โจนนี่มีความสุขที่สุด เธอได้เห็นทะเลสีครามเป็น ครั้งแรก ทั้งที่พระอาทิตย์กำลังจะตกลง ทอแสงระยับระยับที่ผิวน้ำ
สาวน้อยร่างสูงผมสีทองวิ่งวนหมุนตัวอยู่ริมหาอย่างมีความสุข แล้วก็มาลงนั่งข้างๆเด็กหนุ่มผมหยักศกสีดำผิวเข้มที่นั่งมองเธออยู่
"ห้าปีนี่ คงนานน่าดูเลยนะ ว่าไหม" โจนนี่ว่า
"ไม่หรอก ห้าปีน่ะมันไวจะตาย แป๊บเดีย วเอง" เจคอบแย้ง
"เวลาคนเรามีความสุข เวลาจะผ่านไปเร็ว ว่าไหม" โจนนี่เสริม
ทั้งคู่จูบกันเบาๆ
เด็กหนุ่มยกมือขึ้นลูบแก้มสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า
"ห้าปี เธอรอฉันได้ไหม" เจคอบถาม
"รอสิ"โจนนี่พูด เขากุมมือของโจนนี่ไว้แน่น
หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย ไม่น่าเชื่อว่า เด็กทั้งสองจะต้องมาเจอเหตุการณ์เลวร้ายจนมาถึงวันนี้ได้
เจคอบเด็กหนุ่มผมดำหยิกผิวเข้มเขาไม่ได้หล่อเหลาอะไร เขาไม่เคยคิดว่า ชีวิตเขาจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายถึงเพียงนี้ เดิมเขาเป็นเด็กธรรมดาๆ ที่ใช้ชีวิตไปวันๆ อยู่บนหอคอยโฮราเธีย หอคอยขนาดใหญ่ที่สร้างกลงป่าเขตอุทยานเก่า
1 ปีที่แล้วเป็นจุดเปลี่ยนของเจคอบเลยก็ว่าได้…
>>>>>
"ฉันฝันเห็นผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว" เจคอบว่า เท้าคางที่ระเบียงมองวิวป่าผืนดำเบื้องหน้าที่ไกลสุดลูกหูลูกตา
"ใครนะ"
"ใครก็ไม่รู้ เหมือนมาขอความช่วยเหลือ พอฉันยื่นมือจะไปหา เธอก็หายไปเลย"
เจคอบคุยกับลูกบอลไฟสีชมพูซึ่งเป็นเครื่องมือสื่อสารของชาวโซลัน
"ฝันเห็นเป็นเฮเรนิกส์ป่าว"ฮาล เพื่อนของเขาที่สื่อสารผ่านบอลแสงสีชมพูถามขึ้น เด็กหนุ่มร่างผอมนอนเอนที่โซฟายาว พลางเปิดดูรายการโทรทัศน์ไปเรื่อยๆ
"ไม่ใช่ สวยไหม ไม่รู้อะ เห็นหน้าไม่ชัด" เจคอบบอก
"เออ เจคอบ...นายอย่าลืมจองบัตรคอนเสิร์ทเฮเรนิกส์ให้ด้วยนะ จำได้ว่า นายมีบัตรลด ที่ได้จากตอนซื้อตั๋วคอนเสิร์ทรอบก่อนมานี่นา" ฮาลทวง พอเขาเห็นโฆษณาที่เฮเรนิกส์ ดาราไอดอลแสดง
"ฟังนี่ เฮเรนิกส์ขอเลือนคอนเสิร์ทไปหลังปีใหม่"
"ทำไมอะ"
"ในข่าวยอกว่า ได้รับเชิญให้ไปเล่นคอนเสิร์ทถวายเจ้าหญิงมาร์ส
เนื่องในวันคล้ายวันเกิดเจ้าหญิง"
"ฉันมาคิดดูอีกที ฉันคงไม่ได้ไปเมืองหลวงเพื่อดูคอนเสิร์ทกับนายหรอก"
"อ้าว ทำไมละ"
"เตรียมตัวนอนได้แล้วนะ" ฟาร่าตะโกนบอก เธอคือแม่ของเจคอบ ที่เดินผ่านระเบียงที่เจคอบยืนชมดาวคุยโทรศัพท์อยู่นั่น
"ครับแม่" เจคอบหันไปตอบ แล้วหันมากระซิบกับลูกบอลสีชมพูต่อ
"คือ ฉันต้องพาแม่ไป คอนเสิร์ทของนีลาด้า ซุปเปอร์โนว่า ก็ต้องเอาบัตรลดให้แม่ไปอะ เซ็งเลย"
"โอ้ เข้าใจแล้วละ" ลูกบอลกระซิบตอบ
"ใจจริงฉันอยากไปดูเฮเรนิกส์มากนะ แต่คงต้องรอเป็นรอบหน้าเลยอะ แบบว่าแม่เค้าก็ชอบตามสไตร์ป้าๆเจ๊ๆของเขา ที่สำคัญเขาอยากให้ฉันไปฟังเป็นเพื่อนแกน่ะ นี่ถ้าพ่ออยู่ พ่อคงไปแทนไม่ใช่ฉันหรอก ....แค่นี้ก่อนนะ ฮาล แล้วเจอกัน" เจคอบกระซิบต่อ
"โอเคๆ เจอกัน" ฮาลตอบ แล้วบอลแสงสีชมพูก็หายไป
พอเขาเดินเข้ามาในบ้าน ก็เห็นแม่ของเขายืนอยู่
"แม่ได้ยินนะ ที่แกพูดถึงแม่แบบนั้นน่ะ" ฟาร่าบอก
"ขอโทษครับ"เจคอบตกใจ
เจคอบ เด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุ13 ผิวสีน้ำผึ้งใบหน้าเกลี้ยง จมูกกลม คิ้วดกหนา ตาโตเป็นประกายสีชมพู ตามแบบฉบับของลูกครึ่ง ผมสีดำฟูหนายาวประบ่าทรงหยิกฟูหนา เขาเป็นลูกครึ่งหลายเผ่ามาก เขามีแม่เป็นชาวดิซแท้ๆ แต่มีพ่อเป็นลูกครึ่งลูนกับมาร์ส ชาวลูนส่วนมากก็จะเป็นชาวผิวเหลืองกับผิวดำ ที่อาศัยอยู่บนดสงจันทร์ ส่วนมาร์สคือชาวผิวขาวที่อาศัยอยู่บนดาวอังคาร
ส่วนฟาร่า แม่ของเขา ที่บอกว่าเป็นสตรีชาวดิซ ก็คือเอเลี่ยนที่เข้ามาตั้งรกรากยังโลกดมื่อหลายพันปีก่อน เธอเป็นกลุ่มที่ผ่านการปรับยีนส์เป็นร่างแบบมนุษย์มาหลายรุ่นแล้ว แต่ยังคงเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์อยู่ เพราะมีดวงตาสีม่วงแดง ส่วนผมที่เิมจะต้องเป็นสีชมพูหม่น เธอก็ย้อมผมเป็นสีน้ำตาลยาวเพื่อให้เหมือนกับลูกชาย เธอสวมเสื้อคลุมแบบทับซ้ายไปขวา เหมือนกิโมโนสีแดงเข้มเป็นชุดนอน
สองแม่ลูกอาศัยอยู่ในบ้านขนาดสามห้องนอน ซึ่งเป็นส่วนที่อยู่อาศัยบนหอคอยขนาดใหญ่ที่เป็นเหมือนหมู่บ้าน มีสาธารณูปโภคครบครัน ร้านค้า ที่ทำงาน ในป่าย่านนี้มีหอคอยเช่นนี้ประมาณ 10 แห่ง แต่ละหอคอยจะมีชื่อต่างออกไป พวกเขาเรียกหอคอยที่พวกเขาอยู่นี้ว่า หอคอยโฮราเธีย
....
เจคอบนอนนิ่งในพื้นสีขาว เขารู้ทันทีว่า ตัวเองกำลังฝันอีกแล้ว
"มาแล้วเหรอ" เสียงผู้หญิงถามขึ้นจากหมอกขาวโพลนนั้น
"นั่นใคร" เจคอบถาม "ฉันขยับตัวไม่ได้เลย"
"ฉันเองไง"เด็กสาวผมทองปรากฏตัวขึ้น เธอเปลือยเปล่า เช่นเดียวกับเขา หล่อนคุดเช่าลงนั่งข้างๆ เจคอบ
"นายไม่เด็กแล้วนี่นา" เธอว่า พลางเอามือลูบหน้าท้องเลยลงไปยังอวัยวะเบื้องล่าง เจคอบสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังขยับตัวไม่ได้
"หยุดนะ..." เจคอบร้องเบาๆ แต่เหมือนผีอำขยับตัวไม่ได้เลย
"ท่อนล่างนาย ดูเหมือนจะ ไม่รับคำสั่งว่าหยุดเลยนะ"
"เรา...ยังไม่รู้จักกันเลย จะมาทำแบบนี้ไม่ได้" เจคอบพยายามหลบหน้า
เด็กสาวเปลี่ยนท่าจากนั่งคุกเข่าด้านข้างมาเป็นขึ้นคร่อมและ ก็ก้มลงจูบเขา
"ปล่อยฉัน…."
...
เจคอบลืมตาพรึบในความมืด สะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อแตกท่วมตัว
"ตื่นได้แล้วเจคอบ" เสียงแม่ของเขาเรียกแว่วมา
"ครับ ตื่นแล้ว" เขาตะโกนตอบ
"ให้ตาย เห็นยัยคนนั้นอีกแล้ว" เจคอบปาดเหงื่อและบ่นกับตัวเองเบาๆ
…..
วันที่355 ปี 5467
เจคอบมาล่านิมส์ เป็นกิจวัตรของงานที่ทำ อันที่จริงเขาไม่ได้เป็นคนล่าหรอก เขาเป็นพลขับ ขับยานสกูตเตอร์ลอยได้ ที่เป็นพาหนะสำหรับการล่านิมส์… นิมส์เป็นสัตว์ประหลาดที่เกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ จนได้สัตว์ประหลาดขนาดตัวใหญ่โต แพร่พันธุ์เร็ว และเป็นแหล่งอาหารของชาวโซลัน
ที่ว่าขับยานนั้น เจคอบขับให้ลุงของเขา พี่ชายของแม่ที่ชื่อว่า บรีซ เป็นคนนั่งและเป็นนักล่า หน้าที่ของเจคอบจึงแค่พยุงยานให้ลอยไปตามคำสั่งของลุงบรีซเท่านั้น
หลังเสร็จการล่า เจคอบขับยานสกูตเตอร์ลอยเหนือยอดสนไปช้าๆ ด้านล่างมีสัตว์ตัวใหญ่สีดำที่ถูกตาข่ายเป็นถุงห่อไว้สองตัว ยึดโยงกับลวดสลิงที่ติดกับยาน ฮาลและเจคอบก็เลยได้คุยกันบ้างตามประสา ขณะที่ลุงบรีซนักล่า นั่งชมนกชมไม้อยู่ด้านหลัง
"คอนเสิร์ทเฮเรนิกส์ถูกยกเลิกทั้งหมดเพราะเฮเรนิกส์กลับมาจากมาร์สไม่ทัน" ฮาลบอก
"อ้าว แล้วเขาจะคืนค่าบัตรให้แกไหม" เจคอบถาม
"จำเมื่อสองวันก่อนที่เราคุยกันไหม โชคดีที่ฉันยังไม่ทันได้จองนะสิ"
"ไหนบอกว่าเฮเรนิกส์จะทันมาเล่นคอนเสริท"
"จริงๆ ทุกคนก็เข้าใจว่าเฮเรนิกส์จะเดินทางกลับมาเมื่อ50 วันก่อน แต่นี่ เพิ่งมาประกาศวันนี้ ว่าสำนักพระราชวังของมาร์สจองตัวไปจัดคอนเสิร์ทให้เจ้าหญิงชมเป็นการส่วนพระองค์วันนี้"
"วันนี้เหรอ!!!"
"เพราะงั้นเลยกลับมาเล่นคอนเสิร์ทที่จะมาถึงนี้ไม่ทันไง"
"เป็นเจ้าหญิงก็มีสิทธิพิเศษแบบนี้แหละ" เจคอบค่อนแคะ
"เปล่า เป็นเจ้าหญิง ก็รวยแบบนี้แหละ ค่าตัวเฮเรนิกส์ชั่วโมงละ ห้าหมื่นโซล นอกจากนั้นค่าตัวขณะไม่ได้แสดงคือวันละสามพันโซล แต่นี่ ซื้อตัวไปกลับมาร์ส 80 วัน ใช้เวลาแสดงสามชั่วโมง เป็นเงินเท่าไหร่" ฮาลเบะปากเล่า
"นั่นสิ"
เนื่องจากงานล่านิมส์เช้านี้จบลงแล้ว ฮาลในตำแหน่ง เนวิเกเตอร์ ก็สิ้นสุดหน้าที่สำหรับวันนั้น เขาจึงปิดจอนำทางการล่านิมส์ลง แล้วเปิดจอถ่ายทอดสดคอนเสิร์ทของเฮเรนิกส์จากมาร์ส
"ก็เพราะเป็นเจ้าหญิงไง เราเลยได้ดูแค่จากการถ่ายทอดสดแบบนี้"
เฮเรนิกส์ เป็นนักร้องสาวที่ดังที่สุดในโซลันขณะนี้ เธอคือหญิงสาวผมทองสลวย ดวงตาสีชมพูสดใส เธอมีเสียงไพเราะกังวาลมีเอกลักษณ์ คอนเสิร์ทครั้งนี้เธอสวมชุดกระโปรงพองยาว สีขาวงามสง่ามีประกายระยิบระยับเมื่อต้องกับสปอตไลท์ เธอยืนอยู่กลางเวทีท่ามกลางแสงไฟ เบื้องหน้าที่มืดสลัวคือกลุ่มผู้ชมที่เป็นวงศานุวงศ์ของมาร์ส สมาชิกสภาอัญมณี และเจ้าหญิงโจอันเบลล่า
พอแสดงจบ เฮเรนิกส์ทำความเคารพเจ้าหญิงโจอันเบลล่า พระองค์ทรงยืนปรบมือให้กับการแสดงที่ยอดเยี่ยม เฮเรนิกส์ เดินไปยังเจ้าหญิงเธอเงยอหน้ามองสตรีผู้สูงศักดิ์ที่สูงสง่ามีใบหน้างดงาม เจ้าหญิงโจอันเบลล่าสวมชุดแบบมาร์ส ผ้าปักสีฟ้าอ่อน ซึ่งเป็นสีประจำพระองค์ เฮเรนิกส์ที่ว่าสวยแล้ว ยังเทียบกับเจ้าหญิงมิได้
"เราชื่นชมท่านมาก เราประทับใจเสียงของท่านที่สุด ได้โปรด รับแหวนนี้แทนความชื่นชมจากเรา เป็นของที่ระลึกที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า ของที่ระลึกที่ทางสำนักพระราชวังมอบให้แน่นอน และเป็นเครื่องย้ำเตือนถึงมิตรภาพของเราตลอดไป"
หลังจบการแสดง เจ้าหญิงมอบแหวนส่วนตัวให้เฮเรนิกส์นอกเหนือจากของที่ระลึกที่มอบให้อย่างเป็นทางการ
….
วันที่ 53 ปี 5468
ระหว่างมื้อเช้าขณะที่สองแม่ลูกจิบกาแฟ ก็เปิดทีวีดูข่าวไปพลางๆ จอสีเทาที่แสดงภาพเรืองแสงเป็นโทนสีฟ้านั้นถ่ายทอดข่าวประจำชั่วโมงอยู่
"รายงานสดจากมาร์ส ...ขณะนี้เกิดความรุนแรงขึ้นในเมืองเมืองหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเขต 4 และ 8 รวมถึงตามหัวเมืองต่างๆ อันเป็นผลมาจากการรับสั่งของราชินีเรจิน่าที่จะขอเลื่อนเวลาการประกาศชื่อองค์รัชทายาทออกไป ทำให้มีกลุ่มสนับสนุนเจ้าชายฟรองซัวร์และกลุ่มอำนาจเก่าซึ่งสนับสนุนให้เจ้าหญิงโจอันเบลล่าเป็นรัชทายาทเกิดความขัดแย้งกันขึ้น รวมถึงการปิดข่าวเรื่องพระอาการประชวรของพระราชาเนเมอร์แห่งมาร์ส ซึ่งเป็นที่กังขาแก่ชาวมาร์สอย่างยิ่ง"
จอฉายภาพกลุ่มผู้ชุมนุม
"ในขณะที่ทางสภาอัญมณี โดย เลดี้เฮเลน ทัวมารีน กล่าวว่า ทางสภาจะหารือเพื่อแก้ไขและป้องกันเมืองหลวงจากความขัดแย้งที่เกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด..."
จอฉายภาพสตรีชาวมาร์สผู้หนึ่งกำลังให้สัมภาษณ์ นางสาวมชุดสวมผ้าคลุมมิดชิดจนเหลือแค่ใบหน้ากับฝ่ามือ
"ทำไมผู้หญิงชาวมาร์สต้องใส่ผ้าคลุมหนาแบบนี้นะ" เจคอบตั้งข้อสังเกตุ
"ก็เพราะพวกนางหัวโล้นยังไงละ" ฟาร่าตอบ
"ทางสภาโซลมาสเตอร์ ได้ยื่นข้อเสนอและความช่วยเหลือต่อสภาอัญมณีแห่งมาร์สในเรื่องการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท" เสียงจากโทรทัศน์ดังต่อเนื่อง เป็นภาพชายกลางคนในชุดเสื้อคลุมปักตราโซลมาสเตอร์ ทำทีให้สัมภาษณ์กับกล้อง
"อาณาจักรมาร์สอยู่ห่างจากเราไป เก้าสิบล้านกิโล พวกโซลมาสเตอร์ก็ยังจะยุ่งไม่เข้าเรื่องเลยนะ" ฟาร่าบ่น
"ก็ที่นี่มันสงบสุขจนน่าเบื่อไงละ" เจคอบบอกพลางตักพายเห็ดเข้ากรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย
"...แม้จะเกิดความไม่สงบขึ้นทางสำนักราชวังแห่งไดม่อนยังคงยืนยันที่จะจัดงานฉลองวันคล้ายวันประสูติของเจ้าหญิงโจอันเบลล่ามีการจัดคอนเสิร์ทเฮเรนิกส์แสดงต่อหน้าพระพักตร์ส่วนพระองค์ ซึ่งทางพระราชวังจัดถวาย ทั้งนี้ทำให้ผู้จัดต้องยกเลิกคอนเสิร์ททั้งหมดในช่วง 200 วันอย่างกระทันหัน สร้างความไม่พอใจให้กับแฟนคลับที่จองบัตรเอาไว้แล้ว แต่ภายหลังได้มีการคืนเงินให้ทั้งหมด"
ภาพหญิงสาวในชุดแบบมาร์ส สวมผ้าคลุมผมหนาเหลือแต่กรอบหน้า และชุดเดรสยาว แขนเสื้อพองยาว แต่ภาพในจอเป็นการถ่ายอยู่ห่างๆ เห็นหน้าไม่ชัดแต่รู้ว่าสวมชุดสวยงาม เจคอบมองเจ้าหญิงในจอก็เกิดหน้าแดง
"คุ้นๆ" เจคอบอุทานเบาๆ
แม่ของเขามองจอที่ฉายภาพแล้วส่ายหัวไปมา
"ผู้หญิงชาวมาร์สนะ หัวโล้นทุกคน สวยแค่ไหนก็หัวโล้น" ฟาร่าตักพายเห็ดใส่จานแบ่ง แล้วใช้ส้อมตักพายเห็ดจากจานแบ่งเข้าปาก
"ต่อไปเป็นข่าวจากลูน..."
"ชาวมาร์สนะ โดนรังสีมาหลายรุ่น จนผู้หญิงไม่มีขนขึ้นเลย แต่ผู้ชายมีขนดกเกินไป บางคนก็มีพลังจิตด้วยนะ เห็นเขาเล่าว่าคนไหนมีพลังจิต จะถูกจับฉีดเซรุ่มให้หาย หรือไม่ก็นำไปประหาร" ฟาร่าพูดต่อแทรกเสียงทีวี
"โธ่แม่ ขอแค่คิดอะไรเพลินๆ บ้างไม่ได้หรือไง แม่ก็บอกเรื่องผู้หญิงหัวโล้น ทุกครั้งที่ผมชมผู้หญิงชาวมาร์สตลอดเลย" เจคอบโอดครวญ
"ก็มันจริงนี่" ฟาร่ายกกาแฟขึ้นจิบ "นี่ เดี๋ยวไปส่งแม่ที่สถานีด้วยนะ"
"ได้ครับ"
เจคอบอาสาขับสกูตเตอร์ไปส่งแม่ของเขาที่ท่าอากาศยานกลางประจำหอคอย
วันนี้เจคอบจะไปล่านิมส์ เขาสวมยูนิฟอร์มล่านิมส์ เสื้อคอเต่าสีเทา กางเกงสี่ส่วนสั้นครึ่งแข้งสีน้ำตาลเข้ม รองเท้าบูทหนังสีเดียวกับกางเกง สวมเสื้อคลุมทับให้ดูสุภาพอีกชั้น ส่วนแม่ของเขา ฟาร่า สวมชุดเดรสลายกราฟิกยาวเท่าเข่า ทับด้วยเสื้อคลุมสักกะหลาดสีแดงเข้มและรองเท้าบูทยาวใต้เข้าสีน้ำตาลแดง เจคอบลากกระเป๋าถือให้แม่ของเขา
"อย่าลืมจองบัตรคอนเสิร์ทของนีลาด้ารอบใหม่ให้แม่ด้วยนะ" แม่เตือน "ครับแม่" เจคอบรับคำ
"อย่าลืมปิดไฟ อย่าลืมเอาอาหารที่เหลือในตู้เย็นไปให้ลุงบรีสด้วยละ อย่าปล่อยให้มันบูดไปก่อนน่าเสียดาย"
เจคอบยื่นกระเป๋าเดินทางที่เขาช่วยถือมาให้แม่ของเขาไป
"อากาศยานไปยังเซนเตอร์ที่ 14 จะออกเดินทางที่เกท 6 ในอีก 15 นาที ประกาศ...อากาศยานไปยังเซนเตอร์ที่ 14 จะออกเดินทางที่เกท 6 ในอีก 15 นาที" เสียงประกาศดังขึ้น
"แม่ไปละ อีกห้าวันเจอกันนะ..." ฟาร่าโบกมือ ให้
"เดินทางปลอดภัยนะครับ" เจคอบโบกมือตอบ
พอเห็นแม่เดินหายไปกับผู้คนที่จะเดินทางไปเซนเตอร์ เขาก็เดินกลับไปที่จอดสกูตเตอร์ ขับออกไป


