตั้งแต่เด็กแล้ว"
"เออ ก็ฉันไม่ใช่ดาราเบอร์ใหญ่แบบแกนี่ แล้วก็นะ ฉันตีหน้าเศร้าก็จริง แต่ฉันไม่ได้เล่าความเท็จสักหน่อย บริษัทเราขนหน้าแข็งไม่ร่วงหรอก เสียค่าปรับแค่นั้น แต่พวกฟรีแลนซ์ที่ลูกค้าจ้างมานั่นแหละที่จะซวย เพราะแกเรื่องมาก อยากจะแคนงานจนหมด"
เมื่อได้ยินพี่สาวพูดแบบนั้น ตัวน้องก็ทำได้แค่กัดฟันกรอดแล้วกำหมัด เพราะที่พี่สาวพูดมานั้น มันถูกต้องทุกประการ
"ว่าแต่พี่พาใครมาด้วยน่ะ"
"อย่ามาทำเปลี่ยนเรื่องหน่อยเลยซัท นี่พี่คุยเรื่องจริงจังอยู่นะ"
"ไม่พี่ผมพูดจริง มีคนอยู่ข้างหลังพี่ ผมเห็นเขายืนเงียบมาตั้งนานแล้ว สรุปไม่ได้มาด้วยกันรึไง"
"ไอ้ซัทนะ ไอ้ชัทปลิ้นปล้อนได้โล่จริง ๆ"
ประธานพูดอย่างหน่ายใจ แล้วหันหลังกลับไปมองด้านหลังตัวเอง ซึ่งสิ่งที่เห็นทำเอาเธอสะดุ้งโหยง จนตัวโยกกันเลยทีเดียว
"โทษที ลืมไปเลยว่าเธอมาด้วย ทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียงกันบ้าง"
เด็กหนุ่มได้ยินประธานดุแบบนั้นก็ได้แต่ทำหน้าเจื่อน
พี่น้องเล่นทะเลาะกันอย่างออกรสขนาดนั้น ใครจะไปกล้าขัดจังหวะ แต่จะไปโทษประธานฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ต้องโทษความสามารถในการไร้ตัวตนของเขาด้วยเช่นกัน...เอ๊ะ!
สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไป เมื่อตระหนักได้ถึงเรื่องบางอย่าง เขาจึงมองตรงไปยังจอมมาร ผู้ชายคนนี้มองเห็นเขาได้ด้วยเหรอ
เด็กหนุ่มสับสน และประหลาดใจ เพราะบนโลกนี้ มีแค่ 2 คนเท่านั้น ที่สังเกตเห็นเขา เวลาเขาเงียบ นั่นก็คือพ่อกับแม่ของเขา ผู้ชายคนนี้ จอมมารแห่งวงการบันเทิง คือคนที่ 3 บางทีเขาคนนี้ อาจจะเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ได้นะ
"ซัท นี่คือ...เอ่อ...บังโต ผู้จัดการคนใหม่ของนาย"
"สวัสดีครับ ผมชื่อพลูโตครับ"
เด็กหนุ่มกล่าวคำแนะนำตัว
"ยังเด็กอยู่เลยนี่ อายุเท่าไหร่น่ะ 20 ได้มั้ง ไม่เอาอะ เอากลับไปเถอะ"
ราวกับฟ้าผ่าลงตรงกลางกระบาล คำว่าไม่เอา มันดังสะท้อนอยู่ในหูว่า ตกงาน ตกงาน ตาลุงนี่ดูท่าว่าน่าจะไม่ใช่คนดีแน่นอน พลูโตคิดพลางเอามือเช็ดน้ำตาที่ซึมออกมา
"ก็ได้ ไม่เอาก็ไม่เอา"
ประธานพูด แล้วหันกลับมาหาพลูโต
"พี่ขอโทษด้วยนะ น้องจะต้องไปหาที่ฝึกงานใหม่แล้วล่ะ ไม่น่าเลยอนาคตของชาติต้องมาพังลงเพราะดาราเรื่องมากบางคน ไม่น่าเลยจริง ๆ ฮือ"
"เอ่อ เจ๊ครับ ปลอมมากเลยครับ"
นั่นคือสิ่งที่พลูโตอยากจะพูด แต่ไม่พูดดีกว่า
"ก็ได้ ๆ แต่พี่ต้องให้เงินเดือนน้องมันด้วยนะ อย่าทำตัวเป็นบริษัทมักง่าย จ่ายค่าแรงเป็นประสบการณ์แทนเงิน"
"บริษัทฉันยิ่งใหญ่ขนาดไหนแกก็รู้ ไม่ทำมักง่ายแบบนั้นหรอก ถึงแกไม่บอกก็จะจ่ายเงินให้น้องมันอยู่แล้ว"
"จ่ายเงินเดือนให้น้องมันเยอะ ๆ ด้วยล่ะ เพราะพี่โยนงานมาให้ผมทำเยอะอยู่เหมือนกัน"
"เออ เยอะอยู่แล้ว เยอะกว่าพนักงานปรกติด้วย เพราะทำงานกับดาราเรื่องมากที่สุดในประเทศแบบแก มันโคตรยากลำบากสุด ๆ ไปเลยไง มีสวัสดิการค่าปรึกษาจิตแพทย์ชั้นนำดี ๆ ให้ด้วยนะ เพราะทำงานกับแกมันโคตรจะเสียสุขภาพจิตเลย แล้วก็ถ้าน้องมันทำงานไม่ไม่ครบเดือน ก็จะจ่ายให้เป็นรายวัน จ่ายหนักเหมือนเดิมเช่นกัน เพราะผู้จัดการแกเคยมีหลายคนเลย ที่ทำงานไม่ครบเดือนน่ะ แค่นี้พอใจรึยังคะ ไอ้คุณจอมมาร!"
"โอเค ถ้างั้นวันนี้ให้น้องมัน...อ่าวเฮ้ย! พี่จะไปไหนน่ะ กลับมาคุยกันก่อน ยังคุย..."
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค ประตูลิฟต์ก็ปิดลง ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น คือพี่สาว ยืนโบกมือให้ แล้วยิ้มเยาะอย่างมีความสุข ก่อนประตูลิฟต์จะปิดลงอย่างสมบูรณ์
ชายทั้งสองยืนอยู่หน้าลิฟต์ของเพนต์เฮาส์สุดหรู แล้วได้แต่นิ่งเงียบ เพราะต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรยังไงดี บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด จนกระทั่งมีเสียงหนึ่ง ทำลายมันลงไป
จ๊อก ๆ!
เสียงท้องร้องของพลูโตลากยาวเป็นกิโล แถมยังดังสนั่นเพนต์เฮาส์ ราวกับแผ่นดินไหว
"จะกินอะไรสักหน่อยไหม"
"ไม่ดีกว่าครับ"
พลูโตก้มหน้าตอบด้วยท่าทีเขินอาย โดยไม่รู้เลยว่าซัทกำลังเดินเข้ามาใกล้
ระยะห่างของทั้งสองคนตอนนี้ ไกลกันแค่เพียงหนึ่งช่วงตัวเท่านั้น
ซัทเอื้อมมือไปดันคางของพลูโตให้เชิดขึ้นมาสบตากับเขา จนพลูโตหน้าแหงนขึ้นไปประมาณหนึ่ง เพราะพลูโตเตี้ยกว่าเขาราว ๆ 10 เซนเห็นจะได้
"ฟังนะ ถ้าอยากผ่านฝึกงาน มี 2 ข้อเท่านั้น ที่นายต้องทำตาม ข้อแรกจงทำตามที่ฉันสั่ง และข้อสอง อย่าขัดใจฉัน ทำได้ไหม ถ้าทำไม่ได้ ก็ไปลาออกซะ"
"ทะ ทำได้ครับ"
"ดี"
พูดจบซัทก็กลับหลังหัน แล้วเดินห่างออกมาจากพลูโต
"แล้วจะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวฉันทำให้"
"เอ่อ อะไรก็ได้ครับ"
"พูดเองนะ แล้วก็ระหว่างที่รอ เดินชมบ้านได้ตามสบาย"
พูดจบซัทก็เดินหายวับไป แล้วก็หายกลับมา
"ไม่แพ้อาหารอะไรใช่ไหม"
"ไม่ครับ"
พลูโตตอบ แล้วซัทก็หายวับไปอีกรอบ
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


ณ บาร์หรู สงบ ๆ แห่งหนึ่ง พี่กบกำลังอยู่คนเดียวตรงบาร์ ในมือมีแก้วที่มีเครื่องดื่มอยู่ภายในนิดหน่อย ก่อนที่จะมีชายคนหนึ่งเข้ามานั่งข้าง ๆ เขาโบกไม้โบกมือ เป็นสัญญาณให้บาร์เทนเดอร์หลบไปจากตรงนั้น
"วันนี้ถ่ายแบบเป็นไงบ้าง"
"ก็เหมือนอย่างเคย ทุกอย่างไหลลื่นตามปรกติ"
"เหรอ แล้วผู้จัดการคนใหม่ล่ะเป็นไงบ้าง"
"วันนี้มาแปลกนะท่านรอง"
พี่กบพูดพร้อมกับวางแก้วลงไปข้างหน้า แล้วหันไปพูดกับรองประธานต่อ
"ปรกติผมเห็นคุณสนใจแต่เจ้าซัท ทำไมคราวนี้ถึงสนใจผู้จัดการไปเสียล่ะ"
"ก็เพราะข่าวนั้นนั่นแหละ ได้ยินแล้วใช่ไหม ไชน่าทาวน์"
"ก็แค่เด็ก ๆ ไปเดินเที่ยวเล่นกัน ไม่เห็นมันจะน่าสนใจตรงไหน"
"ก็จริงอยู่ ว่าเป็นอะไรปรกติ แต่กับคนระดับจอมมาร ลงไปเดินเล่นบนถนน นั่นแหละที่ไม่ปรกติ"
"งั้นบอกหน่อยสิท่านรอง มันไม่ปรกติตรงไหน"
"นั่นสินะ ถ้าจะให้พูดล่ะก็ พักหลังเขาเป็นจอมมารรักสันโดษ ตีตัวออกหากจากทุกคน แม้กระทั่งพี่สาว แล้วทำไม ถึงออกไปเดินเล่นกับคนที่พึ่งรู้จักกันวันเดียวได้ล่ะ"
"ก็คงเพราะเขาไว้ใจล่ะมั้ง"
"นั่นแหละ ผมถึงได้สนใจผู้จัดการคนนั้นไง ทีแรกผมก็นึกว่าเขาเป็นชาวบ้านธรรมดา ใครจะไปรู้ ในอนาคตเขาอาจจะกลายเป็นผู้กล้าก็ได้"
พี่กบได้ฟังแล้วก็หัวเราะร่าออกมา
"ไอ้เด็กนั่นน่ะเหรอ ชาวบ้านแน่นอน ไร้ความโดดเด่นขนาดนั้น คงเป็นชาวบ้านที่ออกมาวิเดียวแบบไม่เห็นหน้า แล้วตายทันทีชัวร์ เชื่อผมเถอะ สายตาผมไม่เคยพลาดหรอก"
"ผมรู้ ผมรู้ดีกว่าใครเลย ว่าพี่กบมีสายตาเฉียบแหลมขนาดไหน ถ้าไม่ได้พี่ อาณาจักรนี้ของผมก็คงไม่ได้ยิ่งใหญ่ถึงขนาดนี้หรอก"
"แล้วพระราชาแห่งอาณาจักรสุดยิ่งใหญ่ ทำไมถึงต้องสนใจจอมมารกับผู้จัดการจืด ๆ ด้วยล่ะ"
"ก็ผมไม่ชอบอะไรที่ควบคุม หรือคาดเดาไม่ได้น่ะ ตอนแรกก็จอมมาร ตอนนี้มีผู้จัดการเพิ่มมาอีก ทีแรกผมนึกว่าเขาจะโดนเขี่ยทิ้งอย่างรวดเร็วแล้ว หลังจากนั้นเขาก็จะเอาเรื่องนั้นไปบ่นลงอินเทอร์เน็ต ทำให้กระแสของจอมมารแห่งวงการบันเทิงเลวร้ายลงไปอีก แต่มันผิดแผนไปเสียนี่ ทั้งสองคนดูจะเข้ากันได้ดี ถึงขนาดไปเดินเล่นด้วยกันทั่วไชน่าทาวน์เลย"
"และนั่นทำให้คุณหงุดหงิด"
"ใช่ มากด้วย ผมถึงอยากจะขอให้พี่กับช่วยเป็นหูเป็นตาให้หน่อย เดี๋ยวอีกไม่กี่วันจะมีถ่ายงานด้วยกันอีกไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ แต่ผมคงไม่มีอะไรมารายงานคุณหรอกนะ งานคงผ่านไปได้อย่างราบรื่นเหมือนวันนี้นั่นแหละ"
"ผมรู้ ว่ากันตามตรงผมคาดหวังข้อมูลอะไรจากพี่กบไม่ค่อยได้เลย ช่วงหลัง ๆ มานี้ โดยเฉพาะเรื่องของจอมมาร"
"ทำไงได้ล่ะ นายเองก็คงเป็นเหมือนกันนั่นแหละ เมื่อรู้ว่ามีคนจับจ้อง รอจะโจมตีอยู่ เราทุกคนก็ต้องระวังตัวกันมากขึ้น เป็นธรรมดาของมนุษย์ทุกคนนั่นแหละนะ"
"ก็จริง แต่คนเราน่ะ ไม่ค่อยระวังคนใกล้ตัวหรอกนะ"
รองประธานพูดแล้วก็ลุกขึ้นยืน เดินตรงมากระซิบกับพี่กบว่า
"สถานะสมาชิก มันถูกยกเลิกได้นะ ถ้ามันทำประโยชน์ให้ผมไม่ได้"
พูดจบรองประธานก็เดินจากไป ทิ้งพี่กบให้ยกซดจนหมดแก้วเพียงลำพัง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตกับซัทกำลังเดินกุมมือกันเดินเล่นอยู่ริมหาดด้วยความหวานชื่น มีการหยอกล้อเตะน้ำทะเลให้กระเด็นใส่กันไปมาอย่างสนุกสนาน ก่อนจะลงไปนอนบนหาดทรายด้วยเนื้อตัวอันเปียกปอน ทั้งสองหันหน้ามาสบตากัน ก่อนที่จะค่อย ๆ ขยับหน้าเข้ามากันใกล้เรื่อย ๆ เรื่อย ๆ เพื่อที่จะ...
