ราชันเร้นลับ 40 : คาบเรียนศาสตร์เร้นลับ
 “ลูกเล่นที่น่าสนใจ?”
 ไคลน์ถามพลางขมวดคิ้ว
 ลุงนีลล์ยิ้มก่อนจะอธิบายต่อ
 “ฉันจะเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยในคลังอาวุธ คลังอุปกรณ์ และคลังเก็บของเก่า จงใช้แก้วบนโต๊ะชงกาแฟจำนวนสองแก้ว”
 “จากหนึ่งในสองแก้วที่ชง ให้ใส่สิ่งน่าขยะแขยงลงไป ส่วนจะเป็นอะไรก็สุดแล้วแต่เจ้า ใช้จินตนาการเอาเอง เรื่องเดียวที่ฉันขอร้องคืออย่าใช้กาแฟในปริมาณมากเกินไป นั่นเป็นถึงเมล็ดกาแฟเฟเนพ็อตสุดหายากที่ฉันบดด้วยสองมือของตัวเอง!”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ถึงไคลน์จะไม่ทราบว่าลุงนีลล์จะแสดงมายากลใดให้รับชม แต่มันก็เต็มใจทำ
 ชายหนุ่มเฝ้ามองลุงนีลล์เปิดประตูคลังอาวุธด้วยกุญแจทองแดงและเดินเข้าไป มันไม่รีรอ ถ้วยกาแฟถูกนำมาวางเตรียม ถัดมาเป็นการตรวจสอบน้ำร้อนภายในกา
 เมื่อเห็นว่าน้ำร้อนมีเพียงพอ ไคลน์บรรจงเปิดฝากระป๋องสีเงินออก กลิ่นหอมของกาแฟอันเย้ายวนลอยเตะจมูก ชายหนุ่มใช้ช้อนตักกาแฟบดจนพูนและนำไปใส่ทั้งสองถ้วย ก่อนจะเทน้ำร้อนตามลงไปและใช้ช้อนคนกวน
 ในฐานะผู้เดินทางข้ามโลกที่มาจากยุคสมัยเทคโนโลยีพร้อมสรรพ ไคลน์ย่อมคุ้นชินกับการดื่มกาแฟ แต่ก็มิได้หรูหรามากนัก ส่วนใหญ่มักเป็นกาแฟกึ่งสำเร็จรูป
 หลังจากคนกาแฟทั้งสองแก้วได้ที่ ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงและยกเท้าขวาขึ้นมาวางไขว้บนเข่าซ้าย มันใช้ปลายนิ้วหยิบเศษดินที่ติดอยู่กับรองเท้าออกมาใส่ในแก้วกาแฟถ้วยซ้ายมือ
 จากนั้นก็ใช้ช้อนคนซ้ำ จนสิ่งแปลกปลอมกลายเป็นเนื้อเดียวกับกาแฟในถ้วยจนแยกไม่ออก
 ไม่กี่นาทีถัดมา ลุงนีลล์เดินกลับจากประตูคลังอาวุธ นิ้วมือควงกุญแจทองแดงเล่น เมื่อปิดประตูและหันมองไคลน์ มันเอ่ยปากถาม
 “เสร็จหรือยัง?”
 นัยน์ตาสีแดงขุ่นมัวชำเลืองมองไคลน์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน
 “ครับ”
 ชายหนุ่มพยักหน้า
 ลุงนีลล์ยิ้มพร้อมกับปลดโซ่เงินที่ข้อมือและนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน
 สีหน้าชายชราสงบนิ่งโดยพลัน มันใช้มือซ้ายถือโซ่เงิน ส่วนมือขวาถือปลายโซ่ที่มีศิลาจันทราห้อย อีกไม่กี่มิลลิเมตรก็จะสัมผัสกับของเหลวในถ้วยกาแฟ
 ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน ศิลาจันทร์เริ่มสั่นระริกอย่างไร้เหตุผล ก่อนจะหมุนตัวเองไปพร้อมกับโซ่เงินในทิศทางทวนเข็มนาฬิกา
 “ในถ้วยมีสิ่งน่าขยะแขยงอยู่”
 ลุงนีลล์กล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจ
 โดยไม่รอไคลน์เฉลย มันใช้มือหยิบกาแฟอีกถ้วยยกจิบทันที
 “เจ้าชอบกาแฟดำอย่างนั้นหรือ? สำหรับฉันต้องใส่น้ำตาลและนมลงไปด้วย”
 ไคลน์ยังไม่ตอบ มันรีบถามด้วยสีหน้าใคร่รู้
 “คุณทำนายได้แม่นมาก เป็นเพราะศิลาจันทราหรือครับ? ต้องใช่แน่…”
 “นี่คือการทำนายด้วยลูกตุ้ม หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าลูกตุ้มวิญญาณ ลูกตุ้มในที่นี้คือการนำอัญมณีใดก็ได้มาห้อยกับโซ่เงิน”
 “เป็นเทคนิคที่ใช้ ‘วิญญาณดารา’ ของตัวเองเพื่อติดต่อกับโลกวิญญาณ ให้ตัวตนในโลกวิญญาณช่วยตอบคำถามในสิ่งที่ปรารถนาจะทราบ ผ่านตัวกลางอย่างอัญมณี คริสตัล หรือโลหะวิเศษบางชนิด”
 “ผลลัพธ์คำทำนายจะแสดงออกมาเพียงสองคำตอบเท่านั้น คือดีหรือไม่ดี ตัวอย่างเช่นกาแฟสองถ้วยนี้ ถ้วยแรกหมุนทวนเข็มนาฬิกา จึงแปลว่าไม่ดี ส่วนถ้วยที่สองหมุนตามเข็มนาฬิกา จึงแปลว่าดี ถ้าไม่หมุนเลยแปลว่าไม่ดีไม่แย่”
 “เจ้าสามารถทดสอบได้ด้วยตัวเองโดยการเขียน ‘ประโยคบอกเล่า’ ที่ต้องการทำนายลงบนเศษกระดาษ จงจำไว้ให้ดี สิ่งที่เขียนลงไปต้องเป็น ‘ประโยคบอกเล่า’ เท่านั้น”
 ลุงนีลล์วางถ้วยกาแฟลงพร้อมกับอธิบาย
 ไคลน์ถามด้วยสีหน้าสงสัย
 “ห้ามเขียนประโยคคำถามงั้นหรือครับ?”
 “ถูกต้อง เจ้าไม่สามารถถามว่า ‘หญิงสาวผู้นี้ต้องการเป็นคู่หมั้นของผมหรือไม่’ แต่ควรใช้ประโยคบอกเล่าเช่น ‘หญิงสาวผู้นี้ต้องการเป็นคู่หมั้นของผม’”
 “เขียนลงบนกระดาษและวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็ใช้มือข้างถนัดถือโซ่เงินที่มีปลายห้อยลูกตุ้ม ขอเน้นย้ำ ต้องเป็นมือข้างถนัดเท่านั้น”
 ลุงนีลล์กล่าวพลางอมยิ้ม
 “ขณะทำนายให้ยืดแขนตรง ปรับลูกตุ้มอย่างเหมาะสม ปล่อยให้ปลายห้อยเหนือแผ่นกระดาษเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็หลับตาลงและท่องประโยคบอกเล่าที่เขียนจนครบเจ็ดครั้ง”
 “เมื่อเสร็จสิ้น ให้ลืมตาขึ้นและสำรวจว่าลูกตุ้มวิญญาณมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ถ้ายังไม่หมุน ให้หลับตาลงและท่องอีกเจ็ดครั้ง ทำเช่นนี้จนกว่ามันจะหมุน”
 ไคลน์พยักหน้ารับ
 “สรุปก็คือ ทวนเข็มนาฬิกาหมายถึง ‘ไม่ใช่’ และตามเข็มนาฬิกาหมายถึง ‘ใช่’ สินะครับ?”
 “เจ้ายังสามารถใช้ระบุความ ‘สำเร็จ’ หรือ ‘ล้มเหลว’ ได้ด้วย ขึ้นอยู่กับประโยคที่เขียน”
 ลุงนีลล์เสริม มันพยายามสอนความหลากหลายและอรรถประโยชน์ของการทำนายด้วยลูกตุ้มวิญญาณ
 ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะประเมินว่าเทคนิคดังกล่าวมีประโยชน์ใช้สอยหลายด้าน ตัวอย่างเช่น หากเดินทางไปยังสถานที่ไม่คุ้นเคย มันสามารถใช้ทำนายว่าอาหารจานดังกล่าวมีพิษเจือปนหรือไม่ โดยไม่จำเป็นต้องมีความรู้ด้านวิทยาศาสตร์
 แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเทคนิคการทำนายพื้นฐาน ชุดคำตอบที่ได้รับมีเพียงสองถึงสามรูปแบบ มิอาจลงลึกรายละเอียดไปมากกว่านั้น คงยากที่จะใช้ในการสืบสวนคดีซับซ้อน
 ตัวอย่างเช่นหากท่องประโยคในใจว่า ‘ภายในอาหารมีสิ่งที่เป็นอันตรายกับร่างกาย’ ต่อให้คำตอบออกมาเป็น ‘ใช่’ แต่ก็ไม่แน่เสมอไปว่าอาหารจะมียาพิษ เพราะวัตถุดิบประกอบอาหารส่วนใหญ่ล้วนก่อผลเสียแก่ร่างกายในปริมาณไม่มาก เช่นสารปนเปื้อนในผัก กลุ่มคนที่เลือกกินไม่ได้ ย่อมยินดีกลืนลงท้องโดยไม่แยแส
 เทคนิคทำนายด้วยลูกตุ้มไม่สามารถมอบคำตอบที่ละเอียดกว่านี้ได้เลย
 “ผมคงต้องรีบเก็บเงินซื้อคริสตัสและโซ่เงินสำหรับสร้างลูกตุ้มวิญญาณ…”
 ไคลน์ถอนหายใจยาว
 ลุงนีลล์มองด้วยสีหน้าฉงน
 “ทำไมถึงไม่เบิก? นี่คืออุปกรณ์พื้นฐานสำหรับผู้วิเศษ โดยเฉพาะผู้วิเศษสายสนับสนุนอย่างพวกเรา ภายในคลังอาวุธยังเหลือบุษราคัมและโซ่เงินสำหรับสร้างลูกตุ้มวิญญาณอยู่นะ”
 “แต่ผมไม่ใช่เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ…”
 ไคลน์รู้สึกไม่ดีที่มันต้องเบิกอุปกรณ์พร่ำเพรื่อ แต่อีกใจหนึ่งก็ลังเล
 ลุงนีลล์ยิ้ม
 “สำหรับผู้วิเศษ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการหรือไม่ แต่เหยี่ยวราตรีจะสนับสนุนอุปกรณ์พื้นฐานให้เสมอ โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่พลเรือนที่มีเงินเดือนต่ำกว่า”
 “คงต้องเรียกว่า ‘สิทธิพิเศษ’ กระมัง… ตกลงครับ ผมจะแจ้งเรื่องนี้ให้หัวหน้าทราบภายหลัง”
 หลังจากตัดสินใจ ไคลน์กำหมัดแน่นด้วยสีหน้าตื่นเต้น
 มันทราบได้อย่างไรว่าดันน์จะอนุญาตทั้งที่ไม่เคยลองถามเลยสักครั้ง?
 “ดีมาก”
 ลุงนีลล์กล่าว
 “เอาล่ะ ถึงเวลาพวกเราเริ่มคาบเรียนวิชาเร้นลับอย่างเป็นทางการแล้ว พื้นฐานที่สุดของศาสตร์เร้นลับคือ ‘สัญลักษณ์’ เจ้ารู้หรือไม่ว่าสัญลักษณ์หมายถึงสิ่งใด?”
 ไคลน์หวนนึกถึงเศษเสี้ยวความทรงจำที่ผ่านมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นภาพของโลกวิญญาณหรือมิติสายหมอก ชายหนุ่มตกผลึกความคิดตัวเองเป็นคำพูด
 “ไม่ว่าจะเป็นโลกวิญญาณ มิติดารา หรือแม้กระทั่งมิติลึกลับที่ไม่มีใครรู้จัก ทั้งหมดจะอยู่นอกเหนือ ‘สัมผัส’ ของมนุษย์ ข้อมูลที่กายจิตได้รับไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถอธิบายได้ด้วยสัมผัสจากหู จมูก หรือดวงตา”
 “ข้อมูลดังกล่าวมาในรูปแบบนามธรรม เป็นประสบการณ์ที่อธิบายไม่ได้ มีหลายครั้งที่ข้อมูลออกมาเป็นภาพอักขระหรือสัญลักษณ์พิเศษที่มนุษย์ต้องตีความเอาเอง”
 “ถูกต้องไร้ที่ติ สมกับเป็นนักทำนาย”
 ลุงนีลล์พยักหน้าชื่นชม
 “เมื่อใดที่ตีความสัญลักษณ์เหล่านั้นได้ด้วยตัวเอง เจ้าก็จะสู่โลกศาสตร์เร้นลับที่กว้างขึ้น”
 “ด้วยเหตุนี้ ศาสตร์การทำนายเบื้องต้นจึงต้องมีอุปกรณ์ช่วยเหลือเสมอ ตัวอย่างชัดเจนคือไพ่ทาโรต์ มันเป็นสัญลักษณ์ที่มนุษย์คิดค้นขึ้นเพื่อตีความข้อมูลบรรพกาลจากโลกวิญญาณ”
 ลุงนีลล์หยิบปากกาหมึกซึมพร้อมกับวาดเส้นโค้งลักษณะหงาย จากนั้นก็วาดขีดยาวหนึ่งขีดไว้ด้านบน
 ชายชราเงยหน้ามองไคลน์พลางเอ่ยปากถาม
 “นี่คือสัญลักษณ์ของอะไร?”
 ชายหนุ่มครุ่นคิด มันตอบอย่างไม่มั่นใจ
 “ขนตา?”
 “…”
 ลุงนีลล์ถอนหายใจผิดหวัง
 “นี่คือสัญลักษณ์ของราศีเกษตรกรรมในจักรราศี และนี่คือสัญลักษณ์ของราศีอัสนี ส่วนนี่คือสัญลักษณ์ของราศีเหมันต์…”
 ชายชราวาดภาพสัญลักษณ์เพิ่มอีกสองถึงสามชนิด
 ไคลน์พยายามจดจำ แต่ขณะเดียวกันก็อดวิจารณ์ไม่ได้
 “ชื่อของแต่ละสักลักษณ์ช่าง… ช่างไร้ความสุนทรีย์สิ้นดี… ใช่แล้ว! ไร้อารยะมากๆ!”
 ปราศจากรสนิยม แถมยังเก่าแก่คร่ำครึ
 ลุงนีลล์เผยรอยยิ้ม
 “เจ้าพูดเหมือนกับจักรพรรดิโรซายล์เลยนะ เขาเคยพยายามเปลี่ยนชื่อของพวกมันเป็นราศีกันย์ ราศีกรกฎ หรือราศีพิจิก แต่น่าเสียดายที่ชายคนนั้นไม่มีพลังมากพอจะเปลี่ยนขนบธรรมเนียมโบราณของโลก แต่อย่างน้อย ชื่อเชยๆ ของจักรราศีเหล่านี้ก็ยังพอมีประโยชน์บ้าง เพราะชาวนาจะได้ทราบว่าถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว”
 “จักรพรรดิโรซายล์ช่างปรีชานัก”
 ไคลน์อมยิ้ม จักรพรรดิโรซายล์เป็นรุ่นพี่ที่มีวิสัยทัศน์ค่อนข้างดีทีเดียว…
 ลุงนีลล์ย่อมไม่เข้าใจมุกตลกของไคลน์ มันอธิบายสัญลักษณ์จักรราศีที่เหลือทั้งหมดจนครบพร้อมชื่อ ประกอบด้วยสุริยัน จันทราแดง ดาวสีน้ำตาล ดาราสีชาด และดาราสีคราม
 ขณะอธิบายก็สอนไคลน์ถึงวิธีการวาดภาพสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ไปในตัว รวมถึงอธิบายเกี่ยวกับหลักพื้นฐานที่ควรทราบ
 ถัดมาเป็นการสอนศาสตร์ทำนายด้วยลูกแก้วคริสตัล เริ่มจากวัสดุที่ใช้สร้างลูกแก้ว บทสวดและคาถาที่ต้องท่อง
 เป็นคาบเรียนยาวนานที่ทำให้ไคลน์ได้พบโลกใบใหม่ หากไม่เพราะพลังโอสถนักทำนายช่วยให้ความจำดีขึ้น คงมีหลายครั้งที่มันต้องขอให้ลุงนีลล์หยุดเพื่อย่อยข้อมูลให้เสร็จ
 “คาบเรียนวิชาเร้นลับของวันนี้จบลงแล้ว ลองทบทวนในใจและไต่ถามในสิ่งที่ยังเคลือบแคลง”
 ชายชราหยิบนาฬิกาพกจากกระเป๋าเสื้อเพื่อตรวจสอบเวลา ก่อนจะปิดมันและเก็บกลับ
 “อย่าลืมอ่านเอกสารโบราณที่ฉันเตรียมไว้ให้ด้วยล่ะ ด้วยความสัตย์จริง แม้แต่ตัวฉันยังเข็ดขยาดพวกมัน”
 “ได้ครับ”
 ไคลน์หยิบเศษกระดาษที่ลุงนีลล์วาดสัญลักษณ์จักรราศีเก็บใส่กระเป๋า มันพยายามทบทวนบทเรียนของวันนี้เพื่อที่จะได้ไม่ตกหล่น
 ลุงนีลล์จิบกาแฟและกล่าวต่อ
 “แค่การจดจำยังไม่พอ แต่ต้องหาโอกาสปฏิบัติจริงให้บ่อยครั้ง วิธีการดังกล่าวจะช่วยให้ความรู้ติดตัวไปตลอด แล้วอย่าลืมเข้าฌานอย่างสม่ำเสมอ ยิ่งฝึกฝนมากเท่าไร ก็ยิ่งช่วงชิงพลังโอสถมาเป็นของตัวเองได้เร็ว เจ้าจะค้นพบความลับของโอสถและลบล้างเสียงที่ไม่พึงประสงค์ออกจากหัว”
 ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นและครุ่นคิดถึงแผนการสวมบทบาทที่จะเริ่มทำในสโมสรพยากรณ์ ไคลน์พยายามบอกใบ้นีลล์
 “โอสถของผมเกี่ยวพันกับศาสตร์ทำนาย การฝึกฝนหรือเข้าฌานอย่างเดียวคงไม่ช่วยให้พัฒนาพลังได้เร็ว ผมจึงมีแผนจะดูดวงให้บุคคลทั่วไปอย่างสม่ำเสมอเพื่อขัดเกลาพลังนักทำนายให้เฉียบแหลม”
 “ด้วยเหตุนี้ สโมสรพยากรณ์จึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ สโมสรดังกล่าวตั้งอยู่ในเขตเหนือบนถนนฮาเวิส ผมต้องเก็บเงินค่าสมาชิกและหาโอกาสดูดวงบุคคลทั่วไปให้มากที่สุด เพื่อจะได้กลายเป็นนักทำนายตัวจริงเสียงจริง”
 แผนสวมบทบาทเป็นนักทำนายคงมิอาจหลบเลี่ยงสายตาเหยี่ยวราตรีได้ตลอดรอดฝั่ง มันจึงต้องบอกให้ทราบล่วงหน้าตั้งแต่เนิ่นๆ
 “ความคิดของเจ้าเหมือนกับดาลี่ย์เลยนะ หล่อนมักทำเหมือนตนเองเป็นผู้สื่อวิญญาณตัวจริงเสมอ”
 ลุงนีลล์ส่ายศีรษะเล็กน้อย
 “แล้วทำไมต้องรอเก็บเงินให้ครบล่ะ? เจ้าสามารถขอเบิกเงินจากดันน์ได้ทันที สิ่งนี้ถือเป็นค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติหน้าที่!”
 “องค์กรต่างๆ เช่นสโมสรพยากรณ์อาจมีผู้วิเศษนอกรีตแฝงตัวอยู่ หรือกระทั่งสมาชิกลัทธิชั่วร้าย เดิมทีแล้วเหยี่ยวราตรีมีหน้าที่สอดสององค์กรที่กระจายตัวในเขตรับผิดชอบ”
 “แต่เนื่องจากพวกเรามีกำลังคนน้อย บางครั้งจึงจับตามองได้ไม่ทั่วถึง การเข้าเป็นสมาชิกของเจ้าจะสร้างประโยชน์ให้เหยี่ยวราตรีแน่นอน นั่นถือเป็นงานประเภทหนึ่ง!”
 ทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ? ไคลน์จ้องมองชายชราด้วยสีหน้าสุดฉงน
 นี่มันข้ออ้างขอเบิกเงินเพื่อใช้ในธุระส่วนตัวไม่ใช่หรือไง?
 บนโลกเก่าก็เคยมีเรื่องคล้ายๆ แบบนี้…
 ถ้าจำไม่ผิดจะเรียกว่าคอร์รัปชัน ในฐานะนักการเมืองคีย์บอร์ด ไคลน์ไม่มีทางลืม
 “เจ้าคิดจะใช้เงินส่วนตัวจริงหรือ?”
 ลุงนีลล์ยังคงยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาไคล์น
 ชายหนุ่มรีบส่ายศีรษะหนักแน่น
 “ผมจะไปบอกกับหัวหน้าเดี๋ยวนี้!”
 ชายชราพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังถ้วยกาแฟที่ยังไม่ได้ดื่ม—ถ้วยที่ไคลน์ใส่สิ่งน่าขยะแขยงลงไป
 “เจ้าใส่อะไรลงไป?”
 ชายหนุ่มตอบกระอักกระอ่วน
 “เศษดินจากรองเท้าผม สีของมันเข้ากับกาแฟในถ้วยพอดิบพอดี”
 นีลล์ชะงักไปหลายวินาทีก่อนจะแผดเสียง
 “แล้วทำไมไม่รีบเอามันไปเททิ้งอีก!?”
........................