หลังจากเจคอบส่งแม่ของเขาเสร็จแล้วก็ขับออกมา มีสายโทรเข้า เจคอบกดรับบอลแสงสีชมพูก็ปรากฏขึ้น
"นายรู้ไหม ตอนนี้เจ้าหญิงของมาร์ส ไม่ได้อยู่ที่มาร์สหรอก" ฮาล เพื่อนสนิทของเจคอบในบอลสีชมพูพูดขึ้น
"นายรู้ได้ยังไง" เจคอบสงสัย
"ข่าวลือไง เขาว่าข่าวที่ออกมาทางทีวีนี่ก็ไม่ใช่เรื่องจริงเลยนะ ทางการปิดบังเรื่องของมาร์ส เพราะมีปัญหาภายในมากกว่าที่เอามาออกข่าวอีกนะ" ฮาลพูดผ่านลูกบอลชมพูซึ่งลอยตามเจคอบที่ขับสกูตเตอร์อยู่
"นายเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ" เจคอบสงสัยอีก
"เออสิ รู้แล้วมันได้คิดต่อก็สนุกดีไม่ใช่เหรอ"
"เอาละจะถึงแล้วขอขับเข้าไปหาที่จอดก่อนนะ" เจคอบเลี้ยวรถเข้าในลานจอดของศูนย์ล่านิมส์ประจำหอคอย
หอคอย ซี16 ในเขต เบลดิสซิโค่ หอคอยที่ครอบครัวของเจคอบอาศัยอยู่ มีชื่อเรียกว่า หอคอยโฮราเธีย เป็นหนึ่งในกลุ่มหอคอยที่สร้างขึ้นรายรอบเขตป่าสงวนทดแทนการอยู่อาศัยแบบหมู่บ้านบนพื้นระนาบที่มีพื้นที่ไม่เพียงพอต่อการอยู่อาศัย
ลานจอดเป็นโถงกว้างขนาดใหญ่ มีรถจอดมากมาย พอได้ช่องว่างจอด ก็เข้าเทียบ แล้วเจคอบเดินไปข้างในเป็นโถงที่ยาวต่อกัน มีสกูตเตอร์ขนาดใหญ่กว่าของเจคอบสองเท่าที่เรียกว่า ยานล่านิมส์ จอดเรียงกันไปประมาณ 30 คัน ตรงด้านหน้าของยานมีโต๊ะนั่ง มีจอควบคุมสำหรับติดตามการล่านิมส์ประจำในแต่ละคัน ยานของเจคอบมีฮาลและลุงบรีซประจำอยู่
ฮาลนั่งดูคอนเสิร์ทเฮเรนิกส์อีกแล้ว เจคอบโผล่มาข้างๆ เขาก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์
"นายดูเอเรนิกส์อีกแล้วเหรอ" เจคอบวางของ พลางเปิดเก๊ะข้างหน้าโต๊ะเนวิเกเตอร์ ซึ่งเป็นฝาเปิดข้างในเป็นช่องสำหรับเก็บของ
"ก็ชอบนี่หว่า" ฮาลตอบ
เจคอบถอดเสื้อคลุมออกแล้วสวมสายคาดนีรภัยแบบมีลวดสลิงสำหรับขึงติดกับยาน สวมถุงมือและ เตรียมหมวกกับแว่นมาวางไว้
"ทำไมมาสาย" ลุงถาม พลางตบป๊าบที่กลางหลังเจคอบ
"ผมไปส่งแม่มาครับ" เจคอบตอบ
"ไหนมีเป้าหมายอยู่ตรงไหนบ้าง" ลุงบรีซถาม
"ตัวเมียอายุ 4 ปี พิกัด 74 และ 45 รหัส 044522 กับตัวผู้อายุ 7 ปี พิกัด 64 และ55 รหัส 047812" ฮาลระบุตัวนิมส์ที่จะล่า
"เยี่ยมเลย มาร์กตัวไว้ แล้วเราก็เริ่มกันได้" ลุงบรีซสวมแว่นกันลมแล้วตรวจปืนฉมวกที่ใช้ล่านิมส์ให้มั่นใจง่าใช้งานได้ไม่ติดขัด
ลุงบรีซเป็นพี่ชายของฟาร่า เป็นชายกลางคนอายุประมาณ 45 ร่างกายมีกล้ามแน่น ตัวสูงกว่าเจคอบนิดหน่อย ไว้หนวดเคราตามแบบที่ชาวโซลันนิยม ผมยาวหยักศกสีออกชมพูเทา มัดรวบไว้ด้านหลัง สวมชุดยูนิฟอร์มนักล่านิมส์เหมือนเจคอบ ตอนนี้เป็นหัวหน้าหน่วยจัดหาเสบียงของหอคอย เขาช่วยดูแลเจคอบตั้งแต่พ่อของเจคอบตายไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ลุงบรีซยังไม่แต่งงาน และไม่สนใจเรื่องผู้หญิงนัก
เจคอบกำลังเช็คระบบเซลล์ไฟฟ้าของสกูตเตอร์ที่เสริมปืนยิงฉมวกไว้ที่ท้ายยาน ส่วนบรีซตรวจเช็คสภาพฉมวกกับอุปกรณ์ในการล่าของเขา
เมื่อพร้อมแล้ว ทุกคนประจำที่
"อนุมัติล่า 10.00 วันที่ 53 ปี 5468" บรีซประกาศ
"ไว้เจอกันเพื่อน" เจคอบบอกฮาล
"ล่าให้สนุกนะ" ฮาลบอกกับทั้งสอง
เจคอบขึ้นคร่อมยานสกูตเตอร์ แล้วลุงบรีซก็ขึ้นนั่งหันหน้าไปด้านหลังของยานสกูตเตอร์ ที่มีปืนฉมวกติดตั้งสำหรับล่านิมส์ ยานสกูตเตอร์อื่นๆ ก็เริ่มสตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไปทางระตูเปิดขนาดใหญ่ ที่เป็นช่องด้านข้างของหอคอย
ยานสกูตเตอร์ขับอยู่ในระดับสูงพ้นยอดไม้ หรือประมาณ 50 เมตร จากพื้นดิน พอขับเข้าใกล้พิกัดที่กำหนดก็แลเห็นนิมส์ตัวดำใหญ่เบื้องล่างขนาดสูงกว่า 3 เมตร วิ่งกันเกรียวคอยหนีสกูตเตอร์ที่ส่งเสียงดังไล่ตาม
......…
การล่านิมส์ในเช้าวันนี้สนุกมาก ฮาลคอยส่งคำเตือนเรื่องการเข้าใกล้ฝูงนิมส์เป็นระยะ ลุงบรีซกับเจคอบจับนิมส์ตัวแรกได้แล้ว มันถูกฉมวกอาบยาสลบแทง ตามด้วยการยิงถุงตาข่ายหุ้มตัวมันเกี่ยวห้อยเหนือยอดไม้ ไปตามทาง ตอนนี้กำลังจะล่าอีกตัวตามที่ระบุตัวไว้ เจคอบมองตามและคิดในใจว่า สงสัยจะล่าได้ตัวเดียว ต้องเอาไปส่งก่อนค่อยมายิงอีกตัวจะดีกว่า
"เอาละ เหลือนิมส์อีกตัว " ฮาลบอกคนทั้งสอง
"ดูตัวนั้นในเรด้านี่ โห….. สูงตั้ง 3 เมตร50 หนัก 7 ตัน ยอดไปเลย" ลุงบรีซร้องอย่างยินดี
"ลุงครับ ตัวที่ห้อยอยู่นี่ก็หนัก 4 ตันกว่าแล้ว ลุงไม่คิดว่า ถ้าจะยิงอีกตัว สกู๊ตเตอร์จะรับน้ำหนักไหวหรือครับ" เจคอบตะโกนต้านลมจากด้านหน้ามา
"จริงด้วย ลุงกลับเอาตัวแรกมาส่งก่อนไหมครับ ค่อยล่าอีกตัว" ฮาลเห็นด้วยกับเจคอบ
"ไหนบอกยานบ้านี่รับน้ำหนักนิมส์ 6 ตันได้สองตัวรวมกันไงนี่ 4 ตัน ตัวนึง 7 ตัน อีกตัว… เอาอยู่น่า"
"แต่ยานล่านิมส์ลำนี้มันเก่าแล้วนะลุง เกือบสิบปีแล้ว ระบบรอกมันอาจจะไม่ดี..." ฮาลว่า
ไม่ทันขาดคำ ลุงบรีซก็เล็งฉมวกที่จะยิงไปยังนิมส์ที่กำลังวิ่งคึกอยู่ข้างล่าง เจคอบมีหน้าที่ประคองสกู๊ตเตอร์ให้แล่นไปได้
แม้ว่าอยู่เหนือยอดไม้สูงก็สามารถมองเห็นนิมส์ผ่านจอ เอ็กซเรย์ที่ทะลุผ่านยอดไม้ลงไป ฉมวกมีเครื่องติดตามเป้าหมาย ถ้าล็อกเป้าแล้ว โอกาสพลาดเป็นศูนย์
"ยิง" ลุงบรีซร้องเพื่อบอกจังหวะแก่เจคอบ
เชือกไฟเบอร์พุ่งเข้าทะลุหนังนิมส์เป้าหมายที่เล็งไว้ มันกำลังวิ่งอยู่เมื่อถูกรั้งด้วยฉมวกจึงชะงักล้มลงทันที ด้วยความเจ็บปวด มันจึงทั้งดิ้นทั้งยื้อด้วยแรงดึงมหาศาลของมัน ทำให้การดึงกลับของรอกเป็นไปอย่างยากลำบาก
"ยาสลบไม่ออกฤทธิ์สักที" ฮาลว่า ขณะมองจากกล้องที่ติดข้างลำยาน
"เร่งเครื่องไว้" ลุงบรีซตะโกน ขณะที่พยายามใช้คำสั่งม้วนรอกเพื่อดึงเชือกกลับ
"เร่งสุดแล้ว" เจคอบตะโกนกลับมา


ในเมืองเก่าที่ถูกลืมไปนานหลายศตวรรษ ห่างไกลจากสายตาของโลกภายนอก เธียร์ นักเวทหนุ่มได้รับภารกิจจากสภาผู้เวท ซึ่งเป็นองค์กรที่คอยรักษาความสมดุลของพลังเวทมนตร์ทั่วทั้งโลก ภารกิจของเขาคือการค้นหาคาถาโบราณที่เชื่อกันว่าอาจเป็นกุญแจในการควบคุมพลังอันยิ่งใหญ่และอันตรายที่ซ่อนอยู่ในโลกเวทมนตร์
การเดินทางของเขานำไปสู่ห้องสมุดใหญ่ที่ถูกฝังอยู่ลึกใต้ดินในซากปรักหักพังของเมืองโบราณ ที่ซึ่งไม่เคยมีใครสามารถเข้าถึงได้ หอสมุดนี้เต็มไปด้วยชั้นหนังสือโบราณและคัมภีร์เวทมนตร์ที่มีอายุหลายพันปี
เธียร์ใช้เวลาหลายวันในการค้นหาภายในห้องสมุดที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แต่แล้วในที่สุด เขาก็พบสิ่งที่เขากำลังมองหา—คัมภีร์ที่ถูกซ่อนไว้ลึกสุดในชั้นหนังสือที่ไม่มีใครเคยพบมาก่อน การเปิดคัมภีร์ทำให้เธียร์พบกับคาถาโบราณที่ระบุถึงการควบคุม "เงามืด" และพลังที่สามารถบิดเบือนเวลาและอวกาศได้
ขณะที่เขากำลังอ่านคาถานั้น สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เป็นไปตามที่เขาคิด ในทันทีที่เขาพูดคำคาถานั้นออกมา โลกทั้งใบรอบตัวเขากลับหมุนและบิดเบือน ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์—เหมือนหลุดออกจากมิติเดิมและตกลงไปในโลกที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน


เมื่อเธียร์หลบหนีจากการเฝ้าติดตามของไอล่า เขาตัดสินใจเดินทางต่อไปเพื่อตามหาคำตอบจาก "เวเดรีย" นักเวทผู้สูงวัยที่เคยเป็นอดีตผู้นำของสภาผู้เวทและเป็นคนเดียวที่รู้ถึงความจริงเบื้องหลังคาถาแห่งเงามืด
การเดินทางของเขานำเขาไปยังดินแดนที่ถูกซ่อนเร้นภายในหุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกปกคลุมด้วยเวทมนตร์ที่ทำให้คนทั่วไปไม่สามารถมองเห็นได้ เมื่อเขาพบกับเวเดรีย นักเวทผู้สูงวัยก็ได้เปิดเผยสิ่งที่เขาคาดไม่ถึง—ความจริงที่ซ่อนอยู่ในคาถาแห่งเงามืดคือการควบคุมความทรงจำของผู้ใช้งาน เพื่อให้โลกอยู่ภายใต้การควบคุมของคนบางกลุ่ม
เวเดรียอธิบายว่าเธียร์และไอล่าเป็นส่วนหนึ่งของการทำนายอันยิ่งใหญ่ เขาคือผู้ที่จะต้องตัดสินใจว่าโลกนี้จะถูกทำลายหรือจะถูกสร้างใหม่โดยการควบคุมพลังแห่งเงามืด
เธียร์พบว่าภารกิจของเขาไม่ใช่แค่การหลีกเลี่ยงการถูกควบคุม แต่ยังเป็นการเลือกที่จะยอมรับหรือทำลายความจริงที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน
---
ตอนต่อไปจะพาเธียร์เข้าสู่การเผชิญหน้าครั้งใหญ่และการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิตของเขาครับ


ในขณะที่เธียร์และไอล่ากำลังเดินทางผ่านป่ามืดเพื่อค้นหาทางออกจากมิติที่ถูกบิดเบือนนี้ เธียร์เริ่มสงสัยในคำพูดของไอล่า และเริ่มสังเกตเห็นพฤติกรรมที่แปลกไปจากเดิม ไอล่ามักจะกล่าวถึงการทำนายบางอย่าง และชวนเขาให้ไปยังสถานที่ต่างๆ ที่เขาคิดว่าอาจจะเป็นกับดัก
จนกระทั่งพวกเขามาถึงหุบเขาลึกที่เต็มไปด้วยสัญญาณเวทมนตร์ชั่วร้าย ไอล่าเผยความจริงที่ซ่อนเร้นออกมา—เธอไม่ใช่แค่ตัวแทนของสภาผู้เวท แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่ต้องการใช้พลังจากคาถาแห่งเงามืดเพื่อทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในโลกใบนี้
การหักมุมเกิดขึ้นเมื่อเธียร์รู้ว่าเขาเองคือผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นเครื่องมือในการทำลายล้าง เขาคือส่วนหนึ่งของการทำนายที่มีเงื่อนไขให้เขาต้องเปิดประตูมิติแห่งความมืดเพื่อเริ่มต้นการครอบงำ
ขณะที่เธียร์ตกตะลึงกับความจริง เขาพยายามหนีจากไอล่าและการทรยศที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากเวทมนตร์ที่ควบคุมเขาได้


เธียร์ตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน—เป็นที่รกร้างในดินแดนที่แปลกประหลาด ท้องฟ้ามืดและเต็มไปด้วยเมฆหมอกหนาทึบ เขาไม่สามารถหาทางกลับไปยังโลกเดิมได้ แต่ทว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียว
ในขณะที่เขากำลังพยายามหาทางออกจากสถานที่นี้ เขาได้พบกับ "ไอล่า" นักเวทหญิงผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะรู้จักสถานที่แห่งนี้ดี ไอล่าบอกเขาว่าเธอเคยอยู่ที่นี่มาก่อนและเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจลับของสภาผู้เวท เช่นเดียวกับเขา
ไอล่าอธิบายให้เธียร์ฟังว่า คาถาโบราณที่เขาเปิดใช้งานเป็นการเรียกมิติที่ซ่อนอยู่ ซึ่งอาจทำให้ทั้งโลกและมิติที่พวกเขาอยู่นั้นพังทลายลงได้ การที่เขาเปิดใช้งานคาถานั้นทำให้เกิดการปั่นป่วนในทุกมิติ
ในช่วงเวลาที่พวกเขาพูดคุยกัน เธียร์เริ่มสงสัยว่าไอล่าอาจจะมีเจตนาซ่อนเร้น เธอไม่ได้มาเพื่อช่วยเขาจริงๆ แต่เพื่อพาเขาไปยังจุดหมายที่เธอต้องการ


เธียร์มาถึงที่พักของเวเดรียแล้ว และได้เรียนรู้ความลับบางประการเกี่ยวกับสภาผู้เวทที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เวเดรียบอกเขาว่า สภาผู้เวทไม่ได้เป็นองค์กรที่สมบูรณ์แบบตามที่ทุกคนเชื่อ พวกเขาเคยทำการทดลองเกี่ยวกับเวทมนตร์ที่สามารถควบคุมและเปลี่ยนแปลงความทรงจำของมนุษย์ เพื่อรักษาความสมดุลของโลก แต่การทดลองเหล่านี้กลับมีผลข้างเคียงที่ร้ายแรง พวกเขาล้มเหลวและสร้างการทรยศขึ้นมาเอง
เธียร์ได้เรียนรู้ว่าเขาเองเป็นหนึ่งในผลลัพธ์ของการทดลองเหล่านั้น เมื่อเขาเปิดใช้งานคาถาแห่งเงามืด เขาไม่เพียงแต่เปิดประตูสู่มิติที่ถูกซ่อน แต่ยังทำให้พลังบางอย่างถูกปลดปล่อยออกมา พลังที่อาจจะเป็นอันตรายต่อทั้งโลก
เวเดรียแนะนำให้เธียร์ไปหาความจริงในห้องสมุดแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยคัมภีร์เวทที่ยังไม่ถูกค้นพบ เพื่อหาวิธีทำลายพลังอันตรายนี้ก่อนที่มันจะสายเกินไป


เธียร์ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่บีบคั้นว่าเขาเป็นเครื่องมือในแผนการของสภาผู้เวททั้งหมด เขาถูกเลือกให้ทำลายโลกหรือบิดเบือนความจริงเพื่อให้พวกเขาควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่การทำลายคาถานั้นอาจทำให้เขาสูญเสียความเป็นตัวเอง และไอล่าก็พยายามโน้มน้าวให้เขาเข้าร่วมกับเธอในการใช้พลังนี้เพื่อสร้างโลกใหม่
ในขณะที่เธียร์กำลังลังเล ไอล่าก็เปิดเผยว่าเธอมีแผนการที่จะใช้พลังแห่งเงามืดเพื่อควบคุมทั้งโลก รวมถึงให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของแผนนี้ เพื่อปกป้องสิ่งที่เธอเชื่อว่าเป็นความถูกต้อง
เธียร์ต้องตัดสินใจ: จะยอมรับสิ่งที่เขาถูกบังคับให้ทำ หรือจะต่อสู้เพื่อทำลายทุกอย่างที่เคยเชื่อมโยงกับเขา


เมื่อเธียร์ออกเดินทางไปตามคำแนะนำของเวเดรีย เขาพบว่าห้องสมุดที่เวเดรียพูดถึงนั้นถูกปกคลุมด้วยป้อมปราการเวทมนตร์ที่ยากจะผ่านเข้าไปได้ เขาต้องใช้ความสามารถของตนในการหลบหลีกกับดักและฝ่าฝืนเวทมนตร์ที่คอยขัดขวางเขา
เมื่อเข้าไปถึงภายในห้องสมุด เขาพบคัมภีร์ที่เปิดเผยถึงที่มาของคาถาแห่งเงามืดและการทดลองที่เกิดขึ้น พวกเขาพบว่าพลังที่ซ่อนอยู่ไม่ได้เป็นแค่ความมืดที่บิดเบือนเวลา แต่ยังเป็นการควบคุมจิตใจของผู้ที่ใช้งานคาถานี้ การตัดสินใจครั้งสำคัญของเธียร์เริ่มมีผล เขาจะต้องเลือกระหว่างการทำลายคาถาและความเป็นมนุษย์ของเขา
ขณะเดียวกัน ไอล่าได้ตามมาถึงห้องสมุดแห่งนี้ และยืนยันว่าเธอเองก็คือผลลัพธ์ของการทดลองนี้เช่นกัน เธอถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้มาทำลายเธียร์ เพราะเขาคือคนเดียวที่สามารถหยุดยั้งแผนการของสภาผู้เวทได้


แม้ว่าพลังแห่งเงามืดจะถูกทำลายไปแล้ว โลกก็ยังคงเหลือปริศนาที่ไม่มีคำตอบ เธียร์ต้องเผชิญหน้ากับอนาคตที่ไม่แน่นอน เขาไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้ แต่การกระทำของเขาในครั้งนี้จะส่งผลถึงอนาคตของโลกใบนี้
สุดท้าย เธียร์ตัดสินใจที่จะเดินต่อไปข้างหน้า ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับการล้างผลาญที่เคยเกิดขึ้นหรือไม่ เขาเริ่มสร้างเส้นทางใหม่ให้กับตัวเอง ในขณะที่โลกและความลึกลับที่เขาเคยรู้จักยังคงมีสิ่งที่ซ่อนอยู่
การผจญภัยของเธียร์อาจจะจบลงในตอนนี้ แต่การค้นหาความจริงนั้นยังคงดำเนินต่อไป
---
จบบริบูรณ์


โลกกลับคืนสู่ความสงบ แต่เธียร์รู้สึกสูญเสีย เขาไม่มีความทรงจำใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับอดีตของเขา เขากลายเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกทิ้งในโลกที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมด
แต่แล้ว ไอล่ากลับปรากฏตัวอีกครั้ง โดยมีคำถามสำคัญที่ทำให้เธียร์ต้องเผชิญหน้ากับความจริงใหม่: การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเขาจะต้องถูกตัดสินในอนาคต และเขาจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงโชคชะตาของตัวเองได้


การต่อสู้ในห้องสมุดเริ่มดุเดือด เธียร์ตัดสินใจที่จะไม่ใช้พลังแห่งเงามืด และพยายามหาทางทำลายมันด้วยวิธีอื่น แต่ในขณะที่เขากำลังทำเช่นนั้น ไอล่าใช้พลังเวทในการบังคับเขาให้เข้าร่วมกับเธอในการสร้างโลกใหม่
แต่การใช้พลังนี้ทำให้เธียร์ต้องเสียสละสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา: ความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตัวเองและครอบครัว เพื่อทำลายการควบคุมของคาถาแห่งเงามืด
หลังจากการเสียสละครั้งนี้ โลกเริ่มกลับสู่สภาพเดิม แต่มันก็มีบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป ทุกอย่างที่เธียร์รู้จักกลายเป็นเพียงเงาจางๆ ที่เขาไม่สามารถกลับไปหามันได้


