คริสและฮิกกำลังถกกันเรื่องวิธีที่ชีฟเอาตัวรอดมาได้ในขณะที่กำลังขับรถผ่านสถานที่รกร้างเพื่อจะกลับเข้าเมือง
ฮิกออกความเห็น
"ฉันว่าข้างใต้อาจจะมีเครื่องกำเนิดแสงที่ทำให้ชีฟเห็นตัวพวกนั้นก็ได้ แล้วเจ้าหนูนั่นมันคงฉลาดพอที่จะทำตัวเองให้เป็นเหยื่ออยู่ภายใต้แสงนั้นแล้วฆ่าพวกวานรทีละตัว"
คริสไม่เห็นด้วย
"ฉันว่าไม่ใช่"
คริสอธิบายเหตุผลของตัวเอง
"ข้างใต้เป็นพื้นที่โล่งที่ไม่มีกำแพงมาบดบัง ถ้ามีแสงเราจะต้องเห็น"
"อาจจะเป็นแสงไฟอ่อน ๆ จากรถบางคันที่ยังคงมีพลังงานตกค้างอยู่ อย่าลืมว่าในนั้นเป็นลานจอดรถขนาดใหญ่"
"ก็อาจจะเป็นแบบนั้น แต่อย่าลืมว่าแสงจากรถมันส่องไปยังทิศทางเดียวเท่านั้น ไม่มีทางที่จะป้องกันเจ้าหนูจากการโจมตีรอบทิศทางได้"
ฮิกสะบัดหัว
"โอ้ย ไม่คิดละ ไว้ชีฟมันฟื้นค่อยถามละกัน"
ฮิกหันไปมองเด็กที่นอนหลับเป็นตายอยู่หลังรถ หลังจากที่พวกเขาทำแผลให้เสร็จ
ฮิกมองบาดแผลตามตัวของชีฟ ก่อนจะหันมามองกระเป๋าของตัวเอง ปกติแล้วพวกเขาจะให้รางวัลชีฟด้วย 30 เปอร์เซ็นต์ของสิ่งของในกระเป๋าที่ชีฟแบกมา แล้วที่เหลือพวกเขาก็เอามาแบ่งกันเพื่อถือเป็นค่าคุ้มครอง แต่พอได้เห็นเด็กตัวเปื้อนเลือดที่ยังอุตส่าห์ลากกระเป๋าของเขาที่ทำหล่นมาด้วย ฮิกคิดอะไรบางอย่างออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปคุยกับคริสที่กำลังขับรถอยู่
"รอบนี้เราเอาของทั้งหมดมาหารสามดีมั้ย"
ทั้งหมด ซึ่งทั้งหมดที่ฮิกหมายถึงก็คือกระเป๋าของพวกเขาด้วย ไม่ใช่แค่กระเป๋าของชีฟเพียงอย่างเดียว
คริสถึงกับหันไปมองเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะโดยปกติแล้วฮิกจะเป็นคนที่ขี้งกจนทะเลเรียกพี่ แต่จะยังไงก็ช่างความคิดของฮิกในตอนนี้ก็ทำให้คริสรู้สึกยินดี เพราะเขาก็กำลังคิดแบบนั้นเหมือนกัน ก่อนจะตอบเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจ
"ก็ได้ ฉันไม่มีปัญหา"
พูดจบคริสก็หันไปยิ้มให้ชีฟ เพราะเด็กหนุ่มพึ่งจะทำให้เพื่อนที่สุดแสนจะเห็นแก่ตัวของเขายอมลดระดับความเห็นแก่ตัวลง ตอนที่คิดจะพาเด็กคนนี้ไปด้วย ฮิกนั้นค้านสุดตัว แต่พอบอกว่าของที่เด็กคนนี้ได้มาพวกเราจะเอามาแบ่งกันคนละ 35 เปอร์เซ็นต์ นั่นก็ทำให้ฮิกยอมหัวอ่อนลงบ้าง แต่จริง ๆ ที่เขาพาเด็กคนนี้มาไม่ใช่เพื่อเพิ่มพื้นที่ในการแบกของ แต่แค่รู้สึกถูกชะตาเท่านั้น
คริสและฮิกพาชีฟไปยังศูนย์กู้คืนเทคโนโลยีของเมือง ก่อนจะส่งของทั้งหมดที่ได้มา ให้กับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบ
เจ้าหน้าที่แจ้งให้ทั้งสามนั่งรอสักพักเพื่อตรวจสอบข้อมูลข้างในทั้งหมด ก่อนที่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาพวกเขาจะได้ข่าวดีว่าข้างในฮาร์ทดิสมีข้อมูลสำคัญทางวิทยาศาสตร์อยู่มากมาย นั่นหมายความว่าทางเมืองจะต้องจ่ายพวกเขาอย่างหนัก ซึ่งเงินที่ได้มาคราวนี้มันมีค่ามหาศาลเลยทีเดียว
ขณะที่กำลังรอรับเงิน คริสก็ถูกเรียกตัวโดยหน่วยทหารรับจ้างของทางเมืองเพื่อไปคุยธุระบางอย่าง ส่วนฮิกก็ไปติดพันพนักงานต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งหน้าทางเข้า ทิ้งให้ชีฟรอรับเงินก้อนสุดท้ายที่เป็นส่วนของตนอยู่คนเดียว
พนักงานสาวถามเด็กหนุ่มที่สูงเลยเคาน์เตอร์มานิดเดียวอย่างสุภาพ
"จะรับเป็นเงินสดหรือโอนเข้าบัญชีคะ"
ชีฟทำหน้างงพลางเอามือเกาหัวแกรก ๆ เมื่อไม่เข้าใจว่าบัญชีคืออะไร ก่อนจะพูดออกไป
"ขอเป็นเงินแล้วกัน"
พนักงานสาวยิ้มให้ก่อนจะหันไปหยิบใบกระดาษปึกใหญ่ด้านหลังมาบรรจุใส่ถุงพลาสติก เมื่อบรรจุเสร็จ เงินธนบัตรก็กองอยู่ตรงหน้าชีฟ ซึ่งมันมีขนาดใหญ่พอพอกับตัวเขาเลยทีเดียว
ฮิกที่บังเอิญหันมาเห็นเข้าก็ถึงกับอยากจะบ้าตาย การแบกเงินขนาดนี้เดินผ่านตอกในสลัมกลับที่พักนั้น ไอ้หนูนี่จะอยู่รอดได้ไม่เกินห้าวินาที ฮิกต้องจำใจยอมผละจากสาวสวยตรงหน้าก่อนจะวิ่งไปหาชีฟแล้วหิ้วคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้น
"มานี่"
ฮิกพาชีฟเดินไปยังอีกเคาน์เตอร์ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน พร้อมกับหิ้วถุงเงินมาด้วย จากนั้นก็เริ่มบทสนทนากับพนักงานสาวอีกคนตรงหน้า
"เปิดบัญชีให้ไอ้หนูนี่หน่อย"
"การเปิดบัญชีจำเป็นจะต้องมีอาชีพอย่างน้อยหนึ่งอาชีพ ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้ทำอาชีพอะไรคะ"
"งั้นก็ลงทะเบียนเป็นนักล่าให้ไอ้หนูนี่ด้วย"
การจะเปิดบัญชีธนาคารได้นั้นจะต้องมีอาชีพอย่างน้อยหนึ่งอาชีพ เพื่อคอนเฟิร์มว่าจะมีเงินไหลเข้าออกในบัญชีตลอด ซึ่งอาชีพนักล่าแม้รายได้จะไม่แน่นอน แต่ก็จัดเป็นหนึ่งในอาชีพที่อนุญาตให้นำมาเปิดบัญชีได้ แถมอาชีพนี้ยังเป็นอาชีพที่ไม่จำกัดเรื่องอายุอีกด้วย
หลังจากดำเนินการทุกอย่างเสร็จสิ้น ฮิกก็พาชีฟไปเลี้ยงอาหารเย็นในร้านอาหารที่นักล่าธรรมดามักจะไปกัน โดยร้านอาหารนั้นจะมีสองชั้น ชั้นแรกสำหรับการนั่งรับประทานอาหารแบบธรรมดา ส่วนชั้นที่สองนั้นจะเป็นห้องแบบปิด ซึ่งการรับทานประทานอาหารในชั้นที่สองจะมีเหล่าหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยขึ้นไปรับประทานเป็นเพื่อนด้วย
พนักงานต้อนรับมองชีฟด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะหันไปมองฮิกแล้วพูดออกมาว่า
"เขายังเด็กอยู่เลยนะ"
ฮิกหันมามองชีฟแล้วหยิบการ์ดใบหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อของชีฟให้อีกฝ่ายดู
"เขาเป็นนักล่าแล้ว"
การเป็นนักล่าทำให้สถานะของชีฟพ้นจากการเป็นเยาวชนทันที นั่นทำให้พนักงานต้อนรับยอมให้ทั้งสองคนเข้าไป
ฮิกสั่งอาหารหลายอย่างมาบนโต๊ะ ซึ่งเป็นอาหารที่ชีฟไม่เคยได้กินมาก่อน
ชีฟยิ้มแก้มปริ เมื่อเห็นอาหารในจาน
"เนื้อนี่"
ชีฟเคยได้ยินว่าเนื้อนั้นอร่อยมาก ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยได้ชิมเนื้อมาก่อนเลย ฮิกดันเนื้ออีกจานหนึ่งให้ชีฟ
"กินเลย ไม่อิ่มก็สั่งมาอีก วันนี้ฉันเลี้ยงเต็มที่"
ชีฟไม่รอช้าเอาน่องไก่อันหนึ่งมากัดคำใหญ่ ความหวานของเนื้อแล่นเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว ชีฟเขี้ยวไปยิ้มไป วันนี้เขารู้สึกมีความสุขมาก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"เอากลับบ้านได้มั้ย"
"จะเอาไปให้แม่ละสิ"
ฮิกรู้ทันทีว่าชีฟต้องการอะไร ในยุคนี้ด้วยการถูกล้อมกรอบด้วยเมืองใหญ่ พื้นที่เพราะปลูกก็น้อยนิด นั่นทำให้ไม่ต้องนึกถึงการเลี้ยงสัตว์เลย ชนชั้นล่างอย่างชีฟและแม่นั้น ส่วนมากจะได้กินแต่อาหารฟรีหรืออาหารระดับร่างที่มีแต่น้ำและพืชใบเขียว เพราะขนมปัง เนื้อสัตว์หรืออาหารคุณภาพดีนั้นมันมีราคาแพงมากสำหรับชนชั้นล่าง นั่นทำให้คนเหล่านี้ไม่มีโอกาสที่จะได้ลิ้มรสอาหารพวกนี้เลย
ฮิกหยิบกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ออกมา แล้วยื่นส่งให้ชีฟ
"นี่ถ้าอยากได้อาหารไปฝากแม่ ไปที่ร้านนี้ ยื่นใบนี้ให้เขาแล้วเธอจะได้ส่วนลดด้วย"
"ขอบคุณฮะ" ชีฟรับใบปลิวโฆษณาร้านอาหารไปอย่างดีใจ ก่อนหันมาก้มหน้าก้มตากินต่อ
กินสักพักฮิกก็โบกมือทำท่าทางบางอย่าง ก่อนจะมีสาวสวยสองคนเดินมาที่โต๊ะพร้อมขวดเหล้า สองสาวอยู่ในชุดที่โชว์สัดส่วนเต็มที่ ผ้าสีแดงบาง ๆ ปกปิดร่างกายไว้เพียงน้อยนิดเท่านั้น หญิงสาวคนหนึ่งนั่งลงบนตักฮิกก่อนจะเอาแก้วมาวางแล้วรินเหล้าลงไป อีกคนมีท่าทางลังเลเล็กน้อยพลางมองสลับระหว่างชีฟกับฮิก ก่อนจะพูดออกมาว่า
"เขายังเด็กอยู่เลยนะ"
ฮิกยิ้มแล้วพูดว่า
"ไม่ชอบกินเด็กหรือไง ไม่ต้องห่วง เขามีบัตรนักล่าแล้ว"
"กินเด็กแล้วอายุยืน งั้นพี่ไม่เกรงใจนะ"
แต่ก่อนที่ชีฟจะได้เรียนรู้ด้านมืดของผู้ใหญ่ มือที่ชุ่มไปด้วยน้ำก็มาสัมผัสที่ไหล่ขวาของเขา ชีฟหันไปมองทันทีก่อนจะพบว่าเป็นชิซูกะที่ยืนตัวเปียกอยู่ด้านหลัง สีหน้าของเธอไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา แต่ลึก ๆ ชีฟรู้เลยว่าเธอกำลังโกรธเป็นอย่างมาก
ชิซูกะมองชีฟด้วยแววตาที่ไร้อารมณ์ ก่อนจะจ้องเขม่นไปที่สองสาวและฮิกด้วยสายตาที่ดุดันจนทั้งสามรู้สึกว่าพวกเขากำลังจะถูกสาปให้เป็นหิน จากนั้นหันกลับมามองชีฟแล้วพูดว่า
"กลับบ้าน"
คำพูดที่ดูธรรมดาแต่แฝงไปด้วยความกดดัน ทำให้ชีฟพยักหน้าและลุกออกจากโต๊ะแต่โดยดี แต่ก่อนไปชีฟก็หันไปมองอาหารบนโต๊ะด้วยความเสียดายเล็กน้อย เพราะเขายังกินไม่อิ่มเลย
ข้างนอกร้านตอนนี้ฟ้ามืดแล้วแถมฝนก็ตกหนัก นี่คงจะเป็นสาเหตุที่ชิซูกะนั้นเปียกไปทั้งตัว ทั้งสองวิ่งฝ่าฝนไปขึ้นรถรับส่งสาธารณะเพื่อกลับไปยังที่พัก บนรถตอนนี้มีผู้โดยสารแค่สองคน นั่นคือชีฟกับชิซูกะ สำหรับชีฟแล้วตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก เนื่องจากชิซูกะเงียบใส่เขาตลอดทาง ซึ่งปกติแล้วเขาจะต้องโดนเธอเทศนาใส่ทุกครั้งที่กลับมา ว่ามันอันตรายอย่างนั้นอย่างนี้ แต่วันนี้ชิซูกะกลับเงียบไม่สนใจที่จะคุยกับเขาเลย
ชิซูกะคอยแอบมองชีฟผ่านกระจกสะท้อนตลอดทาง นักล่าพวกนั้นพอจะมีขอบเขตอยู่บ้าง นั่นคือจะพาชีฟกลับมาก่อนค่ำทุกครั้ง แต่พอมาวันนี้ฟ้ามืดแล้วชีฟก็ยังไม่กลับมา นั่นทำให้เธอกระวนกระวายและออกตามหาชีฟไปทั่ว จนเธอได้รู้ว่านักล่าคนหนึ่งพาชีฟไปยังร้านอาหารแห่งนั้น เธอจึงรีบติดตามไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอเห็นสาว ๆ พวกนั้น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่เธอกับรู้สึกโกรธ โกรธเอามาก ๆ จนอยากจะระเบิดอารมณ์ออกมา แต่เธอก็ข่มใจไว้ และทำเพียงแค่พาชีฟกลับบ้าน
เมื่อมาถึงที่พัก ชีฟก็เข้าไปหาแม่ของตน เพื่อบอกว่าตนยังคงปลอดภัยดีเหมือนทุกวันที่เคยทำ จากนั้นเขาก็โดนชิซูกะลากไปทำแผลใหม่ เพราะฝีมือการพันแผลแบบลวก ๆ ของพวกนักล่านั้นเหมือนจะไม่ถูกใจเธอเสียเท่าไหร่
ชีฟนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงให้ชิซูกะล้างแผลและทายาให้ สายตาก็คอยแอบเหลือบมองอีกฝ่ายเป็นพัก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
"ขอโทษ"
ชิซูกะชะงักมือครู่หนึ่ง เธอยังคงเงียบต่อไปแล้วทำแผลต่อ อันที่จริงเธอไม่ได้โกรธอะไรชีฟแล้ว แถมเมื่อได้เห็นท่าทีที่กระวนกระวายของอีกฝ่ายเธอก็พอใจเป็นอย่างมาก แต่บางสิ่งบางอย่างในใจเธอนั้นบอกว่าเธอควรจะให้บทเรียนกับเด็กตรงหน้าต่ออีกสักหน่อย
เมื่อทำแผลเสร็จชีฟก็หันไปมองชิซูกะที่เอาแต่เงียบใส่เขา ก่อนจะเดินคอตกออกจากห้องไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะหายโกรธเขาง่าย ๆ
ชีฟเดินกลับมายังห้องของตนเอง ก่อนจะพบว่าแม่ได้หลับไปแล้ว เขาจึงเข้าไปนอนยังโซฟาตัวยาวเก่า ๆ ในห้องนั่งเล่น ที่เป็นที่นอนประจำของตนเอง
เช้าวันใหม่ ชีฟตรงดิ่งไปยังร้านตามใบที่ฮิกให้มา ซึ่งร้านค้าอยู่ห่างจากที่พักของเขาเพียงแค่ห้าร้อยเมตรเท่านั้น ร้านแห่งนี้ชีฟรู้จัก เพราะเขาเคยมองเข้าไปในร้านบ่อย ๆ ด้วยในร้านมีแต่อาหารคุณภาพดีน่ารับประทาน แต่ด้วยเงินที่น้อยนิดที่เขามี นั่นทำให้เขาได้แต่เพียงแค่มองเข้าไปเท่านั้น แต่วันนี้เงินของเขานั้นมีมากพอที่จะซื้ออาหารข้างในได้เป็นพันมื้อเลยทีเดียว
ชีฟเข้ามาในร้านที่มีเคาน์เตอร์ต้อนรับ และมีโต๊ะให้นั่งสำหรับลูกค้า พนักงานสาวต้อนรับมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเสียเท่าไหร่ แต่ชีฟก็ไม่ได้ใส่ใจและเดินตรงเข้าไปคุยด้วย
"ขอแบบนั้นอย่างละสามชุด ใส่ถุงเอากลับบ้านนะ" ชีฟชี้ไปที่เมนูอาหารที่อยู่เหนือหัวของพนักงาน ซึ่งป้ายเขียนติดเอาไว้ว่าพิซซ่า
พนักงานมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของชีฟ ที่เป็นเพียงเสื้อผ้าเก่า ๆ และเต็มไปด้วยรอยเย็บปะมากมาย
"รบกวนจ่ายเงินก่อน"
ชีฟยืนบัตรนักล่าของเขาและกระดาษจากฮิกให้กับพนักงาน พนักงานพลิกหน้าพลิกหลังบัตรเล็กน้อย ก่อนจะนำไปสแกนที่เครื่อง จำนวนเงินสองพันห้าร้อยที่ถูกหักออกไปแจ้งขึ้นมาบนจอที่ติดอยู่กับเครื่องสแกน จากนั้นพนักงานก็เอาบัตรมาคืน พร้อมกับกระดาษเล็ก ๆ แผ่นหนึ่ง แล้วแจ้งอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพมากขึ้น
"กรุณารอสิบนาทีในการจัดเตรียมอาหารที่สั่งนะคะ"
ชีฟเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ว่างอยู่ตัวหนึ่ง ไม่นานอาหารชุดใหญ่ที่ใส่กล่องห่อถุงอย่างดีก็มาวางตรงหน้าเขา ชีฟรับมาแล้วนำมันกลับที่พักของตนอย่างดีใจ
ชีฟกลับมาที่ห้องพร้อมการอาหารถุงใหญ่ ก่อนจะเรียกให้ชิซูกะและแม่ของเขามารับประทานด้วยกัน ทั้งสองคนมองอาหารตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเป็นชิซูกะที่เป็นคนเอ่ยถาม
"เอาเงินที่ไหนไปซื้ออาหารพวกนี้"
ชีฟพูดพร้อมกับยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"งานเมื่อวานได้เงินมาเยอะเลย ผมเลยได้ส่วนแบ่งเยอะด้วย"
จากนั้นชีฟก็แกะกล่องอาหารแล้วชวนทุกคนให้ร่วมรับประทาน
คุณแม่เปิดกล่องรับประทานอาหารด้วยความเอร็ดอร่อย ยิ่งรู้ว่าสิ่งนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของผู้เป็นลูกด้วยแล้ว นั่นยิ่งเพิ่มความสุขให้กับเธอเป็นอย่างมาก
ชิซูกะเองก็เช่นกัน อาหารพวกนี้เธอไม่ได้ลิ้มรสชาติของพวกมันตั้งแต่พ่อแม่ของเธอจากไป ถึงแม้เธอจะเป็นเจ้าของอพาร์ทเม้นท์ถึงสองแห่ง แต่อพาร์ทเม้นท์ของเธอมันก็มีแต่ห้องเช่าราคาถูก และด้วยเธอนั้นเป็นผู้หญิง นั่นทำให้เธอต้องเก็บเงินส่วนหนึ่งไปซื้อเครื่องสำอางเกรดต่ำมาเพื่อดูแลรักษาร่างกายของตัวเองอยู่เสมอ
ชีฟมองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุขเพราะดูเหมือนตอนนี้ชิซูกะก็ไม่ได้โกรธเขาแล้ว เขาเอาบัตรนักล่าของตัวเองออกมาจ้องมองดู เขาอยากให้แม่และชิซูกะมีกินแบบนี้ทุกวัน อยากให้ทั้งสองคนมีที่อยู่ที่มีเครื่องให้ความเย็นในหน้าร้อนและมอบความอบอุ่นในหน้าหนาว มีเสื้อผ้าสีสวยมีเตียงนุ่ม ๆ มีห้องที่แสนจะกว้างใหญ่ เพราะฉะนั้น เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเป็นนักล่า


นักล่า คืออาชีพสำคัญที่ทุกเมืองจำเป็นต้องมี เพราะด้านนอกเมืองมีเหล่าสัตว์ประหลาดที่ไม่ทราบที่มาหลั่งไหลเข้ามาทุกวัน สัตว์ประหลาดแต่ละตัวจะมีผลึกสีชมพูถูกฝังอยู่ในตัวของพวกมัน ผลึกเหล่านี้สามารถนำไปแปรสภาพเพื่อใช้งานได้หลากหลาย ตั้งแต่เป็นแหล่งพลังงานไปจนถึงเร่งการเจริญเติบโตพืชหรือสัตว์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ผลึกแต่ละก้อนจะให้ระดับพลังงานที่แตกต่างกันไป ยิ่งสัตว์ประหลาดแข็งแกร่งเท่าไหร่ ผลึกในตัวของพวกมันก็ยิ่งมีระดับพลังงานที่สูงขึ้นเท่านั้น และพลังงานที่สูง ก็ย่อมจะมาพร้อมกับราคาที่สูงเช่นกัน
การขายอาวุธและชุดเกราะกลายเป็นการค้าที่เติบโตได้รวดเร็วที่สุดในยุคสมัยนี้ ยิ่งอาวุธมีคุณภาพมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อนักล่ามากขึ้นเท่านั้น แต่ก็แลกกับราคาที่แพงขึ้นด้วยเช่นกัน การที่เป็นธุรกิจที่เติบโตได้ง่ายนั้น ก็ทำให้เกิดการแข่งขันที่สูง บริษัทค้าอาวุธหลายแห่งมักจะจ้างหรือให้การสนับสนุนนักล่าที่เก่งกาจ เพื่อใช้พวกเขาเหล่านั้นในการโฆษณาสินค้าของตนเอง นักล่าระดับสูงหลายคนจึงมักจะถูกซื้อตัวไปอย่างรวดเร็วโดยบริษัทค้าอาวุธเหล่านั้น โดยเฉพาะนักล่าที่มีความสามารถพิเศษที่เรียกว่าพลังจิต
สัตว์ประหลาดระดับสูงที่พวกเขาเรียกใหม่ว่าสัตว์อสูร พวกมันมีความสามารถพิเศษเหมือนกับหลุดมาจากเทพนิยาย ล่องหนหายตัว พ่นไฟ สะกดจิต ความสามารถอัศจรรย์ที่มีแต่ในโลกนิทาน ตอนนี้และในโลกใหม่แห่งนี้ มันกลับกลายเป็นจริง สัตว์อสูรเหล่านี้มีความสามารถที่ยากจะต่อกร แต่หากเป็นผู้ที่มีพลังจิต พวกเขาสามารถที่จะต่อกรกับสัตว์อสูรได้อย่างสูสี ด้วยอาวุธคุณภาพสูงและพลังจิตที่พวกเขามี
นอกตัวเมืองด้านทิศตะวันออก ชีฟเดินเตร็ดเตร่ไปตามตึกร้างต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้กับตัวเมืองในยามเช้า เขาตระเวนหาสัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ สำหรับฝึกซ้อมการต่อสู้ของเขา สุนัขหมาป่ากับแมงมุมขนาดเท่ารถเก๋ง พวกมันเคลื่อนไหวเร็วพอตัว แต่ก็ไม่เร็วไปกว่ากระสุนปืนของชีฟ บางตัวก็มีความสามารถอยู่บ้าง พวกมันกระโดดหลบไปซ้ายทีขวาที่ แต่นั่นก็แค่ทำให้ชีฟเปลืองกระสุนเพิ่มขึ้นเท่านั้น
ชีฟมองผลึกในกระเป๋าที่หาได้ มันมีน้อยมาก อาจจะไม่คุ้มค่ากระสุนที่ใช้ไปด้วยซ้ำ นั่นทำให้ชีฟเกิดอาการท้อแท้ขึ้นมาเล็กน้อย ชีฟเดินเตะฝุ่นอย่างสุดเซ็งไปเรื่อย ๆ จนไปได้ยินการสนทนาบางอย่างของนักล่ากลุ่มหนึ่ง
"รอยเท้าเล็ก ๆ แบบนี้มีวานรล่องหนกลุ่มใหม่เข้ามาแถวนี้อีกแล้วใช่มั้ย"
"น่าจะใช่ ห้างข้างหน้านั่นมันมีชั้นใต้ดินอยู่ พวกมันคงจะเข้าไปหลบซ่อนในนั้น"
บทสนทนานี้น่าสนใจเป็นอย่างมากสำหรับชีฟ เพราะวานรเหล่านี้จัดการง่ายมากสำหรับเขา ชีฟไม่รอช้ารีบมุ่งหน้าไปยังห้างดังกล่าวทันที
