"ขนมอร่อยๆ จ้า แวะชิมแวะทานก่อนได้เลยจ้า"
"เสื้อผ้ามาใหม่สวย ๆ แวะเลือกดู เลือกชมได้เลยจ้า"
"เข้ามาดูหน่อยไหมพ่อหนุ่ม อาวุธชั้นดีตีจากเหล็กน้ำพี้ เชิญมาเลือกสรรดูได้เลย"
เสียงเรียกให้เข้าไปเลือกดูสินค้าของร้านรวงต่าง ๆ เซ็งแซ่จนสัตตะเองก็อดใจไม่ไหวที่จะขอเข้าไปร่วมด้วยช่วยมุงดูสินค้าในร้านนั้น ๆ ช่างสวยงามดื่นดาษตาเสียจนแทบลืมว่าเขามาอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลใด
"อา…ในกำแพงนี่อย่างกะคนละโลกกับข้างนอกนั่นจริง ๆ ด้วย" สัตตะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยันในความแตกต่างเหลื่อมล้ำ ทว่าหัวใจก็อดเต้นแรงกับเรื่องแปลกใหม่ที่ได้พบเจอไม่ได้
วันนี้เป็นวันแรกที่สัตตะต้องเข้ามารายงานตัวในฐานะผู้ได้รับพรภูมิเกิดใหม่ที่สำนักงานใหญ่ขององค์กรบริหารผู้มีพลัง ตามที่เจ้าหน้าที่ให้แผนที่เขาไว้เมื่อก่อนหน้านี้ เพราะเขาปฏิเสธหัวชนฝาที่จะเข้ามาพร้อมคนเหล่านั้น จนได้รับอิสระในช่วงสั้น ๆ นี้มา
ฟ้าใกล้มืดเต็มที ท้องของสัตตะร้องโครกครากแต่เงินนอกกำแพงไม่สามารถใช้แลกอาหารในกำแพงเมืองได้ เป็นเรื่องจริงที่คนนอกกำแพงคือผู้ที่ถูกทอดทิ้ง แต่ทันทีที่มีใครสักคนในนั้นถูกปลุกพลังหรือกำเนิดมาพร้อมพรภูมิก็จะได้รับการยอมรับ พวกเทวากวาดต้อนผู้มีพลังเข้ากำแพงเมืองทั้งหมดอย่างเห็นแก่ตัว แต่ก็ให้ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้สำหรับผู้ถูกปลุกพลัง
นั่นสินะ…เขาจะว่าอะไรได้เล่า ในเมื่อตอนนี้เขาก็เดินท่อม ๆ อยู่ในรั้วกำแพงเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครที่นอกกำแพงนั่นหรอกที่สามารถปฏิเสธความสุขสบายและความปลอดภัยในกำแพงเมืองได้
"ฟ้าจะมืดแล้ว ถ้าไม่รีบล่ะแย่แน่" คิดขึ้นได้สัตตะก็จ้ำไปยังหอคอยสูงเสียดฟ้าตรงหน้า นั่นคือตึกขององค์กรบริหารผู้มีพลังที่เป็นจุดหมายของเขา
อย่างน้อยที่นั่นคงมีอาหารค่ำรออยู่แหละนะ
จังหวะถึงหน้าประตูรั้วเข้าหอคอย สัตตะก็รีบยื่นป้ายประจำตัวของผู้มีพรภูมิที่เพิ่งได้รับมาไปให้ผู้รักษาความปลอดภัยหน้ารั้ว
เจ้าหน้าที่สแกนบัตรประจำตัวอย่างละเอียด คงเพราะสภาพของสัตตะตอนนี้มันมอมแมมจนมองไม่ออกว่าเป็นผู้ถูกปลุกพลัง แม้ตอนแรกจะมองอย่างดูแคลนแต่เมื่อเครื่องสแกนปรากฏสีเขียวคำว่า 'ยืนยัน' เป็นที่แน่ชัดว่าหนุ่มน้อยรูปร่างผอมบางทั้งยังมอมแมมราวกับพวกนอกกำแพงนี้เป็นผู้ได้รับพลังพรภูมิจริง เจ้าหน้าที่หน้าประตูจึงคล้ายให้ความเกรงใจอยู่บ้างแล้วเสนอตัวเดินนำทางไปยังที่พัก
"ตามมาทางนี้เลยครับ"
"ขอบคุณครับ" สัตตะกล่าวขอบคุณด้วยความอ่อนน้อม เขาเป็นแค่คนนอกกำแพงไม่ว่าอย่างไรก็ควรอ่อนน้อมต่อคนในกำแพงไว้ก่อน คำสั่งเสียของปู่ยังชัดเจนอยู่ว่าห้ามทำตัวเป็นที่จดจำเด็ดขาด และคงเพราะความอ่อนน้อมนี้เองฝ่ายนั้นจึงไม่พิจารณาอะไรเพิ่มเติมอีก เพียงพยักหน้ารับคำขอบคุณของเขาแล้วเดินนำหน้าสัตตะไป
"อ้าว มาแล้วเหรอกำลังรออยู่เลย"
เจ้าหน้าที่อีกคนที่ดูเหมือนจะเป็นระดับหัวหน้าเป็นคนออกมารอรับ เมื่อคนที่พาเขามาจากหน้ารั้วส่งข้อมูลทางอินเตอร์คอมขึ้นไป
"ตามมาเลย เดี๋ยวผมพาไปที่พักให้เอง วันนี้คงยังไม่มีอะไรเพราะมันเย็นมากแล้ว พรุ่งนี้จะมีคนพาคุณไปลงทะเบียนเข้าเรียนเสริม" เจ้าหน้าที่คนนั้นพูดจ้อย ๆ ราวกับต่อยหอยโดยไม่มองด้วยซ้ำว่าสัตตะสนใจฟังอยู่หรือเปล่า เหมือนพอจับเขายัดเข้ารถได้ก็ทำหน้าที่ของตัวเองในจบแค่นั้น
สัตตะถูกนำขึ้นรถลีมูนซีนจากบริเวณหน้าหอคอยองค์กร เพื่อนำไปส่งที่จุดหมายและเจ้าหน้าที่คนนั้นก็ทำหน้าที่เป็นวิทยากรควบผู้แทนผู้ปกครองกลาย ๆ ให้ด้วย เนื่องจากข้อมูลที่ปรากฏในฐานข้อมูลแจ้งชัดว่าสัตตะนั้นกำพร้า
"มหาวิทยาลัยของผู้มีพลังจะอยู่ด้านหลังหอคอยขององค์กร เพื่อที่จะได้ง่ายต่อการฝึกรบแบบเสมือนจริง ส่วนหอพักของนักศึกษาก็จะแยกออกไปอยู่รอบ ๆ มหาวิทยาลัยทั้ง 4 ทิศนะ โดยหอพักจะแบ่งตามแรงก์ชัดเจน ตึกที่อยู่ทางเหนือเรียกว่าหออุดรจะเป็นหอพักของแรงก์ S และ A"
เจ้าหน้าที่อธิบายพลางชี้ไปทางตึกสีขาวที่ตั้งอยู่ลิบ ๆ ดูยิ่งใหญ่ไฮโซแม้จะเห็นแค่ไกล ๆ สัตตะคิดในใจว่ามันก็คงสมกับแรงก์แหละนะ
พอขับไปได้อีกหน่อยเจ้าหน้าที่ก็ชี้ให้ดูตึกฝั่งตะวันออกที่เป็นหอพักของแรงก์ B-C เรียกว่าหอบูรพา ส่วนฝั่งตะวันตกเป็นหอพักของแรงก์ D-E เรียกว่าหอประจิม ทุกหอพักที่รถขับผ่านทั้ง 3 อาคารจะเป็นตึกสูงสวยงามที่อยู่ไม่ได้ห่างจากตัวมหาวิทยาลัยมาก แต่พอผ่านตึกประจิมมา รถก็แล่นเรื่อยผ่านป่าย่อม ๆ จนเกือบจะถึงกำแพงรั้วของหอคอยอีกฝั่งก็ยังไม่เห็นตึกสูงอีกเลย สัตตะเริ่มรู้สึกสงสัยแต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยปากถาม กระทั่ง…
"ถึงแล้วล่ะ"
เมื่อรถลีมูซีนเลี้ยวจากถนนเข้าไปยังสวนที่มีต้นไม้สูงใหญ่ สัตตะก็ได้มองเห็นอาคารปูนขนาด 5 ชั้นเก่า ๆ สภาพค่อนข้างโกโรโกโส ดูแล้วไม่น่าจะเกิน 100 ห้องเสียด้วยซ้ำ สัตตะขมวดคิ้วทันที นี่คงไม่ได้หมายความว่าต้องนอนรวมหลาย ๆ คนต่อห้องหรอกนะ?
"อย่ากังวลไปเลย เพราะผู้ถูกปลุกพรภูมิแรงก์ F มีน้อยน่ะ เลยต้องอยู่หอที่ค่อนข้างเล็ก ทั้งตึกนี่มีอยู่ 120 ห้อง แต่นักศึกษาที่อยู่จริงทั้ง 4 ชั้นปี ขนาดรวมนายไปด้วยยังไม่ถึง 90 คนเลย"
เจ้าหน้าที่คนนั้นอธิบายราวกับอ่านใจกันได้ แต่เท่านี้สัตตะก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อยแล้ว
'สภาพอนาถสมแรงก์จริง ๆ วุ้ย'
พอลงจากรถมาเจ้าหน้าที่คนนั้นก็พาเขาไปลงทะเบียนเข้าหอพัก ห้องที่เขาได้อยู่คือ 524 ชั้นบนสุดห้องริมสุด เพราะเป็นห้องที่เจ้าหน้าที่หากุญแจเจอก่อนเขาจึงได้ห้องนั้น โดยมีคำพ่วงท้ายว่า 'ถ้าไม่พอใจขอเปลี่ยนห้องได้ ห้องว่างอีกเยอะ แต่ไม่เปลี่ยนจะดีกว่านะ' สัตตะเพียงพยักหน้ารับกับคำพูดของผู้ดูแลหอพักที่ดูไม่แคร์โลกสักเท่าไหร่
"งั้นผมส่งเธอแค่นี้นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอน 8 โมงเช้าเจ้าหน้าที่จากมหาวิทยาลัยจะพาเธอไปสมัครเรียนเสริมก่อนเปิดเทอม ส่วนเงินค่าขนมรายเดือนเดี๋ยวเจ้าหน้าที่คนนั้นเขาจะจัดการให้เอง เอาล่ะผมขอตัวไปก่อน โชคดีนะ"
เจ้าหน้าที่คนนั้นที่เอาแต่พูด พูด พูด มาตลอดทางในที่สุดก็เอ่ยคำร่ำลาด้วยใบหน้าโล่งใจราวกับว่าหมดภาระหน้าที่เสียที แล้วขึ้นรถจากไปทิ้งสัตตะเอาไว้หน้าหอพักโทรม ๆ ของนักศึกษาแรงก์ F
สัตตะก็ได้แต่ถอนหายใจ 'โกรธปู่อีกรอบทันไหมวะ? ทำไมไม่ทำให้อยู่สักแรงก์ E หรือ D ว้า เฮ้อ'
ก็ได้แต่คิดบ่นในใจเพราะเขาเองก็รู้ดีว่าที่ปู่ให้เขาอยู่ตรงนี้เพราะจะไม่มีใครเลยที่ให้ความสนใจผู้ที่มีความสามารถแค่แรงก์ F แค่เฉพาะวันนี้มันก็ชัดเจนแล้ว เพราะตั้งแต่เข้ามาเหยียบในกำแพงเมืองยันตอนนี้ ไม่มีใครใคร่รู้เรื่องราวของเขาสักคน นอกจากทำธุระร่วมกันแล้วจากไป แผนแรงก์ F ของปู่นี่มันเรียกได้ว่าได้ผลอย่างสมบูรณ์
'มนต์ดำนั้นเป็นสิ่งต้องห้าม เอ็งห้ามใช้มันเด็ดขาดเลยนะ'
'ท่องไว้ว่าตัวเองแรงก์ F อย่าใช้พลังเกินหน้าเกินตาออกมาเชียว พยายามหลบอยู่หลังคนอื่นเข้าไว้'
'จงสร้างประโยชน์ที่ไม่ชักนำโทษสู่ตัว อย่าได้ซ้ำรอยปู่'
คำสั่งเสียของปู่ยังคงชัดเจนอยู่ในหัว สัตตะกำมือของตนแน่น 'วางใจเถอะปู่ ผมจะกากจนหมาเมินอย่างที่ปู่สอนมาแน่นอน'
โชคยังดีที่แม้ตัวอาคารจะเก่าคร่ำคร่าแต่ก็ยังมีลิฟต์ตัวเล็ก ๆ ให้ได้ใช้ไม่ต้องลำบากเดินขึ้นเดินลงถึงชั้น 5 ข้อมูลจากผู้ดูแลคือตอนนี้ทั้งตึกมีแค่เขาคนเดียวเพราะเหลืออีก 1 สัปดาห์กว่าจะเปิดเรียนเทอมแรก จึงยังไม่มีปี 1 มาที่หอพัก ส่วนปีอื่น ๆ ก็ยังไม่มีใครกลับมา ในเมื่อทั้งตึกนี้มีเขาแค่คนเดียว สัตตะก็คลายอาการเกร็งลงไปได้หน่อย
เมื่อเดินมาถึงห้องพักก็ได้เห็นว่าห้องริมสุดของตนนั้นกว้างขวางและสะอาดสะอ้านเกินกว่าที่คาดหวัง เอาเถอะสำหรับชาวนอกกำแพงที่เคยอยู่แต่ในที่แร้นแค้นอย่างเขาแล้วที่นี่ก็ถือว่าหรูหราจนอยากเอาออกไปอวดข้างนอกกำแพงเลยแหละ
ห้องขนาด 30 ตารางเมตร มีห้องน้ำในตัว มีโต๊ะกินข้าว ตู้เย็น ทีวี คอมพิวเตอร์ โต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เสื้อผ้าและเตียงนอนขนาดควีนไซซ์ แม้จะดูเก่าอยู่บ้างแต่ก็ถือว่าอยู่สบายและครบครัน สัตตะหย่อนตัวลงบนเตียงที่ยังไม่ได้ปูผ้าปูที่นอนแล้วคิดถึงว่าจะสามารถเบิกผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนกับผ้าห่มได้หรือเปล่า หรือต้องซื้อใหม่เอาเอง ถ้างั้นเงินค่าขนมที่จะได้วันพรุ่งนี้มันจะพอซื้อของพวกนั้นไหมนะ?
ก๊อก ก๊อก
นั่งคิดไม่ทันได้ข้อสรุป ประตูห้องก็ถูกเคาะพร้อมเสียงจากเจ้าหน้าที่ดูแลหอพัก
"เอาชุดเครื่องนอนกับผ้าห่มมาให้"
'พอดีเลย!!' สัตตะแทบกระโดดด้วยความดีใจทันทีที่ได้ยิน เขารีบวิ่งไปเปิดประตูเพื่อรับของอย่างอารมณ์ดี แล้วเอ่ยขอบคุณอย่างนอบน้อม
"ขอบคุณครับ"
"ช่วงนี้ทนเหงาหน่อยแล้วกันนะ เดี๋ยวอีกวันสองวันก็คงมีคนทยอยกลับมาแล้วล่ะ" ผู้ดูแลหอพูดกับเขาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ราบเรียบ
"ครับ"
"มีโรงอาหารที่ชั้น 1 นะ มันเป็นสวัสดิการของมหาลัยอยู่แล้ว ทุกอย่างที่เป็นร้านอาหารน่ะฟรี แต่ถ้าเป็นของในตู้หยอดเหรียญต้องเสียเงินซื้อนะเพราะเป็นของเอกชนเอามาฝากวางขาย เวลาปิดเปิดโรงอาหารคือ 6 โมงเช้าถึง 3 ทุ่ม ในห้องนี้ตรงระเบียงมีเครื่องซักผ้าอยู่แล้ว แต่ถ้าขี้เกียจจะไปใช้ซักอบรีดที่ชั้น 1 ก็ได้ ร้านมันอยู่ใกล้โรงอาหารนั่นแหละ อีกอย่างคือหอนี้ไกลจากมหาลัยพอสมควร เรามีบริการให้เช่ารถจักรยานกับมอเตอร์ไซค์นะ ราคาไปดูเอาเอง แปะอยู่บนบอร์ดตรงหน้าลิฟต์น่ะ"
"...ครับ"
"โอเค มีอะไรก็กด 0 จากโทรศัพท์ในห้องนะ ถึงที่นี่มันจะซอมซ่อไปหน่อย แต่ก็มีเจ้าหน้าที่ดูแล 24 ชั่วโมง"
"…ครับ"
"โอเคก็ดี มีอะไรก็เรียกแล้วกัน"
"...ครับ"
พูดจบก็เดินจากไป เจ้าหน้าที่คนนี้ก็มาเพื่อทำหน้าที่ไม่ต่างจากคนที่แล้ว โดยการยืนอธิบายการใช้ชีวิตในหอพักเบื้องต้นให้เขาได้ฟังด้วยสีหน้าและน้ำเสียงโมโนโทนไม่ต่างจากหุ่นเอไอ และสัตตะก็ทำได้แค่พยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อแม้ แล้วคิดขึ้นได้ว่าอาหารฟรี! เขาต้องรีบลงไปหาอะไรใส่ท้องก่อนจะหมดเวลาเสียก่อน
ค่ำคืนแรกในกำแพงเมืองของสัตตะถือว่าเป็นไปได้ด้วยดี แม้จะข่มตานอนลำบากไปนิดเพราะมัวแต่คิดถึงความหลัง แต่ในที่สุดเขาก็นอนหลับสำเร็จและมาตื่นอีกครั้งตอน 6 โมงเช้า
ถ้าจำไม่ผิดเดี๋ยวตอน 8 โมงจะมีคนมารับเขาไปสมัครเรียนเสริม จนถึงตอนนี้เขายังไม่มีชุดยูนิฟอร์ม แถมชุดที่สุภาพสุดที่มีก็ชุดนักเรียนตอนมัธยมปลายนอกกำแพงอีกต่างหาก แต่สุดท้ายสัตตะก็เลือกใส่กางเกงยีนกับเสื้อยืดและใส่เสื้อวอร์มทีดำทับเท่านั้น
'อยากให้แต่งตัวสุภาพก็เอาชุดมาให้แล้วกัน'
หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสัตตะก็เข้าไปกินข้าวที่โรงอาหารจนอิ่มหนำ มองเวลาเห็นว่าอีก 30 นาทีก็จะ 8 โมงแล้วเขาจึงเดินออกมานั่งรอที่หน้าหอพัก เพราะเขาเป็นพวกนอกกำแพง ของจำพวกมือถืออะไรพวกนั้นจึงไม่ได้มีใช้เพราะมันเป็นของพลเมืองในกำแพงเมืองที่แพงเกินไปแถมเงินของพวกเขาก็ไม่อาจใช้ซื้อของพวกนี้ได้ เมื่อไม่มีเครื่องมือสื่อสารสัตตะจึงทำได้แค่นั่งรอไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นรถคันหนึ่งขับอ้อมสวนป่าเข้ามา
"มาได้เสียทีนะ" สัตตะพึมพำพลางลุกขึ้นยืนเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นตัวเขาชัด ๆ
เขายืนมองอยู่ตรงที่เดิมนิ่ง ๆ กระทั่งรถยนต์สีดำคันนั้นเข้ามาจอดเทียบอยู่ตรงหน้าพร้อมกับชายคนหนึ่งที่ดูอายุไม่ต่างกันเท่าไหร่ในชุดสูทสีดำลงมาจากทางประตูหลัง
ลงมายืนตรงหน้าสัตตะได้ก็ส่งยิ้มแฉ่งเป็นประกาย แถมร่างกายสูงใหญ่กับผมสีแดงชาดแบบนั้นก็ทำให้รู้สึกกดดันไม่น้อย
"ขอโทษที่ให้รอนะ"
คือคำที่ฝ่ายนั้นทักขึ้นเป็นประโยคแรก คงแค่พูดไปตามมารยาทสินะ เพราะสีหน้าไม่เห็นจะดูรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่ถึงอย่างไรสัตตะก็ผงกหัวรับไว้โดยไม่พูดอะไรเลยอยู่ดี
"ขึ้นมาสิ ฉันจะพาไปที่มหาลัย"
ชายคนนั้นผายมือไปที่ประตูที่ยังเปิดอยู่ สัตตะจึงมุดเข้าไปในรถอย่างว่าง่าย ก่อนที่ชายคนนั้นจะมุดตามเข้ามาด้วย ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งแต่พอรถเลี้ยวออกมาจากหน้าอาคารเจ้าหน้าที่คนนั้นก็เริ่มชวนสัตตะคุย
"เธอมาจากนอกกำแพงสินะ ข้อมูลแจ้งว่าเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงมากับปู่ที่เพิ่งเสียไปตอนที่นายถูกปลุกพลังใช่ไหม?"
เจ้าหน้าที่คนนั้นตั้งคำถาม ขณะที่สัตตะค่อนข้างรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่นัก ในเมื่อมีข้อมูลในมือทำไมถึงยังต้องถามเรื่องแบบนั้นกัน? จงใจให้รู้สึกแย่หรือไง?
