บทที่ 5 : ถูกจ้างแล้ว!
----------------------------------------------------------------
Teepo >> แปล
CM >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
เงียบกริบ!
ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น!
จางเย่ไม่แปลกใจแม้แต่น้อยที่เห็นทุกคนอึ้งสนิท
หลี่หงเหลียนเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี “คุณ...บทกวีนี่มัน...”
จ้าวกั๋วโจวฟังไม่ออก “เหล่าหลี่ แปลให้ฟังหน่อยสิ กลอนนี่ว่ายังไงเหรอ?”
หลี่หงเหลียนกระแอม “ว่ายังไงน่ะเหรอ ฉัน…ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ แค่กๆ ฟังออกแค่นิดหน่อยเอง”
หา? ขนาดคนที่เรียนจนเข้าใจภาษารัสเซียอย่างคุณยังฟังไม่เข้าใจ? กรรมการหลายคนแทบจะตกเก้าอี้!
“บทกวีร้อยแก้วก็แบบนี้แหละ ภาษารัสเซียเองค่อนข้างเข้าใจยาก แถมจางน้อยยังพูดค่อนข้างเร็วด้วย...” หลี่หลงเหลียนหาข้ออ้างมากลบเกลื่อน
จางเย่บอกทันที “ถ้าอย่างนั้นผมจะแปลเป็นภาษาจีนแล้วท่องให้ฟังอีกครั้ง”
เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่เสียท่า กรรมการหนุ่มคนหนึ่งรู้สึกยอมรับไม่ได้ คิดอยากจะกู้ชื่อเสียงคืนให้หัวหน้าของตน ภาษาจีนเต็มไปด้วยการเล่นคำหลากหลายรูปแบบซึ่งแตกต่างจากภาษารัสเซีย ภาษาจีนต่างหากที่เป็นเครื่องพิสูจน์ฝีมือ ฉันไม่เข้าใจภาษารัสเซียแล้วไง? ฉันแค่คอยจับผิดบทแปลจีนของนายก็พอ! พลาดมาคำเดียวฉันไม่ปล่อยแน่! ไม่ให้นายผ่านแน่นอน! ชายหนุ่มยังจำความหมายแฝงในคำพูดของหัวหน้าได้ นายรู้ภาษารัสเซียแล้วยังไงล่ะ? บทกวีมันต้องดีด้วย! คิดว่าพล่ามภาษารัสเซียไร้สาระออกมาไม่กี่คำก็จะหลอกกันได้งั้นเรอะ? จะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร!
ทุกคนต่างมีความคิดที่ต่างกันออกไปและกำลังรอฟังบทแปลภาษาจีนจากจางเย่อยู่!
จางเย่อ่านสายตาของเหล่าผู้สัมภาษณ์ออก ชายหนุ่มรู้ว่าคนพวกนี้ยังคงจ้องจับผิดเตรียมเล่นงานเขาอยู่ ซึ่งนั่นมันก็เหมาะกับอารมณ์กลอนของเขาตอนนี้พอดี “เหนือผืนทะเลกว้างใหญ่ราบเรียบสีเทา สายลมโบกโชยพัดพาหมู่เมฆ ท่ามกลางท้องทะเลและกลุ่มเมฆ มีนกนางแอ่นเหินทะยานอย่างหยิ่งผยองราวกับสายฟ้าสีดำ ปลายปีกละเลียดยอดคลื่น พุ่งทะยานฝ่าผืนฟ้าราวลูกธนู มันกู่ร้องก้องจนแม้แต่หมู่เมฆยังรับรู้ถึงความห้าวหาญของมัน เสียงร้องนี้กระหายต่อพายุ! พลังแห่งความโกรธเกรี้ยว เปลวเพลิงแห่งความปรารถนา และความเชื่อมั่นแห่งชัยชนะ เหล่านี้เป็นสิ่งที่กลุ่มเมฆได้ยิน เสียงร้องของนกนางแอ่นก่อนการมาของพายุ – มันคร่ำครวญพลางบินฉวัดเฉวียนเหนือท้องทะเล ด้านใต้มีเหล่าผู้หวาดกลัวต่อพายุกำลังหลบซ่อน...”
ชายหนุ่มเริ่มบทกลอนอย่างราบเรียบ!
เมื่อกลอนถึงท่อนสำคัญ เสียงของจางเย่เริ่มเร็วรัวและดังก้องกังวาล “สายลมกรีดร้อง… สายฟ้าม้วนผ่า… ราวกับเปลวเพลิงสีคราม กลุ่มเมฆแปลบปลาบเหนือทะเลดั่งกับนรก ทะเลตวัดคว้าสายฟ้าดึงลงใต้ผืนน้ำ ภาพที่เกิดราวกับอสรพิษไฟกำลังเลื้อยผ่านท้องน้ำและหายไป กลายเป็นแสงสะท้อนจากฟ้าคำราม – พายุ! พายุกำลังมาถึง! นกนางแอ่นผู้อาจหาญทะยานอย่างอหังการไปในความกราดเกรี้ยวของสายฟ้าเหนือท้องทะเล เสียงร้องอันกึกก้องประหนึ่งผู้วิเศษที่กำชัยดังขึ้น...”
ทำไมความยากลำบากถึงโหมกระหน่ำใส่ฉัน?
ทำไมโลกนี้ถึงช่างไม่เป็นธรรมนัก?
แต่ทว่า! เป็นเช่นนั้นแล้วยังไงล่ะ! ถูกฉีกเนื้อป่นกระดูกแล้วยังไงล่ะ! นี่เป็นทางที่ฉันเลือกแล้ว! ฉันจะไม่มีวันก้าวถอย! ฉันไร้ซึ่งความหวาดกลัว!
จางเย่สูดหายใจและเปล่งเสียงดังกึกก้องหนักแน่น “—ให้พายุมันโหมกระหน่ำเข้ามาอีก!”
ท่อนสุดท้ายของกวีบทนี้ได้สลักลงในใจใครหลายคนในโลกเก่าของจางเย่จนเลือดเดือดพล่านมาแล้ว มาคราวนี้เมื่อปรากฏขึ้นในโลกใบนี้ ก็ราวกับเส้นเลือดถูกฉีดกระตุ้นเข้าโดยตรงเช่นกัน!
จ้าวกั๋วโจวฟังแล้วแทบคลั่ง!
หลี่หงเหลียนเองก็รู้สึกขนลุกไปหมด!
กรรมการหนุ่มที่จ้องจับผิดบทกลอนของจางเย่ ถึงตอนนี้ได้แต่อึ้งใบ้ไร้คำพูด แม้แต่ลำคอยังตีบตัน!
เงียบสงัด!
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคนหลังจากฟังกลอนจบ จางเย่รู้สึกเหมือนได้ระบายโทสะออกไป อารมณ์ความรู้สึกค่อยๆ หลุดจากภวังค์แห่งบทกวีอย่างช้าๆ จนเริ่มกลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม สังคมตัดสินคนที่หน้าตามาช้านานจนจางเย่คุ้นเคยกับมันดี ดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจนัก ตราบใดที่ผ่านการคัดเลือก “อาจารย์ทุกท่าน ผมตอบคำถามข้อที่สองเสร็จแล้วครับ!”
“อ่า..อื้ม” หลี่หลงเหลียนรู้สึกเหมือนวิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่าง ก่อนหน้านี้ ความคิดของเธอได้บินฝ่าพายุตามเจ้านกนางแอ่นไป
จ้าวกั๋วโจวถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “กลอนบทนี้มีชื่อว่าอะไรหรือ?”
จางเย่ตอบ “มันมีชื่อว่า ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ในภาษารัสเซียยังหมายถึงผู้ทำนายพายุอีกด้วย”
“นกนางแอ่นที่ยอดเยี่ยม!” จ้าวกั๋วโจวไม่เข้าใจภาษารัสเซีย แต่สำหรับภาษาจีนเขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง “นกนางแอ่นผู้โบยบิน นกนางแอ่นผู้หยิ่งผยอง นกนางแอ่นผู้ไร้ซึ่งความหวาดกลัว นี่เป็นคำอธิบายถึงตัวคุณเองสินะ? อานุภาพของบทกวีบางครั้งก็ช่างน่าอัศจรรย์นัก พ่อหนุ่ม วันนี้คุณได้ให้บทเรียนกับพวกเราแล้ว!”
“ผมไม่กล้ารับคำชมเชยขนาดนั้นหรอกครับ” จางเย่ตอบ
ทุกคนมองดูจางเย่ด้วยสายตาที่ต่างจากเดิม ก่อนหน้านี้ที่สามารถจำคำเป็นพันคำได้ในเวลาแค่สิบวินาทีก็น่าทึ่งพอแล้ว มาคราวนี้ บทกวีร้อยแก้วภาษารัสเซียที่แต่งขึ้นตามอำเภอใจกลับสามารถเทียบชั้นได้กับยอดกวีเอก ผลงานของจางเย่จับใจทุกคนที่อยู่ที่นี่! ทั้งยังเป็นผลงานที่ตบหน้าผู้สัมภาษณ์ทุกคนอีกด้วย!
หลี่หงเหลียนจงใจตั้งคำถามแบบนี้เพื่อไม่ให้จางเย่ผ่านการสัมภาษณ์ วางกับดักเขาไว้อย่างชัดเจน แต่เธอเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบที่ไร้ที่ติเช่นนี้กลับมา ทั้งยังเป็นคำตอบที่แสดงถึงโทสะและเจตจำนงที่ไม่ยอมแพ้ต่อสถานการณ์ตรงหน้าของจางเย่อีกด้วย มันทำให้เหล่ากรรมการต่างรู้สึกละอายแก่ใจ!
เจ้าคนเหี้ยมหาญคนนี้โผล่มาจากหินก้อนไหนกันนะ?
หลี่หงเหลียนบอกด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก “วันนี้พอแค่นี้ คุณกลับไปก่อนและรอฟังผลนะ”
นี่หมายความว่าผ่านหรือเปล่า? จางเย่ไม่มั่นใจนักได้แต่ตอบไป “ครับ ขอบคุณอาจารย์ทุกท่าน”
ชายหนุ่มเดินออกจากห้องและปิดประตู จ้าวกั๋วโจวที่ก่อนหน้านี้จ้องหาข้อติของจางเย่มาตลอดประกาศกร้าวทันที “ช่องวรรณกรรมของฉันต้องการคนๆ นี้!”
หลี่หงเหลียนไม่ยินยอม “เหล่าจ้าว คุณเพิ่งจะพูดเองว่าต้องตาเสียวสวี่คนนั้นไม่ใช่หรือ เสียวสวี่นั่นฉันยกให้ ส่วนจางเย่นี่ต้องมาอยู่ช่องของฉัน!”
จ้าวกั๋วโจวยืนกรานหนักแน่น “เสียวสวี่ฉันปล่อยได้ แต่คนนี้ไม่ได้เด็ดขาด”
“คุณพูดจาไม่มีเหตุผลเลยนี่!” หลี่หงหลียนเปิดศึกแย่งคน “จางเย่นี่ฉันเล็งไว้แต่แรกนะ!”
“ฉันเล็งแต่แรกต่างหาก! ช่องภาษาต่างประเทศของคุณไม่เหมาะกับเขาหรอก ความสามารถเชิงวรรณกรรมแบบนี้ต้องมาอยู่ช่องวรรณกรรมสิ ไม่ต้องพูดแล้วเหล่าหลี่ เป็นอันตกลงตามนี้ แล้วพวกยอดอ่อนดีๆ ที่เหลือ คุณอยากได้กี่คนก็เอาไปได้เลย ฉันไม่แย่งกับคุณแน่” จ้าวกั๋วโจวกล่าวอย่างไม่ให้ทางถอย
“ฉันต้องการเขาเท่านั้น ไม่เอาคนอื่น!” หลี่หลงเหลียนเถียงด้วยสีหน้าเย็นชา
จ้าวกั๋วโจวกล่าว “ปีที่แล้วฉันปล่อยยอดอ่อนดีๆ ให้ช่องภาษาต่างประเทศของคุณไปแล้ว ปีนี้ครั้งนี้ฉันไม่ยอมแน่นอน อย่าแย่งกันเลยน่า เดี๋ยวกลับไปฉันเลี้ยงข้าวคุณเอง ถือว่าติดหนี้คุณครั้งหนึ่งด้วยเลยก็ได้เอ้า!”
　　……
ยามเที่ยง
ณ เจี่ยวเหมินตง
จางเย่ที่สัมภาษณ์งานเสร็จไม่ได้กลับไปยังบ้านของพ่อแม่ แต่เลือกกลับไปห้องเช่าของตัวเอง ห้องเล็กๆ ขนาดแค่สามสี่สิบตารางเมตร แต่เขาก็ชอบมันมาก อีกอย่างนี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ชีวิตด้วยตัวเองหลังจากเรียนจบ จะเอาแต่พึ่งพาพ่อแม่ทุกเรื่องไม่ได้ เขาตั้งใจว่าต้องประสบความสำเร็จให้ได้ก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน
มื้อกลางวันหรูหรามาก — กุ้งสดๆ กับบะหมี่ บะหมี่คังซือฟุนั่นเอง
เมื่อไม่มีเงิน จางเย่จึงได้แต่กินบะหมี่สำเร็จรูป เขาไม่ได้รู้สึกขมขื่นที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อหนทางที่เลือกด้วยตัวเอง ตรงกันข้ามกลับสนุกไปกับมันเสียอีก
ทันใดนั้น ประตูพลันเปิดออกไม่มีปี่มีขลุ่ย มีคนไขกุญแจเปิดเข้ามา
เหราอ้ายหมิ่นในชุดกระโปรงฤดูร้อนพัดพลิ้วเดินเข้ามาในห้อง “สัมภาษณ์งานเป็นยังไงบ้าง?”
จางเย่ที่ท่อนบนเปลือยอยู่ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี รีบหยิบเสื้อกล้ามมาสวม “คุณน้าสาวเจ้าของห้อง ครั้งหน้าช่วยเคาะประตูหน่อยได้ไหมครับ? ผมก็ต้องการความเป็นส่วนตัวเหมือนกันนะ”
เหราอ้ายหมิ่นนั่งลงไขว่ห้าง เอ่ยปากเหน็บแนม “เด็กๆ อย่างนายจะต้องการความเป็นส่วนตัวอะไรกัน นี่สัมภาษณ์งานไม่ผ่านใช่ไหม? ฉันบอกนายไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้หางานเบื้องหลังแทนซะ หน้าตาท่าทางแบบนี้ ใครเขาจะจ้างนายไปทำงานเบื้องหน้า? ถ้าไม่ใช่พวกตาบอด!”
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
จางเย่รับสาย ได้ยินเสียงคนหนุ่มพูดเข้าหูมา “สวัสดีครับ ใช่จางเย่รึเปล่าครับ?”
“ผมเองครับ คุณคือ?” จางเย่เริ่มสังหรณ์ใจ แต่ยังไม่มั่นใจเต็มที่
ชายหนุ่มกล่าว “ผมโทร.จากสถานีวิทยุนครหลวงนะครับ คุณผ่านการคัดเลือกแล้ว เบื้องบนสั่งให้แจ้งคุณว่าให้มารายงานตัวที่ช่องวรรณกรรมเพื่อจัดการเอกสารเข้างานวันมะรืนนี้ ยินดีด้วยนะครับ”
“ได้ครับ ขอบคุณๆๆๆ!” จางเย่วางสายแล้วตบต้นขาตัวเองอย่างแรง เยี่ยมยอด! สำเร็จแล้วเว้ย!
เสียงโทรศัพท์ไม่เบานัก เหราอ้ายหมิ่นที่อยู่ข้างๆ จึงได้ยินไปด้วย เธอพูดอย่างคาดไม่ถึง “ไอ้หยา? ไม่จริงน่า? เจ้าหนูนายผ่านจริงๆ เหรอเนี่ย? ปลาเค็มยังมีวันพลิก ไข่เน่ายังมีเวลาขายออก!” เธอกล่าวด้วยลิ้นอสรพิษจอมจิกกัดแบบทุกครา “แม้แต่นายก็เป็นดีเจได้? เหอะๆ มีคนบอกไว้ว่าอนาคตของมนุษย์มีความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด ก่อนหน้านี้เหล่าเหนียงไม่เคยเชื่อในปาฏิหาริย์ แต่เห็นนายวันนี้แล้ว ฉันถึงได้รู้ว่าปาฏิหาริย์แห่งชีวิตหมายถึงอะไร!”
ปาฏิหาริย์แห่งชีวิตน้องสาวเธอสิ!
เจ๊ไม่ต้องปากร้ายขนาดนี้ก็ได้นะ!
จางเย่กำลังอารมณ์ดีจึงไม่ได้ใส่ใจกับหญิงสาวนัก รีบหยิบโทรศัพท์มาต่อสายหาพ่อแม่ เพื่อแจ้งข่าวดีว่าเขาไม่ใช่คนว่างงานอีกต่อไป เขากำลังจะได้เป็นดีเจแล้ว!
ได้มีชื่อเสียง ได้เป็นคนดัง นี่เป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้เริ่มต้นก้าวแรกในชีวิตแล้ว ถึงแม้ว่าจะยังเป็นตำแหน่งเล็กๆ และตัวเขาเองทั้งหน้าตาไม่ให้ ความสูงไม่ถึง แต่มาตอนนี้ ด้วยความช่วยเหลือของแหวนเกม ความฝันของเขาก็อาจเป็นจริงขึ้นมาได้ จำได้ว่าในฝันนั้น ข้อความหลังจากเกมติดตั้งเสร็จระบุว่า เกมนี้จะช่วยให้เขาบรรลุถึงความฝัน — ได้เป็นซูเปอร์สตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก ตอนนี้มันแสดงผลออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง คริสตัลเซฟที่ได้จากลอตเตอรี่วันนี้ช่วยให้เขาพลิกสถานการณ์กลับได้อย่างหน้ามือเป็นหลังมือ การเปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกที่เป็นของรางวัลเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ก็ช่างมหัศจรรย์มาก
ต่อไปนี้เขาจะสามารถใช้ความรู้ด้านวรรณกรรมที่ไม่เท่าเทียมนี้ มาสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองขึ้นไปทีละขั้นๆ ได้ และด้วยค่าชื่อเสียงเหล่านั้น เขาจะสามารถเสี่ยงลอตเตอรี่เพื่อให้ได้ไอเทมที่จะช่วยให้ความฝันที่จะเป็นซูเปอร์สตาร์ของเขาเป็นจริงได้!
มาแรงแล้ว!
พี่ชายคนนี้กำลังมาแรงแล้ว!
เวลานี้ จางเย่รู้สึกว่าต่อให้ทั้งโลกก็หยุดเขาไม่ได้!
ชื่อเสียง? บ้าน? แฟน? จะเป็นปัญหาไปได้ยังไง! บ้านไม้? ลืมตาดูโลกบ้างสิ! ที่โกโรโกโสแบบนั้นจะอยู่ไปได้อย่างไร? สมกับฐานะซุป’ตาร์ระดับโลกอย่างฉันหรือไง? มันต้องคฤหาสน์หรูหราใหญ่โต! พื้นที่ใช้สอยเป็นหมื่นๆ สิ! เรื่องแฟนน่ะเหรอ? อย่างน้อยก็ต้องสวยสุดยอดระดับเหราอ้ายหมิ่นสิ! หาแฟนคนเดียว? ระดับนี้แล้วจะมีแค่คนเดียวได้ไง? นายบ้าหรือเปล่า! ถ้าไม่ควงสาวงามทีละสามคนห้าคนฉันก็เสียหน้าแย่สิ จริงไหม? อย่างน้อยก็ต้องห้าคน! นั่นแค่ตัวเลขต่ำสุดเท่านั้นนะ! รถโรลส์-รอยซ์? นายเลิกตลกได้ไหม! ไม่ขำเลยนะ! ถ้าฉันไม่นั่งในรถกันกระสุนเกิดโดนลอบสังหารขึ้นมาจะทำยังไง? หืม? จะทำยังไง?
ในไม่ช้าเขาจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกแห่งวงการบันเทิงทีละก้าวๆ ผู้คนจะรู้จักเขา ทั้งโลกจะจดจำชื่ออันยิ่งใหญ่และโด่งดังของเขา — จางจิ่งคง!
เอ้ย ไม่ใช่ ผิดแล้วๆ!
จางเย่ต่างหากล่ะ!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM : ข้าคือจางจิ่งคง กับ ข้าคือโซระ อาโอิ อันไหนเท่กว่ากัน 555
TurKish_TEA : ได้หมดถ้าสดชื่น วะฮ่าฮ่า


