ตอนที่ 30 ฉันสั่งให้พวกเธอโจมตีฉัน!
มีเส้นทางสายหนึ่งที่เชื่อมระหว่างห้องชากับอาคารฝั่งตรงข้ามที่ดูโออ่ากว้างใหญ่มโหฬารมีสีขาวหยกทั่วทุกด้าน ความจริงแล้วกำแพงสีขาวหยกที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดมีประตูไฟฟ้าที่ไม่สามารถแยกแยะด้วยตาเปล่าอยู่นับไม่ถ้วน และด้านนี้ก็คือประตูหน้าของหน่วยงานสภาพแวดล้อมเสมือนจริงซึ่งเปิดให้ทหารของสหพันธรัฐทำการฝึกซ้อมและต่อสู้ในรูปแบบเสมือนจริง
แท้จริงแล้วสถานที่ที่พวกหลิงหลานเข้าไปก็คือประตูหลังของหน่วยงานสภาพแวดล้อมเสมือนจริงซึ่งเชื่อมกับสถาบันลูกเสือ สิ่งที่ปรากฏด้านนอกก็คือรูปแบบปลอมแปลงเป็นสนามกีฬา นี่ก็คือสาเหตุที่ทำให้หลิงหลานถูกหลอก เพราะใครจะไปคิดได้ว่าจะเปิดเทคโนโลยีสภาพแวดล้อมเสมือนจริงที่ยอดเยี่ยมล้ำยุคแบบนี้ให้กับลูกเสือ นี่ก็เห็นได้ว่าสหพันธรัฐให้ความสำคัญกับเด็กและปรารถนาผู้ที่มีพรสวรรค์
แน่นอนว่า หน่วยงานสภาพแวดล้อมเสมือนจริงเปิดทางให้สถาบันลูกเสือง่ายเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะจะให้ใช้มันทดสอบเด็กเข้าโรงเรียนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ในตอนที่จะเพิ่มความสามารถด้านต่างๆ ของเด็กในอนาคตก็จะขาดการสนับสนุนของเทคโนโลยีสภาพแวดล้อมเสมือนจริงไม่ได้
ผู้คุมสนามสอบเดินไปตามเส้นทางกำแพงสีขาวหยกนี้ พูดตามตรง ถ้าผู้คุมสนามสอบไม่ได้ใช้สัญญาณที่เขาตั้งค่าไว้บนอุปกรณ์สื่อสารของตัวเอง เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าห้องหมายเลขเจ็ดสิบสองที่เขารับผิดชอบอยู่ทางไหนกันแน่ เนื่องจากประตูไฟฟ้าพวกนี้ต่างหลอมรวมเข้าไปในกำแพงทอดยาวเหยียด และกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ผู้คุมสอบเดินไปได้อีกระยะหนึ่งก็ได้ยินเสียงอุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือสั่นไหว เขาหยุดฝีเท้าทันที ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มน้อยๆ ดูเหมือนว่าเขามาถึงห้องที่จะต้องเข้าไปแล้ว
เขาดูเหมือนกับทำสุ่มๆ แต่ความจริงแล้วเขายืนอยู่ตรงตำแหน่งเป้าหมายและใช้มือคลำบนกำแพง ไม่นาน สัมผัสที่ฝ่ามือก็ทำให้เขารู้ว่าเป็นที่นี่ เขากดเบาๆ ติดต่อกันสามครั้ง
ทันใดนั้นกำแพงด้านนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จากนั้นก็เห็นตรงจุดที่ผู้คุมสอบกดลงไปนั้นส่องแสงขึ้นมา จอภาพเล็กๆ ขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือปรากฏขึ้นในกำแพง หน้าจอที่ปรากฏคือแป้นกดรหัส ด้านบนมีตัวเลขอารบิก 0 ถึง 9 อยู่สิบตัวเท่านั้น
ผู้คุมสอบยิ้ม นิ้วมือกดบนแป้นตัวเลขหลายครั้งด้วยความฉับไว ความเร็วของเขาทำให้คนพูดไม่ออก นิ้วมือทิ้งไว้เพียงภาพเงาเบลอๆ แต่ละสายทำให้มองไม่ชัดว่าเขากดตัวเลขไหน จากนั้นก็ได้ยินเสียงแกรกดังชัดเจน ประตูห้องที่ปิดสนิทเหมือนกับถูกปลดล็อก พริบตาเดียวทางด้านซ้ายก็ปรากฏทางเข้าที่เพียงพอให้คนเดินเข้าไปหนึ่งคน
เมื่อผู้คุมสอบเดินเข้าไปแล้ว ประตูห้องก็ปิดสนิทลงอีกครั้งและกลับคืนสู่สภาพกำแพงสีขาวหยกแบบเดิมอย่างเงียบเชียบ
ผู้คุมสอบเข้าไปที่ห้อง 72 สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาคือเส้นทางเสมือนจริงที่สร้างขึ้นมาอย่างกว้างขวาง และด้านหลังเขาก็ไม่มีของที่เรียกว่ากำแพงและประตูห้องแล้ว มีก็แต่ลู่วิ่งสายหนึ่งที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเชื่อมติดกับจุดที่ผู้คุมสอบยืนอยู่ ความสมจริงทำให้คนไม่อาจเชื่อได้ว่านั่นเป็นเพียงกำแพงและประตูบานหนึ่ง
ผู้คุมสอบรอไม่นานเท่าไรนัก เขาก็มองเห็นร่างคนโผล่ขึ้นมาบนลู่วิ่งที่อยู่ไกลๆ สิบคน บางคนวิ่งบางคนลาก บางคนรั้งบางคนพยุง พวกเขาวิ่งเหมือนกับคนขากะเผลก ไม่สิ บางทีพูดว่าเดินอาจจะใกล้เคียงมากกว่า ดูท่าทางเด็กทั้งสิบคนนี้ใกล้จะหมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว ในการสอบที่ผ่านมา ทุกครั้งจะมีเด็กโผล่มาทีละคน ไม่เหมือนกับพวกเขาที่มาถึงเส้นชัยพร้อมกันครบทั้งกลุ่ม ไม่มีใครตกหล่นจากกลุ่มสักคนเลย
ผู้คุมสอบรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย บางทีนี่คือสิ่งที่จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่ดูแลต้องการจะบอกเขา พวกเขาเป็นเด็กดีอย่างที่คิดไว้จริงๆ
หลังจากที่พวกเด็กๆ เห็นเขาปรากฏตัวขึ้นมาก็เหมือนกับทานยากระตุ้นเข้าไปก็ไม่ปาน เด็กแต่ละคนพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วราวกับเสือที่ดุร้าย
ผู้คุมสอบยิ้ม ชัยชนะที่เกือบจะมาถึงได้กระตุ้นศักยภาพของเด็กเหล่านี้ ไม่เลว พวกเขาต่างเป็นคนมีสวรรค์ที่คู่ควรให้อบรมสั่งสอน ผู้คุมสอบพอใจและประทับใจพวกหลิงหลานมากๆ
.............
“ฉันเห็นผู้คุมสอบแล้ว...” ฉีหลงที่หมดสิ้นเรี่ยวแรงเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเขามองเห็นผู้คุมสอบ ร่างที่ดูน่ารักก็ตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น เสียงนี้ทำให้เด็กอีกเก้าคนรู้สึกตื่นตัว ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นแดงก่ำทันที ราวกับหมาป่าที่หิวโหยก็ไม่ปาน....
