23:17 น.
ดึกแล้วชาวชานเมืองเข้านอนเกือบหมดจนกระทั่งการมาถึงของรถเก๋งสีดำสลับขาว ลำโพงนอกรถกรีดร้องอย่างกับแม่นกยักษ์ที่กำลังปกป้องรัง คนในหมู่บ้านอยากออกมาดูแต่พายุที่เทลงหยุดพวกเขาไว้ที่หลังหน้าต่าง ไฟสีฟ้าแดงวิ่งวนไปมาไม่ได้ทำให้คนเห็นรู้สึกดีเลยสักนิด
เทมส์ลุกขึ้นมาเปิดประตูให้แขกยามวิกาล เสียงไซเรนแสบแก้วหูจนเด็กหนุ่มต้องถอดหูฟังข้างหนึ่งออกเพื่อพูดคุยกับกลุ่มคนแต่งตัวเหมือนนักบินอวกาศ
"คุณพรมัน อุษณรศมัยเรามีข่าวร้ายมาแจ้ง แต่ก่อนอื่นผมขอยืนยันว่าคุณคือญาติของนายทิม สีมา นางหลินหลิน สีมา และนายทิมมี่ สีมาใช่หรือไม่" คนถูกซักพยักหน้าภายใต้ความงุนงง ต้องใช้ความพยายามแยกเสียงคนกับไซเรน และเสียงฝนออกจากกัน ชื่อจริงของร่างนี้ก็เหมือนกับชื่อเขาในวันสิ้นโลก
เทมส์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาจึงไม่ได้นามสกุลเดียวกับทอมทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเซ็นรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม
"ผมนายตำรวจนิมิตร ลัสขอแจ้งให้ทราบทั้งสามท่านที่กล่าวมาเสียชีวิตแล้วในช่วงสี่ทุ่มที่ผ่านมา ขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่กรมบังคับคดีเพราะเรื่องเกี่ยวข้องกับเหตุสังหารหมู่" นิมิตรหยุดพูดเสียงทึมแล้วส่งสัญญาณให้คนข้างหลัง "เราได้รับหมายศาลให้ตรวจค้นบ้านคุณ เพื่อไม่ให้เสียเวลาผมจะพาคุณไปที่กรมบังคับคดี ไม่ต้องกังวลเราแค่อยากสอบถามเหตุการณ์ก่อนหน้าของผู้ตายเท่านั้น"
เทมส์หรี่ตามองชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบสีขาวโป่งพองและสวมหน้ากากรูปทรงหัวแมลงวันรู้ว่าตัวเองกำลังเจอปัญหาถ้าไม่ปฏิบัติตามกฎ สามคนนั้นตายแล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเพราะวูบีตส์ เมื่อกี้เขาพูดว่าสังหารหมู่ด้วยสินะ เห็นทีเขาจะต้องอดนอนอีกสักคืน
"ครับ" เทมส์ขึ้นรถตำรวจอย่างว่าง่าย สวนกับหน่วยพิสูจน์หลักฐาน ข้างในคับแคบกว่าที่เห็น มีผนังใสกันระหว่างคนขับกับคนโดยสาร เขาสลัดความง่วงออกพลางมองรอบห้องโดยสารดวงตาเป็นประกาย เป็นครั้งแรกที่เคยลองนั่งรถแบบนี้
นายตำรวจเหลือบมองเด็กหนุ่มที่กำลังกระโดดกระเด้งเบาะอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อไคลแต่ไม่มีความคิดจะถอดชุดเปื้อนฝนหรือหน้ากากออก เมื่อคิดว่าเด็กคนนี้มีแนวโน้มถูกปีศาจสิงสู่กกร้ามเนื้อทุกส่วนพลันแข็งเกร็ง ถึงจะไม่เห็นกับตาว่าสถานที่เกิดเหตุเป็นเช่นไรแต่จากคำให้การของผู้รอดชีวิตต่างพูดเป็นคำเดียว "ราวกับตกอยู่ในนรก" ก็พออนุมานานถึงความน่ากลัวของปีศาจตนนี้ได้แล้ว
เครื่องพิสูจน์ตัวตนบนหน้าปัดหลังพวงมาลัยขึ้นไฟสีเขียวทำให้เขาหายใจคล่องเปราะหนึ่ง ตลอดทางมีแต่ความเงียบโดยมีเสียงครืดคราดของวอร์ดังเป็นพักๆ
ทางด้านเทมส์ที่เอาแต่สนใจป้ายไฟและห้างร้านสองข้างทางไม่ได้สนว่าตนจะถูกพาไปที่ไหน ไม่มีความกลัวที่จะถูกสอบสวนด้วยซ้ำ ความคิดตอนนี้คือตำรวจแต่งตัวแปลกกว่าที่เห็นในความทรงจำ
รถหยุดหน้าตึกสีขาว เจ้าหน้าที่วิ่งฉุกละหุกทว่าทันทีที่เห็นซันเวลาทั้งหมดคล้ายสะกดนิ่ง รอจนเขาและคุณตำรวจข้างกายแสกนบัตรแล้วเข้าไปในลิฟต์เวลาจึงกลับมาเดินอีกครั้ง
พอมาถึงห้องสืบสวนซึ่งต้องลงลิฟต์ ผ่านห้องโถงใต้ดินกรุด้วยวัสดุสีดำวาว ประตูนับสิบๆ บานยาวเหยียดทั้งซ้ายและขวา ทุกประตูติดตั้งโคมไฟและเกือบทุกห้องถูกเปิดไฟ คนที่นี่มีน้อยกว่าข้างบนแต่ทุกคนให้ความสนใจเขาไม่ต่างกัน เทมส์เข้ามาในห้องที่เรียงรายสองข้างผนัง สิ่งแรกที่เตะตาในห้องสีขาวคือโต๊ะมันวาวกับเก้าอี้สองตัวที่ตั้งประจันหน้าคนละฟาก ตัวหนึ่งมีโซ่ล็อกกุญแจทั้งข้อมือและเท้าแต่อีกตัวไม่มี
นี่เขาคงไม่ได้ถูกจับทดลองหรอกใช่ไหม
เทมส์เผลอคิดถึงห้องเล็บทางการที่ซุกตัวตามฐานใหญ่ๆ ที่นั้นเนื่องแน่นด้วยนักวิทยาศาสตร์ที่กระหายความรู้ และใช้ข้ออ้างว่าเป็นทางรอดของมวลมนุษยชาติบังหน้าเพื่อทดลองซอมบี้ คนธรรมดา หรือแม้แต่ผู้มีพลังที่โชคร้าย เทมส์ก็เคยเกือบทุกจับไปทดลองและเห็นความดำมืดใต้หน้ากากจอมปลอมเช่นกัน แต่โชคดีที่เขาหนีออกมาได้
"รอสักครู่จะมีพนักงานสืบสวนเข้ามา รอบกวนตอบความจริงด้วยนะครับ แล้วก็" นายตำรวจเว้นจังหวะ ตอนนั้นก็มีคนสวมชุดแบบตัวเดียวกันถือถาดมาใกล้ บนถาดมีอุปกรณ์หน้าตาคล้ายปืนพกแต่ไม่มีตัวเหนี่ยวไก เขารับมาแล้วชี้มือเทมส์ "ผมขอเก็บเลือดของคุณหน่อย เราจำเป็นต้องตรวจหาสารประกอบเลือดของคุณ"
"ได้ครับ" สารประกอบเลือด ซันยืนมือให้งงๆ เขาเคยเห็นแต่เข็มฉีดยาไม่เข้าใจว่าเจ้านี่จะเก็บเลือดเขาอย่างไร ทันทีที่มันแตะกับปลายนิ้วนางซันก็เกิดความรู้สึกเสียวแปล๊บก่อนอีกฝ่ายจะผละออกไป ไม่เหลือร่องรอยการเจาะแม้แต่น้อย
"รบกวนคุณรอในห้องสักครู่" พูดทั้งสองก็เผ่นออกไปราวกับสายลม ทิ้งให้ซันยืนเคว้งท่ามกลางไฟสีขาวกับโต๊ะที่แสนเย็นชา
เป็นตามปากคำของนายตำรวจเพราะแค่เทมส์หย่อนก้นกับเก้าอี้ประตูก็เปิดออก คนมาใหม่คือชายร่างสูงชนิดที่เขาต้องแหงนหน้ามอง ทำเอาความภูมิใจในสามเซ็นที่เพิ่มขึ้นมาเมื่อเช้าของเทมส์ฟีบลง เขาไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบแบบที่นายตำรวจคนอื่นใส่ แค่เสื้อเชิ้ตแขนยาวดำสนิทกับกางเกงเข้ารูป รอบข้างรอบเอวเต็มไปด้วยกลองใส่กระสุนในขณะที่มีสายรัดอกเหน็บปืนข้างละกระบอก บนใบหน้าสวมหน้ากากปิดปากและจมูก ดวงตาสีหยดหมึกสีเดียวกับเส้นผมจ้องเทมส์ราวกับต้องการแยกชิ้นส่วนเด็กหนุ่มออกเป็นพันชิ้น
เขาจะไม่แปลกใจเลยถ้าคนตรงหน้ากระโจนจับเขาใส่กุญแจ แล้วเริ่มฉีกทึ้งอวัยวะของเขาด้วยมือเปล่า ก็สายตาของหมอนี่เหมือนนักวิทย์สติเฟื่องเสียขนาดนั้น
"ฉันชื่อคราม มัยนา ก่อนอื่นนายช่วยกรอกเอกสารแล้วเซ็นชื่อตรงมุมล้าง ทางเราจำเป็นต้องได้รับความยินยอมก่อนจะเริ่มสอบปากคำ" ครามผายมือไปทางแผ่นกระดาษสีกับปากกาในมือ
เทมส์รับมาอ่านก่อนจะชะงัก แว่บเดียวเท่านั้นแล้วเขียนชื่อตัวเองลงไป เขาไม่ค่อยชินกับการเขียนหนังสือเท่าไร ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกก่อน ลายมือที่ออกมาจึงไม่ต่างจากไก่เขี่ย เมื่อลงชื่อจุดท้ายเสร็จก็ส่งคืนให้คุณตำรวจใหญ่
ครามพยักหน้าสอดกระดาษใส่ซอง ดวงตาคมกล้าจ้องมองเทมส์อย่างแน่วแน่ "ไม่อ้อมค้อมเลยแล้วกัน โลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าปีศาจอยู่ ส่วนเรามีหน้าที่จัดระเบียบให้ทุกคนไม่ยุ่งเกี่ยวต่อกัน"
"เรา?" เทมส์เลิกคิ้ว
ครามยกมือขึ้นดูตราสีทองเด่นหรากลางถุงมือสีน้ำตาลเข้ม ดาบสองเล่มไขว้กันโดยมีระฆังตรงกลาง "ถึงคนข้างนอกจะเรียกเราว่าตำรวจแต่ความจริงเราคือสำนักงานปราบปรามสิ่งวิปริต และเรียกตัวเองว่าฮันเตอร์ หน้าที่ของเราไม่ต่างจากผู้รักษากฎหมายแต่เน้นไปทางปีศาจและเหตุการณ์ผิดปกติสืบเนื่องจากปีศาจ"
"หมายความว่าโลกนี้มีภูตผีและผู้มีพลังวิเศษอยู่ คุณต้องการจะสื่ออย่างนี้ใช่ไหม"
"เป็นตามที่นายพูด"
เทมส์กลอกตา ถอนหายใจที่แสดงถึงความเหนื่อยหน่ายและเยาะหยัน "นั่นเป็นเรื่องที่เชื่อได้ยาก คนธรรมดาอย่างนายคงจินตนาการไม่ออกว่าสิ่งมีชีวิตที่ควรอยู่ในนิยายแฟนตาซีมีตัวตนอยู่ได้ไง แต่มันคือเรื่องจริง การตายของครอบครัวสีมายืนยันความจริงนี้ หากต้องการฉันมีรูปพิสูจน์"
คราม มัยนาเคยเห็นประชาชนที่ข้องเกี่ยวกับปีศาจและมีท่าทีเหมือนเด็กตรงหน้าบ่อยครั้ง บางคนถึงกับบ่นออกมาตรงๆ ว่าโรงพยาบาลจิตเวชไม่ควรปล่อยตัวเขาออกมา ไม่ก็งัดหลักการวิทยาสาสตร์มาโต้กลับ แต่พอได้เห็นหลักฐานเต็มตาพวกเขาก็จะหุบปากไปเอง
แต่ครามเข้าใจผิด เทมส์ไม่ได้ไม่เชื่อ เขาแค่เหนื่อยหน่ายกับเรื่องผู้มีพลังเต็มที ขณะเดียวกันก็เยาะหยันตนเองที่คิดว่าจะใช้ชีวิตเรียบง่ายทั้งที่เพิ่งจัดการเจ้าเห็ดสไลม์ไปไปหยกๆ
คงเป็นกรรมที่ตามมารังควานแม้เขาจะข้ามมาอีกโลกแล้วก็ตาม
"ผมอยากเห็นรูปที่คุณว่า" ครามค้นซองกระดาษแล้วควักรูปสามใบออกมาให้เทมส์
ภาพแรกคือทิมมี่ บนตัวพร่างพรายด้วยจุดสีน้ำเงินมีเห็ดงอกออกมาตามปาก ตา จมูก และหู ภาพที่สองคือหลินที่สภาพไม่ต่างจากลูกชาย แต่ภาพสุดท้ายถ้าไม่ได้เห็นเสื้อผ้าที่สวมใส่เทมส์เกือบคิดว่าทอมเป็นญาติห่างๆ กับแมงกระพรุน
หัวของทอมปูดบวมเหมือนบอลลูน ดวงตาถลน มีระยางออกมาจากทวารบนใบหน้า ท้องบวมเปล่ง ตัวเขาโยงกับต้นไม้โดยมีสารพัดเห็ดที่เทมส์เคยเห็นงอกอยู่รอบตัว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าวูบีสต์หรือปีศาจที่ครามเรียกใช้ร่างทอมเป็นโฮสต์
"คืนนี้สี่ทุ่มเราได้รับแจ้งจากหน่วยลาดตระเวนว่าตึกเบเวอรี่ถูกปีศาจโจมตี วันนี้มีงานเลี้ยงของบริษัทเทสันกรุ๊ป ก้อนเชื่อราเส้นผ่าศูนย์กลางสี่เซนติเมตรที่ปากทางเข้า ไล่ไปถึงชั้นวัลเล่ ทุกคนอยู่ในภาวะเคลิบเคลิ้มและหมดสติ" ครามกล่าว โดยตัดทอนเนื้อหาเชิงลึกออก
"ข้างในกลายเป็นสวนเชื้อรา โดยมีพ่อเลี้ยงของนายเป็นร่างสถิต" หากมองไม่ผิดเทมส์คิดว่าตัวเองเห็นตาและปากของปีศาจที่ลอบจู่โจมเขาอยู่บนท้องของทอม "หน่วยรักษาพยายามเต็มทีแล้วแต่ไม่สามารถยื้อชีวิตทั้งสามไว้ได้ จากการประเมินคาดว่าทั้งสามถูกปีศาจสถิตมาไม่ต่ำกว่าห้าวัน กระดูกของพวกเขาถูกกัดกร่อนและอวัยวะโดนย่อยสลายจนเกลี้ยง ปีศาจอาศัยจิตสำนึกของพวกเขาในการเคลื่อนไหวเท่านั้น"
กล่าวคือเทมส์ใช้ชีวิตอยู่กับปีศาจมาทั้งสัปดาห์ ชายหนุ่มกดคิ้วขณะสังเกตเด็กหนุ่ม พรมัน อุษณรศมัยไม่มีความตื่นตระหนก หรือวิตกกังวอย่างที่เด็กคนอื่นเป็น กระทั่งตอนดูรูปศพของพ่อเลี้ยงซึ่งถือว่าน่ากลัวชนิดที่ฮันเตอร์ฝึกหัดบางคนยังต้องเบือนหน้าหนีแต่รูม่านตาของเขายังไม่ขยายด้วยซ้ำ
และคำถามสำคัญ ทำไมเด็กนี่ถึงรอดชีวิตคนเดียว
"ฉันอยากรู้ว่านายเคยเจอกับมันมาก่อนหรือเปล่า" ฮันเตอร์หนุ่มส่งภาพให้ซัน เป็นภาพไข่ที่มีวงสีฟ้า กับลูกแก้วชาดที่มีมวลใสจนมองทะลุถึงแก่นสีดำ เทมส์ส่ายหน้า
ครามเก็บคืนแล้วจึงส่งอีกรูปแทน คราวนี้เทมส์พยักหน้า "มันคือตัวที่ผมเห็นเมื่อวาน สไลม์ยืดตัวจากเพดานห้องลงมา แต่ผมป้องกันตัวมันเลยถอยไป"
"นายใช้อะไรสู้กับปีศาจ คงไม่ใช่มือเปล่าหรอกใช่ไหม"
"ไม่ครับ" ครามถอนหายใจ ก็นั่นน่ะสิ- "ผมใช้นาฬิกาปลุก"
"..."
ครามยกนิ้วนวดขมับ ปีศาจเห็ดถูกปราบลงแล้วก็จริงแต่พลังของมันไม่ใช่ของปลอม หน่วยลาดตระเวนยี่สิบคนตกอยู่ในภาวะคุ้มคลั่งตอนเข้าไปมันอาณาเขตของมัน อาวุธชีวะภาพส่งผลต่อระบบประสาททำให้เกิดภาพหลอนยังไม่น่ากลัวเท่าระยางค์ที่เปรียบเสมือนสารละลายเข้มข้น ฮันเตอร์โชคร้ายเกือบรักษาชีวิตไม่รอดเมื่อถูกปีศาจแตะปลายเท้าตอนสู้ เนื้อเยื้อและกระดูกสลายในพริบตาและยังลามเรื่อยๆ หากไม่ตัดขาทิ้งก็คาดว่าจะไม่เหลือกระทั่งเถ้ากระดูก
แต่เด็กนี่กลับบอกตัวเองใช้แค่นาฬิกาปลุก
ครามกดเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ลงแล้วกล่าว "ไข่ที่เห็นคือตัวอ่อนที่มันฝังไว้ในตัวเหยื่อ เกือบทุกคนในงานถูกฝัง ส่วนนายจากที่ดูแล้วมันคงไม่กล้าฝากลูกไว้ในตัวคนที่กล้าใช้นาฬิกาปลุกสู้กับมัน แต่ฉันให้คนเจาะเลือดตรวจแล้ว ถ้าไม่พบสารปนเปื้อนก็ถือว่าปลอดภัย" เขากวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงซองสีน้ำตาล โดยเหลือภาพไข่ไว้ตรงกลางโต๊ะ
"สี่ห้าวันที่ผ่านมานเคเจอเรื่องผิดปกติในบ้านรึเหล่า แค่เรื่องเล็กน้อยก็ได้"
"ประมาณสัปดาห์ทุกเช้าจะผงเลอะเต็มพื้นบ้าน ต่อให้ทำความสะอาดแค่ไหนตอนเช้าก็สกปรกเหมือนเดิม แล้วก็วันนี้บนเตียงของทอมมีเห็ดงอกเต็มไปหมดผมเลยเอาทิ้งไว้ในถังซัก"
"แล้วช่วงนี้นายได้ออกไปไหนบ้าง"
"ไม่ฮะ เพราะโรงเรียนปิดเทอมก็เลยอยู่แต่บ้านไม่ก็ไปสวนสาธารณะกับจุดชมวิวบนเขา" เทมส์โครงศีรษะ "แต่ถ้าถามว่าสามคนนั้นไปไหนบ้าง ผมคงตอบไม่ได้ รู้แค่ว่าพวกเขาไม่เคยอยู่บ้านสักวัน กลับมาอีกทีก็ค่ำแล้ว"
มือแกร่งจดคำให้การของเขา ในห้องแค่พวกเขามีเสียงตอบโต้สั้นๆ จนฮันเตอร์หนุ่มได้ข้อมูลครบถ้วนแล้วจึงกล่าวว่า
"คืนนี้นายนอนนี่ไปก่อน เพราะที่บ้านสีมาป้องกันเข้าสองสามวัน ถ้าทุกอย่างโอเคเราจะส่งนายกลับ"
ดวงตาสีน้ำตาลกวาดทั่วห้องแล้วชี้โต๊ะที่กั้นลางระหว่างเขากับฮันเตอร์ "ผมต้องนอนบนโต๊ะเหรอ"
"เปล่า อีกเดี๋ยวผลตรวจก็จะออกแล้วจะมีพนักงานมาพานายไปที่ห้อง" ว่าแล้วก็ปิดประตูดังปึง
เทมส์พ่นลมหายใจ การที่มันมาหาเขาเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันต้องการฝากลูกๆ ไว้ในตัวเขาก่อนจะไปแพร่พันธุ์ครั้งใหญ่
สาเหตุที่ซันสัมผัสจิตสังหารไม่ได้ก็เพราะเหตุนี้
เมื่อนึกความสามารถสื่อสารเกือบเทียบเท่ามนุษย์ สมองของปีศาจต้องวิวัฒนาความคิดเชิงตรรกะได้ซึ่งไม่ใช่ในโลกของซัน วูบีสต์เพียงทำตามสัญชาติญาณสัตว์ป่า บางทีมันอาจอ่านความคิดของทอมแล้วรู้ว่าอีกไม่นานจะมีงานเลี้ยง มันจึงฝังตัวไว้แล้วค่อยแพร่พันธุ์ทีเดียว
อย่างที่คิดจริงๆ โลกนี้ก็แค่นรกแห่งใหม่เท่านั้น