ในอดีตอันเจ็บปวดของดาวสีน้ำเงินที่เคยถูกเรียกขานว่าโลก ดาวเพียงดวงเดียวในระบบสุริยจักรวาลที่สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้
แต่น่าเสียดายที่โลกไม่อาจมีชีวิตผ่านพ้น 5000 ล้านปี ก็ต้องเสื่อมสลายกลายเป็นดาวร้างเพียงเพราะความโลภโมโทสันของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่าเป็นจุดสูงสุดแห่งห่วงโซ่อาหาร 'มนุษย์'
มันเริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 21 เป็นต้นมา สงครามโลกที่อุบัติขึ้นจากครั้งนั้นมันก่อร่างสร้างความแตกแยกให้เกิดสงครามตามมาอีกนับไม่ถ้วนจากความโลภอันไร้ที่สิ้นสุดของกลุ่มคนเพียงไม่กี่คน สันติที่ไม่อาจบังเกิดในตอนนั้นทำให้ในที่สุด 400 ปีหลังจากนั้น ดาวสีน้ำเงินที่เคยงดงามก็กลายสภาพเป็นเพียงดาวร้างที่ไม่อาจอยู่อาศัยเพราะสารกัมมันตภาพรังสีที่ปลิวคลุ้งปกคลุมไปทั่วทั้งโลกจากระเบิดนับร้อยลูกทำลายล้างจนไม่เหลือสิ่งใดอีก
เพียงไม่นานหลังจากนั้น ทุกอย่างสิ้นสูญเฉกเช่นยุคดึกดำบรรพ์ที่ไดโนเสาร์สูญพันธุ์ แม้แต่มนุษย์เองก็ไม่อาจมีชีวิตรอดในกลียุคนี้ นั่นแหละสันติจึงเกิดขึ้น เมื่อโลกไม่อาจอยู่อาศัยแล้วนับถอยหลังสู่วันสิ้นสลาย มนุษย์กลุ่มสุดท้ายที่รอดพ้นจากมหันตภัยนี้ก็ได้อาศัยวิทยาการที่ยังไม่สมบูรณ์นักโยกย้ายไปยังดวงดาวไกลโพ้นที่อาจอยู่อาศัยได้
ยานลำเลียงทำหน้าที่แทนเรือโนอาห์จำนวนหนึ่ง ลอยเคว้งคว้างในอวกาศนานปี เพราะไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาขนาดไหน ผู้รอดชีวิตจึงแช่แข็งร่างของตัวเองไว้เพื่อให้สามารถคงสภาพได้เมื่อถึงบ้านใหม่ และเพื่อปกป้องทุกความทรงจำ ทุกอย่างจึงถูกแบ็คอัพเอาไว้ในรูปแบบตัวเลขดิจิตอล
ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ ในที่สุดยานโนอาห์ที่แทบไม่เหลือเชื้อเพลิงก็ร่วงลงสู่ดาวดวงใหม่ที่มีดวงจันทร์ดวงยักษ์เป็นบริวาร โชคดีที่ดาวดวงนี้มีอากาศและแหล่งน้ำที่น่าจะเพียงพอต่อการดำรงชีวิตแม้มันจะเต็มไปด้วยฝุ่นพิษก็ตามที และเพราะดาวดวงใหม่นี้อยู่ห่างจากดาวฤกษ์ของมันมากเกินไปทำให้บรรยากาศของมันคล้ายช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกดินบนโลกใบเก่า
ดาวดวงใหม่ร้างไร้ ว่างเปล่า เต็มไปด้วยฝุ่นผง อิฐ ดินแดง และเถ้าธุลี ท้องทะเลสีโคลนจนราวกับร้างไร้ลมหายใจแห่งชีวิต แม้แต่พยับเมฆฝนบนฟ้า ยังกลั่นออกมาเป็นสีแดงดั่งโลหิต ดู 'ไร้ซึ่งความหวัง' อาจถือได้ว่าเป็นนิยามของดาวใหม่ดวงนี้
ร้ายกว่านั้น คือ เมื่อเหล่ามนุษย์ลืมตาตื่นขึ้นมาจากหลับใหลที่ยาวนาน กลับไม่อาจทนต่อสภาพที่เป็นพิษบนดาวดวงใหม่ มนุษย์กลุ่มแรกที่เหยียบพื้นดาว เพียงไม่นานก็ล้มป่วยและตายลงในเวลาเพียงไม่กี่ปี
แม้บนยานจะมีการขนปัจจัยสี่มาจำนวนหนึ่งเท่าที่ยังพอหลงเหลืออยู่ในโลกเก่า แต่ของจำพวกเวชภัณฑ์ของโลกกลับไม่อาจรักษาอาการป่วยไข้ ที่นับเป็นเชื้ออุบัติใหม่ มนุษย์ไม่อาจอดทนบนผืนดาวจึงจำต้องอาศัยแต่บนยานที่เชื้อเพลิงกำลังจะหมด พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากทำทุกวิถีทางที่สามารถทำได้เพื่อต่ออายุของพวกตนบนดาวดวงนี้ บนดาวใหม่
ผู้คนกว่าครึ่งล้มตาย ดวงดาวนี้ช่างโหดร้ายราวกับไม่ยินยอมให้พวกเขาได้ชนะ แต่ด้วยอัตตาอันเป็นอัตตาลักษณ์เฉพาะของเผ่าพันธุ์ มนุษย์จึงดิ้นรนทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เผ่าพันธุ์อยู่รอด เพื่อเอาชนะธรรมชาติอันโหดร้ายกลุ่มนักวิทยาศาสตร์จึงตัดสินใจทดลองทำบางสิ่งขึ้นมา ขั้นแรกคือทำการฟื้นฟูความพิกลพิการของดีเอ็นเอที่ต้องบกพร่องไปเพราะฤทธิ์ร้ายของสารกัมมันตภาพรังสี จากนั้นก็ทำการทดลองโคลนนิ่งมนุษย์สายพันธ์ุใหม่ วิวัฒน์ให้มันกลายพันธุ์ไปสู่จุดที่ความพิการคุดทะราดไม่สามารถทำอันตราย โดยการผสมเข้ากับยีนที่เกี่ยวข้องกับการปรับตัวอันเยี่ยมยอดเพื่อความอยู่รอดของสัตว์ป่า
แน่นอนว่าการทดลองช่วงแรกเต็มไปด้วยอุปสรรคและความล้มเหลว แต่เมื่อสู้จนหลังชนฝาอย่างไม่ยอมแพ้ ในที่สุดก็สามารถสร้างมนุษย์สายพันธุ์ใหม่กลุ่มแรกขึ้นมาได้สำเร็จ
ยุคแห่งมนุษย์กลายพันธุ์เริ่มต้นขึ้นจากตอนนั้น ยุคแห่งการผนวกยีนเด่นของมนุษย์และสัตว์เข้าด้วยกัน ทั้งฉลาดและทรงพลัง ยีนของสัตว์ที่ถูกคัดเลือกให้ผสมยีนกับมนุษย์นั้นมีหลากหลายเท่าที่จะสามารถเฟ้นหาได้ จนสามารถสร้างออกมาได้หลายสายพันธุ์ ในจำนวนนี้มีอยู่ 4 สายพันธุ์ที่ถือว่าประสบความสำเร็จในการสร้างพันธุกรรมใหม่ที่สุด จนถูกเรียกขานกันว่าจตุรราชา ได้แก่ หมาป่า จระเข้ เหยี่ยว และ งู โดยทั้งหมดล้วนเป็นสายพันธุ์สัตว์นักล่าที่มีสัญชาตญาณดิบในการล่าเพื่อเอาตัวรอดเข้าขั้นยอดเยี่ยม ที่นอกจากความแข็งแกร่งในด้านการปรับตัวและวิวัฒนาการแล้ว ความเฉลียวฉลาดและสัญชาตญาณก็ถูกวิวัฒน์จนเหนือกว่าบรรพบุรุษ
โดยทั้งสี่กลุ่มที่ถือว่าเป็นราชาของเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์นี้ล้วนมีทักษะพิเศษที่ติดตัวมาเช่น
มนุษย์หมาป่า มีทักษะทางการต่อสู้ เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว รวดเร็วว่องไว กระโดดสูง กรงเล็บทรงพลังและมีอำนาจในการสะกดใจผู้อื่น
มนุษย์จระเข้ มีทักษะในการพรางตัว และทรงพลัง
มนุษย์เหยี่ยว แม้ไม่ได้มีปีกงอกออกมาอย่างสายพันธุ์ตั้งต้น แต่ยังคงไว้ซึ่งสายตาที่เป็นเลิศ กระโดดได้สูง และคล่องแคล่ว
มนุษย์งู มีทักษะในการล่า และมีความฉลาดในการควบคุมสิ่งมีชีวิตอื่น
มนุษย์กลายพันธุ์ถูกพัฒนาจนแข็งแกร่ง จนดูเหมือนว่าหน้าประวัติศาสตร์ของพวกเขาเหล่านั้นจะยั่งยืนไปอีกนานแสนนานจวบจนหลายร้อย หลายพันปี พวกเขามั่นใจเหลือเกินว่า ด้วยความแข็งแกร่งของยีนเด่นนี้ จะสามารถถ่ายทอดสู่รุ่นต่อรุ่น ชั่วลูกสืบหลาน
ทว่าความน่ายินดีนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน ข่าวร้ายปรากฏขึ้นอีกครั้งหลังมนุษย์กลายพันธ์ุชุดแรกประสบความสำเร็จ นั่นคือพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่วิกฤตแห่งการสูญพันธ์ุอันเนื่องมาจากการสูญเสียเพศเมีย!
ในขณะที่เพศผู้มีวิวัฒนาการที่น่าพึงใจ เพศเมียกลับอ่อนด้อย เพราะการวิจัยพัฒนาที่หมายจะให้มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอด ทำให้สัตว์บางชนิดต้องหายไป รวมถึงเพศเมียที่ในที่สุดต้องสูญพันธุ์ไปอย่างไม่ทันตั้งตัวด้วยผลพวงที่เกิดจากการพัฒนาที่ลืมคำนึงถึงยีนที่อ่อนแอของเพศเมีย
โดยเพศเมียชุดสุดท้ายได้ตายจากไปพร้อมกับการให้กำเนิดเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์ชุดแรกนั่นเอง
แม้การโคลนนิ่งจะให้ผลไม่ต่าง แต่อารยธรรมที่ต้องสานต่อจำเป็นต้องมีการสืบสันดานทางสายเลือดไม่ใช่เพียงในหลอดทดลอง และเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือพวกเขาไม่อาจโคลนนิ่งเพศเมียให้เติบโตขึ้นมาได้บนดาวดวงนี้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
หากไม่มีเพศเมีย เผ่าพันธุ์ก็ไม่อาจอยู่รอด พวกเขาพยายามคิดและคิด วิจัยและทดลองสารพัดวิธีที่จะสามารถฟื้นคืนเพศเมียให้กลับมาในระบบนิเวศน์ แต่ถึงจะพยายามมากเท่าไหร่ก็เหมือนจะสูญเปล่าไปเสียทั้งหมด ในสิ่งแวดล้อมที่เลวร้าย ยีนของเพศเมียสลายไปตลอดกาล การได้รับรู้ถึงสิ่งนั้นทำให้พวกเขาสิ้นหวังและพังทลาย แม้แข็งแกร่งหรือมีอายุยืนยงเพียงใด ในวันหนึ่งสังขารก็ต้องโรยรา หากจะต้องหายไปโดยที่ไม่ได้ทิ้งเมล็ดพันธุ์แห่งความยิ่งใหญ่เอาไว้เลยแบบนี้ สู้ตายไปเสียให้พ้นตั้งแต่ยุคสงครามไม่ดีกว่าหรือ?
แต่ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังก็ยังมีแสงสว่าง เพราะอีกไม่กี่สิบปีต่อมาพวกเขาก็สามารถสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาทดแทนความสูญเสียได้ทันเวลา มันคือความจริงที่เพศเมียไม่อาจสร้างใหม่ขึ้นมาได้อีก แต่ในที่สุดแล้วพวกเขาก็ได้สร้างเพศผู้ที่สามารถตั้งครรภ์ได้ขึ้นมา แม้สภาพแวดล้อมพื้นที่หรือแม้แต่ทรัพยากรจะไม่เอื้ออำนวยก็ตาม
มนุษย์กลายพันธุ์เพศผู้ที่สามารถตั้งครรภ์ได้ ถือเป็นเพชรล้ำค่าที่ทั้งเผ่าจะพยายามรักษาปกปักเอาไว้ด้วยชีวิต เพราะความดีใจนั้นมันไม่ง่าย ร่างทดลองต้นแบบแม้จะแข็งแรงแค่ไหน พอถูกปลูกถ่ายยีนเพศเมียเข้าไป ก็พาลอ่อนแอและอายุขัยสั้นกันไปเสียหมด ให้ทายาทได้เพียง 1 คนต่อ 1 ชีวิตเท่านั้น การพัฒนาต่อไปจึงเป็นเรื่องที่จำเป็น ถึงแม้จะยากเย็นแค่ไหน
และในที่สุด ร่างสมบูรณ์ของร่างแม่เพศผู้ก็ถูกสร้างขึ้นมาได้สำเร็จ และสามารถถ่ายทอดความสามารถในการตั้งครรภ์ผ่านทางพันธุกรรมแบบสุ่มได้ราว ๆ 10 เปอร์เซ็นต์ แม้ไม่อาจทรงพลังได้อย่างเพศผู้ยีนปกติ แต่ก็มีความแข็งแรงพอที่จะสร้างทายาทได้มากกว่าหนึ่ง
แรกเริ่มร่างแม่ถูกสร้างขึ้นมา 4 คน สำหรับ 4 เผ่าพันธุ์ที่เป็นราชาก่อน โดยแต่ละเผ่าพันธุ์จะเรียกต่างกันออกไป เช่น
มนุษย์จระเข้ จะเรียกว่า วิลา
มนุษย์เหยี่ยว จะเรียกว่า แองเจิล
ของมนุษย์หมาป่า เรียกว่า โอเมก้า
และของมนุษย์งูผู้เป็นราชา จะเรียกว่า เซอร์เพน
เมื่อประสบความสำเร็จจึงเริ่มสร้างร่างแม่ของเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ขึ้นมาบ้าง
พวกเขาก้าวข้ามปัญหาอย่างทรหดต่อเนื่อง โดยเฉพาะการสร้างร่างแม่ที่สมบูรณ์ เพราะความยากเย็นในการสร้างที่มีแนวโน้มว่าจะยากขึ้นเรื่อย ๆ ตามความแข็งแกร่งของยีนเพศผู้ที่แข็งแรงขึ้นจนไม่อาจปรับเปลี่ยนได้ง่าย ทำให้ร่างแม่ที่เป็นยีนสมบูรณ์นั้นหายากเสียยิ่งกว่าเพชร โดยเฉพาะรุ่นที่ถัดจากรุ่นแรกที่แทบไม่มียีนของร่างแม่เลยจนกลับไปเป็นเพศผู้เกือบ 100 เปอร์เซ็นต์
การสืบเผ่าพันธุ์จึงเป็นไปอย่างกระท่อนกระแท่น ในเมื่อร่างแม่ร่างสมบูรณ์หายากยิ่งกว่าการงมเข็มในมหาสมุทร หน้าที่นั้นจึงเป็นของ ร่างแม่ยีนกลายที่ต้องเสี่ยงชีวิตในการตั้งครรภ์กันทุกครั้ง บ้างโชคดีก็รอด บ้างโชคร้ายก็ตาย
ผ่านสิบปี ผ่านร้อยปี ในขณะที่วิวัฒนาการการสืบทายาทเป็นไปอย่างเชื่องช้า แต่การสร้างโลกใหม่กลับรุดหน้าไปรวดเร็วกว่า เมล็ดพันธุ์ของพืชจากโลกมนุษย์ดูเหมือนจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแรงที่สุดในธรรมชาติ เพราะแม้ดินที่ดาวดวงใหม่จะไม่ได้สมบูรณ์แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอให้เหล่าเม็ดพันธุ์เจริญเติบโต
จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นป่าย่อม ๆ แม้ต้นไม้หลาย ๆ สายพันธุ์ของโลกจะไม่ได้ประสบความสำเร็จบนดาวใหม่ แต่ต้นไม้ใหญ่บางชนิด กับพืชผักจำพวกหัวที่กินได้กลับไปได้สวย
โดมแก้วขนาดมหึมาถูกสร้างขึ้นเพื่อครอบทับอาณาจักรของพวกเขาบนดาวดวงใหม่เพื่อปกป้องจากอากาศที่เป็นพิษด้านนอก พวกเขาสร้างสิ่งแวดล้อมขึ้นใหม่ในโดมแก้วนั้นเพื่อให้ทุกคนสามารถอยู่รอดได้
แม้การเติบโตในด้านจำนวนพลเมืองจะเชื่องช้าที่แม้ผ่านไปกว่า 500 ปีแล้วตั้งแต่ลงมาเหยียบที่ดินแดนนี้ ประชากรเรือนพันที่ขนมาบนยานโนอาห์กลับเพิ่มขึ้นมาได้เพียงหลักแสนต้น ๆ แม้จะมีแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นในช่วงปีหลัง ๆ ก็ยังถือว่าเชื่องช้ามากอยู่ดี
และเมื่อนิคมมนุษย์ถูกสร้างขึ้น ระบบการจัดวางระเบียบจึงจำเป็นต้องทำออกมาอย่างเป็นรูปธรรม แม้สัญชาตญาณของยีนสัตว์ป่าในร่างกายจะช่วยจัดระเบียบอย่างเป็นธรรมชาติไว้แล้ว แต่พวกเขาก็ได้จัดทำระบบการปกครองอย่างที่มนุษย์ควรเป็นออกมาด้วย เหล่าผู้อ่อนแอถูกปกครองและปกป้องจากผู้แข็งแกร่ง โดยมีเผ่าพงศ์ของจตุรราชาเป็นผู้นำอยู่บนจุดสูงสุด
การครองในโดมแก้วแบ่งออกเป็นสี่เขต
เขตเหนือขึ้นกับราชาหมาป่า
เขตใต้ขึ้นกับราชาจระเข้
เขตตะวันออกขึ้นกับราชาเหยี่ยว
และเขตตะวันตกขึ้นกับราชางู
ระบบการปกครองแบบรวมอำนาจเบ็ดเสร็จไว้ที่ส่วนกลาง โดยมีกลุ่มของราชาทั้ง 4 เผ่าพันธุ์เป็นผู้ควบคุมอำนาจสูงสุด
แม้การทำแบบนี้จะเป็นไปเพื่อคานอำนาจของกันและกันไม่ให้กลุ่มก้อนของใครคนใดคนหนึ่งได้ผลประโยชน์ ทว่าเมื่อใดที่มนุษย์ อำนาจ และการเมืองอยู่รวมกัน เมื่อนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธว่าการคอร์รัปชันย่อมผลิดอกออกผลงอกเงย


ห้าร้อยปีหลังจากย้ายมาอยู่บนดาวดวงใหม่
"อะไรนะพี่ นายท่านจะให้ผมเป็นคนรับผิดชอบห้องของคุณทาอินน์! นายท่านเกลียดผมใช่ไหม? อยากส่งผมไปตายใช่ไหม!?" เสียงทุ้มแหบแหกปากลนลาน ขณะที่สองมือก็เขย่าคอญาติผู้พี่ด้วยความตกใจ
เสียงนั้นเป็นของ 'รัตติกาล' ชายหนุ่มที่กำลังจะอายุ 21 ปี แต่มีรูปร่างตัวเล็กผอมบางเพราะเป็นมนุษย์หมาป่าระดับล่างที่มีความบกพร่องทางพันธุกรรมเล็กน้อย ทำให้ตัวเล็กกว่ามนุษย์หมาป่าคนอื่นๆ เรือนผมแห้งฟูสีน้ำตาลชาเย็นกับผิวขาวเผือก ดูอมโรค จนโดนจัดอยู่ในระดับล่าง เป็นคนรับใช้จิปาถะ แต่เพราะมีดวงตาสีเทาโดดเด่นผิดกับเบต้าทั่วไปจึงยิ่งโดนดูถูกว่าเป็นพวกนำพาความโชคร้าย ทำให้รัตติกาลต้องใส่แว่นสีชาเพื่ออำพรางสีตาของตนมาโดยตลอด
"แค่ก ๆ อ่อก ไอ้บ้า ปล่อยกูก่อน จะ แค่ก จะตาย!" ญาติผู้พี่ดิ้นรนขลุกขลัก จนเมื่อแกะมือที่เพิ่งประทุษร้ายตนออกจากคอได้แล้วจึงเริ่มเปิดปากอธิบาย "กูก็ไม่รู้ กูก็เพิ่งเห็นคำสั่ง อีกอย่างนะ มึงทำงานดีจะตาย แค่งานดูแลรับใช้ง่าย ๆ เองมึงจะต้องกลัวอะไรขนาดนั้นวะ? แถมตำแหน่งยังดูจะสูงกว่ากูที่เป็นรองหัวหน้ากองพฤกษศาสตร์นี่อีกต่างหาก"
"ก็คุณทาอินน์ร้ายกาจจะตาย ถ้าเป็นคุณธาริณก็ว่าไปอย่า…" รัตติกาลบ่นอู้
"เฮอะ ฝันหรือไง? คุณธาริณเป็นถึงว่าที่ผู้นำคนต่อไปเชียวนะ ใครได้เป็นผู้ดูแลติดตามย่อมได้ดิบได้ดีไปด้วย แถมท่านยังใจดีมีแต่คนแย่งกัน อย่างเรา ๆ น่ะไม่มีสิทธิ์หรอก" ญาติผู้พี่เบะปากให้กับความเพ้อฝันของน้องก่อนนั่งลงปลูกต้นกล้าข้าง ๆ น้องชายต่อ
"นั่นสิพี่ จะว่าไปงานรับใช้หน้าห้องของคุณทาอินน์ก็สำคัญมากเหมือนกันนี่ มีพวกเบต้าชั้นสูงเยอะแยะที่อยากได้ตำแหน่งนั้น ทำไมนายท่านถึงเลือกผมล่ะ? ...ทำไมถึงได้เลือกพวกยีนบกพร่องแบบผมกัน?"
"อาจเป็นเพราะพวกนั้นดูอันตรายเกินกว่าจะเก็บไว้ใกล้ตัวลูกชายคนสำคัญของท่านละมั้ง ข่าวว่าอาจมีผู้ปองร้ายบางคนแฝงตัวในกลุ่มชั้นสูงด้วย"
"...ก็เลยเลือกคนพิการ ไร้พลังอำนาจ ทำได้แค่ปลูกผักอย่างผมสินะ"
