ตอนที่ 2 เพราะเหตุใด
เมื่อมองดูเงาที่หายลับไปจากห้องโถงของหนุ่มน้อยผู้นั้น ฮูหยินสวีใบหน้าประหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง นางอยากจะยกน้ำชาดื่มเพื่อเติมความชุ่มชื่นให้คอที่แห้งผาก กลับพบว่าถ้วยน้ำชาของนางนั่นเย็นเสียแล้ว นางอยากจะปาถ้วยน้ำชาลงพื้นเพื่อระบายอารมณ์ นางไม่สนว่าถ้วยน้ำชานี้จะมีราคาแพงเพียงใด แต่เกรงว่าบริวารจะได้ยินเสียง แล้วล่วงรู้ได้ว่าตอนนี้นางมีอารมณ์เช่นไร
ตอนนี้อารมณ์ของนางย่ำแย่อย่างยิ่ง นางรับรู้ความหมายที่หนุ่มน้อยผู้นั้นอยากจะส่งถึงนางคือ...ขออภัยด้วย นี่มิได้ทำให้ท่านมีความสุข แต่อย่างน้อยก็ทำให้ข้ายินดีขึ้นมา อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้นางได้พูดทำนองนี้กับเขา มาที่จวนขุนพลเทพเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเจ้าหรือ ขออภัยด้วย นี่อาจจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับเจ้า แต่สำหรับข้าหาใช่ไม่
แท้จริงแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบหนุ่มน้อยผู้นั้นได้แสดงกิริยามารยาทสุภาพ มิได้เสียมารยาทแม้แต่น้อย เพียงแค่ใช้สองประโยคที่สื่อความหมายอย่างครบถ้วนและได้หันหลังกลับออกไป ยิ่งทำให้การสื่อความหมายสมบูรณ์ยิ่งขึ้น หรือนี่จะเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งของเขา
ใบหน้าของหญิงรับใช้ชราพลันเปลี่ยนเป็นมืดมน ก้าวไปข้างกายฮูหยิน เปล่งเสียงทุ้ม เอ่ยว่า “ให้เขาจากไปเช่นนี้หรือ”
“ตอนแรกข้าคาดคิดว่าเป็นเพียงหนุ่มน้อยที่ทะนงตนเท่านั้น ตอนนี้กระจ่างแล้วว่า เดิมทีนั้นเขาเป็นเพียงหนุ่มน้อยที่มีเงื่อนงำ ถ้าเขาอยากจะมาหาผลประโยชน์จากจวนเทพขุนพล แม้กระทั่งน้ำชาอึกหนึ่งยังมิกล้าดื่ม ไฉนจะกล้าพกหนังสือแต่งงาน ที่จริงแล้ว ตั้งแต่ต้นถึงตอนนี้ก็ยังหามีผู้ใดได้เห็นหนังสือสมรสไม่”
ฮูหยินสวีเข้าใจความหมายของหญิงรับใช้ชรา ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เอ่ยว่า “อย่างไรเสียเขาก็นับว่าเป็นคนฉลาด ปรารถนาผลประโยชน์มากเช่นไร ยิ่งต้องทำให้มีความชัดเจน เมื่อแรกเริ่ม ยิ่งไม่ควรทำเรื่องทั้งหมดให้ถึงจุดจบ”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เดิมทีตั้งใจจะมาถอนการหมั้นหมาย เหตุใดสถานการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ เขายิ่งคิดไม่ออก จวนขุนพลเทพแท้จริงมีหลากหลายวิธีที่จะจัดการกับการหมั้นหมายครั้งนี้ แต่เหตุใดฮูหยินสวีกลับเลือกวิธีโง่เง่าที่สุดเช่นนี้เล่า
มีเรื่องที่ทำให้คิดไม่ตกตั้งมากมาย เขาไม่อยากจะคิดแล้ว เพียงแค่คิดวาจาวางอำนาจบาตรใหญ่ของฮูหยินสวีเมื่ออยู่ในห้องโถง ก็ทำให้หยุดคิดไม่ได้ว่าคุณหนูของจวนแห่งนี้จะมีลักษณะเยี่ยงไร งดงามหรือไม่ แน่นอนว่านางเติบโตจากที่นี่ คิดดูแล้วนิสัยคงไม่ได้อ่อนโยนและจิตใจดีเป็นแน่...
จวนขุนพลเทพกว้างขวางใหญ่โต แม้เปรียบกับเมืองซีหนิงก็ยังใหญ่โตกว่ามาก ไม่มีสาวใช้นำทาง เขาคงง่ายต่อการพลัดหลง เมื่อคิดมาถึงเรื่องนี้ พลันพบว่าตนได้มาอยู่ด้านนอกของป่าที่เงียบสงบ พลางนึกถึงเรื่องที่บันทึกไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง มีเด็กสาวถูกตาแก่ที่ไร้ยางอายฆาตกรรม ยิ่งคิดเขายิ่งไม่สบายใจ เหตุก็คงเพราะตนมักเป็นคนที่มีความคิดที่น่าเบื่อเช่นนี้
ขณะนี้ เขารู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองที่ร่างกายของเขา พลันหันไปมอง เห็นเพียงสตรีนางหนึ่งยืนอยู่ที่ซุ้มประตูหินข้างต้นไม้ จึงได้รู้ว่าตนนั้นมิได้หลงทาง แต่คงถูกชักจูงมาเป็นแน่
สตรีนางนั้นคงมีอายุราวๆ สิบสามสิบสี่ปี สวมใส่เสื้อผ้าสวยสดงดงาม เพียงแค่เครื่องประดับบนตัวนางสักชิ้น คงจะมีราคามากกว่าสิ่งของทั้งบ้านของเขา ใบหน้าที่ได้รูป ถ้าเติบใหญ่คงเป็นสตรีที่งดงามเป็นแน่ ดวงตาสีดำที่กะพริบอยู่นั้น ช่างน่ารักเหลือเกิน เพียงแค่แววตาคู่นั้นมีความกล้าหาญ เมื่อมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว คงจะร้ายกาจไม่เบา
เฉินฉางเซิงตะลึงเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดหรือว่าแม่นางท่านนี้จะเป็นคุณหนูแห่งจวนสวี
เขานั้นร่ำเรียนมาตั้งแต่เยาว์วัย มีความอดทนเป็นอย่างดี ไยฝ่ายตรงข้ามไม่กล่าวถาม กลับจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
ในที่สุด สตรีนางนั้นจึงเอ่ยประโยคแรก
“นักพรตเต๋าสามารถแต่งงานได้หรือ”
เฉินฉางเซิงมองตามสายตาที่ฝ่ายตรงข้ามมองผมที่มวยเกล้าแบบนักพรตเต๋าของตน จึงอธิบายว่า “ข้าหาได้ใช่นักพรตเต๋าไม่ ถึงแม้จะใส่ชุดของนักพรตเต๋า แถมยังมวยผมแบบเต๋า แต่ว่าเป็นเพียงแค่ความเคยชินเท่านั้น มิได้แสดงว่าข้าคือนักพรตเต๋า”
สตรีนางนั้นเดินไปข้างๆ เขา แล้วเพิ่งพินิจอย่างจริงจัง ถามกลับว่า “เจ้าเป็นคนธรรมดาหรือ”
เฉินฉางเซิงตะลึงไปชั่วครู่ถึงจะเข้าใจความหมายว่าคนธรรมดาคือสิ่งใด พลางตอบว่า “ใช่ ข้าไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียรมาก่อน”
หญิงสาวมิได้ใส่ใจกับสิ่งที่เขาตอบว่ายังไม่เคยบำเพ็ญเพียรมาก่อน แต่ใช่ว่าจะไม่เป็นวิทยายุทธ์ นางเพ่งไปที่ดวงตาของเขา พลางถามอย่างจริงจังว่า “เจ้ามีการหมั้นหมายกับคุณหนูจริงหรือ”
ฟังประโยคนี้ของนาง เฉินฉางเซิงจึงได้รู้ว่านางมิใช่คุณหนูแห่งตระกูลสวีคู่หมั้นของตน จึงมีความรู้สึกผ่อนคลายลง แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกผิดหวัง
“แม่นางคือ”
“ข้าชื่อซวงเอ๋อร์ เป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนู”
เฉินฉางเซิงมิได้คาดคิดมาก่อนว่ามีสาวใช้ที่สวมใส่เสื้อผ้าที่งดงามเยี่ยงนี้อยู่ด้วย คิดมาถึงตรงนี้รอบๆ ตัวก็เงียบเชียบมิมีผู้ใด จึงทำให้เข้าใจแจ่มแจ้งระหว่างฐานะของสาวใช้ผู้นี้กับคุณหนูแห่งตระกูลสวี
“ข้ากับคุณหนูของเจ้ามีการหมั้นหมายกันจริงๆ”
สาวใช้ที่มีนามว่าซวงเอ๋อร์คนนั้น ได้มองเขาอย่างจริงจัง พลางเอ่ยว่า “วันหลัง เจ้าอย่าได้เอ่ยประโยคนี้อีก”
“เพราะเหตุใด” เฉินฉางเซิงถามกลับอย่างจริงจัง
ซวงเอ๋อร์มองมายังลักษณะรูปร่างของเขา ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงรู้สึกโมโห จึงเอ่ยว่า “เจ้าเป็นเพียงแค่คนธรรมดา จะมาอยู่กับคุณหนูของข้าได้เยี่ยงไร รีบเอาหนังสือสมรสออกมาเสียดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเจ้า”
เฉินฉางเซิงจ้องมองนาง จึงถามกลับอย่างจริงจังว่า “เพราะเหตุใด”
ยังคงเป็นสามคำนี้
ซวงเอ๋อร์จ้องมองใบหน้าที่ได้รูปของนักพรตเต๋าหนุ่มน้อยผู้นี้ ทันใดกลับรู้สึกเห็นอกเห็นใจฝ่ายตรงข้าม พร้อมกับกล่าวว่า “ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิต ก็ไม่ต้องเอ่ยเรื่องการหมั้นหมายต่อผู้ใดอีก มิเช่นนั้นไม่ว่าผู้ใดก็คงไม่สามารถรักษาชีวิตเจ้าได้”
นางคิดว่าตนได้ใคร่ครวญเพื่อหนุ่มน้อยยากจนที่มาจากชนบทผู้นี้อย่างจริงใจแล้ว ถึงแม้คุณหนูจะไม่สามารถแต่งงานกับเขา แต่เมื่อได้ดูหนังสือสมรสแล้ว คุณหนูย่อมรู้ดีเกี่ยวกับหลักฐานที่หนุ่มน้อยคนนี้มี ถึงอย่างไรก็ต้องให้ฝ่ายตรงข้ามมีชีวิตอยู่ แต่นางกลับคาดคิดไม่ถึง เมื่อประโยคนี้ได้เข้าหูฝ่ายตรงข้าม เปรียบดั่งการใช้อำนาจบาตรใหญ่ก็มิปาน
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบ ในใจครุ่นคิดจวนขุนพลเทพปรารถนาจะเป็นดั่งอันธพาลเชียวหรือ เขาเคยอ่านในตำราและยังดูในบทละครงิ้ว ล้วนแต่มีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้น แต่ตอนนี้ตนกลับมาอยู่ในสถานการณ์นั้นเสียเอง แล้วใครจะอยู่ที่เมืองจิงตูรอให้เกิดเรื่องเล่า
เขาเอ่ยว่า “จวนขุนพลเทพปรารถนาให้ข้าตาย ก่อนหน้านั้นฮูหยินก็ไม่ให้ข้าจากไปไหน ถ้าหากข้าดูไม่ผิดหญิงรับใช้ชราผู้นั้นคงจะเก่งกาจไม่เบาเชียวล่ะ อย่างไรก็ตามมีเพียงไม่กี่คนที่พบเจอข้า ถ้าจะสังหารแล้วฝังใต้ดอกไม้เพื่อเป็นปุ๋ย ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้มิใช่หรือ แต่ตอนนี้ข้ายังมีชีวิตอยู่ ถ้าอย่างนั้นไม่ควรที่จะเกิดเรื่องขึ้นถึงจะถูก”
ซวงเอ๋อร์ยิ้มหยัน พลางตอบว่า “มีสายตานับไม่ถ้วนที่กำลังจ้องมองจวนขุนพลเทพ ดังนั้นถ้ายังอยู่ในเขตจวน เจ้าก็ยังปลอดภัย แต่เมื่อใดเจ้าก้าวออกจากจวนแล้วนั้น เจ้าก็เปรียบดั่งคนเร่ร่อน คิดหรือว่าเจ้าจะมีชีวิตได้อีกนานสักเพียงใด”
เฉินฉางเซิงครุ่นคิด จึงเอ่ยว่า “ข้าไม่เข้าใจ”
ซวงเอ๋อร์กล่าวตอบ “หากให้เจ้ากับคุณหนูแต่งงานกัน แล้วพรรคฉางเซิงจะคิดเช่นไร ตระกูลชิวซานจะคิดเช่นไร แม้ว่าจะอยู่ในเมืองเสินตู ถ้าหากคนเหล่านั้นคิดจะฆ่าเจ้าเสีย ใครจะหยุดยั้งได้”
เฉินฉางเซิงถามต่อว่า “พรรคฉางเซิงและตระกูลชิวซานทั้งสองนี้คือที่ใด”
ซวงเอ๋อร์จ้องมองเขาราวกับมองคนโง่เง่า พลางถามว่า “เจ้านี่ไม่รู้อะไรเลยหรือ”
เฉินฉางเซิง มิได้อธิบายใดๆ ถามกลับว่า “ข้าควรรู้อะไรบ้าง”
มีบางเรื่อง ที่หนุ่มน้อยนักพรตเต๋าผู้มาจากเมืองซีหนิงคงจะไม่รู้ แต่ว่าเรื่องเหล่านั้นผู้คนทั้งใต้หล้าล้วนแต่รู้ ดั่งเช่นตอนนี้เป็นการครองบัลลังก์ของราชวงศ์ต้าโจว ดั่งเช่นท่านขุนพลเทพทัพตงอวี้ สวีซื่อจี ได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ บิดาของเขาเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งไท่ไจ่ในราชวงศ์ก่อน แต่กระนั้นตำแหน่งของเขาตอนนี้ที่ได้รับความไว้วางใจ เหตุเพราะมาจากบุตรสาวของเขาเสียมากกว่า
สวีซื่อจีมีบุตรสาวเพียงคนเดียว สวีโหยว่หรง ร่างของนางนั้นคือหงส์ฟ้ากลับชาติมาเกิด มีสายเลือดที่เป็นคุณสมบัติพิเศษน่ามหัศจรรย์มาตั้งแต่เกิด เมื่อครั้งเยาว์วัยก็สามารถสำเร็จการชำระล้างกระดูก อายุสิบสองปีได้เดินทางไปร่ำเรียนที่ยอดเขาเทพธิดาทางแดนใต้ กล่าวกันว่าตอนนี้บรรลุถึงขั้นถอดจิต ชื่อเสียงดังไกลก้องโลก มีคนเคารพรักมากมาย คาดว่านางจะต้องได้รับตำแหน่งนักปราชญ์หญิงคนต่อไปแห่งนิกายแสงสว่าง
ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว สายเลือดตั้งแต่บรรพบุรุษของหญิงสาวล้วนแต่สูงส่งทั้งสิ้น ผู้คนล้วนชื่นชอบรักใคร่ เล่าขานกันว่าคุณชายแห่งเผ่ามารผู้กระหายเลือดคนนั้นก็เป็นคนที่นับถือศรัทธาในตัวนางเช่นกัน อย่างไรก็ตามเมื่อพูดถึงอนาคตของสวีโหยว่หรงว่าจะเป็นเยี่ยงไร ผู้คนมักจะนึกถึงชื่อหนึ่ง ชื่อที่เต็มไปด้วยเกียรติยศ
ชิวซานจวิน!
ตระกูลชิวซานเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งทางทิศใต้ ในรุ่นนี้ของตระกูลชิวซานนั้น มีลูกศิษย์หนุ่มน้อยรูปงามผู้หนึ่ง ชิวซานจวิน กล่าวกันว่าเขานั้นคือเทพมังกรกลับชาติมาเกิด เป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งพรรคฉางเซิง มีผู้นำในเจ็ดคำโคลงแห่งแดนเทพ ฝึกบำเพ็ญเพียรกับผู้อาวุโสในแดนใต้ ปีนี้อายุเพียงสิบแปดปี แต่คนทั่วไปมักจะคิดว่าในภายหน้าเมื่อเขามีอายุหลายร้อยปี ในใต้หล้านี้เขาคงเป็นผู้ถูกเลือกให้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นแน่
หงส์ฟ้ากับเทพมังกร ชิวซานจวินกับสวีโหยว่หรงคู่นี้เปรียบดั่งศิษย์พี่ศิษย์น้อง ในคนอายุรุ่นราวเดียวกันนี้นับว่าช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง ที่จริงแล้วคงมิสามารถหาคนที่สามที่จะเทียบกับทั้งสองนี้ได้
ในใต้หล้านี้ล้วนแต่รับรู้ว่าชิวซานจวินรักใคร่สวีโหยว่หรง ตลอดเวลาเฝ้ารอให้นางเติบโตอยู่เงียบๆ ผู้อาวุโสและศิษย์ของพรรคฉางเซิง รวมถึงประชากรไพร่ฟ้าของต้าโจวและตระกูลชิวซาน ล้วนแต่คิดว่านี่คงเป็นคู่ที่สวรรค์ส่งให้มาเป็นคู่กันเป็นแน่ แม่นางม่ออวี่แห่งพระราชวังต้าโจวยังเคยกล่าวเอาไว้ว่า แม้แต่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ยังมองเรื่องของทั้งสองว่าเป็นเรื่องที่ดีงาม
ทว่าทันใดนั้นก็มีหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าคนหนึ่งได้มาเยือนจวนท่านแม่ทัพพร้อมกับหนังสือสมรส
เขากล่าวว่าเขาคือคู่หมั้นของสวีโหยว่หรง
ถ้าหากเรื่องนี้ได้เผยแพร่ออกไป...