แจ้งเตือน : ตอนนี้โลกเราได้เปลี่ยนไปแล้ว! รัฐบาลไม่ได้นิ่งนอนใจ จะรีบแก้ไขปัญหาและกู้คืนประเทศให้กลับมาเหมือนดั่งเดิมให้ได้มากที่สุด
แจ้งเตือนฉุกเฉินภายในประเทศ ดังขึ้นในโทรศัพท์ของชายคนหนึ่ง ซึ่งกำลังวิ่งหนีกองทัพปีศาจที่ไล่ล่าเข่นฆ่าผู้คนที่อยู่บนท้องถนนด้วยความสนุกสนาน ซึ่งมีเสียงหัวเราะและกรีดร้องปนเปกันจนแยกไม่ออก ได้เพียงแต่หวังว่าจะมีฮีโร่ที่จะเข้ามาช่วยกอบกู้สถานการณ์เหล่านี้ ...แต่ความเป็นจริงหามีสิ่งนั้นไม่
แต่ทว่ามีกลุ่มคนที่ใส่แจ็คเก็ตสีดำปักลายนกฟินิกซ์เดินฝ่าฟูงชนที่กำลังวิ่งหนีตายกันอลม่าน ด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่น แม้สภาพของแต่ละคนจะสะบักสะบอมแล้วก็ตาม
. . .
1 ปีก่อนหน้านี้
ในโลกคู่ขนานที่มีความสมดุลระหว่างวิทยาศาสตร์กับเวทมนตร์ ผู้คนสามารถอาศัยอยู่ร่วมกับความทันสมัย สะดวกสบาย และโบราณตามขนบธรรมเนียมดั้งเดิมได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ประเทศจงหมิงเป็นหนึ่งในประเทศที่มีความสมดุลมากที่สุดในโลกนี้ เนื่องจากมีประตูเชื่อมต่อระหว่างโลกวิทยาศาสตร์กับโลกลึกลับอยู่ 7 แห่งที่ซ่อนอยู่และน้อยคนนักที่จะรู้เรื่องนี้ เช่นเดียวกันกับนักเวทที่มีเพียง 1% ในโลกใบนี้
ประเทศจงหมิง แบ่งภูมิภาคออกเป็น 4 ภูมิภาคใหญ่ ได้แก่ ภูมิภาคเซียนหนี (ภาคเหนือ), ภูมิภาคตงเฉิน (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ), ภูมิภาคไฉไฉ่ (ภาคใต้) และภูมิภาคป๋อ (ภาคกลาง) แต่ละภูมิภาคมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันออกไป เนื่องจากมีสภาพอากาศที่แตกต่างกัน ความเป็นอยู่ของผู้คนที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้นจึงมีความแตกต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่มีความเหมือนกัน คือ พฤติกรรมการใช้โทรศัพท์ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีการสื่อสารที่สามารถใช้ติดต่อกับผู้คนที่อยู่ระยะไกลได้
ปัจจุบันมีผู้คนหารายได้จากเทคโนโลยีการสื่อสารนี้เป็นจำนวนมาก รวมถึงแอพลิเคชัน Yornmuse ซึ่งเป็นแอพลิเคชันที่เผยแพร่วิดิโอที่ถูกอัดคลิปไว้จากทุกมุมทั่วโลก ผู้คนหลากหลายจึงต่างพากันสมัครเป็น Yornmuser เพื่อหารายได้กันถ้วนหน้า
เมื่อกล่าวถึงภูมิภาคป๋อ มี Yornmuser กลุ่มหนึ่ง ใช้ชื่อช่องว่า 'หยางอิง' ทำคลิปช่วยเหลือผู้คนจากความทุกข์ที่โลกวิทยาศาสตร์ไม่สามารถหาทางออกได้ เมื่อก่อนช่อง 'หยางอิง' มียอดผู้ชมถล่มทลายจากการที่ 'เหอซู่ชิง' ซึ่งเป็นนักเวทที่มีความเก่งระดับต้นของประเทศ เป็นจุดขาย แต่เมื่อถึงเวลาที่นักเวทชื่อดังอย่าง 'เหอซู่ชิง' ลาออกกะทันหันเนื่องด้วยปัญหาส่วนตัว จึงทำให้ช่องที่เคยดังอย่าง 'หยางอิง' ค่อยๆดับลงอย่างช้าๆ จนเกือบจะต้องหยุดพักลง
. . .
ฟากหนึ่งของประเทศจงหมิง มีเหล่าคนแต่งชุดผ้าคลุมสีดำ 5,000 คนทำพิธีอะไรบางอย่างในห้องลับที่มืดสนิท มีเพียงแสงเทียนอยู่รำไร บนพื้นเต็มไปด้วยอักษรรูนโบราณขนาดใหญ่บริเวณพิธี
"ในที่สุดก็หาเจอละ…" หัวหน้าชายผ้าคลุมสีดำที่กำลังทำพิธีอยู่ตรงกลางพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดีใจแต่แอบแฝงความร้ายกาจ ก่อนจะพูดต่อว่า "รีบทำพิธีต่อเร็ว ก่อนที่ประตูจะหายไป"
เหล่าคนที่ทำพิธีทั้งหลาย ต่างพากันเร่งมือ ตั้งใจสวดคาถาทำพิธีกันอย่างสุดความสามารถ โดยมีกลุ่มคนที่ถูกบังคับมาทดลอง 10 คน ถูกมัดมือและปิดตาอยู่ท่ามกลางเสียงคาถาที่สวด
สักพักคนทดลองทั้ง 10 คนก็ล้มลงและกลับกลายเป็นร่างที่ไร้แม้แต่วิญญาณ ซึ่งตอนนี้วิญญาณกลุ่มคนทดลอง 10 คนนั้นได้ขึ้นมาอยู่ที่สถานที่กว้างสีขาว ตรงหน้ามีประตูที่ไม่มีอะไรเลย เด็กชายที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุดคนหนึ่ง เดินไปเปิดประตู แต่ไม่สามารถเปิดออกได้
"ทำไมถึงเปิดไม่ได้ล่ะ" เด็กชายคนนั้นกล่าว จนทำให้เด็กชายอีก 2 คนที่อยู่ตรงนั้นช่วยกันผลักประตู แต่ก็ไม่มีวี่แววที่ประตูจะขยับเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่หนึ่งคนในนั้นจะพูดขึ้นว่า "ทำไงดีล่ะ"
"แต่ยังไงพวกเราก็ต้องเปิดประตูให้ได้นะ ไม่งั้นคงไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ" อีกหนึ่งเสียงพูดแทรกขึ้นมา
"จริงอย่างที่เจียวจื่อพูดนะ อีกอย่างพวกเขาปิดตาแล้วพูดกรอกหูเราแทบทุก 5 นาทีว่า ให้เปิดประตูให้ได้ ไม่งั้นไม่ให้กลับบ้าน" ด้วยคำพูดของเด็กชายอีกคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มคนทดลอง 10 คนพูด ทำให้คนอื่นๆเริ่มหลงเชื่อคำพูดที่พูดกรอกหูนั้น
กลุ่มคนทดลอง 10 คน จึงช่วยกันเปิดประตูออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนสามารถทำให้ประตูเมืองแง้มออกมานิดหนึ่ง ก่อนที่วิญญาณของพวกเขาจะถูกดูดเข้าประตูแล้วหายไป เหลือเพียงประตูเมืองที่แง้มออกอยู่อย่างนั้นสักพักจึงปิดเองโดยอัตโนมัติ
. . .
'การขาดสมาชิกหลักอย่างซู่ชิงไป ถือว่าเป็นปัญหาหนักของช่องหยางอิงเลย จากความคิดเห็นของผู้ชม ตั้งแต่เริ่มทำช่องมา มีคนเป็นแฟนคลับของซู่ชิงเกิน 80% ได้ ด้วยความเก่งและฉลาดทำให้มีคนชอบซู่ชิงเยอะ ในขณะที่เสี่ยวเป่ามีฐานแฟนคลับอยู่ 60% …อย่างน้อยๆในตอนนี้ด้วยฐานแฟนคลับของเสี่ยวเป่ายังสามารถยื้อช่องได้อยู่ และถ้าเราทำให้เสี่ยวเป่าเด่นมากพอ มีแนวโน้มสูงว่าผู้ชมอาจจะชอบเสี่ยวเป่ามากขึ้น ถึงเสี่ยวเป่าจะไม่เด่นเรื่องการมองเห็น อาดูร แต่เป็นนักเวทสายญาณสัมผัส มองเห็นอดีตได้ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์มาก ความเป็นเอกลักษณ์นี้ล่ะ! จะทำให้ช่องหยางอิงอยู่ได้สบายๆเลย' ชายหนุ่มหน้ามน ผิวขาวเหลือง นามว่า 'หยางจิน' กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ในห้องนอนส่วนตัวของเขาเอง
'แต่ถ้ามองการณ์ไกลอีกว่า แล้วถ้าเสี่ยวเป่าลาออกล่ะ เราจะไม่มีนักเวทสำรองเลย ยังไงก็ต้องรับสมัครนักเวทคนใหม่ ซึ่งก็มีความเสี่ยงตรงที่ว่า 1.ไว้ใจได้ไหม? 2.เป็นนักเวทปลอมมาหลอกเรารึเปล่า? และ 3.สำคัญที่สุดคือไม่มีฐานแฟนคลับ ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ในช่องของเรา' หยางจินคิด
'โอเค อย่างความเสี่ยงที่ 1 และ 2 ยังพอหาทางออกได้อยู่ ไม่ถือว่าหนักมาก แต่ความเสี่ยงที่ 3 นี่สิ! จะเป็นปัญหาหนัก …เดิมทีมีผู้ชมที่ติดตาม ช่องหยางอิง จริงๆน้อยมาก เพราะส่วนมากผู้ชมจะติดตามนักเวทมากกว่า' หยางจินคิด
'...ถ้าเป็นอย่างนี้ ทางออกเดียวที่ทำได้คือ เราก็เป็นนักเวทเองซะเลย' หยางจินคิด พร้อมยิ้มมุมปากนิดๆ เพราะเขาอยากเป็นนักเวทมานานแล้ว
'จากที่ซู่ชิงเคยบอกว่า ทุกคนสามารถเป็นนักเวทได้ แต่ต้องมีอาจารย์สอนอย่างใกล้ชิด ไม่งั้นอาจตายได้' เพราะความคิดนี้ ทำให้หยางจินผู้ซึ่งไม่มีอาจารย์หยุดความคิดที่จะเป็นนักเวทอยู่พักหนึ่ง
แต่ด้วยความที่หยางจินเป็นคนที่เรียนรู้เร็ว ปรับตัวเก่ง และแก้ไขสถานการณ์ต่างๆได้ดีตั้งแต่ยังเด็ก จึงทำให้มีความทะนงตนอยู่ลึกๆว่า 'ยังไงก็สามารถทำได้อย่างแน่นอน'
ทันทีที่เขาเชื่อมั่นอย่างนั้น จึงค้นหาวิธีการเป็นนักเวท จากสื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่ชื่อว่า Kungle และได้ความว่า เขาต้องทำจิตให้บริสุทธิ์ก่อน
'ทำจิตให้บริสุทธิ์หรอ?' หยางจินสงสัยในใจ จึงค้นหาต่อว่า การทำจิตให้บริสุทธิ์ต้องเริ่มจากอะไร และเขาก็ได้คำตอบว่า การทำจิตให้บริสุทธิ์ คือ การทำ 'สมดุล' 5 ข้อ อย่างเป็นวิสัย กล่าวคือ การทำ สมดุล 5 ข้อ อย่างเคร่งครัด เป็นเวลานานจนติดเป็นนิสัย
ซึ่งเขาอ่าน 'สมดุล' ทั้ง 5 ข้อแล้ว จึงพิจารณาว่า ตัวเขานั้นมีความบริสุทธิ์เพียงพอที่จะเป็นนักเวทได้ จึงค้นหาวิธีการเปิดดวงตานักเวท เพื่อที่จะเป็นนักเวทโดยสมบูรณ์ พบว่า มีหลายศาสตร์และหลายแขนงที่จะทำให้เขาบรรลุเป้าหมาย
และศาสตร์ที่หยางจินสนใจคือ ฮารัมทั้ง 7 ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาศึกษาอย่างจริงจัง และลองทำตามด้วยความร้อนวิชา
หยางจินหาที่ว่างบนพื้นนั่งสมาธิ เขาหลับตาและสูดลมหายใจเข้าและออก อย่างช้าๆ จนเริ่มเป็นสมาธิ จากนั้นจึงท่องคาถาฮารัมตามที่เขาได้ศึกษามา ซึ่งเขาทำมันออกมาได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ
จนทุกอย่างรอบตัวหยางจินหยุดนิ่ง กระแสพลังงานสีทองของหยางจินพวยพุ่งรอบทิศ อย่างกว้างขวางอยู่ชั่วขณะหนึ่งแล้วหายไปในพริบตา ก่อนที่จะรู้สึกตัวอีกทีในความมืดมิด หยางจินหลุดไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เป็นสถานที่กว้างสีขาว ซึ่งสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ข้างหน้าพบประตูที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั่งสิ่งที่อยู่ด้านหลังของประตู เขาค่อยๆเดินเข้าใกล้ประตูพร้อมสังเกตลวดลายบนประตูอย่างช้าๆและเห็นอักษรรูนโบราณ ซึ่งเขาเคยเรียนสมัยยังเด็ก แปลความได้ว่า โลกลึกลับ ด้วยความสงสัย เขาจึงค่อยๆนำมือสัมผัสประตูเมืองอย่างช้าๆ
จากนั้นทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็ดับลง หยางจินหลุดออกจากสมาธิอย่างไม่รู้ตัว เขาลืมตาขึ้นมาด้วยท่านั่งสมาธิในห้องนอนของเขา ก่อนจะมีเสียงปริศนาที่แฝงด้วยพลังสีขาวอันเอ่อล้นดังขึ้นมาในหัวว่า 'ระบบ ช่วยเหลืออัตโนมัติ ทำการเปิดใช้งาน โปรดเอ่ยชื่อท่านเพื่อทำการยืนยันข้อมูล'
หยางจินชะงักกับพลังอันยิ่งใหญ่ที่เขาสัมผัสได้ของเสียงปริศนา ที่กำลังกดดันอยู่ในหัวของเขา มันทำให้เขารู้ได้ทันทีเลยว่าเสียงปริศนานี้อาจจะเป็นระบบของเทพหรือไม่ก็เป็นระบบของใครที่ยิ่งใหญ่มากๆเป็นแน่ ก่อนจะตอบด้วยความคิดที่สุภาพกลับไปว่า '...ผมชื่อ หยางจิน แล้วระบบช่วยเหลืออัตโนมัติคืออะไรหรอ? แล้วเกิดขึ้นมาได้ยังไง? ช่วยอธิบายรายละเอียดให้ผมฟังหน่อย'
'ระบบช่วยเหลืออัตโนมัติ คือระบบที่จะสามารถช่วยเหลือผู้ใช้งานจากสถานการณ์ต่างๆได้' ระบบตอบ ก่อนจะตอบอีกว่า 'ระบบเกิดขึ้นจากการที่ผู้ที่มีพลังเวทระดับมหาเทพสัมผัสประตู'
'พลังเวทระดับมหาเทพเลยหรอ?' หยางจินพูดด้วยความหลงตัวเองเล็กๆ แต่ดูจากสีหน้าก็รับรู้ได้ว่า มีความหลงตัวเองไม่น้อยเป็นแน่
'ระบบไม่สามารถโกหกได้ ท่านมีระดับพลังเวทที่สูงมาก' ระบบตอบ
'ระบบมีชื่อรึเปล่า?' หยางจินถามด้วยความตื่นเต้น
'ระบบไม่มีชื่อ เพียงแต่ท่านจะเรียกว่าอะไร' ระบบตอบ
'ผมขอเรียกว่า อาจารย์ ได้หรือเปล่า?' หยางจินพูด
'แล้วแต่ท่านเลย' อาจารย์ตอบ ก่อนเสียงในหัวนั้นจะหายไป
ก๊อก… ก๊อก… เสียงเคาะประตูห้องของหยางจิน
"พี่จิน ตื่นรึยัง? เช้าแล้วนะ วันนี้ต้องรีบขึ้นเครื่องไปภูมิภาคเซียนหนีนะพี่จิน!" เสียงชายหนุ่มหน้าหวานตะโกนถาม ทำให้หยางจินสะดุ้งนิดนึง ก่อนที่จะตะโกนตอบพรางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ซึ่งเป็นเวลา 6.30 นาฬิกาว่า "ตื่นแล้วๆ เดี๋ยวพี่รีบไป"
ทันทีที่ดูนาฬิกาหยางจินรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัว แล้วมาทานอาหารเช้าพร้อมหน้ากันสามคน หยางซีซวน หยางจิน และหยางอัน
"เจ้าอัน (ชื่อเล่นที่หยางจินชอบเรียก หยางอัน) วันนี้ไปทำงานกับพี่รึเปล่า" หยางจินถาม ขณะที่กำลังทานขนมปังปิ้ง
"ไปครับ ผมเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว เตรียมเสร็จก่อนพี่จินอีก" หยางอันพูดอวด ขณะทานไข่ดาว
"ไม่ต้องมาอวดเลยเรา ตื่นเต้นล่ะสิ" หยางจินพูด ขณะที่กำลังทานเบค่อนต่อ
"ก็นิดหน่อย" หยางอันพูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
"จินดูแลน้องด้วยนะ ส่วนเจ้าอันก็อย่าซนกับพี่เค้ามากล่ะ" หยางซีซวนพูดขณะที่ดื่มกาแฟ
"ครับม้า" หยางจินและหยางอันพูดพร้อมกัน
"ลูกจิน เห็นข่าวนี้รึเปล่า" หยางซีซวนพูดเกริ่น ก่อนจะพูดต่อว่า "เด็กนักเรียนโรงเรียนฉางเทียนหายตัวไป ตอนนี้ยังหาไม่เจอเลย"
'แจ้งเตือน : มีการใช้พลังเวทอยู่บริเวณนี้ ต้องการป้องกันหรือไม่?' อาจารย์ทักขึ้นมาในหัวของหยางจิน
'มีคนใช้พลังเวทหรอครับ …แสดงว่าแถวนี้ต้องมีใครใช้พลังเวทปราบอาดูรแน่ๆ อาดูรเยอะจริงๆเลยแถวนี้ น่าจะไม่เกี่ยวข้องกับเรานะ เพราะยังไงพลังเวทก็ไม่สามารถนำมาใช้ในโลกจริงได้อยู่แล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ไม่ป้องกันก็ได้ครับ' หยางจินคิด ก่อนที่จะถูกหันเหความสนใจไปเรื่องอื่น จึงคิดต่อว่า 'โรงเรียนฉางเทียน โรงเรียนสมัยมัธยมของเราหนิ'
"โรงเรียนพวกผมหนิ" หยางอันอุทานเบาๆ
"ใช่ลูก เห็นในข่าวบอกว่า หายตัวไปเมื่อ 3 วันก่อน …หลังจากที่น้องเจียวจื่อ ที่อยู่ ม.5/4 เรียนพิเศษเสร็จหลังเลิกเรียน ก็ไม่ได้กลับบ้านเลย ตอนนี้ผ่านมา 3 วันละ ครอบครัวก็ยังไม่ล้มเลิกที่จะตามหา สงสารครอบครัวเขาเนอะ" หยางซีซวนพูด
"หืม เรียนห้องเดียวกันกับน้องสาวแฝดซ่งเลย" หยางอันพูด
"น้องแฝดซ่ง ชื่ออะไรนะ" หยางจินถาม
"น่าจะชื่อ ซ่งเฉออี่ มั้งนะ ถ้าจำไม่ผิด เคยเห็นพวกนั้นพูดถึงอยู่บ่อยๆ แต่ยังไม่เคยเจอตัวจริงสักที" หยางอันพูดพร้อมนึกไปด้วย
"พี่ว่างานนี้คงต้องลองสืบสักหน่อยละ เผื่อจะได้ช่วยตามหาอีกแรง" หยางจินพูด
"เดี๋ยวผมลองถามแฝดซ่งให้" หยางอันพูด ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์แชทถาม ก่อนที่จะพูดต่อว่า "ถามละๆ"
"ป่ะ เรารีบกินเถอะ เดี๋ยวสาย" หยางจินพูดพร้อมรีบรับประทานอาหารเช้าจนหมด ก่อนที่จะนำภาชนะไปล้าง
"สวัสดีครับม้า ผมไปก่อนนะครับ" หยางจินพูดพร้อมพนมมือไหว้หยางซีซวน หลังจากล้างภาชนะเสร็จสิ้น "เร็ว! เจ้าอัน!"
"ครับ ครับ!" หยางอันขานรับขณะที่กำลังรีบล้างภาชนะ จากนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดและหอมแก้มหยางซีซวนพร้อมพูดว่า "ไปก่อนนะครับ รักนะครับ"
"เดินทางให้ปลอดภัยนะลูก" หยางซีซวนพูดทิ้งท้าย ก่อนที่ 2 หนุ่มรีบเดินทางไปสำนักงาน
ณ สำนักงานช่องหยางอิง
ชายหนุ่ม 2 คน ผู้มาถึงสำนักงานก่อนเวลา กำลังนั่งคุยกันอยู่เพื่อคร่าเวลา
"เสี่ยวเป่า เวลานายปราบอาดูร นายปราบยังไงอ่ะ เราสงสัยมานานแล้ว" ชายหนุ่มหน้าหวาน ร่างบาง ใส่แว่นถาม
"จริงๆ ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องปราบอาดูรเลย ผมน่ะ มองเห็นอาดูรได้ไม่ชัดเท่าซู่ชิงด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่เวลาปราบ ผมจะช่วยบอกเบาะแสของเจ้าของเคสแต่ละเคสที่เราทำภารกิจ โดยการตรวจดูว่า อดีต เขาทำอะไรมาบ้าง เพื่อที่จะได้รู้ต้นตอสาเหตุที่แท้จริง จึงจะถึงในส่วนต่อสู้" ชายหนุ่มหน้ามน ผิวขาวผ่องใส ผมสั้นอธิบาย
"ยังไงต่อๆ" ชายหนุ่มหน้าหวาน ร่างบาง ใส่แว่นถามด้วยความสนใจ
"ในส่วนต่อสู้ คนภายนอกจะมองไม่เห็นและไม่ค่อยได้รับผลกระทบเท่าไรนะ ส่วนมากจะสู้ภายในจิต พลังเวทของเราไม่สามารถนำมาใช้ในโลกจริงได้นะ เราจะถอดจิตออกมาให้อยู่ในโลกอาดูรแล้วจึงจะสู้ได้ เพราะว่าโลกจริงของเรากับโลกอาดูรอยู่คนละโลกกันอ่ะ แต่แค่ซ้อนทับกันเฉยๆ แบบเป็นโลกคู่ขนานกัน พวกคนที่มีพลังเวทหรือเป็นนักเวทจะสามารถมองเห็นได้ แต่คนธรรมดาจะมองไม่เห็น แล้วอีกอย่าง อาดูรอ่ะ จะทำร้ายอะไรคนธรรมดาอย่างพวกเราได้ไม่มากหรอก ทำได้มากสุดก็แค่หลอกให้กลัวเท่านั้นเอง…" ชายหนุ่มหน้ามน ผิวขาวผ่องใสพูด ก่อนที่จะมีอีกเสียงแทรกขึ้นมาจากหน้าประตูว่า "สวัสดีพวก!"
ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ร่างกำยำ ผิวสีออกเข้มใช้กระเป๋าสะพายข้าง ส่วนมืออีกข้างถือแก้วกาแฟ ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันคือโกโก้ เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าและแววตาที่ยิ้มแย้ม ขณะที่ชายหนุ่มหน้าหวาน ร่างบาง ใส่แว่นรู้สึกเซ็งเล็กน้อยจากการถูกขัดจังหวะความอยากรู้ในสิ่งที่เขาสนใจเอามากๆ
"มาเช้าเหมือนเดิมเลยนะ พวกนายเนี่ย!" ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มพูด ก่อนที่จะเดินเข้ามานั่งโต๊ะของตนเอง
หยางจินเปิดประตูเข้ามาพร้อมพูดว่า "อ้าว! มากันหมดแล้วหรอ?"
หยางจินเดินเข้าสำนักงานมา ตามหลังด้วยหยางอัน ผู้ซึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก
ชายหนุ่มทั้ง 3 คน ทำหน้าตกใจ ทันทีที่เห็นหยางอัน หนุ่มน้อย หน้าใส ออร่านักแสดงจับจ้อง ก่อนที่จะแย่งกันถามว่า "เด็กใหม่หรอประธาน?" "น้องใหม่หรอจิน" "ไหนว่าจะประหยัดงบ"
"หยุดก่อน! ทั้ง 3 คนเลย" หยางจินพาหยางอันเดินมาตรงกลางข้างหน้าชายหนุ่มทั้ง 3 ก่อนจะแนะนำตัวหยางอันว่า "นี่! น้องชายเราเอง หยางอัน เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ช่วงนี้ยังไม่เปิดเทอม เลยพามาเที่ยวเล่นที่สำนักงาน" ก่อนจะพูดต่ออีกว่า "ส่วนเจ้าพวกนี้! เพื่อนพี่สมัยมัธยมและมหาวิทยาลัยเอง"
"คนแรกชื่อ กู่เฉาเฉา รู้จักกันตั้งแต่สมัยมัธยม น่าจะ ม.1 ได้นะ เป็นคนที่เก่งทุกอย่างตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ทำตำแหน่ง เกือบทุกอย่างในบริษัทอ่ะ ตั้งแต่ บัญชี, ภาษี, HR, ตัดต่อฯ และตอนนี้กำลังศึกษาต่อปริญญาโทอยู่" หยางจินแนะนำชายหนุ่มหน้าหวาน ร่างบาง ใส่แว่นที่กำลังเขินนิดๆ จากคำชม
"โห! พี่เก่งอ่ะ" หยางอันพูด ก่อนจะพูดต่อพร้อมยกมือไหว้ "สวัสดีครับ พี่เฉาเฉา"
"น้องอันมารยาทดีมากเลย สมกับที่เป็นน้องชายจิน" ชายหนุ่มหน้ามน ผิวขาวผ่องใส ผมสั้นพูดชม
"นี่ๆ น้องอันดูนี่" ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ร่างกำยำ ผิวสีออกเข้มเดินไปที่โต๊ะของกู่เฉาเฉา ก่อนที่จะถอดแว่นของกู่เฉาเฉาออกมา พร้อมพูดว่า "เป็นไง หล่อป่ะ"
ทันทีที่กู่เฉาเฉาถูกถอดแว่นออก ภาพเบลอๆที่เขาเห็น ทำให้เขากวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนที่จะจับจ้องไปที่หยางอันซึ่งอยู่ตรงหน้าเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทำให้หยางอันอุทานขึ้นมาว่า "ฮอตเนิร์ดสุดๆ"
"ใช่ป่ะๆ ข้าบอกแล้ว ว่าเอ็งหล่อ เอ็งก็ไม่เชื่อข้า" สิ้นคำพูดของชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ก็ได้ใส่แว่นคืนให้กู่เฉาเฉา
ทันทีที่กู่เฉาเฉาได้ใส่แว่นเรียบร้อยแล้ว ก็ได้สบตากับชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มสักพัก ชายหนุ่มก็ได้พยักหน้าเบาๆใส่กู่เฉาเฉา ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตนเอง
"คนที่ 2 ชื่อ หวังเสี่ยวเป่า คนนี้เป็นเพื่อนมหาวิทยาลัย ทำตำแหน่ง นักเวท จุดแข็ง คือ สามารถมองเห็นอดีตได้" หยางจินแนะนำชายหนุ่มหน้ามน ผิวขาวผ่องใส ผมสั้นที่ทำหน้ายิ้มอย่างเป็นมิตร
"พี่เป็นนักเวทจริงๆหรอครับ" หยางอันพูดด้วยความสนใจ ก่อนหวังเสี่ยวเป่าจะตอบกลับว่า "ใช่ครับ!"
"พี่โคตรเท่เลย" หยางอันพูดชมด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม
"ส่วนคนที่ 3 ชื่อ กุ้ยฟง เพื่อนมหาวิทยาลัย ทำตำแหน่ง ช่างกล้อง ไม่ว่าจะเป็นกล้องประเภทไหนเค้าถ่ายได้หมด" หยางจินแนะนำชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ร่างกำยำ ผิวสีออกเข้ม
"ทำไมของผมแนะนำตัวน้อยจังเลยอ่ะ ประธาน" กุ้ยฟงแย้งขึ้นมา
"อ่ะ กุ้ยฟงเป็นคนที่เก่งกีฬามาก เล่นได้ทุกประเภท โดยเฉพาะกีฬาที่ใช้กำลังกาย แต่จะไม่ถนัดกีฬาประเภทวางแผน" หยางจินพูดเสริม
"พี่เล่นกีฬาได้ทุกประเภทจริงๆหรอ" หยางอันพูดด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง
"จริงสิ ไอ้หนู" กุ้ยฟงพูดพร้อมยิ้มนิดๆ
"เอาล่ะๆ วันนี้เรามีภารกิจใหม่ ที่ยังไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน เดี๋ยวเราจะเล่ารายละเอียดให้ฟังที่ห้องประชุม ทุกคนเตรียมตัวนะ" หยางจินพูดพร้อมเดินมานั่งที่โต๊ะของตนเอง ก่อนจะให้หยางอันนั่งโต๊ะข้างๆ
จากนั้นทุกคนก็เตรียมตัว ย้ายจากโต๊ะของตนเองเดินไปพื้นที่ข้างๆ ซึ่งอยู่ในห้องเดียวกัน โดยมีโต๊ะยาวอยู่ตรงกลาง มีเก้าอี้หลายตัวรายล้อม และเมื่อทุกคนมาพร้อมกันหมดแล้ว จึงเกริ่นต่อว่า
"ภารกิจนี้ เกี่ยวข้องกับข่าวที่เพิ่งนำเสนอไปเมื่อเช้า" หยางจินเปิดคลิปข่าวลงจอนำเสนอให้ทุกคนดูจนจบ
"จากที่ได้ดูกันไปนะ สรุปได้ว่า เรื่องเกิดจาก เด็กผู้หญิงชื่อ เจียวจื่อ ม.5/4 โรงเรียนฉางเทียน หายตัวไปหลังจากเรียนพิเศษภาคค่ำ ถ้านับรวมวันนี้ด้วยก็ 3 วันเข้าละ" หยางจินพูด ก่อนจะหันมาพูดกับหยางอันว่า "แฝดซ่งว่ายังไงบ้าง"
"แฝดซ่งยังไม่อ่านข้อความเลย" หยางอันพูด
"...ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราสืบกันเองก่อน แต่ถ้าแฝดซ่งตอบมา บอกพี่ด้วยนะ" หยางจินพูด ก่อนจะพูดต่ออีกว่า "ภารกิจที่เราจะทำในวันนี้ เราจะต้องขออนุญาตจากครอบครัวน้องเจียวจื่อก่อน เพราะว่าการที่เราจะถ่ายคลิปและนำลงเผยแพร่ อย่างน้อยก็ต้องได้รับอนุญาตจากครอบครัวผู้เสียหายก่อน จากนั้นจึงขออนุญาตถ่ายคลิปและเข้าโรงเรียนฉางเทียน"
"เฉาเฉา วานติดต่อครอบครัวน้องเจียวจื่อหน่อยนะ" หยางจินพูดพร้อมหันหน้ามองกู่เฉาเฉาที่กำลังเป็นเลขาทำหน้าที่บันทึกการประชุมอยู่
"ได้ๆ" กู่เฉาเฉาพูดพร้อมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะทำการติดต่อกับครอบครัวน้องเจียวจื่อและโรงเรียนฉางเทียนทันทีที่พูดจบ ด้วยความรู้ใจหยางจิน
หลังจากที่กู่เฉาเฉาติดต่อกับครอบครัวน้องเจียวจื่อเสร็จ จึงเดินมานั่งที่ก่อนจะพูดในที่ประชุมว่า "ครอบครัวน้องเจียวจื่ออนุญาตแล้ว สามารถเริ่มภารกิจได้เลย"
"โอเค! งั้นเรามาวางแผนกัน…" หยางจินเริ่มวางแผนกับทีมในที่ประชุม
วันต่อมา ณ โรงเรียนฉางเทียน
ช่วงพักเที่ยงหลังจากชายหนุ่มช่องหยางอิงทั้ง 5 คน ทำเรื่องเข้าโรงเรียนและพบปะกับผอ.โรงเรียนเสร็จสิ้น ก็ได้สอบถามครูประจำชั้นถึงห้องประจำของนักเรียนชั้น ม.5/4 พวกเขาเดินมาถึงหน้าห้อง ก่อนจะเดินเข้าห้องมาพร้อมพูดว่า "พวกพี่เป็น Yornmuser จากช่องหยางอิงนะ ต้องการทำคลิปเกี่ยวกับน้องเจียวจื่อ อนุญาตให้พวกพี่ถ่ายคลิปสัมภาษณ์น้องๆได้รึเปล่า"
"ได้ค่ะ/ได้ครับ" นักเรียนบางกลุ่มที่อยู่ในห้องช่วงพักเที่ยงตอบพร้อมๆกัน ก่อนที่บางส่วนจะหันหน้าไปทางนักเรียนหญิงหน้าตาน่ารัก ผมยาวคนหนึ่งที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่
"ในที่นี้ มีใครเป็นสนิทกับน้องเจียวจื่อบ้าง?" หยางจินพูดถามกลุ่มนักเรียนบางส่วนที่อยู่ในห้อง ขณะที่กุ้ยฟงทำการอัดวิดิโออยู่
นักเรียนหญิงหน้าตาน่ารัก ผมยาวหันหน้ามาทางหยางจินที่อยู่หน้าห้อง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "มาหาหนูหรอคะ?"
ชายหนุ่มทั้ง 5 จากช่องหยางอิง หันมองนักเรียนหญิงคนนั้นด้วยความตกใจ ขณะที่กุ้ยฟงกำลังถ่ายคลิปไปเรื่อยๆ จู่ๆนักเรียนหญิงคนนั้นลุกขึ้นเดินมาถึงตรงหน้าหยางจิน แล้วกระซิบกับหยางจินว่า "พวกพี่ๆ ติดกับพลังเวทหนูแล้วล่ะค่ะ"


