"ไอ้คุณลูกพี่คร้าบ กินข้าวเที่ยงคร้าบ แหม่ ต้องให้พวกกระผมมาตามถึงที่นี่เลยนะคร้าบ"
เสียงตะโกนโหวกเหวกของนายช่างจอมทะเล้นดูเป็นที่ชินชาของผู้คนในโรงงานไปแล้ว ร่างท้วมเตี้ยของเขาเดินนำช่างโต้งและหนุ่มปัณณ์พร้อมคนงานอีกสองสามคนเข้าประตูโรงคั่วกาแฟมา
"คร้าบ มาแล้วคร้าบคุณพี่"
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกระโดดลงมาจากเครื่องคั่วกาแฟขนาดใหญ่พร้อมแววตาสดใสเป็นประกาย เขายิ้มกว้างให้กับกลุ่มลูกน้องที่ยืนคอยกันอยู่ เผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ
คุณลูกพี่เงยหน้าขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าลงมากลับไปอย่างลวกๆ แล้วโยนผ้าเช็ดมือไปที่ชั้นวางอุปกรณ์ใกล้ตัว
เมื่อตามตัวหัวหน้าเจอ คณะลูกน้องของเขาก็พากันเดินลิ่วไปยังโรงอาหารซึ่งอยู่ทางด้านหลังของโรงคั่วกาแฟ ลูกพี่ตัวสูงรีบเดินตามหลังกลุ่มไปตามทางเดินในโรงงาน ทางเดินที่ต้องผ่านแผนกคัดเมล็ดกาแฟที่มีสาวๆน้อยใหญ่นั่งเรียงรายกันอยู่
สาวๆพากันแอบมองกลุ่มนายช่างหนุ่มตามด้วยเสียงหัวเราะกันคิกคัก ทำเอาช่างอู๊ดผู้เดินนำกลุ่มรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจไม่หยอก แต่นายช่างหนุ่มใหญ่กลับทำท่าทางเหมือนไม่ได้สนใจสายตาของบรรดาสาวๆนั่น มันก็ต้องมีมาดกันบ้าง เขาอยากให้สาวๆพากันไปลือว่าเขาไม่เคยชายตามองใครนอกจากน้องเบลล่าคนเดียว
ในขณะที่ชายหนุ่มผู้เป็นลูกพี่ผู้ซึ่งเดินตามหลังมาต้องคอยแตกแถวไปรับคำทักทายของบรรดาสาวสูงอายุในโรงงานคนโน้นคนนี้ตลอดเวลา
"ช่างปิ๊กมาจากพักฮ้อนเมินแล้วก่าเจ้า" ป้าฟองคนงานเก่าแก่ในโรงงานตะโกนทักทายเขามาขณะมือก็ง่วนกับการคัดเมล็ดกาแฟไปด้วย
"เพิ่งจะปิ๊กมาวันนี้คับป้า" นายช่างหนุ่มหันไปทางป้าฟอง
"บ่หันหน้าอ้ายมาอาทิตย์นึ่ง น้องกึ๊ดเติงหาอ้ายขนาด" สาวน้อยหน้าทะเล้นที่นั่งอยู่แถวถัดไปจากป้าฟองเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"บ่ต้องเลยน้องฝ้าย อ้ายฮื้อไปจ้วยตัดกล้วยก่อบ่าไป๋" ชายหนุ่มหันไปแกล้งทำท่าน้อยใจใส่สาวน้อยคนนั้น
"ช่างวินคับ เครื่องล้างเมล็ดมันบ่หมุน มันฝืดๆอยู่เนาะ ช่างวินมาดูฮื้อลุงน่อยได้ก่อ" ลุงอินคนเก่าแก่อีกคนเดินเข้ามาหาคนเป็นหัวหน้าช่าง
"เดี๋ยวผมปิ๊กมาดูฮื้อน่อ ไปกินข้าวเตี้ยงก่อนเน้อคับ" วินหันไปหาชายสูงวัยแล้วบอกอย่างนอบน้อม
"เอ้อ ไปเต๊อะ ค่อยปิ๊กมาก่อได้ หันช่างอู๊ดเปิ้นรออยู่" ลุงอินตบไหล่ชายหนุ่มอย่างเอ็นดู ทำให้ลูกพี่ต้องรีบเดินตามชาวคณะไป…
ณ บริเวณภายในโรงอาหารของโรงงาน ความภาคภูมิใจของช่างอู๊ดยังไม่จางหายไป จากโรงคั่วกาแฟมาจนถึงที่นี่คณะของเขายังคงเป็นที่จับตามองของสาวๆมาตลอดเส้นทางเหมือนเช่นทุกครั้ง
แต่ขณะที่นายช่างหนุ่มโสดรุ่นใหญ่กำลังเป็นยิ้มน้อยๆวางมาดให้ดูองอาจอยู่นั้น พลันเขาก็ได้ยินเสียงฮือฮาของสาวๆพร้อมๆกับที่นัยน์ตาทุกคู่พากันจับจ้องไปทางข้างหลังของกลุ่มช่างซ่อมบำรุงของเขา ช่างอู๊ดเหลียวหลังไปมอง ก็เห็นกลุ่มของฝ่ายผลิตนำทีมโดยช่างวุฒิกำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารเช่นกัน
ช่างอู๊ดรู้สึกไม่สบอารมณ์กับมาดสุขุมนุ่มลึกของวิศวกรหัวหน้าฝ่ายผลิตนี้ยิ่งนัก เขาเคยได้ยินพวกสาวๆพูดถึงรอยยิ้มที่อบอุ่นบาดใจของช่างวุฒิ และแถมเขาก็ต้องยอมรับว่าหนุ่มๆฝ่ายผลิตที่กำลังเดินตามช่างวุฒิเข้ามานั้นแต่ละคนก็หล่อล่ำมาดเท่ด้วยกันแทบทุกคน ทำไมฝ่ายผลิตมันได้แต่คนหล่อๆไปวะ
ผู้นำขบวนหันไปมองลูกพี่ช่างวินของเขาแล้วก็รู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย ในขณะที่หัวหน้าฝ่ายผลิตเดินมาดนิ่งมากเสน่ห์เข้ามาให้เป็นที่กรี๊ดของสาวๆทั้งโรงงาน แต่หัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงของเขากลับเที่ยวหยอกล้อกับบรรดาแม่ยกสูงวัยทั้งหลายมาโดยตลอดทางอย่างไร้มาด และที่สำคัญ เขาสังเกตได้ว่าพวกแม่ค้าจะตักกับข้าวให้ลูกพี่เยอะเป็นพิเศษเสมอ และช่างวินก็ยิ้มรับด้วยความยินดี ทำไมลูกพี่เขาถึงเห็นแก่กินเช่นนี้หนอ เฮ้อ แทนที่จะไว้มาดกับเขาบ้าง
ขณะที่ช่างอู๊ดกำลังขัดอกขัดใจกับความป๊อปปูล่าร์ของบรรดานายช่างฝ่ายผลิตนั้น ที่อีกมุมนึงของโรงอาหาร หนุ่มเติ้ดไอทีแมนประจำโรงงานกลับกำลังนั่งจัดการกับอาหารกลางวันอย่างเงียบๆคนเดียว
หนุ่มสายเนิร์ดแอบมองกลุ่มหนุ่มๆฝ่ายช่างทั้งหลายอย่างอิจฉาริษยา เขาเองก็อยากจะเข้าร่วมแก๊งกับพวกกลุ่มช่างบ้าง แต่ด้วยหน้าตาและบุคลิกอันลึกลับอย่างเขา ทำให้ไม่มีใครคบหาสมาคมหรือเข้ามาพูดคุยด้วยนัก ยิ่งพวกสาวๆยิ่งแล้วใหญ่ จะเข้ามาพูดกับเขาทีก็เห็นจะมีแต่เรื่องงานมาให้ช่วยอย่างเร่งด่วน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่งานสลักสำคัญอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องอินเทอร์เน็ตช้าก็เป็นเรื่องจอมอนิเตอร์เสื่อม หรือไม่ก็หมึกปริ้นเตอร์หมด คิดไปแล้วหนุ่มเติ้ดก็เกิดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ในโรงงานแห่งนี้เลย…
วันนี้ราณีชวนสิปรางค์และณัฐมาทานอาหารกลางวันที่โรงงอาหารด้วยเช่นกัน หญิงสาวคนสวยประจำโรงงานเลือกที่จะโต๊ะนั่งแถวยาวกลางโรงอาหาร หล่อนรู้ว่าการนั่งเด่นอยู่ตรงกลางของโรงอาหารจะทำให้กลุ่มของหล่อนเป็นที่สนใจของคนอื่นๆ
ณัฐดูตื่นเต้นกับรายการอาหารของโรงงานนี้อยู่ไม่น้อย การรับประทานอาหารกลางวันในโรงอาหารมันไม่ใช่วิถีของเขาเลย สำนักงานใหญ่ในกรุงเทพอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ช่วงเวลาพักเที่ยงของเขาส่วนใหญ่ก็จะเป็นช่วงที่ไปคุยเรื่องงานกับลูกค้าคนสำคัญๆหรือกับหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทตามร้านอาหารหรูมีสไตล์เสียมากกว่า
ส่วนสิปรางค์นั้น หล่อนไม่สนใจอะไรอย่างอื่นนอกเหนือจากเรื่องงานอยู่แล้ว เวลาไปคุยงานกับลูกค้า หล่อนก็สนใจแต่บทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องงาน ส่วนเรื่องรสชาติอาหารจะเป็นเช่นไรหญิงสาวไม่เคยสังเกต และร้านอาหารที่ไปก็เลขาบริษัทเป็นคนจัดหามาเสนอและจองโต๊ะให้ทั้งนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะไม่ไกลจากออฟฟิศเท่าไหร่ รีบกินรีบกลับ นั่นคือปณิธานการพักกลางวันของหล่อน และตั้งแต่มาอยู่ที่โรงงานนี้ อาหารกลางวันส่วนใหญ่ของหล่อนก็จะมีแม่บ้านจัดหามาให้ถึงห้องทำงาน แต่วันนี้หญิงสาวตามราณีกับณัฐมาโรงอาหาร ก็เพราะอยากจะมาประเมินค่าใช้จ่ายคร่าวๆของการมีโรงอาหารอยู่ ก็เท่านั้น
สิปรางค์มองไปรอบๆโรงอาหารเล็กๆซึ่งเป็นลักษณะโรงไม้แบบเปิดโล่ง เนื่องจากพนักงานของโรงงานนี้ทำงานกันเป็นกะ โรงอาหารแห่งนี้จึงเพียงพอกับการรับพนักงานร่วมร้อย เพราะพนักงานจะผลัดกันมาทานอาหารกลางวันตามกะที่ทำในวันนั้นๆ
แถวของร้านค้าจะเรียงรายกันอยู่ทางด้านข้าง โดยจะมีร้านข้าวแกง ร้านก๋วยเตี๋ยว และร้านน้ำกับขนมหวาน แต่ละร้านมีถาดและเครื่องปรุงพร้อมกับตะกร้าช้อนส้อมวางไว้ข้างหน้า โต๊ะอาหารจะเป็นโต๊ะไม้ยาวและมีม้านั่งยาวขนาดนั่งได้ห้าถึงหกคนเรียงกันไป
"โรงอาหารที่นี่ดูเป็นกันเอง น่ารักดีนะครับ" หนุ่มนักการเงินจากกรุงเทพเริ่มชวนประชาสัมพันธ์คนสวยของโรงงานคุยขณะรับประทานอาหาร
"บางทีเบลล่าก็แอบเบื่อนิดนึงน่ะค่ะ กินซ้ำๆไปมาเกือบทุกวัน" ราณีทำเสียงเล็กเสียงน้อยฟังดูน่ารัก
"งั้นวันหลังเราไปหาอะไรกินกันนอกโรงงานไหมครับ ผมชวนคนนี้เค้าไม่เคยยอมไปด้วยเลย" ณัฐบุ้ยใบ้ไปทางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
สิปรางค์เงยหน้าจากจานอาหารขึ้นมองเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องอย่างรู้ทัน ส่วนราณีแอบอมยิ้มและทำเป็นเหลียวมองไปรอบๆ หล่อนอยากจะเห็นปฏิกิริยาจากสาวๆคนอื่นๆว่าจะมีใครอิจฉาหล่อนบ้างไหม มันแสนจะน่าภาคภูมิใจที่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารเดียวกันกับหนุ่มกรุงเทพสุดหล่อ คุณณัฐดูดีอยู่เสมอ แม้เขาจะแต่งกายแบบลำลองมาทำงาน แต่หญิงสาวก็ดูออกว่าเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนที่เขาสวมใส่นั้นเป็นแบบที่กำลังนิยมและราคาก็ไม่น้อยเลย
และหล่อนก็คิดไว้ไม่ผิด สาวๆหลายคนกำลังแอบมองมาที่กลุ่มของหล่อนและพูดคุยกระซิบกระซาบกัน ราณีมองเลยไปเห็นกลุ่มของฝ่ายผลิตนั่งอยู่ตรงปากทางเข้าของโรงอาหาร ตัวช่างวุฒิเองก็กำลังมองมาทางกลุ่มของหล่อนเช่นกัน ส่วนกลุ่มของฝ่ายซ่อมบำรุงนั้นนั่งอยู่ด้านใน อีตาช่างอู๊ดนั่นพยายามจะสบตากับหล่อนหลายครั้งแล้ว แต่คนที่หญิงสาวอยากจะให้เขาเห็นหล่อนที่สุดกลับกำลังนั่งหันหลังให้กลุ่มของหล่อน…
"ไงจ๊ะสาวๆ วันนี้กิ๋นอะหยังกันพ่อง รำก่อคับ"
หลังจากนั่งกันอย่างพร้อมเพรียงที่โต๊ะอาหาร นายช่างวัยกลางคนก็เริ่มๆหยอกล้อกับสาวๆโต๊ะข้างๆทันที วันนี้เขาวางมาดตอนเดินเข้าโรงอาหารมาพอแล้ว ตอนนี้ต้องถึงเวลาปล่อยๆเฟรนด์ลี่บ้างนิดหน่อย เขารู้ว่าสาวๆกำลังพากันหัวเราะคิกคักมองมาที่โต๊ะของเขาเป็นตาเดียว
ช่างอู๊ดหันกลับมายังกลุ่มแก๊งพรรคพวกของเขา พูดพลางส่ายหน้าพร้อมอมยิ้มเล็กๆ
"เฮ้อ สาวๆเปิ้นแอบผ่อฮาตล๊อด ฮานี่เซ็งขนาด"
"อูย อีปี้อู๊ด ฮาว่า หมู่เขาแอบผ่อน้องปันก๊า ยะหยังเขาต้องมาผ่อปู้เฒ่าแถวนี้โตย" ช่างโต้งอดรนทนไม่ไหว
"โอย ไอ่โต้ง วอนหนาคิง เอาลูกจิ้นมานี่เลย" นายช่างรุ่นพี่ถือโอกาสใช้ตะเกียบคีบลูกชิ้นจากชามก๋วยเตี๋ยวของนายช่างรุ่นน้องด้วยความรวดเร็ว หนุ่มโต้งบ่นอุบอิบพยายามจะยกชามก๋วยเตี๋ยวหนี ช่างอู๊ดจึงหันมาหาเด็กฝึกงานในแผนกที่มีอยู่เพียงคนเดียว
"เอ้อ น้องปัน ยังไงเบลล่านี่ ปี้จองเน้อ บ่ดีจีบนา"
"คนไหนครับพี่" ปัณณ์ยิ้มเขินๆ เขายังจำชื่อสาวๆในโรงงานนี้ไม่ได้ถ้วนทั่ว เอ่อ หรือจะพูดให้ถูก เขาจำชื่อน้องเอื้องคำได้คนเดียว
"เอ๊า นั่งอยู่โต๊ะนั้นไง น่าฮักก่อ คนตี้งามๆน่ะ" ช่างอู๊ดพยักพเยิดไปทางโต๊ะของราณีและพยายามส่งยิ้มให้คนสวยประจำโรงงาน แต่หญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมสบตากับเขา
"โอย น้องปัน ไม่รู้จักเหรอเนี่ย ตัวท้อปของโรงงานเชียวนะ เสียดายนะที่พี่มีแฟนแล้ว ไม่งั้นอ้ายอู๊ดแกคงได้อกหัก" ช่างโต้งทำหน้าตาทะเล้น
"พี่โต้ง ถ้าพี่หนิงมาเอาเรื่องผมไม่ช่วยนะ" ปัณณ์พูดกับชายหนุ่มรุ่นพี่ยิ้มๆ แต่สายตาของหนุ่มน้อยกลับสอดส่ายไปทั่วโรงอาหารมองหาแต่สาวน้อยที่เจอกันเมื่อวันก่อน ตั้งแต่เจอกันวันนั้นแล้ว เขาก็ไม่เห็นเอื้องคำอีกเลย
"ช่างวินแหมคน น้องเบลล่านี่ห้ามจีบเน้อ วันนี้น้องเปิ้นแต่งตัวง้ามงาม" ช่างอู๊ดพูดดักหัวหน้าแก๊งที่นั่งตรงกันข้ามกับเขา
"โอย อ้ายอู๊ด หล่ออย่างอ้าย ผมยอม" ชายหนุ่มทำหน้าตาจริงจังรับปากกับรุ่นพี่ที่เป็นลูกน้องในแผนก เขาเหลียวหน้าไปทางโต๊ะของราณีหนึ่งแวบ ก็เห็นอีกฝ่ายนึงกำลังมองมาทางเขาพอดี เขาพบกับสายตากึ่งน้อยใจกึ่งเรียกร้องความสนใจมาจากฝั่งนั้น หากวินมองหญิงสาวตอบกลับด้วยสายตาเย็นชา แล้วก็หันกลับมาก้มหน้าง่วนอยู่กับอาหารมื้อกลางวันต่อไป
"อ้ายวิน อ้ายได้ปะคุณสิปรางค์ยังคับ" ช่างโต้งนึกขึ้นได้จึงหันมาหาหัวหน้า
"ยังบ่ป่ะเตื้อนะ เดี๋ยวเขาก่อมาตามเองละ เอ้อ อ้ายอู๊ด เรื่องซ้อมบอลมะแลงนี้ว่าใดคับ"
วินหันไปพูดคุยกับนายช่างรุ่นพี่เรื่องซ้อมบอลต่อทันทีโดยที่ไม่คิดจะสนใจหญิงสาวชื่อสิปรางค์อีกเลย…
ในขณะที่พวกพี่ๆในแผนกกำลังคุยกันเรื่องของการซ้อมฟุตบอลอยูนั้น ก็พอดีปัณณ์สอดสายตาไปเจอสาวน้อยที่เขาติดใจอยู่ เด็กหนุ่มดีใจมาก ตาของเขาจับจ้องไปที่สาวน้อยเขม็ง และก็ดูเหมือนว่าคนน่ารักองเขาและบรรดาสาวน้อยคนอื่นๆในกลุ่มก็เริ่มจะรู้ตัวว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่เช่นกัน
"เอื้อง ปู้จายโต๊ะช่างวินน่ะ เขาผ่อตั๋วอยู่เน้อ ตั๋วฮู้จักก่อ" นวลสาวน้อยร่างใหญ่เพื่อนสนิทของเอื้องคำเริ่มตั้งข้อสังเกต
"อ๋อ เขาจื้ออ้ายปัน เขามาจากกรุงเทพ มาฝึกงาน" เอื้องคำพยายามทำท่าไม่สนใจ แม้หล่อนจะรู้สึกว่าหัวใจของตนเองกำลังเต้นผิดจังหวะ
"คนกรุงเปิ้นหล่อขนาดน่อ" บัวตองสาวน้อยอีกคนในกลุ่มทำท่าทางเคลิ้ม พยายามยิ้มส่งสายตาให้หนุ่มน้อยจากกรุงเทพคนนั้น "ถ้าอ้ายเขามาหลีเฮาหนา เฮาบ่ปล่อยฮื้อหลุดมือแน่ๆ"
"เขาจะมาสนใจหยังกะเฮา นวล เขามันพวกไฮโซ" เอื้องคำพยายามเก็บงำความรู้สึกเอาไว้
เอาเข้าจริงหล่อนเองก็แอบสนใจชายหนุ่มหน้าตาดีจากกรุงเทพคนนี้อยู่ไม่น้อย และท่าทางของเขาก็ดูจะยินดีเป็นมิตรกับหล่อน แต่หากด้วยความที่สถานะของหล่อนเป็นเพียงสาวโรงงานจนๆ หล่อนจะไปสู้อะไรกับสาวๆสวยๆการศึกษาดีๆที่กรุงเทพได้ หญิงสาวพยายามบอกตนเองให้สงบเสงี่ยมเจียมตัวไว้อย่างนี้น่ะดีแล้ว
"โอ๊ะ อีบัว แล้วช่างวุฒิลอ คิงเอาเปิ้นไปไว้ไหน" นวลหันกลับมาเอ่ยเหน็บแนมเพื่อนสาวในกลุ่ม
"แหม้ ช่างวุฒิเฮาก็คงเบอร์หนึ่งไว้จะอั้น ส่วนอ้ายปัน ฮาฮื้อเป็นเบอร์สอง" สาวน้อยร่างผอมทำหน้าตาทะเล้นยามเอ่ยถึงหนุ่มๆในดวงใจ "ตั๋วเก่าเลาะ บ่เปลี่ยนใจ๋จากช่างวินแต้นา" หล่อนถามกลับเพื่อนสาวร่างท้วม
"โนเวย์ เฮาฮักเดียวใจเดียว ทีมช่างวินตลอดกาล" นวลมองไปทางหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงบ้าง
"เฮ้อ อ้ายปันแกน่าฮ้ากเนาะ" บัวตองยังไม่วายเท้าคางทอดสายตามองไปที่หนุ่มน้อยจากกรุงเทพผู้มาฝึกงาน
"แต่นี่นี่ คุณคนที่นั่งโต๊ะเดียวกับปี้เบลล่าน่ะ เขาก็หล้อหล่อเนาะ" นวลยังคงไม่ยอมออกห่างจากเรื่องของหนุ่มๆในโรงงาน คราวนี้หล่อนหันกลับมาแอบมองทางโต๊ะของราณีที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะพวกหล่อน
"เออ แม่นๆ อิหยังบ่าวกรุงเทพมันหล่อๆทั้งน้าน" สาวน้อยอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆกันสนับสนุน
คราวนี้สาวๆทั้งกลุ่มพากันมองไปยังโต๊ะข้างๆบ้าง
"อิจฉาปี้เบลล่าแกเนาะ งามก่องาม แถมได้กินข้าวกับคนหล่อๆแหม" สาวน้อยบัวตองรำพึงรำพันอดที่จะริษยาในโชควาสนาของสาวสวยอย่างพี่ราณีไม่ได้…
บ่ายวันนั้น ขณะที่สิปรางค์กำลังคุยอยู่กับคุณวิชิตและณัฐอยู่ในห้องประชุม หล่อนก็เหลือบไปเห็นเงาของคนตัวเล็กๆมาเยี่ยมๆมองๆอยู่ข้างนอกห้อง
"อ้าว นั่นหลานสาวคำตั๋นนี่"
คุณวิชิตหันตามหญิงสาวไปก็เห็นเด็กหญิงนุ่นยืนชะโงกอยู่ที่หน้าต่างซึ่งเป็นกระจกใส สิปรางค์เดินไปเปิดประตูห้องประชุมออกกว้าง ณัฐมองตามไปอย่างสนใจ
"ว่าไง เด็กหญิงนุ่น ในป้อมยามร้อนมากใช่ป่าว" สิปรางค์จับหัวเด็กหญิงโยกไปมาอย่างเอ็นดู
"ยายเอามาฮื้อคุณ" คนตัวน้อยชูถุงขนมกล้วยแล้วยื่นมาให้หล่อน หญิงสาวรับถุงขนมมาแล้วชูถุงขึ้นมองอย่างสงสัย ขนมอะไรกันนี่
"เมียคำตั๋นแกทำขนมขายน่ะครับ" ผู้จัดการสูงวัยเดินตามมาสมทบ
"ยายฮื้อบอกว่า ขอบคุณที่คุณเอากาแฟมาฮื้อตา" เด็กหญิงนำความจากผู้เป็นยายมาบอกต่อหญิงสาว
"ขอบใจจ้า" สิปรางค์ก้มลงกล่าวตอบเด็กหญิง พลันก็มีมือจากด้านหลังมาคว้าถุงขนมจากหล่อนไป
"ขอชิมหน่อย" เสียงชายหนุ่มดังมาจากข้างหลังอย่างกระตือรือร้น
ซึ่งความเป็นกันเองนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของหล่อน ณัฐล้วงหยิบขนมกล้วยออกมาแกะใบตองแล้วแกะกินหน้าตาเฉยโดยไม่รอคำตอบอนุญาตจากหล่อน
"โอ้โห อร่อยมากเลย" ณัฐหันไปยกนิ้วโป้งให้เจ้าตัวน้อยซึ่งกำลังยืนจ้องชายหนุ่มอยู่นิ่งๆ
"ไปละ" แล้วเด็กหญิงก็ยิ้มกว้าง ท่าทางดีใจ แล้วก็หันหลังกลับทำท่าจะออกเดินไปทางที่เพิ่งจะเข้ามา
"เดี๋ยว เดี๋ยว เด็กหญิงนุ่น" สิปรางค์ร้องเรียกขึ้นในทันที เด็กหญิงนุ่นหันขวับกลับมา
"ขนมนี่ถุงละเท่าไหร่จ๊ะ"
หลานสาวคำตั๋นทำท่านึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กางมือทั้งสองออกมาตรงหน้า
"สิบบาท"
"งั้นกลับไปบอกยายด้วยนะ ว่าพี่อยากจะขอซื้อขนมสิบถุง พรุ่งนี้เด็กหญิงนุ่นเอามาให้พี่ด้วยนะจ๊ะ แล้วก็รอแป๊ป"
หญิงสาวกลับไปหยิบเงินจากกระเป๋าตังค์เอามาส่งให้คนตัวน้อย "นี่สำหรับค่าขนมของวันนี้ และของวันพรุ่งนี้รวมกันจ๊ะ"
เด็กหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สิปรางค์จึงพยักหน้าติดๆกันหลายครั้ง หลานสาวคำตั๋นจึงยิ้มกว้างแล้วรับเงิน ไหว้ขอบคุณแล้ววิ่งลงบันไดไป
"อ้าว น้องนุ่น อย่าวิ่ง เดินดีๆ" คุณวิชิตอดไม่ได้ที่จะตะโกนไล่หลังไป สิปรางค์อมยิ้มมองภาพนั้นอย่างเอ็นดู
"ท่าทางแกเป็นเด็กดี ถ้าดิฉันจะขอให้แกมานั่งข้างบนนี้บ้าง คุณวิชิตจะอนุญาตไหมคะ"
แล้วหญิงสาวก็เห็นคนสูงวัยมองหล่อนอย่างแปลกใจ สิปรางค์พอจะเดาออกว่าเขาคงคิดว่า คนเคร่งครัดระเบียบในที่ทำงานอย่างหล่อนทำไมถึงได้มีความคิดที่จะให้เด็กหญิงขึ้นมานั่งบนสำนักงาน
มันก็คงต้องมีบ้าง ไหนๆโรงงานนี้ก็ไร้ระเบียบอยู่แล้วนี่…
และหลังจากนั้นเป็นต้นมา ภาพของเด็กหญิงที่มานั่งอยู่ในห้องกาแฟก็เป็นที่เคยชินของพนักงานบนออฟฟิศ เจ้าตัวน้อยมานั่งวาดรูประบายสีบ้าง นั่งอ่านหนังสือบ้าง หรือในบางครั้งก็ช่วยชงกาแฟให้กับบรรดาพนักงาน หรือแม้กระทั่งช่วยแม่บ้านทำความสะอาดเล็กๆน้อยๆ
การมีอยู่ของเด็กหญิงนุ่นทำให้บรรยากาศที่ผ่อนคลายอยู่แล้วในออฟฟิศยิ่งผ่อนคลายมากขึ้น น้องนุ่นเป็นที่เอ็นดูของเหล่าพนักงานทุกคน หลายคนที่เดินผ่านไปมาก็อดที่หยอกล้อกับน้องบ่อยๆไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่คนที่งานยุ่งที่สุดอย่างสิปรางค์ ความไร้เดียงสาและว่านอนสอนง่ายของน้องนุ่นทำให้หญิงสาวรู้สึกหลงรักเจ้าตัวน้อยนี้เข้าไปแล้ว…
ตลอดทั้งอาทิตย์นี้สิปรางค์วุ่นวายกับเอกสารของฝ่ายผลิตจนลืมคำแนะนำของคุณวิชิตเสียสนิท เขาบอกว่าหล่อนควรหาเวลาไปทำความรู้จักกับหัวหน้าแผนกซ่อมบำรุงได้แล้ว ซึ่งหญิงสาวเองก็รู้จากคำบอกเล่าของดนัยว่านายช่างใหญ่ที่ชื่อวินกลับมาจากพักร้อนแล้ว
สิปรางค์หารู้ไม่ว่าอันที่จริงนั้นหล่อนเกือบจะได้เจอเขาอยู่หลายต่อหลายครั้งแล้ว หญิงสาวคลาดกับนายช่างคนนี้ไปครั้งหนึ่งเมื่อชายหนุ่มเข้ามารายงานตัวกับคุณวิชิต และก็คลาดกับเขาอีกครั้งตอนที่หล่อนไปตามเอกสารที่ฝ่ายผลิต แล้ววุฒิชัยบอกว่าหัวหน้าช่างซ่อมบำรุงก็เพิ่งจะออกไปพอดี ซึ่งตอนนั้นหล่อนถือโอกาสตามเขาไปที่โรงซ่อมบำรุง ก็บังเอิญให้มีโทรศัพท์ด่วนจากณัฐเข้ามา ซึ่งทำให้หญิงสาวต้องหันหลังกลับไปออฟฟิศโดยด่วน และหลังจากนั้นความวุ่นวายของการงานก็ทำให้สิปรางค์ลืมชื่อของช่างวินไป