ราชันเร้นลับ 49 : ศาสตร์ทำนาย
 ในฐานะนักทำนายที่เพิ่งย่างกรายเข้าสู่โลกแห่งศาสตร์เร้นลับ ไคลน์ไม่กล้าอวดโอ่ว่าตนบรรลุศาสตร์ทุกแขนงอย่างแจ่มแจ้ง แต่มันก็มิได้ดูถูกตัวเองด้วยการถ่อมตนว่าปราศจากความรู้เช่นกัน
 มีหลายสิ่งที่มันทราบในเชิงลึก โดยเฉพาะศาสตร์การทำนายหลักที่ถูกแบ่งออกเป็นสามแขนงย่อย แต่ละแขนงจะถูกแบ่งด้วย‘แหล่งที่มา’ของ‘คำบอกใบ้’
 ศาสตร์แขนงแรกประกอบด้วยไพ่ทาโรต์ ไพ่โป๊กเกอร์ ลูกตุ้มวิญญาณ แท่งวิญญาณ ความฝัน และอื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน
 หมวดหมู่นี้จะอาศัย‘พลังวิญญาณ’ของผู้ทำนายในการติดต่อสื่อสารกับโลกวิญญาณเพื่อขอ‘คำบอกใบ้’ จากนั้น ผู้ทำนายต้องตีความหาข้อสรุปเอาเอง
 สำหรับเทคนิค‘ลูกตุ้มวิญญาณ’และ‘แท่งวิญญาณ’จะแตกต่างจากที่เหลือเล็กน้อย เพราะจำเป็นต้องใช้‘พลังวิญญาณ’ของผู้ทำนายในระดับสูง คงเป็นการยากที่บุคคลซึ่งไม่ใช่ผู้วิเศษจะทำนายด้วยสองวิธีดังกล่าวสำเร็จ
 ส่วนไพ่ทาโรต์ถือเป็นวิธียอดนิยมที่บุคคลทั่วไปสามารถ‘ร้องขอ’คำบอกใบ้จากโลกวิญญาณได้อย่างคร่าว แต่คำตอบจะมาในเชิง‘สัญลักษณ์ไพ่’ ซึ่งค่อนข้างคลุมเครือและไม่ละเอียด
 แขนงที่สองประกอบด้วยศาสตร์เลขมงคลและโหราศาสตร์ รวมถึงเทคนิคอื่นที่มีรูปแบบคล้ายคลึงกัน
 ผู้ทำนายต้องได้รับข้อมูลจากผู้ถูกทำนายโดยละเอียดเพื่อให้การทำนายเป็นไปอย่างแม่นยำ ข้อมูลประกอบด้วย วัน เดือน ปีที่เกิด ช่วงเวลาเกิด ตำแหน่งของดวงดาว จากนั้นจะนำมาคำนวณตามหลักเพื่อให้ได้ผลลัพธ์
 ข้อเสียของศาสตร์แขนงนี้คือ ผู้ทำนายจะต้องได้รับข้อมูลที่มากพอ เพราะข้อมูลทั้งหมดมาจากฝั่งลูกค้า มิใช่ตัวหมอดู
 ส่วนข้อดีก็คือ ไม่ต้องเป็นผู้วิเศษก็สามารถดูดวงด้วยศาสตร์แขนงที่สองได้
 มาถึงแขนงที่สาม ผู้ทำนายจะอาศัยพลังลึกลับเป็น‘แหล่งที่มา’ของคำนำนาย โดยพลังหรือตัวตนดังกล่าวมิได้มาจากโลกวิญญาณ
 ‘ผีถ้วยแก้ว’ที่ไคลน์คุ้นเคยจากโลกเก่าถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่นี้ ตามปรกติแล้ว คนธรรมดาจะไม่มีพลังวิญญาณมากพอในการติดต่อสื่อสารกับ ‘วิญญาณร้าย’ หรือสิ่งมีชีวิตเร้นลับที่คล้ายคลึงกัน แต่ในบางครั้งสามารถทำได้ เพราะวิญญาณร้ายดังกล่าวปรารถนาจะล่อลวงมนุษย์ด้วยเจตนาชั่ว
 จุดจบของการทำนายลักษณะนี้ไม่เคยสวยงาม ถ้าไม่เกิดโศกนาฏกรรม ผู้ทำนายก็เสียสติไปตลอดชีวิต
 เทคนิคทำนายด้วยกระจกวิเศษที่เฮเนส·วินเซนต์กล่าวถึง ถูกจัดอยู่ในแขนงที่สาม กระจกวิเศษจะทำหน้าที่เป็นประตูติดต่อกับมิติเร้นลับ คล้ายคลึงกับการใช้‘วิญญาณดารา’ติดต่อกับโลกวิญญาณ
 แต่มิติเร้นลับในที่นี้ไม่ปลอดภัย เนื่องจากไม่ทราบปลายทาง ไม่ทราบดีชั่ว ขึ้นอยู่กับคาถาที่ท่องระหว่างประกอบพิธีกรรม
 ชายหนุ่มตัดสินใจหยุดยืนฟังอยู่หน้าห้อง มันต้องการทราบว่าหมอดูชื่อดังแห่งทิงเก็นจะอธิบายเทคนิคอันตรายในทิศทางใด
 หากจำเป็น ไคลน์จะแจ้งให้ดันน์·สมิททราบ เพื่อจะได้ลอบเข้าจู่โจมเฮเนส·วินเซนต์ในฝันยามค่ำคืน
 แน่นอน เทคนิคกระจกวิเศษสามารถนำไปใช้ในทางที่ดีได้ โดยการท่องคาถาอ้างอิงถึงหนึ่งใน‘เจ็ดเทพประจำโบสถ์หลัก’เพื่อขอรับคำบอกใบ้
 คนทั่วไปที่พลังวิญญาณอ่อนมักไม่ได้รับ‘คำบอกใบ้’ตอบกลับมา แต่อย่างน้อยก็เป็นพิธีกรรมที่ปลอดภัย
 ถึงอย่างนั้น เทคนิคทำนายด้วยกระจกวิญญาณก็ยังเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเหยี่ยวราตรีและทูตพิพากษา
 สาเหตุเพราะวิธีนี้มักถูกใช้โดยองค์กรลับเพื่อขอคำบอกใบ้จาก‘เทพนอกรีต’ที่พวกมันศรัทธา รวมถึงตัวตนชั่วร้ายมากมายที่ไม่มีทางระบุครบ
 การทำนายด้วยกระจกวิเศษมีความเสี่ยงสูงมาก หากกล่าวคาถาผิดแม้แต่พยางค์เดียว ตัวตนปริศนาจะเข้าครอบงำจิตใจผู้ทำนายทันที
 ในโลกที่มีพลังวิเศษและเหล่าเทพมากมาย พิธีกรรมทำนายต้องห้ามมักนำพาความหายนะมาสู่ผู้ประกอบพิธีเสมอ
 ไคลน์นึกสงสัยมาตลอดว่า บางทีตน เวิร์ช และนาย่าอาจประกอบ‘พิธีกรรมมืด’ตามที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสจนชีวิตต้องถึงจุดจบ
 ขณะเดียวกัน เฮเนสยังคงอธิบายหลักการทำนายด้วยกระจกวิเศษแก่ผู้ฟังบรรยายทั้งห้าคนภายในห้องอย่างละเอียด
 “ประการแรก พวกคุณต้องเลือกวันเวลาให้เหมาะสมกับเทพองค์ที่ศรัทธา สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จากคู่มือโหราศาสตร์ ตัวอย่างเช่น หากเป็นผู้ศรัทธาเทพธิดารัตติกาล วันอาทิตย์คือสัญลักษณ์แห่งเทพธิดา และยังเป็นสัญลักษณ์แทนการพักผ่อนด้วย ช่วงเวลาที่ดีคือระหว่างตีสองถึงตีสาม เก้าโมงถึงสิบโมง สี่โมงเย็นถึงห้าโมงเย็น และห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน นี่คือช่วงเวลาที่เทพธิดาสำแดงพลังอย่างเต็มที่ สาวกโบสถ์รัตติกาลควรใช้ช่วงเวลาเหล่านี้ในการประกอบพิธีกรรม”
 เป็นคำแนะนำที่ค่อนข้างถูกต้อง…
 ไคลน์ที่ใช้ประตูทางเข้าห้องประชุมเป็นกำบัง มันพยักหน้ากับตัวเองเล็กน้อย
 ดูเหมือนเรื่องที่แต่ละโบสถ์คอยระแวงซึ่งกันและกันจะเป็นความจริง เห็นได้จากการมีข้อมูลที่ละเอียดของเทพแต่ละองค์ถูกเขียนไว้ใน‘คู่มือโหราศาสตร์’ที่เฮเนสกล่าวถึง
 แต่แน่นอนว่า ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับโอสถหรือผู้วิเศษถูกบันทึกไว้ คนธรรมดาอ่านไปก็ไม่พบข้อมูลที่โบสถ์พยายามเก็บงำเป็นความลับ
 “ถัดมาเป็นการทำความสะอาดกระจกอย่างระมัดระวัง กระจกเงาที่ใช้ต้องเคลือบด้วยโลหะเงินเท่านั้น และถ้าต้องการร่ายคาถาโดยเอ่ยพระนามเทพธิดารัตติกาล ตำแหน่งที่วางกระจกควรเป็นจุดที่แสงจันทร์ส่องถึง…”
 เฮเนสบรรยายโดยทำท่าทางประกอบ
 ผิดแล้ว การระบุตำแหน่งวางกระจกควรใช้เทคนิคลูกตุ้มวิญญาณช่วย ประการแรก วางกระจกในตำแหน่งที่คิดว่าใช่ จากนั้นก็ท่อง—ตำแหน่งปัจจุบันเหมาะสมแล้วที่จะประกอบพิธีกรรมกระจกวิเศษ—ให้ครบเจ็ดครั้ง คำตอบจะมาในรูปแบบการหมุนตามหรือทวนเข็มของโซ่ลูกตุ้ม…
 แต่ถ้าคิดพึ่งพาพลังจากตัวตนชั่วร้ายนอกรีต ตำแหน่งวางกระจกคงไม่สลักสำคัญสักเท่าไร…
 ไคลน์แก้ไขคำอธิบายเฮเนสภายในใจ
 ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกับตนเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่ต้องนั่งฟังลูกศิษย์อธิบายเนื้อหาผิดๆ ถูกๆ
 เฮเนส·วินเซนต์ย่อมไม่ได้ยินเสียงเย้ยหยันจากไคลน์ มันยังกล่าวต่อไปด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ
 เมื่อผู้ฟังภายในห้องจดเนื้อหาลงสมุดเสร็จ มันเริ่มอธิบายต่อ
 “หลังจากอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายตัวเองเสร็จ ให้ขึงผ้าม่านทุกผืนในห้องจนตึง ปิดประตูลงกลอนให้มิดชิด และเริ่มลงมือจุดเทียนไขหน้ากระจกพร้อมกับท่องคาถาเอ่ยพระนามของเทพที่ตัวเองศรัทธา”
 “ถัดมาจะเป็นการท่องคำถามในใจให้ครบเจ็ดครั้ง อย่าใช้ภาษาที่สละสลวยหรือเข้าใจยากเกินไป พยายามตั้งคำถามให้ง่ายที่สุด…”
 “เมื่อเสร็จสิ้น ให้บรรจงหยิบกระจกและปล่อยลงพื้นอย่างนุ่มนวล เน้นย้ำว่านุ่มนวล คำบอกใบ้จากองค์เทพจะแฝงมาในลักษณะการแตกของกระจก”
 “ส่วนสัญลักษณ์และหลักการตีความ ผมจะอธิบายอย่างละเอียดถัดจากนี้”
 ฟู่ว! เมื่อทราบว่าเฮเนส·วินเซนต์มิได้สอนพิธีกรรมที่ขัดต่อจารีตเจ็ดโบสถ์หลัก ไคลน์ถอนหายใจยาวโล่งอก มันตัดสินใจเดินกลับเข้าห้องประชุมและนั่งในจุดเดิม จากนั้นก็ยกซดกาแฟนันวีลล์จนหมดแก้วภายในหนึ่งอึก
 การทำนายแบบ‘ถูกจารีต’อาจได้รับคำบอกใบ้จากเทพก็จริง แต่ไม่มีทางที่คนทั่วไปจะตีความออก
 ยกเว้นเสียแต่จะเป็นผู้วิเศษ และถ้าเป็นผู้วิเศษที่มีพลังวิญญาณสูง ไม่จำเป็นต้องทำให้กระจกแตกด้วยซ้ำ เพียงจ้องมองเข้าไปในกระจกเงินก็จะเห็น‘ภาพ’คำบอกใบ้โดยละเอียด
 ถัดมาเป็นการบรรยายวิธีตีความลักษณะการแตกของกระจก เนื้อหาค่อนข้างยาวและน่าเบื่อ ขนาดเอ็ดเวิร์ด·สตีฟกลับมาจากการดูดวงก็ยังเล่าไม่จบ
 ไคลน์มิได้ไต่ถามเอ็ดเวิร์ดถึงผลลัพธ์การดูดวงเมื่อครู่ รวมถึงวิธีที่มันใช้ดูดวงให้ลูกค้า สิ่งเหล่านี้คือกฎปากเปล่าซึ่งเป็นความลับในวงการหมอดู
 และในฐานะนำทักทายตัวจริง การซักไซ้ไม่ใช่พฤติกรรมที่เหมาะสม หากมันต้องการทราบสิ่งใด ก็ควรทำนายหาคำตอบเอาเอง นั่นจะเป็นการวางตัวที่เหมาะสมกว่า นอกเสียจากอีกฝ่ายต้องการเปิดเผยอย่างเต็มใจ
 “ผมเคยคิดอยู่บ่อยครั้งว่า ผลลัพธ์ทำนายที่พวกเราบอกกับลูกค้านั้นค่อนข้างคลุมเครือ มีหลายหนที่พวกเขาต้องกลับไปตีความคำพูดเอาเอง”
 เอ็ดเวิร์ดซดชาดำซิบป์ก่อนจะถอนหายใจเสียงค่อย
 “ตัวอย่างเช่นคำทำนายที่ว่า—ชีวิตของคุณจะพบกับความเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง ถูกอุปสรรคในชีวิตเล่นงานอย่างหนัก แต่ท้ายที่สุด คุณจะกลับมาตั้งตัวได้และมีชีวิตที่สดใส—แม้จะพูดไปเช่นนั้น แต่ผมก็บอกไม่ได้ว่าอุปสรรคในชีวิตจะมาตอนไหน และจะดีขึ้นเมื่อไร ได้แต่ให้พวกเขาเดากันเอง”
 “หรืออีกหนึ่งตัวอย่างคือ—การเดินทางไกลของคุณอาจไม่ราบรื่นนัก แต่จะกลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอน—ต่อให้เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต แต่คนตายก็พูดไม่ได้อยู่ดี”
 ในฐานะที่ไม่ได้เริ่มฟังตั้งแต่ต้น เอ็ดเวิร์ดจึงไม่ใส่ใจกับคาบบรรยายของเฮเนส·วินเซนต์
 “ปรากฏการณ์เอนเอียงของผู้อยู่รอดสินะ”
 ไคลน์เสริมพลางอมยิ้ม
 ปรากฏการณ์เอนเอียงของผู้อยู่รอดหมายถึง บทสรุปที่เกิดขึ้นจากปากของผู้อยู่รอดหรือโชคดี โดยไม่คำนึงถึงบุคคลที่ตายไปโดยใช้วิธีการแบบเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ ผลลัพธ์จึงออกมาไม่สัมพันธ์กับความจริง
 ตัวอย่างเช่น หากมีคนบอกว่า ใช้ทางลัดเส้นนี้แล้วจะไม่ถูกโจรปล้น แต่คนที่พูดคือหนุึ่งในสิบที่รอดพ้นจากการถูกปล้น โดยไม่สนอีกเก้าคนที่เป็นเหยื่อ นี่คือปรากฏการณ์เอนเอียงของผู้อยู่รอด
 “ใช่แล้วครับ ถ้อยคำของจักรพรรดิโรซายล์แฝงปรัชญาล้ำลึกไว้เสมอ”
 เอ็ดเวิร์ดกล่าวสรรเสริญ
 …ไคลน์พูดอะไรไม่ออก มันแสร้งทำเป็นยกซดด้วยกาแฟที่ดื่มหมดนานแล้ว
 …
 หลังจากผ่านคาบเรียนอันยาวนานตลอดช่วงบ่าย สมาชิกที่เหลืออีกห้าคนหันมานั่งจับกลุ่มแลกเปลี่ยนความรู้ร่วมกับไคลน์และเอ็ดเวิร์ด
 ไคลน์ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเหยี่ยวราตรีอย่างเต็มที่ มันพยายามสอดส่องหาบุคคลน่าสงสัยหรือบทสนทนาที่จะนำพาไปสู่พิธีกรรมอันตรายและผู้วิเศษ
 เรียกได้ว่า ทำงานเกินเงินเดือนไปมาก
 ทว่า มันกลับไม่บรรลุในสิ่งที่ตัวเองต้องการที่สุด—การสวมบทบาทเป็นนักทำนาย ตลอดช่วงบ่าย มีลูกค้าเรียกใช้บริการดูดวงอีกสามถึงสี่ครั้ง แต่ไม่มีใครที่เลือกไคลน์
 “หรือว่าเราควรสร้างชื่อเสียงด้วยการเริ่มทักสมาชิกทุกคนก่อน เช่น ‘คุณกำลังถูกความโชคร้ายครอบงำ’ ‘คุณดวงไม่ดีในระยะหลังใช่ไหม’ หรือจำพวก ‘เหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ค่อยราบรื่นสินะครับ’…”
 “ไม่สิ นั่นไม่ใช่วิถีของนักทำนายสักหน่อย”
 ขณะเกิดความคิดสุดห่วย ไคลน์ตัดพ้อตำหนิตัวเอง
 ท้ายที่สุด เมื่อไม่มีเบาะแสเพิ่มเติม ชายหนุ่มตัดสินใจหยิบไม้ค้ำและกล่าวคำอำลากับทุกคน
 …
 ราวห้าโมงครึ่ง เอ็ดเวิร์ด·สตีฟสวมโค้ทตัวนอกทับเสื้อเชิ้ตและเสื้อกั๊ก ขณะมันกำลังเดินออกจากสโมสรพยากรณ์ บุคคลที่คุ้นเคยได้ปรากฏตัวเบื้องหน้า
 “สายัณห์สวัสดิ์ กลาซิส ไม่ได้พบกันนาน”
 เอ็ดเวิร์ดทักทายด้วยรอยยิ้ม มันสำรวจการแต่งกายของเพื่อนสนิทที่มีความชื่นชอบร่วมกัน กลาซิสมาในชุดภูมิฐานสีขาวดำเหมือนทุกครั้ง บริเวณหน้าอกมีแว่นตาหนึ่งขาหรูหราห้อยอยู่
 ทันใดนั้น เอ็ดเวิร์ดพบว่าเพื่อนรักมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เส้นผมที่เคยเหลืองทองเริ่มจางซีด
 “สายัณห์สวัสดิ์ เอ็ดเวิร์ด… แค่ก!”
 กลาซิสที่ถอดหมวกทักทาย มันรีบเลื่อนหมวกปิดปากขณะไอกระแอมหลายหน
 เอ็ดเวิร์ดไต่ถามด้วยสีหน้าฉงน
 “คุณป่วยฉับพลันหรือ?”
 “ป่วยร้ายแรงมาก เป็นโรคปอดบวมโดยไม่ทราบสาเหตุ หากไม่เพราะภรรยาของพบได้พบสุดยอดเภสัชโดยบังเอิญ คุณอาจได้พบผมอีกครั้งในงานศพ”
 น้ำเสียงกลาซิสเจือความหวาดกลัวผสมโล่งใจ
 “พระเจ้า ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนที่มีลักษณะแข็งแรงแบบคุณจะล้มป่วยฉับพลันด้วยโรคร้ายเช่นนี้ ถ้าจำไม่ผิด ผมเคยดูดวงสุภาพให้คุณแล้วไม่ใช่หรือ? ผลการดูดวงยังบอกว่าสุขภาพดีปราศจากโรคภัยอยู่เลย”
 เอ็ดเวิร์ดโบกไม้ค้ำไปมาเพื่อแสดงท่าทีตกตะลึงหลังจากทราบข่าว
 “ผมก็เคยดูดวงให้ตัวเอง ผลลัพธ์ไม่ต่างจากคุณนัก บางทีพวกเราอาจไม่ใช่หมอดูที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้น แล้วก็…”
 กลาซิสย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงวันจันทร์ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม
 ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่สาวสวยแผนกต้อนรับ—แอนเจลิก้า·บาเรฮาร์ท กล่าวทักทายกับกลาซิสที่เพิ่งเข้าสโมสรด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
 หลังจากทักทายซึ่งกันและกันตามมารยาท เธอเริ่มสังเกตเห็นความผิดปรกติของสุขภาพกลาซิส แองจิเลน่าไต่ถามเล็กน้อยและแนะนำพอเป็นพิธี
 ก่อนจะกล่าวในสิ่งที่น่าตกตะลึง
 “มิสเตอร์กลาซิส ลูกค้าของคุณเมื่อวันก่อน มิสเตอร์โมเร็ตติ เขาตัดสินใจเข้าร่วมสโมสรพยากรณ์แล้วนะคะ”
 “ลูกค้าคนล่าสุดของผม?”
 นัยน์ตากลาซิสพลันส่องประกาย
 “พระเจ้า! เขาอยู่ที่ไหน?”
 “กลับไปแล้วค่ะ”
 แอนเจลิก้าและเอ็ดเวิร์ดต่างฉงนกับท่าทีตกใจเกินงามของกลาซิส
 กลาซิสเหม่อลอยจนเซไปด้านหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปกล่าวกับแอนเจลิก้า
 “คราวหน้าที่เขามา… ถ้าผมไม่อยู่ ช่วยถามให้ด้วยว่าเขาจะเข้าสโมสรวันไหนบ้าง!”
 “กลาซิส… เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มิสเตอร์โมเร็ตติทำอะไรไม่ดีกับคุณอย่างนั้นหรือ?”
 เอ็ดเวิร์ดขมวดคิ้ว
 กลาซิสยกแขนขวาเชิงปฏิเสธ มันจ้องมองไปมาระหว่างแอนเจลิก้ากับเอ็ดเวิร์ดเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มอธิบายด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
 “เขาเป็นหมอที่… ลึกลับมาก… มากๆ”
 กลาซิสย้ำคำว่า‘มาก’ถึงสามครั้ง
........................


ราชันเร้นลับ 46 : ภาพเหมือน
 อุแหวะ!
 แค่ก!
 ไคลน์ก้มลงอาเจียนอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ แต่มันก็สำรอกไม่นานนัก แถมยังมีปริมาณของเหลวข้นไม่มาก สาเหตุเพราะตอนเช้ายังไม่ได้ทานอะไรติดตัวมา
 ทันใดนั้น ขวดดีบุกทรงสี่เหลี่ยมที่ดูคล้ายกล่องบุหรี่ได้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าชายหนุ่ม
 ทันทีที่จุกขวดถูกดึงออก กลิ่นของยาสูบ ยาฆ่าเชื้อ และใบมินท์ผสมผสานอย่างลงตัวพลันหอมโชยออกเตะจมูก ไคลน์รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าผิดธรรมชาติ
 แม้กลิ่นเหม็นบัดซบยังคงตลบอบอวล แต่มันกลับไม่รู้สึกคลื่นไส้หรือสะอิดสะเอียนอีกแล้ว อาการอ้วกหยุดลงในอีกไม่กี่อึดใจ
 ชายหนุ่มแหงนหน้ามองตามขวดดีบุก มันได้พบฝ่ามือที่ขาวซีดราวกับไม่ใช่ของมนุษย์ ถัดมาเป็นชายแขนเสื้อกันลมสีดำสนิท
 เมื่อเงยศีรษะขึ้นอีกนิด ไคลน์ได้พบกับใบหน้าของผู้เก็บซากศพ·ฟราย ผู้มีบรรยากาศเย็นยะเยียบและดำมืดตลอดเวลา
 “ขอบคุณมาก”
 ไคลน์หายจากอาการย่ำแย่เป็นปลิดทิ้ง มันใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างยันเข่าและพยุงตัวขึ้น
 ฟรายพยักหน้าไม่ยินดียินร้าย
 “พอเริ่มชินแล้วจะดีขึ้นเอง”
 เมื่อกล่าวจบ ผู้เก็บซากศพปิดจุกขวดดีบุกและเดินเข้าห้องไปสัมผัสร่างหญิงชราด้วยมือเปล่า สภาพศพเน่าเปื่อยแล้วหลายวัน ฟรายก้มหน้าตรวจสอบร่างหญิงชราโดยละเอียด
 ขณะเดียวกัน ดันน์และเลียวนาร์ดแยกย้ายสำรวจรอบๆห้องโดยสวมถุงมือจับนู้นนี่เรื่อยเปื่อย
 ลุงนีลล์บีบจมูกแน่นทั้งที่ยังไม่ได้เดินเข้าไปในห้อง สีหน้าของมันบิดเบี้ยวเหยเก
 “โสโครกชะมัด! ฉันสาบานว่าจะเรียกร้องค่าชดเชยเพิ่มเติมจากภารกิจคราวนี้!”
 ดันน์เบนความสนใจมายังเตาผิง มันใช้มือขวาที่สวมถุงมือหนังดำลูบไล้ไปตามผนังอิฐด้านใน ก่อนจะหันมาถามไคลน์
 “คุ้นรึเปล่า?”
 ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก มันใช้มือกำนาฬิกาพกสีเงินในกระเป๋าเพื่อให้จิตใจสงบลง
 ปัจจุบัน ชายหนุ่มอยู่ในภาวะเนตรวิญญาณ การมองเห็นจึงแตกต่างจากภาพตาเปล่าภายในฝัน ไคลน์พยายามกวาดสายตารอบห้องหนึ่งหน เพื่อเรียกความทรงจำจากฝันกลับมาโดยละเอียด
 เตาผิง เก้าอี้โยก โต๊ะไม้ หนังสือพิมพ์ ตะปูขึ้นสนิมบริเวณบานประตู กระป๋องดีบุกเลี่ยมเงิน…
 ฉากในฝันทั้งมืดและไม่คมชัด คลับคล้ายการชมภาพยนตร์จากแผ่นฟิล์มโบราณบนโลกเก่า เรียกว่าพร่ามัวก็ไม่ผิดนัก แถมยังมีลักษณะฟุ้งกระจายเหมือนกับอยู่บนดินแดนความฝัน
 ฉากฝันและความจริงเบื้องหน้าเริ่มซ้อนทับอย่างรวดเร็ว อาการเดจาวูหวนกลับมาประทับร่างไคลน์แจ่มชัดอีกหน ทันใดนั้น เสียงมายาไร้ตัวตนพลันกรีดร้องทะลุกำแพงที่มองไม่เห็นแทรกเข้าในหัว
 “โฮนาซิส… เฟรเกีย… โฮนาซิส… เฟรเกีย… โฮนาซิส… เฟรเกีย…”
 “ค่อนข้างคุ้นครับ”
 ไคลน์ตอบเถรตรง หัวสมองเริ่มทวีความเจ็บแปลบ แต่โชคดีที่มันแตะหว่างคิ้วสองหนได้ทันท่วงทีและหลุดพ้นจากภาวะเนตรวิญญาณ
 โฮนาซิส… หมายถึงเทือกเขาโฮนาซิสที่ถูกเอ่ยถึงในไดอารีของไคลน์คนก่อนงั้นหรือ?
 นั่นคือเนื้อหาที่ไคลน์ เวิร์ช และนาย่าช่วยกันถอดรหัสสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส…
 เสียงกระซิบโฮนาซิสคล้ายคลึงกับเหตุการณ์เมื่อครั้งดื่มโอสถมาก
 หรือคำว่า‘โฮนาซิส’จะเป็นเสียงที่คอย‘ล่อลวง’ให้ผู้วิเศษเกิดอาการคลุ้มคลั่ง?
 ดันน์พยักหน้าเล็กน้อยและเดินไปยังตู้กับข้าวเก่า ถุงมือหนังข้างขวาออกแรงกระชากบานประตูไม้
 ภายในตู้มีเพียงขนมปังขึ้นราและหนูสีเทาราวเจ็ดตัวที่นอนแห้งตายอย่างสงบ
 “เลียวนาร์ด ลงไปชั้นล่างและแจ้งกับตำรวจลาดตระเวนถึงสถานการณ์ปัจจุบัน”
 ดันน์กำชับ
 “ครับผม”
 เลียวนาร์ดหันหลังและเดินไปจากห้อง
 ถัดมา ดันน์ลงมือสำรวจภายในห้องนอนอีกสองห้องที่เหลือ มันพยายามค้นหาเบาะแสด้วยท่าทีระมัดระวัง
 หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่พบเบาะแสใด รวมถึงการมีตัวตนของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส ฟรายลุกขึ้นยืนขึ้นและเช็ดมือด้วยผ้าสีขาวส่วนตัวที่เตรียมมาเอง
 “ตายนานกว่าห้าวัน ไม่มีบาดแผลภายนอก ไม่มีร่องรอยการลงมือจากผู้วิเศษ สาเหตุการเสียชีวิตต้องชันสูตรอย่างละเอียดอีกครั้ง”
 “พวกคุณพบอะไรบ้างไหม?”