"ก็ถ้าได้คนที่ไม่ต้องคอยนอนระแวง มันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?"
จบคำญาติผู้พี่ ทั้งสองก็ต่างถอนหายใจกันออกมา
รัตติกาลเหม่อมองไปบนท้องฟ้าสีชายามเที่ยงวันผ่านโดนกระจกแล้วพลันนึกไปถึงสิ่งที่เคยร่ำเรียนมาเมื่อวัยเด็ก
"พี่ลีฟ พี่ว่าเรื่องเล่าที่เราเคยได้ฟังตอนเด็ก ๆ ที่ว่าเราเป็นมนุษย์จากดาวอื่น และดาวที่เราจากมาสวยงามราวสรวงสวรรค์ มีท้องฟ้าสีฟ้า ก้อนเมฆสีขาว ท้องน้ำสีคราม ภูเขาสีเขียว และมีดอกไม้สวยงามเป็นทุ่ง พี่เชื่อเรื่องนี้ไหม?"
จบคำถามญาติผู้พี่แหงนมองท้องฟ้าสีชาตามน้อง ก่อนถอนหายใจออกมา
"ไม่รู้สิ มันก็แค่เรื่องเล่าอ่ะ คนระดับสูงเท่านั้นถึงจะรู้ว่ามันจริงหรือเปล่า แต่กูว่านะ ถ้าดาวดวงเก่าสวยงามขนาดนั้นจริง ๆ แล้วทำไมบรรพบุรุษเราถึงต้องย้ายมาที่นี่ด้วยล่ะ?"
"แต่ผมเคยได้ยินว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ อีกอย่างเขาว่ากันว่าที่ดาวดวงเก่ามีสิ่งมีชีวิตที่เหมือนกับเราทุกอย่าง แต่อ่อนแอกว่าและสวยงามกว่าอยู่ด้วย เหมือนจะเรียกว่า…อะไรนะ…อ๋อ ผู้หญิง! แล้วพวกผู้หญิงนี่แหละที่จะต้องเป็นคนตั้งครรภ์"
"ผู้หญิง? คืออะไรวะ คนท้องได้ตอนนี้ก็ไม่เห็นจะเรียกว่าผู้หญิงเสียหน่อย"
"...ก็ผู้หญิงสูญพันธุ์ไปแล้วนี่"
"มึงนี่ก็สรรหารู้เยอะจริง ๆ รีบทำงานเลยกูหิวข้าวแล้ว"
"ก็วันก่อนผมได้รับหน้าที่ไปดูแลส่วนของหอสมุดมาน่ะสิ เลยได้ไปอ่านหนังสือโบราณเข้า ได้ความรู้ใหม่ ๆ มาเพียบเลย" รัติกาลดวงตาเป็นประกายขณะพูดถึงเรื่องที่เพิ่งได้ไปอ่านตำราโบราณ
"..." ลีฟมองน้องชายด้วยสายตาเจ็บปวดระคนสงสารเล็กน้อย ก่อนยื่นมือเปื้อนดินไปดีดที่หน้าผากคนที่กำลังจ้อไม่หยุด เสียงดังฟังชัด โดยเฉพาะเสียงร้องโอดโอยของรัตติกาล
"โอ้ย! พี่มาดีดผมทำไมเนี่ย!?"
"อย่าฝันให้ไกลนักเลย เรามันแค่พวกเบต้า รู้เรื่องพวกนั้นมากไปก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นเสียหน่อย" ลีฟบ่นรัตติกาลที่วัน ๆ เอาแต่หาความรู้ที่ไม่มีสาระใส่หัว ยิ่งพอนึกถึงความเหลื่อมล้ำระหว่างชนชั้นขึ้นมาก็ทำให้ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น แล้วก้มหน้าก้มตาเพาะชำต้นกล้าต่อไปไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก
รัตติกาลเพียงมองญาติของตนเงียบ ๆ รู้สึกผิดที่เผลอทำให้ลีฟเจ็บช้ำ
ใช่…เรื่องของชนชั้นนี้ไม่มีใครเสียใจมากกว่าลีฟอีกแล้ว ทั้งที่ตอนถือกำเนิดถูกระบุชัดเจนว่าเป็นชนชั้นอัลฟ่าแท้ ๆ แต่พอโตขึ้นยีนกลับกลายพันธ์ุกลายเป็นเพียงแค่เบต้าที่ไม่สามารถมีลูกได้ เพราะยีนอัลฟ่าของลีฟนั้นบกพร่อง มันจึงหายไปเมื่อเขาโตขึ้น
ราวกับตกจากสวรรค์ นิยามนั้นคงไม่ผิดนัก
รัตติกาลได้แต่ถอนหายใจแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตนไปบ้าง เขาเองตอนแรกเกิดจากพ่อแม่ที่มียีนบกพร่องทั้งฝั่งพ่อที่เป็นอัลฟ่ายีนด้อยกับแม่ที่เป็นโอเมก้ายีนกลาย เขาที่เกิดมาถูกระบุว่าเป็นเบต้าตั้งแต่ลืมตาดูโลก จึงไม่สามารถอยู่ร่วมชนชั้นกับพ่อแม่ได้
นั่นคือชะตาที่พวกเขาต้องเผชิญ
ชะตาที่ไม่อาจฝืน
เพราะเผ่าพันธุ์ต้องการสืบทอดและขยายจำนวนเพื่อความอยู่รอด ผู้ที่สามารถให้กำเนิดชีวิตได้จึงถือเป็นสมบัติล้ำค่า
เพราะโอเมก้าเท่านั้นที่สามารถตั้งครรภ์
เพราะอัลฟ่าเท่านั้นที่สามารถทำให้โอเมก้าท้องได้
และเพราะทั้งอัลฟ่าและโอเมก้าที่เป็นพวกโดมิแนนท์ (Dominance) มีจำนวนน้อยเพียงหยิบมือจึงทำให้คนเหล่านี้ได้รับอภิสิทธิ์จากทางรัฐอย่างมากมาย นับเป็นชนชั้นสูงที่ไม่อาจแตะต้อง
ส่วนเบต้าอย่างพวกเขาก็ทำได้แค่ก้มหน้าเป็นประชากรชั้นสองในเผ่าพันธุ์ เป็นมดงานที่ไม่มีปากไม่มีเสียงเท่านั้น
ชีวิต…มันก็เท่านี้
.
.
.
.
.
"ห้องคุณหนูทาอินน์ครอบคลุมบริเวณปีกซ้ายทั้งหมดของคฤหาสน์ แบ่งเป็นห้องนอน ห้องทำงาน และห้องรับรองส่วนตัว หน้าที่ของนายคือส่วนของห้องนอก เพราะคนดูแลคนเก่าเพิ่งถูกปลดไป หน้าที่ที่ต้องทำมีไม่มากแค่ดูแลความสะอาดของห้อง กับคอยรับใช้เวลาคุณหนูอยู่เท่านั้น ในส่วนของห้องทำงานกับห้องรับรองมีคนอื่นดูแลอยู่แล้ว นายไม่ต้องไปยุ่ง"
วันแรกของการทำงานรัตติกาลถูกอบรมสั่งสอนอย่างดีจากหัวหน้าพ่อบ้าน เพื่อให้เขาสามารถเริ่มงานได้อย่างราบรื่น ด้วยความเป็นมืออาชีพ ดังนั้นเรื่องเล่าที่ออกจากปากของหัวหน้าพ่อบ้านจึงมีแต่เรื่องงาน งาน และงาน ข้อควรระวัง คำแนะนำต่าง ๆ พรั่งพรูไม่หยุดแต่ไม่หลุดเรื่องส่วนตัวของเจ้านายออกมาแม้แต่ครึ่งคำ มันจึงทำให้รัตติกาลยิ่งเครียดกับงานที่ต้องรับทำนี้มาก จริงอยู่ว่าการได้ดูแลห้องนอนส่วนตัวของอัลฟ่าลูกหัวหน้าเผ่ามันเท่ากับการได้ขึ้นตำแหน่งให้อยู่สูงขึ้น หรือเทียบได้กับระดับหัวหน้าในบรรดาเบต้าด้วยกัน แต่เสียงเล่าลือที่ว่าทาอินน์เปลี่ยนคนดูแลห้องนอนบ่อยกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า ชนิดที่ว่าแค่ขัดหูขัดตาก็ปลดออกทันทีนั้นมันก็ทำเอาอกสั่นขวัญแขวนใช่น้อย
เพราะคนที่ถูกปลดจะไม่สามารถกลับไปทำงานในตำแหน่งเดิมที่อุตส่าห์ไต่เต้ามานาน แต่จะต้องไปเริ่มนับหนึ่งใหม่มาจากแผนกดูแลสิ่งปฏิกูล!
…ฮือ อุตส่าห์ได้เป็นผู้ช่วยจิปาถะในหน่วยพฤกษศาสตร์สังกัดพี่ลีฟแล้วแท้ ๆ
รัตติกาลได้แต่บ่นในใจ ก่อนเดินก้มหน้าตามพ่อบ้านไปยังที่ที่ตนต้องดูแล นั่นคือห้องนอนของทาอินน์อัลฟ่าระดับสูงผู้เป็นลูกชายคนที่ 2 ของท่านผู้นำเผ่า
ผู้นำเผ่าปัจจุบันคือท่านทาร์ อัลฟ่าโดมินแนนท์มีภรรยาเป็นโอเมก้า 2 คนคือ ท่านมีรัน และท่านอินทรา มีลูกเป็นอัลฟ่าระดับโดมิแนนท์ 2 คนคือคุณหนูธาริณ และคุณหนูทาอินน์
คุณหนูธาริณลูกชายคนโตมีความสุขุมและใจดี แต่คุณหนูทาอินน์คนรองกลับเป็นคนดุดันทั้งยังอารมณ์ร้าย ขนาดเบต้าระดับล่างอย่างรัตติกาลยังได้ยินชื่อเสียงอยู่เป็นประจำถึงความร้ายกาจ
"ครั้งนี้เราจะรอดไหมนะ" รัตติกาลบ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อในที่สุดก็ถูกปล่อยให้เริ่มงานเพียงคนเดียวแล้ว
แค่เดินไปที่ห้องของทาอินน์ สายตาของคนรับใช้รอบคฤหาสน์ก็เหมือนจะมองมาที่เขาเป็นตาเดียว ดูก็รู้ว่ามองมาอย่างเวทนาทั้งนั้น แถมเขายังหูดีได้ยินพวกเบต้าระดับสูงบางคนเริ่มวางเงินพนันกันแล้วว่าเจ้าคนดูแลใหม่จะอยู่ได้กี่วัน
แค่เห็นแบบนั้นรัตติกาลก็ได้แต่น้ำตาตกใน คิดถึงหน้าที่เก่าใจจะขาดแล้ว
แต่นับว่าวันนี้รัตติกาลยังมีโชคเพราะเจ้าของห้องไม่อยู่ วันแรกของการทำงานจึงเป็นอะไรที่เรื่อยเปื่อย เพราะห้องส่วนตัวของทาอินน์สะอาดเอี่ยมอรทัยอยู่แล้ว รัตติกาลนั่งประจำที่ของตน จากนั้นก็เดินไปเดินมา จัดตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย แล้วก็หลบออกมานั่งรอที่ประจำของตนอีก วนไปเวียนมาอยู่แบบนั้นทั้งวัน
กระทั่งตะวันตกดิน รัตติกาลเหม่อมองท้องฟ้าสีชาที่ค่อย ๆ มืดหมองลงทีละน้อย แล้วนับถอยหลังอยู่ในใจ เวลาเลิกงานของเขาคือ 2 ทุ่ม ตอนนี้ 6 โมงเย็นแล้ว เหลืออีกเพียง 2 ชั่วโมงเท่านั้น
อีกแค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้น…
น่าจะเป็นโชคช่วยของรัตติกาลในช่วงนี้ เพราะดูเหมือนที่รัฐกลางจะมีงานสำคัญทำให้นายท่านทาร์พาลูกชายทั้งสองคนเดินทางไปที่รัฐกลางทุกวันตลอดทั้งเดือนนี้ ทำให้รัตติกาลไม่มีโอกาสได้เจอตัวเป็น ๆ ของทาอินน์เลยแม้แต่ครั้งเดียวเพราะฝ่ายนั้นออกจากคฤหาสน์ไปตั้งแต่ตี 5 และกลับมาอีกทีเกือบ 4 ทุ่มทำให้สวนกับรัตติกาลที่เริ่มงาน 6 โมงเช้าเลิกงาน 2 ทุ่ม
เพราะรู้เรื่องตารางงานของทาอินน์เป็นอย่างดี ทำให้ในเดือนนั้นรัตติกาลทำงานด้วยความสงบเพลิดเพลิน แต่ละวันของเขาก็ไม่มีอะไรทำมากไปกว่าการเข้ามาเก็บกวาดภายในห้อง จัดเตียงใหม่ ดูแลควบคุมคนทำความสะอาดในปีกซ้ายที่เป็นที่ของทาอินน์ทั้งหมด
เมื่อผ่านไปได้เกือบ 1 เดือนรัตติกาลก็มั่นใจแล้วว่างานที่ตนทำอยู่นี้ไม่เหมาะกับตัวเองเลยสักนิด แม้ตอนนี้จะยังมีโชคเพราะเจ้าของห้องไม่อยู่ แต่เขามั่นใจว่าหากวันไหนที่ต้องเจอกันเขาเองก็คงไม่รอด โชคสุดท้ายที่เหลืออยู่คงเป็นเรื่องของอายุที่กำลังจะครบ 21 ปีของตนที่สามารถขอเข้ารับการทดสอบเพื่อเลือกเข้ากลุ่มงานของรัฐอย่างพี่ลีฟได้
หากเขาสามารถผ่านเข้ากลุ่มของรัฐ แล้วนายท่านเมตตา เขาก็จะสามารถออกจากงานตรงนี้ได้
โดยกลุ่มงานของทางรัฐ แบ่งออกเป็น 5 หน่วยคือ
หน่วยข้าราชการ ขึ้นตรงต่อรัฐกลาง คือหน่วยที่มีอำนาจสูงสุด
หน่วยแพทย์ จำแนกไปตามเผ่าพันธุ์
หน่วยวิทยาศาสตร์ ขึ้นตรงต่อรัฐกลางเท่านั้น
หน่วยพฤกษศาสตร์ จำแนกไปตามเผ่าพันธุ์ (ลีฟเป็นสังกัดหน่วยนี้ ในฐานะรองหัวหน้าสาขาของเผ่าหมาป่า)
หน่วยทหาร-ตำรวจ คือหน่วยปกป้องเขตแดนแยกกันไปในแต่ละเผ่า
หากหน่วยไหนที่ขึ้นตรงต่อรัฐกลางจะมีมนุษย์กลายพันธุ์ทุกเผ่าทำงานร่วมกัน โดยแยกเป็นหมวดต่างๆ ออกไปแล้วแต่ความถนัด ส่วนหน่วยที่แยกออกไปตามเผ่าก็จะมีการจัดสรรจากรัฐกลางเช่นกัน
การเข้ารับการทดสอบเข้าหน่วยจะมีการคัดสรรครั้งเดียวตอนอายุครบ 21 ปี เมื่อได้สังกัดหน่วยแล้วจะได้รับสวัสดิการและเงินเดือนจากรัฐ เพราะถือเป็นคนของรัฐไม่ใช่ของเผ่า
นั่นหมายความว่าหากรัตติกาลผ่านการทดสอบก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ ไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของนายท่าน
ทว่า…
ระบบการสอบเข้าหน่วยนี้จะสงวนเอาไว้เพื่อมนุษย์กลายพันธุ์ที่เป็นพวกยีนสมบูรณ์เท่านั้น พวกกรรมพันธุ์ชำรุด หรือยีนบกพร่องจนกลายพันธุ์ได้ไม่สมบูรณ์ พวกตัวเล็กและอ่อนแอจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ารับการทดสอบ
แต่ก็มีพวกยีนบกพร่องบางคนที่ได้รับอนุญาตให้เข้ารับการทดสอบ เพราะมีศักยภาพที่โดดเด่นเพียงพอ รัตติกาลเองก็วาดฝันว่าตนอาจได้เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นที่สามารถก้าวไปคว้าสิ่งที่ฝันได้
รัตติกาลเฝ้าภาวนาอย่างสุดหัวใจทุกวันว่าขอให้เขาได้เป็นส่วนหนึ่ง ขอให้เขาสามารถเข้ารับการทดสอบได้ ด้วยร่างกายที่มีความบกพร่องนี้…
เขาเฝ้าภาวนาทุกวัน ไม่เว้นแม้กระทั่งตอนนี้ที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงของทาอินน์ผู้เป็นนาย เกือบครบเดือนแล้วที่ตนทำงานอยู่ที่นี่ และตารางงานของเจ้านายในมือที่มีอยู่ก็ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าอย่างน้อยอีกร่วมสองอาทิตย์กว่างานในรัฐกลางของทาอินน์จะสำเร็จลุล่วง นั่นหมายความว่าก่อนจะถึงตอนนั้น เตียงนี้ก็จะเป็นของรัตติกาลในยามกลางวัน
ขอเพียงแค่เขาดูแลความสะอาดอย่างดี ขอยืมนอนนิดหน่อยทาอินน์ผู้เป็นเจ้านายไม่มีทางรู้แน่
อา...นุ่มสบายจริงๆ ที่นอนของพวกชนชั้นสูงมันต่างจากเตียงแข็ง ๆ ของพวกเราสุด ๆ
.
.
.
อืม...หลับไปนานเท่าไหร่แล้ววะเรา อีกสักหน่อยแล้วกัน 6 โมงค่อยลุกขึ้นเคลียร์พื้นที่
เวรแล้ว!!!
แค่พอรู้สึกตัวตื่นแล้วพบว่าที่ด้านหลังมีคนนอนร่วมเตียงอยู่ ขนของรัตติกาลก็ลุกชันไปทั้งตัว หัวใจหดเกร็งจนแทบหยุดเต้น สัญชาตญาณบ่งบอกชัดเจนว่ากลิ่นอายของคนที่อยู่ด้านหลังคือระดับอัลฟ่า! และอัลฟ่าที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์ปีกซ้ายแห่งนี้คงเป็นใครไปไม่ได้อีกนอกจากทาอินน์!!
เสี้ยววินาทีหลังจากตื่นรู้ รัตติกาลก็สติแตก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแกล้งนอนต่อไปแม้จะเกร็งจนสั่นไปหมด
แต่ทำไมถึงนอนอยู่ข้างกันล่ะ?
ตามตารางแล้วคืนนี้กลับดึกไม่ใช่เหรอ
'โดนจ้องอยู่!' สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวทำให้รัตติกาลรู้ได้ทันทีว่ากำลังถูกจับจ้อง แบบนั้นยิ่งทำให้ไม่กล้าขยับ
ในขณะที่แกล้งนอนตายเป็นก้อนหินเพราะทำอะไรไม่ถูก การทักทายจากด้านหลังก็ทำเอาสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว
"ไง...ตื่นได้แล้วเหรอ?"
"...!!!? ..."
"เห็นนอนสบายอยู่ทุกวัน วันนี้ฉันเลยลองมานอนด้วย"
"!!!?" เลือดในกายของรัตติกาลเย็นเฉียบ ในหัวคิดไปถึงจุดจบอันแสนอเนจอนาถของตน!!
"ผ…ผมขอโทษ" รัตติกาลเอ่ยขอคำขอโทษด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับแมลงเม่า หัวใจที่บีบรัดรุนแรงกำลังจะทำให้เขาเป็นลมตาเหลือก กระนั้นก็ยังพยายามอ้อนวอนของชีวิตด้วยริมฝีปากที่สั่นระริกจนเผลอกันลิ้นตัวเองไปหลายต่อหลายครั้ง "ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว…ได้โปรด…ไว้ชีวิต…"
แต่ดูเหมือนคำขอนั้นจะไม่ได้รับการตอบรับ ผู้เป็นนายมอบหมายคำสั่งอื่น
"หันหน้ามา"
'เฮือก!' แค่ได้ยินคำสั่งก็ราวกับถูกใช้ให้ไปตาย ทำเอารัตติกาลตัวสั่นเป็นตะแกรงร่อนยิ่งกว่าเก่า เสียงลือเสียงเล่าอ้างข้างนอกว่าอัลฟ่าทาอินน์คนนี้โหดเหี้ยมยิ่งกว่าใครในพงศ์เผ่า กฎหมายจากรัฐกลางไม่สามารถคุ้มครองประชาชนขั้นสองของแต่ละเผ่าได้ โดยเฉพาะพวกเบต้ายีนบกพร่องอย่างเขา…
"หันมา"
เพราะรัตติกาลไม่ยอมหันไปเสียที คำสั่งที่ตามมาจึงเข้มขึ้น
"ครับ!" คราวนี้ไม่รอให้พูดซ้ำ รัตติกาลกระโดดผลึงลงไปคุกเข่าหมอบกรานอยู่หน้าเตียงอย่างรู้หน้าที่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมเงยขึ้นสบตานายเหนือ
ก็จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อใจมันไม่กล้าพอ
"ฉันไม่ฆ่านายหรอก เงยหน้าขึ้นมา" ทาอินน์ถอนหายใจ แล้วออกคำสั่งซ้ำ
แล้วเมื่อรัตติกาลเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ จังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่เมื่อครู่ก็คล้ายหยุดนิ่งไป
แว่นสีชาในยามปกติของรัตติกาลถูกถอดวางไว้ข้างหมอนตอนที่ตนแอบนอนหลับบนเตียงนั้น ทำในยามนี้จึงได้เผลอเผยดวงตาที่เทาสว่างให้นายเหนือได้เห็นเสียแล้ว
รัตติกาลแทบหยุดหายใจกับความงามตรงหน้า แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเหล่าอัลฟ่าล้วนมีรูปลักษณ์ที่งามล้ำ แต่สำหรับระดับโดมิแนนท์อัลฟ่าอย่างทาอินน์นั้นมันยิ่งกว่าคำว่างดงาม ร่างกายที่สูงสง่า ดวงหน้าคมคาย เรือนผมสีเงินกับดวงตาสีทองอร่าม ขับงำออร่าของอัลฟ่าชั้นผู้นำให้ยิ่งเด่นชัด
โดมินแนนท์อัลฟ่าที่รัตติกาลเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
แม้รัตติกาลจะตะลึงพรึงเพริดกับภาพตรงหน้าแค่ไหน แต่สีหน้าของทาอินน์กลับเรียบนิ่ง เขาเอ่ยออกมาเพียง 1 ประโยค
"นายน่ะ มาเป็นโอเมก้าของฉันซะ"


