ตอนที่ 26 เก็บรวบรวม
ถ้าหากค่ำคืนนั้นหลังจากที่จุดแสงสว่างดาวโชคชะตา เฉินฉางเซิงดึงแสงดวงดาวเข้าสู่ร่างกายเพื่อที่จะชำระล้างกระดูก ไม่แน่ว่าหญิงสาวที่อยู่ในสวนร้อยหญ้าซึ่งมีเพียงกำแพงกั้นระหว่างสำนักฝึกหลวงผู้นั้น จะสามารถอาศัยพรสวรรค์ของตนเอง ติดตามจากการรับรู้ที่ยังไม่ได้ตัดขาดและค้นพบที่อยู่ของเขา ถ้าหากเหงื่อที่รินไหลอยู่บนพื้นเหล่านั้นไม่พบกับสายลมประหลาดจนถูกพัดให้เหือดแห้ง ไหลซึมเข้าไปในพื้นจนไม่อาจหาพบอีก นางอาจจะสามารถหาเขาพบ
ปัญหาอยู่ตรงนี้ ลักษณะที่แสดงออกมาของเฉินฉางเซิงตอนนี้ไม่เหมือนกับคนธรรมดา หรือจะพูดได้ว่าเขามีความคิดที่ไม่เหมือนกับคนอื่น เขาไม่ลังเลที่จะต้านทานความยั่วยวนใจในการชำระล้างกระดูก มุ่งกลับไปยังอาคารหลังเล็กๆ ชำระร่างกายแล้วนอนหลับ คราบเหงื่อบนพื้นอันน้อยนิดก็มองไม่เห็นนานแล้ว
วันต่อมา เฉินฉางเซิงตั้งใจอ่านคัมภีร์ชำระล้างกระดูกอีกหนึ่งรอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนที่ว่าด้วยการดึงแสงดวงดาวเข้าร่างชำระล้างกระดูกส่วนสุดท้าย และยังจดบันทึกไว้มากมาย เพื่อยืนยันว่าตนเองได้เข้าใจเนื้อหาทั้งหมดแล้ว ไปงีบหลับพักผ่อนที่สนามหญ้าข้างทะเลสาบ รอตะวันบ่ายคล้อยร่วงตกไปยังกำแพง ความมืดยามราตรีได้มาถึง เฉินฉางเซิงมั่นใจว่า สภาพร่างกายและจิตใจ อยู่ในสภาวะที่ดี ถึงจะเปิดประตูใหญ่ของหอตำราเข้าไป เริ่มการชำระล้างกระดูกอย่างเป็นทางการ
พลังจิตของเขาแพร่กระจายไปยังท้องฟ้า ไม่ได้ข้ามผ่านหลังคาหอตำรามุ่งไปยังฟากฟ้า แต่กลับรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนเองและดาวดวงเล็กสีแดงที่อยู่ไกลโพ้นได้ก่อเกิดเป็นความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ความรู้สึกนี้ไม่ชัดเจน หากจะพูดให้ถูกต้อง ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและดาวดวงนั้นไม่ได้หลงเหลือการรับรู้ใดๆ ไว้บนโลกใบนี้ทั้งร่างกายและจิตใจ แต่เขาเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ดาวดวงนั้นอยู่ที่นั่น ผู้ใดก็ไม่สามารถช่วงชิงไปได้
ก็เหมือนกับที่ใต้เท้าสังฆราชเคยกล่าวเมื่อปีนั้น เส้นแสงนั้นมีอยู่จริง
เฉินฉางเซิงหลับตาลง จิตใจสงบนิ่ง เปิดจิตวิญญาณ ทำตามวิธีของคัมภีร์การชำระล้างกระดูก ปล่อยตนเองลงสู่การไม่ใส่ใจกับสรรพสิ่งและตัวตน อยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายอย่างสิ้นเชิง เฝ้ารอให้แสงดวงดาวรวบรวมเป็นส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุด ไล่ตามเส้นแสง และมุ่งมายังด้านหน้าของตนเอง
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านประหนึ่งสายน้ำ สายลมยามค่ำคืนอ่อนโยน เวลาการรวบรวมได้มาถึง
ป่าไม้ด้านนอกหอตำราทั้งผืนเงียบเชียบ เมื่อวานป่าไม้ผืนนี้ถูกคนงานของสำนักการศึกษากลางตัดเล็มใหม่ทั้งหมด กิ่งไม้เล็กๆ รกรุงรังจำนวนมากมายถูกฟันขาด กองกิ่งไม้ที่หักขาดเหล่านั้นเปล่าเปลือยอยู่กลางพื้นที่ว่าง แผ่กระจายกลิ่นที่มีเอกลักษณ์พิเศษของต้นไม้ ถูกสายลมยามค่ำคืนพัดส่งไปยังที่ห่างไกล
กลิ่นไม้ที่กองกิ่งไม้หักขาดเหล่านั้นแผ่กระจายออกมาฉุนรุนแรงเช่นนี้ เป็นเพราะของเหลวเหนียวหนึบเกือบโปร่งใสที่กำลังซึมไหลออกมาด้านนอก นั่นก็คือยางไม้ ต้นไม้ในสำนักฝึกหลวงมีมากมายหลายชนิด อย่างน้อยก็จะต้องมีต้นผลไม้ที่มีกลิ่นหอมอย่างยิ่ง
มีต้นไหวที่ลำต้นใหญ่หนา กิ่งที่หนาเมื่อใกล้กับพื้นดินจะถูกฟันขาด หนึ่งในรอยนั้นมองแล้วเหมือนรอยแผลเป็น ยางไม้ที่รวบรวมไว้อยู่ด้านบนมีมากมาย ถูกสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านไปตามลำต้น ทำให้ไหลย้อยลงมาบนพื้น ถ้าหากเป็นคนที่หลงใหลในการสังหารมองดูภาพนี้ คงจะคิดว่าแขนของต้นไหวที่ถูกฟันขาดกำลังมีเลือดไหล แต่ความเป็นจริงภายใต้แสงพร่างพราวสีเงินของดวงดาว ยางไม้ที่กำลังรินไหลเหมือนกับน้ำอ้อยที่แสนหวาน
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ราวกับว่ายางไม้เป็นน้ำผึ้งก็มิปาน สุดท้ายจึงไหลหยดลงมายังพื้น ตกลงไปบนหย่อมหญ้า ทำให้แมลงตัวหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างแรกเริ่มของอำพันอย่างโชคดีหรือจะบอกว่าเหี้ยมโหดก็ได้ สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นอาหารของแมลงเหล่านั้น
คล้ายกับเป็นรูปภาพ ในหอตำราก็เคยปรากฏขึ้นแล้ว
ดวงดาวนับไม่ถ้วนได้เปล่งแสงสว่างไสว ทอดตกลงมายังเส้นที่ไม่มีรูปร่าง หมดหนทางที่จะสังเกตเห็นเส้นนั้น ถูกรวบรวมเป็นส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุดอย่างหนาแน่น หลังจากนั้นจึงไหลรินไปตามเส้นสายนั้นลงสู่ด้านล่างอย่างเชื่องช้า ไม่รู้ว่าข้ามผ่านระยะทางมาเท่าไหร่ มองข้ามหลังคาของหอตำรา สุดท้ายจึงไหลเข้ามายังร่างกายของเฉินฉางเซิง
แสงพร่างพราวของดวงดาวอ่อนนุ่ม ผิวหนังและกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเฉินฉางเซิงแปรเปลี่ยนไปดั่งหินหยก หลังจากนั้นเพียงชั่วครู่ แสงพร่างพราวของดวงดาวเหล่านั้นเหมือนกับเม็ดทรายที่ผ่านทะลุนิ้วมือ ซึมลอดไหลผ่านเข้าไปเหมือนสายลม หมดหนทางที่จะมองเห็นอีก ใบหน้าของเขากลับเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใดๆ
ยังมีแสงพร่างพราวของดวงดาวอีกมากมายไหลลงสู่ร่างกายของเขา แสงดวงดาวเหล่านั้นราวกับว่าสามารถที่จะมองข้ามสิ่งขีดขวางใดๆ ซึมผ่านเข้าไปยังเสื้อผ้าของเขาอย่างง่ายดายและเงียบกริบ ร่วงหล่นอยู่บนผิวด้านนอกของร่างกายเขา แต่กลับยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง ซึมเข้าไปยังร่างกายด้านใน แต่ไม่รู้ว่าไปที่ไหน
เฉินฉางเซิงหลับตา จึงมองไม่เห็นภาพเหล่านี้ และก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้น
จนกระทั่งแสงรุ่งอรุณสาดส่องมาทั่วเมืองจิงตู ไก่ตัวผู้ส่งเสียงร้อง เขาถึงตื่นขึ้น
เขารู้สึกตื่นเต้น สิบสี่ปีมานี้น้อยมากที่จะเคยตื่นเต้นเช่นนี้ เพราะว่าถ้าหากชำระล้างร่างกายสำเร็จ เช่นนั้นเขาก็สามารถเหยียบย่ำบนหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่ว่าสามารถชิงอันดับแรกของการสอบใหญ่มาได้หรือไม่ สำหรับโชคชะตาของตนเอง เขาก็ได้รับพลังคำพูดบางอย่าง
ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ดีต่อร่างกาย เขากล่าวกับตนเองอย่างเงียบๆ ใช้อานุภาพของจิตที่ไม่สอดคล้องกับอายุอย่างสิ้นเชิง เขาสงบนิ่งลงในเวลาสั้นๆ หลังจากนั้นจ้องมองไปยังมือทั้งสองข้างของตนเอง ลักษณะท่าทางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในแววตารู้สึกผิดหวังห่อเหี่ยวและไม่สามารถอธิบายได้
มือของเขาไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง สะอาดสะอ้านเหมือนกับเมื่อคืนวาน
เขาล้วงเอากระจกกลมเล็กๆ ออกมาจากหน้าอก จ้องมองใบหน้าตนเองในกระจก หลังจากเงียบนิ่งชั่วครู่ จึงวางกระจกลง ดึงคอเสื้อออกมาก้มมองไปยังร่างกายของตนเอง พบว่าล้วนแต่ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง สะอาดเหมือนกับหลายๆ ปีที่ผ่านมา
ชำระล้างกระดูกสำเร็จ ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้
ตามคำกล่าวของคัมภีร์ชำระล้างกระดูก การดำรงชีวิตของมนุษย์บนโลกใบนี้ การบริโภคอาหารและการหายใจ คนเราจะรับเอาสารอาหารเข้าไปด้วย และก็รับเอาความสกปรกของฟ้าดินเข้าไปในร่างกายในเวลาเดียวกัน ดังนั้นถึงต้องดึงแสงดวงดาวเข้าสู่ร่าง หยิบยืมพลังที่อ่อนโยนของดวงดาวซึ่งบริสุทธิ์ที่สุด ขับไล่สรรพสิ่งทั้งหมดทั้งมวลออกภายนอกร่างกาย
ตามคำกล่าวของคนรุ่นก่อน หลังจากชำระล้างกระดูกสำเร็จ ร่างกายของผู้คนจะหลั่งเหงื่อที่มีกลิ่นเหม็นคาวออกมาจำนวนมาก หรือแม้กระทั่งมีอาการท้องเสียอย่างรุนแรง เช่นนี้ถึงจะสามารถยืนยันได้ว่าร่างกายได้ขับของสกปรกออกมา
ทว่าร่างกายของเฉินฉางเซิงไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
เขาเป็นคนติดสะอาดเล็กน้อย รักความสะอาดอย่างยิ่ง แต่ว่าเวลานี้เขาปรารถนาที่จะพบเห็นโคลนดำอันสกปรกเหม็นคาวอย่างไร้ที่เปรียบจากร่างกายของตนเอง เพราะว่าเรื่องนี้กับความสะอาดไม่ได้เกี่ยวข้องกัน มองอย่างไรก็ไม่ควรที่จะเป็นดังเช่นตอนนี้
เฉินฉางเซิงจ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังลอยขึ้นข้างนอกหน้าต่าง เงียบนิ่งเป็นเวลานาน
ทันใดนั้น เขาเอาหลังมือแนบลงบนพื้น ใช้แรงถูกลงไปสองครั้ง หลังจากรับรู้ถึงความเจ็บปวดจริงๆ เขาจึงยกมือขึ้นมาดู หลังมือมีรอยสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏ ยังสามารถมองเห็นเส้นเลือดได้รางๆ ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้ว่าที่จริงแล้วตนเองชำระล้างกระดูกไม่สำเร็จ
เมื่อแสงดวงดาวย่างกรายมาถึง สิ่งที่ถูกสัมผัสก่อนก็คือผิวหนัง ดังนั้นเมื่อเริ่มการชำระล้างกระดูก จะต้องเสริมความแข็งแรงให้กับผิวหนัง
ผิวหนังของเขาเมื่อเทียบกับเมื่อคืนวานไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงเงียบนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใด เดิมทีเขาคิดว่าปัญหาก็คือพลังลมปราณที่ไม่หมุนเวียนของตนเองทำให้จิตวิญญาณง่ายต่อการสูญหาย ภายภาคหน้าหากนำแสงของดวงดาวมาเปลี่ยนแปลงเป็นพลังที่แท้จริงในร่างกายคงทำได้ยาก แต่คิดว่าอย่างน้อยก็สามารถชำระล้างกระดูกในขั้นตอนนี้สำเร็จ คิดไม่ถึงว่าจะยังคงไม่สำเร็จ
แสงอรุณค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้น เขายืดตัวลุกขึ้น มุ่งออกไปยังด้านนอกของหอตำรา สาเหตุคงเป็นเพราะว่าเขานั่งขัดสมาธิมาทั้งคืน ร่างกายรู้สึกปวดเมื่อย ก้าวเดินเชื่องช้าลง เมื่อมองจากทางด้านหลัง กลับดูเหมือนเด็กที่เพิ่งหายจากโรคร้าย
เดินกลับไปยังอาคารหลังเล็กๆ จ้องมองไปยังเตาไฟ ไอน้ำที่ร้อนพุ่งออกมาจากกาน้ำ เขารู้สึกเศร้าเสียใจ ตามบันทึกของคัมภีร์ชำระล้างกระดูก เขาคิดว่าเมื่อตนเองกลับมาถึง ทั่วทั้งตัวคงจะสกปรก ดังนั้นเขาจึงเตรียมน้ำร้อนไว้ก่อน ใครจะไปคิดว่าแม้แต่เหงื่อสักหยดก็ไม่ไหลออกมา
เขาคิดไตร่ตรอง ในที่สุดจึงตัดสินใจอาบน้ำชำระร่างกาย
ไม่ใช่เพราะว่านั่งอยู่บนพื้นมาทั้งคืน และก็ไม่ใช่เพราะว่าฝุ่นละอองในสำนักฝึกหลวง
ร่างกายของเขามีปัญหา เช่นนี้จึงทำให้เขาไม่ชอบร่างกายตนเองอย่างยิ่ง เขาคิดว่าร่างกายตนเองสกปรกมาตลอด
เขาขยันหมั่นเพียรในการล้างหน้าบ้วนปาก รักความสะอาดอย่างยิ่ง ติดสะอาดเล็กน้อย ที่จริงแล้วคงจะเป็นเพราะจุดนี้
เขาเอาน้ำร้อนเทลงในถังใหญ่ที่มุมกำแพง เดินเข้าไปข้างใน ใช้ผ้าเช็ดหน้าเปียกประกบลงบนใบหน้า พิงอยู่ที่ขอบถังกางแขนทั้งสองข้างออกไปด้านหลังเพื่อค้ำกาย รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง
ข้างใต้ผ้าเช็ดหน้าที่เปียกมีเสียงทอดถอนลมหายใจที่เบาบางไม่สามารถได้ยินออกมา
เวลานี้
กำแพงของสวนทางด้านนั้น ก็มีเสียงทอดถอนลมหายใจสะท้อนออกมาไม่ชัดเจน
เฉินฉางเซิงคิดในใจ ที่จริงแล้วทุกที่ล้วนแต่มีผู้คนที่เศร้าเสียใจ
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเฉินฉางเซิงทดลองชำระล้างกระดูก แม้จะเป็นผู้คนที่มองเห็นเขาจุดแสงสว่างดาวโชคชะตาไม่กี่คนเหล่านั้นก็ไม่รู้ เพราะว่าการชำระล้างกระดูกเป็นเรื่องสามารถพบเห็นได้บ่อยกว่า อีกทั้งแม้จะเป็นคนที่สามารถมองเห็นว่าดาวโชคชะตาถูกจุดสว่าง ก็ไม่มีทางมองเห็นเส้นแสงนั้น เป็นธรรมดาที่จะไม่รู้ว่าปลายอีกด้านของเส้นแสงเป็นมือของผู้ใดกุมอยู่
การเสริมสร้างความแข็งแรงให้ตนเองของมนุษย์ไม่มีขีดจำกัด
แต่ไหนแต่ไรมาการชำระล้างกระดูกไม่ใช่เป็นเรื่องเพียงแค่วันเดียว
ในค่ำคืนนี้ เฉินฉางเซิงได้เดินเข้าไปในหอตำราอีกครั้ง นั่งลงบนพื้นลองทำต่อไป
ในตอนนี้เด็กหนุ่มอายุสิบสี่แปรเปลี่ยนความรู้สึกพ่ายแพ้เป็นความฮึกเหิมอีกครั้ง เวลาที่ใช้อาจจะน้อยเกินไป สิ่งเหล่านี้ล้วนจะต้องขอบคุณชีวิตที่ผ่านมารวมทั้งเรื่องราวและประสบการณ์เหล่านั้น แน่นอนว่าเขาควรจะเคียดแค้นเรื่องราวเหล่านั้นยิ่งกว่า
เฉินฉางเซิงไม่มีเวลาเศร้าซึม เพียงแค่ไม่หยุดที่จะลอง ต้องพยายาม
ไม่สำเร็จก็จักพลีชีพ ประโยคนี้เหมาะสมกับเขาที่สุด
จิตใจสงบครุ่นคิดอย่างหนัก แสงดวงดาวหนาแน่นนับไม่ถ้วนแต่กลับมองไม่เห็นส่วนสำคัญที่สุด ตามเส้นแห่งโชคชะตาที่ไร้รูปร่าง จากท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สูงห่างไกลออกไป หลั่งไหลเข้ามายังร่างกายของเขาอีกครา ราวกับลมฤดูใบไม้ผลิที่วนเวียนไม่ไปไหน
แสงดวงดาวเหล่านั้นเหมือนกับคืนเมื่อวาน ซึมเข้าไปในร่างกายอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงใด หลังจากนั้นก็หมดหนทางได้เห็นอีก
ขั้นตอนนี้ต่อเนื่องยาวนาน จนกระทั่งท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาถึงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเพ่งมองมือทั้งสองข้างของตนเองอย่างละเอียด ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เขาใช้มือถูไปยังหน้าผากของตนเอง หาหยดเหงื่อสักหยดก็ไม่พบ เสื้อผ้าเก่าบนร่างกายของเขายังคงแห้ง สายลมยามรุ่งอรุณพัดมาจากนอกหน้าต่าง ปะทะกับแขนเสื้อทั้งสองข้างอย่างสบาย
เขาไม่เข้าใจ ถึงแม้พลังลมปราณจะตัดขาด แม้เส้นขนและเส้นผมต่างต้องแบกรับแสงดวงดาว ควรที่จะมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงถึงจะถูก
แสงดวงดาวเหล่านั้นไปที่ไหนแล้ว
เขาคิดว่าแสงดวงดาวเหล่านั้นล้วนแต่กระจายไปยังฟากฟ้า กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีรูปร่าง
เขาไม่รู้ เมื่อตอนตนเองหลับตาคิดใคร่ครวญอย่างหนักกับการฝึกฝนอย่างเงียบๆ แสงดวงดาวเหล่านั้นผ่านทะลุเส้นผมสีดำและมือของเขา ผ่านทะลุเสื้อผ้าเก่าๆ และกระบี่สั้นระหว่างเอว เข้าไปยังร่างกายเขาอย่างเงียบเชียบไม่มีเสียง ไม่สูญหายไปแม้แต่น้อย
ราวกับปุยหิมะทะลุผ่านสายลมผ่านต้นไม้ และร่วงหล่นลงบนพื้น
ไม่มีใบไม้สักใบที่รองรับหิมะนั่น นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง
แต่ก็ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว
ตอนนี้มองดูแล้วป่าไม้ผืนนั้นยังคงเขียวชอุ่มเจริญงอกงาม ไม่มีสีขาวสักนิด
ทว่าในความเป็นจริง
บนพื้นด้านล่างของป่าไม้ หิมะสะสมกลายเป็นหนาขึ้นเล็กน้อย
นี่คือการเก็บสะสม
คงจะมีสักวันหนึ่ง ที่จะปะทุออกมา
หรือ ระเบิดออกมา


ตอนที่ 30 ตำราเก่าเปลี่ยนฟ้าใหม่
ต่อจากนั้น เสียงนั้นได้ดังขึ้นมาอีกครา
ยังคงเป็นสี่คำ ดวงดาวสี่ดวง ตำแหน่งเดียวกัน
“ซู่ซู ถันเว่ย”
แส้วิรุณโปรยในมือของลั่วลั่ว มุ่งไปยังตำแหน่งเสียงที่ได้ยิน เม็ดฝนและสายลมในความมืดยามราตรีทั้งหมดรวบรวมเป็นเส้นแสงหนึ่งลำ มาจากเจตจำนงของดาบจงซาน รวบรวมเป็นลมฝน ราวกับมองข้ามกาลเวลา แทงเข้าไปยังตำแหน่งที่อยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างแม่นยำ
มีเพียงความมืดมิดยามราตรี ไม่มีอะไรทั้งสิ้น เมื่อแส้วิรุณโปรยแทงเข้าไป กลับมีโลหิตไหลออกมาพร้อมเสียงร้องที่ทุกข์ทรมานดังขึ้นอีกครา! เสียงร้องที่ตระหนกตกใจและโกรธแค้นไม่เหมือนกับก่อนหน้า ในเสียงร้องที่เจ็บปวดทรมานแฝงไปด้วยความผิดหวังห่อเหี่ยวใจ จนกระทั่งยังมีความหวาดกลัวอยู่เลือนราง
ลั่วลั่วรู้สึกพลังปราณแท้ของตนเองหมุนเวียนในร่างกายอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเส้นลมปราณเหล่านั้นไม่ได้ไหลตามความต้องการในวิชาเพลงกระบี่ ในมือกลับยังคงสามารถกุมด้ามแส้ได้ ขนาดที่ว่ามีพลังมหาศาลมากกว่าเวลาปกติที่ฝึกฝน
นี่ทำให้นางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง แต่สิ่งที่มากกว่าก็คือความยินดี
ในเวลาต่อมา เสียงนั้นไม่ได้หยุด บางคราเอ่ยถึงเคล็ดลับของวิชาเพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน บอกนางว่าควรจะออกอาวุธแบบไหน บางคราเอ่ยถึงวิธีการขับเคลื่อนของปราณแท้ แต่ชัดเจนว่าไม่เหมือนกับวิชาเพลงกระบี่ สิ่งที่เอ่ยมากกว่าก็คือดวงดาวในท้องฟ้ายามราตรี
ฟังเสียงนั้น ราวกับว่าลั่วลั่วกลับไปเมื่อยังเป็นเด็ก บิดาอยู่บนก้อนหินที่หน้าผา ชี้เมฆที่ล่องลอยบนท้องฟ้าสอนวิธีการต่อสู้ให้ตนเอง ความรู้สึกของนางยิ่งมายิ่งสงบนิ่ง ยิ่งนานยิ่งเยือกเย็น เดิมทีไม่ได้ครุ่นคิดสิ่งใด พลังจิตหมุนเวียนตามสบาย แส้วิรุณโปรยในมือร้องคำรามออกไป ดังเช่นกระบี่ยาวที่แหลมคมไม่หยุดแทงออกไปยังความมืดยามราตรี!
