ตอนที่ 2 คุณชายหลิงหลานถือกำเนิดแล้ว!
หลิงหลานรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่าเวลานี้ดูเหมือนดวงตาของเธอจะมีปัญหาเลยได้แต่อาศัยความรู้สึกเท่านั้น เธอเหมือนกับถูกใส่อยู่ในถังน้ำอุ่นใบหนึ่งที่ปิดผนึกไว้ รอบด้านคือน้ำ บางครั้งก็เหมือนกับมีคนกำลังเคลื่อนย้ายมันจนเธอสั่นโคลงเคลง...
หรือว่าเธอยังไม่ตาย? โรงพยาบาลวางเธอลงไปในสารอาหารเหลวเพื่อฟื้นฟูร่างกายเหรอ
เธอยังไม่ทันได้ตรึกตรองให้ชัดเจนก็หมดสติลงไปอีกครั้ง จมสู่ท่ามกลางความมืดมิด
ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเท่าไร เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งและยังคงอยู่ในของเหลวอุ่นๆ คราวนี้เวลาที่ได้สตินานกว่าครั้งแรกนิดหน่อย
ครั้งนี้เธอสามารถได้ยินเสียงบางอย่าง เพียงแต่เธอเหมือนถูกกั้นโดยกำแพงนับชั้นไม่ถ้วนทำให้ได้ยินอะไรไม่ชัดเจน เธออยากทำความเข้าใจสภาพของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถขยับตัวได้ เธอจึงได้แต่อาศัยเสียงบางอย่างมาใคร่ครวญ ทว่าเธอยังไม่ทันขบคิดอะไรออกมาก็สิ้นสติไปอีกครั้ง
บ้าเอ๊ย! ให้เวลามากหน่อยไม่ได้หรือไง หลิงหลานทนไม่ไหวประท้วงขึ้นมาก่อนที่จะหมดสติไป
ราวกับว่าการประท้วงของหลิงหลานได้ผล ระยะเวลาที่หลิงหลานรู้สึกตัวก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดมีอยู่วันหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถขยับได้
เธอถูกขังอยู่นานมากย่อมต้องพยายามออกแรงเตะต่อย แต่น่าเสียดายที่เธอขยับไม่กี่ทีก็รู้สึกเหนื่อยมากและอยากนอนหลับอีก
แบบนี้ไม่ได้นะ ฉันจะอ่อนแอขนาดนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะทนรับความเจ็บปวดผิดมนุษย์มนาพวกนั้นได้ยังไงกัน...ว่าไปแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกเจ็บปวดทรมานมานานแล้วสินะ หรือว่าความเจ็บปวดจะกำเริบขึ้นตอนที่ฉันไม่ได้สติเท่านั้น? หลิงหลานพลันรู้สึกว่าการที่เธอหมดสติไปดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีเช่นกัน
อย่างไรก็ตามหลิงหลานไม่ใช่หญิงสาวที่ชอบหลีกหนีปัญหา ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่อาจทนรับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสทุกวันมาตลอดยี่สิบสี่ปีได้ เธอปลุกจิตใจให้ฮึกเหิมและเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่แพทย์แผนจีนชราผู้หนึ่งสอนให้เธอ หลังจากที่ช่วยดูแลอาการป่วยของเธอตั้งแต่ที่เข้าโรงพยาบาลทหาร
ถึงแม้ว่าเธอจะฝึกฝนมาได้สิบกว่าปีและไม่เคยสัมผัสได้ถึงการกำเนิดของลมปราณอะไรขึ้นเลย แต่ทุกครั้งที่ฝึกฝนเสร็จ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในร่างกายก็จะลดลงไปมาก เรี่ยวแรงในการอดทนดีขึ้นเล็กน้อย แน่นอนว่าบางทีนี่อาจจะเป็นแค่การปลอบใจตัวเอง เป็นการเข้าใจผิด อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าอย่างไรมันก็มอบพลังประคับประคองให้เธอฝึกฝนต่อไป
คราวนี้เธอฝึกฝนจนกระทั่งหมดสติไป เมื่อหลิงหลานตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว เธอขยับมือเท้าก่อนและพลิกตัวทีหนึ่งถึงค่อยรับรู้สภาพร่างกายของตัวเอง
ความรู้สึกนี้ทำให้เธอตะลึงงันไป เนื่องจากเธอสัมผัสได้ถึงลมปราณที่ไม่เคยรู้สึกถึงมาก่อน มันดูแฟนตาซีอย่างยิ่ง หรือว่าเธอจะเป็นอัจฉริยะสวรรค์สร้างจริงๆ แค่ตายปลอมๆ หนึ่งครั้งก็ทำให้เส้นลมปราณเริ่นกับเส้นลมปราณตู[footnoteRef:1]ทั้งสองเส้นเปิดออก จากนั้นก็กลายเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธจักร? [1: เส้นลมปราณเริ่นกับเส้นลมปราณตู มาจากเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปดซึ่งประกอบด้วย เริ่น ตู ชง ต้าย หยางเชียว อินเชียว หยางเหวย และอินเหวย โดยเส้นลมปราณเริ่นควบคุมดูแลเส้นลมปราณหยิน ส่วนเส้นลมปราณตูดูแลเส้นลมปราณหยาง]
หลิงหลานคิดไม่ออกว่าทำไมเธอฝึกฝนสิบกว่าปีด้วยความยากลำบากถึงไม่ได้ผล แต่ว่าคราวนี้กลับทำสำเร็จได้ อย่างไรก็ตาม มีสัมผัสลมปราณก็ย่อมเป็นเรื่องดี แพทย์แผนจีนชราคนนั้นเคยบอกว่า ถ้าเกิดฝึกฝนจนสัมผัสถึงลมปราณ เช่นนั้นก็แสดงว่าอาการป่วยของเธอมีความเป็นไปได้ที่จะรักษาหายแล้ว ควรรู้ไว้ว่ายี่สิบสี่ปีที่ผ่านมานี้ เธอเฝ้าหวังทุกวันว่าอาการป่วยของตัวเองจะรักษาหายได้ ไม่จำเป็นต้องทนรับความเจ็บปวดรุนแรงผิดมนุษย์มนาที่ทั่วทั้งร่างกายเหมือนกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
หลิงหลานตื่นเต้นดีใจยิ่งและสนใจการฝึกฝนมากขึ้น ดังนั้นจึงพัฒนากลายมาเป็นฝึกฝนทุกครั้งที่ตื่น เธอฝึกจนกระทั่งเข้าสู่สมาธิ ตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นทารกในครรภ์ไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในชาติก่อนไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป ดังนั้นย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องราวอย่างที่เธอกังวลขึ้นแน่นอน
............
หลานลั่วเฟิ่งลูบท้องที่มีทารกด้านในด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม เธออุ้มท้องมาเกือบห้าเดือนแล้วแต่ช่วงนี้กลับสัมผัสถึงการขยับตัวของเด็กในท้องไม่ได้เลย นี่ทำให้เธอกลุ้มใจอยู่บ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะตรวจแล้วว่าการเจริญเติบโตทุกอย่างของเด็กเป็นปกติละก็ เธอจะต้องสติแตกแน่นอน
ความจริงเธอเองก็รับความกระทบกระเทือนอีกไม่ไหวแล้วเช่นกัน หลังจากที่หลิงเซียว สามีของเธอออกไปรบได้หนึ่งเดือนกว่าก็มีข่าวส่งมาว่า ในตอนที่ขบวนยานรบที่เขาเป็นผู้นำได้ผ่านเส้นทางแห่งความตายเพื่อหวังตีโอบล้อมศัตรูก็ได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ขบวนยานรบทั้งหมดขาดการติดต่อกับกองบัญชาการใหญ่
ต่อมาก็ได้รับการยืนยันว่า ตอนที่พวกเขาผ่านเส้นทางแห่งความตายได้พบเจอกับการรบกวนของพลังงานที่มาจากส่วนลึกของเขตดาวตกมรณะ ยานบินทั้งกองถูกพลังงานรุนแรงกลืนกิน ทหารและผู้บัญชาการทั้งหมดไม่มีใครรอดชีวิตเลย ทุกคนต่างพลีชีพ นอกจากนี้ยังไม่เหลือซากกระดูกศพอีกด้วย
ในขณะที่เธอยังไม่สามารถยอมรับข่าวร้ายได้หมดก็มีเรื่องที่น่ารังเกียจกว่าเกิดขึ้น ตระกูลสาขารุ่น N ที่แยกตัวจากหลิงเซียวอยากจะสืบทอดตำแหน่งที่ได้รับจากการสละชีวิตของหลิงเซียว นอกจากนี้ยังทำท่าทีมีเมตตาว่าจะดูแลเธอตลอดชีวิตอีกด้วย
หลานลั่วเฟิ่งไล่คนที่น่ารังเกียจพวกนั้นออกไปทันที อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ยอมแพ้และไปหาคนของรัฐบาลสหพันธรัฐเพื่อเข้าไปปรึกษาเรื่องนี้
หลานลั่วเฟิ่งไม่ใช่คนที่อ่อนแอ การร้องห่มร้องไห้มีแต่จะทำให้ชื่อเสียงเกียรติยศที่ได้รับจากการสละชีพของหลิงเซียวถูกคนเลวทรามต่ำช้าพวกนี้แย่งชิงไป
เธอจะถอยก็ถอยไม่ได้ จึงตัดสินใจเด็ดขาดด้วยความกล้าหาญ ประกาศเสียงดังต่อหน้าคนชั่วช้าน่ารังเกียจพวกนั้นว่า ‘หลิงเซียวมีลูกชายซึ่งก็คือเด็กในท้องของเธอ มีเพียงลูกชายของเขาเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการสืบทอดชื่อเสียงเกียรติคุณทุกอย่างของหลิงเซียว’
ความจริงแล้วกฎหมายการสืบทอดเกี่ยวกับตำแหน่งเกียรติยศของสหพันธรัฐมีความลำเอียงอยู่ ซึ่งก็คืออนุญาตให้สมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้ชายเท่านั้นถึงจะรับช่วงต่อได้ นี่ก็เป็นเหตุผลที่หลานลั่วเฟิ่งไม่เอ่ยปากเปิดเผยแต่แรกว่าเธอมีลูก เนื่องจากเธอกับหลิงฉินรู้ว่าเด็กในท้องเป็นผู้หญิง แต่ว่าในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่อาจถอยหนีได้ พ่อบ้านหลิงฉินเลื่อมใสในความเด็ดเดี่ยวของเธออย่างยิ่งและก็เห็นด้วยกับการตัดสินใจในเรื่องนี้ของเธอมากๆ เช่นกัน
พวกเขาคิดดีแล้วว่า เมื่อหลิงหลานเกิดก็จะจัดเตรียมทารกเพศหญิงคนหนึ่งอบรมเลี้ยงดูตั้งแต่เด็กให้เป็นผู้คุ้มกันที่จงรักภักดีอยู่เคียงคู่หลิงหลาน แล้วก็จับเธอแต่งงานออกหน้าออกตาให้กับหลิงหลานหลังจากที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
พวกเขาจะต้องคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาเรื่องสถานะตัวตนอีกอันของหลิงหลานเช่นกัน เพื่อให้หลิงหลานสามารถใช้สถานะตัวตนของเด็กผู้หญิงปรากฏตัวได้อย่างเปิดเผย แน่นอนว่าทุกอย่างนี้ยังต้องขบคิดพิจารณาให้ละเอียดอีกที หลานลั่วเฟิ่งเชื่อว่า เวลาหลายปีกว่าหลิงหลานจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เธอย่อมต้องคิดหาวิธีที่ได้ผลดีทั้งสองฝ่ายออกแน่นอน
หลานลั่วเฟิ่งมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอกับหลิงเซียวจะต้องตกเป็นของหลิงหลานเท่านั้น คนอื่นๆ ที่ไม่รู้ว่าคลานออกมาจากรังนกกรงสุนัขไหนอย่าได้คิดจะเอารัดเอาเปรียบหลิงหลานเลย เธอไม่อนุญาตแน่นอน เธอจะรักษามันไว้โดยไม่คำนึงถึงค่าตอบแทนทุกอย่าง
แน่นอนว่าที่หลานลั่วเฟิ่งมีความเชื่อมั่นอย่างนี้เป็นเพราะว่าคนรับใช้และพ่อบ้านของหลิงเซียวต่างก็ซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อเจ้านาย พวกเขาจะดูแลตระกูลหลิงอย่างใกล้ชิดไม่ให้คนละโมบพวกนั้นลงมือทำร้ายเจ้านายน้อยของตระกูลพวกเขาได้ นอกจากนี้ตระกูลหลิงยังมีโรงพยาบาลส่วนตัว หลานลั่วเฟิ่งจึงปกปิดความลับว่าหลิงหลานเป็นลูกสาวได้โดยสะดวก
ในที่สุดเมื่อหลานลั่วเฟิ่งคลอดลูกย่อมต้องเลือกโรงพยาบาลประจำตระกูลเป็นสถานที่คลอดภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนาเช่นนี้เอง ไม่อาจให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อในตอนสุดท้ายได้ ยิ่งไปกว่านั้น หมอและพยาบาลที่รับหน้าที่ทำคลอดให้กับหลานลั่วเฟิ่งก็เป็นผู้คุ้มกันที่ตระกูลหลิงจัดเตรียมไว้ให้ในโรงพยาบาล พวกเขาย่อมไม่เปิดเผยความลับนี้ออกไปอยู่แล้ว
............
หลิงหลานยังคงฝึกปรืออยู่ เมื่อเสียงร้องที่ฟังดูแทบขาดใจรบกวนการเข้าสมาธิของเธอ ทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจอย่างยิ่งยวด ในขณะเดียวกันเธอก็ได้ยินเสียงน้ำไหล นอกจากนี้ร่างกายของเธอถูกพลังอะไรก็ไม่รู้ผลักออกจนกำลังจะหัวทิ่มไถลลงไป
เธอตกตะลึงและกางขาสองข้างออกทันทีเพื่อหยุดอยู่กับที่ไว้ไม่ให้ร่างกายของตัวเองไถลลงไป
“ให้ตายสิ ทำไมเด็กไม่ยอมออกมา น้ำคร่ำจะไหลออกมาจนหมดแล้วนะ” เหงื่อไหลตามหน้าผากของหมอและพยาบาลที่ทำคลอด เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปอย่างราบรื่นดีมาก แต่เด็กกลับไม่ลงมา สถานการณ์แบบนี้จึงดูเหมือนกับการคลอดยากมากๆ ควรรู้ไว้ว่าถ้าหากคุณนายของพวกเขาคลอดยากขึ้นมาจริงๆ พวกเขาจำเป็นต้องผ่าคลอด เช่นนั้นก็จะไม่มีทางรับประกันได้เต็มร้อยเลยว่าสามารถปกปิดความลับของคุณหนูพวกเขาไว้ได้โดยที่ไม่มีวันพลาดแน่นอน เนื่องจากมีคนเกี่ยวข้องมาก ความเป็นไปได้ที่ความลับจะรั่วไหลก็เพิ่มขึ้นเยอะมาก
หลานลั่วเฟิ่งกัดฟันและลูบท้องที่ตั้งขึ้นสูงก่อนจะเอ่ยปลอบโยนว่า “ลูกรัก เลิกทรมานแม่ได้แล้ว รีบออกมาเจอแม่เร็วๆ เข้าเถอะ ถ้าหากลูกแค้นใจที่แม่ทำให้ลูกต้องใช้ชีวิตผิดปกติละก็ ลูกก็ต้องออกมาแค้นใช่ไหม”
เอาเถอะ หลานลั่วเฟิ่งเองก็เจ็บจนไอคิวติดลบไปแล้ว สิ่งที่เธอพูดออกมาไม่สมเหตุสมผลโดยสิ้นเชิง มีแม่คนไหนให้ลูกมาโกรธแค้นตัวเองบ้าง
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานกลับได้ยินคำพูดของหลานลั่วเฟิ่ง ความรู้สึกเมื่อสักครู่บวกกับคิดโยงไปถึงสภาพตกอับก่อนหน้านี้ เธอก็พลันรู้แล้วว่าที่แท้ตัวเองกลายเป็นเด็กทารกไปแล้ว มิน่าล่ะเธอถึงขยับตัวไม่ได้เป็นเวลานานขนาดนั้น...
แต่ว่าเธอตายไปแล้วชัดๆ ไม่ใช่เหรอ กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้ง? ทำไมถึงไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง[footnoteRef:2]ล่ะ ความทรงจำเกี่ยวกับชาติที่แล้วฝังลึกขนาดนั้นเลยเหรอ เสียงอ่อนโยนที่เธอได้ยินทำให้เธอรู้ว่าแม่คนนี้ไม่ใช่แม่ของเธอในชาติที่แล้วแน่นอน นี่จึงกำจัดความเป็นไปได้เรื่องการฟื้นคืนชีพออกไปเช่นกัน [2: น้ำแกงยายเมิ่ง เป็นความเชื่อของชาวจีนว่า วิญญาณที่จะไปเกิดใหม่ต้องดื่มน้ำแกงของยายเมิ่งเพื่อลบความทรงจำในอดีต]
“ขอร้องล่ะ ตอนนี้เธอยังมีใจมาคิดถึงปัญหาเรื่องการเกิดใหม่และฟื้นคืนชีพอะไรอีกเหรอ แม่เธอถูกเธอทำให้คลอดยากแล้วนะ...ยังไม่เก็บขาสองข้างของเธออีก เลิกติดอยู่กับที่ได้แล้ว!” เสียงเด็กอ่อนดังลนลานขึ้นมาในหัวของเธอ เตือนว่าตอนนี้เธอควรทำอะไร
หลิงหลานได้ยินแล้วก็หดขาสองข้างที่ติดอยู่กลับมาตามจิตใต้สำนึก หลังจากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องที่เหมือนใจจะขาด พลังสายหนึ่งปรากฏขึ้นมาฉับพลันและผลักร่างกายของเธอออกไป
พริบตานั้นเธอก็รู้สึกได้ว่ามีแสงสว่าง...
เธอยังไม่ทันได้เรียกสติกลับมาก็รู้สึกได้ว่ากำลังถูกนิ้วมือของใครก็ไม่รู้ควานเข้าไปในปากของตัวเอง ทำให้เธออยากอาเจียนอยู่บ้าง และอดอ้าปากประท้วงไม่ได้ จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนอุแว้ๆ ของตัวเอง!
ใช่แล้ว มันเป็นเสียงตะโกน! หลิงหลานไม่มีทางยอมรับอยู่แล้วว่านั่นเป็นเสียงร้องไห้ มันดูน่าอายมากเกินไปจริงๆ
“คุณนาย คุณหนูแข็งแรงดีค่ะ!” หมอที่เป็นหนึ่งในคนคุ้มกันของตระกูลหลิงโล่งอกในที่สุด ภารกิจคุ้มครองความปลอดภัยแม่ลูกของพวกเธอสำเร็จเรียบร้อยแล้ว เธออุ้มหลิงหลานที่ร้องตะโกนออกมาสองทีก่อนตัดสินใจจะไม่เอ่ยปากอีกไปที่ข้างกายหลานลั่วเฟิ่งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
หลานลั่วเฟิ่งลืมตาที่เหน็ดเหนื่อยขึ้นมาและลูบลูกของตัวเองด้วยความรักใคร่เอ็นดู หลังจากนั้นก็เอ่ยอย่างเฉียบขาดด้วยสีหน้ามีตื่นเต้นว่า “บอกคุณอาฉินว่า ฉันกับคุณชายหลิงหลานปลอดภัยดี!”
“ค่ะ คุณนาย!” คุณหมอเองก็เก็บรอยยิ้ม ทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา
การถือกำเนิดของคุณหนู ไม่สิ การถือกำเนิดของคุณชายไม่ได้หมายถึงว่าเรื่องราวจะสิ้นสุดลง ยังมีสงครามดุเดือดอีกมากมายที่จะต้องต่อสู้ เพื่อปกป้องชื่อเสียงเกียรติคุณทุกอย่างที่ได้รับหลังจากที่พลตรีหลิงเซียวถึงแก่กรรม


ตอนที่ 4 เสียงเด็กในหัว!
คราวนี้หลิงหลานฝึกปรือได้ยอดเยี่ยมมาก ความรู้สึกที่ทั่วทั้งร่างกายผ่อนคลายสบายราวกับแช่น้ำพุร้อนทำให้เธอไม่อยากหยุดการฝึกปรือเลย น่าเสียดายที่สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ไม่รู้จักไม่ยอมปล่อยเธอไป มันเอาแต่พูดข้างหูเธอ พูดตลอดเวลาราวกับไม่หยุดพักตลอดไป เธอพลันเข้าใจเรื่องบางอย่างที่แต่เดิมไม่อาจทำความเข้าใจได้มาโดยตลอด ความหมายอันลึกซึ้งของคำพูดหงอคงในเรื่องไซอิ๋วว่า ‘ดูเหมือนมีแมลงวันตัวหนึ่งบินดังหวี่ๆ ทั้งวัน’ ...โทษทีนะ ไม่ใช่หนึ่งตัว แต่เป็นฝูงแมลงวันบินรอบๆ ตัวเจ้า ดังหวี่ๆ...จนอยากจะร้องช่วยด้วย!