 ดันน์หันไปถามทางฝั่งลุงนีลล์และไคลน์
 ทั้งสองที่ไม่ได้อยู่ในภาวะเนตรวิญญาณต่างส่ายศีรษะพร้อมกัน
 “นอกจากศพแล้ว ทุกอย่างในห้องปรกติดี แถมยังไม่มีกำแพงใสหลงเหลือภายในห้องก่อนพวกเราจะมาถึง …ก็อย่างที่นายทราบ การจะลงมือทำพิธีกรรมทุกครั้ง จำเป็นต้องพึ่งพากำแพงที่มองไม่เห็นเพื่อให้ไม่ถูกรบกวน”
 ลุงนีลล์ครุ่นคิดสองสามวินาทีก่อนจะอธิบาย
 ขณะดันน์กำลังจะกล่าวบางสิ่ง สายตาของมันพลันชำเลืองไปนอกประตู ไคลน์และนีลล์ที่สัมผัสถึงความผิดปรกติต่างหันไปมองบันไดพร้อมกัน
 ไม่กี่วินาทีถัดมา เสียงฝีเท้าดังเจือจางจากชั้นล่าง เป็นตำรวจลาดตระเวนที่เลียวนาร์ดพาตัวมาทำคดี
 เจ้าหน้าที่ตำรวจแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวหลังได้กลิ่นไม่พึงประสงค์
 โดยไม่รอช้า ตำรวจคนดังกล่าวรีบให้ความร่วมมือกับ‘เพื่อนร่วมงาน’ซึ่งเป็นหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ดอย่างกระฉับกระเฉง มันเดินลงไปเคาะประตูห้องชั้นล่างเพื่อไต่ถามถึงข้อมูลบุคคลที่พักอาศัยบนชั้นสาม
 หลังจากสอบสวนไม่นานก็ได้ความ ตำรวจยศสองบั้งเงินเดินขึ้นมายังห้องเกิดเหตุ สายตาชำเลืองมองศพบนเก้าอี้โยกเล็กน้อย
 “เคธี่·สเตฟาน่า·บีเบอร์ อายุระหว่างห้าสิบห้าถึงหกสิบปี เป็นหม้าย เช่าห้องนี้ร่วมกับบุตรชาย รีเอล·บีเบอร์ มานานกว่าสิบปีแล้ว สามีเป็นช่างอัญมณีฝีมือดี บุตรชายอายุราวสามสิบ สืบทอดกิจการต่อจากบิดา ทำเงินได้สัปดาห์ละหนึ่งปอนด์สิบห้าซูล จากปากคำของเพื่อนบ้าน ทั้งสองถูกพบตัวครั้งสุดท้ายราวหนึ่งสัปดาห์ก่อน”
 ยังไม่ทันที่ตำรวจจะอธิบายต่อ ไคลน์ทราบทันทีว่าตัวการสำคัญเป็นใคร
 หายไปไหน…
 รีเอล·บีเบอร์หายไปไหน!
 มีโอกาสสูงมากที่สมุดบันทึกโบราณจะอยู่กับหมอนั่น!
 “คุณมีภาพของรีเอล·บีเบอร์ไหม?”
 ดันน์หันมองตำรวจก่อนจะเอ่ยปากถาม มันกำลังแสร้งทำทีเป็นนายตำรวจระดับสูง
 แต่อันที่จริง ใช้คำว่าแสร้งคงไม่ถูกนัก เพราะในรายชื่อข้าราชการตำรวจอาณาจักรโลเอ็น ดันน์·สนิทติดยศนายตำรวจระดับสูง!
 เงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงส่วนหนึ่งของดันน์ก็มาจากกรมตำรวจโดยตรง และยังมีอีกส่วนที่มาจากโบสถ์
 เจ้าหน้าที่ตำรวจส่ายศีรษะกระสับกระส่าย
 “ผมให้คำตอบไม่ได้ ต้องกลับไปตรวจสอบที่สถานีก่อน พวกเราไม่ได้มีภาพของชาวเมืองทุกคนเก็บไว้”
 “เข้าใจแล้ว รบกวนสอบปากคำผู้อยู่อาศัยทุกห้องในอาคารโดยละเอียดด้วย”
 ดันน์ออกคำสั่งเสียงขรึม
 ขณะยืนมองเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินจากไป ดันน์รีบปิดประตูมิดชิดก่อนจะหันมองลุงนีลล์
 “ผมจะให้คุณจัดการที่นี่ แต่ถ้ายังไม่สำเร็จ ผมคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำให้ผู้พักอาศัยทุกคนในตึกหลับ นั่นคือวิธีเดียวที่เราจะได้ภาพรีเอล·บีเบอร์อย่างชัดเจน ผมไม่คิดว่าการสเก็ตช์ภาพคนร้ายจากปากคำพยานจะแม่นยำน่าเชื่อถือสักเท่าไร”
 ลุงนีลล์พยักหน้า มันหยิบขวดปริศนาขนาดเล็กราวหัวแม่มือออกจากกระเป๋าชุดคลุมดำ ก่อนจะบรรจงสาดของเหลวในขวดตามลำดับอย่างพิถีพิถัน
 ถัดมาเป็นการกำผงบางสิ่งโปรยรอบตัวเป็นวงกลม
 น่าประหลาดมาก กลิ่นประหลาดเริ่มโชยไปทั่วห้องแทนที่กลิ่นเหม็นเน่าซากศพ ไคลน์เริ่มสังเกตเห็นกำแพงใสก่อตัวรอบลุงนีลล์ สนามพลังดังกล่าวราวกับทำหน้าที่กั้นแบ่งระหว่างสภาพแวดล้อมด้านในและด้านนอกให้แยกจากกันโดยสิ้นเชิง
 บรรยากาศห้องกลับไปมีลักษณะคล้ายคลึงในตอนเพิ่งพบศพอีกครั้ง
 ลุงนีลล์หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากพึมพำคาถาด้วยเสียงค่อยจนยากจะฟังได้ศัพท์ แต่ถึงอย่างนั้น ไคลน์ก็พอจะจับใจความได้บ้างเล็กน้อย ในบทคาถามีประโยคซ้ำเดิมบ่อยครั้ง จำพวก‘ท่านเทพธิดา ได้โปรดประทานพลังให้พวกเราด้วย’และ‘พวกเราปรารถนาการปกป้องจากรัตติกาล…’
 ฟุ่บ!
 สายลมพันผ่านฉับพลันเข้ามาทางหน้าต่าง ผงปริศนาที่ลุงนีลล์โปรยไว้รอบตัวเริ่มฟุ้งกระจาย
 หัวใจไคลน์เต้นระรัว เส้นขนลุกชูชันทั่วร่าง เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ยากอธิบายด้วยถ้อยคำ ชายหนุ่มพบว่า‘กลิ่น’ที่ตนกำลังสูดดมเข้าปอดได้มอบความหวาดกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ
 ความสับสนเพิ่มพูนควบคู่ไปกับความตึงเครียด คล้ายกับในยามที่เรียนคาบวิชาคณิตศาสตร์แล้วไม่เข้าใจที่ครูสอน
 ทันใดนั้น ดวงตาลุงนีลล์เบิกโพลงด้วยนัยน์ตาดำสนิท
 มันหยิบปากกาหมึกซึมจากกระเป๋าเสื้อและเริ่มก้มหน้าวาดบางสิ่งลงบนกระดาษด้วยความเร็วสูง เร็วจนร่างกายชายชราสั่นเทิ่มไม่เป็นจังหวะ
 ไคลน์เพ่งสมาธิจดจ้องไปบนแผ่นกระดาษ เพียงไม่นาน ภาพโครงหน้าและสันจมูกของบุรุษผู้หนึ่งเริ่มปรากฏเป็นรูปเป็นร่าง
 เมื่อวาดผมสั้นหยักศกตามธรรมชาติเสร็จ ลุงนีลล์เขียนบางสิ่งกำกับลงไปใต้ภาพเหมือน
 “ผมดำ นัยน์ตาฟ้าเข้ม ฝั่งซ้ายของช่องปากเป็นฟันเซรามิก”
 ตึก!
 ปากกาหมึกซึมถูกวางกระแทกลงบนกระดาษจนเกิดเสียง ร่างกายลุงนีลล์ออกอาการชักกระตุกสองสามหน
 “นี่คือภาพของรีเอล·บีเบอร์จากเบาะแสที่หลงเหลือภายในห้อง”
 ลุงนีลล์ส่งเสียงกระซิบขณะเปลือกตาเริ่มเปิดขึ้น ถัดมา มันเดินกลับไปยืนในจุดกึ่งกลางวงกลมพิธีกรรม ก่อนจะหมุนตัวหนึ่งรอบอย่างเชื่องช้าเพื่อสลายกำแพงใสที่มองไม่เห็นให้กลายเป็นสายลม
 “เทพธิดาจงเจริญ”
 ลุงนีลล์ทำสัญลักษณ์สี่จุดบนหน้าอกแสดงถึงจันทร์สีชาด
 ไคลน์เริ่มผ่อนคลาย สมาธิของมันเพ่งมองไปยังภาพเหมือนของรีเอล·บีเบอร์ บุรุษวัยกว่าสามสิบผู้นี้ไม่มีเอกลักษณ์ใดโดดเด่นหรือผิดธรรมชาติ ใบหน้าค่อนข้างราบเรียบอ่อนโยน จุดเดียวที่เตะตาคือบริเวณใต้จมูกเหนือริมฝีปากซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงผู้ป่วยปากแหว่งเพดานโหว่ …อาจเกี่ยวพันกับฟันเซรามิกก็เป็นได้
 “ผมจะลองค้นหาด้วยเทคนิคแท่งวิญญาณ”
 ชายหนุ่มหยิบภาพเหมือนของรีเอลขึ้นมาถือ จากนั้นเดินรื้อค้นเสื้อผ้าบุรุษเก่าภายในห้องพักจนพบ
 วัตถุทั้งสองถูกวางลงบนพื้นห้อง
 ดันน์ เลียวนาร์ด และลุงนีลล์ ไม่มีใครคิดขัดขวางไคลน์ แต่ละคนทำเพียงยืนจ้องมองชายหนุ่มหยิบไม้ค้ำปักลงพื้นในจุดเหนือเสื้อผ้าเก่า ส่วนฟรายยังคงเงียบงันเช่นเคย
 นัยน์ตาไคลน์แปรเปลี่ยนจากน้ำตาลเป็นเกือบดำ มันพึมพำคาถาเสียงค่อยก่อนจะปล่อยมือเป็นอิสระจากไม้ค้ำ
 ไม้ค้ำเลี่ยมเงินตั้งตรงกลางอากาศโดยไม่แยแสกฎแห่งแรงโน้มถ่วง ประหนึ่งปลายแหลมเสียบปักพื้นไว้ก็มิปาน
 “ที่อยู่ของรีเอล·บีเบอร์”
 มันทวนซ้ำกับตัวเองเจ็ดรอบ
 เมื่อเกิดสายลมพัดผ่าน ไม้ค้ำเริ่มเอนตัวลงเล็กน้อย แต่กลับหมุนเปลี่ยนทิศทางกะทันหันเป็นวงกลม หมุนอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งกลับมาตั้งตรงใหม่อีกหนโดยปราศจากแรงกระทำจากภายนอก
 ไคลน์เดินเข้าไปใช้มือจับไม้ค้ำและท่องคาถาเสียงค่อยก่อนจะปล่อยมือเริ่มทำนาย
 ไม้ค้ำแสดงอากัปกิริยาเหมือนเดิมทุกประการ มันทิ้งตัวเล็กน้อยและหมุนเป็นวงกลมก่อนจะกลับไปตั้งตรงดังเดิม
 หลังจากเกิดเหตุการณ์เดิมซ้ำขึ้นอีกสองสามหน ไคลน์ตัดสินใจยอมแพ้
 มีพลังลึกลับขัดขวาง‘การทำนาย’ไว้
 ดันน์ถอดถุงมือหนังสีดำออกและไปกล่าวกับเลียวนาร์ด
 “นำภาพเหมือนของรีเอล·บีเบอร์ไปสอบปากคำผู้พักอาศัยเพื่อยืนยันว่าเป็นบุคคลเดียวกัน เมื่อแน่ใจแล้ว ให้รีบออกหมายจับในคดีสังหารมารดาตัวเองทันที”
 “ครับผม”
 ไคลน์เก็บไม้ค้ำกลับและโน้มตัวลงไปหยิบภาพเหมือนของรีเอล·บีเบอร์ที่ลุงนีลล์ร่างไว้
 หลังจากเพื่อนบ้านยืนยันแล้วว่าภาพดังกล่าวคือรีเอล·บีเบอร์ไม่ผิด ดันน์ออกคำสั่งให้เลียวนาร์ดและเจ้าหน้าที่ตำรวจกลับไปจัดการเอกสารที่สถานีให้เรียบร้อย ส่วนตัวมันมุ่งหน้าไปยังบาร์สองสามแห่งในทิงเก็นเพื่อขอความร่วมมือผ่านช่องทางอื่น
 ด้านไคลน์และลุงนีลล์เดินทางกลับบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬบนถนนซุตแลน ในตอนที่มาถึง เข็มสั้นบอกชั่วโมงยังขยับไม่ถึงเลขแปด จึงไม่แปลกที่โรแซนจะยังไม่เข้างาน
 หลังจากปิดประตูสำนักงาน ไคลน์เงยหน้ามองลุงนีลล์ก่อนจะเอ่ยปากถามอย่างใคร่รู้
 “ทำไมผมถึงต้องส่งสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสให้รีเอล·บีเบอร์์ด้วย? ”
 อาคารที่เกิดเหตุเป็นคนละทิศทางกับบ้านพักของเวิร์ชและถนนกางเขนเหล็กโดยสิ้นเชิง
 ลุงนีลล์เดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะส่งเสียงคิกคัก
 “แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? สมุดเล่มดังกล่าวมีพลังเร้นลับซ่อนอยู่ เจ้าอาจประกอบพิธีกรรมกับเพื่อนโดยไม่รู้ความ ส่งผลให้ไปปลุกตัวตนลึกลับภายในสมุดเข้า”
 “ตัวตนดังกล่าวครอบงำเจ้าให้มอบสมุดบันทึกกับรีเอล·บีเบอร์และลบร่องรอยทั้งหมดทิ้งหลังจากเสร็จพิธี เพื่อไม่ให้ใครตามหามันพบเป็นหนที่สอง”
 “ด้วยเหตุนี้ เจ้าที่เป็นผู้ส่งสมุดจึงมีชีวิตอยู่เป็นคนสุดท้ายและเดินทางออกจากบ้านเวิร์ช ส่วนมิสเตอร์เวอร์และมิสนาย่าลงมือปลิดชีวิตตัวเองในที่เกิดเหตุ… แต่หากถามถึงสาเหตุที่เจ้ายังรอดชีวิต ฉันเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน”
 “เรื่องนั้น… ผมเองก็อยากทราบ”
 ไคลน์นั่งลงและกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มเย็นชืด
 “ผมเคยวิเคราะห์ในสมมติฐานแบบเดียวกับคุณมาก่อน แต่สิ่งที่ยังคาใจคือ ทำไมพลังลึกลับในสมุดถึงดลใจให้ผมมอบสมุดบันทึกให้รีเอล·บีเบอร์? ทำไมถึงเป็นหมอนั่น?”
 ลุงนีลล์ยักไหล่ตอบ
 “บางที อาจเป็นเพราะดวงชะตารีเอล·บีเบอร์มีการเชื่อมโยงกับสมุดอย่างแนบแน่น หรือไม่ก็เพราะมันคือทายาทคนสุดท้ายของตระกูลอันทีโกส จะเป็นแบบไหนก็ได้… สรุปโดยสั้นก็คือ พวกเรามีข้อมูลน้อยเกินกว่าจะหาคำอธิบาย… และเรื่องที่สมุดโบราณเล่มดังกล่าวปรากฏตัวในเมืองทิงเก็นก็คงด้วยเหตุผลเดียวกัน”
 “ผมไม่คิดว่ารีเอล·บีเบอร์จะเป็นทายาทตระกูลอันทีโกนัส”
 ไคลน์ถอนหายใจอย่างผิดหวัง
 “น่าเสียดาย ผมน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้ ก่อนที่รีเอล·บีเบอร์จะไหวตัวทันและหนีไปพร้อมสมุดบันทึก”
 ลุงนีลล์อมยิ้ม
 “นั่นอาจเป็นเรื่องแย่สำหรับดันน์ แต่สำหรับตัวเจ้า ฉันกลับมองว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว”
 “คุณหมายความว่ายังไง?”
 ไคลน์ขมวดคิ้วงุนงง
........................


ราชันเร้นลับ 44 : ชะตา
 บทกลอนชวนหลับใหลที่เลียวนาร์ดขับขานดังกังวานทั่วบันไดวนที่ทำจากไม้ เสียงลุ่มลึกเล็ดลอดผ่านบานประตูเข้าไปในห้อง
 จิตไคลน์เกิดการงัวเงียเล็กน้อย คลับคล้ายได้เห็นแสงจันทร์สาดส่องบนผิวน้ำยามค่ำคืนที่เรียบสงบไร้คลื่น
 เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง ร่างกายโงนเงนราวกับจะล้มทั้งยืน
 ท่ามกลางความรู้สึกเดจาวูเลือนราง ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่า มีบางสิ่งกำลังจ้องมองแผ่นหลังของตน มันทั้งไร้รูปร่างและไม่ชัดเจน ราวกับกำลังท่องตระเวนไปทั่วโลกวิญญาณ
 ขณะดำดิ่งไปกับภาพมายา ไคลน์รีบดึงจิตกลับมาและทำสมาธิเพื่อเข้าฌาน
 ด้วยสัมผัสวิญญาณที่เฉียบแหลมรวมถึงสมาธิอันเข้มข้น ไคลน์หลุดพ้นจากบทเพลงหลับใหลของนักกวีเที่ยงคืนอย่างฉิวเฉียด
 แต่ถึงมันจะครองสติได้ ภาพการมองเห็นรอบตัวยังคงเฉื่อยชาและจืดชืดปราศจากอารมณ์
 ผ่านไปราวหนึ่งอึดใจ เลียวนาร์ดหยุดขับขานพลางหันมองไคลน์ด้วยรอยยิ้ม
 “ผมเคยคิดมาสักพักแล้ว ว่าควรเบิกเงินหัวหน้าเพื่อซื้อพิณสักตัว การร้องเพลงอย่างเดียวโดยไม่มีเครื่องดนตรีประกอบช่างน่าเบื่อและไร้อารยะ คุณไม่คิดเช่นนั้นบ้างหรือ? ฮะฮะ! ผมล้อเล่น เอาล่ะ… ฟังจากเสียงด้านใน ตอนนี้พวกมันคงหลับกันหมดแล้ว”
 เหยี่ยวราตรีผมดำนัยน์ตาเขียวผู้มีบรรยากาศนักกวี เลียวนาร์ด·มิเชล มันเดินไปหยุดยืนหน้าประตูซึ่งกั้นแบ่งระหว่างพวกตนกับคนร้ายลักพาตัวและเหยื่อ
 ในวินาทีที่หัวไหล่เริ่มขยับ เลียวนาร์ดชกใส่กลอนประตูจนพังในหมัดเดียว
 เปรี้ยง!
 กลอนประตูถูกตกหล่นเข้าไปด้านในจนเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่บนบานไม้
 “การจะทำแบบนี้ได้ คุณต้องมีความแม่นยำและชำนาญมาก”
 เลียวนาร์ดหันมายิ้มให้ไคลน์ขณะใช้มือล้วงเข้าไปปลดกลอนแบบขัด
 ชายหนุ่มเริ่มได้สติกลับมา แต่มันไม่กล้าประมาทแบบเลียวนาร์ด ลูกโม่ถูกชักออกจากซองรักแร้ซ้ายอย่างชำนาญ ไคลน์ปลดโม่และหมุนหนึ่งช่องเพื่อให้กระสุนพร้อมยิงในนัดถัดไป
 เมื่อประตูถูกเปิดอ้าเต็มบานด้วยฝีมือเลียวนาร์ด ไคลน์มองเข้าไปและพบกับชายคนหนึ่งกำลังหลับฟุบโต๊ะ ฝ่ามือห้อยลงกับพื้น ปลายนิ้วมีปืนกระบอกหนึ่งตกอยู่
 ส่วนอีกคนกำลังขยี้ตาด้วยท่าทางงัวเงียอยู่บนพื้น พยายามอย่างหนักที่จะพยุงตัวลุกขึ้น
 เปรี้ยง!
 เลียวนาร์ดซัดเข้าไปหนึ่งหมัดจนสลบซ้ำ
 ขณะไคลน์กำลังจะเดินตามเข้าไป มันสัมผัสถึงความผิดปรกติจากชั้นล่าง ชายหนุ่มรีบหันปืนลูกโม่เล็งจ่อทางเดินบันไดทันที
 กึก กึก กึก!
 เสียงฝีเท้าเข้าใกล้ทุกขณะ บุคคลที่ปรากฏเบื้องหน้าไคลน์คือชายโค้ทน้ำตาลซึ่งไม่สวมหมวก มือของมันถือถุงกระดาษที่บรรจุขนมปังหลายชิ้น
 เมื่อแหงนมองพบปากกระบอกปืน ชายโค้ทน้ำตาลชะงักฝีเท้าทันที
 นัยน์ตาหดลีบเล็กตามสัญชาตญาณ แววตาสะท้อนภาพของบุรุษหนุ่มสวมหมวกทรงกึ่งสูง สูทดำ เชิ้ตขาว โบว์หูกระต่ายสีดำเข้าชุด ไม้ค้ำเลี่ยมเงินที่ถูกพาดราวบันได และปืนลูกโม่สุดอันตรายในมือ
 “อย่าขยับ! ยกมือขึ้น! สาม สอง หนึ่ง…”
 เสียงไคลน์ลุ่มลึกแต่ผ่อนคลาย
 มันใช้สองมือจับด้ามปืนแน่น ภายในหัวกำลังจินตนาการถึงเป้าซ้อมยิง
 ด้วยบรรยากาศสุดตึงเครียด ชายโค้ทน้ำตาลไม่มีทางเลือก มันวางถุงขนมปังลงตรงหน้าพร้อมกับบรรจงชูมือทีละนิด
 “มิสเตอร์ นี่คือมุกตลกหรืออย่างไร? คุณต้องเข้าใจอะไรผิดแน่”
 มันฝืนยิ้มขณะเพ่งมองปลายนิ้วไคลน์ที่เตรียมเหนี่ยวไกปืน
 ชายหนุ่มมิอาจแยกแยะได้ว่า ชายคนนี้เป็นชาวบ้านบริสุทธิ์หรือผู้สมรู้ร่วมคิด แต่ไคลน์จะไม่ประมาทจนตัวเองตกที่นั่งลำบากเด็ดขาด
 “อย่าขัดขืน อีกสักพักจะมีคนช่วยตัดสินให้เองว่า คุณเป็นผู้บริสุทธิ์จริงหรือไม่”
 ทันใดนั้น เลียวนาร์ดที่จัดการคนร้ายลักพาตัวในห้องเสร็จ มันเดินออกมาเห็นไคลน์กำลังเล็งปืนใส่ชายโค้ทน้ำตาลตรงบันได
 นักกวีกล่าวพลางอมยิ้ม
 “แบบนี้นี่เอง… คนร้ายลักพาตัวมีผู้สมรู้ร่วมคิดช่วยซื้ออาหารมาส่งสินะ”
 ทันทีที่ได้ยิน ชายไม่สวมหมวกใช้เท้าเตะถุงขนมปังให้กระเด็นไปทางไคลน์ เผื่อว่าจะช่วยบดบังการมองเห็นได้บ้าง แต่น่าเสียดายที่การกระทำของมันเปล่าประโยชน์ ไคลน์ลั่นไกปืนด้วยสีหน้าสงบนิ่งหนึ่งนัด
 เยือกเย็นราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงเป้าซ้อม
 ปัง!
 โลหิตสาดกระเซ็นจากหัวไหล่ซ้าย
 มันโงนเงนก่อนจะพยายามวิ่งหนีลงไปชั้นล่าง เป็นวินาทีเดียวกับที่เลียวนาร์ดคว้าราวบันไดและกระโจนลงไปด้วยเข่าคู่
 เกิดเสียง‘ปึก’ดังค่อย เข่าเลียวนาร์ดกระแทกใส่ชายโค้ทน้ำตาลจากด้านบนจนมันสลบ
 เลียวนาร์ดลุกยืนพร้อมกับปัดรอยเลือดออกจากกางเกง ก่อนจะแหงนหน้ามองไคลน์และอมยิ้ม
 “ยิงได้ดี”
 แต่ฉันเล็งที่ขา…
 มุมปากไคลน์กระตุกเมื่อกลิ่นเลือดสดโชยเตะจมูก มันยังไม่ชินกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไร
 ไคลน์ได้เรียนรู้อีกเรื่องหนึ่งว่า แม้โอสถนักทำนายจะไม่ช่วยเสริมพลังทางกายภาพจำพวก จิตสัมผัสต่อสู้ ความเฉียบแหลมของสายตา รวมถึงประสาทสัมผัสหูที่ว่องไว
 แต่ตัวมันสามารถมองทะลุสิ่งกีดขวางได้เล็กน้อย รวมถึงการได้ยินเสียงฝีเท้าเจือจางจากจุดห่างไกล แม้ในตอนแรกจะไม่ทราบว่าเป็นเสียงฝีเท้าก็ตาม
 หรือนี่จะเป็นพลังจากสัมผัสวิญญาณ?
 ไคลน์ครุ่นคิดกับตัวเอง ส่วนเลียวนาร์ดค้นตัวผู้สมรู้ร่วมคิดจนพบมีดสั้น มันทำการยึดและลากตัวชายโค้ทน้ำตาลเข้าไปในห้อง กองรวมไว้กับคนร้ายลักพาตัวที่เหลือ
 ไคลน์เดินตามเข้าไปพร้อมปืนในมือขวาและไม้ค้ำในมือซ้าย ขณะเดียวกัน เอลเลียต·วิคโรลล์ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงปืน เด็กชายพยายามพยุงตัวยืนจากท่าถูกมัด
 เลียวนาร์ดแก้เชือกออกจากตัวเอลเลียตนานแล้ว มันใช้มีดตัดแบ่งเชือกดังกล่าวและนำไปมัดร่างคนร้ายทั้งสี่แน่นหนา
 เมื่อเชือกไม่พอ เลียวนาร์ดจะใช้มีดตัดเสื้อผ้าพวกมันและนำไปมัดแทนเชือก
 ด้านชายโค้ตน้ำตาลที่ถูกยิงตรงหัวไหล่ เลียวนาร์ดทำแผลอย่างหยาบด้วยการใช้ผ้ารัดห้ามเลือด มันรังเกียจที่จะสัมผัสเลือดอีกฝ่าย จึงไม่ช่วยแคะกระสุนออกจากปากแผลก่อน
 “พ…พวกคุณคือ?”
 น้ำเสียงเอลเลียตเปี่ยมด้วยความยินดีหลังจากตื่นขึ้นมาเห็นฉากตรงหน้า
 “เดาได้แม่นมากครับคุณหนูเอลเลียต”
 เลียวนาร์ดกล่าวติดตลกในท่าคุกเข่า
 นักกวีตัวปัญหาคนนี้มีอารมณ์ขันกับเขาด้วยหรือ?
 ไคลน์ก้มหน้ามองเอลเลียตและอธิบาย
 “พวกเราคือทหารรับจ้างที่บิดาของคุณหนูว่าจ้างมา จะเรียกว่าผู้คุ้มกันก็ได้”
 “ฟู่ว! จริงหรือเนี่ย? ผมรอดแล้วใช่ไหม?”
