ตอนที่ 8 ความตายที่ใกล้เข้ามา
 ณ ห้องหลอมโอสถทิศตะวันออกของเรือนพักเย่ฮาน
 ลู่เอ๋อเบิกตาโตรู้สึกแปลกใจกับเม็ดยาสีดำนวลในมือของเย่หยวน
 “โอ้โห… นายน้อย! ท่านกลายเป็นคนน่าทึ่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
  เย่หยวนยิ้มพลางหยิกจมูกสีชมพูของลู่เอ๋อ และกล่าวอย่างไม่พอใจว่า
 “แล้วนายน้อยของเจ้า ไม่น่าทึ่งตั้งแต่เมื่อใดล่ะ?”
  เขาเพียงแค่จะหยอกล้อนางเล่นเท่านั้น แต่ลู่เอ๋อกลับจริงจัง นางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าตอบว่า
 “เมื่อก่อนนายน้อยน่ะผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์ท่านในทางเสียๆหายๆ ข้าก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด แต่ข้านึกเสมอว่านายน้อยของข้าเป็นคนดีและน่าประทับใจ แล้วนี่คือโอสถอะไร?”
  เพียงหนึ่งวัน หลังจากที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ ลู่เอ๋อก็กลายเป็นคนสนิทของเขา เย่หยวนอธิบายอย่างไม่ปิดบัง
“มันคือยาพิษ แถมยังมีพิษรุนแรงมาก”
  ลู่เอ๋อตกใจและถามว่า “หา? ไฉนท่านถึงหลอมกลั่นของแบบนี้ขึ้นมา?”
  เย่หยวน ยิ้ม และตอบว่า
 “ก็...หลอมกลั่นมาให้ใครบางคนกิน”
  ลู่เอ๋อใคร่ครวญกับคำอธิบาย ก่อนที่จะถามด้วยใบหน้าซื่อๆว่า
  “ข้าเข้าใจแล้ว นายน้อยหลอมยาพิษขึ้นมาเพื่อให้คนเลวๆกินนี่เอง”
 เย่หยวนหัวเราะเสียงดังพูดว่า
 “ไปกันเถอะ… คนเลวใกล้จะมาถึงที่นี่แล้ว เราจะไปคอยเขาที่ห้องโถง”
 ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินตรงไปที่ห้องโถง และสาวใช้ก็มารายงานว่า มีคนผู้หนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดถามหาท่านและตอนนี้เขาก็ยืนอยู่ที่หน้าประตูเรือนพักของเย่หยวน สั่งให้ไปพาคนผู้นั้นเข้ามาพบ
 ชั่วครู่ต่อมา สาวใช้ก็นำคนน่าสงสารผู้นั้นมาที่ห้องโถง เขาคือหลิวอัน
 ทันทีที่เห็นเย่หยวน  หลิวอันก็วิ่งเข้าไปกอดขาของเขาไว้แน่นและโอดร้องอ้อนวอนว่า
 “นายน้อยเย่… ได้โปรดเมตตาช่วยชีวิตข้าด้วยเถิด พวกเราไม่มีความแค้นต่อกัน เหตุใดท่านต้องทำให้ข้าถึงตายด้วย?!”
  เย่หยวนมองหลิวอันด้วยสายตาเหยียดหยาม และเตะเขากระเด็นออกไป ก่อนที่จะนั่งลงและพูดว่า
 “ไม่มีความแค้นต่อกันอย่างนั้นรึ? นี่เจ้าคงเห็นว่าข้าโง่มากกระมัง? ต่อให้โอสถบำรุงหัวใจของตระกูลเย่จะมีมากเพียงใด พวกเราก็ไม่มีทางนำมาให้กับสุนัขอย่างเจ้ากิน  เจ้าจงเลือกเอาเอง จะสารภาพเพื่อแลกกับโอสถถอนพิษ หรือเจ้าจะยอมตายเพราะพิษนั่น?”
  หลังจากถูกเย่หยวนเตะกระเด็น หลิวอันก็ไม่กล้าคร่ำครวญแม้แต่นิด แต่กลับคลานเข้าไปใกล้เขามากขึ้น แต่ครั้งนี้ เขาไม่กล้ากอดเข่าเย่หยวนอีก  แต่เพราะตอนนี้พลังปราณของเย่หยวนอยู่เพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง  ดังนั้นแม้เขาจะเตะสุดกำลัง ก็มิได้ทำให้หลิวอันได้รับบาดเจ็บอะไรนัก
 เย่หยวนหาได้กังวลว่า หลิวอันจะโต้ตอบเขาอย่างสุนัขจนตรอก  นั่นเพราะพลังของหลิวอันแตกกระจายไปทั่วร่าง และเขาไม่สามารถระดมพลังปราณใดๆได้เลยในตอนนี้

 “นายน้อยเย่… ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านกกำลังพูดเรื่องอะไร!  ข้าไปที่หอโอสถเพียงเพื่อไปรับการรักษา แม้ว่าจะขัดแย้งกับท่าน แต่ก็ไม่สมควรตาย ข้าเป็นเพียงชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง ข้าขอร้องล่ะนายน้อยเย่  ได้โปรดรักษาพิษและไว้ชีวิตข้าไปเถิด”
 หลิวอันพูดและร้องไห้สุดอดกลั้นคล้ายไม่สนศักดิ์ศรีอันใดอีกแล้ว
  เย่หยวนมิเอ่ยปากอะไรตอบ ได้แต่มองสีหน้าที่ตื่นกลัวของหลิวอัน  จนกระทั่งความตายค่อยๆคืบคลานมาเรื่อยๆ
 จนถึงตอนนี้ หลิวอันก็ไม่ยอมปริปากพูดและยังคงเชื่อว่า ไม่ว่าอย่างไรเย่หยวนก็ต้องให้ยาถอนพิษแก่เขา เพราะคิดแค่ว่าเย่หยวนเพียงต้องการกลั่นแกล้งเขาเท่านั้น
 หลิวอันยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อแลกกับโอสถถอนพิษขวดนี้
 ถ้าหากมีคนรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของเขา เขาจะถูกตามล่าโดยนักล่าสัตว์อสูรอย่างแน่นอน
  อย่างไรก็ตามหลังจากที่ เย่หยวนจ้องเขาเป็นเวลานานโดยไม่มีท่าทีอ่อนข้อให้ หัวใจของหลิวอันพลันตกไปอยู่ใต้ตาตุ่มแล้วในตอนนี้
  เย่หยวนมองเขาพร้อมเผยรอยยิ้มอันเลือดเย็น รอยยิ้มนี้ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านจับไขกระดูก
 “นะ-นายน้อยเย่”
  “ฮ่าๆ ไม่เป็นไร… หากเจ้ายังไม่อยากพูด ข้าก็รอได้ แต่เจ้าไม่รู้สึกรึว่า ตอนนี้อวัยวะภายในกำลังถูกแผดเผา?..”และอีกไม่ช้ามันก็จะสุก นั่นเพียงแค่เริ่มต้น… หากภายในของเจ้าสุกจนผิวภายนอกไม่สามารถรับไหว ในที่สุดผิวเหล่านั้นก็จะปริและระเบิด! ระเบิดออกมาอย่างกับแตงโมเลยล่ะ!”
 ในขณะที่พูด เขาก็ทำท่าทางบรรยายไปด้วย ทั่วร่างของหลิวอันนั้นสั่นเทาไปหมด เหมือนที่เย่หยวนบรรยายเมื่อครู่และท้ายที่สุดก็จะระเบิดออกมาจริงๆ
  จนถึงตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่า เขาได้ตกที่นั่งลำบากจริงๆ นายน้อยเย่จะต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน
  เขาได้คำนวณเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว ในระยะเวลาอันสั้น หัวใจของหลิวอันสงบลงอย่างรวดเร็ว นี่คือความสามารถพิเศษอันโดดเด่นของเหล่านักล่าสัตว์อสูร ที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คับขันมานับไม่ถ้วน
 หลิวอันเป็นคนค่อนข้างเด็ดขาด แผนการที่เขาคิดขึ้นไม่จำเป็นจะต้องใช้เวลาอะไรมากมายเลย โดยปกติตัวเขาจะไม่ค่อยเปิดเผยความคิดให้ผู้อื่นรับรู้ แม้จะมีแผนการบางอย่างอยู่ในหัวก็ตาม  ดังนั้น ท่าทางของเขาที่แสดงออกมาจึงยังคงดูน่าสงสารและหมดหวัง เพื่อทำให้เย่หยวนตายใจในท้ายที่สุด
 หลิวอันลุกขึ้นและได้พูดอย่างร้อนใจว่า
 “นะ-นายน้อยเย่ ข้าผิดไปแล้ว… ข้าจะไม่ปิดบังท่าน ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้ ขอเพียงท่านไว้ชีวิตที่ไร้ค่าของข้าด้วยเถิด”
  เย่หยวนดูราวกับยินดี ที่ในที่สุดหลิวอันก็ยอมเผยความจริงออกมา… เขายิ้มและพูดว่า
 “มันขึ้นอยู่กับว่า ข้อมูลที่เจ้าบอกข้านั้น มีค่ามากพอหรือไม่… หากไม่มากพอ ข้าคงจะไม่ยกโอสถถอนพิษนี้ ให้กับชีวิตที่ไร้ค่าของเจ้า”
  หลิวอันตื่นเต้นอย่างยิ่งเมื่อได้ยิน เขาคงคิดว่าตัวเขาเองเป็นหมอจริงๆรึไง ทั้งๆที่จริงๆแล้วก็เป็นเพียงเด็กเอาแต่ใจคนหนึ่งและยังคิดว่าน้ำผึ้งเพียงไม่กี่หยด ก็สามารถทำให้หลิวอันปริปากออกมาได้
  แต่ความจริงแล้ว ทุกอย่างมันไม่ได้อยู่นอกเหนือการคาดคะเนของเย่หยวนเลยแม้แต่น้อย  ชายร่างกำยำคนนั้นได้เดินเข้าร้านค้าโอสถหลายแห่ง และมีเพียงไม่กี่ร้านเท่านั้นที่รับรู้ได้ว่านี่คือพิษของงูเจ็ดปีศาจ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถรักษาได้
 อย่าพึ่งดูถูกเฉินเหมียวว่าไร้ฝีมือ เหมือนกับอย่าดูถูกเย่หยวน หากยังไม่เห็นอีกด้านของเขา เมื่อเฉินเหมียวเข้ามายังรัฐฉิน เขาก็ถูกจัดอันดับให้เป็นนักหลอมโอสถระดับแนวหน้าของรัฐ  เขายังสามารถวินิจฉัยและรักษาพิษจากงูเจ็ดปีศาจได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า… หมอท่านอื่นๆจะสามารถทำได้แบบเขา โชคดีที่หมอพวกนั้นไม่สามารถรักษาได้… มิเช่นนั้น ชายร่างกำยำคงตายเพราะพิษนั้นไปแล้ว
  เมื่อทางเลือกของเขาเหลือไม่มาก เขาจึงเดินทางไปยังคฤหาสน์ดวงดาว และผู้นำแห่งคฤหาสน์ดวงดาว หวังตงไห่ก็ได้เฝ้าดูการวินิจฉัยนี้เช่นกัน
 ซึ่งผลการวินิจฉัยของนักหลอมโอสถในคฤหาสน์ดวงดาวนั้นเหมือนกับของเฉินเหมียว แต่อย่างไรก็ตาม…หวังตงไห่ที่เฝ้าสังเกตการณ์วินิจฉัยอยู่ คล้อยหลังกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงขอให้ชายร่างกำยำคนนี้ไปแสวงหาผู้เชี่ยวชาญที่เก่งกว่านี้เพื่อทำการรักษา
 ภายในรัฐฉิน นอกเหนือจาก คฤหาสน์ดวงดาวแล้ว ก็มีเพียงหอโอสถเท่านั้น ฉะนั้นความหวังเดียวที่เหลืออยู่ของชายร่างกำยำในตอนนี้ คือการไปรักษาที่หอโอสถ หวังตงไห่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและก็รู้ว่าเย่ฮานก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่เขาก็ไร้หนทางรักษา
  ในคราแรก ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามแผนที่วางไว้โดยหวังตงไห่ แต่ใครจะรู้ว่าผลจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ นายน้อยเย่…สามารถหาทางรักษาพิษชนิดนี้ได้อย่างไม่คาดคิด จึงทำให้หลิวอัน ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
 “ฮ่าๆๆ จริงๆแล้ว เจ้าหวังตงไห่ ก็ร้ายไม่เบาในการวางแผนแบบนี้”
 เย่หยวนหัวเราะพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
 หวังตงไห่และพ่อของเย่หยวน นั้นเป็นคู่อริกัน ทั้งคู่อยู่ในตำแหน่งที่สูงเกี่ยวกับด้านโอสถภายในรัฐฉิน แม้หวังตงไห่จะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ แต่ก็ไร้ซึ่งจรรยาบรรณ  นี่คือข้อแตกต่างจากเย่ฮาน
  เย่หยวนนั้นคุ้นเคยกับหวังตงไห่ดี แม้ว่าทั้งสองตระกูลจะมิได้เป็นอริกันตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ แต่ลูกชายของเขา…หวังหยวน คือคู่อริคนสำคัญของเขาในสำนักตันอู่
  แม้เขาจะเป็นคู่อริกัน แต่ความจริงแล้ว… หวังหยวนนั้นเอาแต่ข่มเหงเย่หยวนอยู่ฝ่ายเดียว ตัวเย่หยวนกลับไม่สามารถตอบโต้ใดๆได้เลย แม้ว่าหวังหยวนจะมีนิสัยเหมือนเขา แต่ในบรรดานักเรียนในสำนักตันอู่ เขาถือเป็นเยาวชนที่มีฝีมือโดดเด่นอย่างมาก นอกเหนือจากจะสำเร็จอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหกแล้ว เขายังเป็นผู้ช่วยนักหลอมโอสถแห่งสำนักตันอู่อีกด้วย
 ท่ามกลางนักเรียนในสำนักตันอู่ หวังหยวนเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างมาก เมื่อเปรียบเทียบกับเย่หยวนแล้ว เย่หยวนไม่ติดฝุ่นเขาเลย
  ในความเป็นจริง เรื่องที่เย่หยวนได้รับบาดเจ็บสาหัสจากพิษตอนนั้น เขาได้พยายามวิเคราะห์แล้ว ก็พบว่า…มีโอกาสสูงมาก ที่หวังหยวนจะเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง
 ‘ดี! ดีจริงๆ!  ความแค้นในคราก่อนยังไม่ได้ชำระ ความแค้นในคราใหม่ก็เริ่มขึ้นซะแล้ว สองพ่อลูกตระกูลหวัง… อย่าหวังว่าข้าจะให้อภัย! เมื่อเย่หยวน คิดได้เช่นนี้ เขาก็หัวเราะในใจอย่างเยือกเย็น’
  “นะ-นายน้อยเย่ ข้าได้พูดทุกอย่างในสิ่งที่ข้าควรพูดไปแล้ว ดังนั้นท่านก็ควรจะ…”
 หลิวอันกล่าวเสียงอันเบา
 ตอนนี้เขาได้เปิดเผยแล้วว่า เขาคือไส้ศึกจากคฤหาสน์ดวงดาว ทั้งหมดที่เขากล่าวมาก็เพื่อให้เย่หยวนเชื่อใจเขา และหลอกเอาโอสถถอนพิษมา

 เย่หยวนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ พร้อมกับโยนเม็ดโอสถที่ได้รับการปรุงใหม่ให้เขาและพูดว่า
 “พูดได้ดี นี่รางวัลของเจ้า… โอสถถอนพิษ”
  เมื่อหลิวอันได้รับโอสถถอนพิษมาเขาดีใจอย่างมาก… และรีบกลืนมันลงไปทันที และค่อยๆพยุงตัวขึ้นเพื่อทำสมาธิและดูดซับฤทธิ์โอสถถอนพิษ
  แต่เมื่อเขาได้ทำสมาธิเพื่อดูดซับฤทธิ์ยานั้นไปสักพัก จู่ๆเขาก็เริ่มวิงเวียนศีรษะ และเมื่อเขาลืมตาขึ้น… เขาก็ได้พุ่งโจมตีเย่ หยวน อย่างรวดเร็วดุจเสือที่ขย้ำเหยื่อ เล็บเขาได้แทงเข้าไปยังลำคอของเย่หยวน
  “อา! นายน้อย!!” ลู่เอ๋อ ที่อยู่ข้างๆได้กรีดร้องด้วยความตกใจ นางไม่คิดว่าจู่ๆเขาจะพุ่งมาบีบคอนายน้อยของนางแบบนี้
 ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ในทันทีว่า...มีบางอย่างผิดปกติกับร่างกายเขา เขาเป็นถึงนักล่าที่ต่อสู้กับสัตว์ปีศาจมามากมาย แต่ทำไม่แค่เด็กหนุ่มตัวเล็กๆอย่างเย่หยวน เขาถึงไม่สามารถปลิดชีพได้
  เขาจึงย้ายกรงเล็บไปยังคอลู่เอ๋อแทน แต่หลังจากนั้นหลิวอันก็ล้มลงกับพื้นโดยตรง และเริ่มชักเกร็งอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนเสียรูปด้วยความเจ็บปวด
  เย่หยวนดึงแขนลู่เอ๋อออกมาทันที  จากนั้นเขาก็มองหลิวอันที่นอนชักอยู่บนพื้นด้วยความสมเพช เขายิ้มออกมาอย่างเย็นชาพร้อมพูดว่า
 “แม้ภัยธรรมชาติที่ว่าต้านยากแล้ว แต่ภัยที่มาจากความชั่วของตนนั้นต้านยากกว่าเป็นไหนๆ หากเจ้าไม่มีความคิดชั่วๆแบบนี้… ยาพิษทลายเครื่องใน ก็ไม่ทางออกฤทธิ์ได้เลย เพราะเจ้ามีความคิดชั่วๆ… เจ้าเลยต้องมาทนทุกข์ทรมานมากขึ้นแบบนี้”
  “ทะ-ทำไม…”
 หลิวอันพยายามกัดฟันพูดออกมา
  เย่ หยวนยิ้มอ่อนๆพร้อมพูดว่า
 “เจ้าคิดว่า โอสถบำรุงหัวใจที่ข้าให้ตอนอยู่ที่หอโอสถนั้น จะมีพิษจริงๆอย่างนั้นรึ? ความจริงแล้วนั้นเป็นโอสถบำรุงหัวใจของจริง  แต่โอสถเม็ดนั้นมันได้ถูกสกัดหลายต่อหลายครั้ง ดังนั้นฤทธิ์ของมันจึงเข้มข้นเป็นพิเศษ เจ้าจึงมีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด และไม่สามารถรวบรวมพลังปราณได้ ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงผลข้างเคียง จากโอสถที่เข้มข้นเกินไปเท่านั้น จริงๆแล้วมันไม่มีผลร้ายแรงต่อร่างกายเจ้าเลย เมื่อผลข้างเคียงนั้นหายไป… เจ้าก็จะกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม ในทางกลับกัน… เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย’
 “ส่วนสิ่งที่เจ้าพึ่งกลืนลงไปเมื่อครู่ มันคือยาพิษชนิดหนึ่ง ที่มีชื่อว่า พิษสลายเครื่องใน หลังจากที่กลืนลงไป เจ้าจะเจ็บปวดอย่างรุนแรง… พิษจะเข้าไปทำลายลำไส้และอวัยวะต่างๆของเจ้า ทุกๆ หกชั่วยามในแต่ละวัน…ยาพิษจะออกฤทธิ์แบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะสิ้นใจตาย”
  หลิวอันได้ยินคำพูดของเย่หยวนชัดถนัดหูและดูเหมือนว่าในตอนนี้ อาการของเขายิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
.............................


ตอนที่ 9 การตอบโต้อย่างสุภาพชน
 ณ คฤหาสน์ดวงดาว
 ปรากฏชายสองคนที่อยู่ในสถานที่ที่มองเห็นกระแสคนเข้าออกอย่างชัดเจน
 ภายในคฤหาสน์ปรากฏชายวัยกลางคนในชุดสุภาพกำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายใจ พร้อมชายวัยกลางคนอีกคนที่อยู่ข้างๆ แต่ดูสงบนิ่งกว่ามาก
 “พี่ใหญ่ ไฉนถึงไม่มีข่าวคราวจากหลิวอันเลยล่ะ?”
 “เป็นไปได้หรือไม่ว่าชายร่างกำยำนั้นจะถูกรักษาเย่ฮานสำเร็จแล้ว?”
 คนที่กำลังพูดอยู่คือชายที่กำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายใจรอบๆหวังตงไห่ เขาเป็นน้องชายของหวังตงไห่ และยังเป็นนักหลอมโอสถเช่นกัน ส่วนอีกคนที่ดูสงบนิ่งนั้นคือหวังตงไห่นั่นเอง
  “ตงหยาง เจ้าสงบสติอารมณ์ก่อน ความสามารถของเย่ฮานมันก็ไม่ได้มากมายจนถึงขนาดสามารถรักษาพิษเหล่านั้นได้ พวกเรามานั่งรอข่าวดีได้เลย”
 “พี่ใหญ่ หอโอสถเป็นศัตรูตัวฉกาจของเรามาเป็นเวลานานแล้ว และในที่สุดโอกาสทองเช่นนี้ก็มาถึง นี่แหละคือโอกาสที่จะได้แก้แค้นพวกนั้นเสียที แต่ถ้าหากพวกเราแก้แค้นไม่สำเร็จล่ะ?”
 หวังตงหยางก้มหน้าพร้อมกัดฟันพูดเบาๆ
  “ฮ่าๆ ตงหยางเมื่อไหร่เจ้าจะเลิกนิสัยคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้เสียที มิเช่นนั้นเจ้าจะไม่มีทางบรรลุขึ้นเป็นเซียนโอสถได้เสียที หากยังเป็นแบบนี้?  พิษที่ชายร่างกำยำโดนเข้าไปนั้น…มันดูผิดประหลาดมาก  หากข้าเดาไม่ผิด มันคงเป็นพิษงูเมฆาเจ็ดสีกระมั่ง แต่ข้าก็ไม่มั่นใจว่ามันมีจริงหรือไม่? แต่ข้าเคยบังเอิญไปอ่านเจอเล็กน้อยเกี่ยวกับพิษชนิดนี้ หากใช่… ข้าก็เกรงว่า คฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้คงพบกับปัญหาอย่างแน่นอน  แต่อย่างไรก็ตามข้าก็โยนปัญหานี้ให้กับเย่ฮานไปเรียบร้อยแล้ว สมควรแล้วล่ะที่เจ้านั้นจะโชคร้าย แม้แผนการในครั้งนี้จะไม่สามารถถอนรากถอนโคนเย่ฮานได้ก็เถอะ แต่มันก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะลดความน่าเชื่อถือในธุรกิจเจ้านั้น”
 หวังตงไห่กล่าวอย่างไร้ความกังวล
  แม้ว่าหวังตงไห่จะกล่าวแบบนั้นก็ตาม แต่ความไม่สบายใจของหวังตงหยางก็ยังไม่จางหายไปอยู่ดี สังเกตได้จากใบหน้าของตงหยางที่ยังเหมือนเดิม จากนักหลอมโอสถระดับสูงก้าวข้ามไปเป็นเซียนโอสถเสมือนเป็นเรื่องง่าย แต่ในความเป็นจริงกลับยากเย็นแสนเข็ญนัก มิฉะนั้นคนที่อยู่ในระดับชั้นเซียนโอสถในรัฐฉินคงไม่มีน้อยเช่นนี้
 แต่อย่างไรก็ตามความวิตกกังวลของเขาก็ยังไม่จางหายไป เขาจึงถามออกไปในทันทีว่า
 “พี่ใหญ่ ไฉนข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป เราไม่ลองส่งคนลงไปตรวจสอบสถานการณ์ที่นั่นเสียหน่อย?”
  หวังตงไห่กลัวว่าหากเขากระโตกกระตากมากเกินไป จะทำให้เย่ฮานจับได้ในท้ายที่สุด เขาจึงส่งหลิวอันไปเพียงคนเดียวในการไปสืบเรื่องราว แต่ถ้าหากทางด้านนั้นเริ่มเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาหลิวอันก็ควรจะรีบมารายงานเขาไปนานแล้ว
เว้นแต่จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างนั้นจริงๆ
  “เอาล่ะ เจ้าส่งสักคนไปตรวจสอบดู”
 หลังจากที่ครุ่นคิดสักครู่ หวังตงไห่ก็คล้อยเห็นด้วย
 หวังตงไห่นั้นไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ว่า จะเกิดอันตรายกับหลิวอัน เพราะเขาเป็นถึงนักล่าสัตว์อสูรผู้มีพลังสูงถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปด ซึ่งนั่นมิใช่ชนชั้นอ่อนด้อยเลย
  หวังตงหยางรับคำสั่งและกำลังจะออกไปในทันที แต่จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูอย่างร้อนใจดังขึ้น
 “ทะ-ท่านผู้นำ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีบางคนมาสร้างปัญหาถึงที่นี่!”
  หื้มมม
 ประตูตำหนักได้เปิดออกมาในทันทีโดยมีเสียงหวังตงไห่ กล่าวอย่างสงบว่า
 “ใครกัน?”
  “ใครกัน ช่างกล้าขนาดนี้ นี่มันมาหยามถึงที่นี่เลยรึ?!แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?!”