เดินมาได้สักพักชีฟก็เจอเข้ากับตึกสูงสี่ชั้น ที่ด้านข้างมีทางลาดลงไปเหมือนกับทางเข้าลานจอดรถ ชีฟรู้ทันทีว่าจะหาวานรเหล่านั้นได้ที่ไหน ตรงทางเข้านั้นยังพอมีแสงสว่างอยู่บ้าง แต่ยิ่งลึกเข้าไปแสงสว่างก็ยิ่งน้อยลง
ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบปรากฏขึ้นมาทันทีที่ชีฟเดินเข้ามาจนถึงสถานที่ที่แสงส่องไม่ถึง รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าภายใต้หมวกสีดำ
แค่เพียงชั่วโมงเดียว วานรล่องหนจำนวนมากก็โดนกวาดล้างจนหมด นั่นทำให้ครึ่งหนึ่งของกระเป๋าสะพายนั้นเต็มไปด้วยผลึกขนาดเล็กจำนวนมาก
ชีฟสะพายกระเป๋าเดินออกจากลานจอดรถอย่างสบายใจ และเมื่อเดินกลับมาในที่ที่มีแสงสว่าง ๆ อยู่ดีดีความรู้สึกเสียวสันหลังก็วาบขึ้นมาอีกครั้ง ชีฟตั้งปืนขึ้นก่อนจะหันไปยังทิศทางที่มาของความรู้สึก
ชายคนหนึ่งยกมือขึ้นก่อนจะโวยวายเล็กน้อย
"เฮ้ ๆ เราเป็นนักล่าเหมือนกัน"
ชีฟแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะคิดว่าตัวเองนั้นคงคิดมากไป จากนั้นก็ลดปืนลงแล้วเดินต่อไปโดยทิ้งชายคนนั้นไว้ด้านหลัง
เมื่อสบโอกาสชายคนดังกล่าวยกปืนพกขึ้น แล้วยิงใส่กลางหลังศีรษะของชีฟ กระสุนพุ่งโดนเป้าหมายเข้าอย่างจัง ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่ม ล้มหน้าทิ่มไปกับพื้น
ชายคนนั้นเดินมาดูผลงานของตัวเองก่อนจะพบว่าจุดที่ยิงมีเพียงแค่รอยบุบเล็กน้อยเท่านั้น แต่แรงกระแทกก็มากพอจะทำให้เด็กวัยสิบสามอย่างชีฟ มึนศีรษะจนลุกไม่ขึ้น
อีกหนึ่งชายและสองหญิงออกมาจากที่ซ่อน ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งจะเสนอความคิดเห็นอันแสนอุบาทว์
"ถอดหมวกมันออกแล้วระเบิดหัวมันเลย เกราะหนาขนาดนี้น่าจะแพงน่าดู"
ชายคนที่ใช้ปืนพกพยักหน้าเห็นด้วย
"ได้"
ชายเจ้าของปืนพกเดินเข้าไปหาชีฟอย่างช้า ๆ เมื่อชายคนนั้นถอดหมวกออก กระสุนจากไรเฟิลจู่โจมก็ทะลุศีรษะที่ไร้เครื่องป้องกันไปอย่างรวดเร็ว ชายเจ้าของปืนพกล้มหน้าทิ่มไปกับพื้นและสิ้นชีพไปในทันที
เจ้าของกระสุนนัดนี้คือฮิก เขาวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะเอาปืนจ่ออีกสามคนไว้
"วางอาวุธลง"
หนึ่งชายสองหญิงทิ้งปืนพกและปืนกลเบาของตัวเองอย่างไม่เต็มใจ ฮิกค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มก่อนจะพลิกตัวให้นอนหงาย เมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายเขาก็ตกใจเป็นอย่างมาก
"ไอ้หนู"
ฮิกตบหน้าชีฟไปหลายทีเพื่อเรียกสติ ก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้วใช้มือซ้ายที่ไม่ได้ถือปืนหยิบหมวกมาใส่หัวของชีฟเหมือนเดิม
"ชีฟ ตื่น"
ชีฟที่ได้สติค่อย ๆ ลุกขึ้นมาด้วยความมึนงง ก่อนจะเอามือกุมศีรษะของตัวเองด้วยความเจ็บปวด ฮิกเมื่อเห็นว่าชีฟได้สติแล้วก็ใช้ให้ชีฟไปเอาเชือกที่หลังรถ ก่อนจะเอามามัดตัวสามคนที่เหลือเอาไว้
ฮิกนั่งคุยอยู่กับชีฟสักพัก เพื่อรอพ่อค้าทาสมาซื้อคนทั้งสามไป ในยุคสมัยนี้ การเข่นฆ่ากันเกิดขึ้นได้ง่ายมาก หากอยู่ในเมืองคุณอาจจะได้รับความคุ้มครองจากเจ้าหน้าที่ของเมือง แต่เมื่อออกมานอกเมือง ด้วยยุคสมัยที่แค่ดูแลคนในกำแพงยังจะไม่ไหว คนนอกกำแพงเลยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ใครที่คิดออกมานอกกำแพงคุณจะต้องปกป้องตัวเอง
และด้วยความโหดร้ายของโลกนอกกำแพง ที่แค่สัตว์ประหลาดก็อันตรายอยู่แล้ว ยังต้องมาระมัดระวังคนด้วยกันอีก ด้วยเหตุผลข้อนี้ทางเมืองและเหล่านักล่าจึงร่วมกันตั้งกฎขึ้นมา หากนักล่าคนไหนเข่นฆ่าผู้อื่นโดยไร้เหตุผล ทางเมืองจะไม่ยอมให้บุคคลนั้นเข้าไปอาศัยในเมืองเด็ดขาด หรือหากใครลักลอบเข้าไปก็จะต้องถูกจับ และถูกส่งตัวให้กับคู่กรณีในการดำเนินการต่าง ๆ ตามใจชอบ ส่วนองค์กรนักล่าหลายองค์กรก็จะปฏิเสธรับคนพวกนี้เข้าเป็นพวก นั่นทำให้คนเหล่านี้พัฒนาตัวเองได้ยากขึ้น การล่าเป็นกลุ่มนั้นย่อมดีกว่าการล่าด้วยตัวคนเดียว นั่นทำให้นักล่าทั้งหลายจึงพยายามรักษากฎและไม่เข่นฆ่ากันเองโดยไร้เหตุผล
การคิดฆ่าผู้อื่นยังมีข้อเสียอีกอย่างคือ เมื่อคุณเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ก็สามารถถูกจับเป็นทาสได้ตามกฎหมายของเมือง บุคคลเหล่านี้จะถูกใช้งานเยี่ยงทาสจนกว่าจะชดใช้โทษที่ตัวเองได้ก่อไว้จนหมด
ไม่นานพ่อค้าทาสก็มาถึง ทั้งสามคนมีรายชื่ออยู่ในใบประกาศจับ หนึ่งในสามเป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี นั่นจึงทำให้ฮิกได้เงินล้านมาอีกครั้ง แต่หญิงสาวอีกคนมีรูปร่างที่ไม่สามารถยั่วยวนใจชายได้เลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้เธอมีราคาถูกเป็นอย่างมาก และพวกนี้ก็เป็นเพียงแค่โจรกระจอกที่แทบจะไร้ราคา ฮิกจึงตัดสินใจไม่ขายพวกเขา
เมื่อพ่อค้าทาสจ่ายเงินและจากไป ฮิกก็หันมามองชีฟ เขารู้ว่าเจ้าหนูนี่จะถูกฝึกให้กลายเป็นนักล่าเต็มตัวโดยบริษัทพัฒนาชุดเกราะบริษัทหนึ่ง แต่เหมือนบริษัทแห่งนี้จะมีงบประมาณไม่มากนัก นั่นทำให้พวกเขาทำได้แค่เพียงสนับสนุนชีฟแค่เพียงสิ่งของเท่านั้น แต่การฝึกกลับปล่อยให้เด็กคนนี้ออกมาฝึกด้วยตัวเอง สำหรับเด็กซื่อ ๆ อย่างชีฟนั้นมันอันตรายเป็นอย่างมาก
ฮิกบอกให้ชีฟถือปืนและลุกขึ้นยืน ก่อนจะให้เล็งไปทางหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า แล้วประคองมือชีฟจากด้านหลัง เหมือนชีฟจะรู้ว่าฮิกจะให้ทำอะไร แต่ชีฟก็ยังถามออกไปเพื่อความแน่ใจ
"จะให้ผมทำอะไรเหรอ"
มือของชีฟสั่นเทา เพราะเขากำลังจะได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ
เมื่อฮิกเห็นอาการของชีฟ ก็พูดขึ้นว่า
"ไม่ฆ่าเขาเขาก็ฆ่าเรา เคยได้ยินมั้ย คนพวกนี้มันเป็นเพียงแค่เศษเดน แค่เหนี่ยวไก ทุกอย่างก็จบ โลกจะสะอาดขึ้นเยอะ"
ปืนในมือของชีฟนั้นสั่นหนักกว่าเดิมชีฟเอาปืนไปจี้ใส่หน้าผากของหญิงสาวอย่างจำใจ เพราะเสียงของฮิกในตอนนี้น่ากลัวมาก ชีฟเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อหญิงสาวร้องขอชีวิต
"อย่าฆ่าฉันเลย ฉันมีลูกที่ต้องดูแล"
เธอขอร้องทั้งน้ำตา แต่คำพูดส่วนหนึ่งของเธอเป็นเพียงแค่การโกหกเท่านั้น แต่ถึงเธอจะมีลูกจริง มันก็ไม่ใช่เหตุผลอะไรที่เธอจะเอามาอ้างสิทธิ์เพื่อปล้นฆ่าผู้อื่นได้
ฮิกจับหัวของชีฟให้หันไปมองเหยื่อตรงหน้า ก่อนจะถอดหมวกออกเพื่อดูว่าชีฟแอบหลับตาหรือเปล่า และก็เป็นดังคาด ชีฟหลับตาเอาไว้จริง ๆ ฮิกอารมณ์เสียเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุและกดดันหนักกว่าเดิม
"ลืมตาเดี๋ยวนี้ชีฟ"
ฮิกใช้วิธีเรียกชื่อมากกว่าจะเรียกไอ้หนูเฉย ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายฟังเขามากขึ้น เขาตีแก้มชีฟไปหลายทีเพื่อบังคับให้ชีฟลืมตา
พอเห็นว่าชีฟลืมตาและมองเหยื่อ ฮิกก็บังคับให้นิ้วของชีฟเหนี่ยวไกทันทีโดยไม่ให้ทันตั้งตัว กระสุนเจาะศีรษะหญิงสาวตรงหน้าจนเป็นรูต่อหน้าต่อตาของชีฟ น้ำหยดใส ๆ ไหลอาบเต็มสองข้างแก้ม ฮิกกอดชีฟเอาไว้ ก่อนจะพยายามปลอบให้เด็กในอ้อมกอดของเขาหยุดร้องไห้
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ทำดีแล้ว"
แม้จะยังมีน้ำตาอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าชีฟหยุดร้องแล้ว ฮิกก็ให้ชีฟเล็งปืนไปที่ชายอีกคนที่เหลืออยู่ ชายคนนั้นน้ำตาไหลพราก แต่ก็เหมือนจะทำใจได้ เพราะเขาไม่ร้องออกมาเลย และยังหล้บตาลงรอรับความตายอีกต่างหาก
ฮิกออกคำสั่งกับชีฟให้ยิง
"ชีฟ ยิงได้แล้ว"
ฮิกมองชีฟที่แม้จะเล็งปืนไปที่อีกฝ่ายแต่ก็ยังลังเลที่จะยิง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตะคอกด้วยน้ำเสียงอันดุดัน
"ยิง!"
ชีฟสะดุ้งโหยงแล้วเผลอลั่นไกออกไป ชายตรงหน้าสิ้นชีพทันทีโดยไม่ต้องสงสัย ชีฟปล่อยปืนให้ล่วงลงพื้นพร้อมกับอาการช็อก แม้จะมาจากความตกใจ แต่คนที่เหนี่ยวไกคราวนี้คือเขาเอง ฮิกไม่ได้บังคับมือของชีฟเลยแม้แต่น้อย
ฮิกเก็บปืน S223 ขึ้นมาให้ ก่อนจะเอาชีฟเข้ามากอดไว้เพื่อปลอบประโลม
"ทำดีแล้วไอ้หนู"
จากนั้นฮิกตัดสินใจเอาชีฟไปส่งคืนครอบครัว เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจ
ระหว่างทางฮิกยังเอาผลึกที่ชีฟได้มาไปขายให้กับผู้รับซื้อและเอาเงินทั้งหมดโอนให้ชีฟโดยไม่คิดค่าบริการ และเมื่อมาถึงที่พัก ฮิกก็เรียกชิซูกะออกมา ชีฟเดินเข้าไปกอดชิซูกะไว้แน่น คราบน้ำตาที่เปรอะบนเสื้อของเธอทำให้เธอรู้ว่าชีฟกำลังร้องไห้ ชิซูกะถลึงตามองฮิกทันที
"นายทำอะไรชีฟน่ะ"
ฮิกยื่นปืนกับหมวกของชีฟส่งให้กับชิซูกะแล้วตอบกลับไปว่า
"ฉันช่วยไอ้หนูนี่เอาไว้ต่างหาก"
จากนั้นฮิกก็ขึ้นรถแล้วขับออกไป ชิซูกะที่ยังไม่ได้คำตอบพยายามจะโวยวาย
"นี่เดี๋ยว"
แต่ฮิกก็ไปไกลแล้ว ชิซูกะทำได้แค่เพียงพาชีฟเข้าไปในห้องของเธอก่อนจะให้ชีฟนอนกอดเธอจนกระทั่งหลับไป
เมื่อชีฟหลับ ชิซูกะก็โทรหาคนบางคนแล้วโวยวายชุดใหญ่ทันที
ในร้านอาหารของเหล่านักล่า คริสเดินเข้ามาในร้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคือง เพราะเขาพึ่งจะถูกหญิงสาวคนหนึ่งโทรมาโวยวายเป็นชุด ก่อนจะกวาดสายตามองหาเพื่อนซี้ของตนที่กำลังนั่งอยู่กับหญิงสาวที่มีร่างกายที่สุดแสนจะเย้ายวน
คริสเดินไปที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งลงแรง ๆ ก่อนจะถามคนตรงหน้า
"ไปทำอะไรมา ยัยหัวแดงโทรมาโวยฉันใหญ่เลย"
"ก็แค่สอนเด็กมันนิดหน่อย"
คริสทวนคำ
"สอน! สอนอะไร"
จากนั้นฮิกก็เล่าให้ฟังว่าชีฟเกือบถูกฆ่า เขาเลยสอนให้ชีฟหัดฆ่าคนเพื่อเอาไว้ป้องกันตัวเอง
เมื่อคริสได้ฟังก็ตบโต๊ะเสียงดันลั่นร้าน แล้วตะคอกออกมาอย่างมีน้ำโห
"จะบ้ารึไง เด็กนั่นมันแค่สิบสาม แต่สอนให้ฆ่าคนเนี่ยนะ"
"แล้วไง คิดว่าไอ้หนูนั่นจะมีชีวิตรอดเพราะร่างกายที่แข็งแรงจากการฝึกให้แบกของหนักของนายว่างั้น โลกนักล่านะโว้ยไม่ใช่โลกจอมยุทธในทีวี"
"แต่นายพึ่งจะให้เด็กอายุสิบสามยิงกระบาลคน นายมัน"
ฮิกเริ่มมีน้ำโหบ้างและตะคอกกลับ
"ไอ้พวกนั้นมันจอปืนยิงกระบาลเด็กจากด้านหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะหมวกราคาแพงนั่น ไอ้หนูมันตายไปนานแล้ว"
หลังจากฮิกพูดจบ ทั้งสองก็เงียบใส่กัน ฮิกหันไปเสพสุขกับสาวบนตักต่อโดยไม่สนใจเพื่อน
คริสถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
"แล้วไอ้หนูนั่นเป็นไงบ้างตอนนี้"
เมื่อเห็นเพื่อนใจเย็น ฮิกก็ตอบกลับอย่างใจเย็น
"ช็อกนิดหน่อย เดี๋ยวก็คงหาย"
ที่คริสไม่เถียงเพื่อนไปมากกว่านี้เพราะเขาก็โกรธเหมือนกันที่รู้ว่าชีฟโดนยิงจากด้านหลังแบบนั้น คริสได้แต่นั่นถอนหายใจและกระดกเบียร์เข้าปากเพื่อผ่อนคลาย


ปี ค.ศ. 3050
ณ ตลาดใกล้กับกำแพงเมืองทิศเหนือ ทุกเช้าสถานที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยผู้คนที่ใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ทุกคนกำลังต่อคิวเข้าแถวเพื่อรับซุบร้อน ๆ ที่ทางรัฐบาลนำมาแจกให้ ทุกคนที่มายืนต่อแถวนั้นมีท่าทางที่หิวโซ ซุบถ้วยเล็ก ๆ เหล่านี้แค่พอทำให้พวกเขาอยู่ต่อได้ไปวัน ๆ เท่านั้น แต่ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้
คุณป้าขายขนมปังพูดกับเด็กหนุ่มวัยสิบสามที่ยืนอยู่หน้าร้านอย่างอ่อนโยน
"มาซื้อขนมปังให้แม่อีกแล้วเหรอ แหม เด็กตัวแค่นี้ไปหาเงินมาจากไหนกัน เอ้านี่"
คุณป้าส่งถุงขนมปังให้
เด็กหนุ่มรับขนมปังไปด้วยความยินดี แล้วเอ่ยขอบคุณคุณป้าใจดีที่ยอมแบ่งขายขนมปังให้
"ขอบคุณฮะ ไว้วันหน้าผมจะหาเงินมาซื้อขนมปังทั้งร้านของป้าให้ได้เลย"
"ให้มันจริงเถอะ"
ป้าใจดีลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดู ก่อนจะไล่เด็กหนุ่มไปเมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมา
"รีบกลับบ้านไปเร็วเข้า อย่าให้คนพวกนั้นเห็นขนมปังเธอเด็ดขาด"
"งั้นผมไปก่อนนะ"
เด็กหนุ่มโบกมือลาแล้วซ่อนขนมปังไว้ในเสื้อ จากนั้นก็รีบวิ่งไปตามทางเดินที่เคยใช้ประจำ
แม้เด็กหนุ่มจะซ่อนขนมปังไว้ดีแล้ว แต่พฤติกรรมการยัดของแปลก ๆ ไว้ในเสื้อ ก็กลายเป็นที่สนใจของคนกลุ่มหนึ่ง
เด็กหนุ่มเดินผ่านตรอกซอกซอยตามตึกไปอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่ เมื่อเดินมาถึงมุมตึก ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างก็บอกให้เด็กหนุ่มเอนตัวหลบไปด้านหลังจนหงายท้องล้มลงไปกับพื้น ไม้ท่อนยาวพลาดเป้าหมายของมันไปอย่างน่าเสียดาย
เด็กตัวโตคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาตรงหน้าของเด็กหนุ่ม และยังมีอีกสองคนที่เดินมาดักด้านหลังเอาไว้ ด้วยสิ่งที่เคยฝึกมา เด็กหนุ่มรีบลุกวิ่งเข้าหาเด็กโตตรงหน้าแล้วโยกตัวไปทางซ้ายเพื่อหลอกล่อ ก่อนจะเบี่ยงกลับมาทางขวางแล้วอาศัยตัวที่เล็กกว่ารอดช่องว่างระหว่างกำแพงตึกกับเด็กโตคนนั้นไป
เด็กโตที่เสียท่ามองอย่างเจ็บใจ
"เฮ้ยตามมันไปเร็ว"
ทั้งหมดรีบวิ่งตามเด็กหนุ่มไป เศษขยะที่ตกอยู่ตามพื้นถูกหยิบจับขึ้นมาและระดมขว้างปาใส่เด็กหนุ่มกันเป็นการใหญ่ แต่ด้วยฝีเท้าที่ถูกฝึกมาจนชำนาญ ก็ทำให้เด็กโตเหล่านั้นไม่สามารถตามเด็กหนุ่มได้ทัน "โว้ย มันหนีได้อีกแล้ว"
เหล่าเด็กโตที่วิ่งกันจนหอบแต่ก็ยังตามเด็กหนุ่มไม่ทัน ก็ได้แต่เตะขยะแถวนั้นเพื่อระบายอารมณ์
ในที่สุดเด็กหนุ่มก็วิ่งกลับมาถึงตึกสี่ชั้นเก่า ๆ อย่างปลอดภัย ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องห้องหนึ่งด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส แล้วตะโกนเรียก
เด็กหนุ่มเอาถุงขนมปังในเสื้อออกมาวางไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นที่มีขนาดเล็ก ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้องนอนที่มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังนั่งเย็บเสื้อผ้าเก่า ๆ อยู่
"แม่ ผมเอาขนมปังมาให้ วันนี้คุณป้าแถมเนยกับน้ำตาลมาให้หน่อยนึงด้วย ดูสิ"
ผู้เป็นแม่เลิกหยุดสนใจเสื้อผ้าและเข็มในมือ ก่อนจะหันมายิ้มให้ผู้เป็นลูกอย่างอ่อนโยน แล้วดุเบาเบา
"บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องซื้อของแบบนี้มาให้แม่ มันแพงมากเลยนะลูก"
"ผม อุ๊บ"
มือปริศนาเข้ามาปิดปากเด็กหนุ่มจากด้านหลัง ก่อนจะปรากฏเป็นใบหน้าของหญิงสาววัยสิบแปดสิบเก้าที่เข้ามาสวมกอดเด็กหนุ่มจากด้านหลัง ผมยาวสีน้ำตาลออกแดงของเธอย้อยลงมาปกปิดใบหน้าของเด็กหนุ่มเอาไว้
เสียงอันดุดันพร้อมจิตสังหารน้อย ๆ ปรากฏขึ้น
"นายทำพื้นเลอะอีกแล้วรู้มั้ย มาทำความสะอาดก่อนเดี๋ยวนี้"
แล้วเด็กหนุ่มก็โดนลากจากผู้เป็นแม่ไป
หญิงสาวลากเด็กหนุ่มเข้ามาในห้องของตนแล้วจับให้นั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบผ้าพันแผลและยาสมานแผลออกมาจากตู้ยา
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงอันห่วงใย มือก็ค่อย ๆ เอาผ้ามาซับเลือดที่ด้านหลังศีรษะของเด็กหนุ่มออกมา
"ไปโดนเขาไล่มาอีกแล้วใช่มั้ย บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปซื้อของที่ตลาดนั่นคนเดียว"
แม้ว่าเด็กหนุ่มจะวิ่งหนีมาได้ แต่สิ่งของที่ถูกขว้างใส่นั้นก็มีบางชิ้นที่โดนเขาเข้าอย่างจัง จนทำให้ศีรษะเขาแตก
เด็กหนุ่มพูดจาด้วยน้ำเสียงอันโอ้อวด
"ก็ผมอยากให้แม่ได้กินขนมปังไว ๆ นี่ วันนี้ผมซื้อได้ชิ้นใหญ่ขึ้นด้วยนะ แถมได้เนยกับน้ำตาลมาหน่อยนึงด้วย"
นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของหญิงสาวจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างหมั่นไส้และเอือมระอาเล็กน้อยที่อีกฝ่ายไม่ค่อยจะฝั่งเธอเสียเท่าไหร่ อารมณ์ฉุนเล็ก ๆ ก็กระตุ้นให้มือที่ถือผ้าซับเลือด กดลงไปที่แผลบนหลังศีรษะแบบหนักมือนิด ๆ จนอีกฝ่ายต้องร้องขอความเมตตา
"อ๊าก ผมขอโทษ เมตตาผมเถอะ"
หญิงสาวยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะเอาที่ติดแผลมาติดให้แล้วเอาเส้นผมสีดำของเด็กหนุ่มมาปกปิดมันเอาไว้ จากนั้นมือทั้งสองข้างของเธอก็เอื้อมไปจับชายเสื้อของเด็กหนุ่มแล้วถอดมันออก ก่อนจะมองคราบเลือดอย่างเหนื่อยใจ
"รู้มั้ยเลือดมันซักออกยากแค่ไหนห๊ะชีฟ"
ชีฟพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
"ขอโทษ ครั้งหน้าจะพยายามไม่ให้ได้แผลมาอีก"
แต่เหมือนเด็กบางคนจะไม่ได้สำนึกเสียเท่าไหร่
หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะไปเอาเสื้อเก่า ๆ ของเธอมาให้ใส่ เธอเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็ก เด็กคนนี้ทั้งนิสัยดีและขยันขันแข็ง ตั้งแต่พ่อแม่ของเธอเสียไป ก็มีเด็กคนนี้ที่คอยช่วยเธอดูแลทำความสะอาดอพาร์ทเม้นท์ทั้งสองแห่งของเธอมาโดยตลอด แถมแม่ของเด็กคนนี้ก็ยังเก่งเรื่องการซ่อมแซมเสื้อผ้าอีกด้วย นั่นทำให้คนที่อาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ของเธอรวมถึงเธอไม่ต้องลงทุนไปถึงในตัวเมืองเพื่อจ้างช่างแพง ๆ หรือซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เปลืองเงิน
