เมืองฮาเดน
 ค่ำคืนอันมืดมิดในเมืองเล็กๆแสงไฟส่องสว่างตามทางไปทั่วบริเวณท้องถนน ยังมีสถานที่อันน่าจดจำของใครหลายคนนามว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามอเฟรนด์ บ้านอันเก่าแก่ของเด็กที่ไร้ซึ่งที่พักพิง และเป็นสถานที่แห่งความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือนของหลายคน
 สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าปัจจุบันมีความทรุดโทรมและเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา ผนังกำแพงมีฝุ่นและไยแมงมุมหน้าเตอะ ผนังรอบข้างมีรอยผุพังส่งผลให้น้ำรั่วไหลเปียกชื่นไปทั่วพื้นห้อง ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านเก่าจนแทบจะใช้ไม่ได้และเหลือเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
 เด็กกำพร้าหลายคนถูกส่งตัวมาที่นี่เพื่อเข้ารับการดูแล เนื่องจากเขาเหล่านั้นประสบปัญหาครอบครัว เช่นครอบครัวสูญหาย เสียชีวิต แยกทางกัน หรืออื่นๆ ทำให้ไม่มีใครต้องการพวกเขา อีกทั้งยังถูกมองว่าเป็นภาระ ทำให้เด็กส่วนใหญ่ที่ไม่มีผู้ปกครองจึงลงเอยด้วยการเป็นเด็กกำพร้าของที่นี่ แม้ว่าจะยังมีทางเลือกอื่นที่เด็กเหล่านั้นสามารถทำได้ซึ่งก็คือการออกไปเป็นเด็กเร่ร่อนใช้ชีวิตตามยถากรรม หาเศษอาหารประทังชีวิต หรือขอทาน ส่วนใหญ่ไม่นานเมื่อพวกเขาออกมาใช้ชีวิตแบบนั้นเด็กๆจะจบลงด้วยการเป็นขโมย ทำงานผิดกฎหมาย หรืออาจถูกหลอกไปขาย
 อนาตาเซีย เด็กหญิงอายุ 13 ปี เธอคือหนึ่งในรายชื่อเด็กกำพร้าของที่นี่ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าตนจะเจอกับอะไรบ้าง ทำให้เธอเองก็มองไม่เห็นเส้นทางอนาคตของตนว่าจะเป็นเช่นไร อนาตาเซียสาวน้อยน่ารักคนนี้เธอมีผมสีน้ำตาลเข้มประกายแดงยาวสลวยถึงบ่า ดวงตาสีดำรัตติกาล ปากสีแดงเข้มเหมือนผลเชอรี่สุก ผิวขาวใสดุจหิมะ จมูกเล็กเป็นสันและใบหน้าที่แสดงให้เห็นถึงความใส่ซื่อไร้เดียงสา อนาตาเซียมีรูปร่างผอมบางและตัวเล็กแต่เธอกลับมีนิสัยที่ขยันขันแข็ง ตั้งใจทำงานและพยายามมองหาลู่ทางสำหรับอนาคตตัวเองเสมอถ้าเป็นไปได้
 ตอนนี้อนาตาเซียเป็นเด็กรับจ้างในร้านขายของชำเล็กๆแห่งหนึ่งในเมืองฮาเดน เธอตั้งใจทำงานและเก็บเงินเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น เพื่อให้ตัวเองไม่ลำบากมาก โชคดีที่เมืองแห่งนี้มีกฎหมายที่ไม่เข้มงวดเท่าไหร่ทำให้ชายเจ้าของร้านรับเธอเข้าทำงาน
.
.
.
.
 เช้าวันสดใสอันธรรมดาร้านขายของชำเล็กๆเปิดให้บริการตามปกติ สาวน้อยตัวเล็กยืนปัดฝุ่นทำความสะอาดและจัดของบนชั้นตามปกติ เสียงชายแก่อายุราว 50 ปี เจ้าของร้านชำเรียกเด็กหญิงลูกจ้างมาทำหน้าที่ส่งหนังสือพิมพ์ในยามเช้า
 "อนาตาเซีย ไปส่งหนังสือพิมพ์ตามแผนที่นี้นะ ส่งเสร็จแล้วมาจัดของในร้านด้วยล่ะ อย่าลืมปัดฝุ่นทำความสะอาดของให้ดีๆเสร็จแล้วฉันจะไปตรวจดูงานว่าเรียบร้อยดีไหม"
"ค่ะ"
 ชายชราเปิดร้านแห่งนี้มานานหลายสิบปีปัจจุบันมีลูกค้ามากหน้าหลายตามาซื้อของในร้านแห่งนี้เป็นประจำ งานของอนาตาเซียที่ทำตลอดคือส่งหนังสือพิมพ์ไปยังร้านค้าย่อยต่างๆทุกๆเช้า และทำงานเล็กๆน้อยๆในร้าน อนาตาเซียทำงานที่นี่ตั้งแต่อายุ 12 ขวบ เธอเริ่มจากการปัดกวาดเช็ดถูร้านจนตอนนี้เธอก็อายุ 13 ปีแล้ว ดังนั้นเธอจึงมีหน้าที่ส่งหนังสือพิมพ์เพิ่มเข้ามาอีก 1 อย่าง ส่งผลให้เธอเริ่มยุ่งกับงานมากขึ้น
 การทำงานในร้านขายของชำ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่มีใครรู้มาก่อนอีกทั้งพวกเขายังไม่ได้ให้ความสนใจ ทำให้อนาตาเซียต้องคอยระมัดระวังและปิดเรื่องนี้เอาไว้ เนื่องจากเธอเองก็ไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องการทำงานของเธอ เพราะอาจจะมีปัญหาตามมาที่หลัง ดังนั้นเธอจึงตื่นตี 3 เพื่อมาจัดร้าน และเมื่อถึงเวลาอาหารมื้อเช้า กลางวัน เย็น เธอจะรีบวิ่งกลับไปทานอาหารให้พร้อมกับทุกคนตามกฎของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 เย็นวันหนึ่งในสถามเลี้ยงเด็กกำพร้าเด็กหลายสิบคนนั่งเรียงแถวด้วยความเป็นระเบียบขณะรอทานอาหารค่ำ พร้อมพี่เลี้ยง 2 คนคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
"เด็กๆนั่งให้เรียบร้อยได้เวลาทานอาหารค่ำแล้วนะจ๊ะ"
 เสียงผู้ดูแลกล่าวด้วยน้ำเสียงเอ็นดูพร้อมส่งยิ้มให้ทุกคนที่นั่นรออาหารอย่างใจจดใจจ่อ ขณะนั้นผู้ดูแลได้สะดุดตากับบางอย่างทำให้เธอรู้สึกสงสัยและถามเด็กๆทันที
 "เอ่อ...…เด็กๆอนาตาเซียหายไปไหน"
ผู้ดูแลถามและมองไปยังเด็กทุกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของตนด้วยความเป็นระเบียบเรียบร้อยแต่ขาดเพียงอนาตาเซียคนเดียวเท่านั้น
 "พวกเราไม่เห็นอนาตาเซียตั้งแต่เมื่อตอนบ่ายแล้วครับ ก่อนหน้านี้ผมเห็นเธอเดินเล่นอยู่คนเดียวตรงม้านั่งที่สนามหญ้า" เสียงเด็กคนชายคนหนึ่งตอบ
"ถ้าคนไม่ครบก็ยังทานข้าวไม่ได้นะเด็กๆ พวกเธอก็รู้กฎใช่ไหม ต้องตรงต่อเวลา"
 ขณะที่ผู้ดูแลกำลังกล่าวเตือนเด็กอยู่นั้นเด็กคนหนึ่งได้หันไปพบกับเด็กสาวรูปร่างคุ้นเคยกำลังเดินตรงมายังห้องอาหาร ส่งผลให้เด็กๆร้องออกมาด้วยความดีใจ
"นั่นไง ! อนาตาเซียมาแล้ว" เด็กหญิงนั่งอยู่บนเก้าอี้กล่าวและชี้ไปยังประตูทันที
 "อนาตาเซียทำไมเธอมาช้าอีกแล้ว รู้รึเปล่าว่าทำให้ทุกคนต้องรอทานอาหารค่ำช้าไปด้วย" ผู้ดูแลกล่าวตำหนิและแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาทันที "รีบมานั่งที่เตรียมตัวทานอาหารค่ำ ทานเสร็จแล้วไปหาฉันที่ห้องทำงาน"
 "ค่ะ"
ห้องทำงาน
 "ทำไมเธอชอบออกไปข้างนอกคนเดียวแล้วกลับมาตอนหัวค่ำทุกวัน เธอคงไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีมาใช่ไหม" ผู้ดูแลพูดด้วยความสงสัยและคาดเดาคำตอบ "เฮ้อ !!! มีเด็กกำพร้าหลายคนที่อยู่ที่นี่แล้วชอบลักเล็กขโมยน้อย จริงๆ ตอนนี้เธอก็อายุมากพอสมควรสำหรับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเรา เพราะเธอสามารถรับผิดชอบชีวิตด้วยเองได้แล้ว ตอนนี้ทางเรากำลังจะส่งตัวเธอออกไปจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพร้อมกับเด็กคนอื่นๆ ที่อายุเท่าๆกับเธอ เราจะหางานให้พวกเธอทำเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวฉะนั้นอย่าสร้างเรื่องอะไรให้เดือดร้อนมาถึงที่นี่ก็แล้วกัน" ผู้ดูแลกล่าว เตือน "เอาล่ะ เธอไปได้แล้ว"
 "ค่ะ"
 อนาตาเซียกล่าวและเดินออกจากห้องของผู้ดูแลด้วยท่าทีเศร้าใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลายคนมักจะตัดสินคนจากประสบการณ์ของตัวเอง สิ่งเหล่านี้ทำให้เด็กหลายคนรู้สึกกดดันที่ต้องพบกับสถานการณ์แบบนี้ หลังจากที่สาวน้อยถูกผู้ดูแลอบรมเสร็จเรียบร้อยเธอตรงไปห้องนอนของตัวเองและพักผ่อนทันที
 ในความเป็นจริงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามอเฟรนด์ไม่ได้เป็นสถานที่ใหญ่มาก ดังนั้นเด็กที่เป็นผู้ชายและผู้หญิงจะต้องนอนแยกกันอยู่คนละฝั่ง ฝั่งซ้ายเป็นของผู้หญิงและฝั่งขวาเป็นของผู้ชาย ภายในห้องมีเตียงนอนคนละเตียงยาวไปจนสุดทางและในหนึ่งห้องบรรจุคนได้ 30 คน แบ่งฝั่งละ 15 เตียง โดยการหันปลายเตียงเข้าหากัน เพราะสถานที่ค่อนข้างแคบอีกทั้งยังเก่าและทรุดโทรมมาก ทางภาครัฐไม่สามารถให้ความช่วยเหลือไก้เต็มที่ ดังนั้นความเป็นอยู่ของทุกคนจึงค่อนข้างลำบากและไม่ค่อยสบายนัก ยิ่งสุขอนามัยไม่ต้องพูดถึง ลำพังเงินเดือนผู้ดูแลก็ได้มีมากและเงินช่วยเหลือเด็กก็น้อยนิด สภาพชีวิตของเด็กที่นี่จึงค่อนข้างขัดสนและอยู่เพื่อมีชีวิตรอดเท่านั้น
ดินแดนแห่งเวทมนตร์(โลกเวทมนตร์)
 กระทรวงช่วยเหลือพ่อมดแม่มดกำพร้าหรือผู้ไม่รู้ว่าตนเป็นพ่อมดแม่มด เจ้าหน้าที่ในกระทรวงมีหน้าที่ช่วยเหลือสายเลือดแห่งดินแดนที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในดินแดนแห่งเวทมนตร์เพื่อกลับไปฝึกพลังของตนให้แข็งแกร่งและร่วมมือกันพัฒนาดินแดนให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้น ขณะนั้นเองหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินตรงไปหาพนักงานของตนและมอบหมายหน้าที่ให้แก่เขาและเธอเพื่อไปตามสายเลือดของดินแดนกลับทันที
 "แลนดา ปีนี้มีเด็กหลายคนอยู่รวมกับมนุษย์ประมาณ 50 คน การพาสายเลือดดินแดนแห่งเวทมนตร์กลับมาเป็นหน้าที่ของเธอ"
 หญิงสาวผู้ดูแลกระทรวง (ภูติสันติแห่งดินแดนแห่งเวทมนตร์)กล่าวกับตัวแทนในกระทรวง ในที่นี้เธอมีอำนาจสูงสุดและสามารถตรวจจับพ่อมดแม่มดในโลกมนุษย์นี้ได้โดยใช้ความสามารถพิเศษของตน
"อีกอย่างนะแลนดา จำเอาไว้ว่า เด็กๆทุกคนจะต้องเข้ารับการฝึกอบรมเพื่อเรียนรู้การใช้พลังอย่างถูกต้อง ฉะนั้นเธอต้องทำทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนวันเปิดภาคเรียน อย่าลืมเอาประวัติพื้นฐานครอบครัวให้พวกเขาดูเพื่อที่เขาจะได้รู้ความเป็นมาของตัวเอง ถึงยังไงตอนนี้ทางกระทรวงได้มีการดูแลพ่อมดแม่มดกำพร้าค่อยข้างดีฉะนั้นไปทำหน้าที่ให้ดีล่ะ เข้าใจใช่ไหม"
 "ค่ะ ภูตสันติ" แลนดาตอบแล้วเดินจากไป
 ในดินแดนแห่งเวทมนต์มนุษย์ที่มีสายเลือดของเผ่าพันธุ์ผู้อาศัยอยู่ในดินแดนแห่งเวทมนต์ อาจเป็นพ่อหรือแม่คนใดคนหนึ่งที่มาจาก ดินแดนนี้ ขอแค่มีสายเลือดของเผ่าพันธุ์แห่งนี้เด็กเหล่านั้นก็จะถูกส่งตัวไปยังดินแดนแห่งเวทมนตร์ทันทีเมื่อถึงวัยอันสมควร โดยเมื่อถึงเวลานั้นเด็กทุกคนจะต้องมาดินแดนแห่งเวทมนตร์เพื่อเรียนรู้การใช้พลังของตัวเองและควบคุมมัน
เช้าวันหนึ่งในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
 "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ แลนดา วินซ์ มีจดหมายมาจากกระทรวงทางตอนใต้ของเมืองฮาเดน เพื่อมารับตัวเด็กหญิง ชื่ออนาตาเซีย กริมส์"
 แลนดากล่าวกับผู้ดูแลสถานเลี้ยงเด็กด้วยท่าทีน่าเคารพและส่งยิ้มให้ผู้ดูแลด้วยความเป็นมิตร
 "คุณเป็นญาติของเด็กหรอคะ หรือต้องการรับอุปการะ" ผู้ดูแลถาม
 "นี้เป็นจดหมายจากทางกระทรวงพลเรือนของเราเมื่ออ่านจบแล้ว คุณน่าจะเข้าใจ"
 แลนดาตอบและส่งจดหมายจากกระทรวงให้ผู้ดูแล หลังจากผู้ดูแลอ่านจบเธอก็พยักหน้ารับทราบทันที
 "ต้องการพาตัวเด็กไปเมื่อไหร่คะ"
 "เรามารับตัวเด็กไปวันนี้ค่ะ"
 "ถ้าอย่างนั้น รอสักครู่นะคะ"
 ผู้ดูแลตอบ และบอกผู้ช่วยให้ไปตามอนาตาเซียมาทันที หลังจากนั้นเด็กสาวก็เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยความระมัดระวังพร้อมกับตรงไปยังโต๊ะของผู้ดูแลด้วยความงุนงง
 "อนาตาเซีย คุณแลนดามาจากกระทรวงทางตอนใต้ เธอคือพลเรือนของพวกเขาและพวกเขาก็มาที่นี่เพื่อพาตัวเธอไป"
 "หนูต้องเดินทางไปเมื่อไหร่คะ"
 "วันนี้จ่ะ นี้คือจดหมายการรับตัวจากทางกระทรวง เธอไม่จำเป็นต้องเอาอะไรไป แล้วก็เรามีประวัติครอบครัวคร่าวๆของเธอเธออยากจะดูไหม"
แลนดาถามอนาตาเซียด้วยรอยยิ้มก่อนยื่นเอกสารสีน้ำตาลและจดหมายรับตัวให้อนาตาเซียดู อนาตาเซียสาวน้อยผู้น่ารักสดใสรับซองจดหมายแล้วเปิดอ่านประวัติครอบครัวของตัวเองทันที ในนั้นมีแค่ชื่อกับประวัติเล็กน้อย พร้อมรูปถ่ายพ่อแม่ของเธอ
ประวัติ : โทมัส กริมส์ บิดา
 : อมันด้า กริมส์ มารดา
 สถานะ : หายสาบสูญ
 "ขอบคุณค่ะ คุณจะพาหนูไปที่ไหนคะ"
 "ไปกระทรวงทางตอนใต้ที่นั่นจะมีสิ่งจำเป็นที่เธอจะต้องเรียนรู้และเตรียมตัวในการเข้าโรงเรียน ฉะนั้นเธอคิดว่าเราเดินทางกันเลยดีไหมจ๊ะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น อนาตาเซียจึงหันหน้าไปมองผู้ดูแล ด้วยความกังวล
 "ไม่ต้องกังวลนะอนาตาเซีย คุณแลนดาคือคนจากกระทรวงทางตอนใต้เชื่อถือได้จ่ะ"
 หลังจากได้ยินผู้ดูแลกล่าวอนาตาเซียจึงเดินทางไปพร้อมกับแลนดาทันที
ระหว่างทาง
 "นอกจากประวัติครอบครัวแล้วเรามีบางสิ่งจะให้เธอ" แลนดากล่าว ก่อนยื่นสร้อยลวดลายเส้นสีทอง ซึ่งมีจี้เป็นผลึกคริสตัลสีแดงหนึ่งเส้นให้แก่อนาตาเซีย "นี้เป็นสร้อยของแม่เธอ กระทรวงของเราเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี แล้วก็เรามีบางอย่างที่จะบอกกับเธอ เธออาจจะไม่เชื่อหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่รับรองได้ว่าสิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง เธอคือหนึ่งในสายเลือดแม่มดของดินแดนแห่งเวทมนตร์ ฉันมาจากกระทรวงพ่อมดแม่มดทางตอนใต้ มีหน้าที่มารับบุคคลในดินแดนแห่งเวทมนตร์ที่กำพร้าหรืออาศัยอยู่กับมนุษย์กลับดินแดน
สิ่งที่เธอต้องรู้คือกระทรวงของเรามีประวัติของทุกคนถึงแม้พวกเขาจะจากไปก็ตาม และกระทรวงที่คอยดูแลเรื่องทรัพย์สินก็ยังคงทำหน้าที่ของตนเป็นอย่างดีในการดูแลทรัพย์สินจนกว่าจะถึงเวลาอันสมควร ที่ทายาทจะมาดูแลต่อหรือถ้าไม่มีทายาททรัพย์สินก็จะถูกเก็บเข้าคลังเป็นสมบัติส่วนรวม"
 "เอ่อ...เดี๋ยวนะคะ แม่มดหรอ หนูว่ามันต้องมีการเข้าใจผิด หนู หนูไม่ใช่แม่มด หนูเป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่งพวกคุณอาจจะตามหาผิดคน"
หลังจากได้ยินแลนดารับรู้ถึงความไร้เดียงสาและนึกถึงตัวเองในอดีตทันที
 "ไม่หรอกสาวน้อย ตอนที่ฉันอายุเท่าเธอฉันก็พูดแบบนี้แหละ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันจะพิสูจน์ให้ดู เอามือของเธอมาวางไว้ที่มือฉันสิแล้วหลับตาลง"
 อนาตาเซียทำตามที่แลนดาบอกด้วยความใส่ซื่อเธอหลับตาและได้ยินเสียงแลนดาพูดอะไรบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ หลังจากนั้นเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น"
 "มาซิสเพอริอัส" เสียงแลนดาร่ายคาถาลงบนมือของนาตาเซียเสร็จเรียบร้อยไม่นานก็ควันมากมายปรากฏขึ้นที่มือทั้งสองข้างของเธอ ภาพครอบครัวค่อยๆปรากฏออกมาอย่างแปลกประหลาดเหมือนกับความฝัน เธอมองเห็นตัวเองกำลังนั่งทานข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา มีภาพคุณพ่อนั่งอยู่ข้างๆและอ่านหนังสือพิมพ์รายวัน เขาหันมาส่งยิ้มให้อนาตาเซีด้วยความเอ็นดู ส่วนคุณแม่ของเธอเดินมาหอมแก้มแล้วพูดกับเธอด้วยถ่อยคำอ่อนโยน "ลูกรักทานเยอะๆนะ" พร้อมส่งยิ้มหวานที่เธอแทบจะไม่มีโอกาสได้เห็นมาก่อนนั้นให้กับเธอ ภาพเหล่านี้ล้วนปรากฏอยู่เพียงในความฝันของเธอเท่านั้น เหตุการณ์นี้ทำให้อนาตาเซียรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นและรับรู้ถึงเวทมนตร์ทันที
 "ที่คุณทำเมื่อกี้คืออะไรหรอคะ"
อนาตาเซียถามแลนดาด้วยความอยากรู้
"มันก็แค่เวทมนตร์พื้นฐานที่พ่อมดแม่มดทุกคนต้องเรียน เมื่อร่ายคาถานี้ มันจะปรากฏความปรารถนาของเธอที่อยู่ในใจออกมา ยังมีอีกหลายเวทมนตร์ที่เธอต้องเรียน อนาตาเซียพ่อแม่ของเธอเป็นนักเรียนที่โรงเรียนสตาเดเฟียฉะนั้นฉันหวังว่าเมื่อเธอไปที่นั่นเธอจะตั้งใจเรียนเพื่อเป็นแม่มดที่ดีในอนาคต"
แลนดาพูดพร้อมส่งยิ้มให้อนาตาเซีย
 ถึงแม้สาวน้อยจะยังไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่อนาตาเซียก็ตัดสินใจเดินทางไปยังกระทรวงทางใต้เพราะยังไงเธอก็เป็นเด็กกำพร้าจะอยู่หรือไปคงไม่ต่างกัน มันไม่มีใครสนใจเด็กกำพร้าอยู่แล้ว ดังนั้นสาวน้อยวัยกำลังโตจึงเริ่มออกเดินทางไปยังสถานที่ที่ตนไม่เคยไปทันที
 ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางประมาณ 5 ชั่วโมงในที่สุดก็มาถึงกระทรวงทางตอนใต้ แลนดานำเธอไปรวมกับเด็กคนอื่นที่มาถึงก่อนแล้ว และส่งให้ผู้ดูแลในกระทรวงจัดการต่อ หลังจากมาถึงอนาตาเซียพบว่าที่นั่นมีเด็กที่เป็นกำพร้าเหมือนเธอหลายคนและพวกเขาก็พึ่งมาที่นี่ครั้งแรกเช่นกัน ทุกคนถูกจัดให้อยู่ในส่วนที่กำลังจะถูกส่งตัวไปยังดินแดนแห่งเวทมนตร์ดังนั้นทุกคนจึงต้องทำความเข้าใจกับการใช้ชีวิตใหม่ในดินแดนแห่งนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