ทั่วหล้านี้คงจะได้ตะลึงงัน
ภายในสวนเงียบสงบ สายลมที่พัดผ่านมาทางซุ้มประตูหินได้พัดใบไผ่ปลิวว่อน
“ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้ว” ซวงเอ๋อร์จ้องมองเฉินฉางเซิงแล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็เป็นเพียงคนธรรมดา ถูกแบ่งกั้นจากโลกของคุณหนูด้วยเส้นทางช้างเผือกอันกว้างใหญ่ไพศาล เจ้าไม่มีทางก้าวข้ามมาได้ เพื่อตัวเจ้าเอง สิ่งที่ดีที่สุดคือควรลืมเรื่องนี้เสีย”
เฉินฉางเซิงแท้จริงแล้วไม่ได้คาดคิดมาก่อน ว่าหญิงสาวที่เป็นคู่หมั้นตนจะเก่งกาจเพียงนี้ หลังจากได้ครุ่นคิดจึงถามกลับว่า “แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้ฮูหยินมิได้กล่าวกับข้า”
ซวงเอ๋อร์ เอ่ยว่า “ฮูหยินไม่อยากให้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เกรงว่าหลังจากรู้แล้ว เจ้าจะปรารถนาในสิ่งต่างๆ นานา”
เขาเงยหน้าขึ้น แล้วจ้องมองไปยังนางเอ่ยว่า “เพราะเหตุใดเจ้าถึงบอกข้า”
ซวงเอ๋อร์ กล่าวตอบ “เหตุเพราะในจดหมายคุณหนูได้กล่าวถึงเจ้าไว้ คุณหนูเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม ถึงแม้นางจะไม่สมรสกับเจ้า แต่ก็ไม่ปรารถนาเห็นเจ้าตายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ว่า...ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะเป็นคนฉลาด หลังจากได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้แล้ว เจ้าคงจะกระจ่างแจ้งด้วยตัวเจ้าเอง แล้วกระทำในสิ่งที่ถูกต้อง”
เฉินฉางเซิงเอ่ยว่า “ข้ารู้แล้ว”
หลังจากพูดจบประโยค เขาได้เดินไปทางซุ้มประตูหิน เท้าได้เหยียบกับใบไผ่บนพื้น พลันก่อให้เกิดเสียงดังสวบสาบ
ซวงเอ๋อร์ตะลึงงัน ในใจคิดว่านี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่หรือ
เฉินฉางเซิงพลันหยุดเท้าลง หันหลังกลับมองมายังนาง
ซวงเอ๋อร์รู้สึกโล่งใจไม่น้อย มือน้อยๆ ยกมาทาบบนอก รอคอยการตัดสินใจของเขา
เฉินฉางเซิงจ้องมองมายังนางแล้วกล่าวว่า “ข้าต้องการจะออกจากที่นี่ ควรเดินไปทางไหน”


ตอนที่ 5 หนุ่มน้อยเสื้อสีดำลำดับที่สามสิบหก
บรรดาหนุ่มน้อยที่เข้าร่วมสมัครสอบสำนักเทียนเต้า จับก้อนหินโดยเรียงตามลำดับภายใต้คำสั่งของอาจารย์ที่อารมณ์เคร่งขรึมผู้นั้น แล้วกุมแน่นๆ ไว้สามอึดใจ เวลาล่วงเลยผ่านไป เมื่อก้อนหินสีดำก้อนนั้นอยู่ในมือของผู้คนก็จะเปล่งแสงออกมาเล็กน้อย ในแสงสว่างสลัวมีความแตกต่างเพียงน้อยนิด มีผู้คนจำนวนน้อยเมื่อหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วก้อนหินไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
ก้อนหินสีดำก้อนนั้นมีชื่อที่ธรรมดาอย่างยิ่ง
หินเหนี่ยวนำ
ในคลังตำราเต๋ามีคัมภีร์อยู่เล่มหนึ่ง บรรยายเกี่ยวกับการก่อเกิดของสิ่งแปลกประหลาดในภูเขา แม่น้ำ มหาสมุทร มีชื่อว่า ‘คัมภีร์กำเนิดสรรพสิ่ง’ เฉินฉางเซิงเคยเห็นภาพวาดของก้อนสีหินแบบนี้ในตำราเล่มนั้น รู้เกี่ยวกับสิ่งปาฏิหาริย์ของมัน ด้านในของก้อนหินชนิดนี้มีความสามารถคล้ายสัมผัสแห่งเทพซ่อนอยู่ เพียงแค่พบเจอกับร่างกายของมนุษย์ ก็จะแยกหนึ่งส่วนออกเข้าไปในร่างกาย กระตุ้นพลังปราณในร่างกายของผู้สัมผัส หลังจากนั้นก็เหมือนกับการตกปลา นำพลังปราณของมนุษย์บางส่วนกลับเข้าไปในก้อนหิน หากร่างกายที่กุมก้อนหินเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ สัมผัสเทพจะยิ่งแข็งแกร่ง ก้อนหินสีดำจะยิ่งได้รับการเติมเต็มมากขึ้น และจะยิ่งสว่างไสว หลังจากผ่านการทดลองมาแล้วหลายปี มนุษย์จึงได้สรุปกฎระเบียบออกมาหนึ่งฉบับ ถ้าหากผู้ใดสามารถผ่านระดับความสว่างของก้อนสีหินสีดำได้ จะตัดสินว่าผู้นั้นอยู่ในระดับที่มีความสามารถ
ทุกปีสำนักเทียนเต้าจะมีคนมาสมัครสอบเป็นจำนวนมาก ดังนั้นจึงเพิ่มขั้นตอนการตรวจสอบขั้นพื้นฐานเช่นนี้เข้าไป มีผู้คนไม่หยุดที่จะยื่นมือมากุมก้อนหินสีดำ บางทีสว่างบางทีส่องแสง มีคนมุ่งเข้าไปยังสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ด้านหน้าต่อไป มีคนที่ถูกอาจารย์ท่านนั้นให้สัญญาณออกจากขบวนอย่างเย็นชา บรรยากาศของแถวขบวนเหมือนกับมีความกดดันเป็นพิเศษ
มีหนุ่มน้อยคนหนึ่งกุมก้อนหินสีดำ แต่ก้อนหินสีดำไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้นทั้งสิ้น เมื่อถูกให้สัญญาณออกไป หนุ่มน้อยคนนั้นผิดหวัง ร้องไห้ตะโกนขอโอกาสให้ตนอีกสักครา มือกุมก้อนหินก้อนนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทันใดนั้นจึงถูกคนงานของสำนักเทียนเต้าลากออกไป นอกจากก่อให้เกิดเสียงหัวเราะเยาะชั่วประเดี๋ยว ก็ไม่ได้มีความหมายใดๆ
การตรวจสอบยังคงดำเนินต่อไป ผู้ใดสามารถทำให้ก้อนหินสีดำสว่างไสว ใบหน้าก็จะปรากฏความรู้สึกเบิกบานยินดี ผู้ใดไม่สามารถทำให้ก้อนหินสีดำสว่างไสว ก็หงอยเหงาเศร้าซึมยิ่งนัก
แม่น้ำทางฝั่งนั้นมีเสียงหัวเราะของนักศึกษาเก่ากระจายออกมาไม่ชัดเจน อาจารย์ผู้รับผิดชอบการตรวจสอบของหินหน่วงนำสีหน้ายิ่งนานยิ่งไม่น่าดู ตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงขณะนี้ มีผู้คนหลายร้อยที่กุมหินหน่วงนำ แม้ว่ามีผู้คนจำนวนมากที่สามารถทำให้หินหน่วงนำเปล่งแสง ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาชำระล้างกระดูกได้สำเร็จ แต่เมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมา ผู้เข้าทดสอบของปีนี้แสดงออกมาอยู่ในระดับที่ธรรมดาอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้มีคนหนึ่งที่ปรากฏว่ามีการชำระล้างกระดูกอยู่ในระดับที่สาม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยังไม่มีผู้ใดที่ชำระล้างกระดูกได้ในขั้นสูงสุด สำหรับคนอายุยังน้อยที่สามารถผ่านขั้นถอดจิต คงหาไม่ได้เป็นแน่ เป็นธรรมดาที่อารมณ์ของอาจารย์จะไม่สู้ดีนัก
การบำเพ็ญเพียรของเผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจและเผ่ามารมีหลายสิ่งที่ไม่เหมือนกัน เมื่อแรกเริ่ม ให้ความสำคัญกับการศึกษาจิตใจ สติปัญญา ความตระหนักรู้ บ่มเพาะจิตญาณ อาศัยสติปัญญามาดำเนินการในวันต่อไป อาศัยจิตญาณมาเป็นแรงกำลังของฟ้าดิน ใช้พละกำลังหล่อหลอมร่างกาย เริ่มจากผิวหนัง เส้นขน เส้นผมจนถึงเส้นเอ็น กล้ามเนื้อ จนกระทั่งเข้าสู่ไขกระดูก ฝึกฝนจนแข็งแกร่ง มีพละกำลังสามารถยกก้อนหินได้ สุขภาพร่างไม่เจ็บป่วยเหมือนคนธรรมดา นี่เป็นสาเหตุของชื่อการชำระล้างกระดูก
เผ่ามารตั้งแต่กำเนิดก็มีร่างกายแข็งแกร่งดุจทองและหิน ถ้าหากมนุษย์ไม่ได้ผ่านขั้นตอนการชำระล้างกระดูก ก็คงไม่สามารถเข่นฆ่าฝ่ายตรงข้ามในสนามรบได้ ดังนั้นในกองทัพทหารของมนุษย์ อย่างน้อยจะต้องผ่านการชำระล้างกระดูกเป็นอันดับแรก ถึงจะมีคุณสมบัติเป็นพลทหารในสนามรบผู้เกรียงไกร นอกเหนือจากนี้ การชำระล้างกระดูกยังมีคุณสมบัติที่เป็นจุดสำคัญ สะท้อนให้เห็นถึงส่วนอื่นๆ อีกด้วย การชำระล้างกระดูกนอกจากเสริมสร้างความแข็งแรงให้เส้นเอ็นและกระดูก ยังทำให้สติปัญญากระจ่างแจ้ง เลื่อนระดับความทรงจำและสามารถแบ่งแยกพลัง ถ้าหากใช้หลักการของคัมภีร์เต๋ามากล่าวสรุป ก็คือการพบเจอโลกอีกแห่งหนึ่ง
คัมภีร์มหามรรคสามพันบท เป็นเพียงการกล่าวโดยประมาณการ ตำราบนโลกนี้มีมากมายมหาศาลประดุจมหาสมุทร มีตัวอักษรจำนวนนับไม่ถ้วนคอยแทนที่ความรู้ ถ้าหากว่าไม่ชำระล้างกระดูกมีสติปัญญาปราดเปรื่องจิตใจใสสะอาดแล้วนั้น ไฉนจะกล้าเหยียบบนมหาสมุทรไปขอความรู้ หากกล้าออกไปเผชิญโลกกว้าง เกรงว่าชั่วครู่คงจะหลงทาง ถูกคลื่นโหมซัดตีเข้ากระดูกและเส้นเอ็นจนแหลกละเอียด คงต้องเสียชีวิตเป็นแน่ หลายปีมานี้สำนักเทียนเต้าได้เพิ่มขั้นตอนทดสอบ ถ้าพิจารณาจากด้านนี้แล้ว อันที่จริงเป็นเรื่องที่มีเหตุผลอย่างยิ่ง ถ้าหากเจ้าแม้แต่การชำระล้างกระดูกยังไม่สำเร็จ แล้วจะมีคุณสมบัติที่จะไปบำเพ็ญเพียรตามวิธีที่ลึกซึ้งกว่านี้ได้อย่างไร
เมื่อวานอยู่ที่จวนขุนพลเทพ เฉินฉางเซิงได้กล่าวยอมรับว่าตนไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียรมาสองครั้งแล้ว เป็นธรรมดา เขาก็ยังไม่เคยชำระล้างกระดูกสำเร็จ คงต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เมื่อเขากุมก้อนหินสีดำไว้ชั่วครู่ ก้อนหินสีดำไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น เขาคงต้องถูกอาจารย์ขับไล่ออกจากขบวนสมัครสอบ แต่ที่แปลกก็คือ อารมณ์ของเขาสงบนิ่งมาก คล้ายกับจะไม่กังวล
เวลานี้ เขาห่างจากโต๊ะตัวนั้นไม่ไกลมาก มีเพียงสามคนที่อยู่ด้านหน้า คนที่อยู่ด้านหน้าสุด คือหนุ่มน้อยที่ใส่เสื้อผ้าสีดำบางๆ หนุ่มน้อยคนนั้นเดินไปอยู่ด้านหน้าโต๊ะตัวนั้น ไม่รอให้อาจารย์ของสำนักเทียนเต้าเอื้อนเอ่ยอันใด ยื่นมือออกไปหยิบหินหน่วงนำสีดำก้อนนั้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ณ เวลานี้ ทุกคนล้วนแต่รู้สึกตึงเครียด
เหตุคงเป็นเพราะว่าหนุ่มน้อยที่สวมใส่เสื้อสีดำคนนั้นมีท่าทีสงบนิ่งยิ่งนัก
ต้นฤดูใบไม้ผลิจิงตูเต็มไปด้วยเมฆ พระอาทิตย์ถูกบดบังไว้ด้านหลัง สำนักเทียนเต้าสวยสง่าและเงียบสงบทั้งผืน ทันใดนั้น ทุ่งหญ้าริมลำธารแปรเปลี่ยนเป็นสว่างไสว ต้นหญ้าที่เพิ่งแตกกิ่งสีเขียวอ่อนออกมาใหม่ ราวกับเปลี่ยนเป็นกิ่งก้านหยก หยดน้ำค้างที่หลงเหลือเปลี่ยนเป็นไข่มุกใส น้ำในลำธารใสแจ๋ว ปลาตัวเล็กๆ แหวกว่ายไปมา สายตาจ้องมองไปยังฟากฟ้า พลันถูกแสงสว่างกระทบเข้ากับร่างกายที่ไม่ขยับเขยื้อน
ผู้คนต่างยกมือบดบังสายตาโดยมิทันรู้ตัว คิดว่าเป็นเพราะเมฆกระจายพระอาทิตย์โผล่ขึ้นนำพาแสงสว่างมา ผ่านไปชั่วครู่จึงค่อยปรากฏปฏิกิริยาตอบกลับ ถึงแม้ว่าจะเป็นฤดูใบไม้ผลิที่สวยวิจิตรก็คงไม่สว่างไสวเช่นนี้เป็นแน่ ถ้าหากไม่ใช่แสงอาทิตย์...แล้วแสงสว่างผืนนี้มาจากแห่งใด
แสงสว่างค่อยๆ เบาบาง สายตาก็ปรับได้เล็กน้อย ผู้คนที่ยกมือขึ้นมาปิดบัง มองเห็นอาจารย์สำนักเทียนเต้าท่านนั้นอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง ในเวลาเดียวกันผู้คนก็มองเห็นว่าแสงสว่างมาจากที่ใด มาจากกลางฝ่ามือของหนุ่มน้อยเสื้อสีดำ หินหน่วงนำสีดำก้อนนั้น เวลานี้คล้ายกับจะเปลี่ยนเป็นก้อนหินอุณหภูมิร้อนสูงสุดที่อยู่ในปล่องภูเขาไฟ จากทิศทางของเส้นแสงได้กระจายออกไปนับไม่ถ้วน คล้ายกับกำลังเผาไหม้มิปาน!
“ขั้นถอดจิต...คาดไม่ถึงว่าจะเป็น...ขั้นถอดจิตหรือ”
อาจารย์สำนักเทียนเต้าท่านนั้น กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เวลานี้เขาจ้องมองไปยังหนุ่มน้อยเสื้อสีดำผู้นั้น ราวกับกำลังจ้องมองหยกล้ำค่า ลุกขึ้นยืนอย่างรีบร้อน เดินไปยังด้านหน้าของฝ่ายตรงข้าม ก้มหัวมองไปยังฝ่ามือของเขาอย่างใคร่รู้ จ้องไปยังลำแสงที่ลอดทะลุออกมาเหล่านั้น คงไม่มีผู้ใดคิดว่าอาจารย์ท่านนี้ยับยั้งสติไม่อยู่ ต้องรู้ว่า...ใบหน้าของหนุ่มน้อยมีความอ่อนเยาว์ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอายุไม่เกินสิบหกปี แต่กลับถึงขั้นถอดจิต!
บรรยากาศอย่างนี้คืออะไร พรสวรรค์คืออะไร หรือนี่คือพรสวรรค์! กลุ่มนักศึกษาเก่าที่อยู่ตรงลำธารหยุดการเยาะเย้ยถากถางไปนานแล้ว เขามองไปยังข้างล่างเพิงไม้ไผ่ประหนึ่งเห็นภูตผีก็มิปาน นักศึกษาเก่าที่ก่อนหน้านั้นพูดจาไม่น่าฟังที่สุด ตกจากม้านั่งหินไถลลงพื้น แต่กลับรู้สึกว่าความเจ็บปวดมิได้กระจายไปถึงกระดูกก้นกบ น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความตระหนกตกใจเอ่ยว่า “เป็นไปได้อย่างไร ศิษย์พี่ไป๋อายุสิบหกปีถึงจะถึงขั้นเข้าถอดจิต...เจ้าเด็กนี่...หรือว่าเจ้าเด็กนี่จะมีใบหน้าอ่อนเยาว์แต่กำเนิด ไม่อย่างนั้นจะเป็นไปได้อย่างไร!”
ณ เวลานี้ มีเสียงที่ฟังดูชราและเย็นชาดังมาจากทางด้านหลังพวกเขา
“ในเมื่อเขาคือถังซานสือลิ่ว คงไม่มีอะไรที่จะเป็นไปไม่ได้”
“ถังซานสือลิ่ว เขาคือถึงชานฉือลิ่วรึ” ทุกคนได้ยินชื่อนี้ ยิ่งเพิ่มความตระหนกตกใจ มีคนเอ่ยว่า “เขาอยู่อันดับที่สามสิบหกของทำเนียบชิงอวิ๋น...เพราะเหตุใดจึงออกจากเวิ่นสุ่ยมาจิงตู หรือเป็นเพราะการสอบใหญ่ในปีหน้า แต่ด้วยความสามารถของเขา ปรารถนาจะเข้าไปสุสานเทียนซูก็คงไม่มีปัญหาใดๆ เป็นแน่”
มีคนหนึ่งได้กล่าวอธิบายว่า “ถังซานสือลิ่วทั้งโอหังและถือดีที่สุด ไม่เคยยอมผู้ใด อย่าพูดถึงกฎสวรรค์เจ็ดประการ แม้แต่ลูกหมาป่าทางเหนือก็ไม่เกรงกลัว ในเมื่อเขาปรารถนาเข้าร่วมการสอบใหญ่ของปีหน้า ก็คงอยากจะเปลี่ยนชื่อตนเองเป็นแน่ เช่นนี้...เป็นธรรมดาที่จะมาจิงตูล่วงหน้า ในเมื่อมาจิงตู ก็ปรารถนาเข้ามาที่สำนักเทียนเต้าของพวกเรา”
พูดถึงชื่อของถังซานสือลิ่ว ผู้คนต่างคิดไปถึงข่าวลือของหนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์คนนี้ อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเบาๆ ก็มีคนกล่าวอีกว่า “กฎสวรรค์เจ็ดประการมีคนไม่เกรงกลัวย่อมได้ แต่เขาจะไม่เกรงกลัวต่อชิวซานจวินเชียวรึ”
“ถ้าอย่างนั้นก็มิรู้ได้ เพียงแค่เห็นระดับแสงสว่างไสวของหินสีดำก้อนนั้น เกรงว่าเขายังคงสงวนพลังไว้ ถึงแม้ว่าพลังฌานเริ่มแรกคงยังไม่สมบูรณ์ แต่คงไม่ห่างไกลมากนัก”
ทุกคนได้วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเซ็งแซ่ เมื่อคิดไปถึงน้ำเสียงชราก่อนหน้านั้น พลันหันหลังกลับด้วยความงุนงง กลับพบว่าคนที่มานั้นคือรองเจ้าสำนักเทียนเต้าผู้น่าเกรงกลัว ไม่สามารถหยุดความหวาดกลัวได้ ไม่กล้าหยุดโค้งตัวทำความเคารพ เหล่านกและสัตว์ป่าพากันแตกตื่นกระจัดกระจาย
ผู้แกร่งกล้าหรืออาจจะกล่าวได้ว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ ก็สมเหตุสมผลที่จะได้รับสายตาของกลุ่มฝูงชนในการทดสอบ บรรดาคนหนุ่มที่เข้าร่วมการทดสอบของสำนักเทียนเต้า ไม่มีผู้ใดรู้ภูมิหลังของหนุ่มน้อยเสื้อดำผู้นั้น ยิ่งทำให้เพิ่มความหวั่นไหวยิ่งขึ้น จ้องมองด้านหลังของเขา ความรู้สึกหวาดผวาและเลื่อมใสผสมปนเปพรั่งพรูกันออกมา เฉินฉางเซิงเองเมื่อจ้องมองไปยังหนุ่มน้อยเสื้อสีดำผู้นั้นก็รู้สึกเลื่อมใส เขาไม่มีพรสวรรค์เช่นนี้ แท้จริงแล้วรู้สึกอิจฉาอยู่ไม่น้อย
หนุ่มน้อยเสื้อดำเดินมุ่งไปยังข้างหน้าด้วยท่าทางเมินเฉย ใช้เวลาไม่นานจึงเข้าไปยังสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้นซึ่งอยู่ด้านในของสำนักเทียนเต้า แต่ทว่าผู้คนที่เหลือยังคงต้องทดสอบต่อไป ไม่นานสุดท้ายจึงมาถึงเฉินฉางเซิง เขาเดินไปยังด้านหน้าของโต๊ะ มองดูลักษณะภายนอกที่ขรุขระและหยาบด้านของหินก้อนนั้น ก้อนหินสีดำมีรูเล็กๆ ที่มองไม่ชัดเจนนับไม่ถ้วน เขาลังเลชั่วครู่ ยื่นมือเข้าไปกุมหินสีดำ ยกขึ้นมาอยู่ด้านหน้าของดวงตา เริ่มสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เขารับรู้ได้อย่างแจ่มชัด สายลมที่เย็นเฉียบทำให้รู้สึกสดชื่น พรั่งพรูออกมาจากรูเล็กๆ ของก้อนหินสีดำอย่างท่วมท้น ไหลมาตามกลางฝ่ามือเข้าสู่ร่างกาย หลังจากนั้นก็หลั่งไหลไปยังเส้นชีพจรอย่างรวดเร็ว พยายามที่จะไปสู่ตำแหน่งที่ลึกกว่าเดิม เปรียบดังพระอาทิตย์ที่หมุนเวียนแผดเผาในมหาสมุทรเพื่อค้นหาพลังที่แท้จริงของตน สายลมที่เฉียบเย็นนั้นเห็นได้ชัดเจนว่าไม่มีจิตสำนึกใดๆ และไม่มีเจตนาชั่วร้ายใดๆ เขาจึงไม่ได้กระทำการต่อต้านแต่อย่างใด มันค้นหาไปทั่วทุกซอกทุกมุมในร่างกาย อย่างไม่ต้องสงสัย ถึงแม้ว่าเขาอยากจะต่อต้านก็ไม่ได้มีความสามารถนั้นแต่อย่างใด เพียงแต่เขาชัดเจนยิ่งนัก การไหลเวียนของลมปราณในร่างกายมีสิ่งผิดปกติ ก่อนที่เขาจะได้ลงมือรักษาตนเอง สายลมนั้นแท้จริงแล้วคงไม่สามารถค้นหาเจอสิ่งใดได้ ในเมื่อไม่มีพลังปราณกลับมา และไม่ได้มีการตอบโต้ของสัมผัสเทพ เป็นธรรมดาที่ก้อนหินสีดำจะไม่เปล่งแสงสว่างไสวขึ้นมา
ไม่มีสิ่งที่เกินความคาดหมายเกิดขึ้น ก้อนหินสีดำยังคงเป็นก้อนหินสีดำ วางอยู่กลางฝ่ามือเขาอย่างสงบนิ่ง
เขานำก้อนหินสีดำวางกลับไปบนโต๊ะ จ้องมองอาจารย์สำนักเทียนเต้ากล่าวว่า “ไม่สว่าง”
ในสายตาของผู้คนที่มองดูอยู่ด้าน เขาเพียงแค่หยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วนำกลับไปวาง ที่จริงเรื่องเช่นนี้ก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อย เขากลับกุมก้อนหินสีดำอย่างเอาจริงเอาจังเพื่อยืนยันอีกคราหนึ่ง มันอาจจะน่าตลกเกินไปหน่อย แต่ที่แปลกก็คือ กลับไม่มีเสียงหัวเราะเยาะออกมา จ้องมองอารมณ์ที่ปกติของเขา ที่แท้แล้วผู้คนต่างคิดว่าประหลาดไม่น้อย หนุ่มน้อยคนที่ไม่สามารถทำให้ก้อนหินสีดำสว่างไสวได้ก่อนหน้านี้ ล้วนแต่รู้สึกขายหน้า เหตุเพราะว่าพ่ายแพ้จึงรู้สึกเศร้าสลดและเจ็บปวด แม้กระทั่งอาจจะเป็นดั่งหนุ่มน้อยที่ร้องไห้น้ำตาแตกน่าอับอายคนนั้น แต่เขา...กลับสงบนิ่งยิ่งนัก
ไม่แปลกที่เขาไม่เข้าใจบรรยากาศเช่นนี้ มองดูแล้วก็มิได้เหมือน
อาจารย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เดิมทีเขาควรที่จะโบกมือเป็นสัญญาณให้เขาออกไป แต่กลับเป็นเพราะความเงียบที่แปลกประหลาดนี้ เขาจึงถามกลับอย่างแปลกประหลาดบ้าง “เจ้าไม่เคยบำเพ็ญเพียรรึ”
“ข้าไม่เคยบำเพ็ญเพียร”
เฉินฉางเซิงพูดประโยคที่เมื่อวานได้พูดที่จวนขุนพลเทพซ้ำเป็นครั้งที่สอง
อาจารย์จ้องมองเข้าด้วยสีหน้าที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ คงสื่อความหมายว่าเหตุใดเจ้ายังไม่ออกจากที่นี่อีกเล่า
เฉินฉางเซิงทำความเคารพ จากนั้นจึงจากไป
แต่ว่าทิศทางที่เขาจากไปไม่ใช่ประตูด้านหน้าของสำนักเทียนเต้า ทว่าคือสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น
อาจารย์ท่านนั้นตะลึงงันชั่วครู่ ถึงจะเข้าใจสิ่งที่เขาอยากจะทำ กล่าวด้วยความโมโห “หยุดก่อน!”


ตอนที่ 3 มันคือชื่อที่ธรรมดา แต่...มันคือชื่อของข้า
ซวงเอ๋อร์ตะลึงไปชั่วครู่ถึงจะรู้สึกตัว
นางมองออกว่าหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าคนนี้ มิได้จงใจเยาะเย้ยหรือหยอกล้อ เพียงแต่หาได้ฟังสิ่งที่นางพูดไม่ ทว่าเมื่อจ้องมองท่าทางที่สงบนิ่งของฝ่ายตรงข้ามนั้น นางไม่เข้าใจเพราะเหตุใดถึงโกรธขึ้นมา
นางกล่าวอย่างเคียดแค้น “เจ้าต้องตายแน่”
เฉินฉางเซิงเบิกตากว้าง เอ่ยว่า “ทุกคนย่อมตาย”
ซวงเอ๋อร์ตอบ “เจ้าก็รู้ว่าข้ามิได้หมายความเช่นนี้”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างตั้งใจ “ขอบคุณที่เจ้าบอกกับข้า”
ซวงเอ๋อร์ทำหน้าปั้นยาก เอ่ยว่า “ฮูหยินประสงค์จะถอนการหมั้นหมาย เมื่อเจ้าตอบรับ ตัวเจ้าเองก็ย่อมมีสิ่งตอบแทน เพราะเหตุใดต้องโกรธแล้วพูดว่าตนเองมาถอนการหมั้นหมาย เจ้าคิดว่าการทำเช่นนี้จะสามารถเอาเกียรติบนใบหน้าเจ้ากลับมาได้อย่างนั้นรึ ถ้าหากว่าเป็นอย่างนั้นจริง ก็มิเห็นมีอะไรเลย ท้ายที่สุดแล้วเหตุใดเจ้าถึงเปลี่ยนความตั้งใจเสียล่ะ ทำกลับไปกลับมา ที่จริงแล้วมาพูดคุยกันไม่ดีกว่าหรือ”
“ที่จริงแล้ว...ข้าต้องการจะมาถอนการหมั้น พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็มิได้สำคัญ แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากจะถอนหมั้นแล้ว”
“เพราะเหตุใด”
เฉินฉางเซิงเอียงหัวแล้วคิดอย่างจริงจัง ใบหน้าอ่อนเยาว์ค่อยๆ ยิ้มออกมา เหตุเพราะสามารถหาเหตุผลที่จะพูดเกลี้ยกล่อมฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว จึงเอ่ยว่า “เพราะว่า...พวกเจ้าไม่เคยถามชื่อข้า”
ซวงเอ๋อร์ไม่เข้าใจ
“ตั้งแต่เข้ามาในจวนจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินหรือว่าเจ้า ล้วนแต่ยังไม่เคยถามชื่อของข้า”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปที่นางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ชื่อของข้าคือเฉินฉางเซิง ข้ารู้ว่าชื่อของข้ามันฟังดูธรรมดา แต่ว่าอาจารย์ของข้าอยากให้ข้ามีอายุยืนยาว ความคิดนี้ช่างดีมิใช่หรือ ดังนั้นข้าเลยใช้ชื่อนี้มาตลอด”
พูดมาถึงประโยคนี้ นัยน์ตาของเขาเป็นประกาย ท่าทางสงบนิ่ง
ทันใดนั้นซวงเอ๋อร์คิดว่าเขาเหมือนกับหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าธรรมดาทั่วไป ร่างกายมีแสงแวววาวเปล่งออกมาก หรือว่าเขาจะมีลักษณะนิสัยที่จริงจัง นางเข้าใจเหตุผลของเขา จึงก่อเกิดความรู้สึกละอายใจขึ้นมา
ตั้งแต่เข้ามาที่จวนจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครถามชื่อเขาสักคน แต่เขาหาได้แสดงกิริยาที่โกรธเคืองไม่ แม้ได้รับความอัปยศอดสู ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าฮูหยินหรือว่าซวงเอ๋อร์ เขาล้วนแต่แสดงกิริยาที่มีมารยาท หาได้มีสักครั้งที่ขาดมารยาท ถึงแม้บางทีจะมีอาการอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็ถือว่าน้อยนิด คนเหล่านั้นที่ทำให้เขาไม่ยินดี สุดท้ายแล้วพวกเขานั้นกลับกลัดกลุ้มยิ่งกว่าเขาเสียอีก
ไม่ใช่ว่าเขาถนัดที่จะทำให้คนอื่นไม่ยินดี แต่เขาได้ตั้งใจทำในสิ่งที่ตนคิดว่าควรจะกระทำ ไม่ว่าจะเป็นการถอนการหมั้นหมายหรือว่าเปลี่ยนความตั้งใจ เขาคิดว่าล้วนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ถึงแม้จะทำให้ผู้คนรู้สึกยากที่จะตัดสินใจ ด้วยเหตุนี้ ผู้คนที่ทำให้เขาไม่ยินดี สุดท้ายแล้วก็ต้องกลัดกลุ้มจนไม่มีทางที่จะมีความสุข
ซวงเอ๋อร์ตั้งแต่เยาว์วัยก็มาอยู่ที่จวนขุนพลเทพ ต้นเหตุคงเป็นเพราะคุณหนู ดังนั้นตำแหน่งของนางจึงสูงส่ง แม้แต่ท่านเทพและฮูหยินยังไม่เคยกล่าวว่านางอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่เคยพบเจอผู้ใดที่เหมือนกับเฉินฉางเซิง นางรู้สึกไม่คุ้นเคยกับความรู้สึกเช่นนี้ จิตใต้สำนึกรู้สึกไม่สงบ ไม่รู้ว่าเหตุเพราะสิ่งที่พูดเกลี้ยกล่อมเฉินฉางเซิงหรือกับตนเองกันแน่ นางจึงทำน้ำเสียงให้เข้มแข็งขึ้นพลางเอ่ยว่า
“ในใต้หล้านี้ มีเพียงคุณหนูของข้าที่มีสายเลือดของหงส์ฟ้าอย่างแท้จริง นางหาได้เป็นสองรองใครไม่!”
