บทที่ 12
[ควินซ์]
 "พูดอีกทีสิ ใครดูแลใครกันแน่"
 มองคนบนเตียงคนไข้อย่างเยาะเย้ยแล้วก้มหน้าปอกแอปเปิ้ลต่อ
 "..." นับหนึ่งมุดเข้าผ้าห่มอย่างอับอาย
 ผมได้แต่หัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวให้กับคนป่วย สองอาทิตย์ก่อนหน้านี้ พูดเป็นมั่นเป็นเหมาะเลยว่าจะดูแลผมอย่างนั้นอย่างนี้แต่ไปๆ มาๆ ก็เอาเป็นผมอยู่ดีที่ต้องมาตามดูแลตามเก็บเรื่องราวที่มันทำไว้
 ถามว่าทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่โรงพยาบาลได้ เมื่อสองวันก่อนเป็นวันหยยุดแล้วนับหนึ่งลากผมไปปีนเขาและอยากโชว์หรือยังไงไม่รู้ ทำเป็นปีนเขาเร็วทำเป็นเก่ง สรุปตกเขาแต่ดีที่ไม่เป็นอะไรมากไม่ได้หล่นจากที่ที่สูงนักแต่หัวกระแทกพื้นเลยให้นอนโรงพยาบาลดูอาการสักหน่อย
 ถ้าไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อนอีกสองสามวันก็ค่อยให้ออกจากโรงพยาบาล
 "คราวหลังก็อย่าทำเป็นเก่ง" ผมลุกเอามีดไปเก็บ "แก่แล้ว ร่างกายไม่ได้แข็งแรงเท่าเด็กวัยรุ่นนะ"
 "เลิกบ่นได้แล้ว มึงบ่นกูมาสองวันจนหูชาไปหมดแล้วนะ" นับหนึ่งลดผ้าห่มที่ใช้คลุมโปงลงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยถลอกรอยช้ำอันเป็นแผลจากการตกเขา
 "แล้วใครมันทำให้กูต้องบ่น"
 เดินกลับมานั่งเก้าอี้ข้างเตียงแล้วใช้ส้อมเล็กจิ้มแอปเปิ้ลเอาจ่อริมฝีปากนับหนึ่ง คนได้รับการดูแลทำเป็นฮึดฮัดเหมือนจะไม่อยากกินแต่พอเห็นผมจะชักมือกลับก็รีบหันมาอ้าปากงับเคี้ยวๆ กลืนผลไม้ลงไป
 นิสัยเด็กจริงๆ
 ผมป้อนแอปเปิ้ลไปได้ครึ่งจาน อีกฝ่ายก็ส่ายหัว ผมเลยหยิบน้ำมาให้กิน
 "ออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร" สีหน้าดูดีกว่าวันแรกที่มานอนโรงพยาบาลเยอะมาก
 "ทำไม? อยากกลับไปทำงานแล้ว?" หยุดพักนานหน่อยจะลงแดงตายรึไง ผมอยากหยุดอีกสักหลายวันหน่อย เหตุผลเหรอ ขี้เกียจไง ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้ว
 "นิดหน่อย" นับหนึ่งทำหน้านึกถึงงานที่ยังค้างอยู่แล้วกุมหัวคล้ายปวดหัวจี๊ดขึ้นมา "งานมันเยอะนะ ควินซ์"
 "งั้นเอางานมาทำที่นี่ก็ได้"
 เข้าใจว่าความชอบของนับหนึ่งคือการทำงานแต่ต้องควบคุมปริมาณงานให้มันอยู่ในระดับที่พอดี มันมีคนประเภทหนึ่งที่ชอบทำงานและนับหนึ่งก็เป็นคนแบบนั้น
 ผมรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถทำตัวแบบพี่ออสตินที่แม้จะมีธุรกิจหลายแสนล้านในมือแต่ทำตัวว่างงานได้ หรือทำตัวแบบนับสองที่ออกไปใช้ชีวิตเรียนรู้โลกไม่ได้เอาเวลาทั้งชีวิตไปผูกกับการทำงานอย่างเดียว
 ตอนนี้ผมเองก็เริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงของนับหนึ่งแล้ว เพิ่มวันหยุดให้ตัวเอง ออกไปเที่ยวเล่นและกำลังหางานอดิเรกใหม่ๆ นอกจากการนั่งอ่านหนังสือธุรกิจ ดูข่าวหุ้นไปวันๆ
 เป็นเรื่องที่ผมปลื้มใจมากแต่ไม่ได้พูดอะไรให้มันได้ใจ อยากรู้ว่ามันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดไหนและพยายามได้เท่าไร
 แต่สองอาทิตย์มานี้ทุกอย่างดีมากจริงๆ
 ชอบหาอะไรน่ารักๆ มาให้ผม จีบผมไม่ต่างจากเด็กมัธยมวัยใส ชวนผมไปดูหนังรักโรแมนติกทั้งที่ตัวเองไม่ชอบ ดอกไม้ยังคงส่งมาให้ทุกวันแต่เริ่มเปลี่ยนมาเป็นดอกไม้พร้อมกระถาง
 จนผมต้องเอาไปไว้ที่ชั้นดาดฟ้าของบริษัทแล้วดูแลรดน้ำ ผ่านมาสองสัปดาห์ก็สิบสี่วันรวมแล้วตอนนี้มีดอกไม้สิบสี่กระถางแล้ว อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะสรรหาดอกไม้มาให้ผมได้สักกี่กระถาง
 "มึงให้กูเอางานมาทำได้จริงอะ?" นับหนึ่งอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อ
 ผมหลุดจากภวังค์ความคิดแล้วหันไปมองหน้าคนบนเตียงที่กำลังตาแววเหมือนเด็กได้ของเล่นแล้วอ่อนใจนิดๆ
 "อืม" พยักหน้าแล้วพูดดักไว้ก่อน "แต่ห้ามทำงานหนัก"
 "โอเค"
 หันไปมองนาฬิกาเพื่อดูเวลา "ให้ทำงานแค่สามชั่วโมงพอนะ"
 "เฮ้ย น้อยไป" นับหนึ่งส่ายหน้า "สักห้าชั่วโมง"
 "งั้นไม่ต้องทำ"
 "สี่ชั่วโมงก็ได้!" ต่อรอง
 "ไม่"
 "สามชั่วโมงครึ่ง!"
 ผมลูบคางแสร้งทำเป็นลำบากใจคิดหนักและสุดท้ายก็พยักหน้า "ก็ได้ สามชั่วโมงครึ่งก็ได้" นับดูแล้วถ้าเริ่มทำงานตอนนี้ก็จะเสร็จงานประมาณสี่โมงครึ่งพอดี
 ตั้งใจว่าตอนเย็นจะพาไปเดินสูดอากาศที่สวนด้านล่าง อุดอู้อยู่แต่ในห้องสีขาวแบบนี้มันไม่สดชื่นหรอก
 นับหนึ่งที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในเวลาที่น้อยนิดในความคิดของเขาดูจะไม่พอใจเท่าไรแต่ไม่กล้าแย้งอะไรเพราะกลัวว่าผมจะลดเวลาให้น้อยลงไปอีก
 ผมโทรบอกให้เนบิวล่าเอางานเข้ามา อันที่จริงผมเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพราะรู้ว่าวันนี้นับหนึ่งคงกระสับกระส่ายอยากทำงานแน่ๆ
 เคยเห็นคนลงแดงเพราะไม่ได้ทำงานมั้ย
 อนาคตอาจจะมีนับหนึ่งเป็นคนแรก
 เนบิวล่ากับผู้ติดตามอีกสามคนช่วยกันหอบแฟ้มหอบโน๊ตบุ๊กเข้ามา ผมให้เอาไปวางบนโซฟาก่อนแล้วบอกให้ออกไป นับหนึ่งลงจากเตียงแล้วลากเสาน้ำเกลือมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะตัวใหญ่
 ผมเอาโน๊ตบุ๊กไปให้นับหนึ่งก่อนแล้วมาดูแฟ้มเอกสารที่จำเป็นต้องจัดการก่อนออกมา
 เมื่อเข้าสู่โหมดทำงาน บรรยากาศผ่อนคลายในห้องพักผู้ป่วยจึงเคร่งขรึมขึ้น เวลาสามชั่วโมงครึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วและงานก็เสร็จไปพอสมควร ครบตามเวลาที่กำหนดแล้วจึงยื่นมือดึงปากกาในมือของนับหนึ่งออกมา
 คนที่จมอยู่กับการทำงานจนลืมรอบข้างพลันได้สติขึ้นมา เขาชะงักมองมือที่ว่างเปล่าก่อนจะเงยหน้ามองผมตาละห้อย
 "ครบแล้วเหรอ"
 "ใช่" ผมพยักหน้าแล้วเดินไปเอารถเข็นมา "ไปเดินเล่นกันเถอะ"
 เมื่อกี้ก่อนจะมาดึงปากกาออกจากมือนับหนึ่ง ผมเดินไปเปิดม่านดูท้องฟ้าอากาศข้างนอกพบว่ากำลังดี แดดกำลังตกน่าจะเย็นสบายอยู่
 "อยากกินกาแฟ" คนป่วยบอกความต้องการออกมาพร้อมขยับตัวนั่งลงบนรถเข็น
 "เอาสิ" ผมแขวนถุงน้ำเกลือเข้ากับเสาน้ำเกลือของรถเข็นก่อน "กูอยากกินชานม ไปกันเถอะ"
 ร้านกาแฟภายในโรงพยาบาลมีอยู่แถมอร่อยด้วย เราเดินไปซื้อน้ำกันก่อนแล้วค่อยไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ ผมเข็นรถได้ไม่นานก็เหนื่อย เปลี่ยนให้ผู้ติดตามมาทำแทนแล้วตัวเองเดินชิวๆ สบายๆ อยู่ข้างกายคนป่วย
 ผมเดินเข้าไปซื้อน้ำกับคุกกี้ ฝากขนมไว้บนตักของนับหนึ่งก่อนจะส่งกาแฟให้
 "ควินซ์ อยากกลับบ้านแล้ว" นับหนึ่งบ่นอย่างหงุดหงิด "ผลตรวจก็ไม่เป็นอะไรแล้วจะอยู่โรงพยาบาลต่อทำไม"
 "อยู่อีกสักวันสองวัน บริษัทมึงไม่เจ๊งหรอก" แขวะไปคำแล้วมองไปรอบๆ เพื่อหาเก้าอี้นั่งพัก
 "แต่ที่นี่มันน่าอึดอัด ไม่ชอบ" เอาแก้วกาแฟให้ผมถือแล้วตัวเองนั่งแกะคุกกี้กิน "กูไม่ชอบกลิ่นยา"
 "งั้นคราวหลังจะทำอะไรก็ดูสังขารตัวเองด้วย"
 "รู้แล้ว" นับหนึ่งเห็นผมทำท่าจะเทศนามันอีกเลยกระตุกแขนผมแล้วหยิบคุกกี้ยัดใส่ปากผมเป็นการอุดปากให้เงียบ
 ผมถลึงตาตอบไปเพราะในปากมีคุกกี้อยู่จึงพูดอะไรไม่ได้ เดินวนรอบสวนดอกไม้ได้รอบหนึ่งก็หามุมดีๆ เจอแล้ว พวกผู้ติดตามถอยห่างออกไปแต่ไม่ได้ไปไกลนัก ยังคงรักษาความปลอดภัยอยู่รอบๆ
 "ว่าไง ให้กลับบ้านได้ยัง" นับหนึ่งยังไม่ยอมจบเรื่องนี้
 "กลับบ้านได้ แต่อย่าเพิ่งไปทำงาน" หัวเพิ่งจะกระแทกมานะ สมควรพักผ่อนก่อนมั้ย
 "กูไม่เป็นไรแล้ว ไปทำงานได้"
 "ได้ มึงกลับไปทำงาน กูกลับไทย" ผมตอบหน้าตายพร้อมกัดหลอดดูดชานมไปด้วย
 คนฟังแทบทำแก้วกาแฟร่วง "มึงกล้าเหรอ!"
 "แล้วทำไมกูจะไม่กล้า" ตอนนี้ผมเป็นต่ออยู่นะ นับหนึ่งไม่กล้าให้ผมห่างไปไหนหรอก เพราะเวลานี้เจ้าตัวกำลังพยายามทำคะแนนสร้างความมั่นใจให้ผมอยู่ "ที่นี่มีผู้ช่วยอันอยู่ ไม่ต้องมีกูก็ได้ บริษัทที่ไทยต้องการกูมากกว่า"
 ผมพูดความจริง ที่นี่มีผู้ช่วยอันหมิงอยู่แล้ว คนคนนี้เก่งมากแถมควบคุมดูแลงานที่จีนยังไงก็ต้องเก่งกว่าผมเป็นธรรมดา ดังนั้นการที่ผมจะกลับไปทำงานที่ไทยมันน่าจะดีกับบริษัท
 ดีกับบริษัทแต่ไม่ดีกับตัวเจ้าของบริษัทที่กำลังตามจีบผมเช้าเย็น หึหึ
 "ไม่ให้กลับ!" นับหนึ่งแทบจะปาถุงคุกกี้ใส่ผมแต่เจอสายตาดุๆ จากผมไปจึงหดมือหดไม้ว่าเสียงอ่อน "บริษัทต้องการมึงแล้วกูไม่ต้องการมึงรึไง"
 "หึ"
 "ยังไงก็ไม่ให้กลับ!" ท่าทางดื้อรั้นแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน "ถ้ามึงกลับไปแล้วใครจะดูแลกู!"
 "ไหนมึงบอกจะเป็นคนดูแลกูไง"
 "ไม่เอาแล้ว" นับหนึ่งโวยไม่ยอม "มึงดูแลกูเหมือนเดิม ไม่ดูแลมึงแล้ว!"
 "..." ผม
 ขอทุบมันสักทีได้มั้ย
 ผมไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับนับหนึ่ง โอเค คำพูดอาจจะไม่ดีเท่าไรแต่เข้าใจว่ามันไม่อยากให้ผมกลับไทยเลยอยากให้ผมดูแลมันต่อเหมือนที่ผ่านมา แต่มาพูดว่าจะไม่ดูแลผมแล้วนี่มันน่าถีบจริงๆ
 "งั้นอยู่ที่จีนมึงไม่ต้องเป็นเลขากูก็ได้ มาเป็นคนดูแลกูดีกว่า" นับหนึ่งปรบมือเสียงดังเมื่อคิดว่าไอเดียของตัวเองนั้นบรรเจิดขนาดไหน
 "มึงเป็นง่อยหรือไง" เออ ถึงต้องมีคนดูแลอะ
 "ไม่รู้เว้ย ยังไงก็ไม่ให้มึงกลับไทย!" นัยน์ตาคมกริบหลุกหลิกอย่างชั่วร้าย "ถ้ามึงกลับ กูจะขังมึงไว้ที่บ้าน!"
 ผัวะ!
 "โอ๊ย ตบกูทำไม!" นับหนึ่งร้องลั่นแล้วจับหัวตัวเองอย่างเจ็บๆ
 "ตบเรียกสติไง" จิ้มนิ้วไปที่หัวของมัน "กูว่ามึงดูจำเลยรักมากไปแล้ว เลิกนะ ดูละครแล้วทำตาม"
 "กูไม่เคยดูจำเลยรัก!"
 ขนาดไม่ได้ดูยังจะมากักขังผมอีก เชื่อเขาเลย
 "เอาเถอะ" ส่ายหัวแล้วเดินเอาแก้วชานมกับแก้วกาแฟที่หมดแล้วไปทิ้ง "ขึ้นห้องเถอะ"
 เริ่มอากาศเย็นแล้วกลัวว่าคนสุขภาพขึ้นๆ ลงๆ จะป่วยเลยคิดพาขึ้นห้องพัก นับหนึ่งพยักหน้าแล้วหันไปกวักมือเรียกผู้ติดตามให้มาเข็นรถ
 เมื่อกลับถึงห้องแล้วทางโรงพยาบาลก็เอาอาหารมื้อเย็นเข้ามาให้ ระหว่างกินข้าวเหมือนนับหนึ่งเพิ่งนึกขึ้นได้เลยพูดกับผม
 "มึงยังไม่ตอบเลยนะ กลับบ้านได้ยัง"
 มัวแต่ทะเลาะเลยลืมประเด็นหลักไป "จะทำเรื่องออกให้พรุ่งนี้เช้า แต่มึงต้องพักอยู่บ้านอีกสองวัน ทำงานอยู่บ้านก็ได้"
 ไปทำงานบริษัทมันจะวุ่นวายและหนักหน่อยเพราะจะมีคนขึ้นมาหาพูดคุยงานเกือบตลอด เพิ่งหัวกระแทกมาเกรงว่าใช้สมองมากๆ จะปวดหัว
 ผมเลยอยากให้เขาพักก่อน
 "ก็ได้" นับหนึ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ขอแค่ออกจากโรงพยาบาลก็พอ"
 หลังจากตกลงได้แล้วเมื่อกินข้าวเสร็จ ผมก็ออกไปแจ้งกับพยาบาลทำเรื่องให้เรียบร้อย เมื่อกลับมาก็เห็นนับหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่เล่นไอแพดผมอยู่
 "ทำอะไร" เดินไปนั่งข้างๆ
 "ดูหนังกัน" เขาชวนผมแล้วยื่นหนังมาให้เลือก
 เรานั่งอิงแอบใกล้ชิดดูหนังกันจนถึงเที่ยงคืน นับหนึ่งที่เอาแต่คลอเคลียกอดตัวผมระหว่างดูหนังทำหน้าเป็นลูกน้อยถูกทิ้งไม่อยากปล่อยเมื่อหนังจบ แถมยังทำท่าจะให้ผมไปนอนบนเตียงคนไข้ด้วยกันอีก
 ผมถลึงตาใส่ไปที "โรงพยาบาล! อย่ามารุ่มร่าม!"
 นับหนึ่งยอมปล่อยด้วยท่าทีไม่อยากปล่อย ทำหน้างอนแล้วหนีขึ้นไปนอนบนเตียง ผมส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วไปปรับโซฟาให้เป็นเตียงนอนก่อนจากนั้นค่อยไปปิดไฟ
 พรุ่งนี้ออกจากโรงพยาบาลแล้วก่อนกลับบ้าน
 ชวนนับหนึ่งไปดูละครเวทีดีกว่า
 อืม ไปเดต :)
 "คุณควินซ์ครับ เซ็นต์รับด้วยครับ"
 ผมคิ้วกระตุกมองต้นกระบองเพชรในมือของพนักงานส่งของอย่างพูดไม่ออก ช่วงนี้นอกจากได้รับดอกไม้แล้วยังได้ต้นไม้มาอีก แต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะถูกจีบด้วยต้นกระบองเพชรดูมุ้งมิ้งน่ารัก
 ตอนนี้กลับมาทำงานที่ประเทศไทยแล้ว ตอนอยู่ที่จีนเอาดอกไม้มาให้แต่พออยู่ไทยดันเปลี่ยนมาให้ต้นไม้แทน
 เมื่อวานมันให้ต้นว่านหางจระเข้มา
 ถามจริงเถอะ ใครมันจีบคนแบบนี้ฮะ!
 "วันนี้มีสองต้นครับ คุณควินต์" พนักงานส่งของยกอีกกระถางมาให้ผม
 "นี่มันอะไรกัน"
 "ต้นกะเพราไงครับ"
 "ผมรู้!" ผมรู้สึกเหมือนความดันจะขึ้นและกำลังจะอารมณ์เสียเลยโบกมือให้พนักงานส่งของกลับไปจากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้นุ่มอย่างปวดหัวจัด "เฮ้อ"
 จริงๆ ผมแอบคุยกับเก้ามานะ เก้าแอบบอกว่าได้บอกเทคนิคการจีบไปบ้างแล้วและผมเชื่อมั่นว่าผู้ชายคนนี้คงไม่มีทางแนะนำให้นับหนึ่งเอาต้นไม้แบบนี้มาจีบผมแน่ๆ
 ความคิดมันเองหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ชัวร์ป้าบ
 นั่งหมดแรงมองต้นไม้สองต้นอย่างอยากจะเอาไปทุ่มหน้าไอ้บอสในห้องจริงๆ แต่มันดันมีแขกและกำลังคุยงานสำคัญอยู่เลยต้องสงบสติอย่างหนัก
 กำลังจะลุกเอาต้นกะเพราไปไว้รวมกับต้นไม้ต้นอื่นๆ ในเรือนกระจกที่อยู่บนดาดฟ้าแต่ดันมีคนมาใหม่หยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของผมซะก่อน
 "อ้าว นับสอง" ผมตกใจนิดหน่อยก่อนจะยิ้มกว้าง
 "ฮายยย! คิดถึงนับเปล่า!" นับสองยิ้มหัวเราะแล้วชูของในมือให้ดู "มีของมาฝากด้วย!"
 ผมกลับไทยมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว กลับมาก็ได้ข่าวว่านับสองไปดูไบแต่ไปกับไนน์ไม่ได้ไปกับเก้า มีหลายครั้งที่เก้าไปทำงานจนไม่สามารถไปเที่ยวกับนับสองได้ คนที่มักไปเที่ยวด้วยมักเป็นไนน์ไม่ก็น้องไวท์น้องชายา
 แต่นับสองก็ไม่ได้งอนอะไร น้องบอกว่าชีวิตคนเราก็ต้องมีเพื่อน มีพื้นที่ส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอด และการเที่ยวกับเพื่อนมันก็ไม่ได้แย่ มีความสุขไปอีกแบบ
 เห็นน้องมองโลกในแง่ดีได้ขนาดนี้ บอกเลยว่ากว่าจะมองโลกได้ดีขนาดนี้ น้องเขาก็มองโลกแง่ลบสุดโต่งมาแล้วแต่โชคดีที่น้องทำตามคำแนะนำจิตแพทย์นักบำบัดบวกกับความพยายามของตัวเองเลยกลายเป็นคนที่สดใสอย่างแท้จริง
 ผมยิ้มเอ็นดูแล้วรับของมาดู "ได้อะไรมาฝากพี่เนี่ย"
 เปิดถุงดูพบว่ามีกล่องกำมะหยี่เล็กใหญ่อยู่หลายกล่องเลยเดาว่าน่าจะเป็นเครื่องประดับ เปิดดูอีกถุงพบว่าเป็นช็อกโกแลตจึงหยิบออกมาดูก่อน
 "อันนี้เป็นช็อกโกแลตนมอูฐ อร่อยนะ!" น้องนั่งลงตรงข้ามแล้วโฆษณาให้ฟัง
 "ไปเที่ยวไหนมาบ้าง สนุกมั้ย" บางทีผมก็รู้สึกว่าตัวเองทำตัวเหมือนเป็นแม่นับสองเข้าไปทุกวัน
 นับสองได้ยินแล้วก็ตาวาววับรีบเล่าให้ฟังหมดเปลือก ฟังไปฟังมาเริ่มคิ้วกระตุกเมื่อนับสองพูดถึงผู้ชายหล่อๆ ที่เจอในดูไบ บรรยายความหล่อชนิดไม่เกรงใจสามีตัวเองเลย
 "อะแฮ่ม" ผมกระแอมไอเบาๆ เรียกสตินับสอง "เบาได้เบานะ"
 "ก็แค่อาหารตาอาหารใจ" น้องโบกมือไปมาแล้วเงียบไปเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะผม "นี่มันต้นกะเพราไม่ใช่เหรอ มาอยู่อะไรตรงนี้"
 ผมนึกได้ว่ายังไม่ได้เก็บต้นไม้ก็หน้าแดงอับอายขึ้นมา "ขึ้นไปดูเรือนกระจกกับพี่หน่อยไป"
 ว่าจบก็ลุกขึ้นหยิบยกกระถางต้นกะเพราเดินนำนับสองงุนงงขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า น้องตามมาอย่างไม่เข้าใจยิ่งเข้ามาในเรือนกระจกยิ่งงงกว่าเดิม
 "ทำไมมีต้นมะเขือด้วย!" น้องหันไปมองอีกด้านก็พบว่าเป็นไม้ประดับสวยงามปกติแต่ฝั่งนี้มีแต่ต้นผักต้นสมุนไพรที่ไม่เข้ากันอยู่ในนี้ด้วย
 "ไปถามพี่ชายตัวดีของนับสิ" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ววางต้นกะเพราลงไปข้างๆ ต้นมะเขือที่ได้มาเมื่อสามวันก่อน
 นับสองกลอกตาไปมามองซ้ายมองขวาเพื่อใช้ความคิดแล้วคาดเดา "อย่าบอกนะว่าป๋าเอาต้นไม้พวกนี้มาจีบพี่?"
 "อืม" ไม่อยากจะตอบสักเท่าไรแต่ไม่มีอะไรต้องปิดบัง "ไปกระซิบบอกเขาหน่อยไปว่าไม่ต้องให้อะไรพี่แล้วก็ได้"
 ยิ่งรับมายิ่งปวดหัวมากกว่าจะซาบซึ้งใจเต้น
 "เฮ้อ ผมเชื่อเลยจริงๆ" น้องชายส่ายหัวไปมาจะขำก็ขำไม่ออกแล้วเดินวนดูต้นไม้ต้นอื่นๆ "จีบแบบนี้จะติดชาติไหนเนี่ย พี่ควินซ์ พี่คิดแง่ดีสิ!"
 "แง่ดี?"