"คัท!"
พลูโตพูดขึ้นด้วยเสียงดังฟังชัด ก่อนที่ภาพในจินตนาการริมทะเลของพวกเขาจะหายไปจนหมดสิ้น พลูโตผลักซัทให้ถอยหลังห่างออกไปจากตัวเอง ที่แผ่นหลังกำลังพิงกระจกห้องซ้อมอยู่
"ใช้ได้นี่หว่านายจืด"
ซัทพูดพร้อมกับหยิบบทขึ้นมาขีดเขียนบางอย่างลงไป
"ของมันแน่อยู่แล้ว ผมเรียนเอกการแสดงนะ"
พลูโตพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมยักไหล่
"เหรอ ถ้าไม่สั่งคัทเมื่อกี้ ฉันก็คงเห็นด้วยอยู่หรอก"
"ถ้าผมไม่สั่งคัทเมื่อกี้มันคงเลยเถิดไปแล้ว"
"แต่การแสดงมันต้องดำเนินต่อไปสิ The show must go on you know!"
"แต่เมื่อกี้มันก็แค่ซ้อม ไม่ใช่โชว์!"
ซัทกับพลูโตเริ่มเถียงกันดังขึ้น ดังขึ้นเรื่อย ๆ
"ฉันไม่อยากจะเถียงกับนายแล้วนายจืด ทำเสียอารมณ์หมด ในบทก็ไม่มีฉากที่คู่รักมันเถียงกันด้วย ไม่งั้นฉันไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ"
ได้ยินซัทพูดแบบนั้น พลูโตก็ได้แต่แบะปากมองบน
"แต่ก็ดีนะที่มีนายอยู่ด้วย"
น้ำเสียงกับท่าทางของซัทเปลี่ยนไป ดูอ่อนลง เข้าพูดพร้อมทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้น
"ถ้าไม่มีนาย ฉันคงคิดไม่ออกว่าจะต้องแสดงแบบไหน ต้องยอมรับตามตรงนั่นแหละนะ ว่านายพอจะมีความสามารถในการรับส่งอารมณ์อยู่บ้าง แม้จะไม่มีออร่าซุปตาร์ก็ตาม"
พลูโตฟังซัทพูดจนจบ ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั่งบ้าง
"ไม่ต้องมากวนประสาทกลบเกลื่อนเลย พี่เป็นนักแสดงมา 20 กว่าปี มีหรือจะไม่รู้ว่า บทคู่รักมันแสดงยังไง เพราะนางเอกเอ็มวีใช่ไหมล่ะ"
"ใช่ถูกต้องแล้ว พี่สาวฉันวางแผนไว้หมดเลย ตั้งแต่บังเอิญออกงานด้วยกัน ถ่ายเอ็มวีด้วยกัน แล้วอีกไม่นานเดี๋ยวก็จะต้องไปเล่นซีรีส์ด้วยกันอีก เรียกแขกกันตั้งแต่ยังไม่ทันถ่ายตอนแรกด้วยซ้ำ"
พูดจบซัทก็ถอนหายใจออกมา
"เอาน่า The show must go on พี่ว่าเองนี่"
"ก็ใช่อยู่หรอก แต่จืดเอ๊ย งานนี้ต้องเดินจูงมือพลอดรักกับเมียเก่าเชียวนะ เมียเก่าที่มีผัวใหม่ไปแล้วด้วย ไอ้ตอนที่สบตากัน ถ้าไม่ซ้อมให้ดี ไม่มีทางหรอกที่ความรักมันจะแสดงออกมา"
"ไม่เอาน่าถ้าจบกันดี ก็น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ไม่ใช่เหรอ"
"พูดน่ะมันง่ายนะจืด ถ้านายบังเอิญเจอแฟนเก่าแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แน่ใจเหรอว่า บรรยากาศอึดอัดมันจะไม่หลุดออกมาน่ะ"
"ก็ค่อนข้างแน่ใจนะ"
พลูโตพูดพลางยักไหล่
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"อ้าวพลูโตเหรอนั่นน่ะ!"
เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยทัก ในขณะที่พลูโตกำลังคุยกับคนอื่น ๆ อยู่กับซัท
เมื่อพลูโตหันไปหาเจ้าของเสียง ทันใดนั้นเอง บรรยากาศก็ดูอึดอัดขึ้นมาทันตา
"ผู้จัดการรู้จักผู้กำกับของเราด้วยเหรอครับ วงการนี้มันแคบจริง ๆ ด้วย"
ผู้ชายคนที่ซัทพึ่งแนะนำให้พลูโตรู้จักว่าเป็นนักร้องนำของวง 4 Conner ที่มีกันอยู่ 3 คน เอ่ยทัก
"เอ่อ...ครับ...เธอเป็นรุ่นพี่..."
"เป็นแฟนเก่าน่ะค่ะ"
แฟนเก่าสาวรุ่นพี่ของพลูโตพูดแทรกเขาที่กำลังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับซัท
"ขอรบกวนเวลาคุณซัทไปบล็อกกิ้งสักหน่อยได้ไหมคะ"
"ยินดีเลยครับ ว่าแต่เราพึ่งเคยร่วมงานกันใช่ไหมครับผู้กำกับ"
"อ๋อใช่ค่ะ ฉันชื่อบุ๊ก ยินดีที่ได้ทำงานร่วมกันกับคุณซัทนะคะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ มาค่ะรีบข้ามพิธีรีตองกันก่อนดีกว่า แสงกำลังดีเลยตอนนี้"
ผู้กำกับบุ๊กพูด ก่อนจะหันหลังเดินนำออกไป
"ก็ค่อนข้างแน่ใจนะ ค่อนข้างอึดอัดล่ะสิไม่ว่า จืดหนอจืด"
ซัทแวะมากระซิบกระซาบกับพลูโต ก่อนจะเดินตามบุ๊กไปติด ๆ อย่างอารมณ์ดี
วันที่ 8 เมษา การถ่ายทำเอ็มวีเพลง กลับมาลืม ของวง 4 Conner ที่มีกันอยู่ 3 คน ได้เริ่มต้นขึ้นช่วงเย็น ๆ เวลาที่ตะวันยังไม่ลับขอบฟ้าดี ณ ริมชายหาด
การถ่ายทำวันแรกเต็มไปด้วยซีนอารมณ์ ฉากเศร้า ๆ เหงา ๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง ที่กลับมายังสถานที่ ที่เขาเคยมา และมีความสุขมาก ๆ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ในวันที่ความรักยังสุกงอม
ซัทแสดงได้อย่างไร้ที่ติ สมฐานะดาราเบอร์หนึ่งของสยาม ผู้กำกับสั่งมาแบบไหน ทำได้ตามนั้น บอกให้ร้องก็ร้องทันที น้ำตาไหลมาเป็นสาย พอสั่งคัทปุ๊บน้ำตาก็เหือดแห้งไปแทบจะในทันทีเช่นกัน
เท่าที่สังเกตดู กองถ่ายกองนี้ เป็นกองเล็กมาก มีทีมงานแค่ราว ๆ 10 กว่าคนเท่านั้น ทีมงานหลายคนก็ดูตื่นสนามพอสมควร เดินขวักไขว่กันไปมา วุ่นวายกันสุด ๆ แต่ซัทก็ยังทำสมาธิบีบน้ำตาออกมาได้ จนการถ่ายทำจบลงอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น แค่ 2-3 ชั่วโมงเท่านั้น ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับที่พัก แล้วหลับใหลกันตั้งแต่หัวค่ำ
ผิดกับการถ่ายทำวันแรก การถ่ายทำวันที่สองเริ่มต้นตอนตะวันกำลังจะขึ้นลับขอบฟ้า ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตั้งใจสื่อความหมายว่า ช่วงแรกรักเปรียบดั่งตะวันขึ้น ช่วงเลิกรักเปรียบดั่งตะวันลับ
การถ่ายทำเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด แม้ซัทจะเคยบ่นว่าไม่ง่ายก็ตาม แต่เขาก็แสดงมันออกมาได้ดี สมกับเป็นมืออาชีพมาก ๆ นางเอกเอ็มวีอย่างวี ที่เป็นภรรยาเก่าของเขาเองก็ด้วย และด้วยเหตุนี้เอง ทำให้การถ่ายทำที่เริ่มตั้งแต่เช้า ก็จบลงโดยเกือบจะสมบูรณ์ก่อนเที่ยง
วีขอตัวกลับทันทีที่ผู้กำกับอนุญาต ดูเหมือนว่าเธอจะมีงานต่อ ส่วนซัทจะกลับเลยก็ได้ เพราะการถ่ายทำที่เหลืออยู่ เป็นส่วนของเหล่าเจ้าของเพลงอย่าง วง 4 Conner ที่มีกันอยู่ 3 คน ซึ่งซัทก็ยินดีที่จะรอ เพื่อร่วมงานเลี้ยงปิดกล้องเล็ก ๆ ของกองถ่ายนี้ ในช่วงเย็น ๆ
บรรยากาศริมหาดยามเย็น พร้อมกับอาหารทะเลปิ้งย่าง มีนักดนตรีมืออาชีพดีดเพลงคลอ แล้วทุกคนต่างก็ร้อง ก็เล่น ก็ดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าในงานรื่นเริง เต็มไปด้วยผู้คนแบบนี้ มันจะมีอยู่คนหนึ่ง ที่แอบเดินออกมาจากงานเงียบ ๆ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ใครอื่น พลูโตนั่นเอง
ซัทอยู่ร่วมวงสังสรรค์พอเป็นพิธี ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวา แล้วพบว่าพลูโตหายไป จึงออกตามหา เขาเดินเลาะชายหาดมาเรื่อย ๆ ก่อนจะเห็นพลูโตนั่งอยู่บนหาดทรายเหงา ๆ มีคลื่นซัดขึ้นมาถึงเท้าของเขาเป็นระลอก พลูโตนั่งอยู่เพียงคนเดียว ในระยะไม่ใกล้ ไม่ไกลจากงานเลี้ยงมากนัก ซัทจึงเดินเข้าไปหา แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ทางฝั่งขวามือของพลูโต
"ไม่ชอบงานเลี้ยงรึไงนายจืด"
ซัทเอ่ยทัก
"ก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่ในงานคนเยอะแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วผมจะถูกกลืนหายไปอยู่ดี เพราะงั้นเวลาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ผมก็เลยชอบแอบย่องมาจากงาน ยังไงก็ไม่มีใครสังเกตเห็นผมอยู่แล้ว"
"มีฉันนี่ไง"
ซัทยืนกรานเสียงแข็ง
"เออ จริงด้วย คุณคือคนที่ 3 นี่นา ผมเกือบลืมไปเลย"
พลูโตบ่นพึมพำ
"คนที่ 3 หมายถึง?"