 เอลเลียตกล่าวอย่างโล่งใจ แต่เด็กชายยังไม่กล้าขยับตัวมาก
 คงเป็นเพราะถูกกระทำอย่างรุนแรงตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ท่าทีของเด็กคนนี้จึงสงบเสงี่ยม นับว่าสุขุมเกินวัยมาก แตกต่างจากธรรมชาติของเด็กที่เอาแต่เล่นซนและโวยวาย
 เลียวนาร์ดลุกยืน มันเหลือบมองไคลน์
 “คุณลงไปข้างล่างและตามหาตำรวจที่กำลังลาดตระเวน บอกพวกเขาให้ช่วยแจ้งเรื่องกับพ่อค้ายาสูบ ผมไม่ต้องการเตร็ดเตร่ไปไหนมาไหนกับเด็กหนึ่งคนและพวกงั่งอีกสี่”
 ไคลน์ที่กำลังกังวลว่าต้องทำสิ่งใดต่อ มันพยักหน้าอย่างว่าง่ายและเดินลงไปชั้นล่างพร้อมไม้ค้ำ ปืนพกถูกเก็บกลับซองรักแร้เพื่อให้ไม่เตะตาผู้คน
 ขณะเดินลงบันได ไคลน์รู้สึกเหมือนตนหลงลืมอะไรบางสิ่ง
 ทันใดนั้น เสียงเลียวนาร์ดดังมาจากห้องด้านบน มันกล่าวกับเอลเลียต
 “คุณหนูไม่ต้องกังวล อีกประเดี๋ยวก็ได้พบกับท่านพ่อ ท่านแม่ และคุณพ่อบ้านครีแล้ว มาเล่นไพ่เกว็นท์กันสักเกมไหม?”
 …
 ไคลน์เกือบหลุดขำ
 ชายหนุ่มเดินลงไปชั้นล่างสุดและถามหาตำรวจจากชาวบ้านในละแวก จนกระทั่งได้พบตำรวจลาดตระเวนสองนาย
 ไคลน์ไม่ได้แสดงตราเหยี่ยวราตรีหรือตรากรมตำรวจ มันสวมบทบาทพนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยและเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยละเอียด
 ส่วนการพกพาอาวุธปืน ไคลน์ไม่ได้เป็นกังวลมากนัก มันได้รับใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนทุกชนิดแล้วเมื่อสองวันก่อน สาเหตุที่ถูกอนุมัติรวดเร็วเพราะมีเส้นสายภายในจากกรมตำรวจช่วยลัดคิว
 ตำรวจลาดตระเวนสองนายมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่นายหนึ่งจะรีบไปแจ้งข่าวกับตระกูลวิคโรลล์ ส่วนอีกนายเดินตามไคลน์ไปยังห้องที่เกิดเหตุ
 หลังจากยืนเฝ้าในที่เกิดเหตุราวสี่สิบนาที เลียวนาร์ดแอบส่งสัญญาณกับไคลน์ขณะตำรวจไม่สนใจ
 ทันใดนั้น นักกวีนัยน์ตาเขียวและนักทำนายนัยน์ตาน้ำตาลรีบปลีกตัวจากที่เกิดเหตุอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
 “เชื่อผมเถอะ การไปสถานีตำรวจไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิด แถมยังเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ถ้ามีจังหวะชิ่งได้ก็รีบทำ”
 มันอธิบายด้วยท่าทีผ่อนคลาย
 เมื่อเลียวนาร์ดรับปากว่าจะรับผิดชอบหากเกิดปัญหาตามมา ไคลน์จึงไม่โต้แย้ง มันเดินตามไปอย่างว่าง่าย
 ราวห้านาทีถัดมา รถม้าส่วนตัวหรูหราได้แล่นมาจอดหน้าอาคารที่เกิดเหตุ พ่อบ้านครีลงจากรถพร้อมกับเจ้านาย มิสเตอร์วิคโรลล์
 เมื่อพบตัวเอลเลียต ครียืนทึ่งอย่างไม่เชื่อสายตา มันไม่คิดว่าเหตุการณ์จะจบลงเร็วถึงเพียงนี้ ราวกับฝันไปไม่มีผิด
 ทันใดนั้น ครีได้ยินเสียงดีดนิ้วดังจากด้านหลัง มันหันรีบกลับไปมอง
 รถม้าเช่าสองล้อแล่นผ่านตึกที่เกิดเหตุและหยุดลง เลียวนาร์ดผมดำนัยน์ตาเขียวฉีกยิ้มกว้างให้ครีจากหน้าต่างห้องโดยสาร ก่อนที่มันจะดีดนิ้วซ้ำอีกครั้ง
 รถม้าเช่าแล่นผ่านรถม้าตระกูลวิคโรลล์ไปอย่างเงียบงัน เลียวนาร์ดเลื่อนม่านปิดพร้อมกับหันมองไคลน์
 มันยื่นมือขวาไปหา
 “เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ร่วมงานกับคุณ”
 พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น…
 ไคลน์ส่ายศีรษะ
 มันไม่เคยคิดว่าคดีลักพาตัวจะถูกคลี่คลายง่ายดายขนาดนี้ ชายหนุ่มกำลังทึ่งกับพลังของผู้วิเศษ ทั้งที่ตัวมันยังเป็นผู้วิเศษได้ไม่ถึงสัปดาห์ แต่สามารถใช้พลังระบุตำแหน่งปัจจุบันของเหยื่อได้แม่นยำ
 สะดวกสบายฉิบ…
 “การจับมือเป็นมารยาททางสังคมของชนชั้นสูงหลังจากประดาบ”
 เลียวนาร์ดอธิบาย
 “ผมทราบ”
 ไคลน์เองก็มีเพื่อนเป็นชนชั้นสูงไม่น้อย
 ชายหนุ่มยังคงมองไปนอกหน้าต่าง มันส่งเสียงถามพลางขมวดคิ้ว
 “ดีแล้วหรือที่พวกเราไม่รอยืนยันผลงานกับมิสเตอร์ครี? ถ้าเขาคิดว่าตำรวจเป็นฝ่ายช่วยเหลือคุณหนูเอลเลียตออกมา ค่าจ้างจะหายไปครึ่งหนึ่งเชียวนะ”
 ตั้งหนึ่งร้อยปอนด์!
 หลังจากพูดคุยก่อนเริ่มทำงาน พ่อบ้านครีคงไม่เคลือบแคลงว่าไคลน์และเลียวนาร์ดคือผู้พบเบาะแสแหล่งกบดาน …แต่ครีไม่มีทางทราบเลยว่าใครเป็นผู้จับกุมและช่วยเหลือ
 “อย่าใส่ใจนักเลย สำหรับพวกเรา เงินทองไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”
 เลียวนาร์ดยักไหล่
 …แต่มันสำคัญกับฉัน!
 ไคลน์ฝืนยิ้มแห้ง
 “ถึงว่าทำไมนักกวีมักไส้แห้งตาย”
 เลียวนาร์ดคิกคัก
 “คุณหนูเอลเลียตคงไม่โกหก ผมสัมผัสได้ถึงความใสซื่อภายในตัวเขา ถึงภายนอกจะเยือกเย็นเหมือนผู้ใหญ่ก็เถอะ…”
 “แต่ถึงอย่างนั้น ต่อให้พวกเราได้รับค่าจ้างเต็มจำนวนสองร้อยปอนด์จริง ส่วนแบ่งสำหรับคุณก็เหลือไม่มากหรอกนะ”
 “ผมจะได้เท่าไร?”
 ไคลน์ถามอย่างสนใจ
 “ครึ่งหนึ่งจะถูกแบ่งให้มาดามโอเรียนน่าเก็บไว้เป็นเงินสำรองของหน่วย ส่วนที่เหลือจะแบ่งอย่างเท่าเทียมตามจำนวนคน น่าเสียดายที่คุณยังไม่ใช่เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ ส่วนแบ่งจึงเหลืออยู่ราวสิบเปอร์เซ็นต์”
 สิบปอนด์? นั่นก็ไม่เลวนักหรอก…
 ไคลน์แสร้งทำน่าพึงพอใจก่อนจะถามต่อ
 “คุณไม่กลัวบ้างหรือ? กลุ่มคนร้ายลักพาตัวอาจเอะใจหลังจากตื่นขึ้น ว่าพวกมันหลับไปเพราะพลังของผู้วิเศษ”
 “พวกมันไม่มีทางนึกสงสัย ในสมองจะเข้าใจว่าอากาศดีจนเคลิ้มหลับไปเอง ส่วนบทกวีที่ผมขับขาน พวกมันจะคิดว่านั่นเป็นเสียงที่ดังในความฝัน… หน่วยเหยี่ยวราตรีเคยทดสอบและยืนยันเรื่องนี้มานานแล้ว”
 เลียวนาร์ดอธิบายฉะฉานมั่นใจ
 “หลักฐานเดียวที่ไม่ปรกติ คือกระสุนปราบมารที่คุณยิงฝังเข้าไปในแขน แต่เราสามารถแก้ต่างได้ว่า คุณเป็นพวกคลั่งพิธีกรรมและหลงใหลศาสตร์เร้นลับ”
 “เข้าใจแล้ว”
 ไคลน์โล่งอก
 แต่ความรู้สึกหนึ่งยังไม่เลือนหายไป มันคลับคล้ายว่าตัวเองกำลังมองข้ามหรือหลงลืมบางสิ่ง
 …
 หลังจากกลับถึงถนนซุตแลน ไคลน์ไม่รอให้พ่อบ้านครีมาติดต่อ มันเดินเท้าไปจนถึงบ้านเวิร์ชและเดินกลับถนนกางเขนเหล็กโดยเปลี่ยนเส้นทางไม่ให้ซ้ำเก่า ระหว่างทางยังแวะซื้อวัตถุดิบปรุงอาหารสำหรับมื้อดึก
 มื้ออาหารของสามพี่น้องยังคงอบอุ่นและอิ่มเอมเช่นเคย บรรยากาศสนทนาเป็นไปอย่างออกรส แต่ถูกคั่นด้วยผู้มาเยือนแปลกหน้าครู่หนึ่ง …พนักงานเก็บเงินค่าแก๊ส อัตราอยู่ที่หนึ่งเพนนีต่อหนึ่งหน่วยมิเตอร์
 เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท สามพี่น้องกล่าวคำอำลาและเดินกลับห้องตัวเอง
 ไคลน์หลับสบายเฉกเช่นทุกคืน จนกระทั่งมันถูกปลุกโดยบางสิ่งด้านนอกห้อง ชายหนุ่มงัวเงียเปิดประตูห้องนอนอันว่างเปล่าที่ไม่มีใครอาศัยอยู่
 มันผลักบานประตูไม้ที่มีจุดด่างดำเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือโต๊ะอ่านหนังสือสีเทา
 บนโต๊ะมีสมุดวางอยู่หนึ่งเล่ม ปกทำจากกระดาษแข็งดำสนิท
 ไคลน์สัมผัสถึงความรู้สึกเดจาวูอย่างเลือนราง มันเดินไปที่โต๊ะและเปิดสมุดออกด้วยท่าทีเหม่อลอย
 เมื่อพลิกไปหน้าแรก ชายหนุ่มได้พบกับภาพที่ตนคุ้นเคย มันคือภาพของใครบางคนที่สวมเสื้อผ้าหรูหราและเครื่องประดับศีรษะระยิบระยับ
 …เดอะฟูล!
 ใต้ภาพเดอะฟูลมีอักษรเฮอร์มิสโบราณเขียนไว้
 “ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา”
 หัวใจไคลน์แทบหยุดเต้นเมื่อมุมปากของเดอะฟูลในภาพโค้งขึ้นต่อหน้าต่อตา!
 พรวด!
 ชายหนุ่มลุกนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด มือขวาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสบริเวณหัวใจที่กำลังเต้นโครมคราม
 แสงจันทร์สีแดงจากภายนอกส่องทะลุม่านดำสนิทเข้ามาในห้องเล็กน้อย เมื่อกวาดสายตามองโดยรอบ เงาของชั้นหนังสือและโต๊ะอ่านหนังสือยังคงประจำในจุดเดิม ที่นี่คือห้องนอนตนไม่ผิดแน่
 เมื่อครู่เป็นเพียงฝันร้าย
 แต่ในฐานะนักทำนาย มันย่อมทราบว่าความฝันคือลางบอกเหตุจากโลกวิญญาณ ชายหนุ่มพยายามเค้นสมองตีความภาพดังกล่าวออกมาเป็นเบาะแส
 ทันใดนั้น ร่างกายไคลน์พลันแข็งทื่อเมื่อตระหนักได้ว่า วันนี้ตนหลงลืมสิ่งใดไป…
 ในวินาทีที่เสียงขับขานของเลียวนาร์ดดังกังวานในหัว ไคลน์สัมผัสว่ามีบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังจ้องมองแผ่นหลังของตน
 เป็นการจ้องมองที่แตกต่างจากผลข้างเคียงปรกติของโอสถในยามเข้าฌานและใช้เนตรวิญญาณ
 มันมอบความรู้สึกเหมือนกับ… เดจาวู!
 และตามคำบอกเล่าของหัวหน้าดันน์·สมิท หากตนสัมผัสถึงเดจาวูได้เมื่อไร
 นั่นจะแปลว่า…
 ไคลน์นั่งเอนหลังตรง มันพยายามยืนยันความรู้สึกตัวเองให้ชัดเจนอีกครั้ง
 …ไม่ผิดแน่ ความรู้สึกเดจาวูหมายถึงสมุดบันทึก
 สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส!
........................


ราชันย์เร้นลับ 47 : ลุงนีลล์ขัดสน
 ลุงนีลล์ใช้มือลูบขมับก่อนจะกล่าว
 “เราคงเห็นพ้องต้องกันแล้วใช่ไหม? ว่าเหตุใดพวกเจ้าทั้งสามถึงลงมือฆ่าตัวตาย เช่นนั้นฉันจะไม่กล่าวถึงมัน… ปัจจุบัน สมุดบันทึกเล่มดังกล่าวตกอยู่ในมือของรีเอล·บีเบอร์เรียบร้อยแล้ว และข้อมูลนี้จะถูกเผยแพร่เป็นวงกว้างในอีกไม่ช้าก็เร็ว อีกนัยหนึ่งก็คือ ไม่ว่าเจ้าจะรอดตายหรือไม่ แต่สมุดก็บรรลุผลหน้าที่ของมันแล้ว คือการนำไปส่งให้ถึงมือรีเอล·บีเบอร์… ฉันคิดว่า… ไม่สิ ฉันเชื่อว่านับแต่นี้ไป พลังของตัวตนลึกลับภายในสมุดคงไม่สนใจเจ้าอีก เหมือนกับที่เจ้าไม่สนใจมดปลวกบนพื้นนั่นแหละ ฮะฮะ! ตราบใดที่เจ้าไม่ทำตัวเด่นจนเตะตาพลังลึกลับดังกล่าวล่ะนะ ในไม่ช้า ใบประกาศจับรีเอล·บีเบอร์ของกรมตำรวจจะหลุดไปถึงสายข่าวของลัทธิเร้นลับ พวกมันจะเริ่มระแคะระคายว่ารีเอล·บีเบอร์เกี่ยวพันกับสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เชื่อฉันเถอะ องค์กรลับที่มีอายุยืนยาวขนาดขั้น เครือข่ายของมูลพวกมันอยู่ในระดับน่าทึ่งมาก ความสนใจจากองค์กรเร้นลับจะมุ่งเป้าไปที่รีเอล·บีเบอร์แทนเจ้า พวกมันจะต้องเร่งมือค้นหาสถานที่หลบซ่อนของบีเบอร์ให้พบก่อนเหยี่ยวราตรีแน่ ด้วยเหตุนี้ เจ้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยไม่ถูกลัทธิเร้นลับคุกคามอีกต่อไป ขอแสดงความยินดีด้วย ที่สามารถก้าวออกจากเงามืดในอดีตได้สำเร็จ นับแต่นี้ไป ชีวิตใหม่ของเจ้าจะเป็นการเดินที่สดใสซึ่งเต็มไปด้วยแสงแดดอบอุ่นสาดส่อง”
 เมื่อลุงนีลล์กล่าวจบ ไคลน์พยักหน้าพลางฉีกยิ้มกว้าง
 “ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”
 นับตั้งแต่ถูกส่งข้ามโลกมาที่นี่ จิตใจของมันก็ไม่เคยผ่อนคลายเต็มที่เลยสักครั้ง ราวกับมีเงามืดแอบเฝ้ามองทุกฝีก้าว แต่ปัจจุบัน ความรู้สึกเหล่านั้นไม่หลงเหลืออีกแล้ว…
 อย่างไรก็ตาม ไคลน์ยังแสดงอาการยินดีได้ไม่เต็มที่นัก ด้วยความรู้สึกบางประการ มันสัมผัสได้ว่า สมุดบันทึกอันทีโกนัสมีสายสัมพันธ์ประหลาดเชื่อมติดกับตนไว้ โดยเฉพาะความบังเอิญที่มีโอกาสพัวพันกับคดีลักพาตัวเข้า ไม่อย่างนั้น เบาะแสของสมุดเล่มดังกล่าวคงหายไปตลอดกาลพร้อมกับรีเอล·บีเบอร์แล้ว
 ไคลน์ยังแอบหวาดหวั่นลึกๆ ในใจ หากมีสักวันที่พัสดุปริศนาส่งถึงมันโดยไม่จ่าหน้าซอง และเมื่อเปิดออกกลับพบสมุดบันทึกอันทีโกนัสอยู่ด้านใน
 …ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง มันต้องทำตัวอย่างไร?
 ได้แต่หวังว่าเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นไปตามที่ลุงนีลล์คาดเดา ชายหนุ่มแอบสวดภาวนา
 หลังจากได้ยินไคลน์ตอบ ลุงนีลล์คิกคัก
 “เจ้าคงไม่ใช่ผู้เคร่งศาสนาสินะ ไม่อย่างนั้น ในเวลาเช่นนี้ต้องทำสัญลักษณ์จันทร์แดงที่หน้าอกพร้อมกับกล่าวว่า ‘ขอให้เทพธิดาอวยพร’”
 “มิสเตอร์นีลล์ ตัวคุณก็เหมือนมิได้เคร่งศรัทธาสักเท่าไร ไม่อย่างนั้นคงไม่อวยพรผมว่า ‘ชีวิตใหม่ของเจ้าจะเป็นการเดินที่สดใสซึ่งเต็มไปด้วยแสงแดดอบอุ่นสาดส่อง’หรอกกระมัง?”
 หลังจากเรียนวิชาศาสตร์เร้นลับภายใต้การสอนของลุงนีลล์หลายวัน ไคลน์เริ่มสนิทสนมกับอีกฝ่ายมากขึ้น จึงกล้าต่อปากต่อคำจิกกัด
 ทั้งสองประสานสายตาพลางหัวเราะคิกคักเสียงค่อย ก่อนจะทำสัญลักษณ์จันทร์แดงสี่จุดบริเวณหน้าอกพร้อมกัน
 “เทพธิดาจงเจริญ!”
 ทันใดนั้น เสียงโลหะกระทบดังขึ้นเมื่อบานประตูหลักของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทิฬถูกเลื่อนเปิด
 มาดามโอเรียนน่าผู้เลอโฉมเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยเดรสสีเขียวอ่อน ผมของเธอยังคงม้วนปลายตามสมัยนิยมเหมือนทุกวัน
 “อรุณสวัสดิ์มิสเตอร์นีลล์ อรุณสวัสดิ์ไคลน์สุดหล่อ”
 มาดามโอเรียนน่าถือกระเป๋าหนังใบเล็กในมือพลางทักทายด้วยรอยยิ้ม
 “เป็นวันที่ยอดเยี่ยมอีกวันหนึ่ง สภาพอากาศค่อนข้างดีเลยทีเดียว”
 “อรุณสวัสดิ์มาดามโอเรียน่า คุณยังสาวและสวยเหมือนกับสิบปีก่อนไม่มีผิดเลยนะ”
 ลุงนีลล์ทักทายอารมณ์ดี
 มาดามโอเรียนน่าพลันหันมองค้อน
 “มิสเตอร์นีลล์ วิธีการชมเชยของคุณก็ยังฟังแล้วน่าหงุดหงิดเหมือนสิบปีก่อนไม่มีผิด”
 เธอเน้นหนักคำว่า‘สิบปี’
 “เอ๋? ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?”
 ลุงนีลล์หันมองไคลน์ด้วยสีหน้าสุดฉงน มันไม่เข้าใจว่าตนกล่าวสิ่งใดผิดไป
 เอ่อ… ลุงไม่เคยได้ยินหรอกหรือ? ว่าการเอ่ยถึงอายุของสุภาพสตรีมันเสียมารยาท
 ในฐานะนักรบคีย์บอร์ด ไคลน์ย่อมทราบกฎพื้นฐานการสนทนาบนโลกอินเทอร์เน็ต รวมถึงมารยาทที่ควรปฏิบัติต่อหญิงสาว
 ชายหนุ่มกระแอมเสียงค่อยพลางหันไปกล่าวกับมาดามโอเรียนน่า
 “อรุณสวัสดิ์ครับ มาดามโอเรียนน่ายังคงสวยเหมือนทุกวัน”
 “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ คุณบัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยโฮอี้”
 โอเรียนน่าอมยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะกล่าวต่อ
 “พ่อบ้านชราคนดังกล่าวนำเงินมาจ่ายค่าจ้างแล้วนะคะ ตามกฎของหัวหน้า ครึ่งหนึ่งจะถูกหักไว้เป็นเงินสำรองของหน่วย ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง… ตามจริงต้องหารสองระหว่างคุณและเลียวนาร์ดอย่างเท่าเทียม แต่คุณไม่ใช้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ จึงได้รับส่วนแบ่งเพียงสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ที่เหลือจะถูกแจกจ่ายให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการคนอื่นอย่างเท่าเทียม ว่างช่วงไหนก็เข้ามาเซ็นเบิกได้เลยนะคะ”
 “พ่อบ้านคนนั้นจ่ายเท่าไรครับ?”
 ไคลน์ถามด้วยสีหน้าอิ่มเอม แต่ภายในใจกำลังนึกเสียดายไม่น้อย
 “200 ปอนด์ถ้วนค่ะ และเขายังฝากข้อความทิ้งท้ายไว้ด้วยว่า—แด่องค์เทพวายุสลาตัน ผมไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าปัญหาจะได้รับการแก้ไขรวดเร็วเช่นนี้! เหตุใดบริษัทของคุณถึงยังไม่เป็นที่รู้จักอีก? เกิดอะไรขึ้นกับอุตสาหกรรมทหารรับจ้างกันแน่?”
 มาดามโอเรียนน่าเลียนแบบน้ำเสียงและสำเนียงแคว้นใต้ของพ่อบ้านครี
 ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวติดตลก
 “อันที่จริง… ไม่ยุติธรรมกับคนร้ายลักพาตัวเลยสักนิด”
 สองผู้วิเศษสามารถไขคดีได้รวดเร็วด้วยพลังแสนสะดวกสบาย คนหนึ่งทำนายหาแหล่งกบดานแม่นยำ ส่วนอีกคนแค่ร้องเพลงกล่อมให้หลับ… ลักษณะเหมือนผู้ใหญ่แกล้งเด็กโดยไม่ออมมือ
 “พวกมันโชคร้ายเกินไปต่างหาก ผู้กระทำชั่วย่อมต้องถูกเทพทอดทิ้งเป็นธรรมดา”
 โอเรียนน่ากล่าวติดตลกบ้าง
 “ฉันจึงอธิบายไปว่า สายสืบของพวกเราบังเอิญโชคดีได้เห็นคนร้ายลักพาตัวเด็กเข้าไปในตึก คดีจึงถูกปิดลงได้รวดเร็ว บริษัทของเรามิได้เก่งกาจขนาดนั้น อย่าได้คาดหวังกันนักเลย ก็แค่บังเอิญโชคดี ไม่แปลกที่จะไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง”
 อันที่จริง การพยายามฝืนพูดให้สิ่งหนึ่งกลายเป็นเพียงเรื่องธรรมดา สิ่งนั้นกลับยิ่งพิเศษขึ้นมาโดยพลัน…
 ไคลน์พึมพำในใจ สายตาของชายหนุ่มมองตามหลังมาดามโอเรียนน่าที่เดินผ่านฉากกั้นเข้าไปในห้องการเงิน
 ลุงนีลล์หัวเราะคิกคักก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความอิจฉา
 “เจ้าเป็นคนหนุ่มที่โชคดีมาก! ทำงานไม่ทันไรก็ได้จับงานใหญ่มูลค่าสองร้อยปอนด์เสียแล้ว”
 “งานหายากมากหรือครับ?”
 ไคลน์ถามฉงน
 ก่อนหน้านี้ กิจวัตรน่าเบื่อหน่ายของตนมีเพียงศึกษาศาสตร์เร้นลับ อ่านเอกสารโบราณ ซ้อมยิงปืน และตระเวนอย่างไร้จุดหมายระหว่างบ้านเวิร์ชและถนนกางเขนเหล็ก
 “จากบันทึกของโอเรียนน่า บางสัปดาห์พวกเราก็ไม่มีงานเข้ามาเลย และถึงจะมี งานส่วนใหญ่มักได้รับค่าตอบแทนไม่ถึงยี่สิบปอนด์”
 ลุงนีลล์ใช้มือลูบไล้ศิลาจันทราบริเวณข้อมือพลางถอนหายใจยาว จากนั้นก็หันไปมองไคลน์ด้วยสีหน้าคาดหวัง
 “ถ้ามีงานหวานหมูแบบนี้เข้ามาอีก อย่าลืมแอบบอกฉันบ้างล่ะ!”
 ไคลน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากได้ยินถ้อยคำดังกล่าว มันตัดสินใจถามตรงไปตรงมา
 “มิสเตอร์นีลล์ คุณขัดสนเรื่องเงินอย่างนั้นหรือ? ได้รับค่าจ้างสัปดาห์ละเท่าไรครับ? พอจะบอกกันได้ไหม ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นอะไร ข้ามไปได้เลยครับ”
 ลุงนีลล์เอนหลังพิงโซฟาก่อนอมยิ้ม
 “ไม่ใช้ความลับที่ต้องปิดบังสักหน่อย ฉันทำงานที่นี่มานานแล้ว รายได้รวมจากทั้งกรมตำรวจและโบสถ์ตกอยู่ที่สัปดาห์ละสิบสองปอนด์”
 “สิบสองปอนด์ต่อสัปดาห์?”