 "ก็แบบอยากสื่อให้พี่ทำอาหารให้รึเปล่า" คนมองโลกแง่ดีพยายามหาเหตุผลมาช่วยพี่ชาย "แบบผักที่พี่ปลูกเองด้วยความใส่ใจ แล้วพี่เอามาทำอาหารด้วยความรัก ทำเพื่อเขา โรแมนติกจะตาย"
 "พอเลย ไปอยู่กับพี่ชายเลยไป" โรแมนติกอะไร เหนื่อยที่ต้องมารดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยอีก "เขาไม่น่าจะคิดซับซ้อนขนาดนั้น คงอยากทำอะไรประหลาดๆ ให้แตกต่างมากกว่า"
 "เออ ก็จริง" นับสองพยักหน้าหงึกหงักว่าเสียงใส "พี่ผมมันก็แปลกๆ ประหลาดๆ ตลอดอะ"
 "..." ผม
 ผมยิ้มบางแล้วเดินไปหยิบบัวรดน้ำเพื่อมารดต้นไม้ ส่วนนับสองยังคงเดินดูรอบๆ เจอต้นไหนถูกใจก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป
 เดินรดน้ำได้ครึ่งหนึ่งเท่านั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมฟังครู่หนึ่งพบว่าเป็นของตัวเองจึงหยิบออกมากดรับ คิดไม่ผิดจริงๆ คนที่โทรมาคือนับหนึ่ง
 "มีอะไร"
 (อยู่ไหน) เสียงนับหนึ่งดูเหนื่อยๆ (วันนี้ไม่ทำงานแล้ว กลับบ้านๆๆ)
 "เป็นอะไร ตอนนี้อยู่เรือนกระจก" ผมขมวดคิ้วแล้ววางบัวรดน้ำลงวางกับพื้น
 (หุ้นตก) เสียงขบกรามแน่นบ่งบอกอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น (ช่างเถอะ)
 ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น"
 (เดี๋ยวเล่าให้ฟัง ไปกินข้าว กลับบ้านกัน)
 "โอเคๆ" ผมรีบตอบรับแล้วเก็บโทรศัพท์และไม่ลืมหันไปชวนนับสอง "นับหนึ่งมีปัญหานิดหน่อย จะไปกินข้าวแล้วก็กลับบ้าน ไปด้วยกันเถอะ"
 น้องส่ายหัว "ไม่เป็นไร ผมมากับพี่ไนน์ เขาอยู่ร้านกาแฟตึกตรงข้ามนี่เอง"
 "งั้นพี่ไปก่อนนะ" ผมเป็นห่วงนับหนึ่งเลยจะรีบไปดู ไม่รู้ป่านนี้หัวเสียไปถึงไหนแล้ว
 นับสองเห็นท่าทางห่วงใยและร้อนรนของผมแล้วก็อมยิ้มกริ่มคล้ายพึงพอใจ
 "พี่ควินซ์"
 ตอนผมกำลังจะก้าวพ้นประตูเรือนกระจกนั้น นับสองได้เรียกผมไว้ก่อน ผมหันกลับไปมองแล้วพบเข้ากับรอยยิ้มอบอุ่นแววตาจริงจังระคนอ่อนโยน แววตาของผมสะท้อนความงุนงงออกมาประมาณว่าเรียกทำไม มีอะไรรึเปล่า
 "ขอบคุณ"
 "..."
"แล้วก็ฝากดูแลพี่ชายผมด้วยนะครับ"
 เหมือนหัวใจจะเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย กระบอกตาร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแถมยังมีก้อนแข็งๆ มาจุกที่คอให้ความอึดอัดจนอยากร้องไห้ออกมา
 มันเป็นคำพูดง่ายๆ เหมือนจะไม่มีอะไรแต่คำพูดของนับสองมันคือการยอมรับหมดใจและวางใจที่จะฝากฝังนับหนึ่งไว้กับผม
 ผมกำมือแน่นแล้วพยักหน้าส่งยิ้มตอบกลับไป
 "วางใจเถอะ"
 "..."
 "นอกจากพี่คงไม่มีใครดูแลนับหนึ่งได้อีกแล้ว"
 เขาเป็นของผม
 จะให้คนอื่นดูแลได้ยังไง
 อา ผมต้องไปดูแลเด็กชายนับหนึ่งแล้ว
 ไม่รู้ป่านนี้จะหน้าบึ้งหน้าตึงร้องไห้รึยัง
 ต้องรีบไปปลอบ :)


บทส่งท้าย
 "วันนี้มีงานอีกมั้ย ควินซ์"
 เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นหลังจากเซ็นเอกสารที่ผมเพิ่งส่งให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยจำได้ว่าไม่มีแล้วนะ แต่เพื่อความชัวร์จึงเปิดดูในไอแพดคู่ใจก่อน
 "เหมือนจะมีกินข้าวกับประธานฮัทต์นะ"
 "เลื่อนไปก่อน" นับหนึ่งเอนหลังพิงเบาะอย่างเกียจคร้าน
 "ทำไม" ผมถามโดยอัตโนมัติ "จะไปไหน"
 "ยังไม่รู้แต่เลื่อนนัดคืนนี้ไปก่อน" ว่าอย่างไม่ใส่ใจแล้วหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบพลางลอบมองหน้าผมไปด้วย "วันนี้เนคไทดูดีนะ"
 ใบหูของผมแดงระเรื่อแต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย "คุณซื้อให้เมื่อสามวันก่อนไง"
 "ไหนบอกจะไม่ใช้" รอยยิ้มกรุ้มกริ่มเผยออกมาจนอยากจะเอาแฟ้มฟาดหน้าสักป้าบ "ไม่ชอบ จะไม่ใส่แต่ก็เอามาใส่ หมายความว่าไงครับ คุณเลขาของผม"
 "เรื่องของผมครับ" ถลึงตาใส่อย่างโมโห "ทำงานไป!"
 "ฮ่าๆๆ" ยั่วโมโหผมจนโกรธได้ก็หัวเราะร่าจนผมหน้าบึ้งเลยหมุนตัวเดินออกมาเพื่อกลับไปยังโต๊ะหน้าห้องแน่นอนว่าไม่ลืมปิดประตูแรงๆ ใส่ด้วย
 ทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้แล้วเลิกคิ้วมองดูกล่องขนมสีน้ำตาลอ่อนเรียบหรูที่ไม่รู้โผล่มาได้ยังไงแต่มันก็โผล่มาวางบนโต๊ะผมแล้ว เหลือบตาไปมองทางบอดี้การ์ดผู้เย็นชาตรงห้องรับรองที่อยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของผมเล็กน้อยก็เห็นว่าแต่ละคนต่างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เช่นเคย
 ผมถอนหายใจแล้วยิ้มอ่อนๆ "จีบเหมือนเด็กมัธยมจริงๆ" พูดเบาๆ แล้วทอดมองกล่องขนมด้วยแววตาอ่อนโยน
 ตั้งแต่นับหนึ่งขอโอกาสจากผมในวันนั้น ทุกช่วงสายและบ่ายของทุกวันที่ทำงานก็จะมีขนมนมเนยดอกไม้มาแอบวางบนโต๊ะทำงานของผมเสมอในเวลาที่ผมไม่อยู่โต๊ะ และคนที่เอามาวางก็จะเป็นพวกบอดี้การ์ดของนับหนึ่ง
 ตอนนี้เขาส่งขนมมาให้ผมเกือบแปดเดือนแล้ว ไม่ขาดไปแม้แต่วันเดียว แน่นอนว่าผมใจอ่อนยวบไปตั้งแต่สามเดือนแรกแล้ว แต่เรื่องอะไรที่ผมจะบอกมันเล่า
 ผมเองก็อยากรู้ว่ามันจะอดทนทุ่มเทให้ผมได้ขนาดไหน
 แต่ดูเหมือนผมจจะดูถูกมันไปเยอะ
 สิ่งที่มันทำให้ผมเห็นนั้นเกินความคาดหวังของผมไปไกลแล้ว
 เมื่อแกะกล่องขนมดูพบว่าขนมยามบ่ายวันนี้เป็นเค้กชินนาม่อนกับพายบลูเบอรี่ แล้วก็ยังมีโพสอิทเล็กๆ เขียนด้วยลายมือตวัดๆ ของนับหนึ่ง บนกระดาษเป็นคำกลอนบอกรักที่ลอกมาจากอินเตอร์เน็ตแต่ผมจะพยายามทำเป็นไม่รู้แล้วกันว่ามันมาจากไหน
 ตลอดบ่ายผมนั่งทำงานจนเสร็จไปแล้วส่วนหนึ่งก่อนจะเปิดดูแฟ้มบุคคล ตอนนี้ผมปรึกษานับหนึ่งแล้วเรื่องจัดตั้งทีมเลขา เพิ่มผู้ช่วยเลขาอีกสามคนและต้องไม่โสด ข้อกำหนดนี้นับหนึ่งเป็นคนพูดเอง
 ก่อนเลิกงานประมาณครึ่งชั่วโมง บอสของผมก็ออกมาจากห้องมายืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผมไม่พอยังมาเร่งให้ทำผมงานให้เสร็จไวๆ อีก
 ใครใช้ให้ตัวเองทำงานเสร็จก่อนชาวบ้านเล่า นั่งรอไป
 ผมนั่งทำงานจนเสร็จก็เป็นเวลาเลิกงานพอดี เอื้อมมือไปหยิบเสื้อโค้ตตัวหนามาสวมใส่ก่อนจะตามด้วยผ้าพันคอ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา รัฐเท็กซัสและเป็นช่วงฤดูหนาวพอดี เมื่อสองวันก่อนก็มีหิมะตกด้วย
 "วันนี้จะไปไหน" ผมเอ่ยถามคนข้างๆ ขณะจัดผ้าพันคอไปด้วย
 "ไม่บอก"
 "คงไม่ได้พาไปที่แปลกๆ หรอกนะ" นึกถึงเมื่อเดือนก่อน นับหนึ่งมีตารางงานที่ประเทศจีน เขาชวนผมไปดูงานที่โรงถ่ายหนัง สตูดิโอใหญ่ยักษ์ แน่นอนว่าพอไปถึงมันจับผมไปเดินเล่นโซนถ่ายทำหนังสยองขวัญ ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือโง่กันแน่ ตัวเองกลัวผีแต่ยังจะไปสตูดิโอหลอนๆ ถ่ายหนังผีอีก
 สรุปพอไปถึงก็โวยวายไม่มีมาดท่านประธานผู้น่าเกรงขามเหลืออยู่เลย มันให้เหตุผลว่ามาสถานที่ถ่ายทำพวกนี้แล้วเผื่อจะหายกลัวผีแต่ดูเหมือนมันจะกลัวมากกว่าเดิมอีก
 เฮ้อ ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ให้ดีเหมือนกัน ตรรกะอะไรของมัน
 "ไม่" นับหนึ่งหันมามองเล็กน้อยแล้วหันกลับไป "รับรองว่ามึงจะชอบจนร้องไห้เลย"
 คิ้วโก่งเรียวสวยยกขึ้น "ขนาดนั้นเลย?"
 พูดมาแบบนี้แล้วยิ่งทำให้ผมอยากรู้ขึ้นไปอีกว่าจุดหมายปลายทางของเราในวันนี้จะเป็นที่ไหน หลังจากลงลิฟต์เดินมาถึงหน้าบริษัทแล้วก็พบกับรถหรูจอดรออยู่ก่อนแล้ว
 "วันนี้จะขับไปเอง?" รถตรงหน้าเป็นรถสำหรับสองที่ "แน่ใจว่าไม่หลงทางนะ?"
 อาทิตย์นี้พวกเรามาทำงานที่เท็กซัสแทนพี่ออสติน อีกอย่างเราก็ไม่มาเท็กซัสกันบ่อยๆ เรื่องเส้นทางต่างๆ ยังไม่ชำนาญอะไรนัก
 "ให้คนอื่นขับดีกว่ามั้ย" รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรจริงๆ เวลานับหนึ่งขับรถเนี่ย
 "เชื่อใจกูหน่อยสิ!" คนขับถลึงตาใส่อย่างหงุดหงิด "นั่งเงียบๆ ไปเลย!"
 ผมเบ้ปากใส่ไปทีหนึ่งแล้วหยิบไอแพดขึ้นมาเล่น ปล่อยให้นับหนึ่งขับรถไป ตลอดทางเราไม่ได้คุยอะไรกันเพราะนับหนึ่งเอาแต่นิ่วหน้าคิ้วขมวดจ้องถนนไม่ละสายตา สงสัยกลัวหลงทางแน่เลยถึงได้ตั้งมั่นตั้งสมาธิขนาดนี้
 เห็นความพยายามแล้วจึงไม่รบกวน นั่งเล่นไอแพดต่อไป และเราก็ได้มาถึงจุดหมายปลายทางของวันนี้ในที่สุดโดยใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม เงยหน้ามองป้ายของสิ่งก่อสร้างตรงหน้าก็พบว่าเป็นภัตตาคารใต้น้ำชื่อดังติดอันดับโลกทีเดียว
 แน่นอนว่าผมไม่เคยมาย่อมตื่นเต้นเลยทำให้ไม่ทันได้สังเกตว่านอกจากรถของเราแล้วก็ไม่มีคนอื่นอยู่เลย
 "ไปๆ ลง" นับหนึ่งปลดสายเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถไป
 ผมลงตามไปจนเข้าไปในตัวภัตตาคารแล้วถึงรับรู้ว่าร้านนี้ในวันนี้ดูเงียบผิดปกติ คิดไปคิดมาแล้วหันไปทางคนนิสัยเสีย "มึงปิดร้านอีกแล้วใช่มั้ย"
 "คนเยอะ น่ารำคาญ" นับหนึ่งเดินล้วงกระเป๋าอย่างไม่แคร์
 "..." มึงอย่ามาทำตัวเป็นเจ้าชายแถวนี้ได้มั้ย
 อดไม่ได้ที่จะยกมือกุมขมับกับความรวยไม่ไว้หน้าคนของนับหนึ่งจริงๆ ร้านนี้ดังมากๆ ย่อมมีลูกค้าในแต่ละวันไม่น้อย ไม่อยากคิดถึงเงินที่ใช้เหมาร้านหนึ่งวันเลย มันต้องเยอะมากๆ แน่
 ผมคิดเรื่องเงินแล้วโอดครวญในใจไปหลายสิบตลบ กำลังจะเทศนานับหนึ่งสักชุดแต่เมื่อลงมาถึงด้านล่างในอควาเรียมแล้วทุกอย่างในหัวพลันว่างเปล่า ความสวยงามของท้องทะเลที่ถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในใต้มหาสมุทร
 นัยน์ตาสวยมองสองข้างทางเห็นปลาว่ายไปมาแล้วยิ่งตื่นเต้น เดินจนมาถึงห้องโถงใหญ่ยิ่งตื่นตาตื่นใหญ่กับความงดงามของโลกใต้น้ำ ปลามากมายหลายชนิดแหวกว่ายไปมาอย่างร่าเริง พนักงานของร้านหลังจากมาส่งพวกเราแล้วก็ผลักออกไป
 ภายในห้องโถงกว้างสมควรที่จะมีโต๊ะมากมายแต่กลับมีโต๊ะเพียงตัวเดียวเท่านั้น มันแปลกจริงๆ
 ตอนนี้ผมยังไม่สนใจโต๊ะนั้นเท่าไร เลือกที่จะเดินดูรอบๆ มองสัตว์น้ำผ่านกระจกหนาไปอย่างชื่นชมหลงใหลในความงาม สีของไฟอ่อนสลัวยิ่งทำให้บรรยากาศยิ่งเหมือนอยู่ใต้ทะเลจริงๆ
 "ไม่สนใจโต๊ะตัวนั้นหน่อยเหรอ"
 เพราะผมเอาแต่เดินไปรอบๆ ห้องไม่ได้เดินไปที่โต๊ะสักที นับหนึ่งเหมือนอดรนทนไม่ไหวเลยพูดขึ้น
 "โต๊ะมีอะไรน่าสนใจ" เออ ก็โต๊ะธรรมดา อควาเรียมกับปลาแล้วยังมีปะการังตกแต่งอย่างสวยงามอีก มันน่าสนใจกว่า
 "ลองไปดูก่อนสิ" นับหนึ่งดูจะกระตือรือร้นแปลกๆ ผมเลยละสายตาไปมองหยุดที่อีกฝ่ายครู่หนึ่ง
 ก่อนจะพยักหน้า "อืม"
 ก้าวเท้าเดินไปทางโต๊ะรูปทรงแปลกตา เมื่อเข้ามาใกล้ถึงรู้ว่าเป็นรูปของปลาวาฬ ดูมีเอกลักษณ์ไปอีกแบบนะ ยังไม่ทันได้สนใจรูปทรงโต๊ะมากก็ต้องผงะกับบางสิ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะ
 ผมเลิกคิ้วขึ้นมองกุหลาบสีแดงสดช่อไม่เล็กไม่ใหญ่ด้วยความแปลกใจก่อนจะตามมาด้วยเสียงของหัวใจที่เต้นแรงขึ้นยามหันหลังกลับมองไปที่นับหนึ่ง
 เขาไม่พูดอะไรเพียงส่งยิ้มมาให้แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมใจเต้นแรงมากขึ้น
 ...กุหลาบช่อนี้
 เขาให้ผมเหรอ
 นิ้วมือของผมสั่นระริกขณะยื่นมือออกไปหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาด้วยความรู้สึกมากมายที่ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก แม้ว่าหลายเดือนมานี้ผมจะได้ดอกไม้จากเขามามากมายแต่ไม่มีดอกกุหลาบ เป็นสารพัดดอกไม้ที่มีอยู่บนโลกนี้
ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือ...อยากร้องไห้
นี่มันเป็นกุหลาบช่อแรกที่เขาให้ผมเลยนะ
แล้วยัง...
"ควินซ์รู้ความหมายของกุหลาบมั้ย" เสียงทุ้มต่ำชวนให้ใจสั่นดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนพิเศษที่ผมไม่ได้คาดหวังอะไรแต่ไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่ามันจะมีเซอร์ไพร์สรอผมอยู่
ผมเม้มปากแน่นพยายามกลืนก้อนแข็งๆ ในลำคอลงไปแล้วตอบด้วยนเสียงแหบกว่าปกติ
"รู้สิ"
"แล้วกุหลาบแดงมีความหมายว่ายังไง"
ไม่ได้ตอบอะไรเพียงมองหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาวูบไหวและผมเห็นเขากำลังยิ้มอยู่ สีหน้าดูตื่นเต้นแต่ยังพยายามที่จะข่มกลั้นไว้
"กุหลาบแดงหมายถึง...ผมรักคุณเข้าแล้ว"
ตึกตัก ตึกตัก
มือของผมสั่นจนแทบถือช่อกุหลาบไม่อยู่ นับหนึ่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คล้ายยังตื่นเต้นไม่หาย มือทั้งสองข้างของเขากำแน่นแล้วแบออกจากนั้นก็กำมืออีก
"คุณลองนับดูสิ" นับหนึ่งผ่อนลมหายใจ "มีกุหลาบกี่ดอก"
ผมมึนงงเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้นแต่ก็ก้มหน้านับดอกกุหลาบอย่างเชื่อฟัง
"สิบสองดอก"
แล้วมันมีความหมายอะไรพิเศษรึไง
ความหมายของสีกุหลาบนั้นผมยังพอรู้บ้าง ส่วนเรื่องจำนวนนี่ไม่เคยรู้มากก่อน เคยแต่เห็นคนเขาให้กุหลาบเก้าดอก เก้าสิบดอกจนถึงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอกแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่รู้ความหมายของมันอยู่ดีว่ามันพิเศษยังไง
"รู้ความหมายมั้ย"
ผมส่ายหน้า วงแขนกระชับโอบกอดช่อกุหลาบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"กุหลาบสิบสองดอก"
นับหนึ่งเดินเข้ามาใกล้และหยุดยืนตรงหน้าผมจากนั้นก้มหน้าลงให้สายตาของเราอยู่ในระดับเดียวกัน เพียงแค่นี้หัวใจของผมมันแทบจะกระเด็นออกมาอยู่แล้ว
ใบหูเริ่มร้อนขึ้นมานิดๆ นัยน์ตาสั่นไหวไปมาจับจ้องริมฝีปากได้รูปขยับเอ่ยช้าๆ ไม่วางตา
"มันแปลว่า..."
"..."
"ผมขอให้คุณอยู่เคียงข้างผมตลอดไป"
"..."
"ขอให้คุณเป็นคู่ชีวิตของผมไปจนนิจนิรันด์"
ผมอึ้งไปกับความหมายของกุหลาบช่อสำคัญในมือ ร่างกายสั่นไหว นัยน์ตาร้อนผ่าวเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาแต่พยายามสะกดกลั้นไว้แล้วยิ่งต้องเบิกตากว้างเมื่อนับหนึ่งถอยออกไปหนึ่งก้าวแล้วย่อตัวคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
วินาทีนั้นผมไม่สามารถเก็บกักน้ำตาได้อีกต่อไป นับหนึ่งยังคงยิ้มมือล้วงเข้าไปในอกเสื้อสูทก่อนจะแบออกให้เห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงสดที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคือกล่องอะไร
แม้จะรู้แต่ไม่กล้าคาดหวังไม่กล้าคิดอะไรทั้งนั้นเพราะตอนนี้ภาพตรงนั้นมันราวกับฝัน เหมือนกับในความฝันเป็นร้อยเป็นพันครั้งที่คิดว่ามันจะเป็นความจริงในวันนี้
ผมสะอื้นมองผู้ชายที่กำลังคุกเข่าตรงหน้าตัวเองอย่างไม่รู้จะทำยังไง ไม่กล้าพูดไม่กล้าเอ่ยเพราะกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน นับหนึ่งเปิดกล่องออกเผยให้เห็นแหวนเรียบหรูประดับเพชรน้ำงามวงหนึ่งที่มองแวบเดียวก็รู้ว่ามูลค่าไม่น้อย
ยิ่งเห็นแหวนยิ่งน้ำตาไหลจนควบคุมไม่ได้
"ควินซ์"
"..."
"แต่งงานกับผมนะ"
ผมปล่อยโฮสุดเสียงและร้องไห้ออกมาสะอื้นหนักแล้วละล่ำละลักถามเสียงสั่น "บอกที ฮึก ว่านี่คือเรื่องจริง"
"แน่นอน" นับหนึ่งสูดลมหายใจลึกแล้วยิ้มเต็มดวงตา "ทุกอย่างคือความจริง ไม่ใช่ฝัน"
"นับหนึ่ง ฮึก"
เขายิ้มแล้วพยักหน้า "แต่งงานกันนะ"
"แต่ง แต่งสิ!" พยักหน้าทั้งน้ำตาแต่ริมฝีปากกลับยิ้มกว้างและหัวเราะอย่างยินดี
ผมยังคงร้องไห้ไม่หยุดน้ำตามากมายไหลทะลักนั้นคือความยินดีและดีใจอย่างสุดซึ้งจนไม่อาจบรรยายได้ ความรักของผมที่รอคอยมาเนิ่นนาน ไม่เคยหวังว่าจะมีวันนี้
วันที่ผู้ชายที่ผมแอบรักมาขอแต่งงาน
มันช่างน่าเหลือเชื่อ
ถ้ามันเป็นความฝัน
คงเป็นฝันหวานที่ไม่อยากตื่น
แต่ทว่าตอนนี้มันคือความจริง
เป็นความจริงที่ผมเฝ้ารอมาตลอด
มือใหญ่แสนอบอุ่นคว้าจับมือข้างซ้ายของผมแล้วค่อยๆ บรรจงสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของผมอย่างอ่อนโยน ผมมองแหวนบนนิ้วมือแล้วยิ้มกว้างพร้อมกับน้ำตาที่ยังคงไหลต่อเนื่อง
นับหนึ่งลุกขึ้นแล้วดึงผมไปกอดไว้ ยามที่ได้รับอ้อมกอดนี้ผมยิ่งร้องไห้สองมือกอดตอบเขาแน่นไม่ปล่อย เส้นผมอ่อนนุ่มถูกลูบไปมาอย่างปลอบประโลม
"เลิกร้องไห้ได้แล้ว" นับหนึ่งว่าด้วยน้ำเสียงเจือขัน "คนอื่นมาเห็นเขาจะคิดว่ากูบังคับมึงแต่งงานนะ"
"คนมัน อึก ดีใจนี่" ผมพูดไปสะอื้นไปแล้วทุบหลังนับหนึ่งไปที "ดีใจก็ต้องร้องไห้สิ! ฮือ"
"โอเค โอเค" เขายอมให้ผมง่ายๆ ก่อนจะเอ่ย "วันนี้วันดีนะ ไม่เอาๆ ไม่ร้องแล้ว"
"พยายามอยู่!" ผมกระแทกเสียงใส่อย่างโมโหแต่น้ำตายังไม่หยุดไหลง่ายๆ
ผลักอกนับหนึ่งออกแล้วใช้หลังมือปาดๆ เช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ แต่ถูกมือร้อนปัดออกแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับให้แทน ผมเงยหน้ามองคนสูงกว่าก็เผอิญสบเข้ากับแววตาเปี่ยมไปด้วยรักแล้วพลันพูดไม่ออก
ความรู้สึกเขินอายมาพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้น ผมเม้มปากแน่นกลั้นยิ้มแล้วปล่อยให้นับหนึ่งเช็ดหน้าเช็ดตาให้
"ร้องไห้เป็นเด็กเลย" อีกฝ่ายแซว
ผมแยกเขี้ยว "มึงอยากร้องไห้เป็นหมามั้ย"
หุบปากแทบไม่ทันแล้วตั้งหน้าตั้งตาเช็ดคราบน้ำตาให้ผมต่อ และในที่สุดน้ำตาของผมก็หยุดไหลแล้ว ถอนหายใจอย่างโล่งอก บรรยากาศเงียบงันเข้ามาเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรกันได้แต่ยินมือหน้ากันอย่างประดักประเดิด มือไม้เกะกะไปหมด
"มึง...จะแต่งงานกับกูจริงๆ ใช่มั้ย" นับหนึ่งเป็นคนเปิดปากพูดทำลายความเงียบ "ไม่ได้หลอกกูนะ"
"อื้อ" ผมขมวดคิ้วแล้วคิดในใจ...กูมากกว่ารึเปล่าที่ควรถามว่ามึงหลอกกูรึเปล่าไม่ใช่เหรอ "แต่มึงข้ามขั้นไปรึเปล่า"
"ข้ามขั้น?" ทำหน้าไม่เข้าใจ "ข้ามขั้นตรงไหน"
"ยังไม่ทันได้เป็นแฟนก็ขอแต่งงานเลย" ผมส่ายหัวพลางหัวเราะ "ไม่ข้ามเลยมั้ง"
"ระดับนี้ไม่ต้องแฟนเฟินแล้ว" ร่างสูงดึงเอวผมเข้ามาใกล้ชิดแล้วโอบไว้หลวมๆ "อายุอย่างเรามันต้องแต่งเลย"
"หึ" ผมอมยิ้มแล้วมองอีกฝ่ายด้วยแววตาหวานเชื่อม "ขอบคุณนะ นับหนึ่ง"
"กูสิต้องขอบคุณมึง"
"..."
"ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกูไปไหน"
"..."
"และขอโทษที่ปล่อยให้รอนานขนาดนี้"
ผมคลี่ยิ้มแล้วส่ายหัวเป็นเชิงไม่เป็นไร "ก็มึงโง่ รอนานสักหน่อยก็ถูกแล้ว"
คนโง่ได้ยินแบบนั้นแล้วไม่ได้โกรธอะไรกลับยิ้มกว้างขึ้นแล้วพยักหน้ายอมรับ ก่อนจะโน้มหน้าลงมาชิดใกล้จนหน้าผากของเราชนกัน ปลายจมูกคลอเคลียกันเบาๆ ให้ความรู้สึกวาบหวามใจสั่น
"รัก" เปล่งออกมาคำหนึ่งและต่อด้วยอีกสามคำ "รักที่สุด"
เสียงบอกรักเบาๆ แต่กลับดังก้องเต็มสองหู จุดหนึ่งกลางใจคล้ายมีน้ำพุผุดขึ้นมาแล้วปล่อยสายน้ำอุ่นร้อนอาบชะโลมไปทั่วทั้งใจให้อบอุ่นปราศจากความเหน็บหนาว
ผมค่อยๆ หลับตารับสัมผัสจากริมฝีปากร้อนที่ประทับลงมาอย่างอ่อนโยน เพียงปากแตะปากไม่ได้ล่วงล้ำใดๆ แต่กลับรู้สึกหวานชื่นและรับรู้ได้ถึงรักอันบริสุทธิ์ที่อีกฝ่ายมอบให้ จุมพิตนี้เนิ่นนานเกือบห้านาทีกว่านับหนึ่งจะถอนริมฝีปากออกไป
เมื่อความร้อนจางหายไป เปลือกตาจึงค่อยๆ ลืมขึ้นมองหน้าคนรัก นับหนึ่งส่งยิ้มให้ผมแล้วค่อยๆ คลายอ้อมกอดลงแล้วเปลี่ยนมาจับจูงมือผมแทน
เขาพาผมไปนั่งที่เก้าอี้...
"กินข้าวกันเถอะ"
"อื้อ"
"เตรียมของโปรดไว้ให้ด้วยนะ มึงต้องชอบแน่ๆ"
ผมส่งยิ้มอบอุ่นไปให้และพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเรียก
"นับหนึ่ง"
"หือ?"
"วันนี้กูมีความสุขมาก"
นับหนึ่งตกใจเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสนอบอุ่น ยื่นมือทั้งสองข้างข้ามโต๊ะมากุมกระชับมือผมไว้ในอุ้งมือของตัวเองแล้วเอ่ยช้าๆ ชัดๆ อย่างจริงจัง
"ไม่ใช่แค่วันนี้"
"..."
"แต่ 'เรา' จะมีความสุขไปด้วยกันในทุกๆ วัน"
การแต่งงานไม่ใช่บทสรุปของความรัก
แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของชีวิตคู่
ต่อจากนี้
จะมีเพียงเรา
และ
เราจะจับมือกัน
เดินไปด้วยกัน
ไปจนสุดขอบฟ้าใต้ธารา
- The End -


ตอนที่ 1 บ่อกักศพ
ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำตลอดทั้งวันคืน มือข้างหนึ่งค่อยๆ ตะกายโผล่ขึ้นมาจากบ่อกักศพ
เมื่อเห็นฉากนี้ ทหารลาดตระเวนได้เหลียวหลังกลับห้อตะบึงด้วยความหวาดกลัว และมุ่งตรงกลับไปยังค่ายทหาร
หลังจากได้รับรายงานดังกล่าว สิบโทก็กล่าวว่าเขาจะเป็นคนไปดูเอง ก่อนที่จะคว้าดาบยาวกับตะเกียงไฟเดินออกจากค่ายไป
ไกลออกไปจนสุดสายตา สิบโทเห็นร่างๆ หนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างบ่อกักศพ
สิบโทยื่นตะเกียงไฟไปเบื้องหน้า
แสงตะเกียงไฟที่วูบไหว เผยให้เห็นถึงเกราะหนังของกองทัพรุ่นมาตรฐานที่ขาดวิ่น ขณะเดียวกัน อีกฝ่ายก็เหลียวหลังมาทางแสงไฟเช่นกัน
ดาบยาวในมืออีกข้างของสิบโทกำแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ และเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ใครอยู่ตรงนั้น?”
ท่ามกลางเสียงสายฝนโถมกระหน่ำ มันทำให้เสียงที่ตอบกลับมาค่อนข้างคลุมเครือ “ทหารกองหน้าคนนี้ยังไม่ตาย(คือคนเดียวกับที่ยื่นมือขึ้นมาจากบ่อกักศพ) แต่เขาบาดเจ็บสาหัส และไม่อาจขยับร่างกายได้”
ไม่อาจขยับร่างกายได้...?
สิบโทเพ่งพินิจชายปริศนาที่อยู่เบื้องหน้าอย่างช้าๆ ดาบในมือยื่นออกไปพลางกล่าวว่า “เดิมทีกองพันแนวหน้ากับกองพันของเราก็เหมือนพี่น้องกัน มาเถอะ ขอฉันดูอาการของเขาหน่อย”
“ขอบคุณ”
“ด้วยความยินดี…ไปลงนรกซะ!”
ดาบยาวกวาดผ่านสายฝน เหล็กบนใบมีดสาดประกายเย็นเยียบ หวดไปตรงคอของชายปริศนา
ดาบของสิบโทช่างดุดันและรุนแรง มันวูบผ่านคอของชายปริศนา จนอีกฝ่ายร่วงตกลงไปในบ่อกักศพ
สังหารในดาบเดียว!
มุมปากของสิบโทยกสูงขึ้น เขาทำท่าสะบัดเลือดที่ติดอยู่ตรงคมดาบโดยไม่รอให้น้ำฝนชะล้าง จากนั้นค่อยเตรียมเก็บมันกลับเข้าฝัก แต่ทันใดนั้น มือของเขาก็พลันชะงักงัน นั่นก็เพราะคมดาบที่ควรจะได้สูบเลือดของอีกฝ่ายกลับว่างเปล่า!
เมื่อเห็นฉากตรงหน้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “อะไร”
ไม่ทันจะหายสงสัย ร่างที่เดิมถูกลอบฟันจนร่วงตกลงไป จู่ๆ ก็พุ่งพรวดขึ้นมา และกวัดแกว่งบางสิ่งที่สาดประกายเย็นเยียบในมือของเขา และสับลงไปยังแขนข้างที่ถืออาวุธของสิบโท!
ทั้งแขนทั้งอาวุธถูกตัดจนแยกออกจากลำตัว มันลอยเคว้งขึ้นไปบนอากาศ หมอกโลหิตที่สาดกระจายไปทั่ว แต่มันก็ถูกสายฝนในยามค่ำคืนกลืนหายไปในพริบตา
ความเจ็บปวดเริ่มแผ่ซ่าน สีหน้าของสิบโทเผยให้เห็นถึงความไม่น่าเชื่อ สายตาของเขาสะท้อนกับร่างที่กระโจนขึ้นมาตรงหน้า
และก็เป็นวินาทีเดียวกับที่มีดสั้นถูกขว้างพุ่งตรงเข้าทะลุเบ้าตาของเขา
ความเจ็บแปลบเกิดขึ้นแค่เพียงชั่วพริบตา จากนั้นทุกอย่างก็จมลงสู่ความมืด
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา
ชายปริศนาก็ดึงมีดสั้นของตนออกมาจากเบ้าตาของอีกฝ่ายพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบออกไปทางด้านข้าง
และปล่อยให้เดชไอ้ด้วนที่บัดนี้ดูราวกับร่างไร้กระดูกมิอาจควบคุมแข้งขาให้ยืนไหว ร่วงตกลงไปในบ่อกักศพที่เต็มไปด้วยโคลนตม
ชายปริศนาถือมีดสั้นเอาไว้และยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ
สายฝนยามค่ำคืนที่โถมกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้าค่อยๆ ชะล้างโคลนที่ปกปิดใบหน้าของชายปริศนาออก มันเผยให้เห็นถึงใบหน้าที่อ่อนเยาว์ และคู่ดวงตาที่ใสกระจ่าง
แต่พริบตาเดียว ดวงตาใสกระจ่างนั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นคมกริบ
ร่างที่พึ่งไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเมื่อครู่ จู่ๆ ก็เริ่มโป่งพองขึ้น พร้อมกับเสียงแปลกประหลาดดังกุกกักในท้องของเขา
ชายหนุ่มสูดหายใจลึกพลางกระชับมีดในมือแน่น จากนั้นก็ยกมันขึ้นเหนือหัว…จ้วง! จ้วงแทงลงไปยังท้องของสิบโทเต็มกำลังแบบไม่ยั้ง!
พริบตานั้น เสียงกรีดร้องหวีดแหลมอันน่าหวาดหวั่นที่มิใช่เสียงของมนุษย์ดังลอดออกมา พร้อมๆ กับเลือดที่พุ่งออกมาตามรูที่ถูกมีดจ้วงแทงจนเป็นชั้นหมอกสีดำ ท้องของสิบโทเดี๋ยวก็ยุบจนตัวลีบ เดี๋ยวก็โป่งพองขึ้นจนบวม…มันดูราวกับว่ามีบางสิ่งที่อยู่ภายในนั้นกำลังดิ้นรนขัดขืน
แคว่ก!
วินาทีนั้นเอง จู่ๆ ท้องของสิบโทก็ถูกกรีดออกจากภายใน พร้อมกับกรงเล็บสีดำทมิฬที่ยื่นออกมา!
ไม่รั้งรอให้กรงเล็บที่น่าหวาดหวั่นราวกับมารร้ายนั้นแผลงฤทธิ์ ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างจับมีด และจ้วงแทงลงไปก่อนที่จะเริ่มบิดคว้านอย่างโหดร้าย
“ตายซะ!”
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาเพียงสั้นๆ
 ทันใดนั้นท้องของสิบโทที่กำลังยุบๆพองๆอย่างบ้าคลั่งก็หยุดนิ่ง พร้อมกับกรงเล็บของมารร้ายที่แหวกออกมาค่อยๆ หยุดนิ่งร่วงลงไปตามแรงโน้มถ่วง และไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย
ทุกอย่างจมลงสู่ความเงียบ
เลือดสีดำไหลทะลัก ออกมาจากศพของสิบโทอย่างช้าๆ
เมื่อเห็นเลือดสีดำที่หลั่งริน ชายหนุ่มก็ดูจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย และดึงมีดสั้นเล่มนั้นออกมา
เขาก้มลงไปมองศพที่บัดนี้บิดเบี้ยวจนดูแปลกประหลาดบนพื้นดินและเอ่ยพึมพำกับตนเองว่า
“ ‘ฉาก’ นี้น่าแปลกเสียจริง ไม่รู้ว่ารางวัลจากภารกิจนี้จะเป็นอะไร”
ชายหนุ่มตะโกนออกไปเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือความคาดหวังสามส่วน “ระบบ!”
หนึ่งลมหายใจ…สองลมหายใจ…สามลมหายใจ
เวลาค่อยๆไหลผ่านไปอย่างสงบ แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด มีเพียงเสียงสายฝนและสายลมที่โหมกระหน่ำอันไร้ที่สิ้นสุด
 สายตาไปยังทหารอีกคนหนึ่งที่พึ่งมาถึง บัดนี้เจ้าตัวอยู่ในสภาพสั่นกลัวจนนั่งงุดอยู่บนพื้นดิน ริมฝีปากของเขาสั่นสะท้าน
“น่าแปลก”
ชายหนุ่มเอียงคอด้วยความฉงน ก่อนที่จะเหลือบกลับมามองร่างของมารไร้วิญญาณที่นอนแน่นิ่งอยู่ในบ่อกักศพ
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยความสับสน “หรือว่าภารกิจยังไม่จบ?”
ระบบยังคงไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ…เป็นเครื่องหมายยืนยันว่าภารกิจยังไม่จบลงโดยสมบูรณ์
 ชายหนุ่มจ้องมองไปยังทหารคนดังกล่าว และในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกว่าตนเองได้พลาดอะไรบางอย่างไป
ชายหนุ่มครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่สักพักหนึ่งพลางเดินก้าวไปมาอย่างเหม่อลอย
ก่อนหน้านี้ จิตใจของชายหนุ่มมุ่งความสนใจไปกับการสังหารมาร แต่สำหรับช่วงเวลานี้ อารมณ์ความรู้สึกต่างๆ เริ่มกลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าร่างกายเริ่มขยับได้อย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดเริ่มขยายออกไปทุกหนแห่ง เจ็บปวดราวกับจะตาย
ขาทั้งสองราวกับถูกยึดไว้ด้วยตะกั่ว ทุกย่างก้าวรู้สึกอ่อนล้าจนแทบจะต้องเค้นพลังทั้งหมดมาใช้
มีบางอย่างผิดปกติ
ในช่วงเวลาวันสิ้นโลก เขาพยายามอย่างยิ่งจนสุดท้ายก็สามารถสังหารจอมมารลงได้ แต่ผลลัพธ์คือเขาไม่สามารถล็อกเอาท์ออกจากเกม ตรงกันข้าม กลับมาโผล่ในสถานที่ประหลาดแห่งนี้แทน
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?
ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่จะเดินไปยังทหารที่นั่งอยู่บนพื้น และทักทายแบบทหารโดยการตะเบ๊ะ
“ฉัน กู่ฉิงซาน จากกองพันทหารม้า รายงานตัว”
“หน่ะ...นาย…นายฆ่าหัวหน้า!” ทหารคนนั้นกล่าวอย่างตะกุกตะกัก
“เขาไม่ใช่มนุษย์” กู่ฉิงซานจ้องสำรวจทหารอย่างละเอียดแล้วเอ่ยปากสวนกลับไป
ทหารคนนี้สวมเกราะหนังรุ่นมาตรฐานที่ล้าสมัย ชุดหนังนี้ไม่มีแม้แต่ ‘พลังวิญญาณ’ คอยขับเคลื่อน กล่าวง่ายๆ คือ ในบรรดาเหล่าทหารทุกคนที่กู่ฉิงซานรู้จัก ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียวที่ใส่เจ้าของโบราณไร้ค่านี้
กู่ฉิงซานก้มลงมองดูเครื่องแบบของตนเอง และก็พบว่ามันเป็นรุ่นโบราณเช่นกัน อุปกรณ์เดิมที่เขาเคยสวมใส่หายไป
นี่มันน่าแปลกเกินไป
นายทหารได้เบนสายตาไปยังหัวหน้าของเขาที่นอนอยู่ในบ่ออย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เนื่องจากสภาพศพถูกฝนและโคลนกลบจนเกือบมิด
เขาจึงเอ่ยออกมาอย่างลังเลว่า “แต่...แต่นายฆ่าเขา! นายรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ใช่มนุษย์?”
กู่ฉิงซานตอบสวนกลับไปทันที “ตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจ จนกระทั่งเขาเป็นฝ่ายเปิดฉากลงมือก่อน”
กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็เดินไปยังศพที่อยู่เบื้องหน้าของทหาร แล้วดึงมันขึ้นมาจากบ่อเพื่อให้ทหารมองใกล้ๆ
“เห็นนี่ไหม นี่มันเป็นแค่เปลือกนอกที่มีไว้กักเก็บสายเลือดมาร”
จากนั้น กู่ฉิงซานก็ใช้มีดสั้นผ่าท้องของสิบโท และคว้านมือเข้าไปข้างในก่อนจะลากร่างสีดำหมึก ที่มีรูปร่างแปลกประหลาดสะดุดตา น่าขยะแขยงราวมอนสเตอร์ออกมา
เมื่อได้เป็นสักขีพยานในการพบพานร่างของมอนสเตอร์ด้วยตาตนเอง นายทหารที่ตกใจอยู่แล้วก็ตกใจยิ่งกว่าเดิมจนแทบสิ้นสติ
แต่เมื่อนายทหารย้อนนึกไปถึงเหล่าพวกพ้องที่ค่อยๆ ทยอยกันตายลงอย่างลึกลับในช่วงหลายวันมานี้ คู่ดวงตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวในจิตใจ ก่อนที่สุดท้ายจะเรียกสติกลับมาแล้วรู้สึกขอบคุณชายหนุ่มเบื้องหน้า
เมื่อจิตใจกลับมามั่นคงแล้ว เขาจึงเริ่มเอ่ยถามออกไป “นายเรียกว่ากู่ฉิงซาน?”
“ถูกต้อง”
“กองพันทหารม้า?”
“ถูกต้อง”
“บัตรยืนยันตัวตนล่ะ?”
กู่ฉิงซานหยิบบัตรประจำตัวออกมา ก่อนที่จะจ้องมองมันแล้วโยนไปให้อีกฝ่ายตรวจสอบ
บัตรใบนี้ดูจะมีน้ำหนักมากกว่าที่เขาคิด
ด้วยเทคโนโลยีการหลอมกลั่นในปัจจุบันนี้ บัตรประจำตัวทหารจึงสมควรที่จะสามารถถูกปรับแต่งจนบางเบาราวกับกระดาษ อย่างไรก็ตาม บัตรใบนี้กลับหนักเสียยิ่งกว่าแผ่นเหล็ก
ในใจของชายหนุ่มเกิดความสับสนและงงงวยขึ้นเรื่อยๆ
นายทหารรับบัตรประจำตัวมาแล้วเพ่งมองมันอย่างรอบคอบ พื้นที่ทั้งหมดของบัตรเขียนเอาไว้ว่า ‘กองพันทหารม้า กู่ฉิงซาน’ เพียงหกตัวอักษรจีนสั้นๆ
บัตรประจำตัวที่ใช้ยืนยันนี้เป็นของจริง
นายทหารถอนหายใจยาว ความตึงเครียดบนใบหน้าของเขาจางหายไป เผยให้เห็นถึงเพียงความเหน็ดเหนื่อย “ในที่สุดก็มีคนจากกองพันอื่นมาเสียที มาเถอะ เราไม่ควรที่จะอยู่ข้างนอกนานจนเกินไป นายควรตามฉันกลับไปยังค่ายทหาร”
ที่เขาพูดมาก็จริง กู่ฉิงซานพยักหน้าและเอ่ยเสียงเรียบ “ตกลง”
นายทหารคืนบัตรประจำตัวกลับไป จากนั้นก็หันหลังเดินนำกลับไปยังค่าย
กู่ฉิงซานรับมันกลับมา พลางก้มลงมองอย่างละเอียด
บัตรใบนี้ไม่ใช่เพียงแค่หนัก แต่เนื้อวัสดุทั้งหมดมันทำจากบรอนซ์ ตัวอักษรก็ดูจะสลักเอาไว้แบบหยาบๆ ดูน่าเกลียดและล้าสมัยโดยสมบูรณ์
ล้าสมัย…
กู่ฉิงซานรู้สึกว่ามีแสงสว่างวาบเข้ามาในหัว พร้อมกับความหวาดกลัวที่เริ่มจู่โจมขึ้นในจิตใจ
เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างแรง สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของทหารที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า
เกราะหนังโบราณ...
คำตอบของฉากอันแปลกประหลาดทั้งมวล คือความคิดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปเสียงดังว่า “เฮ้สหาย นี่มันปีอะไรงั้นหรอ”
นายทหารเหลียวหลังกลับมาพลางเหลือบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ “ราชวงศ์เฉิงปีที่หกร้อยแปดสิบเอ็ด”
กู่ฉิงซานสะดุ้งโหยง
ฉับพลันนั้นเอง แสงสีฟ้าที่บรรจุไว้ซึ่งข้อมูลต่างๆ ก็หลั่งไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดังคลื่นทะเลที่โถมกระหน่ำ ลึกเข้าไปดวงตาที่เปล่งประกายของกู่ฉิงซาน
ปัง!
เสียงจักรกลเย็นเยียบเปล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เวลานี้คือ ช่วงราชวงศ์เฉิงปีสุดท้าย”
“การสะพัดของเวลามีความเสถียร…ยืนยัน , การฝ่ามิติและห้วงเวลา…ยืนยัน”
“พิพากษา : การหลบหนีจากวันสิ้นโลกเสร็จสมบูรณ์!”
“รีเซ็ตอัตลักษณ์…เสร็จสมบูรณ์ , สถานะปัจจุบัน : กองพันทหารม้า แห่งกองกำลังพิทักษ์มนุษยชาติ”
ในที่สุดเสียงจากระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวของกู่ฉิงซาน แน่นอน หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะรู้สึกสุขใจที่ได้ยินเสียงนี้ แต่ในตอนนี้สีหน้าของเขากลับมีเพียงความไม่อยากจะเชื่อ
ราชวงศ์เฉิงปีสุดท้าย…ปลายราชวงศ์เฉิง! มันเป็นปีที่เกมยังไม่เริ่ม!
นี่เป็นช่วงเวลาที่เบื้องหลังและประวัติศาสตร์ของเกมยังไม่เป็นที่ล่วงรู้ มนุษย์ในโลกจริงยังไม่ได้รับรู้ถึงความน่ากลัวของต่างโลก...ของเกมๆ นี้!
ซึ่งพวกเขาจะรู้ถึงมันก็ต่อเมื่อ…อีกหนึ่งปีต่อจากนี้!
นี่ฉันย้อนเวลากลับมาก่อนที่เกมจะเริ่มขึ้นอย่างนั้นหรือ?
ถ้าอย่างนั้นแล้วในโลกจริงเล่า? หมายความว่าในโลกจริงฉันก็จะถูกส่งกลับมายังอดีตเหมือนกันใช่ไหม?
หัวใจของกู่ฉิงซานรู้สึกหนักอึ้งจนอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าแล้วหันไปมองรอบๆ
เบื้องหน้าเขา นายทหารยังคงเดินนำต่อไป จนในที่สุดก็มาถึงประตูค่าย
ตรงประตูค่ายมีพลังวิญญาณวิบวับที่เกิดจากข่ายอาคมอำพรางโผล่มาปะทะสายตาบ้างเป็นครั้งคราว
หากมองจากภายนอก เลยออกไปจะเป็นเพียงที่รกร้าง กันดาร เต็มไปด้วยความมืดมิด ทว่าก็ยังสามารถมองเห็นพายุฝนที่กำลังเกรี้ยวกราดได้
กู่ฉิงซานค่อยๆ ยกมือของตนขึ้นมาอย่างช้าๆ และงับมันอย่างแรง
รอยฟันเรียงรายปรากฏขึ้นชัดเจนตรงบริเวณที่กัด คมของมันจมลึกจนเลือดไหลซึมออกมา
เจ็บ!
นี่มันไม่ใช่ความฝัน!
กู่ฉิงซานยืนนิ่งค้างไปราวกับรูปปั้น หยุดยืนอยู่ท่ามกลางพายุ ปล่อยให้สายลมและสายฝนจากฟากฟ้าปะทะผ่านร่างกาย
........................................


ตอนที่ 3 หน้าต่างระบบเทพสงคราม
ในสายตาของกู่ฉิงซานหน้าต่างตัวละครสีน้ำเงินจางๆ เบื้องหน้านี้ ไม่แตกต่างไปจากในยุคเดิมของเขามากมายนัก เว้นก็เสียแต่ว่ามันมีปุ่มพิเศษหลายปุ่มที่อยู่ด้านล่างเพิ่มเข้ามา
ปุ่มเหล่านี้ดูราวกับเป็นหลุมดำที่ปล่อยหมอกสีหมึกออกมาเป็นครั้งคราว
เหนือปุ่ม ปรากฏเส้นแสงสีน้ำเงินที่มีตัวอักษรเขียนเอาไว้ว่า
 “เปิดใช้งานหน้าต่างระบบเทพสงครามเสร็จสมบูรณ์ สามารถใช้งานฟังก์ชันแรกได้แล้ว”
“ต้องการเปิดใช้งานเลยหรือไม่?”