 "เด็กทุกคนฟังทางนี้ พวกเธอคงจะพอรู้ประวัติคร่าวๆของครอบครัวเกี่ยวกับสายเลือดของพวกเธอมาบ้างแล้ว ตอนนี้พวกเราจะแบ่งพวกเธอทุกคนทั้ง 50 คนออกไปอยู่โรงเรียนตามพื้นเพครอบครัว โดยมีทั้งหมด 5 เมือง 5 โรงเรียน นี้คือแผนที่ของดินแดนแห่งเวทมนตร์" เสียงผู้ดูแลกล่าวเธอมีหน้าที่กล่าวอธิบายเกี่ยวกับดินแดนแห่งเวทมนตร์ให้เด็กทุกคนฟัง ก่อนจะใช้เวทมนตร์อันมหัศจรรย์ของตนเสกแผนที่ของดินแดนให้ปรากฏยังกลางห้อง
 "ว้าวว"
เสียงเด็กร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นและประหลาดใจ
 "วันนี้ฉันจะอธิบายให้เธอทุกคนฟังคร่าวๆเริ่มจาก
1.อาณาจักรกลางเมืองสตาทิส โรงเรียนสตาเดเฟีย
2.อาณาจักรเหนือเมืองมาธิออคัส โรงเรียนมาธีออซ
3.อาณาจักรใต้เมืองอาร์ทิต โรงเรียนอาดิเคส
4.อาณาจักรตะวันออกเมืองจูคาเดียน โรงเรียนจูดิคัส
5.อาณาจักรตะวันตกเมืองฮาเมอร์ลิน โรงเรียน ฮาดิเกน
 ในดินแดนแห่งเวทมนตร์จะมีโรงเรียนแค่ 5 โรงเรียนนี้เท่านั้น โดยชื่อโรงเรียนได้ตั้งตามอักษรตัวแรกของเมือง พวกเธอต้องเข้าเรียนในโรงเรียนตามที่ครอบครัวของเธอเคยอยู่ แต่การย้ายโรงเรียนก็สามารถดำเนินได้ หากมีความจำเป็น หลังจากนี้พวกเธอจะต้องไปขึ้นเรือเเฟรี่ เพื่อเดินทางไปยังเมืองต่างๆ ขอให้ทุกคนโชคดี"
 หลังจากสิ้นสุดการแนะนำเมืองทุกคนถูกแบ่งออกไปตามเมืองต่างๆ โดยเมืองแต่ละเมืองจะส่งคนมารับเด็กไปยังเทมพรอตหรือสถานที่พักชั่วคราวสำหรับนักเรียนใหม่ ที่นั่นมีเด็กที่ต้องเตรียมตัวเข้าเรียนในโรงเรียนเวทมนตร์มากมายซึ่งเด็กทุกคนที่ทางกระทรวงแต่ละที่พามาจะต้องไปรวมกันที่เทมพรอตเสมอ อนาตาเซียเองก็เช่นกัน เธอมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรกลางดังนั้นเธอจึงต้องเตรียมตัวไปเรียนที่ โรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียตามกลุ่มของตัวเอง
 "เร็วเข้าๆเจอป้ายเมืองของตัวเองแล้วรีบขึ้นเรือเลย เร็วเข้าๆทุกคนเร็วเข้า"
เสียงคนถือป้ายตะโกนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวพวกเขากวักมือเป็นสัญญาณให้เด็กๆรีบเดิน
 "สตาเดเฟียมาทางนี้"
 เสียงชายวัยรุ่นถือป้ายโชว์ชื่อเมืองสตาทิสพูดขึ้น เขามองมายังเด็กหลายคนที่กำลังเดินขวักไขว่ไปมา และป้ายโชว์นี้ก็ดึงดูดให้เด็กผู้มีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรกลางทยอยเดินไปยังเรือและต่อแถวลงเรืออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เมื่อเด็กลงเรือกันครบหมดแล้ว ทุกคนจึงเริ่มออกเดินทาง
 "สวัสดีทุกคน ฉันเป็นรุ่นพี่ฝ่ายดูแลนักเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียวันนี้อาจารย์ฝ่ายรับนักเรียนไม่อยู่ ฉันจึงมารับพวกเธอแทน พวกเธอเรียกฉันว่ารุ่นพี่มาควิสก็ได้"
 เสียงผู้ดูแลนักเรียนกล่าวแนะนำตัวด้วยความเป็นมิตร
"ค่ะ/ครับ รุ่นพี่มาควิส"
ระหว่างทางเดินเรือ
 "เรือนี้สวยมากเลยเธอว่าไหม" เสียงเด็กหญิงคนหนึ่งกล่าวทักทายเพื่อนใหม่ เธอมีดวงตาสีเขียว ผมบอนด์ทองยาวถึงหลัง ผิวขาวเหมือนดอกเดซี่ ริมฝีปากอมชมพูดั่งผลแอปเปิล จมูกโด่งเป็นสัน และรูปร่างผอมบางเหมือนกับอนาตาเซีย เธอเดินเข้ามาทักทายอนาตาเซียด้วยน้ำเสียงสดใส
 "เอ่อ...ใช่ เรือสวยมาก วิวทะเลที่นี่ก็สวย สวัสดี ฉันชื่ออนาตาเซีย กริมส์ ยินดีที่ได้รู้จัก"
 "ฉันชื่อลูเซีย ฮาร์เอน ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน เธอเคยอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอ ฉันเคยเห็นเด็กใส่เสื้อแบบนี้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า" ลูเซียถาม
 "ใช่ ! แล้วเธอล่ะ"
 "อ๋อ...ฉันเองก็เสียพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก อารับฉันมาเลี้ยง ตลกนะว่าไหมทำไมคนที่รับเรามาเลี้ยงมักจะปฏิบัติกับเราไม่ดี ฮะๆ" เสียงลูเซียหัวเราะด้วยความขมขื่น ทำให้อารมณ์มากมายถ่าโถมเข้ามาบนใบหน้าของเธอจนไม่อาจปิดบังเอาไว้
 "ทำไมหรอ"
 เมื่อไม่กี่เดือนก่อนฉันหนีออกจากบ้านตลอดหลายปีที่ผ่านมาพวกเขาทำร้ายร่างกายของฉันทุกครั้งที่หงุดหงิด โมโห หรือมีปัญหากับที่ทำงาน ทุกวันเขาใช้งานฉันจนเกินกำลังของเด็ก ฉันทนจนไม่อาจทนได้...…คืนนั้นฝนตกหนักฉันหนีออกมาจากที่นั่น หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ขาสองข้างของฉันจะไปได้ ตั้งแต่นั้นฉันก็กลายเป็นคนไร้บ้าน ขอเศษเงินอยู่ข้างถนน มันดูแย่มากใช่ไหมที่กลายมาเป็นคนไร้บ้าน"
 "ก็ไม่ขนาดนั้น"
 "สำหรับฉันตั้งแต่ที่หนีออกมาได้ฉันไม่เคยคิดอยากกลับไปที่นั่นอีกเลย ฉันรู้สึกว่าการอาศัยนอนอยู่ตามถังขยะยังมีอิสระมากกว่าการกลับไปบ้านหลังนั้นซะอีก อย่างน้อยฉันก็สามารถทำงานบ้านได้ ทำอาหารได้ สามารถหาเงินได้เล็กๆน้อยๆจากงานนี้ ถึงอย่างนั้นฉันก็ใช้ชีวิตข้างถนนได้ไม่นานอยู่ๆก็มีคนไปหาฉันแล้วพาฉันมาที่นี่ เหมือนปาฏิหาริย์เลย ตอนแรกฉันนึกว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหล แต่พวกเขาก็พิสูจน์ให้ฉันดูพร้อมกับให้ประวัติครอบครัว หลังจากนั้นฉันเลยตัดสินใจมาที่นี่ ไม่คิดว่าแม่ของฉันที่หลายคนบอกว่าไม่มีหัวนอนปลายเท้าจะเป็นแม่มด อีกอย่างไม่คิดว่าที่นี่จะน่าสนุกและตื่นเต้นอย่างนี้"
 "เสียใจด้วยนะที่เจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้นของฉันพ่อแม่หายสาบสูญ ฉันเลยต้องมาอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า"
 "ถ้าอย่างนั้น เราก็ไม่มีครอบครัวเหมือนกันสินะ"
 "คงงั้น"
 "เอาหล่ะเด็กๆ เมื่อผ่านหมอกสีขาวตรงนั้นเราก็จะเข้าเขตเมืองสตาฟิตแล้วเตรียมตัวให้ดี"
เสียงมาควิสกล่าว และหันหัวเรือตรงไปยังหมอกตรงหน้าทันที
เมืองสตาทิส
 "ว้าวววว สวยจัง"
 เสียงเด็กบนเรือพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นเมื่อพวกเขาพบกับเมืองสตาฟิตที่กว้างใหญ่ อลังการ บนท้องฟ้ามีสีสันสดใสสวยงามหลากสี พร้อมเรือบินหลายลำลอยไปมาอวดความสวยสู้กับเหล่านกน้อยบนท้องฟ้า ภายในทะเลสาบเรือสำเภาลำใหญ่เดินทางไปมาจอดเทียบท่ากันไม่ขาดสายสร้างความรุ่งโรจน์ให้กับเมืองนี้ไม่น้อย บ้านและสถานที่แปลกตาเรียงรายไปทั่วบริเวณ นอกจากนั้นแล้วบนถนนยังมีผู้คนหลากหลายเผ่าสัญจรไปมา ซึ่งสิ่งแปลกประหลาดนี้ทำให้พวกเด็กๆยิ่งตื่นเต้นมากกว่าเดิม
 "ลงเรือแล้วเดินเกาะกลุ่มกันไว้ พวกเราใกล้จะถึงเทมพรอตแล้ว"
 มาควิสพูดและเดินนำทางทุกคนไป
 "เทมพรอตยินดีต้อนรับเด็กๆทุกๆคนนะจ๊ะ" หญิงวัยกลางกล่าวต้อนรับ เธอเดินนำเด็กไปยังห้องโถงสีทองเหลืองอร่ามที่กว้างใหญ่และหรูหรา "เด็กๆเดินมาทางนี้ ก่อนอื่นพวกเธอทุกคนจะต้องมีภูตประจำตัวชั่วคราวก่อน ซึ่งภูตประจำตัวจะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงพาเธอไปเตรียมของใช้ที่จำเป็นก่อนไปโรงเรียนเวทมนตร์ ภูติประจำตัวชั่วคราวจะจากไปก็ต่อเมื่อพวกเธอขึ้นรถไฟเรียบร้อยแล้ว คนแรกเดินไปหยิบตลับที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอสามารถเลือกได้ตามใจชอบเลยนะเด็กๆ"
 เด็กคนแรกเดินตรงไปยังโต๊ะวางและหยิบตลับสีทองลวดลายสวยงามมา 1 ชิ้น หลังจากเปิดตลับเขาพบภูติตัวจิ๋วบินออกจากตลับภูตินี้มีรูปร่างเหมือนคนแต่มีปีกบินได้เหมือนนางฟ้าตัวเล็ก
 "สวัสดีฉันคือภูติประจำตัวชั่วคราวเธอสามารถเรียกฉันว่า ภูติจิ๋วได้" เสียงภูติจิ๋วกล่าวทักทาย และคนถัดไปก็เดินมาหยิบตลับต่อไปทันที เมื่อทุกคนเลือกตลับครบแล้วก็แยกย้ายกันไปซื้อของตามสถานที่ต่างๆด้วยตนเองทันที
 "อนาตาเซียสิ่งที่เธอจะต้องซื้อเพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนมีดังนี้ฟังนะ" ภูติจิ๋วกล่าวและเตรียมตัวอ่านรายชื่อของที่จำเป็นทันที แต่กลับถูกอนาตาเซียขัดขึ้นด้วนความรวดเร็ว
 "เดี๋ยวก่อน ! ฉันไม่มีเงินพอที่จะซื้อของ ฉันมีเงินเก็บแค่เล็กน้อยไม่กี่เหรียญเท่านั้น" อนาตาเซียกล่าวกับภูติจิ๋วของตน
 "อนาตาเซียเรื่องนี้ไม่ต้องเป็นห่วง เธอพอจะรู้ประวัติครอบครัวของเธอใช่ไหม เธอสามารถไปติดต่อกับคลังทรัพย์สินเพื่อขอดูทรัพย์สินที่พ่อแม่ของเธอทิ้งเอาไว้ให้ได้ แล้วก็เขาจะจัดแจงส่งเงินเดือนให้เธอทุกเดือนตามความเหมาะสม ส่วนเงินที่มนุษย์ใช้ ใช้กับที่นี่ไม่ได้เธอเก็บเอาไว้เผื่อไปเที่ยวที่นั่นเถอะ เอาเป็นว่าเราไปติดต่อที่คลังทรัพย์สินกันก่อนก็แล้วกัน"
ภูติจิ๋วกล่าวและบินนำเธอไปทันที
คลังทรัพย์สิน
 เวลาผ่านไปสักพักหลังจากที่อนาตาเซียมาติดต่อกับคลังทรัพย์สิน
 "เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณอนาตาเซีย ทางเราจะส่งถุงเงินเดือนทุกเดือนให้โดยส่งผ่านสัตว์เลี้ยงส่งของของคุณค่ะ"
 เจ้าหน้าที่คลังทรัพย์สินกล่าว
 "ค่ะ ขอบคุณค่ะ" อนาตาเซียกล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่และเดินออกจากคลังทรัพย์สินทันที
 "ภูติจิ๋วไม่คิดว่าเงินที่นี่จะแตกต่างกับที่ฉันเคยอยู่ขนาดนี้"
 "แน่นอนอยู่แล้ว ที่นี่ไม่ใช้เหรียญแบบนั้นหรอก ดินแดนแห่งนี้สิ่งที่มีค่าคือผลึกศิลา ตอนนี้เธอก็มีเงินแล้วเราไปซื้อของกันเถอะ สิ่งจำเป็นต้องใช้เมื่ออยู่ที่สตาเดเฟีย อย่างแรก คือชุดนักเรียนและก็อย่าลืมฮู้ดยาวของแม่มดด้วยล่ะ ถ้าไม่ใช้ผ้าคลุมการบินบนอากาศจะมีปัญหา" ภูติจิ๋วอธิบาย
 "ภูติจิ๋วนอกจากซื้อชุดนักเรียน ซื้อสัตว์เลี้ยง หนังสือเรียนกับตั๋วรถไฟแล้ว ฉันต้องออกเดินทางพรุ่งนี้ตอนเช้าเพื่อไปโรงเรียนสตาเดเฟีย แค่นี้ก็หมดแล้วใช่ไหม" อนาตาเซียถามภูติจิ๋ว
 "ใช่ แล้วเธออยากได้อะไรเป็นสัตว์เลี้ยงมี แมว นกฮูก งู หนูแฮมเตอร์แล้วก็แมงมุม"
 "แมว" อนาตาเซียตอบด้วยความมั่นใจ
 "แน่ล่ะเพราะดูแล้วเธอค่อนข้างชอบสัตว์มีขน จะเอาแมวสีอะไร" ภูติจิ๋วถาม
 "ฉันชอบแมวสีส้ม"
 "ได้เลยไปร้านสัตว์เลี้ยงกัน" ภูติจิ๋วตอบและบินตรงไปยังร้านสัตว์เลี้ยงทันที
ร้านสัตว์เลี้ยง
 "ติ้งต่อง" เสียงกริ๊งดังส่งสัญญาณว่าลูกค้าเดินเข้ามาในร้าน ทำให้ชายเจ้าของร้านรีบทักทายต้อนรับลูกค้าทันที
 "สวัสดีสาวน้อย ต้องการสัตว์เลี้ยงแบบไหนตัวไหนสามารถบอกฉันได้เลยนะ"
 "คือฉันต้องการแมวส้ม ตาสีเขียวค่ะ"
 "สักครู่นะครับ" ชายเจ้าของร้านกล่าวก่อนจะเดินไปนำแมวที่มีคุณสมบัติตามที่อนาตาเซียต้องการมาให้ "นี่เป็นแมวส้ม ตาสีเขียวตามที่ต้องการครับ"
 "ขอบคุณค่ะ"
 "นอกจากแมวแล้วไม่ทราบว่าต้องการอะไรเพิ่มไหมครับ ร้านเรานอกจากจะขายสัตว์เลี้ยงแล้วฝั่งซ้ายยังขายของชำเล็กๆน้อยๆ แล้วก็มีหนังสือนอกบทเรียนอีกมากมายอยากไปเดินชมไหมครับ" พ่อค้าพูดเชิญชวน
 "ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณค่ะ เราต้องการแค่แมว" อนาตาเซียตอบแล้วเดินจากไป
 "ตอนนี้เราก็ได้ของครบแล้วเรากลับไปเทมพรอตกันเถอะ" ภูติจิ๋วกล่าว
 "ตกลง กลับกันเลย" อนาตาเซียตอบแล้วเข็นรถที่เต็มไปด้วยสิ่งของกลับไปยังเทมพรอต
เช้าวันรุ่งขึ้นหน้าสถานีรถไฟ
"เร็วเข้าอนาตาเซียรถไฟจะออกตอน 09:30 น." ภูติจิ๋วกล่าวเตือนแล้วบินตรงไปส่งที่รถไฟ
 "ฉันไปแล้วนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะภูติจิ๋ว หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะคะ"
 อนาตาเซียกล่าวลาและส่งยิ้มให้ภูตจิ๋ว ก่อนเดินขึ้นรถไฟไปยังที่นั่งของตน ไม่นานรถไฟก็เดินทางมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนสตาเดเฟียด้วยความรวดเร็ว


หลังจากเบลินด้าจากไป อนาตาเซียสาวน้อยที่ยังสงสัยเกี่ยวกับดินแดนแห่งเวทมนตร์เธอเดินตรงไปยังห้องสมุดสตาเดเฟียอย่างรวดเร็ว และเดินไปทั่วห้องสมุดเพื่อหาประวัติดินแดนแห่งเวทย์มนต์ สาวน้อยเดินไปมาชั้นแล้วชั้นเล่าหยิบหนังสือออกมาจากชั้นหลายเล่มก่อนจะนั่งอ่านหนังสือในมุมสงบมุมหนึ่งของห้องสมุดพร้อมเริ่มอ่านเกี่ยวกับสิ่งที่ตนอยากรู้ด้วยความสนใจ สาวน้อยวัยกำลังเรียนรู้เธอพบว่าที่นี่มีสิ่งสำคัญมากมายอันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเกินกว่าที่ตัวเองจะเข้าถึง แต่การหาความรู้เพิ่มเติมก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกไม่เข้าใจไปเสียหมด อนาตาเซียอ่านหนังสืออย่างเงียบสงบนานหลายชั่วโมงจนเย็น และสิ่งที่ทำให้เธอเริ่มเข้าใจโลกนี้มากขึ้นคือในดินแดนแห่งเวทย์มนต์นี้ยังมีเผ่าอื่นที่สำคัญอีก 4 เผ่า ที่สำคัญเหมือนกับพ่อมดแม่มด ซึ่ง 4 เผ่านี้ถือเป็นเผ่าที่มีอิทธิพลต่อดินแดนแห่งเวทย์มนต์มากที่สุดมี
1 เอลฟ์
2 เงือก
3 แวมไพร์
4 ปีศาจ
เผ่าต่างๆในดินแดนกระจายกันอาศัยอยู่ตามอาณาจักรต่างๆมาตลอด จนเวลาผ่านไปหลายศตวรรษมีการทำสงครามรบกันหลายครั้งหลายหนทำให้หลายสิ่งหลายอย่างในดินแดนเปลี่ยนไป ส่งผลให้ในปัจจุบันเผ่าอื่นที่นอกเหนือจากแม่มด ที่เคยสำคัญ 4 เผ่านั้นลดลงเหลือเพียง 3 เผ่า คือ เอลฟ์ เงือก และแวมไพร์
ซึ่งแต่ละเผ่าก็ใช้ชีวิตกันตามปกติ มีการเข้าเรียนในโรงเรียนเวทย์มนต์เหมือนกับพ่อมดแม่มด มีการทำงานของตัวเองเช่นกัน เพียงแต่อาจจะมีบางอย่างที่แตกต่างกันไปทั้งในห้องเรียนและการงาน ส่วนใหญ่จะมีการแบ่งแยกการสอนและการทำงานตามความสามารถของเผ่านั้นๆ แม้ว่าอาจมีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป
พ่อมดแม่มดจำเป็นต้องเรียนโดยใช้ไม้กายสิทธิ์เป็นสื่อกลางในการเสกคาถาส่วนเผ่าอื่นไม่จำเป็นต้องใช้สื่อกลาง เพราะเผ่าอื่นสามารถร่ายคาถาได้เอง แต่ถึงแม้ทุกเผ่าจะต้องเลือกรากไม้กายสิทธ์แต่ไม้กายสิทธิ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนเป็นของใช้ประจำกายแทน
รากไม้นั้นจะใช้เวลา 1 วันในการดูดซับพลังของคนคนนั้นแล้วเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับพลังของผู้ครอบครองโดยอัตโนมัติ เช่น
เอลฟ์จะเปลี่ยนจากไม้กายสิทธิ์เป็นเข็มกลัดใบไม้ติดเสื้อคลุมฮู้ดซึ่งมันทำให้พวกเขามีตัวเบาเหมือนสำลี
เผ่าเงือกจะเปลี่ยนไม้กายสิทธิ์เป็นกำไรประจำกายเพื่อให้ร่างกายไม่ขาดน้ำและสามารถอยู่บนบกได้โดยไม่จำกัดเวลา
ส่วนแวมไพร์เผ่าพันธุ์อันแข็งแกร่งนี้ไม้กายสิทธิ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนเป็นแหวนค้างคาวเพื่อให้ตนสามารถอยู่กลางแสงแดดได้โดยไม่ต้องกินยาแก้ทุกวัน
การเรียนของแต่ละเผ่ามีความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงแม้ว่าจะมีเพียงบางคาบเท่านั้นที่จะได้เจอกับเผ่าอื่น เช่น ปรุงยา ร่ายเวทย์ การเรียนเพื่อควบคุมพลังของตนเอง การย้ายสิ่งของและอื่นๆ สิ่งเหล่านี้คือหนึ่งในความแตกต่างของเผ่าพันธุ์ในดินแดน
หลังจากอนาตาเซียรู้เรื่องราวมากมายในดินแดนแห่งเวทมนตร์ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาเย็นพอดี เธอจึงออกจากห้องสมุดเพื่อกลับห้องของตน ใจจริงเธอตั้งใจจะแวะไปทานอาหารเย็นที่ห้องโถง แต่ระหว่างนั้นอนาตาเซียได้เจอกับลูเซียพอดีทั้งสองจึงทักทายและคุยกัน
"อนาตาเซียเธอหายไปไหนมาทั้งวันฉันตามหาเธอไม่เจอเลย ที่นี่ใหญ่มากจนฉันหลงทาง" ลูเซียพูดกับอนาตาเซียด้วยความแปลกใจ
"พอดีว่าฉันไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด"
"อ๋อออ เป็นอย่างนี้นี่เองวันนี้ฉันเดินหาเธอไปทั่วจนเหนื่อย บังเอิญไปเจอที่เที่ยวเล่นมามีที่เล่นสนุกๆเยอะเลย เอาไว้พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปก็แล้วกัน"
ลูเซียกล่าวพร้อมเอื้อมมือจูงแขนอนาตาเซียเพื่อนของตนตรงไปห้องโถงและนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อทานอาหารเย็น วันนั้นทั้งสองพูดคุยกันในห้องโถงอย่างสนุกสนานก่อนจะกลับห้องไปพักผ่อน
 .
.
.
.
.
.