บทที่ 3 : ผู้สัมภาษณ์ตื่นตะลึง!
--------------------------------------------------------------------------
เฉินเล่อ >> แปล
Pleosuriya >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
******************************
ดวงตาพร่างพราย!
ภาพรอบข้างเปลี่ยนไปทันใด!
ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน พื้นดินกลายเป็นสีเทา!
สิ่งแรกที่จางเย่รู้สึกคืออุณหภูมิรอบตัวที่เปลี่ยนไป เดือนสิงหาคม อากาศยังคงร้อนและน่ารำคาญ หืม? ทำไมเขาถึงชอบบรรยายสภาพอากาศด้วยคำพูดประโยคนี้ตลอดเลยล่ะ? ไม่ใช่ว่าเขามีคลังศัพท์ในหัวน้อย ไม่ใช่ว่าเขาเรียนมาน้อยจนไม่รู้คำคุณศัพท์พวกนี้นะ ไม่ใช่จริงๆ ไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ มันเป็นเพราะว่า….เพราะว่า…. ช่างเถอะ โลกของศิลปินมันลึกซึ้งน่ะ พูดไปพวกคุณก็ไม่เข้าใจหรอก!
“การสัมภาษณ์เริ่มตอนสิบโมงเช้านะ รีบไปกันเถอะ”
“พี่ซุน จะรีบไปทำไมกันล่ะ พี่ได้งานแน่นอนอยู่แล้ว”
“นั่นมันก็ไม่แน่หรอก ทางสถานีเปิดรับดีเจวิทยุแค่ 2 ตำแหน่งเท่านั้น ฉันได้ยินมาว่ามีคนผ่านข้อเขียนมากกว่า 20 คนเชียวนะ ต้องแข่งขันกันดุเดือดแน่เลย”
เป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรวดเร็วมาก จางเย่ที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับทรุดลงไปคุกเข่าบนพื้น ขณะที่ยันตัวลุกขึ้นมา ดวงตาที่ฉายแววงุนงงของเขากวาดมองไปรอบๆ นี่มันไม่ใช่ระเบียงทางเดินเมื่อก่อนหน้านี้นี่ เขากลับมายืนอยู่หน้าสถานีวิทยุอีกครั้งจริงๆ นี่เป็นจุดที่ชายหนุ่มเซฟเกมไว้ก่อนหน้านี้ แม้กระทั่งบทสนทนาของผู้สมัครคนอื่นๆ ก็เกิดขึ้นเหมือนเดิม เมื่อก้มมองเวลาบนมือถือเขาจึงรู้ว่าได้ย้อนกลับมาช่วงสามสิบนาทีก่อน!
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! นี่มัน…
ช่างมันไปก่อนแล้วกัน มีเรื่องสำคัญมากกว่านั้นที่ต้องทำ!
จางเย่คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งคิดพิจารณาแล้ว เขาต้องชิงตำแหน่งดีเจนี้มาให้ได้! คริสตัลเซฟได้ให้โอกาสเขาอีกครั้ง ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เขาก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ จางเย่ไม่รีบกลับขึ้นชั้นบน แต่เอามือถือออกมาเปิดอินเทอร์เน็ตทันที เขาจำข้อความประโยคแรกของคำถามสัมภาษณ์ได้จึงสามารถค้นเจอได้อย่างง่ายดาย เพียงไม่นานจางเย่ก็พบแหล่งที่มาของบทความนี้ มันเป็นวิทยานิพนธ์ของนักศึกษานิรนามในมหาวิทยาลัยทางภาคใต้แห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าผู้สัมภาษณ์จะสุ่มเลือกมาจากอินเทอร์เน็ตเช่นกัน
ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ยี่สิบห้านาที เขาไม่สนใจรีรออะไรอีก รีบท่องจำมันทันที! บทความหนึ่งพันคำถือว่ายาวมาก โชคดีที่ไม่ใช่งานโบราณหรืองานเขียนชื่อดัง เพราะบทความนี้ไม่ได้ภาษาวิลิศมาหรา ทั้งยังสอดคล้องกับหลักการและเหตุผลทั่วไป เรื่องกฎหมายจางเย่เองได้เรียนมาบ้าง บางประโยคจึงเข้าใจอยู่ก่อนแล้ว ทำให้งานนี้ง่ายขึ้นมากทีเดียว
ต้องจำให้ได้ แพ้ชนะอยู่ที่ครั้งนี้เท่านั้น!
………….
ณ ห้องสัมภาษณ์ อาคารสถานีวิทยุ
ผู้ช่วยสาวเปิดประตูพลางดูใบรายชื่อ "จางเย่" ส่งเสียงเรียกครั้งหนึ่งไม่มีใครขานรับ เธอเรียกซ้ำอีกครั้ง "จางเย่มาหรือยัง? ถึงคิวคุณแล้วนะ!"
ที่สุดปลายของระเบียง จางเย่ก้าวเร็วๆ เข้ามาขณะที่ปากพึมพำไม่หยุดจนดูเหมือนกำลังสวดมนต์ "ผมอยู่นี่ อยู่นี่ครับ!"
ผู้ช่วยสาวนึกสงสัยอย่างยิ่ง หลายปีมานี้มีคนมาสัมภาษณ์เป็นร้อยเป็นพัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนสวดมนต์เข้าห้องสัมภาษณ์ นักพรตหลวงจีนเตรียมออกมาหางานทำแล้วเหรอ?
ภายในห้อง
ระหว่างรอสัมภาษณ์คนต่อไป คณะกรรมการทั้งแปดดื่มชาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
หลี่หงเหลียนในวัยสี่สิบกว่าพูดอย่างผิดหวังว่า "ผู้สมัครปีนี้ธรรมดาจริงๆ"
จ้าวกั๋วโจวที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีพูดขึ้น "นั่นสิ เทียบกับครึ่งปีก่อนแล้วด้อยกว่าจริงๆ ข้อเขียนทำได้ดีแล้วมีประโยชน์อะไร? ความสามารถก็ไม่ถึง!"
ชายหนุ่มที่ด้านหลังกล่าว "หัวหน้าครับ ยังไงก็น่าจะมีคนที่พอใช้ได้บ้างแหละครับ”
"หวังว่าอย่างนั้นนะ ถึงผมไม่คิดว่าจะมีก็เถอะ" จ้าวกั๋วโจวทำเสียงจึกจักอย่างไม่พอใจ "เสียวสวี่คนก่อนหน้าก็ไม่เลวอยู่ ถ้าไม่มีคนอื่นอีกช่องเราคงต้องเลือกหมอนั่น"
หลี่หงเหลียนกล่าวเสริม "ฉันก็ว่าเสียวสวี่นั่นพอใช้ได้ทีเดียว"
ขณะนั้นประตูก็ถูกเคาะก่อนผลักเปิด จางเย่เข้ามารับการสัมภาษณ์!
หลายคนหยุดการสนทนาแลกเปลี่ยนความเห็น หันมากวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
"สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน" เนื่องจากรู้ดีว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายต้องตัดบทเขาแน่ๆ คราวนี้จางเย่จึงเลือกแนะนำตัวอย่างเรียบง่าย ปล่อยตัวตามสบาย บอกตามตรงเลยว่าในใจของเขายังรู้สึกไม่ยินยอมและขุ่นเคืองเล็กน้อย เขาเป็นคนอารมณ์ไม่เบาอยู่แล้ว คนอื่นคำนับเขาหนึ่งศอก ชายหนุ่มต้องคำนับกลับหนึ่งวา "ชื่อจริงของผมคือจางเย่"
จ้าวกั๋วโจวหัวเราะเบาๆ "คุณมีชื่อในวงการด้วยเหรอ?"
จางเย่ตอบกลับอย่างเรียบง่าย "ผมมีชื่อในวงการสองชื่อ ชื่อหนึ่งเรียกว่าจางเถิงหลัน* อีกชื่อคือจางจิ่งคง*”
ในโลกนี้ไม่มีบุคคลผู้ยิ่งใหญ่สองชื่อนี้แล้ว ดังนั้นเหล่ากรรมการผู้สัมภาษณ์จึงไม่รู้ว่าจางเย่กำลังเล่นตลกกับพวกเขาอยู่
หลี่หงเหลียนไม่ได้สนใจจางเย่ ก้มหน้ามองแฟ้มผลงาน
ผลลัพธ์เป็นเช่นเดิม ฉากเดิม สีหน้าท่าทางเดิมๆ ครั้งนี้จางเย่สังเกตเห็นผู้สัมภาษณ์สองคนขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างไม่พอใจในรูปร่างหน้าตาของจางเย่ จะว่าไปแล้วก็ประหลาด ทั้งที่ผู้ฟังไม่ได้เห็นหน้าของดีเจวิทยุแต่กลับถูกคาดหวังให้มีหน้าตาดูดีในระดับเดียวกับผู้ประกาศทางโทรทัศน์ ที่ว่าดูดีคืออะไร? ความหมายก็คือต้องดูดีในสายตาของคนส่วนใหญ่ วงการผู้ประกาศก็เป็นเช่นนี้แหละ
จ้าวกั๋วโจวที่อยู่ตรงกลางและหลี่หงเหลียนที่นั่งข้างๆ เป็นประธานการสัมภาษณ์งานครั้งนี้ เนื่องจากตำแหน่งดีเจสองคนที่ทางสถานีเปิดรับอยู่ในช่องของพวกเขา ทำให้ผู้ดูแลหลักต้องมาเลือกด้วยตนเอง แน่นอนว่าการคัดเลือกย่อมต้องเข้มงวด ใครล่ะจะยินดีให้มีความผิดพลาดเกิดขึ้น
ดังนั้นเมื่อเห็นว่าจางเย่ช่างดูธรรมดาดาษดื่นขนาดนี้ ในใจทั้งสองก็เตรียมจะตัดจางเย่ทิ้งไป อีกทั้งจางเย่ยังไม่มีประสบการณ์ในการทำงานมาก่อน หากรับเข้ามาก็ยังต้องเสียเวลาสอนงานอีก เริ่มทำงานเลยทันทีไม่ได้ พวกเขาจึงไม่คิดจะพิจารณาชายหนุ่ม เรียนมาตรงสายก็ไม่เลวอยู่ แต่คนจบสาขากระจายเสียงมีตั้งเท่าไร กี่คนเชียวที่ได้เป็นผู้จัดรายการ? มีคนเพียงหยิบมือที่โดดเด่นสุดๆ เท่านั้น
จ้าวกั๋วโจวกับหลี่หงเหลียนสบตากัน ต่างเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย — คนนี้ไม่ผ่านแน่นอน ตั้งคำถามไล่ส่งไปก็พอ ไม่ต้องไปเสียเวลาด้วย!
หลี่หงเหลียนวางท่าเหมือนครั้งก่อน ยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งมาทางจางเย่ก่อนบอกว่า “คำถามสำหรับการสัมภาษณ์มีแค่สองข้อเท่านั้น ข้อแรกคือการทดสอบว่าคุณจะสามารถอ่านและจำเอกสารฉบับนี้ได้มากแค่ไหน จากนั้นให้พูดมันออกมาโดยไม่ดูสคริปต์”
จางเย่ที่กลับมาอีกครั้งด้วยคริสตัลเซฟรู้ดีว่าพวกเขาจงใจตั้งคำถามให้ยาก ใบหน้าของเขาจึงไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ขณะรับเอกสารมา
เป็นไปดังคาด ผ่านไปเพียงสิบวินาที หลี่หงเหลียนก็ยื่นมือมาดึงกระดาษกลับไปอย่างรวดเร็ว “แค่นั้นแหละ ท่องมาได้แล้ว”
กรรมการสัมภาษณ์คนอื่นๆ ต่างรู้อยู่แก่ใจ สิบวินาที? อย่าว่าแต่เด็กจบใหม่ ต่อให้เป็นคนที่คลุกคลีในวงการนี้มาหลายปีก็ยังจำได้ไม่ถึงร้อยคำในเวลาสิบวินาทีเลย เอาล่ะ ต่อให้สิบวินาทีนานพอให้อีกฝ่ายอ่านได้สองร้อยคำหรือท่องกลับได้หมดสองร้อยคำ พวกเขาก็จะให้คะแนนมากสุดแค่ 40-50 คะแนนอยู่ดี ทำไมถึงไม่ผ่านนะเหรอ?ก็เพราะว่าบทความนี้มีตัวอักษรมากกว่า 900 คำ เท่ากับได้แค่หนึ่งในห้า! ถ้าหากสิบวินาทีสามารถท่องได้สามร้อยคำ นั่นถึงจะได้คะแนนเต็ม แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าไม่มีใครทำได้
หลี่หงเหลียนงงงัน คิดว่าจะได้เห็นสีหน้าตระหนกหรือขุ่นเคืองของจางเย่ แต่กลับหาไม่พบ
ผู้สัมภาษณ์คนอื่นต่างประหลาดใจมากเช่นกัน เด็กคนนี้โง่เง่าบรมบัดซบหรือไง? ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้? แม้แต่ปฏิกิริยาตอบสนองก็ไม่มี? ดูเหมือนพวกเขาจะตัดสินใจถูกแล้ว เด็กโง่แบบนี้รับมาก็ใช้การไม่ได้ โง่เขลาเบาปัญญาไร้เศษเสี้ยวแห่งความฉลาด ทำงานใหญ่ไม่ได้หรอก
จ้าวกั๋วโจวเร่ง "เริ่มได้แล้ว! ไวหน่อย! ข้างหลังยังมีคนรออีกเยอะ!"
หลี่หงเหลียนกับผู้สัมภาษณ์คนอื่นต่างลงคะแนนให้จางเย่ไปเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องฟังอีกต่อไป บางคนให้ยี่สิบคะแนน บางคนให้แค่สิบห้าซึ่งต่ำเกินไป หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มหยิบใบสมัครงานของผู้สมัครคนถัดไปขึ้นมาดู
พวกเขาเร่งแต่จางเย่กลับไม่ร้อนรน มองพวกเขาด้วยทีท่าผ่อนคลาย เริ่มท่องอย่างเป็นจังหวะจะโคน “สำนักทนายความ ซึ่งรองรับการดำเนินการด้านนิติกรรมและความมั่นคงตามระเบียบสังคมของประเทศเรา ถือเป็นองค์กรพิเศษ สำนักทนายความเป็นเสมือนตัวแทนบุคคลธรรมดา นิติบุคคล หรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคล ภายใต้ขั้นตอนกฎหมายที่กำหนดในชั้นศาล การปฏิบัติงานด้านกฎหมายและจัดทำเอกสารที่จำเป็นต้องมีเพื่อรับรองนิติกรรม ต้องดำเนินการตามขั้นตอนเฉพาะตามที่กฎหมายกำหนด…”
เมื่อท่องไปได้หนึ่งร้อยคำ จ้าวกั๋วโจวเงยหน้าขึ้นมอง
เมื่อถึงสองร้อยคำ หลี่หงเหลียนอุทานออกมาคำหนึ่ง มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา
เมื่อถึงสามร้อยคำ ผู้สัมภาษณ์ทุกคนต่างวางของในมือลง จ้องมองจางเย่ด้วยความตกใจ!
จางเย่ไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตา ยังคงท่องต่อไป “เนื่องจากหากคู่กรณีได้ยื่นเอกสารเท็จหรือมิได้ปฏิบัติการตามขั้นตอนกฎหมายในการได้มาซึ่งเอกสารดังกล่าว ก็จะเกิดผลเสียแก่ชื่อเสียงขององค์กรที่เป็นที่รู้จักของมวลชน ดังนั้นความเชื่อมั่นจึงเป็นพื้นฐานที่จำเป็นที่สุดสำหรับสำนักทนายความ…”
ในสายตาของจ้าวกั๋วโจวและหลี่หงเหลียน ท่องได้สามร้อยคำเรียกได้ว่าปาฏิหาริย์ ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ แต่จางเย่กลับยังท่องต่อไปอีก!
“นี่…..”
300 คำ!
500 คำ!
800 คำ!
สีหน้าของผู้สัมภาษณ์ต่างตะลึงงัน!
กระทั่งถึงย่อหน้าสุดท้าย จางเย่ยังคงท่องต่อไปไม่ช้าไม่เร็ว “เพื่อความเชื่อมั่นของสังคมที่มีต่อองค์กร คนที่ถูกรับเลือกเข้ามาทำงานในตำแหน่งนี้จึงต้องผ่านการคัดกรองอย่างเข้มงวด” หยุดไปชั่วครู่ จึงกระแอมว่า “ขอบคุณอาจารย์ทุกท่าน ผมท่องจบแล้ว!”
กรรมการหญิงคนหนึ่งทำปากกาหลุดมือตกกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้น!
จ้าวกั๋วโจวตกตะลึงแล้วหันไปด้านข้าง “เหล่าหลี่? นี่...ถูกหมดรึเปล่า?”
หลี่หงเหลียนมองเอกสารในมือ สูดลมหายใจลึกยากจะกล่าว “....เก้าร้อยยี่สิบกว่าคำ ไม่ตกหล่นเลยแม้แต่คำเดียว!”
ผู้สัมภาษณ์ทางซ้ายมือแทบจะพลัดตกจากเก้าอี้ กล่าวเสียงสั่นว่า “คุณทำได้ยังไง? สิบวินาที? คุณจำได้หมดเลย?”
จางเย่เผยรอยยิ้มวูบหนึ่ง “ผมมองอะไรค่อนข้างไว ความจำค่อนข้างดีหน่อย แค่กวาดตามองก็พอแล้ว”
สิบวินาทีสามารถกวาดตามองตัวอักษรได้มากกว่าเก้าร้อยคำ นี่มันไม่เรียกว่าเร็วแล้ว นี่แม่*โคตรเร็วเลย! แม้พวกเขาอยากจะถามจางเย่ว่าเคยเห็นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มาก่อนใช่ไหม แต่คิดอีกทีก็เห็นว่าเป็นไปไม่ได้ บทความชิ้นนี้ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร ถูกสุ่มมั่วมาจากอินเทอร์เน็ต โอกาสที่ข้อสอบจะรั่วก็ไม่มีเช่นกัน เพราะหลี่หงเหลียนเป็นคนเลือกหัวข้อคำถามด้วยตัวเอง ไม่มีทางที่ใครจะรู้ล่วงหน้าได้เลย!
แม่โว้ย! นี่มึ*ยังเป็นคนอยู่รึเปล่าเนี่ย!?
ผลงานของจางเย่ทำให้พวกเขาตกใจจนปากอ้าตาค้างกันทุกคน!
ผู้สัมภาษณ์หลายคนเริ่มสวดมนต์ต่อฟ้าดิน รู้สึกเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ!
(*ผู้แปล: จางเถิงหลัน หรือ อาซาคาวะ รัน และ จางจิ่งคง หรือ โซระ อาโออิ - ดารา AV)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA : พอแปลใหม่จากจีนแล้วได้กลิ่นอายจีนขึ้นเยอะเลยแฮะ
หนังสือใส่แว่น : ใช่ อย่างพวกสำนวน คำเฉพาะ บลาๆ
TurKish_TEA : ลั่นมากเลยท่อนนี้ ชอบๆ ..คนสวดมนต์เข้ามารับสัมภาษณ์ 555555
หนังสือใส่แว่น : ชอบมาก ฮาเลยจริงๆ 555555
เฉินเล่อ << ป่านนี้คงนั่งยืดตัวลอยจากหน้าคอมล่ะมั้งงงง