 เมื่อหวังตงหยางได้ยินเข้า อารมณ์ของเขาก็ได้ปะทุออกมาทันที
  ใบหน้าของคนใช้ซีดลงพร้อมพูดว่า
 “จะ-จริงๆแล้ว พวกนั้นก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรหรอก…มะ-มันก็เป็นแค่เรื่องการรักษา”
  เมื่อเห็นคิ้วของหวังตงไห่ที่ขมวดเข้มยิ่งขึ้น เขาก็รีบกล่าวต่อว่า
 “ไม่ๆๆ ไม่ใช่แบบที่พวกท่านคิด แต่พวกนั้นเอาเรื่องการรักษามาบังหน้าเพื่อที่จะท้าทายพวกเรา”
  “เจ้านั้นมันเป็นใคร?”
 ความอดทนของหวังตงไห่ได้หมดลงแล้วในตอนนี้
  “มะ-มันคือ สวะตระกูลเย่ ลูกของเย่ฮาน เย่หยวน!”
 คนใช้พูดออกมาในขณะที่ร่างกายสั่นไปทั่วร่าง
  “ก็แค่ขยะชิ้นหนึ่ง เจ้าจะกลัวไปทำไมกัน? เจ้าบ้าไปแล้วรึ? เรื่องแค่นี้จะถึงมารายงานถึงเจ้าสำนักเลยอย่างนั้นรึ?”
 ขณะที่หวังตงหยางได้ยินว่าเป็นเย่หยวนเขาก็รีบไล่คนใช้ไปในทันที
 “ช่างมันเถอะ ไหนลองออกไปดูหน่อย”
 หวังตงไห่ได้ออกคำสั่ง
 ทั้งสามได้เดินไปยังห้องโถงและเห็นชายหนุ่มกำลังนั่งด้วยท่าทีที่จองหอง บนเก้าอี้อันทรงเกียรติ
 หวังตงไห่จ้องเขม็งไปยังเก้าอี้ตัวนั้นพร้อมกับต้องการจะจัดการเขาในทันที
 ขณะที่หวังตงไห่กำลังเดินไปจัดการกับเย่หยวน เขาก็เหลือบไปมองใต้เท้าของเย่หยวน ก็ได้พบกับร่างของหลินอันที่กำลังนอนทุรนทุรายอย่างกับสุนัขบนพื้น  หัวใจของหวังตงไห่ได้เต้นแรงขึ้นมาในทันที
  เมื่อเย่หยวนเห็นหวังตงไห่ปรากฏตัวออกมา เขาก็ลุกขึ้นและเดินไปหาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม พร้อมพูดว่า
 “ท่านผู้นำหวัง พอดี...หลานชายตัวน้อยๆคนนี้ มีเรื่องกะทันหันนิดหน่อย หวังว่าท่านคงไม่ถือสากัน”
  ใบหน้าของหวังตงไห่กระตุกอย่างรุนแรง ในตอนนี้เขาอยากจะตบเย่หยวน ให้ตายคามือภายในฝ่ามือเดียวเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็จำต้องฝืนยิ้มพร้อมพูดว่า
 “ไม่เป็นไร เราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกัน ข้าก็ตกใจในคราแรก…คิดว่ามีพวกขยะที่ไหนกล้ามาหาเรื่องกันถึงคฤหาสน์ดวงดาวของเราแบบนี้ หากวันหลังเจ้าจะมาละก็…เจ้าก็ควรแจ้งพวกเราให้ทราบล่วงหน้าก่อนจะดีกว่า พวกเราเองจะได้ไม่ตกใจแบบนี้”
  แม้ว่าหวังตงไห่ อยากจะเลาะฟันออกจากปากเด็กหนุ่มคนนี้เพียงใด แต่เขาไม่ต้องการแสดงความเกลียดชังต่อหน้าคนไข้ในห้องโถงเช่นกัน เขาจึงเพียงแต่พูดไล่ไสส่งอ้อมๆเท่านั้น  ในความเป็นจริง…ทุกคนรู้ดีว่าคฤหาสน์ดวงดาวกับหอโอสถ นั้นเป็นศัตรูคู่อริกัน แต่ท่าทีที่แสดงออกมานั้นก็ยังดูสุภาพและรักใครกันดี แต่นั่นก็เพียงภายนอกเท่านั้น พวกเขาต่างเป็นคนที่เป็นหน้าเป็นตาของแต่ละตระกูล ดังนั้นหากเกิดการต่อสู้กันตรงนี้จริงๆ แล้วต่อไปใครจะกล้ามารักษากับพวกเขาอีกล่ะ?
  เย่หยวนยิ้มในใจเมื่อเห็น หวังตงไห่พยายามกัดฟันพูดดีด้วย เขาจึงยิ้มพร้อมกับพูดกลับว่า
  “...เพราะข้ากังวลมากไป ในการจะช่วยชีวิตผู้คน จึงทำให้ข้าไม่มีทางเลือกและได้กระโตกกระตากมาแบบนี้ข้าได้ยินคำเลื่องลือมานานแล้ว...เกี่ยวกับฝีมือการหลอมโอสถของท่าน ฟังว่าฝีมือของท่านเป็นอันดับหนึ่งแห่งรัฐฉิน ดังนั้นเมื่อเกิดเรื่องขึ้น...ข้าจึงนึกถึงท่านเป็นคนแรกทันที”
  เมื่อได้ยินที่เย่หยวนพูดออกมาหวังตงไห่ ก็ประหลาดใจอย่างมาก…เพราะในครานี้ เจ้าเด็กนี่มันต่างไปจากทุกทีอย่างสิ้นเชิง
 ถ้าคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากคนอื่นก็คงดี แต่กลับกันคำพูดเหล่านี้ดันออกมาจากปากของเย่หยวน ณ ห้องโถงแห่งคฤหาสน์ดวงดาวจึงได้เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายในขณะนั้น
 ในคราแรก หวังตงไห่กลัวว่า เย่หยวนจะพาคนมาสร้างความวุ่นวายในคฤหาสน์ดวงดาวเสียอีก
  คำพูดเหล่านั้นที่ออกมา ทำให้ผู้คนจำนวนมากในห้องโถงได้หันมาสนใจเขากันใหญ่ มากจนทั่วบริเวณนั้นไม่สามารถเดินผ่านไปมาได้แล้วในขณะนี้
 คำพูดเหล่านั้น มีใจความว่า… หวังตงไห่คืออันดับหนึ่งแห่งรัฐฉิน และผู้คนโดยรอบได้ยินอย่างชัดเจน  แต่จริงๆแล้ว ผู้ที่บรรลุอาณาจักรรเซียนโอสถในรัฐฉิน ไม่ได้มีเพียงหวังตงไห่และเย่ฮานเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีนักหลอมโอสถจากตระกูลราชวงศ์อีกด้วย
 ถ้าหากคำพูดเหล่านี้แผ่กระจายไปถึงหูของพวกตระกูลราชวงศ์ละก็ หวังตงไห่จะถูกจับจ้องจากตระกูลราชวงศ์ทันที อย่างกับว่า เขาได้นั่งอยู่บนเข็มที่แหล่มคมนับพัน...หากพลาดแม้แต่นิดเดียว เข็มเหล่านั้นก็จะรุมทำร้ายเขาในทันที
  พวกสายสืบของตระกูลราชวงศ์นั้นมีอยู่ทั่วทุกที่ในรัฐฉิน มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่ทรงทราบว่า ในบรรดาผู้คนที่อยู่ในห้องโถงนี้นั้น จะมีพวกสายสืบของตระกูลราชวงศ์หรือไม่
  ในตอนนี้หวังตงไห่รู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก  แต่เขาก็ต้องกัดฟันยิ้มและตอบเย่หยวนกลับไปว่า
 “เจ้าพูดอะไรกันหลานข้า? อย่างข้าน่ะรึจะกล้าอวดอ้างตนเองว่า เป็นอันดับหนึ่งในรัฐฉิน?”
 “อย่างข้าก็มีฝีมือไม่ต่างไปกับพ่อและลุงของเจ้านักหรอก อย่างไรก็ตาม ข้าก็รู้สึกแปลกๆที่หลานชายผู้นี้มาขอความช่วยเหลือจากคฤหาสน์ดวงดาวของเรา ทั้งๆที่พ่อของเจ้าก็สามารถช่วยได้ แต่ทำไมเจ้าก็ยังจะมาคฤหาสน์ดวงดาวแทน?”
 เย่หยวนยิ้มและพูดว่า
 “เหตุที่ข้ามา ณ ที่แห่งนี้ มีสองประการ ประการแรก เมื่อเกิดปัญหาข้าก็นึกถึงท่าน ผู้เป็นถึงอันดับหนึ่งแห่งรัฐฉินก่อนใคร ประการที่สอง จุดที่ข้าเห็นชายผู้นี้นั้นอยู่ใกล้กับที่นี่มากที่สุด”
 ขณะที่เย่หยวนกล่าวเสร็จ เขาก็ได้ชี้ลงไปยังหลิวอันที่นอนทุรนทุรายอยู่บนพื้น ต่อมาสีหน้าของเย่หยวนก็เต็มไปด้วยความสงสารและพูดต่อว่า
 “ข้าได้พบกับชายผู้นี้ เขาได้นอนชักด้วยความทรมานอยู่บนท้องถนน ด้วยความสงสาร…ข้าจึงรีบพาเขามายัง คฤหาสน์ดวงดาว เพื่อขอความช่วยเหลือในทันที แต่ใครจะไปรู้ว่า...อาการของเขานั้นยากที่จะวินิจฉัย ขนาดเปลี่ยนนักหลอมโอสถตั้งหลายท่านก็ยังไม่สามารถรักษาได้”
  หวังตงไห่ตระหนักได้ในทันทีว่า เขาไม่ได้ประโยชน์ใดๆจากเหตุการณ์ในครั้งนี้เลย
ต้องมีบางอย่างผิดพลาด เมื่อวานนี้...หยวนเอ๋อพึ่งส่งข่าวกลับมาอยู่เลยว่า เขาได้วางแผน วางยาพิษแก่ลูกของเย่ฮานเพื่อปลิดชีพ แต่ทำไมวันนี้เขาถึงโผล่หน้ามาคฤหาสน์ดวงดาวได้?
  แต่อย่าพึ่งพูดถึงเรื่องนั้นเลย ในตอนนี้เย่หยวนพบกับผู้เคราะห์ร้ายบางคนเข้า หากพบคนอื่น หวังตงไห่ก็ไม่แปลกใจนัก แต่คนที่เขาพบดันเป็นหลิวอันนี่สิ...มันเป็นเรื่องบังเอิญเกินไป
  มันเป็นเรื่องที่ดีหากเขาสามารถรักษาความลับของตัวเขาไว้ได้ แต่ถ้าหากไม่ มันก็เท่ากับว่า...หลิวอันทรยศต่อคฤหาสน์ดวงดาว ข้อมูลต่างๆของหลิวอันไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณะได้ นอกจากนั้นยังมีนักหลอมโอสถและนักล่าสัตว์อสูรจำนวนมากอยู่ที่นั่น เมื่อตัวตนของหลิวอันถูกเปิดเผยออกมาละก็...มันก็จะส่งผลต่อคฤหาสน์ดวงดาวอย่างมาก
  แล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับหลิวอัน? เขาได้เตรียมการมาอย่างสมบูรณ์แล้วแท้ๆก่อนที่หลิวอันจะออกไปยังหอโอสถ เขาเพียงแค่… ทำให้บางจุดที่ไม่สำคัญภายในร่างกายได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเพื่อให้เนียนต่อการแฝงตัว แต่ทำไมเมื่อหลิวอันกลับมาถึงมีสภาพปางตายเช่นนี้?
 ด้วยความสามารถของหมอในคฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้ หมอท่านนั้นได้แต่วินิจฉัยว่า...เขาถูกวางยาพิษ แต่หมอท่านนั้นก็จนปัญญาในการรักษา และในที่สุดก็ต้องไปเชิญหัวหน้าสำนักออกมาด้วยตัวเอง?
 ในขณะนั้นหวังตงไห่คิดวิเคราะห์ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น และเขาก็ตระหนักได้ว่า มันผิดปกติอย่างมาก หากเขาไม่สามารถรับมือไว้ได้เรื่องนี้จะเป็นเหตุให้คฤหาสน์ดวงดาวเสื่อมเสียเป็นแน่แท้
……………………………..


ตอนที่ 13 การสนทนาระหว่างพ่อลูก
 ในระหว่างแช่อ่างสมุนไพรครั้งนี้เย่หยวนเขินอายเป็นอย่างมากและพยายามให้ความสนใจกับการดูดซับฤทธิ์สมุนไพรแทนเพื่อขจัดสารพิษที่ตกค้างอยู่ในร่างกาย
 สมุนไพรที่ใช้สำหรับแช่นี้คือ สมุนไพรระดับหนึ่งและสองเท่านั้นไม่ได้มีฤทธิ์อะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่เย่หยวนก็ยังสามารถสกัดฤทธิ์สมุนไพรเหล่านี้ให้คุ้มประโยชน์สูงสุดของมันได้
 คนส่วนใหญ่มักคิดว่า ยิ่งสมุนไพรระดับสูงเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีฤทธิ์ที่ดีต่อร่างกายมากขึ้นเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงเรื่องระดับชั้นกลับไม่ค่อยสำคัญสำหรับเย่หยวนเท่าไหร่นัก ไม่ว่าจะเป็นนักสู้หรือนักหลอมโอสถ แต่ทักษะขั้นพื้นฐานย่อมเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด หากรากฐานยิ่งแน่นเท่าไหร่อนาคตก็จะยิ่งแกร่งขึ้นเท่านั้น
 ในชีวิตก่อนหน้าฉิงหยุนซีเคยใช้เวลามากกว่าสิบปีในการตั้งหน้าตั้งตาศึกษาสมุนไพรและโอสถที่มีระดับต่ำกว่าสามทั้งสิ้น เวลาที่ผ่านไปนั้นไม่ได้ไร้ค่าอะไรเลย ทักษะพื้นฐานของเขามั่นคงเสถียรเป็นอย่างมากและมากซะจนเป็นที่กล่าวขวัญกันในวงกว้างเลยก็ว่าได้ สำหรับเขาที่ได้กลายเป็นจักรพรรดิโอสถภายในระยะเวลาไม่กี่สิบปีได้ นับเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อแล้ว แถมยังเป็นจักรพรรดิโอสถที่อายุน้อยที่สุดอีกด้วย
 เสาะหาทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นเรื่องโอสถละก็...แทบไม่มีใครสามารถชนะเขาได้เลย นั้นจึงเป็นสาเหตุว่า ทำไมเขาถึงถูกยกย่องว่าเป็นผู้ที่มีโอกาสในการก้าวมารับตำแหน่งจอมเทพโอสถมากที่สุดในรอบแสนปี
แท้จริงแล้วเย่หยวนนั้นต้องการที่จะใช้วัตถุดิบชั้นสูงในการหลอมกลั่นโอสถ แต่ในตอนนี้เขายังไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะทำอะไรแบบนั้น เพราะเขายังอ่อนแอเกินไป!
 มิเช่นนั้นเย่หยวนคงไม่ใช้เพียงยาพิษระดับชั้นแค่นั้นในการแก้แค้นคฤหาสน์ดวงดาวแน่นอน นั้นคือขีดจำกัดที่เขาสามารถหลอมได้แล้วในตอนนี้ ซึ่งเพียงเท่านี้แม้แต่หวังตงไห่ก็ไม่สามารถถอนพิษทะลวงเครื่องในได้แล้ว
แต่ในตอนนั้นก็มีความเสี่ยงค่อนข้างมากที่หวังตงไห่อาจพลิกสถานการณ์มาได้เปรียบ หากเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับว่าเย่หยวนยกก้อนหินมาทับขาตนเอง
 และที่จริงแล้วหวังตงไห่ก็เคยได้ยินชื่อพิษทะลวงเครื่องในมาก่อนกัน เว้นแต่เขารู้จักพิษชนิดนี้น้อยเกินไป แต่หากเขารู้มากกว่านี้ละก็...ผลของเหตุการณ์คงไม่เป็นแบบนี้แน่
 ความแข็งแกร่ง!
 เย่หยวนถอนหายใจลึกๆขณะที่กำลังดูดซับฤทธิ์สมุนไพรเหล่านี้ในอ่างไม้ขนาดยักษ์ ตอนนี้เขาจำเป็นที่จะต้องเร่งพัฒนาความแข็งแกร่งของตน หากไร้ซึ่งพลังก็ไม่สามารถปกป้องคนที่รักได้
 ด้วยสภาพในปัจจุบันของเย่หยวนไม่ต้องให้กล่าวถึงเลย อย่าว่าแต่หวังตงไห่...แค่หวังตงหยางเขาก็รับมือไม่ไหวแล้ว
 เย่หยวนเชื่อว่าหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้ หวังตงไห่คงมองเย่หยวนเป็นลวดหนามในสายตาของเขาแน่นอน และเขาต้องการที่จะกำจัดเย่หยวนโดยเร็วที่สุด นอกจากนี้ด้วยนิสัยของหวังตงไห่ ไม่มีทางถอดใจในแผนการบดขยี้หอโอสถเป็นแน่ ในตอนนี้เขาอาจจะกำลังว่าแผนแก้แค้นอยู่ก็เป็นได้
 หากถึงตอนนั้น…เขาไม่มีพลังมากพอที่จะต่อกรกับอีกฝ่ายอย่างในวันนี้ มันคงจะสร้างแรงกดดันให้ท่านพ่อเป็นอย่างมากเป็นแน่
 “นายน้อย นายท่านรออยู่ข้างนอกมาสักพักหนึ่งแล้ว”
 ในขณะที่เย่หยวนกำลังครุ่นคิดต่างๆนานา ลู่เอ๋อที่แช่สมุนไพรเสร็จก่อนได้เข้ามารายงาน
 “ไฉนเจ้าไม่มาบอกข้าให้เร็วกว่านี้ล่ะ ข้าแค่แช่สมุนไพรเอง หาต้องเกรงใจไม่ มันอาจเป็นเรื่องคอขาดบาดตายก็เป็นได้”
 ถ้าให้เย่หยวนเดา ท่านพ่อคงมาเตือนเรื่องของหวังตงไห่และคงคุยถึงแผนรับมือ
 “ในทีแรกลู่เอ๋อก็จะรีบเข้ามารายงานทันที แต่นายท่านห้ามข้าเอาไว้… เพราะกลัวไปรบกวนนายน้อย ลู่เอ๋อขออภัย...”
  เมื่อเย่หยวนได้ยินดังนั้น เขาจึงรีบตอบกลับทันทีว่า
 “เจ้าทำดีแล้ว…ลู่เอ๋อของข้า นายน้อยของเจ้าผิดเองที่พูดแบบนั้น ข้าขอโทษ...เจ้าไม่โกรธข้าใช่ไหม?”
  เมื่อนางได้ยิน นางได้ยิ้มในใจพร้อมตอบกลับว่า
 “ลู่เอ๋อไม่โกรธเลยสักนิด ลู่เอ๋อทราบดีว่า…นายน้อยรักและเคารพนายท่าน นายท่านก็ดูแลข้าดั่งลูกสาวคนหนึ่ง ดังนั้นลู่เอ๋อก็รักและเคารพนายท่านเช่นกัน ดังนั้นทำไมลู่เอ๋อจะต้องโกรธ?”
 เย่หยวนรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินคำตอบของนาง
 “ฮ่าๆ เจ้าออกไปรอข้างนอกแล้วไปบอกพ่อข้าให้รอสักหน่อย ข้าขอแต่งตัวก่อนสักครู่”
 ลู่เอ๋อพยักหน้าและเดินออกไป
 ณ ห้องหนังสือของเย่ฮาน ภายในห้องมีเพียงคู่พ่อลูกตระกูลเย่เท่านั้น และพวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่
 “หยวนเอ๋อ สิ่งที่เจ้าทำลงไปในวันนี้มันทำให้ข้าสะใจดีจริงๆ ข้าคิดว่าในตอนนี้ชื่อเสียงหวังตงไห่คงพังพินาศลงไม่น้อย ฮ่าๆๆ...มันเป็นความแค้นที่สั่งสมมาหลายปีแล้วและเป็นครั้งแรกด้วยที่ ข้าเห็นเจ้านั้นมีสีหน้าแบบนี้”
 หลังจากที่เย่ฮานกล่าวเสร็จ เขาพลันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา
 เห็นได้ชัดว่าช่วงสองสามปีที่ผ่านมา หวังตงไห่ข่มขู่ขมเหงเย่ฮานอยู่ฝ่ายเดียว แต่ในตอนนี้เย่ฮานสามารถหัวเราะได้อย่างสบายใจขึ้นมาก แม้เย่ฮานจะทนมาตลอด แต่วันนี้ความคับแค้นทั้งหมดภายในใจเสมือนถูกระบายออกมา ถึงแม้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าตงไห่ในตอนนั้นจะไม่ใช่เขา แต่จริงๆแล้วมันควรจะเป็นการต่อสู้ระหว่างลูกของพวกเขามากกว่า?
 เมื่อเขาเห็นพ่อของเขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาขนาดนี้ มันก็ทำให้เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก
 “ท่านพ่อควรขอบคุณท่านเซียนที่เข้าฝันข้า เขาได้มาเข้าฝันพร้อมกับกล่าวว่า...ข้าจะทำให้หวังตงไห่ได้รับผลกรรมที่ทำไว้เอง ดังนั้นทุกอย่างที่สำเร็จได้ไม่ใช่เพราะลูกชายคนนี้ แต่เป็นท่านเซียนต่างหาก”
 เย่ฮานโบกมือไปมาพร้อมหัวเราะ
 “เจ้าไม่ต้องถ่อมตนขนาดนี้ก็ได้ ข้าภูมิใจจริงๆที่เจ้าได้แสดงความสามารถในวันนี้ แต่ข้าก็ต้องขอเตือนเจ้าเสียหน่อย หวังตงไห่เป็นคนที่ร้ายกาจมาก เจ้านั้นคงยิ่งร้ายกาจขึ้นหลังเจอกับเหตุการณ์ในวันนี้ แต่ข้าก็ยังคงรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้ หากเจ้าอยู่ที่ตำหนักตระกูลเย่ของเรา แต่เมื่อเจ้ากลับไปยังสำนักตันอู่ อำนาจพ่อเจ้าเองก็ไม่สามารถคุ้มครองเจ้าได้เช่นกัน ดังนั้นในตอนนี้เจ้าไม่ควรกลับไปยังสำนักตันอู่เด็ดขาด...เจ้าจะต้องอยู่แต่ในตำหนักของเราเข้าใจหรือไม่?”
 เย่หยวนถอนหายใจเสียงยาว ไม่น่าแปลกเลยว่าทำไมเย่หยวนคนเก่าถึงได้เอาแต่ใจและเกเรแบบนี้ นั้นเป็นเพราะความเอาใจลูกที่มากเกินไปของเย่ฮาน เย่หยวนไม่อยากเป็นดั่งนกน้อยในกรงทองแบบนั้น และสำนักตันอู่ก็เป็นจุดหมายต่อไปที่เขาต้องไป
 “ท่านพ่อ…ข้าจะต้องกลับไปยังสำนักตันอู่ แม้ว่าข้าจะไม่ซ้อนตัวอยู่ในตำหนักตลอดไป แต่ข้าคงต้องซ่อนตัวสักระยะหนึ่งเสียก่อน แต่การที่ท่านจะให้ข้าซ่อนตัวตลอดไป ข้าคงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ แม้ท่านจะนำอาจารย์มาสอนข้าในตำหนักโดยไม่ให้ออกไปไหน...แต่การที่ไม่ให้ข้าออกไปไหนแบบนั้น ข้าก็ไม่มีวันเก่งกาจได้เลย ท่านไม่คิดเช่นนั้นรึ?”
  สำหรับเย่หยวน หวังตงไห่ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย ถ้าแค่หวังตงไห่ยังกำราบไม่ได้ เรื่องที่เขาจะไปแก้แค้นบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย การที่กลับไปยังสำนักตันอู่...มันคือโอกาสทองของเขาที่จะเจอผู้มีพรสวรรค์มากมายในนั้น คนพวกนั้นจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น หากไม่เคยเผชิญหน้ากับปัญหาเลย…ก็ไม่มีวันแกร่งขึ้น ดั่งบุปผาเลี้ยงในตำหนักเรือนจะไม่มีวันแกร่งกล้ากว่าบุปผาที่พยายามเติบโตตามข้างทางเสมอ
 ในชีวิตก่อนหน้าฉิงหยุนซีเป็นดั่งบุปผาเลี้ยง แม้ดินแดนที่เขากำเนิดมาจะมียอมฝีมือมากมาย...แต่ประสบการณ์การต่อสู้จริงนั้นกลับมีน้อยมาก ดังนั้นในชีวิตนี้เขาจะต้องจริงจังกับการฝึกมากกว่าชีวิตก่อนหลายสิบเท่าทวี
 “นี่เจ้า...หยวนเอ๋อ ข้าก็ผิดเองที่หวงเจ้าเกินไป ข้าในฐานะผู้เป็นพ่อของเจ้า...ข้าก็อยากปกป้องเจ้าเท่าที่กำลังข้าไหว เจ้าจะต้องระวังโลกภายนอกให้มาก…เจ้าก็อย่าดื้ออย่าซน หากเกิดปัญหาขึ้นให้รีบกลับมาหาข้าทันที และเมื่อถึงตอนนั้นขอให้ข้าผู้เป็นพ่อได้ช่วยเจ้าเถิด อย่าพยายามฝืนอย่างตอนที่เจ้ากินยาพิษอีกล่ะ...ข้าไม่อยากรับข่าวร้ายอะไรแบบนั้นอีกแล้ว”
 “สบายใจได้ท่านพ่อ เพราะข้าก็ยังปลอดภัยดีและในอนาคตก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรข้าได้อีกต่อไป”
 เย่หยวนได้พูดขึ้นด้วยแววตาที่เชื่อมั่นในตนเองอย่างแรงกล้า เมื่อเย่ฮานเห็นดังนั้นเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่า ณ ตอนนี้ลูกเขาได้โตขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว
 “ต้องอย่างงี้สิ! ลูกข้า! ตั้งแต่บัดนี้พวกเราทั้งสองยังต้องกลัวใครอีก? ก็ไอ้แค่หวังตงไห่อย่างนั้นหรือ? ในภายภาคหน้าข้าจะให้หวังตงไห่อยู่ภายใต้ฝ่าเท้าของพวกเรา!”