4 วันผ่านไป
ในบ้านเอเดิลพัฟฟี่ขณะที่ทุกคนกำลังพักผ่อนช่วงเที่ยงในระหว่างวันหยุดอันแสนสงบก่อนเปิดภาคเรียน เวลานั้นเสียงประกาศจากคณะกรรมการโรงเรียนดังไปทั่วบ้านพักสร้างความสนใจแก่นักเรียนในบ้านเป็นอย่างมาก โดยมีการประกาศว่าในคืนพรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงน้ำชาถูกจัดขึ้นในโรงเรียนสตาเดเฟีย เพื่อสร้างความสัมพันธ์ระหว่างรุ่น ดังนั้นจึงต้องการแจ้งให้เด็กทุกคนทราบเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานนี้ ส่วนบัตรเชิญมีผู้นำไปไว้ในกล่องจดหมายหน้าห้องเรียบร้อยแล้ว หวังว่านักเรียนทุกคนจะให้ความร่วมมือเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ ในระหว่างที่เสียงประกาศกำลังพูดอยู่นั้นอนาตาเซียที่กำลังทดลองฟังเสียงวิทยุอยู่ได้ยินเสียงประกาศไม่ถนัด เธอจึงต้องหันไปถามลูเซียที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในขณะนั้น
"ลูเซียเมื่อกี้เสียงประกาศอะไรหรอ พอดีฉันได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่"
 "พรุ่งนี้มีงานลี้ยงน้ำชาจัดขึ้นต้อนรับนักเรียนใหม่ และเพื่อให้เด็กใหม่ได้รู้จักกับรุ่นพี่ นี่บัตรเชิญของเธอส่วนนี่ของฉัน" ลูเซียกล่าวแล้วยื่นบัตรเชิญให้อนาตาเซีย "ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราออกไปซื้อชุดกันเถอะ เร็วเข้ารีบแต่งตัว" ลูเซียพูดและวิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะเลือกชุดที่ดีทีสุดเพื่อไปร้านชุดราตรี
ร้านชุดราตรี
"อนาตาเซียเธอว่าชุดนี้เป็นไง"
ลูเซียถามอนาตาเซียที่กำลังเดินเลือกชุดบนราว พร้อมหมุนตัวไปมาขณะยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่
"ก็สวยดี เธอใส่อะไรก็สวยอยู่แล้ว"
อนาตาเซียหันไปตอบลูเซียพร้อมเลือกเสื้อผ้าในราวต่อไป
"ไม่รู้สิชุดเยอะจนเลือกไม่ถูกเลย" ลูเซียสาวผมลอนสีทองอร่ามกล่าวกับเพื่อนด้วยความสับสน
"ค่อยๆเลือกก็ได้ เรายังมีเวลาอีกเยอะ"
ภายในร้านชุดราตรีตอนนี้นักเรียนมากมายทยอยเดินทางมาซื้อชุดกันอย่างหนาแน่น ส่งผลให้ตลอดทางเดินแถวนี้ดูครึกครื้นเป็นพิเศษ พร้อมเสียงผู้คนดังเป็นระยะๆตามถนน ร้านชุดราตรีแห่งนี้ก็เช่นวันนี้ผู้คนเลือกซื้อชุดกันจนเต็มร้านไปหมดทำให้เหลือทางเดินในร้านเพียงน้อยนิด
"อนาตาเซียเธอไปลองชุดบ้างสิ ฉันเห็นเธอเดินเลือกอย่างเดียวไม่ลองชุดเลย" ลูเซียกล่าวและเลือกชุดต่อไป
"ฉันเลือกได้แล้ว ฉันเอาตัวนี้"
อนาตาเซียตอบ เธอหยิบชุดราตรีสีม่วงแขนยาว ประดับด้วยลวดลายลูกไม้สีทอง มีกากเพชรหรูหราประดับอยู่บนชุดเล็กน้อย เนื้อผ้าของชุดหนาพอประมาณใส่แล้วสบายตัว ช่วงเอวนั้นถูกประดับด้วยริ้บบิ้นและกระโปรงที่ยาวถึงข้อเท้า
"ทำไมเธอถึงเลือกเร็วจัง ฉันยังตัดสินใจไม่ได้เลย อืมมมม...เธอคิดว่าสองตัวนี้ตัวไหนสวย" ลูเซียถามและยกเสื้อสองตัวขึ้นให้อนาตาเซียดู "เธอว่าสีชมพูกับสีเหลืองตัวไหนเหมาะกับฉันมากกว่ากัน"
"แล้วเธอชอบอันไหนมากกว่ากันล่ะ" อนาตาเซียถามกลับ
"ฉันชอบทั้งสองเลือกไม่ได้เลย"
ลูเซียตอบพร้อมมองเสื้อสองตัวด้วยสายตาสับสน
"สำหรับฉันเธอใส่ตัวไหนก็สวยหมด เธอเลือกเถอะว่าอยากได้ตัวไหน"
"อืมมม เอาตัวนี้แล้วกันสีชมพูอ่อนเข้ากับสีผมของฉันดี"
ลูเซียกล่าวพร้อมยื่นเสื้อให้เจ้าของร้าน
หลังจากเลือกเสื้อผ้าเสร็จแล้วทั้งคู่ก็ตรงมายังร้านเครื่องประดับทันที ทั้งสองอยู่ร้านเครื่องประดับสักพักไม่นานก็เดินออกมาโดยมีเพียงลูเซียเท่านั้นที่ได้เครื่องประดับกลับมา
"อนาตาเซียเธอแน่ใจหรอว่าจะไม่ซื้อเครื่องประดับ"
"ไม่ล่ะ ฉันจะใส่สร้อยของแม่ ส่วนเครื่องประดับอย่างอื่นจะไปดูในกล่องเครื่องประดับที่เคยซื้อมาว่ามีอะไรพอใส่ได้บ้าง"
 .
.
.
เย็นวันนั้นงานเลี้ยงน้ำชาถูกจัดขึ้นตั้งแต่เวลา 18:00 น.เป็นต้นไปโดยมีนักเรียนทุกชั้นปีทยอยเดินเข้ามาในงานเลี้ยงอย่างไม่ขาดสาย ทุกคนในงานต่างคึกคักและตื่นเต้นกันมากโดยเฉพาะนักเรียนที่พึ่งเข้ามาใหม่ล้วนเข้าร่วมงานกันอย่างสนุกสนาน
"ขอให้นักเรียนทุกคนสนุกกับงานเลี้ยงน้ำชาในคืนนี้ ลอร์ดมาเชลล์ อธิการบดีแห่งโรงเรียนเวทมนตร์ลุกขึ้นกล่าวเปิดงานและปล่อยให้เด็กๆสนุกกับงานเลี้ยงครั้งนี้ ภายในงานมีอาหารเลิศรสมากมายถูกนำขึ้นมาเสริฟอย่างไม่ขาดสายพร้อมเครื่องดื่มหลากหลายรสชาติอันมีความพิเศษเฉพาะในดินแดน ดนตรีบรรเลงขับกล่อมเรื่อยๆด้วยความไพเราะอย่างไร้ที่ติ นักเรียนหลายคนลุกขึ้นเต้นรำตามจังหวะทั้งช้าและเร็วตามช่วงเวลา สร้างความสนุกสนานให้แก่ทุกคนรวมถึงลูเซียกับอนาตาเซียเด็กสาวจากดินแดนมนุษย์เองก็ออกไปเต้นรำทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่อีกหลายคนเช่นกัน
"อนาตาเซียไม่ไปเต้นต่อแล้วหรอ" สาวผมทองถามเพื่อนของตน
"ไม่ล่ะฉันเต้นไม่ไหวแล้ว เธอไปเต้นต่อเถอะ"
"ถ้าอย่างนั้น ฉันไปเต้นต่อนะ" ลูเซียกล่าวก่อนเดินหายเข้าไปในกลุ่มนักเรียนที่กำลังเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน
เวลาผ่านไปสักพักสาวน้อยนักเรียนใหม่แห่งโรงเรียนเวทมนตร์เริ่มอยากรู้อยากเห็นเธอรู้สึกเบื่อที่ต้องนั่งดูคนเต้นรำไปเรื่อยๆ จึงตัดสินใจออกไปข้างนอกเพื่อสูดอากาศ ดังนั้นเธอจึงเดินออกจากงานเลี้ยงและเดินไปเดินมารอบๆบริเวณโรงเรียนทันที สาวน้อยเดินผ่านเส้นทางหลายเส้นจนเริ่มสับสน เธอมองหาทางกลับเดิมของตน แต่ไม่ว่ายังไงก็ยังไม่สามารถจำเส้นทางได้และยังสับสนอยู่ดี สาวน้อยเดินมาเรื่อยๆนานหลายชั่วโมงเพื่อหาทางกลับเข้างาน แต่ก็ยังหาทางกลับไม่ได้จนเดินมาหยุดอยู่ที่เขตป่าต้องสาป
"นี่มันป่าต้องสาป" อนาตาเซียสาวน้อยวัยใสพูดกับตัวเองด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าการเดินหลงทางจะทำให้เธอหลงมาอยู่ที่ป่าต้องสาปแห่งนี้ "เราเดินมาไกลขนาดนี้เลยหรอ ดูท่าคงจะหลงทางเข้ามาไม่ถูกที่ซะแล้วสิ" อนาตาเซียพูดพร้อมลูบแขนตัวเอง "ทำไมถึงตั้งชื่อว่าป่าต้องสาปนะ แต่ก็ช่างเถอะ เลิกสงสัยได้แล้ว ตอนนี้เราควรรีบออกไปให้ไกลจากที่นี่ดีกว่า" สาวน้อยพูดเตือนสติตัวเองพร้อมเตรียมตัวหันหลังกลับไปยังทางเดิมอย่างรวดเร็ว
ขณะที่หญิงสาวกำลังจะเดินทางกลับอยู่ๆก็มีเสียงแววเข้ามาในหูของเธอ เสียงนั่นพยายามเรียกร้องให้เธอหยุด พร้อมกับพยายามเรียกร้องความเห็นใจจากสาวน้อย
"อนาตาเซีย อนาตาเซีย อย่าพึ่งไป หยุดก่อนอนาตาเซีย"
เสียงปริศนาจากด้านหลังดังอย่างต่อเนื่องเป็นระยะๆเรียกร้องทำให้อนาตาเซียที่กำลังจะไปต้องหันกลับมาทันที
"ใคร ใครอยู่ตรงนั้น ออกมานะ" อนาตาเซียตะโกนหาเจ้าของเสียงด้วยความสงสัย เธอพยายามมองเข้าไปในป่าต้องสาปแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ไม่ทันไรเสียงปริศนาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"อนาตาเซียมองมาทางนี้ พ่อกับแม่ไง"
เสียงปริศนาดังขึ้นอีกครั้งพร้อมหมอกควันมากมายหนาขึ้นเรื่อยๆ หมอกควันนั้นปรากฏภาพพ่อแม่ยืนอ้าแขนรอรับอนาตาเซียอยู่ เมื่อเห็นภาพครอบครัวอนาตาเซียก็อดไม่ได้ที่จะดีใจและวิ่งเข้าไปในหมอกควัน
"พ่อ แม่" อนาตาเซียร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นเธอเตรียมตัววิ่งไปหาพ่อแม่ของเธออย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันที่เธอจะก้าวขาไปได้ก็ถูกดึงแขนเอาไว้
"อนาตาเซีย หยุด"
เสียงเตือนดังห้ามปรามสาวน้อยเอาไว้ แต่แทนที่เธอจะเชื่อฟังกลับดื้อดึงที่จะไป สาวน้อยตัวเล็กไม่เคยพบพ่อแม่มาก่อนปรารถนาจะได้อ้อมกอดนั้นให้ได้ เธอพยายามดึงดันเข้าไปในป่า พร้อมสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดี
"ปล่อย ปล่อยนะ พ่อ...แม่"
"อนาตาเซีย หยุด ! ตั้งสติก่อนมันคือภาพลวงตาๆ เธอดูสิ…ดู…มันเป็นภาพลวงตา"
สาวผู้หวังดีกล่าวเตือนสติทำให้อนาตาเซียรู้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นแท้จริงแล้วคืออะไร
"เห็นไหมไม่มีอะไร มันหายไปแล้ว"
อนาตาเซียที่พบเหตุการณ์ไม่คาดฝันนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะตั้งสติแล้วมองไปยังภาพก่อนหน้านี้และค้นพบความจริง "จริงด้วยมันจางหายไปแล้ว" อนาตาเซียตอบและเผยใบหน้าเศร้าออกมาอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะหันไปถามหญิงสาวผู้หวังดี "เบลินด้า คุณมาที่นี่ได้ยังไง" อนาตาเซียถามเบลินด้าที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ฉันควรจะถามเธอมากกว่าว่าเธอมาอยู่ที่นี่ยังได้ไง" เบลินด้ากล่าวก่อนจูงมืออนาตาเซียเตรียมตัวเดินออกจากเขตป่าต้องสาป แต่ไม่ทันที่ทั้งสองจะเดินจากไปเบลินด้าก็มียินเสียงคุ้นหูดังออกมาจากที่ไหนสักแห่งใกล้ๆบริเวณนั้น
"ดูสิ...วันนี้มีแขกมาเยี่ยมฉันที่นี่ด้วย"
เสียงชายปริศนากล่าวทักทายทั้งสองขณะที่เขากำลังยืนอยู่บนต้นไม้ ชายปริศนาสวมฮู้ดสีดำ และมีท่าทีลึกลับ หลังจากทักทายทั้งสองเขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสองด้วยความรวดเร็ว พร้อมถอดฮู้ดที่ใส่อยู่ออกทันที ชายลึกลับคนนี้มีผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีเหลือง สันจมูกโด่งได้รูป สง่างามและสูงพอตัว เขากระโดดลงมาจากต้นไม้ใหญ่สูงริบและเดินไปยืนอิงโขดหินใกล้กับทั้งสองพร้อมกับนกฮูกคู่ใจหนึ่งตัวเกาะอยู่บนไหล่
"คาเล็บนายนั้นเอง ฉันบังเอิญผ่านมาก็เท่านั้นไม่ได้มาเยี่ยม" เบลินด้าตอบแบบ
"ใจร้ายจังเลยนะอยู่มาเป็นร้อยปีเคยพูดแบบไหนก็พูดแบบนั้นไม่คิดจะมาเยี่ยมฉันบ้างรึไง" คาเล็บกล่าวด้วยน้ำเสียงกวนประสาท
"ไม่คิด ถ้านายไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะพอดีไม่ว่าง" เบลินด้าตอบและเตรียมตัวหันหลังกลับไปทันที
"ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวไม่มีเพื่อนทำไมเธอใจร้ายแบบนี้ อยู่คุยกับฉันอีกหน่อยก็ไม่ได้" คาเล็บพูดด้วยความน้อยใจ
"นายอยู่ที่นี่ก็คุยกับภูตผีในป่าไปสิ แล้วก็สัตว์มืดมีตั้งเยอะแยะไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อยไหนจะนกฮูกสัตว์เลี้ยงนายอีก" เบลินด้าตอบ
"แหม่...ไม่เหมือนกันซะหน่อยใช่ไหมบิลล์" คาเล็บตอบ ก่อนหันไปคุยกับนกฮูกของตน "ว่าแต่บอกเพื่อนตัวจิ๋วของเธอด้วยว่าอย่าออกมาเดินทะเล้อทะล้าบ่อยๆ ครั้งหน้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้ก็ได้" คาเล็บกล่าว ก่อนกระโดดขึ้นต้นไม้สูงและจากไปทันทีเหลือเพียงสองสาวที่ยืนอยู่ด้วยกันทำให้เบลินด้าต้องพาอนาตาเซียเดินไปที่บ้านของตน
"เอาล่ะ เธอไปทำอะไรที่นั่นอนาตาเซีย"
เบลิด้าถามอนาตาเซียด้วยความสงสัย
"ฉันออกมาเดินเล่นแล้วหลงทาง หลังจากนั้นมันก็เป็นอย่างที่คุณเห็นนั่นแหละ" อนาตาเซียตอบ
"เธอจำไว้นะ ห้ามเข้าใกล้ป่าต้องสาปเพราะมันอันตรายมาก" เบลินด้าเตือน
"ทำไมหรอคะ" อนาตาเซียสาวน้อยขี้สงสัยถามเบลินด้าด้วยความอยากรู้
"ป่าต้องสาปมีแต่สิ่งที่เป็นอันตราย ภูตผีวิญญาณและสัตว์มืด พวกนี้ล้วนต้องการพลัง วิญญาณที่นั่นมีสิ่งเดียวที่ต้องการคือดูดเอาพลังชีวิตของคนอื่นเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เมื่อไหร่ก็ตามที่มันแข็งเกร่งพอ มันจะได้ออกมาจากที่นั่น เพราะที่นั่นคือที่จองจำพวกมันเอาไว้"
"เข้าใจแล้ว ต่อไปฉันจะระวังตัวจะไม่เข้าใกล้ที่นั่นอีก ขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วย" อนาตาเซียกล่าวขอบคุณก่อนหันไปสดุดตากับหนูแฮมเตอร์ในกรง "หนูแฮมเตอร์ของคุณน่ารักมากเลยนะคะมันชื่ออะไรหรอ"
"นีล" เบลินด้าตอบ
"จะว่าไปตอนนี้ก็ดึกมากแล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"
"ได้ กลับดีๆล่ะ"
บ้านเอเดิลพัฟฟี่
แอ๊ด...เสียงเปิดประตูดัง ส่งสัญญาณว่ามีบุคคลเข้ามาในห้องทำให้สาวน้อยผมบลอนในชุดนอนรีบปรี่ไปที่ประตูทันที
"อนาตาเซียเธอหายไปไหนมาฉันตามหาเธอแทบแย่"
"ฉันออกไปเดินเล่นมา"
"เธอนี้ชอบทำให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย" ลูเซียออกมาด้วยความกังวลและนั่งลงบนโซฟาในห้องอย่างระมัดระวัง
"ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ดึกมาแล้วฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ" พูดจบอนาตาเซียก็เดินตรงไปที่ห้องอาบน้ำทันที หลังจากอนาตาเซียอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็นั่งคุยกันบนเตียงด้วยความตื่นเต้น
"ผ่านไปกี่วันก็จะเปิดภาคเรียนแรกแล้วรู้สึกตื่นเต้นจังเลย" ลูเซียพูดพร้อมล้มตัวนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าเนื่องจากเต้นรำในช่วงค่ำเป็นเหตุ
"ใช่ ไม่รู้ว่าเข้าเรียนวันแรกจะเป็นยังไง รู้สึกตื่นเต้นจัง ฉันยังไม่รู้เลยว่าเข้าเรียนวันแรกในดินแดนแห่งเวทย์มนต์จะมีชีวิตที่น่าตื่นเต้นแบบไหนอีก" อนาตาเซียกล่าวเสริมด้วยความตื่นเต้นปนกลังวล
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็จะได้รู้แล้ว ฮ่าๆๆมันคงสนุกน่าดู" ลูเซียตอบพร้อมออกมาหัวเราะด้วยความดีใจ
"ใช่ฉันก็คิดแบบนั้น"


โรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียตั้งสูงเด่นบนเทือกเขาใหญ่ มีหมู่เกาะตั้งอยู่รอบข้าง ล้อมรอบด้วยทะเลสาบ บนพื้นดินผู้คนมากมายอาศัยอยู่ที่นี่มานานหลายร้อยปี สภาพอากาศในบริเวณนี้มีหิมะปกคลุมแทบตลอด มีฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วงเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น อาณาจักรกลาง(เมืองสตาทิส)เป็นเมืองริมทะเลสาบหิมะที่สวยที่สุดของดินแดนแห่งเวทมนตร์ และมีดวงดาวที่สวยที่สุดในยามค่ำคืน
 เมื่อเวลาเปิดภาคเรียนมาถึง นักเรียนมากมายต่างเตรียมตัวเข้าเรียนด้วยความตื่นเต้น รวมถึงนักเรียนใหม่ที่พึ่งเข้ามาก็เริ่มเดินสำรวจพื้นที่ในโรงเรียนด้วยความสนใจ
"เด็กใหม่ทุกคนเดินตามฉันมาทางนี้"
หญิงสาววัยกลางคนกล่าว เธอคือศาสตราจารย์มาลีน ดอนซี่ อาจารย์สอนเวทมนต์พื้นฐานของโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟีย เธอมีหน้าที่นำเด็กใหม่มายังห้องโถงใหญ่เพื่อรับไม้กายสิทธ์ ตอนนี้มีนักเรียนอีกหลายชั้นปีที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวและทุกคนต่างเตรียมตัวต้อนรับน้องใหม่ที่กำลังจะเข้ามาในโรงเรียนด้วยความตื่นเต้น
"ทุกคนรวมกลุ่มกันไว้อันดับแรกพวกเธอทุกคนต้องมีไม้กายสิทธิ์ก่อนโดยไม้กายสิทธิ์จะเป็นคนเลือกเจ้าของเอง ไม้กายสิทธิ์ของทุกคนในที่นี้เกิดจากรากคริสตัลของต้นโอ๊ควิเศษ ซึ่งรากคริสตัลจะมีสีแตกต่างกันตามรูปแบบพลังของพวกเธอ ดังนั้นเธอทุกคนจะต้องฟังรายชื่อที่ฉันอ่านและเดินออกมาทีละคน ถ้ารากคริสตัลลอยขึ้นและเปลี่ยนรูปร่างเป็นไม้กายสิทธิ์แสดงว่ามันได้เลือกเธอเป็นเจ้าของแล้ว เอาล่ะ คนแรก มาคัส เจมส์"
มาคัส เจ้าของชื่อก้าวเท้าออกมาจากแถวด้วยความระมัดระวัง เขาเดินตรงไปยังแท่นวางรากคริสตัล ไม่นานรากคริสตัลสีน้ำตาลเริ่มมีปฏิกิริยาลอยขึ้นช้าๆก่อนจะเปลี่ยนรูปจากรากไม้ธรรมดาเป็นไม้กายสิทธิ์ด้วยความรวดเร็ว มาคัสหนุ่มน้อยค่อยๆเอื้อมมือรับไม้กายสิทธิ์และโค้งตัวทำความเคารพก่อนเดินกลับมาที่เดิมของตน
"ต่อไป ลูเซีย ฮาร์เอน"
สาวตัวเล็กหลังจากได้ยินชื่อก็เดินไปยังแท่นศิลาด้วยความมั่นใจ แต่ไม่ทันที่เธอจะเดินถึงแท่นนั้น รากคริสตัลสีเขียวมรกตค่อยๆลอยขึ้นอย่างรวดเร็วแสดงให้เห็นถึงพลังมากมายในตัวเธอ ทำให้รากคริสตัลเปลี่ยนเป็นไม้กายสิทธิ์ในชั่วพริบตา
"คนต่อไป พีน่า ราฮิอัส"
 รายชื่อมากมายถูกประกาศออกมาเรื่อยๆ ตามลำดับ รวมถึงเสียงปรบมือที่ดังอย่างต่อเนื่องจนไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ไม่นานการคัดเลือกดำเนินมาถึงอนาตาเซีย คนสุดท้ายของชั้นปี เมื่อเธอเดินไปถึงแท่นศิลารากคริสตัลสีแดงปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนเป็นไม้กายสิทธิ์ประจำตัวเธอทันที เสียงปรบมือมากมายและเสียงร้องต้อนรับนั้นก็ทำให้อนาตาเซียรู้สึกตื่นเต้นและดีใจกับการคัดเลือกไม้กายสิทธิ์ครั้งนี้มาก
หลังจากการประกาศสิ้นสุดนักเรียนมากมายปรบมือด้วยความยินดีเหมือนเช่นเคย ทุกอย่างดำเนินผ่านไปเป็นที่เรียบร้อย เด็กทุกคนต่างเดินไปนั่งที่ด้วยความเป็นระเบียบ ถึงเวลาที่ผู้อาวุโสของโรงเรียนต้องลุกขึ้นกล่าวต้อนรับนักเรียนใหม่ตามประเพณีแล้ว
"ยินดีต้อนรับเด็กใหม่ทุกคน ขอให้ทานอาหารค่ำให้อร่อย"
ลอร์ดมาเชลล์อธิการบดีของโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียกล่าว เขาสั่นกระดิ่งในมือของตนดังสนั่นไปทั่วห้องโถง ทันทีที่เสียงกระดิ่งสิ้นสุด อาหารมากมายปรากฏขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์เด็กใหม่หลายคนตื้นเต้นกับสิ่งที่เกิดขึ้นและชื่นชอบเวทมนตร์อันมหัศจรรย์ในดินแดนแห่งนี้ทันที
"เชิญทุกคนทานอาหารกันตามสบาย" ลอร์ดมาเชลล์กล่าวและนั่งลงทานอาหารด้วยความคุ้นชิน ลอร์ดมาเชลล์อธิการบดีแห่งโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟีย เขาคือชายรูปร่างสมส่วน ผมสีเงินประกายมุกยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าคมคายหล่อเหลาไร้ที่ติ หากมองดูรูปร่างภายนอกแล้วลอร์ดมาเชลล์เปรียบเสมือนชายวัยสามสิบต้นๆเท่านั้น แม้ว่าแท้จริงแล้วเขาจะมีอายุหลายร้อยปีแล้วก็ตาม
โรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียถูกตั้งมานานหลายชั่วอายุคน มีสถาปัตยกรรมโบราณมากมาย บางส่วนของโรงเรียนทำด้วยหินอ่อนสีขาว มีความมันวาว โอ่อ่า อลังการ เป็นแบบอย่างและศิลปกรรมก่อสร้างที่งดงามอย่างมากของดินแดนแห่งเวทมนตร์ ทำให้ทุกคนต่างภูมิใจที่ดินแดนของตนที่มีสิ่งล้ำค่าอันนี้อยู่
"นักเรียนปี 1 ฟังทางนี้หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จเรียบร้อย พวกเธอจะต้องไปที่พักของตัวเอง ซึ่งรุ่นพี่ปี 3 จะเป็นคนพาเธอไปที่พักเตรียมตัวได้แล้ว" อาจาร์ยมาลีนกล่าว