“ใช่”
เมื่อได้รับการยืนยันจากฉิงซาน ปุ่มๆ หนึ่งในท่ามกลางหมอกสีดำหมึกก็ค่อยๆ เผยชื่อของมันออกมาอย่างช้าๆ
“วิชายุทธเทพสงคราม?”
กู่ฉิงซานมองลงไปยังชื่อที่ปรากฏขึ้น และอ่านมันอย่างรวดเร็ว
 หลังจากนั้นไม่นาน
ฉิงซานก็ถูกส่งไปยังชั้นวางอาวุธ เขาแหงนมองชั้นวางที่มีเพียงอาวุธไม่กี่ชนิดวางอยู่
เคียวที่อยู่ในสภาพเสียหาย, หอกสนิมเขรอะ และธนูกองทัพที่อยู่ใต้ฝุ่นหนาเตอะ
ช่างน่าเสียดายที่บนชั้นวางไม่มีดาบ
ในยุคของฉิงซาน เหล่าผู้ฝึกยุทธชั้นนำกว่าสิบล้านคนต่างก็เลือกที่จะใช้ดาบเป็นอาวุธ และกู่ฉิงซานก็เป็นหนึ่งในนั้น นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ฝึกวรยุทธดาบที่ติดหนึ่งในสิบอันดับของ ‘นักดาบนิรันดร์’ อีกด้วย
เพียงแค่ชื่อ ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้แล้วว่านั่นคือยอดยุทธระดับสูง
นอกจากนี้ กู่ฉิงซานยังเป็นผู้บัญชาการรบประจำสหพันธ์แห่งชาติอีกด้วย นั่นทำให้ทุกๆ วันเขาต้องรับผิดชอบในทุกๆ ด้านหลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้นจนแทบจะไม่มีเวลาพักผ่อน
แม้ในโลกจริง เขาจะยังต้องคอยก้มหัวให้กับผู้นำของรัฐต่างๆ อยู่ก็ตาม แต่ฉิงซานก็ยังเต็มใจร่วมมือกันวางกลยุทธ และแลกเปลี่ยนธุรกิจที่มีความซับซ้อนสูงกับเหล่าประเทศต่างๆ
จนเหล่ายอดยุทธระดับสูงหลายคนต่างพากันสงสารกู่ฉิงซานและกล่าวว่าเขามัวแต่ทุ่มกำลังไปกับสิ่งที่กล่าวมามากเกินไป หากมุ่งสนใจแต่เพียงวิถีดาบ ฉิงซานคงไม่หยุดอยู่แค่สิบอันดับดาบบนิรันดร์ แต่คงก้าวเข้าสู่ ‘ดาบแห่งเต๋า’ ไปแล้วก็เป็นได้
เนื่องจากบนชั้นวางไม่มีดาบ กู่ฉิงซานจึงทำได้เพียงส่ายหัวและหยิบเคียวขึ้นมา
ในหน้าต่างระบบเทพสงคราม มีข้อมูลเพิ่มเติมขึ้นมาทันที
“เคียวรุ่นมาตรฐานของกองทัพ เสียหาย หากเลือกใช้งานจะได้รับสกิลดังต่อไปนี้ :”
“สกิลแรก : กวาดทำลายล้าง, แสดงผล: ท่าพิฆาต”
“สกิลสอง : สะบั้นไล่ล่า, แสดงผล: ระยะกว้าง”
“การเรียนรู้สกิลทั้งสอง แต่ละสกิลต้องการหนึ่งแต้มพลังวิญญาณ”
เมื่อเห็นข้อมูลตรงหน้า แม้กระทั่งคนจากอนาคตอย่างกู่ฉิงซานก็ยังรู้สึกทึ่ง
สามารถเรียนรู้สกิลได้โดยตรง นี่น่ะหรือคือวิชายุทธเทพสงคราม?
นอกจากนี้ นี่ยังเป็นเพียงฟังก์ชันแรกของระบบเทพสงครามเท่านั้น ฟังก์ชันอื่นยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำหมึก ไม่อาจเปิดใช้งานได้
ทว่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เพราะถ้าหากคุณสามารถเรียนรู้สกิลต่างๆ ของผู้ฝึกยุทธได้ทั้งหมดตั้งแต่ต้น แล้วอย่างนั้นจะมีพวกผู้ฝึกยุทธชั้นสูง หรือสกิลลับไปทำไมเล่า?
กู่ฉิงซานสูดหายใจลึก และรอจนกระทั่งอารมณ์สงบลงเล็กน้อย จึงค่อยเอ่ยว่า “แต้มพลังวิญญาณคืออะไร”
และแทบจะในทันที ก็ปรากฏตัวอักษรเล็กๆ ขึ้นบนหน้าต่างตัวละคร
“การฆ่าสิ่งมีชีวิตจะทำให้ได้รับแต้มพลังวิญญาณ ส่วนการฆ่าเปลือกมารเมื่อครู่ ทำให้คุณได้รับ พลังวิญญาณสี่แต้ม , ปัจจุบันมีแต้มพลังวิญญาณสี่ส่วนห้า”
ฆ่าเปลือกมารในไม่กี่ลมหายใจ แต่กลับได้มาถึงสี่แต้มพลังวิญญาณ!
แต่ทว่า เปลือกมารนั้นมิใช่พวกมารธรรมดาๆ ความแข็งแกร่งของมันห่างไกลจากพวกมารปกติและผู้ฝึกวรยุทธ อย่างไรก็ตาม ก็นับว่ายังดีที่มนุษย์นั้นชาญฉลาด สามารถใช้กลวิธีแอบซ่อนตัวและลอบสังหารมันได้
และโชคดีที่กู่ฉิงซานสามารถคว้าโอกาสนั้น อาศัยจังหวะสังหารมารลงได้ในคราวเดียว
ไม่อย่างนั้นล่ะก็ กู่ฉิงซานที่เป็นเพียงผู้ฝึกวรยุทธขั้นต้นคงพ่ายแพ้แก่มันโดยสมบูรณ์ และไม่จบแค่เพียงมานั่งพันแผลอยู่ที่นี่ ส่วนทางฝั่งเปลือกมารคงไม่แม้แต่จะมีเลือดออกด้วยซ้ำ
กู่ฉิงซานพยักหน้า เพราะอย่างไรเสีย ในกรณีนี้ แต้มพลังวิญญาณดูเหมือนจะมีแค่สี่ส่วนหน้า หรือนี่จะหมายความว่าแต้มพลังวิญญาณมีขีดจำกัดสูงสุดแค่ห้าแต้มเท่านั้น?
นี่มันน้อยเกินไป
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หน้าต่างตัวละครก็ปรากฏตัวอักษรเล็กๆ เพิ่มขึ้นอีกบรรทัด
“ยิ่งรากฐานการฝึกวรยุทธสูงขึ้นเท่าไหร่ ขีดจำกัดของพลังวิญญาณก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว”
หมายความว่าแต้มพลังวิญญาณเชื่อมโยงกับรากฐานการฝึกวรยุทธ?
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่เหลือบมองไปยังระดับตัวละครของตนที่ลอยเด่นเป็นเครื่องหมายดูสะดุดตา “ปราณปรับแต่งขั้นหนึ่ง”
นี่คือระดับเริ่มต้นของผู้ฝึกยุทธสำหรับมนุษย์ทุกคนในต่างโลก แสดงให้เห็นว่าระดับของกู่ฉิงซานในอดีตได้ถูกรีเซตไปแล้ว
กู่ฉิงซานถอนหายใจ เขาวางอาวุธเคียวลงอย่างเงียบๆ จากนั้นก็หันไปหยิบหอกสนิมเขรอะขึ้นมา
สำหรับตัวหอก มีสกิลที่สามารถเรียนรู้ได้เพียงสกิลเดียวเท่านั้น
กู่ฉิงซานส่ายหัวอีกรอบ เขาวางหอกลงแล้วเอื้อมไปหยิบอาวุธชิ้นสุดท้าย
“ธนูรุ่นมาตรฐานของกองทัพ แสดงผลสกิลที่สามารถใช้ได้ดังต่อไปนี้”
“สกิลแรก ทรงตัว แสดงผล: ระยะไกล”
“สกิลสอง ยิงต่อเนื่อง แสดงผล: ระยะไกล”
“สกิลสาม แม่นยำ แสดงผล:ระยะไกล”
“สกิลสี่ คู่นางแอ่นเหิน แสดงผล: ระยะไกล”
“เรียนรู้ ทรงตัวกับยิงต่อเนื่อง ต้องใช้อย่างละสองแต้มพลังวิญญาณ”
“เรียนรู้ แม่นยำ ต้องใช้สี่แต้มพลังวิญญาณ”
 “เรียนรู้คู่นางแอ่นเหิน ต้องใช้หกแต้มพลังวิญญาณ”
ตามข้อมูลความทรงจำ การโจมตีระยะไกลมีไว้ให้สำหรับคนทั่วไปในกองทัพใช้ปกป้องค่ายทหาร หัวและท้ายของธนูจะมีมีดปลายแหลมติดเอาไว้ เพื่อไว้ใช้โจมตีและป้องกันเผื่อศัตรูเข้ามาในระยะประชิด แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตายด้วยน้ำมือของ ‘มารกระหายเลือด’ อยู่ดี
สายตาของกู่ฉิงซานกวาดผ่านสกิลทั้งสี่ และหยุดนิ่งตรง ‘คู่นางแอ่นเหิน’
สกิลนี้ต้องการถึงหกแต้มวิญญาณในการเรียนรู้ ซึ่งอยู่เหนือขีดจำกัดแต้มวิญญาณของกู่ฉิงซาน
“น่าเสียดาย ดูเหมือนว่าปราณปรับแต่งขั้นแรกจะยังไม่สามารถเรียนรู้ได้ ฉันควรจะเริ่มต้นฝึกวรยุทธเพื่อเพิ่มขีดจำกัดแต้มวิญญาณให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ซะแล้ว”
กู่ฉิงซานส่ายหัว
สิ่งที่เรียกว่าระดับปราณปรับแต่งนี้เป็นขอบเขตขั้นต่ำสุดของผู้ฝึกยุทธ
เหนือจากขั้นปราณปรับแต่ง ก็จะเป็น ซูจี ขั้นก่อตั้ง จินตัน ขั้นแก่นทองคำ หยวนหยิง ขั้นก่อกำเนิด ฮั่วเฉิน ขั้นก้าวสู่เทพ และขอบเขตอื่นๆ ที่จะกล่าวในภายหลัง
ข่าวดีก็คือ แม้ว่ากู่ฉิงซานจะยังเป็นเพียงผู้เล่นชั้นพื้นฐานของผู้ฝึกยุทธ แต่ความสามารถดังกล่าวนี้ก็ยังติดตัวกลับไปยังโลกจริงด้วย
ปราณปรับแต่งขั้นแรก สามารถรับรู้ถึงพลังวิญญาณและใช้งานมันได้!
หากเขาได้ถูกส่งข้ามเวลาย้อนอดีตมาจริงๆ ต่อให้ทั้งตัวของเขาจะไม่สวมใส่อุปกรณ์ใดๆ สูญเสียสกิลทั้งหมดที่เคยมีมา กู่ฉิงซานก็ยังยินดีเต็มหนึ่งหมื่นส่วน
หลังจากทั้งหมดนี้ มนุษย์ทุกคนนั้นมีเรื่องที่ทำให้เกิดความรู้สึกเสียใจและไม่ยินยอม เมื่อใดก็ตามที่ต้องออกจากห้วงความฝันหวานในยามค่ำคืน กู่ฉิงซานเองก็ไม่เป็นข้อยกเว้น เขาทำได้เพียงเลียบาดแผลที่ร้าวลึกในหัวใจ รอยแผลที่ไม่อาจรักษาได้อย่างเงียบๆ
ถ้าเขาถูกส่งย้อนกลับมาอีกครั้งจริงๆ…
กู่ฉิงซานส่ายหัว ก่อนที่จะพยายามควบคุมอารมณ์ แล้วคว้าธนูกองทัพขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเอาชีวิตรอด
ด้วยระดับปราณปรับแต่งขั้นแหนึ่งในเวลานี้ หากบังเอิญต้องปะทะกับมารตรงๆ แม้จะวิ่งหนีก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ดาบ กระบี่ และหอกนั้นเป็นอาวุธต่อสู้ระยะประชิด แต่หากเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นต่ำสุดต่อสู้กับมารเพียงลำพังล่ะก็ เขาคงทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนเล็กๆ แก่มัน ส่วนเรื่องเรียกเลือดมารในการต่อสู้ตัวต่อตัวน่ะหรือ คงไม่ต้องพูดถึงหรอกกระมัง?
เมื่อเผชิญหน้ากับมาร ความประมาทเพียงนิดก็อาจตกตายได้
ตัวกู่ฉิงซานในเวลานี้ มิได้เป็นถึงนักดาบนิรันดร์มิได้เป็นตัวตนในตำนานที่คอยนำทัพปกป้องประเทศดังแต่ก่อนอีกแล้ว
ขณะนี้ เขาเป็นเพียงทหารธรรมดาๆ ดังเช่นทหารคนอื่นๆ ในค่าย แตกต่างกันเพียงทหารคนอื่นๆ มิได้เป็นผู้ฝึกยุทธ ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องยากมากสำหรับกู่ฉิงซานที่มีระดับเพียงปราณปรับแต่งขั้นแรกที่จะสามารถปกป้องที่แห่งนี้ได้
เหลือเวลาอีกไม่นาน ข่ายอาคมอำพรางคงหมดสภาพลง อย่างน้อยก็หนึ่งถึงสองวัน หรืออาจมากกว่านั้นเล็กน้อย เมื่อถึงเวลานั้นศิลาวิญญาณก็จะหยุดทำงาน
เมื่อข่ายอาคมหยุดลง มารทุกชนิดก็จะมารวมกัน
 กู่ฉิงซานจู่ๆ ก็พบว่าเวลานี้ตัวเขาเองอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างอันตราย
ดูเหมือนว่าจะเกิดการต่อสู้ขึ้นในระยะเวลาอันใกล้ แทนที่จะรอป้องกันค่ายโดยอาศัยการโจมตีระยะไกล สู้อาศัยช่วงเวลาที่ข่ายอาคมอำพรางยังทำงานอยู่ เร่งยกระดับตัวละครให้สูงขึ้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ดีกว่า
เมื่อคิดถึงจุดนี้ กู่ฉิงซานก็ตัดสินใจได้ในที่สุด
“ฉันขอเลือกเรียนรู้สกิล ทรงตัว และยิงต่อเนื่อง”
ในวินาทีนั้นเอง กระแสความร้อนจากธนูกองทัพก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของกู่ฉิงซาน ก่อนที่จะหมุนคว้างเป็นวงกลม และแพร่กระจายไปในทะเลแห่งความรู้
กู่ฉิงซานจ้องมองฉากนี้อย่างโง่งม ก่อนที่จู่ๆ ก็ยกคันธนูขึ้น และยิงลูกศรขนนกออกไป
ซิบ!
ลูกศรจมลึกเข้าไปในแผ่นไม้แผ่นหนึ่งในตัวบ้าน
แต่เขายังไม่หยุดมือเพียงเท่านั้น จู่ๆ ศรขนนกก็เปล่งแสงออกมาราวกับสายน้ำ ก่อนที่มันจะถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง
ซิบ ซิบ ซิบ ซิบ!
สิบสองดอกในหนึ่งลมหายใจ แต่มือที่กำคันธนูของกู่ฉิงซานกลับยังแข็งเป็นหิน ไม่ขยับและสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
‘นี่ก็คือผลของสกิล ยิงต่อเนื่องกับทรงตัว อย่างนั้นสินะ’ เลือดลมของกู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเดือดพล่าน
‘วิชายุทธเทพสงคราม’ ช่างทรงพลังอย่างแท้จริง!
ตราบใดที่มีแต้มพลังวิญญาณเพียงพอ เขาก็จะสามารถเรียนรู้สกิลจากอาวุธได้ในทันที แบบนี้มันไม่ได้หมายความว่า เขาจะสามารถนำสกิลเหล่านั้นไปใช้ในโลกจริงได้หรอกหรือ?
........................................


ตอนที่ 4 บุกรุก
ในระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังขบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกปวดแปลบนิดๆ บนร่างกาย
เขาก้มหน้าลง มองไปยังผ้าพันแผลสีขาวราวหิมะที่ถูกแช่ไปด้วยเลือด
จริงสิ อาการบาดเจ็บยังไม่ได้ถูกฟื้นฟูโดยสมบูรณ์ มันยังอยู่ในขั้นตอนการรักษา การที่เขาออกแรงมากเกินไปจึงทำให้ปากแผลเปิดออก
กู่ฉิงซานวางธนูกองทัพลง จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาและเตรียมตัวพักผ่อน
ไม่มีอะไรที่ต้องรีบร้อน สงบใจเข้าไว้
กู่ฉิงซานหยิบเม็ดยาฟื้นฟูที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวขึ้นมา และกลืนมันลงไปอย่างไม่ลังเล
ม่านตาของเขาค่อยๆปิดลง และเริ่มถ่ายเทพลังวิญญาณอย่างเงียบๆ...
และค่ำคืนนี้ก็ผ่านพ้นไปโดยไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ
ในยามเช้า พายุฝนไม่มีทีท่าว่าจะลดลง แต่กลับโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเก่า
สภาพอากาศเริ่มเย็นลง ผสมปนเปกับความหนาวเย็นที่เกิดจากพายุฝนส่งผลให้รู้สึกราวกับโลกถูกแช่แข็ง
ในอีกไม่กี่วัน หน้าหนาวก็จะมาถึง
ณ ค่ายทหาร
กู่ฉิงซานถูกความหนาวเย็นปลุกให้ตื่นขึ้น
เขาลุกขึ้นนั่งและพบว่าบาดแผลได้รับการเยียวยาเหมือนเกิดใหม่
แม้เม็ดยาฟื้นฟูของกองทัพจะรักษาได้ไม่ครอบคลุมอาการบาดเจ็บ แต่ในเรื่องของการฟื้นตัวจากบาดแผลนับว่ามีประสิทธิภาพมากจริงๆ
ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก
จ้าวหลิวยกหม้อต้มโจ๊กร้อนๆ เข้ามาอย่างตั้งอกตั้งใจ
กู่ฉิงซานมองไปยังหม้อต้มโจ๊กที่ส่งกลิ่นหอมฉุยและเอ่ยถามว่า “ยังมีอาหารเหลืออยู่มากแค่ไหน?”
จ้าวหลิวสูดหายใจลึก “เหลือเพียงพอสำหรับวันนี้ และพรุ่งนี้อีกครึ่งวัน” จากนั้นก็เหลือมองไปยังถุงเก็บสัมภาระตรงเอวของกู่ฉิงซาน
แม้กู่ฉิงซานจะจับสังเกตได้ แต่เขาก็ไม่เอ่ยอะไรออกมา
เพราะในตอนที่ถูกส่งข้ามเวลามา ถุงสัมภาระของเขาก็ว่างเปล่าเช่นกัน
กู่ฉิงซานกินโจ๊กอย่างเงียบๆ
“บาดแผลของนาย…เป็นอย่างไรบ้าง?” ในแววตาของจ้าวหลิวราวกับมีปีกแห่งความหวังโบยบินอยู่
“ดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว” กู่ฉิงซานเหยียดแขนขา จากนั้นก็เอ่ยถามกลับไป “พี่จ้าว คุณมาจากค่ายไหน แล้วประจำสังกัดอะไร?”
ใบหน้าของจ้าวหลิวปรากฏรอยยิ้มฝืนๆ และกล่าวว่า “ฉันเป็นทหารสังกัดโภชนา กุ๊ก อันที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องมีฉันก็ได้ เพราะหลายร้อยคนในค่ายก็สามารถทำอาหารได้เหมือนกัน”
แท้จริงแล้วเขาเป็นถึงหัวหน้าคนครัว จึงไม่น่าแปลกใจที่รสชาติของโจ๊กออกมาดี
แต่ด้วยจุดยืนในเวลานี้ หากไม่มีกู่ฉิงซาน สำหรับตัวจ้าวหลิวซึ่งเป็นเพียงทหารธรรมดา สถานการณ์เช่นนี้คงหมดหวัง และได้แต่รอความตาย
อย่างไรก็ตาม ที่จ้าวหลิวยังไม่รู้ก็คือ กู่ฉิงซานนั้นเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับปราณปรับแต่งขั้นแรกเท่านั้น หากพบกับพวกมารแม้เป็นเพียงทีมขนาดเล็ก เขาก็คงจะถูกฆ่าตายทันที
กู่ฉิงซานคิดอย่างเงียบๆ สายตาของเขาจ้องมองไปยังนาฬิกาทรายที่อยู่เหนือหน้าต่างตัวละคร
ในนาฬิกามีทรายอยู่ไม่มากนัก หรือเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีหลงเหลืออยู่เลยก็ได้
ซึ่งดูเหมือนว่าตรงจุดนี้จะแตกต่างจากในตอนที่เกมได้เปิดตัวแล้วอย่างเป็นทางการ
ถัดไปจากนาฬิกาทราย มีตัวอักษรที่เปล่งแสงเล็กๆ ราวกับหิ่งห้อย ร้อยเรียงเป็นถ้อยคำอธิบายเล็กๆ ว่า : หนึ่งวันเต็มในต่างโลก เกม จะเทียบเท่ากับหนึ่งชั่วโมงในโลกจริงเท่านั้น ผู้เล่นที่อยู่ในระดับปราณปรับแต่ง เมื่อครบเวลาที่กำหนด จะต้องกลับสู่โลกจริง และสามารถเข้ามายังต่างโลกได้อีกครั้งในวันถัดไป
กู่ฉิงซานตอนนี้กระตือรือร้นเป็นอย่างมาก เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นด้วยตาตนเองว่าในโลกจริงขณะนี้อยู่ในปีที่เท่าไหร่
โจ๊กยังไม่ทันจะหมดหม้อ ทหารสองคนก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตะเบ๊ะอย่างพร้อมเพรียง
“สหายกู่ ดูเหมือนว่าข้างนอกจะมีปัญหา” จ้าวหลิวย่อตัวลงและกระซิบ
“ฉันจะออกไปดูเอง” กู่ฉิงซานกล่าวพร้อมกับคว้าธนูกองทัพและเดินออกไป
จากที่สังเกตทรายในนาฬิกา ดูเหมือนว่ากู่ฉิงซานจะเหลือเวลาอีกเพียงแค่สิบนาที ก่อนจะต้องกลับสู่โลกจริง…หวังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคงไม่เป็นปัญหาใหญ่นะ
ฉิงซานเดินออกจากประตูพร้อมดึงลูกศรออกมาแนบกับคันธนู สายตากวาดไปทั่วทุกทิศทาง
ตาทั้งสองกวาดผ่านทุกสิ่งปลูกสร้าง ไม่เว้นแม้แต่มุมเล็กๆ
กล่าวกันตามจริงแล้ว ข่ายอาคมอำพรางก็ยังคงทำงานอยู่ ดังนั้นพวกมารก็ไม่น่าจะเข้ามาได้ง่ายๆ
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
ฟึ…เสียงบางอย่างดังขึ้นอีกครั้ง
ตำแหน่งนั้น อยู่ไม่ไกลกับประตูทางเข้าของค่ายทหาร
กู่ฉิงซานแนบลำตัวติดกำแพงแล้วค่อยๆ หเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ
และมารอสูรร่างใหญ่ก็ปรากฏสู่สายตาของกู่ฉิงซาน
ขณะนี้มารอสูรยืนอยู่บริเวณขอบของบ่อกักศพ หางของมันส่ายไปมาพร้อมกับหัวที่หันซ้ายแลขวา มองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง
แม้ว่าจะมีฝนตกชุกอย่างต่อเนื่อง แต่กลิ่นเลือดในหลุมกักศพก็รุนแรงพอที่จะดึงดูดมารอสูรให้เข้ามาได้
กู่ฉิงซานซ่อนกายภายใต้เงาของชายคาบ้าน เขาค่อยๆยกธนูกองทัพขึ้นมา และง้างมันอย่างช้าๆ
เขารู้จักเจ้ามอนสเตอร์สายพันธุ์นี้
มันเป็นมารอสูรระดับต่ำ แม้ว่าจะเงอะงะ แต่หากมันคลั่งเมื่อไหร่ ความสามารถในการปะทะและกัดกระชากจะเป็นอะไรที่น่าหวาดหวั่นยิ่ง ขนาดที่ว่าทหารสองถึงสามคนยังไม่อาจเข้าใกล้ตัวมันได้
กู่ฉิงซานถอนหายใจอย่างโล่งอกในเงามืด
โชคดีที่เขาเลือกอาวุธโจมตีระยะไกล ควบคู่ไปกับการมีข่ายอาคมอำพรางปกคลุมค่ายเอาไว้ ทำให้บางทีเขาอาจจะลอบโจมตีมันได้
มารอสูรวนไปรอบหลุมกักศพ และใช้เท้าเขี่ยศพที่นอนแน่นิ่งบนพื้นดินเป็นครั้งคราว
มันกำลังสงสัยว่าตนเองกำลังถูกล่อลวง มีกับดักอยู่รอบๆ หรือมีมารอสูรตนอื่นคอยดักซุ่มโจมตีอยู่หรือไม่
ทรายในนาฬิกาบ่งบอกว่าขณะนี้เหลือเวลาไม่ถึงสิบนาทีแล้ว
กู่ฉิงซานง้างคันธนูที่เสียบลูกศรขึ้นอย่างเงียบๆ
ฮึดฮัดๆ
ฮึดฮัดๆ
มารอสูรหยุดนิ่ง จมูกของมันส่งเสียงฮึดฮัด และหันหัวไปมองพื้นที่โดยรอบที่มีเพียงก้อนหิน
ขณะนี้เหลือเวลาอีกราวๆ ห้านาที
แต่กู่ฉิงซานกลับยังคงไม่ปล่อยลูกศรออกไป
ในที่สุดมารอสูรก็ค่อยๆลดหัวของมันลง เตรียมที่จะกินซากศพของทหาร
จมูกของมันสูดดมบนร่างกายของศพอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายมันก็ง้างปากใหญ่ที่เต็มไปด้วยคมเขี้ยวขึ้นมา
นี่แหละเวลาที่รอคอย!