อาวู๊ววว! เด็กทั้งสิบคนร่วมกันส่งเสียงหอนเหมือนกับหมาป่าที่หิวกระหายสุดขีดแลเห็นอาหารอันโอชะก็ไม่ปาน พวกเขาระเบิดพลังคอสโมของตัวเอง และมุ่งไปหาผู้คุมสอบที่อยู่ไกลๆ
พวกเขาพุ่งไปที่เส้นชัยโดยที่ไม่ได้ลดความเร็วลง ตรงกันข้ามพวกเขากระโจนเข้าหาผู้คุมสอบที่อยู่ด้านหนึ่งอย่างดุดันด้วยความเร็วที่ฉับไวกว่าเมื่อสักครู่นี้
ท่าทางดุดันที่เด็กทั้งสิบคนนี้โถมตัวเข้ามาราวกับหมาป่าหิวโหยทำให้ผู้คุมสนามสอบอดตะลึงงันไม่ได้ แต่ผู้คุมสอบคือใคร นั่นเป็นทหารที่เคยผ่านการหล่อหลอมจากสงครามอวกาศนะ พริบตาเดียวเขาก็กลับคืนสู่ความเยือกเย็น
“พวกเด็กแสบ!” เมื่อเผชิญหน้ากับการจู่โจมกะทันหัน ผู้คุมสนามสอบก็ไร้คำพูดโดยสิ้นเชิง เขาทำหน้าเย็นชา ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแต่เอนตัวไปด้านข้างเล็กน้อยก็หลบพวกเด็กแสบที่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดกระโจนเข้ามาครั้งสุดท้าย
“เวรเอ๊ย เราพุ่งเข้าไปไม่ถึงผู้คุมสอบ!” ฉีหลงหกคะเมนหน้าคว่ำอยู่บนลู่วิ่ง เขากำหมัดทุบพื้นด้วยความแค้นเคืองไม่ยอมรับอย่างยิ่ง
ลั่วล่างอยู่ห่างจากฉีหลงไม่ไกล นอนคว่ำอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเสียใจ ควรรู้ไว้ว่าในตอนที่พวกเขาวิ่งมาได้ครึ่งทางและใกล้จะฝืนอดทนต่อไปไม่ไหวแล้วนั้น ก็เป็นเพราะคำพูดของฉีหลงทำให้ทุกคนมีเรี่ยวแรงขึ้นอีกครั้ง
นั่นก็คือจะต้องแก้แค้นผู้คุมสอบให้ได้ กดผู้คุมสอบให้ล้มทำให้เขากลายเป็นเบาะรองนั่งอยู่ด้านล่างสุด ไม่ผิด พวกเขาจะซ้อนทับกันเป็นพีระมิดมนุษย์ ทำให้พวกผู้คุมสอบรู้ว่าพวกเขาเองก็มีน้ำโหเหมือนกัน
เอาเถอะ ก็เป็นคำพูดประโยคนี้นี่แหละที่ทำให้ค่าความแค้นของเด็กทั้งสิบคนพุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรง จนระเบิดพลังที่พวกเขาไม่เคยมีมาก่อน ประคับประคองให้พวกเขาวิ่งขึ้นหน้าต่อไปได้จนถึงตอนสุดท้าย
พลังความแค้นคือพลังที่ไร้เทียมทาน
ส่วนหลิงหลาน เหตุผลที่เธอให้ความร่วมมือขนาดนี้ไม่ใช่เพราะความแค้น เธอแม่งคิดมากเกินไปแล้ว คิดไปถึงว่าเด็กแสบพวกนี้จะกดผู้คุมสอบสุดหล่อที่ดูเป็นผู้ใหญ่ให้ล้มลงไป...นี่คือเด็กรุก เด็กรุกนะ เป็นเด็กรุกใส่นะ
เอาเถอะ หลิงหลานเน่า[footnoteRef:1]ไปแล้ว นี่เป็นปัญหาที่ก่อขึ้นในชาติก่อนล้วนๆ เธอไม่มีขีดจำกัดตอนที่อ่านนิยายมากเกินไป [1: สาวเน่า เป็นคำที่ใช้เรียกสาววาย ]
สองมือของผู้คุมสอบกอดอกและเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันว่า “อ้อ ยังมีแรงเหลืออีกนะ ไม่เลวจริงๆ” ใบหน้าของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่ในใจกำลังเบิกบาน ให้ตายสิ เหมือนกับพวกทหารใหม่ที่เขาดูแลมากเกินไปแล้ว มีแรงผลักดัน มีความคิด มีความกล้า นี่เป็นเด็กที่เพิ่งจะอายุแค่หกขวบเท่านั้นนะ อัจฉริยะระดับปีศาจมากไปแล้ว ผู้คุมเริ่มรู้สึกคันหัวใจ อยากจะจับเด็กแสบพวกนี้มาไว้ในค่ายทหารของตัวเองและฝึกฝนให้ดีสักรอบ อนาคตพวกเขาจะต้องเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมอย่างแน่นอน
ฉีหลงชูมือขึ้นยอมแพ้กล่าวว่า “ผู้คุมสอบ พวกเราไม่มีแรงแล้วครับ”
ผู้คุมสอบแค่นเสียงเหอะหลายที “ถ้าอยากจะสอบผ่านก็ลุกขึ้นมาให้หมด” แม่งเอ๊ย ไม่มีแรงแล้วแต่เธอยังตะโกนเสียงดังขนาดนั้น เธอหลอกใครกัน
ฉีหลงร้องชิ ได้แต่ลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ทุกคนต่างสู้สุดชีวิตจนสอบเสร็จ ถ้าหากสอบไม่ผ่าน ถูกส่งกลับคืนที่เดิมเพราะว่าลุกขึ้นมาไม่ได้ เช่นนั้นก็ขายขี้หน้ามากไปแล้ว ฉีหลงได้รับอิทธิพลของบิดามาอย่างลึกซึ้ง เขาคิดว่าลูกผู้ชายต้องตายขณะที่ยืนอยู่
ฉีหลงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมา ลั่วล่างก็เป็นคนที่สอง ถึงแม้ว่าลั่วล่างจะเหนื่อยจนมือเท้าเป็นตะคริว แต่เมื่อเห็นฉีหลงลุกขึ้นมาแล้ว เขาที่ไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับฉีหลง รวบรวมกำลังที่ไม่อยากยอมแพ้นั้นและลุกขึ้นมา
จากนั้นก็เป็นหลิงหลาน แล้วก็เป็นหานจี้จวิน หลัวเส่าอวิ๋น หยวนโหยวอวิ๋น หลี่จิงหง เหอเฉาหยาง พวกเขาลุกขึ้นมาตามลำดับ สุดท้ายก็คือหานซู่หย่ากับลั่วเฉา สองสาวในกลุ่มนี้
ถึงแม้ว่าตอนที่พวกเขาลุกขึ้นมาจะล้มลงไปแล้วลุกขึ้นมาใหม่ก่อนจะล้มลงไปอีก ดูยากลำบากและกระอักกระอ่วนใจ แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังยืนตัวตรงได้อย่างมั่นคง ข้างในแววตาพวกเขามีเพียงความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ล้วนๆ
ผู้คุมสอบกล่าวด้วยความพึงพอใจว่า “ไม่เลว ยังมีความมุ่งมั่นอยู่บ้าง ตอนนี้ฉันสั่งให้พวกเธอโจมตีฉัน”
คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนอึ้งไป
หานจี้จวินมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วที่สุด CPU ในสมองเขาทำงานด้วยความเร็วสูง เขาใคร่ครวญเจตนาที่แท้จริงในคำพูดประโยคนี้ของผู้คุมสอบ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมจริงจังมาก เขาเอ่ยถามว่า “เพราะอะไรครับ”


ตอนที่ 29 ถึงรอบสุดท้ายแล้ว
ร้อยโทสงบอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเอง เขาสังเกตการกระทำของเด็กทั้งสองคนในหน้าจอด้วยความจริงจัง ท้ายที่สุดเขาก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมาและกล่าวว่า “จบการสอบของพวกเขา ให้พวกเขาออกมาเถอะ”
จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลกลุ่มของหลิงหลานรู้สึกไม่แน่ใจและเอ่ยถามว่า “ถ้าอย่างนั้นจะให้คะแนนยังไงครับ”
ร้อยโทจ้องมองด้วยความโมโห “ยังต้องให้ฉันสอนนายอีกเหรอ พวกเขาใช้เวลาเท่าไรในการเสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมด ตอนนี้กำลังกายเป็นยังไง”
แววตาของจ่าสิบเอกเปล่งประกาย “เข้าใจแล้วครับ ท่าน”
ทางด้านหลิงหลาน เด็กทั้งสิบคนฝืนอดทนวิ่งกันต่อไปได้หลายรอบ เวลานี้ฉีหลงกับลั่วล่างที่แสดงความเข้มแข็งองอาจมาตลอดก็รู้สึกเหนื่อยล้าเช่นกัน การแบกคนวิ่งกับการวิ่งตัวเปล่าแตกต่างกันคนละแบบโดยสิ้นเชิง พวกเขาวิ่งไปได้แค่ไม่กี่รอบก็รู้สึกว่าใช้พลังกายของตัวเองไปเท่าตัว เดิมทีพวกเขายังคิดว่าสามารถยืนหยัดวิ่งได้อีกสิบรอบยี่สิบรอบ ทว่าตอนนี้พวกเขาไม่กล้าแน่ใจขนาดนั้นแล้ว
คนที่มีสภาพดีที่สุดในหมู่เด็กทั้งสิบคนก็คือหลิงหลาน น่าจะพูดว่าเธอไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เพราะว่าเธอโคจรลมปราณบำรุงร่างกายตั้งแต่ที่เริ่มวิ่ง
ตั้งแต่ที่เธอได้ลิ้มรสข้อดีที่อยู่ในพลังนั้นแล้ว หลิงหลานก็สงสัยว่าเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายยังมีความลับอื่นที่เธอไม่รู้ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจลองโคจรลมปราณบำรุงร่างกายอีกครั้งในตอนที่สอบวิ่ง ความจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า การตัดสินใจของเธอถูกต้องอย่างยิ่ง เธอวิ่งจนมาถึงตอนนี้ พลังกายก็ยังคงเต็มเปี่ยม ตัวเลขทุกส่วนของร่างกายยังคงอยู่ในระดับเดียวกับตอนที่เธอยังไม่ได้วิ่ง