"คนที่สังเกตเห็นผมไง นอกจากพ่อกับแม่แล้ว ก็มีพี่ซัทนี่แหละ"
"เหรอแล้วผู้กำกับแฟนเก่านายล่ะ"
"พี่บุ๊กน่ะเหรอ ก็เหมือนทุกคนนั่นแหละ ต่างกันแค่ผมจีบเขาก่อน"
"ร้ายเหมือนกันนี่หว่าจืด แล้วไง ทำอีท่าไหนถึงถูกเขาทิ้งล่ะ"
"นั่นสิ ผมก็ยังสงสัยอยู่ คือเราไม่ได้บอกเลิกกันอย่างเป็นทางการหรอก เราแค่ขาดการติดต่อกันไปเฉย ๆ ส่วนหนึ่งก็เพราะตอนนั้นผมอยู่ปี 1 พี่บุ๊กเขากำลังขึ้นปี 4 พอผมขึ้นปี 2 เขาก็เรียนจบแล้ว ในขณะที่เขายุ่งอยู่กับการทำงาน ผมยุ่งอยู่กับชีวิตมหาลัย เราก็ค่อย ๆ ห่างกันไป รู้สึกตัวอีกทีเราก็ไม่ได้คุยกันแล้ว บางทีอาจจะเป็นเพราะผมก็ได้ ในฐานะคนที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น และเป็นฝ่ายจีบเขาก่อน ผมอาจจะแค่เหนื่อยกับการพยายามมีตัวตนในสายตาคนอื่นก็ได้ พอผมเลิกพยายามทุกอย่างก็เลยจบลงเงียบ ๆ ไปแบบนั้น"
ได้ยินพลูโตพูดแบบนั้น ซัทก็ตบไหล่ขวาของพลูโตเบา ๆ อย่างเข้าใจ
"พูดในฐานะคนที่แต่งงานมาแล้วหนึ่งครั้ง ผ่านการหย่ามาอีกครั้งหนึ่งนะ แบบนี้แหละดีแล้ว ความสัมพันธ์ที่ดี ต้องพยายามกันทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่แค่ฝ่ายเดียว แต่ก็นะ ถ้าให้พูดในฐานะคนนอก ฉันฟังความข้างเดียวไม่ได้หรอก"
ได้ยินแบบนั้นพลูโตก็หันมามองค้อนใส่ซัทอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"แล้วพี่ล่ะ หย่ากันเพราะอะไร ถูกทิ้งเพราะอีกฝ่ายต้องพยายามอยู่ฝั่งเดียวมากเกินไปรึเปล่า"
"อยากรู้เหรอ ฉันจะบอกให้ก็ได้ ข้อมูลนี้แม้แต่คุณชายสายเผือกยังไม่รู้เลย เพราะงั้นถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูคุณชายสายเผือก ฉันก็จะมีหลักฐานที่ชัดเจน ว่านายคือคุณชายสายเผือก"
"ว่ามาเลย เพราะนั่นไม่ใช่ผมอยู่แล้ว"
พลูโตพูดพลางยักไหล่
"จริง ๆ แล้ววีไม่ได้ชอบพออะไรฉันมากมายนักหรอก ตอนแรกฉันคิดว่าใช่ แต่ที่ไหนได้มันเป็นเพราะกระแสคู่จิ้นน่ะ วีตอนนั้นที่ยังไม่ดังเท่าไหร่ พอได้กระแสนั้นช่วยก็ดังเป็นพลุแตก แต่พอคู่จิ้นกลายเป็นคู่จริง กระแสเลยบางลงไป ตอนเธอพยายามเร่งรัดให้ฉันแต่ง ฉันก็เผลอคิดไปเหมือนกันว่าเราเป็นคู่จริง พอแต่งแล้วกระแสตก วีก็เริ่มตีตัวออกหาก ฉันว่าเธอคงไปเจอใครใหม่ล่ะมั้ง ต้องรอจนถึงตอนนั้นนั่นแหละ ฉันถึงได้รู้ว่าพวกเราไม่ใช่คู่จริง"
พลูโตตั้งใจฟังเป็นอย่างมาก เขาพยายามจับน้ำเสียง สังเกตสีหน้าสีตาของซัท แต่ก็ไม่พบความผิดปรกติเลยแม้แต่น้อย เขาเก็บอารมณ์ความรู้สึกได้ดีมาก พลูโตคิด ก่อนจะเริ่มพูด
"ก็นะ ถ้าให้พูดในฐานะคนนอก ผมฟังความข้างเดียวไม่ได้หรอก"
พลูโตพูด แล้วยักไหล่มองบน
"ยอกย้อนเหรอจืด จะเอาใช่ไหม"
ทันทีที่ซัทพูดจบ เขาก็เอามือควักน้ำทะเลจากคลื่นที่ซัดมา สาดใส่พลูโต ก่อนจะลุกขึ้นยืนไปตั้งหลัก
เมื่อถูกจู่โจมก่อน พลูโตก็ไม่รอช้า เขารีบลุกขึ้นยืน แล้วเริ่มการโต้กลับด้วยการสาดน้ำใส่ซัททันที
สงครามสาดน้ำทะเลเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ สังเกตได้จากเสื้อผ้าของทั้งคู่ ที่ค่อย ๆ เปียกขึ้นทีละนิด ละหน่อย จนเริ่มเปียกในระดับปานกลางแล้ว แต่ว่าสงครามก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลง จนกระทั่ง
มีจังหวะหนึ่งที่พลูโตกำลังหลบซ้ายหลีกขวา เขาไปสะดุดเข้ากับอะไรสักอย่าง จนล้มก้นจ้ำเบ้า คราวนี้เขาจึงเปียกไปทั้งตัวเป็นที่เรียบร้อย
ภาพของพลูโตที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้า ทำเอาซัทขำไม่หยุด ฉุดไม่อยู่ ราวกับคนบ้า ก่อนที่เขาจะเริ่มสังเกตเห็นว่า สีหน้าแววตาของพลูโตไม่ค่อยดี จึงเดินเข้าไปหา
"เป็นอะไรมากรึเปล่าลุกไหวไหม"
ซัทกล่าวด้วยความเป็นห่วง พร้อมยื่นมือขวาไปเพื่อทำการช่วยเหลือ
พลูโตคว้ามือของซัทไว้แต่โดยดี ทว่าว่ามันเป็นกับดัก ว่าแล้วพลูโตก็กระชากมือซัท จนเขาล้มลงมากองข้าง ๆ ตัวเอง แน่นอนว่าซัทเปียกทั้งตัวตามพลูโตไปติด ๆ ว่าแล้วพลูโตก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
"ไหนใครบอกว่าผมอ่านง่าย แล้วทำไมถึงโดนหลอกได้นะ"
พลูโตพูดไปพลางหัวเราะไปพลาง
"เออ หัวเราะไปเถอะ ถ้าฉันเจ็บหนักขึ้นมา นายซวยแน่"
ซัทพูดอย่างไม่สบอารมณ์
พลูโตได้ยินแบบนั้นก็รู้ตัวทันที ว่าตนเองทำเกินไป จึงรีบเอ่ยทำขอโทษ ซึ่งซัทรับไว้รึเปล่าไม่รู้ เพราะหน้าเขาบูดจนมองไม่ออก
"ทั้งสองคนทะเลาะกันอยู่เหรอ"
ผู้กำกับบุ๊กเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ๆ สองหนุ่ม ที่นั่งแช่กันอยู่ในทะเล
"เปล่าหรอกครับพี่ ว่าแต่พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ"
"พึ่งมาน่ะ ได้ยินเราขอโทษคุณซัท ก็เลยนึกว่าทะเลาะกันอยู่"
"เปล่าหรอกครับผู้กำกับ พอดีผู้จัดการผมมันเล่นไม่เข้าเรื่องนิดหน่อย ว่าแต่ผู้กำกับมีอะไรเหรอครับ"
น้ำเสียงของซัทบ่งบอกได้เลยว่า ความโกรธอยู่ในระดับสิบ ตอนพูดคำว่า ผู้จัดการ แล้วหันมามองพลูโต ก่อนความโกรธจะหายไปทันที ที่เขาหันกลับไปพูดกับผู้กำกับ
"อ๋อ แค่จะมาตามให้รีบไปกิน ก่อนที่เสือโหยพวกนั้นจะกินจนหมดเสียก่อนน่ะ"
"ขอบคุณที่อุตส่าห์มาชวนครับ แต่พวกเราเปียกกันหมดแล้ว คงตรงกลับไปที่พักเลย"
"งั้นเหรอ งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก ถึงจะเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้ทำความคุ้นเคยกันก่อนวันอ่านบท แต่ยังไงก็คงได้เจอกันอยู่ดีนั่นแหละ งั้นขอตัวนะ"
"เดี๋ยวก่อนครับผู้กำกับ เมื่อกี้หมายความว่ายังไง อ่านบทอะไรอีก ผมว่าผมถ่ายเสร็จไปแล้วนะ"
สีหน้า และน้ำเสียงของซัทดูดุดันจริงจังขึ้นกว่าเดิม
"อ้าว พี่กบยังไม่ได้บอกเหรอ เห็นวันก่อนพึ่งไปถ่ายโฆษณากับแกมานี่"
ซัทฟังแล้วก็ได้แต่ทำหน้างง
"งั้นเหรอ พี่แกคงลืมจริง ๆ ด้วย งั้นขออุบไว้ก่อนแล้วกัน ไว้เจอกันใหม่เร็ว ๆ นี้นะ"
พูดจบผู้กำกับบุ๊กก็โบกมือลา กลับหลังหัน แล้วรีบเดินจากไปทันที
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 10 เมษา พลูโตกับซัท ยังไม่ได้กลับเข้าเมืองหลวง แม้การถ่ายเอ็มวีจะจบลงไปด้วยดีแล้วก็ตาม เหตุก็เพราะว่า ซัทมีงานอิเวนต์ต่อ ที่ห้างใหญ่แถวนั้นอยู่อีกงานหนึ่ง ซึ่งการทำงานของซัทก็ผ่านไปได้ด้วยดีตามเคย ก่อนที่พวกเขาจะได้เดินทางกลับบ้านกันเสียที
บทสนทนาระหว่างขับรถกลับบ้านรอบนี้ของพวกเขา เป็นเรื่องเดิม ๆ อย่าง คุณชายสายเผือก โดยพลูโตเป็นคนเปิดประเด็น โดยการถามว่า
"มีใครที่พี่ซัทเคยร่วมงานกันมาก่อน มากกว่า 3-4 อยู่บ้างไหม"
คำตอบที่พลูโตได้คือไม่ ก่อนที่ซัทจะจุดประเด็นว่า
"ไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญที่พลูโตได้เจอกับแฟนเก่า ทั้งคู่อาจเป็นคุณชายสายเผือกด้วยกันก็ได้"
ซัทตั้งข้อสงสัย ก่อนจะถูกพลูโตแย้งว่า
"ถ้าพี่บุ๊ก ที่พึ่งร่วมงานกันครั้งแรกน่าสงสัย งั้นคนที่น่าสงสัยกว่าคือ พี่กบ ที่ทั้งพี่บุ๊กกับพี่ซัทรู้จัก เรื่องนี้เองก็ไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญเหมือนกัน"
แน่นอนว่าข้อโต้แย้งของพลูโต นั้นซัทไม่เห็นด้วย ดูเหมือนซัทจะเชื่อใจพี่กบมากพอตัว
หลังจากนั้นทั้งคู่ต่างก็เถียงกันไปมาตลอดทางเรื่องคุณชายสายเผือกจนถึงบางกอก ซึ่งหากถามว่า พวกเขาได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมไหม จากการโต้เถียงกันในครั้งนี้? คำตอบนั้นก็คือ ไม่ ไม่ได้อะไรเลยสักนิด
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


พลูโตตัดสินใจที่จะสำรวจบ้านอย่างระมัดระวัง ไม่จับ ไม่แตะอะไรทั้งนั้น เพราะถ้ามีอะไรแตกหักเสียหายขึ้นมา ทำงานจนแก่ตายเขาก็ไม่มีปัญญาใช้คืนได้แน่นอน
"นี่ขนาดแค่หน้าลิฟต์นะเนี่ย ถ้าเข้าไปข้างในลึกกว่านี้ อันตรายคงเพิ่มขึ้นทวีคูณ"
เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง
พลูโตยืนรออย่างใจเย็น ราวกับรูปปั้น เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่เขาจะไม่ขยับไปไหน จนกว่าเจ้าของบ้านจะโผล่มา และในที่สุด เจ้าของบ้านก็มาเสียที
"ยังอยู่ตรงนี้อีกเหรอ ตามมาสิ"
พลูโต สูดหายใจเข้าลึก ๆ กลืนน้ำลายลงคอไปอีกหนึ่งอึก แล้วตัดสินใจเดินตามเจ้าของบ้านไป โดยพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด ตามองตรงไปยังแผ่นหลังของเจ้าของบ้าน เขาจะไม่ว่อกแว่กหันไปมองสิ่งเร้าอื่น ๆ เป็นอันขาด
"นั่งก่อนสิ"
หลังเดินตามหลังมาได้สักพัก เจ้าของบ้านก็หยุด แล้วก็พูด ก่อนจะหลบทางให้เขา
เบื้องหน้าของพลูโตตอนนี้จึงเป็นเคาน์เตอร์บาร์ ไม่ใช่แผ่นหลังของซัท เพราะเจ้าของบ้านตอนนี้ ได้เดินไปอยู่ข้างหลังของเคาน์เตอร์บาร์ และกำลังรอคอยให้เขานั่งลงเสียที
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ๆ เคาน์เตอร์ เขาจึงค้นพบว่า มันเป็นเคาน์เตอร์บาร์ที่ใหญ่ยาวมาก มีที่นั่งได้เกิน 10 คนแน่นอน จากการกวาดตามอง ครัวที่อยู่ด้านหลังของซัทก็ใหญ่ และดูหรูหราไม่แพ้กัน แต่ที่สำคัญและทำให้เขากังวลอย่างมากก็คือ สิ่งที่อยู่ภายใต้ฝาครอบจานสเตนเลสที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ด้านหน้าของซัทต่างหาก
พลูโตกลืนน้ำลายลงคอไปอีกหนึ่งอึก แต่ไม่ใช่เพราะความหิว มันเพราะความกังวลต่างหาก ก่อนจะเดินไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริง และนั่งลงจ้องมองไปยังฝาครอบเบื้องหน้า โดยที่มีคำพูดที่จอมมารกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ดังซ้ำไป ซ้ำมาอยู่ภายในหัว
"ฟังนะ ถ้าอยากผ่านฝึกงาน มี 2 ข้อเท่านั้น ที่นายต้องทำตาม ข้อแรกจงทำตามที่ฉันสั่ง และข้อสอง อย่าขัดใจฉัน ทำได้ไหม ถ้าทำไม่ได้ ก็ไปลาออกซะ"
คำพูดที่จอมมารเคยกล่าว ยังดังก้องอยู่ในหู ทำให้เหงื่อของเด็กหนุ่ม ค่อย ๆ ไหลลงจากหน้าผาก อาบแก้ม และไหลลงไปยังคอต่อไป
เด็กหนุ่มคิดในใจว่ามันคงเป็นอะไรที่พอจะกินได้ แต่ฝาสเตนเลสแบบนี้ มีไว้ครอบเพื่อรักษาอุณหภูมิ หรือรมควันนี่นะ ถ้าเป็นไปตามที่เขาเข้าใจ บางทีสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น อาจจะเป็นสเต๊กก็ได้ เด็กหนุ่มพยายามมองโลกในแง่ดี
"พร้อมนะ"
พูดจบซัทก็เปิดฝาครอบออก
ทันใดนั้นเอง กลุ่มควันก็พวยพุ่งออกมา ปะทะใบหน้าของพลูโตเข้าอย่างจัง จนแทบจะหงายหลัง เขาพยายามต้านแรงปะทะนั้นไว้ จนในที่สุดกลุ่มควันก็บางลง เผยเห็นหน้าตาของอาหารภายใต้ฝาครอบนั้น
สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของพูลโตตอนนี้ ทำเอาเด็กหนุ่มตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจของเขาก็แรงขึ้น แรงขึ้น มือทั้งสองข้างก็กำหมัดแน่น
"ตาลุงนี่กวนประสาทนัก"
เด็กหนุ่มคิดในใจ และพยายามข่มอารมณ์ไว้ อย่างไรก็ดี ความโกรธของเขา ไม่รอดพ้นสายตาของจอมมารไปได้อย่างแน่นอน
"โกรธเหรอ"
"เปล่าครับ"
"นี่ ต่อให้ฉันหลับตาฟัง ยังรู้เลยว่านายไม่พอใจ นับประสาอะไรกับตอนลืมตาอยู่ แล้วเห็นหน้านาย"
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น มองจอมมารตาขวาง แล้วพูดว่า
"เปล่าครับ ผมไม่ได้ไม่พอใจอะไรสักหน่อย"
ก่อนจะก้มลงไปมองอาหารที่อยู่ตรงหน้าตามเดิม
"เออ ๆ ไม่ก็ไม่ ทั้ง ๆ ที่หน้านายมันบอกยี่ห้ออยู่แท้ ๆ"
ซัทพูดด้วยสีหน้า และน้ำเสียงสุดเอือมระอา ก่อนจะพูดต่อไปว่า
"ว่าแต่ทำไมเขาถึงรับคนหน้าซื่อตาใส แบบนายเข้ามาทำงานนะ หน้าตาอ่านง่ายขนาดนี้ ไม่เหมาะเลยกับวงการบันเทิง ที่ทุกคนล้วนตอแหล"
ราวกับถ่มน้ำลายใส่กำแพง คำพูดของซัทส่งไปไม่ถึงพลูโตเลยแม้แต่น้อย เพราะเขากำลังพิจารณาอาหารบนจานอยู่
ส่วนซ้ายของจานมีเบคอนนอนเรียงรายกันอยู่ 3 แผ่น ในขณะที่ฝั่งขวา มีไส้กรอกชิ้นเท่านิ้วโป้งมือ เรียงรายกันอยู่ 3 ชิ้น ตรงกลางจาน เป็นข้าวผัดในรูปทรงกลม พร้อมธงโจรสลัดติดไม้จิ้มฟันปักอยู่ด้านบน
"น่ากินจนละสายตาไปไม่ได้เลยใช่ไหม ข้าวผัดอเมริกัน สูตรเด็ดเซตพิเศษสำหรับคุณหนู จานนี้น่ะ"
น้ำเสียงที่ดูภูมิใจของซัท ทำพลูโตกำหมัดแน่นกว่าเดิม
แต่ถึงแม้จะน่าหงุดหงิดขนาดไหน อย่างหนึ่งที่พลูโตไม่สามารถปฏิเสธได้ก็คือ ซัทพูดถูก ข้าวผัดอเมริกันจานนี้ มันดูน่ากินจริง ๆ
"อย่ามัวแต่จ้อง ลองเลยแล้วจะติดใจ"
ซัทใช้น้ำเสียงเซ็กซี่เชื้อเชิญ
แต่ต่อให้ซัทไม่ใช้เสียงโทนนั้นยั่วยวน พลูโตก็ตั้งใจจะลิ้มลองมันอยู่แล้ว เขาแค่ต้องใช้เวลาพิจารณาก่อนสักเล็กน้อย ว่าจะอาหารชิ้นไหน จะเป็นเหยื่อรายแรกของเขา
หลังจากนั้นทุกอย่างก็เงียบสงัดลงไป ราวกับเวลาไม่เคลื่อนไหว ซัทจ้องมองพลูโตอย่างไม่ละสายตา ในขณะที่พลูโต จ้องมองข้าวผัดคุณหนูอย่างไม่ละสายตาเช่นกัน
แล้วในที่สุด พลูโตก็ใช้มือขวาหยิบซ้อมขึ้นมา จากนั้นก็ใช้มันทิ่มแทงเหยื่อรายแรกของเขา เจ้าเบคอน
ซัทที่เห็นการกระทำนั้นของพลูโต ก็ยิ้มเยาะอย่างพอใจ ราวกับเขากำลังจะสื่อว่า ฉันชนะ
ถึงตาลุงนี่จะกวนประสาทไปเสียหน่อย แต่รสมือนั้นไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เขาทำได้ยังไงกันนะ เด็กหนุ่มคิด ในขณะที่กำลังฟินกับอาหารชุดคุณหนู ที่คุณลุงเป็นคนทำให้
"เสร็จสักที เอาล่ะไปกันเถอะ ขับรถเป็นไหม"
ประโยคนี้ของซัททำพลูโตหมดอร่อยเลย
"คนกำลังกินอยู่แท้ ๆ จะรีบเร่งไปไหนอีก ขัดจังหวะคนกินข้าวมันบาปนะลุง"
พลูโตคิด ในขณะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ทำเอาเขาถึงกับผงะจนเกือบจะหงายหลัง
"จานเปล่า!"
พลูโตอุทานออกมาเบา ๆ
"ฮัลโหล ได้ยินไหมเนี่ย ถามว่าขับรถเป็นไหม"
"ปะ เป็นครับ"
"ใบขับขี่ล่ะ"
"มะ มีครับ"
"โอเคงั้นไปกันเถอะ"
"คะ ครับ"
พลูโตพูดอึกอัก ราวกับถูกมนตร์สะกด แล้วก็เดินตามซัทต้อย ๆ ไปขึ้นลิฟต์ สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ คือจิ้มเบคอนเข้าปาก และตอนนี้ประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ ปิดลง ไปพร้อมกับความมึนงงของพลูโต
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ประตูลิฟต์เปิดออก ณ ลานจอดรถชั้น 2 พลูโตเดินตามซัทไป แล้วก็มาหยุดอยู่ตรงหน้ารถสปอร์ตคันงามคันหนึ่ง ซึ่งเขายืนจ้องมองมันด้วยความหลงใหล มีช่วงหนึ่งในชีวิตเหมือนกัน ที่เขาฝันอยากขับรถแบบนี้ เป็นนักแข่งอะไรก็ว่าไป เพราะเขาได้รับอิทธิพลมาจากพ่อ ที่เป็นช่างซ่อมรถ นักแต่งรถ และพวกบ้ารถนั่นเอง
แน่นอนว่าความฝันนั้นถูกดับลงไป โดยแม่ของเขา ที่เป็นคุณครู แล้วเขาก็ได้รู้ว่านั่น เป็นเพียงความฝันเพียงชั่วคราวของเด็ก ๆ เท่านั้น โชคดีจริง ๆ ที่แม่ห้ามไว้ พลูโตนึกถึงวันวานอันหอมหวาน
"เลิกฝันเลยจืด ฉันไม่ให้นายขับคันนั้นหรอก"
คำพูดของซัท ทำพลูโตผิดหวังเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันกลับไป ตั้งใจมองซัทให้ดี ๆ ก็จะเห็นว่า ซัทยืนอยู่ข้าง ๆ รถเก๋งญี่ปุ่นสีเทา ที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนนอยู่คันหนึ่ง เขาจึงเข้าใจได้ทันที ว่าคันที่เขาจะได้ขับ คือคันนี้นี่แหละ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตคนขับนั่งหลังพวงมาลัยขวา ส่วนซัทนั่งเบาะหลัง ตามประสาคนเป็นนาย
ตอนอยู่บนทางด่วน พลูโตรู้สึกอึดอัดมากขึ้น มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไรดี เขาจึงต้องแยกการทำงานของสมองออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกเพื่อให้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการขับรถ และอีกส่วนเพื่อหาเรื่องคุยให้ได้ แล้วในที่สุด...