พิพิธภัณฑ์ศิลปะ เป็นหนึ่งในสถานที่โปรดของผม... เหตุผลน่ะหรือ เพราะมันเป็นสถานที่เงียบสงบ ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่าน นอกจากนี้ก็ยังมีอะไรต่อมิอะไรให้ดูเล่นเพลินๆ ตา และบางทีก็จะมีการจัดนิทรรศการหมุนเวียน ที่นำเอาของแปลกใหม่เข้ามาให้ได้ดูได้เห็น ผมจึงชอบสถานที่นี้แม้ว่าผมจะไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากมายนักเกี่ยวกับงานศิลปะก็ตามที
การมาเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมฟรีสัปดาห์ละหนึ่งถึงสองครั้ง กลายเป็นเรื่องที่ผมทำเป็นประจำมาไม่น้อยกว่าสองปี แต่หากไม่ได้มาที่นี่ สิ่งที่ผมมักทำในช่วงที่มีเวลาว่างก็เป็นการหาอ่านข่าวตามสื่อต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งข่าวเกี่ยวกับการทำร้ายหรือการก่อเหตุฆาตกรรม หลายเรื่องมันดูหนักหนาเสียยิ่งกว่านิยาย แต่นั่นก็เป็นเรื่องจริงที่คนเราต้องพบเจอ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเสมอไม่ว่าเราจะอยากให้มันเกิดขึ้นหรือไม่...
วันนี้ก็เช่นกัน ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ มีการจัดแสดงรูปชุดใหม่ในลักษณะ "นิทรรศการหมุนเวียน" มาให้ชม ชื่อของนิทรรศการที่เขาขึ้นป้ายหน้าโซนจัดแสดงมีข้อความว่า...
"ภาพวาดของฆาตกร"
ชื่อนี้กระตุ้นความสนใจมากสำหรับผม... จากชื่อของงานคล้ายเป็นการผนึกรวมสองเรื่องที่ผมมักทำในยามว่างเข้าด้วยกัน ราวกับมีใครเสกสร้างเอาไว้รองรับผมโดยเฉพาะ... แน่นอนเป็นแค่การคิดเข้าข้างตัวเอง ใครเล่าจะมาให้ความสำคัญกับ 'nobody' อย่างผม แต่ผมย่อมไม่ยอมพลาดที่จะเข้าชมนิทรรศการชุดนี้เด็ดขาด
พื้นที่จัดนิทรรศการเป็นห้องโถงขนาดกลางที่อยู่ตรงมุมด้านในสุด ของอาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะชั้นที่หนึ่ง จุดนี้แต่เดิมก็เป็นมุมโปรดของผม เพราะมักจะมีผู้คนเข้าไปค่อนข้างน้อย
มีการจัดเรียงรูปภาพหลายสิบรูปประดับไว้บนผนัง ขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้างแตกต่างกันไป แต่โดยรวมมันเป็นการจัดวางที่ดึงดูดสายตาของผมได้เป็นอย่างดี
ชื่อของนิทรรศการในความเห็นของผมมันค่อนข้างคลุมเครือ โดยส่วนตัวผมตีความได้ 3 แบบ...
แบบที่หนึ่งก็คือ... เป็นรูปที่วาดโดยบรรดาศิลปินที่เคยก่อเหตุฆาตกรรม ซึ่งเขาอาจจะวาดขึ้นก่อนลงมือ หลังลงมือ หรือวาดขึ้นในระหว่างลงมือไปด้วย ก็อาจจะเป็นไปได้ในความหมายนี้
ก็คือ... ทั้งหมดเป็นภาพที่ถูกวาดโดยคนที่มีประวัติลงมือก่อเหตุ ฆาตกรรม จึงถูกเรียกว่าเป็น "ภาพวาดของฆาตกร" ซึ่งมันจะเป็นภาพคน ภาพสัตว์ หรือ สิ่งของ ก็เป็นไปได้ทั้งสิ้น เพราะนิยามของมันในความหมายนี้ หมายถึง 'ภาพที่ฆาตกรเป็นคนวาดขึ้น' อย่างไรก็ตามในนิทรรศการชุดนี้ทุกภาพเป็นภาพ 'คน' ทั้งหมด...
แบบที่สองก็คือ... เป็นรูปที่วาดโดยบรรดาศิลปินที่เคยก่อเหตุฆาตกรรมเหมือนแบบที่หนึ่ง แต่ว่า เป็นภาพวาดที่ฆาตกรวาดภาพเหยื่อที่เขาลงมือฆาตกรรม ซึ่งก็เข้ากันดีกับการที่รูปวาดในชุดที่เอามาจัดแสดงนี้เป็นรูปวาดของคนทั้งหมด ซึ่งก็คือ เป็นภาพ ที่ฆาตกรวาดรูปเหยื่อของตนเองเอาไว้ดู เป็นการเก็บความทรงจำของตัวฆาตกรเกี่ยวกับเหยื่อที่เขาก่อเหตุ
แบบที่สามก็คือ... เป็นรูปที่ศิลปินวาดขึ้น โดยคนในภาพมีประวัติในการก่อเหตุฆาตกรรม พูดง่ายๆ คือ ศิลปินวาดรูปของบรรดาคนที่เป็นฆาตกร ซึ่งก็อาจจะแปลความหมายได้ว่า เป็นภาพที่เกิดขึ้นหลังจากคนในรูปนั้นๆ ได้ลงมือก่อคดีฆาตกรรม ขึ้นแล้ว
ซึ่งประเด็นนี้ผมคิดว่ามันก็คงเป็นไปได้เช่นกัน เพราะภาพทั้งหมดที่นำมาจัดแสดงเป็นภาพของคนในหลากอิริยาบถ หลายเพศหลายวัย
แต่เนื่องจากมีภาพของเด็กชายอายุน่าจะไม่เกิน 10 ขวบ ปนอยู่ด้วยรูปหนึ่ง ทำให้ผมรู้สึกไม่มั่นใจนักในการตีความแบบนี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากข่าวที่เคยผ่านตา แม้จะยังเป็นเพียงเด็กน้อยก็ใช่ว่าคนในวัยนี้จะก่อเหตุฆาตกรรมไม่ได้...
ในปี ค.ศ. 1993 ที่ประเทศอังกฤษ มีเด็กชายวัย 10 ขวบ สองคนร่วมมือกันก่อคดีลักพาตัวเด็กน้อยอายุ 2 ขวบ 11 เดือน ไปทำร้ายร่างกาย มีทั้งการพ่นสีสเปรย์ใส่ดวงตา ชก ต่อย เตะ กระทืบ และทุบตีด้วยของแข็งนานาชนิด จนเป็นเหตุให้เด็กน้อยรายนั้นถึงแก่ความตาย...
เรื่องราวนี้ค่อนข้างสยดสยอง แต่เชื่อเถอะคุณๆ หาอ่านเรื่องเกี่ยวกับการทำร้ายที่น่าสะเทือนใจของเด็กน้อยรายนี้ได้ทั่วไปตาม internet… เผลอๆ คุณอาจจะได้เห็นสภาพศพที่น่ารันทดของเด็กชายตัวน้อยด้วยก็ได้ หากเข้าเว็บไซต์ที่เนื้อหารุนแรงพอ
ยังมีอีกภาพหนึ่งที่เมื่อแรกเห็นทำให้ผมเกิดความลังเลที่จะตีความนิยามในแบบที่สาม ภาพนั้นเป็นภาพของชายในวัยชรา ที่มองแล้วคิดว่าคงมีอายุกว่า 80 ปี ขึ้นไป
มีอีกหลายกรณีที่ชี้ให้เห็นได้ว่า คนในวัยชราก็สามารถกลายเป็นฆาตกรได้เหมือนกับคนในวัยอื่น แม้ว่าจะมีเรี่ยวแรงที่ถดถอย กล้ามเนื้อและกระดูกที่ไม่ค่อยแข็งแรง หรือประสาทการรับรู้-สั่งการที่เสื่อมลง...
ในวันที่ 13 พ.ค. 2024 ที่ อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย ชายชราวัย 86 ปี ก่อเหตุใช้อาวุธมีดแทงชายวัย 49 ปี เสียชีวิต เนื่องจากไม่พอใจที่พูดจาดูหมิ่นกันในวงเหล้า... ดังนั้นการมีภาพคนชราบนผนังหากว่าเป็นภาพของฆาตกรก็ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปได้เช่นเดียวกัน...
ภาพเด็กชายหรือภาพคนชราบนผนังในชุด "ภาพวาดของฆาตกร" จึงไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจมากนัก หากมันจะหมายถึง ภาพวาดเหล่านี้เป็นรูปของบรรดาผู้ก่อเหตุฆาตกรรม
การคิด บวกกับจินตนาการ ทำให้การดูงานศิลปะของผมสนุกมากขึ้น ในการค้นหาคำนิยามหรือให้ความหมายของภาพแต่ละภาพ ตลอดจนคาดถึงสิ่งที่ศิลปินต้องการสื่อสารกับคนดู...
นอกจากนี้ ผมยังพยายามมองหาความเชื่อมโยงกันของภาพแต่ละภาพ เพื่อทำความเข้าใจกับตัวศิลปิน ที่ทำงานศิลปะชุดที่นำมาจัดแสดงนี้ให้มากขึ้น
งานชุดนี้เป็นงานของศิลปินคนเดียวสร้างขึ้น? หรือ เป็นงานของศิลปินหลายๆ คนลงมือทำ?
เป็นคำถามที่ผมอยากรู้...
ผมคิดว่า หากพบความเชื่อมโยงในเรื่องเทคนิคการวาด การใช้สี หรือลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์ที่เหมือนกันของแต่ละภาพ ก็น่าจะทำให้เราเชื่อได้ว่า มันเป็นงานที่วาดขึ้นโดยศิลปินคนเดียวกัน และหากเป็นเช่นนั้น ผมก็อาจสร้างสมมุติฐานในการตีความของชื่องานนิทรรศการนี้ให้ใกล้เคียงขึ้นได้
หากว่า รูปที่นำมาแสดงเหล่านี้ เป็นรูปที่วาดโดยบรรดาศิลปินหลายคน ก็ย่อมมีความแตกต่างกันในเรื่องเอกลักษณ์หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "ลายเส้น" ที่เห็นได้อย่างเด่นชัด อย่างไรก็ตาม... นักวาดรูปที่มีชื่อหลายๆ ท่าน เอกลักษณ์และลายเส้นของท่านก็เปลี่ยนไปได้ตามกาลเวลาเนื่องจากประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้น การเลือกแนวทางในการสร้างผลงาน ตลอดจนถึงการปรับเปลี่ยนเทคนิคในการวาด ก็เป็นไปได้เช่นกัน
อาทิ ปิกัสโซ่ ศิลปินนามอุโฆษของโลก หากใครเห็นภาพวาดของเขา ยุคแรกๆ ที่ชื่อ First Communion ที่วาดตอนอายุ 15 ปี (ผลงานในช่วงก่อนปี 1900 ของปิกัสโซ่) แล้วมาดูภาพของเขาที่ชื่อ Girl before a Mirror ที่วาดขึ้นในปี 1932 อาจจะคิดว่าเป็นภาพของศิลปินคนละคนก็เป็นไปได้...
ดังนั้นลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์แต่ละช่วงเวลาของศิลปินมีการเปลี่ยนแปรไปได้เช่นกัน
มันเป็นความสนุก ที่ทำให้การพินิจพิจารณารูปของผมในคราวนี้มีชีวิตชีวามากกว่าปกติ ในการค้นหาความหมายในชื่องานนิทรรศการให้กับตัวเอง ต่างจากปกติที่ผมมักทำได้เพียง ชื่นชมความงามและนึกถึงความหมายของภาพ ด้วยจินตนาการอันสับสนและพร่าเลือน ของตนเอง...
เงียบงัน...
แม้ว่าวันนี้จะมีนิทรรศการที่น่าสนใจดังที่กล่าวไป แต่บรรยากาศในพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งนี้ ก็ยังคงเงียบสงบไม่ค่อยต่างจากปกติ
บางทีอาจเป็นเพราะมันเป็นวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุด จึงไม่มีคนมาเยี่ยมชมมากนัก หรือไม่ก็เป็นเพราะคนในบ้านในเมืองของผมไม่ค่อยสนใจงานศิลปะกันสักเท่าไหร่... พวกเขาอาจมีกิจธุระอื่นใดที่จำเป็นมากกว่าที่จะมาเดินเตร่ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะในวันเช่นนี้ ผมคิดว่ามันน่าเสียดายเหมือนกัน...
แต่ก็เป็นเรื่องดี เพราะผมชอบบรรยากาศที่สงบเงียบแบบนี้มากกว่าความอึกทึก ผ่านไปครู่ใหญ่ผมพึ่งสังเกตว่า นอกจากตัวของผมเองแล้ว ในพิพิธภัณฑ์ยังมีคนอื่นๆ อยู่ด้วยอีกสองสามราย
คนแรกเป็นหญิงสาวสวมชุดกระโปรงลายตาราง แต่เธอไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการนั่งยิ้มก้มหน้า พร้อมกดๆ นิ้วมือ และจ้องมองจอโทรศัพท์มือถือ ซึ่งอาการลักษณะนี้ก็ดูเป็นเหตุการณ์ปกติ ที่พบเห็นกันได้ทั่วไปในโลกปัจจุบัน
มีคนจำนวนไม่น้อยให้ความสนใจเรื่องราวในสื่อออนไลน์มากกว่าเรื่องราวที่อยู่รอบตัวของเขา
การปรากฏอยู่ของเธอ กลับสามารถเพิ่มความน่าสนใจให้กับภาพวาดขนาดใหญ่บนผนังในมุมนั้นได้อย่างวิเศษ มันเป็นภาพวาดชายวัยกลางคนค่อนไปทางใกล้ชราแบบครึ่งตัว เขาหลุบตาลงต่ำ สีหน้าแลดูหม่นหมอง สีและเส้นชวนให้รู้สึกเศร้า ราวกับบรรยากาศรอบตัวหนืดหนักจนรู้สึกอึดอัดตาม
เมื่อมีหญิงสาวตัวเป็นๆ ที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ย่อมตัดกับภาพชายสูงวัย ที่สลดหดหู่ มันให้ความรู้สึกเป็นคู่ตรงกันข้ามกันได้เป็นอย่างดี สำหรับผมเมื่อมองเข้าไปในมุมนี้ มันคล้ายเป็นงานศิลปะการจัดวางที่น่าสนใจอย่างมากชุดหนึ่ง
คนที่สองเป็นชายสูงอายุ หนวดเครากับผมเป็นสีขาว ค่อนข้างยาวและกระเซิง เขายืนเพ่งมองรูปภาพอย่างครุ่นคิด ใส่ใจ คล้ายหยั่งรู้ถึงความหมายและที่มาที่ไปจนถึงวิญญาณของภาพ สีหน้าบางจังหวะของเขาเหมือนพบเหตุผลอันกอปรด้วยความล้ำลึกถึงขั้นปรมัตถ์
'เขาเป็นศิลปิน' ผมคิดในใจ
เพราะแม้จะเป็นการลอบมองเพื่อนร่วมสถานที่จากระยะไกล ร่างกายของชายสูงวัยคนนี้ก็คล้ายสามารถกระจาย "กลิ่นอาย" ของความเป็นศิลปินออกมาให้ปรากฏต่อโลกได้ โดยที่เจ้าตัวไม่จำเป็นต้องประกาศ มองปราดเดียวก็ทำให้เข้าใจไปว่าเขาผู้นี้คงต้องเชี่ยวชาญในการรังสรรค์งานศิลปะอย่างแน่แท้
คนที่สามเป็นชายหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลา ไว้ผมสั้น สวมแว่นตากรอบบาง เขากำลังเล็งภาพวาดรูปต่างๆ บนผนัง ผ่านกล้องถ่ายรูปอันเขื่อง และลั่นชัตเตอร์ในมือไปยังบรรดาภาพวาดเหล่านั้นเป็นระยะๆ ด้วยท่วงท่าที่ชำนาญ... อย่างน้อยท่าถ่ายภาพของเขาทำให้ผมคิดว่าเขา 'ชำนาญ' อย่างยิ่งในการถ่ายภาพ
ผมรู้สึกว่าเขาคนนี้คือตัวแทนของกลุ่มคนที่ถูกเรียกกันในปัจจุบันว่า "วัยรุ่นเทสดี" ได้อย่างเต็มภาคภูมิ...
อย่างไรก็ตามการมีอยู่ของพวกเขาทั้งสาม ไม่กระทบกระเทือนต่อความสงบของผม เช่นเดียวกับที่ผมเชื่อว่าการมีอยู่ของผมในสถานที่นี้ ก็ไม่กระทบกระเทือนหรือไปรบกวนการเสพศิลป์ของพวกเขาเช่นกัน
คนที่มาสถานที่แบบนี้มักหวงแหนความเป็นส่วนตัวของตนเองและของผู้อื่นเหมือนๆ กัน นี่เป็นเหตุผลสำคัญที่ผมชอบมาที่นี่...
ในสถานที่นี้ หากจะเคยมีเสียงคนเปิดปากพูดบ้าง ก็อาจเป็นเสียงกระซิบในกรณีของคนที่มากันเป็นคู่ หรือมากันเป็นกลุ่มที่ไม่ดังเกินนิยามคำว่า "แผ่วเบา" ในเสียงที่อาจเป็นการให้ความเห็นต่อกันและกันอย่างระวังหูของคนอื่นไม่ให้ระคาย
หรือไม่ก็อาจเป็นเสียงของ 'ภัณฑารักษ์' ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ที่แสดงตนออกมาเพื่ออธิบายบางสิ่งบางอย่าง หรือให้ความช่วยเหลือบางคน เท่าที่จำเป็นเท่านั้น... ที่นี่เป็นดินแดนแห่งความเงียบสงบและมันช่างน่าพึงพอใจสำหรับผมในยามนี้ อย่างแท้จริง...
ว่ากันถึงตัวของ ภัณฑารักษ์ ผู้ที่ทำหน้าที่อยู่ในอาคารวันนี้น่าจะเป็นคนใหม่ ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อน ปกติภัณฑารักษ์ของที่นี่มีสองคน เป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบเศษๆ หรือต้นสามสิบคนหนึ่ง กับอีกคนเป็นชายสูงวัยกว่า อายุของเขาน่าจะอยู่ในราวสักห้าสิบเห็นจะได้ แต่วันนี้ผมไม่เห็นทั้งสองคนนั้น มีเพียงผู้ที่มาใหม่คนนั้นคนเดียว
เธอ คนที่อยู่ในเคาน์เตอร์ของภัณฑารักษ์ด้านหน้าอาคารในวันนี้ เป็นหญิงค่อนข้างสูงวัย อายุน่าจะอยู่ในช่วงใกล้หกสิบ ผมเป็นสีเงินยวงตัดสั้น สวมแว่นตาดำกรอบหนา ใส่เสื้อแขนยาวสีม่วงและกระโปรงยาวสีดำ ใส่รองเท้าส้นหนาแต่สูงสีเดียวกับกระโปรง เธอมีผิวขาวที่ออกจะดูซีดไปสักนิด แต่ใบหน้าดูใจดี มีรอยยิ้มประดับมุมปากตลอดเวลา ทาปากสีแดงสดและแต่งหน้าค่อนข้างจัดโดยรวมผมมีความเห็นว่า ทั้งรูปลักษณ์และการแต่งกายของเธอค่อนข้างดูมีสไตล์โดดเด่น แม้จะสูงวัยแต่ทันสมัยสมเป็นคนที่อยู่ในแวดวงศิลปะ เป็นคนที่ดูดีมากคนหนึ่ง คิดว่าในวัยสาวกว่านี้เธอต้องเป็นคนที่สวยมากเลยทีเดียว
"สวัสดีค่ะ" เสียงภัณฑารักษ์หญิงท่านนั้นเข้ามาทักใกล้ๆ ในเวลาที่ผมหยุดมองภาพวาดผืนใหญ่ เป็นรูปชายตัดผมสั้น ใบหน้าเศร้าโศก ซึ่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวชุดลายตารางที่ยังคงเล่นโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มคนนั้น
"สวัสดีครับ" ผมหันกลับไปตอบพร้อมแสดงความเคารพ เพื่อให้เกียรติแก่ความอาวุโสกว่าและความกรุณาที่เธอมีแก่ใจเข้ามาทักทาย
"สนใจภาพในนิทรรศการชุดนี้หรือคะ งานชุดนี้เป็นผลงานของศิลปินกลุ่มหนึ่ง ที่ร่วมกันสร้างขึ้น เป็นภาพที่เลือกการแสดงออกด้วยสีหน้าแววตาและสีสันที่สื่อความหมายได้ดีเลยทีเดียว ที่น่าสนใจอีกอย่างก็คือ ทุกภาพเป็นภาพของคนจริงๆ มีที่มาของแต่ละภาพ หากทราบประวัติของคนในภาพก็จะยิ่งเพิ่มความน่าสนใจและสามารถเข้าใจการสื่อสารของเส้นและสีที่แสดงออกมาเป็นสีหน้าและแววตาของงานแต่ละชิ้นได้ชัดเจนมากขึ้น หากสนใจอีกสิบนาทีดิฉันจะนำชมและบรรยายภาพที่จัดแสดงในนิทรรศการชุดนี้นะคะ"
ภัณฑารักษ์เอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ แม้เธอไม่ได้พูดเสียงดังมาก แต่ทุกคำชัดเจนและทำให้ผมรู้สึกว่าเธอมีน้ำใจต่อผู้ที่ชมชอบศิลปะจริงๆ มากกว่าเป็นการทำไปตามหน้าที่ให้พ้นๆ วัน เหมือนเจ้าหน้าที่ในบางที่บางแห่งเขาทำกัน...
นอกจากการเข้ามาบอกกล่าวกับผม ภัณฑารักษ์หญิงท่านนั้นยังเข้าไปหา หญิงสาวที่สวมชุดลายตาราง ชายสูงวัยผมยาว และชายหนุ่มผมสั้นที่สะพายกล้องด้วย คงเป็นการไปแจ้งกำหนดการบรรยายให้พวกเขาทราบ
แต่ก็มีเรื่องน่าแปลกใจเหมือนกัน การแจ้งต่อคนอื่นๆ ดูสั้นมาก และสำหรับบางคนมีเพียงการพยักหน้าให้กัน ก็ดูเป็นการทำความเข้าใจกันที่สำเร็จลงแล้ว... หรือบางที อาจจะเป็นเพราะเธอได้เคยบอกกล่าวพวกเขาเกี่ยวกับกำหนดการนี้มาก่อน ในช่วงที่ผมไม่ทันสังเกตเห็นแล้วก็เป็นไปได้...
วูบหนึ่งผมรู้สึกเย็นวาบสันหลัง ขนลุกซู่บริเวณท้ายทอยขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ...
......................