 ไคลน์โพล่งอย่างตกตะลึง
 สัปดาห์ละสิบสองปอนด์ หนึ่งปีมี 52 สัปดาห์ หมายความว่าลุงนีลล์ได้รับเงินปีละกว่า 600 ปอนด์!
 ย้อนกลับเมื่อครั้งไคลน์ได้อ่านหนังสือพิมพ์ทิงเก็นฉบับเช้า รวมถึงหนังสือพิมพ์ทิงเก็นซื่อตรง ทั้งสองฉบับกล่าวตรงกันว่า ทนายความฝีมือเยี่ยมจะมีรายได้ราว 800 ปอนด์ถึง 1,000 ปอนด์ต่อปี
 แต่นั่นหมายถึงทนายฝีมือเก่งฉกาจที่มีอยู่เพียงน้อยนิด!
 สำหรับหัวหน้างานของเบ็นสัน รายได้ของมันตกที่ราวหกปอนด์ต่อสัปดาห์ ซึ่งนับเป็นงานที่ค่อนข้างมั่นคงแล้ว
 “ค่าตอบแทนจำนวนไม่น้อย แถมพวกเรายังได้รับการละเว้นภาษี เยี่ยมไปเลยใช่ไหม?”
 ลุงนีลล์กล่าวอย่างมีความสุข
 ไคลน์เคยได้ยินจากเบ็นสันว่า ชาวเมืองทุกคนต้องชำระภาษีประเภท · หากมีรายได้สูงกว่าสัปดาห์ละหนึ่งปอนด์
 ถ้ามีรายได้ตั้งแต่หนึ่งปอนด์ถึงสองปอนด์ อัตราภาษีจะอยู่ที่ 3% สองปอนด์ถึงห้าปอนด์จะอยู่ที่ 5% ห้าปอนด์ถึงสิบปอนด์จะอยู่ที่ 15% และยี่สิบปอนด์ขึ้นไปจะอยู่ที่ 20%
 นอกจากนั้น ไคลน์ยังเคยอ่านข้อมูลการจ่ายภาษีประเภทอื่นจากหนังสือพิมพ์ ภาษีประเภท A จะเกี่ยวข้องกับที่ดิน ที่พักอาศัย รวมถึงอสังหาริมทรัพย์ทุกชนิดและค่าเช่า ส่วนประเภท B คือภาษีที่เกี่ยวข้องกับเกษตรกร ประเภท C คือภาษีจากผลกำไรพันธบัตรและกองทุนหุ้น ประเภท D คือรายได้เชิงพาณิชย์ทั้งหมด รวมถึงค่าจ้างจากการทำงาน
 “เข้าขั้นน่าอิจฉาเลยครับ”
 ไคลน์อมยิ้ม
 “แต่ว่า…”
 ลุงนีลล์เกาศีรษะ
 “เงินจำนวนเท่านี้กลับไม่เพียงพอสำหรับผู้วิเศษอย่างพวกเรา โดยเฉพาะผู้วิเศษสายพิธีกรรมที่ต้องสิ้นเปลืองวัตถุประกอบพิธีทุกครั้ง ไม่ว่าจะใช้งานจริงหรือฝึกซ้อม”
 “ทำรายงานขอเบิกไม่ได้หรือครับ?”
 ไคลน์ขมวดคิ้วงุนงง แม้แต่นักเบิกตัวฉกาจอย่างลุงนีลล์ยังจนปัญญาเชียว?
 ลุงนีลล์พ่นลมหายใจเหยียดหยัน
 “มันก็เบิกได้บ้าง แต่มีข้อจำกัดอยู่ พวกเราไม่สามารถเบิกได้ทุกเรื่อง โดยเฉพาะการฝึกซ้อมที่ฟังดูฟุ่มเฟือยเกินไป จำนวนวัสดุที่เบิกได้มักไม่เพียงพอต่อการใช้งาน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องใช้เงินตัวเองจับจ่ายไปกับตลาดมืดใต้ดิน”
 ไคลน์ตกตะลึง มันรีบเอ่ยปากถาม
 “มีวัสดุพิเศษวางขายในตลาดมืดด้วยหรือครับ? ผมนึกว่าทางโบสถ์ไม่อนุญาตเสียอีก”
 ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไคลน์อยากทราบวิธีครอบครองวัสดุพิเศษมาตลอด!
 ในฐานะเจ้าขององค์กรเร้นลับที่เพิ่งตั้งไข่ได้ไม่นาน จะให้มันเบิกหรือหยิบยืมจากเหยี่ยวราตรีตลอดเวลาก็คงไม่เหมาะ
 “ไม่มีทาง แต่ละโบสถ์ใหญ่มิอาจควบคุมวัตถุดิบพิเศษเหล่านี้ได้หมด ในทางศาสตร์เร้นลับ มีวัตถุดิบจากธรรมดาหลายชนิดที่ปนเปื้อนพลังวิเศษไว้ในปริมาณเจือจาง แถมบางสิ่งยังมาจากสิ่งมีชีวิตหรือพืชพรรณทั่วไปในชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่นพิษใบเฮมล็อค ใบมินท์ทอง และวานิลาราตรีซึ่งเป็นส่วนผสมของโอสถนักทำนายที่เจ้าดื่ม”
 “พวกมันจะไร้พลังพิเศษเมื่ออยู่ในธรรมชาติ แต่หลังจากนำไปผ่านกรรมวิธีต่างๆ อย่างถูกต้อง พลังพิเศษจะถูกรีดเค้นออกมาอย่างน่าประหลาด ไม่ว่าจะเป็นการผสม การปั่น การสกัด หรือการหมัก สิ่งเหล่านี้สามารถดึงความพิเศษของวัตถุดิบตามธรรมชาติได้ ทางโบสถ์จึงหมดสิทธิ์ออกมาตรการควบคุมโดยสิ้นเชิง”
 ลุงนีลล์อธิบายลงลึกรายละเอียด
 โดยไม่รอให้ไคลน์ไต่ถาม มันอธิบายต่อ
 “นอกจากนี้ ไม่เพียงแก่นของสัตว์วิเศษเท่านั้นที่ถูกนำมาใช้ แต่ยังรวมถึงอวัยวะภายในที่เหลือด้วย ตัวอย่างเช่นหมึกลาวา นอกเหนือจากโลหิตที่เจ้าดื่มเข้าไป ยังมีลูกตา แผ่นหนัง หรือกระทั่งหนวดที่ยังมีพลังวิเศษในปริมาณเจือจาง อาจไม่สำคัญเท่าเลือด แต่ก็มีประโยชน์ใช้สอยแตกต่างออกไป”
 “ยิ่งเป็นวัตถุดิบเกรดต่ำ ปริมาณก็ยิ่งมีมาก ทางโบสถ์คงถึงคราวล้มละลายแน่ หากมัวแต่ทุ่มกำลังคนและเวลาคอยกีดกันการซื้อขายวัตถุดิบพิเศษ สิ่งที่พวกมันทำได้ดีที่สุดคือการป้องกันมิให้วัตถุดิบสำคัญรั่วไหลภายในท้องตลาด”
 เมื่อกล่าวจบ ลุงนีลล์อมยิ้ม
 “แต่ยังมีเหตุผลสำคัญอีกข้อหนึ่งที่โบสถ์ไม่ยอมกวาดล้างตลาดมืด ในสายตาเจ็ดโบสถ์หลัก การมีตลาดเหล่านี้ไว้ย่อมดีกว่าไม่มี ภายใต้สถานการณ์ที่องค์กรลับยังถูกจำกัดไม่หมดสิ้น ตลาดมืดคือแหล่งข้อมูลสำคัญที่ช่วยรวบรวมเบาะแสองค์กรนอกรีตเหล่านั้น นับเป็นแผนการที่ไม่เลว”
 “แต่แน่นอน เมื่อมีตลาดมืด ก็ย่อมมีการค้าขายผิดกฎหมายจำพวกวัตถุดิบเฝ้าระวังต้องห้าม สิ่งนี้เป็นของคู่กันที่มิอาจหลีกเลี่ยง หากไม่ใช่วัตถุดิบที่อันตรายจนเกินไป ในบางครั้ง พวกเราก็ต้องแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เดินผ่านไปเลือกซื้อเฉพาะสิ่งที่ตัวเองต้องการ”
 “และเป็นเพราะแต่ละโบสถ์คอยจับตามองซึ่งกันและกันตลอดเวลา ทุกโบสถ์จึงไม่กล้าเคลื่อนไหวกวาดล้างอย่างผลีผลามสินะครับ”
 ไคลน์คาดเดา
 ลุงนีลล์พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงเห็นด้วย แต่มันมิได้อธิบายเสริม
 “ผมเป็นนักทำนาย ในอนาคตคงต้องฝึกฝนศาสตร์พิธีกรรมบ่อยครั้ง คงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องซื้อวัตถุดิบด้วยเงินส่วนตัว คุณช่วยพาผมไปดูตลาดมืดที่ว่านั่นสักครั้งได้ไหมครับ?”
 ไคลน์ขอร้องสมเหตุสมผล
 ลุงนีลล์เริ่มแสดงท่าทีลังเล
 “อันที่จริง กลุ่มลูกค้าหลักของตลาดมืดไม่ใช่พวกผู้วิเศษสักเท่าไร ส่วนมากเป็นขุนนางระดับสูงหรือไม่ก็พวกเศรษฐีที่หลงใหลศาสตร์เร้นลับ…”
 “ฉันมีหนี้สามสิบปอนด์ที่ต้องรีบจ่ายคืนโดยเร็ว คงยังแวะไปที่ตลาดมืดไม่ได้จนกว่าจะชำระหนี้เรียบร้อย”
 “เข้าใจแล้วครับ…”
 ไคลน์คาดไม่ถึงว่า ผู้วิเศษรายได้สูงอย่างลุงนีลล์จะมีหนี้สินติดตัว
 ถัดมาครู่หนึ่ง ชายหนุ่มกล่าวหลังจากไตร่ตรองสักพัก
 “มิสเตอร์นีลล์ ผมให้ยืมเงินก่อนไหม? เพิ่งได้รับส่วนแบ่งมาสิบปอนด์พอดี”
 “ฮะฮะ! ของแบบนั้นไม่จำเป็น ฉันจัดการปัญหาของตัวเองได้”
 ลุงนีลล์พยุงตัวขึ้นจากโซฟาอย่างไม่รีบร้อน
 “เฮ่อ… สังขารคือปัจจัยเดียวที่สิ่งมีชีวิตไม่สามารถเอาชนะ ร่างกายฉันเริ่มอ่อนเพลียหลังจากเข้าเวรตลอดทั้งคืน… เจ้าอย่าลืมทบทวนบทเรียนที่สอนไปด้วย อ่านเอกสารโบราณที่เตรียมไว้ให้ แล้วพรุ่งนี้จะมาสอนพื้นฐานของศาสตร์พิธีกรรม”
 “ครับผม”
 ชายหนุ่มลุกยืนพร้อมกับถอดหมวกคำนับ
 …
 เมื่อหัวหน้าอย่างดันน์·สมิทไม่กลับสำนักงานในช่วงเที่ยง ไคลน์ที่ว่างงานจึงทำทีเดินเตร็ดเตร่ค้นหาสมุดบันทึกอันทีโกนัสไปเรื่อยเปื่อย
 ในฐานะที่ได้รับเงินสดจำนวนสิบปอนด์ ชายหนุ่มไม่รีรอสิ่งใดอีก ไคลน์รีบมุ่งหน้าไปยังสโมสรพยากรณ์ทันที
 เงินค่าสมาชิกปีแรกอยู่ในมือของมันแล้ว!
 เสียงกระซิบที่ได้ยินขณะเข้าฌานและเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณยังคงดังขึ้นเป็นครั้งคราว สร้างความหงุดหงิดกังวลไม่น้อย และนั่นยิ่งทำให้ไคลน์ต้องการรีบทดสอบเทคนิค‘สวมบทบาท’โดยเร็ว
........................


ราชันเร้นลับ 48 : เฮเนส·วินเซนต์
 สโมสรพยากรณ์ตั้งอยู่บนชั้นสองของบ้านเลขที่ 13 ถนนฮาเวิส เขตเหนือของเมืองทิงเก็น
 เป็นอีกครั้งที่ไคลน์ได้พบเจ้าหน้าที่ต้อนรับสาวสวยคนเดิม
 เส้นผมของเธอยังคงน้ำตาลอ่อนม้วนปลายเข้ากับยุคสมัย ส่งเสริมภาพลักษณ์ให้ดูคล้ายสุภาพสตรีสูงสง่า ค่อนข้างยากที่จะคาดเดาอายุจากผิวเผิน
 “สวัสดีค่ะ วันนี้มิสเตอร์กลาซิสไม่อยู่ คุณต้องการเปลี่ยนหมอดูไหมคะ?”
 สาวสวยกล่าวพลางฉีกยิ้มกว้าง
 เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไคลน์ที่กำลังถอดหมวกคำนับตามมารยาทมีอันต้องประหลาดใจ
 “คุณจำผมได้ด้วยหรือ?”
 ผ่านมาตั้งห้าวันแล้วนะ!
 สตรีผมน้ำตาลยังรักษารอยยิ้มไม่ตกหล่น
 “คุณเป็นลูกค้ารายแรกที่เลือกดูดวงกับมิสเตอร์กลาซิส แถมช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก เป็นธรรมดาที่ฉันจดจำได้แม่นยำเป็นพิเศษ”
 นี่เราถูกจดจำในฐานะคนขี้ตืดหน้าเงินไปแล้วหรือ?
 ไคลน์ตัดพ้อกับตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าถามเสียงค่อย
 “มิสเตอร์กลาซิสมาที่สโมสรครั้งสุดท้ายเมื่อไรครับ?”
 สตรีผมน้ำตาลจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลไคลน์ เธอแสดงสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนมอบคำตอบ
 “ด้วยความสัตย์จริง ทางเราไม่ได้สนใจมากนัก ว่าสมาชิกคนใดเข้าออกสโมสรตอนไหนบ้าง พวกเขามีอิสระและมีงานประจำของตัวเอง แต่หากฉันจำไม่ผิด นับตั้งแต่วันที่คุณขอดูดวงกับเขา มิสเตอร์กลาซิสก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลย”
 ขอให้หมอนั่นปลอดภัย
 ขอให้เทพธิดาอวยพร…
 ไคลน์ภาวนา มันมิได้ไต่ถามต่อ แต่กล่าวตัดบทเข้าสู่ความตั้งใจหลัก
 “วันนี้ผมไม่ได้มาดูดวง แต่มาสมัครสมาชิก”
 “จริงหรือคะ? นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”
 สตรีผมน้ำตาลแสดงสีหน้าพึงพอใจ
 “ค่าสมาชิกในปีแรกจะอยู่ที่ห้าปอนด์ ปีถัดไปเหลือเพียงหนึ่งปอนด์ รายละเอียดเพิ่มเติมต้องการให้ฉันทวนซ้ำไหมคะ?”
 ไคลน์หยิบธนบัตรห้าปอนด์ที่เพิ่งได้รับจากค่าจ้างคดีลักพาตัวออกมาถือ ก่อนจะยื่นให้เจ้าหน้าที่สาวสวย สายตาชำเลืองมองภาพเหมือนของกษัตริย์เฮนรี·ออกัสตัสที่หนึ่งซึ่งห่างตัวออกไปทุกขณะ
 หลังจากตรวจสอบลายน้ำกันการปลอมแปลงอย่างถี่ถ้วน สตรีผมน้ำตาลเก็บธนบัตรเข้าใต้โต๊ะพร้อมกับหยิบกระดาษแบบฟอร์มยื่นให้ไคลน์
 “ช่วยกรอกรายละเอียดด้วยค่ะ เดี๋ยวฉันจะออกใบเสร็จยืนยันให้”
 มีใบเสร็จด้วยหรือ? ได้หลักฐานแสดงค่าใช้จ่ายกับบริษัทหนามทมิฬแล้ว…
 ไคลน์อมยิ้ม ก่อนจะหยิบปากกาหมึกน้ำเงินเข้มบนโต๊ะขึ้นมากรอกข้อมูลใส่แผ่นกระดาษ รายละเอียดประกอบด้วยเรื่องทั่วไปจำพวกชื่อ อายุ ที่พักอาศัย บริษัทที่ทำงาน รวมถึงวันเดือนปีเกิด
 แต่มันเว้นว่างช่องวันเกิดไว้ ในฐานะนักทำนาย ข้อมูลวันเกิดถือเป็นความลับที่ควรปกปิด เพราะมันสามารถนำไปใช้ทำนายด้วยโหราศาสตร์ ไคลน์ต้องการให้ภาพลักษณ์ของตนเป็นปริศนามากที่สุด
 หลังจากกรอกเอกสารเสร็จและลงทะเบียนเป็นสมาชิกเรียบร้อย สตรีผมน้ำตาลยื่นแขนขวาออกมาด้านหน้า
 “ยินดีต้อนรับสู่สโมสรพยากรณ์เมืองทิงเก็นค่ะ ฉันมีชื่อว่าแอนเจลิก้า·บาเรฮาร์ท เป็นเจ้าหน้าที่คอยอำนวยความสะดวกให้สมาชิก ส่วนนี่คือกระดุมข้อมือแสดงฐานะสมาชิก มันถูกสลักด้วยอักษรพิเศษของสโมสรพยากรณ์ ใช้สำหรับยืนยันตัวตนสมาชิกค่ะ”
 “ยินดีที่ได้รู้จักครับ มาดามแอนเจลิก้า”
 ไคลน์เหยียดแขนขวาออกไปจับมือกับสตรีผมน้ำตาลคนสวย จากนั้นก็หยิบกระดุมข้อมือสีทองหม่นขึ้นมา
 เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด อักษรที่จารึกไว้บนกระดุมถูกเขียนด้วยภาษาเฮอร์มิสซึ่งมีรากศัพท์แปลได้‘ผู้พยากรณ์’
 แอนเจลิก้าดึงมือซ้ายที่มอบกระดุมทองกลับ เธอครุ่นคิดสองสามวินาทีก่อนจะถาม
 “ฉันยังไม่ทราบว่าคุณถนัดเทคนิคทำนายแบบใด หรือต้องการศึกษาศาสตร์ทำนายด้านไหนจากสโมสรเป็นพิเศษบ้างคะ? พวกเรามีหมอดูจำนวนมากที่สามารถมอบความรู้ในศาสตร์แต่ละแขนงแตกต่างกัน และหากคุณมีความสนใจด้านใดเป็นพิเศษ ทางเราจะช่วยจับกลุ่มให้สนิทสนมกับคนที่มีความชื่นชอบแบบเดียวกัน”
 “ผมมีพื้นฐานของศาสตร์ทำนายทุกแขนง เรียกว่าไม่มีความสนใจเป็นพิเศษก็ได้ครับ”
 ไคลน์อธิบายอวดโอ่ ก่อนจะร้องขอ
 “ผมสามารถบริการดูดวงให้ลูกค้าได้ไหม? ขอรับประกันว่าไม่ใช่มือใหม่แกะกล่องแน่นอน”
 ตนมาที่นี่เพื่อ‘สวมบทบาท’เป็นนักทำนายตัวจริง และศาสตร์การทำนายของตนไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสอนได้
 แอนเจลิก้ายังคงยิ้มแย้มอ่อนโยนเช่นเคย
 “ในช่วงแรก คุณสามารถดูดวงให้สมาชิกภายในสโมสรได้ฟรี แต่ฉันจะไม่แนะนำคุณให้กับลูกค้าจนกว่าจะได้เห็นฝีมือในระดับหนึ่งก่อน… ว่าแต่ คุณจะดูดวงในราคาเท่าไรคะ?”
 “สองเพนนี”
 เมื่อปราศจากชื่อเสียงเข้าสู้ จุดแข็งของตนจึงเหลือเพียงราคา
 “สโมสรเราจะเก็บค่าธรรมเนียมหนึ่งในแปดของราคา ถ้าคุณคิดค่าบริการสองเพนนี จะต้องจ่ายทางสโมสรเป็นเงินเสี้ยวเพนนีทุกครั้งที่ดูดวงให้ลูกค้า…”
 แอนเจลิก้าอธิบายกฎพื้นฐานของหมอดูอีกหลายข้อ จนถึงขั้นตอนสุดท้าย เธอเขียนรายละเอียดของไคลน์ลงในอัลบั้มรวมภาพรายชื่อหมอดู
 เมื่อทุกสิ่งเสร็จสิ้น แอนเจลิก้าชี้นิ้วไปยังทางเดินยาวซึ่งสุดปลายเป็นห้องประชุมใหญ่
 “มิสเตอร์เฮเนส·วินเซนต์กำลังบรรยายการดูดวงด้วยโหราศาสตร์อยู่ค่ะ คุณสามารถเดินเข้าไปหาที่นั่งฟังได้ตามใจชอบ ยกมือถามได้ทุกเมื่อหากเกิดความสงสัย”
 “เข้าใจแล้วครับ”
 ไคลน์เดินตรงไปตามทางเดิน มันต้องการทราบให้ได้ว่า การสอนของเฮเนส·วินเซนต์จะเหมือนหรือแตกต่างกับลุงนีลล์อย่างไร
 ขณะเดียวกัน แอนเจลิก้าเดินตามมาพร้อมกับกล่าวเสียงค่อย
 “มิสเตอร์โมเร็ตติคะ ไม่ทราบว่าคุณจะรับชาหรือกาแฟดี? พวกเรามีชาดำซิบป์ กาแฟแคว้นนันวิลล์ และกาแฟเดซี่ คอยเสิร์ฟให้สมาชิกโดยไม่คิดค่าบริการเพิ่ม”
 หลังจากอ่านหนังสือพิมพ์มาบ้าง ไคลน์พอจะทราบว่าชาและกาแฟทั้งสามชนิดถือเป็นเครื่องดื่มเกรดรองสำหรับชนชั้นกลางถึงล่างของสังคม แต่อย่างน้อยก็มีคุณภาพสูงกว่าใบชาเทียมที่เมลิสซ่าชอบชงเป็นประจำ
 ไคลน์ครุ่นคิดก่อนมอบคำตอบ
 “ขอเป็นกาแฟนันวิลล์หนึ่งที่ครับ น้ำตาลสามช้อนชา ไม่ต้องใส่นม”
 แคว้นนันวีลล์แห่งอาณาจักรโลเอ็นขึ้นชื่อในด้านเบียร์และไวน์แดง มีชนชั้นสูงไม่น้อยที่โปรดปรานรสชาติอันยอดเยี่ยมของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่นี่ แต่ไม่ใช่กับกาแฟ ชื่อเสียงของกาแฟนันวิลล์มิได้เลิศเลอ
 “ตกลงค่ะ รอฉันนำไปเสิร์ฟที่ห้องนะคะ”
 แอนเจลิก้าชี้นิ้วไปยังห้องประชุม
 ไคลน์เดินเข้าใกล้กับประตูที่เปิดแง้ม ทันใดนั้น เสียงบรรยายสำเนียงแคว้นอาโฮว่าดังเล็ดลอดออกมาจากด้านใน จับใจความได้ว่า
 “การทำนายด้วยโหราศาสตร์ถูกจัดให้มีความยากและซับซ้อนมากที่สุดในบรรดาศาสตร์ทำนายทั้งหมด…”
 นั่นมันสำหรับคนธรรมดา… ไคลน์ขัดคอผู้บรรยายในใจ สายตากวาดมองรอบห้องประชุมใหญ่หนึ่งครั้ง
 ภาพแรกที่พบคือเก้าอี้ยาวหรูหราราวห้าถึงหกตัวตั้งเรียงชิดกันเป็นวงกลม กึ่งกลางวงกลมคือผู้บรรยายที่สวมชุดคลุมดำ หมอดูชื่อดังของทิงเก็น เฮเนส·วินเซนต์
 บุรุษผู้นี้มีถุงใต้ตาค่อนข้างคล้ำ เส้นผมสีน้ำตาลหนาและแข็ง ชี้โด่เด่ประหนึ่งไม่เคยถูกหวีหรือสางมาก่อน คล้ายกับตัวเม่นไม่มีผิด
 นอกเหนือจากนั้น ผู้บรรยายโหราศาสตร์ไม่มีจุดเด่นด้านใดเตะตาแม้สิ่งเดียว
 เมื่อเห็นไคลน์เดินเข้ามา เฮเนส·วินเซนต์พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับทราบ มันไม่ได้หยุดการบรรยาย เพียงแต่ชะลอคำพูดที่ค่อนข้างเร็วให้ช้าลง
 ไคลน์ใช้มือขวาล้วงกระเป๋า มือซ้ายจับไม้ค้ำ ชายหนุ่มเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ยาวหรูหราพร้อมกับเอนหลังพิงพนัก จากนั้นก็กวาดสายตาสำรวจสมาชิกหนึ่งรอบ ประกอบด้วยบุรุษสี่และสตรีอีกสองคน
 บ้างก้มหน้าจดบันทึกลงสมุดอย่างตั้งใจ บ้างหันมากระซิบกระซาบคุยกัน และบ้างส่งยิ้มชืดตอบให้ไคลน์ตามมารยาท
 เมื่อวางไม้ค้ำลง ชายหนุ่มทำทีเลื่อนมือขึ้นไปจัดระเบียบหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง แต่ปลายนิ้วแอบสัมผัสหว่างคิ้วสองครั้ง
 สายตาเพ่งมองเฮเนส·วินเซนต์ทันที แสงออร่าแผ่จากร่างเป้าหมายตามปรกติ ไม่ว่าจะเป็นความเข้ม ความสว่าง หรือสีสันที่แตกต่างในแต่ละจุด
 “แดงเข้ม กังวลเล็กน้อย… ออร่าจุดอื่นสุขภาพดีอย่างน่าเหลือเชื่อ ยกเว้นเพียงจุดเดียวที่อาการค่อนข้างแย่ เขามีโรคประจำตัวอย่างนั้นหรือ…?”