"เมื่อกี้ขอบคุณสำหรับข้าวผัดนะครับ มันอร่อยมากจริง ๆ"
พลูโตเริ่มชวนคุย ซึ่งในความจริงแล้ว เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากินข้าวผัดหมดจานได้ยังไง แต่เขาคิดว่ามันน่าจะอร่อยจริง ๆ นั่นแหละ เพราะเขาจำรสชาติของเบคอนชิ้นนั้นได้เป็นอย่างดี
"ขอบคุณ แต่ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ว่ามันอร่อยมาก ไม่งั้นนายคงกินไม่หมดหรอก"
ซัทกล่าวด้วยน้ำเสียง และสีหน้าอันสุดแสนจะไม่สนโลก แต่ความจริงแล้ว เขาดีใจมาก ๆ เลยนะ เพราะในบรรดาคนที่เขาทำอาหารให้กิน ไม่มีใครกินได้มูมมาม กินได้น่าอร่อยเท่ากับพลูโตอีกแล้ว
"มื้อสุดท้ายก่อนบายเธอ เรื่องนั้นคุณรับบทเป็นเชฟใช่ไหมครับ"
"ใช่ ทำการบ้านมาดีนี่"
"เปล่าครับ ผมพึ่งรู้ว่าจะต้องมาเป็นผู้จัดการของคุณ ก่อนจะมาเจอคุณไม่นานนี่เอง"
"ว่าแล้วเชียว โดนหลอกมาทำงานจริง ๆ ด้วยสินะ"
"ก็ไม่เชิงหรอกครับ ต้องบอกว่าผมรนหาที่เองมากกว่า"
"รนหาที่เองงั้นเหรอ ไหนลองอธิบายให้ฟังหน่อยสิ ว่ารนหาที่ยังไง"
"ก็ผมยื่นขอฝึกงานกับเฟท ในตำแหน่งผู้จัดการศิลปินดาราไว้น่ะครับ ก่อนเขาจะเรียกมาสัมภาษณ์"
"น่าสนใจนี่ ปรกติไม่ค่อยมีคนสนใจเป็นผู้จัดการดารากันหรอกนะ เขามองว่าเป็นงานขี้ข้าดารากันน่ะ แล้วไงทำไมถึงอยากทำงานนี้ล่ะ เรียนอะไรมา บริหาร ทรัพยากรบุคคล อะไรทำนองนั้นรึเปล่า"
"เปล่าครับผมเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ สาขาสื่อสารการแสดง จบปี 3 กำลังจะขึ้นปี 4"
"แปลกนะ เรียนการแสดง แต่ดันไม่อยากเป็นนักแสดง อยากเป็นผู้จัดการดาราเฉย"
"จริง ๆ ผมก็เคยอยากเป็นนักแสดงนั่นแหละครับ ถึงได้เลือกเรียนทางนี้ แต่ผมก็ได้มาพบความจริงว่า คนที่มาเรียนสายนี้ ทุกคนล้วนมีสิ่งที่ผมไม่มี สิ่งที่เรียกว่า ออร่าซุปตาร์"
"อืม"
ซัทโน้มตัวผ่านช่องตรงกลางมายังเบาะด้านหน้า เพื่อจ้องหน้าของพลูโต ก่อนที่จะกลับไปนั่งตามเดิม
"จริงด้วย ออร่ารอบ ๆ ตัวนายมัน หม่น ๆ หมอง ๆ ดูจืดจางยังไงชอบกล พูดตามตรงฉันรู้สึกตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นนายแล้วล่ะ ฉันนึกว่านายเป็นผีด้วยซ้ำ แต่นายดู...โคตรจะไม่น่ากลัวเลยสักนิด ฉันก็เลยลองทักทายนายดู"
เยี่ยมไปเลย มนุษย์คนที่ 3 ที่มองเห็นฉันตอนที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จาอะไร กลับเห็นฉันเป็นผีซะงั้น แต่ก็นะ ดีกว่าถูกมองข้ามตามปรกติเป็นไหน ๆ นี่คือคำพูดที่อยู่ในหัวของพลูโต
"แล้วไง เมื่อรู้แบบนั้นแล้ว ทำไมถึงยังเรียนต่อ ไม่ย้ายคณะไปล่ะ"
"นั่นสินะครับ ผมคงรู้สึกไม่อยากยอมแพ้ต่อสิ่งที่ผมรักล่ะมั้ง คือแบบ ต่อให้ผมรู้ตัวว่าไม่มีพรสวรรค์ก็ตาม แต่มันก็คงมีสักอย่างแหละที่ผมทำได้ ถ้าผมยอมแพ้ไปก่อน ผมก็คงหาจุดยืนของตัวเองไม่เจอ"
"แล้วจุดยืนนั้นที่หาเจอ คือการเป็นผู้จัดการดารา?"
"ก็ไม่เชิงครับ เพียงแต่เมื่อราว ๆ ครึ่งปีก่อน มีงานแสดงละครเวทีในมหาลัย ผมไปแคสบทที่เหมาะสมกับตัวเอง พวกต้นไม้ ใบหญ้า ก้อนหิน อะไรก็ว่าไป แล้วผมก็ได้บทก้อนหินมา แต่ในระหว่างซ้อม มีคนเตะก้อนหิน ซึ่งก็คือผมอยู่ตลอดเวลา จนแสดงกันไม่ได้ ทำให้ผมก็ถูกถอดออกจากบท แล้วก็ไปทำงานหลังเวทีแทน"
"แสดงยังไงให้โดนเตะจนถูกปลดวะน่ะ!"
"นั่นแหละครับปัญหา ผมเป็นแค่ก้อนหิน ที่อยู่ท่ามกลางใบหญ้าที่พลิ้วไหวไปตามลม แน่นอนว่าต่อให้ลมจะแรงแค่ไหน ก้อนหินก็ไม่ขยับ ซึ่งพอผมไม่ขยับ ก็เท่ากับกลายเป็นคนไร้ตัวตน ทุกคนก็เลยมาเดินชน เดินเตะ เดินสะดุด สุดท้ายเพื่อความปลอดภัยของนักแสดงคนอื่น ๆ ผมจึงโดนปลดออกจากบทก้อนหิน"
ได้ฟังแบบนั้น ซัทก็หัวเราะลั่นออกมา
"ตลกว่ะ ฉันเป็นนักแสดงมาตั้งแต่ 7-8 ขวบ ก็พึ่งเคยได้ยินอะไรแบบนี้นี่แหละ"
พูดจบซัทก็หัวเราะขึ้นมาอีกรอบ ทำให้ใบหน้าของพลูโตกระตุกเล็กน้อย จนเห็นได้ชัด
"โอเค โอเค ฉันจะไม่ขำแล้ว เล่าต่อเลยจืด"
พลูโตถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หนึ่งครั้ง แล้วจึงเริ่มเล่าต่อ
พอมาอยู่หลังเวที อันแสนวุ่นวาย สิ่งที่ผมได้ทำก็คือการอยู่เฉย ๆ เพราะไม่มีใครสังเกตเห็นผมนั่นแหละ ผมก็เลยเดินไปเรื่อย เพื่อหามุมนั่งอู้ คือยังไงก็ไม่มีใครจิกหัวใช้งานอะไรผมอยู่แล้ว
หลังจากนั่งไปได้สักพัก ก็มีน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาแถวนั้น ในมือถือแผ่นกระดาษมาด้วยปึกหนึ่ง แล้วน้องเขาก็เริ่มซ้อมบทอยู่คนเดียว
จากการนั่งดูน้องคนนั้นซ้อมอยู่เงียบ ๆ ผมจึงได้รู้ว่า น้องคนนั้นได้รับบทนำของเรื่องเป็นอัศวิน แต่น้องเขาเป็นตัวสำรองหมายเลข 2
กล่าวคือ ถ้าไอ้คนแรกที่ได้บทไป กับไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 ไม่เจ็บไข้ได้ป่วย พร้อมกันจนแสดงไม่ได้ น้องเขาก็ไม่ได้แสดงแน่นอน ซึ่งนั่นทำให้ผมประทับใจมาก เพราะระหว่างที่เดินร่อนเร่ไปทั่ว ผมสังเกตเห็นว่าไอ้คนที่ได้บทไป ผู้ที่กำลังซ้อมอยู่บนเวที มันผิดคิวบ่อยมาก ๆ โดยเฉพาะฉากที่ต้องเล่นแนบชิดกับนักแสดงผู้หญิง ใช่แล้ว ไอ้หมอนี่มันตั้งใจนอกบท เพื่อที่จะได้ลวนลามสาว ๆ
ในขณะที่ด้านหลังเวที ไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 มันไม่ซ้อม ไม่ทำอะไรทั้งนั้น เหมือนกันกับผมนั่นแหละ มันคงคิดว่า ยังไงเสีย มันที่เป็นตัวสำรอง ก็คงไม่มีวันได้ขึ้นไปแสดงหรอก
ด้วยเหตุนี้ผมจึงประทับใจน้องตัวสำรองหมายเลข 2 เอามาก ๆ ความรู้สึกของผมในตอนนั้นก็คือ อยากให้น้องคนนี้ ได้ขึ้นไปแสดงแทนไอ้สองตัวนั้น ว่าแล้วผมจึงแสดงตัวออกไป โดยพูดว่า
"มีอะไรให้ช่วยไหม"
น้องเขาตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงผม ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่ปรกติมาก เพราะผมไม่เคยอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งผมพูด น้องจะตกใจก็ไม่แปลก
น้องตอบรับการช่วยเหลือของผมแต่โดยดี หน้าที่ของผมก็คือช่วยน้องต่อบท เพราะว่าไม่มีใครว่างมาต่อบทกับน้องมัน หรือคนที่ว่างก็เป็นพวกตัวสำรอง ของบทนำอื่น ๆ ที่ยอมแพ้ไปแล้ว จึงไม่ซ้อมไม่ทำอะไรกันทั้งนั้น น้องจึงหลบมาซ้อมอยู่คนเดียว
หลังจากนั้น ทุก ๆ วันผมกับน้องก็จะมาซ้อม มาต่อบทกัน ในมุมเดิม มุมที่ผมตั้งใจจะทำเป็นมุมอู้ส่วนตัวนั่นแหละ จนเวลาผ่านไป หนึ่งเดือน อีกหนึ่งอาทิตย์เท่านั้น วันแสดงจริงก็จะมาถึง
อาจารย์ที่เป็นคนดูแลการแสดง ขอให้พวกเราทำการแสดงจริงแบบปิด โดยมีอาจารย์คนอื่น ๆ ในคณะมาร่วมชมด้วย ผลคือการแสดงของไอ้คนแรกล่มไม่เป็นท่า อาจารย์จึงให้ไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 มาแสดงแทน แล้วก็เป็นไปตามคาด ไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 ก็แสดงไม่ได้เช่นกัน โอกาสจึงตกมาถึงน้องตัวสำรองหมายเลข 2 ซึ่งน้องทำได้ การแสดงเริ่ม แล้วปิดม่านลงอย่างสวยงาม
อาจารย์ที่เข้ามาชมในวันนั้น ได้พูดคุยปรึกษากัน แล้วมีคำสั่งเด็ดให้น้องตัวสำรองหมายเลข 2 ขึ้นมาแสดงนำแทน แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าแย้ง หรือคัดค้านเลยสักคน นั่นทำน้องดีใจเป็นอย่างมาก แต่ผมนี่แหละที่ดีใจกว่าน้องเสียอีก
"และนั่นคือจังหวะที่ผมค้นพบจุดยืนของตัวเอง ผมอาจจะเป็นนักแสดงไม่ได้ แต่ผมสามารถช่วยผลักดันคนอื่น ๆ คนที่มีความสามารถ และคนที่มีความตั้งใจ ให้ขึ้นไปสู่จุดสูงสุด แทนตัวผมได้ ผมจึงเริ่มสนใจอาชีพ ผู้จัดการศิลปินดาราขึ้นมา แล้วยื่นเรื่องขอมาฝึกงานที่เฟท แต่ผมก็ไม่ได้คาดคิดหรอกนะ ว่าจะได้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับดาราเบอร์ใหญ่แบบคุณ ผมนึกว่าบริษัทจะส่งผมไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการดารา หรือไม่ก็ไปดูแลเด็กฝึกหัดเสียอีก"
พูดจบพลูโตก็เหลือบไปมองกระจกหลัง แล้วพบว่า ซัทหลับไปแล้ว
"เรื่องของเรามันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยเหรอ"
พลูโตบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วก็ขับรถต่อไปอย่างเงียบ ๆ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ถึงแล้วครับคุณซัท คุณซัทครับ"
พลูโตพยายามปลุกซัท โดยใช้เสียงอย่างเดียว ไม่ถึงเนื้อถึงตัว แต่ก็ไม่มีการตอบรับจากเลขหมายที่เขาเรียกเขาจึงต้องขึ้นเสียงเล็กน้อย
"ลุง!"