เปรี้ยงๆ เปรี้ยงๆ มองในท้องฟ้ายามค่ำคืนว่างเปล่าไม่มีสิ่งใด มีเสียงปะทะดังขึ้นนับไม่ถ้วน คือเสียงแส้วิรุณโปรยที่แข็งแกร่งและน่าหวาดกลัวฟาดลงบนร่างคน มีผ้าฉีกขาดหลายสิบชิ้นปลิวว่อน ร่วงหล่นลงมายังพื้น ผ้าที่ฉีกขาดเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสีดำ
ฟึ่บๆ ฟึ่บๆ แส้วิรุณโปรยที่กวัดแกว่งอย่างบ้าระห่ำครึ่งท่อนเปื้อนไปด้วยโลหิต มีโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนพ่นออกไปยังความมืดยามราตรี กลับมองไม่เห็นคนที่บาดเจ็บ เหมือนกับพู่กันที่ไร้รูปร่างจุ่มลงหมึกที่ฝนจากหินสีดำ กำลังเขียนตัวอักษรแบบหวัด รูปภาพมองดูแล้วแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
หลังจากเสียงร้องที่เจ็บปวดทรมานและโกรธแค้นดังสนั่น ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารในที่สุดก็หมดหนทางที่จะอำพรางร่องรอยการเคลื่อนไหวของตนเอง ล้มลุกคลุกคลานออกมาจากความมืด เท้าทั้งสองสัมผัสกับพื้น กลิ้งไปกับพื้นหลายสิบตลบ ถอยไปถึงริมทะเลสาบถึงจะกล้าหยุด
บนร่างกายของผู้แข็งแกร่งเผ่ามารล้วนแต่เต็มไปด้วยรอยแผลของแส้วิรุณโปรยที่แทงออกมา โลหิตไม่หยุดไหลลงมา เสื้อคลุมสีดำแปรเปลี่ยนเป็นเศษผ้านานแล้ว ยุ่งเหยิงคลุมอยู่บนร่างกาย มองแล้วน่าเวทนาจนตรอกอย่างยิ่ง เอาที่ไหนมาพูดว่ายังมีพลังอำนาจเหมือนก่อนหน้านั้น
ความคิดแรกที่ถูกบีบบังคับให้ออกมาจากความมืดก็คือถอยหลัง ออกจากแส้วิรุณโปรยยิ่งไกลยิ่งดี ในขณะที่จนตรอกจึงได้ถอยกลับ ยังคงไม่ลืมดึงศาสตราวิเศษที่ปักอยู่บนสนามหญ้าชิ้นนั้น เพราะว่าเวลานี้เขาถูกตีจนเกือบจะกลายเป็นวิญญาณ
เขาคุกเข่าลงเหมือนสุนัขตัวหนึ่งที่อยู่ข้างทะเลสาบ มือข้างขวาหยิบของวิเศษมากำบังศีรษะแน่นขนัด เสียงเหมือนกับเครื่องสูบลมที่ชำรุดก็มิปาน แหบแห้งไม่น่าฟังอย่างที่สุด ความรู้สึกข้างในเต็มไปด้วยประหลาดใจโกรธแค้นรวมถึงหวาดกลัว เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจว่านี่เกิดอะไรขึ้น
“ใคร…เป็นใคร! ? ออกมา!”
ได้รับความไว้วางใจจากกุนซือเสื้อคลุมสีดำ แบกรับภารกิจที่สำคัญเช่นนี้ เพราะว่าผู้แกร่งกล้าเผ่ามารผู้นี้เชี่ยวชาญในด้านวิทยายุทธ์รวมทั้งวิชาที่หายสาบสูญไปในเมืองเสวี่ยเหล่า เชี่ยวชาญทางด้านการอำพรางตัวอย่างยิ่ง สามารถมีชีวิตอยู่ในโลกของมนุษย์เป็นระยะเวลายาวนาน ในเวลาเดียวกันเขาก็มีจิตใจที่แข็งแกร่งทรหดที่ยากจะจินตนาการได้ ไม่ใช่เพราะว่าท้อใจเพราะพบเจอกับความพ่ายแพ้เพียงชั่วขณะ แต่ค่ำคืนนี้เกิดเรื่องราวขึ้น ทั้งหมดล้วนแต่เกินระดับที่เขาสามารถจะรับได้ มันใกล้จะทำลายจิตใจที่แน่วแน่ของเขาแล้ว
เพราะว่าเขาเชี่ยวชาญการอำพรางการเคลื่อนไหว ในที่สุดก็ถูกฝ่ายตรงข้ามมองออก! ศัตรูที่ตั้งแต่ต้นตนจนถึงสุดท้ายไม่มีตัวตนผู้นั้น คล้ายกับว่าควบคุมวิทยายุทธ์ของเขา สามารถชี้ขาดทั้งหมดว่าต่อไปเขาปรากฏที่ไหน เช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไร
“ที่จริงแล้วเจ้าเป็นใคร! ออกมาให้ข้าเห็น!”
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารมองดูบริเวณรอบๆ สำนักฝึกหลวงที่มืดมิด จ้องมองไปยังไฟด้านนอกหอตำราที่มืดสลัว คิดว่าตนเองคล้ายกับลืมอะไรไปบางอย่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยโลหิตไหลออกมาอย่างรุนแรง ความรู้สึกไม่สงบ เสียงสั่นเทารุนแรงอย่างยิ่ง
ลำแสงบนพื้นหญ้าด้านนอกหอตำราแปรเปลี่ยนเป็นสว่างขึ้นเล็กน้อย เพราะว่าประตูได้เปิดขึ้น
เวลาต่อไปมา ลำแสงรอบๆ แปรเปลี่ยนเป็นมืดสลัว เพราะว่ามีคนเดินออกมา
หนุ่มน้อยคนหนึ่งยืนอยู่บนขั้นบันไดหิน
เขาสวมใส่ชุดนักพรตเต๋าเก่าคร่ำครึ กุมกระบี่สั้นไว้ในมือ
ใบหน้าของเขามีสีขาวเล็กน้อย ตึงเครียดเล็กน้อย แต่แววตามีความเด็ดเดี่ยวแน่นิ่ง ไม่มีความหมายว่าจะถดถอย
เฉินฉางเซิงอยู่ในหอตำรามาตลอด
ค่ำคืนสองสามวันนี้ เขาก็อยู่ในหอตำรา
เขากำลังดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูก
เหตุที่เขาตื่นจากสภาวะการนั่งสมาธิใคร่ครวญ ไม่ใช่เพราะว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดด้านนอกหอตำรา แต่เป็นเพราะว่าผู้แกร่งกล้าเผ่ามารใช้ศาสตราวิเศษชิ้นนั้น ทำให้ก่อเกิดเป็นการรบกวนอย่างหนึ่งต่อแสงดาวที่ส่องลงมาจากท้องฟ้ายามราตรี
เขาเดินไปยังริมหน้าต่าง ถึงจะพบกับการสู้รบดุเดือดที่ดำเนินอยู่ใต้ความมืดยามค่ำคืนของสำนักฝึกหลวง เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวนางนั้นคือผู้ใด แต่มองเห็นเขามารของบุรุษผู้นั้น ดังนั้นจึงเข้าใจว่าตนเองควรจะยืนอยู่ฝ่ายไหน
หลังจากนั้น บุรุษเผ่ามารหายไปในความมืดมิด
แส้ยาวในมือของหญิงสาวผู้นั้น ค่อยๆ เรียกสายลมสายฝนที่เต็มท้องฟ้าอย่างไร้เสียง
เมื่อแรกเริ่มเขาคิดว่าตนเองเดิมทีไม่มีความสามารถที่จะช่วยหญิงสาวผู้นั้น เพราะว่าตนเองแม้แต่การชำระล้างกระดูกก็ไม่สำเร็จ แต่หญิงสาวผู้นั้นกับบุรุษเผ่ามารชัดเจนว่าล้วนแต่เป็นคนที่เก่งกาจ
เขายืนอยู่ในมุมของขอบหน้าต่าง แอบมองการต่อสู้ ให้กำลังใจหญิงสาวผู้นั้น ไม่ได้เปล่งเสียงใดๆ เพราะว่าเขาไม่อยากเป็นสาเหตุการเปลี่ยนแปลงของการต่อสู้ครานี้ ไม่อยากทำให้การปรากฏตัวของเขา เบี่ยงเบนความสนใจของหญิงสาว
เผ่ามารคงไม่ได้ใส่ใจความเป็นความตายของมนุษย์ธรรมดา แต่หญิงสาวผู้นั้นคงไม่ได้เป็นเช่นนั้น
แม้เป็นความละเอียดเช่นนี้ เขาก็จะไม่ผิดพลาด เขาเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบคนหนึ่ง
แต่ในเวลาต่อมา เขาพลันพบกับความตกตะลึง คล้ายกับว่าตนเองสามารถเปลี่ยนแปลงการต่อสู้ครานี้ได้จริงๆ
แส้ยาวที่หญิงสาวผู้นั้นถืออยู่ชัดเจนว่าไม่ใช่ของธรรมดา แต่เมื่อใช้กลับไม่ใช่วิชาแส้ แต่คือวิชาเพลงกระบี่
เพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
อยู่ในวัดเก่าที่ซีหนิง เฉินฉางเซิงเคยอ่านเพลงดาบชุดนี้มาแล้ว เขาจดจำได้อย่างชัดเจน บันทึกอยู่ในคัมภีร์อวี้หัวม้วนที่สี่
แน่นอน วิชาเพลงกระบี่เหล่านั้นเป็นรูปแบบข้อโต้เถียงที่มีอยู่ในบรรดานักพรตเต๋าผู้มีสติปัญญา จนกระทั่งมาถึงไม่กี่วันมานี้ เขาพบตำราที่สอดคล้องกันในหอตำรา ถึงจะเข้าใจว่าแต่ไหนแต่ไรมาประโยคเหล่านั้นคือวิธีเคลื่อนไหวพลังปราณแท้รวมทั้งวิธีการเรียกชื่อที่ยอดเยี่ยม
เพลงดาบชุดนี้ เขาสามารถท่องจากข้างหลังมาข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว บวกกับไม่กี่วันที่ได้ศึกษาใหม่อีกครา จึงสามารถมองออกว่าหญิงสาวกำลังเคลื่อนไหวด้วยแส้ที่ซ่อนเร้นเพลงกระบี่ มีเพียงลมฝนแห่งเขาจงซานที่โปรยลงมาเท่านั้นที่ไม่ก่อให้เกิดความหนาวเหน็บ แต่เห็นชัดว่าวิธีการเคลื่อนพลังปราณแท้ของนางมีปัญหาบางอย่าง มิเช่นนั้นคงราบรื่นสละสลวย
ใช่แล้ว ในร่างกายของเขาไม่มีพลังปราณแท้สักหยด แต่เขาได้ศึกษาวิธีการขับเคลื่อนพลังปราณแท้เรียบร้อยแล้ว
สองสามวันนี้นำความรู้การบำเพ็ญเพียรในสมองมาเปรียบเทียบความแตกต่างอยู่ในหอตำรา เขาลองเดินทะลวงขีดจำกัดของเส้นพลังปราณเพื่อมาขับเคลื่อนพลังปราณแท้ เพราะว่าทำมาแล้วหลากหลายวิธีจึงพบว่า
เส้นพลังลมปราณเก้าขั้นของเขาไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้
ถ้าหากเขาปรารถนาจะบำเพ็ญเพียร ก็จะต้องหาวิธีใหม่ทั้งหมด
เขาไม่รู้ว่าวิธีการนี้จะใช้ได้หรือไม่ สามารถที่จะควบคุมเพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซานได้หรือไม่ เพราะว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีพลังปราณแท้ แต่เวลานั้นหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นบาดเจ็บทั่วกาย มองแล้วก็คงจะต้องเสียชีวิต เขาคงจะต้องเดิมพันสักตาหนึ่ง หวังว่าจะสามารถช่วยฝ่ายตรงข้ามได้
ก็คือประโยคนั้น
‘สะท้อนดวงดาว พลังปราณตามปรารถนา ข้อมือขึ้นสู่ไหล่ รวบรวมลมฝน’
โชคดีก็คือ เมื่อหญิงสาวแสดงเพลงกระบี่ลมฝนจงซานได้พบกับปัญหาการขับเคลื่อนปราณแท้ คล้ายกับสภาวะของเขาอย่างยิ่ง
โชคดียิ่งกว่านั้นก็คือ นางไม่รู้ว่าเฉินฉางเซิงเป็นใคร กลับฟังความคิดของเขาจากจิตใต้สำนึก
ความโชคดีที่แท้จริงก็คือ เฉินฉางเซิงคาดการณ์เช่นนั้น ทว่ากลับประสบความสำเร็จกับร่างกายของนาง
กระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน ในที่สุดก็ได้แสดงอานุภาพที่แท้จริงอย่างเต็มที่
“แต่ว่าเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่ไหน”
ริมทะเลสาบ บุรุษเผ่ามารที่มีโลหิตท่วมกายจ้องเขม็งมาที่เฉินฉางเซิง เอ่ยด้วยความโกรธแค้นและผิดหวังห่อเหี่ยว
แส้วิรุณโปรยอานุภาพน่าตกตะลึง โดยเฉพาะหลังจากหญิงสาวได้รับการชี้แนะจากเฉินฉางเซิง หลังจากสามารถแสดงออกถึงพลังแท้จริงของกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซานได้ เช่นนั้นเพียงแค่สามารถหาตำแหน่งผู้แกร่งกล้าเผ่ามารพบ ก็สามารถทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
ปัญหาก็คือ เพราะเหตุใดเพียงแค่ประโยคเดียวเฉินฉางเซิงสามารถทำลายการเคลื่อนไหวของเขาได้
“หิมะเหนือ ก้าวดอกเหมย สามพันกว่าทิศทาง เหล่านี้ล้วนแต่ต้องท่องจำ”
เฉินฉางเซิงเดินไปข้างๆ หญิงสาวผู้นั้น ตั้งกระบี่กับหน้าอก มองไปยังผู้แกร่งกล้าเผ่ามารที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าระมัดระวัง กลับเอื้อนเอ่ยวาจาตามสบาย “เมื่อก่อนข้าไม่รู้ว่านี่คือย่างก้าวหยั่งเทวา แต่ข้าเคยท่องจำ”
ใช่แล้ว นี่เป็นวิชาที่ลึกลับของเผ่ามาร
ย่างก้าวหยั่งเทวา
อาศัยวิชาย่างก้าวชนิดนี้ สามารถไปมาได้อย่างคล่องแคล่ว สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือ สามารถหยิบยืมความลับของลมหิมะที่ซ่อนอยู่ในกระบวนท่า อำพรางตำแหน่งของตนเอง
ถึงแม้จะอยู่ในเผ่ามาร กระบวนท่านี้ก็เป็นความลับไม่เผยแพร่
แต่เมื่อเฉินฉางเซิงยังเยาว์วัย ล้วนแต่ท่องจำสามพันกว่าทิศทางและการเรียงลำดับได้จนหมด
เวลานั้น เขาคิดว่าตนเองได้อ่านนิยายเกี่ยวกับการศึกษาเล่มหนึ่งชื่อว่า ‘บันทึกควันลุ่มหลงจิงหัว’ จนกระทั่งแปดวันก่อน เขาได้อ่านสิ่งที่คนรุ่นก่อนของนิกายหลวงได้บันทึกเกี่ยวกับการต่อสู้กับเผ่ามาร นำทั้งสองมาเปรียบเทียบกัน ถึงจะเข้าใจว่านิยายเล่มนั้น ที่จริงแล้วคือตำราเก็บรวบรวมวิชา
“ดังนั้นเจ้ากำลังโกหก เจ้าไม่ใช่คนโม๋เหอ เจ้ามิได้แซ่โม๋เหอ”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปยังบุรุษหนุ่มเผ่ามารกล่าวออกมาด้วยความเคร่งขรึม “เจ้าคือเผ่าเยียซื่อ แซ่ของเจ้าคือเยียซื่อ”
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารผู้นั้นตะลึงงัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดไม่น่าดูยิ่งขึ้น
เขาไม่ได้คิดเรื่องราวมากมาย
เดิมทีเขาคิดว่าหนุ่มน้อยที่อยู่ในหอตำรา ไม่ได้ก่อให้เกิดผลกระทบใดๆ กับแผนการในค่ำคืนนี้ เพราะว่าหนุ่มน้อยผู้นั้นชำระล้างกระดูกยังไม่สำเร็จ คิดไม่ถึง หนุ่มน้อยคนนั้นเกือบจะทำลายแผนการของท่านกุนซือได้
สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ เหมือนหนุ่มน้อยจะใส่ใจในคำโกหกที่ไม่ได้เกี่ยวกับการต่อสู้ของตนมากกว่า
ทำให้เขากลัดกลุ้ม อึดอัดอย่างยิ่ง
หลังจากนั้น เขาเริ่มรู้สึกเศร้าสลดขึ้นมา กล่าวพึมพำออกไป “ท่านกุนซือแท้จริงแล้วมีสติปัญญาที่มิมีผู้ใดเปรียบ เขาคาดคะเนว่าข้าไม่อยากเสียชีวิต อยากจะใช้ศาสตราศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองตนเองหนีออกไป...ด้วยเหตุนี้ เขาวางแผนให้เจ้าคนประหลาดผู้นี้ปรากฏตัวออกมา”


ตอนที่ 29 หนึ่งประโยคปลุกลมฝน
แสงดาวส่องประกายจากท้องฟ้ายามราตรี ผ่านทะลุสิ่งปิดกั้นไร้รูปร่าง ก่อเกิดเป็นแสงหักเหที่แปลกประหลาด ส่องกระทบลงบนใบหน้าของบุรุษเผ่ามารวัยกลางคน ราวกับว่าสีหน้าของเขาซีดขาวขึ้นมาอีก มองแล้วราวกับหิมะที่ไม่ละลายทางทิศเหนือ
ลั่วลั่วยกมือขึ้นมา เช็ดโลหิตออกจากริมฝีปาก จ้องมองเขาแล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าอยากจะลักพาตัวหรืออยากสังหารข้า"
บุรุษเผ่ามารกล่าวด้วยความสงบ "ลักพาตัวท่าน ข้าไม่มีวิธีที่จะออกจากจิงตูได้ ดังนั้นขออภัย ข้าคงทำได้แค่สังหารท่านเสียทีนี้"
ลั่วลั่วจ้องเขม็งทันใดนั้นก็สามารถมองเห็นเขามารทั้งสองเขาอยู่ระหว่างเส้นผม เอ่ยถาม "ดูเหมือน เจ้ารอข้ามาเป็นเวลานานแล้ว"
บุรุษเผ่ามารก้มกายลงเล็กน้อย กล่าวว่า "เริ่มจากวันที่ฝ่าบาทจากดินแดนมา จะกล่าวให้ชัดเจนก็คือ ตั้งแต่วันที่ฝ่าบาทข้ามผ่านแม่น้ำที่มีกลิ่นคาวโลหิต ข้าก็เฝ้ารอมาตลอด รอคอยวันนี้มาถึง"
ลั่วลั่วกล่าวว่า "อย่างนั้นก็รอมานานจริงๆ"
"ข้าจากบ้านเกิดมาเป็นระยะเวลาหลายปี ติดตามตั้งแต่ท่านเริ่มการเดินทางครั้งนี้มาเป็นระยะเวลาปีกว่าแล้ว อยู่ที่จิงตูแอบซ่อนราวกับหนูมาเป็นระยะเวลาครึ่งค่อนปี หากจะกล่าวถึงการดำเนินชีวิตก็คือเฝ้ามองท่านยามค่ำคืนอย่างเงียบๆ ไร้รสชาติและอันตรายอย่างยิ่ง"
บุรุษเผ่ามารบรรยายช่วงชีวิตสองสามปีที่ผ่านมาของตนเอง ไม่สนใจ ในความเป็นจริงเหี้ยมโหดอย่างยิ่ง จนกระทั่งสามารถกล่าวได้ว่าเศร้าสลดและเร้าใจ
หลบซ่อนอยู่ในเมืองซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุดของมนุษย์มาเป็นเวลายาวนาน
เขาจำเป็นต้องทุ่มเทสิ่งของที่ต้องแลกเปลี่ยนอย่างยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิตวิญญาณ
เขานิ่งเงียบชั่วครู่ หมุนกายจ้องมองไปยังทะเลสาบทางทิศเหนือที่ไกลโพ้น กล่าวออกมาจากใจ "ข้าคิดถึงลมหิมะที่บ้านเกิด ยิ่งคิดถึงภรรยาและลูกสาว ขอบคุณฝ่าบาทที่กรุณาให้โอกาสข้าทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ในค่ำคืนนี้สำเร็จ"
หลังจากฟังสองประโยคนี้จบแล้ว ในใจของลั่วลั่วก่อเกิดความเสียใจเล็กน้อย
นางคิดไม่ถึง เผ่ามารเฝ้าจ้องโอกาสกับตนมาตลอด นึกไม่ถึงว่าจะจากบ้านเกิดติดตามมาถึงจิงตูมาโดยตลอด วางแผนล้ำลึกยาวไกล ใช้จิตใจลุ่มลึกจนถึงระดับนี้ โอกาสชั่วพริบตาที่ถูกเผ่ามารจับได้ จะต้องไม่ปรากฏเหตุการณ์คาดไม่ถึงใดๆ เป็นแน่
สิ่งที่นางเสียใจก็คือ โอกาสนี้ตนเองเป็นผู้เสนอให้เผ่ามาร ถ้าหากไม่ใช่เพราะนางใช้กลอุบายจนหลุดพ้นจากผู้อารักขาของเผ่านางเพื่อตามหาคนผู้นั้น บุรุษเผ่ามารที่อยู่ตรงหน้า อาจจะทำได้เพียงแค่หลบซ่อนตัวต่อไป พลังชีวิตค่อยๆ หมดไปอยู่ในโลกมนุษย์ จนกระทั่งแก่เฒ่า
นางจ้องไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน มองไปยังแสงสะท้อนที่ชัดเจนของดวงดาวเหล่านั้น รู้ว่าของวิเศษชิ้นนั้นสามารถตัดขาดโลกด้านในกับโลกด้านนอกทั้งสองออกจากกันได้โดยสมบูรณ์ แม้ว่าคนของนางอยู่ที่กำแพงด้านนั้นของสำนักฝึกหลวง แต่ก็คงไม่สามารถได้ยินเสียงร้องของนางเป็นแน่