กู่ฉิงซานง้างคันธนูสุดแรงและถ่ายโอนพลังวิญญาณไปยังลูกศรขนนก
คลื่นอากาศที่มองไม่เห็นแพร่กระจายออกมาอย่างช้าๆ
ศรที่แฝงไว้ด้วยพลังวิญญาณนั้นมีอานุภาพทำลายล้างมากกว่าศรธรรมดาๆถึงห้าเท่า!
ศรเหล่านี้มีเอกลักษณ์ที่พิเศษ แค่แฝงพลังวิญญาณเอาไว้อย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะใช้ฆ่าสังหาร และหากมันถูกแฝงไว้ด้วย ‘ธาตุทั้งห้า’ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
เมื่อสายธนูถูกง้างจนสุด กู่ฉิงซานก็เกร็งมันไว้สองลมหายใจ และคลายนิ้วของเขาลง
บิซ!
ลูกศรเชือดเฉือนอากาศจนส่งเสียงหวีดหวิว พริบตาเดียวมันก็พุ่งเข้าปากของมารอสูรและจมลึกลงไป! ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้เจ้ามารอสูรลงไปดิ้นพล่านกับพื้น
ศรแรกเข้าเป้า แต่กู่ฉิงซานก็ไม่ลังเลที่จะดึงศรต่อไปออกมาและแนบมันลงกับคันธนู
เปิดใช้งานสกิล ยิงต่อเนื่อง!
ลูกศรพร่ามัวเป็นเงา และผละออกจากธนูกองทัพ
มารอสูรส่งเสียงคำรามก้องชนิดสะเทือนสวรรค์ พร้อมกับพุ่งไปยังทิศทางที่ลูกศรถูกยิงออกมา
แต่พุ่งมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เจ้ามารอสูรกลับเปลี่ยนใจหันหลังหนีทันที
นั่นเพราะศรดอกแล้วดอกเล่าเริ่มปรากฏขึ้นตามร่างกายของมัน และทุกดอกล้วนมุ่งเน้นทำลายประสาทสัมผัสทั้งห้า ข้อต่อ และตำแหน่งสำคัญต่างๆ
อาการบาดเจ็บเริ่มรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวี เพิ่มสูงขึ้นจนความหวาดกลัวอันลึกล้ำเข้ามาข่มความโกรธเกรี้ยวในตอนแรก
หากมันเลือกที่จะหนีเต็มกำลังตั้งแต่ถูกโจมตีดอกแรก มันก็อาจจะยังสามารถหลบหนีได้ แต่มันกลับเลือกที่จะพุ่งเข้าไปโจมตีผู้ลอบทำร้ายโดยเผื่อกำลังไว้หลบหนีเพียงครึ่งเดียว ฉะนั้นเวลานี้จึงสายไปเสียแล้ว
ตลอดทั้งกระบวนการโจมตี สีหน้าของกู่ฉิงซานไม่มีแม้แต่จะเผยให้เห็นถึงอารมณ์ใดๆ มือที่ถือคันศรยังคงนิ่งราวกับหิน ส่วนอีกข้างก็คอยยิงศรออกไปดอกแล้วดอกเล่า
จนท้ายที่สุด
เจ้ามารอสูรก็ทิ้งตัวลงสู่พื้นดินและไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ
บนร่างของมันเต็มไปด้วยลูกศร เลือดหลั่งรินออกมาจากทั่วทุกมุมเป็นเส้นสาย ชุบผืนดินเบื้องล่างให้กลายเป็นสีแดงฉาน
ส่วนทางด้านกู่ฉิงซาน เขาได้ใช้พลังวิญญาณไปเพียงแค่หกสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยังคงง้างคันศร ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไป และยิงไปยังมารอสูรอย่างต่อเนื่อง
ดูจากท่าทีระแวดระวังของมันก่อนที่จะกินศพ ก็พอจะรู้ได้ว่าเจ้ามารอสูรตนนี้ได้เปิดภูมิปัญญาของมันแล้ว และพวกที่เปิดภูมิปัญญา เกือบทั้งหมดไม่ใช่ตัวโง่งม แถมบางตัวยังชาญฉลาดยิ่งกว่ามนุษย์เสียด้วยซ้ำ
มันกำลังหลอกว่าตนได้ตายไปแล้ว และล่อศัตรูที่ซุ่มโจมตีอยู่ให้ออกมา
หลังจากที่ถูกยิงซ้ำไปอีกเจ็ดถึงแปดดอก และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง มันก็ไม่สามารถแกล้งทนว่าตกตายได้อีกต่อไป เจ้ามารอสูรดีดตัวขึ้นจากพื้นดิน เพื่อเตรียมที่จะหนีอีกครั้ง
แต่มันก็ยังคงถูกต้อนรับโดยห่าลูกศรที่เทลงมาราวกับสายฝน
มารอสูรพุ่งหนีไปข้างหน้าอีกราวๆ ห้าถึงหกเมตร ก่อนที่จะกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ และร่วงลงพื้นเสียงดัง
เวลานี้มันได้ตายลงจริงๆ แล้ว
ทันใดนั้นเอง เส้นแสงสีฟ้าอ่อนที่มีคำแจ้งเตือนสั้นๆ ก็พุ่งปรากฏสู่สายตาของกู่ฉิงซาน
‘พลังวิญญาณบวกหนึ่ง, แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน: หนึ่งส่วนห้า’
‘แต้มประสบการณ์เต็ม, แต้มปัจจุบันคือห้าส่วนห้า สามารถอัปเลเวลได้ ต้องการอัปหรือไม่?’
ก่อนหน้านี้เขาได้ฆ่าเปลือกมารลง และได้รับสี่แต้มประสบการณ์ มาตอนนี้ก็ได้รับอีกหนึ่งเติมเต็มเงื่อนไขที่จะใช้อัปเลเวลแล้ว
กู่ฉิงซานกล่าวออกไปอย่างไม่ลังเล “อัปเลเวล”
ช่วงเดียวกันกับที่เสียงถูกเปล่งออกไป เส้นข้อมูลก็เปลี่ยนจากห้าส่วนห้า ไปเป็นศูนย์ส่วนสิบ
ดูเหมือนว่าการที่จะเพิ่มระดับพลังปราณจากขั้นสองไปเป็นสามก็คงต้องการค่าประสบการณ์เป็นสองเท่าเช่นกัน
เวลานี้ ไอค่อนตัวละครของกู่ฉิงซานได้เปลี่ยนจาก ‘ปราณปรับแต่งขั้นหนึ่ง’ ไปสู่ ‘ปราณปรับแต่งขั้นสอง’ เรียบร้อยแล้ว
พร้อมกับแสงสดใสแพรวพราวให้ความรู้สึกอบอุ่นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของกู่ฉิงซาน
กระแสอบอุ่นแผ่ขยายไปทั่วตัว ก่อนที่จะไปหลอมรวมกันตรงตันเถียน และเปลี่ยนรูปแบบเป็นพลังวิญญาณ
........................................


ตอนที่ 2 วันสิ้นโลก
เปรี๊ยะ…เสียงกองไฟเล็กๆ ได้ถูกจุดขึ้น ช่วยไล่ความหนาวเหน็บให้จางหายไปทีละน้อย
กู่ฉิงซานปักมีดสั้นลงบนพื้นดินข้างลำตัว ก่อนที่เขาจะเอนหลังพิงกับผนังและเริ่มพันแผล
ทหารคนดังกล่าวที่เดินนำเขามานั้นเรียกว่า จ้าวหลิว ซึ่งขณะนี้กำลังวางหม้อซุปลงบนกองไฟแล้วปิดฝาลง
เมื่อหันไปเห็นกู่ฉิงซานกำลังเริ่มพันแผล จ้าวหลิวก็หยิบกล่องใบเล็กๆ ออกมาแล้วยื่นมันให้กับเขาพร้อมกล่าวว่า “โชคดีจริงๆ ที่ได้นายช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นฉันคงได้ตายลงด้วยน้ำมือของเจ้ามอนสเตอร์นั่นแล้ว”
“นี่คือ…?” ฉิงซานรับกล่องมาและเอ่ยถามกลับไป
จ้าวหลิว “มันคือเม็ดยาฟื้นฟูที่ทำจากสมุนไพร เหลืออยู่แค่เพียงสองเม็ดสุดท้ายในค่าย”
ฉิงซาน “แล้วทำไมนายถึงไม่เก็บไว้ใช้เองล่ะ?”
จ้าวหลิวส่ายหัว “ฉันไม่ใช่ผู้ฝึกวรยุทธ เลยไม่สามารถใช้มันได้”
ฉิงซานเปิดกล่องออก และภายในก็มีเม็ดยารักษาอยู่จริงๆ
เขาหยิบมันออกมาหนึ่งเม็ด และวางมันลงบนฝ่ามือ เพื่อที่จะมองมันอย่างละเอียด
เม็ดยารักษานี้ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แม้กระทั่งชั้นพื้นผิวบางๆ ที่ห่อหุ้มมันอยู่ก็ยังไม่ฉีกขาด
สีเขียวอ่อนของสมุนไพรส่งกลิ่นหอมจางๆ ชวนให้จิตวิญญาณของผู้คนสั่นสะท้าน
นี่คือเม็ดยาฟื้นฟู
แม้จะเป็นเพียงเม็ดยาฟื้นฟูระดับต่ำสุด ซึ่งหากเป็นในอดีตที่กู่ฉิงซานจากมานั้น เขาจะไม่เหลือบแลมันเลยก็ตาม แต่นี่ ตอนนี้เขาได้ย้อนกลับมาจุติใหม่อีกครั้ง ย้อนกลับมาในวันที่พื้นฐานวรยุธท์เล็กจ้อยราวสุญญากาศ จนไม่อาจรักษาฟื้นฟูบาดแผลได้ด้วยตัวเอง หลักฐานก็คือรอยแผลเกือบทั่วทั้งตัวของเขา ดังนั้น เม็ดยารักษาขั้นต่ำสุดทั้งสองอันนี้จึงเปรียบดั่งสมบัติล้ำค่า
ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปว่า “ทั้งค่ายทหารแห่งนี้ มีเม็ดยาฟื้นฟูเหลือแค่สองเม็ด?”
จ้าวหลิวถอนหายใจและเอ่ยตอบว่า “ถูกต้อง หลังจากที่ผู้คนเริ่มล้มตายลง เส้นทางส่งของสนับสนุนก็ถูกตัดขาด ไม่เพียงแต่เม็ดยารักษา แม้กระทั่งวัสดุอื่นๆ ก็ยังขาดแคลนอีกด้วย”
กู่ฉิงซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะนึกได้ถึงบางอย่าง “แล้วศิลาวิญญาณเล่า? ยังมีเหลืออยู่ในค่ายอีกไหม”
“ไม่เหลืออีกแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นไม่ดีแน่” กู่ฉิงซานถอนหายใจออกมา
เห็นท่าทีแบบนั้น จ้าวหลิวก็เอ่ยถามกลับมาอย่างรวดเร็วว่า “มีอะไรอย่างนั้นเหรอ?”
“ ข่ายอาคมอำพรางตรงประตูค่ายอ่อนโทรมลงมากแล้ว ถ้ามันยังไม่ได้ศิลาวิญญาณไปเสริมพลัง อีกไม่นานก็จะหายไป”
ได้ยินแบบนั้น จ้าวหลิวก็รู้สึกหนาวจนขนลุกเกรียว และห้อตะบึงจากไปอย่างกะคนบ้า
หากข่ายอาคมอำพรางหยุดทำงานแล้วละก็ พวกมารก็จะสามารถพบค่ายทหารแห่งนี้ได้อย่างรวดเร็ว พอถึงเวลานั้นแล้วละก็ ต่อให้มีอีกกี่สิบชีวิตก็ไม่พอ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทหารสองสามคนที่พึ่งเดินผ่าน รวมไปถึงดวงตาของพวกทหารในค่ายที่ยังหลงเหลืออยู่จึงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
กู่ฉิงซานมองตามแผ่นหลังของจ้าวหลิวที่พุ่งหายออกไป แต่รอไม่ถึงสิบลมหายใจต่อมา เขาก็ได้ยินเสียงครืนเบาๆ จากข้างนอก
เสียงนี้คือเสียงของ ศิลาวิญญาณก้อนใหม่ที่ถูกสับเปลี่ยน ข่ายอาคมก็กลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดังเดิม
จนกระทั่งเสียงครืนสิ้นสุดลง กู่ฉิงซานค่อยรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย
จ้าวหลิวแอบซ่อนศิลาวิญญาณเอาไว้จริงๆ
ในโลกใบนี้ ทุกๆ คนในโลก ไม่ว่าจะเป็นเลือด เนื้อหนัง ล้วนเป็นของจริง หากคุณคิดว่าพวกเขาเป็นเพียง NPC ที่ไม่ฉลาดแล้วละก็…ขอบอกเลยว่าคุณจะต้องพบกับการสูญเสียครั้งใหญ่แน่นอน
ซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้ว นับตั้งแต่ที่กู่ฉิงซานได้รับรู้ความจริงข้อนี้
ไม่นานนัก จ้าวหลิวก็กลับมาพร้อมกับพร้อมทำหน้ามุ่ย ก่อนที่จะนั่งลงพิงกำแพงอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเปรอะคราบน้ำตาเล็กน้อย
“ร้องไห้ทำไม?” ฉิงซานถาม
จ้าวหลิว “ คราวนี้ศิลาวิญญาณหมดจริงๆ แล้วน่ะสิ ถ้าพลังงานของมันหมดลงเมื่อไหร่ ถึงเวลานั้นพวกเราทุกคนได้ถูกพวกมารสังหารลงจริงๆ แน่”
ฉิงซานนั่งฟังอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะเริ่มคลี่เปลือกนอกของเม็ดยารักษา จากนั้นก็กลืนมันลงไป และพยายามที่จะรับรู้ถึงความพลังวิญญาณในร่างกาย
ในตอนแรกฉิงซานกังวลเล็กน้อยว่าเขาจะไม่สามารถรับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณ
แต่ผิดคาด ทุกอย่างกลับเป็นไปอย่างราบรื่น พลังวิญญาณในตันเถียนได้ตอบสนองต่อการเรียกใช้งาน ก่อนที่จะทำงานรวมกับเม็ดยาและแผ่ขยายออกไปทั่วร่างกาย
ทั่วร่างของฉิงซานรู้สึกอุ่นๆ ตามรอยแผลต่างๆ เริ่มเกิดอาการคันยิบๆ
นั่นแสดงว่าบาดแผลเริ่มได้รับการฟื้นฟูแล้ว
เมื่อตัวยาแพร่กระจายไปทั่วร่างจนสมบูรณ์ เปลือกตาของฉิงซานก็ค่อยๆ เปิดออกอีกครั้ง แต่เขาก็พบว่าเวลามันล่วงเลยจนถึงตอนกลางดึกเสียแล้ว
กู่ฉิงซานลุกขึ้น และพบว่าสภาพร่างกายของเขาดีขึ้นมาก บาดแผลส่วนใหญ่เริ่มตกสะเก็ด
จ้าวหลิวยังคงคอยนั่งคุ้มกันอยู่ข้างๆ เขาหาวแล้วส่ายหัวไปมา เมื่อเห็นว่าฉิงซานตื่นแล้วจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วเอ่ยถามออกไป “ นายดีขึ้นรึยัง? ช่วยพาฉันหนีไปพร้อมกับนายจะได้ไหม?”
ประโยคสุดท้ายคือความรู้สึกจากส่วนลึกในหัวใจของเขา บางที หากไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ จ้าวหลิวอาจจะไม่นำเม็ดยาฟื้นฟูมามอบให้แก่ฉิงซานก็ได้
กู่ฉิงซาน กล่าวตามความจริง “ดีขึ้นไม่มากเท่าไหร่ ถ้าจะให้กลับมาอยู่ในสภาพเต็มร้อย คงต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวัน หรือบางทีอาจจะมากกว่านั้น”
“งั้นตอนนี้นายก็พักผ่อนเถอะ”
จ้าวหลิวยืนขึ้นด้วยท่าทีผิดหวังและเดินจากไป
หลังจากที่จ้าวหลิวจากไปแล้ว กู่ฉิงซานก็นั่งลง และจมสู่ห้วงความคิด
ในยุคเดิมที่เขาจากมา พวกมารในเกมได้บุกเข้าสู่โลกจริงแล้ว และพวกมันก็ได้ทำลายอารยธรรมอันยาวนานของมนุษย์ลง
ส่วนมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ก็มีแต่พวกผู้มีอิทธิพล ที่ได้แต่รอวันสิ้นโลกให้มาถึง
ทุกสิ่งได้ก้าวมาถึงจุดสิ้นสุด
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ความจริงแล้วในช่วงที่เกมเปิดใหม่ๆ มันมีสัญญาณแปลกๆ บ่งบอกออกมามากมาย
ในเวลานั้น เกือบทุกประเทศต่างๆ ในโลกจริง ต่างก็พากันโหมโฆษณาชวนเชื่อ
อาหาร ความมั่งคั่ง สาวงาม อำนาจ พวกคุณจะได้รับมันมาทั้งหมด หากพวกคุณแข็งแกร่งมากพอในเกม
โฆษณาชวนเชื่อแปลกๆ มากมายเกิดขึ้นทั่วโลก แม้จะทำให้เกิดการแข่งขันกัน แต่สิ่งเหล่านี้ก็เกิดขึ้นในเฉพาะพวกคนชั้นสูง พวกคนธรรมดาไม่แม้แต่จะสนใจมันด้วยซ้ำ
จนกระทั่งอาวุธชิ้นแรกในเกมถูกนำออกมาในโลกจริง และคนธรรมดาได้รับรู้ว่ามันไม่ใช่แค่เกม แต่เป็นโลกอีกใบโดยสมบูรณ์
เมื่อนั้นผู้คนทั้งหมดก็หลั่งไหลเข้ามาในเกมอย่างบ้าคลั่ง
แต่ทว่ามารในเกมนั้นแข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งจนน่าหวาดกลัว…เรียกได้ว่าแทบจะสิ้นหวัง
แม้ว่าจะมีผู้เล่นกว่าหลายร้อยล้านคนล็อกอินเข้าสู่เกม และเหล่ามนุษยชาติในต่างโลกร่วมมือกันต่อต้านมวลมาร แต่ในทุกๆ การรบขั้นเด็ดขาด ทางฝั่งมนุษยชาติยังคงพ่ายแพ้ และล่าถอยไปเสียทุกครั้ง
จนกระทั่งมาถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ตัวเกมก็ได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ ว่าเมื่อการต่อสู้ในครั้งนี้ล้มเหลว และมารสามารถครองต่างโลก เกม ได้ พวกมันก็จะยกทัพเข้ามาในโลกจริงได้อย่างเต็มรูปแบบ
และโลกจริงก็จะถูกทำลายลงโดยสมบูรณ์
พริบตาที่ประกาศออกไป ผู้คนทั่วโลกก็แทบจะเป็นบ้า
มนุษย์ทุกคนที่มีอายุมากกว่าห้าปี ได้ถูกบังคับให้สร้างไอดี เพื่อเข้าสู่เกม
พร้อมคำโฆษณาชวนเชื่อที่ประกาศออกมาว่า แม้แต่ประชาชนที่ไร้พลังอำนาจ ก็ยังสามารถร่วมต่อสู้ต้านทานการโจมตีของกองทัพขนาดใหญ่ได้
อย่างไรก็ตาม แม้กระทั่งในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย มวลมนุษย์ก็ยังพ่ายแพ้
มีเพียงสหพันธ์แห่งชาติที่นำโดยกู่ฉิงซานเท่านั้นที่สามารถจบภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาได้ นั่นคือการสังหารจอมมารสูงสุด
ท่ามกลางเหล่าผู้เล่นที่ตกตายจากการต่อสู้ กู่ฉิงซานได้ย่ำฝ่าทะเลโลหิตที่ผสมปนเประหว่างของมนุษย์และมาร จนมาถึงจุดที่จอมมารอยู่ได้ในที่สุด และคว้าโอกาสนั้นฆ่าบอสตัวนี้ลง
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงจักรกลอันหนักหน่วงของระบบก็ดังขึ้นสองครั้งติดๆ กัน
“ราชันวิญญาณองค์สุดท้ายของมวลมนุษย์ได้ร่วงหล่นลงแล้ว เมืองคิงซิตี้แตกพ่ายการพิพากษา : มนุษยชาติล้มเหลว!”
และเกมก็สิ้นสุดลง ข่ายอาคมปกปักเขตแดนระหว่างต่างโลกพังทลาย และโศกนาฏกรรมในโลกจริงก็เริ่มต้นขึ้น”
ปัง!
เสียงสะท้อนขนาดใหญ่ดังกังวาน ผู้เล่นทั้งหมดถูกบังคับให้ออกจากเกม เพื่อไปเฝ้าดูวันสิ้นโลกในโลกจริงด้วยความสิ้นหวัง
ในขณะที่กำลังโดนบังคับให้ล็อกเอาท์นั้นเอง กู่ฉิงซานได้ยกอาวุธในมือขึ้นโดยไม่คำนึงถึงเสียงแจ้งเตือนใดๆ และจ้วง! จ้วงแทงลงไปยังหัวใจของจอมมารอย่างแรง
แต่ก็สายเกินไปแล้วที่จะเห็นผล กู่ฉิงซานรู้สึกว่าทุกสิ่งเบื้องหน้าในสายตาของเขาดำมืด สุดท้ายก็ถูกบังคับให้ออกจากเกม
แต่แทนที่เขาจะถูกส่งกลับไปยังโลกจริงเพื่อชมดูวันสิ้นโลก กู่ฉิงซานกลับสิ้นสติลง
ท่ามกลางความสับสน กู่ฉิงซานได้ยินเสียงจักรกลของระบบประกาศออกมา
“ผู้เล่นกู้ฉิงซาน ได้ฆ่าจอมมารสูงสุดลง คว้าเมล็ดพันธุ์แห่งแสงสุดท้ายท่ามกลางโลกที่ร่วงหล่นสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวังอันไร้ก้นบึ้งขอมอบรางวัลพิเศษให้”
จากนั้นกู่ฉิงซานก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งในมือของเขา ก่อนที่ประสาทการรับรู้ทุกสิ่งจะหายไปโดยสมบูรณ์
เมื่อเขาตื่นขึ้นอีกครั้ง กู่ฉิงซานก็พบว่าเขานอนอยู่ท่ามกลางศพทหารในบ่อเสียแล้ว
เมื่อคิดถึงจุดนี้ กู่ฉิงซานก็ส่ายหัวแล้วถอนหายใจออกมา
น่าเสียดาย ในยุคของเขา แม้ตัวเกมจะเปิดมาเป็นเวลากว่าสิบปีแล้วก็ตาม แต่เขากลับไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของรางวัลใดๆ เลย
‘ฉันอยากรู้จริงๆ ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่’
นี่มันไม่ถูกต้อง…แต่เดี๋ยวก่อน!
ในตอนนั้นที่ฉันตื่นขึ้นจากศพ ดูเหมือนว่าฉันจะถืออะไรบางอย่างติดมือมาด้วย
มีดสั้นเล่มนั้น!
กู่ฉิงซานก้มหัวลงไปมองข้างตัวอย่างช้าๆ
มืดสั้นยังคงปักลงไปในพื้นดินเช่นเดิม
มันคือมีดสั้นสีทอง ลวดลายบนใบมีดไม่มีอะไรซับซ้อน จะมีก็แค่เพียงแสงสะท้อนดูเรียบลื่นแหลมคม
แต่ในขณะที่กู่ฉิงซานกำลังก้มลงมองมันนั้นเอง แสงสีทองก็พลันสาดประกายขึ้นบนมีดสั้น! มันเดี๋ยวผลุบ เดี๋ยวโผล่ วูบไปวูบมา
ความจำของกู่ฉิงซานค่อยๆ ย้อนระลึกลับมาอย่างช้าๆ ขณะที่หัวใจของเขาเริ่มเต้นถี่เร็วขึ้น
ก่อนที่จะฆ่าสิบโท มีดเล่มนี้ก็อยู่ในมือของเขาตั้งแต่แรกแล้ว
ในความคลุมเครือ เขารู้สึกว่ามีดสั้นเล่มนี้จับได้ถนัดมือ ใช้งานได้คล่องแคล่วเป็นอย่างมาก และมันไม่ใช่อาวุธจากศพข้างๆ แน่ๆ
มีดสั้นเล่มนี้เดิมทีถูกทิ้งเอาไว้พร้อมกับศพในหลุม หรือว่าถูกส่งนำมาพร้อมกับเขาในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกันแน่?