บรื๊น เสียงรถที่คุ้นเคยดังมาจากข้างนอก ชีฟลุกพรวดขึ้นอย่างกระตือรือร้นและรีบวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นใบหน้าที่ดูดุดันเมื่อจำได้ว่าเสียงรถนั้นเป็นของใคร แล้วรีบวิ่งตามออกไป
"หยุดนะชีฟ"
เมื่อเธอวิ่งตามชีฟจนออกมาข้างนอกตัวตึก แต่เธอก็ทำได้แค่เพียงมองเด็กหนุ่มที่นั่งส่งยิ้มมาให้อยู่บนหลังรถกระบะคันหนึ่ง
"เดี๋ยวผมกลับมานะพี่ชิซูกะ"
ชีฟโบกมือมาให้อย่างร่าเริง โดยไม่สนเลยว่าสถานที่ที่ตนเองกำลังจะไปนั้นมันอันตรายแค่ไหน
ชิซูกะมองชีฟด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอีกฝ่ายขึ้นรถไปไกลแล้ว พักหลังมานี้ชีฟดันไปรู้จักกับพวกนักล่าที่ออกไปล่าผลึกพลังงาน ซึ่งการล่าผลึกนั้นเป็นอะไรที่อันตรายและเสี่ยงชีวิตเป็นอย่างมาก แต่ถ้าทำสำเร็จ ก็จะได้ค่าตอบแทนที่ดีกลับมาเสมอ นั่นทำให้ชีฟมักจะแอบไปกับคนพวกนี้บ่อย ๆ แม้ว่าจะถูกเธอและแม่ของตัวเองทั้งดุทั้งห้ามไปหลายครั้งแล้วก็ตาม
รถกระบะวิ่งตามถนนใหญ่มาเรื่อย ๆ จนพ้นเขตกำแพง เมื่อออกมานอกตัวเมือง สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปทันที จากสถานที่ที่เต็มไปด้วยตึกสูงและมีผู้คนอยู่อาศัยมากมาย ก็กลับกลายเป็นตึกร้างซอมซ่อที่ไร้ซึ่งผู้คน บางตึกก็มีสภาพเก่าใกล้พัง บางตึกก็เหลือแต่ซากปรักหักพังที่ดูไม่เหมือนตึกอีกต่อไป
รถกระบะเคลื่อนตัวมาได้สักพัก ก็มาจอดยังตึกร้างสภาพดีหลังหนึ่ง ชายวัยกลางคนสองคนเปิดประตูรถออกแล้ว
ปัง ปัง ชายคนที่ออกมาจากฝั่งซ้ายทุบรถสองทีเพื่อปลุกเด็กขี้เซาบนท้ายกระบะ
"ตื่นได้แล้วไอ้หนู ถึงแล้ว"
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มตื่นแล้วชายคนนั้นก็พูดต่อ
"คริส คิดว่าไอ้หนูมันถือปืนไหวหรือยัง"
ชายที่ออกมาจากฝั่งขวาโยนปืนกลหนักข้ามรถไปให้ชายที่ชื่อคริส
"อย่าเลยน่า ไอ้หนูมันยังเด็กอยู่เลย"
ชีฟมองคริสอย่างไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับชายอีกคนและยิ้มอย่างมั่นใจ
"ผมถือได้นะฮิก"
ฮิกโยนปืนกลเบาไปให้ชีฟ ซึ่งเป็นปืนที่ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาสามารถใช้มันได้ด้วยมือข้างเดียว
"ไหวมั้ย"
ชีฟถือปืนแล้วยืนขึ้นก่อนจะทำท่าเล็งเหมือนทหาร ฮิกเอื้อมมือมาปลดเซฟออก แล้วบอกให้ชีฟทดลองใช้ปืนดู
"เหนี่ยวไกเลย"
คริสดันเซฟคืนที่เดิม
"ไม่"
จากนั้นคริสก็แย่งปืนจากมือชีฟไป
"แค่แอบขโมยไอ้หนูนี่มา แม่สาวหัวแดงก็ขู่จะฆ่าฉันวันละสามเวลาหลังอาหารแล้ว"
ฮิกทำหน้าเซ็งส่วนชีฟก็ได้แต่ทำหน้าจ๋อย จากนั้นทั้งสามคนก็เริ่มแต่งตัว โดยนำชุดเกราะกันกระสุนและอุปกรณ์ป้องกันการบาดเจ็บต่าง ๆ มาสวมใส่ที่ร่างกาย เมื่อสวมใส่จนเสร็จ ชีฟก็กลายเป็นเหมือนกับเด็กที่กำลังจะไปเล่นสเก็ตบอร์ด ส่วนคริสกับฮิกนั้นดูเหมือนทหารที่กำลังจะไปออกศึก
เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วทั้งสามคนก็แบกกระเป๋าเปล่า ๆ ใบใหญ่ขึ้นมากันคนละใบ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตึก
ชีฟถามอย่างสงสัยในขณะที่กำลังเดินผ่านห้องต่าง ๆ
"วันนี้เราไม่สำรวจไปทีละห้องเหมือนแบบเมื่อก่อนเหรอ"
คราวนี้ฮิกเดินนำพวกเขาผ่านห้องต่าง ๆ และตรงขึ้นบันไดไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจที่จะสำรวจห้องหรือเส้นทางอื่นที่เดินผ่านเลย
ฮิกตอบกลับ
"ไม่ มีสิ่งที่ดีกว่ารอคอยเราอยู่ข้างหน้าเพราะฉะนั้นวันนี้เราจะไม่สนใจของไร้ค่าพวกนั้น"
ในขณะที่พวกเขาเดินขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นสิบของตึก ฮิกก็เดินนำทุกคนเข้าไปในโถงทางเดินยาว ๆ
ขณะที่พวกเขาเดินอยู่ ก็มีสัตว์ประหลาดรูปร่างหน้าตาเหมือนกับกิ้งก่าที่มีขนาดใหญ่กว่าพวกเขาเกือบเท่าตัว มันเกาะอยู่บนเพดาน และจ้องมองมาที่พวกเขาราวกับจ้องมองอาหาร คริสและฮิกเอาปืนกลหนักออกมาทันที ก่อนจะสาดกระสุนใส่เจ้ากิ้งก่าตรงหน้าแบบไม่ยั้งมือ เพียงครู่เดียวบนตัวกิ้งก่ายักษ์ก็เต็มไปด้วยรูกระสุน เลือดของมันไหลออกมาท่วมโถงทางเดินพร้อมกับตัวของมันที่ร่วงตกลงมา
คริสมองเจ้าสัตว์ประหลาดตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ โดยปกติแล้วกิ้งกายักษ์จะมีผลึกขนาดใหญ่อยู่ในตัว แต่มันกลับเป็นสัตว์ประหลาดที่ฆ่าง่ายมาก นั่นทำให้เมื่อใครพบเจอมันเข้า ก็เป็นอันต้องยอมเปลืองกระสุนเพื่อดับชีวิตพวกมันทุกครั้งไป คริสหันไปมองฮิกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
"กิ้งก่ายักษ์เหรอ ไหนแกบอกว่าที่นี่เคยมีคนมาสำรวจแล้วไง ทำไมเจ้าสัตว์ตัวนี้ยังอยู่"
ฮิกตอบแบบปัดผ่าน
"เอาน่า มันอาจจะโชคดีเหลือรอดมาก็ได้"
จากนั้นฮิกก็ล้วงลูกเหล็กกลม ๆ เท่าลูกเบสบอลออกมาจากกระเป๋า แล้วนาบไปบนศพของกิ้งก่าตรงบริเวณที่คาดว่าน่าจะเป็นกลางหน้าอกของมัน จากนั้นฮิกก็กรีดมีดลงไปตรงจุดนั้น แล้วกระชากลูกเหล็กกลับอย่างแรง การกระทำนี้ทำให้มีบางสิ่งบางอย่างหลุดออกมาจากรอยกรีด มันมีลักษณะเป็นผลึกแก้วสีม่วงกลม ๆ ที่มีขนาดใหญ่พอพอกับลูกเหล็กในมือของฮิก เมื่อเสร็จแล้วฮิกก็เก็บทั้งผลึกแก้วและลูกเหล็กเข้ากระเป๋า ก่อนเดินนำทุกคนไปข้างหน้าต่อ
เดินกันมาได้สักพัก ฮิกก็พาทุกคนมาหยุดยืนตรงหน้าห้องแห่งหนึ่งที่มีประตูเป็นกระจกแบบบานเลื่อน ห้องข้างในมีตู้ทรงสี่เหลี่ยมหลายตู้มากมาย และในตู้เหล่านั้นก็มีวัตถุสี่เหลี่ยมแบน ๆ ใส่อยู่ด้านใน เมื่อคริสได้เห็นสิ่งของด้านในที่ยังอยู่ครบสมบูรณ์ก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมาทันที จากนั้นคริสก็กระชากไหล่ฮิกอย่างแรงแล้วเอ่ยถามอย่างหัวเสีย
"นี่พาเรามาตึกที่ไม่เคยมีใครสำรวจใช่มั้ย นายรู้มั้ยตึกแบบนี้สำหรับพวกเรามันอันตรายขนาดไหน"
ฮิกพยายามพูดให้เพื่อนสงบลง
"ใจเย็นน่า วันก่อนฉันเห็นพวกนักล่ากลุ่มหนึ่งมาปะทะกับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ที่ครองพื้นที่แถวนี้อยู่ ถึงนักล่าพวกนั้นจะตายเรียบ แต่เจ้าตัวใหญ่นั่นก็บาดเจ็บพอตัว มันไม่โผล่มาออกมาเร็ว ๆ นี้แน่"
"เจ้าสัตว์ตัวใหญ่นั่นครองพื้นที่นอกตึกใช่มั้ย"
"ก็ใช่"
เมื่อได้คำตอบ คริสก็ถอนหายใจยาวแล้วเพิ่มความระมัดระวังตัว และมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง การที่สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ครองพื้นที่ด้านนอกตึกนั้น มักจะทำให้เหล่าสัตว์ตัวเล็กที่อ่อนแอจะเข้ามาอาศัยในตึกเพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อน
ฮิกรู้ดีว่าข้างในนี้เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดมากมาย แต่ที่พวกมันต้องซ่อนนั้นก็เพราะว่าพวกมันอ่อนแอ แถมตอนนี้ก็เป็นเวลากลางวันที่ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยแสงสว่างด้วย นั่นทำให้ฮิกตัดสินใจมาสำรวจที่นี่ในเวลานี้ แต่ด้วยรู้ดีว่าคริสเพื่อนของตนขี้ระแวง นั่นเลยทำให้ฮิกไม่ได้บอกความจริงเรื่องสถานที่ที่จะมาสำรวจ
"นี่ยังเช้าอยู่เลย นายจะกลัวอะไร"
คริสตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
"นายก็รู้ว่าสภาพอากาศที่นี่มันเปลี่ยนแปลงง่ายขนาดไหน"
แต่สุดท้ายเมื่อมาแล้วเขาก็ไม่อยากจะมาเสียเที่ยว คริสถอนหายใจอย่างแรง แล้วเริ่มลงมือหาทางเปิดประตู
"เอ่อ เอาก็เอา"
ในที่สุดคริสก็สามารถเปิดประตูได้ ก่อนจะพากันเข้าไปในห้อง แล้วกวาดเอาเจ้าแท่งสี่เหลี่ยมแบน ๆ ที่มีข้อความเขียนติดไว้ว่าฮาร์ทดิสยัดใส่ในกระเป๋า
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังเก็บของลงกระเป๋า ก็เกิดเสียงบางอย่างที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากฟากฟ้า ซึ่งนั่นก็คือเสียงฟ้าร้อง และเมื่อมีฟ้าร้องก็ย่อมจะต้องมีเมฆฝน และเมฆฝนก็จักนำมาซึ่งความมืด ความมืดที่จะนำมาซึ่งบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัว
คริสหันไปมองตามเสียงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
"แย่แล้ว ไอ้หนู สะพายกระเป๋าแล้ววิ่งเลย"
ชีฟไม่รอช้ารีบสะพายกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปคนแรก จากนั้นอีกสองคนก็วิ่งตามออกมา ทั้งหมดพากันวิ่งไปยังบันไดหนีไฟและลงมาจนถึงชั้นหนึ่ง ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นแต่เมื่อทั้งสามพากันออกมาที่โถงทางเดิน
คริสที่วิ่งนำอยู่หน้าสุดส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดวิ่ง แล้วเอื้อมมือไปล้วงหยิบระเบิดออกมาหนึ่งลูก จากนั้นหันไปบอกอีกสองคน
"ใส่แว่นซะ" คริสใช้อีกมือที่ว่างดึงแว่นกันแสงที่ห้อยไว้ข้างเอวขึ้นมาใส่ แล้วขว้างระเบิดออกไปตรงหน้า และเมื่อระเบิดทำงาน แสงสว่างเจิดจ้าก็ถูกปลดปล่อยออกมา เผยตัวตนบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างหน้า
วานรสี่ตัวเอามือปิดตาของมันอย่างทรมาน แสงจากระเบิดแสงทำให้ตาของพวกมันบอดชั่วคราวทันที คริสและฮิกไม่รอช้าสาดกระสุนใส่ก่อนที่พวกมันจะหายไป
วานรล่องหน คือสัตว์ประหลาดที่คริสกำลังกลัว แม้พวกมันจะดูอ่อนแอด้วยขนาดตัวที่เท่ากับเด็กวัยเดียวกับชีฟ แต่ด้วยขนและผิวหนังของพวกมันที่มีเอกลักษณ์พิเศษ ที่ถ้าหากไม่มีแสงสว่างที่มากพอแล้วละก็ จะไม่มีสิ่งใดมองเห็นพวกมันได้ราวกับว่าพวกมันล่องหนยังไงยังงั้น
วานรสี่ตัวถูกสังหารอย่างรวดเร็ว แต่เสียงฝีเท้าและฝุ่นคลุ้งอยู่ข้างหน้า นั่นก็ทำให้พวกเขารู้ว่ามันยังเหลืออีกหลายตัว
คริสตะโกน
"กลับขึ้นไปชั้นสอง เราจะหาทางออกอื่นกัน"
คริสรีบวิ่งนำไปทันที ก่อนจะหันไปถามฮิกที่วิ่งอยู่ข้าง ๆ
"นายมีระเบิดแสงกี่ลูก"
"สามลูก"
คริสคลำระเบิดที่ห้อยอยู่ที่เอวซ้าย ซึ่งก็พบว่ามันเหลืออยู่แค่สองลูก เมื่อพวกเขาวิ่งเข้ามาในโถงทางเดินชั้นสอง คริสก็ตัดสินใจโยนอีกลูกไปด้านหลัง เพื่อทำให้พวกวานรมันช้าลงบ้าง
ฮิกที่เห็นทางตันอยู่ข้างหน้า ก็หันไปถามเพื่อนถึงแผนต่อไป
"เอาไงคริส"
คริสมองตรงไปข้างหน้า
"นั่น เราจะกระโดดลงไป"
ฮิกมองบานกระจกตรงหน้า จากนั้นสนับสนุนเพื่อนด้วยการกราดยิงใส่จนกระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ การวิ่งไปด้วยพร้อมเล็งปืนไปด้วย บวกกับพื้นตึกเก่า ๆ ที่ขรุขระ ทำให้ฮิกสะดุดล้มกลิ้งไปกับพื้น สายกระเป๋าสะพายก็ขาดเพราะน้ำหนักบรรจุที่มากเกินไป
คริสขว้างระเบิดแสงลูกสุดท้ายทันที แล้วชุดฮิกให้ลุกขึ้นวิ่งต่อ ด้วยความรีบร้อนทำให้ฮิกคว้ากระเป๋าไม่ทัน ชีฟที่วิ่งเลยกระเป๋าที่หล่นอยู่เพียงเล็กน้อย จึงคิดที่จะหันกลับไปเก็บกระเป๋าใบนั้น
ฮิกที่หันกลับมาเห็นแม้จะเสียดายของข้างในแค่ไหน แต่ก็รีบหันกลับไปตะโกนห้ามทันที
"ไม่ต้องแล้วชีฟ"
แต่เหมือนจะสายไปเมื่อชีฟเข้าถึงกระเป๋าเรียบร้อย พื้นตึกที่ทรุดโทรมใกล้พังเต็มที เมื่อเจอแรงกระแทกจากกระเป๋าบวกกับแรงสะกิดอีกเล็กน้อยจากการพยายามยกเป๋าหนัก ๆ ขึ้นมาของชีฟ พื้นที่ผุพังก็ถล่มลงไป
คริสและฮิกใจหล่นวูบ
"ชีฟ!!!"
แต่ก็จำใจต้องวิ่งต่อไปเมื่อฝุ่นตามพื้นได้บ่งบอกว่าเหล่าวานรกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
สองนักล่าตัดสินใจวิ่งสุดฝีเท้าโดยทิ้งชีฟไว้ด้านหลัง และในที่สุดพวกเขาก็วิ่งมาจนถึงสุดขอบและตัดสินใจกระโดดลงไป
ชีฟร่วงตกลงมาอย่างแรง โชคดีที่เศษพื้นอาคารใต้เท้าที่ชีฟยืนอยู่ยังคงเกาะติดกันเป็นแผ่นใหญ่ นั่นทำให้ชีฟไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมาย แต่เหมือนโชคร้ายจะยังไม่หมด เศษพื้นอาคารก้อนเท่าลูกฟุตบอลล่วงตามลงมาและกระแทกเข้าใส่หน้าอกของชีฟอย่างจัง ความจุกที่ได้รับทำเอาแทบจะหายใจไม่ออก ร่างกายเล็ก ๆ ได้แต่ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนซากอาคารที่พังลงมา ชีฟเอามือทุบหน้าอกหลายครั้ง ก่อนจะพยายามสูดหายใจเข้าออกแรง ๆ จนกระทั่งหลอดลมที่ถูกกดทับกลับมาขยายอีกครั้ง การกระทำนี้ทำให้ชีฟมึนหัวจนเห็นภาพหลอนเป็นแสงดาวระยิบระยับเต็มไปหมด ชีฟสะบัดหัวหลายครั้งเพื่อไล่ภาพหลอนออกไป ก่อนจะขยับเสื้อแรง ๆ เมื่อตอนนี้เขานั้นรู้สึกร้อนในร่างกายอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อเริ่มรู้สึกเย็นลงชีฟก็รีบควานหากระเป๋าของฮิก ด้วยจำได้ว่ามันมีปืนกลเบาห้อยติดอยู่ โชคดีที่ยังพอมีแสงอยู่บ้าง ทำให้ชีฟสามารถคว้าปืนกลมาถือไว้ได้อย่างรวดเร็ว แม้จะไม่เคยใช้มันมาก่อน แต่ชีฟก็เรียนรู้ที่จะปลดเซฟปืนจากภาพจำที่เคยเห็นมา
เสียงฝีเท้าเบา ๆ มาพร้อมกับความรู้สึกที่ทำให้ชีฟต้องเสียวสันหลังวาบ เขาหันไปยังทิศทางที่มาของความรู้สึกนั้น ก่อนจะเห็นว่ามันว่างเปล่า แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เขาก็สาดกระสุนออกไปทันที เลือดสด ๆ ไหลหยดลงพื้น จุดหยดของเลือดขยับเข้าใกล้ชีฟเรื่อย ๆ ก่อนหยุดลง ซึ่งอาจจะหมายความได้ว่าเจ้าของหยดเลือดนี้บาดเจ็บสาหัสเกินกว่าที่จะเคลื่อนไหว หรือสิ้นใจไปแล้ว
ความรู้สึกนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้งในทิศทางอื่น ชีฟก็รีบหันไปและกราดยิงทันที หยดเลือดปรากฏออกมาอีกครั้ง คราวนี้จุดหยดของเลือดไม่มีการขยับเขยื้อน นั่นหมายความว่าเจ้าสิ่งนั้นถูกหยุดด้วยการยิงเพียงชุดเดียว
และความรู้สึกแบบเดิมก็ปรากฏขึ้นมาอีก แม้กระสุนที่บรรจุไว้จะยังคงเหลืออยู่ แต่ชีฟก็รีบคลำหาแม็กกระสุนอันอื่นสำรองไว้ทันที เมื่อความรู้สึกแบบเดิมมันมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
สองนักล่ากลับมาที่รถด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง พวกเขาถูกชะตากับเด็กคนนี้และคิดที่จะฝึกให้เป็นนักล่าที่แข็งแกร่งยามเมื่อเด็กคนนี้โตขึ้น คริสขึ้นไปนอนท้ายกระบะด้วยอาการหมดแรง โชคดีที่เจ้าพวกวานรนั้นเกรงกลัวเจ้าถิ่นที่อยู่ข้างนอก พวกมันจึงไม่กล้าตามพวกเขาออกมา
ปัง!ปัง!ปัง! เสียงปืนกลเบาดังรัวไม่ขาดสายในทิศทางที่สองนักล่าจากมา คริสหันกลับไปมองที่ตึก เมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้น แต่มันไม่ได้ดังมาจากชั้นหนึ่งแต่กลับดังมาจากชั้นใต้ดินของตัวตึก
"ฮิก เมื่อกี้เสียงปืนใช่มั้ย"
ฮิกตอบกลับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อและรอยยิ้ม
"ยัยหัวแดงฆ่านายแน่นอน"
เสียงปืนนั้นเป็นสัญญาณที่ดีว่าเจ้าหนูที่พวกเขาพามา อาจจะยังมีชีวิตอยู่
คริสหยิบปืนบนหลังรถแล้วโยนให้เพื่อน
"ไปช่วยไอ้หนูนั่นกัน"
ใช้เวลาไม่นานนักล่าทั้งสองก็หาทางเข้าใต้ดินจนเจอ ซึ่งทางเข้านี้มีลักษณะเป็นทางลาดชันลงไป ซึ่งเป็นการบ่งบอกว่าข้างล่างนี้เป็นโรงจอดรถ พื้นที่โล่ง ๆ แบบนี้พวกเขาน่าจะหาตัวชีฟได้ไม่ยาก
แต่เหมือนพวกเขาจะไม่ต้องลำบากลงไปข้างล่างแล้ว เมื่อร่างที่ดูเล็กและบอบบางกำลังเดินออกมาจากเงามืด พร้อมกับลากกระเป๋าใบหนึ่งมาด้วย
ชีฟเงยหน้ามองนักล่าทั้งสองคนที่ยืนอยู่ข้างบน พร้อมกับหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่ส่วนมากนั้นไม่ใช่เลือดของเขา แต่เป็นเลือดจากสัตว์ประหลาดที่พึ่งถูกเขาสังหารไป
คริสและฮิกแม้จะดีใจที่เด็กในการดูแลของพวกเขายังไม่ตาย แต่การรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์นี้ก็ทำให้พวกเขาต้องหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
แน่นอนว่าวานรล่องหนนั้นฆ่าไม่ยากหากอยู่ในที่แจ้ง แต่กลับกันถ้ามันอยู่ในที่ที่แสงสว่างส่องไม่ถึง การล่องหนของพวกมันก็ทำให้พวกมันถูกจัดอยู่ในสิบสัตว์ประหลาดที่ฆ่านักล่ามือใหม่ได้มากที่สุด


ด้วยความช่วยเหลือของชีฟ ฝั่งเหนือสามารถจบการต่อสู้ได้เร็วกว่าฝั่งใต้ถึงเก้าชั่วโมง การต่อสู้ของฝั่งใต้นั้นจบด้วยการที่แมงมุมยักษ์ระเบิดตัวเองจนแหลกเป็นชิ้น ๆ หลังจากที่พวกมันโดนทำลายขาจนหมด
ระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นเป็นระเบิดที่มีความร้อนสูง มันหลอมละลายชิ้นส่วนชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่แตกกระจายจนไม่สามารถดูออกได้เลยว่ามันคือเครื่องจักร ในการต่อสู้ครั้งก่อน ๆ ก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นทุกครั้ง มีเพียงเคิร์กคนเดียวที่พยายามนำเอาซากชิ้นเล็กชิ้นน้อยของมันที่ยังพอหลงเหลืออยู่มาปะติดปะต่อกันจนพอจะเดาได้ว่ามันไม่ใช่สัตว์ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเขาเลย จนชีฟพูดถึงมันเข้า เคิร์กจึงได้มีโอกาสพิสูจน์
หลังจากจบศึก ฝังเหนือก็ได้รางวัลมากว่าฝั่งใต้อย่างมโหฬาร แมงมุมยักษ์ที่ได้มานั้นมันคือยานเกราะขนาดยักษ์ แม้จะยังไม่รู้วิธีใช้ แต่การได้เทคโนโลยีที่พวกเขาไม่รู้จักมานั้น มันสามารถบ่งบอกอะไรได้หลาย ๆ เรื่อง หลาย ๆ เรื่องที่แม้จะผ่านมาแล้วกว่า 50 ปี พวกเขาก็ยังไม่เคยที่จะได้รับรู้ถึงมัน
ในคำคืนแห่งการเลี้ยงฉลองร้านอาหารประจำของนักล่า จำเป็นจะต้องขอความช่วยเหลือจากร้านอื่น ๆ เพื่อเสริมโต๊ะและการบริการให้มากขึ้น เนื่องจากวันนี้นักล่าห้าพันคนต่างพากันมารวมตัวยังสถานที่แห่งนี้ ด้วยจำนวนที่มากมายทำให้ทางร้านต้องเอาโต๊ะเก้าอี้หลายตัวมาวางเสริมด้านนอกร้าน