เวลานี้สถานที่นี้ ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยตนได้ นอกจากตนเอง
ลั่วลั่วแน่ใจในสถานการณ์ของตนเอง แต่กลับสงบนิ่ง มองไปยังบุรุษเผ่ามารผู้นั้น ที่มีรูปร่างหน้าตาอ่อนเยาว์ จิตใจแน่วแน่ที่ต้องการจะตอบโต้พลันเข้ามาแทนที่ "ขั้นทะลวงนรกแกร่งกล้ายิ่งนัก แต่ก็ยังไม่แข็งแกร่งพอ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีคุณสมบัติที่จะสังหารข้าได้"
"ในจิงตู อุปสรรคมีมากมาย มนุษย์ที่แกร่งกล้าที่นี่ก็มีมากมาย ถ้าหากข้าแข็งแกร่งเกินไป ข้าสามารถก่อกวนผู้ยิ่งใหญ่ระดับแม่นางม่ออวี่ได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อพระราชวังต้าโจวส่งผู้เก่งกาจมาเพียงไม่กี่คน ข้าก็เสียชีวิตแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถแข็งแกร่งได้"
บุรุษเผ่ามารจ้องมองไปยังนางกล่าวว่า "วิทยายุทธ์ของข้าชำนาญในการอำพรางตัว ถึงแม้จะไม่ได้แข็งแกร่งเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอ เหมาะแก่การสังหารฝ่าบาทพอดี ดังนั้นข้าจึงเหมาะสมที่สุด ดังนั้นผู้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าท่านวันนี้จึงเป็นข้า มิใช่ผู้อื่น"
ลั่วลั่วกล่าวว่า "ข้าต้องการรู้ชื่อของเจ้า"
นางกล่าวประโยคนี้สงบนิ่งอย่างยิ่ง ตนเองมีความรู้สึกอย่างที่ผู้สูงส่งมีต่อผู้ด้อยกว่าชนิดหนึ่ง
"ข้านามว่าโม๋เหอ" บุรุษเผ่ามารกล่าวตอบอย่างเชื่อฟัง
ลั่วลั่วกล่าวว่า "โม๋เหอเป็นแซ่ มิใช่ชื่อ"
บุรุษเผ่ามารยิ้มน้อยๆ ใบหน้าซีดเซียวราวกระดาษขาวพลันย่นขึ้น ดูน่าเกรงกลัวเล็กน้อย "ฝ่าบาท ประวิงเวลาก็ไม่ได้มีความหมาย"
ลั่วลั่วหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะไพเราะอย่างยิ่ง พัดตามสายลมยามค่ำคืนไปยังสถานที่ห่างไกล ถ้าหากไม่มีสิ่งกีดกั้น อย่างน้อยผู้คนที่อยู่กำแพงด้านนั้นคงจะได้ยินอย่างชัดเจน แต่บุรุษเผ่ามารผู้นั้นมิได้มีความคิดที่จะหยุดยั้ง
"ข้าคิดว่าเจ้าไม่ใส่ใจที่ข้าประวิงเวลา" นางจึงไม่ลองอีก กล่าวอย่างจริงจังออกไป
บุรุษเผ่ามารกล่าวว่า "หากสังหารฝ่าบาท ทำให้ข้าหลบหนีออกจากจิงตูได้อย่างยากยิ่งเป็นแน่ อย่างนั้นเวลานี้ อาจจะเป็นเวลาร้อยกว่าปีสุดท้ายของชีวิตข้า สามารถพูดคุยกับฝ่าบาทผู้มีสายเลือดสูงศักดิ์เช่นนี้ คิดดูแล้ววิญญาณของข้าคงจะพักผ่อนได้ง่ายดายยิ่งขึ้น"
ลั่วลั่วเบิกดวงตากลมโตเขม็ง กะพริบขนตาน้อยๆ เอ่ยถามด้วยความแปลกประหลาดใจ "เจ้าไม่กังวลว่าจะถูกมนุษย์พบหรือ"
บุรุษเผ่ามารชี้ไปยังสิ่งของราวกับแท่งเหล็กที่อยู่บนสนามหญ้าด้านหน้าตน
"ที่นี่ใกล้กับพระราชวังอย่างยิ่ง" นางกล่าวเตือนด้วยความหวังดี
บุรุษเผ่ามารกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก "ข้าเชื่อว่า แม้แต่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์กำลังจ้องมองมาที่นี่ ก็ไม่สามารถค้นพบว่าพวกเรากำลังทำสิ่งใด"
"ดีล่ะ ข้าก็มั่นใจอย่างยิ่งว่าจะไม่มีผู้ใดมาช่วยข้าแล้ว"
ลั่วลั่วถอนหายใจออกมา หน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างชัดเจน กลับดูน่ารักยิ่งนัก
"เช่นนั้น เจ้าแน่ใจว่าสามารถสังหารข้าได้จริงหรือ"
กล่าวประโยคนี้จบ ทันใดนั้นนัยน์ตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นสว่างไสวอย่างยิ่ง ราวกับไข่มุกสองเม็ดก็มิปาน มือข้างขวาปลดแส้หนังเส้นหนึ่งออกมาจากเอว แส้หนังเส้นนั้นยาวอย่างยิ่ง ยาวจนกองขึ้นมาอยู่ตรงข้างเท้าของนาง ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เก็บไว้ที่เอวได้อย่างไร
"นี่คือแส้วิรุณโปรยในตำนานหรือ"
บุรุษเผ่ามารราวกับว่าหดหู่ใจอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าเพราะเห็นอาวุธเทพในตำนาน หรือเพราะว่าสาเหตุอื่น
หลังจากนั้นเขาจ้องมองไปยังลั่วลั่ว กล่าวจริงจังอย่างยิ่ง "ไม่ว่ารอบตัวของท่านจะพกศาสตราวิเศษยากพบเห็นมาเท่าไหร่ ฝ่าบาท ค่ำคืนนี้ท่านก็จะต้องเสียชีวิต เพราะนี่คือการเตรียมการของใต้เท้ากุนซือ เช่นนั้นจึงไม่อาจเกิดเรื่องคาดไม่ถึงใดๆ"
ฟังประโยคนี้ มือน้อยของลั่วลั่วใช้แรงกุมด้ามแส้ จนซีดขาวเล็กน้อย
กุนซือของเผ่ามาร ในดินแดนต้าลู่ชื่อนี้เป็นหนึ่งในชื่อที่น่าหวาดกลัวที่สุด
บิดาของนางก็ให้ความสนใจกับคนผู้นี้อย่างยิ่ง
สงครามครั้งใหญ่ในปีนั้นได้สิ้นสุดลง เผ่ามารพ่ายแพ้ให้กับการร่วมมือกันทางการทหารของมนุษย์และเผ่าปีศาจอย่างย่อยยับ แต่เพราะมิได้สูญเสียเอกราช จึงยังสามารถยืนหยัดอยู่ในดินแดนทางทิศเหนืออันหนาวเหน็บได้อย่างยากลำบาก จนกระทั่งไม่กี่ปีมานี้ส่อเค้าว่าจะฟื้นคืนขึ้นมา นอกจากองค์ชายเผ่ามารผู้ไร้ความรู้สึกปกครองดินแดนเสวี่ยเหล่าได้อย่างมั่นคงแล้ว สาเหตุที่สำคัญก็คือแผนการของกุนซือเผ่ามาร ไม่ว่าจะเป็นแผนการร้ายที่คาดคิดไม่ถึง หรือว่าเบื้องหลังนโยบายเรื่องปากท้องของมวลประชาอันน่าประทับใจ ล้วนแต่มีเงาของคนผู้นั้น
ใช่แล้ว เป็นเงาของคนผู้นั้น
กุนซือของเผ่ามาร เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ไม่มีผู้ใดรู้ เพราะเหตุใดมนุษย์คนหนึ่งยินยอมที่จะหักหลังเผ่าพันธุ์ของตนเอง ทุ่มเทขายชีวิตให้เผ่ามาร แต่ทั่วดินแดนต้าลู่ล้วนทราบดี มนุษย์ผู้นี้ได้รับความยกย่องในเผ่ามารอย่างยิ่ง เพียงมองจากจุดนี้ ก็ทำให้รู้ว่าคนผู้นี้สุดท้ายแล้วเก่งกาจเพียงใด
แผนการเล่ห์กลของกุนซือเผ่ามาร แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยพ่ายแพ้ ความคิดของเขาราวกับว่าไม่มีรูรั่ว เขาเข้าใจจิตใจของมนุษย์จึงนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ อยู่เหนือคำที่เรียกว่าฝีมือระดับสุดยอดมานานแล้ว แปรเปลี่ยนเป็นมีพละกำลังที่ยากจะกล่าวถึง
หลายปีมานี้ ไม่รู้ว่าผู้คนที่มุ่งไปยังทางทิศเหนือพ่ายแพ้ให้กับแผนการสกปรกของคนผู้นี้มากี่คราแล้ว แม้กระทั่งกองกำลังใหญ่ยังไม่ได้เคลื่อนกำลังพลก็ล้มตาย คนผู้นี้นำมาซึ่งความเสียหายให้แก่เผ่ามนุษย์ ถึงขนาดที่ว่าเปรียบกับผู้มีฝีมือสูงส่งทั้งแปดของเผ่ามารความน่าหวาดกลัวรวมกันยังคงมีมากกว่า
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามนุษย์จำนวนนับไม่ถ้วน รวมทั้งนักรบของเผ่าปีศาจ ล้วนแต่เคยวางแผนค้นหากุนซือของเผ่ามารผู้นี้ หลังจากนั้นก็จะสังหารเขาอย่างเงียบๆ แต่ว่าแต่ไหนแต่ไรมาไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ นอกจากผู้แกร่งกล้าที่ใช้กระบี่ของพรรคฉางเซิง ก็ไม่มีผู้ใดหาเขาพบอีก
จนกระทั่งวันนี้ ยังคงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่ากุนซือของเผ่ามารแซ่อะไร รูปร่างลักษณะเป็นเช่นไร เป็นคนที่ไหน มีการไปมาหาสู่อย่างไร ถึงทำให้เขาเลือกที่จะทรยศเผ่ามนุษย์ เข้าร่วมเผ่ามาร ถึงขนาดมีเรื่องเล่าว่า หลังจากที่เผ่ามารพ่ายแพ้ย่อยยับในปีนั้น เดิมทีกุนซือผู้นี้ไม่ได้กลับไปดินแดนเสวี่ยเหล่ากับเผ่ามาร แต่เลือกที่จะปิดบังฐานะของตนเอง ตอนนี้ดำรงชีวิตอยู่ที่โลกมนุษย์ เขาอาจจะเป็นเพื่อนบ้านของเจ้า อาจจะเป็นอาจารย์ของเจ้า จนกระทั่งอาจจะเป็นปรมาจารย์ท่านหนึ่ง
นี่ก็คือจุดที่น่าเกรงกลัวที่สุดของกุนซือเผ่ามาร
ผู้คนเพียงรู้ว่ามักจะสวมใส่เสื้อคลุมสีดำ
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารมากมาย เมื่อเอ่ยถึงเขา ล้วนแต่เรียกด้วยความเคารพยำเกรงว่า
ท่านเสื้อคลุมสีดำผู้ยิ่งใหญ่
ลั่วลั่วจ้องมองไปยังบุรุษเผ่ามารที่สวมใส่เสื้อคลุมสีดำข้างต้นไม้ ในใจค่อยๆ สงบลง
หากนี่คือแผนการของกุนซือเผ่ามาร อย่างนั้นตนเองอาจจะรอดพ้นได้ยากยิ่ง ผู้ใดล้วนแต่ทราบดี แผนการของกุนซือเผ่ามารมองดูแล้วราวกับว่าง่ายๆ แต่ว่าแต่ไหนแต่ไรไม่มีรูรั่วใดๆ ไม่มีเหตุการณ์เหนือความคาดหมายเกิดขึ้น
บุรุษเผ่ามารที่สวมเสื้อคลุมสีดำข้างต้นไม้ผู้นั้น คงจะเป็นคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของกุนซือผู้นั้น
อาวุธที่ทำมาจากเหล็กแท่งนั้นอยู่ในสนามหญ้าด้านหน้าเขา ปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจากด้านนอกโดยตรง
นางมาถึงสำนักฝึกหลวงเพียงลำพัง
และไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นนาง
นางคงจะต้องเสียชีวิตเป็นแน่
สถานการณ์นี้ง่ายอย่างยิ่ง กล่าวอยู่บนตรรกะไม่อาจจับผิดได้
นางรู้ว่าตนเองสามารถทำได้เพียงพึ่งพลังของตนเองเพื่อที่จะมีชีวิตรอด
แต่นางรู้ยิ่งกว่าว่า กุนซือเผ่ามารในตำนานนั้น คำนวณกำลังความสามารถที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำมาเป็นแน่ เหมือนกับที่บุรุษเผ่ามารได้กล่าวก่อนหน้านี้แล้ว เขาไม่นับว่าแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้อ่อนกำลัง เหมาะแก่สามารถสังหารนางพอดี
สามารถสังหารนางได้อย่างแน่นอน
นางสามารถมองระดับกำลังที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้ามได้ เพราะว่าคือพรสวรรค์ของนาง แต่มิได้หมายความว่านางสามารถเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้
หากแบ่งตามกำลังของมนุษย์ ตอนนี้นางคือขั้นเริ่มถอดจิต พิจารณาตามอายุของนาง ระดับขั้นนี้คงจะทำให้ใต้หล้าตกตะลึง ทว่าหากต้องต่อสู้ชิงความเป็นความตายด้วยมือเปล่ากับผู้แข็งแกร่งที่เป็นผู้ใหญ่ ระดับขั้นนี้ไม่เพียงพอที่จะให้นางมีชีวิตต่อไปได้
"ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตสามารถพูดคุยมากมายกับฝ่าบาทผู้สูงศักดิ์ ข้าพึงพอใจอย่างยิ่ง"
บุรุษเผ่ามารย่างก้าวช้าๆ มุ่งมายังนาง ค่อยๆ ยกมือข้างขวาขึ้น ปลายนิ้วสามารถมองเห็นแสงสีขาวเบาบาง
นั่นคือกลุ่มแสงที่มาจากการรวมกันของปราณแท้
ลั่วลั่วรับรู้ถึงกลิ่นอายอันน่าเกรงกลัวที่แผ่กระจายออกมาจากก้อนแสง จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย
เท้าของบุรุษเผ่ามารสวมใส่รองเท้าที่ยาวขึ้นไปครึ่งน่อง ทั้งเก่าและชำรุด
ส้นรองเท้าเหยียบบนสนามหญ้า ไม่ได้หลงเหลือร่องรอยใดๆ
เวลากลางวัน ต้นหญ้าถูกตัดให้สั้นเตียน โคนที่สั้นเตียนส่งกลิ่นที่ทำให้ผู้คนมีความสุข
คล้ายกับว่าเพราะตัดต้นหญ้าจนสั้นเตียนดังนั้นจึงทำให้ต้นหญ้ามีพลังมากยิ่งขึ้น จึงต้านทานส้นรองเท้าของบุรุษเผ่ามารเอาไว้ได้
ไม่ นั่นเป็นเพียงภาพแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น
ในความเป็นจริง เมื่อบุรุษเผ่ามารกำลังเหยียบก้าวแรก ร่างกายก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเลือนราง หลังจากนั้นจึงหายไปไม่เห็น!
ดวงตาของลั่วลั่วแปรเปลี่ยนเป็นสุกสว่างยิ่งขึ้น ราวกับว่าต้องการส่องแสงท้องฟ้ายามค่ำคืนให้สว่าง
นางรู้ว่าบุรุษเผ่ามารผู้นี้สามารถหลบซ่อนบนโลกมนุษย์มาเป็นเวลาเนิ่นนาน เหมือนกันกับที่ตัวเขากล่าวไว้ วิชาอำพรางตัวของเขาดีเลิศอย่างยิ่ง แต่คิดไม่ถึงว่า ฝ่ายตรงข้ามจะสามารเลือนหายไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ท่ามกลางการต่อสู้
เวลาต่อมา บุรุษเผ่ามารปรากฏด้านหลังของนาง!
หมัดที่น่าเกรงกลัวนั้น ชกเข้าที่ด้านหลังของนาง!
พลังความสามารถของบุรุษเผ่ามารแข็งแกร่งกว่านางมาก แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ได้ออกหมัดที่แข็งแกร่งที่สุด
เขานำพลังแท้จริงทั้งหมดมารวบรวมไว้ที่ฝ่ามือ โจมตีสุดพลัง ถึงแม้ระหว่างการโจมตี มือข้างขวาของเขาจะต้องใช้การไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพียงแค่สามารถสังหารหญิงสาวผู้นี้ แม้แต่ชีวิตและวิญญาณของเขาล้วนแต่สามารถถวายให้ได้ แล้วจะใส่ใจกับมือเพียงข้างเดียวได้อย่างไร
ลั่วลั่วหมดหนทางที่จะต้านทานหมัดนั้นไว้ได้ ในความเป็นจริง แม้แต่รอยเท้าของฝ่ายตรงข้ามนางก็ไล่จับไม่ได้
แต่แส้ของนางทำได้
มือขวาของนางกุมแส้ยาวเส้นนั้น ราวกับอสรพิษวิญญาณสะบัดกาย ปลายแส้คล้ายกับลิ้นงู อยู่ในท้องฟ้ายามราตรีสะบัดกวัดแกว่งไปยังกลางอากาศ แทงเข้าไปยังลำคอทางด้านหลังของบุรุษเผ่ามาร
ในเวลาเดียวกัน นางปล่อยมือออก กระดุมเม็ดที่สามได้ร่วงหล่นบนพื้น
ท่าทางเมินเฉยบนใบหน้าที่ขาวซีดของบุรุษเผ่ามาร ไม่ได้สนใจเลยสักนิด ยังคงชกต่อไป
เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ เสียงหนึ่ง
บนลำคอของเขามีหยดโลหิตไหลออกมา
ในเวลาเดียวกัน หมัดของเขาชนเข้าที่หลังของลั่วลั่ว
เผ่ามารกำเนิดท่ามกลางหุบเขาสายลมหิมะ พลังของพวกเขาใช้เทือกเขาเป็นชื่อเรียก
หมัดของเขา ก็คือภูเขาหนึ่งลูก
ภูเขาลูกนี้ปะทะไปยังร่างกายของหญิงสาวโดยตรง
ภาพนั้นมองดูแล้วช่างโหดร้ายเหี้ยมโหด
กระดุมเม็ดนั้นร่วงหล่นบนพื้น
หมอกควันเกิดขึ้นเล็กน้อย เมื่อยังไม่กระจาย ลั่วลั่วพลันหมุนกาย เผชิญหน้ากับหมัดที่น่าเกรงกลัวนั่น
การเคลื่อนไหวร่างกายที่แปลกประหลาดอยู่ตรงหน้าของบุรุษเผ่ามารผู้นั้น กล่าวตามเหตุผล เดิมทีนางไม่มีเวลาหมุนกาย แต่ว่านางสามารถทำได้
เพราะว่านางได้ใช้กระดุมพันลี้ไว้ล่วงหน้าก่อน
กระดุมพันลี้หมดหนทางที่จะช่วยนางให้ข้ามผ่านสิ่งกีดกั้นที่ไร้รูปร่างนั้น แต่อย่างน้อยที่สุดก็สามารถช่วยให้นางหมุนกายได้
แต่หมุนกายมาจะสามารถช่วยอะไรได้เล่า
หมัดที่น่าเกรงกลัวยิ่งมายิ่งเข้าใกล้ ปลายนิ้วเต็มไปด้วยแสงของพลังยิ่งมายิ่งจะสว่างไสว
เพียงเพราะว่าฐานะที่สูงส่ง ดังนั้นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต จะต้องสิ้นชีวิตต่อหน้า
ไม่
รูปร่างหน้าตาของลั่วลั่วเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์แต่แสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยวหนักแน่น
นางร้องเสียงดังใส กำหมัดน้อยๆ ชกออกไปอย่างไม่เกรงกลัวหมัดที่มาปะทะใบหน้า
เสียงปะทะกันเสียงหนึ่งดังสนั่นหวั่นไหว!
พื้นดินแยกออกปลิวว่อน ควันละอองฟุ้งกระจาย บนสนามหญ้าปรากฏร่องรอยลึกดังใยแมงมุมนับไม่ถ้วน ป่าไม้ผืนนั้นเพิ่งจะถูกตัดเล็มเสร็จ แต่กลับลู่ไปกับลม!
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านบางเบาและอ่อนนุ่ม
ฝุ่นละอองค่อยๆ หายไป ปรากฏร่างกายของคนสองคน
บุรุษเผ่ามารผู้นั้นยืนอยู่ที่เดิม อารมณ์บนใบหน้าที่ขาวซีดซับซ้อนอย่างยิ่ง หยดโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนค่อยๆ ไหลลงมา
เสื้อคลุมสีดำของเขาฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน เผยให้เห็นร่างกายขาวซีดแข็งแรง
หมัดขวาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเลือดและเนื้อ มองเห็นกระดูกสีขาวที่น่ากลัว
อาการบาดเจ็บที่น่าหวาดกลัวที่สุดคือที่ศีรษะ
เขามารด้านซ้ายของเขา หักลงตั้งแต่โคน โลหิตสดๆ กำลังไหลทะลักออกมา
เขี้ยวแหลมที่ส่องแสงสีเหลืองอ่อนๆ ท่อนหนึ่ง ปักลึกเข้าไปบนหน้าผากของเขา สั่นเทาเล็กน้อย
หากเขี้ยวแหลมที่คมกริบนี้แทงเข้าไปลึกอีกนิด อาจจะ สังหารเขาได้แล้ว!