เสี่ยวซื่อเป็นคนจัดทำตัวเลขพวกนี้มาให้ ตอนที่หลิงหลานพบของสิ่งใหม่ครั้งแรก เสี่ยวซื่อก็สะบัดตูดวิ่งเข้ามา พูดจาดิบดีว่าจะช่วยหลิงหลานวิจัยเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย เป็นผู้ช่วยที่ทำสัญญาเติบโตได้ตามมาตรฐาน...แต่ความจริงแล้ว เสี่ยวซื่อเบื่อเพราะว่าไม่สามารถเข้าไปโลกออนไลน์เสมือนจริงเลยอยากหาเรื่องทำฆ่าเวลา
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีเสี่ยวซื่อช่วยเหลือทำให้หลิงหลานเข้าใจความลับของเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายได้รวดเร็ว เดิมทีวิชาลมปราณบำรุงร่างกายสามารถฟื้นฟูพลังที่ใช้ไปได้ และยังสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของสภาพร่างกาย ทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเป็นเวลานานได้
แน่นอนว่าเสี่ยวซื่อเองก็พูดไปแล้วว่า การปรากฏสภาพที่การบริโภคพลังงานและการผลิตพลังงานมีความสมดุลกันเช่นนี้ เป็นเพราะพลังงานที่หลิงหลานใช้วิ่งไม่ได้เยอะมาก ถ้าหากหลิงหลานแบกคนวิ่งเหมือนฉีหลงและลั่วล่าง คาดว่าเธอจะไปถึงจุดสมดุลไม่ได้ หากแต่ใช้แรงเพิ่มขึ้นนิดหน่อย อย่างไรก็ตามเสี่ยวซื่อก็บอกหลิงหลานอย่าท้อแท้ใจ ขอเพียงฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายต่อไป พลังงานที่ฟื้นฟูก็จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนท้ายสุด มีความเป็นไปได้มากว่าเธอไม่ต้องกลัวเรื่องการใช้พลังงานแล้ว (แน่นอนว่านี่ย่อมเป็นเรื่องในอีกหลายสิบปีให้หลัง...เสี่ยวซื่อลบประโยคสุดท้ายนี้ทิ้งไปโดยไม่ลังเล)
หลิงหลานที่พลังกายสมบูรณ์เห็นหน้าผากของฉีหลงกับลั่วล่างมีเหงื่อท่วม ฝีเท้าก็ค่อยๆ เริ่มช้าลง เธอก็รู้แล้วว่าตอนนี้พลังกายของพวกเขามีปัญหาแล้วเหมือนกัน บางทีอาจจะประคับประคองไม่อยู่แล้ว หลิงหลานลังเลอยู่เล็กน้อยว่าควรจะไปแทนที่พวกเขาดีหรือไม่ แต่เธอก็กลัวว่าตัวเองจะแสดงความสามารถมากเกินไป ทำให้คนช่างสังเกตสนใจขึ้นมาก็จะไม่ใช่เรื่องดีแล้ว
ควรทราบว่าภายใต้การช่วยเหลือของเสี่ยวซื่อ สภาพภายนอกทั้งตัวของหลิงหลานแทบจะไม่ต่างจากหานจี้จวิน เหงื่อไหลโซมกายหอบหายใจแฮกๆ ถึงอย่างไรเธอก็ช่วยเหลือเด็กผู้ชายที่มีพลังกายด้อยที่สุดในกลุ่มมาตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงเหมือนฉีหลงที่แบกคนวิ่ง แต่พลังกายที่ใช้ในการพาคนไปด้วยก็มากกว่าการวิ่งตัวเปล่าอยู่นิดหน่อย
ปีศาจและเทวดาในหัวของหลิงหลานกำลังตีกันอยู่ ยังไม่ทันตัดสินผลแพ้ชนะ โลกด้านนอกก็ช่วยหลิงหลานทำการตัดสินใจแล้ว
ลั่วล่างชี้ไปที่ด้านข้างด้วยความตื่นเต้นยินดีและตะโกนเสียงดังว่า “ฉันเห็นป้ายเตือนแล้ว เหลืออีกหนึ่งรอบ”
คำพูดของลั่วล่างก็เหมือนกับยาใจ ทำให้เด็กที่เดิมทียืนหยัดต่อไปไม่ไหวรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมา
หลิงหลานมองไปตามทิศทางที่ลั่วล่างชี้ ก่อนจะเห็นผู้คุมสอบคนหนึ่งชูหน้าจอขึ้นสูง ข้างในมีตัวเลขอารบิก ‘1’ อยู่หนึ่งตัว นี่หมายถึงว่าพวกเขาเหลือแค่รอบสุดท้ายเท่านั้น
หานจี้จวินเห็นดังนั้นก็กล่าวปลุกใจทันทีว่า “ยังเหลือรอบสุดท้าย ไม่ว่ายังไงก็ต้องยืนหยัดต่อไปให้ได้ จะให้ใครหลุดออกจากกลุ่มไม่ได้เป็นอันเด็ดขาด”
“ได้!” เด็กคนอื่นๆ อีกเก้าคนที่รวมหลิงหลานอยู่ข้างในด้วยต่างตอบรับเสียงดัง รอบสุดท้ายแล้วไม่ว่ายังไงก็ต้องสู้
หานซู่หย่าสูดลมหายใจฉับพลัน เธอตะโกนว่า “ฉีหลง วางฉันลง”
“เกิดอะไรขึ้น” ฉีหลงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“รอบสุดท้าย ฉันทำได้” เป็นไปได้อย่างไรที่หานซู่หย่าจะไม่รับรู้ถึงความเหนื่อยล้าของฉีหลง เธอจะให้ตัวเองส่งผลกระทบต่อคะแนนของฉีหลงไม่ได้ ฉีหลงอยากเข้าห้องสเปเชียลเอ ต่อให้เธอจะวิ่งจนสลบไป รอบสุดท้ายเธอจะเป็นคนวิ่งเอง จะเป็นภาระให้ฉีหลงอีกไม่ได้
ทางด้านลั่วเฉาเองก็ให้ลั่วล่างวางตัวเองลงเหมือนกัน เหตุผลก็แทบจะไม่ต่างกันเลย นั่นก็คือไม่อยากให้ตัวเองส่งผลกระทบต่อคะแนนของพี่ชายอีก พวกเธออยากให้ฉีหลงกับลั่วล่างเร่งความเร็วในการวิ่งรอบสุดท้าย ช่วงชิงเวลาที่ดีที่สุดไป
หานจี้จวินเห็นดังนั้นก็เอ่ยห้ามปรามทันทีว่า “ถึงรอบสุดท้ายแล้ว ถ้าหากเราไม่สามารถวิ่งไปถึงเส้นชัยด้วยกันได้ งั้นการยืนหยัดของพวกเราก่อนหน้านี้ก็ไร้ความหมายแล้ว นอกจากนี้ พวกนายควรรู้ไว้ว่าสิ่งที่ต้องทำในการกลายเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมก็คือ จะทอดทิ้งเพื่อนร่วมรบคนไหนไม่ได้เป็นอันขาด!”
คำพูดของหานจี้จวินทำให้จิตวิญญาณทุกคนสั่นสะท้าน เด็กที่มีไหวพริบหลายคนเข้าใจทันที หานซู่หย่ากับลั่วล่างที่เดิมทียังอยากคัดค้านก็เปลี่ยนความคิดเช่นกัน แล้วพวกเขาก็ได้ยินแค่เสียงของหานซู่หย่าที่กล่าวด้วยความร้อนใจว่า “ฉีหลง รีบดึงฉันวิ่งไป พวกเราเร็วหน่อย” ในเมื่อตัดสินใจจะวิ่งไปที่เส้นชัยด้วยกัน เช่นนั้นก็ไม่อาจเสียเวลาสักวินาทีได้อีกต่อไป
ด้วยเหตุนี้เอง กลุ่มของหลิงหลานก็ใช้วิธีคนที่พลังกายดีดึงคนที่พลังกายด้อยประคับประคองหลายคนในกลุ่มเพื่อมุ่งไปสู่รอบสุดท้ายอย่างสุดชีวิตเช่นนี้เอง และตอนนี้หลิงหลานก็ลากเด็กสองคนที่มีพลังกายด้อยที่สุดอย่างเงียบๆ หานจี้จวินมองเธอด้วยความซาบซึ้งใจแวบหนึ่ง การช่วยเหลือของหลิงหลานทำให้เขาสามารถวิ่งไปคนเดียวได้ พลังกายของเขาก็กำลังจะพังแล้วเหมือนกัน ถ้าหากพาคนไปด้วยอีกหนึ่งคน เขาเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าวิ่งรอบสุดท้ายนี้จบหรือเปล่า
............
ด้านนอกห้องจำลองสภาพแวดล้อมเป็นห้องชากลางแจ้ง มีผู้คุมสอบไม่น้อยกำลังนั่งดื่มชาพูดคุยกันเป็นกระจุก ควรทราบว่าการสอบนี้จะไม่สิ้นสุดลงถ้าหากยังไม่ถึงสามหรือสี่ชั่วโมง ปกติแล้วพวกผู้คุมสอบที่ไม่สามารถหลับหูหลับตารอคอยอยู่ในห้องต่างก็มาดื่มชาร้อนๆ หรือว่ากาแฟที่นี่เพื่อฆ่าเวลา หรือไม่ก็สนทนากับเพื่อนร่วมรบที่สนิทสนมหลายคน
ผู้คุมสนามสอบที่รับผิดชอบห้อง 72 กำลังพูดคุยกับเพื่อนทหารที่สนิทสนมอยู่หลายคน ในขณะที่เขากำลังพูดคุยอย่างคึกคัก อุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือก็เริ่มส่งเสียงดังขึ้นมา
เขากดปุ่มรับของอุปกรณ์สื่อสาร จากนั้นอุปกรณ์สื่อสารก็กระพริบแสงสีเงินขึ้นมา หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ในขณะเดียวกันก็มีภาพใบหน้าของจ่าสิบเอกที่เดิมทีควบคุมดูแลห้อง 72 ปรากฏขึ้นด้านในจอภาพ
“แจ้งให้ทราบ ผู้เข้าสอบห้อง 72 กำลังจะสอบเสร็จแล้ว โปรดเตรียมตัวทำงาน”
ผู้คุมสนามสอบอึ้งไป “สอบเสร็จแล้ว? ยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลยนะ? พูดจริงหรือพูดเล่นครับ?” ไม่แปลกใจเลยที่เขาไม่เชื่อ เพราว่ายังไม่เคยปรากฏเหตุการณ์สอบเสร็จภายในสองชั่วโมงในการสอบของลูกเสือ นอกเสียจากเด็กพวกนั้นไปได้ครึ่งทางก็ใช้พลังกายจนหมดและสลบไป ถึงได้ถูกส่งออกมาจากห้องในช่วงเวลาสั้นๆ
อย่างไรก็ตามจุดสัญลักษณ์ของเด็กที่แสดงขึ้นบนอุปกรณ์ของเขาไม่ได้ขึ้นสีแดงที่สื่อความหมายว่าสลบไป แม้กระทั่งจุดสีเหลืองที่สื่อถึงว่าใช้พลังกายจนหมดก็ไม่มีขึ้นมา ทั้งหมดต่างเป็นจุดสีเขียวที่แสดงความหมายว่าสติแจ่มใส พลังกายยังยืนหยัดต่อไปได้