บทที่ 4 : ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ที่ทำให้ผู้คนตกตะลึง!
----------------------------------------------------------------
Pleosuriya >> แปล
CM >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
ภายในห้อง
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน
อันที่จริงพวกเขาไม่ได้เตรียมคำถามที่สองเอาไว้ เพราะคิดจะเขี่ยจางเย่ตกตั้งแต่คำถามแรกแล้ว ทว่าสถานการณ์ตอนนี้ กรรมการสัมภาษณ์ทั้งแปดคนได้แต่มองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าจะให้คะแนนอย่างไรดี ถ้าให้คะแนนตามความสามารถที่ปรากฏในการสัมภาษณ์ก็ควรให้ชายหนุ่มคนนี้หนึ่งร้อยคะแนน ไม่สิ ให้สองร้อยคะแนนยังไม่ถือว่ามากเกินไปด้วยซ้ำ!
อ่านแค่สิบวินาที? ท่องได้หมดเก้าร้อยกว่าคำ?
นี่มันเทพจากที่ไหนถึงทำได้ขนาดนี้!?
ตอนที่คณะกรรมการเห็นจางเย่ไม่แสดงสีหน้าท่าทางอะไรเมื่อรู้คำถามสัมภาษณ์ พวกเขายังคิดว่าไอ้หนุ่มนี่มันโง่ ตอนนี้กลับดูเหมือนว่าใครบางคนได้วางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ใครบางคนไม่รู้สึกกดดันกับการท่องบทหนึ่งพันคำโดยไร้สคริปต์ต่างหาก! ตรงกันข้าม กรรมการอย่างพวกเขาเสียอีกที่ดูโง่เง่าไปเสียสนิท!
แต่ทว่า ถ้าให้คะแนนจางเย่เต็ม ก็เท่ากับรับเขาเข้าทำงานแน่นอนน่ะสิ คะแนนสอบข้อเขียนของหมอนี่ผ่านก็จริง แต่เมื่อเทียบกับอีกยี่สิบกว่าคนที่เหลือไม่ถือว่าโดดเด่นกว่าตรงไหน ช่องว่างของแต่ละคนไม่ได้ห่างกันมากมาย การสัมภาษณ์จึงมีไว้เพื่อตัดคะแนนโดยเฉพาะ แปดสิบคะแนนถือว่าเป็นคะแนนที่สูงแล้ว ถ้าหากได้คะแนนเต็ม ชายหนุ่มจะต้องติดสองอันดับแรกในหมู่ผู้สมัครยี่สิบกว่าคนนี้แน่ น่าเสียดายที่คุณสมบัติของจางเย่ไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับพวกเขา รูปลักษณ์ของชายหนุ่มดูธรรมดาเกินไป ถึงแม้ว่างานดีเจวิทยุจะไม่ต้องเห็นหน้า แต่ที่จริงแล้วก็ต้องมีการเห็นหน้าอยู่ดี อย่างเช่นพวกงานกิจกรรม งานสาธารณะต่างๆ หากหน้าตาไม่ผ่านเกณฑ์ เมื่อผู้ฟังรายการได้เจอตัวจริง อาจจะพาลหมดอารมณ์เลิกฟังไปเลย ดังนั้นหน้าตาและส่วนสูงจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
หลี่หงเหลียนเริ่มลังเล “เหล่าจ้าว?”
จ้าวกั๋วโจวถอนใจ กล่าวกับจางเย่อย่างจริงจังว่า “จางน้อย ดูจากผลสอบข้อเขียน คุณเป็นคนที่มีความสามารถมากหาตัวจับยากคนหนึ่ง ทั้งยังจบมาตรงสาขาด้วย ตามปกติแล้วพวกเราควรจะยินดีต้อนรับคุณ แต่เอาเข้าจริง คุณ...เลือกงานผิด เรื่องรูปลักษณ์เราคงไม่จำเป็นต้องพูดถึง เชื่อว่าอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยของคุณต้องเคยวิจารณ์มาแล้ว วงการสื่อวิทยุโทรทัศน์ก็เป็นแบบนี้แหละ เอาอย่างนี้ไหม? เดี๋ยวฉันจะเปิดประตูหลังให้แล้วเราไม่ต้องมีคำถามที่สองอีก สถานีของเรามีตำแหน่งอีกมากมาย ตราบใดที่เป็นงานเบื้องหลังอย่างอื่น คุณเลือกได้ตามใจชอบ ฉันให้ผ่านทันที พรุ่งนี้หยิบข้าวของที่จำเป็นแล้วมารายงานตัวเริ่มงานได้เลย แต่ถ้าอยากจะเข้ามาในสายดีเจล่ะก็ มันไม่ง่ายหรอกนะ ลองคิดดูให้ดี”
จางเย่กลับไม่ยอมคิดแม้แต่น้อย “อาจารย์ ขอบคุณครับสำหรับความหวังดีของคุณ ผมรู้ว่าด้วยคุณสมบัติของผม จะเดินบนเส้นทางนี้คงต้องยากลำบาก แต่ผมก็ยังต้องการสมัครตำแหน่งดีเจนี้เท่านั้น” จางเย่ยังคงยืนกรานอยู่กับความฝันของตัวเอง ถ้าอยากเปลี่ยนใจไปทำงานด้านอื่น จางเย่ก็คงทำไปนานแล้ว คงไม่ว่างงานอยู่จนถึงทุกวันนี้หรอก
จ้าวกั๋วโจวโบกมืออย่างจนใจ เด็กคนนี้นี่ เตือนแล้วยังไม่ฟัง
หลี่หงเหลียนถามย้ำ “คุณแน่ใจนะ? รอบแรกฉันเพียงแค่ลองเชิง แต่คำถามที่สองไม่ได้ง่ายเหมือนข้อแรกหรอกนะ และจากพื้นฐานของคุณแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะผ่าน พ่อหนุ่ม มันไม่ใช่ว่าเราจงใจทำให้มันยากสำหรับคุณหรอกนะ แต่การสัมภาษณ์ก็เป็นแบบนี้แหละ เราเลือกคำถามที่สอดคล้องกับคุณสมบัติของผู้สมัครแต่ละคน คุณสมบัติของคุณไม่ผ่านเกณฑ์ของตำแหน่งดีเจเลยจริงๆ ดังนั้นคำถามจึงต้องยากเป็นพิเศษ คุณจะต้องมีความสามารถที่โดดเด่นสุดยอดจนสามารถกลบข้อด้อยเรื่องรูปลักษณ์ได้เท่านั้น ถึงจะผ่านได้ ฉันว่าลองพิจารณาคำแนะนำของผู้จัดการจ้าวอย่างรอบคอบก่อนจะดีกว่า”
ไม่ได้จงใจทำให้ยาก?
พวกคุณยิ่งกว่าจงใจทำให้ยากเสียอีก!
จางเย่เป็นคนหัวรั้นมากๆ คนหนึ่ง เขายังคงยืนกรานหนักแน่น “ไม่มีอะไรต้องพิจารณา เชิญบอกคำถามที่สองมาได้เลย”
หลี่หงเหลียนเกลียดนักที่เหล็กไม่ยอมเป็นเหล็กกล้า เธอส่ายหน้าอย่างเริ่มโกรธ “ก็ได้! ฉันเป็นหัวหน้ารับผิดชอบช่องภาษาต่างประเทศ ในสถานีมีผู้ประกาศที่เก่งภาษาอังกฤษมากมาย แต่เรายังขาดคนที่มีความสามารถด้านภาษารัสเซีย การคัดเลือกครั้งนี้ ความตั้งใจเดิมของฉันคือจะหาคนที่มีพื้นฐานภาษารัสเซียอยู่บ้าง ถ้าคุณสามารถแต่งกลอนสมัยใหม่เป็นภาษารัสเซียที่ทำให้เราพอใจได้ ฉันจะให้คะแนนคุณเต็มทันที!”
ภาษารัสเซีย?
แต่งกลอนสมัยใหม่เป็นภาษารัสเซีย?
จ้าวกั๋วโจวหันไปมองหลี่หงเหลียนแต่ไม่พูดอะไร ถือว่าเห็นด้วยไปโดยปริยาย
กรรมการสัมภาษณ์คนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าท่าทีแตกต่างกันออกไป ความสามารถของจางเย่ที่เพิ่งแสดงออกมาทำให้พวกเขาอึ้งจนพูดไม่ออก รู้ดีว่าจางเย่นั้นเก่งมาก แต่ในวงการพิธีกรวิทยุ โทรทัศน์ หน้าตาไม่ถึงเกณฑ์ถือเป็นข้อบกพร่องสำคัญ นอกเสียจากคนที่มีพรสวรรค์พิเศษสุดยอดจริงๆ เพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่เหลือแทบไม่มีใครสามารถฝ่าฟันจนแจ้งเกิดในวงการได้เลย เห็นได้ชัดจากคำถามที่สองของหลี่หงเหลียนว่าพวกเขาตั้งใจไม่ให้โอกาสจางเย่เลยแม้แต่นิดเดียว! ภาษารัสเซีย? ในเรซูเม่ของจางเย่ที่อยู่ตรงหน้า ภาษาต่างประเทศที่ระบุไว้มีเพียงภาษาอังกฤษเท่านั้น มหาวิทยาลัยที่ไหนก็สอน ไม่ใช่คณะภาษาต่างประเทศหรืออะไรเทือกนั้นเสียหน่อย หรือต่อให้เรียนมาด้านนี้จริง การหาครูสอนภาษารัสเซียก็เป็นเรื่องยากอยู่ดี! เมื่อไม่รู้ภาษาอย่าว่าแต่แต่งกลอนเลย แค่ให้พูดทั่วไปก็ทำไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือไง?
จางเย่คาดไว้อยู่แล้วว่าคำถามที่สองจะต้องไม่ง่าย แต่ไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้ นี่เรียกว่าไม่ให้โอกาสเขาเลยแม้แต่น้อย! แถมยังภาษารัสเซียอีก? ขนาดภาษาอังกฤษจางเย่ก็ยังไม่เก่งเลย เรียนได้แค่พอผ่านเท่านั้น แล้วจะให้เขาไปรู้ไอ้ภาษารัสเซียนี่ได้ยังไงล่ะ!?
บ้าเอ้ย! แค่เพราะหน้าตาไม่ดีเลยต้องลำบากกว่าคนอื่นงั้นเหรอ? ต้องโดนปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมโดนกลั่นแกล้งขนาดนี้เหรอ? อะไรกัน? ทำไมพวกนายถึงคิดว่าฉันทำไม่ได้? ทำไมถึงไม่มีใครให้โอกาสฉันลองเลยล่ะ? ฉันแค่ต้องการความยุติธรรม! มันยากนักหรือไง?
นิ้วของหลี่หงเหลียนเคาะไปที่ถ้วยชา “กลอนนี้คุณต้องแต่งขึ้นมาเอง อย่าใช้ผลงานของกวีชื่อดังอย่างเฉินเทียนหมอหรือว่าเวลส์ที่ทุกคนรู้จักกันดีอยู่แล้วล่ะ ฉันต้องการดูความรู้พื้นฐานด้านภาษาและความสามารถด้านวรรณกรรมของคุณ ทั้งหมดมันเกี่ยวเนื่องกัน เริ่มได้”
บทกวีที่แต่งเอง? กรรมการคนหนึ่งคิดอยู่ในใจว่าจะให้เริ่มอะไรกันล่ะ เรียกคนต่อไปเข้ามาเลยเถอะ ขนาดคนที่ใช้ภาษารัสเซียเป็นอาชีพยังแต่งกลอนเป็นภาษารัสเซียไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงคนที่ไม่เข้าใจภาษารัสเซียหรอก!
เฉินเทียนหมอ?
เวลส์?
คนพวกนี้เป็นใคร? ทำไมชื่อคุ้นหูจัง?
ทันใดนั้นจางเย่ก็นึกออก เฉินเทียนหมอ — ตอนที่ค้นหาข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตเหมือนว่าจะเคยเห็นนะ เขาเป็นหนึ่งในกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศในตอนนี้ ตอนที่ภูมิหลังของโลกถูกปรับเปลี่ยนนั่น หนังสือรวมบทกวีที่จางเย่วางไว้อยู่ข้างหน้าต่างได้เปลี่ยนเป็นของเฉินเทียนหมอ! เกือบลืมไปแล้วว่าโลกนี้ไม่มีกวีอย่างสูจื้อหมอหรือพุชกิน แต่ถูกแทนที่ด้วยนักกวีและผลงานของโลกนี้ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน จางเย่เริ่มตื่นตัวอีกครั้ง แววตาเริ่มขยับไหว ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นบทกวีของโลกนี้ คนของโลกนี้ก็ต้องไม่เคยเห็นบทกวีเลื่องชื่อจากโลกของเขาเช่นกัน!
จ้าวกั๋วโจวที่ใจแข็งไม่พอกล่าวเสริม “จางน้อย เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ ฉันยังยืนยันคำเดิม คุณไม่จำเป็นต้องทดสอบคำถามที่สองนี้ ฉันจะหางานเบื้องหลังอย่างอื่นให้เอง”
ไม่ต้องทดสอบ?
ทำไมไม่ต้องทดสอบ!
จางเย่เริ่มรู้สึกหมดความอดทน คนพวกนี้จงใจกลั่นแกล้งเขามาตลอด นี่ยังไม่จบอีก? จะให้ฉันแต่งกลอนเป็นภาษารัสเซียใช่ไหม? ได้เลย! วันนี้ฉันจะมอบกลอนให้พวกนายหนึ่งบท! ไม่รู้ภาษารัสเซีย? แล้วยังไงล่ะ! จางเย่ไม่เคยเรียนภาษารัสเซียมาก่อนแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้จักกลอนภาษารัสเซียหรอกนะ! ฟังดูย้อนแย้งกันแปลกๆ เหรอ? เปล่าเลย มันไม่ได้ขัดแย้งกันแม้แต่นิดเดียว ตอนที่ชายหนุ่มเรียนอยู่มหาวิทยาลัย อาจารย์ในคณะต่างคิดค้นปัญหายากเย็นแสนเข็ญมากมายมาเพื่อทดสอบเหล่านักศึกษา
อย่างเช่นตอนนั้น จางเย่จำได้อย่างแม่นยำว่าตอนปีสามเทอมสอง อาจารย์ที่สอนวิธีการออกเสียงได้ขอให้อาจารย์ชาวรัสเซียอัดเสียงบทกวีชื่อดังของรัสเซียด้วยสำเนียงมาตรฐาน แล้วให้เขาและเพื่อนร่วมชั้นท่องจำให้ขึ้นใจ เขากับเพื่อนร่วมคลาสต่างรู้สึกถึงความโหดหินของมัน จำได้ว่าต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนกว่าพวกเขาจะท่องได้หมด คิดถึงช่วงเวลานั้นแล้วเหมือนเป็นฝันร้าย แต่หลังจากที่จำมันได้ทั้งหมด เขาก็เข้าใจถึงจุดประสงค์ของอาจารย์
ทักษะการออกเสียงและการท่องจำของชายหนุ่มเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล การท่องจำตามตัวอักษรโดยที่ไม่ได้เข้าใจความหมายช่วยฝึกสมองของเขาให้แกร่งอึดมากขึ้น เชื่อเลยว่าคนที่เรียนวิชาเฉพาะทางในสาขานี้ต่างผ่านการฝึกฝนอันโหดหินแบบนี้กันทุกคน
“ทำไม่ได้ใช่ไหม งั้นคนต่อไปเถอะ” หลี่หงเหลียนไล่แล้วพลิกดูประวัติคนต่อไป
จางเย่นึกถึงช่วงเวลาปีสามของเขา พลางถามว่า “เป็นบทร้อยแก้วแทนจะได้รึเปล่า?”
“บทร้อยแก้ว?” หลี่หงเหลียนอึ้งไป ถึงขั้นจะแต่งบทร้อยแก้วเลยเหรอ? มันยากยิ่งกว่ากลอนสมัยใหม่ทั่วไปอีกนะ ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นบทร้อยแก้วในภาษาต่างประเทศด้วย
สำหรับหลี่หงเหลียน นี่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวโดยแท้ เธอเป็นคนเดียวในกลุ่มที่รู้ภาษารัสเซีย แม้จะเคยเห็นบทร้อยแก้วมาบ้าง แต่หลี่หงเหลียนยังไม่เคยแต่งเองเลยสักครั้ง แค่อ่านก็ยังรู้สึกเต็มกลืนแล้ว จางน้อยคนนี้จะทำได้จริงเหรอ? เธอจ้องเขม็งพร้อมพูดเสียงดัง “ถ้าอยากจะเลือกบทร้อยแก้วที่ยากกว่า ฉันก็จะไม่ห้าม ตราบใดที่เป็นกลอนภาษารัสเซียที่แต่งขึ้นมาเอง หัวข้ออะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“ครับ” พูดจบจางเย่ก็หลับตาและนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เขากำลังปรับอารมณ์
“เสร็จหรือยัง?”
“ทำไมยังไม่เริ่มสักที?”
“พอเถอะ คุณไม่เคยเรียนภาษารัสเซียเลยด้วยซ้ำ เอาไว้มาใหม่ครั้งหน้าก็แล้วกัน”
“เลิกทำให้พวกเราเสียเวลาได้ไหม? ยังมีอีกหลายคนรอสัมภาษณ์อยู่นะ กลับไปเถอะ คุณสมบัติของคุณไม่เหมาะเป็นดีเจจริงๆ!”
หลังจากรออยู่นานก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้สัมภาษณ์จึงค่อยๆ หมดความอดทน พวกเขาทุกคนไม่เชื่อว่าชายหนุ่มจะพูดภาษารัสเซียได้ นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ!
ท่ามกลางคำพูดเสียดสีปนสงสัยของเหล่ากรรมการ จางเย่ลืมตาขึ้นมาพร้อมเปล่งเสียงออกจากท้องน้อย ประโยคแรกที่พูดทำเอากรรมการทุกคนถึงกับปากอ้าตาค้าง!
“Песня-о-буревестнике,Над-седой-равниной-моря-ветер-тучи-собирает,Между-тучами-и-морем-гордо-реет-Буревестник,черной-молнии-подобный.”
“หา?”
“พูดได้จริงๆ อ่ะ?”
“นี่มันภาษาอะไร?”
จ้าวกั๋วโจวตาค้างไปชั่วขณะ ก่อนหันขวับไปมองหลี่หงเหลียน “เหล่าหลี่ นี่มัน?”
กรรมการคนอื่นๆ ต่างหันไปมองผู้อำนวยการหลี่เต็มสองตา ทุกคนรู้ว่ามีเพียงเธอที่เข้าใจภาษารัสเซีย
แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นกลับเป็นดวงตาของหลี่หงเหลียนที่กำลังเบิกกว้างยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก ไม่ต้องพูดอะไรทุกคนก็เข้าใจทันที!
ยายแกสิ!
ไอ้หนุ่มนี่พูดภาษารัสเซียได้จริงๆ เหรอเนี่ย!?
จางเย่เริ่มพูดรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงของเขาผสมปนเประหว่างความหยิ่งยโสและความเฉยชาไม่ยินดียินร้าย นี่เป็นเพราะว่ากวีบทนี้จำเป็นต้องพรรณนาด้วยอารมณ์เช่นนี้!
บทกวีของกอร์กี้ ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’!
นี่เป็นบทกวีรัสเซียที่ทุกคนในโลกของเขารู้จักดี ถึงขนาดรวมอยู่ในหนังสือเรียนชั้นม.ต้น และบทกวีนี้ก็แสดงถึงความรู้สึกที่จางเย่กำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้ได้อย่างประจวบเหมาะ เขาท่องเสียงดังและรัวเร็ว โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่แทบจะคำรามออกมา!
“Пусть-сильнее-грянет-буря!”
บทกวีจบลงแล้ว!
ทุกคนนิ่งอึ้งอย่างโง่งม!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA : เป็นไงล้าาาาา โดนจางน้อยสวนด้วยกวีรัสเซีย อ่านกี่ครั้งก็ยังชวนอารมณ์ขึ้นจริงๆ นึกถึงชะตากรรมบทต่อๆ ไปแล้ว...ปาดเหงื่อรัวๆ
CM : จริงๆ บทนี้ตอนที่จางเย่ท่องกลอนนกนางแอ่นออกมาประโยคแรก บรรยายไว้ว่าจางเย่เปล่งลมจากจุดตันเถียนด้วยนะ อืมม์ จริงๆ แล้วนี่มันเป็นนิยายกำลังภายในใช่ไหม 5555
TurKish_TEA : นี่ถ้าคุมลมไม่ดีได้ออกทางก้นแน่ 555+


บทที่ 10 กำเนิด‘คนขุดสุสาน’!
------------------------------------------------------------------------------
เฉินเล่อ >> แปล
Pleosuriya >> ตรวจ
CM >> เช็ก + เกลา
********************************
ท้องฟ้านอกอาคารย้อมด้วยสีดำสนิท
ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ห่างจากเที่ยงคืนที่จะออกอากาศรายการสดไม่ถึงครึ่งชั่วโมง!
“ยังไม่ได้อีกงั้นเหรอ?”
“หัวหน้าครับ หาไม่ได้เลย!”
“หาไม่ได้ก็ต้องหาให้ได้! ดูสิว่ากี่โมงแล้ว!”
“งั้น.. งั้นผมจะลองใหม่ จะพยายามให้ดีที่สุด!”
หลายคนในสำนักงานอยู่ทำงานล่วงเวลา คนนับสิบอยู่ในสภาพวิ่งวุ่นหน้ากองเพลิง ถ้าจะใช้สำนวนภาษามาบรรยายภาพตรงหน้าละก็ คงจะเป็นคำว่า — ดิ้นพล่านเหมือนข้าวต้มในหม้อ!
“หัวหน้า” เถียนปินเรียกอย่างใจฝ่อ
จ้าวกั๋วโจวโบกมือไล่ “ไปรอที่ห้องสตูดิโอก่อนเลย!”
หลี่ซื่อกลับเข้ามาในสำนักงานพอดี “ไม่ได้เลยครับ ผมลองติดต่อนิยายลี้ลับไปมากกว่าสิบเรื่อง แต่ก็ถูกเว็บไซต์หรือสถานีวิทยุอื่นซื้อลิขสิทธิ์ไปหมดแล้ว หลายเรื่องที่อยู่ในมือสถานีวิทยุของเหอเป่ยผมก็ลองติดต่อไป ขอเขาออกอากาศร่วม แต่ทางนั้นปฏิเสธกลับมา ที่จริงยังพอมีนิยายสยองขวัญพื้นๆ อยู่หลายเรื่อง แต่เพราะเวลากระชั้นชิดเกินไป เลยยังติดต่อเจ้าของไม่ได้ บางเรื่องก็ไม่รู้ช่องทางติดต่อเลยด้วยซ้ำ”
จ้าวกั๋วโจวตบโต๊ะเสียงดัง “แค่เล่มเดียวยังหาไม่ได้?”
หลี่ซื่อพูดอย่างขมขื่น “นิยายแนวเหนือจริงกำลังขาด ตลาดนิยายยังอยู่ในช่วงตั้งไข่ งานที่เข้าท่ามีอยู่แค่สิบกว่าเรื่อง พวกสถานีวิทยุใหญ่ๆ เหมาไปหมดแล้ว”
บรรณาธิการคนหนึ่งกล่าวว่า “ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด เราคงต้องหยุดออกอากาศสักวันสองวัน ใช้เวลาสองวันนี้ซื้อลิขสิทธิ์ จัดการเรื่องสัญญาให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกอากาศอีกที”
จ้าวกั๋วโจวพูดอย่างเกรี้ยวกราด “รายการนี้ออกอากาศมาห้าปี ไม่เคยงดแม้แต่ครั้งเดียว ถ้ามาหยุดตอนนี้ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ? ยิ่งไปกว่านั้น หลายวันมานี้ทางสถานีได้ยิงโฆษณาผ่านรายการต่างๆ ถึงสามช่องตลอดสามวันว่ารายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ในวันนี้จะมีนิยายใหม่ ใครบ้างไม่รู้ว่าการเล่านิยายออกอากาศน่ะ วันแรกสำคัญที่สุด? ถึงแม้คนฟังจะยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่โหมโฆษณาไปขนาดนี้ วันนี้ต้องมีคนรอฟังอยู่หน้าวิทยุมากกว่าปกติสี่ห้าเท่าแล้ว จะให้หยุดออกอากาศ? พูดออกมาได้ยังไง? ไม่ว่ายังไงรายการวันนี้ก็ต้องออกอากาศให้ได้ ไปลองติดต่ออีกที! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีนิยายลี้ลับเหลือให้เราแม้แต่เล่มเดียว!”
เนื่องจาก ‘เพรียกวิญญาณ’ เป็นนิยายเหนือจริงที่ดังที่สุดในขณะนี้ ทางสถานีที่ต้องการตีเหล็กเมื่อร้อนจึงโหมโฆษณาอย่างหนัก ใครจะไปคิดว่าการโปรโมทครั้งนี้จะย้อนกลับมาเป็นเชือกรัดคอตัวเอง!
เถียนปินกระซิบเสียงเบา “ถ้าเราทำไม่ทันจริงๆ อย่างนั้น...”
จ้าวกั๋วโจวตะโกน “ไม่ทันก็ต้องทัน! นายเป็นคนก่อเรื่อง นายก็ต้องเช็ดก้นตัวเอง!”
เถียนปินไม่กล้าส่งเสียงต่อ เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เขารู้สึกกดดันอย่างยิ่ง อยากอาละวาดแต่ก็ไม่กล้าระบาย ใครจะรู้ว่ามันจะบังเอิญแบบนี้ ถ้าเขาไม่ลื่นล้มเพราะฝาข้าวกล่อง หน้าต่างข้อความของประธานหลี่ก็คงไม่ปิดไป ข้อความตอบกลับก็คงไม่ผิดพลาด ถ้าเขาไม่ได้ชนถูกเพื่อนร่วมงานจนล้ม ก็ไม่มีทางที่จะเลือกชื่อผิดคน และถ้าหลอดไฟไม่ได้ระเบิดลงมาใส่หลี่ซื่อ เขาก็คงไม่พลาดจนกดปุ่มส่งข้อความออกไป
ตั้งแต่เกิดมาเถียนปินไม่เคยโชคร้ายหนักขนาดนี้มาก่อน แต่กลับเกิดเรื่องบังเอิญติดๆ กันขนาดนี้ได้ เขาเองยังรู้สึกว่ามันประหลาดเกินไปแล้ว! ตอนนี้รายการเกิดข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ เถียนปินก็อาจจะต้องเผชิญบทลงโทษตามมาอีกเป็นพรวน เขาไม่รู้ว่าตัวเองไปล่วงเกินเทพสวรรค์ชั้นไหนเข้า ทำไมถึงได้เล่นงานเขา? เถียนปินรู้สึกเหมือนเจอผีเมื่อหันไปเห็นจางเย่ ตั้งแต่ทะเลาะกับจางเย่เขาก็มีเรื่องโชคร้ายตลอด!
……
ใกล้เที่ยงคืนแล้ว
สตูดิโอออกอากาศสดหมายเลขห้า
ช่องวรรณกรรมใช้สตูดิโอแห่งนี้ออกอากาศสดโดยเฉพาะ อุปกรณ์เพียบพร้อมครบครัน
จางเย่และเจ้าหน้าที่อีกหนึ่งคนเข้าไปตรวจสอบอุปกรณ์ คนหนึ่งลองหูฟัง จางเย่ลองเสียง ยังเหลือเวลาอีกสิบนาที เริ่มนับถอยหลังเข้าสู่การออกอากาศสดแล้ว แต่เมื่อไม่มีลิขสิทธิ์นิยาย การออกอากาศสดก็ดำเนินไปไม่ได้ จะให้พูดอะไรล่ะ? นี่ไม่ใช่รายการทอล์คโชว์ที่จะขุดเรื่องอะไรก็ได้ขึ้นมาพูด แต่เป็นรายการเล่าเรื่องผี ทุกคนที่เปิดวิทยุภาคดึกมาก็เพื่อฟังเรื่อง หากไม่มีนิยายจริงๆ มาเล่า ต้องไม่ดีแน่
ตรงข้ามกับสตูดิโอเป็นห้องเก็บเสียงที่ถูกกั้นด้วยกระจกใส ซึ่งปกติจะเป็นที่นั่งของคนรับโทรศัพท์ หลังจากได้รับสัญญาณโอเค จางเย่จึงเดินเข้าไป จ้าวกั๋วโจว เถียนปินและคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามาตามลำดับ
ผู้ช่วยสาวร้องเตือน “เหลืออีกสามนาที”
จ้าวกั๋วโจวหันไปทางเถียนปิน “เข้าไป!”
เถียนปินไส้บิดจนหน้าเขียว “หัวหน้า ผม...ผมจะเข้าไปได้ยังไง? ไม่มีนิยาย ผมเล่าไม่ได้นะ!”
จ้าวกั๋วโจวที่รู้สึกกดดันอย่างหนักหน่วงในตอนนี้ตวาดลั่น “คิดว่าฉันไม่รู้หรือยังไงว่าไม่มีเรื่องเล่าไม่ได้น่ะ! แต่ตอนนี้จะให้ทำยังไง? หา! นายบอกมาสิว่าจะให้ฉันทำยังไง!” แล้วชี้นิ้วไปที่ห้องสตูดิโอย้ำอีกครั้ง “รีบเข้าไปได้แล้ว! เวลาออกอากาศของรายการคือหนึ่งชั่วโมง! นายเข้าไปด้นสดให้ฉันซะ!”
“ตั้งหนึ่งชั่วโมง ผมด้นสดไม่ได้หรอก” เถียนปินเป็นตายก็ไม่ยอมเข้า
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากัน จนป่านนี้ยังแก้ปัญหาไม่ได้เลย!
ผู้ช่วยสาวมองดูเวลา “เหลืออีก 1 นาที...59 วินาที...58 วินาที...”
หวังเสียวเหม่ยดาวเด่นแห่งช่องวรรณกรรมผู้เป็นเสาหลักของช่อง ขณะนี้อยู่ในห้องด้วย เมื่อเห็นเถียนปินไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปนั่งประจำที่ เธอจึงเอ่ยปากสั่งสอน “เร็วเข้า! ถ้านายไม่แม้แต่จะเข้าไปออกอากาศรายการของตัวเองล่ะก็ รายการได้พังแน่ๆ! คิดดูให้ดี!”
หัวหน้าระดับล่างคนหนึ่งของช่องวรรณกรรมพูดเช่นกัน “เข้าไปก่อนแล้วค่อยพูด!”
เถียนปินยังไม่ยอมขยับแม้แต่ก้าวเดียว สีหน้าช่างดูน่าอนาถนัก!
ผู้ช่วยสาวรีบรายงานเวลาอีกครั้ง “เหลืออีก 10 วินาที… 9 วินาที...”
ตอนนั้นเอง จางเย่กัดฟันกรอดก่อนตัดสินใจ นายไม่ทำ? นายไม่ทำงั้นฉันทำเอง! ตัวเขาเองไม่ใช่เพิ่งกลุ้มใจที่ไม่ได้จัดรายการหรอกหรือ? นี่แหละโอกาสสำหรับตัวเขามาถึงแล้ว! ไม่มีลิขสิทธิ์นิยาย? จางเย่นึกออกแล้ว เขาจำได้ว่าโลกใบนี้ไม่มีนิยายแนวปล้นสุสานเลย! แม้จะไม่รู้ว่านิยายจากโลกของเขาจะใช้ในโลกนี้ได้ไหม แต่อย่างน้อยก็ต้องลองดู!
ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ขณะที่ผู้ช่วยสาวนับเวลาถอยหลังไปเรื่อยๆ จางเย่เดินสามก้าวและต่ออีกสองก้าวเข้าห้องสตูดิโอถ่ายทอดสด หย่อนก้นลงบนเก้าอี้ กดปุ่มเปิดเสียงบนแผงควบคุมและสวมหูฟังบนศีรษะ
ทุกคนพากันปากอ้าตาค้าง!
“จางน้อย!”
“เธอทำอะไร?”
“เธอเข้าไปทำไม?”
ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าจางเย่กำลังจะทำอะไร สคริปต์นิยายสักคำเดียวก็ยังไม่มี แล้วจะจัดรายการได้ยังไง? จะออกอากาศสดยังไง? คิดจะพูดสดๆ เลยหรือ?
มีเพียงเถียนปินเท่านั้นที่ถอนหายใจอย่างโล่งอก รู้สึกว่าโชคดีที่รอด
สามวินาที สองวินาที หนึ่งวินาที การออกอากาศสดเริ่ม!
มาถึงขั้นนี้ ใครก็ไม่สามารถเข้าไปดึงตัวจางเย่ออกมาได้แล้ว จ้าวกั๋วโจวและพวกต่างรู้สึกเหมือนใจกระดอนมาจุกในคอหอย! จางเย่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานแค่ไม่กี่วันจะแก้สถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ได้อย่างไร? อาจจะทำให้ปัญหายุ่งหนักยิ่งกว่าเดิมก็ได้!
ปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตฟ้าเถอะ
จ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ ได้แต่ยอมแพ้!
จางเย่ดูภายนอกสงบนิ่ง แต่อันที่จริงยังรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย พูดอย่างใจเย็น “สวัสดีครับผู้ฟังทุกท่าน นี่คือรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ผมจางเย่ดีเจของค่ำคืนนี้ครับ นิยายเรื่องเก่าที่ทุกคนชื่นชอบได้ปิดม่านลงไปแล้ว วันนี้เราจะต้อนรับผลงานเรื่องใหม่กันนะครับ — ‘คนขุดสุสาน’! ”
คนขุดสุสาน?
มันอะไรกันน่ะ?
จ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ ต่างงงงวย!
จางเย่ปรับโทนเสียง พูดด้วยเสียงทุ้มลึก “บทนำ การปล้นสุสานไม่ใช่งานเลี้ยงมื้อค่ำ ไม่ใช่การเขียนกวีวรรณกรรม ไม่ใช่การวาดภาพเย็บปักถักร้อย มันไม่ได้เป็นงานที่ละเอียดอ่อน ผ่อนคลายไม่กินแรง ปราณีต นุ่มนวล น่าหลงใหลหรือน่าเคารพนับถือแต่อย่างใด การปล้นสุสานเป็นทักษะเฉพาะ ทักษะแห่งการทำลายล้าง...” จางเย่เล่าอย่างต่อเนื่องไม่เร็วไม่ช้า “เรื่องทั้งหมดนี้เริ่มขึ้นจากหนังสือขาดๆ ที่ปู่ของผมทิ้งไว้ให้ หนังสือ ‘ศาสตร์ลับฮวงจุ้ยหยินหยางสิบหกอักษร’ หนังสือขาดๆ เล่มนี้ไม่รู้ว่าครึ่งหลังถูกฉีกทิ้งไปได้อย่างไร เหลือไว้เพียงส่วนแรกที่กล่าวถึงศาสตร์ลับแห่งฮวงจุ้ยเท่านั้น ข้อความในหนังสือกว่าครึ่งกล่าวถึงเคล็ดวิชาในการอ่านฮวงจุ้ยและโครงสร้างของสุสาน” ตัวอักษรหนักแน่นมั่นคง สำนวนภาษาก็เช่นกัน
เหตุผลที่จางเย่เลือกนวนิยายเรื่องนี้เป็นเพราะหนึ่ง ‘คนขุดสุสาน’ ไม่มีตัวตนในโลกใบนี้ สองหนังสือเรื่องนี้โด่งดังมากทั้งในด้านยอดขายและผลตอบสนอง ในโลกของจางเย่สมัยนั้นนี่เป็นเรื่องอันดับหนึ่งไม่มีสอง ไม่เพียงแค่เหนือกว่านิยายแนวเหนือจริงเรื่องอื่นๆ เท่านั้น เทียบกับนิยายรักกระแสตลาดก็ยังเหนือกว่ามากมาย สามเป็นเพราะว่าในสมัยที่เขาฝึกอ่านบทและท่องจำนั้น เขาใช้หนังสือเล่มนี้ในการฝึกฝน ดังนั้นจึงยังจดจำเนื้อเรื่องในช่วงต้นของหนังสือได้เป็นอย่างดี ต่อให้มีข้อผิดพลาดหรือตกหล่นไปบ้างก็จะไม่ใช่จุดสำคัญ ไม่มีผลต่อเนื้อเรื่องหลัก
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