บุรุษเผ่ามารยื่นมือออกไปอยากจะดึงเขี้ยวแหลมอันนั้นออก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กลับไม่กล้าสัมผัส
เขาทราบดี ถ้าหากไม่ใช่เพราะกุนซือมอบศาสตราวิเศษเอาไว้ปราบปรามสนามรบนี้ อย่างนั้นเขาก็คงจะถูกหญิงสาวผู้นี้จู่โจมสังหารแล้ว
คิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวยิ่งขึ้น หวาดกลัวขึ้นมา
"นี่...ก็คืองาจักรพรรดิ"
เขาจ้องเขม็งไปยังดวงตาของลั่วลั่ว น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย เอ่ยอย่างเจ็บปวดและโกรธแค้น "สมกับตำนานเล่าขานฝ่าบาทผู้มีสิ่งของล้ำค่านับไม่ถ้วนอย่างแท้จริง นึกไม่ถึงว่าจะมีของป้องกันระดับนี้ ท้ายที่สุดแล้วข้าประเมินท่านต่ำเกินไป"
กระดุมพันลี้สามเม็ด แส้วิรุณโปรยหนึ่งเส้น ยังมีงาจักรพรรดิหนึ่งชิ้น
ไม่ว่าจะเป็นชนิดไหน หากวางไว้บนโลกใบนี้ก็จะทำให้ครอบครัวล่มจม...ไม่ ผู้แกร่งกล้าเหล่านั้นคงจะยินยอมให้ครอบครัวย่อยยับล้มตายเพื่อครอบครองของล้ำค่า
แต่สิ่งเหล่านี้ ล้วนแต่บนร่างกายของนาง ถูกนางใช้อย่างไม่เสียดาย
ถ้าหากให้บรรดาผู้แกร่งกล้าบนโลกมองเห็นภาพยามค่ำคืนนี้ คงจะตีอกชกหัวแน่นอน เสียดายอย่างหาที่สุดมิได้
แต่ว่านางไม่เป็นเช่นนั้น เพราะว่านางคือลั่วลั่ว นางใจกว้างอย่างยิ่ง อย่างนั้น นางจึงใจกว้างต่อตนเองก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งของเหล่านี้ เดิมทีก็เป็นของนาง
"ข้าจะต้องยอมรับ ฝ่าบาทท่านโต้ตอบได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ความสามารถของสายเลือดที่มีมาตั้งแต่กำเนิด แข็งแกร่งอย่างแท้จริง แต่ที่น่าเสียใจก็คือ...นี่คือแผนการที่กุนซือได้วางไว้ เขาคงจะคิดถึงสิ่งที่อยู่บนตัวท่านแล้วแน่นอน และมั่นใจว่าสิ่งของเหล่านั้นไม่เพียงพอที่จะสังหารข้า"
บุรุษเผ่ามารยื่นมือไปเช็ดโลหิตที่อยู่บนใบหน้าขาวซีด ภายใต้แสงดวงดาวที่โค้งงอเล็กน้อย มองแล้วน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง
สุดท้ายแล้วเขากล่าวว่า "ข้ายังมีชีวิตอยู่ อย่างนั้นท่านก็ตายเสียเถอะ"
สถานการณ์ของลั่วลั่วไม่ดีนัก ก่อนหน้านั้นใช้แขนเสื้อเช็ดริมฝีปากจนสะอาดสะอ้าน ตอนนี้มีโลหิตไหลออกมาอีกครา
นางจ้องมองบุรุษเผ่ามาร กระตุกแส้เบาๆ แส้เส้นยาวสะท้อนกับแสงดาว อยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมา ไม่ใช่งู แต่คือมังกร
มังกรหนึ่งตัวท่ามกลางลมฝน
แส้วิรุณโปรย อยู่ในอันดับที่สิบเจ็ดของการจัดอันดับอาวุธร้อยชนิด
บุรุษเผ่ามารหายตัวไป บริเวณรอบๆ หอตำราเกิดเสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว ด้านในมีแสงไฟลอดออกมาราวกับเรือลำเล็กในคลื่นยักษ์ เดี๋ยวมืดมิดเดี๋ยวสว่างไสว เดี๋ยวหายไปเดี๋ยวปรากฏ
ลั่วลั่วยืนนิ่ง แส้วิรุณโปรยในมือ ร่ายรำอย่างบ้าระห่ำอยู่ในสายลมยามค่ำคืนไม่หยุดหย่อน
มีฝนตกลงมาเบาบาง
บังเอิญมีกลิ่นอายที่เหน็บหนาวแผ่ออกมาจากความมืดยามราตรี จะถูกสายฝนปกคลุมกลบกลับไป
บังเอิญมีแสงที่รวดเร็วสว่างวาบออกมาจากสายลม ทันใดนั้นสายลมกลับเพิ่มความรุนแรง ก่อตัวเป็นสิ่งกีดขวาง
แส้วิรุณโปรย สามารถดึงดูดสายฝนสายลมจากทุกทิศทุกทาง เป็นอาวุธที่ดีที่สุดในการใช้ปกป้องร่างกาย
เมื่อนางออกจากบ้านเกิด นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดถึงเลือกแส้วิรุณโปรยเป็นอาวุธ
แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่ง บรรลุเพียงขั้นเริ่มถอดจิต ห่างกับบุรุษเผ่ามารไกลยิ่งนัก
หากนางใช้งาจักรพรรดิโจมตีฝ่ายตรงข้ามไม่สำเร็จ บุรุษเผ่ามารคงสามารถอาศัยพลังปราณอันทรงพลังต่อต้านอานุภาพของแส้วิรุณโปรยได้โดยตรงและใช้กำลังปะทะสังหารนางได้ แต่ตอนนี้สถานการณ์ก็ไม่ได้ดี
วิทยายุทธ์ของบุรุษเผ่ามารแปลกประหลาดพิสดาร โคจรเป็นวงที่ยากจะเข้าใจ เดินเหินตามสบายใจอยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืน
แส้ของนางสามารถขับเคลื่อนลมฝนทั่วสารทิศ นำมาปกป้องตนเองอย่างแน่นหนา กลับไม่มีหนทางที่จะไล่จับฝ่ายตรงข้ามได้ เป็นธรรมดาที่จะหมดหนทางโจมตี
ไม่สามารถโจมตีได้นาน ปกป้องอย่างไรจึงจะสามารถไปได้อย่างต่อเนื่อง
แส้วิรุณโปรยถึงแม้จะมีจิตวิญญาณ แต่สุดท้ายก็ต้องใช้พลังจิตของนางในการควบคุม ลมฝนก่อเกิดอีกระลอกหนึ่ง พลังปราณที่ใช้ค่อยๆ หมดลง
ลมหายใจของนางแปรเปลี่ยนยิ่งมายิ่งถี่ขึ้น ไม่รู้ว่าสามารถประคองของวิเศษที่แปลกประหลาดไว้ไม่ให้เกิดสิ่งใดได้หรือไม่ ประคองจนให้คนของนางคนของนางรีบมาถึง
นางยังคงเยือกเย็นเด็ดเดี่ยวยืนหยัดต่อไปมากกว่าผู้คนที่อายุเท่ากัน กำลังรอคอย
นางเฝ้ารอเวลาเพียงชั่วพริบตาให้ฝ่ายตรงข้ามปรากฏกายออกมาอย่างแท้จริง
นางใช้ของวิเศษที่ติดตัวมาหมดแล้ว แต่ยังคงไม่สามารถหลุดออกมาจากสถานการณ์นี้ได้ แต่ว่านางยังมีแส้ สิ่งสำคัญยิ่งกว่าก็คือ นางยังปกปิดฝีมือเอาไว้
มีแต่นางที่ล่วงรู้ ถึงแม้สิ่งที่นางกุมไว้ในมือคือแส้วิรุณโปรย แต่เวลาใช้กลับใช้วิชาเพลงกระบี่
วิชาเพลงกระบี่ชุดนั้นก็มีลมฝนสองคำนี้
กระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
จุดที่น่าเกรงกลัวที่สุดของเพลงกระบี่ชุดนี้ ก็คือสามารถรวบรวมลมฝนทั่วทั้งท้องฟ้าให้เป็นหนึ่ง โจมตีจุดอ่อนแอที่สุดของฝ่ายตรงข้าม
บุรุษเผ่ามารผู้นั้นร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สามารถกลับไปแข็งแรงเหมือนก่อนหน้าได้ นางเชื่อว่าหากให้โอกาสตนเองอีกสักครา รับรองว่าสามารถสังหารฝ่ายตรงข้ามได้
ปัญหาอยู่ตรงนี้ หลังจากบุรุษเผ่ามาได้รับบาดเจ็บ ถึงแม้จะโกรธแค้น แต่กลับยังคงมีสติสัมปชัญญะ แสดงออกถึงความอดทน คงจะไม่ฉวยโอกาสได้เหมือนคราวก่อน อาศัยวิทยายุทธ์ที่แปลกประหลาด เคลื่อนตัวอยู่ด้านนอกลมฝน ไม่ให้โอกาสนางลงมือเลย
ลั่วลั่ว พลันรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม
วิทยายุทธ์ของผู้แกร่งกล้าเผ่ามารแต่ไหนแต่ไรมาต่างลึกลับ ควบคุมมิได้ก็ไม่เป็นไร แต่หากนางสามารถเรียนเคล็ดลับของวิชากระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซานได้สำเร็จทั้งหมด ถ้าหากสามารถเข้าใจสัจธรรมการเรียกลมฝนทั่วสารทิศ คงจะไม่เป็นฝ่ายถูกกระทำเช่นตอนนี้
เพราะเหตุใดอาจารย์ของสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา ล้วนแต่ไม่รู้ว่าจะสอนตนอย่างไร ถ้าหากตนเองสามารถหาคนผู้นั้นในค่ำคืนนั้นพบ เขาคงจะสามารถสอนนางได้หรือไม่ ใช่แล้ว ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าตามหาเจ้าหนุ่มคนนั้น ตนเองคงไม่พบกับการลอบสังหารเช่นนี้ เหตุใดถึงน่าเวทนาเช่นนี้
ใช่แล้ว ทั้งหมดล้วนแต่ต้องโทษเจ้าคนผู้นั้น
ลั่วลั่วไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างยิ่ง ดังนั้นนางไม่อยากใจกว้างแล้ว นางตัดสินใจถ้าหากภายหลังสามารถหาคนนั้นพบ ตนเองจะไม่มอบของกำนัลมากมายให้เขา...อาจจะ นำของกำนัลแบ่งเป็นครึ่งหนึ่ง
คิดเรื่องนี้อยู่ การสู้รบยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่อง
อันตรายกำลังย่างกายเข้ามาใกล้
บนลำคอของนางมีบาดแผลออกมามากขึ้น ก่อนหน้านั้นบุรุษเผ่ามารค้นพบรูรั่วของแส้วิรุณโปรย นำมาซึ่งการโจมตีที่เกือบจะถึงชีวิต
ลั่วลั่วไม่เพียงแค่ไม่ได้รับความเป็นธรรม เริ่มเศร้าโศกเสียใจขึ้นมา
นางไม่อยากจะเสียชีวิต
ตั้งแต่ต้นจนจบนางคิดว่าการมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุด เป็นเรื่องที่งดงามที่สุด เจ้าดู เมฆบนฟ้างดงามอย่างยิ่ง เมฆของเมืองจิงตูช่างสวยงาม บางคราเหมือนกับเส้นผมของหญิงสาวที่เดินตามถนน เมฆของบ้านเกิดก็สวยงาม บางคราก็เหมือนกับใบหน้าหนุ่มน้อยของกลุ่มโจรที่ขี่ม้าออกปล้น
ถึงแม้จะต้องตาย นางก็ไม่ต้องการถูกสังหารที่จิงตู
เพราะเช่นนั้นจะทำให้ผู้คนจำนวนมากมายเสียชีวิตโดยที่ไม่มีโทษ ดังเช่นหญิงสาวที่อยู่บนถนน ดังเช่นโจรขี่ม้าหนุ่มน้อย
โลหิตบนร่างกายของลั่วลั่วยิ่งมายิ่งไหลมากขึ้น
แส้วิรุณโปรยก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นไม่มีแรงขึ้นมา
บุรุษเผ่ามารยังคงหลบซ่อนอยู่ในความมืดยามราตรี ไม่รู้อยู่แห่งใด
นางเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง หลังจากนั้นรู้สึกง่วงนิดหน่อย
แส้วิรุณโปรยนี้ไร้เสียงไร้ลมหายใจอยู่ในความมืดยามราตรี สายลมสายฝนโปรยพัดลงมาก็ไม่มีเสียง บุรุษเผ่ามารผู้นั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ เกิดขึ้น
ทั่วทั้งผืนของสำนักฝึกหลวงเงียบเชียบ เหมาะแก่การนอนหลับอย่างยิ่ง
นอกจากนางฝึกบำเพ็ญเพียร เที่ยวเล่น เรื่องที่ชื่นชอบที่สุดก็คือการนอนหลับ
นางรู้ว่าตอนนี้ไม่สามารถนอนหลับได้ แต่ว่าง่วงอย่างยิ่ง
ตอนนี้ มีเสียงหนึ่งได้ทำลายความเงียบ
สำนักฝึกหลวงที่ตกอยู่ในความมืดยามราตรีได้ตื่นขึ้นมา
ลั่วลั่วก็ตื่นขึ้นมา
"สะท้อนดวงดาว พลังปราณตามปรารถนา ข้อมือขึ้นสู่ไหล่ รวบรวมลมฝน"
ลั่วลั่วไม่รู้ว่าผู้ใดเอ่ย
แต่นางรู้ว่านี่คือเนื้อหาเพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
ใต้จิตสำนึกให้นางกุมแส้หมุนข้อมือ เข่าข้างซ้ายงอเล็กน้อย พลังปราณขึ้นสู่ด้านบน ไม่ใส่ใจว่าวิชากระบี่จะเอ่ยถึงพลังลมปราณเหล่านั้น ทำตามที่ร่างกายเคลื่อนไหว ก้าวผ่านอวัยวะภายในโดยตรง มาถึงระหว่างหน้าอก หลังจากนั้นนางรู้สึกว่ามือที่จับด้ามแส้ร้อนขึ้นมา
ต่อมาล่ะ
นางคิดด้วยความผิดหวังห่อเหี่ยว
ความมืดยามราตรียังคงดำมืด
เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครา
"โต้วเจิ่น ขุยหลิ่ว"
คำทั้งสองฟังแล้วรู้สึกแปลกประหลาด
แต่หากแยกออกมา ผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ล้วนแต่รู้ดีว่านี่คือสิ่งใด
โต้วเจิ่น คือดาวสองดวงที่แยกกันอยู่ทางตะวันออกและตะวันตก
ขุยหลิ่ว คือดาวสองดวงที่แยกกันอยู่ทางทิศใต้และทิศเหนือ
ระยะเวลาหมื่นปีพันปีดวงดาวยังคงไม่เคลื่อนไหวคงที่เช่นนี้ตลอดไป โดยเฉพาะดวงดาวที่มีชื่อเสียงเหล่านั้น บรรดาผู้คนบนโลกตั้งแต่คนชราไปจนถึงเยาว์วัย ล้วนจดจำตำแหน่งของพวกมันได้อย่างชัดเจน
ลั่วลั่วตะลึงงัน ไม่เข้าใจความหมายของสิ่งนี้ นี่คือทิศทางไหน
หรือว่าจะต้องแทงออกไปยังตำแหน่งของดาวโต้วบนท้องฟ้า หลังจากนั้นดาวเจิ่น
ทันใดนั้น นางตื่นจากภวังค์
ระหว่างโต้วเจิ่น สามารถวาดได้หนึ่งเส้น
ระหว่างขุยหลิ่ว ก็สามารถวาดได้หนึ่งเส้น
จุดที่ทั้งสองเส้นมาบรรจบกัน ก็คือจุดหนึ่งเดียวในท้องฟ้ายามราตรี
ลั่วลั่วเบิกตากลมโต มองไปยังทิศทางนั้น
แส้วิรุณโปรยในมือของนาง เตรียมตัวที่จะแทงไปยังทิศทางของจุดนั้นในท้องฟ้าอยู่ก่อนแล้ว
แส้วิรุณโปรยรวบรวมลมฝนนับร้อยเป็นเส้นเดียว แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่หนึ่งเล่ม
กระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
ในสำนักฝึกหลวง ลมฝนสงบอย่างรวดเร็ว ความปรารถนาของกระบี่กลับยิ่งใหญ่
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังออกมา
มีโลหิตสดๆ ไหลพุ่งออกมาราวกับความมืดยามราตรี
เวลาเดียวกันก็มีเสียงดังขึ้นมา เป็นเสียงร้องที่เจ็บปวดแฝงไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้นของบุรุษเผ่ามารผู้นั้น


ตอนที่ 34 คารวะอาจารย์ (ตอนปลาย)
นับตั้งแต่อาจารย์เก็บเขามาจากริมแม่น้ำเล็กๆ ประโยคที่เฉินฉางเซิงได้ยินบ่อยที่สุดก็คือ
โชคชะตาของเจ้าไม่ดี
โดยเฉพาะอย่างยิ่งคืนอายุสิบปีหลังจากที่ร่างกายของเขาส่งกลิ่นหอมแปลกๆ ออกมา ประโยคนั้นก็เป็นการอธิบายได้เป็นอย่างดี อยู่ในใจของเขาตั้งแต่ต้นจนจบ
ถ้าหากอยากเปลี่ยนแปลงโชคชะตาที่ไม่ดี มีเพียงแค่สองวิธี วิธีแรกคือต้องฝึกบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นอำพรางเทพ ไม่ดำรงอยู่ในวัฏจักรชีวิต
แต่ว่าขั้นอำพรางเทพมีอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น
แม้แต่โจวตู๋ฟูผู้ที่ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ได้ผู้นั้นอยู่ขั้นอำพรางเทพหรือไม่ ล้วนยังเป็นข้อสงสัย
วิธีที่สองก็คือพลิกฟ้าเปลี่ยนโชคชะตา ในตำนาน เวลาเดียวกันอาจารย์ก็เคยบอกเขาแล้ว ตั้งแต่เริ่มราชวงศ์ต้าโจว มีเพียงสามครั้งที่พลิกฟ้าเปลี่ยนโชคชะตาสำเร็จ บุคคลทั้งสามล้วนแต่เป็นผู้มีพรสวรรค์ที่มีอยู่เพียงน้อยนิดบนโลกใบนี้ และก็เป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่มีผู้ใดต่อกรได้ เขาเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาที่ตัวเล็กนิดเดียว แล้วจะทำได้อย่างไร
ถ้าหากว่าทำไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็เป็นเรื่องที่จะต้องทำให้ได้ ดังนั้นจะต้องเข้าร่วมการสอบใหญ่ เขาจะต้องสอบได้อันดับแรก เช่นนี้ถึงจะมีโอกาสเข้าไปในหอหลิงเยียนที่ห้ามมิให้ผู้ใดเข้า ไปดูรูปวาดของพวกเขา ดูว่าพวกเขาได้ทิ้งสิ่งใดไว้บ้าง
รูปภาพของขุนนางผู้ที่ทำคุณูปการทั้งยี่สิบสี่ท่านได้ถวายให้หอหลิงเยียนในระหว่างปีไท่จง หลังจากนั้นก็มีรูปเหมือนของขุนนางที่ทำคุณูปการท่านอื่นไว้ที่สถานที่แห่งนี้มาเรื่อยๆ แต่สิ่งที่สำคัญจริงๆ ก็คือยี่สิบสี่รูปแรก ในยี่สิบสี่รูปอาจจะซ่อนหลักฐานและเบาะแสความสำเร็จในการพลิกฟ้าเปลี่ยนโชคชะตาของราชวงศ์ต้าโจว
เฉินฉางเซิงตื่นจากภวังค์ ดึงสายตาจากพระราชวังกลับมาที่ในลาน หันกลับมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นผู้นั้น
เขาชื่นชอบเด็กสาวผู้นี้อย่างยิ่ง แต่ว่าไม่สามารถรับนางเป็นศิษย์ได้ หญิงสาวพักอยู่ที่สวนร้อยหญ้า คืนก่อนถูกเผ่ามารลักลอบสังหาร ฐานะคงจะไม่ธรรมดา มากสุดก็อาจจะเป็นลูกหลานของเชื้อพระวงศ์ที่ถูกจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เนรเทศออกนอกเมือง จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จึงรับกลับมาอย่างลับๆ อีกครั้ง บุคคลเช่นนี้ใครจะสามารถยั่วยุให้เกิดเรื่องได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่อยากแนะนำสิ่งที่ผิดพลาด
“ข้าจะไปล้างหน้าล้างตา หลังจากนั้นจะพักผ่อนเสียหน่อย เจ้ากลับบ้านไปก่อนเถอะ ไม่ต้องตามข้ามาแล้ว”
เมื่อเฉินฉางเซิงเอ่ย เขาตั้งใจทำให้น้ำเสียงกับอารมณ์ที่แสดงออกมาเย็นชายิ่งขึ้น ไม่รอให้หญิงสาวปฏิเสธจึงออกจากหอตำราไป
เขาเพียงคาดหวังให้หญิงสาวรู้ว่าเป็นเรื่องที่ยากแล้วถอยกลับไปเอง เมื่อยามค่ำคืนมาถึง เขากลับไปหอตำรา เห็นว่าหญิงสาวไม่อยู่จึงรู้สึกผ่อนคลายลงมา เริ่มดึงดูดแสงดวงดาวชำระล้างร่างกายต่อไป ในสภาวะที่ครุ่นคิดอย่างหนักไม่รู้สึกว่าเวลายามเช้าตรู่ได้มาเยือน เวลาหนึ่งค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป
แสงดวงดาวที่สว่างไสวทั้งหมดทั้งมวลเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายของเขา เขายังคงไม่รู้ถึงสิ่งนี้ รู้เพียงแค่ว่าผิวหนัง เส้นขน และเส้นผมยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น การชำระล้างกระดูกไม่มีสิ่งใดคืบหน้า เพียงแต่ว่าเขาคุ้นเคยกับสิ่งนี้แล้ว เพียงแค่ว่าเมื่อลืมตาขึ้นรู้สึกไม่เคยชินกับไหล่ขวาที่ว่างเปล่า
เขาเงียบนิ่งชั่วครู่ ออกจากหอตำรากลับไปชำระร่างกายที่อาคารหลังเล็กๆ
น้ำร้อนในถังไม้มีไอน้ำกระจายออกมา ล่องลอยขึ้นช้าๆ ไปตามไม้เลื้อยที่อยู่บนกำแพง หลังจากนั้นถูกตัดให้เป็นควันเส้นเล็กๆ นับไม่ถ้วน เขาแช่ตัวในน้ำร้อนหลับตาพิงผนังถังไม้รู้สึกอ่อนล้า รุ่งอรุณของสำนักฝึกหลวงก็เงียบเหงาเช่นนี้ เขารู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่าง
เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่ลืมตาตื่นขึ้น พบว่าไหล่ขวาขาดอะไรไปบางสิ่ง
ไม่มีเสียงที่ไพเราะน่าฟัง ไม่มีผู้ใดกอดแขนเขาด้วยความอาลัยอาวรณ์
เพียงแต่ว่าเวลาหลายวันมานี้ เขาคุ้นเคยกับการมีอยู่ของหญิงสาวผู้นั้น คิดมาถึงตรงนี้ เขารู้สึกเก้อเขิน ใบหน้าร้อนขึ้นมา ถึงจะเข้าใจว่าการฝึกบำเพ็ญเพียรสงบจิตใจทำอย่างไร แต่สุดท้ายแล้วก็หมดหนทางสลัดความฟุ้งเฟ้อในจิตใจและผลกระทบอย่างอื่นของอารมณ์
เขาเอาผ้าเช็ดหน้าที่เปียกชื้นปิดใบหน้า ไม่อยากให้ใบหน้าที่ร้อนเล็กน้อยถูกแสงอรุณยามเช้าพบเห็น
ทันใดนั้น กำแพงด้านข้างของถังไม้มีเสียงดังตูมสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นละอองกระจัดกระจาย ก้อนอิฐพังทลายลงมาระเนระนาด
เฉินฉางเซิงลดผ้าเช็ดหน้าลง มองไปด้วยความตกใจ เห็นเพียงแค่ฝุ่นละอองที่คละคลุ้ง กำแพงราวกับว่า...มีรูใหญ่รูหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
ฝุ่นละอองค่อยๆ จางหายไป ลั่วลั่วเดินออกมาจากรูใหญ่ของกำแพง
นางหันไปมองเฉินฉางเซิงที่อยู่ในถังไม้ ยินดีอย่างยิ่ง เอ่ยว่า “คำนวณตำแหน่งไม่ผิด เป็นที่นี่!”
ประโยคนี้ไม่ได้พูดกับเฉินฉางเซิง แต่พูดกับบรรดาคนของนางที่ถือเครื่องมือก่ออิฐ
ทันใดนั้น กำแพงเก่าของอาคารหลังเล็กๆ ที่เงียบสงบ มีเสียงซ่อมแซมก่ออิฐดังขึ้นมิหยุด
บรรดาผู้คนที่ขะมักเขม้นทำงานไม่มีผู้ใดมองมาทางถังไม้ ราวกับว่ามองไม่เห็นหนุ่มน้อยที่อยู่ในถัง
จ้องมองภาพที่ดำเนินการก่อสร้างอย่างครึกครื้น เฉินฉางเซิงรู้สึกว่าน้ำในถังไม้กำลังเปลี่ยนเป็นเย็นฉับพลัน ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บ เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก ราวกับเป็นคนโง่เขลา อ้าปากค้าง คิดว่าภาพนี้ไร้สาระเหลือเกิน ตนอยู่ในภาพนี้ยิ่งไร้สาระหาสิ่งไหนเปรียบได้
เวลาผ่านพ้นไม่นาน ประตูไม้ใหม่เอี่ยมบานหนึ่งปรากฏออกมาระหว่างกำแพงสำนัก
บรรดาผู้คนเหล่านั้นถอยกลับไปสวนร้อยหญ้าราวกับกระแสน้ำ ประตูไม้ปิดลง สำนักฝึกหลวงสงบเงียบเหมือนก่อนหน้า
เอาเถอะ มีประตูเพิ่มหนึ่งบาน และยังมีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
“ทุกวันที่มาก็สะดวกสบายยิ่งขึ้น ไม่ต้องนั่งรถม้าแล้ว”
มือทั้งสองข้างของลั่วลั่วเท้าเอว จ้องมองไปยังประตูบานนั้น พึงพอใจยิ่งนัก
ทั่วทั้งผืนสงบนิ่ง ไม่มีผู้ใดตอบนาง
นางหันกลับไปมอง พบเพียงเฉินฉางเซิงที่ถูกแช่แข็งสั่นราวกับนกกระทาก็มิปาน มือทั้งสองกำลังจับถังไม้ มองแล้วน่าขบขันยิ่งนัก
ลั่วลั่วเอ่ยเรียบเฉย “อาจารย์ เชิญท่านชำระร่างกายต่อ ไม่ต้องสนใจข้า”
ทันใดนั้น ท่าทางของเฉินฉางเซิงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ในแววตาหวาดกลัวอย่างหาที่สุดมิได้
เขามองไปยังท้องฟ้าสีครามทางด้านหลัง เสียงสั่นเทา เอ่ยว่า “มังกร!”