 ขณะไคลน์ทำทีนั่งฟังการบรรยายอย่างสนอกสนใจ มันพึมพำด้วยเสียงค่อย
 ทันใดนั้น ชายหนุ่มรีบเลื่อนมือขึ้นมาปิดปากเพื่อไม่ให้หลุดขำ หลังจากนึกขึ้นได้ว่า ตนไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ของแพทย์ ไม่มีกระทั่งใบอนุญาตของแพทย์แผนโบราณ…
 แล้วตนมีสิทธิ์อะไรวินิจฉัยโรคให้ผู้อื่น?
 ต้องขอบคุณเนตรวิญญาณ ไคลน์พึงพอใจกับความเหนือมนุษย์ของตัวเองค่อนข้างมาก มันได้รับรู้ในสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น
 ถึงปัจจุบันยังมิอาจระบุอาการป่วยของโรคได้ละเอียดนัก แต่ข้อมูลเหล่านี้อาจเป็นประโยชน์ในบางสถานการณ์
 เมื่อสำรวจสิ่งรอบตัวจนสบายใจ ชายหนุ่มแตะหว่างคิ้วอีกสองครั้งและกลับมาตั้งใจฟังในสิ่งที่เฮเนสบรรยาย
 โหราศาสตร์ถือเป็นศาสตร์การทำนายด้วยการอ่านค่าดวงดาวประเภทหนึ่ง คนทั่วไปสามารถปฏิบัติตามได้ไม่ยาก ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการทำนายด้วย‘จักรราศี’ตามเดือนเกิด ข้อมูลจักรราศีสามารถระบุชะตาชีวิตและอุปนิสัยเบื้องต้นของมนุษย์ได้
 ลงลึกมาสักหน่อยจะเป็นการอ่านค่าจากดวงดาวในตอนที่เกิด จำพวกดวงอาทิตย์ จันทร์แดง ดาวสีชาด และดาวสีคราม หากให้ลึกลงไปอีก จะเป็นคำนวณระยะห่างระหว่างดวงดาวเหล่านั้น รวมถึงสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ชนิดอื่นที่ปรากฏบนท้องฟ้า ค่าที่อ่านได้จะให้ผลการทำนายที่ละเอียดแม่นยำ
 หมายความว่า โหราศาสตร์จำเป็นต้องใช้การคำนวณและข้อมูลที่ละเอียดมาก ส่งผลให้มีความซับซ้อนสูงกว่าศาสตร์ทำนายชนิดอื่น
 มีหมอดูบางคนตัดสินใจตีพิมพ์หนังสือโหราศาสตร์โดยพยายามอธิบายให้เข้าใจง่ายที่สุด แต่นั่นก็ยังเข้าถึงได้ยากมากสำหรับคนทั่วไป มีบุคคลบางกลุ่มที่อ่านอย่างคร่าวและนำไปตีความสรุปอย่างผิดวิธี ส่งผลให้การทำนายออกมาคลาดเคลื่อน
 ไคลน์นั่งฟังอย่างตั้งใจ มิได้กล่าวแทรกขัด หรือมิได้ยกมือถามไถ่ ตลอดเวลาเอาแต่ลูบไล้จี้ห้อยบุษราคัมสีเหลืองบริเวณข้อมือซ้าย สลับกับการจิบกาแฟนันวีลล์ที่แอนเจลิก้ายกมาเสิร์ฟ
 หลังจากผ่านไปนาน เฮเนส·วินเซนต์หยุดบรรยายและใช้นิ้วนวดคลึงหว่างคิ้วตัวเองเล็กน้อย
 “ถึงเวลาทบทวนบทเรียนด้วยตัวเองแล้ว หากมีคำถามเพิ่มเติม สามารถปรึกษาผมได้ที่ห้องศิลาจันทรา”
 หลังจากเฮเนสเดินออกไป ชายหนุ่มเชิ้ตขาวกั๊กดำเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ไคลน์พร้อมกับกล่าว
 “สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมเอ็ดเวิร์ด·สตีฟ”
 “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ผมไคลน์·โมเร็ตติ”
 ชายหนุ่มลุกขึ้นและคำนับทักทายตอบตามมารยาทสุภาพบุรุษ
 “โหราศาสตร์เป็นคาบเรียนที่ซับซ้อนและยากเกินเข้าใจ ไม่ว่าจะฟังสักกี่หน แต่ทุกครั้งก็ชวนให้ง่วงเสมอ”
 เอ็ดเวิร์ดกล่าวตำหนิตัวเอง
 ไคลน์ยิ้มก่อนปลอบใจ
 “เป็นเพราะมิสเตอร์วินเซนต์ถ่ายทอดความรู้ในหัวได้ไม่ชำนาญ เหมือนกับพวกเราต้องฝืนทานอาหารอินทิส แม้จะพอทานได้บ้าง แต่ก็ย่อยได้ยากเหลือเกิน”
 “ถ้าให้เลือก ผมขอทานอาหารอินทิสยังดีเสียกว่า ถึงจะเสิร์ฟมาในจานใหญ่ แต่ปริมาณอาหารกลับมีไม่มากถึงขนาดทำให้จุก”
 เอ็ดเวิร์ดอมยิ้ม มันถือโอกาสนั่งข้างไคลน์และกล่าวต่อ
 “สมาชิกใหม่หรือครับ? ผมอยู่ที่นี่มาสองปี แต่ไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน”
 “เพิ่งเข้าร่วมวันนี้ครับ”
 ไคลน์ตอบตามจริง
 “คุณถนัดด้านไหน? ของผมเป็นไพ่ทาโรต์และไพ่โป๊กเกอร์”
 เอ็ดเวิร์ดถามเรื่อยเปื่อย
 “ผมมีพื้นฐานศาสตร์ทุกชนิด แต่ไม่ถนัดด้านใดเป็นพิเศษ”
 ไคลน์อธิบายอวดโอ่แบบเดียวกับที่เคยกล่าวต่อหน้าแอนเจลิก้า
 มันไม่คิดถ่อมตน เพราะหากเป็นด้านทำนาย ในฐานะนักทำนายตัวจริง มันมีความรู้ความเข้าใจในศาสตร์เร้นลับพอสมควร ถึงจะไม่ชำนาญอย่างลึกซึ้งก็ตาม
 ขณะสมาชิกภายในห้องประชุมสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้ด้านบทเรียนโหราศาสตร์อย่างออกรส สาวสวยแอนเจลิก้าเดินเข้ามาในห้องพร้อมส่งเสียง
 “มิสเตอร์สตีฟ มีลูกค้าต้องการใช้บริการดูดวงค่ะ”
 “ทราบแล้วครับ”
 เอ็ดเวิร์ด·สตีฟอมยิ้ม
 “ดูเหมือนคุณจะดังพอตัวเลยนะครับ”
 ไคลน์ถือโอกาสถามใคร่รู้
 “หามิได้ เป็นเพราะผมตั้งราคาไว้สมเหตุสมผลต่างหาก”
 เอ็ดเวิร์ดกล่าวเสียงค่อย
 “ลูกค้าทั่วไปจะไม่เลือกหมอดูที่มีราคาสูงที่สุด นี่คือสัจธรรม ส่วนราคาต่ำสุดก็ไม่มีโอกาสเช่นกัน นอกเสียจากพวกเขาจะถูกลาถีบใส่ศีรษะจนสมองเพี้ยน ลูกค้าจะไม่มั่นใจกับหมอดูที่ประเมินราคาตัวเองต่ำต้อย ราคาระดับกลางๆ จึงได้รับโอกาสมากที่สุด”
 ก็ผมนี่ไง คนที่ถูกลาถีบใส่ศีรษะ…
 เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินจากไป ไคลน์ส่ายหัวพลางอมยิ้มจืดชืด
 สงสัยต้องเปลี่ยนแปลงราคา…
 ชายหนุ่มลุกขึ้นและเดินออกจากห้องประชุมไปตามทางเดิน เขาได้พบแอนเจลิก้าที่โต๊ะต้อนรับอีกครั้ง
 “ผมขอเปลี่ยนแปลงราคาเป็น… เอ่อ… แปดเพนนี”
 สาวสวยแอนเจลิก้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาชายหนุ่ม
 “ทราบแล้วค่ะ แต่ฉันจะแจ้งกับลูกค้าว่าคุณยังเป็นสมาชิกใหม่ของเรา”
 “ไม่มีปัญหาครับ”
 ไคลน์พยักหน้าไม่ถือสา
 ในบางครั้ง เพื่อให้ดึงดูดลูกค้าได้ดี ความลึกลับถือเป็นปัจจัยสำคัญของ‘นักทำนาย’ไม่แพ้องค์ประกอบอื่น
 เมื่อกระจ่างไปอีกประเด็น ไคลน์ตัดสินใจกลับไปยังห้องประชุม
 ขณะกำลังเดิน มันเหลือบเห็นเฮเนส·วินเซนต์เดินออกจากห้องศิลาจันทรา กลับเข้าไปในห้องประชุมพร้อมกับกระจกเงาสีเงินในมือ
 หมอดูชื่อดังแห่งทิงเก็นเปล่งเสียงกล่าวกับสมาชิกร่วมฟังบรรยายทั้งห้าคนว่า
 “ผมเพิ่งค้นพบศาสตร์การทำนายชนิดใหม่เมื่อไม่นานมานี้ เรียกว่าการทำนายด้วยกระจกวิเศษ มีใครต้องการเรียนไหมครับ?”
 กระจกวิเศษ?
 นั่นมันเทคนิคอันตรายไม่ใช่หรือ…?
 ไคลน์เชิ้ตขาวกั๊กดำพลันขมวดคิ้วขณะยืนแอบฟังอยู่นอกห้อง
........................


ราชันเร้นลับ 45 : กลับมาสู่
 สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสอยู่ภายในตึกเดียวกับที่คนร้ายลักพาตัวหลบซ่อน แถมยังเป็นห้องตรงข้าม!
 อาจฟังดูบังเอิญจนยากจะเชื่อ แต่ไคลน์มั่นใจว่าการตีความของตนไม่ผิดพลาด
 ชายหนุ่มลุกพรวดจากเตียง มันถอดชุดนอนที่ใส่ประจำออก เชิ้ตขาวซึ่งเป็นชุดทำงานถูกหยิบขึ้นมาสวมพร้อมติดกระดุมจากบนลงล่าง
 หนึ่งเม็ด สองเม็ด สามเม็ด… ไคลน์ติดกระดุมพลาดจนซ้ายขวาเยื้องไม่เท่ากัน
 เมื่อไล่ย้อนดู มันพบว่าตนติดผิดตั้งแต่เม็ดแรก ส่งผลให้กระดุมทุกเม็ดที่เหลือผิดพลาดหมด
 ชายหนุ่มส่ายศีรษะตำหนิตัวเอง ลมหายใจถูกสูดเต็มปอด ไคลน์ถึงกับพึ่งพาการเข้าฌานเพื่อให้จิตใจสงบ
 เมื่อสวมเชิ้ตขาวเสร็จ มันนำซองปืนรักแร้มาสวมและรัดสาย ก่อนจะก้มหยิบปืนใต้หมอนใส่ซองล็อกไว้แน่นหนา
 ไม่มีเวลาแม้แต่จะติดโบว์หูกระต่าย ไคลน์รีบคว้าสูทดำตัวนอกสวมทับ มือขวาถือหมวกทรงกึ่งสูง มือซ้ายถือไม้ค้ำเลี่ยมเงิน สองเท้าย่างกรายหยุดหน้าประตูห้องนอน
 เมื่อสวมและจัดระเบียบหมวกผ้าไหมเรียบร้อย ชายหนุ่มเปิดประตูออกไป เบื้องหน้าเป็นทางเดินยาวชั้นสองของบ้าน
 ไคลน์หันหลังปิดประตูห้องนอนด้วยเสียงเงียบเชียบ ฝ่าเท้าบรรจงย่องลงบันไดประหนึ่งหัวขโมยช่ำชอง เมื่อถึงชั้นล่าง มันนำปากกาหมึกซึมออกมาเขียนโน้ตแจ้งว่าต้องออกไปทำงานเช้ากว่าปรกติ ต้องขอโทษที่ลืมบอกล่วงหน้า
 ในวินาทีที่เปิดประตูบ้าน สายลมเย็นด้านนอกโชยปะทะจนจิตใจสงบ
 ถนนที่ดารารัตน์ทั้งมืดละเงียบสงบปราศจากผู้คนสัญจรไปมา มีเพียงแสงสลัวของโคมไฟแก๊สสาธารณะสองข้างทาง
 ไคลน์หยิบนาฬิกาพกออกมาปิดฝา เข็มชั่วโมงบนหน้าปัดชี้ไปยังเลขหก หมายถึงยามหกโมงเช้าซึ่งใกล้สว่างเต็มที
 จันทร์แดงบนท้องฟ้ายังไม่เลือนหายโดยสมบูรณ์ แต่อีกไม่นาน แดดทองอร่ามยามเช้าจะเข้ามาแทนที่
 ขณะคิดเช่ารถม้าส่วนตัวแสนแพง มันเหลือบเห็นรถม้าสาธารณะแบบไร้รางกำลังวิ่งเข้ามาใกล้
 “เช้าขนาดนี้มีรถม้าสาธารณะด้วยหรือ?”
 ไคลน์ค่อนข้างฉงน แต่มันก็เดินไปดักหน้าเพื่อโบกหยุด
 “สวัสดีตอนเช้าครับมิสเตอร์”
 คนขับหยุดม้าอย่างชำนาญ
 พนักงานเก็บค่าโดยสายยื่นมือมาหาพลางอ้าปากหาว
 “ถนนซุตแลน”
 ไคลน์หยิบเหรียญหนึ่งเพนนีสองเหรียญจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะล้วงหยิบเศษ‘ครึ่งเพนนี’อีกจำนวนหนึ่งเพื่อสมทบให้ครบ
 “สี่เพนนี”
 พนักงานเก็บเงินบอกราคาฉะฉาน
 หลังจากจ่ายเงินและดึงตัวขึ้นไปนั่งในห้องโดยสาร ชายหนุ่มพบว่าเที่ยวขบวนยังคงเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน นับเป็นความอ้างว้างที่ไม่คุ้นชินท่ามกลางค่ำคืนอับแสง
 “คุณเป็นคนแรก”
 คนขับรถม้าหันมายิ้ม
 ขณะเดียวกัน ม้าสีน้ำตาลสองตัวเร่งฝีเท้าควบผ่านถนนดารารันต์ด้วยความเร็วปานกลาง
 “ด้วยความสัตย์จริง ผมไม่ยักทราบมาก่อนว่ารถม้าสาธารณะจะมีรอบเช้าขนาดนี้ด้วย”
 ไคลน์เลือกที่นั่งใกล้คนขับ มันหาเรื่องคุยเรื่อยเปื่อยเพื่อข่มอารมณ์ตื่นเต้นภายในหัว
 คนขับรถม้ายิ้มจืดชืดก่อนตัดพ้อ
 “วิ่งตั้งแต่หกโมงเช้าถึงสามทุ่ม แต่ค่าแรงของผมแค่สัปดาห์ละหนึ่งปอนด์”
 “ไม่มีพักเลยหรือ?”
 ไคลน์ขมวดคิ้วถาม
 “หยุดสัปดาห์ละหนึ่งวัน”
 น้ำเสียงคนขับเริ่มทุ้มต่ำ
 พนักงานเก็บเงินช่วยเสริม
 “ช่วงเช้า พวกเราวิ่งตั้งแต่หกโมงถึงสิบเอ็ดโมง จากนั้นก็หยุดพักจนถึงบ่ายแก่ ก่อนจะกลับมาเปลี่ยนกะกับเพื่อนร่วมงานในช่วงหกโมงเย็น ต่อให้เราไม่อยากพัก แต่ม้าก็ต้องได้พักบ้าง”
 “เมื่อก่อนไม่มีหรอกนะ ถึงได้เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง คนขับรถม้าต้องทำงานทั้งวันจนไม่มีสติควบคุมม้า รวมถึงม้าที่เหนื่อยล้าจนรถเสียหลัก เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้งจนต้องมีกฎหมายผลัดเวรรองรับ… ไม่อย่างนั้น ไอ้พวกนายทุนหน้าเงินคงไม่คิดแยแส!”
 คนรับรถม้าสบถเดือดดาล
 ท่ามกลางบรรยากาศเข้าใกล้รุ่งเช้าเข้าไปทุกขณะ รถม้าเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ โดยมีปลายทางเป็นถนนซุตแลน ระหว่างทางจอดแวะรับผู้โดยสารอีกราวเจ็ดถึงแปด
 เมื่อไคลน์เริ่มผ่อนคลาย มันหยุดบทสนทนาและหลับตาลง สมาธิทบทวนประสบการณ์ที่ได้รับเมื่อวาน หวังว่าจะเก็บตกในสิ่งที่หลงลืมให้ครบถ้วน
 กระทั่งแสงแดดยามเช้าส่องสว่าง ดวงจันทร์ถูกแทนที่ด้วยดวงอาทิตย์ รถม้านำตัวชายหนุ่มมาส่งถึงที่หมาย ถนนซุตแลน
 ไคลน์ถอดหมวกพร้อมกับก้มศีรษะ ก่อนจะกระโดดลงห้องโดยสารรถม้าด้วยมาดสุภาพบุรุษสุดเท่
 เป้าหมายการเดินเท้าคือบ้านเลขที่ 36 ของถนนซุตแลน หลังจากเดินย่ำขั้นบันไดไม่นาน มันก็ถึงบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬโดยสวัสดิภาพ
 ประตูปิดสนิท… ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น ปัจจุบันยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการ
 ไคลน์หยิบพวกกุญแจทองเหลืองที่เอวเพื่อควานหากุญแจสำนักงาน เมื่อหาจนพบ ชายหนุ่มหยิบมันเสียบเข้าไปในช่องกลอนก่อนจะบิดไข
 ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือชายผมดำนัยน์ตาเขียวซึ่งร่วมทำภารกิจกับตนเมื่อวาน เลียวนาร์ด·มิเชล มันนั่งสูดกลิ่นบุหรี่ยี่ห้อดัง
 “ชอบซิการ์มากกว่าแฮะ… หืม? ทำไมวันนี้คุณมาเช้านัก?”
 เหยี่ยวราตรีกลิ่นอายนักกวีถามไคลน์ด้วยท่าทีเกียจคร้านผ่อนคลาย
 “หัวหน้าอยู่ไหม?”
 ไคลน์ไม่ตอบ มันตั้งคำถามแทน
 เลียวนาร์ดชี้ไปยังฉากกั้น
 “ในห้องทำงาน… หัวหน้าเป็นผู้ไร้หลับระดับสูง เขาต้องการเวลานอนเพียงวันละสองชั่วโมงเท่านั้น สะดวกสบายชะมัด พวกเจ้าของโรงงานคงชื่นชอบโอสถผู้ไร้หลับมากเป็นพิเศษ”
 ไคลน์พยักหน้าและเดินผ่านฉากกั้นไป
 เมื่อถึงหน้าห้อง มันพบว่าประตูเปิดค้างอยู่ และดันน์·สมิทกำลังยืนใกล้กับทางเข้า
 “มีอะไรอย่างนั้นหรือ?”
 ดันน์ในชุดกันลมสีดำถามเสียงขรึม
 “ผมสัมผัสถึงเดจาวูได้ ต้องเป็นสมุดบันทึกไม่ผิดแน่ สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส!”
 ไคลน์พยายามอธิบายให้ชัดเจนและสมเหตุสมผล
 “อยู่ที่ไหน?”
 สีหน้าดันน์ยังคงเรียบเฉย แต่สัมผัสอันเฉียบแหลมของไคลน์ระบุว่า อีกฝ่ายออกอาการประหลาดใจอย่างลับๆ
 “อาคารหลังที่ผมกับเลียวนาร์ดช่วยเหลือตัวประกันเมื่อวาน น่าจะเป็นห้องฝั่งตรงข้าม ผมไม่เอะใจจนกระทั่งกลับบ้านและหลับฝันถึง มันคือฝันบอกเหตุ”
 ไคลน์อธิบายไม่ปิดบัง
 “เท่าที่ฟัง… ผมพลาดความดีความชอบครั้งใหญ่เลยนะเนี่ย”
 เลียวนาร์ดที่เดินตามไคลน์มา มันกล่าวเสียงคิกคัก
 ดันน์พยักหน้าก่อนออกคำสั่งเสียงขรึม
 “ให้โคเฮนรี่เฝ้าคลังอาวุธแทนลุงนีลล์ บอกฟรายกับลุงนีลล์เตรียมออกเดินทาง”
 เลียวนาร์ดหยุดพฤติกรรมเฉื่อยชาชั่วขณะ มันเดินไปในห้องนันทนาการและแจ้งคำสั่งจากหัวหน้าให้โคเฮนรี่กับฟรายฟัง คนหนึ่งเป็นผู้ไร้หลับ ส่วนอีกคนเป็นผู้เก็บซากศพ
 ห้านาทีถัดมา รถม้าสองล้อประจำหน่วยเหยี่ยวราตรีแล่นมาจอดบนถนนซุตแลน ก่อนจะนำพาทุกคนฝ่าความแออัดยามเช้าบนถนนไปยังจุดเกิดเหตุ
 เลียวนาร์ดสวมหมวกขนนก เชิ้ต และกั๊ก แต่ไม่ใส่สูท มันนั่งในตำแหน่งคนขับ มือขวาถือแส้ตวัดฟาดม้าเพื่อเร่งความเร็วเป็นระยะ
 ในห้องโดยสารรถม้ามีสี่บุคคล ไคลน์และลุงนีลล์นั่งติดกัน ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นดันน์และฟราย
 ผิวหนังของผู้เก็บซากศพมีสีขาวซีดจนน่าเหลือเชื่อ ประหนึ่งไม่เคยถูกแสงแดดแผดเผาแม้แต่วินาทีเดียว หรือไม่ก็เข้าสู่ภาวะขาดเลือดรุนแรงจนเซลล์ผิวปราศจากเม็ดสี
 หากประเมินจากรูปลักษณ์ ฟรายคงมีอายุราวสามสิบ ผมดำ นัยน์ตาฟ้าคราม ดั้งจมูกสันโด่ง ริมฝีปากบางและเล็ก บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยียบอึมครึม สีหน้าเรียบเฉยราวกับเห็นศพผ่านตานับไม่ถ้วน
 “อธิบายสถานการณ์และรายละเอียดให้ทุกคนฟังอีกครั้ง”
 ดันน์กล่าวขณะใช้มือจัดปกเสื้อกันลมสีดำ
 ไคลน์ลูบไล้บุษราคัมที่ห้อยข้อมือซ้ายพลางแสดงสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์นับตั้งแต่ทำภารกิจร่วมกับเลียวนาร์ด ไปจนถึงฝันที่เกิดขึ้นกลางดึก
 ลุงนีลล์ที่นั่งเคียงข้างส่งเสียงคิกคัก
 “ดูเหมือนชะตาของเจ้าจะเกี่ยวพันกับสมุดบันทึกเล่มนั้นแนบแน่น ไม่คิดเลยว่าจะหาพบในลักษณะเช่นนี้”
 นั่นสิ… ไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ?
 แต่โชคดีที่ผลการสืบสวนเพิ่มเติมของเลียวนาร์ดระบุว่า กลุ่มคนร้ายลักพาตัวไม่มีองค์กรหรือลัทธิใดหนุนหลัง พวกมันทำเพื่อเงินโดยแท้จริง ไม่อย่างนั้น ไคลน์คงอดคิดไม่ได้ว่า มีผู้วิเศษบางคนกำลังชักใยเหตุการณ์ทั้งหมดจากเงามืด
 ทุกสิ่งบังเอิญจนน่าตกใจ
 ดันน์มิได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม เพียงแสดงสีหน้าครุ่นคิดตลอดทาง เช่นเดียวกันกับผู้เก็บซากศพ·ฟราย ใบหน้าของมันเย็นยะเยียบภายใต้เสื้อกันลมสีดำสนิท
 จนกระทั่งรถม้าหยุดหน้าอาคารที่เกิดเหตุ ความเงียบถูกทำลายเป็นหนแรก
 “เริ่มปฏิบัติการได้ ไคลน์กับลุงนีลล์ พวกคุณรั้งท้ายแถว ระวังตัวด้วย… ระมัดระวังให้มากที่สุด”
 ดันน์ลงจากรถม้าพร้อมกับหยิบลูกโม่ประหลาดออกจากซองปืน ลำกล้องยาวและหนาผิดแผกจากปรกติ ก่อนที่มันจะยัดใส่ในกระเป๋าเสื้อฝั่งขวาเพื่อไม่ให้เตะตา
 “ทราบแล้วครับ”
 ไคลน์พยักหน้าโดยไม่คัดค้าน
 หลังจากเลียวนาร์ดจ้างใครบางคนให้ช่วยเฝ้ารถม้า ผู้วิเศษทั้งห้าเดินเรียงแถวขึ้นบันไดอาคารด้วยเสียงเงียบเชียบไปจนถึงชั้นสาม
 “ห้องนี้หรือ?”