"ปี 1 มาทางนี้ ฉันคือรุ่นพี่ปี 3 ชื่อเดเนียล จะพาพวกเธอทุกคนไปยังบ้านพัก มาทางนี้เลย" เดเนียลกล่าวพร้อมเดินนำนักเรียนชั้นปี 1 ไป "บ้านพักที่นี่มีทั้งหมดมี 2 บ้านใหญ่ เดินตามฉันมาเลย บ้านหลังที่ 1 คือบ้านสำหรับปี 1-3 เรียกว่า เอเดิลพัฟฟี่ ส่วนบ้านหลังที่ 2 เรียกว่า มิดเดิลชิป เป็นบ้านของปี 4-6 บ้านแต่ละหลังจะมีสัญลักษณ์ประจำคือ 1 ฟินิกซ์ 2 สฟิงซ์ โดยชั้น 2 คือที่พักของปี 1 ชั้น 3 ปี 2 และชั้น 4 ปี 3 ส่วนชั้นแรกคือที่นั่งเล่นสำหรับทุกคน โดยพวกเธอสามารถดูชั้นปีได้จากเข็มกลัดบนเสื้อ ปี 1 เข็มกลัดเป็นรูปต้นไม้ ปี 2 ผลแอปเปิล ปี 3 กริช ก่อนที่พวกเธอจะไปถึงหน้าประตูบ้าน พวกเธอทุกคนจะต้องเดินเข้าไปในกระจกเงาบานใหญ่ตรงต้นโอ๊ค 1000 ปีนั่น กระจกเงาจะส่งเธอไปยังหน้าประตูบ้านและสิ่งที่พวกเธอทุกคนห้ามทำหายก็คือกุญแจบ้าน ถ้าเธอเข้าไปถึงประตูบ้านแต่ไม่มีกุญแจเธอก็เข้าบ้านไม่ได้ กุญแจหนึ่งดอกสามารถเข้าไปได้แค่คนเดียวเท่านั้น ทุกคนเดินมาหยิบกูญแจคนละ 1 ดอก แล้วเดินไปที่กระจกเงา กุญแจจะสลักชื่อของเธอเองอัตโนมัติ ส่วนที่พักผู้ชายประตูอยู่ทางขวา ผู้หญิงอยู่ทางซ้าย ทุกคนรับทราบ"
"ครับ/ค่ะ"
เด็กหลายคนต่างทยอยเดินเข้าไปในกระจกเงาอย่างเป็นระเบียบ ด้านหลังกระจกเงาคือคฤหาสน์หลังใหญ่ล้อมรอบด้วยรั้วสีขาวอันใหญ่ที่แข็งแรงและธรรมชาติพอประมาณที่ทำให้ทุกคนรู้สึกสดชื่น คฤหาสน์หลังนี้คือบ้านของปี 1-3 ภายในนี้มีห้องมากมายหลายร้อยห้องพร้อมชั้น 1 ที่เอาไว้สำหรับนั่งเล่นโดยเฉพาะ ชั้นนั่งเล่นมีมุมให้เลือกแตกต่างกันออกไปให้ทุกคนได้พักผ่อน หลังจากทุกคนมาถึงบ้านพักเด็กหลายคนเริ่มเลือกห้องของตัวเองทันที
"อนาตาเซีย อยู่ห้องด้วยกันไหมหนึ่งห้องต้องอยู่ 2 คน" ลูเซียพูดชักชวน
"ได้สิ" อนาตาเซียตอบ แล้วทั้สองคนก็เดินเข้าไปในห้องว่างทันที
"เธอเลี้ยงสัตว์อะไร" ลูเซียถามด้วยความอยากรู้ขณะเตรียมจัดของในห้อง
"ฉันเลี้ยงแมว เธอล่ะ"
"ฉันเลี้ยงงู มันชื่อฟรองซัว เธอดูสิมันสวยมากเลยเธอว่าไหม"
ลูเซียกล่าวและชี้ไปที่กล่องกระจกสี่หลี่ยมสำหรับเลี้ยงงู ซึ่งตอนนี้มันกำลังหลับอยู่
"ใช่ มันก็สวยดี แมวฉันชื่อกาลาฟีน่า ว่าแต่เธอจะเอาเตียงตรงไหนระหว่างผนังกับหน้าต่าง"
"เอาตรงผนังฉันไม่ชอบหน้าต่าง" ลูเซียตอบ "ห้องใหญ่มากพวกเราคงต้องใช้เวลาจัดห้องนานแน่เลย"
"ใช่"
เวลาผ่านไปสักพักจนในที่สุดทั้งสองก็จัดห้องจนเสร็จเรียบร้อยและนั่งพักทันที
"เธอจัดของเสร็จ เรามาลองฝึกเวทย์กันดูไหม"
ลูเซียถามอนาตาเซียที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนเตียง
"ได้สิฉันก็อยากลองเหมือนกัน"
อนาตาเซียตอบพร้อมเดินไปหยิบไม้กายสิทธิ์บนโต๊ะทันที
"เรามีเวลาทำความคุ้นเคยกับสตาเดเฟียประมาณ 5 วัน ก่อนสตาเดเฟียจะเปิดเรียนวันแรก ถ้าอย่างนั้นอย่างแรกเลย เรามาช่วยกันฝึกเวทย์กันเถอะ" ลูเซียออกความคิดเห็น
"แล้วเราจะเริ่มฝึกเวทย์อะไรก่อนดี"
"อืมมมม เธอชอบกินบราวนี่ช็อกโกแลตไหม"
"ชอบ ฉันชอบขนมหวาน" อนาตาเซียตอบและแสดงท่าทีตื่นเต้นปรากฏนัยน์ตาอันเปล่งประกายออกมา
"นี่เป็นวัตถุดิบสำหรับทำบราวนี่ช็อกโกแลต ตามหนังสือบอกว่าเมื่อมีอุปกรณ์ครบแล้วก็ร่ายคาถา "โมดิตัสอาเมอเนีย" ในหนังสือบอกไว้ว่าควรโบกไม้กายสิทธิ์เบาๆค่อยๆควบคุมเรื่อยๆจนเสร็จ เราก็จะได้บราวนี่ช็อกโกแลต เสร็จแล้วเธอลองชิมดูสิ" ลูเซียกล่าว พร้อมยื่นบราวนี่ให้อนาสตาเซีย
อนาตาเซียหยิบบราวน์นี่จากมือของลูเซีย เธอเริ่มลิ้มลองรสชาติของบราวนี่ทันที
"อร่อยมากเลยลูเซีย เธอเก่งจัง" อนาสตาเซียกล่าวและกัดกินบราวนี่ในมือไปเรื่อยๆจนหมด
"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกเธอชมเกินไปแล้ว" ลูเซียตอบและส่งยิ้มให้กับเธออย่างเป็นมิตร "ฉันแค่อ่านหนังสือแล้วก็ทำตามน่ะ เธอดูสิหนังสือคู่มือพ่อมดแม่มดฝึกหัดสอนละเอียดมากเลยนะ ไหนเธอลองร่ายคาถาบ้างสิ ฉันอยากเห็น"
"เอ่อ...เอาเป็นคาถานี้ก็แล้วกัน รันดูเอล" อนาตาเซียร่ายคาถาพร้อมยกไม้กายสิทธ์ชี้ขึ้น ด้านบนปรากฏเป็นพลุหลากหลายสีแตกกระจายและร่วงลงมาเป็นกลีบดอกไม้ตกลงบนพื้น จากนั้นกลีบดอกไม้ก็ค่อยๆสลายหายไปไม่เหลือร่องรอยอะไรเลย
"ว้าวววว สวยมากเลย สงสัยจะเอาไว้ใช้ในงานเลี้ยง อนาสตาเซียเธอเก่งมาเลย"
ลูเซียชมและปรบมือ ดังแปะๆ
ทั้งคู่นั่งฝึกเวทย์กันเกือบทั้งคืน ทั้งลองผิดลองถูกร่ายถูกบ้างผิดบ้างจนเวลาล่วงเลยมาถึงตี 2 เมื่อเริ่มเหนื่อยล้าแล้ว ทั้งคู่จึงแยกย้ายกันไปยังเตียงของตนเองทันที
"ฉันชอบที่นี่จัง"
ลูเซียพูดก่อนทิ้งตัวลงนอนบนเตียง
"ใช่ ! ฉันก็ชอบ พรุ่งนี้เราไปเดินเที่ยวรอบสตาเดเฟียกันเถอะ"
อนาสตาเซียกล่าแล้วผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เช้าวันรุ่งขึ้น
อนาตาเซียตื่นขึ้นมาแต่เช้า เธอแต่งตัวเพื่อเตรียมที่จะออกไปเดินเล่นรอบโรงเรียนด้วยความตื่นเต้น ตอนแรกเธอคิดว่าจะชวนลูเซียไปด้วย แต่ลูเซียกลับหลับไม่ตื่น เมื่อเห็นเพื่อนหลับสนิทเธอจึงเลือกที่จะออกไปเดินเล่นคนเดียว
ในโรงเรียนมีเด็กใหม่มากมายออกมาเดินเล่นเหมือนกับอนาตาเซีย พวกเขาต่างทักทายกันและเดินสำรวจไปทั่วโรงเรียน อนาตาเซียเดินมาเรื่อยๆจนถึงห้องโถง ตอนนี้ในห้องโถงมีอาหารเช้าพร้อมเสริฟให้นักเรียนที่กลับมาแล้ว กลิ่นอาหารนั้นทำให้อนาตาเซียเดินเข้าไปในห้องโถงเพื่อลิ้มลองรสชาติอาหารข้างในโดยไม่ลังเล ปกติเด็กๆในโรงเรียนจะกลับมาก่อนการเปิดภาคเรียนประมาณ 10 วันเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเปิดภาคเรียนแรกของปี ทำให้ในห้องโถงมีพ่อมดแม่มดมากมายต่างนั่งทานอาหารเช้ากันอย่างครึกครื้นพร้อมเสียงดนตรีที่บรรเลงอยู่ตลอดเวลา และบรรยากาศในห้องที่มีเสียงผู้คนคุยกันอย่างสนุกสนาน สิ่งนี้ทำให้ห้องโถงยิ่งดูมีสีสันมีชีวิตชีวามากขึ้น
นอกจากอาหารในห้องโถงแล้วที่นี่ยังมีร้านอาหารเล็กๆอีกหลายที่สำหรับนักเรียนหรืออาจารย์ที่อยากทานอาหารอื่นๆนอกเหนือจากในห้องโถงหรืออาจต้องการพื้นที่ส่วนตัว
โรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียเปรียบเสมือนโรงเรียนและบ้านของเด็กหลายคน เพราะมีสถานที่อันร่มรื่นและเงียบสงบทั้งทะเลสาบสีฟ้า ต้นไม้ ทุ่งหญ้าและสิ่งอื่นอีกมากมาย เทือกเขาสูงที่งดงามแห่งนี้เป็นสถานที่ตั้งของโรงเรียนเวทมนตร์ หากมองจากเทือกเขาอันเป็นพื้นที่ตั้งของโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียด้านล่างจะพบเหล่าพ่อมดแม่มดคนมากมายหลายชีวิตที่ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะด้านล่าง ทำให้อนาตาเซียเห็นการใช้ชีวิตของพวกเขาในดินแดนแห่งเวทมนตร์นี้ว่าเป็นอย่างไร
อนาตาเซียพบว่านักเรียนหลายคนมีกิจกรรมแปลกๆทำมากมาย รวมถึงอาหาร เครื่องดื่ม และสิ่งอื่นๆอีกหลายอย่างที่แปลกใหม่มากสำหรับเธอ ซึ่งตอนนี้เธอยังต้องค่อยๆเรียนรู้สิ่งใหม่เพิ่มขึ้นเพื่อที่จะอาศัยอยู่ที่นี่
อนาตาเซียเดินผ่านผู้คนหลายกลุ่มหลายคน จนมาหยุดอยู่หน้าศาลาริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง เธอเห็นผู้หญิงสวมฮู้ดสีม่วงลวดลายปักด้วยด้ายทองนั่งปรุงยาคนเดียวอยู่ริมทะเลสาบ เมื่อเห็นดังนั้นอนาตาเซียจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วถามด้วยความอยากรู้ทันที
"คุณปรุงยาอะไรอยู่หรอคะ"
สิ้นเสียงสาวน้อย เมื่อหญิงสาวได้ยินเสียงทักทายเธอจึงเงยหน้าขึ้นมองอนาตาเซียด้วยความประหลาดใจและตอบคำถามของอนาตาเซียทันที
"ปรุงยารักษาบาดแผลน่ะ"
"เอ่อ...ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ ฉันชื่ออนาตาเซีย กริมส์ ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรอคะ" อนาตาเซียถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
"ฉันชื่อเบลินด้า ไม่มีนามสกุล เธอพึ่งเข้ามาใหม่ใช่ไหม มาจากตระกูลกริมส์หรอ" เบลินด้าถาม
"คือมันก็เป็นแค่นามสกุลค่ะ ฉันไม่มีครอบครัวหรอก พ่อแม่หายสาบสูญ ส่วนนามสกุลนี้มีคนใช้อีกตั้งเยอะ ฉันไม่ถึงขนาดมีวงตระกูลหรอกค่ะ" อนาตาเซียตอบ
"เสียใจด้วยนะเรื่องครอบครัวของเธอ ฉันเป็นผู้ดูแลป่ามาเดเฟียของสตาเดเฟีย ว่างๆเลยมาปรุงยารักษาสำหรับสัตว์ที่บาดเจ็บ"
เบลินด้ากล่าวพร้อมใส่วัตถุดิบลงไปในหม้อดินเผา
 "คุณอยู่ป่ามาเดเฟียตรงนั่นหรอ" สาวน้อยถามด้วยแววตาไร้เดียงสาและชี้ไปยังป่าแถวนั้น
"ใช่"
"ในป่ามีสัตว์อะไรบ้างหรอคะ
"ก็มีสัตว์ธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ แล้วก็มีต้นไม้ใบหญ้าตามปกติ เอาเป็นว่าในฐานะผู้ดูแลป่าฉันจะเล่าเรื่องป่าของที่นี่ให้เธอฟังคร่าวๆก็แล้วกัน สตาเดเฟียมีป่าใหญ่ 3 แห่ง ล้อมรอบโรงเรียนเอาไว้เรียกว่า
 1.ป่ามาเดเฟีย
 2.ป่าเฮอร์คัส
 3.ป่าต้องสาป
ป่าทั้งสามมีผู้ดูแลแตกต่างกันไปตามความสามารถของแต่ละคนเพื่อคอยช่วยเหลือสัตว์ที่บาดเจ็บ และป้องกันสัตว์ป่าไม่ให้ออกมาทำร้ายนักเรียน ป่ามาเดเฟีย คือฉันที่คอยดูแล ป่าเฮอร์คัส คือเอลลี่ เอาเป็นว่าถ้าเธอไปแถวนั้นก็จะได้พบกับเอลลี่เอง ส่วนคนสุดท้าย คือคาเล็บ เขาเป็นคนดูแลป่าต้องสาป"
"ทำไมถึงได้มาดูแลป่าหรอคะ"
"ก็...จะพูดยังไงดี ป่าในเขตโรงเรียนจำเป็นต้องมีผู้พิทักษ์เพื่อดูแลความปลอดภัยของเด็กในโรงเรียนป้องกันสัตว์หลุดลอดออกมา ดังนั้นมันจึงจำเป็นที่ต้องมีผู้พิทักษ์ป่าไง แล้วคนที่จะมาดูแลป่าได้มีกฏอยู่ 3 ข้อ
1.ต้องเป็นเอลฟ์หรือมีเชื้อสายเอลฟ์
2.ต้องมีเวทย์แข็งแกร่งพอที่จะควบคุมสัตว์ได้
3.ต้องได้รับตราผู้พิทักษ์ป่าจากคณะกรรมการจากเมืองทั้ง 5 ในดินแดนแห่งเวทมนตร์ก่อนจึงจะสามารถเป็นผู้ดูแลป่าได้
"ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็นเอลฟ์หรอคะ"
"ใช่ ! ฉันเป็นเอลฟ์ ดังนั้นฉันจึงไม่มีนามสกุลยังไงล่ะ"
เบลินด้าตอบพร้อมถอดหมวกฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าของตนเบลินด้ามีใบหน้ากลมรูปไข่ เธอมีใบหูยาวตามแบบฉบับของเอลฟ์สาว มีผิวขาวผ่อง ดวงตาสีทองอร่าม และผมสีเงิน
"ว้าวววว คุณสวยมากเลย" อนาตาเซียกล่าวชมด้วยความตะลึง "คุณเป็นเอลฟ์คนเดียวที่นี่หรอคะ" อนาตาเซียถามด้วยความอยากรู้
"เปล่าหรอก ที่นี่มีเอลฟ์อีกหลายคน รวมถึงนักเรียนที่นี่ก็มีเอลฟ์"
"แล้วทำไมไม่ไม่มีใครที่มีหูเหมือนคุณล่ะคะ" อนาตาเซียถามต่อ
"เธอเห็นลอร์ดมาเชลล์แล้วใช่ไหม เขาคือพ่อมดครึ่งเอลฟ์ดังนั่นเขาจึงไม่แก่ ในดินแดนแห่งเวทมนตร์จะมีเพียงแค่เอลฟ์กับแวมไพร์เท่านั้นที่ไม่มีวันแก่ ส่วนเผ่าอื่นๆถึงจะมีอายุยืนนานแต่ก็จะแก่ชราตามช่วงวัยเรื่อยๆ เอลฟ์ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นลูกครึ่งผมสพ่อมดแม่มดหูถึงไม่แหลมไงล่ะ ส่วนเอลฟ์ที่มีหูแหลมคือเอลฟ์ที่ไม่มีสายเลือดอื่นผสม จริงๆที่นี้ก็มีสายเลือดผสมอีกหลายอย่างถ้าเธออยากรู้มากกว่านี้ก็ต้องไปอ่านประวัติการกำเนิดเผ่า มีอยู่ในห้องสมุดของโรงเรียน"
เบลินด้าอธิบาย ทำให้อนาตาเซียกเริ่มเข้าใจทันที
"เป็นอย่างนี้นี่เอง"
"เอาล่ะฉันต้องไปแล้วแต่ฉันจะมาปรุงยาที่นี่ในทุกๆ 2 วัน หรือไม่ บ้านฉันตั้งอยู่กลางป่าเธอสามารถเดินตามเส้นทางได้เลย ถ้าเธออยากมาก็มาเจอฉันได้ตลอด แล้วก็เอาไว้ถ้ามีเวลาฉันจะพาเธอไปเที่ยวในป่าก็แล้วกัน" เบลินด้ากล่าวก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไป


โรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟีย
เช้าวันเปิดเรียนในช่วงฤดูร้อน เด็กหลายคนตื่นเต้นกับการเรียนคาบแรกของเทอมมาก เพราะมันเป็นคาบเรียนที่จะทำให้พวกเขาได้เริ่มใช้เวทมนต์ของตัวเองในการฝึกทักษะต่างๆ
 ภายในห้องเรียนชั้นปี 1 อาจารย์มาลีนเริ่มสอนคาบแรกด้วยความกระตือรือร้น เธอค่อยๆสอนเด็กอย่างใจเย็นและคอยแนะนำอยู่ตลอดเวลา
"บทเรียนวันนี้คือการเรียนเวทย์ขั้นพื้นฐาน ซึ่งเวทย์พื้นฐานเป็นก้าวแรกสู่การเรียนเวทย์ขั้นสูง อาจารย์จะสอนภาคทฤษฎีและจะพาไปภาคปฏิบัตินะจ๊ะ เวทย์แบ่งออกเป็น 3 ระดับคือพื้นฐาน กลาง และสูง การร่ายเวทย์ต้องใช้เวลาในการฝึกฝนถึงจะสามารถร่ายเวทย์ได้อย่างแม่นยำ ซึ่งพวกเธอบางคนอาจไม่ต้องใช้ไม้กายสิทธิ์ในการร่ายเวทมนต์ แต่สำหรับพ่อมดแม่มดการใช้ไม้กายสิทธิ์นั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมากในการร่ายคาถา ดังนั้นพ่อมดแม่มดทุกคนจึงต้องใช้ไม้กายสิทธ์นี้ให้ชินเปรียบเสหมือนกับว่ามันคืออวัยวะส่วนหนึ่งของเธอ การที่พวกเธอจะสามารถควบคุมไม้กายสิทธิ์ให้ดีได้คือเธอต้องมีความเชื่อมั่นในตัวเอง มีความชำนาญในการร่ายคาถา และต้องฝึกฝนให้คล่อง ส่วนเผ่าอื่นๆพวกเธอมีพื้นฐานการร่ายเวทย์อยู่แล้ว ฉะนั้นหวังว่าพวกเธอทุกคนจะเรียนรู้การร่ายเวทย์ได้อย่างมีประสิทธิภาท เช่น การร่ายคาถาง่ายๆให้สมบูรณ์ที่สุด เริ่มจากการเร่งให้ต้นไม้เติบโต" อาจารย์มาลีนอธิบายให้นักเรียนในชั้นฟังก่อนจะเริ่มโบกไม้กายสิทธิ์ในมือพร้อมร่ายคาถาให้เด็กๆดูเป็นตัวอย่าง "ซันฟอริเฟีย" เสียงร่ายคาถาของอาจารย์มาลีนดังไปทั่วห้อง ไม่นานเมล็ดพืชที่อยู่ในกระถางดินก็ค่อยๆเจริญเติบโตเป็นต้นไม้ต้นเล็กๆอย่างรวดเร็ว ทำให้นักเรียนแต่ละคนเริ่มร่ายคาถาและเรียนรู้การควบคุมพลังของตนตามอาจารย์ทันที
"ลูเซียต้นไม้ของเธองอกขึ้นมาแล้ว" เสียงเพื่อนข้างๆกล่าวชม
"นักเรียนค่อยๆ อย่างนั้นแหละ ค่อยๆโบกมือขึ้นไปมาตามการขยายตัวของต้นไม้" อาจารย์มาลีนกล่าวพร้อมโบกไม้กายสิทธ์อยู่เนื่องๆ "ใช่ ถูกแล้วๆพวกเธอทำได้ดีมาก" อาจารย์กล่าวชมและสอนต่อจนจบคาบ
เวลาผ่านไปจนคาบเรียนช่วงเช้าสิ้นสุดลง เสียงออดพักเที่ยงดังส่งสัญญาณไปทั่วโรงเรียน เด็กทุกคนต่างเก็บของและเดินไปยังห้องโถงเพื่อทานอาหารทันที ทำให้ตลอดทางเดินโรงเรียนมีนักเรียนมากมายเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมส่งเสียงเจี๊ยวจ้าวพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
 ห้องโถงใหญ่ประจำโรงเรียนสตาเดเฟีย นักเรียนมากมายต่างเดินไปเดินมาขวักไขว่เต็มห้องโถง นักเรียนหลายคนรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมพูดคุยกันอย่างสนุกสนานตลอดเวลาสร้างสีสันในห้องโถงให้ครึกครื้นและคลายเครียดจากการเรียน
"เทียน่า หาที่นั่งอยู่หรอ" สาวน้อยผู้เป็นแม่มดมือใหม่ถามเพื่อนร่วมห้องด้วยความเป็นมิตร "นั่งตรงนี้ได้นะมีที่ว่างอยู่"
"ตรงนี้ว่างหรอ พอดีฉันมีเพื่อนอีก 2 คนขอมานั่งตรงนี้ด้วยได้ไหม" เทียน่าสาวน้อยมาดนิ่งหนึ่งในนักเรียนเวทมนต์สตาเดเฟียถามกลับ
"ได้สินั่งหลายๆคนจะได้สนุก ใช่ไหมอนาตาเซีย" ลูเซียถามเพื่อนของตน
"ใช่ นั่งได้ตามสบายเลย"
"ขอบคุณ" พูดจบเทียน่าก็หันไปเรียกเพื่อสนิทของตนอีก 2 คนทันที "โซอี้ มาเดลิน ทางนี้ มานั่งตรงนี้เร็ว"
"หวัดดีทุกคน" เพื่อนเทียน่ากล่าวทักทายทันทีหลังจากเดินมาถึงโต๊ะ
"สวัสดี ฉันลูเซีย ลูเซีย ฮาร์เอน นี่อนาตาเซีย" ลูเซียแนะนำ
"หวัดดี ฉันอนาตาเซีย กริมส์ ยินดีที่ได้รูจัก"
"ฉันเทียน่า บรองเซ็ค" เทียน่ากล่าวแนะนำตัว เทียน่าเป็นสาวชาวเอลฟ์ครึ่งแม่มด เธอมีผมสีบอล์นทองยาวถึงไหล่ ผิวขาวสะอาด ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล จมูกโด่งเป็นสัน ปากสีชมพูอ่อนและรูปร่างสูงพอประมาณ เธอมีเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานอีก 2 คน ชื่อโซอี้กับมาเดลิน
"หวัดดีฉันโซอี้ มาเกียน่า ยินดีที่ได้รู้จัก" โซอี้กล่าวทักทายเพื่อนใหม่ โซอี้เป็นสาวแวมไพร์ทรงเสน่ห์ เธอมีผมสีดำขลับน่าดึงดูด ดวงตาสีน้ำตาล จมูกโด่ง ผิวขาวซีด ปากแดงสด และตัวเล็กกว่าเทียน่าเล็กน้อย ต่อมาคือเพื่อนคนที่ 3 ของเทียน่าเธอมีนิสัยน่ารักและชอบช่วยเหลือเพื่อนเสมอ
"ฉันมาเดลิน กรินดัล" มาเดลินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง เธอคือเงือกสาวน่ารักที่มีอารมณ์ขัน ผมสีแดงยาวสลวยของเธอดึงดูดสายตาคนหลายคนจนต้องมองเหลียวหลัง เธอมีดวงตาสีเหลืองอร่าม จมูกโด่งเป็นสัน ปากสีชมพูระเรื่อ และผิวขาวเหลือง รูปร่างสูงพอๆกับโซอี้
"เธอชื่ออนาตาเซียใช่ไหม ฉันเห็นเธอตอนเรียนคาบเวทย์พื้นฐาน เธอร่ายเวทย์เก่งมากเลย แวมไพร์อย่างฉันยังอายเลย" โซอี้กล่าวชม
"ใช่ ในชั้นเรียนเธอดูเก่งมาเลย เราสามคนนั่งเรียนอยู่แทบจะหลับอยู่แล้ว" เทียน่าพูดเสริม "โชคดีที่คาบบ่ายเป็นขี่ม้าไม่อย่างนั้นฉันคงนั่งหลับคาโต๊ะ ว่าแต่คาบบ่ายเธอสองคนเรียนขี่ไม้กวาดใช้ไหม ฉันกับมาเดลินต้องเรียนขี่ม้า มีแต่โซอี้ที่ไม่ต้องไปเรียน น่าอิจฉาที่สุดเลย" เทียน่ากล่าว
"ช่วยไม่ได้ฉันเป็นแวมไพร์ไม่จำเป็นต้องขี่อะไร อย่างน้อยก็แปลงร่างเป็นค้างคาวบินได้ เธอสองคนไปเรียนขี่ม้า ลูเซียกับอนาตาเซียเรียนขี่ไม้กวาด ส่วนฉันก็จะได้กลับไปนอนที่ห้อง จะว่าไปแล้วเกิดเป็นแวมไพร์แบบฉันนี่ดีจริงๆเลย" โซอี้พูดออกมาด้วยความภูมิใจพร้อมกับหัวเราะ
ขณะที่ทั้ง 5 กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นอนาตาเซียที่รู้สึกสงสัยกับอะไรบ้างอย่างก็เริ่มถามเพื่อนต่างเผ่าพันธุ์อย่างรวดเร็ว
"โซอี้ แวมไพร์กินอะไรเป็นอาหารหรอ ตั้งแต่มาโรงอาหารฉันไม่เห็นเธอกินอะไรเลย"
"เธอก็ถามแปลก แวมไพร์ก็ดื่มเลือดสิ เราดื่มแค่ตอนเย็น อีกอย่างเลือดที่ดื่มก็ไม่ใช่เลือดแบบเลือดพวกเธอหรอกนะ พวกเราดื่มแค่เลือดมนุษย์เท่านั้น แล้วก็พวกเราไม่ได้ฆ่าใครเอาเลือด ถึงจะมีความสามารถพิเศษแปลงร่างเป็นค้างคาวได้โดยไม่ต้องร่ายคาถา ทั้งว่องไว และมีกำลังแต่เรื่องฆ่ากันดื่มเลือดมันผ่านมาหลายศตวรรษแล้ว ใครจะออกไปล่าให้เหนื่อย เดี๋ยวนี้มันมีโรงพยาบาลบริจาคเลือดส่งมาให้พวกเราตลอด ต่อให้ไม่มีเลือดมนุษย์เราดื่มเลือดสัตว์ก็ได้ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ถึงรสชาติจะไม่อร่อยเท่าไหร่ก็เถอะ"
ทั้ง 5 ใช้เวลานั่งคุยกันสักพักจนเวลาล่วงเลยมาถึงคาบบ่าย เสียงออดดังส่งสัญญาณว่าหมดเวลาพักเที่ยงแล้วทำให้ทุกคนต้องแยกย้ายกันไปเรียนตามตารางของตัวเอง
"เฮ้ออ ! หมดเวลาพักแล้ว ยังไงก็ขอให้พวกเธอเรียนกันให้สนุกนะ ฉันขอตัวกลับไปนอนก่อน บายยย" โซอี้กล่าวพร้อมลุกขึ้นแล้วเดินจากไป ส่วนทุกคนที่เหลือกก็แยกย้ายกันไปเรียน ระหว่างนั้นอนาตาเซียที่รู้สึกตื่นเต้นและกังวลเธอเดินไปหาลูเซียแล้วพูดเรื่องกังวลในใจทันที
"ลูเซียฉันไม่เคยขี่ไม้กวาดมาก่อน แล้วก็กล้วความสูงด้วยทำไงดี"
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าเธอเก่งอยู่แล้ว จะว่าไปฉันเคยได้ยินรุ่นพี่บอกว่าบางคนที่กลัวความสูงขี่ไม้กวาดครั้งแรกถึงกับเป็นลมตกลงมาโชคดีที่อาจารย์ช่วยเอาไว้ทันเลยไม่เป็นอะไรมาก แต่เชื่อสิเธอทำได้"
"พูดมาขนาดนี้แล้ว ความหวังสุดท้ายคงต้องอยู่ที่อาจารย์แล้วสิ ยังไงฉันจะพยายามก็แล้วกัน"
"อืม สู้ๆ"
.