บทที่ 7 : วันแรกของการทำงาน
TurKish_TEA >> แปล + เช็ก + เกลา
CM >> ตรวจ
********************************
วันจันทร์
เทพแห่งท้องฟ้าคงจะอารมณ์ไม่ดี วันนี้หมอกจึงลงหนัก
นี่เป็นวันแรกที่จางเย่จะเริ่มงาน เขาสวมสูทผูกเนคไทเรียบร้อย ก้าวอย่างมาดมั่นเข้าไปยังสถานีวิทยุนครหลวงอีกครั้ง และเดินหาออฟฟิศของช่องวรรณกรรมจนพบที่ชั้นบน สถานีวิทยุของพวกเขากระจายเสียงคลอบคลุมเขตจิงจินจี้*เป็นหลัก แต่หลายเมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือก็สามารถรับคลื่นสัญญาณได้เช่นกัน แม้ว่าจะไม่สามารถเทียบกับสถานีวิทยุส่วนกลางได้ แต่ถ้าเทียบกับสถานีท้องถิ่นในระดับเดียวกันแล้ว จำนวนผู้ฟังถือว่าเหนือกว่ามาก
ที่ห้องหัวหน้า
จางเย่เคาะประตูเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงจากข้างใน “เข้ามาได้” จึงผลักประตูเข้าไป คนที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานเป็นคนที่จางเย่พบตอนสัมภาษณ์งาน ชื่อว่าจ้าวกั๋วโจวอายุสี่สิบกว่าปี และยังเป็นคนดูแลรับผิดชอบช่องวรรณกรรมของสถานีวิทยุอีกด้วย ตำแหน่งนี้ในเมืองหลวงและหลายๆ เขตเรียกกันทั่วไปว่าผู้อำนวยการ แน่นอนว่ามีข้อยกเว้นเป็นบางที่ เช่นทางเซียงหนาน เซียงเป่ยจะเรียกว่า ‘ผู้ตรวจการ’
“หัวหน้า”
“จางน้อยมาแล้ว นั่งลงสิ เตรียมเอกสารมาครบใช่ไหม?”
“ครบครับ”
“ดีเลย เดี๋ยวแผนกบุคคลจะทำเอกสารเข้าทำงานให้ แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ดื่มน้ำดื่มท่าให้เรียบร้อยเสียก่อน เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปแนะนำกับทุกคนในออฟฟิศ”
“ขอบคุณครับ รบกวนคุณด้วยนะครับ”
จางเย่ค่อนข้างใส่ใจและระมัดระวัง แม้แต่กับบทสนทนาทั่วไป
หลังจากนั้น จ้าวกั๋วโจวก็เดินยิ้มพาจางเย่ไปยังช่องวรรณกรรม ออฟฟิศของช่องอยู่บนชั้นเดียวกันนี่เอง พื้นที่กว้างขวาง มีโต๊ะทำงานสามถึงสี่สิบตัว อาจเป็นเพราะรายการของวันนี้อัดเทปล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงไม่ได้อยู่ในสภาวะเร่งรีบแต่อย่างใด พวกที่เล่นเกมก็เล่นเกมไป พวกที่ชอบคุยก็จับกลุ่มคุยกัน จนเมื่อเห็นหัวหน้าเดินเข้ามา พวกเขาจึงวางเกมในมือลง วงสนทนาก็หยุดคุยเช่นกัน
“หัวหน้า”
“หัวหน้าอรุณสวัสดิ์ครับ/ค่ะ”
ทุกคนกล่าวทักทาย
จ้าวกั๋วโจวพยักหน้าให้พลางตบไหล่จางเย่ “ทุกคนหยุดสักเดี๋ยว ฉันจะแนะนำเพื่อนร่วมงานใหม่ให้รู้จัก นี่คือจางเย่ เพิ่งเรียนจบจากวิทยาลัยการสื่อสารกระจายเสียง คณะวิทยุและโทรทัศน์กระจายเสียง เขาจะมาร่วมงานกับพวกเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอให้ทุกคนต้อนรับด้วย” มหาวิทยาลัยการสื่อสารมวลชนนั้นแต่ก่อนคือวิทยาลัยการสื่อสารกระจายเสียงนครหลวง เพิ่งเปลี่ยนชื่อได้ไม่นาน ดังนั้นหลายคนจึงยังติดปากเรียกด้วยชื่อเก่า “...ที่นี่มีบางคนเป็นศิษย์เก่าสถาบันเดียวกับจางน้อย เท่ากับเป็นรุ่นพี่โดยตรง ฝากทุกคนช่วยกันดูแลคนใหม่ด้วยนะ”
เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย บางคนมองมาอย่างกังขา
จางเย่ฉวยโอกาสนี้กล่าวทักทายและแนะนำตัวพอสังเขป
จากนั้นจ้าวกั๋วโจวก็หันไปเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอายุไล่เลี่ยกับจางเย่หรือถ้าแก่กว่าก็คงแค่ไม่กี่ปี อย่างไรก็ตาม หากเทียบหน้าตากันแล้ว เขาหล่อเหลากว่ามากนัก “เถียนปิน เธอเป็นดีเจเหมือนกัน ช่วงนี้ช่วยดูแลจางน้อย สอนให้เขาคุ้นเคยกับงานด้วยนะ”
เถียนปินเข้ามาจับมือทักทายจางเย่ “สวัสดีจางน้อย ถ้าสงสัยอะไรก็ถามฉันได้เลย”
จางเย่รีบเขย่าตอบด้วยสองมือทันที “พี่เถียน ต่อไปคงต้องรบกวนพี่แล้ว”
จ้าวกั๋วโจวหันมาพูดกับจางเย่ “เสี่ยวเถียนเป็นดีเจรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ เรียนรู้ฝึกฝนจากเขาไว้จะเป็นประโยชน์ต่อเธอมาก” ก่อนหน้านี้ช่องวรรณกรรมที่โลกเดิมของจางเย่ก็มีรายการเล่าเรื่องผีเหมือนกัน แต่ชื่อรายการต่างออกไป คงถูกแหวนเกมเปลี่ยนแปลงไปนั่นเอง
หลังจบการแนะนำตัว จางเย่ไปจัดการเอกสารเข้าทำงาน กว่าทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยก็สิบโมงครึ่งแล้ว จากนั้นจึงกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองตรงมุมห้อง ปกติแล้วโต๊ะมุมห้องจะเป็นทำเลยอดนิยมของใครหลายคน เพราะหลบเลี่ยงสายตาเจ้านายได้ดีทำให้อู้งานได้ ทว่ามุมที่จางเย่ได้ไม่เป็นเช่นนั้น เพราะหนึ่งมันอยู่ใกล้ประตูเข้าออก และสองมันอยู่ติดกับเครื่องกดน้ำดื่ม จึงมีผู้คนแวะเวียนมายังตรงนี้บ่อยครั้ง ในฐานะเด็กใหม่จางเย่ไม่มีทางเลือกมากนัก ถึงแม้ว่าตำแหน่งดีเจจะได้เงินเดือนสูงกว่าเลขานุการหรือบรรณาธิการในออฟฟิศ แต่เด็กใหม่ก็คือเด็กใหม่ ไม่มีที่นั่งเหลือให้เลือกได้
เถียนปินนั่งอยู่ตรงข้ามเขาโดยมีบอร์ดคั่นระหว่างกลาง
จางเย่ได้แต่มองไปรอบๆ อย่างไม่มีอะไรทำ ไม่มีใครให้งานเขาทำเลย เขาลุกขึ้นไปถาม “พี่เถียน พี่ว่าผมควรเริ่มทำหรือเรียนรู้อะไรก่อนดี?”
เถียนปินเหลือบมองเขา แต่สีหน้าของเถียนปินกลับไม่เหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าหัวหน้าอีกต่อไป บอกอย่างไม่สนใจไยดี “นายก็ทำตัวให้คุ้นเคยไปก่อนสิ”
“อ้อ” จางเย่ไม่ถามอะไรอีกต่อไป
พักเที่ยงที่ห้องอาหารของสถานี จางเย่ใช้โอกาสนี้ทักทายเพื่อนร่วมงานในแผนก “สวัสดีพี่สาวหวัง ผมเพิ่งมาใหม่ ขอฝากตัวด้วยครับ”
หวังเสียวเหม่ยกวาดตามองหน้าของเขา ส่งเสียงอืมในลำคออย่างไร้ท่าที ก่อนหันไป
จางเย่ตั้งใจจับมือทักทายกับเธอ ผลลัพธ์กลับต้องเก้อกระดากเสียเอง
ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มจับความได้จากที่ทุกคนพูดคุยสนทนากันว่า หวังเสียวเหม่ยที่อายุประมาณสามสิบปีคนนี้ เป็นเดือนในหมู่ดาวของออฟฟิศ เป็นพี่สาวอันดับหนึ่งของช่องวรรณกรรม เธอเป็นผู้จัดรายการ ‘พูดคุยรอบโลก’ ที่มียอดผู้ฟังสูงสุดในช่องของพวกเขา เป็นรายการที่เกี่ยวกับมนุษยชาติและประวัติศาสตร์ โดยหยิบยกทั้งอดีตและปัจจุบันมาพูดคุยกัน หวังเสียวเหม่ยเป็นผู้จัดรายการที่เก่งและหน้าตาดี อันที่จริงเธอไม่ได้สวยจนน่าตื่นตะลึงเหมือนเหราอ้ายหมิ่น แต่ทุกคนที่เห็นต่างต้องยอมรับว่าเธอเป็นคนสวย เพียงแต่จางเย่ไม่ได้หลงใหลไปกับเธอ เพราะแม้ว่าหวังเสียวเหม่ยจะหน้าตาดี แต่กลับไม่มีเอกลักษณ์โดดเด่น ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจ เทียบกับคุณน้าเจ้าของห้องของเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ตลอดทั้งวันจางเย่พยายามพูดคุยทักทายสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ แต่ดูเหมือนจะไร้ผล ราวกับว่าไม่มีใครอยากผูกมิตรกับเขาเลย เหมือนเป็นเพียงส่วนเกิน
เถียนปินก็คนหนึ่งแล้ว
หวังเสียวเหม่ยก็อีกคน
จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานจางเย่จึงรู้สาเหตุ เมื่อบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างพนักงานรับโทรศัพท์กับเถียนปินและสาวสวยคนหนึ่งเข้า สาวสวยคนนี้น่าจะเป็นภรรยาของเถียนปินเสียด้วย ดูจากการที่ทั้งสองจับมือถือแขนกัน เธอคงมาหาสามีหลังจากเลิกงาน
“พี่เถียน จางเย่คนนั้นถูกรับเข้ามาได้ยังไงกันน่ะ?” พนักงานรับโทรศัพท์ถาม
เถียนปินเบ้ปากพลางส่ายหัว “ใครจะไปรู้ล่ะ แค่เห็นหน้าฉันก็ให้ตกแล้ว”
พนักงานรับโทรศัพท์ถอนใจ “นั่นน่ะสิ หน้าตาอย่างนั้นรับเข้ามาเป็นดีเจได้ยังไง? ไม่รู้ว่าทางช่องคิดอะไรอยู่ เป็นฉันยังดีเสียกว่า”
เถียนปินสำทับ “จางเย่ไม่มีวันดังได้แน่นอน”
พนักงานรับโทรศัพท์กล่าวต่อ “อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องดังไม่ดังเลย จะได้จัดรายการหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ ทุกรายการของช่องวรรณกรรมต่างก็มีดีเจประจำอยู่แล้ว อย่างมากเขาก็เป็นได้แค่ตัวสำรองเอาไว้เผื่อใครลาใครป่วยเท่านั้น คิดเหรอว่าเขาจะได้จัดรายการน่ะ? รอยันปีหน้าก็ยังไม่ได้ทำหรอก เหอะ นี่ถ้าไม่เป็นเพราะดีเจตัวสำรองคนก่อนถูกย้ายไปช่องข่าว คนหน้าตาอย่างนั้นคงไม่มีวันได้มาทำงานในช่องวรรณกรรมหรอก”
ภรรยาของเถียนปินเหยียดยิ้ม “กระทั่งคนอย่างนั้นยังถูกจ้างเนี่ยนะ? น่าตลกจริงๆ”
เถียนปินกล่าวต่อ “หัวหน้ายังใช้ฉันสอนงานด้วยอีก ดูสิฉันมีเวลาที่ไหนกัน”
ภรรยาเขาพูด “ก็ไม่ต้องไปสนใจเขาสิ ถ้าเขาไม่มีรายการเป็นของตัวเอง เดี๋ยวทางสถานีก็ย้ายเขาไปแผนกอื่นเองแหละ”
ทั้งสามคนเดินไปคุยไป ไม่สังเกตว่าจางเย่ที่อยู่ตรงทางเข้าตึกพลอยได้ยินไปด้วย นินทาฉันลับหลังเรอะ? อยากให้ฉันโดนย้ายออกไป? คนพวกนี้มันเป็นอะไรกันวะเนี่ย! เห็นชัดว่าพนักงานรับโทรศัพท์อิจฉาความโชคดีของจางเย่ ส่วนดีเจคนอื่นๆ ต่างก็ไม่คิดว่าจางเย่จะประสบความสำเร็จ ในสายตาของพวกเขาจางเย่เป็นแค่ดีเจสำรอง ไม่ได้แตกต่างไปจากตัวสำรองทั่วไป เมื่อเป็นแบบนี้ จึงไม่มีใครในช่องวรรณกรรมสนใจเขา
ใครบอกพวกนายว่าฉันจะไม่ดัง?
ใครบอกพวกนายว่าฉันจะไม่ได้จัดรายการ?
คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้พวกนายแหกตาดูฉันใหม่!
ผู้คนไล่ตามชื่อเสียงและทรัพย์สินเพื่อชีวิตตนเอง จางเย่ไม่ได้โลภแบบนั้น เขาต้องการเพียงชื่อเสียงไม่ใช่เงินทอง เขาจะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อโด่งดังให้ได้ เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายสูงสุดที่แหวนเกมตั้งไว้ นั่นก็คือ “ได้เป็นซูเปอร์สตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก”! ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น เขายอมละทิ้งทุกสิ่งเพื่อไขว่คว้าหาชื่อเสียง ไม่เชื่อหรอกว่าจะทำมันไม่ได้! ส่วนเรื่องอื่นๆ อย่างพวกเงินทองน่ะเหรอ? หึ เรื่องเงินจะสักเท่าไรเชียว มันจะไปเทียบกับชื่อเสียงได้ยังไง? เขาไม่แยแสเรื่องขี้ผงพรรค์นั้นหรอก ไม่สนใจเรื่องเงินเลยแม้แต่น้อย ไม่สนใจจริงๆ….
เอ๋ เดี๋ยวนะๆ!
จางเย่ชะงักกึกตรงทางเข้าทิศตะวันตกของสถานีรถไฟ ก่อนยื่นเท้าไปเหยียบของบางอย่างไว้ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนสังเกต ก็ก้มลงเก็บเงินสิบเฟิงที่ไม่รู้ใครทำตกไว้ใส่กระเป๋าอย่างเนียนๆ ก่อนออกเดินต่อ
จริงสิ เมื่อกี้พูดถึงไหนนะ?
อ้อ ใช่แล้ว! ใครบอกว่าฉันจะไม่ได้จัดรายการ? หา? ใครบอกพวกนายแบบนั้น?
(* ผู้แปล: เขตจิงจินจี้ หมายถึงเขตเศรษฐกิจตอนเหนือของประเทศจีน ครอบคลุมนครปักกิ่ง นครเทียนจิน และมณฑลเหอเป่ย)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA : เจอคำว่า เครื่องกดน้ำแล้วคิดถึงตอนนั้นแฮะ ยังคงเข้าใจว่าเป็นลานน้ำพุ จน CM เข้ามาถึงรู้ว่าเป็นเครื่องกดน้ำต่างหาก ลั่นมั่กกกกกก 55555
Teepo_V : -/////-”