ลั่วลั่วตะลึงตกใจ หันกลับไปมอง มองเห็นทั่วทั้งผืนเป็นท้องฟ้าสีคราม มังกรอยู่ที่ไหน
เวลานี้ ด้านหลังของนางมีเสียงน้ำจ๋อมแจ๋มดังขึ้น
นางหันกลับไปมอง มองเห็นเฉินฉางเซิงคลุมเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว คว่ำถังไม้วิ่งตะบึงไปยังป่าไม้ ตามทางที่วิ่งไป น้ำไหลตลอดทาง ยิ่งอ่อนแรงมากเท่าไหร่ก็จะตกที่นั่งลำบากมากเท่านั้น ราวกับสุนัขตกน้ำ และยิ่งเหมือนกับสุนัขไร้บ้าน
มองภาพนี้ ลั่วลั่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา โบกมือให้กับหลังของเขา ตะโกนออกไป “อาจารย์ ท่านจะต้องกลับมาเงาร่างของเฉินฉางเซิงหายลับเข้าไปในป่าไม้
ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของลั่วลั่วค่อยๆ หยุดลง ราวกับเสียใจ ทอดถอนหายใจเบาๆ เอ่ยว่า “อาจารย์ ท่านจะทำอย่างไรก็ไม่ยินยอมรับข้า”
เฉินฉางเซิงเปียกชื้นท่วมตัว เส้นผมสีดำสยาย แม้แต่รองเท้าก็ไม่มี รู้สึกจนตรอกอย่างยิ่งและก็ไม่กล้ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สำนักฝึกหลวง เมืองจิงตูทั้งเมืองแต่กลับไม่รู้จะไปแห่งไหน เพราะว่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนและก็หาคนช่วยเหลือไม่พบ
โรงเตี๊ยมที่อยู่ด้านนอกสุสานเทียนซูหลินถึงแม้จะยังเก็บไว้ แต่ต้องเดินจากทางเหนือของเมืองเป็นระยะทางไกลอย่างยิ่ง เขาก็ไม่อยากถูกทหารลาดตระเวนคิดว่าสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย จะกระทบกับภาพลักษณ์ของเมืองจิงตู สุดท้ายแล้วเขาเพียงจำใจที่จะไปสำนักเทียนเต้าที่อยู่ใกล้กัน
เขาดึงดูดสายตาและหัวเราะเยาะของนักเรียนสำนักเทียนเต้าได้สำเร็จ เขาจึงถือว่ามองไม่เห็นไม่ได้ยินเสีย จนกระทั่งในที่สุดสามารถเสาะหาที่อยู่ของถังซานสือลิ่วเจอ ไม่ลังเลที่จะก้าวเข้าไป กล่าวด้วยท่าทางเคารพ “ขอยืมเสื้อผ้าที่สะอาดสักชุด ครั้งนี้ข้าติดค้างน้ำใจของเจ้า”
ถังซานสือลิ่วจ้องมองลักษณะของเขา เขาตะลึงงันก่อน หลังจากนั้นหัวเราะออกมา เพียงแค่ระยะห่างระหว่างก่อนและหลังห่างกันยาวนาน ราวกับว่าพูดเชื่องช้า อาจจะพูดว่าตอบโต้ช้าอย่างมาก สำหรับเฉินฉางเซิง เสียงหัวเราะนี้ ยังคงเป็นเสียงที่ไม่รื่นหูอย่างยิ่ง
“แขกที่ยากจะมาเยือน...เป็นแขกที่ยากจะมาเยือนจริงๆ ...นี่เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า”
“แต่ไหนแต่ไรมาถึงแม้ข้าจะไม่ยินยอมสวมใส่เสื้อผ้าของผู้อื่น แต่ตอนนี้หมดหนทาง ดังนั้นขอร้องเจ้ารีบหน่อย”
น้ำเสียงของเฉินฉางเซิงจริงจังอย่างยิ่ง
ถังซานสือลิ่วรับรู้ได้ ถ้าหากตนเองช้ากว่านี้อีกสักนิด เจ้าเด็กผู้นี้คงจะโกรธขึ้นมาจริงๆ สะกดกลั้นอาการหัวเราะอย่างรวดเร็ว ยืดตัวลุกขึ้นหาเสื้อผ้าที่สะอาดให้เขา โยนผ้าเช็ดตัวสองผืนตามไปด้วย “เช็ดผมและเท้า เจ้าวางใจ ทั้งหมดคือผ้าเช็ดตัวใหม่”
“ขอบใจ”
เฉินฉางเซิงใช้ความรวดเร็วที่สุดจัดการตนเองให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เช่นนี้ถึงจะถอนหายใจยาวๆ ออกมา สังเกตไปบริเวณรอบๆ ถึงจะพบว่าเจ้าเด็กผู้นี้แท้จริงคู่ควรที่จะเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ได้อันดับที่สามสิบหกในประกาศชิงอวิ๋น คาดไม่ถึงว่าแม้อยู่ที่สำนักเทียนเต้าแห่งนี้ก็ยังสามารถมีอาคารเล็กๆ เป็นของตนเอง เพียงแค่มองบนพื้นที่เต็มไปด้วยก้อนกระดาษที่ถูกขยำและอาหารที่ไม่รู้ว่ากินทิ้งไว้มากี่วันแล้ว รวมทั้งบนเก้าอี้ โต๊ะ เตียงทุกที่ล้วนแต่มีสิ่งของจิปาถะวางกองไว้ เขาพบว่าแม้อาคารแห่งนี้จะใหญ่ กลับไม่มีที่ให้เขาสามารถนั่งได้
“เชิญนั่ง” ถังซานสือลิ่วไม่ได้ตระหนักถึงความทุกข์ทรมานของเขาในเวลานี้
“นั่งที่ไหน” เฉินฉางเซิงถามอย่างจริงจัง
ถังซานสือลิ่วเพิ่งจะคิดออกว่าเจ้าเด็กผู้นี้มีนิสัยประหลาด ยืดตัวลุกขึ้นอย่างจนปัญญา พลางเอ่ย “ไป ไปกินข้าวกัน”
เดินไปตามทางเดินเพื่อจะมุ่งไปด้านนอกของสำนักเทียนเต้า เฉินฉางเซิงดึงดูดสายตาที่เพ่งมองมาจำนวนไม่น้อยอีกครา แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะว่าลักษณะจนตรอก กลับเป็นเพราะเขาเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับถังซานสือลิ่ว นักเรียนของสำนักเทียนเต้าประหลาดใจอย่างยิ่ง ในใจคิดว่าหนุ่มน้อยผู้นี้คือใคร นึกไม่ถึงจะพูดคุยและหัวเราะกับถังซานสือลิ่วที่หยิ่งยโสเย็นชาได้
นั่งลงที่ร้านอาหารที่เงียบสงบและวิจิตรงดงามด้านนอกของสำนักเทียนเต้า ถังซานสือลิ่วพลันคิดเรื่องหนึ่งออก ขมวดคิ้วจ้องมองเฉินฉางเซิง กล่าวอย่างจริงจัง “ข้าไปโรงเตี๊ยมมาครั้งหนึ่งแล้ว เห็นข้อความที่เจ้าทิ้งไว้...เจ้าเข้าไปสำนักฝึกหลวงจริงหรือ”
เฉินฉางเซิงพยักหน้า เอ่ยว่า “ช่วงหลายวันเหล่านี้เจ้าทำอะไร”
ที่จริงแล้วเขาอยากจะถามถังซานสือลิ่ว เพราะเหตุใดรู้ว่าตนเข้าไปยังสำนักฝึกหลวงแต่กลับไม่ไปหา รู้ว่าเขารู้จักเพียงแค่คนเดียวในจิงตู ถึงแม้แต่ไหนแต่ไรมาเขาเชื่อว่าเพียงสามารถทนรับความโดดเดี่ยวได้ ไม่ว่าสิ่งใดก็สามารถทำได้ แต่หากสามารถไม่โดดเดี่ยว ก็คงจะไม่เลวนัก
เพียงเพราะว่านิสัยของเขา ที่จริงจึงยากจะถามออกไปตรงๆ
ฟังเขายอมรับว่าเข้าไปในสำนักฝึกหลวงจากปากของตนเอง ท่าทางของถังซานสือลิ่วจึงแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและหนักแน่น คิดว่าเจ้าเด็กผู้นี้คงไม่อยากจะคุยเรื่องที่เศร้าโศกเสียใจของตน จึงเอ่ยตอบ “การชุมนุมไม้เลื้อยใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว ถึงแม้ข้าจะไม่เกรงกลัวผู้ใด แต่ก็ต้องเตรียมตัวเสียหน่อย”
เฉินฉางเซิงคิดในใจการชุมนุมไม้เลื้อยคืออะไร
ถังซานสือลิ่วเอ่ยถามอีกครา “เพราะเหตุใดเจ้าถึงเป็นอย่างวันนี้ เมื่อการสอบใหญ่มาถึง ข้าเพียงอยากสอบอยู่ในประกาศสามอันดับแรก ทุกวันอดหลับอดนอนจนจะไม่ไหวแล้ว จุดมุ่งหมายของเจ้ายังคงจะเป็นประกาศเป็นอันดับแรก ยังจะมีอารมณ์ไปสาดน้ำกับคนอื่นอีกรึ หรือว่า...ประสบกับเรื่องอันใด”
“สำนักฝึกหลวง...ข้าคงจะพักไม่ได้จริงๆ แล้ว”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญถึงสิ่งที่ประสบมาในไม่กี่วันนี้ คิดจนไม่ว่าจะลืมตาหรือหลับตา เมื่ออาบน้ำหรือว่าอ่านตำรา ล้วนแต่มองเห็นหญิงสาวผู้นั้น ช่วยไม่ได้ที่จะท้อใจ กล่าวสำหรับเขาแล้ว เช่นนี้เป็นอารมณ์ที่ปรากฏได้ยากอย่างยิ่ง
ถังซานสือลิ่วคิดว่าเขาศึกษาตำราอยู่ที่สำนักฝึกหลวง ได้รับความเย็นชาและความอัปยศอดสูไม่มีที่สิ้นสุด อดไม่ได้ที่จะสงสาร จึงยื่นมือเข้าไปตบไหล่ของเขา พลางเอ่ยว่า “ไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ออกมาจากที่นั่น ข้า...เขียนจดหมาย ให้เจ้าไปศึกษาเล่าเรียนที่เวิ่นสุ่ย”
เฉินฉางเซิงถอนหายใจออกมา
ถังซานสือลิ่วเห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวด อีกทั้งไม่ยินดี ในใจไตร่ตรองตอนแรกสำนักเทียนเต้ากับสำนักเด็ดดาราคัดออกอย่างไร้ความปรานี เจ้าก็ยังคงสงบนิ่งมั่นคงเด็ดเดี่ยว มิเช่นนั้นตนก็คงไม่ให้ความสำคัญกับเจ้า เพราะเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ หรือว่าสำนักฝึกหลวงเป็นสถานที่ถูกสาปแช่งจริงกระนั้นหรือ
“ดื่มสุราเสียหน่อย นอนหลับสักตื่นก็จะดีขึ้น”
เขาให้เจ้าของร้านนำสุราชั้นเลิศแรงที่สุดมาสองเหยือก เหยือกหนึ่งเลื่อนไปตรงหน้าเฉินฉางเซิง
เฉินฉางเซิงจ้องมองเหยือกสุรา รู้สึกแปลกประหลาด หลังจากนั้นจึงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ข้าไม่เคยดื่ม”
ถังซานสือลิ่วตบโคลนปิดเหยือกออก เอ่ยว่า “วันนี้ดื่มเสีย เช่นนั้นก็เคยดื่มแล้ว”
เฉินฉางเซิงมีเรื่องในใจ ถังซานสือลิ่วที่จริงแล้วก็มีเรื่องในใจและยังกล่าวตามจริง หนุ่มน้อยทั้งสองนับว่ายังไม่ค่อยสนิทสนมกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ค่อยเข้าใจกันและกัน เป็นธรรมดาที่จะไม่มีสิ่งใดพูดคุยกัน ทำได้เพียงยกแก้วสุราดื่มเงียบๆ เช่นนี้เรียกว่าเมื่อกลัดกลุ้มใจรินเองดื่มเอง
กลัดกลุ้มใจแล้วดื่มสุราทำให้คนเมาได้ง่ายดาย ยิ่งเป็นเฉินฉางเซิงที่เริ่มดื่มเริ่มเที่ยวด้วยแล้ว
แน่นอน ความสามารถในการดื่มสุราของถังซานสือลิ่วก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่
“ผู้มีพรสวรรค์เช่นข้า จะมีเวลาไปเข้าร่วมการชุมนุมไม้เลื้อยอะไรนั้นเล่า แต่นั่นเป็นการช่วยนักเรียนที่ปัญญาอ่อนของจิงตู ที่กล้าระแวงความสามารถที่แท้จริงของตัวข้า...”
ถังซานสือลิ่วจ้องมองนักเรียนที่ใส่ชุดของสำนักเทียนเต้าด้านนอกร้าน หัวเราะเยาะพลางเอ่ย “ครั้งนี้ข้าจะต้องไปชกใบหน้าของคนเหล่านั้น!”
เฉินฉางเซิงมือทั้งสองกุมถ้วยสุรา ตาหรี่ลง เห็นได้ชัดเจนว่าเมามาย เอื้อนเอ่ยวาจาอู้อี้ “การชุมนุมไม้เลื้อย...แท้จริงแล้วคือสิ่งใด...มี...มีอะไรบ้าง...อาหารชั้นเลิศรึ...มีสุราไหม”
จิงตูมีสำนักเทียนเต้า สำนักเด็ดดารา สำนักจงซื่อและอื่นๆ ...สำนักทั้งหกแห่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุดและยังเป็นสำนักที่ได้รับความเคารพที่สุด
ประวัติศาสตร์ที่ผ่านโลกมาโชกโชนปรากฏอยู่บนไม้เลื้อยด้านนอกของสำนักทั้งหกแห่ง ด้วยเหตุนี้สำนักทั้งหกแห่งจึงถูกเรียกว่าสำนักไม้เลื้อยทั้งหก มีเพียงนักเรียนของสำนักไม้เลื้อยทั้งหกที่ไม่ต้องเข้าร่วมการสอบเตรียม สามารถเข้าร่วมการสอบใหญ่โดยตรง เช่นนี้จึงสามารถเห็นฐานะของสำนักทั้งหกได้
การสอบเตรียมของการสอบใหญ่ปกติจะจัดขึ้นฤดูร้อน สำนักไม้เลื้อยทั้งหกไม่ต้องเข้าร่วมการสอบเตรียม แต่เพื่อไม่ให้นักเรียนพลาดโอกาสในการฝึกฝนตนเอง ดังนั้นเมื่อคะแนนของการเตรียมสอบใหญ่ได้ประกาศแล้ว สำนักทั้งหกจึงเชิญนักเรียนที่สอบผ่านการเตรียมสอบเข้าร่วมงานชุมนุมที่ยิ่งใหญ่กับนักเรียนสำนักของตน
การชุมนุมครานี้จะคึกคักกว่าการเตรียมสอบมากเพราะว่ามีนักเรียนของสำนักทั้งหกเข้าร่วม ที่ผ่านมาก็ได้ยืนยันว่าการชุมนุมได้รับการจัดอันดับ การจัดอันดับส่วนใหญ่จะใกล้เคียงกับการสอบใหญ่ ดังนั้นจึงค่อยๆ ถูกมองว่าเป็นทิศทางของการสอบใหญ่ที่จะเกิดขึ้น
แน่นอน การจัดลำดับนี้ไม่รวมถึงนักเรียนที่ได้รับความชื่นชมทางใต้และผู้มีความสามารถก็คงจะไม่แสดงฝีมือง่ายๆ
การชุมนุมนี้ก็คือการชุมนุมไม้เลื้อย
ตามนิสัยถังซานสือลิ่ว เดิมทีไม่เห็นค่าของการเข้าร่วมการชุมนุมไม้เลื้อย แต่ความสัมพันธ์ของเขากับรองเจ้าสำนักเทียนเต้า หลายวันก่อนถูกคนเปิดโปงออกมาจึงได้รับคำพูดใส่ร้าย หนุ่มน้อยผู้แข็งแกร่งที่ขึ้นไปอยู่ในประกาศชิงอวิ๋นของสำนักไม้เลื้อยด้วยกันต่างเหยียดหยามเรื่องเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเข้าร่วม
เพราะเหตุนี้เขาจึงปิดประตูฝึกซ้อมอย่างหนักอยู่ในสำนักเทียนเต้า รู้ว่าเฉินฉางเซิงไปสำนักฝึกหลวง แต่ก็ไม่มีเวลาไปหา
เฉินฉางเซิงวางแก้วสุราลง มือเช็ดริมฝีปาก เรอออกมา รู้สึกเกรงใจจึงเอ่ยขออภัย หลังจากนั้นกล่าว “ข้าขอให้เจ้าประสบความสำเร็จ”
ในเมื่อการชุมนุมไม้เลื้อยคือสิ่งที่เรียกว่าการประลองฝีมือของบรรดาผู้มีพรสวรรค์ เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
เขาคิดเช่นนี้ กลับลืมไปว่าตอนนี้ตนเองก็ศึกษาที่สำนักฝึกหลวงและก็เป็นหนึ่งในสำนักไม้เลื้อยทั้งหก
แน่นอน ทั้งโลกก็คงเกือบจะลืมเลือนตรงจุดนี้แล้วกระมัง


ตอนที่ 31 เมื่อฟ้าถล่มลงมา เขาอยู่ตรงหน้า
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจความหมายของเขาอย่างยิ่ง จึงขยับไปยังหญิงสาว พยายามให้ตนเองบังนางเอาไว้ด้านหลังอย่างเต็มที่
ใบหน้าของบุรุษเผ่ามารเศร้าสลด เอ่ยต่อ “เพราะการปรากฏตัวของเจ้า ข้าจึงหมดหนทางที่จะสังหารนาง ทำได้เพียงใช้ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นข้าก็จะได้ตายไปพร้อมกัน นี่คือความตั้งใจของใต้เท้ากุนซือ ผู้ใดก็มิอาจต้านทานได้”
เฉินฉางเซิงรู้สึกไม่สงบ มือที่กุมด้ามกระบี่กุมให้แน่นยิ่งขึ้น
บุรุษเผ่ามารยืดตัวลุกขึ้น จ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงกล่าวออกมาจากใจ “เจ้าหนุ่ม ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคือใคร แต่ข้าคิดว่าภายภาคหน้าเจ้าจะต้องเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายค่ำคืนนี้เจ้าจะต้องเสียชีวิตพร้อมกับข้าเสียแล้ว”
กล่าวประโยคนี้จบ เขาชูอาวุธที่ทำจากเหล็กในมือขึ้น กลิ่นอายที่น่าเกรงกลัวอย่างยิ่งสายหนึ่งแผ่ลงมาจากฟากฟ้า แผ่นเหล็กละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วน ปลิวว่อนมาจากความมืด ม่านกั้นระหว่างโลกภายนอกที่ไร้รูปร่างเลือนหายไปเหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่า
ตาข่ายยักษ์สีดำดุจภูเขาผืนหนึ่งกำลังร่วงหล่นลงมายังสำนักฝึกหลวง
“ตาข่ายควัน” สีหน้าของลั่วลั่วขาวซีด เอ่ยพึมพำออกไป
ตาข่ายควันอยู่ในอันดับสิบเก้าของการจัดลำดับร้อยศาสตรา
ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามาร
เล่าขานกันว่าจักรพรรดิเผ่ามารรุ่นแรกเมื่อต้องการล่าสัตว์จะใช้เป็นตาข่ายล่าสัตว์
เมื่อร่วงหล่นลงมา ฟ้าดินถูกปิดล้อม
ไม่มีสิ่งใดสามารถทำลายได้
อาวุธของเทพและปีศาจที่เลื่องลือเหล่านั้นไม่อาจทำลายได้
กล่าวกันตามเหตุผล อาวุธเผ่ามารที่แกร่งกล้าเช่นนี้ ควรจะอยู่ลำดับด้านหน้ากว่านี้อีกในการจัดลำดับร้อยศาสตรา อย่างน้อยที่สุดควรจะอยู่หลังจากแส้วิรุณโปรย แต่เพราะว่าผู้จัดทำลำดับร้อยศาสตราคือหอความลับสวรรค์ที่เป็นเผ่ามนุษย์ จึงเลี่ยงไม่ได้หากจะถูกสกัดกั้นไปบ้าง สาเหตุที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็เพราะว่าตาข่ายควันเคยได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงมาแล้ว
ตามที่เล่าขานกันมายาวนาน ตาข่ายควันชื่อที่แท้จริงควรจะชื่อตาข่ายตรอก แต่กลับถูกผู้แกร่งกล้าซึ่งมีกำลังความสามารถแข็งแกร่งจนถึงระดับที่ยากจะจินตนาการผู้หนึ่งสร้างขึ้นมาใหม่ ไม่ให้ซ้ำกับในมือของจักรพรรดิเผ่ามารรุ่นแรกที่ได้ทำขึ้นมาชิ้นแรก ดังนั้นจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นตาข่ายควัน
ถ้าหากยังคงเป็นตาข่ายตรอกที่สมบูรณ์ เพียงหนึ่งวันที่ได้เปิดใช้ ก็สามารถทำให้คนที่อยู่ใต้ตาข่ายแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าอย่างเงียบเชียบ ตอนนี้ตาข่ายควันได้รับความเสียหายรุนแรง แต่ยังคงสามารถตัดขาดจากโลกภายนอกได้เช่นกัน หากนำมาใช้ในการโจมตีจะต้องใช้โลหิตและชีวิตของผู้ครอบครองทั้งหมดเป็นเครื่องสังเวย!
คงจะเป็นสาเหตุที่บุรุษเผ่ามารไม่ยินยอมใช้อาวุธนี้โจมตีตั้งแต่แรกเริ่ม จนกระทั่งเฉินฉางเซิงใช้หนึ่งประโยคปลุกลมฝน ร่างกายของเขาจึงได้รับบาดเจ็บสาหัส รู้ว่าไม่สามารถทำให้ลั่วลั่วได้รับความบาดเจ็บจนเสียชีวิตได้ จึงจำใจใช้อาวุธชิ้นนี้
ถูกบีบบังคับให้ถึงแก่ความตาย เป็นธรรมดาที่จะรู้สึกโศกเศร้า
มองไปยังตาข่ายสีดำที่ร่วงหล่นลงมายังพื้นดิน ลั่วลั่วตื่นตระหนกอย่างยิ่ง สีหน้าขาวซีด นางรู้ว่าตาข่ายผืนนี้คือสิ่งใด รู้ว่าถึงแม้ตาข่ายควันอานุภาพไม่เหมือนกับในอดีตที่ผ่านมายาวนาน แต่คนธรรมดาก็ไม่สามารถต้านทานได้
แส้วิรุณโปรยของลั่วลั่วหมดหนทางที่จะต้านทานเป็นแน่
หอกน้ำค้างเทพในตำนานสามารถทำลายได้ แต่ว่าหอกเทพอยู่ในพระราชวัง ผู้ใดจะสามารถเอามาได้
นางแหงนมองไปยังตาข่ายสีดำที่อยู่ในความมืดยามค่ำคืน แทงแส้วิรุณโปรยในมือของนางเข้าไปราวกับสายฟ้าฟาด อีกทั้งยังพาเสียงคำรามลมฝนเข้าไปด้วย
ได้ยินเพียงแค่เสียงทุกข์ใจเสียงหนึ่ง
แส้วิรุณโปรยเป็นราวกับอสรพิษที่ถูกอสนีบาต กระดูกแตกหักเป็นท่อนๆ จำนวนนับไม่ถ้วน หวนกลับมาอย่างสิ้นหวัง
พลังที่น่ากลัวยากจะคาดคิดสายหนึ่งไหลมาตามด้ามของแส้ส่งผ่านมายังร่างกายน้อยๆ ของนาง
เสียงกระอักโลหิตดังขึ้นมา นางพ่นโลหิตออกมาจากปากไปทางด้านหลัง
การสู้รบที่ยากลำบากในค่ำคืนนี้ หากกล่าวต่อหญิงสาวอายุสิบสี่ปีเป็นการใช้กำลังที่หมดไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้นางหมดหนทางที่จะประคับประคองเสียแล้ว ตรงหน้ามองเห็นความมืดมัวเลือนรางทั้งผืน นางใกล้จะสลบสิ้นสติ ภาพสุดท้ายที่มองเห็นก็คือ
หนุ่มน้อยผู้นั้นชักกระบี่สั้นออกมา แทงไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด
กระบี่เล่มนั้นมืดสลัวๆ ธรรมดาอย่างยิ่งและยังสั้นอีกด้วย
หนุ่มน้อยชูมือขึ้นสูงยิ่งนัก มุ่งไปยังตาข่ายยักษ์สีดำราวกับท้องฟ้าทั้งผืน
การกระทำของเขาโง่เขลาเล็กน้อย ทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าเสียใจ
เพราะว่าระยะห่างไกลอย่างยิ่ง เป็นการกระทำที่ไม่เจียมตัว จึงทำให้คนรู้สึกผิดหวัง
เหมือนกับตั๊กแตนตำข้าวที่อยากขวางทางรถม้าที่กำลังห้อตะบึง เหมือนกับไข่นกใบหนึ่งร่วงหล่นลงจากแท่นกานลู่กระแทกกับพื้นแข็ง
ลั่วลั่วเสียใจอย่างยิ่ง ขออภัยอย่างยิ่ง ถ้าหากไม่เป็นเพราะตน เขาคงจะไม่เสียชีวิต
หลังจากนั้น นางพลันสลบไป
เสียงฟึ่บดังเสียงหนึ่ง
มองแล้วเหมือนตาข่ายยักษ์สีดำแข็งแกร่งยากจะทำลายได้ พลันฉีกออกจากตรงกลางเปลี่ยนเป็นรอยขาดขนาดใหญ่ ลมยามค่ำคืนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมาเป็นระยะเวลานาน กระหน่ำลงมายังตรงกลางตาข่าย สิ่งที่มาถึงคือแสงดาวที่แท้จริง ราวกับน้ำตกที่ไหลลงมาก็มิปาน
แสงดวงดาวในส่วนลึกทั่วท้องฟ้าพลันปรากฏก้อนเมฆที่ลุกไหม้โชติช่วงกลุ่มหนึ่ง เมฆสีแดงกลุ่มนั้นไม่รู้ว่าปรากฏออกมาเมื่อใด เพียงชั่วพริบตาก็ร่วงลงมาตรงกลางของสำนักฝึกหลวง ต้นหญ้าที่อยู่บนสนามหญ้าไหม้เกรียมเล็กน้อย ใบอ่อนของต้นไหวแห้งเหี่ยวม้วนงอ อุณหภูมิกลางลานเพิ่มสูงขึ้น
นั่นคือกิเลนเมฆแดงตัวหนึ่ง!
เท้าหน้าของกิเลนเมฆแดงเหยียบย่ำบนหน้าอกของผู้แกร่งกล้าเผ่ามารผู้นั้นซ้ำไปซ้ำมา ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบๆ ดังขึ้น กระดูกหน้าอกของผู้แกร่งกล้าเผ่ามารแตกละเอียดหมดสิ้น โลหิตสดๆ พุ่งออกมาอย่างรุนแรง ร่างกายตกลงไปในพื้นหญ้า มือขวายังคงจับอาวุธนั้นแนบแน่น
ได้ยินเสียง ฟิ้ว ฟิ้ว ดังขึ้นต่อมา
ลำแสงกระบี่ที่เผาไหม้รุนแรงสายหนึ่งส่องแสงหยอกล้อกับท้องฟ้ายามราตรีของสำนักฝึกหลวง
แขนขวาของผู้แข็งแกร่งเผ่ามารขาดสะบั้นปลิวไปยังฟากฟ้าพร้อมกับโลหิตพุ่งกระจาย ร่วงหล่นลงในทะเลสาบที่ห่างไกลออกไป
บนหลังของกิเลนเมฆแดงคือบุรุษวัยกลางคน มีเกราะกำบังทั่วร่างกาย นอกจากนี้ยังเป็นสีแดงเข้ม อารมณ์เคร่งขรึม มองดังผู้ที่อยู่สูงกว่าจ้องมองผู้คนเหล่านี้
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารกะพริบตาเพื่อขับไล่ความรู้สึกสิ้นหวัง กล่าวพึมพำ “ที่แท้คือเจ้า มิน่าเล่าสามารถทำลายตาข่ายควัน...”