"ก็ตามข้อมูลครับ"
สัตตะตอบแบบขอไปที อารมณ์ไม่พอใจที่แสดงออกชัดทำให้คนถามถึงกับหัวเราะออกมา
"อย่าดุขนาดนั้นสิ ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ในการสอบทานข้อมูลกับตัวจริงก็แค่นั้น ยังไงซะตอนเข้าไปลงทะเบียนนายก็ต้องโดนตรวจร่างกายกับวัดแรงก์ใหม่อยู่ดี"
เจ้าหน้าที่คนนั้นไหวไหล่พลางอธิบายเสียงแจ๋ว แต่กลับยิ่งทำให้สัตตะรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะไม่ตอบโต้ แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ยังคงพูดเรื่อยเจื้อยไม่หยุด
"ฉันชื่อโทนะ จะมาเป็นพี่เลี้ยงให้พวกนายใน 1 ปีต่อจากนี้หรือเรียกง่าย ๆ ก็คืออาจารย์ที่ปรึกษาของปี 1 นั่นแหละ คงไม่ผิดใช่ไหมถ้าฉันจะทำความรู้จักกับลูกศิษย์ตัวเองน่ะ"
คำตอบนั้นของอีกฝ่ายเล่นเอาสัตตะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก 'อาจารย์ที่ปรึกษา' ก็หมายความว่าเขาไม่อาจเสียมารยาทมากไปกับคนคนนี้สินะ
"โดยเฉพาะนายที่เป็นพวกเกิดใหม่ ฉันยิ่งต้องดูแลเป็นพิเศษ เพราะนายไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับการควบคุมพลังมาก่อน แม้จะเป็นแค่แรงก์ F ก็เถอะ"
อาจารย์โทยังคงอธิบาย ในขณะที่สัตตะอยากลงจากรถคันนี้เร็ว ๆ
แล้วก็เหมือนสวรรค์จะเข้าข้างอยู่บ้างเมื่อรถแล่นมาถึงหน้าสำนักงานใหญ่ของกองกิจการนักศึกษาเสียที และในที่สุดอาจารย์ที่ปรึกษาคนนี้ก็เงียบปากลงได้
สัตตะถูกพาเข้าไปด้านในที่เหมือนสำนักงาน CIA ที่ทุกคนแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสุภาพ เขาเดินผ่านห้องแล้วห้องเล่าตลอดจนขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 50 ที่ดูคล้ายกองวิทยาการทั้งชั้น โดยอาจารย์ที่ปรึกษาคนนั้นแจ้งแค่ว่าพามาตรวจร่างกายก่อนเข้าเรียน
แค่เห็นเครื่องมือในการตรวจสัตตะก็เริ่มหวั่น ๆ แม้ปู่จะทำการอำพรางพลังที่แท้จริงของเขาไว้แล้ว แต่ก็ไม่กล้าวางใจเลยว่าไอ้เครื่องมือล้ำสมัยพวกนี้มันจะไม่สามารถตรวจเจอความผิดปกติ
ในเมื่ออิดออดไม่ได้เพราะจะยิ่งมีพิรุธ สัตตะจึงเข้าเครื่องตรวจอย่างจำใจ
การตรวจนั้นถือว่าราบรื่นดีถ้าไม่นับเรื่องกระแสไฟที่จู่ ๆ ก็เกิดช็อตจนดับไป 2 รอบ และเครื่องอ่านค่าพลังที่ Error ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนต้องซ่อมอยู่สองสามรอบมันจึงกลับมาทำงานได้อย่างเป็นปกติ
แล้วผลการวัดแรงก์ของสัตตะก็ออกมาตามที่คาด นอกจากเรื่องที่ว่าส่วนสูงกับน้ำหนักน้อยกว่ามาตรฐานทั่วไปนิดหน่อยแล้ว พลังที่ถูกปลุกก็อยู่ในแรงก์ F อย่างที่เคยตรวจไว้ครั้งก่อน สัญลักษณ์เองก็ถูกต้องครบถ้วน
โชคดีที่ในตอนนั้นไม่มีใครให้ความสนใจในตัวสัตตะเท่าไหร่ หลังได้รับผลการตรวจก็เท่ากับว่าสัตตะได้รับอนุมัติให้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว ลายนิ้วมือและม่านตาถูกสแกนเข้าระบบด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยแทนการลงทะเบียนเป็นลายลักษณ์อักษร จากนั้นก็รับยูนิฟอร์มประจำตัวมา 5 ชุด ที่ดูเหมือนจะเป็นแค่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงธรรมดา แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยพลังเวทย์ในการป้องกันขั้นสูง
หลังจัดการทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องเบี้ยเลี้ยงและเงินรายเดือนแล้วสัตตะก็ถูกพาลงมาที่ชั้น 10 ที่เป็นห้องเรียนปรับพื้นฐาน เขาเดินตามอาจารย์โทเข้าไปที่ห้องหนึ่งแล้วก็พบว่าในห้องนั้นมีคนมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
ไม่ต้องเดาก็รู้ ผู้สัญลักษณ์ปรากฏช้าอีกคนที่อยู่แรงก์ A สินะ
สัตตะลอบเบะปาก เพราะก่อนเปิดเทอมใหม่เขาต้องเข้าเรียนปรับพื้นฐานกับอีกคนที่เพิ่งถูกปลุกพลังมาเหมือนกัน แม้จะคนละแรงก์แต่ก็เป็นมือใหม่ทั้งคู่ จึงถูกให้มาฝึกพร้อมกัน จากที่ลองมองผ่าน ๆ คนคนนี้น่าจะมาจากเผ่านาคาที่ถือว่าเป็นสายพันธุ์ที่เกือบเทียบเท่าเทวา ช่างเป็นตัวเปรียบเทียบที่ทำเอาเขาดูกระจอกจนน่าถ่มถุยขึ้นมาอีกจมหู
แต่พอได้เห็นดวงตาทอประกายวิบวับที่มองมาสัตตะก็ชะงักไปเล็กน้อย เจ้าแรงก์ A คนนี้แม้เป็นเผ่านาคาแต่ดูเหมือนขนาดตัวจะไม่ได้ต่างกับเขามากนัก ผิวขาว เรือนผมสีดำตัดเป็นทรงรองทรงสั้นธรรมดา แม้จะใส่แว่นหนาแต่ดวงตากลมโตสีนิลสวยก็เห็นได้ชัดผ่านเลนส์แว่น ริมฝีที่เอาแต่ยิ้มให้มาตั้งแต่เมื่อครู่ก็ดูเป็นมิตรเสียจนคงไม่มีใครกล้าหมั่นไส้ได้ลงแม้แต่สัตตะเอง
ส่วนตัวสัตตะเองนั้นเขาเป็นคนเงียบ ๆ เมื่อก่อนที่ยังซ่อนตัวอยู่นอกกำแพงก็ใช้ชีวิตธรรมดา การเป็นยักษ์อวตารแถมมีพลังมนตร์ดำทำให้คบหาชาวบ้านลำบากอยู่แล้ว จึงได้แต่เก็บตัวเงียบเชียบมาตลอด ครั้นพอเข้ามาในนี้แล้วเป็นแค่ผู้ถูกปลุกพลังหน้าใหม่แรงค์ F ยิ่งดูจืดจางไร้ตัวตนเข้าไปใหญ่
แม้จะเข้าทางพอดี แต่ว่าการถูกโดดเดี่ยวช่วงนี้คงไม่สนุกนัก งั้นถ้าได้คบหากับพวกแรงก์สูงสักคนไว้เป็นไม้กันหมามันก็อาจดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบแหละนะ
คิดขึ้นได้สัตตะก็ยิ้มจนตาหยีกลับไปหาเจ้าบื้อคนนั้น เอาเถอะ ถึงจะน่ารำคาญไปบ้าง แต่การมีเพื่อนแรงค์ A ก็มีประโยชน์เวลาต้องฝึกสู้อสูรกันแบบปาร์ตี้แหละนะ
"เอาล่ะ เมื่อเด็กใหม่สองคนพร้อมแล้วผมก็ขอเปิดคลาสเรียนมือใหม่อย่างเป็นทางการเลยแล้วกันนะ ผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชื่อโท ไหนนายสองคนลองแนะนำตัวเองกันหน่อยสิ"
ไม่พูดพร่ำทำเพลง อาจารย์ที่ปรึกษาที่พูดเป็นต่อยหอยตั้งแต่ไปรับตัวสัตตะมาจากหอพักก็เริ่มต้นด้วยการให้สองคนแนะนำตัวซึ่งกันและกัน
"เอ่อ ผมชื่อฑูรย์ครับ มาจากเผ่านาคา ปกติเผ่าของผมจะมีพลังดั้งเดิมที่ปรากฏกันตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว แต่พลังของผมดันเพิ่งมาเกิดเอาตอนนี้ก็ตกใจอยู่พอสมควรครับ"
คงเพราะสัตตะเอาแต่เงียบหลังคำสั่งของอาจารย์โท ดังนั้นฑูรย์จึงเป็นฝ่ายเริ่มแนะนำตัวก่อนด้วยน้ำเสียงเริงร่า
"แต่แรงก์พลังก็ไม่ได้น้อยหน้าคนในเผ่าหรอกนะ ฝึกฝนให้ดีเถอะ เอาล่ะนายต่อเลย"
อาจารย์โทตอบรับพร้อมให้กำลังใจ ก่อนหันไปทางสัตตะเพื่อให้เป็นคนแนะนำตัวต่อ
"สัตตะครับ มาจากนอกกำแพง จู่ ๆ ก็ถูกปลุกพลังเมื่อเดือนที่แล้ว พลังมาช้าซ้ำยังได้แค่แรงก์ F แถมครอบครัวคนเดียวที่มีก็ดันตาย ตอนนี้เหลือตัวคนเดียว"
สัตตะแนะนำตัวด้วยสีหน้าชาชืด น้ำเสียงคล้ายเจ็บใจแต่ก็ไม่ได้ยี่หระอะไรกับเรื่องที่ต้องเผชิญ
"ลำบากมาพอดูเลยนะ แรงก์ F แล้วไง เดี๋ยวผมจะสอนให้ใช้พลังได้อย่างเชี่ยวชาญเอง ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ"
อาจารย์ที่ปรึกษาก็ปลอบใจไปตามประสา แม้สัตตะจะไม่อยากรับเลยก็เถอะ
จากนั้นอาจารย์โทก็สอนพื้นฐานเกี่ยวกับพลังแห่งพรภูมิที่ถูกแบ่งออกเป็นสายต่าง ๆ อย่างละเอียด โดยมีทั้งหมดอยู่ 5 สายพลังด้วยกัน คือนักรบ นักเวทย์ นักฆ่า นักแม่นปืนและนักบวช
นักรบ คือสายพลังอย่างแท้จริง ผู้ปลุกพลังเป็นนักรบจะเป็นพวกตัวใหญ่กำยำ สายถึกตายยาก ทุบหนัก ใช้อาวุธหนักได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น ดาบ ขวาน หอก ง้าว โล่ สายนักรบนี้มีเยอะสุดในบรรดาผู้ได้รับพรภูมิ เพราะเป็นสายนักสู้ที่แท้จริง
นักเวทย์ คือสายดาเมจทั้งระยะไกลและใกล้ อาวุธคือคทาเวทย์ หรือ ตำราร่ายมนตร์ ส่วนใหญ่จะสามารถใช้คาถากันภัยกับคาถาอัญเชิญได้ ระดับและจำนวนมนต์ที่ร่ายได้จะมากขึ้นตามระดับแรงก์
นักฆ่า พวกลอบสังหาร ตัวเบา ว่องไว สายตาเฉียบคม มีสกิลอำพรางตัวตนอย่างแยบยลเพราะเป็นสายโจมตีประชิด ถนัดมีดสั้น อาวุธลับ และพิษ ส่วนใหญ่สายพลังนี้จะทำงานประเภทสายลับกับวางกับดัก
นักแม่นปืน พวกโจมตีระยะไกล ใช้ทั้งธนู หน้าไม้ และปืน แม้ร่างกายจะไม่ได้ถึกมากแต่ทุกคนมีสกิลอ่านจุดตายของศัตรูได้ และถ้ามีแรงก์สูงพอก็สามารถยิงข้ามมิติในระยะไกลที่มีเครื่องกีดขวางได้
นักบวช หรือฮีลเลอร์ เป็นสายซัพพอร์ตที่มีจำนวนน้อยมากในหมู่ผู้มีพลัง เป็นสายพลังที่เกี่ยวกับการฟื้นฟู ช่วยทำให้นักรบที่อยู่ในระยะวงเวทย์ไม่ตาย สามารถฟื้นฟูความบาดเจ็บร้ายแรงได้ ยิ่งแรงก์สูงประสิทธิภาพการรอดชีวิตของคนในปาร์ตี้ก็จะสูงไปด้วย ข้อเสียคือฮีลเลอร์ไม่มีสกิลโจมตี จึงป้องกันตัวเองแทบไม่ได้
ทุกคนที่ได้รับพรภูมิจะถูกกำหนดสายพลังมาตั้งแต่เกิด โดยจำแนกตามสัญลักษณ์ที่ปรากฏ ซึ่งสายของฑูรย์นาคาแรงก์ A นั้น เป็นสายฮีลเลอร์ที่หาได้ยากมาก ส่วนสัตตะเจ้าคนจากนอกกำแพงแรงก์ F เป็นสายนักเวทย์ ซึ่งจากนี้ไปอีกทั้งสัปดาห์ หน้าที่ของอาจารย์ที่ปรึกษากับนักเรียนคือการหาว่าผู้เกิดใหม่อย่างพวกเขามีสกิลติดตัวอะไรกันบ้าง
ขณะที่อาจารย์โทกำลังอธิบาย ดูเหมือนฑูรย์จะดีใจจนเนื้อแทบเต้น ทุกอย่างดูแปลกใหม่ไปหมดสำหรับเขา ผิดกับสัตตะที่แท้จริงเขารู้เกี่ยวกับพลังและสกิลของตัวเองอย่างถี่ถ้วนดีมากแถมยังใช้เป็นกิจวัตรมาตั้งแต่เด็ก การเรียนปรับพื้นฐานในครั้งนี้จึงให้สัตตะเบื่อจนแอบหาวอยู่หลายครั้ง
"ให้ความสนใจหน่อยก็ดีนะสัตตะ แม้แรงก์ F จะคาดหวังสกิลขั้นสูงไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีนะ และต่อให้แรงก์ F ไม่จำเป็นต้องเข้าต่อสู้โดยตรงกับอสูร แต่พวกนายต้องสังกัดหน่วยอพยพพลเมืองฉุกเฉิน ดังนั้นจึงต้องมีทักษะเอาไว้ด้วยเหมือนกัน"
พอสัตตะเริ่มหาวครั้งที่ห้า อาจารย์โทที่หันมาเห็นเข้าพอดีจึงออกปากเตือน
"ครับ ครับ" สัตตะตอบเสียงเบาพลางทำท่าตั้งใจฟังทั้งที่ไม่ได้เข้าหู
สำหรับสัตตะแล้วการอยู่ที่ในกำแพงนี้มันน่าเบื่อหน่ายไปเสียหมด
'อาจารย์…ผมน่ะแท้จริงเป็นยักษ์อวตารที่โคตรแข็งแกร่ง สามารถต่อสู้ได้ไม่ต่างจากนักรบ ถึงจะเป็นนักเวทย์แต่อาวุธของผมคือเคียวยาวไม่ใช่คทา และผมก็สามารถใช้เวทย์ได้แบบไม่จำกัดด้วย ผมร่ายมนตร์ได้มากมายเท่าที่อยากทำ มนตร์ที่ใช้บ่อยสุดตอนนี้คือจำแลงกายกับเคลื่อนไหวผ่านเงา อีกอย่างนะ ผมน่ะต่อสู้กับอสูรนอกกำแพงนั่นมาตั้งแต่จำความได้ เผลอ ๆ ผมอาจเก่งกว่าอาจารย์ที่เอาแต่เสวยสุขในกำแพงเมืองนี้เสียอีก แต่ที่ผมต้องทนเป็นไอ้กากแรงก์ F นี่ก็เพราะผมรู้ดีว่าถ้าอาจารย์รู้ว่าผมทำอะไรได้บ้างจะต้องจับผมไปสอบสวน และถ้าทุกคนที่นี่รู้ว่าแท้จริงผมคือใคร ก็คงไม่แคล้วจับผมไปบูชายัญให้เหล่าเทวานั่นแน่'
สัตตะคิดในใจ และนี่คืออีกเหตุผลว่าทำไมเขาถึงตั้งใจว่าจะไม่ไว้ใจใครที่ในกำแพงนี้เลยแม้แต่คนเดียว!
การร่ำเรียนในวันนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ส่วนใหญ่ก็จะเป็นทฤษฎีและการทดลองปล่อยพลังแบบง่าย ๆ นักเรียนใหม่อย่างนาคาแรงก์ A นั้นไม่แปลกหรอกที่จะเรียนรู้ได้เร็วและทำทุกอย่างได้คล่องแคล่ว แต่ที่น่าแปลกสำหรับอาจารย์โทคือเจ้าเด็กแรงก์ F ก็สามารถใช้พลังได้อย่างคล่องแคล่ว ที่ถึงจะแสร้งทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่อาจารย์โทรู้ดีว่าเด็กคนนี้มีทักษะ
'ไม่ใช่แค่เด็กที่เพิ่งมีสัญลักษณ์สินะ ใช้เวทย์คล่องกว่าพวกที่เรียนมาตั้งแต่เด็กเสียอีก' อาจารย์โทวิเคราะห์ในใจแต่ไม่ได้เผยออกมา เพราะผลการตรวจเมื่อครู่ออกมาชัดเจนว่าเด็กคนนี้แรงก์ F และสัญลักษณ์เป็นของจริง เพียงแต่มันก็ไม่สามารถระบุเวลาได้อยู่ดีว่าสัญลักษณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจเป็นไปได้ที่มีพลังมานานแล้วแต่ตรวจจับไม่เจอด้วยเหตุผลว่าพลังแรงก์ F นั้นอ่อนจนตรวจจับลำบาก อีกทั้งยังอยู่นอกกำแพง…เด็กคนนี้ถ้าไม่บังเอิญว่าตอนที่ปู่ตายจะมีคนไปพบเห็นและตรวจพบพลังเข้า วันนี้ก็คงยังอยู่นอกกำแพงเป็นแน่
'จะมีทักษะอย่างอื่นซ่อนเอาไว้อีกขนาดไหนกันนะ?' โทเพียงนึกยิ้มกับตัวเอง เขากำลังรู้สึกสนุกและตื่นเต้นกับการค้นพบบางอย่างในตัวของนักเรียนคนใหม่ ที่ไม่ใช่เพียงเด็กแรงก์สูงที่แตะต้องไม่ได้พวกนั้น
จู่ ๆ โทก็นึกอยากผลักดันสัตตะให้เก่งเหนือใครขึ้นมาทั้งที่พลังแค่แรงก์ F แต่นั่นมันก็เป็นความคิดที่เขายังไม่ต้องการจะบอกให้สัตตะได้รู้
เที่ยงตรงอาจารย์ที่ปรึกษาก็พานักเรียนใหม่เดินไปที่โรงอาหารกลาง สวัสดิการของนักศึกษาผู้ได้รับพรภูมิคือกินฟรีอยู่ฟรี ดังนั้นทุกอย่างในโรงอาหารมหาวิทยาลัยจึงสามารถกินฟรีได้ทุกร้าน นั่นเป็นครั้งแรกที่ทั้งอาจารย์โทและฑูรย์เห็นว่าแม้สัตตะจะตัวเล็กแต่ในกระเพาะกลับมีหลุมดำขนาดใหญ่ แม้ใบหน้าชาชืดนั่นจะไม่ได้แสดงออกว่ากำลังเอร็ดอร่อย แต่สายตาจริงจังกับสองมือที่คว้าอาหารเข้าปากเป็นระวิงก็เป็นหลักฐานอย่างดี แบบนั้นยิ่งทำให้อาจารย์โทถูกใจลูกศิษย์แรงก์ F คนนี้มากขึ้นไปอีก
การเรียนการสอนก็ดำเนินต่อไปอีกเล็กน้อย พอเลิกเรียนแล้วต่างคนก็แยกย้าย เมื่อหมดหน้าที่แล้วอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างโทก็ขอตัวไปก่อนเพราะต้องเอาข้อมูลการเรียนการสอนที่ได้วันนี้ไปประมวลผลในการเตรียมความรู้ที่ต้องเพิ่มเติมให้เด็กทั้งคู่ในวันถัดไป ฝ่ายฑูรย์มีคนมารอรับที่ด้านหน้าอาคารอยู่ ดูก็รู้ว่านาคาคนนี้อยู่ในตระกูลที่ร่ำรวยแค่ไหน ก็คงมีแค่สัตตะนี่แหละที่ถือของพะรุงพะรังเดินย่ำต๊อกกลับหอตัวเอง
"เอ่อ ให้ผมไปส่งที่พักไหมครับ?"
ฑูรย์รีบดักเอาไว้ก่อน แล้วเสนอตัวไปส่งให้
"…เอาสิ"
และสัตตะก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะตั้งใจอยู่แล้วว่าจะคบหากับพวกมีระดับไว้สักคนเพื่อจะได้มีคนคุ้มกะลาหัว ว่าแล้วก็ส่งยิ้มหวานไปให้อีกฝ่าย
"ขอบใจนะ"
"อื้อ อย่าเกรงใจเลย"
ฑูรย์ส่งยิ้มกลับอย่างมีความสุข เพราะไม่ได้มีพลังตั้งแต่เกิดเขาจึงถูกเลี้ยงมาอย่างเข้มงวด นอกจากคนในบ้านแล้วเขาก็ไม่เคยมีเพื่อนคนอื่นอีก การที่จู่ ๆ พลังก็ปรากฏขึ้นนั้น มันจึงเหมือนเป็นการปลดปล่อยตัวของเขาออกจากหอคอยงาช้าง และจะได้มีเพื่อนอย่างที่ตั้งใจเสียที
รอยยิ้มไร้เดียงสาตรงหน้าทำเอาสัตตะรู้สึกยอกในใจเล็ก ๆ ตั้งแต่จำความได้ข้อมูลที่ได้รับเกี่ยวกับคนในกำแพงคือ พวกหัวสูงนิสัยชั่วร้าย ไม่แน่ว่ารอยยิ้มนี้ก็อาจหลอกลวงและเป็นภัย ถึงยังไงสัตตะก็จะต้องระวังไว้ก่อน
'ห้ามหลงกลเด็ดขาดนะเว้ยไอ้สัตตะ ฮึบไว้ ฮึบไว้!'


"ถ้านายยอมช่วยฉัน ฉันจะคืนเพื่อนให้นาย เอาไหม?" สัตตะกล่าวยิ้ม ๆ
"ย…ยังไง?" แต่แค่คำพูดนั้นมันชวนสับสนเกินไปจนพวานไม่อาจทำความเข้าใจ ก็ในเมื่อเห็นอยู่ตรงหน้าว่าเพื่อน ๆ ของตนถูกอีกฝ่ายสังหารตายตกตามกันไปหมดแล้ว ยังมาบอกจะคืนให้? มันคืออะไร?
"ตอบมาก่อนว่า จะยอมช่วยไหม?" สัตตะถามย้ำ ไม่สนใจอธิบายอะไรให้พวานรู้ทั้งนั้น เขาไม่ใช่คนใจดี ชีวิตนอกกำแพงหล่อหลอมให้เป็นคนเช่นนี้ ดังนั้นถ้าใครจะตราหน้าว่าไร้อารยะเขาก็ย่อมยืดอกยอมรับ
ในถ้อยคำนั้นแม้ไม่เชิงข่มขุ่ แต่สำหรับคนที่เสียขวัญไปแล้วอย่างพวานมันย่อมไม่ได้รู้สึกว่าเป็นมิตรเลยสักนิด
คำถามนี้มันบังคับเพียงคำตอบเดียวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
"ยะ…ยอม ยอมทุกอย่างเลย" พวานละล่ำละลักตอบ
ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง เพราะหากไอ้ปีศาจตรงหน้านี้พูดจริงเรื่องที่จะคืนเพื่อนให้ ก็ไม่แน่ว่าทั้งมายูและโกมาอาจฟื้นจากความตายมาได้ด้วย
เพราะในสายตาของพวานมองว่าสัตตะเป็นปีศาจอสูรไปเรียบร้อยแล้วจึงไม่แปลกใจเรื่องคืนชีพเพื่อนให้ตนเลยแม้แต่น้อย
สัตตะยิ้มให้กับคำตอบนั้น เขาดีดนิ้วครั้งหนึ่งพร้อมพูด
"ปลด"
"!!!?" ราวกับสะดุ้งตื่นจากฝันทั้งที่ยังลืมตาอยู่ ความรู้สึกเปลี่ยนแค่เพียงกระพริบตาครั้งเดียว สติที่หล่นร่วง ขวัญที่หนีหาย หัวใจที่แหลกรานก่อนหน้านั้นจู่ ๆ ก็กลับมาอยู่ที่เดิมราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือโกมา และมายูที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งด้วยร่างกายที่ปกติ!
"นายทำแบบนี้…ได้ยังไง?" มายูถามขึ้นหลังเพิ่งรู้สึกฟื้นจากความตาย ทั้งที่ความทรงจำยังแจ่มชัดถึงร่างกายที่ถูกแยกออกจากกัน ทว่าตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย ทุกส่วนปลอดภัย หัวกับตัวก็ยังเชื่อมกันดีไม่มีรอยแผล ยิ่งรู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงมากเท่าไหร่ก็ชวนให้ขนลุกมากเท่านั้น ในโลกใบนี้จะยังมีคนที่ทำแบบนี้ได้หรือ? ต่อให้เป็นฮีลเลอร์ระดับสูงแค่ไหนก็ไม่มีวันทำได้หรอก
"ฉันเป็นนักเวทย์ ก็ต้องเป็นอาคมลวงตาน่ะสิ" สัตตะตอบแบบไม่ยี่หระ ทั้งที่จริงแล้วอาคมลวงตานี้เป็นอาคมขั้นสูงที่ระดับนักเวทย์ทั่วไปไม่สามารถใช้ได้ง่าย ๆ ยกเว้นปู่ของเขา และแน่นอนว่าทุกวทย์ศาสตร์ ทุกอาคมที่ปู่ใช้ได้ก็ย่อมถ่ายทอดมาที่เขาจนหมดไส้หมดพุง โดยเฉพาะอาคมลวงตาอันแสนมีประโยชน์สะดวกสบายนี้เขายิ่งใช้มันคล่องที่สุด
"ไม่มีทาง อาคมลวงตาแม้แต่นักเวทย์แรงก์ S บางคนยังใช่ไม่ได้เลย มันเป็นอาคมขั้นสูง…" มายูโต้เถียงเพราะไม่อาจทำใจเชื่อ เมื่อนึกถึงว่าสัตตะเป็นเพียงนักเวทย์แรงก์ F
แต่เดี๋ยวก่อน คนตรงหน้าใช่นักเวทย์แรงก์ F จริงหรือ?
พวาน มายูและโกมาต่างก็คิดแบบเดียวกัน อย่างน้อยประสบการณ์ที่ได้รับเมื่อครู่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้
พอเห็นว่าเดอะแก็งตรงหน้าเงียบปากกันแล้ว สัตตะก็ทวงสัญญากับพวานขึ้นมา หว่านพืชย่อมหวังผลฉันใด สัตตะก็ย่อมทำทุกอย่างเพื่อทางรอดของตัวเองในรั้วกำแพงฉันนั้น
"พวาน ฉันคืนเพื่อนให้นายแล้ว ถึงตานายช่วยฉันบ้างแล้วล่ะ"
"..." พวานไม่กล้าตอบรับในครั้งแรก เพราะความกลัวยังคงเกาะแน่นอยู่เต็มอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าผิดคำต่อปีศาจร้าย "ด..ได้ นายอยากให้ฉันทำอะไร?"
"ช่วยมาเป็นลูกพี่ให้หน่อยสิ"
"ได้…เอ๊ะ? หา!?"
ทั้งที่ใจคิดไปไกลว่าคงถูกบังคับให้ทำข้อตกลงชนิดขายวิญญาณให้ซาตาน แต่สุดท้ายกลับเป็นเพียงคำขอแปลกประหลาด เล่นเอาทั้งพวานทั้งโกมาและมายูพากันงงเป็นไก่ตาแตก
'ให้เป็นลูกพี่?'
'ลูกพี่ให้กับคนที่เก่งกว่าราวกับยักษ์มารเนี่ยนะ?'
"ดูเหมือนพวกนายจะมีเส้นมีสายและเป็นที่เกรงใจของพวกในกำแพงนี้ไม่น้อย ได้ข่าวว่าพ่อแม่ของพวกนายก็เป็นคนใหญ่คนโตในรัฐกลาง เพราะงั้นรับฉันเป็นเบ๊สักคนสิ อยู่กับพวกนายแล้ว คนอ่อนแอแรงก์ F อย่างฉันจะได้ไม่โดนเพื่อนร่วมชั้นรังแกมากนัก"
สัตตะพล่ามไปเรื่อยขณะที่สามคนที่เหลือได้แต่นั่งอ้าปากหวอ ใครคือคนอ่อนแอที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นรังแกกัน?