'ถูกทำลายงั้นหรอ? …แสดงว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับ 2 คนนั้นแน่!' หยางจินอุทานในใจ ก่อนจะคิดถามอาจารย์ว่า 'อาจารย์ครับ ตอนนี้ 2 คนนั้นอยู่ที่ไหน ขอพิกัดหน่อยครับ'
'ทำการตรวจสอบ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบกลับมาว่า 'ตรวจสอบเสร็จสิ้น …อยู่ภายในบ้านหลังหนึ่ง'
'บ้านของใครอ่ะ' หยางจินคิดถาม
'ทำการตรวจสอบ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า 'บ้านของซ่งเฟยเจิน ซึ่งเป็นพ่อของเพื่อนหยางอัน'
'รู้ละเอียดดีจังเลย' หยางจินคิดชมอาจารย์ ก่อนอาจารย์จะตอบกลับมาสั้นๆคำเดียวว่า 'ฮึ!'
'อาจารย์นำทางผมไปได้ไหม? …เอางี้ดีกว่าคือถ้าผมจะนั่งรถสามล้อไป ต้องบอกให้ส่งตรงไหนหรอครับ' หยางจินคิด
'ทำการระบุพิกัดใกล้เคียง เปิดระบบนำทางอัตโนมัติ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า 'อู่รถเมย์สาย 516 ลงรถเสร็จ หันหน้าเข้าหาทางเข้าอู่ แล้วหันหน้าไปทางขวา เดินตรงไป 50 เมตร จะถึงพอดี'
'รับทราบครับ! อาจารย์' หยางจินคิด
"ซู่ชิง มีเรื่องด่วน!" "หยางจิน ประตู!" หยางจินและเหอซู่ชิงพูดพร้อมกัน
หยางจินคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดกับเหอซู่ชิงว่า "เรารีบเดินออกจากห้างก่อนเถอะ ระหว่างเดินช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อย อันนี้เรื่องด่วนจริงๆ"
"...ได้ๆ" เหอซู่ชิงพูดขณะกำลังเดินตามหยางจินออกจากห้างเซียนหนี ก่อนจะพูดต่อว่า "เมื่อกี้ มีสัญญาณการใช้เวทมนตร์อยู่อีกแห่ง นอกห้างเซียนหนี ซึ่งเราคิดว่า อาจจะมีเบาะแสของประตูอยู่ก็ได้"
'สัญญาณการใช้เวทมนตร์อีกแล้วหรอ? ตั้งแต่น้องเจียวจื่อแล้วนะ ที่พูดถึงการใช้เวทมนตร์บนโลกจริง ไหนจะอาจารย์ที่บอกว่า เสี่ยวเป่า เป็นนักเวทระดับ ก่อสมุทร สามารถใช้พลังเวทออกมาภายนอกได้ แล้วไหนจะเรื่องพลังเวทที่ทำลายเกราะอัติโนมัติของอาจารย์ที่อยู่บนตัวของเจ้าอันกับเสี่ยวเป่าอีก …จริงๆแล้วบนโลกนี้สามารถใช้พลังเวทบนโลกจริงได้รึเปล่า แล้วถ้าใช้ได้จริง ทำไมถึงไม่มีข้อมูลการใช้งานเลย แต่เพิ่งมีตอนน้องเจียวจื่อเนี่ยนะ สรุปเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่เนี่ย' หยางจินเริ่มคิดสงสัย ก่อนจะถามต่อด้วยความเร่งรีบว่า "จริงดิ แล้วอยู่แถวไหนอ่ะ"
"...อยู่ทางไปโรงเรียนฉางเทียน แถวๆอู่รถเมล์มั้งนะ ถ้าจำไม่ผิด เพราะว่าหลงบ่อย" เหอซู่ชิงพูด
"หรือว่าจะเป็นที่เดียวกัน" หยางจินพึมพำ ก่อนเหอซู่ชิงจะถามว่า "ที่เดียวกันอะไร มีอะไรรึเปล่า"
"คือ ตอนนี้น้องชายกับเพื่อนเราตกอยู่ในอันตราย ที่น่าจะเกี่ยวข้องกับพลังเวทและโลกของเธอด้วยอ่ะ เราก็เลยคิดว่าอาจจะเป็นสถานที่เดียวกัน …เธอจะไปด้วยกันป่ะ" หยางจินพูดด้วยความเร่งรีบ เพราะยังหาสาเหตุได้ไม่แน่ชัด
"ถ้าเรื่องของน้องชายนายเกี่ยวข้องกับพลังเวทและประตูแล้วล่ะก็ …เดี๋ยวเราไปด้วยก็ได้" เหอซู่ชิงพูด ขณะที่ทั้ง 2 คนเดินมาจนถึงหน้าห้างเซียนหนีพอดี หยางจินไม่รอช้า รีบเรียกรถสามล้อ ก่อนจะบอกกับคนขับรถสามล้อว่า "ไปอู่รถเมย์สาย 516 ครับ!"
ทั้ง 2 คน นั่งรถสามล้อมุ่งหน้าไปอู่รถเมย์สาย 516 ด้วยความที่ไม่อยากให้เสียเวลา หยางจินจึงคิดถามอาจารย์ว่า 'อาจารย์ครับ ตรวจสอบได้ไหม ว่าเพราะอะไรเกราะป้องกันอัตโนมัติของเสี่ยวเป่าและเจ้าอันถึงถูกทำลาย แล้วของเฉาเฉากับกุ้ยฟงล่ะครับ ยังอยู่ดีไหม'
'ทำการตรวจสอบ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบกลับว่า 'เกราะป้องกันอัตโนมัติของหวังเสี่ยวเป่าและหยางอันถูกทำลายลงจากการถูกพลังเวทโจมตี ส่วนเกราะป้องกันอัตโนมัติของกู่เฉาเฉากับกุ้ยฟงยังอยู่ในสถานะคุ้มครองดีอยู่'
'กะไว้อยู่แล้วเชียวว่า น่าจะเกี่ยวข้องกับพลังเวท คิดไม่ผิดจริงๆที่รีบมา' หยางจินคิด ก่อนจะคิดถามว่า 'อาจารย์ครับ แล้วนักเวทฝึกหัดอย่างผม จะมีอะไรไปสู้ได้ล่ะ'
'ขณะนี้ท่านไม่ได้เป็นนักเวทฝึกหัดแล้ว' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า 'ท่านได้เลื่อนขั้นเป็น ขั้นกำเนิดดิน ระดับ 1'
'ขั้นกำเนิดดิน ระดับ 1 แสดงว่ามีหลายระดับสินะ' หยางจินคิดถาม
'ถูกต้อง! ในแต่ละขั้นจะมีระดับความชำนาญอยู่ 5 ระดับ ถ้าเพิ่งเริ่มเลื่อนขั้นจะอยู่ระดับ 1 แต่ถ้าชำนาญมากจะอยู่ระดับ 5' อาจารย์ตอบ
'ของผมเพิ่งเลื่อนขั้น ก็เลยยังไม่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงมากสินะ' หยางจินคิด
'ถูกต้อง!' อาจารย์ตอบ
เขาคิดถามต่อว่า 'แล้วอย่างนี้ผมจะช่วยน้องกับเพื่อนได้ยังไงหรอครับ'
'อย่าเพิ่งกังวลใจไป' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า '...ทักษะมีให้เลือกอยู่หลายล้านทักษะ โดยใช้พอยต์เป็นการแลกเปลี่ยน แต่ขณะนี้ท่านมีพอยต์ที่ได้จากการเลื่อนขั้นอยู่ 3 พอยต์ ซึ่งทักษะที่ท่านสามารถนำมาแลกได้มี ดังนี้
ทักษะ ตาเหยี่ยว ระดับ 1 ทักษะนี้ถ้าฝึกฝนจนชำนาญจะทำให้มองเห็นทุกความเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ได้อย่างแม่นยำ (ใช้ 2 พอยต์)
ทักษะ ฟื้นฟู ระดับ 1 ทักษะนี้จะช่วยฟื้นฟูร่างกายเล็กน้อย (ใช้ 1 พอยต์)
ทักษะ เสริมแกร่ง ระดับ 1 ทักษะนี้จะเสริมแกร่งร่างกายให้มีความแข็งแรงขึ้นชั่วขณะ ข้อควรระวังคือ หลังจากการใช้งาน ร่างกายจะได้รับความเสียหาย (ใช้ 2 พอยต์)
ทักษะ เท้าไฟ ระดับ 1 ทักษะนี้จะสามารถทำให้ท่านเคลื่อนตัวได้อย่างรวดเร็วเล็กน้อย (ใช้ 1 พอยต์) ซึ่งท่านจะใช้พอยต์แลกทักษะจนหมดหรือไม่หมดก็ได้ หรือจะยังไม่แลกทักษะในตอนนี้ก็ย่อมได้'
'อืม เอาทักษะอะไรดีนะที่คุ้มค่าที่สุด นำไปใช้ประโยชน์ได้ทันที…' หยางจินครุ่นคิดอย่างหนักสักพัก ก่อนจะคิดตอบอาจารย์อย่างมั่นใจว่า 'ผมขอเลือกทักษะฟื้นฟูกับเสริมแกร่งครับ! แล้ว…'
'ซึ่งพอยต์แต่ละพอยต์ สามารถหาได้จากการปราบปีศาจหรืออาดูร (จะได้พอยต์มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับความเก่งของปีศาจหรืออาดูรตนนั้นๆ), จากการเลื่อนขั้น (ไม่รวมขึ้นระดับความชำนาญ 1-5) และภารกิจพิเศษที่ได้รับมอบหมายจากอาจารย์' อาจารย์รีบตอบก่อนที่หยางจินขี้สงสัยจะถาม ก่อนจะตอบกลับมาอีกว่า 'ทำการถ่ายโอนทักษะให้เดี๋ยวนี้!'
จู่ๆ ทักษะความรู้ที่อาจารย์บอกเมื่อสักครู่ก็เข้ามาอยู่ในหัวของหยางจิน ทั้งวิธีการใช้แล้วท่างทางการใช้งานทุกอย่าง จนทำให้หยางจินรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย
"เมารถหรอจิน นี่แค่เพิ่งนั่งเองนะ อดทนหน่อยๆ" เหอซู่ชิงจับสังเกตหยางจินที่แสดงอาการมึนหัวออกมาก่อนจะพูดออกมาด้วยความห่วงใย
ไม่ถึง 15 นาที ก็ถึงอู่รถเมย์สาย 516 เขานำทางเหอซู่ชิงตามที่อาจารย์บอก ก่อนที่จะถึงหน้าบ้านของซ่งเฟยเจินในที่สุด
หยางจินครุ่นคิดถึงวิธีเข้าบ้านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอาจารย์จะตอบว่า 'มีชายรูปร่างท้วมกำลังจับจ้องและเดินตรงมาหาท่าน'
ไม่ทันขาดคำ เสียงปริศนาตะโกนขึ้นจากทางด้านหลังของหยางจินที่กำลังหันหน้าเข้าประตูบ้าน ทำให้พวกเขาหันหลังมามองด้วยสัญชาตญาณ "นี่! พวกนายเป็นใคร"
'ตรวจสอบคนนี้ทีครับ' หยางจินรีบคิดถาม อาจารย์จึงตอบกลับว่า 'ผู้ชายคนนี้คือ ซ่งเฟยเจิน เป็นพ่อของแฝดซ่ง เพื่อนของหยางอัน'
ด้วยความที่อาจารย์บอกข้อมูลให้หยางจินฟังอย่างรวดเร็ว จึงทำให้หยางจินพลิกแพลงสถานการณ์ได้ทันเวลาว่า "ผมเป็นพี่ชายของหยางอัน เจ้าอันนัดให้ผมมารอรับที่นี่ เวลานี้อ่ะครับ …ผมก็เลยมารอ"
"เอ้า! พี่ชายหนูอันเองหรอ" ซ่งเฟยเจินพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ก่อนจะพูดด้วยอาการลนลานเล็กน้อยว่า "...จะเข้ามารอในบ้านก่อนไหมล่ะ หนูอันติวหนังสือให้ลูกสาวอาอยู่ เดี๋ยวอาเปิดบ้านให้"
"พวกหนูเข้าไปรอในบ้านก่อนเลยนะ เดี๋ยวอามา พอดีมีธุระด่วน" ซ่งเฟยเจินพูดพร้อมกดรีโมทเปิดประตูบ้าน หลังพูดจบก็รีบเดินไปอย่างรวดเร็ว
"...ครับ" หยางจินพูด ก่อนคิดในใจว่า 'มีพิรุธสุดๆ'
หยางจินและเหอซู่ชิง เดินเข้ามาถึงในบ้านของซ่งเฟยเจิน ก็พบว่า ข้างในนั้นเงียบราวกลับไม่มีคนอยู่บ้าน แสงไฟที่ปิดไว้ ทำให้ภายในบ้านนั้นมืดราวกับเป็นบ้านผีสิง จึงทำให้ทั้ง 2 ต่างพากันหาสวิตช์ไฟเพื่อเปิดไฟ แต่สุดท้ายก็เปิดไม่ติด จึงพากันนำโทรศัพท์มือถือของตนเองออกมาเพื่อเปิดไฟฉาย
"เรารู้สึกเหมือนเห็นพลังงานจางๆ" หยางจินพูดขึ้น
"ใช่! ในบ้านหลังนี้มีสัญญาณการใช้เวทมนตร์แรงมาก เหมือนมีการต่อสู้กันอยู่ด้วย" เหอซู่ชิงพูด
"ต่อสู้กันหรอ?" หยางจินอุทาน ก่อนจะรีบพูดต่อว่า "พวกเรารีบไปกันเถอะ"
'อาจารย์ครับ ตามหาเจ้าอันและเสี่ยวเป่าทีครับ' หยางจินคิดถามอาจารย์ทันที
'ทำการตรวจสอบ แสกนหาตัวหยางอันและหวังเสี่ยวเป่า' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า 'ค้นพบหยางอันและหวังเสี่ยวเป่า อยู่ในห้องๆหนึ่ง'
'ช่วยนำทางไปทีคครับ' หยางจินคิด
'ทำการระบุพิกัด เปิดระบบนำทางอัตโนมัติ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะเริ่มนำทางหยางจินคล้ายกับ GPS นำทาง
จู่ๆเหอซู่ชิงก็พูดขึ้นมาว่า "ตามเรามานะ!" แล้วรีบเดินไป ทำให้หยางจินที่ยืนอยู่ข้างๆ หันหน้ามามองด้วยความคิดที่ว่า 'หรือว่าซู่ชิงจะจับสัญญาณพลังเวทได้กันนะ' ก่อนจะรีบเดินตามไป พร้อมเช็คเส้นทางของเหอซู่ชิงกับอาจารย์
ทั้ง 2 คน เดินมาเรื่อยๆ จนเริ่มเห็นร่องรอยการต่อสู้ รอยครูดบนกำแพง
"ใกล้แล้ว ระวังตัวด้วยนะจิน!" เหอซู่ชิงพูด ก่อนที่ทั้ง 2 คน จะเห็นห้องสุดทางเดิน ที่ประตูพังเป็นรูจากการถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าอย่างแรง
'ภารกิจพิเศษ! ถ้ากำจัดปีศาจตนนี้ได้ จะได้รับพอยต์จำนวน 5 พอยต์ แต่ถ้าล้มเหลว จะถูกปิดกั้นการใช้พลังเวททั้งหมดและไม่สามารถติดต่อกับระบบได้ เป็นเวลา 30 วัน' อาจารย์ตอบ
หยางจินครุ่นคิดก่อนจะคิดตอบว่า '...ครับ' เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องไปช่วยเหลือน้องและเพื่อนของเขาอยู่แล้ว ซึ่งก็มีโอกาสที่จะปะทะกัน แต่ถ้าเขารับปากทำภารกิจกับอาจารย์ไปแล้ว เขาก็ต้องกำจัดปีศาจตนนั้นให้ได้ ไม่ใช่แค่ช่วยแล้วแอบหนีออกมา แล้วอีกเหตุผลหนึ่งที่เขายอมรับทำภารกิจนี้คือ ได้พอยต์จำนวน 5 พอยต์ สามารถนำไปแลกทักษะได้หลากหลาย แถมถ้าล้มเหลวก็จะไม่ได้ใช้พลังเวทและคุยกับอาจารย์ 30 วัน ซึ่งมีผลกับการสืบสวนของเขาเป็นแน่!
จู่ๆ เหอซู่ชิงก็ทำหน้าจริงจัง ก่อนจะหันมาพูดกับหยางจินว่า "พวกเรามาเสริมเกราะกันเถอะ! ปีศาจตัวนี้จัดอยู่ในระดับเดียวกันกับเรา ถ้าไม่เสริมเกราะป้องกันไว้ก่อนมีหวังจบไม่สวยแน่ …มาเดี๋ยวเสริมเกราะให้"
"...อืม" หยางจินตอบนิ่งๆ
ไม่รอช้าเหอซู่ชิงยกมือขวาขึ้นมาตรงกับหน้าหยางจินพอดี ก่อนจะร่ายคาถาเบาๆ จากนั้นจึงเกิดพลังแสงสีชมพูขึ้นล้อมรอบตัวหยางจินทุกทิศ
'โลกนี้สามารถใช้เวทมนตร์บนโลกจริงได้สินะ …หรือว่าอาจจะใช้งานได้แค่ซู่ชิงที่เป็นคนต่างโลก แต่ว่าที่ซู่ชิงบอกก่อนหน้านั้นคือ มีกระแสพลังที่ต่อสู้กันด้วยเวทมนตร์อยู่ แต่อาจารย์ก็เคยบอกไว้ว่า ขณะนี้ยังไม่มีแนวโน้มที่จะใช้พลังเวทบนโลกนี้ได้ สรุป มันเป็นยังไงกันแน่เนี่ย ใช้ได้หรือไม่ได้ หรือมีใครสักคนกำลังหลอกเราอยู่ หรือเกิดเหตุการณ์บางอย่างทำให้โลกนี้เปลี่ยนไป' หยางจินครุ่นคิดอย่างหนัก โดยไม่มีแม้แต่เสียงของอาจารย์รบกวนอยู่อย่างใด
'จิ๊กซอว์ของปริศนานี้ มันยังไม่ลงตัว มีอะไรบางอย่างผิดเพี้ยนไป และเราก็ต้องรู้มันให้ได้!' หยางจินคิด
"ใช้ทักษะมองทะลุสิ!" เหอซู่ชิงพูดขึ้น จึงเบี่ยงเบนความสนใจของหยางจินไป
'ทักษะมองทะลุงั้นหรอ? ยังไม่เคยฝึกเลยแหะ' หยางจินคิด ก่อนจะตอบกลับเหอซู่ชิงไปว่า "เรายังไม่มีทักษะมองทะลุเลย"
"...งั้นเดี๋ยวเราสอนให้" เหอซู่ชิงพูด ก่อนหยางจินจะถามต่อว่า "มันนานรึเปล่า เดี๋ยวไปช่วยน้องกับเพื่อนไม่ทัน"
"ไม่นานหรอก แปปเดียว เดี๋ยวจินก็ใช้เป็น" เหอซู่ชิงพูด
"งั้นลองดู" หยางจินพูด ก่อนที่เหอซู่ชิงจะทำการสอน แล้วเขาจึงทำตามโดยการกำหนดลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะเหมือนตอนที่อาจารย์สอนเขาเลื่อนระดับเป็นระดับ กำเนิดดิน จากนั้นเขาจึงเพ่งสายตาไปยังจุดใดจุดหนึ่งเป็นเวลานานขณะกำหนดลมหายใจ เขาค่อยๆทำอย่างตั้งใจ สมาธิของเขาในตอนนี้กำลังเพ่งไปที่โทรศัพท์มือถือของเขาที่ถืออยู่ตรงหน้าขณะที่เปิดไฟฉายอยู่ และในที่สุดเขาก็ทำได้ หยางจินสามารถมองทะลุเกราะป้องกันสีชมพูที่เหอซู่ชิงสร้างไว้ได้
"ทำหน้าดีใจแบบนี้ แสดงว่าทำได้แล้วใช่ไหม" เหอซู่ชิงพูดแซวหยางจินที่เผลอแสดงสีหน้ายิ้มดีใจออกมา
"...คิดว่าน่าจะใช่นะ ตอนนี้เราสามารถมองทะลุเกราะป้องกันของซู่ชิงได้แล้วล่ะ" หยางจินพูดพร้อมอมยิ้มเล็กๆ
"นั้นแหละ ดีแล้ว" เหอซู่ชิงพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "ไปกันต่อเถอะ เราว่าน่าจะใกล้มากๆแล้วล่ะ"
"...ขอบใจนะซู่ชิง" หยางจินพูดกับเหอซู่ชิงที่กำลังนำทางเขา
"อืม" เหอซู่ชิงตอบกลับมาสั้นๆ แอบอมยิ้มเล็กน้อยข้างหน้าหยางจิน โดยที่หยางจินไม่เห็น
ภายในห้องนั้นที่หยางจินและเหอซู่ชิงกำลังจะเดินทางมาถึง ผู้หญิงร่างเล็ก สวมชุดนักเรียนโรงเรียนฉางเทียน เล็บมือยาวสีดำ ดวงตาสีดำล้วน ยืนอยู่หน้าหวังเสี่ยวเป่าและอยู่ห่างกันระยะประมาณนึง เธอยกแขนซ้ายขึ้นมาข้างหน้า ซึ่งตรงกับที่หวังเสี่ยวเป่ายืนอยู่ เธอเค้นพลัง จนเกิดแสงพลังสีดำในลักษณะมือของเธอพุ่งตรงออกมาทำร้ายหวังเสี่ยวเป่าทุกทิศทางรวมถึงหยางอันที่นอนสลบอยู่ข้างหลังพร้อมมีเกราะป้องกันสีเขียวคุ้มกันตัวอยู่ด้วย
ในขณะที่หวังเสี่ยวเป่าที่เหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ ใช้กระบองยาวที่เกิดจากพลังเวทสีเขียวของเขาตีไปยังมือสีดำที่กำลังมาทำร้ายจนหายไปทีละข้าง 2 ข้างเรื่อยๆ ซึ่งลีลาการใช้กระบองยาวของเขาดูคล่องตัวอย่างกับมีการฝึกใช้มาเป็นระยะเวลานาน และภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยพลังงานสีเขียวปกคลุมอยู่ที่ทำให้สามารถมองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า~ มาดูกันว่าข้ากับเจ้า ใครจะหมดแรงก่อนกัน" เสียงแหบใหญ่และแหลมชวนขนลุกพูดขึ้น
"...เข้าใกล้ตัวมันไม่ได้เลย" หวังเสี่ยวเป่าพึมพำ
ทันใดนั้นเอง เหอซู่ชิงที่เดินทางมาถึง ก็ได้ทำการพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วทะลุประตูที่พังอยู่เข้าไป พร้อมกับดาบบางเล็กสีชมพูซึ่งสร้างจากพลังเวทของเธอ พุ่งเข้าไปตัดแขนซ้ายของปีศาจผู้หญิงร่างเล็กตนนั้นที่กำลังใช้พลังอยู่ลงด้วยความรวดเร็ว