ส่วนวินเองก็ไม่ได้ใส่ใจคนชื่อสิปรางค์อีกเลย แม้เขาจะได้รับการย้ำเตือนจากคุณวิชิตเสมอในทุกครั้งที่เขาเจอผู้จัดการโรงงาน เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาได้พลาดโอกาสที่จะเจอหล่อนไปหลายครั้ง เช่นในบางครั้งขี่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าตึกสำนักงานไปในยามเลิกงาน หญิงสาวก็เพิ่งจะลงมาจากตึกเพื่อจะเดินไปที่รถของหล่อน หรือกลุ่มของสิปรางค์เพิ่งจะเสร็จจากอาหารเที่ยงแล้วเดินเลี้ยวออกจากโรงอาหารไป ในขณะที่กลุ่มของวินเองเพิ่งจะเดินเข้ามา…
เวลาผ่านไปร่วมอาทิตย์ วันนี้สิปรางค์กลับรีสอร์ตเร็วเป็นพิเศษซึ่งถือว่าผิดปกติ เพราะโดยปกติแล้วหล่อนจะทำงานอยู่ที่โรงงานถึงมืดค่ำ หญิงสาวไม่เคยกลับมาทันอาหารมื้อเย็นที่บ้านน้องสาว
แต่วันนี้ปริมโทรเร่งให้พี่สาวกลับมาบ้านเร็วหน่อยเนื่องจากเป็นวันเกิดของหลานสาวตัวน้อย สิปรางค์จึงออกมาจากโรงงานหลังสี่โมงเย็นเล็กน้อย หล่อนตั้งใจขับรถแวะไปห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองเพื่อหาซื้อของขวัญให้หลานสาว แต่การจราจรที่คับคั่งของเชียงใหม่ก็ทำให้เสียเวลาไปบนท้องถนนไม่น้อย กว่าจะออกมาจากในตัวเมืองได้เย็นมากแล้ว พระอาทิตย์เริ่มโพล้เพล้ใกล้จะตกดิน หญิงสาวจึงรีบขับรถมุ่งหน้ากลับรีสอร์ตโดยเร็ว
หากในขณะที่กำลังเลี้ยวจากถนนสายหลักเข้าสู่ถนนสายรองเพื่อมุ่งตรงไปยังรีสอร์ตนั้น เครื่องยนต์ของรถก็มีอาการกระตุกและทำท่าจะดับ สิปรางค์จึงรีบเปิดไฟฉุกเฉินและเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง หล่อนพยายามจะสตาร์ทรถใหม่อีกสองสามครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล หญิงสาวสังเกตเห็นสัญญาณกะพริบเตือนของแบตเตอรี่
โอ๊ย แบตหมดนี่เอง สงสัยลืมเปิดไฟทิ้งไว้ตอนเข้าไปที่จอดรถในห้าง แล้วนี่เราอยู่แถวไหนกันเนี่ย
สิปรางค์เปิดประตูรถก้าวออกมาและมองไปรอบๆ แม้หล่อนจะขับรถไปกลับเส้นทางนี้เกือบทุกวันมาเป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้ว แต่หญิงสาวก็ไม่เคยที่จะสังเกตความเป็นไปของสองข้างทาง ข้างหน้าหล่อนตอนนี้ก็แทบไม่มีบ้านเรือนของผู้คน สองข้างทางดูเหมือนจะเป็นสวนผักของชาวบ้านยาวไปตลอดแนว
จะโทรบอกปริม ก็บอกไม่ถูกว่าอยู่แถวไหน
ขณะที่กำลังละล้าละลังก้มกลับเข้าไปในรถเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถืออยู่นั้น สิปรางค์ก็ได้ยินเสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ดังมากจากทางข้างๆของรถ
"อ้าว คุณวินสวนลิ้นจี่"
หญิงสาวหันกลับออกมาและเผลออุทานอย่างดีใจที่เจอคนรู้จักท่ามกลางสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ หล่อนไม่ได้เจอเขามาหลายวัน หลังจากไปร่วมวงอาหารเย็นบ้านลุงแปงวันนั้นแล้วสิปรางค์ก็ไม่เจอเขาอีกเลย ดีจังที่อยู่ดีๆเขาก็มาโผล่ตรงนี้ อย่างน้อยคุณวินสวนลิ้นจี่ก็คงบอกปริมผู้เป็นน้องสาวได้ว่ารถของพี่สาวนั้นกำลังจอดเสียอยู่ที่ไหน
"รถชั้นแบตหมด กำลังว่าจะโทรให้คนของรีสอร์ตมารับ เดี๋ยวคุณวินสวนลิ้นจี่ช่วยอธิบายให้น้องสาวชั้นหน่อยนะคะว่าเรากำลังอยู่ตรงไหนกัน" หญิงสาวรีบอธิบายยาวเหยียดโดยเร็วเหมือนเช่นเคย
ส่วนชายหนุ่มก็ฟังจนจบแล้วก็ยิ้มน้อยๆเหมือนเช่นเคย ก่อนจะเอื้อเฟื้อกลับมา
"ผมไปส่งก็ได้ครับ คุณมะปรางจะได้ไม่ต้องรอ"
หญิงสาวหยุดคิดช่างใจเล็กน้อย แล้วก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
เป็นความคิดที่ดี ค่อยให้คนที่รีสอร์ตมาจัดการเรื่องรถละกัน
แต่เดี๋ยว วันนี้เราใส่กระโปรงมา แล้วจะซ้อนมอเตอร์ไซค์ยังไงเนี่ย
สิปรางค์เผลอก้มลงมองดูกระโปรงของตัวเองตามความคิด ชะรอยหล่อนจะมีคิ้วขมวดบนสีหน้า คนสวยจึงได้ยินเสียงเจ้าของมอเตอร์ไซค์ลอยมาเข้าหู
"สงสัยจะไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์"
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าและแววตาของเขาเปื้อนยิ้มอีกแล้ว น้ำเสียงของเขาเหมือนจะเอ็นดูมากกว่าจะเย้ยหยันหล่อน
"ไม่เคยค่ะ"
คนไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์ถอนหายใจ ยอมรับแต่โดยดี หล่อนเกิดและเติบโตที่กรุงเทพมาโดยตลอด แม้จะไปเรียนและใช้ชีวิตที่อเมริกาอยู่หลายปีแต่ก็ยังไม่เคยได้มีโอกาสได้เข้าใกล้พาหนะชนิดนี้
"ก็ต้องลองดู ซ้อนๆแบบป้ายข้างน่ะ แบบนี้นะครับ"
คนตัวสูงผลักขาตั้งมารับตัวมอเตอร์ไซค์แล้วลงมาจากรถเพื่อทำท่าซ้อนแบบป้ายข้างให้หญิงสาวดู
"แล้วก็เอาเท้าขึ้นวางข้างๆ ส่วนมือก็กอดเอวผมไว้น่าจะปลอดภัยกว่า"
ท่าทางเก้ๆกังๆของชายหนุ่มทำเอาสิปรางค์ถึงกับอมยิ้ม เขาดูตั้งอกตั้งใจมากกับการสาธิตวิธีการซ้อนมอเตอร์ไซค์
"สบายมาก ไม่เห็นจะยาก" ซึ่งสำหรับสิปรางค์แล้ว ไม่มีเรื่องอะไรที่จะหล่อนไม่กล้า กะอีแค่ซ้อนมอเตอร์ไซค์
"ว่าแต่สงสัยมีสาวๆมาขอซ้อนบ่อยๆ คุณวินสวนลิ้นจี่เลยรู้วิธีการนั่งมอเตอร์ไซค์ให้ถูกต้องสำหรับสาวๆที่ใส่กระโปรง"
คนตัวเล็กทำหน้าตาล้อเลียน หญิงสาวรู้สึกสนุกเวลาเห็นคนตัวสูงคนนี้ทำหน้าเขิน
"ก็มีบ้าง" เขาทำหน้าขรึม แต่หล่อนแอบเห็นเขาอมยิ้ม
"อ้อ ขออีกอย่างครับ เลิกเรียกผมว่าคุณวินสวนลิ้นจี่ซักที มันจั๊กกะจี้ยังไงก็ไม่รู้ สวนผมก็ปลูกผลไม้หลายอย่างด้วย เรียกผมว่าวินเฉยๆก็ได้" ชายหนุ่มบอกหล่อนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
หากดวงตาที่มองมากลับมีแววระยิบระยับ…
"งั้นก็โนวมะปรางนะคะ มันน่ารักไป คงไม่เหมาะกับชั้น เรียกปรางเฉยๆดีกว่า" สิปรางค์ต่อรองบ้าง
"เรียกมะปรางน่ะดีแล้วครับ น่ารักดี มาครับขึ้นมา" คนหน้าเฉยตายิ้มพึมพำตัดบทพลางเร่งให้หญิงสาวขึ้นซ้อนท้าย…
แม้สิปรางค์จะรู้สึกเกร็งๆขณะซ้อนรถอยู่บ้างในตอนแรก หล่อนพยายามจะนั่งให้ตัวตรงที่สุดและเอามือทั้งสองข้างจับไว้ที่อานรถ แต่ด้วยความที่ชายหนุ่มขี่รถไม่เร็วทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายในไม่ช้า
ในระหว่างทางวินขอแวะตลาดนัดกลางแจ้งเพื่อจะซื้อกับข้าวกลับไปฝากสมเพชรและลุงแปง สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นกับตลาดตรงหน้าจนลืมไปเสียสนิทว่าหล่อนกำลังรีบจะกลับไปงานเลี้ยงวันเกิดของหลานตัวน้อย
หญิงสาวไม่เคยเดินตลาดนัดกลางแจ้งเช่นนี้มาก่อน ทั้งชีวิตของหล่อนคุ้นเคยอยู่กับแต่ห้างสรรพสินค้าหรูหรือไม่ก็ซูเปอร์มาร์เกต แต่ที่นี่เปิดประสบการณ์ใหม่ให้แก่หล่อน ตัวตลาดไม่ใหญ่มากและอาศัยที่ว่างเปล่าติดกับไร่ข้าวโพด มีขายทั้งอาหารสดและอาหารแห้ง รวมไปถึงเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้
แม้ในตลาดจะมีฝุ่นตลบขึ้นมาบ้าง แต่เนื่องจากอากาศยามเย็นที่กำลังสบาย ทำให้สิปรางค์รู้สึกเพลิดเพลินอย่างมากกับการเดินดูตรงโน้นทีตรงนี้ที หญิงสาวชักชวนให้ชายหนุ่มที่มาด้วยกันชิมโน่นชิมนี่อย่างสนุกสนาน
คนสวยสาวกรุงเทพไม่รู้ว่าทำไมหล่อนถึงมีความรู้สึกไว้ใจพ่อหนุ่มเชียงใหม่นัยน์ตายิ้มได้คนนี้ ซึ่งปกติแล้วหล่อนไม่เคยมีความรู้สึกนี้ให้ใครง่ายๆ อาการคุ้นเคยสนิทสนมกับชายหนุ่มอย่างรวดเร็วทำให้สิปรางค์เผลอกอดเอวเขาแน่นระหว่างซ้อนมอเตอร์ไซค์ขากลับจากตลาดนัดโดยไม่รู้ตัว
อา รู้สึกดีจังเลย…


เป็นเวลาร่วมอาทิตย์หลังจากกลับมาจากพักร้อน ชายหนุ่มหัวหน้าแผนกซ่อมบำรุงก็ยังคงได้ยินเรื่องราวของหญิงสาวผู้มาจากสำนักงานใหญ่อยู่เรื่อยๆ แม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าว่าลูกน้องเขาก็ยังคงเซ้าซี้อยากจะรู้เหตุผลของการมาของสาวกรุงเทพคนนี้ วินจึงคิดว่าการมาหาคำตอบเรื่องนี้กับผู้จัดการโรงงานผู้สูงวัยน่าจะคลายข้องใจให้ลูกน้องเขาได้บ้าง วันนี้บังเอิญเขามีเรื่องต้องเข้ามาที่สำนักงานอยู่แล้วด้วย นายช่างใหญ่จึงตรงไปยังห้องทำงานของคุณวิชิตแต่เช้าตรู่
ขณะกำลังจะเดินขึ้นบันไดไปที่สำนักงานชั้นสอง เขาก็ปะทะกับหัวหน้าฝ่ายผลิตที่เพิ่งเดินผ่านประตูโรงงานเข้ามาเช่นกัน
"อ้าว! ช่างวุฒิ!"
"อ้าว! ช่างวิน!"
ทั้งสองจ้องมองกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วต่างคนต่างเดินอย่างรวดเร็วแย่งกันขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของคุณวิชิต และต่างก็ยกมือขึ้นเคาะประตูห้องของผู้จัดการโรงงานพร้อมกัน ก่อนที่จะหันหน้ามามองกันอีกรอบ
"เชิญครับ" เสียงคุณวิชิตดังมาจากข้างใน
ช่างวุฒิจึงรีบเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดเปิดประตูก่อน นายช่างทั้งคู่รุดก้าวเข้าไปข้างในพร้อมๆกัน
"อ้าว มาพร้อมกันเลย มีอะไรครับ"
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยเงยหน้าจากกองเอกสารมองการมาเยือนของหัวหน้าช่างทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ
"เรื่องคุณสิปรางค์ครับ" ทั้งสองตอบพร้อมกันอีก ซึ่งก็ทำให้สองนายช่างต้องหันหน้ามามองกันอีกรอบด้วยความประหลาดใจ
"คุณสิปรางค์ทำไมหรือครับ"
วิชิตถามยิ้มๆ ชายสูงวัยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ เขารู้อยู่แล้วว่าหนุ่มหัวหน้าช่่างทั้งสองต้องอดไม่ได้ที่จะเข้ามาคุยกับเขาเรื่องนี้ เรื่องการมาของสิปรางค์ย่อมนำความสงสัยไปทั่วทั้งโรงงานเล็กๆแห่งนี้เป็นแน่ เขากับปกป้องได้หารือกันเรื่องการตอบคำถามพนักงานไว้นานแล้ว
"ผมไม่เข้าใจครับ โรงงานเรามีเอกสารข้อมูลอะไรมากมาย จนถึงกับต้องให้คนจากสำนักงานใหญ่มาช่วยดูหรือครับ" หัวหน้าฝ่ายผลิตเริ่มก่อน
"ก็ทางสำนักงานใหญ่เค้าอยากดูเอกสารกับบัญชีทุกอย่างอย่างละเอียดน่ะครับ เค้าบอกว่าที่เราทำส่งไปยังละเอียดไม่พอ"
วิชิตไม่ได้โกหก หากเพียงแต่เขาไม่ได้บอกจุดประสงค์สุดท้ายที่สำนักงานใหญ่ต้องการ เขารู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดให้แก่พนักงานระดับบริหารอย่างหัวหน้าช่างทั้งสองได้ แต่เรื่องนี้ยังไงก็ต้องเก็บเป็นความลับของบริษัทเพื่อป้องกันการตื่นตระหนกของพนักงาน มันเป็นความรู้สึกผิดที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเข้าใจหน้าที่ของผู้จัดการโรงงานอย่างเขา
"ทำไมอยู่ดีๆสำนักงานใหญ่ถึงต้องการข้อมูลโดยละเอียดขนาดนี้ครับ ปกติก็ไม่เห็นเคยตรวจสอบขนาดนี้นะครับ"
หัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงเอ่ยขึ้นมาบ้าง วินเองก็แปลกใจที่ท่าทีของสำนักงานใหญ่ที่มีต่อโรงงานเล็กๆแห่งนี้เปลี่ยนไป
วิชิตมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดู หนุ่มตัวสูงคนนี้แม้จะพูดน้อยและไม่ค่อยแสดงออก แต่เขาก็รู้ว่าช่างวินคนนี้มีความฉลาดและช่างสังเกตไม่น้อย ผู้สูงวัยกำลังรู้สึกเสียดายแทนบริษัทที่จะต้องเสียคนเก่งๆอย่างชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้าเขาไป
"ก็คงต้องรอให้พวกเค้าทำงานกันเสร็จก่อนนะครับ แล้วผมคงบอกอะไรพวกคุณได้มากกว่านี้"
วิชิตไม่อยากจะโกหกช่างคู่ใจทั้งสองของเขา ชายสูงวัยจึงได้เพียงแต่ตอบเลี่ยง และรอให้ถึงเวลาที่สมควร
"มีอะไรอีกไหมครับ เผอิญผมมีเอกสารต้องรีบสะสางให้เสร็จครับ" ผู้จัดการโรงงานจำใจต้องตัดบท เนื่องจากเขาไม่อยากตอบคำถามไปมากกว่านี้
นายช่างทั้งสองถอนหายใจ และรู้ด้วยตนเองว่าหัวหน้าของพวกเขาไม่ต้องการที่จะพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป เพราะหากในยามปกติแล้วคุณวิชิตจะมีเวลาให้พวกเขาเสมอ ชายสูงวัยพร้อมที่จะรับฟังและชี้แจงทุกอย่างจนกว่าพวกเขาจะพอใจ แต่ครั้นมาถึงเรื่องนี้ ชายหนุ่มทั้งสองรับรู้ได้ว่าคุณวิชิตไม่สะดวกใจที่จะตอบ ซึ่งแม้จะยังรู้สึกไม่ชัดเจนกับคำตอบ แต่ทั้งวินและวุฒิชัยก็รู้ว่าควรจะยุติบทสนทนานี้เสีย นายช่างใหญ่ทั้งสองจึงต้องจำใจลาคนตรงหน้าแต่เพียงเท่านี้
"อ้อ เดี๋ยวครับ ช่างวินคงยังไม่ได้เจอคุณสิปรางค์เลยใช่ไหมครับ"
คุณวิชิตหันมาทางช่างมือหนึ่งของแผนกซ่อมบำรุง
"ไว้พรุ่งนี้ผมจะพาคุณสิปรางค์ไปแนะนำกับช่างวินให้ได้นะครับ"…
วันรุ่งขึ้น สิปรางค์ปรากฏกายขึ้นที่หน้าโรงซ่อมบำรุงพร้อมกับคุณวิชิตอีกครั้ง นายช่างคนนี้น่าจะมีความสำคัญอยู่ไม่น้อย ถึงขนาดที่คุณวิชิตตั้งใจจะพาหล่อนมาเจอเขาถึงที่ แต่เมื่อมาถึงกลับมีโทรศัพท์สายด่วนเรียกเข้าหาผู้จัดการสูงวัยและท่าทางธุระนั้นจะไม่จบโดยเร็ว สิปรางค์จึงอาสาจะเดินเข้าไปหาหัวหน้าโรงซ่อมบำรุงคนนี้ด้วยตัวเอง หญิงสาวเห็นคนงานสองสามคนกำลังช่วยกันขนย้ายเครื่องจักรขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกล
มันคือเครื่องทำอะไรกันนะ เห็นทีต้องลงมาเรียนรู้เรื่องขั้นตอนการผลิตให้มากกว่านี้ซะแล้ว
สิปรางค์ถามหาถึงตัวหัวหน้าของโรงซ่อมบำรุง เหล่าคนงานก็โบ้ยบ้ายให้หล่อนเดินไปทางข้างหลัง
หญิงสาวเดินเข้าไปในตัวอาคารเพดานสูงแห่งนั้นตามทางที่เหล่าคนงานชี้มา แล้วหล่อนก็เห็นแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งอยู่ไวๆ สิปรางค์รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเขา ในที่สุดก็ได้เจอตัวเสียที
เบื้องหน้าหล่อนเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวคร้ามใส่ชุดช่างแบบชุดหมีหลวมๆกำลังยืนมองเครื่องจักรอย่างครุ่นคิด ที่ไหล่ข้างหนึ่งมีผ้าเปื้อนน้ำมันเครื่องจักรพาดอยู่ แม้หญิงสาวจะรู้สึกคุ้นๆแผ่นหลังและท้ายทอยนี้อย่างบอกไม่ถูก แต่สิปรางค์ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นลักษณะแผ่นหลังกว้างอย่างนี้ที่ไหน สองอาทิตย์ที่หล่อนมาอยู่เชียงใหม่นี้หล่อนได้ทำความรู้จักคนใหม่ๆเยอะแยะไปหมด แถมผู้ชายชาวเหนือยังมีลักษณะตัวเพรียวๆโปร่งๆอย่างนี้กันเป็นส่วนใหญ่
"ขอโทษค่ะ ช่างวินใช่ไหมคะ ได้เจอกันซักทีนะคะ"
ชายหนุ่มผมรองทรงสั้นหันขวับกลับมา ใบหน้าที่คุ้นชินนั้นทำให้สิปรางค์ต้องตะลึงงันไปชั่วขณะ คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าของหล่อนเองก็จ้องหล่อนอย่างตะลึงไม่แพ้กัน
"อ้าว มะปราง"
แววตานั้นแสดงอาการดีใจที่เห็นหล่อน
สิปรางค์ทำตัวไม่ถูก ไม่นึกว่าหนุ่มหน้าใสเพื่อนบ้านคุณเจ้าของสวนลิ้นจี่จะกลายมาเป็นนายช่างใหญ่ของที่นี่ เขาไปตัดผมสั้นมานี่เอง มิน่าหล่อนถึงจำเขาจากข้างหลังไม่ได้ แล้วทำไมเขาเป็นอะไรได้มากจัง เป็นชาวสวน เป็นนักดนตรี แล้วนี่ยังจะเป็นช่างซ่อมเครื่องจักรอีก ทุกครั้งที่เจอกันหล่อนกับเขามักคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้เว้นเสียแต่เรื่องงาน อีกอย่างชายหนุ่มก็เป็นคนพูดน้อยเอามากๆ แทบไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเอง
เฮ้อ มิน่า ทำไมชื่อนี้จึงคุ้นหูจริงๆแฮะ…
"สวัสดีค่ะ ช่างวิน ดิฉันสิปรางค์ค่ะ"
ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ยแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ไว้ตัวและห่างเหิน หล่อนไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี เสียงของปกป้องดังก้องขึ้นมาในหัวของหล่อน
พี่ย้ำอีกครั้งนะปราง ว่าปรางต้องระวังให้มาก อย่าไปสนิทสนมกับพนักงานคนไหนในโรงงานทั้งนั้น
"อ่อ ครับ คุณสิปรางค์ ผมชื่อวินครับ"
ชายหนุ่มมีสีหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย เขารู้สึกเสียหน้าระคนกับน้อยใจจากกิริยาท่าทางของหญิงสาว คนร่างสูงนั้นจึงแนะนำตัวพอเป็นพิธีแล้วหันหลังกลับไปสนใจกับเครื่องจักรตรงหน้าตามเดิม
สิปรางค์รู้สึกผิดและกระอักกระอ่วนใจกับสิ่งที่หล่อนได้แสดงออกไปเมื่อครู่ แต่หล่อนก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี คนสวยรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มตึงๆขึ้นมา แต่แล้วหญิงสาวก็โพล่งถามออกไป
"เอ่อ สงสัยนิดนึงค่ะ ชื่อวิน นี่วินมอเตอร์ไซค์หรือวินชัยชนะคะ"
ถามออกไปแล้วก็อยากจะกัดปากตัวเอง
นายช่างใหญ่ชะงักมือที่กำลังจับตรวจดูชิ้นส่วนเครื่องจักร เขาหันหน้าเรียบเฉยมาทางหล่อน
"วินสายลมครับ"
"คะ"
"วิน ดับเบิ้ลยูไอเอ็นดี ที่แปลว่าสายลมไงครับ"
ชายหนุ่มหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมือ คราวนี้วินหันมาทางหล่อนอย่างเต็มตัว ไม่เพียงแค่มีรอยยิ้มน้อยๆในดวงตา หากยังมีรอยยิ้มน้อยๆที่ริมฝีปากของเขาด้วย
มะปรางคือคุณสิปรางค์หรือนี่ มาได้ยังไงกันเนี่ย…
บ่ายวันนั้นนายช่างวินนั่งอยู่คนเดียวที่โรงอาหาร ตรงหน้าชายหนุ่มมีจานอาหารเที่ยงที่เขาเพิ่งจะแตะไปได้นิดหน่อย เขายังคงครุ่นคิดเรื่องของสิปรางค์ หล่อนเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ มะปรางที่เขารู้จัก กับคุณสิปรางค์ที่เขาได้ยินมาช่างแตกต่างกันเหลือเกิน แล้วหญิงสาวแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิงเลยหรือ วินไม่เข้าใจคนสวยคนนี้จริงๆ
ในที่ทำงานเป็นเพื่อนกันไม่ได้งั้นหรือ…
คิดไปคิดมาก็ปวดหัว วินไม่อยากเสียเวลาไปกับการคิดอะไรที่ซับซ้อนเกินไป ว่าแล้วชายหนุ่มก็หันกลับมาสนใจอาหารเที่ยงตรงหน้าต่อไป ก่อนที่จะพบว่ามีใครคนหนึ่งมานั่งลงตรงข้ามเขา
"ทำไมวันนี้ช่างวินมาทานข้าวคนเดียวล่ะคะ"
ราณีเอ่ยทักเขาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หล่อนทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วและกำลังจะเดินกลับขึ้นตึก แต่บังเอิญหันมาเห็นนายช่างหนุ่มเข้าเสียก่อน
"คนอื่นเค้ายุ่งกันอยู่"
วินเงยหน้าขึ้นมามองหล่อน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ก่อนจะก้มลงจัดการกับจานอาหารตรงหน้าต่อไป เขาทำท่าเหมือนไม่รับรู้ว่ามีหล่อนนั่งอยู่ตรงนั้น
หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ หล่อนเกลียดท่าทางแบบนี้ของเขามาก ท่าทางที่ไม่เคยสนใจหล่อนเลย ท่าทางที่ไม่เคยเห็นหล่อนอยู่ในสายตา ราณีนั่งเงียบๆอยู่ตรงนั้นอีกครู่ และเมื่อไม่เห็นว่าชายหนุ่มมีทีท่าจะเอ่ยอะไรกับหล่อนอีกต่อไป หญิงสาวจึงลุกขึ้นเดินจากออกมาอย่างเงียบๆ และเมื่อหันกลับมามองคนหน้าเฉยนั้นอีกครั้ง หล่อนก็เห็นว่าเขายังคงก้มหน้าก้มตาอยู่กับจานอาหารโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหล่อนเลย…
เย็นวันนั้นนายช่างใหญ่เลิกงานตามปกติ วินขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาจากโรงงานช้าๆด้วยใจที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย เขากำลังครุ่นคิดเรื่องของหญิงสาวที่มาจากกรุงเทพ หญิงสาวคนสวยที่ชื่อสิปรางค์
ในขณะเดียวกันหลังจากที่ชายหนุ่มออกมาจากโรงงานได้ไม่นาน คนสวยที่เขากำลังคิดถึงอยู่ก็ขับรถออกมาจากโรงงานมุ่งตรงกลับรีสอร์ตเช่นกัน วันนี้สิปรางค์ไม่ได้กลับค่ำมากเหมือนเคย เนื่องจากวันนี้ทั้งวันหล่อนไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงาน แถมมีอาการปวดหัวอ่อนๆร่วมด้วย หญิงสาวขับรถด้วยอาการใจลอย หล่อนกำลังครุ่นคิดเรื่องของนายช่างที่ชื่อวิน
"ว้าย!"