บทที่ 8 ลองใช้ “สติกเกอร์โชคร้าย”!
------------------------------------------------------------------------------
CM >> แปล
Pleosuriya >> ตรวจ
CM >> เช็ก + เกลา
********************************
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
ช่วงเที่ยง จางเย่นั่งกินอาหารกลางวันที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
มื้อเที่ยงของเขาคือซาลาเปา ซาลาเปา และก็ซาลาเปา ซาลาเปาสามลูกอิ่มท้องพอดี
หลังจากสำรวจอยู่หลายวัน จางเย่ก็เริ่มคุ้นเคยกับงาน อุปกรณ์เครื่องใช้ และสายสัมพันธ์ของคนในแผนก ชายหนุ่มได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรค่อนข้างมาก แม้จะต้องเรียนรู้ทุกอย่างนี้ด้วยตัวเอง คนที่หัวหน้ามอบหมายให้ดูแลเขาอย่างเถียนปินกลับเพิกเฉยไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง หลังจากคุ้นเคยสภาพแวดล้อมในที่ทำงาน จางเย่ก็ได้แต่ทำงานจุกจิกขณะที่เฝ้ารอคอยโอกาส จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มยังไม่ได้จัดรายการเลย ถ้ามีโอกาสได้เป็นดีเจสำรองก็คงจะดี ทว่าบรรดาผู้จัดรายการทั้งแปดเก้าคนนั้น แต่ละคนสุขภาพแข็งแรงไร้โรคภัย ไม่มีใครโดนรถชนหรือว่าโดนไฟดูดบ้างเลย เฮ้อ
“จางน้อย” มีคนเรียกเขาจากด้านข้าง
จางเย่หันมาพูดด้วยท่าทีไม่เร่งรีบ “มีอะไรเหรอ?” เขาจำความรู้สึกแรกเมื่อเห็นหน้าคนๆ นี้ได้ว่าเขาตกใจมาก พริบตานั้น ในหัวจางเย่ผุดคำพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาทันที — ในที่สุดเอเลี่ยนก็บุกโลกแล้ว!
จริงๆ นะ คุณต้องมาเห็นว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง ด้วยตัวเอง!
ผู้ชายคนนี้มีชื่อว่าหลี่ซื่อ เป็นชื่อที่บ้านๆ สุดๆ คู่กับจางซานและเสี่ยวหมิง สามชื่อสุดโหลที่ทุกคนต่างรู้จัก สาเหตุที่จางเย่อคติกับคนผู้นี้เป็นเพราะวันนั้น คนที่นินทาเขากับคู่ผัวเมียเถียนปินก็คือพนักงานรับโทรศัพท์คนนี้นั่นเอง ตอนนั้นหมอนี่วิจารณ์ว่าจางเย่หน้าตาน่าเกลียด จางเย่คิดดูแล้วก็แทบจะอดหัวเราะไม่ได้ คนพูดนี่ท่าทางจะไม่เคยส่องกระจกดูหน้าตัวเองเลย หน้าอย่างฉันดูยังไงก็เรียกได้ว่าปกติธรรมดา ส่วนนาย? นึกแล้วนึกอีกก็คงมีแต่กลอนบทนี้แหละที่จะบรรยายได้!
นายเปรียบเหมือนก้อนเมฆบนท้องฟ้า
นายเปรียบเหมือนหมอกควันอันหนาแน่น
นายเปรียบเหมือนจันทร์สว่างแสนเรืองรอง
นายเปรียบเหมือนฝุ่นละอองในสายลม
-อืม ไม่ว่ายังไงก็ไม่เหมือนคนนั่นแหละ
หลี่ซื่อวางปึกกระดาษ A4 ลง “พี่เถียนจะเปิดตัวนิยายเรื่องใหม่ในรายการภาคดึกคืนนี้ เรื่องสุดท้าย ‘ปีศาจร้ายศูนย์นาฬิกา’ เพิ่งออกอากาศจบไปเมื่อวาน วันนี้เราจะเริ่มเรื่อง ‘เพรียกวิญญาณ’ ที่เพิ่งได้ลิขสิทธิ์มาอาทิตย์ที่แล้ว ตามแผนที่วางไว้จะมีทั้งหมด 50 ตอน นี่เป็นสคริปต์ของสองตอนแรก” โดยปกติคนรับสายโทรศัพท์จะทำหน้าที่คัดกรองสายของผู้ฟังที่โทรเข้ามาในช่วงรายการสด แต่ทุกวันนี้รายการส่วนใหญ่อัดเทปไว้ล่วงหน้า งานคนรับสายโทรศัพท์จึงกลายเป็นเตรียมสคริปต์สำหรับรายการไปแทน รายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ของเถียนปินใช้สคริปต์ที่เขาเป็นคนดัดแปลงแก้ไข ซึ่งเขาก็เขียนสัญลักษณ์และการตรวจทานไว้เสมอ
จางเย่พูดกลับ “แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?”
หลี่ซื่อมองเขา “นายช่วยพี่เถียนปรับแก้เนื้อหาในบางย่อหน้าด้วย บางส่วนมันเกี่ยวพันกับ เรื่องการเมืองนิดหน่อย งานตีพิมพ์กับการออกอากาศมันไม่เหมือนกัน เลยต้องปรับแก้ไปตามกฎระเบียบ อ้อ อีกอย่างฉันต้องทำหมายเหตุประกอบแล้วก็งานอื่นๆ ด้วย รายการคืนนี้จะออกอากาศสด เวลาไม่พอแล้ว”
จางเย่ถูกหัวหน้าสั่งให้เรียนรู้งานจากเถียนปิน งานนี้เขาเลยปฏิเสธไม่ได้ ต้องรับมันมาทำ
ช่วงบ่ายใกล้จะถึงเวลาเลิกงาน
จางเย่ที่ต้องปรับแก้ไขบทก็เท่ากับได้อ่านบทแรกๆ ของนิยายเรื่องนี้ไปด้วย เขารู้สึกว่ามันค่อนข้างธรรมดาและมีพล็อตเรื่องที่ซ้ำซากจำเจ จากที่เขาเข้าใจ ‘เพรียกวิญญาณ’ เป็นนิยายแนวลึกลับเหนือธรรมชาติที่ดังมากในช่วงนี้ ต้นฉบับตัวจีนย่อขายดีเป็นบ้าเป็นหลัง แต่ทว่า เมื่อเทียบกับนิยายเหนือธรรมชาติแนวปล้นสุสานที่จางเย่รู้จักแล้วกลับห่างชั้นกันไกล นิยายแนวเหนือจริงของโลกนี้สู้นิยายปล้นสุดสานไม่ได้เลยทั้งในแง่ของความสนุกและความลึกลับซับซ้อนตลอดทั้งเรื่อง เมื่อจางเย่ลองเช็คดูบนอินเทอร์เน็ตก็พบว่าโลกนี้ไม่มีงานแนวปล้นสุสาน ยังไม่มีใครเขียนเรื่องแนวนี้ ตลาดนิยายก็ยังอยู่ในช่วงตั้งไข่ ขาดความแปลกใหม่หลากหลาย
ทันใดนั้นเถียนปินก็มาถึงที่ทำงานซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับรายการภาคดึก ดีเจที่มีรายการออกอากาศสดมักจะมาทำงานเอาช่วงบ่ายหรือเย็นไปเลย
จางเย่ยื่นสคริปต์ให้เขา “แก้เสร็จเรียบร้อยแล้ว” เดี๋ยวนี้เขาไม่เรียกเถียนปินว่า ‘พี่เถียน’ อีกแล้ว ตามนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นส่วนตัวของเขา
“หลี่ซื่อให้นายทำงั้นเหรอ?” เถียนปินหยิบมาอ่านแล้วกล่าว “อืม ใช้ได้ เปลี่ยนเป็นแบบนี้ก็ได้” แต่ไม่พูดขอบใจหรือชมสักคำ
หลี่ซื่อเดินเข้ามาพูดคุยเรื่องสคริปต์กับเถียนปินต่อ
ขณะที่จางเย่กำลังเก็บของเตรียมจะเลิกงาน โอกาสที่เขารอคอยมากว่าหนึ่งอาทิตย์ก็มาถึง
ผู้ช่วยจากฝ่ายบรรณาธิการเดินมาหาจางเย่ เมื่อเห็นชายหนุ่ม ชายวัยกลางคนก็รีบหยุดเขาไว้ “จางน้อย จะกลับแล้วเหรอ?”
จางเย่ตอบรับ “ใช่ครับ”
ผู้ช่วยกล่าวต่อ “รอก่อนนะ มีอะไรให้ช่วยหน่อย”
“ไม่ต้องเกรงใจครับ จะให้ผมทำอะไรบอกมาได้เลย” เด็กใหม่จะต้องมีความทรหดอดทน จางเย่เข้าใจกฎข้อนี้ดี
ผู้ช่วยคนนั้นมองดูแฟ้มเอกสารในมือ “คืนนี้นอกจาก ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ที่จะออกอากาศสดบทแรกแล้ว ยังจะมีอีกรายการหนึ่ง เป็นรายการสัมภาษณ์นาทีทอง เราเพิ่งเชิญแขกมาได้ ทางนั้นอยากได้ดีเจชั่วคราวมาช่วยเสริมบรรยากาศ ช่องวรรณกรรมตอนนี้มีนายเป็นดีเจสำรองเพียงคนเดียว อืม ฉันไม่แน่ใจว่านายจะทำได้รึเปล่านะ เพราะนายก็เพิ่งเข้ามาทำงานได้อาทิตย์เดียวเอง อาจยังขาดประสบการณ์อยู่บ้าง ถ้าเป็นการอัดรายการก็ยังหยุดได้ ผิดพลาดก็แก้ไขอัดซ้ำตัดต่อได้ แต่ออกอากาศสดทำไม่ได้ ถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมาก็จะยุ่งยากไปหมด ฉันเลยต้องมาถามก่อน”
จางเย่รับปากทันที “ผมไม่มีปัญหาครับ ตอนนี้ก็คุ้นเคยกับงานเรียบร้อยแล้ว คุณไว้ใจผมได้เลย!” นี่แหละสิ่งที่เขาเฝ้ารอ!
ผู้ช่วยจากฝ่ายบรรณาธิการยังลังเลจึงหันไปถามเถียนปินที่อยู่ข้างๆ “อาจารย์เถียน คุณเป็นคนสอนงานจางน้อยใช่ไหม? คิดว่าเขาทำได้หรือเปล่า? ถ้าคุณคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรฉันจะให้เขาลองดู นี่คนจากรายการก็เร่งฉันมา อีกไม่นานก็จะถึงเวลาออกอากาศแล้ว ต้องรีบเตรียมตัวให้พร้อม”
จางเย่มองเถียนปินอย่างคาดหวัง
จางเย่ถูกจ้างมาเป็นดีเจ สักวันก็ต้องได้จัดรายการอยู่แล้ว และตอนนี้โอกาสมาอยู่ตรงหน้า โดยทั่วไปก็ไม่น่าจะมีใครขวาง น่าจะออกปากสนับสนุนด้วยซ้ำ
แต่ทว่า การตอบสนองของเถียนปินกลับผิดความคาดหมายของหลายคน เขาเงียบไปหลายวินาที ขมวดคิ้วก่อนบอก “เขาเพิ่งจะเข้ามาและยังไม่คุ้นเคยดี อย่าเพิ่งดีกว่านะ”
อย่าดีกว่า?
ผู้ช่วยฝ่ายบรรณาธิการงงไปเช่นกัน ได้แต่ครางในลำคอ
จางเย่ที่ได้ยินก็รู้สึกไม่พอใจ "ผมจบจากคณะการสื่อสารกระจายเสียง เคยผ่านการฝึกงานมาแล้ว ดังนั้นผมคุ้นเคยกับมันดี เครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆ ผมก็ใช้เป็น..."
เถียนปินกลับขัดขึ้นด้วยท่าทางเหมือนผู้มีประสบการณ์ “จางน้อย ฉันรู้ว่านายจบมาสายตรง พื้นฐานแน่น แต่รายการสดมันไม่เหมือนกัน ต้องมีความสามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ นายยังห่างอีกไกล ที่ฉันพูดแบบนี้ก็เพราะฉันเป็นพี่เลี้ยงของนาย นายค่อยๆ เริ่มเก็บสะสมประสบการณ์ไปจะดีกว่า” ด้วยประโยคง่ายๆ แค่นี้ เขาได้ทำลายโอกาสของจางเย่ที่จะได้จัดรายการ ส่วนเหตุผลที่เถียนปินทำเช่นนี้ เพราะเขาสังเกตได้ถึงทัศนคติของจางเย่ที่เปลี่ยนไป ไม่แม้แต่จะเรียกเขาว่า ‘พี่เถียน’ เถียนปินหัวเราะเยาะในใจอย่างเย็นชาและใช้โอกาสนี้เล่นงานชายหนุ่ม
ผู้ช่วยจากฝ่ายบรรณาธิการไม่มีทางเลือกได้แต่เก็บแผนรายการกลับแล้วบอกว่า “เอาล่ะ งั้นอาจารย์เฉินของช่องเรา วันนี้ไม่มีรายการใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปขอให้อาจารย์เฉินมาออกรายการแทนก็แล้วกัน”
เมื่อถูกทำลายโอกาส จางเย่ก็เปิดศึกกับเถียนปินทันที “อาจารย์เถียน นี่ฉันไปยุ่งกับนาย ไปล่วงเกินนายตอนไหนเหรอ? เรื่องงานนายก็ไม่เคยบอกเคยสอน ฉันถามอะไรนายก็ไม่ตอบ มาตอนนี้ฉันมีความสามารถอะไรนายก็ไม่รู้แต่กลับพูดว่าฉันทำไม่ได้ ขนาดโอกาสเป็นผู้ช่วยชั่วคราวของฉันก็ยังต้องขวาง? แล้วยังเอาฉันไปนินทาลับหลังอีก? นี่ฉันไปฆ่าพ่อฆ่าแม่นายหรือไง? ทำไมต้องทำกันขนาดนี้?”
เถียนปินไม่คิดว่าจางเย่จะกล้าพูดกับเขาขนาดนี้ จึงตะคอกกลับ “ไหนแกลองพูดอีกครั้งสิ!”
หลี่ซื่อรีบเข้ามาขวางแล้วว่า “เด็กใหม่อย่างนาย พูดกับพี่เถียนแบบนี้ได้ยังไง? นี่คิดจะทำตัวขบถเหรอ?”
ทุกคนในสำนักงานหันมามองพวกเขาที่กำลังมีเรื่องกัน แต่แค่เพียงมองดูเท่านั้น ไม่มีใครเข้ามาห้ามปราม
เถียนปินชี้นิ้วใส่จางเย่ “เจ้าเด็กนี่ ไม่รู้จักซาบซึ้งน้ำใจ! ฉันไม่ให้แกไปก็เพื่อปกป้องตัวแกเอง! อยากให้แกค่อยๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปก่อน! แกกลับมาตะโกนใส่ฉัน? หาว่าฉันพูดนินทาแกลับหลังงั้นเหรอ? จะสาดโคลนใส่ฉันหรือไง?”
จางเย่พูดด้วยเสียงเย็นชา “นายรู้อยู่แก่ใจว่าพูดอะไรกับหลี่ซื่อไว้ตอนนั้น!”
ทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันต่างไม่มีใครยอมใคร จนสุดท้ายจึงมีเพื่อนร่วมงานอาวุโสเข้ามาห้าม ความจริงแล้วทุกคนต่างรู้ดีว่าเถียนปินมีนิสัยเสียชอบพูดนินทาลับหลังคนอื่น เพราะฉะนั้นสิ่งที่จางเย่พูดไปจึงมีมูล ยิ่งไปกว่านั้นจางเย่ถูกจ้างมาเป็นดีเจสำรอง เถียนปินไม่ใช่แค่ไม่ช่วยดูแลเด็กใหม่ กลับใช้ให้ทำงานจิปาถะของตัวเองเสียอย่างนั้น ครั้นพอเด็กใหม่ทำเสร็จ ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เด็กใหม่ได้จัดรายการ? นี่มันเกินไปหน่อยจริงๆ เป็นใครก็ต้องไม่พอใจ!
เถียนปินและหลี่ซื่อเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว
จางเย่มองไล่หลังพวกเขาพร้อมแค่นเสียงใส่ เขารู้ว่าคนเราต้องรู้จักซุกหางทำตัวดีๆ เข้าไว้ แต่เมื่อถูกรังแกกันขนาดนี้ เขาจะไม่เกรงใจมันอีกต่อไป เถียนปินทำเกินไปแล้ว! ให้อัดมันน่ะเหรอ? ก็โดนไล่ออกน่ะสิ ด่ามันน่ะเหรอ? ดูเหมือนผลลัพธ์น่าจะเหมือนกัน นี่เป็นงานที่จางเย่ได้มาอย่างยากลำบาก เขาไม่ยอมเสียมันไปเด็ดขาด เขาจำเป็นต้องใช้สถานีวิทยุเป็นบันไดก้าวแรกสู่ชื่อเสียง!
เดี๋ยวนะ!
สติ๊กเกอร์โชคร้ายนั่นไง!
จางเย่พลันคิดถึงไอเทมใหม่ที่เขาเพิ่งได้มาจากลอตเตอรี่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เขาไม่รู้ว่ามันทำงานอย่างไรและไม่เคยคิดจะลองใช้มัน แต่ว่าในเมื่อเป็นแบบนี้ฉันก็จะลองกับนายเนี่ยแหละ!
แหวนเกมเป็นสิ่งสำคัญต่ออนาคตของชายหนุ่ม เขาต้องเข้าใจว่าไอเทมในนั้นใช้อย่างไรและได้ผลแค่ไหน ในเมื่อมีคนจ้องเล่นงานเขาขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ลองตอนนี้จะไปลองเมื่อไร?
ไม่รู้ว่าเจ้าโชคร้ายนี่สุดท้ายแล้วจะเป็นโชคร้ายแบบไหน!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM : เห็นคำว่าซาลาเปาแล้วนึกถึงเปาบุก อยากอ่านกลอรี่ต่อแล้วอ่าาาา
จางเย่พูดกลับ “แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?” <= กวนตีนเห็นๆ เด็กใหม่แบบนี้ไม่น่ารักเลย
TurKish_TEA : เถียนทำจางน้อยก่อนนะ ทำกลับไม่โกง ฮุๆ


บทที่ 9 เถียนปินซวยแล้ว!
------------------------------------------------------------------------------
เฉินเล่อ >> แปล
Pleosuriya >> ตรวจ
CM >> เช็ก + เกลา
********************************
หลังเลิกงาน
“เฮ้ย รู้เรื่องรึยัง?”
“ฉันเพิ่งไปกินข้าวมา มีอะไรรึเปล่า?”
“เด็กใหม่นั่น เกือบจะตีกับเถียนปินว่ะ”
“เฮ้ย พูดจริงหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้น?”
คนในที่ทำงานเริ่มจับกลุ่มซุบซิบกัน ใครๆ ก็ชอบดูเรื่องสนุกทั้งนั้น
ตัวจางเย่เองยังไม่กลับบ้านเช่นกัน ชายหนุ่มลูบแหวนเกมในมือเพื่อเปิดช่องเก็บของ หยิบไอเทมที่ดูเหมือนกับพลาสเตอร์ปิดแผลออกมา ขณะที่แกะห่อออกมา เถียนปินก็กลับมาจากข้างนอกพอดี ที่นั่งของทั้งสองคนอยู่ตรงข้ามกัน ทำให้เถียนปินต้องผ่านจางเย่ก่อนจึงจะเข้าไปยังที่นั่งของตนเองได้
ขณะที่เฉียดผ่านไป นิ้วของจางเย่ก็แปะสติกเกอร์โชคร้ายลงไปบนกางเกงของเถียนปินอย่างเงียบเชียบ สิ่งที่แปะลงไปนี้นอกจากตัวจางเย่เองแล้ว คนอื่นต่างมองไม่เห็น!
แปะ!
เถียนปินรู้สึกเหมือนถูกจางเย่แตะตัวขณะที่เดินผ่าน แต่เมื่อก้มลงมองกลับไม่เห็นอะไร จึงได้แต่มองจางเย่อย่างเย็นชา
แหวนเกมขึ้นข้อความแจ้งเตือน!
สติกเกอร์โชคร้ายถูกใช้งาน ระยะเวลาแสดงผล 5 นาที เริ่มนับเวลาถอยหลัง 4 นาที 59 วินาที 4 นาที 58 วินาที…
แม้ว่าเรื่องของจางเย่จะทำให้เถียนปินไม่พอใจมาก แต่พูดกันโดยรวมแล้ววันนี้เถียนปินค่อนข้างอารมณ์ดีทีเดียว ‘เพรียกวิญญาณ’ เป็นนวนิยายลี้ลับที่กำลังโด่งดังอยู่ในขณะนี้ เขาทุ่มเทความพยายามเกลี้ยกล่อมสำนักพิมพ์เพื่อช่วงชิงสิทธิ์ในการออกอากาศนิยายเรื่องนี้ ซึ่งสถานีวิทยุมณฑลอื่นต่างก็ทุ่มเงินเพื่อแย่งชิงมันเช่นกัน ทว่าสุดท้ายเถียนปินเป็นผู้ชนะ อันที่จริงเขาเล่นไม่ซื่อด้วยการไม่ติดต่อกับนักเขียน ซึ่งเป็นเพียงนักเขียนหน้าใหม่ เถียนปินเลือกที่จะเจรจากับผู้บริหารของสำนักพิมพ์โดยตรงและเสนอราคาที่สูงกว่าให้ ส่วนนักเขียนกับสำนักพิมพ์จะตกลงส่วนแบ่งกันอย่างไร หรือจะเอารัดเอาเปรียบนักเขียนหน้าใหม่ด้วยกดราคาจนต่ำสุด เถียนปินไม่ได้ใส่ใจ เขาเพียงรับปากกับสำนักพิมพ์ว่าจะไม่มีการเปิดเผยราคาค่าลิขสิทธิ์ให้นักเขียนรู้ ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์ เถียนปินหวังอย่างมากว่านิยายเรื่องนี้จะเพิ่มยอดผู้ฟังให้กับรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ มีสปอนเซอร์เข้ารายการเพิื่อเพิ่มส่วนแบ่งจากค่าโฆษณาและผลงานนั้น ทั้งยังได้ชื่อเสียงอีกด้วย
ติ๊ดๆ เสียงข้อความเข้า
เถียนปินหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นข้อความจากรองประธานของสำนักพิมพ์ส่งมา อวยพรล่วงหน้าให้รายการของเถียนปินประสบความสำเร็จ ทั้งยังกำชับอย่างเป็นนัยยะไม่ให้เปิดเผยเรื่องค่าลิขสิทธิ์ภาคเสียงกับนักเขียน เถียนปินได้แต่ยิ้ม เดินไปพลางตอบข้อความด้วย ทันใดนั้น โต๊ะทางซ้ายกลับเกิดเรื่องขึ้น!
พนักงานหญิงคนหนึ่งที่กำลังเก็บกล่องข้าวเตรียมตัวกลับบ้าน ยื่นมือออกไปโดยไม่ระวัง ทำฝากล่องข้าวตกกระทบพื้นเสียงดัง!
เถียนปินที่เหยียบเข้าให้พอดี พลันลื่นล้มลงไปกับพื้น ตึง! ล้มลงไปอย่างจัง
“ไอ้หยา!”
“ว้าย อาจารย์เถียน”
“เธอทำอะไรเนี่ย?”
“ขอโทษนะคะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เถียนปินปวดแปลบ ใช้มือยันพื้นลุกขึ้นมา “ช่างเถอะๆ”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าหน้าจอว่างเปล่า จึงได้แต่เปิดข้อความใหม่ขึ้นมาพิมพ์ว่า “ท่านประธานหลี่โปรดวางใจ ทางคุณจะแบ่งกับนักเขียนอย่างไรพวกเราจะไม่ถาม ราคาที่พวกเราตกลงกันนักเขียนหลี่เกินเองก็จะไม่รู้ พวกเราไม่ได้ร่วมงานกันเป็นครั้งแรก ผมจัดการได้ คุณวางใจเถอะ" พิมพ์เสร็จเถียนปินก็เลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ของประธานหลี่เตรียมจะส่งข้อความ ทันใดนั้นเพื่อนร่วมงานฝั่งตรงข้ามที่กำลังเลิกงาน เดินเฉียดผ่านตัวเถียนปินไป กระแทกถูกเขาด้วยความบังเอิญจนพัดผ้าไหมในมือของเพื่อนร่วมงานหลุดมือ พัดตกลงบนพื้นโดยอ้าออกครึ่งหนึ่ง ร่างของเถียนปินลื่นอีกครั้ง เสียสมดุลหลังจากเหยียบลงบนพัด คราวนี้หน้าทิ่มพื้น
“พี่เถียน ขอโทษจริงๆ”
“เธอ... ไอ้หยา เอวฉัน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”
คนจำนวนไม่น้อยหันมามองพร้อมกัน แค่ไม่กี่วินาทีถึงกับล้มคะมำไปสองรอบ? จะโชคร้ายเกินไปไหม?
เถียนปินลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เตรียมจะด่าคนไฟแลบ แต่เมื่อมองไปที่มือถือก็เห็นว่าตอนที่หกล้มไปดันเลือกชื่อคนผิดเข้า กลายเป็นชื่อของนักเขียนหลี่เกิน เพราะรองประธานหลี่กับหลี่เกินทั้งสองแซ่หลี่ รายชื่อจึงอยู่ใกล้กัน เถียนปินรีบแก้ไขในทันที ตั้งใจจะเลือกชื่อผู้รับข้อความใหม่
ฉับพลัน หลี่ซื่อก็วิ่งเข้ามาทางด้านหลังพอดี “พี่เถียน!”
เถียนปินหันหน้ากลับไป ปัง! หลอดไฟเหนือศีรษะจู่ๆ ระเบิดขึ้นกะทันหัน!
เศษหลอดไฟร่วงกระจายลงมา หลี่ซื่อตกใจจนสะดุ้งโหยง ปฏิกิริยาตอบสนองทำให้เขายกมือขึ้นบังหน้า ผลคือฝ่ามือกระแทกคางของเถียนปินเข้าอย่างจัง!
เถียนปินส่งเสียงร้องออกมาคำหนึ่ง โอ๊ย! ขณะที่หงายหลังลงไปกับพื้น มือก็ขยับจนนิ้วที่ค้างอยู่ตรงปุ่มส่งข้อความบนมือถือกดลงไปพอดี!
หลี่ซื่อรีบเข้ามาช่วย “พี่เถียน! ขอโทษ! นี่....”
เถียนปินแทบร้องไห้ “เอ็งทำอะไรของเอ็ง! ไม่มีตารึยังไง หา?”
หลี่ซื่อเกาหัวกล่าว “ขอโทษทีนะพี่เถียน ผมไม่ระวังเอง ใครจะไปรู้ว่าหลอดไฟจะระเบิดล่ะ”
เมื่อก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ เถียนปินถึงกับหน้าถอดสี น้องสาวเอ็งสิ เกิดบัดซบอะไรขึ้นมาเนี่ย! เขาต้องการจะแก้ไขสถานการณ์ แต่มันสายไปแล้ว!
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่ในสายตาของจางเย่ เขาเห็นเถียนปินทั้งล้มหน้าคะเมนหลังทั้งถูกชน บรรดาเพื่อนร่วมงานต่างพากันหัวเราะขำ คิดตรงกันว่าวันนี้เถียนปินดวงซวยจริงๆ!
สามรอบนะ!
ล้มจังๆ ไปสามรอบ!
วันนี้ก่อนออกจากบ้านลืมดูฤกษ์ดูยามใช่ไหม?
แต่เรื่องกลับไม่ได้จบแค่นี้ ขณะที่สติกเกอร์โชคร้ายกำลังจะหมดเวลา หัวหน้าของช่องวรรณกรรมก็พรวดพราดเข้ามา!
“เถียนปิน!” จ้าวกว๋อโจวตะโกนลั่น
เถียนปินสังหรณ์ใจไม่ดี “หัวหน้า”
ทุกคนล้วนไม่เข้าใจสถานการณ์ ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
จ้าวกั๋วโจวพูดด้วยความกราดเกรี้ยวว่า “นายก่อเรื่องอะไรให้ฉัน! หา? หลี่เกินคนที่เขียน ‘เพรียกวิญญาณ’ โทรเข้ามาที่สถานี บอกว่าสัญญาเป็นโมฆะ ห้ามเราออกอากาศงานของเขา! แถมยังบอกอีกว่าถ้าเราละเมิดลิขสิทธิ์เขา พรุ่งนี้เอกสารจากทนายจะมาถึงเราแน่! เรื่องนี้นายเป็นคนจัดการไม่ใช่เหรอ? เธอไปจัดการอีท่าไหน?”
เถียนปินไม่กล้าปริปาก ได้แต่ก้มหน้าไม่พูดจา
ลิขสิทธิ์ทั้งหมดของ ‘เพรียกวิญญาณ’ อยู่ในมือของนักเขียน ซึ่งรวมไปถึงลิขสิทธิ์ภาคเสียงด้วย โดยปกตินักเขียนจะไว้วางใจให้สำนักพิมพ์เป็นตัวแทน จัดการเรื่องลิขสิทธิ์ต่างๆ ให้ทั้งหมด แต่ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว หากไม่มีลายเซ็นหรือเอกสารมอบอำนาจอนุมัติให้ขายลิขสิทธิ์จากนักเขียน สัญญาจะยังไม่มีผล สัญญาของ ‘เพรียกวิญญาณ’ เองก็เป็นเช่นนี้ มีเพียงเถียนปินกับสำนักพิมพ์เป็นผู้ลงนามบนสัญญา โดยทั่วไปหลังจากนักเขียนรับเงินค่าลิขสิทธิ์ สัญญาจะถือว่ามีผลบังคับใช้ได้ แต่หากนักเขียนโต้แย้ง สัญญาฉบับนี้จะกลายเป็นโมฆะทันที
จ้าวกั๋วโจวยืนด่าอยู่สิบกว่านาทีเต็มๆ
สุดท้าย หัวหน้าระดับล่างหลายคนของช่องวรรณกรรมพากันเข้ามา คนนั้นพูดทีคนนี้พูดที จนจางเย่กับคนอื่นๆ เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นในที่สุด เดิมเถียนปินและสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์นิยาย ‘เพรียกวิญญาณ’ มีข้อตกลงร่วมกัน เพื่อให้สำนักพิมพ์ขายลิขสิทธิ์เสียงให้กับเขา เถียนปินจะปกปิดตัวเลขค่าลิขสิทธิ์ที่แท้จริงเพื่อหลอกลวงนักเขียน และให้สำนักพิมพ์ได้กำไรมากขึ้น อันที่จริงนี่เป็นเรื่องที่ทำกันทั่วไป ต่อให้เถียนปินไม่ปิดบัง หากสำนักพิมพ์ไม่พูด นักเขียนเองก็ไม่มีทางรู้ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะข้อความที่มีเนื้อหาเบื้องลึกเบื้องหลังนั่น เถียนปินดันส่งผิด ส่งเข้าไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวนักเขียนเอง!
นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายหรอกหรือ?
นี่ไม่ใช่ใช่เรื่องน่าคลื่นเหียนหรอกหรือ?
เรื่องยกเลิกสัญญาไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การที่นักเขียนได้เห็นข้อความที่ส่งไปนี่ต่างหากที่บัดซบที่สุด!
เถียนปินอธิบายว่า “หัวหน้า ผมผิดเอง แต่ผมคิดว่าเราสามารถออกอากาศได้ไม่มีปัญหา อย่างไรสัญญากับสำนักพิมพ์ก็มีอยู่ ความจริง…”
หวังเสียวเหม่ยที่ยังไม่เลิกงานพูดอย่างไม่พอใจ “เธออยากขึ้นศาลงั้นสิ?”
หัวหน้าบรรณาธิการกล่าวเช่นกัน “ยังไงก็ออกอากาศไม่ได้! มีปัญหาขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ?”
พวกเขาเป็นหน่วยงานของรัฐ สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ผลกำไร แต่เป็นภาพลักษณ์แห่งความรับผิดชอบ
ทุกคนถกเถียงกันไม่หยุด ในที่สุดจ้าวกั๋วโจวก็ทุบโต๊ะตัดสิน “เรื่องนิยาย คนไหนรู้จักหน่วยงานที่มีลิขสิทธิ์นิยายเหนือธรรมชาติก็ช่วยกันติดต่อหน่อย การออกอากาศสดคืนนี้จะยกเลิกไม่ได้ ยังไงก็ห้ามหยุด ลองดูกันว่าจะหาลิขสิทธิ์นิยายในเวลาอันสั้นมาแก้ไขได้ไหม!” จ้าวกั๋วโจวชี้หน้าจนแทบจะทิ่มจมูกของเถียนปิน “ทั้งหมดนี่เพราะนาย! เตรียมตัวรับบทลงโทษไว้ได้เลย!”
ตรงกันข้ามกับเถียนปินที่มีสีหน้าเหมือนได้ข่าวว่าพ่อตาย!
จางเย่มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสุดทึ่ง สติกเกอร์โชคร้ายมีผลแค่ห้านาทีเท่านั้น แค่เวลาห้านาทีกลับทำให้เถียนปินโชคร้ายได้ขนาดนี้? ไอเทมนี้สุดยอดไปเลย! ดูท่าว่าจากนี้ไปพี่ชายคนนี้นอกจากจางจิงคงแล้ว คงต้องมีฉายาใหม่ ใช่แล้ว เรียกฉันว่ายอดนักสืบโมริ โคโกโร่*!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
(*ผู้แปล : โมริ โคโกโร่ เป็นตัวละครในการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋ว โคนัน เป็นอดีตตำรวจที่ลาออกมาเป็นนักสืบเอกชน มีฉายาว่า โคโกโร่นิทรา)