กู่ฉิงซานกำมีดในมือแน่น หลังจากที่ลังเลอยู่สักพัก เขาก็เริ่มกระตุ้นพลังวิญญาณในตันเถียนเข้าไปในมีด
ชั่วพริบตาที่พลังวิญญาณไหลสู่มีด จู่ๆ ประกายแสงสีทองก็ปะทุขึ้นอย่างฉับพลัน และลุกลามไปทั่วใบมีด จนเคลือบทั้งเล่มให้กลายเป็นมีดทองคำเลอค่าอันงดงาม
มีดสั้นที่เดิมทีให้ความรู้สึกมืดหม่น บัดนี้ ให้ความรู้สึกสูงค่าอย่างหาที่ใดเปรียบ
“การลักลอบข้ามเวลาประสบความสำเร็จ เริ่มต้นเปิดการใช้งาน”
เสียงจักรกลที่เย็นชาตอบสนองขึ้น
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่กู่ฉิงซานรู้สึกว่าเสียงของจักรกลในครั้งนี้ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างไม่อาจควบคุมได้
ในช่วงเวลาต่อมา มีดสั้นสีทองในมือของกู่ฉิงซานจู่ๆ ก็ระเบิดออก กลายเป็นจุดแสงสีทองนับไม่ถ้วนล่องลอยอยู่ในอากาศรอบตัวของเขา ก่อนที่ทั้งหมดจะสว่างวาบ แล้วพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานรู้สึกว่าหูของเขาอื้ออึง ราวกับตนเองได้รับความรู้ท่ามกลางทะเลที่ว่างเปล่า ร่างทั้งร่างของเขาหยุดนิ่งอย่างโง่งมในฉากนี้ ไม่อาจเคลื่อนไหวได้
ผ่านไปไม่นาน เสียงที่แสนเย็นชาและแฝงไปด้วยความรู้สึกแข็งกร้าวก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
“การเปิดใช้งานเสร็จสมบูรณ์ ‘หน้าต่างระบบเทพสงคราม’ ถูกเปิดออกแล้ว”
........................................


ตอนที่ 7 ใบหนังสือรับรองจากทางโรงเรียน
ในที่สุดจางเย่อก็เปิดปากของเขา
“มีใครบางคนจ่ายให้ผมสิบล้าน แลกกับการให้ผมวางยากู่ฉิงซานและกระตุ้นให้เขาสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ”
ชายชรากล่าวเสียงเบาราวกระซิบ “คนๆ นั้นคือใคร?”
จางเย่อกล่าว “อีกฝ่ายใช้บัญชีไม่ระบุตัวตนในเน็ต ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร”
นั่นคือความจริง
แต่น่าเสียดายที่ปมปริศนากลับถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์
ท่าทีของชายชราเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
ไม่ว่าใครก็ตามที่วางแผนทำสิ่งนี้ มันรอบคอบ แถมยังระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง
คนๆ นั้นกล้าที่จะใช้เพื่อนของคุณหนู ใช้วิธีโจมตีทางอ้อม แถมแผนการของเขายังไม่มีความบกพร่องใดๆ เลย มาพลาดเอาก็ตรงปัจจัยที่ไม่อาจควบคุมได้อย่างกู่ฉิงซานที่บังเอิญทนพิษไหวเท่านั้นเอง เรื่องนี้ดูจะไม่ง่ายอย่างที่ตาเห็นเสียแล้ว
หลังจากทั้งหมดนี้ ที่นี่คือมณฑลฉางหนิง อาณาเขตของตระกูลซู
ชายชราชักมือกลับ และจางเย่อก็ตื่นจากภวังค์ทันที
เขากระแทกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้น้ำตาอาบหน้า “เป็นความผิดของฉันเอง ฉิงซาน ฉันคิดไม่ซื่อกับนาย ฉันขอโทษ”
กู่ฉิงซานไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา
จางเย่อคลานเข่าไปหากู่ฉิงซานอย่างช้าๆ สภาพของเขาดูราวกับขอทาน “ฉิงซาน นายกับฉันเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เราคบกันมานานหลายปี ครั้งนี้ฉันผิด ได้โปรดเถอะ ยกโทษให้ฉันด้วย”
จางเย่อมิใช่คนโง่ เขารู้ว่าคนที่จะช่วยให้เขารอดตายจากอันตรายครั้งนี้มีเพียงกู่ฉิงซานเท่านั้น จึงคลานเข่าไปหาฉิงซานเพื่ออ้อนวอนขอความช่วยเหลือ
กู่ฉิงซานแม้เป็นเพียงคนธรรมดา แต่เขาก็เป็นคนดีที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แถมจางเย่อยังเป็นเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวอีก นอกจากนั้นภายในที่แห่งนี้ยังเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ถ้าเขาหน้าด้านอ้อนวอนขอความเมตตา มันคงจะไม่ยากเกินไปที่จะบังคับกู่ฉิงซาน
ซูเซี่ยเอ๋อนั้นเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน ตราบใดที่กู่งฉิงซานให้อภัยเขา จางเย่อคาดว่าซูเซี่ยเอ๋อก็คงจะไม่เอาความเขาอีกต่อไป
และเรื่องราวในครั้งนี้ก็คงจะไม่เกิดผลร้ายแรงใดๆ ตามมา ตราบเท่าที่ซูเซี่ยเอ๋อไม่เอาความ ตระกูลซูก็จะไม่ลงมือกับชีวิตนักเรียนอันแสนยากจนของเขา
และก็เป็นอย่างที่คิด ซูเซี่ยเอ๋อมองฉิงซานแล้วกล่าวอย่างลังเลใจ “นายคิดว่าอย่างไร เขา…ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้น...”
ป้าซูเอ่ยแทรกทันที “คุณหนู เรื่องนี้มิได้ง่ายได้เพียงนั้น พวกเราจะต้องทำการตรวจสอบจนกว่าจะรู้ตื้นลึกหนาบาง”
กล่าวจบก็ส่งสายตาขึงขังไปยังกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานที่เงียบไปครู่หนึ่ง และจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา
“จริงๆ แล้วฉันก็คิดเหมือนกับนายนะจางเย่อ” เขากล่าวพลางเหลือบมองจางเย่อที่อยู่บนพื้น
จางเย่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเขาก็เผยความปีติ “หมายความว่า…หมายความว่านายจะยกโทษให้ฉัน?”
“เปล่า”
ท่ามกลางสายตาของทุกผผู้คน กู่ฉิงซานก้มลงและกระซิบกล่าวกับจางเย่อ “ฉันคิดเหมือนนายตรงที่ว่า ถึงเวลาแล้วที่มิตรภาพจอมปลอมบัดซบของพวกเราจะสิ้นสุดลง”
ระหว่างกล่าว กู่ฉิงซานก็ยกเท้าขึ้นและถีบใส่หน้าอกของจางเย่อ
จางเย่อลอยกระเด็นออกไปหลายเมตร ก่อนที่จะกลิ้งลงกับพื้นจนไปกระแทกเข้ากับโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่ม
ขวดแชมเปญขนาดใหญ่ร่วงตกลงใส่หัวของเขา ก่อนที่ภาพตรงหน้าจางเย่อจะขาวโพลนและหมดสติไป
กู่ฉิงซานหันหลังกลับแล้วกล่าว “ป้าซู ผมหวังว่าคุณจะขุดคุ้ยคนที่อยู่เบื้องหลังเขามาได้นะครับ”
ป้าซูมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย “เด็กดี เดิมทีฉันกังวลเรื่องที่เสี่ยวเอ๋อเป็นเพื่อนกับเธอ แม้ดูเธอจะยังควบคุมอารมณ์ได้ไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นอีกแล้วล่ะ”
ป้าซูโบกมือ จากนั้นรถเหินเวหาก็ร่อนลงมาจากเมฆด้านบน
นี่คือรถเหินเวหาที่ผลิตโดยบริษัทกังเตี๋ย ด้านหน้ารถมีตัวอักษรสลักคำว่าซู ซึ่งเป็นตัวแทนบ่งบอกถึงสถานะอันทรงเกียรติ แตกต่างจากผู้อื่นในมณฑลฉางหนิง
ชายชราคว้าจางเย่อ ก่อนจะทะยานขึ้นรถไป
ป้าซูกล่าว “คุณหนู วันนี้สถานการณ์ไม่ปกติ เราไม่ควรจะอยู่ที่นี่นานเกินไป ขั้นแรกพวกเราควรรีบกลับกันก่อน”
ซูเซี่ยเอ๋อพยักหน้า แต่ก่อนจะไปเธอก็หันกลับมามองฉิงซานและกล่าว “คืนพรุ่งนี้ ฉันจะแวะไปกินบาร์บีคิวฝีมือนายที่ร้านแผงลอย ตกลงไหม?”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ”
เดิมทีนี่เป็นคำกล่าวอ้างไร้สาระที่ฉิงซานคิดขึ้นมาแก้เพื่อสถานการณ์เฉพาะหน้า เขาไม่คาดหวังเลยว่าซูเซี่ยเอ๋อจะตอบรับคำขอของเขาจริงๆ
อย่างไรก็ตาม สำหรับกู่ฉิงซานแล้วมันไม่มีอะไรที่จะต้องกังวล เพราะทุกวันหลังเลิกเรียนเขามักจะตั้งร้านแผงลอยทำบาร์บีคิวขายอยู่แล้ว ซึ่งเงินที่ได้มาก็จะนำไปใช้จุนเจือชีวิต
ซูเซี่ยเอ๋อส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะตามป้าซูขึ้นรถเหินเวหาบินกลับไปยังตระกูลซู
รถเหินเวหาจากไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ตระกูลซูจากไป ตัวแทนจากหลายหน่วยงานก็จากไปทันที และงานพรอมฉลองจบการศึกษาในครั้งนี้ก็ยุติลงอย่างรวดเร็ว
นี่อาจจะเป็นงานพรอมที่กล่าวได้ว่าล้มเหลวที่สุดในประวัติศาสตร์โรงเรียนเอกชนชั้นสูงฉางหนิง
แต่สำหรับกู่ฉิงซาน กล่าวได้ว่าเขาควรจะเป็นคนที่แฮปปี้ที่สุดในงาน และนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่สุขที่สุดในชีวิตก็ได้
ในที่สุดเขาก็หลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมที่เจ็บปวดและน่าเศร้าที่สุดลงได้ ไม่เหมือนในชีวิตก่อน ที่ต้องถูกโรงเรียนทอดทิ้ง
อีกไม่กี่วัน เขาจะได้รับสิทธิ์ที่จะเข้าร่วมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐบาลกลาง
ด้วยความสำเร็จของเขา มันเป็นไปได้ว่าเขาจะผ่านการสอบ และเลือกเข้ามหาวิทยาลัยที่ชอบได้
 ส่วนจางเย่อ ชะตากรรมของเขาต่อจากนี้ไปก็อาจจะไม่ดีนัก
เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างซูเซี่ยเอ๋อกับจางเย่อก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว ดังนั้น พอจางเย่อก่อเรื่องนี้ขึ้นมาและยังมีเรื่องตัวตนของคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังเขาอีก เห็นได้ชัดว่าเพ่งเล็งมายังกู่ฉิงซานและซูเซี่ยเอ๋อ
ไม่เพียงแต่ซูเซี่ยเอ๋อจะไม่ขอร้องไห้ยกโทษแก่จางเย่อ จากนี้ไปทางตระกูลซูจะต้องเค้นปากคำจางเย่อเพื่อหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังเขาอย่างแน่นอน
คราวนี้ ประสบการณ์ในชีวิตก่อนหน้าอันแสนเจ็บปวดของกู่ฉิงซาน จะกลายเป็นจางเย่อที่เป็นคนรับมันเสียเอง และดูท่าว่าจะรุนแรงยิ่งกว่าซะด้วย
ทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปแล้ว
กู่ฉิงซานก้าวออกจากงานด้วยความสุข ก่อนจะเดินออกจากโรงเรียนไป
เขาเป็นเด็กกำพร้าในสลัม ไม่มีเงินมากพอจะใช้บริการรถรับส่งได้ ยิ่งรถเหินเวหาไม่ต้องกล่าวถึง ดังนั้นทุกๆ วันเขาจึงต้องอาศัยสองขาของตนเดินไปกลับโรงเรียน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
กู่ฉิงซานเดินออกจากพื้นที่ส่วนที่เจริญรุ่งเรืองที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เตรียมเข้าสู่ย่านสลัม แต่แล้วจู่ๆ ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง
หน้าปากซอย มีรถเหินเวหาขนาดยาวกว่าเก้าเมตรจอดอยู่อย่างสงบ
ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกโบหูกระต่ายสีดำยืนอยู่ภายนอกรถโค้งตัวทักทายกู่ฉิงซานอย่างสุภาพ
“เพื่อนร่วมชั้นกู่ นายน้อยของฉันกำลังรอเธออยู่ในรถเหินเวหาขนาดกลางคันนี้” ชายวัยกลางคนกล่าว
กู่ฉิงซานเหลือบมองไปยังกล้องรักษาความปลอดภัยที่ติดอยู่ตรงมุมถนนอย่างเงียบๆ และเห็นว่ามันไม่มีไฟกะพริบสีแดง บ่งบอกชัดเจนว่ามันไม่ได้ทำงาน …หรืออาจมีคนจงใจปิดมันก็ได้ใครจะรู้
แม้กระทั่งบริเวณโดยรอบ ก็ไม่มีใครเดินเข้ามาแม้แต่คนเดียว
“นายน้อยของคุณคือใคร?” กู่ฉิงซานถาม
ชายวัยกลางคนไม่เอ่ยตอบ เขาเพียงยื่นมือไปเปิดประตูรถ ส่วนมืออีกข้างส่งสัญญาณเชื้อเชิญ
น่าสนใจจริงๆ กู่ฉิงซานยิ้ม และเดินเข้าไปในรถเหินเวหา
ห้องโดยสารภายในรถดูหรูหราเป็นอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังขนาดใหญ่ ปล่อยให้เด็กสาวสองคนนั่งคุกเข่าบนพื้นรถ และนวดขาของเขาคนละข้าง
ด้านข้างตัวรถเป็นบาร์ และมีสาวหูกระต่ายหน้าตาน่ารักกำลังนั่งอยู่ เธอเทไวน์ใส่แก้ว ก่อนจะยื่นมันให้แก่กู่ฉิงซาน
“ขอบใจ” กู่ฉิงซานรับแก้วไวน์มาและกล่าวขอบคุณเธอ
“ฉิงซาน นั่งลงเถอะ” ชายหนุ่มในรถกล่าว
กู่ฉิงซานนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่ม ก่อนจะวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะและเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าท่านประธานนักเรียนมีธุระอะไรกับฉัน ถึงได้มาดักรอกลางดึกแบบนี้?”
ชายหนุ่มส่ายหัวและกล่าว “อย่าเอะอะไป ไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนั้นก็ได้ นายเรียกฉันว่านายน้อยหยุนเถอะ”
ชายหนุ่มคนนี้ เป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนเอกชนชั้นสูงแห่งฉางหนิง เนี่ยหยุน
เนี่ยหยุนเป็นคนจากตระกูลเนี่ยซึ่งเป็นตระกูลชั้นสูง และยังเป็นหลานชายแท้ๆ ของเนี่ยเบาไป๋ ผู้นำตระกูลเนี่ยอีกด้วย
กล่าวถึงในแง่ของสถานะ หากไม่นับซูเซี่ยเอ๋อในโรงเรียนนี้คงจะไม่มีใครอีกแล้วที่จะโดดเด่นไปกว่าเขา
เนี่ยหยุนปรบมือและกล่าว “เอาล่ะ พวกเธอทั้งหมดออกไป”
สาวๆ ทั้งหลายดีดตัวขึ้น และลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว
เนี่ยหยุนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา ขณะที่จ้องมองมันเขาก็เอ่ยว่า “ฉิงซาน คะแนนสอบของนายค่อนข้างโดดเด่นจริงๆ ทุกๆ การสอบรายปีนายนับว่ากดดันฉันกับซูเซี่ยเอ๋อได้ไม่น้อยเลย”
“ดูนี่สิ วิชาหุ่นรบขั้นต้นได้คะแนนเต็ม , ประวัติศาสตร์สงครามโลกได้คะแนนเต็ม , เทคโนโลยีสมองควอนตัมได้คะแนนเต็ม , การควบคุมยานรบคะแนนเต็ม แม้กระทั่งวิชาดัดแปลงหุ่นรบนายก็ยังได้คะแนนเต็ม มีเพียงวิชากีฬาเท่านั้นที่คะแนนอยู่ในเกณฑ์พอผ่าน”
เนี่ยหยุนวางกระดาษลงแล้วกล่าวด้วยอารมณ์ “ในเวลาเดียวกันนายยังเป็นพนักงานของบริษัทวิจัยและพัฒนาเกราะรบกังเตี๋ยแห่งฉางหนิงอีกด้วย ช่างเป็นคนที่สมบูรณ์แบบเสียจริง ต่อให้ปราศจากความสัมพันธ์กับซูเซี่ยเอ๋อ คนอย่างนายต้องก้าวไปได้ไกลอย่างแน่นอน ฉันเกรงว่าแม้แต่คนระดับสูงในตระกูลซูก็ยังต้องการจะคว้าตัวนายไปเป็นพวก”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างสงบ “ฉันเพียงแค่ต้องการที่จะมีชีวิตที่ดีในอนาคต”
เนี่ยหยุนส่ายหัว “ทั่วทั้งมณฑลฉางหนิง นักเรียนยากจนที่สามารถเข้าไปทำงานกับบริษัทเกราะรบกังเตี๋ยของตระกูลซูได้ มีนายเป็นคนแรกและคงเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้น แค่นี้ก็พอจะบอกได้แล้วว่านายมีพรสวรรค์”
“ฉันชื่นชมคนแบบนายนะ ดังนั้นฉันก็เลยจะมอบโอกาสให้นาย” เนี่ยหยุนหยิบซองจดหมายออกจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้ากู่ฉิงซาน
“นี่คือ .. ?”ฉิงซานถาม
“ลองเปิดดูสิ”
กู่ฉิงซานหยิบมันขึ้นมาและเปิดดูเนื้อหาภายใน
เขาอ่านมัน “หนังสือแนะนำจากทางโรงเรียนให้เข้ามหาวิทยาลัยหลี่เขตหนานซี?”
“ถูกต้อง” เนี่ยหยุนยิ้ม “ตราบใดที่นายต้องการ นายไม่จำเป็นจะทำข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลย แต่นายจะสามารถเข้ามหาลัยได้ทันที”
กู่ฉิงซานวางซองจดหมายลงแล้วกล่าว “ขอบคุณสำหรับน้ำใจของนายน้อยหยุน แต่ฉันไม่ได้ต้องการที่จะเข้ามหาวิทยาลัยนี้”
มหาวิทยาลัยหลี่ ไม่เพียงเป็นมหาวิทยาลัยระดับสาม แต่มันยังตั้งอยู่สุดขอบของเขตหนานซี และแผนกวิชาหลักทั้งหมดของวิทยาลัยก็เน้นไปทางศึกษาทรัพยากรแร่จากใต้ดิน นอกจากนี้ยังเคร่งครัดในกฏระเบียบวินัยมากอีกด้วย
กู่ฉิงซานมีมหาวิทยาลัยที่เขาเล็งไว้อยู่ไม่กี่แห่ง แต่หากเทียบกับความสำเร็จของเขา การเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยของรัฐบาลกลางก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา ไม่จำเป็นต้องมาสนใจมหาวิทยาลัยระดับสามที่อยู่สุดขอบทางตอนใต้ของเขตหนานซีเลย
“อย่าพึ่งรีบร้อนที่จะปฏิเสธ นายคิดว่าชีวิตของนายกับการเป็นเพื่อนกับซูเซี่ยเอ๋ออันไหนสำคัญกว่ากัน?” น้ำเสียงของเนี่ยหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นชา
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและกล่าว “ทำไมถึงพูดแบบนี้?”
รอยยิ้มผุดกลับมาบนใบหน้าของเนี่ยหยุน เขายืดหลังนั่งตัวตรงและกล่าว “ทั่วทั้งเขตหนานซี ไม่ว่าจะเป็นตระกูลชั้นสูง หรือพวกผู้มีอำนาจจากทางรัฐบาลกลาง ก็ยังคาดหวังที่จะให้ลูกหลานของตนผูกสัมพันธ์กับตระกูลซูโดยการแต่งงานกับซูเซี่ยเอ๋อ”
 เนี่ยหยุนถอนหายใจและกล่าวต่อ “นายมันเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ได้มีอำนาจ แถมยังตัวคนเดียวย่อมไม่มีทางเข้าใจอะไร บางทีวันนี้ที่นายจะสารภาพรักกับเธอ แม้สุดท้ายจะบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ก็อาจมีสายตาหนึ่งหรือสองคู่หันมาจับจ้องนายแล้วก็ได้ ”
เขาหยิบใบหนังสือแนะนำบนโต๊ะขึ้นมาและยื่นมันให้กู่ฉิงซาน
“ลองเอามันกลับไปคิดดู อยู่ให้ห่างจากซูเซี่ยเอ๋อเข้าไว้ อย่าคิดติดต่อกับเธออีก แล้วชีวิตนายจะปลอดภัย”
กู่ฉิงซานมองใบหนังสือรับรอง แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับมัน “นายน้อยหยุน คำพูดของนายที่ว่ามีสายตาหันมาจับจ้องแล้วนั้นคงไม่ได้หมายถึงคนอื่น แต่หมายถึงตัวนายเองสินะ? เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาสามปี ฉันจะขอแนะนำอะไรนายอย่างหนึ่ง”
“ฮ่า ฮ่า นายจะแนะนำฉัน?” เนี่ยหยุนมองเขาราวกับเป็นตัวตลก
เจ้าหมอนี่มันฉลาดหลักแหลม พูดคุยกันเพียงเท่านี้มันก็มองความตั้งใจของเขาออกทั้งหมด แต่ไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันจะแนะนำอะไร?
หากเปรียบเทียบเพียงในด้านสถานะของทั้งสอง มันเป็นความต่างชั้นระหว่างเมฆบนฟ้ากับโคลนตมบนพื้นดิน หลังจบการศึกษา โลกของทั้งสองก็ไม่มีทางบรรจบกัน ของอย่างนี้มันถูกกำหนดมาตั้งแต่เกิดแล้ว
หรือจะปล่อยให้เจ้ายาจกนี่พูดจนจบดี
เนี่ยหยุนยิ้มไม่คล้ายยิ้มและกล่าว “ตกลง นายว่ามาฉันกำลังฟังอยู่”
“ต่อให้นายเป็นลูกหลานคนใหญ่คนโตจากตระกูลชั้นสูงก็ตาม แต่อย่าคิดมาระรานฉัน” กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ลุกขึ้นและก้าวออกจากรถเหินเวหาไปทันที
เหลือเนี่ยหยุนที่นั่งอยู่เพียงลำพัง เขาส่ายหัว “เจ้าคนน่าสมเพช”
จากนั้นก็กดปุ่มที่อยู่บนโต๊ะ
ชายวัยกลางคนที่รออยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามา ก่อนจะก้มหัวลงและกล่าว “นายน้อย”
เนี่ยหยุน “เตรียมการไปถึงไหนแล้ว”
ชายวัยกลางคน “จัดการเรียบร้อยแล้ว”
เนี่ยหยุน “ระวังอย่าให้เรื่องนี้รั่วไหลออกไป”
ชายวัยกลางคนหัวเราะ “ในบรรดาคนทั้งหมดที่จ้างมา มีหนึ่งคนเป็นมืออาชีพมากที่สุด เขารับประกันว่าจะทำให้มันดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ต่อให้เกิดการสืบสวนขึ้นก็ตาม แต่สุดท้ายก็จะถูกสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ”
เนี่ยหยุนส่งเสียงหึในลำคอและกล่าวอย่างเย็นชา “ดีมาก ลงมือได้ทันที”
“รับทราบแล้ว” ชายวัยกลางคนก้มลงมองดูนาฬิกา “นายน้อยวางใจไว้ หลังจากนี้ภายในสิบนาที กู่ฉิงซานจะตายลงด้วย ‘อุบัติเหตุ’ ”
........................................