หยางจินช็อกอยู่ครู่หนึ่ง เพราะไม่คิดว่าจะใช้พลังเวทในโลกจริงแห่งนี้ได้ จึงคิดสอบถามอาจารย์ว่า 'ใช้พลังเวทบนโลกนี้ได้ด้วยหรอครับ อาจารย์' ก่อนที่จะเรียกเจียวจื่อมาคุยเป็นการส่วนตัวข้างหน้าห้องเรียน
'ขณะนี้ยังไม่มีแนวโน้มที่จะใช้พลังเวทบนโลกนี้ได้' อาจารย์ตอบ
'...แล้วทำไมน้องเจียวจื่อถึงใช้พลังเวทได้ล่ะ ต้องมีอะไรแน่ๆเลย แล้วที่ว่าหายตัวไปล่ะ มันคือยังไงกัน' หยางจินคิด ก่อนจะคิดต่อว่า 'ผมสามารถตรวจสอบภายในตัวน้องเจียวจื่อได้ไหม ว่ามีอาดูรมาแฝงรึเปล่า'
'สามารถตรวจสอบบุคคลอย่างละเอียดได้ ต้องการตรวจสอบหรือไม่?' อาจารย์ตอบ
'ต้องการครับ' หยางจินคิด
'ทำการตรวจสอบเจียวจื่อ' อาจารย์ตรวจสอบเจียวจื่ออย่างละเอียด ก่อนจะตอบกลับมาว่า 'มีความผิดปกติ ไม่สามารถตรวจสอบได้'
'ทำไมถึงตรวจสอบไม่ได้ล่ะ' หยางจินคิด ก่อนจะคิดถามว่า 'มีความผิดปกติยังไงหรอครับ'
'ชื่อหรือนามสกุลไม่ตรงกับตัวบุคคล จึงไม่สามารถอ้างอิงได้' อาจารย์ตอบ
'แล้ว… ถ้าตรวจสอบคนๆนี้ล่ะครับ ซึ่งผมก็ไม่รู้นะ ว่าเป็นใคร แต่อยากตรวจสอบว่า คนๆนี้มีความผิดปกติหรือมีอาดูรมาแฝงไหม แบบนี้ตรวจสอบได้รึเปล่าครับ' หยางจินคิด
'สามารถตรวจสอบได้ จะทำการตรวจสอบเดี๋ยวนี้' อาจารย์ตอบ
'ขณะนี้ในตัวของคนนี้ ไม่มีความผิดปกติอะไร' อาจารย์ตอบ ซึ่งทำให้หยางจินคิดหนักกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"พี่คะ! เรียกหนูมาคุยส่วนตัว มีอะไรรึเปล่าคะ" เจียวจื่อถาม เพราะเห็นหยางจินดูยืนนิ่งๆ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
"อ๋อ คือพี่สงสัยในหลายๆอย่างที่หนูพูดอ่ะ ทั้งเกี่ยวกับพลังเวท รวมทั้งชื่อจริงของหนูด้วย" หยางจินพูดอ้อมเพื่อลองเชิงเจียวจื่อ
"…พี่รู้ได้ไงอ่ะ ว่านี่ไม่ใช่ชื่อจริงหนู" เจียวจื่อสีหน้าเปลี่ยนทันทีที่เจอคำถามนี้
หยางจินเห็นท่าไม่ดี จึงรีบพูดตัดบทด้วยคำโกหกไปว่า "พี่ก็แค่เดาไปเรื่อยนั้นแหละ" ที่เขาต้องรีบพูดตัดบทเช่นนี้ เพียงเพราะว่าต้องการเวลาในการคิดพิจารณาให้ถี่ถ้วนมากกว่านี้ ซึ่งระยะเวลาและสถานที่ที่เร่งรีบเช่นนี้ ไม่เหมาะที่เขาจะหาคำตอบ จึงทำได้แค่เพียงเก็บข้อมูลไปก่อน
"มาๆ เรารีบมาถ่ายทำกันดีกว่า เดี๋ยวหมดเวลาพัก" หยางจินเรียกสมาชิกช่อง หยางอิง รวมทั้ง หยางอันด้วย เพื่อที่จะรีบถ่ายทำ ซึ่งก่อนที่จะถ่าย หยางจินส่งข้อความลงแชทกลุ่มว่า "ตามสืบเจียวจื่อแบบเงียบๆ" โดยแท๊กทุกคนในกลุ่มรวมถึงหยางอันที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในกลุ่มด้วย ข้อความเตือนแชทของทุกคนสั่น ทำให้ทุกคนได้อ่านแชทข้อความของหยางจินอย่างเงียบๆ
กริ๊ง กริ๊ง… เสียงออดโรงเรียนฉางเทียนดังขึ้น เพื่อส่งสัญญาณเข้าเรียนในช่วงบ่าย
"น้องเจียวจื่อ พี่ขอช่องทางการติดต่อได้รึเปล่า เผื่อนัดถ่ายกันอีก เพราะแค่นี้ก็ถ่ายไม่ทันแล้ว" หวังเสี่ยวเป่าพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น
"ได้ค่ะ หนูก็ว่าพวกพี่น่าจะถ่ายทำกันไม่ทันแน่ๆ" เจียวจื่อพูด พร้อมนำโทรศัพท์ขึ้นมาแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อ
สมาชิกช่อง หยางอิง พากันเดินออกมาจากห้องเรียน ซึ่งก็ได้เดินสวนกับอาจารย์หญิงประจำชั้นที่สอนช่วงบ่ายของห้อง ม.5/4 ที่กำลังเดินอย่างเร่งรีบจนไม่ทันมองคนอื่น
ด้วยความที่เพิ่งนึกขึ้นได้ หยางอันจึงทักทายอาจารย์ว่า "สวัสดีครับอาจารย์พู่ จำผมได้ไหมครับ" หยางอันพนมมือไหว้อย่างสุภาพ
"เอ้า! หยางอัน! เธอมาเยี่ยมโรงเรียนหรอ?" อาจารย์พู่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"ประมาณนั้นล่ะครับ ว่าแต่อาจารย์พู่ครับ อาจารย์ยังเป็นอาจารย์ประจำชั้นห้อง ม.5/4 เหมือนเดิมหรอครับ" หยางอันไม่รอช้า รีบถามคำถาม
"ก็เหมือนเดิมนะ มีอะไรเปล่า?" อาจารย์ตอบด้วยความสงสัย
"เปล่าหรอกครับ คือ… ผมขอดูตารางเรียนของน้องปีนี้ได้รึเปล่า" หยางอันโพล่งประโยคเด็ดออกมาด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะแถไปทางไหนต่อ
'แจ้งเตือน ขณะนี้มีคนใช้เวทมนตร์ใกล้บริเวณที่ท่านอยู่ ซึ่งกระแสพลังอาจกระทบถึงท่านได้ ต้องการป้องกันหรือไม่' เสียงอาจารย์ในหัวของหยางจินพูดขึ้น ทำให้หยางจินตกใจ ก่อนจะรีบตอบด้วยความคิดว่า 'ป้องกันครับ! ป้องกันผมกับกลุ่มเพื่อนผมด้วยนะ'
"น่าจะไม่ได้นะ หยางอัน ตอนนี้โรงเรียนได้เปลี่ยนกฎใหม่แล้ว ห้ามคนนอกดูตารางเรียนของนักเรียน เพราะกลัวว่าจะมีอันตรายกับเด็ก …อาจารย์รีบไปสอนก่อนนะ" อาจารย์พู่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนไปโดยที่ไม่ทันได้ฟังคำลาจากหยางอันเลยแม้แต่น้อย ขณะที่กู่เฉาเฉาเหลือบไปเห็นเจียวจื่อที่แอบสอดส่องพร้อมทำปากพูดอะไรบางอย่างออกมาอยู่ห่างๆ
'สามารถระบุตัวผู้ใช้เวทยมนตร์ได้ไหมครับ' หยางจินคิดขณะเดียวกันกับที่อาจารย์พู่กำลังพูดอยู่
'ทำการค้นหาผู้ใช้เวทยมนตร์เดี๋ยวนี้!' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า 'ตอนนี้กระแสพลังหายไปแล้ว'
'สามารถระบุคร่าวๆได้ไหมครับ ว่าบริเวณไหน' หยางจินคิด
'บริเวณห้องเรียน' อาจารย์ตอบ ทำให้หยางจินมองเข้าไปในห้องเรียน ซึ่งเห็นเจียวจื่อที่นั่งโต๊ะอยู่หน้าห้องกำลังคุยเล่นกับเพื่อนอยู่
"งงกับอาจารย์พู่ของนายเลย" กุ้ยฟงพูด พร้อมนำมือแตะบ่าของหยางอันที่กำลังอึ้งอย่างเบาๆ
"พวกเรากลับกันเถอะ" หยางจินพูด ทำให้เหล่าสมาชิกพากันเดินกลับกันอย่างช้าๆ ซึ่งมีเจียวจื่อแอบมองด้วยหางตาอยู่ห่างๆ
ณ หน้าโรงเรียนฉางเทียน
"พวกเราเอาไงกันต่อดีอ่ะ กลับสำนักงานเลยไหม" หวังเสี่ยวเป่าพูด ต่อหน้าเพื่อนๆที่กำลังยืนอยู่หน้าโรงเรียน
"พวกเราจะสืบกันต่อ แต่จะแยกย้ายกันไปสืบ แล้วเอาข้อมูลมารวมกัน เดี๋ยวเราส่งข้อสงสัยของน้องเจียวจื่อไว้ในแชทนะ จะได้ตามกันทันว่าทำไมถึงสงสัยน้องเจียวจื่อ" หยางจินพูดพร้อมพิมพ์ข้อมูลไว้ในโน๊ตของแชทกลุ่ม
ทันทีที่หยางจินพิมเสร็จ หางตาของหยางจินเหลือบเห็นคนคนหนึ่งที่น่าสงสัย แต่งตัวมิดชิด สวมหมวก แว่นตา และผ้าปิดปากรีบเดินเข้าซอยข้างโรงเรียนฉางเทียน
'ตรวจสอบได้ไหมครับ ว่าคนนั้นคือใคร' หยางจินคิด พร้อมพูดทิ้งท้ายว่า "พวกนายแยกย้ายกันไปสืบได้เลยนะ เดี๋ยวเรามา" ก่อนจะรีบเดินไปทางด้านซ้ายของโรงเรียนและเข้าซอยด้านข้างโรงเรียนไปอย่างรวดเร็ว
'ทำการตรวจสอบ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า 'ชื่อ เหอซู่ชิง เพศ…' ซึ่งหยางจินไม่ทันฟังเพราะแค่ได้ยินว่า เหอซู่ชิง หัวใจเขาก็เต้นแรงแทบจะทะลุออกมาข้างนอกแล้ว
"โดนทิ้งซะละพวกเรา" กุ้ยฟงพูด ในขณะที่คนอื่นๆกำลังอ่านข้อสงสัยที่หยางจินพิมทิ้งไว้ในโน๊ตกลุ่ม ก่อนที่กุ้ยฟงจะพูดต่อว่า "เอ้า! พวกนายอ่านกันหมดแล้วหรอ"
"พี่เสี่ยวเป่าครับ ผมว่าจะไปสอบถามแฝดซ่งที่มีน้องสาวเรียนอยู่ห้องเดียวกับน้องเจียวจื่อที่บ้านอ่ะครับ" หยางอันหันหน้าพูดกับหวังเสี่ยวเป่า
"ทำไมไม่ลองแชทหรือโทรไปล่ะ" หวังเสี่ยวเป่าถาม
"ผมลองมาหมดแล้วทั้งแชททั้งโทรเลย แต่ไม่มีใครตอบมาสักคน เลยกะว่าจะไปที่บ้านมันซะหน่อย ไม่รู้ว่าพวกนั้นเป็นยังไง เพราะปกติเป็นคนตอบแชทเร็วอยู่แล้ว ทั้งคู่เลย" หยางอันพูด
"งั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน ไปตอนนี้ยังทันหรอ บ้านเพื่อนอยู่ไกลไหมอ่ะ" หวังเสี่ยวเป่าถาม
"ไม่ไกลครับ ผมเคยไป 10 กว่าครั้งแล้ว ไปจนรู้จักคนในบ้านแทบทุกคน ยกเว้นอยู่คนเดียวคือ น้องสาวแฝดซ่งนี่ล่ะ" หยางอันพูด
"ทำไมอ่ะ ที่จริงก็น่าจะเจอกันนะ อยู่บ้านเดียวกันอีก" หวังเสี่ยวเป่าถาม
"เห็นแฝดซ่งบอกว่า น้องสาวเป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยออกจากห้องซะเท่าไหร่ กลับจากโรงเรียนมาทีก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง กินข้าวก็ในห้อง ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครสักเท่าไหร่" หยางอันพูด
"แต่น้องเขาก็อยู่โรงเรียนเดียวกับน้องอันไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงไม่เคยเจอล่ะ" หวังเสี่ยวเป่าถาม
"อ๋อ พอดีน้องเขาเพิ่งย้ายโรงเรียนมาตอนที่ผมเรียนจบแล้วอ่ะครับ ตอนแรกรู้สึกว่าเรียนอยู่โรงเรียนหญิงล้วน แต่เพราะอะไรสักอย่างนี่ล่ะครับ ถึงได้ย้ายมาโรงเรียนนี้" หยางอันพูด
"แต่ถ้าน้องเขาย้ายมาเรียนอยู่โรงเรียนฉางเทียนนี้จริง เราก็น่าจะเจอน้องเขาแล้วรึเปล่า" กู่เฉาเฉาพูดแทรกขึ้น ขณะที่กำลังใจจดจจ่อพิจารณากับโน๊ตของหยางจิน
"อย่าลืมนะเฉาเฉา ว่าเราไปหาน้องเจียวจื่อตอนพักเที่ยง ซึ่งก็ไม่มีอะไรยืนยันได้ว่า น้องเขาจะมานั่งพักเที่ยงอยู่ในห้องเรียน …น้องเขาอาจจะพักเที่ยงอยู่ที่อื่นก็ได้" หวังเสี่ยวเป่าแย้งกู่เฉาเฉา
"ก็จริงอย่างที่เสี่ยวเป่าว่ามานะ" กุ้ยฟงพูดพร้อมทำหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ แต่จริงๆแล้วในหัวสมองของเขานั้นว่างเปล่า เพียงแค่พูดตามน้ำไปเท่านั้น
"นายจะไปด้วยไหมล่ะ เฉาเฉา" หวังเสี่ยวเป่าถาม
"ไม่ล่ะ พวกนายสืบเรื่องนั้นกันเลย เดี๋ยวเราสืบน้องเจียวจื่อต่อเอง" กู่เฉาเฉาพูด ก่อนจะพูดพร้อมพิจารณาโน๊ตต่ออีกว่า "...เราว่าน้องเจียวจื่อมีอะไรสักอย่างอ่ะ"
"ทั้ง 2 คน ไปที่นู่นอย่าลืมบันทึกภาพมาด้วยนะ …ถ่ายภาพบรรยากาศๆ" กุ้ยฟงพูดพร้อมยื่นกล้อง 1 อัน จากในกระเป๋าเป้ของเขาให้หยางอัน ซึ่งในนั้นมีอยู่ 3-4 อันที่แตกต่างกัน
"กล้องเยอะจัง" หยางอันพึมพำ
"แน่นอน! พี่เอาไว้ใช้สำรองอ่ะ เผื่อฉุกเฉิน เลยมีติดกระเป๋าไว้" กุ้ยฟงพูด
"อ่ะ โอเค เราไปกันเถอะ น้องอัน" หวังเสี่ยวเป่าพูดและเดินทางไปบ้านแฝดซ่งพร้อมกับหยางอัน
"เอาไงล่ะที่นี้เรา เหลือกันอยู่ 2 คนแล้ว" กุ้ยฟงพูด ในขณะที่กู่เฉาเฉายังพิจารณาข้อความอยู่
"พวกเรารอนี่แหละ หาคาเฟ่แถวนี้รอ" กู่เฉาเฉาพูดหลังจากที่พิจารณาข้อความจบแล้ว
"พวกเราจะรอสืบน้องเจียวจื่อหรอ?" กุ้ยฟงถาม
"ใช่!" กู่เฉาเฉาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เย็นชาซะจริ๊ง" กุ้ยฟงพูด ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินไปนั่งคาเฟ่ในซอยข้างโรงเรียน
. . .
'อาจารย์ ช่วยหาวิธีให้ซู่ชิงหยุดเดินแล้วมาคุยกับผมที' หยางจินคิดในหัว ขณะที่กำลังรีบเดินตามเหอซู่ชิง ที่กำลังจะเรียกรถสามล้อไปยังสถานที่อื่น
'ได้!' อาจารย์ตอบ ก่อนที่จะตอบว่า 'พูดคำว่า เจอประตูแล้ว'
หยางจินไม่รีรอที่จะตะโกนว่า "เจอประตูแล้ว!" ขณะที่เหอซู่ชิงกำลังนั่งรถสามล้อเพื่อออกเดินทาง
จู่ๆ เหอซู่ชิงก็บอกให้รถจอดรอสักครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินมาหาหยางจิน แล้วพูดว่า "ตามมา"
หยางจินนั่งรถสามล้อไปกับเหอซู่ชิง สายตาของเขาที่มองใบหน้าของเหอซู่ชิงที่กำลังถอดหมวก แว่นตา และผ้าปิดปากออก กลายเป็นสาวน้อยหน้าตาน่ารัก ผิวขาว จมูกโด่งปานกลาง ปากกระจับ ลิปสติกที่เธอใช้ตัดกับผิวกำลังพอดี ทำให้หน้าตาดูโดดเด่น มีเสน่ห์ ออร่าจับชวนน่าค้นหา 'เหอซู่ชิงจริงๆด้วย …คิดไม่ผิดเลยที่ไว้ใจอาจารย์' หยางจินคิด
'ฮึ!' อาจารย์ตอบด้วยความกรุ้มกริ่มนิดๆ
"นายเป็นใคร?" เหอซู่ชิงพูด พร้อมหันมาสบตากับหยางจินที่มีสายตาน่าค้นหา ผิวขาวเหลือง จมูกโด่งปานกลาง และลักยิ้มชวนหลงใหลซึ่งกำลังจ้องอยู่อย่างไม่ละสายตา
สายตาแข็งกร้าวที่เหอซู่ชิงมองมาที่หยางจิน ทำให้เขาได้รู้ว่า เหอซู่ชิงคนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เขารู้จักอีกต่อไป "ถ้าเธอไม่รู้จักเรา เธอจะให้เราขึ้นรถทำไม" หยางจินตอบด้วยความยียวน
"...แล้วนายเจอประตูตรงไหนหรอ?" เหอซู่ชิงเปลี่ยนคำถามทันที
"ไม่ต้องมาเบี่ยงประเด็นเลย" หยางจินพูด ก่อนที่จะพูดต่อว่า "เราหยางหยางไง เพื่อนสมัยมัธยมเธออ่ะ เราอยู่ด้วยกันตลอด ไม่เจอกันแค่ 3 เดือนเอง ทำเป็นจำไม่ได้"
"แล้วนี่! เรากำลังไปห้างเซียนหนี ตรงศูนย์อาหาร โต๊ะ B7 ที่ประจำของเราใช่ป่ะ" หยางจินพูด
"...เอ่อ ใช่!" เหอซู่ชิงตอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ณ โต๊ะ B7 ศูนย์อาหาร ห้างเซียนหนี
"เธอไม่ใช่เหอซู่ชิงใช่ไหม" หยางจินโพล่งถาม พร้อมทำสีหน้าจริงจัง
"...ฉัน ก็เหอซู่ชิงไง เพื่อนหยางหยางอ่ะ …และโต๊ะนี้ก็เป็นโต๊ะประจำของเราด้วย ไม่ใช่หรอหยางหยาง" เหอซู่ชิงพูด ในขณะที่ขยับตัวไปมา เพราะเก้าอี้ตัวที่นั่งนี้ขาไม่ดี หรือเรียกง่ายๆว่า เก้าอี้ตัวนี้เสียนั่นเอง
"เก้าอี้เสียหรอ?" หยางจินถาม
"ใช่ๆ …แต่ก่อนมันไม่เสียอย่างนี้นะ" เหอซู่ชิงพูด
"ผิดแล้วล่ะ เก้าอี้ตัวนี้เสียมานานแล้ว ไม่ค่อยมีใครนั่งกันหรอกหรือถ้าจะนั่งจริงๆ ก็คงจะนั่งไม่นาน" หยางจินพูด แล้วพูดต่อด้วยความจริงจังว่า "แล้วอีกอย่าง เราไม่ได้ชื่อ หยางหยางด้วย! …พูดความจริงมาเถอะ ว่าเธอเป็นใคร มาแฝงร่างของซู่ชิงทำไม"
"เราไม่ได้ถูกแฝงร่างหรืออะไรนะ เราก็คือเหอซู่ชิงจริงๆ" เหอซู่ชิงพูดยืนยันด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งทำให้หยางจินลังเลใจ
'อาจารย์ครับ ช่วยตรวจสอบที' หยางจินคิด
'ทำการตรวจสอบ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบกลับมาว่า 'เหอซู่ชิงคนนี้คือเหอซู่ชิงจริง! แต่เป็นเหอซู่ชิงที่มาจากโลกคู่ขนานอื่น'
'มาจากโลกคู่ขนานอื่นงั้นหรอ?' หยางจินคิดด้วยความสงสัย
'ใช่!' อาจารย์ยืนยันคำตอบ
ไม่รีรอ หยางจินโพล่งคำถามที่ได้ข้อมูลจากอาจารย์ทันที "เธอมาจากโลกอื่นหรอ?"
ทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ ทำให้เหอซู่ชิงตกใจ ก่อนจะถามว่า "...นายรู้ได้ไงอ่ะ"
"เรื่องนั้นคงบอกไม่ได้หรอก แต่ก็รู้แล้วกัน" หยางจินพูดสอบสวน ก่อนจะพูดสอบสวนต่อว่า "ว่ายังไงล่ะเธอ คุณเหอซู่ชิงจากโลกคู่ขนาน อธิบายให้ฟังหน่อย…"
. . .
ณ บ้านเศรษฐีตระกูลซ่ง
หวังเสี่ยวเป่าและหยางอันเดินทางมาถึงบ้านแฝดซ่งภายในเวลา 40 นาที จากโรงเรียนฉางเทียน ซึ่งเมื่อถึงหน้าบ้านหยางอันทำการโทรหาพ่อของแฝดซ่งเพื่อขอเข้าบ้าน เพียงไม่นานพวกเขาทั้ง 2 คนก็ได้เข้าบ้านเป็นที่เรียบร้อยในฐานะแขกพิเศษ
"ไม่เจอกันนานเลยนะ หนูอัน" ซ่งเฟยเจินผู้เป็นพ่อของแฝดซ่งพูดด้วยความเอ็นดู บนที่นั่งต้อนรับแขก
"เช่นกันครับคุณอา" หยางอันพูดด้วยความสุภาพนอบน้อม
"สอบติดที่ไหนแล้วล่ะตอนนี้?" ซ่งเฟยเจินถาม
"ตอนนี้…" หยางอันพูดไม่ทันจบประโยค จู่ๆ เด็กสาวหน้าตาน่ารักสวมชุดนักเรียน อายุราวๆ ม.4-5 เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งๆ