บทที่ 11 มีรายการเป็นของตัวเอง!
------------------------------------------------------------------------------
CM >> แปล + ตรวจ
********************************
ระหว่างออกอากาศสด
จางเย่เล่าเรื่องค่อนข้างเร็ว อย่างน้อยก็เร็วกว่าความเร็วปกติของเถียนปิน นี่เป็นธรรมชาติที่แตกต่างของแต่ละคน การเล่าเรื่องก็เช่นกันทุกคนจะมีสไตล์เป็นของตัวเอง จางเย่จะบรรยายเนื้อหาส่วนใหญ่ของเรื่องอย่างไวจนถึงไวมาก แน่นอนว่าเมื่อถึงจุดสำคัญที่ควรต้องช้าก็จะเล่าช้าลง
“บทที่ 1 ตุ๊กตากระดาษขาว ปู่ของผมชื่อหูกั๋วหวา บรรพบุรุษสกุลหูเป็นคหบดีใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดได้ซื้อที่ดินสามตรอกติดกันเชื่อมต่อบ้านเรือนมากกว่าสี่สิบหลัง สมัยนั้นในตระกูลมีทั้งคนที่รับราชการและทำการค้า บริจาคข้าวสารอาหารให้อดีตราชวงศ์ชิง และช่วยเหลือด้านการขนส่งทางน้ำ
ด้านนอก
ทุกคนต่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครคิดว่าจางเย่จะแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าด้วยการเล่าเรื่องผีออกมาจริงๆ ระหว่างที่ฟังตอนต้นของเรื่องไม่กี่ย่อหน้าทุกคนต่างรู้สึกว่าเนื้อหาไม่ชวนติดตามเลย นี่เป็นเรื่องเหนือจริงหรือเปล่า? จืดชืดเรียบสนิท นายกำลังเล่าอัตชีวประวัติอยู่หรือไง? เล่ามาตั้งนานมีแต่เรื่องปู่ของตัวเอกแค่นั้น? แล้วเรื่องปล้นสุสานที่พูดถึงตอนแรกล่ะ? ปล้นสุสานนี่นับเป็นเรื่องลี้ลับด้วยเหรอ? ไม่เคยเห็นนิยายแนวนี้เลย ในความคิดของพวกเขา งานที่เป็นที่ยอมรับของตลาดและผ่านการทดสอบของผู้อ่านมาแล้วเท่านั้นจึงจะนับว่าเป็นงานที่ดี เมื่อจางเย่เล่าเรื่องปล้นสุสานที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ในใจทุกคนจึงขึ้นเครื่องหมาย “ไม่ผ่าน” ไว้ทันที
ทว่า ความคิดเหล่านี้ก็หายไปจนหมดในสิบนาที
เมื่อจางเย่เล่าถึงตอนที่ตุ๊กตากระดาษจากฝีมือช่างกระดาษ ลุกขึ้นมามีชีวิตและพูดว่าต้องการแต่งงานกับหูกั๋วหวา หวังเสียวเหม่ยถึงกับขนลุกซู่ แววตาของจ้าวกั๋วโจวเริ่มเครียดเขม็ง
บรรยากาศทั้งห้องเย็นเยียบขึ้นมาอย่างฉับพลัน!
ตุ๊กตากระดาษขาวให้หูกั๋วหวาไปที่สุสานของเธอเพื่อขุดหลุมศพ หูกั๋วหวาด้วยใจละโมบหวังสมบัติจึงยอมไป ผลสุดท้ายกลับโดนตุ๊กตากระดาษควักหัวใจกิน เมื่อพล็อตเรื่องเดินมาถึงจุดเข้มข้น ลมหายใจของทุกคนก็กระชั้นถี่ตามไปด้วย!
เถียนปินที่ฟังอยู่ถึงกับตะลึงงัน รายการนี้เริ่มตอนเที่ยงคืน คนในสถานีส่วนใหญ่จึงไม่เคยได้ฟัง เวลานั้นทุกคนต่างเข้านอนกันไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่เข้าใจเรื่องผีมากนัก แต่เถียนปินเป็นดีเจรายการนี้ เล่าเรื่องผีสางนางไม้อยู่ทุกวัน ความสามารถในการแยกแยะจึงพอมีบ้าง ทีแรกเขาก็คิดเหมือนทั่วๆ ไปว่านิยายปล้นสุสานคงไม่เป็นที่ยอมรับของตลาดหรอก เพราะมันไม่เคยมีมาก่อน แต่ยิ่งฟังไปฟังมา เถียนปินก็รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างหดตัว เหมือนมีไอเย็นแผ่ซ่านจากปากของจางเย่ นิยายเรื่องนี้จับเถียนปินไว้ได้อยู่หมัด!
นี่เป็นเรื่องที่เขาแต่งเองงั้นเหรอ?
เป็นไปได้ยังไง! หมอนี่เขียนเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไง?
เถียนปินไม่อยากจะเชื่อ หวังเสียวเหม่ยกับคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าเชื่อเช่นกัน!
มีเพียงจ้าวกั๋วโจวที่พอจะเห็นเค้าลางบางอย่าง คิดถึงตอนที่จางเย่แต่งบทกวี ‘นกนางแอ่น’ ขึ้นมาสดๆ ระหว่างการสัมภาษณ์งานจนเป็นที่ประทับใจของกรรมการทุกคนในครั้งนั้น หนุ่มนี่มีพรสวรรค์ในเชิงอักษรมาก ไม่อย่างนั้น ด้วยรูปลักษณ์แบบนี้จะได้รับการยกเว้นเงื่อนไขด้านหน้าตาจนเข้ามาเป็นดีเจได้อย่างไร? ตอนนั้นจ้าวกั๋วโจวถึงกับแย่งจางเย่มาจากมือของหลี่หงเหลียนจนได้มาอยู่ที่ช่องวรรณกรรม ดูเหมือนว่าเขาจะมองการณ์ไกลจริงๆ!
ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
จำนวนคนที่อยู่ก่อนหน้านี้มาถึงตอนนี้ก็ยังเท่าเดิม ทั้งจ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ ไม่มีใครกลับบ้านก่อน ยังอยู่ฟังเรื่องกันหมด
ผู้ช่วยสาวส่งสัญญาณมือให้จางเย่
จางเย่พยักหน้าตอบรับ ปากก็หยุดเล่าเรื่องในตอนที่พอเหมาะพอดี “ผู้ฟังทุกท่านครับ รายการวันนี้หมดเวลาออกอากาศเพียงเท่านี้ ขอเชิญรับฟังได้ใหม่ในวันพรุ่งนี้เวลาเดียวกันนี้ ขอบคุณครับ ผมจางเย่ดีเจของทุกท่านครับ” หลังจากกดปุ่มเปิดเพลง จางเย่ก็ถอดหูฟังออกพร้อมถอนหายใจยาวเหยียด ถ้าบอกว่าไม่ประหม่าก็โกหกแล้ว ในรายการเขาพูดผิดตั้งหลายครั้งจนเกือบจะขายขี้หน้าตัวเอง ยังโชคดีที่พื้นฐานแน่นเลยพอกลบเกลื่อนไปได้ จางเย่พอใจกับรายการสดครั้งแรกของตัวเองมาก แม้จะมีข้อผิดพลาดบ้างเล็กน้อยแต่ก็ยังอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมอุปกรณ์สำหรับช่วงต่อไป ที่จะเป็นการออกอากาศรายการดังย้อนหลัง
จางเย่เดินตรงไปยังห้องที่จ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ รออยู่ พอเปิดประตูออกเขาก็กล่าวขอโทษเป็นอย่างแรก “หัวหน้าครับ ขอโทษที่ผมไม่ได้ปรึกษาทุกคนก่อนก็ออกอากาศสดไปโดยพลการ แต่เพราะดูแล้วเวลาไม่พอจริงๆ ผมไม่อยากให้รายการเกิดเหตุขัดข้องจนต้องหยุดออกอากาศ พอดีจังหวะนั้นเกิดคิดพล็อตเรื่องขึ้นมาได้ ผมก็เลยเล่าไปตามที่คิดน่ะครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมแต่งเองดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องลิขสิทธิ์ ผมอาจจะคิดง่ายเกินไป เอ่อ ขอโทษทุกคนด้วยครับ ถ้าเบื้องบนสั่งสอบสวนลงมา ผมจะรับผิดชอบเองครับ!”
แต่ไม่มีใครตอบสนอง ทุกคนเงียบกริบ
จางเย่กะพริบตาปริบ “หัวหน้า ผม…”
ทันใดนั้น จ้าวกั๋วโจวก็ยกมือขึ้นมา แล้วค่อยๆ ปรบมืออย่างช้าๆ!
ชายวัยกลางคนจากฝ่ายบรรณาธิการก็ยกมือขึ้น ปรบตามอย่างแรง!
จากนั้น แปะๆๆๆ ทุกคนต่างพากันปรบมือตามจนเสียงดังก้อง สร้างความครึกครื้นให้กับสถานีในยามดึกไม่น้อย
จ้าวกั๋วโจวบีบไหล่จางเย่ ยิ้มพลางพูดว่า “นายยังจะขอโทษอีก? นายช่วยดับไฟได้ทันเวลาพอดีต่างหาก! ถ้านายไม่เข้าไป รายการจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ นอกจากนี้ ‘คนขุดสุสาน’ ที่นายแต่งเองนี่ก็เขียนได้ดีมาก คุณภาพไม่ต้องพูดถึง ภาษาก็ไม่มีที่ติ ฉันว่าเทียบกับพวกนิยายเหนือจริงหลายเรื่องที่สถานีเราจ่ายเงินก้อนโตซื้อมา ยังดีกว่าด้วยซ้ำ ดีล่ะ ฉันรู้แล้วว่ามองนายไม่พลาดจริงๆ!”
จางเย่รีบตอบ “คุณชมเกินไปแล้วครับ ชมเกินไปแล้ว”
ผู้ช่วยสาวที่ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวหันหน้ามาทางจางเย่พร้อมแอบยกนิ้วโป้งให้
หลี่ซื่อนิ่วหน้า เถียนปิดเห็นอย่างนี้ก็อารมณ์เสีย จ้องมองจางเย่อย่างเย็นชา
จ้าวกั๋วโจวปรบมือเรียกความสนใจจากทุกคน "เอาล่ะ ทุกคนยุ่งกันมามาก เหนื่อยกันมามากแล้วคืนนี้ กลับบ้านไปพักผ่อนกันได้แล้ว" จากนั้นหันไปพูดกับจางเย่ "จางน้อย เรื่องที่นายเล่ายังไม่จบใช่ไหม? พรุ่งนี้นายจัดรายการต่อไปเลยนะ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ จะมีนายเป็นดีเจชั่วคราว!"
ฉันเหรอ?
รายการนี้เป็นของฉันชั่วคราว?
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจางเย่แปลกใจแกมยินดีขนาดไหน แน่นอนว่าเขาดีใจมากด้วย คนที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่อาทิตย์เดียว เรียกได้ว่าเป็นเด็กใหม่ยิ่งกว่าในบรรดาเด็กใหม่เสียอีก ประสบการณ์อะไรก็ไม่มี แต่กลับได้มีรายการเป็นของตัวเอง? ครั้งนี้เป็นโอกาสสำคัญที่ต้องรีบคว้าเอาไว้! ฮ่าๆ เขารีบตอบรับทันที "ขอบคุณครับหัวหน้าที่เชื่อใจผม ผมจะทำให้ดีที่สุด!"
เถียนปินรับไม่ได้กับสิ่งที่ได้ยิน “หัวหน้า ให้เขาจัดรายการ? แล้วผมล่ะ...”
จ้าวกั๋วโจวบอกอย่างหมดความอดทน “นายอะไรล่ะ! ขนาดจนวินาทีสุดท้ายก็ยังไม่กล้าเข้าไปนั่งที่เก้าอี้จัดรายการ! ถ้าไม่เพราะคนอื่นอย่างจางน้อยมาช่วยกอบกู้สถานการณ์ การออกอากาศวันนี้ก็คงพังไปแล้ว! นายไปเป็นดีเจสำรองซะ! ใช้เวลานี้สำนึกความผิดตัวเองด้วย!” จากนั้นก็ยกมือขึ้นปิดปากหาว เขาเหนื่อยแล้วอยากกลับเต็มที
“หัวหน้า!” เถียนปินร้องเรียก
จ้าวกั๋วโจวไม่หันกลับมา ตรงกลับบ้านไปเลย
หวังเสียวเหม่ยทอดตามองจางเย่อย่างลึกซึ้ง ก่อนจะกลับไปเช่นกัน
จางเย่หันไปพูดกับเถียนปิน “อาจารย์เถียน ขอโทษด้วยนะ ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไรไม่เข้าใจคงต้องรบกวนคุณช่วยแนะนำด้วยแล้วกัน” เขาไม่ได้โยนหินใส่คนที่ตกบ่อ* ไม่ได้วางท่ายโสโอหังอย่างผู้ชนะ แต่พูดจาสุภาพนุ่มนวลด้วยอย่างดี จางเย่ชื่นชมความใจกว้างของตัวเองอย่างหนัก ดูสิทำตัวดีจะตาย!
เถียนปินโกรธจนคิ้วแทบผูกติดกัน!
ตลอดทั้งวันเถียนปินเรียกลมเรียกฝนได้ดังใจ ใช้สถานะกดขี่เด็กใหม่อย่างจางเย่ แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป รายการของเขากลับถูกจางเย่แย่งไปเสียแล้ว! ชนะเป็นเจ้าพ่ายแพ้เป็นโจร คงได้แต่บอกว่าใดๆ ในโลกล้วนอนิจจัง! เถียนปินขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คิดในใจว่ายังไม่จบใครจะได้หัวเราะหลังสุดก็ไม่แน่เสมอไป กุญแจสำคัญอยู่ที่รายงานเรตติ้งผู้ฟังวันพรุ่งนี้ นี่ต่างหากที่สำคัญที่สุด ถ้าโหมโฆษณารายการวันแรกไปมากขนาดนี้ แต่เรตติ้งยังออกมารั้งท้ายเหมือนเดิม ต่อให้ไอ้จางเย่นั่นไม่ได้ทำอะไรผิดก็ต้องโดนเตะออกไปอยู่ดี ถึงตอนนั้นพอหมดช่วงสำนึกผิดเมื่อไร รายการก็ต้องกลับมาเป็นของเถียนปินดังเดิม!
(*ผู้แปล : หมายถึงซ้ำเติมคนที่พลาด สำนวนไทยคือได้ทีขี่แพะไล่)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


บทที่ 12 ความคิดเห็นชมเชยจากผู้ฟังที่ท่วมท้น!
------------------------------------------------------------------------------
บทแปลเดิม
CM >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
วันต่อมา
จางเย่เบียดตัวแน่นอยู่ในรถไฟใต้ดินเพื่อไปทำงาน ได้ยินเสียงชายสองคนที่เพิ่งขึ้นมาบทรถพูดคุยกันอยู่ไม่ไกล หัวข้อสนทนาทำให้จางเย่หูผึ่ง
“เหล่าจ้าว เมื่อคืนได้ฟัง ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ไหม? ”
“แน่นอน ฉันฟังรายการนี้ทุกคืนไม่เคยพลาดอยู่แล้ว อ้าว.. ฉันคิดว่านายไม่ฟังวิทยุซะอีก?”
“ปกติก็ไม่หรอกแต่เมียฉันน่ะฟัง เมื่อวานเธอบังคับให้ฉันฟังรายการนี้ด้วย พี่ก็รู้จักเมียฉันดีใช่ไหมล่ะ? เธอเป็นพวกกล้าบ้าบิ่นมาก ถ้าเธอเห็นพวกแก๊งนักเลงข้างถนนตอนดึกนะ แค่เธอส่งเสียงก็ทำให้พวกนั้นกลัวจนเผ่นแทบไม่ทันแน่ะ ปกติเมียฉันต้องฟังเรื่องผีทุกคืนไม่งั้นจะนอนไม่หลับ เธอไม่เคยกลัวเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย แต่เรื่อง ‘คนขุดสุสาน’ เมื่อคืนเนี่ยสิ ทำให้เธอกลัวจนต้องปลุกฉันตื่นมาฟังด้วยเลย ฉันก็บอกเมียฉันแล้วนะว่าถ้ากลัวก็ปิดๆ ไปซะ แต่เธอไม่ยอม เป็นตายก็จะฟังต่อให้ได้”
“ฮ่าๆ ‘คนขุดสุสาน’ เมื่อคืนมันเจ๋งมากๆ เลย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่พวกปอดแหกก็เถอะ แต่พอฟังก็ยังอดรู้สึกขนลุกลึกๆ จนแทบนอนหลับไม่ได้แน่ะ มันเยี่ยมมาก”
“ฉันก็นั่งฟังเป็นเพื่อนเมียจนถึงตีหนึ่งเหมือนกัน มันเยี่ยมจริงๆ นั่นแหละ”
“คืนนี้ฉันจะรอฟังต่อ อยากรู้จริงๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในสุสานต่อไป”
“ดีเจคนนั้นเป็นหน้าใหม่ด้วยใช่ไหม? รู้สึกว่าจะชื่อจางเย่ ฉันว่าการเล่าเรื่องของเขาดีมากนะ ความเร็วที่พูดเหมาะสมมาก คนเก่านั่นก็พูดช้าเกินไป”
ทั้งสองคนพูดคุยกันต่อโดยไม่รู้เลยว่า จางเย่ที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ไม่กี่เมตร
จางเย่รู้สึกดีมากที่ได้ยินคำชมเชยพวกนั้น เขาเปิดเกมและดูค่าชื่อเสียงก็พบว่ามันขึ้นไปถึง 10,677 จุดแล้ว
หลังจากซื้อ ‘ลอตเตอรี่’ ครั้งที่สองไป ค่าชื่อเสียงของจางเย่ก็หายหมดจนเหลือศูนย์ ตอนนี้ค่าชื่อเสียงของเขากลับเพิ่มมามากกว่าหมื่นจุดในคืนเดียว ตั้งแต่เกิดมาชายหนุ่มใช้เวลายี่สิบกว่าปีถึงจะได้ค่าชื่อเสียงถึงสองแสนจุด แต่ตอนนี้แค่หนึ่งคืนเขาถึงกับได้มามากกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเสียอีก ความเร็วในการเพิ่มต้องบอกว่าไวมากๆ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกใช้สถานีวิทยุเป็นบันไดขั้นแรกสู่การเป็นคนดัง
ตอนนี้ค่าชื่อเสียงของเขายังคงเพิ่มอย่างประปรายทีละหนึ่งทีละสอง เพราะเป็นธรรมเนียมปกติที่เจ้าหน้าที่สถานีจะตัดต่อเทปรายการ ‘เรื่องเล่าสยองขวัญยามค่ำคืน’ ก่อนจะอัพโหลดขึ้นไปไว้บนเว็บไซต์ของสถานี เห็นได้ชัดว่าค่าชื่อเสียงที่ยังเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ นี้มาจากผู้ฟังที่พลาดการออกอากาศสดเมื่อคืนนี้ได้เข้าไปฟังย้อนหลังทางเว็บไซต์ เมื่อชอบใจว่าผลงานนั้นดีจึงได้เพิ่มค่าชื่อเสียงให้กัับจางเย่
ลงรถ เดินออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน
จางเย่เดินไปร้านข้างถนนเพื่อซื้อบุหรี่ เขาไม่ติดบุหรี่มากเท่าไร เพราะจะสูบแค่มวนสองมวนยามอารมณ์ดีเท่านั้น
“จะเอาบุหรี่อะไรล่ะ?” พนักงานขายถาม
หรือหงเหอดี? นี่เป็นยี่ห้อบุหรี่ที่จางเย่สูบประจำ แต่เมื่อคิดตัวว่าตัวเองกำลังจะเป็นคนดังแล้ว สูบบุหรี่ราคา 6 หยวนดูจะไม่สมฐานะของดีเจผู้ประสบความสำเร็จเท่าไรนัก ขายหน้าแย่เลย คนดังต้องรักษาภาพลักษณ์คนดัง ต้องแสดงฐานะและภาพลักษณ์ทางสังคมไว้ตลอดเวลาสิ จะไปทำให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองไม่มีเงินได้อย่างไรกัน
ดังนั้นจางเย่จึงชี้ไปที่ “เอาหงซวงสี่มาซองหนึ่ง!”
อืม ซองนี้ราคา 6.50 หยวน
……
เมื่อมาถึงสำนักงาน
เพื่อนพนักงานหลายคนขอบตาดำคล้ำ พวกเขาต่างทำงานล่วงเวลากันจนดึกดื่นเมื่อคืนนี้
จางเย่ที่ปกติเวลาเข้ามาจะถูกเพิกเฉยเดินไปยังที่ของเขาเพื่อเตรียมตัวทำงาน ตอนนี้ชายหนุ่มมีรายการเป็นของตนเองแล้ว จะถือว่าได้เลื่อนตำแหน่งก็ว่าได้ ดังนั้นจึงมีงานต่างๆ ให้ทำมากขึ้นไปอีก
“จางน้อย มาแล้วเหรอ?”
“อรุณสวัสดิ์อาจารย์จาง”
“ฉันฟังรายการแล้วนะ สุดยอดมากเลย”
“ใช่แล้ว เมื่อวานฉันกลับก่อนเพราะมีธุระ ก็เลยได้ฟังที่บ้าน ได้ยินว่านี่เป็นเรื่องที่นายแต่งเองเลยงั้นเหรอ? ไม่ใช้สคริปต์ด้วย? คิดไปพูดไปแบบสดๆ? น่าทึ่งมาก!”
“มีแต่คนพิเศษเท่านั้นแหละที่สามารถจัดรายการสดได้โดยที่ไม่มีสคริปต์น่ะ”
“อาจารย์จางเขาจบตรงมาจากด้านนี้นะ เพราะงั้นนี่ไม่ถือว่าลำบากสำหรับเขาหรอก”
เพื่อนร่วมงานหลายคนยิ้มและทักทายจางเย่ แสดงท่าทีเป็นมิตรด้วย
จางเย่ถึงกับตั้งตัวไม่ทัน อาจารย์จาง? อาจารย์จางอะไร? นี่…เรียกฉันงั้นหรือ? เมื่อรู้สึกตัวจางเย่รีบบอกอย่างถ่อมตัว “อาจารย์เฉียน อาจารย์อู่ พี่อู๋ อย่าเรียกผมว่าอาจารย์เลย ผมยังเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามายังต้องศึกษาจากรุ่นพี่อีกมาก เรียกผมว่าจางน้อยก็พอครับ” ในวงการสื่อมวลชนแบบนี้เมื่อใช้คำว่า ‘อาจารย์’ ถือว่าเป็นการ ‘ยกย่อง’ รูปแบบหนึ่ง มันไม่ใช่คำที่มากเกินไป เพียงแต่จางเย่รู้ดีว่าควรจะต้องวางตัวอย่างไร ด้วยคุณสมบัติของเขา คนอื่นๆ อาจจะเรียกเพื่อให้เกียรติจางเย่ว่าอาจารย์ แต่เขายังไม่สามารถรับมันได้
พูดจาเกรงใจกันไปมาคนละสองสามประโยค นี่เป็นครั้งแรกที่จางเย่ได้มีบทสนทนาจริงจังร่วมกับเพื่อนร่วมงาน
เหตุผลมันชัดเจนมาก ก่อนหน้านี้ทุกคนเมินเฉยจางเย่เพราะเขาเป็นแค่ดีเจสำรอง รูปลักษณ์ก็ไม่เข้าเกณฑ์ ไม่มีใครคิดว่าเขาจะสามารถแจ้งเกิดได้ ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครสนใจจะสร้างความสัมพันธ์กับเขา แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เถียนปินทำพลาดและจางเย่ได้ช่วยกู้สถานการณ์เอาไว้ในนาทีวิกฤต ระงับเหตุขัดข้องในการออกอากาศ อีกทั้งนิยายของชายหนุ่มยังยอดเยี่ยมมากจนทำให้เขาได้เป็นดีเจหลักชั่วคราว เลื่อนจากตัวสำรองมาเป็นตัวจริง ดังนั้นท่าทีของเพื่อนร่วมงานต่อจางเย่ที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยจึงเป็นเรื่องธรรมดา
วิถีโลกสินะ?
ความสัมพันธ์ของคนมีเย็นมีร้อน ดังนั้นจางเย่จึงไม่คิดจะใส่ใจจริงจัง
แน่นอนว่ายังมีอีกหลายคนที่ยังทำเหมือนจางเย่ไม่มีตัวตนอยู่ สำหรับบางคนเป็นเพราะลักษณะนิสัยส่วนตัวของพวกเขา บางส่วนเป็นเพราะไม่มีงานที่เกี่ยวข้องกับจางเย่ ถึงแม้ว่าทุกคนจะทำงานในแผนกเดียวกัน ทว่าแต่ละคนก็มีตำแหน่งที่แตกต่างกันออกไป บางส่วนยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเถียนปินอีกด้วย
ด้านหลัง เสมียนสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องกระดาษในมือ ข้างในบรรจุกองจดหมายที่มัดรวมกันหลายกอง หลังจากส่งจดหมายบางส่วนให้กับดีเจคนอื่นๆ แล้ว เธอก็เดินมายังมุมห้องเตรียมวางจดหมายไว้บนโต๊ะเถียนปินตามความเคยชิน แต่เมื่อนึกขึ้นได้และไม่เห็นเถียนปินอยู่ในบริเวณนี้ เธอจึงหันมามองจางเย่และยื่นจดหมายให้แก่เขา “อาจารย์จาง นี่เป็นจดหมายจากผู้ฟังรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ บางฉบับเป็นของอาจารย์เถียน บริการไปรษณีย์บางทีก็ล่าช้าน่ะทำให้จดหมายเพิ่งจะมา ส่วนบางฉบับก็เป็นของคุณนะ เพิ่งถูกส่งมาจากผู้ฟังเมื่อเช้านี่เอง”
จางเย่ตอบกลับ “ขอบคุณนะ”
“ด้วยความยินดี” เสมียนสาวเดินจากไป
จางเย่สูดหายใจขณะเปิดจดหมายออกอ่าน รู้สึกราวกับเป็นเจ้าสาวแรกขึ้นเกี้ยว
จดหมายฉบับแรกถูกส่งมาจากเด็กน้อย ลายมือของเขาค่อนข้างคดโย้ไปมาและดูใสซื่อ “สวัสดีครับอาจารย์จาง เรื่องที่คุณเล่ามันยอดมากเลย แม่ของผมสั่งให้ผมเข้านอนเร็ว ถึงกับจะตีด้วย แต่ผมก็อดใจไม่ไหวจนต้องแอบเปิดวิทยุฟังใต้ผ้าห่ม จากนี้ไปผมจะฟัง ‘คนขุดสุสาน’ ทุกคืนเลยครับ!”
จางเย่ยิ้มละไมและคิดอยู่ชั่วครู่ หยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเขียนตอบ “ฉันจางเย่นะ ขอบคุณสำหรับจดหมายของหนู หนูควรจะเชื่อฟังแม่แล้วรีบนอนแต่หัวค่ำ อย่านอนดึกเลย ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ จะถูกอัพโหลดในเว็บไซต์ของช่องวรรณกรรมอยู่แล้ว ดังนั้นหนูเข้าไปฟังออนไลน์ได้ตลอดเวลา” หลังจากเขียนเสร็จก็เดินหาเสมียนสาวจนพบและฝากให้เธอช่วยส่งจดหมายถึงผู้ฟังเด็กรายนั้นตามชื่อที่อยู่ผู้ส่ง ก่อนกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานเพื่ออ่านจดหมายฉบับอื่นๆ ต่อ
ฉบับที่สอง “เรื่องวันนี้มันดีกว่าเรื่องสยองขวัญขยะๆ ก่อนหน้านั้นเป็นหมื่นเท่า นี่สิถึงจะเป็นนิยายสยองขวัญในดวงใจ!”
ฉบับที่สาม “ฉันเป็นคนขับแท๊กซี่กะดึก ‘คนขุดสุสาน’ เป็นเรื่องที่สุดยอดมาก ฉันจะคอยติดตามต่อไปนะ!”
ฉบับที่สี่ “นี่เป็นนิยายสยองขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยฟังมาเลย! ขอบคุณทีมรายการมาก! ขอบคุณอาจารย์จาง! จากนี้ไปค่ำคืนก็ไม่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว!”
ทั้งหมดมากกว่าสิบฉบับ จางเย่อ่านจนหมดก่อนจะเลือกออกมาสามฉบับเพื่อเขียนตอบกลับไป
ชายหนุ่มเปิดคอมพิวเตอร์เข้าอินเทอร์เน็ตเพื่ออ่านอีเมล ตั้งแต่เป็นดีเจหลักรายการ ‘เรื่องเล่าสยองขวัญยามค่ำคืน’ ก็มีคนให้รหัสผ่านเขามาเพื่อดูกล่องข้อความของรายการ หลังจากล็อกอินเข้าไป จางเย่ก็พบอีเมลที่ยังไม่ถูกเปิดอ่านมากกว่า 80 ฉบับ จดหมายเหล่านี้ไม่ได้ใช้ภาษาทางการเหมือนจดหมายกระดาษที่ส่งเข้ามา ส่วนใหญ่เป็นคำแสลงที่ใช้กันบนโลกออนไลน์
Liuliu59: ‘คนขุดสุสาน’ โคตรเจ๋งเลย!
Edhska115: ดีมาก ดีมาก ดีมาก ดีมาก!
Qqqry: อาจารย์จาง กรุณาเล่าให้ยาวกว่านี้หน่อยเถอะ ขอเสนอให้เพิ่มเวลาออกอากาศ นี่ฉันแนะนำเรื่อง ‘คนขุดสุสาน’ ให้เพื่อนนักเรียนแล้วก็เพื่อนคนอื่นฟังตั้งหลายคนแน่ะ ถึงกับโทรศัพท์ปลุกพวกเขาขึ้นมาฟังกลางดึกเลยนะ ฮ่าๆ ฉันกด ‘ไลค์’ ไว้แล้ว ขอเป็นแฟนคลับของอาจารย์ต่อไปในอนาคตนะ!”
คำชมมากมายท่วมท้นขนาดนี้เชียว?
จางเย่รู้สึกว่ามันช่างสวยสดงดงาม!
ดูสิดู ดูสิ นี่แหละคือเสียงร่ำร้องของผู้คน!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


