หลังจากฮาวเวอร์กลับมา ทุกอย่างก็จัดแจงอย่างเป็นระเบียบอีกครั้ง อาคารสอนเด็กถูกขยายขอบเขตกว้างขึ้น นักขุดอุโมงค์เริ่มรู้ทิศทางที่ต้องขุดไปต่อ แม้เรื่องราวภายในฐานลับได้ถูกแก้ไขจนเสร็จ แต่เรื่องที่ต้องกลุ้มต่อไปนั้นก็คือ
"อะไรนะขอรับ? นายท่านเดินทางไปยังอาณาจักรริลกลิมเมื่ออาทิตย์ก่อน"
"อื้ม ช่วงนั้นข้ารู้สึกโกรธแค้นราชาไมนัส ก็เลยทำอะไรวู่วาม"
"แล้วอย่างนี้ราชาไมนัสก็รู้หมดแล้วน่ะสิขอรับว่าทางเราคิดจะทำอะไร"
"ก็คงใช่ ราชาไมนัสเองก็รู้ความสามารถของข้าด้วย ถึงจะไม่แน่ใจว่าไปรู้มาจากไหนก็ตาม ที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือ ราชินีเกรสสัน ตั้งแต่มานี่นางก็ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลย บางทีการที่ถูกพามาที่นี่ได้ง่ายๆ คงเพราะมีบางอย่างอยู่ในตัวนางแน่ แต่ข้าสำรวจแล้วไม่พบ ความสามารถของราชาไมนัสผู้นั้นอยู่นอกเหนือมนต์ดำที่จะตรวจสอบด้วยได้เวทย์"
"ยังมีอะไรแข็งแกร่งกว่าพลังเวทย์อีกหรือขอรับ" ฮาวเวอร์มองโทมัสด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยากจะอธิบาย
"วิทยาศาสตร์"
"นั่นมันอะไรกันขอรับ? "
ฮาวเวอร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเริ่มอธิบายให้เข้าใจง่าย "มันคือการสังเกตความเป็นไปของธรรมชาติอย่างเป็นระบบ มันครอบคลุมจากเรื่องง่ายไปจนถึงเรื่องยากๆ สิ่งที่ข้าสงสัยในตัวราชินีเกรสสันคือ นางอาจจะถูกสะกดจิตซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับการทำงานของสมอง"
"สิ่งนั้นมันบังคับจิตใจนางหรือขอรับ"
"อีกนัยหนึ่งก็ใช่ แต่ว่าการสะกดจิตนั้นมันขึ้นอยู่กับว่าผู้สะกดจิตต้องการจะสั่งจิตของนางให้ทำอะไร ให้ทำตามคำสั่ง หรือลบเลือนความทรงจำ หรือทั้งสองอย่าง แต่ไม่ว่าอย่างไหนก็ล้วนเป็นอันตรายหากมีนางอยู่ใกล้ๆ"
"แต่ว่าเราจะให้นางไปไหนได้ขอรับ ท่านเองก็ไม่อยากแยกจากนางเช่นกันไม่ใช่หรือขอรับ"
"ก็ใช่ แต่ถ้ามันต้องขึ้นอยู่กับชีวิตคนนับแสนข้าก็ไม่อาจเสี่ยง"
โทมัสนิ่งเงียบไปพลางคิดเรื่องที่ต้องหาที่พำนักใหม่ให้นาง "แล้วตอนนี้นางรู้แผนการเราบ้างหรือยังขอรับ"
"รู้เรื่องการตั้งกองกำลังปฏิวัติเพื่อต่อสู้กับอาณาจักร"
"ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ควรในนางอยู่ที่ค่ายกองกำลังสินะขอรับ"
"ใช่ ถึงฝากลอร์ดมาร์คัสก็ยากที่จะปิดบังแผนการเพราะยังไงเสียก็ไม่ได้อยู่ห่างกันมากเท่าไหร่"
"ถ้าเช่นนั้น… ทำไมเราไม่ฝากไว้กับราชาไคออสกันล่ะขอรับ หากมีข้อแลกเปลี่ยนเพิ่มอีกเล็กน้อย เขาคงไม่ปฏิเสธ"
ฮาวเวอร์นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มออกมา "ไม่เลว เพราะต่อให้นางถูกบังคับจิตใจให้สังหารใครก็ตามในนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่เราจะต้องกลัว ยังไงเสีย หนึ่งชีวิตก็ไม่สำคัญเท่าคนนับแสน"
"...ขอรับ"
หนังสือข้อแลกเปลี่ยนถูกเขียนขึ้นในทันที โทมัสสั่งให้คนเอาจดหมายไปส่งให้ถึงวังหลวงโดยไม่ผ่านแม่ทัพน็อลก่อน เขามารู้ทีหลังก็ตอนที่ข้อแลกเปลี่ยนนั้นได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว
ราชินีเกรสสันเดินทางเข้าไปพำนักที่คฤหาสน์ของลอร์ดมาร์คัสก่อน พอรู้ว่าราชินีเกรสสันจะมา เขาก็เร่งตกแต่งคฤหาสน์ใหม่ไม่ให้น้อยหน้า ฮาวเวอร์เดินเข้ามาส่งนางพลางมองไปรอบๆ แล้วก็ทำหน้ากรุ้มกริ่มคล้ายจะล้อเลียน
"อู้ววว คฤหาสน์ของท่านลอร์ดช่างงดงามสูงศักดิ์ยิ่งนัก ข้าได้เข้ามายลกี่ครั้งก็ไม่รู้สึกเบื่อสายตาเลย"
"ขอบพระทัย เจ้าชายฮาวเวอร์"
ทั้งคู่ยิ้มหน้าแข็งใส่กันโดยมีราชินีเกรสสันคั้นกลางก่อนจะถูกเชิญเข้าไปด้านในเพื่อคุยสารทุกข์สุกดิบ
"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ท่านลอร์ดมาร์คัสที่ต้องรบกวนท่าน ลูกชายข้ายืนกรานว่าไม่อยากให้ข้าอยู่ด้วย ข้าถึงต้องลำบากอาณาจักรของพวกท่าน" ฮาวเวอร์ทำหน้าซังกะตายเมื่อได้ยินอย่างนั้น เพราะกว่าเขาจะโน้มน้าวใจราชินีเกรสสันได้ก็ใช้เวลาหลายวัน แถมบทบาทใจร้ายอย่างนั้นเจ้าอีคอนก็ทำไม่ได้ แถมยังใจอ่อนให้นางอีก
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกขอรับ ทางเรายินดีที่จะช่วยเพียงแค่ท่านเท่านั้น ข้าเข้าใจนะขอรับว่าทำไมเจ้าชายฮาวเวอร์ไม่ต้องการให้ท่านพักอาศัยอยู่ในค่ายทหาร ที่นั่นมีแต่ชายหยาบกร้าน ทำงานจนเหงื่อออกเหม็นคละคลุ้งทั้งยังสกปรกเปื้อนดินโคลนกันทุกวัน ถ้าเป็นข้า ข้าก็คงทนอยู่ที่นั่นได้ไม่นานแน่"
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ลอร์ดมาร์คัสพูด ก็คงหมายถึงเหล่าทหารที่ฮาวเวอร์ใช้แรงงานอย่างหนัก ให้ทั้งฝึกซ้อมพลังกายทุกวัน อ่านหนังสือ ทำสวนทำไร่ แถมยังต้องสร้างอาคารเรือนให้ฮาวเวอร์อีก ทหารพวกนี้ทำงานหนักอย่างกับทาสก็ไม่ป่าน
"นั่นสินะเจ้าคะ"
ทั้งคู่หัวเราะเบาพลางขบขันการเหน็บแนมนั้น ฮาวเวอร์ได้แต่ถอนหายใจ เขากลายเป็นลูกชังของราชินีเกรสสันไปแล้ว ลอร์ดมาร์คัสเองก็ชังน้ำหน้าเขาไม่ต่าง เพราะตัวเขาเองก็ชอบแกล้งและเหน็บแนมมาร์คัสอยู่บ่อยๆ
'แต่ช่างปะไร ยังไงข้าก็จะกลั่นแกล้งเจ้าอยู่ดี มาร์คัส!' ฮาวเวอร์คิด
'...เพราะอย่างนี้ไง เจ้าถึงได้ไม่เป็นที่รักใคร่' อีคอนตอบ
เหมือนฮาวเวอร์จะเริ่มคิดเรื่องที่จะตอบโต้ลอร์ดมาร์คัสได้ ก็เริ่มเกริ่นขึ้นมา
"ท่านแม่จำเรื่องโรคกระสันได้ไหมขอรับ? โรคที่ทำให้คนกระสันในกามารมณ์แล้วท้องได้ง่ายๆ ไม่ว่าชายหรือหญิง"
"แม่จำได้ เจ้าพูดถึงเรื่องนี้ทำไมหรือ"
ลอร์ดมาร์คัสมองมาที่เขาอย่างไม่ไว้ใจ ฮาวเวอร์เองก็มองกลับอย่างท้าทายก่อนจะเริ่มพูดต่อ
"จริงๆ แล้วเด็กที่เกิดจากเพศชายนั้นจะคลอดเป็นไข่ และถูกขนานนามว่าเป็นไข่มาร จึงเรียกกันทั่วไปว่า มารฝังไข่ แต่ภายหลังทุกคนถึงรู้กันทั่วว่าเด็กที่เกิดจากไข่นั้น ตามจริงไม่ใช่มารแต่เป็นเด็กธรรมดา แม้แต่บรรดาอมนุษย์ก็ยังรู้กันได้เอง เหตุเพราะเจ้าพวกนั้นต้องคลุกคลีกับเหล่ามารเป็นประจำจึงรู้ว่ามารเหล่านั้นไม่สามารถตั้งท้องได้ เพราะหลังจากจุติใหม่ ร่างกายของพวกมันไม่ต่างจากตายไปแล้ว และเพราะอย่างนั้นจึงตัดเรื่องที่เด็กในไข่เป็นลูกของมารไปได้เลย นั่นหมายความว่าแม้แต่บุรุษก็ท้องได้ หากเป็นเช่นนี้ ใครก็ตามที่ท้องลูกให้ข้าได้ก็สามารถเป็นภรรยาของข้าได้ใช่ไหมขอรับ"
"ถ้าลูกข้าต้องการจะรักใคร่กับใคร ข้าห้ามเจ้าได้ด้วยหรือ แต่ธรรมเนียมของราชาในอาณาจักรเรา ผู้ที่ขึ้นครองราชย์จะต้องมีทายาทสืบทอดต่อ เพราะอย่างนั้นไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็สามารถครองบัลลังก์ได้ถ้าหากมีทายาทสืบต่อให้ราชวงศ์"
ฮาวเวอร์ยิ้มมุมปาก มาร์คัสก็เหงื่อซึมออกจากกรอบหน้าทันที "บรรดาผู้เป็นโรคกระสันมักจะถ่ายทอดโรคเหล่านั้นไปให้บุตรด้วย ไม่ว่าจะเป็นผู้เสพโรคกระสัน หรือเป็นโรคกระสันเสียเอง หากข้าถึงช่วงวัยที่จะได้หมั้นหมายกับใครแล้วล่ะก็ ข้าจะสืบเสาะหาคนที่มีคุณสมบัติน่าสนใจมาไว้ในกำมือ แล้วจับมาหมั้นเสียไม่ให้หลุดมือ"
ลอร์ดมาร์คัสลอดมองไปด้านหลังของฮาวเวอร์แวบหนึ่ง ฮาวเวอร์ก็หันขวับตามสายตานั้นทันที ปรากฏเด็กน้อยผมสีดำด้านแปลกๆ ยืนอยู่ด้านหลังประตูก่อนจะวิ่งหนีหายเข้าไปด้านใน ฮาวเวอร์หันกลับมามองลอร์ดมาร์คัสอีกทีก็ยิ้มอย่างมีชัยให้รอบหนึ่ง
"แต่ยังไงเจ้าก็ยังเป็นเด็กน้อยของแม่อยู่ เหตุใดต้องพูดเรื่องหมั้นหมายเอาตอนนี้ด้วย ตัวเจ้าเองก็พูดไม่ใช่หรือว่าเวลานี้ต้องต่อสู้เพื่อประชาชน เจ้าไม่มีเวลามาเสพสุขอยู่ผู้เดียว เพราะเจ้าพูดอย่างนั้นแม่ถึงต้องยอมมาพำนักอยู่ในอาณาจักรโพราเท็ส"
เมื่อมารดาพูดขึ้นขัด ฮาวเวอร์ก็ต้องหยุดการกลั่นแกล้งลงเพียงเท่านั้น ลอร์ดมาร์คัสเองก็ถอนหายใจโล่งอก ทั้งคู่คุยได้สักพักหนึ่งฮาวเวอร์ก็ขอตัวกลับไปค่ายเพื่อคุยธุระต่อ
คนทั้งคู่ยืนมองแผ่นหลังของฮาวเวอร์เดินจากไป ลอร์ดมาร์คัสก็ถอนหายใจออกเบาๆ ทันที
"ขออภัยด้วยที่ฮาวเวอร์หยอกล้อท่านรุนแรงเกินไป ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นและชอบกลั่นแกล้งผู้อื่นเป็นชีวิตจิตใจ"
"คงเพราะขาดความอบอุ่นกระมัง ถึงได้เรียกร้องความสนใจ" ลอร์ดมาร์คัสตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าจนลืมตัว
"คงจะเป็นอย่างที่เจ้าพูด ข้าคงต้องหาคู่หมั้นมาเติมเต็มความอบอุ่นที่หายไปให้เขา" เกรสสันพูดทั้งยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ท่านก็…" ลอร์ดมาร์คัสพูดไม่ออกก็ได้แต่ถอนหายใจ เขารู้แล้วว่านิสัยขี้แกล้งของฮาวเวอร์นั้นได้จากผู้ใด
ฮาวเวอร์เดินกลับมายังค่ายทหาร แม่ทัพน็อลก็ยืนจังก้ากอดอกอยู่ด้านหน้า ฮาวเวอร์เหนื่อยใจกับมารดาตัวเองแล้วยังต้องมาเหนื่อยใจกับแม่ทัพน็อลอีก เขาพยักพเยิดหน้าไปทางเต็นท์บัญชาการก่อนทั้งคู่จะเดินเข้าไป เมื่อนั่งประจำตำแหน่งแล้วก็เริ่มอธิบายทันที
"เหตุผลที่ข้าต้องส่งราชินีเกรสสันไปยังปราสาทโพราเท็สก็เพราะนางอาจมีบางอย่างที่เราควบคุมไม่ได้ เพราะเหตุนั้นจึงต้องส่งนางไปยังสถานที่ที่ไกลพอจะรู้แผนการทั้งหมดของเรา"
"นายท่านจะบอกว่าเราไม่ควรไว้ใจนางหรือขอรับ แต่นางเป็นถึงมารดาของท่าน"
"เพราะเป็นมารดาถึงต้องระแวง นางอยู่ในคุกใต้ดินตั้งกี่ปี ชีวิตที่หดหู่เช่นนั้นทำไมนางกลับไม่โศกเศร้าเท่าที่ควรจะเป็น เจ้าไม่สงสัยบ้างหรือไง นางอาจถูกทำให้ลืมความเจ็บปวด ลืมความทรงจำบางอย่างที่เราไม่อาจนำกลับขึ้นมาได้"
"ถ้าหากเป็นมนต์ดำ…"
"ครั้งนี้ไม่ใช่ มันคือสิ่งที่อาจเกิดได้กับมนุษย์ทุกคนไม่ว่าคนผู้นั้นจะมีพลังเวทย์หรือไม่ สิ่งที่เกิดขึ้นกับราชินีเกรสสันมันเกินกว่าคนอย่างข้าจะช่วยได้"
แม่ทัพน็อลต่างเงียบลงเมื่อหาวิธีดึงราชินีกลับมาไม่ได้ "แล้วหลังจากนี้ท่านจะทำยังไงต่อขอรับ ทางนั้นมีมนุษย์อมตะถึงสองคน พวกเราเองก็ต่อกรกับเขาไม่ได้ มีแต่ท่านเท่านั้นที่พอจะสู้กลับพวกเขาได้"
"ที่สู้ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะไม่ชนะ แต่เพราะข้าไม่อาจจะลงมือทำสิ่งนั้นได้" ฮาวเวอร์นึกย้อนไปความทรงจำก่อนถูกดึงวิญญาณออกจากร่าง วิญญาณแยกลูคัสที่กลายเป็นอมตะ โชคชะตาของเขากับลูคัสคือการได้ปกป้องคนผู้นั้น แต่จะให้ฆ่าคงทำไม่ได้แม้ว่านั่นจะเป็นการปลดปล่อยตัวลูคัสเองก็ตาม
'หากข้ารักคนผู้นั้นถึงขนาดยอมรับบาปทั้งหมดแทนได้ก็คงดี แต่ข้าไม่กล้าพอ'
"หากท่านทำไม่ได้ แล้วยังจะมีใครต่อกรกับเขาได้อีกกันเล่าขอรับ"
"ถ้าเช่นนั้น แทนที่จะต่อสู้แต่เปลี่ยนเป็นใช่เล่ห์กลให้มนุษย์อมตะผู้นั้นติดกับดัก และจองจำตราบนานเท่านานดีหรือไม่ขอรับ"
"นั่นเป็นความคิดที่ดี ถ้าเช่นนั้นก็ต้องเริ่มวางแผนใหม่ เมื่อท่านฮาวเวอร์ต่อกรกับราชาไมนัสจนได้รับชัยชนะ เราทหารหนึ่งแสนนายก็ต้องสร้างกลไกดักจับมนุษย์อมตะผู้นั้นเอาไว้ไม่ให้หนีไปได้"
"แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยากจะทำได้ มนุษย์อมตะผู้นั้นมีความสามารถเช่นใดเราก็ไม่อาจรู้"
"มีสิ่งหนึ่งที่ข้ารู้คือ เขาสามารถดึงวิญญาณคนออกมาได้"
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ หากว่าดึงวิญญาณออกมาได้ แล้วขอบเขตอยู่ที่ไหน สามารถดึงในระยะไกลและจำนวนมากๆ ได้ไหม หากทำเช่นนั้นได้ก็เท่ากับว่าพวกเขาส่งทหารไปตายเปล่า
"ยังไงเสียตอนนี้ราชินีเกรสสันก็อยู่กับพวกเราแล้ว ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจัดการให้เสียเรื่อง ทหารที่ลักลอบเข้าไปภายในก็ให้ทยอยส่งผู้ลี้ภัยออกมาอย่างลับๆ ให้คนพวกนั้นเข้าไปพักอาศัยในเขตปกครองฮาวเวอร์ที่ป่าอาถรรพ์ เราต้องกักเก็บประชากรที่มีชีวิตอยู่เอาไว้ ไม่ให้ตายและกลายเป็นผีดิบใต้คำสั่งของราชาไมนัส"
"ขอรับท่านฮาวเวอร์"
เข้าวันต่อมาฮาวเวอร์เดินทางไปที่คฤหาสน์ลอร์ดมาร์คัสเพื่อนั่งรถม้าไปส่งราชินีเกรสสัน รถม้าเดินหน้าเข้าหาเมืองหลวงของอาณาจักรโพราเท็สตั้งแต่เช้าจนถึงบ่ายของวัน การเดินทางเป็นไปอย่างเรียบง่ายไร้อันตรายใดๆ จนเข้าเขตเมืองหลวง เพราะรถม้าสูงศักดิ์ที่นั่งมามีราชินีของอาณาจักรริลกลิมนั่งอยู่ บางคนถึงกับเดินตามรถม้าเพราะอยากรู้ว่ามีใครอื่นอีกที่นั่งภายใน
"ถึงปราสาทโพราเท็สแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้ของลอร์ดมาร์คัสกล่าวขึ้นแล้วเปิดประตูให้คนด้านในลง
ลอร์ดมาร์คัสลงจากรถม้าก่อนแล้วตามด้วยฮาวเวอร์ คนทั้งคู่ยื่นมือเตรียมรับสตรีด้านในให้ลงมา แต่เพราะฮาวเวอร์เตี้ยกว่าจึงเอื้อมไม่ถึง ราชินีเกรสสันแตะลงที่มือของลอร์ดมาร์คัสเบาๆ ก่อนจะก้าวลงอย่างสง่างาม และยื่นมือไปจับกับมือฮาวเวอร์ให้เขาเดินเคียงข้างไปด้วย สองแม่ลูกเดินเข้าท้องพระโรงกว้างขวาง เรือนร่างบางเยื้องกรายไปข้างหน้าช้าๆ แต่ก็ไม่ช้าจนเกินไป บรรดาขุนนางต่างมองราชินีผู้อาภัพคนนี้พลางพูดคุยลับหลัง บ้างก็เกือบหลุดขำเมื่อมองไปทางฮาวเวอร์ที่เดินมาพร้อมกัน เดิมทีหน้าฮาวเวอร์ก็อัปลักษณ์ดูน่าอดสูอยู่แล้ว แต่พอแต่งเติมเครื่องสำอางเพื่อยกระดับตัวเองให้สมเป็นเจ้าชายจึงต้องผลัดแป้งแต่งแก้มเล็กน้อย แต่แทนที่จะดูรูปงามขึ้น กลับดูตลกจนบางคนกลั้นขำไม่อยู่
ช่วยไม่ได้ พวกทหารในกองทัพไม่อยากให้อาณาจักรดูน้อยหน้าจึงต้องแต่งกายให้เขาตามประสาผู้ชายหัดแต่งตัว แม้ราชินีเกรสสันจะกล่าวเตือนบ้างแต่ในเมื่อเจ้าพวกนั้นอุตส่าห์แต่งให้เขาก็ไม่อยากจะขัดน้ำใจเจ้าพวกนั้น
"ยินดีต้อนรับราชินีเกรสสัน และเจ้าชายฮาวเวอร์"
ราชาไคออสยิ้มต้อนรับเล็กน้อยด้วยใบหน้าแข็งทื่อ ราชินีเกรสสันคำนับเล็กน้อยก่อนจะกล่าวตอบ
"ขอบพระทัยเจ้าคะ ราชาไคออสที่อุตส่าห์ยอมรับเราแม่ลูก"
ใบหน้าผ่องนวลยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากก่อนช้อนสายตามองขึ้นมา เหตุที่นางไม่อยากมาอาศัยในปราสาทของราชาไคออสไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่สุขสบาย หรือเกรงกลัวการถูกรังแก แต่เพราะฮาวเวอร์อาจต้องยอมแลกผลประโยชน์บางอย่างเพื่อให้นางเข้ามาเสวยสุขที่นี่ แม้ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่นางก็พอเดาได้ว่าต้องมากพอให้ฉุดดึงอาณาจักรเล็กๆ แห่งนี้ที่อยากขึ้นมาเป็นใหญ่ทัดเทียมอาณาจักรของตนจนตัวสั่นได้แน่
งานเลี้ยงเล็กๆ ถูกจัดขึ้นเพื่อต้อนรับการมาเยือนของราชินีเกรสสัน ฮาวเวอร์ต้องอยู่ร่วมภายในคืนนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่มารดาตน บรรดาภรรยาและบุตรสาวของขุนนางก็เข้าไปพูดคุยทักทายเกรสสันอย่างอบอุ่นตามคำสั่งของสามีและพ่อ ถึงจะรู้อย่างนั้นเกรสสันก็มีมารยาทพอที่จะพูดคุยสังสรรค์พอเป็นสังคม ไม่ให้ฮาวเวอร์ต้องอับอายหรือคอยเป็นห่วง
ทางด้านฮาวเวอร์เมื่อไร้มารดาข้างกายก็ไปสูดอากาศหายใจนอกระเบียง ที่ซึ่งมีบุรุษต่างยืนพูดคุยและสูบยาเส้นอยู่ไม่ห่าง
"พวกเจ้าว่าจะเป็นไปได้ไหม อาณาจักรของเรามีราชาซึ่งเป็นพ่อหม้ายลูกติด กับฝั่งอาณาจักรริลกลิมที่มีราชินีอาภัพถูกสามีสั่งฆ่าแถมยังมีลูกชายหน้าตาอัปลักษณ์เดินตามหลังอีก ทั้งสองคนต้องอาศัยอยู่ในปราสาทเดียวกัน พวกเจ้าไม่คิดว่าสักวันพวกเขาจะรู้สึกเห็นใจซึ่งกันและกันจนเกิดเป็นความรักกันหรือเปล่า"
"เจ้าก็พูดเป็นเล่นไป สตรีอาภัพที่เคยมีสามีมาแล้วจะเป็นที่ต้องตาต้องใจได้ยังไง ถ้าเทียบกับบุตรีคนที่สี่ของราชาไรลีย์แห่งอาณาจักรอาเรียดแล้ว ยังเทียบไม่ติด"
"แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นเพียงบุตรีของภรรยาคนที่สอง ไม่ได้มีศักดิ์ใหญ่โตเท่าราชินีเกรสสัน"
"อย่าพูดเช่นนั้นเลย หากเทียบศักดิ์ทั้งคู่ ยังไงบุตรีของราชาไรลี่ย์ก็ไม่มีทางสูงกว่าอยู่แล้ว แต่เพราะอย่างนั้นถึงดีกว่า หากว่าราชินีเกรสสันกับราชาไคออสเกิดต้องใจกันขึ้นมา เจ้าคิดว่าใครจะปกครองอาณาจักรเป็นคนต่อไป" เหมือนพูดไปก็ขนลุกไป
"แน่นอนว่าไม่ใช่เจ้าชายลีโออย่างแน่นอน และคนที่ดูเป็นไปได้ แถมฉลาดเป็นกรดอย่างเจ้าชายฮาวเวอร์ยังมีโอกาสมากกว่า หากว่าเขาขึ้นเป็นราชาของทั้งสองเมืองจริงๆ แล้วละก็…"
"ข้าก็พอเห็นแววความเจริญอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนขุนนางอย่างเราจะใช้ชีวิตลำบากขึ้น" ท่ามกลางบุรุษยืนคุยกันอยู่นั้น ก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาสอด
"ถ้าเช่นนั้นก็ดีเลยน่ะสิ! นั่นหมายความว่าพวกไม่มีสมองจะถูกกดลงและเชิดชูคนเก่งขึ้นมายืนทัดเทียม ต่อให้บรรพบุรุษเจ้าจะยิ่งใหญ่มาจากไหนก็ไม่อยู่ในสายตาท่านฮาวเวอร์ เพราะสายเลือดมหาราชาได้กลบความดีเล็กๆ น้อยๆ นั่นไปหมดแล้ว คราวนี้ขุนนางอย่างเราจะได้แสดงฝีมือกันอย่างซึ่งๆ หน้าโดยไม่ต้องเกรงกลัวอำนาจใคร" คนพูดคือชายชื่อเอริคที่เคยเห็นในตลาดมืด
"ท่านก็พูดได้น่ะสิ ขุนนางเล็กๆ อย่างเรายังต้องเกรงบารมีขุนนางสูงศักดิ์บ้าง ไม่อย่างนั้นก็ถูกรังแกให้อับอาย"
"ข้าถึงบอกไงว่าการให้เจ้าชายฮาวเวอร์ขึ้นเป็นกษัตริย์ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นไปไม่ได้หรอก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
ฮาวเวอร์เดินหลบการพูดคุยนั้นออกมาพลางก่นด่าพวกปากเปราะ ใครจะอยากให้แม่ตัวเองไปแต่งกับคนเจ้าเล่ห์กัน ข้อแลกเปลี่ยนครั้งนี้ยังไม่เป็นผลเพราะราชาไคออสจะให้เขาติดไว้เป็นหนี้บุญคุณไปก่อน และนั่นยิ่งน่าเป็นห่วง เขาเองก็ไม่มีทางเลือกมากนักจึงต้องตกปากรับคำให้เรื่องในครั้งนี้ยังคงค้างคาให้ต้องสะสาง
ทางฝั่งราชินีเกรสสัน เมื่อพูดคุยเรื่องจิปาถะกับบรรดาสตรีจนเบื่อก็ขอตัวไปเด็ดดอกไม้ก่อน นางแสร้งเป็นหลงทางเดินเข้าสวนงามที่ด้านหลัง
สวนดอกไม้ที่นี่นิยมปลูกดอกไม้หลากสี ยกเว้นสีแดง ผิดกับอาณาจักรริลกลิมที่ถึงแม้จะมีหลังคาสีทองเหลือง ประชาชนก็นิยมแต่สีทอง สีเหลืองหรือสีเขียวมรกต เพราะเอกลักษณ์ของเส้นผม และสีตาของทายาทมหาราชา แต่ภายในราชวังนั้นกลับมีแต่สีแดง ดอกไม้แม้จะหลากหลายพันธุ์แต่ก็เน้นเพียงสีแดง ผ้าม่าน ธง หรือชุดอัศวินก็ยังเป็นสีแดง ดูภายนอกเหมือนมหาราชาแสดงตนว่ามิได้เกรงกลัวราชาทรราชผู้ซึ่งถูกกำราบไปแล้ว จึงได้ใช้สีแดงคำสาปประดับราชวังภายใน แต่ก็มีเรื่องเล่าที่ไม่อาจพิสูจน์ได้กล่าวขานกันภายในด้วยเช่นกัน เกรสสันนางอยู่มาหลายช่วงอายุก็ไม่เคยเห็นผู้ใดคิดจะเปลี่ยนจนรู้สึกเอียนกับสีแดง แต่พอตอนนี้ที่จากมา กลับโหยหาที่จะเห็นมัน
เมื่อทอดมองไปในสวนเรื่อยเปื่อยก็พบเข้ากับอะไรบางอย่างที่แปลกตาจนต้องยกกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งไปดู
'ดอกไม้สีแดง ไม่จริงน่า!'