'เสริมแกร่ง!' หยางจินผู้ที่ใช้ทักษะเสริมแกร่ง ทำให้เกิดพลังสีทองเคลือบทั่วร่างกายของเขา ส่งผลให้ร่างกายมีความแข็งแรงมากยิ่งขึ้น จนตัวเขาเองก็ยังรู้สึกได้ เขาพุ่งตัวเข้าหาปีศาจก่อนเหอซู่ชิง หลังจากที่ผ่านการวางแผนมาในหัวของเขาแล้ว แต่ด้วยความที่เหอซู่ชิงเป็นนักเวทระดับก่อสมุทร ความเร็วของเธอจึงมีมากกว่าของหยางจินที่เป็นนักเวทระดับกำเนิดดิน อยู่ 1 ขั้น เป็นเหตุให้ถึงตัวปีศาจก่อนหยางจิน
"อะไรกัน! เร็วมาก แถมยังไม่สามารถจับพลังเวทได้อีก" ปีศาจคิดในใจขณะที่ถูกคมดาบเวทสีชมพูของเหอซู่ชิงตัดแขนซ้ายจนขาด ก่อนจะคิดต่อว่า "เธอคนนี้เป็นใครกันแน่!"
ความรวดเร็วของเหอซู่ชิงนั้นทำให้ตัวปีศาจเองยังแอบหวาดกลัว ก่อนที่ปีศาจจะกระโดดถอยหลังมาตั้งหลักตามสัญชาตญาณ
ทันใดนั้นเอง หยางจินที่วิ่งมาถึงทีหลัง เห็นท่าทีชะงักของปีศาจจึงง้างหมัดจะต่อยเข้าหน้าปีศาจ แต่กระนั้นปีศาจกลับไหวตัวทัน เอี้ยวหลบหมัดของเขาอย่างรวดเร็ว จนหมัดของเขาพุ่งต่อยลงพื้นเข้าอย่างแรง
ตู้ม… เสียงพื้นที่แตกเป็นเสี่ยงๆจากหมัดของหยางจิน ทำให้ตัวของเขาล้มลงอยู่ที่พื้น จากการที่มือติดเศษปูนอยู่บนพื้น เพราะความรุนแรงอันท่วมท้นของหมัดเสริมแกร่ง จึงทำให้ตัวเขาเองยังรู้สึกตกใจ ซึ่งเป็นจังหวะดีของปีศาจ เขาถูกเท้าขวาของปีศาจเตะเข้ากลางลำตัวอย่างจัง จนกระเด็นชนเข้ากับกำแพงด้านหลังตรงที่หยางอันนอนสลบอยู่ ทำให้กำแพงสุดหรูพังทลายลงจากแรงเตะของปีศาจ
"จิน!" หวังเสี่ยวเป่าและเหอซู่ชิงหันหน้ามองหยางจิน พร้อมอุทานพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งสองจะถูกเบี่ยงเบนความสนใจด้วยปีศาจที่กำลังกลายร่างกลับสู่ร่างจริง ในจังหวะที่ทุกคนกำลังหันมองหยางจินด้วยความเป็นห่วง
ร่างจริงของปีศาจตนนี้ที่กำลังค่อยๆกลายอยู่ร่างนั้น มีลักษณะเป็นผู้หญิงตัวขาวซีด ผมดำยาว ดวงตาสีดำล้วน เล็บมือยาวยื่นออกมาเหมือนกรงเล็บของสัตว์ สวมชุดนักเรียนหญิงโรงเรียนฉางเทียน ลอยตัวอยู่กลางอากาศ พลังออร่าสีดำพวยพุ่งออกมาเต็มทั่วห้อง จนทำให้เหอซู่ชิงกับหวังเสี่ยวเป่าผงะกับพลังที่เอ่อล้นนี้
ทางด้านของหยางจินที่ถูกชนเข้ากับกำแพงอย่างจัง แทนที่ร่างกายภายนอกจะเกิดการบอบช้ำ แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น ร่างกายภายนอกของเขานั้นยังคงปกติดี เนื่องจากเกราะเวทสีชมพูของเหอซู่ชิงที่เคยร่ายใส่ตัวเขาไว้ รับความเสียหายแทนจนแตกสลายหายไป เหลือไว้เพียงความชาหนึบตามร่างกาย เหมือนถูกไฟช็อต เขาพยายามขยับตัว แต่ทำได้เพียงขยับนิ้วเท่านั้น
ทักษะเสริมแกร่งที่เขาใช้ก็ค่อยๆหมดลง ทำให้พลังสีทองที่เคลือบร่างเขาทยอยจางลงจนหมด จากนั้นร่างกายของเขาจึงได้รับความเสียหายจากการใช้ทักษะนี้ ความเจ็บปวดคืบคลานเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ทำให้เขารู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว ราวกับถูกรถบรรทุกชน
เพราะความเจ็บปวดที่มากขึ้นเรื่อยๆ จึงทำให้เขาต้องหาทางออกเพื่อลดอาการนี้ลง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนมีทักษะ ฟื้นฟู อยู่ เขาจึงรวบรวมความคิด แล้วท่องคาถาในใจว่า 'ฟื้นฟู!'
ทันทีที่เขาได้ใช้ทักษะนี้ ความเจ็บปวดที่เขาได้รับจึงทยอยหายไปอย่างช้าๆ แต่ร่างกายของเขายังมีความรู้สึกชาและเจ็บปวดไปทั้งตัวอยู่ เนื่องจากความเสียหายที่ได้รับนั้นมันมากเกินไป จึงต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูร่างกายสักพัก ถึงจะกลับมาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง
หยางจินพยายามสังเกตเหตุการณ์ต่างๆที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งเขามองเห็นเหอซู่ชิงและหวังเสี่ยวเป่ากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา โดยทั้งสองคนกำลังมองปีศาจกลายร่างกลับคืนสู่ร่างจริงด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะกวาดสายตาไปเห็นหยางอัน ซึ่งนอนสลบอยู่พร้อมมีเกราะป้องกันสีเขียวของหวังเสี่ยวเป่าคุ้มกันตัว
'ปีศาจกำลังกลายร่างอยู่ น่าจะใช้เวลาสักพัก ร่างจริงถึงจะสมบูรณ์ เพราะฉะนั้นตอนนี้แหละเป็นโอกาสดีที่พวกเราจะหนีออกมา' หยางจินรีบคิดพิจารณา ก่อนจะพิจารณาต่อว่า 'ถ้าเรารีบฮึดลุกขึ้นแบกเจ้าอัน ส่วนซู่ชิงกับเสี่ยวเป่าเป็นคนนำทาง แบบนี้น่าจะพากันออกไปได้นะ'
หยางจินคิดดังนั้น จึงฝืนร่างกายของเขาให้ลุกขึ้นมา ทั้งที่ร่างกายยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ แล้วจึงพูดกับหวังเสี่ยวเป่าและเหอซู่ชิงที่อยู่ตรงหน้าเขาว่า "พวกเรารีบหนีออกไปกันเถอะ! ก่อนที่มันจะกลายร่างจนสมบูรณ์"
"พวกเราหนีออกไปไม่ได้หรอก เพราะที่นี่คือ โลกอาดูร เป็นโลกที่คนภายนอกมองไม่เห็นและไม่สามารถออกไปได้ นอกซะจากจะต้องกำจัดปีศาจที่เปิดโลกนี้" หวังเสี่ยวเป่าพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง
"ปีศาจตนนี้ ชื่อ อะวาเลส ในโลกของเรา เก่งเกือบถึงระดับลาสบอส เป็นขุนพลปีศาจที่เก่งกาจ ยากที่จะต่อกร" เหอซู่ชิงพูดเชิงท้อใจ ก่อนจะพูดต่อว่า "เราไม่คิดเลย ว่ามันจะมาถึงโลกนี้ได้" ซึ่งทำให้หวังเสี่ยวเป่ามีความเอะใจอยู่ลึกๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
'ปีศาจอะวาเลส เก่งเกือบถึงระดับลาสบอส และโลกที่เราอยู่ก็ดันเป็นโลกอาดูรหรือภายในจิต …และต้องกำจัดปีศาจก่อนถึงจะออกจากที่แห่งนี้ได้' หยางจินรีบคิดสรุป ก่อนจะคิดต่อว่า '...มันจะต้องมีทางออกอื่นอยู่แน่ๆ! ขนาดเราที่เพิ่งเป็นนักเวทกับเจ้าอันที่เป็นคนธรรมดายังเข้ามาได้เลย ทางเข้าไม่ได้มีทางเดียว งั้นก็แสดงว่าทางออกก็ไม่ได้มีทางเดียวเหมือนกัน'
"ไปกันเถอะ! เผื่อทางข้างจะมีทางออกอื่นอยู่" หยางจินพูดพร้อมเดินไปหาหยางอัน แล้วแบกหยางอันขึ้นบนหลังของเขา ถึงภายในร่างกายของเขาจะยังรู้สึกเจ็บปวดมากก็ตาม
หยางจินอดทนฝืนร่างกาย และทำตัวเหมือนยังแข็งแรงอยู่ เพราะไม่อยากทำให้เพื่อนทั้งสองของเขารู้สึกเสียขวัญไปมากกว่านี้
"จิน! เดี๋ยวเราใช้เชือกเวทช่วยเสริมให้อีกแรงนะ" เหอซู่ชิงพูด
หยางจินพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่เหอซู่ชิงจะทำการร่ายเชือกเวทสีชมพู ผูกมัดหยางอันเข้ากับหยางจิน เพื่อให้หยางจินคล่องตัวมากขึ้น
"แต่ยังไง…" หวังเสี่ยวเป่าพูด ก่อนที่หยางจินจะรีบพูดขัดจังหวะว่า "ทุกอย่างมันมีทางออกเสมอแหละ! ถ้าเราไม่เหนื่อยและท้อใจไปซะก่อน เราก็จะเจอทางออก" จนทำให้หวังเสี่ยวเป่ากับเหอซู่ชิงเริ่มรู้สึกมีความหวังเล็กๆ
พวกเขาพากันเดินออกมาจากห้องๆนั้น โดยที่หยางจินแบกหยางอันไว้บนหลัง ส่วนเหอซู่ชิงกับหวังเสี่ยวเป่าคอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ หวังเสี่ยวเป่าทำการโปรยผงพลังเวทสีเขียวขณะเดิน เพื่อที่จะได้มองเห็นทุกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น พวกเขาเดินกันมาจนถึงครึ่งทางของทางเดิน ก็พบว่ามีกำแพงบาเรียขนาดใหญ่ขวางทางอยู่
"ถ้าหากทำลายกำแพงบาเรียนี้ได้ พวกเราก็จะออกไปได้แล้วล่ะ" หวังเสี่ยวเป่าพูดด้วยความท้อใจ
'เอาล่ะ …อาจารย์ครับ ช่วยวิเคราะห์กำแพงบาเรียนี้ทีครับ' หยางจินคิดถามอาจารย์ แต่ก็ไร้วี่แววที่อาจารย์จะตอบกลับมาแต่อย่างใด ทำให้เขาคิดได้ว่า เพราะตัวเขาอยู่ในโลกของอาดูรหรือภายในจิตรึเปล่า ถึงทำให้อาจารย์ไม่สามารถแทรกแซงหรือเข้ามาช่วยเหลือได้
'งั้น.. ถ้าเราใช้ทักษะเสริมแกร่งพังกำแพงเข้าไปล่ะ' หยางจินคิด ก่อนจะครุ่นคิดต่อว่า 'ตอนนั้นที่เราใช้ทักษะเสริมแกร่ง พลังเวทของเราโอบล้อมรอบตัวเรา ทำให้หมัดของเราแรงซะจนมือทะลุพื้นไปเลย …แต่ว่า ถ้าเราใช้ทักษะนี้แบบเฉพาะจุด ความแรงของหมัดเราจะเพิ่มขึ้นไหมนะ'
'เสริมแกร่ง!' ไม่รอช้าหยางจินทดลองใช้ทักษะเสริมแกร่งขณะที่แบกหยางอันไว้บนหลัง โดยทำจิตให้สงบ ก่อนที่จะเพ่งสมาธิไปที่มือของตนที่อยู่ตรงหน้า เขาใช้สมาธิขั้นสูงสุด จนทุกอย่างรอบตัวเขาเงียบไปหมด มีเพียงตัวเขาเพียงคนเดียว อยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งที่มืดสนิทอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหายไป
ในที่สุดเขาก็สามารถใช้ทักษะเสริมแกร่งเฉพาะจุดได้สำเร็จ มือขวาของเขาที่อบอวนไปด้วยพลังเวทสีทองเอ่อล้นออกมา จนทำให้เพื่อนทั้งสองของเขาตกใจ
ทันใดนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของปิศาจเดินมาแต่ไกล ตึก.. ตึก… ตึก..
"ซู่ชิง ตอนนี้เธอใช้พลังเวทได้อีกเท่าไหร่" หยางจินถาม ที่เขาถามเช่นนี้เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้เหอซู่ชิงเคยบอกเขาไว้ว่า เธอไม่ใช่คนในโลกนี้ พลังเวทที่เธอใช้จึงเป็นพลังเวทของเหอซู่ชิงในโลกนี้ ซึ่งเหมือนจะถูกจำกัดการใช้เอาไว้ เนื่องจากวิญญาณของเธอกับร่างนี้ยังเข้ากันได้ไม่สมบูรณ์ ทำให้ไม่สามารถใช้งานได้นานมากนัก
"เหลือไม่เยอะแล้วล่ะ แต่คิดว่าน่าจะพอสำหรับการยื้อเวลานะ" เหอซู่ชิงพูดเชิงรู้ความคิดของหยางจิน หยางจินจึงพยักหน้าตอบรับเบาๆ
"เสี่ยวเป่า ตอนนี้ยังสู้ไหวไหม" หยางจินถามต่อ เพราะเขาคิดว่า หวังเสี่ยวเป่าน่าจะมีความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้เป็นระยะเวลานาน
"ยังพอไหวอยู่" หวังเสี่ยวเป่าตอบอย่างเหนื่อยล้า ก่อนที่เขาจะโปรยผงพลังเวทสีเขียวเอาไว้รอบๆ ซึ่งหยางจินรู้ได้ทันทีเลยว่าน่าจะไม่ไหวหรอก เขาต้องรีบพังกำแพงบาเรียนี้โดยเร็วที่สุด
"ใครยังพอมีเวทป้องกันบ้าง" หยางจินรีบถาม
"เราเหลือแต่ฮู้โบราณที่ได้สืบต่อมาจากบรรพบุรุษอยู่" หวังเสี่ยวเป่าพูด ขณะเก็บกระบองยาวสีเขียวที่เกิดจากพลังเวทของเขาเข้าสู่ร่างกายไป พร้อมแกะฮู้โบราณที่ม้วนทำเป็นสร้อยคอออกมา หวังเสี่ยวเป่าคลี่ฮู้ออกมา ก่อนที่เหอซู่ชิงจะพูดว่า "ฮู้นี้ ถ้าเสริมพลังเวทของเจ้าของเข้าไป มันจะยิ่งมีพลังมากขึ้นและแกร่งขึ้นนะ"
หวังเสี่ยวเป่าฟังคำแนะนำของเหอซู่ชิง จึงลองทำตาม โดยการเพ่งสมาธิไปที่ฮู้โบราณของตนสักพัก จู่ๆ ฮู้โบราณก็เปล่งพลังเวทแสงสีเขียวออกมา เหอซู่ชิงจึงแนะนำต่อว่า "นายค่อยๆปล่อยมือออกจากฮู้ แต่ยังเพ่งสมาธิไปที่ฮู้อยู่ตลอด ค่อยๆเคลื่อนฮู้ให้ลอยอยู่กลางอากาศ ตรงหน้าของพวกเรา พลังของฮู้และพลังเวทของนายจะเป็นเกราะป้องกันพวกเราเอาไว้"
"และถ้าปีศาจทะลุเกราะป้องกันเข้ามาได้ เดี๋ยวเราจะเป็นคนสู้กับมัน เพื่อยื้อเวลาเอง" เหอซู่ชิงพูดต่อ ขณะที่หวังเสี่ยวเป่ากำลังสร้างเกราะป้องกันจากฮู้ของตน
หยางจินที่ฟังแผนการของเหอซู่ชิงดังนั้น เขาจึงวางใจและทำหน้าที่หลักของเขาต่อ คือ ทำลายกำแพงบาเรีย
หยางจินใช้หมัดพลังเวทของเขา ต่อยเข้าที่กำแพงอย่างแรง
ตึง.. กำแพงบาเรียดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่กลับเป็นมือของเขาเองที่รู้สึกเจ็บปวดมากแทน 'ฟื้นฟู!' เขารีบใช้ทักษะฟื้นฟู ก่อนที่จะต่อยเข้าที่เดิมซ้ำๆ
ตึง.. 'ฟื้นฟู!' ตึง.. 'ฟื้นฟู!' ตึง.. 'ฟื้นฟู!' ตึง.. 'ฟื้นฟู!' … เขาต่อยตรงจุดเดิม เสริมด้วยทักษะฟื้นฟูเรื่อยๆ เพื่อที่จะให้มันร้าวแล้วจะสามารถออกไปได้ ซึ่งทุกอย่างไม่ได้เป็นดั่งที่เขาคิดเอาไว้ กำแพงบาเรียยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่กลับเป็นมือของเขาเองที่เจ็บปวดหนักถึงขั้นสาหัส เขาแทบจะกำหมัดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
"ใครกำลังทำอะไรกับบาเรียของข้า!" เสียงแหบแห้งชวนขนลุกของปีศาจอะวาเลสดังขึ้น
ก่อนที่ปีศาจอะวาเลสจะเดินมาจนถึงหน้าเกราะป้องกันเวทของหวังเสี่ยวเป่า
"ดูสีหน้าของพวกเจ้าสิ! ช่างน่าขันเสียจริง" ปีศาจอะวาเลสพูดก่อนที่จะหัวเราะร่าออกมา "ฮ่า ฮ่า ฮ่า…"
"เร็วเข้า! จิน!" หวังเสี่ยวเป่าพูดเบาๆกับหยางจินที่กำลังต่อยกำแพงอยู่ไม่เลิก
"ที่ข้าไม่ฆ่าพวกเจ้าทั้งสองคนเมื่อตอนนั้น เพราะว่าเห็นเจ้าใช้พลังเวทได้ เลยคิดว่ามันน่าจะสนุกดี ถ้าได้เจ้ามาเป็นของเล่น …เนอะหวังเสี่ยวเป่า" ปีศาจอะวาเลสพูดขึ้น ทำให้หวังเสี่ยวเป่าถึงกับขนลุกซู่
"งั้น ข้าจะเก็บพวกเจ้าไว้เป็นของเล่นให้หมดเลย แบบนี้หวังเสี่ยวเป่าจะได้ไม่เหงา" ปีศาจอะวาเลสพูดด้วยสีหน้ายียวน ก่อนจะพูดต่อพร้อมหัวเราะร่าว่า "เห็นไหม… ข้าใจดีจะตาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
ขณะเดียวกัน หยางจินที่กำลังต่อยกำแพงอยู่นั้น จึงพิจารณาว่า 'ทำไมกำแพงถึงไม่แตกล่ะ เราต่อยแรงขนาดนี้ แต่เดี๋ยวก่อน… ณ ตอนนี้ เราอยู่ในโลกอาดูรหรือภายในจิต แล้วถ้าเราแทรกแซงจิตของปีศาจอะวาเลสได้ล่ะ ก็น่าจะออกไปได้นะ'
หยางจินคิดพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งถึงเรื่อง การแทรกแซงจิต ซึ่งจากการคาดเดาของเขาคิดว่า ระบบอาจารย์ที่อยู่กับเขาก็คืออยู่ภายในจิตของเขา แต่ตอนนี้ที่เขาไม่สามารถติดต่อกับอาจารย์ได้เป็นเพราะเขาเข้ามาอยู่ภายในจิตของปีศาจโดยไม่รู้ตัว ซึ่งถ้าจิตเขามีพลังมากพอที่จะแทรกแซง พวกเขาก็จะสามารถทะลุออกจากที่แห่งนี้ได้
จากนั้นเขาจึงคิดพิจารณาต่อว่า แล้วจะทำยังไงดีล่ะ เขาถึงจะแทรกแซงจิตของปีศาจตนนี้ได้ ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่า 'ตอนนั้นที่เราเพ่งสมาธิไปที่หมัด เหมือนเราไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่มืดมากๆ …หรือว่านั่นคือภายในจิตของเรา และถ้าเราเข้าสมาธิขั้นสูงสุด แล้วใช้หมัดต่อยเข้ากำแพงบาเรีย กำแพงอาจจะแตกก็ได้นะ'
หยางจินคิดได้ดังนั้น จึงพยายามทำจิตให้สงบทั้งๆที่มือขวาของตนยังสั่นไม่หยุด เพราะความเจ็บปวด เขาค่อยๆผ่อนลมหายใจเข้า-ออกอย่างช้าๆ ขณะที่แบกหยางอันไว้บนหลัง เพราะกลัวน้องของเขานั้นจะเป็นอันตราย จิตของเขาค่อยๆสงบขึ้นทีละน้อย จนในที่สุดจิตของเขาสงบถึงขั้นสูงสุด เขาไม่ได้ยินเสียง ไม่เห็นใครนอกซะจากตัวของเขาเอง เขาเหมือนหลุดไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่มืดสนิท จากนั้นเขาได้ทำการเพ่งสมาธิไปที่มือขวาของเขา เพราะทุกอย่างเงียบสงบมาก เขาจึงเพ่งสมาธิไปที่มือขวาได้อย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกันปีศาจอะวาเลสที่เล็งเห็นหยางจินทำสมาธิได้ดังนั้น เริ่มรับรู้ถึงการถูกแทรกแซงภายในจิตของตน จึงรีบพุ่งตัวทะลุเกราะเวทสีเขียวของหวังเสี่ยวเป่าเข้ามา แต่ด้วยความที่พลังฮู้โบราณของหวังเสี่ยวเป่านั้นมีความแข็งแรง จึงเข้ามาได้เพียงท่อนบนของร่างกายเพียงเท่านั้น ปีศาจรีบใช้มือทำร้ายหวังเสี่ยวเป่า เพื่อหวังจะให้เขาเสียสมาธิแล้วเกราะเวทนี้จะได้แตกลง แต่ก็ไม่วายที่จะถูกคมดาบของเหอซู่ชิงต้านเอาไว้ ทั้งสองยื้อกันอยู่สักพักหนึ่ง
ทางด้านของหยางจิน มือขวาของเขาที่อบอวนไปด้วยพลังเวทสีทองอันล้นเหลือ พลังเวทบนมือเขาในตอนนี้มีมากกว่าเมื่อครู่อยู่มาก จนตัวเขาเองยังตกใจ เขาฝืนกำหมัดด้วยความยากลำบากแล้วต่อยไปยังอากาศภายใต้ความมืดมิดนั้น
ตึ้ม… เสียงภายในจิตของเขาดังขึ้น เขาลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่า กำแพงบาเรียถูกทำลายลง ด้วยน้ำมือของเขาเอง
รู้สึกตัวอีกทีพวกเขาก็อยู่หน้าบ้านของตระกูลซ่งไปซะแล้ว พวกเขาที่อยู่ในสภาพมอมแมม หยางอันที่ยังคงนอนสลบอยู่บนหลังของหยางจิน และเชือกเวทสีชมพูของเหอซู่ชิงก็หายไปทำให้หยางจินต้องรับน้ำหนักของหยางอันไปเต็มๆ
หยางจินนึกรู้สึกผิด ก่อนจะพูดกับทุกคนว่า "ขอโทษนะ"
"ไม่เป็นไร" "อืม" หวังเสี่ยวเป่ากับเหอซู่ชิงพูดพร้อมกัน
หยางจินที่ทนฝืนร่างกายเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า มือขวาที่เขาใช้ต่อยกำแพงบาเรียรู้สึกเจ็บปวดราวกับข้อมือหัก เขารีบรวบรวมสมาธิแล้วใช้ทักษะฟื้นฟูหลังจากหนีออกมาได้อีกครั้ง เพื่อลดอาการบาดเจ็บ 'ฟื้นฟู!'
หยางจินหันมองหยางอันที่นอนสลบอยู่ ก่อนจะคิดในใจว่า 'พี่ขอโทษนะเจ้าอัน' ก่อนที่หวังเสี่ยวเป่าจะรีบเรียกรถรับจ้างมา เพื่อพาพวกเขาไปโรงพยาบาลเซียนหนีซึ่งอยู่ใกล้ๆสถานที่แห่งนี้
หยางอันเข้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ซึ่งหยางจินและเพื่อนๆมีพยาบาลทำแผลกันอยู่อีกห้องหนึ่ง ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะถูกย้ายมายังห้องเดี่ยวพิเศษจำนวน 4 เตียง ที่หยางจินเป็นคนออกเงินทั้งหมด
หยางจินที่อยู่ในสภาพเข้าเฝือกบริเวณมือขวา เนื่องจากเขาใช้มือขวาหนักเกินไป ยังดีที่เขาใช้ทักษะฟื้นฟูเอาไว้ก่อน มิเช่นนั้นเขาคงต้องเข้าห้องฉุกเฉินไปอีกคนเป็นแน่ ส่วนเหอซู่ชิงกับหวังเสี่ยวเป่านั้นยังอยู่ในสภาพที่ดีอยู่ อาการบาดแผลมีเพียงเล็กน้อย แต่มีความเหนื่อยล้าอย่างหาที่สุดมิได้แทน
หยางจินใช้มือซ้ายยกโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาอ่านโน๊ตในแชทที่กู่เฉาเฉากับกุ้ยฟงลงเอาไว้ ก่อนจะรีบโทรหากลุ่มเพื่อนของเขาอีกสองคนมารวมตัวกันที่โรงพยาบาลเซียนหนี
"จิ๊กซอว์ทั้งหมด ต่อครบแล้วล่ะ"