10 นาที นับว่าเป็นเวลาไม่นาน บางครั้งถึงกับรู้สึกว่ามันสั้นมาก หากเรากำลังเพลิดเพลินกับการทำอะไรสักอย่างอยู่ แต่มันก็อาจเป็นเวลานานมากพอดู หากเราเฝ้ารอและจับจ้องมองไปที่นาฬิกา...
10 นาที ตามเวลาที่ได้แจ้งไว้แทบไม่ขาดเกินไปสักวินาที ภัณฑารักษ์ผู้มีผมสีดอกเลาในเสื้อแขนยาวสีม่วง เดินกลับเข้ามาที่กลางโซนแสดงนิทรรศการ "ภาพวาดของฆาตกร" อีกครั้ง ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถมองเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเธอ เนื่องจากแว่นดำกรอบหนาบดบังมันเอาไว้
ในจินตนาการผมวาดภาพดวงตาที่เป็นมิตรภายใต้เค้าหน้าที่ปรานีของเธอ แต่มีบางอย่างภายในใจเหมือนกันที่เตือนผมว่า รอยยิ้มบนมุมปากของคน บางครั้งก็เป็นเพียงเครื่องลวงตา และทันใดนั้นผมมองเห็นดวงตาที่เขม่นมองมาอย่างดุร้ายของภัณฑารักษ์หญิง จนต้องสะดุ้งขึ้น ก่อนจะรู้ตัวว่าตกอยู่ในภวังค์ เมื่อได้ยินเสียงเริ่มบรรยาย
"ขออภัยที่ทำให้รอนะคะ โปรดเดินตามดิฉันมาค่ะ เราจะเริ่มการบรรยายเกี่ยวกับงานวาดชุดนี้กัน"
ภัณฑารักษ์เอ่ยอย่างยิ้มแย้มด้วยริมฝีปากที่ระบายไว้ด้วยสีแดงสดตัดกับผิวของเธอที่ขาวและค่อนข้างซีด
"ภาพวาดชุดนี้ เป็นภาพชุดของกลุ่มศิลปินในนาม 'อิค' (ik) ที่ทำงานร่วมกันมายาวนาน มีการจัดแสดงภาพให้เข้าชมปีละไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง และทุกๆ ครั้งจะมีผลงานใหม่เพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งภาพ"
"และตามธรรมเนียมของพวกเขา ผลงานใหม่ล่าสุดจะยังไม่นำออกแสดง จนกว่าจะถึงช่วงท้ายๆ ของงาน หากสังเกตจะพบว่ามีภาพที่ถูกคลุมผ้า ตั้งพิงผนังเอาไว้ตรงห้องโถงฝั่งด้านในสุด คาดว่ากลุ่มศิลปินจะพร้อมนำขึ้นแสดงในระยะเวลาอันใกล้ ถือเป็นไฮไลท์ของงาน"
"นอกจากความต่อเนื่องในการนำเสนอผลงาน ยังมีการเลือกสถานที่จัดแสดงที่หลากหลาย ทั้งในแบบจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ไปจนถึงตรอกซอกซอย ใต้สะพานลอย หรือแม้แต่ในตลาดร้างก็ยังเคยมี..."
"เป็นความจงใจของคณะศิลปินที่ต้องการขับเน้นผลงานใหม่ให้น่าประทับใจที่สุด ผ่านบรรยากาศของสิ่งแวดล้อม ผสานกับงานวาดที่สื่อสารด้วยเส้นสี ในหลากหลายเทคนิค จะเห็นได้ว่าในงานชุดนี้ถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยอุปกรณ์หลายชนิดแตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็น ดินสอ ปากกา สีเครยอง สีน้ำมัน สีโปสเตอร์ สีน้ำ... และสื่อผสมอื่นๆ เป็นภาพวาดแนวทดลอง ที่อยู่กึ่งระหว่างภาพเหมือนและภาพเชิงนามธรรม"
ภัณฑารักษ์หยุดเล็กน้อย และผายมือไปรอบๆ ผมมองตาม และได้พบว่าแต่ละภาพนั้นมีการใช้เทคนิคและอุปกรณ์ในการวาดที่แตกต่างกันดังที่เธอกล่าวจริงๆ
"สิ่งที่ต้องการนำเสนอ เป็นเรื่องของอารมณ์ความรู้สึกและตัวตนของคนในภาพ ดังนั้นดิฉันจะขออนุญาตเล่าเรื่องราวของคนในแต่ละภาพให้ได้รับทราบพอสังเขป โปรดพิจารณาแต่ละภาพอย่างช้าๆ เพื่อให้สามารถเข้าใจถึงอารมณ์และความหมายของภาพ ที่ศิลปินต้องการสื่อในแง่มุมที่ลึกซึ้งมากขึ้นนะคะ"
ภัณฑารักษ์ผู้มีผมสั้นเป็นสีเงินยวงพูดพลางเริ่มเดินนำคณะของเรามาหยุดที่หน้าภาพวาดหญิงชราภาพหนึ่ง ที่ป้ายด้านข้างติดชื่อผลงานเอาไว้ว่า
"STAB"
'ทิ่มแทง?' ผมไม่แน่ใจความหมายของคำนี้นักเพราะไม่ได้เชี่ยวชาญภาษาอังกฤษกับเขาสักเท่าไหร่...
ภาพนี้วาดด้วยลายเส้นดินสอดำ ขีดลากทับไปมาร่วมกับปากกาลูกลื่นสีแดงและน้ำเงิน ผมคิดว่าเป็นการจงใจนำเสนอผลงานโดยใช้อุปกรณ์พื้น ๆ อย่างเครื่องเขียนธรรมดา อาจจงใจแสดงให้เห็นว่า แม้เป็นเครื่องเขียนพื้น ๆ แต่เมื่อผ่านทักษะฝีมือและจินตนาการของศิลปิน ก็สามารถออกมาเป็นภาพที่ยอดเยี่ยมและเปี่ยมด้วยพลังได้เช่นกัน
อันที่จริงผมได้ดูภาพนี้ไปแล้วตั้งแต่เมื่อเข้ามาในบริเวณจัดนิทรรศการช่วงแรก เป็นรูปของหญิงชราอายุราว 80 ปี ใบหน้าผอมตอบ เบ้าตาลึกโบ๋ แววตาว่างเปล่า สีหน้าค่อนข้างนิ่ง ให้ความรู้สึกเศร้าและหม่นหมองคล้ายกับอีกหลายภาพในงานชุดนี้
เป็นภาพที่ดูแล้วจัดว่าสมจริง
ในตอนแรกที่เดินดูเอง ผมเพียงชอบในความเหมือนคนของภาพ แต่เมื่อทราบถึงอุปกรณ์ที่ใช้ในการวาดว่าเลือกใช้อุปกรณ์แบบพื้น ๆ ทำให้ผมต้องเพ่งตาลึกลงไป เพื่อมองดูลายเส้นของภาพนี้อย่างเจาะจงมากขึ้น...
ยิ่งมองนานยิ่งรู้สึกเหมือนผมกำลังยืนอยู่ต่อหน้าของหญิงชราผู้หนึ่งไม่ใช่แค่ภาพวาด คล้ายกับเธอมีชีวิตและกำลัง...พยายาม 'กรีดร้อง' ผ่านใบหน้าและดวงตาที่เรียบเฉยออกมา
ผมไล่ตาไปตามเส้นดำของดินสอกับหมึกสีน้ำเงินที่ขีดขยี้ให้เป็นโครงร่าง มันให้ความรู้สึกหม่นเศร้าและดิ้นรน และเมื่อมองผสานกับเส้นลายของหมึกสีแดงมันเพิ่มความรู้สึกที่เจ็บปวดรวดร้าว ทรมาน ไปจนถึง... ความ 'อาฆาต' ของคนในภาพอย่างไม่รู้สาเหตุ ยิ่งมองนานยิ่งจินตนาการถึงความคับแค้นจนต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตามอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
ต่างกับตอนแรกที่ผมเห็นเพียงความแก่ชราเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลาของสังขาร...
มันให้ความรู้ขัดแย้ง และแฝงเรื่องราวมากมายในลายเส้นที่ผมพยายามเข้าใจและตีความหมาย
ความแก่ชราที่กำลังดิ้นรนด้วยความขุ่นแค้น? และเหมือนมันกำลังเรียกร้องถึงการ
'เซ่นสังเวย...'
ผมไม่รู้ว่าทำไมมีคำว่า 'เซ่นสังเวย' เกิดขึ้นในหัว แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
ผมเริ่มมองภาพในมุมที่แตกต่างออกไป จากที่เห็นความเสื่อมถอยของวัยและสังขาร ความอ้างว้าง โดดเดี่ยว และหม่นหมองของหญิงชรา เปลี่ยนเป็น ผมกำลังมองเห็นอะไรสักอย่างที่เก่าแก่โบราณ
มันโบราณจนศักดิ์สิทธิ์ และมันศักดิ์สิทธิ์จนมีอาถรรพ์!
โดยเฉพาะส่วนดวงตาของหญิงชรา ยิ่งจ้องนานยิ่งทำให้รู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว ขนลุกตั้งชัน
อยากเบือนหน้าหนี แต่ก็ไม่สามารถละสายตาไปจากภาพได้... เหมือนถูกสะกดจากภาพให้จ้องงันอยู่อย่างนั้น นี่เป็นประสบการณ์ที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อน
"หญิงชราผู้นี้เราไม่ทราบอายุที่แน่ชัด ทราบแต่ว่าเธอแก่มาก จนไม่สามารถดูแลตัวเองได้ อาศัยอยู่ในบ้านไม้หลังเก่า สภาพค่อนข้างผุพังของชุมชนเล็ก ๆ ย่านชานเมือง เป็นย่านที่หลาย ๆ คนเรียกว่า 'แหล่งเสื่อมโทรม' ทุกๆ วันแกทำได้เพียงแค่นอนอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ภายในบ้าน หรืออาจได้ออกมานั่งอยู่ที่หน้าบ้านบ้าง หากมีใครใจดีพอจะเข้าไปช่วยพาแกออกมา"
"แกพูดไม่ได้... อย่างน้อยไม่เคยมีใครได้ยินแกพูด หรือแสดงอาการตอบสนองใด ๆ มากไปกว่าการเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย เป็นไปได้ว่าแกอาจมีอาการสมองเสื่อม ส่วนร่างกายหากมีคนประคองหรือจับแกก็ขยับตามได้บ้างแบบช้าๆ แต่ส่วนใหญ่แกจะอยู่นิ่ง ๆ"
"นอกจากคนละแวกนั้นที่มีใจอารี ก็มีคนของมูลนิธิการกุศลเข้าไปหาแกบ้างเหมือนกัน แต่ก็นานๆ ครั้ง เห็นว่ามีคนหนึ่งที่เชื่อว่าเธออาการดีขึ้นและอาจสื่อสารได้ เขาพยายามหัดให้เธอจับปากกาเขียน เพื่อให้ได้ฝึกสมองและใช้มันในการสื่อสารบอกความต้องการออกมา แต่ก็ยังไม่เคยเกิดผลเด่นชัด"
"ชีวิตของแกที่อยู่มาได้ ก็น่าจะด้วยการเข้าไปดูแลบ้างเป็นบางคราวของคนในละแวกนั้น ซึ่งอย่างที่บอกว่ามันเป็นชุมชนของคนที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด จะใช้คำว่าปากกัดตีนถีบก็อาจจะไม่ผิด ดังนั้นกว่าจะมีใครมีเวลาหรือสามารถจะเจียดเวลามาหาแกเพื่อป้อนน้ำป้อนอาหาร อาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุดให้ได้บ้าง บางทีก็อาจจะหลายวัน..."
"บ่อยครั้งที่หญิงชราถูกปล่อยให้นอนจมอยู่บนกองปฏิกูลที่แกขับถ่ายออกมา มีอาการขาดน้ำขาดอาหารอย่างรุนแรงเพราะไม่มีใครมีเวลาเข้าไปช่วยเหลือ แต่... แกก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่มาได้ เรื่องนี้ทำให้หลายคนแปลกใจ มีชาวบ้านบางคนถึงกับลือว่า แกไม่ใช่คน แต่เป็นร่างที่สิงสู่โดยภูตผี กลางวันหรือเวลาที่คนเห็นจะทำเป็นนอนนิ่ง ตกกลางดึก เวลาลับตาคน จะออกไปจับเป็ดไก่ของชาวบ้าน หรือจับกบจับเขียดมาดูดกินเลือด..."
"ด้วยความเชื่อแบบนี้ เป็นเหตุให้มีหลายครั้งที่แกถูกคนทำร้าย บางรายแอบเอาของแหลมที่อ้างว่าลงอาคมไปทิ่มแทงเพื่อดูปฏิกิริยา บางครั้งถึงกับมีคนพยายามจะเผาบ้านให้แกตายในกองไฟ ด้วยความกลัวว่าแกเป็นผีที่จะมาเอาชีวิตคนอื่น"
ผมกลืนน้ำลายลงคอที่รู้สึกแห้งผาก สายตาที่จับจ้องภาพของหญิงชราด้วยความรู้สึกถึงอาถรรพ์สลายไป สำนึกตัวว่ากำลังกลายเป็นอีกคนที่มองแกเป็นภูตผี ทั้งยังเป็นการหวาดกลัวเพียงเพราะมองดูแกจากภาพวาด...
"แต่ที่ร้ายที่สุด และน่าสะเทือนใจที่สุดก็คือ เรื่องที่แกถูกคนขี้เมาหรือคนติดยาบางคนแอบเข้าไปขืนใจ อาศัยร่างกายที่แก่เฒ่าของแกเป็นที่ระบายกำหนัดครั้งแล้วครั้งเล่า หลายต่อหลายครั้งที่ชาวบ้านไปพบแกในสภาพเปลือยและสะบักสะบอมจากการถูกข่มขืน..."
ภัณฑารักษ์เน้นเสียงอย่างสะเทือนอารมณ์ในชะตากรรมของหญิงชรา
ข่าวทำนองหญิงชราถูกคนขืนใจมีมากมายในหน้าสื่อ บางรายถึงกับเป็นการข่มขืนแล้วฆ่าก็มี เรื่องนี้นับเป็นข่าวที่น่าเศร้าและสะเทือนอารมณ์ของสังคมเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธว่ามันเกิดขึ้นเสมอ
เดือนมิถุนายน 2017 ที่อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย ชายวัย 30 ปี ก่อเหตุข่มขืนและใช้มีดปลายแหลมแทงเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายของหญิงชราอายุ 70 ปี...
เดือนกันยายน 2018 ที่เมืองบัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา เด็กชายวัย 14 ปี ก่อเหตุข่มขืนและทำร้ายหญิงชราวัย 83 ปี จนถึงแก่ความตาย...
ช่วงกลางดึกรอยต่อระหว่างวันที่ 3 และ 4 สิงหาคม 2019 ในท็อตแนม ตอนเหนือของลอนดอน ประเทศอังกฤษ ชายวัย 23 ปี ก่อเหตุบุกเข้าไปข่มขืนแล้วฆ่าหญิงชราวัย 89 ปี ภายในห้องนอนที่บ้านของเธอ...
นี่เป็นบางส่วนของข่าวที่ปะทุขึ้นในความทรงจำของผม และมันยังมีอีกมากมาย แต่ล้วนน่าเกลียดชัง!!!
การกระทำต่อคนที่ไร้ทางสู้เป็นเรื่องที่เลวทรามต่ำช้า ไม่อาจยอมรับ ไม่ว่ามันเป็นการทำร้ายผู้เป็นเหยื่อด้วยวิธีใดๆ
"อัปรีย์ จัญไร..." ผมครางคำนี้ในลำคอ
นี่มันเป็นชีวิตแบบไหนที่เธอต้องเผชิญ...?
ชีวิตของหญิงชราผู้นี้คงทรมานเสียยิ่งกว่าความตาย ทำไมคนคนหนึ่งถึงต้องมาเผชิญกับเรื่องที่สาหัสขนาดนี้ โดยไม่ได้รับความช่วยเหลือ... มนุษยธรรมไปตกหล่นอยู่ที่ไหน ทำไมหญิงชราที่น่าสงสารคนนี้ถึงไร้คนดูแล ปล่อยให้เธออยู่เพียงลำพัง?
คำถามถึงมโนธรรมและความมีเมตตาของคนในย่านนั้นผุดขึ้นมาในหัว แต่ในเวลาเดียวกันผมก็เข้าใจ...
ความยากจนข้นแค้น ความสิ้นไร้ การที่ไม่มีอะไรจะยาไส้... มันล้วนบังคับให้คนต้องสนใจเฉพาะเรื่องของตนเองก่อน
ผมรู้ดีว่าในสภาพไม่มีเงินทองและต้องดิ้นรนมันน่ากลัวสาหัสเพียงใด...
คนที่แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ว่ามื้อหน้าจะมีกินไหม จะสามารถพาครอบครัวหาทางเอาชีวิตรอดผ่านความหิวอดอยากและอันตรายอื่น ๆ ในแต่ละวันไปได้หรือไม่ ย่อมไม่แปลกนักหากพวกเขาไม่สามารถเจียดเวลาไปดูแลคนแก่ที่เดียวดายเพิ่มได้อีกคน...
"แกไม่มีญาติพี่น้องหรือครับ?" ผมอดที่จะถามแทรกขึ้นไม่ได้ แม้จะรู้ว่าการขัดขึ้นกลางการบรรยายงานศิลปะเช่นนี้ดูเป็นเรื่องไร้มารยาท
ภัณฑารักษ์ใต้แว่นตาดำหันมามองผมด้วยรอยยิ้ม เธออาจสังเกตเห็นความชื้นในดวงตาที่ผมพยายามใช้มือเช็ดในท่วงท่าว่ามีฝุ่นผงพลัดเข้าไป
"เท่าที่ทราบไม่เคยมีใครพบเห็นญาติของแกแม้สักคนเดียว"
"ไม่น่าเชื่อว่าแกยังมีชีวิตอยู่ได้..." ผมเอ่ยขึ้นเบา ๆ อย่างลืมตัว
ภัณฑารักษ์ยิ้มกว้าง ริมฝีปากแดงสดตัดกับฟันที่เป็นสีเหลืองเล็กน้อยตามอายุ
ด้วยเหตุที่แว่นดำกรอบหนาบดบังดวงตาของเธอไว้จนสนิท หากผมไม่จินตนาการถึงดวงตาของเธอว่ากำลังหยีตารับกับยิ้มอย่างปรานี ผมอาจคิดว่าเธอกำลังแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวก็เป็นได้...
"ที่แกมีชีวิตอยู่มาได้คงเป็นเพราะยังมีบางคนคนในละแวกนั้นไปดูแลแกในบางเวลา แต่ก็มีอีกความเชื่อที่คนย่านนั้นกล่าวขานกัน นั่นคือ แกทนมีชีวิตอยู่เพราะมีความคับแค้นที่อยากชำระสะสาง" ภัณฑารักษ์เน้นเสียงตอบ
'เซ่นสังเวย!'
เสียงคำว่า 'เซ่นสังเวย' กลับมาดังก้องในหัวของผมอีกครั้ง และมันได้เสริมความหมายของแววตาในภาพที่รู้สึกว่า... 'กำลังดิ้นรนด้วยความขุ่นแค้น' ได้อย่างชัดเจน
หรือ... หญิงชราทนมีชีวิตอยู่เพื่อรอโอกาสชำระความอาฆาตที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ...
ผมไม่ทราบว่ามันเป็นความขุ่นแค้นอาฆาตอันใด แต่ภายในใจรู้สึกว่ามันมุ่งหมายที่จะเสพสิ่งเซ่นสังเวยเพื่อดับมันลง และมันอาจหมายถึงเลือดและชีวิต!!
"ในภายหลังมีข่าวว่า พบศพชายคนหนึ่งถูกฆาตกรรมภายในบ้านของหญิงชรา สภาพถูกแทงเข้าที่คอทะลุหลอดลม เลือดไหลนอง นอนคว่ำอยู่ที่พื้นข้างเตียง คาดว่าผู้ตายเป็นคนร้ายที่แอบเข้ามาเพื่อก่อเหตุล่วงละเมิดทางเพศต่อหญิงชรา เนื่องจากในเวลาที่มีคนเข้าไปพบ เธอถูกถลกผ้าถุงขึ้นไปกองอยู่ที่เอว และศพของคนตายถอดกางเกงออก ท่อนล่างเปลือยเปล่า.."
"ที่ข้างศพพบปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินเปื้อนเลือดตกอยู่ คาดว่าเป็นอาวุธที่ใช้สังหาร แต่ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ลงมือ มีคนลือกันว่าเป็นหญิงชราเองใช้ปากกาแทงเข้าที่ลำคอของชายคนนั้น แต่เจ้าหน้าที่ไม่ลงความเห็นว่าหญิงชราที่มีสภาพเป็นผู้ป่วยติดเตียงจะสามารถลงมือก่อเหตุ แม้ว่าจะมีหลักฐานเป็นเลือดของผู้ตายจำนวนมากติดอยู่ตามร่างกายของหญิงชรา โดยเฉพาะบริเวณนิ้วก้อยมือซ้ายก็ตาม สุดท้ายไม่มีการดำเนินคดีกับเธอ..."
ผมได้แต่ทำตาค้างรับฟัง
เมื่อหันไปมองภาพหญิงชราอีกครั้ง เหมือนเห็นรอยยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมแฝงอยู่ จนรู้สึกผวา
แต่... ในใจลึกๆ รู้สึกว่า 'สาแก่ใจ!'
หากเป็นหญิงชราก่อเหตุจริง ก็เป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่งที่เธอจะลงมือจัดการกับคนที่มาทำร้าย
คนที่ชอบข่มเหงคนอ่อนแอกว่าสมควรถูกเอาคืน!
คนที่ทำร้ายคนอื่นก่อนย่อมสมควรถูกสนองกลับอย่างแสนสาหัส!!
แต่จะเป็นไปได้หรือที่หญิงชราสามารถลงมือก่อเหตุด้วยตนเอง...?
มีใครอื่นเป็นคนลงมือก่อเหตุสังหารหรือไม่?
จะเป็นคนที่ผ่านไปพบเห็นพฤติกรรมชั่วร้ายแล้วทนไม่ได้ลงมือสังหารชายคนนั้นหรือเปล่า?
หรือเป็นพวกเดียวกันเกิดการวิวาทแล้วลงมือฆ่า?
คู่อริของคนตายแอบตามาลงมือทำร้าย?
กระทั่งนี่เป็นการจัดฉากฆาตกรรมแล้วอำพรางคดีว่าผู้ตายจะเข้ามาก่อเหตุแล้วถูกหญิงชราสังหาร ก็ล้วนแต่เป็นไปได้ทั้งนั้น...
รวมถึง... หญิงชราที่แทบไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวเป็นผู้ก่อเหตุฆาตกรรม?
แม้จะยังมีข้อสงสัยมากมายค้างคาในใจ แต่ผมไม่ปฏิเสธว่ารู้สึก 'สะใจ' หากเป็นกรณีการฆ่าคนที่ย่ำยีคนอื่นก่อนเช่นนั้น
อย่างไรก็ตาม... ภาพของเธอถูกจัดแสดงไว้ในงาน
"ภาพวาดของฆาตกร"