สิปรางค์ร้องเสียงหลงเมื่อหล่อนกำลังจะเลี้ยวรถเข้าถนนเล็กทางที่จะไปรีสอร์ต แล้วรถของหล่อนก็เกิดเฉี่ยวชนมอเตอร์ไซค์ที่แล่นอยู่ข้างหน้าโดยไม่คาดคิด หญิงสาวเหยียบเบรกพลางหักพวงมาลัยเข้าข้างทาง รถเก๋งคันหรูเสียหลักไปเฉี่ยวชนต้นมะม่วงที่ปลูกอย่างไม่เป็นระเบียบอยู่บริเวณนั้นทันที
และแล้วรถของหญิงสาวก็จอดสงบนิ่ง สิปรางค์รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยและมีความรู้สึกนัยน์ตาพร่าๆขึ้นมาชั่วขณะ อาการปวดหัวอ่อนๆที่มีมาตั้งแต่บ่ายเริ่มเข้ามารบกวนอีกรอบ เมื่อมองไปที่ถนนหญิงสาวก็เห็นเงาเลือนรางของร่างสูงๆพร้อมกับมอเตอร์ไซค์กำลังล้มคว่ำอยู่ที่พงหญ้าข้างถนน
ตอนนี้เริ่มมืดแล้ว แถมไฟข้างถนนก็มาเสียเอาตอนนี้ซะอีก สิปรางค์รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่าก็ไม่รู้ คงต้องรีบออกไปดูเสียหน่อย หญิงสาวรีบเปิดประตูรถออกมาแล้วตรงไปยังร่างที่มีมอเตอร์ไซค์คร่อมทับอยู่
"คุณ เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ ชั้นขอโทษจริงๆ"
หล่อนละล่ำละลักท่ามกลางความมืด คืนนี้จันทร์ข้างแรมเสียด้วย เมื่อไฟถนนมาเสียเอาอย่างนี้ก็ยากที่จะเห็นอาการของคนตรงหน้า แถมสายตาของหล่อนก็พร่ามัวนิดๆ
"โอ๊ย!"
ร่างสูงนั้นพึมพำออกมาเบาๆ ขณะที่สิปรางค์พยายามอย่างเก้ๆกังๆที่จะช่วยยกพาหนะคันนั้นให้พ้นออกจากตัวของเขา
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง เดี๋ยวผมทำเอง" เสียงต่ำแหบๆคุ้นๆนั้นตอบหล่อนมา
แล้วเมื่อเจ้าของเสียงนั้นเงยหน้าขึ้นมองหล่อนจากในความมืด
"ช่างวิน!" หล่อนอุทานเรียกชื่อเขา
คนสวยรีบช่วยเขาพยุงรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นมา และเมื่อชายหนุ่มตั้งหลักได้ เขาก็เอี้ยวตัวออกห่างจากหล่อนทันที
"ผมไม่เป็นไร"
สิปรางค์จับความหมางเมินและความเฉยชาจากน้ำเสียงนั้นได้ทันที เขาคงยังงอนหล่อนอยู่สินะ ที่หล่อนทำท่าเฉยเมยใส่เขาที่โรงงานเมื่อตอนบ่าย
"เอ่อ ช่างวิน เอ้อ วิน…" หญิงสาวตะกุกตะกัก
แต่แล้วคนสวยก็ถอนหายใจ ช่างมันเถอะ จะช่างวิน จะคุณเจ้าของสวน จะพ่อหนุ่มมือกีตาร์ ยังไงเขาก็ชื่อวิน
"วินเป็นไรมากมั้ย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" หล่อนพยายามจะสำรวจเนื้อตัวเขาว่ามีบาดแผลตรงไหนหรือไม่
"ผมไม่เป็นไร"
เขาย้ำคำเดิม พร้อมถอยห่างไปจากหล่อนอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเขาก็เซไปเล็กน้อย เนื่องจากยังรู้สึกมึนงงอยู่ สิปรางค์รีบถลาเข้าไปประคองชายหนุ่มไว้ก่อนที่เขาจะเสียหลัก
วินจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เข้ามาเกือบจะแนบชิดกับใบหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันเต็มไปด้วยความสับสน น้อยใจ
แต่ที่แน่ๆทำไมเขาถึงใจเต้นแรงอย่างนี้หนอ…
สิปรางค์กลับเข้ามาในห้องพักด้วยความรู้สึกสับสนไม่ต่างจากชายหนุ่ม หล่อนนั่งเหม่อมองเอกสารของโรงงานที่นำติดมาด้วย ความตั้งใจที่จะเอางานกลับมาทำที่บ้านก็เป็นอันพับไป
หลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อตอนหัวคาำ นายช่างวินขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งหล่อนถึงที่บ้านพักในรีสอร์ต ตลอดทางเขาไม่ได้พูดอะไรเลย มีแต่ความเงียบที่เข้าปกคลุมบรรยากาศ สิปรางค์ได้แต่ขอบคุณเขาเบาๆเมื่อมาถึงหน้าบ้านพัก ชายหนุ่มอยู่รอจนเห็นหญิงสาวเดินเข้าประตูห้องไปแล้ว เขาจึงขี่มอเตอร์ไซค์กลับออกไป…
เช้าวันถัดมาสิปรางค์ต้องให้รถของทางรีสอร์ตไปส่งที่โรงงาน รถคันหรูของหล่อนมีคนของทางรีสอร์ตไปจัดการส่งเข้าอู่ให้เรียบร้อยแล้ว
และตลอดทั้งวันนั้นหล่อนพยายามมองหาเขาคนนั้น แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของชายหนุ่มเลย
หญิงสาวรีบกลับมาที่บ้านพักในตอนเย็นด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ หล่อนรู้สึกผิดที่แสดงท่าเฉยเมยกับเขาแล้วยังขับรถเฉี่ยวชนเขาอีก สิปรางค์กระสับกระส่ายเดินไปมาอยู่ในบ้านพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะออกมาที่ระเบียงเพื่อชะเงื้อมองไปที่ทางสวนลิ้นจี่ แล้วหล่อนก็กลับเข้าห้องไปอีก แล้วก็ออกมาชะเง้อมองไปที่สวนอีกเป็นระยะๆ ใจหนึ่งของหญิงสาวก็อยากจะออกไปปรับความเข้าใจกับเจ้าของสวน แต่อีกใจหนึ่งก็นึกถึงคำของปกป้องผู้เป็นพี่ชาย
ขณะที่หล่อนกำลังลุกๆนั่งๆอยู่นั้น หญิงสาวก็มองไปเห็นถุงขนมที่แม่บ้านเอามาวางไว้ให้บนโต๊ะเขียนหนังสือในบ้านพัก
เอาวะ ตอนนี้อยู่ที่รีสอร์ต เราอยู่ในโหมดการเป็นเพื่อนกันนี่นา
สิปรางค์รีบลงบันไดบ้านพักแล้วเดินลอดรั้วไม้เข้าไปในสวนด้านข้างอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางเดินไปณัฐก็โทรเข้ามาหาหล่อนพอดี เขายังอยู่ที่โรงงานแล้วสงสัยอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเอกสาร เมื่อเกี่ยวกับเรื่องงานหญิงสาวก็อดไม่ได้จึงต้องเดินคุยโทรศัพท์มาตลอดทาง…
รู้ตัวอีกที หล่อนก็เดินมาถึงที่ท่าน้ำแล้ว แต่ภาพที่เห็นไกลๆนั้นก็ทำเอาหญิงสาวตะลึงงันไป นายช่างหนุ่มแห่งโรงซ่อมบำรุงกำลังอาบน้ำอยู่บริเวณลานข้างบันไดบ้านซึ่งเชื่อมต่อกับบริเวณท่าน้ำ วินในชุดผ้าขาวม้าในท่อนล่างกำลังตักน้ำจากโอ่งมาราดศีรษะ แผงกล้ามอกเปลือยสีคร้ามแดดนั้นทำเอาสิปรางค์ถึงกับเขินหน้าแดง
เป็นจังหวะที่คนตัวสูงหันมาเห็นหล่อนพอดี หญิงสาวรีบแก้เก้อโดยการหันหน้าไปทางอื่น แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจหล่อน เขาอาบน้ำต่อไปด้วยท่าทางรื่นรมย์เอามากๆพร้อมกับผิวปากไปด้วย
แม้จะรู้สึกหมั่นไส้ท่าทีนั้น แต่สิปรางค์เองก็อดใจไม่ได้ที่จะเหล่ตาแอบดูชายหนุ่ม นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่เห็นผู้ชายอาบน้ำในชุดผ้าขาวม้าอยู่กลางแจ้ง มันช่างเป็นธรรมชาติซะเหลือเกิน
และโชคก็เข้าข้างสิปรางค์ ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จหลังจากนั้นไม่นาน เขาหยิบผ้าขนหนูที่พาดไว้กับราวไม้ใกล้ๆขึ้นมาเช็ดตัว แล้วเขาก็ผลัดผ้าขาวม้าผืนใหม่ต่อหน้าต่อตาหล่อน สิปรางค์ถึงกับตาลุกวาว
ช่างเป็นภาพที่หาดูยาก!
หลังจากบิดผ้าขาวม้าผืนเปียกนั้นจนหมาดแล้ว ช่างวินซึ่งขณะนี้มีผ้าเช็ดตัวปกคลุมท่อนล่างอยู่ก็สะบัดผ้าขาวม้าตากกับราวไม้ข้างๆโอ่งน้ำนั้น แล้วเขาก็ทำท่าจะเดินขึ้นบ้านไปโดยไม่มีทีท่าจะรับรู้ว่าสิปรางค์ยังยืนอยู่ตรงนั้น
"วิน เดี๋ยวก่อน!"
หญิงสาวรีบร้องเรียก แม้จะยังเขินตัวเองที่แอบดูชายหนุ่มอาบน้ำ แต่หล่อนก็ต้องการจะปรับความเข้าใจกับเขา สิปรางค์รีบเดินเข้าไปที่คนตัวสูงอย่างไม่รอช้า ชายหนุ่มหยุดอยู่ที่ขั้นบันไดโดยที่ไม่หันหน้ากลับมา เขากำลังอมยิ้มซึ่งคนสวยคงไม่เห็น และเมื่อชายหนุ่มหันหน้ากลับมาหาหญิงสาว วินกลับมีแต่ใบหน้าที่เฉยชา
สิปรางค์ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย นี่หล่อนมาเจอผู้ชายขี้งอนหรือนี่
"เราเอาขนมมาให้ เราขอโทษ ที่เมื่อวานเราขับรถชนวิน"
หญิงสาวยื่นถุงขนมในมือให้เขา หล่อนนึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆหล่อนถึงได้เปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองจากคำว่า'ชั้น' เป็นคำว่า'เรา'
คนขี้งอนยังคงยืนนิ่งอยู่ในขณะที่ใช้มือข้างหนึ่งจับที่ราวบันได ชายหนุ่มมองตรงๆมาที่หญิงสาวด้วยสายตาของผู้ชนะ
"ร้านเจ้าดังของเชียงใหม่เลยนะ ได้ข่าวว่าอร่อยมากๆ วินต้องชอบแน่ๆ" สิปรางค์รีบพูดเอาอกเอาใจ
"ขอบคุณครับ"
เขายื่นมือมารับไป หน้าตายังเฉยชา แต่ทำท่าก้มลงมองดูถุงขนมอย่างสนอกสนใจ
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ คนสวยจึงเอ่ยขึ้น
"งั้นไปละ" ก่อนจะหันหลังกลับช้าๆ
"เดี๋ยวครับ"
หล่อนได้ยินเสียงเขาร้องเรียกเบาๆ คราวนี้สิปรางค์เป็นฝ่ายกระหยิ่มยิ้มย่อง หันกลับไปทำใบหน้าเฉยชาใส่เขาบ้าง
"พรุ่งนี้ผมไปรับไปทำงานนะ รถมะปรางเสียอยู่ไม่ใช่หรือ"
เขาเอ่ยประโยคที่หล่อนไม่คาดคิดออกมา
"ไม่เป็นไร เราให้คนที่รีสอร์ตไปส่งได้"
สิปรางค์เกรงใจเขา หล่อนเป็นคนขับรถชนเขาแล้วถ้ายังจะต้องให้เขามารับไปทำงานอีก
"คงไม่อยากซ้อนมอเตอร์ไซค์มั้ง" เขาพูดเสียงเรียบๆ บ่งบอกความน้อยใจ
"เปล่า คือ…"
หญิงสาวไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เพราะความจริงแล้วหล่อนก็ไม่อยากซ้อนมอเตอร์ไซค์จริงๆนั่นแหละ เรื่องเกรงใจนั่นเป็นเรื่องรอง เรื่องใหญ่กว่าคือหล่อนกลัวผมสวยๆจะเสียทรงหากต้องซ้อนมอเตอร์ไซค์ตากแดดตากลมแต่เช้า
"งั้นเจ็ดโมงเช้าผมไปรับ"
ชายหนุ่มตัดบทแล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป
"เดี๋ยว…"
สิปรางค์รีบร้องเรียก แต่สิ่งที่หล่อนเห็นคือเขายกมือข้างที่ถือถุงขนมขึ้นมาโบกไปมา แล้วเดินเข้าประตูบ้านไปโดยไม่ได้หันหน้ามามองหล่อนอีกเลย
เฮ้อ เอาไงดีนี่ ไม่อยากซ้อนมอเตอร์ไซค์เลย…


เช้าวันรุ่งขึ้น วินมารับหญิงสาวตรงเวลาตามสัญญา สิปรางค์วุ่นวายเรียกคนที่อู่มายกรถไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว แต่ก่อนหน้านั้น หล่อนเลือกชุดที่จะใส่วันนี้อยู่นานมาก รู้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อยที่ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์ไปทำงาน ตอนอยู่กรุงเทพหล่อนไม่เคยใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างเลย เพราะคิดว่ามันอันตรายเกินไปเลยไม่อยากเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง มาวันนี้ที่ต้องซ้อนมอเตอร์ไซค์เข้าจริงๆ หญิงสาวก็คิดไม่ตกว่าชุดแบบไหนถึงจะเหมาะกับการซ้อนท้าย หากเป็นกระโปรงแล้วต้องนั่งป้ายข้างแบบเมื่อวันก่อนก็จะเมื่อยแย่ ระยะทางระหว่างรีสอร์ตกับโรงงานก็ไม่ใกล้นักเกือบๆจะสิบกิโลได้
ท้ายสุดก็คิดว่ามันก็ต้องทะมัดทะแมงกันหน่อย หล่อนอยากจะใส่ชุดหนังแบบที่เห็นในทีวี แต่ติดที่ไม่ได้เตรียมมาด้วย ท้ายสุดหญิงสาวจึงเลือกยีนรัดรูปสีดำเข้าคู่กับเสื้อยีนเนื้อผ้านุ่มสีฟ้าอ่อน ส่วนแว่นตาดำและผ้าพันผมก็ต้องพร้อม หญิงสาวรวบผมเป็นหางม้าขึ้นสูง และใส่รองเท้าบู๊ตหนังส้นเตี้ยคู่เก่ง
เมื่อแต่งตัวเสร็จก็ใกล้ถึงเวลานัด สิปรางค์จึงออกมาเดินเล่นริมแม่น้ำรอชายหนุ่ม ซึ่งวินก็มาถึงไม่นานหลังจากนั้น เขาถึงกับทำหน้าแปลกๆเมื่อเห็นการแต่งกายที่เปลี่ยนไปจากปกติของหญิงสาว
"ต้องขนาดนี้เลยเหรอ"
แม้สารถีจะยังคงงงๆกับการเตรียมพร้อมขนาดนี้ของคนสวย แต่เขาก็ยื่นหมวกกันน็อคให้หญิงสาว วันนี้มะปรางแต่งตัวแปลก แต่ก็น่ารักดี วินอดที่จะแอบอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้
"ไง เราแต่งตัวน่ารักล่ะสิ มันก็ต้องจัดเต็มกันหน่อยล่ะค่ะ"
สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะแซวเขา หญิงสาวชอบที่เห็นวินทำหน้าตาเลิ่กลั่กเมื่อเขารู้ว่าหล่อนจับได้ที่เขาแอบมองหล่อน
"Let's go!" ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ขึ้นคร่อมยานพาหนะนั้นด้วยความมั่นใจ
"เกาะแน่นๆละกัน ขี้เกียจวิ่งลงไปเก็บตอนเม็ดมะปรางตกไปข้างถนน… โอ๊ย!"