จ่าสิบเอกที่ดูแลห้อง 72 เห็นสีหน้าไม่อาจทำใจเชื่อของผู้คุมสนามสอบก็ยิ้มขึ้นทันที เขาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีว่า “รีบไปเถอะ ไม่งั้นจะไปไม่ทันนะ ใช่แล้ว เด็กกลุ่มนี้เป็นเด็กดี นายจะไม่มีทางผิดหวัง”
จ่าสิบเอกที่ดูแลห้อง 72 ไม่รอให้ผู้คุมสนามสอบสอบถามต่อก็ตัดวิดีโอคอล เขาเริงร่าเมื่อนึกถึงหน้าตะลึงงันของอีกฝ่าย จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการมาที่นี่เพื่อตรวจดูเด็กๆ เหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อหน่ายขนาดนั้น
ผู้คุมสนามสอบเห็นหน้าจอมืดสนิทก็ทำหน้าพูดไม่ออก จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลคนนี้จะอธิบายให้ชัดเจนสักครั้งไม่ได้เลยหรือไง
ผู้คุมสอบคนอื่นๆ ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ แน่นอนว่ามันยังมีความสงสัยและอยากนินทาอยู่ให้เห็นเต็มตาด้วย
“รู้แล้ว รอฉันไปจัดการให้ชัดเจนก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วค่อยมาบอกพวกนาย ตอนนี้ฉันไปทำงานล่ะ” ผู้คุมสนามสอบยืนขึ้นด้วยความกลัดกลุ้ม เขาคว้าหมวกทหารที่วางอยู่โต๊ะด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะสวมมันแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปที่ห้อง 72
แม่งเอ๊ย หวังว่าเด็กๆ ด้านในจะไม่ทำให้เขาผิดหวังนะ! ผู้คุมสนามสอบสะกดกลั้นความตื่นเต้นที่เต็มหัวอก...เอาเถอะ อันที่จริงแล้วความสงบนิ่งของเขาเมื่อสักครู่นี้ก็เป็นการเสแสร้งทั้งนั้น


ตอนที่ 31 คนอ่อนแอไม่มีสิทธิพูด
“เพราะอะไร พวกเธอมีสิทธิ์ถามแบบนี้ด้วยเหรอ” ผู้คุมสอบเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยัน
หานจี้จวินไม่ได้ตื่นตระหนกเพราะคำถามของผู้คุมสอบ ตรงกันข้าม เขาพูดอธิบายด้วยสีหน้าสุขุมเยือกเย็นว่า “ไม่ใช่ว่าการสอบจบลงแล้วเหรอครับ ผู้คุมสอบอธิบายไว้ตอนเริ่มต้นแล้วว่า ขอเพียงเรามาถึงเส้นชัยก็หมายความว่าการสอบความเร็วและความอดทนสิ้นสุดลงแล้ว ดังนั้นพวกเรามีสิทธิปฏิเสธคำสั่งของคุณครับ”
หานจี้จวินรู้ว่าทุกคนต่างอยู่ในจุดร่อแร่แล้ว มีหลายคนที่แม้กระทั่งทำท่าทางที่เรียบง่ายอย่างการยืนก็ยังต้องอาศัยความแน่วแน่ของตัวประคับประคองไว้ ฉะนั้นไม่ต้องพูดถึงไปโจมตีผู้คุมสอบเลย ขนาดจะก้าวเท้าสักก้าว พวกเขาก็ทำไม่ได้แล้ว
ผู้คุมสอบจ้องมองไปที่หานจี้จวิน ในแววตาของเขามีความชมเชยฉายขึ้นมาแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว เด็กคนนี้เยือกเย็นเด็ดเดี่ยว ไม่ทิ้งความคิดของตัวเองเพราะความแข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้าม เข้าใจเรื่องการต่อสู้ด้วยเหตุผล นอกจากนี้ความสามารถในการคิดอ่านก็ยอดเยี่ยมมาก มีเหตุผลชัดเจน เชี่ยวชาญการจับประเด็นเรื่องราว สังเกตเห็นช่องโหว่ของคำพูด เขา ต้องเป็นหน่ออ่อนที่ดีสำหรับเสนาธิการทหารแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะชื่นชอบหานจี้จวินอีกสักแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเขาได้ มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มเยาะหยันบางๆ กล่าวว่า “ไอ้หนู วันนี้ผู้คุมสอบอย่างฉันจะทำให้พวกเธอรู้ว่าบนโลกใบนี้มีกฎเกณฑ์ข้อแรกที่ต้องเข้าใจ นั่นก็คือคนอ่อนแอไม่มีสิทธิพูด”
เขากวาดสายตาเข้มงวดไปยังเด็กๆ ที่มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความโกรธขึ้งเนื่องจากคำพูดของเขา สายตาทั้งสิบคู่มีความอำมหิตและเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ทำให้เขาพอใจมาก ถ้าหากไม่มีความกล้าสักนิด ก็ถือว่าพวกเขาถูกพ่อแม่เลี้ยงดูสั่งสอนมาอย่างสูญเปล่าแล้ว
ในตอนที่ผู้คุมสอบกวาดสายตาเข้มงวดไปที่หลิงหลานนั้น เขาก็ร้องเอ๊ะด้วยความตกใจ เพราะว่าสายตาของหลิงหลานดูเยือกเย็นมากที่สุดในหมู่เด็กทั้งสิบคน มันสงบราวกับน้ำนิ่งก็ไม่ปาน ทำให้คนอื่นไม่สามารถล้วงลึกได้ กลัวจนเซ่อซ่าไปแล้ว? หรือว่ามองออก? หรือว่าไม่สะทกสะท้านกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย? หัวคิ้วของผู้คุมสอบขมวดเข้าหากันเล็กน้อยและจ้องมองหลิงหลานอย่างใคร่ครวญอยู่สักพัก
ผู้คุมสอบย่อมไม่รู้ว่าสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของเขาไม่มีผลอะไรต่อหลิงหลานเลย หลิงหลานเติบโตขึ้นมาภายใต้แรงกดดันอันน่าเกรงขามที่กดขี่ผู้คนของหมายเลขหนึ่ง การข่มขู่แบบผิวเผินเช่นนี้ไม่ได้ทำให้หลิงหลานรู้สึกกดดันมากมายเลยจริงๆ
“พวกเธอปฏิเสธคำสั่งของฉันก็ได้ แต่ว่าผลสอบความเร็วกับความอดทนของพวกเธอ ขอโทษทีนะ พวกเธอทำได้แค่สอบไม่ผ่านแล้ว” ผู้คุมสอบเก็บความสงสัยที่มีต่อหลิงหลานกลับไป แวบเดียวเขาก็เปลี่ยนสีหน้า จิตสังหารหายไปไม่เหลือ ชั่วพริบตาเดียวเขาก็แสยะยิ้มราวกับว่าจิตสังหารเมื่อสักครู่นี้เป็นแค่การเข้าใจผิดของพวกเขา ทว่าปากกลับกล่าววาจาโหดเหี้ยมที่ทำลายความหวังของพวกเด็กๆ
คำพูดประโยคนี้ทำให้สีหน้าของพวกหลิงหลานเปลี่ยนเป็นดูไม่ได้สุดขีด พวกเขาเข้ามาที่สถาบันลูกเสือที่ดีที่สุดแห่งนี้โดยที่กอดความมั่นใจว่าจะต้องได้รับชัยชนะแน่นอน ไม่ใช่เอาความอับอายที่สอบไม่ผ่านกลับไปนะ
“พวกเรามีสิทธิ์ร้องเรียน” ดวงหน้าอ่อนเยาว์ของหานจี้จวินปกคลุมไปด้วยความเย็นชา เขาเป็นเด็กที่ฉลาดจริงๆ นะ แต่ว่าต่อให้ฉลาดอีกแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถรับมือกับทหาร***ที่ไร้เหตุผลสุดขีดแบบนี้ได้ เขารู้สึกว่าความโกรธสายหนึ่งปะทุขึ้นมาที่อก เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงความโกรธเกรี้ยวและความอัดอั้นตันใจของการเป็นผู้อ่อนแอ
“No! No! No! พวกเธอไม่ได้อ่านกฎเกณฑ์ของผู้เข้าสอบกันเลยหรือไง เด็กที่ยื่นเรื่องฟ้องร้องจะถูกยกเลิกผลการสอบของปีนี้ พวกเธออยากรอสอบใหม่อีกทีในปีหน้าเหรอ” ผู้คุมสอบยิ้มพลางส่ายศีรษะ เขาเดินไปที่เบื้องหน้าหานจี้จวินช้าๆ ก่อนจะก้มตัวลงน้อยๆ จ้องมองเด็กชายที่กำลังเดือดดาลด้วยสายตาที่ดูเยาะหยันและแฝงไปด้วยความหยอกล้อเล็กน้อย เขากล่าวออกมาทีละคำอย่างช้าๆ ว่า “นักเรียนซ้ำชั้นที่เฉลียวฉลาด!”
สีหน้าท่าทางนี้ คำพูดพวกนี้ แววตาที่ดูถูกโดยสิ้นเชิงแบบนี้ ทำให้คนที่เห็นรู้สึกอารมณ์เสียจริงๆ แม่งเอ๊ย ผู้คุมสอบคนนี้กวนตีนมากเกินไปแล้ว
กวนตีน? ใบหน้าของหลิงหลานเต็มไปด้วยขีดดำ เธอตะโกนเหมือนสิงโตดุร้ายในสมองทันทีว่า “เสี่ยวซื่อ เธอเข้ามาวุ่นวายในหัวฉันอีกแล้วเหรอ”
ในที่สุดเสี่ยวซื่อก็เดินเนิบๆ ออกมาจากในมุมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาย่นดวงหน้าน้อยๆ ที่ดูน่ารัก จนใบหน้าซาลาเปากลายเป็นใบหน้าเสี่ยวหลงเปาแทน เขาเบะปากกล่าวด้วยความขุ่นเคืองว่า “เขาน่ารังเกียจเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะรังแกเด็กตัวเล็กๆ ได้ลงคอ!”
เอาเถอะ หลิงหลานยังไม่ได้โกรธเคือง เสี่ยวซื่อที่มีสติปัญญาแค่ห้าหกขวบในสมองเธอกลับถูกผู้คุมสอบยั่วโมโหไปแล้ว “นายท่าน ช่วยฉันตีเขาให้ที”
หลิงหลานเผยรอยยิ้มที่มุมปากออกมา “ได้ประโยชน์อะไร”
เสี่ยวซื่อตะลึงไป เขาไม่คาดคิดว่าสหายหลิงหลานจะฉวยโอกาสตั้งเงื่อนไขออกมา เธอไม่รู้หรือไงว่าเขาโกรธเพื่อเธอนะ
“เพราะอะไร” เสี่ยวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม หรือว่าโฮสต์ของเขาจะไม่ได้โมโห?