“ในสมุดบันทึกของศิษย์พี่ข้ามีหนึ่งประโยค แต่ไหนแต่ไรข้าคิดว่าช่างมีเหตุผล ตอนนี้จะมอบให้กับเจ้า หวังว่าเจ้าจะสามารถเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เขาได้กล่าวว่า ผู้คนบนโลกใบนี้ล้วนแล้วแต่ไม่เป็นสองรองใคร”
เฉินฉางเซิงมองนางพลางกล่าวอย่างจริงจัง
สุดทางเดินของถนนที่ทอดยาวมีสะพานหินโค้งตั้งอยู่ ใต้สะพานหาใช่แม่น้ำลั่วเหอ แต่คือลำธารสายเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตา เฉินฉางเซิงเดินไปถึงบนสะพาน หันหลังกลับมองไปยังจวนขุนพลเทพ พบเจอแต่ความเงียบสงบ แต่ยังคงมีความเจริญรุ่งเรือง มีสวนสวยงามนับไม่ถ้วน หนึ่งในนั้นพบว่าจวนตระกูลสวีโดดเด่นที่สุด เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะไปมา
หลังจากที่เขามาถึงจิงตู เขาไม่ได้ไปเยี่ยมชมทิวทัศน์ที่ลือชื่อใดๆ แม้แต่สุสานเทียนซูก็ยังไม่ทันได้ไป แค่แวะไปที่ลำธารเพื่อหวีผมล้างหน้าชั่วครู่ แล้วมุ่งตรงมายังจวนขุนพลเทพ เขาต้องการที่จะถอนการหมั้นหมาย เขาช่างรีบร้อนเสียจริง ถ้าหากเขาและคุณหนูของจวนเทพขุนพลได้สมรสกัน ถ้าหากว่าโรคของเขารักษาไม่หาย เหตุใดต้องให้ฝ่ายตรงข้ามเหนื่อยด้วยเล่า ถึงแม้จะสามารถรักษาได้ ก็คงต้องใช้ระยะเวลาหลายปี
เขาไม่อยากให้เวลาวัยหนุ่มสาวของฝ่ายตรงข้ามเสียไป แต่คิดไม่ถึงว่าได้มาอยู่ที่จวนตระกูลสวีจะพบเจอกับการดูถูก การเหยียดหยาม การยั่วยุทั้งหลายเหล่านั้น ตอนนี้เขาย้อนกลับไปคิด ตั้งแต่เขาอายุสิบปี ทางวัดก็ไม่เคยได้เคยรับของขวัญจากฝ่ายตรงข้ามอีก ทั้งสองฝ่ายได้ขาดการติดต่อต่อจากกัน เป็นเช่นนี้ก็สามารถอธิบายได้ว่าฝ่ายตรงข้ามก็มิได้ปรารถนาจะสมรสกับตน วันนี้เขามาที่จิงตูประสงค์จะเป็นฝ่ายขอยกเลิกการแต่งงาน แต่เดิมน้ำที่ไหลมารวมกันก็มักจะกลายเป็นคูคลอง ต่างเป็นเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างสมัครใจยินยอม คิดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอเรื่องที่รบรากัน ดังนั้นเมื่ออยู่ในสนามเขาจึงเปลี่ยนความตั้งใจ
เขาไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเพียรและก็ไม่ใช่นักพรตเต๋า แต่ว่าเขาได้ร่ำเรียนคัมภีร์เต๋ามาตั้งแต่เยาว์วัย บวกกับชะตาชีวิตที่มืดมัว ดังนั้นเมื่อเขาปรารถนาทุกสิ่งทุกอย่าง ก็ให้เกิดขึ้นแล้วแต่ใจ ให้ดำเนินไปอย่างสบายใจ การเดินทางไกลโพ้นนับหมื่นลี้มาจิงตูเพื่อมาถอนการหมั้นหมาย ก็คือการทำตามปรารถนาของใจ ไม่ยกเลิกการหมั้นหมาย ก็คือการทำตามปรารถนาของใจ จวนขุนพลเทพไม่มีมารยาท เขายิ่งไม่อยากให้ฝ่ายตรงข้ามได้ทำตามปรารถนา เพราะว่าเป็นเยี่ยงนี้ ใจของเขาช่างทำตามยากยิ่ง
แน่นอนว่าเมื่อมาถึงขณะนี้ เฉินฉางเซิงเพียงอยากให้คนที่เย็นชาชอบซ่อนเร้น อีกทั้งฮูหยินที่หน้าตางดงามและก็หญิงรับใช้ที่ดวงตากลมโตชอบมองท้องฟ้าผู้นี้ร้อนใจ ผ่านไปไม่กี่วัน เขาจะนำหนังสือสมรสมาถอนหมั้นฝ่ายตรงข้าม ชะตาชีวิตของคนเราเกี่ยวกับฟ้า แต่ความสุขทั้งชีวิตของแม่นางสวีสำคัญกว่าการที่เขาได้พบเจอกับความเย็นชาและการดูถูกเหยียดหยามเหล่านี้ ถึงกระนั้นเขายังคงคิดว่าเป็นเช่นนี้
เพียงแค่ ท้ายที่สุดแล้วจะทำให้คนไม่ยินดี มีบางครั้งเฉินฉางเซิงมักจะลืมว่าตนเองนั้นเป็นเพียงหนุ่มน้อยวัยแค่สิบสี่ปี แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อยคนหนึ่ง เขามีความภาคภูมิใจและให้เกียรติต่อตนเอง ถูกทำให้อับอายขายหน้าก็ย่อมต้องมีความรู้สึกเป็นธรรมดา
เขาเดินไปใต้สะพานหิน ซื้อซาวปิ่ง*สองชิ้นที่วางขายตามริมทาง นั่งยองๆ อยู่บนแผ่นหินที่อยู่ริมลำธาร ด้านหนึ่งค่อยๆ แทะซาวปิ่ง อีกด้านหนึ่งก็มองไปยังจวนขุนพลเทพที่อยู่ไกลออกไป ในใจรู้สึกเป็นทุกข์ เขารู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากที่ใด ยิ่งแจ่มแจ้งถ้าหากให้ความรู้สึกนี้ปะทุออกมา คงจะทำร้ายร่างกายเป็นแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ก็ไม่ได้ช่วยแต่อย่างใด
ผิวน้ำของแม่น้ำลั่วเหอที่ห่างไกลออกไป เปรียบดังเมฆที่เลือนราง ตรงข้ามกับแม่น้ำคือถนนที่ทอดยาว มีกองพันหมาป่าที่มาจากทิศตะวันตกอยู่ห่างไกลออกไป ราวกับว่าจะได้กลิ่นเหม็นหืนที่ปากของสุนัขหมาป่าก็ไม่ปาน มีเงาลอยข้ามน้ำไป เขาจึงเงยหน้าขึ้นมอง พบอาชาสวรรค์ที่มีปีกสีขาวราวหิมะตัวหนึ่งกำลังลากเกวียนที่งดงามมุ่งไปยังทิศเหนือ กำแพงเมืองที่ไกลออกไปนั้นมีหอสังเกตการณ์ เหยี่ยวแดงผู้รับผิดชอบการไต่สวนของทหารทำหน้าที่มิหยุดหย่อน ท้องฟ้าสีครามที่ไกลออกไป มีทหารลาดตระเวนทั้งสี่ด้านกำลังใช้รถลากบินลาดตระเวนอยู่ ดูๆ ไปแล้วช่างเหมือนแมลงปอน่ารำคาญที่มักจะบินอยู่นอกวัดเหล่านั้น...
ที่นี่คือเมืองหลวงในราชวงศ์ต้าโจว ภาพที่อยู่ตรงหน้าช่างมหัศจรรย์ยากที่จะคิดได้ว่านี่คือคนป่าที่ต่ำช้าจำนวนนับไม่ถ้วน เฉินฉางเซิงแทะซาวปิ่ง พลันเบิกตากว้าง มองดูภาพพวกนี้อย่างได้อรรถรส นำไปเปรียบเทียบกับคัมภีร์เต๋าที่ได้บันทึกไว้ ในใจคิดว่าไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะสามารถเห็นสัตว์เทพในตำนานเหล่านั้น ดังเช่นในพระราชวังลี่มีเพียงแค่เสาหินเต่าเทพอายุสามพันกว่าปีต้นนั้น ไม่รู้ว่าในพระราชวังยังคงหลงเหลือมังกรที่น่าเกรงขามตามตำนานหรือไม่ กล่าวกันว่าสิ่งที่เหลือเพียงน้อยนิดก็คือมังกรทองยักษ์อันทรงเกียรติ ยิ่งกว่านั้นหลายหมื่นปีมานี้ยังมิเคยปรากฏให้ใครได้เห็น แล้วในอนาคตข้าจะมีโอกาสได้เห็นหรือ ใช่แล้ว ยังมีเรื่องเล่าขานของหงส์...
ซาวปิ่งช่างหอมหวน แต่ก็แข็งมากเช่นเดียวกัน ต้องเสียแรงในการกินไม่น้อย เฉินฉางเซิงเดิมทีคิดว่าตนเองได้นำเรื่องทั้งหมดที่พบเจอในจวนขุนพลเทพโยนทิ้งไปจากสมองแล้ว ขจัดความรู้สึกทุกข์ออกไปได้อย่างสำเร็จ แต่เมื่อนึกถึงคำว่า ‘หงส์’ คำนี้ พลันทำให้เขาคิดถึงเรื่องของสายเลือดหงส์ที่ได้ยินในวันนี้ คิดไปถึงแม่นางสวีผู้ที่มีสายเลือดหงส์ ทำให้คิดถึงเมื่อหลายปีก่อนที่ได้รับของเล่นเล็กๆ พวกนั้น...
เขามองไปยังซาวปิ่งที่อยู่ในมือคำสุดท้าย นั่งเหม่อลอยสักพักจึงเอาขนมเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเมียดละไมจึงกลืนลงท้อง เขาล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อเพื่อเช็ดเศษขนมออกจากมือให้สะอาด สะพายสัมภาระแล้วหายลับไปกับฝูงชน
เขาไม่ทันได้ระวัง ไม่ไกลจากหัวมุมถนนมีรถม้าที่ไม่สะดุดตาคันหนึ่งได้จอดไว้ แอกหน้ารถม้าที่ไม่เตะตานั้น มีตราสัญลักษณ์สีแดงเข้มแวววาวของหงส์ แน่นอน ถึงแม้เขาจะมองเห็นก็คงไม่รู้ว่าคือตราสัญลักษณ์ของจวนขุนพลเทพหลังจากคุณหนูแห่งตระกูลสวีได้ถือกำเนิด จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ได้มอบตราสัญลักษณ์สายเลือดหงส์อันใหม่ให้กับตระกูลสวี สิ่งนี่คือเกียรติอันหามิได้อีกแล้ว ทั้งยังเป็นการประกาศอย่างเป็นทางการอีกด้วย
ม้าศึกที่อยู่ข้างหน้ารถมีสายเลือดของอาชาเขาเดียวอยู่ สายตาที่เย็นชาของมันมองไปยังใต้สะพานที่แม่น้ำไหลอยู่ บนตู้มีแม่เฒ่าที่มีสายตาเย็นชา แต่ในขณะเดียวกันก็ได้หลบซ่อนความประหลาดและความกระวนกระวายใจไว้
หลังจากเฉินฉางเซิงออกมาจากจวนขุนพลเทพ นางก็ตามเขามาตลอดเวลา นางคิดไม่ถึงว่าหลังจากหนุ่มน้อยเห็นเมืองหลวงต้าโจวแล้วจะสามารถแสดงออกได้สงบเยือกเย็นเพียงนี้ ไม่เหมือนกับหนุ่มน้อยชนบทที่ไม่มีความรู้แม้แต่น้อย นั่นเป็นเพราะว่านางหาได้รู้ว่าหนุ่มน้อยผู้นั้นตั้งแต่เยาว์วัยได้ศึกษาตำรานับไม่ถ้วน ในตำรานั้นเขาได้ดูทิวทัศน์มากมายและได้เดินทางไปมานับไม่ถ้วน
สวีซื่อจีนั่งอยู่ที่ห้องหนังสือ รูปร่างของเขาสูงใหญ่ประดุจภูเขา ได้กลิ่นของโลหิตกำจายอ่อนๆ แผ่ออกมา นกกระเต็นบนต้นไม้ที่อยู่ห่างจากหน้าต่างไปประมาณสิบจั้ง*หวาดกลัวจนต้องเอาหัวไปซ่อนไว้ที่ใต้ปีก ไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียงสักนิด กลิ่นอายอันแรงกล้าที่นำพากลิ่นคาวโลหิตติดมาด้วย พิสูจน์ได้ว่าท่านแม่ทัพใหญ่แห่งต้าโจวมีกำลังที่น่ากลัวอย่างยิ่งและก็ทำให้รู้ว่าตอนนี้เขาอารมณ์ไม่สู้ดีนัก
สิ่งที่ทำให้อารมณ์ของเขาปะทุเช่นนี้ คือหยกครึ่งซีกที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือก้อนนั้น
“ปีนั้นท่านพ่อเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งไท่ไจ่ ได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดินีเป็นอย่างยิ่ง ได้รับคำสั่งให้เป็นผู้ควบคุมการเผาหนังสือในพิธีสักการะสวรรค์ เผ่ามารเพื่อที่จะทำลายพิธีครานั้น ได้ส่งกงหยางชุนไปลอบสังหารท่านพ่อ ท่านพ่อได้รับบาดเจ็บสาหัส ท่านผู้เฒ่าแห่งเขาไท่ซานก็มิอาจรักษาจนกระทั่งได้มาเจอกับนักพรตที่เดินผ่านมาทางไท่ซาน จึงสามารถรักษาอาการบาดเจ็บนี้ได้ ดังนั้นจึงเกิดการหมั้นหมายขึ้น”
ฮูหยินสวีลดเสียงต่ำลงเอ่ยว่า “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนี้ ที่แท้นักพรตเต๋าผู้นั้นก็มีเรื่องราวเช่นนี้”
สวีซื่อจีเงยหน้าขึ้น มองไปยังฟ้าสีครามที่อยู่นอกหน้าต่างแล้วกล่าวว่า “โลกอันกว้างใหญ่ไพศาล สรรพสิ่งมากมาย มีผู้แกร่งกล้านับไม่ถ้วน ทางด้านวิชาแพทย์ของนักพรตเต๋าท่านนั้นเป็นหนึ่งในผู้มีฝีมือแกร่งกล้า ย่อมจะต้องเป็นเลิศอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นท่านพ่อคงไม่ให้หรงเอ๋อร์หมั้นหมายกับคนรุ่นหลังเขาหรอก”
ฮูหยินสวีมีความรู้สึกกระวนกระวายใจ เอ่ยว่า “ตอนนี้สิ่งที่เป็นกุญแจสำคัญก็คือหนังสือแต่งงานฉบับนั้น...ถ้าหากนักพรตเต๋าท่านนั้นไม่มีเบื้องหลังเช่นนั้น ก็หาใช่บุคคลที่สำคัญไม่ ในเมื่อเรื่องได้ดำเนินมาแล้ว ก็ไม่ถึงกับว่าจะควบคุมไม่ได้”
สวีซื่อจีอารมณ์เยือกเย็น เอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้หนุ่มน้อยนักพรตเต๋าเข้าใจกระจ่างแจ้งเสีย”
ฮูหยินสวีเสียงได้เปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำลง ถ้าหากไม่ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน คงฟังอย่างไม่ถนัด “เจ้าหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าคนนั้นหาใช่คนที่จะไล่ให้ไปได้ง่ายๆ ถ้าหากเขาตายแล้วเน่าเปื่อยจะทำอย่างไร ปีหน้าสุสานเทียนซูก็จะเปิดให้ผู้คนได้เข้าชม นักปราชญ์จากทางใต้คงส่งคณะทูตมาเป็นแน่ ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะเสนอเรื่องการสมรสต่อราชวงศ์อย่างเป็นทางการ ถึงกระนั้นเราจะทำให้เกิดข้อผิดพลาดมิได้”
สวีซื่อจีหรี่ตาลงเล็กน้อย ประหนึ่งเสือที่หาญห้าวกำลังหลับ เอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เผาเขาให้เป็นเถ้าธุลีแล้วโยนลงในแม่น้ำลั่วเหอเสีย”
ผ่านไปไม่กี่วันก็จะเป็นฤดูฝน น้ำในแม่น้ำลั่วเหอก็จะขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเถ้าธุลีหรือว่ากระดูก เมื่อตกลงไปในแม่น้ำ แค่พริบตาเดียวก็จะหายลับไป


ตอนที่ 1 ข้าเปลี่ยนใจแล้ว!