 ด้วยความสามารถและความคิดของลูกชายตนในตอนนี้ ทำให้เย่ฮานรู้สึกมั่นใจขึ้นอย่างมาก
 เย่หยวนเค้นหัวเราะเงียบภายในใจ เขาตระหนักดีถึงขีดกำจัดของพ่อของตน และพ่อคนนี้อาจเหนือกว่าหวังตงไห่ได้ก็จริง แต่เขาไม่มีทางเหยียบหวังตงไห่ได้มิดแน่นอน หากอยู่ในสถานการณ์ตอนที่ไม่มีเย่หยวน
 แต่กลับกัน...ในตอนที่เย่หยวนยังอยู่ เย่ฮานสามารถทำให้หวังตงไห่อยู่ใต้เท้าของเขาได้อย่างแน่นอน
 ขณะที่เย่หยวนกำลังจะเดินจากไป เย่ฮานก็ได้ทักถามอะไรบางอย่างออกมา
 “นี่เจ้า...วันนี้เจ้ากินอะไรเข้าไปรึ? ข้ารู้สึกได้ว่า…ตอนนี้เจ้ามีพลังปราณสูงกว่าปกติ น่าจะสูงกว่าอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเลยด้วยซ้ำ แถมเจ้าหลอมโอสถระดับสูงได้อย่างไร?”
 เย่หยวนรู้นิสัยท่านพ่อดีว่า พ่อของเขานั้นเป็นพวกคลั่งไคล้ในเรื่องโอสถ เมื่อเขาเผชิญกับปัญหา เขามักจะสนใจแต่ปัญหาตรงหน้าเท่านั้นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างใดๆเลย เห็นได้ชัดเลยว่า… ปัญหานี้มันได้คาใจอยู่ตลอดทั้งวัน
 ในความคิดของเขา เขาคิดว่ายาพิษที่เย่หยวนใช้ท้าทายหวังตงไห่จนหมดหนทางรักษา มันคือยาพิษระดับสาม แต่ว่าลูกชายเขาอยู่เพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ลูกชายเขาจะหลอมโอสถระดับนี้ขึ้นมาได้
 หากอยู่ในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง แค่หลอมโอสถระดับสองยังแทบเป็นไปไม่ได้เลย...โอสถระดับสามยิ่งไม่ต้องพูดถึง
 ทางด้านเย่หยวนก็ไม่คิดจะปิดบังอะไรกับพ่อของเขา เขาจึงตอบกลับว่า
 “ท่านพ่อ… ยาพิษนั้นมีชื่อว่า ยาพิษทะลวงเครื่องใน และมันก็มิใช่ยาพิษชั้นสูงแต่อย่างใด มันเป็นเพียงยาพิษระดับหนึ่งเท่านั้น ท่านก็รู้อยู่แล้วว่า...ข้ามีขีดจำกัดถึงแค่ไหน”
 เย่ฮานยิ้มทื่อแข็งพลางแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอุทานขึ้นด้วยความตกใจ
 “ยาพิษระดับหนึ่ง?...เป็นไปได้อย่างไร?!”
  หากลูกชายของเขาไม่พูดออกมาเอง เขาก็ไม่มีทางเชื่อว่า…นั่นจะเป็นเพียงยาพิษระดับหนึ่ง
 “ระ-ระดับหนึ่งจริงรึ?”
 เย่ฮานกลืนน้ำลายอึดใหญ่ด้วยความหวั่นเกรง เขาไม่อยากเชื่อเลยว่านี่จะเป็นความจริง
 “ยาพิษระดับหนึ่งสามารถทำได้ขนาดนี้เชียวรึ?!”
  เย่หยวนได้หยิบพู่กันและกระดาษมา จากนั้นก็เขียนสูตรยาพิษทะลวงเครื่องในลงไป
รวมถึงวิธีสกัดพิษอีกด้วย เมื่อเขาเขียนเสร็จเขาก็นำไปให้พ่อของเขาดู
 เย่ฮานได้รับสูตรยาพิษชนิดนี้ และพยายามทำความเข้าใจอย่างละเอียด
 ทันทีที่เห็นสีหน้าที่ตึงเครียดของพ่อ เขาก็รู้ทันทีว่า...ในสองสามวันนี้เขาคงไม่ได้เห็นหน้าพ่อแน่นอน
…………………………….


ตอนที่ 16 กระตุ้นด้วยคำพูด
 “ถูกอย่างที่ท่านคิด...ท่านคงศึกษาด้านโอสถมาอย่างดี ท่านจึงมีฝีมือขนาดนี้…ข้าอังอวี่ ผู้ได้ยินข่าวลือมามากเกี่ยวกับท่านจนกล่าวดูหมิ่นท่านแบบนั้น ข้ารู้สึกละอายยิ่งนัก”
 เมื่อได้เห็นความสามารถของเย่หยวน อังอวี่ได้ตระหนักทันทีว่า ก่อนหน้านี้เขาได้กล่าวไม่ดีกับเย่หยวนไปมาก…เขาจึงรีบกล่าวขอโทษอย่างรวดเร็ว
 เขากล่าวสรรเสริญเย่หยวนในใจ ที่เย่หยวนสามารถเปลี่ยนตัวเองจากอดีตที่ไม่สู้ดีนัก ดังนั้นเขาจึงกล่าวขอโทษอย่างตรงไปตรงมา...นี่คือสิ่งที่สหายควรทำแก่กัน
 ระหว่างทางที่มานี่ อังอวี่ได้เล่าเกี่ยวกับเรื่องราวตระกูลของเขา จนเย่หยวนก็รู้ว่า อังอวี่เองก็อยู่ในสำนักตันอู่เช่นกัน จึงไม่น่าแปลกใจไฉนเขาถึงทราบว่าเย่หยวนอยู่ในอันดับสุดท้ายของสำนักตันอู่
 เย่หยวนตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมกล่าวว่า
 “ท่านไม่ต้องจำเป็นต้องขอโทษ ในอดีตข้ามีชื่อเสียงที่มืดมนอย่างที่ท่านรู้ ในตอนที่ข้ายังเยาว์วัย ข้ามักถูกพ่อบังคับให้ศึกษาสมุนไพรเหล่านี้เป็นประจำ...ดังนั้นข้าจึงจำได้เล็กๆน้อยๆ”
 ณ จุดนี้อังอวี่ไม่กล้าที่จะพูดห้วนกับเย่หยวนอีกต่อไป เขารีบตอบกลับทันทีว่า
 “นายน้อยเย่ช่างอ่อนน้อมถ่อมตน โปรดเข้ามาเถิด...เชิญ”
 ขณะที่อังอวี่พาเย่หยวนเข้าไปในบ้าน เมื่อเดินเข้ามาเย่หยวนพลันได้ยินเสียงลมหายใจที่อ่อนระทวย และต้นเสียงนั้นได้นอนอยู่บนเตียงไม้ ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ว่า ผู้ที่นอนโทรมอยู่คือพ่อของอังอวี่ ถางซ่งไฮว่
 “ยะ-หยุน…หยุนเอ๋อ...แค่กๆ...เป็นงะ-ไง… แค่กๆ...บ้าง?”
 สภาพของถางซ่งไฮว่นั้นดูไม่ค่อยดีนัก เขาไออย่างรุนแรง...แม้จะพูดเป็นประโยคยังยาก จากนั้นเขาก็พยายามที่จะลุก
 อังอวี่เห็นดังนั้น จึงรีบไปพยุงตัวพ่อเขาทันที
 “ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าลุกโดยพลการ”
 “ฮ่าๆๆฮะ… แค่กๆ ...ตะ-ต่อไปนี้… ขะ-ข้า… ข้าคงไม่สามารถ… ดูแลเจ้าได้อะ-อีกแล้ว” แค่กๆ...จะ-เจ้าต้อง...ดูแลตะ-ตัวเองให้ดี”
 เห็นได้ชัดเลยว่าถางซ่งไฮว่ ไร้หนทางใดๆ...ในตอนนี้เขาจึงพูดสั่งเสียก่อนที่ไม่มีโอกาสใดๆอีก
 น้ำตาของอังอวี่ได้หลั่งออกมาทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น และพูดอย่างสำลักน้ำตาว่า
 “ท่านพ่อไม่...ท่านห้ามพูดเช่นนี้อีก ขะ-ข้า… ข้าจะหาหนทางมารักษาท่านแน่นอน! ข้านำหญ้าหกแฉกกลับมาแล้ว ข้าจะรีบไปหลอมโอสถให้ทันที!”
 หลังจากพูดเสร็จ อังอวี่ก็ได้ลุกขึ้นแต่เขาก็ถูกรั้งไว้โดยพ่อของเขา
 “ม-ไม่...ไม่จำเป็นต้อง...แค่กๆ...มันไร้ประโยชน์...”
 มิใช่ว่าโอสถฟื้นฟูร่างกายจะไม่สามารถรักษาเขาได้ แต่เขารู้ดีว่าทักษะการปรุงยาของลูกตนไม่ได้ยอดเยี่ยมถึงขนาดหลอมมันได้โดยสมบูรณ์ อย่างน้อยที่สุด… ถางซ่งไฮว้ก็ต้องการให้ลูกของตนเก็บสมุนไพรเหล่านี้เอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน ยังดีกว่ามาทิ้งให้กับชีวิตที่ใกล้ตายคนหนึ่ง
 “แค่กๆ...ทะ-ทำ…ไม...มีแขกมา… แค่กๆ...ทำไม…ไม่เชิญเขานั่ง?”
 ถางซ่งไฮว่ได้สังเกตว่า…วันนี้ได้มีบางคนนอกเนื่องจากลูกของตนมาที่บ้าน และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง
  เมื่อได้ยินพ่อของตนพูดเช่นนี้ อังอวี่จึงรีบหันไปหาเย่หยวนพร้อมพูดว่า
 “นายน้อยเย่ ข้าขอร้อง...โปรดรักษาพ่อข้าด้วยเถิด ข้ายินดี...ยินดีเป็นทาสรับใช้ท่านไปชั่วชีวิต! ท่านจะตีจะเฆี่ยนข้าอย่างสัตว์ตัวหนึ่งก็ยังได้!”
 แม้ว่าชื่อเสียงขออังอวี่จะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่า…เขาเป็นคนกตัญญูมากแค่ไหน คำพูดเหล่านี้นั้นมันแสดงให้เห็นว่าเขารักพ่อของตนแค่ไหน
 คำพูดและท่าทางของเขาทำให้ส่วนลึกของจิตใจเย่หยวนได้รับการตอบรับทันที
 “ข้าและเจ้าเป็นดั่งพี่ดั่งน้อง แล้วไฉนถึงพูดเช่นนี้กัน? ให้ข้ามองเจ้าเป็นสัตว์ตัวหนึ่งอย่างนั้นรึ? เร็วเข้า!...นำท่านลุงนอนลง ข้าจะวินิจฉัยเดี๋ยวนี้แหละ!”
 เย่หยวนได้ยืนมือขวาออกไปเพื่อวัดชีพจรของถางซ่งไฮว่ เมื่อถางซ่งไฮว่รู้สึกตัวว่ามีคนมาวัดชีพจร… เขาก็เร่งชักมือออกทันที
 “มะ-ไม่...แค่กๆ...ไม่จำเป็นหรอก...เจ้าหนุ่ม...ข-ขอบคุณ”
 “ท่านพ่อ!”
 เมื่ออังอวี่ได้เห็นการกระทำของพ่อตนเอง เขาก็ยิ่งร้อนใจมากขึ้น
 เย่หยวนรู้ดีว่า ถางซ่งไฮว่ไม่อยากสร้างภาระให้ลูกชายของตน เพราะอย่างไรเขาก็ต้องตายแน่นอน และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ...เขาไม่คิดว่าเด็กอย่างเย่หยวนคงไม่สามารถรักษาอาการที่สาหัสขนาดนี้ได้
 เย่หยวนไม่ได้โกรธแต่อย่างใด จากชีพจรที่เขาสัมผัสเมื่อสักครู่นี้ แม้เพียงเสี้ยวอึดใจ แต่เขาก็วินิจฉัยได้ทันที เขาจึงถามขึ้นว่า
 “ท่านลุง… หากข้าเดาไม่ผิด ท่านคงได้รับบาดเจ็บจากแรดวายุฟ้าใช่หรือไม่?”
 พออังอวี่ได้ยินดังนั้น เขาก็ตกใจทันที
 “ทะ-ท่านรู้ได้อย่างไร...ท่านเพิ่งจับชีพจรไม่ทิ้งเสี้ยวอึดใจเท่านั้น?!”
 แต่ถางซ่งไฮว่ก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง เขาได้ไอจนแทบไม่สามารถปะติดปะต่อคำพูดได้
 “นะ-นี่… แค่กๆ… ยะ-หยุน… หยุนเอ๋อ...ชะ-ชายหนุ่ม...แค่กๆ...ชายหนุ่มผู้นี้… คือใครกัน?”
 “ท่านพ่อ...นี่นายน้อยเย่ เขามาเพื่อรักษาท่าน!” เมื่ออังอวี่เห็นพ่อของตนไอไม่หยุด อย่างกับว่าหัวใจเขาได้ดิ่งลงสู่เหวลึก
 เมื่อพิจารณาสถานการณ์ เย่หยวนได้ขมวดคิ้วในทันที...หนึ่งในสิ่งสำคัญในการรักษาผู้คน คือจะต้องแก้ที่จิตใจผู้ป่วยก่อน หากถางซ่งไฉว่ยังสิ้นหวังและอยากตายอยู่แบบนี้ ต่อให้กินโอสถครอบจักรวาลไป ก็มิอาจช่วยชีวิตเขาได้
 ด้วยสายตาคู่นี้ของเย่หยวน เขาสามารถเห็นได้อย่างชัดแจ้งว่า อาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ก็คงอยู่ไม่พ้นคืนนี้เกรงจะสิ้นใจก่อนแน่นอน หากแค่นี้ยังช่วยไม่ได้...การจะหวนคืนสู่บัลลังก์จักรพรรดิโอสถอีกครั้งก็อย่าหวัง และดูจากสภาพปัจจุบัน… มันสาหัสเกินกว่าจะใช้โอสถฟื้นฟูร่างกายรักษาแล้ว
 เย่หยวนจึงตัดสินใจจะใช้โอสถที่มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งกว่า
 “ช่างเถิดท่านพี่ถาง...เหตุใดจะต้องช่วยชีวิตคนไร้น้ำใจเช่นนี้ด้วย? ในเมื่อเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ก็คงต้องปล่อยให้เขาตายนั่นแหละ”
 อังอวี่สับสนอย่างมากเมื่อได้ยิน จริงแล้ว…เย่หยวนตั้งใจจะช่วยพ่อเขาจริงๆหรือไม่? และเมื่อได้ยินเย่หยวนดูหมิ่นพ่อของตน เขาก็โกรธอย่างมาก
 “นี่ท่าน! ที่พ่อข้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็เพราะทำเพื่อข้า แล้วเหตุใดท่านจึงพูดเยี่ยงนี้?”
  “แค่ก…เจ้าหนุ่ม…คำพูดยั่วยุของเจ้า...มะ-ไม่…ไม่มีประโยชน์หรอก”
 อังอวี่อาจไม่เข้าใจ แต่ชายผู้เจนจัดผ่านโลกมานานอย่างถางซ่งไฮว่มีหรือจะไม่เข้าใจ
 เย่หยวนไม่คิดอยู่แล้วว่า สรรพสิ่งใดล้วนง่ายดายราบรื่นไปเสียหมดอยู่แล้ว เขายิ้มอย่างเยือกเย็นและพูดว่า “ท่านคิดเช่นนั้นหรือ? ในเมื่อวาจายั่วยุท่านกลับใช้ไม่ได้ผล เช่นนั้นข้าก็จะรักษาท่านด้วยวิธีนี้ก็แล้วกัน หากวันข้างหน้าหากท่านพี่ถางต้องตายอย่างไร้ค่าอยู่ข้างถนนหนทาง แล้วไปพบเจอท่านในปรภพ ดูซิว่าท่านจะมีหน้าตอบเขาว่าอย่างไร”
ในที่สุด… อารมณ์แสนแน่นิ่งคล้ายคนใกล้ตายของถางซ่งไฮว่พลันถูกกระตุ้นขึ้นทันใด เขาหันเหลียวมองหันควันและพูดว่า
“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
 “ท่านพูดเองมิใช่รึว่า ข้ายั่วยุท่านไม่ได้ผล? แล้วเหตุใดท่านจึงถามอะไรมากมาย? ข้าเพียงเห็นแก่ความกตัญญูของท่านพี่ถางเท่านั้น ข้าจึงตกลงที่จะช่วยชีวิตท่าน แต่ดูเหมือนว่าความกตัญญูของเขาคงไม่เป็นที่ชื่นชมเสียแล้ว ที่กล่าวไปเมื่อครู่ล้วนเป็นความจริงแน่นอนในอนาคต แต่ช่างมันเถอะ เอาล่ะ… ข้าตัดใจเลิกคิดเรื่องช่วยชีวิตท่านแล้ว ลาก่อน” เมื่อพูดจบ เย่หยวนก็หันหลังกลับและเดินจากไปทันที
 “ช้าก่อน!”
 ถางซ่งไฮว่ และอังอวี่ตะโกนออกไปพร้อมกัน
 “ท่านลุงยังมีอะไรอีกรึ?”
 เย่หยวนหาได้สนใจอังอวี่ และถามถางซ่งไฮว่น้ำเสียงเย็นชา…
 “ขะ-ข้า…อยากรู้ว่า…ที่เจ้าหนุ่มพูดสักครู่นี้…หมายความเช่นไร…ที่ท่านเพิ่งพูดไปเมื่อครู่”
 ประโยคที่ว่า อังอวี่จะนอนตายข้างถนนนั้น ช่างทิ่มแทงหัวใจของเขาจริงๆ
 “อะไรกัน...ท่านก็แค่คนกำลังจากตายคนหนึ่ง แล้วยังจะอยากรู้อันใดอีก? กับแค่ชีวิตของตนเองยังมองว่าไร้ค่า แค่ชีวิตของตนยังรักษามันไว้ไม่ได้ ยังจะนับประสาอะไรกับชีวิตลูกล่ะ? หากนี่ไม่เรียกไร้น้ำใจแล้วจะให้เรียกว่า?”
 คล้อยหลังพูดจบ เย่หยวนก็ยิ้มเยาะเย้ยออกมา
 “ตะ-ตราบ… เท่าที่...ทะ-ท่านจะยอมบอก… แค่กๆ...ข้ายินดี...ให้ท่านรักษา…”
 ดูเหมือนวันนี้ถางซ่งไฮว่จะพูดมากเกินไป จึงทำให้อาการของเขาทรุดหนักขึ้น
 เย่หยวนยังคงมองอย่างเหยียดหยาม เขายิ้มเยือกเย็นและพูดว่า
  “ท่านคิดหรือไม่ว่า หลังจากที่อังอวี่เข้าไปศึกษาที่สำนักตันอู่แล้ว อนาคตของเขาจะเป็นเช่นไร?”
 “แล้ว…จะเป็นเช่นไรรึ?”
 ถางซ่งไฮว่ถามด้วยความสงสัยอย่างมาก
 “สำนักตันอู่ หาใช่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างที่ท่านคิดไว้ แต่มันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อน ข้าเชื่อว่าท่านพี่ถางคงไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ท่านฟังใช่หรือไม่?”
 เย่หยวนถามขณะมองไปที่อังอวี่
 อังอวี่เผยสีหน้าให้เห็นถึงความอัดอั้นตันใจ และก็พยักหน้าแทนคำตอบ ถางซ่งไฮว่รู้จักลูกชายตนเองดี เขามั่นใจว่าลูกชายของเขาไม่โกหกแน่ หัวใจของเขาบีบคั้นมากขึ้น
 เย่หยวนพูดต่ออีกว่า
 “ที่สำนักตันอู่นั้น เป็นสถานที่ที่รวบรวมผู้มากความสามารถไว้มากมาย และเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยการแข่งขันที่เข้มข้น บางทีอาจจะป่าเถื่อนมากกว่าโลกข้างนอกเสียด้วย! การจะแข็งแกร่งขึ้นนั้น ต้องแลกมาด้วยการฆ่าผู้แข็งแกร่งคนอื่นๆ แม้ว่าท่านพี่ถางจะมีพรสวรรค์ที่ไม่เลวนัก แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจจนไร้คู่ต่อสู้ และที่สำคัญเขาก็เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ไม่มีแหล่งสนับสนุนอะไร เขาเป็นได้เพียงแค่บันไดหิน ให้ผู้อื่นก้าวข้ามไปเท่านั้น ในวันข้างหน้าเขาอาจถูกกำจัด หรือหากสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ เขาก็จะเป็นได้เพียงนักล่าสัตว์อสูรเท่านั้น ในสำนักตันอู่ มีคนเช่นนั้นอยู่มากมาย และท่านคิดว่าจะมีนักล่าสัตว์อสูรสักกี่คนกันที่จะสามารถมีชีวิตที่มั่นคงและปลอดภัย?”
 ตัวเขาเองถางซ่งไฮว่ก็เป็นนักล่าสัตว์อสูรเช่นเดียวกัน เขาจึงเข้าใจสถานการณ์ของนักล่าเหล่านี้ดี เมื่อคิดว่าลูกชายของเขาต้องมาเจริญรอยตามเขา ถางซ่งไฮว่รู้สึกว่าแม้ต้องตาย...เขาก็คงตายตาไม่หลับแน่
 “เจ้าหนุ่ม…ตอนนี้…แค่กๆ…ขะ-ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรด… ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้แก่ข้าด้วยเถิด? ขะ-ข้ายินดีจ่ายเงินค่ารักษาให้กับท่าน…”
 ที่จริงแล้ว ถางซ่งไฮว่ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความลำบากให้กับลูกชายของเขา ดังนั้นเมื่อพบว่าหากเขาตาย ลูกชายของเขาจะยิ่งพบกับความยากลำบากมากขึ้นแทน เมื่อเขารู้เช่นนี้…มันก็ยิ่งทำให้เขาไม่อยากตายเข้าไปใหญ่
…………………………………


ตอนที่ 18 พลังปราณที่เพิ่มพูน
 เมื่อได้เห็นฝีมือการฝังเข็มของเย่หยวนที่พลิ้วไหวเชี่ยวชาญประดุจสายน้ำ ถังอวี่ก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น ในตอนนี้เขาตระหนักได้ว่า แท้ที่จริงแล้วเย่หยวนนั้นไม่ได้แย่อย่างที่เคยได้ยินมาเลย
 “ท่านพ่อ… ท่านเป็นไงบ้าง? รู้สึกดีขึ้นหรือไม่?”