 เลียวนาร์ดชี้นิ้วไปยังห้องฝั่งตรงข้ามจุดเกิดเหตุเมื่อวาน
 ไคลน์เคาะหว่างคิ้วเพื่อเข้าสู่เนตรวิญญาณ
 ในภาวะดังกล่าว สัมผัสวิญญาณจะเฉียบแหลมขึ้นมาก… เมื่อมั่นใจว่าเป็นประตูบานเดียวกับในฝัน ชายหนุ่มพยักหน้ายืนยันหนักแน่น
 “ใช่”
 ลุงนีลล์เข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณเช่นกัน มันกวาดสายตามองรอบห้องพร้อมกับกล่าวระมัดระวัง
 “ไม่มีใครอยู่เลย ไม่มีกระทั่งเศษเสี้ยวพลังเวทมนตร์”
 ผู้เก็บซากศพ·ฟรายกล่าวเสริมด้วยเสียงแหบพร่า
 “ไม่มีวิญญาณร้าย”
 มันสามารถมองเห็นภูตผีตัวเป็นๆ ได้ด้วยตาเปล่า รวมถึงวิญญาณร้ายและวิญญาณอาฆาต โดยไม่ต้องเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณเหมือนคนอื่น
 เลียวนาร์ดย่างกรายเข้าไปหยุดยืนหน้าบานประตู และเฉกเช่นเมื่อวาน มันชกจนกลอนหล่นเข้าไปด้านใน
 เศษไม้กระจัดกระจาย กลอนโลหะหล่นตกกระทบพื้นห้องเกิดเสียงดัง
 ไคลน์เกิดความรู้สึกประหลาด คล้ายกับผนึกที่มองไม่เห็นถูกคลายออก ทันใดนั้น กลิ่นเหม็นเน่าชวนอาเจียนพลันโชยเตะจมูก
 “ซากศพ… ซากศพเน่าเปื่อย”
 ฟรายอธิบายเสียงเย็นยะเยียบราวกับไม่รู้สึกขยะแขยง
 ดันน์ใช้มือขวาที่สวมถุงมือหนังดำบรรจงผลักประตูไม้เข้าไป สิ่งแรกที่ทุกคนเห็นคือเตาผิง ถึงปัจจุบันจะเป็นช่วงฤดูร้อนต้นเดือนกรกฎาคม แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับสูงอย่างผิดวิสัย
 ด้านหน้าเตาผิงเป็นเก้าอี้โยกทำจากไม้ บุคคลที่นั่งบนเก้าอี้คือหญิงชราในชุดขาวสลับดำ ศีรษะห้อยก้มต่ำลงด้านหน้า
 ร่างกายบวมใหญ่ผิดธรรมชาติ ผิวหนังมีสีดำอมเขียวและเต่งตึง ราวกับพร้อมระเบิดกระจายทุกเมื่อเพียงสัมผัสบางเบา นี่คือต้นตอของกลิ่นเหม็นบัดซบที่ไคลน์สัมผัสถึง ตามผิวหนังของเธอมีหนอนแมลงชอนไชร่วมกับปรสิตหลายชนิด เนตรวิญญาณสามารถตรวจจับสิ่งเหล่านี้ได้เพียงจุดแสงขนาดเล็กจนยากสังเกตเห็นในความมืด
 แผละ!
 ดวงตาหญิงชราหลุดจากเบ้าและตกลงพื้น เกลือกกลิ้งสองสามรอบจนเกิดคราบของเหลวสีเหลืองเหนียวเหนอะทางยาว
 ความสะอิดสะเอียนของไคลน์ถึงขีดจำกัด มันมิอาจทนต่อกลิ่นและภาพชวนอาเจียนอีกต่อไป ชายหนุ่มโน้มตัวลงด้านหน้าพร้อมกับอ้วกจนหมดไส้พุงโดยไม่อายสายตาผู้ใด
........................


ราชันเร้นลับ 50 : วิธีชำระหนี้ของลุงนีลล์
 หนึ่งทุ่มครึ่ง ถึงเวลาอาหารค่ำของครอบครัวโมเร็ตติ
 “ไคลน์ ทำไมนายต้องรีบไปทำงานแต่เช้าด้วย? ทั้งที่เป็นแค่ที่ปรึกษาประวัติศาสตร์ บริษัทนี้ไม่อันตรายไปหน่อยหรือ?”
 เบ็นสันใช้ส้อมจิ้มมันฝรั่งจากจานสตูเนื้อใส่ปาก สีหน้าค่อนข้างเป็นกังวลกับแผ่นกระดาษโน้ตเมื่อตอนเช้า
 ไคลน์บรรจงคายก้างปลาทอดอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมอบคำแก้ตัวที่เตรียมไว้พร้อมแล้ว
 “มีเอกสารจำนวนหนึ่งต้องถูกขนส่งไปยังสาขาเบ็คลันด์โดยด่วน ฉันมีหน้าที่คุมงานเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้น นายก็คงทราบดีอยู่แล้ว พวกสมองมีแต่กล้ามไม่มีทางอ่านภาษาฟุซัคออก”
 หลังจากได้ยินคำอธิบาย เบ็นสันถอนหายใจด้วยสีหน้าโล่งอก
 “ความรู้เป็นสิ่งสำคัญจริงๆ”
 ฉวยโอกาสนี้ ไคลน์หยิบธนบัตรห้าปอนด์อีกใบที่เหลือจากโบนัสยื่นให้เบ็นสัน
 “นี่คือเงินโบนัสที่แลกมากับการตื่นเช้า พวกนายเอาไปใช้ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่”
 “ห้าปอนด์เชียว?”
 เบ็นสันและเมลิสซ่าส่งเสียงพร้อมกัน
 พี่ชายคนโตนำธนบัตรห้าปอนด์ไปส่องไฟหาลายน้ำ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งทึ่งกึ่งฉงน
 “บริษัทรักษาความปลอดภัยกระเป๋าหนักชะมัด…”
 ค่าแรงรายสัปดาห์ของเบ็นสันคือหนึ่งปอนด์สิบซูล สี่สัปดาห์เท่ากับหกปอนด์ หมายความว่า ค่าแรงหนึ่งเดือนของเบ็นสันมีมูลค่ามากกว่าโบนัสไคลน์แค่ปอนด์เดียว!
 แต่ถึงจะมีอัตราค่าแรงเพียงเท่านี้ เบ็นสันก็เลี้ยงน้องสองคนมาได้หลายปี แถมมิได้ใช้ชีวิตอย่างอดอยาก มีเนื้อสัตว์ให้ทานสัปดาห์ละสองสามมื้อ และทุกปีจะมีการซื้อเสื้อผ้าใหม่จากเงินออมเสมอ
 “ไม่เชื่อที่ฉันพูดหรือ?”
 ไคลน์ถามย้ำ
 เบ็นสันยิ้มคิกคัก
 “ฉันรู้ นายไม่มีทั้งความสามารถและความกล้ามากพอจะปล้นธนาคาร”
 “คนอย่างนายโกหกไม่เป็น”
 เมลิสซ่าวางมีดและส้อมลงก่อนจะเงยหน้าตอบไคลน์ด้วยเสียงเรียบเฉย
 แต่ทุกวันนี้… ฉันแทบจะโกหกคำเว้นคำ
 ชายหนุ่มรู้สึกผิด‘เล็กน้อย’
 ถึงจะไม่ได้โกหกทั้งหมด เป็นเงินที่หามาอย่างสุจริต แต่ความเชื่อใจโดยไม่เคลือบแคลงของน้องสาวก็ทำให้มันเจ็บแปลบหน้าอกไม่น้อย
 “ธุระในวันนี้ค่อนข้างพิเศษ ทั้งเร่งด่วนและสำคัญมาก หากขาดฉันไปบริษัทต้องแย่แน่ ห้าปอนด์นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว”
 ไคลน์กล่าวเสริม
 มีความจริงแฝงอยู่หลายส่วน
 สำหรับห้าปอนด์ที่เหลือจากโบนัส ซึ่งจะได้คืนหลังจากทำเรื่องเบิกงบสโมสรพยากรณ์ผ่าน มันมีแผนจะปกปิดเงินก้อนนี้ไว้ด้วยเหตุผลสองประการ
 ข้อแรก หากมันนำเงินกลับบ้านรวดเดียวสิบปอนด์ มีโอกาสสูงที่พี่ชายน้องสาวจะเข้าใจว่าตนทำธุรกิจผิดกฎหมาย ส่วนข้อสอง ลุงนีลล์เคยกล่าวไว้ว่า ผู้วิเศษสายพิธีกรรมจะมีต้นทุนด้านวัตถุดิบค่อนข้างสูง
 เบ็นสันฉีกและกัดขนมปังข้าวโอ๊ตด้วยสีหน้าพึงพอใจ มันครุ่นคิดหลายวินาทีก่อนจะกล่าว
 “งานปัจจุบันของฉันไม่จำเป็นต้องสวมเสื้อผ้าหรูหรา เอ่อ ฉันหมายความว่า เสื้อผ้าที่บ้านก็ดีอยู่แล้ว”
 ไม่รอให้ไคลน์เถียง มันเสริมต่อด้วยตัวเอง
 “ในเมื่อมีโบนัส ก็ควรถือเป็นเงินออมครอบครัวมากกว่า ฉันมีแผนจะซื้อหนังสือบัญชีและการเงินอีกหลายเล่ม ไคลน์ เมลิสซ่า ในอีกสองปีข้างหน้า ค่าแรงต่อสัปดาห์ของฉันต้องมากกว่าสองปอนด์ให้ได้! ฮะฮะ ก็อย่างที่พวกนายรู้ หัวหน้าของฉันสมองทึบมาก แถมยังปากเหม็นบัดซบ อ้าปากทีแทบจะเป็นลมทั้งสำนักงาน”
 “เป็นความคิดดี”
 ไคลน์ชื่นชอบบุคคลที่มีความคิดคล้ายคลึงกับตน ชายหนุ่มช่วยเสริม
 “เริ่มจากการอ่านหนังสือไวยากรณ์ในห้องฉันก่อนไหม? หากหวังมีการงานมั่นคง หนังสือเหล่านั้นจะช่วยได้มาก”
 บางทีว่า… ในอีกไม่ช้า ระบบสอบบรรจุข้าราชการอาจเกิดขึ้นในอาณาจักรโลเอ็น ผู้ที่เตรียมพร้อมตลอดเวลาคือผู้ที่ได้เปรียบ
 ดวงตาเบ็นสันส่องประกาย
 “ลืมสนิทว่าที่บ้านก็มีหนังสือ…”
 “มา! ชนแก้ว! เพื่ออนาคตที่สดใส”
 สิ่งที่มันรินใส่ถ้วยทั้งสามมิใช่เบียร์ไรย์ แต่เป็นซุปหอยนางรมใสที่สามพี่น้องสามารถทานได้
 หลังจากกลืนซุปลงคอ ไคลน์ชำเลืองมองน้องสาวกำลังปลุกปล้ำชิ้นปลาทอดอย่างเอาเป็นเอาตาย
 มันอมยิ้ม
 “นอกจากหนังสือของเบ็นสันแล้ว เมลิสซ่าก็ต้องมีชุดใหม่ด้วยเหมือนกัน”
 เมลิสซ่าเงยหน้ามอง จากนั้นก็รีบส่ายศีรษะประท้วง
 “ไม่ต้อง! ฉันว่าเราควรเก็บมันไว้เป็น…”
 “เงินออม?”
 ไคลน์ช่วยเติมเต็มประโยค
 “…อื้อ”
 เมลิสซ่าพยักหน้า
 “อันที่จริง ถ้าไม่ใช่เสื้อผ้าที่หรูหราฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น ราคาของมันก็ไม่ได้สูงขนาดนั้น เงินที่เหลือค่อยนำมาออมก็ยังได้”
 เบ็นสันช่วยไคลน์เสริม
 “เมลิสซ่า เธอคิดจะไปร่วมงานวันเกิดครบรอบสิบหกปีของเซเลน่าด้วยชุดเก่าจริงหรือ?”
 เซเลน่า·วู้ด เพื่อนร่วมชั้นของเมลิสซ่าที่ค่อนข้างสนิทกัน ฐานะทางบ้านดี พี่ชายเป็นทนายความ บิดาเป็นพนักงานอาวุโสของธนาคารเบ็คลันด์สาขาทิงเก็น
 ถึงจะเรียกว่างานวันเกิด แต่ก็เป็นปาร์ตี้มื้อค้ำที่ชวนเฉพาะคนสนิทไปร่วมงาน กิจกรรมมีไม่มากไปกว่าการสังสรรค์และเล่นไพ่
 “เข้าใจแล้ว”
 เมลิสซ่าก้มหน้าศิโรราบ เสียงพึมพำถูกเปล่งจากลำคอ ก่อนจะใช้ส้อมปักเนื้อวัวหนึ่งชิ้นด้วยกิริยาป่าเถื่อน
 บรรยากาศเงียบงันไปพักหนึ่ง ก่อนที่เธอจะกล่าวขึ้นหลังจากฉุกคิดบางสิ่งได้
 “มาดามชาเดอร์ เพื่อนบ้านใหม่ เธอให้สาวใช้มาส่งบัตรเชิญที่มีใจความระบุว่า: สี่โมงเย็นวันอาทิตย์นี้จะแวะมาเยี่ยมเยียนที่บ้านพวกเรา เธอต้องการสนิทสนมกับเพื่อนบ้านใหม่ให้มากเข้าไว้”
 “มาดามชาเดอร์?”
 ไคลน์ขมวดคิ้ว มันมองสลับไปมาระหว่างพี่ชายกับน้องสาว
 เบ็นสันใช้นิ้วเคาะขอบโต๊ะทานอาหาร เป็นนัยกำลังครุ่นคิด
 “มาดามชาเดอร์ ใช่บ้านเลขที่ 4 ถนนดารารัตน์รึเปล่า? ได้ยินมาว่า สามีของเธอทำงานเป็นทนายความอาวุโส”
 “ทนายความอาวุโส… บางทีอาจรู้จักกับพี่ชายเซเลน่า”
 เมลิสซ่ากล่าวด้วยสีหน้าพึงพอใจ
 บ้านของพวกเราเลขที่ 2 สินะ…
 ไคลน์พยักหน้ารับรู้
 “การทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านเป็นสิ่งที่ดี แต่พวกนายคงทราบแล้วว่าฉันจะไม่ว่างทุกวันอาทิตย์ ต้องไปทำงานสำคัญที่บริษัท”
 “วันพักผ่อนเพียงหนึ่งเดียวคือวันจันทร์ คงต้องฝากแสดงความขอโทษไปให้มาดามชาเดอร์ด้วย”
 กล่าวถึงจุดนี้ ชายหนุ่มเริ่มหวนนึกถึงเพื่อนบ้านสมัยโลกเก่า รวมถึงเพื่อนบ้านบนถนนกางเขนเหล็กในความทรงจำอดีตไคลน์
 มันถอนหายใจยาว
 “ว่าแต่… ทำไมเพื่อนบ้านต้องแวะมาเยี่ยมอย่างเป็นทางการด้วย? อยู่ไปเดี๋ยวก็สนิทกันเองไม่ใช่หรือ?”
 “ฮะฮะ! ไคลน์ นายยังไม่เข้าใจ… ถึงช่วงนี้จะอ่านหนังสือพิมพ์บ่อยขึ้น แต่ฉันพนันได้เลยว่านายไม่ได้อ่านนิตยสารสำหรับสุภาพสตรีชนชั้นกลางแน่!”
 เบ็นสันหยุดพักครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
 “ครอบครัวที่มีรายได้ต่อปีตั้งแต่หนึ่งร้อยปอนด์ถึงหนึ่งพันปอนด์จะถูกจัดให้เป็นชนชั้นกลาง ในนิตยสารกล่าวว่า ชนชั้นกลางของอาณาจักรจะไม่โอหังเหมือนชนชั้นสูง แต่ก็ไม่หิวกระหายเงินเหมือนชนชั้นล่าง นิตยสารยังกล่าวถึงมารยาทที่ชนชั้นกลางพึงเรียนรู้เพื่อเตรียมเป็นชนชั้นสูง หนึ่งในนั้นคือการสานสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้านชนชั้นกลางด้วยกัน นี่คือที่มาของธรรมเนียมปฏิบัติใหม่ซึ่งนายคงไม่คุ้นเคย”
 เมื่อกล่าวจบ เบ็นสันส่ายศีรษะ
 “โดยทั่วไปแล้ว สุภาพบุรุษ สุภาพสตรี รวมถึงคุณนายที่มองตัวเองว่าอยู่ในระดับชนชั้นกลาง จะละเอียดอ่อนกับมารยาทางสังคมมาก พวกเขามักเยี่ยมเพื่อนบ้านหรือเพื่อนสนิทในช่วงบ่ายสองถึงหกโมเย็นของวันอาทิตย์ และจะเรียกมันว่า—เยี่ยมรุ่งอรุณ”
 “เยี่ยมรุ่งอรุณ?”
 ไคลน์และเมลิสซ่าส่งเสียงพร้อมกัน
 การไปบ้านเพื่อนช่วงบ่ายสองถึงหกโมงเย็นมันรุ่งอรุณตรงไหน?
 เบ็นสันวางมีดส้อมลงและอมยิ้มกล่าว
 “ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเรียกแบบนั้น ทั้งหมดเป็นข้อมูลที่อ่านมาจากนิตยสารสุภาพสตรีของเพื่อนร่วมงาน เอ… บางที อาจเป็นเพราะพวกเขาสวม ‘ชุดเช้า’ ไปเยี่ยมกระมัง…”
 สำหรับผู้นับถือศาสนา ชุดยามเช้าของวันอาทิตย์ส่วนมากมักเป็นเสื้อผ้าสุภาพซึ่งสวมใส่ประกอบพิธีมิสซาที่โบสถ์ จะมีความเป็นทางการกว่าชุดอยู่บ้านของบ่ายวันเดียวกัน
 “เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ต้องซื้อผงกาแฟและใบชาคุณภาพดีเข้าบ้าน อย่าลืมซื้อขนมปังมัฟฟินกับเค้กเลม่อนจากร้านมาดามสลินด้วย คงไม่ดีแน่หากทำให้เพื่อนบ้านต้องผิดหวังกลับไป”
 ไคลน์ฉีกยิ้มกว้าง มันจุ่มขนมปังข้าวโอ๊ตลงในชามสตูเนื้อที่ยังเหลือ ก่อนจะยัดเข้าปากคำใหญ่
 …
 วันถัดมา ช่วงเช้าวันอาทิตย์
 ไคลน์ซดชาเทียมอึกสุดท้ายเข้าปาก มันวางหนังสือพิมพ์ลงพร้อมกับสวมหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง มือซ้ายถือไม้ค้ำสีดำเลี่ยมเงินเดินออกจากประตูบ้านด้วยท่าทีผ่อนคลาย
 รถม้าสาธารณะพาตัวมาสู่ถนนซุตแลน
 ชายหนุ่มกล่าวทักทายกับสาวสวยโรแซนที่เตรียมเข้าไปหลับในห้องนอนสำนักงาน สีหน้าของเธอค่อนข้างอิดโรยหลังจากเข้าเวรยาวตลอดทั้งคืน
 ถัดมาเป็นการเดินลงบันไดหินมายังทางใต้ดิน หลังจากเลี้ยวตรงทางแยก ไคลน์ได้พบกับเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการเหยี่ยวราตรีที่ไม่ค่อยสนิทนัก
 ผู้ไร้หลับ รอยัล·เรย์ดีน
 สีหน้าของเธอค่อนข้างเย็นชา คิ้วยาวโก่งโค้งสวยงาม ดวงตากลมโต ผมยาวดำขลับและเงางามคล้ายผ้าไหม
 “อรุณสวัสดิ์ครับ มาดามเรย์ดีน”
 ไคลน์ถอดหมวกทักทาย
 รอยัลหรี่ตาลงพร้อมกับใช้นัยน์ตาน้ำเงินเข้มสำรวจไคลน์หัวจรวดเท้า จากนั้นก็ผงกศีรษะเบาๆ
 เมื่อคนทั้งสองเดินสวนผ่านกัน เรย์ดีนหยุดฝีเท้าก่อนจะกล่าวโดยไม่หันกลับไปมอง
 “พิธีกรรมเวทมนตร์เป็นศาสตร์อันตราย”
 อะ…
 ไคลน์ผงะชั่วครู่ หลังจากได้สติ ชายหนุ่มรีบเหลียวหลังมองอีกฝ่าย แต่รอยัลเดินจากไปไกลแล้ว
 “ขอบคุณครับ”
 ไคลน์ตะโกนไล่หลังรอยัล·เรย์ดีน
 เมื่อหันหลังกลับมาเดินต่อ เพียงไม่นานก็ได้พบลุงนีลล์ที่กำลังเข้าเวรคลังอาวุธ รวมถึงไบรท์ ผู้ที่ไม่น่าจะถูกพบตัวในห้องนี้
 “มาแล้วหรือ วันนี้ต้องไปที่บ้านของฉัน พอดีได้รับวัตถุดิบที่ต้องการครบแล้ว ไบรท์จะรับหน้าที่เข้าเวรคลังอาวุธแทน”
 ลุงนีลล์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
 ไคลน์ประหลาดใจ
 “ไม่ทำที่นี่หรือครับ?”
 ชายชรายกหีบเงินขึ้นอวด
 “ที่นี่ไม่เหมาะสำหรับประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์”
 ไคลน์ไม่ไต่ถามให้มากความ มันเดินตามลุงนีลล์กลับขึ้นมายังชั้นบน ถัดมา คนทั้งสองขึ้นรถม้าสาธารณะมาลงเขตเหนือของทิงเก็น
 ที่พักของลุงนีลล์เป็นบ้านเดี่ยว สวนหน้าบ้านปลูกกุหลาบ มินท์ทอง และ‘วัตถุดิบ’อีกหลายชนิด
 เมื่อเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือพรมรับแขกหรูหราผืนใหญ่ ใกล้กันเป็นเก้าอี้พนักสูงสีดำสองตัวและที่วางร่ม
 ถัดจากเขตหน้าบ้านเป็นห้องรับแขก ผนังสองข้างถูกตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์สีอ่อน พื้นห้องมีสีน้ำตาลเข้มคล้ายไม้ กึ่งกลางมีพรมขนาดไม่ใหญ่มากถักทอลวดลายบุปผา เหนือพรมเป็นโต๊ะไม้ทรงกลมที่ดูแข็งแรงมั่นคง
 รอบข้างโต๊ะไม้ประกอบด้วยม้านั่งยาวหรูหราสะดวกสบาย เก้าอี้พนักสูง และเปียโน
 “ภรรยาที่เสียไป… หล่อนหลงใหลในดนตรีมาก”
 ลุงนีลล์ชี้นิ้วไปยังเปียโน
 “โซฟาและโต๊ะน้ำชาอยู่ในห้องนั่งเล่น… พวกเราจะประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์ภายในห้องรับแขก”
 “ครับ…”
 ไคลน์ตอบด้วยน้ำเสียงเจือฉงน
 ลุงนีลล์วางหีบเงินลงพลางอมยิ้ม
 “ฉันจะแสดงพิธีกรรมเวทมนตร์ให้ดู สิ่งที่เจ้าทำมีเพียงเฝ้ามองและจดจำ”
 ขณะบรรยากาศเริ่มเงียบงัน ชายชราหยิบกระดาษหนังเทียมออกจากหีบเงิน จากนั้นก็บรรจงวาดลวดลายแปลกประหลาดด้วยหมึกดำที่ส่งกลิ่นพิสดาร
 ไคลน์เพ่งมองอย่างตั้งใจ ไม่นานก็พบว่า ตาเฒ่าผู้นี้กำลังพยายามวาดภาพธนบัตร!
 เมื่อวาดเสร็จ ลุงนีลล์เขียนเลข‘30’ลงไปในช่องว่างและกำกับไว้ด้วยสัญลักษณ์สกุลเงิน‘ปอนด์’
 ไคลน์มิอาจเฝ้ามองอย่างเงียบงันได้อีก มันตัดสินใจไต่ถามด้วยน้ำเสียงสุดเคลือบแคลง
 “มิสเตอร์นีลล์ คุณคิดจะประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์แบบไหนกันแน่?”
 ชายชรากระแอมสองหน ก่อนอธิบายด้วยสีหน้าขึงขังเป็นที่สุด
 “วันนี้ฉันจะขจัดหนี้สามสิบปอนด์ของตัวเองด้วยพิธีกรรมเวทมนตร์”
 ทำแบบนั้นได้ด้วยรึไง…?
 ไคลน์จ้องมองด้วยนัยน์ตาสั่นระริก ริมฝีปากอ้ากว้างค้างเช่นนั้นเป็นเวลานาน
........................


ตอนที่ 1 ตายแล้วยังมีวิญญาณอยู่ด้วยเหรอ
หลิงหลานตายแล้ว!
เมื่อเธอพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศมองลงมาข้างล่าง เธอก็รู้ว่าเธอตายไปแล้ว
เธอสามารถทะลุกำแพงแข็งๆ มองเห็นผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองคนหลั่งน้ำตาอยู่นอกห้องไอซียู และก็เห็นน้องชายมีสีหน้าเคร่งเครียด รวมไปถึงถอนหายใจเบาๆ ตอนที่ไม่มีคนสนใจราวกับปลดปล่อยความกดดันก็ไม่ปาน
หลิงหลานไม่ได้โกรธเลย เธอรู้ดีว่าเธอเป็นภาระให้กับครอบครัวนี้มายี่สิบสี่ปีเต็ม เกือบจะทำให้ครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยมากเท่าไรนักล่มจม ถ้าไม่ใช่เพราะอาการป่วยของเธอแปลกประหลาดมากเกินไป ซึ่งจำเป็นที่จะต้องได้รับการศึกษาวิจัยจนได้รับการช่วยเหลือด้านการรักษาพยาบาลฟรีจากรัฐละก็ บางทีเธอน่าจะรับมือกับโรคนี้ไม่ไหวและบอกลาโลกนี้ไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้ว
อย่างไรก็ตาม ต่อให้ยืดชีวิตได้แล้วเป็นอย่างไร เธอก็ยังหนีความความตายไม่พ้นอยู่ดี เพียงแต่เธอไม่คาดคิดว่าที่แท้มนุษย์ก็มีวิญญาณอยู่จริงๆ
เธอเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดอยู่ไกลๆ คิดเพ้อไปว่า โลกใบนี้จะมียมทูตหน้าวัวกับยมทูตหน้าม้าหรือเปล่า หรือว่าจะมีวิญญาณที่เรียกตัวเองว่ายมทูตโผล่พรวดขึ้นมาและลากตัวเธอเข้าไปในโซลโซไซตี้เหมือนกับการ์ตูนเรื่องบลีช[footnoteRef:1] [1: บลีช (Bleach) หรือ การ์ตูนเรื่องเทพมรณะ ]
หลิงหลานอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้และเยาะเย้ยตัวเองว่ามัวแต่หลงใหลไปกับการอ่านหนังสือและการ์ตูนตอนที่อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำบนเตียงผู้ป่วย การ์ตูนเรื่องบลีชก็มาจากญี่ปุ่น มันจะมาโผล่ที่ประเทศจีนได้อย่างไร บางทียมทูตหน้าวัวกับยมทูตหน้าม้ายังจะมีความเป็นไปได้มากกว่า หรือว่าบางทีอาจจะมีผีน้อยที่สวมชุดประหลาดก็ได้เหมือนกัน?