ภัณฑารักษ์พยักหน้าให้กับพวกเรา ก่อนจะนำชมภาพต่อไป เธอผายมือไปที่รูปทางด้านขวาถัดจากรูปหญิงชรา แต่ยังไม่เริ่มการบรรยาย เหมือนเจตนาจะให้ผู้ชมได้ดูด้วยตัวเองก่อนเพื่อซึมซับความรู้สึก
ภาพที่สองเป็นภาพของเด็กชาย ผมคะเนว่าอายุคงไม่เกินสิบขวบ
ใช่แล้ว มันคือภาพที่ทำให้ผมลังเลว่างานนี้เป็นการแสดง 'ภาพที่ฆาตกรวาด หรือเป็น ภาพที่วาดฆาตกร' ในตอนแรกภาพนั้น นั่นเอง...
เด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารัก แต่ค่อนข้างผ่ายผอม ใบหน้าตอบเซียว แขนปล่อยตกห้อยลงข้างร่างกาย ก้มหน้าเล็กน้อย ผมบนศีรษะไม่ค่อยเป็นทรงคล้ายกับเด็กนักเรียนที่เคยตัดผมสั้นเกรียน แต่ถูกปล่อยปละละเลยจนยาว ท่าทางออกแก่นนิดๆ มอมแมมหน่อยๆ
ด้วยทรงผมสภาพนี้ หากไปโรงเรียนที่เคร่งในระเบียบและไม่เคารพสิทธิ์ในร่างกายของเด็กเพียงพอ เขาอาจถูกจับไปทำโทษด้วยการกล้อนผมหน้าแถวของเด็กทั้งโรงเรียน เพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่างว่า 'อย่าได้ริอ่านไว้ทรงผมผิดระเบียบ...'
ผมนึกเอ็นดูเด็กในภาพอยู่ในใจ
ภาพถูกวาดขึ้นได้ดี จนผมรู้สึกเหมือนได้ไปยืนอยู่ตรงหน้าเด็กตัวจิ๋วคนนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่ยืนอยู่หน้ารูป
งานชิ้นนี้ถูกวาดขึ้นด้วยเทคนิคการใช้ 'สีเกรยอง' ปาดไปบนกระดาษขาวแผ่นใหญ่ งดงามและมีมิติ เป็นผลงานชั้นเยี่ยมที่ไม่น่าเชื่อว่าถูกสร้างขึ้นด้วยแท่งสีทรงสี่เหลี่ยมที่ยาวเพียง 3 นิ้ว กว้าง ¼ นิ้ว และใช้สีดำแค่สีเดียว...
ผมเคยเห็นศิลปินวาดรูปด้วยเกรยองมาก่อน เขาจะสร้างผลงานด้วยการใช้มือกุมแท่งสี ปาด ลาก ขีด บิด ถู และเกลี่ย ไปมาบนแผ่นกระดาษ ให้ออกมาเป็นรูปทรง
ยิ่งศิลปินมีทักษะสูง ภาพที่ออกมาก็จะยิ่งคมชัด และสะอาด ทุก ๆ ลวดลายเป็นการขยับมืออย่างมีจังหวะเท่าที่จำเป็นไม่ขาดไม่เกิน...
'ขาด' จะไม่สมบูรณ์
'เกิน' จะสกปรก...
ผมรู้สึกว่า เด็กน้อยในภาพ สมจริง ไม่ขาด ไม่เกิน หากแต่ไม่มีความสดใสเหมือนที่เด็กไร้เดียงสาวัยนี้ควรจะมีและควรจะเป็น
แววตาของเขาแสดงออกซึ่งความหม่นหมอง แฝงไว้ด้วยความเศร้า...
นั่นเป็นความรู้สึกของผมเมื่อมองภาพในช่วงแรก แต่ก็อาจเป็นเพราะมันถูกวาดขึ้นจาก เกรยอง สีดำ ลายเส้นสีหม่น ทำให้ภาพหมอง ขาดความสดใส
แต่ยิ่งจ้องมองนานยิ่งพบว่ามันไม่ได้มีแค่ความหม่นเศร้า มันยังแฝงความรู้สึก... กดดัน อึดอัด และบีบคั้น
ความรู้สึกเหล่านั้นแผ่ซ่านออกจากภาพมายังตัวผมที่เฝ้ามอง จนเกิดอาการแน่นหน้าอก หายใจขาดห้วง แต่...ก็ไม่สามารถที่จะถอนสายตาออกจากภาพ และไม่สามารถสลัดความรู้สึกนั้นได้ ราวกับถูกสะกดให้ทำได้เพียงมองลึกลงไปตามเส้นลายและการแรเงาที่สะเทือนอารมณ์เหล่านั้น...
ภาพนั้นถ่ายทอดความอึดอัดของเด็กออกมา
เป็นความอึดอัดที่เขาต้องเผชิญและทนต่อไปไม่ไหว จนในที่สุดต้องปลดปล่อยมันออกมา ด้วยการแหกปาก กรีดร้อง!
แต่มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องของเด็กวัยไม่กี่ขวบ หากเป็นเสียงร้องของสัตว์ร้ายหรือตัวอะไรบางอย่างที่ผมเคยไม่รู้จัก!
มันกำลังกรีดร้อง คำราม ครวญคราง ด้วยเสียงที่หวีดสูงบาดลึก เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เคียดแค้น อัดอั้น และอาฆาต...
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเมื่อมองดูภาพของเด็ก... บางทีผมอาจจะเกิดอาการหลอนไปเอง อันเป็นผลกระทบทางอารมณ์จากการดูภาพและฟังเรื่องราวของหญิงชราในภาพก่อนหน้า จึงเกิดความรู้สึกเช่นนี้...
ผมจมดิ่งในอารมณ์นั้นนานเท่าไหร่ไม่ทราบ จนมีเสียงดังขึ้นแทรกและลากสติผมให้สามารถกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้อีกครั้ง
"เด็กชายในภาพคนนี้ อายุ 9 ปี 11 เดือน เขาเป็นเด็กที่กำเนิดจากครอบครัวยากจน พ่อแม่ทิ้งไปตั้งแต่แบเบาะ ว่ากันว่าพอเขาคลอดออกมาได้ไม่ถึงเดือน พ่อกับแม่ก็เอามาทิ้งไว้กับยายในสลัม โดยทั้งคู่อ้างว่าจะไปทำงานเพื่อส่งเงินกลับมาให้... แต่นับจากวันนั้น ก็ไม่มีใครเคยพบเห็นพวกเขาอีก ไม่มีเงินส่งมา ไม่มีการโทรหา ไม่มีแม้แต่การติดต่อทางจดหมายหรือฝากข่าวมาถึง คล้ายกับพวกเขาพากันหายสาบสูญไปจากโลกเสียเฉยๆ เขาจึงมีสภาพเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้"
เป็นเสียงภัณฑารักษ์เริ่มบรรยายเกี่ยวกับเด็กในภาพ
"ต่อมาเมื่อเขาอายุได้ราวสามปี เด็กน้อยก็ต้องกำพร้าเป็นรอบที่สอง ยายที่เลี้ยงดูล้มป่วยและเสียชีวิตลง โชคเขายังดี ที่พี่สาวแท้ๆ ของแม่ รับเอาไปอุปการะ แต่ป้าของเขาก็ใช่ว่าเป็นคนฐานะดี เธอเป็นแม่ค้าขายกับข้าวถุง อาศัยปลูกเพิงสังกะสีอยู่บริเวณที่ว่างท้ายตลาด ซึ่งก็มีพ่อค้าแม่ขายตลอดจนคนงานที่ยากจนปลูกเพิงพักอาศัยกันอยู่เป็นทิวแถว จนพื้นว่างนั้นกลายเป็นชุมชนแออัดน้อย ๆ ท้ายตลาดไป"
"แม้จะลำบากแต่เขายังได้รับความรักจากป้าอย่างเต็มที่ เพราะเธอเป็นคนโสดไม่มีสามีและลูก จึงดูแลและให้ความรักเขาเพียงคนเดียว แม้เงินทองค่อนข้างขัดสน แต่ก็ยังพยายามเลี้ยงดูและส่งเสียให้เขาได้รับการศึกษา เด็กชายรักป้าของเขามาก เขาเรียกเธอว่า 'แม่ป้า' ..."
"เด็กชายและแม่ป้าของเขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตามอัตภาพ แต่เมื่อเขาเริ่มโตขึ้น เรียนชั้นสูงขึ้น ค่าใช้จ่ายก็มากขึ้นเป็นเงาตามตัว ถึงรัฐจะมีนโยบายเรียนฟรี แต่มีช่องให้เกิดค่าใช้จ่ายแฝง ไม่ว่าจะเป็นชุดที่มีหลายแบบ ชุดนักเรียน ชุดพละ ชุดพื้นถิ่น ชุดลูกเสือ ไม่นับพวกอุปกรณ์การเรียนเพิ่มเติมที่จะต้องมีต้องเตรียม ล้วนเป็นภาระของคนหาเช้ากินค่ำที่แทบหลั่งน้ำตากินแทนข้าวในช่วงเปิดเทอม"
"ซ้ำร้ายตลาดที่พวกเขาอาศัยและขายของอยู่มีคนมาซื้อของลดลง เหตุเพราะพื้นที่ใกล้ๆ มีคนสร้างตลาดใหม่ขึ้นแข่ง ใหญ่กว่า สะอาดกว่า น่าเดินมากกว่า ลูกค้าตลาดเดิมก็น้อยขายของไม่คล่อง พ่อค้าแม่ขายในตลาดเริ่มทยอยปิดร้านขยับขยายไปหาที่ทำมาหากินใหม่ จนแม้กระทั่งเพิงพักคนยากที่เคยอาศัยก็พากันรื้อถอนออกไป ในละแวกนั้นเหลือเพียงแค่แม่ป้ากับเด็กชาย และหญิงชราสติไม่ดีที่เป็นขอทานในตลาดอีกรายหนึ่งเท่านั้นที่ยังอาศัยพักค้างคืนในตลาด ดังนั้นพอค่ำบริเวณตลาดก็กลายเป็นที่เปลี่ยว"
"รายได้ของแม่ป้าและเด็กชายลดลง สวนทางกับเจ้าของตลาดที่มาขอขึ้นราคาค่าเช่าแผง เหตุผลเพราะรายได้ของเขาลดไม่เพียงพอเป็นค่าดูแลจัดการตลาด จึงต้องมาเรียกเก็บเงินจากคนขายของเพิ่ม การเงินของแม่ป้าเริ่มติดขัด และในที่สุด... ก็เข้าสู้วัฏจักรหนี้"
"แม่ป้าของเขาหมุนเงินไม่ทัน เริ่มกู้หนี้ยืมสิน แต่เมื่อครบเวลารายได้ไม่พอจ่าย ก็ต้องไปหากู้ยืมจากอีกที่ในยอดเงินที่สูงกว่ามาจ่ายหนี้พร้อมดอกเบี้ยเดิม หนี้สินเริ่มพะรุงพะรังและมีปริมาณหนี้ก้อนใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แล้วปัญหาครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นเมื่อเธอตัดสินใจผิด ถลำตัวไปกู้เงินจากพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบขี้โกง! คนจนมีโอกาสเข้าถึงสถาบันการเงินที่เป็นทางการน้อย เกิดช่องโอกาสให้พวกนี้แฝงตัวเข้ามาขูดรีดหาผลประโยชน์"
"ดอกเบี้ยสูงและเก็บกันเป็นรายวัน ราคามันสูงลิบเกินกว่าที่จะหาเงินมาจ่ายให้หมดสิ้นได้ไหว ช่วงแรกยังพอกัดฟันส่งดอกเบี้ยรายวันได้ แต่นานเข้าสถานการณ์กลับยิ่งแย่ลง ดอกเบี้ยรายวันสูงเกินไปและไม่หมดไม่สิ้นเพราะมันไม่เคยไปลดเงินต้น เมื่อไม่สามารถจ่ายไหว ก็เริ่มผัดผ่อน... ซึ่งนั้นก็เข้าทางพวกมัน!"
"ดอกเบี้ยโหดทบทวี จนมียอดดอกเบี้ยรายวันค้างสูง พวกเจ้าหนี้ก็จัดการยัดเยียดให้ดอกเบี้ยก้อนนั้นกลายมาเป็นเงินต้นที่มีดอกเบี้ยรายวันทบเข้าไป... วนอยู่แบบนี้ เพียงไม่นาน แม่ป้าของเด็กชายก็ถูกยึดแผงในตลาดเพราะส่งดอกเบี้ยไม่ไหว แม้แต่ข้าวของเครื่องครัวที่ใช้ประกอบอาชีพก็ยึดเอาไปหมด และสิ่งของเหล่านั้นมันคือทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกเขามี แต่... น่าเศร้าที่แม้จะถูกยึดไปจนหมด มันก็ยังไม่พอใช้หนี้เงินกู้เถื่อนก้อนนั้นได้..."
จ่ายหนี้เงินกู้นอกระบบไม่ได้ หมายถึงอันตรายที่เกิดขึ้นกับร่างกายและทรัพย์สิน... เรื่องนี้ปรากฏในข่าวให้เห็นอยู่บ่อยครั้งจนแทบชาชิน แต่มักไม่อาจทำใจรับกับมัน...
เดือนพฤษภาคม 2024 อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย หญิงชราอายุ 75 ปี ถูกชาย 2 คน ทำร้ายด้วยการตบด้วยโทรศัพท์มือถือเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงและกระชากเสื้อจนล้ม รวมทั้งทุบทำลายข้าวของภายในร้าน และถุยน้ำลายใส่อาหารที่วางขาย ข่มขู่ว่าหากไม่ใช้เงินกู้จะกลับมาพังร้านซ้ำ
เดือนกุมภาพันธ์ 2024 อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประเทศไทย มีผู้เสียหายเข้าแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าถูกรุมทำร้ายจนบาดเจ็บถึงขั้นซี่โครงหัก ผู้ลงมือเป็นเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบคิดอัตราดอกเบี้ย 240% ต่อปี หากผิดนัดไม่จ่ายดอกเบี้ยจะถูกคุกคามและทำร้าย
หลายครั้งที่เห็นข่าวแบบนี้ และมีข่าวในลักษณะเดียวกันในหลายประเทศ บางครั้งทำร้ายร่างกายสาหัส บางครั้งรุนแรงจนถึงแก่ความตาย... การทวงหนี้อันโหดร้าย เป็นปัญหาสังคมที่เกิดขึ้นเสมอ มันคือเรื่องเศร้าแต่ก็เป็นเรื่องจริง...
"บ่อยครั้งที่เด็กชายต้องเห็นแม่ป้าของเขาถูกคุกคามและทำร้าย ตบตี กระชากผม ทุบทำลายข้าวของ เป็นเรื่องน่าสลดใจและทำให้เด็กชายหวาดกลัว มีบางครั้งที่เขาต้องเผชิญกับพวกทวงหนี้เป็นชายสามสี่คนบุกมาหาแม่ป้าและเขาในเพิงพักยามค่ำ แม่ป้าจะไล่เขาให้ออกไปเล่นข้างนอก ที่เขาต้องทนจับเจ่าในความมืดนานเป็นชั่วโมงๆ จนกว่าพวกมันจะกลับไป แน่นอน เด็กชายยังเล็กเกินกว่าที่จะเข้าใจว่ามันเกิดการคุกคามทางเพศในแบบรุมโทรมกับแม่ป้าของเขา เขารู้เพียงมันเลวร้ายและทำให้แม่ป้าต้องร้องไห้ตลอดคืนเสมอ เมื่อพวกมันมาเยือน"
"เมื่อไม่มีเครื่องครัวและอุปกรณ์ในการทำอาหารขาย สองคนป้าหลานก็อยู่กันอย่างยากลำบากมากขึ้น ต้องหารายได้จากการรับจ้างเตรียมกล้วยให้กับร้านขายกล้วยแขกทอด ร้านนี้เป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่ร้านที่ยังขายดีในตลาด เนื่องจากขายมานานมีชื่อเสียง และมีรสชาติดีกว่าเจ้าอื่นๆ ในละแวกนั้น"
"รายได้จากการเตรียมกล้วยน้อยนิด เพียงแค่พอให้สองคนป้าหลานมีเงินซื้ออาหารกิน เด็กชายต้องหยุดไปเรียนเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายไม่เพียงพอ และเขาอยากช่วยแม่ป้าทำงานหารายได้ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่ได้รับการศึกษา เขายังคงได้เรียนกับครูอาสาที่เข้ามาสอนเด็กยากจน คนไร้บ้านในชุมชนตอนค่ำสัปดาห์ละสองวัน ซึ่งเขาก็ไปไม่เคยขาด"
"ส่วนเรื่องการทำงาน สิ่งที่ต้องทำก็คือการเตรียมกล้วยให้พร้อมนำลงทอดขาย ไล่ตั้งแต่การตัดกล้วยออกจากหวี โดยใช้มีดปลายโค้งที่เรียกว่า มีดปาดกล้วย เข้าเกี่ยวเฉือนหวีกล้วยออกจากเครือ จากนั้นก็ปอกเปลือก ฝานเนื้อกล้วยเป็นแผ่น ๆ เอาไปใส่ลงไปในน้ำปรุง ที่ผสมขึ้นจากแป้งข้าวเจ้า มะพร้าวขูด น้ำตาลทราย งาขาว และเกลือ เตรียมเอาไว้ให้เจ้าของร้านเอาไปทอดขาย แน่นอนว่าช่วงแรก ๆ เด็กชายได้บาดแผลที่มือมาไม่น้อย เพราะต้องทำงานกับของมีคมที่ไม่คุ้นเคย แต่เขาก็ไม่เคยบ่น พยายามช่วยแม่ป้าของเขาทำงานอย่างขยันขันแข็ง"
"แต่... รายได้จากงานนี้ย่อมไม่เพียงพอที่จะจ่ายดอกเบี้ยโหดก้อนนั้น... ไม่พอแม้แต่จะจ่ายยอดรายวันต่อให้พวกเขายกค่าจ้างทั้งหมดจ่ายให้พวกมันไป จึงยังคงไม่สามารถจ่ายดอกเบี้ยรายวันได้อย่างสม่ำเสมอ..."
"คืนวันที่ 25 ธันวาคม เมื่อเด็กชายอายุได้ราว 9 ปี 5 เดือน คณะครูอาสามีการจัดงานคริสต์มาสให้กับคนในละแวกตลาด สองคนป้าหลานได้กินอิ่มท้องในวันนั้นหนึ่งมื้อหลังจากไม่ได้สัมผัสการกินจนอิ่มท้องมานาน เป็นวันที่ทั้งสองคนมีความสุข ก่อนจะต้องเผชิญกับความทุกข์ที่สุดในคืนนั้น..."
"จากคำบอกเล่าของผู้ที่อ้างว่าเห็นเหตุการณ์มีว่า... ระหว่างทางกลับไปยังเพิงที่พัก สองป้าหลานเดินผ่านตลาดตามปกติ แต่เนื่องจากมันเป็นช่วงค่ำจึงไม่มีคน กลายเป็นสถานที่เปลี่ยว ในช่วงนั้นเองคนเก็บเงินกู้ที่ตามทวงหนี้คนหนึ่ง ก็โผล่พรวดออกมาจากมุมมืดพร้อมกับกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่ง ตรงเข้ามาขวางหน้าข่มขู่ให้จ่ายเงินที่ค้างมาหลายวัน ป้าไม่มีเงินให้ มันก็ฉุดกระชากเธอไปยังมุมลับตาใต้แผงขายผัก เธอทำได้แต่เพียงไล่ให้เด็กชายไปรอที่แผงขายกล้วยแขกซึ่งอยู่อีกมุมของตลาด เธอคิดว่าคนทวงหนี้มันคงจะยอมจากไปเมื่อมันระบายความหื่นกับเธอเสร็จเหมือนทุกๆ ครั้ง"
"แต่... น่าเศร้า ครั้งนี้มันไม่เพียงย่ำยีทางเพศกับเธอเท่านั้น แต่มันยังลงมือตบตีทำร้าย บังคับให้เธอหาเงินมาจ่ายให้ได้ภายในวันรุ่งขึ้น ไม่เช่นนั้นจะลงมือทำร้ายและจับเอาหลานชายของเธอไปขายให้แก๊งขอทาน พอโดนทั้งขู่ทั้งทำร้ายหนักเข้าเธอก็ฮึดสู้ ออกแรงถีบยันเข้าที่หน้าท้องของชายคนนั้น ทั้ง ๆ ที่เธอถูกทำร้าย จนนอนกองอยู่กับพื้นในสภาพผ้าผ่อนหลุดลุ่ย เจ้าคนทวงหนี้ที่ยังอยู่ในอาการเมาก็เสียหลักล้ม เอาหน้าไปฟาดเข้ากับขอบของแผงขายผัก จนเป็นแผลแตกที่คิ้วเลือดอาบลงมาเต็มใบหน้า ด้วยความโกรธ มันกระชากขวานที่พกเป็นอาวุธออกมา ฟันฉับเข้าไปที่ข้อมือข้างซ้ายของเธอเต็มแรงจนมือขาดกระเด็น!"
"แม่ป้าของเด็กชายส่งเสียงกรีดร้องได้คำหนึ่งก็หมดสติไปจากพิษบาดแผล เจ้าคนทวงหนี้เองก็ตกใจในเหตุการณ์ที่เลยเถิด ขณะมันทรุดตัวลงเพื่อดูอาการของคนที่ถูกมันทำร้าย จู่ ๆ ก็มีมือเล็ก ๆ ลากผ่านลำคอของมันไป คนทวงหนี้สะดุ้งเฮือกยกมือขึ้นกุมคอ เมื่อหันไปมองจึงพบว่าในเงามืดทางด้านหลังของมัน มีเด็กชายตัวน้อยยืนถือมีดปาดกล้วยปลายโค้งไว้ในมือ ที่สำคัญมีดเล่มนั้นมีคราบของเหลวสีเข้มเปรอะอยู่ มันจึงรู้ตัวว่าโดนเด็กย่องมาเชือดคอ!"
ผมพลันมีความรู้สึกเย็นวาบ เสียวแปลบขึ้นที่ลำคอตามเรื่องที่ได้ฟัง แถมยังรู้สึกถึงกลิ่นคาวคลุ้งของเลือดที่ทะลักขึ้นมาในโพรงจมูก... จำได้ว่าตัวเองกำมือที่เย็นเยียบแต่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเอาไว้แน่น
"ผู้ที่อ้างว่าเห็นเหตุการณ์เล่าว่า ด้วยโทสะ คนทวงหนี้พรวดลุกขึ้น เลือดสาดกระจายออกมาจากแผลที่ลำคอเลอะไปทั่วทั้งพื้นและร่างของแม่ป้าที่หมดสติอยู่ แต่มันยังสามารถใช้เท้าถีบและเหยียบกดร่างของเด็กชายล้มหงายลงกับพื้น ตามด้วยการยกเท้าขึ้นหมายใจกระทืบลงตรงอกให้กระดูกแหลก เด็กชายเสือกร่างไถลขึ้นเพื่อหลบแต่ไม่พ้น เท้าของมันแม้จะพลาดจากบริเวณอก แต่ยังไปกระทืบโดนที่กลางหว่างขาของเด็กชายเต็มแรง เด็กน้อยตาเหลือก ร่างกระตุกขึ้นนั่งร้องเสียงลั่นออกมาคำหนึ่งก่อนจะล้มพับแน่นิ่งไป! ส่วนคนทวงหนี้ยืนเอามือกุมคอทำเสียงอ็อก ๆ อยู่ครู่หนึ่งก็โซเซไปมาก่อนจะทรุดฮวบล้มคว่ำลงกับพื้น..."
"เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึงในที่เกิดเหตุ พบร่างคนสามคนนอนนิ่งอยู่ที่พื้นภายในตลาด มีคนที่อ้างว่าเห็นเหตุการณ์หนึ่งราย พบเป็นผู้เสียชีวิตในที่เกิดหนึ่งราย เป็นชายอายุประมาณ 40 ปี ผิวดำ รูปร่างสูงใหญ่"
"เป็นผู้มีอาการสาหัสสองราย คนแรกเป็นหญิงวัยกลางคนอายุประมาณ 35 ปี มือขาดเสมอข้อเป็นแผลฉกรรจ์ ต่อมาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลเนื่องจากเสียเลือดมาก อีกรายเป็นเด็กชายพบว่าบริเวณอวัยวะเพศถูกกระแทกอย่างแรงจนแหลกเป็นบาดแผลฉีกขาด หมดสติ ส่งเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลแพทย์ช่วยชีวิตไว้ได้"
"ในที่เกิดเหตุมีพยานหนึ่งราย เป็นหญิงชราสติไม่ดีที่เป็นขอทานอาศัยอยู่ในตลาดแห่งนั้น และพบอาวุธที่ใช้ก่อเหตุฆาตกรรม เป็นมีดปาดหวีกล้วย ขนาด 8 นิ้ว ตัวใบมีดยาวราว 3 นิ้ว กว้าง 1.5 เซนติเมตร มีเลือดของผู้ตายเปรอะที่ตัวมีด นอกจากนี้พบขวานเปื้อนเลือดที่ใช้ก่อเหตุอีกหนึ่งด้ามในบริเวณเดียวกัน"
"สุดท้ายไม่มีการดำเนินคดีกับเด็กชาย เนื่องจากพยานมีสติไม่สมประกอบ ให้การค่อนข้างวกวน แม้จะพบเลือดของผู้ตายที่มือของเด็กชายตามถ้อยคำของพยาน แต่ก็มีเลือดของผู้ตายเปรอะที่มือขวาและตามร่างกายของหญิงวัยกลางคนที่เป็นผู้ตายอีกรายด้วยเช่นกัน..."
เด็กชายวัยไม่ถึงสิบขวบคนนี้น่ะหรือที่สามารถลงมือสังหารชายร่างใหญ่คนนั้นได้?
มือเล็ก ๆ คู่นี้น่ะหรือที่จับมีดปาดเข้าที่คอหอยของชายฉกรรจ์ได้อย่างเหมาะเจาะในจุดที่สามารถทำให้เขาตาย?
มีการจัดฉากฆาตกรรมหรือไม่?
ฆาตกรตัวจริงใช่เด็กตัวจิ๋วคนนี้จริง ๆ หรือ?
ล้วนแต่เป็นคำถามที่ประดังขึ้นในใจของผม แต่... ผมยอมรับว่ารู้สึกสะใจ!
"ดี... ตายได้ดี! ไอ้พวกที่เอารัดเอาเปรียบคนที่ลำบาก ชอบทำร้ายคนอื่นอย่างพวกแก๊งปล่อยเงินกู้ขี้ฉ้อ สมควรตายอย่างทารุณ!"
ผมโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะสะดุ้งรู้ตัวว่าพลั้งปากออกไป ก็เมื่อเห็นทุกคนในห้องพากันจ้องมองมาที่ผม
ทุกคนมองมาด้วยรอยยิ้ม...
แต่... มันเป็นรอยยิ้มที่แปลกประหลาด และทำให้ผมรู้เย็นวาบจนสั่นระริกไปทั้งตัว...
ชายสูงวัยผู้มีรูปลักษณ์แห่งความเป็นศิลปินล้วงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้ขายาวของเขาหยิบเอาสมุดเล่มเล็ก ๆ ออกมา พร้อมกับลงมือใช้ดินสอขีดลากอะไรสักอย่างขยุกขยิกลงในหน้าสมุด...