“เธอบอกว่า อยากให้ฉันช่วยเธอตีเขา ในเมื่อเป็นการช่วยเหลือ ก็ต้องมีผลประโยชน์มอบให้อยู่แล้วสิ” ท่าทางยิ้มกริ่มของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อรู้สึกว่าเธอก็รังแกเด็กตัวเล็กๆ ไม่ได้แตกต่างอะไรกับผู้คุมสอบด้านนอกเลย
“เขากำลังรังแกเธอนะ เธอไม่โกรธเลยเหรอ” เสี่ยวซื่อไม่เข้าใจ ผู้คุมสอบกลั่นแกล้งคนขนาดนี้ ขนาดเขายังรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ แล้วทำไมหลิงหลานยังนิ่งได้ขนาดนี้ล่ะ
“รังแก? ฉันไม่เห็นรู้สึกเลย” ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คุมสอบถึงทำแบบนี้ แต่เธอก็ไม่รู้สึกว่าตัวเขาจะมีเจตนาร้ายอะไรต่อพวกเธอ
หลิงหลานซาบซึ้งใจกับการกดขี่ของอาจารย์หมายเลขหนึ่งกับหมายเลขเก้าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ มันทำให้เธอมีความสามารถที่ไม่นับว่าเป็นความสามารถซึ่งสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายหรือว่าจิตสังหารที่มีต่อเธอได้รางๆ แน่นอนว่า จากคำกล่าวของอาจารย์หมายเลขหนึ่ง ความสามารถข้อนี้ของหลิงหลานยังเป็นแค่ขั้นเริ่มต้นเท่านั้น ความจริงแล้วมันเป็นของที่ไร้สาระมาก ไม่มีประสิทธิผลอะไรอย่างแท้จริง ถ้าหากเจอยอดฝีมือหรือนักฆ่าที่ร้ายกาจ หลิงหลานยังไม่ทันได้รู้สึกถึงจิตสังหารสักนิดเดียวก็ตายแล้ว
คำพูดของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อกระทืบเท้าทันที โฮสต์ของเขาอืดอาดเกินไปหรือเปล่า โดนเหยียบถึงหน้าแล้วยังพูดว่าไม่รู้สึกอะไร
หลิงหลานเพิ่งจะคิดปลอบใจเสี่ยวซื่อ ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป เธอรู้สึกได้ว่ากลิ่นอายของฉีหลงที่อยู่ในโลกภายนอกมีความผิดปกติบางอย่าง พลังจิตเริ่มสั่นคลอนขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ช่วยฉันคิดหาวิธีจัดการเรื่องการสอบของอาจารย์หมายเลขหนึ่งในอีกสามวันให้หลัง!” หลิงหลานทิ้งเงื่อนไขของเธอลงไปตรงๆ จากนั้นเธอก็ถอนตัวออกมาจากในห้วงสติโดยไม่สนใจการประท้วงของเสี่ยวซื่อ สถานการณ์ของฉีหลงดูไม่ดีอยู่บ้าง เธอต้องใส่ใจด้วยความระมัดระวัง
เวลานี้ประสาทของหลิงหลานรู้สึกตึงเครียดแล้ว ร่างกายโน้มไปข้างหน้านิดหน่อย สองมือห้อยลงมาและงอมือเล็กน้อย ข้างหนึ่งอยู่ด้านบน ข้างหนึ่งอยู่ด้านล่างกลายเป็นรูปไม้กางเขนได้รางๆ ขาขวาขยับไปด้านหลัง ฝ่าเท้ากดที่พื้น นี่เป็นท่วงท่าที่ระเบิดพลังทั้งหมดของร่างกายได้ง่ายที่สุด มันเป็นท่าเทคนิคการต่อสู้พื้นฐานที่เธอได้เรียนจากหมายเลขเก้าในปีนี้ ใช้ได้ทั้งโจมตีและป้องกัน
เวลานี้เอง ฉีหลงที่เดิมทีก้มหน้าลงก็พลันเงยหน้าขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคนคือดวงตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยจิตสังหารคู่นั้นของเขา อย่างไรก็ตาม จิตสังหารนี้พุ่งไปยังผู้คุมสอบเท่านั้น ดูท่า การที่ผู้คุมสอบหยอกล้อหานจี้จวินจะยั่วโมโหฉีหลงแล้ว ทำให้เขาระเบิดออกมาด้วยเหตุนี้เอง
ผู้คุมสอบสัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากตัวฉีหลง แววตาแสดงความประหลาดใจออกมาแวบหนึ่ง เขากระโดดถอยหลังทันที ชั่วพริบตาที่เขาร่อนลงพื้นก็เปลี่ยนท่วงท่าและกลิ่นอายของเขา ดวงตาทั้งสองข้างมีเจตนาต่อสู้อย่างรุนแรง
ฉีหลงคำรามเสียงดัง ทั่วทั้งร่างพุ่งเข้าไปราวกับลูกระเบิด หมัดที่กำแน่นเหวี่ยงออกไปต่อยผู้คุมสอบอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็ได้ยินเสียงปังดังลั่น ฝุ่นละอองตลบอบอวลจนแทบจะบดบังทัศนวิสัยของทุกคน
หรือว่าฉีหลงโจมตีผู้คุมสอบได้แล้ว? ทำให้ผู้คุมสอบล้มอย่างรุนแรงลงไปที่พื้น เพราะว่าเด็กคนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน พวกเขาเลยมองหน้ากันเองด้วยใบหน้ามึนงง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
มีเพียงหลิงหลานคนเดียวเท่านั้นที่สีหน้าเคร่งเครียด คิ้วเลิกขึ้นน้อยๆ เนื่องจากเด็กคนอื่นๆ มองเห็นสถานการณ์บนสนามได้ไม่ชัด ดังนั้นเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าหลิงหลานกลับมองเห็นชัดเจนมาก เสี่ยวซื่อช่วยเธอแสดงภาพของฉีหลงกับผู้คุมสอบในเวลานี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยที่ไม่ได้รับผลกระทบจากพวกฝุ่นละอองที่อยู่ด้านนอกเลย


ตอนที่ 27 เจตนาของการสอบคืออะไร
วิ่งไปได้ไม่นาน อากาศที่เดิมทีสดใสจู่ๆ ก็มีหมอกดำปกคลุมอย่างแน่นหนา เสียงสายฟ้าดังสะเทือนลั่น ฉีหลงที่อยู่ด้านหน้าสุดอดสบถออกมาไม่ได้ “ทำไมโชคร้ายขนาดนี้ พอถึงตาพวกเราสอบก็มีฝนตกกระหน่ำเนี่ยนะ ทุกคนเร็วอีกหน่อย ไม่งั้นพอฝนตกลงมาจริงๆ พวกเราจะวิ่งลำบากขึ้นมาก ผลสอบของเราจะต้องได้รับผลกระทบแน่นอน”
ในตอนที่ฉีหลงกล่าวจบแล้วก็คิดจะเร่งความเร็วอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของหานจี้จวินดังมาจากทางด้านหลังว่า “อาหลง อย่าเร่งความเร็วนะ รักษาจังหวะเดิมเอาไว้”
ฉีหลงอึ้งไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหานจี้จวินอยากจะหยุดยั้งการกระทำของเขา ถ้าฝนตกลงมาจริงๆ ละก็ การวิ่งท่ามกลางสายฝนจะกินแรงกายของตัวเองมากขึ้น และยังลดความเร็วของพวกเขาลงด้วย ควรรู้ว่าคะแนนการสอบครั้งนี้จะวัดผลตามเวลาที่พวกเขาไปถึง ถ้าหากไม่คว้าเวลานี้วิ่งให้เร็วมากขึ้นหน่อย เช่นนั้นจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ล่ะ
ถึงแม้ว่าฉีหลงจะรู้สึกงุนงงสับสนมาก แต่เขามีข้อดีอันใหญ่หลวงอยู่ข้อหนึ่ง นั่นก็คือรู้จักตัวเองมาก เขารู้ว่าหานจี้จวินเพื่อนสนิทของเขามีปฏิภาณไหวพริบเยอะกว่าเขามาก สมองอันชาญฉลาดทำให้เขาเกิดความรู้สึกต่างๆ นานาทั้งอิจฉา ริษยาและเคืองแค้น ในเมื่อเพื่อนซี้พูดแบบนี้ แสดงว่าเขาต้องพบของบางอย่างที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นแน่นอน ความเป็นจริงที่ผ่านมาก็พิสูจน์แล้วว่า เชื่อฟังหานจี้จวินไว้จะไม่ผิดพลาดเสมอ และเขาก็เชื่อมั่นในพี่น้องเขาแน่นอน
ดังนั้น ฉีหลงจึงละทิ้งความคิดของตัวเองโดยไม่ลังเล และยังคงรักษาความเร็วในการวิ่งขึ้นหน้าแต่เดิมไว้ ต้องพูดว่านอกจากลั่วล่างแล้ว มีเด็กในกลุ่มของหลิงหลานไม่กี่คนที่มีนิสัยชอบเอาชนะ อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ลั่วล่างจะเป็นคนหยิ่งผยอง ทว่าเขาก็เป็นเด็กฉลาด เขาเองก็ได้ยินคำพูดของหานจี้จวินที่กล่าวเตือนฉีหลง ดังนั้นเขาก็ไม่ได้เร่งความเร็ว และยังคงวิ่งตามติดฉีหลงไว้เช่นกัน
ในหมู่แวดวงของพวกเขา ความฉลาดของหานจี้จวินเป็นที่รู้กันดี ลั่วล่างเองก็นับถือหานจี้จวินมากเช่นกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่หานจี้จวินจะกลายเป็นเพื่อนสนิทของไอ้โง่ฉีหลง ทำให้เขารู้สึกเสียดายไม่หยุด เสียใจว่าตัวเองลงมือช้าไป ไม่สามารถคบหากับหานจี้จวินได้ ไม่อย่างนั้นไอ้ฉีหลงนั่นไม่มีทางมีโอกาสหรอก
เด็กคนอื่นก็รักษาความเร็วแรกเริ่มไว้เช่นกัน พวกเขาตามติดกลุ่มไว้เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองจะไม่หลุดออกจากกลุ่ม เด็กที่มีคุณสมบัติเข้าสอบสถาบันศูนย์กลางลูกเสือต่างก็ไม่ใช่คนโง่อะไร การทะเลาะกันของฉีหลงกับลั่วล่างทำให้พวกเขารู้ว่าพลังทุกส่วนของสองคนนี้แข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก ในเมื่อคนที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขาต่างไม่กลัวเสียเวลา พวกเขายังจะไปกลัวอะไรอีกล่ะ