วินต้องอุทานออกมาหลังพูดจบ เนื่องจากเจอกำปั้นจากหญิงสาวทุบหลังเข้าให้อย่างแรง
"อย่ามัวแต่พูดมาก ซิ่งไปเลยจ้า พ่อวินมอเตอร์ไซค์ของชั้น" เสียงใสๆตะโกนก้อง
ชายหนุ่มถึงกับปล่อยยิ้มกว้างออกมาเมื่อแอบชำเลืองมองเห็นอาการร่าเริงเกินเบอร์ของคนสวย…
เมื่อรถของสองหนุ่มสาวมาถึงที่หน้าโรงงาน สิปรางค์ก็ได้ยินเสียงเพลงจากเสียงตามสายลอยมาแต่ไกลเหมือนเช่นเคย ทั้งคู่มาถึงพอดีในจังหวะช่วงเวลาที่คนงานกำลังเข้างานกะแรก หญิงสาวเห็นขบวนรถสองแถวรับส่งพนักงานกำลังทยอยกันขับเข้าโรงงาน เพลงปลุกใจจากเสียงตามสายทำเอาสิปรางค์รำคาญใจเล็กน้อย
"ตื่นก็กินกาแฟ เที่ยงก็กินกาแฟ ถึงตอนเย็นก็กินกาแฟ
กลางคืนก็กินกาแฟ เช้ากินกาแฟ วันยังค่ำก็กินกาแฟ
อยากจะกินกาแฟทีไร เจ๊กไม่ชงให้กิน
เดือนที่แล้วยังไม่เฉ่งบิล ต้องงดกินกาแฟ"
หญิงสาวให้วินแวะส่งที่ป้อมยาม หล่อนลงจากมอเตอร์ไซค์เอากาแฟที่แวะซื้อระหว่างทางไปให้คำตั๋น และกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างๆชายหนุ่มซึ่งยังคงนั่งรออยู่บนมอเตอร์ไซค์
"ก็บอกแล้ว ว่าชงกาแฟของโรงงานเรามาให้ดีกว่า" วินยังข้องใจที่หญิงสาวต้องแวะซื้อกาแฟที่ร้านข้างทางมาให้คำตั๋น
"กาแฟที่ไหนๆก็เหมือนกันแหละ แวะซื้อเลยก็หมดเรื่อง มาถึงก็จะได้เอาให้แกเลย ไม่ต้องเข้าไปในออฟฟิศ แล้วออกมาอีก"
"แหม ก็ให้แม่บ้านเดินเอาออกมาให้ก็ได้" ชายหนุ่มยังไม่วายเสียดาย ใครๆก็รู้กันทั้งนั้นว่ากาแฟของโรงงานเขาอร่อยที่สุดในเชียงใหม่แล้ว
หากสิปรางค์ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของวินนัก หล่อนกำลังมองดูคำตั๋นดูดกาแฟเย็นที่หล่อนซื้อมาฝากพร้อมกับทักทายบรรดาคนงานด้วยอารมณ์แจ่มใส สลับไปกับการมองดูสาวๆโบกมือทักทายช่างวินกิ๊วก๊าวกันใหญ่ เสียงร้องเรียก 'จ้างวินเจ้า' 'จ้างวินเจ้า' ดังอยู่เรื่อยๆ และชายหนุ่มบนมอเตอร์ไซค์ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทักทายโบกมือตอบทุกๆคน
สิปรางค์ยืนดูความสนิทสนมกันของคนงานในโรงงานนี้ด้วยความรู้สึกทึ่ง
"รถรับส่งพนักงานที่นี่เก๋ดีนะ นั่งกันมาอบอุ่นเชียว" หล่อนเอ่ยขึ้นมา
"มีมานานแล้ว คุณวิชิตแกจัดการให้ แกเห็นใจพวกป้าๆบางคนที่ต้องขี่รถเครื่องกันมาจากต่างอำเภอไกลๆ" คนงานหลายคนในโรงงานของเขาไม่ใช่คนแถวนี้
"นี่เปลือง cost แย่เลย ใช้รถสองแถวคันเล็กๆแบบนี้ บรรทุกทีก็ได้ทีละนิดเดียว ทำไมไม่ใช้รถบัสล่ะ คนงานร้อยกว่าคน ก็ซักสามคันก็จบ มีจุดนัดรับส่งที่ไหนก็ว่าไป แบ่งเป็นสามสาย เชียงใหม่มีลักษณะผังเมืองเป็นใยแมงมุมอยู่แล้ว น่าจะจัดการแบ่งสายรับส่งได้ไม่ยาก เอ๊ะ ว่าแต่เค้ามาจากอำเภอไหนกันบ้างนะ แล้วอำเภอในเชียงใหม่มีทั้งหมดกี่อำเภอน่ะ แล้วคนงานที่อยู่ในอำเภอแม่ริมนี่มีเยอะไหม"
หญิงสาวหันหน้าไปถามชายหนุ่มคนข้างๆด้วยสายตาจริงจัง แล้วก็เห็นว่าวินกำลังจ้องมองหล่อนด้วยสายตาประหลาดใจระคนอึ้งอยู่ก่อนแล้ว คนตัวสูงเงียบไปครู่นึงก็ตอบเรียบๆกลับมาว่า
"รถสองแถวพวกนี้น่ะ ก็ของคนแถวนี้ทั้งนั้น จ้างหลายๆคันก็เป็นการกระจายรายได้กันไป"
พูดจบวินก็หันกลับไปโบกไม้โบกมือกับคนงานที่กำลังลงจากรถต่อไป ชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าอยากจะถกเถียงเรื่องนี้กับหญิงสาวต่อ สิปรางค์เริ่มจะคุ้นชินกับท่าทางแบบนี้ของเขาแล้ว วินไม่ใช่คนพูดเยอะ ไม่ใช่คนที่จะมาอธิบายอะไรยาวๆบ่อยๆ แต่หล่อนก็ต้องยอมรับว่าแม้ชายหนุ่มจะเป็นคนพูดน้อยมากถึงมากที่สุด แต่แต่ละครั้งที่วินพูดออกมา เขาทำให้หล่อนต้องนิ่งฟังเสมอ ดูเหมือนเขาจะเป็นคนพูดอะไรสั้นๆห้าวๆ แต่ในความห้าวนั้นมันก็มีเหตุผลที่สิปรางค์อดที่จะเห็นด้วยไม่ได้
วินเป็นผู้ชายในแบบที่หญิงสาวไม่ค่อยได้พบเจอ ผู้ชายที่รายล้อมหล่อนส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนพูดเก่ง คารมดี เต็มไปด้วยหลักการที่น่าทึ่ง พวกนั้นมักจะหาโอกาสแสดงไหวพริบปฏฺิภาณและความฉลาดออกมา และส่วนมากก็จะพยายามทำบุคลิกท่าทางให้ดูดีอยู่ตลอดเวลา
แต่วินไม่ใช่แบบนั้น เขามีท่าทางสบายๆและเป็นธรรมชาติ นัยน์ตาเรียวคู่นั้นออกอาการยิ้มน้อยๆและใจดีเสมอ หากในขณะเดียวกัน หญิงสาวก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มมีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก
นี่คือบุคลิกของผู้ชายต่างจังหวัดหรือเปล่านะ หรือเป็นลักษณะเฉพาะเจาะจงของหนุ่มเหนือ หรือนี่คือบุคลิกของชาวสวน หรือนี่คือบุคลิกของนักดนตรี หรือนี่คือบุคลิกของนายช่าง โอ๊ย อีตานี่ จะเป็นอะไรได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้…
"ทำไมคุณสิปรางค์มากับช่างวินฮะ"
คุณดนัยรีบตรงรี่เข้ามาถามหล่อนทันที โดยที่หญิงสาวยังไม่ทันจะได้วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ
"อื้อ" สิปรางค์ส่ายหน้าอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญพลางหยิบโน้ตบุ๊คออกมาจากกระเป๋า เสียบเข้ากับที่ชาร์จไฟ เปิดหน้าจอกดปุ่มเปิด ระหว่างเครื่องทำงาน หญิงสาวเอนหลังกับพนักเก้าอี้แล้วถึงเงยหน้าขึ้นมอง คุณดนัยยังจ้องตาหล่อนเขม็ง คนสวยจึงจำต้องตอบให้เหตุผลไป
"อุบัติเหตุน่ะค่ะ รถเสีย ก็เลยติดรถเค้ามา"
"อะไรยังไงฮะ บ้านอยู่ใกล้กันตั้งแต่เมื่อไหร่" น้ำเสียงนั้นคาดคั้น คุณเลขายังไม่ละความสนใจใคร่รู้
สิปรางค์รู้สึกแปลกๆนิดหน่อยกับน้ำเสียงสะบัดๆนั่น แต่หล่อนก็ไม่ได้ติดใจอะไร
"แหม ก็อยู่แถวๆเดียวกันนั่นล่ะค่ะ" แต่เริ่มๆชักจะรำคาญกับความช่างซักของคนตรงหน้า
"มาเริ่มงานกันดีกว่าค่ะ คุณดนัยไปพักร้อนซะหลายวัน มีเอกสารที่ต้องติดตามค้างอยู่เยอะเลยค่ะ"
หากเลขาหนุ่มใหญ๋ยังท่าทางยังแคลงใจ ในหัวเหมือนของเขาเหมือนยังกำลังคิดเรื่องอะไรอย่างอื่นอยู่ แต่ก็ยอมเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองแต่โดยดีด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
"คุณดนัยคะ เอกสารเรื่องการสั่งซ่อมเครื่องล้างเมล็ดน่ะค่ะ อยู่ในไฟล์ไหนคะ" เสียงใสๆถามตามมา
"…"
เมื่อไม่ได้รับคำตอบสิปรางค์จึงเงยหน้าขึ้นมามอง เห็นคนที่นั่งโต๊ะทำงานข้างๆยังคงนั่งเหม่อลอย
"คุณดนัยคะ!" หญิงสาวเรียกเสียงดังขึ้นอีก…
ระยะนี้ดนัยมีเรื่องให้ต้องคิดหลายเรื่อง เรื่องของอีหล้าหรือราณีเพื่อนสาวรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ผู้ซึ่งจักเขาดีว่าเขาพยายามปิดบังความตุ้งติ้งเอาไว้ และไหนจะเรื่องของคุณสิปรางค์ที่ซ้อนท้ายมากับช่างวินแต่เช้า ดนัยรู้สึกอิจฉาคุณสิปรางค์เป็นอันมาก เขาอยากจะได้ใกล้ชิดกับช่างวินบ้าง เพราะช่างวินเป็นความชุ่มฉ่ำอย่างเดียวในหัวใจที่เขามี ดนัยแอบหลงรักนายช่างเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องคนนี้มานานแล้ว แม้บางช่วงเขาจะแอบหวั่นไหวหันไปสนใจช่างวุฒิบ้าง แต่มิช้านาน เขาก็หันกลับมามีสายตาให้ช่างวินคนเดียวดังเดิม
ช่างวินหยอกล้อกับบรรดาป้าๆและพวกผู้ชายในโรงงานเสมอ แต่หากกับสาวๆในออฟฟิศแล้วนายช่างหนุ่มจะมีสีหน้าเรียบเฉยเป็นส่วนใหญ่ ไม่เคยมีสาวคนไหนดึงความสนใจจากชายหนุ่มคนนี้ได้ และกับดนัยเองวินก็ไม่เคยแสดงความสนใจใดๆเป็นพิเศษ แต่ดนัยกลับเห็นเป็นความน่าเอ็นดู เป็นความท้าทายที่อยากจะเอาชนะ เขาคิดว่าช่างวินเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ ดนัยคิดถึงไปถึงปากแดงๆคู่นั้นยามต่อล้อต่อเถียงกัน แหม อยากจะดึงนายช่างหนุ่มเข้ามาจุมพิตซะเหลือเกิน คิดแล้วก็เขินจัง
"คุณดนัยคะ!" สิปรางค์เรียกเขาดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม แต่ดนัยก็หาได้รู้ตัวไม่ เขากำลังวาบหวามหวั่นไหวกับจินตนาการของเขาที่มีต่อช่างวิน
"คุณดาน่า!"
คราวนี้สิปรางค์ตะโกนขึ้น ดนัยสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ใครเรียกใครกัน ใครเรียกชั้น เดี๋ยวก่อน นั่นมันเสียงคุณสิปรางค์นี่ แล้วคุณสิปรางค์รู้ได้ยังไงว่าชั้นมีอีกชื่อนึงคือดาน่า ดนัยหันขวับไปทางคุณสิปรางค์ ฝ่ายนั้นกำลังมองมาทางเขาอยู่แล้ว
"อื้อ ชื่อดาน่าจริงๆด้วยแฮะ" คนสวยพึมพำยิ้มๆ
"ว่าแต่เหม่ออะไรอยู่คะ คิดถึงเรื่องคอลเล็กชั่นใหม่ของชาแนลวินเทอร์นี้หรือเปล่าคะ อันที่จริงผ้าพันคอแคชเมียร์ก็เหมาะกับคุณดาน่าอยู่นะคะ แต่ก็ไม่รู้ว่าหน้าหนาวนี้เชียงใหม่จะหนาวแค่ไหน" หญิงสาวหยอกมาด้วยประโยคยาว
ในเมื่อคุณสิปรางค์รู้แล้ว ดนัยก็แอบโล่งใจ เปิดๆไปเลยละกัน เขายิ้มแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่โต๊ะ
"แหม คุณสิปรางค์ก้อ" ดนัยแอบเขินนิดหน่อย แต่ท่าทางหญิงสาวผู้มาจากกรุงเทพคนนี้จะเข้าอกเข้าในตัวเขาดี เขาจึงกล้าที่จะพูดความในใจ
"ก็เรื่องของช่างวินน่ะฮ่ะ สาวๆแอบกรี๊ดเค้ากันทั้งโรงงานเลยนะฮะ แต่ช่างวินน่ะเค้าท่าทางเฉ้ยเฉย ไม่เคยเห็นเค้าไปกับสาวไหนในโรงงานเลยฮ่ะ"
"แล้วไงคะ" สิปรางค์ยังไม่เห็นมีเรื่องอะไรแปลกใหม่ให้น่าสนใจ เรื่องที่สาวๆกรี๊ดนายช่างหนุ่มนั้น ใครๆก็รู้
"ก็ทุกคนก็อิจฉาคุณสิปรางค์น่ะสิฮะ ได้ซ้อนมอเตอร์ไซค์ช่างวินด้วย" ดนัยโน้มตัวลงมาเหลียวซ้ายแลขวาทำท่ากระซิบกระซาบ
"เอ๊า แต่ช่างวุฒิเค้าป๊อปปูล่าร์กว่าช่างวินไม่ใช่หรือคะ จะมาอิจฉาชั้นทำไมกันคะ"
"ว้าย คุณสิปรางค์รู้ด้วยหรือฮะ แหมเห็นทำแต่งาน ความจริงแล้วก็แอบสังเกตเหมือนกันน้า"
เลขาหนุ่มใหญ่เริ่มรู้สึกสนิทสนมกับคุณสิปรางค์อย่างบอกไม่ถูก ดูเผินๆเหมือนหญิงสาวตรงหน้าจะไม่เคยสนใจว่าใครจะไปใครจะมา แหม แต่ความจริงแล้วหล่อนช่างสังเกตใช่ย่อยนะเนี่ย
"คะแนนเค้าก็นับว่าสูสีกันนะฮ่ะ แต่เผอิญช่างวุฒิเค้ายังมีหยอดคนโน้นคนนี้หน่อย แต่ช่างวินเค้าไม่เคยสนใจสาวคนไหนเลยไงฮะ ดาน่าเลยว่าท้าทายสุดๆ"
"เฮ้อ…" สิปรางค์ทำหน้าเบื่อกับความไร้สาระของโรงงานนี้ "คุณดนัย เอ้ยคุณดาน่า ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ช่างวินเค้าไม่มาสนใจชั้นหรอกค่ะ"
"ว่าแต่ ดาน่าน่ะสงสัยมานานละ แต่ไม่กล้าถาม คุณสิปรางค์มีใครรออยู่ที่กรุงเทพไหมฮะ"
"พวกผู้ชายน่ะเหรอคะ ส่วนใหญ่ก็จะมาเป็นภาระกับชีวิตเรามากกว่ามั้งคะ เราสวยเลือกได้ค่ะ แต่เราไม่เลือก ฮ่า ฮ่า" สิปรางค์ทำหน้าเย้ยหยันกับลมฟ้าอากาศ
ดนัยมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม เขาเชื่อว่าสิปรางค์คงจะเป็นฝ่ายเทผู้ชายก่อนอย่างสนิทใจ…
หากแต่คำถามที่อยากรู้อยากเห็นของดนัยทำเอาสิปรางค์เผลอนิ่งคิด ที่ผ่านมา หญิงสาวเป็นฝ่ายถูกบอกเลิกมาโดยตลอด แต่หล่อนก็หาได้แคร์ไม่ ก็อยากมาจีบหล่อนกันเอง หล่อนก็เลยคบไปงั้นๆ หล่อนคิดว่าหล่อนสวยเลือกได้อยู่แล้ว
สิปรางค์นึกย้อนไปถึงตอนเรียนอนุบาล ช่วงเวลานอนกลางวันก็จะมีเด็กผู้ชายแอบมามอง มาแกล้ง มานอนดูดขวดนมข้างๆ แล้วแกล้งแย่งขวดนมจากหล่อนเสมอๆ แต่อย่าหวังว่าเด็กหญิงตัวน้อยๆหน้าตาน่ารักอย่างหล่อนจะยอม มันจะต้องเกิดการต่อสู้แย่งชิงคืนมาเสมอ และคราใดแย่งไม่ได้ เด็กหญิงก็จะใช้วิธีกัดที่หูของเด็กผู้ชายพวกนั้น จนเป็นเรื่องเป็นราวถึงผู้ปกครองเสมอ
เมื่อนึกไปถึงสมัยเรียนประถม แค่สวยไม่พอ แต่หล่อนยังแข็งแกร่ง ยามใดที่มีการแข่งกีฬา สิปรางค์ก็ชนะทุกคน หรือจะเป็นการแข่งตอบปัญหาในห้องเรียน แค่สวยไม่พอ หล่อนยังฉลาดด้วย หล่อนก็ยกมือแย่งเพื่อนตอบอยู่คนเดียว ส่วนตอนเรียนมัธยม เมื่อมีหนุ่มโรงเรียนอื่นมาแอบมอง มาแซวหรือเข้ามาจีบ สาวน้อยคนสวยก็จะเดินเข้าไปถามตรงๆเลยว่า มาคบกันดูไหม ซึ่งพฤติกรรมใจกล้าท้าทายเช่นนี้ของหล่อนทำให้หนุ่มๆต่างพากันหลบลี้หนีหน้าไปเอง
คิดมาถึงตรงนี้สิปรางค์ก็ยักไหล่
ชีวิตแบบหนุ่มสาวกุ๊กกิ๊กนี้มันช่างไร้สาระสิ้นดี…
เมื่อดนัยเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขาหลังจากที่ได้เปิดประเด็นเรื่องหนุ่มๆอย่างสมใจแล้ว สิปรางค์ก็หันกลับมาให้ความสนใจกับกองเอกสารบนโต๊ะ สายตาของหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นแฟ้มจากฝ่ายบุคคลจ่าหน้าว่าพนักงานแผนกซ่อมบำรุง หล่อนหยิบมาดูด้วยความสนใจ เปิดมาหน้าแรกก็เห็นหัวกระดาษว่า "Maintenance Manager" พร้อมด้วยภาพและประวัติของชายหนุ่มที่หล่อนซ้อนมอเตอร์ไซค์มาด้วยเมื่อเช้า
วิน วิสุนทร "WInd Wisoonthorn"
เฮ้ย ชื่อวินที่แปลว่าสายลมจริงๆด้วย
อึ้ย น่ารัก คงสมัยเข้าทำงานใหม่ๆ หัวเกรียนเชียว
เอ้อ อายุน้อยกว่าเรานิดนึง
สิปรางค์หัวเราะคิกคัก เลื่อนสายตาลงมาดูที่ส่วนของการศึกษา
ปวส. ช่างกล... อือม์ เด็กช่างจริงๆ
และเมื่อหญิงสาวไล่ไปตามประวัติการทำงานก็ต้องแปลกใจ ชายหนุ่มทำงานที่โรงงานแห่งนี้ตั้งแต่สมัยเขายังเรียนปวช จนจบปวส และก็ทำต่อเนื่องมาตลอด ไม่เคยไปทำงานที่อื่นเลย
นี่วินอยู่ที่โรงงานแห่งนี้มานานขนาดนี้เชียวหรือนี่ เกือบสิบห้าปีแล้ว นี่เค้าไม่คิดจะออกไปทำที่อื่นเลยรึไง
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สิปรางค์ก็ถอนหายใจยาว
เค้าน่าจะผูกพันกับที่นี่มากกว่าที่เราคิด…
จากวันนั้นที่ได้รู้จักกับน้องเอื้องคำ สาวโรงงานหน้าใส ความน่ารักของสาวน้อยทำเอาปัณณ์นอนไม่หลับ หนุ่มน้อยแอบหลงรักน้องเอื้องเข้าเต็มเปา เขาแอบทำเนียนไปที่โรงผลิตบ่อยๆ อ้างว่ามาหาช่างวุฒิบ้าง มาเอาอะไหล่บ้าง เขายืนแอบมองตอนน้องเอื้องมาทำงานกับรถแดงรับส่งพนักงานในตอนเช้า และในตอนเย็นเมื่อได้เวลารถรับส่งพนักงานจะออก หนุ่มน้อยก็จะรีบไปแอบมองอยู่ไกลๆรอส่งสาวน้อยกลับบ้าน
และในวันหนึ่งขณะที่ปัณณ์กำลังยืนแอบมองเอื้องคำอยู่จากทางหลังประตูโรงผลิต หนุ่มกรุงเทพบิดตัวอย่างเขินอายไปมายามมองสาวเหนือที่ตนแอบชอบนั่งคัดผลกาแฟสดอยู่ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งจากเสียงกระซิบที่ดังมาจากข้างหลัง
"แอบดูป้าฟองอยู่เหรอครับคุณน้องปัณณ์"
"หรือจะเป็นลุงอินครับคุณน้องปัณณ์ เอ อย่าแอบคิดอะไรกับแกนาครับ"
"โธ่ พวกพี่นี่ก็…" ปัณณ์หันไปทำหน้าระอาใจกับเสียงหัวเราะคิกคักของช่างอู๊ดและช่างโต้ง แล้วก็หันกลับมาแอบมองคนน่ารักคนนั้นต่อไป
รุ่นพี่นายช่างทั้งสองมองตามสายตาของเจ้าเด็กฝึกงานผู้กำลังอินเลิฟ แล้วก็หันมาอมยิ้มให้กัน
"จีบเลยครับจีบเลย" ช่างอู๊ดพยักพเยิดให้หนุ่มน้อยเดินหน้าทำตามหัวใจ
"ผมไม่กล้าหรอกพี่ ไม่รู้จะเริ่มยังไง" หากปัณณ์ยังคงไม่กล้า
"มา เดี๋ยวพี่เดินเข้าไปบอกเค้าให้เอง" ช่างโต้งทำท่าจะเดินออกไปทางกลุ่มสาวๆที่นั่งคัดแยกเมล็ดกาแฟอยู่
"อย่าพี่ ผมเขิน" คนเขินหน้าแดงก่ำรีบละล่ำละลักฉุดแขนช่างโต้งเอาไว้
"ผมยังไม่อยากให้เขารู้ตัว เอ้อ อันที่จริง ก็ไม่ได้อยากให้พวกพี่ๆรู้ด้วย"
ปัณณ์แอบมองไปทางเอื้องคำแบบพะวักพะวน กลัวสาวน้อยจะรู้ว่าเขาคิดยังไงกับหล่อน และก็ไม่อยากให้ใครคนอื่นรู้ด้วย ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องรู้สึกเขินอายขนาดนี้ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยจีบผู้หญิงมาก่อน ที่มหาลัยเขาเองก็นับว่าป๊อปปูล่าร์อยู่ไม่น้อย แต่กับสาวน้อยชาวเหนือคนนี้ ทำเอาเขาถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว
"นี่มายะหยังกันแถวนี้" เสียงทุ้มๆแหบๆแสดงความสนใจดังมาจากทางข้างหลังอีกหนึ่งเสียง
โอ๊ย มาอีกคนละ
ปัณณ์หันหน้าไปทางต้นเสียงอย่างเซ็งๆ ช่างวินยืนทำหน้าตาเหลอหลาตัวสูงๆอยู่ข้างหลังช่างอู๊ดและช่างโต้ง
"มาแอบดูอะไรกันเหรอ" แล้วเสียงใสๆของสิปรางค์ก็ดังขึ้นตามมา ใบหน้าสวยๆนั่นโผล่เข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เอ้า รู้กันให้หมด โอ๊ย!..
ก่อนสิปรางค์จะมาเจอกับคณะแอบดูของปัณณ์ลูกพี่ลูกน้องของหล่อน วันนี้วินพาหญิงสาวมาเดินดูขั้นตอนการผลิตเมล็ดกาแฟโดยละเอียด ความจริงแล้วหน้าที่นี้ควรเป็นของช่างวุฒิ วิศวกรสายการผลิตคนเดียวของโรงงาน แต่เผอิญวันนี้ช่างวุฒิต้องเข้าไปประชุมกับกลุ่มชาวบ้านบนดอย วินจึงรับอาสาพาหล่อนมาทัวร์โรงงานด้วยตนเอง
สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นไปกับขั้นตอนของการผลิตเมล็ดกาแฟที่นี่ ทั้งการเตรียมเมล็ด การคั่ว และการบด ใช่ว่าหล่อนจะไม่เคยเห็นกระบวนการผลิตกาแฟมาก่อน แต่ที่โรงงานผลิตกาแฟสำหรับรูปขนาดใหญ่ของปกป้องที่ฉะเชิงเทรานั้น มีแต่เครื่องจักรอันทันสมัยและควบคุมทุกอย่างด้วยระบบคอมพิวเตอร์ หญิงสาวเคยไปเดินๆดูก็ไม่เห็นอะไรมากนัก
ต่างไปจากที่นี่… จะไม่ให้ตื่นเต้นยังไงไหว ก็ทุกกระบวนการยังมีมนุษย์เป็นส่วนประกอบหลักๆ!