เด็กตัวเล็กกำลังถูกชายฉกรรจ์หลายคนโยนข้ามหัวส่งต่อกันเป็นทอด ๆ ไปยังใจกลางร้านอาหารชีฟเป็นลูกครึ่งเอเชียแต่คนส่วนใหญ่ของที่นี่นั้นเป็นคนยุโรป นั่นทำให้ชีฟดูตัวเล็กเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ใจกลางพวกเขา
เคิร์กแบกชีฟที่ถูกส่งมาจนถึงเขาขึ้นไปนั่งบนไหล่แล้วขึ้นไปยืนบนโต๊ะอาหารจากนั้นก็เริ่มกล่าวปราศรัย เคิร์กเริ่มด้วยเรื่องราวการต่อสู้กับแมงมุมยักษ์ที่ดุเดือด จากนั้นก็ตามด้วยสิ่งที่เขาสงสัยมานานเกี่ยวกับเรื่องของเหล่าสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่มาโจมตีพวกเขาทุก ๆ หนึ่งถึงสองปี และจบท้ายด้วยเรื่องของชีฟ ที่เหมือนทุกคนจะรู้จักกันดีอยู่แล้ว เพราะพวกเขามักจะเห็นชีฟโผล่มาที่ร้านนี้ แล้วจบด้วยการโดนหญิงสาวคนหนึ่งมาตามกลับไปอยู่บ่อยครั้ง
เมื่อการปราศรัยจบทุกคนก็ส่งเสียงเชียร์ให้กับเคิร์กและชีฟ ด้วยความตัวเล็ก ชีฟโดนจับโยนขึ้นกลางอากาศโดยเหล่านักล่าชายหญิงผู้แข็งแกร่ง ซึ่งไม่รู้โยนกันอีท่าไหน ชีฟก็ล่วงไปอยู่กลางกลุ่มของเหล่าสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อย สาว ๆ ต่างพากันกรี๊ดกร๊าดให้กับเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก และพากันรุมหอมหัวหอมแก้มไปคนละทีสองที จนสักพักก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่แผ่รังสีของนางยักษ์ออกมา แล้วฝ่าวงล้อมเข้ามาฉุดกระชากลากถูตัวชีฟออกไป
ชีฟนั่งดูอาหารบนโต๊ะ ก่อนจะส่งกุ้งย่างถาดใหญ่ให้แม่ของตนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"กินมั้ยแม่ มันเรียกว่ากุ้งละ"
ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วรับจานอาหารไปวางไว้ตรงหน้าตัวเอง
"ขอบใจนะลูก"
จากนั้นชีฟก็หยิบมาอีกจานแล้วหันไปหาชิซูกะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
"กินมั้ย"
ชิซูกะยิ้มแล้วตอบกลับอย่างอ่อนโยน
"ขอบใจนะ"
ชีฟส่งกุ้งให้คนอื่นเสร็จเรียบร้อย ตัวเขาก็เอาปลาหมึกย่างมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่ชีฟกำลังติดอยู่กับการกินอาหารที่ไม่รู้จัก ฮิกก็โผล่มาข้างหลังแล้ววางมือที่ไล่ทั้งสองข้างของชีฟ แล้วก้มหัวให้กับแม่ของชีฟเล็กน้อย
"คุณนายเชสเตอร์"
แม่ของชีฟก้มหัวรับ
"ขอบคุณที่ดูแลลูกของฉันเป็นอย่างดี และขอโทษด้วยถ้าชีฟทำอะไรให้พวกคุณลำบาก"
"ไม่เลย ชีฟเป็นเด็กดีมาก ยังไงผมขอตัวชีฟสักครู่นะ"
พอพูดถึงตรงนี้ชิซูกะที่นั่งข้าง ๆ ชีฟก็เงยหน้าถลึงตามองฮิกทันที ด้วยอีกฝ่ายมักจะสอนชีฟแต่เรื่องไม่ดี
"ฉันไม่พาไอ้หนูไปยัดให้สาว ๆ หลอกน่า แค่จะขอยื่มไปเป็นกามเทพหน่อยแค่นั้นเอง"
ฮิกพูดจบก็ดึงชีฟออกจากเก้าอี้แล้วพาเดินไปด้วยกัน นั่นทำให้ชิซูกะแอบเคืองเล็กน้อย เพราะชีฟมักจะดื้อกับเธอ แต่พอไปกับคนพวกนี้ชีฟจะเดินตามต้อย ๆ ไม่เถียงสักคำ
ฮิกพาชีฟไปที่โต๊ะของตัวเอง ซึ่งมีคนอื่น ๆ และคริสที่กำลังนั่งจ้องดูบัตรของตัวเองอยู่ ที่หน้าบัตรของคริสนั้นโชว์ตัวเลขเงินในบัญชีทั้งหมดของคริสขึ้นมา สักพักคริสก็หันไปมองที่กลางร้าน ซึ่งจะมีสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อยนั่งรอให้มีชายหนุ่มมาควงพวกเธอไป คริสมองสับไปสับมาระหว่างกลุ่มสาว ๆ กับหน้าบัตรของตัวเอง
ฮิกนั่งลงและขีดเขียนข้อความบางอย่างลงกระดาษ และเมื่อเขียนเสร็จก็หันมาหาชีฟและส่งแผ่นกระดาษให้ จากนั้นก็ถามว่า
"อ่านหนังสือออกใช่มั้ย"
ชีฟพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะมองข้อความในกระดาษ ฮิกหมุนตัวชีฟให้หันหน้าไปทางกลุ่มสาว ๆ ที่อยู่กลางร้าน แล้วผลักชีฟให้เดินไปหาสาว ๆ พวกนั้น
"ไปอ่านข้อความนี้ให้สาวชุดม่วงคนนั้นฟังนะ ไป"
ชีฟเดินเข้าไปหาสาว ๆ แล้วหยุดตรงหน้าหญิงสาวในชุดราตรีสีม่วง ชุดราตรีที่เธอใส่นั้นเป็นชุดที่เน้นโชว์สัดส่วนของอิสตรีเป็นอย่างมาก ผมสีทองยาวสลวยของเธอดูงดงามด้วยผ่านการดูแลเป็นอย่างดี ผิวพรรณของเธอยังคงขาวเปล่งปลั่งแม้อายุจะมากกว่าสามสิบแล้ว นัยน์ตาสีน้ำตาลอันสวยงามของเธอจ้องมองชีฟด้วยความประหลาดใจ เธอเสยผมไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม
"มีอะไรจ๊ะ อยากควงฉันเหรอ"
ชีฟส่ายหัว ก่อนจะเอากระดาษที่ฮิกให้ขึ้นมาถือไว้ตรงหน้า สาว ๆ ที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันหันมามองชีฟเป็นตาเดียว ด้วยความสงสัยว่าเด็กน้อยกำลังจะทำอะไร ชีฟเริ่มอ่านข้อความ
"คุณจำเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนได้ไหม ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เราสองคนเคยบังเอิญได้เจอกัน"
อ่านถึงตรงนี้หญิงสาวชุดม่วงก็เลิกคิ้วแล้วเพ่งสายตาไปยังชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองชีฟแล้วฟังต่อ
"จากนั้นเราก็เจอกันอีกหลายครั้ง จนกระทั่งครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้ายที่ผมได้สัญญาเอาไว้ว่าจะไม่ยอมตายจนกว่าจะสร้างเนื้อสร้างตัวและมารับคุณไปดูแล วันนี้ผมทำสำเร็จแล้วนะ"
เหล่าสาว ๆ ที่อยากรู้ว่าบุคคลในเนื้อหานี้เป็นใครก็พากันพูดยั่วยุให้อีกฝ่ายแสดงตัว
"ใครกัน ขี้ขลาดจังเลยใช้เด็กมาพูดแทนแบบนี้"
เมื่อชีฟอ่านถึงตรงนี้ โต๊ะอาหารฮิกนั่งอยู่ก็เกิดการต่อสู้ขึ้น ฮิก ไจโร อลาสก้า แจ็คเกอร์และสตาร์ค ทั้งห้าคนกำลังพากันปลุกปล้ำชายร่างกำยำ ก่อนจะสามารถหามอีกฝ่ายให้ลอยขึ้นจากพื้นได้สำเร็จ จากนั้นชายร่างใหญ่หรือคริส ก็ถูกเพื่อนทั้งห้าคนโยนลอยละริ้วมาล่วงกระแทกพื้นอยู่ข้าง ๆ ชีฟ
คริสค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง สายตาเอาแต่ก้มมองพื้น ก่อนจะพยายามพูดอะไรบางอย่าง
"เอ่อ คือ"
คริสยังคงอ้ำอึ่ง ตอนนี้นักล่าที่อยู่โดยรอบต่างพากันเงียบสนิท และหันมามองที่พวกเขาเป็นตาเดียว
ชีฟที่เคยได้ยินเรื่องราวแบบนี้จากเรื่องเล่าของชิซูกะมาก่อน ก็วิ่งไปรอบร้านแล้วไปรวบรวมเอาดอกไม้จากแจกันที่ประดับตามร้านมามัดไว้เป็นช่อเดียวกันด้วยเชือก ๆ ที่ได้มาจากนักล่าสาวใจดีคนหนึ่ง จากนั้นชีฟก็วิ่งกลับมาหาคริสและส่งดอกไม้ให้ คริสรับดอกไม้ไปถือไว้ในมือ สายตาที่เอาแต่จ้องมองพื้นก็เปลี่ยนมาเป็นมองที่ดอกไม้แทน
หญิงสาวที่เป็นเพื่อนของสาวเสื้อม่วงก็พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าคนบางคนยังคงทำตัวขี้ขลาด
"เบื่อจังเลย ไปที่อื่นกันดีกว่าอีวา"
หญิงสาวคนนั้นทำท่าจะลุกขึ้นและจูงเพื่อนสาวของเธอไปด้วย
คริสโพร่งขึ้นมาทันที
"ช่วยรับดอกไม้ไว้ได้มั้ย"
คริสนั่งคุกเข่าแล้วยื่นดอกไม้ไปตรงหน้าหญิงสาวเสื้อสีม่วงที่ชื่ออีวา
อีวารับดอกไม้มาไว้ในมือ
"ขอบคุณนะ"
หลังจากนั้นทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ฮิกตบหน้าตัวเองดังผัวะเมื่อเพื่อนสุดแกร่งของเขาตอนนี้มันดันทำตัวเป็นไอ้โง่ซะแล้ว ฮิกขว้างอนุ่งใส่หัวชีฟ เมื่อชีฟหันไปมองฮิกก็ทำท่าทางชี้นิ้วใส่กระเป๋าเสื้อของตัวเอง จากนั้นก็ชี้ไปที่คริส ชีฟชะโงกหน้าดูในกระเป๋าเสื้อก่อนจะเห็นว่ามันมีกล่องอะไรบางอย่างอยู่ ชีฟถือวิสาสะล้วงมือเข้าไปแล้วเอาออกมาใส่มือคริสทันที คริสมองกล่องในมือก่อนจะอ้ำ ๆ อึ่ง ๆ ตามเคย แต่ในเมื่อเรื่องมันถึงขนาดนี้แล้ว คริสก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันไปมองก๊วนเพื่อนตัวแสบ แล้วหันมามองชีฟที่อยู่ข้าง ๆ แล้วก็เงยหน้ามองอีวาที่จ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ให้กำลังใจ คริสเปิดกล่องเล็ก ๆ ก่อนจะเผยให้เห็นแหวนสีเงินราคาถูก คริสยื่นกล่องแหวนไปด้านหน้าแล้วพูด
"คือ มันเป็นแค่ของราคาถูก เพราะฉันคิดว่าเราควรเก็บเงินไว้สำหรับอนาคต ฉัน ฉัน"
เมื่อนึกถึงรูปร่างและราคาของแหวน ความคิดที่ว่าเขากำลังทำให้หญิงสาวขายหน้าก็แล่นเข้ามาในหัวของคริส
นิ้วที่เรียวบางยื่นมาข้างหน้า ก่อนที่นิ้วนางข้างซ้ายอันเรียวสวย จะค่อย ๆ สวมเข้าไปในแหวนวงนั้น โดยไม่สนใจเลยว่ามันจะเป็นแค่แหวนราคาถูก ที่หาซื้อได้ตามตลาดทั่วไป เธอไม่คิดที่จะรังเกียจแหวนวงนี้เลยสักนิด แต่เธอกับมีความสุขเป็นอย่างมาก ที่ได้สวมมัน เมื่อสวมแหวนแล้วเสียงหวาน ๆ ก็พูดพร้อมกับรอยยิ้ม
"ผู้ชายรู้จักใช้เงินฉันชอบนะ"
อยู่ดีดีคริสก็รู้อุ่นวาบไปทั้งกาย สายตาอันคมเข้มของบุรุษจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างมีความสุข แม้จะเต็มไปด้วยความสุขแต่ร่างกายของคริสก็แข็งทื่อไปแล้ว ทุกอย่างเงียบสนิทอีกครั้ง อีวาหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะนึกสนุกหาเรื่องแกล้งเจ้าก้อนหินตรงหน้า อีวาคว้าชีฟไปไว้ในอ้อมกอด
"เจ้าของแหวนเขาเอาแต่ทำตัวเป็นก้อนหิน แต่งกับเด็กคนนี้แทนดีกว่า"
คริสได้สติ
"ไม่ได้"
จากนั้นคริสก็ลุกพรวดไปยืนตรงหน้าอีวาแล้วคว้ามือที่เรียวบางทั้งสองข้างเอาไว้ แต่เหมือนจะมีบางอย่างมันขัดอยู่ตรงกลาง คริสก้มมองไอ้เด็กตัวเล็กด้วยสายตาอันดุดัน ก่อนจะอาศัยพละกำลังจากกล้ามที่ใหญ่โต ดึงชีฟออกมาจากอีวา แล้วโยนทิ้งไปด้านหลังอย่างไม่ไยดี จากนั้นก็หันไปหาหญิงสาวตรงหน้า สองสายตาจ้องสบประสานกันอย่างลึกซึ้ง คริสพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน
"ออกจากงานไปอยู่กับฉันนะ"
อีวาพยักหน้า
"อื้ม"
มือหนาขวาร่างบางที่ตัวเล็กว่าเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะบรรจงจุ่มพิษลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา
เสียงเฮดังขึ้นไปทั่วร้าน ชีฟที่มีกลุ่มนักล่าใจดีให้ไปนั่งรับประทานหมึกบนโต๊ะด้วย ก็ชูหมึกย่างสองไม้ขึ้นเหนือหัวแล้วชูโบกไปโบกมาด้วยความยินดี
หากเป็นสมัยก่อนก็จะมีการทำพิธีแต่งงานแล้วก็โยนดอกไม้ แต่สมัยนี้ด้วยหลาย ๆ อย่างที่เปลี่ยนไป พิธีแบบนั้นก็ไม่มีอีกแล้ว อีวาผละจากคริสแล้วก้มมองดูดอกไม้ในมือ เหล่าสาว ๆ ที่เห็นท่าทางของอีวา ก็เริ่มพากันไปรวมตัวอยู่ตรงจุดจุดหนึ่งเพื่อรอให้มีการโยนดอกไม้ไปทางพวกเธอ อีวามองดูกลุ่มสาว ๆ แล้วหันหลังให้ ก่อนจะโยนดอกไม้ไปด้านหลังตัวเองสุดแรง
ดอกไม้สดลอยละริ้วไปในอากาศ อาจจะด้วยความแรงในการเหวี่ยงที่มากเกินไป ทำให้ดอกไม้มันเลยข้ามหัวกลุ่มสาว ๆ ไป ก่อนจะไปตกอยู่ในมือของชิซูกะที่นั่งสงบอยู่ที่โต๊ะอาหารของตัวเอง
ทั้งร้านเงียบสนิทอีกครั้ง ทุกสายตาหันไปมองชีฟเป็นตาเดียว พฤติกรรมที่ชิซูกะแสดงออกแต่ละครั้ง ทุกคนมองออกว่ามันไม่ใช่แค่พี่สาวหวงน้องแน่ ๆ
ชีฟที่รู้ตัวว่าโดนคนทั้งร้านจ้อง ก็หันไปถามนักล่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา
"มีอะไร"
เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวมันยังไม่รู้เรื่องอะไร นักล่าทุกคนหันกลับไปฉลองกันอีกครั้ง โดยทำราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้น ส่วนชีฟเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรก็หันไปกัดกินหมึกย่างอย่างเอร็ดอร่อยตามเดิม
ชายหนุ่มผมสีทองหน้าตาคมเข้ม เปิดประตูเข้ามาในห้องทรงสี่เหลี่ยม ที่ริมหน้าต่างด้านในสุดมีชายสูงวัยผมขาวกำลังนั่งรอเขาอยู่ ชายสูงวัยผายมือให้อีกฝ่ายนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"นั่งสิเคิร์ก"
"ขอบคุณท่านเจ้าเมือง"
"ไม่ต้องเรียกกันเต็มยศขนาดนั้น"
"ตามท่านสั่ง คุณครูส ว่าแต่วันนี้เรียกผมมาคุณต้องการสิ่งใด"
"ไอ้สิ่งที่เธอจับมาได้ มันมีคุณค่าเป็นอย่างมาก ไม่ใช่แค่ในด้านวิทยาศาสตร์แต่ยังมีด้านอื่น ๆ อีกมากมาย ทางส่วนกลางเขาก็เลยอยากจะศึกษา และอยากให้ข้อมูลที่ได้เป็นความลับที่สุด"
ครูสดันเอกสารบนโต๊ะชุดหนึ่งไปทางเคิร์กแล้วพูดต่อว่า
"เนื่องจากช่วงนี้สงครามรุนแรงขึ้นทุกที เพราะฉะนั้นเพื่อความปลอดภัยของข้อมูลสูงสุด ทางนั้นจึงจะส่งนักวิทยาศาสตร์ที่ไว้ใจได้มา เพราะฉะนั้น ช่วยไปตรวจสอบและรับพวกเขามาทีนะ"
"ผมจะไม่ให้คุณผิดหวัง"
เคิร์กรับเอกสารแล้วกำลังจะเดินออกจากห้อง ก่อนจะถูกครูสเอ่ยทักไว้ก่อน
"อ้อ แล้วเด็กที่มีพลังแบบใหม่ละ"
"บริษัทคาเรร่าที่เป็นบริษัทขนาดเล็กเป็นคนดูแล ทางนั้นบอกว่าตนเองจะเป็นผู้ดูแลแต่เพียงผู้เดียว ไม่ขอให้ใครมาเกี่ยวข้อง หากยากได้ข้อมูลก็ให้ติดต่อพวกเขาเท่านั้น"
"ก็คงจะเป็นแบบนั้น ลาภก้อนโต้คงจะไม่ยอมแบ่งปันกันง่าย ๆ ขอบคุณมาก"
เคิร์กก้มหัวบอกลาก่อนจะเดินออกจากห้องไป
การที่โลกยุคใหม่ไร้กฎหมาย ก็ทำให้มีผู้คนพยายามสร้างมันขึ้นมาใหม่ แม้จะไม่ดีเท่าเดิม แต่อย่างน้อยก็พอที่จะปกป้องคนอ่อนแอได้ ทางเมืองจะมีนักล่าเป็นของตัวเองอยู่ส่วนหนึ่งเพื่อค่อยปกป้องผู้คนในเมือง และดูแลรักษาความสงบ แต่ด้วยเงินค่าจ้างที่น้อยกว่าการเป็นนักล่าตามองค์กรอิสระต่าง ๆ ก็ทำให้นักล่าที่มีนั้นเป็นนักล่าระดับกลาง ๆ ไม่ได้มีฝีมืออะไรมากนัก เพราะฉะนั้นการที่จะคบค้ากับองค์กรนักล่าใหญ่ ๆ เพื่อผลประโยชน์จึงเป็นเรื่องปกติ
เคิร์กเป็นหัวองค์กรนักล่าที่มีอิทธิพลมากในฝั่งเหนือ ส่วนฝั่งใต้ก็มีนักล่าที่ชื่อเซโน่ที่คอยคุมอยู่ เซโน่นั้นเป็นนักล่าหัวรุนแรง การที่ทางเมืองสามารถตีสนิทกับเคิร์กได้นั้นถือเป็นเรื่องดี เพราะจะเท่ากับว่าทางเมืองจะสามารถคานอำนาจของเซ่โน่ได้อย่างสมบูรณ์ และรักษาความสงบในเมืองไว้ได้


สองอาทิตย์ต่อมาวันที่คาเร็นรอคอยก็มาถึง การต่อสู้ในรอบของชีฟจะเริ่มขึ้นในเวลาสิบโมงเช้า คาเร็นจึงต้องรีบพาชีฟไปตรวจสอบสภาพชุดเกราะตั้งแต่แปดโมง
ในระยะเวลาหลายเดือนมานี้ชีฟชินกับการใช้ชุดเกราะใหม่ของเขาแล้ว ชีฟสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเหลือเชื่อยามเมื่อใส่ชุดเกราะ ไม่มีตึกไหนที่เขาปีนขึ้นไปและลงไม่ได้ ไม่มีดาดฟ้าที่ไหนที่เขาไปไม่ถึง
การตรวจสอบสภาพร่างกายและชุดเกราะดำเนินจนเสร็จเรียบร้อยในเวลาเก้าโมง ชีฟก็ขอตัวออกจากห้องแล็บเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามแข่ง ทิ้งให้คาเร็นจ้องมองจอแสดงผลอยู่คนเดียวในห้อง
ผลที่ได้จากชีฟกับผลที่ได้จากนักล่าสาวในสังกัดของเธอคนหนึ่งนั้นต่างกันมาก ทั้ง ๆ ที่ใส่ชุดเกราะแบบเดียวกัน แต่ชีฟสามารถกระโดดสูงได้เท่ากับตึกสองชั้น และร่วงจากชั้นห้าโดยที่มีอาการจุกเพียงเล็กน้อย ส่วนนักล่าของคาเร็นนั้นกลับกระโดดได้เพียงแค่ชั้นเดียว ระยะปลอดภัยที่จะร่วงจากที่สูงก็เพียงแค่สามชั้น ซึ่งต่างจากชีฟเป็นอย่างมาก
คาเร็นนำข้อมูลของชุดเกราะมาเปรียบเทียบกัน ก่อนจะเฝ้าสังเกตอยู่พักหนึ่ง ข้อมูลที่ไหลผ่านหน้าจอไปเรื่อย ๆ นั้นเริ่มมีความแตกต่างกันเล็กน้อย คาเร็นยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนติดจอโน๊ตบุ๊ค สิ่งที่ต่างกันคือพลังงานของชุดเกราะ ชุดเกราะของชีฟในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหลายเดือนนั้น กินพลังงานน้อยมาก แต่ในขณะที่ชุดเกราะของนักล่าสาวกับกินพลังงานมากกว่าทั้ง ๆ ที่ทดสอบใช้ได้แค่เดือนเดียว สิ่งนี้เป็นสิ่งที่คาเร็นไม่เคยได้สังเกตมาก่อน เพราะผู้มีพลังจิตจะมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่ในร่างกายในปริมาณที่มากพอจะจ่ายพลังงานให้ชุดเกราะได้เหลือเฟือ นั่นทำให้ชีฟไม่จำเป็นต้องกลับมาเติมพลังงานที่ฐาน ส่วนนักล่าสาวของเธอที่ไม่มีพลังจิตนั้น ต้องคอยกลับมาเติมพลังเสมอเมื่อพลังงานใกล้หมด
คาเร็นรีบพิมพ์คำสั่งขอดูสัดส่วนการใช้พลังงานในแต่ละระบบทันที ก่อนที่หน้าจอจะแสดงให้เห็นว่า เกราะของชีฟ ไม่เคยจ่ายพลังงานให้กับระบบอื่นเลยนอกจากระบบการกระตุ้นสัมผัสที่หก แต่ที่ผ่านมาชีฟกระโดดสูงได้เป็นว่าเล่น ปีนไต่ตึกแล้วกระโดดลงมาได้อย่างสนุกสนาน ทั้ง ๆ ที่ระบบเหล่านั้นไม่มีการเปิดใช้งานด้วยซ้ำ คาเร็นเอนเก้าอี้เงยหน้ามองเพดาน แล้วเผยรอยยิ้ม
"มันช่างน่าสนใจ เจ้าหนูคนนี้ช่างน่าสนใจจริง"
ก่อนถึงเวลาสิบโมงเพียงแค่สิบนาที คาเร็นก็รีบมาที่สนามแข่งและเข้าไปหาชีฟที่กำลังนั่งยืดเส้นยืดสายอยู่ข้าง ๆ สนาม คาเร็นนำโน๊ตบุ๊คออกมา ก่อนจะเริ่มทำการตั้งค่าเพิ่มเติมบางอย่าง ชีฟมองคาเร็นอย่างสงสัยแล้วเอ่ยถาม
"มีอะไรหรือเปล่า หรือเกราะของผมมีปัญหา"
คาเร็นเงยหน้ายิ้มให้แล้วตอบ
"ไม่ พอดีฉันแค่จะใส่ระบบที่สามารถตรวจสอบข้อมูลได้ละเอียดกว่าเดิม ไม่ว่ากันนะ"
ชีฟยิ้มให้
"ได้"
เมื่อคาเร็นตั้งค่าระบบเสร็จ ก็ถึงเวลาการต่อสู้ของชีฟพอดี ชีฟเดินเข้าไปในสนามแข่งขนาดใหญ่ที่มีขนาดเท่ากับสนามฟุตบอล สนามแปดสนามถูกยุบรวมกันเป็นสนามเดียว เพื่อให้เหล่าเด็กหนุ่มและเด็กสาวทั้งหลายได้โชว์ประสิทธิภาพในการต่อสู้ออกมาให้มากที่สุด