เพียงคำเดียวเท่านั้น ทำเอาซัทสะดุ้งโหยง
"หะ ถึงแล้วเหรอ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงหย่อนยาน ทำตาปรือลุกขึ้นมานั่งหลังตรง แล้วหาวไปอีกหนึ่งฟอด
ซัทนั่งหลับตา พยายามกำหนดลมหายใจเข้าออกให้เป็นจังหวะ ไม่ช้าไม่เร็ว และมั่นคง จากนั้นก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบา ๆ 3 ครั้ง แล้วก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"โอเคไปกันได้แล้ว"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงปรกติ ก่อนจะลงจากรถ แล้วเดินนำหน้าพลูโตเข้าไปยังสนามยิงปืน
เมื่อมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ ซัทยื่นบัตรสมาชิกให้พนักงานสาว
"แล้วก็สมัครสมาชิกใหม่ ให้นายจืดด้านหลังผมด้วยครับ 1 ปี 1 พันใช่ไหมครับ"
พูดจบซัทก็หยิบเงินมาวางไว้บนเคาน์เตอร์
พนักงานสาวยังไม่ได้รับเงินมาแต่อย่างใด เธอกลับมองไปยังด้านหลังของซัทด้วยความสงสัย
"สวัสดีครับ"
พนักงานสาวสะดุ้งจนตัวโยกทันที หลังจากได้ยินคำทักทายของพลูโต ก่อนจะหันกลับไปพูดกับซัท
"ใช่ค่ะ ค่าสมาชิกตอนนี้ 1 ปี 1 พัน รอสักครู่นะคะ"
พูดจบพนักงานก็หันหลังไป ทำอะไรบางอย่าง
"ไม่ต้องสมัครให้ผมก็ได้นะครับคุณซัท คือผมไม่ยิงปืนอยู่แล้ว"
"แต่ถ้าไม่สมัคร ก็เสียค่าเข้าไปข้างในอยู่ดี"
"งั้นไม่เป็นไรครับ ผมรอในรถก็ได้"
"กฎ 2 ข้อ"
ซัทยืนกรานเสียงแข็ง พูดช้า ๆ ชัด ๆ น้ำเสียงฟังดูน่ากลัวมาก
"ครับเข้าใจแล้วครับ"
จากนั้นพนักงานสาวก็หันหลังกลับมาหาพวกเขาทั้งสอง
"นี่ค่ะรบกวนกรอกข้อมูลในนี้นะคะ กฎการใช้บริการ และสิทธิพิเศษสำหรับสมาชิกอยู่ด้านหลังค่ะ เมื่อหรอกข้อมูลเสร็จแล้ว ให้มายื่นตรงนี้นะคะ แล้วเดี๋ยวจะพาไปถ่ายรูปทำบัตรให้ค่ะ"
พลูโตรับเอกสาร กับปากกา ที่พนักงานสาวยื่นมาให้ แล้วค่อย ๆ อ่านมันอย่างตั้งใจ
"เสร็จแล้วก็ขับรถกลับบ้านของตัวเอง ไปขนเสื้อผ้ามานะ แล้วสัก 3 4 โมง ค่อยขับรถกลับมารับฉันแล้วกัน"
เมื่อได้ยินคำสังของซัท พลูโตก็พูดครับ ตอบรับอย่างไว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองนาฬิกา ที่แขวนอยู่บนผนังด้านหลังเคาน์เตอร์ ตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว ทันใดนั้นเอง พลูโตก็เหมือนจะฉุกคิดบางอย่างได้
"เดี๋ยวก่อนครับคุณซัท"
พลูโตเอ่ยห้ามซัท ที่กำลังจะเดินหายวับไป ซัทจึงหันหลังกลับมาคุยกับเขา
"คือ ทำไมผมต้องกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาด้วยล่ะครับ"
"นี่นายยังไม่ได้อ่านมันใช่ไหมเนี่ย"
ซัทพูดด้วยท่าทางหงุดหงิด
"อ่าน..."
พลูโตเหลือบไปมองเอกสารในมือ
"อ๋อ กำลังอ่านอยู่ครับ"
"ไม่ใช่อันนั้น"
พูดจบซัทก็ถอนหายใจออกมา
"คือพี่สาวฉัน ไม่ได้ทิ้ง ไม่ได้ฝากอะไรไว้ให้นายเลยรึไง"
คำพูดของซัท ทำพลูโตคิดหนัก เขาพยายามทบทวนความจำ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า
"มีครับ กระเป๋าเป้"
"นั่นแหละ ไปเปิดดูซะ แล้วจะเข้าใจเอง"
พูดจบซัทก็เดินหายวับไป แล้วทิ้งความสงสัยไว้ให้อยู่กับพลูโต
หลังจากนั้นพลูโตก็จัดการกรอกเอกสาร ถ่ายรูปทำบัตรสมาชิกจนเสร็จเรียบร้อย ทันทีที่เขาได้บัตรสมาชิกมาไว้ในครอบครอง เขาก็รีบตรงดิ่งกลับไปที่รถทันที
พลูโตนั่งอยู่หลังพวงมาลัย แล้วหยิบกระเป๋าเป้ที่อยู่บนเบาะข้างคนขับขึ้นมาเปิดดู แล้วก็พบว่าข้างในมีทั้งโทรศัพท์ ทั้งแท็บเล็ต รวมถึงกองเอกสารอีกปึกหนึ่ง เขาจึงหยิบเอกสารขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าใบแรก เป็นตารางงานเดือนนี้ของซัท เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบติดเครื่อง แล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็วทันที
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


หลังจากแยกกันกับพลูโต ซัทก็เดินเข้ามาในห้องอาหารของสนามยิงปืน ที่โต๊ะตัวหนึ่ง มีผู้ชายรายหนึ่งกำลังนั่งจ้องมองมายังเขา ชายคนนั้นมีรูปร่างหน้าตาใกล้เคียงกับซัทมาก เมื่อซัทหันไปสบตากับเขา ซัทจึงเดินตรงเข้าไปทางนั้นทันที
"ไงนึกว่าจะไม่มาแล้ว"
ชายคนนั้นเอ่ยทักซัทที่เดินมาจนถึงโต๊ะ
"ทีแรกก็คิดไว้แบบนั้นแหละ"
ซัทพูดพร้อมกับดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง
"พูดแบบนี้แสดงว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปสินะ"
"ก็ใช่อยู่หรอก แต่แค่เปลี่ยนผู้จัดการเฉย ๆ น่ะ"
"เปลี่ยนอีกแล้วเหรอ คนที่เท่าไหร่แล้วล่ะ"
"ใครจะไปนั่งนับพวกนั้น"
"แสดงว่าผู้จัดการคนใหม่ไม่ใช่พวกนั้นงั้นสิ"
"ไม่รู้หรอก แต่ไล่กลับไปแล้ว คงถ่วงเวลาได้สักพัก"
"แล้วนอกจากผู้จัดการ มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือคืบหน้าบ้างไหม"
คำตอบที่คู่สนทนาของซัทได้รับคือความเงียบ
"เวลาจะหมดแล้วนะเพื่อน สิ้นปีนี้พ่อฉันก็จะเกษียณแล้ว ซึ่งไอ้คนที่ขึ้นมาแทนอาจจะเป็นพวกมันก็ได้"
ชายคนนั้นพูดด้วยความหงุดหงิด ใส่อารมณ์มาเต็มที่
"ฉันรู้เว้ย ฉันรู้ แต่ถ้ามันง่ายขนาดนั้น พวกมันคงโดนขุดรากถอนโคนไปนานแล้ว"
ซัทเองก็พูดแบบใส่อารมณ์ไม่แพ้กัน
"ฉันว่านายควรบอกเรื่องนี้ให้พี่สาวนาย..."
"ฉันบอกไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่ได้ จะให้ฉันบอกยังไงในเมื่อไม่มีหลักฐาน"
ซัทพูดแทรกขึ้นมา ก่อนจะนิ่งเงียบไปเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะพูดต่อ
"ฟังนะตาณ ถ้าไม่มีหลักฐาน ต่อให้คนทั้งโลกมาบอกว่าเขาชั่วขนาดไหน ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก เราต้องการหลักฐานเข้าใจไหม"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
"ฉันรู้ว่าเราต้องการ แต่นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่รึไง ว่าจะหามาให้ฉัน แต่นายก็ยังหาไม่ได้สักที มันกี่ปีมาแล้วเพื่อน เวลามันไม่หยุดรอนายหรอกนะ"
ตาณพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกันกับซัทในช่วงแรก ก่อนที่จะเริ่มใส่อารมณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ ไปจนจบประโยค
หลังจากนั้นบรรยากาศก็เงียบงันและตึงเครียด ทั้งสองไม่ได้โต้เถียงอะไรกันอีกพักใหญ่ จนกระทั่ง ซัทลุกขึ้นยืน แล้วพูดขึ้นว่า
"ดวลปืนกันไหม"
"ก็เอาสิ"
หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากห้องอาหาร ไปยังสนามยิงปืน
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย 3 โมงกว่า ๆ เกือบ ๆ จะ 4 โมง พลูโตก็ขับรถกลับมาถึงสนามยิงปืนอีกครั้ง เขารีบลงจากรถ แล้วเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ ก่อนจะยื่นบัตรสมาชิกให้พนักงานดู ก่อนจะถามว่า
"ไม่ทราบว่า พอจะรู้ไหมครับว่าคุณซัทอยู่ไหน"
"ไม่แน่ใจเหมือนกันนะคะ แต่ถ้าเป็นโซนประจำของคุณซัท ก็คงเป็นโซนระยะ 25 เมตร ไม่ก็ 50 เมตรนั่นแหละค่ะ"
"ขอบคุณครับ แล้วสองโซนนั้นอยู่ตรงไหนเหรอครับ"
"เข้าประตูทางด้านหลังนี้ไป แล้วเดินตรงไปเรื่อย ๆ เลยค่ะ โซนแรก โซน 10 เมตร จะมีห้องอาหารด้วย โซนถัดไปคือ 25 เมตร และ 50 ตามลำดับค่ะ"
"ขอบคุณมาก ๆ ครับ"
พูดจบพลูโตก็เดินเข้าประตูทางด้านหลังไป เขาหันมองซ้ายทีขวาที คนที่กำลังยิงปืนอยู่ไม่มี แต่พอมองเข้าไปในห้องอาหารก็เห็นว่า ซัทกำลังนั่งคุยกับใครสักคนหนึ่งอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปในห้องอาหาร แล้วไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ ซึ่งในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาเข้าหูด้านขวาของเขา
"ทำเวลาได้ดีเลยนี่ นึกว่าจะมาช้ากว่านี้เสียอีก"
มันเป็นเสียงของซัท พลูโตจำได้แม่น แต่คนที่อยู่ข้างหน้าเขาไม่ได้ขยับปากเลยสักนิด เขาจึงหันตามเสียงไป ก่อนจะพบว่า ที่ตรงนั้นมีซัทอยู่อีกคน
พลูโตจึงหันไปหันมาหันมาหันไป ด้วยความตกใจและสงสัย จนแน่ใจว่า คนที่เขาเห็นในทีแรก ไม่ใช่ซัท ถึงจะคล้ายกันมาก แต่เมื่อสังเกตดูดี ๆ ก็มีความต่างกันอยู่บ้างทางหน้าตา แน่นอนว่า ถ้าเขาสังเกตเสื้อผ้าก่อน เขาคงจำคนไม่ผิดหรอก แต่ที่สำคัญคือทำไมคนคนนี้ ถึงได้เหมือนซัทขนาดนั้นนะ หรือว่าจะเป็นฝาแฝดกัน
"คุยกับใครอยู่วะซัท"
ตาณถามซัทด้วยความสงสัย
"ก็นี่ไง ผู้จัดการคนใหม่ของฉัน ชื่อนายจืด"
ซัทพูด พร้อมกับผายมือซ้ายไปทางพลูโตที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ
"สวัสดีครับ ชื่อพลูโตครับ"
ชายคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามซัทดูตกใจเล็กน้อย ที่จู่ ๆ ก็มีคนโผล่มาทางขวามือของตัวเอง
"นายจืด ทำความรู้จักไว้ นี่เพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนของฉันเอง แถมยังเป็น สตันท์ดับเบิล ของฉันด้วย"
"อ๋อ มิน่าล่ะ ผมก็ว่าอยู่ ทำไมดูคล้ายกันแปลก ๆ นึกว่าเป็นฝาแฝดกันซะอีก"
"มีคนเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นไอ้ซัทอยู่บ่อย ๆ เหมือนกันครับ แล้วก็ผมชื่อตาณนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับผู้จัดการ"
"เอาล่ะเลิกพิธีรีตองกันได้แล้ว ว่าไงไอ้ตาณดวลกันอีกสักรอบไหมก่อนกลับ"
"ก็เอาสิ เท่าไหร่ดีล่ะ"
"7 ลูกก็พอ 50 เมตร"
"ตกลง"
ปัง ๆ ๆ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว นั่นคือสิ่งที่พลูโตคิด แต่ความจริงแล้ว เสียงมันเบากว่านั้นเยอะ เพราะเขาใส่ที่ครอบหูไว้นั่นเอง
จากนั้นตาณกับซัท ก็กดรอกให้เป้ายิงเลื่อนมาหาพวกเขา ซึ่งพลูโตมองแค่ผ่าน ๆ ก็รู้ได้ในทันทีเลยว่า ซัทแพ้ยับ
เป้าของตาณ กระจุกกันอยู่ตรงกลางเสียเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่ของซัทนั้นมีบางลูก ตกขอบเป้าไปด้วยซ้ำ
นึกว่าจะแน่ เห็นใจกล้าไปท้าเขาตาลุงเอ๊ย พลูโตเย้ยหยันซัทอยู่ในใจ
"เฮ้ย ๆ ไอ้จืด เก็บอาการหน่อย ตาวิเศษเห็นนะ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ในขณะที่ตาณอมยิ้ม
"ไม่น่าเชื่อนะว่าผู้จัดการก็เป็นคนในวงการบันเทิง"
"เออ ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่ที่ไม่น่าเชื่อกว่าคืออะไรรู้ไหมจืด คือไอ้หมอนี่ มันเป็นตำรวจไง ยศใหญ่ซะด้วยนะ แต่ดันหาแอบไปเล่นเป็นตัวประกอบเฉย แล้วเล่นเป็นตำรวจด้วยนะ"
"จริงเหรอครับ คุณตาณเป็นตำรวจหรือครับ"
"ครับเป็นตำรวจจริง ๆ แต่ก็เป็นตำรวจธรรมดา ๆ ที่ต้องการหารายได้พิเศษ เลยแอบไปรับงานเป็นตัวประกอบ ก็แค่นั้นเอง อย่าไปเชื่อไอ้ซัทมันมาก มันพยายามจะเบี่ยงเบนประเด็นที่ว่า มันยิงปืนแพ้ผมราบคาบต่างหากล่ะ"
พลูโตพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของตาณ
"เออ ๆ คนชนะจะพูดไงก็ได้แหละ ไปกันเหอะจืด กลับบ้านดีกว่า"
พูดจบซัทก็เดินหนีห่างออกจากตาณไปก่อน
"ไว้เจอกันใหม่นะครับ คุณ...ตำรวจ"
พลูโตพูดติดตลก ก่อนจะรีบเดินตามซัทไป
"ไอ้ซัทอย่าลืมที่คุยกันไว้ล่ะ ทำเวลาด้วย"
ตำรวจตาณตะโกนไล่หลังซัทไป ในขณะที่ซัทไม่ได้หยุด หรือหันมาตอบอะไร ทำแค่ยกมือขวาขึ้นมา แล้วก้าวเดินต่อไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ระหว่างทางขับกลับบ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์อันน่าอึดอัดเหมือนตอนขามา พลูโตจึงเริ่มบทสนทนา
"เอ่อ คุณซัทครับ คืนนี้ผมขออนุญาตนอนบ้านคุณซัทได้ใช่ไหมครับ"
"เออได้ ตามสบายเลย จริง ๆ ฉันก็อยากให้นายทำแบบนั้นอยู่แล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปกันแต่เช้างั้นใช่ไหม"
"ครับผมเช็กตั๋วเครื่องบินแล้ว ทางทีมงานฝั่งโน้นเขาจะมารอรับเราที่สนามบินราว ๆ 6 โมงเช้า พอเราไปถึงเขาก็จะพาเราเข้าห้างเลย เพื่อไปนัดแนะ และเตรียมตัว เพราะงานจะเริ่ม ตั้งแต่ตอนห้างเปิดเลย"
"ทำงานไวดีนี่คุณผู้จัดการ ใช้ได้ ๆ"
"เอ่อ เปล่าครับ ประธานเตรียมทุกอย่างไว้ให้ในกระเป๋าแล้ว"
"ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ สุดท้ายพวกที่มาเป็นผู้จัดการให้ฉัน ก็มีคนอื่นคอยจัดการทุกอย่างให้อีกที เป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ แถมยังชอบวิ่งแจ้นไปฟ้องพี่ฉันด้วย ว่าวัน ๆ ฉันไปทำอะไรที่ไหนอย่างไรบ้าง นั่นแหละหน้าที่ของผู้จัดการของฉันอย่างนาย เป็นดั่งกล้องวงจรปิดตามติดชีวิตฉัน นายเองก็เป็นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"
"เปล่านะครับ ผมยังไม่ได้รายงานอะไรใครเลย"
"เหรอ"
ซัททำเสียงยียวน
"ผมพูดจริง ๆ นะครับ ไม่เชื่อก็ลองจ้องหน้าผมดูสิ แล้วบอกทีว่าผมพูดความจริงอยู่ หรือว่าผมโกหก คุณบอกเองนี่ว่าผมอ่านง่ายมากเลย ไม่ใช่เหรอ"
ได้ยินแบบนั้นซัทนั่งก็หลังตรงหรี่ตาลง แล้วจ้องหน้าจ้องตาของพลูโต ผ่านกระจกมองหลังอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนที่เขาจะเอนหลังกลับไปพิงเบาะตามเดิม
"นายไม่ได้โกหก"
"ผมบอก..."
"หรือไม่ก็โกหกเก่งขึ้นแล้ว"
ซัทรีบพูดแทรกขึ้นมาอย่างจงใจ
หลังจากนั้นบรรยากาศก็กลับมาอึดอัดอีกครั้ง ดูเหมือนว่าการชวนคุยของพลูโต เพื่อทำลายความอึดอัดลง จะส่งผลตรงกันข้ามไปเสียแล้ว ท่าทางซัทจะหงุดหงิดมากกว่าที่เขาคิด มันเป็นเพราะแพ้ในการแข่งยิงปืนนั่นรึเปล่า?
พลูโตพยายามคิดหาวิธีทำลายความเงียบนี้ลงไปให้ได้ อยู่ภายในหัว แล้วเขาก็คิดบางอย่างออก
"แค่แพ้การดวลปืนกับคนที่เก่งกว่า ทำคุณอารมณ์บูดได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
"ว่าไงนะไอ้จืด!"
จากน้ำเสียงตอนนี้ ดูเหมือนว่าซัทจะโกรธเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวหนึ่งแล้ว
"ไม่เอาน่า ผมรู้นะว่าคุณได้ยินเต็มสองหู"
พลูโตพยายามยั่วยุต่อไป
"เออ ได้ยิน แต่ไม่คิดว่าแกจะกล้า เลยจะขอฟังอีกรอบ แบบช้า ๆ ชัด ๆ ไง"
"งั้นจัดไปครับ คืองี้ คุณเป็นถึงจอมมารแห่งวงการบันเทิง คุณก็รู้ใช่ไหมครับว่าตัวเองมีฉายานี้"
พลูโตหยุดพูดเพื่อสังเกตท่าทีของซัท ซึ่งเขาโกรธอยู่ แต่ยังทำเป็นเข้ม พลูโตจึงยั่วต่อ
"ผมก็เลยอดคิดไม่ได้ว่า คุณเป็นจอมมารจริงเหรอ คือแบบจอมมารจะมาหัวเสียกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้เนี่ยนะ ถ้าเป็นงั้นก็คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง จอมมารแห่งวงการบันเทิงเนี่ย ผมคิดแบบนี้นะ"
"อย่างแกจะไปรู้อะไรวะจืด"
"รู้สิครับ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน คุณเนี่ยทั้งกวนประสาท ทั้งงี่เง่า เอาแต่ใจ แลดูสมกับเป็นจอมมารอยู่หรอก แต่ผมก็รู้เหมือนกันว่าจอมมารนั้น เป็นคนที่จริงจัง และตั้งใจมากกว่าที่ใคร ๆ คิด"
พลูโตหยุดพูดอีกรอบเพื่อสังเกตอาการ ซึ่งแม้โดยรวมซัทจะยังดูโกรธอยู่ แต่เมื่อดูที่แววตาแล้ว เขามีท่าทีที่ผ่อนคลายลง เมื่อเห็นแบบนั้นพลูโตจึงเริ่มพูดต่อ
"อย่างวันนี้ พอได้กินอาหารที่คุณทำ แม้จะเป็นแค่ข้าวผัดอเมริกันธรรมดา ๆ ก็ตาม แต่คุณก็ทำมันออกมาได้ดีมาก ๆ ซึ่งพอมาบวกกับเรื่องที่คุณเคยรับบทเป็นเชฟแล้ว ทุกอย่างมันก็ชัดเจน ว่าคุณลงทุนไปเรียนทำอาหาร และไม่ใช่การเรียนเพื่อให้รู้เฉย ๆ คุณถลำลึกไปมากกว่านั้น บางทีคุณอาจจะฝึกทำอาหารทุกวัน ทุกวันเลยก็ได้ ผมได้ยินนะ ตอนที่คุณเถียงกับประธาน ว่าคุณไม่อยากรับงานตอนใกล้ ๆ เปิดกล้อง ไหนจะการที่คุณมาฝึกยิงปืนในวันนี้อีก ทั้งหมดก็เพื่อการแสดง เพราะงั้นผมจึงคิดว่าตอนนี้คุณกำลังแสดงอยู่"
"นายคิดงั้นเหรอจืด นายไม่คิดว่านี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของฉันก็ได้นะ"
"ก็มีบ้างครับ เรื่องที่ผมมั่นใจว่า ออกมาจากใจของคุณจริง ๆ ไม่ใช่การแสดง ก็คือเรื่องที่ ผู้จัดการคนก่อน ๆ เป็นพวกขี้ฟ้อง เพราะงั้นผมสัญญากับคุณตอนนี้เลย ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรเสี่ยง ๆ ไม่เป็นอันตรายต่อตัวเอง หรือคนอื่น ๆ ผมไม่ฟ้องหรอกครับ อย่างการไปยิงปืนกันวันนี้ก็ด้วย คือแบบ ในตารางงานวันนี้ใส่มาว่าเป็นวันหยุดด้วย วันหยุดของคุณก็คือวันหยุดของผม ผมไม่โทรไปหาหัวหน้า เพื่อของานมาทำเพิ่มในวันหยุดหรอกครับ เอาเวลาไปทำอะไรตามใจดีกว่า คุณไม่คิดงั้นเหรอครับ"
"ก็คิดอยู่นะ...คิดว่านายจะพูดจริงรึเปล่า"
"ถ้าอยากรู้ก็ต้องลองพิสูจน์ดูแล้วล่ะครับ"
"ย่อมได้จืด ย่อมได้ วันหยุดต้องทำอะไรตามใจงั้นใช่ไหม งั้นมีที่หนึ่งที่ฉันอยากจะไป พาฉันไปที"
พูดจบซัทก็แทรกตัวมาด้านหน้า แล้วกดกำหนดปลายทางใน GPS ใหม่
"ก็ค่อนข้างไกลอยู่นะผมว่า"
"แล้วไงล่ะ จะไม่ไปเหรอ ถ้าไม่ไปฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แค่ฉันจะมองว่านายเป็นคนกลับกลอกก็แค่นั้น"
"ผมพาไปได้อยู่แล้ว แต่เพราะมันไกล เลยจะต้องไปให้ไวกว่าเดิมนิดหน่อย"
"ก็จัดไปสิ ฉันขาดเข็มขัดแน่นหนาปลอดภัยสบายใจได้"
"งั้นก็เป็นอันตกลง"
พูดจบพลูโตก็เหยียบคันเร่งจนสุดแรง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 2 เมษาเวลา 6 โมงเช้านิด ๆ ณ ช่องทางออกจุดหนึ่ง ของสนามบินทุ่งศรีภูมิ มีกลุ่มคนที่เรียกว่า วงแหวนดาวเสาร์ มารวมตัวกันรอใครบางคนอยู่ และใครคนนั้นก็คือจอมมารแห่งวงการบันเทิงนั่นเอง
ซัทเดินออกมาตัวเปล่า พร้อมกับโบกมือทักทายแฟน ๆ ตามปรกติ โดยมีบอดี้การ์ดล้อมรอบตัวเขา และมีพลูโตเดินตามมาติด ๆ
เจ้าหน้าที่พาทั้งคู่ไปขึ้นรถที่เตรียมไว้ โดยพลูโตนั่งข้างคนขับ และซัทนั่งอยู่เบาะหลัง
"ไว้เจอกันนะ"
ซัทลดกระจกลงมาเล็กน้อยแล้วตะโกนพูดคุยกับแฟน ๆ ก่อนที่รถจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปข้างหน้า
"ขอโทษด้วยนะครับคุณซัท เราไม่คิดว่าเช้าขนาดนี้ ยังมีแฟนคลับของคุณมารอกันขนาดนั้น"
คนขับรถพูดขึ้นมา
"ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ คิดถูกแล้วล่ะที่ให้มาแต่เช้า เพราะถ้าเป็นเวลาอื่น มนุษย์แฟนคลับจะมากันเยอะกว่านี้อีก"
"ว่าแต่..."