"ที่นี่เราเอาเมล็ดกาแฟออกจากเปลือกของมันโดยใช้วิธีเปียกนะครับ เป็นวิธีผลิตที่เหมาะกับกาแฟสายพันธุ์อราบิก้าโดยเฉพาะ โดยเราจะมีรถไปรับซื้อผลกาแฟสดจากชาวไร่ แล้วนำเอาผลสดที่เก็บเกี่ยวแล้วมาแยกผลสุกพร้อมล้างทำความสะอาดผ่านเครื่องเฉพาะ"
วินชี้ให้ดูกลุ่มของสาวน้อยสาวใหญ่ที่กำลังนั่งคัดผลกาแฟสดเป็นกลุ่มๆ แปลกที่เมื่อยามที่วินต้องพูดถึงเรื่องของกาแฟ เขากลับดูมีความสุขที่ได้อธิบายอย่างยืดยาวให้หญิงสาวฟัง ก็ปกติชายหนุ่มพูดแต่ประโยคสั้นๆ
"นั่งคัดมือกันเนี่ยนะคะ แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จคะ"
แม้จะตื่นเต้น แต่สิปรางค์ก็อดส่ายหัวกับภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้ สมัยนี้ยังมีงานที่ใช้คนทำแทนเครื่องจักรอยู่อีกจริงๆแฮะ
มิน่า พี่ป้องถึงอยากจะปิดโรงงานนี้
"ก็เราอยากให้พวกชาวบ้านเขามีงานทำให้มากที่สุดน่ะครับ" คราวนี้วินหันหน้ามามองหล่อนอย่างตรงๆ ดวงตาคู่นั้นมีแววจริงจังและเชื่อมั่นในสิ่งที่เขากำลังทำ
สิปรางค์มีความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเมื่อเห็นแววตาอันมุ่งมั่นของชายหนุ่ม หล่อนเริ่มชักจะไม่แน่ใจว่า สิ่งที่วินกำลังทำอยู่ หรือสิ่งที่หล่อนกำลังทำอยู่ สิ่งไหนเป็นสิ่งที่ควรจะทำกันแน่
แต่ยังไงซะ ท้ายที่สุดแล้ว แรงงานจากเครื่องจักรก็ย่อมชนะแรงงานจากมนุษย์ไม่ใช่หรือ
หญิงสาวพยายามจะสลัดความรู้สึกสับสนนั้นออกจากหัว หล่อนเดินตามนายช่างหนุ่มผ่านกลุ่มสาวน้อยสาวใหญ่ต่างๆไปทางเครื่องจักรที่อยู่ถัดไป
"เมื่อคัดมือเสร็จแล้ว เราก็จะเอาผลที่คัดแล้วมาเข้าเครื่องสำหรับปอกเปลือก แล้วนำมาล้างเพื่อเอาเมือกออกอีกครั้ง" เขาชี้ให้หล่อนดูเครื่องจักรขนาดเล็กที่ตั้งเรียงรายกันอยู่เป็นแถว มีคนงานนับสิบคนกำลังเทเมล็ดเข้าทางด้านบนของเครื่องจักร
"แล้วเราก็จะเก็บเมล็ดที่ล้างแล้วในถังหมัก ทิ้งไว้ประมาณครึ่งวันถึงวันครึ่ง แล้วจึงจะนำไปผึ่งแดดเพื่อไล่ความชื้นออก"
วินนำหญิงสาวเดินออกจากประตูด้านหลังของโรงผลิต เบื้องหน้าของสิปรางค์เป็นลานกว้างด้านหลังของโรงงาน หล่อนเห็นเมล็ดกาแฟสดนับจำนวนไม่ถ้วนที่อยู่บนกะบะกำลังถูกเกลี่ยด้วยคนงานจำนวนหนึ่งให้แผ่รับความร้อนจากพลังแสงอาทิตย์
ใช้พลังงานจากธรรมชาติที่ไม่มีค่าใช้จ่ายเสียด้วย
สิปรางค์ยืนมองภาพนั้นเหมือนต้องมนต์สะกด โรงงานแห่งนี้ไม่ได้เป็นโรงงานเล็กๆโทรมๆที่กำลังรอวันปิดตัวอย่างที่หล่อนเคยคิดเอาไว้ แต่มันยังคงเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวา มีเลือดเนื้อของคนงานจำนวนร่วมร้อยเป็นตัวหล่อเลี้ยง
หญิงสาวเกลียดอารมณ์ที่กำลังอ่อนไหวของตัวเองเช่นนี้เหลือเกิน…
กว่าจะเสร็จสิ้นการทัวร์โรงงานก็ล่วงเข้าเวลาบ่ายคล้อย ยิ่งเห็นขั้นตอนการผลิตจากแรงงานคนอย่างลึกซึ้งมากขึ้นเท่าไหร่ สิปรางค์ก็ยิ่งรู้สึกว่าโรงงานที่นี่ช่างแตกต่างจากที่หล่อนเคยเห็นมา ดูเหมือนว่าขั้นตอนที่ละเอียดอ่อนของการสีเมล็ด การคั่ว และการบดเมล็ดจะทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าได้ผูกพันกับเจ้าสิ่งที่เรียกว่ากาแฟนี้ไปโดยไม่รู้ตัว
"การผลิตที่นี่ต่างจากโรงงานที่ฉะเชิงเทรามากเลยนะคะ คือไม่นึกว่าแค่เป็นกาแฟที่สายพันธุ์ต่างกัน จะมีขั้นตอนที่ต่างกันขนาดนี้"
"ครับ ที่นั่นสายพันธุ์โรบัสต้า มันก็แค่กาแฟสำเร็จรูปน่ะครับ"
สิปรางค์จับน้ำเสียงเยาะๆของคนตรงหน้าได้ หล่อนปรายตามองเขาด้วยความหมั่นไส้
"และก็แน่นอนว่าเรื่องรสชาติก็คงจะสู้ที่นี่ไม่ได้" วินหันมามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยภาคภูมิใจในสิ่งที่เขาทำอยู่
"แต่สายพันธุ์นี้ก็มีขั้นตอนซับซ้อน และใช้พื้นที่มากกว่านะคะ" หญิงสาวเห็นสายตานั้นก็เลยอดไม่ได้ที่จะพยายามเอาชนะชายหนุ่ม
"นี่มะปรางได้ลองชิมกาแฟของโรงงานเราหรือยังครับ" นายช่างหนุ่มขมวดคิ้วใส่คนสวยที่ชอบเอาชนะ
"เราไม่ดื่มกาแฟ เพราะไม่มีประโยชน์กับร่างกาย ถึงไม่มีคาเฟอีน เราก็แอคทีฟได้" สิปรางค์ตอบหน้าเฉย จ้องคนตัวสูงกว่าอย่างท้าทาย
"เฮ้อ!" วินถึงกับต้องแกลังถอนหายใจออกมาดังๆ
บางครั้งคนสวยคนนี้ก็น่ารำคาญชะมัด…


หลังจากวันงานศพของเด็กหญิงนุ่น วินก็โผล่หน้ามาที่เรือนพักหลังน้อยริมน้ำทุกวันในตอนเช้าเพื่อมารับสิปรางค์ไปทำงาน และในตอนเย็นเขาก็รอรับหล่อนกลับพร้อมกัน แม้หญิงสาวจะทำงานดึกแค่ไหนชายหนุ่มก็จะอยู่รอ
ในตอนแรกๆสิปรางค์พยายามจะปฏิเสธ เพราะหล่อนคิดว่าไม่อยากรบกวนเขา หญิงสาวยืนยันจะให้รถของที่รีสอร์ตไปส่ง แต่วินให้เหตุผลว่าการที่รถของหญิงสาวต้องเข้าอู่ซ่อมนั้น เขาก็มีส่วนผิดเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงต้องรับผิดชอบ สิปรางค์จึงต้องยอมจำนนให้ชายหนุ่มรับส่งแต่โดยดี หญิงสาวไม่แน่ใจว่าหรือจริงๆหล่อนกำลังรู้สึกอบอุ่นอยู่ลึกๆในใจ เพราะอย่างน้อยหล่อนก็มีเขาเป็นเพื่อนในยามนี้ ยามที่ตนเองยังรู้สึกขวัญเสียจากการจากไปอย่างกะทันหันของเด็กหญิงนุ่น…
ยามเลิกงานวินมักจะพาหญิงสาวซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปตระเวนตามที่ต่างๆเพื่อเสาะแสวงหามื้ออาหารเย็นอร่อยๆ บางครั้งก็เป็นร้านเล็กๆข้างถนนแถวๆโรงงานบ้าง ในตัวเมืองอำเภอแม่ริมบ้าง หรือบางทีก็เป็นในตัวเมืองเชียงใหม่บ้าง มันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่สำหรับสิปรางค์อยู่พอสมควร หล่อนได้รับรู้ว่าอาหารที่อร่อยอาจจะไม่ได้อยู่ในร้านหรูๆแพงๆเสมอไป
ในช่วงแรกๆหญิงสาวยังรู้สึกขัดเขินเก้ๆกังๆตอนจะขึ้นลงมอเตอร์ไซค์ และหล่อนก็ไม่ชินที่จะซ้อนรถฝ่าฝุ่นฝ่าลมไปตามที่ต่างๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิปรางค์ก็เริ่มคล่องแคล่วมากขึ้นกับการซ้อนพาหนะคันนั้นไปกับชายหนุ่ม และในขณะที่หล่อนกำลังเริ่มจะคุ้นเคยกับการมีนายช่างหนุ่มมารับส่งทุกวัน รถเก๋งคันหรูของหล่อนก็ซ่อมเสร็จพอดี…
ไม่นานหลังงานศพของหลานสาว คำตั๋นก็กลับมาทำงานตามปกติ แต่กลับมาครั้งนี้ยามผู้สูงวัยไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แกไม่หลับในป้อมยามเหมือนเคย ความร่าเริงและช่างทักทายหายไป คงเหลือไว้แต่อาการเหม่อลอย
หากสิปรางค์เองก็ยังคงจอดรถแวะทักทายเมื่อเข้าประตูโรงงานมา และวานแม่บ้านในออฟฟิศให้เอากาแฟไปให้แกทุกเช้า
"คุณสิปรางค์บ่ต้องฮื้อคนเอากาแฟมาให้ผมก็ได้คับ ผมบ่หลับแล้ว" คำตั๋นบอกหญิงสาวในเช้าวันนึงเมื่อหล่อนเปิดกระจกรถลง
"ผมคงหลับบ่ได้อีกแล้วคับ" น้ำเสียงแกดูเศร้าสร้อย
สิปรางค์มองยามสูงวัยด้วยความสงสารเหลือประมาณ หญิงสาวเข้าใจความรู้สึกของคำตั๋นดี หล่อนเองเพิ่งรู้จักกับเด็กหญิงนุ่นได้ไม่นาน หล่อนยังเสียน้ำตามากมายไปกับความสูญเสียครั้งนี้ แล้วคนตรงหน้าหล่อนผู้เป็นตาและเลี้ยงเด็กหญิงนุ่นมาล่ะ เขาจะใจสลายขนาดไหน…
การทำงานอย่างหนักต่อเนื่องมาทั้งอาทิตย์ทำให้เย็นวันศุกร์อย่างวันนี้เป็นวันที่สิปรางค์รู้สึกล้าเป็นพิเศษ หญิงสาวรู้สึกอยากผ่อนคลายอย่างอื่นบ้างนอกไปจากการทำงาน ครั้นจะชวนณัฐออกไปหาร้านอาหารดีๆในตัวเมืองเชียงใหม่ เขาก็มีนัดเสียแล้ว ส่วนที่รีสอร์ตวันนี้ก็ไม่มีคนอยู่ ปริมและครอบครัวพากันเข้ากรุงเทพไปเยี่ยมบิดามารดาของหล่อนเนื่องจากเป็นช่วงโรงเรียนปิดเทอมของหลานสาว หญิงสาวนึกถึงวินขึ้นมา แต่วันนี้เป็นวันศุกร์ชายหนุ่มต้องเตรียมตัวไปเล่นดนตรีที่ผับ เฮ้อ เพื่อนคนอื่นๆในเชียงใหม่หล่อนก็ไม่มีเสียด้วย
จะไปไหนดีนะ
นึกไปถึงตลาดนัดแถวไม่ไกลจากรีสอร์ตที่หล่อนเคยไปกับวินครั้งหนึ่ง ตลาดที่เต็มไปฝุ่นตลบขึ้นมาจากพื้นดินยามที่ผู้คนเดินไปมา
งั้นไปเดินเล่นหาของกินที่ตลาดฝุ่นตลบดีกว่า
หญิงสาวจึงออกจากโรงงานไม่ช้าจนเกินไปนัก ขณะหล่อนไปถึงตลาดยังพอมีแดดอ่อนๆยามเย็นพอให้สัมผัสอยู่บ้าง หล่อนชอบบรรยากาศของตลาดนัดกลางทุ่งแห่งนี้ ผู้คนหลากหลายมาเดินกันอย่างคึกคัก พ่อค้าแม่ค้าที่นี่ใจดี และมักจะทักทายคนแปลกหน้าอย่างหล่อนเสมอๆ
สิปรางค์เดินดูตลาดอย่างเพลิดเพลิน แต่ในขณะที่หล่อนกำลังหยุดคุยกับแม่ค้าขายหมูปิ้งเจ้าหนึ่งเรื่องการหมักหมูอย่างออกรสนั้น หญิงสาวก็รู้สึกถึงแรงกระชากของกระเป๋าสะพายจากทางข้างหลัง และก่อนที่หล่อนจะทันรู้ตัวและรักษากระเป๋าไว้นั้น กระเป๋าของหล่อนก็ตกไปอยู่ในมือเด็กหนุ่มร่างเล็กเสียแล้ว เด็กหนุ่มวิ่งหนีหลบหลีกผู้คนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
"ช่วยด้วยค่า คนขโมยกระเป๋า"
เจ้าของกระเป๋าตะโกนเสียงดังและเริ่มออกวิ่งไล่ตามเจ้าหัวขโมย แต่ดูเหมือนว่าแม้สิปรางค์จะพยายามวิ่งอย่างสุดแรงแล้วมันก็ยังไม่ช่วยอะไร เด็กหนุ่มวิ่งเร็วกว่าหล่อนมากและนำหน้าไปไกล หญิงสาวเริ่มเหนื่อยหอบและหยุดพัก หล่อนเริ่มหมดหวัง ทันใดนั้นก็มีจักรยานเก่าๆคันหนึ่งแล่นแซงหน้าผ่านหล่อนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมองตามไปก็เห็นหลังคนขี่ไวๆว่าเกือบไล่ทันเด็กหนุ่มแล้ว
แต่แล้วจักรยานคันนั้นก็เสียหลักล้มลง คนขี่รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไล่ตามเด็กหนุ่มไปอีก สิปรางค์จึงออกวิ่งตามไปบ้าง หล่อนวิ่งไปจนถึงจักรยานแล้วคว้าจักรยานขึ้นมาขี่ตามทั้งคู่ไป แต่ทว่าหญิงสาวเองก็ไม่คุ้นชินกับการขี่จักรยานนัก การเดินทางด้วยจักรยานของสาวกรุงเทพจึงเป๋ไปเป๋มา กว่าหล่อนจะไปถึง เจ้าของจักรยานคันเก่าคันนี้ก็ไล่ตามเด็กหนุ่มทันแล้ว และกระเป๋าของหล่อนก็มาอยู่ในมือเจ้าของจักรยานเรียบร้อย ส่วนเจ้าหัวขโมยเมื่อมองเห็นหญิงสาวเจ้าของกระเป๋าตามมาสมทบจึงฉวยโอกาสขณะที่ทุกคนกำลังชุลละมุนรีบวิ่งหนีไป
"อ้าว คำตั๋น!"
หญิงสาวซึ่งกำลังหอบแฮกต้องอุทานออกมาอย่างแปลกใจ เมื่อพบว่าเจ้าของจักรยานเก่าๆคันนี้คือยามสูงวัยประจำโรงงานหล่อนนั่นเอง
"ขอบคุณมากเลยนะคะคำตั๋น อุตส่าห์วิ่งไล่ตามมาให้" สิปรางค์รับกระเป๋ามาจากชายสูงวัย ยกมือไหว้ละล่ำละลักขอบคุณเขา ทั้งเหนื่อย ทั้งตกใจ
"บ่เป็นหยังคับ" คำตั๋นพูดพลางหอบพลาง และปัดฝุ่นตามเนื้อตามตัว เหมือนเขาจะมีบาดแผลเล็กน้อยตามข้อศอกและหัวเข่า
"โธ่ เลยเป็นว่าคำตั๋นต้องเจ็บตัวไปด้วยเลย" หญิงสาวขยับเข้าไปดูแกใกล้ๆ
"โอ้ะ นิดน่อยคับ" ชายชราพูดอย่างไม่ใส่ใจพลางมองไปรอบๆ น้ำเสียงยังมีอาการเหนื่อยหอบอยู่
"นี่เฮามาไกลกันแต้ๆ แล้วรถคุณสิปรางค์อยู่ตี้ใดคับ"
"จอดไว้ที่ท้ายตลาดโน่นจ๊ะ ไกลเลย" หล่อนยิ้มแหยๆ เหลียวมองไปทางตลาดที่พากันวิ่งจากมา เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้หล่อนและคำตั๋นอยู่บนทางดินกลางทุ่งนาห่างจากตลาดพอสมควร
"อั๊นคุณซ้อนท้ายผม เดี๋ยวผมพาไปส่งที่รถ" คำตั๋นทำท่ากระย่องกระแย่งขึ้นขี่รถจักรยาน
"โอ๊ย คำตั๋น ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นเดินไปเองได้ ว่าแต่คำตั๋นเถอะ ไหวเหรอคะนั่น"
สิปรางค์นึกสงสารชายสูงวัยจับใจ ท่าทางเขาไม่ได้ห่วงตัวเองเอาเสียเลย
"บ่เป็นหยังคับ ได้อยู่" เขาพูดอีก
'ไม่เป็นไร' อีกแล้ว…
ตั้งแต่มาอยู่ที่เชียงใหม่นี่ สิปรางค์ได้ยินคำนี้บ่อยมากจากปากของหลายๆคน ผู้คนที่นี่เค้าไม่คิดจะ เป็นไร กันบ้างหรือ แต่กระนั้น ตัวหล่อนเองขณะนี้ก็เหนื่อยหอบเหลือทน ไม่แน่ใจว่าหล่อนจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ในการจะเดินกลับไปถึงที่รถ หรือการซ้อนท้ายคำตั๋นกลับไปจะเป็นความคิดที่ไม่เลว
หวังว่าตัวเราจะไม่หนักเกินไปนะ คำตั๋นจะขี่ไหวหรือเปล่านี่…
ภาพชายสูงวัยใส่ชุดยามของโรงงานปั่นจักรยานไปตามคันนาโดยมีหญิงสาวสวยในชุดกระโปรงหรูซ้อนท้าย นำมาซึ่งความแปลกใจให้กับผู้ที่สัญจรไปมาแถวนั้นอยู่ไม่น้อย สองคนนี้มาด้วยกันได้อย่างไร แสงแดดยามเย็นที่พาดผ่านทุ่งนาและสายลมที่พัดเอื่อยๆทำเอาสิปรางค์รู้สึกหายเหนื่อย ไม่นึกไม่ฝันว่าตนเองจะได้มาซ้อนท้ายจักรยานอยู่กลางทุ่งนาเช่นนี้
ชีวิตที่เชียงใหม่ช่างเป็นชีวิตที่พาความแปลกใหม่มาให้หล่อนอยู่เรื่อยๆจริงๆ…
ชายชราขี่จักรยานพาหญิงสาวมาส่งที่รถ แล้วทำท่าจะจากไปง่ายๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เดี๋ยวค่ะคำตั๋น นี่คำตั๋นมาซื้อกับข้าวใช่ไหมคะเนี่ย"
สิปรางค์นึกขึ้นได้ เมื่อเห็นกับข้าวสองสามถุงยังค้างอยู่ในตะกร้าหน้าจักรยานในลักษณะกระจัดกระจาย ส่วนอีกหลายถุงคงหล่นหายไปตอนที่จักรยานล้ม
"คำตั๋น… ชั้นไม่รู้จะขอบคุณหรือจะตอบแทนคำตั๋นยังไงดี งั้นคำตั๋นต้องรับค่ากับข้าวไปนะคะ" หญิงสาวรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย หยิบเงินเกือบทั้งหมดที่มีติดในกระเป๋าเงินส่งให้เขา
"โอ้ะ บ่เป็นหยังคับคุณ" ชายชราพูดคำนี้อีกแล้ว
"ต้องเป็น ต้องเป็น คำตั๋นช่วยชั้น คำตั๋นเจ็บตัว คำตั๋นต้องเสียตังค์ซื้อกับข้าวใหม่อีก คำตั๋นต้องเอาเงินนี่ไปค่ะ"
คนสวยพูดยาวเหยียด และพยายามจะยัดเยียดปึกธนบัตรนั้นใส่มือยามผู้สูงวัย แต่คำตั๋นไม่ยอมรับท่าเดียว และทำท่าจะถอยหนี
"คุณเก็บเงินไว้ใช้เถอะคับ ผมแก่แล้ว หลานก็บ่อยู่ละ อยู่กะเมียตึงสองคน บ่ต้องใจ้เงินหยังนัก งานก่อมีทำที่โรงงาน เต้านี้ก่พอแล้วคับ"
คำตั๋นพูดด้วยแววตาซื่อๆ สิปรางค์เชื่อว่าเขาหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ หญิงสาวน้ำตาคลอ รู้สึกผิดขึ้นมาลึกๆในใจ
แต่คำตั๋น… โรงงานของพวกเรากำลังจะถูกปิด…
"งั้นเดี๋ยวชั้นพาคำตั๋นไปซื้อกับข้าวใหม่ ซื้อให้เยอะๆเลย ไว้กินหลายๆวันเลยก็ได้ นะ นะ" คนรู้สึกผิดยังไม่ละความพยายาม
"บ่เป็นหยังคับ เดี๋ยวฮื้ออิแม่มันหาผักแถวบ้านเอาก็ได้คับ" ชายชรายิ้มอย่างใจดี
'ไม่เป็นไร' อีกแล้ว คำนี้อีกแล้ว… หญิงสาวรู้สึกเบื่อคำนี้เต็มทน คนแถวนี้จะหัดเห็นแก่ตัว หัดโลภบ้างไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมีน้ำใจกันตลอดเวลา
"ผมไปล่ะคับ อิแม่มันจะรอ"
ว่าแล้วร่างผอมแห้งนั้นก็คว้าจักรยานคันเก่าขี่ออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่หญิงสาวจะทันพูดอะไรต่อไป สิปรางค์ได้แต่ถอนหายใจและมองตามด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ มันเป็นประสบการณ์ที่หล่อนไม่เคยพบเจอมาก่อน
การมีน้ำใจให้คนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน มันมีอยู่จริงๆหรือนี่…


เช้าวันนี้เป็นอีกวันที่สิปรางค์ตรงแวะเข้าห้องกาแฟก่อนเพื่อไปทักทายเด็กหญิงนุ่นเหมือนในทุกๆเช้า ครั้งนี้หญิงสาวมีหนังสือสองสามเล่มติดมือมาฝากเด็กน้อย วินก็ถือโอกาสแวะขึ้นมาคุยเล่นกับน้องนุ่นของเขาด้วย สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ เจ้าตัวน้อยจะเข้ามานั่งที่ห้องกาแฟทุกวัน ภาพที่ทุกๆคนจะเจอก็คือเด็กหญิงตัวเล็กๆนั่งวาดรูประบายสีสลับกับการอ่านหนังสือนิทานอย่างเงียบๆ รอบๆตัวของหนูนุ่นมักจะเกลื่อนไปด้วยดินสอสีหรือไม่ก็บรรดาหนังสืออีกหลายเล่มที่เหล่าพนักงานต่างเอ็นดูพากันนำมาฝาก
หลังจากชงกาแฟเสร็จ สิปรางค์เดินเข้าไปนั่งข้างๆเด็กหญิง จิบกาแฟ พลางมองดูเด็กหญิงวาดรูป หลังๆมานี้หล่อนอดไม่ได้ที่จะลองดื่มกาแฟตามคำคะยั้นคะยอของช่างวินสารถีที่หล่อนติดรถเขามาทำงานทุกวันในช่วงนี้ ไปๆมาๆหล่อนก็ติดใจกาแฟยี่ห้อมิตรแท้ของที่นี่เข้าเสียแล้ว
'ไงละ เริ่มติดใจกาแฟมิตรแท้ของโรงงานเราแล้วใช่ไหมล่ะครับ' ตอนนั้นวินทำหน้าเยาะเย้ยเมื่อเห็นหล่อนเริ่มจะหัดดื่มกาแฟ
'ก็… ไหนๆก็มาอยู่แถวนี้แล้ว ก็ลองๆดื่มดู' หล่อนลอยหน้าลอยตาตอบเขากลับไป
"หนูวาดให้คุณ"
เด็กหญิงยื่นภาพวาดมาตรงหน้า ดึงภวังค์ของสิปรางค์ให้กลับมาอยู่ในห้องกาแฟอีกครั้ง หญิงสาวรับภาพจากมือน้อยๆนั่นไปดู ปรากฏว่าเป็นภาพผู้หญิงมัดผมหางม้ายืนอยู่ข้างหน้าประตูโรงคั่วกาแฟ ข้างๆซ้ายขวามีรูปคนจำนวนหนึ่งยืนเรียงรายกันอยู่ ส่วนประตูโรงงานที่อยู่ไกลๆนั้นมีป้อมยามเล็กๆเบียดชิดอยู่ มีผู้ชายซึ่งคาดว่าจะเป็นคำตั๋น กับเด็กหญิงตัวน้อยยืนตัวตรงอยู่หน้าป้อม
สิปรางค์อดที่จะยิ้มหวานออกมาไม่ได้ ด้วยบุคคลต่างๆในรูปมีลักษณะอ้วนกลมกันทุกคน แต่เมื่อเพ่งมองลักษณะการแต่งกายที่แตกต่างกันก็พอจะดูออกว่าใครเป็นใคร
"น่ารักจังเลย วาดเก่งมาก ฝีมือดีนะเราน่ะ" หญิงสาวยกภาพขึ้นมาชื่นชมใกล้ๆ มีใบหน้าคร้ามๆของใครบางคนยื่นเข้ามาดูด้วย
"โห น้องนุ่น อิหยังมาวาดงามขนาด" วินเองก็นึกไม่ถึงว่าหลานสาวของคำตั๋นจะมีฝีมือทางศิลปะขนาดนี้ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปขยี้ผมของเจ้าตัวน้อยอย่างเอ็นดู
"ไหนดูซิ ว่ามีใครบ้าง"
ณัฐเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาชะโงกเข้ามาดูภาพวาดของเด็กหญิงด้วย
"มาทายกันดีกว่า นี่คุณสิปรางค์ นี่คุณณัฐ นี่คุณวิชิต" ณัฐเริ่มไล่เรียงตัวบุคคลอ้วนกลมในภาพ "แล้วแถวเรียงซ้ายขวานี่ดูไม่ออกเลยแฮะ"
"นี่พี่ดนัย พี่แหวว พี่ราณี พี่วิน พี่โต้ง พี่อู๊ด ใช่ไหม"
วินต่อเติมชื่อตัวละครในภาพให้ เด็กหญิงนุ่นยิ้มกว้าง ทำท่าดีใจที่อ้ายนายช่างหล่อๆคนนี้ดูออกว่าบุคคลในภาพเป็นใครกันบ้าง
"อู้ย ก็คุณนุ่นวาดทุกคนตัวกลมกันหมดเลย คุณณัฐก็ทายไม่ถูกน่ะซีคะ" หนุ่มหล่อจากกรุงเทพทำน้ำเสียงตัดพ้อไปยังคุณนุ่น
"นี่อ้ายวินก็ตัวกล้มกลมไปกะเปิ้ลโตยนาเนี่ย มีคุณนุ่นเต้าอะตี้งามเหมือนตัวจริง" หนุ่มหล่อชาวเหนือหยอกเย้าคุณนุ่นบ้าง