วันนี้เป็นการแข่งขันของระดับสุดท้าย ซึ่งในระดับนี้จะเป็นการคัดสรรผู้ที่จะได้เป็นผู้บังคับบัญชากองรบแห่งองค์กรพีเนชั่นโดยมีทั้งหมดสี่ตำแหน่งนั่นคือ ผู้บังคับบัญชาทิศเหนือ ผู้บังคับบัญชาทิศใต้ ผู้บังคับบัญชาทิศตะวันออก และสุดท้ายผู้บังคับบัญชาทิศตะวันตก โดยผู้ที่ผ่านรอบสองมาได้ จะได้รับสิทธิ์ในการให้เป็นหัวหน้าหน่วยหากเข้าร่วมกับองค์กร และยังได้รับเงินรางวัลจากทางเมืองอีกต่างหาก แต่ที่ยังต้องมีการแข่งขันต่อก็คือการชิงตำแหน่งผู้บังคับบัญชานั่นเอง
ชีฟเดินเข้าไปในสนามที่มีแต่ซากปรักหักพังและเสาสูงอยู่เต็มไปหมด เศษซากเหล่านี้ถูกนำมาประดับเพื่อเพิ่มสีสันในการต่อสู้ คู่แข่งของชีฟในรอบนี้คือฟางหลงที่ชีฟเจอในรอบที่แล้ว ฟางหลงในชุดเกราะสีเขียวโบกมือทักทายชีฟ เกราะของฟางหลงนั้นมีลายเหมือนกับลายพรางของชุดทหาร ส่วนหมวกมีกระจกครอบเหมือนกับหมวกกันน็อค ต่างจากของชีฟที่มีกระจกแค่เฉพาะส่วนของลูกตา ทั้งสองคนมายืนประชันหน้ากัน ฟางหลงถอดหมวกออกและยื่นส่งมือขวามาข้างหน้า
"เจอกันอีกแล้ว เกราะนายมาจากบริษัทอื่นเหมือนกันเหรอ"
ฟางหลงชะโงกดูตัวอักษรตรงหัวไหล่ของชีฟที่เขียนไว้ว่าคาเรร่าอินดัสตี้
ชีฟจับมือทักทายตอบ ก่อนจะยิ้มให้แล้วพูด
"ใช่ แล้วของนาย"
"ฮุ่ยเหออินดัสตี้ บริษัทแม่ฉันเอง"
กรรมการเดินเข้ามายืนอยู่ระหว่างทั้งสองคน ก่อนจะส่งลูกบอลหกเหลี่ยมให้ทั้งสองคนแล้วอธิบายกติกา
"นี่คือบอลบาเรีย ถ้ามันยังติดอยู่บนชุดเกราะของเธอ แปลว่าบาเรียยังทำงาน แต่ถ้าหลุดออก นั่นหมายถึงความพ่ายแพ้"
กรรมการให้ทั้งสองคนเอาก้อนหกเหลี่ยมขนาดเท่าลูกปิงปองติดไว้ที่ข้างเอวข้างใดข้างหนึ่ง เมื่อแนบติดกับชุดเกราะมันก็ปล่อยคลื่นพลังงานอันเบาบางออกมาครอบคลุมร่างกาย บาเรียมีลักษณะบางใสจนมองไม่เห็น
จากนั้นกรรมการก็เอาปืนกลเบาออกมาสองกระบอกและแม็กกระสุนสองแม็ก
"ปืนหนึ่งกระบอกและแม็กกระสุนสำรองอีกคนละหนึ่งอัน หนึ่งแม็กมีหนึ่งร้อยนัด เท่ากับพวกเธอจะมีสองร้อยนัดให้ใช้"
ชีฟเอาแม็กมาดูขนาดกระสุนด้านในด้วยความสงสัย แม้จะเป็นลูกเหล็ก แต่มันมีขนาดเท่ากับกระสุนปืนอัดลมเลย ซึ่งมันเล็กมาก
"มันทะลุชุดเกราะของพวกเธอไม่ได้ แต่มันก็แรงพอที่จะสร้างความเสียหายให้กับบาเรียได้ ถ้าพลังงานหมด บอลบาเรียจะหลุดจากตัวพวกเธอทันที นั่นคือจบเกม โอเคนะ"
ทั้งสองคนพยักหน้า ก่อนจะนำหมวกมาสวม จากนั้นกรรมการก็ชี้ให้ทั้งสองคนแยกไปหลบตามซากปรักหักพังกันคนละฝั่ง เมื่อกรรมการวิ่งออกไปจากสนามเสียงประกาศเริ่มการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น
ชีฟโชว์ความสามารถของชุดเกราะออกมาให้ทุกสายตาได้เห็นทันที ด้วยการกระโดดขึ้นไปปีนป่ายตามเสาสูง ก่อนจะเริ่มเล็งปืน แล้วสาดกระสุนไปทางฟางหลงที่หลบอยู่หลังกำแพงคอนกรีต กำแพงคอนกรีตนั้นต่ำมาก ด้วยการยิงจากมุมสูงทำให้ฟางหลงต้องวิ่งหลบไปทางอื่น ฟางหลงเหลือบมองชีฟในขณะวิ่งแล้วบ่นออกมา
"ปีนเป็นลิงเลย โกงนี่หว่า"
เกราะของฟางหลงนั้นเสริมพละกำลังด้านการเคลื่อนไหวและการโจมตีด้วยมือเปล่า แต่ไม่สามารถปีนไต่ได้แบบชีฟ นั่นทำให้การต่อสู้ในรอบนี้ฟางหลงเสียเปรียบอย่างหนัก
จากแรงยิงด้วยการเหนี่ยวนำของไฟฟ้า ทำให้ลูกกระสุนไม่ได้พุ่งเร็วมากนัก นั่นทำให้ทุกครั้งที่ฟางหลงหันกลับไปยิงสวน ชีฟก็สามารถกระโดดหลบได้อย่างง่ายดาย
เสาสูงที่มีอยู่มากมายทั่วสนามแข่ง ทำให้ชีฟสามารถตามฟางหลงไปได้ทุกที่โดยการวิ่งกระโดดไปตามเสาต้นต่าง ๆ การกดดันของชีฟ ทำให้ฟางหลงไม่สามารถที่จะหลบซ่อนได้ เพราะชีฟสามารถยิงจากมุมสูงไปใส่อีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย และเมื่อฟางหลงคิดจะยิงสวน ชีฟก็แค่กระโดดหลบหนีไปทางอื่น ตอนนี้สิ่งที่ฟางหลงทำได้อย่างเดียวคือรอให้กระสุนหมด แล้วดวลกันด้วยทักษะการต่อสู้มือเปล่า
แต่การต่อสู้มือเปล่านั้นก็ไม่ใช่แผนเดียวที่ฟางหลงมี ทุกครั้งที่ชีฟกระโดดไปยังเสาต้นอื่นฟางหลงจะสังเกตจังหวะนั้นเสมอ และเมื่อชีฟกระโดดมาบนเสาต้นหนึ่งที่อยู่ห่างจากเสาต้นอื่น ๆ ฟางหลงรีบหันปืนไปทำท่าจะยิงสวน ส่วนชีฟก็กระโดดหลบไปหาเสาต้นอื่นอย่างรวดเร็ว แต่นั่นเป็นสิ่งที่ฟางหลงเดาไว้อยู่แล้ว เขารีบหยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะข้างออกไปสุดแรง
ก้อนหินขนาดเหมาะมือโดนชีฟเข้าเต็ม ๆ ส่งผลให้ชีฟร่วงลงมากระแทกพื้น ฟางหลงไม่รอช้าเล็งปืนแล้วรีบยิงซ้ำทันที ชีฟเมื่อฟื้นจากอาการมึนก็รีบกลิ้งตัวเข้าไปหลบหลังซากปรักหักพัง บอลบาเรียของชีฟเปล่งแสงกะพริบสีแดงออกมา ซึ่งการกะพริบแสงสีแดงคือสัญญาลักษณ์มาตรฐานของทุกอุปกรณ์ว่าพลังงานใกล้หมด เหล่าผู้ชมที่สังเกตเห็นต่างพากันส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ แรงขว้างที่เสริมด้วยชุดเกราะของฟางหลงนั้นแรงมาก ขนาดว่าชีฟยิงโดนฟางหลงไปหลายนัดแล้ว แต่บอลบาเรียของฟางหลงยังเปล่งแสงสีขาวอ่อน ๆ ออกมาอยู่เลย
ชีฟมองซ้ายมองขวาคิดหาวิธีแก้สถานการณ์ ภาพการเคลื่อนไหวของฟางหลงอยู่ในหัวของชีฟตลอดตอนนี้ระหว่างฟางหลงกับชีฟมีห้องทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสกันไว้พอดี นั่นทำให้ชีฟคิดแผนบางอย่างขึ้นมาได้ ชีฟรีบหาหินก้อนเล็ก ๆ หลายก้อนแล้วขว้างขึ้นไปบนท้องฟ้ารัว ๆ หินหลายก้อนลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะร่วงตกลงมาส่งเสียงดังปุกปัก ฟางหลงจะหันไปตามเสียงทุกครั้งที่หินกระทบพื้น ชีฟขว้างก้อนหินขึ้นไปอีกชุด เมื่อฟางหลงหันมองไปทางซ้าย ชีฟก็วิ่งอ้อมไปทางขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดชะงักอยู่ตรงขอบมุมกำแพงเมื่อฟางหลงหันกลับมาทางขวา แต่เมื่อไม่เห็นอะไรฟางหลงก็หันไปทางซ้ายอีกครั้ง นั่นทำให้ชีฟรีบโผล่ออกไปหาอีกฝ่ายแล้วสาดกระสุนออกไปแบบไม่ยั้งมือ
ฟางหลงที่โดนยิงเข้าจากด้านหลังตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งหลบหลังกำแพง ชีฟไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวรีบปีนขึ้นไปบนห้องแล้วกระโดดข้ามหัวของฟางหลงก่อนจะหันกลับมาสาดกระสุนใส่อีกชุดจนบอลบาเรียของฟางหลงกะพริบสีแดงขึ้น ฟางหลงที่เห็นแบบนั้นก็รู้ว่าหนีไปก็เปล่าประโยชน์ จึงตัดสินใจยิงสวนทันที
ปืนทั้งสองกระบอกถูกระงับการยิงโดยอัตโนมัติเมื่อรู้ผลแพ้ชนะ บอลบาเรียของชีฟร่วงหล่นลงพื้นพร้อมกับชีฟในขณะที่ของฟางหลงยังคงกะพริบสีแดงและติดอยู่ที่ข้างเอว ผู้ชมที่ลุ้นอยู่ข้างสนามต่างพากันเฮลั่นและส่งเสียงร้องเชียร์ออกมา
กรรมการประกาศทันที
"ฟางหลงชนะ"
เมื่อการต่อสู้จบลง ชีฟก็โบกมือลาฟางหลงแล้วเดินกลับขึ้นไปบนอัศจรรย์คนดู การต่อสู้ในระดับที่สามนี้จะไม่มีการนับจำนวนรอบที่ชนะ แต่ถ้าหากใครแพ้ครบสองรอบคือตกรอบทันที นั่นหมายความว่าชีฟแพ้ไม่ได้แล้ว ชีฟเดินทำหน้าหงอยตรงไปหาแม่กับชิซูกะที่มองมาด้วยความเห็นใจ แต่ในขณะที่เดินผ่านกลุ่มสาว ๆ จากร้านของเหล่านักล่า มือที่เล็กเรียวก็คว้าชีฟเข้าไปกอดไว้อย่างแนบเน่น
"โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรน้า แพ้แค่ครั้งเดียวเอง"
เหล่าสาว ๆ พากันกอดปลอบเด็กหนุ่มผู้พ่ายแพ้อย่างเอ็นดู ในขณะที่หญิงสาวอีกคนได้แต่คิ้วกระตุก พร้อมกับมีเส้นเอ็นเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า แคทเทอลีนมองเพื่อนแล้วก็ได้แต่ยิ้มเจือน ๆ ก่อนจะพยายามเอามือลูบหลังเพื่อนสาวเพื่อช่วยให้ใจเย็นลง
เมื่อชีฟหลุดจากกลุ่มพี่สาวมาได้ ชีฟก็ไปซื้อของกินแล้วกลับมาหาชิซูกะกับแม่ แม้ชิซูกะจะเคืองชีฟอยู่เล็กน้อย แต่ชีฟพึ่งแพ้มา นั่นทำให้เธอเลิกที่จะใส่ใจแล้วยื่นแขนออกไปโอบกอดเด็กหนุ่มเอาไว้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะพานั่งดูการต่อสู้คู่อื่น ๆ ด้วยกัน
ชุดเกราะจากบริษัทอื่นส่วนมากนั้น เหมือนกับว่าถูกล่อมาให้ทางองค์กรพีเนชั่นนั้นเชือดเล่นเสียมากกว่า เมื่อเหล่าเด็กหนุ่มสาวที่พากันใส่ชุดเกราะของบริษัทอื่นนั้น ถูกเด็กหนุ่มสาวที่ใส่ชุดเกราะขององค์กรพีเนชั่นเล่นงานจนย่อยยับ เกราะขององค์กรพีเนชั่นนั้นมีประสิทธิภาพมากในการต่อสู้ครั้งนี้ และนี่ก็เป็นสิ่งที่ผู้นำองค์กรพีเนชั่นนั้นหวังไว้อยู่แล้ว นั่นก็คือการโชว์ประสิทธิภาพชุดเกราะของตนเองว่ามีประสิทธิภาพมากแค่ไหน และนั่นยังไม่รวมกับการที่ทางองค์กรมีเด็กหนุ่มสาวที่ใช้สัมผัสที่หกได้ถึงสิบสองคน ซึ่งสิบสองคนนั้นไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย โดยสิบสองคนนี้ได้เข้าร่วมการแข่งขันในรอบนี้ด้วย นั่นทำให้เด็กหนุ่มสาวหลายคนได้แต่หวังต่ำแหน่งผู้บังคับบัญชาตำแหน่งเดียวที่เหลืออยู่เท่านั้น เพราะในสิบสองคนนั้นมีถึงสามคนที่พัฒนาสัมผัสที่หกให้กลายเป็นพลังจิตได้แล้ว นั่นหมายความว่าอีกสามต่ำแหน่งจะถูกจองโดยทั้งสามคนนี้แน่นอน
เมื่อถึงเวลาสิบเอ็ดโมง ชีฟก็ได้โอกาสแก้ตัวเสียที เสียงเชียร์จากเหล่าเด็กสาวและสาว ๆ จากร้านอาหารนักล่าดังแข่งกันอีกครั้ง เมื่อคราวนี้คู่ต่อสู้ของชีฟคือ วิลเลียม หนึ่งในสามคนที่ใช้พลังจิตได้ ซึ่งพลังจิตของวิลเลียมนั้นคือการสร้างภาพลวงตาใส่สมองคู่ต่อสู้ โดยวิลเลียมปรากฏตัวขึ้นมาในชุดเกราะสีดำที่มีลักษณะคล้ายกับอัศวินยุโรปโบราณ เมื่อทั้งสองคนรับอุปกรณ์แล้วไปประจำตำแหน่งของตัวเอง กรรมการก็ประกาศให้เริ่มการต่อสู้
วิลเลียมยืนเด่นอยู่กลางสนามโดยไม่คิดแม้แต่จะหลบซ่อนเลยแม้แต่น้อย ส่วนชีฟที่หลบอยู่หลังเสานั้นก็มองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย แล้วมองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง เพราะวิลเลียมไม่คิดที่จะหาที่กำบังเลย
เมื่อเห็นท่าทางมองซ้ายมองขวาของชีฟ วิลเลียมก็ยิ้มอย่างพึงใจ เพราะคู่ต่อสู้ของเขาได้ตกอยู่ในภาพหลอนของเขาแล้วนั่นเอง
วิลเลียมยกปืนขึ้นเตรียมปิดฉากคู่ต่อสู้แต่ชีฟกลับไวกว่า ชีฟรีบปีนไต่ขึ้นไปบนเสาก่อนจะยิงสวนกลับไป วิลเลียมสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นว่ากระสุนกำลังพุ่งมาหาตัวเอง ก่อนรีบวิ่งหลบไปอยู่หลังซากปรักหักพัง วิลเลียมมองชีฟอย่างไม่เข้าใจเพราะอีกฝ่ายควรจะตกอยู่ในภาพลวงตาของเขา แต่นี่กลับเล็งปืนมาทางเขาอย่างแม่นยำ
ชีฟวิ่งกระโดดไต่ไปตามเสาแล้วไล่ยิงวิลเลียมจากด้านบน ในขณะที่นาฬิกาบนจอขนาดยักษ์ข้างสนามพึ่งจะนับเวลาได้เพียงแค่ หนึ่งนาทีสามสิบวินาทีเท่านั้น วิลเลียมก็ถูกประกาศให้พ่ายแพ้ไปอย่างง่ายดาย เหล่าพี่สาวจากร้านอาหารแม้จะไม่รู้ว่าชีฟชนะภาพลวงตาของอีกฝ่ายได้ยังไง แต่ก็พากันโห่ร้องใส่เหล่าเด็กสาวทันที
"ว๊าย นกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำ"
เหล่าเด็กสาวได้แต่กัดฟันอย่างเจ็บใจ
คาเร็นนั่งมองจอโน๊ตบุ๊คอยู่สักพัก ก่อนจะตะโกนเสียงดัง
"รู้แล้ว!!"
เหล่ากองเชียร์ของชีฟที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันสะดุ้งโหยง ก่อนจะจ้องมองคาเร็นอย่างสงสัย เมื่อเห็นทุกคนมองคาเร็นจึงเริ่มอธิบาย
"พลังจิตภาพลวงตาจะมีลักษณะเป็นคลื่นกระแสไฟฟ้าส่งเข้าสมองโดยตรง และหลอกสมองให้ตัดการรับรู้จากประสาทตาแล้วรับภาพปลอม ๆ เข้าไปแทน แต่ชีฟยังมีการรับรู้ด้วยพลังจิต ทำให้สมองรู้ว่าภาพที่ได้รับเป็นภาพปลอมและปฏิเสธมันโดยทันที ก่อนจะหาทางทำการเชื่อมต่อกับประสาทตาอีกครั้ง"
บางคนก็บางอ้อ บางคนก็ยังงง ๆ อยู่ คาเร็นจึงพูดตัดบท
"สรุปว่าชีฟมองไม่เห็นภาพลวงตาละกัน"
ทุกคนพากันพยักหน้า และรู้แล้วว่าทำไมถึงปรากฏภาพเจ้าลิงน้อยวิ่งไล่ยิงเขาเล่นแบบนั้น อีกฝ่ายคงจะใช้พลังจิตสร้างภาพลวงตาเอาชนะศัตรูจนเคยชิน เลยแพ้ชีฟที่มองไม่เห็นภาพลวงตาหมดรูป
ชีฟเดินกลับมาหาทุกคนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เพราะเขาพึ่งจะได้รับชัยชนะ ชีฟเดินไปนั่งข้าง ๆ ชิซูกะแล้วแย่งกินขนมที่อีกฝ่ายถืออยู่ ก่อนจะส่งยิ้มยียวนกวนประสาทจนสาวที่โตกว่าหันมามองด้วยความหมั่นไส้
การต่อสู้ในช่วงบ่ายดำเนินไปตามปกติ ซึ่งรอบที่สามของช่วงบ่ายนั้นฟางหลงได้ขึ้นสู้กับวิลเลียม แต่ผลนั้นจบด้วยการที่วิลเลียมพ่ายแพ้อย่างหมดรูป ด้วยคาเร็นนั้นได้ตรวจสอบก่อนแล้วว่าคู่ต่อสู้ของวิลเลียมคนต่อไปนั้นคือใคร จึงรีบสร้างอุปกรณ์ต้านภาพหลอนขึ้นมาโดยเลียนแบบการทำงานจากสมองของชีฟ ถึงแม้คนอื่นจะไม่ได้มีพลังแบบชีฟ แต่คาเร็นก็สามารถใช้ระบบเรดาห์แบบค้างคาวทดแทนได้ ซึ่งนั่นทำให้ฟางหลงที่ติดอุปกรณ์เสริมเข้าไปนั้นไม่สามารถมองเห็นภาพลวงตาได้เช่นกัน
หลังจากฟางหลงชนะวิลเลียมได้แบบขาดลอย คาเร็นที่เห็นผลสัมฤทธิ์ของอุปกรณ์ตัวเองก็ประกาศขายสินค้าชิ้นนี้ทันที เพียงไม่ถึงสิบนาทีก็มีนักล่าเข้ามาจับจองสินค้าของคาเร็นเป็นจำนวนมาก แน่นอนว่าเป็นผลมาจากวิดีโอการต่อสู้ของชีฟและฟางหลงที่สู้กับวิลเลียมด้วย
ในโลกนอกกำแพงนั้น มีสัตว์ระดับสัตว์อสูรหลายตัวที่มีความสามารถในการสร้างภาพลวงตา สินค้าของคาเร็นจึงบูมขึ้นมาในพริบตา นั่นทำให้วันนี้คาเร็นไม่หวังอะไรจากชีฟอีกแล้ว เพราะเธอกำลังจะได้นอนอยู่บนกองเงินกองทองขนาดใหญ่
รอจนถึงบ่ายสาม ก็ถึงรอบของชีฟ คู่ต่อสู้ของชีฟในรอบนี้คงจะเรียกว่าหินมาก ๆ เพราะอีกฝ่ายคือ 'แจซัน' หนึ่งในสามเด็กหนุ่มผู้มีพลังจิต ความสามารถของแจซันก็คือการสะกดจิตควบคุมร่างกาย พลังจิตสายนี้เป็นพลังจิตที่รับมือได้ยากที่สุดในหมู่รูปแบบพลังจิตที่มีอยู่
คริสรีบตะโกนบอกเมื่อได้ข้อมูลวิธีการรับมือกับพลังจิตของแจซัน
"ชีฟอย่าให้อีกฝ่ายเห็นตัวเกินสองวิเด็ดขาด"
การจะสะกดจิตได้นั้น แจซันจำเป็นต้องใช้สมาธิจ้องมองชีฟและส่งกระแสไฟฟ้าสถิตเข้าไปเปลี่ยนแปลงคำสั่งในสมองของอีกฝ่าย การสะกดจิตถึงจะสมบูรณ์ นั่นทำให้ชีฟมีเวลาสองวินาทีในการหลบหลังซากปรักหักพังเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นตัว ซึ่งชีฟนั้นทำได้ดีมาก เพราะชีฟนั้นสามารถที่จะวิ่งไปวิ่งมาโดยไม่ให้ตัวเองอยู่ในระยะสายตาของอีกฝ่ายและแอบยิงได้เป็นระลอก ภาพสามมิติในหัวของชีฟทำให้ชีฟรู้ว่าแจซันจะหันหน้าไปทางไหน แม้จะซ่อนอยู่หลังกำแพงก็ตาม
แจซันที่โดนยิงตอดเล็กตอดน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ ก็เริ่มคิดแผนการที่ชีฟจะไม่สามารถหลบพ้นสายตาของเขาไปได้ เมื่อชีฟวิ่งเข้าที่กำบัง แจซันก็ปีนขึ้นไปบนเสา
ชีฟปรากฏตัวออกมายิงใส่แล้ววิ่งหลบไปอยู่หลังซากปรักหักพังตามเดิมแถมเมื่อชีฟเห็นอีกฝ่ายอยู่บนที่สูง เจ้าตัวก็หมอบต่ำติดพื้นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นได้จากมุมสูงอีกด้วย ชีฟหมอบอยู่ครู่หนึ่งก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกมายิง ก่อนจะวิ่งไปหาที่หลบที่ต่อไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชีฟไม่ทันคาดคิด นั่นคือเวลาที่ชีฟลุกขึ้น วิ่ง ยิง และหลบ ก่อนที่ชีฟจะทันได้หลบหลังที่กำบังอันต่อไปมันก็กินเวลาสองวินาทีพอดี ชีฟล้มลงกับพื้นเมื่อร่างกายปฏิเสธคำสั่ง ในที่สุดแจซันก็ทำสำเร็จ เขาลงจากเสาและมายิงซ้ำใส่ชีฟที่แน่นิ่งอยู่บนพื้นเพื่อปิดเกม
สิบนาทีต่อมาชีฟก็ได้แต่มานั่งหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ หมั่นไส้ซูกะ เพราะเขาตกรอบเรียบร้อยแล้ว ซึ่งตอนนี้ชิซูกะก็ยิ้มอย่างมีความสุขและเอามือจิ้มแก้มคนขี้แพ้เป็นพัก ๆ เพื่อกลั่นแกล้ง ตอนนี้ชิซูกะได้ยินจากคาเร็นแล้วว่าเธอได้สิ่งที่เธอต้องการสมใจ นั่นทำให้ชีฟไม่จำเป็นต้องชนะหรือสู้ต่อไปแล้ว ชิซูกะจึงไม่หวังเชียร์ให้ชีฟชนะอีก แต่ชีฟนั้นด้วยอารมณ์ของเด็กที่ไม่อยากแพ้ จึงได้แต่นั่งหน้าบึ้งให้สาวข้าง ๆ ได้จิ้มแก้มนุ่มนิ่มเล่นอย่างสนุกมือ จนกระทั่งนิ้วเล็ก ๆ ดันจิ้มพลาดเลื่อนไปตรงปากของชีฟ
"อ๊าย"
ชิซูกะร้องกรีดเบา ๆ เมื่อนิ้วมือที่เล็กเรียวของเธอถูกเด็กใจร้ายบางคนงับเข้าให้ ชิซูกะดึงนิ้วของตัวเองออก ก่อนจะตีเด็กเกเรเข้าไปหนึ่งที แล้วดุเบา ๆ
"เกเรนะชีฟ"
ชีฟสะบัดหน้าหนีด้วยความงอน
"หึ"
คาเร็นเข้ามากอดคอชีฟจากด้านหลัง แล้วพูดอย่างอารมณ์ดี
"อย่างอนไปเลยน่าเจ้าหนู ดูนี่ซะก่อน"
คาเร็นโชว์โทรศัพท์มือถือที่หน้าจอแสดงยอดการจองสินค้าอุปกรณ์เสริมชุดเกราะสำหรับป้องกันภาพลวงตา ที่มีเป็นจำนวนมากให้ชีฟดู และยังมียอดสินค้าอื่น ๆ ที่เป็นผลพลอยได้ตามมาอีกด้วย อย่างเช่นชุดเกราะที่ชีฟใส่ เพราะชีฟได้โชว์ประสิทธิภาพการปีนไต่ที่สุดยอดกว่าชุดเกราะอื่น ๆ ให้ทุกคนได้เห็น มันจึงเหมาะอย่างมากสำหรับนักล่าสายลาดตระเวนหรือสายสำรวจ คาเร็นเก็บโทรศัพท์แล้วเอาหมึกย่างราคาแพงออกมาป้ายจมูกเด็กขี้งอน
"นี่ หอมมั้ยเจ้าหนู"
เมื่อของอร่อยมาแตะจมูกขนาดนี้ เด็กหนุ่มจอมตะกละก็ปรับเปลี่ยนอารมณ์ทันควัน แล้วทำท่าจะคว้าหมึกย่าง ก่อนที่คาเร็นจะเบี่ยงมือหลบเพื่อไม่ให้ชีฟคว้าหมึกย่างได้ แล้วทำการหลอกล่อ
"ไหน ยิ้มให้ดูก่อน"
ชีฟจากหน้าบึ้ง ๆ ก็ยิ้มแฉ่งทันทีจนชิซูกะหมั่นไส้ ก่อนจะคว้าหมึกไปเป็นรางวัล
เมื่อการแข่งขันจบลงคาเร็นก็พากองเชียร์ของชีฟไปเลี้ยงที่บริษัทของตน อันที่จริงแล้วความคาดหวังของคาเร็นนั้นต้องการเพียงแค่ให้ชีฟโชว์ความสามารถในการเคลื่อนไหวของชุดเกราะเท่านั้น เพราะแค่นี้เธอก็จะสามารถขอพื้นที่ในตลาดด้านการขายชุดเกราะมาได้แล้ว ส่วนอุปกรณ์ต้านภาพลวงตานั้น อันนี้มันเป็นผลพลอยได้ขนาดใหญ่ที่เธอไม่คาดคิดเลยแม้แต่น้อย