นางรีบวิ่งเข้าไปใกล้ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ดอกไม้อย่างที่คิด สิ่งนั้นเงยหน้าขึ้นมามอง สองตาสีครามสะท้อนแสงจันทร์ดูแวววาวราวกับน้ำใส พอเห็นว่านางเป็นคนแปลกหน้าก็เดินถอยออกไปสองก้าว
"ถะ ถ้าเจ้าจะทำร้ายข้า ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ!"
เด็กน้อยพูดทั้งตัวสั่นหลบอยู่หลังพุ่มไม้ ราชินีเกรสสันยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
'แสดงว่า เรื่องเล่านั้นเป็นเรื่องจริงสินะ'
นางนั่งลงตรงพื้นหญ้าไม่ห่างจากเด็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน
"เด็กน้อย ข้ามีนามว่าเกรสสัน เจ้ามีนามว่ากระไรหรือ"
เด็กน้อยเมื่อเห็นว่านางไม่ได้เข้ามาทำร้ายก็เอ่ยชื่อออกไป "ข้ามีนามว่า ลีโอ เจ้าเป็นใครกัน แล้วเจ้ามาที่นี่ได้ยังไง"
"ฮึฮึ ข้าเป็นอสูรที่จะจับเด็กหน้าตาน่ารักมาจับกินเป็นอาหาร" นางทำหน้ายู่ใส่เด็กน้อย เขายิ้มขำก่อนจะโผล่หัวออกมา
"อสูรเข้ามาที่นี่ไม่ได้หรอก ท่านพ่อร่ายเวทย์ปกคลุมที่นี่ไว้หมดแล้ว" เด็กน้อยอธิบายด้วยท่าทางอวดดีก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเกรสสัน "เจ้าบอกมาซะดีๆ ว่าเจ้าเป็นใครกันแน่"
เกรสสันยิ้มขำกับท่าทีนั้นก่อนจะตอบอย่างจำยอม "ข้าเป็นราชินีจากอาณาจักรริลกลิม ข้าถูกสามีกลั่นแกล้งจนต้องหนีมาไกล เจ้าจะต้อนรับข้าไหมหากข้าต้องอยู่ที่นี่" นางพูดด้วยสีหน้าแสร้งเศร้า
"ข้าไม่ขัดข้องอยู่แล้ว ถ้าเจ้าไม่อิจฉาเส้นผมสีแดงสดของข้าจนเข้ามาทำร้ายล่ะนะ"
"มีคนทำอย่างนั้นกับเจ้าด้วยหรือ?" นางพูดเพราะเป็นห่วงจริงๆ เรื่องเมื่อพันปีก่อนเป็นที่คับแค้นใจของคนในดินแดนนี้มากเท่าไหร่นางย่อมรู้ดี
"ก็มี…ตอนที่ข้ายังอยู่ในวิหาร แต่ข้าอยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีใครกล้าทำอะไรข้าได้ เพราะท่านพ่อจะเป็นผู้ปกป้องข้าเอง"
"ท่านพ่อของเจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง" นางพูดทั้งเหม่อมองไปทางเด็กน้อยนัยน์ตาสีคราม
"แล้วเจ้า… ไม่รู้สึกรังเกียจเส้นผมสีแดงของข้าหรือ?"
เกรสสันมองเขาพลางนึกขำ "สีผมของเจ้าทำให้ข้านึกถึงบ้าน เจ้าอยากฟังเรื่องเล่าที่บ้านเกิดข้าเล่าให้ฟังไหม? เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายที่ชื่นชอบบุรุษผมสีแดง…"
ลีโอถึงกับตาลุกวาวในทันที เขาไม่เคยได้ยินใครชอบสีแดงมาก่อน รวมถึงเขาเองก็รู้ตัวดีอยู่แล้วด้วยว่าตัวเองถูกรังเกียจเพราะมีเส้นผมสีนี้ ต่อให้อีคอนพูดปลอบใจ ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่มีคนเกลียดเส้นผมสีแดงจริงๆ
"เรื่องมันเป็นมาอย่างไรหรือ?"
"ต้องย้อนเรื่องราวไปก่อนหนึ่งพันปีที่แล้ว มีราชาทรราชเข่นฆ่าผู้คนในที่แห่งนี้ยาวนานถึงสองพันปี ตระกูลของเขายิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยสีแห่งการนองเลือดคือสีแดง ราชาผู้นี้มีลูกหลานหลายร้อยคนที่สืบสายเลือดและมีเส้นผมสีแดง ลูกหลานของเขาก็มีนิสัยไม่ต่างจากบรรพบุรุษ ทั้งโหดร้ายและป่าเถื่อนเพราะไร้การอบรมที่ถูกต้องจึงสร้างความบาดหมางไม่จบสิ้น จนกระทั่งผู้สืบทอดคนหนึ่งนามว่า คาร์ลตัน ผู้ที่ซึ่งมีอัตลักษณ์ต่างจากต้นตระกูล เขาอ่อนโยนและมีจิตใจงดงาม เป็นผู้ที่ยอมช่วยเหลือผู้อื่นแม้ไม่ได้ถูกสอนให้ทำ และเพราะอย่างนั้นจริงเป็นที่ต้องตาต้องใจของชายที่ชื่อว่า พาวเวอร์ เขาไม่ใช่คนสูงศักดิ์ เติบโตในฐานันดรที่ต่ำกว่า แต่ว่ามีใจรักมั่นเพียงท่านคาร์ลตันผู้เดียว
คาร์ลตันถูกส่งไปยังสนามรบที่ใด เขาก็จะตามไปร่วมรบจนได้ชัยชนะมา เมื่อคาร์ลตันได้ความดีความชอบจากผลงานของพาวเวอร์ เขาก็เริ่มถูกอิจฉาจากคนในตระกูล และมีคนออกอุบายให้คาร์ลตันไปสนามรบโดยไม่มีพาวเวอร์ จนคาร์ลตันถูกจับเป็นเชลย ครอบครัวกลับปล่อยให้ตายเพราะเห็นว่าไร้ประโยชน์ พาวเวอร์แทบขาดใจเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าคนผู้เป็นที่รักอีกจึงรีบดิ่งตามไป แม้ว่าจะช่วยคาร์ลตันมาได้ แต่เขาก็ไม่อาจส่งคาร์ลตันคืนให้ราชาทรราชได้อีก เขาเริ่มรวบรวมกำลังต่อกรกับอำนาจของราชาทรราชจนได้รับชัยชนะมา เมื่อนั้นก็เริ่มมีการเข่นฆ่าคนในตระกูลเพราะความเคียดแค้น พาวเวอร์พาคาร์ลตันหลบหนีไปไกล แต่พอหนีไม่พ้นก็สร้างอาณาจักรขึ้นมาใหม่ ปิดบังคนผู้นั้นไว้ภายในราชวังจนกระทั่งทั้งคู่ได้ตายจากกันไป"
"ทำไมพวกเขาถึงตายหรือ?"
"ก็เพราะชีวิตมนุษย์ไม่ได้ยืดยาว สักวันคนเราก็ต้องเบื่อที่จะใช้ชีวิตและตายลง"
"แล้วทำไมพาวเวอร์ถึงแข็งแกร่งนักล่ะ เป็นเพราะความรักหรือ?"
"ความรักไม่ได้ทำให้แข็งแกร่งขึ้น แต่เป็นเพราะรักจึงตั้งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องคนที่รัก และเพื่อไม่ให้มีสิ่งใดพลัดพรากทั้งสองออกจากกันได้โดยง่าย นั่นต่างที่รักสามารถก่อให้เกิดขึ้นได้"
"แล้วเป็นเพราะรักหรือเพราะความแข็งแกร่งกันล่ะ? ที่ทำให้พาวเวอร์ไม่เกรงกลัวต่อเส้นผมสีแดง"
"เรื่องนี้คงเป็นเพราะความรักล่ะนะ ถึงได้ไม่กลัว"
"งั้นอีคอนก็รักข้างั้นหรือ? เขาไม่เห็นกลัวผมของข้าเลย"
'อีคอน? อีกหนึ่งจิตของลูกเรา'
เกรสสันนั่งงงได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักก็เดินเข้ามาพร้อมลากเด็กน้อยออกไปให้ไกลจากนาง
"นั่นเจ้ากำลังจะทำอะไร!"
"ราชาไคออส ข้าแค่เล่านิทานให้เด็กคนนี้ฟัง ไม่ได้ตั้งใจจะรังแกเขานะเจ้าคะ อีกอย่างท่านก็น่าจะรู้ว่าตระกูลของข้าไม่มีใครกลัวผู้ที่มีผมสีแดง"
"ข้ารู้เรื่องนั้นดี แต่เจ้าต่างหากที่มีจุดประสงค์อื่นถึงได้เข้าหาลูกข้า!"
"จะกล่าวหาอะไรข้าก็พูดให้มันชัดแจ้งเถอะเจ้าคะ เกรงว่าผู้อื่นไม่เข้าใจ จะหาว่าข้ารังแกเด็ก"
"จะให้ข้ากระดากปากพูดไปทำไมในเมื่อเจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ!"
"รู้เรื่องอะไรกันเจ้าคะ? ข้าไม่เข้าใจ"
"ก็เรื่องที่เจ้าจะทาบทามลูกชายเราให้เจ้าฮาวเวอร์นั่นไง! คิดว่าข้าไม่รู้แผนการของสองแม่ลูกอย่างพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?"
'ทาบทามให้ฮาวเวอร์? '
"ท่านพูดเรื่องอะไร เจ้าชายลีโอเพิ่งอายุไม่กี่ขวบปีเอง ฮาวเวอร์อายุก็ยังน้อยแถมยังต้องออกสงครามในอีกไม่กี่ปี เขาจะมาสนใจเรื่องรักใคร่ได้ยังไง มีแต่ท่านที่คิดไปเอง"
นางกล่าวต่อว่าราชาไคออสว่าเพ้อเจ้อ ไคออสเองก็เริ่มลังเลใจแต่ก็ไม่อยากให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันนานๆ จึงได้พาลีโอเดินหนีไป
'หึ! ถ้าเด็กคนนี้เป็นที่หมายตาของอีคอนล่ะก็ แม่คนนี้จะเปิดทางให้เจ้าเอง!'


เช้าวันต่อมาฮาวเวอร์กลับเข้าไปที่ค่ายทหารเพื่อดูความคืบหน้าของงาน แม้ว่าจะสำเร็จไปเกือบครึ่ง แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจอยู่ดี เขาเอาตัวอย่างนั้นกลับไปศึกษาต่อที่ฐานลับฮาวเวอร์ และให้คนในค่ายสร้างชิ้นใหม่โดยยังอิงรูปแบบเดิมอยู่
"นายท่านยังจะกลับไปที่เขตปกครองในป่าอีกหรือขอรับ ทั้งที่เรายังไม่ต้องเร่งทำสงครามกับอาณาจักรแล้วตอนนี้ ท่านน่าจะอยู่ที่นี่เพื่อดูผลงานที่ท่านสั่งไว้"
"เรื่องนั้นมันก็จริง แต่ตอนนี้ข้ามีภาระเพิ่มขึ้น อีกอย่าง ข้าต้องเตรียมที่ทางใหม่ให้พวกเจ้าอาศัย หากเราพึ่งพาอาณาจักรโพราเท็สไปมากกว่านี้ คงได้มีบุญคุณมากมายจนใช้ไม่หมดแน่"
เมื่อได้ยินอย่างนั้นแม่ทัพน็อลก็ต้องยอมปล่อยให้ฮาวเวอร์ไป เขาเดินทางไปจนถึงเขตปกครอง โทมัสหนึ่งในหัวหน้าหน่วยก็เข้ามารายงานความเป็นไปทั้งหมดระหว่างที่เขาไม่อยู่
"นายท่านขอรับ เผ่าจาลิดที่ท่านส่งให้ไปขุดอุโมงค์ใต้ดินรายงานมาว่ามีอมนุษย์จากเขตคามาโดบุกเข้ามาทำร้ายพวกเผ่าขนถึงภายในเขตปกครองของมารโมงุน พวกเขาเลยให้ที่หลบซ่อนและเผลอโต้ตอบไปด้วย พอฝั่งนั้นเห็นว่าทั้งสองเขตร่วมมือกันก็เลยจะรวมตัวกันก่อนสงครามที่ชายเขตปกครองขอรับ"
"ปรึกษากับมารโมงุนแล้วรึยัง?"
"ขอรับ พูดคุยไปบ้างแล้ว ได้ความว่านางจะเข้าคุ้มกันเขตของตนและรวมตัวเข้าต่อสู้ด้วยตนเอง"
"ดี งั้นปล่อยให้นางจัดการไป"
"ขอรับ" หัวหน้าโทมัสมองฮาวเวอร์นานหลายนาทีก่อนจะเริ่มพูดออกมา "นายท่านขอรับ สงครามครั้งนี้ท่านไม่ร่วมรบด้วยหรือขอรับ? "
"ข้าไม่อยากทำสงครามหากไม่จำเป็น ต่อให้เราขอยืมแบ่งเขตปกครอง แต่การปกป้องดินแดนก็ยังเป็นหน้าที่ของมารโมงุน หากข้าเข้าไปก้าวก่ายจะยิ่งกลายเป็นว่าฝั่งคามาโดจะเอาเรื่องที่ทั้งสองเขตรุมรบกับเผ่าตัวเองมาเป็นข้ออ้างหาความชอบธรรม แล้วนำเขตปกครองจากที่อื่นมาร่วมจนเกิดเป็นสงครามใหญ่โต"
"แล้วถ้าหากมารโมงุนแพ้ล่ะขอรับ"
"เราจะรบแล้วเอาเขตปกครองของมารโมงุนและเผ่าคามาโดมาเป็นของตัวเอง"
โทมัสนึกภาพตามก็เข้าใจได้ในทันที หากว่าร่วมรบกับมารโมงุน ฮาวเวอร์ต้องแบ่งเขตปกครองของเผ่าคามาโดร่วมกันด้วย แต่ถ้ารบกลับในช่วงที่ฝั่งนั้นยังอ่อนแออยู่ ก็เท่ากับว่าได้ทั้งเขตของมารโมงุนและเขตของเผ่าคามาโดมาอยู่ในกำมือในการทำสงครามเดียว
"นั่นสินะขอรับ ต่อให้ฝ่ายโมงุนชนะ เราก็ยังเป็นพันธมิตรกับเขตนั้นอยู่"
"ไม่มีทางชนะหรอก แต่เดิมเผ่าโมงุนไม่ได้แข็งแกร่งอะไร คอยแต่จะให้ทางอาณาจักรหนุนหลังและสร้างผลประโยชน์ต่อกันจนฝ่ายนั้นต้องออกปากช่วยปกป้อง หากเป็นตอนนี้ที่อาณาจักรเปลี่ยนการปกครอง มารโมงุนไม่สามารถเข้าไปขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรได้ และกำลังใช้เราเป็นโล่กำบังให้ตัวเอง แต่ทางเราดันออกปากปัดการเป็นโล่ให้ทางฝั่งนั้นก็ยังทำทีไม่เดือดร้อน ถ้าหากไม่มีไม้เด็ดซ่อนอยู่ก็คงหยิ่งยโสเกินกว่าจะยอมยกเขตปกครองให้เรา ข้าจะคอยดูว่า ระบบคนแข็งแกร่งเป็นใหญ่จะมีใครยืนบนจุดสูงสุด"
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา สงครามเริ่มก่อกำเนิด เพราะต้องอยู่ใต้พื้นดินที่ผู้คนเหยียบย้ำ จึงได้ยินเสียงเดินทัพของเผ่าคามาโดกำลังมุ่งหน้าเข้าเขตการปกครองมารโมงุน ทั้งสองฝั่งเข้าปะทะกันจนเกิดการนองเลือด ทางฝั่งเผ่าขนมีคนน้อยกว่าจึงกลายเป็นการฆ่าฟันเพียงฝ่ายเดียว
ถึงแม้จะไม่ใช่คำสั่งของฮาวเวอร์ แต่คนที่เคยได้รับความช่วยเหลือก็เหมือนติดเชื้อความดีมาด้วย เผ่าแมลงในการปกครองฮาวเวอร์คอยเก็บพวกคนที่ยังมีโอกาสรอดจากฝั่งมารโมงุนเอาไว้และเข้าช่วยเหลือให้ได้มากที่สุด สงครามยาวนานอยู่หลายวันจนทางฝั่งคามาโดบุกเข้าเขตของมารโมงุนไปเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมด แม้จะเดินทัพผ่านหมู่บ้านหลายที่ แต่ก็ไม่เห็นมีคนอาศัยราวกับหมู่บ้านร้าง แม้ว่าจะเป็นไปได้ที่คนพวกนี้หนีไปก่อน แต่ก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนั้น อย่างน้อยก็ต้องมีคนถูกทิ้งไว้บ้างแต่กลับไม่มีเลย
"เดินทัพไปต่อ! ฆ่าทุกคนที่ขวางหน้าอย่าให้เหลือ!!"
หัวหน้าฝั่งคามาโดสั่งทัพ ทุกคนก็เดินหน้าต่อ เสียงฝีเท้าดังกึกก้องไปทั่ว ใต้อุโมงค์ทางยาวลึกกว่าห้าสิบเมตร มีเผ่าขนที่เป็นทั้งคนชรา สตรีและเด็กรวมตัวกันอยู่เยอะ เพราะถูกเผ่ากายัวช่วยได้ทันพวกเขาทั้งหมดจึงรอดจากการสังหารหมู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะนิ่งนอนใจได้ เผ่าคามาโดยังคงเดินหน้าต่อไปอีกจนถึงเผ่าคูเกาที่มีมารโมงุนอาศัยอยู่ เมื่อเห็นฝั่งคูเกาบุกเข้ามา ฝั่งคามาโดก็พุ่งเข้าไปปะทะด้วยทันทีเสียงดาบและการนองเลือดประสานกันไม่หยุด มารโมงุนเดินเข้าไปในสงครามและกลายร่างเป็นแมวป่าขนาดใหญ่สูงสามเมตรกวาดพวกคามาโดกระจายในที่เดียว ฝั่งนั้นยิงธนูเข้าสู้แต่ก็ถูกบาเรียขนาดเล็กดักไว้ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น
ทัพหลังของเผ่าคูเกามีเพียงสตรีที่ออกต่อสู้เพราะเหล่าบุรุษถูกส่งไปทัพหน้ากันหมด ถ้าหากว่าเผ่าคามาโดบุกมาถึงนี่ได้แล้ว ก็หมายความว่าทัพหน้าได้พ่ายแพ้ไปแล้ว
"บุกต่ออย่าไปกลัวมัน!!"