ณ ห้องเดี่ยวพิเศษ โรงพยาบาลเซียนหนี
'แจ้งเตือน ภารกิจพิเศษล้มเหลว! จะทำการปิดกั้นการใช้พลังเวททั้งหมดและปิดระบบเป็นเวลา 30 วัน' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบว่า 'นับถอยหลัง 60 59 58 … 3 2 1 ปิดระบบ!'
'อาจารย์ครับ…' หยางจินกำลังจะคิดถาม แต่ก็ไร้วี่แววที่อาจารย์จะตอบกลับมาแต่อย่างใด จึงทำให้เขารู้ได้ทันทีเลยว่า ระบบได้ปิดลงเป็นที่เรียบร้อย
'งานนี้เราคงต้องจัดการเองแล้วล่ะ' หยางจินคิด ก่อนจะหันมองเตียงทางฝั่งซ้ายของตน ซึ่งเป็นเตียงของหยางอันที่ยังคงนอนหมดสติราวกับเจ้าชายนิทรา ในขณะที่เหอซู่ชิง ซึ่งอยู่เตียงทางขวามือถัดจากเขากำลังนอนหลับเช่นเดียวกับหวังเสี่ยวเป่า ที่หลังจากเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เขาฟังก่อนหน้านั้น ก็นอนหลับอยู่เตียงทางขวามือถัดจากเหอซู่ชิงอีกที
หยางจินรวบรวมเบาะแสทั้งหมดจากเพื่อนของเขา กลุ่มเด็กที่เขาจ้างวาน รวมถึงจากตัวเขาเองด้วย ปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆจนครบ ก่อนที่จะนัดเพื่อนอีก 2 คนมาในวันถัดมา
เช้าตรู่ของวันถัดมา
แอ๊ด… เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้หยางจินที่เพิ่งตื่น หันมองด้วยสัญชาตญาณ
"ว่าไง สหาย!" เสียงของกุ้ยฟงดังมาแต่ไกล ทำให้หวังเสี่ยวเป่ากับเหอซู่ชิงที่นอนอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะพูดต่อว่า "เรามีของกินมาฝาก!"
"เบาๆหน่อยสิ เดี๋ยวพวกนั้นก็ตื่นกันหมดหรอก" กู่เฉาเฉาพูด ขณะที่กำลังเดินเข้าห้องมาพร้อมกับถุงโจ๊กในมือ
"ไม่ทันแล้วล่ะ พวกนั้นตื่นกันหมดแล้ว" กุ้ยฟงพูดพร้อมยืนนิ่ง หลังจากที่ถูกทั้ง 3 คน ซึ่งอยู่บนเตียงคนไข้จ้องมอง ก่อนที่จะพูดต่อว่า "เฮ้ย! ซู่ชิงจริงๆด้วย"
หยางจินถึงกับกุมขมับ เพราะก่อนหน้านั้นเขาได้บอกกับกู่เฉาเฉาและกุ้ยฟงไปแล้วถึงเรื่อง เหอซู่ชิง ก่อนจะคิดว่า 'ที่โทรบอกไปเมื่อวาน ไม่ฟังกันเลยใช่ไหม'
"พอดีจินเจอกับซู่ชิง ตอนที่พวกเรากำลังจะกลับน่ะ เห็นว่ากำลังตามสืบเรื่องเดียวกันกับพวกเราด้วย เลยคิดว่า มันน่าจะดีกว่า ถ้าได้สืบด้วยกัน" หวังเสี่ยวเป่าพูดสรุปได้เป๊ะ ราวกับคัดลอกคำพูดของหยางจินมา แล้วนำมาพูดต่อ
"...ก็ไม่คิดว่าซู่ชิงจะมาจริงๆอ่ะ" กุ้ยฟงตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมรีบเดินเข้าไปกอดเหอซู่ชิงด้วยความคิดถึงเพื่อนสุดใจ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ความจริงแล้วก็ตาม ก่อนจะผละตัวออกมา เพราะกลัวเพื่อนหายใจไม่ออก พร้อมพึมพำต่อว่า "ซู่ชิงยังไงก็คือซู่ชิงอยู่วันยังค่ำนั้นแหละ"
กู่เฉาเฉาที่เดินมาทีหลัง มาพร้อมกับตระเตรียมอาหารเช้าให้เพื่อนๆทานแล้วพูดว่า "หมอบอกว่า วันพรุ่งนี้ พวกนาย 3 คน ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ส่วนน้องอันต้องรอจนกว่าจะฟื้น ถึงจะรักษาตัวในขั้นต่อไปได้ เพราะงั้นเราก็เลยซื้อโจ๊กมาเผื่อ"
"นี่พวกเราถึงกับเดินกลับไปซื้อโจ๊กอีกรอบเพื่อพวกนายเลยนะ แถมบอกพยาบาลไว้ด้วย ว่าไม่ต้องเอาอาหารเช้ามาเสิร์ฟ" กุ้ยฟงพูด
ทั้ง 3 คนพูดขอบคุณพร้อมกัน ก่อนที่หยางจินจะพูดขึ้นว่า "เริ่มประชุมกันเถอะ!"
"จากการสันนิษฐานของเรานะ เรื่องราวทั้งหมดเกิดจาก ข่าวการหายตัวไปของนักเรียนโรงเรียนฉางเทียน ที่ชื่อว่า เจียวจื่อ" หยางจินพูด ในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจฟัง ก่อนจะพูดต่อว่า "น้องเจียวจื่อใช้พลังเวทดึงดูดให้พวกเรามาที่แห่งนี้ ด้วยการทำให้คิดว่ามีนักเรียนโรงเรียนฉางเทียนหายตัวไป"
"จริงๆ ถ้าน้องเจียวจื่อไม่ใช้พลังเวทก็ดึงดูดพวกเรามาได้นะ …แค่สร้างข่าวลือหรือคอนเทนต์นิดหน่อย เดี๋ยวพวกเราก็มากันแล้วล่ะ" กู่เฉาเฉาพูดแย้งขึ้น
"เอ้อ จะว่าไป ก็จริงอย่างที่เฉาเฉาพูดมานะ" กุ้ยฟงเสริมคำพูดของกู่เฉาเฉา
"มันเป็นผลของพลังเวทยังไงล่ะ เป็นผลของพลังเวทที่น้องเจียวจื่อใช้ก่อนหน้านี้ จึงดึงดูดพวกเราให้มาหา เพราะว่าตอนที่ได้ยินข่าว เราสัมผัสได้ถึงการใช้พลังเวทด้วย" หยางจินพูดตอบข้อโต้แย้งนั้น ก่อนจะคิดในใจว่า 'ถึงความเป็นจริงจะเป็นอาจารย์ที่สัมผัสได้ก็เถอะนะ'
"จินเป็นนักเวทด้วยหรอ?" กู่เฉาเฉาทัก
"...ใช่ เป็นมาสักพักแล้วล่ะ" หยางจินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ
"สุดยอดไปเลย! สอนมั่งสิๆ" กุ้ยฟงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"พอๆ นอกเรื่องเกินไปละ" หยางจินรีบพูดตัดบท ก่อนที่พวกเขาจะนอกเรื่องกันไปไกล
"...อืม จะว่าไป ตอนนั้นที่เราได้ข่าว ก็สัมผัสถึงพลังเวทเหมือนกันนะ แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร" หวังเสี่ยวเป่าพูดเสริมความคิดเห็นของหยางจิน ก่อนจะหันมาถามเหอซู่ชิงว่า "ซู่ชิงก็เป็นเหมือนกันป่ะ ถึงได้มาสืบที่นี่"
"...อ อืม" เหอซู่ชิงพยักหน้าตอบรับเบาๆ ซึ่งแอบแฝงความนัยเอาไว้
"ซู่ชิง เป็นอะไรรึเปล่า" กู่เฉาเฉาพูด พร้อมเดินเข้ามาใกล้เหอซู่ชิง ก่อนนำมืออังหน้าผากของเธอ ทำให้ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกู่เฉาเฉาจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "มีไข้งั้นหรอ?"
"..." เหอซู่ชิงชะงัก ไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนที่หยางจินจะรีบพูดว่า "เข้าเรื่องเถอะ!" ซึ่งทำให้กู่เฉาเฉาถอยห่างออกมา
"จะจีบกันก็เบาๆหน่อยนะ" กุ้ยฟงแอบพูดแซวกู่เฉาเฉา ทำให้กู่เฉาเฉาหันมองด้วยสายตาอันดุดัน จนกุ้ยฟงเลิกแซว ก่อนที่กู่เฉาเฉาจะพูดเบี่ยงประเด็นว่า "พวกเราโดนเวทมนตร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงไม่รู้สึกอะไรเลย"
"ก็ตั้งแต่ตอนที่พวกเราได้ฟังข่าวครั้งแรกอ่ะ" หยางจินตอบ ก่อนจะตอบว่า "ซึ่งพวกเรารู้ข่าวนี้ พร้อมๆกัน"
"รู้ได้ยังไงว่าพร้อมกัน" กู่เฉาเฉาพูดแย้ง
"ตอนนั้นที่เราถามเสี่ยวเป่า เวลาที่ได้ยินข่าวคือ 6.59 น. ใช่ป่ะ" หยางจินพูด พร้อมหันหน้ามองหวังเสี่ยวเป่า ก่อนที่หวังเสี่ยวเป่าจะตอบ พร้อมยกหน้าจอโทรศัพท์ที่ได้แคปหน้าจอนั้นไว้ให้กลุ่มเพื่อนดู "ใช่ๆ ตอนนั้นเราเห็นว่า ข่าวนี้ดูน่าสนใจดี เลยแคปหน้าจอไว้ เผื่อให้พวกนายดู"
"อ๋อ ตอนนั้นเอง ที่เราปั่นจักรยานมาทำงานพร้อมกับเสียบหูฟัง ฟังเพลงอยู่ดีๆ เสียงเพลงก็เปลี่ยนเป็นข่าวน้องเจียวจื่อเฉยเลย ตอนแรกคิดว่า โทรศัพท์พังซะอีก" กุ้ยฟงพูดเสริม
"...จะว่าไป ตอนนั้นที่เรานั่งรถประจำทางมาทำงาน ก็ได้ยินข่าวนี้ดังขึ้นมาเหมือนกัน แต่ตอนนั้นรถคันนี้เปิดวิทยุไว้อยู่แล้ว ก็เลยไม่ได้เอะใจอะไร คิดว่าเป็นเสียงคลื่นแทรกเฉยๆ" กู่เฉาเฉาพูดพร้อมนึกย้อนความทรงจำ ก่อนจะพูดแย้งต่อว่า "แต่ว่า… จินมั่นใจได้ยังไง ว่ามันเกิดขึ้นพร้อมกันจริง"
"เราสอบถามคนในระแวกนี้ อย่าง พยาบาล คนไข้ที่อยู่แถวนี้ดูอ่ะ" หยางจินตอบ
"สืบขณะที่กำลังป่วยอยู่เนี่ยนะ" กุ้ยฟงอุทาน
"ก็ไม่เชิงหรอก เราจ้างเด็กๆแถวนี้ให้ช่วยสืบให้อ่ะ สิ่งที่ได้ มีทั้งข้อมูลที่มีหลักฐานและไม่มีหลักฐานปะปนกัน ซึ่งเมื่อสรุปแล้ว 99% ได้ยินหรือดูข่าว ณ เวลาเดียวกันคือ 6.59 น." หยางจินตอบ
"นี่มัน สะกดจิตหมู่ชัดๆ" กุ้ยฟงพึมพำ
"เธอทำไปเพื่ออะไรกันแน่" หวังเสี่ยวเป่าพูดขึ้น
"ชื่อเสียงและเงินทอง" หยางจินพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "จากที่ได้ทำการสืบเพิ่มเติมนะ ก่อนหน้านี้มี Yornmuser หลายช่อง นำเสนอเรื่องของน้องเจียวจื่อว่าเป็น หมอดูที่แม่นที่สุดในประเทศจงหมิง และหลายๆช่องเลยที่ลองของ ท้าประลองคำทำนายของน้องเจียวจื่อลงช่อง ซึ่งคำทำนายนั้น เกิดขึ้นจริงทั้งหมด"
"มันคือเวทวาจาสิทธิ์" เหอซู่ชิงพูดขึ้น ขณะที่กำลังดูโน๊ตในโทรศัพท์ ทำให้ทุกคนเกิดอาการงุนงง ก่อนจะพูดต่อว่า "พลังเวทที่น้องเจียวจื่อใช้ คือ วาจาสิทธิ์"
"เราสังเกตจากตอนที่จินบอกว่า มันเป็นผลของพลังเวท …และตอนที่บอกว่า คำทำนายนั้น เกิดขึ้นจริงทั้งหมด ก็เลยทำให้คิดว่า เป็นเวทวาจาสิทธิ์ แน่ๆ" เหอซู่ชิงพูดเสริมความคิดเห็นของตน ก่อนจะพูดเสริมต่ออีกว่า "เพราะผลของเวทนี้ขึ้นอยู่กับความปรารถนา ยิ่งปรารถนามากเท่าไหร่ ผลก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น"
"ผลของเวทนี้มีอะไรบ้างล่ะ ที่เคยเจอ" หยางจินถาม พร้อมหันหน้ามองเหอซู่ชิงที่อยู่เตียวขวามือของตน
"ส่วนใหญ่ที่เคยเจอก็จะมี แฟนทิ้ง ครอบครัวเสีย ตกงาน เป็นโรคร้าย และถ้าร้ายแรงที่สุดก็อาจถึงตายได้" เหอซู่ชิงพูด ก่อนที่จะพูดต่อ พร้อมกับหันมองหยางอันที่นอนหมดสติอยู่ว่า "อย่างที่พวกเรากำลังเป็นอยู่ในตอนนี้ยังไงล่ะ"
เพราะเหอซู่ชิงที่หันมองหยางอัน ทำให้ทุกคนหันมองหยางอันตาม ก่อนที่หวังเสี่ยวเป่าจะอุทานว่า "อย่าบอกนะว่า…"
"ใช่! เป็นอย่างที่เสี่ยวเป่าคิดนั้นแหละ" เหอซู่ชิงพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "พวกเรากำลังได้รับผลกระทบจากเวทนี้อยู่"
"พวกนายปรารถนาอะไร" หยางจินพูดขึ้น เพราะคำปรารถนานี้ไม่มีเขียนอยู่ในโน๊ต ก่อนจะถามต่อว่า "เกี่ยวกับ ซู่ชิง ใช่รึเปล่า?"
"...ช ใช่! ตามนั้นเลย" กุ้ยฟงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"พวกเราขอให้ซู่ชิงกลับมา" กู่เฉาเฉาพูดด้วยความรู้สึกผิด
"ตอนที่ถึงคิว พวกเรายังไม่ทันทำอะไร น้องเจียวจื่อก็พูดขึ้นมาว่า ปรารถนาอะไร เดี๋ยวจะทำให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง …เราก็เลยพูดไปว่า อยากให้ซู่ชิงกลับมา จากนั้นน้องเจียวจื่อก็ทำพิธีกรรมอะไรบางอย่างสักพัก แล้วทำนายว่า คนที่ห่างหายจากกันไปจะกลับมาภายใน 3 วัน" กุ้ยฟงพยายามอธิบาย ก่อนจะพูดต่อว่า "ตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะระยะเวลามันดูเร็วเกินไป ไม่มีทางเป็นจริงหรอก แต่เมื่อจินโทรมา แล้วเล่าเรื่องซู่ชิงให้ฟัง เราก็ยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่หรอกนะ เพราะมันดูเหมือนเตี๊ยมกันมาอ่ะ แต่เมื่อเราเจอซู่ชิงวันนี้ เราโคตรตกใจเลย ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกครั้งจริงๆ …มันก็ดีแหละที่ซู่ชิงกลับมาจจริงๆ แต่ทำไมถึงต้องมีผลกระทบด้วยนะ"
'นี่เราไปเตี๊ยมกับน้องเจียวจื่อตอนไหนกันล่ะเนี่ย' หยางจินคิดในใจ ก่อนจะพูดให้กำลังใจ ทั้งที่ในใจของตนก็มีความกังวลไม่แพ้กันว่า "เอาล่ะ ยังไงก็ไม่สามารถแก้ไขอดีตได้อยู่แล้ว …เราช่วยกันคิดหาทางออกกันเถอะ"
"มีทางเดียวที่จะทำลายล้างทุกคำทำนายได้ คือ กำจัดต้นเหตุที่ทำให้เกิดพลังเวทนั้น" เหอซู่ชิงพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "นั่นก็คือ ปีศาจ…"
"ปีศาจอะวาเลส" หยางจินพูดแทรกขึ้น ก่อนที่เหอซู่ชิงจะพูดต่อว่า "ใช่!"
"ปีศาจงั้นหรอ?" กุ้ยฟงอุทาน ด้วยความหวาดกลัว
"ตั้งแต่ตอนที่เรามาถึงที่นี่ใหม่ๆ เราได้ลองศึกษาดู ก็ค้นพบว่า โลกใบนี้ไม่สามารถใช้พลังเวทออกสู่โลกในความเป็นจริงได้ จนเมื่อวันก่อนเรารับรู้ถึงประตู ก็ลองไปดูตามปกติ แต่พบน้องเจียวจื่อกำลังใช้พลังเวทอยู่ ซึ่งนั่นทำให้เราแปลกใจ และเมื่อวานที่เราได้ลองไปบ้านหลังหนึ่งกับจิน ก็พบปีศาจอะวาเลส ซึ่งนั่นแหละเป็นสาเหตุที่ทำให้น้องเจียวจื่อใช้พลังเวทบนโลกจริงนี้ได้" เหอซู่ชิงพูดเสริม ก่อนจะหันมองหยางจิน ส่งสัญญาณทางสายตาเป็นความนัยว่า ได้บอกความจริงเรื่องของเราให้คนอื่นฟังรึยัง
หยางจินพยักหน้าตอบรับเบาๆ เป็นสัญญาณว่า ได้บอกไปหมดแล้ว ก่อนจะพูดเสริมเหอซู่ชิงว่า "เป็นอย่างที่ซู่ชิงบอกมาน่ะ ความจริงแล้วน้องเจียวจื่อ ก็คือซ่งเฉออี่ น้องสาวของแฝดซ่ง เพื่อนของเจ้าอัน"
"ซ่งเฉออี่ที่ทำพันธะสัญญาบางอย่างกับปีศาจอะวาเลส ใช้เวทวาจาสิทธิ์ เพื่อให้ตนเองไม่ใช่ซ่งเฉออี่อีกต่อไป เพราะปัญหาภายในครอบครัว" หยางจินพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "...และคำขอของเธอนั้นก็กลายเป็นความจริง แต่ต้องแลกกลับการที่ต้องหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง เธอจึงต้องการให้ตนเองมีชื่อเสียง เพื่อหาเงิน โดยการทำนายให้คนอื่นไปเรื่อยๆ"
'ที่เรารู้ลึกขนาดนี้ได้ ต้องขอบคุณพลังเวทรับรู้อดีตของเสี่ยวเป่าจริงๆ ที่บังเอิญเก็บข้อมูลสำคัญในบ้านนั้นได้' หยางจินคิด
"พอจะมีทางไหน ที่สามารถตรวจดูผลกระทบของพวกเราบ้าง" หยางจินถามเหอซู่ชิง
"ก็มีวิธีตรวจดูอยู่นะ แต่พลังเวทของเราตอนนี้ยังมีไม่พอ" เหอซู่ชิงพูด ก่อนที่หวังเสี่ยวเป่าจะพูดแทรกขึ้นว่า "เราพอจะทำได้ไหม ตอนนี้เรายังพอมีพลังเวทเหลืออยู่"
เหอซู่ชิงพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะสอนวิธีตรวจดู โดยการตั้งสมาธิ เปิดการรับรู้ถึงพลังเวท ทีละขั้นไปเรื่อยๆ จนถึงขั้นสูงสุด เพ่งจิตไปที่กลุ่มเพื่อนที่ต้องการตรวจ ก่อนที่หวังเสี่ยวเป่าจะทำตามแล้วพบว่า บนตัวของกลุ่มเพื่อนของเขา รวมถึงตัวเขาเอง ก็มีพลังงานสีดำบางอย่างปกคลุมอยู่ ในลักษณะของ ควันสีดำ
หวังเสี่ยวเป่าค่อยๆเพ่งจิตให้ลึกขึ้นเรื่อยๆ ตามคำแนะนำของเหอซู่ชิง สุดท้าย เขาก็ได้รับรู้ว่าตนและเพื่อนๆของเขาโดนผลกระทบอะไรก่อนจะพูดออกมาว่า "น้องอันจะนอนสลบราวกับเจ้าชายนิทราเป็นเวลา 60 วัน และหลังจากนั้นอีก 7 วัน จะเสียชีวิต จากนั้นรายถัดไปถึงจะเป็นฟง, เฉาเฉา, เรา, ซู่ชิง และจินเป็นคนสุดท้าย"
"..." ทุกคนเงียบ เพราะความเครียดจากคำทำนายของเจียวจื่อที่หวังเสี่ยวเป่าพูดขึ้นมา ก่อนที่หยางจินจะโพล่งขึ้นมาว่า "...งั้นแสดงว่า ถ้าพวกเรากำจัดปีศาจอะวาเลสได้ ก็จะลบล้างคำทำนายได้ และไม่ต้องรับผลกระทบนี้ใช่ไหม"
เหอซู่ชิงพยักหน้า ก่อนที่หวังเสี่ยวเป่าจะพูดด้วยความท้อใจว่า "แต่เราก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดจากปีศาจตนนั้นนะ"
"ตอนนั้นเรายังไม่ได้เตรียมตัว ก็เลยพ่ายแพ้ออกมา แต่ครั้งนี้นอกจากไม่มีอะไรจะเสียแล้ว และเราก็มากันเป็นทีมอีก อย่างนี้มีโอกาสชนะแน่!" หยางจินพูดให้กำลังใจกลุ่มเพื่อนของเขาที่กำลังหมดหวัง
"เรายังพอมีเวลาอยู่ …ก่อน 60 วันที่เจ้าอันเป็นเจ้าชายนิทรา" หยางจินพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "เราขอเวลาเตรียมตัว 30 วัน ก่อนจะกลับไปกำจัดปีศาจตนนั้นที่บ้านหลังนั้นอีกครั้งนะ"
"บ้านไหนนะ ที่เราจะไป" กู่เฉาเฉาโพล่งถาม ก่อนที่หยางจินจะตอบว่า "บ้านเศรษฐีตระกูลซ่งน่ะ หรือบ้านของซ่งเฟยเจิน ที่จะลงเล่นการเมืองปีนี้อ่ะ"
กู่เฉาเฉาค้นหาตำแหน่งของบ้านในโทรศัพท์ ก่อนที่จะพูดว่า "ข่าวร้าย ...ตอนนี้บ้านแฝดซ่งที่จินพูดถึง ถูกไฟไหม้ไปแล้วนะ เห็นว่า ไฟฟ้าลัดวงจร เพิ่งจะไหม้ไปเมื่อคืนนี้เอง"
"จริงดิ แบบนี้พวกเราก็จะตายกันหมด" กุ้ยฟงพูดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ทำให้ทุกคนในห้องเงียบกันอีกครั้งหนึ่งเพราะความเครียด
"แต่เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้ที่เราลองหาข่าวดูอ่ะ เห็นว่า มีหมู่บ้านหนึ่งเกิดเหตุการณ์แปลกๆ แบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" กู่เฉาเฉาพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "ชื่อ หมู่บ้านวู่เสียน เราไม่ลองไปกันดูล่ะ เผื่อว่าอาจจะเจอปีศาจตนนั้นก็ได้นะ"
หยางจินได้ยินดังนั้น ทำให้เขาคิดว่า มันจะเสียเวลาหรือเปล่า ถ้าหากไปแล้วหมู่บ้านนั้น ไม่มีปีศาจอะวาเลสขึ้นมา ไม่มีอะไรรับประกันถึงชีวิตของพวกเขาได้ ก่อนจะหันมองเหอซู่ชิงแล้วถามว่า "รู้สึกถึงพลังเวทจากหมู่บ้านนี้ไหม"
"อืม รู้สึกถึงกระแสพลังเวทปั่นป่วนเหมือนกับตอนเจอปีศาจอะวาเลสเลย" เหอซู่ชิงพูด
"โอเค! งั้นพวกเราจะใช้เวลาเตรียมตัว 2 อาทิตย์ ก่อนจะไปหมู่บ้านวู่เสียน เพื่อไปกำจัดปีศาจอะวาเลสกัน" หยางจินพูดด้วยความมุ่งมั่น เพื่อไม่ให้กลุ่มเพื่อนของเขาเสียขวัญ