ตอนที่ 6 สารภาพอย่างตรงไปตรงมา
กู่ฉิงซานหันไปมองรอบๆ
เวลานี้คืองานพรอม ดังนั้นไม่เพียงหัวหน้าฝ่ายวิชาต่างๆเท่านั้นที่มาร่วมงาน ยังมีผู้มีอำนาจ และตัวแทนคนใหญ่คนโตมาร่วมงานไม่น้อยเลยด้วย
และบางคนก็เริ่มหันมาให้ความสนใจกับเหตุการณ์นี้
ในที่สาธารณะ มันคงจะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่ทำตัวให้ดูเตะตาจนเกินไป ดังนั้นการยืมมือจากพวกเขาทั้งสองดูจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด
กู่ฉิงซานหัวเราะและกล่าว “ขออภัยที่เสียมารยาทป้าซู ผมเพียงแค่สงสัยว่ากำลังมีใครบางคนพยายามใช้ผมทำร้ายซูเซี่ยเอ๋อ”
คิ้วของป้าซูเลิกสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ส่วนทางด้านชายชราผมขาวอีกคนยังคงรับฟังอย่างสงบ และมีเพียงรอยยิ้มบนใบหน้า
“เธอหมายความว่าอย่างไร?” ป้าซูหันไปมองรอบๆ และลดเสียงของเธอลงอย่างรวดเร็ว
“เพราะมีเรื่องแปลกๆ อย่างบางเกิดขึ้นในวันนี้” กู่ฉิงซานกล่าว
“เรื่องแปลกๆ ?”
“จางเย่อใส่ยาอะไรบางอย่างลงในไวน์ของผม และจากนั้นก็กระตุ้นให้ผมมาสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ”
กู่ฉิงซานมองทั้งสองที่กำลังตั้งใจฟัง ไม่เว้นแม้กระทั่งซูเซี่ยเอ๋อที่ยืนฟังอย่างเงียบๆ ก่อนจะกล่าวต่ออย่างช้าๆ ว่า
“ส่วนเรื่องที่ผมไหลตามน้ำแกล้งเออออตามแผนของเขา นั่นก็เพราะว่า ถ้าหากผมปฏิเสธ คนอื่นก็คงจะตกอยู่ในสถานการณ์นี้แทน และอีกอย่างผมต้องการรู้ด้วยว่าเขาคิดจะทำอะไร”
“ถ้าเป็นไปตามที่เธอพูด เขาให้เธอกินยาอะไรลงไป?” ป้าซูถามพลางเลิกคิ้ว
“ผมก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าคงมีฤทธิ์เดียวกันกับตรงนี้” กู่ฉิงซานยกนิ้วขึ้นและค่อยๆ ถกเสื้อตรงไหล่ออก
จากนั้นก็ดึงเข็มสีดำที่ชุ่มไปด้วยเลือดออกมา
ถึงตอนนี้สีหน้าของป้าซูก็เปลี่ยนไป เธอหันไปสบตากับชายชราผมขาว สายตาของทั้งสองฉายแววจริงจัง
ตั้งแต่ที่คุณหนูซูได้รู้จักกับกู่ฉิงซาน ทางตระกูลซูก็ได้ทำการตรวจสอบประวัติของกู่ฉิงซานอย่างละเอียด และหลังจากที่ทำการตรวจสอบและเฝ้าสังเกตมาตลอดสองปี จึงสรุปได้ว่าเขาเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป
ดังนั้น เวลาปกติที่กู่ฉิงซานอยู่ใกล้กับซูเซี่ยเอ๋อ ผู้คุ้มกันทั้งสองจึงไม่ใส่ใจอะไรมากนัก
แต่ใครจะไปคิดว่าเกือบจะเป็นเขาที่สร้างปัญหาขึ้น
“แล้วนายรู้สึกไม่ดีตรงไหนรึเปล่า?” ซูเซี่ยเอ๋อก้าวสู่วงสนทนาด้วยความกังวล
ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดี และซูเซี่ยเอ๋อก็ไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่ายเช่นกัน
“ก็มีนะ ตอนนี้เลือดลมฉันมันพลุ่งพล่านอย่างกะถูกเผา” กู่ฉิงซานกล่าวกึ่งจริงกึ่งติดตลก
ได้ยินคำที่ฟังดูกำกวมแบบนั้น ซูเซี่ยเอ๋อก็ก้มหน้าลง ใบหน้าของเธอเริ่มแดงเล็กน้อย
ป้าซูควักมีดสั้นปลายแหลมออกมาอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะจิ้มลงบนนิ้วของกู่ฉิงซานจนเลือดหยดลงบนใบมีด จากนั้นก็ยกมันขึ้นมาเลีย
“หือ...” ป้าซูเลียริมฝีปาก “เป็นยาชนิดเดียวกันจริงๆ แถวยังเป็นชนิดที่รุนแรงมากอีกด้วย”
 แววตาของเธอแปลกไปเล็กน้อย “เด็กน้อย เธอทนฤทธิ์ของมันได้อย่างไร”
กู่ฉิงซานฝืนยิ้มและกล่าว “ผมพอทนได้ แต่มันยากลำบากมาก”
ในความเป็นจริง กู่ฉิงซานแค่ใช้พลังวิญญาณในตันเถียนเพียงเล็กน้อย ก็สามารถบดขยี้ฤทธิ์ของพิษได้แล้ว
ทว่า ในโลกใบนี้ยังไม่เคยปรากฏสิ่งที่เรียกว่าพลังวิญญาณ และกู่ฉิงซานก็ไม่ยินดีที่จะเปิดเผยความลับนี้ของเขาออกไป จึงไม่คิดจะเอ่ยถึงมัน
ซูเซี่ยเอ๋อที่เดิมทีเป็นคนฉลาดอยู่แล้ว ในตอนนี้เธอก็ได้รู้ถึงสาเหตุและผลกระทบที่จะตามมา
เธอกุมมือป้าซู และเอ่ยขออย่างจริงจัง “พี่สะใภ้ พี่มียาแก้พิษที่ได้มาจากท่านปู่อยู่ใช่ไหม ได้โปรดใช้มันช่วยเขาด้วย”
ป้าซูหยิบขวดเล็กๆ ออกมา จากนั้นก็เทเม็ดยาแคปซูลสีขาวๆแล้วยื่นมันไปให้กู่ฉิงซาน “กลืนมันลงไป”
แม้วาจาจะแข็งกระด้างไปบ้าง แต่แววตาของเธอที่มองกู่ฉิงซานนั้นฉายแววอ่อนโยนเป็นพิเศษ
เจ้าหนูนี่ระวังตัวเป็นอย่างดี ไม่เลวเลย
กู่ฉิงซานคว้าแคปซูลมา โยนมันเข้าปาก และกล่าวว่า “ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเป้าหมายของเขาคือการให้ผมและซูเซี่ยเอ๋ออับอายในที่สาธารณะ”
เวลานี้หลายคนได้เปลี่ยนเป้าสายตา และพากันมองไปยังจางเย่อ
ส่วนจางเย่อ เมื่อเห็นว่าแผนของเขาถูกเปิดโปง ทั่วทั้งร่างก็สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก
เขาหันหลังกลับทันที เตรียมที่จะวิ่งหนีออกไป
ในหัวใจของผู้คุ้มกันทั้งสองเวลานี้เต็มไปด้วยความโกรธ
ทั้งหลักฐานและการกระทำของจางเย่อในตอนนี้ เกือบทั้งหมดก็ย่อมชัดเจนแล้ว
กู่ฉิงซานมักจะพบปะกับคุณหนูเป็นประจำ ดังนั้นทั้งสองจึงไม่ระแวงเขาจนเกินไป
และยิ่งเป็นในงานพรอมฉลองจบการศึกษาที่มีคนแปลกหน้าพลุกพล่าน จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะหันความสนใจไประวังคนเหล่านั้นแทน
ดังนั้นหากจู่ๆกู่ฉิงซานดันกระทำการหยาบช้าอย่างฉับพลัน มันก็คงสายเกินไปที่พวกเขาจะหยุดยั้ง
ในสถานที่ๆอยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน หากคุณหนูที่เปรียบดั่งไข่มุกล้ำค่าถูกกู่ฉิงซานกระทำไร้ยางอาย ชื่อเสียงของเธอจะต้องได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง และอาจเกิดเหตุวุ่นวายได้
นอกจากนี้ หากในงานมีมือที่สามซ่อนตัวอยู่ บางทีอีกฝ่ายอาจจะใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายฉวยโอกาสสังหารคุณหนูก็ได้
ร่างของชายชราผมกะพริบวูบ และมาหยุดขวางหน้าของจางเย่อ
“รู้ไหมเด็กน้อย มนุษย์เรามักจะมีความกลัวที่แตกต่างกัน ทำไมเธอไม่หลับลง แล้วจมอยู่กับความฝันอันแสนหวานซะล่ะ”
ชายชราฮัมเพลง พลางยื่นมืออันหยาบกร้านวางลงบนหัวของจางเย่อ จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลง
และแล้วสิ่งที่แปลกประหลาดก็เกิดขึ้น
ยามเมื่อชายชราปิดตาลง ดวงตาของจางเย่อก็ปิดลงเช่นกัน
ชายชรายังคงฮัมเพลงด้วยท่วงทำนองแปลกๆ ราวกับเป็นบทกลอนที่มารใช้ล่อลวงมนุษย์ “เอาล่ะ บอกความลับของเธอมา แล้วฉันจะบันดาลทุกความปรารถนาในหัวใจของเธอให้เป็นจริง”
 บนใบหน้าของจางเย่อเริ่มเผยรอยยิ้มแปลกๆ ปากของเขาขยับพึมพำออกมา “ผมจะบอกคุณ ผมจะบอกคุณเดี๋ยวนี้ล่ะ”
 ฉากอันแปลกประหลาดนี้ ดึงดูดเสียงกระซิบกระซาบไปทั่วฝูงชน
และในตอนนั้นกู่ฉิงซานก็เผลอเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันคิด “หรือว่านี่คือวิชาประเภทเทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง”
ซูเซี่ยเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ กระซิบตอบกลับไป “ใช่แล้วปู่ลี่เป็นมือหนึ่งในการใข้วิชาเทียนซวนด้านการค้นหาความจริง”
วิชาเทียนซวนนั้นเป็นพลังที่แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก มันเป็นพลังลึกลับอันแสนพิเศษ ที่มักจะปรากฏขึ้นในตอนที่มนุษย์กำลังเติบใหญ่
ความสามารถดังกล่าวที่ได้มา แม้กระทั่งผู้ฝึกยุทธก็ไม่สามารถเรียนรู้ ลอกเลียน และแทรกแซงได้ เปรียบดั่งมันเป็นประกาศิตที่สวรรค์กำหนด
ดังนั้นผู้ที่มีความสามารถเหล่านี้ จึงมักจะถูกเรียกว่า เทียนซวน
ในโลกจริง ระดับพลังต่อสู้ที่สูงที่สุดในมนุษยชาติจะแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม คือ กลุ่มแรกเทียนซวนสวรรค์แต่งตั้ง กลุ่มสองหวูเต๋าวิถียุทธ กลุ่มสามเฉาฟ่านผ่าเหล่า และสุดท้ายกลุ่มที่สี่เฉินยี่ผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพ ซึ่งวิชาของแต่ละประเภทนั้นจะไม่มุ่งเน้นไปในทิศทางเดียวกัน
นอกจากนี้ ยังมีหุ่นรบและกองยานรบระหว่างดวงดาวอันทรงประสิทธิภาพ และอาวุธสงครามขนาดใหญ่ที่มีอำนาจทำลายล้างเกินกว่าสามัญสำนึก
ตามที่ซูเซี่ยเอ๋อกล่าว ชายชราผมขาวเกรงว่าอาจจะเป็นเทียนซวนประเภทสะกดจิต
เมื่อเห็นว่าทุกสายตามุ่งความสนใจไปยังชายชรา ซูเซี่ยเอ๋อก็ลดเสียงลงและกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “พี่ใหญ่ฉิงซาน วันนี้ขอบคุณมากนะ”
“อย่าขอบคุณฉันเลย” กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างสงบ “ฉันทำก็เพื่อตัวฉันเอง และถ้าหากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็ ผลลัพธ์ของมันคงทำให้ฉันรู้สึกแย่”
เขาได้เอ่ยความจริงออกไป ความจริงที่ในชีวิตก่อนหน้าของเขาไม่เคยได้เอ่ยมันออกมา
ซูเซี่ยเอ๋อส่ายหัวและกล่าวอย่างจริงใจว่า “พี่ใหญ่ฉิงซาน สำหรับหญิงสาว ชื่อเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากก็จริง แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ต้องขอบคุณอยู่ดี จากนี้ไปหากในอนาคตพี่มีปัญหาอะไร เซี่ยเอ๋อสัญญาว่าจะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะปกป้องพี่”
ซูเซี่ยเอ๋อนับว่าเป็นเด็กสาวที่ดีคนหนึ่ง ในชีวิตก่อนหน้า แม้ว่าเธอจะผิดหวังกับการกระทำไร้ยางอายของกู่ฉิงซาน แต่เธอก็ยังไปก้มหัวอ้อนวอนผู้นำตระกูลนานกว่าสามวัน เพื่อขอให้ตระกูลซูไว้ชีวิตเขา
ด้วยเหตุนี้ ในชีวิตก่อนหน้าของกู่ฉิงซาน ทำให้แม้ว่าเขาจะฟันฝ่าต่อสู้มานานหลายปี ก้าวผ่านทะเลเลือดและขุนเขาที่เต็มไปด้วยซากศพ จนหัวใจของตนเย็นชาไร้ความปรานี จนกระทั่งในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนถูกบังคับออกจากเกม ซูเซี่ยเอ๋อก็ยังเป็นคนสำคัญในหัวใจของเขา
กู่ฉิงซานยิ้มแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก
บางสิ่งก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวให้มากความจนเกินไป
ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจก็คือ เหตุผลที่จางเย่อทำแบบนี้ต่างหาก
ประเด็นนี้ ในชีวิตก่อนหน้าเขาไม่เคยได้รับรู้มันเลยด้วยซ้ำ
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอยู่อย่างเงียบๆ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าสาวงามข้างกายกำลังแอบมองเขาอยู่
ผ่านไปนาน ซูเซี่ยเอ๋อจึงเบนสายตาออกไปอย่างเงียบๆ แต่กลับเกิดความรู้สึกลึกล้ำบางอย่างขึ้นในหัวใจของเธอ
เธอรู้สึกว่ากู่ฉิงซานในวันนี้ ดูจะไม่เหมือนกับที่เคยเป็น
 แม้รูปร่างหน้าตาก็ยังเป็นเขาคนเดิม แต่กลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป...
…………………………………


ตอนที่ 5 หวนคืน
เมื่อร่างกายตอบบสนอง กู่ฉิงซานก็พบว่าพลังวิญญาณในตันเถียนของเขาเติบโตขึ้นเล็กน้อย
เขารู้สึกว่าธนูกองทัพในมือดูเหมือนจะมีน้ำหนักเบาขึ้นซึ่งนี่บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพที่เพิ่มสูงขึ้น เช่นกัน
กู่ฉิงซานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาหันสายตาไปมองนาฬิกาทรายที่อยู่เหนือหน้าต่างตัวละคร
ทรายที่อยู่ภายในขณะนี้ว่างเปล่า
และในตอนนั้นเอง เส้นบรรทัดเล็กๆ พร้อมกับคำแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างตัวละครอย่างรวดเร็ว
“ผู้เล่น กู่ฉิงซาน ได้อยู่ในต่างโลกเป็นเวลา ยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องหวนคืนกลับสู่โลกจริง”
“อุปกรณ์ทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ในถุงสัมภาระ และสามารถนำออกมาใช้ได้หากจำเป็น”
“เริ่มต้นกระบวนการหวนคืน”
ความปวดแปลบแล่นเข้ามาในหัวจนรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย
กู่ฉิงซานลืมตาขึ้น และพบว่าเท้าของเขากำลังสวมเฟอร์ที่ดูนุ่มและมีราคาแพง ขณะที่กำลังคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นและเผชิญหน้าอยู่กับสาวงามที่กำลังมองกลับมาอยู่เบื้องหน้า
ที่แห่งนี้คือภายในหอประชุมที่ถูกตกแต่งไว้ค่อนข้างหรูหรา เฉกเช่นเดียวกับสถานที่พบปะของสังคมชั้นสูง
สิ่งที่ขัดแย้งกับสถานที่แห่งนี้เพียงอย่างเดียวก็คือเสียงเชียร์โดยรอบที่ผสมปนเปกับเสียงเพลงเต้นรำอันไพเราะ และผ่อนคลาย
“ได้กัน! ได้กัน!”
“ตอบตกลงกับเขาไปสิ”
“แกเป็นลูกผู้ชายรึเปล่า? รีบพูดมันออกไปสิ!”
เสียงโดยรอบดังก้องไปมาอย่างต่อเนื่อง
ในตอนนั้นเอง ใครบางคนก็ได้ตบไหล่ของกู่ฉิงซานจากเบื้องหลังและกล่าวว่า “ฉิงซาน กล้าเข้าไว้ ปลดปล่อยความในใจออกไป และเอ่ยมันออกมาอย่างกล้าหาญ!”
กู่ฉิงซานเหลียวหลังกลับไป
คนที่ตบไหล่เขาคือจางเย่อ เพื่อนในโรงเรียนสมัยมัธยมของเขา
กู่ฉิงซานหันไปมองรอบๆ และในที่สุดก็หยุดลงตรงร่างของเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงข้าม
เธอดูดีในทุกๆ สัดส่วน แม้ว่าจะไม่ได้สวมเครื่องประดับใดๆ และสวมเพียงแค่ชุดเดรสยาวสีขาวธรรมดาๆ แต่กลับสามารถทำให้ผู้คนจำนวนมากจดจำ และระบุตัวเธอได้ทันทีจากท่ามกลางฝูงชนเพียงแค่มองผ่าน
ซูเซี่ยเอ๋อ
เทพธิดาประจำโรงเรียนเอกชนชั้นสูงแห่งมณฑลฉางหนิง
ไข่มุกล้ำค่าแห่งตระกูลซู ซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าตระกูลชั้นสูงของรัฐบาลกลาง
กู่ฉิงซานปิดตาและเปิดขึ้นอีกครั้ง
‘เด็กสาวเบื้องหน้าฉันยังคงอยู่ที่นี่’
‘ฉันถูกส่งข้ามเวลากลับมาจริงๆ !’
 กลับมายังช่วงเวลาที่เป็นจุดเปลี่ยนแห่งชะตากรรมในชีวิตของตน!
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉิงซาน เขาเหลียวหลังกลับไป
แน่นอนว่าชายที่ตบไหล่เขาก็สังเกตเห็นท่าทีที่แปลกๆ เขาจึงกล่าวเชียร์กู่ฉิงซานเพื่อเติมเชื้อไฟ “นายต้องกล้าที่จะพูดความรู้สึกในใจออกมา”
“ซูเซี่ยเอ๋อ ฉิงซานมีบางอย่างจะสารภาพกับเธอ!”
“ใช่ๆ เขาเตรียมตัวมาเป็นเวลานานเพื่องานนี้! เพื่อที่จะบอกความในใจแก่เธอ”
“กู่ฉิงซาน นายบอกเองใช่ไหมว่าให้พวกเราทุกคนเป็นพยาน”
ท่ามกลางฝูงชนก็ยังคงปรากฏเสียงเชียร์ออกมาเป็นระยะๆ
เมื่อเห็นว่ากู่ฉิงซานยังคงเงียบ ซูเซี่ยเอ๋อจึงเป็นฝ่ายเริ่มเอ่ยปากก่อน
“กู่ฉิงซาน สิ่งที่นายพยายามจะพูดคือ?”
ในฐานะที่เป็นเทพธิดาประจำโรงเรียน ยามเมื่อเธอเอ่ยปาก ทุกคนจึงสงบลง
ทุกคนต้องการที่จะดูว่า ข่าวลือที่พูดต่อๆ กันมาว่ากู่ฉิงซานจะเอ่ยขอความรักจากเทพธิดาในงานพรอมวันนี้ จะเป็นจริงหรือไม่
กู่ฉิงซานยิ้ม เขาระงับคลื่นอารมณ์อันหลากหลายในใจ ก่อนที่จะลุกขึ้นและกล่าวว่า “ซูเซี่ยเอ๋อ ความจริงแล้วฉันหวังว่าเธอจะให้สัญญากับฉันสักอย่างหนึ่ง”
“เรื่องอะไร?” ในดวงตาของเด็กสาวราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง แต่ก็แฝงไว้ด้วยอารมณ์ซับซ้อน
สีหน้าของกู่ฉิงซานสงบเงียบ และกล่าวว่า “เธอต้องให้สัญญากับฉัน ว่าจะต้องมาลองชิมฝีมือในการปิ้งบาร์บีคิวของฉันในวันพรุ่งนี้”
ซูเซี่ยเอ๋องง
ผู้คนโดยรอบต่างพากันนิ่งค้างราวกับตัวโง่งม
“บาร์บีคิว? นายกำลังจะบอกว่าต้องการชวนฉันไปกินอาหารเย็น? ไม่มีอะไรอื่นแอบแฝงใช่ไหม?” ซูเซี่ยเอ๋อยังคงสงสัยว่าเขาอาจจะพูดอะไรผิดไป
“แน่นอน นอกจากจะได้ลิ้มรสของมันแล้ว ฉันจะโชว์วิธีหั่นมันแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนอีกด้วย” กู่ฉิงซานกางมือออก “เธออยากลองชิมอาหารฝีมือฉันไหม”
ซูเซี่ยเอ๋อ กวาดดวงตาอันงดงามไปยังฝูงชน และหยุดลงตรงหนึ่งในนั้น “แต่เพื่อนรักของนาย จางเย่อ เขาบอกว่านายต้อง ”
กู่ฉิงซานกล่าวขัด “ฉันไม่เคยพูดอะไรทำนองนั้นกับเขา”
ซูเซี่ยเอ๋อดูเหมือนว่าจะผ่อนคลายลง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “อย่างนั้นเหรอ? งั้นนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่นายหมายถึง”
ในตอนนั้นเองเด็กชายคนหนึ่งก็กระโดดออกมาจากฝูงชน และเอ่ยออกมาอย่างร้อนรน “ฉิงซาน ไหนนายบอกฉันว่าวันนี้ นายจะสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ ไม่ใช่รึไง”
ในตอนนั้นฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงโห่
กู่ฉิงซานหันหน้ากลับไป และจ้องมองคนๆ หนึ่งในงานพรอมด้วยสายตาเย็นชา
คนๆ นั้นคือคนที่พึงตบไหล่ของเขา จางเย่อ
 จางเย่อและกู่ฉิงซานนั้นมีชาติกำเนิดที่คล้ายกัน ทั้งสองเกิดในครอบครัวยากจน แต่กลับสามารถเข้ามาเรียนที่มัธยมปลายแห่งนี้ได้ด้วยผลงานอันโดดเด่น
 ในช่วงเวลาสามปีในโรงเรียน ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกัน มีมิตรภาพอันลึกซึ้ง
กู่ฉิงซานเดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายเป็นพี่น้องที่ดี จึงไว้ใจเขา
ใครจะไปคิดว่า ในวันงานพรอม วันฉลองจบการศึกษา จางเย่อจะแอบใส่สารเสพติดไว้ในไวน์ของเขาและให้ฉิงซานดื่มมันลงไป
ผลที่ตามมาก็คือ ในระหว่างการสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ ยาเสพติดก็เกิดออกฤทธิ์ขึ้น ทำให้เขาเผลอกระทำสิ่งที่น่าละอายกับเธอต่อหน้าสาธารณชน
จนในที่สุดเขาก็ถูกผู้คุ้มกันของซูเซี่ยเอ๋อและกลุ่มนักเรียนที่มามุงดูจับตัวไว้ และซ้อมจนปางตาย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนไปทั้งโรงเรียน
เดิมในสายตาของซูเซี่ยเอ๋อ กู่ฉิงซานนั้นนับว่าเป็นนักเรียนที่ดีเขาค่อนข้างมีพรสวรรค์ธรรมชาติก็ดูเป็นคนไม่เลวร้าย และ ทั้งสองแม้จะไม่สนิทกัน แต่ก็นับว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ซูเซี่ยเอ๋อผิดหวังในตัวเขาโดยปริยาย เธอตบหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล ก่อนที่จะร้องไห้แล้ววิ่งหนีไป
หลังจากที่ตระกูลซูรู้ข่าวพวกเขาก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมากและขู่ว่าจะเอาชีวิตของกู่ฉิงซานทางด้านโรงเรียนก็ไม่ลังเลเลยที่จะลอยแพเขา
แม้จะไม่ได้ไล่กู่ฉิงซานออกโดยตรงแต่ทางโรงเรียนก็ปิดโอกาสทั้งหมดที่จะให้เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้
แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นซูเซี่ยเอ๋อที่ถ่อไปยังตระกูลหลัก และ อ้อนวอนว่าอย่าทำร้ายฉิงซานอยู่กว่าสามวันสามคืนจนในที่สุดหัวหน้าตระกูลซูก็บอกว่าจะให้อภัยกู่ฉิงซาน และ ปล่อยชีวิตน้อยๆ ของเขาให้อยู่ต่อไป
ต้องรู้นะว่าหัวหน้าตระกูลซูนั้นเป็นจ้าวมณฑลฉางหนิงที่มีอำนาจครอบคลุมทั้งมณฑล และเป็นหนึ่งในจ้าวมณฑลของรัฐบาลกลางที่มีเพียงเก้าคนเท่านั้น
ตั้งแต่นั้นมา กู่ฉิงซานก็ถูกเยาะเย้ย และจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีใครคิดจะผูกมิตรกับเขา
บริษัทวิจัยและพัฒนาที่เดิมทีกู่ฉิงซานไปช่วยงานอยู่ก็ไล่เขาออก
เขาพยายามไปยังทุกมหาลัย แต่ไม่มีมหาลัยใดกล้าที่จะรับเขาเข้ามา ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องของานทำ จนในที่สุดเขาก็เกือบที่จะหิวตายในสลัม
และทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณเพื่อนรักของเขา เจ้าคนทรยศจางเย่อ
กู่ฉิงซาน ต้องดิ้นรนอยู่ในความสิ้นหวังและสับสน จนกระทั่งได้รับรู้ถึงเรื่องของต่างโลกและความจริงที่ปรากฏ เขาจึงไม่รอช้าและคว้าโอกาสนั้นไว้ในขณะที่คนอื่นพากันเบือนหน้าหนี
ทว่าสำหรับในชีวิตใหม่นี้ของเขา เรื่องราวที่กล่าวมาก็เพียงฝันร้ายในยามค่ำคืนกู่ฉิงซานไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้รับชีวิตใหม่ เขาจึงกระตือรือร้นที่จะกัดฟันดิ้นรนไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมเดิมซ้ำเป็นอย่างมาก นอกจากนี้เหตุการณ์ในช่วงเวลาก่อน ยังสะท้อนให้เห็นถึงบางสิ่ง
บางสิ่งที่ว่าก็คือซูเซี่ยเอ๋อนั้นเป็นดั่งเด็กสาวที่ได้รับพรจากสวรรค์เป็นความภาคภูมิใจของเก้าตระกูลใหญ่และสหพันธ์การที่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอก็มากพอแล้วสำหรับนักเรียนยากจนเช่นเขา
ฉิงซานคิดว่า จริงๆ แล้วเขาไม่ควรที่จะเพิ่มความสัมพันธ์ใดๆ กับซูเซี่ยเอ๋อในช่วงเวลานี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เขายังไม่มีความแข็งแกร่งใดๆ
นี่ไม่เพียงจะสร้างปัญหาให้แก่ซูเซี่ยเอ๋อเท่านั้น แต่มันจะทำให้ตัวเขาเองตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอีกด้วย
โชคดีจริงๆ ที่ได้ย้อนเวลากลับมาในวัยหนุ่ม และกู่ฉิงซานจะไม่ทำผิดพลาดเช่นเดียวกันกับในอดีต
เรื่องพวกนี้มันไร้สาระทั้งเขาและเธอในเวลานี้ยังเด็กเกินไป… ส่วนจางเย่อก็ยังคอยใส่ไฟอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา และมักจะเอ่ยคำที่ยุยงไปว่า “ซูเซี่ยเอ๋อนั้นชอบเขา”
จนที่สุดแล้วก็นำมาสู่เหตุการณ์การสารภาพรักในงานพรอมในครั้งนี้
โชคดีจริงๆ ที่ได้ข้ามเวลากลับมาอีกครั้ง กู่ฉิงซานจะไม่ทำผิดซ้ำสองอีก
ต่อหน้าทุุกคน กู่ฉิงซานมองไปที่จางเย่อและกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “นายเข้าใจผิดแล้ว คนที่ฉันชอบจริงๆ ก็คือ ซีชวงหยาน”
วินาทีนั้นเสียงหัวเราะก็ระเบิดขึ้นในฝูงชน แม้กระทั่งซูเซี่ยเอ๋อก็ยังเผยยิ้มตรงมุมปากออกมา
ซีชวงหยานคือนักร้องที่โด่งดังที่สุดของโลกในตอนนี้
ไม่ว่าจะเป็นจักรวรรดิโอลันก้าในตอนเหนือ หรือ สาธารณรัฐฟูซีอันกว้างใหญ่ และสหพันธ์เสรีทางตอนใต้ ผู้ชายนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งเด็กสาวหรือเด็กน้อยก็ต้องยอมสยบเมื่ออยู่ใต้กระโปรงทับทิมของซีชวงหยาน
มีผู้คนมากมายในโลกที่ชื่นชอบซีชวงหยาน ในมุมมองของกู่ฉิงซาน หากเอ่ยคำนี้ออกไป ซูเซี่ยเอ๋อก็คงจะไม่คิดมาก นั่นทำให้เขาไม่ถูกตัดโอกาสในการสานสัมพันธ์ไปโดยสมบูรณ์ พอได้ยินแบบนั้น ผู้ชายหลายคนท่ามกลางฝูงชนก็อดที่จะตะโกนออกไปไม่ได้ “กู่ฉิงซาน จบงานนี้นายห้ามลืมมารายงานตัวเพื่อเข้าร่วมกลุ่มแฟนคลับของซีชวงหยานด้วยล่ะ!”