เผ่าคามาโดปลุกใจพวกพ้องโห่ร้องเข้าสู้กับมารโมงุนอย่างไม่กลัวตาย กระโดดเข้าเกาะพลางแทงหอกเข้าร่างของนาง แม้จะไม่เข้าแต่ก็ทำนางเสียหลักจนล้มลง นางสร้างวงแหวนเวทย์ขึ้นก่อนจะมีสายฟ้าฟาดออกมาจากวงแหวน ทำให้เผ่าคามาโดต้องถอยหนี แต่ได้ไม่นาน พวกมันก็ยิงธนูไฟเข้าใส่พื้นที่บริเวณรอบ เผ่าขนต้องวิ่งหนีไฟเพราะกลัวจะไหม้ตามตัว แต่มารโมงุนไม่สนใจ ไฟพวกนี้ทำอะไรนางไม่ได้ เมื่อเห็นทีว่าศึกจะยืดเยื้อ ทางคามาโดก็สร้างวงแหวนเวทย์ขนาดใหญ่ขึ้นมา ดูจากลายอักษรบนเวทย์แล้วคงเป็นสิ่งที่พวกเผ่าคามาโดใช้ปกครองกัน
"อัญเชิญปีศาจแห่งความโลภ! โจรเหรียญร้อยศพ!"
พวกมันโยนเหรียญเงินขึ้นไปบนวงแหวนเวทย์ ไม่นานก็มีมือขนาดโผล่ออกมาคว้าเหรียญนั้นไว้ก่อนจะเอามือนั้นยันพื้นขึ้นมาจะวงแหวนเวทย์ ปรากฏเป็นร่างเน่าสกปรกของศพ มันลุกขึ้นยืนจนสูงเกินห้าเมตร ก่อนจะเอาเหรียญที่ได้มาใส่ปากแล้วส่งเสียงกรีดร้องออกมา เสียงของมันเล็กแหลมเสียดแทงแก้วหู และตรงเข้าหาเผ่าคูเกาที่กำลังสู้กันอยู่ มารโมงุนกระโดดเข้าไปขวางและปะทะกับปีศาจตนนั้นแทน ด้วยความที่มันตัวใหญ่กว่าจึงลงน้ำหนักทุ่มใส่ร่างของมารโมงุนแล้วทุบร่างนั้นด้วยกำปั้น นางดิ้นหลุดไม่ได้จึงใช้วงแหวนเวทย์สั่งอสนีบาตใส่ร่างเน่านั้นไม่ยั้ง แต่มันกลับไม่สะทกสะท้านและชกต่อยนางต่อ นางใช้เล็บแมวป่าข่วนมันที่แขนหลายทีจนขาดออก แต่แขนมันก็งอกขึ้นมาใหม่และง้างมือจะต่อนางอีกหมัด
โฮกกกกกกก!
เสียงเล็กแหลมของหมาป่าดังเข้ามาก่อนจะบินเหนือร่างปีศาจแล้วพ่นไฟเผาร่างของมัน แล้วบินไปอีกฝั่งเผาที่หูลากยาวไปถึงดวงตา ปีศาจถูกรบกวนจึงต้องละความสนใจจากมารโมงุนแล้วเข้าไปคว้าเจ้าหมาป่าติดปีกนั่นเอาไว้ แต่เพราะมันเร็วเกินไปจึงคว้าได้เพียงอากาศ เผ่าคามาโดเองก็ยิงธนูเข้าใส่ แต่หมาป่าตัวนั้นก็สร้างบาเรียดักวิถีธนูเอาไว้จนธนูร่วงหล่น และเพราะหมาป่าตนนั้นสนใจแต่การโจมตีด้านล่างจึงไม่ทันเห็นมือของปีศาจกำลังพุ่งเข้ามา ปีศาจตบหมาป่าตัวนั้นจนตกลงสู่พื้นและกลิ้งเข้าไปในป่า
"สกายลาร์!"
มารโมงุนพุ่งตัวเข้าไปหาหมาป่าตนนั้นก่อนจะเขี่ยร่างไปมาให้เขาตื่น ระหว่างมัวแต่สนใจร่างน้อยอยู่นั้น เผ่าคามาโดง้างธนูเตรียมยิงมารโมงุนในขณะที่นางทันไม่ระวังตัว
เฟี้ยว! สวบ!
ร่างคนยิงถูกขย้ำทันที ส่วนลูกธนูที่ปล่อยไปนั้นก็แทงทะลุเข้าร่างของมารโมงุนเข้าไป ลิลลี่เมื่อจัดการเจ้านั้นจนสิ้นลมหายใจก็เดินเข้ามาดูร่างน้อยในทันที อสูรเวทย์หมื่นดาราร่างเล็กนอนหายใจรวยรินในอ้อมกอดของมารโมงุน นางเข้าไปเขี่ยร่างน้อยให้ตื่น หมาป่าน้อยตนนั้นเงยหน้ามามองนางก่อนจะพูดเสียงเบาๆ ให้ได้ยิน
"แม่…"
สองตาของหมาป่าน้อยหลับไปนางก็เกิดโทสะขึ้นในทันที
"ใครมันกล้าทำลูกของข้ากัน!!"
ลิลลี่วิ่งเข้าไปในกลุ่มสงครามอย่างบ้าคลั่ง ฉีกทึ้งร่างของเผ่าคามาโดอย่างไม่ลืมหูลืมตา เมื่อเห็นว่าฝั่งนั้นมีอสูรเวทย์หมื่นดาราเข้าร่วมก็คิดจะอัญเชิญปีศาจอีกตนขึ้นมา ในขณะร่ายเวทย์ ร่างของปีศาจโจรเหรียญร้อยศพก็ล้มลงมาทั้งยังขาดครึ่งท่อนทับพวกคนร่ายเวทย์จนคนพวกนั้นไม่ทันได้สร้างวงแหวนขึ้นมาใหม่ เมื่อมองออกไปไกลๆ ภายในป่าเห็นร่างเล็กเดินเข้ามาอย่าเนิบๆ ไม่รีบร้อนอะไร ท่ามกลางความวุ่นวายและความเป็นความตายของผู้อื่น ผู้ที่เดินเข้ามาในสนามรบนั้นให้ความรู้สึกเหมือนยมทูตเข้ามารับวิญญาณก็ไม่ป่าน
"ลิลลี่ กลับมาได้แล้ว"
เสียงเย็นเอ่ยขึ้นก่อนที่เข้าจะเดินไปทางมารโมงุนแล้วดึงร่างน้อยออกจากอ้อมอกของนาง ฮาวเวอร์เดาว่าหมาป่าน้อยตัวนี้คงเป็นลูกของลิลลี่แน่ๆ เมื่อลิลลี่เห็นว่าเด็กน้อยอยู่ในมือฮาวเวอร์แล้วก็รีบวิ่งเข้าไปหา ฮาวใช้เวทย์ฮิลลิ่งชั้นสูงกับร่างน้อย ไม่นานเด็กคนนั้นก็ไอออกมาก่อนจะลืมตาตื่นมามองคนตรงหน้า ฮาวเวอร์วางหมาป่าน้อยเดินเข้าไปหามารดาและกำลังจะเดินหันหลังออกไป
"เดี๋ยว!"
มารโมงุนพูดขึ้นก่อน ตอนนี้นางไม่เหลือสภาพจะต่อสู้ต่อ หากว่าต้องปล่อยให้ศึกนี้พ่ายแพ้ให้กับเผ่าคามาโดแล้วล่ะก็ ยอมยกให้ฮาวเวอร์ เจ้าชายของอาณาจักรริลกลิมยังจะดีเสียกว่า
"ข้ายอมศิโรราบต่อท่าน"
"มาขอตอนนี้มันไม่สายไปหรือ แล้วที่เจ้าอุตส่าห์ดื้อรั้นมาตลอดนั่นเพื่ออะไรกัน หากศักดิ์ศรีมันมีค่ามากนัก ทำไมไม่ยอมตายไปพร้อมกับมันล่ะ"
แม้จะเป็นคำพูดประชดประชันแต่นางก็ไม่อาจโกรธเคือง ความจริงแล้วที่นางไม่อยากขอความช่วยเหลือจากฮาวเวอร์ ก็เพราะไม่อยากให้ลิลลี่รับรู้ว่าตนเอาลูกของนางมา ไม่อยากให้เด็กน้อยจากไป แต่ตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรแล้ว ความเห็นแก่ตัวของนางนั้นกำลังจะทำร้ายคนทั้งหมู่บ้าน
"ถึงข้าจะตายก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าท่านยังอยากได้เขตการครองนี้อยู่ละก็ ยังไงก็ต้องต่อสู้เพื่อนำกลับมาอยู่ดี ทำไมท่านไม่ทำเสียตอนนี้เลยล่ะ จะรอให้คนตายหมดก่อนหรือ? ถึงจะลงมือ"
"หึ! ช่างกล้ามาสอนข้า ตัวเจ้าเป็นฝ่ายทำให้มันวุ่นวายก่อนยังจะมีหน้ามาโยนความผิดให้ข้า แล้วตอนนี้ยังจะมาตายให้ผู้อื่นเห็นใจอีก เจ้านี่มันเห็นแก่ตัวจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ "
ฮาวเวอร์ค่อยๆ ดึงธนูปักที่สีข้างนางออกแล้วใช้เวทย์ชั้นสูงรักษานาง ใช้เวลาอยู่นานจนคนของเผ่าคามาโดล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้ เมื่อฮาวเวอร์รักษานางเสร็จก็หันไปทำสัญญาณมือกับลิลลี่ นางพ่นลูกไฟเป็นก้อนกลมๆ ขึ้นบนฟ้าก่อนที่เดินตามหลังฮาวเวอร์ออกไป
เผ่าคามาโดไม่เข้าใจสัญญาณนั้นก็ตรงเข้าไปจะทำร้ายพวกเขาต่อ แต่เดินไม่ถึงครึ่งทางก็ล้มลงหน้าทิ่มพื้น ไม่นานควันหมอกสีขาวก็กระจายไปทั่วผืนป่า ไอน้ำพวกนั้นมาจากไหนไม่มีใครรู้ แต่มันบดบังวิสัยทัศน์ไปจนหมด บางคนในเผ่าเริ่มสติแตกก็เข้าฟันมั่วซั่วแต่พอรู้ตัวอีกทีก็ขยับร่างกายหนีไม่ได้แล้ว และเพราะไอน้ำมีความชื้นสูงจึงทำให้เวทย์ไฟที่ถูกร่ายขึ้นมอดดับลงทันทีที่ส่องสว่าง
บรรดาเผ่าคูเกาถูกเก็บลงดินแล้วถูกขนย้ายไปร่วมกับกลุ่มอพยพในหลุมหลบภัย เพราะในช่วงที่ฮาวเวอร์ไม่อยู่ เผ่าทั้งสามนักขุดก็ได้เจาะพื้นดินแห่งจนพรุนทะลุเข้าออกได้หมด แถมยังจำเส้นทางได้จากที่ฮาวเวอร์ให้ทำสัญลักษณ์และแผนที่ไว้เดินทางกันเองด้วย ส่วนด้านบนนั้นเหลือแต่พวกเผ่าคามาโดผู้บุกรุก ไม่รู้เส้นทางพื้นที่ บางคนติดกับดักจึงเดินไปไหนไม่ได้เพราะลูกใยแมงมุมพันรอบกาย และบางคนก็ฉลาด ก้มหัวลงกลัวการถูกสาดลูกธนูใส่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ถูกกับดักจากพื้นดินอยู่ดี เผากายัวจะเข้าไปจับคนที่ล้มลงกับพื้น คนที่จับมาหากไม่ใช่พวกมีขนก็จะถูกพิษอมนุษย์ตะขาบกัดให้เป็นอัมพาตชั่วคราว ส่วนคนที่จะกระโดดขึ้นเพื่อเปิดวิสัยทัศน์ ก็โดนใยแมงมุมกางไว้ดักทางด้านหน้าจนติดอยู่กับใยแมงมุม ใช้เวลาอยู่นานจนเผ่าคามาโดติดกับดักจนหมด สายลมก็พัดเอาไอน้ำค่อยๆ จางออกไปจากป่า เผยให้เห็นเผ่าแมลงยืนคลุมอยู่เหนือร่างเหล่าคนในเผ่าคามาโด พวกเขาไม่คิดว่าเจ้าพวกนี้จะต่อกรกับตนได้เพราะขนาดต่อสู้กับเผ่าคูเกาพวกมันยังแพ้จนมารงูต้องเขามาครอบงำ ไม่รู้ว่าพวกมันเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ตอนนี้ทัพหน้าของคามาโดได้สิ้นฤทธิ์แล้ว
ฮาวเวอร์ได้ยินข่าวการจับตัวเชลยของฝั่งคามาโดได้ก็ให้สร้างคุกขังพวกมันเอาไว้ ก่อนจะจับใครสักคนมาสืบสวนความเป็นไปของเผ่าคามาโดภายใน แม้พวกมันบางคนจะไม่ปริปากฮาวเวอร์ก็จำใจปล่อยไป เพราะหากไม่ทำ เจ้าอีคอนจะควบคุมร่างแล้วปล่อยพวกมันไปเอง และเอวาก็อ้อนวอนขอความเมตตาให้คนพวกนี้อีกด้วย ถึงทางฝั่งของเผ่าขนจะคับแค้นใจจนอยากจะจับทรมานให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องทำตามคำสั่งฮาวเวอร์ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นผู้ปกครองคนใหม่ไปแล้ว
ในห้องบัญชาการได้นัดรวมหัวหน้าเผ่าการปกครองเก่าของมารงู หัวหน้าเผ่าไร้การปกครองในป่าอาถรรพ์ และหัวหน้าเผ่าการปกครองของมารโมงุน และมีมารโมงุนนั่งรวมอยู่ด้วย เมื่อทุกคนนั่งประจำที่กันพร้อมหน้าฮาวเวอร์ก็กล่าวความสำคัญขึ้นมา
"ในตอนนี้เราได้รวมเขตปกครองทั้งสองเขตเข้าด้วยกันแล้ว รวมถึงหมู่บ้านไร้การปกครองในละแวกนี้ด้วย พวกเจ้าต้องรับรู้ว่าสิ่งที่เราต้องทำต่อจากนี้คืออะไร เหตุเพราะการทำสงครามระหว่างเขตมารโมงุนกับเขตเผ่าคามาโดได้เริ่มขึ้น ทางมารโมงุนจึงยกเขตการปกครองให้ข้าหลังจากพ่ายแพ้สงครามทางใจไปแล้ว ข้าจึงต้องเป็นผู้ขับไล่ผู้บุกรุกออกไปด้วยกองกำลังของเหล่าเผ่าแมลง แม้ว่าตอนนี้เหตุการณ์จะสงบลงแต่ก็ยังต้องกังวลกับทัพหลังที่เผ่าคามาโดจะส่งเข้ามาอีก บางทีอาจจะส่งมาเยอะกว่าเดิม โหดเหี้ยมกว่าเดิม และฉลาดขึ้นกว่าเดิม พวกเราจึงต้องรับมือกับพวกมันอย่างรอบคอบที่สุด เด็ดขาด และไม่ปรานี แน่นอนว่าคำปฏิญาณของข้ายังเหมือนเดิมคือการต่อสู้อย่างไร้ผู้เสียชีวิต แต่คงทำได้ยากและหากทำได้ก็คงเป็นวิธีที่เหี้ยมโหดไม่ต่างจากตาย"
ฮาวเวอร์ทำหน้าเศร้าเว้าวอนต่อท้องฟ้าเบื้องหน้าเอวาซึ่งมองอยู่
"เพราะชีวิตทุกชีวิตคือสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้ หากใครฉุดพรากหรือทำให้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับล้วนต้องได้รับตราบาปแห่งความผิดนั้น แม้ว่าเจ้าจะทำด้วยความจำเป็นก็ตาม หรือเพื่อปกป้องใครก็ตาม ทุกอย่างล้วนต้องเป็นไปด้วยความไม่ยุติธรรมบนความยุติธรรมของพระเจ้า"
เอวากุมมือทาบอกด้วยความประทับใจที่เห็นฮาวเวอร์คิดได้ แน่นอนว่าเข้าสร้างภาพเป็นผู้หวังดีกับชีวิตทุกคน แต่ใจจริงคือไม่อยากถูกดึงลงนรกและต้องใช้ชีวิตอยู่เป็นล้านปี ถึงจะเป็นแค่วันเดียวของโลกนี้ก็ตาม
โทมัสรู้ความหมายของการกล่าวเช่นนี้ดี เขาเคยเห็นวิญญาณฮาวเวอร์ถูกดูดไปกับตา ถึงแม้ว่าตั้งแต่มานี่เขาจะไม่เห็นไอเวทย์น่ากลัวจากฮาวเวอร์แล้วก็ตาม แต่ก็สามารถแยกทั้งคู่ได้จากความคิดและการกระทำ
"แล้วถ้าหากเราเลี่ยงที่จะสังหารผู้บุกรุกไม่ได้ล่ะขอรับ เราต้องทำยังไงต่อ"
ฮาวเวอร์หันไปมองโทมัสก่อนจะเริ่มบรรยายสิ่งที่คิดขึ้นมาอยู่ก่อนแล้ว
"ข้าจะแบ่งการปกครองเป็นออกเป็นห้าส่วน การทหาร ข้าจะให้โทมัสขึ้นควบคุมทหารทั้งหมดของเขตปกครอง แบ่งแยกออกตามความสามารถและแต่งตั้งเป็นหน่วยย่อยโดยมีหัวหน้าหน่วยควบคุมอีกที"
โทมัสได้ยินถึงกับอึ้งในทันที หน้าที่นี่ไม่ต่างจากการเป็นแม่ทัพควบคุมกองกำลังทั้งหมด เขาคิดว่าตัวเองอาจไม่ดีพอจึงพูดขัดขึ้น
"ข้าคิดว่า... ข้าอาจมีความสามารถไม่มากพอ"
"เจ้าคิดว่าแม่ทัพน็อลมองคนผิดหรือยังไง? เขาส่งเจ้ามาเพราะเขามองการณ์ไกลเรื่องการขยายเขต และต้องควบคุมกองกำลังของที่นี่เพื่อป้องกันอีก เขาเห็นว่าเจ้ามีความสามารถยังต้องห่วงเรื่องอะไรอีก อย่าทำให้ข้าผิดหวัง รับงานนี้ซะ"
"ขอรับ"
"การควบคุมเสบียงอาหาร การขนถ่ายสิ่งของเข้าออกและแจกจ่ายอาหารให้คนในฐานและเด็กๆ ข้าจะมอบหน้าที่นี้ให้เผ่าดังงัว อมนุษย์ด้วงนามว่า อิล จัดการ
ผู้คุมกฎการอยู่ร่วมกัน มอบหมายให้เดรก อมนุษย์ตะขาบ
ผู้อำนวยความสะดวกให้การศึกษา เผ่าสาไลลี่ อมนุษย์ผีเสื้อนามว่า วิลล่า
และผู้ปกครองเขตทั้งหมดหลังจากที่ข้าไม่อยู่ควบคุมดูแลทุกอย่างให้เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้คือ ลาติโน"
ทุกคนต่างแตกตื่นที่ลาติโนได้เป็นผู้ควบคุมเขตแทนหากฮาวเวอร์ไม่อยู่ แทนที่จะเป็นมารโมงุนที่มีความแข็งแกร่งสูงกว่า
"ในที่นี้มีใครจะคัดค้านอะไรไหม?"
ฮาวเวอร์ถามพร้อมมองหน้าแต่ละคน นอกจากเผ่าขนก็ไม่มีใครดูมีปัญหา ฮาวเวอร์กำลังจะสั่งคนแยกย้ายแต่มารโมงุนก็พูดขึ้นมาก่อน
"แล้วเจ้าจะให้ข้าอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร ข้าเป็นผู้ปกครองเก่าของเขตเผ่าขน หากเจ้าไม่พูดให้ชัดเจนว่าข้าต้องอยู่หรือไป คนในเขตข้าก็ไม่เข้าใจหรอกนะ"
"ทำไมพวกเจ้าเข้าใจอะไรยากกันจัง พวกเจ้าถูกรวมกับเขตปกครองของข้า ตอนนี้เจ้าก็เป็นประชากรของข้าไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ที่ข้าตั้งไว้และไม่ทำผิดจากนั้นก็พอ นอกนั้นอยากจะทำอะไรก็เชิญ เลิกประชุม!"
ทุกคนต่างกลับไปทำงานของตัวเอง ห้องบัญชาการตอนนี้เริ่มดูเหมือนห้องบัญชาการมากขึ้น ฮาวเวอร์ให้นำไข่ทารกไปเลี้ยงที่อื่นโดยสร้างอาคารอบอุ่นไว้ให้ และมีเอวาคอยดูแลอยู่เป็นประจำ เมื่อห้องนี้ไม่มีทารก โลกของฮาวเวอร์ก็สงบลงทันที
ตกดึกมืดค่ำ ลิลลี่และลูกได้พูดคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เด็กน้อยเล่าว่าตั้งแต่เห็นแม่ถูกจับไปก็เดินร้องไห้ในป่าเพียงลำพัง อาหารก็จับไม่ค่อยได้จนพบกับคนของเผ่าคูเกา พวกนั้นคิดจะจับเขากินเป็นอาหารแต่มารโมงุนห้ามเอาไว้ แล้วเลี้ยงดูอย่างดีมาตลอด นางไม่ยอมปล่อยให้เด็กน้อยออกไปไหนจนกระทั่งเกิดเรื่องกับนางครั้งนั้น
ถึงลิลลี่จะรู้สึกขอบคุณที่อุตส่าห์ช่วยเหลือลูกของตนเอาไว้ แต่ก็ยังรู้สึกโมโหที่คิดจะเก็บลูกตนไว้เลี้ยงเพียงคนเดียว
"สกายลาร์ แม่มาหาแล้ว" มารโมงุนกล่าว
"อย่ามาโมเมนะ นี่ลูกฉัน"
"เธอทิ้งเขาในป่า นั่นก็เท่ากับว่าเขาตายไปแล้ว ตอนนี้เขาเป็นลูกข้ามีนามว่าสกายลาร์"
"ลูกข้าแข็งแกร่งอยู่แล้ว ต่อให้เผ่าเจ้าเป็นสิบคนก็เอาเขาไม่อยู่หรอก"
"แต่เผ่าข้าคนเดียวก็ล่าเด็กคนนี้มาได้แล้ว เพราะงั้นเขาเป็นลูกข้า"
เด็กน้อยเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันก็ไม่เข้าใจว่าทั้งสองทะเลาะกันทำไมก่อนจะเริ่มหาวเมื่อรู้สึกง่วงนอน
"เจ้าเงียบๆ หน่อยสิ ลูกข้าจะนอนหลับ" ลิลลี่กล่าว
"ลูกข้าต่างหาก" นางเถียงเบาๆ
"พวกมามาไม่ต้องทะเลาะกันนะ ยังไงข้าก็รักมามาทั้งสองคน"
เด็กน้อยพูดแล้วก็ล้มตัวลงนอน เมื่อเห็นลูกน้อยนอนหลับพวกนางจึงเลิกเถียงกัน หากจะคิดให้ดี ไม่ว่าจะฝั่งไหนก็รักเด็กคนนี้ไม่ต่าง ทั้งคู่จึงหลับตาลงเคียงข้างเด็กน้อยคนนี้ไม่ห่าง
อีกด้านทางฝั่งเขตเผ่าคามาโด เมื่อรู้ว่าทหารทัพหน้าที่ส่งไปถูกจับเป็นเชลยหมดก็รู้สึกโกรธแค้น เจ้าคนพวกนั้นทั้งที่อ่อนแอกว่ากลับกล้ารวมหัวกันสู้กับพวกเขาเพียงเผ่าเดียว
"ไอ้พวกขี้ขลาด!!"