ตอนนี้เธอเองก็อยากจับแมลงวันตัวนี้เหมือนกับหงอคงเช่นกันและบีบท้องมันจนแตก ลากไส้ของมันมารัดคอและดึงแรงๆ แค่ก ลิ้นยื่นออกมาทั้งอัน! หลังจากนั้นก็ใช้มีดฟันทิ้งอย่างรวดเร็ว ฟู่ โลกทั้งใบสงบเงียบแล้ว
แน่นอนว่าหลิงหลานได้แต่คิดไร้สาระเท่านั้น เนื่องจากแมลงวันตัวนี้อยู่ในหัวของของเธอ เธอไม่มีทางคว้ามันมาฆ่าทิ้งได้
ในที่สุดหลิงหลานก็ทนการรบกวนติดต่อกันไม่หยุดแบบนี้ไม่ไหวแล้ว เธอถูกบีบให้หยุดการฝึกฝนและตื่นขึ้นมา จากนั้นก็ตวาดอย่างรุนแรงด้วยความกระหืดกระหอบว่า “บ้าเอ๊ย นายเป็นใครกันแน่เนี่ย”
ผ่านไปครู่ใหญ่เสียงเด็กไร้เดียงสาถึงค่อยตอบกลับมาอย่างระมัดระวังราวกับว่าตกใจหวาดกลัวกับเสียงตวาดของเธอที่เหมือนกับสิงโตคำราม ณ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลือง[footnoteRef:1] “อุปกรณ์เรียนรู้ด้านหุ่นรบหมายเลข 444444444 ในนามของราชอาณาจักรเครื่องจักรกลของระบบดาวแมนโดรา! และก็เป็นคู่หูที่ทำสัญญาเติบโตของเธอด้วย” [1: สิงโตคำราม ณ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลือง สำนวนจีนสื่อถึง ภรรยาที่แผดร้องเสียงดังหึงดุใส่สามี]
หลิงหลานอึ้งไป หรือว่าเด็กทารกในโลกที่เธอมาเกิดใหม่นี้จะมีอุปกรณ์การเรียนรู้แบบนี้กันทุกคน? ดูท่าเทคโนโลยีของที่นี่จะยอดเยี่ยมมาก ไม่รู้ว่าจะแตกต่างกับชาติที่แล้วของเธอมากหรือเปล่า
เสียงเด็กน้อยในสมองดังขึ้นมาอีกครั้งราวกับสัมผัสได้ถึงข้อสงสัยของเธอ ภายในคำพูดเหมือนกับดูถูกโลกใบนี้เอามากๆ “โลกนี้จะมีอุปกรณ์การเรียนรู้ที่ล้ำสมัยขนาดฉันได้ยังไง นอกจากนี้ เธอลืมไปแล้วว่าตอนที่ดวงจิตบนกายเนื้อที่ตายไปแล้วของเธอกระจัดกระจาย ก็เป็นฉันที่ช่วยเธอเก็บรวบรวมกลับมานะ”
หลิงหลานพลันนึกขึ้นได้ว่าเธอได้ยินเสียงนั้นหลังจากที่ตายในชาติที่แล้ว สีหน้าของเธอพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก “จริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เสียงเด็กน้อยตอบกลับมาอีกครั้งว่า “ร่างเก่าของเธอไม่สามารถแบกรับพลังจิตที่แข็งแกร่งของเธอได้ ดังนั้นก็เลยพังไปหมด การที่ฉันรวบรวมดวงจิตที่กระจัดกระจายของเธอได้ในช่วงเวลาสุดท้ายก็เป็นโชคดีของเธอแล้ว ตอนนั้นมีรูหนอนที่หมื่นปียากจะพบสักครั้งโผล่ขึ้นมา ฉันเลยฉวยโอกาสดูดซับพลังงานบางส่วนของสถานที่ที่เธออยู่ในเวลานั้นแล้วพาดวงจิตของเธอมาที่โลกอนาคตในอีกหมื่นปีข้างหน้าได้สำเร็จ”
“หมายความว่ายังไง” หลิงหลานรู้สึกสงสัยมากว่าทำไมถึงบอกว่าเธอโชคดีล่ะ
เสียงเด็กน้อยเอ่ยด้วยความดูถูกว่า “ต่อให้ฉันพาดวงจิตของเธอมาเกิดใหม่ในดาวดวงเดิมที่ร่างเก่าของเธออยู่อีกครั้ง เธอก็หลีกหนีความตายได้ยากอยู่ดี ร่างกายของทารกในครรภ์ที่อ่อนแอประคับประคองร่างจิตมหึมาของเธอไม่ไหวหรอกนะ”
เหมือนกับมันรู้สึกว่าตัวเองอธิบายไม่ชัดเจน เสียงเด็กน้อยเลยเอ่ยเสริมว่า “ต่อให้เป็นกายเนื้อของผู้ใหญ่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน ผลก็คือจะเกิดขึ้นเหมือนกับกายเนื้อเดิมของเธอ”
หลิงหลานตัวสั่นยะเยือก เธอไม่อยากเผชิญกับความเจ็บปวดที่อวัยวะทั่วทั้งร่างกายแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วแผลก็กลับมาสมานใหม่อีกต่อไปแล้ว
หลิงหลานคิดถึงตรงนี้ก็เอ่ยถามด้วยความกังวลว่า “ตอนนี้ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม”
เสียงเด็กน้อยเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว อีกหนึ่งหมื่นปีให้หลัง พลังจิตถูกบุกเบิกออกมาได้สำเร็จ สภาพร่างกายของทารกในตอนนี้แข็งแรงมากตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ถึงขนาดที่มีบางคนเกิดมาก็สามารถแบกรับพลังจิตระดับสามและสี่ได้ ดังนั้นขอเพียงระมัดระวังหน่อย เธอก็จะไม่ตาย”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ก็วางใจ สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ก็ดีแล้ว ความต้องการของเธอไม่สูงเลย
อย่างไรก็ตาม คำพูดต่อมาของเสียงเด็กน้อยทำให้หัวใจของหลิงหลานแขวนขึ้นสูงอีกครั้ง “แต่ว่าฉันยังช่วยเธอควบคุมพลังจิตเอาไว้นะ ไม่อย่างนั้น ดูจากกายเนื้อของเธอในตอนนี้ก็แบกรับไม่ไหวเหมือนกัน”
“งั้นมันจะเป็นอันตรายหรือเปล่า” เสียงพูดของอุปกรณ์การเรียนรู้ฟังดูเป็นเด็กน้อยขนาดนั้น เธอจะพึ่งพาได้เหรอ หลิงหลานรู้สึกกังวล
“ฉันควบคุมพลังให้เธอไม่ต้องกังวลได้แค่สองปีเท่านั้น ถ้าหากเธอไม่รีบเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของเซลล์ในร่างกายเธอแล้วละก็...เธอยังคงเสียชีวิตตามเดิม!” เสียงเด็กน้อยคล้ายกับดูยินดีกับความโชคร้ายของคนอื่นเล็กน้อย ทำให้ตอนที่หลิงหลานรู้สึกวิกฤติอยู่นั้น ก็รู้สึกโกรธแค้นด้วยเช่นกัน ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว หมอนี่จะเลือกโลกที่ดีกว่านี้เพื่อจบปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคตไม่ได้หรือไง
เสียงเด็กฟังดูเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก มันกล่าวว่า “จริงๆ แล้วไม่มีใครรู้เหมือนกันว่าทางออกอีกแห่งของรูหนอนคือที่ไหน ฉันถึงบอกว่าเธอโชคดีไง ถ้าเกิดไปสถานที่ที่แย่กว่าโลกของเธอขึ้นมา เธอก็ตายไปแล้ว”
หลิงหลานฟังแล้วก็รู้สึกกระดากอายมาก ไม่ว่าอย่างไรการที่เธอมีชีวิตต่อไปได้ก็เป็นเพราะความดีความชอบของหมอนี่ทั้งนั้น เธอจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นได้อย่างไร
ไม่ถูกสิ หลิงหลานนึกถึงร่างกายก่อนอายุสามขวบของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะอ่อนแอมากและนอนป่วยอยู่บนเตียงเป็นประจำ แต่ก็ไม่ถึงขั้นร่างกายพัง หลังจากอายุสามขวบจู่ๆ ร่างกายของเธอก็ทรุดลง หรือว่า...หลิงหลานเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “นายยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกฉันใช่ไหม”
เสียงเด็กน้อยรู้สึกได้ว่าความจริงที่มันอยากปกปิดไว้ตลอดมาถูกโฮสต์รับรู้แล้ว มันได้แต่อธิบายตรงๆ อย่างห่อเหี่ยวด้วยความจนใจว่า “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงแต่ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาก็ได้ทำสัญญาผูกมัดกับเธอแล้ว ฉันเคยทดสอบพลังจิตของเธอมาก่อน พลังจิตของเธอไปถึงระดับสองซึ่งสูงกว่าคนทั่วไปในโลกของเธอใบนั้นมากๆ บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ฉันทำสัญญาผูกมัดกับเธอก็ได้...แน่นอนว่า การตื่นของฉันทำให้พลังจิตของเธอเพิ่มสูงขึ้นหนึ่งระดับ และกายเนื้อของพวกเธอที่นั่นแบกรับพลังจิตระดับสามไม่ไหว”
ในที่สุดก็หาผู้ร้ายที่ทำให้เธอตายเจอแล้ว หลิงหลานเกิดความรู้สึกประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน ไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้าแบบไหนใส่มันดี
เสียงเด็กน้อยลนลานแล้ว มันเอ่ยด้วยความเศร้าใจว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ จริงๆ แล้วฉันก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันว่าพบเธอได้ยังไง ฉันรู้แค่ว่าฉันอยู่ได้แค่ในระบบดาวแมนโดราเท่านั้น” จนถึงตอนนี้มันยังงุนงงอยู่เลยว่ามันไปที่ดาวดวงแรกนั้นได้อย่างไร
หลิงหลานเป็นคนที่มองเห็นคนร้องไห้ไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นตัวเองหรือว่าคนอื่น เธอก็รับไม่ไหวทั้งนั้น นี่เป็นเพราะอาการป่วยของเธอ พ่อแม่แอบร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าแทบทุกวัน หลิงหลานเห็นอยู่กับตา ในใจรู้ดี ทว่าไม่มีวิธีไปปลอบใจพวกเขา นี่ทำให้หลิงหลานเจ็บปวดมากและแค้นที่ตัวเองไร้ความสามารถ ดังนั้นการไม่อนุญาตให้ร้องไห้จึงถูกใส่เข้าไปในหลักการชีวิตของหลิงหลาน และข้อนี้ก็ถูกพามาที่โลกนี้ด้วย
“เอาล่ะ ฉันไม่โทษนาย พูดได้แค่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้คือโชคชะตา” หลิงหลานยอมแพ้และก็ทำใจ ถึงแม้สิ่งที่เรียกตัวเองว่าอุปกรณ์เรียนรู้ด้านหุ่นรบจะทำลายชีวิตของเธอในชาติที่แล้ว ทว่ามันก็คืนชีวิตให้เธอเหมือนกัน มันไม่ได้ติดค้างอะไรกับเธอ
คิดดูอีกทีพ่อแม่ในชาติก่อนก็มีน้องชายดูแลยามแก่เฒ่าแล้ว บวกกับลดภาระอย่างเธอไป ชีวิตก็น่าจะสบายขึ้นมาก และมีความสุขมากขึ้น หลิงหลานคิดแบบนี้ก็รู้สึกเบาใจเช่นกัน
บางทีความเจ็บปวดทรมานของร่างกายในชาติที่แล้ว อาจจะทำให้หัวใจของหลิงกลายเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งอย่างหาใดเปรียบ เธอทิ้งพันธนาการในชาติก่อนอย่างฉับไว ในใจก็รู้สึกโล่งสบายขึ้น
เธอนึกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วด้วยจิตใจที่มั่นคงไร้ความสับสนว่า เธอถูกอุปกรณ์การเรียนรู้ดึงดันปลุกเธอขึ้นมา จริงๆ แล้วมันทำเพื่ออะไรกันแน่ ไม่นึกเลยว่าทั้งสองคนพูดนอกประเด็นมาตั้งนาน แต่ไม่ได้คิดจะพูดเรื่องนี้เลย หลิงหลานเหงื่อตก หรือว่าพอกลายเป็นเด็กทารกแล้ว ความสามารถในการคิดก็เปลี่ยนเป็นด้อยตามลงไปด้วย?
“ใช่แล้ว เมื่อตะกี้นี้นายปลุกฉันมาเพราะอะไรกันแน่” หลิงหลานเอ่ยถาม


ตอนที่ 3 การตรวจวัดตอนแรกเกิด!
หลิงหลานและหลานลั่วเฟิ่งได้รับการดูแลจัดการเรียบร้อยแล้วก็ถูกส่งกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วยระดับสูง นอกจากนี้หลิงฉินยังจัดเตรียมอุปกรณ์ตรวจวัดที่ทำหน้าที่ตรวจสอบประเมินข้อมูลต่างๆ ของร่างกายเด็กทารกโดยเฉพาะไว้ด้วย
“คุณนาย ให้ผมตรวจวัดสภาพร่างกายของคุณชายน้อยหน่อยนะครับ” หลิงฉินรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ต่อให้ตำแหน่งเกียรติคุณของพลตรีหลิงเซียวจะได้คุณหนูสืบทอด ตระกูลหลิงรุ่นนี้ก็ไม่สามารถได้หุ่นรบขั้นเทวะ เป็นตัวแทนของอาวุธขั้นสุดยอดที่แข็งแกร่งที่สุดของสหพันธรัฐ! เฉกเช่นเดียวกับหุ่นรบที่พลตรีหลิงเซียวได้รับ
กฎหมายของสหพันธรัฐที่ดูเหมือนกับมีความลำเอียงว่า กำหนดให้ญาติพี่น้องผู้ชายเท่านั้นที่จะสืบทอดตำแหน่งทางการทหารได้ แท้จริงแล้วมันอิงตามความเป็นจริงบางอย่าง เนื่องจากเป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่าไม่มีผู้ควบคุมเพศหญิงในหมู่หุ่นรบขั้นเทวะเลยสักคน
ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะมีข้อกำหนดสูงมาก ไม่เพียงแต่ต้องการพลังจิตที่แข็งแกร่ง มันยังต้องการร่างกายที่แข็งแรงทรงพลังอีกด้วย เนื่องจากหุ่นรบขั้นเทวะใช้พลังจิตที่ประสานกับร่างกายมาควบคุมเพื่อแสดงเทคนิคการต่อสู้และการเคลื่อนไหวโจมตีแต่ละอันที่สลับซับซ้อนอันตรายสุดขีดมากมาย แต่เนื่องจากการเคลื่อนไหวเหล่านี้จะสะท้อนกลับใส่ร่างกายของผู้ควบคุมตามอัตราส่วนระดับความแข็งแกร่งของพลังที่แสดงออกมา ถ้าหากไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่งละก็ บางทีการเคลื่อนไหวที่กำหนดไว้อาจจะทำให้ผู้ควบคุมได้รับบาดเจ็บได้
คุณสมบัติร่างกายตามธรรมชาติของผู้ชายและผู้หญิงแตกต่างกัน บางทีอาจจะปรากฏให้เห็นได้ไม่ชัดเจนในหุ่นรบทั่วไป ทว่ามันแสดงออกอย่างชัดเจนยิ่งในหุ่นรบขั้นเทวะ ไม่มีผู้หญิงสักคนสามารถแบกรับการสะท้อนกลับแบบนั้นได้เลย ต่อให้ฝึกฝนจนกลายเป็นนักกล้ามหญิงที่แข็งแกร่งก็ยังรับไม่ไหว ความแตกต่างของร่างกายโดยธรรมชาติไม่สามารถอาศัยการเสริมเพิ่มเติมภายหลังในการควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ
มาว่ากันถึงตำแหน่งทางการทหารที่ถูกสืบทอดพวกนั้น อันที่จริงแล้วมันแสดงถึงทรัพยากรที่ประเทศชาติทุ่มกำลังอบรมบ่มเพาะไว้ ประเทศชาติจะใช้เงินทองและกำลังคนนับไม่ถ้วนมาฝึกอบรมเหล่าผู้สืบทอดที่กำหนดไว้ และเป้าหมายสูงสุดคือคาดหวังว่าคนที่พวกเขาสิ้นเปลืองกำลังเงินทองและแรงใจอบรมสั่งสอนออกมานั้นจะสามารถควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ กลายเป็นอาวุธขั้นสุดยอดของประเทศชาติได้
ดังนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้หญิงที่ไม่สามารถทำเรื่องนี้ได้ก็จะถูกสหพันธรัฐทอดทิ้ง จากคำพูดของพวกนักการเมืองกล่าวไว้ว่า พวกเขาไม่สามารถสิ้นเปลืองเงินของผู้เสียภาษีได้ ถูกต้องไหมล่ะ ดังนั้นกฎหมายที่ปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างไม่เสมอภาคซึ่งมีความลำเอียงชัดเจนนี้จึงปรากฏขึ้นมาในสหพันธรัฐอย่างโจ่งแจ้ง โดยที่ไม่มีการคัดค้านของประชาชน
เวลานี้หลิงหลานย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เมื่อเธอเกิดมาก็ร้องขึ้นสองทีจากนั้นก็เข้าสู่การฝึกปรือ เนื่องจากเธอพบว่าชั่วพริบตาที่เธอถือกำเนิดนั้นก็รู้สึกได้ว่าสัมผัสของลมปราณที่ฝึกฝนขึ้นมาได้พรั่งพรูออกมาอย่างมหาศาล ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้ว่านี่เป็นช่วงเวลาที่หาได้ยากยิ่ง ดังนั้นเธอจึงฝึกฝนเข้าสู่สมาธิด้วยความกระตือรือร้น และไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่ที่ไหน
แน่นอนว่าที่หลิงหลานใจกล้าขนาดนี้เป็นเพราะว่าเธอคือเด็กทารก นอกจากนอนแล้วก็กิน กินแล้วก็นอน โดยพื้นฐานแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ดังนั้นถึงแม้เธอจะฝึกปรือเข้าสู่สมาธิ คนอื่นๆ ก็แค่คิดว่าเธอหลับไป ไม่ได้ตื่นตกใจ แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ คำพูดหลายประโยคที่เธอได้ยินตอนที่เกิด ทำให้เธอรู้ว่ามารดาของเธอในโลกนี้จะต้องปกป้องเธอไว้อย่างแน่นอน ดังนั้นเธอก็เลยฝึกฝนได้อย่างวางใจ
หลานลั่วเฟิ่งส่งหลิงหลานเข้าไปในมือของหลิงฉินด้วยความระมัดระวัง มองหลิงฉินค่อยๆ วางหลิงหลานเข้าไปในแคปซูลโปร่งใสรูปทรงวงรี
หลิงฉินเพิ่งจะเก็บมือกลับไปก็เห็นแคปซูลโปร่งใสปิดตัวจนหมด คลื่นแสงสีแดงและสีเขียวแต่ละสายกวาดไปที่ร่างกายของหลิงหลานสลับกัน
ทันใดนั้นแคปซูลโปร่งแสงก็ส่งเสียงหวีดแจ้งเตือนที่แสบแก้วหูขึ้นมา...
“เกิดอะไรขึ้น” ร่างกายที่กึ่งนั่งกึ่งนอนของหลานลั่วเฟิ่งเด้งตัวขึ้นมาฉับพลัน สีหน้าที่เดิมทีซีดเผือดเล็กน้อยเนื่องจากการคลอดลูกก็ยิ่งดูขาวซีด เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นว่าจะเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้นกับลูกของตัวเอง
ไม่ได้มีแค่หลานลั่วเฟิ่งที่กลัว หลิงฉินเองก็ถูกเสียงเตือนที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายนี้ทำให้ตกใจเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม หลิงฉินยังไม่ทันได้พุ่งเข้าไปตรวจสอบ เสียงร้องเตือนก็ดับลงไปและอุปกรณ์ตรวจวัดก็กลับคืนสู่ปกติ
ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด ทว่าก็ไม่กล้าดึงดันหยุดการประเมินของหลิงหลานและอดทนรอต่อไป
ส่วนหลิงหลานก็ไม่รู้เรื่องนี้เลย เวลานี้เองมีเสียงเด็กอ่อนเอ่ยขึ้นอย่างอวดดีในหัวของเธอว่า “ยังดีนะที่ฉันมีปฏิกิริยาตอบสนองไว ไม่อย่างนั้นความลับของโฮสต์คงถูกเจอไปแล้ว ไว้ถึงเวลาที่มีโอกาสทักทายโฮสต์ครั้งหน้า จะต้องให้เธอชมฉันดีๆ...หึๆ!”
ในที่สุดอุปกรณ์ตรวจวัดก็เริ่มแจ้งข้อมูลที่ประเมินออกมา
ข้อมูลที่ประเมิน:
คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S!
พลังจิต: ระดับสอง!
ศักยภาพ: ระดับ S!
การประเมินโดยรวม: ดีเลิศ แนะนำให้เน้นการอบรมสั่งสอน
ข้อมูลนี้ทำให้หลิงฉินตกตะลึงไป เขาไม่กล้าเชื่อทุกสิ่งที่ได้ยินและรีบพุ่งเข้าไปหยิบข้อมูลที่อุปกรณ์ตรวจวัดพิมพ์ออกมาก่อนจะดูคร่าวๆ รอบหนึ่ง
ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาได้ยินไม่ผิด
คุณสมบัติร่างกายระดับ S ต่อให้เป็นทารกเพศชายก็มีแค่หนึ่งหรือสองคนในหมู่หนึ่งพันคนเท่านั้นที่มีระดับ S นี่ไม่นับว่าเป็นเรื่องน่าตกใจอยู่แล้ว เพราะว่าคุณสมบัติร่างกายตอนเกิดของหลิงเซียว บิดาของหลิงหลานก็ไปถึงระดับ SS นั่นเป็นพรสวรรค์ทางกายภาพที่จะโผล่ขึ้นมาสักคนในหมู่เด็กหลายหมื่นคน หลิงฉินคาดว่าคุณสมบัติร่างกายที่ดีของหลิงหลานก็น่าจะได้รับการสืบทอดมาจากบิดาของเธอ
สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ หลิงหลานยังเป็นผู้ใช้พลังจิตระดับสองโดยกำเนิด นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า หลิงหลานมีพรสวรรค์เป็นพิเศษในด้านการฝึกฝนพลังจิต นั่นเป็นเด็กที่จะโผล่ขึ้นมาสักคนในหมู่เด็กหลายหมื่นคน....
หลิงฉินตัวสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น กระทั่งพลตรีหลิงเซียวของตระกูลเขาซึ่งเป็นบิดาของหลิงหลาน ตอนที่เขาเกิดมาก็มีพลังจิตแค่ระดับหนึ่งเท่านั้น
ศักยภาพระดับ S เหมือนกับการประเมินของพลตรีหลิงเซียวในเวลานั้น แต่ควรรู้ไว้ว่าพลตรีหลิงเซียวของพวกเขาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ นั่นหมายความว่าคุณหนูหลิงหลานของตระกูลเขาก็มีความเป็นไปได้ที่จะควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะเหมือนกันใช่ไหม
ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ...หลิงฉินตัวสั่นเทิ้มแรงมากขึ้นจนเกือบจะน้ำตาเอ่อคลอ ตระกูลหลิงของพวกเขาจะมีผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะหญิงจริงๆ เหรอ
ถ้าหากเป็นเรื่องจริง นั่นก็เป็นการตบหน้าคนทั่วทั้งสหพันธรัฐแล้ว!
หลิงฉินรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด ในขณะที่เขากำลังดีใจเป็นบ้าเป็นหลังอยู่นั้นก็พลันคิดอะไรขึ้นมาได้ราวกับน้ำเย็นราดลงมาที่ศีรษะ เขาได้สติขึ้นมาทันทีและอดหัวเราะเสียงขื่นไม่ได้ เขาคาดหวังให้มีคนสืบทอดตำแหน่งของพลตรีหลิงเซียวมากเกินไป จนลืมรายงานที่สหพันธรัฐทำการวิจัยเรื่องยีนออกมา มันไม่มีความเป็นไปได้เลยที่ลูกหลานเชื้อสายตรงของผู้ควบคุมชั้นเทวะจะเลื่อนระดับเป็นผู้ควบคุมชั้นเทวะได้ ต่อให้เป็นยีนกลายพันธุ์ นั่นก็แทบจะไม่มีทางเป็นไปได้เหมือนกัน
หลิงฉินรู้สึกหดหู่ก่อนจะปลุกใจตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าคุณหนูจะไม่มีทางกลายเป็นผู้ควบคุมชั้นเทวะ แต่ดูจากยีนของพลตรีหลิงเซียวที่ร้ายกาจสุดขีดแล้ว อนาคตของคุณหนูเองก็ไม่มีทางย่ำแย่เช่นกัน นอกจากนี้รายงานฉบับนั้นก็วิจัยแค่ลูกหลานเชื้อสายตรงเพศชาย แต่ไม่เคยวิจัยเพศหญิงมาก่อน บางทีคุณหนูอาจจะมีความเป็นไปได้หนึ่งในล้านๆ ก็ได้ หลิงฉินคิดปลอบใจตัวเอง
ถึงแม้ว่าหลานลั่วเฟิ่งจะตกตะลึงกับข้อมูลของหลิงหลานที่ประเมินออกมามากๆ แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแม่ ความรู้สึกแรกคือจะปกป้องลูกของตัวเองได้อย่างไร เธอเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “คุณอาฉิน ต้องปกปิดข้อมูลของหลิงหลานให้ได้นะคะ”
ถ้าหากข้อมูลของหลิงหลานรั่วไหลออกไป สหพันธรัฐจะต้องเสนอให้ทำตามการฝึกอบรมอย่างเข้มงวดของพวกเขา ถ้าหากหลิงหลานเป็นผู้ชาย หลานลั่วเฟิ่งก็ไม่มีความเห็นอะไร แต่ว่าหลิงหลานเป็นเด็กผู้หญิง เธอไม่หวังให้ลูกสาวของเธอทนทุกข์ทรมาน นอกจากนี้สหพันธรัฐจะส่งคนเข้ามาฝึกสอน ความลับเรื่องหลิงหลานเป็นผู้หญิงก็จะรั่วไหลได้ง่ายมาก นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่เธออยากปกปิดข้อมูลของหลิงหลานไว้
ความจริงแล้ว ตอนที่หลิงหลานยังไม่เกิด หลานลั่วเฟิ่งก็ตัดสินใจจะให้หลินหลางใช้ชีวิตตามใจชอบ และไม่อยากให้หลิงหลานสืบทอดตำแหน่งของบิดา เดินอยู่บนเส้นทางทหารสายนี้ หลานลั่วเฟิ่งรู้ดีมากๆ ว่า ขอเพียงหลิงหลานไม่ได้ทำความผิดใหญ่หลวงทรยศต่อประเทศชาติ ก็สามารถอาศัยตำแหน่งเกียรติคุณทั้งหมดที่ได้รับมาจากการสละชีพของหลิงเซียว ทำให้หลิงหลานมีชีวิตที่เพรียบพร้อมสมบูรณ์ ใช้ชีวิตได้ตามที่ตัวเองต้องการ ดังนั้นต่อให้หลิงหลานเตรียมตัวจะเป็นลูกเศรษฐีที่ไม่ทำงานทำการ หลานลั่วเฟิ่งก็ไม่คัดค้าน
หลานลั่วเฟิ่งจ้องมองหลิงหลานที่อยู่ในอุปกรณ์ตรวจวัดด้วยสายตาละอายใจระคนรักใคร่เอ็นดู อีกทั้งยังเอ่ยขึ้นในใจว่า ขอโทษนะ หลิงหลานลูกรัก แม่ทำให้ลูกต้องใช้ชีวิตอย่างผิดปกติ...เพราะว่าลูกเป็นลูกสาวของหลิงเซียว แม่ไม่อนุญาตให้คนอื่นนอกจากลูกไปเสวยสุขกับตำแหน่งและผลประโยชน์จากเกียรติยศชื่อเสียงทั้งหมดที่ได้มาจากการพลีชีพของหลิงเซียวหรอกนะ
แต่ลูกก็เป็นลูกสาวของแม่ แม่รักลูกมาก ดังนั้นแม่ไม่อยากให้ลูกแบกรับภาระของตระกูลหลิง ต่อไป แม่จะไม่ไปจู้จี้สอนสั่งอะไรลูก ลูกอยากไปเส้นทางไหนก็ไปตามที่ลูกเลือกเองเลย ต่อให้ลูกจะกลายเป็นลูกเศรษฐีที่เอาแต่รักสนุก แม่ก็สนับสนุนลูก
จำเป็นต้องพูดว่าหลานลั่วเฟิ่งเองก็เป็นแม่ที่ปกป้องลูกน้อยของตัวเองอย่างสุดขั้ว ถ้าหากหลังจากนี้หลิงหลานอยากผลาญทรัพย์สินของตระกูลหลิงจนหมด เกรงว่าหลานลั่วเฟิ่งอาจจะรีบร้อนเสนอแผนการด้วยความกระตือรือร้นก็ได้


ตอนที่ 6 คนไร้ยางอาย
เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนอย่างรวดเร็ว และก็ถึงวันที่สหพันธรัฐประกาศการสืบทอดอย่างเป็นทางการ
ในหนึ่งเดือนมานี้ หลิงหลานไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากกินแล้วก็นอน แน่นอนว่าความจริงแล้วการนอนหลับนี้คือช่วงเวลาที่หลิงหลานฝึกฝนเข้าสมาธิ
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานเองก็เรียนรู้จากประสบการณ์แล้ว เธอให้เสี่ยวซื่อ (สี่น้อย) คอยดูแลปลุกเธอด้วยเสียงอันน่าหนวกหูเมื่อถึงเวลาทานอาหาร เธอไม่อยากถูกจับไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้วถูกเปิดโปงความลับของเธอกับเสี่ยวซื่อ จนสุดท้ายก็กลายเป็นหนูทดลองเพราะว่าเข้าสมาธินานเกินไปหรอกนะ
คุณถามว่าเสี่ยวซื่อคือใคร ก็คือเจ้าหนูที่เรียกตัวเองว่าอุปกรณ์เรียนรู้ด้านหุ่นรบไงล่ะ
เมื่อครึ่งเดือนก่อน หลิงหลานผ่านการศึกษาและฝึกฝนเกือบสิบวันภายใต้การชี้แนะของมัน จนในที่สุดก็ผนึกตัวกันเป็นเครือข่ายจิตวิญญาณได้สำเร็จ เธอสำรวจขอบเขตความคิดของตัวเอง จากนั้นก็พบตัวอุปกรณ์การเรียนรู้อยู่ในส่วนลึกของสมองก่อนจะเชื่อมต่อและเปิดใช้มิติเรียนรู้เสมือนจริงของอุปกรณ์การเรียนรู้ได้สำเร็จ การติดต่อกับอุปกรณ์การเรียนรู้ครั้งหน้าก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้แล้ว ขอเพียงคิดในใจว่าจะเชื่อมต่อกับมิติเรียนรู้เสมือนจริง สติก็จะสามารถเข้าไปได้
หลิงหลานยังจำได้ว่าตอนที่เธอเห็นร่างจำลองของเสี่ยวซื่อครั้งแรก เธอแทบจะกระอักเลือดออกมา
อันที่จริง รูปลักษณ์ภายนอกของเสี่ยวซื่อน่าเอ็นดูมาก มันดูเหมือนเด็กอายุสามสี่ขวบที่มีใบหน้ายิ้มแย้มน่ารักไร้เดียงสา ให้ความรู้สึกโมเอะ[footnoteRef:1]มาก หลิงหลานเห็นแล้วในใจก็อดเกิดความรู้สึกชอบไม่ได้ [1: โมเอะ ศัพท์สแลงภาษาญี่ปุ่นใช้เรียกสิ่งที่น่ารักมากๆ ]
แต่สิ่งที่เลวร้ายก็คือ เด็กนี่มันคึกคักมากเกินไปแล้ว มันเปลือยก้นกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเธอ ส่ายก้นแรงๆ สื่อถึงอารมณ์ยินดีของเขา
ดังนั้นเสี่ยวซื่อก็ย่ำแย่แล้ว มันถูกเธอคว้ามาไว้ในมือ และบนก้นเล็กๆ ที่สะอาดยืดหยุ่นก็มีรอยฝ่ามือห้านิ้วของหลิงหลานทิ้งเอาไว้นับไม่ถ้วนดังเพียะๆ
ให้ตายสิ จะเปิดจู๋เล็กๆ ให้เธอเห็นทำไม ถึงแม้ว่ากระเจี๊ยวนั่นจะเล็กจนแทบจะมองข้ามได้ แต่ว่าถึงจะเล็กแค่ไหนก็เป็นกระเจี๊ยวไม่ใช่หรือไง เธอยังเป็นสาวเวอร์จิ้นอยู่นะ
แน่นอนว่า ถึงแม้หลิงหลานจะเริงร่าแล้ว แต่เด็กดื้อกลับโกรธขึ้นมา เขาหลบเข้าไปที่ส่วนลึกของมิติ ไม่ยอมให้เห็นตัวเพื่อแสดงความต่อต้าน
แรกเริ่มเดิมทีหลิงหลานยังไม่ใส่ใจ ทว่าสองวันให้หลังสถานการณ์ไม่เห็นดีขึ้น หลิงหลานก็หมดหนทาง
นี่ไม่ได้การแล้ว เธอต้องอาศัยเจ้านี่ช่วยปลุกเธอนะ หลิงหลานไม่มีทางเลือกได้แต่เอ่ยคำหวานหลอกล่อให้เจ้าตัวน้อยออกมา หลังจากนั้นก็เจรจากับเจ้าตัวเล็ก รับปากว่าตั้งแต่นี้ไปจะไม่เกิดการใช้ความรุนแรงในครอบครัวแบบนี้อีก นี่ถึงทำให้เด็กน้อยที่ถูกล่อลวงยิ้มด้วยความดีอกดีใจ
ทั้งสองคนคุยกันต่อ ในตอนที่หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าจะให้เรียกเขาว่าอะไรนั้น คำพูดที่โง่เง่าของเด็กน้อยก็ยั่วอารมณ์ของหลิงหลานอีกครั้ง
เจ้าเด็กนี่กล้าเรียกตัวเองว่านายท่านสี่...ขนาดขนสักเส้นยังไม่ยาวเลยก็กล้าเรียกตัวเองว่านายท่านต่อหน้าพี่สาวเนี่ยนะ?
ถึงแม้เธอจะรับปากว่าจะไม่ใช้ความรุนแรงในครอบครัว แต่หลิงหลานก็ยังมีวิธีการอื่นเพื่อปราบเจ้าเด็กที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน เจ้าตัวน้อยก็ยอมรับอย่างเต็มใจด้วยใบหน้าเคารพว่า ตัวเองควรจะใช้ชื่อเสี่ยวซื่อ ภายใต้ข้อโต้แย้งที่มีตรรกะ ไม่มีมีตรรกะ สมเหตุสมผล และไม่สมเหตุสมผลต่างๆ นานาที่เธอถล่มใส่ติดต่อกัน
ชนะ! หลิงหลานรู้สึกยินดีทั้งๆ ที่ภายนอกยังคงดูนิ่งสงบอย่างหาได้ยากยิ่ง
ต่อมาตอนที่เธอถามเสี่ยวซื่อด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงอยากใช้ชื่อนายท่านสี่ คำตอบของเสี่ยวซื่อก็ทำให้เธออับจนคำพูด
เสี่ยวซื่อบอกว่า คำเรียกขานว่านายท่านสี่เป็นที่นิยมในอินเทอร์เน็ต โทรทัศน์และหนังสือมากมายตอนที่อยู่บนโลก นอกจากนี้หมายเลขของเขาก็มีเลขสี่เยอะขนาดนั้น ถ้าไม่เรียกว่านายท่านสี่ แล้วยังจะเรียกว่าอะไรได้อีกล่ะ
หลิงหลานรู้สึกว่าเธอผิดไปแล้ว การคิดเล็กคิดน้อยกับเครื่องจักรชิ้นหนึ่งลดความสง่างามของเธอมากเกินไปแล้ว
เมื่อหลิงหลานสร้างการเชื่อมต่อกับเสี่ยวซื่อได้สำเร็จก็สามารถเข้าไปในมิติเรียนรู้ของจิตใต้สำนึกได้อย่างอิสระ ไม่เพียงเท่านั้น ในเดือนนี้เธอยังรู้อีกว่าบิดาของร่างนี้ได้เสียสละชีพในสนามรบจากคำพูดเป็นครั้งคราวของมารดากับพ่อบ้านหลิงฉิน นอกจากนี้เธอต้องใช้ตัวตนในฐานะผู้ชายสืบทอดตำแหน่งเกียรติคุณทางทหารที่ได้มาจากการสละชีพของบิดา
นี่ทำให้หลิงหลานทอดถอนใจ การเหยียดเพศมีอยู่ทั่วทุกที่ โลกที่กล่าวถึงความเท่าเทียมกันระหว่างชายหญิงมาตลอด ผ่านไปหนึ่งหมื่นปีจนเข้าสู่ยุคอวกาศก็ยังไม่สามารถหยุดการเหยียดแบบนี้ได้
เวลานี้หลิงหลานยังไม่รู้ว่าตำแหน่งเกียรติคุณทางทหารหมายถึงอะไร แน่นอนว่าเธอให้เสี่ยวซื่อไปช่วยเธอตรวจสอบในอินเทอร์เน็ตได้ แต่ว่าเธอยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับยุคนี้ เธอเลยหยุดไม่ให้เสี่ยวซื่อเคลื่อนไหว และอดทนรอจนเติบใหญ่ รอโอกาสทำความเข้าใจโลกนี้เพื่อความปลอดภัย
หลิงหลานเป็นคนที่มีความอดทน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่อาจอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ผิดมนุษย์มนาในโลกก่อนได้ยี่สิบกว่าปี ความอดทนนี้เยอะกว่าคนทั่วไปมากๆ
เดิมทีเธอยังร้อนใจเรื่องจำกัดเวลาสองปีที่เสี่ยวซื่อพูดไว้ตอนแรก อย่างไรก็ตาม ภายใต้การศึกษาวิจัยของเสี่ยวซื่อก็รู้ว่าเคล็ดวิชาฝึกลมปราณบำรุงร่างกายที่เธอฝึกฝนเป็นวิธีเพิ่มคุณสมบัติร่างกายที่ดีสุดขีด เสี่ยวซื่อบอกเธอว่า ต่อให้เธออาศัยแค่การฝึกฝนวันละสิบชั่วโมงโดยที่ไม่ทำอะไรอย่างอื่นเลยก็สามารถแก้ไขวิกฤติหลังจากนี้อีกสองปีได้อย่างมั่นคงมาก
ดังนั้น เธอมีเวลาเยอะแล้วก็ไม่กังวลใจอีก เธอยังเด็กและก็ไม่คิดจะเป็นอัจฉริยะ การเติบโตเป็นขั้นเป็นตอนคือวิธีการที่ปลอดภัยที่สุด หลิงหลานเข้าใจหลักการของไม้เด่นเกินไพรลมพัดหักโค่น[footnoteRef:2]ดี [2: ไม้เด่นเกินไพรลมพัดหักโค่น เปรียบเปรยคนที่กระทำการแตกต่างจากผู้อื่น สุดท้ายก็จะถูกคนอื่นเล่นงาน]
ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีสิ ถึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!
ช่วงเวลาที่สหพันธรัฐส่งเอกสารสืบทอดตำแหน่งอย่างเป็นทางการมาถึงอย่างรวดเร็ว วันนี้หลิงหลานรู้สึกได้ถึงอารมณ์ความโศกเศร้าที่ยากจะทนรับไหวของมารดาได้อย่างชัดเจน เธอรู้ดีว่าเมื่อรับเอกสารอย่างเป็นทางการแล้วก็จะเป็นการประกาศสู่โลกภายนอกอย่างเป็นทางการว่าหลิงเซียว บิดาของเธอพลีชีพไปแล้ว มารดาไม่มีทางหลอกตัวเองได้อีกต่อไป
เช้าตรู่วันนี้ หลิงหลานรู้สึกว่าบ้านที่สงบเงียบมีเสียงเอะอะดังอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม หลินหลานอยู่ในห้องมาตั้งแต่เช้าแล้ว เธอไม่รู้ว่าด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
แต่ไม่นานเธอก็ถูกคนรับใช้อุ้มออกไป หลิงหลานเห็นโคมไฟที่สวยตระการตาอยู่บนเพดานห้องตลอดทางที่เดินลงบันได และกวาดตามองไปยังเสาที่ตั้งตระหง่านหลายต้น
อืม การประเมินสำเร็จ นี่เป็นห้องโถงที่ดูยิ่งใหญ่งดงาม ฐานะบ้านของเธอเยี่ยมมากอย่างที่คิดไว้จริงๆ
หลิงหลานยังไม่ทันได้มองอะไรมากมาย เธอก็ถูกส่งเข้าไปที่อ้อมอกมารดา หลานลั่วเฟิ่งที่เดิมทีมีสีหน้าโกรธเกรี้ยวและเศร้าสร้อยเห็นหลิงหลานกรอกตาไปมา อารมณ์ก็ดีขึ้นมากทันที โชคดีที่หลิงเซียวทิ้งทารกที่น่ารักคนนี้ให้เธอ ทำให้เธอมีพลังต่อสู้กับคนชั่วช้าที่ละโมบพวกนี้
เธอบีบมือน้อยๆ ของลูกสาวแล้วค่อยประกาศด้วยความนิ่งเรียบว่า “นี่คือหลิงหลาน ลูกชายของหลิงเซียว! มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะสืบทอดทุกสิ่งทุกอย่างของหลิงเซียวได้”
เวลานี้เองก็มีเสียงเฉียบขาดดังขึ้นว่า “พวกเราจำเป็นต้องทำให้การสละชีพของพลตรีหลิงเซียวคุ้มค่า พวกเราไม่ได้ปฏิเสธคุณสมบัติในการสืบทอดของคุณชายหลาน แต่เราหวังว่าตระกูลหลิงจะเลือกเด็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดมาสืบทอดบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียว และแบกรับหน้าที่ที่ไม่ยังเสร็จสิ้นแทนหลิงเซียว”
หลานลั่วเฟิ่งกวาดสายตาที่แหลมคมมองไปยังชายชราที่กล่าววาจา เขามีอายุประมาณเจ็ดสิบปี รูปร่างยังคงสูงสง่า เขาคือหลิงซู่เหริน ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลสาขาของตระกูลหลิง ต่อให้หลิงเซียวยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเรียกเขาว่าคุณอาด้วยความเคารพ เขาเองก็เป็นคนของตระกูลสาขาที่ผลักดันการคัดค้านไม่ให้หลิงหลานสืบทอดตำแหน่งเกียรติคุณทางทหารของหลิงเซียว
หลิงหลานสังเกตเห็นหน้าอกของหลานลั่วเฟิ่งสั่นอย่างรุนแรงคล้ายกับฝืนข่มกลั้นความโกรธเกรี้ยวเอาไว้เนื่องจากคำพูดของหลิงซู่เหริน
ใช่แล้ว เธอไม่เคยเห็นคนที่ไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลย ดูคำกล่าวนี้สิ แม้กระทั่งลูกชายแท้ๆ ของตัวเองก็ไม่สามารถสืบทอดบำเหน็จความชอบของบิดาได้ ถ้าอย่างนั้นการที่ทหารปกป้องประเทศชาติอย่างไม่คิดชีวิตยังจะมีความหมายอะไรอีกล่ะ ตายแล้วก็ให้คนอื่นมารังแกพวกลูกกำพร้าพ่อและแม่ม่ายเหรอ
หลิงหลานดึงนิ้วมือของมารดา ปากก็ส่งเสียงร้องอือๆ อาๆ ขึ้นมา
ให้ตายสิ เธอยังเป็นเด็กเล็กอยู่นะ ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องถ่มน้ำลายใส่ตัวหมอนั่นให้เขาอับอายขายขี้หน้าเลย


ตอนที่ 7 ตัดขาดความสัมพันธ์?