“หนุ่มน้อยคนนั้นเป็นคนอย่างไรกัน”
“เขาสงบนิ่งมาก นั่งมาครึ่งชั่วยามแล้ว ยังไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เพียงแค่ดื่มชาไปอึกหนึ่งเท่านั้นในตอนที่เพิ่งมาถึง เขาคงดื่มเพื่อเป็นมารยาทกระมัง หลังจากนั้นก็ไม่ได้ดื่มอีกเลย...อันที่จริง ชาอึกแรกนั้นเขาเพียงแค่จิบเท่านั้น ท่าทีเขาก็ไม่ได้เหมือนกับระแวดระวัง แต่เหมือนกับเป็นคนรอบคอบเสียมากกว่า จิตใจลุ่มลึก การเตรียมพร้อมเป็นเลิศ ถึงแม้จะปิดบังเจตนาอันเป็นปฏิปักษ์อยู่ก็ตาม”
“ดูแล้วเขาก็น่าจะเป็นคนฉลาด อย่างน้อยก็ไม่ได้โง่...อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ”
“สิบสี่ปี”
“ถ้าข้าจำไม่ผิดก็คงจะราวๆ นี้”
“เพียงแต่ลักษณะท่าทางสงบนิ่งนั้น มองดูแล้วอาจทำให้เขาแก่กว่าอายุจริงไปบ้าง”
“เป็นคนธรรมดารึ”
“ใช่แล้ว...พลังลมปราณธรรมดา แม้แต่การชำระล้างกระดูกก็คงยังไม่เคยผ่านมาก่อน ถึงแม้จะดูความสามารถไม่ออก แต่อายุก็สิบสี่ปีแล้ว ถ้าเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง ก็คงไม่ค่อยมีอนาคตไกลสักเท่าไหร่”
“นับว่ามีอนาคต เมื่อเทียบกับลูกศิษย์พรรคของฉางเซิง”
“ฮูหยิน แล้วการหมั้นหมายเป็นเรื่องจริงหรือ”
“หลักฐานเป็นของจริง เรื่องการหมั้นหมายก็คงต้องเป็นของจริงกระมัง”
“เหตุใดในปีนั้นนายท่านถึง...ตกลงเรื่องคู่ครองเช่นนี้ให้กับคุณหนูนะ”
“ถ้านายท่านยังไม่จากไป หรือว่าเจ้าจะสามารถหาคำตอบได้กระนั้นหรือ...เปิดประตู ข้าจะไปพบเขา”
เสียงแอ๊ดดังขึ้นคราหนึ่ง พร้อมกับประตูค่อยๆ แง้มออก แสงทองอร่ามของดวงอาทิตย์ สาดส่องจากข้างนอกมายังทั่วทุกมุมของห้อง สาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าอันสวยวิจิตรของสตรีนางหนึ่งและหยกครึ่งซีกที่อยู่ถือในมือของนางอย่างแนบแน่น หญิงรับใช้ชราที่สนทนาอยู่ตรงหน้านางผู้นั้นกำลังยืนอยู่ในซอกมุมของห้อง ร่างกายถูกเงามืดบดบังไว้ หากไม่ดูให้ละเอียดถี่ถ้วน เห็นทีคงดูไม่ออกเป็นแน่
ฮูหยินย่างก้าวออกจากห้องภายใต้การประคองจากหญิงรับใช้ชรา ถ้าหากมีสายลมพัดผ่านมาร่างกายคงอ่อนไหวราวกับต้นหลิวโดนลมไม่ปาน ผมถูกปักเข้ากับปิ่นทองล้ำค่า สร้อยหยกที่ผูกติดกับตัวเมื่อก้าวเดินไม่ก่อให้เกิดเสียงใดๆ เลย ช่างน่าแปลกไม่น้อย
ภายในสวนมีเงาของต้นไม้สาดแสงบดบังเป็นหย่อมๆ บนทุ่งหญ้ามีต้นไม้ที่ต้องใช้คนโอบถึงสิบคนตั้งตระหง่านอยู่ ทางเดินด้วยหินสองข้างทางไม่มีแม้แต่เงาของหญิงรับใช้ เมื่อมองไปไกลๆ เห็นผู้คนนั่งคุกเข่าเป็นทิวแถว บรรยากาศอันเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกนี้ ราวกับต้นไม้ที่ตั้งตระหง่านมุ่งตรงไปยังฟากฟ้า มองอีกทีก็เปรียบดังสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยศาสตราวุธ
เจ้าของจวนหลังนี้ คือขุนพลเทพตงอวี้ สวีซื่อจี ผู้ที่ได้รับชัยชนะจากศึกสงครามอันเลื่องลือในสมัยราชวงศ์ต้าโจว ท่านขุนพลเทพได้ปกครองกองทัพทหาร ทำให้ราชสำนักร่มเย็นเป็นสุข แต่เป็นเพราะวันนี้เกิดเรื่องนั้นขึ้น ทหารทั้งหมดจึงถูกเรียกให้กลับมา บรรยากาศที่นี่จึงชวนให้รู้สึกสลดหดหู่ยิ่งนัก กำแพงด้านนอกถูกสายลมของฤดูใบไม้ผลิพัดกระทบผนัง ราวกับว่าจะแช่แข็งกำแพงเหล่านั้นไว้
ฮูหยินสวีได้เดินทะลุสวนมาจนถึงด้านหน้าของห้องโถง จึงหยุดเท้าลง สายตาจ้องไปยังหนุ่มน้อยที่อยู่ภายในห้องโถง คิ้วทั้งสองขมวดเล็กน้อย
หนุ่มน้อยคนนั้นสวมใส่เสื้อผ้าเก่าคร่ำครึที่ผ่านการซักมาหลายคราจนกลายเป็นสีขาวซีด แทบจะไม่เหลือร่องรอยของสีเดิมอยู่เลย รูปหน้าอ่อนเยาว์ ขนตาตั้งตรงเป็นแพ ดวงตาสุกสว่างสดใส ในตัวของเขามีบางอย่างที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ ราวกับว่าเขาคือกระจก ที่สามารถมองเห็นสรรพสิ่งที่ซ่อนอยู่ได้
เท้าของเด็กหนุ่มได้วางพาดบนสัมภาระ ดูๆ ไปแล้วก็เป็นสัมภาระธรรมดา แต่ก็ถูกจัดให้ดูดีไม่เบา ยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่ฝุ่นระหว่างการเดินทางก็ไม่มีเกาะสักเม็ด บนสัมภาระยังมีหมวกที่ถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้านใบหนึ่งผูกติดไว้
เหตุที่ฮูหยินขมวดคิ้วคงไม่ใช่เพราะเหตุนี้ แต่เป็นเพราะชาที่วางอยู่บนโต๊ะไม่มีไอร้อนแล้ว เจ้าหนุ่มน้อยคนนั้นยังกลับทำท่าทีสงบ ไม่ได้แสดงอาการเบื่อหน่ายออกมาสักนิด เด็กหนุ่มที่อายุราวนี้คงหาได้ยากยิ่งที่จะมีท่าทีสงบและอดทนเช่นนี้
ช่างเป็นคนที่ยากแก่การคบค้าสมาคมยิ่งนัก
ก็ยังดี ที่คนเช่นนี้มักจะเป็นคนทะนงตน
เมื่อย่างก้าวเข้ามาในจวน พูดคุยกับหญิงรับใช้ท่านนั้นไม่กี่ประโยค หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจตนอีกเลย เขาได้นั่งอยู่ที่ห้องโถงเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม อดคิดไม่ได้ที่จะรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ว่าเฉินฉางเซิงก็ไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไร อาจเป็นเพราะว่าเขาเคยชินกับความเงียบสงัดเสียแล้วกระมัง
เขานั่งท่องคัมภีร์ฮวาถิง เล่มที่ 6 ฆ่าเวลาอยู่เงียบๆ อีกด้านหนึ่งก็รอให้ฝ่ายตรงข้ามมาสักคนหนึ่ง เขาอยากจะคืนหนังสือสมรสให้ฝ่ายตรงข้ามเสียที หลังจากจัดการเรื่องนี้สำเร็จแล้ว เขาก็มีเรื่องของตนเองที่จะต้องสะสางอีกมากมาย
กรณีของน้ำชานั้น แท้ที่จริงแล้วเขาดื่มไปแค่หนึ่งอึก เพียงจิบให้โดนริมฝีปากเท่านั้น แต่ไม่ใช่เป็นเพราะระแวดระวังหรือรอบคอบอย่างที่หญิงรับใช้ชราท่านนั้นได้คาดการณ์ไว้ เพราะเขารู้สึกว่ามาเป็นแขกของผู้อื่น ไม่อยากจะดื่มน้ำชาให้มากเกรงว่าจะต้องขอเข้าห้องน้ำ ซึ่งมันดูไม่มีมารยาท อีกทั้งจวนขุนพลเทพแห่งนี้ใช้เครื่องเคลือบหรูที่ดูมีราคา เขาเองก็ไม่คุ้นชินกับการใช้สิ่งของของผู้อื่นดื่มน้ำเช่นเดียวกัน
จะว่าไปแล้ว เขาก็เป็นคนรักสะอาดกับเรื่องพรรค์นี้
เขาได้ยืดตัวลุกขึ้นยืน เดินมุ่งไปยังฮูหยินที่แต่งตัวสวยสดงดงามเพื่อโค้งคำนับ ถ้าเดาไม่ผิดฝ่ายตรงข้ามคงจะเป็นฮูหยินสวี นายหญิงของจวนแห่งนี้เป็นแน่ ในใจก็คิดว่าในที่สุดก็สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้เสียที จึงสอดมือเข้าไปในร่องเสื้อ เตรียมที่จะหยิบหนังสือสมรสออกมา
ฮูหยินสวียกมือขึ้นเพื่อแสดงว่าไม่ต้องเร่งรีบ ให้เขานั่งลงก่อน ไม่นานหญิงรับใช้ก็ได้ยกน้ำชามาให้ ฮูหยินสวีมองดูเขาอย่างสงบพลางเอ่ยขึ้นว่า “สุสานเทียนซูเจ้าไปชมมาหรือยัง สะพานหน่ายเหอละ หรือว่าอยากจะไปพระราชวังลี่ที่นั่นมีไม้เลื้อย ทิวทัศน์ก็งดงามยิ่งนัก”
เฉินฉางเซิงคิดในใจว่าคงเป็นการทักทายตามมารยาท เขาคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องทักทายอย่างใด แต่ทว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้อาวุโสกว่าตนได้เอื้อนเอ่ยวาจากล่าวถาม ไยเล่าเขาจะไม่มีมารยาท จึงตอบด้วยประโยคสั้นๆ แต่แฝงด้วยความเคารพในที “ยังไม่เคยไป วันหลังจะไปชมขอรับ”
เมื่อฮูหยินสวีได้ยิน มือที่จับฝาถ้วยน้ำชาได้หยุดชะงักกลางอากาศ ถามกลับไปว่า “พูดเช่นนี้ เจ้าจะบอกว่ามาถึงจิงตู ก็มุ่งหน้ามาจวนขุนพลเทพเป็นที่แรกรึ”
เฉินฉางเซิงตอบไปอย่างสัตย์จริง “ข้าไม่กล้าให้เกิดความล่าช้า”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
ฮูหยินเงยหน้าขึ้น แล้วมองเขาด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง ในใจคิดว่าหนุ่มน้อยที่มาจากหมู่บ้านทุรกันดารไกลโพ้นคนนี้ ทว่ามิได้ถูกทิวทัศน์ของเมืองจิงตูดึงดูด แต่กลับมุ่งตรงมาเพื่อจะเจรจาเรื่องการสมรส ช่างเป็นคนใจร้อนยิ่งนัก แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นเรื่องที่น่าขบขันเสียมากกว่า
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจประโยคที่ว่า ‘ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้’ เขาได้ยืดตัวตรงขึ้น ยื่นมือเข้าไปในเสื้อ เตรียมที่จะหยิบเอาหนังสือสมรสส่งคืนให้กับฝ่ายตรงข้าม ในเมื่อได้ตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่อยากจะใช้เวลาไตร่ตรองให้มากกว่านี้
อย่างไรก็ตามการกระทำของเขา ก่อให้เกิดความเข้าใจผิด ฮูหยินจ้องมองเขา ท่าทีเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นกว่าเดิม แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่เห็นด้วยกับการสมรสในครั้งนี้ ถึงแม้นเจ้าจะนำหนังสือสมรสมา ก็มิได้มีความหมายใดๆ”
เฉินฉางเซิงไม่คาดคิดว่าจะได้ยินวาจาเช่นนี้ จึงตกใจไปชั่วขณะหนึ่ง
“หลายปีก่อนอาจารย์ของเจ้าช่วยเหลือนายท่านเอาไว้ หลังจากนั้นจึงได้กำหนดการสมรสครั้งนี้ขึ้น...เรื่องนี้คล้ายจะเป็นเรื่องน่ายินดีใช่หรือไม่”
ฮูหยินสวีจ้องมองที่เขาด้วยท่าทีเยือกเย็นเอ่ยต่อว่า “...แต่ว่าคงจะมีเพียงแค่บทละครงิ้วเท่านั้นที่เป็นเรื่องน่ายินดี เหตุเพราะไม่สามารถเป็นจริงได้ นอกจากสตรีโง่งมแล้ว ผู้ใดจะเชื่อกัน”
เฉิงฉางเซิงอยากจะอธิบาย ว่าตนนั้นเดิมทีมีความตั้งใจที่จะมายกเลิกการสมรส ทว่าเมื่อได้ยินวาจาที่แสนสูงส่งและมองดูท่าทีของฮูหยินสวีที่มิได้ซ่อนเร้นความเหยียดหยามเอาไว้เลย กลับทำให้เขายากนักที่จะขยับปากพูดสิ่งที่ตั้งใจไว้ แต่กระนั้นมือของเขายังคงล้วงอยู่ในเสื้อ สัมผัสกับขอบกระดาษที่แข็งกระด้าง กระดาษแผ่นนี้คือหนังสือสมรสที่บรรจงเขียนขึ้นมาด้วยตัวของเขาเอง อีกแผ่นหนึ่งได้เขียนชะตาวันเกิดของแม่นางน้อยท่านนั้นไว้
“นายท่านได้จากไปเมื่อสี่ปีก่อน เช่นนั้นการสมรสครั้งนี้ถือเป็นโมฆะ”
ฮูหยินสวีจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า พร้อมเอ่ยต่อว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนฉลาด เช่นนั้นเรามาคุยกันแบบคนฉลาดคุยกันไม่ดีกว่ารึ ตอนนี้เจ้าไม่ต้องขบคิดถึงเรื่องการสมรสต่อไปแล้ว แต่ควรจะคิดว่าจะชดเชยอย่างไรให้เพียงพอ เจ้าคิดว่าข้อเสนอของข้าเป็นอย่างไร”
เฉินฉางเซิงได้เอามือออกมาจากเสื้อ เขาไม่ได้ล้วงเอาหนังสือสมรสออกมา แต่โค้งตัวกล่าวว่า “ข้าขอถามว่าเพราะเหตุใดได้หรือไม่”
“เหตุใดหรือ นี่ไม่ใช่คำถามของคนฉลาดที่ควรจะถาม”
ฮูหยินสวีจ้องมองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกใดๆ ของเขา พร้อมเอ่ยว่า “เพราะวิชาการแพทย์ของอาจารย์เจ้าก็ไม่เลวนัก ทว่าก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดา แต่ที่ตรงนี้คือจวนเทพขุนพล เจ้าก็คือหนุ่มน้อยจนๆ ที่สวมใส่เสื้อผ้าคร่ำครึ แต่บุตรสาวของข้าเป็นถึงคุณหนูของจวนเทพขุนพล ส่วนเจ้าเป็นเพียงคนธรรมดา ถึงอย่างไรเสียจวนเทพขุนมิควรให้คนธรรมดาเข้ามาย่างกราย ข้าพูดชัดเจนหรือไม่”
เฉินฉางเซิงกำหมัดแน่น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สั่นเครือใดๆ “ชัดเจนยิ่งนัก”
ฮูหยินสวีจ้องที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขา ตัดสินใจที่จะพูดกดดันเขาอีกครั้ง นางเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าคนที่ฉลาดหรือทะนงตนนั้นไม่สามารถทนกับสิ่งใดได้ รออีกนิด เขาจะต้องเป็นฝ่ายยกเลิกงานสมรสก่อนเป็นแน่
นางนำถ้วยน้ำชาวางไว้บนโต๊ะ แล้วยืดตัวลุกขึ้น พร้อมกับเอ่ยว่า “ชาที่อยู่ในถ้วยของเจ้านั้นคือชาผีเสื้อ แม้ใช้ถึงห้าสิบสองตำลึงซื้อได้เพียงแค่หยิบมือหนึ่งเท่านั้น ถ้วยน้ำชานี้ทำออกมาจากเตาเผา มีราคากว่าทองเสียอีก ชาเย็นแล้ว เป็นเพราะว่าเจ้าไม่ดื่ม คงเพราะว่าเจ้าไม่มีวาสนาได้ดื่มชาถ้วยนี้เป็นแน่ เจ้าก็เป็นเพียงแค่รากหญ้าที่อยู่ในโคลนตม เจ้าหาใช่เครื่องลายครามไม่ แต่เจ้าคือเศษหิน อยากจะมาอยู่จวนนี้เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงฐานะของเจ้าหรือ ข้าต้องขอโทษด้วย ถ้าสิ่งเหล่านี้จะทำให้เจ้ามีความสุข แต่ข้าหายินดีด้วยไม่”
สิ้นเสียงของฮูหยิน นางมิได้วางอำนาจบาตรใหญ่ เพียงแต่อยากจะเหยียบย่ำให้เขาจมดินเท่านั้น นางมิได้มีเจตนาวางตัวสูงส่ง แต่กลับเปรียบดังผู้อยู่บนฟ้าที่มองลงมาเห็นเพียงมดเท่านั้นเอง
ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลนี้ นับว่าได้ถ่ายทอดให้เฉินฉางเซิงอย่างครบถ้วน
นี่คือความอัปยศที่ได้เปิดเผยออกมา โดยเฉพาะประโยคที่เอ่ยว่า ‘อยากจะมาอยู่จวนนี้เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงฐานะของเจ้าหรือ’ สำหรับหนุ่มน้อยที่ทะนงในตนแล้วนั้น ล้วนแต่รับไม่ได้กับการวิพากษ์วิจารณ์เช่นนี้ เพื่อที่จะกอบกู้ศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจที่สูญหายไป คงจะมีเด็กหนุ่มจำนวนไม่น้อยเลือกที่จะโต้เถียงด้วยความโกรธแค้น หลังจากนั้นคงจะฉีกหนังสือสมรสออกเป็นสองส่วน แล้วโยนใส่หน้าของฮูหยินหรือแม้กระทั่งสบถน้ำลายสักสองที
และนั่นคงจะเป็นภาพที่นางอยากจะดูยิ่งนัก ถ้าไม่เป็นเพราะหนังสือสมรสฉบับนั้นมีความสำคัญ คงจะไม่เป็นอย่างเช่นวันนี้แน่ แต่นางก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้ หรือจะให้นางสูญเสียสภาพจิตใจกระนั้นหรือ
ภายในห้องเงียบสงัด ไม่มีเสียงของสิ่งใดๆ
นางมองเฉินฉางเซิงอย่างเยือกเย็น รอคอยให้เด็กหนุ่มคนนี้แสดงความโกรธออกมา
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น กลับไม่เป็นดั่งที่นางคาดคิดไว้อย่างสิ้นเชิง
เฉินฉางเซิงจ้องที่ฮูหยินสวี เอ่ยอย่างสงบว่า “ที่จริงท่านเข้าใจผิดแล้ว เดิมทีข้ามาที่นี่เพื่อที่จะนำหนังสือสมรสให้กับพวกท่าน ตั้งใจจะมายกเลิกการสมรส”
ทั้งจวนเต็มไปด้วยความเงียบ
ลมพัดจากสวนเข้ามาในห้องโถง ด้านล่างของเฉลียงมีเสียงไม้ไผ่เก่าๆ พลิ้วไหวตามแรงลมส่งเสียงกระทบกัน
ฮูหยินประหลาดใจยิ่งนัก จึงได้ถามกลับไปว่า “เจ้าพูดอีกครั้งได้หรือไม่”
นางคงไม่รู้ว่าเสียงของตนเองนั้นสั่นสะท้านเพียงใด แต่ก็มีความโล่งใจในที เพราะเหตุบังเอิญครานี้ยากที่จะจินตนาการได้ ไม่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้อาจจะกลัวเสียหน้า จึงแกล้งพูดเช่นนั้น หรือว่าแท้จริงแล้วจะมายกเลิกการสมรส ล้วนเป็นสิ่งที่นางอยากเห็นทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงพูดกับนางอย่างจริงจังว่า “ความจริงแล้ว...ข้าต้องการมายกเลิกการสมรส”
ที่มุมของห้องนั้น หญิงรับใช้ชราที่สีหน้าไม่เคยมีความรู้สึกใดๆ ตอนนี้สีหน้าพลันเปลี่ยนแปรไปแล้ว
อารมณ์ของฮูหยินสวียังมิเปลี่ยนใดๆ เพียงแค่เอามือทาบบนหน้าอกเบาๆ
ทั่วทั้งจวน ณ เวลานี้ ราวกับว่าเบาหวิว
แต่แล้วอารมณ์ของเฉินฉางเซิงก็กลับมาเคร่งขรึมทันที
เขาเอ่ยว่า “แต่ตอนนี้...ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
สายลมของฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บ บรรยากาศกลับมาหดหู่ เงามืดค่อยๆ บดบังในห้องโถง ริ้วรอยที่อยู่บนใบหน้าของหญิงรับใช้ชราผู้นั้น ลึกดั่งร่องน้ำตามหุบเขานับไม่ถ้วนที่ถูกน้ำซัดถาโถมอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทันใดนั้นฮูหยินสวีถึงรู้สึกว่าตนเองทำอะไรผิดพลาดไป
นางไม่รู้ว่าความไม่สงบนี้มากดทับหัวใจนางได้อย่างไร นางปล่อยให้เสียงของตนเองอ่อนโยนลง แล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อคิดได้เช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงเอ่ยเช่นนั้นออกมา สู้ไม่...”
อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้นางยิ่งตกตะลึงไปกว่าเดิมนั้น คงเป็นเพราะว่าหนุ่มน้อยคนนั้นไม่ได้อยู่ฟังนางกล่าวเสียแล้ว
เฉินฉางเซิงได้ก้มหยิบสัมภาระมาสะพายบนไหล่ แล้วเดินตรงออกจากห้องโถงไป


ตอนที่ 4 สำนักเทียนเต้า
เหมือนทุกๆ เช้าตรู่ของสิบสี่ปีที่ผ่านมา เฉินฉางเซิงตื่นเวลายามห้า เขาลืมตาขึ้นทันที ใช้เวลาที่พักผ่อนและเงียบสงบห้าอึดใจจึงพลิกตัวลุกจากเตียง ใส่รองเท้าและสวมเสื้อผ้า พับที่นอนให้เป็นระเบียบ จึงไปล้างหน้าล้างตา เขากินข้าวต้มเนื้อเป็ดถ้วยหนึ่งและซาลาเปาเนื้ออุ่นๆ ที่อยู่ในเข่งชั้นแรกสี่ลูกอยู่ที่ด้านหน้าของห้องโถงในโรงเตี๊ยม กลับมาถึงห้องพัก เขาใช้ชาเก่าของคืนเมื่อวานมาบ้วนปาก ส่องกระจกทองแดงเพื่อจัดระเบียบของเสื้อผ้า หลังจากนั้นเดินออกไปที่สวนหย่อม
ตอนนี้ไม่ได้อยู่วัดเล็กๆ ที่เมืองซีหนิง ไม่จำเป็นต้องหาบน้ำตัดฟืน เขาหันเข้าหาหมอกแรกอรุณและแสงท้องฟ้าจากที่ไกล หลับตาลงแล้วเริ่มใคร่ครวญอย่างสงบ ในสมองนั้นอ่านอาขยานคัมภีร์เต๋าอย่างเงียบๆ จนกระทั่งจิตใจผ่อนคลาย ถึงจะนับว่าการเรียนนี้บรรลุผล จากประตูด้านข้างคือถนนที่ค่อยๆ คึกคักมุ่งไปสู่เมืองจิงตู ไปอยู่รวมกับฝูงชนได้อย่างไม่เตะตา ชีวิตวันหนึ่งของเขาจึงได้เริ่มขึ้น
ในมือของเขาคือใบรายชื่อใบหนึ่ง บนนั้นคือรายชื่อของสำนักศึกษาหลากหลายที่ในเมืองจิงตู มุ่งไปถามที่อยู่ของสำนักอันดับแรกจากผู้ดูแลเมือง เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ไม่ได้ระแวดระวังว่าด้านหลังมีรถม้าได้ตามตนอยู่ ไม่ได้เห็นว่าม้าตัวนั้นเป็นม้าที่มีสายเลือดของอาชาเขาเดียว ยิ่งมิได้ระวังว่าแอกหน้ารถนั้นมีตราสัญลักษณ์ของสายเลือดหงส์อยู่
หลายปีที่ผ่านมาสุสานเทียนซูเปิดสอนเกี่ยวกับการเรียนรู้วัฒนธรรม พัฒนาลูกศิษย์จำนวนนับไม่ถ้วน แต่แม้มีหมื่นเปลี่ยนแปลงหลักการก็ยังคงเดิม การเสาะแสวงหาต้นตอของเรื่องราว ล้วนแต่ครอบคลุมอยู่ในตำราเต๋า ไม่ว่าจะศึกษาเกี่ยวกับการเกษตร การก่อสร้าง และการค้าขาย ล้วนแต่เป็นเช่นนี้ และมาตรฐานที่ใช้ในการตัดสินการดำเนินการเหล่านี้ ตอนนี้สิ่งที่เป็นที่ยอมรับสำหรับทุกคนมากที่สุดก็คือการสอบใหญ่ของราชวงศ์ต้าโจวปีละหนึ่งครั้ง