 หลังจากเข็มทองคำอันสุดท้ายได้ฝังลงไป ถังอวี่ก็เอ่ยถามออกมาอย่างร้อนใจ
 สีหน้าของถางซ่งไฮว่ในตอนนี้ดูดีขึ้นมาก ใบหน้าจากที่ขาวซีดแปรเปลี่ยนเป็นดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นอาการไอก็ยังลดลงอีกด้วย ตอนนี้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างมาก
 แม้ว่ายังหายใจติดขัดอยู่บ้าง แต่เขาก็สามารถพูดได้คล่องขึ้นกว่าก่อนหน้า
 ทักษะกระบวนฝังเข็มของเย่หยวนหาใช่กระบวนฝังเข็มธรรมดาทั่วไป แต่เป็นกระบวนที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง โดยเย่หยวนตั้งชื่อทักษะนี้ว่า เจ็ดสิบสองประตูอัสนี และครั้งหนึ่งทักษะชุดนี้นั้นเคยใช้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาก่อนและมันมีความสามารถที่มองไม่เห็นซ่อนเร้นอยู่
 แต่แน่นอนว่าตัวเขาในขณะนี้ไม่สามารถดึงพลังของเจ็ดสิบสองประตูอัสนีออกมาได้ทั้งหมด เขาทำได้เพียงใช้ทักษะนี้ในการรักษาระดับความสมดุลของร่างกายถางซ่งไฮว่เท่านั้น
 “การฝังเข็มนี้สามารถบรรเทาได้เพียงอาการเบื้องต้น แต่ไม่สามารถรักษาต้นเหตุของอาการได้… ดังนั้นก่อนที่ผลของการฝังเข็มจะหมดไป พรุ่งนี้ข้าจะรีบกลับมาให้ทันเวลา”
 เมื่อพูดเสร็จเย่หยวนก็กล่าวคำอำลาและจากไปทันที
 เย่หยวนกลับไปยังหอโอสถ เพื่อไปนำสมุนไพรที่เหลือในการหลอมโอสถทลายลมปราณ จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังห้องหลอมโอสถทันทีพร้อมกับกล่องหญ้าหกแฉก
 โอสถทลายลมปราณเป็นเพียงยาระดับหนึ่งขั้นต่ำแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ซึ่งเหมาะสำหรับเย่หยวนในตอนนี้อย่างมากสำหรับการบ่มเพาะพลัง ถึงเขาจะมีโอสถระดับหนึ่งที่ดีกว่าสำหรับการเสริมสร้างความแข็งแกร่ง แต่ปัจจุบันเขายังอ่อนแอเกินไป แต่ตราบใดที่ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้น เขาก็จะสามารถหลอมโอสถระดับที่สูงกว่านี้ได้แน่นอน
 สำหรับเย่หยวน การหลอมโอสถทลายลมปราณกลับง่ายมาก หลังจากที่เวลาผ่านไปสามชั่วยาม… เขาก็ออกจากห้องหลอมโอสถพร้อมขวดโอสถ
 สิ่งที่จะต้องทำถัดไปคือ...การบ่มเพาะพลังเข้าญาณ ดังนั้นเขาจึงต้องหาห้องที่เงียบสงบปราศจากเสียงรบกวนใดๆ และสั่งคนรับใช้ว่าห้ามเข้ามารบกวนเด็ดขาดจากนั้นเขาก็เริ่มทำสมาธิเข้าญาณ
 เขาคลี่ลืมตาขึ้นพร้อมจ้องไปยังขวดโอสถที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เย่หยวนขมวดคิ้วเบาๆด้วยความไม่พอใจอย่างมากกับการหลอมในครั้งนี้ วัตถุดิบที่เขาเตรียมไว้มีอย่างละสามชุด และเมื่อตอนปรุงเสร็จเขาได้หลอมโอสถขึ้นมาทั้งหมดยี่สิบหกเม็ด ประกอบด้วยโอสถขั้นกลางสิบห้าเม็ด โอสถขั้นสูงอีกแปดเม็ด  และโอสถขั้นยอดเยี่ยมอีกสามเม็ด
 ยาสมุนไพรนั้นสามารถแบ่งได้หลายระดับขั้น ขั้นต่ำ ขั้นกลาง ขั้นสูง ขั้นยอดเยี่ยม และขั้นเหนือฟ้า
 หากเป็นในอดีต ถ้าเขาต้องการจะปรุงโอสถระดับหนึ่งอย่างโอสถทลายลมปราณล่ะก็ อย่างน้อยระดับขั้นที่แย่สุดที่หลอมออกมาได้คงเป็นขั้นยอดเยี่ยม แต่ในตอนนี้เขาทำได้เพียงโอสถชั้นขยะเท่านั้น และนี่เป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก
 หากเหล่านักหลอมโอสถแห่งรัฐฉินสามารถอ่านความคิดของเย่หยวนได้ เขาอาจจิตตกจนฆ่าตัวตายไปแล้ว เพราะเพียงโอสถที่อยู่ตรงหน้าเย่หยวนในขณะนี้ มันก็สุดยอดจนต้องกล่าวขอบคุณสวรรค์เลยทีเดียว แต่พวกเขาคงตกใจอย่างมาก หากรู้ว่าในความคิดของเย่หยวน โอสถเหล่านี้กลับเป็นได้แค่ยาขยะเท่านั้น สำหรับพวกเขา โอสถระดับชั้นนี้เรียกได้ว่าต้องพึ่งโชคล้วนๆถึงจะบังเอิญหลอมโอสถได้ทรงประสิทธิภาพขนาดนี้ บางทีอาจต้องใช้โชคทั้งชีวิตของพวกเขา ถึงจะสามารถหลอมโอสถระดับชั้นนี้ได้สักเม็ด
 เย่หยวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ดีว่าไม่มีอะไรที่สามารถช่วยเขาได้เลย เนื่องจากร่างกายนี้ในอดีตไม่เคยหลอมโอสถเลยสักครั้ง จึงทำให้พลังจิตวิญญาณในร่างกายค่อนข้างอ่อนแออย่างมาก และสิ่งที่สำคัญที่สุดในการหลอมโอสถคือพลังจิตวิญญาณ ทำให้โอสถทลายลมปราณที่ปรุงออกนั้นแบ่งออกได้ถึงสามขั้น...และได้โอสถขั้นยอดเยี่ยมเพียง 3 เม็ดเท่านั้น
 เขาคว้าขวดโอสถเปิดจุกออกทันทีพร้อมเทเม็ดโอสถออกมา ยามนี้หยิบเฉพาะโอสถที่เป็นขั้นยอดเยี่ยมเท่านั้น ก่อนจะกลืนมันลงไปโดยตรง
 ทันทีที่โอสถตกถึงกระเพาะอาหาร พลังปราณทั่วร่างก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นต่อเนื่อง พลังปราณสายใหญ่ไหลผ่านเส้นลมปราณไปทั่วทุกซอกมุมของร่างกายเขา เมื่อรู้สึกเช่นนี้...เขาก็ไม่รีรอแต่อย่างใด เขาเริ่มโคจรใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาเพื่อบ่มเพาะพลังในทันที หลังจากที่ใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาเป็นตัวกระตุ้นพลังแล้ว เขาก็รู้สึกถึงความปั่นป่วนของพลังปราณในร่างกายเขา
 วรยุทธเก้าเซียนบูรพา สามารถแบ่งได้เป็นสามบท คือบทกายมนุษย์ บทปฐพี และบทสวรรค์ แน่นอนว่าในตอนนี้เย่หยวนยังอยู่ในบทกายมนุษย์อยู่  แต่ละบทนั้นสามารถแบ่งได้อีกสามขั้นย่อย แต่ละขั้นกอปรไปด้วยเนื้อหาที่เกี่ยวกับวรยุทธต่อสู้อีกด้วย
 นั่นคือจุดเด่นของวรยุทธเก้าเซียนบูรพา และอานุภาพของวรยุทธต่อสู้ในแต่ละขั้นนั้น ก็ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่
 ที่จอมราชันวิญญาณไร้เทียมทานที่สุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเพราะเขาสำเร็จวรยุทธต่อสู้ในขั้นสุดท้ายของบทสวรรค์แห่งเก้าเซียนบูรพาได้แล้ว วรยุทธต่อสู้ในขั้นสุดท้ายมีชื่อว่า วรยุทธเก้าสุริยันสวรรค์ไร้ต้าน อานุภาพของมันยามถูกปลดปล่อย มีรัศมีทำลายล้างกว้างไพศาลนับหลายพันลี้ ซึ่งในระยะหลายพันลี้ที่ว่าทุกสรรพสิ่งจะถูกแผดเผาจนเหลือแต่ความว่างเปล่า มันมีพลังการทำลายล้างที่น่ากลัวอย่างยิ่งยวด
 และวรยุทธขั้นแรกในบทกายมนุษย์นั้นมีชื่อว่า… ดัชนีจิตเทพ มันเป็นวรยุทธต่อสู้ที่จะปลดปล่อยพลังปราณของตนออกจากปลายนิ้ว และหากฝึกฝนจนชำนาญพลังการทำลายล้างจะสูงมาก สูงจนสามารถทำลายก้อนหินหรือแผ่นโลหะได้อย่างง่ายดาย
 หลังจากผ่านไปสองชั่วยาม ฤทธิ์ของโอสถทลายลมปราณเม็ดแรกได้ถูกดูดซับโดยเย่หยวนจนหมด แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามีพลังบางส่วนที่ยังขาดหายไปก่อนที่จะก้าวสู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสอง
 เย่หยวนจึงกลืนโอสถทลายลมปราณขั้นยอดเยี่ยมเม็ดที่สองต่ออย่างไม่ลังเล และได้ทำสมาธิต่อทันที เมื่อผ่านไปอีกสองชั่วยาม เขาก็ตบเม็ดที่สามเข้าปากไม่ขาดช่วง
 เวลาได้ผ่านไป...รุ่งเช้าอันสดใส เส้นเลือดเส้นเอ็นทั่วทั้งร่างกายของเย่หยวนได้บวมขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับอาการปวดล้า ปริมาณฤทธิ์โอสถที่ดูดซับไป มันได้ถึงขีดจำกัดของร่างกายเขาแล้ว หากยังฝืนกินโอสถต่อไป เส้นเลือดในร่างกายคงบวมจนแตกออกและตายในที่สุด เมื่อเขาลืมตาขึ้น...เขาก็ตรวจสอบพลังปราณในร่างกายอีกครั้ง ในตอนนี้เขาอยู่ในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสามและขาดพลังอีกเพียงเล็กน้อยก็จะสำเร็จระดับสี่ จนถึงตอนนี้เย่หยวนใช้โอสถขั้นยอดเยี่ยมไปสามเม็ด และขั้นสูงอีกหกเม็ด ผลของมันก็ไม่ถือว่าเสียเปล่าสักทีเดียว
  จากระดับสามไปยังระดับสี่ ทุกคนในรัฐฉินมักจะพบกับปัญหาคอขวดขนาดย่อมเสมอ และบางคนก็ไม่สามารถก้าวข้ามปัญหาคอขวดเหล่านี้ได้จนวันสุดท้ายของชีวิตก็ไม่สามารถผ่านไปได้
 แต่ปัญหาคอขวดขนาดย่อมนี้ไม่ใช่ปัญหาเลยสำหรับเย่หยวน เนื่องจากเขาเคยอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เหนือกว่าแดนล่างแห่งนี้มาก่อน ดังนั้นปัญหาเช่นนี้ไม่อาจจะสร้างปัญหาใดๆให้กับเขาได้เลย ตราบเท่าที่พลังปราณของเขามากพอ เขาก็จะสามารถสำเร็จระดับสี่ได้ทันที
 ภายในคืนเดียว เขาก็สามารถบรรลุได้ถึงสองระดับย่อย แต่เย่หยวนเกรงว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ จะทำให้รากฐานของตนจะไม่มั่นคงพอ ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาของเย่หยวน...เขาจะไม่กระทำเด็ดขาด หากเป็นผลเสียมากกว่าได้ แม้ว่าเขาจะต้องการความแข็งแกร่งเพียงใด แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ความโลภเหล่านี้มาทำลายอนาคตของเขาเพียงเพราะความใจร้อนในการอยากแข็งแกร่งขึ้นเร็วๆ เขาเพียงแค่อยากเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
 ในอีกสองถึงสามวันข้างหน้าเป้าหมายหลักของเย่หยวนคือ การสร้างรากฐานของอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณให้แข็งแรงและมั่งคงกว่านี้ จากนั้นเขาถึงจะพัฒนาความแข็งแกร่งของตนต่อไป
 แน่นอน เพราะวรยุทธเก้าเซียนบูรพาจึงทำให้พลังปราณของเย่หยวนนั้นทั้งแข็งแกร่งและบริสุทธิ์กว่าผู้ที่อยู่ในระดับสามทั่วไป และหากเป็นคนอื่นๆที่ใช้โอสถทลายลมปราณ พวกเขาคงกินแค่โอสถชั้นสูงสองเม็ดและขั้นยอดเยี่ยมอีกเม็ดเดียวเท่านั้น ก็สามารถยกระดับตนเองจากระดับหนึ่งให้เป็นอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสามได้
 ดังนั้นการที่เย่หยวนใช้มากกว่าคนอื่นถึงสามเท่า จึงส่งผลให้พลังปราณของเย่หยวนทั้งแข็งแกร่งและบริสุทธิ์กว่าคนอื่นๆที่อยู่ในระดับเดียวกันถึงสามเท่าเช่นกัน! ไม่น่าแปลกเลยว่า เหตุใดจอมราชันวิญญาณถึงได้มีพลังอำนาจมากมายปานนี้ และหากมีใครสักคนสามารถใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาในการบ่มเพาะพลังจนก้าวไปยังอาณาจักรพลังที่สูงยิ่งๆขึ้นไป โดยที่เขาคนนั้นมีพลังปราณไร้ขีดจำกัด หากมีคนเช่นนั้นจริง เขาจะต้องแกร่งกล้าจนไร้คู่มือทัดเทียมแม้แต่คนเดียว
 แต่หากให้เขาคนนั้นลองนึกถึงความเป็นจริงสักนิดว่าพลังของตนนั้นมันมีเพียงน้อยนิดเท่านั้น...เขาคงใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาพัฒนาพลังของตนเองให้เพียงพอต่อการหลอมโอสถระดับหนึ่งชั้นกลางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นเป็นพอ
 “ถึงเวลาแล้ว… เวลาช่วยชีวิตท่านลุงถาง กรณีนี้ต้องหลอมโอสถฟื้นหัวใจมรกตเท่านั้น”
 เย่หยวนลุกขึ้นและได้บิดตัวเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดประตูออกไป
 ทันทีที่ก้าวออกจากประตู เขาได้เห็นลู่เอ๋อเดินแกว่งมือไปมาด้วยสีหน้าที่มีความสุข นางยิ้มพร้อมทักว่า
 “นายน้อย ท่านจะออกไปไหนรึ?”
 “หึม! นี่เจ้า?...เจ้าสำเร็จอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งแล้วรึ?”
 เย่หยวนกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังปราณในร่างนางได้ ในตอนนี้นางได้สำเร็จระดับหนึ่งได้แล้ว ทั้งๆที่เขาพึ่งสอนวรยุทธปราณเหมันต์ลวงสวรรค์ไปให้เมื่อวันก่อนแท้ๆ!
 ลู่เอ๋อพยักหน้าเบาๆและถามกลับว่า
 “นายน้อย...ระ-หรือว่า ลู่เอ๋อบ่มเพาะพลังช้าไป?”
 เย่หยวนได้แต่หัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น
 “เจ้าตัวน้อยของข้า อย่าพูดจาแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเชียว ไม่งั้นจะถูกหาว่าเจ้าหยามพวกเขาเป็นแน่ การบ่มเพาะพลังของเจ้านั้นสำเร็จเร็วเกินไป เร็วซะจนทำให้คนอื่นรู้สึกด้อยค่าไปเลย!”
 ลู่เอ๋อพึ่งก้าวสู่เส้นทางแห่งบ่มเพาะพลัง ดังนั้นนางจึงไม่เข้าใจถึงระยะเวลาโดยทั่วไปของการบ่มเพาะพลัง และเมื่อนางได้ยินดังนั้นนางก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที รอยยิ้มของนางมันช่างสดใสและงดงาม...
 “จริงๆเหรอท่าน! ละ-แล้ว...ในอนาคตข้าจะค่อยๆอยู่ช่วยเหลือท่านได้ใช่หรือไม่?”
  “ฮ่าๆ แน่นอน! ลู่เอ๋อ… เจ้าเป็นคนสำคัญของข้าและในตระกูลของเรา… เจ้าคือที่คนพิเศษที่สุด!”
 “ไปกันเถอะ...ตามนายน้อยของเจ้ามาไป นายน้อยของเจ้าขอไปสะสางเรื่องบางเรื่องให้เสร็จก่อนและในวันรุ่งขึ้น ข้าจะพาเจ้าไปที่สำนักตันอู่เอง”
 เย่หยวนกล่าวขึ้นพร้อมกับหัวเราะอย่างปรีติยินดี
……………………………….


ตอนที่ 17 เชื่อใจข้าหรือไม่?
 “นายน้อยเย่ อาการพ่อข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
 ถังอวี่ถามอย่างไม่สบายใจ
 ถังอวี่เป็นมือสมัครเล่นและไม่ค่อยมั่นใจในการวินิจฉัยของตนเองนัก และตอนนี้เย่หยวนก็แสดงให้เขาเห็นแล้วว่า ตัวเย่ หยวนเองนั้นมีฝีมือที่เหนือกว่าตัวเขาเองมาก ดังนั้นเย่หยวนคือความหวังของเขาทั้งหมดในขณะนี้
 ทันทีที่เย่หยวนขมวดคิ้วขึ้น หัวใจของถังอวี่พลันราวกับว่าตกลงไปในเหวลึก
  “แรดวายุฟ้านั้นมีพละกำลังที่แข็งแกร่งแถมยังรวดเร็วมากอีกด้วย โชคดีมากที่ท่านลุงคนนี้สามารถรอดชีวิตกลับมาได้ จากที่ข้าวินิจฉัยเมื่อสักครู่...ปอดของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส หัวใจของเขายังมีโอกาสล้มเหลวได้ทุกเมื่อ...ตอนนี้ชีวิตของเขาอยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตาย”
 เย่หยวนเผยสีหน้าที่ดูมืดมิดทันทีหลังกล่าวเสร็จ
 หัวใจของถังอวี่ค่อยๆสลายไปเมื่อได้ยินดังนั้น คำพูดของเย่หยวนแทนที่จะเป็นถางซ่งไฮว่ที่ควรใจสลาย กลับกันสีหน้าของถางซ่งไฮว่กลับมีสีหน้าที่เรียบสงบ สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้คือความเป็นและความตายเท่านั้น เขารู้ดีว่าตนเองบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน… ซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมเขาถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้ในทีแรก
 และเมื่อได้ยินคำวินิจฉัยของเย่หยวนเข้าไป ยามนี้เขายิ่งมั่นใจเลยว่า การคาดเดาของเขานั้นถูกต้อง
 “นายน้อยเย่...ท่านไม่ต้องพูดต่อแล้ว...”
 ในตอนนี้ถังอวี่ไม่อยากได้ยินอะไรอีกต่อไปแล้ว และเย่หยวนก็รู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่อยู่ภายในจิตใจเขาจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ
 อย่างไรก็ตามเย่หยวนก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เย่หยวนนั่งคิ้วขมวดอยู่ครู่หนึ่งเกี่ยวกับปัญหาในตอนนี้
 และเวลาก็ผ่านเลยไป...ในขณะนี้บริเวณโดยรอบถูกกลืนไปด้วยความเงียบสงัด...
 มันเงียบซะจนถังอวี่ไม่สามารถทนมันได้อีกต่อไป ถังอวี่จึงรวบรวมความกล้าและเอ่ยปากถามเย่หยวนในทันทีว่า
 “นายน้อยเย่...เรื่องนี้มันเกินมือท่านไปจริงๆ ข้าว่า...ท่านลองเชิญพ่อของท่านมาช่วยดีไหม?”
 เย่หยวนได้เงยศีรษะขึ้นและจ้องถังอวี่ สายตาของเย่หยวนช่างเรียบสงบ… แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
 ถังอวี่รู้สึกได้ถึงความหยั่งรู้ที่ออกมาจากแววตาเย่หยวน จึงกล่าวขอโทษออกไป
 “ข้าขอโทษ...ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกฝีมือท่าน…แต่...”
 “ข้ารู้ว่าเจ้าหมายถึงอะไร แต่ข้าอยากจะบอกอะไรเจ้าสักนิด...”
 “ไม่รู้ว่าเจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ว่า…อาการของท่านลุงผู้นี้หนักเกินกว่าพ่อข้าจะช่วยได้ นั้นรวมไปถึง...หวังตงไห่หรือแม้แต่วู่เถาเฟยก็ไม่อาจช่วยได้”
 เย่หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
 วู่เถาเฟยที่เย่หยวนกล่าวมาคือ…หัวหน้าสมาคมนักหลอมโอสถในรัฐฉิน
 ภายในรัฐฉินแห่งนี้...ผู้ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในบรรดานักหลอมโอสถได้แก่ หวังตงไห่และเย่ฮาน แต่ทั้งสองคนนั้นก็ยังมีฝีมือที่ด้อยกว่า เซียนโอสถอย่างวู่เถาเฟย  วู่เถาเฟยเป็นถึงคนจากตระกูลราชวงศ์ และในตอนนี้การที่เย่หยวนกล่าวว่า…แม้แต่วู่เถาเฟยยังไม่สามารถรักษาได้ นั้นหมายถึงพ่อของถังอวี่นั้นไม่มีโอกาสรอดเลยแม้แต่น้อย
  เมื่อคำพูดบ้าๆเช่นนี้เข้าหูถังอวี่ หากเป็นเรื่องอื่นเขาคงไม่ตอบโต้กลับแน่นอน แต่การที่เย่หยวนกล่าวอะไรบ้าๆเช่นนี้ออกมา นั้นหมายถึง เย่หยวนกำลังบอกว่าอย่างไรพ่อของตนก็จะตายแน่นอน ทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ล่ะ? เจ้านั้นคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? สุดท้ายก็เป็นแค่ผ้าขี้ริ้วอยู่ดี
 “นายน้อยเย่ นี่ท่าน...”
 “หยุนเอ๋อ...ให้เจ้าหนุ่มนั้น...พูดให้จบก่อน...”
 ถางซ่งไฮว่กล่าวแทรกถังอวี่
 ถังอวี่ประหลาดใจเล็กน้อย เย่หยวนได้พยักหน้าและพูดต่อว่า
 “ข้าเพียงแค่บอกว่าพวกเขาไม่สามารถรักษาท่านลุงได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า...ท่านลุงจะไม่เหลือหนทาง”
 ถังอวี่รู้สึกมีความหวังขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน ถังอวี่จึงเอ่ยปากถามอย่างร้อนใจว่า “นายน้อยเย่ ท่านมีแผนแล้วรึ?”
 “ใช่…และแผนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า...ท่านพี่ถาง”
 “ข้า?” ถังอวี่ถามย้ำเย่หยวนอีกที ถังอวี่ไม่รู้เลยว่าในตอนนี้เย่หยวนกำลังมีแผนอะไรอยู่กันแน่ และก็ไม่ทราบเลยว่าเหตุใดต้องเป็นตัวเขาเอง
 เย่หยวนพยักหน้าและพูดต่อว่า
 “ท่านพี่ถาง ข้ารู้ดีว่า...ชื่อเสียงของข้าในอดีตนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ข้าจึงขอถามเป็นครั้งสุดท้ายว่า...ท่านเชื่อใจข้าหรือไม่?”
 เมื่อได้ยินเย่หยวนถามแบบนี้ ถังอวี่ก็ตระหนักได้ถึงเรื่องบางอย่าง ในฐานะที่เป็นคนหัวไว หากเขาไม่เข้าใจเจตนาที่แฝงอยู่ในคำถามของเย่หยวน เขาก็เป็นได้เพียงคนโง่คนหนึ่ง
 “นายน้อยเย่… ท่านหมายถึง...หญ้าหกแฉกอย่างนั้นรึ?” ถังอวี่ถามอย่างลังเล
 “ถูกต้อง”
 เย่หยวนหาได้ปฏิเสธพร้อมกับกล่าวยอมรับไปตามตรง
 ในความจริง ความแตกต่างระหว่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์ กับ แดนล่างในเรื่องของโอสถนั้นเรียกได้ว่า ห่างกันหลายสิบร้อยขุม แม้จะเป็นโอสถระดับหนึ่งในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ แต่โอสถเหล่านั้นก็ยังถูกแบ่งว่าจะอยู่ในระดับกลางหรือระดับสูงขึ้นอยู่กับคุณภาพ
 แต่โอสถระดับสูงในรัฐฉิน มันก็เป็นเพียงยาระดับต่ำทันทีเมื่ออยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทั้งความลึกล้ำและคุณภาพของโอสถ ในแดนล่างเช่นนี้ไม่อาจเทียบกับโอสถในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้เลย
 หากจะให้กล่าวก็คือ ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่...เย่หยวนจะสามารถหลอมโอสถระดับหนึ่งขั้นสูงออกมาได้โดยพลังของตนเองในปัจจุบัน  แต่เหตุผลเดียวที่ทำให้เย่หยวนมั่นใจว่าจะสามารถปรุงมันขึ้นมาได้ เนื่องจากในอดีต เขาเคยเป็นถึงจักรพรรดิโอสถ ดังนั้นเขาจึงสามารถหลอมโอสถที่ทลายขีดจำกัดของพลังปราณตนเองได้โดยใช้วรยุทธหลอมทรงประสิทธิภาพต่างๆ เพื่อรีดพลังปราณที่มีอยู่เพียงน้อยนิดออกมาให้เกิดประโยชน์มากที่สุด และใช้มันหลอมโอสถอย่างพิถีพิถัน เมื่อหลอมสำเร็จและกินลงไป เขาจะมีพลังปราณที่สูงขึ้นเป็นทวีในข้ามคืนแน่นอน
 แต่โอสถระดับหนึ่งขั้นสูงนั้นก็เป็นเพียงโอสถระดับต่ำในสายตาเย่หยวนอยู่ดี
  อย่างไรก็ตามโอสถระดับหนึ่งขั้นสูงในแดนล่างชั้นต่ำแบบนี้ ไม่สามารถรักษาอาหารบาดเจ็บของถางซ่งไฮว่ได้เลย เขาจำเป็นจะต้องใช้โอสถระดับหนึ่งขั้นกลางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ความแข็งแกร่งของเย่หยวนในตอนนี้ ก็ยังต่ำเกินไปที่จะหลอมกลั่นขึ้นมา

 ดังนั้นเขาจึงให้ทางเลือกแก่ถังอวี่ หากถังอวี่เลือกไม่เชื่อใจเย่หยวน...ชะตากรรมของเขาและถังอวี่ก็จะจบลงที่นี่ และก็จะไม่มีใครสามารถช่วยถางซ่งไฮว่ได้อีก
  “ละ-แล้วข้าให้ท่านไป แล้วท่านเกิดกลับคำ?...ถะ-ถ้า...ถ้าเกิด...”ถังอวี่เริ่มตื่นตระหนกมากขึ้น
ภายใต้จิตสำนึกของถังอวี่ได้บอกว่า เย่หยวนเป็นคนน่าเชื่อถือ แต่เมื่อถึงคราวจะต้องเลือกจริงๆ ถังอวี่ก็ไม่รู้เลยว่าเขาควรทำอย่างไรดี ในความคิดของเขาขณะนี้ เขาคิดว่า หากเย่หยวนไม่สามารถรักษาพ่อเขาได้จริงๆ...เขาคงต้องใช้หญ้าหกแฉกเพื่อปรุงยาฟื้นคืนร่างกาย และนั้นก็เป็นความหวังสุดท้ายของเขา
 “นะ-นายน้อยเย่… มะ-ไม่ใช่ว่า...ข้าไม่เชื่อใจท่าน...”