"นายท่าน โมโหไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ไม่สู้พวกเราเองก็ทำแบบเดียวมันพวกมันดีไหม รวมกับเขตอื่นแล้วเล่นงานพวกมันทั้งคู่"
"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงมันก็แค่พวกอ่อนแอรวมตัวกัน พวกเราก็แค่ขยี้มันให้เละไปทีเดียวอย่างไม่ต้องเสียเวลา ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า จาคอบ! ลูกชายข้า เจ้าต้องอัญเชิญราชาปีศาจออกมาให้ได้ ไอ้พวกนั้นมันจะได้ปลิวหายไปในพริบตาเดียว"
"ข้าจะพยายามขอรับท่านพ่อ"
ชายชรายิ้มอย่างสะใจ ลูกชายหนึ่งในร้อยคนของเขาได้รับพลังเวทย์เหนือผู้ใดจนสามารถอัญเชิญปีศาจได้ถึงสามตนในคราวเดียว เพียงเท่านี้คนในเขตนี้ก็ต้องยอมศิโรราบให้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว
จาคอบเดินออกจากห้องของบิดาทันทีเมื่อเขากำลังเล่นสวาทกับบรรดาแม่ๆ ของลูกทั้งหลาย เผ่าคามาโดเป็นอมนุษย์กิ้งก่ายักษ์ ยิ่งใหญ่ได้เพราะการรวมตัวของคนในเผ่าจำนวนมาก เผ่านี้มุ่งมั่นที่จะสร้างประชากรขึ้นมาเยอะๆ โดยไม่สนว่าใครจะคู่ใครหรือจะทำในที่โจ่งแจ้งหรือไม่ จาคอบเอียนกับประเพณีนี้เต็มทนจนขังตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเพียงผู้เดียว
"ท่านจาคอบ ข้าเอาอาหารมามอบให้ท่านขอรับ"
คนรับใช้เดินเข้ามาก่อนจะวางอาหารให้ เมื่อมองไปทางจาคอบก็เห็นเขานอนหันหลังให้อยู่ คนรับใช้เดินเข้ามาใกล้พลางจะปลอบความน้อยเนื้อต่ำใจของเขา แม้จะได้รับคำสรรเสริญจากบิดา แต่เพราะรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์เพียงแค่นั้นก็เอาแต่มานั่งน้อยใจ ทั้งที่ความสามารถของเขาสามารถช่วยคนทั้งหมู่บ้านจากการถูกล่าวิญญาณก็ยังรู้สึกดีไม่พอ
"นายท่าน ท่านมีเรื่องกลุ้มใจอันใดหรือขอรับ เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่"
"ไม่ได้"
"แล้วอย่างนี้ท่านจะไประบายกับผู้ใดกันเล่าขอรับ นอกจากข้าผู้นี้ท่านก็ไม่เคยให้ใครเฉียดใกล้ที่พักเลย"
"นั่นเพราะเจ้าไม่มีกลิ่นชวนอ้วกน่ะสิ"
"ยังไงท่านก็ต้องสืบพันธุ์อยู่ดีนะขอรับ จะทำเป็นรังเกียจไปทำไมกัน"
"ข้าไม่อยากทำ และไม่คิดจะทำด้วย"
คนรับใช้ทำท่าเหนื่อยหน่ายใจก่อนจะลุกเดินจากไป ถึงแม้เขาจะพูดอย่างนั้นแต่ร่างกายก็ยังเติบใหญ่เพราะสัญชาตญาณอยู่ดี ที่น่าแปลกคือเขาไม่ได้ต้องการจะสืบพันธุ์กับคนที่ท้องได้และมีกลิ่นยั่วยวน แต่กลับอยากสืบพันธุ์กับผู้ที่ตั้งท้องไม่ได้อย่างเจ้าคนรับใช้เมื่อครู่ หากว่าเขาไม่ไล่ออกไปก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้มากกว่านี้ เขาคงอดทนไม่ไหว จับเจ้าคนนั้นมาหอมแก้มซ้ายขวาแน่นอน
"เฮ้อ ข้าประหลาดเกินไปรึเปล่าที่ดันไปชอบพอกับเจ้า"
แม้ไม่มีเสียงตอบรับแต่สองตาที่ปิดสนิทก็ได้ตอบความคิดนั้นในใจด้วยตัวเอง
'มันประหลาดสินะ'
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา เผ่าคามาโดเคลื่อนทัพเข้ามายังชายเขต พอดีกับที่กลุ่มการปกครองของฮาวเวอร์ยกพลมาป้องกันชายแดน ทั้งสองฝั่งจ้องหน้ากันอย่างเอาเรื่อง คนหนึ่งชายแก่บ้าตัณหา อีกคนก็เด็กหน้าตาอัปลักษณ์ ทั้งสองฝ่ายยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ ก่อนที่ทั้งสองการปกครองจะเริ่มพูดคุยกัน
"ไอ้แก่! ยกทัพกลับไปเถอะ ถ้าไม่ห่วงชีวิต ก็อย่าคิดลองดีกับข้า!"
"ไอ้เด็ก! ตัวเล็กกะเปี๊ยกเดียวจะทำอะไรได้ ยอมจำนนซะแล้วข้าจะไว้ชีวิตแต่ผู้หญิง!"
ฮาวเวอร์เดินหน้าออกมาอย่างห้าวหาญ ตาแก่นั่นก็เอาบ้างเดินขึ้นหน้าปะทะสายตากับฮาวเวอร์
"เจ้าพวกขี้ขลาด กล้ารวมหัวกันรังแกเผ่าข้า"
"ใครกันแน่ที่รังแกก่อน พวกเจ้าส่งคนมาทำร้ายคนในเผ่าข้า ข้าก็ต้องตอบโต้กลับสิ โง่รึเปล่า หา?!"
สิ่งที่ทั้งคู่ทำอยู่ตอนนี้คือการยั่วยุให้เกิดการลงมือ หากว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำร้ายอีกฝ่ายก่อน ฝั่งนั้นจะได้รับความชอบทำให้ลงมือตอบ และถ้าฝ่ายที่โดนกระทำก่อนแพ้ อีกฝั่งจะถูกกล่าวหาว่ารังแก แต่ถ้าฝ่ายที่โดนกระทำก่อนชนะ จะถือว่าการทำสงครามครั้งนี้มันชอบธรรมแล้ว
"ไอ้แก่หนังเหี่ยว!"
"ไอ้เด็กอัปลักษณ์!"
"ไอ้บ้าตัณหากลับ!"
"ไอ้เตี้ยแคระแกร็น!"
การด่านั้นยังดำเนินไปต่อท่ามกลางผู้คนที่กำลังลุ้นว่าใครจะเล่นงานอีกฝ่ายก่อน ไม่นานชายแก่ก็เริ่มเสียงเบาลงก่อนจะหอบหายใจ
"ฮึก! อึก! แอ่ก"
ชายแก่ล้มตัวนอนลงไปแม้ว่าฮาวเวอร์จะไม่ได้ลงมือก่อน คนจากฝั่งนั้นวิ่งเข้ามาราวกว่าสิบคน เมื่อเข้ามาดูร่างนอนแน่นิ่งแล้วก็ต้องทำหน้าตกใจอย่างสุดขีด
"เขาตายแล้ว!!"


ภายใต้พระจันทร์เต็มดวงสีเลือด ปีศาจที่มิได้ถูกอัญเชิญปรากฏอยู่ต่อหน้าเด็กน้อยทั้งสิบเอ็ดคน เจ้าโจรที่ลักพาตัวพวกเด็กนี้มานั้น คิดว่าเด็กที่เคยขโมยมาก่อนหน้านี้คงใช้การไม่ได้แล้ว จึงคิดจะหาเด็กคนอื่นมาแทน แต่แทนที่จะเอามาคนเดียว ไม่สู้เอามาหลายๆ คน ให้ปีศาจตนนี้เลือกเอาไปเองจะดีกว่า
สัญญาแรงปรารถนาคือสิ่งที่เคยถูกเล่าขานกันมาหลายร้อยปี หากทำสัญญานั้นได้จริงล่ะก็ ต่อให้ขอเป็นอมตะก็ยังได้ ในระหว่างที่ปีศาจมองเด็กทีละคนเจ้าโจรก็คิดถึงเงินทองมหาศาลที่กำลังจะได้ แต่จนแล้วจนรอด ปีศาจตนนั้นก็ไม่หยิบเด็กสักคนในนี้ออกไป
"นายท่าน ท่านไม่พอใจเด็กพวกนี้หรือขอรับ? "
"อยู่นี่ แต่อยู่ไหน? ทำไม? สัมผัสได้แต่ไม่เห็น"
ปีศาจพร่ำพูดอยู่ตนเดียวพลางหยิบเด็กน้อยไปดูทีละคน เด็กทุกคนตัวสั่นเทาเพราะปีศาจตรงหน้าทั้งน่ากลัวและน่าขยะแขยงในเวลาเดียวกัน เมื่อมันหาสิ่งที่ต้องการไม่พบสักทีก็คิดจะกระชากดวงวิญญาณของเด็กพวกนี้ออกมาทุกคน มันกางมือออกพร้อมจะปัดวิญญาณทุกดวงตรงหน้า
สวบ!
แขนของปีศาจหลุดออกจากร่างทั้งยังดิ้นไปมาน่าขนลุก ฮาวเวอร์ตั้งหลักอีกครั้งพร้อมฟันมันอีกรอบ แล้วหันไปพูดกับเด็กๆ ให้หลบไป
"พากันไปหาที่หลบก่อน แล้วไม่ต้องออกมาหากทุกอย่างไม่สงบดี ไปได้แล้ว!"
คำสั่งเสียงกร้าวดังขึ้นจนเด็กคนอื่นต้องลุกวิ่งหนี แต่โจรที่เพิ่งได้สติก็คิดจะวิ่งตาม ทันทีที่พวกเด็กน้อยวิ่งหนีออกไปไกลเกินสิบเมตร ฮาวเวอร์ก็ขังทั้งสามไว้ทันที เมื่อมองพินิจปีศาจตรงหน้าแล้วก็รู้ทันทีว่าไอ้สิ่งนี้คือตัวอะไร
"มึงนี่เองไอ้เดรัจฉาน เดี๋ยวนี้หากินกับวิญญาณเด็กน้อยหรือวะ"
"ก็ขอบใจที่อุตส่าห์จำได้ แต่ว่าพวกมึงมันสันดานเหมือนกันหมดจนกูแยกไม่ออกสักคน ไหนลองเรียกชื่อแต่งตั้งให้กูฟังดิ เพื่อจะนึกออกว่าเป็นไอ้กระจอกตัวไหน"
ปีศาจได้กลิ่นอายวิญญาณร้ายจากตัวฮาวเวอร์ ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าวิญญาณชั่วร้ายตนนั้นมาสิงอยู่ในร่างเด็กอาภัพผู้นี้ได้ยังไง แต่ก็คงเป็นฝีมือใครบางคนที่มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายให้ผู้อื่นได้อย่างยมโลก
ฮาวเวอร์ออกแรงปะทะกับมันอีกครั้ง คราวนี้ปีศาจไม่อยู่เฉยก็ควักเอาดาบออกจากก้อนเนื้อของตัวเองมา มันไล่ฟันตามหลังฮาวเวอร์ ในขณะที่เขาอ้อมข้างหลังเพื่อดูขอบเขตความสามารถของมัน เมื่อฮาวเวอร์อยู่ด้านหลังมันแล้วก็ฟันเข้ากลางลำตัว แรงตัดผ่านผิวหนังของมันไปกระทบกับบาเรียก่อนจะกลับมาติดกันอย่างเดิม เจ้าปีศาจนั่นหันหลังกลับมามองฮาวเวอร์แล้วเหวี่ยงดาบเข้าใส่ เขาตีลังกาหลบแล้วกระโดดไปตั้งหลักใหม่ ในเมื่อการโจมตีด้วยดาบทำอะไรมันไม่ได้ก็ต้องลองใช้เวทย์ดู ฮาวเวอร์ร่ายลูกไฟใส่ตัวมัน แต่เมื่อไฟนั้นเฉียดเข้าไปใกล้ก็ดับลงในทันที ทางฝั่งนั้นเองก็ลองใช้เวทย์กับฮาวเวอร์ดูบ้าง มันร่ายเวทย์ไฟแบบเดียวกับฮาวเวอร์มาแล้วปาเข้าใส่เขาจนร่างทั้งร่างติดไฟ แต่เมื่อไฟดับก็เห็นเพียงรอยพุพองที่ใกล้สมานแล้วเรียบร้อย ร่างกายฮาวเวอร์ล่อนจ้อนจนต้องร่ายเวทย์ย้อนกลับใส่เสื้อผ้า และเริ่มตระหนักได้ว่า
'งานหนักแล้วทีนี้'
ทั้งสองพิจารณากันและกัน ฮาวเวอร์มีร่างกายเป็นอมตะ วิญญาณเป็นปีศาจ และความสามารถเป็นเทพ ส่วนปีศาจตนนั้นมีร่างตามนามธรรม หากกำจัดวิญญาณชั่วภายในไม่ได้มันก็จะเปลี่ยนรูปร่างไปมาเรื่อยๆ แต่จะไม่ใช่การกลายร่างเป็นอย่างอื่น และความสามารถน้อยกว่าปีศาจอัญเชิญ แต่จะเหนือกว่าตรงที่หากเป็นปีศาจไร้ผู้อัญเชิญจะไม่มีสัญญาผูกมัด และเป็นอิสระจากความตาย แต่ปีศาจอัญเชิญถึงจะมีความสามารถแปดสิบเปอร์เซ็นต์กับตอนอยู่ในนรก แต่หากฆ่าผู้อัญเชิญได้ ปีศาจก็จะหายไป ถ้าให้เทียบระหว่างสองอย่างนี้นับว่ารับมือยากและต่างกัน หากอีกฝ่ายเป็นปีศาจอัญเชิญที่แกร่งกว่าเขาก็จะแพ้ และถึงจะเป็นปีศาจไร้ผู้อัญเชิญก็ยังยากอยู่ดีเพราะมีร่างกายเปลี่ยนแปลงตามนามธรรมและเป็นอิสระจากความตายหรือมีความคล้ายกับการเป็นอมตะไม่ต่างกัน
แต่ถึงยังไงทุกอย่างก็ย่อมมีข้อจำกัดของมัน หากตะวันขึ้นจากฟ้าเมื่อไหร่ปีศาจตัวนี้ก็จะกลับเข้ามิติเดิม และฮาวเวอร์ก็ยังอยู่ที่นี่ต่อไป ปีศาจคิดว่าต่อให้ไม่ได้วันนี้ให้รออีกห้าปีก็ย่อมได้ และฮาวเวอร์เองก็คิดว่า หากถ่วงเวลาเอาไว้จนถึงเช้าเดี๋ยวปีศาจตนนี้ก็จะหายไป แต่อีกใจหนึ่งของทั้งสองมันกลับคัดค้าน เพราะต่อให้ปล่อยไปหรือถ่วงเวลาไว้ สุดท้ายทั้งคู่ก็ต้องกลับมาสู้กันอีกอยู่ดี ไม่ว่าจะกี่สิบปียี่สิบปี สุดท้ายต่างฝ่ายต่างก็ตามมาราวีกันไม่เลิก
"ย๊ากกกกกกกกกก"
"ฮ้ากกกกกกกกกก"
ฮาวเวอร์เหวี่ยงดาบเข้าฟันทั้งร่ายเวทย์ไฟปะทะ ปีศาจเปลี่ยนรูปร่างให้เหลวจนล้นบาเรีย ฮาวเวอร์ต้องสู้กับคลื่นก้อนเนื้อยักษ์ที่ถาโถมตัวเข้าใส่ แต่ถึงอย่างนั้นเข้าก็เหวี่ยงดาบฟันพอให้เกิดช่องว่างหนีไปได้ ปีศาจก็ใช้โอกาสที่ฮาวเวอร์หนีแทงดาบเขาใส่ก่อนจะตวัดดาบเข้าตัวฮาวเวอร์จนตัวขาดเป็นสองท่อน ร่างนั้นร่วงหล่นใส่ก้อนเนื้อเหลวและถูกจับแยกออกจากกัน ทั้งสองซีกต่างดิ้นรนที่จะเข้าหาอีกฝั่งแต่ก็ทำไม่ได้ ปีศาจเริ่มสับดาบลงท่อนล่างให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ส่วนท่อนบนก็ถูกบดทับจนแหลกเหลว คล้ายว่าวิธีการนี้จะได้ผลเพราะร่างกายของฮาวเวอร์คือขีดจำกัดของความสามารถทั้งหมด หากร่างต่อสู้ไม่ได้ ความสามารถมากมายก็ไม่แสดงผล
แต่ใช่ว่าฮาวเวอร์จะถอดใจ ในเมื่อฆ่าไม่ได้ ใช้อาวุธไม่ได้ ใช้ร่างกายไม่ได้ ใช้ความสามารถไม่ได้ มีความได้เปรียบอย่างเดียวคือไม่ตาย ก็คงต้องพึงความโกงอีกอย่างที่ได้รับมา ฝ่ามือข้างซ้ายที่เคยฝังลูกแก้วของเทพธรณีเอาไว้กำลังร่ายเวทย์ต่างมิติขึ้นมา
'ในเมื่อมันโผล่เข้ามามิติคนอื่นทั้งร่างตามนามธรรม งั้นก็ลองให้ไปโผล่ในมิติที่มีร่างเป็นวิญญาณดู จะได้สู้ให้สมน้ำสมเนื้อกันไปเลย!'
ประตูมิติเปิดใต้ก้อนเนื้อที่กดทับ ร่างทั้งสองถูกดูดเข้าไปตามแรงโน้มถ่วงภายใน ปีศาจไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปโผล่ที่ไหนก็พยายามตะเกียกตะกายออก แต่เพราะแรงดูดนั้นมีมากเกินไป ร่างตามนามธรรมของมันทั้งหมดรวมถึงวิญญาณก็ถูกพาไปยังที่แห่งนั้นด้วย
วิหารพิพากษาตน เบื้องหน้าเป็นรูปปั้นองค์เดิมที่เคยเห็นหน้า ฮาวเวอร์เริ่มได้ร่างมาประกอบคืน พร้อมกับร่างตามนามธรรมของปีศาจกำลังเปลี่ยนรูปร่างเป็นคน ร่างกายไร้เสื้อผ้า มีผมสีน้ำตาลอ่อนยาวปรกหน้าและมีใบหน้าดุดันสมชาย แม้รูปร่างจะสมสัดส่วนแต่ความสูงของร่างมีขนาดเท่าฮาวเวอร์ที่ยังเป็นเด็ก เมื่อทั้งสองหันมาประเมินอีกฝ่าย ไม่นานทั้งคู่ก็กระโจนเข้าหากันอีกรอบ
ตึง!