ขุนพลเทพของทัพอวี้เทียนแห่งต้าโจวเซวียสิ่งชวน ขี่กิเลนเมฆแดง ถือกระบี่เทวาส่องแสงสีโลหิต!
เขาได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง ควบคุมทหารรักษาพระราชวังต้าโจวมานานหลายปี
ขุนพลเทพทั้งสามสิบแปดคนแห่งต้าลู่ เขาอยู่อันดับที่สอง!
“เยียซื่อถันลวี่ เจ้าหลบซ่อนอยู่ในเมืองจิงตูดังคาด”
เซวียสิ่งชวน จ้องมองคนที่เต็มไปด้วยโลหิตอยู่ใต้เท้าของสัตว์พาหนะผู้นั้น ใบหน้าไร้ความรู้สึกเอ่ยว่า “แน่นอน เจ้าไม่มีคุณสมบัติให้ข้าตามหาเป็นเวลานาน แต่ข้าอยากรู้อย่างยิ่ง หลังจากถูกส่งเข้าไปในกรมอาญา จะยังไม่เอ่ยที่อยู่ของเสื้อคลุมชุดดำผู้นั้นได้หรือไม่”
บุรุษเผ่ามารผู้นั้นที่แท้ก็มีนามว่าเยียซื่อถันลวี่ เดิมทีเขาสิ้นหวังไปแล้ว ฟังประโยคนี้ถึงรู้ว่าเผ่ามนุษย์ได้เตรียมการเสาะหาใต้เท้ากุนซือจากตัวเขามาตลอด ความสิ้นหวังยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก เมื่อเขาพบว่าตนเองแม้แต่การฆ่าตัวตายยังทำไม่ได้ จึงทำให้สิ้นหวังอย่างยิ่ง
อะไรคือผู้แกร่งกล้าอย่างแท้จริง เซวียสิ่งชวนก็คือผู้แกร่งกล้าที่แท้จริง!
อยู่ตรงหน้าเขา เจ้าอยากจะเสียชีวิตยังมิอาจทำได้!
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ในสำนักฝึกหลวงมีเสียงดังทะลุออกมาจากท้องฟ้านับไม่ถ้วน ในท้องฟ้ายังสามารถมองเห็นรถม้าบินที่กำลังเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว
การสู้รบครั้งนี้เกิดเหตุใกล้กับพระราชวังอย่างยิ่ง เมื่อตาข่ายควันถูกทำลาย เป็นธรรมดาที่จะทำให้ผู้คนแตกตื่นเป็นจำนวนมาก
เซวียสิ่งชวน ผู้แกร่งกล้าระดับนี้มาถึงก่อนผู้อื่น ทหารรักษาพระราชวังที่เหลือรวมถึงผู้มีฝีมือในพระราชวังก็ทยอยตามกันมา
ในความมืดยามราตรีมีเงาของคนจำนวนนับไม่ถ้วนข้ามกำแพงมา พบว่าผู้คนเหล่านั้นกำลังมองภาพในสนามต่อสู้ ตกตะลึงอย่างยิ่ง เดิมทีไม่ได้ใส่ใจบุรุษเผ่ามารที่เซวียสิ่งชวนจับกุมอยู่ วิ่งห้อตรงไปยังด้านหน้าของลั่วลั่ว พานางออกมาอย่างรวดเร็ว
เซวียสิ่งชวน รู้ฐานะของคนเหล่านั้นจึงมิได้ขัดขวาง สามารถเสาะหาเยียซื่อที่เชี่ยวชาญในการหลบซ่อนอยู่ที่จิงตูพบและยังสามารถจับเป็นได้อีกด้วย เช่นนี้อาจจะสามารถเข้าใกล้กุนซือเผ่ามารลึกลับผู้นั้นได้ นี่ทำให้เขาพึงพอใจยิ่งนัก
ติดเพียงแค่วาจาก่อนที่เยียซื่อถันลวี่จะสลบไสลไปประโยคนั้น...
เซวียสิ่งชวนขมวดคิ้วขึ้น เขาชัดเจนยิ่งนัก เมื่อตนได้มาถึง ตาข่ายควันผืนนั้นได้แตกสลายไปแล้ว
มีทหารรักษาพระราชวังใช้มัดข้อมือบุรุษเผ่ามารผู้นั้น ลากเข้าไปในท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน รอคอยผลลัพธ์ที่น่าเวทนาอย่างยิ่งของคนผู้นี้
กิเลนเมฆแดงย่ำเท้าช้าๆ หันกายออกไป
เขามองไปยังหนุ่มน้อยที่อยู่ไม่ไกลผู้นั้น ใบหน้าไร้ความรู้สึก เอ่ยถาม “เจ้าเป็นใคร”
เฉินฉางเซิงยังคงจับด้ามกระบี่สั้นแนบแน่น ยังคงไม่เข้าใจอยู่บ้างว่าแท้จริงแล้วเกิดสิ่งใดขึ้น เมื่อฟังประโยคนี้ เขาถึงตื่นจากภวังค์ นำกระบี่สั้นเก็บเข้าไปในฝัก กล่าวว่า “ข้าคือนักเรียนของที่นี่”
เซวียสิ่งชวนท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าหนุ่มน้อยที่ไม่สะดุดตาผู้นี้คือนักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวงที่ถูกเล่าขานผู้นั้น
เขามองแวบหนึ่งก็รู้ว่าหนุ่มน้อยผู้นี้เป็นมนุษย์ธรรมดา กระบี่เล่มนั้นก็ธรรมดาอย่างยิ่ง ค่ำคืนนี้คงจะเป็นการรับเคราะห์ภัยที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเสียแล้ว
สำหรับหนุ่มน้อยผู้นี้นึกไม่ถึงว่าจะยังกล้าถือกระบี่สั้นขึ้นมา ขวางกั้นอยู่ด้านหน้าของบุรุษเผ่ามารผู้นั้น เขารู้สึกชื่นชมเขาไม่เบา แต่ก็คงจะชื่นชมได้แค่นี้ ไม่มีผู้ใดเต็มใจที่จะสนใจสำนักฝึกหลวงซึ่งเป็นสถานที่เคยถูกด่าทอ แม้แต่เขาก็ไม่อยากสนใจ
มีคนเข้ามาตรวจสอบฐานะของเฉินฉางเซิง
กิเลนเมฆแดงเหยียบเท้าก้าวขึ้นไป เหยียบบนก้อนเมฆทะยานออกไป และหายไปทางพระราชวังในเวลาไม่นาน
เฉินฉางเซิงกำลังถือสมุดรายชื่อเพื่อทำความเข้าใจ แหงนศีรษะมองแวบหนึ่ง
เช้าตรู่วันต่อมา เวลาเช้ามาก ลั่วลั่วตื่นขึ้นมา ร่างกายของนางเดิมทีไม่เหมือนกับมนุษย์ธรรมดาอยู่แล้ว เมื่อคืนวานสิ่งสำคัญก็คือสูญเสียพลังไปค่อนข้างมาก ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ว่าอย่างไรกำลังวังชาได้ฟื้นคืนเป็นดังเดิมนานแล้ว
แต่ว่านางไม่ได้ลุกจากเตียงทันที นางเบิกตากลมโต จ้องมองลายปักวิจิตรงดงามบนผ้าม่านของเตียงนอน ครุ่นคิดสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนนางสลบไป ภาพที่ตนได้มองเห็นตอนสุดท้ายนั่น ทำให้รู้ตะลึงงันเล็กน้อย
ตาข่ายยักษ์สีดำได้ร่วงหล่นลงมา ราวกับว่าฟ้ากำลังถล่มมิปาน
เมื่อนางคิดว่าในเวลาต่อมาตนจะต้องเสียชีวิตไป นางมองเห็นหนุ่มน้อยคนนั้นยืนอยู่ด้านหน้าของตน ถือกระบี่ขึ้นมาแล้วเดินออกไป
เมื่อก่อนบิดามักจะกล่าวว่า เมื่อฟ้าถล่มก็จะมีร่างกายที่สูงใหญ่ค้ำยันแทนเจ้า ประโยคนี้ทำให้นางไม่ยินดี เพราะว่านางคิดว่าบิดาหยอกล้อที่ตนตัวเตี้ย แต่ตอนนี้อยู่ๆ นางยินดีที่ตนเองเติบโตมีร่างกายเล็กกะทัดรัด
หนุ่มน้อยผู้นั้นแท้จริงแล้วไม่ได้สูงมาก แต่สูงกว่านาง
ดังนั้นเมื่อท้องฟ้าถล่มลงมา เขาบดบังแทนนาง
ลั่วลั่วไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รู้สึกดีใจยิ่งนัก หัวเราะ ฮ่าๆ ออกมา
หลังจากนั้นนึกบางอย่างออก ยันกายขึ้น ร้องเรียก “คนล่ะ”
ผู้คนในเผ่านางสิบกว่าคนได้ยินเสียงดังขึ้นจึงรีบมา มีท่าทางดุจเปลวเพลิง
นางกล่าวถามด้วยความไม่สงบ “เขาไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ผู้ที่จะสามารถปรนนิบัติใกล้ชิดนางได้ ไม่ว่าจะเป็นสตรีหรือบุรุษ ล้วนแต่เป็นบุคคลที่จะต้องฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง เมื่อได้ฟังประโยคนี้ ก็รู้ว่านางถามถึงคือผู้ใด มีคนเอ่ยรายงาน “ท่านขุนพลเทพเซวียสิ่งชวน เมื่อคืนวานมาทันเวลาพอดี หนุ่มน้อยผู้นั้นไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใดเพคะ”
ลั่วลั่วตบอกตนเอง เสียใจเล็กน้อย
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
นางพลิกกายตื่นนอน เอ่ยว่า “ข้าจะไปดูเขาเสียหน่อย”
คนของนางเหล่านั้นจ้องมองกันแวบหนึ่ง จึงคุกเข่าลงพร้อมกัน มีบางคนถึงขนาดเบ้าตาแดงก่ำ
ลั่วลั่วตื่นจากภวังค์ กล่าวออกไปด้วยความรู้สึกอยากขอโทษ “ข้าขอโทษ ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว”
บรรดาคนของนางรู้สึกโล่งอกเหลือเกิน องค์หญิงน้อยในที่สุดจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วหรือ
“แต่ข้าอยากไปดูเขาจริงๆ”
ลั่วลั่วจ้องมองบรรดาคนของนางเอ่ยด้วยความจริงจัง “เขาเป็นคนสำคัญสำหรับข้า”
ฟังประโยคนี้จบ ในห้องพลันแปรเปลี่ยนเป็นเงียบกริบ
คิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนที่องค์หญิงน้อยแอบออกไปจากสวนร้อยหญ้า สุดท้ายแล้วเผ่ามารมีโอกาสลอบทำร้าย ก็เป็นเพราะว่าดึกดื่นค่ำคืนอยากไปพบหนุ่มน้อยคนนั้น...
บรรดาคนของนางรู้สึกตื่นตระหนกเหลือเกิน องค์หญิงน้อยในที่สุดจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วหรือ


ตอนที่ 33 คารวะอาจารย์ (ตอนต้น)
ระหว่างสำนักฝึกหลวงกับสวนร้อยหญ้า มีเพียงกำแพงเก่าๆ กั้นไว้ ด้านบนกำแพงเต็มไปด้วยไม้เลื้อย ส่วนมุมด้านล่างกำแพงก็เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ
ผู้ช่วยจินและผู้ดูแลหลี่ปีนขึ้นไปที่สันกำแพง แอบฟังการเคลื่อนไหวในหอตำราที่อยู่ไกลออกไป ทั้งสองเป็นผู้มีฝีมือขั้นสูงส่งลึกล้ำ องค์หญิงน้อยก็มิได้มีเจตนาปิดบังแต่อย่างใด ดังนั้นจึงมองเห็นชัดเจนว่าที่นั่นเกิดอะไรขึ้น เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่องค์หญิงน้อยได้กระทำ พลันร่วงหล่นลงจากสันกำแพง แรงไม่ใช่น้อย
เสียงของหนักร่วงหล่นลงหลังกำแพงที่ไกลออกไปทางด้านนั้น ไม่ได้กระทบต่อหอตำราแต่อย่างใด ในสิ่งปลูกสร้างที่เงียบสงัดราวกับว่ามีรูปภาพที่ไม่เคลื่อนไหวตั้งอยู่บนพื้นสีดำมันวาว ในภาพนั้น ลั่วลั่วกำลังกอดขาเฉินฉางเซิงแนบแน่น เฉินฉางเซิงเหมือนกับรูปปั้นไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
“เจ้าปล่อยมือ เจ้าปล่อยมือก่อน”
เฉินฉางเซิงตึงเครียดอย่างยิ่ง น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย ถึงแม้หญิงสาวผู้นี้มองแล้วอายุจะเพียงแค่สิบกว่าปี แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่ง มือน้อยๆ ทั้งสองกำลังกอดขาแนบแน่นจึงเป็นเรื่องที่กระดากอายอย่างยิ่ง เขาจะกล้าขยับได้อย่างไร จึงทำได้เพียงแค่ไม่หยุดตะโกนเท่านั้น
“หากข้าปล่อยมือ อาจารย์ก็จะวิ่งหนีไป” ลั่วลั่วเอ่ยอย่างจริงจัง
เฉินฉางเซิงจนปัญญาจึงรีบให้สัญญา เอ่ยว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่วิ่งหนีแน่นอน เจ้าปล่อยมือก่อน ปล่อยมือแล้วค่อยมาคุยกัน”
ลั่วลั่วแสดงออกว่าเชื่อฟังอย่างยิ่ง เชื่อคำพูดของเขา ปล่อยมือทั้งสองข้าง หลังจากนั้นชี้ไปยังพื้นด้านหน้าเป็นสัญญาณว่าให้เขานั่งลง
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญการกระทำที่คล่องแคล่วว่องไวของหญิงสาวก่อนหน้านี้ แน่ใจว่าตนหมดหนทางหนีจากมือน้อยๆ ของฝ่ายตรงข้ามได้ จึงทำได้เพียงถอนหายใจอยู่ในใจเงียบๆ แล้วนั่งลง
มองเห็นว่าเขาไม่ได้มีแผนการที่จะแอบหนีไป ลั่วลั่วจึงดีใจอย่างยิ่ง
ในหอตำราเงียบสงบไม่มีเสียง เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยสิ่งใด รู้สึกอึดอัด แต่ชัดเจนว่าลั่วลั่วไม่ได้รู้สึกเช่นนี้ ใช้มือยันขากรรไกรไว้ ตั้งใจมองเขาเป็นอย่างยิ่งด้วยท่าทางยิ้มแย้ม
ทั้งสองคนใกล้อย่างมาก เฉินฉางเซิงสามารถเห็นใบหน้าของตนเองในนัยน์ตาที่สุกสกาวของนางได้ สามารถมองเห็นความชื่นชอบที่ออกมาจากจิตใจของนาง นั่นคือความชื่นชอบที่บริสุทธิ์ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดสุดท้ายแล้วจึงรู้สึกเช่นเดียวกัน รู้สึกว่ามีความรู้สึกดีอกดีใจทะลักออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ
แต่ว่าเขาไม่สามารถตอบรับคำร้องขอของนางเพียงเพราะว่าความชื่นชอบหรือดีอกดีใจ ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีสมเหตุสมผล เขาเอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าเป็นมนุษย์ธรรมดาจริงๆ เมื่อกี้ก็พูดไปแล้ว ข้าเพิ่งกำหนดดาวโชคชะตา แม้แต่การชำระล้างกระดูกก็ไม่สำเร็จ เดิมทีเจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า จะคารวะข้าเป็นอาจารย์ได้อย่างไร”
ลั่วลั่วยังคงมือยันที่คางจ้องมองเขา ราวกับว่าเขาเกิดมาก็รูปงามยิ่งนัก มองอย่างไรก็ไม่พอ “อาจารย์ ถ้าหากท่านเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา จะทำเรื่องเหล่านั้นได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านเป็นคนดี”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าเรื่องราวที่ทั้งสองถกเถียงกันเกี่ยวข้องกับการเป็นคนดีอย่างไร กล่าวถามด้วยความไม่เข้าใจ “หลังจากนั้นเล่า”
“เมื่อคืนก่อนที่ข้าจะสลบไสล มองเห็นอาจารย์หยิบกระบี่สกัดกั้นก่อนที่ท้องฟ้าจะถล่มลงมา ดังนั้นอาจารย์เป็นคนดี”
ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของลั่วลั่วแฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง “แต่แท้จริงแล้วนั่นไม่ใช่ภาพสุดท้ายที่ข้าเห็น ภาพสุดท้ายที่ข้าเห็นก็คือดวงดาวเต็มท้องฟ้า เป็นดวงดาวจริงๆ และตอนนั้น...ขุนพลเทพแห่งทัพอวี้เทียน เซวียสิ่งชวน ยังมาไม่ถึง”
เฉินฉางเซิงถึงรู้ว่านางเห็นเหตุการณ์แล้ว ไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใจ ถึงถามว่า “เช่นนั้นแล้วเป็นอย่างไร”
“อาจารย์ กระบี่ของท่านสามารถทำลายตาข่ายควันได้ คงจะไม่ใช่กระบี่ธรรมดาอย่างแน่นอน เช่นนั้นท่าน ก็คงจะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา”
สายตาของลั่วลั่วเลื่อนลงไปข้างล่าง หยุดอยู่ที่กระบี่สั้นระหว่างที่มองดูแล้วเป็นกระบี่ธรรมดา
เฉินฉางเซิงมองสีท้องฟ้าที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง พลันเอ่ยด้วยความตื่นตะลึง “อ๊ะ!”
ลั่วลั่วมองนอกหน้าต่างตามเขา รู้สึกแปลกใจ ในใจคิดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
“ตกเย็นแล้ว”
เฉินฉางเซิงชี้ไปยังด้านนอกหน้าต่าง เอ่ยว่า “ข้าต้องไปรับประทานอาหารก่อน วันหลังค่อยมาคุยกันดีหรือไม่”
ใบหน้าของลั่วลั่วพองขึ้นเล็กน้อย เหมือนกับหมั่นโถว น่ารักยิ่งนัก ทั้งยังเหมือนกับพยัคฆ์ตัวน้อย ยังคงน่ารักเช่นเดิม
นางกำลังจะโผเข้าหา
น้ำเสียงของเฉินฉางเซิงเปลี่ยนไป เอ่ยว่า “อย่าขยับ!”