 ถังอวี่สับสนจนพูดอะไรไม่ถูกแล้วในตอนนี้
 “ยะ-หยุนเอ๋อ ให้..ให้สิ่งนั้นกับเจ้าหนุ่มนี้ไป...”
 ในสถาการณ์กดดันเช่นนี้ ได้มีเสียงของถางซ่งไฮว่แทรกขึ้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
 เขาเหลียวหันกลับมองพ่อตนเองทันที จากนั้นพวกเขาก็ได้มองตากัน… นี่คือสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก ในขณะนี้อย่างกับว่าพวกเขากำลังสื่อสารกันด้วยสายตา
 ในท้ายที่สุดพวกเขาก็ต่างพยักให้กัน ถังอวี่ได้กัดฟันพร้อมรอยยิ้มและหันมาหยิบหญ้าหกแฉกให้เย่หยวนและกล่าวว่า
 “นายน้อยเย่… โปรดรับมันไป”
 เย่หยวนหาได้ร้อนใจคว้ามาแต่อย่างใด เขาค่อยๆยื่นมือไปรับกล่องอย่างใจเย็น
 “ข้าขอเวลาหนึ่งวัน ในวันพรุ่งนี้ข้าจะรีบมาที่นี่ทันที แต่ตอนนี้อาการของท่านลุงมันคงเป็นเรื่องยากเกินที่จะอดทนรอจนพรุ่งนี้”
 “ดังนั้นข้าจะฝังเข็มเพื่อรักษาเสถียรภาพของเขาเพื่อไม่ให้ทรุดลงไปมากกว่านี้”
 ถังอวี่มีสีหน้าที่ดีขึ้นทันทีและพูดว่า
 “ลำบากท่านแล้วนายน้อยเย่”
 เนื่องจากเย่หยวนไม่ได้นำเข็มทองคำติดตัวมาด้วยเลย เขาจึงต้องวิ่งกลับไปยังหอโอสถเพื่อไปนำเข็มมา
 หลังจากที่เย่หยวนออกไป ถังอวี่ก็ได้ถามพ่ออย่างไม่ค่อยสบายใจว่า
 “ท่านพ่อ ถึงข้าจะรู้ว่า...นายน้อยเย่จะมีทักษะและความรู้ด้านโอสถอย่างแท้จริง แต่ชื่อเสียงในอดีตของเขามันก็แย่มาก ข้ารู้สึกเหมือนว่า...ข้ากำลังเล่นพนันโดยมีชีวิตท่านเป็นเดิมพัน”
 หลังจากที่ถางซ่งไฮว่ไอออกมาอย่างรุนแรง เขาก็ยิ้มให้ลูกที่มีสีหน้าตึงเครียดพร้อมพูดว่า “คะ-คิดว่า...ข้าจะ...ไม่รู้ถึงอาการของตนเองรึ? ...เจ้าหนุ่มนั้นกล่าวถูก… แล้ว...แม้จะ… เป็นวู่เถาเฟย...มะ-มัน...ก็ไร้ประโยชน์”
“ดะ-ดังนั้น...มันเป็น...การเดิมพัน...ที่… ที่ไม่มีอะไรจะเสีย เรา… เหลือเพียงการ… เดิมพันครั้ง… นี้...แล้วล่ะ”
 “ทะ-ท่านพ่อ...ท่านพูดจริงอย่างนั้นรึ?”
 เห็นได้ชัดแจ้ง ถังอวี่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า อาการของพ่อตนจะรุนแรงถึงเพียงนี้
 ถางซ่งไฮว่ส่ายหัว...
 “จะ-เจ้าหนุ่มนั้น...หาใช่พวกบ่อน้ำตื้นเขิน หยุนเอ๋อ… มะ-ไม่ว่า...ผลในอนาคต… จะเป็นเช่นระ-ไร...เจ้าจงเฝ้าติดตาม...เจ้าหนุ่มนั้นไว้...”
  ถังอวี่ไม่คิดเลยว่าพ่อของตนจะประเมินเย่หยวนสูงแบบนี้ แต่ความสามารถของเขากับเย่หยวน แตกต่างกันอย่างฟ้ากับเหว… และมันได้รับการพิสูจน์ตั้งแต่เย่หยวนเหยียบบ้านหลังนี้แล้ว
 “ท่านพ่อ ไม่ต้องห่วงข้า...ข้าไม่ใช่คนเนรคุณ ตราบเท่าที่นายน้อยเย่รักษาท่านได้ ข้าจะเต็มใจรับใช้เขาไปชั่วชีวิต ชีวิตของข้าจะเป็นของเขา...ข้าสัญญา!”
…………………………………


ตอนที่ 14 โอสถทลายลมปราณ
 วันรุ่งขึ้นเย่หยวนไปยังหอโอสถอีกครั้ง
 เย่หยวนรู้สึกได้ว่าสายตาของคนที่อยู่ในหอโอสถมองเขาต่างไปจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ทุกคนล้วนมองไปยังนายน้อยเย่ด้วยความชื่นชม
 เขาเคยเห็นสายตาที่มองเขาด้วยความชื่นชมมานับไม่ถ้วนจากชีวิตก่อนหน้า เย่หยวนจึงไม่ค่อยสนใจกับสิ่งเหล่านี้เท่าไหร่ ที่วันนี้เขามายังหอโอสถก็เพื่อมาเอาสมุนไพรต่างๆ เพื่อนำไปเสริมสร้างความแข็งแกร่งแก่ตนเองให้เร็วที่สุด โดยการใช้โอสถเป็นตัวกระตุ้น
 เนื่องจากภายในร่างนี้มีจิตวิญญาณของจักรพรรดิโอสถสิงสู่อยู่ จึงไม่มีทางเลยว่าเขาจะเลือกสรรสมุนไพรไม่เป็น
ในตอนนี้เขาได้มีสูตรโอสถอยู่ในใจแล้ว แต่โอสถที่เขาสามารถปรุงได้นั้นมีน้อยเกินไป เขาสามารถหลอมโอสถได้เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น ยังดีที่มีความทรงจำและทักษะของจักรพรรดิโอสถดั่งกาลอดีตอยู่ในร่าง  มิเช่นนั้น...แค่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งอย่างเดียวคงทำได้เพียงเศษโอสถเท่านั้น
 เขาใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการค้นหาสูตรโอสถระดับหนึ่งที่เหมาะสมกับตัวเย่หยวนมากที่สุด และเขาก็นึกออกว่าในบรรดายาระดับหนึ่ง มีโอสถชนิดหนึ่งนามว่า โอสถทลายลมปราณอยู่และโอสถชนิดนี้ก็เหมาะสมกับเขาในตอนนี้ที่สุดแล้ว
 โอสถทลายลมปราณ เป็นโอสถที่มีไว้ทลายขีดจำกัดของพลังปราณ และยังมีไว้บำรุงและเสริมสร้างความแข็งแกร่งอีกด้วย
 มันเป็นโอสถระดับหนึ่งที่สามารถเพิ่มพลังปราณ ทั้งยังช่วยในการบ่มเพาะพลังเป็นอย่างดี แต่ก็ยังมีโอสถอีกหนึ่งตัวที่ผู้คนต่างนิยมกันอย่างมากก็คือ โอสถทลายแก่นแท้แห่งปราณ
 แต่หากคนธรรมดากินยาชนิดนี้เข้าไปเป็นปริมาณมาก แทนที่จะเพิ่มพลังปราณกลับกัน…มันกลับสร้างความเจ็บปวดต่อร่างกายอย่างมากแทน
 โอสถทลายแก่นแท้แห่งปราณเป็นเพียงโอสถชนิดเดียว ที่หากกินเข้าไปมันจะช่วยย่นระยะเวลาการฝึกฝนได้หลายเดือนเลยทีเดียว เรียกได้ว่าการก้าวขึ้นสู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับเก้า มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย แต่อย่างไรก็ตาม...การตามหายาทลายแก่นแท้แห่งปราณนั้นยากพอๆกับการตามหาขนนกวิหคอมตะอย่างไงอย่างนั้น เฉพาะแค่ตระกูลราชวงศ์และลูกหลานของขุนนางชั้นสูงเท่านั้นที่จะสามารถหามาใช้ได้
 แต่โอสถทลายลมปราณ เป็นโอสถที่ได้รับการต่อยอดจากยาทลายแก่นแท้แห่งปราณอีกทีหนึ่ง เรียกได้ว่า...โอสถตัวนี้มีฤทธิ์ที่เหนือกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งปราณอยู่หลายเท่า ดังนั้นมันจึงเป็นทางเลือกที่เหมาะที่สุดแล้วสำหรับเย่หยวน เพื่อเสริมสร้างพลังปราณของเขาเป็นการด่วน แน่นอนว่าเย่หยวนในปัจจุบันมีสูตรโอสถระดับสูงจนผู้คนตะลึงอีกมากมาย หากเขาได้กินโอสถเหล่านี้เขาไป...เขาจะแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไปที่จะหลอมสร้างขึ้นมา
 “นายน้อยเย่ ที่ท่านมาวันนี้ก็เพื่อเอาสมุนไพรกระมัง?”
 เมื่อผู้คุมหอโอสถเห็นเย่หยวน เขาก็เดินมาทักเย่หยวนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มในทันที ซึ่งแตกต่างจากเมื่อวานลิบลับ
 เย่หยวนตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยพูดว่า
 “ถูกต้อง นี่เป็นสมุนไพรที่ข้าต้องการ…ช่วยเตรียมให้ข้าอย่างละสามชุด”
 เย่หยวนส่งรายชื่อสมุนไพรให้ผู้คุมหอในทันที มันเป็นรายชื่อสมุนไพรที่เป็นวัตถุดิบในการหลอมโอสถทลายลมปราณ แม้คุณภาพโอสถชนิดนี้จะเหนือกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งปราณ แต่วัตถุดิบที่ใช้ล้วนแต่เป็นสมุนไพรระดับหนึ่งทั้งสิ้นที่สามารถหาซื้อได้ทั่วๆไป แน่นอนว่าในหอโอสถแห่งนี้ก็มีสมุนไพรเหล่านี้แน่นอน
 เมื่อผู้คุมหอกวาดตามองไปที่ใบรายชื่อสมุนไพรของเย่หยวน ทว่าจู่ๆสีหน้าเขาก็ดูหม่นหมองในทันที เมื่อเย่หยวนสังเกตเห็นจึงได้ทักถามไปว่า
 “มีอะไรผิดพลาดอย่างนั้นรึ?”
 “นายน้อยเย่ สมุนไพรที่ระบุไว้ในใบรายชื่อเหล่านี้…ข้าสามารถเตรียมให้ท่านได้หมด เว้นแต่...หญ้าหกแฉก”
ผู้คุมหอได้เผยสีหน้าลำบากใจออกมา
 เมื่อเย่หยวนได้ยินดังนั้นเขาก็ประหลาดใจอย่างมาก
 “ตามที่ข้ารู้...หญ้าหกแฉกนั้นมีน้อยมากก็จริง แต่มันก็เป็นสมุนไพรที่สามารถหาได้ทั่วไป เป็นไปได้รึที่หอโอสถแห่งนี้จะไม่มีให้ข้า ข้าขอเพียงสามส่วนเอง?”
 เมื่อผู้คุมได้ยินที่เย่หยวนผู้เขาก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยพร้อมตอบกลับว่า
 “นายน้อยเย่ หอโอสถของเราย่อมเตรียมพร้อมเสมอ...และหญ้าหกแฉกนั้นพวกเราก็มีอยู่พอดีสามส่วน แต่ทั้งสามส่วนนั้นก็ได้ถูกจองไปแล้วโดยใครบางคน พร้อมกับวางเงินจองไว้เสร็จสรรพตั้งแต่เมื่อวาน”
 เมื่อมาถึงจุดนี้ ในใจของผู้คุมหอโอสถก็กล้าๆกลัวๆหลังพูดเสร็จ...เขากลัวว่าเมื่อนายน้อยได้ยินดังนั้นแล้วเขาจะโกรธขึ้นมา ถ้าเกิดนายน้อยเย่ไม่พอใจขึ้นมาละก็...ทั้งวันเขาอาจไม่ได้ทำงานอย่างสงบสุขเป็นแน่อย่างในอดีต แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน…มันทำให้พวกเขารู้ว่า นายน้อยเย่ของพวกเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง  คงมีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่ทรงทราบ เมื่อนายน้อยเย่ได้ยินดังนั้น เขาจะโกรธหรือไม่
 เมื่อได้เห็นสีหน้าของนายน้อยที่ดูไม่กระวนกระวายใจเท่าใด ผู้คุมหอโอสถพลันรู้สึกโล่งใจขึ้นทันตา เขาไม่คิดเลยว่าภายในเวลาวันเดียว คนๆหนึ่งจะสามารถเปลี่ยนตัวเองได้ขนาดนี้?
 “ทราบไหมว่าใครกันที่จองสมุนไพรเหล่านี้?”
 “ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับท่าน นอกจากนี้เขายังต้องการสมุนไพรชนิดนี้โดยด่วนอีกด้วย”
ผู้คุมหอโอสถรีบตอบกลับในทันที
 เย่หยวนได้ถามต่อทันทีว่า
 “เขาได้บอกหรือไม่ว่า…เขาเอาสมุนไพรเหล่านี้ไปหลอมโอสถชนิดใด? ข้าต้องการคุยกับเขา”
เมื่อผู้คุมได้ยินดังนั้น เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่า…เย่หยวนต้องการจะบังคับให้ผู้จองคนนั้นยกเลิกให้ได้ หากเกิดเรื่องเช่นนี้อาจส่งผลเสียงอย่างมากต่อชื่อเสียงหอโอสถ
 เย่หยวนเห็นสีหน้าที่ไม่สบายใจของผู้คุม เขาจึงรีบกล่าวต่อว่า
 “สบายใจได้ ข้าไม่ทำเรื่องเสียชื่อเสียงแน่นอน”
 ในตอนนี้ผู้คุมไม่สามารถบอกได้ว่า นายน้อยเย่ตรงหน้าเขามันใช่นายน้อยคนเดิมอย่างที่ผ่านๆมาหรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่านายน้อยเย่ไม่มีเจตนาที่จะมาทำลายชื่อเสียง และดูเหมือนว่าเขาต้องการเพียงส่วนลำต้นของหญ้าหกแฉกเพียงสามส่วนเท่านั้น
 “ชายหนุ่มท่านนั้นได้กล่าวว่า เขาจะมาเอามันในรุ่งเช้า…ในตอนนี้เขาคงกำลังเร่งฝีเท้ามาที่นี่อยู่ก็เป็นได้?”
ผู้คุมหอได้บอกความจริงไป
  ผู้คุมได้แต่ถอนหายใจและได้แต่ภาวนาว่า อย่างให้เกิดปัญหาใดๆขึ้นเลย…ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจนายน้อยเย่ แต่ที่ผ่านมานายน้อยเย่ต่างทิ้งความประทับใจและความระถึกมากมายให้พวกเขาต้องมาสะสางตลอด
 หลังจากที่เย่หยวนได้นั่งจิบชาไปสักพัก จู่ๆก็ได้ยินเสียงประตูหอโอสถเปิดในทันที
 “เถ้าแก่ ข้ามารับหญ้าหกแฉกที่จองไว้เมื่อวาน”
 “เอ่อ...”
 ผู้คุมหอได้แสดงสีหน้าที่ลำบากใจขึ้นมาอีกครั้ง
 ชายหนุ่มคนนี้น่าจะมีอายุราวสิบห้าถึงสิบหกปี เมื่อได้เห็นสีหน้าการแสดงออกของผู้คุมหอ เขาก็โกรธอย่างมาก
 “เถ้าแก่ เมื่อวานเราตกลงกันแล้วมิใช่รึ? แถมท่านก็รับเงินมัดจำไปแล้วด้วย แล้วไฉนท่านถึงกลับคำแบบนี้!”
 “โดยปกติ ทางเราจะไม่กลับคำพูดอย่างแน่นอนหากลูกค้าได้วางเงินมัดจำไว้แล้ว ข้าเพียงอยากทราบว่าเหตุใดท่านถึงต้องการที่จะซื้อหญ้าหกแฉกเพียงเท่านั้นเอง?”
 คนที่พูดแทรกขึ้นคือ เย่หยวน
 เมื่อชายหนุ่มได้ยิน เขาก็ได้หันศีรษะมองไปโดยรอบเพื่อหาต้นเสียง ยามนี้ปรากฏเป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันในชุดผ้าไหม เมื่อเจอต้นเสียงเขาจึงตอบกลับอย่างห่วนๆว่า
 “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
 ผู้คุมตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินการตอบกลับของชายหนุ่ม เจ้าหนุ่มคนนี้ยังอยากมีชีวิตอยู่หรือปล่าว? ขณะที่ผู้คุมกำลังจะพูดขึ้น...แต่จู่ๆก็หยุดลงโดยสายตาของนายน้อยเย่ที่หันมาห้ามเอาไว้
 เย่หยวนพูดกลับว่า
 “แน่นอน มันไม่ใช่เรื่องที่ข้าควรยุ่ง แต่ข้าแค่สงสัยเฉยๆว่า เหตุใดเจ้าถึงซื้อสมุนไพรเหล่านี้แทนที่จะซื้อตัวโอสถสำเร็จรูปไปเลยน่าจะง่ายกว่า”
 “โอสถระดับหนึ่งมีเพียงไม่กี่ชนิดที่มีหญ้าหกแฉกเป็นส่วนประกอบ และหากให้ข้าเดา...มันมีความเป็นไปได้อยู่เพียงสามทางเลือก ทางเลือกที่หนึ่งคือ...เจ้าต้องการหญ้าหกแฉกก็เพื่อจะไปหลอมโอสถจิตเทวะ ซึ่งเป็นโอสถที่มีผลต่อการบ่มเพาะพลัง เพื่อก้าวขึ้นสู่อาณาจักรหลอมรวมวิญญาณต่อไป”
 “แต่ดูแล้ว เจ้าน่าจะอยู่เพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสี่เท่านั้น จึงมิน่าใช่ทางเลือกแรกที่กล่าวไป ส่วน...ทางเลือกที่สองก็คือ เจ้าจะนำหญ้าหกแฉกไปหลอมโอสถบำรุงหัวใจ เพื่อนำไปบำรุงและเสริมสร้างความแข็งแรงของหัวใจ โอสถชนิดนี้เหมาะสำหรับผู้ที่ติดอยู่ในปัญหาคอขวดไม่สามารถพัฒนาไปต่อได้ แต่เมื่อสังเกตดูแล้ว...เจ้าไม่น่าจะมีปัญหาคอขวดแต่อย่างใด”
 “แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้อีกหนึ่ง นั้นคือทางเลือกที่สาม...โอสถฟื้นคืนร่างกาย โอสถประเภทนี้จัดอยู่ในโอสถรักษาระดับหนึ่ง ท่านคงกำลังร้อนใจในการรีบมาเอาสมุนไพรตัวนี้เพื่อไปหลอมกลั่น หวังจะนำไปรักษาคนสำคัญบางคนอยู่ใช่หรือไม่?”
 เมื่อชายหนุ่มได้ยินสิ่งที่เย่หยวนวิเคราะห์ไปทั้งหมด เขาก็ตกตะลึงอย่างมาก
เขาตะลึงอย่างมากที่ว่า… เหตุใดเขาถึงมีความรู้ความเข้าใจด้านโอสถลึกซึ้งขนาดนี้กัน และเขายิ่งตะลึงหนักยิ่งขึ้นเมื่อสิ่งที่เขาวิเคราะห์ไปนั้นถูกต้องทั้งหมด
 การวิเคราะห์ของเย่หยวนนั้นราวกับว่า เขาสามารถรู้สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าของชายหนุ่มผู้นี้ดั่งเล่าให้ฟัง และสิ่งที่เย่หยวนกล่าวมาล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น
…………………………………..


ตอนที่15 ผู้หยั่งรู้ด้านโอสถ
 ชายหนุ่มผู้นี้นามว่าถังอวี่ และเขาก็อยู่ในสำนักตันอู่เช่นเดียวกับเย่หยวน แต่สิ่งที่แตกต่างจากเย่หยวนคือ...เขาสามารถสอบเข้าได้ด้วยความสามารถของตัวเอง
 และในความเป็นจริงผู้ที่มีพรสวรรค์ส่วนใหญ่มักจะมาจากตระกูลขุนนาง มีเพียงผู้มีพรสวรรค์ไม่กี่คนที่มาจากตระกูลธรรมดาทั่วไป ตระกูลที่ใหญ่กว่ามักได้เปรียบกว่าพวกตระกูลธรรมดาเป็นปกติ รวมไปถึงด้านทรัพยากรก็มีเพียบพร้อมกว่า ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่พวกมีพรสวรรค์จากตระกูลธรรมดาๆจะถูกเบียดตกไป
 วรยุทธ โอสถเสริมความแข็งแกร่ง และเงินตรา นี่คือสิ่งที่ตระกูลชั้นสูงได้เปรียบกว่าพวกสามัญชนที่แม้ว่าจะทำงานหนักตลอดชีวิตก็ไม่มีทางมีสิ่งเหล่านี้ได้ ทั้งหมดนี้คือความแตกต่างระหว่างตระกูลธรรมดากับตระกูลชั้นสูง
 ถังอวี่สามารถสอบเข้าสำนักตันอู่ได้ และฝีมือของเขาก็อยู่ในระดับทั่วไป การที่เขาอยู่ในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณได้ในวัยเพียงแค่นี้ ก็ถือว่าไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่เขาก็ไม่ถึงกับไร้ฝีมือสักทีเดียว
 จากระดับสามไปยังสี่นั้นค่อนข้างมีอุปสรรคอย่างมาก แต่ความสามารถในการก้าวข้ามอุปสรรคของเขานั้นเรียกได้ว่า ไม่จำเป็นจะต้องใช้โอสถหรือทรัพยากรใดๆเลย มันแสดงให้เห็นแล้วว่า…ถังอวี่ นั้นมีพรสวรรค์ในด้านเส้นทางการต่อสู้อย่างมาก
 พ่อของถางหนุนมีนามว่า ถางซ่งไฮว่ เขาเป็นนักล่าสัตว์อสูรผู้มีประสบการณ์ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาได้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ร้ายกาจมานับไม่ถ้วนในป่าปลิดชีพ ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตที่สดใสของลูกชายของตน
  แต่ท้ายที่สุด หากบทจะเจอก็ต้องเจอ...ถางซ่งไฮว่เผชิญพบสัตว์อสูรที่ยากเกินต่อกรในป่าปลิดชีพ แม้เขาจะรอดตาย...แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
  ถังอวี่เป็นเด็กที่ฉลาดและกตัญญู เขาเห็นพ่อของตนได้รับบาดเจ็บด้วยตาคู่นี้แทบทุกวัน แม้เขาจะฝึกฝนศาสตร์แห่งการต่อสู้ แต่เขาก็ยังต้องการที่จะฝึกปรือในด้านศาสตร์แห่งโอสถไปด้วยเช่นกัน เพื่อนำมารักษาพ่อของตน หากเขาไม่ต้องมาเสียเวลากับการฝึกฝนการหลอมโอสถละก็...ป่านนี้ความสำเร็จในด้านการต่อสู้คงไม่อยู่ไกลเกินเอื้อมแบบในปัจจุบันนี้เป็นแน่
 แม้กระทั่งในด้านโอสถ เขาเองก็มีความรู้ค่อนข้างตื้นเขินนัก
 เพื่อที่จะสนับสนุนถังอวี่ เพื่อสนับสนุนทรัพยากรสำหรับบ่มเพาะพลัง ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาถางซ่งไฮว่ได้ลดค่าใช้จ่ายของตัวเองต่างๆ นานา นั้นหมายความว่าถังอวี่นั้นไม่สามารถที่จะซื้อยาสำเร็จรูปได้ แต่ถังอวี่ไม่ต้องการให้พ่อของตนตายต่อหน้า เขาจึงตัดสินใจที่จะลองพยายามหลอมโอสถฟื้นฟูร่างกายขึ้นมา เพื่อนำมารักษาพ่อให้หายดี
 เมื่อถังอวี่มนึกถึงจุดนี้ เขาได้วางท่าทีไม่แยแสแต่อย่างใด จากนั้นก็ยกมือขึ้นและชี้ไปยังเย่หยวนพร้อมพูดขึ้นอย่างจริงใจว่า
 “พี่ชายคนนั้นน่ะ...ในตอนนี้ข้ากำลังติดปัญหา อารมณ์ไม่ดีอย่างมาก ดังนั้นข้าก็ขออภัยที่ขะ...”
 เย่หยวนรู้ดีว่าเขาจะพูดอะไร จึงยิ้มและตอบกลับทันทีว่า
 “เพราะท่านต้องการช่วยชีวิตคนที่ท่านรัก...ท่านเลยกล่าวแบบนั้น ข้าเข้าใจ”
 ถังอวี่ลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะถามออกไปว่า
 “การที่ท่านพูดแบบนั้น ท่านคงต้องการหญ้าหกแฉกเหมือนกันมิใช่หรือไง?”
 ถังอวี่เป็นคนหัวไว จากคำพูดของเย่หยวนก่อนหน้า เขาเดาได้ทันทีว่าเย่หยวนคงต้องการสิ่งๆเดียวกับเขาเป็นแน่ และนั้นก็คือเหตุผลที่ทำให้เขากล่าวห้วนๆในทีแรก
 เย่หยวนไม่คิดจะปิดปังแต่อย่างใด เขาได้ตอบตามความจริงว่า
 “ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ข้าต้องการใช้ประโยชน์บางอย่างจากหญ้าหกแฉกจำนวนสามส่วน แต่ข้าก็พึ่งรู้เหตุผลที่ท่านต้องการมันเช่นกัน ท่านพอที่จะเชื่อใจข้าและนำข้าไปหาผู้ป่วยได้หรือไม่...บางทีข้าอาจจะช่วยช่วยเหลืออะไรได้บ้าง?”