"ฉันอาจจะดูเก่งไปหน่อยสำหรับแรงก์ F แต่ก็อย่างที่บอกว่ามันเป็นเพราะชีวิตนอกกำแพงที่ต้องปากกัดตีนถีบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ตอนนี้อุตส่าห์ได้เข้ามาอยู่ในที่สบาย ๆ นี้แล้ว นายก็ช่วยสงเคราะห์ให้ฉันใช้ชีวิตอย่างสงบหน่อยเถอะ ฉันอยากได้เท่านี้เอง" สัตตะอธิบายอย่างเปิดอก เพราะถึงยังไงเหตุผลที่เข้ามาอยู่ในรั้วกำแพงนี้ก็เพราะปู่อยากให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปลอดภัยจริงๆ
"..."
เพราะพูดพล่ามเหมือนเป็นเรื่องคนอื่นจึงทำให้พวกพวานไม่กล้าตกปากรับคำเสียที เห็นแบบนั้นสัตตะก็ยื่นข้อเสนอใหม่ออกไป
"เอางี้ไหม? ฉันไม่เป็นเบ๊เปล่า ๆ หรอกนะ ฉันจะเป็นองครักษ์ให้พวกนายด้วย หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกนายเมื่อไหร่ฉันจะไปช่วยทันที แบบนี้พวกนายน่าจะยอมรับฉันได้แล้วใช่ไหม?"
ไม่พูดเปล่า สัตตะแสร้งยิ้มจนตาหยี ด้วยใบหน้าที่ดูเด็กกว่าอายุทำให้ดุไม่มีพิษมีภัยก็จริง แต่สำหรับพวกพวานที่เพิ่งผ่านความสยดสยองมา รอยยิ้มนี้ดูยังไงก็ไม่เป็นมิตร
แต่กับข้อเสนอนั้น…
"มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่จะให้พวกเรา…เป็นลูกพี่คนเก่งกว่าแบบนาย" โกมาถามขึ้นบ้าง ขณะใช้สองมือลูบตามแขนขาที่ยังอยู่ครบของตน
"ก็อย่างที่บอก ฉันแค่อยากใช้ชีวิตสบาย ๆ อยู่ที่นี่ไปจนแก่ ดังนั้นการมีพวกนายเป็นที่พึ่งก็ยิ่งทำให้ชีวิตฉันสบายขึ้น ขอแค่อย่างเดียว…"
"..."
"อย่าบอกเรื่องพลังของฉันกับใครเด็ดขาด ฉันสัญญาว่าจะเป็นลิ่วล้อที่ดีตราบเท่าที่พวกนายให้สัญญาว่าจะเก็บความลับเรื่องนี้ไว้"
สัตตะเลี่ยงที่จะไม่บอกบทลงโทษ เพราะคิดว่าทั้งสามคนน่าจะพอรู้
การทำข้อตกลงคล้ายจะดำเนินไปได้ด้วยดี โกมาและมายูเงียบไปแล้วแต่สายตากลับมองไปยังพวานเพื่อให้เป็นตัวแทนในการให้คำตอบ เห็นแบบนั้นสัตตะก็มองไปยังพวานที่ยังเอาแต่ก้มหน้าเช่นกัน ลดแลกแจกแถมขนาดนี้แล้ว เจอทั้งไม้แข็งไม้นวมขนาดนี้แล้วถ้ายังไม่ยอมตอบรับก็คงต้องบังคับกันหน่อยแล้ว
สัตตะเม้มปาก 'ปล่อยของให้ดูขนาดนี้ ข้าไม่ยอมปล่อยมือพวกเอ็งแน่!'
"ฉันยอมรับข้อเสนอ แต่มีข้อแม้" แล้วสุดท้ายพวานก็ตอบรับออกมา แต่ก็ยังพ่วงด้วยเงื่อนไขบางอย่าง
"ข้อแม้อะไร?"
"ช่วย…" เสียงแหบแห้งเอ่ยคำแรกก็หายไป พวานกระแอมครั้งหนึ่งแล้วจึงเงยขึ้นสบตากับสัตตะอย่างตรงไปตรงมา "ช่วยเป็นอาจารย์ด้านการต่อสู้ให้พวกเราที!"
"ฮะ?" สัตตะถึงกับตกใจ ยิ่งเห็นมายูกับโกมาพยักหน้ารัวไปกับคำขอของพวานด้วยแล้วเขาก็ยิ่งตกใจ
เดี๋ยวนะ ให้เป็นอาจารย์คืออะไรวะ?
พวานร้องขอด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง "ช่วยสอนให้เราเก่งเหมือนอย่างนายที!"
"สอนให้เก่งขึ้นเพื่อให้พวกนายไปรังแกคนอื่นได้มากขึ้นน่ะเหรอ?"
"ไม่ใช่! เราจะปกป้อง ถ้าเราเก่งขึ้นเราสาบานว่าจะปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า พวกเรารู้แล้วว่าเคยทำไม่ดี รู้แล้วว่าผิดพลาด เพราะงั้นได้โปรดให้โอกาสกับเราสักครั้ง ช่วยสอน ช่วยสอนให้เราเป็นคนที่กล้าหาญ…"
"แต่ฉันเป็นพวกบ้านป่าเมืองเถื่อนที่มาจากนอกกำแพง จะเอาปัญญาที่ไหนไปสอนพวกนายได้วะ? ถ้าอยากให้ฉันสอนจริงก็คงต้องพาไปสอนกันจริงจังที่นอกกำแพงโน่น นักศึกษาปี 1 ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปนอกกำแพงอยู่แล้วเพราะงั้นตัดใจเสียเถอะ" สัตตะหาเรื่องปฏิเสธความยุ่งยาก เขาอยากใช้ชีวิตเรียบง่ายสงบเสงี่ยมตามคำสั่งเสียของปู่ ไม่ได้อยากหาเหาใส่หัวเลยสักนิด
"ได้!" พวานรีบรับปากทันที "เรื่องออกไปนอกกำแพงไม่ใช่ปัญหาเลย ฉันใช้ใบอนุญาตของพ่อได้ และพี่ชายของมายูเป็นผู้การที่คุมการเข้าออก เราขอการ์ดผ่านได้!"
ปัญหาถูกเคลียร์จบในม้วนเดียวตามสไตล์คนที่มีครอบครัวเป็นคนใหญ่คนโต เล่นเอาสัตตะเถียงไม่ออก
'สิทธิ์การออกนอกเมืองโดยไม่ถูกตรวจจับ…งั้นเหรอ'
"หมายความว่านายช่วยให้ฉันเข้าออกนอกกำแพงได้อย่างอิสระได้งั้นเหรอ?"
"ใช่ ถ้านายต้องการแบบนั้นก็สามารถทำได้" พวานระล่ำระลักรับปาก
และคำว่าการออกนอกกำแพงได้อย่างอิสระทำเอาสัตตะปฏิเสธไม่ออกอีกต่อไป เขากังวลเรื่องนี้อยู่หลายวัน ที่แท้มันก็ง่ายแค่นี้เองน่ะเหรอ ให้ตายเถอะไอ้พวกเวรนี่มีประโยชน์ชะมัด
สัตตะเงียบไปครู่ พลางนึกถึงส่วนได้ส่วนเสีย ดูเหมือนการตกลงยอมเป็นอาจารย์ให้พวกพวานจะมีประโยชน์มากกว่าโทษ
แม้จะน่ารำคาญไปบ้างก็เถอะ
"ตกลง" สุดท้าย สัตตะก็ตกปากรับคำ "ฉันจะเป็นอาจารย์ให้พวกนาย แลกกับการให้พวกนายคอยเป็นฉากบังหน้าในกำแพงนี้"
ราวกับได้พบเจอเรื่องที่ตามหามานาน พวกพวานดีใจกันจนน้ำตาปริ่ม สัตตะจึงใช้จังหวะนี้ในการขอรางวัลสำหรับตน รางวัลที่พวกพวานไม่มีทางรู้
"งั้นพรุ่งนี้นายเอากุญแจผ่านกำแพงให้ให้หน่อยสิ จะสอนพวกนายได้ฉันต้องออกไปเตรียมที่ทางข้างนอกนั่นก่อน" ก็แค่ข้ออ้างแหละนะ อันที่จริงก็แค่อยากออกไปทำธุระส่วนตัวมากกว่า
"แน่นอน เดี๋ยวออกไปฉันรีบจัดการให้เลย" พวกพวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ จนแทบจะแตกต่างเป็นคนละคนกับที่กลัวจนฉี่ราดก่อนหน้านั้น
"ดี เราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ ลูกพี่" สัตตะแย้มยิ้ม ยกนิ้วโป้งขึ้นในเชิงว่ายอดเยี่ยม
การตกลงร่วมกันถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี และคล้ายกับว่าความโชคดีจะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อจู่ ๆ สัญญาณของภูตแสงก็ปรากฏขึ้นอีกด้านของถ้ำ พร้อมกับที่ฑูรย์ฟื้นขึ้นในที่สุด
พวกเขาช่วยกันจับภูตแสงจนสำเร็จในเวลาไม่นาน แล้วจากนั้นพวกอาจารย์ก็เข้ามาเพราะกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ในถ้ำเกิดทำงานไม่ปกติ จึงรีบเข้ามาตรวจสอบความปลอดภัย แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนปลอดภัยและทำภาระกิจสำเร็จพอดีจึงพาตัวออกไปด้านนอก
ทุกอย่างดูเรียบร้อยดี แม้แต่ตัวสัตตะก็คิดว่าเรียบร้อย จะมีก็เพียงคนเดียวที่เริ่มจับความผิดปกติได้
หลังจากวันนั้น โดยไม่ทันรู้ตัว สัตตะก็ถูกอาจารย์โทคอยจับตาอย่างใกล้ชิด
ซึ่งกว่าที่สัตตะจะรู้ตัวเรื่องราวก็ผ่านไปอีกพักใหญ่
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
การทดสอบผ่านพ้นไปด้วยดี ทุกคนจึงได้แยกย้ายกลับ เพราะกลุ่มของสัตตะถูกอาจารย์พาออกจากประตูมาก่อนเวลา และฑูรย์มีอาการบาดเจ็บจากการถูกโกมาซัดสลบจึงทำให้อาจารย์โทอนุญาตให้กลุ่มพวกเขาสามารถกลับก่อนกลุ่มอื่นได้ สัตตะจึงรอกจากการเผชิญหน้ากับสหัสในช่วงเย็น ซึ่งถือว่าเป็นโชคเข้าข้างสุด ๆ
แต่สัตตะไม่อาจเพิกเฉยต่อเรื่องของเสียงเรียกที่ประตูบูรพา ดังนั้นดึกสงัดคืนนั้นเขาจึงรีบลักลอบเข้าไปยังหอคอยชั้น 1 คนเดียว เพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูบูรพา ทางไปหอคอยนั้นมีการเฝ้ายามเป็นจุด แต่ไม่ถึงกับเข้มงวดมาก เพราะด้านในหอคอยนั้นมีระบบรักษาความปลอดภัยที่แข็งแรงมากพออยู่แล้ว โดยปกติต้องใช้บัตรผ่านพิเศษสแกนเข้าไป งานนี้ต้องขอบคุณพวานที่เป็นลูกชายของรัฐมนตรีใหญ่ของรัฐกลางจึงมีบัตรผ่าน VIP ให้สัตตะยืมใช้ตามอัธยาศัย
แต่ถึงอย่างนั้นสัตตะก็ยังคงต้องอาศัยวิชาพรางกายเพื่อเข้าไปด้านในอยู่ดี เพราะกล้องวงจรปิดติดไว้ยุบยับ และเขาก็ไม่อยากทิ้งร่องรอยอะไรไว้ทั้งนั้น เมื่อเข้ามาดานในหอคอยได้สัตตะก็รีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันที แม้ภายในหอคอยนั้นจะมืดสนิทเพราะเป็นช่วงดึกสงัดไปแล้ว ทว่าภายในกลับยังมีสภาพเหมือนยามบ่ายไม่ต่างจากครั้งแรกที่เข้ามา เวทย์มิติเวลาสินะ ทำงาน 360 องศาตลอด 24 ชั่วโมง
"นายยังอยู่ในนั้นใช่ไหม?"
ประตูบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีทอง สัตตะยืนตั้งสมาธิอยู่ที่ตรงนั้นครู่หนึ่งจึงเอ่ยเรียกเบา ๆ ทว่ากลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง
"เฮ้ นายยังอยู่หรือเปล่า?"
ลองเพิ่มเสียงเรียกดูอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็ยังคงเงียบสงัด
"แปลกแฮะ"
เมื่อติดต่อกับคนภายในประตูไม่สำเร็จเขาก็เริ่มกลับมาคิดถึงเหตุการณ์ในตอนกลางวัน แล้วไพล่นึกไปถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ สัตตะจึงใช้มีดเจาะเข้าที่ปลายนิ้วเบา ๆ แค่พอให้มีหยดเลือดออกมา
เพียงหนึ่งหยดของโลหิตที่หลั่งรินออกจากปลายนิ้ว สายลมก็พัดมาจากทุกทิศทุกทาง แล้ววูบต่อมาหลังจากสายลมพัดผ่านไป
…นายท่าน…
…นายท่านของข้าบาท…
"ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว เปิดประตูสิ"
ไม่รู้ทำไมถึงไม่ได้รู้สึกกลัวว่าจะอันตราย ซ้ำยังรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าเจ้าของเสียงนี้คือคนที่เขาเคยรู้จักเมื่อชาติภพหนึ่ง
เพียงอึดใจเสียงลั่นดาลดังขึ้นจากด้านใน ก่อนประตูบานใหญ่จะค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ หมอกควันล่องลอยพร้อมบรรยากาศเยียบเย็น แต่สัตตะกลับไม่กลัวที่จะเดินเข้าไปด้านใน
หมอกหนาเข้าห่อหุ้มตัวของสัตตะทันทีที่ย่างเท้าเข้ามา บรรยากาศในประตูบูรพาแตกต่างจากประตูอาคเนย์ของฝั่งเขาอยู่มาก ไม่รู้ว่าเป็นบรรยากาศจริงหรือเป็นเพราะการกระทำของเจ้าของเสียงเรียกกันแน่
"ฉันมาแล้ว ออกมาเจอกันหน่อยสิ"
เมื่อเข้าไปถึงจุดหนึ่งสัตตะก็เอ่ยเรียกผู้ที่เชื้อเชิญ เพียงครู่แสงสีทองจาง ๆ ก็เริ่มปรากฏใบรูปแบบของลูกไฟดวงเล็ก ๆ จากทุกทิศทุกทางล่องลอยมารวมกันอยู่ตรงเบื้องหน้าของสัตตะก่อนค่อย ๆ กลายเป็นรูปร่างของมนุษย์ผู้หนึ่ง
ไม่ใช่…นั่นไม่ใช่มนุษย์
สัญชาติญาณของสัตตะสัมผัสได้ ร่างตรงหน้านี้คือเผ่าพันธุ์เดียวกับเขา
เผ่าพันธุ์ของวิญญาณดั้งเดิมก่อนที่จะมาอยู่ในร่างของไดร์แอด
เผ่าพันธุ์แห่งยักษ์
…ข้าบาทสิงขราขอรายงานตัวต่อนายเหนือ ข้าบาทรอมาเนิ่นนานเหลือเกินกว่าจะได้เจอนายท่าน ดีใจเหลือเกินที่ในที่สุดก็ได้เจอเสียที…
"ข้าบาท? นายเคยเป็นลูกน้องฉันสินะ ตามหาฉันเพราะอะไร?"
…ในชาติก่อนข้าบาทเป็นองครักษ์ของนายท่าน ข้ามาเพื่อกลับมาอยู่ข้างกายนายท่าน…
จากนั้นก็อธิบายต่อว่าที่อยู่ตรงนี้คือเศษเสี้ยวของวิญญาณที่เหลืออยู่ เพราะแท้จริงเขาไม่ควรเหลือตัวตนอยู่บนภพนี้แล้ว อาวรณ์และความภักดีทำให้เหลือทิ้งเศษเสี้ยวนี้เอาไว้ และกล่าวขอโทษต่อเจ้านายที่ไม่อาจปกป้องได้ตั้งแต่ชาติภพก่อน
เศษเสี้ยวที่เหลือนี้ไม่ได้ต้องการอะไร นอกจากการได้กลับมาอยู่ข้างกายรับใช้
สัตตะยอมรับในคำขอนั้น จึงจัดการหลอมเศษเสี้ยวของสิงขราเข้ากับจิตภูตที่เขาจับได้เมื่อตอนกลางวันที่สามารถเป็นร่างภาชนะได้อย่างดี
เมื่อหลอมจิตเรียบร้อยแล้ว เจ้าภูตจิตที่เป็นเพียงนกน้อยของสัตตะก็กลายร่างเป็นนกแก้วที่มีสีขาวนวลเรืองรอง
ปกติภูตแสงจะทำหน้าที่ปกป้องอาคมมืดและอสูรระดับต่ำ เป็นเพียงพลังงานบริสุทธิ์ที่ไม่สามารถสื่อสารหรือมีชุดความคิดของตัวเอง แต่เมื่อสัตตะนำเสี้ยวจิตของสิงขราหลอมเข้ากับจิตภูตแล้ว เจ้าภูตแสงนี้ก็อัพขั้นเป็นภูตที่มีจิตที่สามารถสื่อสารได้
จากนั้นเจ้านกแก้วก็สนทนาเจื้อยแจ้ว
"ข้าน้อยดีใจเหลือเกินขอรับ ที่ได้กลับมาอยู่ข้างกายนายท่านอีกครั้ง"
"อื้อ จากนี้ไปก็คอยอยู่ติดตามฉันตามที่นายต้องการแล้วกัน"
"…แต่ข้าก็รู้สึกผิดกับท่านเหลือเกิน"
"รู้สึกผิด? เรื่องอะไร?"
"ข้ารู้สึกผิดที่ในวันนั้นไม่อาจช่วยท่าน เพราะข้ากลัวว่าถ้าเทวาคนนั้นรู้ถึงการมีอยู่ของข้า ข้าจะถูกกำจัดเสียก่อนจะได้พบหน้าท่าน"
"อ๋อ ไม่เป็นไร นายตัวเท่านี้ช่วยฉันไม่ได้หรอก"
สัตตะเพียงหัวเราะออกมา ทั้งที่จริงเมื่อกล่าวถึงสหัสแล้วในหัวใจของเขาก็เกิดความกลัวขึ้นมาน้อย ๆ สองสามวันมานี้เขาสูญเสียพลังไปมากจนไม่แน่ใจเลยว่าหากต้องปะทะกับสหัสอีกครั้งจะยังเอาตัวรอดได้หรือไม่
"นายท่านดูอ่อนล้านะขอรับ" สิงขราเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังที่อ่อนลงมากของเจ้านาย
"วันก่อนประมาทไปหน่อย เลยโดนไอ้เทวานั่นกินเลือดไปจนเกือบหมดตัว แถมยังต้องใช้พลังช่วงนี้เยอะอีก พลังเลยเหือดถังไปหน่อยน่ะ"
"!!? กินเลือด!? นายท่านปล่อยไว้แบบนี้มันอันตรายมากเลยนะขอรับ ท่านต้องรีบอาบแสงพระจันทร์แดงเพื่อคืนพลังโดยเร็วนะขอรับ"
"อือ รู้แล้ว แต่พระจันทร์แดงมันอยู่นอกกำแพงฉันกำลังจะหาทางออกไปอยู่"
"แต่รอบพระจันทร์แดงของเดือนนี้คือคืนวันพรุ่งแล้วนะขอรับ ได้ยินว่าคนในรั้วกำแพงเมืองนี้หากไม่ได้รับอนุญาตจะไม่สามารถออกไปที่นอกกำแพงเด็ดขาด…"
"เออน่า ฉันเตรียมตัวไว้แล้ว และมีวิธีออกไปนอกกำแพงแล้วด้วย"
สำหรับเผ่ายักษ์กับผู้ศึกษามนตร์มารหากพลังเวทย์ถดถอยจะต้องอาบแสงพระจันทร์แดงเพื่อเพิ่มพลังวัตรและปรับจักราภายใน ทว่าพระจันทร์แดงนั้นโดยปกติจะเกิดแค่ในที่ที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของยักษา ดังนั้นจึงไม่มีให้เห็นในเขตเมื่องที่อุดมไปด้วยพลังแห่งพรภูมิ
นั่นเป็นเหตุผลที่สัตตะจะต้องหาทางออกไปนอกกำแพงให้ได้ภายในวันพรุ่งนี้
"ไปกันเถอะ รีบออกจากที่นี่ก่อนจะถูกจับได้ดีกว่า
"ขอรับ"
เมื่อจัดการเรื่องราวต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว สัตตะก็รีบเก็บสิงขราเข้าสู่กระเป๋ามิติ แล้วรีบชิ่งออกจากหอคอยชั้น 1 ทันที
โดยที่ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าสิ่งที่พวกตนได้ทำในประตูบูรพานั้นถูกใครคนหนึ่งจับตาเอาไว้แล้ว
ลับแผ่นหลังสัตตะที่วิ่งห้อออกจากประตูหอคอยไป คนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดมาตลอดก็ก้าวออกมา
เพราะสัตตะกรีดเลือดออกมาครั้งหนึ่งจึงทำให้กลิ่นกายกำจายทั่ว สหัสจึงสามารถติดตามมาจนพบว่าสัตตะกำลังลักลอบทำอะไรบางอย่างและได้รู้ว่าแท้จริงจิตวิญญาณที่แอบซ่อนในร่างของคนธรรมดามาตลอดนี้คือยักษาที่คิดกันไปว่าสาปสูญไปจนสิ้นแล้ว
การปรากฏตัวของยักษ์ย่อมไม่ใช่เรื่องดี แต่ตราบใดที่ยังไม่สามารถพิสูจน์กับตาได้สหัสก็จะยังไม่ทำอะไรสัตตะทั้งสิ้น
เว้นก็แต่…
กลิ่นเลือดของอีกฝ่ายที่ทำให้คอแห้งผากนี้
คงต้องลงมือทำอะไรบางอย่างเสียแล้ว


"สัตตะ นายอย่าไปสนใจพวกนั้นเลยนะ!" ทูรย์รีบเข้ามาปกป้องเพื่อนท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยันของคนอื่น ๆ "ผมเชื่อว่าต่อให้อาวุธจะเป็นอะไร นายก็เก่งกว่าพวกเขาอยู่แล้ว!!"
พูดไปกองไฟในดวงตาก็ลุกโชน จนสัตตะถึงกับต้องส่ายหน้า
"เอาอะไรมามั่นใจเบอร์นั้นกันนายน่ะ? "
กะว่าวันนี้คงรอดไปได้ด้วยดีแล้ว แต่ก็มีบางอย่างในหัวใจเตือนขึ้นมาว่าให้ระวัง สัตตะใช้มือจับไปที่หัวใจของตัวเอง พยายามใช้พลังหยั่งรู้
"อาวุธดีใช้ได้เลยนะครับ"
"!!? " เสียงทักของอาจารย์โท เล่นเอาสัตตะสะดุ้งตั้งแต่ตาตุ่มขึ้นถึงกลางกระหม่อม
ในความคิดของสัตตะ คนที่น่ากลัวกว่าไอ้เทวาตัวกินเลือดนั่นก็คืออาจารย์ที่ปรึกษาที่มีสายตาที่ราวกับมองทะลุทุกสิ่งนี่แหละ
"แม้จะไม่รู้จักว่าอาวุธชิ้นนี้คืออะไร แต่ออร่าจักราที่ห่อหุ้มเอาไว้ก็ไม่ธรรมดาเลย" อาจารย์โทกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ใบหน้าใจดีที่ทำเอาสัตตะขนลุกซู่
'นั่นไง แม่งตาทิพย์ชัดๆ!'
"ร…เหรอครับ ผมมองไม่ออกเลย เห็นแค่เป็นไม้ตะพดเก่า ๆ เท่านั้น" สัตตะพูดกลบเกลื่อนไปเรื่อย ปั้นหน้าตายให้เป็นปกติ
การเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหลบเลี่ยงทำให้สัตตะไม่เห็นสายตาคมปลาบของอาจารย์โทที่มองมาที่ตน
"งั้นเหรอ ฝึก ๆ ไปเดี๋ยวก็มองเห็นเอง เอาล่ะ เรื่องล่าภูตพยายามเข้านะ ผมคาดหวังในตัวคุณสุด ๆ ไปเลยล่ะ" พูดจบก็ตบไหล่ลูกศิษย์แปะ ๆ แทนการให้กำลังใจ แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าที่พออกพอใจอย่างเต็มที่
"อาจารย์โทเขาเป็นคนดีจังเลยเนอะ" ทูรย์ที่เห็นเหตุการณ์มาตลอดเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "เท่สมกับที่เป็นวีรบุรุษแรงก์ S ของอาณาจักรจริง ๆ "
สัตตะไม่ได้ต่อคำ ปล่อยให้เพื่อนพร่ำเพ้อไปขณะวิเคราะห์ชีวิตของตัวเองอยู่ในใจ
…แรงก์ S นั่นสินะ ชีวิตในรั้วกำแพงของเขาจะไม่มีปัญหาเลยถ้าไม่ต้องเจอกับไอ้พวกแรงก์ S จมูกไวพวกนี้
เฮ้อ!