บาเรียถูกกั้นระหว่างกลางก่อนที่ต่างฝ่ายต่างกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง
"ที่นี่ไม่ใช่สังเวยสู้รบของพวกเจ้าหรอกนะ อย่าทำอะไรให้เราต้องลำบากใจเลย"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มบ่น "ถ้าไม่ใช่ก็กลับดีกว่า อย่างน้อยสู้บนโลกก็ไม่ต้องได้ยินเสียงบ่น"
"เออ น่ารำคาญฉิบหาย"
ฮาวเวอร์กับปีศาจกำลังช่วยกันยกตัวเองขึ้นไปบนมิติที่เปิดอยู่เหนือหัวแต่ก็ถูกยมโลกปิดไปเสียก่อน
"แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยจับเอาวิญญาณลักจิตมาคืนข้า เจ้านี่ช่างเป็นคนชั่วช้าที่บังอาจขโมยดวงวิญญาณเพิ่งเกิดไปจากโลก ทำให้มีวิญญาณสูญหายจำนวน 1,341 ดวง"
"ถ้าเป็นวิญญาณคนอื่นก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้วใช่ไหม? งั้นข้ากลับก่อนละ"
"วิญญาณทั้งหมดนั้นเป็นวิญญาณแยกลูคัส…"
เกิดความเงียบในบัดดล ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าใส่ปีศาจลักจิตอย่างรวดเร็วเตรียมจะง้างหมัดต่อย ถึงแม้จะรู้ว่ามีบาเรียกั้นอยู่ก็ตาม ส่วนตัวปีศาจนั้นก็ยืนนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูก และถึงอยากจะหนีก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี บรรยากาศกดดันจนคนภายในเริ่มอึดอัด
ฝีเท้าเบาๆ ไร้เสียงเดินเข้ามา กว่าทุกคนในวิหารจะรู้ตัว เขาก็ปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว
"ท่านยมโลก…"
เทพแห่งความเมตตาเอ่ยขานขึ้นก่อนจะมองไปที่ทั้งสองคน ฮาวเวอร์เมื่อเห็นเป็นท่านเทพก็เงียบสงบปากสงบคำในทันที ท่านยมโลกเองก็เปิดโหมดอัตโนมัติไว้โต้ตอบกับท่านเทพ ส่วนปีศาจลักจิตนั้น
"ดาเมียน…"
"มาร์ติน…"
เมื่อทั้งคู่ได้พบกันก็ถึงกับตกอยู่ในภวังค์ ไม่นานปีศาจมาร์ตินก็วิ่งเข้าไปหาแล้วกอดดาเมียนเอาไว้แม้ได้เพียงครึ่งขา
"ข้าตามหาเจ้ามานานแสนนาน จริงๆ แล้วเจ้าอยู่ที่นี่เองหรือ? "
"ข้าอยู่ที่นี่มาตลอด แต่เพราะเจ้าต้องอยู่ในนรก เราจึงไม่มีโอกาสได้พบกัน ที่เจ้าต้องลักพาดวงวิญญาณแยกลูคัสนั้นคงเป็นความผิดข้าเองที่มีความเชื่อผิดๆ เรื่องความดีงาม หากว่าข้าไม่พร่ำบอกเจ้าว่าตัวเองต้องตกนรกแน่ๆ เจ้าคงไม่ต้องทำบาปเพิ่มเพื่อยื้อเวลาตามหาข้า"
"ข้าคิดว่าเจ้าไปเกิดนานแล้วเพราะมีบาปน้อยกว่าจึงได้เที่ยวตามหาจากทั่วทุกโลก ถึงแม้วิญญาณที่ได้มาจะไม่ใช่เจ้า แต่ข้าก็ไม่อาจปล่อยวิญญาณน่าสงสารเหล่านั้นให้ไปเผชิญกับความเลวร้ายของโลกได้ต่อ ดาเมียน ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะทำทุกอย่างให้เราได้กลับมาพบกัน"
ฮาวเวอร์มองเจ้าปีศาจนั่นได้ความรักจากลูคัสก็รู้สึกโหวงเหวงในใจ ได้แต่สงสัยว่าทำไมเขาถึงรักกันขนาดนั้น ตัวฮาวเวอร์เองถึงจะเคยเจอลูคัสมาหลายคนแล้ว แต่ยังไม่เคยได้รับความรู้สึกอย่างอื่นเลยนอกจากขอบคุณ ถึงแม้มันจะดีอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นคนที่ได้รับความรู้สึกที่ดีกว่าก็เกิดความอิจฉาภายใน
'ทำไมถึงไม่ได้บ้าง ทำไมถึงไม่มีบ้าง'
ยมโลกเริ่มเห็นความอิจฉาในตัวฮาวเวอร์ก็เริ่มขัดความสุขของคนทั้งคู่ก่อน
"ปีศาจลักจิต ถ้าเจ้าอยากพบกับท่านเทพแห่งความเมตตาอีกครั้งก็คงต้องรอให้ทั้งคู่ได้เกิดใหม่บนโลก พอถึงตอนนั้นก็จงทำความดีเข้าไว้ อย่างน้อยถ้าเจ้าได้เป็นเทพก็มีอิทธิฤทธิ์มากกว่าวิญญาณชั่วร้าย"
"ท่านยมโลก นั่นไม่ถือว่าเป็นการชี้โพรงให้กระรอกหรือขอรับ? "
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ถ้าให้เลือกแล้วระหว่างแยกวิญญาณทั้งสองเพื่อลดหายนะกับรวมวิญญาณทั้งสองเพื่อชี้นำใหม่ละก็ ข้าขอเลือกเส้นทางที่สองดีกว่า อย่างน้อยข้าก็รู้แล้วว่าอย่างแรกที่เคยทำนั้นมันไม่ได้ผล จะให้ลองอย่างที่สองก็ไม่เสียหาย"
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะตั้งตารอวันที่เราจะได้พบกันอีกครั้งนะมาร์ติน"
"ข้าก็เช่นกัน"
ทั้งคู่มองตากันหวานหยดย้อยทำเอาฮาวเวอร์อิจฉาอีกครั้ง ส่วนปีศาจก็เริ่มกรีดร่างกายที่กลางอกควักเอาหัวใจตัวเองออกมา ดาเมียนมองอย่างเจ็บปวดก่อนที่มาร์ตินจะกรีดหัวใจนั้นอีกทีเพื่อควักเอาลูกแก้วสีแดงสดออกมา เขาบีบจนมันแตกออกจากกัน วิญญาณนับพันก็กระจายออกจากลูกแก้ว กลายเป็นก้อนขนปุกปุยมีแขนมีขา วิญญาณสูญหายเหล่านี้ต่างจากวิญญาณสูญหายครั้งก่อนตรงที่ทุกดวงยังมือสติปัญญาอยู่ ปีศาจมาร์ตินเดินไปยืนต่อหน้าดวงวิญญาณทุกดวงที่มองมาทางเขาไม่ต่าง
"ข้าต้องขอโทษจริงๆ ที่ลักพาดวงวิญญาณพวกเจ้ามาเก็บไว้กับตัว พวกเจ้าไม่ต้องยกโทษให้ข้าก็ได้เพราะยังไงเสียข้าก็สมควรถูกเกลียดอยู่ดี"
หลังสิ้นคำกล่าว เจ้าก้อนขนปุกปุยก็เข้าไปโจมตีมาร์ตินด้วยการกอด แต่เพราะความนุ่มนิ่มพวกนั้นจึงทำให้เขาไม่เจ็บตัวแถมยังรู้สึกดีขึ้นอีก การกอดครั้งนี้เหมือนเป็นการจากลา มาร์ตินต้องจากกับเหล่าวิญญาณลูคัสและดาเมียนก่อนที่ยมทูตจะพาเขาไปส่งที่ประตูนรกอีกทาง
ฮาวเวอร์ยังคงนิ่งมองเหล่าก้อนขนปุกปุยเบื้องหน้าพลางสงสัยว่าจะมีลูคัสคนไหนยอมรักกับเขาไหม จะลักพาไปสักดวงดีไหม หรือเนียนอุ้มกลับมิติไปเลยดี ยังไม่ทันคิดจบ ร่างตัวเองก็ถูกดูดลงประตูมิติไปยังโลกแบบเดียวกับที่เคยถูกทำเมื่อครั้งก่อน
ในห้องที่ไร้ปีศาจและฮาวเวอร์ ดาเมียนเดินไปหยิบลูกแก้วสีแดงที่แตกกระจายนั้นขึ้นมาก่อนจะร่ายเวทย์ให้กลับมาประกอบขึ้นใหม่ เมื่อวิเคราะห์ดูภายในแล้วถึงเข้าใจว่าทำไมเหล่าลูคัสถึงเกลียดเขาไม่ลง ลูกแก้วนี้ถูกออกแบบมาให้มีความคล้ายคลึงกับโลกที่ใช้บรรจุมนุษย์เข้าไป ถ้าให้เทียบก็คงเหมือนมาร์ตินเป็นพระเจ้าผู้สร้างโลก และเหล่าลูคัสก็เป็นสาวกของเขา
'แม้จะรู้ว่าตัวเองถูกลักพาตัวมา แต่พอถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีจริงไม่คิดโกรธสินะ น่าสงสารจริงๆ ถึงอย่างนั้น โลกใบนี้ที่เขาสร้างก็เป็นที่ที่เขาทำไว้ให้เราอยู่ เพื่อหลีกหนีบททดสอบของพระเจ้าและความตายที่พรากเราทั้งคู่'
ดาเมียนเก็บลูกแก้วเอาไว้เป็นของแทนใจ ยมโลกเองก็ไม่ได้ห้ามก่อนจะส่งวิญญาณลูคัสไปเกิดทันทีโดยไม่ต้องตัดสิน
บนโลกทดลอง ฮาวเวอร์นอนหมดอาลัยตายอยากเพราะถูกพรากจากสิ่งที่รักไป พวกเด็กๆ พอเห็นเรื่องเงียบลงก็โผล่หัวออกมา เจ้าโจรหัวหน้าตายเพราะถูกปีศาจทับถมไปนานแล้ว ฟอสเตอร์กลับมาอีกรอบพอเห็นฮาวเวอร์นอนเล่นอยู่ก็อุ้มเด็กอีกห้าคนกลับที่พัก ตอนนี้มีเพียงฮาวเวอร์และสิ่งมีชีวิตอีกเจ็ดคนนั่งอยู่ไม่ห่างจากเขา
"นี่ๆ เจ้านั่นใช่สัตว์ประหลาดรึเปล่า? "
ฮาวเวอร์เงยหน้าขึ้นมามองเด็กน้อยที่สะกิดก่อนจะมองไปทางนิ้วที่ชี้อยู่ สิ่งที่ทำเด็กน้อยกลัวอยู่ตอนนี้ก็ คือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายคนนั่งกอดเข่าอยู่ ศีรษะไร้ผมเหมือนฮาวเวอร์ ลำตัวฟีบบางอย่างกับหนังติดกระดูก สีผิวซีดเทาราวกับคนตาย แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองทุกคนที่ออกห่างเขาอย่างหวาดกลัว
'มันมีตัวอย่างนี้บนโลกตัวหรือ? '
ฮาวเวอร์เดินเข้าไปหา เจ้าสิ่งนั้นก็เอามือป้องหัวอย่างหวาดกลัว ฮาวเวอร์ถอนหายใจก่อนจะเอามือของเจ้านั่นออกแล้วจับใบหน้าเข้าเผชิญ ตาหูจมูกปากทุกอย่างมีคล้ายมนุษย์ เสียอย่างเดียวคือมีตาเป็นสีแดงอย่างกับเลือด เมื่อเจ้านั่นมองขึ้นมาสองตาก็สะท้อนกับพระจันทร์เต็มดวงสีเลือดอีก
"เจ้าชื่ออะไร? "
"...บรรณา…การ" เจ้านั่นพูดด้วยเสียงแหบแห้งวนซ้ำกับคำว่า "เครื่องบรรณาการ…"
ฮาวเวอร์เข้าใจในทันที เจ้านี่เป็นมนุษย์เด็กที่ถูกเลี้ยงมากับพวกโจร อาจเป็นลูกของโสเภณีสักคนที่ท้องกับพวกมันและถูกเลี้ยงไว้เป็นเครื่องบรรณาการให้ปีศาจ สภาพร่างกายถูกละเลยอย่างหนักไม่รู้ว่าจิตใจจะกระทบกระเทือนขนาดไหน บางทีเด็กคนนี้อาจสติไม่สมประกอบก็เป็นได้ ฮาวเวอร์เปิดกางเกงของเด็กคนนั้นแล้วดูเครื่องเพศ
"เด็กผู้ชาย…แต่ข้าคิดชื่อผู้ชายไม่ออก งั้นเจ้าชื่อ จัสมิน ก็แล้วกัน"
หลังจากนั้นฟอสเตอร์ก็กลับมาหาฮาวเวอร์อีก รอบนี้เขาพาทุกคนขึ้นหลังและนำไปส่งให้ที่พักตามเดิม เมื่อทุกคนกลับมาครบหมดแล้ว ทหารของฮาวเวอร์ก็ย่างเนื้อสัตว์ที่ล่าได้มาให้กิน และเริ่มพูดคุยถึงเส้นทางที่จะเดินไปนครฮาวเวอร์
"ทางผ่านระหว่างอาณาจักรอาเรียดกับนครฮาวเวอร์จะผ่านอยู่สองเขตตามที่เจ้าจาคอบเคยบอก ตอนนี้พวกเรามีกันอยู่ 23 คน เราจะแยกออกไปเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกฟอสเตอร์จะบินข้ามเขตทั้งสองไปโดยบรรทุกเด็กอายุต่ำกว่าเจ็ดปีจำนวน 7 คนไป กลุ่มสองข้ากับทหารอีกสองคนจะพาเด็กที่เหลือไปขอทางผ่านกับเขตแรกก่อน ระหว่างนั้นให้ฟอสเตอร์ไปแจ้งกับลาติโนให้เดินทางไปเจรจากับเขตที่อยู่ติดกันกับนครฮาวเวอร์ ยังไงเสีย ถ้าหากเราขอผ่านเส้นทางทั้งสองเขตไม่ได้ พวกเราก็จะได้ไม่ต้องบุกโจมตีสองต่อ"
"ขอรับนายท่าน"
เมื่อตกลงการเดินทางเรียบร้อยทุกคนก็เข้าสู่ห้วงนิทรา เหลือเพียงฮาวเวอร์กับทหารอีกสองนายที่คอยอยู่เฝ้ายาม แต่ในยามดึกนั้นกลับมีเด็กอีกคนตื่นขึ้นมา และเดินเข้ามาหาเสบียงก่อนจะยกเอากระบอกน้ำขึ้นดื่ม เพราะแรงยกดื่มไม่ค่อยมีจึงทำให้น้ำหกเต็มพื้นไปหมด สองทหารมองมาที่เขาพลางส่ายหน้าระอา จัสมินพยายามกอบโกยน้ำเข้ากระบอกแต่มันก็ได้แค่โคลนดิน ฮาวเวอร์หยุดมือนั้นก่อนจะเอามือน้อยมาเช็ดให้สะอาด
"ของที่ตกไปแล้วไม่จำเป็นต้องเก็บขึ้นมาอีก และมือเจ้าก็อย่าปล่อยให้เปรอะเปื้อน"
ฮาวเวอร์สอนแล้วหยิบเอากระบอกน้ำอีกใบขึ้นมา จัสมินกำลังยื่นมือรับแต่ฮาวเวอร์ชักกลับก่อนจะจับหน้าของอีกคนเชิดขึ้นมาแล้วค่อยๆ เทน้ำเข้าปาก จัสมินค่อยๆ กลืนทีละนิดตามที่ฮาวเวอร์เทให้ เมื่ออิ่มแล้วฮาวเวอร์ค่อยวางลง พอหันไปมองที่จัสมินนอน เป็นมุมไกลๆ จากเด็กคนอื่น ก็เริ่มรู้สึกเห็นใจ เขาพอเข้าใจเด็กคนอื่นที่กลัวจัสมิน จัสมินต่างจากโฟบี้ที่สีตา และโฟบี้เองก็เป็นที่รู้จักของเด็กคนอื่นๆ พวกเขาถึงได้ชินที่โฟบี้มีหน้าตาอย่างนั้น ส่วนเขาเองก็เป็นคนแข็งแกร่งพอที่จะดูแลตัวเองได้และไม่หวั่นไหวกับสายตาดูถูก ผิดกับเด็กคนนี้ แตกต่างและอ่อนแอ ดูแลตัวเองก็ไม่ได้และไร้การดูแล ไม่มีพวกพ้องอยู่เคียงข้างอีก คงเรียกได้ว่าน่าสงสาร
"จัสมิน มานอนใกล้ๆ ข้าสิ"
ฮาวเวอร์โล่งอกที่อย่างน้อยเขาก็รู้ชื่อ ก่อนจะหยิบผ้าที่เคยให้มาวางไว้ตรงหน้าเขาแล้วก็นอน
'นี่ก็ใกล้ไป แต่ช่างมันเถอะ'
เช้าวันรุ่งขึ้น ฮาวเวอร์ปลุกฟอสเตอร์ให้เตรียมตัวออกเดินทางก่อนจะอุ้มเด็กแต่ละคนขึ้นหลังเขาและปล่อยให้เดินทางล่วงหน้ากันไปก่อน ที่เหลือก็ขึ้นรถม้าและเดินทางไปยังป่าอาถรรพ์
รถม้ากลุ่มฮาวเวอร์เดินทางมาถึงด้านในป่าอาถรรพ์ ถึงจะไม่มีข้อมูลของเขตนี้มาก แต่ขึ้นชื่อว่าป่าอาถรรพ์ก็ย่อมต้องอันตรายกว่าป่าแบบอื่น
"นายท่าน ถ้าเราเดินทางไปต่อทั้งอย่างนี้เลยอาจจะดีกว่านะขอรับ เราจะได้ไม่ต้องเสี่ยงปะทะกับใครด้วย"
"อืม ถ้าง่ายอย่างนั้นก็ดี"
ยิ่งเข้ามาลึกเรื่อยๆ ก็เริ่มเปลี่ยว แถมระหว่างทางก็ได้กลิ่นแปลกๆ ด้วย ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า ทั้งที่เขาปล่อยอณูไว้จับการเคลื่อนไหวแล้ว แต่ยังไม่ตรวจพบอะไรทั้งที่สัญชาตญาณของเขามันกลับตื่นตัวอยู่ตลอดราวกับว่ามันอยู่ใกล้ๆ นี้แล้ว
คณะฮาวเวอร์เดินทางต่อไปโดยไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจ้องมองจากสายตานับร้อยในละแวกนั้น ในป่าอาถรรพ์ที่พบเรื่องหน้าประหลาดมากมาย แต่กลับไม่เคยมีใครเล่าขานเรื่องเขาเจ้าพวกนี้เลย หรืออาจเป็นเพราะไม่มีใครกลับมาเหล่าได้
ฮาวเวอร์เดินทางไปต่อจนถึงธารน้ำใสมีต้นไม้ใหญ่อยู่กลางลำ เขาให้รถม้าหยุดและเดินเข้าไปที่ริมน้ำนั้นเพื่อตักน้ำไว้ดื่มระหว่างทาง แต่ก่อนที่กระบอกน้ำจะแตะลงผิวน้ำ ก็มีฟองอาการลอยออกมาที่รากทั้งยังส่งกลิ่นเหม็น ฮาวเวอร์เริ่มไม่แน่ใจที่จะตักน้ำต่อก็เก็บกระบอกไปแล้วเดินข้ามธารเข้าไปดูใกล้ๆ
ปุงปุงปุงปุงปุงปุง
ฟองอากาศลอยขึ้นพร้อมกันจนเขาต้องถอยหนี กลิ่นเน่าเหม็นพวกนี้คุ้นจมูกอย่างไม่น่าเชื่อ ทันทีที่ถอยออกก็มีตัวประหลาดผุดขึ้นจากดินแล้วพุ่งโจมตีเข้ามา ฮาวเวอร์ไม่รีรอชักดาบขึ้นมาฟันจนมันขาดครึ่งตัวทันที ซากของสิ่งนั้นขาดสองท่อนลงน้ำ อีกท่อนกระเด็นมาทางเขาจนมันหยุดลง เขามองซากที่ตายใกล้ตัวก็เริ่มเห็นบางอย่างผิดปกติขึ้นมา ไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดถูกหรือเปล่าก็เดินเข้าไปเลียบเคียงข้างศพก่อนจะปักดาบลงรากไม้ เงาจากน้ำสะท้อนภาพมุมสูงเห็นต้นไม้เอนตัวลงมาคล้ายเจ็บปวด ฮาวเวอร์ดึงดาบออกก็มีน้ำยางสีขาวไหลออกมาก่อนที่ต้นไม้จะเอนกลับตรงอย่างเดิม
"ต้นไม้นี่เหมาะกับการทำซุงดีจริงๆ ข้าชักอยากตัดเอาไม่ทำเตียงให้ตัวเองนอนจัง"
"แต่ท่านก็ไม่ค่อยนอนอยู่แล้วนี่ขอรับ"
ฮาวเวอร์ส่งซิกขยิบตาสื่อให้ตามน้ำไป ทหารนายนั้นก็หรี่ตามองพักนึงก่อนจะเริ่มพูดต่อ
"แต่ถ้าเอาไปทำเป็นเก้าอี้ก็เหมาะดีนะขอรับ พอมีเด็กเพิ่มแล้วเราก็ต้องมีเก้าอี้เพิ่มตามด้วย
"ความคิดดี"
แม้ไม่รู้จะให้ทำไปทำไม แต่ก็ต้องเชื่อใจฮาวเวอร์ไว้ก่อน ฮาวเวอร์หันไปมองปฏิกิริยาของต้นไม้ก็เห็นว่ามันไม่แสดงออกอะไรก็เริ่มเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย
"งั้นข้าจะฟันแล้วนะ จะฟันจริงๆ แล้วนะ"
พอเห็นต้นไม้ไม่ขยับเขาก็เริ่มคิดแล้วว่าตัวเองอาจคิดไปเองก่อนจะเดินกลับไปทางรถม้า
'ซะที่ไหนล่ะ!!'
แอ่ก!
ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าหาต้นไม้ก่อนจะกระโดดเตะขาคู่ใส่ ต้นไม้กางลำธารก็ล้มลงทันที เดิมทีนั้นต้นไม้ยิ่งสูงก็ยิ่งหยั่งรากได้ลึก แต่ต้นไม้ต้นนี้กลับมีรากตื้นจนล้มลงง่ายๆ แถมพอฮาวเวอร์ไปดูใกล้ๆ มันก็มีเสียงตึกตักในลำต้นเต้นรัวเร็วจนหยุดไป
"เวรล่ะ!"
ฮาวเวอร์รีบทำซีพีอาร์ให้ต้นไม้ พวกทหารไม่รู้เรื่องอะไรก็ทำได้แต่ยืนดูทั้งเฝ้ารถม้าไป ไม่นานฮาวเวอร์ก็ได้ยินเสียงหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง
"เกือบแล้วไหมล่ะ"
เขากระโดดลงก่อนจะกลับไปที่รถม้าอย่างเดิม เริ่มรู้แล้วว่าสิ่งมีชีวิตที่นี่เป็นตัวอะไรก็ไม่คิดจะหาเรื่องต่ออีก แต่ทันทีที่ฮาวเวอร์หันหลัง เจ้าสิ่งนั้นมันก็ลุกขึ้นมาทั้งงัวเงีย
"ที่นี่ที่ไหน สวรรค์เหรอ? "
ซู่~
เสียงซู่ที่ไม่ได้มาจากฮาวเวอร์ดังรอบป่าก่อนฮาวเวอร์จะหันไปเห็น ต้นไม้พูดได้จริงๆ
"อาฮ้า แกขยับได้จริงด้วย!"
ต้นไม้ทำหน้าช็อกสุดขีดก่อนจะตีหน้าเข้ม "เพราะข้าคือต้นไม้ปีศาจยังไงล่ะ ถ้าแกไม่อยากตายก็ไสหัวออกไปจากถิ่นข้า! แฮ่!!"
ฮาวเวอร์หยุดนิ่งพิจารณามันก่อนจะนั่งลงตรงโขดหิน "แกเป็นตัวอะไรกันแน่ แล้วใครเป็นผู้ปกครองป่าเขตนี้"
เมื่อหลอกฮาวเวอร์ไม่สำเร็จเจ้าพวกนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมจำนน หากจะให้ต่อสู้ก็คงทำไม่ไหว เพราะตลอดทางที่ฮาวเวอร์เข้ามา เขาใช้พลังเวทย์สร้างบาเรียไม่หยุดพักเลย แถมตอนที่หนอนตัวนั้นเข้าโจมตีแบบกะทันหัน ฮาวเวอร์ก็ตอบโต้พวกมันในทันที พลังที่ต่างชั้นกันนี้ ขืนต่อสู้ก็จะยิ่งเจ็บตัว และหากนิ่งไว้จนถูกฟันคนสองคนก็ดีกว่าแตกตื่นแล้วถูกฆ่ากันหมด ดูเหมือนทุกคนจะยอมตายเพื่อสละให้คนหมู่มาก แต่ความดันแตกซะก่อน
"ถ้าท่านถามเราก็จะตอบตามตรง ผู้ปกครองเขตนี้เป็นอมนุษย์ต้นไม้ประเภทกินเนื้อ พวกเราถูกพวกนั้นไล่ต้อนให้มาอยู่ชายป่าแล้วก็คอยเลี้ยงหนอนแมลงไปให้กิน
"เลี้ยงด้วยอะไรกัน? พวกเจ้าก็เป็นพืชไม่ใช่หรือ ไม่กลัวถูกกินไปด้วยหรือไง"
"เรื่องนั้น เจ้าพวกนั้นไม่สนใจหรอก เพราะถึงยังไง เราก็ออกเขตนี้กันไม่ได้อยู่ดี แถมถ้าอยู่ในเขตพวกเรายังจะปลอดภัยกว่า อย่างน้อยเราก็เจอแค่แมลงไร้สติปัญญา แต่ถ้าไปเขตอื่น นอนจากจะถูกล่าวิญญาณแล้ว ก็อาจจะถูกเลี้ยงไว้กินด้วย" ฮาวเวอร์นึกภาพตามก็เข้าใจในทันที
"ถ้างั้นข้ากลับก่อนละ"
เขาเดินกลับไปที่รถม้าก่อนที่ลูกธนูจะพุ่งเข้ามา ฮาวเวอร์หันไปมองต้นต่อก็พบเข้ากับกลุ่มอมนุษย์ต้นไม้ที่คาดว่าน่าจะเป็นเผ่าต้นไม้กินแมลง
"พวกแกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น หากยังไม่ได้เป็นอาหารให้ข้าก่อน"


ฮาวเวอร์ยืนหน้ามึนเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ในเมื่อตัวเองไม่ได้ทำร้ายอีกฝ่ายจนถึงความตาย ก็ไม่น่าจะมีเหตุผลอะไรให้ฝั่งคามาโดใช้ก่อสงคราม หรือแม้แต่ยมโลกก็ไม่อาจเอาเขาลงนรกได้
'แจ้งเตือน ระบบจะทำการเคลื่อนย้ายจิตนามฮาวเวอร์ไปยังดินแดนนรกเพื่อชดใช้การกระทำ หมายเหตุ ด่าทอทำร้ายจิตใจมีส่วนให้ผู้ฟังถึงแก่ความตาย ต้องติดอยู่ในนรก 5 แสนปี และอยู่ในสถานะไร้ร่างครึ่งวันของโลกทดลอง'
ฮาวเวอร์ถูกดึงจิตออกไปทันที อีคอนเข้าควบคุมร่างและต้องช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ไม่ใช่แค่ฮาวเวอร์จากไป แต่มีคนตายต่อหน้าเขา อีคอนหันไปมองโทมัสพยายามขอความช่วยเหลือ เมื่อโทมัสเห็นฮาวเวอร์ตัวสั่นก็รู้ทันทีว่าร่างนี้ถูกสลับจิตแล้ว เขาหันไปทางลาติโนและทำสัญญาณมือบอกให้รู้กันภายใน ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝันนี้ไว้หมดแล้ว ก่อนจะส่งคนไปรับร่างฮาวเวอร์กลับ
"พวกแกบังอาจฆ่าท่านพ่อของพวกเรา! อย่าอยู่เลย!!"