การสอบใหญ่ริเริ่มจากจักรพรรดิไท่จู่ราชวงศ์ต้าโจว ไม่ว่าจะเข้ามาสำนักเพื่อเป็นขุนนางหรือเข้ากองทหารเป็นขุนพล หรืออาจจะเข้านิกายหลวงเพื่อเป็นเทพผู้ดูแล ผลคะแนนของการสอบใหญ่เป็นมาตรฐานที่สำคัญที่สุด ซึ่งสิ่งสำคัญที่สุดก็คือคำสั่งของจักรพรรดิไท่จู่ มีเพียงแค่ผู้ผ่านการสอบใหญ่สามคนแรก ถึงจะมีคุณสมบัติเข้าสุสานเทียนซูเพื่อเยี่ยมชมสุสานเทียนซู กฎระเบียบข้อนี้เป็นเพราะผู้แกร่งกล้าบนโลกนี้มีจำนวนไม่รู้เท่าไหร่ ทุกต้นปีจะเดินมายังจิงตู ในปีที่จัดการสอบใหญ่เป็นครั้งแรกนั้น จักรพรรดิไท่จู่ยืนอยู่บนกำแพง จ้องมองมายังผู้มีพรสวรรค์ของทุกสำนักในแผ่นดินราวกับฝูงปลาจำนวนมากมายที่กำลังแหวกว่ายเข้ามา หัวเราะพลางกล่าวประโยคที่ขึ้นชื่อประโยคนั้น และได้วางรากฐานของการสอบใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
บรรดาอาณาจักรในแดนใต้มีพรรคฉางเซิงและพรรคแห่งอื่น เป็นธรรมดาที่จะไม่พอใจกับกฎระเบียบข้อนี้ จากมุมมองของพวกเขา ถึงแม้เทียนซูจะอยู่ที่จิงตูในต้าโจว แต่เทียนซูยังเป็นสิ่งของที่ประทานมาจากสรวงสวรรค์ แน่นอนว่าเป็นทรัพย์สินของทุกคน เพราะเหตุนี้ ทิศใต้ได้ต่อต้านการสอบใหญ่หลายครา ความสัมพันธ์ของทั้งสองปะทุขึ้นเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว
เพียงแค่สุสานเทียนซูมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อผู้บำเพ็ญเพียร ถึงแม้ราชวงศ์ต้าโจวมีอำนาจแข็งแกร่ง ก็ไม่มีหนทางที่จะไม่สนใจคนรอบข้างโดยยึดใช้แต่เพียงผู้เดียว อำนาจของทางทิศใต้ เดิมทีก็ไม่มีหนทางที่จะต่อต้านหรือคัดค้านความยั่วยวนใจที่จะมาเข้าชมสุสานเทียนซูได้ ถึงแม้เผ่ามารหลังจากถูกตีถอยไปทั้งสองฝั่งค่อยๆ ห่างไกลกันตามกาลเวลา ทิศใต้ภายนอกกำลังต่อต้าน แต่ยังมีสำนักมากมายที่ยังคงส่งผู้แกร่งกล้าเข้าร่วมการสอบใหญ่เป็นการส่วนตัว
จนกระทั่งจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ดูแลบริหารแคว้น ในที่สุดราชวงศ์ต้าโจวและผู้ครองแคว้นทางใต้ทำข้อตกลงมีอำนาจร่วมกัน บรรดาผู้ครองแคว้นและบรรดาพรรคต่างๆ ของทิศใต้ ได้แต่งตั้งคณะทูตที่สมัครใจเข้าร่วมการสอบใหญ่ของราชวงศ์ต้าโจว พิจารณาให้ทั้งสองฝ่ายสามารถเป็นผู้ตั้งข้อกำหนดการตัดสิน ดังนั้นลูกศิษย์ของทิศใต้สามารถไม่รับตำแหน่งขุนนางของต้าโจวได้ นอกจากนี้ยังให้ความเสมอภาค ก็คือในข้อตกลงการสอบใหญ่มีรายชื่อใหม่ทั้งหมด
หลายปีมานี้ การสอบใหญ่คัดเลือกผู้แกร่งกล้านับไม่ถ้วน กล่าวกันว่าขณะนี้ผู้แกร่งกล้าที่เป็นเลิศของแผ่นดิน ล้วนแต่เป็นผู้มีประสบการณ์ผ่านการสอบใหญ่ทั้งสิ้น เป็นเรื่องจริงที่ชาวต้าโจวล้วนรับรู้ ส่วนนิกายหลวงในปัจจุบัน ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาเทพธิดาทางทิศใต้ เป็นผู้ที่เคยผ่านการสอบใหญ่มาอย่างงดงาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้มีความสามารถของเผ่าปีศาจเหล่านั้นล้วนแต่เคยแปลงกายเป็นมนุษย์เพื่อเข้าร่วมการสอบใหญ่ แม้แต่องค์ชายน้อยของเผ่ามารองค์หนึ่งก็ยังเคยผจญภัยมาที่จิงตู ทว่ากลับถูกศิษย์รุ่นพี่ของสำนักฝึกหลวงจับได้ เนื่องจากความสามารถของมหาเทพถูกกดไว้ในควันดำ
นั่นเป็นเรื่องที่ผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ผู้คนต่างให้ความสนใจก็คือการสอบใหญ่ของปีหน้า ชิวซานจวินแห่งสำนักฉางเซิงจะเข้าร่วมหรือไม่ กฎแดนสวรรค์เจ็ดประการจะมีกี่คนที่สามารถฝ่าทะลวงเข้าไปได้สักด่าน สวีโหยว่หรงสามารถตีทะลวงได้ก่อนกำหนดหรือไม่ ลงจากยอดเขาเทพธิดากลับมาจิงตู ผู้มีพรสวรรค์แกร่งกล้าสงบเยือกเย็นลึกลับผู้มีชื่อเสียงของเผ่ามารที่อยู่ในทุ่งป่ารกร้างคนนั้นจะปรากฏตัวต่อหน้าโลกมนุษย์เป็นครั้งแรก หรือว่าจะตามรบราฆ่าฟันกับผู้แกร่งกล้าเผ่ามารคนอื่นต่อไปหรือไม่ นอกจากเรื่องพวกนี้ พวกเราชาวจิงตูที่เป็นห่วงก็คือในสำนักศึกษาของจิงตูจะปรากฏผู้มีพรสวรรค์อย่างไรบ้างต่อหน้าผู้คน
ถูกต้อง จิงตูมีสำนักมากมาย การบริหารบ้านเมืองของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ทำให้รู้สึกว่าอยู่ภายใต้ความเข้มงวด แต่การปฏิบัติงานมีความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา ความเป็นอยู่ของประชาราษฎร์ค่อยๆ ดีขึ้น หลายสิบปีมานี้มีแต่ความสงบสุข เรียกได้ว่าเป็นยุคที่เจริญรุ่งเรือง หลากหลายสำนักก่อตั้งขึ้นประหนึ่งหน่อไม้หลังฝน จนกระทั่งไม่กี่ปีมานี้ยังมีหลายสำนักที่ก่อตั้งมาเพื่อการสอบใหญ่โดยเฉพาะ มีผู้แข็งแกร่งของนิกายหลวงเปิดสอนอยู่ในสำนักส่วนตัวอย่างลับๆ สถาบันที่มีชื่อเสียงย่อมเป็นสถาบันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และยังมีประวัติที่ยาวนานมาหลายช่วงอายุคน ในจำนวนนั้นมีสองสถาบันที่มีประวัติยาวนาน ขนาดว่ามีประวัติยาวนานมากกว่าราชวงศ์ต้าโจว
ใบรายชื่อของเฉินฉางเซิงมีทั้งหมดหกสำนัก ในเวลานี้เขาไปที่สำนักเทียนเต้าซึ่งเป็นอันดับแรกในการจัดอันดับ ตามความเป็นจริง ทั่วทั้งผืนแผ่นดินต้าลู่ สำนักเทียนเต้ามีชื่อผู้คุณสมบัติเรียงอยู่ลำดับแรกสุด ในการสอบใหญ่สองร้อยปีมานี้ ลูกศิษย์สำนักเทียนเต้าได้รับการประกาศรายชื่อเป็นอันดับแรกรวมทั้งสิ้นยี่สิบสี่ครั้ง ลูกศิษย์ที่ต้องการจะมาศึกษาที่นี่ล้วนเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์และเป็นคนธรรมดา เพื่อนิกายหลวง สำนักแห่งนี้ได้สร้างผู้มีตำแหน่งที่สำคัญเกี่ยวข้องกับขุนนางมากมาย เพื่อให้สำนักศึกษาทุกแห่งได้ฝึกฝนผู้มีพรสวรรค์จำนวนนับไม่ถ้วน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ยุคปัจจุบันนี้ปรมาจารย์นักพรตของนิกายหลวง เคยเป็นนักเรียนของสำนักแห่งนี้
ในประวัติการสอบใหญ่สำนักเทียนเต้าได้คะแนนดีเลิศที่สุด เป็นธรรมดาที่จะสมัครเข้าศึกษาที่นี่ยาก แต่ผู้คนก็ยังสมัครที่นี่จำนวนมากที่สุด เฉินฉางเซิงเดินไปถึงประตูของสำนักเทียนเต้า มองไปยังประตูหยกสีดำใหญ่ตั้งตระหง่านบานนั้น มองไปข้างบนชื่อของสำนักที่ปฐมจักรพรรดิเป็นผู้เขียนด้วยตนเอง เป็นธรรมดาที่จะเกิดความเลื่อมใสศรัทธาออกมา แต่ว่าหลังจากนี้ก็ถูกความรู้สึกคล้ายกับความคึกคักในตลาดสดและกลิ่นเหงื่อที่เหม็นคลุ้งแทงเข้าจมูกส่งออกมาจากประตูสำนัก กลิ่นเหม็นน้ำหมึกที่คละคลุ้ง พลันทำให้ความรู้สึกทั้งหมดนี้อันตรธานหายไป เขาจึงก้มหัวต่ำลงด้วยความเคยชิน
เมื่อออกจากซีหนิง เขาคิดคำนวณเวลาได้เหมาะเจาะ เมื่อมาถึงเมืองจิงตูจะเป็นฤดูใบไม้ผลิ เป็นช่วงที่ทุกสำนักต้องการนักเรียน เขาคาดคิดไว้แล้วว่า สำนักเทียนเต้าผู้คนต้องสมัครเยอะแน่นอน แต่ไม่คาดคิดว่า จะมากมายจนอยู่ในระดับที่น่ากลัวอย่างนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มผู้คนที่ท่าทางอ่อนแรงอยู่หน้าประตู ยืนพิงที่ประตู คอยชี้นำกลุ่มคนหนุ่มสาวที่มา ทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูก
คนหนุ่มสาวเหล่านั้นสวมใส่เสื้อผ้าลักษณะคล้ายกัน โดยรวมแล้วเป็นสีดำ ที่คาดเอวเป็นทอง คงจะเป็นชุดของสำนักเทียนเต้ากระมัง เฉินฉางเซิงรู้ว่าพวกเขาคงจะเป็นนักเรียนที่สอบไม่ผ่านการสอบใหญ่ของต้นปีที่ผ่านมา คนเหล่านี้จิตใจสูงส่งหยิ่งทะนงตน แต่คงจะยังไม่คลายโกรธเพราะสอบการคัดเลือกไม่ผ่าน จึงมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักกับนักเรียนใหม่ที่จะสมัครสำนักเทียนเต้าในวันนี้ ฟังคำพูดที่ใจดำเจ็บแสบเหล่านั้น จ้องมองสายตาของคนหนุ่มสาวที่เผยให้เห็นว่าหยอกล้อเหล่านั้น เขาจึงก้มหัวลงด้วยความเคยชิน
ก้มหัวไม่ใช่เพราะเกรงกลัวอะไร ทว่าเพราะเขามีนิสัยรักความสะอาด ไม่ว่าจะเป็นร่างกายภายนอกหรือว่าภายในจิตใจ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากดมกลิ่นของเหงื่อที่เหม็นโชยของกลุ่มผู้คน และก็ไม่อยากได้ยินคำพูดของคนเหล่านั้น
“มองคนเขลาปัญญาคนนั้น คล้ายกับสุกรตัวหนึ่ง ใบหน้ามีรอยแผลเป็นหลายแห่ง จงใจเอาพัดเสียบไว้ที่คอ คิดว่าจะเปลี่ยนตนเองเป็นองค์ชายขนนกรึ เหตุใดไม่คิดสักนิด บนลำคอมีเนื้อเป็นชั้นๆ แทบจะทำให้พัดหักแตกเสียแล้ว!”
“ไม่ผิด มองดูเท้าที่ลอยขึ้นของเขา เพิ่งจะสำเร็จการชำระล้างกระดูกมากที่สุดก็คงแค่สองเดือนกระมัง เกรงว่าเส้นเอ็นและกระดูกก็ยังไม่เคยฝึกฝน นึกไม่ถึงจะกล้ามาสมัครสอบสำนักเทียนเต้า คิดว่าจิตญาณที่น่าเวทนาและอ่อนแรงจะสามารถศึกษาตำราเต๋าจนจบเชียวรึ”
“ศึกษาตำราเต๋าจบทั้งสิ้นแล้วรึ หากได้อ่านตำราประหนึ่งคนโง่เขลาที่ยากจนข้นแค้นก็คงไม่กล้าพูดประโยคนี้ พวกเจ้าเข้าใจคนโง่เขลาที่พบเจอมาแค่ระยะหนึ่ง แต่ทางกลับกันข้ากลับเข้าใจบิดามารดาเขาที่ถูกเหยียดหยามรองลงมา เงินที่จ่ายเป็นค่านายหน้าก่อนหน้านั้นคงจะไม่มีวิธีนำกลับคืนมา ถ้าหากข้าเป็นบิดามารของเจ้าอ้วนโง่เขลาคนนั้น สู้เปลี่ยนเงินเหล่านั้นเป็นกระปุกแล้วขอยาเม็ดไม่ดีกว่าหรือ ลดความอ้วนสักหน่อย อย่างน้อยก็แต่งภรรยาได้คนหนึ่ง”
“แต่งภรรยาแล้วเป็นอย่างไร เกรงว่ายาบ๊วยหน้าหนาวเม็ดนั้นจะควบคุมแค่ตัวมันเอง ในอนาคตหากเขามีบุตรชายหญิงยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดคน คงจะมีรูปร่างอ้วนท้วนและโง่เง่าเช่นเขาก็ไม่ปาน เลี้ยงหมูคอกหนึ่ง มิใช่เรื่องที่น่ายินดีหรอกรึ”
นักเรียนเหล่านั้นหัวเราะเฮฮา วิพากษ์วิจารณ์คนที่มาสมัครสอบอย่างกำเริบเสิบสาน ภาษาที่เปล่งออกมาช่างไม่ไพเราะ และยังไม่สามารถควบคุมระดับเสียงได้ จนกระทั่งพยายามอยากให้ฝ่ายตรงข้ามได้ยินสิ่งที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างสุดความสามารถ ช่างน่าเกลียดยิ่งนัก หนุ่มน้อยอ้วนท้วนที่โดนวิพากษ์วิจารณ์คนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยสีแดง แต่กลับไม่กล้าต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น เพราะว่านักเรียนเหล่านั้นพูดเรื่องจริง แท้จริงแล้วเขาเพิ่งผ่านการชำระล้างกระดูกมาสิบกว่าวัน การปรารถนาที่จะสอบเข้าสำนักเทียนเต้าแท้จริงแล้วคงจะเป็นไปไม่ได้ จุดสำคัญที่สุดคงเป็นเพราะอยากจะอาศัยโชคเพื่อให้ได้เข้าเรียนที่สำนัก แต่ก็ไม่สามารถเอาผิดกับผู้อาวุโสเหล่านี้ได้
เฉินฉางเซิงเดินฝ่าทะลุมาจากกลุ่มผู้คน ฟังคำพูดที่สกปรกโสโครกเหล่านั้น หัวคิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย ในใจคิดว่าถ้าคนที่ถูกวิจารณ์คือตน ไม่รู้ว่าตนจะสามารถอดทนได้หรือไม่ โชคดีที่เขาก้มหัว อีกทั้งลมปราณยังธรรมดา อยู่ในกลุ่มผู้คนจึงไม่สะดุดตา ยากเป็นอย่างยิ่งที่ผู้คนจะให้ความสนใจ จึงทำให้เขาสามารถหลบหลีกสภาพการณ์หยอกล้อ ทะลุผ่านประตูหยกสีดำไปอย่างราบรื่น เดินเข้าไปข้างใน
เพราะว่าคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เขาได้แต่ก้มหัวลงไปอีก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ให้ความสนใจถนนสองข้างที่เข้าไปยังสำนักเทียนเต้า ทั้งสองฝั่งมีกำแพงหินสูงใหญ่ บนนั้นสลักเป็นรูปดอกไม้เทพพิสดาร ภายในอัดแน่นไปด้วยรายชื่อ คล้ายกับใบรายชื่อที่ติดประกาศอะไรสักอย่าง มีสายตามากมายที่หยุดอยู่บนรายชื่อเหล่านั้น มีความเลื่อมใสยกย่องและรู้สึกร้อนดั่งนั่งบนกองไฟ
คนรับใช้ที่คอยติดตามมากับนักเรียนใหม่ที่มาสมัครสอบจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในสำนักเทียนเต้า ดังนั้นเมื่อเข้าไปอยู่ในสำนัก ทันใดนั้นสภาพแวดล้อมพลันเปลี่ยนเป็นเงียบสงบ เฉินฉางเซิงล้วงเข้าไปในแขนเสื้อหยิบผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดสะอ้านออกมา นำมาเช็ดเม็ดเหงื่อที่อยู่บนหน้าผาก ถอนลมหายใจออกมา รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง เข้าแถวข้างหลังขบวนที่ยาวเหยียดตามนักเรียนคนข้างหน้า
ผู้คนที่มาสมัครเข้าสำนักเทียนเต้ามีมากมาย ขบวนแถวยาวเหยียด มองดูแล้วเหมือนตำนานที่กล่าวขานเกี่ยวกับงูที่ยาวคดเคี้ยวร้อยจั้งของดินแดนปีศาจฝั่งตะวันตก สิ่งปลูกสร้างที่อยู่ห่างไกลขยายมาจนถึงพื้นหญ้าด้านนี้ จนกระทั่งทอดผ่านแม่น้ำสายหนึ่ง มีนักเรียนใหม่ที่มาสมัครยืนอยู่บนสะพานไม้มากมาย ถูกลมที่หนาวเย็นของฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน สีหน้าหนาวเย็นจนบางส่วนมีสีเขียว
อย่างรวดเร็ว มีคนเดินออกมาจากสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น ล้วนแต่เป็นคนหนุ่มสาว สีหน้าของพวกเขาเป็นสีเขียวเหมือนเพื่อนที่อยู่บนสะพาน น่าเกลียดเป็นอย่างยิ่ง ในเมื่อมิใช่หนาวเหน็บ คงเป็นเพราะการสอบไม่ราบรื่นเป็นแน่ ยังมีกลุ่มผู้คนที่เข้าแถวจ้องมองท่าทางขวัญหายของพวกเขา ทันใดนั้นพลันตื่นตกใจขึ้นมา ไม่มีจิตใจที่จะคุยเล่นใดๆ ทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงไม่มีผู้ใดรู้จัก เป็นธรรมดาที่จะไม่ได้พูดคุยหยอกล้อกับใคร เขามองไปยังสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ไกลออกไป ดูเหมือนมีบางส่วนแปลกประหลาด ตอนนี้ที่เขาเป็นกังวลก็คือการรับสมัครสอบของสำนักเทียนเต้าจะเหมือนที่ได้กล่าวไว้ในตำราหรือไม่ ยังคงใช้วิธีเหล่านั้นหรือไม่ ผู้คนที่ไม่ผ่านการทดสอบเหล่านี้เพราะเหตุใดถึงพ่ายแพ้ออกมาอย่างรวดเร็วปานนี้ หรือว่าการสอบของสำนักเทียนเต้าจะเปลี่ยนไปแล้ว
กลุ่มผู้คนไม่หยุดที่ขยับไปข้างหน้า ผ่านทุ่งหญ้าผ่านแม่น้ำสายเล็กๆ ยังไม่เข้าไปใกล้สิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น มาถึงด้านล่างเพิงไม้ไผ่แถวหนึ่ง มองไปยังอาจารย์ของสำนักเทียนเต้าที่มีสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ด้านหลังโต๊ะหินท่านนั้น มองไปยังหินภูเขาไฟเหมือนหินที่เป็นสีดำก้อนหนึ่ง เฉินฉางเซิงรู้ว่านั้นคือสิ่งใด พลันนึกออกเกี่ยวกับเรื่องในคัมภีร์เต๋าที่เกิดคดีขึ้นเมื่อปีกลาย เขาถึงได้ตกตะลึงเล็กน้อย


ตอนที่ 6 เปิดตำราแล้วยินดี
เฉินฉางเซิงพลันหยุดก้าวเดิน หันหลังกลับมองไปยังอาจารย์อย่างไม่เข้าใจ หลังจากนั้นเขาเพิ่งนึกถึงผู้คนที่ได้เห็นก่อนหน้านี้ออก จึงเข้าใจสาเหตุที่ฝ่ายตรงข้ามโมโห ผู้เข้ารับการทดสอบที่ยังไม่สามารถผ่านการชำระล้างกระดูก หลังจากนั้นคงจะถอยกลับไปด้วยความห่อเหี่ยว อาจารย์ท่านนั้นคงคิดว่าตนควรที่เป็นเช่นนั้น แต่ว่าเขากลับเดินไปข้างหน้าต่อ คิดดูแล้วคงจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่ยินดี
เขาไม่อยากเสียเวลาไปกับการทะเลาะวิวาทและเข้าใจผิดอย่างไร้ความหมาย เขามุ่งตรงไปยังอาจารย์ที่กำลังลุกขึ้นยืนท่านนั้นแล้วทำความเคารพด้วยความจริงจัง อธิบายออกไปว่า “อาจารย์ ข้ามิได้ก่อกวน”
อาจารย์ท่านนั้นกำลังเตรียมที่จะดุด่าเขา อยู่สนามสอบที่เป็นทางการจะมีจุดมุ่งหมายในการก่อกวนเพราะเหตุใด ทันทีได้ยินประโยคที่เขาแย่งพูดขึ้นก่อน จึงหยุดนิ่ง สะกดกลั้นความเหลือทนไว้ ถอดถอนหายใจออกมาสองที ด่าออกไปว่า “แล้วเหตุใดเจ้ายังไม่รีบถอยออกไป!”
หนุ่มน้อยที่เข้าแถวเพื่อรอสอบที่อยู่ถัดจากเฉินฉางเซิง รอคอยจนรู้สึกกระวนกระวายใจ เวลานี้ได้พบเจอเขาที่ไม่ยอมจากไป คิดว่าเขาทำตัวปลิ้นปล้อนเพราะโกรธเป็นอย่างมาก จึงได้โต้เถียงกับอาจารย์ออกมา ถูกผู้คนหัวเราะเยาะเขาคงทุกข์ทรมานเสียใจจนเป็นบ้า
เฉินฉางเซิงเอาคำพูดและเสียงหัวเราะเยาะเหล่านั้นฟังอยู่ในหู แต่ลักษณะท่าทางกลับมิได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างใด ที่จริงมองดูแล้วไม่เหมือนหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปี ความเงียบสงบคงจะทำให้ผู้คนทำอะไรไม่ถูก เขามองไปยังอาจารย์ท่านนั้น จึงทักทายด้วยความเคารพอีกครั้ง กล่าวอย่างทั่วถึงว่า “ข้าไม่เคยบำเพ็ญเพียร แต่ว่าข้ายังคงสามารถสมัครสำนักเทียนเต้าได้”
อาจารย์นิ่งอึ้งไป ไม่รู้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้อยากจะกล่าวอะไร ในเมื่อแม้แต่การชำระล้างกระดูกเจ้ายังไม่สำเร็จ แล้วจะมีคุณสมบัติเข้าร่วมการสอบต่อไปได้อย่างไรเล่า หลายปีผ่านมานี้เคยมีผู้ใดได้อภิสิทธิ์พิเศษหรือ ถึงแม้ว่าจะมี เจ้าคิดว่าจะสับเปลี่ยนมาถึงตัวเจ้ารึ
เฉินฉางเซิงกล่าวต่อ “ตามกฎของสำนักเทียนเต้าบทที่สิบเจ็ดข้อที่สี่วรรคหมายเหตุที่แปด การสมัครสอบเข้าสำนักโดยการใช้ข้อสอบมีเพียงมาตรฐานเดียว เมื่อสิบเอ็ดปีก่อนเจ้ากรมอาญาคนก่อนก็เคยตัดสินกรณีนี้มาแล้ว”
มองดูเสื้อผ้าที่เขาสวมอย่างเรียบง่าย อาจารย์ท่านนั้นหลังจากได้สติเตรียมที่จะตำหนิ ไม่ใช่เพราะรังเกียจความยากจนชื่นชอบความร่ำรวย แต่เดิมทีไม่เชื่อว่าหนุ่มน้อยที่มาจากหมู่บ้านทุรกันดารไกลโพ้นคนนี้ เขาจะเทียบกับผู้ควบคุมการสอบขั้นที่หนึ่งที่ดูแลการทดสอบมาหลายปีและเข้าใจกฎของสำนักเทียนเต้ามากกว่าได้หรือ อะไรคือข้อหมายเหตุ...ในกฎของสำนักมีหัวข้อนี้ด้วยหรือ เหตุใดตนไม่รู้สึกคุ้นแต่อย่างใด
อย่างไรก็ตามตอนที่เขากำลังจะเตรียมเรียกให้คนนำตัวของหนุ่มน้อยออกไป พลันได้ยินคำว่า ‘เจ้ากรมอาญา’ อดไม่ได้ที่จะตื่นตกใจ ประโยคที่จะเอ่ยออกมาจึงนำกลับไปเสีย
เดิมทีกรมอาญาเป็นแผนกเกี่ยวกับบุคคลในราชวงศ์ต้าโจวซึ่งเป็นหน่วยงานที่ไม่โดดเด่นนัก พร้อมกับที่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เริ่มปกครองบ้านเมือง เนื่องจากผู้อาวุโสที่ครอบครัวนางเคารพนับถือเป็นขุนนางที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด เขาได้จัดการกับกรมจัดระเบียบขุนนางจนแปรเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าขุนนางอาวุโส ขุนพลในเชื้อพระวงศ์ที่ซื่อสัตย์สุจริตที่อยู่กันแบบสามัญชนปกติทั่วไปเสียชีวิตกันไม่รู้กี่หลังคาเรือน ชื่อนี้ทำให้ขุนนางทั้งเล็กใหญ่ในราชวงศ์ต้าโจวทั้งหมดเพียงได้ยินชื่อพลันอกสั่นขวัญหาย
สำนักเทียนเต้าถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในการปกครองของกรมอาญา แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกรงกลัวอยู่บ้าง สิ่งที่ทำให้อาจารย์ท่านนี้ไม่สงบอย่างยิ่งก็คือ เพราะว่ากรมอาญาอยากจะลบล้างชื่อเสียงที่ไม่ดี จึงให้ความสำคัญกับละครพื้นบ้าน พบปะกับประชาชนที่มาร้องทุกข์ขอความเป็นธรรม ถ้าจะกล่าวถึงคำว่า ‘เหตุผล’ หากกฎระเบียบของสำนักเทียนเต้ามีข้อระเบียบดังเช่นที่หนุ่มน้อยเอ่ยถึงจริง เกรงว่าจะเกิดความยุ่งยากเสียแล้ว...