สัตตะคิดแบบนั้นและตั้งใจว่าจะเพิ่มการระวังตัวจากหูตาของไอ้พวกนี้ให้มากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นในขณะที่เขายืนทอดอาลัยอยู่ข้างกับทูรย์ที่กำลังกระดี๊กระด๊ากับความเท่ของอาจารย์โทอยู่นั้น ก็ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ตกอยู่ภายใต้สังเกตการณ์ของสหัสอยู่ตลอด
หลังจากที่ให้ทุกคนได้ทำความเคยชินกับอาวุธของตนแล้ว อาจารย์โทก็สอนให้ทุกคนใช้เวทย์กระเป๋ามิติเพื่อเก็บและดึงอาวุธของตนได้ยามจำเป็น เพื่อความสะดวกในการใช้เพราะอาวุธบางชิ้นก็ใหญ่เกินกว่าจะพกพาไปไหนมาไหนง่าย ๆ แต่ถึงกระนั้นบางคนที่สามารถเรียกอาวุธระดับยูนีกออกมาได้ก็ไม่คิดจะเก็บมันง่าย ๆ แน่ ถือโชว์ สะพายโชว์ให้คุ้นมือมันดีต่อใจและภูมิใจว่า
ครู่ใหญ่ ๆ ต่อมาเมื่อช่วงพักผ่านพ้นไป อาจารย์โทก็ประกาศให้เริ่มจับกลุ่มเพื่อฝึกปฏิบัติภารกิจล่าภูตประจำตัวกลุ่มละ 5 คน ฑูรย์ตัวติดกับสัตตะอยู่แล้วไม่ยอมแยกเด็ดขาด แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากอยู่กับเด็กใหม่ สหัสกับธชาก็มีคนรุมทึ้งจองตัวกันไว้อยู่แล้วนั่นคือกลุ่มของมีราห์กับลูกท่านหลานเธอคนอื่น ๆ
"สงสัยได้เข้าไปกันสองคนแน่เลย" ทูรย์บ่นกับสัตตะ เพราะดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจอยากอยู่กับพวกตนเลยสักคน
"สองคนก็ดีแล้ว พวกนั้นน่ารำคาญจะตายนายก็เห็นอยู่" สัตตะไหวไหล่ ไม่ใส่ใจต่อให้กลุ่มของพวกตนจะไม่ครบ 5 คนตามคำสั่ง และจะไม่ขอดิ้นรนเสาะหาเองด้วย
ได้ยินแบบนั้นทูรย์ก็ทำใจ ส่วนสัตตะเขาย่อมไม่สนใจอยู่แล้ว
"เฮ้ พวกนายน่ะ มาอยู่กับพวกเราสิ"
"..."
"...โอ้"
จู่ๆ ก็มีเสียงทักมาจากทางด้านหลัง สัตตะลอบขมวดคิ้วทันทีที่ได้เห็นกลุ่มคนพวกนั้นในขณะที่ทูรย์ดวงตาลุกวาวด้วยความดีใจที่จำนวนคนจะได้ครบตามที่อาจารย์สั่ง
คนที่ส่งเสียงมานั้นคือ 'พวาน' ลูกนักการเมืองใหญ่ที่เป็นนักรบแรงก์ A กับลิ่วล้อแรงก์ B ที่เป็นนักแม่นปืนกับนักฆ่า แน่นอนว่าทูรย์รับปากทันที สัตตะเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะไม่อยากทำตัวเด่นขึ้นมาอีก
แต่ดูเหมือนหูผีที่ดีกว่าคนทั่วไปของเขาจะทำให้ได้ยินเสียงเตือนจากรอบข้างได้ชัดเจน
'กะแล้วเชียว'
'ก็บอกแล้ว พวานไม่ปล่อยไว้แน่'
'น่าสงสารจัง คิก คิก'
'ก็เหมาะกันดีออก ไอ้แรงก์ A กระจอกที่ดีแต่กร่างเพราะพ่อใหญ่ กับไอ้ขยะแรงก์ F ไม่มีหายนะอะไรน่าดูเท่านี้อีกแล้ว หึหึ'
'น่าสงสารเจ้านาคานั่นจัง'
'ช่วยไม่ได้ เจ้านาคาเกิดใหม่นั่นเลือกเพื่อนผิดเอง'
'ก็ไม่แน่นะ หลังจากเจ้าแรงก์ F นั่นถูกพวานจัดการแล้ว ทูรย์ก็คงตาสว่างเองแหละ'
'ก็คอยดูกันไปแล้วกัน'
เสียงกระซิบกระซาบจากรอบข้างชัดเจนแม้จะอยู่ห่างออกไป สัตตะรู้สึกขอบคุณทักษะพิเศษจากนอกกำแพงที่ติดตัวเข้ามานี่เหลือเกิน จากที่ได้วิเคราะห์คำพูดของไอ้ปากเสียพวกนั้น เดาได้ไม่ยากเลยว่าทันทีที่เข้าไปในหอคอยเขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
…อ่า ไอ้ใจดีจอมปลอมนี่ ตั้งใจขยี้กันเพื่อโชว์เกรียนให้ไอ้พวกนั้นดูสินะ ทั้งที่มันเองก็โดนดูถูกอยู่เหมือนกันเนี่ยนะ
…ชักสนุกแล้วสิ
สัตตะลอบยิ้มในใจ ขณะฟังอาจารย์โทอธิบายถึงวิธีการเสี่ยงทายเส้นทางและการล่าภูต และกฎของภารกิจต่าง ๆ
"หลังจากเสี่ยงทายเส้นทางได้แล้ว พวกคุณต้องมุ่งหน้าไปล่าภูตที่เส้นทางนั้นโดยกำหนดเวลาไว้จนถึง 6 โมงเย็นวันนี้ ใครที่ทำภารกิจไม่สำเร็จทันตามเวลาจะถือว่าไม่ผ่านและต้องหาเวลามาลงซ่อม"
อาจารย์โทประกาศพร้อมแกล้งทำสีหน้าซีเรียส โดยเฉพาะเรื่องสอบซ่อม แต่กลับไม่มีนักศึกษาคนไหนสนใจคำนั้นของเขาเพราะทุกคนล้วนมั่นใจในตัวเองเป็นอย่างมากว่าพวกตนไม่มีทางลงซ่อม
"อย่าเพิ่งดีใจไปครับ" อาจารย์โทเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "นอกจากล่าภูตแล้วมันมีภารกิจปริศนาอีก 3 อย่างที่พวกคุณต้องทำ ใครไม่ครบตามเวลาก็ถือว่าสอบตกอยู่ดี"
คราวนี้เสียงฮือฮาจึงดังขึ้น 'ภารกิจปริศนา' นั่นก็หมายความว่าพวกเขาต้องเดาเอาเองว่าสิ่งที่กำลังจะเข้าไปเผชิญนั้นใช่ภารกิจหรือเปล่า
"อีกอย่าง ผมมีกฎ 3 ข้อง่าย ๆ ให้พวกคุณจงยึดไว้เพื่อความปลอดภัย นั่นคือ"
"ข้อ 1. ภายในเส้นทางหลังจากผ่านประตูมิติเข้าไปแล้วจะไม่มีกล้องวงจรปิด พวกผมที่ด้านนอกไม่สามารถรับรู้ได้ว่าพวกคุณทำอะไรกันไปบ้าง ดังนั้นทันทีที่เกิดปัญหาให้พวกคุณกดที่ปุ่มสีแดงบนกำไลที่ผมกำลังจะแจกจ่ายให้ไปเพื่อขอความช่วยเหลือทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น หากตรวจพบภายหลังว่าพวกคุณดื้อดึงจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายร้ายแรงทั้งกับตนเองและผู้อื่น จะถือว่าคุณทำความผิดร้ายแรงและปรับตกในวิชาล่าภูตสถานเดียว"
"ข้อ 2. แต่ละเส้นทางมีบอสเฝ้าอยู่ แต่ไม่ต้องกังวลเพราะทุกตัวได้ถูกสะกดเอาไว้อย่างดีแล้ว เพราะฉะนั้นหน้าที่ของพวกคุณคือห้ามแตะต้องพวกมันเด็ดขาด ฝ่าฝืนปรับตกสถานเดียวเช่นกัน"
"และข้อสุดท้าย เพราะไม่มีกล้องวงจรปิดจึงต้องขอร้องอย่างจริงจังว่าห้ามทำร้ายร่างกายกันเด็ดขาด หากจับได้ผู้กระทำจะต้องถูกระวางโทษขั้นสูงสุดโดยไม่มีข้อยกเว้น"
ทันทีที่จบข้อสุดท้ายทุกสายตาก็มุ่งมาหาพวานทันที และยังมีอีกหลายคู่ที่มองมาทางสัตตะด้วยความเวทนาอยู่ด้วย
หลังประกาศภารกิจแล้วอาจารย์โทก็ประกาศเริ่มการเสี่ยงทายของแต่ละกลุ่มทันที
การจัดกลุ่มเสร็จสิ้นเรียบร้อย แบ่งออกเป็น 8 กลุ่ม ตามเส้นทางด้านในหอคอยชั้นแรกที่แบ่งออกเป็น 8 ทิศ ก่อนจะเข้าสู่หอคอยแต่ละกลุ่มจะทำการเสี่ยงทายเส้นทางที่ต้องไป ไม่มีกลุ่มไหนที่ถูกจับตามองเท่ากับกลุ่มของสหัสอีกแล้ว กลุ่มยอดมนุษย์ที่ประกอบด้วย
นักรบเทวาแรงก์ S อย่างสหัสเจ้าของดวงตาสีเพลิงที่ควรจะร้อนแรงจนมอดไหม้แต่กลับเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งเข้ากับเส้นผมสีดำขลับลึกลับ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นเทวาที่ได้ถือครองพลังที่ไม่อาจวัดได้
นักฆ่าแรงก์ S ธชา นาคาผู้มีดวงหน้าหล่อเหลา เส้นผมสีดำแกมเขียวกับนัยน์ตาสีทองลึกล้ำชวนหลงใหล
นักรบแรงก์ A อย่างมีราห์ สาวสวยเจ้าของเรือนผมสีทองประกาย ดวงตาสีฟ้าสดใสแสดงออกถึงความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
นักแม่นปืนแรงก์ A มีนน์ ชายหนุ่มรูปงามอีกคนที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของมีราห์ เจ้าของนิสัยเริงร่ากล้าได้กล้าเสีย
และคนสุดท้ายคือฮีลเลอร์สาวแสนน่ารักแรงก์ B อีกหนึ่งคนชื่อพันวา เจ้าของเรือนผมสีดำยาวสลวย ดวงตาคู่โศกสีน้ำตาลแกมเขียวทอประกายลึกล้ำ ผู้เป็นที่จับตามองเพราะมีความคู่ควรที่จะได้ผูกพันธะกับสหัสที่สุด
เป็นกลุ่มที่อุดมไปด้วยหนุ่มสาวหน้าตาดีจนเป็นที่อิจฉา เมื่อเทียบกับกลุ่มของสัตตะที่เป็นกลุ่มชายล้วนก็ชวนให้อึดอัดพิลึก
กลุ่มเฉพาะกิจที่มีแต่คนเหยียดหยันนี้ประกอบด้วย
นักรบแรงก์ A พวาน ลูกชายของปลัดกระทรวงการคลังผู้มั่งคั่ง แต่ดันได้ฉายาว่าเป็นได้แค่ไอ้แรงก์ A ห่วยแตก แถมยังมีนิสัยกร่างเป็นที่สุด เรือนผมสีทองแดงกับท่าทางนักเลงนั่นยิ่งเป็นเครื่องการันตีว่าไอ้หมอนี่นิสัยโคตรเสีย
นักฆ่าแรงก์ B โกมา ลิ่วล้อมือขวาของพวาน เป็นคนสบาย ๆ ลูกพี่ว่าไงก็ว่าตามหมด ได้ยินมาว่ามีฝีมือมาก แต่ดันไม่ชอบฝักใฝ่ทางดี
นักแม่นปืนแรงก์ B มายู ลิ่วล้อมือซ้ายผู้เป็นมันสมองของกลุ่ม ร้ายกาจทั้งสกิลปากและฝีมือ
ฮีลเลอร์แรงก์ A ทูรย์
และนักเวทย์แรงก์ F อย่างสัตตะ
ไม่ว่ายังไง ก็ต้องอยู่ให้ห่างจากพวกของสหัสมากที่สุด สัตตะจึงลุ้นจนแทบลืมกลืนน้ำลายในจังหวะที่ทำการเสี่ยงทายเส้นทาง ผลออกมาคือกลุ่มของสหัสเสี่ยงทายได้เส้นทางที่มุ่งไปยังบูรพาทิศ ส่วนกลุ่มของสัตตะเสี่ยงทายได้เส้นทางที่มุ่งไปยังอาคเนย์ทิศ แม้จะไม่ได้ใกล้กัน แต่เพราะทางเข้าอยู่ฝั่งตะวันออกเหมือนกันจึงจำเป็นต้องมุ่งหน้าไปในเส้นทางเดียวกันก่อนจะถึงทางแยก
ผู้ร่วมเส้นทางก่อนถึงทางแยกในฝั่งตะวันออกมีอยู่ 15 คน ทุกคนมุ่งหน้าไปยังทางแยกโดยที่กลุ่มของสหัสเดินนำอยู่ข้างหน้าสุด สองกลุ่มรายล้อมเข้าหาเทวาแรงก์ S คู่นั้นด้วยความปลาบปลื้มและตื่นเต้นที่ได้ร่วมทาง ผิดกับกลุ่มของพวกเขาที่เดินทิ้งห่างออกมาด้านหลัง
สัตตะรูดซิปเสื้อวอร์มสีดำของตนให้ขึ้นสุดทำให้มันปกปิดไปจนถึงปลายคาง พลางเฝ้าสังเกตผู้คนที่ร่วมทางกันมา พวกสหัสล่วงหน้ากันไปไกลแล้ว และดูเหมือนจะไม่ได้ให้ความสนใจมาที่เขาเลยแม้แต่นิด เรื่องนั้นทำให้สัตตะถอนหายใจโล่งอกออกซ้ำแล้วซ้ำอีก เพราะวางใจแล้วว่าสหัสไม่อาจจำเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ถึงอย่างนั้นห่างไว้ได้ก็เป็นสิ่งที่สมควรที่สุด
ดูเหมือนไม่ได้มีเพียงเขาที่ไม่อยากเข้าใกล้พวกเทวาแรงก์ S แต่พวกพวานเองก็ดูจะไม่ชอบกลุ่มนั้นมากนัก สายตาของพวกมันแสดงออกถึงความเกลียดชังอย่างชัดเจน
สัตตะหรี่ตามองพวกพวานพลางครุ่นคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปสะกิดทูรย์ที่เอาแต่ฝึกท่องคาถาจับภูตมาตั้งแต่เมื่อครู่
"ระวังเจ้าพวกนั้นไว้หน่อยก็ดีนะ"
"หืม? พวกพวานน่ะเหรอ? ทำไมล่ะ? "
"เดี๋ยวก็รู้เอง"
เขาพูดเพียงเท่านั้นแล้วปล่อยให้ทูรย์ทำหน้างงต่อไป สัตตะไม่ยอมอธิบายตามนิสัยที่จะพูดแค่เรื่องที่จำเป็นเท่านั้น
เหล่าผู้ร่วมทางเดินเข้าสู่บริเวณหอคอยชั้นแรกด้วยความตื่นเต้นและตื่นตาตื่นใจ แค่เพียงก้าวข้ามธรณีประตูบางเขื่องผ่านเข้าสู่ด้านในของหอคอย บรรยากาศก็แตกต่างจากด้านนอกอย่างลิบลับ ภาพจินตนาการว่าด้านในเป็นเพียงอาคารคล้ายโรงยิมฝึกฝนหายออกจากหัวของทุกคนทันทีเมื่อได้เห็นกับตาว่าในโถงด้านในนี้เป็นเพียงทุ่งหญ้าสีทองโล่ง ๆ
พอเข้ามาแล้วเห็นว่าเป็นพื้นที่โล่งกว้างก็ทำเอาสับสนกันไปครู่ กลุ่มของสัตตะจึงมายืนกระจุกรวมกันเพื่อระดมความคิด
"ที่นี่ถูกควบคุมด้วยเวทย์มิติ" สัตตะกระซิบกระซาบกับทูรย์
"สุดยอดเลยเนอะ"
"ไม่เห็นมีประตูเลย มันหมายความว่ายังไง? " พวานบ่นขึ้นอย่างหัวเสีย เขาสะสมความหงุดหงิดมาพักใหญ่ อยากจะระบายออกเต็มทีแล้ว
"นี่คงเป็นภารกิจแรกน่ะ การตามหาทางเข้า" มายูครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบเพื่อนออกมา "ที่อาจารย์บอกไงว่านอกจากการล่าภูตแสงแล้ว ต้องผ่านภารกิจปริศนา 3 ข้อด้วย"
"ยุ่งยากชะมัด" พวานสบถ ธาตุแท้ค่อย ๆ เผยออกมาเรื่อย ๆ โดยสัตตะไม่ต้องรอคอยนานนัก
"เอาน่า ก่อนอื่นเราแยกย้ายกันหาประตูก่อนดีกว่า จะได้รีบทำภารกิจให้เสร็จ ๆ ไป นี่ก็จะเที่ยงแล้วด้วยเหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่" โกมาพูดเสริม ดูเป็นการเป็นงานสุด
"เออ งั้นเอาตามนี้ ใครเจอประตูก็กดสัญญาณเรียกแล้วกัน" พวานโบกไม้โบกมือ แล้วมุ่งหน้าไปอีกด้าน โดยมีโกมากับมายูเดินตามไปด้วย
"ฝั่งนั้นฝากพวกนายด้วยแล้วกันนะ เดี๋ยวฝั่งนี้พวกเราจัดการเอง" มายูหันมาบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเดินหายกันไปที่อีกฝั่งของทุ่งหญ้า
"พวกเขาก็ดูไม่ได้เลวร้ายนะสัตตะ นายคิดไปเองหรือเปล่า" พอแยกย้ายกันออกมา ทูรย์ก็หันมาท้วงกับสัตตะ
"ก็แค่บอกให้ระวัง ไม่ได้ฟันธงเสียหน่อย ลองดูไปก่อนไง" แต่สัตตะยังคงยืนยันในคำเดิม แล้วออกปากไล่ให้แยกย้ายกันทำภารกิจได้แล้ว "นายไปดูฝั่งนั้นแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปทางนี้"
"อื้อ" ทูรย์พยักหน้า แล้วรีบเดินออกไปตามทางของตนอย่างว่าง่าย
เมื่อได้อยู่ตามลำพังสัตตะก็เริ่มวิเคราะห์กับตัวเอง พวกพวานไม่ปล่อยเขาแน่ แต่เขาไม่ได้กลัวหรอกติดแค่ภาระชิ้นเขื่องอย่างทูรย์ต่างหาก เขาถอนหายใจทิ้งข้วางไปสองสามครั้ง แล้วเริ่มหันมองรอบข้างเพื่อหาทางเข้าภารกิจอย่างที่ควรทำ
หอคอยร้อยชั้นนี้เป็นกองบัญชาการของเหล่าผู้มีพรภูมิที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่เริ่มก่อร่างสร้างอาณาจักรเพื่อให้นักรบได้ฝึกปรือฝีมือ ถ้าจำไม่ผิดนักศึกษาปี 1 ต้องสอบผ่านชั้น 10 ให้ได้ถึงจะสามารถขึ้นปี 2 และต้องสอบผ่านปีละ 10 ชั้นไปเรื่อย ๆ ยกเว้นปี 4 ที่ต้องผ่านถึงชั้นที่ 50 เท่านั้นจึงจะสามารถจบการศึกษาได้ ใครผ่านได้เร็วที่สุดก็จะได้สังกัดกิลด์ที่ดีที่สุด หรือไม่ก็จะได้สังกัดเข้ากองกำลังพิเศษของรัฐบาลอย่างอาจารย์โท ที่มีอำนาจเทียบเท่าพวกรัฐมนตรีระดับสูง
อสูรในชั้นแรกนี้คงแรงก์ไม่สูงเท่าไหร่นักเพราะเขาไม่อาจสัมผัสกลิ่นอายของพวกมันได้ หรืออาจเป็นเพราะพวกมันถูกจำกัดให้เฝ้าเส้นทางอยู่ในประตูมิติจึงทำให้เวทย์ตรวจจับของสัตตะไม่อาจสัมผัสได้ก็เป็นได้
สัตตะเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย ขนาดใช้เวทย์ตรวจจับยังไม่เจออะไร ทั้งที่เป็นเพียงทุ่งหญ้าที่อยู่ในเวทย์มิติแท้ ๆ ทำไมแดดมันถึงได้ร้อนขนาดนี้กันนะ?
เพราะเป็นที่โล่งแจ้งไร้ร่มเงา ความร้อนที่แผดกล้าทำให้สัตตะที่ใส่เสื้อวอร์มปิดถึงคอเกิดอาการเหงื่อไหลไคลย้อย ร้อนจนทนไม่ไหว เขาหันซ้ายแลขวาเห็นว่าไม่มีใครก็รูดซิปเสื้อวอร์มลงครึ่งหนึ่งเพื่อให้เสื้อนักศึกษาชื้นเหงื่อที่ด้านในได้รับลมที่พัดโชยมาเบา ๆ บ้าง
"โอ้ย!" เพราะเหงื่อออกเยอะจนเริ่มรู้สึกคันตัว สัตตะจึงเผลอเกาไปโดนแผลตรงคอที่ยังไม่ทันหายจนแผลเปิดอีกครั้ง พอเห็นรอยเลือดที่ซึมติดปลายนิ้วมาด้วยก็ทำเอาถึงกับสบถซ้ำ ๆ
"เชี่ยเอ้ย! เวรกรรมไรวะเนี่ย"
'...นายท่าน'
"!!? " จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น สัตตะขนลุกซู่ตั้งแต่ท้ายทอยถึงกลางกระหม่อม เสียงใคร?
แต่เมื่อเงี่ยหูฟังกลับไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงของสายลมพัดผ่านทุ่งหญ้า
ทั้งที่ท้องฟ้าในนี้สดใสเสียจนแสบตาตัดกับทุ่งหญ้าสีทองเสียจนราวกับภาพวาด ทั้งที่สวยออกขนาดนั้นกลับให้ความรู้สึกวังเวงจนน่ากลัว
"คิดไปเองเปล่านะ" สัตตะบ่นกับตัวเอง
เมื่อสามารถกลับมามีสมาธิเสถียรอยู่กับตัวแล้ว สัตตะก็เริ่มใช้จิตหยั่งรู้ของตนตรวจสอบหาบานประตูแห่งเส้นทางอาคเนย์ต่อ
'...นายท่าน'
"ใครวะ!? " ชัดเจนแล้วว่าไม่ได้หูฝาด เพียงแต่ไม่แน่ชัดว่ามันเป็นเสียงที่เขาได้ยินเพียงคนเดียวหรือไม่
สัตตะพยายามเงี่ยหูฟังอีกครั้ง เพื่อหาทิศทางและที่มาของเสียง
'...นายเหนือ…ข้า…บาท…'
'...นายท่าน…ข้า…'
ทางนี้! ในที่สุดสัตตะก็สามารถจับสัญญาณของเสียงเรียกได้ เขาเริ่มวิ่งไปในทิศที่ตรงข้ามกับทิศที่ตนอยู่ ตรงหน้ายังคงเป็นทุ่งหญ้าสีทองเวิ้งว้างตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินสดใส แต่คล้ายกับญาณสัมผัสของสัตตะจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้
'...นายเหนือ…ของข้าบาท'
'...นายท่าน…ของข้า…'
เสียงเรียกนั้นชัดเจนขึ้นทุกขณะที่สัตตะสาวเท้าวิ่งเข้าไปหา นายท่าน คือใคร ข้าบาท คือใครไม่รู้ล่ะ แต่สัตตะมั่นใจว่าเสียงเรียกนั่นเกี่ยวข้องกับตนแน่นอน
หรือว่ามันอาจเป็นเพียงกลไกของภารกิจ ยิ่งเป็นแบบนั้นก็ยิ่งเข้าทาง
"นั่นไง!" สัตตะตะโกนขึ้นกับตัวเองเมื่อในที่ประตูบานใหญ่ขัดกับทุ่งหญ้า จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา
ประตูโบราณสูงเกือบ 5 เมตรสลักลวดลายโบราณดูขลังเสียจนอดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้ แต่ถึงจะค้นพบประตูสัตตะกลับดีใจไม่ออกเมื่อภาษาโบราณที่สลักไว้เหนือประตูบานนั้นมันเขียนว่า 'ประตูบูรพา'
"บ้าเอ้ย ผิดบาน" สัตตะสบถอย่างหัวเสีย แต่ก็ฉุกใจคิดว่าในเมื่อมันไม่ใช่ประตูของทีมตนแล้วทำไมเขาถึงได้ยินเสียงเรียกจากประตูบานนี้กันล่ะ?