บทตอนที่ 1 ภรรยาสายฟ้าแลบ
เวลาสามทุ่มของค่ำคืนแห่งความลุ่มหลงมัวเมาที่น่าหลงใหลคืนหนึ่ง

หลังจากถังหนิงการดื่มอย่างหนักที่ปาร์ตี้สละโสดของเธอ คู่หมั้นของเธอถังหนิงก็มาไปรับบและพาเธอกลับมายัง
อะพาร์ตเมนต์อพาร์ตเมนต์ของพวกเขา จนในที่สุดเธอก็เมื่อเธอรู้สึกตัวในที่สุดก็ เธอพยายามปรือตาที่จะลืมขึ้นตาและ ฝืนกลั้นอาการปวดหัวอย่างรุนแรงเอาไว้ เมื่อครั้นการมองเห็นทัศนวิสัยของเธอชัดเจนขึ้น ภาพที่เธอเห็นคือก็เห็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่งกำลังจูบกันอย่างรักใคร่นัวเนียภายใต้แสงสลัวของห้อง

ราวกับถูกฟ้าผ่า ถังหนิงราวถูกฟ้าผ่า จ้องมองไปยังคนสองคนด้วยความตกใจ ขณะที่พวกเขาพวกเขายังคงยังคงจูบกันอยู่ที่ข้างเตียงของเธอ ความโกรธของเธอก็ค่อยๆ เริ่มปะทุขึ้นมาจากภายใน...

“อวี่โหรวหยุดการกระทำโง่ๆ นี่ได้แล้วเล่นเสียทีน่า ถังหนิงแค่หมดสติหลับไปเท่านั้นนะ!” ชายหนุ่มกล่าวเตือน ขณะที่รั้งเอวของหญิงสาวไว้

“ว่าไงนะ? นี่คุณกลัวว่าคู่หมั้นของคุณจะตื่นขึ้นมาอย่างนั้นงั้นหรือหรอ?” โม่อวี่โหรวตอบกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “คุณกำลังจะแต่งงานในวันพรุ่งนี้อยู่แล้ว แล้วทำไมคืนนี้คุณถึงไม่ตกเป็นของฉันเสียล่ะ?!”

“ที่รัก คุณนี่มันตัวสร้างปัญหาแสบจริงๆ เลยนะ เราไปห้องอื่นกันดีกว่า” ชายหนุ่มยิ้มอย่างเย้ายวนใจ

“ไม่! ฉันอยากทำมันที่นี่! ฉันอยากทำมันต่อหน้าของเธอ!” โม่อวี่โหรวปลดกระดุมเสื้อของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ปากของทั้งคู่ประกบกันอีกครั้ง

ถังหนิงพยายามกลั้นน้ำตาของเธอเอาไว้ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามันค่อยๆ ไหลลงมาบนหน้าตามแก้มของเธออย่างช้าๆ ใครจะคาดคิดว่า ผู้ชายคนที่เธอจะแต่งงานด้วยในวันพรุ่งนี้ กำลังหักหลังกันเธออย่างซึ่งๆ หน้า

“ทำตัวดีๆ หน่อยน่า เราไปที่ห้องน้ำกันดีกว่านะ อ่างอาบน้ำเป็นที่โปรดของคุณไม่ใช่เหรอ?”

“ได้สิก็ได้ ถ้าอย่างนั้นงั้นคุณก็เข้าไปก่อนเลย เติมน้ำในอ่างรอฉันก่อนด้วยนะ…” โม่อวี่โหรวผลักอกของชายหนุ่มไปทางห้องน้ำ ทันทีที่ชายหนุ่มออกไปจากห้อง เธอก็เดินอย่างช้าๆ มายังถังหนิง โน้มตัวเข้าไปหาพร้อมกับยิ้มอย่างเยือกเย็น และกระซิบว่า “ถังหนิง ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอกับอวี่ฝานไปเซ็นใบสมรสกันในวันพรุ่งนี้แน่ ฉันท้อง และเขาเป็นของฉัน!”
ถังหนิงกำมือแน่น ขณะที่กำลังพยายามข่มควบคุมอารมณ์ฝืนของเธอเอาไว้ และระมัดกลั้นระวังไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกไป จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงครางของทั้งคู่ดังออกมาจากห้องน้ำ ตอนนั้นเองเธอเธอก็จึงได้รู้สึกว่าโลกของเธอพังทลายลง
สามปีก่อน ถังหนิงเป็นนางแบบระดับแถวหน้าของปักกิ่ง แต่เพราะผู้ชายคนนี้ ถังหนิงจึงยอมยุติ
ทุกสิ่งทุกอย่าง และส่งมอบตำแหน่งที่ได้มาอย่างยากเย็นให้กับโม่อวี่โหรว แต่แล้วกลับกลายเป็นว่าทุกสิ่งที่เธอทำเป็นเพียงแค่การเตรียมชุดแต่งงานให้คนอื่นแทน ไม่! นี่ต้องเป็นความฝัน เป็นแค่ค่ำคืนที่ฝันร้าย
ทุกสิ่งจะกลับไปเหมือนเดิมในวันพรุ่งนี้!
ถังหนิงเลือกที่จะโกหกตัวเองต่อไป ต่อไป จนกระทั่งเวลาผ่านไปค่อนคืน คืน โม่อวี่โหรวก็บ่นเพราะความรู้สึกว่าที่ไม่ค่อยสบาย ขณะที่เธอพลางพาหันอวี่ฝานออกจากโรงแรมไป และด้วยเหตุนี้หลังจาก หันอวี่ฝานจึงออกไป เขาก็และไม่ได้กลับเข้ามาอีก…
แต่พวกเขาจะต้องแต่งงานกันในวันพรุ่งนี้!
วันถัดมา ตามที่ได้วางแผนกันไว้ ถังหนิงขับรถมาที่สำนักงานเขตด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น ทันทีที่เธอก้าวลงจากรถ เธอก็โทรศัพท์ไปหาหันอวี่ฝาน เสียงตอบกลับจากอีกฟากหนึ่งเต็มไปด้วยความเย็นชา
“โม่อวี่โหรวได้รับบาดเจ็บบนเวที ผมจำเป็นต้องจัดการกับสถานการณ์เร่งด่วนนี้ก่อน คุณช่วยเลื่อนวันจดทะเบียนสมรสไปเป็นวันอื่นที”
มันไม่มี ‘วันอื่น’ อีกแล้ว ถังหนิงบอกกับตัวเองด้วยความผิดหวัง
ถังหนิงหันหลังกลับพร้อมกับสวมแว่นกันแดดไว้บนหน้าของเธอ เตรียมพร้อมที่จะออกไปจากที่นี่ ทว่าแต่ในขณะนั้นเอง สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับร่างสูงที่กำลังเดินมาทางนี้ เธออดไม่ได้ที่จะสังเกตชุดสูทเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มสไตล์ย้อนยุค ที่เข้ากันได้ดีกับรูปร่างสมส่วนของผู้แบบชายชาตรี ขอบของผ้าเช็ดหน้าสีไวน์แดงโผล่พ้นออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างประณีต เมื่อมองไล่ลงมา ถังหนิงสังเกตเห็นช่วงขาที่ยาวอย่างสมบูรณ์แบบ เข้ากันได้ดีกับรองเท้าหนังสีน้ำตาลคู่ใหม่ที่ส่องประกายเป็นเงาวับ
ผู้ชายคนนี้… ช่างมีรูปลักษณ์ที่น่าดึงดูดใจเสียจริง ราวกับกษัตริย์ในยุคกลางเลย!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเข้ามาใกล้ ถึงแม้ว่าเขาจะสวมแว่นกันแดดอยู่… แต่ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักและริมฝีปากสุดเซ็กซี่ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้หญิงทุกคนแทบคลั่ง
ถังหนิงจำผู้ชายคนนี้ได้ เขาคือโม่ถิง ประธานบริษัทไห่รุ่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เธอยังมีชื่อเสียง พวกเขาเคยพบปะกันอยู่ครั้งหนึ่งที่งานเลี้ยง
นี่เขาก็จะแต่งงานวันนี้ด้วยเหมือนกันหรือ?
“ท่านประธานครับ คุณหนูฉือยังมาไม่ถึงเลยครับ… เธอเลทเลตไปสิบนาทีแล้วครับ!” ผู้ช่วยที่อยู่ด้านหลังเขารายงาน
“โทรไปหาตระกูลของคุณฉือและ บอกพวกเขาว่า ถ้าพวกเขายังมาไม่ตรงเวลาแม้กระทั่งวันงานแต่งงานแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องเสียสละเวลามาอีก” ชายหนุ่มกล่าวด้วยความเย็นชา
“แต่ท่านประธานใหญ่กล่าวไว้ว่า ไม่ว่ายัไงอย่างไร ท่านประธานก็ต้องแต่งงานวันนี้นะครับ ถึงแม้ว่าจะต้องแต่งกับสาวประเภทสองท่านก็ไม่สนใจ...” ผู้ช่วยตอบกลับอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ถ้าอย่างนั้น ก็เลือกผู้หญิงมาสักคนจากตระกูลที่มีชื่อเสียงแล้วกัน… ผมจะให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง…” ชายหนุ่มออกคำสั่งอย่าง และเขาดูเหมือนจะทำเกินเหตุไปนิดออกจะไร้เหตุผลไปบ้าง
โอ้อ… ถ้าอย่างนั้นเขาก็เจอสถานการณ์ที่ยากลำบากเหมือนกันสิ ถึงแม้ว่ามันจะแตกต่างไปนิดหน่อยก็เถอะ
โม่ถิงเป็นผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมากมาย เขาสามารถเลือกผู้หญิงคนไหนก็ได้ที่เขาต้องการได้อย่างง่ายดาย และด้วยความที่เป็นชายโสดผู้ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมมากคนหนึ่ง ความรักจึงไม่ใช่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญ แต่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือ การจัดการกับความกดดันให้แต่งงานจากญาติผู้ใหญ่ของเขา
ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของถังหนิง เธอจึงถอดแว่นกันแดดของเธอออก เดินเข้าไปหาชายหนุ่มแล้วะกล่าวข้อเสนอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านประธานโม่คะ ในเมื่อเจ้าสาวของคุณยังมาไม่ถึง และเจ้าบ่าวของฉันก็หนีไปอย่างนี้… ฉันขอเสนอให้เรามาแต่งงานกันดีไหมคะ?”
ผู้ช่วยของโม่ถิงนิ่งไปด้วยความไม่เชื่อ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้กล้าขนาดนี้นะ…?
ถังหนิงยืนตัวตรงด้วยความมั่นใจ เธอรวบรวมความกล้าของเธอทั้งหมดเพื่อทำสิ่งนี้
โม่ถิงถอดแว่นกันแดดของเขาออก เผยให้เห็นดวงตาสีดำราวกับน้ำหมึก นัยน์ตาของเขาวาวระยิบระยับเหมือนดุจเพชรพลอย หลังจากผ่านไปสักครู่ เขาก็หันไปหาออกคำสั่งผู้ช่วยของเขาและออกคำสั่ง “ไปหาข้อมูลของเธอมา!”
และแน่นอนว่า ผู้ช่วยของโม่ถิงรู้อยู่แล้วว่าถังหนิงเป็นใคร เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพื่อหาข้อมูลของถังหนิง และเสนอมันให้แก่เจ้านายของเขา สองนาทีต่อมา ริมฝีปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มเล็กน้อย เขาตอบรับกลับมาคำเดียว “ตกลง!”
ถังหนิงรู้สึกว่าการพบกับโม่ถิงคือสิ่งที่โชคดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับเธอ เขาไม่มีเหตุผลที่จะหลอกใช้ผู้หญิง เขาไม่ต้องการความรัก และยิ่งเหนือกว่าอะไรทั้งหมด เขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงที่จะนอนด้วยเลยคู่นอน
และท้ายที่สุด เธอต้องการให้หันอวี่ฝานเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง!
ขั้นตอนการแต่งงานของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว และภายในเวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง ถังหนิงก็ได้รับใบทะเบียนสมรสมาถือไว้ในมือ และต่อจากนี้ไป เธอคือผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว
“ท่านประธานโม่คะ ขอฉันพูดอะไรกับคุณสักหน่อยได้ไหม?”
“เข้าไปในรถ!” โม่ถิงสวมแว่นกันแดด ขณะที่เขาเดินออกมาจากสำนักงานเขตอาคาร
ถังหนิงเดินติดตามไปอย่างติดๆ หลังจากที่เข้าไปมาในรถโรลส์-รอยซ์แล้ว เธอก็มองไปที่โม่ถิงด้วยความประหม่า ก่อนจะพูดความต้องการออกมา “ขอบคุณที่ยอมแต่งงานกับฉัน ถ้าคุณต้องการอะไรจากฉันเป็นการตอบแทนล่ะก็ กรุณาบอกมาได้เลย ฉันยินดีทำให้ทุกอย่าง แต่ฉันก็มีข้อเรียกร้องง่ายๆ สองข้อที่อยากให้คุณสัญญาว่าคุณจะยอมทำตาม”
“พูดมา!” โม่ถิงตอบรับอย่างเหนื่อยล้าหน่ายๆ ขณะที่พลางคลายปกเสื้อของเขาออก
“ข้อแรก กรุณาอย่าเปิดเผยความสัมพันธ์ของเรา เว้นแต่ว่าคุณไม่มีทางเลือก ข้อสอง กรุณาอย่าเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน แต่คุณไม่ต้องห่วง เนื่องจากเราแต่งงานกันแล้ว ฉันจะไม่เข้าไปข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นมากเกินไป”
หลังจากฟังข้อเรียกร้องของถังหนิงจบ โม่ถิงก็ยิ้มเยาะเล็กน้อย บรรยากาศอันตรายแผ่กระจายไปทั่วรถ “ผมสัญญา… แต่หลังจากที่ผมให้เวลาคุณจัดการกับอดีตของคุณแล้ว ผมต้องการให้เราทดลองใช้ชีวิตแต่งงานด้วยกัน แล้วหลังจากนั้นหกเดือน ผมจะประกาศเรื่องการแต่งงานของเรา”
“ขอบคุณค่ะ!” ถังหนิงพยักหน้ารับ
“เอาล่ะจะว่าไป… แต่ผมคิดว่าคู่แต่งงานไม่ควรจะแยกกันอยู่นะ ผมจะให้เวลาคุณสามวันในการเก็บข้าวของทั้งหมดของคุณ และย้ายไปอยู่ในที่ที่ผมเลือกไว้ ผู้ช่วยของผมจะติดต่อคุณไปภายหลัง”
ถังหนิงไม่ได้คัดค้านอะไร เป็นเพราะว่าพวกเขาแต่งงานกันแล้ว ข้อเรียกร้องเช่นแบบนี้จึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ดังนั้นเธอจึงพยักหน้ายอมรับอย่างเชื่อฟัง และตอบกลับไปว่า “ฉันเห็นด้วยตกลงค่ะ!”
“ดี!”
หลังจากที่ทั้งสองคนตกลงกันทางคำพูดแล้ว ถังหนิงก็ออกจากรถของโม่ถิงแล้วจากะกลับไป ผู้ช่วยของ
โม่ถิงกลับมานั่งประจำที่คนขับรถ และมองเขาผ่านทางกระจกรถ “ท่านประธานครับ ท่านจะกลับไปที่บริษัท หรือจะกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อบอกข่าวนี้กับท่านประธานใหญ่ครับ”
“สะกดรอยตามถังหนิงไป และรายงานทุกความเคลื่อนไหวของเธอให้ผมฟังด้วยหมด!” โม่ถิงสั่งก่อนที่จะลงจากรถไป
จู่ๆ เธอก็มาขอให้เขาแต่งงานด้วยแบบนี้ จะต้องมีบางสิ่งเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!
ในฐานะที่เป็นประธานบริษัทด้านความบันเทิงระหว่างประเทศระดับนานาชาติ แน่นอนว่า เขาต้องเคยได้ยินเรื่องของ
ถังหนิงมาก่อน เธอเคยเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงของวงการ เมื่อสามปีก่อน เธอปฏิเสธข้อเสนอจากบริษัทบันเทิงชั้นนำอย่าง ซิงหวงสตาร์ คิง อย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ชื่อเธอถูกขึ้นบัญชีดำ แต่ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ประกาศว่าจะเซ็นสัญญากับบริษัทเทียนอี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และกลายเป็นประเด็นร้อนแรงกับเจ้านายอย่างหันอวี่ฝาน