คนที่ส่งไปยังเดินไม่ถึงครึ่งทาง คนฝั่งนั้นก็ชักดาบมาฟันอีคอนกลางลำตัว เขานิ่งช็อกครู่หนึ่งก่อนจะล้มตัวลงพลางกุมแผลที่เต็มไปด้วยเลือด
"ฆ่าพวกมัน!!"
"เฮฮฮฮฮฮฮฮ่!!"
ฝั่งคามาโดบุกเข้าไปในเขตฮาวเวอร์ ลาติโนสะบัดมือลงให้คนเป่าแตรเห็น เขาหยิบแตรสังข์ขึ้นมาเป่าเสียงดังลั่นทั้งกอง ทหารทั้งหมดถือโล่ป้องกันแล้วถอยหลังเป็นรูปตัวยู ใครที่เข้ามาให้รัศมีนี้จะถูกยิงศรพิษสกัดเข้มข้นจากพิษของตะขาบ ถึงแม้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ก็อาจทำให้เป็นอัมพาตไปตลอดชีวิตได้
เผ่าคามาโดยังไม่รู้ชะตากรรมรุดหน้าเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ต้องล้มลงในเวลาต่อมา ลูกศรพิษกระหน่ำยิงใส่คนที่ใกล้ที่สุดให้ล้ม คนด้านหลังก็สะดุดร่างนั้นจนล้มไม่ต่าง เมื่อทางฝั่งคามาโดเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มถอยหลังแต่ไม่ทันกาล ทหารฝั่งฮาวเวอร์ปิดทางออกเมื่อฝั่งนั้นรีบรุดเข้ามาจนหมด
ฝั่งคามาโดไร้ซึ่งทางหนี พวกที่ล้มกองอยู่ก็ไม่รู้จะเป็นหรือตาย ทุกคนต่างหันหน้าไปหาความหวังสุดท้าย บุตรชายที่ได้เรื่องมากที่สุดของหัวหน้าเผ่า และคงต้องขึ้นเป็นผู้ปกครองเขตคนต่อไป
"จาคอบ!"
จาคอบลอบมองคนของฝั่งฮาวเวอร์พลางมองท่อยิงลูกศรลอดออกมาจากโล่ คนพวกนี้มีกลยุทธ์ไว้รับมือกับพวกเขา แถมทั้งสองเขตเมื่อรวมตัวกันก็มีจำนวนคนมากกว่า หากครั้งนี้ไม่พึ่งการอัญเชิญปีศาจแล้วล่ะก็ ฝั่งคามาโดคงต้องศิโรราบและกลายเป็นฝ่ายถูกล่าวิญญาณแทน
"อัญเชิญปีศาจจอมตะกละ เจ้าแห่งการสวาปาม! อัญเชิญปีศาจราคะ ราชินีร้อยผัว อัญเชิญปีศาจแห่งความโลภ โจรเหรียญร้อยศพ!"
วงแหวนเวทย์กางออกสามวงด้วยกัน ผู้อัญเชิญต้องโยนความต้องการของผู้ถูกอัญเชิญลงไป ทั้งอาหาร ตุ๊กตาผู้ชาย และเหรียญ จาคอบโยนทั้งสามอย่างลงวงแหวนเวทย์ ร่างเน่าเปื่อยก็ออกมาจากวงแหวนทันที เสียงกรีดร้องประสานกันดังขึ้นจนแสบแก้วหู ทางฝั่งฮาวเวอร์เริ่มถอยทัพออกไปสามทาง เพื่อแยกปีศาจทั้งสามออกจากกัน
เมื่อปีศาจเหล่านั้นวิ่งตามกองกำลังทหารย่อยที่แยกตัวออก ทหารฝั่งฮาวเวอร์ก็รวมพลังเวทย์เข้าด้วยกันสร้างบาเรียคุ้มกันตัวเองจากภายนอก การสร้างบาเรียต้องใช้พลังเวทย์มหาศาล ทหารทั้งกองจึงต้องรวบรวมพลังไปที่จุดเดียว สร้างบาเรียเล็กๆ หลายชิ้นติดต่อกันจนครอบคลุมกองกำลังของตน แม้จะป้องกันจากปีศาจได้ แต่ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้ และนั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาไม่จำเป็นต้องต่อสู้ เพียงแค่เอาชีวิตรอดไว้ก่อน เพราะนั่นคือคำสั่งของท่านฮาวเวอร์
ปีศาจเริ่มทุบหวังจะทำลายบาเรียให้แตก แต่ก็ไม่อาจทำได้ จนกระทั่ง มีร่างใครบางคนปรากฏเป็นเป้าสายตาอยู่ด้านหลัง คนผู้นั้นคือคู่ต่อสู้ที่ปีศาจแต่ละตนต้องเผชิญ ฝั่งซ้ายคู่ปรับเก่า มารโมงุนปะทะโจรเหรียญร้อยศพ ฝั่งซ้ายศึกสตรีราชินีร้อยผัวปะทะอสูรเวทย์หมื่นดารานามว่าลิลลี่ ด้านหน้า แม้ว่าจะน่าเป็นห่วงแต่คนที่จะต่อกรกับปีศาจได้ก็มีแค่คนเดียวแล้วตอนนี้ ผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ นามจิตอีคอน
เมื่อทุกอย่างเข้าล็อกศึกครั้งที่สองก็เริ่มขึ้น มารโมงุนกลายร่างเป็นแมวป่ายักษ์เข้าปะทะกับปีศาจ เพราะคราวก่อนต้องห่วงหน้าห่วงหลังกับคนในเผ่าจนไม่มีสมาธิ แต่ตอนนี้ทุกคนอยู่ในบาเรียคุ้มกัน ปกป้องตัวเองได้อย่างไม่ต้องห่วง ครั้งนี้มารโมงุนไม่คิดจะออมมือให้ใครอีกต่อไป นางเริ่มร่ายเวทย์สายฟ้าเข้าปะทะกับปีศาจตรงหน้า แม้ว่ามันจะไม่ส่งผลอะไร แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา นางคิดจะใช้สายฟ้ารบกวนการมองเห็นของมันแล้วเข้าจู่โจมปีศาจที่ขา มันพยายามคว้าตัวนางเอาไว้ นางก็ใช้สายฟ้าฟาดตัดหน้าไม่ให้มันตามทัน การแว้งกัดเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาจนปีศาจเริ่มจับทิศไม่ถูก ขาของมันถูกกัดจนแหว่ง แม้จะงอกขึ้นใหม่ได้แต่ก็มีขีดจำกัดของมัน เมื่อขาไม่งอกขึ้นมาอีกมันก็เสียหลักล้ม มารโมงุนได้โอกาสก็วิ่งขึ้นไปกัดที่หลังคอมันจนขาดวิ่นแล้วกัดอีกหลายทีจนขาดออกจากกัน นางถุยเศษซากออกจากปากก่อนจะหันหน้าไปเผชิญกับเผ่าคามาโดที่เหลืออยู่
อีกด้านทางฝั่งลิลลี่ ราชินีร้อยผัวเรียกเหล่าสามีออกมาจากดิน หุ่นปั้นโคลนถาโถมเข้าใส่ลิลลี่ แต่เพราะมันอยู่ได้แค่ในพื้น ลิลลี่จึงขยับปีกบินขึ้นสูงแล้วเผาเหล่าหุ่นปั้นดินจนมันแข็งและแห้งแตกออก ปีศาจเห็นเหล่าสามีถูกทำร้ายก็กรีดร้องออกมาพลางไขว่คว้าพยายามจับนางด้วยมือ ความเร็วของลิลลี่เคลื่อนที่ไวกว่าอสูรเวทย์น้อยหลายเท่า นางบินโฉบร่างปีศาจไปมาพลางพ่นไฟออกจากปาก ผิวหนังของปีศาจเริ่มหลุดล่อนออกจากร่างก่อนจะสลายกลายเป็นผงไป เมื่อปีศาจนางนั้นสิ้นใจ ลิลลี่จึงหันกายมาเผชิญหน้ากับบรรดาเผ่าคามาโดที่เหลืออยู่
ทางฝั่งอีคอน เขายืนประหม่าต่อหน้าปีศาจ เจ้าแห่งการสวาปามรุดหน้าเข้ามาหาอีคอน เขาวิ่งหลบไปที่ด้านหลัง เมื่อปีศาจเดินตามมา เขาก็วิ่งหลบไปอีกทางพยายามบ่ายเบี่ยงการต่อสู้ ลาติโนมองการกระทำอย่างเคร่งเครียด หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้นานๆ เหล่าทหารที่อยู่ในนี้ต้องอ่อนแรงและไม่อาจสู้ต่อได้ จึงลองวิเคราะห์ดูดีๆ จากที่ได้ยินมา ท่านฮาวเวอร์มีสองจิตที่แข็งแกร่งและอ่อนโยน จึงอาจถูกสลับจิตกันบ้างบางครั้ง และเพราะอย่างนั้นจึงต้องคอยวางแผนสำรองหากว่าจิตของผู้อ่อนโยนควบคุมร่างขึ้นมา รองผู้ปกครองเขตอย่างนางจึงต้องสั่งการทุกอย่างแทน และจากที่เคยฟังสามีเล่า ฮาวเวอร์ไม่กล้าฆ่าผู้คนก็เพราะไม่อยากพรากชีวิตของผู้อื่น และทุกการต่อสู้ก็มีเพียงจิตของฮาวเวอร์เท่านั้นที่ควบคุม แต่ตอนนี้เป็นจิตอ่อนโยนเข้าต่อสู้ บางทีเขาอาจสู้ไม่เป็นหรือเกรงว่าจะไปพรากชีวิตผู้คนจึงไม่กล้าลงมือ หากว่าจิตนี้ของฮาวเวอร์อ่อนโยนจริง คงต้องกดดันให้เขาทำในสิ่งที่จำเป็น
"นายท่านฮาวเวอร์เจ้าคะ หากว่าปล่อยให้เวลายืดเยื้อต่อไป ทหารของเราจะอ่อนแรงและทำแผนการต่อไปไม่ได้ หากโชคร้ายก็จะถูกปีศาจตนนั้นฆ่า นายท่านต้องเลือกนะเจ้าคะ ว่าจะปกป้องชีวิตทหารของเราหรือจะปกป้องชีวิตของปีศาจตนนั้น"
อีคอนนิ่งคิดก่อนจะตัดสินใจ เขาไม่อยากทำร้ายผู้อื่นไม่ว่าใครก็ตาม แต่ว่าบางที หากคนบางคนไม่มีสติจนคิดอ่านไม่เป็น ก็คงต้องลงมือเยี่ยงสัตว์ให้ราบจำกับสิ่งที่ทำลงไป
ปีศาจตนนั้นเริ่มวางมือทั้งสองข้างลงราบกับพื้น กวาดรอบบริเวณข้างคล้ายเขาด้วงคีมคอยจำกัดขอบเขตการวิ่งของอีคอน ส่วนหัวของมันอ้าปากกว้างลากกับพื้นคอยงับร่างที่กำลังวิ่งอยู่ อีคอนหยุดยืนอยู่กับที่ก่อนจะวิ่งเข้าใส่ร่างของปีศาจตนนั้นแทน เขากระโดดตัวขึ้นสูงแล้วดิ่งตัวเข้าใส่ร่างของปีศาจก่อนจะง้างหมัดกระแทกลงตรงกลางลำตัวของมัน ปีศาจถูกทุบจนหลังแอ่นพลางร้องโหยหวน อีคอนตีลังกาหลายตลบกระโดดตัวออกจากร่างนั้นแล้วยกมือขึ้นไหว้
"อภัยให้ข้าด้วย"
ร่างปีศาจแน่นิ่งในหมัดเดียว เมื่อปีศาจทั้งสามถูกจัดการจนหมด จาคอบไม่เหลือหนทางให้สู้ต่อ เขาหันไปมองชายคนเดียวที่เขาห่วงอยู่ตอนนี้
"นีล เจ้ารีบหนีไปก่อนเถอะ ไปบอกคนในเผ่าให้อพยพหนีไป ตอนนี้ดูท่าพวกเราจะไม่รอดแล้ว"
"ข้าไม่ไปหรอก ข้าทิ้งเจ้าไปไม่ได้ แล้วก็ไม่ต้องห่วงเรื่องคนในเผ่าหรอก ข้าให้คนอื่นหลบหนีไปแจ้งข่าวแล้ว"
"ทำไมเจ้า!" จาคอบถึงกับถอนหายใจ หากว่านีลไม่ยอมหนีไปละก็ เขาก็คงต้องสละชีพลงที่นี่เพื่อเดิมพันครั้งสุดท้าย
จาคอบเดิมพันครั้งสุดท้ายด้วยพลังทั้งหมด การอัญเชิญนั้นต้องใช้พลังมหาศาลก็จริงแต่หากไม่รู้ความต้องการของผู้ถูกอัญเชิญแล้วล่ะก็ การทำสัญญาก็จะไม่เกิดขึ้น และครั้งนี้เขาจะอัญเชิญปีศาจตนใดก็ตามที่ยอมรับวิญญาณของเขา
"ข้าขออัญเชิญปีศาจตนใดก็ตามที่รับวิญญาณข้า ข้าจะลงนามในสัญญา…"
"อย่านะจาคอบ!!"
ระหว่างที่จาคอบกำลังร่ายวงแหวนอยู่นั้น นีลก็วิ่งเข้ามาผลักเข้าออกจากการทำพิธี ทันทีที่นีลเข้าวงแหวน แทนที่พิธีจะไม่สำเร็จแต่มันกลับมีแสงส่องสว่างรุ่งโรจน์แสดงให้เห็นว่าปีศาจตนนั้นรับของบรรณาการ
"นีล!!"
ร่างของปีศาจปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของผู้คนทั้งฝั่งคามาโดและฝั่งฮาวเวอร์ แต่ร่างของปีศาจตนนั้นต่างออกไปจากปีศาจสามตัวแรกที่เห็น ร่างของมันสมบูรณ์เหมือนมนุษย์มากที่สุด แสดงถึงความสูงศักดิ์และพลังที่เหนือกว่าสามตนแรกหลายเท่า
"นีล…"
ข้างกายของปีศาจตนนั้นมีนีลยืนอยู่ข้างๆ ทั้งถูกโอบรัดราวกับหวงแหน จาคอบคิดจะเดินเข้าไปหาแต่สายตาคมของปีศาจตวัดมองมาทางเขาก่อน
"เจ้าเองสินะที่กล้าอัญเชิญข้า ราชาปีศาจลำดับที่ 145 ไม่นึกว่าจะมีใครผ่านเงื่อนไขของข้ามาก่อน แต่ในเมื่อเจ้าอัญเชิญข้ามาแล้ว ก็จงบอกความปรารถนาของเจ้ามา"
จาคอบอึ้งงันไปพักหนึ่ง เขาต้องการอะไรนั้น ในคราแรกตนจำได้ดี แต่ตอนนี้ความต้องการมันเปลี่ยนไป จะหมู่บ้าน เผ่าพันธุ์ หรือพี่น้อง ตอนนี้เขาแทบไม่เห็นความสำคัญ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ปรารถนามาเนิ่นนานและไม่อาจจะไขว่คว้ามาได้
"ข้าขอ… นีลคืนมา"
เขาพูดทั้งส่งสายตาแน่วแน่มาให้ ปีศาจตนนั้นเลิกโอบนีล แล้วปล่อยให้เขาหนีไป
"ทำไมเจ้าขออย่างนั้นล่ะ แล้วคนในเผ่าของเรา"
"ข้าไม่สน แค่เจ้าก็พอ ข้าไม่ยอมให้ใครมาพรากเจ้าไปได้แม้ต้องแลกกับคนทั้งเผ่าข้าก็ตาม!"
คำพูดที่ออกจากปากจาคอบนั้นทำให้คนในเผ่าถึงกับต้องตะลึงงัน ลูกชายหัวหน้าเผ่าที่กำลังจะขึ้นเป็นผู้นำคนต่อไปกลับมีความคิดเห็นแก่ตัว ไม่อยากปกป้องคนในเผ่า แม้จะคับแค้นใจแต่เขาก็เป็นคนเดียวที่ต่อกรกับเผ่าอื่นได้เพราะความแข็งแกร่งนั้น ทุกคนถึงต้องจำยอม
"ขออภัยหากข้าพูดไม่ชัดเจน สิ่งที่ท่านปรารถนาต้องมาจากตัวข้าที่สามารถให้ได้ ตัวของชายผู้นี้มิได้เป็นของข้าตั้งแต่แรก มีสิ่งอื่นอีกหรือไม่ที่ท่านต้องการ"
นีลหันไปมองจาคอบอย่างนึกเป็นห่วง จาคอบเองก็มองนีลไม่ต่างก่อนจะตัดสินใจสั่งในสิ่งที่ต้องทำ
"จัดการผู้ปกครองฝั่งฮาวเวอร์ซะ"
"รับทราบขอรับ"
ปีศาจตนนั้นเดินไปทางฝั่งของฮาวเวอร์ อีคอนเองก็มองมาที่ปีศาจไม่ต่าง ราชาปีศาจลำดับที่ 145 มีรูปร่างอย่างชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีดำทั้งตัว สีผิวขาวซีดอย่างคนตายและกลางอกของเขามีรูเล็กๆ กับรอยเลือดสีดำเหมือนกับมีบางอย่างเคยทะลุออกจากร่างเขามาก่อน
เมื่อปีศาจตนนั้นเข้ามาใกล้อีคอนก็พุ่งตัวเข้าประชิดแล้วแทงเข้าร่างน้อยทันที อีคอนลอยตัวขึ้นทั้งจุกอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อมือนั้นถอนออกจากร่างก็ถีบเขากระเด็นไปติดบาเรียของเหล่าทหาร
ผู้คนที่มองดูถึงกับตื่นตระหนกในความเร็วและความสามารถนั้น แต่อีคอนนั้นรู้สึกต่างออกไป กระบวนท่าอย่างนี้เขาเคยสัมผัสมาก่อน ราวกับว่าเคยเรียนรู้มาจากร่างกายที่มักจะต่อสู้ตลอดตอนอยู่ในจิตฮาวเวอร์
"เจ้าคือ…"
"เพิ่งรู้ตัวรึไง ในร่างปีศาจนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะฆ่าใครตาย แต้มบาปก็ไม่เพิ่มขึ้นด้วย แถมข้ายังเพิ่งรู้ตัวอีกว่าตัวเองต้องมาอาศัยในร่างอัปลักษณ์ขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่ายมโลกกล้าทำอย่างนี้กับข้าได้ ไอ้สารเลวนั่น"
"แต่ว่าถ้านายรู้ตัวอยู่แล้ว ทำไมเราไม่หยุดเพียงเท่านี้ล่ะ พวกเราก็แค่ขอให้เขาเจรจากันดีๆ"
"แกไม่รู้อะไร อีคอน ปีศาจที่ถูกอัญเชิญขึ้นมาแล้วต้องทำความปรารถนาให้ผู้อัญเชิญเป็นจริง ไม่งั้นจะเสียชื่อในนรก และกว่าข้าจะสร้างชื่อมาได้ขนาดนี้คิดว่าข้าจะยอมเสียไปงั้นหรือ? ถ้าแกไม่สู้กับข้าจนกว่าข้าจะตายแล้วล่ะก็ เขตปกครองที่ข้าสร้างขึ้นมาคงต้องถูกทำลาย"
"งั้นเจ้าจะยอมทำลายสิ่งที่สร้างมากับมืองั้นเหรอ? "
"แล้วยังไงเล่า ข้าถือกำเนิดมาเพื่อเป็นนักล่าพวกอมตะ ไม่ได้มาเล่นเป็นผู้ปกครองเขตให้ใคร"
อีคอนได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มเดือดดาล คนที่นี่เชื่อใจฮาวเวอร์มากแค่ไหนตนย่อมรู้ดี หากว่าฮาวเวอร์ไม่ได้มีใจคิดปกป้องพวกเขาเลยสักนิดก็ดูจะน่าสงสารเกินไป
ปีศาจดีดนิ้วดังเปาะทีหนึ่งบาเรียของทหารก็แตกออก เหล่าทหารต้องล้มตัวลงอย่างอ่อนแรงไม่อาจสร้างบาเรียใหม่ขึ้นมาได้อีก
"หากว่าเจ้าไม่คิดสู้กับข้า ดูท่าเจ้าพวกนั้นคงเป็นรายต่อไป"
อีคอนลอบมองไปทางทหาร บางคนล้มตัวลง บางคนก็หมดสติ ครั้งนี้อีคอนไม่มีทางเลือกจริงๆ เขาคงต้องลงมือต่อสู้จริงแล้วล่ะ
ปีศาจพุ่งตัวอีกครั้งด้วยความเร็วสูง หวังจะใช้จังหวะลอบมองนั้นเล่นงานอีคอนอีกรอบ แต่อีคอนกลับรู้ทันรับลูกเตะนั้นไว้ ร่างทั้งคู่นิ่งลงเพียงอึดใจก่อนอีคอนจะรั้งขาแล้วต่อยลงที่เข่าของปีศาจ
กร๊อบ!