สัตตะพินิจพิเคราะห์อยู่ตรงหน้าบานประตู สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกประหลาด จะว่าแปลกก็ไม่ใช่ จะพูดให้ถูกก็คงเป็น…รู้สึกว่ามัน…คุ้นเคย
'กลิ่นอสูร? '
'กลิ่นเทวา? '
'กลิ่นอะไรกันแน่วะ? '
สัตตะพยายามเทียบเคียงแต่กลับไม่สามารถเทียบกับอะไรได้เลยในความทรงจำ เหมือนว่าความคุ้นเคยนั้นมันอยู่ลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
"กลิ่นอายมันจางเกินไปแฮะ จะลองเข้าไปได้หรือเปล่านะ? "
ด้วยความอยากรู้คำตอบจนทนไม่ไหว สัตตะจึงตัดสินใจลองผลักบานประตูดูเผื่อว่าจะสามารถเปิดออกได้
แต่น่าเสียดายที่มันไม่ยอมขยับเขยื้อน
"ต้องใช้กุญแจที่ได้รับมาเท่านั้นสินะ" ปัญหาคือต่อให้เขามีกุญแจแต่ก็ไม่ใช่ของประตูบานนี้
เสียงเรียกนั้นเงียบไปแล้ว แต่สัตตะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงยังคงเฝ้ารอเขาอยู่ที่ด้านใน
"เฮ้ ถ้านายอยากให้ฉันช่วยก็เปิดประตูให้ฉันเข้าไปสิ"
สัตตะแนบใบหน้าเข้าไปใกล้ประตูบานนั้นแล้วกระซิบคำขอ ฉับพลันกลิ่นอายนั้นก็ตอบรับคำของเขา ประตูสั่นขึ้นน้อย ๆ หัวใจของสัตตะลิงโลดขึ้น
ปึ่ง!
"!!? "
ขณะที่ประตูกำลังจะถูกปลดล็อก มือหนึ่งที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ผลักเข้าที่บานประตูที่กำลังจะเปิดออก สัญญาณอันตรายดังลั่นขึ้นในหัวกู่ร้องให้สัตตะผละออกจากตรงนั้นทันที
ทว่าไม่ทันได้ขยับตัวเขาก็ถูกคว้าเอาไว้ได้เสียก่อน เขาถูกผลักให้หลังชนประตูโดยมีร่างสูงใหญ่ของเจ้าของมือนั้นคร่อมปิดทางหนีเอาไว้ เมื่อเห็นได้ชัดเต็มสองตาแล้วว่าเจ้าของมือนั้นคือใครก็เล่นเอาสัตตะหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
'เชี่ย! ไอ้ตัวกินเลือด!'
"ทำไมผู้ถือกุญแจของประตูอาคเนย์ถึงเปิดประตูบูรพาได้กัน? "
น้ำเสียงจากผู้ไถ่ถามไม่ได้กระโชกโฮกฮาก ทว่าความเย็นชานั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกสยองขวัญมากกว่า
"อ…เอ่อ ผมเข้าใจผิดไปน่ะ"
รู้ว่าเป็นคำแก้ตัวที่แสนโง่เง่า แต่สัตตะกลับไม่อาจพูดอะไรที่แสดงความฉลาดกว่านั้นออกไป
"เข้าใจผิด? " สหัสขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำตอบ
"ขอโทษทีผมต้องรีบไปหาประตูของตัวเองต่อ" สัตตะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทันคิดอะไร เขารีบพุ่งหลบไปอีกด้าน
แต่คราวนี้ข้อมือข้างหนึ่งของเขากลับถูกคว้าเอาไว้แล้วถูกกดเข้าที่บานประตูนั้นอีกครั้ง สหัสไม่คิดปล่อยกันไปง่าย ๆ
เทวาหนุ่มขยับเข้าใกล้ผู้เป็นเชลยชั่วคราว ใช้มือหนึ่งกดข้อมืออีกฝ่ายไว้ ส่วนอีกมือก็ใช้ยันไว้ข้างลำตัวของฝ่ายนั้นเพื่อกีดกันไม่ให้หลบหนีได้อีก ทั้งที่เป็นแค่แรงก์ F แท้ ๆ ทำไมถึงมีกลิ่นอายที่ประหลาดนัก?
…กลิ่นอาย!?
หัวใจของสหัสเต้นผิดจังหวะทันทีที่สัมผัสถึงอะไรบางอย่างในตัวของคนตรงหน้าได้ แม้จะเบาบางแต่เขาจำไม่ผิดแน่
"แกเป็นตัวอะไรกันแน่? "
"!!? "
"ตอบมา!"
"ค…คุณหมายความว่ายังไง? ผมก็เป็นนักเวทย์แรงก์ F จากนอกกำแพงปกติไง"
"นักเวทย์แรงก์ F แล้วทำไมถึงมีกลิ่นกายของดรายแอดส์? "
"..." ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นสัตตะก็ถึงกับเป็นใบ้ไปครู่ ก่อนจะพยายามเบี่ยงเบนประเด็น "เอ๋? …แต่ ผมเป็น…ผู้ชาย จะไปเป็นดรายแอดส์ได้ยังไง? อาจเป็นกลิ่นน้ำหอมของคนอื่น ๆ ที่มาติดตัวผมตอนเรายืนรวมกันที่ด้านนอกเมื่อกี้น่ะ"
แม้จะพยายามอธิบายไปแบบนั้น แต่สหัสก็ไม่ยอมฟัง
สหัสก้มลงดมตรงซอกคอของสัตตะทันที เพราะเขาสัมผัสได้ว่าตรงจุดนั้นของอีกฝ่ายเป็นจุดที่มีกลิ่นหอมหวานเล็ดลอดออกมา
"เฮ้ย!" สัตตะเบี่ยงตัวหลบใช้มือที่เหลือตะปบเข้าที่คอข้างนั้นของตนเพื่อปกปิด
สัตตะรู้ดีว่ามันเป็นเพราะเมื่อกี้เขาเผลอเกาจนเลือดออก จึงทำให้ไม่อาจปิดบังกลิ่นกายตนได้
'ต้องรีบหนี' แม้สัตตะจะคิดแบบนั้นแต่มือตนที่ยังถูกมือของสหัสพันธนาการไว้ข้างหนึ่งก็ไม่อาจดึงให้หลุด
ระหว่างที่สัตตะพยายามดิ้นรน สหัสก็แน่ใจแล้วว่าตนจำไม่ผิด กลิ่นที่เขาสูดดมจากซอกคออีกฝ่ายเมื่อครู่มันใช่กลิ่นของดรายแอดส์คนเดียวกับที่เขาเจอเมื่อคืนไม่ผิดแน่
หลักฐานน่ะเหรอ ก็รอยคมเขี้ยวของเขาบนต้นคออีกฝ่ายนี่ไง!
ในขณะที่สัตตะพยายามแกะมือของตนให้หลุดออกจากพันธนาการ สหัสก็อาศัยจังหวะนั้นยื่นมือไปหมายกระชากปกเสื้อวอร์มของสัตตะออก แต่สัตตะที่ไวเป็นลิงกลับไหวตัวทันคว้ามือของสหัสไว้ได้ก่อน การโรมรันพันตูจึงเกิดขึ้นอยู่อึดใจ
แล้วในจังหวะที่สัตตะสิ้นหวังแบบสุด ๆ อยู่นั้น
ปิ๊บ!
[สัตตะพวกเราเจอประตูแล้ว กดปุ่มเขียวที่กำไลวาร์ปมาได้เลย]
เสียงเรียกของทูรย์ที่ออกมาจากกำไลจึงกลายเป็นเสียงประทานพรจากท้องฟ้า
สหัสที่ได้ยินเหมือนกันรีบคว้าข้อมือทั้งคู่ของสัตตะไว้ แต่ก็ไม่ทันที่สัตตะใช้ฟันงับที่แขนของตัวเองเพื่อกดปุ่มเขียวที่กำไลเสียก่อน
แสงสีขาวส่องวาบออกมาพร้อมร่างของสัตตะที่หายวับไปต่อหน้า
"ชิ!" สหัสเดาะลิ้นด้วยความไม่พอใจที่ปล่อยให้สัตตะหลุดมือไปได้ เพราะหากเจ้านั่นหนีออกไปจากเมืองก่อนที่จะได้เจอกันอีกครั้ง มันถือเป็นเรื่องที่เขาทำพลาดครั้งใหญ่เลยทีเดียว
เทวาหนุ่มพยายามใช้ญาณติดตาม แต่ดูเหมือนจุดที่สัตตะวาร์ปไปจะไกลเกินกว่าที่ญาณเขาจะตรวจจับได้
…ถ้าเจ้านั่นคือดรายแอดส์ที่เจอกันเมื่อคืนจริง มนตร์มารนั่นก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
"โย่ว! สหัส เจอประตูแล้วเหรอวะ แจ่ม!"
ในขณะที่กำลังหาทางไปคว้าตัวสัตตะอีกครั้ง เสียงของธชาก็ตะโกนลั่นข้ามทุ่งมาเสียก่อน
สหัสถอนหายใจเบื่อหน่ายเพราะดูเหมือนกลุ่มของเขาจะตามมากันแล้ว แบบนี้คงทำอะไรไม่ได้อีก นอกจากภาวนาว่าอย่าให้ไอ้ดรายแอดส์จำแลงนั่นหนีออกจากกำแพงเมืองไปก่อนก็เท่านั้น!


"เย้ย! เป็นไรไป?"
ทันทีที่วาร์ปมาถึงจุดนัดพบสัตตะก็ล้มกลิ้งลงตรงหน้าของทูรย์ ทำเอาคนรออย่างทูรย์ถึงกับร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ พลางปรี่เข้าไปรีบประคองเพื่อนให้ลุกยืน
"สะดุดล้มน่ะ" สัตตะเพียงแก้ตัวไปส่ง ๆ หางตาเห็นถึงกลุ่มคนอีก 3 คนที่ยืนรออยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่
ออร่าที่พวกนั้นส่งมาทำเอาสัตตะถอนหายใจออกมา
'หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ!'
"เฮ้ย รีบเข้าเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเอานะ" เป็นมายูผู้เจ้าเล่ห์สุดในทีมเป็นคนตะโกนเรียก ขณะโกมากับพวานกำลังไขกุญแจเปิดประตู
แอ๊ด…
ประตูโบราณบานเขื่องลวดลายวิจิตรตระการถูกเปิดออก เสียงโหยหวนของบานพับเก่าแก่ชวนขนลุก สายลมเบาบางพัดผ่านออกมาพร้อมกลุ่มหมอกควันจาง ๆ แน่นอนว่าทุกคนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นยะเยือกจนอดกลืนน้ำลายลงคอกันอึก อึก ไม่ได้
"ว่ากันว่า…" ฑูรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบด้วยน้ำเสียงสั่นน้อย ๆ "เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปแล้ว ลั่นดาลจะถูกลงสลัก และจะไม่เปิดเด็ดขาดจนกว่าจะถึงเวลาอันควร หรือก็คือภูตที่เป็นผู้ถือครองกุญแจในที่นี้จะถูกจับออกมาทั้งหมด"
"..." ทุกคนเงียบกริบทันทีที่ได้ยินเรื่องราวที่นาคาหนุ่มเล่า
"แล้วถ้าล่าภูตได้ไม่ครบตามเวลาล่ะ? พวกอาจารย์บอกเอาไว้ว่ามีเวลาแค่ถึง 6 โมงเย็นเองไม่ใช่เหรอ?" เป็นโกมาที่ค้านขึ้น เพราะฟังดูแล้วไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก
"ก็เป็นไปได้ว่า เมื่อถึงเวลาพวกอาจารย์ที่มีกุญแจอยู่จะไขเข้าไปช่วยพวกเรา" มายูออกความเห็นบ้าง และก็เป็นความเห็นที่ช่วยอุ้มชูให้หัวใจของทุกคนเบาขึ้นได้
"รีบ ๆ เข้าไปกันเสียทีเถอะ อย่าเสียเวลาอยู่เลย ไอ้แค่ล่าภูตแสงของหอคอยชั้นหนึ่งมันจะไปน่ากลัวอะไรวะ" สุดท้ายพวานที่ถือเป็นหัวหน้าของกลุ่มในยามนี้
สิ้นคำนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันเดินตามพวานเข้าไปในดินแดนที่ไม่อาจหยั่งรู้
ประตูบานเขื่องปิดลงตามหลังพวกเขาแล้วตั้งตระหง่านอย่างสงบนิ่งอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
"ทุกกลุ่มเข้าไปหมดแล้วครับ"
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยรายงานต่อผู้เป็นหัวหน้า
"ขอบคุณที่เป็นธุระนะ" โท พยักหน้ารับ สายตาจดจ้องไปที่จอมอนิเตอร์ที่เรียงรายหลายสิบตัวตรงหน้า บนหน้าจอเหล่านั้นกำลังถ่ายทอดภาพของเหล่าลูกศิษย์ที่กำลังก้าวเข้าสู่โลกแห่งการต่อสู้ขั้นแรกเริ่ม
ภาพเหล่านั้นถูกส่งออกมาจากกล้องวงจรปิดที่เริ่มติดไว้ตั้งแต่ในบานประตู กล้องวงจรปิดที่ถูกซ่อนเอาไว้โดยไม่ให้ใครรู้เนื่องจากต้องการให้เด็กทุกคนได้เผยธาตุแท้ของตนออกมา เพื่อที่เหล่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะได้รู้ว่าควรรับมือกับนิสัยลับ ๆ พวกนี้ของพวกลูกศิษย์อย่างไร
อาจเป็นโชคของสหัสและสัตตะที่กล้องวงจรปิดนี้ถูกติดไว้ด้านในของประตู นั่นจึงทำให้พวกของโทไม่เห็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เมื่อครู่
แต่ถึงอย่างนั้นในวันนี้คนที่โทจับตาดูเป็นพิเศษก็หนีไม่พ้นสัตตะอยู่ดี
'มาดูกันว่านายจะซ่อนความสามารถอะไรไว้อีกบ้าง'
กลุ่มของสัตตะทั้ง 5 คนค่อย ๆ เดินเข้าสู่ห้วงมิติที่ค่อนข้างชวนให้อึดอัด ทันทีที่ข้ามธรณีประตูมาบรรยากาศที่เคยอุ่นสบายด้านนอกก็กลับเป็นเย็นยะเยือก ภายในมีเพียงแสงสลัว บนพื้นเป็นทางดินลูกรังที่ด้านข้างเป็นป่าหญ้ารกทึบ แม้ด้านนอกจะเป็นทุ่งหญ้าสีทองท้องฟ้าสีน้ำเงินสดใสเพียงใด แต่ด้านในท้องฟ้ากลับเป็นสีดำของรัตติกาล
ยิ่งเดินลึกเข้าไปต้นไม้สูงใหญ่ก็ยิ่งหนาตาขึ้น ดวงไฟจิ๋วดวงน้อยคล้ายแสงของหิ่งห้อย โบยบินเลียดไปกับต้นหญ้ามองเห็นเป็นดอกไม้สีม่วงที่ซ่อนตัวกลืนไปกับใบสีเขียวและความมืดสลัว
"วังเวงมากเลยอ่ะ" ฑูรย์เข้ามาเกาะแขนของสัตตะไว้ด้วยความขนพองสยองเกล้ากับบรรยากาศของพื้นที่ที่พวกตนมาเยือน
สัตตะชำเลืองมองเพื่อน นาคาเซ้นส์ไวตามเผ่าพันธุ์อย่างที่คิด เพราะแท้จริงแล้วบรรยากาศหนาวเยือกนี้คือไออสูร ที่น่าจะแผ่ออกจากบอสคุมประตูของที่นี่ จากที่สัมผัสได้บอสตัวนี้ถูกคุมขังและอยู่ในภาวะจำศีลอยู่ คนทั่วไปหรือแม้แต่พวกผู้มีพรภูมิน้อยคนนักที่จะสามารถรับรู้ถึงมันได้
ว่าแต่ทำไมถึงเงียบเชียบขนาดนี้กันล่ะ? สัมผัสถึงพลังของภูตสักตัวยังไม่ได้เลย
สัตตะครุ่นคิดขณะเดินตามกลุ่มผู้นำอย่างพวาน โกมา และมายูไปเรื่อย ๆ
"น่าจะที่นี่แหละ" ในที่สุดเสียงหนึ่งจากกลุ่มผู้นำก็ดังขึ้น เมื่อสัตตะมองตามไปก็เห็นว่าเป็นทางเข้าไปในถ้ำที่มืดมิดเสียยิ่งกว่าด้านนอกอยู่ "ฉันเคยได้ยินจากรุ่นพี่ว่าหากเดินตามทางจากประตูมาแล้วไม่พบเจอสิ่งใด ให้ตามหาถ้ำใหญ่ เพราะเหล่าภูตจะแฝงตัวอาศัยอยู่ในนั้น"
คนที่ให้ความรู้อย่างเป็นประโยชน์คือมายู หัวกะทิของกลุ่ม
"โห ไม่ยักรู้เลย" ฑูรย์แอบพูดกับตัวเอง ในน้ำเสียงแฝงเร้นด้วยความเจ็บใจน้อย ๆ ที่ตนทำการบ้านเรื่องนี้มาไม่พอ
ในขณะที่ฑูรย์กำลังเจ็บใจตัวเอง สัตตะก็กำลังขบริมฝีแน่น เพราะเขาเริ่มรู้สึกได้แล้วว่าพวกสามคนข้างหน้านี้กำลังมีแผนการร้าย
ถ้ำข้างหน้านี้ไม่ใช่ที่อยู่ของภูต แต่เป็นที่อยู่ของบอสดูแลพื้นที่ต่างหาก!
ความแข็งแกร่งของบอสอสูรในหอคอยชั้น 1 ปกติแล้วพวกมีพรภูมิตั้งแต่แรงก์ B ขึ้นไปสามารถกำจัดได้แบบไม่เหลือบ่ากว่าแรง แต่สำหรับแรงก์ F นั้นมันคนละเรื่องกันอย่างสิ้นเชิง!
'ไอ้พวกเวรนี้จงใจเล่นงานกูแน่ ๆ'
สัตตะขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ไม่คิดจะเผยให้คนอื่นรู้ว่าตนรู้ตัวแล้ว
'จะเล่นด้วยแล้วกัน ไอ้พวกลูกหมาเวร!'
"บรื๋อ บรรยากาศมันจะน่าขนลุกเกินไปแล้ว!" ฑูรย์บ่นกับตัวเองเบา ๆ ขณะเดินกอดตัวเองด้วยความหวาดหวั่น ความมืดทำให้นาคหนุ่มเดินห่างออกจากสัตตะไปเรื่อย ๆ
ทั้งห้าคนเดินเข้าถ้ำตามกันไป มายูใช้ลูกแก้วเวทย์ไฟที่พกมาส่องเป็นแสงนำทางในความมืดมิด เมื่อเดินถึงโถงเวิ้งว้างต่างคนต่างก็เดินกระจัดกระจายกันเพื่อหาทางไปต่อ
เมื่อเข้าลึกไปอีกหน่อย ตรงเบื้องหน้าก็ปรากฏทางเข้าเป็นช่องลึกที่สัตตะสัมผัสได้เป็นอย่างดีว่าที่ปลายอุโมงค์นั้นมีอะไรบางอย่างหลับใหลอยู่ เขาถือได้ว่ายืนอยู่กึ่งกลางของโถงพอดี แม้สายตาจะมองตรงไปข้างหน้า แต่สัตตะสัมผัสได้เป็นอย่างดีถึงตำแหน่งของ 4 คนที่เหลือ
นักฆ่าที่ชื่อโกมายืนคุมเชิงอยู่ตรงด้านหลังที่เป็นทางเข้าเพียงทางเดียว นักรบหัวหน้าทีมอย่างพวานยืนอยู่ด้านหลังไปหน่อย ไม่ไกลจากฑูรย์ที่ยืนหันรีหันขวางเท่าไหร่นัก มีเพียงนักแม่นปืนที่ชื่อมายูเท่านั้นที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขา คนคนนั้นยังคงถือลูกแก้วเวทย์ไฟไว้ในมือพร้อมใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มที่มองยังไงก็เจ้าเล่ห์มากกว่าอ่อนโยน
"นี่…ไม่เห็นวี่แววของพวกภูตเลยอ่ะ เราไปหาที่อื่นกัน…อึก!"
พลั่ก!
เสียงฑูรย์ที่กำลังเจื้อยแจ้วหายไป พร้อมเสียงของบางอย่างร่วงลงพื้น พอหันไปดูก็เห็นว่าอีกฝ่ายถูกพวานสับต้นคอทีเดียวก็ลงไปนอนคอพับตาเหลือกเรียบร้อย
"เบามือหน่อยสิวะพวาน กูไม่อยากมีปัญหากับไอ้ธชาญาติมันนะเว้ย" โกมาแสร้งทำเป็นบ่น ทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"นี่เบาสุดแล้ว เจ้าหนูนี่มันอ่อนแอเองต่างหาก" พวานตอบขณะช้อนตัวของทูรย์ขึ้น ลากไปหลบไว้ที่ด้านข้าง
ชัดเจนว่าพวกมันสามคนไม่อยากมีปัญหากับนาคาที่มีศักดิ์สูงกว่าจึงได้ใช้วิธีนี้เพื่อให้ทูรย์ที่สนิทกับเขาไม่อาจยื่นมือเข้าช่วย
"เจอแบบนี้แล้วยังนิ่งอยู่ได้ ไม่เบานี่หว่า" มายูเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง พร้อมจ่อโลหะบางอย่างตรงท้ายทอย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันคือปืนคู่ อาวุธประจำกายที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆ ของเจ้าตัว
"..."
"หรือว่ากลัวจนพูดไม่ออกไปแล้วหรือเปล่า หึหึ" เห็นว่าสัตตะยังนิ่ง โกมาก็ช่วยเสริมคำเพื่อน
"อย่ามัวลีลาอยู่เลยพวกมึง รีบ ๆ จัดการซะ เสียเวลากูจริง" คราวนี้เป็นพวานเอ่ยขึ้นบ้าง สัตตะลอบมองใบหน้าที่ถือว่าดูดีของฝ่ายนั้นแล้วนึกเสียดายนิสัยที่ไม่เข้ากับหน้าตาขึ้นมา
เสียงมายูบ่นร่ำอยู่ด้านหลังว่าขอเล่นสนุกต่ออีกหน่อยก็ไม่ได้ จากนั้นก็เริ่มทำสิ่งที่น่าจะผิดกฎร้ายแรงขึ้นมา
'ปัง ปัง!'
เสียงปืนดังขึ้นสองครั้ง ประตูที่ปิดประตูอุโมงค์อยู่ก็ถูกเปิดออก
แค่เพียงแย้มพรายออกมาเพียงนิด ลมหายใจและกระไอเปื้อนมลทินของอสูรก็แผ่กำจายออกมา
"พวกนายคิดจะทำอะไร?" สัตตะถามขึ้น ในน้ำเสียงไม่มีวี่แววความกังวลใด
ใบหน้าชาชืดของสัตตะที่แม้เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ากำลังเผชิญเรื่องโหดร้ายนั้นทำให้มายูที่ฉลาดสุดในกลุ่มค่อนข้างติดใจสงสัย
แต่เมื่อบางสิ่งย่างกรายออกจากประตูด้านหลัง ความสนุกก็แล่นเข้ามาแทนที่
"บทเรียนวันนี้แค่ล่าภูต ไม่ต้องสู้กับบอสนี่?" สัตตะแสร้งถาม ขณะค่อย ๆ ปล่อยควันจาง ๆ ออกจากมือ
โดยควันนั้นคือเวทย์หมอกพราง มันค่อย ๆ เคลื่อนคล้อยอย่างเชื่องช้าไปที่กล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในถ้ำ ยังดีว่าทักษะการตรวจจับที่ติดตัวมาจากนอกกำแพงของเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง แค่เหยียบเข้ามาในบานประตูมิติที่เพิ่งถูกข่มขู่ไปว่าไม่มีกล้องวงจรปิดให้สามารถเรียกหาความช่วยเหลือได้ เขาก็รู้ได้ทันทีแล้วว่าโดนหลอก
"ทำไม? บอสระดับแค่นี้ไม่คณามือคลาส A หรอกนะ นายเองอุตส่าห์ได้อยู่คลาส A ทั้งทีก็ไม่น่าจะกลัวเจ้าตัวนี้อยู่แล้ว" มายูตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ขณะแสดงสีหน้าตื่นเต้นที่กำลังจะได้เห็นเรื่องสนุก
"ใช่ ในเมื่อแกกล้าเสนอหน้ามาอยู่คลาส A ได้ ก็จัดการบอสตัวนี้ให้ดูเป็นขวัญตาหน่อย ถ้ามีฝีมือจริงก็ทำให้พวกเรายอมรับให้ได้สิ ฮ่า ฮ่า" โกมาเสริม
ส่วนพวานที่ยืนพิงผนังดูอยู่อีกด้านทำเพียงถ่มน้ำลายลงพื้น ในเชิงหยามหยันว่าสัตตะไม่มีทางผ่านวิบากกรรมครั้งนี้ได้
สัตตะถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ระดับของบอสในถ้ำนี้แม้จะหนักมือไปหน่อย แต่ก็เป็นระดับที่แรงก์ C ปรมาณ 2-4 คนขึ้นไปรับมือได้อย่างไม่เหลือบ่ากว่าแรงนัก ทัังหมดในนี้ก็แค่ป่าหี่หลอกให้พวกนิสัยเสียเผยหางสกปรก หลอกให้พวกอ่อนแอได้แสดงศักยภาพในการเอาชีวิตรอด โดยมีการจับตาดูอย่างใกล้ชิด
ดังนั้น…
ถ้าอยากสั่งสอนเด็ก ก็ต้องปิดตาผู้ปกครองเสียก่อน!