ทันทีที่เด็กสาวไว้ทรงผมหน้าม้า ปล่อยผมยาว หน้าตาน่ารัก ทำหน้านิ่งๆ เดินเข้าประตูมา ทำให้หวังเสี่ยวเป่าและหยางอันหันมองตามสัญชาตญาณ ก่อนซ่งเฟยเจินจะพูดแทรกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยขึ้นมาว่า "กลับมาแล้วหรอ? เฉออี่"
"กลับมาแล้วค่ะ" ซ่งเฉออี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนที่กำลังจะเดินขึ้นห้องไป
ซ่งเฟยเจินมองดูนาฬิกาข้อมือก่อนจะพูดเสียงเข้มเพื่อให้ซ่งเฉออี่หยุดเดินว่า "เดี๋ยวก่อน! เพิ่ง 3 โมงครึ่งเอง เลิกเรียนแล้วหรอ?"
ซ่งเฉออี่ชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แอบแฝงความน่ากลัวว่า "...ค่ะ"
"ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว ให้พวกพี่ๆเค้าติวให้สิ เพื่อนพี่ชายแกน่ะ พวกเค้าเรียนเก่งกันนะ" ซ่งเฟยเจินพูดกับซ่งเฉออี่ ก่อนที่จะหันมาพูดด้วยท่าทีแอบร้อนรนนิดๆกับสองหนุ่มที่กำลังนั่งเจียมตัวฟังพวกเขาพูดกันอย่างงงๆว่า "พวกหนู ช่วยติวให้เฉออี่หน่อยนะ เพิ่งย้ายเข้าโรงเรียนมาไม่นาน กลัวจะเรียนไม่ทันเพื่อน"
ชายหนุ่ม 2 คนมองหน้ากันด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะตอบตกลงด้วยความเกรงใจไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่า "...ครับ"
"เฉออี่ นำทางพวกพี่เค้าไปสิ!" ซ่งเฟยเจินพูดเสียงเข้ม
"ค่ะ" ซ่งเฉออี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
ซ่งเฟยเจินทำมือให้ 2 หนุ่มเดินตามซ่งเฉออี่ไปยังสถานที่ติวหนังสือ ซึ่งก็คือห้องนอนของเธอเอง ระหว่างทางเดินของบ้านสุดหรูอันแสนเงียบสงัดที่แฝงความน่าสะพรึงกลัว ชายหนุ่มทั้ง 2 แอบสนทนากันว่า
"ทำไมที่นี่ไม่ค่อยมีคนเลย แม่บ้านก็แทบไม่เห็น รปภ.ก็ไม่ค่อยมี บ้านใหญ่ขนาดนี้ก็น่าจะมีคนดูแลอยู่นะ" หวังเสี่ยวเป่าแอบกระซิบถามหยางอัน
"นั้นสิครับ ปกติที่นี่มีแม่บ้านราวๆ 10 คนเป็นอย่างต่ำนะ" หยางอันกระซิบตอบ ก่อนจะหันไปพูดกับซ่งเฉออี่ว่า "น้องเฉออี่ ป้าเหลียวลาออกแล้วหรอ?" หยางอันถามถึงป้าเหลียว ซึ่งเป็นป้าแม่บ้านที่ทำงานที่นี่นานเกือบ 30 ปี เป็นป้าที่น่ารัก ใจดีและเลี้ยงดูแฝดซ่งรวมถึงซ่งเฉออี่มาตั้งแต่ยังเล็ก
"ไม่รู้ค่ะ น่าจะลาออกไปแล้ว" ซ่งเฉออี่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ด้วยคำพูดของซ่งเฉออี่ จึงกระตุ้นความสงสัยของหยางอันที่มีขึ้น ทำให้เขาลองพิจารณาเรื่องราวใหม่ทั้งหมดตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มเข้ามาบ้านของแฝดซ่ง
'ปกติบ้านแฝดซ่งมีคนเยอะกว่านี้นะ ทั้งคนสวน รปภ. แม่บ้านรวมทั้งหมดราวๆ 50 กว่าคนได้ แต่นี่แทบไม่มีเลย นับคนได้ แถมแม่แฝดก็ไม่อยู่บ้านด้วย ปกติเห็นตัวติดกับพ่อแฝดตลอด' หยางอันคิด ก่อนจะคิดต่อว่า 'เอ้อ แล้วเจ้าแฝดล่ะ อยู่ไหนกัน ไม่เห็นพ่อแฝดพูดถึงเลย ตั้งแต่มาเนี่ย'
"เจ้าแฝดอยู่ไหนหรอ? ทำไมพี่ไม่เห็นเลย" หยางอันถามซ่งเฉออี่ที่กำลังเดินนำทางอยู่ข้างหน้า ในขณะที่หวังเสี่ยวเป่ากำลังสอดส่องเส้นทาง และสังเกตเห็นว่ามีกล้องวงจรปิดติดอยู่ทุกที่ ตามเส้นทางที่พวกเขากำลังเดิน
"พวกพี่ๆเขาไปเที่ยวภูมิภาคอื่นกับคุณแม่ค่ะ" ซ่งเฉออี่พูด ก่อนจะนำทาง 2 หนุ่มถึงหน้าห้องของตนเองพอดี พร้อมพูดและแอบอมยิ้มชวนขนลุกเล็กน้อยว่า "ถึงแล้วค่ะ"
'แฝดซ่งกับแม่ ไม่อยู่ …เหลืออยู่แต่พ่อกับเฉออี่ และแถมคนในบ้านแทบไม่เหลือ แต่พ่อก็ยังวางใจให้พวกเราติวหนังสือกับลูกสาวถึงในห้องนอนส่วนตัว' หยางอันคิด ก่อนจะคิดต่อว่า 'ถ้านี่เป็นหนังฆ่าสยองขวัญแล้วละก็ …พวกเราติดกับดักแล้วล่ะ'
"...พี่เสี่ยวเป่าคิดเหมือนผมไหมครับ" หยางอันแอบกระซิบกับหวังเสี่ยวเป่าที่กำลังมองรอบๆ ขณะที่ซ่งเฉออี่กำลังเปิดประตูห้อง
"พี่ก็คิดเหมือนกัน ว่ามันแปลกๆ" หวังเสี่ยวเป่ากระซิบบอก
"ปฏิเสธตอนนี้ ยังทันไหมครับพี่" หยางอันกระซิบ
"พี่ว่าไม่น่าทันแล้วล่ะ ทุกที่มีกล้องหมด พวกเราติดกับดักแล้ว ลองดูท่าทีไปก่อน ถ้ามันไม่มีอะไร พวกเราคิดกันไปเองมันก็ดี แต่ถ้ามีล่ะก็…พี่จะรีบส่งแชทขอความช่วยเหลือให้คนอื่นๆรู้" หวังเสี่ยวเป่ากระซิบบอกหยางอันที่แอบพยักหน้ารับฟังอย่างช้าๆ
"ไม่น่าจะขอความช่วยเหลือได้นะคะ เพราะตอนนี้ สถานที่แห่งนี้และบริเวณรอบๆ ไม่มีสัญญาณแล้วล่ะค่ะ" ซ่งเฉออี่พูดพร้อมหันหน้ามองหวังเสี่ยวเป่ากับหยางอันด้วยหน้าตานิ่งชวนขนลุก
. . .
ขณะเดียวกัน ณ โรงเรียนฉางเทียน
เด็กสาวหน้าตาน่ารัก ผมยาว ผิวออกขาว นามว่า เจียวจื่อ อยู่ชั้น ม.5/4 นิสัยร่าเริง เข้ากับเพื่อนได้ดี เรียนดีกีฬาเด่น แม้ว่าจะเพิ่งเข้ามาเรียนโรงเรียนแห่งนี้ได้ไม่นาน ก็เป็นคนฮอตประจำโรงเรียนไปซะแล้ว และอีกอย่างคือ…ยังเป็นหมอดูอีกด้วย!
หลังเลิกเรียน เจียวจื่อ จะใช้เวลาว่าง 1 ชั่วโมง เพื่อทำนายดวงให้เพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมทั้งอาจารย์ในโรงเรียน ซึ่งทุกคำที่เจียวจื่อทำนายนั้น เป็นเรื่องจริงทุกประการ
"พิมพ์ลงโน๊ตกลุ่มเลยนะ" กุ้ยฟงพูดกับกู่เฉาเฉา ที่กำลังกินแพนเค้กที่สั่งมานานแล้วไม่ได้กิน มัวแต่สอบถามพนักงานในร้านเรื่อง เจียวจื่อ อยู่
"พิมพ์ไปแบบนี้แหละ" กู่เฉาเฉาพูดขณะกินแพนเค้กอยู่ ก่อนที่กุ้ยฟงจะพูดขึ้นมาว่า "อย่าเพิ่งกินหมดสิ รอก่อน!"
"ก็รีบๆพิมพ์ให้เสร็จเร็วๆดิ" กู่เฉาเฉาพูด พร้อมพูดต่อว่า "และก็อย่าลืมกดส่งนะ"
"คร้าบ~" กุ้ยฟงพูดเชิงประชด
"อ้าว! สัญญาณหายอีกแล้วหรอ?" พนักงานเสิร์ฟในคาเฟ่คนหนึ่งยืนพูดอยู่กับแคชเชียร์ที่กำลังมีปัญหากับเครื่องเก็บเงินที่ลูกค้าต้องการจ่ายด้วยบัตรเครดิต
"ต้องขออภัยด้วยครับ คุณลูกค้า ตอนนี้ไม่มีสัญญาณ เลยไม่สามารถชำระเงินด้วยระบบออนไลน์ได้ …ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสะดวกชำระเงินด้วยเงินสดไหมครับ" แคชเชียร์พูดขอโทษลูกค้า
"...ก็ได้ค่ะ" ลูกค้าตอบ ก่อนที่จะควักเงินในกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเพื่อจ่ายเงิน ก่อนที่จะออกจากคาเฟ่ไป
"นั้นสิ เป็นแบบนี้ตลอดเลย ทำให้ลำบากตลอด" แคชเชียร์ระบายกับพนักงานเสิร์ฟ
ทันทีที่กู่เฉาเฉาได้ยินเสียงที่พนักงานคุยกัน ทำให้เขานำโทรศัพท์ของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู เพื่อเช็คว่า ไม่มีสัญญาณจริง
"ไม่มีจริงๆด้วย" กู่เฉาเฉาพึมพำ ก่อนจะหันมาถามกุ้ยฟงว่า "โทรศัพท์นายมีสัญญาณป่ะ"
"หืม… สัญญาณหรอ?" กุ้ยฟงพูดขณะกำลังพิมพ์ข้อมูลตามสมุดโน๊ตของกู่เฉาเฉา ก่อนที่จะพบว่า โทรศัพท์ของเขาเองก็ไม่มีสัญญาณเหมือนกัน
"อุตส่าห์พิมพ์มาตั้งนาน สรุป ไม่มีสัญญาณ" กุ้ยฟงพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
"มันจะเกี่ยวกันรึเปล่านะ" กู่เฉาเฉาพึมพำ ก่อนจะเรียกพนักงานเสิร์ฟมา เพื่อสั่งของหวานเพิ่ม
"นี่นาย! จะกินอีกแล้วหรอ อย่างอื่นยังกินไม่หมดเลย" กุ้ยฟงพูด เพราะบนโต๊ะของพวกเขาเต็มไปด้วยน้ำ 3 แก้ว และของหวานอีก 3 อย่างที่ยังทานไม่หมด
"เพื่อสืบ ท่องไว้ …มันเป็นการสืบ!" กู่เฉาเฉาพูด
ทันทีที่พนักงานเสิร์ฟเดินมาถึงโต๊ะ กู่เฉาเฉาจึงพูดว่า "ผมขอสั่ง อิตาลีนูเทลล่าฮันนี่โทสต์เพิ่มกล้วยราดช็อกโกแลต เพิ่มอีก 1 ครับ" ก่อนจะรีบถามแทรกขึ้นมาก่อนที่พนักงานจะรับคำสั่งและเดินจากไปว่า "วันนี้น้องเจียวจื่อ มาประมาณกี่โมงหรอครับ?"
พนักงานเสิร์ฟหันหน้ามองโต๊ะดูดวงประจำ ก่อนจะหันมาพูดว่า "เดี๋ยวก็มาแล้วครับ วันนี้น้องเลิกเรียนเร็ว ใจเย็นๆนะครับคุณลูกค้า"
"...ครับ เอ้อ แล้วอีกอย่าง ผมสงสัยว่า ปกติแถวนี้สัญญาณหายบ่อยหรอครับ" กู่เฉาเฉาถามด้วยความสงสัย
"ใช่ครับ แต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้นะ แต่ช่วงหลังๆที่เขามาทำเสาไฟแถวนี้ สัญญาณก็เลยหายบ่อย" พนักงานเสิร์ฟพูด
"พวกผมก็มาแถวนี้บ่อยๆนะ ไม่ได้สังเกตเลย เขามาซ่อมเสาไฟช่วงเดือนไหนหรอครับ" กู่เฉาเฉาพูด
"ประมาณ 1 เดือนก่อนมั้งนะ พร้อมๆกับที่น้องเจียวจื่อมานี่ล่ะ" พนักงานเสิร์ฟพูด ก่อนจะมีลูกค้าท่านอื่นเรียกพนักงานเสิร์ฟไป
"นายถามตรงประเด็นเกินไปไหม เดี๋ยวคนอื่นก็รู้หมดหรอก" กุ้ยฟงเตือน
"ไม่หรอกมั้ง เราว่าคนอื่นๆน่าจะคิดว่า เรามาดูดวงกับน้องเจียวจื่อ ก็คงอยากรู้ประวัติเป็นธรรมดา" กู่เฉาเฉาพูดแก้ตัว
"ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ" เสียงพนักงานในคาเฟ่พูดพร้อมกัน ขณะที่เจียวจื่อเดินเข้ามาในคาเฟ่ ทำให้ 2 หนุ่มช่องหยางอิงที่กำลังรอของหวานเพิ่มหันมองอย่างไม่ละสายตา
. . .
1 ชั่วโมงก่อนหน้า ณ โต๊ะ B7 ศูนย์อาหาร ห้างเซียนหนี
"...จริงๆแล้ว โลกของเรา ต่างจากโลกของนายมากเลย" เหอซู่ชิงพูด ก่อนจะพูดต่อว่า "โลกของเราเป็นโลกที่มีสงครามกับปีศาจ มีการใช้เวทมนตร์ แล้วก็มีประตูโบราณ 7 ประตูขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ทั่วโลก"
"ประตูงั้นหรอ?" หยางจินอุทาน ก่อนครุ่นคิดและถามต่อว่า "แล้วเธอรู้เรื่องประตูบ้างไหม?"
ในหัวของหยางจินนั้นเกิดความสงสัยเรื่องประตู ซึ่งเขากำลังคิดว่า ประตูที่เขาพบเจอนั้น มีความเกี่ยวข้องกับประตูที่เหอซู่ชิงกล่าวขึ้นมารึเปล่า จึงได้คิดถามอาจารย์ว่า 'อาจารย์ครับ ประตูที่เหอซู่ชิงบอกมา กับประตูที่ผมเจอเป็นประตูเดียวกันรึเปล่า'
'ข้อมูลนี้ไม่สามารถบอกท่านได้ เนื่องจากท่านยังไม่ได้เป็นนักเวทระดับปรมาจารย์' อาจารย์ตอบ
'นักเวทระดับปรมาจารย์งั้นหรอ?' หยางจินอุทานในใจ ก่อนจะคิดถามอาจารย์ต่อว่า '...แล้วนักเวทมีระดับไหนบ้างหรอครับ …แล้วตอนนี้ผมอยู่ระดับไหนแล้ว'
'นักเวทมีทั้งหมด 9 ระดับ เริ่มตั้งแต่ นักเวทฝึกหัด, กำเนิดดิน, ก่อสมุทร, สำเร็จวิชาการ, พิสดารล้ำเลิศ, ปรมาจารย์, หลอมรวมฟ้าดิน, ซ่อนลึกไม่เปิดเผย และขั้นสุดท้าย ไม่มีใครสามารถบรรลุถึงขั้นนี้ได้ จึงไม่อาจเอ่ยนาม' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบอีกว่า 'ขณะนี้ท่านอยู่ระดับนักเวทฝึกหัด'
'โห อีกไกลเลย กว่าผมจะถึงระดับปรมาจารย์' หยางจินคิด ก่อนจะคิดถามต่อว่า '...แล้วตอนนี้อาจารย์อยู่ระดับไหนแล้วหรอครับ'
'ระดับซ่อนลึกไม่เปิดเผย' อาจารย์ตอบ
'อาจารย์ผมนี่เก่งจริงๆ' หยางจินคิด ก่อนอาจารย์จะตอบกลับมาว่า 'ฮึ!'
'แล้วแต่ละขึ้นคือยังไงบ้างหรอครับ' หยางจินคิดถาม
'ขั้นที่ 1 คือ นักเวทฝึกหัด เหมือนที่ท่านเป็นอยู่ ณ ตอนนี้ คือ สามารถรับรู้ถึงพลังเวทของตนเองได้
ขั้นที่ 2 คือ กำเนิดดิน ขั้นนี้ท่านต้องดึงพลังเวทจากธรรมชาติเข้าสู่ร่างกาย นำมาก่อรวมกันในลักษณะก้อนดินที่อัดแน่นด้วยพลังเวท จากนั้นร่างกายของท่านจะเกิดการเปลี่ยนแปลง เพื่อเสริมสร้างร่างกายให้มีความแข็งแกร่งและทนทานมากขึ้น ซึ่งท่านสามารถรับรู้ได้ด้วยตนเอง เคล็ดลับของขั้นนี้คือ ต้องอัดพลังเวทให้แน่นและทำให้ก้อนพลังเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยิ่งเล็กและแน่นจะทำให้ยิ่งเก่ง
ขั้นที่ 3 คือ ก่อสมุทร ขั้นนี้ท่านต้องสร้างมหาสมุทรขึ้นภายในจิตใจ ร่างกายของท่านจะสามารถปลดปล่อยหรือใช้งานพลังเวทที่ดึงมาจากธรรมชาติออกสู่ภายนอกเป็นรูปธรรมได้ เคล็ดลับของขั้นนี้คือ ยิ่งแผ่ขยายให้กว้างไกลสุดประมาณมากเท่าไหร่ ท่านก็จะยิ่งเก่งมากขึ้นเท่านั้น ส่วนขั้นอื่นๆถึงท่านรู้ไป ก็ยังไม่สามารถใช้งานได้ในเร็วๆนี้หรอก' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบกลับอีกว่า 'การเป็นนักเวทเต็มตัว อย่างน้อยจะต้องทำถึงขั้นที่ 3 คือ ก่อสมุทร ให้ได้อย่างถ่องแท้เสียก่อน หากยังทำไม่ถึงขั้นนี้ ก็ไม่อาจเรียกว่าเป็นนักเวทเต็มตัวได้'
'แล้วผมต้องทำยังไงบ้างหรอครับ ถึงจะเลื่อนขั้นได้' หยางจินคิดถาม
'ท่านสามารถเลื่อนขั้นได้ 2 วิธี คือ 1.เลื่อนขั้นด้วยตนเอง ซึ่งต้องมีอาจารย์คอยชี้แนะอย่างใกล้ชิด 2.เลื่อนขั้นผ่านสมาคมนักเวท' อาจารย์ตอบ
'ของผมน่าจะต้องเลื่อนขั้นด้วยวิธีที่ 1 แหละ ขออาจารย์ช่วยชี้แนะด้วยนะครับ' หยางจินคิด
'ได้!' อาจารย์ตอบ
'...แล้วหวังเสี่ยวเป่ากับเหอซู่ชิงเป็นนักเวทระดับไหนหรอครับ' หยางจินคิดถาม
'ทำการตรวจสอบ' อาจารย์ตอบ ก่อนจะตอบกลับมาว่า 'หวังเสี่ยวเป่าและเหอซู่ชิง เป็นนักเวทระดับ ก่อสมุทร เหมือนกัน'
'ผมจะต้องทำยังไง ให้เลื่อนขั้นเร็วๆหรอครับ จะได้ทันเพื่อน' หยางจินคิดถาม
'...ทำตามที่บอกนะ ท่านจะต้องกำหนดลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะเดียวกันกับจังหวะสัญญาณที่บอกตามกระแสจิต' อาจารย์ตอบ
'ครับ!' หยางจินคิดตอบ ก่อนจะทำตามที่อาจารย์บอกอย่างละเอียด โดยพยายามหายใจเข้า-ออกตามสัญญาณที่อาจารย์ส่งมาทางกระแสจิต ซึ่งเขาสามารถรับรู้ได้ด้วยตนเองถึงสัญญาณที่อาจารย์ส่งมา
ภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว หยางจินสามารถรวมพลังเวทที่อยู่ภายนอกร่างกายเขารวมเป็นหนึ่งเดียวราวกับเม็ดยาลูกกลอนที่อัดแน่นด้วยพลังเวทได้ ซึ่งทำให้เหอซู่ชิงที่เป็นนักเวทรับรู้ได้ถึงการรวมพลังของเขา ก่อนพูดว่า "นายเป็นนักเวทอย่างงั้นหรอ?"
"พูดได้ไม่เต็มปากหรอกนะ แต่ก็พยายามฝึกอยู่" หยางจินพูด
"ด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ" เหอซู่ชิงพูดด้วยความตกใจ
"...ก็ไม่เชิงหรอก" หยางจินพูด ก่อนจะถามคำถามเดิมต่อว่า "...แล้วเธอรู้เรื่องประตูบ้างไหม?"
"...เราไม่รู้เลย จริงๆเราก็เป็นแค่นักเวทธรรมดาๆคนหนึ่งในโลกนั้น ที่จู่ๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็อยู่ในโลกที่ไม่รู้จักแล้ว" เหอซู่ชิงพูด ก่อนจะถามว่า "ถ้า… นายไม่ได้ชื่อหยางหยาง แล้วนายชื่ออะไร"
"เราชื่อ หยางจิน ขอโทษที่แนะนำตัวช้านะ …แต่เราขอเรียกเธอว่า ซู่ชิง ได้รึเปล่า" หยางจินพูด
"ได้ๆ" เหอซู่ชิงพูด ก่อนจะถามต่อว่า "นายสงสัยเรื่องประตูหรอ?"
"ใช่! ถ้าซู่ชิงรู้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติม บอกเราด้วยนะ" หยางจินพูด ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เดี๋ยวเราจะเป็นคนช่วยพาเธอกลับบ้านเอง"
"...ขอบคุณมากๆนะ" เหอซู่ชิงพูดด้วยความโล่งใจที่อย่างน้อยๆ ก็มีอยู่ 1 คนที่รับรู้และคอยช่วยเหลือเธอจากโลก ซึ่งไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอเลย
'แจ้งเตือน ขณะนี้เกราะป้องกันจากระบบช่วยเหลืออัตโนมัติที่อยู่กับหวังเสี่ยวเป่าและหยางอันได้ถูกทำลายลงแล้ว' เสียงอาจารย์ดังขึ้นในหัวของหยางจิน


เกล็ดละอองหิมะสีขาวบริสุทธิ์ที่เริ่มโปรยปรายในกลางเดือนธันวา
 เเต่หิมะที่บริสุทธิ์กลางอากาศนั้นเมื่อแตะถึงพื้นเมื่อใด ความขาวที่ดูสะอาดเเละสวยงามนั้น
 ก็จะมลายหายไปทันที เหลือเเต่ความสกปรกเเละเฉอะแฉะ
แสงไฟสลัว ที่เป็นโคมส่องทางให้เรียงราย พื้นถนนเต็มไปด้วยหิมะที่กองหนา
สายลมที่พัดมาทำให้เปลวของไฟเหล่า หลี่เอนเอียงตามลม
ไฟบางดวงก็ถูกลมพัดจนดับ
เส้นทางนั้นมืดลงถนัด
ยังดีที่วันนี้ไม่ใช่คืนเดือนมืด
เเม้ไม่ใช่คืนเดือนมืดเเต่ก็มีเพียงพระจันทร์เสี้ยวที่เเสงริบรี่เต็มทน
ตอนนี้เข็มนาฬิกาชี้อยู่ที่เลข 11 ส่วนเข็มยาวชี้อยู่ 56 นาที
หรือว่าตอนนี้เวลาห้าทุ่มห้าสิบหกนาที
อีกเเค่4นาทีจะเที่ยงคืน
สี่นาทีสุดท้ายนี้ของวันที่31ธันวาคม
เเละ
สี่นาทีสุดท้ายของคริสต์ศักราช 1839
ฉันควรใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าใช่มั้ย??
ฉันถามตัวเองท่ามกลางหิมะที่ถาโถมเข้ามา
 ติ้ง ติ้ง ติ้ง
 เสียงหอนาฬิกาเฟื่องใจกลางเมืองดังบอกเวลาเที่ยงคืน
 หรือ
 เริ่มต้นใหม่ของทศวรรษ 1830
แม้ว่าจะเริ่มต้นใหม่ของทศวรรษ1830 แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงประชาชนอดอยากหิวโหย เเต่ในปราสาทราชวังกลับมีไฟประดับประดาตลอดทั้งวันทั้งคืน
ขนมปังสักเเผ่นยังหายากให้ถนนเส้นนี้ เเต่คนให้กระโปรงสุ่มกลับมีขนมหวานเป็นถาดๆ
เราก็ยังคงรับได้อยู่
เเต่ฉันไม่!! เสียงเเข็งเเต่ละมุนของหญิงสาววัยสิบเจ็ดปี เธอพูดกับตัวเองเบาๆ ขณะที่กำลังเดินอยู่กลางพื้นถนนที่หนาด้วยหิมะลื่นแฉะ เเละหิมะที่ไม่โปรยปรายเพราะเข้าฤดูหนาวมาได้ครึ่งเดือนเเล้ว
 คริสต์ศักราช 1830
 ในยุคนี่ใครจะสุขสบายได้
 เเต่
 ความรุ่งโรจ์กำลังจะกลับมา!!!


ไม่ตามเหรอครับ คุณชาย !! ชายหนุ่มผิวสีน้ำตาลอ่อนเกือบครีม เดินออกมาจากเงามืด ความสูงและอายุไล่เลี่ยกับคนที่ถูกถาม ซึ่งป็นเจ้านาย
ไม่จำเป็น! เสียงเรียบของอีกฝ่ายแต่พอฟังแล้วกลับรู้สึกเย็นยะเยือก
ครับ ฝ่ายนั้นรับคำ
กลับเถอะ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายสั่ง
เขาขึ้นม้าก่อนจะควบออกไปอย่างรวดเร็ว
ณ คฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์
หรือ Chevalier ภาษาฝรั่งเศส ที่แปลว่า อัศวิน
เปิดประตูคฤหาสน์ก็พบห้องโถงขนาดใหญ่
แล้วตามด้วยระเบียงครึ่งวงกลม
เป็นชานยื่นออกมา เพื่อให้คนที่อยู่ชั้นสองสามารถมองลงมาเห็นคนในบ้านได้
โดยไม่ต้องเดินลงมาชั้นล่าง
ถัดจากระเบียงสองข้างเป็นบันไดโค้งลงมาบรรจบพื้น
ระหว่างพื้นที่บันไดมาบรรจบห่างประมาณยี่สิบกว่าฟุตหรือประมาณเจ็ดเมตร
พื้นคฤหาสน์ถูกสร้างด้วยหินอ่อนสีไวท์คาราร่าลวดลายสวยงาม
แล้วยังไม่รวมบรรดาห้องที่ไม่ถ้วน
คนรับใช้อีก
ไม่บอกก็รู้ว่าฐานะดีขนาดไหน
อาค์เฟกลับมาแล้วเหรอลูกรัก!? แม่ของอาค์เฟถามขึ้นเมื่อเห็นบุตรชายกลับมาบ้าน
ใช่แล้ว!! พี่ชายร่างสูวของเธอคนนั้น กับ ชายที่มาแย่งขนมปังกับอิเนสมีชื่อว่า
อาค์เฟ วิกเตอร์ เชอวาเลียร์
Harvey Victoc Chevalier
อาค์เฟ หรือ Harvey เป็นภาษาฝรั่งเศส ที่เเปลว่า คุณค่าของการต่อสู้
วิกเตอร์ หรือ Victoc เป็นชื่อกลางของอาค์เฟ ซึ่งมาจากการรวมชื่อของพ่อกับแม่
คือ Vic หรือ วิก มาจากคำว่า เวียนเนอ หรือ Vianne แปลว่า ผู้ที่สามารถเอาตัวรอด
และ คำว่า toc หรือ เตอร์ มาจากคำว่า ลูติน หรือ Lutin แปลว่า มาจากสวรรค์ รวมมาเป็นวิกเตอร์ ซึ่งชื่อนี้ไม่ค่อยมีคนเรียกเท่าไหร่
เเละนามสกุล เชอวาเลียร์ ซึ่งเป็นตระกูลในเมืองแห่งนี้
อาค์เฟอายุยี่สิบเจ็ด ซึ่งห่างจากแอลล์ผู้เป็นน้องสาว ราว สิบเอ็ดปี


การห่างหายจากบ้านหลังมา18ปีเต็ม
ผมไม่เหลือความอบอุ่นของบ้านหลังนี้อีกแล้ว
เพราะอะไรงั้นเหรอ??
ที่จริง ผู้หญิงที่เรียกอาค์เฟเมื่อกี้ไม่ใช่แม่เเท้ๆของเขา
แม่ผู้ให้กำเนิดเขานั้น จากไปตั้งแต่เขาอายุได้สามขวบ
ส่วนผู้หญิงคนนี้น่ะเหรอ? เธอเป็นแม่เลี้ยงของอาค์เฟ
ถึงแม้ว่า ซีลีนจะไมได้ทำตัวเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย อย่างในละคร อีกทั้งยังดูแลเขาอีกด้วยแต่ก็ไม่ได้รักอาค์เฟเหมือนลูกแท้ๆของเขาหรอกนะ
ซีลีนมีลูกชายของตัวเองคนนึงหรือน้องชายต่างแม่นั้นเอง
ชื่อ อัลลัน อายุยี่สิบห้าซึ่งอ่อนกว่าอาค์เฟสองปี
ซึ่งเมื่ออาค์เฟไม่ได้กลับคฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์มา สิบแปดปีนั้นก็หมายความว่าอาค์เฟไม่ได้เจอ พ่อ , แม่เลี้ยงและน้องชายต่างแม่ มาสิบแปดปี
ส่วนแอลล์น่ะเหรอ
เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกับอาค์เฟ เนื่องจากว่าเธอต้องเข้ามาเรียนในเมืองอาค์เฟจึงชวนเธออยู่ที่บ้าน
แอลล์นั้นหลังจากที่อาค์เฟชวนเธอมาอยู่คฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์แล้วทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันเป็นเวลาสองปี
ณ โต๊ะรับประทานอาหารขนาดใหญ่ คนที่รับประทานมีเพียงห้าคน แต่อาหารกลับมีมากมายและหลากหลาย แบบที่ครบทุกรสทุกชาติ
ไม่ว่าจะอาหารหวานอาหารคาว ซีลีนหมุนโต๊ะเพื่อตักอาหาร บรรยากาศการทานเงียบกริบ
ไม่มีใครเอ่ยอะไรสักคำ
เหมือนจะอึดอัดหรือพูดไม่ถูก
อาค์เฟเองก็รู้สึกว่าตัวเขามาทำให้บรรยายกาศการทานอะไรขัดข้อง
ซีลีนพูดขึ้นขณะหมุนโต๊ะอาหาร
วันนี้พร้อมหน้าพร้อมตาทานกันเยอะๆนะ !! พูดพร้อมตักซุปข้าวโอ๊ตใส่ถ้วยส่งให้ลูติน พ่อของอาค์เฟและอัลลัน
ลูตินรับ เขาไม่ได้มองหน้าลูกชายคนโตแม้แต่นิดเดียว
ฝ่ายอาค์เฟเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว
ใช่ๆ!! นานที่คนจะครบ แอลล์รีบพูดเสริม
แต่บรรยายกาศยังคงเจื่อนจางความรู้สึกอยู่ดี
อาค์เฟยืนขึ้น " ผมอิ่มแล้ว " เขากล่าวต่อ
ยังไม่กินอะไรเลยนะ!! แอลล์โพล่งออกมาเสียงดังนิดหน่อย
ก่อนจะลดเสียงลงว่า พี่ชายยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะค่ะ?!?
พี่ไม่หิว ตอบแอลล์
กินสักหน่อยเถอะนะ ซีลีนเสริม
ครับ อาค์เฟตอบเสียงเรียบ ก็ที่จะมองอาหารบนโต๊ะว่าจะทานอะไรที่สามารถจากไปได้เร็วที่สุด
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นขนมปังแท่งยาวหรือบาแก็ต เขาก็เหลือที่จะจับขนมปังชิ้นนั้นทันที
ในใจนั้นก็ถึงเรื่องการแย่งขนมปัง
ผมงานยุ่งขอตัวก่อนนะครับ อาค์เฟกล่าวแล้วเดินออกมา
หน้าปากประตูทางออกคฤหาสน์
อาค์เฟส่งขนมปังให้เลนน์ ซึ่งเป็นคนสนิท
นายเอาไปทิ้ง
ครับ เลนน์ตอบ