ทันทีที่พลูโตพูดขึ้นมา คนขับรถก็สะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที ทำเอาพลูโตเสียสมาธิไปด้วยเลย
"ว่าแต่ทำไมกลุ่มแฟนคลับ ถึงมีชื่อว่า วงแหวนดาวเสาร์ ล่ะพี่ซัท ใครเป็นคนตั้งพี่เหรอ"
พลูโตพูดต่อ
"เปล่าเขาตั้งกันของเขาเอง มันมาจากชื่อเล่นนั่นแหละ ชื่อ ซัท มาจาก Saturn ดาวเสาร์ เขาก็เลยตั้งชื่อกลุ่มแฟนคลับว่า วงแหวนดาวเสาร์ อย่างที่เห็นนั่นแหละ"
"โอ้ บังเอิญจังเลยนะครับ ที่ชื่อพวกเรามาจากชื่อดวงดาวเหมือนกัน"
"ไม่ เราไม่เหมือนกัน ฉันยังอยู่ในระบบสุริยะ ส่วนนายน่ะ โดนขับออกไปแล้ว เสียใจด้วยนะ"
ตาลุงนี่ กลับเข้าสู่โหมดกวนประสาทอีกแล้วสินะ พลูโตคิด
หลังจากนั้นไม่นานนักคนขับก็พาทั้งคู่มาส่งประตูด้านหลังของห้าง แน่นอนว่ามีมนุษย์แฟนคลับมาดักรออยู่บ้าง แต่เจ้าหน้าที่ก็คอยช่วยกันยันไว้ได้
ทันทีที่รถจอด ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาเปิดประตูเบาะหลังทางฝั่งขวา เพื่อให้บุคคลสำคัญอย่างซัทได้ลงมาอย่างสะดวกที่สุด
"สวัสดีค่ะคุณซัท ฉันชื่อเมย์นะคะ เป็นผู้ดูแลงานในวันนี้ ถ้าขาดเหลืออะไร เรียกใช้ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ"
ซัทพยักหน้ารับคำ แล้วเดินลงมาจากรถ
ทันทีที่ซัทเดินลงมาจากรถเรียบร้อย เมย์ก็ปิดประตูรถให้ ก่อนที่รถจะค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
"ว่าแต่คุณซัทคะ คุณผู้จัดการไม่ได้มาด้วยเหรอคะ"
"ก็นั่งรถมาด้วยกันนี่แหละครับ นั่นไง"
ซัทพูดพร้อมหันหลังกลับมามองก็ไม่เห็นใคร ทั้งรถทั้งพลูโต เขาจึงหันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะพบว่า รถที่ขับออกไปเมื่อครู่ จอดอยู่ไม่ไกล เดินไปสิบก้าวก็ถึง แล้วเขาก็เห็นพลูโตลงมาจากรถ ก่อนที่รถจะขับออกไป
"นั่นไงครับ"
ซัทชี้ไปทางพลูโตที่กำลังซอยเท้าเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว
"สวัสดีครับ พลูโตครับ"
เมื่อเดินมาถึงตัวซัท พลูโตก็กล่าวทักทายเมย์ เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพูดจาทักทายกลับ
พวกเขายืนคุยกันอยู่ตรงนั้นสักพัก ก่อนที่จะมีทีมงานมาพาตัวซัทไป ส่วนพลูโตก็ต้องตามเมย์ไป
เมย์พาพลูโตขึ้นไปยังออฟฟิศชั้นบน ๆ ของห้าง แล้วจัดแจงกำหนดการใช้เขาฟัง
"10 โมงห้างเปิด ให้เหล่าแฟนคลับเข้ามา 11 โมงจะมีการฉายโฆษณา เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ที่คุณซัทเป็นพรีเซนเตอร์ และเปิดตัวโฆษณาอีกตัวของคุณชีค เมื่อฉายจบก็จะให้ทั้งคู่ขึ้นเวทีพร้อมกัน"
"มีคุณชีคด้วยเหรอครับผมนึกว่ามีพี่ซัทคนเดียว"
"ค่ะใช่ค่ะ งานนี้นอกจากจะเป็นการ เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่แล้ว ยังเป็นการเปิดตัวคุณชีคในฐานะพรีเซนเตอร์คนใหม่อีกด้วย แต่ทั้งสองคนก็มีต้นสังกัดเดียวกันนี่คะ ทางบริษัทไม่ได้แจ้งเหรอ"
"ไม่...แน่ใจเหมือนกันครับ พอดีผมพึ่งมาเป็นผู้จัดการได้วันเดียวเอง"
หลังจากนั้นเมย์ก็แจงแจกกำหนดงานให้พลูโตฟัง อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสร็จสิ้น แล้วเธอก็เดินพาพลูโตไปยังห้องเตรียมตัวของซัท ก่อนจะทิ้งเขาไว้หน้าห้อง
พลูโตกำลังจะเคาะประตูห้องพักของซัท แต่ประตูดันเปิดออกก่อนที่เขาจะเคาะอย่างรวดเร็ว
"งั้นผมไปก่อนนะพี่"
พูดจบชายหันหน้าไปทางด้านหลังแล้วพูด ในขณะที่เท้าก้าวเดินออกมาจากห้อง ทำให้เขาชนเข้ากับพลูโตที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ทำให้พลูโตร่วงลงไปกองกับพื้น พร้อมมีเสียงเบา ๆ เหมือนอะไรสักอย่างตก
"ขอโทษครับ ผมไม่ทันมองจริง ๆ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"
ชายคนนั้นพูด ในขณะที่พลูโต กำลังใช้แขนดันตัวเองลุกขึ้นยืน
"โอ๊ย!"
พลูโตอุทานออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บและตกใจ เพราะมือของเขาดันไปทับบางอย่างแข็ง ๆ เข้า เขาจึงดึงมือขึ้น แล้วหันไปมอง ก็เห็นเป็นเข็มกลัดอันเล็ก ๆ รูปปลาดาว
"นั่นมันของผมเองครับ สงสัยจะหลุดไปเมื่อกี้"
ได้ยินแบบนั้น พลูโตจึงหยิบเข็มกลัดอันนั้นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะส่งมันคืนให้เจ้าของ
"ขอบคุณครับ ขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
ชายคนนั้นกล่าว ก่อนจะรับของไว้ ก่อนจะเดินจากไป
หลังชายคนนั้นเดินผ่านไปสักพัก พลูโตก็เดินเข้าไปในห้อง ล็อกประตูให้เรียบร้อย แล้วเดินตรงไปหาซัท ที่นั่งอยู่หน้ากระจก จากนั้นก็อ่านกำหนดการทั้งหมดให้ซัทฟัง แล้วยื่นบทสัมภาษณ์ให้เขาเช็กอีกรอบ
"ไม่มีปัญหาอะไร ฝากนายไปบอกคุณเมย์ด้วย"
หลังอ่านบทสัมภาษณ์เสร็จ ซัทก็ส่งมันกลับไปให้พลูโต
"หลังจากนั้นนายอยากจะไปไหนก็ไป"
พลูโตไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน เลยถามกลับไปว่า
"เมื่อกี้ว่าไงนะครับพี่ซัท"
"คุณ!"
ซัทมีการขึ้นเสียงเล็กน้อย ก่อนจะกดเสียงลงมา
"คุณซัท ไม่ใช่พี่ซัท"
เป็นอะไรของเขาอีกวะเนี่ยตาลุงนี่พลูโตคิด แต่พูดว่า
"งั้นถ้าผมไม่อยากจะไปไหน ผมก็อยู่นี่ได้ใช่ไหมครับ"
พลูโตพูดยียวน
"ไม่ได้ เพราะฉันไล่นายออก"
ได้ยินแบบนั้นพลูโตก็เดือดปุด ๆ ขึ้นมาเลย เขากำลังจะพูดบางอย่างออกไป แต่ว่าไม่ทัน
"หยุดเลย ถ้านายอยากจะช่วยฉันก็ออกไปซะ มีบัตรเครดิตของบริษัทอยู่แล้วนี่ ซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วกลับบ้านไป นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่นายจะพอทำให้ฉันได้ ออกไปฉันต้องทำสมาธิ"
ได้ยินแบบนั้นพลูโตกำหมัดทั้งสองข้างเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่ว่าเขาไม่ได้ทำอะไร หรือพูดอะไรต่อ เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องนั้นมา แล้วปิดประตูดังปัง
"เป็นอะไรของเขาวะ เมื่อคืนนี้ยังดี ๆ อยู่เลย"
พลูโตคิดทบทวนวกไปวนมาในหัว เพื่อหาคำตอบของเหตุการณ์นี้ แต่ก็ไม่เจอ อย่างเดียวที่เขาคิดได้ตอนนี้ก็คือ ผู้ชายคนที่ออกจากห้องไปเมื่อกี้นี้หน้าตาคุ้น ๆ จัง
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......