เสี้ยววินาทีที่ควันเวทย์ของเขาปิดเลนส์กล้องพร้อมตัดสัญญาณเสียงได้สำเร็จ จะงอยเขี้ยวโง้งก็มุ่งเข้าจู่โจมจากด้านหลังของสัตตะ รังสีมุ่งร้ายที่แผ่ล้นออกมาทำให้รู้ได้ในทันทีว่าเจ้าตัวที่อยู่ด้านหลังนี้เป็นอสูรที่ไม่มีปัญญาและต้องการ 'ฆ่า' ผู้รุกรานถิ่นฐานเท่านั้น
สิ่งที่สัตตะมองเห็นเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะถูกเงื้อมเงาของอสูรปกคุลมร่าง คือใบหน้าหยามยิ้มของเหล่าผู้มุ่งร้าย ไม่มีใครคิดช่วยแม้รู้ว่าเขาเป็นแค่นักเวทย์แรงก์ต่ำ เพราะตั้งใจให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
ตั้งใจให้เขากริ่งกลัวจนไม่อาจอยู่ต่อไปได้
ตั้งใจให้คนตาถั่วที่เลือกเขามาไว้ในที่แห่งนี้ได้เห็นว่าตัดสินใจผิด
แค่ไอ้กระจอกแรงก์ F เจ็บหนักหรือตายไปแค่คนเดียว โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นเป็นแค่เด็กกำพร้ามาจากนอกกำแพงด้วยแล้ว มันยิ่งไม่มีค่าให้สาวความใด ๆ เรื่องนี้จะแค่สะเทือนใจคนขวัญอ่อนไม่กี่วันก็จะจางหายไปจากความทรงจำ
…โลกก็เป็นเช่นนี้
ฉึ่บ!
เสียงคล้ายสายลมกรีดใบไผ่ เบาหวิวผิวแผ่ว
เพียงเสียงเดียวนั้นทั้งร่างของอสูรที่ตัวใหญ่มหึมาก็แหละละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โลหิตพิษสีเขียวกับชิ้นเนื้อที่กระจัดกระจายถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟสีดำไร้ที่มา เพียงพริบตาเงื้อมเงาอำมหิตก็สลายไปในความว่างเปล่า ต่อหน้าต่อตาของผู้ร่วมเหตุการณ์ทั้งสามที่ยังคงยิ้มค้างบนใบหน้า
ตรงจุดที่อสูรเคยอยู่มีร่างผอมบางของสัตตะยืนสง่าไร้รอยขีดข่วนใด ๆ
"ก…เกิดอะไรขึ้น? บอสตัวนั้นมัน…" มายูถึงกับโอหังไม่ออก
"เป็นไปไม่ได้น่า ไอ้หมอนั่น…ถึงบอสตัวนั้นจะแค่แรงก์ C ที่ฆ่าไม่ยาก แต่ต่อให้เป็นแรงก์ A ก็ยังไม่สามารถสลายร่างมันได้อย่างสมบูรณ์แบบนี้ได้เลยนะ!" โกมาเองก็อึ้งงันไปกับภาพตรงหน้า ถึงจะพูดออกมาแบบนั้น แต่เขารู้ดีว่าต่อให้เป็นแรงก์ A อย่างเขาแค่จะปาดคอไอ้ตัวนั้นให้ตายในที่เดียวยังเป็นไปไม่ได้เลย แต่คนตรงหน้า…ไอ้หมอนั่นมันก็แค่นักเวทย์ แรงก์ F ไม่ใช่หรือไง? หรือว่ามันมีอาคมลับที่สามารถสังหารอสูรระดับนี้ได้ในพริบตา ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็บ้าเกินไปแล้ว
ไม่สิ…ตอนนี้แหละที่บ้า!
ในขณะที่มายูกับโกมากำลังกริ่งเกรงความสามารถที่ซุกซ่อนของสัตตะ หัวหน้าทีมอย่างพวานกลับคิดเป็นอีกอย่าง
"แม่ง…ว่าแล้วว่าทำไมมันแปลกๆ ไอ้พวกอาจารย์หลอกว่าที่นี่อันตรายที่จริงฝังกลไกไว้ในกำไลเวทย์นี่สินะ ถ้าถูกอสูรโจมตีมันก็จะทำงาน ไอ้บอสชั้นแรกนั่นมันกากอยู่แล้ว แค่กำไลเวทย์นี่ก็ทำลายมันได้อย่างง่ายดาย" พวานเอ่ยเสียงดังฟังชัดด้วยสีหน้าเหยียดหยัน เขาไม่เชื่อสักนิดว่าเจ้าคนนอกกำแพงจะเก่งกล้าสามารถเหนือกว่าพวกมีศักดิ์ในกำแพงเมือง!
"...จ…จริงเหรอ?" โกมาคล้อยตามนิด ๆ พลางจับดูกำไลที่ข้อมือของตนเอง เริ่มรู้สึกหวงแหนเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมาเพราะรู้สึกว่าอาจปกป้องตนเองได้
แต่มายูกลับไม่คิดแบบนั้น เขาสัมผัสได้ว่ากำไลอันนี้ไม่ได้มีพลังวิเศษที่มากมายระดับที่จะเป่าบอสแรงก์ C เป็นฝุ่นได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น แต่ก็ยังไม่กล้าออกความเห็นเพราะไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนอย่างพวาน
"ถ้าสงสัย เดี๋ยวกูพิสูจน์ให้ดู!" พวานคำราม กระโจนเข้าโจมตีสัตตะทันที
"ชิ" สัตตะเดาะลิ้นอย่างเบื่อหน่าย รับมือฝ่ายนั้นไปพลางคิดว่าควรจัดการอย่างไรต่อ นึกว่าจัดการบอสให้เห็นคาตาขนาดนี้แล้วพวกมันจะกลัวเสียอีก ไอ้หน้าโง่พวานดันคิดเรื่องโง่แปลก ๆ ขึ้นมาเสียได้ เขาไม่สามารถใช้มนต์มารที่นี่ และไม่อาจทำร้ายพวกมันจนเจ็บสาหัส แล้วควรทำยังไงกับไอ้เวรแรงก์ A กระจอกตรงหน้านี่ดีล่ะ?
ผลั่ก!
แต่ไม่ทันตัดสินใจว่าควรทำยังไง เท้าของเขาก็ถีบเข้าหน้าของพวานเข้าเต็มรักจนฝ่ายนั้นกระเด็นล้มหกล้มกลิ้งไปไกลเสียแล้ว
"พวาน!" มายูกับโกมารีบเข้าไปดูเพื่อนทันที
แล้วในตอนนั้นเองสัตตะก็กระจ่างขึ้นมา
…อา เห็นขยันกร่างใส่ ที่แท้ทักษะการต่อสู้กระจอกจนน่าถ่มถุยเลยวุ้ย นี่ยังไม่ได้ทำอะไรก็ชิงล้มกลิ้งไม่เป็นท่าไปเสียแล้วเหรอ?
ฉับพลัน สัตตะที่คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็เหยียดยิ้มออกมาบาง ๆ พลางบริกรรมคาถาขึ้นมาบทหนึ่ง
'มายา'
"จัดการมัน!" พวานออกคำสั่งกับเพื่อน ด้วยริมฝีปากที่ยังคงเต็มไปด้วยเลือด
โกมาผู้รักเพื่อนลุกขึ้นประจันหน้ากับสัตตะ เขาเชื่อพวานเรื่องที่บอสถูกกำจัดเพราะกำไล แต่เขาก็เชื่อแล้วว่าสัตตะไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่าย ๆ ฝีไม้ลายมือและทักษะในการต่อสู้ของเจ้านักเวทย์แรงก์ F ตรงหน้านี้ระดับไม่ต่างกับพวกครูฝึกเลย เดาได้ไม่ยากว่ามันคงเป็นทักษะที่ติดตัวมาจากนอกกำแพงดินแดนเดนตายนั่น และมันคงเป็นเหตุผลที่ทำให้เจ้าแรงก์กระจอกนี่ได้อยู่คลาส A เป็นแน่แท้
แต่เขาเองในฐานะนักฆ่ามีดสั้นคู่ ความว่องไวในการสังหารก็เป็นทักษะที่ติดตัวมาเหมือนกัน!
"ย๊ากกก!!" โกมากระโจนเข้าหาสัตตะพร้อมเสกมีดคู่ใส่มือตน ไม่มีจิตสังหารถึงตาย แต่ก็ตั้งใจให้บาดเจ็บหนัก ถึงอย่างไรในกลุ่มพวกเขาก็มีฮีลเลอร์แรงก์ A อยู่ ต่อให้สัตตะจะบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน ขอแค่ยังมีลมหายใจ เจ้านาคาก็ต้องหาทางช่วยเพื่อนได้แน่ เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องออมมือ!
ตริตรองเพียงเท่านั้นก็เหวี่ยงมีดไปตรงหน้าอย่างชำนิชำนาญ ความเร็วขนาดนี้ต่อให้แรงก์ A ก็ใช่ว่าจะหลบทัน
ทว่าพริบตานั้นเหยื่อตรงหน้ากลับหายวับไป
"!!!??"
สัญชาตญาณกู่ร้องว่าอันตราย แต่ก็ไม่ทันกับที่ความรู้สึกหนึ่งแล่นปราดขึ้นมา สายตาถูกสะกดไว้กับที่ก่อนที่เสียงของหนัก ๆ ร่วงลงพื้นจะกระจ่างชัดเต็มสองหู
"อะ อะ…อ๊า…"
แม้แต่จะร้องก็ร้องไม่ออก เมื่อดวงตาแดงก่ำมองเห็นแขนและขาของตนถูกตัดขาดกระจายไปคนละทิศละทาง ตัวเขาตอนนี้เหลือเพียงร่างที่ไร้แขนขาแล้วเท่านั้น!
ความตกใจถึงขีดสุดทำให้โกมาตาเหลือกและขาดใจไปเดี๋ยวนั้น
"โกมา!!!" มายูตะโกนลั่น ผละตัวออกจากพวานที่นิ่งอึ้งไปแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็คือนักแม่นปืนแรงก์ B ปืนศักดิ์สิทธิ์ในมือนี้ก็คืออาวุธระดับยูนีค เขาไม่มีทางพ่ายแพ้แก่ไอ้ชั่วตรงหน้าแน่
"ตายซะเถอะ ไอ้สารเลว!"
ปัง ปัง ปัง!!
เสียงปืนรัวขึ้น 3 นัด โดยปกติ อาวุธของมายูนี้เมื่อกระสุนเวทย์ได้ถูกกำหนดให้พุ่งไปยังจุดตายของเหยื่อไว้แล้ว ต่อให้หลบหลีกมันก็จะตามไปจนทัน มายูลั่นออกไป 3 นัด คือ หน้าผาก ปาก (ตำแหน่งที่ตรงกับก้านสมอง) และหัวใจ ทั้งหมดคือจุดตาย ภาพที่เขาตั้งใจว่าจะได้เห็นคือร่างของสัตตะที่ล้มลงสิ้นใจไปตรงหน้า
ทว่า…
"กะเล่นถึงตายเลยนี่หว่า"
เสียงกระซิบเยียบเย็นที่ข้างหูกลับทำให้สันหลังของเขาเย็นเยือกยิ่งกว่า
ตุบ!
เสียงของบางแย่างตกสู่พื้น รู้สึกเหมือนถูกตบที่ท้ายทอยแรง ๆ ดวงตาของมายูยังคงเบิกโพลง ภาพที่เห็นตรงหน้าคือผนังถ้ำ ก่นอที่สีรษะเขาจะกลิ้งไปครึ่งรอบจนได้เห็นว่าพวานกำลังมองมาด้วยดวงหน้าที่ซีดจนไร้สีเลือด ข้างกันนั้นคือขาของคนสองคน…
เมื่อวาดสายตาขึ้นไปมองก็เห็นว่าเป็นสัตตะ
…กับร่างของเขาที่
…ไม่มีหัว!...
จุดจบของเพื่อนทั้งสองคนทำให้พวานไม่อาจทำอะไรได้อีกแม่แต่การขยับตัว แขนขาชาดิก ทั่วทั้งตัวสั่นระริก แม้แต่เสียงร้องก็ไม่มี
ไม่สิ…
แม้กระทั่งลมหายใจ ตอนนี้ก็ไม่แน่ใจแล้วว่าตนยังหายใจอยู่หรือไม่?
พวานนั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น รู้สึกถึงความอุ่นร้อนที่เปียกซึมตรงหว่างขา
…เขาฉี่ราด
…เขากลัวจนฉี่ราด
คนตรงหน้าเป็นอสูรในร่างมนุษย์ ไม่มีทางที่แรงก์ F จะสามารถสังหารแรงก์ B ในพริบตาแบบนี้ได้
ในหัวของพวานยุ่งเหยิงไปหมดกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ ตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำฉ่ำไปด้วยน้ำตาเบิกโพลงไม่กะพริบ จ้องมองไปยังเพื่อนของตนที่สูญสิ้นลมหายใจไปแล้ว ก่อนที่จะเห็นว่าสัตตะกำลังก้าวเท้าเข้ามาหาตนเรื่อย ๆ
มันคือใคร?
มันคือตัวอะไรกันแน่?
ตายแน่…
เขาต้องตายแน่ ๆ
ทำยังไงดี
จะทำยังไงดี??
เมื่อพญายมราชมายืนอยู่ตรงหน้า หัวสมองของพวานก็ขาวโพลน
"ว่าไง? จะเอาไงต่อ?"
สัตตะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่ต่อให้ถามออกไปแบบนั้นก็ไม่ได้คำตอบอะไรเพราะพวานก็คล้ายจะบ้าใบ้ไปแล้ว
"จำเรื่องที่ในประตูมิติไม่มีกล้องวงจรปิดได้ใช่ไหม? ที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในนี้ก็จะไม่มีใครรู้เห็น" สัตตะแกล้งพูดขึ้น
"..."
"ฉันจะพาฑูรย์หนีออกไป แล้วบอกกับอาจารย์ว่าพวกนายโดนบอสฆ่าตายเพราะไม่ทันระวัง หรือไม่ก็บอกไปว่าไม่รู้ไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เราแยกย้ายกันหาภูต รู้อีกทีก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว ถึงยังไงฉันมันก็แค่แรงก์ F มีแต่คนโง่เท่านั้นที่คิดว่าฉันสามารถทำทั้งหมดนี่ด้วยตัวคนเดียว"
"..." พวานกลัวจนแทบไม่กล้าหายใจ คำว่า 'พวกนายโดนบอสฆ่าตาย' ของสัตตะมันหมายความว่าอีกฝ่ายตั้งใจสังหารตนด้วย! ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความกลัวมองไปยังศพของเพื่อนทั้งสองของตน
มายู…
โกมา…
ร่างของเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เยาว์วัยทำให้สติสุดท้ายที่เหลืออยู่ของพวานตื่นขึ้น ความกลัวตายจับขั้วหัวใจเมื่อครู่หายวับราวปลิดทิ้งไป ร่างกายที่สั่นระริกกลับนิ่งงันมั่นคง ยามเมื่อวาระสุดท้ายมาเยือน น่าแปลกที่ไม่รู้สึกกลัวอะไร เขาจึงถามสัตตะออกไป
"แกเป็นตัวอะไรกันแน่?"
สัตตะยิ้ม "ก็แค่นักเวทย์แรงก์ F จากนอกกำแพง"
"ไม่จริง แกคืออสูร…แกคืออสูรในร่างมนุษย์! แค่แรงก์ F แค่พวกนอกกำแพงเดนตาย ไม่สามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ ไม่มีทาง…" พวานคัดค้านด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและแตกพร่า
แต่ยังไม่ทันจะได้กล่าวจบก็ถูกสัตตะบีบปลายคางเอาไว้ไม่ให้พูดต่อ
ใบหน้าจำแลงแสนธรรมดาของสัตตะนั้น ตอนนี้กลับดุดันเสียจนพวานยังไม่กล้ามองตรง ๆ
"เรื่องแรงก์ F ไม่เถียงนะ แต่ถ้ามึงจะดูถูกคนจากนอกกำแพงว่าอ่อนด้อยล่ะก็ ช่วยแหกตาดูกูอีกทีให้ชัด ๆ !"
"..." แม้น้ำเสียงนั้นจะยังราบเรียบฟังดูไร้อารมณ์แอบแฝง แต่แรงกดดันที่แฝงอยู่ในนั้นกลับมหาศาล แน่นอนว่าแค่นั้นก็มากพอให้พวานพูดอะไรไม่ออกอีก
"ในขณะที่พวกมึงเสวยสุขกันในกำแพงเมือง พวกกูที่ข้างนอกนั่นต้องเจอกับอะไรบ้าง คิดว่าอสูรข้างนอกนั่นมันจะกระจอกเท่ากับไอ้ตัวที่ทำเลียนแบบขึ้นมาแบบไอ้ตัวนี้เหรอ?"
"นานครั้งอสูรพวกนั้นถึงจะหลุดเข้ามาในกำแพงเมืองนี้สักตัว แต่แค่ตัวเดียวพวกมึงก็จะรวมพลคนที่เก่งที่สุดไปรุมฆ่าไอ้ตัวกระจอกนั่น ในขณะพวกกูที่นอกกำแพงต้องรับมือพวกที่ระดับสูงกว่าไอ้บอสเวรตัวนี้เป็นฝูงทุกวัน รู้แบบนี้มึงยังกล้าดูถูกพวกกูอยู่อีกไหมล่ะ?"
"พวกเดนตายที่พวกคนในเมืองอย่างมึงทอดทิ้งไว้ที่นอกกำแพงนั่นอย่างอยุติธรรม มึงคิดว่าพวกกูอยู่รอดกันมาได้ยังไงเหรอ? รอดเพราะแค่พวกนักรบพรภูมิแรงก์ต่ำสวะพวกนั้นคอยปกป้องหรือไง? เหอะ ได้พวกที่อวดอ้างว่าเป็นการ์เดี้ยนพวกนั้น แค่เห็นอสูรแรงก์ B เกิน 2 ตัวขึ้นไปก็ขี้หดตดหายหมดแล้ว สุดท้ายพวกกูก็ต้องปกป้องกันเองอยู่ดี"
"ส่วนพวกมึงที่ทำตัวสูงส่งกันเหลือเกินน่ะ คิดว่าแค่ผ่านด่านหอคอยกับอสูรกระจอกไม่กี่ตัวก็เก่งกาจแล้วงั้นเหรอ ถุย! แหกตาดูสิ ขนาดแรงก์สูงนักหนาอย่างพวกมึง ยังถูกแรงก์ F อย่างกูทำให้ตายโหงที่นี่ได้ในพริบตา แล้วยังคิดว่าพวกมึงเจ๋งอีกเหรอวะ? หึหึ"
"ช…ช่วยด้วย" เสียงแหบพร่าของพวานดังออกมาแผ่วเบา เมื่อถูกสัตตะข่มจนขวัญหนีดีฝ่อ เขากลัวตายจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่อาจคิดเลยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดออกไป
…นี่เขาเล่นผิดคนหรือ?
…เขาตัดสินใจผิดไปแล้วจริง ๆ
สัตตะได้ยินเสียงคราวญครางขอความช่วยเหลือก็ย่อกายลงนั่งตรงหน้าของเหยื่อที่หน้าซีดตัวสั่นไปหมด ยังคงใช้มือบีบปลายคางของพวานไว้แล้วยกยิ้ม
"จะขอให้ใครมาช่วยงั้นเหรอ? ร้องขอชีวิตกับแรงก์ F แบบนี้ไม่รู้สึกว่าเสียศักดิ์ศรีไปหน่อยหรือไง?"
"...ช่วยด้วย…พ่อ…แม่…" ดวงตาเหม่อลอยของพวานฉ่ำไปด้วยน้ำตา เสียงเรียกหาบุพการีที่เป็นดั่งที่พึ่งสุดท้าย พูดพร่ำขอให้ช่วยอย่างไม่อายยิ่งเมื่อความตายอยู่ตรงหน้าก็ได้แต่เอ่ยถ้อยคำที่อยากพูดมาตลอดแต่คิดว่าคงไม่มีโอกาสอีกต่อไปแล้ว เอ่ยออกมาทั้งหมดจากหัวใจพร้อมหยาดน้ำตาพรั่งพรู
"...พ่อ…แม่…ผมขอโทษ…" ทั้งที่พ่อกับแม่ตั้งความหวังกับตนไว้มาก ทั้งที่พ่อเป็นถึงรัฐมนตรีใหญ่ แม่เป็นถึงคุณหญิงมีหน้ามีตา ลูกชายที่พวกเขาภาคภูมิใจหนักหนาอย่างเขาที่เป็นผู้มีพรภูมิถึงแรงก์ A แต่แท้จริงกลับกระจอกงอกง่อย ฝีมือตรงข้ามกับแรงก์โดยสิ้นเชิง ถ้าชีวิตนี้ไม่มีเพื่อนรักอย่างโกมาและมายูคอยเป็นบอดี้การ์ดให้ ก็ไม่รู้ว่าจะยังชูคอในหมู่ผู้มีพรภูมิได้อย่างไร
ขนาดตอนนี้ยังถูกเจ้าแรงก์ F ที่มาจากนอกกำแพงฆ่าได้ในพริบตา…
"ขอโทษ…ทุกคน…ขอโทษ…"
พอสัตตะได้ยินแบบนั้น หัวใจที่แหลมคมก็ค่อย ๆ อ่อนยวบลง มือที่บีบคางพวานอยู่จึงคลายออก แล้วตบไหล่ฝ่ายนั้นเบา ๆ
"เด็กดี กูยอมปล่อยมึงแล้วกัน"
พูดแค่นั้นก็ลุกเดินออกจากตรงหน้าเหยื่อแล้วเดินไปดูเพื่อนที่ยังคงสลบเหมือดไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ก็ดีแล้วที่ไม่รู้เพราะสัตตะเองก็ไม่ได้อยากให้ฑูรย์ต้องเห็นถึงความโหดเหี้ยมของตนเอง
เสียงสะอึกสะอื้นแตกพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง พอหันไปก็เห็นพวานกำลังคลานเข้าไปลากตัวของโกมาและมายูมากองรวมกัน พยายามจัดเรียงร่างกายของเพื่อนที่กระจัดกระจายให้เข้าที่ ปากพร่ำบอกทั้งน้ำหูน้ำตาว่า 'ไม่ต้องกลัวนะเพื่อน กูจะพาพวกมึงออกไปด้วยแน่ กูจะพาพวกมึงกลับบ้านนะ'
สัตตะแอบตื่นใจในสิ่งที่เห็นไม่น้อย เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นพวาน เขานึกว่าฝ่ายนั้นจะเป็นพวกหัวโจกตัวกากที่พร้อมทิ้งเพื่อนได้ทุกเมื่อเสียอีก ครั้นพอเห็นแบบนั้นก็เริ่มคิดว่าอีกฝ่ายเข้าท่าขึ้นมา ถ้ายังพอมีนิสัยดี ๆ อยู่บ้างก็น่าจะคุ้มค่าให้ใช้เป็นเกราะ
"เฮ้ พวาน"
แค่สัตตะเรียกชื่อ พวานก็สะดุ้งเยือกไปทั้งตัว ชายหนุ่มหันกลับมารับคำด้วยน้ำเสียงสั่นระริก ก่อนจะตกใจจนตาโตกับเรื่องไม่คิดฝันที่สัตตะเอ่ยออกมา
"ถ้านายยอมช่วยฉัน ฉันจะคืนเพื่อนให้นาย เอาไหม?"
++++++++++++++++++
"รีบเข้าไปดูเร็ว จู่ๆ สัญญาณในถ้ำของบอสประตูอาคเนย์ก็ขาดหายไป ภาพจากกล้องวงจรปิดก็กลายเป็นสีดำ เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น"
โทออกคำสั่งอย่างร้อนรน ขณะพาคณะอาจารย์กลุ่มหนึ่งดิ่งตรงมาที่ประตูอาคเนย์ที่พวกสัตตะอยู่ แม้พวกเขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าแค่บอสระดับแรงก์ C ตัวนั้นคงไม่สามารถทำอันตรายกับพวกพวาน โกมาและมายูที่แรงก์สูงได้ แต่สำหรับเด็กใหม่อย่างฑูรย์ และเด็กแรงก์ F อย่างสัตตะมันอาจทำให้เกิดเรื่องที่ร้ายแรงกว่า
ยิ่งเมื่อโทรู้จักกับกลุ่มพวานเป็นอย่างดีว่ามีนิสัยพาล ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่าอยู่ด้วยแล้ว เหตุการณ์นี้ย่อมคิดดีไม่ได้จริง ๆ
หลังจากนั้นราว 15 นาทีพวกเขาก็สามารถเข้าไปยังถ้ำบอสได้
แต่เมื่อเข้าไปถึงด้านในกลับต้องแปลกใจกับสิ่งที่เห็น
"อ้าว อาจารย์"
ฑูรย์เป็นคนแรกที่เห็นว่าคณะอาจารย์เดินเข้ามาในถ้ำบอส
"...พวกเธอ?"