หานจี้จวินเร่งความเร็วสองก้าววิ่งเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลิงหลาน เขาเอ่ยถามเสียงเบาว่า “หลิงหลาน นายคิดว่าไง” หานจี้จวินรู้สึกมาตลอดว่าหลิงหลานต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแน่นอน นี่เป็นลางสังหรณ์ของคนฉลาด
“นายเองก็สังเกตเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ” หลิงหลานปรายตามองหานจี้จวินด้วยสายตาเหมือนได้รับบาดเจ็บ ให้ตายสิ นี่สิถึงจะเรียกว่าพรสวรรค์ที่สวรรค์อำนวยพรให้ เพิ่งจะอายุหกขวบก็สามารถสังเกตเห็นปัญหาได้อย่างเฉียบแหลม ช่างทำร้ายคนมากเกินไปจริงๆ
ควรทราบว่าการที่เธอสามารถมองปัญหาออกได้เป็นเพราะว่าเธอมีชีวิตอยู่มาแล้วสองชาติ รวมไปถึงการทดสอบบีบบังคับต่างๆ นานาที่มิติการเรียนรู้มอบให้ในห้าปีกว่ามานี้ ทำให้เธอได้รับประสบการณ์อันล้ำค่า โดยเฉพาะปีนี้หลิงหลานไม่มีภารกิจฝึกฝนอันใหม่ก็เลยถูกหมายเลขหนึ่งใช้วิธีต่างๆ มาทรมาน ทำให้ตอนนี้เธอต้องใคร่ครวญหลายชั้นกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเห็น จนกลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณของเธอไปแล้ว
หานจี้จวินไม่ได้ตระหนักเลยว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของหลิงหลานได้รับบาดเจ็บ เขาตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “อื้อ ไม่ว่าพวกเราจะเร่งความเร็วหรือไม่ สิ่งที่จะมาก็ต้องมา บางทีพวกเขาอาจจะอยากเห็นพวกเราลนลานสับสนก็ได้”
“ผู้คุมสอบไม่ได้ระบุระยะทาง ฉันสงสัยว่า...การสอบนี้จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเส้นชัย” หลิงหลานบอกความเห็นของเธอออกมา ความเฉลียวฉลาดของหานจี้จวินทำให้หลิงหลานพูดโดยไม่ปิดบังอีกต่อไป
ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องแสร้งทำตัวเป็นเด็กแล้ว พออยู่กับอัจฉริยะระดับปีศาจ เธอก็ไม่ได้ดูเป็นอัจฉริยะระดับปีศาจ ชัดเจนขนาดนั้น หลิงหลานน้ำตานองหน้าด้วยความตื้นตันใจ หกปีมานี้เธอใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย
คำพูดของหลิงหลานทำให้หานจี้จวินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง เขาใคร่ครวญสักพักแล้วก็พูดว่า “บางทีการสอบอาจจะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนที่พวกเราเข้ามาในสนามกีฬาแล้ว”
“หมายความว่าไง”
“ที่นี่เป็นสนามกีฬาจริงๆ เหรอ”คำกล่าวของหานจี้จวินทำให้หลิงหลานตะลึงงัน เธอนึกถึงหน้าประตูที่เธอเข้ามา นั่นไม่เหมือนกับทางเข้าสนามกีฬาขนาดใหญ่เลย
“คอยสังเกตการณ์เงียบๆ” หลิงหลานกับหานจี้จวินสบตากันเองอย่างเข้าใจกันแวบหนึ่ง และแทบจะกล่าวการตัดสินใจของพวกเขาออกมาพร้อมกัน ในเมื่อเข้าสู่สนามแล้ว เช่นนั้นก็ได้แต่เดินไปพลางมองไปพลางแล้ว
วิ่งไปได้ไม่นานเท่าไร ฝนห่าใหญ่ก็สาดตรงมาจนพวกหลิงหลานสิบคนกลายเป็นลูกหมาตกน้ำ สายฝนและหมอกปกคลุมทัศนวิสัยของพวกเขา ถนนใต้เท้าก็เปลี่ยนเป็นเฉอะแฉะด้วยโคลนเลนสุดจะทานทน เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มน้ำฝนแนบติดกับร่างกายจนทำให้รู้สึกไม่สบายและหนักอึ้ง เมื่อพวกเขาวิ่งตะบึงไปหลายพันเมตรภายใต้สภาพแบบนี้ก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า โดยเฉพาะเด็กหญิงสองคนที่เริ่มหอบหายใจขึ้นมา
“น้ำของจริง ไม่ใช่น้ำที่จำลองออกมา” หลิงหลานสัมผัสความรู้สึกที่ส่งผ่านมาทางร่างกายอย่างละเอียด ดูท่าการจำลองสภาพแวดล้อมของที่นี่จะใช้อุปกรณ์ของจริงมาผสมผสานด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยสักนิดว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้อง เหนือศีรษะพวกเขาก็น่าจะเต็มไปด้วยสปริงเกอร์...
ในเมื่อรู้แล้วว่าสถานที่ที่ตัวเองเข้ามาคือห้องที่สร้างสภาพแวดล้อมจำลอง หลิงหลานก็ไม่สนใจที่สิ่งตัวเองเห็น และวาดเค้าโครงเดิมของทั้งห้องในสมอง
ควรพูดว่าสนามกีฬาซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมจำลองที่ปรากฏออกมาให้ทุกคนดูเหมาะสมมาก เนื่องจากลู่วิ่งของสนามกีฬาเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ทุกคนที่วนอยู่ข้างในห้องหลายรอบจนยากจะนับไหวต่างไม่ได้สงสัยเลยว่าตัวเองอยู่ในห้องปิดแห่งหนึ่งเท่านั้น
พวกหลิงหลานสิบคนวิ่งไปอีกหลายพันเมตรก็รู้สึกได้ว่าพวกเขาวิ่งจนนับรอบไม่ได้แล้ว ทว่าไม่มีผู้คุมสอบสักคนเดินเข้ามาเตือนว่ายังเหลืออีกกี่รอบ การเดินทางที่ไม่รู้จบนี้ทำให้เด็กที่มีพละกำลังค่อนข้างด้อยรู้สึกหวั่นไหว โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงทั้งสอง ความเร็วของพวกเธอช้าลงและตกไปอยู่รั้งท้ายสุด
ลั่วล่างและหานจี้จวินที่เป็นญาติพี่น้องของเด็กหญิงทั้งสองกลับทำเป็นมองไม่เห็นกับสถานการณ์แบบนี้ และยังคงวิ่งไปข้างหน้าโดยที่รักษาความเร็วแต่เดิมเอาไว้
หลิงหลานเห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว ไม่ช่วยพวกเธอหน่อยเหรอ
หานจี้จวินคล้ายกับมองเห็นความลังเลของหลิงหลานก็รีบอธิบายว่า “อยากจะกลายเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจะต้องอาศัยความสามารถของตัวเอง การช่วยเธอจะเป็นการทำร้ายเธอ เมื่อเราอยู่ในสนามรบ เราจะพึ่งพาอาศัยคนอื่นเพื่อเอาชีวิตรอดต่อไปไม่ได้”
คำพูดของหานจี้จวินดูมีเหตุผลมาก หลิงหลานเองก็ไม่ใช่แม่พระที่ต้องช่วยเหลือผู้อื่นให้ได้ ตอนที่เธอเพิ่งจะคิดว่าไม่สนใจไยดีนั้น ก็มีความคิดหนึ่งแล่นปราดในสมองทำให้เธอรู้สึกตื่นตกใจทันที
การสอบนี้เป็นแค่การสอบความอดทนและความเร็วเท่านั้นจริงๆ หรือปล่า ถ้าหากเป็นการสอบพวกนี้อย่างเดียว ใช้สนามกีฬาทั่วไปก็บรรลุเป้าหมายได้ ทำไมต้องใช้เทคโนโลยีจำลองสภพแวดล้อมที่ล้ำค่าแบบนี้ด้วย นอกจากนี้ต้องแบ่งกลุ่มมากขนาดนั้นด้วยเหรอ
เธอหวนนึกถึงการแข่งมาราธอนในชาติก่อน นั่นเป็นการแข่งที่มีคนนับหมื่นวิ่งแข่งด้วยกัน หลิงหลานสังเกตความกว้างของลู่วิ่ง มันมีความกว้างประมาณห้าสิบเมตร ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถให้คนมากมายขนาดนั้นวิ่งด้วยกัน แต่ว่าจะยัดหนึ่งร้อยคนหรือหนึ่งพันคนก็ยังไหว แบบนี้สามารถเพิ่มความเร็วในการสอบ ประหยัดเวลาได้มากขึ้นไม่ใช่เหรอ
บางทีมันยังอยากทดสอบเรื่องอย่างอื่นกับผู้เข้าสมัคร เจตนาของมันคืออะไรกันแน่นะ หลิงหลานรู้ว่านี่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญของการสอบนี้ ถ้าหากเธอทำความเข้าใจได้ เธอก็จะรู้ว่าจะผ่านการสอบสนามนี้อย่างไร
ตอนนั้นคำพูดของผู้คุมสอบยังบอกใบ้อะไรอีกนะ เสี่ยวซื่อสัมผัสได้ถึงความคิดของหลิงหลาน มันถ่ายทอดพวกคำพูดที่ผู้คุมสอบกล่าวในเวลานั้นซ้ำอีกครั้งได้อย่างยอดเยี่ยมมาก
ชิ นอกจากเรื่องที่อยากให้คุณรู้ เรื่องอื่นๆ เรียกได้ว่าปกปิดมิดชิดไม่มีช่องโหว่จริงๆ สมกับเป็นผู้คุมสอบระดับหัวกะทิที่เลือกออกมาจากในกองทัพ...
เลือกออกมาจากในกองทัพ? กองทัพ? ความคิดที่แล่นวาบในสมองของหลิงหลานถูกเธอคว้าเอาไว้แล้ว ในเมื่อผู้คุมสอบที่ทดสอบพวกเขาต่างก็มาจากในกองทัพ เช่นนั้นนี่ก็เป็นการบอกใบ้ใช่หรือเปล่า นอกจากนี้ หนึ่งกลุ่มมีสิบคน นั่นก็เป็นหน่วยที่เล็กที่สุดของการปฏิบัติการในกองทัพพอดี!