เมื่อหลานลั่วเฟิ่งสัมผัสได้ถึงการกระทำของหลิงหลาน อารมณ์ที่เดิมทีโกรธเกรี้ยวสุดขีดก็สงบลงเล็กน้อย เธอรู้ว่าสถานที่ตรงนี้ยังมีตัวแทนที่ฝ่ายกลาโหมและรัฐบาลสหพันธรัฐส่งมา เธอไม่สามารถหุนหันพลันแล่นทำลายพิธีสืบทอดตำแหน่งของหลิงหลานได้ชั่วคราว
หลานลั่วเฟิ่งสะกดกลั้นความโกรธของตัวเองและเอ่ยด้วยความเย็นชาว่า “คุณอาเหรินหมายความว่ายังไงคะ”
หลิงซู่เหรินส่งสายตาจ้องเขม็งมา แต่เขาก็ยังเอ่ยแผนการของพวกเขาออกมาว่า “เลือกเด็กหนึ่งคนที่มีสติปัญญาและศักยภาพที่ดีที่สุดจากในหมู่เด็กอายุต่ำกว่าสามขวบของตระกูลหลิง”
เด็กที่เพิ่งเกิดจนถึงอายุสามขวบคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการบ่มเพาะและสร้างร่างกายรวมถึงจิตใจให้แข็งแกร่ง หากเกินช่วงเวลานี้ไป ประสิทธิภาพในการบ่มเพาะก็จะด้อยลง อายุเพิ่มมากขึ้นประสิทธิภาพก็จะยิ่งลดลง
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยเหน็บแนมว่า “พวกคุณคิดว่าเด็กคนอื่นๆ ในตระกูลหลิงจะเหนือกว่าลูกของหลิงเซียวหรือคะ หลิงเซียวเขาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะนะคะ” ยีนแทบจะตัดสินทุกอย่างในสหพันธรัฐ หายากที่จะมีเด็กฐานะธรรมดาเกิดมาพร้อมกับคุณสมบัติร่างกายที่ฝืนธรรมชาติอย่างยิ่งยวด มันต้องฝึกฝนอบรมบ่มเพาะเพิ่มขึ้นจากรุ่นสู่รุ่น
“ในเมื่อตระกูลให้กำเนิดหลิงเซียวได้ ก็จะต้องให้กำเนิดอีกคนได้” หลิงซู่เหรินกล่าวด้วยความมุ่งมั่นเด็ดขาด เขามีความมั่นใจโดยสิ้นเชิงขนาดนี้เพราะว่าในมือพวกเขามีเด็กคนหนึ่งที่มีคุณสมบัติร่างกายใกล้เคียงกับหลิงเซียวอย่างหาใดเปรียบ ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นเรื่องยากมากที่จะมีระดับขั้นเทวะโผล่ขึ้นมาสักคนในผู้ควบคุมขั้นเทวะรุ่นหลัง นี่ถูกทางกองทัพทำการวิจัยพิสูจน์มาแล้ว ต่อให้อยู่ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน กองทัพก็จะเลือกตระกูลสายรองมาสืบทอด นี่ก็คือสาเหตุที่เขาหักหน้าต้องการได้บำเหน็จความชอบของหลิงเซียว
ตระกูลหลิงต้องผลิตหลิงเซียวออกมาอีกคนถึงจะมีคุณสมบัติอยู่ในดาวโดฮาศูนย์กลางของสหพันธรัฐต่อไป
ถึงแม้ว่าสหพันธรัฐในตอนนี้จะประกาศว่าทุกชีวิตมีความเท่าเทียมกันต่อสาธารณชน ทว่าความจริงแล้ว มันกลับมีการแบ่งแยกระดับอย่างชัดเจนว่าตอนนี้คุณสามารถเข้าไปอาศัยอยู่ที่ดาวดวงไหน
ดาวโดฮาคือดาวชั้นพิเศษ และก็เป็นดาวศูนย์กลางเมืองหลวงของสหพันธรัฐ นี่หมายถึงว่าคนที่สามารถเข้าไปอาศัยอยู่ในดาวโดฮาได้จะต้องเป็นพวกข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ คนใหญ่คนโตในหน่วยกองทัพที่มีอิทธิพลมีอำนาจ รวมไปถึงพวกตระกูลเก่าแก่ชั้นสูงที่มีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนานและอิทธิพลมหาศาล
เดิมทีตระกูลหลิงเป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ที่ได้แต่ตั้งรกรากอยู่ในดาวระดับสามเท่านั้น ทว่าเป็นเพราะหลิงซู่เจิ้ง บิดาของหลิงเซียวถึงได้เข้าไปอยู่อาศัยในดาวโดฮาได้สำเร็จ
หลิงซู่เจิ้งเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชา ถึงแม้ว่าน่าเสียดายที่เขาไม่สามารถกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะซึ่งเป็นอาวุธขั้นสุดยอดของประเทศชาติได้ แต่ความสามารถของเขาก็ไปถึงระดับผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาที่ไร้คู่ต่อกร เขาสังหารผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาของฝ่ายตรงข้ามหลายครั้งในสนามรบ มีความชอบในการรบครั้งแล้วครั้งเล่า ท้ายที่สุดกองทัพจึงให้รางวัลพิเศษ อนุญาตให้หลิงซู่เจิ้งพาคนในครอบครัวเข้ามาอาศัยที่ดาวโดฮา กลายเป็นดาวสงครามคนใหม่ของหน่วยกองทัพ
เวลานั้นเจ้าบ้านตระกูลหลิงกับเหล่าผู้อาวุโสให้คำมั่นสัญญาว่าตระกูลหลิงจะเห็นหลิงซู่เจิ้งเป็นตระกูลสายตรง เพื่อให้หลิงซู่เจิ้งยินยอมพาตระกูลหลิงเข้ามาที่โดฮาทั้งตระกูล ทรัพยากรทุกอย่างของตระกูลจะมอบให้เขาใช้ ไม่เพียงเท่านี้ ตำแหน่งเจ้าบ้านในภายหลังก็จะเป็นทายาทรุ่นหลังของหลิงซู่เจิ้งรับตำแหน่ง
หลิงซู่เจิ้งคิดว่ายังต้องอาศัยการสนับสนุนของคนในตระกูลเพื่อจะตั้งมั่นอยู่ในโดฮาด้วยความมั่นคง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าตอบรับให้ตระกูลหลิงให้เข้ามาในโดฮาทั้งตระกูล
เป็นเพราะการตัดสินใจของหลิงซู่เจิ้งในครั้งนี้เองถึงได้สร้างปัญหาไม่รู้จบให้กับหลิงเซียวรวมไปถึงหลิงหลานในเวลานี้ ถึงขนาดที่ทำให้คนอื่นๆ ในตระกูลมีโอกาสเข้ามาสอดมือในบำเหน็จความชอบของหลิงเซียว ถ้าหากหลิงซู่เจิ้งรู้เข้าละก็ เกรงว่าเขาจะต้องเสียใจที่ตอนนั้นชักศึกเข้าบ้านเป็นแน่
หลังจากที่ตระกูลหลิงเข้ามาที่ดาวโดฮาเกือบจะหลายสิบปีแล้วและได้รับผลประโยชน์มากมายนับไม่ถ้วน พวกเขาก็ไม่อยากกลับไปเหมือนเก่าอีก พวกเขารู้ดีมากๆ ว่าอีกยี่สิบปีให้หลัง ถ้าหากผู้สืบทอดตามกฎหมายของหลิงเซียวไม่สามารถไปถึงข้อกำหนดขั้นต่ำสุดของประเทศชาติได้ละก็ ตระกูลหลิงก็จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ไปและกลับไปสู่จุดเดิม นั่นหมายความว่าตระกูลหลิงของพวกเขาจะเปลี่ยนจากตระกูลชั้นสูงกลายเป็นตระกูลชั้นกลางแทน ไม่สิ บางทีอาจจะตกลงไปสู่ตระกูลชั้นล่างก็ได้...นี่จะต้องส่งผลต่อรายรับของตระกูลหลิง และการแต่งงานของเด็กทุกคนในตระกูล รวมไปถึงโอกาสต่างๆ ในอนาคต พวกเขาไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด
หลิงซู่เหรินไม่ให้โอกาสหลานลั่วเฟิ่งเอ่ยคำพูด และให้ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายซึ่งกำลังอุ้มเด็กอายุประมาณหนึ่งขวบออกมา เขาชี้ไปที่เด็กและกล่าวว่า “นี่เป็นคนที่ตระกูลหลิงของพวกเราคัดสรรออกมา ถ้าหากสถานะร่างกายของคุณชายหลาน เหนือกว่าเขา พวกเราก็ไม่มีความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งของคุณชายหลาน”
เขาหันหน้ามองไปที่ตัวแทนของฝ่ายกองทัพ “ฉันเชื่อว่ากองทัพเองก็คาดหวังให้ผู้ที่ได้รับการทุ่มกำลังอบรมบ่มเพาะจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ไม่ใช่เศษสวะ”
ตัวแทนของทางกองทัพยิ้มน้อยๆ และไม่พูดอะไรทำให้คนขบคิดถึงจุดยืนของพวกเขาไม่ออก
เดิมทีหลิงซู่เหรินก็ไม่ต้องการให้ตัวแทนของกองทัพเอ่ยปากสนับสนุนหรอก แต่สิ่งที่เขาต้องการก็คือท่าทีคลุมเครือแบบนี้ ความสนใจของเขาตกไปอยู่ที่ตัวหลานลั่วเฟิ่งอีกครั้ง สายตาที่มองไปฉายแววลำพองใจ
มุมปากของหลานลั่วเฟิ่งเผยรอยยิ้มเยาะหยัน ดูเหมือนผลการประเมินผลของหลิงหลานที่เธอตัดสินใจปิดบังไว้ชั่วคราวจะทำให้ตระกูลหลิงเกิดความคิดที่ไม่สมควรคิดขึ้นมา โชคยังดีที่พ่อบ้านหลิงฉินสืบการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเร็วกว่าก้าวหนึ่งจึงเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว
“กล้ามาแตะบำเหน็จความชอบของหลิงเซียวเหรอ” หลานลั่วเฟิ่งกวาดสายตามองดูแขกรอบหนึ่ง มีคนมากมายที่เหมือนกับกำลังดูเรื่องสนุก แน่นอนว่าก็มีคนที่ดูเป็นห่วงจริงๆ อันที่จริงแล้วครั้งนี้ก็ไม่เลวเลยเหมือนกัน ทำให้เธอมองใบหน้าที่แท้จริงของคนบางกลุ่มออกได้อย่างชัดเจน “ถึงแม้ว่าพลตรีหลิงเซียวจะพลีชีพไปแล้ว แต่ว่าลูกกำพร้าพ่อของเขาจะถูกคนในตระกูลรังแกไม่ได้เด็ดขาด ฉันคิดว่าทางกองทัพน่าจะมีวิธีจัดการบ้างนะคะ”
ตัวแทนของกองทัพคนนั้นแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายที่อยู่ในคำพูดของหลานลั่วเฟิ่ง เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คุณนายหลิง วางใจเถอะครับ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียวเลย ถึงยังไงสวัสดิการของสมาชิกในครอบครัวผู้เสียสละชีพเพื่อชาติที่หลิงหลานควรได้รับย่อมไม่มีทางน้อยแน่นอน ทางกองทัพจะไม่ปล่อยปละละเลยให้ลูกของวีรบุรุษถูกข่มเหงรังแกหรอกครับ”
คำพูดของตัวแทนฝ่ายกองทัพฟังดูดีมาก แต่เนื้อในยังคงเป็นผลประโยชน์สูงสุด เมื่อเห็นเป้าหมายที่โดดเด่น พวกเขาก็ยอมรับแผนการที่มีประโยชน์กับฝ่ายกองทัพมากกว่าโดยปริยาย
สายตาของหลานลั่วเฟิ่งจับจ้องไปที่ตัวแทนของรัฐบาล คนผู้นั้นก็เพียงแต่ยิ้มไม่พูดจา ราวกับตัดสินใจที่จะเป็นผู้ชม
หลิงเซียวคะ นี่ก็คือกองทัพที่คุณถวายชีวิตรับใช้ ประเทศชาติที่คุณปกป้องโดยไม่คำนึงถึงการเสียสละชีวิต คุณรู้ไหมว่าพวกเขาทอดทิ้งสายเลือดของคุณอย่างไร้หัวจิตหัวใจเพื่อผลประโยชน์ที่มากกว่า ถ้าวิญญาณคุณรับรู้ คุณจะเสียใจกับการตัดสินใจในเวลานั้นหรือเปล่า
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยเหน็บแนมอย่างยากที่จะอดกลั้นอีกต่อไปว่า “ที่แท้นี่ก็คือรัฐบาล นี่ก็คือกองทัพ...ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว”
บางทีคำพูดเหน็บแนมของหลานลั่วเฟิ่งแฝงความหมายที่เข้มข้นมากเกินไป ใบหน้ายิ้มแย้มของตัวแทนของฝ่ายกองทัพและรัฐบาลทั้งสองเลยแข็งทื่ออย่างชัดเจน
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉัน หลานลั่วเฟิ่งก็จะขอให้ทางรัฐบาลและฝ่ายกองทัพรับปากกับฉันเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าหลิงหลานลูกของฉันจะสืบทอดบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียวผู้เป็นพ่อของเขาหรือไม่ เขาก็จะหลุดพ้นจากตระกูลโดยสิ้นเชิง และจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลหลิงอีก”
ตัวแทนจากฝ่ายกองทัพและฝ่ายรัฐบาลมองหน้ากันเอง สุดท้ายก็เป็นตัวแทนของฝ่ายกองทัพที่เอ่ยปากถามว่า “ความหมายของคุณคือ?”
หลานลั่วเฟิ่งยิ้มหยัน “ถ้าเกิดหลิงหลานได้สืบทอดตำแหน่ง คนอื่นๆ ในตระกูลหลิงจะต้องออกไปจากโดฮาทันที มาจากไหนก็ไปที่นั่น...ถ้าหากหลิงหลานสืบทอดตำแหน่งไม่ได้ ฉันกับหลิงหลานก็จะออกไปจากโดฮา ไม่ว่าผลจะเป็นแบบไหน พวกเราก็จะไม่ใช่สมาชิกของตระกูลหลิงอีก”
หลานลั่วเฟิ่งอยากแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ของตระกูลหลิงมานานแล้ว ถ้าหากทนลำบากครั้งเดียวแล้วสบายตลอดไป การที่เธอทุ่มเทพยายามวางแผนสร้างสถานการณ์แบบนี้ออกมาก็ไม่เสียเปล่าแล้วเหมือนกัน
สีหน้าของหลิงซู่เหรินเปลี่ยนเป็นเดือดดาลพลางเอ่ยว่า “หลานลั่วเฟิ่ง เธอบ้าไปแล้วหรือไง”
“ทำไมคะ คุณอาเหริน คุณกลัวแล้วเหรอคะ กลัวว่าเด็กที่คุณเลือกจะสู้หลิงหลานไม่ได้?” หลานลั่วเฟิ่งมองหลิงซู่เหรินด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและบีบมือที่ทั้งเล็กทั้งอวบของหลิงหลานเบาๆ ความแข็งแกร่งของมารดาก็คือเวลานี้เอง หลานลั่วเฟิ่งไม่เคยรู้สึกหนักแน่นขนาดนี้มาก่อนเลย
หลิงซู่เหรินพูดไม่ออก เดิมทีเขามีความมั่นใจอยู่เต็มเปี่ยมก็รู้สึกลังเลอยู่บ้าง ท่าทีเช่นนี้ของหลานลั่วเฟิ่งทำให้เขาไม่กล้าทุ่มเดิมพันในครั้งเดียว
คนแก่ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลิงเช่นเดียวกัน เหมือนกับดูออกว่าหลิงซู่เหรินลังเล ก็เลยเอ่ยเตือนเบาๆ ว่า “อย่าให้ฝ่ายตรงข้ามจับเสือมือเปล่า”
หลิงซู่เหรินได้ยินคำพูด จิตใจก็สงบลง ไม่ผิด คำพูดของหลานลั่วเฟิ่งจะต้องเป็นการอยากลองสู้กันสักตั้งแน่นอน คิดดูสิ ถ้าเกิดคุณสมบัติร่างกายของหลิงหลานแข็งแกร่งมากจริงๆ ละก็ ทำไมหลานลั่วเฟิ่งจะต้องปิดข่าวนี้ด้วยล่ะ ควรรู้ไว้ว่าคุณสมบัติร่างกายของหลิงหลานยิ่งแข็งแกร่งเท่าไร สิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งก็จะยิ่งมั่นคงมากขึ้น คนฉลาดจะไม่มีทางปกปิดไว้แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นยังจะป่าวประกาศกดดันความละโมบของคนอื่นๆ ด้วยซ้ำ


ตอนที่ 10 ดูดซับทั้งหมด!
นี่ไม่อาจกล่าวโทษแพทย์ทหารที่ไม่สามารถใจเย็นได้ ต่อให้เป็นเด็กทารกที่มีคุณสมบัติ SS ที่หายากก็ยังดูดซับได้แค่หลอดที่เจ็ดเท่านั้น หน่วยกองทัพมาคราวนี้ก็เพื่อแสดงตัวว่าให้ความสำคัญกับผู้สืบทอดของพลตรีหลิงเซียว ดังนั้นก็เลยหยิบยามาสิบหลอด คนของหน่วยกองทัพคิดว่าต่อให้ผู้สืบทอดของพลตรีหลิงเซียวจะดีเลิศแค่ไหน ยาหกหลอดก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่หลิงหลานกลับพิเศษมาก ดูดซับมาถึงหลอดที่แปดแล้วก็ยังไม่เห็นว่าระดับการดูดซับจะช้าลงเลย
ยาหลอดที่แปดถูกดันเข้าไปในเข็มฉีดยาอีกครั้ง มันยังคงราบรื่นมาก ร่างกายจะดูดซับยาต่อไปได้หรือไม่ เมื่อฉีดยาก็สัมผัสได้ หากดันเข้าไปแล้วไม่มีการต่อต้านก็หมายความว่าร่างกายสามารถดูดซับต่อไปได้ ถ้าหากเกิดการต่อต้าน มันก็หมายความว่าร่างกายดูดซับยาจนถึงสถานะอิ่มพอแล้ว ถ้าเกิดไม่สามารถดันเข้าไปได้ก็หมายความว่าร่างกายอิ่มตัวแล้วและไม่สามารถดูดซับได้อีก
พอเห็นหลินหลานดูดซับยาหลอดที่แปดไปอย่างราบรื่น สีหน้าของแพทย์ทหารที่เดิมทีดูเยือกเย็นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปในที่สุด เขาหันหลังให้หลานลั่วเฟิ่งกับหลิงฉินและทอดสายตาส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายไปติดต่อกับหัวหน้าระดับสูง
แพทย์ทหารคิดเอาเองว่าเขาซ่อนการกระทำของตัวเองแล้ว น่าเสียดายที่ยังถูกหลิงหลานมองเห็น แน่นอนว่านี่เป็นเพราะแพทย์ทหารไม่เคยคิดว่าจะต้องเตรียมรับมือหลิงหลาน คิดดูสิ ทารกอายุหกเดือนจะเข้าใจอะไรได้ เขาย่อมไม่รู้ว่าบนโลกยังมีคนพิเศษอย่างหลิงหลานที่เกิดมาก็มีความคิดเป็นผู้ใหญ่แล้ว
หลิงหลานเห็นการกระทำของแพทย์ทหารก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดูท่าระดับการดูดซับยาของเธอจะมากเกินไปหน่อยหลิงหลานรีบถามเสี่ยวซื่อว่า “เสี่ยวซื่อ ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกตินะ ดูท่าพวกเราจะดูดซับยามากเกินไปแล้ว? หรือว่าจะหยุดกันตรงนี้ดี?”
เสี่ยวซื่อที่เพิ่งจะได้รับผลประโยชน์จะยอมวางมือตอนนี้ที่ไหนกันล่ะ มันเอ่ยปลอบใจว่า “ไม่เป็นไรหรอกน่า พวกเขาไม่ได้เอามาสิบหลอดเหรอ เอามาเยอะขนาดนี้ก็น่าจะคาดการณ์เตรียมเอาไว้แล้วว่าเธอสามารถดูดซับได้...” ความคิดของเสี่ยวซื่อเป็นเหตุเป็นผลมาก
หลิงหลานเอ่ยด้วยความสงสัยว่า “ใช่เหรอ ถ้าพวกเขาแค่เตรียมป้องกันไว้ก่อนเท่านั้นล่ะ? บางทีอาจจะมีแค่เด็กทารกอัจฉริยะระดับปีศาจเท่านั้นที่จะดูดซับได้มากขนาดนี้ พวกเราเพิ่งจะมาถึง ทำตัวเงียบๆ หน่อยก็ดีนะ” สิ่งที่หลิงหลานคิดไว้ก็ไม่ผิด แต่น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่า ต่อให้หยุดตอนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
เสี่ยวซื่อรู้สึกตัดใจทิ้งแบบนี้ไม่ได้ ยานี้เป็นของดี ทำให้โฮสต์ของมันกำจัดภัยอันตรายที่แฝงเร้นอยู่ตอนนี้ได้ มันใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจว่าสนใจตอนนี้ก่อนแล้วค่อยคิดถึงเรื่องอื่น ดังนั้นมันก็เลยพูดว่า “ฉันจะยับยั้งไว้ตอนหลอดยาที่สิบ สร้างภาพลวงว่าเธอดูดซับจนอิ่มตัวแล้ว แบบนี้ต่อให้เธอดูดซับยาจนโดดเด่นก็ไม่ทำให้คนอื่นสงสัยหรอก มากสุดพวกเขาก็ให้ความสนใจเธอมากขึ้นนิดหน่อยตอนที่เธอเป็นโตผู้ใหญ่ ต่อไปพวกเราก็สำรวมตัวหน่อย ค่อยๆ ลดผลกระทบในครั้งนี้ไปก็ได้แล้ว”
เสี่ยวซื่อไม่รอให้หลิงหลานคัดค้านก็กล่าวต่อว่า “เธอควรรู้ไว้ว่าการดูดซับยาสิบหลอดนี้ ไม่เพียงแต่จะเพิ่มประสิทธิภาพการฝึกฝนของเธอหลายเท่าแล้ว มันยังกำจัดภัยแฝงเร้นของเธอจนหมดด้วย เธอไม่จำเป็นต้องกลัวอีกต่อไปแล้วว่าพลังจิตจะบดขยี้ร่างกายของเธอ”
“หืม? นายบอกว่าฉันฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย แล้วอีกสองปีให้หลังก็จะกำจัดอันตรายแอบแฝงได้หมดเลยไม่ใช่เหรอ หรือว่านายยังปกปิดอะไรฉันอีก?” ในที่สุดหลิงหลานก็สังเกตเห็นความคิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเสี่ยวซื่อ
เสี่ยวซื่ออึ้งไปและพบว่าตัวเองหลุดปากพูดออกมาเลยได้แต่อธิบายด้วยความซื่อตรงว่า “ฉันหมายความว่าพลังจิตของเธอจะไม่เพิ่มขึ้นอีก และสองปีให้หลังก็จะสามารถแก้ปัญหาที่แฝงเร้นนี้ได้ แต่เธอต้องเข้าใจว่า ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ฝึกฝนพลังจิต แต่มันก็ยังเพิ่มขึ้นตามอายุอยู่ดี”
หลิงหลานโมโหแล้ว “ไม่นึกเลยว่านายจะไม่บอกเรื่องนี้กับฉัน นายไม่รู้หรือไงว่านี่มันอันตรายมากนะ”
เสี่ยวซื่อแหงนหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “ฉันไม่ได้บอกเธอเหรอ ดูเหมือนเรื่องจะเยอะมากเกินไป...”
หลิงหลานแทบอยากจะคว้าไอ้เด็กเวรนี้เข้ามาฟาดอย่างหนักจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เธอสัญญากับมันเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีความรุนแรงในครอบครัวอีก ก็เลยได้แต่ปล่อยมือด้วยความคับแค้นใจ เวลานี้เธอสงสัยว่าเจ้าเด็กนี่คาดการณ์จนถึงวันนี้ไว้แต่แรกแล้วหรือเปล่า ดังนั้นถึงได้ทำสัญญากับเธอไว้ตั้งแต่เริ่มแรกว่าจะไม่ให้มีความรุนแรงในครอบครัว?
เธอพยายามสูดลมหายใจหลายครั้ง สงบสติอารมณ์ของตัวเองแล้วค่อยถามว่า “งั้นนายก็บอกมาตามตรง หกเดือนมานี้พลังจิตของฉันเพิ่มขึ้นไปเท่าไรแล้วกันแน่” ถ้าจะตายก็ต้องตายโดยที่รู้อะไรบ้าง หลิงหลานไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นผีที่งุนงงเลอะเลือนหรอกนะ
“ความจริงแล้ว มันก็เติบโตขึ้นนิดหน่อย...” เสี่ยวซื่อใช้นิ้วมือเล็กๆ ที่ดูป้อมสั้นของตัวเองมาเปรียบเทียบเพื่อสื่อว่ามันเพิ่มมาไม่เยอะจริงๆ
“ถ้าอย่างนั้นเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยก็หมายความว่าจะไม่มีอันตรายใช่ไหม” หลิงหลานพูดประชดด้วยรอยยิ้มหยัน เธอย่อมไม่เชื่อเด็กนิสัยเสียที่ไม่ยอมพูดจาซื่อสัตย์เท่าไรหรอกนะ
เสี่ยวซื่อรู้สึกเสียความมั่นใจไปชั่วขณะ เขาเอ่ยด้วยความอึดอัดว่า “ถ้าหากไม่มียาในครั้งนี้ อีกสองปีให้หลังเธอจะป่วยหนักมาก แต่ว่าขอเพียงเธอหมั่นฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย ฉันกะดูแล้วว่าเธอฝึกฝนต่อไปอีกสามปีก็จะสามารถฟื้นกลับมาเป็นปกติ แต่ว่าตอนนี้มียานี้แล้ว อันตรายแฝงเร้นทั้งหมดก็จะถูกกำจัดทิ้งไป ดังนั้นก็จะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” มันกล่าวแล้วก็ทำหน้าลำพองใจ ราวกับลืมไปแล้วว่าถ้าหากไม่มียาละก็จะเกิดผลย่ำแย่แค่ไหน
หลิงหลานเห็นแบบนี้ก็ได้แต่ปล่อยเจ้าเด็กนี่ด้วยความจนใจ จะเอาจริงเอาจังกับมันก็มีแต่จะทำให้ตัวเองโมโห อย่างไรก็ตาม เธอยังคงเตือนเสี่ยวซื่อด้วยความเด็ดขาดว่า ต่อไปไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ต้องบอกกับเธอให้ละเอียด ห้ามบอกครึ่งๆ กลางๆ อีก
เสี่ยวซื่อตอบรับอย่างตรงไปตรงมามาก เพียงแต่ว่าผลสุดท้ายจะทำได้หรือไม่ หลิงหลานเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
อันที่จริงหลิงหลานรู้สึกได้ว่าเสี่ยวซื่อมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติอยู่ ถึงแม้มันจะเรียกตัวเองว่าเป็นคู่หูที่เซ็นสัญญาระยะยาวของเธอ แต่เธอไม่สามารถเปิดโปรแกรมการเรียนรู้ของมันได้ หรือก็คือถ้าเสี่ยวซื่อไม่ยอมให้เปิด เธอก็เปิดประตูห้องที่เป็นตัวแทนของเนื้อหาหลักสูตรไม่ได้
ถ้าเกิดเป็นคนอื่นเกรงว่าคงจะโกรธเกรี้ยวกับเรื่องนี้ไปแล้ว หรือบางทีอาจจะสงสัยว่าอุปกรณ์การเรียนรู้นี้มีเจตนาร้ายหรือเปล่า ทว่าหลิงหลานใจกว้างมาก ในเมื่อร่ำเรียนไม่ได้ เช่นนั้นเธอก็จะไม่ดึงดัน การที่มีคนมาพูดคุยสัพเพเหระกับเธอในตอนที่เธอเบื่อหน่ายได้ก็เป็นเรื่องดีแล้ว
พูดตามตรง หลิงหลานไม่มีความคิดที่จะอยู่เหนือคนอื่น เธอคิดแค่ว่าจะใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย อิสระ และไม่เจ็บป่วยเท่านั้น
ไม่นาน ผู้ช่วยที่ออกไปรายงานสถานการณ์ที่นี่ก็กลับมา เขาผงกศีรษะให้กับแพทย์ทหารเบาๆ บ่งบอกให้แพทย์ทหารฉีดยาต่อไป
แพทย์ทหารได้รับคำสั่งจากเบื้องบนก็ฉีดยาต่อได้โดยไร้กังวล ความจริงแล้วสิ่งที่ทำให้เขาร้อนใจไม่ได้มีแค่ระดับการดูดซับอย่างบ้าคลั่งของหลิงหลาน หากแต่ยังลังเลและวิตกว่าจะไม่สามารถอธิบายเรื่องที่ใช้ยามากมายขนาดนี้ให้กับเบื้องบนได้
ในที่สุดตอนที่ฉีดยาหลอดที่สิบ แพทย์ทหารก็สัมผัสได้ถึงแรงต้านของการฉีดยาที่มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข็มฉีดยาเหลือยาอยู่ไม่กี่หยด เขาก็รู้สึกได้ว่าไม่สามารถฉีดยาเข้าไปได้อีก
แพทย์ทหารถึงค่อยดึงหัวเข็มออกมาและแอบเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ยังดีที่ทารกคนนี้ถึงจุดอิ่มตัวตอนเข็มที่สิบ ทำให้พวกเขาทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ไม่ใช่ว่าในประวัติศาสตร์จะไม่มีเด็กทารกที่ดูดซับยารวดเดียวสิบหลอด เพียงแต่มันค่อนข้างหายากมากเท่านั้น
คนของหน่วยกองทัพไม่ได้อ้อยอิ่งมากนัก พวกเขาบอกลาและจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หลานลั่วเฟิ่งที่ชักชวนพวกเขาให้อยู่ต่อด้วยไมตรีจิตไม่เข้าใจถึงสาเหตุ กับหลิงฉินที่สัมผัสอะไรบางอย่างได้ลางๆ
หลิงหลานมองตามหลังคนของหน่วยกองทัพจากไปก่อนจะรู้สึกวางใจในที่สุด จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าข้างในกระเพาะปัสสาวะของตัวเองหนักอึ้งและรู้สึกอั้นไม่ไหวแล้ว เธอกลัดกลุ้มใจ ควรทราบว่า มารดาของเธอไม่ให้เธอดื่มนมอะไรเลยเพื่อที่จะดูดซับยาในครั้งนี้ แล้วทำไมเธอถึงรู้สึกปวดฉี่กะทันหันล่ะ
เสี่ยวซื่อเหมือนกับสัมผัสได้ถึงความกังวลใจของหลิงหลาน มันเอ่ยด้วยความกระอักกระอ่วนอย่างยิ่งว่า “ฉันกลัวว่าจะถูกคนของหน่วยกองทัพสังเกตเห็นก็เลยไม่กล้าขับของเสียผ่านทางต่อมเหงื่อ เพราะฉะนั้นก็เลยส่งพวกสารเจือปนไปที่นั่น...”