ขาปีศาจหักลงก่อนที่มันจะกระโดดเตะอีคอนแล้วเด้งตัวออก ขาที่บิดเบี้ยวข้างนั้นกลับมาเป็นปกติ ทั้งคู่จ้องมองกันพักหนึ่งก่อนจะพุ่งใส่กันอีกครั้ง ทั้งความเร็วและความแรงสร้างคลื่นลมไปมาจนคนมองไล่ตามไม่ทัน ฝั่งทหารของทั้งสองฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคอเมื่อร่างของทั้งสองต่อสู้เตะต่อยจนกระดูกหักแต่ร่างสามารถสมานรักษาได้โดยไม่ต้องใช้เวทย์ฮิลลิ่ง
การต่อสู้ดำเนินการไปต่อจนตะวันใกล้ตกดิน แม้ว่าฝั่งคามาโดตั้งใจจะลอบกัดอีคอน แต่ก็ถูกนีลห้ามไว้ก่อน การต่อสู้ที่ไม่รู้ผลแพ้ชนะครั้งนี้ทำเอาทหารทั้งสองฝั่งถึงกับเริ่มตั้งค่ายขนาดย่อมๆ มานั่งดูพลางลุ้นไปด้วย
อีคอนเริ่มสร้างเวทย์ไฟตามความทรงจำหลัก ปีศาจวิ่งหลบพลังเวทย์ไปมาก่อนจะกระโดดขึ้นโต้กลับด้วยการต่อยลงที่ร่างของอีคอน แม้ว่าจะโดนจังๆ แต่ร่างกายก็เริ่มรู้สึกเจ็บน้อยลง อีคอนดึงรั้งมือที่ต่อยไว้แล้วหักลงก่อนจะจับทุ่มลงพื้นและกระทืบซ้ำจากนั้นสร้างบาเรียกันแล้วทุ่มเวทย์ไฟลง แรงระเบิดจากเวทย์ไฟทำให้อีคอนกระเด็นออกก่อนจะถอยมาตั้งหลักดูผลการต่อสู้ ปีศาจลุกขึ้นยืนท่ามกลางเปลวเพลิงแล้วเดินออกมาช้าๆ
"ช่างเป็นร่างที่ไร้ที่ติ ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งแข็งแกร่ง เพราะผลจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้เลยทำให้ร่างกายเจ้าในตอนนี้ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยตลอดการต่อสู้ สมแล้วที่เป็นนักล่าอมตะ แต่เพราะจิตของเจ้ามันอ่อนแอเกินไปจึงไม่รู้ว่าร่างนี้สามารถทำอะไรได้บ้าง"
ปีศาจกล่าวก่อนจะเดินไปทางฝั่งคามาโด และยืนต่อหน้าผู้อัญเชิญตนออกมา
"เจ้ามีนามว่าอะไร ผู้อัญเชิญข้า"
"ข้ามีนามว่าจาคอบ"
"จงทำพันธะกับข้าซะ และจงติดตามข้า เป็นลูกน้องข้า"
"แต่ว่าข้าเป็นผู้อัญเชิญเจ้ามา…"
"ปีศาจหากจะเบี้ยวงานขึ้นมามีสองอย่างที่มันจะทำ หนึ่งคือหนีออกจากมิตินั้นไปซะ และสองคือการฆ่าผู้อัญเชิญ ตัวข้าเป็นถึงราชาปีศาจ หากจะเบี้ยวสัญญาผู้อัญเชิญก็ไม่ได้อยากเย็นอะไรขนาดนั้น จงเลือกเอาว่าจะตายหรือรับใช้ข้า"
จาคอบมองหน้านีลรอบหนึ่งก่อนจะตัดสินใจ "ข้าจะรับใช้ท่าน"
"ดี ครั้งหน้าหากมีโอกาสให้ข้าได้ออกมาอีกล่ะก็ อัญเชิญข้าด้วยนามว่า คาเอลบูมบูม"
"ขอรับนายท่าน"
ไม่นานร่างปีศาจตนนั้นก็หายไปพอดีกับแสงของเช้าวันใหม่สาดทอเข้ามา อีคอนเดินมาหาจาคอบก่อนจะกล่าวด้วยความอ่อนน้อม
"ข้าคิดว่าเราคงต้องเจรจากันเสียหน่อย"
ทั้งสองฝั่งยุติการสู้รบกันชั่วครู่ ในเต็นท์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้ปกครองทั้งสองฝั่งนั่งคุยกันตามลำพังโดยมีทหารแบ่งฝ่ายคอยคุมเชิงอยู่ด้านนอก
ภายในเต็นท์ที่มีเพียงจาคอบและอีคอนนั่งคุยกันอยู่ห่างๆ ในตอนแรกอีคอนนั่งลงตรงข้ามอย่างนิ่งสงบแล้วค่อยเปลี่ยนท่าทีนิ่งสงบนั้นเป็นนอนลงอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะมองมาทางจาคอบอย่างเบื่อหน่าย
"เจ้าคนที่เข้าวงแหวนอัญเชิญนั่นเป็นใครหรือ"
จาคอบระแวงคำถามนั้นแต่ก็ต้องตอบไป "ชื่อนีล เป็นคนรับใช้ข้างตัวข้า"
"ชิ เจ้านั่นดูจะให้ความสำคัญกับเจ้ามากถึงขนาดยอมถูกสังเวยแทน"
"เขาคงเป็นห่วงคนทั้งหมู่บ้าน หากว่าข้าต้องเสียวิญญาณไป ที่หมู่บ้านก็จะไม่มีใครสืบทอด ตอนนี้มีเพียงข้าที่พอจะปกป้องคนในเผ่าได้"
"ทั้งที่เจ้าเคยพูดว่า ยอมแลกคนทั้งเผ่าเพื่อคนรับใช้ข้างกายเนี่ยนะ ดูไม่สมเป็นผู้นำเลย"
จาคอบนิ่งไปก่อนจะถามเข้าประเด็น "แล้วเจ้าต้องการอะไรถึงได้เจรจากับข้า หากว่าเจ้าต้องการยุติสงคราม ข้าก็จะทำสัญญาสงบศึกให้"
"สงครามมันยุติลงตั้งแต่ข้ากลับมาแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นลูกน้องของข้า เป็นเจ้าคนเดียวที่ข้าอุตส่าห์ยอมรับ"
"ข้าไปเป็นลูกน้องเจ้าตอนไหนกัน อย่ามามั่วนะ"
"คาเอลบูมบูม…"
จาคอบนิ่งไปก่อนจะลอบมองสายตาเรียบนิ่งนั้น ไม่รู้ว่าผู้ปกครองฝ่ายนั้นไปได้ยินที่ปีศาจตนนั้นพูดตอนไหน แต่ก็ไม่อาจไว้ใจได้จึงต้องเฉไฉอีกครั้ง
"เจ้าพูดอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง…"
"คาเอลบูมบูมเป็นชื่อเรียกของราชาปีศาจ ลำดับที่ 145 ในนรกขุมที่ 8 เป็นวิญญาณชั่วร้ายที่มีเงื่อนไขการอัญเชิญว่า จะรับเพียงเครื่องบรรณาการเป็นความตั้งใจในการเสียสละเท่านั้น ชาติก่อนข้าตายเพื่อเสียสละชีวิตให้คนที่รัก จึงได้ผูกพันอยู่กับการเสียสละเหล่านั้นไว้ในวิธีการอัญเชิญ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคนชื่อนีลมีความรักแบบไหนกับเจ้า แต่ในเมื่อเขาทำให้การอัญเชิญนั้นมันตรงเงื่อนไขของข้า ข้าจึงออกมา แต่ว่าเจ้าคงไม่อาจอัญเชิญข้าออกมาได้อีกหากหาเครื่องสังเวยอย่างเดิมมาไม่ได้ ข้าจึงต้องให้เจ้าผูกพันธะกับข้าด้วยการให้เอ่ยนามแต่งตั้งนั้นขึ้น"
"แสดงว่าข้าจะอัญเชิญท่านออกมาได้ทุกเมื่อหรือขอรับ? "
"ไม่ได้ ในขณะนี้ข้าอยู่ในร่างของเด็กคนนี้และมีจิตนามว่าฮาวเวอร์ การอัญเชิญของเจ้าจึงต้องขึ้นอยู่กับว่าข้าจะลงนรกไปเมื่อไหร่และกี่วัน"
"แล้วอะไรทำให้ท่านลงนรกกันหรือขอรับ? "
"ความตายของผู้อื่นที่ข้ามีส่วนร่วม ตัวอย่างก็... พ่อเจ้าตายเพราะความชรา แต่มากำเริบตอนที่ข้าเปิดศึกด่าทอเขา เพราะงั้นข้าจึงมีส่วนทำให้พ่อเจ้าตาย และได้ไปลงนรกอยู่ครึ่งวัน"
"แล้วตอนที่ท่านลงนรก… ท่านเห็นเขารึเปล่า?"
"ไม่เห็นง่ายๆ หรอก อย่างน้อยเจ้านั่นต้องไปหายมโลกก่อนจะถูกตัดสินบาปล่ะนะ ถึงเรื่องที่พ่อเจ้าตายข้าจะมีส่วนเกี่ยวข้องเพียงนิดเดียว แต่ข้าก็ขออภัยด้วยที่เจ้าต้องกำพร้าพ่อ"
"เรื่องนั้นข้าก็เสียใจอยู่นะขอรับ แต่ท่านเองก็ได้รับผลของสิ่งที่ทำ และพ่อข้าเองก็เป็นฝ่ายเริ่มสงครามก่อน เรื่องนี้คงต้องโทษพื้นเพของชีวิตที่ทำให้พวกเราเกิดมาเช่นนั้น"
"ข้าชอบคนที่มองโลกตามความจริง จากนี้ไปเจ้าต้องติดตามข้าไปทุกที่ ข้าจะให้ทหารนำยาถอนพิษตะขาบมาให้ แล้วก็ส่งเชลยกลับ หลังจากนี้ เขตแดนตรงนี้จะเป็นศูนย์รวมการปกครองของทั้งสามเขต และอยู่ใต้กฎเกณฑ์ของข้า รับใช้ข้าในแบบผู้นำ"
"ขอรับ ข้าจะประกาศยกเขตปกครองให้ท่าน ลำพังเพียงแค่ตัวข้าคงไม่สามารถควบคุมคนในเผ่าได้"
"จาคอบ เจ้าเป็นคนรักอิสระ ไม่ใช่คนไร้ความสามารถ เจ้าเก่งในแบบของเจ้า หากใช้ในทางที่ถูกก็ช่วยคนได้หลายร้อย"
"ขอรับนายท่าน"
จาคอบเดินออกจากเต็นท์ก่อนฮาวเวอร์จะออกตามหลัง เขาหันหน้าไปหาเผ่าคามาโดที่ตั้งตารอฟังผลเจรจาของทั้งสองฝ่าย
"เผ่าคามาโดทั้งหลายจงฟัง นับจากนี้ไปข้าจะยกเขตแดนแห่งนี้ให้อยู่ในการปกครองของท่านฮาวเวอร์ พวกเจ้าจะเป็นประชากรในการปกครองของเขาโดยอยู่ใต้กฎเกณฑ์ที่ท่านฮาวเวอร์สร้างขึ้น"
"ท่านจาคอบ ผลการต่อสู้ยังไม่รู้ใครแพ้ชนะเลย ทำไมเราต้องยกเขตแดนให้มันปกครองได้ง่ายๆ ด้วย"
"ผลการต่อสู้บรรลุผลนานแล้ว หากจะต่อสู้กันตอนนี้จริง พวกเราก็จะแพ้อยู่ดี ทหารเกินครึ่งของเราถูกพิษจนขยับไม่ได้ ตัวข้ากว่าจะอัญเชิญปิศาจได้ก็ต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะฟื้นฟู แถมฝั่งท่านฮาวเวอร์เองก็ไม่มีคนเจ็บสักราย พลังเวทย์ที่หายไปของพวกเขาก็ฟื้นฟูกลับขึ้นมาแล้ว เจ้ายังจะต่อสู้ให้ฝ่ายเราบาดเจ็บเพิ่มไปทำไม"
เมื่อไม่มีใครโต้แย้งต่อฮาวเวอร์ก็เริ่มพูดขึ้นบ้าง "นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปเผ่าคามาโดต้องส่งลูกหลานมายังเขตปกครองแห่งนี้ และรวมเอาเหล่าทหารมาที่ชายเขตเพื่อมอบหมายหน้าที่ใหม่ แยกย้ายกลับได้!"
เผ่าคามาโดเดินทางกลับหมู่บ้าน เหลือแต่จาคอบที่ยังอยู่ที่เต็นท์บัญชาการแห่งนี้ นีลเองก็รอคอยให้เขากลับไปพร้อมกันจนจาคอบต้องมาบอกสถานการณ์ของเขาตอนนี้
"เจ้ากลับไปเสียเถอะนีล ข้าต้องติดตามท่านฮาวเวอร์อยู่ที่นี่"
"แล้วท่านจะกลับเมื่อไหร่ขอรับ?"
"ข้าคงไม่ได้กลับไปอีก เจ้ากลับไปเถอะ กลับไปสร้างครอบครัวที่เจ้าใฝ่ฝันเอาไว้"
"แต่ถ้าข้าไม่อยู่แล้วใครจะดูแลท่านกันเล่า"
"ข้าดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก อีกอย่าง ตอนนี้ข้าก็เป็นเพียงผู้ติดตามของผู้ปกครองเขตคนใหม่เท่านั้น ไม่ได้มีฐานะอย่างแต่ก่อนแล้ว เจ้าไม่ต้องทำทีเป็นเกรงใจข้าก็ได้"
"แต่ถึงอย่างนั้น…"
"ให้ข้าได้ใช้ชีวิตของตัวเองเถอะ"
นีลนิ่งเงียบไป ก่อนจะค่อยๆ เดินหันหลังกลับไปยังหมู่บ้านของตัวเอง ถึงแม้จาคอบจะอยากรั้งเอาไว้ก็ต้องฝืนกลืนคำพูดนั้นลงคอ
"เจ้าทำดีแล้วที่ไม่เอาความภักดีของเขามาสนองความต้องการของตัวเอง อย่าปล่อยให้ความรู้สึกเหล่านั้นมาฉุดรั้งเส้นทางของคนรักเลย"
"ท่านเองก็เคยเจ็บปวดกับเรื่องแบบนี้หรือขอรับ? "
"อืม แต่มันก็นานมาแล้ว สุดท้ายความปรารถนาก็เป็นจริงแค่ในฝัน"


เช้าวันรุ่งขึ้น ฮาวเวอร์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนก็เดินออกมาจากชั้นสองพร้อมคนติดตามอีกสี่คน คนทั้งร้านต่างมองพวกเขาเดินออกไปเป็นตาเดียว ไม่มีใครกล้ายุ่งหรือก่อกวนพวกเขาอีก
"ทำไมพวกเราไม่ฆ่ามันเสียล่ะ? พวกมันคิดจะขโมยของของเจ้านะ" ฟอสเตอร์ถาม
"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงพวกเราก็ได้ของคืนมาแล้ว หากว่าทำการเจรจาการค้าเสร็จ พวกเราก็จะเดินทางกลับกัน ไม่อยู่ให้พวกมันมากวนได้อีก"
"ถ้าเจ้าต้องการเงินทอง ทำไมไม่เอาสมบัติในถ้ำข้าไปใช้เล่า ถ้าเอาไปใช้นิดหน่อยข้าก็พอยกให้ได้อยู่หรอก"
"ข้าทำการค้าเพื่อความน่าเชื่อถือต่างหาก หากนครฮาวเวอร์เริ่มเจริญขึ้นก็จำเป็นต้องรู้จักกับเมืองรอบข้างไว้บ้าง แต่เพราะความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับอมนุษย์นั้นมีมากเกินไป จะให้เข้าหาทางตรงเลยก็คงยาก ข้าจึงเข้าหาทางอ้อมด้วยสิ่งของเครื่องใช้ไปก่อน"
"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะทำให้มันยุ่งยากไปทำไม ยังไงมนุษย์กับอมนุษย์ก็ไม่มีทางญาติดีกันอยู่แล้ว"
ทั้งคู่เดินไปจนถึงตลาดกลางเมืองและลองเข้าไปเสนอสินค้าขายให้ร้านค้าในตลาด แต่เข้ามาหลายร้านก็ไม่มีใครรับซื้อ เขาให้เหตุผลด้วยว่า ช่วงนี้การค้าขายไม่คล่องเพราะการปิดอาณาจักรจากฝั่งริลกลิม ทำให้ไม่มีนักเดินทางเข้าออกอาณาจักรแห่งนี้ จึงไม่ค่อยมีเงินไหลเวียนภายในอาณาจักรจนต้องขายสินค้าที่มีอยู่ในหมดก่อนถึงพอจะรับสินค้าใหม่เพิ่มเข้ามาได้ แต่ถึงอย่างนั้นฮาวเวอร์ก็ไม่ได้ถอดใจ เดินทางไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหาคนยอมรับซื้อได้
"นายท่านขอรับ ตอนนี้มันกลางวันแล้ว ข้าคิดว่าเราพักทานอาหารกันก่อนเถอะขอรับ"
เพราะฮาวเวอร์ไม่ทานอาหารจนเคยตัว จึงไม่คิดใส่ใจกระเพาะอาหารคนอื่น เขาควักถุงเงินให้ทหารเก็บไว้ใช้จ่าย ส่วนตัวเองก็ออกตามหาคนที่รับซื้อของต่อไป เมื่อเดินจนครบทุกร้านแล้วไม่มีใครรับซื้อก็ต้องมานั่งคิดอะไรคนเดียวในตรอก หากทำการค้าไม่ได้ ก็ต้องลองใช้วิธีอื่น หรือสินค้าอื่น สิ่งที่คนในอาณาจักรยังรับหรือส่งขายกันอยู่ถ้าไม่ใช่อาหารก็ต้องเป็นทาส
'ทุกอาณาจักรในละแวกนี้มีการซื้อขายทาสกันเป็นปกติเลยสินะ'
'เจ้าคงไม่คิดจะขายคนของเราหรอกใช่ไหม? '
'ไม่อยู่แล้ว เพียงแต่ว่า หากยังค้าขายกันได้อยู่ แสดงว่าเงินทั้งหมดต้องไปรวมอยู่กับผู้มีกำลังซื้อ ข้าเองก็ไม่เคยถามด้วยว่าคนที่นี่เสียภาษีให้อาณาจักรกันเท่าไหร่ และลูกค้าส่วนใหญ่ของพวกเขาคือใคร'
ระหว่างที่คิดอยู่นั้นก็มีชายคนหนึ่งหยุดอยู่หน้ากองสัมภาระของเขา
"โอ้ เจ้าได้ผ้าสีแสดนี่มาจากไหน มันดูแน่นหนาแต่ก็น้ำหนักเบาดีจริงๆ " ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเขาก่อนจะจับถือผ้าผืนที่เขาหอบมา
"ข้ามาจากอาณาจักรโพราเท็สขอรับ ผ้าผืนนี้ถูกทอที่นั่น ตอนนี้ข้ากำลังหาผู้มารับซื้อมันอยู่ ท่านสนใจหรือขอรับ"
"อืมมม ก็นะ แล้วเจ้าขายเท่าไหร่กันล่ะ"
"เพียงสองร้อยเซโรเท่านั้นขอรับ หากท่านซื้อตอนนี้ล่ะก็ ข้าจะขายให้สองผืนสามร้อยเซโรเลยขอรับ"
ราคาผ้าที่ฮาวเวอร์เสนอนั้นเป็นราคากลางๆ ที่คนในโพราเท็สซื้อขายกัน ไม่รู้ว่าที่นี่จะยึดราคาเดียวกับที่นั่นไหม
"ถ้างั้นข้าเอาสองผืนเลยแล้วกัน"
ได้เงินมาเอาของไปเรียบร้อยฮาวเวอร์ก็เริ่มถามที่ทางในการซื้อขายต่อ
"ดูเหมือนคนที่นี่จะชอบสีแสดกันนะขอรับ มันเป็นสีประจำอาณาจักรหรือขอรับ? "
"เป็นสีของราชวงศ์น่ะ นิยมใช้กันในชนชั้นสูง"
"ฮืมมมม ถ้าอย่างนั้นคนที่นี่ก็ขายกันในราคาสูงสินะขอรับ" ฮาวเวอร์ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่
"หา? ถ้าเจ้าคิดจะขึ้นราคาตอนนี้ล่ะก็ ข้าไม่คืนหรอกนะ!" ชายผู้นั้นกอดผ้าแน่นไม่ปล่อย
"ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้นขอรับ ถ้าให้เทียบก็คงเหมือนกับผ้าสีน้ำเงินมักจะขายกันแพงในอาณาจักรโพราเท็สเพราะส่วนใหญ่นิยมกันในชนชั้นสูงไม่ต่าง แต่ว่าสีแสดนั้นก็แค่สีทั่วไปที่ไม่ค่อยนิยมกันเท่าไหร่นักจึงมีราคาถูกกว่า ถ้าหากท่านสนใจผ้าสีแสดราคาย่อมเยาที่เอาไปทำรายได้เพิ่มอีกเท่าตัวล่ะก็ ทำไมเราไม่ทำการค้ากันบ่อยๆ เล่าขอรับ ข้าเองก็ได้ขายสินค้า ท่านเองก็ได้ผ้าชิ้นงามราคาถูก"
ชายผู้นั้นนิ่งคิดก่อนจะแสยะยิ้มออกมา "ถ้างั้น หากเจ้ามาอาณาจักรอาเรียดอีกรอบล่ะก็ ให้ไปร้านกวินช่างตีเหล็กก็แล้วกัน"
"เป็นอันตกลงขอรับ"
ฮาวเวอร์เดินยิ้มร่ากลับไปยังจุดนัดพบกับทหารของตัวเอง ระหว่างเดินไปนั้นก็ถูกเด็กอายุไม่ต่างกันวิ่งเข้ามาชน นั่นเป็นมุกตื้นๆ ที่มิจฉาชีพมักใช้กัน ฮาวเวอร์รั้งข้อมือเด็กคนนั้นไว้ทั้งหลักฐานในมือที่ว่าเด็กคนนี้กำลังขโมยถุงใส่เงินของเขาไป
"ทำไมที่นี่มันมีมิจฉาชีพเยอะกันจัง"
"ปล่อย! ปล่อยข้านะ"
เด็กน้อยทั้งจิกทั้งทุบตีแขนของฮาวเวอร์ แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยจนมีทหารของอาเรียดเดินผ่านมาเห็น
"ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะ!"
เด็กน้อยยิ่งดิ้นรนขัดขืนพยายามกัดถีบตัวเขาให้ปล่อยข้อมือไปเสีย แต่เพราะอยากจะสั่งสอนเด็กน้อยจึงได้รอรั้งไว้จนทหารเดินเข้ามา
"เจ้าเด็กนี่มันพยายามขโมยถุงใส่เงินข้า"
ฮาวเวอร์กล่าวออกไปก่อนที่ทหารคนนั้นก็ทำท่าฟึดฟัดโมโหใส่เด็กน้อย
"ไอ้เด็กนี่ริอ่านเป็นหัวขโมยตั้งแต่เด็ก โตขึ้นคงเป็นโจรปล้นชิงทรัพย์ให้พวกข้าต้องตามจับอีก มานี่เลย!"
ทหารคนนั้นลากเอาเด็กน้อยไปลงโทษ หากเป็นอาณาจักรโพราเท็สล่ะก็ ความผิดเพียงเท่านี้ก็อาจจะโดนแค่ส่งเข้าคุกให้อดข้าวอดน้ำสามวัน
แต่เหมือนฮาวเวอร์จะคิดผิด เด็กคนนั้นถูกลากไปยังที่พักทหารก่อนจะถูกมัดมือทั้งสองข้างและเอาหมวกเหล็กมาครอบหัว มันประหลาดตรงที่หมวกเหล็กนั้นครอบคลุมทั้งศีรษะและไม่มีช่องให้มองเห็นหรือหายใจได้สะดวก ทหารผู้นั้นเอาเหล็กร้อนมาจี้ตะกั่วปิดตายหมวกนั้นไว้แล้วลากเด็กคนนั้นไปปล่อยที่นอกกำแพง ฮาวเวอร์ตามดูทุกกระบวนการลงโทษพวกนั้นก็เริ่มรู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายยื่นความทรมานเจียนตายนั้นให้
'ข้าว่าเราไปช่วยเด็กคนนั้นกันก่อนเถอะ'
ฮาวเวอร์เดินออกไปนอกประตูกำแพงอาณาจักรแล้วเดินตามหาเด็กที่โดนเอาเหล็กครอบหัวใส่ แต่แปลกที่เด็กคนนั้นพอถูกครอบหัวแล้วก็น่าจะเดินไปไหนได้ไม่ไกล แต่นี่เขาเดินมาไกลขนาดนี้แล้วยังหาไม่เจอ
ฟึบ! เคร้ง!
เสียงดาบกับเหล็กปะทะกันดังลั่น ฮาวเวอร์เหลือบมองคนจู่โจมก็เห็นเป็นเพียงเด็กที่โตกว่าเขาไม่เท่าไหร่ ระหว่างที่พิจารณาคู่ต่อสู้ก็ถูกก้อนหินโยนเข้ามา ฮาวเวอร์หลบได้ทันทุกลูกก่อนจะเอาเด็กที่จู่โจมคนนั้นมาเป็นโล่ป้องกัน ก้อนหินถูกปาเข้าที่ท้องเด็กหนุ่มจนต้องร้องโอดโอย ก้อนหินพวกนั้นถึงหยุดปาในทันที
"โฟบี้? "
เสียงเด็กอีกคนทำให้ฮาวต้องหันไปดู เป็นเด็กคนเดียวกันกับที่ฮาวเวอร์ตามหาอยู่ ฮาวเวอร์เก็บดาบเข้าฝักก่อนจะดึงเหล็กออกจากมือเจ้าโฟบี้แล้วเข้าไปหาเด็กคนนั้น
"นั่นเจ้าจะทำอะไร ปล่อยนางไปนะ!"