 หากเย่หยวนกล่าวแบบนี้ทันทีที่เจอหน้าถังอวี่ เขาคงสบถออกมาแล้ว แต่เพราะคำพูดวิเคราะห์ของเย่หยวนในตอนแรกนั้นทำให้เขาตะลึงเป็นอย่างมาก ทำให้เขารู้ถึงทักษะด้านโอสถของอีกฝ่ายในทันที
 และในความเป็นจริง ถังอวี่ก็ไม่ค่อยมั่นใจนักในฝีมือของตนเองเช่นกัน แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมั่นใจในสูตรโอสถฟื้นฟูร่างกายที่ได้มา และเหตุผลที่เขาซื้อหญ้าหกแฉกไปมากถึงสามส่วน ก็เพราะเอามาเผื่อล้มเหลว
 เขาจะต้องทำการรักษาพ่อของเขาโดยด่วน  ถังอวี่ลังเลไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า
 “แล้วท่านเป็นใครมาจากไหน แม้แต่นามท่านข้าก็ไม่รู้?”
 “ข้าแซ่เย่ นามจริงว่าหยวน”
 เย่หยวนตอบโดยไม่ปิดบังแต่อย่างใด
 “เย่หยวน?”
 ถังอวี่ค่อนข้างคุ้นเคยกับชื่อนี้อย่างมาก และกำลังคิดว่าเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน
 เมื่อผู้คุมหอโอสถที่อยู่ใกล้ๆได้ยินนายน้อยของเขากล่าวชื่อแซ่ของตนเองออกมา
 ผู้คุมได้กล่าวกับตัวเองในใจว่า
 “หากเป็นแบบนี้ไม่ดีแน่!”
 ชื่อเสียงเย่หยวนนั้นดังสนั่นไปทั่วรัฐฉิน
 ตามที่คาดไว้ เมื่อถังอวี่ได้ยินชื่อพร้อมกับการที่คนๆนี้อยู่ในหอโอสถแห่งนี้ด้วยละก็...เขาก็นึกออกทันที
 “เจ้า...เจ้าอยู่ในอันดับสุดท้ายในการจัดอันดับในสำนักตันอู่ เจ้ามันผ้าขี้ริ้วเย่หยวน?”
 ถังอวี่กล่าวออกมาทันที
  เย่หยวนได้ถอนหายใจทันที เขาไม่รู้เลยว่าก่อนที่เข้าจะสิงร่างนี้ เย่หยวนตัวจริงได้ก่อวีรกรรมอะไรมาบ้างกันแน่ ชีวิตของเจ้านี้มันล้มเหลวขนาดไหนกันแน่!
 “ถูกต้องแล้ว ข้านามว่าเย่หยวน แต่ท่านไม่ควรปฏิเสธข้าในสถานการณ์เร่งด่วนเช่นนี้ หากข้าเดาถูกต้อง…เจ้าคงไม่มั่นใจว่าจะหลอมโอสถฟื้นฟูร่างกายได้สำเร็จใช่หรือไม่?”
 “นะ-นั้น...” คำพูดของเย่หยวนนั้นได้จี้ไปในหัวใจของถังอวี่มากขึ้น
 “หากมันเกินมือของข้าจริงๆ ข้าจะเรียกพ่อของข้ามารักษาพ่อเจ้าในทันทีและจะช่วยเจ้าหลอมโอสถฟื้นคืนร่างกายให้อีกด้วย เจ้าว่าไงล่ะ?” เย่หยวนกล่าวแทรกในทันที
 เมื่อเย่หยวนเห็นว่าท่าไม่ดี เขาจึงอ้างชื่อพ่อของตนมาเป็นหลักประกัน แววตาของถังอวี่เป็นประกายในทันที เมื่อเย่หยวนบอกว่าเย่ฮานจะมารักษาให้ด้วยตัวเอง
 “นี่เจ้าพูดจริงรึ?”
 “แน่นอน ข้าพูดความจริงทุกประการ...หากไม่มั่นใจ งั้นพวกเรามาเขียนสัญญากันดีไหม?”
  ถังอวี่รู้สึกไม่ดีอย่างมากหากไม่เชื่อใจคนที่ต้องการจะช่วยเช่นนี้ แต่มีเดิมพันเป็นถึงชีวิตของพ่อถังอวี่ แถมชื่อเสียงของเย่หยวนก็ไม่ค่อยจะดีอีก...ที่เขาคิดไว้คือ หากเย่หยวนรักษาพ่อเขาสำเร็จจริงๆ เขาคงต้องกล่าวขอโทษเย่หยวนทีหลัง
 หลังจากถังอวี่ตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ยื่นมือออกมาจับมือเย่หยวนและพูดว่า
“หากท่านสร้างปัญหาขึ้นละ นายน้อยเย่?”
 เย่หยวนจับมือกับถังอวี่ด้วยความยินดีพร้อมตอบกลับว่า
 “ข้ายินดีชดใช้ เถ้าแก่…ไปหยิบสัญญามาให้ข้า”
 ผู้คุมหอโอสถไม่รอช้า รีบวิ่งไปหยิบสัญญาในทันที เมื่อเย่หยวนลงนามเสร็จสิ้น สีหน้าของถังอวี่ก็ดูจะผ่อนคลายขึ้นหลายส่วนในทันใด
 ณ ตอนนี้ผู้คุมกำลังมองสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ข้างหน้า มันปรากฏเป็นภาพฉากที่ ขาทั้งสองกำลังเดินออกไปจากหอโอสถด้วยกัน ผู้คุมไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพอะไรแบบนี้...เขารู้ดีว่าเย่หยวนในอดีตมักจะไม่พูดคุยสุงสิงกับใครง่ายๆ แต่ในตอนนี้กลับไม่ใช่แล้ว...ตั้งแต่ที่เขารอดจากพิษครั้งนั้น นายน้อยเย่ก็ได้เติบโตขึ้นแล้วจริงๆ
 ที่ดินทุกตารางฉื่อในรัฐฉินนั้นเปรียบเสมือนทองคำแท่ง แม้อาชีพนักล่าสัตว์อสูรจะมีรายได้สูงกว่าคนทั่วไป แต่ถางซ่งไฮว่ก็ไม่สามารถซื้อที่อยู่อาศัยอะไรใหญ่โตได้ เพราะเขานำเงินทั้งหมดไปสนับสนุนลูกชายของเขาในการฝึกปรือศาสตร์แห่งการต่อสู้
 ดูจากขนาดบ้านก็เท่ากับของคนธรรมดาทั่วไป ภายในบ้านนั้นดูมืดอับแสง ทันทีที่เย่หยวนย่างก้าวเข้าในบ้าน กลิ่นสมุนไพรหอบหนึ่งพลันตีขึ้นใส่จมูกของเขาในทันที
 “ดอกบัวสงบจิต ต้นสนสีแดง ผลบุปผาทอง...สมุนไพรเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบในการหลอมโอสถระดับหนึ่ง ดูเหมือนว่าเจ้ายังคงมีฝีมือในการหลอมโอสถอยู่เพียงระดับหนึ่ง แถมโอสถที่เจ้ากำลังจะปรุงขึ้นคือโอสถระดับหนึ่งอันดับต้นๆอีกด้วย คงกลัวว่าจะหลอมกลั่นผิดพลาด ถึงซื้อหญ้าหกแฉกมามากถึงสามส่วนใช่หรือไม่?”
เย่หยวนพยายามประเมินความสามารถของถังอวี่ด้วยถ้อยคำที่สุภาพที่สุด
 เย่หยวนจงใจแสดงความสามารถเพื่อให้ถังอวี่เชื่อใจเขาบ้าง เนื่องจากชื่อเสียงแย่ๆของตนเองในอดีตมันเยอะเกินไป เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากแสดงความสามารถต่อหน้าถังอวี่
 การที่เย่หยวนแสดงความสามารถออกมาแบบนี้ มันมิได้สร้างความไม่พอใจแก่ถังอวี่เลย กลับกัน…มันได้สร้างความตกตะลึงให้แก่ถังอวี่แทน การที่เย่หยวนพึ่งย่างก้าวมายังบ้านของตน…แถมสมุนไพรที่ต้มไว้ยังอยู่ด้านในสุดของบ้าน แต่เขาก็สามารถใช้จมูกแยกแยะสมุนไพรได้อย่างละเอียดเพียงการดมในคราเดียว  อย่างกับว่าคนที่อยู่ข้างๆเขาในตอนนี้คือเซียนโอสถ? แม้แต่อาจารย์ในสำนักก็ยังไม่สามารถทำเช่นนี้ได้!
…………………………………


ตอนที่ 19 การสมคบคิด
 หลายวันมานี้คฤหาสน์ดวงดาวนั้นเงียบสงัดเป็นป่าช้า ชื่อเสียงที่สั่งสมมาได้ถูกหอโอสถนั้นช่วงชิงไปหมดสิ้น
นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เย่หยวนมาเมื่อวันนั้น หวังตงไห่ก็ปลีกวิเวกเก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก และเมื่อมีแขกมาเยี่ยมก็ปฏิเสธท่าเดียว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนนั้นมันทำให้หวังตงหยางกังวลอย่างมาก เขาต้องการส่งคนไปฆ่าเย่หยวน เพื่อตัดปัญหาชิ้นโตออกไปจากชีวิตของพี่ตน แต่ก็ถูกห้ามโดยพี่ชายของตนเอง... เมื่อเขาไม่ได้รับการยินยอมจากพี่ชาย เขาจึงไม่กล้าออกคำสั่งใดๆ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือ... ไปเยี่ยมพี่ชายของตนที่ตำหนักในทุกๆวัน เขาหวังไว้ว่าการทำแบบนี้จะทำให้พี่ของตนเลิกเก็บตัวเร็วขึ้น
 ในขณะนี้หวังตงหยางกำลังเดินไปที่ห้องพักของพี่ชายอย่างร้อนใจ เห็นได้ชัดเลยว่า… ในตอนนี้ความอดทนของเขามันเกินจะทนไหวแล้ว
 “พี่ใหญ่ หากท่านยังไม่ออกมา… ข้าจะส่งคนไปสังหารเจ้าขยะนั้นเอง ท่านทำให้ข้าไม่มีทางเลือก!”
ในตอนนี้หวังตงหยางได้หมดความอดทนแล้ว
 หวังตงหยาง ไม่ได้รับยินเสียงใดๆตอบกลับมา... หวังตงหยางสุดจะทนแล้วในตอนนี้ เขาได้ยกเท้าขึ้นเตรียมที่จะทำลายประตูตรงหน้า... แต่เมื่อกำลังจะถีบออก ก็มีเสียงหวังตงไห่ออกมาจากห้อง
 “ตงหยาง… เข้ามา”
 เมื่อได้ยินหวังตงหยางก็รู้สึกดีใจอย่างมากและได้เปิดประตูเข้าไปทันที
 “พะ-พี่ใหญ่ เหตุใดท่านถึงเอาแต่เก็บตัวเช่นนี้ล่ะ...”
 หวังตงหยางกลัวว่า การที่พี่ชายของตนเอาแต่เก็บตัวอยู่แบบนี้ อาจหมายถึง เขาคงละอายใจจนอยากปลิดชีพของตนให้จบสิ้นไปอย่างเงียบๆ แต่ใครจะคิดว่าภาพตรงหน้าที่ตงหยางเห็น กลับเป็นภาพฉากที่พี่ชายของตนนั่งดื่มสุราจอกพริ้มท่าทีที่สบายอารมณ์เช่นนี้?
 ท่าทีของหวังตงไห่ปราศจากร่องรอยความโศกเศร้าหรือขุ่นมัว ภาพที่หวังตงหยางคิดเอาไว้ในหัวมันช่างแตกต่างกับสิ่งที่เห็นโดนสิ้นเชิง ในความเป็นจริงใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและแววตาที่ดูมีพลัง ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนมันไม่เคยเกิดขึ้น
 สีหน้าที่ประหลาดใจของหวังตงหยางที่ปรากฏออกมานั้น มันทำให้หวังตงไห่เข้าใจสิ่งที่น้องของตนคิดทั้งหมด หวังตงไห่ได้ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า
 “ตงหยาง ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่า… เมื่อเจ้าเผชิญกับปัญหาอย่าพึ่งตื่นตระหนกให้มากนัก ในรัฐฉินแห่งนี้ส่วนหนึ่งเป็นของพวกเรา แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่เป็นของเย่ฮาน”
 “เจ้าคิดรึว่าหากสังหารเย่หยวนที่เป็นเพียงมือเท้าแล้วจะสามารถชนะได้? จนกว่าส่วนมันสมองอย่างเย่ฮานจะถูกกำจัด ในตอนนั้นแหละ… จะเป็นชัยชนะของพวกเรา”
 “ตะ-แต่พี่ใหญ่ ข้าไม่ทนหรอกที่เจ้าขยะนั้นมาฉีกหน้ากันแบบนี้!”
 “คฤหาสน์ดวงดาวยังจะเปิดต่อได้อย่างไรหากยังถูกฉีกหน้ากันแบบนี้! เมื่อเกิดเหตุเช่นนี้แล้ว… ก็อย่าหวังอยู่รวมโลกกันเลย?!”
 “การทำธุรกิจน่ะ... มันไม่ใช่แค่เรื่องผลกำไรหรือความมั่งคั่ง พวกเราจะต้องสร้างความน่าเชื่อถือให้แก่ธุรกิจของพวกเราอีกด้วย แม้ว่าบางทีถึงคราวจะต้องนองเลือด… พวกเราก็ต้องทำ แต่จะต้องทำอย่างลับๆ มันจะได้อะไรหากเจ้าร้อนใจและนำคนไปสังหารเขาโต้งๆแบบนี้… นอกจากจะไม่ได้อะไรเลย มันจะทำให้ความน่าเชื่อถือของคฤหาสน์ดวงดาวลดลงอย่างมากอีกด้วย”
 “พะ-พี่...”
 “เจ้าสบายใจได้... ไปนั่งพักก่อนสักครู่ แล้วไปคุมคฤหาสน์ดวงดาวต่อก็พอแล้ว ส่วนเรื่องเย่หยวนเจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าได้เตรียมการไว้หมดแล้ว”
 ดวงตาของหวังตงหยางเปล่งประกายขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน และถามอย่างรวดเร็วว่า
“เตรียมการที่ว่า… หมายถึง?”
 หวังตงไห่เผยรอยยิ้มแสยะขึ้นบนมุมปากพร้อมกล่าวว่า
 “เจ้านั้นก็แค่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง แล้วไยพวกเราต้องลงมือเอง? ในตอนนี้หากไม่พบตัวเขา… ก็แสดงว่าเจ้านั้นคงกลับไปยังสำนักตันอู่ และตามที่ข้าคาดไว้หลังจากกลับไปที่นั่นเพียงสองสามวัน ก็คงได้ยินข่าวเจ้านั้นเกิดอุบัติเหตุจนถึงแก่กรรม... แล้วมันก็เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น จะไม่มีใครสาวถึงตัวเราได้เลย”
 “สิ่งที่พี่ใหญ่ตั้งใจก็คือ...”
 “ข้าได้จ้างนักฆ่าโม่ซานเพื่อดำเนินการเรื่องนี้ไว้แล้ว เขาไม่มีทางล้มเหลวเด็ดขาดในเมื่อเป้าหมายก็แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น”
 “ฮ่าๆๆ!”
 หวังตงหยางระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสะใจและได้ตะโกนออกมาอย่างชื่นชม
 “ที่แท้พี่ใหญ่ก็วางแผนไว้หมดแล้วนี่เอง ข้าผู้เป็นน้องช่างประจับใจยิ่งนัก!”
 “ไฉนข้าถึงคิดไม่ได้... เพียงจ้างนักฆ่าโม่ซานที่มีความสามารถในการลอบสังหารดั่งเงาและมีความน่าเชื่อถือสุดในสิบราตรี ไม่ว่าใครต่างได้ยินชื่อต่างต้องขวัญกระเจิง คราวนี้แหละเจ้าขยะนั้น... ไม่มีทางหลีกหนีความตายได้แน่!”
 “อืม... โม่ซานคือคนที่เด่นที่สุดและน่าเชื่อถือที่สุดในบรรดากลุ่มของนักลอบสังหารแห่งสิบราตรี ตั้งแต่ที่ลูกข้า… หยวนเอ๋อลอบวางยาเจ้านั้นให้ถึงแก่กรรมพลาดไป ข้าก็ส่งสาสน์ไปหาลูกข้าแล้วว่า เจ้านั้นกำลังกลับไปยังสำนัก แถมเจ้านั้นยังกล้ามาท้าทายข้า… หวังตงไห่ผู้นี้ เจ้าเด็กสารเลวนั้นจะต้องอยู่ไม่อยู่สุข!”
 บุคลิกของหวังตงไห่ได้ดูเย็นชาขึ้นทันทีเมื่อเขากล่าวคำเหล่านี้ออกมา
 “ที่ท่านกล่าวมาก็ถูก แต่ใครจะไปรู้ว่าเจ้าขยะนั้นไปเอาพิษร้ายแรงเช่นนั้นมาจากไหน? มิเช่นนั้นคงไม่กล้าท้าทายพวกเราขนาดนี้? โดยปกติเจ้าขยะนั้นก็ไม่มีปัญญาทำอะไรได้ตั้งแต่เกิดจนตายนั่นแหละ หากจะบอกว่าเจ้านั้นปรุงพิษนั้นด้วยตนเองยิ่งลืมไปได้เลย เพราะเจ้านั้นเป็นเพียงพวกขยะระดับหนึ่งเท่านั้น”
 ในสายตาของหวังตงหยาง เย่หยวนก็เป็นแค่เศษเดนชีวิตเท่านั้น
 หวังตงไห่หัวเราะลั่นราวกับว่ามิได้สนใจเรื่องของเย่หยวนมากนัก ในสายตาของหวังตงไห่ เย่หยวนหาใช่คู่มือของเขาเลยสักนิด อย่างมากก็เป็นเพียงแค่เศษหินเล็กๆในชีวิตของเขา
 “หากเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นโดยมีเย่ฮานอยู่เบื้องหลังจริงๆละก็… เจ้านั้นได้ทำให้ข้าโกรธจริงๆแน่! คฤหาสน์ดวงดาวของเราจะต้องทำลายหอโอสถให้ราบ ไม่ว่าสหายหรือคนใกล้ตัวของเย่ฮาน ข้าจะให้พวกมันต้องทิ้งขว้างมันอย่างไร้ค่า!”
 เมื่อกล่าวเสร็จ หวังตงไห่ก็ได้หยิบโอสถบางชนิดออกจากแขนเสื้อและส่งให้หวังตงหยางด้วยความระวัง หวังตงหยางหยิบโอสถเม็ดนั้นขึ้นมาจ้องสักครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี นักหลอมโอสถทุกคนในขณะนี้ไม่มีใครสามารถรับรู้ถึงระดับโอสถที่เย่หยวนหลอมได้เลย เมื่อหวังตงหยางนึกดูอยู่สักครู่เขาก็เดาว่า โอสถเม็ดนี้คงเป็นโอสถทลายแก่นแท้แห่งลมปราณ
 “พี่ใหญ่ นี่มัน...?”
 “โอสถชนิดนี้มีชื่อว่า โอสถผสานแก่นแท้ ซึ่งมีฤทธิ์เช่นเดียวกับโอสถทลายแก่นแท้แห่งลมปราณ แต่โอสถผสานแก่นแท้ จะมีประสิทธิภาพเหนือกว่าโอสถทลายแก่นแท้แห่งลมปราณถึงครึ่งเท่า เจ้าลองคิดตาม... หากคฤหาสน์ดวงดาวของเราเริ่มจำหน่ายโอสถตัวนี้ในปริมาณที่มาก?”
 หวังตงไห่ไม่สามารถปกปิดความภาคภูมิใจบนใบหน้าของตนได้เลย
 หวังตงหยางยังมีความรู้น้อยกว่าพี่ชายตนมาก เขาไม่เคยรู้เลยว่า... ยาผสานแก่นแท้จะมีฤทธิ์เช่นนี้ด้วย หลังจากฟังคำอธิบายของพี่ชาย… หัวใจของหวังตงหยางก็เริ่มเต้นแรงด้วยความดีใจอีกครั้ง
 เมื่อโอสถเม็ดนี้ถูกขายออกไปสู่ท้องตลาด แน่นอนว่ามันจะเป็นการฆ่าคู่แข่งทางอ้อม!
 แม้โอสถผสานลมปราณจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งก็จริง แต่หากกินมันตอนยังอยู่เพียงระดับหนึ่ง... โอสถตัวนี้ก็จะไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่นัก หลังจากที่บรรลุอาณาจักรแก่นแท้แห่งลมปราณระดับห้าแล้ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะบรรลุระดับหกต่อได้
 ทุกวินาทีมีค่าอย่างมากสำหรับเส้นทางแห่งการต่อสู้ เมื่ออายุมากขึ้นศักยภาพของมนุษย์ก็จะค่อยๆถูกบีบให้อ่อนแอลง ดังนั้นระยะเวลาที่มีจำกัดเช่นนี้จึงทำให้ทุกคนต้องการที่จะแกร่งขึ้นภายในช่วงที่ยังมีโอกาสอยู่ นั้นแสดงให้เห็นว่ายาผสานแก่นแท้นั้นมันจำเป็นแค่ไหน
 “พี่ใหญ่ แล้วราคาทุนในการหลอมโอสถผสานแก่นแท้มันประมาณเท่าไหร่กัน?”
 ในฐานะที่เป็นนักหลอมโอสถเช่นกัน และตงหยางก็ไม่ใช่คนโง่… เขาจึงถามคำถามนี้ออกไปทันที
 “สบายใจได้ โอสถผสานแก่นแท้เป็นเพียงโอสถระดับหนึ่ง ซึ่งมีราคาทุนสูงกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งปราณไม่มาก”
 “เยี่ยม… เยี่ยมจริงๆ! ครานี้แหละ... หอโอสถจะต้องปิดฉากอย่างสมบูรณ์ด้วยยาผสานแก่นแท้ของเรา!”
ทั้งสองคนพี่น้องต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน
 ณ บ้านตระกูลถาง
 ถางซ่งไฮว่พึ่งกินโอสถที่เย่หยวนหลอมมาให้เสร็จใหม่ๆ จากนั้นเขาก็ได้ทำสมาธิเพื่อดูดซับฤทธิ์โอสถเหล่านั้น
โอสถที่เย่หยวนหลอมมาให้ถางซ่งไฮว่กินเข้าไปมีชื่อว่า โอสถฟื้นหัวใจมรกต และโอสถชนิดนี้ไม่เคยปรากฏขึ้นในรัฐฉิน แต่เนื่องด้วยความอุดมสมบูรณ์ในหอโอสถ มีสมุนไพรครบเบ็ดเสร็จ จึงสามารถเสาะหาส่วนประกอบสำหรับหลอมโอสถชนิดนี้มาได้
 โอสถฟื้นหัวในมรกต เป็นโอสถที่มีฤทธิ์ในการรักษาอาการบาดเจ็บภายในโดยตรง ฤทธิ์ของโอสถฟื้นหัวใจมรกตนั้นจะเหนือกว่าโอสถฟื้นฟูร่างกาย ไม่เพียงช่วยฟื้นฟูหัวใจของถางซ่งไฮว่ แต่ยังไปช่วยซ่อมแซมอวัยวะภายในอื่นๆในร่างกายอีกด้วย ตราบเท่าที่ถางซ่งไฮว่ยังดูดซับฤทธิ์โอสถได้เรื่อย เขาจะสามารถดูดซับมันได้นานถึงสามวันเต็ม
 ในห้องรับแขกของตระกูลถาง ถางหยุนโค้งคารวะมอบคันธนูให้แก่เย่หยวน
 “คราวนี้มันถึงเวลาแล้ว หากข้าไม่ได้รับความเมตตาจากท่าน... วันนี้คงเป็นวาระสุดท้ายของพ่อข้าแล้ว โปรดรับการคำนับนี้ไว้เถิด”
 เย่หยวนยกมือเชิงห้ามถางหยุนพร้อมรอยยิ้มและพูดว่า
 “ท่านพี่ถาง ท่านไม่ต้องมาสุภาพกับข้าเช่นนี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากความกตัญญูของท่านต่างหากล่ะ เมื่อข้าเห็นตอนที่ท่านร้อนใจไปดูอาการพ่อท่าน... มันทำให้ข้าเห็นภาพสะท้อนตอนที่ข้าโดนวางยาพิษเมื่อไม่กี่วันก่อน”
 “และอีกอย่าง... ที่พ่อท่านพ้นวิกฤตเช่นนี้ได้เป็นเพราะการตัดสินใจของท่านเอง หากเมื่อวานท่านไม่มอบหญ้าหกแฉกให้ข้า...ข้าก็ไม่มีทางรักษาท่านลุงผู้นี้ได้”
 เมื่อถางหยุนฟังที่เย่หยวนกล่าวออกมา เขาก็จับสัมผัสพลังปราณของเย่หยวนในทันที ยามนี้ถึงกับตะลึงหนักที่พลังปราณของเย่หยวนกลายมาเป็นระดับสามได้ภายในข้ามคืนเท่านั้น!
 “นี่ท่าน... ภายในคืนเดียวท่านสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับย่อยเลยอย่างนั้นรึ? เป็นไปได้อย่างไร?!”