.
.
บ้านเอเดิลพัฟฟี่
"อนาตาเซียวันหยุดนี้เธอจะไปไหนรึเปล่า" ลูเซียถามอนาตาเซียที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือพร้อมฝึกเวทย์อย่างหมกมุ่น
"ไม่นะ มีอะไรหรอ"
อนาตาเซียตอบทั้งที่สายตายังจ้องหนังสือเวทมนตร์โดยไม่วางตา
"วันนี้ฉันจะไปซื้ออาหารให้ฟรองซัว เธอจะไปด้วยกันไหม"
"ได้สิ อาหารของการาฟีน่าก็ใกล้หมดแล้วเหมือนกันจะได้ไปซื้อมาเพิ่มพอดี"
"ตกลง ถ้าอย่างนั้นพวกเราออกไปกันเถอะ"
"อืม"
ตลาดเวทย์มนต์
ร้านอาหารสัตว์
"ฉันซื้ออาหารของการาฟีน่าเสร็จแล้วเธอเลือกเนื้อได้รึยัง"
อนาตาเซียถามลูเซียที่เดินเลือกเนื้อไปมาหลายร้านแต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้เนื้อเลยสักร้าน
"ยังเลย เนื้อไก่ร้านแถวนี่หมดฉันกำลังจะไปดูแถวโน้นอาจจะมี ฟรองซัวมันชอบกินเนื้อไก่เป็นพิเศษฉันไม่อยากให้มันกินของที่ไม่ชอบ เธอไปเดินดูอย่างอื่นก่อนก็ได้"
"ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันไปเดินเล่นทางโน้นนะ"
อนาตาเซียตอบและเดินออกจากร้านขายอาหารสัตว์ทันที เธอเดินไปมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง "ร้านขายของเสี่ยงทาย" ชื่อร้านนี้ทำให้อนาตาเซียสาวน้อยขี้สงสัยเริ่มรู้สึกอยากรู้อยากเห็นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เธอเดินมาหน้าร้านและหยุดอ่านป้ายข้างหน้าอีกครั้ง
"ร้านขายของเสี่ยงทาย"
"ชื่อร้านน่าสนใจจัง ลองเข้าไปดูดีกว่า" อนาตาเซียพูดกับตัวเองก่อนเดินเข้าไปข้างในร้านโดยไม่ลังเล "ดูสิในร้านมีอะไร" หญิงสาวกล่าวก่อนจะพบกับเสียงทักทายของเจ้าของร้าน
"สวัสดีสาวน้อยเธออยากลองเสี่ยงทายกับร้านของเราดูรึเปล่า" ชายแก่เจ้าของร้านเดินมาทักทายและพูดเชิญชวนอนาตาเซียที่กำลังมองไปรอบๆด้วยความสงสัย เธอมองมาที่ขายเจ้าของร้านและส่งยิ้มให้ทันที "ที่นี่มีของให้เธอเสี่ยงทายดูหลายชิ้นเธอลองเลือกดูสิว่าถูกใจชิ้นไหน"
ชายเจ้าของร้านแนะนำ ก่อนที่อนาตาเซียจะเริ่มเลือกสินค้าและถามชายชรากลับด้วยความสนใจใคร่รู้
"ข้างในกล่องมีอะไรบ้างหรอคะ"
"ไม่มีใครรู้จนกว่าจะเปิดมัน มันขึ้นอยู่กับดวงของเธอ ถ้าเธอดวงดีก็จะได้ของหายาก ถ้าเธอโชคร้ายก็จะได้ของธรรมดาเป็นรางวัลปลอบใจ เธออยากลองเสี่ยงดวงดูไหม" ชายแก่ถามอีกครั้ง
"คือฉันไม่แน่ใจว่าดวงดีรึเปล่า แต่ฉันชอบสองกล่องนี่ค่ะ ฉันเอาสองกล่องนี้ก็แล้วกัน" อนาตาเซียตอบและหยิบกล่องสี่เหลี่ยมสีน้ำตาลลวดลายโบราณขึ้นมา 1 กล่อง และหยิบกล่องสีน้ำเงินสีพื้นขึ้นมาอีก 1 กล่อง
ขณะที่อนาตาเซียกำลังพูดคุยกับเจ้าของร้านอยู่นั้น ลูเซียที่เดินตามมาก็เดินเข้าไปหาอนาตาเซียในร้านขายของเสี่ยงทายทันที
"อนาตาเซียเธอซื้ออะไรอยู่"
"ฉันซื้อกล่องเสี่ยงทายน่ะ เธออยากลองดูไหม"
อนาตาเซียถามลูเซียหญิงสาวหน้าตาสวยพร้อมเชิญชวนเพื่อนของตนให้ลองเสี่ยงโชคดู
"อืมมม เอาเป็นกล่องนี้ก็แล้วกัน" ลูเซียตอบและหยิบกล่องสีเขียวขึ้นมา 1 กล่อง
หลังจากเลือกกล่องได้แล้วทั้งคู่ก็เตรียมตัวเปิดกล่องทันที โดยเริ่มจากอนาตาเซียเปิดกล่องแรกออกมาแล้วเจอกับถุงกระเป๋าสะพายเล็กๆหนึ่งใบ เมื่อชายแก่เห็นดังนั้นเขาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ
"โอ้...สาวน้อยเธอได้กระเป๋ามิติ กระเป๋านี้เธอสามารถใส่อะไรลงไปก็ได้ไม่จำกัด ในดินแดนแห่งเวทมนตร์กระเป๋าแบบนี้มีเพียง 3 ชิ้นเท่านั้น เธอโชคดีมากเลยนะเนี่ย" ชายแก่เอ่ยชมไม่ขาดปากพร้อมเชิญชวนให้สาวน้อยเปิดกล่องถัดไป "เธอลองดูอีกกล่องสิว่ามีอะไร" ชายแก่เจ้าของร้านกล่าวด้วยความตื่นเต้น อนาตาเซียเปิดอีกกล่องโดยไม่ลังเลและพบว่าในกล่องมีกระดาษเก่าๆอยู่ 1 แผน ชายชราหยิบกระดาษขึ้นมาแล้วมองสำรวจดูรอบๆด้วยความสงสัย
"อืมม...ชิ้นนี้คือแผนที่เป็นแผนที่เก่าแก่ แผนที่นี้ทำให้เธอสามารถเดินทางไปที่ไหนก็ได้บนโลกเวทย์มนต์ โดยปกติแล้วนี่เป็นแผนที่ของนักผจญภัย" ชายแก่อธิบาย "ถึงตาเธอแล้วสาวน้อยเปิดกล่องของเธอดูสิ" ชายแก่พูดกับลูเซียที่ยืนอยู่ข้างๆอนาตาเซียด้วยใบหน้าแห่งรอยยิ้มหลังจากได้ยินคำเชิญชวนลูเซียหยิบกล่องของตัวเองขึ้นมาเปิดกล่องทันที ภายในกล่องมีสร้อยโบราณ 1 เส้น สาวน้อยดีใจมากที่ได้เครื่องประดับเธอรู้สึกชอบมันเป็นพิเศษดังนั้นเธอจึงหันไปถามชายแก่เรื่องความเป็นมาของสร้อยด้วยความอยากรู้ทันที
ชายชราหยิบสร้อยขึ้นมาพินิจพิจารณาดูอย่างละเอียดเขาใช้แว่นขยายโบราณส่องไปมาอยู่นานกว่าจะตอบคำถามของลูเซียได้
"นี้เป็นสร้อยของพ่อมดคนหนึ่งที่เอามาขายทอดตลาด ยังไม่มีประวัติที่แน่ชัดน่าจะเป็นสร้อยโบราณธรรมดานะสาวน้อย" ชายแก่ตอบ
หลังจากเปิดกล่องเสี่ยงทายเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็เดินออกมาจากร้านเพื่อเดินทางกลับสตาเดเฟีย
"ดีนะที่สตาเดเฟียมีร้านค้ากับหมู่บ้านล้อมรอบไม่งั้นเราคงต้องเดินทางลงจากเขาเพื่อไปตลาดแน่เลย" ลูเซียบ่น
"ใช่ ดีที่เราซื้อของไม่เยอะ"
"อนาตาเซีย ฉันเห็นแม่มดบางคนขี่ไม้กวาดคล่องมากเลย น่าเสียดายที่เรายังไม่ได้ซื้อไม้กวาดเป็นของตัวเอง"
"ไม้กวาดก็เหมือนกับรถน่ะ ราคาก็จะแพงหน่อย แต่ถ้าเอาอันที่ถูกมันก็จะใช้ได้ไม่นาน"
"ใช่ พวกเราคงต้องเก็บเงินอีกสักพักถึงจะซื้อไม้กวาดที่คุณภาพดีได้" ลูเซียกล่าวด้วยความเศร้าใจ
"อย่างน้อยตอนนี้เราก็ยังไม่ได้ออกไปไหนไกล"
"อืม"
.
.
.
.
.
.
เวลาผ่านไปนานหลายเดือนนักเรียนใหม่แต่ละคนเริ่มชินกับการใช้ชีวิตที่นี่ ในแต่ละวันภายในโรงเรียนมีกิจกรรมมากมายให้เด็กๆได้ทำ รวมถึงยังมีสถานที่พักผ่อนสำหรับคนชอบความสงบที่รายล้อมด้วยธรรมชาติ หลายคนที่เรียนจบออกไปต่างผูกพันกับที่นี่มาก ทำให้มีศิษย์เก่าหลายคนแวะเวียนมาที่นี่เพื่อนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ
ภายในห้องโถงโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียเด็กหลายคนพูดคุยกันอย่างครึกครื้นและตื่นเต้น เนื่องจากจะมีบุคคลสำคัญมาเยือนโรงเรียนทำให้พวกเขาตื่นเต้นเป็นพิเศษที่จะได้พบบุคคลนั้น มาเดลินเองก็เช่นกันเธอเป็นเงือกสาวขี้สงสัยที่มีความสนใจในหลายๆเรื่องด้วยความที่เธอมีใบหน้าอันสวยสะดุดตาไม่ว่าจะไปไหนทุกคนล้วนชื่นชอบเธอ ทำให้เธอมักจะได้ข่าวสารมากมายมาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เธอเองก็ได้ข่าวจากเพื่อนต่างห้องถึงเรื่องการมาเยือนของบุคคลสำคัญในครั้งนี้ทำให้เธอเองก็รู้สึกตื่นเต้นและหยุดไม่ได้ที่จะนำเรื่องนี้มาคุยกับเพื่อนๆ
"พวกเธอได้ยินที่เขาพูดกันรึเปล่าเดือนหน้าจะมีนักเล่านิทานมาที่นี่ว่ากันว่านักเล่านิทานจะมาสตาเดเฟียทุกๆ 100 ปีเขาจะมาพักที่นี่ 3 วัน 2 คืน และทุกครั้งที่มาเขาจะเล่านิทาน 1 เรื่อง พร้อมกับคำถามปริศนา 1 ข้อ ถ้าใครสามรถตอบคำถามเขาได้เขาจะมอบของวิเศษให้" มาเดลินพูดกับเพื่อนของตนอย่างตื่นเต้น "แต่จะว่าไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อนใครตอบคำถามนี่ได้นะอยากรู้จัง" มาเดลินกล่าวเสริมด้วยความสงสัยพร้อมกับทำท่าทางเหมือนคนกำลังคิดอะไรบ้างอย่าง
"ทำไม ! เธออยากได้ของวิเศษหรอ" เทียน่าถามเพื่อนแกมหยอกล้อ
"เปล่าหรอกฉันแค่อยากฟังนิทาน สมองอย่างฉันไม่น่าจะตอบคำถามได้" มาเดลินตอบ
"ถ้าเขามาที่นี่ทุกร้อยปีแล้วอายุของเขาจะเท่าไหร่กันนะ ฉันว่าน่าจะหลายพันปี" ลูเซียพูดด้วยความสงสัย
"เรื่องนี้เธอต้องถามเทียน่าเพราะนักเล่านิทานเขาเป็นเอลฟ์" โซอี้ออกความเห็น
"จริงหรอเทียน่า"
"ใช่เขาอายุมากจนฉันเองก็นับไม่ถูกเหมือนกัน"
"แล้วทำยังไงถึงจะตอบตำถามเขาได้ล่ะ" มาเดลินถามเทียน่าที่นั่งอยู่ข้างตน
"เอ่อ...ถึงเขาจะเป็นเอลฟ์เหมือนฉัน แต่เรื่องปริศนาของเขาฉันไม่รู้หรอก มันอยู่ที่ความสามารถของแต่ละคนรึเปล่า อีกอย่างเธออย่าลืมสิเผ่าเอลฟ์มีย่อยออกมาตั้งหลายเผ่ากระจายกันอยู่ตั้งหลายที่ฉันจะไปรู้จักเขาได้ไงโซอี้เธอก็พูดไปเรื่อย"
"เฮ้ออ...อยากรู้จริงๆเลยว่าครั้งนี้ใครจะตอบปริศนาได้" มาเดลินกล่าวพร้อมเอามือค้ำคาง
"แล้วทำไมเธอไม่ลองล่ะ" ลูเซียออกความเห็น
"ฉันไม่ฉลาดขนาดนั้นหรอก ขนาดรุ่นพี่ยังยากที่จะตอบเลย"
"ปริศนายากขนาดนั้นเลยหรอ" อนาตาเซียที่นั่งเงียบอ่านหนังสือออยู่ถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ก็ใช่น่ะสิ ปริศนาของเขาเป็นปริศนาที่แทบจะไม่มีใครตอบได้ นอกจากจะรู้จริงๆ"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง"
หลังจากเลิกเรียนในช่วงค่ำอนาตาเซียสาวน้อยผู้อยากรู้อยากเห็นเดินตรงไปหาเบลินด้าที่บ้านของเธอทันที โดยสาวน้อยตั้งใจว่าจะไปถามเบลินด้าเรื่องของนักเล่านิทานเพื่อที่ความสงสัยของเธอจะได้รับคำตอบ
 ด้านในบ้านของเบลินด้าสองสาวพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ
"เบลินด้าคุณรู้จักนักเล่านิทานไหม"
"รู้สิ แต่ก่อนตอนฉันเป็นนักเรียนเขามาเล่านิทานที่สตาเดเฟียฉันชอบนิทานของเขามากเลย"
"แล้วคุณรู้รึเปล่าว่าทำยังไงถึงจะตอบคำถามของนักเล่านิทานได้"
"เธออยากได้ของวิเศษของเขาใช่ไหม" เบลินด้าถามเพื่อนอย่างรู้ใจพร้อมตักซุปเห็ดเข้าปาก
"ก็อยากได้ใครจะไม่อยากได้ของวิเศษล่ะ เมื่อมีโอกาสฉันก็อยากจะลองดู"
"ตอนรุ่นฉัน ฉันก็อยากได้เหมือนเธอนี่แหละ แต่พอเจอคำถามแล้วงงจนพูดไม่ออก ฉันเลยไม่คิดอยากจะได้ของวิเศษจากนักเล่านิทานอีก" เบลินด้าอธิบาย "แต่ฉันรู้จักคนที่ตอบคำถามของเขาได้นะ"
"ใครหรอ" อนาตาเซียถามด้วยความอยากรู้
"คาเล็บ ผู้ดูแลป่าต้องสาป" เบลินด้าตอบ
"ทำไมเขาถึงตอบปริศนาได้ล่ะ แล้วของวิเศษที่เขาได้คืออะไรหรอ"
"เขาตอบปริศนาได้ยังไงและได้อะไรเป็นของวิเศษฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ๆเขาเป็นนักเรียนดีเด่นประจำสตาเดเฟียและได้รับเข็มกลัดดีเด่นทุกปี จนครบ 6 ปี เป็นนักกีฬาชนะการแข่งชิงอัญมณีแก้ว และสิ่งที่สำคัญคือเขาเป็นคู่แข็งของฉัน ฉันไม่เคยชนะเขาได้เลย พูดแล้วก็เจ็บใจ"
"แล้วทำยังไงฉันจะเก่งแบบเขาบ้าง" อนาตาเซียสาวน้อยน่ารักถามเพื่อนของตนด้วยความอยากรู้
"เรื่องนี้คงต้องถามเขาเท่านั้นถึงจะรู้" เบลินด้าตอบ
"ทำยังไงถึงจะเจอเขา" อนาตาเซียถามต่อโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
"อนาตาเซียเธออยากได้ของวิเศษจริงๆหรอ" เบลินด้าถามกลับด้วยความกังกล
"จริงๆก็อยากได้มากๆเลย แต่แค่กังวลกับคำตอบนิดหน่อย"
"อืม...ไม่เป็นไร ถ้าเธออยากได้ฉันจะช่วยเธอเอง"
"จริงหรอ แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ"
"ฉันเคยได้ยินมาว่าปริศนาของนักเล่านิทานจะไม่มีคำตอบที่แน่นอนเพราะคำตอบจะขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของเขา และความใกล้เคียงกับคำตอบที่เขาคิดเท่านั้น มันก็เหมือนกับการอ่านใจคนน่ะ" เบลินด้าอธิบาย
"ถ้าอย่างนั้นทำยังไงฉันถึงจะอ่านใจเขาได้"
"คาถาอ่านใจ ในดินแดนแห่งเวทมนต์ไม่เคยปรากฏมาก่อนแต่ว่า เมื่อหลายร้อยปีก่อน เคยมีตำนานเล่าถึงน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งดวงตาเทพ ว่ากันว่าน้ำพุกำเนิดจากดวงตาขวาของเทพีองค์หนึ่ง เรื่องเล่ามีอยู่ว่า
นามมาแล้วมีเทพีที่แสนงดงามอยู่องค์หนึ่ง นางชอบเที่ยวเล่นไปในสถานที่แปลกใหม่ น่าตื่นเต้นและสวยงามอันห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติ องค์เทพีทำแบบนี้เป็นประจำจนวันหนึ่งนางลงไปเที่ยวเล่นตามปกติ บังเอิญพรหมลิขิตพานางไปพบกับพ่อมดตนหนึ่งในดินแดนแห่งเวทมนตร์ ในช่วงเวลานั้นต้นรักได้เติบโตขึ้นทั้งสองตกหลุมรักกันจนไม่อาจแยกจากกันได้ ทำให้ทั้งสองเลือกที่จะฝ่าฝืนกฎสวรรค์และอยู่ด้วยกัน หลังจากนั้นองค์เทพีก็ตัดสินใจอาศัยอยู่ที่โลกด้านล่างและไม่กลับไปยังสวรรค์ของตนอีกเลย
องค์เทพีมักจะกล่าวเสมอว่านางเพียงต้องการใช้ชีวิตกับคนที่นางรักจนกว่าความตายจะพรากจากกัน สิ่งนี้ทำให้นางยอมทิ้งโลกของตนเพื่ออยู่กับคนรักด้วยความเต็มใจ เวลาผ่านไปเป็นร้อยปี ในที่สุดบิดาขององค์เทพีก็ลงมาตามนางให้กลับไปยังโลกเบื้องบนเพื่อทำหน้าที่ของตนเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยืนกรานที่จะอยู่และไม่ยอมตามบิดากลับ สองพ่อลูกทะเลาะกันรุนแรงจนเกิดพายุและฟ้าผ่าไปทั่วดินแดนสร้างความเดือดร้อนให้กับโลกเบื้องล่าง
เพียงเพื่อได้อยู่กับพ่อมดที่นางรักนางยอมขัดคำสั่งองค์มหาเทพและดื้อดึงหัวชนฝาจะอยู่กับพ่อมดเช่นเดิม องค์มหาเทพหมดหนทางที่จะตามบุตรสาวกลับเขาจากไปด้วยความสิ้นหวัง ก่อนล่ำลาบุตรสาวองค์มหาเทพเตือนองค์เทพีด้วยใบหน้าอันเศร้าสร้อยพร้อมกล่าวว่าวันหนึ่งนางจะต้องเสียใจกับสิ่งที่เลือกในวันนี้ เพราะความต้องของโลกเบื้องล่างกับเบื้องบนช่างแตกต่างกันเกินบรรยาย เมื่อวันนั้นมาถึงนางจะเข้าใจสิ่งที่พระองค์ทำ
.
.
.
.