ลองมือเขียน Creepypasta/Rule of horror,Set of horrorดูครับ ขอฝากผลงานด้วยนะครับ
◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉
 ยินดีต้อนรับคุณเจ้าหน้าที่คนใหม่ ที่นี่ไม่เหมือนอุทยานแมลงแห่งอื่นๆ เราให้ค่าจ้าง100,000บาทต่อเดือนโดยไม่จำเป็นต้องใช้วุฒิการศึกษาใดๆ ทางเราต้องการเพียงผู้มีทัศนคติเหมาะสม เรียนรู้งานได้เร็ว มีไหวพริบและความกระฉับกระเฉง สามารถทำงานหนึ่งหรือสองวันต่อสัปดาห์ได้ อุทยานกีฏวิทยาในยามราตรีจะมีกฎกติกาการทำงานอยู่พอสมควร เพื่อผลประโยชน์กับสวัสดิภาพของคุณ ตัวคุณควรศึกษาและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด หากคุณทำได้ดี คุณก็มีโอกาสก้าวหน้ารวมทั้งปรับฐานเงินเดือนอย่างรวดเร็วอีกด้วย
 นี่คือคู่มือรายละเอียดกฎในอุทยาน มันจะช่วยเหลือการทำงานของคุณ เมื่อคุณได้อ่านเนื้อหาแล้วพร้อมปฏิบัติตาม ขอให้คุณไปเตรียมตัวทำงานในค่ำคืนนี้ แต่ถ้าไม่พร้อม ขอให้คุณวางเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วหันหลังกลับออกไปก่อนอาทิตย์ตกดินเถอะ ทางเราไม่ถือโทษโกรธเคืองคุณแต่ประการใด ดังนั้นแล้วขอเชิญคุณศึกษากฎอย่างเต็มที่เลยจะดีกว่า
 การทำงานในอุทยานฯตามปรกติคุณจะทำงานหนึ่งหรือสองวันต่อสัปดาห์ อาจมีเพียงครั้งคราวที่มาทำงานสามวัน ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นคุณจะต้องพร้อมมาทำงานเสมอ เวลางานของอุทยานคือตอนหนึ่งทุ่มจนถึงตีสาม ระหว่างเวลางานคุณสามารถจัดสรรเวลาพักหนึ่งชั่วโมงได้อย่างอิสระ เราขอแนะนำให้คุณศึกษาเนื้อหาจนจบแล้วค่อยจัดสรรเวลาตามความเหมาะสม คุณจะลำบากหากทานมื้อดึกไม่ถูกที่ถูกเวลา
 2.สำหรับเจ้าหน้าที่ใหม่เฉพาะในเดือนแรกจะต้องมาถึงตอนหกโมงเย็น ห้ามมาสายเด็ดขาด คุณจะรับผิดชอบบริเวณอาคารหลักกับโดมผีเสื้อ ห้ามออกนอกอาคารหากไม่มีเหตุจำเป็น โดยเฉพาะหลังตะวันตกดิน มิฉะนั้นคุณอาจรับมือบางสิ่งที่นี่ไม่ได้
 3.จงไปเตรียมตัวที่ห้องล็อกเกอร์ในอาคารหลัก คุณจะได้พบกับเจ้าหน้าที่หนุ่มผมทองดวงตาสีฟ้าของเรา เขาชื่อว่าลีเวอร์ เป็นผู้ดูแลประจำอาคารอุทยานหลัก คุณจะได้ทำงานกับเขาเท่านั้นในอาคารอุทยานหลัก อย่าพลั้งเผลอทักถามเขาเรื่องอายุกับแผลเป็นตรงดวงตาข้างซ้าย คุณคงไม่อยากให้การพบกันครั้งแรกต้องกระอักกระอ่วนใจ ถึงเจ้าหน้าที่ของเราจะดูเป็นหนุ่มอายุน้อย แต่ขอให้คุณวางใจในตัวลีเวอร์ ความสามารถกับประสบการณ์ของเขายอดเยี่ยม ขอให้คุณสนทนากับลีเวอร์อย่างความสุภาพฉันมิตร เขาจะอวยพรให้คุณโชคดี
4.ในตู้ล็อกเกอร์จะมีป้ายชื่อของคุณ จากนี้จงพกติดตัวตลอดเวลา นอกจากนี้ในกระเป๋าเป้ลายพรางจะใส่ของใช้จำเป็นเบื้องต้นกับชุดสำหรับเจ้าหน้าที่แล้ว ส่วนเหนือตู้ล็อตเกอร์จะมีอาหารว่างจำพวกขนมปังไส้เนื้อ มันจะห่อหุ้มด้วยพลาสติกอย่างดีวางเอาไว้ให้เห็น คุณจะแกะกินก็ได้แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้เตรียมไว้ให้คุณทานเท่านั้น
5.ขอให้ตรวจสอบของในกระเป๋าพร้อมเก็บของว่างใส่ช่องด้านในอย่างบรรจง อย่าแกะห่อพลาสติกอาหารว่างออกมาหากคุณไม่คิดจะกินมันให้หมดในตอนนี้ เมื่อกินหมดจงขอลีเวอร์เพิ่ม ในกระเป๋าควรมีของว่างติดเอาไว้ในยามฉุกเฉินหนึ่งชุด อย่าขอเพิ่มมากไปกว่านั้นถ้าคุณไม่อยากกลายเป็นแหล่งอาหารเคลื่อนที่ในค่ำคืนนี้ จงอย่ากินเหลือแล้วเก็บใส่กระเป๋าทำงาน จงทิ้งมันทันทีแล้วรักษาสุขอนามัยตนเองก่อนสวมชุดเจ้าหน้าที่ คุณคงไม่อยากให้มีเศษอาหารกับกลิ่นของกินลอยไปแตะพวกจมูกไวน่าขนลุกในอุทยาน
6.หากพบแมลงตัวเล็กเกาะอยู่บนอาหารว่างแม้เพียงตัวเดียว จะเห็นจริงหรือตาฝาด ขอให้คุณทิ้งมันใส่ถังขยะทันที อย่านึกเสียดาย ชีวิตของคุณมีค่ามากกว่าอาหารว่างนั่น คุณจะเสียใจภายหลังที่ทานมันต่อ ขอให้คุณแจ้งลีเวอร์ในเรื่องนี้ เขาจะมอบอาหารว่างห่อใหม่แล้วนำถังขยะไปห้องใต้บันไดเพื่อตรวจสอบ รวมถึงนำอุปกรณ์ยาฆ่าเชื้อล็อกเกอร์กลับมาอีกชุดใหญ่ คุณจงทำความสะอาดห้องล็อกเกอร์ให้ทั่วทันที อย่าให้มีแมลงเข้ามาที่นี่เด็ดขาดเพื่อความปลอดภัย
7.ในกระเป๋าเป้มีอุปกรณ์อนามัยอยู่ โปรดใช้พวกมันอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อยแล้วสวมชุดเจ้าหน้าที่ ถึงชุดจะมีกลิ่นสาบฉุนพิลึกพิลั่น เนื้อโฟมกับยาสระผมค่อนข้างหยาบ ยาสีฟันมีรสชาติขมปร่าทั่วทั้งปาก ต่อให้คุณเกลียดพวกมันมากแค่ไหนก็ตาม ขอจงรู้ไว้ว่าพวกมันมีประโยชน์และปกป้องตัวคุณเองในตลอดค่ำคืนนี้ กลิ่นกายหรือเหงื่อของคุณจะไม่ไปกระตุ้นต่อมพวกมันให้เข้าหาคุณชั่วขณะหนึ่ง ซึ่งเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของคุณมากขึ้น
8.ของในกระเป๋าที่คุณต้องตรวจสอบว่ามีได้แก่ ของว่างหนึ่งชุด น้ำสะอาดขวดเล็ก ตลับใส่หยูกยาทั้งกินและแบบทา สมุดกับปากกาจดบันทึกเหตุการณ์ประจำวัน แผนที่ภายในอุทยานหลักรวมถึงโดมผีเสื้อ ตะเกียงน้ำมัน ไม้ขีดไฟ มีดพกใบเลื่อยและปืนขนาด9มม.พร้อมกระสุนสำรองสองสามชุด วิธีใช้ปืนเราได้แนบไว้ด้านหลังคู่มือฉบับนี้แล้ว
9.สำหรับตะเกียง จะมาพร้อมน้ำมันและไม้ขีดไฟหนึ่งชุด จงรักษาพวกมันให้ดีอย่าได้เปียกน้ำเด็ดขาด ตะเกียงจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งตลอดค่ำคืนนี้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าปืนหรือมีดพกของคุณ กรณีจำเป็นแสงสว่างจากมือถืออาจจะช่วยคุณมองเห็นในเวลาสั้นๆ แต่ว่าพวกแมลงทั้งหลายกับบางสิ่งในที่นี้จะว่องไวต่อแสงไฟโทรศัพท์มากกว่าตะเกียงของทางเรา เพียงไม่กี่อึดใจพวกมันอาจพุ่งเป้าเข้าหาคุณ คุณอาจจะฝันร้ายและนึกเสียใจที่ใช้งานโทรศัพท์ หากขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือของมีตำหนิ จงแจ้งแก่ลีเวอร์ เขาจะนำมามอบให้คุณภายหลัง
10.จะไม่มีการติดต่อกันผ่านทางอุปกรณ์ส่วนตัว คุณควรระมัดระวังในการใช้งานโทรศัพท์ จะเป็นการดีหากคุณปิดเครื่อง หรือปิดเสียงรบกวนเอาไว้ กรณีมีเบอร์คนรู้จักหรือเบอร์ปริศนาเข้ามาให้ตัดสายซะ อย่าสนทนาในอาคารหลักหรือโดมผีเสื้อตอนกลางคืนเพราะอาจมีบางสิ่งฟังบทสนทนาพร้อมกับคุณด้วย
11.งานแรกของพนักงานใหม่ทุกคนคือประจำจุดบริเวณประตูอาคารอุทยานหลัก คุณจึงสามารถเดินสำรวจตามแผนที่เพิ่มเติมได้ ขอเพียงอย่าเถลไถลไปไกลประตูมากนัก ในระหว่างนี้คุณจะได้พบปะเจ้าหน้าที่ดูแลจุดอื่น โปรดจดจำและทักทายฝากตัวกับพวกเขาเท่าที่ได้ ถึงปรกติเราจะเริ่มงานตอนหนึ่งทุ่ม แต่พนักงานบางคนเลือกเผื่อเวลาก่อนพระอาทิตย์ตกจนเป็นนิสัย พวกเขามักจะรีบวิ่งจ้ำไปเตรียมตัวที่ห้องล็อกเกอร์ในอาคารหลักก่อนไปประจำจุดต่างๆ เจ้าหน้าที่ทั้งหลายอาจทักทายหรือไม่สนใจพนักงานใหม่ในช่วงแรก ขออย่าได้น้อยใจไปเลย มันจะดีขึ้นเมื่อคุณทำงานที่นี่ได้เกินหนึ่งเดือนขึ้นไป และถึงจะเป็นเช่นนี้แต่เหล่าเจ้าหน้าที่จะประสานงานช่วยเหลือคุณได้ไม่น้อย หากแต่จงจำไว้ให้ดี เมื่อถึงเวลางานคุณจะไม่พบใครหากไม่มีเหตุจำเป็น มีเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียวที่ทำงานร่วมกับคุณตรงอาคารหลักคือลีเวอร์เท่านั้น
12.เมื่อเวลาผ่านไป คุณอาจจะเห็นมีแขกในชุดท่องเที่ยวปริศนาเดินอยู่แถวหน้าประตูตามลำพัง หรือเกาะเป็นกลุ่มชมบริเวณใกล้สวนหย่อมอาคารหลัก หนึ่งในนั้นอาจเข้ามาทักทายคุณซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ใหม่ จงอย่าลืมเรื่องรีบเข้าอาคารก่อนพระอาทิตย์ตก ขอให้คุณจงระวัง'แขกอาจไม่ใช่มนุษย์' อาจเป็นหนึ่งในพวกจมูกไวหรือจำแลงกายเพราะสนใจคุณมาตั้งแต่ต้น หากถูกชวนไปสถานที่อื่นจงปฏิเสธอย่างนุ่นนวลแต่เด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามจงเข้างานตรงเวลา จงอยู่ใกล้ประตูและไม่ห่างจากแสงสว่างจากแดดหรือไฟในอาคารอุทยานฯ เมื่อคุณบอกลาแล้วให้รีบเข้ามาภายในอาคาร สิ่งนั้นจะไม่ตามคุณ อย่างมากก็เพียงยืนมอง มอบรอยยิ้มให้ พูดคุยเสียงกระซิบกระซาบแล้วจากไปในอย่างเงียบงัน
13.ในกรณีที่หน้าประตูผู้มาสนทนากับคุณเป็นเจ้าหน้าที่ แต่งกายเหมือนหรือคล้ายคุณ ขอให้คุณพูดคุยอย่างสุภาพ บางทีจะเป็นเจ้าหน้าที่จากจุดอื่นในอุทยาน หากแต่ขอให้ลอบสังเกตจากเสื้อผ้าหน้าผมกับท่าทีคำพูดของคู่สนทนา ถ้าพบเห็นความผิดปรกติเป็นพิรุธเช่นเนื้อตัวสกปรก ป้ายชื่อที่เลือนราง ให้คุณรีบตัดบทแล้วเดินเข้าอาคารทันที หากใกล้ถึงช่วงตะวันตกดิน เจ้าหน้าที่ผู้นั้นไม่ไปประจำจุดหรือใช้งานตะเกียงไฟ จงจำไว้ว่าสิ่งที่คุณเผชิญหน้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่อุทยานของเรา! ให้คุณรีบวิ่งเข้าอาคารทันที ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจงอย่าขึ้นเสียง อย่าใช้อารมณ์รุนแรงกระตุ้นโทสะอีกฝ่ายเด็ดขาด
14.ในกรณีเลวร้ายที่หน้าประตูคุณเผลอแสดงอาการหยาบคายและร่างนั้นไม่ใช่มนุษย์ ถึงตรงนี้ไม่มีอะไรที่คุณทำได้แล้วนอกจากรีบวิ่งหนี! จงวิ่งออกจากบริเวณนั้นให้เร็วที่สุด คุณอาจได้ยินเสียงเรียกหรือกระดูกหักอย่างน่าสยดสยองจากด้านหลัง อย่าหันกลับไปมอง คุณคงไม่อยากเชื่อว่าอะไรไล่กวดหลังคุณมา จงมองหาที่ที่มีแสง คุณจะปลอดภัย อย่าออกไปไหนไกลจากแสงสว่างนั่นเด็ดขาด ร่างนั้นจะโมโหวนเวียนมองดูคุณอยู่สักครู่หนึ่ง ส่งเสียงบาดหูเหมือนแมลงร้องระงม ถ้าคุณนิ่งไม่สนใจมันสักพักมันจะหายไป คุณอาจเจอมันอีกในค่ำคืนนี้ ปืนและมีดสามารถทำให้มันชะงัก แสงสว่างเท่านั้นที่ทำให้มันกลัว
15.เมื่อเข้ามาในอาคารได้แล้ว บนแผนที่จะระบุตำแหน่งรังของผึ้งเอาไว้ทั้งชั้นหนึ่งและสอง จงเขียนรายงานตรวจสอบสภาพและตำแหน่งรังที่ระบุภายในอาคาร ห้ามทำการไล่หรือทำร้ายพวกมัน พิษของมันตัวเดียวจะทำให้คุณชา คันแสบร้อนและเกิดภาพหลอนรุนแรงถึงขั้นหมดสติ หากโดนกัดจงรีบไปหาลีเวอร์ เจ้าหน้าที่หนุ่มของเรามักจะอยู่ที่ประชาสัมพันธ์ชั้นหนึ่ง ให้คุณใช้ยาหรือแล้วดื่มน้ำสะอาดเพื่อบรรเทาอาการ ลีเวอร์จะช่วยปฐมพยาบาลคุณ ห้ามแกะเกาเด็ดขาด พวกผึ้งจะไม่ทำร้ายคุณถ้าคุณไม่แสดงเจตนาทำร้ายพวกมัน ดังนั้นจงเก็บมีดและปืนให้มิดชิด ถ้ามันบินมาหาคุณก็มีเพียงเจตนาเฝ้าสังเกตเท่านั้น พวกมันจดจำทุกการกระทำของคุณในอาณาเขต ถ้าคุณแสดงความเคารพอ่อนน้อมอย่างจริงใจ ในรุ่งสางก่อนเลิกงานตรงหน้าล็อกเกอร์ของคุณจะมีขวดน้ำผึ้งขนาดเล็กๆ เป็นของขวัญ
16.ถ้าคุณพบรังผึ้งปริศนาที่ไม่ปรากฏในแผนที่ จงแอบเขียนลงเอกสารรายงานแล้วเลี่ยงเส้นทางนั้นซะ แต่ถ้าเส้นทางนั้นเป็นทางเดียวที่ต้องผ่าน จงใช้ตะเกียง มีดหรือปืนเพื่อป้องกันตัวแล้วรีบหาทางกลับไปแจ้งลีเวอร์ เขาจะไปจัดการมันโดยกลับมาพร้อมถุงขยะสีแดงสดมัดถุงอย่างแน่นหนา คุณสามารถช่วยลีเวอร์เอามันไปห้องกำจัดขยะได้ แต่ห้ามแกะออก มันไม่ใช่รังแมลงธรรมดาอย่างที่เราเข้าใจ
17.ห้องกำจัดขยะอยู่ใต้บันไดทางขึ้น ห้องนี้เป็นห้องเดียวในนี้ที่ไม่ไฟ คุณไม่จำเป็นต้องเข้าไปด้านใน เพียงแค่ต้องเคาะประตูแล้วจงพูดแจ้งความประสงค์ของคุณออกมา อย่าเคาะเกินมิฉะนั้นประตูจะไม่เปิดออกสักพักใหญ่ จงเคาะประตูหนึ่งครั้งสำหรับทิ้งขยะทั่วไป สองครั้งเพื่อขออุปกรณ์ปัดกวาดเช็ดถู ไม่นานบานประตูจะเปิดออกช้าๆ มองภายนอกอาจเหมือนเป็นห้องมืดว่างเปล่าแต่ความจริงแล้วมีผู้อยู่ด้านในเสมอ สำหรับถุงขยะพิเศษโปรดเคาะประตูสามครั้ง บอกจำนวนให้ชัดเจนว่ามีกี่ใบ แล้วรอนานสักหน่อยจนเมื่อประตูเปิดออกมาให้รีบส่งถุงขยะสีแดงทันที หากมีเสียงด้านในถามว่ามีอีกหรือไม่ จงตอบว่าในตอนนี้ไม่มีแล้วถ้าคุณไม่เปลี่ยนสถานะจากเจ้าหน้าที่เป็นของว่าง ถ้าหากเสียงปริศนาด้านในเชื้อเชิญคุณเข้ามาในฐานะแขกก็ให้บอกปฏิเสธ อย่าแสดงความหวาดกลัวเหล่านักกำจัดซากของเราเลย ให้รีบออกไปจากห้องกำจัดขยะ รวมถึงอย่าใช้ตะเกียงส่องเข้าไปรบกวนชั่วโมงอาหารแสนโอชะของพวกเขา
18.งานต่อมาของคุณคือเดินไปตรวจตราแมลงสต๊าฟในโซนจัดแสดงชั้นสอง บริเวณแมลงสต๊าฟในโซนจัดแสดงชั้นสอง หากไม่มีความผิดปรกติอะไรขอให้จดลงบันทึกไปตามนั้น ถ้าหากมีแมลงสต๊าฟตัวไหนหายไป จงสังเกตว่าเป็นตัวไหนและจดรายละเอียดไว้ หากเป็นพวกไม่มีพิษก็อย่าตกใจไปเลย พวกมันทั้งหมดจะหวนกลับมาก่อนตีสอง แต่ถ้าเป็นพวกมีพิษหายไปขอให้คุณเพิ่มความระมัดระวังในการเดินอาคารมากขึ้น พวกมันอาจอยู่ที่ไหนก็ได้ หลังตีสองสักเล็กน้อยให้คุณกลับมาที่นี่เพื่อตรวจสอบความเป็นอยู่ของพวกมันอีกครั้ง โปรดตระเตรียมไม้กวาดกับถังขยะจำนวนมากมาด้วย เพราะหลายครั้งพวกมันมักกลับมาพร้อมเศษซากบรรดาอาหารว่าง คุณจะดีใจที่ทานข้าวมาแล้วก่อนหน้านี้แล้วไม่งั้นคุณจะกินอะไรไม่ลงอีกนาน เมื่อทราบว่าพวกมันกินหรือขย้อนอะไรทิ้งไว้บ้าง
ในระหว่างตรวจโซนจัดแสดงแมลงสต๊าฟ หากได้ยินเสียงแมลงเคาะกระจก จงอย่าเปิดออกหรือสนใจ แต่ถ้าหากเป็นเสียงเหมือนกระจกจะแตก ขอให้คุณเร่งเข้าไปตรวจสอบทันที บางทีอาจเป็นฝีมือของแมลงก้าวร้าวบางตัว ให้จดบันทึกรายงานแล้วจ้องมองพวกมัน โปรดตักเตือนสุภาพสักครู่หนึ่ง ถ้ายังมีเสียงเคาะให้ทำซ้ำอีกครั้งจนกว่าจะเงียบลง กรณีที่กระจกหล่นลงพื้นหรือแตกไปแล้ว ขอให้คุณจัดการเพียงเก็บกวาดเศษกระจกกับพรรณพืชพรรณไม้ ส่วนพวกแมลงให้ปล่อยไว้อย่างนั้น พวกมันดูแลตัวเองได้
20.หลังจากตรวจตราบริเวณแมลงสต๊าฟแล้ว ให้คุณไปยังห้องจำลองแมลงตามธรรมชาติซึ่งอยู่เยื้องถัดไป ที่นี่พิเศษกว่าที่อื่นมาก คุณต้องระวังตัวและศึกษากฏต่อจากนี้ให้ดี มิฉะนั้นมันจะกลายเป็นตั๋วเที่ยวเดียวที่เข้าไปแต่ออกมาไม่ได้
21.ที่ห้องจำลองคุณพบกับสุภาพสตรีในชุดแดง หากเป็นหญิงชราสูงศักดิ์ชมนิทรรศการอยู่ตามลำพัง จงผ่อนคลายตามสบาย เธอเป็นสหายเก่าแก่ของอุทยานแห่งนี้และพร้อมจะเป็นมิตรของคุณตราบใดที่คุณให้เกียรติเธอ หล่อนจะเอ่ยทักทายคุยอย่างเป็นกันเอง หญิงชราผู้น่ารักอาจช่วยเหลือคุณได้ในอนาคต ขอให้คุณดูแลสุภาพสตรีสูงศักดิ์อย่างดี เมื่อชมนิทรรศการเสร็จโปรดประคองพาเธอไปนั่งพักตรงเก้าอี้สีแดงหรูหราริมหน้าต่าง มันเป็นที่นั่งพิเศษของเธอโดยเฉพาะห้ามใครนั่งโดยเด็ดขาด ถ้าหล่อนขอเครื่องดื่มหรือของกินให้ตอบไปว่าลีเวอร์จะจัดเตรียมของที่ดีที่สุดไว้ให้ สุภาพสตรีผู้นั้นจะไม่ทักท้วงใดๆ เธอจะอนุญาตให้คุณกับลีเวอร์มายังห้องนี้ได้เพื่อรับประทานอาหารด้วยกัน จงรับไมตรีไว้ จากนั้นขอให้คุณออกจากห้องแล้วล็อคประตู บอกหญิงชราว่าเพื่อความปลอดภัยของเธอ แล้วรีบไปหาลีเวอร์ที่ประชาสัมพันธ์ชั้นหนึ่ง รายงานเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้คุณสามารถพักทานของว่างได้เมื่อกลับไปที่ห้องจำลองพร้อมอาหารพิเศษที่ลีเวอร์เตรียมให้หญิงชรา
22 ในกรณีถ้าสุภาพสตรีชุดแดงไม่ได้อยู่ตามลำพัง โดยมีหญิงสาวสวมผ้าคลุมศีรษะจำนวนหนึ่งอยู่ในห้องด้วย จงสังเกตชุดกับผ้าคลุมศีรษะของพวกเธอ หากมีสีอื่นที่ไม่ใช่สีเดียวกับสุภาพสตรี ขอให้คุณรีบปิดประตูด้วยความเงียบเชียบ จงล็อคประตูด้วยกุญแจเสีย ไม่ว่าจะได้ยินเสียงเคาะ เสียงกรีดร้องโหยหวนแค่ไหนก็อย่าหันหลังกลับมา จงจำไว้ว่าคืนนั้นคุณจะไม่ได้รับประทานอาหารกับสุภาพสตรีชุดแดง
23. ในกรณีถ้าหญิงชราอยู่ในห้องและหญิงสาวคนอื่นสวมผ้าคลุมสีเดียวกับเธอ เช่นนี้คุณจึงสามารถเข้าไปได้ แต่ต้องระวังท่าทีของคุณให้มาก นอกจากหญิงชราแล้วไม่มีใครยินดีที่คุณย่างกรายเข้ามาในห้องนี้ หญิงสาวสวมผ้าคลุมจะหันมาทางคุณเสมอ พวกเธอไม่ต่างจากผึ้งที่คุณเคยเผชิญมา หากแต่ยังปกป้องอันตรายต่อ'นางพญา'ของตนอีกด้วย คุณจะได้สนทนากับหญิงชราซึ่งรอตรงที่นั่ง ห้ามคุณสัมผัสเก้าอี้ ร่างกายหรือสบตาหญิงชราโดยตรงก่อนได้รับอนุญาตเป็นอันขาด หญิงชราสามารถช่วยกันไม่ให้ใครทำร้ายคุณในสายตาเธอเท่านั้น แต่เธอจะไม่อยู่ห้องจำลองคุ้มครองคุณได้ตลอดไป
24.เมื่อคุณก้าวเท้าเข้ามาแล้วประตูจะถูกขวางเอาไว้แน่นหนา เหล่าหญิงสาวชุดแดงจะไม่ให้คุณออกไปจากห้องหากไม่มีบรรณาการแก่นางพญา ถ้าหากคุณยังมีอาหารว่างในกระเป๋าจงมอบเพื่อเป็นบรรณาการแก่หญิงชราพร้อมกล่าวว่าลีเวอร์จะนำสิ่งที่ดีกว่ามาให้เพิ่มเติม ถ้าคุณกินไปแล้วหรือมีน้ำเปล่าจงแจ้งไปตามตรง แต่กรณีเลวร้ายที่สุดถ้าคุณไม่เหลือของกินเหลืออยู่เลย หากเก็บของว่างไว้สภาพไม่ดี พลาสติกมีรู เป็นของเหลือเก็บไว้ หรือเคยมีแมลงตัวอื่นเกาะแกะมาก่อนแล้วยังไม่ทิ้งไป ต่อให้คุณเลือกไม่บอก เหล่าหญิงสาวชุดแดงก็ได้กลิ่นอยู่ดี ดังนั้นทางรอดก็คือยอมรับความจริงว่าพวกนางจะไม่ปล่อยคุณที่บุกรุกมาออกไป คุณต้องรอจนลีเวอร์นำอาหารมาให้ ซึ่งเขาจะเตรียมบรรณาการมาไถ่ตัวคุณด้วยหากความสัมพันธ์พวกคุณดีต่อกัน แต่ถ้าไม่ บางทีทางเลือกสุดท้ายของคุณคือจงกระซิบเตือนหญิงชราให้ถอยออกจากเก้าอี้ชั่วคราวแล้วกระโดดพุ่งหลาวออกทางบานหน้าต่างชั้นสอง
 25.คุณอาจพบเหล่าสตรีชุดแดงสวมผ้าคลุมเดินด้านนอกห้องตามพื้นที่อาคาร พวกเธอเหล่านี้ไม่โหดร้ายทารุณกับคุณเท่าบริวารใกล้ชิดของนางพญา คุณสามารถทักทายพวกหล่อนอย่างเป็นมิตร แต่ระวังอย่าให้เธอนึกว่าคุณเป็นอาหาร โปรดเลี่ยงสัมผัสร่างกายโดยตรงมิฉะนั้นคุณอาจแสบคันอย่างสาหัส กรณีที่โดนห้ามแกะเกาเด็ดขาด จงใช้น้ำสะอาดและยาเข้าช่วย หากพวกเธอหลงทางจงบอกทางแต่อย่าเผลอออกนอกอาคารหลัก หากถูกขอให้ช่วยยกสัมภาระกับอาหารก็ตามแต่กำลังของคุณเอื้ออำนวย อย่าลืมกลับไปล้างมือที่ห้องน้ำด้วยอุปกรณ์อนามัย
26.ถ้าไฟในอาคารอุทยานดับ กระตุกหรือหรี่แสงลง ให้คุณรีบจุดตะเกียงทันที หลังจากนี้ไม่ว่าไฟจะกลับมาปรกติหรือไม่ ขอให้จุดมันติดตัวเอาไว้เสมอเนื่องจากอาจมีบางสิ่งแฝงเข้ามาด้านใน ช่วงที่ไฟติดคุณอาจจะหรี่แสงมาให้เล็กที่สุดเพื่อถนอมน้ำมันเอาไว้ หากน้ำมันจะหมดหรือตะเกียงมีปัญหาให้กลับไปหาลีเวอร์ตรงประชาสัมพันธ์ที่ชั้นหนึ่ง เขาจะจัดเตรียมของสำรองให้คุณทันที
 27.กรณีที่ไม่เจอลีเวอร์ให้รอเขาตรงประชาสัมพันธ์สักพัก เขาอาจจะไปทำภารกิจ เดินตรวจตราหรือเช็คระบบไฟในอาคารหลักเป็นระยะแล้วจะรีบกลับมาหาคุณ แต่ถ้าเขายังไม่กลับหรือมีบางสิ่งรบกวนคุณ ขอให้คุณจงวางเอกสารรายงานทั้งหมดไว้โต๊ะตรงประชาสัมพันธ์ วิ่งไปยังห้องล็อกเกอร์ซ่อนตัวในตู้ของคุณจนกว่าลีเวอร์จะมาหาคุณที่นี่ ภาวนาอย่าให้ไฟในห้องกับตะเกียงดับ ก่อนจะออกมาจากที่ซ่อนคุณต้องมั่นใจว่าเป็นลีเวอร์ตัวจริงด้วยการสังเกตเปลวไฟในตะเกียงติดอยู่ หากอีกฝ่ายไม่ถือตะเกียงหรือไฟดับจงอย่าออกไปให้มันพบคุณเด็ดขาด อย่าส่งเสียงดัง อย่าทักอะไรทั้งสิ้นจนกว่ามันจะออกไปหรือลีเวอร์ตัวจริงเข้ามา หากอยู่ในสถานการณ์ที่ลีเวอร์ทั้งสองประจัญหน้ากันจะมีเสียงการต่อสู้เกิดขึ้น จงรอให้ทุกอย่างสงบปลอดภัยและลีเวอร์ตัวจริงให้สัญญาณไฟตะเกียง บางทีหลังจากนี้พวกคุณทั้งสองอาจต้องใช้อุปกรณ์อนามัยอีกรอบหนึ่ง ในการล้างคราบเลือด เศษซากบางสิ่งที่เคยมีชีวิตหรือสิ่งสกปรกบริเวณนี้ออกให้หมด
 28.โดมผีเสื้อคือพื้นที่ตรวจตราสุดท้ายของคุณ มันตั้งอยู่ด้านหลังอาคารหลักของอุทยานฯ ห่างจากตรงประชาสัมพันธ์ของลีเวอร์ที่สุด ดังนั้นคุณต้องวางแผนให้รัดกุมก่อนไปที่นี่ เมื่อเข้าไปในโดมคุณจะต้องลอดอุโมงค์ทางเดินซึ่งภายในมีเทวรูปแกะสลักผีเสื้ออยู่มากมาย ขอให้หาเทวรูปผีเสือตัวใหญ่ที่มีปีกสีแดง ดำและทองคำ คุณต้องสักการะเทวรูปผีเสื้ออย่างอ่อนน้อมที่สุด จากนั้นใช้น้ำเปล่าที่คุณมีราดลงไปเทวรูปให้ชุ่ม ให้สังเกตผงละอองที่ไหลออกมากับน้ำ ถ้าน้ำเป็นสีดำ แดงหรือทองคำจงนำมาพรมเหนือศีรษะ แต่ถ้าเป็นสีอื่นนอกเหนือจากนั้นขอให้คุณรอเทวรูปแห้งสนิท สักการะอีกครั้งแล้วรินน้ำเปล่าจนกว่าได้สีใดสีหนึ่งข้างต้นจึงเข้าไป ไม่เช่นนั้นปลายทางอุโมงค์จะไม่ใช่โดมผีเสื้อหรือสถานที่ที่คุณรู้จัก
 29.หากคุณพบผีเสื้อกลางคืนตัวสีดำปลายหางสีแดงแปลกประหลาด จงอย่าเข้าใกล้ รอให้มันจากไป หรือให้'ผู้เชี่ยวชาญแมลง'จับออกไป มันจะนำเรื่องเหนือจินตนาการมาให้คุณหากไปใกล้ สัมผัสหรือแตะต้องละอองของมัน ซึ่งยาที่คุณมีกับน้ำสะอาดใช้แก้อิทธิฤทธิ์ของมันไม่ได้
 30.เมื่อเข้ามาในโดมผีเสื้อ ถ้าโชคดีคุณจะพบ'ผู้เชี่ยวชาญด้านแมลง'ซึ่งจะใส่ชุดเหมือนผีเสื้อกลางคืนไม่ผิดเพี้ยน เขามาทำวิจัยกับจับผีเสื้อกลางคืนเจ้าปัญหาข้างต้น อย่าหวาดกลัวผิวขาวซีดกับแววตาเรืองแสงในความมืด รอบตัวจะมีผีเสื้อกลางคืนเรืองแสงสีทองเกาะอยู่และมีผงละอองกระจายเป็นนิจ ห้ามสัมผัสก่อนได้รับอนุญาตจากเจ้าตัวและผู้เชี่ยวชาญ ถึงค่อนข้างยุ่งและพูดคุยกับมนุษย์เท่าที่จำเป็น กระนั้นคุณจงสุภาพและเป็นมิตร ความรู้ความสามารถของผู้เชี่ยวชาญจะช่วยเหลือคุณจากภยันตรายทั้งหลายได้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าลีเวอร์ เขาจะบอกตำแหน่งอุปกรณ์ที่คุณต้องใช้ทำงานอย่างถังใส่อาหารผีเสื้อหรืออื่นๆ ผู้เชี่ยวชาญสามารถใช้ตะเกียงได้เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่อุทยาน แต่โดยมากผู้เชี่ยวชาญจะอยู่ในโดมผีเสื้อเป็นหลัก ถ้าหลงทางหรือต้องการความช่วยเหลือเจ้าตัวจะมาช่วยคุณทันที ผู้เชี่ยวชาญสนิทกับลีเวอร์เป็นอย่างดี บางทีเมื่อเสร็จเวลางานคุณอาจจะชวนผู้เชี่ยวชาญกับลีเวอร์มาทานอาหารด้วยกันในสักแห่งของโดมผีเสื้อ คุณจะอุ่นใจอย่างที่สุดกับความปลอดภัยที่ทั้งสองมอบให้
 30.เมื่อเข้ามาในโดมให้เดินตามแผนที่เท่านั้น อย่าวอกแวกไปผิดทาง หาไม่คุณจะหลงอยู่ในมิติของพญาผีเสื้อพิษ ด้วยขนาดกับหน้าตากระหายเลือดทำให้คุณแยกพวกมันกับผีเสื้อปรกติได้ไม่ยาก ถ้าโชคดีผู้เชี่ยวชาญกับผีเสื้อสีทองจะตามหาคุณพบในไม่กี่อึดใจ แล้วเจ้าตัวจะพาคุณกลับมาโดมผีเสื้อปัจจุบัน ห้ามชะล่าใจเด็ดขาด พนักงานคนก่อนกว่าจะถูกพบก็ในสภาพอิดโรยซีดเซียว เนื่องจากโดนฝูงผีเสื้อพิษรุมล้อมทั่วทั้งตัว
 31.อย่าแปลกใจหากเจอผีเสื้อกลางคืนโบยบินเล่นกับผีเสื้อกลางวัน หรือเหล่าแมลงชนิดอื่นในโดมเวลานี้ ความงดงามจะสะกดคุณไว้จนหลงลืมเวลาทีเดียว พวกมันบางส่วนมาจากห้องสต๊าฟชั้นสองตามที่คุณตรวจสอบไว้ แต่ถ้าคุณเจอตัวที่ไม่มีข้อมูล บางส่วนเช่นกัน มันอาจมาจากมิติอีกฝาก จงใช้มีดขู่โจมตีหรือตะเกียงไล่มันออกไปถ้ามันเริ่มเกาะแกะคุณ การใช้ปืนกับเป้าหมายตัวน้อยมีอัตราสำเร็จต่ำ ทำให้เหล่าแมลงดื่มด่ำแสงจันทร์แตกตื่นตกใจจนพุ่งเป้ามาที่คุณ รวมถึงอาจทำให้กระจกโดมแตกซึ่งแปลว่าบางสิ่งภายนอกสามารถเข้ามาที่นี่ได้
 32.คุณต้องตรวจสอบภายในโดมผีเสื้อให้เรียบร้อย ขอให้คุณช่วยเหลือผีเสื้อที่บาดเจ็บ พาหนอนทารกกับดักแด้น้อยไปเข้านอน ตรวจสภาพพรรณพืชหรือแผ่นกระจกตามที่เขียนไว้ในเอกสาร ทำจนกว่าจะวนกลับมาที่ประตูตอนขามาอีกรอบ เนี่องจากโดมเป็นกระจกใส บางสิ่งภายนอกก็สามารถมองเห็นคุณได้ ระหว่างทางหากคุณพบแสงประหลาด เสียงประหลาด หรือใครทักทาย ห้ามตอบรับอะไรกลับไปโดยเด็ดขาด เพราะมิติภายในโดมผีเสื้ออาจเล่นตลกให้พวกคุณมาเจอกันก็เป็นได้
 33.เวลาตรวจโดมผีเสื้อหากคุณพบรังดักแด้ยักษ์ใหญ่กว่าตัวคุณ มันคือปรสิตจากมิติอื่น ถ้าภายในของดักแด้ว่างเปล่า จงวิ่งตรงจนเจอประตูแล้วออกจากโดม ภาวนาอย่าให้เผชิญหน้ากับมัน แต่ถ้ามันยังไม่ลอกคราบขยับราวกับหายใจอยู่ ให้คุณหยิบปืนกับกระสุนที่มีออกมาใช้กว่ามันจะแน่นิ่ง ค่ำคืนนี้จะไม่สงบสุขถ้าคุณปล่อยไว้มันฟักตัวออกมา กรณีที่พบดักแด้ยักษ์จำนวนมากหรือกระสุนไม่พอ ขอให้คุณจงใช้มีดใบเลื้อย แต่ระวังในการสัมผัสให้ดีมิฉะนั้นยาในกระเป๋าก็มิอาจเยียวยาความทรมานของคุณได้
 หากเจียนตัวจริงๆ ซึ่งเราไม่แนะนำเท่าใด ขอให้คุณสละน้ำมันตะเกียงแล้วเผามันซะ ถ้าโชคดีคุณรอดมาได้ จงไปขอโทษลีเวอร์และผู้เชี่ยวชาญที่เผาควันไฟในโดมผีเสื้อ
 34.เมื่อเสร็จภารกิจในโดมผีเสื้อเสร็จ ขอให้กลับมาพบลีเวอร์แล้วรายงานตามที่พบ หลังจากนี้ก็ตรวจตราความเรียบร้อย ทำความสะอาดหรืออื่นๆ ตามแต่คุณจัดสรร โดยมากลีเวอร์จะสอนภารกิจอื่นๆ ยิบย่อยเพิ่มเติมเมื่อคุณทำเวลาได้ดีขึ้นตามลำดับ เมื่อถึงเวลาเลิกงานเพื่อความปลอดภัยคุณสามารถพักผ่อนในอุทยานได้จนกว่าพระอาทิตย์ขึ้น โดยสามารถขอร้องลีเวอร์หรือผู้อื่นช่วยดูแลเป็นเวลาสั้นๆ ได้ตามระยะเวลาที่คุณตั้งใจจะพักผ่อน
 กฏในอุทยานสำหรับพนักงานใหม่เริ่มต้นจบลงดังนี้ ขอให้คุณโชคดีกับการทำงานส่วนหนึ่งในอุทยานแห่งนี้...
 ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉
 พระเจ้าช่วย สิบนาทีผ่านไป ผมอ่านกฏที่ว่ามาอย่างใจเย็นที่สุดแม้ว่าในใจจะมีสารพัดคำถามมากมาย หันด้านหลังกระดาษก็มีประกันชีวิตกับคู่มือสอนใช้ปินซะด้วย พูดตรงๆนะ นี่มันเป็นเอกสารงานที่เล่นใหญ่ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ไม่แน่ใจว่าอุทยานแมลงแห่งอื่นจะเป็นอย่างไร แต่ที่สำคัญคือผมไม่เกี่ยงงานที่เงินดีขนาดนี้อยู่แล้ว ผมเก็บเอกสารแล้วตอบว่าพร้อมเริ่มงานทันที โบกมือลาท่านผู้อำนวยการ ตรงไปเข้าอาคารหลัก เย็นนี้อากาศ มีเมฆมีแดดร่ำไร ผมไปประชาสัมพันธ์แต่ไม่เจอใคร เลยไปที่ห้องล็อกเกอร์ก่อนต่อ ก่อนเปิดตู้ออกผมเหลือบไปด้านบน...เห็นมดแดงกับผึ้งเดินบนของว่าง ขนมปังไส้เนื้อห่อพลาสติกล่ะ ผมกวาดมือไล่ปัดนิดหน่อยแล้วแกะพลาสติกกึ่งหนึ่ง คาบมันไว้ด้วยปาก กำลังมองกระเป๋าด้านในไปพลางหยิบเสื้อมาทาบตัว
 "สวัสดีครับคุณเจ้าหน้าที่ใหม่ ผมทราบจากผู้อำนวยการแล้ว คืนนี้ขอฝากตัวด้วยนะครับ"
 ผมตกใจ เผลออ้าปากค้างจนของว่างไส้เนื้อหล่นพื้น ไม่ใช่เพราะสะดุ้งเสียงอีกฝ่ายอย่างเดียว แต่เพราะเห็นหน้าเด็กหนุ่มที่เข้ามาทัก ผมทอง มีแผลเป็นที่ดวงตาสีฟ้า สวมชุดเจ้าหน้าที่...ไม่เพียงเท่านั้นยังมาพร้อมด้วยร่างผิวซีดขาวที่มีผีเสื้อกลางคืนเกาะอยู่รอบตัวด้วย
 ผมเริ่มกลับไปอ่านคู่มืออีกรอบ ...ควรเริ่มจากตรงไหนดีล่ะเนี่ย?