สีหน้าของจางเย่อแปรเปลี่ยนอย่างต่อเนื่อง หัวใจค่อยๆ มืดมนลงอย่างช้าๆ
เขาคาดไม่ถึงเลยว่ากู่ฉิงซานจะมาไม้นี้ หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็...
ไม่ดีแน่ ฉันต้องไม่ปล่อยให้เขาหลุดรอดไป หลังจากวันนี้ โอกาสแบบนี้คงไม่มีอีกแล้วในอนาคต
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จางเย่อจะเหยียบย่ำกู่ฉิงซาน และก้าวขึ้นเหนือเขา
จางเย่อกัดฟันและก้าวมาข้างหน้า เขากระซิบข้างหูกู่ฉิงซาน “ฉิงซาน ถ้านายยังทำแบบนี้ต่อไป วันดีๆ โอกาสดีๆ แบบนี้จะจบลง”
ระหว่างกล่าวก็วางมือลงบนไหล่ของกู่ฉิงซาน
พร้อมกับความเจ็บปวดน้อยๆ ที่แผ่ตามลงมา
นั่นก็เพราะ…มีเข็มซ่อนอยู่ในมือของจางเย่อ!
กู่ฉิงซานไม่มีท่าทีต่อต้าน เขาทำเพียงแค่หันหน้าไปมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง และเฝ้ารอจนกระทั่งอีกฝ่ายเตรียมการเสร็จ
“ทำไม?” กู่ฉิงซานถามอย่างสงบ
“ทำไม ทำไมอะไร?” หลังจากที่เห็นว่าเข็มถูกเจาะลงไปแล้ว สีหน้าของจางเย่อก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
ปริมาณยาในเข็มนั้นค่อนข้างเข้มข้นภายในไม่เกินหนึ่งนาทีกู่ฉิงซานจะไม่สามารถระงับสัญชาตญาณของตนเองได้
“ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันจำได้ว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ?” กู่ฉิงซานเอ่ยถาม
สายตาของจางเย่อหุบต่ำลงโดยไม่รู้ตัวและพึมพำออกมา “อย่าโทษฉัน ฉันมันก็แค่คนๆ หนึ่งที่ยากจนบนโลกใบนี้ เมื่อมีโอกาสฉันก็ต้องคว้า…เพื่อชีวิตที่ดีกว่า!”
ระหว่างกล่าว เขาก็ผลักกู่ฉิงซานไปทางซูเซี่ยเอ๋อ
ร่างของกู่ฉิงซานเริ่มร้อนผ่าว ลมหายใจของเขาเริ่มหนักขึ้น หน่วงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะล้มลงข้างๆ ซูเซี่ยเอ๋อ
ยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
 หัวใจของกู่ฉิงซานเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
ทันใดนั้นเขาก็จำได้ว่าครั้งหนึ่งซูเซี่ยเอ๋อเคยพูดถึงเรื่องของจางเย่อโดยไม่ตั้งใจ
“พี่ใหญ่ฉิงซาน ฉันเคยมองเข้าไปในดวงตาของจางเย่อ และเห็นว่าแววตาของเขามันต่างออกไปในเวลาที่มองพี่”
กู่ฉิงซานแอบส่ายหัว
ยิ่งไว้ใจมากเท่าไหร่ ความผิดหวังก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
จบเพียงเท่านี้เถอะ
ความคิดวาบขึ้นในหัวใจของกู่ฉิงซาน พลังวิญญาณในตันเถียนเริ่มพลุ่งพล่าน และระงับฤทธิ์ยาทันที ความร้อนรุ่มในทั่วร่างของเขาก็ค่อยลดลง
ดวงตาของกู่ฉิงซานกลับมาเป็นประกายกระจ่างใส เขาตะโกนออกไปทันที “ป้าซู ออกมา”
ทันใดนั้นหญิงวัยกลางคนที่ดูทรงเสน่ห์และชายชราผมสีเทาก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆ
ทั้งสองคนนี้คือผู้คุ้มกันของซูเซี่ยเอ๋อ
ซูเซี่ยเอ๋อเป็นลูกหลานสายตรงของซูฝู และเป็นเด็กเพียงคนเดียวในตระกูลซู ดังนั้นเธอจึงได้รับความรักจากเหล่าคนในตระกูลซูเป็นอย่างมาก ทางตระกูลจึงได้มอบผู้คุ้มกันสองคนไว้คอยปกป้องเธอ
“เธอกำลังคิดจะทำอะไร?”
หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยขึ้นพลางหันหน้าไปมองกู่ฉิงซาน
หล่อนคอยติดตามปกป้องซูเซี่ยเอ๋ออยู่ข้างกายตลอดเวลา ดังนั้นจึงรู้จึกเด็กหนุ่มคนนี้
เดิมทีเธอรู้สึกว่าเด็กหนุ่มมีพรสวรรค์ที่ดี แต่ก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะมาสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อในวันนี้
เมื่อเห็นการกระทำที่ดูสามหาวนี้ ซูเซี่ยเอ๋อก็รู้สึกว่าตนกำลังแบกรับความกดดันอย่างหนัก แม้กระทั่งคนคุ้มกันของเธอก็ยังรู้สึกผิดหวังต่อกู่ฉิงซานเป็นอย่างมาก
ควบคู่ไปกับการที่เดิมทีหล่อนคอยตามปกป้องซูเซี่ยเอ๋อ ตอนนี้จู่ๆ ก็ถูกเรียกให้เผยตัวอย่างฉับพลัน ทำให้ในหัวใจของหล่อนเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
…………………………………..........


ตอนที่ 9 เดิมพัน
เนื่องจากบริเวณนี้เป็นพื้นที่เขตสลัม ดังนั้นไม่เพียงไม่มีกล้องวงจรปิดตลอดทั้งเส้นทาง กระทั่งคนเดินเท้าก็ยังมีไม่มากนัก
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ อีกฝ่ายเลือกสถานที่ได้ดีทีเดียว และจังหวะเวลาก็เหมาะสมที่จะลอบฆ่า
ในทางกลับกันสิ่งนี้ก็ช่วยลบความกังวลของกู่ฉิงซานไปด้วยในตัว
ไกลออกไป จู่ๆ หูของกู่ฉิงซานก็ได้ยินเสียงไซเรนดังใกล้เข้ามา
เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นรถเหินเวหาขนาดเล็กของตำรวจหลายคันกำลังลอยอยู่บนฟ้า
ไม่มีใครอยู่รอบๆ ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนโทรแจ้งตำรวจ อีกฝ่ายคำนวณแม้กระทั่งช่วงเวลาที่ตำรวจจะมา ดูเหมือนว่าการลอบสังหารในครั้งนี้จะเตรียมการมานานแล้ว
หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน กู่ฉิงซานจะต้องถูกแทงตายในจุดนี้ และจากนั้นตำรวจก็จะปรากฏตัวขึ้นเพื่อทำการเก็บศพ และเก็บมีดในที่เกิดเหตุไว้เป็นหลักฐาน
เมื่อซูเซี่ยเอ๋อได้รับข่าว ต่อให้เธอส่งคนมาตรวจสอบ แต่ก็จะไม่พบหลักฐานใดๆ
และในวันรุ่งขึ้น ก็จะมีแพะไปมอบตัว โดยให้เหตุผลว่าตนดื่มมากเกินไปและบังเอิญเกิดการวิวาทกันและเผลอลงมือหนักเกินไป
คนก็ตายไปแล้ว คนร้ายก็ยอมมอบตัว แล้วซูเซี่ยเอ๋อจะทำอะไรได้อีกเล่า?
เรื่องราวทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง
 กู่ฉิงซานเหลือบมองรถตำรวจอย่างเย็นชา ขณะที่อีกฝ่ายกำลังมาถึงที่เกิดเหตุ เขาก็คว้าร่างของชายคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ ลากเข้าไปในความมืด ก่อนที่ทั้งสองจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
ณ บ่อนคาสิโน
เนี่ยหยุนมองไพ่ในมือก่อนจะกล่าว “ส่งมาอีกใบ”
พนักงานหญิงอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเธอ ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วส่งไพ่ไปให้ผู้เล่นทั้งสองคน
“นายน้อยเนี่ย ไม่เห็นจะจำเป็นต้องเล่นหนักขนาดนี้เลยก็ได้” ชายร่างบึกไว้ผมยาวสวมแว่นกันแดดที่นั่งอยู่ตรงข้ามกล่าวออกมา
เบื้องหลังชายสวมแว่นกันแดด มีร่างเพรียวบางกำลังซ่อนตัวอยู่หลังเก้าอี้ ไม่กล้าโผล่มาแม้แต่หัว
ทว่าเนี่ยหยุนดูจะไม่ใส่ใจและกล่าว “แค่ยี่สิบล้านเท่านั้นเอง ถ้าคุณไม่กล้าเล่นก็หมอบไพ่เสีย”
“ยี่สิบล้านน่ะมันไม่นับว่าเป็นอะไร แต่ถ้านายน้อยยังต้องการสาวน้อยหงไป๋ของฉัน เรื่องนี้ฉันคงไม่อาจทนไหว” ชายสวมแว่นกันแดดกล่าว
“ฉันไม่คิดจะทำอะไรเธอซะหน่อย…ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่น่ะนะ” เนี่ยหยุนกล่าว
ร่างเพรียวบางที่หลบอยู่สั่นเล็กน้อย ชายสวมแว่นฝืนยิ้มและกล่าวอย่างขมขื่น “ฉันจะไม่ขายหงไป๋ นายน้อยปล่อยเธอไปเถอะ แล้วฉันจะมอบของคุณภาพดีที่สุดสองชิ้นให้แก่คุณ คิดว่าอย่างไร?”
เนี่ยหยุนกล่าว “ผู้หญิงคนนี้กล้าที่จะสาดไวน์ใส่หน้าฉัน ฉันจะซื้อเธอ จับโยนไปทำงานในซ่อง แล้วปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อให้ตระหนักถึงความจริงว่าบางสิ่งบางอย่างไม่สมควรกระทำ!”
ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกโบกระต่ายสีดำเดินออกมา ก่อนจะกระซิบข้างหูเนี่ยหยุน
 และเนี่ยหยุนก็วาดฝ่ามือเข้าใส่หน้าของอีกฝ่ายอย่างจังและกล่าว “ไหนแกบอกว่ามันจะไม่เป็นปัญหาไม่ใช่รึไง?”
ชายวัยกลางคนก้มหัวลงและกล่าว “ขออภัยนายน้อย โปรดให้เวลาฉันซักหนึ่งชั่วโมง ฉันจะไปจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง”
เนี่ยหยุนกล่าว “ให้แค่ครึ่งชั่วโมง ถ้าแกยังทำภารกิจไม่สำเร็จ ฉันจะกลับไปบอกทางตระกูลด้วยตัวเองว่า ให้ส่งแกกลับไป และเอาคนที่เป็นงานกว่านี้มาแทน”
ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังและเดินจากไป
“เกิดปัญหาอะไรขึ้นงั้นหรือนายน้อยเนี่ย ให้ฉันช่วยจัดการไหม” ชายสวมแว่นกันแดดกล่าว
เนี่ยหยุนส่งเสียงหึในลำคอและกล่าว “ไม่ได้ทำให้ฟรีๆ หรอกใช่ไหม คุณต้องการอะไร?”
ชายแว่นกันแดดผายมือออก “ง่ายมาก ถ้าฉันจัดการปัญหาให้นายน้อยได้ นายน้อยจะต้องปล่อยหงไป๋ของฉันไป”
เนี่ยหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จู่ๆ จะยิ้มออกมา “น่าเบื่อจริง มันจะดีกว่าไหมถ้าเราจะทำให้มันดูน่าตื่นเต้นกว่านี้”
ชายแว่นกันแดดแอบบ่นในใจ แต่ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความสุขและกล่าว “นายน้อยมีอะไรจะแนะนำ โปรดกล่าว”
ถ้าเจ้าหนูนี่เป็นแค่เพลย์บอยธรรมดาๆ ทั่วไป เขาคงไม่จำเป็นต้องปั้นยิ้มแบบนี้ แต่คนตรงหน้าคือเนี่ยหยุน ลูกหลานสายตรงของตระกูลชั้นสูงที่มีอิทธิพลกว่าสามส่วนในมณฑลฉางหนิง หากไม่นับตระกูลซู ตระกูลเนี่ยก็คงจะเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลมากที่สุด
ชายสวมแว่นกันแดดอยู่มานานจนรู้ว่าหากยังเหยียบอยู่บนอาณาเขตนี้ ตาแก่อย่างเขาจะต้องไม่ทำอะไรให้ชายหนุ่มเบื้องหน้าขุ่นเคือง
เนี่ยหยุนเล่นกับอุปกรณ์สื่อสารสมองควอนตัมของตนเอง ก่อนจะฉายภาพลงบนผนังที่มีสีขาวราวหิมะ
“นี่คือลูกน้องของฉัน และทุกๆ ภารกิจที่เขาลงมือ ฉันก็มักจะบอกเขาว่าให้เปิดภาพฉายแบบถ่ายทอดสด เราจะได้เห็นว่าเขาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วแค่ไหน”
ชายสวมแว่นพยักหน้าและกล่าว “เข้าใจแล้ว”
เนี่ยหยุน “เขากำลังจะไปฆ่าคนๆ หนึ่ง พวกเรามาเดิมพันกัน ว่าเขาจะใช้ไปกี่กระบวนท่า ถึงจะสังหารอีกฝ่ายลงได้”
ชายสวมแว่นกล่าวอย่างลังเล “แล้วอีกฝ่ายคือใคร?”
“นักเรียนยากจนธรรมดาๆ ฉันพนันว่าเขาจะตายอย่างโหดร้ายในหนึ่งกระบวนท่า”เนี่ยหยุนกล่าว แล้วโยนอุปกรณ์สื่อสารออกไปอีกทางหนึ่ง
ชายสวมแว่นยิ้มอย่างขมขื่น “มือสังหารของนายน้อยเป็นถึงหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ เขาสามารถฆ่านักสู้ระดับห้าดาวได้ในกระบวนท่าเดียว”
ต้องเป็นนักสู้ที่ไต่เต้าขึ้นมาถึงระดับเก้าดาว จึงจะพอมีโอกาสโจมตีคนระดับปรมาจารย์นักสู้ได้
เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์นักสู้ ก็กล่าวได้ว่าคนผู้นั้นได้บอกลาขอบเขตระดับมนุษย์ไปแล้ว แม้กระทั่งกองทัพก็ไม่อาจจัดการกับการดำรงอยู่ของตัวตนเช่นนี้ได้ จำต้องอาศัยกองหุ่นรบเท่านั้น จึงจะชนะอีกฝ่ายได้
หวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ นับได้ว่ามีสถานะอยู่ในระดับเดียวกันกับพวกชนชั้นสูง พวกเขาเป็นที่เคารพนับถือของทุกผู้คน เป็นสถานะที่คนธรรมดาทำได้เพียงแค่แหงนมอง
“คุณจะไม่ลองเดิมพันหน่อยหรือ ถ้าไม่เดิมฉันอาจจะโกรธ แล้วถึงเวลานั้นจะตำหนิฉันว่าไม่ไว้หน้าคุณไม่ได้นะ” เนี่ยหยุนกล่าวอย่างอดทน
“ก็ได้” ชายสวมแว่นสูดหายใจลึก “ถ้าอย่างนั้นฉันสามารถเดิมพันว่าเขาไม่อาจสังหารนักเรียนยากจนคนนั้นได้ในหนึ่งกระบวนท่าจะได้ไหม”
“แน่นอนว่าได้ ถ้าคุณชนะ ฉันจะปล่อยหงไป๋ของคุณไป”เนี่ยหยุนกล่าวด้วยสีหน้าเปล่งประกายแห่งความภาคภูมิ
“แล้วถ้าฉันแพ้ล่ะ?”
เนี่ยหยุน “หนึ่งร้อยล้านกับหงไป๋ในสภาพศพ”
ใบหน้าของชายสวมแว่นกระตุก ขณะที่กำลังจะกล่าวปฏิเสธนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง “เดิมพันกับเขา”
 ชายสวมแว่นกล่าวเสียงเบา “แล้วจะทำอย่างไรเล่าถ้าเกิดแพ้ขึ้นมา”
ร่างเพรียวบางหยุดสั่นและกล่าวเสียงกระซิบ “ถ้าแพ้ คุณก็ฆ่าทุกคนในตระกูลเนี่ย จากนั้นก็ถลกหนังเขาแล้วเอาไปจี่ไฟเป็นเวลาสามวันสามคืน”
ในหัวใจของชายสวมแว่นเย็นเยียบ นี่เขากำลังตั้งใจที่จะหาทางออกให้เธออยู่นะ!
เขามองไปยังเนี่ยหยุนผู้ซึ่งอยู่ตรงข้าม ก่อนจะถอนหายใจแล้วกล่าวอย่างมืดมน “ตกลง ฉันเดิมพัน”
เนี่ยหยุนดีดนิ้ว ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต้องแบบนั้นสิถึงจะดี เอาล่ะ พวกเรามาเพลิดเพลินไปกับการล่าสังหารของสงหู่ที่เป็นหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้กันเถอะ”
ทางด้านหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ที่ได้รับคำสั่งให้สังหารคนก็กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
ยามค่ำคืน ช่วงเวลาที่ผู้คนในเมืองจมลงสู่ห้วงนิทรา แสงไฟตามทางสลัว ได้สาดกระทบกับร่างๆหนึ่งเคลื่อนไหวว่องไวและแผ่วเบา แผ่วเบาจนมิเกิดเสียงรบกวนใดๆ แก่ทุกผู้คนที่กำลังพักผ่อน
ชายผู้นี้ที่อุทิศตัวให้กับตระกูลเนี่ย มิเพียงเป็นผู้ที่มีอารมณ์รุนแรงและดุร้ายเท่านั้น แต่นานมาแล้วในช่วงต้นชีวิต เขาได้ฆ่าสังหารผู้คนไปแล้วมากมาย และยังเป็นคนที่มีชื่อเสียงอย่างมากในบรรดาหวูเต๋า จนถูกขนานนามว่า ‘สงหู่’ ล่าพยัคฆ์
เด็กยากจนที่เป็นเป้าหมาย อาศัยอยู่ในอาคารพื้นที่สลัมบนตึกชั้นยี่สิบสองห้องที่สามนับจากทางซ้าย
สงหู่ตระหนักดีถึงรายละเอียดของภารกิจ
 เพียงแค่ประตูถูกเปิดออก เขาก็จะพุ่งเข้าไปและสังหารฝ่ายตรงข้ามทันที เรื่องก็ง่ายดายเพียงเท่านี้
ทว่าเขาจะไม่ประมาท เพราะหลังจากทั้งหมดนี้ ไม่มีข้อมูลใดๆ เลยจากพวกนักฆ่ากลุ่มก่อนหน้า ทั้งหมดหายตัวไปและไม่อาจติดต่อได้
มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับเรื่องนี้
ขณะที่คิด จู่ๆ อุปกรณ์สื่อสารก็ส่งเสียงดังขึ้น
“สงหู่ เป้าหมายอยู่ในมือของฉัน”
สงหู่ประหลาดใจเล็กน้อยและกล่าว “แกไม่ได้ฆ่ามันไปแล้วหรอกหรือ?”
“ไม่ๆ ฉันคิดว่าเราควรจะต่อรองราคาให้สูงขึ้นอีกสักนิด”
บ้าจริง ทุกคนมันก็เป็นซะอย่างนี้ สงหู่บ่นงึมงำ
เจ้าพวกขยะในโลกใต้ดินกล้าที่จะอัปราคาค่าจ้างเพิ่มขึ้น หรือว่าชื่อเสียงของฉันสงหู่จะไม่มากพอที่จะทำให้พวกมันหวาดกลัว?
 สงหู่หัวเราะและพยายามเอ่ยด้วยเสียงสงบ “ถ้ายังอยู่ในราคาที่สมเหตุสมผล ก็ยังพอจะพูดคุยกันได้ ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน?”
“ฉันกำลังรอคุณอยู่ในห้องของเจ้าเด็กนั่น เชื่อว่าคุณคงรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน”
และสายก็ถูกตัดไป
สงหู่คำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะระเบิดหมัดเข้าใส่ป้ายข้างถนน
กล้าที่จะต่อรองเพิ่มราคากับฉันงั้นหรือ รอก่อนเถอะ ชื่อสงหู่ของฉันไม่ได้ถูกเรียกกันพล่อยๆ!
เขาเร่งความเร็วขึ้นมากกว่าเดิม จนร่างทั้งร่างพุ่งทะลวงราวกับดาวตกสีเทาที่ร่วงจากฟากฟ้าในยามค่ำคืน
หลังจากนั้นห้านาที สงหู่ก็ยืนอยู่ภายในตึกชั้นที่ยี่สิบสองก่อนจะระบุห้องของเป้าหมายให้แน่ชัด และเตะกระแทกประตูเข้าไป!
 ........................................