เจ้าตัวน้อยหัวเราะกว้างแบบเขินอาย ทั้งวินและณัฐต่างก็พากันหัวเราะไปกับเด็กหญิงด้วย สิปรางค์มองภาพตรงหน้าอย่างเอ็นดู เอ็นดูทั้งเด็กน้อย เอ็นดูทั้งชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้า หล่อนไม่คิดว่า หนุ่มเจ้าชู้อย่างณัฐและหนุ่มห้าวหน้าเฉยอย่างวิน เวลาอยู่ต่อหน้าเด็กน้อยจะแอบมีอาการที่น่ารักอย่างนี้ด้วย
และในขณะที่ทุกคนในห้องกาแฟกำลังคุยกันอยู่อย่างสนุกสนานกับเด็กหญิงนุ่นนั้น ข้างนอกห้องก็ปรากฏหญิงสาวนางหนึ่งกำลังยืนดูเหตุการณ์นั้นอยู่ด้วย ราณีมองภาพบรรยากาศอันรื่นเริงนั้นด้วยความรู้สึกอิจฉาสิปรางค์ หล่อนอยากจะเข้าไปยืนอยู่ตรงนั้นแทนที่ผู้หญิงจากกรุงเทพคนนี้นัก อยากจะได้รับความสนใจจากชายหนุ่มทั้งสองคนนั้นบ้าง…
เช้าวันถัดมา วินมารับสิปรางค์ที่เรือนพักอีกเช่นเคย แต่คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ให้วินแวะซื้อกาแฟให้คำตั๋น เพราะหล่อนตั้งใจว่า จะให้เด็กหญิงนุ่นชงกาแฟของโรงงานไปให้คำตั๋นแทนตามคำแนะนำของวิน
แต่เมื่อมาถึงหน้าป้อมยาม คนที่เปิดประตูให้กลับไม่ใช่คำตั๋น
"อ้าว สมคิด คำตั๋นไปไหนล่ะ"
นายช่างหนุ่มเอ่ยทักคนงานที่มาเฝ้าป้อมยามแทนคำตั๋นในเช้านี้ นอกจากคุณวิชิตแล้ว ก็เห็นจะมีแต่เขานี่ล่ะที่รู้จักชื่อของคนงานทุกคนในโรงงาน
"คำตั๋นลางานคับ หลานเปิ้นต๋าย" สมคิดตอบหน้าตาสลด
"อะไรนะ หลานคำตั๋นตาย หลานคนไหน"
คนที่กำลังซ้อนมอเตอร์ไซค์อยู่ถามโดยเร็ว เริ่มใจหายและเริ่มหน้าเสีย หญิงสาวรีบถอดหมวกกันน็อคออก หลานคำตั๋นน่าจะมีหลายคนน่า หล่อนภาวนาไม่ให้เป็นอย่างที่หล่อนกลัว
"หลานเปิ้นมีคนเดียวคับ น้องนุ่นนั่นล่ะคับ"
สิปรางค์ตัวชาเมื่อได้ยินคำตอบ วินรีบดับเครื่องจอดรถมอเตอร์ไซค์ทันที ทั้งเขาและสิปรางค์รีบลงจากมอเตอร์ไซค์ตรงเข้าไปหาสมคิด
"จริงหรือสมคิด! น้องนุ่นหรือ น้องนุ่นเป็นอะไร!" หญิงสาวปากสั่นใจสั่นพยายามคาดคั้นจากคนงานตรงหน้า
"ผมก่อบ่ฮู้แต้คับ หันว่าโดนรถชนตอนจะข้ามถนนตะคืน" สมคิดมีสีหน้าเศร้าสร้อยเมื่อต้องรายงานคนทั้งสองในเรื่องที่เขาเองไม่อยากจะนึกถึง
สิปรางค์มือไม้อ่อน ร่ำๆจะทรงตัวยืนไม่อยู่ หล่อนไม่อยากจะเชื่อ เมื่อวานทุกคนยังพูดคุยหยอกล้อกับเด็กหญิงอยู่เลย หญิงสาวหันหน้ามาหาคนข้างๆอย่างจะขอที่พึ่ง หล่อนส่ายหน้าไปมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะรื้นขึ้นมา วินมองหล่อนอย่างเข้าใจ เขาเองก็รู้สึกตกใจและเศร้าใจไม่ต่างไปจากมะปรางของเขา…
ค่ำวันนั้นคุณวิชิตจัดการให้ทางโรงงานรับเป็นเจ้าภาพงานศพให้หลานสาวของคำตั๋น โดยคำตั๋นและญาติๆตกลงกันว่าจะสวดแค่คืนเดียวและเผาเลยเพราะต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย
วันนั้นทั้งวันสิปรางค์ไม่มีสมาธิในการทำงานเลย หญิงสาวเลิกงานเร็วเป็นพิเศษ เพราะตั้งใจจะไปให้ถึงวัดก่อนการสวดจะเริ่มขึ้น ประจวบเหมาะกับที่วันนี้ณัฐและหล่อนมาทำงานในชุดสีดำอยู่แล้ว ทั้งสองจึงรีบตรงไปที่วัดพร้อมกันทันทีหลังเลิกงาน ส่วนพนักงานคนอื่นๆในออฟฟิศก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยคุณวิชิตประกาศให้วันนี้งดการทำงานกะเย็น และให้ดนัยจัดหารถสองแถวมารับคนที่ต้องการจะไปร่วมสวดศพที่วัดแต่ไม่มีพาหนะเป็นของตนเอง…
สิปรางค์กับณัฐมาถึงวัดก่อนเวลาสวดพอสมควร เป็นครั้งแรกที่หล่อนมีโอกาสได้มางานศพที่จัดในวัดเล็กๆในต่างจังหวัดเช่นนี้ วัดอยู่ไม่ไกลจากโรงงานนัก และก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านของคำตั๋น บรรยากาศของวัดชวนวังเวงอยู่ไม่น้อย โลงเล็กๆนั้นตั้งอยู่บนศาลาวัดเก่าๆซึ่งเป็นเรือนไม้เล็กๆยกพื้นสูง ซึ่งสิปรางค์คิดว่าศาลานี้ปกติก็คงใช้เป็นชานอเนกประสงค์สำหรับทุกโอกาส เพราะหล่อนก็ไม่เห็นนอกจากศาลานี้จะมีศาลาอื่นอีก นอกเหนือไปจากโบสถ์เล็กๆและกุฏิด้านหลังซึ่งเป็นของหลวงตาเจ้าอาวาส และพระอีกไม่กี่รูปที่จำวัดอยู่
คำตั๋นและครอบครัวยืนคอยต้อนรับอยู่บนศาลาแล้ว สิปรางค์และณัฐตรงเข้าไปแสดงความเสียใจกับยามสูงวัย และยื่นซองให้เพื่อทำบุญ ก่อนจะเข้าไปกราบศพและถอยมานั่งบนเสื่อตรงด้านข้าง ส่วนณัฐได้เดินเข้าไปหาคำตั๋นพร้อมกับช่วยต้อนรับแขกที่กำลังทยอยขึ้นบันไดศาลามา
สิปรางค์นั่งมองโลงศพเล็กๆนั่นด้วยน้ำตาคลอเบ้า หล่อนเพิ่งจะมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน ไม่นึกว่าจะต้องมาเจอกับเรื่องสะเทือนจิตใจขนาดนี้ ความรู้สึกผูกพันที่เกิดขึ้นกับเด็กหญิงนุ่นในช่วงเวลาสั้นๆที่ผ่านมาทำเอาหญิงสาวอ่อนไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ทำไมเชียงใหม่ช่างใจร้ายกลับหล่อนจัง…
พอพลบค่ำ คุณวิชิต พนักงานจากสำนักงานและคนงานในโรงงานต่างทยอยพากันมามากมายจนเต็มศาลาวัดเล็กๆแห่งนั้น ทุกคนต่างมีใบหน้าที่โศกเศร้าเสียใจ ภาพของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ในป้อมยามกับคำตั๋นในช่วงเวลาที่ผ่านมาเป็นภาพที่ไม่มีใครลืมได้ลง
วินและนายช่างคนอื่นๆตามมาทีหลัง พวกเขามากันในตอนที่พระเกือบจะขึ้นสวด เมื่อกราบศพเสร็จ วินและพรรคพวกก็ต้องกลับลงไปยืนข้างล่างเนื่องจากที่นั่งบนศาลาเต็มแล้ว สิปรางค์มองตามหลังชายหนุ่มไป เห็นเขาเหลียวมองไปรอบๆก่อนที่จะลงบันได ทำท่าเหมือนกำลังมองหาใคร และเมื่อเขาเห็นหล่อน เขาก็ยิ้มน้อยๆให้อย่างอบอุ่นและทำปากบอกแบบไม่มีเสียงว่า จะลงไปรอข้างล่าง หญิงสาวพยักหน้าและยิ้มตอบเขาอย่างเศร้าๆ…
คนจากโรงงานส่วนใหญ่พากันแยกย้ายกลับหลังพระสวดเสร็จ จะมีก็แต่ญาติๆและชาวบ้านแถวนั้นที่ยังคงอยู่บนศาลา สิปรางค์บอกณัฐว่าจะกลับบ้านกับช่างวิน เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของหล่อนทำหน้าตาล้อเลียนเล็กน้อย ทำให้หญิงสาวต้องตัดบทว่าเพราะบ้านอยู่ทางเดียวกัน
วินยืนสูบบุหรี่รอหล่อนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างบันไดศาลา ในขณะที่กลุ่มช่างคนอื่นๆกลับไปหมดแล้ว แล้วสองหนุ่มสาวก็พากันเดินอย่างเงียบๆมายังที่จอดรถมอเตอร์ไซค์
ระหว่างทางกลับรีสอร์ต ชายหนุ่มพาสิปรางค์มาแวะที่ร้านข้าวต้ม เขารู้ว่าหล่อนยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่กลางวัน วินรับหน้าที่สั่งอาหารเนื่องจากหญิงสาวไม่แสดงอาการว่าอยากจะกินอะไรเลยทั้งสิ้น หล่อนได้แต่ทำหน้าเศร้าและมองไปรอบๆ เขาสังเกตว่าคนตรงหน้าเขากำลังพยายามจะกลั้นน้ำตา
"ร้องไห้ออกมาก็ได้นะครับ ไม่เป็นไรหรอก"
น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยนกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว เป็นน้ำเสียงอันอ่อนโยนที่แทบจะไม่เคยได้ยินออกจากปากเขามาก่อนนี้เองที่ทำให้สิปรางค์สะอื้นโฮออกมา แม้คนทั้งร้านข้าวต้มจะหันมามอง แต่วินก็ไม่สนใจ เขาหยิบทิชชูส่งให้มะปรางของเขา
"เมื่อวานแกยังวาดรูปพวกเราอยู่เลยวิน" หญิงสาวสะอึกสะอื้น
"แต่วันนี้แกไม่อยู่แล้ว" น้ำเสียงหล่อนขาดเป็นห้วงๆ
วินมองคนบอบบางตรงหน้าอย่างสงสาร เขาไม่นึกมาก่อนว่าภายใต้ความมั่นใจที่สิปรางค์แสดงออกมาอยู่ตลอดเวลา แท้จริงแล้วหญิงสาวจะเป็นคนอ่อนไหวง่ายขนาดนี้ ชายหนุ่มเริ่มมองคนสวยตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเคยคิดว่าหล่อนเป็นคนไม่มีหัวใจ ไม่เคยคิดถึงอะไรนอกจากเรื่องงาน…
หลังเรียบร้อยจากมื้อข้าวต้ม วินก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตรงมาส่งหญิงสาวที่หน้าบ้านพัก สิปรางค์ลงจากรถแล้วคืนหมวกกันน็อคให้เขาอย่างช้าๆ หน้าตาของหล่อนยังดูเศร้าหมอง ชายหนุ่มจึงตัดสินใจดับเครื่องมอเตอร์ไซค์
"ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนมั้ย"
วินเอ่ยออกไป สงสารคนตัวเล็กข้างหน้าจับใจ หญิงสาวคงรู้สึกเศร้าและเสียขวัญไม่น้อยที่ต้องมาเผชิญกับความตายของคนใกล้ตัวโดยที่คาดไม่ถึง สิปรางค์พยักหน้า หล่อนยังไม่อยากจะอยู่คนเดียว อาจเป็นเพราะความแปลกถิ่นด้วยที่ทำให้ความรู้สึกอ้างว้างและใจหายอย่างบอกไม่ถูกถาโถมเข้ามา หญิงสาวมีความรู้สึกต้องการใครสักคนอยู่ข้างๆในเวลาเช่นนี้…
วินตามคนตัวเล็กขึ้นมาบนชานระเบียงไม้บ้านพัก เขาขออนุญาตหล่อนสูบบุหรี่ สิปรางค์พยักหน้า แล้วก็หายเข้าไปในห้องและกลับออกมาพร้อมแก้วน้ำดื่มและที่เขี่ยบุหรี่ หญิงสาววางแก้วน้ำลงบนม้านั่งยาวนั่น และยื่นที่เขี่ยบุหรี่ให้เขา ชายหนุ่มเลิกคิ้วนิดนึง ทำท่าล้อเลียนว่าหล่อนสูบบุหรี่ด้วยหรือ
"มันมีอยู่แล้วในห้อง คงสำหรับแขกที่ติดบุหรี่" หล่อนมองบนพลางทำหน้าเบื่อหน่าย
คนตัวสูงหัวเราะเบาๆ สิปรางค์อดที่จะยิ้มไม่ได้ยามเมื่อมองหน้าเขาในตอนนี้ หญิงสาวชอบเวลาที่ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ มันทำให้หล่อนรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด มันเหมือนกับว่าโลกนี้ไม่มีอะไรที่ต้องกังวลอีกต่อไป สิปรางค์แน่ใจตัวเองว่า หล่อนไม่ได้ชอบมองช่างวินเพราะเขาหน้าตาดี หรือเพราะท้ายทอยสีคร้ามแดดที่มีเสน่ห์ของเขา รอบกายของหล่อนที่ผ่านมามีผู้ชายที่หน้าตาดีกว่าคนตรงหน้านี้เยอะแยะไป แต่คงเพราะนัยน์ตากลั้วยิ้มคู่นั้นต่างหาก ที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกอยากจะมองผู้ชายคนนี้บ่อยๆ
"ห้องเราไม่มีกาแฟนะ"
สิปรางค์พูดพลางนั่งลงบนม้านั่งยาวชิดเสาของระเบียงอีกด้านหนึ่ง หญิงสาวยกเข่าทั้งสองขึ้นมานั่งชัน พร้อมกับกอดเข่าคู่นั้นเอาไว้หลวมๆ ตามองมาที่เงาสูงๆในความมืดที่กำลังยืนพิงเสาระเบียงสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ ชายหนุ่มหันหน้าออกไปทางแม่น้ำด้วยต้องการไม่ให้ควันบุหรี่ลอยมาทางหญิงสาว เสี้ยวหน้าคมยามต้องแสงไฟสลัวนั้นชวนมองยิ่งนัก ชายหนุ่มอาจไม่ได้เป็นคนหน้าตาหล่อสะดุดตามาก แต่ด้วยบุคลิกที่เป็นธรรมชาติ ยามที่เขาพูด ยามที่เขายิ้ม กลับทำให้เขามีเสน่ห์น่ามองอย่างประหลาด…
ทั้งสองต่างอยู่กันอย่างเงียบๆอย่างนั้นพักใหญ่ จนกระทั่งวินสูบบุหรี่จนหมดมวน ชายหนุ่มจึงหันกลับมานั่งลงบนมานั่งยาวชิดเสาอีกด้านหนึ่งแล้วหันหน้าเข้าหาหญิงสาวเช่นกัน เขายกขาทั้งสองข้างมาขึ้นนั่งขัดสมาธิ และก็เอาข้อศอกข้างหนึ่งขึ้นวางบนสันพนักราวระเบียงก่อนที่วางใบหน้าด้านหนึ่งซบลงไปที่ท่อนแขนของตัวเอง ชายหนุ่มสบตาสิปรางค์อย่างนิ่งๆ ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาทางสีหน้า แต่แววตาคมกริบคู่นั้นกลับปรากฏน้ำตาคลอเบ้า ส่วนหญิงสาวน้ำตาไหลเป็นสาย หล่อนยกมือข้างหนึ่งขึ้นป้ายหยาดน้ำใสๆนั่น แล้วหันทั้งตัวไปทางแม่น้ำ สอดขาทั้งสองข้างลงห้อยลงที่ช่องระหว่างพนักราวระเบียง หญิงสาวซบหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสอง ร้องไห้โฮ สะอื้นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมานั่งมองความมืดของแม่น้ำอย่างเงียบๆ…
สิปรางค์ไม่รู้ว่าทั้งวินและหล่อนนั่งร้องไห้กันอย่างเงียบๆเช่นนั้นอยู่เป็นเวลานานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็มีมือมาแตะที่แขนหล่อนเบาๆ นี่หล่อนเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หญิงสาวลืมตาแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงข้าง วินยิ้มน้อยๆพยักหน้าให้หล่อน พร้อมชี้ที่นาฬิกาข้อมือของเขาทำปากกระซิบแบบไม่มีเสียงว่า ดึกมากแล้ว สิปรางค์ยิ้มอย่างอายๆ ยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตา ขยับตัวลุกขึ้น นี่เขานั่งเฝ้ามองหล่อนหลับอยู่นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมมารับนะครับ เข้านอนเถอะครับ"
"ขอบคุณนะวิน วินกลับเถอะค่ะ"
หญิงสาวขอบคุณเขาจากใจจริง ชายหนุ่มนั่งอยู่เป็นเพื่อนตามที่เขาให้สัญญากับหล่อนไว้จริงๆ
"ผมไปนะครับ"
เขาพูดอย่างอ่อนโยน สบตาหล่อนชั่วหนึ่งหนึ่งอึดใจ ก่อนที่จะยิ้มน้อยๆแล้วหันหลังเดินลงบันไดไป สิปรางค์ยังรอยืนส่งเขาอยู่บนระเบียง จนชายหนุ่มสตาร์ทเครื่องรถ และเงยหน้าขึ้นมาทำไม้ทำมือไล่ให้หล่อนไปนอน หญิงสาวจึงโบกมือให้เขาแล้วหมุนตัวเข้าประตูเรือนพักไป
นั่นแหละ เขาจึงยอมออกรถกลับ…


"คุณสิปรางค์เคยขึ้นไปชิมกาแฟสดในไร่กาแฟบนดอยมาบ้างหรือยังครับ"
วินเอ่ยปากถามหญิงสาวขณะที่สายตายิ้มๆของเขาจับจ้องหล่อนที่กระจกมองหลัง เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ชายหนุ่มยังคงเรียกหล่อนอย่างเต็มยศเสมอ วันนี้นายช่างหนุ่มรับอาสาพาสิปรางค์และณัฐมาเที่ยวดูไร่กาแฟตามคำแนะนำของคุณวิชิต และเมื่อมีบุคคลที่สามมาด้วยมะปรางของเขาก็กลับไปเป็นคุณสิปรางค์ที่โรงงานดังเดิม
มะปรางของเขา…หรือ?
วินยิ้มกับตัวเองอย่างเขินๆ เอ นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เขาเรียกมะปรางว่า…มะปรางของเขา
หญิงสาวทำคิ้วขมวดสบตาชายหนุ่มมาจากกระจกหลัง ท่าทางไม่สบอารมณ์ที่เขาหยอกหล่อนเรื่องนี้ วินก็รู้ว่าเมื่อก่อนหล่อนเป็นคนไม่ดื่มกาแฟ เพิ่งจะมาเริ่มดื่มก็ตอนมาทำงานที่โรงงานที่เชียงใหม่นี่ล่ะ
"พี่ปรางแกไม่เคยสนใจเรื่องของกาแฟหรอกครับ แปลกคน ทำงานบริษัทกาแฟแท้ๆ แต่ไม่ดื่มกาแฟ" ณัฐตอบแทนหญิงสาวขณะที่นัยน์ตาของเขาจับจ้องอยู่ที่วิวสวยๆข้างทาง
จริงของณัฐ เรื่องที่คิดจะมาท่องเที่ยวดูไร่กาแฟนั้นไม่เคยอยู่ในหัวสิปรางค์เลย และแท้จริงแล้ววันนี้หล่อนอยากจะพักผ่อนอยู่ที่รีสอร์ตมากกว่าจะมานั่งรถตะลอนๆคดเคี้ยวไปตามหุบเขาเช่นนี้ แต่เพราะณัฐคะยั้นคะยอให้มาด้วยกัน เขาให้เหตุผลว่าหล่อนทำงานเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์น่าจะได้ออกมาพักผ่อนนอกตัวเมืองบ้าง มันทำให้หญิงสาวเริ่มลังเล อันที่จริงตั้งแต่มาอยู่เชียงใหม่หล่อนก็ยังไม่เคยได้มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวรอบนอกบ้างเลย
และแล้วคนที่ไม่เคยคิดจะสนใจเรื่องของกาแฟก็นั่งหลับๆตื่นๆมาในรถกระบะกับชายหนุ่มเพื่อนบ้านและชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องมาตลอดทาง…
หลังจากที่ขับผ่านโค้งนั้นโค้งนี้มาร่วมชั่วโมง ในที่สุดวินก็พาแขกจากกรุงเทพมาถึงที่หมู่บ้านเล็กๆบนอำเภอดอยสะเก็ด ชายหนุ่มเข้าไปทักทายกับชาวบ้านเจ้าของไร่อย่างสนิทสนม ก่อนที่จะพาสิปรางค์กับณัฐเดินดูรอบๆ
"อำเภอดอยสะเก็ด เป็นแหล่งปลูกกาแฟแหล่งใหญ่เลยนะครับ เดิมทีแถวนี้ชาวบ้านเค้าเคยปลูกเมี่ยงเป็นอาชีพหลักกันน่ะครับ แต่หลังจากในหลวงรัชกาลที่เก้าท่านเสด็จเยี่ยมราษฎรในพื้นที่ ท่านจึงทรงพระราชทานพระราชดำริให้ราษฎรหันมาปลูกกาแฟอาราบิก้า ก็เป็นการปลูกร่วมกับป่าไม้และอนุรักษ์ป่าน่ะครับ ทำให้กาแฟเป็นรายได้หลักของชุมชนที่นี่"
ไม่บ่อยครั้งที่สิปรางค์จะได้ยินนายช่างหนุ่มพูดอะไรยาวๆ วินพูดไปเรื่อยๆขณะเดินซอกซอนไปตามต้นกาแฟที่ปลูกแฝงไปกับป่าเขา
"อาราบิก้าชอบร่มเงาและความชุ่มชื้น ชาวบ้านเลยต้องปลูกในป่า ทำให้เราได้อนุรักษ์ป่าไว้"
"ไร่กาแฟไม่เหมือนกับที่คิดไว้เลยค่ะ"
ภาพที่หญิงสาวจินตนาการไว้ก็คือ ไร่เตียนโล่งขนาดใหญ่บนภูเขา ที่มีต้นกาแฟปลูกเรียงเป็นแถวๆสุดลูกหูลูกตา
"กาแฟทั่วโลกมีอยู่สองสายพันธุ์หลักๆ คือ โรบัสต้า กับ อาราบิก้า โดยโรบัสต้าเป็นกาแฟที่สามารถปลูกได้ทั่วไป แต่สำหรับ อาราบิก้า ปลูกได้เฉพาะพื้นที่สูง และต้องมีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี"
สิปรางค์คิดไปถึงโรงงานกาแฟสำเร็จรูปโรงงานใหญ่ที่จังหวัดฉะเชิงเทราของญาติผู้พี่ ที่นั่นเป็นกาแฟสายพันธุ์โรบัสต้าที่ปกป้องนำเมล็ดกาแฟเข้ามาจากหลากหลายประเทศ ตัวหล่อนเองก็ยังไม่เคยศึกษาเรื่องของกาแฟจริงๆจังๆเสียที ได้แต่สนใจเรื่องของระบบงานในโรงงานมากกว่า
นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่หล่อนได้มาสัมผัสต้นกำเนิดของเมล็ดกาแฟ ผลิตภัณฑ์หลักของธุรกิจของครอบครัวปกป้อง
วินเดินนำพาหญิงสาวและณัฐเดินลัดเลาะไปตามแนวต้นไม้ในป่าที่ขึ้นกันอย่างระเกะระกะ เขายังคงให้ความรู้ถึงเรื่องกาแฟอาราบิก้าอย่างต่อเนื่อง
"กาแฟจะเริ่มให้ผลผลิตในปีที่สามหรือสี่หลังปลูก และจะให้ผลผลิตเต็มที่เมื่ออายุหกถึงแปดปี หลังออกดอกจนถึงผลสุก จะใช้เวลาประมาณเจ็ดถึงเก้าเดือน แล้วแต่สภาพภูมิอากาศบนที่สูงสุกช้ากว่า ผลกาแฟจะสุกจนเก็บเกี่ยวได้ประมาณเดือนกันยายนถึงเดือนกุมภาพันธ์"
คนสวยมองไปรอบๆอย่างเริ่มชักจะสนใจไร่กาแฟในป่า รุ่นน้องของหล่อนบุ้ยปากให้ดูต้นกาแฟที่มีลักษณะเป็นไม้พุ่มขนาดเล็กแอบอิงอยู่กับต้นไม้ป่าขนาดใหญ่ หญิงสาวคะเนดูคิดว่าความสูงของต้นกาแฟน่าจะประมาณสองสามเมตร
"เราจะเก็บผลกาแฟที่สุกเต็มที่เท่านั้นครับ ผลอ่อนมันจะเป็นสีเขียว แต่เราจะเลือกเก็บแต่ผลที่มีสีแดงเท่านั้น"
นายช่างหนุ่มชี้ชวนให้ชาวกรุงทั้งสองดูผลกาแฟที่ห้อยย้อยลงมาจากต้นกาแฟใกล้มือพร้อมกับสาธิตวิธีการทดสอบ
"จะรู้ได้ยังไงว่าผลกาแฟมันสุกแน่ๆแล้ว ก็ทดสอบง่ายๆอย่างนี้นะครับ ใช้นิ้วชี้ และหัวแม่มือบีบเมล็ดกาแฟอย่างนี้ ถ้าเมล็ดกาแฟแก่เต็มที่ เมล็ดจะหลุดออกมาโดยง่าย"
ณัฐหนุ่มนักการเงินไม่รอช้ารีบเอื้อมมือไปทดสอบการเก็บเมล็ดกาแฟดูบ้าง สิปรางค์หญิงสาวผู้ที่ไม่เคยคิดจะสนใจความเป็นมาของเจ้ากาแฟเลย ก็เริ่มพลอยนึกสนุกไปกับการได้ลองประสบการณ์แปลกใหม่นี้ คนสวยพยายามปีนป่ายไปตามเนินเขาเล็กๆเพื่อเสาะหาเมล็ดกาแฟที่แดงจัด อยากจะแสดงให้นายช่างหนุ่มผู้เชี่ยวชาญเรื่องกาแฟเห็นว่า หล่อนก็ไม่น้อยหน้าใครในเรื่องของการเก็บเมล็ดกาแฟ
"ว้ายยยยย!!"