ตอนบทที่ 5 คืนเข้าหอ
สื่อไม่อาจแข็งข้อกับไห่รุ่ยได้ แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมไห่รุ่ยถึงเข้ามาช่วยถังหนิงก็ตาม
แม้แต่หลงเจี่ยก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแผนการของพวกเขาถึงได้ราบรื่นขนาดนี้ ตอนแรกเธอคิดว่าจะใช้เวลาสักสองสามวันเสียอีก “ถังหนิง บอกฉันมาว่ามีบริษัทอื่นช่วยคุณอยู่ใช่ไหม”
“ไม่มี” ถังหนิงตอบพร้อมชำเลืองมองชายที่อยู่ข้างๆ “จริงๆ แล้วก็มีคนที่ช่วยฉันอยู่เบื้องหลัง แต่ฉันบอกไม่ได้ว่าเป็นใคร”
“ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไร ไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง แค่นึกถึงใบหน้าที่แทบคลั่งของหันอวี่ฝานก็ทำให้ฉันพอใจมากแล้ว!” หลงเจี่ยคิดว่าถังหนิงได้รับความช่วยเหลือจากครอบครัวของเธอ
เธอไม่ได้คาดคิดว่าแท้จริงแล้วถังหนิงจะกลายเป็นภรรยาของโม่ถิง บุคคลผู้อยู่เหนือวงการบันเทิงคนนี้ได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งวงการบันเทิงแบบสายฟ้าแลบ
“คุณจะใช้โอกาสนี้เพื่อออกจากเทียนอี้ไหม” โม่ถิงถามขณะที่ขณะบรรจงหั่นสเต๊็กตรงหน้าเขา
อย่างช้าๆ
“ไม่ค่ะ ฉันจะยอมมันจะเป็นการปล่อยพวกเขาไปง่ายเกินไปถ้าฉันๆ ก็ต่อเมื่อฉันได้ยอมออกมาอย่างง่ายๆ แบบนั้นๆ เช่นกัน ฉันจะทำให้พวกเขาหล่นจากบัลลังก์เอง” ถังหนิงอธิบาย “แล้วฉันก็ตัดสินใจที่จะหวนคืนสู่วงการนางแบบด้วย แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้มีชื่อเสียงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดังนั้นเทียนอี้ก็อาจจะช่วยฉันได้ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”
“ตอนนี้คุณเป็นแบบนี้เพราะคุณโกรธ ถ้าหากว่าวันหนึ่งคุณไม่ได้เกลียดอีกต่อไป…”
“ถ้าฉันตัดสินใจอะไรไปแล้ว ฉันจะไม่มีวันเสียใจ คุณอย่าพูดถึงเรื่องให้กลับคืนไปนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใจเลยดีกว่า” ถังหนิงบอกกับโม่ถิงอย่างมั่นใจ ยามตกหลุมรัก เธอก็รักอย่างหมดหัวใจ แต่ยามเกลียด เธอก็สามารถทำลายอีกฝ่ายได้เขาด้วยมือเปล่าของเธอได้เช่นกัน
แต่เหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมด นี่ก็ผ่านมานานพอสมควรแล้วตั้งแต่มีข่าวการเปิดเผยตัวของถังหนิงบนเวที แต่หันอวี่ฝานก็ยังไม่ติดต่อเธอมาเลยสักสายเดียว สิ่งที่เขาทำคือการปล่อยข่าวที่สามารถทำลายถังหนิงได้อย่างง่ายดาย และเธอจะไม่ยอมปล่อยให้เขาทำร้ายเธออีกแน่นอน
 โม่ถิงยังคงนิ่งเงียบ แต่เขาก็หลงใหลในตัวถังหนิงเสียแล้ว
ถังหนิงไม่ใช่คนโง่ ความจริงแล้วเธอฉลาดมากต่างหาก เธอรู้ว่าตนเองไม่สามารถปิดบังอะไรกับโม่ถิงได้ ดังนั้นเธอจึงเปิดเผยทุกอย่างต่อหน้าเขาทันที ไม่ว่ามันจะดีหรือไม่ แต่ก็จะไม่มีการปิดบังแน่นอน เพราะสิ่งที่มีอยู่ทั้งหมดคือความเชื่อใจ
“ผมขอให้ผู้ช่วยจัดเตรียมห้องที่โรงแรมนี้ไว้ คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ บ้านของผมคงไม่สนุกเท่าไร…”
ถังหนิงหูแดงขณะที่พยักหน้ารับ “แล้วแต่คุณ…”
ในขณะที่หันอวี่ฝานวิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อเจรจาขอสงบศึกกับสื่อและคู่ค้าทางธุรกิจของเขา เมื่อเทียบกับนอกจากข่าวการตั้งท้องของโม่อวี่โหรวแล้ว เรื่องของถังหนิงก็ไม่ได้อยู่ในความคิดเขาสักนิด และเขาก็ไม่ได้สนใจว่าตอนนี้
ถังหนิงจะอยู่ที่ไหนด้วย
หลังมื้อค่ำสุดโรแมนติกผ่านพ้นไป ถังหนิงก็เดินตามหลังโม่ถิงไปติดๆ ขณะที่เขานำเธอไปที่ห้องพักแบบ
เพรสซิเดนเชียล สวีท สวีตชั้นพิเศษสุดหรู แต่ที่น่าตกใจคือนี่ไม่ใช่ห้องเพรสซิเดนเชียล สวีตธรรมดาทแบบปกติ แต่มันคือห้องสวีตทสำหรับคู่แต่งงานต่างหาก
ภายใต้สถานการณ์ที่วุ่นวายนี้ โม่ถิงจัดเตรียมอะไรมากมายเพื่อเธอขนาดนี้ได้อย่างไรกัน แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เธอประทับใจความคิดของเขาได้อย่างไร ถ้าเป็นคนอื่นคงไก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะทำแบบเดียวกันนี้หรอก
โม่ถิงสัมผัสได้ถึงความประหม่าของถังหนิง เขาถอดสูทขณะที่หันกลับมาหาพูดกับเธอและพูดว่า “ผมจะอาบน้ำก่อน คุณจะได้มีเวลาตัดสินใจสักหน่อย ถ้าคุณยังไม่แน่ใจ…เราเลื่อนคืนเข้าหอออกไปได้อยู่แล้ว”
ถังหนิงรู้สึกขอบคุณความเอาใจใส่ของเขาขณะทอดตามองเขาเดินที่ไปห้องน้ำ แต่…พวกเขาแต่งงานกันแล้ว เธอมีสิทธิ์อะไรถึงทำให้โม่ถิงจองห้องพักมาเพื่อพบกับความลังเลแบบเด็กๆ ของเธอกัน
คิดได้อย่างนั้นถังหนิงก็เปิดประตูและเดินไปยังห้องอาบน้ำ โม่ถิงมองอย่างประหลาดใจตอนที่เธอเข้ามาและกอดเขาไว้แนบแน่น “ฉันจะไม่เสียใจ!”
“คุณแน่ใจเหรอ ถ้าผมทำให้คุณเป็นของผมแล้ว คุณไม่มีโอกาสเปลี่ยนใจได้อีกแล้วนะ” โม่ถิงหักห้ามใจตนเอง เสียงเซ็กซี่ทุ้มลึกและเซ็กซี่ของเขานั้นเพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของใครต่อใครสั่นไหว
“ฉันแน่ใจ”
หลังได้ยินเธอเอ่ยอย่างนั้น โม่ถิงก็ไม่ยับยั้งตนเองอีกต่อไป เขาใช้มือข้างหนึ่งสัมผัสเอวของถังหนิงพร้อมโน้มลงไปประกบริมฝีปากเธอ มืออีกข้างปลดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มของเธอออก
จิตใจของถังหนิงว้าวุ่น เธอไม่เคยมีประสบการณ์จูบเช่นนี้มาก่อน มันช่างมหัศจรรย์จนเธอสูญเสียการควบคุม
ถังหนิงยืนอยู่ใต้ฝักบัว ปรายสายตามองโม่ถิง ขณะที่พวกเขายืนอยู่ใต้ฝักบัว เธอมองสำรวจความหล่อเหลาของเขาและหลงเสน่ห์เข้าอย่างจัง เธอสังเกตเห็นเพชรที่คล้ายกับไฝลักษณะคล้ายเพชรอยู่บริเวณติ่งหูของอีกฝ่าย สายตาของเขามองมาอย่างหลงใหล พร้อมที่จะกลืนกินเธอไปทั้งตัว
ทว่าเมื่อถึงเวลาที่อะไรๆ ควรจะเลยเถิด เขาก็ไม่ได้เร่งรีบ เขาแต่กลับคลุมผ้าเช็ดตัวให้เธอและอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนพาไปยังเตียงที่ถูกปกคลุมด้วยกลีบกุหลาบ หลังจากนั้น ร่างสูงโปร่งของเขาก็โน้มลงมาบนหญิงสาว ตอนนั้นเขาใส่สิ่งที่ช่วยป้องกันไว้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นทว่า เมื่อเขาจะเข้าไปในตัวเธอ กลับเขารู้สึกได้ถึงอุปสรรคสิ่งกีดขวางบางอย่าง…
ถังหนิงร้องด้วยความเจ็บปวด
โม่ถิงพลิกกลับอย่างรวดเร็วพร้อมขณะที่นำผ้าห่มมาคุลมเธอไว้
ตอนแรกเขาคิดว่าเพราะถังหนิงอยู่ในอุตสาหกรรมบันเทิง และเธอก็เคยคบกับหันอวี่ฝานมาก่อน จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเธอ แต่…ความรู้สึกในตอนนี้ทำให้เขามั่นใจว่าเธอไม่เคยทำกิจกรรมเช่นนี้มาก่อนแน่นอน…
“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ” ถังหนิงสังเกตว่าโม่ถิงนิ่งไป จึงต้องเงยหน้ามาถามอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเธอขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าหลงใหล
“เอาไว้ทำครั้งหน้าเถอะนะ” โม่ถิงประหลาดใจและรู้สึกแย่ในเวลาเดียวกันที่เข้าใจถังหนิงผิดไป
“คุณไม่พอใจฉันหรือ”
“ถ้าหากผมทำต่อ…คุณจะเจ็บเอานะ” โม่ถิงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำและกลับไปที่เตียง พยายามข่มความปรารถนาเอาไว้ เขาไม่ต้องการให้ครั้งแรกของถังหนิงเป็นประสบการณ์ที่ย่ำแย่ “ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณไม่เคย”
“แล้วฉันจะให้ฉันพูดเรื่องแบบนี้โต้งๆ ได้ยังไงอย่างไรกัน” ถังหนิงตอบขณะที่เกยคางไว้บนไหล่ของโม่ถิง “ฉันรู้ว่าคุณจะรับรู้ด้วยตัวคุณเอง”
 “แต่ว่านะ สิ่งที่เกิดเมื่อกี้คืออะไรหรือนี้คือ นี่เรา…ทำมันแล้ว?”
“ไม่ว่าจะทำหรือไม่ทำ ตอนนี้คุณก็คือคุณนายโม่ คุณหนีไม่ได้แล้วหรอก…” หลังจากพูดจบ โม่ถิงลุกขึ้นและอุ้มถังหนิงก่อนจะพาไปยังห้องน้ำ “ขอผมดูหน่อยว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
ถังหนิงอดที่จะหัวเราะไม่ได้เมื่อมองไปที่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขา “คุณไม่เหมือนกับคนที่ใครๆ ก็วาดภาพไว้เลยนะ”
 “แล้วคุณคิดว่าผมเป็นยังไง” โม่ถิงวางถังหนิงลงในอ่างอาบน้ำอย่างอ่อนโยนและเปิดน้ำ
“ผู้นำที่มีอำนาจควบคุมชีวิตและความตายของศิลปินในสังกัดอย่างสิ้นเชิง เป็นคนที่ไม่มีความรู้สึก”
“สำหรับคนอื่นผมก็เป็นแบบนั้นจริงๆ แหล่ะ!” โม่ถิงแสดงออกอย่างจริงใจ “แต่คุณต่างออกไป…เมื่อคุณเป็นภรรยา และและเชื่อในตัวผมมากอย่างนี้จริงๆ…ผมก็จะแสดงให้คุณเห็นตัวตนที่แท้จริง”
“แต่ผมขอเตือนคุณไว้ก่อนนะถังหนิง”
“สำหรับผมการโกหกก็คือการโกหก ถ้าคุณทำลายความเชื่อใจ ผมจะไม่มีวันอภัยให้คุณ”
ถังหนิงลุกขึ้นนั่งอย่างสบายๆ จมูกของเธอเกือบสัมผัสกับโดนจมูกโม่ถิง “ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ เพราะฉันก็เหมือนกัน”
ถึงแม้ว่าในค่ำคืนนี้ ความสัมพันธ์ทางกายของพวกเขาจะไปได้เพียงแค่ครึ่งทาง แต่หัวใจทั้งสองดวงกลับขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นอีกนิด
เช้าวันต่อมา ถังหนิงตื่นขึ้นเพราะแสงแดดจ้าที่ส่องมาทางผ่านหน้าต่างเข้ามา เธอประหลาดใจที่ข้างๆ เธอนั้นว่างเปล่า
ถังหนิงคิดว่าโม่ถิงคงออกไปแล้ว แต่…ความจริงแล้วเขานั่งรอเธออย่างใจเย็นอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ในมือพลิกเอกสารไปมา
“ผมเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้คุณในห้องน้ำ เราจะออกจากที่นี่หลังจากที่คุณรู้สึกดีขึ้น”
ถังหนิงพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังขณะแล้วหันหลังกลับไปเดินไปที่ยังห้องน้ำ ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น…หันอวี่ฝานโทรมา
ถังหนิงมองไปที่โม่ถิงอย่างเก้ๆ กังๆ ในขณะที่เขาจึงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างมีเสน่ห์และถามว่า “คุณอยากให้ผมรับสายแทนไหม”


บทตอนที่ 3 ความสงสัยว่าสร้างข่าวลือ
ถังหยิงยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้า ก่อนจะยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยและวิ่งไปที่หลังเวที ถึงแม้เธอจะใส่หน้ากากไว้ แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้แยกความแตกต่างระหว่างถังหนิงและโม่อวี่โหรวได้ คือเรียวขาของ
ถังหนิง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รู้จักว่าเป็นหนึ่งในเรียวขาที่งดงามที่สุดในโลก
เป็นอย่างที่ทุกคนคาดไว้ว่างานแสดงเดินทางมาถึงจุดที่ตื่นเต้นที่สุดแล้ว เมื่อถังหนิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เคลื่อนลงมายังเวทีอย่างสง่างาม แสงจากสป็อตไลต์ทุกดวงสาดส่องมาที่เธอทันที…
ทว่า…
…มองไม่เห็นคราวน์สตาร์มงกุฎดาราเลยสักนิดเดียว…
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทุกคนต่างก็วิ่งวุ่นมองหาคราวน์สตาร์มงกุฎดารากันจ้าละหวั่น พวกเขาค้นหาแม้กระทั่งที่ตัวของถังหนิง และเพราะเหตุนี้ ใครหลายคนจึงสังเกตเห็นเรียวขายาวที่ขาวนวลและสวยงามของเธอ…
ช่างเป็นเรียวขาที่งดงามเสียจนไม่อาจลืมลง…
ในขณะที่ทุกคนกำลังจะล้มเลิกความตั้งใจ รอยยิ้มหนึ่งก็ผุดขึ้นภายใต้หน้ากากสีทองที่ดูลึกลับ ถังหนิงยกแขนของเธอขึ้นอย่างเชื่องช้า เอียงศีรษะไปด้านหลัง และยกเรียวขาข้างซ้ายขึ้นต่อหน้าผู้ที่มาร่วมงาน กลายเป็นท่าเต้นที่อ่อนช้อยงดงาม ณ ช่วงเวลานั้น คราวน์สตาร์มงกุฎดาราที่อยู่ภายใต้ชุดเดรสสีขาวก็เคลื่อนลงมาที่เรียวขาเรียบเนียนของเธอ และส่องแสงเป็นประกายวิบวับอยู่ที่ข้อเท้าของถังหนิง
โอ้โฮ…
ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในภวังค์ของความประหลาดใจกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า ภาพของถังหนิงที่นอนลงไปบนเก้าอี้ เปลี่ยนจากท่าทางหนึ่งไปยังอีกท่าทางหนึ่งได้อย่างไร้ที่ติ ช่างเป็นสิ่งที่ลืมไม่ลงจริงๆ และที่น่าประทับใจที่สุดคือ ทุกๆ ครั้งที่ถังหนิงเปลี่ยนท่าทาง เธอจะนำเสนอคราวน์สตาร์มงกุฎดาราในมุมที่แตกต่างกัน ทำให้ความสวยงามของเครื่องเพชรประจักษ์แก่สายตาผู้ชมครั้งแล้วครั้งเล่า…
ผู้ชมลุกขึ้นปรบมือให้ถังหนิงอย่างชื่นชม…
ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในตำแหน่งที่อยู่สูงแต่ลับตาคน สายตาของโม่ถิงจับจ้องไปที่ถังหนิง ภรรยาคนใหม่ของเขาผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นนางแบบระดับแถวหน้าของปักกิ่ง ตอนนี้กำลังยืนสวมรอยเป็นนางแบบเกรดบีอยู่ที่นี่
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ไม่ว่าจะเป็นเมื่อสามปีก่อนหรือสามปีต่อจากนี้ เธอก็ยังคงเป็นนางแบบคนเดิม ผู้ที่เกิดมาเพื่อเฉิดฉายบนเวที…
หลังจบท่าโพสสุดท้ายของถังหนิง งานแสดงก็เดินทางมาถึงตอนจบอย่างน่าพึงพอใจ ผู้ก่อตั้งบริษัทอัชแอ็ฟประทับใจการแสดงของเธอมาก และแน่นอน เขาไม่ได้ตระหนักเลยว่านางแบบที่อยู่บนเวทีคือถังหนิง เขายังคงเชื่อว่าคือโม่อวี่โหรว
เขาปรากฏตัวขึ้นจากข้างหลังเวทีและเดินเข้ามาใกล้ถังหนิง เขายื่นมือมาช่วยให้ถังหนิงลุกจากเก้าอี้ พาเธอไปที่หน้าเวทีอย่างสุภาพบุรุษ ทั้งสองโค้งให้ผู้ชมอย่างตื้นตันยินดี
“ขอขอบคุณทุกท่าน และต้องขอบคุณคุณโม่สำหรับการแสดงที่น่าตื่นเต้นนี้ มันช่างน่าประทับใจเสียจริง”
ถังหนิงนิ่งเงียบ เธอแค่โค้งตอบรับอย่างง่ายๆ เท่านั้น แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงร้องแหลมดังขึ้นมาจากด้านหน้าของเวที “เธอไม่ใช่โม่อวี่โหรว ฉันเคยเห็นโม่อวี่โหรวตัวจริงมาแล้ว เธอไม่ได้มีเรียวขาที่ยาวแบบนี้!”
ทุกคนต่างก็ประหลาดใจขณะที่มองไปที่เรียวขาของถังหนิงด้วยความสงสัย “ถ้าคุณคือโม่อวี่โหรวจริงๆ ก็ถอดหน้ากากออกซี แต่ถ้าหากคุณไม่ใช่ ยังงั้นเทียนอี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็คือพวกหลอกลวงสร้างภาพ!”
เสียงร้องด้วยความสงสัยดังระงมไปทั่วและดังมากขึ้นทุกที แม้แต่ดีไซเนอร์ของอัชแอ็ฟก็ยังเริ่มตั้งคำถามว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือโม่อวี่โหรวจริงๆ หรือไม่
“ได้โปรดถอดหน้ากากของคุณออกเถอะครับคุณโม่…” ดีไซเนอร์เองก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เธอคือโม่อวี่โหรวจริงๆ หรือ หากเธอไม่ใช่ การร่วมมือกันระหว่างพวกเขาและเทียนอี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็คงต้องจบลง
ถังหนิงเกิดความลังเลใจ แต่เธอเองก็โดนล้อมไว้เรียบร้อยแล้ว เธอไม่มีทางเลือกอื่นจึงถอดหน้ากากออกอย่างช้าๆ ช่วงเวลานี้ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจ และทันทีที่เห็นหน้าเธอ บางคนก็จำได้ทันทีในฐานะที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียง…
“นี่คือถังหนิง!”
เคยมีข่าวลือว่าหลังจากถังหนิงถูกขึ้นบัญชีดำ สถานะของเธอก็ร่วงลงอย่างสมบูรณ์ เธอตกต่ำยิ่งกว่านางแบบที่ไม่ได้เซ็นสัญญาเสียอีก ใครจะไปคาดคิดว่าเธอจะลดตัวลงมาเพื่อสวมรอยเป็นคนอื่นกัน นี่เธอจงใจสร้างข่าว หรือถูกบังคับให้ทำเพราะสถานการณ์ของตัวเธอตอนนี้
“ถังหนิง เธอคือถังหนิงจริงๆ ด้วย” นักข่าวรีบกรูกันมารายล้อมถังหนิง ไม่เว้นพื้นที่ให้เธอได้หลบหนี
“คุณถัง คุณช่วยอธิบายสถานการณ์ตอนนี้หน่อยได้ไหม โม่อวี่โหรวเป็นคนเดียวที่ได้รับเชิญให้มางานวันนี้ แต่ทำไมถึงกลายเป็นคุณไปได้ล่ะ”
“จากที่พวกเราทราบ ชื่อคุณขึ้นบัญชีดำไปเมื่อสามปีก่อน นี่คุณกำลังใช้โอกาสนี้เพื่อประกาศว่าจะกลับมาอย่างนั้นหรือ”
“ในฐานะที่ครั้งหนึ่งคุณเคยเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียง นี่คุณกำลังพยายามแย่งงานของโม่อวี่โหรวเหรอ หรือคุณกำลังเอาเปรียบเธอเพราะเธอบาดเจ็บ และฉวยโอกาสนี้เพื่อที่จะได้เป็นพรีเซ็นเตอร์”
“มันก็ชัดเจนอยู่แล้วนะว่าคุณกำลังสร้างข่าว ฉันรู้นะ โม่อวี่โหรวได้รับบาดเจ็บ เธอจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไรกัน นางแบบที่มีชื่อเสียงอะไรกันล่ะ! นี่มันนางแบบเกรดต่ำที่มีชื่อฉาวเสียงมากกว่ามั้ง!”
คำถามของนักข่าวทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ บางคนก็พูดจาสบประมาทเธออย่างไม่ปรานี
“นางแบบตกอับไร้คุณภาพ…”
“อวี่โหรวควรได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ คืนมันให้เธอซะ!”
ถังหนิงจำต้องยอมถอยออกมาช้าๆ เมื่อนักข่าวรุมล้อมเธอ บางคนก็ผลักเธอเสียด้วยซ้ำ ในตอนนี้อัชแอ็ฟก็ยังร่วมพูดจาดูแคลนด้วย “ผมจะฟ้องร้องเทียนอี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ สิ่งที่คุณทำคือการหลอกลวงอย่างโจ่งแจ้ง! ผมต้องการโม่อวี่โหรวแต่คุณกลับให้นางแบบเกรดต่ำคนนี้มาแทน” ดีไซเนอร์ไม่รับรู้ว่าเมื่อสามปีก่อนถังหนิงจะมีชื่อเสียงมากแค่ไหน เขารู้เพียงแค่ว่าช่วงปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่เคยเห็นนางแบบคนนี้ปรากฏตัวที่ไหนเลย
“โดยเฉพาะคุณ เตรียมตัวไปเจอกันที่ศาลได้เลย! แต่ตอนนี้ไสหัวไปซะ! คุณไม่ควรค่าแก่การมายืนบนเวทีของผม!” เขาตะโกน
เสียงแหลมคมดังก้องไปทั่วตึก แม้กระทั่งนักข่าวก็ยังประหลาดใจ ไม่มีนางแบบคนไหนที่จะยืนอยู่เฉยๆ และปล่อยให้ใครมาตะโกนใส่แบบนั้นแน่
“ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่อีก ไปซี่!”
ถังหนิงเตรียมใจสำหรับสถานการณ์แบบนี้ไว้แล้ว แต่ก็ยังพยายามที่จะเก็บความอัปยศนี้ไว้ และก็เป็นตอนนั้นเองที่มีเสียงทุ้มที่น่าดึงดูดดังก้องขึ้นมาจากด้านหลังของเวที “ใช่ ใครบางคนสมควรออกไปจากที่นี่จริงๆ นั่นแหละ…”
นักข่าวหันไปทางที่มาของเสียงด้วยความประหลาดใจ คนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเวทีคือโม่ถิง ทุกคนตาโตขึ้นด้วยความตกใจ… นั่นประธานบริษัทไห่รุ่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ไม่ใช่หรือ ทำไมเขามาอยู่ที่นี่ล่ะ
แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือทำไมเขาถึงไปยืนบนเวทีล่ะ เรื่องที่โม่ถิงรังเกียจเดียดฉันท์พวกที่เล่นเกมจิตวิทยาเป็นที่รู้กันดี ถังหนิงกำลังขุดหลุมฝังตัวเอง ซึ่งครั้งนี้แม้แต่ไห่รุ่ยเองก็ยังทนอยู่เฉยไม่ได้
ทุกคนกลั้นลมหายใจ มั่นใจว่าอย่างไรถังหนิงก็อับโชคแล้วแน่ๆ แต่แล้วพวกเขาก็ต้องประหลาดใจ เมื่อโม่ถิงเดินไปทางถังหนิงและหยุดยืนข้างๆ เธอ เขาหันไปหาดีไซเนอร์พร้อมกับพูดด้วยสุรเสียงที่น่าเกรงขามประดุจกษัตริย์ว่า “…แต่เธอไม่ใช่คนที่ควรออกไป…คุณต่างหาก!”
“ผมสามารถทำให้อัชแอ็ฟหายไปจากปักกิ่งได้ถ้าผมต้องการ การกระทำของคุณช่างแตกต่างกับเครื่องเพชรของคุณหลายระดับเลยนะ”
หัวใจของถังหนิงหยุดเต้นชั่วขณะ ใครจะคาดคิดว่า…สามีคนใหม่ผู้ที่ได้พบกันเป็นครั้งที่สามเท่านั้น จะลุกขึ้นปกป้องเธอขนาดนี้
นักข่าวนิ่งงันและเริ่มกังวล ถ้าพวกเขารู้ก่อนหน้านี้ว่าถังหนิงเกี่ยวข้องกับไห่รุ่ย ก็คงจะไม่หยาบคายกับเธอขนาดนี้
ดีไซเนอร์ของอัชแอ็ฟไม่ได้รู้สึกประทับใจ แต่เขาเองก็รู้ดีว่าไม่ควรต่อกรกับไห่รุ่ยเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เขาก็ขอโทษอย่างไม่เต็มใจนัก “ผมขอโทษ ท่านประธานโม่ ผมไม่ทราบความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับ…”
“คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ ผมก็แค่…ข้องใจกับนิสัยของคุณ!” โม่ถิงปฏิเสธความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถังหนิงและเริ่มก้าวออกไป แต่ก่อนที่เขาจะไป เขาหันไปรอบๆ และประกาศให้นักข่าวได้ยินว่า “แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ว่ายังไงผมก็ปฏิเสธไม่ได้ เธอจะกลายมาเป็นนางแบบดาวรุ่งของวงการนี้อย่างแน่นอน!”