ความจริงแล้ว
อาค์เฟไม่ได้อาศัยอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้
เขาถูกส่งออกจากบ้านในวัยเก้าขวบ
ในอายุเก้าขวบนั้นเขาเริ่มฝึกการเป็นทหารองค์รักษ์
ผู้คนที่สูงศักดิ์อาจไม่ได้สบายเสมอไป
ไม่ได้ดีเหมือนที่คนเบื้องล่างมองเห็น
.
.
.
ขนมปังในมือ ชิ้นนนั้นพิเศษมากใช่มั้ย??
ใช่แล้ว! ความอยู่รอดของของอิเนสคือมันที่กำหนดโชคชะตา
เธอหยิบแท่งโลหะลักษณะคล้ายมีดสั้นแต่เปลี่ยนจากคมมีดเป็นแท่งโลหะยาว มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ1เซนติเมตร
อิเนสแทงกลางขนมปังแล้วค่อยๆกรีดจนขนมปังแบะออก
สิ่งที่ปรากฏด้านในนั้นคือ ม้วนกระดาษใบเล็กๆ
ม้วนกระดาษถูกผูกด้วยโบว์เส้นน้อยพร้อมตราสัญลักษณ์นึง
อิเนสหยิบกระดาษนั้นขึ้นมาพิจารณา
มองตรานั้นที่มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมด้านไม่เท่า สี่เหลี่ยมนั้น เป็นทองเหลือง ภายในสี่เหลี่ยมทองเหลืองนั้นมีรูปเหมือนตัวอักษร h ตัวเขียนพิมพ์เล็กและลูกศรธนูปักอยู่กลางตัว h นั้น
เหมือนมันจะสื่อความหมายนะ แต่!
ภารกิจของอิเนสไม่ใช่การวิเคราะห์ หรือ ถอดรหัสลับอะไร
สิ่งที่เธอต้องทำคือการหาวิธีส่งต่อเนื้อความลับ และตราสัญลักษณ์นั้น
นอกจากการใช้กำลังแล้วก็ต้องใช้ความสามารถทางสมองด้วย
แม้งานนี้จะยากแต่การทำเพื่อความอยู่รอดจะทำให้ความยากกลายเป็นเรื่องง่ายได้
ครับ ! อาค์เฟรับครับขานคำ
อาค์เฟไม่ได้กลับบ้านหลังนี้มานานทำให้ตอนแรกที่เดินเข้ามาก็ทำให้งุนงงไปบ้าง
เมื่อเวลาเปลี่ยนทุกอย่างก็เปลี่ยนตาม
ผมกลับเข้ามาที่นี้อีกครั้งก็ทำใฟ้ความมั่นใจน้อยลงเมื่อความคุ้นเคยไม่มี


ฉันยืนพิงกำแพงหลบอยู่ที่ชายคามุมนึง สวมหมวกฮู้ดของเสื้อคลุมขนสัตว์ ที่เสาหลังคามีคบเพลิงจุดอยู่ดวงเล็กๆ ที่อิเนสรู้ว่ามันไม่ช่วยความอบอุ่นอะไรเลย
แม้อากาศข้างนอกจะหนาวไปหน่อยแต่ว่าความอดทนและความเคยชินของอิเนสทำให้เธอไม่รู้สึกถึงความยากลำบาก เหล่านั้น
เธอยืนอยู่ตรงนั้นจนดวงตะวันขึ้นจากขอบฟ้า สีแดงของแสงตะวันในฤดูหนาวเปลี่ยนให้เป็นสีส้มแดงระเรื่อจางปนกับสีเหลืองส้มของก้อนเมฆา พระอาทิตย์ไม่แจ่มแจ้งเท่าไหร่นัก
คืนค่ำที่ผ่านมาอิเนสไม่นอนหลับเธอเพียงหลับตาเพียงเพื่อพักผ่อนแต่ไม่ได้หลงสู้ห้วงพะวัง ยังคงมีสติอยู่ครบถ้วน
การอดนอนคืนเดียวไม่ได้มีผลต่อเธอเลย เพราะว่ามรสุมที่ใหญ่กว่านี้เธอก็เจอมาแล้ว
ในเวลา7เข็มนาฬิกาสั้นและ1เข็มนาฬิกายาวอย่างพอดิบพอดี อิเนสก้าวย่างออกจากชายคาที่อาศัยหลบมุม ท้องถนนต่างประดับประดาด้วยของตกแต่งมากมาย แต่แม้ปลายหางตาของอิเนสก็ไม่ได้สนใจ
หิมะที่กองหนักบนถนนจางลงเพราะคนต้องการใช้ถนนเส้นนี้ การเดินทางต่อของอิเนสจึงง่ายลงชั่วขณะ อิเนสเดินไปเรื่อยๆจากที่เปลี่ยวเข้าสู่เมืองชุมชน เมื่อเข้าสู่พื้นที่เจริญก็มีคนเป็นธรรมดา แต่อิเนสยังคงก้มหน้าเดินต่อไป
โอ๊ย!! เสียงใสๆของสาวคนนึง ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่อิเนส เสียงนี้เนื่องจากว่า สาวน้อยอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอิเนสกำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมวันปีใหม่ในท้องถนน จนลืมสนใจสิ่งรอบข้างใกล้ เธอเลยสะดุดกับขาของอิเนสเข้าอย่างจัง
เจ้าตัวนั้นล้มลงไปกองกับพื้น ขณะที่อิเนสยังยืนได้อย่างปกติทั้งที่เป็นฝ่ายถูกชน
ความอ่อนแอแบบนี้ไม่มีในอิเนส
เสื้อผ้าที่สาวน้อยคนนั้นสวมใส่เป็นชุดเดรสสีฟ้าแซฟไฟร์สลับกับสีครีมดอกเดซี่ นอกชุดเดรสสวมเสื้อสัตว์และรองเท้าบู๊คยกส้น ทั้งหมดนี้ดูราคาค่อยข้างที่จะแพง
นี่!! ช่วยกันไม่ได้หรือไง?? ยืนสมน้ำหน้าฉันเหรอ เธอร้องถามอิเนสที่ไม่แม้แต่ปรายตามองเธอ
อิเนสหันหน้ามามองเธอสายตานั้นดูเเข็งกร้าวจนทำให้อีกฝ่ายต้องลดเสียงลง
คนล้มน่ะ! ช่วยหน่อยสิ! พูดพร้อมส่งมือให้ คราวนี้อิเนสกลับหันหลังแล้วเดินต่อไปอย่างไร้เยื่อใย
เฮ้ย!! ทำไมนิสัยแย่อย่างงี้ล่ะ เธอตะโกนตามหลัง
ความจริงแล้วที่ตอนแรกอิเนสยังยืนอยู่ไม่ใช่เพราะว่าช่วยหรือสมน้ำหน้าอะไร
เธอเพียงต้องการคำขอโทษของอีกฝ่าย แต่เมื่อเห็นว่าแม่หล่อนคนนั้นจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผิด เธอจึงได้จากไปอย่างไร้อารมณ์
อิเนสนั้นเดินไปไกลแล้วแต่สาวน้อยคนนั้นยังลุกไม่ขึ้น ไม่รู้เป็นเพราะเธอลุกไม่ขึ้นหรืออิเนสเดินเร็วเกินไปกันแน่
คนที่ล้มอยู่กลางถนน คงมีแต่สายตาจับจองมอง สาวน้อยมองซ้ายขวาแล้วพยายามรีบลุกด้วยอายสายตาผู้คน
ขณะที่เธอกำลังค่อยๆลุกขึ้นมาก็มีชายหนุ่มร่างใหญ่ สูงราว190เซนเข้ามาพยุง เมื่อเจ้าตัวเห็นชายหนุ่มผู้นั้นก็หน้าบึ้งใส่ทันที
เขาไม่ได้คำถามอะไรแต่อย่างใด เพียงเลิกคิ้วที่โค้งเพียงน้อยเล็กเป็นสิ่งที่สาวน้อยผู้นั้นผิดหวังนิดหน่อย
พี่ชาย! น้ำเสียงค่อยข้างหงุดหงิด ดูนางคนนั้นสิ ชนน้องซ้ำยังไม่ขอโทษก็จากไปแล้ว นางคาดโทษผู้อื่น
ชายหนุ่มผู้เป็นพี่ปรายตามองอิเนสที่เดินหันหลังออกไปทุกที
นับตั้งแต่ชายผู้นั้นเดินเข้ามาก็มีทหารองค์รักษ์ที่ดูแข็งแรงเดินตามเข้ามาอีกจำนวนไม่น้อย
เขาเพียงพยักให้หน้าใครคนนึง
ชายองค์รักษ์ก็เดินเข้าไปหาเจ้าหล่อนหน้าบูดบึ้ง คุณหนูครับ!กลับคฤหาสน์เถอะ คุณท่านคงจะรอแล้ว
ไม่อ่ะ! ฉันยังเที่ยวไม่สนุกเลย สาวน้อยไม่ย่อม
ผู้เป็นพี่ชายมองหน้าน้องสาว อีกฝ่ายเลยตอบกระอ้อทกระแอ้มว่า กะ..ก็ได้เดี๋ยวค่อยมาใหม่
(คำสรรพนามแทนตัวเองในเรื่องคือ ฉัน )


ชายหนุ่มคนนั้นเหลือบตามามองอิเนสแต่ไม่พบเธอเสียแล้ว ทั้งที่เป็นเวลาเพียงสั้น
แล้วเขาก็หันกลับมาส่งน้องสาวขึ้นรถม้า
พี่ชาย รีบกลับมานะค่ะ สาวน้อยบอกเสียงใส
สีหน้าของชายหนุ่มยังคงเรียบเหมือนเดิม
แม้สีหน้าไม่เปลี่ยนแต่เขาก็ฟังและรับรู้ จากนั้นเขาก็เดินไปโดยมีชายหนุ่มอีกสองคนเดินตามไป ดูแล้วน่าจะเป็นคนสนิทของเขา
เขาเดินไปที่ม้าสูงขนดำมันวาว ก่อนจะขึ้นคล่อมแล้วควบออกไป คนที่ตามมาก็ทำเช่นเดียวกัน
 เขากับเธอเดินกันคนละเส้นทางแล้วเราจะกลับมาเจอกันได้เหรอ
;;;
อิเนสเดินมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ เธอหันหน้ากลับมามองด้านหลังเพราะรู้สึกเหมือนมีสายตามาจับจ้องมอง
เหมือนว่าตอนนี้ทุกคนกำลังใจกับงานเฉลิมฉลองปีใหม่ แต่อิเนสกลับสนใจสิ่งที่ตรงข้ามกับคนอื่นๆ
ที่แผงร้านขนมปังที่เก่าและโซรมเต็มที อิเนสแวะที่แผงลอยนั้น แล้วเดินจากมาพร้อมในมือมีถุงกระดาษใส่ขนมปังฝรั่งเศสหรือบาแก็ต ที่ยาวกว่าสองฟุต
สุดจะออกนอกกำแพงพร้อมกับขอบฟ้าที่ตะวันจะตกดิน
ท้องฟ้าเริ่มแผ่ไปด้วยความมืด อากาศที่หนาวเย็นอยู่แล้ว ยิ่งมากขึ้นในเวลาไร้อาทิตย์
เหมือนอิเนสเหมือนจะหยุดเดินแต่กลับไม่ใช่เธอเดินไป
อิเนสไม่มีเพื่อนและไม่มีใคร
เวลาทำอะไรเลยไม่จำเป็นที่จะต้องสนใจ
แต่แล้วจู่ๆก็มีเด็กอายุราวสิบขวบวิ่งแย่งขนมปังแท่งยาวในมืออิเนส
เด็กนั้นวิ่งนำหน้าไปในซอยกำแพงเมืองที่เปลี่ยวและดูมืด
อิเนสไม่รอช้าเธอวิ่งตามเด็กคนนั้นไปทันที
เสื้อคลุมขนสัตว์ที่สวมอยู่ปลิวตามลมแรงที่วิ่ง ที่ซอยเปลี่ยวมีไฟริบรี่
แล้วเด็กคนนั้นก็วิ่งชนใครคนนึง ชายร่างสูงคนนั้นคือพี่ชายของสาวน้อยคนที่ชนอิเนส
แต่อิเนสไม่ได้รู้จักเขา
ขนมปังในมือของเด็กล่วงหล่นลงพื้น
เมื่อขนมปังหล่นเด็กก็วิ่งหนีไป
ขนมปังก้อนยาวยังคงอยู่ที่พื้นระหว่างหน้าของอิเนสและการหันหลังกลับมาประชันหน้ากันของชายหนุ่มร่างสูง
เขาเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะถามอิเนสว่า แค่ขนมปังชิ้นเดียว ยอมให้เด็กไม่ได้เหรอ ?
อิเนสยืนมองและพินิจพิเคราะห์ชุดที่รูปร่างและชุดที่อีกฝ่ายสวมใส
เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มตามด้วยเสื้อกั๊กมีสีดำสนิท ตามด้วยเสื้อสูทสีเดียวกับเสื้อกั๊ก ชั้นนอกสุดเป็นผ้าคลุมขนสัตว์สีดำวาว เเละรองเท้าหนังสัตว์
คงเป็นผู้สูงศักดิ์สินะ!! อิเนสคิดในใจ
แล้วเธอก็ตอบออกไปว่า เพื่อความอยู่รอดไม่มีคำว่ายอม น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเย็นชาของหัวใจดวงนี้
เขายิ้มอย่างอยากจะเยาะเธอ
แต่กาทำเช่นนี้ไม่ได้ทำให้อิเนสโมโห เธอเพียงเดินเข้าใกล้ขนมปัง อิเนสก้มตัวลงมือข้างนึงกำลังจะหยิบปลายนิ้วห่างจะขนมปังไม่ถึงเซน
แต่อีกฝ่ายกลับใช้รองเท้าหนังที่สวมเตะขนมปังออกจากด้านหน้าของเธอ
สีหน้าอิเนสเปลี่ยนไป แต่แทบจะมองไม่ออก
ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะกล่าวว่า
เธอต้องการขนมปังสินะ!!
อิเนสเงยหน้าขึ้นแต่ไม่ได้ตอบอะไร
เธอเอาขนมปังก้อนนี้ให้ฉัน แล้วฉันจะคืนให้เป็นสองเท่า เขากล่าวต่อ
เมื่อเห็นอิเนสไม่ตอบอะไรเขาก็ก้าวเดินไปที่ขนมปังและกำลังจะหยิบ
ผ่านในเสี้ยวเวลานั้นอิเนสเหลือบตามองเขาแล้ววิ่งอย่างรวดเร็วหยิบขนมปังตัดหน้าเขาไป
พร้อมกระโดดขึ้นกล่องลังไม้ที่ซ้อนอยู่สูง
เธอหันหน้ามามองเขาก่อนจะเอ่ยว่า ของที่ฉันจะเอา ใครก็อย่าหวัง
และยิ้มเยาะใส่ชายคนนั้น นั้นคงเป็นยิ้มแรกของอิเนสหรือเปล่านะ
เมื่อพูดจบเธอก็กระโดดไปอีกฝ่าย หลังของกล่องลัง
เขายืนมองเธอจากไปโดยไม่มีท่าที่จะตาม
 ขนมปังนั้นมีอะไรกันแน่นะ ทำไมมีแค่คนแย่งกัน


ในยุคของคริสต์ศักราช 1830 ที่ใครๆต่างก็เอาเปรียบกัน แล้วเราจะอยู่ในสังคมแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน
สาวน้อยหัวแข็งและต่อต้านความอยุติธรรม มีชื่อว่า Inès Donnadieu หรือ อิเนส ดอนเนดีเย
Inès เป็นภาษาฝรั่งเศส เเปลว่า บริสุทธิ์
ส่วน Donnadieu เป็นนามสกุลภาษาฝรั่งเศส คนที่ใช้นามสกุลนี้ถ้าไม่เป็นเด็กกำพร้าก็บวช
 ใช่!
ที่ฉันใช้นามสกุลนี้เพราะว่าฉันเป็นเด็กำพร้าที่ถูกทิ้ง เมื่อสิบห้าปีก่อน ฉันในวัยสองปีถูกทิ้งไว้ข้างๆกำแพงเปลี่ยวที่มืดมิด
มีพระจันทร์เสี้ยวและหิมะตกหนักเมื่อคืนนี้เลย แม้ว่าฉันไม่ได้แสดงท่าทางที่หวาดกลัวออกมาแต่ความจริงแล้ว ทุกคืนที่เป็นแบบนี้ฉันหวั่นใจอยู่ตลอด
ในวันนั้น วันที่ฉันถูกทิ้ง เสื้อคลุมขนสัตว์ที่ใส่ไม่ช่วยให้ความหนาวเย็นนั้นลดลงแม้แค่นิดเดียว
ตอนนั้นฉันรู้ว่าอากาศหนาวมันค่อยๆซึมลึกมาที่ปลายเท้าฉัน
แล้วค่อยๆเข้ามาที่ฝ่าเท้าไล่มาเรื่อยๆถึงข้อเท้าไล่มาถึงหน้าเเข้ง
ที่บนศีรษะเองก็มีหิมะที่ตกมากองหนาอยู่บนหัวฉัน ทำไมน่ะมันถึงไม่หล่นลงไป
ตัวฉันหนาวสั่นจนสุดจะบรรยาย
ณ ตอนนั้น ลมหายใจฉันริบรี่ในหนึ่งวินาทีไม่มีลมหายใจเข้าออก
ขณะที่ฉันกำลังจะขาดใจ
มีเด็กชายคนนึงอายุราวสิบสาม
โยนเสื้อคลุมขนสัตว์ที่ขนาดค่อนข้างใหญ่ใส่หน้าฉันอย่างเย็นชา
แม้แต่หางตาเขาก็ไม่มองฉันสักนิด
น้ำเสียงเเม้จะแข็งแต่แฝงความอ่อนโยนที่อิเนสสัมผัสไปไม่ถึง
ทำไมถึงตายง่ายจัง!!
แล้วคนคนนั้นก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ฉันเองก็อยากจะมองหน้าผู้มีพระคุณสักครั้ง
แต่เรี่ยวแรงที่จะเงยหน้ายังไม่มีบวกกับเขาไม่ให้เวลาฉันสักนิด
เวลาผ่านไปสิบห้าปี แต่ฉันกลับยังจำได้
ชั่งเถอะ!! เพราะตอนนี้เขาไม่ได้มีอิทธิพลในชีวิตฉันสักหน่อย
อิเนสสวมเสื้อสีครีมบัตเตอร์มิลด์แขนยาว
ปลายแขนพองเเต่ที่ข้อมือรูดแคบให้พอดี
เเละกระโปรงสีน้ำตาลวอทนัทแบบเอวสูงบาน ความยาวตั้งแต่เอวจนถึงข้อเท้า และ เสื้อคลุมขนสัตว์สีดำเข้ม รองเท้าบู๊ดสีเดียวกับกระโปรง แต่ทั้งหมดนี้ประกอบด้วยความเก่าและสกปรก
นับตั้งแต่อายุสองขวบอิเนสก็ใช้ชีวิตแบบช่วยตัวเองตลอด
ไม่ว่าการขอทาส รับจ้าง และงานทุกงานแม้กระทั่งงานด้านมืด
ตอนนี้ฉันกำลังทำงานนึงแบบลับๆ
ก้าวแต่ละย่างของอิเนสเท้าจมลงกลางหิมะเป้าหมายของเธอคือการกลับไปหาที่ซุกหัวนอน
บ้านหรือที่อยู่อาศัย ฉันไม่มี!!
งานของฉันมันก็ไปเรื่อยๆ บ้านของฉันก็เช่นกัน มันไปเรื่อยๆ
ไม่ว่าท้องถนน หรือ หลังคากระท่อม ฉันล้วนอาศัยมันเป็นที่นอน พอจากไปก็เท่านั้น เราจะไปจำทำไมกัน
เหมือนเรื่องราวชีวิตของฉันมันจะดราม่าหรือโรแมติก ฉันก็จะไม่สนใจ เป้าหมายคือความอยู่รอด


แล้วเดินออกไปเพื่อกลับคฤหาสน์ของตน
อาค์เฟให้งานทหารและรับตำแหน่งมานานจนมีคฤหาสน์เป็นของตัวเอง ครั้งนี้เขาพึ่งได้กลับที่เมืองนี้เพื่อปฏิบัติภารกิจอะไรสักอย่าง
คฤหาสน์ที่พูดถึงขแงอาค์เฟอาจจะไม่ได้หรูหราและใหญ่โตเท่ากับคฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นอาค์เฟก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่
เพื่อความสบายใจ
เรื่องราวในใจของเราละคนนั้นแตกต่างกันออกไปแต่ความทุกข์ในใจของคนที่มีปมคงไม่คลายลงง่ายๆ
ณ ห้องทำงานของอาค์เฟ เก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเลือกนกเข้มจัด ขนาดพอดีพอดี กับโต๊ะไม้ทำงาน ที่ดูกระทัดรัด แต่เอกสารงานและกระดาษบนโต๊ะนั้นทำงานรู้สึกว่าโต๊ะนั้นคงไม่กระทัดรัดเท่าไหร่นั้นเพราะว่า มันเยอะมาก
อาค์เฟทิ้งตัวลงเก้าอี้ทำงาน ก้มหน้าน้อยเล็กมือกุมขมับ ขมวดคิ้วงามนั้น ข่มเปลือกตาให้ปิดลง
ส่ายศีรษะช้าๆเหมือนคนที่มีเรื่องหนักใจไม่น้อย
ท่าทางที่แทยไม่ปรากฏต่อตาคนนอก
คนนอกที่พูดถึงนั้นคือนอกเหนือจากอาค์เฟ
นั้นก็คือไม่เคยมีใครเห็น
แต่สายตาคู่นั้นที่จับจ้องอยู่ที่หน้าต่างและมองเข้าไปภายใน
แววตาไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกอะไร
ดวงตาฟ้าครามราวน้ำทะเลแต่นัยต์ตากับเหมือนก้มทะเลลึก
อาค์เฟลืมตาขึ้นและเหลือบไปสบตาอีกฝ่ายที่มองขึ้นมาด้านบน
ดวงตาของเขาที่เหมือนกำลังจมความทุกข์กลับเปลี่ยนเป็นความตกใจปนแววตาหมาป่าดุร้ายที่กำลังจะล่าเหยื่อ
สายตาที่มองมาจากด้านล่างเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอิเนส
เธอไม่ได้ตกใจกับสายตาที่กินเธอนั้น
เพียงจากไปในชั่วพริบตา
แววตาที่ดุร้ายของอาค์เฟนั้นยังเหมือนเดิม
แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดว่า นั้นเธอเหรอ
เธอคนนั้นที่แย่งจดหมายลับกับเรา
เลนน์ลูกน้องคนสนิทเคาะประตูก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามา
ส่วนอาค์เฟรู้ตัวตั้งแต่เสียงเคาะประตูนั้น
เขาเปลี่ยนแววตาดุร้ายนั้นมาเป็นความเคร่งขรึมและเย็นชา
และท่านั่งที่อ่อนล้าเปลี่ยนมาเป็นท่าไขว้ห้างเอียงหลังพิงเก้าอี้ เชิดหน้านิดนึง เท้าแขนสองข้างที่วางของเก้าอี้
ท่าท่งทั้งหมดนี้ของอาค์เฟนั้น
เปลี่ยนก่อนที่เลนน์จะเปิดประตูเข้ามา
เรียกได้ว่า พริบตาเดียวเลยก็ได้
คุณชาย! เลนน์เอ่ยขึ้นเมื่อเปิดประตูมายืนเรียบร้อย
อาค์เฟเงยหน้ามองเลนน์ประมาณว่าพูดได้
คนที่แย่งกับจดหมายลับกับเราวันนั้นกำลังจะส่งต่อแล้วครับ
ฮึ! ดวงสมพงษ์กันจริงๆ อาค์เฟคิดในใจ
แล้ว? ถามต่อ
คนที่แย่งกับเราวันนั้นสืบประวัติไม่ได้เลยครับ
ไม่มีใครรู้เรื่องของเธอเลย
แต่เราสามารถสืบได้แค่ว่า
เธอกำลังจะส่งต่อข้อความในจดหมายนั้น ให้คนที่น่าจะเป็นเป้าหมายของเรา
วิธีล่ะ? อาค์เฟถามต่ออีก
วันที่3 นี้ที่ร้านหนังสือแผงลอยใจกลางเมืองครับ
โจ่งแจ้งจริง!! อาค์เฟเอ่ย
แล้ว..เรา...จะ....เลนน์พูดอึกอัก
วันที่3 นัดแอลล์ไปเที่ยวที่นั้น อาค์เฟพูดเหมือนมีแผน
เลนน์กำลังงๆ
ทำตามนั้น อาค์เฟพูดต่อก่อนที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์


นี่คือเรื่องราวของวอริเออร์แมชชีน มนุษย์ผู้ที่สามารถแปลงร่างเป็นหุ่นยนต์ยักษ์ได้และสงครามระหว่าง Protector of Gaea และ Global Criminal Syndicate กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ตัวละครหลัก
คิราระ ชิรานุย(Kirara Shiranui)/สตาร์เบลด(Starblade)
เพศชาย อายุ 17 ปี
ชื่อเล่น:คิราระ
ยูกิฮานะ เรจิเอล(Yukihana Regiel)/ฟรอสต์สเก็ตเตอร์(Frostskater)
เพศหญิง อายุ 18 ปี
ชื่อเล่น:ยูกิ
ริงโกะ ชิรานุย(Rinko Shiranui)/สตอร์มเบลด(Stormblade)
เพศหญิง อายุ 23 ปี
ชื่อเล่น:ริงโกะ


Human
มนุษย์ในจักรวาลของวอริเออร์แมชชีนโปรเจ็คเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์จำนวนนับอนันต์ทั่วจักรวาลที่ได้รับสปิริตออฟเมทัลที่ทำให้พวกเขาสามารถกลายเป็นร่างวอริเออร์แมชชีนได้โดยมีประเภทย่อยดังต่อไปนี้
1.Steel Heart:มนุษย์ที่สามารถกลายเป็นวอริเออร์แมชชีนได้ตั้งแต่เกิด เป็นประชากรจำนวน 10% ของมนุษย์
2.Half Heart:มนุษย์ที่มีพลังของวอริเออร์แมชชีนแต่ไม่สามารถกลายเป็๋นร่างวอริเออร์แมชชีนได้ เป็นประชากรจำนวน 40% ของดาวดสวรัเ
3.Flesh Heart:มนุษย์ส่วนน้อยที่ไม่มีพลังของวอริเออร์แมชชีนหรือมีพลังแค่ส่วนน้อยเท่านั้น เป็นประชากรส่วนใหญ่ของดาวโลก