แต่แล้วคนสวยก็เสียหลักลื่นล้มลงจากเนินจนได้ วินรีบวิ่งเข้าช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นมา แต่สิปรางค์ยังไม่ละความพยายามที่จะเอื้อมมือไปเด็ดเมล็ดกาแฟที่อยู่ข้างหน้า จนนายช่างหนุ่มต้องทำหน้าดุแล้วคว้าข้อมือทั้งสองของหญิงสาวมากำไว้ คนสวยจึงยิ้มแหยๆอย่างจำนนและเขินๆ
ณัฐก้าวเท้าตามเข้ามา เขาหยุดชะงัก และมองภาพที่สนิทสนมของคนทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ค่อยสบายใจ
พี่ปราง อย่ามาใจอ่อนใจง่ายแถวนี้นะพี่…
หลังจากที่ชาวคณะเดินออกจากป่าเมื่อเสร็จสิ้นการสำรวจไร่กาแฟบนเนินเขา ณัฐก็เดินลิ่วนำวินและสิปรางค์ไปยังร้านกาแฟเล็กๆที่เขาเห็นอยู่ไม่ไกลจากริมเชิงเขา
"ช่างวิน ผมเห็นร้านกาแฟเล็กๆตรงโน้น เราไปนั่งจิบกาแฟกันดีกว่า" หนุ่มนักกาแฟอยากจะทดลองชิมกาแฟของไร่นี้จะแย่แล้ว บรรยากาศของร้านกาแฟซึ่งเป็นลานไม้ไผ่แบบโปร่งๆโล่งๆแบบนี้เขายิ่งชอบ
"ลองชิมหน่อยสิครับ ร้านนี้เค้าคั่วเองกับมือเลยนะครับ"
วินสั่งกาแฟมาหญิงสาว ชายหนุ่มดูคุ้นเคยกับเจ้าของร้านกาแฟเป็นอย่างดี สิปรางค์คิดในใจ ไม่สิ เขาดูคุ้นเคยกับทุกคนแถวนี้เลยมากกว่า เขาคงมาแถวนี้บ่อยๆ
แม้หล่อนจะไม่ชอบดื่มกาแฟพร่ำเพรื่อ แต่ไหนๆก็มาถึงถิ่นแล้ว หล่อนก็ยอมรับถ้วยกาแฟมาจากวินแต่โดยดี สิปรางค์นั่งลงที่ม้านั่งยาวใกล้ตัว วางแก้วกาแฟที่รับมาจากนายช่างหนุ่มมาวางลงบนโต๊ะ แล้วพลิกถ้วยกาแฟไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ยกถ้วยกาแฟขึ้นมาดมกลิ่นอย่างสนใจ ก่อนที่จะจิบอย่างช้าๆ
"กาแฟอาราบิก้าเค้าจะออกรสเปรี้ยวหน่อยครับ เป็นรสที่พวกชาวต่างชาติเขาชอบกัน" หนุ่มใหญ่เจ้าของร้านซึ่งยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลยิ้มกว้างให้สิปรางค์เมื่อเห็นหญิงสาวแอบหยีตาเล็กน้อยหลังจากได้ลิ้มรสกาแฟ
คนสวยรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อากาศที่บริสุทธิ์บนดอยสูง สายลมเอื่อยๆ และกาแฟรสละมุนตรงหน้า ทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก และเมื่อหันไปมองหนุ่มผู้ร่วมงานรุ่นน้อง รายนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังมีความสุขอย่างเต็มที่ ณัฐนั่งอยู่ตรงข้ามกับหล่อน เขาตะแคงข้างให้หญิงสาว ข้อศอกข้างหนึ่งเท้าโต๊ะอยู่ มือก็ถือถ้วยกาแฟ ส่วนขาทั้งสองนั้นก็พาดไปตามม้านั่งตัวยาวที่กำลังนั่งอยู่ ชายหนุ่มเงยหน้าหลับตาพริ้มรื่นรมย์กับบรรยากาศตรงหน้า
ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างๆหล่อนก็ท่าทางมีความสุขไม่แพ้กัน เขานั่งจิบกาแฟด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆอย่างเคย สิปรางค์จับได้ว่าสายตาที่เขามองไปที่ไร่กาแฟเบื้องหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยความรักและความภูมิใจ
"การชงให้อร่อยนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเครื่องชงกาแฟเท่านั้นนะครับ แต่ยังขึ้นอยู่กับส่วนประกอบสำคัญสี่อย่างด้วยกัน คือ สัดส่วนการชงกาแฟ การบดกาแฟ น้ำ และความสดของเมล็ดกาแฟ" วินพยายามที่จะให้ความรู้เรื่องกาแฟกับชาวคณะต่อไป
"ช่างวินนี่ระดับกูรูเรื่องกาแฟเลยนะคะ รู้ไปซะทุกเรื่องที่เกี่ยวกับกาแฟ ตั้งแต่เมล็ดยันวิธีการชง"
สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชื่นชมเขาปนเหน็บแนม หญิงสาวไม่เคยคิดว่าเขาจะรู้เรื่องกาแฟเยอะขนาดนี้ ท่าทางของนายช่างหนุ่มไม่เห็นเหมือนคนที่จะสนใจอะไรจริงจัง
หรือว่าหล่อนยังไม่รู้จักเขาดีพอ…
"ก็ผมทำงานที่โรงงานกาแฟนี่ครับ" และวินก็ตอบกลับมาแบบไม่จริงจังเหมือนเคย
"แล้วนี่ช่างวินขึ้นมาบนนี้บ่อยหรือครับ" ณัฐหันมาถามหลังจากดื่มด่ำกับวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างเต็มที่แล้ว เขารู้สึกสนใจที่นี่มาก ถ้ามีโอกาสก็อยากจะมาอีก
"ก็มาเรื่อยๆครับ ว่างๆก็ขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นมาเที่ยวเล่น"
นายช่างหนุ่มไม่ได้เล่าต่อว่าไร่ที่ชาวบ้านเช่าทำไร่กาแฟกันอยู่นี้เป็นพื้นที่ที่เขาเป็นเจ้าของซะเยอะ ซึ่งในวันว่างเขามักจะหาโอกาสขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นมาเยี่ยมเยียนและคุยเรื่องสัพเพเหระกับชาวไร่เสมอๆ
ระหว่างทางขากลับ นายช่างหนุ่มพาคณะขับรถอ้อมไปอีกทางนึง เขาตั้งใจจะพาชาวคณะท่องผ่านไปตามหมู่บ้านเล็กหมู่บ้านน้อยในหุบเขา สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นกับถนนหนทางและทิวทัศน์ที่ผ่านไปมาก นานมากแล้วที่หญิงสาวไม่ได้นั่งรถเล่นไปตามชนบทเช่นนี้ ณัฐเองก็รู้สึกสดชื่นไปกับความเขียวขจีของป่าข้างทาง ชายหนุ่มรู้สึกสนุกสนานไปกับการพูดคุยกับชาวบ้าน ยามที่วินพาทั้งคู่แวะลงไปเดินเล่นตามหมู่บ้านข้างทาง
วินมองความเพลิดเพลินของสองหนุ่มสาวแล้วก็ต้องอมยิ้ม เขาตัดสินใจไม่ผิดเลยสินะที่ขับรถพาทั้งสองมาเที่ยวครั้งนี้ นอกจากมะปรางของเขาจะเข้าใจเรื่องของกาแฟมากขึ้นแล้ว เขาก็เห็นหญิงสาวมีหน้าตาที่สดชื่นแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าสวยๆนั่นยิ่งดูสวยขึ้นไปอีกยามที่ไม่ต้องเคร่งเครียดแต่กับเรื่องงาน
เขาชอบมองใบหน้าสวยๆนั่นยิ้มแย้มและหัวเราะเหลือเกิน…
หลังจากกลับมาจากทริปทัวร์ไร่กาแฟบนดอยในครั้งนั้น สิปรางค์เกิดรู้สึกติดใจในธรรมชาติซึ่งโอบล้อมไปด้วยขุนเขาของทางภาคเหนือ เมื่อช่างโต้งนำการ์ดเชิญแต่งงานที่จะจัดขึ้นที่บ้านของเจ้าสาวในจังหวัดเชียงรายมาให้ หญิงสาวจึงไม่ลังเลที่จะตอบรับคำเชิญในทันที หล่อนยังไม่เคยมาเที่ยวเชียงรายมาก่อน
คุณวิชิตจัดรถบัสขนาดเล็กพอนั่งได้ประมาณสามสิบคนพาพนักงานของโรงงานมาร่วมพิธีกันแต่เช้ามืด หลังจากนั่งหลับๆตื่นๆภายในรถมาร่วมๆสามชั่วโมง ชาวคณะก็ได้มาสูดอากาศยามเช้าที่สดชื่นของเชียงราย บ้านของน้องหนิงว่าที่ภรรยาของโต้งตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆที่อำเภอรอบนอก เป็นบ้านไม้ยกใต้ถุนสูง แนวรั้วไม้ไผ่ซึ่งปกคลุมไปด้วยกระถินชะอมถูกล้อมขึ้นมาอย่างหลวมๆเพื่อบอกขอบเขตของบ้าน
สิปรางค์ตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมากกับพิธีแต่งงานของทางภาคเหนือซึ่งหล่อนไม่เคยเข้าร่วมมาก่อน หญิงสาวรู้สึกสนุกสนานไปกับขบวนขันหมากในตอนเช้า เจ้าบ่าวช่างโต้งนำญาติพี่น้องพร้อมขบวนแห่บายศรีที่มีขันดอกไม้ และพานใส่ของกำนัล
"ขันดอกไม้ที่น้องสาวของแม่ของช่างโต้งถืออยู่เค้าเรียกว่าขันอัญเชิญครับ" วินช่วยอธิบายขณะเดินร่วมขบวนอยู่ข้างๆมะปรางของเขา
"ส่วนที่น้องสาวช่างโต้งถือนั้น เขาเรียกว่า พานใส่ขันหมากเอก แล้วก็พานใส่ของกำนัลเล็กๆน้อยๆที่น้องๆถือมาเค้าเรียกขันหมากรองครับ ที่เค้าใส่มาก็มีหมาก ใบเงิน ใบทอง ใบนาก และถุงข้าวเปลือก ข้าว ถั่ว งา"
เป็นอีกครั้งที่สิปรางค์ได้ยินนายช่างหนุ่มพูดอธิบายอะไรยาวๆซึ่งไม่ใช่วิสัยของเขานัก ถ้าวินอยากจะพูดอะไรยาวๆ ก็พูดได้นี่นา แล้วทำไมปกติพูดน้อยขนาดนั้น
"แล้วช่างโต้งสะพายดาบมาด้วยทำไมคะนั่น"
ในเมื่อชายหนุ่มดูเหมือนจะรู้เยอะ หล่อนก็ถามสิ่งที่สงสัยเสียเลย
"มันเป็นเครื่องหมายแห่งชายชาตรีน่ะครับ" วินตอบอย่างภาคภูมิใจ
ชายหนุ่มเองถือหีบใส่เสื้อผ้าของช่างโต้งอยู่ในขบวน ส่วนบรรดาพวกผู้ชายคนอื่นๆบ้างก็ถือหน่อกล้วย บ้างก็ถือหน่ออ้อย แต่สำหรับช่างอู๊ด แน่นอนหนุ่มโสดขี้เล่นอย่างเขาต้องเป็นฝ่ายรำฟ้อนอยู่ในวงดนตรีที่ประกอบไปด้วยกลองสิ้งหม้องและปีแนนำหน้าขบวนอยู่แล้ว
และสิ่งที่สิปรางค์ประทับใจที่สุดเห็นจะเป็นพิธีการเรียกขวัญแต่งงาน ซึ่งปู่อาจารย์เป็นผู้เรียกขวัญคู่บ่าวสาวให้รักกันยืนนานชั่วชีวิต หญิงสาวนั่งฟังภาษาล้านนาที่มีทำนองไพเราะอ่อนหวานด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก หล่อนถึงกับน้ำตาคลอ เพราะแม้จะไม่เข้าใจภาษาเหนือที่ปู่อาจารย์กล่าวออกมานัก แต่สิปรางค์ก็รู้สึกสัมผัสได้ถึงความรักความอบอุ่น และความห่วงใยที่ถูกถ่ายทอดออกมากับท่วงทำนองนั้น…
"แม่ฝากน้องโตยเนาะอ้ายโต้ง แม่หันอ้ายมีก๋านมีง๋านมั่นคงทำ แม่ก่อสบายใจ๋ ฝากผีฝากไข้ได้"
ขณะกำลังบรรจงผูกข้อมือช่างหนุ่มด้วยฝ้ายดิบสีขาว แม่ของฝ่ายเจ้าสาวก็ร้องไห้ไปอวยพรคู่บ่าวสาวไป สิปรางค์ถึงกับสะดุ้ง มีสีหน้าเจื่อนไปในทันที คำอวยพรนั่นทำให้หญิงสาวเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา
มีงานการทำที่มั่นคงหรือ โรงงานจะปิดในอีกไม่กี่เดือนนี้แล้ว…
"หื้อฮักกั๋น แพงกัน มีลูกเต็มบ้าน มีหลานเต็มเมืองเน้อช่างโต้ง อ้ายขอหลานชายโหลนึ่ง จะเอามาตั้งทีมฟุตบอล" ช่างอู๊ดอวยพรเสียงดังผสมไปกับการยักคิ้วหลิ่วตาให้ทั้งคู่ บรรดาแขกในงานต่างส่งเสียงเฮกันชอบอกชอบใจ
ช่างโต้ง เราขอโทษ…
ในขณะทุกคนกำลังมีความสุข หากหญิงสาวสวยผู้มาจากกรุงเทพกลับกำลังรู้สึกเศร้าสร้อยใจท่ามกลางความชื่นมี่นของบรรยากาศเมื่อนึกถึงจุดประสงค์การมาเชียงใหม่ของตนเอง
อีกไม่นานทุกคนก็จะไม่มีงานทำกันแล้ว นี่เรากำลังจะเป็นตัวทำลายความสุขของพวกเค้า…
"เห็นอ้ายโต้งบอกว่า คุณสิปรางค์เป็นเจ้านายมาจากกรุงเทพ ผมฝากมันโตยนะครับ"
พ่อของช่างโต้งเข้ามาทักทายสิปรางค์ขณะที่ทุกคนกำลังล้อมวงกันรับประทานอาหารกลางวันในงานหลังจากที่พิธีการต่างๆเสร็จสิ้นไป
"โต้งบ่ดีไปขี้คร้านนา ขยันๆน่อย แต่งงานแต่งการแล้ว คุณเจ้า ฝากโต้งโตยเน้ยเจ้า" แม่ของโต้งเสริมขึ้นมา แล้วหล่อนก็หันมายิ้มหวานให้คุณคนสวยที่เป็นเจ้านายของโต้ง
ผู้มาจากกรุงเทพได้ยินแบบนี้ก็เกิดสะท้อนใจขึ้นมาอีก หญิงสาวเริ่มหนักใจมากขึ้นกับภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา คำฝากฝังที่พ่อแม่ของช่างโต้งมีให้กับหล่อน ทำให้หล่อนไม่สบายใจเอาเสียเลย หล่อนไม่สามารถจะรับปากท่านทั้งสองได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
สิปรางค์เริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ จากเดิมที่เคยมั่นอกมั่นใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป หล่อนเริ่มจะไม่มั่นใจเสียแล้ว สิ่งที่หล่อนกำลังทำอยู่ขณะนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ มันกำลังจะทำให้ชีวิตของคนหลายๆคนที่นี่ลำบากหรือเปล่า
นี่เราจะทำอย่างไรดี ไม่น่าเลย เราไม่น่าเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาเลย…


"วันนี้คุณสิปรางค์มาในลุคใหม่นะฮะ"
ดนัยมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสำรวจตรวจตรา จะบอกว่ายังไงดีล่ะ คือวันนี้คุณสิปรางค์แต่งตัวธรรมดากว่าปกติ หญิงสาวสวยมาในเสื้อเชิ้ตเรียบๆสีขาวและกางเกงยีนเข้ารูป ปล่อยผมยาวสลวยประบ่าแทนที่จะรวบไปข้างหลังเป็นหางม้าอย่างเช่นเคย และที่สำคัญวันนี้คนสวยมากับรองเท้าผ้าใบ
ภาพตรงหน้าต่างไปจากที่ดนัยเคยเห็น…
ปกติเห็นมากับเดรสสวยๆ แบรนด์ไฮเอนด์ แล้วก็รองเท้าส้นสูง ตลอดนี่นา
"เกิดอะไรขึ้นฮะเนี่ย คุณสิปรางค์ดูแปลกๆไปนะฮะ ทำงานหนักเกินไปรึเปล่า"
ไม่เพียงแต่คุณคนสวยจะมาในชุดทะมัดทะแมงแบบแปลกไปจากเดิมแล้ว ดนัยยังแอบเห็นว่าเมื่อเช้าหลังจากลงจากรถแทนที่หญิงสาวจะเดินตรงเข้าออฟฟิศเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา สิปรางค์กลับเดินผ่านเข้าไปทักทายกับบรรดาคนงานในโรงงานก่อนอื่นใด
"ก็ไม่มีอะไร แค่รู้สึกอยากจะทำอะไรพิเศษนิดๆหน่อยๆน่ะค่ะ"
สิปรางค์ยอมรับว่าความคิดของหล่อนที่มีต่อวิถีชีวิตที่นี่เปลี่ยนไป เมื่อครั้งมาจากกรุงเทพใหม่ๆ หล่อนไม่เคยคิดว่าชีวิตที่เรียบง่ายที่นี่จะมีอะไรที่น่าสนใจ หญิงสาวไม่คุ้นเคยกับความเนิบช้าและทุกสิ่งที่เป็นไปอย่างง่ายๆเกินไปเช่นนี้ หล่อนเคยคิดว่าชีวิตแบบนี้มันช่างไร้ประสิทธิภาพ และเป็นการเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์กับเรื่องไร้สาระ
แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ได้ระยะหนึ่ง หญิงสาวกลับพบว่า ชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดของหล่อน มันอาจจะเพียบพร้อมและสมบูรณ์แบบ แต่สิ่งหนึ่งที่ขาดหายไปก็คือ…ความรื่นรมย์ในชีวิต
แม้คำพูดของปกป้องเรื่องห้ามเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนมกับบรรดาพนักงานจะดังมาย้ำเตือนอยู่เรื่อยๆในความคิด แต่สิปรางค์ก็มีข้อแก้ตัวให้กับตัวเองว่า หล่อนแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ จะสนิทสนมกับใครก็ไม่ทำให้เรื่องงานเสียแน่นอน
หล่อนมีความเป็นมืออาชีพพอ…
"ว่าแต่คุณดนัยเถอะค่ะ วันนี้มาด้วยสีช็อกกิ้งพิ้งค์เลยนะคะ แล้วเข็มขัดหัวพระอาทิตย์เนี่ย เข้าใจว่าเป็นรุ่นลิมิเต็ดของเวอร์ซาเช่เค้าซะด้วย" สิปรางค์เข้าไปพิจารณาหัวเข็มขัดของดนัยอย่างพินิจพิเคราะห์ กำลังจะเอื้อมมือไปแตะเจ้าหัวเหล็กสีทองนั่น
"อุ๊ย คุณสิปรางค์ อย่างมองต่ำฮ่ะ ดาน่าเขิน"
หญิงสาวสะดุ้ง หดมือกลับโดยฉับพลัน สีหน้าเก้อไปเล็กน้อย หลังจากที่คุณดนัยได้เปิดเผยตัวตนอย่างเป็นทางการกับหล่อนแล้ว หญิงสาวสังเกตว่าคุณเขาเริ่มกล้าที่จะแต่งตัวสีจัดจ้านมากขึ้นกว่าเดิม พักหลังๆนี้คุณเลขาหนุ่มใหญ่มันจะเพิ่มไอเท็มที่โดดเด่นประโคมกันแบบจัดหนักจัดเต็มมาทำงานทุกวัน
"ขอนะคะ โนวดนัยฮ่ะ เรียกดาน่าเถอะนะฮะ"
"ได้เลยค่ะคุณดาน่า เราควรจะเป็นอย่างที่เราอยากจะเป็นค่ะ จัดไปค่ะ อยากให้เรียกอะไร เรียกได้หมดค่ะ" สิปรางค์ให้กำลังใจแก่เลขาหนุ่ม หญิงสาวพร้อมจะสนับสนุนทุกคนให้มั่นใจในตัวเอง และกล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง
"คุณดาน่าเป๊ะอยู่แล้วค่ะ คุณคือสีสันของโรงงานเราอย่างแท้จริง"
เมื่อได้แรงยุจากสาวสวยตรงหน้า ดนัยจึงคิดว่าถึงเวลาที่เขาควรจะเปิดเผยกับทุกคนเสียที เขาอึดอัดที่จะต้องคอยปิดบังตัวตนต่อหน้าคนอื่นๆมานานแล้ว
"แต่เอาเข้าจริง ดาน่าไม่มั่นใจเลยฮ่ะ ไม่รู้ว่าคนอื่นเค้าจะคิดยังไง"
"คุณดาน่าคะ มั่นมั่นหน่อยค่ะ เราสวย เราเริ่ด ใครจะคิดยังไง โนวสน โนวแคร์ค่ะ" สิปรางค์พยักหน้าให้คนตรงหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ ทำเอาดนัยหัวใจพองโต นานๆทีจะมีคนสวยๆมาสนับสนุนเขาเช่นนี้…
"เฮ้ย อิหยังวันนี้อ้ายดนัยเปิ้นมาแปลกๆทะแม่งๆวะ"
ช่างอู๊ดหันมาบุ้ยใบ้ให้ชาวคณะดู เมื่อเห็นดนัยเดินอย่างมั่นใจเคียงคู่กับสิปรางค์เข้ามาในโรงอาหาร สายตาทุกคนจับจ้องมาที่เสื้อเชิ้ตสีช็อกกิ้งพิงค์ของเขา ชาวคณะของวินที่กำลังยืนต่อแถวซื้อก๋วยเตี๋ยวกันอยู่ถึงกับพากันอ้าปากค้างเมื่อดนัยเดินเฉียดเข้ามาใกล้และส่งจูบให้ทุกคน
"เฮ้ย!" วินถึงกับเซถลาไปซบนายช่างรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆเมื่อดนัยทำมือมินิฮาร์ทและทำปากจู๋ส่งให้
"เห็นมั้ยคะคุณดินี่ พวกนายช่างเค้าถึงกับละเมอกันไปเลย" สิปรางค์หันมากระซิบกระซาบ
"มั่นมั่นค่ะ เอ้าหนึ่งสองสาม!"