ความหมายก็คือ สารเจือปนจำนวนมากมายขนาดนั้นอยู่ที่นั่น ถ้าไม่ปวดฉี่สิถึงจะมีปัญหา
หลิงหลานยังไม่ทันได้ตะโกนเรียกมารดามาช่วยเธอก็รู้สึกได้ว่าเธอฉี่ราดอย่างน่าอนาถอีกครั้ง...
“เสี่ยวซื่อ นายตายแน่!” หลิงหลานร้องคร่ำครวญ!
แม่งเอ๊ย ไม่ง่ายเลยกว่าที่จะหาศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมาได้นิดหน่อย เวลานี้เธอกลายเป็นเด็กน้อยที่ใครเห็นใครก็รัก แต่ไม่นึกเลยว่าวันที่สดใสงดงามเพิ่งจะปรากฏก็ถูกเสี่ยวซื่อที่คิดเองเออเองทำลายทิ้งไปแล้ว
หลิงหลานรู้สึกเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเสียงแม่ตีก้นเธอแล้วก็เย้าแหย่ที่เธอยังคงฉี่ราด เธอรู้สึกว่าชีวิตตัวเองมืดมนแล้ว


ตอนที่ 12 ทดสอบได้ทุกที่
หลิงหลานลอบกลืนน้ำลายและแสร้งทำตัวเยือกเย็นเอ่ยถามว่า “คุณเป็นคนสอนทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้ฉันเหรอคะ” หลิงหลานสนใจเรื่องนี้มาก ชาติที่แล้วเธอนอนอยู่บนเตียงมาตลอด ตอนนี้เธอมีร่างกายที่แข็งแรงก็อยากเรียนรู้ให้มากๆ ไม่ให้ร่างกายดีๆ ในโลกนี้เสียเปล่า
ชายคนนั้นทำหน้าไร้ความรู้สึกและเอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบว่า “ไม่ใช่ ฉันแค่เข้ามาแนะนำทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่เธอสามารถเลือกได้ให้กับเธอเท่านั้น”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ก็โล่งอกและอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกกดดันมากเมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้าม ถึงขนาดที่หายใจลำบากเล็กน้อย แต่นี่ก็แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ถ้าหากเขาเป็นอาจารย์สอนทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้เธอได้ละก็ เธอจะต้องได้รับประโยชน์มากมายแน่นอน
ชายคนนั้นไม่สนใจความรู้สึกสับสนของหลิงหลาน แต่กล่าวแนะนำตัวเองก่อนว่า “เธอเรียกฉันว่าหมายเลขหนึ่งก็ได้”
หมายเลขหนึ่ง? นี่เป็นนามแฝงใช่ไหม หรือว่าอาจารย์ทุกคนที่อยู่ในมิติการเรียนรู้จะไม่มีชื่อ มีแค่นามแฝงเท่านั้น? เพราะว่าไม่จำเป็น? หรือว่ามีเหตุผลอะไร?
หมายเลขหนึ่งกล่าวต่อว่า “ต่อไป ฉันจะแนะนำรายละเอียดตัวเลือกที่ครอบคลุมทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับสูงให้เธอก่อน มันมีทั้งหมดสามชุด คือ สายโจมตี สายสมดุล และสายป้องกัน”
หลิงหลานตั้งใจฟังอย่างยิ่ง บางทีนี่อาจจะเกี่ยวพันถึงชั่วชีวิตของเธอ เธอจะสะเพร่าไม่ได้
“สายโจมตี มีความหมายตามชื่อ เป็นทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่มีพื้นฐานสำหรับการการโจมตีที่รุนแรง สายสมดุลจะมุ่งไปยังทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่มีพื้นฐานในการโจมตีและป้องกัน ส่วนสายป้องกันจะเน้นที่การป้องกันเป็นหลัก ผู้ทำสัญญาทุกคนสามารถเลือกฝึกจากในนี้ได้หนึ่งชุด” หมายเลขหนึ่งดูเหมือนจะพอใจกับท่าทีจริงจังของหลิงหลานอยู่บ้าง เขาอธิบายเสริมว่า “ทักษะการต่อสู้มือเปล่าพื้นฐานสามอย่างนี้ไม่สามารถฝึกฝนพร้อมกันได้ ไม่อย่างนั้นมันจะสร้างความเสียหายให้กับร่างกายอย่างมหาศาล”
หลิงหลานอึ้งไป เมื่อสักครู่นี้เธอมีความคิดละโมบแบบนี้จริงๆ ไม่นึกเลยว่าความคิดในใจเธอจะถูกหมายเลขหนึ่งมองออกและเอ่ยปากเตือนเธอ เธอกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง!”
ถึงแม้หมายเลขหนึ่งบอกมาแล้วว่าเขาไม่ใช่อาจารย์สอนทักษะการต่อสู้มือเปล่า แต่หลิงหลานคิดว่าหมายเลขหนึ่งแข็งแกร่งมากพอที่จะเป็นอาจารย์ให้ใครก็ได้ การเรียกเขาว่าอาจารย์ก็เป็นความรู้สึกใจจริงของเธอ
หมายเลขหนึ่งดูเหมือนประหลาดใจกับคำเรียกขานที่หลิงหลานเรียกเขาอยู่บ้าง อย่างไรก็ตามมันก็ถูกเขากลบเกลื่อนไว้อย่างรวดเร็ว เขายังคงเอ่ยด้วยความเย็นชาว่า “ตอนนี้เธออยากเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าแบบไหน”
หลิงหลานใคร่ครวญด้วยความจริงจังอยู่สักพัก ความจริงแล้วในทักษะการต่อสู้มือเปล่าทั้งสามอย่างนี้ หลิงหลานโน้มเอียงไปทางสายสมดุลมาก ทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่มีทั้งการโจมตีและการป้องกันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าทักษะการต่อสู้มือเปล่าชุดนี้ไม่ได้อ่อนแอเลย ส่วนข้อดีและข้อเสียของอีกสองชุดก็เห็นได้ชัดมาก หลิงหลานไม่อยากกลายเป็นยอดฝีมือ เธอแค่อยากมีร่างกายที่แข็งแรงเท่านั้น ตอนที่เธอกำลังอยากจะตอบออกไปนั้น จู่ๆ ก็เกิดความคิดแล่นปราด ทำให้เธอเปลี่ยนเป็นเอ่ยถามว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่งคะ ฉันอยากฟังคำแนะนำของคุณว่าฉันเหมาะกับฝึกทักษะการต่อสู้มือเปล่าแบบไหนค่ะ”
แววตาคมกริบที่เหมือนกับคมมีดของหมายเลขหนึ่งส่งเข้ามา แต่สีหน้าของหลิงหลานเผยรอยยิ้มสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกถึงความโกรธเกรี้ยวของหมายเลขหนึ่ง
ทั้งสองคนจ้องมองกันเอง แรงกดดันบนตัวหมายเลขหนึ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ หลิงหลานทำหน้านิ่งมาก แต่ความจริงแล้วข้างในกำลังสั่นระริก เธอเชียร์ตัวเองสุดชีวิตให้กำลังใจตัวเองว่ายืนหยัดต่อไปอีกหน่อยก็จะได้แล้ว
ในที่สุดหลิงหลานก็อดทนจนหมายเลขหนึ่งเก็บสายตาที่สังหารคนได้กลับไป เธอเห็นใบหน้าของหมายเลขหนึ่งคล้ายกับมีรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่อาจจางไปมากกว่านี้ได้แล้วปรากฏขึ้นมาวูบหนึ่ง นี่ทำให้หลิงหลานโล่งอก เธอรู้ว่าตัวเองเดินมาถูกทางแล้ว
หมายเลขหนึ่งบอกคำแนะนำของเขาออกมาตามที่คาดไว้จริงๆ “ฉันแนะนำให้เธอเลือกสายป้องกัน!”
อันที่จริง การปรากฏตัวของหมายเลขหนึ่งไม่ได้มาแนะนำตัวเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้กับผู้ทำสัญญาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ความจริงแล้วเขายังเป็นหนึ่งในผู้คุมสอบ ตั้งแต่คำพูดประโยคแรกที่เขาปรากฏตัวขึ้นเป็นต้นมาก็ให้ความประทับใจผิดๆ แก่ผู้ทำสัญญา ชักนำให้ผู้ทำสัญญาหลงผิดมาตลอด นั่นก็คือทำให้พวกเขาคิดว่าทักษะการต่อสู้มือเปล่าสามอย่างที่เขาแนะนำไปนั้นจะต้องให้ผู้ทำสัญญาเป็นคนเลือกเอง
แน่นอนว่าหลังจากที่ผู้ทำสัญญาเลือกเองแล้ว หมายเลขหนึ่งก็จะมอบทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่เขาเลือกไว้ให้ตามปรารถนา แต่นี่ก็มีปัญหาอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่ผู้ทำสัญญาเลือกมานั้นเหมาะสมกับเจ้าตัวหรือเปล่า
เดิมทีการปรากฏตัวของอุปกรณ์การเรียนรู้ก็เพื่อเลี้ยงดูสั่งสอนอัจฉริยะที่โดดเด่นโดยสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าบางทีตัวเลือกที่ใช้วิธีการเสี่ยงโชคแบบนี้อาจจะสร้างอัจฉริยะออกมาหลายคน ทว่ามันก็ไม่สอดคล้องกับเจตนาเดิมของอุปกรณ์การเรียนรู้...
ถ้าอย่างนั้นก็อธิบายได้เพียงอย่างเดียวคือ ความจริงแล้วนี่ก็เป็นบททดสอบข้อหนึ่ง ทดสอบวิจารณญาณรวมไปถึงความสามารถในการไตร่ตรอง ความจริงแล้วคนที่ฉลาดนิดหน่อยก็น่าจะคิดได้ว่า แค่แนะนำตัวเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าเพียงอย่างเดียว จำเป็นต้องให้อาจารย์ที่แข็งแกร่งอย่างหมายเลขหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาด้วยเหรอ นี่ไม่สอดคล้องกับตรรกะอย่างชัดเจน
หลิงหลานไม่ได้ฉลาดขนาดสังเกตเห็นช่องโหว่เล็กๆ พวกนี้อยู่แล้ว อันที่จริงเธอถูกหลอกแล้ว แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เธอรู้ดียิ่ง นั่นก็คือหมายเลขหนึ่งแข็งแกร่งมาก นอกจากนี้หลิงหลานก็เชื่อว่าไม่มีใครเข้าใจข้อดีข้อเสียของทักษะการต่อสู้มือเปล่าสามอย่างนี้มากกว่าหมายเลขหนึ่งแล้ว ในเมื่อมีอาจารย์ที่ร้ายกาจขนาดนี้อยู่ ถ้าเธอไม่ถามคำแนะนำของอีกฝ่าย มันจะไม่เป็นการสิ้นเปลืองโอกาสมากเกินไปเหรอ
ดังนั้นหลิงหลานเลยเลือกสอบถามหมายเลขหนึ่งในช่วงเวลาสุดท้าย และก็ทำให้เธอจับพลัดจับผลูผ่านไปอีกด่าน ต้องพูดว่าหลิงหลานโชคดีมากจริงๆ
ในเมื่อหมายเลขหนึ่งให้คำแนะนำมา หลิงหลานก็ย่อมไม่มีทางคิดไปเองว่าตัวเลือกของเธอดีกว่า เธอเชื่อฟังคำแนะนำของหมายเลขหนึ่ง เลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าสายป้องกันโดยไม่ลังเล
เมื่อหลิงหลานเอ่ยคำพูดว่าเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าสายป้องกันออกมาแล้ว หลิงหลานก็รู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง เวลานี้คนที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอไม่ใช่หมายเลขหนึ่งอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นทหารหญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้างดงาม เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “สวัสดีจ้ะ ช่วงเวลาต่อจากนี้ไป ฉันจะรับหน้าที่ชี้แนะการฝึกฝนของเธอ เธอเรียกฉันว่าหมายเลขเก้าก็ได้!”
ทหารหญิงที่เรียกตัวเองว่าหมายเลขเก้าคนนี้มีรูปร่างที่ผอมบางร่างน้อยอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีบรรยากาศที่ดูแข็งแกร่งและกลิ่นอายนองเลือดเข้มข้นอย่างหมายเลขหนึ่งเลย เธอกลับดูไว้ตัวมากกว่า คำบรรยายที่ว่ายามสงบนิ่งเหมือนกับสาวบริสุทธิ์แต่ยามหลบหนีราวกับกระต่ายดูเหมาะสมกับเธอมากๆ
หลิงหลานเชื่อว่า ถ้าหากทหารหญิงคนนี้ลงมือก็น่าจะล้มชายร่างกำยำได้ภายในกระบวนท่าเดียว เธอเรียกด้วยความเคารพว่า “อาจารย์หมายเลขเก้า กรุณาช่วยชี้แนะด้วยนะคะ”
หมายเลขเก้าไม่ได้พูดอะไรมากมาย เธอทำท่ายืดเส้นยืดสายอยู่หลายทีและให้หลิงหลานทำตามเธอรอบหนึ่ง
หลิงหลานพบว่าการเคลื่อนไหวหลายท่านี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วมันไม่ง่ายเลย มันยืดทุกส่วนของร่างกายจนถึงขีดสุด เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการทำเพื่อเพิ่มระดับความยืดหยุ่นของร่างกาย การเคลื่อนไหวเหล่านี้ดูคล้ายคลึงกับโยคะที่เป็นนิยมเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนอยู่บ้าง ทำให้หลิงหลานรู้สึกเหมือนกับเห็นภาพลวงตาว่ากลับไปที่ชาติก่อน
การเคลื่อนไหวชุดนี้มีทั้งหมดเก้าท่า หลังจากที่หมายเลขเก้าทำติดต่อกันสามรอบก็พบว่าหลิงหลานจำได้แล้ว เธอไม่ให้เวลาหลิงหลานสอบถามก็ดีดนิ้วขึ้นทีหนึ่งพาสติของหลิงหลานกลับไปที่ห้องโถงการเรียนรู้
หลิงหลานรู้สึกวิงเวียนศีรษะจากการถูกการโจมตีที่นอกเหนือความคาดหมายนี้ เธอคุกเข่ากุมศีรษะไม่ขยับเขยื้อน รอจนอาการมึนศีรษะหายไปแล้วถึงค่อยพบว่า เสี่ยวซื่อที่รออยู่ตรงนี้มาตลอดได้ลนลานไปแล้ว เขาวนอยู่รอบตัวเธอด้วยความกระสับกระส่าย ดูเป็นห่วงเธออย่างมาก
“ฉันไม่เป็นไร เสี่ยวซื่อ แต่ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ต้องออกไปพักผ่อนสักพักก่อนนะ” หลิงหลานพยายามฉีกยิ้มปลอบใจเสี่ยวซื่อที่ตื่นตระหนก เธอรู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองถูกใช้ไปอย่างหนักหน่วง และเหนื่อยจนอยากนอนหลับมากๆ
เมื่อเป็นเช่นนี้เธอก็บอกลาเสี่ยวซื่อก่อนจะกลับเข้าร่าง คราวนี้ก็นอนหลับเป็นตายเลยจริงๆ
หลิงหลานที่ตกอยู่ในสภาพหลับลึกไม่รู้เลยว่า เสี่ยวซื่อที่ตื่นตระหนกได้แอบใช้ความสามารถของเขามาช่วยหลิงหลานกระตุ้นเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย เขาทำแล้วทำอีกจนกระทั่งเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายโคจรเอง เขาถึงค่อยเก็บความสามารถกลับไป
เมื่อเสี่ยวซื่อทำเรื่องทุกอย่างนี้เสร็จแล้ว ร่างของเขาที่อยู่ในมิติการเรียนรู้ก็ดูสลัวลงไปมาก....


ตอนที่ 11 เปิดระบบการเรียนรู้!
ดาวโดฮา ยามบ่ายของวันนี้ ภายในห้องผู้บัญชาการของกองบัญชาการพลาธิการกองพลสหพันธรัฐที่หนึ่ง ทหารหนุ่มผู้หนึ่งกำลังรายงานเรื่องเร่งด่วนที่ส่งมาในวันนี้ให้กับผู้บัญชาการของกองบัญชาการพลาธิการ
“ท่านผู้บัญชาการครับ ยืนยันแล้วว่ารายงานของหมอมู่ไม่มีปัญหาอะไร ผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาหกนายที่ตามคุ้มกันไปด้วยก็รายงานไม่แตกต่างกันครับ” ทหารหนุ่มพลิกข้อมูลที่อยู่ในมือและยืนตัวตรงรายงานด้วยความเคารพให้กับหัวหน้างานที่กำลังนั่งอยู่
คนที่นั่งพลิกข้อมูลอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานคือนายพลวัยกลางคนที่ดูกระฉับกระเฉง เขาฟังไปพลางพยักหน้าไปพลาง สุดท้ายถึงค่อยเอ่ยถามว่า “มีคนที่รู้เรื่องนี้เยอะหรือเปล่า”
นายทหารหนุ่มอึ้งไปราวกับไม่คาดคิดว่าหัวหน้าของตนจะถามคำถามนี้ อย่างไรก็ตามเขาก็ตอบอย่างรวดเร็วว่า “ผู้บัญชาการครับ ผมเป็นคนรับผิดชอบตรวจสอบเรื่องนี้โดยตรง นอกจากผมกับผู้ช่วยของผม รวมถึงพวกคนที่อยู่ในเหตุการณ์แล้ว ก็ไม่มีคนอื่นในกองทัพรู้รายละเอียดครับ”
“ถ้างั้นก็ดี นายกำหนดข้อมูลผู้สืบทอดของพลตรีหลิงเซียวให้เป็นระดับ S+ ไม่ให้ทหารที่ไม่ได้อยู่ในระดับพลโทขึ้นไปตรวจสอบได้ แล้วอีกอย่าง ออกคำสั่งปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องนี้ ส่วนเรื่องการติดตามผู้สืบทอดคนนั้นก็ให้คนพวกนี้รับหน้าที่ไป”
“ครับ! ท่านผู้บัญชาการ” นายทหารหนุ่มรับคำสั่งแล้วก็ออกจากห้องผู้บัญชาการ
เมื่อห้องผู้บัญชาการว่างเปล่าไร้ผู้คน นายพลวัยกลางคนถึงค่อยถอนหายใจเบาๆ และเอ่ยว่า “หลิงเซียว ฉันทำเพื่อลูกของนายได้แค่นี้ หวังว่าเขาจะไม่ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ที่มักใหญ่ใฝ่สูงในกองทัพนะ”
............
หลิงหลานโชคดีมาก เธอไม่รู้เลยว่าเนื่องจากมีการคุ้มครองอย่างระมัดระวังของใครบางคน ทำให้เธอรอดพ้นจากการถูกกองทัพควบคุมและกลายเป็นเครื่องจักรต่อสู้โดยไม่ได้ตั้งใจ นี่ทำให้เธอได้รับช่วงเวลาที่ล้ำค่าในการเติบโตเป็นผู้ใหญ่
อย่างไรก็ตาม เวลานี้หลิงหลานก็ไม่มีใจจะใคร่ครวญว่าคนของหน่วยกองทัพคิดจะปฏิบัติต่อเธออย่างไร ถึงแม้เธอจะกังวลว่าความผิดปกติในการดูดซับยาของเธอจะทำให้กองทัพสนใจในตัวเธอ แต่หลังจากผ่านไปสิบกว่าวันก็พบว่าทุกอย่างสงบเป็นปกติ เธอก็โยนความคิดทิ้งไปและทำเรื่องที่ตัวเองควรทำต่อ
เดิมทีเธอก็เป็นหญิงสาวที่มองโลกในแง่ดี ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่สามารถอดทนต่อความทรมานผิดมนุษย์มนามายี่สิบสี่ปีโดยที่ยังมีสติในชาติที่แล้วได้หรอก
แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้หลิงหลานปล่อยวางปัญหาเรื่องกองทัพโดยสิ้นเชิงก็เป็นเพราะว่า จิตใจของเธอในตอนนี้ถูกข่าวดีบางอย่างยึดครองไว้
เช้าตรู่วันนี้ เสี่ยวซื่อบอกเธอด้วยความตื่นเต้นและเอาใจใส่ว่า เธอมีคุณสมบัติเข้าไปเรียนรู้ในมิติแห่งจิตได้แล้ว
ห้องโถงขนาดใหญ่โตที่อยู่ภายในมิติแห่งจิตของเสี่ยวซื่อกลายเป็นจุดทางเข้าของหลิงหลาน รอบด้านต่างก็เป็นห้องที่ปิดสนิท หลิงหลานเคยลองเข้าไปเปิด แต่น่าเสียดายที่ประตูทุกบานต่างปิดเอาไว้อย่างแน่นหนามาก หลิงหลานพยายามคิดหาทางอย่างไรก็เปิดไม่ออก
หลังจากที่เสี่ยวซื่อมองดูด้วยความขบขันมากพอแล้วก็ค่อยบอกเธอว่า ถ้าหากยังไม่ถึงเงื่อนไขในการเรียนรู้ ประตูพวกนี้จะเปิดไม่ออก ส่วนเงื่อนไขคืออะไรนั้น เสี่ยวซื่อปิดปากสนิทมาก ไม่หลุดข้อมูลให้เธอสักนิดเดียว
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานยังคงคาดเดาได้รางๆ ว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เงื่อนไขจะเกี่ยวข้องกับคุณสมบัติร่างกายของเธอ เพราะว่าเสี่ยวซื่อเตือนให้เธอหมั่นฝึกฝน พยายามกำจัดภัยที่แฝงเร้นอยู่ในร่างกายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่หลายครั้ง
หลิงหลานที่รู้ว่าไม่มีความโชคดีโดยบังเอิญก็สะกดกลั้นความสงสัยอย่างรุนแรงของตัวเองไว้ เธอฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่ได้เรียนรู้ในชาติที่แล้วอย่างว่านอนสอนง่าย พยายามกำจัดภัยแฝงเร้นให้เร็วที่สุด หลังจากที่บรรลุถึงเงื่อนไขการเรียนรู้แล้วก็จะได้ศึกษาให้ดีว่าสุดท้ายสามารถเรียนรู้อะไรในมิติการเรียนรู้ของเสี่ยวซื่อได้
ความจริงแล้วจุดสำคัญที่เป็นสาเหตุที่ทำให้หลิงหลานเร่งรีบขนาดนี้ก็คือเธอเบื่อแล้ว ทุกวันถ้าเธอไม่กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินอยู่บนเตียง เธอก็เล่นกับตัวเอง วันเวลาที่เป็นกาฝากแบบนี้ยากจะทานทนได้มากเกินไปแล้ว ควรรู้ไว้ว่าถึงแม้ชาติที่แล้ว เธอทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ แต่อย่างน้อยที่สุดเธอก็ยังสามารถท่องไปในอินเทอร์เน็ตรู้เรื่องเหตุการณ์บ้านเมือง หรืออ่านนิยายฆ่าเวลา...
แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้หลิงหลานรู้สึกรันทดใจขนาดนี้ นั่นก็คือเนื่องจากมารดาของเธอกลัวว่าความลับของเธอจะรั่วไหล ดังนั้นก็เลยไม่พาเธอออกไปเดินเล่น หรือว่ามีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมอะไรเลย ว่าแล้วก็น่าสงสาร หลิงหลานมาที่โลกนี้เกือบจะเจ็ดเดือนแล้ว ทว่าเธอได้แต่เดินเล่นอยู่ในห้อง ห้องโถง และระเบียงสามที่เท่านั้น เธอไม่มีโอกาสออกไปข้างนอกดูว่าสุดท้ายโลกใบนี้กลายเป็นแบบไหนไปแล้ว
ในตอนที่หลิงหลานคิดว่าตัวเองอึดอัดแทบบ้า เสี่ยวซื่อก็บอกข่าวดีนี้ทำให้เธอดีใจจนคลั่ง
ดังนั้นวันนี้หลิงหลานเลยทำตัวดีมาก เมื่อทานนมเสร็จแล้วก็ไม่ได้รบเร้าให้มารดาอุ้มเธออกไปเดินเล่นสักรอบ และเข้าสู่ห้วงความฝันอย่างรวดเร็ว (อันที่จริงคือเข้าไปในมิติแห่งจิตของเสี่ยวซื่อ)
หลิงหลานเข้าไปที่มิติแห่งจิตอีกครั้งและก็พบว่ามิติดูเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยเมื่อเทียบกับตอนที่มาครั้งก่อน ความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้หลิงหลานตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง
ในหมู่ประตูที่เดิมทีปิดสนิทอึมครึมนั้น มีประตูบานหนึ่งส่องแสงสีแดงแยงตา และบนหน้าประตูก็ปรากฏตัวอักษรจีนขนาดใหญ่สองตัวว่า ทักษะการต่อสู้มือเปล่า!
เสี่ยวซื่ออธิบายอยู่ด้านข้างว่า “ฉันอัปเดตระบบภาษาให้แล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ภาษาที่ปรากฏขึ้นจะเป็นภาษาและตัวอักษรของที่นี่ มันจะได้ไม่สร้างความลำบากในการทำความเข้าใจของเธอ”
ในใจหลิงหลานรู้สึกยินดี เธอคว้าเสี่ยวซื่อและหอมแก้มของเขาฟอดใหญ่เพื่อแสดงความขอบคุณ
เสี่ยวซื่อหน้าแดงขึ้นทันใด ปากก็เอ่ยด้วยความแง่งอนว่า “อย่าพยายามใช้กระสุนเคลือบน้ำตาล[footnoteRef:1]มาซื้อฉันนะ ฉันคือเสี่ยวซื่อที่มีจุดยืนมั่นคงมาก บรรทัดฐานของฉันจะไม่มีวันสั่นคลอน...” [1: กระสุนเคลือบน้ำตาล หมายถึงใช้วิธีการโจมตีโดยเสแสร้งทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีเพื่อทำให้อีกฝ่ายยอมรับด้วยความเต็มใจ]
เสี่ยวซื่อเอ๋ย ตอนที่เธอเอ่ยคำพูดนี้มาก็อย่าบิดก้นได้หรือเปล่า มุมปากก็อย่ายกสูงขนาดนั้นด้วยสิ...มันไม่มีความจูงใจเลยสักนิดจริงๆ
แน่นอนว่าหลิงหลานไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเสี่ยวซื่อ ความสนใจทั้งหมดของเธอจับจ้องไปที่ประตูทักษะการต่อสู้มือเปล่าบานนั้น เธอค่อยๆ เดินเข้าไปและผลักประตูแรงๆ จากนั้นประตูก็เปิดออก
หลิงหลานเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล ประตูที่เดิมทีเปิดออกก็ปิดลงอย่างรุนแรงอีกครั้ง
หลิงหลานรู้สึกว่าเบื้องหน้ามืดสนิท สภาพที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ทำให้หลิงหลานสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ปากก็ตะโกนเสียงดังว่า “เสี่ยวซื่อ นายอยู่ที่ไหน”
พื้นที่มืดมิดเงียบงัน ไม่มีเสียงตอบรับของเสี่ยวซื่อดังขึ้น มันมืดสนิทและเงียบกริบ ฉากที่ดูประหลาดแห่งนี้ทำให้หัวใจของหลิงหลานเต้นตึกตักอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตามเธอยังคงยืนนิ่งไม่ขยับฝืนข่มกลั้นความหวั่นไหว และอดทนรอต่อไป เนื่องจากเธอเชื่อว่าเสี่ยวซื่อที่น่ารักเฉลียวฉลาดไม่มีทางทำร้ายเธอ
หลิงหลานไม่รู้ว่ารออยู่นานเท่าไรแล้ว บางทีการรอคอยอยู่ท่ามกลางความมืดที่เงียบสนิทอาจจะรู้สึกว่านานมาก อย่างไรก็ตาม ความมืดที่ปิดตายแบบนี้กลับทำให้หลิงหลานรู้สึกเหมือนตอนที่เป็นทารกในครรภ์ หัวใจที่เดิมทีเต้นกระหน่ำก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความปกติ เธอหลับตาลงและหวนนึกถึงความรู้สึกตอนที่อยู่ในร่างกายของมารดา ความรู้สึกสบายใจที่เงียบงันก็ตามมา ความว้าวุ่นในจิตใจค่อยๆ จากไป ทั่วทั้งร่างกายจมสู่ท่ามกลางความมึนงงกึ่งหลับกึ่งตื่น...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร จู่ๆ หลิงหลานก็สัมผัสได้ว่าโลกที่มืดมิดเปลี่ยนเป็นสว่าง แสงสว่างที่ปรากฏขึ้นกะทันหันทำให้หลิงหลานหรี่ดวงตาทั้งสองข้างลงน้อยๆ ทั่วทั้งร่างเธอค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาจากความสับสน
หลิงหลานรู้สึกว่าสายตาของตัวเองกลับคืนเป็นปกติและพบว่าเธอยืนอยู่บนลานที่กว้างโล่งแห่งหนึ่ง พื้นที่มีขนาดใหญ่ประมาณสนามฟุตบอล ไม่สิ มันดูใหญ่กว่า ความโหรงเหรงทำให้หลิงหลานรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กมาก
เวลานี้เองก็มีเสียงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรเล็กน้อยดังขึ้นมาอย่างเย็นเยียบที่ด้านหลังของหลิงหลาน “ผลการทดสอบทางด้านจิตใจอยู่ที่ระดับ SSS อนุญาตให้ทำการฝึกฝนทักษะการต่อสู้มือเปล่าในระดับสูงสุด”
แท้จริงแล้ว ตั้งแต่เริ่มแรกนี้ก็คือการทดสอบอย่างหนึ่งที่จะประเมินการกระทำของหลิงหลานในช่วงเวลานี้ ถ้าการกระทำของหลิงหลานแย่มากเกินไป ระบบก็จะขับไล่เธออกไปและรอโอกาสครั้งหน้า ถ้าหากการกระทำของเธอเหมาะสม ก็จะเลือกระดับทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่ให้ผู้เข้าทดสอบได้ร่ำเรียนตามคะแนนสูงต่ำ
แน่นอนว่าสุดท้ายต่อให้การกระทำของหลิงหลานแย่มาก ระบบก็ยังเปิดให้เธอเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับต่ำที่สุดอยู่ดี เพียงแต่ช่วงเวลานี้จะถูกเลื่อนออกไปนานมาก จำเป็นต้องทราบว่ายิ่งเรียนรู้เร็วก็จะยิ่งมีประโยชน์ต่อการเติบโตของผู้ทำสัญญา นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมระบบดาวแมนโดราถึงเลือกให้ทารกที่เพิ่งเกิดใหม่ผูกมัดอยู่กับอุปกรณ์การเรียนรู้
อย่างไรก็ตาม สุดท้ายความสำเร็จที่เด็กจะได้รับก็ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติของร่างกายตัวเองด้วยเหมือนกัน ขอเพียงอัจฉริยะที่แสดงผลงานได้อย่างดีเลิศตั้งใจฝึกฝนตามหลักสูตรที่ระบบให้มาจนสำเร็จ เขาก็จะยิ่งยอดเยี่ยมมากขึ้น ส่วนคนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาก็ได้แต่ตามหลังต่อไปเท่านั้น...ถ้าเรียนรู้ช้าเกินไป ถึงจะไล่ตามความแตกต่างของระดับยังไงก็ไล่ไม่ทัน
ต้องบอกว่าประสบการณ์ในช่วงเวลาสองชีวิตของหลิงหลานทำให้เธอได้รับข้อได้เปรียบมาก เธอถูกระบบประเมินว่าเป็นระดับ SSS ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในการทดสอบทางจิตใจครั้งแรก แต่พวกเราก็ต้องร้องไห้ด้วยความสงสารให้กับหลิงหลานเช่นกัน พอเห็นคำว่าทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับสูงสุดก็รู้ความหมายแฝงแล้วว่า มันไม่ใช่ของเรียนรู้ได้ง่ายดายขนาดนั้น...มองเห็นชีวิตอันน่าสงสารของหลิงหลานในอนาคตที่ถูกระบบเคี่ยวกรำได้อย่างชัดเจน
เสียงที่โผล่ขึ้นมากะทันหันนี้ทำให้หลิงหลานหันหน้าไปฉับพลัน เธอมองเห็นนายทหารที่สวมชุดเครื่องแบบคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นขณะจ้องมองเธอด้วยความเย็นชา
อย่าถามว่าทำไมหลิงหลานถึงรู้ว่านั่นเป็นทหาร นี่เป็นลางสังหรณ์ หลิงหลานรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเหมือนกับดาบแหลมคมที่ชักออกจากฝัก แค่สายตาเพียงอย่างเดียวก็ทำให้เธอหายใจลำบาก


ตอนที่ 8 เปรียบเทียบผลการประเมิน
หลิงซู่เหรินยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกใช่ ความลังเลในแววตาของเขาไม่มีอีกต่อไปแล้ว เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันว่า “ในเมื่อหลานสะใภ้หลิงเซียวพูดแบบนี้ ตระกูลหลิงของพวกเราก็ไม่อาจฝืนใจคนได้ หลิงหลานจะเดินไปทางไหน ตระกูลหลิงของพวกเราก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวแล้ว”
“ถ้าเกิดหลิงหลานสืบทอดตำแหน่งแล้ว ตระกูลหลิงจะต้องอพยพออกจากโดฮาภายในหนึ่งเดือน คุณอาเหริน ถึงเวลานั้นอย่าโทษว่าฉันไร้น้ำใจนะคะ?” หลานลั่วเฟิ่งเลิกคิ้วมองดูตัวแทนของฝ่ายกองทัพและรัฐบาลแวบหนึ่ง เตือนหลิงซู่เหรินว่าฝ่ายกองทัพและรัฐบาลเป็นพยานให้กับทั้งสองฝ่าย พวกเขาจะกลับคำไม่ได้
หลิงซู่เหรินเผชิญหน้ากับหลานลั่วเฟิ่งที่พูดจายกตนเหนือกว่า เขาก็เอ่ยด้วยความเดือดดาลว่า “ถ้าหากหลิงหลานไม่สามารถสืบทอดตำแหน่ง ฉันก็สามารถขอให้พวกเธอออกจากโดฮาภายในหนึ่งเดือนได้แบบนี้เหมือนกันใช่ไหม”
หลานลั่วเฟิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันว่า “ฉันกล้าพูดแบบนี้ ฉันก็ต้องทำได้ หรือว่าตระกูลหลิงของพวกคุณจะมีความกล้าสู้ผู้หญิงอย่างฉันคนนี้ไม่ได้? แน่นอนว่าถ้าเกิดพวกคุณยอมสละการสืบทอดตำแหน่งเอง ฉันก็จะทำใจกว้างให้พวกคุณอยู่ที่โดฮาต่อไป”
คำพูดของหลานลั่วเฟิ่ง หนึ่งเป็นการแสดงท่าทีถอยเพื่อรุกเพื่อบีบหลิงซู่เหริน ไม่ให้ตระกูลหลิงมีโอกาสกลับคำ สองคืออยากให้โอกาสสุดท้ายแก่ตระกูลหลิง ถ้าหากพวกเขาละโมบให้น้อยลงหน่อย ภายในยี่สิบปีนี้พวกเขาก็ยังสามารถอาศัยอยู่ในโดฮา รับประกันฐานะของตระกูลหลิง หลานลั่วเฟิ่งเชื่อว่าในระยะเวลายี่สิบปี ถ้าหากตระกูลหลิงทุ่มเทอบรมสั่งสอนลูกหลานที่โดดเด่นสักคน พวกเขาก็ยังมีโอกาสอยู่ในโดฮาต่อได้
หลิงซู่เหรินได้ยินคำพูดของหลานลั่วเฟิ่งในใจก็คิดว่าเป็นเช่นนี้ตามที่คาดคิดไว้จริงๆ หลานลั่วเฟิ่งอยากดิ้นรนต่อสู้เฮือกสุดท้าย เขาก็ไม่หวั่นกลัวอีกต่อไป ตอบกลับด้วยรอยยิ้มหยันว่า “ในเมื่อเธอดึงดันแบบนี้ ได้ ตระกูลหลิงของเรารับปากเธอ ให้เหมือนกับที่เธอพูดไว้ ถ้าเกิดหลิงหลานสืบทอดตำแหน่ง ตระกูลหลิงของเราก็จะอพยพออกจากโดฮา ถ้าหากเด็กที่พวกเราเลือกได้สืบทอดตำแหน่ง หลิงหลานก็จะต้องออกจากโดฮา ชั่วชีวิตห้ามเข้ามาที่โดฮา รวมถึงเข้าสู่ระบบกองทัพและรัฐบาลของประเทศด้วย” ในเมื่อเป็นแบบนี้ นั่นก็เป็นการทำลายความเป็นไปได้ในการเลื่อนขั้นขึ้นตำแหน่งสูงของหลิงหลานทั้งหมดเลย เขาไม่อยากเห็นหลิงหลานที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในหลายปีข้างหน้ากลับมาล้างแค้นพวกเขาอีก
หลานลั่วเฟิ่งได้ยินคำกล่าวนี้ ในใจก็ยิ่งรู้สึกแค้นสุดขีด เธอเพิ่งจะรู้สึกใจอ่อนอยากเหลือทางถอยให้กับพวกเขา แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโหดเหี้ยมจนถึงขั้นไม่ให้โอกาสเธอสักนิดเดียว ถ้าหากหลิงหลานเป็นเด็กผู้ชายจริงๆ ละก็ วิธีการของตระกูลหลิงเป็นการทำลายอนาคตของเขาโดยสิ้นเชิง ทำให้เขากลายเป็นคนธรรมดาสามัญ เวลานี้ความรู้สึกสงสารที่มีอยู่แต่แรกเริ่มเปลี่ยนมาเป็นแข็งกร้าว เธอเอ่ยด้วยสายตาเย็นเยียบว่า “ได้! เอาตามที่พวกคุณต้องการเลย”
หลานลั่วเฟิ่งให้คนจัดเตรียมอุปกรณ์ตรวจวัด หลิงซู่เหรินกลับห้ามไว้ เขาเอ่ยกับตัวแทนของฝ่ายกองทัพว่า “ฝ่ายกองทัพมาครั้งนี้น่าจะเอาอุปกรณ์ตรวจวัดมาด้วยใช่ไหม คราวนี้ต้องรบกวนพวกคุณแล้ว”
หลานลั่วเฟิ่งไม่ได้ขัดขวาง เดิมทีเธอก็ไม่มีความคิดนี้อยู่แล้ว หรือต่อให้มีก็ไม่โง่เง่าพอที่จะเล่นตุกติกต่อหน้าตัวแทนของฝ่ายกองทัพหรอก
ฝ่ายกองทัพได้ยินคำขอของหลิงซู่เหรินก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถึงอย่างไรพวกเขาก็คาดหวังว่าจะได้รับข้อมูลที่ครอบคลุมแม่นยำ และว่าตามระดับความแม่นยำแล้ว อุปกรณ์ที่ประชาชนใช้จะสู้ของที่กองทัพใช้ได้ที่ไหนกัน
อุปกรณ์ตรวจวัดชิ้นเล็กที่ดูทันสมัยถูกทหารของกองทัพยกเข้ามาอย่างรวดเร็ว
และในเวลานี้เอง หลิงหลานที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของหลานลั่วเฟิ่งก็กำลังหารือกับเสี่ยวซื่ออย่างเร่งด่วน
“เพศของฉันจะถูกพวกเขาตรวจสอบพบหรือเปล่า แล้วยังมีตัวตนของนายอีก?” หลิงหลานร้อนใจอยู่บ้าง ถ้าหากถูกพบขึ้นมา เธอกับแม่ก็จะต้องไปจากที่นี่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นแบบไหน แต่ฟังจากคำพูดของหลิงซู่เหรินกับหลานลั่วเฟิ่งแล้ว ก็รู้ว่ามันเทียบกับตอนนี้ไม่ได้แน่นอน
หลิงหลานไม่ได้กลัวความยากลำบาก แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นความดีความชอบที่บิดาของเธอได้รับมา ทำไมลูกของเขาไม่สามารถสืบทอดได้ แต่กลับให้เด็กที่ไม่รู้ออกมาจากมุมไหนเอาไปง่ายๆ ด้วย
ไม่ผิด หลิงหลานที่คุ้นชินกับความคิดเรื่องการสืบทอดของโลกเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนย่อมไม่มีทางเข้าใจความคิดแบบนี้แน่นอน ดังนั้นเธอจึงไม่คิดจะสละทิ้ง เธอจะเอาบำเหน็จความชอบของหลิงเซียวมาให้ได้
เสี่ยวซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า “อุปกรณ์ที่ยังไม่ได้พัฒนาให้มีปัญญาประดิษฐ์จะเทียบฉันได้เหรอ วางใจได้เลย ต่อให้ตรวจสอบเพศได้ ฉันก็ทำให้เธอกลายเป็นผู้ชายได้ตามเดิม”
น้ำเสียงอวดดีของเสี่ยวซื่อให้หลินหลานใจกระตุก “เสี่ยวซื่อ นายแก้ไขผลการประเมินได้ใช่ไหม”
เสี่ยวซื่อที่เป็นเด็กซนผู้นี้ก็เอ่ยด้วยท่าทีซึนเดระ[footnoteRef:1]ว่า “แน่นอนอยู่แล้ว! ตอนที่เธอตรวจวัดตอนแรกเกิดก็เป็นฉันที่ช่วยเธอปกปิดไว้นะ ไม่อย่างนั้นพลังจิตของเธอคงจะระเบิดอุปกรณ์เครื่องนั้นไปนานแล้ว” [1: ซึนเดระ ท่าทีภายนอกดูไม่เป็นมิตร ดูเย็นชา หรือว่าฉุนเฉียวง่าย แต่ว่าลึกๆ แล้วมีความอ่อนไหวและอ่อนหวาน ]
ระเบิด? ทำไมหลิงหลานได้ยินคำนี้แล้วก็รู้สึกไม่เป็นมงคลสุดๆ เลย หลิงหลานยังไม่ทันได้คิดให้แจ่มแจ้งก็ได้ยินตัวแทนของหน่วยกองทัพเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าใครจะมาก่อน”
หลานลั่วเฟิ่งกระชับหลิงหลานที่อยู่ในมือแน่นและเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชาว่า “ให้เด็กที่ตระกูลหลิงเลือกมาทดสอบก่อนเถอะ”
หลิงซู่เหรินคิดว่าหลานลั่วเฟิ่งยังไม่ยอมแพ้ ดังนั้นเลยคิดจะยืดเวลาออกไป เขาเองก็ไม่คิดจะเสียเวลาพูดจากับหลานลั่วเฟิ่งให้มากความ เขาพยักหน้าและให้สัญญาณกับผู้หญิงที่อยู่ข้างกาย ให้เธอวางเด็กในอ้อมกอดเข้าไปในอุปกรณ์ตรวจวัด
ไม่นานผลการประเมินของเด็กก็ออกมา
คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S!
พลังจิต: ระดับหนึ่ง!
ศักยภาพ: ระดับ A+!
การประเมินโดยรวม: ดีเลิศ แนะนำให้เน้นการอบรมสั่งสอน
ข้อมูลที่ออกมานี้ทำให้สีหน้าของตัวแทนฝ่ายกองทัพดูระมัดระวังขึ้นมา ถ้าเป็นเด็กคนนี้ก็ควรค่าให้ทางกองทัพทุ่มเทอบรมสั่งสอน ถึงอย่างไรเด็กที่มีศักยภาพ A+ ก็มีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะในระดับหนึ่ง ถึงแม้ว่าความหวังจะเลือนราง แต่มีความหวังก็ดีกว่าไม่มีความหวังมาก
หลิงซู่เหรินพอใจกับสีหน้าของตัวแทนฝ่ายกองทัพ เขารู้ว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กที่ทางกองทัพไม่มีทางปฏิเสธได้ อย่างไรก็ตามคนที่หลักแหลมเฉียบขาดอย่างเขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้ายิ้มแย้มด้วยความดีใจ เขาทำหน้านิ่งเฉยและกล่าวกับหลานลั่วเฟิ่งว่า “หลานสะใภ้ ตอนนี้อยากจะคืนคำก็ยังทันนะ ขอเพียงเธอยอมทิ้งการสืบทอด ตระกูลหลิงของเราก็รับปากว่าจะพยายามดูแลหลิงหลานให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างสุดความสามารถ”
ทุ่มเทความคิดแย่งชิงของของคนอื่นและยังจะแสร้งทำตัวเป็นคนดีอีกเหรอ ฝันไปเถอะ!
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยเยาะหยันว่า “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันแค่หวังว่าพวกคุณจะออกไปจากโดฮาเร็วหน่อยเท่านั้น”
เธอกล่าวจบก็เดินไปที่อุปกรณ์ตรวจวัดและวางหลิงหลานเข้าไปข้างในด้วยความระมัดระวัง
เวลานี้หลิงหลานกับเสี่ยวซื่อได้ปรึกษากันดีแล้วว่าจะคงข้อมูลตอนแรกไว้ เดิมทีเสี่ยวซื่อยังคิดว่าข้อมูลของอีกฝ่ายจะดีกว่าของหลิงหลาน ก็เลยสับสนอยู่ว่าจะแอบอัปเกรดข้อมูลของหลิงหลานอย่างไรดี ตอนนี้พอเห็นผลการประเมินนี้แล้ว เสี่ยวซื่อก็ใจเย็นลงมากๆ
ด้วยเหตุนี้เอง ข้อมูลของหลิงหลานที่เดิมทีถูกปิดผนึกไว้ก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน
คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S!
พลังจิต: ระดับสอง!
ศักยภาพ: ระดับ S!