ในความเป็นจริงเหล่าเทพทุกองค์บนสวงสวรรค์ล้วนรู้ว่าดวงตาของตนนั้นคือสิ่งหายากเปรียบเสมือนดวงแก้วสีทองแห่งอัญมณีที่มหัศจรรย์ที่สุดในโลก หากใครได้ครอบครองดวงตาเทพจะสามารถมองเห็นหลายสิ่งหลายอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็น ดังนั้นมันจึงอันตรายกับเทพทุกตนที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เทพีสาวลุ่มหลงหน้ามืดตามัวเห็นผิดเป็นชอบมองไม่เห็นความโลภในจิตใจที่กำลังก่อตัวขึ้น นางคิดถึงแต่สิ่งที่ตนเองปรารถนาว่าได้รับการเติมเต็มแล้ว จนมองไม่เห็นสิ่งรอบข้างว่าไม่เหมาะสมกับตน
วันหนึ่งขณะที่พ่อมดออกไปทำงานตามปกติ เปรียบเหมือนวันแห่งความโชคร้ายของเทพีที่สามีของนางได้ไปเจอกับลูซิเฟอร์ราชาปีศาจผู้หยาบช้าและหิวกระหายในอำนาจ ลูซิเฟอร์หลอกล่อพ่อมดที่ละนิดๆเริ่มจากการช่วยเหลือด้วยความจริงใจจนเริ่มมอบสิ่งของมากมายมีการให้อำนาจที่หลายคนต้องการอย่างรวดเร็วจนพ่อมดเริ่มเกิดกิเลสอยากได้มากขึ้นๆ ในที่สุดพ่อมดผู้แสนดีก็ติดกับกลลวงของลูซิเฟอร์จนไม่อาจถอนตัวได้ นับแต่นั้นเขาถูกลูซิเฟอร์ครอบงำโดยลูซิเฟอร์ได้ยื่นข้อเสนอว่าถ้าเขาสามารถนำดวงตาเทพมาให้ได้เขาจะช่วยให้พ่อมดได้ครองดินแดนแห่งนี้ซึ่งข้อเสนอนี้ก็ทำให้พ่อมดตกลงร่วมมือกับเขา
พ่อมดพยายามวางแผนและทำทุกอย่างอย่างแยบยลโดยที่เทพีไม่ระแคะระคายเลยสักนิด เขาวางแผนมากมายเพื่อหาวิธีขโมยดวงตาของนาง ซึ่งนางเองก็หารู้ไม่ว่าสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง การจะนำเอาดวงตาเทพมาครอบครองต้องควักดวงตาออกมาขณะที่เจ้าของยังมีลมหายใจอยู่ ดังนั้นพ่อมดจึงพยายามหาโอกาสควักดวงตาของนางเสมอโดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัว
มันอาจจะเป็นเพราะความรักของนางที่ทำให้นางไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติว่าพ่อมดผู้เป็นสามีในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว ในใจเขานั้นคิดลักลอบขโมยดวงตาของนางอยู่ตลอดเวลา วันหนึ่งเมื่อร่างกายขององค์เทพีอ่อนแอลงไม่สามารถไปไหนได้ไกลอย่างที่เคยทำวันนั้นนางได้หลับพักผ่อนอยู่ในบ้านเนื่องจากความเหนื่อยล้าจากการตั้งครรภ์ที่ต้องอุ้มท้องแก่และสภาพร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเดิม พ่อมดก็ได้โอกาส เขาเดินตรงไปพยายามควักดวงตาข้างซ้ายของนางด้วยความเลือดเย็น เลือดมากมายไหลนองไปทั่วพื้นสร้างความเจ็บปวดให้เทพีอย่างแสนสาหัส เทพีผู้น่าเวทนาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดนางพยายามสู้สุดชีวิตเพื่อรักษาดวงตาเทพของตนเอาไว้ แต่พ่อมดผู้ชั่วร้ายได้แอบผสมยาพิษลงไปในน้ำให้นางดื่มทุกวัน จนพลังที่มีเริ่มเสื่อมถอยดังนั้นนางจึงเสียดวงตาไปหนึ่งข้างและทำได้เพียงหนีเท่านั้น เมื่อสูญเสียดวงตาไปแล้วหนึ่งข้างองค์เทพีจึงทำได้เพียงพยายามรักษาลูกในท้องและดวงตาดวงสุดท้ายเอาไว้ องค์เทพีหนีมาเรื่อยๆจนถึงป่าแห่งหนึ่ง นางนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจและอ่อนล้า นางรู้สึกสมเพชตัวเองที่เกิดมาเป็นเทพมีความสามารถในการมองเห็นหลายสิ่งหลายอย่างที่คนอื่นไม่อาจมองเห็น แต่กลับมองไม่เห็นกิเลสในใจคนรักของตน ความผิดครั้งนี้เป็นผลทำให้นางสูญเสียดวงตาเทพอันมีค่าไป
หลังจากนั้นนางตัดสินใจที่จะสร้างน้ำพุขึ้นจากน้ำตาของตนเองนางสละดวงตาอีกข้างของตนด้วยการควักมันออกมาแล้วบดขยี้ดวงตาให้สลายเป็นผุยผงและโปรยสิ่งนั้นลงไปในน้ำพุ ทำให้ใครก็ตามที่ดื่มน้ำพุแห่งนี้แม้เพียงหนึ่งหยดก็จะสามารถอ่านใจคนอื่นได้ชั่วคราว แต่สิ่งนี้ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน คือจะต้องยอมสละหัวใจของตัวเองครึ่งหนึ่งให้กับน้ำพุเพื่อเป็นเครื่องบรรณาการจึงจะได้สิ่งนี้ ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของนางจะหมด นางได้ใช้ร่างกายและวิญญาณสาปป่าให้ตกอยู่ในความมืดมิดไม่มีวันแก้ได้ โดยที่ป่านี้จะต้องกลายเป็นที่จองจำดวงวิณญาณชั่วร้าย และสัตว์ต่างๆให้อยู่ในความมืดมิด จนเป็นที่มาของป่าต้องสาป จบ"
"เธอคิดว่าเรื่องนี้เป็นไง" เบลินด้าถามเพื่อนของตนที่นั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ
"ฟังแล้วรู้สึกกลัวอำนาจมืดขึ้นมายังไงไม่รู้"
"ถ้าสิ่งที่ฉันเล่ามาเป็นความจริง เราต้องตามหาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ให้เจอ และจะต้องมีคนแลกหัวใจครึ่งหนึ่งของตัวเอง เธอคิดว่าสิ่งที่จะแลกมันคุ้มกับสิ่งที่จะได้รึเปล่า เธอลองกลับไปคิดทบทวนดูนะอนาตาเซีย เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะได้ของวิเศษอะไรมา ไม่รู้ว่าจะคุ้มไหม ส่วนฉันจะไปถามคาเล็บว่าป่าต้องสาปมีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์จริงๆรึเปล่า แล้วก็จะถามว่าครั้งนั้นเขาเคยได้อะไรเป็นรางวัลเมื่อตอบปริศนาได้ ส่วนเธอลองไปหาประวัติน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เพิ่มเติม เพราะฉันก็อ่านมานานแล้วอาจจะมีตกหล่นบ้าง "เบลินด้าอธิบาย
"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะรีบไปหาข้อมูลตอนนี้เลย ขอตัวก่อนก็แล้วกัน" อนาตาเซียกล่าวและรีบตรงไปยังห้องสมุดของโรงเรียนสตาเดเฟียทันที


ณ ตลาดราตรีประจำดินแดนแห่งเวทมนตร์ ตลาดแห่งนี้ถือเป็นตลาดเก่าแก่ประมาณร้อยกว่าปีของเมืองสตาทิสและเป็นตลาดที่มีชื่อเสียงอีกแห่งของดินแดน ตลาดแห่งนี้เปิดเฉพาะในเวลากลางคืนพร้อมไฟสลัวๆที่จะทำให้ผู้คนไม่รู้สึกแสบตากับแสงไฟและยังมีสินค้ามากมายให้หลายคนได้เลือกซื้อ นอกจากนั้นแล้วมนต์เสน่ห์ที่ทำให้หลายคนชอบมาเดินตลาดแห่งนี้อีกอย่างคือที่นี่จะมีหิ่งห้อยร้อยกว่าตัวบินไปมาตามหลังคาร้านให้แสงสว่างแทนหลอดไฟดวงต่างๆตามท้องถนน พร้อมได้ชมวิถีชีวิต และการค้าขายในตลาดที่ทำให้นึกถึงช่วงยุคก่อนๆของดินแดนในช่วงที่กำลังพัฒนาทำให้ตลาดแห่งนี้ถือเป็นตลาดที่มีมนต์สะกดของความเก่าแก่อันเป็นประวัติศาสตร์ของดินแดนเอาไว้ ช่วงนี้เด็กหลายคนในโรงเรียนเริ่มเดินทางมาเที่ยวตลาดแห่งนี้มากขึ้นเนื่องจากเป็นช่วงที่นักเรียนจะไม่เครียดกับการเรียนและยังพอมีเวลาว่างสำหรับการพักผ่อนทำให้พวกเขามักจะเอาเวลาว่างเหล่านั้นมาเดินตลาดเพื่อหาซื้อสิ่งของถูกใจกลับไป
"มาตลาดราตรีครั้งนี้ เธอได้อะไรบ้างอนาตาเซีย" มาเดลินถามขณะเดินอยู่ข้างๆอนาตาเซีย ซึ่งดูเหมือนว่าในมือของเธอจะว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งของใดๆในมือ
"ฉันยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย ตอนนี้ยังไม่มีอะไรที่อยากได้ ขอฉันเดินดูสักพักก่อนนะ" อนาตาเซียตอบก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เฮ้อ ! ทำไมที่นี่ดูไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่" อนาตาเซียบ่นกับตัวเอง
ขณะที่ทุกคนกำลังยืนคุยกันอยู่โซอี้ที่ออกไปซื้อของตัวเองก็เดินมาสมทบกับเพื่อนที่เหลือของตนหน้าร้านขายของแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
"โซอี้เธอซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย" เทียน่าถาม
"พวกเรานานๆทีออกมา ฉันก็อยากซื้อไปไว้เยอะๆไง" โซอี้ตอบก่อนจะมองไปยังของในมือและบ่นกับตัวเองอีกครั้ง "ฉันลืมอะไรรึเปล่านะ"
"เยอะขนาดนี้ ไม่น่าลืมหรอก เธอเนี่ยนะซื้อไปเต็มห้องแบบนี้แล้วจะเอาไปไว้ที่ไหน" เทียน่าบ่น
"เอาน้าาา อย่าบ่นเลยนานๆทีออกมา พวกเราเดินต่อกันเถอะ"
"ตกลง"
ทั้ง 5 เดินคุยกันเรื่อยๆจนมาถึงถนนสายหนึ่งในตลาด ขณะที่ทั้ง 5 กำลังเดินคุยกันอย่างสนุกสนาน อยู่ๆทุกคนก็ได้ยินเสียงทักทายที่คุ้นเคยดังออกมาจากตรอกแห่งหนึ่งใกล้กับจุดที่ทั้ง 5 ยืนอยู่
"ว่าไงเทียน่ามาเดินตลาดเหมือนกันหรอ" เสียงทักทายของบุคคลปริศนาลอยออกมาจากตรอกเล็กๆ สร้างความสนใจแก่พวกเธอทั้ง 5 ได้เป็นอย่างดี เสียงนั้นค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนพบว่าบุคคลเจ้าของเสียงนั้นไม่ได้เป็นคนอื่นคนไกลแต่เป็นกลุ่มคนที่ทั้ง 5 ต่างก็รู้จักดีอยู่แล้ว
"วิกตอเรียดูสิวันนี้พวกเราเจอใคร" โอลิเวียหญิงสาวแสนสวยพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและเดินมาเผชิญหน้ากับพวกของอนาตาเซีย
"พวกเธอนั่นเอง" ลูเซียกล่าว
 "เทียน่า พวกเธอก็ออกมาเที่ยวที่นี่เหมือนกันหรอ" โอลิเวียถามโดยไม่คาดหวังคำตอบและพูดต่อทันที "ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอพวกเธอที่นี่ ทำไมดินแดนนี้มันแคบจังนะ"
"พวกเราออกมาเที่ยวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ" โซอี้ตอบ
"มันก็ไม่เกี่ยวกับพวกฉันหรอกเพียงแต่ว่าพอมาเห็นพวกเธอเดินเล่นกันแล้วมันดูทำให้บรรยากาศของพวกเราเสียไปเลย อีกอย่างมันยังทำให้เรารู้สึกรกหูรกตา ทำไมพวกเขาไม่ตรวจตราดูคนเข้าออกให้ดีกว่านี้แล้วก็...เลือกคนเดินตลาดที่มีเกรดมากกว่านี้นะ"
"คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของที่นี่รึไง" โซอี้ตะคอกใส่ทั้งสามด้วยความโมโห ซึ่งตอนนี้อารมณ์ของโซอี้กำลังเดือดกับคนนิสัยเสียชอบหาเรื่องชาวบ้าน
"ต่อให้ไม่เป็นเจ้าของตลาดราตรีทุกคนที่นี่ก็เกรงใจพ่อฉันอยู่ดี ครั้งหน้าไม่ว่าพวกเธอแต่ละคนจะลงแข่งอะไรพวกเธอจะไม่มีวันได้ชนะพวกฉันแน่" โอลิเวียพูดด้วยความมั่นใจ
"ประเมินตัวเองสูงไปรึเปล่า ยังไม่ทันได้แข่ง เธอก็มันใจแล้วหรอ" ลูเซียสวนกลับด้วยความรำคาญ
"ใช่ พวกเราน่ะใช้ความสามารถไม่ใช่ใช้เส้นช่วยเหมือนเธอ" โซอี้กล่าวเสริมด้วยความพอใจและแสดงท่าทีเหนือกว่ากับโอลิเวีย
"ยังไงทุกคนก็รู้ว่าการที่เธอได้เข้าร่วมเป็นผู้พิทักษ์สตาเดเฟียเป็นเพราะอะไร" เทียน่ากล่าวเสริม "คิดว่าทุกคนจะรู้ไม่ทันรึไง"
"ใช่ ถ้าไม่มีใครคอยควบคุมสัตว์อสูรอยู่เบื้องหลังเธอคงแพ้สัตว์อสูรไปตั้งแต่แรกแล้ว" โซอี้พูดต่อ
"คอยดูเถอะครั้งหน้าพวกเธอไม่โชคดีแบบนี้แน่" โอลิเวียกัดฟันด้วยความโมโห
"ฉันว่าครั้งหน้าก็คงจะเหมือนครั้งนี้แหละ" มาเดลินพูดต่อพร้อมกับหันหน้าไปหาเพื่อนๆของเธอ
"พวกเรา ไปกันเถอะ พวกอวดเก่งครั้งหน้าพวกแกไม่โชคดีแบบนี้แน่" โอลิเวียกล่าวทิ้งท้ายก่อนเดินจากไปกับเพื่อนด้วยความไม่พอใจ
ทั้ง 5 เดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง
"ฉันว่าพวกเราเข้าไปพักแล้วก็หาอะไรกินกันไหม ฉันเดินจนเมื่อยขาไปหมดแล้ว" เทียน่าออกความเห็นพร้อมลูบท้องตัวเอง
"ฉันก็อยากพักเหมือนกัน ตอนนี้ฉันเองก็รู้สึกหิว อยากหาอะไรกินสักหน่อย" ลูเซียพูดต่อ
"ถ้าอย่างนั้นเราก็เข้าไปพักที่นี่ก่อน" อนาตาเซียพูดเสริมและชี้ไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นทุกคนก็เดินเข้าไปในร้านอาหารพร้อมสั่งอาหารมากมายมากินด้วยความหิว
ระหว่างที่กำลังทานอาหารอยู่นั้นสายตาของอนาตาเซียหันไปพบกับร้านขายหนังสือแห่งหนึ่งโดยบังเอิญ ตั้งอยู่ตรงข้ามร้านอาหารที่ทั้ง 5 กำลังกินอยู่ ซึ่งชื่อร้านมันทำให้อนาตาเซียรู้สึกสนใจอยากไปเยี่ยมชมร้านสักครั้ง ดังนั้นเธอจึงบอกเรื่องร้านหนังสือกับทุกคนและเดินออกไปทันที
"ทุกคนฉันขอตัวไปซื้อหนังสือที่ร้านใกล้ๆนี้นะ เดี๋ยวมา"
"ได้ พวกเราจะรออยู่ที่นี่นะ" ลูเซียตอบ
อนาตาเซียเดินออกจากร้านอาหารและตรงไปยังร้านหนังสือที่อยู่ตรงข้ามทันที หญิงสาวค่อยๆเดินไปที่ร้านด้วยความใจเย็นไม่นานเธอก็มาหยุดอยู่หน้าร้านหนังสือ หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในร้านตามปกติ สายตาของเธอมองไปรอบๆจนพบกับหญิงชราเจ้าของร้านคนหนึ่งที่กำลังอยู่ระหว่างการจัดหนังสือ
"ว่าไงสาวน้อย มีหนังสืออะไรที่เธออยากได้ในร้านหนังสือของฉัน" หญิงชรากล่าวทักทายพร้อมเชิญชวนสาวน้อยก่อนจะเดินมาหาอนาตาเซียที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์
"เอ่อ...คือหนูเห็นร้านที่นี่เขียนว่า "ร้านหนังสือนิทานเคลื่อนที่" ดูแปลกตาก็เลยอยากจะลองเข้ามาดูค่ะ" อนาตาเซียตอบ
"ฮ่าๆๆ เป็นอย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นเชิญเข้ามาเลือกหนังสือได้ตามสบายเลยนะ ร้านนิทานของฉันแตกต่างจากร้านนิทานของร้านอื่นๆตรงที่จะตั้งอยู่แต่ละที่แค่ 1 วันเท่านั้น ถ้าเธอมาที่นี่อีกครั้งในวันถัดไปมันก็จะหายไปที่อื่นแล้ว" หญิงชราอธิบาย "หนังสือที่นี่มีแต่หนังสือนิทานเธออยากได้แบบไหนล่ะ" หญิงชราถามอนาตาเซียที่เริ่มเดินเลือกหนังสือตามชั้นต่างๆ
"เอาเป็นเรื่องนี้ก็แล้วกันค่ะ ร้านขนมแห่งวันเดอร์แลนด์" อนาตาเซียตอบพร้อมหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาและยื่นให้กับหญิงชรา
"เรื่องนี้ก็สนุกดีนะสาวน้อย เอาล่ะนิทานมีเพื่อเพิ่มความสนุกและสีสันในชีวิตเท่านั้น ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วสิ่งเหล่านั้นก็จะสิ้นสุดลงเสมอ ความสนุกในร้านนี้มีแค่ 1 วันเท่านั้น อย่าลืมเขียนชื่อลงหน้าสุดท้ายแสดงความเป็นเจ้าของด้วยล่ะ จำไว้นะสาวน้อยเมื่อมีโอกาสเธอควรรีบไขว่คว้าและตักตวงเอาสิ่งที่มีประโยชน์ไว้เยอะๆจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายทีหลัง ขอให้เธอสนุกกับการอ่านนิทานของร้านฉันก็แล้วกัน" หญิงชรากล่าวทิ้งท้ายขณะส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจให้อนาตาเซียก่อนส่งหนังสือที่บรรจุใส่ถุงเรียบร้อยแล้วยื่นให้อนาตาเซีย
อนาตาเซียรู้สึกไม่เข้าใจกับคำพูดของเจ้าของร้านและเธอก็ไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่ หลังจากได้สิ่งที่ต้องการแล้วเธอก็เดินออกจากร้านหนังสือและกลับไปยังร้านอาหารที่เพื่อนของเธอนั่งอยู่ทันที
"กลับมาแล้วหรออนาตาเซีย เธอได้หนังสืออะไรมาล่ะ" มาเดลินถาม
"หนังสือนิทานน่ะ" อนาตาเซียตอบ
"เธอนี้ชอบอ่านหนังสือจังเลยนะยังไม่เบื่ออีกหรอ" ลูเซียพูด"คงจะมีแต่เธอนี่แหละที่ชอบอ่าน"
"ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วพวกเรากลับกันเถอะ" โซอี้ออกความเห็น
"ใช่ ฉันเห็นด้วย" เทียน่าพูดเสริม
เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วทุกคนก็เดินทางกลับสตาเดเฟีย เมื่อถึงบ้านพัก แต่ละคนต่างก็แยกย้ายกันไปยังที่พักของตัวเอง
ห้องอนาตาเซียกับลูเซีย
"อนาตาเซียใกล้ปิดเทอมแล้วทุกคนคงจะแยกย้ายกันกลับบ้านหมด เธอคิดเอาไว้หรือยังว่าปิดเทอมนี้จะไปที่ไหน" ลูเซียถามขณะที่ทั้งสองกำลังนอนอยู่บนเตียง
"ฉันยังไม่ได้คิดเลย เธอล่ะคิดเอาไว้รึยังว่าจะไปไหน" อนาตาเซียถามกลับ
"ฉันก็ยังไม่รู้เหมือนกันแต่ว่าพรุ่งนี้ฉันกับโซอี้ต้องไปค่ายแลกเปลี่ยนน่ะไป 5 วัน 4 คืน" ลูเซียตอบ
"พวกเธอสองคนอาสาไปเองหรอ"
"ใช่ ได้ยินว่าที่นั่นน่าสนุกฉันกับโซอี้ก็เลยตกลงอาสาไปค่ายเอง"
"อ๋ออ ขอให้สนุกนะ ดูแลตัวเองให้ดีด้วยล่ะ" อนาตาเซียพูดต่อด้วยความเป็นห่วง
"เธอไม่ต้องเป็นห่วงค่ายที่นั่นมีคนดูแลเป็นอย่างดี รับรองปลอดภัย"
"แล้วเธอเลิกฝันร้ายแล้วหรอ"
"จะว่าไปแล้วช่วงนี้ก็ไม่ฝันแล้วนะ สงสัยจะเป็นเพราะฉันกังวลมากไป" ลูเซียตอบ
"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี"
"เธอก็อยู่ที่นี่ดีๆก็แล้วกันเดี๋ยวฉันกลับมาจะเล่าให้ฟังว่าที่นั้นมีอะไรบ้าง"
"อืม"
เช้าวันรุ่งขึ้นอนาตาเซียพร้อมมาเดลินยืนรอส่งเพื่อน 2 คนของตนที่จะเดินทางไปค่ายอาสาอย่างกระตือรือร้น
"เดินทางดีๆนะ" อนาตาเซียกล่าวกับเพื่อนทั้งสองของตน ก่อนที่ลูเซียกับโซอี้จะถือกระเป๋าและขึ้นรถออกเดินทาง
"มาเดลินเทียน่าไปไหนหรอ" อนาตาเซียถามมาเดลินที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเธอพบว่าเทียน่าไม่ได้มาส่งลูเซียกับโซอี้เหมือนเช่นเคย
"เทียน่าไปประชุม" มาเดลินตอบ
"ประชุมหรอ"
"ใช่! เห็นช่วงนี้มีงานเยอะแล้วก็ประชุมบ่อยด้วย"
"งานของผู้พิทักษ์คงจะเยอะน่าดู"
"ใช่ ! ดีนะฉันไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้น"
"ฉันก็ด้วย"
"ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปเข้าเรียนกันถอะ"
"อืม"
คืนหนึ่งขณะที่อนาตาเซียกำลังจะหลับ เธอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองซื้อหนังสือนิทานมาจากร้านหนังสือนิทานเคลื่อนที่ และเธอยังไม่ได้เตะมันเลยสักนิด เมื่ออนาตาเซียนึกได้ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหยิบหนังสือนิทานในชั้นหนังสือของเธอทันที