เด็กที่ถูกครอบหัวเริ่มตัวสั่นเทิ้ม หวาดกลัวต่อสิ่งที่เข้ามาใกล้ ฮาวเวอร์จับนางหันหลังก่อนจะเอาเหล็กที่ได้มาแผ่ไอความร้อนใส่จนเหล็กเป็นสีแดง เหล็กร้อนถูกกดลงตะกั่วจนมันละลายแล้วเปิดออกมาได้ เด็กคนนั้นหายใจและมองเห็นได้อย่างสะดวกก่อนจะหันมาที่คนปลดปล่อยให้
"เจ้า! เจ้าคนที่จับข้าไปให้ทหาร! แล้ว… ทำไมถึงกลับมาช่วยข้าล่ะ"
เสียงหลังเริ่มอ่อนลงก่อนจะเดินไปรวมกับเด็กคนอื่นๆ เจ้าโฟบี้ที่เพิ่งหายเจ็บท้องเมื่อกี้ก็เดินเข้ามากันพวกเด็กๆ เอาไว้ เมื่อมองพินิจดีดีแล้ว ใบหน้าของโฟบี้มีรอยไฟไหม้ตามตัวดูน่ากลัว ศีรษะบนหัวมีเส้นผมเป็นหย่อมๆ ไม่ต่างจากเขา แถมตาข้างขวาก็ถูกผิวหนังละลายจนปิดทับไปครึ่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขากับโฟบี้คนไหนโชคร้ายกว่ากัน แต่ว่าเมื่อมาเจอกันแล้วจะปล่อยให้ใช้ชีวิตอาภัพต่อไปก็น่าสงสาร
"พวกเจ้าเป็นคนของอาณาจักรอาเรียดหรือ? "
"...ไม่ใช่หรอก พวกเราเกิดที่เมืองนี้ก็จริง แต่ว่าไม่ได้ถูกรับเข้าเป็นประชากรของที่นี่"
'มีระบบรับประชากรเหมือนในอาณาจักรโพราเท็สสินะ'
"ถ้างั้นก็หมายความว่าพวกเจ้าไม่มีพ่อแม่หรือ? "
"พวกข้าในนี้มีพ่อแม่ แต่ว่าการเข้าเป็นประชากรของที่นี่ต้องใช้เงินจำนวนหนึ่ง คนที่ไม่มีเงินอย่างพ่อแม่ข้า จึงปล่อยให้ข้าเร่ร่อนอยู่นอกเมืองอย่างนี้"
"พ่อแม่แบบไหนกันถึงทิ้งลูกได้ลงคอ!"
ฮาวเวอร์รู้สึกโมโหทันที ถ้าเป็นเพราะความไม่รู้อย่างมารฝังไข่ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เกิดมาเป็นตัวเป็นตนแล้วกลับทอดทิ้งไม่ไยดี
"อย่าว่าพวกเขาเลย เพราะไม่มีทางเลือกจริงต้องปล่อยให้เป็นอย่างนี้ อย่างน้อยตอนนี้พวกข้าก็มีอิสระไปไหนมาไหนได้ ถ้าเทียบกับคนที่ถูกขายเป็นทาสแล้วละก็ พวกนั้นน่าสงสารกว่าเยอะ"
ฮาวเวอร์นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะมองรอบสถานที่ที่พวกเขาอยู่ ตรงนี้เป็นท่อระบายน้ำที่เชื่อมติดอยู่กับภายใน รอบนอกไม่ไกลจากนั้นก็เป็นหลุมแอ่งที่พวกเขาใช้นอนกัน เด็กที่อยู่ที่นี่เป็นเด็กในวัยเจ็ดถึงสิบสองปี มีจำนวนทั้งหมดสิบเจ็ดคน
'ถ้าเอาไปหมดนี่คงต้องเต็มหลังเจ้าฟอสเตอร์แน่'
'แถมขนไปบนหลังฟอสเตอร์ก็ดูจะอันตรายเกินไปสำหรับเด็กๆ '
ทั้งสองจิตตัดสินใจว่าคงต้องเดินทางตัดผ่านป่าอาถรรพ์เขตของมารอื่นเข้าไปในนครฮาวเวอร์ แต่ก่อนจะถึงเวลานั้นเขาคงต้องกลับไปเรียกเจ้าพวกนั้นให้ออกมาก่อน
"พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวข้าจะกลับมารับ"
"รับ? รับไปไหนกัน"
"ไปเขตปกครองของข้า นครฮาวเวอร์ ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะพาไปขายหรอก ถ้าไปอยู่กับข้าอย่างน้อยพวกเจ้าก็อาจมีชีวิตที่ดีกว่านี้"
ถึงแม้เด็กๆ จะไม่ค่อยเชื่อถือแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แม้ตอนนี้พวกเขาจะอยู่ดูแลกันได้ แต่ยังไงเสียพวกเขาก็ยังเป็นเพียงเด็ก
ฮาวเวอร์เดินกลับไปที่เมืองหลวง ณ จุดนัดพบของเหล่าทหาร พวกเขายังคงรอฮาวเวอร์อยู่ที่เดิมไม่ไปไหนตามคำสั่ง แม้ว่าเขาจะมาไม่ตรงตามนัดก็ตาม
"ข้าขายผ้าได้สามร้อยเซโร และพวกเราจะไปซื้อรถม้าแล้วขนของบางอย่างกลับไปด้วย"
แม้เหล่าทหารจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ปล่อยให้ฮาวเวอร์เป็นคนจัดการ รถม้าและเสบียงอาหารจำนวนมากที่ซื้อมาถูกขนขึ้นเกวียนใหญ่ซึ่งมีม้าลากอยู่สองตัว
คณะฮาวเวอร์ออกเดินทางอีกครั้งโดยเลาะขอบกำแพงเมืองมาสถานที่ที่นัดเด็กๆ เอาไว้เมื่อมาถึงก็กระโดดลงไปเรียกเด็กที่น่าจะรออยู่แถวท่อระบายน้ำ
"โฟบี้! เด็กๆ!"
"นายท่านกำลังตามหาอะไรอยู่หรือขอรับ? "
"พวกเด็กเร่ร่อนของอาณาจักรนี้น่ะสิ ข้าจะพาพวกเขากลับไปด้วย"
เมื่อได้ยินอย่างนั้นคนอื่นๆ ก็ช่วยกันเดินหา พวกเขาเรียกอยู่นานก็ไม่มีใครออกมา พอเดินไปที่แอ่งแต่ก็ไม่พบผู้ใด ไม่นานนายท่านคนหนึ่งก็เรียกฮาวเวอร์ให้ไปดู
"นายท่านขอรับ ข้าเจอร่างเด็กคนหนึ่ง!"
เขามองตรงนายทหารคนนั้นก็เห็นร่างเด็กจากที่ไกลๆ ใกล้กับป่า ฮาวเวอร์วิ่งตามไปก็พบเข้ากับร่างน้อยของโฟบี้มีรอยเลือดแถวซี่โครง พอเลิกเสื้อขึ้นก็เห็นเป็นรอยแทงของอะไรบางอย่าง เขาใช้เวทย์ขั้นสูงรักษาเด็กคนนี้อยู่นานก่อนที่สภาพร่างกายจะกลับมาเป็นปรกติ
'แล้วเด็กคนอื่นๆ หายไปไหนกัน? '
ฮาวเวอร์เองก็สงสัยเช่นเดียวกันแต่ก็ต้องรอให้เด็กคนนี้ฟื้นตัวขึ้นมาก่อน พวกเขานั่งรอจนตะวันลับขอบฟ้าโฟบี้ถึงได้สติตื่นขึ้นมาจากฟันร้าย
"อย่า!!"
เขาหันไปมองรอบกายก่อนจะมองที่ท้องตัวเองเมื่อไม่พบบาดแผลก็รู้สึกแปลกใจ แต่นั่นไม่ใช่เวลามาสงสัย เขาลุกขึ้นเตรียมถือไม้แล้วกำลังวิ่งออกไป
ตุบ
เจ้าตัวล้มก้นจ้ำเบ้าเพราะถูกแรงรั้งจะด้านหลัง ฟอสเตอร์ฉุดเสื้อเขากลับมาก่อนจะตีหน้าเข้มขู่
"ปล่อยข้านะ! ไอ้พวกโจรลักพาตัว!"
ฮาวเวอร์เดินออกมาจากป่าเมื่อได้ยินเสียงนั้น เด็กน้อยกำลังกัดแขนฟอสเตอร์พยายามให้เขาปล่อย แต่กัดเท่าไหร่ก็กัดไม่เข้า จนฮาวเวอร์ปรากฏตัวต่อหน้าเขาถึงหยุด
"โฟบี้ เด็กคนอื่นๆ หายไปไหนหมด"
พอโฟบี้เห็นคนถามเป็นฮาวเวอร์ก็เริ่มนึกย้อนไปตอนที่เขายังคงอาศัยอยู่ใกล้กับท่อระบายน้ำ
"พอเจ้าเดินจากไปพวกเด็กๆ ก็ตื่นเต้นกันใหญ่เพราะไม่รู้ว่าเจ้าจะพาไปไหน และเพราะเจ้ายังเป็นเด็กเหมือนกัน แถมยังแข็งแกร่งกว่าเลยคิดว่าน่าจะเป็นเด็กเร่ร่อนที่มีความสามารถสูงกว่าและคงพาไปหากลุ่มที่เจ้าคุมอยู่จึงได้วางใจ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีกลุ่มผู้ใหญ่เดินเข้ามา เจ้าพวกนั้นจับเด็กๆ ไปกันหมด ข้าพยายามจะช่วยพวกเขาแต่ก็ถูกแทงและทอดทิ้งไว้กลางทาง พอตื่นมาข้าก็ไม่พบบาดแผลนั้นแล้ว แถมเด็กพวกนั้นก็หายไป"
"งั้นเจ้าเคยเห็นพวกผู้ใหญ่เหล่านั้นไหม? "
"จะว่าเคยก็ใช่ เจ้าพวกนั้นเป็นโจรที่อาศัยอยู่ในโรงพักผ่อนของนักเดินทาง พวกมันรวมหัวกับเจ้าของที่นั่นขโมยของของนักเดินกันจนคนแถวนั้นระอา เพราะพวกมันให้เงินกับทหารด้วยเลยไม่มีใครจับมัน ข้าไม่รู้มาก่อนว่ามันจะลักพาตัวเด็กด้วย"
"แล้วก่อนที่เจ้าจะสลบไป เจ้าเห็นว่าพวกมันไปทางไหน" โฟบี้ชี้ไปที่ป่าข้างใน ฮาวเวอร์ก็ลุกขึ้นทันที "ฟอสเตอร์กลับคืนร่าง พวกเจ้าทั้งสามอยู่เฝ้าเสบียงกับเจ้าเด็กนั่นอยู่ที่นี่ ระหว่างนี้ถ้าหากพบสัตว์ประหลาดหรือถูกโจมตีก็ให้เข้าไปหลบหนีที่อาณาจักรอาเรียดก่อน จำเอาไว้ว่าต้องรักษาชีวิตให้ดี"
"ขอรับนายท่าน!"
ฟอสเตอร์กลายร่างเป็นมังกรตัวใหญ่ให้ฮาวเวอร์นั่งก่อนจะบินสูงขึ้นเหนือป่าไม้พลางมองหาสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่เคลื่อนตัวได้ ฮาวเวอร์หาเป็นวงกว้างและไกลขึ้นเรื่อยๆ ถ้าช่วงเวลาครึ่งวันที่เดินทางด้วยรถม้าบรรจุเด็กสิบหกคน น่าจะเป็นระยะทางใกล้กว่าเมืองหลวงโพราเท็สกับเขตโอ้ค แต่ระยะทางไม่ใช่ปัญหาที่เป็นปัญหาคือต้นไม้หนาพวกนี้บดบังสายตาทำให้มองเห็นลำบาก จนเวลาล่วงเลยมากลางดึก
'ทำไมข้าต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วยเนี่ย! กลับตอนนี้เลยดีกว่า ยังไงชีวิตเด็กพวกนั้นไม่เกี่ยวกับข้าอยู่แล้ว'
'ไม่ได้นะฮาวเวอร์! ถ้าเจ้าไม่ตามหา งั้นข้าหาเอง!'
อีคอนขึ้นควบคุมร่างของเอาไว้ สายตาที่เหนื่อยล้าเมื่อครู่กลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง เมื่อมองรอบป่าอีกครั้งก็เริ่มเห็นความผิดปรกติบางอย่างขึ้น ที่ป่ามีควันไฟลอยขึ้นมาเหนือต้นไม้ นี่สินะที่ลิลลี่เคยบอกเขาเอาไว้ ว่าอย่าจุดไฟในป่าอาถรรพ์เพราะมันจะเป็นเป้าสายตา แต่นี่ไม่ใช่ป่าอาถรรพ์แต่ผลของมันก็ไม่ต่าง
ฟอสเตอร์บินเข้าใกล้กองไฟนั้นก่อนที่อีคอนจะกระโดดลงก่อนถึง เมื่อเดินเข้าไปสอดแนมก็เห็นเป็นเด็กน้อยที่ถูกพามาจริง อีคอนค่อยๆ ย่องไปหาพวกเด็กๆ พลางเอามือป้องปากเป็นสัญญาณให้เห็นว่าห้ามส่งเสียง กรงที่ใช้ขังเด็กพวกนั้นเป็นกรงไม้แข็ง ถ้าแค่เลื่อยออกก็น่าจะปล่อยออกมาได้ แต่การเลื่อยนั้นอาจส่งเสียงดังและใช้เวลานาน อีคอนจึงใช้วิธีเดียวกับที่ฮาวเวอร์ใช้ สร้างไอความร้อนที่ฝ่ามือแล้วส่งเข้าไปในวัตถุให้เกิดการเผ่าผลาญเฉพาะจุด แถมกลิ่นไหม้ก็ยังปะปนกับกองไฟที่พวกโจรจุดกันด้วย เมื่อเข้าดึงซี่ไม้ออกมาได้อันหนึ่ง เด็กตัวเล็กๆ ก็มุดออกจากกรงนั้นจนเหลือคนสุดท้าย อีคอนให้ไปหลบอยู่หลังต้นไม้รอคนที่เหลือก่อนจะเข้าไปหาอีกกรงที่อยู่ไม่ไกล
แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างเดิมอีกครั้ง สัมผัสแสบร้อนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วกลางหลัง เมื่อหันไปก็เห็นโจรคนหนึ่งถือดาบเปื้อนเลือดเอาไว้อยู่ มันทำท่าจะแทงเขาอีกครั้ง แต่อีคอนร่ายเวทย์ไฟพุ่งตัดหน้ามันเสียก่อน ก่อนจะหันมาดึงกรงให้หลุดแต่ยังไม่ทันสำเร็จก็ถูกถีบจากโจรอีกคน พวกมันพากันกระทืบเขากับพื้น
"เก่งนักใช่ไหม!"
พวกมันลงน้ำหนักเท้าสุดแรงอย่างไม่สนใจเขาจะตายไหม ร่างเด็กแม้จะถูกพัฒนาให้เร็วขึ้นแกร่งขึ้น แต่ถ้าคนใช้ยังเป็นอีคอน ร่างนี้ก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา กระดูกภายในร่างแตกหัก อวัยวะภายในช้ำจนต้องกระอักเป็นเลือด อีคอนพยายามหยุดเท้าของพวกมันไว้แต่ก็ถูกอีกคนแทงเข้าที่มือจนขยับมือไม่ได้ เด็กที่รอกับเด็กในกรงต่างส่งเสียงร้องไห้จนพวกมันต้องเดินไปดุแล้วก็จับกลับมา
ฟอสเตอร์เดินเข้ามาทีหลังเห็นอีคอนถูกรุมกระทืบก็ได้แต่สงสัยแล้วเดินเข้าไปหา
"นั่นเจ้าทำอะไรอยู่? "
"ข้า… อึก!"
"อ้อ กำลังแสร้งว่าอ่อนแออยู่สินะ งั้นข้าเอาเด็กบางคนกลับไปก่อนนะ ถ้าเอากลับไปหมดเลยคงไม่ไหว" เขาเดินไปต่อยคนที่จับเด็กมาจนสลบก่อนจะอุ้มเด็กห้าคนไป
"เดี๋ยว! อึก!"
ยังไม่ทันห้ามเขาก็เดินจากไปไกลแล้ว แต่ยังดีที่เขาปรากฏตัวขึ้นมาทำให้พวกโจรเริ่มระแวงว่าจะมีใครโผล่ขึ้นมาอีก ร่างกายอีคอนกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งก่อนจะตั้งหลักเตรียมต่อสู้กับพวกโจร เขากระโดดขึ้นคนใกล้ตัวสุดแล้วเอาหัวโขกจนมันน็อกแล้วสลบไป พอล้มไปคนหนึ่งเพื่อนของพวกมันก็เริ่มถอยห่างก่อนจะหลบอยู่หลังต้นไม้ไม่ให้เขาเห็น ไม่นานลูกธนูก็ถูกยิงเข้ามาทะลุร่างของอีคอนจากหนึ่งเป็นสอง และตามมาอีกสิบ ร่างเขาพยายามหลบให้ทันแต่ก็ทำไม่ได้ จนตัวเซไปมาก่อนจะถูกตาข่ายพุ่งเข้ามาจับตัวเอาไว้คราวนี้เขาดิ้นไม่หลุด พยายามดึงตาข่ายออกแต่ก็ทำไม่ได้
"ไอ้โง่เอ๊ย นี่มันตาข่ายที่ทำมาจากใยของอมนุษย์แมงมุมเชียวนะเว้ย จะดึงออกง่ายๆ ได้ยังไงวะหา?!!"
มันพูดทั้งแทงมีดเข้าร่างกายอีคอน เขาไม่ได้ส่งเสียงร้องเจ็บปวดแต่พยายามหาทางออกจากเส้นใยนี่ เจ้าโจรอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมร่ายวงแหวนเวทย์ที่พื้นใกล้กับตัวเขา วงแหวนนี้อีคอนจำได้ว่ามันเป็นวงแหวนไร้เวทย์ อาณาเขตห้ามร่ายเวทย์ พอพวกมันร่ายเสร็จต่างก็รุมแทงร่างอีคอนไม่ยั้งจนเลือดท่วมตัว พอพวกมันแน่ใจแล้วว่าเขาตายแน่ๆ ก็เดินออกมา
'ฮาวเวอร์ เจ้าช่วยเด็กพวกนั้นที'
'เจ้าเป็นคนอ่อนแอขนาดนั้นเลยรึไง ตอนนี้ตัวเจ้าก็คือตัวข้า หากอยากช่วยใครสักคนออกมา ต้องทำตัวเองให้เข้มแข็งและเด็ดขาดเสียก่อน ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ แต่ทำไมเจ้าถึงไม่ทำ'
ฮาวเวอร์ไม่ได้ออกมาควบคุมร่าง ปล่อยให้อีคอนทนอยู่กับบาดแผลที่รักษาตัวเองได้ไม่เต็มที่ ไม่รู้เพราะเลือดมันเข้าตาหรือเปล่าเขาถึงได้เห็นพระจันทร์เป็นสีเลือด เมื่อมองไปทางพวกโจร พวกนั้นมันก็รวมหัวกันทำอะไรบางอย่างกันเป็นกลุ่ม เขากลิ้งตัวออกจากวงแหวนเวทย์ก่อนจะใช้เวทย์ไฟละลายใยแมงมุม ถ้าหากเป็นเส้นใยที่ไม่ได้ใช้พลังเวทย์สร้างแล้วละก็ความเหนียวและความทนทานจะน้อยกว่า ที่ฮาวเวอร์มักจะให้ใช้ในสถานการณ์เร่งด่วนก็คือใยไร้เวทย์ แต่ถ้าใช้ทอผ้าจะเป็นใยเสริมเวทย์ที่แม้แต่ไฟก็ยังทนได้
เมื่อหลุดออกจากพันธนาการแล้วเขาก็ดึงศรธนูออกจากร่าง พอร่างกายกลับมาฟื้นฟูเป็นรอบที่สองเขาก็ตั้งท่าจะกระโดดเกาะร่างพวกโจรอีกครั้ง
'แค่ทำให้สลบก็พอ'
อีคอนคิดในใจก่อนจะกระโดดเข้าไป แต่ในช่วงเวลาต่อมาเจ้าพวกนั้นก็กระโดดหลบออกในแบบที่ไม่ได้หลบเขาแต่หลบบางอย่างที่พุ่งตัวออกมา
เสียงคำรามร้องลั่นป่าดังไปทั่วปฐพีจนนกกาบินหนี สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้นประหลาดเกินกว่าจะบรรยาย เนื้อหนังสีแดงเลือดของมันดูยวบยาบอย่างกับเมือกอ้วก อีคอนที่กระโดดเข้าไปแล้วถึงกับปิดจมูกเมื่อมันส่งกลิ่นชวนเหียนเข้าจมูก เขาถอยออกมาได้ระยะหนึ่งดวงตาของมันก็จับจ้องมาที่เขา เจ้าของดวงตาสีดำนั้นชี้มาที่เขาก่อนจะสั่งพวกโจร
"จัดการมัน"
โจรป่าทำท่าฮึกเหิมราวกับรู้สึกคะนองใจ พากันเดินเข้าหาอีคอนพร้อมอาวุธครบมือ ไม่รู้ว่าทำไมหลังจากที่พวกนั้นได้รับคำสั่งมา มันก็ดูแข็งแรงกำยำกว่าเดิมหลายเท่า
"นายท่าน ตามที่ข้าเคยให้สัญญา นี่เป็นเด็กที่ข้าหามาให้ท่าน ท่านเลือกเอาเลยขอรับว่าต้องการคนไหน"
ชายร่างใหญ่อีกคนดูเหมือนจะไม่ได้ถูกครอบงำก็คุยกับปีศาจต่อ ส่วนคนที่เหลือต่างพุ่งมาทางอีคอนแล้วโจมตีด้วยมีดดาบกันคนละที แม้ว่าบางคนอีคอนจะใช้แรงมากพอที่จะทำให้สลบแล้ว แต่ชายคนนั้นก็ยังยืนอยู่ได้ต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน อีคอนมองโจรสลับกับมองตัวประหลาดนั่นกำลังเลือกเด็กๆ แต่เพราะละสายตาเพียงนิดเดียวนั้นทำให้ลูกเตะของโจรโดนที่ท้องเขาเต็มๆ ก่อนจะกลิ้งไปไกล อีคอนตั้งท่าอีกครั้งพร้อมเตะต่อยกับเหล่าโจรอยู่นานจนเริ่มหวั่นใจ หากเขาใช้เวลามากไปเด็กพวกนั้นจะเป็นยังไงกัน และอยู่ๆ คำพูดของลาติโนก็ผุดขึ้นมาในหัว
'จะปกป้องชีวิตทหารของเราหรือจะปกป้องชีวิตของปีศาจตนนั้น'
นี่เป็นสถานการณ์ได้อย่างเสียอย่างที่เขาต้องเลือก แต่ตอนนี้นั้นต่างไป พวกที่สู้อยู่ต่อหน้านี้เป็นคนจริงๆ ที่มีชีวิตจิตใจ แต่ว่าพวกเขาคิดจะพรากชีวิตเด็กน้อยไร้เดียงสาไปเพียงเพราะความเห็นแก่ตัว
'สิบเอ็ด หรือ เจ็ด'
สวบ!
การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้ดูที่จำนวนหรืออายุ แต่ดูที่เจตนา หากว่าเขาไม่สามารถช่วยทุกคนบนโลกนี้ได้ ก็ขอเลือกคนที่มีโอกาสเป็นคนดีได้มากที่สุดดีกว่า
เหล่าโจรถูกสังหารตายอย่างรวดเร็วในเวลาไม่นาน ความรวดเร็วและความอึดที่ฮาวเวอร์สร้างมาถูกใช้งานเต็มประสิทธิภาพ หากว่าตอนนี้อีคอนต้องต่อสู้กับมนุษย์อมตะแล้วละก็ คงสู้ได้สูสีไม่ต่างจากฮาวเวอร์ แต่ว่า…
'แจ้งเตือน ระบบจะทำการเคลื่อนย้ายจิตนาม อีคอน ไปยังดินแดนนรกเพื่อชดใช้การกระทำ หมายเหตุ สังหารคนจนถึงแก่ความตาย ต้องติดอยู่ในนรก 4 ล้านปี และอยู่ในสถานะไร้ร่าง 4 วันของโลกทดลอง'
'ฝากเด็กพวกนั้นด้วย ฮาวเวอร์…'