จ้องมองเฉินฉางเซิงที่มีท่าทางสงบนิ่ง ทันใดนั้นอาจารย์ท่านนี้จึงรู้สึกไม่มั่นใจในตนเองเล็กน้อย เขาลังเลชั่วขณะ ขมวดคิ้วพลางด่าทอไปยังข้างหลังขบวนแถวไม่กี่ประโยค จึงหันตัวจากไป มิรู้ว่าไปที่ใด เสียงด่าทอของกลุ่มคน เสียงยั่วเย้าค่อยๆ หยุดลง เปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบ ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เวลาผ่านไปชั่วครู่ อาจารย์ท่านนั้นถึงจะกลับมา จ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงด้วยสายตาที่สลับซับซ้อน
เฉินฉางเซิงรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามก่อนหน้านี้คงจะไปตรวจดูกฎระเบียบของสำนัก ทั้งยังเห็นข้อหมายเหตุที่ตนได้เอ่ยถึงแล้ว เมื่อตอนเขายังเด็กอยู่ที่วัดท่องตำราไม่หยุดไม่หย่อน คัมภีร์สามพันเล่มล้วนอยู่ในสมอง คัมภีร์กี่บทต่อกี่บทก็ท่องจนชำนาญ แม้แต่กฎระเบียบของบ้านเมืองและรายละเอียดของประเพณี ล้วนแต่อ่านไม่รู้กี่รอบ เป็นธรรมดาที่จะไม่จำผิดเป็นแน่
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะได้สอบต่อ ก็คงไม่มีโอกาสแต่อย่างใด เหตุใดต้องทำให้เสียเวลาเล่า”
อาจารย์มองเฉินฉางเซิงด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก กล่าวออกไปด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก
เฉินฉางเซิงกล่าวตอบ “ศิษย์ยังอยากลองดู”
อาจารย์กล่าว “เจ้ายังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก แล้วเจ้าจะสามารถแก้ปัญหาได้หรือ และเจ้ายังจะสิ้นเปลืองสมองอีกด้วย แน่ใจว่าจะสอบรึ”
ประโยคนี้แท้จริงแล้วไม่ได้กล่าวหลอก หลังจากชำระล้างกระดูกจิตใจจะใสสะอาด นอกจากระดับความแข็งแรงของร่างกายที่แตกต่างก็คือระดับความแกร่งกล้าของจิตญาณ นี่คือชะตากรรมที่มีมาแต่กำเนิด พละกำลังของคนธรรมดาไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงได้ ยังไม่เคยชำระล้างกระดูกคงไม่มีทางทำหัวข้อที่สุดแสนยากได้ จนกระทั่งอาจจะได้รับบาดแผลที่รุนแรง ดังนั้นโต๊ะของเพิงไม้ไผ่ บนโต๊ะมีหินหน่วงนำสีดำที่กลายเป็นด่านตรวจสอบที่จะต้องผ่านเป็นด่านแรก เพียงแค่ไม่สามารถทำให้หินสีดำเปล่งแสงสว่างจะต้องถูกคัดออก เช่นนี้จึงกลายเป็นข้อปฏิบัติหรือสิ่งที่ทุกคนย่อมรู้ ดังนั้นคนพ่ายแพ้ก่อนหน้านี้ไม่มีการเอ่ยถึงข้อคิดเห็นที่แตกต่าง จนกระทั่งปรากฏความแปลกประหลาดของเฉินฉางเซิงขึ้น
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างเคารพ “ศิษย์แน่ใจว่าจะสอบ”
สีหน้าของอาจารย์ไม่ดีมากนัก ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าคงยังไม่รู้ว่ากฎระเบียบที่บังเอิญไปอ่านเจอจะทำให้ตนเองเสียเวลาแล้ว ยังจะทำให้ผู้คนทั้งหมดล่าช้า อย่างนั้นก็ตามแต่ใจเจ้าเถอะ ถ้าหากจิตญาณได้รับบาดเจ็บจนเปลี่ยนเป็นคนปัญญาทึบ ก็เป็นเพราะเจ้าหาเรื่องเอง
“เจ้าไปเถอะ”
เฉินฉางเซิงโค้งตัวทำความเคารพอีกครา ไม่พูดซ้ำ เดินออกจากเพิงไม้ไผ่ มุ่งไปยังสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ด้านในของสำนักเทียนเต้า
อาจารย์ท่านนั้นไม่กล่าวสิ่งใดอีก มองไปยังผู้สมัครที่เหลือ สีหน้าประหนึ่งน้ำแข็ง กล่าวต่อว่า “คนต่อไป”
ไม่สามารถผ่านการตรวจสอบจากหินหน่วงนำ แต่กลับเข้าไปสอบต่อในสำนักเทียนเต้า สิบกว่าปีมานี้ เฉินฉางเซิงคือคนแรก หนุ่มน้อยที่รอคอยการสอบได้มองไปยังเขาที่ห่างไกลออกไป พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น คนที่รู้สถานการณ์ภายในก็ไม่สามารถนำมาปะติดปะต่อเป็นเรื่องเดียวกันได้ การแสวงหาช่องทางท้ายที่สุดก็คือการหาเสาะแสวงหาช่องทาง ยังไม่เคยชำระล้างกระดูก ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำหรือว่าการคิดวิเคราะห์คำนวณล้วนแต่ธรรมดา เดิมทีคงไม่สามารถทำข้อสอบสอบเข้าของสำนักเทียนเต้าได้ การกระทำของเฉินฉางเซิงมีหลากหลายรูปแบบเหมือนกับฉากละครที่น่าสนใจ
ท่ามกลางสิ่งปลูกสร้างอาคารแรกของสำนักเทียนเต้า ผู้คนต่างจ้องมองเฉินฉางเซิงกำลังเดินเข้าไปในอาคาร ผู้คนจำนวนมากคิดว่าเขาไม่ได้มีสิ่งพิเศษอันใด การทดสอบควรจะสิ้นสุดไปแล้ว ดั่งเช่นถังซานสือลิ่วผู้ได้เข้าไปยังสำนักเทียนเต้าอย่างสมเหตุสมผล เมื่อจ้องมองเฉินฉางเซิงด้วยสองตาอันลึกซึ้ง เขาคาดคิดว่าเฉินฉางเซิงคงไม่ผ่านการทดสอบ แต่เขาก็ชื่นชมฝ่ายตรงข้ามที่ดื้อรั้นจนถึงที่สุด เหตุเพราะทำให้คิดไปถึงตนเอง ขณะนี้ รองเจ้าสำนักเทียนเต้ามาปรากฏกายข้างเขา ยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมีโอกาสรึ ข้าไม่คิดเช่นนั้น คนก่อนที่มีฐานะเป็นเพียงแค่คนธรรมดาสามารถเข้ามาสำนักเทียนเต้าคือใคร คนนั้นนามว่าหวังจือเช่อ ดินแดนต้าลู่ หลายร้อยปีมาแล้วยังไม่เคยมีใครปรากฏดังเช่นหวังจือเช่อ”
หวังจือเช่อ เป็นบุคคลในตำนานของแผ่นดินต้าลู่นี้ ปลายรัชสมัยไท่จู่ ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบหกปี ยังเป็นบุคคลธรรมดาที่ไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียร หลังจากสำเร็จวิชาจากสำนักเทียนเต้า เขาได้ทำงานเกี่ยวกับเอกสารธรรมดาในราชสำนัก ทำจนถึงอายุสี่สิบปี ในค่ำคืนหนึ่งในจิงตูพลันมีเสียงคำรามยาวดังขึ้น ค่ำคืนนั้นหวังจือเช่อก็ตระหนักในหลักปรัชญา เขาจึงเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร ใช้เวลาไม่กี่ปี จนกระทั่งได้เดินทางไปถึงยอดเขาเตียน หลังจากนั้นได้เป็นรองแม่ทัพ เขาได้เป็นผู้ออกคำสั่งชี้ขาดในการรบจนทำให้เผ่ามารพ่ายแพ้ราบคาบมาถึงกระทั่งทุกวันนี้ รูปภาพของเขายังแขวนไว้ที่หอหลิงเหยียน
โลกมนุษย์ไม่พบเห็นหวังจือเช่อมานานแล้ว
ถังซานสือลิ่วกล่าว “ข้าก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะสามารถผ่านการทดสอบ ยิ่งไม่คิดว่าเขาคือหวังจือเช่อคนต่อไป แต่ข้าคิดว่าถ้าหากอยากเป็นหวังจือเช่อที่เก่งกาจ อย่างน้อยต้องเป็นดั่งหนุ่มน้อยคนนั้น มีความรู้สึกไม่ย่อท้อต่อความพ่ายแพ้ และยังดำเนินชีวิตด้วยความรอบคอบ แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่คิดว่าคนที่มีพรสวรรค์จะเก่งกาจสักเพียงไหน คนที่น่าเกรงกลัวอย่างแท้จริงคือ คนที่ยืนหยัดแน่วแน่ต่างหาก”
รองเจ้าสำนักพยักหน้าพลางกล่าว “ปีนั้นหวังจือเช่อท่องศึกษาหาความรู้ ท้องฟ้าเหน็บหนาวแผ่นดินกลายเป็นน้ำแข็ง กินข้าวต้มที่ถูกแช่แข็ง ในมือไม่ยอมปล่อยตำรา หนุ่มน้อยคนนั้นจะสามารถทำได้สักกี่ส่วนเชียวรึ”
ถังซานสือลิ่วกล่าวตอบ “หนุ่มน้อยคนนั้นอย่างน้อยก็แกร่งกล้ากว่าคนธรรมดาอย่างมาก”
รองเจ้าสำนักมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวต่อ “แท้จริงเจ้าคือถังถัง มองเหตุการณ์มองคนเช่นนี้เอง ช่างไม่เหมือนกับคนธรรมดา”
ถังซานสือลิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยว่า “โปรดเรียกข้าว่าถังซานสือลิ่ว”
รองเจ้าสำนักหัวเราะออกมา กล่าวว่า “เข้ามายังสำนักเทียนเต้าของพวกเรา เห็นทีชื่อของเจ้าคงจะต้องเปลี่ยนอีกครั้งเสียแล้ว”
ถังซานสือลิ่วสีหน้าเป็นปกติเอ่ยตอบ “นั่นเป็นเรื่องที่ต้องทำ”
รองเจ้าสำนักมองไปยังอาคารหลังนั้น รับรู้ถึงกลิ่นหอมเบาบางที่ล่องลอยมาจากหน้าต่าง กล่าวถาม “เจ้าต้องการรอต่อไปหรือไม่”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยตอบ “ใช่ขอรับ”
รองเจ้าสำนัก ถามกลับ “เพราะเหตุใด”
ถังซานสือลิ่ว กล่าวตอบ “ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถผ่านไปได้ แต่ว่าข้าอยากจะรู้ว่าเขาจะได้กี่คะแนน”
ข้อสอบที่อยู่บนโต๊ะหนาเป็นอย่างยิ่ง เปรียบดังเทือกเขาเล็กๆ ก็มิปาน เฉินฉางเซิงไม่รู้เนื้อหาในข้อสอบ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะตื่นเต้น ทุกคนล้วนทราบกันดี สอบเข้าสำนักเทียนเต้ายากอย่างยิ่ง เหตุเพราะข้อสอบครอบคลุมทุกอย่าง ตั้งแต่สัจธรรมของเต๋า วิเคราะห์หนังสือเทียนซู ไปจนถึงยุทธวิธีการรบ แม้กระทั่งข้อสอบด้านการเพาะปลูกก็มี
เขานั่งอยู่ด้านหน้าของโต๊ะ หลับตาพักผ่อนห้าอึดใจ หลังจากนั้นเปิดตาขึ้น ยื่นมือไปพลิกข้อสอบหน้าแรก เมื่อเขามีการกระทำเช่นนี้ อารมณ์ของเขาสับสน เป็นความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนและยังไม่รู้ว่าความไม่สงบนี้มาจากที่ใด แต่กลับยังเฝ้าคอยอย่างไม่รู้สาเหตุ
นิ้วมือของเขาทันใดนั้นหยุดชะงัก ดวงตาสว่างไสวดั่งกระจกปรากฏความไม่มั่นใจแวบหนึ่ง
ล้วนแต่กล่าวกันว่าข้อสอบของสำนักเทียนเต้ายากยิ่ง ถ้าหากเป็นข้อสอบเกี่ยวกับเนื้อหาในคัมภีร์ ก็มักจะเกี่ยวกับบทประพันธ์อันลึกซึ้งในตำราที่ผู้คนเสาะแสวงหายากลำบาก แต่เพราะเหตุใด...ข้อสอบข้อที่หนึ่งของหน้าแรก ตนเองอ่านแล้วรู้สึกคุ้นตา เฉินชานจื่อกับท่านราชครูรุ่นที่เจ็ดได้แบ่งเนื้อหาออกเป็นสามสิบเอ็ดบท ตนเคยอ่านเมื่อใดกันหนอ เหมือนว่าจะเป็นตอนอายุสามขวบในปีนั้น...เป็นวรรคเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาในตำราไหวหนานที่เขียนอธิบายเกี่ยวกับคัมภีร์หนานหัว แต่เขามั่นใจว่าตนเคยอ่าน เคยท่อง อีกทั้งตอนอายุห้าขวบและสิบเอ็ดขวบ ยังเคยอ่านและเคยท่องอีกคราหนึ่ง
ช่างคุ้นตาอะไรเช่นนี้ เขาจดจำสิ่งเหล่านี้จนขึ้นใจ
เฉินฉางเซิงมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อย ยิ่งกว่านั้นคือความแปลกใจระคนดีใจ ไม่ได้คิดสิ่งใดไปมากกว่านี้ เริ่มที่จะนำเนื้อหาบทประพันธ์เหล่านั้นที่อยู่ในสมอง นำการวิเคราะห์อย่างเฉียบแหลมของผู้มีสติปัญญาและมีความสามารถในสมัยก่อนที่เคยจดจำมาบรรจงเขียนบนกระดาษ หลังจากนั้นเขาเปิดไปหน้าที่สอง ไม่มีความประหลาดใจ มองเห็นก็เป็นบทความที่คุ้นตาอีก...
คัมภีร์มหามรรคครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ข้อสอบเข้าสำนักเทียนเต้าเกือบทั้งหมดอยู่ในคัมภีร์มหามรรคสามพันบท
และทั้งสามพันบทนั้น เขาสามารถท่องจากข้างหลังมาข้างหน้าได้อย่างคล่องแคล่ว
การสอบเช่นนี้ ความยากเช่นนี้ จะสามารถล้มเขาได้อย่างไร


ตอนที่ 11 เจ้าเด็กหนุ่มทั้งสอง
ชัดเจนว่าเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่วันนี้กลับร้อนระอุเล็กน้อย เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากปัญหาของสภาพอากาศหรือว่าอารมณ์กันแน่ โดยรวมแล้ว เมื่อเขาเดินกลับไปโรงเตี๊ยม พบว่าแขนเสื้อของตนเองถูกเหงื่อทำให้เปียกชุ่ม พบว่าฝุ่นที่เกาะติดเปลี่ยนเป็นสกปรก คนรักความสะอาดเช่นเขาอารมณ์จึงดำดิ่งลงไปอีก จนกระทั่งมองเห็นคนนั้น
คนนั้นคือหนุ่มน้อยเสื้อดำ ยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงของโรงเตี๊ยม แหงนคางขึ้นเล็กน้อย อารมณ์เฉยเมย ไม่สนใจว่าตนจะยืนที่นี่แล้วจะทำให้ผู้อื่นเดินไม่สะดวกเลยสักนิด หยิ่งทระนงประหนึ่งนกกระเรียนป่า แต่ไหนแต่ไรสายตาไม่เคยลดต่ำลงประหนึ่งฝูงนกที่กำลังจิกกินอาหาร
โรงเตี๊ยมแห่งนี้อยู่ใกล้กับสุสานเทียนซู มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาเยอะแยะมากมาย เวลานี้เป็นเวลาอาหารพอดี ผู้คนที่เข้ามาในโรงเตี๊ยมประหนึ่งกระแสน้ำ แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา หนุ่มน้อยเสื้อดำประหนึ่งเสาหินโดดเดี่ยวที่อยู่ในแม่น้ำลั่ว กระแสน้ำไหลมาบรรจบแล้วแยกจากกัน เป็นรูปภาพที่แปลกประหลาด เฉินฉางเซิงรู้จักหนุ่มน้อยเสื้อสีดำคนนี้ แต่ว่าคนในโรงเตี๊ยมไม่รู้จัก ดังนั้นจึงปรากฏภาพที่แปลกประหลาดเช่นนี้ น่าจะเกิดเรื่องอะไรก่อนหน้านี้ เขารู้สึกตกตะลึง เพราะเหตุใดฝ่ายตรงข้ามถึงมาปรากฏที่นี่ คิดๆ ดูแล้วคงมาหาตน เพียงแต่มาหาตนทำไมเล่า
เขาเดินไปยังด้านหน้าของหนุ่มน้อยเสื้อดำ เมื่อพบก็ทำความเคารพ หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไป
เด็กหนุ่มเสื้อดำเป็นคนที่เฉินฉางเซิงพบเจอตอนสอบรับสมัครที่เทียนเต้าคือถังซานสือลิ่ว ชื่อของเขามาจากการจัดอันดับการประกาศชิงอวิ๋น ที่น่าสนใจก็คือ เขากับเฉินฉางเซิงเหมือนกันคือต่างล้วนแต่ไม่ถนัดที่จะพูดคุยกับผู้อื่น หลังจากทำความเคารพ ก็ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวอะไร ด้วยเหตุนี้จึงแปรเปลี่ยนเป็นการสนทนาที่เงียบเหงาภายในเวลาอันรวดเร็ว
ภายในโรงเตี๊ยมเงียบเป็นเป่าสาก ผู้คนไม่กล้าก่อเรื่องกับถังซานสือลิ่วเพราะกำลังก้มหน้าก้มตารับประทานอาหาร ที่จริงแล้วไม่กล้าแม้แต่จะทำให้เกิดเสียงใดๆ ยิ่งไม่กล้าพูดคุยกัน มีเพียงแต่แสงสว่างมากมายที่ส่องกระทบบนร่างกายของหนุ่มน้อยทั้งสอง ผู้คนอยากรู้อยากเห็นว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
บรรยากาศที่เงียบวังเวงทำให้รู้สึกอึดอัด และท่ามกลางสายผู้คนที่กำลังจับตามองก็ยิ่งทำให้อึดอัดยิ่งขึ้น โดยเฉพาะต้องการแสดงออกว่าตนเป็นคนกว้างขวางอบอุ่นต่อหน้าเฉินฉางเซิง ถังซานสือลิ่วที่เป็นผู้ใหญ่จึงเป็นฝ่ายกล่าวออกมาก่อน โชคดีว่าอายุของเขามากกว่าเฉินฉางเซิงเล็กน้อย หลังจากพิจารณาแล้ว ในที่สุดก็มีวิธีแก้ปัญหาตกเสียที กล่าวว่า “แขกมาแล้ว ก็ไม่เชิญให้ข้านั่งสักหน่อยรึ”
ด้วยเหตุนี้เฉินฉางเซิงจึงตื่นจากภวังค์ พาเขาเข้าไปในห้อง ควักเงินเหรียญใหญ่ออกมาสิบกว่าเหรียญ ให้พนักงานชงน้ำชามาหนึ่งกา เวลาผ่านไปไม่นาน น้ำชาชงเรียบร้อยแล้ว โต๊ะหนังสือหนึ่งตัวกาน้ำชาหนึ่งกา รินน้ำชาลงในทั้งสองแก้วไปเจ็ดส่วน เฉินฉางเซิงจึงเชิญดื่มน้ำชา หลังจากนั้นก็เป็นบรรยากาศที่เงียบวังเวงดังเช่นเคย
ระยะเวลาที่เงียบนิ่งช่างอึดอัดยิ่งนัก ถังซานสือลิ่วที่จริงแล้วยากที่จะอดกลั้น เปิดประตูมองออกไปเห็นเทือกเขาแล้วกล่าวว่า “ยังสอบไม่ผ่านใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงกล่าวด้วยความสัตย์จริง “ครั้งที่สี่แล้วที่ไม่มีชื่อในประกาศ”
ถังซานสือลิ่วนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เอ่ยว่า “ข้ารู้ว่าเป็นกลอุบายของจวนขุนพลเทพตงอวี้”
เฉินฉางเซิงแหงนศีรษะขึ้น เขาแปลกใจนึกไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะทราบเรื่องราวภายในได้ แต่มิรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามรู้เรื่องราวมากน้อยแค่ไหน นำมาซึ่งข้อสงสัย แววตาปกติแต่มีบางอย่างที่ไม่เหมือนกัน
ภาพในความประทับใจของถังซานสือลิ่ว เฉินฉางเซิงคุ้มค่าที่จะคาดหวังว่าเขาเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ นิสัยน่ารัก เป็นหนุ่มน้อยธรรมดาที่มีจิตใจดีงาม เวลานี้เขาพบว่าแววตาของเจ้าหนุ่มคนนี้ราวกับปลายมีดสว่างจ้าที่คมกริบ อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ ดวงตาหรี่ลง ปิดซ่อนเรื่องราวต่อเฉินฉางเซิงยิ่งน่าสนใจมากกว่า
สิ่งที่ทำให้ถังซานสือลิ่วกลัดกลุ้มก็คือ เขาเอ่ยว่า ‘จวนขุนพลเทพตงอวี้’ ประโยคนี้ เห็นได้ชัดเจนว่าเฉินฉางเซิงร่างสั่นไหว แต่กลับไม่เอ่ยคำตอบที่ตนต้องการ เงียบนิ่งประหนึ่งนกกระทาที่ไร้ประโยชน์ เขาโมโหเล็กน้อย คิ้วทั้งสองประหนึ่งมีดที่ออกมาจากฝัก กล่าวด้วยเสียงดังว่า “เจ้าไม่โมโหเลยรึ ไม่โกรธแค้นเลยหรือ”
เฉินฉางเซิงแหงนหน้ามองเขาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็กลอกตาขาวช้าๆ ครั้งหนึ่ง
ถังซานสือลิ่วกำลังดื่มน้ำชา เกือบจะเอาน้ำชาในปากพ่นออกมา อย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า เจ้าเด็กคนนี้เป็นคนคร่ำครึจนสามารถพูดได้ว่าเป็นคนแข็งทื่อจะมีด้านที่มีกลิ่นอายความเป็นเด็กเช่นนี้
เฉินฉางเซิงในใจครุ่นคิด ตนเองกลัดกลุ้มจนใกล้จะตายแล้ว แต่ต้องให้เจ้ารับรู้ด้วยหรือ
แม้แต่เรื่องหนังสือสมรส เขาไม่คิดจะให้ผู้อื่นรับรู้ เพราะว่าหนังสือสมรสเป็นชนวนให้เขาถูกใส่ร้ายจนสอบไม่ผ่านในการสอบเข้าสถานศึกษาทั้งสี่สำนัก
เรื่องของหนังสือสมรส ตอนนี้ได้สิ้นสุดลง แต่ยังคงเป็นความลับระหว่างเขากับจวนขุนพลเทพตงอวี้ ถึงแม้จวนขุนพลเทพตงอวี้จะข่มขู่มาตลอด ยิ่งกว่านั้นยังมีประโยคนั้นของสตรีวัยกลางคนที่ทำให้เขาโกรธเคืองอย่างยิ่ง เขายังไม่คิดที่จะนำเรื่องนี้เปิดเผยให้ใต้หล้าได้รับรู้ ไม่ใช่เพราะว่าเขาเกรงกลัวที่จวนขุนพลเทพตงอวี้ข่มขู่ ยิ่งไม่กลัวที่จะถูกจวนขุนพลเทพตงอวี้สังหาร เพียงแค่เขาเชื่อว่าสุดท้ายแล้วตนยังจะนำหนังสือสมรสส่งคืนให้แก่จวนขุนพลเทพ เหตุใดต้องให้เรื่องอย่างนี้เผยแพร่ทุกซอกทุกซอยด้วยเล่า คุณหนูตระกูลสวีคงจะเป็นคนหยิ่งยโสและเย็นชาเหมือนดังบิดามารดาที่น่าเกลียดชังของเขา แต่หากถึงเวลาที่จวนขุนพลเทพมาขอโทษแล้ว เหตุใดจะต้องให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งในภายหลังจะต้องพบความยุ่งยากในการสมรสด้วยเล่า