ตอนที่ 34 โจมตีทีเดียวจอด!
หลังจากที่จู่โจมอย่างฉับไว ความเร็วของฉีหลงก็เริ่มช้าลงเป็นคนแรก เนื่องจากการระเบิดพลังจากการทะลวงขีดจำกัดใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ลมหายใจของเขาค่อยๆ ไม่สม่ำเสมอกัน ถึงขนาดที่หายใจเข้าออกถี่กระชั้นขึ้นมาเช่นกัน
หลิงหลานรู้ว่าฉีหลงน่าจะอยู่ในสภาพม้าตีนปลายแล้ว ถ้าหากฉีหลงหมดสิ้นเรี่ยวแรงล้มลงไปละก็ อาศัยเธอเพียงคนเดียวย่อมไม่สามารถตีเสมอผู้คุมสอบที่เต็มเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ต่อสู้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องหาโอกาสอัดผู้คุมสอบเลย
หลิงหลานขมวดคิ้วแน่น และเริ่มคิดวิธีว่าจะแก้ไขสภาพอับจนนี้อย่างไร ความจริงแล้วในใจเธอรู้สึกกลัดกลุ้มมาก ถ้ารู้แต่แรกว่าจะมีการต่อสู้ที่ไม่คาดคิดแบบนี้ เธอคงพกอาวุธที่มีประโยชน์ติดตัวไว้บ้างแล้ว อย่างเช่นพวกอาวุธลับ ต่อให้แทงไม่โดน แต่รบกวนความสนใจของผู้คุมสอบได้ก็ยังดี
เพียงแต่น่าเสียดายที่ตัวเธอมีเพียงน้ำยาเสริมพลังที่ใช้เพิ่มพลังกาย นอกจากนี้ปริมาณก็มีไม่มาก มีเพียงแค่สามหลอดเท่านั้น ต่อให้อยากใช้มันเป็นอาวุธลับก็ไม่มีประสิทธิภาพอะไรเหมือนกัน นอกเสียจากจะโยนของจำนวนมากออกไปก็อาจจะสามารถสร้างความมึนงงให้ผู้คุมสอบได้ แต่อาศัยแค่ของสองสามอย่างนี้ย่อมไม่อาจทำให้ผู้คุมสอบรู้สึกสับสนได้แน่นอน
ควรจะทำอย่างไรดีนะ ให้ฉีหลงกินยาเพิ่มพลังกาย?
หลิงหลานพลันเกิดความคิดแล่นวาบขึ้นมาในใจทันที ดังนั้นความเร็วของเธอเลยช้าลงตามฉีหลง ลมหายใจก็ไม่สม่ำเสมอ หลังจากนั้นก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อบนหน้าผากเริ่มหลั่งลงมาเช่นกัน คล้ายกับบอกทุกคนว่า เรี่ยวแรงของเธอจะยืนหยัดต่อไปไม่ไหว จะล้มลงไปในอีกวินาทีข้างหน้า
สภาพย่ำแย่ของหลิงหลานกับฉีหลงทำให้เสียงเชียร์ของพวกเพื่อนๆ ตัวน้อยเริ่มเบาลงจนกระทั่งหายไป สีหน้าของทุกคนต่างดูผิดหวังและไม่ยินยอม ความหวังที่อยากจะอัดผู้คุมสอบดูเหมือนว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้แล้วจริงๆ
หานจี้จวินกับลั่วล่างสบตากันเองแวบหนึ่ง ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างก็เห็นรอยยิ้มเจ็บปวดระคนกลัดกลุ้ม อันที่จริงผลสรุปนี้ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในการคาดการณ์ของพวกเขา เพียงแต่ในใจกลับไม่ยินยอมเลย พวกเขาคาดหวังว่าฉีหลงกับหลิงหลานจะสร้างปาฏิหาริย์ให้พวกเขาได้
ไม่มีความหวังแล้วจริงๆ เหรอ
เวลานี้เองฉีหลงที่กระโจนเข้าไปโจมตีก็ได้เผชิญหน้ากับผู้คุมสอบและปล่อยกระบวนท่าใส่อีกครั้ง คราวนี้เนื่องจากเรี่ยวแรงของเขาทนต่อไปไม่ไหว ฉีหลงเลยถูกพลังป้องกันมหาศาลของผู้คุมสอบผลักให้ถอยหลังไปหลายก้าว
ฉีหลงถอยร่นไปหลายก้าวจนสูญเสียความมั่นใจ กำลังใจที่เดิมทีฝืนให้ตัวเองยืนหยัดต่อสู้ก็คลายออก เขาเริ่มยืนไม่มั่นคงราวกับว่ากำลังจะล้มลงไป หลิงหลานเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งตัวขึ้นหน้าไปพยุงเขาไว้ จากนั้นก็กระทืบเท้าเบาๆ พาเขาออกห่างจากผู้คุมสอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเว้นระยะห่างกับผู้คุมสอบ
“นายไม่เป็นไรใช่ไหม!” หลิงหลานที่หันหลังให้กับผู้คุมสอบเอ่ยถามขณะกุมมือของฉีหลงไว้ด้วยความร้อนใจ
สีหน้าของฉีหลงดูหวั่นไหว จิตใจสั่นสะท้าน ราวกับเพราะว่าความเป็นห่วงของหลิงหลานทำให้เขามีความเชื่อมั่นและความกล้าในการต่อสู้อีกครั้ง เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้าแรงๆ เพื่อบ่งบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไร
หลิงหลานหันตัวไปมองผู้คุมสอบแล้วเอ่ยอย่างตัดสินใจสู้ตายว่า “ถ้างั้นพวกเราก็ต้องต่อสู้ครั้งสุดท้ายนี้ให้ดีๆ” สภาพภายนอกของทั้งสองคนบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าพวกเขาไม่สามารถสู้ต่อไปได้แล้ว
ฉีหลงกำหมัดขวาของตัวเอง เอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวว่า “ได้!” เขากล่าวจบก็ใช้มือขวาเช็ดใบหน้าตัวเองแรงๆ เหมือนกับจะเช็ดเหงื่อออกไป และก็เหมือนกับจะลบความเหนื่อยล้า มอบความเชื่อมั่นให้ตัวเอง จิตใจที่มุ่งมั่นในการต่อสู้ภายในแววตาของเขาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนเขายังกระฉับกระเฉงกว่าตอนแรกเสียอีก
ต่อให้รู้อยู่แก่ใจว่าจะแพ้ แต่เขาก็จะไม่หดหัว เพราะว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเขา ตัดสินชี้ขาดไม่รุ่งก็ร่วง
การกระทำของฉีหลงกับหลิงหลานทำให้ผู้คุมสอบพอใจสุดขีด ความห่วงใยรักปกป้องพวกพ้อง เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ต่อให้พ่ายแพ้ก็ยังมีความกล้าต่อสู้จนถึงที่สุด สิ่งเหล่านี้ต่างก็เป็นของที่ทหารชั้นยอดควรมี และเด็กสองคนนี้ต่างก็มีพวกมัน นี่หาได้ยากมาก เขาดีใจที่ตัวเองสามารถหาหน่ออ่อนที่ดีเลิศขนาดนี้เจอ
ฉีหลงลงมือโจมตีเป็นคนแรก ถึงแม้ว่าหมัดที่ต่อยติดต่อกันหลายชุดจะมีความเร็วและพลัง แต่ผู้คุมสอบก็ยังหลบได้สบายอยู่ดี ไม่มีทางแล้ว ฉีหลงใช้กระบวนท่าต่อสู้ที่ตัวเองรู้ไม่กี่ท่านี้ซ้ำไปซ้ำมา ต่อให้ผู้คุมสอบไม่อยากจำ ร่างกายของเขาก็คุ้นชินกับวิธีการโจมตีของฉีหลงและรับมือได้อย่างคล่องแคล่วง่ายดายมาก
ผู้คุมสอบเพิ่งจะหลบการโจมตีของฉีหลง หลิงหลานที่อยู่ทางด้านนั้นก็พุ่งเข้ามาแล้ว
อย่างไรก็ตาม ความสนใจของผู้คุมสอบอยู่ที่ตัวของหลิงหลานมาตั้งแต่ต้นแล้ว เมื่อเทียบกับฉีหลงแล้ว หลิงหลานเป็นตัวปัญหามากกว่า ถึงแม้ว่ากระบวนท่าต่อสู้ของหลิงหลานจะไม่ได้มากมายขนาดนั้น (เพิ่งจะเรียนทักษะการต่อสู้พื้นฐานไปหนึ่งชุด) แต่หลิงหลานฉลาดกว่าฉีหลงมาก เธอไม่เคยทำตามลำดับท่าเลย ทว่าเปลี่ยนกระบวนท่าไปเรื่อยๆ ตามสถานการณ์ต่อสู้ นี่จึงทำให้ผู้คุมสอบจำเป็นต้องใช้ความคิดอยู่บ้าง
ผู้คุมสอบมองเห็นหลิงหลานชกมาหนึ่งหมัด มันยังคงเหมือนกับการโจมตีตามปกติของเธอที่โจมตีใส่จุดที่เขาเจ็บปวดที่สุดและก็รับมือได้ยากมากที่สุด จุดเหล่านี้ต่างก็เป็นมุมอับพื้นฐานในการป้องกันของมนุษย์ ป้องกันยากมาก ถ้าไม่หลบก็ใช้การโจมตีแทนการป้องกัน โจมตีกลับใส่อีกฝ่ายเพื่อบีบให้ฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนกระบวนท่า
ผู้คุมสอบต่อยไปที่หน้าอกของหลิงหลานหนึ่งหมัดโดยที่ไม่ใคร่ครวญเลยสักนิด เขามีแขนยาวและมือขนาดใหญ่ ต่อให้เป็นการโจมตีกลับ เขาก็ย่อมโจมตีหลิงหลานได้ก่อนแน่นอน และหลิงหลานที่อยู่ตรงหน้าก็ได้เปลี่ยนกระบวนท่าละทิ้งการโจมตีของตัวเองเหมือนกับที่เขาคาดหวังไว้แบบนั้นจริงๆ ถึงอย่างไรก็รู้ดีว่ามันเป็นการโจมตีที่ไร้ประโยชน์ ถ้ายังดึงดันโจมตีต่อไป นอกจากจะทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บแล้ว ยังไม่สามารถทำร้ายคู่ต่อสู้ได้ด้วย คนฉลาดย่อมไม่ทำเรื่องโง่เง่าแบบนี้
ในเวลานี้เอง เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หลิงหลานไม่ได้หลบและยังคงโจมตีเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ทว่าตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งขวางทางเขาที่กำลังโจมตีใส่หลิงหลาน เป็นฉีหลง!