การประเมินโดยรวม: ดีเลิศ แนะนำให้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่ออบรมสั่งสอน
เสี่ยวซื่อยังคงแอบเล่นตุกติก เปลี่ยนจากแนะนำให้เน้นการอบรมสั่งสอนให้กลายเป็นทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่ออบรมสั่งสอน เสี่ยวซื่อภาคภูมิใจมาก นี่ต้องดีกว่าไอ้เด็กคนนั้นมากๆ อยู่แล้ว
อันที่จริงต่อให้เสี่ยวซื่อไม่เปลี่ยนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลสรุปได้ เมื่อผลการประเมินนี้ปรากฏออกมา ฝ่ายกองทัพและรัฐบาลก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าจะให้หลิงหลานสืบทอดบำเหน็จความชอบของหลิงเซียว
สาเหตุที่ฝ่ายกองทัพและรัฐบาลตัดสินอย่างเด็ดขาดแบบนี้ นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาเห็นผลการประเมินศักยภาพ ถึงแม้ว่าข้ออื่นๆ ก็สำคัญ แต่ความจริงแล้วมันสามารถเพิ่มเติมในภายภาคหน้าได้ แต่ศักยภาพก็คือพรสวรรค์ นี่เกี่ยวข้องกับความเป็นไปได้ในพัฒนาในอนาคตของเด็ก ถึงแม้ว่าระดับ A+ กับระดับ S จะดูเหมือนห่างกันนิดเดียว แต่ความจริงแล้วระยะห่างความแตกต่างใหญ่มากๆ ในช่วงหลัง ความเป็นไปได้ที่ระดับ S จะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นยนต์ขั้นเทวะได้สำเร็จมีมากกว่าระดับ A+ ห้าถึงสิบเปอร์เซ็นต์อย่างชัดเจน
แค่เรื่องนี้ก็ควรค่าให้ฝ่ายกองทัพทุ่มเทกำลังทั้งหมดในการอบรมสั่งสอนแล้ว
หลานลั่วเฟิ่งโล่งอกในที่สุด ถึงแม้ว่าเธอจะเชื่อมั่นในตัวหลิงหลาน แต่ผลสุดท้ายยังไม่ได้ประกาศ เธอก็ยังรู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง
เวลานี้หลิงซู่เหรินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาตกอยู่ในแผนการของหลานลั่วเฟิ่งแล้ว สีหน้าของเขาแดงก่ำอยากจะฟันหลานลั่วเฟิ่งออกเป็นแปดส่วนใจจะขาด ในทางตรงกันข้าม หลานลั่วเฟิ่งกลับไม่เกรงกลัวเลย ตัวแทนของกองทัพและรัฐบาลยังอยู่ที่นี่ ตระกูลหลิงไม่มีทางกล้าลงมือ
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยด้วยความเย็นชาว่า “หลิงซู่เหริน ฉันไม่ไปส่งนะคะ!” ในเมื่อหลุดพ้นจากตระกูลหลิงแล้ว หลานลั่วเฟิ่งก็ฉีกหน้าพวกเขา และไม่คิดจะทำให้ตัวเองรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอีกต่อไป
“เหอะ พวกเราไป!” หลิงซู่เหรินเห็นแขกมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเย้ยหยันก็รู้แล้วว่าอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมาย จึงได้แต่พาคนจากไปเท่านั้น


ตอนที่ 13 รถ or เครื่องบิน?
ระยะนี้หลานลั่วเฟิ่งกำลังจมอยู่ในห้วงความยินดี เนื่องจากช่วงนี้ลูกรักของเธอไม่ได้เป็นเหมือนกับเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้วที่นอกเสียจากเวลาทานอาหารแล้วถึงจะตื่นขึ้นมา ส่วนเวลาอื่นๆ ก็มอบให้โจวกง[footnoteRef:1]จัดการ [1: โจวกง เทพความฝัน ผู้ที่จะนำข่าวสารมาบอกทางความฝัน]
แต่เธอยังไม่ทันได้ดีใจนานนัก เธอก็เริ่มรู้สึกสับสนขึ้นมาอีกครั้ง เพราะว่าลูกรักของเธอชอบโพสท่า
โพสท่าก็โพสท่าไปเถอะ แต่ทุกครั้งที่เห็นสองเท้าเล็กๆ รองอยู่ข้างศีรษะ หัวใจของหลานลั่วเฟิ่งก็หดตัวลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รู้สึกว่ากระดูกกระเดี้ยวของตัวเองร้องโอดครวญ ท่วงท่านี้ย่อมไม่ใช่ท่าที่กระดูกแก่ๆ ของเธอจะแบกรับไหว
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าหลิงหลานยิ้มเหมือนกับเด็กโง่ รู้ว่าท่วงท่าแบบนี้ไม่ได้ยากสำหรับเด็กทารกเลยสักนิดเดียว เธอก็อยากจะช่วยเอาสองเท้าน้อยๆ กลับมาจากมืออ้วนป้อมเล็กๆ คู่นั้นจริงๆ
โชคดีที่หลิงหลานไม่ล่วงรู้ความคิดของหลานลั่วเฟิ่ง ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องหลั่งน้ำตาไม่หยุดแน่นอน ความจริงแล้วท่วงท่านี้ของเธอไม่ได้ง่ายดายอย่างที่มารดาของเธอคิดไว้ ต่อให้เป็นร่างกายของเด็กทารก ท่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะโค้งออกมาได้ง่ายขนาดนั้น สิ่งที่น่าเศร้ายิ่งกว่าก็คือ นี่เป็นเพียงแค่ท่าแรกที่ง่ายมากที่สุด ยังเหลืออีกแปดท่าที่ระดับความยากสูงยิ่งกว่า ยิ่งไปถึงท่าหลังๆ มันก็ยิ่งยากมากขึ้น ตอนนี้หลิงหลานรู้สึกไม่มั่นใจเอามากๆ ว่าเธอจะสามารถฝึกฝนเก้าท่านี้สำเร็จได้ภายในหนึ่งปีจริงๆหรือเปล่า
เมื่อคิดถึงคำเตือนของอาจารย์หมายเลขเก้า ถ้าหากผ่านไปหนึ่งปีแล้วยังฝึกฝนให้สำเร็จไม่ได้ก็จะมีการลงโทษ แน่นอนว่าถ้าฝึกสำเร็จตามเวลาที่กำหนดก็จะมีรางวัลเช่นกัน นอกจากนี้ยิ่งฝึกสำเร็จเร็ว รางวัลก็จะยิ่งมากขึ้น
ตอนที่อยู่ในมิติแห่งจิต หลิงหลานรู้สึกว่าทำเก้าท่านี้ง่ายมากๆ เพราะฉะนั้นก็เลยแปลกใจมากว่าทำไมอาจารย์หมายเลขเก้าถึงให้เวลาเธอหนึ่งปี ตอนนั้นเธอหลงตัวเองคิดว่าเดือนเดียวก็จัดการได้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้คิดๆ ดูแล้วเธอดูถูกหลักสูตรในมิติการเรียนรู้ไปแล้วจริงๆ มันบ้ามากๆ
ความจริงแล้วความยากไม่ได้อยู่ที่การทำท่า แต่เป็นความแม่นยำ ความโค้งและองศาของร่างกายทุกส่วนจะต้องไม่คลาดเคลื่อนสักนิดเดียว หลายวันมานี้หลิงหลานทำแต่ท่าที่หนึ่งมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหาทางทำท่าได้แม่นยำที่สุดภายในครั้งเดียว เธอจำเป็นต้องค่อยๆ ปรับ นี่จึงไปไม่ถึงความต้องการของอาจารย์ ความต้องการของอาจารย์คือทุกการเคลื่อนไหวจะต้องทำให้ถูกต้องแม่นยำภายในหนึ่งวินาที
อย่างไรก็ตามหลิงหลานก็ไม่ได้ร้อนใจ เธอตื่นแล้วก็โพสท่า พอนอนหลับแล้วก็ฝึกฝนอยู่ในมิติแห่งจิต ถึงแม้ว่าการฝึกฝนในมิติแห่งจิตจะไม่สามารถส่งผลมาที่ร่างกายโดยตรงได้ แต่ว่ามันทำให้เธอเรียนรู้ความแม่นยำได้อย่างถูกต้อง หรือพูดได้ว่ามันทำให้เธอตัดสินได้ในพริบตาว่าทำท่าทางได้ตามที่ต้องการหรือเปล่า
สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนที่ตั้งใจตามที่คาดคิดไว้จริงๆ สองเดือนกว่าให้หลัง ตอนที่เธอใกล้จะอายุครบเก้าเดือนเต็มๆ เธอแค่คิดร่างกายก็มีปฏิกิริยาตอบสนองทำท่าได้ถูกต้องแม่นยำในชั่วพริบตา นี่หมายความว่าหลิงหลานฝึกฝนท่าแรกสำเร็จอย่างเป็นทางการแล้ว
ในตอนที่หลิงหลานเตรียมตัวจะฝึกฝนท่าทีสองด้วยความดีใจนั้น ก็มีข่าวดีอันหนึ่งทำให้หลิงหลานต้องหยุดการฝึกฝน เพราะว่าในที่สุดมารดาของเธอมีเมตตาเตรียมพาเธอออกจากบ้านไปเที่ยวห้างสรรพสินค้า...
ความจริงแล้ว ตระกูลสูงศักดิ์ร่ำรวยที่มีรากฐานลึกล้ำเหมือนกับตระกูลหลิงจะมีพ่อบ้านจัดการของทุกอย่างที่จำเป็นไว้เรียบร้อยแล้ว หลานลั่วเฟิ่งที่เป็นเจ้าบ้านไม่จำเป็นต้องออกจากบ้านไปซื้อของด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตาม หลานลั่วเฟิ่ง คิดว่าในเมื่อหลิงหลานเริ่มจดจำคนและสิ่งของแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องให้เธอออกจากบ้านเพื่อทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมที่เธออยู่
ถึงแม้พ่อบ้านหลิงฉินคิดว่ายังเร็วไปหน่อยที่จะออกจากบ้าน แต่เขาก็ไม่ขัดการตัดสินใจของหลานลั่วเฟิ่ง และเตรียมการอย่างรวดเร็ว
และหลิงหลานก็ได้ออกจากบ้านเป็นครั้งแรก ไปดูโลกในอีกหนึ่งหมื่นปีให้หลังว่าเปลี่ยนเป็นแบบไหนแล้ว
เมื่อผ่านห้องโถงที่งดงามและเดินออกมาจากบ้านของตัวเอง หลิงหลานก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมสดชื่นที่ตีเข้ามา สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาก็คือสนามหญ้าผืนใหญ่...
ใช่แล้ว เมื่อเปิดประตูแล้วมันไม่ได้เป็นบันไดหินอ่อนอย่างที่อยู่ในจินตนาการของหลิงหลาน หรือว่าเป็นพื้นซีเมนต์ที่กว้างๆ แข็งๆ หากแต่เป็นสนามหญ้าผืนใหญ่ที่แผ่ขยายออกไปทั้งสิ้น หลิงหลานมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมัน สนามหญ้าผืนนี้ใหญ่ขนาดไหนเนี่ย บ้านของเธอใหญ่เท่าไรกันแน่นะ
หลิงหลานยังไม่ทันถอนหายใจเสร็จ จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งบินมาจากที่ไกลๆ ใช่แล้ว บินมา เจ้านี่ดูเหมือนรถและก็ไม่ใช่รถ รูปลักษณ์ของมันดูเหมือนกับรถสปอร์ตเปิดประทุนระดับสูงในยุคสมัยของหลิงหลานมาก ด้านในไม่มีคน แบ่งที่นั่งด้านหน้าและด้านหลังออกเป็นสองที่ ไม่มีพวกมาลัย ด้านล่างก็ไม่มีล้อ มันกลายเป็นพื้นแบนราบ
หรือว่าเป็นรถยนต์ไร้คนขับ OR เครื่องบิน? ได้โปรดยกโทษให้หลิงหลานด้วยที่ไม่สามารถเรียกมันได้แน่ชัด ถึงแม้ว่าจิตใต้สำนึกของเธอจะโน้มเอียงไปที่รถยนต์ก็ตาม
วัตถุนี้ลอยอยู่กลางอากาศ ห่างจากพื้นประมาณสามเมตร อย่างไรก็ตามเมื่อพวกหลิงหลานเข้าไปใกล้ ระดับความสูงของเจ้านี่ก็ลดต่ำลงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันจอดอยู่ตรงหน้าหลิงหลาน ระดับความสูงก็กลายเป็นห่างจากพื้นประมาณห้าสิบเซนติเมตร ทำให้คนขึ้นลงได้สะดวก
ประตูรถเป็นแบบเปิดอัตโนมัติทำให้หลิงหลานที่ไม่ได้เตรียมตัวเอาไว้สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แน่นอนว่าเวลานี้ความสนใจของหลานลั่วเฟิ่งและหลิงฉินไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอ ดังนั้นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลิงหลานเลยไม่ได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขา
“คุณนาย เชิญขึ้นรถครับ!” หลิงฉินเอ่ยด้วยความเคารพ
ขึ้นรถ? บิงโก หนึ่งหมื่นปีให้หลัง ยานพาหนะยังคงเป็นรถ หลิงหลานไม่ต้องกังวลว่าต่อไปเธอจะเผลอพูดผิดแล้ว
หลานลั่วเฟิ่งอุ้มหลิงหลานไปนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ส่วนหลิงฉินก็นั่งอยู่ที่เบาะหน้า
จากนั้นก็ได้ยินหลิงฉินเอ่ยปากพูดว่า “หลิงศูนย์เจ็ด เข้าสู่โหมดปิดโดยสมบูรณ์”
เสียงเลียนแบบมนุษย์ดังขึ้นภายในรถทันทีว่า “หลิงศูนย์เจ็ดรับทราบ” ประตูรถสี่บานปิดสนิทหลังจากเสียงนี้ ไม่เพียงเท่านั้น ด้านบนที่เดิมทีเปิดประทุนไว้ก็ถูกที่ครอบโปร่งใสปิดไว้อย่างแน่นหนา มันกลายเป็นรถที่ปิดโดยสมบูรณ์
เวลานี้เอง เสี่ยวซื่อที่เอาแต่นอนอยู่ในมิติแห่งจิตนั้นก็ตกใจตื่นขึ้นมา ดูเหมือนรู้สึกได้ถึงตัวตนแบบเดียวกัน...
เสียงเลียนแบบมนุษย์กล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า “โปรดเลือกจุดหมายปลายทาง”
คราวนี้หลิงฉินไม่ตอบ เขาหันหน้ามองหลานลั่วเฟิ่งด้วยสายตาสอบถาม หลานลั่วเฟิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เลือกไปยังห้างร้านเก่าแก่ที่มีเพียงสมาชิกเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้าไปได้
หลังจากที่รู้จุดหมายปลายทางแล้ว หลิงศูนย์เจ็ดที่เป็นยานพาหนะก็ออกตัวอย่างรวดเร็ว บางทีอาจเป็นเพราะมันลอยอยู่กลางอากาศ เลยแทบจะไม่รู้สึกถึงการสั่นสะเทือน ถ้าหากไม่ใช่เพราะวิวด้านนอกกำลังเคลื่อนไปข้างหลังละก็ หลิงหลานคงคิดว่าเธออยู่ในห้องเล็กๆ ที่ปิดสนิทเท่านั้น
รถค่อยๆ ขับมาถึงย่านการค้าที่เจริญคึกคัก หลิงหลานเองก็มองเห็นว่ารอบด้านมีรถแบบเดียวกันกำลังแล่นอยู่ไม่น้อย เดิมทีเธอคิดว่ารถจะแล่นอยู่ในระดับความสูงเท่ากัน แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น หลิงหลานเห็นเส้นทางการบินที่เหมือนกันโดยอาศัยรถสี่คันที่แล่นพร้อมกันไปยังคนละทิศทางในระดับความสูงที่แตกต่างกัน
หลิงหลานรู้สึกประหลาดใจมาก ไม่รู้ว่ารถพวกนี้ปรับระดับความสูงอัตโนมัติได้อย่างไร ไม่กลัวเกิดอุบัติเหตุรถชนเลยหรือไง
ไม่นานเสียงที่หลิงศูนย์เจ็ดส่งออกมาก็ทำให้หลิงหลานคลายความสงสัย “พบโฮเวอร์คาร์แล่นในเส้นทางการบินเดียวกัน ห่างจากอีกฝ่ายสามกิโลเมตร ส่งสัญญาณปรับเปลี่ยนเส้นทางแล้ว...”
ดูท่าโฮเวอร์คาร์พวกนี้น่าจะอยู่ในโปรแกรมหลักอันหนึ่ง แน่นอนว่ามันก็มีสติปัญญาในระดับหนึ่งเหมือนกัน มันสามารถตรวจพบปัญหาและหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุรถชนกันในการเดินทางได้
คำพูดต่อมาของหลิงศูนย์เจ็ดแสดงให้เห็นว่าทั้งสองฝ่ายตกลงกันเรียบร้อยแล้ว “ร่อนลงหนึ่งเมตร! อีกสามวินาทีให้หลัง กรุณาระมัดระวังด้วย”
สามวินาทีต่อมาโฮเวอร์คาร์ร่อนก็ลงหนึ่งเมตรโดยอัตโนมัติ และโฮเวอร์คาร์อีกคันที่ประจันหน้าอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ลอยขึ้นหนึ่งเมตรกว่า รถสองคันเฉียดผ่านกันเช่นนี้เอง ระยะห่างของรถทั้งสอง...
เอาเถอะ หัวใจดวงน้อยๆ ของหลิงหลานเต้นกระหน่ำ เชี่ยเอ๊ย นี่มันใกล้มากเกินไปแล้วนะ ห่างกันสิบเซนติเมตรใช่ไหม
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นมารดาและพ่อบ้านหลิงฉินสีหน้าไม่เปลี่ยนและไม่มีท่าทีตื่นตระหนก หลิงหลานก็รู้แล้วว่าระยะห่างแบบนี้ค่อนข้างจะปกติสำหรับที่นี่ เธอยังต้องฝึกฝนอีกสินะ


ตอนที่ 9 ยากระตุ้นยีน!
เวลาผ่านไปอีกห้าเดือน หลิงหลานที่อายุหกเดือนก็เริ่มพลิกตัวเหมือนกับเด็กทารกทั่วไปและพัฒนาเป็นสิ่งมีชีวิตที่คลานได้ในที่สุด หลิงหลานรู้สึกว่าลิ้นของเธอคล้ายกับยังควบคุมไม่ได้นิดหน่อย เธอได้แต่ส่งเสียงแอ้ๆ ทีละพยางค์เท่านั้น ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ยังทำให้หลานลั่วเฟิ่งมารดาของเธอตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น เมื่อเทียบกับเด็กคนอื่นแล้ว การออกเสียงของหลิงหลานชัดเจนมากราวกับสามารถฟังเข้าใจว่าเธออยากจะสื่อถึงอะไร
หลิงหลานแทบจะร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดเธอก็บอกให้มารดาเข้าใจได้แล้วว่าจะเข้าห้องน้ำเมื่อไหร่ ช่วงเวลานี้เธออดทนแล้วอดทนอีกก็ไม่อาจสู้มารดาที่อยู่กันคนคลื่นกับเธอ เข้าใจการบอกใบ้ของเธอผิดๆ จนทำให้เธอเผชิญกับความอับอายจากการฉี่รดที่นอนอีกครั้งในยี่สิบเจ็ดปีให้หลัง
เอาเถอะ เรื่องน่าขายหน้าต่างๆ ที่เกิดขึ้นในหกเดือนที่ผ่านมาก็มากมายนับไม่ถ้วน หลิงหลานไม่อยากหวนนึกถึงอีกแล้ว เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะลบความทรงจำช่วงนี้ไป
และวันนี้หลิงหลานที่เพิ่งตื่นนอนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย พ่อบ้านหลิงฉินทำสีหน้าเคร่งเครียดมาก ส่วนมารดาก็ช่วยเธอสวมกางเกงหลวมๆ ตัวน้อยที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เปิดเผยความลับของเธอ ป้องกันอย่างแน่นหนาโดยสมบูรณ์
เอาล่ะ ถ้าหากเมินลูกกลมๆ นุ่มๆ สองลูกที่อยู่ด้านในไป หลิงหลานก็คิดว่ากางเกงที่สวมอยู่สบายเอามากๆ
ไม่นาน จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าที่สวมเครื่องแบบทหารหลายคนมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิง
หลิงหลานมองดูแวบหนึ่งและตกตะลึงไป ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าทหารที่กลับมาจากสงครามจะมีลักษณะท่าทางที่ดูมีอำนาจแบบนี้หรือเปล่า แต่หลิงหลานสัมผัสได้อย่างรวดเร็วถึงลักษณะท่าทางรุนแรงปราดเปรียวที่ซ่อนอยู่ภายใต้เครื่องแบบ นี่ย่อมเป็นทหารหน่วยกล้าตายที่เคยเห็นเลือดและมีประสบการณ์ในการรบมาอย่างโชกโชนแน่นอน
หลิงหลานทำหน้าโง่งมแสร้งทำเป็นเล่นกับตัวเอง แต่ความจริงแล้วหูกลับยืดยาว เธอดีใจอย่างยิ่งที่ครอบครัวที่เธอมาเกิดใหม่ในหนึ่งหมื่นปีให้หลังยังคงเป็นคนจีน ภาษาที่พูดยังเป็นภาษาจีน ทำให้เธอไม่ต้องเรียนรู้ภาษาตัวอักษรใหม่อีกครั้ง และสามารถได้รับข้อมูลที่ตัวเองต้องการจากคำพูดของคนเหล่านี้ตั้งแต่สมัยที่เป็นเด็กทารก
หลังจากคนที่มาเยือนได้พูดคุยกับมารดาอยู่หลายประโยค หลิงหลานก็รู้ชัดเจนแล้วว่าที่แท้พวกเขาก็เป็นคนคุ้มกันบำเหน็จความชอบที่หลิงหลานได้รับสืบทอดมา และทุกๆ ครึ่งปีให้หลังก็จะนำมาส่งให้หนึ่งครั้ง
ตั้งแต่วันนี้ไปหลิงหลานถึงได้เข้าใจว่า สิ่งที่เรียกว่าบำเหน็จความชอบคือของอะไร มันเป็นยากระตุ้นยีนที่เพิ่มศักยภาพและคุณสมบัติร่างกายจำนวนมาก
ยากระตุ้นยีนที่จำหน่ายอยู่ในตลาดมีอยู่สี่ระดับ แบ่งเป็นระดับหนึ่งถึงสี่ ระดับสี่คือแย่ที่สุด ส่วนระดับหนึ่งคือดีที่สุด การแบ่งระดับนี้ขึ้นอยู่กับระดับความบริสุทธิ์ของยากระตุ้นยีน ยากระตุ้นระดับสี่มีระดับความบริสุทธิ์ 30% ระดับสามมี 45% ระดับสองมี 60% ระดับหนึ่งมี 75% ยิ่งยากระตุ้นมีระดับความบริสุทธิ์สูง มันยิ่งส่งผลร้ายต่อร่างกายน้อย มันสามารถทำให้ผู้รับดูดซึมยาได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้จนกระตุ้นศักยภาพรวมไปถึงคุณสมบัติร่างกายของตัวเองให้เพิ่มขึ้น
ดังนั้น ร่างกายเด็กยิ่งได้รับยาเยอะ การพัฒนาในอนาคตของเขาก็จะยิ่งดีมากขึ้น จนสร้างรากฐานที่มั่นคงเพื่อที่ตอนสุดท้ายอาจจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะได้