 หญิงสาวหยิบหนังสือนิทานเล่มใหม่พร้อมนั่งลงบนเก้าอี้เตรียมตัวอ่านหนังสือ เธอนั่งอ่านหนังสือนิทานอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือจนจบเล่มหลังจากนั้นเธอก็รู้สึกชอบนิทานเรื่องนี้มาก อนาตาเซียเปิดหนังสือมาที่หน้าสุดแล้วพบว่ามันเป็นกระดาษเปล่าเหมือนที่เจ้าของร้านพูด เธอจึงตั้งใจจะเขียนชื่อของตัวเองลงไปเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของตามที่เจ้าของร้านเคยแนะนำเธอมา อนาตาเซียหยิบปากกาขนนกออกมาเธอนำปากกาจุ่มหมึกเล็กน้อยแล้วลงมือเขียนชื่อของตัวเองลงไป ทันทีที่เธอเขียนชื่อของตนเองเสร็จเรียบร้อย อยู่ๆร่างของเธอก็เกิดแสงสว่างสีขาวขึ้น แล้วถูกหนังสือกลืนหายเข้าไปข้างในทันที
อนาตาเซียรู้สึกตัวอีกครั้ง หลังจากหลุดเข้ามาอยู่ในหนังสือนิทาน เธอพบว่าตอนนี้สถานที่รอบข้างช่างแปลกตา และจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่จำได้เธอยังอยู่ที่ห้องของตนอยู่เลย อนาตาเซียสำรวจดูรอบๆจนพบว่าตอนนี้ตัวเองได้เข้ามาอยู่ในโลกนิทานที่เธออ่านจบเมื่อกี้ ดังนั้นเธอจึงเริ่มเดินไปตามถนนและเส้นทางรอบข้าง จนพบผู้คนมากมาย แต่สิ่งที่หน้าแปลกคือผู้คนรอบข้างระหว่างทางเดินล้วนเรียกเธอว่า "นิโคล"
นิโคลคือตัวเอกของเรื่อง ที่ชื่นชอบในการทำขนมและคิดสูตรขนมแสนพิเศษไว้มากมาย ขนมของเธอมีความแตกต่างจากขนมทั่วไปอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะขนมวิเศษที่มีความพิเศษแตกต่างกัน ขนมของนิโคลมีความพิเศษหลายอย่างที่คนอื่นคาดไม่ถึงมากมาย พร้อมร้านขนมประหลาดหนึ่งร้านของเธอที่ชื่นชอบของตัวละครในนิทานจนเป็นที่นิยมของตัวละครในนิทาน
อนาตาเซียค่อยๆปะติดปะต่อเรื่องและเดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าร้านขนมของนิโคล เธอพบว่าในร้านขนมมีเด็กประจำร้านออกมาต้อนรับและเรียกเธอว่าเจ้านาย ดังนั้นเธอจึงแน่ใจแล้วว่าตอนนี้ตัวเองคือนิโคล ดังนั้นวันนี้เธอจึงบอกให้เด็กประจำร้านเลิกงานก่อนเวลาแล้วรีบปิดร้านทันที อนาตาเซียเข้าไปในร้านและนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของห้องครัวเธอนั่งคิดและทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความสับสน
"นี่ฉันหลุดเข้ามาในโลกของนิทานหรอเนี่ย แล้วฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง" อนาตาเซียพึมพำกับตัวเอง ก่อนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าของตนและพบกับนาฬิกาทรายอันหนึ่ง เธอเริ่มนึกถึงสิ่งที่เจ้าของร้านพูด จนจำได้ว่าหญิงชราพูดเอาไว้ว่า วันสนุกมีแค่ 1 วันเหมือนกับร้านหนังสือนิทานเคลื่อนที่ ที่จะตั้งอยู่ตามสถานที่ต่างๆ ได้แค่ 1 วันเท่านั้น หลังจาก 1 วันผ่านไป ร้านนิทานก็จะย้ายไปอยู่ที่อื่น เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงคิดอะไรบางอย่างออกทันที อนาตาเซียเดินไปยังตำราทำขนมของนิโคลที่วางอยู่บนโต๊ะและเริ่มอ่านตำราพร้อมลงมือทำขนมตามสูตรในหนังสืออย่างรวดเร็ว สาวน้อยพบว่าที่นี่มีขนมประหลาดมากมายไม่ว่าจะเป็น วาฟเฟิลเปลี่ยนร่าง พุดดิ้งปีกนางฟ้า เค้กเวลส์แห่งความกล้า ลูกกวาดล่องหน คุกกี้บอกความจริง ทาร์ตไข่สลายร่าง ฮันนี่โทสต์ควบคุมคน พายแห่งความกลัว ครัวซ็องย้อนเวลา บิสกิตย่อขนาด และชูครีมขยายร่าง โดยขนมแต่ละชิ้นของนิโคลจะมีฤทธิ์อยู่ได้แค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น
อนาตาเซียเริ่มทำขนมมากมายและนำขนมนั้นใส่ลงไปยังกระเป๋ามิติ ร่วมถึงตำราทำขนมของนิโคลเธอก็ใส่ลงไปด้วย ไม่นานนักหลังจากที่เก็บของเสร็จก็ครบกำหนดเวลา 1 วันพอดี อนาตาเซียได้กลับมายังห้องของตนเองตามอัตโนมัติ แล้วหนังสือนิทานก็สลายหายไปทันที อนาตาเซียเปิดดูกระเป๋ามิติของตัวเอง แล้วพบว่าของที่เธอนำกลับมาจากโลกนิทานนั้นยังอยู่ในกระเป๋ามิติของเธอเหมือนเดิม รวมถึงตำราก็ด้วย ดังนั้นเธอจึงวางกระเป๋าเอาไว้บนโต๊ะ และหลังจากนั้นอนาตาเซียก็เดินไปยังเตียงของตัวเองและหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
ในช่วงปลายฤดูหนาวช่วงฤดูแห่งการปิดเทอมของโรงเรียนสตาเดเฟีย เด็กหลายคนต่างแยกย้ายกลับบ้านของตัวเอง แต่ว่าที่นี่ก็มีเด็กบางส่วนที่ยังคงอยู่โรงเรียนต่อเพราะพวกเขาบางคนลงเรียนวิชาเพิ่มเติม เพื่อเพิ่มทักษะของตัวเอง เพราะในช่วงปิดเทอมมีบางวิชาที่เปิดให้เด็กได้เรียนรู้โดยเน้นฝึกปฏิบัติด้วยตัวเอง จะมีอาจารย์ประจำวันคอยเข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อยในห้องเรียนทีหลัง
ช่วงปิดเทอมอนาตาเซียไม่ได้กลับบ้านเพราะเธอไม่มีบ้านให้กลับ ดังนั้นเธอจึงชอบที่จะไปหาเบลินด้าเพื่อช่วยเบลินด้าปลูกต้นไม้และช่วยเหลือสัตว์ในป่าที่บาดเจ็บ ในช่วงปิดเทอมนี้เพื่อนของเธอต่างแยกย้ายกันกลับบ้านหมด ส่วนลูเซียก็บังเอิญจับฉลากได้ตั๋วท่องเที่ยวในโลกเวทมนตร์โดยจะมีคนนำทางพาเธอไปเที่ยวยังเมืองต่างๆ ดังนั้นมันจึงทำให้การปิดเทอมครั้งนี้ลูเซียได้ออกไปเที่ยวในที่ที่ไม่เคยไป ส่วนอนาตาเซียก็ไม่มีอะไรทำมากนอกจากมาหาเบลินด้าซึ่งตอนนี้เธอกับเบลินด้าก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นและทั้งคู่ก็มักจะหาเวลาคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ด้วยกันตลอด
"เบลินด้าปลูกอะไรอยู่หรอ" อนาตาเซียถามด้วยความสงสัย
"ฟักทองยักษ์ แล้วก็นี้ต้นโกโก้" เบลินด้าตอบ
"ปลูกเอาไว้เป็นหนึ่งในส่วนผสมหรอ"
"ใช่"
"ส่วนผสมของยาปรุงเยอะมากเลย ว่าแต่สวนดอกไม้ที่นี่สวยมากเลย เธอทำเองหมดเลยหรอ"
อนาตาเซียพูดขณะเดินไปยังสวนดอกไม้ข้างๆ
"ใช่ ! ฉันปลูกแล้วก็ทำสวนเองทั้งหมด"
"พวกนี้คือดอกไม้อะไรทำไมมีรูปร่างแปลกๆ"
อนาตาเซียถามพร้อมชี้ไปที่ดอกไม้ประหลาดของเบลินด้า
ดอกไม้พวกนี้ฉันปลูกเอาไว้สำหรับปรุงยา เป็นพืชไม้หายากต้องเดินทางไปทางใต้ถึงจะได้มา" เบลินด้าตอบ
"อ๋ออ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันช่วยเธอปลูกต้นพวกนี้เอง"
อนาตาเซียพูดพร้อมช่วยเบลินด้าปลูกต้นไม้ต่างๆที่พึ่งนำมาใหม่ ทั้งสองปลูกต้นไม้ด้วยกันเกือบทั้งวัน เมื่อตกเย็นทั้งคู่ก็มานั่งทานอาหารค่ำด้วยกันตามปกติ
"อนาตาเซียอาทิตย์หน้าฉันจะไปเมืองมาธิออคัส (อาณาจักรเหนือ) ไปงานรวมสัตว์วิเศษที่นั่นจะมีการขายสัตว์วิเศษ์ต่างๆมากมาย เธออยากลองไปดูไหม" เบลินด้าถาม
"ไปสิ ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว" อนาตาเซียตอบ
"ถ้าอย่างนั้น ก็เตรียมตัวดีๆนะที่นั้นต่างจากที่นี่เพราะเมืองมาธิออคัสมีอากาศหนาวเย็นและมีลมแรงกว่าที่นี่มาก แล้วก็ยังมีทะเลสาบสีรุ่งที่สวยมาก ช่วงที่เราไปที่นั้นจะเป็นทะเลสาบน้ำแข็งพอดี คนที่นั้นจะชอบจัดงานเลี้ยงตั้งแคมป์และเล่นสกีน้ำแข็ง ฉันว่าไปครั้งนี้น่าจะได้อะไรมากกว่าสัตว์วิเศษเธอว่าไหม" เบลินด้ากล่าว
"ถ้าอย่างนั้น ฉันคงต้องออกไปซื้อของเพิ่มสำหรับเดินทางอาทิตย์หน้าแล้วล่ะ" อนาตาเซียกล่าว "แล้วเธอจะไปกี่วันหรอ" อนาตาเซียถามต่อ
"ไป 5 วัน เธอเตรียมตัวดีๆล่ะ" เบลินด้าตอบ
"ตกลง"
"จะว่าไปแล้วการเดินทางออกนอกเมืองครั้งนี้คงจะเป็นการเดินทางครั้งแรกของเธอสินะ"
 "ใช่"
 "ถ้าอย่างนั้นฉันจะขับรถช้าๆให้เธอชมวิวรอบๆระหว่างเดินทางด้วยก็แล้วกัน"
 "ตกลง"


ค่ำคืนที่มืดมิดในป่าต้องสาปเงาหนึ่งหญิงหนึ่งชายคุยกันในคืนอันเงียบสงัดส่งผลให้ป่าที่มืดมนในคืนนี้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
"นายเข้าใจสิ่งที่ฉันถามใช่ไหมคาเล็บ" เบลินด้าถามคาเล็บที่ยืนฟังอยู่ตรงข้ามด้วยใบหน้าไม่ยินดียินร้าย
"ก็เข้าใจ เธอจะอยากรู้เรื่องนี้ไปทำไม มันผ่านมาตั้งนานแล้ว" คาเล็บตอบ
"ก็ฉันอยากรูหนิ แล้วตกลงนายจะบอกหรือไม่บอก"
เบลินด้าพูดด้วยน้ำเสียงคาดคั้น
"เอาล่ะบอกแล้วๆ ตอนนั้นฉันสนใจในการเลี้ยงภูติหิมะมากเลยเลี้ยงเอาไว้ 1 ตัว แล้ววันที่นักเล่านิทานมาเล่านิทานให้ฟังเขาก็ทิ้งปริศนาเอาไว้ พร้อมให้เวลา 2 วันในการหาคำตอบตามที่เธอรู้ คืนนั้นภูติหิมะของฉันบินหลงทาง บังเอิญไปได้ยินคำตอบที่นักเล่านิทานคุยกับสัตว์เลี้ยงของตัวเอง ดังนั้นฉันเลยรู้คำตอบ ทำให้ฉันได้ของวิเศษมาเป็นหนังสือรวมศาสตร์มืดนี่ไง" คาเล็บตอบพร้อมชูหนังสือโบราณสีดำขึ้น 1 เล่ม "เธออยากรู้เรื่องนี้เพราะอยากได้ของวิเศษของนักเล่านิทานหรอ" คาเล็บถามกลับ
"ก็ประมาณนั่นแหละ"
"ฉันว่าเธออยากช่วยเพื่อนตัวจิ๋วของเธอมากกว่า ฉันเคยได้ยินมาว่านักเล่านิทานเป็นนักสะสมหนังสือหายากไม่ว่าจะเป็นแผนที่โบราณ บทกลอน รวมถึงตำราโบราณด้วย ฉันเดาได้เลยว่าจะได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทนถ้าตอบคำถามได้ เธอดูจากตำราที่ฉันได้สิ"
"แล้วตกลงเรื่องน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งดวงตาเทพล่ะ" เบลินด้าถามต่อ "ยังไงนายก็อยู่ในป่านี้มานานน่าจะเคยเห็นบางแหละ"
"ฉันว่าเธออย่ายุ่งกับน้ำพุร้างนั่นดีกว่าเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันเองก็คงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน"
คาเล็บเตือนด้วยความหวังดีและน้ำเสียงจริงจังมากกว่าเดิม
"ตกลงมีน้ำพุจริงรึเปล่า"
"ก็แค่นิทานปรัมปราเธอเชื่อรึไง"
คาเล็บบ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบคำถามของหญิงสาว
"ถ้านายไม่ช่วยฉันจะไปพิสูจน์เอง"
"เอาล่ะๆ ก็ได้ๆ เธอนี่ดื้อเหมือนเดิมเลยนะ ป่านี่มีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ก็จริง แต่ทางที่จะไปน้ำพุมันอันตรายมากฉันเองยังไม่อยากไปที่นั้นเลย แถมยังร้างยิ่งกว่าแถวนี้ซะอีก"
"ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่านายก็รู้ทางไป ใช่ไหม"
"เธอนี่...…เฮ้อ ! ก็ใช่ฉันเคยไปสำรวจแถวนั้นแต่มันต้องข้ามแม่น้ำไปอีกฟากซึ่งตรงนั้นมันเกินหน้าที่การดูแลของฉัน เธอก็รู้ว่าป่าต้องสาปมันไม่ใช่แค่กินพื้นที่ของโรงเรียนเวทมนตร์ของเรา แต่มันยังมีพื้นที่ของฝั่งอื่นอีก"
คาเล็บชายหนุ่มรูปหล่ออธิบายต่อด้วยน้ำเสียงจนปัญญา
"ทำไมมันเกินหน้าที่ของนายมันเป็นป่าที่นายต้องดูแลไม่ใช่หรอ"
"ตกลงที่ฉันพูดไปไม่เข้าหูเธอเลยใช่ไหม ฉันดูแลได้แค่บางส่วนเท่านั้นเพราะมันคือทางเชื่อมระหว่างโลกกับยมโลก แม่น้ำนั่นไม่ใช้แม่น้ำธรรมดามันคือแม่น้ำสติกซ์ ในน้ำจะมีวิญญาณถูกจองจำอาศัยอยู่ ถ้าจะไปต้องจ่ายเหรียญคนตายให้กับแครอนคนแจวเรือเพื่อเดินทางข้ามแม่น้ำสติกซ์
เทพีสร้างน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ตรงทางเข้ายมโลกมันเลยทำให้พวกของลูซิเฟอร์ตามนางไปไม่ได้ เพราะทางด้านยมโลกก็รอนำตัวลูซิเฟอร์ไปรับโทษเหมือนกัน แม่น้ำสติกซ์เป็นหนึ่งในทางข้ามโลกสำหรับวิญญาณเท่านั้นแครอนรับเฉพาะวิญญาณเพื่อพาไปยังทางเข้ายมโลก ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ไหนข้ามไปได้ ทางเดียวที่จะไปได้คือต้องกินผลแห่งความตายเพื่อหลอกให้คนแจวเรือคิดว่าเธอคือวิญญาณ ซึ่งผลแห่งความตายอยู่ได้แค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้นมันอันตรายมากเธอก็รู้ หากครบ 2 ชั่วโมงแล้วไม่ได้กินผลเอเดนเป็นยาแก้คนนั้นก็จะกลายเป็นวิญญาณจริงๆ"
"แล้วทางกลับล่ะ ถ้าไปกับคนแจวเรือแล้วจะกลับยังไงถ้ากินผลเอเดนแล้ว"
"ทางเดียวที่จะกลับได้คือสู้กับแครอนเพราะถ้าเขารู้ว่าเขาพาคนข้ามแม่น้ำไม่ได้พาวิญญาณข้ามก็เท่ากับมีผู้บุกรุกโลกวิญญาณสิ่งเดียวที่ทำให้ข้ามแม่น้ำมาได้ก็มีเพียงเรือของแครอนเท่านั่น ดังนั้นทางที่ดีอย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า"
คาเล็บอธิบายยาวเหยียดหลังจากได้ยินคำถามของเบลินด้า
"แหม่...ไม่ยักรู้ว่านายจะรู้เรื่องเยอะขนาดนี้"
"เธอคิดว่าฉันใช้ดวงเข้ามาเป็นผู้ดูแลที่นี่รึไง"
"รู้แล้วว่านายมีความสามารถ ไหนๆฉันก็รบกวนนายมานานแล้วถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ"
"หมดประโยชน์ก็ทิ้งฉันเลยนะ" คาเล็บพูดด้วยท่าทีประชดประชัน
"ก็...ขอตัวก่อนพึ่งนึกออกว่ามีธุระ"
เบลินด้ากล่าวก่อนจะรีบหันตัวกลับและเดินออกจากป่าต้องสาปทันที
คาเล็บชายหนุ่มร่างสูงมองตามมองแผ่นหลังของหญิงสาวจนที่กำลังเดินห่างไปเรื่อยๆจนไกลริบพร้อมบ่นกับตัวเองอย่างจนปัญญาที่จะทำเป็นไม่สนใจเธอ
"ผู้หญิงอะไรเอาแต่ใจชะมัด เฮ้อ ! "
โรงเรียนเวทย์มนต์สตาเดเฟีย
เสียงมากมายดังไปทั่วบริเวณห้องโถงโรงเรียนหลังจากคาบเรียนสุดท้ายสิ้นสุดลง ชายหญิงมากมายคุยกันอย่างสนุกสนานพร้อมกลุ่มเพื่อหลายกลุ่มที่คุยกันตลอดทางเดินโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
"อนาตาเซีย คืนนี้โซอี้จะพาพวกเราไปเที่ยวตลาดราตรีเธอจะไปกับพวกเราไหม"
ลูเซียถามอนาตาเซียที่กำลังเดินอยู่ระหว่างทางกลับบ้านพัก
"ใช่ พวกเราอยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว พึ่งจะได้มีเวลาออกไปเที่ยวที่ไกลๆซะที ตกลงเธอจะไปรึเปล่าอนาตาเซีย" เทียน่าถามอีกครั้ง
"เอ่อ...คืนนี้ฉันมีธุระคงไปด้วยไม่ได้ เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน"
อนาตาเซียปฏิเสธเพื่อนอย่างเสียดาย
"เดี๋ยวนี้ฉันเห็นเธอเข้าห้องสมุดทุกวัน กว่าจะกลับห้องก็ดึกดื่น ขยันเรียนจังเลยนะเธอเนี่ย"
เสียงลูเซียแซวอนาตาเซียที่เดินอยู่ข้างๆ
"เธอคงไม่ได้กำลังหาทางแก้ปริศนาของนักเล่านิทานหรอกนะ"
มาเดลินถามเพื่อนด้วยสีหน้าแกมหยอกล้อโดยไม่ได้คาดหวังคำตอบ
"จริงๆฉันก็กำลังหาวิธีแก้ปริศนาอยู่นั่นแหละ" อนาตาเซียตอบ
"ห่ะ จริงหรอ" มาเดลินอุทานออกมาเสียงดัง
"ฉันว่าเธออย่าเสียเวลาเลยปริศนายากจะตาย เธอไม่ทันรุ่นพี่คนอื่นๆหรอก อีกอย่างมีคนตั้งเยอะที่อยากได้ของวิเศษ แล้วพวกรุ่นพี่ก็ดูน่ากลัวจะตาย เผื่อใจเอาไว้บ้างก็ดีจะได้ไม่ต้องเสียใจ" โซอี้พูดเตือน "ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว พวกเรารีบไปเตรียมตัวสำหรับไปเที่ยวคืนนี้กันเถอะ" โซอี้กล่าวก่อนลาอนาตาเซีย "ไปก่อนนะอนาตาเซีย ขอให้เธอแก้ปริศนาได้ก็แล้วกันนะ ส่วนฉันขอตัวไปเที่ยวก่อน" โซอี้พูดเสริมพร้อมเพื่อนทั้ง 4 ที่เดินจากไปเหลืออนาตาเซียเพียงคนเดียว
"เฮ้ออ" เสียงอนาตาเซียถอนหายใจและมองเพื่อนที่เดินจากไป "ไม่เป็นไร ไม่ลองไม่รู้ สู้เขาอนาตาเซีย" อนาตาเซียพูดให้กำลังใจตัวเองก่อนจะรีบเดินตรงไปยังบ้านเบลินด้าด้วยความรวดเร็ว
ณ บ้านกลางป่าของเบลินด้าสองสาววางแผนและปรึกษากันอย่างเคร่งเครียดถึงสิ่งที่ตนไปค้นหามา อนาตาเซียสาวน้อยวัยกำลังเรียนรู้พูดคุยกับเบลินด้าด้วยใบหน้าจริงจังถึงการทำข้อแลกเปลี่ยนกับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์
"ฉันไปหาข้อมูลมาแล้วในหนังสือบอกว่าการทำข้อแลกเปลี่ยนกับน้ำพุ คนที่ต้องการน้ำพุจะต้องควักหัวใจออกมาแล้วแบ่งครึ่ง จากนั้นต้องนำหัวใจไปวางไว้บนใจกลางน้ำพุเพื่อเป็นการแสดงความเคารพและยินยอมต่อการแลกเปลี่ยนจึงจะสามารถตักน้ำพุออกมาจากบ่อได้" อนาตาเซียอธิบาย
"แล้วการควักหัวใจจะเป็นอันตรายแค่ไหน เธอได้ดูตรงนี้มารึเปล่า"
เบลินด้าถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"ก็...ถึงจะมีหัวใจครึ่งเดียวก็สามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่แรกๆอาจจะมีอาการเจ็บเล็กน้อย" อนาตาเซียตอบถึงแม้ว่าตนจะรู้สึกกลัว
"ถ้าเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทำฉันก็ห้ามเธอไม่ได้ ถึงยังไงน้ำศักดิ์สิทธิ์ก็เก็บเอาไว้ใช้ได้หลายครั้งมันอาจจะเป็นผลดีกับเธอ อืม...…เอาล่ะแผนของเราเป็นอย่างนี้"
เบลลินด้าพูดพร้อมอธิบายแผนการให้อนาตาเซียฟังอย่างละเอียด หลังจากอนาตาเซียฟังแผนการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเธอก็กระตือรือร้นและเตรียมตัวสำหรับงานนี้ทันที
"ถ้าอย่างนั้นฉันจะเตรียมตัวให้ดีสำหรับคืนพรุ่งนี้"
"ที่นั่นอันตรายสำหรับพวกเรามากโดยเฉพาะเธอฉะนั้นเราต้องระวังตัวเป็นพิเศษ อย่าให้พลาดเด็ดขาด ฉันจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมแล้วพรุ่งนี้เราไปกัน"
เบลินด้าพูดอย่างเด็ดเดี่ยวและมองเพื่อนด้วยความมุ่งมั่น
 "อืม..."