ถึงแม้จะคบค้าสมาคมกันได้ไม่นาน แต่ลั่วลั่วก็เข้าใจนิสัยของเขาคร่าวๆ รู้ว่าบีบคั้นเกินไปเป็นเรื่องไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ยินยอมที่จะวางมือ จ้องมองเฉินฉางเซิงเดินไปถึงประตูของหอตำราอย่างเงียบๆ พลางเอ่ย “อาจารย์ ท่านรับข้าเถอะ”
กระโปรงของนางอยู่บนพื้นราวกับดอกไม้บาน นางนั่งอยู่ตรงกลางดอกไม้ น่าสงสารและน่ารักหาสิ่งใดเปรียบได้
เฉินฉางเซิงจะกล้าหันกลับไปมองได้อย่างไร มิเช่นนั้นคงใจอ่อนเป็นแน่ โบกมือติดต่อกันราวกับวิ่งหนีไป
กินข้าวกับน้ำซุปผักอยู่ที่ตรอกไป๋ฮวา ไปเดินเที่ยวที่จิงตูครึ่งค่อนวัน คาดการณ์ว่าหญิงสาวที่แปลกประหลาดผู้นั้นคงจะกลับไปแล้ว เฉินฉางเซิงจึงกลับไปสำนักฝึกหลวงอีกครั้ง เดินเข้าไปมองในหอตำราแวบหนึ่ง ไม่มีผู้ใดอย่างที่คิดไว้ ในที่สุดจึงผ่อนคลายลง
ท้องฟ้ายามค่ำคืนค่อยๆ มาเยือน คิดว่าวันนี้สิ้นเปลืองเวลามากมายอย่างน่าอับอาย เขาเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยด้วยความเร็วสูงสุด เริ่มคิดใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง เตรียมที่จะดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูกอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่จะหลับตา ก็เห็นชายกระโปรงพลิ้วไหวอยู่ใต้แสงดาว หญิงสาวผู้นั้นเดินเข้ามา เฉินฉางเซิงจนปัญญา จึงเอ่ยว่า “ข้ากล่าวกับเจ้าแล้ว นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
ราวกับลั่วลั่วไม่ได้ยินว่าเขากล่าวอะไร เอ่ยขึ้นมาเองว่า “อาจารย์ข้าย้ายสิ่งของทั้งหมดไปไว้ที่ห้องพักท่านแล้ว อาคารหลังเล็กๆ มีหนึ่งหลังที่มีเตา คงจะเป็นหลังท่านที่พักอยู่ ยาสมุนไพรตากลมอยู่ที่ชั้นลอย ส่วนของที่เหลือเก็บไว้ใต้เตียงของท่าน”
เฉินฉางเซิงเพิ่งจะสังเกตเห็น ไข่มุกราตรี ตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่และของอื่นๆ ที่วางอยู่บนพื้นตอนนี้หายไปแล้ว เดิมทีเขาคิดว่าหญิงสาวคงจะนำสิ่งของกลับไป ใครจะคิดว่าสุดท้ายแล้วฝ่ายตรงข้ามจะช่วยเก็บเข้าไปในอาคาร ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไร
“ข้าต้องการฝึกบำเพ็ญเพียร”
เขาจนปัญญา และก็ตัดใจที่จะเสียเวลาพลาดโอกาสดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูกในค่ำคืนนี้ไม่ลง ทำได้เพียงแกล้งมองไม่เห็นว่าหญิงสาวผู้นั้นมีตัวตนอยู่ ปิดตาแนบแน่น
ทันใดนั้น เขาได้กลิ่นหอมอ่อนสายหนึ่ง โชยมาจากข้างแก้มทางด้านขวา
เขาตกใจลืมตาขึ้น เห็นเพียงแค่หญิงสาวนั่งลงข้างตนเอง ใบหน้าห่างจากตนเองไม่ถึงหนึ่งฟุต หากใกล้เข้ามาอีกนิดก็คงจะสัมผัสถึง
เขาถามอย่างจนปัญญา “เจ้าจะทำสิ่งใดกันแน่”
เพียงชั่วพริบตาดวงตาของนางสุกสกาว “อาจารย์ ข้าอยากคารวะท่านเป็นอาจารย์”
เฉินฉางเซิงไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด ทำได้เพียงแค่ละทิ้งเสีย ปิดตาลง เริ่มที่จะใคร่ครวญอย่างหนัก
เพราะว่าเป็นเจ้าหนุ่มจืดชืดที่มีตำราเต๋าเป็นสหายตั้งแต่เด็ก ภายใต้การจ้องมองของหญิงสาวผู้หนึ่งในระยะใกล้เพียงนี้ เขาคาดไม่ถึงว่าจะเข้าสู่การครุ่นคิดอย่างหนักจริงๆ
ท้องฟ้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีขาว มีไก่เพศผู้ส่งเสียงร้องระหว่างบ้านเรือนผู้คน ดังลอดเข้ามาในสำนักฝึกหลวง
เฉินฉางเซิงลืมตา ค่อยๆ ตื่นขึ้นช้าๆ พลันรู้สึกว่าบ่าด้านขวาหนักอึ้งและยังรู้สึกปวดเมื่อย
เขาหันไปมอง ก็สะดุ้งตกใจ หลังจากนั้นจึงถอนหายใจออกมา
หญิงสาวกอดแขนเขา ศีรษะอิงบนไหล่ของเขากำลังหลับปุ๋ย มองดูแล้วคงจะหลับมาทั้งคืน
เฉินฉางเซิงเขย่านางเบาๆ ให้ตื่น เอ่ยว่า “กลับบ้านเถอะ”
“ไม่เอา” ลั่วลั่วขยี้ตา กล่าวด้วยความเสียใจ
เฉินฉางเซิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอ่ยว่า “เพราะเหตุใดจะต้องเป็นเช่นนี้”
“เมื่อคืนอาจารย์ดึงแสงดาวดาวชำระล้างกระดูก ข้ากอดอาจารย์สูดดมกลิ่นนี้เป็นเวลานาน...ข้าแน่ใจแล้ว กลิ่นนั้นก็คือกลิ่นกายของอาจารย์ กลิ่นนั้นหอมอย่างยิ่ง ข้าอยู่ข้างๆ อาจารย์รู้สึกสบายอย่างยิ่งราวกับว่าได้กินผลอายุวัฒนะ”
ลั่วลั่วคิดไปถึงเมื่อคืนวาน ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสว่างไสวยิ่งขึ้นราวกับว่าแสงอรุณยังคงไม่อาจปกปิดดวงดาวไท่ไป๋ดวงนั้นได้ หลังจากนั้นรู้สึกเขินอายยิ้มออกมา เอ่ยต่อ “ข้าไม่เคยกินผลอายุวัฒนะ แต่เคยฟังท่านแม่พูด”
เฉินฉางเซิงไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดอีกครั้ง ในใจคิดว่าเพราะว่ากลิ่นหอมจึงอยากจะเป็นศิษย์เขาอย่างนั้นรึ เพียงเพราะว่าสามารถสูดดมกลิ่นของฝ่ายตรงข้ามทุกวันอย่างนั้นหรือ
“การฝึกบำเพ็ญเพียรของข้าพบเจอกับปัญหาที่ไม่มีทางออก ไม่มีผู้ใดสามารถแก้ไขได้ ถึงจะเป็นอาจารย์ของสำนักเทียนเต้ากับสำนักเก็บเกี่ยวดวงดาวก็ไม่สามารถแก้ไขได้ แต่อาจารย์ ท่านสามารถแก้ไขได้...วิธีขับเคลื่อนพลังปราณแท้ของเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ลมฝนจงซาน ข้าเพียงแค่ใช้ประโยคที่ท่านเอ่ยเมื่อคืนก่อน นี่ก็คือหลักฐาน”
ลั่วลั่วจ้องมองเขาเอ่ยอย่างจริงจัง “ดังนั้น ข้าจะต้องคารวะท่านเป็นอาจารย์”
วิธีการขับเคลื่อนพลังปราณแท้ของเคล็ดวิชาเพลงกระบี่ลมฝนจงซานนั้นมีความสัมพันธ์กับความลับในร่างกายของเฉินฉางเซิง แน่นอน นี่ไม่ใช่เหตุผลสำคัญที่เขาปฏิเสธหญิงสาว “ข้าไม่มีคุณสมบัติสอนเจ้า และยังไม่มีเวลาสอนเจ้า ข้าต้องศึกษาตำรา ข้าต้องฝึกบำเพ็ญเพียร ข้ามีเรื่องสำคัญมากมายที่จะต้องไปทำ”
ลั่วลั่วเฝ้ามองเขามาหนึ่งวัน เป็นธรรมดาที่จะรู้ว่าเขาเห็นคุณค่าของเวลาอย่างยิ่ง ใส่ใจจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ นางเอ่ยถาม “อาจารย์ เพราะเหตุใดท่านต้องรีบร้อนด้วยเล่า”
ใช่แล้ว การเห็นคุณค่าเวลาเช่นนี้ ราวกับว่าเป็นความกังวลด้วยซ้ำ
เฉินฉางเซิงมองเห็นความห่วงใยในดวงตาของหญิงสาวชัดเจน พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา แต่ไหนแต่ไรเขาแสดงออกสงบนิ่งอย่างยิ่ง มีคนจำนวนน้อยถึงจะมองออกว่าภายใต้การแสดงออกมาสงบนิ่งที่จริงแฝงไว้ด้วยความกังวล ไม่รู้เพราะเหตุใด ทันใดนั้นเขาอยากจะพูดคุยขึ้นมา
“ข้าต้องการเข้าร่วมการสอบใหญ่ อีกทั้ง...ข้าจะต้องได้อยู่ในอันดับแรก” เขาจ้องมองนาง กล่าวด้วยความจริงจัง
เวลาเช้าตรู่ของหอตำราสงบเงียบที่สุด ไม่มีเสียงของจักจั่นและเสียงนกร้อง และเป็นเวลาที่กบกับแมลงกำลังนอนหลับ
ผ่านไปเป็นเวลาเนิ่นนาน ไม่มีการเย้าหยอกและก็ไม่มีการย้อนถามที่ตกตะลึง
ถึงแม้จะเป็นถังซานสือลิ่วเมื่อได้ยินจุดมุ่งหมายเช่นนี้ของเฉินฉางเซิง อารมณ์ยังมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
แต่ความรู้สึกของลั่วลั่วไม่เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด นางจ้องมองเฉินฉางเซิงอย่างตั้งใจ รอคอยให้เขาพูดต่อ
เฉินฉางเซิง เอ่ยถาม “เจ้า...เจ้าไม่รู้สึกว่า จุดมุ่งหมายเช่นนี้น่าขบขันหรือ อย่างน้อย...ควรจะตกตะลึงบ้าง”
“น่าขบขัน? ตกตะลึง? เพราะเหตุใด”
ลั่วลั่วได้ฟังคำถามนี้กลับเป็นฝ่ายไม่เข้าใจ เอ่ยว่า “อาจารย์เข้าร่วมการสอบใหญ่ จะต้องได้อันดับแรกอย่างแน่นอน”
หอตำราสงบนิ่งอีกครั้งหนึ่ง มีเสียงนกสะท้อนมาจากที่ไกลๆ แผ่วเบา แต่กลับยิ่งเพิ่มความสงบเงียบ
เฉินฉางเซิงตะลึงงัน
น้ำเสียงของนางทำให้เขารู้สึกว่าถ้าหากตนไม่สามารถสอบได้อันดับแรกของการสอบใหญ่ เช่นนั้นถึงจะเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด
เขาไม่เคยกินผลอายุวัฒนะในตำนาน แต่เขาคิดว่าถึงแม้จะกินผลอายุวัฒนะหลายร้อยผลก็คงไม่ทำให้ร่างกายและจิตใจเบิกบานเท่ากับประโยคนี้
“เพียงแต่ อาจารย์เหตุใดจะต้องเข้าร่วมการสอบใหญ่ให้ได้”
ลั่วลั่วไม่รู้ว่าการตอบโต้ของนาง เป็นการปลอบประโลมเฉินฉางเซิงไปเท่าไหร่ นางถามด้วยความประหลาดใจ “อยากดูสุสานเทียนซูใช่หรือไม่ ข้าพาอาจารย์ไปได้”
เฉินฉางเซิงไม่ได้สนใจประโยคสุดท้ายที่นางกล่าว
เขายืดตัวลุกขึ้น เดินไปยังริมหน้าต่าง มองไปยังพระราชวังที่อยู่ไม่ไกลและมองไปยังทิศทางของหอหลิงเยียน
สามอันดับแรกของการสอบใหญ่สามารถเข้าไปดูศิลาสัจธรรมในสุสานเทียนซู นี่เป็นสิ่งที่เขาปรารถนา
แต่ว่าการสอบใหญ่ มีเพียงผู้ที่ได้ประกาศเป็นอันดับแรกถึงจะมีโอกาสคิดไตร่ตรองเงียบๆ อยู่ในหอหลิงเยียนเป็นเวลาหนึ่งคืน
นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่เขาต้องการที่สุด


ตอนที่ 32 อาจารย์ ท่านรับข้าเถอะ
“ข้ารู้เมื่อคืนวานข้าทำสิ่งที่ไม่เหมาะสม ข้าขออภัยกับทุกคนอีกครั้ง แต่เขามีความสำคัญกับข้าจริงๆ พวกเจ้าไม่อาจขัดขวางข้าได้ และไม่ต้องคิดวางแผนขัดขวางข้า แน่นอน ข้ารับรองว่าจะไม่ออกห่างจากสายตาของพวกเจ้า”
กล่าวประโยคนี้จบ ลั่วลั่วมุ่งออกไปยังด้านนอกห้อง ตลอดทางมีหญิงรับใช้ยื่นผ้าที่มีกลิ่นหอมให้นางเช็ดหน้า บ้วนปากในภาชนะ ระหว่างที่เดินนางเอ่ยกับคนที่เดินตามหลังว่า “ถึงแม้ว่าจะต้องเดินตาม ก็ไม่ต้องเดินตามใกล้เกินไป เป็นการเปิดโปงที่มาของข้า หากเขาตกใจก็จะเป็นการไม่ดีนัก”
ด้านหลังนาง บุรุษวัยกลางคนคนหนึ่งและหญิงงามนางหนึ่งจ้องมองกันแวบหนึ่ง ใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย
พวกเขาคือผู้ช่วยและผู้ดูแลที่ฝ่าบาทส่งให้มาปรนนิบัติองค์หญิง
เวลานี้ได้ยินคำพูดขององค์หญิงน้อย ทำให้แจ่มชัดในเรื่องราวความรักพื้นบ้านระหว่างหญิงสาวผู้มั่งคั่งกับหนุ่มน้อยผู้ศึกษาร่ำเรียนระหกระเหินด้วยความยากลำบาก เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะไม่สงบ
“ผู้ช่วยจิน ตอนนี้จะทำอย่างไรดี” หญิงงามผู้นั้นเอ่ยเสียงต่ำ
ผู้ช่วยจินบุรุษวัยกลางคนใบหน้าเขียวคล้ำ ไม่น่าดูจนถึงขีดสุด “พวกเจ้าปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดล้วนแต่ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใด ข้าจะรู้ได้อย่างไร ผู้ดูแลหลี่ หากเกิดปัญหาขึ้น เจ้าคงจะรับผิดชอบอย่างเต็มที่!”
ลั่วลั่วอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่ไปส่งที่ประตูข้างของสวนร้อยหญ้า นำสิ่งของที่บอกให้นางกำนัลจัดเตรียมไว้ก่อนแล้วขึ้นไปยังรถม้าที่มองแล้วธรรมดา มือน้อยๆ โบกให้กับทุกคน นั่งรถม้าขับไปยังตรอกไป๋ฮวาด้วยตนเอง ส่วนผู้มีฝีมือของเผ่านางได้แอบเดินทางไปก่อนนางนานแล้ว การกระทำของหญิงสาวสามารถพูดได้ว่ารวดเร็วและเฉียบขาด
ผู้ดูแลจ้องมองรถม้าค่อยๆ ลับตาไป ยกแขนเสื้อปาดน้ำตาที่หางตาเบาๆ รู้สึกไม่สบายใจ แต่กลับรู้สึกชื่นชม เอ่ยกับผู้ช่วยจินที่อยู่ข้างๆ “ในเมื่อองค์หญิงน้อยเริ่มมีความรักแล้ว เช่นนั้นคงต้องให้จักรพรรดิและราชินีทราบโดยเร็ว”
ใบหน้าของผู้ช่วยจินยิ่งทวีความไม่น่าดูขึ้นอีก เอ่ยว่า “หากจักรพรรดิทราบว่าองค์หญิงมีความรักใคร่กับมนุษย์ธรรมดา เจ้าคิดว่าพวกเราจะมียังมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหรือ”
ผู้ดูแลหลี่ เอ่ยว่า “ลืมไปแล้วหรือ จักรพรรดิก็สมรสกับสตรีเผ่ามนุษย์มิใช่รึ”
ผู้ช่วยจินกล่าวอย่างโมโห “การสู่ขอกับการถูกสู่ขอ บุรุษกับอิสตรี เป็นเรื่องเดียวกันหรือ”
ผู้ดูแลหลี่ยิ้มเยาะ เอ่ยว่า “เก่งกาจ ประโยคนี้เจ้าก็ไปพูดกับราชินีเถิด”
ผู้ช่วยจินได้ยินพูดนั้นก็ไม่มีสิ่งใดจะเอ่ย ใจของเขาก็เช่นเดียวกัน
สวนร้อยหญ้ากับสำนักฝึกหลวงห่างกันเพียงแค่กำแพงเก่าๆ กั้น ถึงแม้จะเดินอ้อมตรอกไป๋ฮวา ระยะทางก็ใกล้อย่างยิ่ง รถม้าคันนั้นเดินทางได้ไม่ไกลก็ขับเข้าไปในประตูเก่าที่ไม้เลื้อยเพิ่งถูกตัดของสำนัก เมื่อมาถึงยังคงเงียบเชียบแต่ภายในสำนักกลับมีกลิ่นอายของการมีชีวิตใหม่
ทั่วทั้งสำนักฝึกหลวงเงียบสงบ ต้นไม้ในป่าทึบมีเสียงนกซ่อนอยู่ มุมชายคาที่ยื่นออกมาของอาคารหลังเล็กๆ กำลังสะท้อนกับแสงอาทิตย์ ราวกับเคลือบเงาไว้มิปาน สิงโตน้ำพุหินด้านนอกของอาคารหลักถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน ต้นหญ้าทั้งหมดถูกกำจัด เมื่อจ้องมองยังคงให้ความรู้สึกผ่านโลกมาอย่างโชกโชน แต่ในที่สุดก็ไม่ได้รู้สึกว่าถูกทิ้งไว้อีกแล้ว
ลั่วลั่วจูงม้าเดินไปยังริมทะเลสาบ จ้องมองร่องรอยลึกที่อยู่บนสนามหญ้าเหล่านั้น มองไปยังต้นไม้ที่ล้มลงระเนระนาดข้างริมทะเลสาบ คิดใคร่ครวญถึงการต่อสู้เมื่อคืน มองแล้วราวกับว่าเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ที่จริงแล้วเผ่ามารรอคอยที่จะลักลอบสังหารอย่างลับๆ มานานหลายปี ทันใดนั้นร่างกายรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา
สำนักฝึกหลวงเงียบสงบเป็นพิเศษ คล้ายกับว่าไม่มีผู้ใดสักคน แต่ในความเป็นจริงซ่อนเร้นไปด้วยยอดฝีมือจำนวนมากมาย มีผู้แกร่งกล้าของเผ่านางและก็มียอดฝีมือที่ราชวังส่งมา นางแน่ใจอย่างยิ่งว่าจะไม่มีก่อเกิดปัญหาใดๆ ต่อความปลอดภัยของตน จิตใจถึงจะค่อยๆ ผ่อนคลาย
ประตูของหอตำราปิดสนิทแนบแน่น แต่แม่กุญแจดอกนั้นมิได้ถูกใส่กลอน นางรู้ว่าข้างในมีคน
นางถอนหายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง รู้สึกตื่นเต้น จึงมุ่งไปยังทางด้านนั้น
เฉินฉางเซิงกำลังอ่านคัมภีร์หมิงหัวในมือ ที่จริงแล้ว การที่จิตใจกระจัดกระเจิงในขณะอ่านตำรานั้นกลับไม่ค่อยได้พบเห็นนัก แต่ตอนนี้เขากำลังคิดไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
มือซ้ายลูบฝักของกระบี่สั้นเบาๆ หวนคิดถึงภาพเหล่านั้นอย่างเงียบๆ คาดหวังว่าจะไม่กระทบต่อการเรียนในสำนักฝึกหลวงของตน
ผู้มีฝีมือเผ่ามารผู้นั้นนึกไม่ถึงว่าจะดักซุ่มอยู่ที่จิงตูเป็นระยะเวลายาวนาน
แต่ถึงอย่างไรจะต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องนี้
หญิงสาวที่ถูกเผ่ามารลอบสังหารฐานะคงจะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ตอนนี้นางคงจะไม่เป็นไรแล้วกระมัง
กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ด้านนอกของหอตำราพลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา
เขายืดตัวลุกขึ้น เดินไปประตูจึงเปิดประตูไม้ที่หนักอึ้งออก หลังจากนั้นจึงพบกับหญิงสาวที่ตนกำลังเป็นห่วง
หญิงสาวมองแล้วตัวเล็กอย่างยิ่ง นัยน์ตากลมโตสุกสว่างสดใส ขนตายาวเป็นแพ ริมฝีปากแดง งดงามยิ่งนัก กำลังเบิกตากลมโต กะพริบขนตายาวทำให้น่ารักอย่างยิ่ง
เขายังไม่เคยคบค้าสมาคมกับหญิงสาวที่น่ารักเช่นนี้มาก่อน จึงเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ลั่วลั่วเบิกตากลมโต กะพริบขนตาปริบๆ จ้องมองหนุ่มน้อยราวกับห่านใจลอยก็มิปาน รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ทั้งยังยินดีอยู่บ้าง ในใจคร่ำคิดวิธีการที่มารดาเคยสอนว่าแล้วต้องมีประโยชน์ไม่น้อย
“สวัสดี” เฉินฉางเซิงในที่สุดตื่นจากภวังค์ เดินถอยหลังหนึ่งก้าว
ลั่วลั่วเอ่ยตอบ “สวัสดี”
เฉินฉางเซิงกล่าวถามอย่างจริงจัง “ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดหรือไม่”
ลั่วลั่วตะลึงงัน เมื่อคืนเพิ่งจะเคยพบกันและยังเกิดเรื่องราวมากมาย เจ้าไม่เข้าใจว่าข้ามาทำอะไรเชียวรึ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จ้องมองลักษณะท่าทางที่จริงจังของเฉินฉางเซิง นางจึงจริงจังไปด้วย ทำความเคารพอย่างจริงจัง เอ่ยว่า “ขอบคุณอย่างยิ่งที่เมื่อคืนเจ้าช่วยชีวิตข้า”
ลักษณะท่าทางทำความเคารพอย่างจริงจังของหญิงสาว ดูแล้วงุ่มง่าม อาจจะเพราะว่าน้อยครั้งมากจริงๆ ที่นางจะเคารพผู้ใด โดยเฉพาะหลังจากออกจากบ้านเกิดมาถึงจิงตู แต่คำที่เรียกว่า จริงจังแต่มองดูแล้วงุ่มง่ามอย่างยิ่งเหมาะกับพวงแก้มที่งดงาม นั่นคือความน่ารักอย่างสมบูรณ์
เวลานี้นางน่ารักจริงๆ
เฉินฉางเซิงไม่คุ้นเคยกับการคบค้าสมาคมกับคนต่างเพศ กิริยาที่ถ่อมตัวก็งุ่มง่าม กล่าวต่อว่า “ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ”
นี่เป็นคำพูดพิธีรีตองที่มักจะเจอบ่อยๆ ลั่วลั่วกลับไม่ยินยอมพิธีรีตองกับเขา ยืดตัวตรง กลอกตาดำเล็กน้อย เอ่ยถาม “เพราะเหตุใดถึงเป็นสิ่งที่ควรทำ”
เฉินฉางเซิงตะลึงงัน หลังจากใคร่ครวญ จึงอธิบายอย่างตั้งใจว่า “เจ้าเด็กกว่าข้า และเขาก็เป็นเผ่ามาร พวกเราเป็นเผ่ามนุษย์ เช่นนั้นข้าควรจะต้องปกป้องเจ้าอย่างแน่นอน”
ลั่วลั่วได้ยินประโยคที่ว่าพวกเราเป็นเผ่ามนุษย์ จึงยิ้มออกมา หลังจากนั้นจึงสนใจรายละเอียดที่อยู่ในประโยคนี้ เขากล่าวว่าปกป้องเจ้าแต่ไม่ใช่ช่วยชีวิตเจ้า
“แต่ในที่สุดก็คือเจ้าช่วยชีวิตข้าแล้ว”
นางจ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงแล้วเอ่ยถาม “ข้าจะนำอะไรมาตอบแทนเจ้าดีล่ะ”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “เจ้าเดินทางเพื่อจะมาแสดงความขอบคุณ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
ลั่วลั่วคิดใคร่ครวญ จ้องมองไปยังเขาจึงยิ้มออกมา หลังจากนั้นหมุนกายออกไปยังด้านนอกของหอตำรา
นางหมุนกายยืดยาด เดินออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
เฉินฉางเซิงจ้องมองด้านหลังเล็กกะทัดรัดของหญิงสาว รู้สึกปลงอนิจจังอย่างยิ่ง ตนเอ่ยว่าพอแล้วก็คือพอแล้ว เอ่ยว่าไปก็คือไป คนจิงตูทำสิ่งใดช่างใจกว้างเสียจริง
อย่างไรก็ตามเขาจึงกลับไปนั่งบนพื้นอีกครั้ง ขณะเตรียมตัวที่จะอ่านตำราต่อ...