 ในตอนนี้เขาเชื่อคำพูดของพ่อตนอย่างสนิทใจแล้วที่ว่า ‘เจ้าหนุ่มคนนี้หาใช่บ่อน้ำตื้นเขิน’ เมื่อเขาสัมผัสถึงพลังปราณของเย่หยวนในตอนนี้ มันทำให้เขาประหลาดใจอย่างมาก
 สำนักตันอู่ เป็นสถานที่ที่รวบรวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์ ถางหยุนก็เห็นผู้ที่มีพรสวรรค์มาก็มาก แต่เขาไม่เคยได้ยินว่า มีคนสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับย่อยภายในคืนเดียว มันเป็นสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
 เย่หยวนยิ้มและตอบกลับว่า
 “ก็เพราะการตัดสินใจของท่านไงล่ะ… ข้าถึงพัฒนาได้เพียงนี้ท่านพี่ถาง”
 เย่หยวนใช้โอกาสนี้กล่าวขอบคุณ แต่หากให้คนอื่นมากินโอสถทลายลมปราณแบบที่เขาทำ พวกคนอื่นๆคงไม่กล้ากินมากเช่นเขา เพราะมันอาจทำให้เส้นลมปราณในร่างกายรับไม่ไหวและระเบิดออกมา แต่ที่เย่หยวนกล้าเป็นเพราะความรู้ในด้านโอสถของเขานั้นแตกฉานกว่าคนธรรมดาหลายร้อยเท่านัก ไม่ใช่แค่ปริมาณการกินที่มากเท่านั้น... แต่เขายังกล้าใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาเป็นตัวกระตุ้นอีก ทั้งหมดที่กล่าวมา... นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงพัฒนาได้รวดเร็วเช่นนี้
การพัฒนาที่ก้าวกระโดดเช่นนี้มันทำให้เขาประหลาดใจ ถางหยุนได้มองไปยังรอยยิ้มของเขา
 “ภายในระยะเวลาอันสั้นเพียงนี้เองรึ? ข้าดูด้อยค่าไปเลยเมื่อเทียบกับท่าน... และข้ารู้สึกละอายยิ่งนักที่ก่อนหน้าที่ข้าระแวงในตัวท่าน!”
 “ฮ่าๆๆ... ท่านคิดมากเกินไปแล้วท่านพี่ถาง ข้ายังมีโอสถที่ช่วยในการบ่มเพาะพลังเหลืออยู่บ้าง... ข้าจะให้โอสถเหล่านั้นกับท่าน ส่วนเรื่องอาการพ่อของท่านสบายใจได้ อีกไม่นานเขาก็จะกลับมาเป็นปกติแน่นอน”
 “อ่อ… ท่านพี่ถาง ท่านสามารถพาข้ากลับไปยังสำนักตันอู่ได้หรือไม่?”
 “แน่นอน... แต่หลังจากที่พ่อข้าออกจากการทำสมาธิและดูไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆแล้ว ข้าจะพาท่านไปสำนักตันอู่ทันทีในวันพรุ่งนี้”
 “อ่อแล้ว... โอสถที่ข้าจะให้ท่านพี่ถางไป ขอให้ท่านเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ… อย่าได้ไปเล่าให้ใครฟัง”
 เมื่อได้ยินที่เย่หยวนพูดแบบนั้น ถางหยุนก็รู้ได้ทันทีว่าโอสถที่เย่หยวนจะให้นั้นหาใช่โอสถธรรมดาทั่วไป ดังนั้นเขาจึงตอบกลับอย่างจริงจังว่า “ท่านไม่ต้องกังวล ข้า… ถางหยุนขอสัญญา”
 โอสถทลายลมปราณนั้นหาใช่โอสถที่มีค่าอะไรเลยในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่มันมีค่าอย่างมาก และมากซะจนไม่มีใครควรได้มันมาครอบครองในเขตเมืองไร้ความเจริญของแดนล่างอย่างรัฐฉินแห่งนี้และเย่หยวนก็ไม่ค่อยอยากเปิดเผยอะไรมากมายกับคนทั่วไป เพราะเรื่องพวกนี้อาจสร้างปัญหาให้เขาได้ในอนาคต
…………………………………..


บทที่ 1 เริ่มชีวิตเจ้าชายตั้งแต่วันนี้
เฉิงเหยียนรู้สึกเหมือนมีคนกำลังเรียกเขา
“ฝ่าบาท ตื่นเถิดพ่ะย่ะค่ะ...”
เขาหันหน้าไปอีกทาง ทว่าเสียงนั้นไม่เพียงแต่ไม่หายไป ซ้ำกลับจะดังขึ้นกว่าเดิม เขารู้สึกเหมือนมีคนยื่นมือมาดึงแขนเสื้อเบาๆ
“ฝ่าบาท เจ้าชาย!”
เฉิงเหยียนลืมตาขึ้นทันใด หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่คุ้นเคยหายไป โต๊ะทำงานหายไป กำแพงที่แปะกระดาษโน้ตเกลื่อนก็หายไปเช่นกัน สิ่งเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยภาพแปลกๆ...อาคารบ้านเรือนขนาดย่อมที่สร้างด้วยอิฐและหิน ลานเมืองรูปวงกลมคลาคล่ำไปด้วยผู้คน กลางลานมีเสาแขวนคอนักโทษหน้าตาคล้ายประตูตั้งอยู่ เขานั่งอยู่บนเวทีสูงตรงข้ามกับลาน ใต้ก้นไม่ใช่เก้าอี้หมุนนุ่มๆ ทว่าเป็นเก้าอี้เหล็กแข็งๆ เย็นๆ รอบตัวเขารายล้อมไปด้วยผู้คน ดวงตาแต่ละคู่กำลังจับจ้องเขาไม่วางตา พวกผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนสตรีชั้นสูงชาวตะวันตกในยุคกลางกำลังปิดปากแอบหัวเราะเขา
นี่มันบ้าอะไรกัน ฉันน่าจะกำลังปั่นงานเขียนแบบอยู่ไม่ใช่หรือ เฉิงเหยียนงงไปหมด การโหมงานหนักติดต่อกันสามวันทำให้สภาพร่างกายและจิตใจเขาย่ำแย่จนถึงขีดสุด เขาจำได้แค่ว่าสุดท้ายแล้วเขาก็รับไม่ไหว หัวใจเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะ เขาอยากจะฟุบหลับกับโต๊ะสักครู่...
“ฝ่าบาท ทรงประกาศคำตัดสินเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
คนพูดก็คือคนที่แอบดึงแขนเสื้อเขาคนนั้น หน้าตาดูมีอายุแล้ว อายุคงประมาณห้าสิบหกสิบปีได้ เขาสวมชุดขาว มองเผินๆ ดูคล้ายกันดาล์ฟแกนดาล์ฟในเดอะลอร์ดออฟเดอะริง
นี่ฉันกำลังฝันอยู่หรือ เฉิงเหยียนเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ตัดสินหรือ ตัดสินอะไร
ทว่าเขาก็ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว ฝูงชนในลานเมืองกำลังมองไปยังแท่นแขวนคอพลางชูกำปั้นส่งเสียงโหวกเหวก ซ้ำยังเขวี้ยงหินไปทางแท่นแขวนคอเป็นครั้งคราว
เฉิงเหยียนเคยเห็นเครื่องประหารโบราณแบบนี้แค่ในโทรทัศน์เท่านั้น...เสาสองต้นสูงประมาณสี่เมตร บริเวณหัวเสามีคานพาดเชื่อมกัน ตรงกลางคานฝังห่วงเหล็กที่ขึ้นสนิมเป็นดวงๆ เชือกป่านหนาๆ สีออกเหลืองสอดทะลุห่วงเหล็ก ปลายด้านหนึ่งยึดอยู่กับแท่นแขวนคอ ส่วนปลายอีกด้านรัดอยู่ที่คอนักโทษ
ในฝันประหลาดครั้งนี้ เขาพบว่าตัวเองสายตาดีจนน่าตกใจ ปกติแล้วหากไม่ใส่แว่น เขาจะมองตัวหนังสือบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ชัด แต่เวลานี้เขากลับมองเห็นทุกรายละเอียดบนแท่นประหารซึ่งอยู่ไกลเกินห้าสิบเมตรได้อย่างชัดเจน
นักโทษคนนั้นถูกคลุมศีรษะ มือทั้งสองถูกมัดไพล่หลัง ชุดหยาบๆ สีเทาดูสกปรกราวกับผ้าขี้ริ้ว รูปร่างผอมแห้ง ข้อเท้าที่โผล่ออกมาบอบบางราวกับจะใช้มือหักได้ บริเวณหน้าอกนูนขึ้นเล็กน้อย ดูท่าแล้วคงเป็นผู้หญิง เธอยืนตัวสั่นระริกอยู่ท่ามกลางสายลม แต่ยังคงพยายามยืดตัวตรงเต็มที่
เอาล่ะ เธอไปทำผิดอะไรมา ถึงได้มีคนมากมายขนาดนี้รอดูเธอถูกแขวนคอด้วยความเคียดแค้นชิงชัง
พอคิดถึงตรงนี้ ความทรงจำในสมองเฉิงเหยียนก็ราวกับถูกเชื่อมต่อกับอะไรบางอย่าง คำตอบแทบจะปรากฏขึ้นตรงหน้าในพริบตาเดียวกัน
เธอเป็น ‘แม่มด’
เธอถูกปีศาจล่อลวงจนหลงผิด เป็นร่างจำแลงของสิ่งไม่บริสุทธิ์
“ฝ่าบาท” กันดาล์ฟแกนดาล์ฟเอ่ยเร่งอย่างระมัดระวัง
เขาเหลือบมองอีกฝ่าย อ้อ ที่แท้ก็ไม่ได้ชื่อกันดาล์ฟแกนดาล์ฟ แต่ชื่อบารอฟ เป็นผู้ช่วยเจ้ากรมคลัง ถูกส่งมาที่นี่เพื่อช่วยเขาบริหารบ้านเมือง
และตัวเขาก็คือโรแลนด์ เจ้าชายลำดับที่สี่แห่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิลซึ่งถูกส่งมาปกครองที่นี่ ประชาชนเมืองชายแดนจับแม่มดได้จึงรีบคุมตัวมาที่สถานีตำรวจ...ไม่สิ ต้องบอกว่าศาลมากกว่า โดยปกติมุขนายกหรือผู้ปกครองในพื้นที่จะเป็นคนสั่งประหารชีวิตแม่มด แต่ในเมื่อเวลานี้เขามีอำนาจสูงสุดที่นี่ การออกคำสั่งนี้จึงกลายเป็นหน้าที่เขาไปโดยปริยาย
ความทรงจำในสมองตอบข้อสงสัยของเขาทีละข้อๆ โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องเลือกหรืออ่าน ราวกับว่าเขาเคยผ่านประสบการณ์ในความทรงจำมาก่อนจริงๆ เฉิงเหยียนสับสนไปหมด ไม่มีฝันที่ไหนมีรายละเอียดมากขนาดนี้ ดังนั้นนี่คงไม่ใช่ฝันแน่ๆ เขาย้อนเวลามาสู่ยุคมืดของยุโรปและกลายเป็นโรแลนด์ กลายร่างจากวิศวกรออกแบบเครื่องกลที่ปั่นงานข้ามคืนมาเป็นเจ้าชายลำดับที่สี่ผู้สูงศักดิ์อย่างนั้นหรือ
แม้ดินแดนแห่งนี้จะดูแร้นแค้นล้าหลังมากขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่เคยเห็นชื่ออาณาจักรเกรย์คาสเซิลปรากฏในหนังสือประวัติศาสตร์มาก่อน
แล้วอย่างนี้ เขาจะทำอย่างไรต่อดี
พวกปรากฏการณ์แหกกฎวิทยาศาสตร์อย่างการย้อนเวลานี้เดี๋ยวเขาค่อยไปหาคำตอบเอาทีหลังก็ได้ แต่ความโกลาหลตรงหน้านี้เขาจะต้องรีบหยุดมันก่อน...การกล่าวหาว่าใครบางคนเป็นต้นเหตุของภัยพิบัติหรือความอัปมงคลถือเป็นเรื่องปกติของสังคมที่ยังไม่พัฒนา แต่เพราะเหตุนี้เขาเลยต้องสั่งแขวนคอคนเพื่อสนองความต้องการด้านมืดของฝูงชนน่ะหรือ เรื่องโง่เง่าแบบนี้เฉิงเหยียนรับไม่ได้แน่นอน
เขาคว้าหนังสือคำสั่งจากมือบารอฟไปโยนทิ้งแล้วบิดขี้เกียจว่า “ข้าง่วงแล้ว ไว้วันหน้าค่อยว่ากันใหม่ วันนี้แยกย้ายได้!”
เฉิงเหยียนไม่ได้ทำอย่างนี้เพราะความมุทะลุบุ่มบ่าม แต่เพราะเขานึกถึงลักษณะการทำงานของเจ้าชายในความทรงจำได้ จึงแสดงพฤติกรรมอย่างชนชั้นสูงที่ชอบเอาแต่ใจออกมา ใช่แล้ว เจ้าชายตัวจริงเป็นคนเกกมะเหรกเกเร นิสัยน่ารังเกียจ ชอบทำอะไรตามอำเภอใจ ว่ากันจริงๆ แล้ว พวกเขาจะคาดหวังให้เจ้าชายที่อายุยี่สิบต้นๆ ซึ่งไม่มีใครควบคุมได้คนหนึ่งมีนิสัยดีแค่ไหนกัน
บรรดาชนชั้นสูงที่นั่งบนเวทีเดียวกับเขาต่างแสดงสีหน้าชินชา ในขณะที่ีชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะคนหนึ่งลุกขึ้นว่า “ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพ่ะย่ะค่ะ! เมื่อพิสูจน์แล้วว่านางเป็นแม่มดจริงก็ต้องรีบประหารเดี๋ยวนั้น มิฉะนั้นเกิดแม่มดคนอื่นๆ มาชิงตัวนางไปจะทำอย่างไร หากศาสนจักรรู้เข้าคงไม่นิ่งดูดายแน่พ่ะย่ะค่ะ”
คาร์เตอร์ แลนนิส ชายหนุ่มท่าทางซื่อตรงคนนี้คือหัวหน้าอัศวินของเขา เฉิงเหยียนขมวดคิ้ว “อะไรกัน เจ้ากลัวหรือ” น้ำเสียงเสียดสีอย่างชัดเจนนั้นไม่ใช่การหยอกล้อเสียทีเดียว ชายร่างกำยำที่ลำแขนหนากว่าลำตัวฝ่ายตรงข้ามกลับกลัวพรรคพวกฝ่ายตรงข้ามจะมาปล้นคุก เขาคิดว่าแม่มดเป็นทูตปีศาจจริงๆ อย่างนั้นหรือ “รอให้มาอีกเยอะๆ แล้วรวบจับทีเดียวไม่ดีกว่าหรืออย่างไร”
พอเห็นเขาไม่พูดอะไรอีก เฉิงเหยียนก็โบกมือเรียกองครักษ์มาพาตัวเองออกไป คาร์เตอร์ลังเลอยู่สักครู่ ก่อนจะตามเจ้าชายไป ขุนนางคนอื่นๆ ต่างลุกขึ้นโค้งตัวแสดงความเคารพ ทว่าเฉิงเหยียนเห็นแววเหยียดหยันอย่างเปิดเผยในสายตาคนพวกนี้
เมื่อกลับมาถึงที่พัก...ซึ่งก็คือปราสาทซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองชายแดน เขาสั่งให้องครักษ์ขวางผู้ช่วยเจ้ากรมที่มีสีหน้าร้อนรนไว้นอกประตูโถงใหญ่ คราวนี้จึงพอถอนใจโล่งอกได้บ้าง
สำหรับคนที่ใช้เวลาร้อยละเก้าสิบไปกับการสื่อสารกับคอมพิวเตอร์แล้ว การแสดงละครต่อหน้าผู้ชมมากมายขนาดนั้นได้นับว่าไม่เลวเลย เฉิงเหยียนเดินหาห้องนอนตัวเองโดยอาศัยความทรงจำ เขานั่งพักบนเตียงอยู่ครู่ใหญ่จึงควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างรุนแรงได้ สิ่งสำคัญตอนนี้คือการทำความเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดก่อน ตัวเองเป็นเจ้าชายแท้ๆ แต่ทำไมถึงไม่อยู่ที่เมืองหลวง มาทำอะไรในที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้
เรื่องนี้ไม่คิดยังพอว่า แต่พอคิดขึ้นมา คำตอบที่ได้ก็ทำเอาเขาตะลึงตาค้าง
โรแลนด์ วิมเบิลดันมาที่นี่เพื่อชิงราชบัลลังก์
ต้นเหตุทั้งหมดมาจากราชโองการของพระราชาวิมเบิลดันที่สามแห่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิลซึ่งมีความว่า ผู้ที่จะได้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ไม่ใช่เจ้าชายที่เกิดเร็วที่สุด แต่เป็นผู้ที่มีความสามารถในการปกครองประชาชนที่สุด เขาส่งบุตรธิดาทั้งห้าซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้วไปปกครองตามดินแดนต่างๆ เป็นเวลาห้าปี จากนั้นจึงค่อยตัดสินจากทักษะการปกครองว่าใครจะได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์คนต่อไป
ตัดสินคนจากความสามารถ ให้ความเสมอภาคทางเพศ ฟังดูเป็นความคิดที่ทันสมัยทีเดียว แต่เมื่อถึงเวลาปฏิบัติจริงกลับไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ใครจะรับรองได้ว่าพวกเขาห้าคนได้รับเงื่อนไขการแข่งขันที่เหมือนกัน นี่ไม่ใชเกมวางแผนสักหน่อย และเท่าที่เขารู้ ดินแดนของเจ้าชายลำดับที่สองก็ดีกว่าเมืองชายแดนมาก...เอ่อ จะว่าไปแล้ว ในบรรดาพวกเขาห้าคน ดูเหมือนจะไม่มีดินแดนของใครเลวร้ายไปกว่าเมืองชายแดนของเขาเลย แค่เริ่มต้นก็เสียเปรียบเสียแล้ว
แล้วอีกอย่าง จะใช้อะไรเป็นตัวประเมินผลการแข่งขันกัน ประชาชน ทหาร หรือว่าเศรษฐกิจ วิมเบิลดันที่สามไม่เคยพูดถึงเกณฑ์ใดๆ และไม่ได้กำหนดกติกาการแข่งขันเลย หากมีการลอบฆ่ากันจะทำอย่างไร ราชินีจะทนดูลูกตัวเองฆ่ากันตายต่อหน้าต่อตาได้อย่างนั้นหรือ...แต่พอนึกดูดีๆ อีกที เอาล่ะสิ ข่าวร้ายอีกแล้ว ราชินีตายไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว
เฉิงเหยียนถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอยู่ในยุคศักดินาอันป่าเถื่อนและมืดมน ดูจากการล่าแม่มดอย่างดุเดือดก็พอจะรู้อยู่ แค่ย้อนเวลามาแล้วได้เป็นเจ้าชายก็นับว่าเริ่มต้นได้ไม่เลวแล้ว ต่อให้เขาไม่ได้ราชบัลลังก์ เขาก็ยังคงมีสายเลือดกษัตริย์แห่งเกรย์คาสเซิลอยู่ดี ขอเพียงรักษาชีวิตไว้ได้ อย่างไรเสียก็ต้องได้เป็นผู้ปกครองดินแดนไหนสักแห่ง
นอกจากนี้...ได้เป็นพระราชาแล้วอย่างไร ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีความเจริญอย่างยุคปัจจุบัน เขาก็จะกลายเป็นคนประเภทเดียวกับพวกชาวเมืองน่ะหรือ เวลาไม่มีอะไรทำก็เผาแม่มดเล่น ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองที่ทุกคนเทกระโถนปัสสาวะอุจจาระลงถนนกันโครมๆ แล้วสุดท้ายก็ตายไปด้วยกาฬโรค
เฉิงเหยียนสะกดกลั้นความคิดฟุ้งซ่านในใจ แล้วเดินไปหน้ากระจกเต็มตัวในห้องนอน คนในกระจกมีผมหยักศกสีเทาอ่อนอันเป็นลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นที่สุดของราชวงศ์เกรย์คาสเซิล เครื่องหน้าสมดุลรับกันดี เพียงแต่ดูเหลาะแหละไม่จริงจัง ไม่มีสง่าราศี ใบหน้าก็ซีดขาวเพราะขาดการออกกำลังกาย ส่วนเรื่องที่ว่าเขามีนิสัยติดเหล้าติดผู้หญิงหรือเปล่านั้น เขาค้นความทรงจำอยู่สักครู่ ดูเหมือนจะใช้ได้ทีเดียว เขามีคนรักอยู่ในเมืองหลวงหลายคน ทุกคนล้วนสมัครใจเองทั้งนั้น เขายังไม่เคยบังคับขืนใจใคร
คราวนี้มาดูสาเหตุที่เขาย้อนเวลามาบ้าง เขาพอจะเดาได้คร่าวๆ ว่า...คงเป็นเพราะเขาถูกเร่งงานอย่างไร้มนุษยธรรม เจ้านายเพิ่มกะกลางคืนติดๆ กันจนเขาตายอย่างเฉียบพลันกลายเป็นคดีอนาถ และตัวละครหลักในคดีประเภทนี้ร้อยละแปดเก้าสิบก็หนีไม่พ้นนักเขียนโค้ด วิศวกรเครื่องกล และวิศวกรคอมพิวเตอร์
เอาเถอะ ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยเขาก็ดูเหมือนจะได้ชีวิตเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิต เขาไม่ควรบ่นอะไรมากมาย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่นี้ได้ในอนาคต ภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งตอนนี้คือการสวมบทบาทเจ้าชายให้แนบเนียน ไม่ให้ใครเห็นพิรุธแล้วจับเขาไปเผาทั้งเป็นด้วยข้อหาว่าถูกปีศาจสิงร่างต่างหาก
“ไหนๆ มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องเอาตัวให้รอดก่อน” เขาสูดหายใจลึกก่อนจะพูดเบาๆ กับกระจก “นับแต่นี้ไป ข้าคือโรแลนด์”
 ........................................


บทที่ 2 แม่มดอันนา (1เริ่ม)
หลังจากนั้นเขาก็ขังตัวเองไว้ในห้อง แล้วครุ่นคิดถึงโลกนี้อย่างละเอียด อาหารมื้อเย็นก็สั่งบ่าวไพร่ให้ยกเข้ามา
ความดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้โรแลนด์สะกดกลั้นความกลัวและความไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแปลกใหม่หลังจากย้อนเวลามา เขารู้ดีว่ายิ่งเขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดได้เร็วเท่าไร ความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ว่าเป็นตัวปลอมก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
แต่ต้องพูดเลยว่าอย่างแรกที่ต้องรู้คือ ในสมองของเจ้าชายไม่มีเรื่องอื่นใดนอกจากเรื่องคลุกคลีกับพวกชนชั้นสูง โรแลนด์พยายามนึกซ้ำไปซ้ำมา แต่ก็นึกเรื่องที่พอจะมีเนื้อหาสาระไม่ออก...อย่างเช่นเรื่องเกี่ยวกับพวกขุนนาง สถานการณ์ทางการเมือง หรือความสัมพันธ์กับอาณาจักรข้างเคียง ส่วนความรู้พื้นฐานทั่วไปอย่างชื่อเมืองหรือปีสำคัญต่างๆ ที่เขานึกออก ก็ไม่สามารถเอามาเชื่อมโยงกับความรู้ประวัติศาสตร์ยุโรปที่ตัวเองรู้มาได้
ดูท่าเจ้าชายองค์นี้คงไม่มีวาสนาได้เป็นพระราชาเสียแล้ว บางทีพระราชาแห่งเกรย์คาสเซิลอาจจะเล็งเห็นจุดนี้แล้ว ถึงได้ส่งเขามาที่เมืองบ้าๆ นี่...เมืองที่ต่อให้เขาปกครองเละเทะขนาดไหนก็ไม่ส่งผลเสียอะไรมาก
ส่วนพวกพี่ๆ น้องๆ พวกนั้น...โรแลนด์ค้นความทรงจำอยู่สักครู่ก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือไห้ดี
พี่ชายคนโตรบเก่งมาก พี่ชายคนรองเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว พี่สาวดุร้ายโหดเหี้ยม น้องสาวฉลาดหลักแหลม
นี่คือความทรงจำที่เหลืออยู่ในสมองเจ้าชายลำดับที่สี่ เขาไม่รู้จะพูดอย่างไรดี พี่น้องอยู่ร่วมกันมาสิบกว่าปี แต่กลับบรรยายลักษณะของแต่ละคนออกมาได้ด้วยคำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ พวกเขามีกำลังอำนาจอย่างไร มือขวาคนสำคัญคือใคร เชี่ยวชาญเรื่องอะไร เรื่องพวกนี้เขากลับไม่รู้แม้แต่น้อย
เขาเพิ่งมาอยู่เมืองชายแดนได้เพียงสามเดือน พวกขุนนางที่นี่ก็แสดงท่าทีดูถูกเขาอย่างเปิดเผย เห็นได้ชัดว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเจ้าคนนายคนจริงๆ โชคดีที่ตอนออกจากเมืองหลวง วิมเบิลดันที่สามได้ส่งขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊สองคนมาช่วยเขาด้วย มิฉะนั้นเขาคงทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สาวใช้ที่ชื่อไทร์ก็มาเตือนโรแลนด์หลายรอบว่าผู้ช่วยเจ้ากรมต้องการพบเขา ดูท่าคงบ่ายเบี่ยงไม่ได้แล้ว เขาลูบก้นสาวใช้ตามความเคยชินเดิมในความทรงจำ แล้วสั่งให้เธอไปแจ้งบารอฟให้ไปรอที่โถงรับแขก
เมื่อเห็นไทร์เดินหน้าแดงออกจากประตูไป โรแลนด์ก็พลันนึกขึ้นมาได้ ปกติในนิยายย้อนเวลามักมีระบบตัวช่วยแถมติดมาด้วยไม่ใช่หรือ เขาหาวหนึ่งครั้ง พึมพำคำว่าตัวช่วยในใจอยู่หลายสิบครั้ง แต่ก็ไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น
นิยายหลอกคนจริงๆ นั่นล่ะ
********************
บารอฟนั่งกระวนกระวายรออยู่ในโถงรับแขกนานแล้ว พอเห็นโรแลนด์เดินมาก็รีบเข้าไปหา “ฝ่าบาท เหตุใดเมื่อวานนี้จึงไม่ทรงสั่งแขวนคอพ่ะย่ะค่ะ”
“ช้าเร็วไปหนึ่งวันจะเป็นไรไป” โรแลนด์ปรบมือ เรียกบ่าวไพร่ให้ยกอาหารเช้าเข้ามา “ค่อยๆ นั่งลงคุยกันดีกว่า”
ดูๆ ไปก็เหมือนกับภาพในความทรงจำอยู่ เขาคิด เวลาเจอปัญหา หัวหน้าอัศวินมักจะถามเขาตรงๆ ต่อหน้า ในขณะที่ผู้ช่วยเจ้ากรมจะแอบมาถามเขาตามลำพังทีหลัง แต่ไม่ว่าอย่างไร คนทั้งคู่ก็จงรักภักดีต่อเขาอย่างไม่ต้องสงสัย...แม้ว่าอาจจะเพราะเห็นแก่หน้าพระราชาก็ตาม
“ช้าไปหนึ่งวันก็อาจทำให้แม่มดคนอื่นๆ แห่กันมาได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท! ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เหมือนเมื่อก่อน ฝ่าบาทจะทรงทำอะไรตามพระทัยไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”
“เหตุใดแม้แต่เจ้าก็ตำหนิข้าเรื่องนี้เล่า” โรแลนด์ย่นหัวคิ้ว “ข้านึกว่าเจ้าจะแยกแยะข่าวลือกับความจริงได้เสียอีก”
บารอฟหน้าตางุนงง “ข่าวลืออะไรพ่ะย่ะค่ะ”
“ก็ข่าวลือที่ว่าแม่มดชั่วร้ายบ้างล่ะ เป็นทูตปีศาจบ้างล่ะ” โรแลนด์พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ศาสนจักรเป็นคนปล่อยข่าวทั้งนั้น ข้าว่าถ้าไม่อยากให้พวกเขามายุ่มย่ามที่นี่ พวกเราก็ต้องทำตรงกันข้าม พวกเขาแพร่ข่าวว่าแม่มดเป็นสิ่งชั่วร้าย พวกเราก็จะไม่ล่าแม่มด และจะประกาศให้พวกชาวเมืองรู้ด้วยว่านี่เป็นเพียงข่าวลือเหลวไหลที่ศาสนจักรแต่งขึ้น”
บารอฟตกตะลึง “แต่...แต่แม่มดเป็น...”