ใช่แล้ว เขาเชื่อว่าตนเองสุดท้ายแล้วจะถอนการหมั้นหมาย เพราะเขาเชื่อมั่นว่าคงจะมีสักวันที่จวนท่านขุนพลเทพมาขออภัยกับตน ทั้งยังไม่อยากให้ผู้คนบนโลกนี้รับรู้ชื่อของตนเพราะเรื่องคุณหนูตระกูลสวี อาจจะเป็นความทะนงตน อาจจะเป็นความดื้อรั้น โดยรวมแล้วเขาอยากจะยืนหยัดสู้ต่อ มุมมองที่เขามีต่อโลกใบนี้ ยังคงเป็นการยืนหยัดที่จะก้าวเดินไปตามทางของผู้บริสุทธิ์ต่อไป
ที่น่าสนใจอย่างยิ่งก็คือ เฉินฉางเซิงชัดเจนว่าจะไม่กล่าวสิ่งใด ถังซานสือลิ่วก็ไม่รู้อะไรทั้งสิ้น แต่เขากลับเข้าใจในความหมายของเฉินฉางเซิง ไม่มีสาเหตุให้ชื่นชมไปมากกว่านี้ ดื่มนำชาอุ่นๆ ในแก้วจนเหือดแห้ง ยื่นมือไปตบไหล่ของเฉินฉางเซิง กล่าวว่า “ข้าชื่นชมเจ้าอย่างยิ่ง”
ถึงแม้จะเป็นหนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์ได้อันดับสามสิบหกจากประกาศของชิงอวิ๋น เขายืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายประหนึ่งแม่น้ำมหาสมุทร เขาราวกับนกกระเรียนป่าที่ไม่มีผู้ใดกล้ายุแหย่ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อยคนหนึ่ง ดังนั้นถังซานสือลิ่วกิริยาท่าทางของเขาราวกับตั้งใจจะเหมือนเป็นคนที่มีความรอบคอบและมีประสบการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเอ่ยประโยคนี้ แววตาและอากัปกิริยาของเขาประหนึ่งผู้ใหญ่ที่มองเด็กที่อ่อนด้อยกว่า ถ้าหากว่าเป็นผู้อื่น อาจจะไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง แม้กระทั่งอาจจะทำให้คนโมโหขึ้นมา แต่เฉินฉางเซิงกลับไม่เป็นอย่างนั้น เขาเข้าใจว่าเจ้าเด็กคนนี้แสดงเจตนาดีและอยากปลอบโยนตน เพียงแต่ชัดเจนยิ่งนักว่าเจ้าเด็กคนนี้คงทำเรื่องเช่นนี้ไม่บ่อยนัก ดังนั้นจึงเหมือนกับเงอะงะเล็กน้อย
เขากล่าวตอบ “ขอบคุณ”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยว่า “เพียงเอ่ยวาจาขอบคุณคงไม่พอ เจ้าต้องเลี้ยงอาหารข้าด้วย”
การแสดงความปรารถนาอยากคบค้าสมาคมและเจตนาดียังคงเงอะงะเช่นเดิม เฉินฉางเซิงพลันเห็นใจเจ้าเด็กคนนี้ เพียงเกรงว่าเจ้าเด็กคนนี้ทั้งชีวิตนี้คงจะเอาแต่ฝึกบำเพ็ญเพียร มิน่าเล่าอายุเท่านี้ก็มีพลังลึกล้ำเช่นนี้ แต่การจัดการเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนช่างย่ำแย่และโง่เง่า ก็มิรู้ว่าอนาคตจะทำอย่างไร
แต่ไหนแต่ไรมาเมื่อเขาคิดเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็จะมักใจจดใจจ่อ มองดูแล้วคงเหมือนคนโง่เง่า ถังซานสือลิ่วมองดูเขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว สงสารเจ้าเด็กคนนี้ยิ่งนัก ในใจคิดว่าเจ้าเด็กคนนี้ตลอดชีวิตคงจะเอาแต่อ่านตำรา ไม่แปลกที่อายุเพียงเท่านี้จะสามารถจดจำเนื้อหาตำราได้มากมาย แต่การจัดการเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนช่างย่ำแย่และโง่เง่า ก็มิรู้ว่าอนาคตจะทำอย่างไร
สรุปแล้ว เด็กน้อยที่ต่างไม่มีคุณสมบัติจะมาเห็นอกเห็นใจฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคน ต่างรับเอาความเห็นใจจากสหายผู้มีจิตใจเมตตา และเริ่มต้นคบค้าสมาคมกันต่อหลังจากพบกันที่สำนักเทียนเต้า
เฉินฉางเซิงให้เสี่ยวเอ้อร์ในร้านนำรายการอาหารมา ประเมินดูแล้วเงินที่อาจารย์และศิษย์พี่ให้ยัดมาให้ตน คงจะเพียงพอให้ตนสามารถดำรงชีวิตอยู่ที่จิงตูไม่กี่ปี ไม่ต้องคิดสิ่งใดมาก ดันรายการอาหารให้ไปอยู่ตรงหน้าถังซานสือลิ่ว แล้วกล่าวว่า “เชิญตามสบาย...อืม นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเลี้ยงอาหารผู้คน”
เขาคาดคิดไม่ถึง ประโยคนี้ทำให้ถังซานสือลิ่วสงสารเขาจับใจ ในใจคิดว่าแท้จริงแล้วเจ้าเด็กคนนี้โผล่ออกมาจากซอกหลืบของเทือกเขาแห่งใดกัน


ตอนที่ 7 การพบกันของเฉินและถัง
ขณะนี้ถึงเวลาที่ธูปไหม้หมดแล้ว มีเสียงระฆังดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกว่าการสอบของนักเรียนสิ้นสุดลง เฉินฉางเซิงเดินตามบรรดานักเรียนที่เหลือออกมาจากอาคาร เขาไม่ได้ใส่ใจสายตาที่จ้องมองเขาด้วยความแปลกประหลาด มุ่งไปข้างหน้าตามคำชี้แนะเพื่อไปยังแผ่นหินประกาศรายชื่อที่อยู่ด้านหลังทะเลสาบ รอผลการทดสอบในช่วงสุดท้าย
คนส่วนใหญ่ยังอยู่บนอาคาร เปรียบเทียบคำตอบของกันและกัน หรือว่าจะนำความยากของข้อสอบมาถกเถียงกัน เมื่อเขามาถึงด้านหลังของทะเลสาบ แผ่นหินยังคงสงบนิ่ง มีเพียงรายชื่อของหนุ่มน้อยเสื้อดำที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบซึ่งผ่านการทดสอบกำลังเปล่งแสงสว่างไสว เขาคิดว่าผู้มีพรสวรรค์คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโอหังถือดี เขาไม่ได้เดินไปข้างใน แต่คิดไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะเดินเข้ามาหา
“ข้าชื่อถังซานสือลิ่ว” หนุ่มน้อยเสื้อดำเอ่ย
เฉินฉางเซิงตกตะลึงเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ยถามก่อน เขาจัดแขนเสื้อให้เป็นระเบียบ กล่าวตอบอย่างมีมารยาท “ข้าแซ่เฉิน นามว่าเฉินฉางเซิง”
ถังซานสือลิ่วตะลึงงัน ราวกับไม่คาดคิดว่าชื่อของหนุ่มน้อยจะธรรมดาขนาดนี้ ผู้มีฐานะและตระกูลเก่าแก่ในหมู่บ้านชนบทก็คงจะไม่ตั้งชื่อให้บุตรชายของตนเช่นนี้เป็นแน่ เขาเงียบอยู่ชั่วขณะหลังจากนั้นกล่าวว่า “ในทางกลับกันชื่อนี้มีความจริงใจ ข้าไม่อาจพูดได้ว่าด้อย”
เฉินฉางเซิงในใจคิดว่าในทางกลับกันคำพูดของเขาก็ตรงไปตรงมา เพียงแค่ชื่อของเจ้าก็แปลกอย่างยิ่ง
“ข้าชื่อเฉินฉางเซิง*...เมื่อตอนเด็กข้าป่วยเป็นโรค อาจารย์หวังให้ข้ามีอายุยืนยาวร้อยปี เจ้าล่ะ เหตุใดถึงชื่อถังซานสือลิ่ว* หรือว่าเจ้าเป็นคนลำดับที่สามสิบหกของคนในบ้าน บ้านของเจ้าเหตุใดถึงมีคนเยอะมากมายเล่า บ้านของเจ้าอยู่ไหน พี่น้องมากมายเช่นนี้ เวลาอ่านตำราเสียงดังหรือไม่”
ถังซานสือลิ่วนิ่งอึ้ง
เมื่อฝ่ายตรงข้ามถามความเป็นมาของชื่อต่อหน้าตนเช่นนี้ ที่จริงแล้วเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยจะมีมารยาทนัก ยิ่งกว่านั้น เขาเติบโตเป็นคนเยือกเย็น คนแปลกหน้าไม่เคยเข้าใกล้ ผู้คนเหล่านั้นที่ไม่รู้ความเป็นมาของชื่อเขา เกรงว่าไม่ว่าจะแปลกใจแค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็คงต้องสะกดกลั้นไว้ ไม่กล้าถามออกมา แต่กลับคิดไม่ถึง หนุ่มน้อยคนนี้กลับถามออกมาอย่างตามสบาย และยังมีคำถามตามมาอีกมากมาย
ที่จริงแล้วเฉินฉางเซิงคิดเรียบง่าย ชีวิตที่ไม่คุ้นเคยกับเมืองจิงตู เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความเย็นชาของสำนักเทียนเต้า เห็นอย่างชัดเจนว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้มีพรสวรรค์ แต่กลับเป็นฝ่ายอยากสนิทกับตนก่อน ตามเหตุตามผลตนควรจะส่งไมตรีจิตและเจตนาที่ดีกลับไปมากกว่านี้ อย่างน้อยควรกล่าวทักทายก่อน แล้วจะพูดคุยเรื่องอะไรดี
เมื่อตอนเยาว์วัยเขาเติบโตมากับอาจารย์และศิษย์พี่ อาจารย์เป็นคนพูดน้อย ศิษย์พี่ยิ่งไม่ชอบพูดคุย ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าการกล่าวทักทายควรจะเป็นอย่างไร ดูเหมือนว่าหยาบกระด้างและฟังไม่ระรื่นหู แม้เขาอยากจะเอาน้ำใจให้ฝ่ายตรงข้ามก็ตาม แต่กลับทำให้เข้าใจผิดได้ง่าย ดังเช่นกับเมื่อวานที่อยู่จวนขุนพลเทพ
แต่ทว่าสิ่งที่น่าสนใจก็คือ ถังซานสือลิ่วไม่มีอาการไม่ยินดีด้วยเหตุนี้ แต่กลับกันคิดว่าเฉินฉางเซิงผู้นี้เป็นคนที่ซื่อตรง ชัดเจนอย่างยิ่ง ถังซานสือลิ่วชีวิตนี้สิ่งที่อยากทำที่สุดคือการที่เป็นคนจริง บนโลกใบนี้ไม่อาจพบเจอแต่สิ่งที่ธรรมดาตลอดชีวิต ไม่อาจเดินทางโดยไม่มีมูลความจริง บังเอิญพบเจอคนเช่นเฉินฉางเซิง เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง
“เผ่าของข้าที่จริงแล้วคนรุ่นเดียวกันมีมากมาย อ่านตำราก็ล้วนอยู่ที่บ้านของตน ดังนั้นจึงไม่เสียงดัง ถึงแม้ข้าชื่อถังซานสือลิ่ว แต่ไม่ใช่เพราะว่าอยู่ที่บ้านเป็นคนลำดับที่สามสิบหก เพราะว่าเมื่อปีก่อนตอนที่ข้าอายุสิบห้าปีเข้าสอบครั้งแรกได้อันดับที่สามสิบหกของทำเนียบชิงอวิ๋น ข้าคิดว่าช่างน่าอับอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับหญิงสาวคนนั้นและเทียบกับลูกสุนัขป่านั่น...ดังนั้นข้าจึงเปลี่ยนชื่อเป็นถังซานสือลิ่ว ด้วยเหตุนี้เพื่อที่จะเตือนว่าความสามารถที่ไม่เอาไหนของตน อืม เหมือนว่าคำถามล้วนตอบหมดแล้ว ใช่ ตอบหมดแล้ว”
บทสนทนาข้างต้น เมื่อเฉินฉางเซิงออกจากซีหนิง หลังจากมาถึงเมืองจิงตูที่เจริญรุ่งเรือง เป็นครั้งแรกที่เริ่มคบค้าสมาคมกับผู้อื่น เวลาเดียวกันที่ถังซานสือลิ่วก็ออกจากเวิ่นสุ่ย หลังจากมาถึงจิงตูก็เป็นครั้งแรกที่เริ่มคบค้าสมาคมกับผู้อื่นเช่นกัน เวลานี้เฉินฉางเซิงอายุสิบสี่ปี ถังซานสือลิ่วใกล้จะครบสิบหกปี ก็จะมีด้านที่โง่เขลาเช่นเด็กน้อยอยู่บ้าง การคบค้าสมาคมครั้งนี้ไม่ต้องมีข้อสงสัยว่าจะไม่งดงาม มีทั้งความน่าสนใจและขบขัน แต่ว่ามีเรื่องราวในอดีตรับประกันได้ว่าเมื่อเรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว การคบการสมาคมครั้งนี้จะประสบผลสำเร็จอย่างยิ่ง จนกระทั่งพูดได้ว่า นี่คือจักรพรรดิไท่ซ่งกับหัวหน้าเผ่ามารหลังจากได้ทำสนธิสัญญาปรองดองในครานั้น สิ่งที่ประสบความสำเร็จที่สุดคงจะเป็นการคบการสมาคม
“เจ้าตอบคำถามไปกี่ข้อ”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยถาม ที่จริงแล้วเขามีความสนใจในคำตอบนี้ เพราะเขาคิดว่าแม้เฉินฉางเซิงเป็นเพียงคนธรรมดา แต่...คงจะไม่ใช่คนธรรมดา เขากำลังมองใบหน้าที่ขาวซีดของเฉินฉางเซิง ถึงได้พบว่าตนถามคำถามที่ไม่เหมาะสมไป ข้อสอบเหล่านั้นประหนึ่งมหาสมุทรก็มิปาน เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์เพียงนี้ ยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหนื่อยยาก ชัดเจนยิ่งนัก สภาพจิตใจของเฉินฉางเซิงคงจะเสียหายอย่างร้ายแรง มองจากเหตุการณ์ ผลที่ออกมาคงจะไม่ค่อยจะดีนัก
“มีคำถามบางข้อเกี่ยวกับการฝึกบำเพ็ญเพียร แท้จริงแล้วตอบไม่ได้ สัมผัสเทพ พลังปราณ ยังมีเรื่องการรวมหมู่ดาวเผาสุริยะ...”
เฉินฉางเซิงตอบด้วยความสัตย์จริง ในใจคิดว่าโชคดีอย่างมิคาดหมาย เมื่อตอนเยาว์วัยเขาได้ท่องคัมภีร์เต๋า คำถามเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นปัญหาทางด้านวิชาการอันลึกซึ้งเข้าใจยาก สำหรับเขาแล้วคงพูดได้ว่าไม่ยากแต่อย่างใด แต่คำถามทางด้านการบำเพ็ญเพียร แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ตอบ โชคดีที่เป็นเพียงแค่การสอบรับสมัคร คำถามเหล่านั้นจึงมีไม่เยอะ
ถังซานสือลิ่วได้ฟังดูแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ตอบคำถามไม่ได้มีเพียงแค่นี้...นึกไม่ถึงว่าคำถามที่เหลือเจ้าเด็กคนนี้ตอบได้หมดเลยรึ ณ เวลานี้ เขาให้ความสนใจจะไปที่ทะเลสาบ อาจารย์ท่านหนึ่งกำลังหอบข้อสอบที่หนาปึก รีบก้าวเดินไปยังด้านนั้น อาจารย์ท่านนั้นจิตใจคงสั่นไหวยากที่จะรอคอย เมื่อก้าวขึ้นขั้นบันไดหินเกือบจะหกล้ม เขาไม่ได้ตกตะลึงแม้แต่นิด กำลังคิดโยงไปถึงคำพูดก่อนหน้านั้นของเฉินฉางเซิง อดไม่ได้ว่าตนเองรู้สึกเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อได้ หรือว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้จะทำให้คนทั้งหมดสั่นสะเทือนจริงหรือ
“ที่เหลือ...เจ้าแน่ใจว่าตนเองได้ตอบหมดแล้วหรือ”
“ข้าไม่กล้าพูดว่าแน่ใจ...คาถาพระบิดาจักรพรรดิใจสะอาดมีสองฉบับ เมื่อเริ่มบัญญัติให้มีศาสนาปีนั้นได้มีการเขียนแก้ไขใหม่หนึ่งครั้ง หลังจากนั้นทุกคนก็ใช้ฉบับที่แก้ไขใหม่มาตลอด แต่ว่าคำถามที่ถามคือก่อนปี 1573 ดังนั้นข้าจึงไม่รู้ว่าต้องใช้ฉบับไหนในการตอบคำถาม ภายหลังจึงใช้ทั้งสองฉบับมาตอบคำถาม เพียงแต่เกรงว่าจะก่อให้อาจารย์รู้สึกไม่ยินดี แล้วหักคะแนน”
ถังซานสือลิ่วได้ฟังประโยคดังกล่าว จึงนิ่งเงียบ
ข้อสอบข้อนั้นเขารู้เพียงแค่ฉบับเดียว จึงตอบไปเพียงแค่ฉบับเดียว
เวลาผ่านไปชั่วครู่ เขาจ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงพลางกล่าวว่า “ข้าคิดว่าตนเองและเจ้าเด็กหนุ่มพวกนั้น เป็นคนหนุ่มที่ถือดีที่สุดในรุ่นนี้ คิดไม่ถึง เจ้ายังถือดียิ่งกว่าข้าเสียอีก”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจ ในใจคิดตนเองนั้นถือดีตรงไหน
ใบประกาศได้ติดไว้แล้ว
ไม่มีชื่อของเฉินฉางเซิงบนนั้น
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ด้านล่างของใบประกาศ นิ่งเงียบเป็นเวลานาน
ผู้คนกลุ่มนั้นจ้องมองเฉินฉางเซิงด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร ซึ่งแสดงถึงความเยาะเย้ยถากถางและเหยียดหยาม ถ้าหากไม่ใช่ถังซานสือลิ่วที่ยืนอยู่เคียงข้างเขา เวลานี้คงจะมีคำพูดที่ไม่น่าฟังออกมากมายแล้ว
“ข้าไม่เข้าใจ” เฉินฉางเซิงกล่าว
ถังซานสือลิ่วก็ไม่เข้าใจ เขาเชื่อว่าหนุ่มน้อยที่ทำให้เขารู้สึกสนิทสนมด้วยความจริงใจจะไม่พูดหลอกลวง ในเมื่อเขาเอ่ยคำถามออกไปส่วนใหญ่เขาล้วนแต่ตอบได้ ก็ควรที่จะตอบได้ ว่ากันตามคะแนน ถ้าไม่ได้อยู่อันดับหน้าสุด น้อยที่สุดการอยู่ในประกาศนั้นคงจะง่ายเหลือเฟือ
เฉินฉางเซิงตามหาอาจารย์ที่รับผิดชอบการตรวจสอบหินหน่วงนำท่านนั้น แล้วเอ่ยว่า “ข้าต้องการตรวจสอบข้อสอบ”
อาจารย์ท่านนั้นกำลังจัดการกับเรื่องสัพเพเหระ ไม่ได้มองสายตาที่สงบนิ่งและเด็ดเดี่ยวของเขาโดยตรง เอ่ยว่า “ในเมื่อเจ้าใช้กฎระเบียบ เพื่อที่จะมีคุณสมบัติในการเข้าสอบ ก็น่าจะรู้...ข้อสอบของสำนักเทียนเต้าแต่ไหนแต่ไรมาไม่อนุญาตให้มีการตรวจสอบซ้ำ นี่เป็นการแทนว่าให้เกียรติต่อสำนักเทียนเต้า เจ้าสอบไม่ได้ก็คือสอบไม่ได้”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปยังเขานิ่งเงียบเป็นเวลานาน หมุนตัวจากไป
“ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้กล่าวสิ่งใด แต่ข้ารู้ว่าเขาอยากพูดอะไร...เด็กหนุ่มที่โกรธแต่ไม่พูดคำหยาบช้าออกมาอย่างนี้ ช่างน่าสรรเสริญอย่างยิ่ง” ถังซานสือลิ่วจ้องมองไปยังเงาที่หายไปทางทะเลสาบของหนุ่มน้อยคนนั้น หันหลังกลับจ้องมองไปยังบางคนกล่าวถากถางว่า “เป็นคนที่มีพรสวรรค์เยี่ยงนี้ แต่สำนักเทียนเต้ากล้าที่จะไม่รับ แท้จริงแล้วช่างน่าสรรเสริญจริงๆ”
“เจ้าอายุมากกว่าเขาเพียงแค่สองปี กล่าวว่าเขาคือเจ้าเด็กน้อย แท้จริงแล้วน่าสนใจ”
รองเจ้าสำนักเทียนเต้ากล่าว “ที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็คือ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขาอยากจะพูดอะไร”
“เขาอยากจะพูด พวกเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังแน่นอน...เหตุเพราะถ้าข้าได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้ คงจะพูดประโยคนี้ออกมาเป็นแน่”
“สำนักเทียนเต้าปฏิเสธนักเรียนที่ธรรมดาคนหนึ่งถึงกับจะต้องเสียใจภายหลังเลยรึ”
“เขาไม่ใช่นักเรียนธรรมดา เขามีพรสวรรค์ดั่งเช่นข้า”
รองเจ้าสำนักเทียนเต้าหลังจากสงบนิ่งไปชั่งขณะจึงเอ่ยว่า “ข้าเห็นข้อสอบของหนุ่มน้อยคนนั้นแล้ว ไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียร แต่มีความรอบรู้และความสามารถแยกแยะได้อย่างเฉียบขาดเช่นนี้ ที่จริงสามารถกล่าวได้ว่าคือพรสวรรค์ นำไปเทียบกับหวังจื่อเช่อในปีนั้นก็คงจะห่างกันไม่มาก ถ้าหากว่าเป็นยามปกติ ข้าจะรับเขาเข้าสำนักอย่างแน่นอน หลังจากนั้นก็จะอบรมสอนเขาด้วยตนเอง แต่น่าเสียดายครานี้ไม่ได้”
ถังซานสือลิ่วจ้องเขาแล้วถามกลับ “เพราะเหตุใดถึงไม่ได้”
“เพราะมีคนสั่งมา” รองเจ้าสำนักกล่าว
“ใคร”
“ท่านขุนพลเทพ”
“ต้าลู่ในขณะนี้ มีหนึ่งผู้ปกครอง ห้านักปราชญ์ แปดมรสุม บนทำเนียบเซียวเหยามีผู้เก่งกาจนับไม่ถ้วน ยังไม่นับบรรดาเจ้าเด็กเผ่ามารที่ซุกซ่อนตามป่ารกร้างอีก สามสิบแปดขุนพลเทพถึงแม้จะมีอำนาจ...แต่สำนักเทียนเต้านี่คือที่ไหน คาดไม่ถึงว่าจะต้องฟังคำสั่งจากจวนขุนพลเทพ”
“บิดาของเจ้ายกเจ้าให้อยู่ในความดูแลของข้า ดังนั้นเรื่องนี้ข้าจะไม่ปิดบังเจ้า แต่ว่าไม่อนุญาตให้เจ้าไปพูดที่อื่น...หากเป็นแค่จวนขุนพลเทพธรรมดานั้นไม่มีผลกระทบต่อสำนักเทียนเต้าของพวกเรา แต่ว่าจวนขุนพลเทพแห่งนั้นไม่เหมือนกัน เหตุเพราะเป็นจวนตงอวี้ เจ้าของจวนมีชื่อว่าสวีซื่อจี”
“สวีซื่อจี...แม้จะเป็นคนที่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เชื่อใจ กำลังความสามารถแข็งแกร่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงแค่ขุนพลเทพ”
“จวนของเขามีหงส์ตัวหนึ่ง...”