อย่างไรก็ตาม ยากระตุ้นยีนประเภทนี้มีราคาที่น่าตกใจมากเช่นกัน พูดแบบนี้ละกัน คนธรรมดาที่เหน็ดเหนื่อยหาเงินมาชั่วชีวิตอาจจะเพียงพอซื้อได้แค่ยากระตุ้นยีนระดับต่ำสุดแค่ขวดเดียว ยาที่สูงเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับก็จะมีราคาสูงขึ้นสิบเท่า แค่คิดก็รู้ได้ว่า มีเพียงพวกคนที่มีเงินมีอำนาจถึงจะซื้อยากระตุ้นยีนระดับหนึ่งได้ ประชาชนทั่วไปทำได้แค่มองดูเท่านั้น
แน่นอนว่าคนธรรมดาทั่วไปไม่ใช่จะไม่มีโอกาสได้รับทรัพยากรที่ดีมากขึ้น ทารกทุกคนที่ถือกำเนิดสามารถไปตรวจวัดร่างกายของทารกที่ศูนย์การประเมินที่ตั้งขึ้นโดยรัฐได้ โดยที่วัดผลได้ทั้งหมดหกระดับ
ทารกที่ถูกประเมินออกมาว่าเป็นระดับ F จะไม่ได้รับการช่วยเหลือจากประเทศชาติ ทารกระดับ D สามารถได้รับยากระตุ้นยีนระดับสี่ สองขวดต่อปี จนกระทั่งไม่สามารถดูดซับได้อีก ทารกระดับ C สามารถได้รับยาระดับสาม สองขวดต่อปี จนกว่าจะไม่สามารถดูดซับได้อีก ส่วนทารกระดับ B สามารถได้รับยาระดับสอง สองขวดต่อปี จนกระทั่งไม่สามารถดูดซับต่อไปได้อีก
แต่ทารกระดับ A มีตัวเลือกสองแบบ หนึ่งคือเลือกที่จะรับยาระดับหนึ่ง สองขวดต่อปี ทว่ายังคงเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างอิสระ ส่วนตัวเลือกอีกอย่างคือเข้าร่วมกองทัพ ได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างเป็นระบบจากกองทัพ และจัดหายาระดับหนึ่งให้อย่างไม่มีจำกัด อย่างไรก็ตาม ชั่วชีวิตของเด็กคนนี้ได้แต่รับใช้กองทัพเท่านั้น
ทารกระดับ S จะถูกฝ่ายกองทัพรับไปอบรมสั่งสอนโดยตรง แน่นอนว่าความเป็นไปได้แบบนี้มีน้อยมาก ข้อความก่อนหน้านี้ก็มีบอกไปแล้วว่า น้อยมากที่จะมีเด็กธรรมดาทั่วไปที่มีคุณสมบัติร่างกายที่ยอดเยี่ยมเหนือธรรมชาติปรากฏตัวขึ้นมา หรือพูดได้ว่า ยีนกำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ดูเหมือนสิ่งที่ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบอย่างหลิงหลานได้รับจะเป็นยากระตุ้นยีนระดับพิเศษที่จะมีแค่ภายในกองทัพเท่านั้น ยาชนิดนี้ยังมีระดับความบริสุทธิ์สูงกว่ายาระดับหนึ่งที่อยู่ในตลาด มันแทบจะมีประสิทธิภาพที่ไร้ขีดจำกัดเกือบจะถึง 90% นี่ก็จนปัญญาแล้วนะ การวิจัยระดับความบริสุทธิ์ของยากระตุ้นยีนอยู่ในสภาพติดขัด การจะให้มีค่าความบริสุทธิ์สูงถึง 90% อย่างแท้จริงดูเหมือนจะใกล้มาก แต่ความจริงแล้วไม่มีทางก้าวมาถึงขั้นนี้ได้
ครั้งนี้หน่วยกองทัพนำยาระดับพิเศษมาสิบหลอดเต็มๆ เนื่องจากยาสิบหลอดนี้มีค่าควรเมือง หน่วยกองทัพจึงจำเป็นต้องส่งผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาออกมาคุ้มกัน
หลิงหลานถูกเปลื้องผ้าอย่างรวดเร็วเหลือเพียงกางเกงตัวน้อยที่เอาไว้ปกปิดตัวนั้น จากนั้นก็เห็นทหารหนึ่งในนั้นที่ดูเหมือนจะเป็นแพทย์ทหารหยิบเข็มฉีดยายาวสุดขีดกระบอกหนึ่งที่ส่องเป็นประกายเย็นเยียบออกมาจากในกล่องข้างกาย หลังจากนั้นก็ดูดยากระตุ้นยีนระดับพิเศษขึ้นมาจากหนึ่งในหลอดยาเหล่านั้น
หลิงหลานแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น อย่างไรก็ตามก็ทำได้แค่มองไม่เห็นเท่านั้น เด็กทารกอายุหกเดือนรู้ว่าความกลัวคืออะไรด้วยเหรอ เวลานี้หลิงหลานรู้สึกดีใจมากๆ ชาติที่แล้วเธอถูกเข็มทิ่มทุกวันจนด้านชาเพราะว่าต้องรักษาอาการป่วย ดังนั้นตอนนี้เลยทำหน้านิ่งเผชิญหน้าโดยที่ไม่รู้สึกหวาดกลัวได้
เข็มฉีดยาถูกปักเข้าไปที่แขนอย่างรวดเร็ว เทคนิคของแพทย์ทหารสูงมาก หลิงหลานรู้สึกคันและชาตอนที่เข็มเข้าไปเหมือนกับถูกยุงกัดจริงๆ
แพทย์ทหารค่อยๆ ดันยาเข้าไปในแขนของหลิงหลาน เขามองปฏิกิริยาตอบสนองของหลิงหลานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มีทารกบางคนที่ไม่เข้ากับยา และมีทารกบางคนที่เกิดอาการแพ้ยา สรุปคือ ครั้งแรกที่ฉีดยากระตุ้นยีนให้กับเด็กทารกจะต้องระมัดระวังแล้วระมัดระวังอีกเพื่อไม่ให้เกิดเหตุสุดวิสัยขึ้น
หลิงหลานยังไม่ทันได้รู้สึกว่ามีอะไรแตกต่าง เสี่ยวซื่อที่อยู่ในสมองก็ออกมาโดยไม่ได้รับเชิญ
“ฉันสัมผัสได้ถึงของอร่อย! เป็นรสชาติในความทรงจำของฉัน! แต่มีบางอย่างที่แตกต่างอยู่นะ...แหยะ นี่มันขยะอะไรกันเนี่ย ไม่คิดเลยว่าจะมีสารเจือปนด้วย มันส่งผลกระทบต่อรสชาตินะ!” เสี่ยวซื่อไม่พอใจมากๆ มันรู้สึกว่าตัวเองถูกหยอกเล่น
หลิงหลานได้ยินเสียงของเสี่ยวซื่อก็รีบหลับตาลง ไม่ใช่ว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจเหรอ ขืนถูกคนมองเห็นปัญหาอะไรจากในแววตาของเธอละก็ ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงเสียใจจนตายแล้ว หลิงหลานเอ่ยด้วยความลนลานว่า “นายออกมาทำไม”
เสี่ยวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมเอามากๆ มันนึกว่าของดีที่อยู่ในความทรงจำของมันปรากฏตัวขึ้นมา แต่ไม่คาดคิดว่านี่จะเป็นเพียงของลอกเลียนแบบเท่านั้น มันกล่าวด้วยความเสียใจว่า “ฉันนึกว่ามีของดีโผล่มาซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นของเลียนแบบ ข้างในมีสารเจือปนมากมาย ถ้าเกิดไม่กำจัดทิ้งละก็ มันจะเป็นอันตรายต่อร่างกายเธอนะ”
หลิงหลานได้ยินคำว่าอันตรายก็รีบเอ่ยว่า “เสี่ยวซื่อ นายช่วยฉันกำจัดทิ้งได้หรือเปล่า”
เสี่ยวซื่อได้ยินคำพูดนี้ก็เอ่ยด้วยความอวดดีทันทีว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูเลยว่าฉันเป็นใคร ฉันคืออุปกรณ์การเรียนรู้ของราชาหุ่นรบที่ฉลาดที่สุดในระบบดาวแมนโดรานะ ฉันสามารถช่วยเหลือผู้ทำสัญญาได้มากมาย ยกตัวอย่างเช่น ขับของที่ส่งผลเสียต่อร่างกายได้”
หลิงหลานเมินการโอ้อวดตัวเองของเสี่ยวซื่อ เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยอยู่บ้าง “ในเมื่อของสิ่งนี้ส่งผลเสียต่อร่างกาย แล้วทำไมคนที่นี่ยังฉีดให้กับเด็กทารกอีกล่ะ”
“ความจริงแล้วนี่เป็นของดีนะ มันสามารถอัปเกรดศักยภาพและคุณสมบัติของร่างกายเธอได้ แต่ว่าเทคโนโลยีของที่นี่ดูเหมือนไม่สามารถทำให้มันบริสุทธิ์ได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นมันถึงได้มีสารปนเปื้อนที่ทำร้ายร่างกายหลงเหลืออยู่ แต่ว่าต่อให้เป็นแบบนี้ มันก็ยังมีประโยชน์มากกว่าผลเสีย เพียงแต่ว่ายาชนิดนี้ไม่สามารถถูกดูดซับได้อย่างไร้ขีดจำกัดเพราะว่าเมื่อสารปนเปื้อนสะสมไปจนถึงระดับหนึ่งแล้ว มันจะทำให้ร่างกายสูญเสียความสามารถในการดูดซับยาไปโดยสิ้นเชิง” เสี่ยวซื่ออธิบาย
หลิงหลานค่อยวางใจ ขอเพียงมีประโยชน์และไม่มีอันตรายอะไรกับชีวิต เธอก็ยอมรับได้ ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวซื่อเองก็รับปากแล้วเหมือนกันว่ามันสามารถกำจัดสารปนเปื้อนพวกนี้ออกไปได้
ยาหนึ่งหลอดถูกหลิงหลานดูดซับลงไปอย่างรวดเร็ว แพทย์ทหารฉีดหลอดที่สองต่อ แล้วก็หลอดที่สาม...เมื่อแพทย์ทหารหยิบยาหลอดที่แปด หน้าผากของเขาก็มีเหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมา มือที่เดิมทีสงบนิ่งก็สั่นขึ้นมาโดยไม่คาดคิด


ตอนที่ 18 การเลือกที่ยากลำบาก
หลิงหลานเปิดหน้าจอ มีบทเรียนทุกอย่างข้างในหมวดวิชา ไม่ว่าจะเป็นทักษะต่างๆ ทางด้านพิณ หมากล้อม เขียนพู่กัน วาดรูป แม้กระทั่งเย็บปักถักร้อยต่างมีอยู่ในนั้น แน่นอนว่ามีเคล็ดวิชาศิลปะการต่อสู้แบบพิเศษ ถึงขนาดที่ยังมีวิชาที่แปลกประหลาดหายากจำนวนมากที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เมื่อดูคะแนนแลกเปลี่ยนที่อยู่ด้านหลังแล้ว มันมีตั้งแต่หนึ่งคะแนนจนไปถึงหลายร้อยคะแนนแตกต่างกันไป แล้วยังมีบางอันที่ต้องใช้คะแนนหนึ่งพันหรือสองพันแต้มไม่เท่ากัน
ส่วนรายการแลกเปลี่ยนจำพวกเกมหรือสิ่งบันเทิงก็แพงมาก มันเริ่มต้นที่ห้าสิบแต้มและแพงขึ้นมานิดหน่อยจนกระทั่งไปถึงห้าพันหรือหนึ่งหมื่นแต้ม แน่นอนว่าหมวดนี้ก็มีของมากมายทุกชนิด เช่น หมวดเกม ในนั้นมีทั้งประเภทเกมยุคโบราณ เวทมนตร์ ล่าสังหารในวันสิ้นโลก หุ่นรบอวกาศ การต่อสู้ และยังมีหมวดที่เรียกว่าเกมจีบหนุ่มหรือจีบสาว...
หมวดบันเทิงก็ยิ่งมีเยอะกว่า ของที่ให้ความเพลิดเพลินต่างๆ ที่คุณสามารถนึกออกต่างก็มีหมดทุกอย่างในนี้ เมื่อหลิงหลานเห็นแถวศิลปะประกอบกามารมณ์อย่างเพลิดเพลินในห้อง เธอก็รู้สึกตาบอดทันที
เชี่ย นี่ยังเป็นมิติการเรียนรู้ที่อบรมสั่งสอนเยาวชนที่โดดเด่นเหรอ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนโดนคลื่นลมโหมกระหน่ำตีเข้าหน้าเลยล่ะ
หลิงหลานปิดของประเภทสิ่งบันเทิงเกมพวกนั้นทิ้งไปโดยไม่ลังเล และกดเปิดหลักสูตรการเรียนรู้ เวลาบีบกระชั้นชิดมาก เธอจะเสียเวลาไม่ได้ ในเมื่อต้องแลกคะแนน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใช้คะแนนเกียรติยศพวกนี้มาแลกเปลี่ยนกับของที่เธอต้องการมากที่สุดในเวลานี้ให้ดี
หลิงหลานมีตัวเลือกที่ตัดสินใจได้แล้วอยู่ในใจ เธอกดเปิดหมวดหมู่การต่อสู้ และเลือกประเภทป้องกันออกมาจากข้างใน
ข้างในหน้าจอปรากฏทักษะพิเศษสำหรับป้องกันการต่อสู้นับไม่ถ้วน หลิงหลานเริ่มเลือกจากลำดับรายการที่ใช้คะแนนเกียรติยศแลกเปลี่ยนต่ำมากที่สุด
สิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือเคล็ดวิชาที่สามารถใช้คะแนนหนึ่งแต้มในการแลกมา เคล็ดวิชากายเหล็ก คำอธิบายด้านล่างคือเมื่อฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ก็จะสามารถเปลี่ยนผิวหนังทั่วทั้งร่างกายให้มีคุณสมบัติเหล็ก สามารถป้องกันการโจมตีหนัก เมื่อฝึกจนถึงขั้นสุดท้ายแล้ว ทั่วทั้งร่างกายจะมีสีโลหะ หลิงหลานปัดเคล็ดวิชานี้ทิ้งไปโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด เธอเป็นผู้หญิงนุ่มนวลบอบบางนะ จะให้ผิวหนังตัวเองเปลี่ยนเป็นสีโลหะได้อย่างไร แล้วเธอก็ไม่ได้อยากเป็นไอรอนแมนด้วย
ต่อมาก็คือเคล็ดวิชาลับที่ใช้คะแนนเกียรติยศสิบแต้มในการแลกเปลี่ยน มันมีตัวเลือกมากกว่ารายการที่ใช้คะแนนหนึ่งแต้ม แต่พอนับแล้วก็มีแค่สิบรายการเท่านั้น หลิงหลานรู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก คะแนนเกียรติยศหนึ่งแต้มก็จะมีเคล็ดวิชาหนึ่งอัน คะแนนเกียรติยศสิบแต้มก็จะมีเคล็ดวิชาสิบอัน ถ้าอย่างนั้นเคล็ดวิชาที่ใช้คะแนนห้าสิบแต้มด้านล่างก็จะมีห้าสิบรายการด้วยใช่ไหม
หลิงหลานย่อมคิดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น ตอนนี้ความสนใจของเธอทั้งหมดวางอยู่ในรายการสิบอย่างนี้ ถึงอย่างไรเวลาก็เหลือแค่สิบนาทีเท่านั้น เธอจะเสียเวลามากไม่ได้
เคล็ดวิชากรงเล็บเหยี่ยว? ...อะไรนะ ฝึกฝนแล้วมือก็จะเหมือนกรงเล็บเหยี่ยว? นี่ทำไม่ได้หรอก
ศีรษะเหล็ก? จะต้องเอาหัวโหม่งทำร้ายตัวเองทุกวัน? ต่อให้หาเรื่องทารุณกรรมก็ไม่ได้หากันแบบนี้นะ ไม่เอาเด็ดขาด
ดัชนีทองคำ? ทุกวันต้องใช้นิ้วทิ่มต้นไม้? ป่วยหรือไง เมินมันไป
ขาสวรรค์พร่อง? ฝึกฝนจนเส้นเลือดโป่งที่ขา? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ปัดทิ้งไป
แขนชะนี? เมื่อฝึกฝนจนถึงตอนท้ายแล้ว แขนก็เปลี่ยนเป็นเหมือนกับชะนี? แม่งเอ๊ย ถึงแม้ว่าชีวิตนี้เธอจะได้แต่ใช้ชีวิตเป็นผู้ชายเท่านั้น แต่เธอก็ไม่อยากกลายเป็นมนุษย์วานรนะ นั่นมันโหดร้ายมากเกินไปแล้วจริงๆ ตัดทิ้งเด็ดขาด
...ทำไมวิชาลับพวกนี้ต้องอาศัยการทำร้ายตัวเองถึงจะได้รับมาด้วยนะ ไม่อย่างนั้นก็ฝึกฝนจนร่างกายเปลี่ยนรูปร่าง หลิงหลานดูถูกด้วยความสับสนอยู่ในใจ ในตอนที่หลิงหลานอยากจะทิ้งวิชาลับที่แลกเปลี่ยนด้วยคะแนนเกียรติยศสิบแต้มพวกนี้ เธอก็เห็นเคล็ดวิชาที่ใช้คะแนนสิบแต้มในการแลกเปลี่ยนที่อยู่ท้ายสุด นั่นก็คือ กระต่ายทะยานฟ้า
กระต่ายทะยานฟ้า: วิชาจำกัด ต้องการระดับความยืดหยุ่นของร่างกายที่ดีเลิศ เงื่อนไขต่ำสุดคือต้องมีความยืดหยุ่นอยู่ที่ระดับ B ขึ้นไป แนะนำว่ามีความเหมาะสมมากยิ่งขึ้นกับผู้ที่มีความยืดหยุ่นระดับ A ขึ้นไป
หลังจากที่ฝึกฝนทักษะนี้รูปลักษณ์ภายนอกจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทว่ามีพละกำลังเพิ่มขึ้นสามเท่าขึ้นไป ตัวเลขเป็นรูปธรรมจะเกี่ยวข้องกับระดับความยืดหยุ่นของร่างกายผู้ฝึกฝนรวมไปถึงระดับความเข้มข้นในการฝึกฝน โปรดทำการศึกษาไตร่ตรองด้วยตัวเอง
วิธีการฝึกฝน: ...
หลิงหลานเห็นกระต่ายทะยานฟ้านี้ก็ใจกระตุก วิธีการฝึกฝนทักษะนี้ดูปกติอย่างยิ่งและไม่ได้ทำร้ายตัวเองแน่นอน นอกจากนี้เงื่อนไขนี้ก็ดูกำหนดขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ควรทราบว่าท่าพื้นฐานทั้งเก้าที่เธอฝึกฝนก็คือท่าที่เพิ่มความยืดหยุ่นของร่างกาย อาจารย์หมายเลขเก้าบอกไว้ชัดเจนมากว่า เมื่อฝึกฝนท่าพื้นฐานทั้งเก้าแล้ว ความยืดหยุ่นของร่างกายก็จะถึงระดับ A
ปกติแล้ว ความยืดหยุ่นของเด็กทารกที่ถือกำเนิดมาสามารถไปถึงระดับ B ได้ แต่ถ้าหากไม่ฝึกฝนทักษะทางกายภาพ เช่น ท่าพื้นฐานทั้งเก้า ยิ่งเด็กทารกเติบโตขึ้น ระดับความยืดหยุ่นก็ยิ่งด้อยลง ระดับความยืดหยุ่นของผู้ใหญ่ทั่วไปจะเสื่อมลงถึงระดับ F-D
ถ้าหากทักษะที่ฝึกฝนเป็นทักษะการต่อสู้มือเปล่าด้านการโจมตีละก็ เช่นนั้นระดับความยืดหยุ่นก็จะลดลงรุนแรงอย่างยิ่งยวด แม้กระทั่งระดับ D ก็อาจจะไปไม่ถึง ถ้าหากฝึกฝนทักษะทางกายภาพสายสมดุลละก็ อย่างมากก็คงระดับความยืดหยุ่นได้ที่ระดับ C แน่นอนว่าอัจฉริยะที่ร้ายกาจเป็นพิเศษก็สามารถไปถึงระดับ B ได้
ส่วนสายป้องกัน ต่อมาจะแบ่งเป็นสายย่อยหลักๆ สองสายซึ่งก็คือสายทนทานและสายยืดหยุ่น สายทนทานคือเพิ่มระดับความทนทานของร่างกายให้สูงขึ้นเพื่อทำการป้องกัน ดังนั้นระดับความยืดหยุ่นก็จะด้อยลงไม่น้อย เพราะฉะนั้นระดับความยืดหยุ่นของร่างกายจะใกล้เคียงกับสายสมดุล มีเพียงสายยืดหยุ่นเท่านั้นที่สมชื่อ นั่นก็คือระดับความยืดหยุ่นของร่างกายผู้ที่ฝึกฝนจะสามารถถึงระดับ A ขึ้นไป
และท่าพื้นฐานทั้งเก้าที่หลิงหลานเรียนรู้ในตอนต้นก็คือสายยืดหยุ่น ในตอนนั้นมิติการเรียนรู้ไม่ได้สอบถามหลิงหลานเรื่องการแบ่งเช่นนี้ เป็นเพราะว่าหลิงหลานเป็นผู้หญิง เดิมทีระดับความยืดหยุ่นกลไกเซลล์ของเธอก็สูงมากอยุ่แล้ว ดังนั้นมันย่อมจัดให้เธออยู่ในสายยืดหยุ่น เพราะฉะนั้นถึงได้มีอาจารย์หมายเลขเก้าซึ่งเป็นผู้หญิงปรากฏตัวขึ้นมา
ดูท่ามิติการเรียนรู้จะตระหนักได้ถึงเพศสภาพ มันก็ไม่อยากสร้างผู้หญิงกล้ามเหล็กออกมาเหมือนกัน
ในใจของหลิงหลานได้ทำการตัดสินใจแล้ว อย่างไรก็ตามเธอยังคงเปิดดูเคล็ดวิชาด้านล่างที่สามารถใช้คะแนนเกียรติยศห้าสิบแต้มในการแลกเปลี่ยน แน่นอนว่าของที่แลกเปลี่ยนด้วยคะแนนเกียรติยศยิ่งสูงของก็ยิ่งดี แต่เงื่อนไขข้อจำกัดก็ยิ่งสูงเช่นกัน มีเคล็ดวิชามากมายที่ต้องการระดับความแข็งแกร่งของร่างกาย ระดับความยืดหยุ่นรวมไปถึงระดับทักษะทางกายภาพ หลิงหลานรู้ดีว่า ต่อให้ตอนนี้เธอแลกเปลี่ยนเคล็ดวิชาพวกนี้ เธอก็ไม่สามารถเรียนรู้ได้ในสามถึงห้าปี ถึงอย่างไรตอนนี้ร่างกายของเธอยังไม่ถึงเงื่อนไขที่ต้องการ เธอยังต้องฝึกฝนอีก
เวลานี้เองหมายเลขหนึ่งก็เอ่ยปากเตือนว่า “เวลาเหลือไม่มากแล้วนะ เธอเลือกได้หรือยัง”
หลิงหลานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เลือกได้แล้วค่ะ ฉันเลือกกระต่ายทะยานฟ้า”
หมายเลขหนึ่งเอ่ยเตือนว่า “กระต่ายทะยานฟ้าใช้คะแนนเกียรติยศแค่สิบแต้มเท่านั้น เธอยังมีอีก 139 แต้ม ยังอยากเลือกอะไรอีกไหม รบกวนเลือกมาทันที”
หลิงหลานส่ายหน้า “ฉันอยากเลือกแค่นี้ค่ะ ตอนนี้ยังไม่ต้องการอย่างอื่น”
หมายเลขหนึ่งแค่นเสียงเย็น “เธอยังเหลือคะแนนเกียรติยศมากมายขนาดนั้น เธออยากจะทิ้งให้เสียเปล่าหรือไง”
หลิงหลานยิ้มเหมือนกับจิ้งจอกน้อย “มันจะทิ้งไปเปล่าๆ จริงหรือคะ”
หมายเลขหนึ่งจ้องเขม็งมาที่เธอ สายตาของเขาสงบนิ่งและมั่นคงราวกับกำลังบอกเธอว่า ถ้าเลือกกระต่ายทะยานฟ้าจริงๆ ละก็ คะแนนเกียรติยศที่เหลือจะถูกลบทิ้งไปจริงๆ
หลิงหลานถูกหมายเลขหนึ่งมองจนรู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย ความคิดแต่เดิมเริ่มสั่นโคลง หรือว่าจะแลกคะแนนเกียรติยศทั้งหมดเลย และรอจนบรรลุเงื่อนไขถึงค่อยเรียนในเวลาต่อมา?
แต่นี่ก็มีปัญหาเช่นกัน นั่นก็คือเธอไม่รู้ว่าต่อไปมิติการเรียนรู้จะมอบอะไรให้เธอ ถ้าหากของที่เธอเลือกที่จะแลกเปลี่ยนในตอนนี้ไม่เหมาะกับการใช้ในภายหลังล่ะ นั่นก็เป็นการสิ้นเปลืองเหมือนกันนะ
จะเดิมพันตอนนี้? หรือว่าจะเดิมพันหลังจากนี้? หลิงหลานรู้สึกสับสน เธอเงยหน้ามองไปที่หมายเลขหนึ่ง หวังว่าจะหาคำชี้แนะจากหมายเลขหนึ่งได้บ้าง ควรรู้ไว้ว่าสาเหตุที่เธอไม่ใช้คะแนนเกียรติยศทั้งหมดก็เพราะคำพูดของหมายเลขหนึ่ง หรือว่านี่เป็นการเข้าใจผิดของเธอ?