“เป็นสิ่งชั่วร้ายใช่ไหม” โรแลนด์ถามกลับ “ยกตัวอย่างได้ไหมล่ะ”
ผู้ช่วยเจ้ากรมเงียบไปสักครู่ คล้ายกับกำลังคิดว่าเจ้าชายแกล้งหยอกเขาอยู่หรือเปล่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้ไว้พวกเราค่อยคุยกันวันหลังดีกว่า กระหม่อมรู้ว่าพระองค์ไม่ทรงโปรดศาสนจักร แต่การทำเช่นนี้มีแต่จะได้ผลตรงข้ามกับที่ต้องการ”
ดูท่าแล้วเขาคงไม่สามารถเปลี่ยนความเชื่อที่หยั่งรากลึกได้ภายในเวลาเพียงวันเดียว โรแลนด์เบะปาก ไม่ดื้อดึงจะเอาชนะอีก
ตอนนี้อาหารเช้าถูกยกมาวางบนโต๊ะแล้ว มีขนมปังทอดหนึ่งจาน ไข่ดาวหนึ่งจาน และนมอีกหนึ่งเหยือก เขารินนมให้ผู้ช่วยเจ้ากรมหนึ่งแก้ว แล้วเลื่อนไปตรงที่หน้าฝ่ายตรงข้าม
“เจ้ายังไม่ได้กินข้าวมากระมัง ค่อยๆ กินค่อยๆ พูดดีกว่า” จากที่ได้ยินสาวใช้รายงานมา บารอฟมารอพบเขาที่นอกปราสาทตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสว่าง จึงน่าจะยังไม่ได้กินอะไรมา แม้จะตั้งใจเลียนแบบนิสัยเจ้าชายตัวจริงให้เหมือนที่สุด แต่อย่างน้อยเขาก็ต้องค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง และผู้ช่วยเจ้ากรมก็เป็นเป้าหมายที่ไม่เลวเลย เขาคิด หากทำให้ลูกน้องรู้สึกว่าตนตัวเองเห็นความสำคัญของพวกเขาได้ พวกเขาก็จะยิ่งมีกำลังใจทำงานให้ตัวเอง
ความคิดริเริ่มเป็นบ่อเกิดของความสำเร็จมาแต่ไหนแต่ไรมิใช่หรือ
บารอฟรับแก้วนมมาแต่ไม่ดื่ม เขาพูดอย่างร้อนรนว่า “ฝ่าบาท พวกเรากำลังเดือดร้อนนะพ่ะย่ะค่ะ สามวันก่อนมีทหารรายงานว่าพบค่ายพักแรมที่น่าจะเป็นของพวกแม่มดทางป่าฝั่งตะวันตก พวกนางกำลังรีบร้อนเดินทางจึงเผลอทิ้งร่องรอยไว้ พวกทหารเจอสิ่งนี้ในค่ายพักแรมพ่ะย่ะค่ะ”
เขาควักเหรียญเหรียญหนึ่งเหรียญออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงตรงหน้าโรแลนด์
มันไม่ใช่เหรียญกษาปณ์ที่พบได้ทั่วไป อย่างน้อยในความทรงจำของโรแลนด์ เขาก็ไม่เคยเห็นเงินชนิดนี้มาก่อน...ดูเหมือนมันจะไม่ได้ทำจากโลหะด้วยซ้ำ
เขาคลำๆ ดูแล้วก็แปลกใจเมื่อพบว่าของชิ้นนี้กำลังส่งความร้อนออกมา นั่นไม่ใช่อุณหภูมิจากตัวผู้ช่วยเจ้ากรมแน่นอนเพราะมันสูงเกินสี่สิบองศา พริบตานั้นเขานึกถึงแผ่นแปะให้ความร้อนขึ้ันมาทันที
“มันคืออะไร”
“ตอนแรกกระหม่อมคิดว่านี่เป็นเพียงสิ่งประดิษฐ์ของแม่มดคนใดคนหนึ่ง แต่เรื่องจริงร้ายแรงกว่าที่กระหม่อมคิดไว้มาก” บารอฟปาดหน้าผาก “ลวดลายบนนั้น...คือรูปภูเขาศักดิ์สิทธิ์และดวงตาปีศาจ มันคือสัญลักษณ์ของสมาคมแม่มดพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์สัมผัสผิวหน้าขรุขระของเหรียญ เดาว่าน่าจะเป็นดินเผา บนเหรียญมีรูป ‘ภูเขา’ อยู่จริงๆ...สามเหลี่ยมเรียงกันสามอัน ตรงกลางสามเหลี่ยมมีดวงตาหนึ่งดวง เค้าโครงลายเส้นดูหยาบๆ น่าจะถูกขัดด้วยมือ
เขาพยายามนึกคำว่า ‘ภูเขาศักดิ์สิทธิ์และดวงตาปีศาจ’ และ ‘สมาคมแม่มด’ แต่ไม่พบข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ดูเหมือนเจ้าชายลำดับที่สี่จะไม่มีความรู้เรื่องเวทมนตร์ไสยศาสตร์เอาเสียเลย
บารอฟเองก็ไม่ได้หวังว่าโรแลนด์จะรู้อะไรอยู่แล้วจึงอธิบายต่อ “ฝ่าบาท ฝ่าบาทไม่ทรงเจอแม่มดจริงๆ ถึงได้ทรงประเมินพวกนางต่ำไป จริงอยู่ที่พวกนางบาดเจ็บได้ เลือดไหลได้ และถูกฆ่าได้เหมือนคนธรรมดาอย่างเราๆ แต่นั่นเฉพาะแม่มดที่ไม่รู้จักตอบโต้เท่านั้น แม่มดที่ถูกปีศาจล่อลวงสำเร็จแล้วจะมีอายุขัยสั้นมาก แต่ขณะเดียวกันก็จะได้รับพลังอันน่าสะพรึงกลัว คนธรรมดาไม่มีทางรับมือได้แน่นอน และหากพวกนางบรรลุนิติภาวะเมื่อไร ต่อให้ส่งคนทั้งกองทัพไปสู้ด้วยก็ยังอาจปราชัยย่อยยับได้ พวกนางระงับความปรารถนาไม่ได้ ถึงได้ยอมใฝ่ต่ำไปเป็นสมุนของปีศาจ”
“เพราะเหตุนี้เอง ศาสนจักรจึงได้ก่อตั้งกองกำลังพิพากษาขึ้น หากพบว่าหญิงคนใดมีโอกาสจะกลายเป็นแม่มด ก็จะจับมาประหารทันที พระราชาเองก็ทรงเห็นด้วยกับวิธีนี้ อันที่จริงมาตรการพวกนี้ก็ใช้ได้ผลมากนะพ่ะย่ะค่ะ ทุกวันนี้แม่มดก่อเหตุคุกคามน้อยลงกว่าเมื่อร้อยปีก่อนมาก ความเชื่อเรื่องภูเขาศักดิ์สิทธิ์หรือประตูนรกก็มาจากคัมภีร์โบราณในยุคนั้นนั่นเองพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์กัดขนมปังทีละคำๆ ในใจแอบหัวเราะอย่างเย็นชา แม้ว่าภูมิหลังของโลกนี้จะต่างจากที่เขารู้มามาก
แต่เส้นทางการดำเนินประวัติศาสตร์กลับเหมือนกันจนน่าตกใจ ศาสนจักรก็คือศาสนจักร เขารู้อยู้แล้วว่าศาสนานั่นล่ะที่เป็นเขี้ยวเล็บของปีศาจ เป็นแหล่งกำเนิดความชั่วร้ายที่แท้จริง แค่พบเบาะแสนิดๆ หน่อยๆ ก็ตัดสินประหารคนได้แล้วหรือ แค่อ้างชื่อพระเจ้าก็สามารถสั่งจับกุม พิพากษา ประหารชีวิตได้ตามใจ นี่คือความเสื่อมทรามอีกรูปแบบหนึ่งแท้ๆ ในหัวเจ้าชายตัวจริงยังมีความทรงจำเกี่ยวกับการใช้อำนาจเกินควรของศาสนจักรอยู่ ซึ่งก็ช่วยยืนยันความคิดของเขาได้อย่างดี
“ในคัมภีร์โบราณบันทึกไว้ว่า แม่มดจะพบความสงบสุขที่แท้จริงได้ก็ต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ที่นั่นพวกนางจะไม่ถูกพลังวิเศษตีกลับ และจะเป็นไทจากแรงปรารถนาทั้งปวง ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เขียนไว้ในคัมภีร์นั่นจะต้องเป็นแหล่งกำเนิดความชั่วร้าย และเป็นประตูเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์กับนรกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่ามีเพียงนรกเท่านั้นที่ไม่ลงโทษคนใฝ่ต่ำพวกนี้”
“แล้วสมาคมแม่มดเล่า เกี่ยวข้องอย่างไรกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์”
บารอฟนิ่วหน้า “ก่อนหน้านี้แม่มดมักทำอะไรเพียงลำพัง ไม่ว่าจะหลบหนี หรือซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ไม่เหมือนสมาคมที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อไม่กี่ีปีมานี้ ทางสมาคมหมายจะรวบรวมแม่มดให้เป็นกลุ่มเป็นก้อน แล้วออกตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน คนในสมาคมยังถึงกับชักชวนคนอื่นๆ มาเป็นแม่มดด้วยเหตุนี้ เมื่อปีก่อนก็เคยเกิดเหตุทารกหญิงจำนวนมากหายตัวไปที่ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ว่ากันว่าก็เป็นฝีมือพวกนางนี่ล่ะ”
........................................


บทที่ 6 ฝึกฝน (1เริ่ม)
ในสวนดอกไม้ด้านหลังปราสาทมีกระท่อมเพิ่มขึ้นมาหนึ่งหลัง รอบตัวกระท่อมใช้แผ่นไม้ปิดล้อมไว้ โดยเหลือช่องไว้สองช่องเป็นหน้าต่าง
กลางกระท่อมมีสระทรงสี่เหลี่ยมซึ่งก่อด้วยอิฐเขียว กว้างยาวประมาณสามเมตร ข้างในถมดินเหลืองจนเต็ม เมื่อผสมน้ำลงดินในปริมาณที่เหมาะสม ดินจะติดไฟยากและมีความเหนียวในระดับหนึ่ง สามารถใช้พลั่วขุดเป็นรูปทรงที่ต้องการได้ บนดินเหลืองยังมีแท่งเหล็กกองอยู่หลายแท่ง...คาร์เตอร์ไปเอาเหล็กพวกนี้มาจากช่างเหล็ก
ข้างๆ สระมีบ่ออยู่หนึ่งบ่อ โรแลนด์ถูกใจบ่อนี้มากจึงสั่งให้คนมาสร้างกระท่อมที่นี่
ทว่าหากจะใช้เป็นห้องทดลองแล้ว ที่นี่ก็ยังถือว่าหยาบเกินไป เขาส่ายหน้า ของที่สร้างเสร็จได้ในเวลาเพียงชั่วข้ามคืนจะสมบูรณ์แบบดั่งใจนึกได้อย่างไร ส่วนห้องที่จะใช้งานจริงๆ นั้นต้องรอบารอฟรวบรวมวัตถุดิบก่อนจึงค่อยเลือกทำเลก่อสร้าง
“เป็นอย่างไร เมื่อคืนหลับสบายไหม”
เขาหันไปยิ้มถามอันนาที่มีสีหน้างงงัน
เธอในตอนนี้แตกต่างจากตอนที่อยู่ในคุกราวกับคนละคน...หลังจากผ่านการขัดสีฉวีวรรณอย่างดี ผมบลอนด์ประบ่าของเธอก็ดูนุ่มเป็นประกาย ผิวที่ไม่ได้รับการบำรุงยังคงดูเปล่งปลั่งเพราะเยาว์วัย กระสีอ่อนบริเวณดั้งจมูกยิ่งเพิ่มความสดใสมีชีวิตชีวาให้เธอ แม้รูปร่างผอมบางนั้นดูคล้ายกับจะปลิวตามลมได้ทุกเมื่อ ทว่าพวงแก้มของเธอก็เริ่มมีสีแดงระเรื่อแล้ว รอยเขียวช้ำและรอยรัดที่บริเวณคอก็จางลงกว่าเมื่อวานมาก โรแลนด์คิดว่านอกจากความสามารถที่เหนือธรรมชาติแล้ว แม่มดยังได้รับพลังทางกายภาพด้วย อย่างน้อยดูจากการฟื้นฟูร่างกายก็ได้ อันนาฟื้นฟูร่างกายได้เร็วกว่าคนธรรมดามาก
“อันที่จริงเจ้าเจอเรื่องร้ายๆ มามาก ข้าควรให้เจ้าพักผ่อนหลายวันหน่อย แต่ตอนนี้เวลากระชั้นมากจริงๆ ไว้ข้าจะชดเชยให้เจ้าทีหลัง” โรแลนด์เดินวนรอบตัวสาวน้อยหนึ่งรอบ “เสื้อผ้าชุดนี้ใส่พอดีตัวไหม”
ชุดที่อันนาสวมอยู่นี้เขาบรรจงเลือกแบบมาจากที่ต่างๆ...เพื่อสนองความสุขส่วนตัวของเขาเอง ชุดที่ปกปิดทั้งตัวอย่างช่างหลอมเหล็กดูหนาหนักเกินไปและไม่เหมาะกับเธอ ส่วนชุดนักเวทย์ในเกมแม้จะดูสง่างาม แต่ก็ขยับตัวได้ไม่สะดวก ชายชุดจะติดประกายไฟและถูกเผาเป็นขี้เถ้าได้ง่าย ส่วนชุดสาวใช้น่ะหรือ หึ จะมีอะไรเหมาะไปกว่านี้อีก
แม้ว่าในโลกนี้ยังไม่มีเครื่องแบบสาวใช้เป็นจริงเป็นจัง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอะไร ชุดทำงานของพวกบ่าวไพร่ก็พอมีเค้าโครงแบบเดียวกับชุดสาวใช้ในยุคหลังพอสมควร ดังนั้นโรแลนด์จึงให้ไทร์เอาชุดตัวเองมาปรับแก้ตามรูปร่างของอันนา ยกชายกระโปรงให้สั้นขึ้น เปลี่ยนแขนเสื้อยาวเป็นสั้น เปลี่ยนคอกลมเป็นคอปกแล้วผูกโบว์ เท่านี้ก็ได้ชุดแม่มดแบบใหม่แล้ว
เพียงจับคู่กับหมวกแม่มดปลายแหลม (สั่งตัด) รองเท้าบู๊ตยาวสีดำ (มีอยู่แล้ว) และผ้าคลุมที่ยาวไม่เกินหัวเข่า (สั่งตัด) ตัวละครที่เคยเห็นแต่ในหนังก็ยืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าโรแลนด์
“ฝ่าบาท...ทรงต้องการให้หม่อมฉันทำอะไรเพคะ”
อันนาตามความคิดของเจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่ตรงหน้าไม่ทันจริงๆ เธอรู้สึกเหมือนสมองตัวเองเริ่มจะใช้งานไม่ได้แล้ว ตอนที่ถูกคนจับใส่กระสอบแล้วลากอยู่ในคุกนั้น เธอคิดว่าชีวิตที่ถูกสาปแช่งของเธอกำลังจะสิ้นสุดแล้ว ทว่าเมื่อถอดถุงคลุมศีรษะออก เธอกลับพบว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นไม่ใช่แท่นแขวนคอหรือกิโยตีน แต่เป็นห้องขนาดใหญ่อันโอ่อ่าหรูหรา จากนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็กรูเข้ามาจับเธอถอดเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำให้เธอ เธอถูกขัดถูตั้งแต่รักแร้ไปจนถึงง่ามเท้า ไม่มีส่วนไหนในร่างกายที่ไม่ถูกขัดจนสะอาดสะอ้าน
จากนั้นก็เป็นขั้นตอนการสวมเสื้อผ้า เธอไม่คิดเลยว่าแค่สวมเสื้อผ้าก็ต้องมีคนมาช่วยสวมให้ และไม่คิดเลยว่าเสื้อผ้าจะมีสัมผัสที่สบายได้ถึงขนาดนี้...มันสัมผัสลำตัวเธออย่างนุ่มนวล ไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย
คนสุดท้ายที่เข้ามาในห้องคือชายชราหนวดขาว เขาไล่ทุกคนออกไปแล้ววางสัญญาฉบับหนึ่งลงตรงหน้าเธอ คราวนี้เธอถึงได้รู้ว่าคนที่บอกจะจ้างเธอในคุกตอนนั้นก็คือเจ้าชายลำดับที่สี่ของอาณาจักร และคำว่าว่าจ้างของเขาก็ไม่ใช่คำลวง ในสัญญาระบุไว้อย่างชัดเจนว่าหากเธอทำงานรับใช้เจ้าชาย เธอจะได้เงินหนึ่งเหรียญทองเป็นค่าตอบแทนรายเดือน
อันนารู้ดีว่าเงินหนึ่งเหรียญทองหมายถึงอะไร พ่อของเธอทำงานในเหมืองทั้งวัน ได้ค่าตอบแทนตามปริมาณแร่ที่ขุดได้ ช่วงที่รายได้ดีที่สุดก็เพิ่งได้แค่หนึ่งเหรียญเงินเท่านั้น ซึ่งหากจะแลกเป็นเหรียญทองก็ต้องใช้ถึงหนึ่งร้อยเหรียญเงิน มิหนำซ้ำยังต้องดูด้วยว่าเงินที่จะแลกนั้นบริสุทธิ์พอหรือไม่
ถ้าอย่างนั้น งานของเธอคืออะไร นอนกับเจ้าชายหรือ ระหว่างที่อาบน้ำ อันนาได้ยินพวกสาวใช้กระซิบกระซาบกันแบบนั้นจริงๆ แต่เธอไม่คิดว่าตัวเองมีค่าถึงขนาดนั้น เลือดที่แปดเปื้อนความชั่วร้าย คนใฝ่ต่ำที่สกปรกโสมม...คนที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอต่างพากันหลบหน้าเธอทั้งนั้น ต่อให้เจ้าชายขี้สงสัยมากจนถึงขั้นไม่กลัวแม้กระทั่งปีศาจ เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ค่าตอบแทนใดๆ แก่เธอเลย
คืนนั้นไม่มีใครมาเรียกเธอไปไหน เธอจึงได้นอนหลับสบาย...นั่นเป็นเตียงที่นุ่มที่สุดเท่าที่อันนาเคยสัมผัสมาทั้งชีวิต นุ่มจนเธอผล็อยหลับไปทันทีที่ทิ้งตัวลงไป กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงของอีกวัน อาหารเที่ยงถูกยกเข้ามาให้เธอถึงในห้อง มีขนมปัง เนยแข็ง และสเต็กเนื้ออีกหนึ่งชิ้น เธอตั้งใจจะตายแล้วแท้ๆ...คนที่ยอมทิ้งได้แม้กระทั่งชีวิตยังจะเหลือความอาลัยใดๆ ในโลกนี้อีก ตอนแรกเธอยังคิดอย่างนี้ แต่หลังจากที่ส่งสเต็กเนื้อเข้าปากแล้ว น้ำตาของอันนาก็เอ่อล้นออกมา
ซอสและผงพริกไทยผสมผสานรสชาติอันกลมกล่อมอยู่ในปากเธอ รสชาติเผ็ดหวานจัดจ้านจู่โจมต่อมรับรสเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยังคงอบอวลไปทั่วช่องปากแม้ว่ากลืนลงคอไปแล้ว...เธอพลันรู้สึกว่าโลกนี้ยังพอมีสิ่งสวยงามอยู่บ้าง
หากได้กินอาหารแบบนี้ทุกวัน ต่อให้ต้องเจอกับช่วงเวลาที่ถูกปีศาจกัดกินร่างกาย เธอก็คงมีความกล้าที่จะต่อสู้มากขึ้นล่ะมั้ง
เวลานี้เธอยืนอยู่ในกระท่อมไม้ที่ดูไม่เหมือนห้องนอนของเจ้าชายหรือห้องขัง เธอแอบตัดสินใจเงียบๆ ว่าหากเป็นความต้องการของอีกฝ่าย ไม่ว่าเขาจะให้เธอสวมชุดประหลาดแบบนี้ก็ดี หรือแสดงพลังอันน่าเหลือเชื่อนั่นก็ดี เธอก็ยินดีจะลองดูสักครั้ง ดังนั้นเธอจึงถามเขาซ้ำอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีแววลังเลอีกต่อไป
“ฝ่าบาท ทรงต้องการให้หม่อมฉันทำอะไรเพคะ”
“ตอนนี้เจ้าแค่หัดควบคุมพลังตัวเองให้ได้ก่อน ลองฝึกซ้ำไปซ้ำมาจนเรียกใช้หรือสั่งหยุดได้ดั่งใจ”
“ฝ่าบาททรงหมายถึงพลังของปี...”
“ไม่ใช่ อันนา” โรแลนด์ขัดขึ้น “พลังของเจ้าเองต่างหาก”
แม่มดกะพริบดวงตาสีฟ้าแสนสวยของเธอ
“คนส่วนใหญ่ยังมีอคติกับพวกเจ้า คิดว่าแม่มดได้รับพลังมาจากปีศาจ เป็นสิ่งชั่วร้ายเลวทราม แต่พวกเขาเข้าใจผิดถนัด” โรแลนด์ย่อตัวลง สบตากับอีกฝ่าย “เจ้าคงไม่คิดเช่นนั้นเหมือนกันใช่หรือไม่”
เขานึกถึงเสียงหัวเราะเบาๆ ของอันนาตอนอยู่ในคุก คนที่คิดว่าตัวเองชั่วร้ายจะเปล่งเสียงหัวเราะที่เจือแววเสียดสีแบบนั้นได้อย่างไร
“หม่อมฉันไม่เคยใช้มันทำร้ายใคร” เธอพูดเสียงเบา “ยกเว้นโจรชั่วคนนั้น”
“การตอบโต้ศัตรูไม่ใช่ความผิดอะไร เจ้าทำถูกแล้ว ผู้คนกลัวเจ้าเพราะพวกเขาไม่เข้าใจเจ้า...พวกเขารู้เพียงว่าคนที่หมั่นฝึกฝนตนจะกลายเป็นนักรบที่แข็งแกร่งได้ แต่กลับไม่รู้ว่าคนกลายเป็นแม่มดได้อย่างไร พลังที่ไม่มีใครรู้จักย่อมน่ากลัวเสมอ”
“ฝ่าบาทไม่ทรงกลัวแม้แต่น้อย” อันนาพูด
“เพราะข้ารู้ว่าพลังนั้นเป็นของเจ้า” โรแลนด์หัวเราะ “หากโจรผู้นั้นก็มีพลังอันน่าตกใจเช่นเดียวกับเจ้า ข้าคงไม่กล้ายืนต่อหน้าเขาแน่”
“เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มกันดีกว่า” เขาว่า
........................................