“โง่เง่า! มนุษย์มีวิญญาณที่ไหนกัน นี่เป็นจิตของเธอ ถ้ายังไม่กลับมาอีกละก็ เธอจะแตกสลายหายไปกลายเป็นพลังงานในโลกใบนี้จริงๆ นะ” เสียงเด็กดังขึ้นข้างหูของหลิงหลาน น้ำเสียงนั้นเรียกได้ว่าฟังดูลนลานโดยสิ้นเชิง
หลิงหลานยังไม่ทันเอ่ยถาม เธอก็รู้สึกได้ว่าตัวเองถูกแรงดึงมหาศาลลากกลับไป สติเริ่มเลือนราง สุดท้ายตอนที่หมดสติลงไป เธอก็เหมือนกับได้ยินเสียงเด็กคนนั้นเอ่ยด้วยความตื่นเต้นยินดีว่า “ในที่สุดก็ทัน ฉันยังนึกว่าโฮสต์ของฉันจะหมดทางช่วยเหลือไปแล้วนะเนี่ย”
ในขณะเดียวกัน โรงพยาบาลทหารระดับหนึ่งของประเทศที่หลิงหลานได้รับการรักษาก็ตกอยู่ในความมืดมิด จากนั้นทั่วทั้งเมืองหลวงรวมไปถึงเมืองประจำเขตมณฑลหลายแห่งที่อยู่รอบๆ ต่างจมสู่ท่ามกลางความมืดตามไปด้วย
เมืองหลวงและเมืองเอกประจำมณฑลมากมายย่อมไม่เคยเกิดเหตุการณ์ไฟดับร่วมกันเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่แบบนี้มาก่อน นี่ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เงียบสงบเกิดความวุ่นวายขึ้นมาในชั่วพริบตา
ยังดีที่ไฟดับไม่นาน มันใช้เวลาเพียงสามนาทีเท่านั้น เมืองทุกแห่งก็ฟื้นกลับคืนสู่สภาพปกติ มีเพียงบริษัทผลิตไฟฟ้าแห่งชาติเท่านั้นที่เอะอะฮือฮาระส่ำระส่ายกัน เนื่องจากไฟฟ้าที่พวกเขาส่งไปให้เมืองเหล่านี้หายไปอย่างลึกลับในช่วงเวลาสามนาทีนี้ มันเหมือนกับบริษัทผลิตไฟฟ้าไม่ได้จ่ายไฟออกไปสามนาที แต่ความเป็นจริงแล้ว ข้อมูลทุกอย่างแสดงขึ้นว่า พวกเขาจ่ายไฟฟ้าออกไปมากกว่าสิบล้านวัตต์ในช่วงเวลาสามนาทีซึ่งมากกว่าแต่ก่อน
เรื่องนี้ถูกสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติรับช่วงต่ออย่างรวดเร็ว และตรวจสอบต่อๆ กันมาอยู่หลายเดือน ท้ายที่สุดคำตอบที่ให้กับประชาชนก็คือ ระบบคอมพิวเตอร์ที่บริษัทผลิตไฟฟ้าใช้ควบคุมการจ่ายพลังงานไฟฟ้าถูกแฮ็กเกอร์เจาะเข้ามาและแก้ไขข้อมูลหยุดการจ่ายไฟฟ้าออกไป ดังนั้นถึงได้เกิดปรากฏการณ์ไฟดับขึ้นที่เมืองหลวงและเมืองเอกประจำมณฑลอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ เหตุการณ์ตัดไฟที่อยู่ท่ามกลางเสียงโวยวายของมหาชนมาตลอดก็ตัดจบลงเช่นนี้เอง
สุดท้ายก็นำเข้าไปอยู่ในเอกสารความมั่นคงแห่งชาติที่ปกปิดไว้เป็นความลับสุดยอดของประเทศ เขียนเอาไว้ว่า ‘ปรากฏการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ พลังงานไฟฟ้าเหล่านั้นหายไปโดยไม่มีสาเหตุ เหมือนกับผลงานชิ้นเอกของพระเจ้า!’
............
ปฏิทินดาราปี 4731:
ท่าอวกาศของดาวอันต้า ทหารที่มุ่งไปยังแนวหน้าทุกคนกำลังเข้าแถวอยู่ด้านหน้ายานอวกาศทั่วไป เดินขบวนเข้าไปในยานรบ มีคู่รักคู่หนึ่งกำลังจับมือและเอ่ยกำชับอะไรบางอย่างให้กันท่ามกลางผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนที่ร่ำลากันอยู่ด้านหน้ายานแม่บัญชาการของเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุด
“หลิงเซียว คุณต้องมีชีวิตรอดกลับมาให้ได้นะคะ” หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยขอร้องขณะเบิกดวงตากลมโตที่ฉ่ำรื้น
หลิงเซียวผงกศีรษะ เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องรีบเร่งไปยังสนามรบหลังจากที่เพิ่งแต่งงานได้เพียงสองเดือน อย่างไรก็ตามประเทศศัตรูได้แสดงอำนาจยกตนข่มขู่ สถานการณ์ของมาตุภูมิมีภัย เขาจะอยู่ที่นี่เป็นวีรบุรุษที่สูญเสียความกล้าหาญเพราะลุ่มหลงในความรักไม่ได้
“ทุกอย่างในบ้านต้องพึ่งเธอแล้วนะ” หลิงเซียวที่กำลังจะออกรบรู้สึกผิดต่อภรรยาที่เพิ่งแต่งงานใหม่ของเขา หลังจากที่เขาออกไปรบแล้ว ก็ได้แต่ต้องพึ่งผู้หญิงที่อ่อนแอบอบบางตรงหน้าให้แบกรับพวกเรื่องวุ่นวายที่น่ารำคาญภายในบ้านไว้ เธอจะรับมือกับพวกคนละโมบเหล่านั้นได้หรือเปล่านะ ในใจเขารู้สึกไม่สงบเลย
หลานลั่วเฟิ่งขอบตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยความหนักแน่นว่า “วางใจเถอะค่ะ หลิงเซียว ฉันจะดูแลบ้านของเราให้ดี” เธอเอามือของหลิงเซียวมาวางไว้ที่ท้องของเธอ กล่าวด้วยความขวยเขินว่า “อีกแปดเดือนกว่า คุณก็จะเป็นคุณพ่อแล้วนะ”
“พวกเรามีลูกแล้ว? ดีเหลือเกิน” หลิงเซียวที่ถูกข่าวดีนี้โจมตีจนโง่งมก็อุ้มภรรยาของตัวเองขึ้นมาและหมุนเป็นวงกลมด้วยความดีอกดีใจอย่างบ้าคลั่ง ปากก็เปล่งเสียงหัวเราะที่เปี่ยมล้นไปความยินดีออกมา
หลานลั่วเฟิ่งกอดหลิงเซียวด้วยความตื่นเต้น ทว่าเธอไม่ได้หยุดการกระทำที่แสดงความเปรมปรีดิ์ของเขา ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิงเซียวถึงค่อยปล่อยหลานลั่วเฟิ่งและกอดเธอไว้แนบแน่นพร้อมกับกล่าวว่า “ลั่วเฟิ่ง ขอบใจนะ!”
“ขอบคุณอะไรคะ ฉันเป็นภรรยาคุณนะ และเขา...ก็เป็นลูกที่ฉันเฝ้าคอย” ใบหน้าของหลานลั่วเฟิ่งดูอ่อนโยน เธอกุมท้องของตัวเอง ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามความรู้สึกปีติยินดีในใจเอาไว้ไม่ได้ “ฉันอยากถามคุณว่า ต่อไปจะให้ลูกใช้ชื่อว่าอะไรดีคะ”
หลิงเซียวได้ยินคำกล่าวก็เริ่มใคร่ครวญอย่างจริงจัง เขามองภรรยาที่มีสีหน้ายินดีแบบเดียวกันแล้วก็เกิดความคิดแล่นวาบขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ลูกของพวกเราจะชื่อหลิงหลาน! เขาเป็นลูกของเธอกับฉัน สมควรใช้นามสกุลของพวกเราสองคน” หลานลั่วเฟิ่งเองก็เป็นบุตรสาวคนเดียวในครอบครัว บางทีชื่อนี้อาจจะทำให้ภรรยาตัวน้อยของเขาเบิกบานใจก็ได้
หลานลั่วเฟิ่งดีใจมากอย่างที่คาดคิดไว้จริงๆ เธอพยักหน้าแรงๆ และกล่าวว่า “อื้อ ฉันจะทำตามที่คุณพูด” น้ำตาที่อยู่ในดวงตาหลั่งลงมาอีกครั้งโดยที่ห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ทำให้หลิงเซียวจนปัญญาได้แต่ช่วยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเธอด้วยความเคร่งเครียด
เวลานี้เอง เสียงแจ้งเตือนยานออกตัวครั้งสุดท้ายดังขึ้นบนชานชาลาที่มีไว้สำหรับร่ำลากัน หลานลั่วเฟิ่งรีบจัดการอารมณ์ของตัวเอง เธอเช็ดน้ำตาจนหมดและเอ่ยว่า “หลิงเซียว คุณต้องทำเรื่องที่รับปากกับฉันให้ได้นะ ฉันกับหลิงหลานจะรอคุณกลับมาด้วยกัน”
หลิงเซียวพยักหน้าหนักๆ “ฉันจะทำตามที่รับปากไว้ให้ได้แน่นอน”
หลิงเซียวนำพาความรู้สึกเฝ้ารอคอยลูกของตนจากไปเช่นนี้เอง ยานแม่บัญชาการออกตัวขึ้นท่ามกลางสายตาที่พร่าเลือนจากน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของหลานลั่วเฟิ่ง ยานแม่บัญชาการปิดประตูและเปิดเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นมันก็ออกไปจากหอคอยการบินของท่าอวกาศก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ ภายใต้การชี้นำของท่าอากาศยาน มันค่อยๆ แล่นออกจากดาวอันต้านำพายานบินนับไม่ถ้วนบินไปยังส่วนลึกของอวกาศ
ทว่าตอนนี้เอง ผู้คนที่มองส่งยานรบอย่างใจจดใจจ่อก็ไม่ได้สังเกตเลยว่า พลังงานมหาศาลทำให้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวผืนนี้สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง เนื่องจากยานรบมากมายนับไม่ถ้วนออกตัวจากไป ถึงขนาดที่มีพื้นที่บางแห่งเกิดมิติพลังงานทับซ้อนกัน อณูที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพลันปรากฏตัวขึ้นอย่างเลื่อนลอยและบินเข้ามาที่ดาวอันต้าด้วยความเร็วที่เหมือนกับความเร็วแสงก็ไม่ปาน
ทันใดนั้นหลานลั่วเฟิ่งที่ยังคงเศร้าเสียใจอยู่ก็รู้สึกว่าท้องเย็นวาบและก็ร้อนขึ้นมา เธออดร้องด้วยความตกใจไม่ได้ กุมท้องของตัวเองไว้ตามจิตใต้สำนึก นี่ทำให้หลิงฉินพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างเป็นฉากประกอบมาตลอดรู้สึกเครียดขึ้นมา
“คุณนายน้อย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”
หลานลั่วเฟิ่งหรี่ตาและทำความเข้าใจความรู้สึกของร่างกายตัวเอง เมื่อพบว่าไม่มีปัญหาอะไรก็ค่อยตอบกลับด้วยความโล่งอกว่า “คุณอาฉิน ฉันไม่เป็นไร ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเมื่อตะกี้นี้อารมณ์ของฉันหวั่นไหวมากเกินไป”
หลิงฉินค่อยผ่อนลมหายใจออกมา “คุณนายน้อย ในเมื่อคุณชายจากอันต้าไปแล้ว ผมคิดว่าพวกเรากลับไปที่บ้านก่อนดีกว่า ที่นี่เอะอะวุ่นวายมากเกินไป เกรงว่าอาจจะไม่ดีต่อร่างกายของคุณนายน้อยได้”
หลานลั่วเฟิ่งไม่ใช่คนดื้อดึง เธอคิดว่าหลิงฉินตรึกตรองได้รอบคอบมาก ดังนั้นเธอจึงพยักหน้ากล่าวว่า “ทำตามที่คุณอาฉินพูดละกัน”
ทั้งสองคนนั่งโฮเวอร์คาร์ออกจากท่าอวกาศ รีบกลับไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว


ตอนที่ 5 ยังดีที่เป็นผู้หญิง
อุปกรณ์การเรียนรู้ทราบว่าหลิงหลานไม่ได้โทษมันก็ลอบดีอกดีใจกับตัวเอง เมื่อมันได้ยินคำถามของหลิงหลาน ความยินดีก็แล่นปราดไปจนหมดทันที มันกล่าวด้วยความหวั่นวิตกว่า “เธอไม่ได้ตื่นมาสองวันสองคืนแล้ว ตรวจยังไงก็หาสาเหตุไม่พบ แม่เธอร้องไห้จนกินข้าวไม่ลงแล้ว พวกเขาตัดสินใจว่าถ้าผ่านไปอีกหนึ่งวัน เธอยังไม่ตื่นก็จะพาเธอไปโรงพยาบาล ฟังความหมายที่อยู่ในคำพูดของพวกเขา ดูเหมือนว่าพอเธอเข้าโรงพยาบาลแล้ว พวกเขาจะเกิดปัญหา ฉันคิดว่าท่าไม่ดีแล้วก็เลยรีบมาปลุกเธอ”
หลิงหลานตกใจ เธอจะเข้าโรงพยาบาลไม่ได้ ใครจะรู้ว่าเทคโนโลยีของที่นี่จะตรวจพบเจ้าสิ่งที่อยู่ในหัวเธอได้หรือเปล่า ถ้าหากถูกค้นพบขึ้นมา ก็รอให้เธอต้องมีจุดจบเป็นหนูทดลองได้เลย เธอจำเป็นต้องกำจัดความเป็นไปได้แบบนี้ออกไปให้ได้
หลิงหลานไม่ต่อต้านอีกเพื่อความปลอดภัยและอิสระของชีวิตเธอ เธอส่งเสียงร้องลั่นขึ้นมาแสดงให้คนที่อยู่ดูแลข้างกายเห็นว่าเธอตื่นแล้ว
เดิมทีหลิงหลานคิดจะส่งเสียงร้องฮืมๆ ตามใจตัวเองนิดหน่อยเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าเมื่อเธอส่งเสียงออกมา เสียงนี้ดังลั่นสะท้านฟ้าสะเทือนดิน...
เสียงเด็กน้อยแทบจะตกใจกลัว มันเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่นว่า “จะร้องเสียงสลดขนาดนี้ทำไม”
หลิงหลานถูกเสียงร้องโหยหวนเต็มไปด้วยอารมณ์ของตัวเองทำให้อับอายจนเหงื่อตก “หิวจะตายแล้ว...”
หลิงหลานที่พ่ายแพ้ต่อความต้องการของสัญชาตญาณร่างกายอยากจะร้องไห้น้ำตาอาบหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ควรรู้ไว้ว่าเดิมทีเธออยากเป็นเด็กน้อยน่ารักที่สุภาพเรียบร้อย มาทวงความชื่นชอบของพ่อแม่ในโลกนี้ แต่ตอนนี้ดูท่าความคิดนี้จะล้มเหลวไปแล้ว
เด็กที่สามารถส่งเสียงร้องสะเทือนฟ้าดินแบบนี้ดูอย่างไรก็ไม่ข้องเกี่ยวกับความสุภาพเรียบร้อยเลย...
เสียงร้องคร่ำครวญที่ดูน่ากลัวของหลิงหลานปลุกคนที่นอนพักผ่อนอยู่ข้างๆ เธอให้ตื่นขึ้น หลานลั่วเฟิ่งสะดุ้งตัวขึ้นมาทันทีและกอดลูกสาวของตัวเองไว้ สายตาดูตกใจ ดีใจระคนหวาดกลัว
เธอยินดีที่ลูกสาวขยับแล้วในที่สุด แต่ก็ตกใจที่ลูกสาวส่งเสียงร้องระทมแบบนี้ กลัวว่าจะมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า
หมอซึ่งเป็นคนคุ้มกันที่รออยู่ห้องข้างๆ พุ่งเข้ามา หลังจากที่ตรวจอย่างจริงจังแล้วก็ทราบว่าเป็นเพราะหลิงหลานหิวจะตายอยู่แล้ว
หลานลั่วเฟิ่งมองหลิงหลานที่ดูดนมเธออย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความปีติยินดี ในที่สุดหัวใจที่เป็นกังวลหนักก็ผ่อนคลายลง
สุดท้ายหลังจากที่ดื่มเหล้า...ไม่สิ ดื่มนมจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ท้ายที่สุดหลิงหลานก็มีเรี่ยวแรงลืมตามองดูโลกที่เธออยู่ในเวลานี้
นี่คือห้องนอน เป็นห้องนอนที่ใหญ่มาก ศีรษะเล็กๆ ของหลิงหลานหันไปรอบหนึ่ง สายตาที่กวาดมองไปนี้ไม่สามารถมองเห็นทั่วทั้งห้องนอนได้ แต่ก็มองเห็นพื้นที่แห่งนี้ได้แล้ว
การตกแต่งภายในห้องนอนดูสบายสดชื่นมากๆ มันไม่ได้ใช้สีสันที่โดดเด่นมาก สิ่งแรกที่หลิงหลานสัมผัสได้ก็คือเตียงนอนที่เธอกับมารดาในโลกนี้กำลังนอนอยู่ซึ่งดูเหมือนกับมีขนาดใหญ่มาก นอกจากพื้นที่ที่พวกเธอยึดครองแล้วก็ยังมีพื้นที่อีกมากมาย แทบจะเพียงพอให้เธอกลิ้งไปมาได้หลายตลบ แน่นอนว่าเงื่อนไขข้อแรกคือเธอต้องกลิ้งให้ได้ก่อน
ข้างเตียงไม่มีของจำพวกตู้ข้างเตียงที่เข้าชุดอย่างชาติก่อน ทว่าตรงมุมกำแพงมีของหลายชิ้นที่ให้ความรู้สึกของโลหะอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม การออกแบบนั้นดูแปลกตาอยู่บ้าง มันทำให้หลิงหลานนึกถึงหุ่นยนต์
ในขอบเขตสายตาของหลิงหลาน เธอมองไม่เห็นเครื่องเรือนอย่างพวกตู้เสื้อผ้า ควรจะพูดว่า นอกจากเตียงแล้ว เธอไม่เห็นของที่มีความเกี่ยวข้องกับเครื่องเรือนเลย
หลิงหลานไม่ได้คิดเรื่องนี้มากนัก ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นหนึ่งหมื่นปีให้หลัง ใครจะไปรู้ว่าโลกพัฒนาไปแบบไหน ขอเพียงเธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปก็จะหาคำตอบพบแน่นอน และเธอไม่ได้รีบร้อน
ภายในห้องยังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุค่อนข้างมากกำลังเฝ้าอยู่ข้างกายมารดาของเธอ หลิงหลานมองเธอด้วยความสงสัยแวบหนึ่งก่อนจะพบว่า ถึงแม้เธอจะมีหน้าตาดูอ่อนโยน ทว่าสีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม และมีท่าทีปรนนิบัติรับใช้ด้วยความระมัดระวัง เธอน่าจะไม่ใช่พวกผู้อาวุโสในบ้าน มีความเป็นไปได้สูงว่าเธอจะมีฐานะเป็นคนรับใช้เก่าแก่
เห็นแบบนี้แล้ว หลิงหลานอารมณ์ดีมาก นี่แสดงว่าสภาพครอบครัวที่เธอถือกำเนิดไม่เลวมากๆ ต่อไปเธอจะได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวล นี่เป็นเรื่องที่ดีสุดยอดอย่างไม่ต้องสงสัย ชาติก่อนเธอมีความกังวลเรื่องเงินสำหรับหาหมอมากเกินไป โลกนี้สามารถหลีกเลี่ยงได้ย่อมเป็นเรื่องดี
เวลานี้หลิงหลานไม่รู้ว่าบางครั้งฐานะทางบ้านดีร่ำรวย เรื่องยุ่งยากก็จะยิ่งมากขึ้น แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่พูดกันในภายหลัง ไม่ต้องเอ่ยกันที่นี่ชั่วคราว
หลังจากที่สังเกตสถานการณ์รอบๆ เสร็จแล้ว หลิงหลานค่อยทอดสายตามองไปยังผู้หญิงที่นอนข้างเธอและกุมมือเล็กๆ ของเธอไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นี่เป็นมารดาของเธอในโลกนี้ เธอเป็นคนที่สวยสุดยอดตามที่คาดคิดไว้จริงๆ ต่อให้หลิงหลานเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ยังมองด้วยความหลงใหลอยู่บ้าง
หลิงหลานพอใจกับเรื่องนี้มาก นี่หมายความว่าเธอก็น่าจะโตขึ้นมาไม่แตกต่างกันมากนัก ถึงแม้ว่าจะเป็นหญิงงามล้ำไม่ได้ แต่เธอก็เป็นสาวสวยได้สบายๆ เหมือนกัน ไม่มีคนรังเกียจตัวเองที่เติบโตขึ้นมาสวยหรอกนะ
ตอนนี้เอง ชายวัยกลางคนที่อายุประมาณสี่สิบห้าสิบปีเดินมาถึงข้างเตียง เขาก็คือพ่อบ้านหลิงฉินนี่เอง เขาเอ่ยกับหลานลั่วเฟิ่งซึ่งเป็นมารดาของหลิงหลานด้วยสีหน้านอบน้อม
“คุณนายครับ เรื่องทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นทางฝั่งรัฐบาลหรือฝั่งการทหารต่างจัดการเรียบร้อยแล้วครับ อีกหนึ่งเดือนให้หลัง สหพันธรัฐจะประกาศสิทธิการสืบทอดของคุณชายหลิงหลานอย่างเป็นทางการ” น้ำเสียงของหลิงฉินดูหนักอึ้ง ถ้าหากเป็นไปได้ พวกเขาอยากให้เสาหลักของบ้านยังคงมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องคุ้มครองคุณนายกับคุณหนูมากกว่า ไม่ใช่เป็นแบบนี้ ที่ให้คุณหนูของตระกูลไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติ
คุณชายหลิงหลาน? หลิงหลานได้ยินชื่อของตัวเอง จิตใจที่เดิมทีอ่อนล้าเล็กน้อยก็ตื่นตัวขึ้นมา โลกนี้มีผู้ชายที่ชื่อเดียวกับเธอด้วยเหรอ หลิงหลานค่อยนึกได้ว่าเธอยังคงไม่รู้ชื่อของร่างบนโลกนี้เลย
หลานลั่วเฟิ่งได้ยินคำพูดของหลิงฉิน ขอบตาก็แดงก่ำอีกครั้ง หยาดน้ำตาที่ใสกระจ่างร่วงลงมา “หลิงเซียวจะต้องดีใจมากๆ ค่ะ”
สีหน้าของหลานลั่วเฟิ่งทำให้คนรับใช้ชราที่อยู่ข้างกายปลอบใจครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ง่ายเลยที่จะปลอบโยนหลานลั่วเฟิ่งได้
หลานลั่วเฟิ่งเช็ดน้ำตา ฝืนข่มกลั้นความโศกเศร้า รู้ว่าตัวเองจะล้มลงไปไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างของหลิงเซียวรวมไปถึงหลิงหลานน้อยจำเป็นต้องให้เธอปกป้องไว้ ต่อให้หลิงหลานสืบทอดทุกอย่างของหลิงเซียวแล้ว เมื่อเธอเติบโตขึ้นก็มีความเป็นไปได้ว่ายังมีอันตรายอีกมากมายรออยู่ เธอไม่อาจชะล่าใจได้
หลานลั่วเฟิ่งโน้มตัวไปจูบที่แก้มเล็กๆ ของหลิงหลานและเอ่ยว่า “หลิงหลาน ลูกแม่ แม่ขอโทษนะ ตั้งแต่วันนี้ไป ลูกก็คือคุณชายตระกูลหลิงแล้ว และก็เป็นได้แค่คุณชายตระกูลหลิงเท่านั้น!” หลานลั่วเฟิ่งรู้สึกผิดต่อลูกสาวอย่างหยุดไม่ได้ อย่างไรก็ตาม สายตาเด็ดเดี่ยวของเธอนั้นก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้
คำพูดของหลานลั่วเฟิ่งทำให้หลิงหลานจิตใจปั่นป่วน คุณชายหลิงหลาน? หมายถึงฉันเหรอ เชี่ย ฉันเกิดใหม่เป็นผู้ชายในโลกนี้เหรอ ฉันต้องฟังผิดไปแน่ๆ...
บางทีสองวันมานี้หลานลั่วเฟิ่งกังวลเรื่องหลิงหลานมาตลอดจนร่างกายเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงมาก หลังจากที่มอบหมายงานเสร็จแล้ว ไม่นานเธอก็เข้าสู่โลกความฝันไป
หลิงหลานรอจนกระทั่งคนรับใช้ชราหันตัวไปทำเรื่องอื่น มือเล็กๆ ก็แอบเคลื่อนลงจากสะโพกไปสำรวจ....
แบนราบ! หัวใจของหลิงหลานสงบลง
โชคยังดีที่เป็นผู้หญิง ด้านล่างไม่มีของยาวๆ เพิ่มมาหนึ่งอัน เธอไม่ต้องการใช้ชีวิตเป็นหญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงที่ทำให้สติสตังสับสนวุ่นวายหรอกนะ
แน่นอนว่าหลิงหลานเองก็ดีใจมากเช่นกันที่เธอยังสามารถใช้ชื่อหลิงหลานนี้ได้ ถึงอย่างไรเธอก็ใช้ชื่อนี้มายี่สิบกว่าปีแล้ว จู่ๆ ให้เปลี่ยนชื่อกะทันหัน เธอก็รับไม่ไหวอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม เธอยังไม่ทันดีใจนานนักก็จมสู่ความกังวล
ถ้าหากคำว่าคุณชายมีความหมายเหมือนกับหนึ่งหมื่นปีก่อน นั่นก็หมายความว่าเรื่องร้ายแรงแล้ว เธอต้องถูกบีบให้ปลอมตัวเป็นผู้ชายเพราะสาเหตุจำเป็นบางอย่างแน่นอน
เธอเห็นความทุกข์ใจในสายตาของแม่บังเกิดเกล้าในโลกนี้ก็รู้ชัดเจนแล้ว ทว่าต่อให้เป็นแบบนี้ มารดาของเธอก็ยังตัดสินใจแบบนี้ออกมา นั่นหมายความว่าสถานการณ์ความเป็นจริงย่ำแย่จนเธอต้องกลายมาเป็นผู้ชายถึงจะกอบกู้สถานการณ์ได้