หญิงสาวก็กลับมาอีกครา
นางขนสิ่งของเยอะแยะมากมายจากบนรถม้า หลังจากนั้นจึงนำของแต่ละสิ่งวางบนพื้นข้างหน้าของเฉินฉางเซิง
ของสิ่งแรกก็คือไข่มุกราตรี
ไข่มุกเม็ดนี้ใหญ่โตอย่างยิ่ง ถึงแม้จะไม่ได้ใหญ่เท่ากะละมัง แต่ใหญ่กว่าชามบะหมี่อย่างแน่นอนและยังกลมเกลี้ยงเป็นมัน ไม่มีจุดด่างพร้อยใดๆ ทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงเหม่อลอยจ้องมองไข่มุกราตรีกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้นด้านหน้าตน
แม้แต่ไข่มุกราตรีเขายังไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใหญ่โตเช่นนี้
เขาเคยได้ยินมา แท่นกานลู่ในพระราชวังมีไข่มุกราตรีเม็ดใหญ่โตจำนวนนับไม่ถ้วน แต่เขาเชื่อว่าไข่มุกราตรีเหล่านั้นไม่ใหญ่โตเท่าเม็ดนี้อย่างแน่นอน
เฉินฉางเซิงไม่เคยเห็นไข่มุกราตรี แต่กลับรู้ว่าสิ่งที่เหมือนลูกบอลมันเงาคือไข่มุกราตรี สาเหตุไม่ใช่เพราะว่าเขาเคยอ่านบันทึกหรือการบรรยายที่เกี่ยวข้องในตำรา แต่เป็นเพราะว่าทุกสิ่งที่ลั่วลั่วได้หยิบขึ้นมาจะแนะนำอย่างตั้งใจเหมือนเด็กๆ
ลั่วลั่วใจกว้างอย่างยิ่ง แต่คงจะไม่ให้สิ่งของมีค่าไปอยู่ในมือของผู้ที่ไม่คู่ควรเป็นแน่
“นี่คือตำรารวบรวมเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่แห่งเขาหลีซาน...ไม่ว่าจะเป็นพรรคฉางเซิงหรือเทือกเขาเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่ต้องใช้กระบี่ล้วนแต่ต้องศึกษาเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ชุดนี้ เพียงแต่ว่าพวกอนารยชนทางใต้ตระหนี่อย่างยิ่ง ไม่ยินยอมเผยแพร่ให้ภายนอกรับรู้ ข้า...ครอบครัวของข้าเพียงเพราะต้องการตำราเคล็ดลับเพลงกระบี่ชุดนี้ จึงต้องใช้แรงไม่น้อยกว่าจะได้มา”
นางนำตำราที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโบราณส่งไปในมือของเฉินฉางเซิง ไม่ลืมที่จะเอ่ยเสริม “ฉบับนี้ถึงจะเป็นฉบับดั้งเดิม ฉบับที่อยู่ในหอกระบี่เขาหลีซานตอนนี้คือฉบับที่คัดลอกมาภายหลัง”
ลักษณะท่าทางของเฉินฉางเซิงเหม่อลอย จ้องมองตำราในมือ คิดว่าตนเองคงจะฝันเป็นแน่
ตนกำลังถือตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่หลีซานอยู่ในมือรึ
ดินแดนต้าลู่ไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินข่าวคราวของตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่หลีซานที่ถูกคนขโมยไป
หรืออาจจะกล่าวได้ว่า นี่คือสิ่งที่ครอบครัวของนางช่วงชิงไป
หญิงสาวผู้นี้...ที่แท้คือใคร
มีเสียงตึงดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ลั่วลั่วนำหีบที่หนักอึ้งวางไว้ด้านหน้าของเฉินฉางเซิง ละอองฝุ่นสั่นสะเทือนออกมาตามรอยแตกของพื้น
หีบถูกเปิดออก ด้านในเต็มไปด้วยทองรูปใบไม้กองไว้ แต่ว่านี่ไม่ใช่ทั้งหมด นางใช้มือน้อยๆ กอบทองรูปใบไม้ขึ้นแล้วปล่อยให้ร่วงหล่นราวกับใบไม้จริงๆ เผยให้เห็นสิ่งของที่แท้จริงที่อยู่ด้านล่าง นั่นคือหินผลึกล้ำค่าหายากซึ่งมีอยู่ครึ่งหีบ
“ใช่แล้ว ข้าพักอยู่ที่สวนร้อยหญ้า อยู่ข้างๆ นี้”
ลั่วลั่วนำสิ่งของออกมาจากข้างหลังราวกับเล่นกล แล้วยกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นมา เอ่ยว่า “...ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าปรารถนาสิ่งใด จึงให้คนหยิบสิ่งของมาอย่างละนิดละหน่อย”
เฉินฉางเซิงถูกไข่มุกราตรี ตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่และยังมีหินผลึกครึ่งหีบทำให้ตกตะลึงจนมึนชา แต่ตอนนี้จ้องมองผลไม้ประหลาดและยาสมุนไพรที่พบเห็นได้ยากยิ่งบนโลกใบนี้ในตะกร้าไม้ไผ่ ถูกคนวางกองไว้อย่างไม่ใส่ใจราวกับคือหญ้าป่าก็มิปาน ยังคงถูกทำให้ตกตะลึงอีกคราจึงพูดสิ่งใดไม่ออกทั้งสิ้น
ลั่วลั่วจ้องมองไปยังเขาด้วยความแปลกประหลาด ในใจใคร่ครวญนี่ยังไม่พออีกหรือ
นางคิดใคร่ครวญ มือยื่นไปที่หน้าอกเสื้อด้านซ้ายใช้แรงเพียงน้อยนิดดึงกระดุมออกมาหนึ่งเม็ด
เมื่อคืนนางดึงมาสามเม็ดแล้ว กระดุมเม็ดนี้ถูกดึงออกมา หน้าอกเสื้อทางด้านซ้ายจึงร่วงลงมาปรากฏเห็นลำคอที่ขาวสะอาด
เฉินฉางเซิงถูกความขาวสว่างทำให้ตื่นจากภวังค์ รีบหมุนกายหันหลัง เอ่ยถามด้วยความตกใจ “เจ้าจะทำสิ่งใด”
ลั่วลั่วนำกระดุมที่ทำมาจากนอแรดส่งให้ เอ่ยว่า “ฮ่าๆ ...ข้าก็เอาสิ่งนี้ให้เจ้าด้วย”
“นี่คืออะไร”
“กระดุมพันลี้ เจ้าเคยได้ยินหรือไม่”
เฉินฉางเซิงรับเอากระดุมเม็ดนั้น คิดไตร่ตรองบันทึกในตำราที่เกี่ยวข้องกับสิ่งของมหัศจรรย์เม็ดนี้ ตกตะลึงอย่างยิ่ง จึงยกกระดุมขึ้นไปในกลางอากาศเพื่อส่องกับแสงดวงอาทิตย์สังเกตดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ผ่านไปชั่วครู่ เขาจึงตื่นจากภวังค์ รีบนำกระดุมเม็ดนี้วางกลับไปในมือของหญิงสาว
“ไม่ได้ทำสิ่งใดจักไม่รับของรางวัล”
เขาจ้องมองหญิงสาวกล่าวอย่างจริงจัง “เรื่องเมื่อคืน สิ่งสำคัญก็คือขุนพลท่านนั้นได้มาช่วยชีวิตพวกเราทั้งสอง ข้ามิได้ทำสิ่งใดจริงๆ ถึงแม้จะทำสิ่งเล็กๆ แต่ก่อนหน้านี้ได้พูดไว้แล้ว เจ้าตั้งใจเดินทางมาเพื่อขอบคุณก็เพียงพอแล้ว ข้าจะรับสิ่งของที่ล้ำค่าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว สิ่งของเหล่านี้มิได้มาขอบคุณบุญคุณที่เจ้าได้ช่วยชีวิต”
ลั่วลั่วชี้ไปยังสิ่งของที่วางอยู่บนพื้นเหล่านั้น เอ่ยว่า “สิ่งของเหล่านี้คือของคารวะอาจารย์”
เฉินฉางเซิงฟังไม่ค่อยเข้าใจ เอ่ยถาม “อะไรนะ”
“ของคารวะอาจารย์”
ลั่วลั่วจ้องมองดวงตาของเขา ท่าทางมั่นคงอย่างยิ่ง “อาจารย์ ข้าต้องการคารวะท่านเป็นอาจารย์ ฝึกบำเพ็ญเพียรกับท่าน”
ทั่วทั้งหอตำราเงียบสงบ
มีลมเย็นสดชื่นพัดมาจากด้านนอกหน้าต่าง
ไข่มุกราตรีที่อยู่บนพื้นสีดำสนิทค่อยๆ กลิ้งอย่างเชื่องช้า
ตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ที่เก่าแก่หน้ากระดาษค่อยๆ พลิก ปรากฏเป็นภาพของคนที่ยืนถือกระบี่หลายสิบภาพ
สมุนไพรในตะกร้าไม้ไผ่แผ่กระจายกลิ่นหอมอ่อนๆ
เฉินฉางเซิงใช้เวลาอยู่นานถึงจะเข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เขาจ้องมองหญิงสาว เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “เพราะอะไร”
ลั่วลั่วเอ่ย “ค่ำคืนวันที่หก เป็นอาจารย์ที่จุดแสงสว่างให้กับดาวโชคชะตาของตนเองใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ กล่าวว่า “ใช่แล้ว...ทว่า เจ้าดู ข้าเพิ่งจะจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก เมื่อคืนข้ามองการต่อสู้ระหว่างเจ้ากับเผ่ามารผู้นั้น เจ้าแข็งแกร่งกว่าข้ายิ่งนัก แล้วจะมาให้ข้าเป็นอาจารย์เจ้าได้อย่างไร”
ลั่วลั่วเอ่ย “เมื่อคืน ข้าสามารถจู่โจมเผ่ามารผู้นั้นจนได้รับบาดเจ็บ ไม่ใช่เพราะท่านอาจารย์สอนข้าหรอกหรือ”
เฉินฉางเซิง กล่าวว่า “ก่อนอื่น ไม่เรียกข้าว่าท่านอาจารย์ได้หรือไม่”
ลั่วลั่วยิ้มหวาน พลางเอ่ย “ได้ อาจารย์”
เฉินฉางเซิงจนปัญญา ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาอธิบาย “นั่นเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ”
ลั่วลั่วยังคงยิ้มหวาน “แต่อาจารย์ท่านรู้เพลงกระบี่ลมฝนจงซาน รู้ย่างก้าวหยั่งเทวา นี่คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญกระมัง”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ จึงเอ่ยว่า “ข้าเพียงแค่...อ่านตำรามากกว่าคนอื่นนิดหน่อย”
ลั่วลั่วเบิกตากลมโต กล่าวอย่างตั้งใจ “เช่นนั้นวิธีการขับเคลื่อนพลังปราณแท้เล่า เคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ลมฝนจงซานข้าท่องจำจนคล่องแคล่วนานแล้ว แต่ไม่รู้จะใช้พลังปราณแท้ขับเคลื่อนออกมาควบคุมกระบี่ได้อย่างไร ปัญหานี้ถึงแม้จะเป็นอาจารย์สำนักเทียนเต้ากับสำนักเก็บเกี่ยวดวงดาวก็ไม่รู้ แต่อาจารย์...ท่านกลับใช้ประโยคเดียวชี้แนะได้”
เฉินฉางเซิงเงียบนิ่ง เขาอยากจะอธิบายว่านี่คือเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง ทว่าการใช้ประโยชน์จากพลังปราณแท้ภายใต้ข้อจำกัดของพลังปราณมีการทดลองเป็นที่พอใจจนใกล้เคียงกับการคาดเดาหลายอย่าง สถานการณ์คับขันเมื่อคืน ถูกบังคับให้ตะโกนออกไป คิดไม่ถึงหญิงสาวผู้นี้จะสำเร็จเกินความคาดหมาย
แต่ความสำเร็จของเมื่อคืน มิได้แสดงว่าจะสำเร็จตลอดไป
เขาก็ไม่สามารถนำปัญหาร่างกายของเขาอธิบายให้หญิงสาวผู้นี้ฟังได้
แน่นอน เขาไม่อาจรับหญิงสาวผู้นี้เป็นลูกศิษย์ได้
ถึงแม้ไข่มุกราตรีงดงามยิ่งนัก เคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่จะเย้ายวนใจ ยาสมุนไพรเหล่านั้นจะดีเลิศ...
เขายืดตัวลุกขึ้น เตรียมที่จะออกจากหอตำรา แต่กลับพบว่า...ไม่สามารถก้าวเท้าเดินได้
เพราะว่าขาของเขาถูกคนกอดไว้
ลั่วลั่วเอียงตัวนั่งบนพื้น ร่างกายท่อนบนโน้มเอียงใช้สองมือกอดขาของเขาแนบแน่น
ใบหน้าน้อยๆ แนบติดกับขาของเขาแน่นขนัด
เขามองแล้วเหมือนกับหญิงสาวผู้น่าสงสารไม่ยินยอมถูกบุรุษผู้ทรยศหักหลังทอดทิ้งไป
ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความยินดี
นางคิดเงียบๆ ใช่แล้ว เป็นกลิ่นนี้!
“อาจารย์ ท่านรับข้าเถิด”
นางแหงนศีรษะขึ้น เบิกตากลมโตที่มีน้ำตาคลอ จ้องมองเฉินฉางเซิง กล่าวด้วยความน่าสงสาร “ท่านต้องการสิ่งใด ข้ารับปากท่านได้ทุกอย่าง”


บทนำ
เกิด ณ เจียงหนาน สิ้นชีพ ณ เป่ยหมาง
หมิงเวยยืนอยู่ในโรงเตี๊ยมใต้ภูเขา สายตาทอดมองไปยังเขาหมางซานที่ราวกับเป็นแหล่งรวมของหยกขาว
เขาหมางซานอยู่ทางตอนเหนือของเมืองลั่วอี้ซึ่งเป็นสถานที่ฝังศพของฮ่องเต้ในอดีต มองจากตรงนี้ ภูเขาทุกลูกล้วนมีร่างของฮ่องเต้ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจนกลายเป็นประวัติศาสตร์ฝังอยู่
เป็นสถานที่ที่รวมเหล่ามังกรดังสมคำร่ำลือจริงๆ
“แม่นาง ช่วงนี้หิมะตกอย่างน้อยสิบวัน หากแม่นางต้องการขึ้นเขา ทำไมไม่รออีกสองเดือนเล่า ถึงเวลานั้นหิมะคงละลายและมีทางให้ขึ้นแล้ว!” เถ้าแก่เนี้ยกล่าวกับนาง
หมิงเวยส่ายหน้า “หากรออีกสองเดือน คงไม่ทันแล้ว”
เถ้าแก่เนี้ยต้องการเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่พอได้ยินเสียงกระแอมอย่างหนักของสามีที่ส่งสายตาอ่านยากมาให้ นางจึงกลืนคำที่อยากพูดลงคอพร้อมถอยออกไป
หมิงเวยส่ายหน้า นางรู้ดีอยู่แก่ใจ
ตอนนี้ทั่วหล้ากำลังสับสนวุ่นวายมากขึ้น เป็นเรื่องยากอย่างยิ่งสำหรับคนทั่วไปที่จะใช้ชีวิต ที่เขาหมางซานที่มีสุสานของฮ่องเต้มากมายนับไม่ถ้วนนี้ก็มีบางคนที่อยากลองเสี่ยงอยู่
โรงเตี๊ยมแห่งนี้ ตั้งอยู่บนเชิงเขาหมางซาน ใครอยากขึ้นเขาก็แวะมาพักที่นี่ได้
เขาไม่มีทางบอกผู้คนที่อาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมตอนนี้หรอกว่ามันเป็นถ้ำของโจร
เถ้าแก่ก็มองนางเป็นหนึ่งในนั้น
แน่นอนว่านางไม่ใช่ จุดประสงค์ที่นางมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อมนุษยธรรม
ใต้หล้าตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย คนชั่วบุกเข้ารุกราน นับตั้งแต่การรุกรานของเป่ยหูเมื่อสิบปีก่อน แคว้นฉีถูกกลืนกิน ภูเขาแม่น้ำราวกับถูกดึงตกลงสู่นรก
ในสิบปีที่ผ่านมาท่านอาจารย์วิ่งไปทุกที่ แต่ก็ไม่สามารถกลับไปสวรรค์ได้
หลังท่านอาจารย์สิ้นไป หมิงเวยค้นหาบันทึกของเขาแล้วพบว่าในช่วงปีแรกๆ เขาได้ทิ้งวิชาสวรรค์ชุดหนึ่งเอาไว้ นางสอบถามอยู่หลายที่ ค้นหาคัมภีร์โบราณทั่วทุกมุม จนในที่สุดก็พบวิธีที่จะย้อนเวลากลับไปได้
นางนึกถึงดวงชะตาที่นางดูไปเมื่อคืน
กลุ่มดาวใหญ่กำแพงวังหลวง หลบซ่อน กลุ่มดาวเจิ้งเหย้ามืดสลัว กลุ่มดาวฝู่เหย้ากระจัดกระจาย ความโกลาหลเกิดขึ้นเป็นเวลาสิบปี
แต่ในอนาคตอันใกล้พลังของดวงดาวจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
ถึงเวลานั้น ด้วยพลังของดวงดาวบนท้องฟ้า ยืมพลังของมังกรใต้หล้าเพื่อกระตุ้นการเกิดวิชาสวรรค์ นางจะสามารถคว้าโอกาสที่จะเปลี่ยนโชคของใต้หล้าและเปลี่ยนชะตากรรมของท่านอาจารย์ในเวลาเดียวกัน
เมื่อนึกถึงท่านอาจารย์ นางจะจับแผ่นป้ายที่อยู่ตรงเอว
พลังแห่งดวงดาวจะมาอีกครั้งในอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า ซึ่งนางรอไม่ไหว ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากการตายของท่านอาจารย์ นางถูกศัตรูไล่ล่าและตอนนี้นางยังได้รับบาดเจ็บอีก หากล่าช้าไปกว่านี้ นางเกรงว่าศัตรูที่ไล่ตามนางจะรู้ว่าตนอยู่ที่ไหน
นี่เป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียว และนางจะยอมแพ้ไม่ได้!
วันรุ่งขึ้น วันรุ่งขึ้นนางต้องไปที่ภูเขา!
อาจเป็นพระเจ้าที่ทรงเห็นใจ วันรุ่งขึ้นหิมะจึงตกไม่หนัก
หมิงเวยรับเตาอุ่นมือกับอาหารเครื่องดื่มจากเถ้าแก่เนี้ยแล้วก้มศีรษะขอบคุณ
เถ้าแก่เนี้ยยิ้มและพูดว่า “แม่นางโปรดระวังตัวด้วย หิมะยังตกอยู่ ถนนก็ลื่น อย่าส่งเสียงดัง หากหิมะถล่ม เทพเจ้าคงไม่สามารถช่วยเหลือได้”
“ข้าจะจำคำแนะนำของท่านไว้”
หมิงเวยออกจากโรงเตี๊ยมแล้วเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยหิมะ
ทันทีที่นางออกไป ห้องชั้นบนหลายห้องก็เปิดออกพร้อมกัน และชายร่างใหญ่หลายคนก็ถือดาบก้าวลงมาชั้นล่าง
“พี่ใหญ่ นางขึ้นเขาไปแล้ว!”
ชายตาเดียวท่าทางดุร้ายพูดขึ้น “ไป! ตามนางไป!”
น้องเล็กพูดลังเล “หิมะตกหนักขนาดนี้ ไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ”
เมื่อมองไปยังถนนบนภูเขาที่หมิงเวยหายตัวไปเขาก็ยิ้มอย่างมุ่งร้าย “เจ้าเห็นป้ายที่เอวของนางหรือไม่ นั่นเป็นป้ายคุ้มกันซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของปรมาจารย์แห่งชีวิต เจ้ารู้ไหมว่าปรมาจารย์แห่งชีวิตคือใคร”
“ปรมาจารย์แห่งชีวิตเป็นชื่อเรียกของเสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้า” น้องเล็กคนนั้นลังเล “พี่ใหญ่ พวกเราไม่ขึ้นไปได้หรือไม่”
“เหลวไหล!” ฝ่ามือของชายตาเดียวฟาดเข้าไปหนึ่งฉาด “อากาศหนาวเช่นนี้ นางอยู่ที่นี่มาสองสามวันแล้ว แต่กลับไม่ดื่มสุราเลยสักหยด ซ้ำยังดื่มแต่ยาทุกวัน นางคงไม่สบายหรือได้รับบาดเจ็บ! แล้วอีกอย่าง นางอายุมากขนาดนี้แล้ว จะมีทักษะแค่ไหนกัน ในยุทธภพไม่เคยได้ยินชื่อของนาง แต่นางกลับเป็นผู้สืบทอดที่เพิ่งถูกเลือกโดยปรมาจารย์แห่งชีวิตรุ่นก่อน หากเราแย่งป้ายคุ้มกันนั่นมาได้ เราก็จะสามารถออกคำสั่งกับเสวียนชื่อทั่วหล้าได้!”
คำพูดนั้นทำให้น้องเล็กรู้สึกตื่นเต้น หากพวกเขาสามารถออกคำสั่งให้กับเสวียนชื่อทั่วหล้าได้ พวกเขาก็สามารถเค้นสมองหาหนทางเข้าไปขโมยทองคำในสุสานได้สินะ
“ไปๆๆ รีบตามไปเร็ว!”
ชายร่างใหญ่กลุ่มหนึ่งรีบออกไป
เถ้าแก่เนี้ยได้ยินอย่างชัดเจน นางถอนหายใจอย่างรู้สึกสมเพช “นั่นเป็นชีวิตคนหนึ่งชีวิต แม่นางคนนั้นน่าเสียดายจริงๆ”
นางส่ายหัวและไปทำงานต่อ
ในโลกที่สับสนวุ่นวายนี้ การเอาตัวรอดให้มีชีวิตอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย ใครจะมีเวลาดูแลเรื่องของคนอื่นกันเล่า
……..
ปีนเขาที่เต็มไปด้วยหิมะตลอดทาง สุดท้ายหมิงเวยก็เดินทางมาถึงไหล่เขา
เมื่อมองไปรอบๆ นางเห็นภูเขาที่มีแต่หิมะสีขาว ยากที่จะแยกแยะ
บันทึกของท่านอาจารย์เขียนไว้ว่า ใจกลางของวิชาสวรรค์อยู่ในสถานที่ภูเขาโอบล้อมพิทักษ์ มังกรทั้งห้าดื่มวารี
เขาหมางซานไม่ใช่เล็กๆ นางตัวคนเดียวคงต้องใช้เวลาสามถึงห้าเดือนในการค้นหาใจกลาง
โชคดีที่ท่านอาจารย์เคยบอกไว้ว่าเขาเคยไหว้วานให้สหายคนหนึ่งช่วยปกป้องวิชาที่นี่ ขอเพียงหาเขาผู้นั้นเจอ ก็จะหาใจกลางพบ
มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้น นางจึงหยุดฝีเท้า
ใบมีดแหลมพุ่งทะลุอากาศเข้ามาจากด้านหลัง
นางกดขลุ่ยที่เอวค้างไว้ หยิบหิมะขึ้นมาแล้วขว้างมันออกไป
หิมะนั้นเดิมทีทั้งบางและเบา แต่ที่นางโปรยออกไปนั้นเปรียบเสมือนอาวุธลับ โจมตีโดยเป้าหมายได้หลายคน
พวกโจรขโมยทองที่ตามนางมาตลอดทางล้วนโดนนางโจมตีใส่ทั้งหมด
หมิงเวยยิ้ม “เป็นพวกเจ้าเองหรือ!”
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานางอยู่ที่โรงเตี๊ยม แน่นอนว่าได้พบเจอกับพวกเขา น้ำเสียงของนางนั้นนุ่มนวลราวกับทักทายกันตามปกติ
พวกโจรตกใจกลัว หนึ่งเพราะวิธีการยกที่ราวกับยกของเบาของนาง สองเพราะชื่อเสียงของปรมาจารย์แห่งชีวิต
ชายตาข้างเดียวเห็นนางมีท่าทีสงบนิ่งไม่แสดงอาการประหลาดใจ ใจเขาเต้นรัวราวกับตีกลอง แต่เขาเหลือบไปเห็นป้ายคุ้มกันที่เอวของหมิงเวย แล้วความคิดชั่วร้ายก็เพิ่มขึ้นจากความกล้า
หากขโมยป้ายนั้นมาได้ ภายภาคหน้าเขาก็จะกลายเป็นที่หนึ่งของเสวียนชื่อในใต้หล้า!
“แม่นางส่งป้ายนั่นมาให้แต่โดยดีเถิด แล้วพวกเราจะปล่อยท่านไป!”
หมิงเวยถอนหายใจ นางไม่คาดคิดว่าในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้จะมีคนรู้จักป้ายคุ้มกันด้วย แต่คาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นก็คือคนเซ่อสองคนนี้มีความคิดกล้าขโมยป้ายคุ้มกันไป
ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่กล้าทำ
“พวกเจ้าลงเขาไปเถอะ ข้ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับใต้หล้าที่ต้องจัดการ” นางพูดอย่างใจเย็น
ชายตาเดียวหัวเราะเสียงดัง “เกี่ยวกับใต้หล้างั้นหรือ ช่างดูยิ่งใหญ่เสียจริง พวกเจ้ารีบขึ้นไปเร็ว ไปแย่งป้ายนั่นมาให้ได้ แล้วพวกเราจะได้อยู่ดีกินดี!”
“ขึ้นๆๆ!” พวกโจรต่างรีบวิ่งขึ้นไป
…………….
ไม่คิดว่าพอเดินมาถึงประตู จะต้องมาพลิกเรือในท่อระบายน้ำ เช่นนี้
หมิงเวยกดบาดแผลที่เอวของตนไว้แน่น พยายามเดินเตาะแตะขึ้นไป
นางไม่สามารถลงเขาได้ เช่นนั้นนางจะต้องพลาดโอกาสนี้อย่างแน่นอน
แต่นางรู้ตัวดี อากาศเย็นเช่นนี้ มีแต่เจ็บกับเจ็บ และอาจค้นหาใจกลางไม่เจอ
ทำได้เพียงเดิมพันด้วยชีวิต
เสี่ยงเดิมพันด้วยชีวิตของนาง ชีวิตของท่านอาจารย์และคนทั้งใต้หล้า
ท่านเทพบนสวรรค์ ขอเวลาให้นางมากกว่านี้เถิด…
หิมะตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ นางลื่นล้มลงกับพื้น แขนขานางแข็งไปหมดจนไม่สามารถลุกขึ้นได้
ทิวทัศน์ตรงหน้านางพร่าเลือน…
ในความพร่าเลือนนั้น มีสองมือยกนางขึ้นจากหิมะแล้วพานางขึ้นขี่บนหิมะ
เมื่อสติของนางกลับมา ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ใต้แสงดาวบนยอดเขา
น้ำไหลผ่านใต้ร่างนางเสียงดัง ติ๊ง ติ๊ง
ภูเขาโอบล้อมพิทักษ์ มังกรทั้งห้าดื่มวารี
นางมองเห็นไม่ชัดเจนเนื่องจากดวงตาอักเสบจากแสงอาทิตย์ที่สะท้อนกับหิมะ จึงเห็นเพียงเงาร่างสูงโปร่ง ผมสีขาวสวมเสื้อตัวยาว เขาก้มหน้าลูบขลุ่ยของนาง
“เจ้าเป็นศิษย์ของเทียนซ่วนหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ...”
เทียนซ่วนคือท่านอาจารย์ของนาง เป็นปรมาจารย์แห่งชีวิตคนก่อน
“วิชาสวรรค์จะเริ่มขึ้นแล้ว เจ้าวางใจเถอะ”
“ขอบคุณ...ผู้อาวุโสเจ้าค่ะ”
ก่อนที่จะหมดสติ เหมือนนางจะเห็นกระบี่ยาวอยู่ตรงหน้าเขา
ตัวกระบี่สีแดง นามของกระบี่คือชื่อเซียว เป็นกระบี่แห่งคุณธรรมจักรพรรดิ ตามตำนานกล่าวว่าสิ่งนี้อยู่ในความครอบครองของราชวงศ์ฉีเหนือ
ท่านอาจารย์บอกว่า สหายของเขาคนนี้แซ่เจียงและเขาเกิดในราชวงศ์ฉีเหนือ
ถูกราชวงศ์อื่นรุกราน แผ่นดินถล่ม เขาอยู่ตัวคนเดียว คอยกวาดล้างเหล่าโจร ยุทธภพขนานนามเขาว่าเซียนกระบี่
เมื่อถึงเวลากลุ่มดาวก็ส่องสว่างขึ้น ชีพจรมังกร แห่งเขาหมางซานเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง
แสงดาวและลมหายใจมังกรพุ่งเข้ามารวมอยู่ที่แผ่นป้ายตรงเอวของนาง…
……………………………………………..