อาจารย์ผู้ดูแลในกลุ่มท่านหนึ่งอุทานขึ้นเมื่อเห็นว่าเรื่องร้ายที่จินตนาการไว้กลายเป็นภาพของกลุ่มเด็ก 5 คนนั่งล้อมวงโชว์ภูตของตัวเองกันอยู่
โดยภูตแสงที่ทุกคนจับได้นั้นมีร่างแปลงเป็นสัตว์ต่าง ๆ และมีแสงสีนวลตา ถูกต้องตามข้อกำหนดทุกอย่าง
"กล้องวงจรปิดพังครับ สัญญาณจึงถูกตัด"
"ภายในห้องนี้ดูแล้วไม่มีอะไรผิดแปลกครับ ประตูห้องบอสก็ยังคงอยู่ดี ตรวจสอบแล้วบอสข้างในยังอยู่ในขั้นจำศีลเหมือนเดิมครับ"
เหล่าคณาจารย์ที่เดินตรวจสอบโดยรอบกลับมาให้ข้อมูลแก่หัวหน้าทีมอย่างโท
ทุกอย่างดูปกติ แต่โทรู้ดีว่าก่อนหน้าที่พวกตนจะมาถึงมันได้มีเรื่องใหญ่โตบางอย่างเกิดขึ้นเรียบร้อยแล้ว
…โดยเฉพาะกลิ่นของมนตร์มารจาง ๆ นี้


ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด หญิงสาวคนหนึ่งที่เดินท่ามกลางความมืด บนทางยาวราวกับไร้ที่สิ้นสุด กลิ่นอับชื้นฟุ้งลอยตามอากาศ ทางที่มืดสนิทมีเพียงแค่คบเพลิงที่อยู่ในมือเพียงพอที่จะส่องมองให้เห็นทางลางๆ เท่านั้น
 เธอเดินตามทางไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เพียงเพื่ออะไรตัวเองนั้นก็ยังไม่รู้ จนกระทั่งประตูบานหนึ่ง ประตูไม้บานเก่าๆ ด้านบนนั้นมีลูกกรงเหล็กเล็กๆ ที่พอจะสามารถส่องให้เห็นข้างใน
 หญิงสาวพยายามส่องมองดูแล้วแต่ก็ไม่เห็นว่าสิ่งใดที่อยู่ด้านใน คงอาจจะเป็นเพราะมืดจนเกินไป ด้วยความสงสัยเธอจึงเปิดประตูเดินเข้าไปอย่างช้าๆ
 ในวินาทีที่เธอก้าวขาเข้าไป... ทันทีนั้นก็มีเสียงเหมือนโซ่ขยับดังขึ้นมาจากตรงหน้าของเธอ
 ***ครืด~~!!!***
 หลังจากที่ได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างขยับภายในห้องนั้นขยับ เธอก็เริ่มเกิดอาการกลัวขึ้นมา ถ้าเป็นคนปกติคงจะเผ่นป่าราบไปแล้ว... แต่ก็ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงรวบรวมความกล้ากำคบเพลิงที่อยู่ในมือจนแน่น ส่องไปทางต้นตอของเสียง....
 ".....!!!!"
 เธอตกใจถึงกับพูดไม่ออกต่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ร่างสีดำใหญ่โตราวกับยักษ์ เปลือยกายท่อนบน ทั้งแขนขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ขนาด หัวถูกคลุมด้วยถุงผ้าปกปิดใบหน้าและบนนั้นมีกระดาษที่จารึกด้วยอักษรที่แปลกประหลาดไม่คุ้นตา
 เธอที่สงสัยต่อสิ่งนั้นเลยถามออกไปด้วยท่าทีอย่างกล้าๆ กลัวๆ
 "...คุณเป็นใคร?"
 สิ่งนั้นขยับหัวตอบสนองเล็กน้อย "ผู้หญิง...หรอ?" เสียงทุ้มโทนต่ำตอบสนองกลับมาอย่างทันทีที่ได้ยินเสียงของหญิงสาวถามไป
 "ใช่ค่ะ! ดิฉันเป็นผู้หญิง แล้วตัวคุณล่ะ...เป็นใครกันแน่?" เธอยังยืนยันคำเดิม
 "สาวน้อย...เจ้ามีสิ่งที่ต้องการไหม?"
 "สิ่งที่ต้องการ...?"
 "ใช่! สิ่งที่เจ้าต้องการที่ปรารถนาจะให้มันเป็นจริงในตอนนี้"
 "ก็มีอยู่หรอกค่ะ...สิ่งที่ปรารถนา" เธอครุ่นคิดนึกสิ่งที่ร่างสีดำได้ถามมา
 "ข้าสามารถทำให้สิ่งนั้นเป็นจริงได้นะ! ถ้าหากเจ้าต้องการ..."
 "ทำได้...จริงอย่างนั้นหรอ?"
 "ใช่...! ขอแค่เพียงเจ้าช่วยดึงกระดาษแผ่นนี้ออกให้ข้า แล้วข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าก็จะเป็นจริง"
 ทันทีที่หญิงสาวได้ยินแบบนั้นเลยเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆ จับไปที่กระดาษ แต่ในตอนนั้นเหมือนตัวเธอจะคิดอะไรได้บางอย่างเลยละมือและดึงกลับอย่างทันควัน
 "ทำไม!? เจ้าถึงปล่อยมือด้วยล่ะ ไม่อยากที่จะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงแล้วหรือไง?"
 "อยากค่ะ!"
 "ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมถึงได้ปล่อยมือล่ะ?"
 "หากฉันทำตามที่คุณสั่งแล้ว...ฉันจะแน่ใจได้อย่างไรว่าความปรารถนาจะเป็นจริง"
 "ข้าให้คำสัญญาว่าหากว่าเจ้าช่วยข้าความปรารถนาจะเป็นจริง"
 "แค่คำพูดไม่ว่าใครก็พูดได้! อีกอย่างตัวคุณนั้นก็ไม่น่าจะใช่ ทั้งเผ่ามนุษย์ บีสท์ ดวอร์ฟหรือว่าเอลฟ์ และถ้าหากเกิดปล่อยตัวคุณออกมาแล้วทางนี้จะแน่ใจได้อย่างไรว่าจะปลอดภัย"
 "ฉลาดจริงนะ! ก็ได้! ถ้าหากเจ้ากังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น พวกเรามาทำพันธะแห่งเลือดไหม?"
 "พันธะแห่งเลือด?"
 "มันจะผูกข้าด้วยเลือดของเจ้า ตีตราความเป็นทาส ตราบใดที่ตรานั้นมันยังคงอยู่ข้าก็ไม่สามารถที่จะทำร้ายเจ้าได้ มีทางเดียวที่จะยกเลิกคือทำความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าให้เป็นจริง เอาล่ะ! นี่เป็นสิ่งที่ข้าเสนอให้เจ้าได้จะทำหรือไม่ก็แล้วแต่..."
 หญิงสาวนั่งคิดไปชั่วครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกไปว่า "...ก็ได้ค่ะ! แล้วต้องทำอย่างไร?"
 "ตามชื่อของมันเลยพันธะแห่งเลือดสิ่งที่จำเป็นก็คือเลือดของผู้ทำสัญญา...."
 ไม่ทันที่ทางนั้นได้พูดจบหญิงสาวก็ได้เอาปากกาขนนกปักไปที่นิ้วมือจนเกิดเลือดไหลหยดลงพื้น ทันใดนั้นก็เกิดวงเวทเปล่งแสงสีแดงฉาน เผยให้เห็นผมสีทองเรียวยาวราวกับผ้าไหมของหญิงสาวผู้นั้น
 "แล้วต้องทำอย่างไรต่อ?"
 "เอามือของเจ้ามาแตะที่หน้าของข้า"
 หญิงสาวนั่นยอมทำตามอย่างทันทีหลังจากได้ยินที่พูด เธอที่ได้สัมผัสกับใบหน้าที่แข็งราวกับหิน สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในไม่น่าจะใช่ผิวหนังของมนุษย์ เวลาผ่านไปสักพักมือข้างนั้นก็เริ่มรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ร้อนมากๆ กำลังไหลขึ้นมาผ่านฝ่ามือ
 "ร้อนจัง!...ความรู้สึกนี่มันคืออะไร?"
 "ไม่ต้องห่วงมันไม่เป็นอันตราย วางใจได้"
 "จะให้ทางนี้วางใจ..." ไม่ทันที่เธอได้พูดจบหลังจากนั้นบนฝ่ามือของเธอก็มีตราสัญลักษณ์สีแดงฉานส่องแสงประกายขึ้นมา
 "เสร็จสมบูรณ์สินะ? นั่นแหละคือพันธะแห่งเลือดระหว่างเราสองคน"
 "นี่หรอพันธะแห่งเลือด..." พอหลังจากที่เธอเชยชมได้ไม่นานแสงสีแดง และตราสัญลักษณ์มันก็ได้หายไป "อ๊ะ! หายไปแล้ว!"
 "ไม่ต้องตกใจไป หากยามใดที่ท่านนึกถึงมัน ตราสัญลักษณ์ก็จะโผล่ขึ้นมาเอง" แล้วสิ่งนั้นก็พูดต่อมาอีกด้วยว่า... "เอาล่ะ! ต่อจากนี้ท่านคือนายของข้า ได้โปรด.. ช่วยปลดปล่อยตัวข้าที" ร่างสีดำนั้นเริ่มสุภาพกับหญิงสาวพร้อมกับก้มหัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม
 "อ๊ะ...! เกือบลืมไปเลย" ทันทีที่เริ่มรู้ตัวเธอก็เอื้อมมือออกไปแตะที่กระดาษใบนั้นและดึงมันออก
 พอหลังจากที่ดึงกระดาษออกจากใบหน้าแล้ว... ในเวลาที่พร้อมๆ กันโซ่ที่ล่ามร่างกายสีดำอันใหญ่โตนั้นก็ถูกกระชากออกขาดอย่างง่ายดาย เกิดเสียงดังไปทั่วทั้งห้อง จนเริ่มมีเสียงเท้านับสิบพุ่งตรงมาที่พวกเขาทั้งสองอยู่
 "ทำยังไงดี...! ทำยังไงดี...!" หญิงสาวเริ่มมีท่าทีที่ร้อนรนเหมือนว่าตัวเองได้ทำอะไรที่มันผิดลงไป...
 "หลับตาลงซะ! นายของข้า..." ร่างสีดำพูดในขณะที่มือข้างหนึ่งก็เริ่มดึงถุงที่คลุมหัวอยู่ออกอย่างช้าๆ หญิงสาวนั้นก็รีบหลับตาลงตามที่บอกแล้วตัวเธอนั้นก็ได้สลบลงไป....
...
...
 เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นก็พบกับทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา สายลมพัดเย็นสบาย แสงแดดค่อยส่องสว่างให้ความอบอุ่น เธอลุกขึ้นยืนเพื่อรับลมที่พัดผ่านร่างกาย ผมสีทองเรียวยาวปลิวไสวไปตามสายลม สูดดมกลิ่นแสงแดดและใบหญ้า ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินอยู่นั้นเอง... ก็มีเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง...
 "ตื่นแล้วสินะนายของข้า"
 หญิงสาวจำเสียงนั่นได้ดีหันกลับไปอย่างทันควัน พบร่างกายสีดำใหญ่โต ผมสีดำเงายาวประบ่ากำลังนั่งมองมาที่เธอ บนใบหน้านั้นถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่แปลกประหลาด
 "ที่นี่คือที่ไหน?"
 "ก็อย่างที่ท่านเห็นมันคือทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่านั้น"
 "นี่พยายามจะกวนฉันอยู่ใช่ไหมนี่ แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?"
 "ข้าเป็นคนพาท่านออกมาเองแหละ! เพราะว่าคนอื่นอาจจะมารบกวนเรื่องของเราได้จึงจำเป็นต้องคุยกันในที่ส่วนตัวนิดหน่อย"
 ร่างสีดำอันใหญ่โตลุกขึ้นยืนและเดินเข้าหาหญิงสาวอย่างช้าๆ พร้อมกับคุกเข่าก้มหัวให้เธออย่างนอบน้อม ก่อนจะพูดขึ้นว่า...
 "ในเมื่อท่านช่วยข้าแล้ว...ทีนี้ข้าขอทราบสิ่งที่ท่านปรารถนาหน่อยได้ไหม?"
 "สิ่งที่ปรารถนา..."
 "ใช่แล้ว ไม่ว่าอะไรข้าก็จะทำให้เป็นจริง ไม่ว่าจะเป็นเพชรนิลจินดา ลาภและเกียรติยศที่ไม่ว่าใครต่างก็พากันสรรเสริญ หรือว่าท่านอยากจะได้ชีวิตอันเป็นนิรันดร์ ข้าก็สามารถทำให้มันเป็นจริงได้ตราบที่ท่านต้องการ"
 ในขณะที่หญิงสาวนั้นกำลังคิดเรื่องสิ่งที่ตัวเองต้องการนั้น ร่างสีดำก็พยายามพูดขึ้นโน้มน้าวไปต่างๆ นาๆ
 "...เอาล่ะตัวตนที่แท้จริงของท่านนั้นเป็นอย่างไร? สิ่งที่ท่านต้องการทำให้เป็นจริงนั้นคืออะไรกัน!? เชิญท่านว่ามาได้เลย!"
 ...
 ...
 "สวนดอกไม้..."
 "เอ๊ะ...!" คำตอบที่ไม่คาดคิดออกมาจากหญิงสาวจนทำเอาอีกฝั่งนั้นสับสน อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
 "ช่วยพาฉันไปดูสวนดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลกที นั่นแหละคือสิ่งที่ตัวฉันปรารถนา"
 "...ฮะ...ฮ่าฮ่าฮ่า!" เขาหัวเราะออกมาอย่างสะใจเสียงดังจนทางหญิงสาวนั้นแสดงท่าทีเขินอายออกมา
 "มันน่าขำนักหรอไงที่มาหัวเราะความฝันของคนอื่นน่ะ?"
 "เปล่าเลย! ในมุมมองของข้ากลับว่านั่นมันช่างน่าสนใจเสียจริง ใช่! น่าคิดถึงมันจริงนั่นแหละ!"
 "แล้วไหนล่ะ? ที่ว่าจะทำความปรารถนาของฉันให้เป็นจริง"
 "ก็ได้! ตามที่ท่านปรารถนาเลย ข้าจะพาท่านไปเองสวนดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลก สถานที่ซึ่งมีแสงแดดส่องให้ความอบอุ่นตลอดทั้งปี ที่นั่นคือ... "อีเดน"
 "ก็แล้วไหนล่ะ? ที่ฉันเห็นตรงนี้มันก็แค่ทุ่งหญ้าเองไม่ใช่หรอ?" เธอเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจหน้าบึ้งตึงจนแก้มป่อง
 "ใจเย็นก่อนนายท่าน...ท่านยังจำคำปรารถนาที่ท่านขอร้องข้าได้ไหม? ที่ว่าช่วยพาไป..."
 หญิงสาวเริ่มรู้ตัวว่าได้เสียรู้กับอีกฝ่ายเสียแล้ว เธอได้พูดคำปรารถนาที่กำกวมออกไปโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว
 "ซึ่งนั่นก็หมายความว่า..."
 "ข้าจะพาท่านไปเองทวีปอีเดน เพื่อชมเชยสวนดอกไม้ที่ท่านปรารถนา"
 "แล้วถ้าเกิดฉันบอกว่าอยากจะดูมันตอนนี้ล่ะ?"
 "ข้าก็ไม่ห้ามท่านหรอกนะ แต่ว่าท่านลองคิดดูดีๆ นะจะมีสักกี่คนที่จะได้เดินทางพบสิ่งต่างมากมายที่มีมากกว่าตัวอักษรในหนังสือ ซึ่งในระหว่างทางนั้นท่านอาจจะได้พบหลายสิ่งที่ตัวท่านสงสัยก็เป็นได้"
 หญิงสาวครุ่นคิดไปสักพักหนึ่ง "อืม.....ก็ได้! ถ้าอย่างนั้นทำตามที่นายบอกแล้วกัน ช่วยพา...ฉันไปทีได้ไหม?"
 "น้อมรับบัญชานายของข้า..." ร่างสีดำก้มหัวลงอย่างนอบน้อมทำความเคารพหญิงสาว แล้วเงยหน้าอย่างช้าๆ "จะว่าไป...ข้ายังไม่ทราบเลยว่าท่านชื่ออะไร?"
 "ก็จริงแฮะ! เกิดเรื่องวุ่นวายจนลืมแนะนำตัวไปเลย... ฉัน "เซเลน่า" องค์หญิงอันดับหนึ่งของราชวงศ์เรนาเลีย แล้วทางนั้นล่ะ?" หญิงสาวผมสีทองยาวเรียวเป็นประกายสวยงามแนะนำตัวเองว่า "เซเลน่า"
 "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับใช้นายของข้าเซเลน่า นับแต่นี้ข้าคือข้ารับใช้ท่าน หนึ่งในเจ็ดบัญญัติต้องห้าม ปีศาจแห่งความโลภ มีนามว่า "แมม่อน"
 "ปีศาจอย่างนั้นหรอ?" เซเลน่าทำท่าทีตกใจอย่างคาดไม่ถึงออกมา
 "ใช่แล้ว! ข้าเป็นเผ่าปีศาจ คงตกใจสิท่า... ไม่แปลกใจ-"
 ยังไม่ทันที่ทางแมม่อนได้พูดจบทางเซเลน่าก็เข้ามาจับที่ตัวของเขา แล้วทำท่าทางสนใจเป็นอย่างมากเลยที่เดียวหลังจากที่ได้ยินว่าแมม่อนคือปีศาจ
 "น่าสนใจจริงๆ เป็นอย่างนี้นี่เอง"
 ซึ่งทางแมม่อนก็แปลกใจเป็นอย่างมากที่เห็นการตอบรับของเซเลน่า เลยถามไปว่า...
 "ท่านไม่ตกใจหรือรู้สึกกลัวบ้างหรอ?"
 "จะตกใจก็ตกใจอยู่หรอก ก็แหม...! เผ่าปีศาจตัวเป็นๆก็พึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ เผ่าที่ไม่มีบันทึกอยู่ในคัมภีร์โลก เผ่าปริศนาที่ไม่มีทั้งจุดกำเนิดหรือที่มาที่ไปอย่างชัดเจน บางที่ฉันอาจจะเป็นผู้ค้นพบอะไรใหม่ๆของโลกนี้ก็ได้"
 ...คัมภีร์โลกเป็นสิ่งที่บันทึกเรื่องราวทั้งหมดที่อยู่บนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ สัตว์ป่า หรือว่าพืชพรรณ ทุกอย่างล้วนถูกบันทึกลงในนั้นอย่างละเอียด ไม่มีใครรู้ว่ามันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าใครเป็นคนสร้าง บ้างก็ว่าพระเจ้าเป็นคนบันทึกเพื่อให้เผ่าพันธุ์ด้านล่างนำความรู้ไปใช้ในการเอาชีวิตรอด ซึ่งในปัจจุบันคัมภีร์เล่มนี้ถูกเก็บรักษาเอาไว้โดยศาสนจักร นอกจากที่จะเผยแพร่ภูมิความรู้ที่ได้จากคัมภีร์แล้ว ศาสนจักรยังทำการเอาความรู้ในคัมภีร์โลกคัดลอกและแบ่งขายออกไปอีกด้วย
 เซเลน่านั้นยังคงสนใจเพราะว่าเผ่าปีศาจนั้นตัวเธอเองก็พึ่งจะเคยได้ยิน เลยพยายามถามซักไซร้แมม่อนไป "พวกนายกำเนิดมาได้อย่างไร? พวกนายกินอะไรเป็นอาหารและทำไมถึงไปอยู่ในห้องขังใต้ปราสาทได้? ฉันล่ะสงสัยจริงๆ"
 "...เอาเป็นว่าข้านั้นก็มีพ่อและแม่เหมือนกับท่าน ต้องกินอาหารเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ค่อยได้กินเท่าไหร่...ก็เถอะ! ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมข้าถึงไปอยู่ตรงนั้นได้...ตัวข้าเองดูเหมือนว่าความทรงจำในช่วงนั้น มันจะยังเลือนราง...ยังไงไม่รู้"
 "งั้นหรอ...?"
 "จะว่าไปข้ายังไม่ได้ถามนายท่านเลย ทำไมองค์หญิงอย่างท่าน ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของประเทศ ท่านที่กำเนิดเกิดมามีทุกอย่างแท้ๆ ถึงต้องการความปรารถนาแบบนั้นล่ะ?"
 เซเลน่ายิ้มออกมาแล้ววิ่งออกไปบนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ กางแขนทั้งสองข้างออกรับลมที่พัดเข้าหาตัวพร้อมกับผมและชุดเดรสที่ปลิวไสวไปตามลม และเธอก็หันกลับมาตอบกลับสิ่งที่แมม่อนถามด้วยความสงสัย
 "ก็ถึงแม้ชีวิตนี้ฉันจะมีทุกอย่างแล้วก็ตาม แต่ในนั้นฉันไม่เคยได้วิ่งเล่นแบบนี้ ไม่เคยได้สัมผัสกลิ่นอายหญ้าและแสงแดดแบบนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ชีวิตที่เหมือนอยู่ในกรงแบบนั้นฉันไม่อยากที่จะได้มันหรอก ฉันอยากที่จะเห็น อยากที่จะรู้ อยากที่จะได้สัมผัสเรื่องราวต่างๆ ที่ในหนังสือไม่มี อยากจะเขียนเรื่องราวของตัวเองขึ้นมาใหม่ เรื่องราวการเดินทางและจุดสิ้นสุดของตัวฉันเองก็เท่านั้น..."
 "อย่างนั้นเองหรอ? ช่างเหมือนกันเสียจริงๆ" เพียงแค่ชั่วครู่หนึ่งที่ทางแมม่อนนั้นได้เห็นภาพทับซ้อนที่คุ้นเคย...
 "นายว่าอย่างไงนะ?"
 "ท่านคงแค่หูแว่วไปเอง" หลังจากนั้นแมม่อนทำท่าทางคว้าตวัดอากาศ วินาทีนั้นจากในมือที่ว่างเปล่าอากาศได้กลายมาเป็นผ้าคลุมหนึ่งผืน แล้วก็ยื่นมันให้กับเซเลน่า
 "อย่างน้อยพวกเราจะต้องเดินทางกันอีกไกล สวมนี่ไว้อย่างน้อยมันก็สามารถที่จะใช้ห่มในตอนกลางคืนได้ และก็...." แมม่อนยื่นจี้ห้อยคอที่รูปร่างแปลกประหลาดให้กับเธอ "อันนี้มันจะทำให้คนอื่นๆ นั้นไม่สามารถจดจำใบหน้าของท่านได้ถ้าสวมมันไว้ มันมีอันเดียว...ฉะนั้นอย่าได้ทำหายหรือห่างจากตัวท่านเด็ดขาด!"
 "เป็นเพราะเวทมนตร์อย่างนั้นหรอ?" เหมือนว่าทางเซเลน่าจะสนใจต่อสิ่งนั้นน่าดูเธอจ้องอย่างไม่ลดละ และค่อยสวมมันเข้าที่คอ "แบบนี้...โอเคแล้วสินะ?"
 "เอาล่ะในเมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วพวกเราก็ไปกันเถอะนายท่านของข้า" แมม่อนเสกผ้าคลุมอีกอันสวมเข้าที่ตัวเองและกำลังจะเริ่มเดินทาง ในตอนนั้นเองที่ทางเซเลน่าก็ร้องออกมาอย่างตกใจ
 "ไม่มี! ไม่มี! ไม่มี! ว่าแล้วเชียวน่าจะทำหายในตอนนั้นแน่เลย" เธอค้นไปทั่วทั้งตัวเหมือนว่าทำของหล่นเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง
 "ทำอะไรหายหรอ? นายท่านของข้า"
 "บันทึกของฉันน่ะ! น่าจะหล่นหายตอนที่นายพาฉันออกมาแน่เลย จะกลับไปเอาก็คงจะไม่ได้ด้วยสิ!" เซเลน่าแสดงสีหน้ารู้สึกเสียดายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
 ทางแมม่อนที่เห็นแบบนั้นเลยพูดให้ทางเซเลน่าสบายใจว่า...
 "นายท่านไม่ต้องห่วงในเมืองข้างหน้านี้พวกเราค่อยไปหาซื้ออันใหม่จากที่นั่นก็ได้ หรือว่าในสมุดเล่มนั้นมีสิ่งสำคัญของท่านอยู่อย่างนั้นหรอ?"
 "ไม่หรอกกลับกันมันก็เป็นแค่ความทรงจำที่มีกับพวกเมดและคนรับใช้เท่านั้น ก็แค่รู้สึกเสียดายนิดหน่อยเท่านั้นเอง"
 "หากท่านเสียดาย ให้ข้าพากลับไปเอามันไหม? แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งนี้จะหนีออกมาได้อีกหรือเปล่า"
 "ช่างเถอะ! ไหนๆ แล้วนี่อาจจะเป็นศักราชใหม่ในการการเดินทางครั้งใหม่กับบันทึกเล่มใหม่ ไม่คิดอย่างนั้นบ้างหรอ?"
...พอเซเลน่าตัดสินใจได้แล้วที่จะเลือกทิ้งสมุดบันทึกเล่มเก่าของตัวเอง ทั้งสองก็รีบมุ่งหน้าเดินทางไปที่เมืองแพริออท


เช้าวันต่อมา ณ เมืองแพริออท....