หญิงสาวและเลขาหนุ่มใหญ่ถือโอกาสใช้แนวรั้วไม้เตี้ยๆของโรงอาหารเป็นแคทวอร์ค ทั้งสองเดินสวนกันไปมาสี่ห้ารอบและหมุนตัวจบรอบสุดท้ายพร้อมกัน
บรรยากาศภายโรงอาหารเงียบกริบ ทุกคนกำลังสงสัยว่าคุณสิปรางค์และคุณดนัยทำงานหนักกันมากเกินไปหรือเปล่า
ทันใดนั้นก็มีเสียงปรบมือดังมาจากชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังรอซื้อก๋วยเตี๋ยวอยู่ วินก้าวออกมาจากกลุ่มและปรบมือเสียงดังกึกก้อง
"เยี่ยมยอดคับอ้าย เป็นโชว์ที่พิเศษสุดมาก"
ชายหนุ่มหันไปรอบๆโรงงอาหารพยักหน้าเชิญชวนให้ทุกคนปรบมือให้กับดนัย ช่างอู๊ดและช่างโต้งพากันส่ายหน้า ในขณะที่ปัณณ์ยืนหันรีหันขวางทำตัวไม่ถูก
"อ้ายดนัยเริ่ดแต๊ๆ!"
นวลสาวน้อยในกลุ่มของเอื้องคำลุกขึ้นป้องปากตะโกนกรี๊ดกร๊าด และหลังจากนั้นบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ในโรงอาหารก็ต่างพากันปรบมือเป็นกำลังใจให้กับเลขาหนุ่มใหญ่
ดนัยยิ้มรับโบกไม้โบกมือให้ทุกคนแล้วหันมายิ้มให้กับสิปรางค์ด้วยความปลาบปลื้ม…
อีดาน่ามันยะอะหยังของมันวะ
ราณีมองอินเนอร์ที่มาเต็มของเพื่อนสมัยมัธยมอย่างงงๆ หล่อนนั่งอยู่ในกลุ่มของสาวออฟฟิศกลางโรงอาหารและเห็นโชว์เบื้องหน้าด้วย ทำไมดนัยเพิ่งจะมาเปิดตัวเอาตอนนี้
อันที่จริงเพื่อนคนนี้ของหล่อนก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน ตอนที่ราณีเข้าทำงานที่นี่ใหม่ๆ หญิงสาวยังแปลกใจดนัยพอสมควรที่เห็นเขาเก็บงำอาการไว้ได้เป็นอย่างดี แต่ราณีก็ไม่ได้สนใจอะไร อาจเป็นเพราะตัวหล่อนเองก็ไม่ค่อยอยากสุงสิงกับดนัยมากนัก กลัวเขาจะพูดมากไปเกี่ยวกับเรื่องของหล่อน เหมือนว่าทั้งหล่อนและดนัยต่างก็ช่วยกันเก็บงำความลับของกันและกันเอาไว้
แต่เมื่อดนัยมาเปิดเผยตัวตนก่อนเสียอย่างนี้ ราณีก็เกิดรู้สึกหนักใจขึ้นมาเสียแล้ว แล้วเลขาหนุ่มวัยกลางคนคนนี้จะเอาเรื่องของหล่อนไปพูดบ้างไหมนะ…
"มันอะไรกันวะเนี่ย"
ช่างวุฒิพึมพำส่ายหน้ากับเหตุการณ์บันเทิงเดินแบบตรงหน้า เป็นอะไรที่ไร้สาระเอามากๆ แล้วเขาก็หันมาสนใจกับจานผัดกะเพราไก่ไข่ดาวของเขาต่อไป
วันนี้ฝ่ายผลิตมีสมาชิกใหม่จากวงการไอทีมาเข้าร่วมทีมด้วย หนุ่มเติ้ดรู้สึกตื่นเต้นเป็นที่สุดกับการได้นั่งร่วมโต๊ะกับแก๊งนายช่างหนุ่มเท่ๆกลุ่มนี้ เขาพยายามส่งสายตาแห่งความภาคภูมิใจไปที่ราณีสาวสวยตลอดเวลา จนวุฒิชัยแอบจับสังเกตได้
"สนใจน้องเค้าเหรอ" หัวหน้าช่างสะกิดหนุ่มไอที
"ผมไม่กล้าคิดหรอกพี่ คนจีบเค้าเยอะแยะ" เติ้ดรู้ตัวดีถึงสถานะของตนเอง เขาก็เป็นได้แค่เพียงหมามองเครื่องบิน ใครจะมาสนใจคนอย่างเขา
"พี่ช่วยจีบมั้ย" วุฒิชัยเสนอสิ่งที่หนุ่มเติ้ดไม่เคยคิดฝัน
ช่างวุฒิเนี่ยนะ จะช่วยเราจีบน้องเบลล่า
"แต่เติ้ดต้องเก็บเรื่องในห้องประชุมเป็นความลับนะ แล้วต้องติดตามรายงานพี่บ่อยๆด้วย" หัวหน้าฝ่ายผลิตหันมาทำหน้าจริงจังกับเขา
เติ้ดขมวดคิ้ว ชายหนุ่มมีสีหน้าหนักใจ นับตั้งแต่วันนั้นที่เขากับวุฒิชัยแอบลอบเข้าไปติดไมโครโฟนตัวเล็กที่ห้องประชุม เขาก็รู้สึกหนาวๆร้อนๆกับการกระทำของตนเอง กลัวคุณวิชิตจะจับได้ เติ้ดเคารพและเกรงกลัวผู้จัดการโรงงานคนนี้มาก คุณวิชิตเป็นผู้มีพระคุณกับเขา เป็นผู้หนึ่งที่ให้โอกาสเขาได้เริ่มต้นชีวิต
เดิมทีหนุ่มไอทีคนนี้เหมือนจะเป็นแค่เด็กไร้อนาคต เติบโตขึ้นมาแบบไม่มีใครเอาใจใส่ ไม่เรียนหนังสือและเกเรไปวันๆ แต่แล้วเผอิญวันหนึ่งในสมัยเรียนประถม เขาติดตามแม่เข้าไปที่บ้านของคุณวิชิตเพื่อช่วยตัดกิ่งไม้ในสวน ระหว่างรอแม่ทำงาน คุณวิชิตได้เปิดโอกาสให้เขาเล่นเกมจากเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่ในห้องทำงาน กลับกลายเป็นว่าจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็ใฝ่ฝันอยากจะเรียนทางคอมพิวเตอร์มาโดยตลอด และคนที่สนับสนุนเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณวิชิตนั่นเอง
ผมไม่ผิดนะคุณวิชิต ผมเองรักโรงงาน ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณสิปรางค์เขาเข้ามาทำอะไรที่โรงงานของเรา…
"คุณสิปรางค์ไปด้วยกันไหมฮ้า"
วันนี้ดนัยมาด้วยเสื้อปาดไหล่สีเทอคว้อยซ์ พร้อมกางเกงหนังรัดรูป นับตั้งแต่เลขาของคุณวิชิตคนนี้เปิดเผยตัวตนอย่างเป็นทางการกับทุกคนในโรงงาน สิปรางค์ก็ได้เห็นแฟชั่นอันทันสมัยจากปารีสบ้างจากมิลานบ้างที่ออฟฟิศเรื่อยมา
"คะ ไปไหนคะ"
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เอนหลังพิงเก้าอี้ และกำลังเพ่งมองเข็มกลัดรูปนกยูงที่อยู่บนหน้าอกของเลขาหนุ่มใหญ่ เอ รุ่นนี้ นี่มันของคอลเล็กชั่นใหม่ชาแนลหรือเปล่านะ
"ถนนคนเดินเย็นนี้ฮ่ะ"
"อ้อ ที่แถวประตูท่าแพใช่ไหมคะ เห็นคุณณัฐเค้าพูดๆถึงอยู่" หล่อนจำได้ว่าณัฐชอบถนนคนเดินของเชียงใหม่มาก ชายหนุ่มมาเล่าว่าที่นั่นมีของกินหลากหลาย มีพ่อค้าแม่ค้ามือสมัครนำของทำมือออกมาวางขายกันเยอะแยะ หล่อนยังเคยคิดๆว่าจะชวนวินไปเดินเล่นดูของอยู่พอดี
"ใช่แล้วฮ่ะ คือว่า ดาน่าอยากหาเงินเลี้ยงอาหารกลางวันให้บ้านเด็กพิการน่ะฮ่ะ เลยชวนช่างวินกับพวกฝ่ายช่างเค้าไปช่วยเล่นดนตรีให้"
"อือม์ ช่างวินเค้าเล่นกีตาร์เก่งนี่คะ" สิปรางค์พยักพเยิดไปกับดนัย
"เอ๊ะ คุณสิปรางค์รู้ได้ยังไงฮะ"
ดนัยเดินเข้ามาขมวดคิ้วใกล้หญิงสาว เขาจ้องหน้าสิปรางค์ พยายามค้นหาพิรุธในท่าทางของตรงหน้า
"เอ้อ เคยได้ยินสาวๆเค้าพูดถึงกันน่ะค่ะ" หากคนสวยพยายามทำเสียงให้เหมือนเป็นเรื่องไม่สำคัญ และหล่อนก็ถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง
"ว่าแต่ นี่คุณดาน่ากำลังจะหาโอกาสใกล้ชิดช่างวินเค้ารึเปล่าคะเนี่ย" คราวนี้สิปรางค์เป็นฝ่ายจ้องกลับดนัยบ้าง หล่อนทำหน้าจริงจังคาดคั้น
"แหม คุณสิปรางค์ล่ะก็ รู้ทันเชียว ว่าแต่วันนี้ทำไมคุณสิปรางค์แต่งตัวดู เอ่อ เซ็กซี่จัง วันนั้นยังมาใส่ลุคของกางเกงยีนอยู่เลย"
แล้วดนัยวกกลับเข้ามาที่เรื่องการแต่งกายของคนสวยอีกรอบ จ้องมองหญิงสาวอย่างสำรวจตรวจตรา
มันก็ต้องมีบ้าง
สิปรางค์ยักไหล่แถมยิ้มนิดๆแบบภาคภูมิใจ ดนัยคงไม่รู้อะไรซะแล้ว ผู้หญิงอย่างหล่อนสามารถเป็นอะไรได้หลายแบบ และวันนี้หล่อนก็หมายมั่นจะเป็นผู้หญิงบ้างานที่เซ็กซี่ดูบ้าง
หญิงสาวเริ่มรู้สึกนึกสนุกอยากแต่งตัวขึ้นอีกพอสมควรหลังจากที่ดนัยเริ่มเปิดตัวเป็นผู้นำเทรนด์ด้านนี้ขึ้นมาบ้าง สิปรางค์เคยคิดว่าตำแหน่งนี้น่าจะเป็นของหล่อนแต่เพียงผู้เดียว แต่อันที่จริง จะว่าไปหล่อนเองก็คงได้รับแรงบันดาลใจมาจากดนัยอยู่ไม่น้อย
การได้ร่วมงานกับดนัยมันทำให้วิถีการทำงานอันเคร่งเครียดของหล่อนมีสีสันขึ้นอีกเยอะ มันเป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่เคยพบเจอสมัยทำงานอยู่ที่อเมริกา เพื่อนร่วมงานของหล่อนที่นั่นส่วนใหญ่จะเป็นพวกผู้ชายเก่งกาจที่บ้างาน ไม่มีใครมีเวลามาสนใจเรื่องแบบนี้ เวลาที่นั่นเป็นเงินเป็นทอง ทุกคนต้องแข่งขันกันอยู่ตลอดเวลา ต้องระมัดระวังตัว ระวังการพูดจากและการแสดงออก ไม่มีใครพูดถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง
แต่ที่นี่… บางทีที่ทำงานก็ไม่เหมือนที่ทำงาน ไม่มีใครมีหน้ากากให้ต้องสวมใส่
"แล้วเป็นไง ลุคนี้ของชั้น พอไหวมั้ยคะ" สิปรางค์ลุกขึ้น แล้วเดินกรีดกรายให้ดนัยดู
"หูย เริ่ดดดด" ดนัยปรบมือชอบใจ "แม้จะเริ่ดน้อยกว่าดาน่านิดนึง แต่ถือว่าพอผ่านฮ่ะ"
"ค่า เอาที่สบายใจเลยค่า" สิปรางค์ยิ้มกว้างทว่าตอบกลับแบบประชดประชัน
แรกๆหญิงสาวออกจะรำคาญความเป็นกันเองและความอยากรู้อยากเห็นของผู้ช่วยคนนี้ แต่หลังๆมานี้หญิงสาวกลับรู้สึกสนุกสนานในการต่อปากต่อคำกับดนัย ความซื่อและความจริงใจของผู้คนที่นี่มันทำให้หล่อนรู้สึกสบายใจที่จะได้พูดคุยหยอกล้อกับทุกคน
"โอเค งั้นเดี๋ยวเลิกงานแล้ว เราก็ตรงไปถนนคนเดินกันเลยฮ่ะ ไปรถดาน่าได้นะฮะ เดี๋ยวดาน่ากลับมาส่ง"
"อื้อ ได้ค่ะได้"
สิปรางค์ตอบรับด้วยความเต็มใจ ชีวิตของหล่อนเดินช้าลงแล้ว หล่อนมีเวลาให้กับสิ่งรอบๆตัวมากขึ้น ผู้คนที่นี่ก็ดูเหมือนจะมีเวลากันเหลือเฟือ ไม่มีความเร่งรีบเคร่งเครียดเหมือนอย่างสังคมที่หล่อนเคยอยู่มาเกือบจะครึ่งชีวิต…
"สวัสดีฮ้าป้อแม่ปี้น้อง วันนี้ขอเชิญหมู่เฮษมาร่วมทำบุญให้กับบ้านเด็กพิการบ้านโป่งทุ่งดอยเต่ากันนะฮ้า"
สิ้นเสียงการประกาศของพิธีกรสุดเปรี้ยว เสียงกลองกาฮองก็ดังรัวขึ้น และเสียงกีตาร์โปร่งก็ดังพลิ้วขึ้นตามมา
"จา ดา ด่า ดำ จ่า ดำ จ่า ดำ จ่า ด้า จ้าด้า จ้าด้า ดา ด่า ด่า ด่า ด้า ด่า จ่า ดำ จ่า ด้า ดี ด่า
ไม่รู้ว่าเป็นอะไร คล้ายๆโลกมันเปลี่ยนไป มองไปทางไหน สวยงามกว่าเคยทุกครั้ง…
….อยากจะร้องดังๆ คำที่หล่อนบอกกันว่ารักมากมาย..."
เสียงร้องเพลงใสๆจากน้องเอื้องคำก็ดังขึ้น และดนัยก็เป็นต้นเสียงนำกรีดร้อง เขาถลาเข้ามาเต้นยักย้ายส่ายสะโพกข้างๆสาวน้อยคนน่ารัก ผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มหันมาสนใจและค่อยๆทยอยกันเข้ามามุงดู
และแล้ววงดนตรีวงเล็กๆน่ารักของกลุ่มนายช่างจากโรงงานวงนี้ได้รับความสนใจจากผู้คนมากมาย อาจจะเป็นด้วยส่วนผสมอันลงตัวของความหน้าตาดีของมือกีตาร์ช่างวิน ท่านั่งตีกลองเท่ๆของช่างโต้ง ท่าเขย่าเพอร์คัสชั่นอันลือลั่นของช่างอู๊ด เสียงอันไพเราะของเอื้องคำ หรือแดนซ์เซอร์น่ารักน่าหยิกอย่างดนัย และแดนซ์เซอร์หนุ่มหล่ออย่างณัฐ
เสียงของน้องเอื้องคำช่างไพเราะจับใจจริงๆ หน้าก็หวาน เสียงก็ยังหวานอีก
ปัณณ์อดไม่ได้ที่จะยืนเคลิบเคลิ้มอยู่ข้างๆวงดนตรี เขายืนนิ่งเหมือนต้องมนต์สะกด นับวันยิ่งหลงรักเด็กสาวชาวเหนือคนนี้มากขึ้นทุกที หนุ่มน้อยเฝ้าครุ่นคิดแต่ว่าทำอย่างไรถึงจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดสาวเอื้องคำให้มากกว่านี้ เขาเหลือเวลาฝึกงานอีกไม่นานนัก
ในขณะที่นัยน์ตาของหนุ่มน้อยปัณณ์จับจ้องอยู่แต่ที่นักร้องเสียงใส นัยน์ตาของมือกีตาร์ประจำวงกลับจดจ้องอยู่ที่หญิงสาวคนสวยคนหนึ่งตลอดเวลา หล่อนกำลังเต้นตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนานพร้อมเพื่อนร่วมงานคนอื่นที่ดนัยชวนมา สิปรางค์หันมาโบกมือให้เขาบ้างเป็นครั้งคราว วินได้แต่ยิ้มพยักหน้าตอบ…
"สี่พันสามร้อย กรี๊ดดดดดด เยอะกว่าที่คิดไว้มาก"
เลขาหนุ่มใหญ่กรีดร้องเสียงดังลั่นยามที่เขานับเงินที่ได้จากการบริจาคทั้งหมดในคืนนี้ ขณะที่ชาวคณะกำลังนั่งจัดการผัดไทยกันอย่างหิวกระหายที่ตลาดโต้รุ่งหลังการแสดงดนตรีสดผ่านพ้นไป
"เดี๋ยวค่ะ ยอดยังไม่สวย" สิปรางค์ควักกระเป๋าเงิน หยิบแบงก์ที่มีอยู่ขึ้นมาจนเกลี้ยงกระเป๋าแล้ววางลงสมทบบนโต๊ะ
"ยอดบริจาครวมทั้งสิ้นรวมหนึ่งหมื่นบาทถ้วนฮ่ะ" ดนัยประกาศก้องอีกครั้ง
"เย้!!!" ทุกคนเคาะโต๊ะกันรัวๆ
"เอ้า งั้นผมเลี้ยงผัดไทยวันนี้" ณัฐเอ่ยขึ้นบ้าง
"เย้!!!" ทุกคนเคาะโต๊ะกันรัวๆอีกครั้ง
"ขอบคุณนักดนตรีทุกคน และคุณดนัยผู้จัดงานคนเก่งวันนี้ด้วยค่า เอ้า ชน!" สิปรางค์ตะโกนขึ้นด้วยความสนุกสนานพร้อมยกแก้วน้ำพลาสติกชูขึ้น
"ชน!" ทุกคนพร้อมใจกันยกแก้วน้ำพลาสติกซึ่งภายในบรรจุน้ำอัดลมขึ้นมาชนกันตรงกลางวง…
ค่ำวันนั้นหลังจากวงผัดไทยต่างแยกย้าย วินอาสาพาสิปรางค์กลับบ้านด้วยกัน ชายหนุ่มให้เหตุผลกับทุกคนว่าเพราะบ้านพักของหญิงสาวอยู่ทางเดียวกันกับเขา ในขณะที่คนอื่นไม่ติดใจอะไรและพากันกลับบ้านไป นายช่างหนุ่มกลับเหลือบไปเห็นสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่เขาและสิปรางค์ด้วยความสงสัย เขาจึงโบกไม้โบกมือให้กับช่างรุ่นน้องทำนองว่าไม่มีอะไร แล้วหันมาเอาใจใส่หญิงสาวขณะที่หล่อนพยายามจะขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อย่างเก้ๆกังๆด้วยชุดกระโปรงสั้น
ช่างโต้งมองตามลูกพี่และคุณคนสวยที่มาจากกรุงเทพไปจนลับสายตา เขารู้สึกได้ว่าหลังๆมานี้หัวหน้าของเขาดูจะเอาใจใส่หญิงสาวคนนี้เป็นพิเศษ แม้อันที่จริงวินจะเป็นคนที่ดูแลคนรอบข้างอยู่เสมออยู่แล้ว แต่กับคุณสิปรางค์คนนี้ เขาสังเกตได้ถึงความอ่อนโยนที่มากกว่าปกติทั่วไป
ผู้เป็นลูกน้องเริ่มมองเห็นอาการของลูกพี่อย่างชัดๆก็จากงานแต่งงานของเขาเอง ตลอดเวลาที่อยู่ที่เชียงรายใครๆก็เห็นหัวหน้าช่างร่างสูงคนนั้นอยู่ไม่ห่างจากหญิงสาวคนสวยเลย ช่างโต้งเริ่มรู้สึกหนักใจนิดๆ ชายหนุ่มรู้จักลูกพี่ของเขาดี หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงคนนี้ไม่เคยที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนง่ายๆ และเมื่อนึกไปถึงเรื่องราวในอดีตของวินที่เขามีส่วนได้รับรู้
นี่ประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยอีกครั้งหรือ….
ในที่สุดชายหนุ่มร่างสูงก็พาหญิงสาวตัวเล็กในชุดกระโปรงสั้นมาถึงรีสอร์ตได้โดยสวัสดิภาพ แต่ขณะที่สิปรางค์พยายามจะลงจากมอเตอร์ไซค์นั้น ก็เกิดอาการสะดุดเท้าของตนเองทำท่าจะเซถลา วินเห็นเข้าจึงรีบคว้าแขนหล่อนเอาไว้ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะพบว่า ใบหน้าของชายหนุ่มใกล้เข้ามาเกือบประชิดใบหน้าของหล่อนอยู่แล้ว เขาจ้องมองหล่อนเขม็ง สิปรางค์หลบตาอย่างรวดเร็ว รู้สึกร้อนวูบขึ้นมาทั้งใบหน้า
หรือจะเหมือนอย่างในละคร ที่พระเอกจะถือโอกาสก้มลงจูบนางเอก?
"จะใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้มาทำไมเนี่ย"
หากเสียงดุๆนั้นดังขึ้นมากลบอารมณ์อันโรแมนติกของหล่อน
"อ้าว ไม่สวยเหรอ นึกว่าวินชอบซะอีก" สิปรางค์หน้าจ๋อย เผลอพึมพำขมุบขมิบพยายามดึงกระโปรงสั้นที่รั้งขึ้นไปให้กลับเข้าที่เข้าทาง ทำไมมันไม่เป็นแบบที่คิดนะ
วินอมยิ้มน้อยๆ นี่คนสวยตั้งใจเปลี่ยนรูปแบบการแต่งตัวเพื่อเอาใจเขาหรือนี่ ผู้หญิงที่มั่นใจและเป็นตัวของตัวเองเบอร์หนึ่งอย่างสิปรางค์เนี่ยนะ จะยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาได้ยังไง
"จะแบบไหนก็ชอบครับ อยากแต่งแบบไหนก็แต่งไปเถอะครับ" ชายหนุ่มอมยิ้มอีก พูดโดยไม่มองหน้าหล่อน เขาพยายามจะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์เพื่อขับกลับบ้าน
สิปรางค์จ้องมองเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แล้วหล่อนก็ยิ้มกว้าง มีอารมณ์นึกสนุกอยากจะหยอดคนตัวสูงคนนี้กลับบ้าง
"ชอบจริงอะ"
คราวนี้วินหันมามองหล่อนอย่างเต็มตา ก่อนที่จะพูดด้วยเสียงเรียบๆและหน้านิ่ง แต่ทว่านัยน์ตากลับยิ้มเป็นประกาย
"ขอบคุณนะครับสำหรับวันนี้ มะปรางเป็นหางเครื่องที่น่ารักที่สุดในสามโลก ไปล่ะครับ นอนหลับฝันดีครับ"
เขารีบพูดรวดเดียว ก่อนจะโบกมือให้หล่อนแล้วก็ค่อยๆเคลื่อนยานพาหนะคู่กายออกไปโดยไม่หันหลังมามอง แต่สิ่งที่สิปรางค์ไม่เห็นก็คือ คนร่างสูงที่รีบขี่มอเตอร์ไซค์ออกมานั้นมีใบหน้ายิ้มแฉ่งทั้งตาทั้งปาก
เป็นอย่างนี้ทุกที รีบๆมาส่ง รีบๆพูด แล้วก็รีบๆกลับไป
แม้จะคุ้นชินกับพฤติกรรมแบบนี้ของชายหนุ่ม แต่บางครั้งสิปรางค์ก็เผลอที่จะหงุดหงิดใจไม่ได้ แต่แล้วหญิงสาวต้องรีบดึงอารมณ์ของตนเองกลับมา
แล้วเราคาดหวังอะไร ต้องการจะให้เขาทำยังไง ก็เราเป็นแค่เพื่อนกันไม่ใช่หรือ…