หลังจากเห็นวิธีการต่อสู้ของชีฟที่ไร้ซึ่งทักษะ คาเร็นจึงให้ครูฝึกนักล่าจากบริษัทของตนมาดำเนินการฝึกทักษะการต่อสู้ให้ การแข่งขันในระดับที่สองทิ้งช่วงให้ผู้เข้ารอบได้พักเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ แม้จะดูเหมือนนาน แต่ระยะเวลาเจ็ดวันชีฟไม่มีทางเก่งขึ้นได้แน่ คาเร็นมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอด้วยความเหนื่อยใจเล็กน้อย เพราะระดับสองก็ยังคงให้สู้มือเปล่าเช่นเคย
ในขณะที่กำลังฝึกฝนกันอยู่ ครูฝึกสาวก็ทิ้งให้ชีฟสู้กับนักล่าสาวคนอื่น ๆ โดยจะมีนักล่าสาวสี่คนยืนล้อมชีฟเอาไว้ และให้ผลัดกันโจมตี ส่วนครูฝึกนั้นก็เดินกลับมารายงานผลให้คาเร็น
"การฝึกเป็นไปได้ด้วยดี"
คาเร็นเลิกคิ้วอย่างแปลกใจในคำตอบที่ได้ยิน เพราะนี่พึ่งจะฝึกกันได้สี่วันเท่านั้น เธอมองหัวหน้าครูฝึกแล้วถาม
"ทำไมถึงคิดแบบนั้น"
"แม้จะยังไม่รู้ทักษะการต่อสู้ใด ๆ แต่การตอบสนองของชีฟนั้นเร็วมาก และร่างกายก็แข็งแกร่งกว่าเด็กในวัยเดียวกันอยู่มากโข แถมยังความสามารถในการคิดวิเคราะห์ที่รวดเร็ว เด็กธรรมดาสู้ชีฟไม่ได้แน่นอน"
เมื่อได้ฟังรายงานคาเร็นก็รู้สึกสบายใจ คราวนี้ผลงานของเธอจะได้โฆษณาไปทั่วเมืองแบบฟรี ๆ
และก็เป็นจริงอย่างที่หัวหน้าครูฝึกพูด เมื่อชีฟสามารถหลอกล่อให้นักล่าสาวคนหนึ่งชกพลาดไปโดนอีกคนหนึ่งได้ ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมไปด้านหลังนักล่าสาวที่เป็นคนชก แล้วผลักให้ชนกันเองจนล้มไปทั้งคู่
และแล้วก็ถึงวันแข่ง ชีฟเดินเข้าไปในสนามพร้อมกับเสียงเชียร์จากสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อยเช่นเคย เมื่อชีฟโบกมือให้ หญิงสาวคนหนึ่งก็ตะโกน
"สู้เขานะจ๊ะ ถ้าชนะเดี๋ยวคืนนี้พี่ให้นอนกอดทั้งคืนเลย"
และแน่นอนเสียงตะโกนเชียร์นี้ก็ทำให้ชิซูกะแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนแคทเทอลีนและเร็กซี่ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ได้แต่ยิ้มเจือน ๆ แล้วทำตัวให้เคยชินกับพฤติกรรมขี้หึงง่ายของเพื่อนสาวเธอ
แต่เมื่อคู่แข่งของชีฟเดินเข้ามาในสนาม เสียงเชียร์ก็ดังกระหึ่มกว่าเดิม ซึ่งเสียงเชียร์คราวนี้มาจากเด็กสาววัยรุ่นทั้งหลาย ด้วยคู่แข่งของชีฟในวันนี้คือนักร้องบนโลกออนไลน์ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
"สู้เขานะแดอุนจัดการขวัญใจพวกคุณป้าให้ร่วงเลย"
วันนี้คงจะไม่ได้มีแต่ชิซูกะที่ปล่อยรังสีอำมหิตออกมาเสียแล้ว แต่เหล่าสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อยทั้งหลาย ก็พากันจ้องมองไปทางกลุ่มเด็กสาวแล้วแผ่รังสีอำมหิตออกไปพร้อมกับตะโกนว่า
"จัดการมันเลยชีฟ อัดไอ้เจ้าขวัญใจเด็กกะโปโลให้เละเลย"
คราวนี้เป็นทีของเหล่าเด็กสาวที่หันกลับมามองบ้าง ก่อนศึกแห่งการตะโกนเชียร์ของสาวเล็กและสาวใหญ่จะเริ่มขึ้น
เมื่อกรรมการประกาศเริ่มการต่อสู้ เสียงเชียร์ก็พากันเงียบลง เด็กหนุ่มทั้งสองก็ยืนจ้องหน้ากันสักพัก แดอุนกำมือสองข้างแล้วยกขึ้นเพื่อตั้งการ์ด ขาสองข้างแยกจากกันพอประมาณจากนั้นก็เขย่งเท้าเล็กน้อยแล้วโยกตัวขึ้นลงเบา ๆ
คาเร็นที่นั่งดูอยู่ข้างสนามเอ่ยถามครูฝึกนักล่าของเธอ
"เด็กเกาหลีนั่นทำอะไร"
"นั่นเรียกเทควันโด เป็นศิลปะการต่อสู้ของอดีตประเทศเกาหลี"
การเขย่งเท้าแล้วโยกตัวขึ้นลงเบา ๆ มันคือการเตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ซึ่งเป็นพื้นฐานของศิลปะการต่อสู้ที่เรียกว่าเทควันโด
ชีฟมองคู่ต่อสู้ ก่อนจะตั้งการ์ดขึ้นโดยกำมือไว้หลวม ๆ ตามที่ครูฝึกสอนมา จากนั้นชีฟก็ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
เมื่อเข้าระยะเท้า แดอุนก็เหวี่ยงขาขวาที่อยู่ด้านหลังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยมีเป้าหมายไปที่ใบหน้าของชีฟ ชีฟเอนศีรษะไปด้านหลังหลบได้อย่างฉิวเฉียด แต่การโจมตีไม่ได้มีจังหวะเดียว เทควันโดนั้นเป็นการใช้เท้าเพื่อโจมตีต่อเนื่อง เมื่อเท้าขวาพลาด เท้าซ้ายก็ตามมาอย่างรวดเร็วทั้ง ๆ ที่เท้าขวายังไม่สัมผัสกับพื้นด้วยซ้ำ ชีฟเก้าถอยหลังและยังคงเอนศีรษะหลบได้เช่นเคย เมื่อเท้าทั้งสองข้างสัมผัสพื้น แดอุนก็ย่อเข่าลงเล็กน้อยก่อนจะกระโดดหมุนตัวเตะสุดแรง ฝ่าเท้าขวาเหวี่ยงใส่มือขวาของชีฟที่ยกมากันใบหน้าเอาไว้อย่างแรง เสียงเนื้อสัมผัสกันดังลั่นไปทั่วสนาม
ชีฟนั้นไม่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัวฟรี มือขวาคว้าข้อเท้าของอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ขาซ้ายเตะขาซ้ายอีกฝ่ายที่กำลังจะสัมผัสพื้นให้เหวี่ยงกลับขึ้นไปในอากาศ จนอีกฝ่ายเสียสมดุลแล้วล่วงหลังกระแทกกับพื้นดังปัก
แดอุนรีบลุกขึ้นด้วยกลัวว่าชีฟจะตามมาซ้ำ แต่ชีฟนั้นเพียงแค่ยืนรอ แดอุนตั้งการ์ดอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เป็นฝ่ายเขยิบเข้าไปใกล้ชีฟแทน แดอุนเหวี่ยงเท้าขวาใส่ชีฟอีกรอบ แต่คราวนี้เล็งไปที่ลำตัว ชีฟเขยิบหลบถอยหลัง และใช้มือสองข้างจับข้อเท้าของแดอุนไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่แดอุนกะไว้อยู่แล้ว แดอุนใช้การจับของชีฟเป็นฐานในการหมุนตัวเหวี่ยงเท้าซ้ายขึ้นมา ฝ่าเท้าซ้ายฟาดใส่ใบหน้าชีฟอย่างจังจนหน้าสะบัด แต่มีสิ่งหนึ่งที่แดอุนคาดไม่ถึง นั่นคือแรงจับของชีฟ แม้จะโดนเตะเต็มแรง แต่ชีฟก็ไม่ยอมปล่อยเท้าขวาของแดอุ่นแถมยังจับแน่นกว่าเดิม นั่นทำให้การหมุนตัวเตะของแดอุน เป็นการหักกระดูกข้อเท้าของตัวเองไปด้วยในตัว แถมการเซถอยหลังไปของชีฟ ยังดึงให้แดอุนเสียหลักล่วงหน้าฟาดพื้นเข้าเต็มเต็ม
กรรมการรีบเข้ามาดูทั้งสองคนทันที ชีฟลุกขึ้นมายืนตามปกติ ส่วนแดอุนนั้นได้แต่นอนจับข้อเท้าอย่างเจ็บปวด กรรมการเข้าไปสอบถามอาการของแดอุนว่าสู่ต่อได้หรือไม่ ซึ่งแดอุนก็ยืนยันว่าจะสู้ต่อ จากนั้นเพียงแค่กรรมการถอยออกไป ชีฟก็อาศัยความได้เปรียบอย่างสูงเดินเข้าไปเตะเข้าเบ้าหน้าของอีกฝ่ายที่ยืนขากะเผลกให้สลบในดอกเดียว เป็นอันจบการแข่งขันในรอบแรกของชีฟ
ชีฟนั่งพักกินขนมดื่มน้ำได้หนึ่งชั่วโมงก็ต้องเข้าสู่สนามเพื่อเริ่มการต่อสู้รอบที่สอง คราวนี้คู่ต่อสู้ของชีฟคือเด็กสาวหน้าตาดี การแข่งขันคัดเลือกนี้ไม่ได้แยกชายหญิง แต่แค่พยายามจับคู่ให้ดูเหมาะสมเท่านั้นจึงไม่ค่อยจะได้เห็นชายหญิงได้สู้กันมากนัก นอกจากจะหมดคู่จริง ๆ
เด็กสาวผมทองชาวยุโรปถอดเสื้อวอมแขนยาวของตัวเองออกจนเหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาว ซึ่งมันได้เผยความเซ็กซี่ของเธอออกมาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในยุคที่มีวัฒนธรรมการไม่สวมใส่ชุดชั้นในบวกกับหน้าอกอันใหญ่โตของเธอ นั่นทำให้เหล่าสาวใหญ่ที่เชียร์ฝั่งชีฟพากันมองอย่างไม่พอใจเป็นการใหญ่ ซึ่งการทำแบบนี้ของอีกฝ่ายไม่ได้พึ่งเกิดขึ้นในรอบนี้ ในรอบก่อนที่เธอเจอคู่ต่อสู้ที่เป็นผู้ชาย เธอก็ทำแบบนี้เช่นกัน ซึ่งเหตุผลที่ทำก็เพื่อรบกวนสมาธิในการต่อสู้ของอีกฝ่าย
เมื่อกรรมการประกาศเริ่มการต่อสู้ เด็กสาวก็ตั้งการ์ดและค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ชีฟหน้าอกของเธอขยับขึ้นลงทุกครั้งที่เธอขยับตัว เมื่อเข้าระยะหมัดเด็กสาวก็เหวี่ยงหมัดขวาใส่ชีฟอย่างรวดเร็ว
ชีฟถอยหลังหลบทันที เมื่อพ้นระยะหมัดเด็กสาวก็เหวี่ยงเท้าขวาขึ้นมาแทน ขายาว ๆ ของเธอพุ่งตรงไปยังใบหน้าของชีฟ
ชีฟจับขาของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วยกขาขวาของตัวเองถีบเข้าไปตรงกลางหว่างขาของอีกฝ่ายอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มหลังกระแทกพื้น
ผู้ชมต่างพากันอึ้ง โดยเฉพาะสาว ๆ ที่พากันเอามือกุมท้อง ชีฟมองเด็กสาวที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโดยมีอาการจุกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองครูฝึกสาวที่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ คาเร็น
ครูฝึกสาวที่เห็นสายตาเชิงคำถามของชีฟก็เอามือตบหน้าตัวเองดังแป๊ะ เพราะวิธีนี้เธอสอนชีฟเอาไว้โดยลืมบอกไปว่ามันใช้ได้ผลเฉพาะกับผู้ชายด้วยกัน ซึ่งการที่ชีฟหันมามองเธอนั้น มันก็คือการถามว่า ทำไมไม่เห็นได้ผลตามที่เธอสอนเลย ครูฝึกสาวหันมาพูดกับคาเร็นด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ
"คุณคาเร็น ฉันขออนุญาตสอนเรื่องเพศศึกษาให้กับเด็กคนนี้ด้วยจะได้มั้ย"
คาเร็นและคนอื่น ๆ ที่อยู่โดยรอบก็พากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ชีฟหันกลับมาสนใจคู่ต่อสู้เหมือนเดิม และการที่ชีฟยังไม่ตื่นรู้เรื่องเพศเหมือนจะกลายเป็นข้อดีในรอบนี้ไปเลย เมื่อหน้าอกอันใหญ่โตที่เด้งขึ้นเด้งลงนั้นมันไม่มีผลอะไรกับชีฟเลยแม้แต่น้อย
เด็กสาวระวังตัวมากขึ้นหลังจากที่โดนเตะหว่างขาในครั้งแรก คราวนี้เด็กสาวไม่ยอมเป็นฝ่ายบุก แต่กลับรอให้ชีฟเข้าไปหาแทน ซึ่งชีฟก็ไม่ได้คิดแต่ที่จะรับฝ่ายเดียว ชีฟถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะวิ่งเข้าใส่เด็กสาวแล้วสไลด์ไปกับพื้นหญ้าเพื่อถีบข้อเท้าของอีกฝ่าย เด็กสาวกระโดดหลบไปทางขวาอย่างง่ายดาย แต่ในจังหวะที่เด็กสาวลอยตัว ชีฟก็คว้าข้อเท้าซ้ายของเด็กสาวเอาไว้ก่อนจะอาศัยแรงส่งจากการสไลด์กระชากให้เด็กสาวเสียหลักหน้าทิ่มลงกับพื้น
พื้นดินที่มีหญ้าเพียงน้อยนิด ก็ทำให้หน้าอกอันใหญ่โตและใบหน้าอันงดงามประทับลงบนพื้นดินอย่างสวยงาม และชีฟยังไม่หยุดแค่นั้น ชีฟรีบลุกขึ้นฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายยังนอนแนบพื้นจับข้อเท้าทั้งสองข้าง แล้วออกแรงเหวี่ยงอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไปนอกสนาม แต่เหมือนเด็กสาวโชคจะยังดีที่เธอเพียงแค่มาหยุดอยู่ตรงขอบเส้นของสนามเท่านั้น แต่โชคดีของเด็กสาวก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอกำลังพยายามจะลุกขึ้น ชีฟก็วิ่งเข้ามากระโดดถีบขาคู่จนเธอออกนอกสนามในที่สุด
การชนะสองรอบนั้นก็เท่ากับว่าสามารถเข้าไปสู่ระดับที่สามได้แล้ว ซึ่งโดยปกติเด็กคนไหนที่ชนะได้ครบสองรอบก็จะมีคนจากบริษัทผลิตชุดเกราะมากมายพากันมารุมล้อมเพื่อนำเสนอชุดเกราะของพวกเขา แต่ชีฟนั้นไม่มีใครสนใจเลยแม้แต่น้อย ด้วยเสื้อของชีฟนั้นด้านหน้ามีโลโก้ของบริษัทคาเรร่าประดับอยู่บนเสื้อจนเห็นได้อย่างชัดเจน และด้านหลังก็มีโลโก้ของร้านอาวุธของเอ็ดดี้อยู่ด้วย สิ่งนี้จึงเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าชีฟนั้นมีบริษัทอื่นจองตัวไว้เรียบร้อยแล้ว
ในเช้านี้ชีฟได้สู้เพียงแค่สองรอบ และรอบสองของชีฟก็จบในตอนสิบโมงพอดี นั่นทำให้ชีฟมีเวลาอีกมากในการพักผ่อน
พอเข้าช่วงบ่าย ชีฟก็ได้สู้เป็นคู่แรก คู่ต่อสู้ของชีฟในช่วงบ่ายนั้นชื่อฟางหลง เมื่อกรรมการประกาศเริ่มการต่อสู้ ฟางหลงก็เข้าประชิดตัวชีฟอย่างรวดเร็วก่อนจะรัวหมัดใส่จนชีฟต้องรีบยกการ์ดขึ้นมากันไว้ หมัดของฟางหลงนั้นแม้จะแรงไม่มากแต่ก็เร็วจนน่าเหลือเชื่อ เมื่อฟางหลงหยุดรัวหมัด ชีฟก็พยายามถอยห่างออกมา แต่ฟางหลงไม่ปล่อยชีฟไปง่าย ๆ ไม่ว่าชีฟจะถอยหลบไปไหน ฟางหลงก็จะตามประชิดเข้ามาติด ๆ นั่นทำให้ชีฟไม่มีโอกาสตั้งหลักเลยแม้แต่น้อย ฟางหลงหาจังหวะรัวหมัดใส่ชีฟเรื่อย ๆ มีทั้งแบบรัวยาวและรัวสั้น สับไปสับมาให้ชีฟเดาทางไม่ออก
แต่ละหมัดของฟางหลงเปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อย ๆ เพื่อหาช่องโหว่ง แต่ชีฟก็เปลี่ยนตำแหน่งการ์ดตามทุกครั้ง ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายโจมตีเขาได้โดยตรง การไล่ตามของฟางหลงนั้นน่ากลัวมากเพราะสามารถตามติดชีฟได้ตลอด แต่เมื่อไล่ตามมาได้สักพัก ฟางหลงก็ผ่อนแรงลงแล้วเป็นฝ่ายถอยออกไป พอชีฟผ่อนการ์ดลงฟางหลงที่รอจังหวะอยู่แล้วก็กระโดดหมุนตัวถีบใส่กลางหน้าอกของชีฟเต็มแรงจนชีฟกระเด็นและหงายหลังล้มไปกับพื้น
ฟางหลงยืนรอให้ชีฟลุกขึ้น ก่อนจะหงายมือแล้วกวักเรียกชีฟให้เข้าไปหา ชีฟมีน้ำโหเล็กน้อยก่อนจะวิ่งชาร์ตเข้าใส่ แล้วสไลด์ไปกับพื้นอีกครั้ง ฟางหลงกระโดดสูงตีลังกาหลังอย่างสวยงามนั่นทำให้ชีฟไม่สามารถที่จะใช้มุกเดิมได้ แถมตอนขาฟางหลงเหวี่ยงลงมา หลังเท้าของฟางหลงยังหวดใส่หน้าชีฟเต็ม ๆ ฟางหลงมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม และยืนรอให้ชีฟลุกขึ้นอีกครั้ง
ชีฟลุกขึ้นมาอย่างเจ็บใจ ก่อนจะเดินเข้าหาฟางหลงอย่างช้า ๆ ฟางหลงที่เห็นว่าชีฟมีท่าทางแปลก ๆ ก็ระวังตัวมากขึ้น ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ชีฟพยายามคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายด้วยมือขวา ฟางหลงถอยหลังแล้วปัดมือชีฟออกไป ก่อนจะกระโดดถีบขาคู่ ชีฟคว้าข้อเท้าทั้งสองข้างของฟางหลงไว้ทันทีที่เท้าสัมผัสตัว ด้วยแรงถีบชีฟกับฟางหลงล้มไปด้วยกัน
ชีฟที่ล็อกข้อเท้าฟางหลงไว้ได้ ก็ใช้เท้าขวาของตัวเองถีบอัดไปที่หว่างขาของอีกฝ่ายทันที ฟางหลงรีบเอามือสองข้างมาสกัดเท้าของชีฟไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มแล้วยักคิ้วอย่างยียวนชีฟโมโหหนักปล่อยขาซ้ายฟางหลงไปก่อนจะกอดขาขวาไว้แน่แล้วพลิกตัวกลิ้งไปกับพื้น คล้ายกับวิธีการที่จระเข้กำลังฉีกกระชากเหยื่อ ฟางหลงที่ไม่ทันตั้งตัวกับท่าโจมตีแปลก ๆ ก็ต้องรีบกลิ้งตามเพื่อป้องกันขาโดนหัก ชีฟอาศัยจังหวะที่ตัวเองเป็นผู้นำในการกลิ้งสปริงตัวลุกขึ้นแล้วลากอีกฝ่ายไปกับพื้นในสภาพคว่ำหน้า เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตั้งหลักได้ จากนั้นชีฟก็กระโดดทิ้งศอกใส่กลางหลังของฟางหลงเต็มแรงแล้วตามต่อด้วยการรัดคอของฟางหลงเอาไว้ แค่ครู่เดียวที่ขาดอากาศหายใจ ฟางหลงก็เอามือตีพื้นก่อนจะตะโกนว่ายอมแพ้
ชีฟและฟางหลงลุกขึ้นยืนมามองหน้ากัน ฟางหลงยื่นมือขวามาข้างหน้าแล้วยิ้มให้ ความโกรธของชีฟหายไปจนหมด ก่อนจะยื่นมือขวาของตัวเองไปจับมือกับอีกฝ่าย
เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้วยความชื่นชมดังไปทั่วสนาม ชีฟมองฟางหลงที่ทั้งตัวมีแต่ฝุ่นดินและหญ้า ซึ่งชีฟก็ไม่ต่างกัน ทั้งสองยิ้มให้กันและหัวเราะออกมา


หลายเดือนต่อมา การแข่งขันเพื่อคัดเลือกนักล่ารุ่นเยาว์เข้าสู่องค์กรพีเนชั่นก็เริ่มขึ้น การแข่งขันนี้ได้รับการสนับสนุนจากทางเมือง เนื่องจากในเมืองมีครอบครัวและเด็กยากจนเป็นจำนวนมาก หากใครผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ทางองค์กรพีเนชั่นจะรับเข้าไปฝึกเป็นนักล่าขององค์กร ซึ่งจะช่วยทำให้เด็กเหล่านั้นมีงานทำและช่วยครอบครัวของตัวเองในการหาเงินได้ ทางเมืองจึงลงทุนให้เงินสนับสนุนด้านเงินรางวัล เพื่อที่หากว่าเด็กคนนั้นไม่สนใจที่จะเข้าร่วมกับองค์หรือทางองค์กรไม่คัดเลือก เด็กเหล่านั้นก็จะมีเงินทุนในการไปตั้งหลักสำหรับดำเนินชีวิตต่อไป
การสนับสนุนของเมืองทำให้บริษัทผลิตอาวุธและชุดเกราะมากมายสนใจ แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจไม่ใช่เงินรางวัล แต่เป็นยอดคนดู เนื่องจากการสนับสนุนของเมือง ทำให้การแข่งขันสามารถรับชมได้หลายช่องทาง แถมการแข่งขันครั้งนี้ยังอนุญาตให้ผู้เข้าแข่งใช้ชุดเกราะส่วนตัวได้ด้วย เนื่องจากทางองค์กรพีเนชั่นนั้นมีงบประมาณไม่เพียงพอที่จะจัดหาชุดเกราะให้กับผู้เข้าแข่งขันทุกคน จึงอนุญาตให้ผู้เข้าแข่งจัดหาชุดเกราะมาเองได้ ซึ่งด้วยเหตุผลข้อนี้ ก็ทำให้มีบริษัทผลิตชุดเกราะน้อยใหญ่มากมายร่วมเป็นผู้สนับสนุนในการแข่งขันครั้งนี้
สนามฟุตบอลขนาดใหญ่ถูกหารแบ่งเป็นแปดส่วนเนื่องด้วยจำนวนผู้สมัครที่มีเป็นจำนวนมาก โดยการแข่งขันจะแบ่งเป็นสามระดับ ระดับแรกนั้นเด็กทุกคนจะต้องสู้ตัวต่อตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดาที่ไม่มีการเสริมความสามารถใด ๆ เด็กหนุ่มสาวทั้งหลายจะต้องชนะให้ได้สองในสามของรอบการต่อสู้ ส่วนวิธีชนะคู่ต่อสู้มีอยู่สามวิธี คือ หนึ่งทำออกนอกสนาม สองทำให้สลบ และสามคู่ต่อสู้ขอยอมแพ้ด้วยตัวเอง โดยมีกฎอยู่ว่าห้ามทำร้ายคู่ต่อสู้จนถึงแก่ชีวิต
การคัดเลือกในระดับแรกใช้เวลาถึงสิบวันในการคัดเลือก เด็กหนุ่มเด็กสาวจำนวนมากต้องเข้าต่อสู้กันเองเพื่อให้ตัวเองผ่านเข้ารอบ เพราะเพียงแค่สามารถเข้าไปยังระดับที่สองได้ เขาหรือเธอก็จะมีสิทธิ์ได้เข้ารับการฝึกฝนให้เป็นนักล่าขององค์กรพีเนชั่น
ทุกวันจะมีเสียงเชียร์มากมายจากพ่อแม่ ผู้ปกครอง เพื่อนฝูงและผู้ที่ปลาบปลื้ม ในสนามที่แปดชีฟวัยสิบสี่ปีเดินเข้าไปในสนามพร้อมกับโบกมือให้เหล่าพี่สาวจากร้านอาหารที่ส่งเสียงเชียร์ให้เขา ชีฟโบกมือตอบกลับตามภาษาคนรู้จักโดยไม่คิดอะไร แต่คนบางคนที่คิด กำลังนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ข้าง ๆ แม่ของชีฟ ซึ่งนั่นก็คือชิซูกะนั่นเอง