 เซเลน่าที่กำลังแต่งตัวก็พลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เรื่องที่เธอนั้นได้พยายามที่จะเปิดดูใบหน้าของแมม่อน แต่ก็โดนทางนั้นพูดห้ามไว้เสียก่อน
 ไม่ใช่สิ! นั่นเป็นเหมือนคำเตือนซะมากกว่า... ถึงอย่างนั้นก็ยังดีที่อย่างน้อยทางแมม่อนนั้นไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย คงจะเข้าใจดีว่าตัวเธอเองนั้นก็อยู่ในวัยที่อยากจะรู้อยากจะเห็นไปเสียทุกอย่าง...
 หลังจากที่เซเลน่าแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาพบกับแมม่อนที่รออยู่ตรงหน้าประตู ทั้งสองเดินไปชั้นล่างพร้อมกับคืนกุญแจและเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปหาอับราฮัมที่รอพวกเขาอยู่ตรงหน้าประตูเมือง
 ในตอนนั้นเองที่เซเลน่าก็พูดขึ้นมาว่า...
 "นี่พวกเรายังมีเวลาเหลือสักหน่อยไหม?"
 "พอจะมีอยู่หรอก...แต่ว่าท่านจะถามทำไมหรอ?"
 "พอดีมีของที่อยากจะซื้อยู่..."
...
 ตอนนี้เซเลน่ากำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าที่เหมาะจะใช้ในการเดินทางระยะไกล เพราะชุดในตอนนี้นั้นไม่ค่อยจะเหมาะสักเท่าไหร่ มันรุงรังแถมยังทำให้เดินทางลำบาก
 ซึ่งทางแมม่อนก็เข้ามาคอยดูอยู่ห่างๆ พนักงานสาวที่เห็นเขาเข้ามาในร้านตอนแรกต่างก็ตกใจ มองเขาด้วยสายตาแปลกๆเหมือนอยากจะออกจากที่ตรงนี้เพราะว่ากลัวอะไรบางอย่าง แต่แมม่อนก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
 "จำเป็นต้องให้ข้ามาอยู่ดูท่านซื้อชุดด้วยอย่างนั้นหรอ?" แมม่อนกระซิบถาม
 "ฉันเองก็ไม่เคยเลือกชุดใส่เองสักเท่าไหร่ด้วยสิ เอาอย่างไงดีนะ?" เพราะว่าเซเลน่าเป็นองค์หญิงปกติแล้วพวกเมดและคนรับใช้จะเป็นคนเลือกและชุดที่เหมาะกับเธอที่สุด เธอจึงไม่เคยได้เลือกเองสักเท่าไหร่ ด้วยความสับสนนั้นจึงหันหลังกลับไปถามความคิดเห็นกับทางแมม่อน
 "นายมีอะไรจะแนะนำบ้างไหม?"
 "เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ข้าไม่สามารถที่จะตอบท่านได้ แต่ถ้าเป็นไปได้ก็ขอเป็นชุดที่ให้เคลื่อนไหวง่ายๆ และทนทานระดับหนึ่ง คงจะประมาณนี้ละมั้ง"
 "คุณพนักงานคะ! พอจะมีชุดแบบที่ว่าไหม?" เธอหันไปถามกับทางพนักงานสาวที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์
 พนังงานสาวคนนั้นเดินออกมาอย่างทันทีด้วยความรีบร้อน ดูเหมือนว่าเธอนั้นจะยังคงกลัวแมม่อนอยู่พอสมควรเลยพยายามจับจ้องไปที่เซเลน่าอย่างเดียว
 "ถะ...ถ้าแบบนั้นทางร้านเราพอจะมีอยู่ค่ะ" เธอแนะนำไปที่ชุดๆหนึ่ง ชุดเดรสแขนยาวสีขาวยาวถึงแค่เอว กางเกงผ้าหยาบๆขายาวสีน้ำตาล รองเท้าบูทหนังยาว "ทั้งชุดเราขายแค่ 2 เหรียญทองเท่านั้นค่ะ ไม่ทราบว่าเป็นอย่างไรบ้างคะ? สนใจบ้างหรือเปล่า?"
 "ขอลองใส่ดูจะได้ไหม?"
 "เชิญค่ะ!"
 ใช้เวลาสักพักที่เซเลน่าก็ออกมาโดยที่ใส่ชุดนั้น ดูเหมือนว่าสีหน้าเธอพอใจเป็นอย่างมาก เลยหันไปถามความคิดเห็นกับแมม่อนว่า...
 "เป็นอย่างไงบ้าง?"
 "สมแล้วกับที่เป็นนายท่านของข้า ไม่ว่าจะใส่อะไรก็สวยไปเสียหมดเลยจริงๆ"
 "อย่างนั้นหรอ..." ดูเหมือนว่าทางเซเลน่าจะพอใจในคำชมของแมม่อน เลยเลือกที่จะซื้อชุดนี้ "ถ้างั้นฉันเอาชุดนี้...จะว่าไปที่นี่รับซื้อเสื้อผ้ามือสองไหม?"
 "ค่ะ! ถ้าอย่างนั้นทางนี้ขอตรวจสอบดูสภาพของเสื้อผ้าก่อนนะคะ"
 เซเลน่ารีบทำการยื่นเสื้อผ้าอันก่อนให้กับทางพนักงานไป แล้วหลังจากนั้นเธอก็เดินไปยังข้างหลังร้าน ใช้เวลาอีกสักพักเธอก็ออกมาพร้อมกับถุงที่บรรจุเงินไว้จำนวนหนึ่ง
 "ทางเราได้ตีค่าเสื้อผ้าชิ้นก่อนหน้านี้แล้วราคารับซื้ออยู่ที่ 20 เหรียญทองค่ะ"
 พอได้ยินดังนั้นเซเลน่ารีบเข้ามากระซิบที่ข้างๆหูของแมม่อนอย่างเบาๆว่า...
 "ฉันว่ามันน่าจะราคาสูงกว่านี้นะ นายว่าพวกเขาโก่งราคาหรือเปล่า?"
 "เราไม่มีทางเลือกในการต่อรองหรอกนะนายท่านของข้า เพราะว่าสักวันก็ต้องความแตกอยู่ดีว่ามันเป็นชุดของเจ้าหญิง เรารีบรับมาอย่างว่านอนสอนง่ายจะดีเสียกว่านะ"
 "ตกลงเราขายในราคานั้น"
 "หักค่าชุดที่ท่านซื้อไป 2 เหรียญทอง เงินทอน 18 เหรียญทองค่ะ"
 ในขณะที่เซเลน่ากำลังจะรับเงินมานั้นเองตาของเธอได้ไปหยุดอยู่ตรงที่เสื้อหนังคลุมแขนกุดชั้นนอกกับกระเป๋าสะพายไหล่ที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ เธออยากที่จะซื้อมันจึงถามกับทางพนักงานไปว่า...
 "ของสองชิ้นนั้นขายเท่าไหร่?"
 "เสื้อคลุมหนังนี่ราคา 1 เหรียญทอง ส่วนทางกระเป๋านี่ 5 เหรียญทองค่ะ"
 "แพงจัง! เป็นไปได้ช่วยลดราคาหน่อยจะได้ไหม?"
 ...ค่าเงินของที่นี่เป็นสากลใช้กันทั่วทั้งโลก แบ่งเป็นเหรียญทองจักรพรรดิ เหรียญทองเหรียญเงิน และทองแดง ซึ่งทองจักรพรรดิเป็นเหรียญทองคำแท้บริสุทธิ์นั้นมีค่าสูงสุดในบรรดาทั้งหมด หนึ่งเหรียญนั้นมีค่าเท่ากับ 10 เหรียญทอง, เหรียญทอง 1 เหรียญ มีค่าเท่ากับ 100 เหรียญเงิน, ส่วน 1 เหรียญเงินนั้นมีค่า 10 เหรียญทองแดง ถ้าตามค่าแรงค่าต่ำแล้วละก็ปกติจะได้ราววันละ 3-5 เหรียญเงิน ถือว่าสิ้นค้าสองชิ้นนี้ราคาค่อนข้างสูงเลยทีเดียว
 "ต้องขอโทษจริงๆ ด้วยค่ะ พอดีช่วงนี้วัสดุในการทำมันค่อนข้างจะ..." ในตอนนั้นที่สายตาของพนักงานสาวได้เผอิญไปสบตากับแมม่อนที่กำลังมองมาที่เธออยู่ ถึงแม้ว่าจะปกปิดด้วยหน้ากากก็ตาม แต่ทางเธอก็สัมผัสได้ว่ากำลังโดนจ้องอยู่ เธอไม่มีทาเลือกรวมกับความกลัวเลยจำใจต้องลดราคาพูดทั้งน้ำตา
 "ชะ...ช่างเป็นลูกค้าที่ตาแหลมจริงๆ สินค้าพวกนี้เป็นสินค้าชั้นยอดที่ถูกทักขึ้นจากช่างฝีมือที่เก่งที่สุดในเมือง ซึ่งตอนนี้กำลังลดราคาอยู่ สองชิ้นนี้ราคาแค่ 3 เหรียญทองเท่านั้นค่ะ 3 เหรียญทองเท่านั้น!!!"
 "แหม...! ช่างเป็นราคาที่จับต้องได้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นฉันขอซื้อค่ะ!" เซเลน่าตกลงที่จะซื้อหลังจากการต่อรองนั้น
 .....
 หลังจากที่จ่ายเงินแล้วเรียบร้อยพวกเซเลน่าก็เดินออกจากร้านไป....
 "พวกเขาไปกันแล้วใช่ไหม?" เสียงหญิงชราเดินออกมาจากข้างหลังเคาน์เตอร์
 "ค่ะ! พวกเขาไปแล้ว ว่าแต่เรื่องจริงอย่างนั้นหรอ? ที่ว่าสิ้นค้านั้นราคามากกว่าที่ท่านให้พวกเขา"
 "ใช่สิ! เพราะว่ามันเป็นเสื้อผ้าขององค์หญิงที่หายตัวไปอย่างไงล่ะ?"
 "แล้วพวกเขามีมันได้อย่างไง? อย่าบอกนะว่าพวกเขาฆ่าองค์หญิงแล้วปล้นเอามา! นี่มันเป็นอาชญากรแล้วนะ ต้องรีบไปแจ้งกับทางทหารที่อยู่ด้านหน้าเมืองแล้ว"
 "เดี๋ยวก่อน! ย่าว่าองค์หญิงยังมีชีวิตอยู่ ท่านยังไม่ตายหรอก"
 "แล้วท่านย่าแน่ใจได้อย่างไง?"
 "เชื่อที่ย่าพูดเถอะ...!" แล้วหญิงชราก็เดินเข้าหลังร้านไป ซึ่งก่อนหน้านั้นเธอได้พูดย้ำอีกว่า... "อีกอย่างนะ...ย่ารู้สึกว่าชายคนที่อยู่ด้วยอันตรายอย่างไงไม่รู้ เราไม่ควรเข้าไปยุ่งโดยไม่คิดให้ดี หลังจากนี้ย่าจะส่งจดหมายตรงไปที่ราชวังเพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านราชาทราบ เพราะฉะนั้นแล้วอย่าทำอะไรพลีพลามเด็ดขาด!"
 "ค่ะ!"
....
 ทางพวกเซเลน่าก็กำลังจะถึงที่นัดหมายไว้กับทางอับราฮัม ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านประตูเมืองออกไปนั้นเอง พวกเขาก็เผลอดันไปได้ยินทหารยามพูดคุยกนเกี่ยวกับเรื่องของอับราฮัมว่า....
 "หมอนั่นยังไม่ล้มเลิกอีกอย่างนั้นหรอ?"
 "คราวนี้เป็นสองคนนี้อย่างนั้นหรอ? น่าสงสารเป็นบ้า! ไม่รู้หรือไงว่ามันเปล่าประโยชน์น่ะ..."
 พวกเซเลน่าไม่ได้สนใจแต่อย่างใดรีบเข้าไปสมทบกับทางอับราฮัมอย่างทันที
 "มาแล้วอย่างนั้นหรอ เอาล่ะ! รีบขึ้นไปบนรถม้าเร็ว! จะออกเดินทางกันก่อนที่จะมืด"
 "นี่ๆนายเองก็รีบขึ้นมาได้แล้วมัวทำอะไรอยู่?" เซเลน่าเรียกแมม่อนที่ยืนอยู่ข้างล่างรถม้าและกำลังหันมองเข้าไปในเมืองเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วขึ้นมาแต่โดยดี
 "นี่นายมองอะไรอยู่ตั้งนาน?"
 "ไม่มีอะไร...ก็แค่สงสัยอะไรนิดหน่อย"
 .....
 หลังจากที่รถไปบนรถม้าพวกเขาทั้งสามก็ออกเดินทางไปยังที่หมู่บ้านที่อยู่ทางทิศใต้ ซึ่งในระหว่างนั้นเองที่ทางเซเลน่าก็สังเกตได้ว่ารถม้าของอับราฮัมมันใหญ่เกินกว่าที่พวกเขาจะนั่งกันสองคน เลยถามไปว่า....
 "รถม้านี้ไม่ได้ขนของอะไรมากมายนิ อีกทั้งคนโดยสารก็มีแค่สองคนเท่านั้น แต่มันกว้างขนาดพอจะขนคนได้สัก 10-15 คนเลยนะ"
 ทางอับราฮัมไม่สนใจสิ่งที่เซเลน่าสงสัยและแจ้งรายละเอียดของงานอย่างทันที "ถ้าอย่างนั้นผมของแจ้งรายละเอียดของงานในครั้งนี้ก่อนนะครับ"
 "ไม่ใช่กำจัดอสูรที่เข้ามาในหมู่บ้านอย่างเดียวหรอ?" เซเลน่าถามขึ้นอย่าสงสัยเนื้อหาเกี่ยวกับงาน
 "นั่นก็ใช่ครับ! แต่ก่อนหน้านั้นช่วยคุ้มกันในระหว่างที่ผมกำลังขนย้ายพวกชาวบ้านทีจะได้ไหมครับ? เพราะจะให้พวกเขาโดนลูกหลงไม่ได้"
 ทางเซเลน่ายังสงสัยอยู่เลยถามไปว่า... "กะอีแค่...ก๊อปลินกับออร์คไม่น่าจะต้องจำเป็นถึงกับต้องขนย้ายชาวบ้านหรอกมั้ง?"
 "..." อับราฮัมไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
 "เข้าใจแล้ว!" แมม่อนก็พูดรับคำไปอย่างทันที
 พวกเขาใช้เวลากันสักพักก็มาจนถึงที่หมายในเวลาบ่ายๆ อับราฮัมจอดรถม้าก่อนจะถึงหมู่บ้าน เขาพยายามส่องดูลาดเลาก่อนที่จะเข้าไปในนั้น
 หมู่บ้านที่เงียบสงัด แทบไม่มีเสียงคนพูดหรือเดินไป-มา ทุกอย่างเงียบราวกับเป็นหมู่บ้านที่ถูกทิ้งร้างมาเป็นระยะเวลานานมาก อับราฮัมขับรถม้าไปจอดยังที่บ้านหลังหนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกกับเซเลน่าและแมม่อนว่า...
 "รบกวนด้วยนะครับ" แล้วเขาก็ลงจากรถม้าไปดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น
 ส่วนทางแมม่อนก็กระโดดลงรถม้าไปเฝ้าระวัง เช่นเดียวกับทางเซเลน่าก็กระโดดตามลงมาทีหลัง
 ไม่นานนักอับราฮัมก็ออกมาจากบ้านหลังนั้นพร้อมกับกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง พวกเขาดูผอมแห้ง ท่าทางหิวโซเหมือนจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน มีคนชรา เด็ก ชายและหญิงปะปนกันไป หนึ่งในนั้นเหมือนว่าจะมีคนหนึ่งที่แตกต่างออกไป เด็กสาวที่มีหูและหางเป็นหมาป่าปะปนอยู่ในนั้นด้วย
 อับราฮัมทำการลำเลียงขนย้ายคนทุกคนขึ้นไปบนรถม้าอย่างช้าๆ และเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนทุกคนนั้นขึ้นไปบนรถม้ากันเรียบร้อย เหลือเพียงแค่แมม่อนและเซเลน่าที่ยังอยู่ข้างล่าง
 หลังจากนั้นอับราฮัมก็เดินมาหาทางเซเลน่าพร้อมกับยื่นดาบสั้นเล่มหนึ่งให้เพราะเขาเห็นว่าตัวเธอนั้นยังไม่มีอาวุธป้องกันตัว แล้วเขาก็เดินไปทางแมม่อนก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...
 "ฝากด้วยนะครับ"
 ทางแมม่อนพยักหน้า และอับราฮัมก็ขึ้นไปบนรถม้า เขาหลับตาลงชั่วครู่หนึ่งพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ อย่างช้าๆ แล้วก็ควบรถม้าออกจากหมู่บ้านไปอย่างรวดเร็ว จนทางเซเลน่าตกใจขึ้น นึกว่าพวกเขานั้นกำลังจะโดนทิ้ง เธอเลยพยายามวิ่งตามไป
 "ทำอะไรน่ะ!" เธอตะโกนถามออกไป
 และทันใดนั้นเอง...ผืนแผ่นดินเริ่มสั่นไหว แตกระแหงเป็นทาง เหมือนว่ากำลังมีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขา ปรากฏเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์รูปร่างมันคล้ายกับสลาแมนเดอร์แต่มีขนาดที่ใหญ่มาก ผิวมันวาวดูลื่นๆ คลานสีขาพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินมาพร้อมกับอ้าปากขนาดใหญ่มาตรงที่รถม้า เพื่อหวังจะกิน
 ในตอนนั้นเองที่จู่ๆมันก็หยุดลงก่อนที่จะกินรถม้า โดยแมม่อนใช้เพียงแค่มือเดียวในการหยุดมันลงได้อย่างง่ายดาย จนทำเอาทางอับราฮัมและคนอีกหลายคนถึงกับอึ้งตะลึงสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ก็ไม่มีเวลามาทำอะไรอย่างนั้นเขารีบควบรถม้าออกนอกหมู่บ้านอย่างทันที
 "นี่มัน!" เหมือนว่าแมม่อนจะรู้จักสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ แต่ทางเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ จับมันยกขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียวและทุ่มมันลงอย่างสุดแรง เกิดเป็นฝุ่นคละคลุ้งทั่วหมู่บ้าน จนมันนอนดิ้นในสภาพที่หงายท้อง แมม่อนหยิบก้อนหินเล็กๆแถวนั้นไว้ในมือ หลังจากนั้นมันก็กลายเป็นหอกเล่มหนึ่ง แมม่อนทำการเสียบหอกลงที่กลางหัวของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์แล้วมันก็ได้แน่นิ่งไป
 "นี่มันตัวอะไร?" เซเลน่าพูดขึ้นในขณะที่ตัวเองก็หลบอยู่แถวๆนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะขึ้นรถม้าไปไม่ทันเลยทำให้ต้องอยู่ในหมู่บ้านนี้พร้อมหน้ากับแมม่อนอย่างช่วยไม่ได้
 "สิ่งนี้...ไม่น่าจะอยู่ที่นี่ได้" แมม่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด
 "นายพูดถึงเรื่องอะไร? ที่ว่าสิ่งนี้ไม่ควร..."
 ในตอนนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาจากข้างนอกหมู่บ้าน พบเป็นอับราฮัมที่เป็นต้นตอของเสียงนั้น เขาพยายามตะโกนเตือนอะไรบางอย่างจากที่ไกลๆ
 "ระวังด้วยครับ! มันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว!!!"
...
 "!!!"
 สิ้นสุดเสียงเตือนก็มีสัตว์อสูรพุ่งขึ้นจากดินอย่างรวดเร็ว และมันก็กำลังจะกินเซเลน่า แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะทางแมม่อนนั้นผลักตัวของเธอกระเด็นออกไปไกล แล้วเอาตัวเองเข้ารับแทน
 สัตว์อสูรนั่นมันเข้ากัดที่แขนข้างหนึ่งแล้วลากตัวของแมม่อนเข้าไปในป่า เซเลน่าที่เห็นแบบนั้นเลยวิ่งตามเข้าไป
 ...แปลกนะ ทั้งที่เขาสามารถใช้แรงแขนเพียงแค่ข้างเดียวในการยกมันได้แท้ๆ แต่ทำไมตอนนี้ถึงถูกลากออกไปเสียเองล่ะ...
 เซเลน่าวิ่งไปจนพบกับแมม่อนที่โดนกัดเข้าที่แขนข้างหนึ่งกำลังทรุดกระชากกับทางสัตว์อสูรขนาดยักษ์นั่น และเหมือนว่ากำลังเสียเปรียบเรื่องกำลัง เซเลน่าดึงดาบสั้นออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ เธอวิ่งเข้าไปฟันเพื่อที่จะช่วยแมม่อนให้ได้อย่างน้อยก็ดี แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ ดาบสั้นนั้นไม่สามารถที่จะฟันผ่านผิวหนังที่เต็มไปด้วยเมือกเหนียวลื่นๆ ของมันได้ ในจังหวะนั้นเองที่เธอก็โดนลูกหลง มันสะบัดหางเข้าฟาดใส่ตัวของเธอจนกระเด็นออกไปไกล จนเกือบหมดสติลงซะตรงนั้น แต่เธอก็ยังรวบรวมแรงกายเท่าที่มีลุกขึ้นยืนต่อได้
 ประจวบเหมาะพอดีที่ทางแมม่อนถูกกัดจนแขนข้างหนึ่งขาดกระเด็นมาทางที่เซเลน่ายืนอยู่ และหลังจากนั้นมันใช้หัวดันตัวของแมม่อนเสยขึ้นกลางอากาศ ช่วงจังหวะนั้นเองมันเข้ากลืนร่างของแมม่อนที่กำลังลอยลงท้องไป...
 "มะ ไม่จริงน่า.....!"
 แววตาของเซเลน่าเริ่มสิ้นหวัง ตัวเธอรู้ดีเลยว่าสัตว์อสูรตัวนี้มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถรับมือได้ ถึงแม้ว่าจะพยายามจะหนีก็ตามเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องหนีอย่างไร? หนีไปที่ไหน? จะหนีจากมันได้จริงอย่างนั้นหรอ?
 ตาย...ตาย...ตาย..ตาย...ตาย...ตาย
 คำๆนี้มันพูดขึ้นมาในหัวไม่หยุด น้ำตาไหลออกอาบใบหน้า เสียงฟันกระทบกันสั่นถี่ๆ แสดงถึงความกลัว ดวงตาของเธอเริ่มแข็งทื่อไร้ชีวิตชีวาราวกับปลาตาย ร่างกายที่แข็งไม่สามารถที่ขยับได้ดั่งใจราวกับหนูที่ถูกงูจ้อง มันจ้องมาที่เธอพร้อมกับอ้าปากอันกว้างใหญ่อย่างช้าๆ และเข้าพุ่งมาที่เธอ...
 ....นี่ฉันตัดสินใจอะไรผิดไปอย่างนั้นหรอ?...
 ในวินาทีที่สัตว์อสูรขนาดยักษ์กำลังจะกินเซเลน่า จู่มันก็หยุดลงอย่างกะทันหัน มันถอยหลังออกไป เริ่มดิ้นทุกข์ทรมานเจ็บปวดเหมือนมีอะไรอยู่ในท้องของมัน จากนั้นร่างกายของมันก็ บิดงอเปลี่ยนรูปร่างจนผิดรูปเดิม และหลังจากนั้นไม่นานร่างของมันก็ระเบิดออก...
 เกิดฝนสายเลือดตกลงย้อมทุกอย่างในบริเวณนั้นเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเศษชิ้นส่วนอวัยวะของมันแตกกระจายล่นลงพื้นดูน่าสยดสยอง ปรากฏร่างกายสีดำอันใหญ่โตท่ามกลางสิ่งของสด เหม็นคาวเลือดเหล่านั้น
 ร่างสีดำจ้องมองมาที่เซเลน่า แล้วมันค่อยย่างฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ตอนนั้นเธอกลัวเป็นอย่างมากเลยเอื้อมมือไปจับดาบสั้น ชี้ไปที่ร่างสีดำที่กำลังเดินเข้ามา ถึงแม้ว่าที่อยู่ตรงหน้านั้นตัวเธอเองจะรู้ดีว่าไม่ใช่ศัตรู แต่ในจิตใจที่กระวนกระวาย จิตใต้สำนึกมันบอกกับเธอว่า....
 กลัว...!
 เธอสับสนไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจสิ่งมีชีวิตที่สามารถฆ่าสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นเรื่องปกติดีหรือไม่
 แมม่อนเดินเข้าใกล้เซเลน่าเรื่อยๆ เขาเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆ เพื่อปลอบเธอที่ทำให้เสียขวัญกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ในตอนนั้นเองที่เธอก็ตระโกนออกมาเสียงดัง ด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนกและตัวที่สั่นเทา
 "ยะ...อย่าเข้ามานะ!!!"
 ....
....
 เมื่อเห็นดังนั้นแมม่อนจึงดึงมือกลับไป พร้อมกับเดินผ่านตัวของเซเลน่าแล้วไปหยิบแขนที่ขาดออกต่อเข้ากลับที่เดิม ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...
 "ข้าขอโทษจริงๆที่ทำให้ท่านกลัว"
แล้วเขาก็เดินออกจากป่าไป...