เช้าวันใหม่ในช่วงเวลาพลบค่ำแสงอาทิตย์สีส้มส่องแสงริบหรี่เตรียมตัวลับขอบฟ้า ถึงเวลาผลัดเปลี่ยนแสงสว่างให้กลายเป็นแสงจันทร์อันมืดมิด อนาตาเซียสาวน้อยตัวเล็กผู้มีความมุ่งมั่นเตรียมทุกอย่างอย่างเรียบร้อยสำหรับภารกิจในคืนนี้ หลังจากเลิกเรียนเธอตรงไปหาเบลินด้าในบ้านกลางป่าตามที่ตกลงกันไว้ เมื่อทั้งสองจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังป่าต้องสาปอันมืดมิดเพื่อตามหาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้นทันที
ทั้งสองเดินเข้าป่าอย่างระมัดระวังพร้อมร่ายเวทย์ป้องกันตัวจากสิ่งชั่วร้ายทำให้วิญญาณชั่วร้ายในป่าไม่สามารถล่อลวงทั้งสองได้ เบลินด้าเพื่อนสาวของเธอได้พาเธอเดินไปทางลัดหลีกเลี่ยงใจกลางป่าไม่ให้พบกับวิญญาณมากจนในที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาถึงริมแม่น้ำสติกซ์
"ตอนนี้เราก็มาถึงแม่น้ำแล้ว อะ…นี่ รีบกินผลแห่งความตายซะ ก่อนที่แครอนจะมาเราห้ามให้เขารู้เด็ดขาดว่าเรายังมีชีวิตอยู่"
เบลินด้ากล่าวและยื่นผลไม้รูปร่างแปลกประหลาดให้กับอนาตาเซีย
อนาตาเซียรับผลไม้โดยไม่ลังเลพร้อมกัดกินผลแห่งความตายทันที ไม่นานเมื่อทั้งสองกินผลแห่งความตายเรียบร้อยแล้วร่างกายของทั้งคู่ก็เปลี่ยนสภาพเหมือนวิญญาณทั่วไปทันที ทั้งคู่รออยู่ริมแม่น้ำสักพักไม่นานทั้งสองก็ได้ยินเสียงคนผิวปากดังเป็นระยะๆ เป็นสัญญาณว่าแครอนได้เดินทางมารับดวงวิญญาณแล้ว เมื่อเรือของแครอนจอดเทียบท่าทั้งสองก็ลงเรืออย่างราบรื่นโดยไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองไม่ใช่ดวงวิญญาณเหมือนวิญญาณดวงอื่นๆ แครอนพายเรือข้ามแม่น้ำจนถึงทางเข้ายมโลก เขาหยุดเรือและปล่อยให้ดวงวิญญาณลงทันที ทั้งสองลงจากเรือโดยไม่มีอะไรน่าสงสัย ส่วนแครอนก็พายเรือไปรับดวงวิญญาณตามเดิม
หลังจากทั้งสองลงจากเรือเรียบร้อยแล้วอนาตาเซียกับเบลินด้าก็ค่อยๆหลบหลีกจากวิญญาณดวงอื่นๆแล้วตรงไปยังน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ด้วยความรวดเร็ว
ณ ทางเข้ายมโลกก่อนดวงวิญญาณทั้งหลายจะเดินเข้าไปยังประตู รอบข้างประตูน้ำพุร้างอันใหญ่ตั้งตระหง่านไร้ซึ่งผู้คนสนใจ เหล่าดวงวิญญาณผ่านไปผ่านมาล้วนไม่เคยมีใครให้ความสนใจมันแม้แต่น้อย บนพื้นที่รกร้างว่างเปล่าแห่งนั่นเต็มไปด้วยต้นไม้พุ่มไม้แห้งรกรุงรังร้างเป็นวงกว้างโดยไม่มีใครรู้ว่าน้ำพุนั้นคือน้ำพุศักดิ์สิทธิ์จากดวงตาเทพ
"เรามาถึงน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้วต่อไปก็ได้เวลาควักหัวใจของเธอ" เบลินด้ากล่าว "กินยานี่มันจะทำให้เธอไม่เจ็บตอนที่ควักหัวใจออกมา" เบลินด้าอธิบายพร้อมควานหาถุงยาในย่ามและยื่นขวดยาให้อนาตาเซียดื่ม
สาวน้อยรับขวดยาจากมือเพื่อนสาวและกระดกดื่มยาในครั้งเดียว หลังจากดื่มยาเสร็จเรียบร้อยอนาตาเซียก็ต้องเตรียมตัวสำหรับการควักหัวใจ
"พร้อมแล้วใช่ไหม" เสียงเบลินด้าเอลฟ์สาวกล่าวกับอยาตาเซียก่อนจะยื่นมืออันสั่นเทาของตนออกไปอย่างหวาดระแวง "ฉันจะควักแล้วนะ...นับ 1…2…3…" เบลินด้าออกแรงควักหัวใจของเพื่อนสาวออกมาด้วยความกังวล เม็ดเหงื่อมากมายถ่าโถมผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอมือเล็กบางสัมผัสได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นรัว ใบหน้าของเบลินด้าแสดงความกังวลออกมาอีกครั้ง
"อึก..."
เสียงสาวน้อยตัวเล็กกลั้นความเจ็บปวดของตนเอาไว้เธอพยายามอดทนกัดฟันให้ตัวเองไม่ร้องออกมา แต่มันคงเป็นเรื่องยากที่จะไม่มีเสียงอะไรออกมาเลย
"อดทนเอาไว้นะ ถ้าเธอร้องดังมันอาจจะเป็นจุดสนใจ อดทนอีกนิด" เบลินด้าเตือน
ไม่นานหัวใจของอนาตาเซียก็ถูกควักออก มาเป็นที่เรียบร้อย สาวน้อยทำตามขั้นตอนในหนังสือเรื่อยๆจนครบตามข้อตกลง หลังจากนั้นอนาตาเซียจึงนำขวดที่เตรียมมาตักน้ำพุและเก็บเข้ากระเป๋ามิติของตนทันที
"ตอนนี้ครบ 2 ชั่วโมงแล้วรีบกินผลเอเดนเร็ว" เบลินด้าพูดพร้อมส่งผลเอเดนให้กับอนาตาเซียด้วยความรวดเร็ว "จากนี้ไปเราต้องสู้กับแครอนเพื่อชิงเอาเรือถึงจะสามารถกลับไปยังฝั่งนั้นได้ เตรียมตัวนะ" เบลินด้าบอกเพื่อนของตนด้วยความกังวล
ทันทีที่ผลแห่งความตายหมดฤทธิ์แครอนคนแจวเรือก็สัมผัสได้ทันทีว่าดวงวิญญาณที่ตนพามานั้นมีบางดวงที่ไม่ใช่ดวงวิญญาณจริงๆ เมื่อแครอนรู้ถึงพลังงานของสิ่งมีชีวิต มันทำให้เขารู้สึกโมโหมากๆ
"พวกเจ้าเป็นใครริอาจฝ่าฝืนกฏยมโลก มีชีวิตอยู่แล้วยังข้ามมายังโลกวิญญาณ พวกเจ้าอย่าหวังเลยว่าจะได้ออกไปจากที่นี่" เสียงแครอนตะคอกดังไปทั่วบริเวณเขาใช้พลังของตนตรงมายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ พร้อมใช้ไม้พายพุ่งมายังทั้งสองคนอย่างไม่ปราณี
ทันทีที่เบลินด้าเห็นแครอนพุ่งตัวมาแต่ไกล เธอรีบบอกเพื่อนให้หลบทันที
"อนาตาเซียเธอหนีไปขึ้นเรือก่อนส่วนฉันจะล่อเขาไปอีกทาง"
พูดจบเบลินด้าก็รีบแยกออกจากอนาตาเซียอย่างรวดเร็ว โดยไม่ฟังคำคัดค้านของเพื่อน
"เดี๋ยวก่อน" เสียงอนาตาเซียตะโกนห้ามแต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เบลินด้าก็ล่อแครอนไปอีกทางเป็นที่เรียบร้อย อนาตาเซียวิ่งไปนั่งบนเรือตามที่เบลินด้าบอกและพยายามส่งสัญญาณให้เบลินด้ารีบมาขึ้นเรือโดยเร็ว
"เบลินด้ามาขึ้นเรือเร็วเข้า" อนาตาเซียตะโกนเรียกพร้อมกวักมืออยู่เนื่องๆ
 ระหว่างที่เบลินด้ากำลังสู้อยู่กับแครอนนั้น เบลินด้าเองไม่สามารถสู้พลังของแครอนได้ ส่งผลให้เบลินด้าเสียเปรียบแครอนอยู่ตลอด นอกจากนั้นแล้วพลังของแครอนยังเป็นพลังด้านมืดที่ข้างรุนแรงจึงทำให้เธอทำได้แค่ถ่วงเวลานิดหน่อย แต่ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ ไม่นานเมื่อร่างกายของเบลินด้าเริ่มอ่อนล้า เธอก็พลาดท่าให้กับแครอน ในขณะที่เธอกำลังจะถูกพลังของแครอนซัดเข้ามาอย่างความรุนแรงนั้น มีพลังลูกใหญ่ซัดไปที่ร่างของแครอนอย่างแรงส่งผลให้เขากระเด็นออกไปจากตรงนั้นทันที
 เบลินด้าที่พลาดท่าให้กับแครอนนั่งอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง เธอเงยหน้าขึ้นและพบว่าคนที่มาช่วยเธอไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นคนรู้จักของเธอเอง
"คาเล็บ นายมาได้ไง"
เบลินด้าพูดออกมาด้วยความแปลกใจ
"เธอมาแบบไหนฉันก็มาแบบนั้นแหละ" คาเล็บตอบพร้อมทำหน้ากวนประสาท "เอาล่ะเรารีบไปขึ้นเรือก่อนที่แครอนจะตามมาดีกว่า" คาเล็บกล่าวและพยุงเบลินด้าขึ้นทันที หลังจากสามคนนั่งบนเรือที่ขโมยมาเรียบร้อย คาเล็บก็ค่อยๆพายเรือกลับไปยังอีกฝั่งทันที
"นายแอบตามฉันไปหรอ"
เบลินด้าสาวสวยถามด้วยสีหน้าอยากรู้
"ถ้าฉันไม่ตามไปป่านนี้เธอคงไม่รอด บอกแล้วว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว" คาเล็บตอบ
"ขอบคุณที่ไปช่วย"
เบลินด้ากล่าวขอบคุณ
"ด้วยความยินดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าเธอใจดีกับฉันอีกสักนิด นี่เพื่อนตัวจิ๋วของเธอสินะ เป็นไงล่ะทีนี้มีหัวใจดีๆไม่ชอบชอบมีหัวใจครึ่งเดียว" คาเล็บกล่าวพร้อมกับพายเรือต่อไป
หลังจากได้ยินคาเล็บพูดเธอก็ได้แต่เก้ๆกังๆและแนะนำตัวตามมารยาท
"เอ่อ...คือฉันชื่ออนาตาเซียยินดีที่ได้รู้จัก" อนาตาเซียกล่าว
"หน้าตาเธอสองคนก็ไม่เห็นจะดื้อทำไมพวกเธอถึงพูดไม่ฟัง บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับน้ำพุนั่น ต่อไปจะทำอะไรก็คิดให้ดีก่อนก็แล้วกัน เพราะถ้าฉันไปช่วยไม่ทันพวกเธออาจจะไม่รอดก็ได้" คาเล็บกล่าว
"นายเลิกบ่นซะทีเถอะน่า ยังไงตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้วไม่ใช่หรอ"
"ถ้าเธอไม่ทำตัวน่าเป็นห่วงฉันก็คงไม่ต้องคอยกังวลแบบนี้"
"นี่นายจะอวดว่านายเก่งใช่ไหม"
"แล้วฉันไม่เก่งรึไง"
ทั้งสองคนเถียงกันไปมาสักพักจนมาถึงอาณาเขตป่าต้องห้ามที่คาเล็บดูแล แต่แล้วระหว่างทางอยู่ๆอนาตาเซียก็รู้สึกเจ็บที่หัวใจอย่างแรง
"โอ๊ย..."
หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
"อนาตาเซียเป็นอะไร" เบลินด้าถามอย่างเป็นห่วง
"อยู่ๆก็รู้สึกเจ็บที่หัวใจ" อนาตาเซียตอบ
"ยาน่าจะหมดฤทธิ์แล้วเดี๋ยวฉันเอายาให้กินทนก่อนนะ ยาน่าจะอยู่แถวๆนี้" เบลินด้าพูดใช้มือล้วงกระเป๋าควานหาขวดยาในกระเป๋า "เอ้ะ...ยาหายไปไหนหมด" เบลินด้ากล่าวด้วยสีหน้าตกใจ "แย่แล้ว…ยาน่าจะร่วงหายไปตอนที่สู้กับแครอน คาเล็บนายมีวิธีช่วยอนาตาเซียไหม
"ตอนนี้ทางเดียวที่ฉันคิดได้คือพาอนาตาเซียไปพักที่บ้านของเธอก่อน เพราะการแบ่งหัวใจก็จะมีผลข้างเคียงแบบนี้แหละ" คาเล็บตอบ "ถึงฝั่งพอดี เอาล่ะเดี๋ยวฉันจะอุ้มอนาตาเซียไปบ้านเธอให้ก็แล้วกัน" คาเล็บกล่าวพร้อมอุ้มอนาตาเซียขึ้นตรงไปบ้านเบลินด้าอย่างรวดเร็ว
"อนาตาเซียเธอทนอีกนิดนะใกล้ถึงบ้านฉันแล้ว" เบลินด้ากล่าว
บ้านเบลินด้า
"โชคดีที่มียาเหลืออยู่ในหม้อไม่งั้นอนาตาเซียคงต้องทนเจ็บอีกนาน" เบลินด้าพูดพร้อมห่มผ้าให้อนาตาเซียที่กำลังนอนสลบอยู่บนเตียง
"ฉันก็ไปช่วยเธอทำไมเธอไม่ปรุงยาให้ฉันกินบ้างล่ะ" คาเล็บถามด้วยความน้อยใจ
"นายไม่ได้บาดเจ็บซะหน่อย อีกอย่างนายเก่งไม่ใช่หรอก็ปรุงยาเองสิ"
"ทำไมเธอใจร้ายกับฉัน ทีกับคนอื่นทำไมใจดีล่ะไหนจะกับสัตว์อื่นๆในป่าอีก ทำไมเธอไม่ดูแลฉันแบบที่ดูแลเอาใจใส่คนอื่นบ้าง"
"นี่นายจะเอาอะไรกับฉันเนี่ยอนาตาเซียบาดเจ็บฉันก็ต้องดูแลสิ นายไม่ได้บาดเจ็บซะหน่อย"
"นี่เธอยังเห็นฉันเป็นคู่แข่งของเธออยู่หรอ" คาเล็บถาม
"แล้วใครใช้ให้นายเก่งกว่าฉันล่ะ"
"โถ่...เธอนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นแค่เธอแข่งแพ้ก็มองฉันเป็นคู่แข่งไม่ลดละเลยนะ มันผ่านมาตั้งนานแล้ว"
"แล้วไงก็ฉันไม่ลืมหนิ นายชนะแล้วนายแกล้งฉัน ฉันจะไม่มีวันลืม เอาล่ะเงียบได้แล้วอนาตาเซียต้องการพักผ่อน"
"ก็ได้ๆ ฉันไม่ชวนเธอทะเลาะแล้ว" คาเล็บตอบและส่งยิ้มให้เบลินด้าก่อนจากไป
ป่าต้องสาป
"ตอนนี้เราก็มาถึงแม่น้ำแล้ว กินผลแห่งความตายซะ ก่อนที่แครอนจะมา เราต้องห้ามให้เขารู้เด็ดขาดว่าเรายังมีชีวิตอยู่" เบลินด้ากล่าว
"ตกลง" อนาตาเซียตอบพร้อมกับกินผลแห่งความตายลงไปทันที
เมื่อทั้งสองกินผลแห่งความตายเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็รออยู่ริมแม่น้ำสักพักไม่นานทั้งสองก็ได้ยินเสียงคนผิวปากดังเป็นระยะๆ ซึ่งมันคือสัญญาณว่าแครอนได้เดินทางมารับดาววิญญาณแล้ว ทั้งสองลงเรือไปอย่างอย่างราบรื่นโดยไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองไม่ใช้ดวงวิญญาณ คนแจวเรือพายเรือมาถึงทางเข้ายมโลกแล้วหยุดเรื่อเพื่อปล่อยให้ทั้งสองลงตามหน้าที่ ส่วนเขาก็พายเรือไปรับดวงวิญญาณตามเดิม
หลังจากที่ทั้งสองลงจากเรือเรียบร้อยแล้วอนาตาเซียกับเบลินด้าก็ตรงไปยังน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ด้วยความรวดเร็ว
"เรามาถึงน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้วได้เวลาควักหัวใจแล้วอนาตาเซีย" เบลินด้ากล่าว "กินยานี่มันจะทำให้เธอไม่เจ็บตอนที่ควักหัวใจออกมา" เบลินด้าพูดพร้อมกับยื่นขวดยาให้อนาคตเซียดื่ม "ฉันจะควักแล้วนะนับ 1 ถึง 3"
"อึก..."
"อดทนเอาไว้นะ ถ้าเธอร้องดังมันอาจจะเป็นจุดสนใจ อดทนหน่อยแล้วกัน ตอนนี้หัวใจก็ถูกควักออกมาแล้ว" เบลินด้ากล่าวพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อควักหัวใจออกมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว อนาตาเซียก็ทำตามขั้นตอนเรื่อยๆจนครบตามที่กำหนด หลังจากนั้นอนาตาเซียจึงใช้ขวดที่เตรียมมาตักน้ำพุและเอาเก็บเข้ากระเป๋ามิติของตน
"เอาล่ะครบ 2 ชั่วโมงแล้วรีบกินผลเอเดนเร็ว" เบลินด้าพูดขึ้นพร้อมกับส่งผลเอเดนให้กับอนาตาเซียด้วยความรวดเร็ว "จากนี้ไปเราต้องสู้กับแครอนเพื่อชิงเอาเรือ จึงจะสามารถนั่งมันกลับไปยังฝั่งนั้นได้ เตรียมตัวนะ" เบลินด้ากล่าว
ทันทีที่ผลแห่งความตายหมดฤทธิ์แครอนผู้นำดวงวิญญาณก็รู้ทันทีว่าดวงวิญญาณที่ตนพามานั้นมีบางดวงที่ไม่ใช่ดวงวิญญาณของคนตาย สิ่งนี้ทำให้แครอนรู้สึกโมโหมาก
"พวกเจ้าเป็นใครริอาจฝ่าฝืนกฎยมโลก ข้ามมายังโลกวิญญาณ พวกเจ้าอย่าหวังเลยว่าจะได้ออกไปจากที่นี่" แครอนพูดพร้อมใช้ไม้พายพุ่งมายังทั้งสองอย่างไม่ปราณี
"อนาตาเซียเธอหนีไปขึ้นเรือก่อนส่วนฉันจะล่อเขาไปอีกทาง" พูดจบเบลินด้าหญิงสาวที่กล้าหาญก็แยกออกจากอนาตาเซียทันทีโดยไม่ฟังคำห้ามปราม
"เดี๋ยวก่อน" ยังไม่ทันที่อนาตาเซียพูดจบ เบลินด้าก็ล่อแครอนไปอีกทางทันที สาวน้อยรีบวิ่งไปนั่งบนเรือตามที่เบลินด้าบอกและพยายามส่งสัญญาณให้เบลินด้ารีบมาขึ้นเรือทันที
"เบลินด้าฉันอยู่บนเรือแล้ว มาที่เรือเร็ว" อนาตาเซียตะโกนเรียกพร้อมกวักมือส่งสัญญาณอยู่เนื่องๆ
ระหว่างที่เบลินด้ากำลังสู้อยู่กับแครอนนั้น เธอไม่สามารถสู้พลังของแครอนได้ เนื่องจากพลังของแครอนเป็นพลังด้านมืดที่มีความรุนแรงดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงถ่วงเวลาเท่านั้น หลังจากถ่วงเวลาได้สักพักเบลินด้าก็พลาดท่าให้กับแครอน ช่วงเวลาน่าสิ่วน่าขวานนั้นอยู่ๆพลังลูกใหญ่ก็ซัดมาที่แครอนอย่างแรง ส่งผลให้แครอนคนแจวเรือกระเด็นออกไปไกลจากจุดเดิมอย่างแรง เบลินด้าที่นั่งอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นช้าๆเธอมองไปตรงหน้าและพบว่าพลังลูกใหญ่ที่ช่วยตนนั้นคือพลังของคนรู้จักของตนนั่นเอง
"คาเล็บ นายมาได้ไง"
เบลินด้าสาวสวยพูดออกมาด้วยความแปลกใจ
"เธอมาแบบไหนฉันก็มาแบบนั้นแหละ" คาเล็บตอบพร้อมทำหน้ากวนประสาท "เอาล่ะเรารีบไปขึ้นเรือก่อนแครอนจะตามมาดีกว่า" คาเล็บกล่าวก่อนจะพยุงเบลินด้าขึ้นและตรงยังเรือที่จอดอยู่อย่างไม่ลังเล หลังจากทั้งสามนั่งเรือที่ขโมยมาเรียบร้อยคาเล็บก็ค่อยๆพายเรือกลับไปยังอีกฝั่งทันที
ระหว่างทาง
"นายแอบตามฉันมาหรอ"
เบลินด้าสาวสวยถามเพื่อนเก่าด้วยความอยากรู้
"ถ้าฉันไม่ตามไปป่านนี้เธอคงไม่รอด บอกแล้วว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว" คาเล็บตอบ
"ขอบคุณที่ไปช่วย"
"ด้วยความยินดี นี่เพื่อนตัวจิ๋วของเธอสินะ" คาเล็บถามพร้อมมองไปที่อนาตาเซีย
หลังจากอนาตาเซียได้ยินคาเล็บถามเธอก็รู้สึกเก้กังๆและทำอะไรไม่ถูกดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแนะนำตัวตามมารยาท
"เอ่อ...คือฉันชื่ออนาตาเซียยินดีที่ได้รู้จัก" อนาตาเซียกล่าว
"หน้าตาเธอสองคนก็ไม่เห็นจะดื้อทำไมพวกเธอถึงพูดไม่ฟัง ฉันเตือนก็ไม่ฟัง ต่อไปจะทำอะไรก็คิดให้ดีก่อนก็แล้วกัน เพราะถ้าฉันไปช่วยไม่ทันพวกเธออาจจะไม่รอดก็ได้" คาเล็บบ่น
"นายเลิกบ่นซะทีเถอะน่า ยังไงตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้วไม่ใช่หรอ"
"ถ้าเธอไม่ทำตัวน่าเป็นห่วงฉันก็คงไม่ต้องคอยกังวลแบบนี้"
"นี่นายจะอวดว่านายเก่งใช่ไหม"
"แล้วฉันไม่เก่งรึไง"
ทั้งสองเถียงกันไปมาสักพักจนพายเรือเข้ามาในอาณาเขตป่าต้องสาปที่เป็นส่วนการดูแลของคาเล็บ แต่แล้วระหว่างทางอยู่ๆอนาตาเซียก็รู้สึกเจ็บหัวใจอย่างแรงจนไม่สามารถทนได้
"โอ๊ย..." อนาตาเซียร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมเอามือกุมหัวใจตนเอง
"อนาตาเซียเป็นอะไร" เบลินด้าถามด้วยความเป็นห่วง
"อยู่ๆก็รู้สึกเจ็บที่หัวใจ" อนาตาเซียตอบ
"ยาน่าจะหมดฤทธิ์แล้วเดี๋ยวฉันเอายาให้ ทนแปปนะยาน่าจะอยู่แถวนี้" เบลินด้าพูดพร้อมล้วงมือลงไปหาขวดยาในกระเป๋า และขณะที่เธอกำลังความหาขวดยาอยู่นั้นเธอพยายามควานหายาอย่างสุดความสามารถแต่ไม่ว่าจะควานยังไงก็หาขวดยาไม่เจอ "เอ้ะ...ยาหายไปไหนหมด" เบลินด้าพูดด้วยความสงสัยพร้อมเทของในกระเป๋าออกมาจนหมด" แย่แล้วยาน่าจะร่วงหายตอนฉันสู้กับแครอน คาเล็บนายมีวิธีช่วยอนาตาเซียไหม"
"ตอนนี้ทางเดียวที่ฉันคิดได้คือพาอนาตาเซียไปพักที่บ้านของเธอก่อน เพราะการแบ่งหัวใจก็จะมีผลข้างเคียงแบบนี้แหละ" คาเล็บตอบ "ฉันจะจอดเรือเอาไว้ตรงนี้ก็แล้วกัน เดินอีกหน่อยก็ถึงบ้านเธอแล้วเดี๋ยวฉันอุ้มอนาตาเซียไปบ้านเธอให้ก็แล้วกัน" คาเล็บกล่าวพร้อมลงจากเรือและอุ้มอนาตาเซียขึ้น พร้อมพาอนาตาเซียไปบ้านเบลินด้าอย่างรวดเร็ว
บ้านเบลินด้า
"โชคดีที่มียาเหลืออยู่ในหม้อไม่งั้นอนาตาเซียคงต้องทนเจ็บอีกนาน" เบลินด้าพูดพร้อมห่มผ้าให้อนาตาเซียที่นอนสลบอยู่บนเตียง
"ฉันก็ไปช่วยทำไมเธอไม่ปรุงยาให้ฉันกินบ้างล่ะ"
คาเล็บพูดด้วยความน้อยใจ
"นายไม่ได้บาดเจ็บซะหน่อย อีกอย่างนายเก่งอยู่แล้วไม่ใช่หรอปรุงยาเองสิ" เบลินด้าตอบ
"ทำไมเธอใจร้ายกับฉันจัง ทีกับคนอื่นทำไมใจดีล่ะไหนจะกับสัตว์อื่นๆในป่าอีก ทำไมเธอไม่ดูแลฉันแบบที่ดูแลเอาใจใส่คนอื่นบ้าง"
ชายหนุ่มตอบอย่างน้อยใจ
"นี่นายจะเอาอะไรกับฉันเนี่ยอนาตาเซียบาดเจ็บฉันก็ต้องดูแลสินายไม่ได้บาดเจ็บซะหน่อย"
"นี่เธอยังเห็นฉันเป็นคู่แข่งของเธออยู่หรอ" คาบเล็บถามพร้อมเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย "โถ่...เธอนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นแค่เธอแข่งแพ้ก็มองฉันเป็นคู่แข่งไม่ลดละเลยนะ มันผ่านมาตั้งนานแล้ว"
"แล้วไงฉันไม่ลืมหนิ นายชนะแล้วนายแกล้งฉัน ฉันจะไม่มีวันลืม เอาล่ะเงียบได้แล้วอนาตาเซียต้องการพักผ่อน"
"ก็ได้ๆ ฉันไม่ชวนเธอทะเลาะแล้ว" คาเล็บพูดทิ้งท้ายก่อนส่งยิ้มและเดินจากไป