หลังจากถังซานสือลิ่วได้ยินคำว่า ‘หงส์’ คำนี้ก็ยากที่จะรักษาความเฉยเมยและทะนงตนไว้ เพียงชั่วครู่พลันสลายไป เงียบนิ่งเป็นเวลานาน พึมพำกับตนเอง “...เจ้าเด็กเฉินฉางเซิง นึกไม่ถึงเกิดเรื่องกับหงส์ตัวนั้น แท้จริงแล้วเขาเป็นใครกัน”
รองเจ้าสำนักกล่าวด้วยความสงบ “ไม่ต้องสนใจว่าเป็นใคร สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่เด็กอายุสิบสี่ปี ถึงแม้จะรู้สึกตัวก็สายไปเสียแล้ว บนโลกนี้มีผู้มีพรสวรรค์เยอะแยะมากมาย ถึงแม้เขาจะมีคุณสมบัติ แล้วจะเป็นอย่างไร คราก่อนนำเขาเปรียบเทียบกับหวังจื่อเช่อ ถ้าหากเขามีความเด็ดเดี่ยวและมีโอกาสเหมือนดังหวังจื่อเช่อจริง จะเข้ามาอยู่ที่สำนักเทียนเต้าหรือไม่ ก็ไม่ได้มีผลอะไรไม่ใช่รึ”
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าที่ตนสอบตกนั้นเกี่ยวข้องกับจวนสวี เขาคิดว่าเป็นเพราะผู้มีอำนาจในเมืองจิงตูใช้กลอุบายนำชื่อของพวกเขามาแทนชื่อตน ถึงแม้ว่าเขาจะข้องเกี่ยวกับโลกมนุษย์ แต่ว่าเขาเห็นบทความในตำราเต๋าผู้คนลวงหลอกกันไปหลอกกันมา จึงทำเพียงแค่นิ่งเงียบ เขาในตอนนี้ นอกจากนิ่งเงียบ แล้วจะทำอะไรได้
เขาออกมาจากสำนักเทียนเต้ามุ่งไปยังสำนักแห่งที่สองในรายชื่อ ยังคงไม่ได้ระแวดระวังว่ารถม้าที่มีสัญลักษณ์ของหงส์ตามตนอยู่ห่างๆ
*ฉางเซิง แปลว่า ชีวิตยืนยาว
*ซานสือลิ่ว แปลว่า สามสิบหก


ตอนที่ 12 สหายที่ทำให้กล่าวสิ่งใดไม่ออก (ตอนต้น)
เฉินฉางเซิงกล่าวว่าเชิญตามสบาย ถังซานสือลิ่วมองว่า คำว่า ‘เชิญตามสบาย’ สามคำนี้ ไม่ว่าจะเป็นให้สั่งอาหารตามสบาย หรือว่าให้ปฏิบัติต่อกันตามสบาย ความหมายก็ไม่ต่างกัน แม้จะเห็นอกเห็นใจฝ่ายตรงข้ามเหลือเกิน แต่ยามสั่งอาหารกลับไม่ได้สนใจเรื่องราคา หยิบรายการอาหาร สั่งอาหารที่เป็นเมนูแนะนำของทางโรงเตี๊ยมมาสามสี่อย่าง เริ่มที่อาหารสองอย่างคือซุปนกกระจอกเหินเวหา แกงมัจฉาสองเศียรนึ่งน้ำใส...ขณะสั่งอาหาร เขาชำเลืองมองคิ้วของเฉินฉางเซิงที่ขมวดเข้าหากัน คาดว่าฝ่ายตรงข้ามคงมีเงินไม่พอ รู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย พลางพูดกับเสี่ยวเอ้อร์ว่า “มัจฉาสองเศียรไม่เอาแล้ว เปลี่ยนเป็นปลากะพง และอีกอย่างคือ...ซุปนกกระจอกเหินเวหาเปลี่ยนเป็นซุปยอดอ่อนใบบัว”
เป็นเช่นนั้นจริงๆ หัวคิ้วของเฉินฉางเซิงผ่อนคลายลงแล้ว
ถังซานสือลิ่วยิ้มออกมา ในใจคิดว่าแท้จริงเป็นไปดั่งที่ตนสังเกตอย่างละเอียด ช่างเข้าเข้าอกใจผู้อื่นอย่างยิ่ง พลันกล่าวออกมาโดยไม่ได้คิด “เอาเนื้อกวางอบแห้งโรยดอกเหมยมาอีกหนึ่งจาน”
เฉินฉางเซิงขมวดคิ้ว
ถังซานสือลิ่วมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “เปลี่ยนเป็น...หมูสามชั้นผัดผักกาดดอง”
เฉินฉางเซิงยังคงขมวดคิ้ว
ถังซานสือลิ่วรู้สึกไม่ยินดีเล็กน้อย ในใจคิดว่าเนื้อหมูติดมันหนึ่งจาน ปกติแม้จะอยู่ที่บ้านตนก็ยังขี้เกียจจะไปกิน คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังตัดใจจ่ายเงินไม่ลงที่อีกหรือ
เขาเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ “เอายำถั่วพลูแช่เย็น! และเพิ่มยำหูหมูน้ำมันแดงอีกจานหนึ่ง!”
เฉินฉางเซิงยังคงมีกิริยาเช่นเดิม ใบหน้าไม่ได้เห็นด้วย
ถังซานสือลิ่วรู้สึกรำคาญ เอ่ยว่า “เห็นว่าเจ้าเลี้ยงอาหารเป็นครั้งแรก คงยังไม่เข้าใจเรื่องการแบ่งปันแก่เพื่อนมนุษย์มากนัก ข้าก็จะไม่พูดสิ่งใดกับเจ้า”
เฉินฉางเซิงตะลึงงันเล็กน้อย เอ่ยถาม “มีตรงไหนที่ไม่ถูกต้องหรือไม่”
ถังซานสือลิ่วเอ่ย “ถึงแม้ว่าเจ้าทั้งตัวเงินจะไม่พอ ก็ไม่ควรเผยลักษณะท่าทางเช่นนี้ให้แขกได้เห็นซึ่งหน้า ช่างทำให้เบื่อหน่ายจริงๆ ในเมื่อเป็นผู้ชาย ศีรษะอาจจะขาด โลหิตอาจจะไหล แต่ไม่อาจขายหน้า! แม้อีกสักครู่จะไปเอาเสื้อหนังสัตว์ตัวใหญ่มาแลกเงิน แล้วจะนับเป็นอะไรได้อีกหรือ”
เขาเองก็คิดว่าเหตุผลนี้สมเหตุสมผล รู้สึกว่าการศึกษาของสหายดีเลิศ เฉินฉางเซิงกลับฟังแล้วรู้สึกว่าแปลกประหลาด เอ่ยถาม “นี่ก็คือการตบหน้าจนบวมเพื่อให้ดูอ้วนสินะ”
ถังซานสือลิ่วขุ่นเคือง กล่าวว่า “นี่คือคำพูดจากที่ไหนกัน”
“นี่เป็นคำพังเพยของซีหนิง” เฉินฉางเซิงอธิบายออกมาอย่างจริงจัง
ถังซานสือลิ่วตะลึงงัน ในใจคิดว่านี่คือสิ่งที่ตนถามหรือไม่ เตรียมที่จะโมโห พลันได้ยินประโยคถัดมาของเฉินฉางเซิง
“...และข้าก็ยังไม่มีเสื้อหนังสัตว์ตัวใหญ่อีกด้วย”
ภายในห้องเปลี่ยนเป็นเงียบสงัด
ถังซานสือลิ่วลืมคำที่ตนจะพูดออกมา คิดว่าเรื่องนี้ที่จริงแล้วน่ารำคาญใจยิ่งนัก เจ้าเด็กคนนี้น่าสงสารอย่างยิ่ง
เขาเพียงเคยเห็นคนในตระกูลไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือศิษย์พี่เหล่านั้นถ้าหากไม่สมปรารถนาประสบเคราะห์ก็จะถือเสื้อหนังสัตว์เอามา นำไปแลกเปลี่ยนสุรา แต่กลับไม่เคยมีผู้ใดบอกเขา ถ้าหากมีคนยากจนถึงขนาดไม่มีเสื้อหนังสัตว์ แล้วจะทำเช่นไรให้ไม่เสียหน้าเพื่อเลี้ยงอาหาร สำหรับเขา...แต่ไหนแต่ไรไม่เคยขาดเงิน รองลงมา เขาก็ยังไม่เคยเลี้ยงอาหารผู้ใด
เขาจ้องมองเฉินฉางเซิงกล่าวด้วยสีหน้าปกติ “มื้อนี้ข้าเลี้ยงเจ้า”
เฉินฉางเซิงแปลกใจ กล่าวถาม “เพราะอะไรหรือ”
ถังซานสือลิ่วมองเขาด้วยท่าทางที่อ่อนโยนพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่มีเสื้อหนังสัตว์ ข้างกายเจ้าคงไม่มีสิ่งของที่มีค่าเป็นแน่ เหตุใดถึงต้องให้เจ้าเลี้ยงข้า”
เฉินฉางเซิงกล่าวโดยไม่รู้สึกผิด “แต่ว่า...ข้ามีเงิน”
บรรยากาศเงียบสงัดเกิดขึ้นอีกครั้ง
สีหน้าของถังซานสือลิ่วไม่น่าดูนัก กล่าวถาม “แล้วก่อนหน้านี้ตอนข้ากำลังสั่งอาหาร เพราะเหตุใดสีหน้าของเจ้าถึงไม่น่าดูเช่นนั้น”
เฉินฉางเซิงคิดทบทวนภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เข้าใจอะไรบางอย่าง รู้สึกอับอายเล็กน้อย กล่าวอธิบายว่า “เพราะ...เจ้าสั่งซุปนกกระจอกเหินเวหา ถึงแม้ช่วยให้ความอบอุ่น แต่ที่จริงแล้วเนื้อมีความแห้งยิ่งนัก ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวกินเป็นยาดีอย่างยิ่ง ตอนนี้คือฤดูใบไม้ผลิ หากดื่มน้ำซุปแล้วจะทำให้เป็นร้อนในง่าย ไม่ค่อยดีต่อร่างกาย”
ถังซานสือลิ่วคิดไม่ถึง เจ้าเด็กคนนี้กำลังคิดใคร่ครวญเกี่ยวกับปัญหานี้ กล่าวถาม “หรือว่าอาหารที่เหลือก็ไม่ดีหรือ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเมนูแนะนำ”
“มัจฉาสองเศียรเป็นปลาทะเลน้ำลึก กินปลา กุ้งทะเล งูเป็นอาหาร ในร่างกายมีสารพิษตกตะกอน ถ้าหากใช้น้ำเปล่าต้มก็เสียเปล่า แต่ใช้น้ำซุปต้มก็สามารถรับประทานได้ ทว่าการแบบนึ่งน้ำใสไม่ค่อยดีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเรามีเพียงแค่สองคน อาหารที่เป็นเนื้อไม่ค่อยดีต่อร่างกาย ยิ่งหมูสามชั้นผักกาดดองใช้เนื้อหมูสามชั้น น้ำมันและไขมันมีมาก ดีที่สุดอย่ากิน”
เฉินฉางเซิงสุดท้ายกล่าวเพิ่มเติม “หูหมูที่อยู่ในยำหูหมูน้ำมันแดงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่ว่าน้ำมันแดงไม่ดีอย่างยิ่ง และยำถั่วพลูจานนั้น ถ้ากินเยอะแล้วจะทำให้ลำไส้ทำงานลำบาก จิตใจว้าวุ่น ไม่ค่อยดีต่อ...”
“หยุด!”
ถังซานสือลิ่วฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
คำพูดของเฉินฉางเซิงเหมือนกับแมลงวัน
บินวนไปวนมาข้างหูของเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นใคร หลังจากสั่งอาหารอย่างเบิกบานใจเสร็จแล้วได้ยินคำว่า ‘ไม่ดีต่อร่างกาย’ หลายต่อหลายคราเช่นนี้ ต่างล้วนไม่ยินดี
อาหารทุกชนิดไม่ได้ดีต่อสุขภาพอย่างแน่นอน
แต่มีใครที่รับประทานอาหารแล้วจะใส่ใจกับรายละเอียดพวกนี้กันเล่า และยังใส่ใจในรายละเอียดยิบย่อยปานนี้ ถ้าหากเฉินฉางเซิงเป็นคนแก่ที่ใส่ใจในการบำรุงร่างกายก็คงแล้วไป แต่ชัดเจนยิ่งนักว่าเขาคือเด็กหนุ่มอายุสิบสี่ปี...
“ไม่ดีต่อร่างกายแล้วเป็นอย่างไร กินแล้วจะตายเชียวรึ”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “ยังไม่ตายตอนนี้ แต่รับรองว่าตายเร็วอย่างแน่นอน”
ถังซานสือลิ่วไม่รู้จะพูดอะไร ถามอย่างแปลกใจ “อย่างนั้นปกติเจ้ากินอะไร”
เฉินฉางเซิงกล่าวตอบ “เนื้อสองอย่าง เนื้อวัวเนื้อแพะดีที่สุด ผักสองจิน ผักป่าดีที่สุด มันเทศและธัญพืชแล้วแต่อยากจะกิน สองวันกินปลาแม่น้ำหนึ่งตัว เป็นปลามีเกล็ดดีที่สุด ไม่ทานน้ำซุป”
ถังซานสือลิ่วกล่าวถาม “กินเช่นนี้นานเท่าไหร่แล้ว”
เฉินฉางเซิงกล่าว “เริ่มจำความได้ก็กินเช่นนี้แล้ว”
ครั้งนี้กลับเป็นถังซานสือลิ่วที่ขมวดคิ้ว
เขาคิดว่าอาหารพวกนี้แค่ฟังก็ไม่อร่อยแล้ว ถ้าต้องกินเช่นนี้มาเป็นสิบสี่ปีจริงๆ อย่างนั้นช่างเป็นมนุษย์ที่น่าเศร้าใจเสียนี่กระไร
เขาพบว่าตนเองยิ่งมายิ่งเห็นใจเจ้าเด็กคนนี้
เมื่อรับประทานอาหาร ทั้งสองล้วนเงียบ ถังซานสือลิ่วคิดว่าอาหารช่างธรรมดา เฉินฉางเซิงคิดว่าอาหารช่างไม่มีประโยชน์ โดยรวมแล้วต่างคนต่างมีที่ไม่พอใจ แน่นอน เรื่องนี้เดิมที่ไม่มีวิธีที่จะจัดการให้เหมาะสม เหมือนกับเต้าฮวยและบ๊ะจ่าง เสาะแสวงหารสชาติอาหารกับสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นสามมุมมองที่ปะทะกันอย่างดุเดือด
การรับรองผู้อื่นครั้งแรกในชีวิตของเฉินฉางเซิงก็จบลงเช่นนี้ เมื่อชาหอมทั้งสองถ้วยรินมาถึง ทั้งสองคนสนทนาเกี่ยวกับเหตุการณ์การทดสอบของสำนักเทียนเต้า ถังซานสือลิ่วไต่ถามรายละเอียดที่เขาประสบเมื่ออยู่ที่สำนักเด็ดดาราและอีกสองแห่งที่เหลือ คาดไม่ถึงว่ากองทัพต้าโจวจะถูกจวนขุนพลเทพส่งผลกระทบทำให้ตนเองไม่เข้าใจและงุนงง หลังจากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดให้คุยแล้ว
ในการเริ่มต้นบทสนทนาสำหรับเพื่อนใหม่ปกติแล้วมักจะพูดถึงเรื่องราวตอนเป็นเด็กและเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมา ค้นหาสิ่งที่ชื่นชอบเหมือนกัน แต่ชีวิตวัยเยาว์ของพวกเขาทั้งสองที่จริงแล้วจืดชืดซ้ำซากจนถึงขนาดทำให้คนรู้สึกเดือดดาล จึงไม่ได้หยิบยกเรื่องราวทางด้านนี้ขึ้นมาสนทนา เพื่อหลบหลีกความเก้อเขินที่ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกัน ถังซานสือลิ่วยืดตัวลุกขึ้น ถือถ้วยน้ำชาเดินเข้าไปในห้องตามสบาย เดินจากห้องรับแขกไปถึงระเบียงแล้วเดินกลับมา คิดว่าเจ้าเด็กคนนี้สามารถเช่าห้องที่มีขนาดใหญ่เช่นนี้อยู่ด้านนอกของสุสานเทียนซู ชัดเจนว่าคงไม่ขาดเงิน ความผิดพลาดก่อนหน้านี้ของตนช่างน่าหัวเราะจริงเชียว
เดินไปยังห้องรับแขกเมื่อผ่านชั้นวางของสะสม สายตาถังซานสือลิ่วก็ไปสะดุดกับของที่อยู่บนชั้นวาง ทำให้ไม่อาจจะถอยออกมาได้
เพราะตรงนั้นมีกระบี่หนึ่งเล่ม
กระบี่เล่มนั้นเล็กกะทัดรัด มองดูแล้วคงยาวกว่ากริชไม่มากเท่าไหร่ และยังเรียวเล็ก มองดูแล้วงดงามยิ่งนัก ปลอกกระบี่ก็เป็นปลอกธรรมดา ด้ามกระบี่ก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง จากภายในถึงภายนอกพลังลมปราณที่กำจายออกมาก็เป็นปกติ ไม่มีสิ่งใดที่ดึงดูดให้ผู้คนสนใจเป็นพิเศษ และก็ไม่มีฝุ่นผงและคราบโลหิต โดยรวมแล้วด้ามกระบี่นี้ธรรมดาเป็นที่สุด แต่กลับทำให้เขาอยากเข้าใกล้
ถังซานสือลิ่วยื่นมือเข้าไปจับด้ามของกระบี่
มือของเฉินฉางเซิงกลับมาขวางไว้ด้านหน้า แย่งด้ามกระบี่มาถือไว้ในมือก่อน
ถังซานสือลิ่วมองเขาแวบหนึ่ง
เฉินฉางเซิงจ้องมองเขา เอ่ยว่า “นี่เป็นของข้า”
ถังซานสือลิ่วกำลังถือถ้วยน้ำชา ถ้วยน้ำชาเต็มไปด้วยไอหมอก รูปหน้างดงามท่ามกลางไอหมอกราวกับว่าจะเพิ่มความเย็นยะเยือก “ดังนั้นข้าไม่สามารถแตะต้องใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงสังเกตเห็นว่าเขาไม่ยินดีและไม่สงบอยู่บ้าง แต่ว่ายังคงเอ่ยต่อ “เจ้าควรที่จะถามข้าก่อน หากข้าเห็นด้วยแล้ว ถึงจะไปหยิบมาได้”
ถังซานสือลิ่วชักมือข้างขวากลับ สะบัดแขนเสื้อแล้วกลับมานั่ง นำถ้วยน้ำชาวางไว้บนโต๊ะด้านหน้าของตน
เฉินฉางเซิงอึดอัดเล็กน้อย รู้สึกว่าตนราวกับจะทำอะไรผิดพลาดไป
เอาเถอะ เขาไม่คิดว่าตนเองทำอะไรผิดพลาดไป
เพียงแต่นี่เป็นสหายคนแรกที่เขารู้จักเท่านั้นเอง ดังนั้นเมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามไม่ยินดีจึงรู้สึกลนลาน เดินไปยังด้านหน้าของโต๊ะ มือที่ถือกระบี่สั้นยื่นออกไป
ถังซานสือลิ่วแหงนหน้ามองเขาแวบหนึ่ง มิได้สนใจเขา
เฉินฉางเซิงนำกระบี่ยื่นเข้าไปใกล้อีก
ถังซานสือลิ่วไม่ยินยอมรับกระบี่ กล่าวว่า “ทำสิ่งใดใจไม่กว้างเลยสักนิด”
เฉินฉางเซิงจนปัญญา ในใจคิดว่าในที่สุดแล้วใครกันแน่ที่ไม่ใจกว้าง ใครกันที่โกรธกระฟัดกระเฟียดราวกับเด็กน้อย เขาจนหนทาง เดินไปยังชั้นวางของสะสมแล้วนำกระบี่วางไว้ หันหลังกลับเอ่ยถาม “เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใด”
“อยู่ที่จิงตูข้าก็มีเพียงแต่เจ้าที่เป็นสหาย ได้ฟังเรื่องราวของเจ้า เป็นธรรมดาที่อยากมาถามไถ่ ไม่ต้องเกรงใจ ข้าก็เป็นคนที่มีน้ำใจโอบอ้อมอารีเช่นนี้” ถังซานสือลิ่วลักษณะท่าทางเฉยเมย เอ่ยต่อ “แน่นอน โดยพื้นฐานแล้วข้าค่อนข้างชื่นชมเจ้า เจ้าควรจะรู้ ข้าชื่นชมคนที่รุ่นเดียวกันน้อยมาก เจ้าควรรู้สึกเป็นเกียรติ”
เฉินฉางเซิงงงงวย กล่าวว่า “อย่างนั้น...ขอบคุณ”
“แค่คำขอบคุณก็พอแล้วหรือ”
“เมื่อครู่ข้าเพิ่งเลี้ยงอาหารเจ้าไปมื้อหนึ่งมิใช่หรือ”
ถังซานสือลิ่วยืดตัวขึ้นยืน มองไปที่เขาพลางกล่าวว่า “ข้าตัดสินใจรับเจ้าเป็นน้องเล็ก”
เฉินฉางเซิงกล่าวถาม “เป็นน้องเล็กหมายถึงสิ่งใด”
ถังซานสือลิ่วอธิบายอย่างจริงจัง “ก็ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปก็มาอยู่กับข้า”
เฉินฉางเซิงอธิบายอย่างจริงจัง “ไม่ได้ ข้ายังมีธุระให้ต้องทำอีกมากมาย ไม่สามารถเอาเวลาให้เจ้าได้”
ถังซานสือลิ่วเป็นเด็กหนุ่มที่ถือตัวคนหนึ่ง เขาเวทนาสงสารเฉินฉางเซิงที่มีความรู้ความสามารถแต่ขาดโอกาส ถึงได้มาเยี่ยมเยือนที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมรับ ปกติก็ไม่ควรจะกล่าวสิ่งใดอีก เพียงแค่มีบางอย่างที่ไม่กระจ่างเท่านั้น “ธุระอะไร สมัครสอบเข้าศึกษาต่อหรือ เพราะเหตุใดเจ้าจะต้องเข้าสำนักสักแห่งด้วยเล่า สาเหตุที่เจ้ายืนหยัดเช่นนี้คืออะไร”
เฉินฉางเซิงกล่าวถาม “เจ้าล่ะ เจ้ามาจิงตูเพราะจุดมุ่งหมายอะไร”
“ข้าต้องการเข้าร่วมการสอบใหญ่ ข้าต้องการเอาที่หนึ่ง” ถังซานสือลิ่วกล่าวด้วยท่าทางทะนงตน
ทันใดนั้น เขานึกถึงลูกหงส์ที่ตอนนี้อยู่ที่เทือกเขาเทพธิดาทางทิศใต้ผู้นั้น ถ้าหากว่านางกลับมาก่อนเวลา...
“ข้าต้องการลำดับที่สองของการสอบใหญ่”
เขาเอ่ยแก้ไขออกไป พลันคิดไปถึงชิวซานจวิน ถ้าหากคนผู้นั้นเข้าร่วมการแข่งขันครั้งใหญ่ครั้งนี้...
“เอาเถอะ จุดมุ่งหมายของข้าก็คือสอบได้ลำดับที่สามของการสอบใหญ่”
ถังซานสือลิ่วกล่าวยืนเป็นครั้งสุดท้ายว่า “แต่โดยสรุป ข้าต้องการที่จะไปสลักชื่อของตนเองบนป้ายหินด้านหน้าของสุสานเทียนซู...”
“แท้จริงแล้วมีปณิธานที่ยาวไกล น่าเลื่อมใส น่าเลื่อมใส”
เฉินฉางเซิงจ้องมองที่เขากล่าวชมเชยออกมา พลันคิดอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ กล่าวถาม “ถ้าถึงตอนนั้นเจ้าก็ต้องเปลี่ยนชื่อเป็นถังซานหรือ”
ถังซานสือลิ่วไม่กล่าวสิ่งใด แต่ถามกลับว่า “เจ้าล่ะ เป้าหมายที่เจ้ามาจิงตูที่จริงเพื่ออะไร”
เฉินฉางเซิงตอบตามสัตย์จริง “ข้าก็อยากเข้าร่วมการสอบใหญ่”
ถังซานสือลิ่วคาดไม่ถึง แต่ก็ไม่ได้ตกใจอย่างไร
เฉินฉางเซิงกล่าวต่อ “ข้าไม่เคยคิดที่จะเอาที่สองหรือที่สาม”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยให้กำลังใจ “แท้จริงมนุษย์จะต้องตระหนักรู้ตนเอง แต่ไม่ควรสูญเสียความเชื่อมั่น อย่าลืมว่าเพียงแค่สามารถเข้าร่วมด่านที่สามของการสอบใหญ่ได้ก็สามารถเข้าสุสานเทียนซู...”
กล่าวถึงตรงนี้ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเขาก็หยุดลง เพราะว่าเฉินฉางเซิงได้พูดขึ้นมา
“ข้าต้องการลำดับที่หนึ่ง”
เฉินฉางเซิงจ้องมองเขากล่าวว่า “ข้าไม่สามารถเอาลำดับที่สองหรือลำดับที่สาม ข้าจำเป็นต้องเอาลำดับที่หนึ่งเท่านั้น”
ทั่วทั้งห้องเงียบสงัด
ถังซานสือลิ่วจู่ๆ ก็อยากจะหมุนกายจากไปชั่ววูบหนึ่ง
เขาพบว่าวันนี้ตนเองมักจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้คำเอื้อนเอ่ย
เหตุเพราะเจ้าเด็กคนนี้ทำเรื่องใด กล่าวสิ่งใด ก็มักจะทำให้ผู้คนกล่าวสิ่งใดไม่ออก อยากจะทำก็แต่อาเจียนเป็นโลหิต