แคทเทอลีนที่นั่งอยู่สูงกว่าไปขั้นหนึ่งก้มลงมาถามเพื่อนสาว
"ชิซูกะ ไม่ส่งเสียงเชียร์ชีฟหน่อยเหรอ"
ชิซูกะเหลือบไปมองเหล่าสาว ๆ ที่มาจากร้านอาหาร ก่อนจะตอบ
"ไม่จำเป็นมั้ง"
"นี่รอบสุดท้ายของระดับหนึ่งแล้วนา"
ชิซูกะมองค้อนใส่เพื่อนสาว ก่อนจะหันกลับมาทำหน้านิ่งตามเดิม แคทเทอลีนที่โดนค้อนวงใหญ่ก็ได้แต่ยิ้มเจือน ๆ ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม
ฮิกที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็กำลังคุยกับคริสอย่างออกรสออกชาติเกี่ยวกับวิธีที่ชีฟใช้สู้
"คริส เดี๋ยวดูนะ เจ้าเด็กนั่นจะจับคู่ต่อสู้ทุ่มให้สลบเหมือนเดิม"
คริสเลิกคิ้ว ก่อนจะหันไปถามกลับ
"ทำไมคิดแบบนั้น"
"นายลืมอะไรไปหรือเปล่า"
คริสขมวดคิ้วแล้วมองหน้าฮิก ซึ่งฮิกก็ตอบคลายความสงสัย
"ก็พวกเราไม่เคยสอนเจ้าหนูนั่นสู้มือเปล่าเลยไงละ"
คริสชะงักกึกเมื่อนึกขึ้นได้ถึงความผิดพลาดของตัวเอง ก่อนจะนึกย้อนความไปถึงอดีต อดีตที่เขานั้นเจอชีฟเป็นครั้งแรก ชีฟเป็นเด็กยากจนเหมือนคนอื่น ๆ แต่สิ่งที่ชีฟไม่เหมือนคนอื่นคือความสามารถในการดิ้นรน ในขณะที่เด็กยากจนหลายคนเลือกที่จะอยู่ตามยถากรรม เป็นโจร หรือปล่อยให้ตัวเองตายเพราะความหิว แต่ชีฟ เจ้าเด็กคนนี้กับกัดฟันสู้และดิ้นรน
คริสมองเด็กเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่งที่เอาแต่เดินดูร้านอาหารที่ดูหรูหรา และจ้องอยู่อย่างนั้นสักพัก ก่อนจะไปร้านอื่นต่อ ตกเย็นเมื่อคริสออกไปซ้อมยิงปืนด้วยการจัดการกับพวกสัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ ใกล้ ๆ เมืองที่จัดการง่าย เขาจะเห็นเด็กคนหนึ่งคอยแอบตามนักล่าคนอื่น ๆ แล้วนั่งรอให้นักล่าเหล่านั้นกลับไปจนหมด จากนั้นเด็กคนนี้ก็จะไปค้นศพของสัตว์ประหลาดที่นักล่าทิ้งเอาไว้ เพื่อหาดูว่ามีตัวไหนที่นักล่าเหล่านั้นลืมลูกผลึกทิ้งเอาไว้บ้าง ซึ่งด้วยสัตว์ประหลาดขนาดเล็กผลึกก็จะเล็กตามไปด้วย นักล่าหลายคนเลยมักจะไม่สนใจที่จะเก็บเอาผลึกเหล่านั้น แต่เด็กคนนี้กลับไปควานหามันแล้วเอามาสะสมไว้ ก่อนจะเอาไปขายแรกเอาเงิน
คริสที่ยืนกินขนมปังอยู่หน้าร้านขายขนมปังมองเด็กคนหนึ่งถือขนมปังถุงเล็กเดินผ่านหน้าไป ขนมปังในมือเด็กนั้นมีถุงเล็กมาก ซึ่งผู้ใหญ่ตัวโตแบบเขาคงไม่มีวันกินอิ่ม ป้าเจ้าของร้านที่อยู่ใกล้ ๆ เห็นคริสมองเด็กคนนั้นก็นึกอยากเล่าให้ฟัง
"เด็กจนจนคนอื่นที่เคยเจอ ไม่ขอแบ่งฟรีก็ขโมย แต่เด็กคนนี้จะหาเศษเงินมาขอแบ่งซื้อป้าเป็นประจำ เห็นเด็กมันดีป้าเลยตัดขนมปังที่พอดีกับเงินให้ ลูกหลานใครน้อ นิสัยดีจริง ๆ"
ขณะที่คริสกำลังฟังป้าร้านขายขนมปังเล่า เด็กน้อยก็ออกวิ่ง เมื่อมีเด็กโตกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่ตาม คริสหันไปเรียกเพื่อน
"ฮิก มาด้วยกันหน่อย"
เด็กน้อยที่ถือขนมปังวิ่งจนสะดุดล้ม ก่อนจะตัดสินใจกอดขนมปังไว้ตรงกลางแล้วขดตัวเองไว้
เด็กโตที่วิ่งตามมาพยายามที่จะงัดเอาขนมปังไป แต่เด็กน้อยก็กอดไว้แน่นมาก สุดท้ายพวกเด็กโตก็ใช้วิธีลุมกระทืบแทน
ฮิกเดินเข้ามาด้านหลังก่อนจะเตะเด็กคนหนึ่งเข้าสุดแรง
"เฮ้ย ๆ ตัวแค่นี้ก็หัดปล้นคนอื่นเขาแล้วงั้นเหรอ"
ฮิกไล่กลุ่มเด็กโตให้หนีไป ก่อนจะนั่งยอง ๆ ดูเด็กน้อยที่เอาแต่ขดตัวไม่ยอมลุกขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครทำร้ายตัวเองแล้ว เด็กน้อยก็ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะถอยหลังไปจนติดกำแพง แล้วเหลือบมองฮิกเป็นพัก ๆ โดยไม่พูดอะไร
คริสลงนั่งยอง ๆ ด้วยอีกคน ก่อนจะมองดูผมสีดำ ผิวที่ขาวเหลือง และนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ดูหวาดกลัว
"หน้าตาแบบนี้มันคนเอเชียชัด ๆ ถึงว่าทำไมตัวเล็กจัง"
คริสยื่นขนมปังที่เหลือของตัวเองให้
"ชื่ออะไร"
เด็กน้อยมองขนมปังตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือออกไปรับมาแล้วเอาใส่ถุงของตัวเอง จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ชีฟ"
ด้วยความสงสารหรือความเอ็นดู คริสก็พาชีฟไปออกล่าด้วยบ่อยครั้ง โดยทุกครั้งจะให้ชีฟเป็นคนแบกกระเป๋า และทุกครั้งที่ออกล่า ฮิกก็จะมองชีฟอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เมื่อชีฟนั้นสามารถแบกของได้น้อยมาก เพราะแค่ครึ่งกระเป๋าชีฟมันก็แบกไม่ไหวแล้ว วันแรก ๆ อาจจะพอว่าแต่หลาย ๆ ครั้งฮิกก็เริ่มทนไม่ไหว
ฮิกเพ่งพินิจมองชีฟ นี่ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว แต่ชีฟมันยังดูผอมผอมกะหร่องอยู่เลย ทั้ง ๆ ที่ตอนมากับพวกเขา เจ้าหนูจะได้วิ่งตลอดเพื่อหนีสัตว์ประหลาดหรือวิ่งแบกของ ซึ่งจริง ๆ แล้วเด็กคนนี้ควรจะแข็งแรงขึ้นได้แล้ว
ด้วยความสงสัยฮิกจึงแอบตามชีฟในขณะที่ซื้อขนมปังกลับไปบ้าน ชีฟจะเอาขนมปังเข้าไปในห้อง แล้วออกมาทันที เมื่อฮิกลองแอบชำเลืองมองที่หน้าต่าง ก็พบว่ามีหญิงสาววัยกลางคนกำลังกินขนมปังที่ชีฟเอาไปให้ ส่วนตัวชีฟนั้นก็ออกไปขอซุปฟรีที่แทบจะไม่มีคุณค่าทางอาหารใด ๆ มากิน
หลายวันหลังจากนั้นก่อนที่จะออกล่า ฮิกก็ลงจากรถมาหาชีฟที่นั่งอยู่ด้านหลังพร้อมกับถือถุงบางอย่างมาด้วย ฮิกล้วงไข่ต้มที่ปอกเปลือกแล้วสองฟองในถุงออกมา ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าชีฟ
"กิน"
ชีฟมองอย่างแปลกใจแล้วเอ่ยถาม
"มันคืออะไร"
"ไข่ต้ม กินซะ"
ชีฟรับไข่มากัดกิน ก่อนจะรู้สึกว่ามันอร่อยมาก จากนั้นชีฟก็รับฟองที่สองมา
"ผมเหลือเก็บไว้ให้แม่ได้มั้ย"
"ไม่! แกต้องกินให้หมด"
คริสมองฮิกตะคอกเด็กน้อยหลังรถอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ทำอะไร ชีฟทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่สุดท้ายก็โดนฮิกบังคับให้กินลูกที่สองเข้าไปจนได้
แล้วหลังจากนั้นฮิกจะทำแบบนี้ทุกครั้งที่เจอชีฟจนกระทั่ง
"เหวอ ช่วยด้วย"
ชีฟแบกกระเป๋าใบใหญ่มาพร้อมกับของเต็มกระเป๋า โดยที่ข้างหลังมีหมาป่าตัวใหญ่วิ่งตามมาด้วย คริสสาดกระสุนใส่หมาป่าเพื่อช่วยเหลือชีฟ ก่อนจะมองเจ้าหนูที่ยังตัวเล็กอยู่ แต่กล้ามเนื้อที่มีนั้นไม่เล็กแล้ว
ในขณะที่คริสกำลังนึกถึงอดีต ชีฟก็จับเด็กที่โตกว่าทุ่มลงพื้นดังปักอีกแล้ว ด้วยพละกำลังของชีฟก็ทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นสลบไปในทันที
ฮิกตบเข่าอย่างได้ใจ
"นั่นเห็นมั้ย มันทุ่มอีกแล้ว"
เร็กซี่ชะโงกหน้าไปถามฮิกอย่างสนใจว่าทำไมชีฟถึงทำแบบนี้
"ทำไมเป็นแบบนั้นละ"
เป็นคริสที่หันมาตอบ พร้อมกับเอามือเกาหัวแกรก ๆ
"ก็ พวกเราไม่เคยสอนทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้ชีฟเลยน่ะสิ"
เร็กซี่ถึงขั้นบางอ้อ ชีฟสู้ไม่เป็นนี่เอง แต่หาจังหวะจับคู่ต่อสู้ทุ่มจนสลบได้นี่ก็ถือว่าดีขนาดไหนแล้ว
ชีฟเมื่อชนะแล้วก็วิ่งออกจากสนามแล้วขึ้นมาบนอัศจรรย์คนดู ก่อนจะวิ่งมาหาแม่ของตน
"แม่ ผมชนะสามรอบเลย"
คุณนายเชสเตอร์เอามือลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู
"เก่งจ้ะลูก"
แล้วชีฟก็หันไปหาชิซูกะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แม่ของเขาก่อนจะยิ้มให้ แต่อีกฝ่ายกับไม่ยิ้มตอบซะงั้น แถมทำหน้านิ่งใส่ด้วย
เร็กซี่แอบกระซิบที่ข้างหูแคทเทอลีนเบา ๆ
"อุ้ย มีคนโดนงอนอีกแล้ว"
เมื่อเห็นชิซูกะไม่ยิ้มให้ชีฟก็ทำหน้าหงอย ก่อนจะหันกลับไปหาผู้เป็นแม่
"แม่ผมไปหาซื้ออะไรกินนะ"
พูดจบชีฟก็วิ่งไปยังทางออก
ด้านนอกสนามเต็มไปด้วยสินค้าและอาหารมากมาย ซึ่งมีทั้งของราคาถูกและของราคาแพงปะปนกันไป ชีฟเดินดูสิ่งเหล่านั้นด้วยความเพลิดเพลิน ด้วยเงินของชีฟในตอนนี้ เขาสามารถซื้อได้หลายอย่างเลย
ชีฟเดินไปสักพักก็ไปเห็นแผงขายสัตว์เลี้ยงขนาดเล็ก ซึ่งมันมีสัตว์น่ารัก ๆ อยู่มากมาย ชีฟหยุดจ้องมองดูเหล่าสัตว์ตัวเล็ก ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับหนูตัวเล็กที่กำลังเคี้ยวเมล็ดทานตะวันจนแก้มตุ่ย ชีฟเงยหน้ามองป้ายที่เขียนว่าหนูแฮมเตอร์ แล้วหันไปมองเจ้าของร้านที่เป็นผู้หญิงสวมแว่นก่อนจะเอ่ยถามราคา
"หนูแฮมเตอร์ขายเท่าไหร่"
"ห้าหมื่นพ็อยจ้ะ"
ชีฟอ้าปากค้าง สัตว์ตัวเล็กนิดเดียวราคาแพงมาก แต่ด้วยขนสีขาวแซมสีส้มของมันก็ทำให้มันดูน่ารักจนชีฟอดใจไม่ไหว ก่อนจะยื่นบัตรของตัวเองให้เพื่อจ่ายตัง
เจ้าหนูน้อยเชื่องมาก ชีฟเอามาไว้บ่นไหล่ตัวเอง มันก็อยู่เฉย ๆ ไม่ไปไหน เมื่อซื้อเสร็จแม่ค้าก็แถมกรงและอาหารให้ด้วย หลังจากนั้นชีฟก็เดินไปซื้อของกินต่ออีกสักเล็กน้อย ก่อนจะกลับเข้าไปในสนาม
ชีฟเดินไปหาชิซูกะแล้วยื่นแขนไปตรงหน้าอีกฝ่าย จากนั้นก็แบมือให้ชิซูกะดู ซึ่งมันมีเจ้าหนูน้อยอยู่บนฝ่ามือของชีฟ ชีฟฉีกยิ้มแล้วเอ่ยถาม
"น่ารักมั้ย"
เจ้าหนูแฮมเตอร์เคี้ยวเมล็ดทานตะวันตุ่ย ๆ แล้วมองหน้าชิซูกะไปด้วย ส่วนชีฟก็เลียนแบบมันโดยการจ้องหน้าชิซูกะแล้วทำท่าเคี้ยวแก้มตุ่ยแบบเจ้าหนูน้อย
ชิซูกะหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แล้วพยายามจะกั้นหัวเราะไว้ ซึ่งชีฟก็พยายามโยกตัวไปอยู่ตรงหน้าเพื่อทำให้คนตรงหน้าหัวเราะออกมาให้ได้ ซึ่งสุดท้ายชิซูกะก็ได้แต่ยอมแพ้และหลุดหัวเราะออกไป
เร็กซี่ยักคิ้วแล้วหันไปพูดกับแคทเทอลีนด้วยความอิจฉา
"หวงเธอทุกนาที เพราะเธอดีอย่างนี้นี่เอง"
การกระทำของชีฟไม่ได้แค่ทำให้ชิซูกะยิ้ม แต่สาว ๆ ที่อยู่แถวนั้นต่างก็พากันแอบอมยิ้มในความน่ารักของเด็กคนนี้
ชีฟที่เห็นว่าชิซูกะอารมณ์ดีแล้วก็เอาของกินออกมาจากถุงจากนั้นแบ่งให้แม่กับชิซูกะช่วยถือ แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งแทรกกลางระหว่างชิซูกะกับแม่ของตน ก่อนจะพากันนั่งชมการต่อสู้คู่อื่น ๆ
การต่อสู้ดำเนินไปจนหมดวัน ผู้เข้ารอบในวันนี้มีเด็กสาวเป็นส่วนมาก เนื่องจากเด็กหนุ่มนั้นมีน้อย ด้วยเหล่าเด็กหนุ่มทั้งหลายหากหน่วยก้านดีก็มักจะถูกองค์กรใหญ่ ๆ คัดเอาตัวไปก่อนแล้ว และด้วยอีกเหตุผลหนึ่งคือมีวงนักร้องชายและหญิงชื่อดังในเมืองเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ด้วย นั่นเลยทำให้มีเด็กสาวเข้าร่วมมากเป็นพิเศษ
บนห้องพิเศษที่อยู่บนอัศจรรย์คนดู มีหญิงสาวแต่ตัวหรูหราคนหนึ่งกำลังมองจำนวนผู้ชนะอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
"ไอ้เด็กผู้ชายสมัยนี้มันไม่รักชาติรักบ้านเมืองกันแล้วรึไง ทุเรศสิ้นดี"
ชายหนุ่มในชุดพ่อบ้านเดินเข้ามายืนข้าง ๆ แล้วพูดปลอบใจ
"ไม่ต้องห่วงครับคุณหนู จะชายหรือหญิงก็เหมือนกัน ด้วยอาวุธและชุดเกราะที่มีประสิทธิภาพของเรา องค์กรพีเนชั่นจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าองค์กรนักล่าไหน ๆ แน่นอน"
หญิงสาวที่เห็นพ่อบ้านเดินเข้ามาใกล้ ก็ถามถึงบางสิ่ง
"พวกเด็ก ๆ ของฉันเป็นไงบ้าง"
"โปรดดูสิ่งนี้"
พ่อบ้านยื่นส่งแท็บเล็ตให้กับหญิงสาว
ในแท็บเล็ตมีข้อมูลของเด็กหนุ่มและเด็กสาวกลุ่มหนึ่งโชว์ขึ้นมา สามในสิบสองของเด็กทั้งหมดมีตัวอักษรสีเขียวขึ้นอยู่ข้าง ๆ ว่า 'Awake'
เด็กทั้งสิบสองคนนี้คือเหล่านักร้องชื่อดังที่เธอคัดสรรและได้ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ซึ่งแน่นอนว่าเด็กหนุ่มสาวเหล่านี้ ก็คือเป้าหมายและแรงบันดาลใจของเหล่าเด็กหนุ่มสาวทั้งหลายที่มาเข้าร่วมการแข่งขันคัดเลือกครั้งนี้นั่นเอง
ณ ห้องออกกำลังกายแห่งหนึ่ง ตัวห้องนั้นมีพื้นที่กว้างขวางและมีเครื่องออกกำลังกายหลายชนิด แต่กลับมีคนใช้งานอยู่เพียงแค่ไม่กี่สิบคนเท่านั้น เด็กหนุ่มชาวเอเชียหน้าตาดีสองคนกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่ง พร้อมกับคุยกันไปด้วย
"ดาจอง นายคิดว่าจะมีเด็กวัยรุ่นแบบไหนมาเข้าองค์กรของเราบ้าง"
เจ้าของชื่อเอ่ยตอบ
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่จะแบบไหนก็ช่างยังไงเราก็จะฝึกให้พวกเขาเป็นทหารที่แข็งแกร่งให้ได้"
"ทหารเหรอ ทำไมนายยึดติดกับคำนี้จัง ยุคนี้เขาเรียกว่านักล่ากันหมดแล้ว"
"ใช้คำว่าทหารน่ะดีแล้ว เพราะพวกนักล่ามันหิวเงินและเห็นแก่ตัว ส่วนทหาร พวกเรารบเพื่อปกป้องชาติบ้านเมือง และเพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอ โดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะจนหรือรวย"
"อย่าบอกนะนายยังไม่ลืมเรื่องในวันนั้นอีก"
เมื่อคุยถึงตรงนี้ ดาจองก็หวนนึกถึงอดีต อดีตอันแสนขมขื่นที่เขาไม่มีวันลืม
ห้าปีก่อนเด็กน้อยคนหนึ่งออกวิ่งไปทั่วเมือง เพื่อหอบเอาเศษเงินเพียงน้อยนิดไปจ้างวานนักล่า เมื่อเห็นนักล่ากลุ่มหนึ่งเด็กน้อยก็วิ่งเข้าไปหาทันที
"พวกคุณเป็นนักล่าใช่มั้ย"
เหล่านักล่าเจ็ดคนหันกลับมามองเด็กน้อย
"ใช่ มีอะไรไอ้หนู"
"ช่วยพ่อผมด้วย พ่อผมเป็นนักล่า เขาถูกพวกสัตว์ประหลาดล้อมเอาไว้ที่ตึกร้างทางทิศใต้"
"ไม่เอาด้วยหลอก ตอนนี้ทิศใต้มีสัตว์อสูรบุก สัตว์ประหลาดเยอะขนาดนั้นระดับพวกเราฝ่าไปไม่ไหวหลอก ว่าแต่ทำไมพ่อของเธอถึงโดนล้อมได้ แถวนั้นมีนักล่าอยู่ตั้งมากมาย"
"ผมไม่รู้ แต่พวกคุณช่วยพ่อของผมได้มั้ย ผมมีเงินนะ" เด็กน้อยอ้อนวอนทั้งน้ำตา พร้อมกับยื่นถุงเงินที่เขาเก็บสะสมเอาไว้
นักล่ามองถุงเงินที่มีแต่เศษเหรียญ ก่อนจะปฏิเสธอีกครั้ง
"เงินแค่นี้เนี่ยนะ พวกเราไม่เอาด้วยหลอก ตายขึ้นมายังไงก็ไม่คุ้ม"
เหล่านักล่าพากันหันหลังกลับเดินหนีไปทางอื่น แต่เด็กน้อยก็พยายามจะตามตื๊อพวกเขาให้ได้ เด็กน้อยวิ่งไปกอดขานักล่าคนหนึ่ง
"ได้โปรดเถอะ ช่วยพ่อผมด้วย"
นักล่าคนนั้นใช้มือแกะเด็กน้อยออก แล้วเหวี่ยงให้ไปไกล ๆ
"ไปหากลุ่มอื่นนู่นไป"
เด็กน้อยที่โดนเหวี่ยงกระแทกพื้นได้แต่นอนมองเหล่านักล่าเดินจากไป และเมื่อเขาลุกขึ้นมาได้ เขาก็พยายามจะไปขอร้องนักล่ากลุ่มอื่น แต่ก็ไม่มีนักล่ากลุ่มไหนยอมช่วยเขาเลย ภาพอดีตอันเลวร้ายได้ผลักดันให้เด็กหนุ่มเติบโตมาอย่างแข็งแกร่ง ดาจองจ้องมองไปข้างหน้าแล้วพูด
"ฉันจะเป็นทหารที่แข็งแกร่ง ฉันจะช่วยเหลือทุกคนที่อ่อนแอ และฉันจะไม่ทอดทิ้งใครเด็ดขาด"


วันต่อมาในขณะที่สามสาวกำลังตั้งวงคุยกันในยามเช้า เอ็ดดี้ก็โผล่มาหาชีฟแล้วพาขึ้นรถไปด้วยกัน ซึ่งก็ทำให้ชิซูกะมองตามด้วยความสงสัยเล็กน้อย เพราะปกติแล้วคนที่จะมารับชีฟจะเป็นคริสกับฮิก
ชีฟถูกพามาที่ห้องแล็บของคาเร็น เมื่อเข้ามาในห้องก็พบว่าคาเร็นกำลังรอชีฟอยู่แล้ว คาเร็นเดินเข้ามาหาชีฟด้วยความหิวกระหายในความอยากที่จะทดสอบประสิทธิภาพชุดเกราะตัวใหม่ของเธอ
คาเร็นไม่รอช้าเริ่มเปลื้องผ้าชีฟอีกครั้ง ชีฟที่ถึงจะยังไม่ค่อยชินแต่ก็ยอมเป็นตุ๊กตาให้อีกฝ่ายแต่งตัวให้จนเสร็จ ชุดยังคงรูปลักษณ์แบบเดิม ที่เปลี่ยนแปลงคงจะมีแค่ประสิทธิภาพภายใน
ชีฟลองขยับตัวด้วยการกระโดด ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเขานั้นเบาขึ้นมาก คาเร็นยิ้มอย่างชอบใจ และเริ่มบรรยายถึงสรรพคุณของชุดเกราะที่เธอสร้างขึ้น
"ชุดเกราะตัวนี้ฉันตั้งชื่อให้ว่า แมวเก้าชีวิต เพราะผู้ที่สวมใส่มันจะเคลื่อนไหวได้เหมือนแมว ไม่ว่าจะเป็น กระโดดสูง พลิกตัวกลางอากาศ หรือแม้กระทั่งการเอาตัวรอดจากการตกจากที่สูง เกราะนี้สามารถทำได้ทั้งหมด และมันยังมีระบบ ซิกซ์เซนส์บูสเตอร์ อีกด้วย' "
ชีฟทำหน้างง เมื่อฟังถึงตรงนี้ คาเร็นที่มองเห็นก็ยิ้มให้และยินดีจะอธิบายเป็นอย่างยิ่ง
"โดยปกติแล้ว สัมผัสที่หกนั้นคือพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างกายของมนุษย์ ซึ่งเป็นพลังที่มนุษย์สามารถดึงออกมาใช้ได้ยากเอามาก ๆ แต่หากสามารถดึงออกมาใช้ได้ครั้งหนึ่งแล้ว สมองก็จะจดจำวิธีใช้เอาไว้เพื่อไว้ใช้งานในครั้งถัดไป แต่การทำงานของสัมผัสที่หกก็เป็นอะไรที่ซับซ้อน นั่นทำให้แม้สมองจะจดจำแต่ก็ยังยากที่มนุษย์อย่างเราจะเข้าใจ และสามารถใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ"
คาเร็นพูดจบก็เดินมาอยู่ข้างหลังชีฟแล้ววางมือลงที่ไหล่ทั้งสองข้าง
"แต่ เกราะของฉันตัวนี้ สามารถที่จะช่วยจดจำรูปแบบการใช้สัมผัสที่หกจากความทรงจำในสมองของเธอ และทำความเข้าใจด้วยสมองกลอันอัจฉริยะที่เรียกว่าเอไอ ก่อนจะส่งคลื่นกระแสไฟฟ้าสถิตกลับเข้าไปในสมอง และช่วยให้ผู้สวมใส่ใช้งานสัมผัสที่หกได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น"
คาเร็นเดินไปที่หน้าโน๊ตบุ๊คของตัวเองก่อนจะหันมายิ้มให้ชีฟ
"อยากลองเปิดระบบ ซิกซ์เซนส์บูสเตอร์ เลยมั้ย"
ชีฟพยักหน้า
"เปิดเลย"
เสียงเอไอในหมวกของชีฟพูดขึ้นทันทีที่คาเร็นกดปุ่ม
"ทำการเปิดใช้งานระบบกระตุ้นสัมผัสที่หก"
ร่างกายของชีฟร้อนขึ้นมาทันที ชีฟเริ่มรู้สึกแน่นหน้าอกอย่างแรง ตาทั้งสองข้างเริ่มพร่ามัว มือซ้ายเท้าโต๊ะที่อยู่ใกล้ มือขวาก็จับหน้าอกเอาไว้ เพราะตอนนี้ชีฟรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออก
เอ็ดดี้ที่มองอยู่มีท่าทีตื่นตระหนก ก่อนจะวิ่งเข้ามาปะครองชีฟแล้วตะโกนใส่คาเร็น
"ปิดระบบเร็วเข้า!"
คาเร็นมองจอแสดงผล หัวใจของชีฟนั้นเต้นเร็วกว่าระดับปกติ อุณหภูมิร่างกายสูงเกินห้าสิบองศาเซลเซียส และกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ความร้อนสูงทำให้ชีฟหมดสติคาอ้อมกอดของเอ็ดดี้ ส่วนคาเร็นนั้นก็สนใจรูปแบบคลื่นพลังบนจอมากเกินกว่าจะสนใจคำพูดของเอ็ดดี้
เอ็ดดี้เงยหน้ามองคาเร็น ตอนนี้อุณหภูมิในตัวชีฟสูงจนทำให้เอ็ดดี้รู้สึกร้อนที่แขนทั้งทั้งที่เขาไม่ได้สัมผัสผิวหนังของชีฟโดยตรง เอ็ดดี้ตะโกนสุดเสียง
"คาเร็น ปิดระบบนั่นเดี๋ยวนี้!!!"
คาเร็นสะดุ้งเพราะเสียงตะโกน ก่อนจะยอมปิดระบบอย่างไม่เต็มใจ เมื่อเห็นว่าอุณหภูมิใกล้จะถึงหนึ่งร้อยองศาแล้ว เอ็ดดี้ถอดหมวกของชีฟออกก่อนจะเห็นว่าเด็กหนุ่มยังคงหายใจอยู่ เขาอุ้มชีฟไปที่เตียงสีขาวกลางห้องก่อนจะวางชีฟลง เหงื่อจำนวนมากถูกระเหยจนกลายเป็นไอลอยอยู่รอบ ๆ ใบหน้าของชีฟ
แม้จะปิดระบบไปแล้ว แต่คาเร็นก็ยังคงสนใจแต่หน้าจอโน๊ตบุ๊คของเธอ เอ็ดดี้ที่แม้จะเห็นว่าชีฟยังหายใจ แต่ก็อดห่วงไม่ได้จึงเข้ามาดูที่หน้าจอ และพบว่าหัวใจของชีฟยังเต้นอยู่ อุณหภูมิในร่างกายก็ค่อย ๆ ลดลงอย่างช้า ๆ เอ็ดดี้เอ่ยถามอย่างแปลกใจถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"มันเกิดอะไรขึ้น"
"ฉันก็ไม่รู้ คลื่นพลังงานแบบนี้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แม้จะลองเทียบกับฐานข้อมูลของรัฐบาล แต่ก็ไม่มีอันไหนตรงกันเลย แต่โดยปกติแล้วการสลบไปแบบนั้น มันคือการพัฒนาจากสัมผัสที่หกไปเป็นพลังจิต ซึ่งโดยทั่วไปจะต้องใช้เวลาสองถึงสามปีเพื่อฝึกฝน ถึงจะพัฒนาจากสัมผัสที่หกไปเป็นพลังจิตได้ และเมื่อพัฒนามาเป็นรูปแบบพลังจิตแล้วคลื่นพลังจะมีรูปลักษณ์ที่ชัดเจน ซึ่งรูปแบบของพลังจิตตั้งแต่มีการค้นพบเป็นครั้งแรกจนถึงตอนนี้มีแค่สามรูปแบบ แต่ของชีฟไม่ตรงกับรูปแบบไหนเลย นี่หรือว่าเรากำลังค้นพบพลังจิตแบบใหม่"
คาเร็นหันไปมองชีฟด้วยสายตาลุกวาว จากนั้นก็พับเก็บโน๊ตบุ๊คของเธอแล้วฝากให้เอ็ดดี้ดูแลชีฟ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
คาเร็นขับรถแวะไปตามบริษัทหรือโรงพยาบาลต่าง ๆ ที่เคยเกี่ยวข้องกับการฝึกฝนผู้ที่มีสัมผัสที่หก สิ่งที่เธอต้องการคือรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสัมผัสที่หกให้มากที่สุด เพราะความแตกต่างของชีฟจากผู้ที่มีพลังจิตคนอื่น ๆ นั้น ไม่ได้แตกต่างเพียงแค่รูปแบบของพลัง แต่ยังรวมไปถึงอุณหภูมิของร่างกายที่สูงจนผิดปกติด้วย ซึ่งจากการที่คาเร็นไปรวบรวมข้อมูลมาได้ ในช่วงการพัฒนาจากสัมผัสที่หกไปเป็นพลังจิตของคนอื่น ๆ ทุกคนเพียงแค่เวียนหัวหรือสลบไปเท่านั้น ไม่มีอาการอุณหภูมิสูงจนผิดปกติอย่างที่ชีฟเป็น เหตุการณ์นี้ทำให้เธอสนใจและตื่นเต้นที่จะศึกษามันเป็นอย่างมาก
ชีฟตื่นขึ้นมาพร้อมกับพบว่าตัวเองอยู่บนรถฮัมวี่ที่ดูคุ้นตา ซึ่งรถคันนี้ก็คือรถของเอ็ดดี้ แสงพระอาทิตย์ในตอนเที่ยงสาดส่องทะลุกระจกรถเข้ามาจนแสบตา ชีฟเอามือป้องตาไว้ก่อนจะมองไปรอบ ๆ เมื่อตาทั้งสองข้างปรับเข้ากับแสงได้ เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนตักของคาเร็นที่ด้านหลังรถ คาเร็นก้มมองเขาและฉีกยิ้มกว้างจากนั้นก็เอาแฮมเบอเกอร์ชิ้นหนึ่งออกมา
"หิวมั้ย"
ชีฟลุกขึ้นแล้วรับเบอเกอร์ไป เพราะตอนนี้เขารู้สึกหิวมากจริง ๆ จากนั้นเขาก็กัดคำใหญ่ และเอ่ยถาม
"ผมเป็นอะไรไป และเรากำลังจะไปไหนกัน"
คาเร็นตอบให้ในทันที
"เธอสลบไปเพราะขั้นตอนการพัฒนาของพลัง และตอนนี้เรากำลังจะพาเธอไปทดสอบพลังนั้น"
ชีฟทวนคำอย่างสงสัย
"พลัง?"
"ใช่ พลัง สัมผัสที่หกของเธอพัฒนาจนกลายเป็นพลังจิต ซึ่งตอนนี้ฉันอยากรู้มากเลยว่าเธอทำอะไรได้"
"ทำ?"
ชีฟยิ่งงงหนักกว่าเดิม ก่อนที่พวกเขาจะพากันมายังตึกร้างใกล้กับกำแพงเมืองด้านทิศตะวันออก ซึ่งสถานที่แห่งนี้มีนักล่าหญิงแปดคนรอต้อนรับพวกเขาอยู่
นักล่าหญิงเหล่านี้คือนักล่าของบริษัทคาเรร่า พวกเธอถูกส่งมาเก็บกวาดสัตว์ประหลาดในพื้นที่แทบนี้ เพื่อจัดเตรียมพื้นที่สำหรับการทดสอบ
ด้วยความไม่รู้ในหลาย ๆ อย่าง คาเร็นได้ทดลองให้ชีฟสะกดจิตนักล่าหญิงคนหนึ่งของเธอ แต่ไม่ว่าชีฟจะพยายามใช้ความคิดแค่ไหน ก็ไม่สามารถสั่งให้นักล่าหญิงคนนั้นทำอะไรได้เลย พลังจิตนั้นมีทั้งหมดสามรูปแบบในตอนนี้ รูปแบบแรกคือสะกดจิต สองสร้างภาพหลอน และสามคืออ่านความคิด หลังจากการทดสอบทั้งสามรูปแบบ ชีฟไม่สามารถทำได้เลยสักอย่าง นั่นทำให้คาเร็นต้องใช้หัวคิดเป็นอย่างมาก
คาเร็นเดินเข้าไปหาชีฟเมื่อเธอนึกอะไรได้บางอย่าง ชีฟที่นั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กหันกลับมามองทันทีที่คาเร็นเข้าใกล้ และเรียกชื่อเธอ
"คุณคาเร็นจริงด้วย"
คาเร็นเลิกคิ้ว และเอ่ยถาม
"เธอรู้ได้ยังไง"
"เมื่อสักครู่ตอนที่พวกนักล่าเดินไปเดินมา ผมสามารถรับรู้ได้ว่าพวกเธอเดินไปไหนบ้างโดยที่ไม่ต้องหันไปมอง มันมีภาพรูปร่าง การเคลื่อนไหว และสถานที่โดยรอบไหลเข้ามาในหัวตลอดเวลา"
"เห็นชัดขนาดว่าเป็นใครเลยงั้นเหรอ"
"ไม่ชัดขนาดนั้น แม้จะเห็นรูปร่างที่ชัดเจน แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าใส่เสื้อผ้าสีอะไรหน้าตาเป็นยังไง ประมาณนี้"
"แล้วเธอรู้ได้ยังว่าเป็นฉัน"
"ถ้าเป็นผู้ชายอย่างลุงเอ็ดดี้จะมีรูปร่างใหญ่ ส่วนหญิงสาวทุกคนในที่นี้จะดูผอมเพรียว และตรงช่วงอกจะมีเนื้อนูนออกมาเยอะ ส่วนคุณนั้นน้อยกว่าคนอื่นมาก ผมเลยแยกออก"
คาเร็นคิ้วกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองนักล่าหญิงของเธอแต่ละคน แล้วหันกลับมาก้มมองหน้าอกของตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้ามองชีฟแล้วฉีกยิ้มกว้าง
ชีฟที่กำลังยิ้มอย่างภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองก็มีอันต้องหุบยิ้มอย่างรวดเร็ว เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตมุ่งร้ายจากหญิงสาวตรงหน้า
คาเร็นก้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของชีฟด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยจิตคุกคามอันรุนแรง
"เรื่องหน้าอกของหญิงห้ามพูดอีกเด็ดขาด ถ้าไม่อยากตาย"
ชีฟหน้าซีดและพยักหน้าหงึก ๆ
ตอนนี้คาเร็นรู้แล้วว่าความสามารถของชีฟคือเรดาห์ มันทำงานคล้ายกับคลื่นเสียงของค้างคาวแต่ดีกว่ามาก นั่นคือปล่อยบางอย่างออกไปและส่งสัญญาณกลับมาเป็นภาพสามมิติซึ่งจะทำให้ชีฟรู้ถึงรูปร่างและตำแหน่งสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ โดยไม่จำเป็นต้องมองเห็น
เมื่อรู้รูปแบบการทำงานของมันสิ่งต่อไปที่อยากจะรู้ก็คือระยะ คาเร็นให้นักล่าหญิงคนหนึ่งเดินไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ออกไปเรื่อย ๆ เพื่อทดสอบ เมื่อนักล่าหญิงคนนั้นพ้นระยะห้าร้อยเมตรจากชีฟ ชีฟก็ไม่สามารถระบุรูปร่างของเธอได้ แต่ยังระบุได้ว่าเธออยู่ไหน และเมื่อพ้นระยะหนึ่งพันเมตร นักล่าหญิงคนนั้นก็หายไปจากภาพในหัวของชีฟ
จากนั้นก็ทดสอบต่อด้วยการให้นักล่าหญิงคนเดิมหลบไปอยู่ด้านหลังกำแพงบานใหญ่ ชีฟยังคงเห็นเธอ และเมื่อให้นักล่าหญิงเข้าไปในห้องที่ผนังทำจากคอนกรีตที่ถูกปิดเอาไว้ทุกด้าน ชีฟก็ยังคงเห็นเธอเช่นเดิม จนสุดท้ายเมื่อให้นักล่าหญิงเข้าไปอยู่ในกล่องโลหะที่หุ้มด้วยวัสดุพิเศษอย่างดีจนไม่มีสิ่งใดผ่านเข้าออกได้ ชีฟก็ไม่สามารถมองเห็นเธอได้อีก
เมื่อได้ข้อมูลจนพอใจ คาเร็นก็ปล่อยให้ชีฟได้ทดลองประสิทธิภาพของชุดเกราะตัวใหม่ ด้วยการปล่อยให้วิ่งไต่ไปตามตัวตึก ชีฟสามารถกระโดดจากชั้นหนึ่งไปชั้นสองได้ และล่วงตกจากตึกสูงสามชั้นโดยที่ไม่มีอาการบาดเจ็บใด ๆ
เมื่อตกเย็นคาเร็นก็คุยถึงเหตุผลที่ให้เกราะใหม่กับเขาในครั้งนี้ อีกไม่กี่เดือนข้าง ๆ หน้าจะมีการประลองเพื่อคัดเลือกนักล่าวัยเยาว์เข้าร่วมองค์กรพีเนชั่นที่พึ่งจัดตั้งขึ้นมา คาเร็นไม่ได้ต้องการให้ชีฟเข้าร่วมกับองค์กร แต่ต้องการให้ชีฟต่อสู้และโชว์ประสิทธิภาพชุดเกราะของเธอออกสื่อเท่านั้น เพราะฉะนั้น จากนี้ชีฟจะต้องฝึกฝนให้ตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะเข้ารอบชิง เพื่อบรรลุเป้าหมายของคาเร็น
เมื่อห่างออกจากตัวเมืองมาห้าสิบกิโลเมตร พื้นที่ส่วนนี้จะถูกเรียกว่าวงแหวนชั้นที่สอง เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย และไม่เหมาะกับนักล่ามือใหม่เป็นอย่างยิ่ง
แคทเทอลีนและเร็กซี่ซุ่มอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูงสิบชั้นเพื่อดูปฏิบัติการของหน่วยพีเนชั่นจำนวนสิบคนที่กำลังล้อมยักษ์ตาเดียวเอาไว้ ยักษ์ตัวนี้มีขนาดเท่าตึกสามชั้น และมันถูกจัดให้เป็นสัตว์อสูรด้วยกระบองหนามที่เจ้ายักษ์ถืออยู่นั้น ทุกครั้งที่ฟาดลงมาจะปล่อยคลื่นกระแสไฟฟ้าออกมาด้วย
แคทเทอลีนมองภาพตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อแล้วพูดว่า
"เอาจริงดิ ใช้แค่สิบคนเนี่ยนะ"
"ไม่ สิบเอ็ดต่างหาก ดู"
เร็กซี่ชี้ไปบนดาดฟ้าของตึกสูงห้าชั้นหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้กับบริเวณที่มีการต่อสู้ แล้วพูดต่อ
"หมอนั่นเป็นผู้ใช้พลังจิตแน่เลย"
"แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น มันก็ยังน้อยเกินไปอยู่ดี"
"ฉันว่าเอาอยู่ เจ้ายักษ์นั่นยังฟาดไม่โดนเลยสักคน แถมคลื่นไฟฟ้าก็ทำอะไรชุดเกราะของพวกนั้นไม่ได้"
สองสาวจ้องมองการต่อสู้อันดุเดือดข้างล่าง ทหารสิบกว่าคนพยายามระดมยิงไปที่ดวงตาอันใหญ่โตของเจ้ายักษ์ แต่มันก็ยกมือข้างซ้ายที่ไม่ได้ถือค้อนขึ้นมาป้องกันไว้ตลอด ดวงตานั่นคือจุดอ่อนเดียวของมันที่จรวดแบบประทับบ่าจะสร้างความเสียหายให้มันได้ แม้การโจมตีจะเป็นไปอย่างยากเย็น แต่เจ้ายักษ์ก็ไม่สามารถโจมตีเหล่าทหารได้ง่าย ๆ เช่นกัน ทุกครั้งที่มันฟาดค้อนลงมา มันจะฟาดใส่พื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีทหารยืนอยู่เลย คลื่นกระแสไฟฟ้ากระจายไปรอบ ๆ เป็นวงกว้าง แม้มันจะกระจายไปโดนเหล่านักล่า แต่นักล่าพวกนั้นก็ไม่เป็นอะไรเลย มีเพียงแค่ระบบของอาวุธใช้งานไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้น
แคทเทอลีนยังคงแย้ง และชี้ให้เห็นพฤติกรรมของคนที่ใช้พลังจิต
"สังเกตมั้ยว่าทุกครั้งที่เจ้ายักษ์นั่นจะฟาดค้อน คนที่ใช้พลังจิตจะเกร็งมือตลอด ซึ่งแสดงว่าพลังจิตยังคงไม่กล้าแกร่งมากพอที่จะบังคับเจ้ายักษ์นั่นได้ทั้งตัว ทำได้แค่ขัดจังหวะการโจมตีของมันเท่านั้น"
"ก็จริง หากเป็นฉันคงจะบังคับมือข้างที่ป้องกันดวงตาเอาไว้ให้เหวี่ยงไปทางอื่น แต่เหมือนจะเป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับผู้ใช้พลังจิตคนนั้น"
ในขณะที่สองสาวกำลังวิจารณ์การต่อสู้ นักล่าคนหนึ่งมองไปที่คนที่ใช้พลังจิต และทำท่าตะโกนโวยวายอย่างไม่พอใจ ด้วยเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เจ้ายักษ์ใช้ค้อนอันใหญ่โตฟาดเกือบโดนนักล่าอีกคน หากนักล่าคนนั้นไม่วิ่งหลบฉากออกมา ร่างทั้งร่างคงจะเละเป็นหมูสับไปแล้ว นักล่าคนที่ตะโกนหันไปคุยกับนักล่าคนอื่น แล้ววิ่งเข้าไปในตึกข้าง ๆ ที่อยู่ใกล้กับเจ้ายักษ์ จากนั้นไม่นานเขาก็โผล่ออกมาจากชั้นสี่และรอจังหวะให้เจ้ายักษ์ใหญ่ฟาดค้อนลงพื้น ก่อนจะกระโดดไปยืนบนหัวของมันและเล็งจรวดประทับบ่าไปที่ดวงตา เจ้ายักษ์ใหญ่ใช้มือที่เคยป้องกันดวงตามาตลอดเหวี่ยงขึ้นไปบนหัวของมัน นักล่าอีกคนที่รอจังหวะอยู่ด้านล่างก็ยิงจรวดออกไปทันที นักล่าคนที่อยู่บนหัวก็กระโดดหนีทันทีเช่นกัน เชือกที่ผูกอยู่ด้านหลังรั้งนักล่าคนนั้นไว้ก่อนที่จะตกลงถึงพื้น ส่วนเจ้ายักษ์ใหญ่ก็โดนลูกจรวดเจาะเข้าไปในดวงตาและระเบิดทำลายสมองของมันจากด้านใน ร่างใหญ่ ๆ ล้มใส่ตึกจนเกิดเสียงดัง
การต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะของนักล่าทั้งสิบเอ็ดคน และเมื่อการต่อสู้จบลง คนกลุ่มหนึ่งก็เดินออกมาจากตึก คนกลุ่มนี้มีหญิงสาวแต่งตัวดูดีเดินนำหน้ากลุ่ม และมีคนสวมชุดคลุมสีขาวเหมือนนักวิทยาศาสตร์สองสามคน ส่วนที่เหลืออีกสิบกว่าคนเป็นนักล่าที่ยังดูเป็นวัยรุ่นทั้งหมด
นักล่าคนที่กระโดดไปบนหัวยักษ์ยืนประจันหน้ากับหญิงสาวที่แต่งตัวดูดี ก่อนจะเกิดปากเสียงกันเล็กน้อยจากนั้นนักล่าทั้งสิบคนก็พากันขึ้นรถฮัมวี่จากไปอย่างไม่สบอารมณ์
แคทเทอลีนหันมามองหน้าเร็กซี่แล้วพูด
"คิดว่าพวกนั้นทะเลาะกันเรื่องอะไร"
"ยัยคนแต่งตัวหรูหรานั่นเป็นหัวหน้าองค์กรพีเนชั่น ยัยนั่นจะชอบใช้ข้ออ้างว่าอาวุธที่ผลิตจากองค์กรนั้นมีประสิทธิภาพมากในการลดค่าตัวนักล่า คงจะเป็นเหตุผลนี้แน่ ๆ"
"ใช่ ผู้ใช้พลังจิตนั่นเป็นคนของเธอเสียด้วย คงจะอ้างเรื่องนี้ลดค่าจ้างได้ไม่ยาก"
แคทเทอลีนพูดในขณะที่สายตาก็มองผู้ใช้พลังจิตที่กำลังเดินมารวมตัวกับกลุ่มคนของหญิงสาวที่แต่งตัวดูดี
ทหารหรือก็คือนักล่าในยุคนี้นั้นมีค่าจ้างสูงมาก แต่มันก็สมเหตุสมผลกับการที่พวกเขาต้องออกไปเสี่ยงชีวิตสู้กับสัตว์อสูรหรือสัตว์ประหลาด แต่ด้วยค่าจ้างที่สูงนี้ก็ได้ทำให้คนบางกลุ่มไม่พอใจ และคิดที่จะนำระบบเงินเดือนแบบเก่ามาใช้เพื่อลดการจ่ายเงินให้กับนักล่าเหล่านี้ แต่ปัญหาของเรื่องนี้นั้นติดอยู่ที่ว่า เมื่อก่อนนักล่าหรือทหารนั้นรบด้วยข้ออ้างของคำว่าการทำเพื่อชาติเป็นทหารต้องรักชาติ แต่ตอนนี้ชาติที่ว่าไม่เหลืออีกแล้ว เหลือแค่เพียงเมืองเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไปหมด นั่นทำให้แผนการขององค์กรพีเนชั่นนั้นเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่พวกเขาก็ยังคงพยายามและเปลี่ยนแผนด้วยการหาเงินทุนมาสร้างอาวุธประสิทธิภาพสูง เพื่อทำให้นักล่าสามารถสู้รบได้ง่ายมากยิ่งขึ้น และปลอดภัยขึ้นเมื่อต้องออกรบ แต่ข้อแลกเปลี่ยนกับการจะได้ใช้อาวุธเหล่านี้นั้นก็คือค่าจ้างที่ลดลง นั่นทำให้เหล่านักล่าไม่พอใจเป็นอย่างมาก และทำให้นักล่าส่วนมากไม่อยากรับคำขอการจ้างงานจากองค์กรแห่งนี้ องค์กรจึงได้เปลี่ยนแผนไปเป็นฝึกฝนเด็กรุ่นใหม่ให้มาเป็นนักล่าของตนแทน โดยมีเป้าหมายไปที่เด็กกำพร้าและเด็กยากจนตามเขตชนบท ซึ่งการคัดเลือกเด็กที่มีแววหรือความสามารถที่จะเป็นนักล่าได้ กำลังจะเริ่มขึ้นในเร็ว ๆ นี้