แย่แล้ว! ผู้คุมสอบรู้สึกว่าท่าไม่ดีแล้ว แต่เป็นเพราะว่าทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันจนไม่อาจเปลี่ยนท่าได้แล้ว เขารีบเก็บแรงที่มือก่อนจะรู้สึกได้ว่าฝ่ามือของตัวเองซัดใส่หน้าอกของฉีหลงอย่างหนักหน่วง
“อ๊าก!” ฉีหลงร้องโหยหวน ทั่วทั้งร่างถูกพลังสายนี้ซัดจนกระเด็นออกไป เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่งขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ หลังจากนั้นร่างของเขาก็ร่วงลงมาที่พื้นและไม่ไหวติงอีก
“อ้า...ฉีหลง เขาได้รับบาดเจ็บแล้ว!” พวกเพื่อนๆ ตัวน้อยที่ชมการต่อสู้ต่างพากันร้องตกใจ หานจี้จวินยิ่งตกตะลึงหน้าซีดเผือด
ผู้คุมสอบตกใจทันที หรือว่าเขาเก็บแรงช้าเกินไป? ความสนใจของเขาในตอนนี้ถูกฉีหลงดึงดูดไปแล้ว เขาเห็นฉีหลงนอนเหยียดอยู่บนพื้น ขณะที่กระอักเลือดออกมาจากมุมปากของเขาติดต่อกันไม่หยุด
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ หรือว่าเขาโจมตีใส่ฉีหลงโดยที่เก็บพลังกลับไปไม่ทันจริงๆ? ทำร้ายอวัยวะภายในร่างกายของเขา? ความคิดของผู้คุมสอบสับสนยุ่งเหยิงไปหมด เขาไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว ในสายตาของเขามีเพียงฉีหลงที่นอนกระอักเลือดอยู่บนพื้นเท่านั้น
โครม!
เสียงของกำปั้นอันทรงพลังที่อัดใส่กายเนื้อดังลั่นขึ้นมาทันใด ก่อนจะเห็นผู้คุมสอบถูกพลังมหาศาลซัดจนกระเด็นออกไปแล้วร่วงลงกับพื้นอย่างรุนแรง
ที่แท้หลิงหลานก็ไม่ได้ละทิ้งการโจมตีของตัวเอง เธอฉวยโอกาสตอนที่จิตใจของผู้คุมสอบสับสนวุ่นวาย และไม่ได้สนใจเธอเพื่อโจมตีทีเดียวจอด
หลิงหลานเป่าอาวุธที่ทำร้ายคนของตัวเอง ซึ่งก็คือกำปั้นขาวเนียนน้อยๆ ของเธอ และเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะคิกคักว่า “ภารกิจสำเร็จ อัดผู้คุมสอบได้แล้ว แต่ว่าผู้คุมสอบ คุณคงไม่ปรับพวกเราตกเพราะว่าอายจนโมโหหรอกใช่ไหมครับ”


ตอนที่ 35 เสร็จสิ้นการสอบ!
ผู้คุมสอบที่ล้มลงไปกับพื้นมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วมาก เขาสปริงตัวขึ้นมายืนตัวตรง
ถึงแม้ว่าการโจมตีของหลิงหลานจะดูทรงพลังมากถึงขนาดโจมตีใส่ผู้คุมสอบจนกระเด็นออกไป แต่ความจริงแล้ว มันไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับผู้คุมสอบมากเท่าไรเลย มันเพียงแต่ทิ้งรอยช้ำไว้บนแก้มข้างซ้ายของผู้คุมสอบเท่านั้น แน่นอนว่านี่ก็คือเจตนาของหลิงหลานเช่นกัน เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาไม่ใช่คนที่โดนรังแกง่ายๆ
ผู้คุมสอบยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทว่าสีหน้ากลับเย็นเยียบ เขายื่นมือไปแตะรอยช้ำนั้น ต่อให้ไม่รู้สึกเจ็บอะไร แต่ในใจกลับมีความปวดร้าวที่พูดไม่ออกผุดขึ้นมา
ใช่แล้ว นั่นเป็นความรู้สึกโกรธเจือกับความผิดหวัง เขาไม่ได้โกรธเพราะว่าหลิงหลานอัดเขา แต่เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวและความไร้น้ำใจที่หลิงหลานแสดงออกมาในการโจมตีเมื่อสักครู่นี้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังและปวดใจ
ผู้คุมสอบไม่นึกไม่ฝันว่าเด็กที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือใครทุกด้านตรงหน้าเขาจะเย็นชาไร้น้ำใจขนาดนี้ เขาให้เพื่อนกลายเป็นโล่เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมาย ถึงแม้ว่าฉากเมื่อสักครู่นี้เขาจะพลั้งมือและหมดหนทาง ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับมองเห็นชัดเจนมากว่าเพราะอะไรจู่ๆ ฉีหลงถึงขวางอยู่เบื้องหน้าหลิงหลาน ไม่ใช่เพราะฉีหลงทำเองโดยไม่รู้ตัว แต่เป็นเพราะหลิงหลานดึงฉีหลงมาตรงหน้าเขา
สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าก็คือ หลังจากที่จบเรื่องหลิงหลานไม่ห่วงอาการบาดเจ็บของเพื่อนตัวเองเลย เอาแต่ให้ความสำคัญกับผลสอบของตัวเอง การกระทำที่เห็นแก่ตัวแบบนี้กระตุ้นความโกรธของผู้คุมสอบในที่สุด เขาตัดสินใจจะไม่ให้หลิงหลานมีโอกาสเข้าห้องพิเศษ สหพันธรัฐไม่อาจฝึกอบรมให้กับเด็กที่เย็นชาไร้หัวใจเอาแต่สนแค่ผลประโยชน์ส่วนตนเป็นพิเศษได้แน่นอน ต่อให้เขากลายเป็นทหารก็จะนำภัยมาสู่สหพันธรัฐและเพื่อนร่วมรบที่อยู่ข้างกายเขา
ยังไม่ทันที่ผู้คุมสอบจะตวาดด้วยความเดือดดาล ฉากต่อมาก็ทำให้ผู้คุมสอบตะลึงงันไป
เขาเห็นหลิงหลานเดินไปหาฉีหลงที่กำลังนอนกระอักเลือดสลบไสลอยู่บนพื้น จากนั้นก็ใช้ขาเตะไปที่ร่างกายของฉีหลงแรงๆ และเอ่ยด้วยความจนใจว่า “เอาล่ะ จัดการเสร็จแล้ว ยังไม่ลุกขึ้นมาอีก? ไม่แสดงโอเวอร์ไปหน่อยเหรอ”
ฉีหลงลุกขึ้นมานั่งฉับพลันและพูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแหยๆ ว่า “อัดเขาจนล้มแล้วจริงๆ เหรอ” ในระหว่างที่กล่าวก็ยังคงมองเห็นเลือดไหลรินออกมาจากในปากได้ ทำให้คนที่เห็นต่างรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงอยู่บ้าง
หลิงหลานเอ่ยด้วยความลำพองใจ “แน่อยู่แล้วสิ ไม่ดูเลยว่าฉันเป็นใคร” เธอยังต้องทำตัวเหมือนเด็กในเวลาที่ควรทำตัวเป็นเด็ก หลิงหลานรู้ว่าตัวเองแสดงออกมากเกินไปหน่อยแล้ว เลยได้แต่กอบกู้ภาพลักษณ์สุดชีวิต
ฉีหลงพยักหน้าติดต่อกันและพูดด้วยความนับถือว่า “อื้อ หลิงหลาน นายแข็งแกร่งกว่าฉันจริงๆ” เขากล่าวจบก็เอ่ยด้วยสีหน้าขอความดีความชอบ “ฉันแสดงได้ไม่เลวมากๆ เลยใช่ไหมล่ะ”
หลิงหลานพยักหน้ารับโดยที่ไม่มีความจริงใจมากเท่าไรนัก และยังลูบหัวฉีหลงเบาๆ เพื่อแสดงความชมเชย
เอาเถอะ ท่าทีของฉีหลงทำให้เธอนึกถึงสุนัขที่เป็นเพื่อนที่จงรักภักดีต่อมนุษย์เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ท่าทีซึนเดเระที่ดูน่ารักเหลือเกินจริงๆ นั้นทำให้เธออดฉวยโอกาสลูบหัวไม่ได้
ฉีหลงที่ไม่ได้สนใจอะไรก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกหลิงหลานกินเต้าหู้[footnoteRef:1]อยู่และก็ไม่รู้เช่นกันว่าภาพลักษณ์ของเขาที่อยู่ในใจของหลิงหลานเอนไปทางน่ารักไปแล้ว เขาได้รับคำชมก็ลุกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ แน่นอนว่าเขายังไม่ลืมใช้ลิ้นเลียคราบเลือดที่อยู่ตรงมุมปาก เขาขยับริมฝีปากตัวเองหลายทีก่อนจะพูดด้วยความเสียดายว่า “น่าเสียดายที่ใช้น้ำยาเสริมพลังเปลืองมากๆ รสชาติดีมากจริงๆ ฉันไม่เคยกินน้ำยาเสริมพลังที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย” [1: กินเต้าหู้ หมายถึง ลวนลาม]
หลิงหลานได้ยินคำพูดก็แอบกลอกตาทีหนึ่งและเอ่ยในใจว่า อร่อยอยู่แล้วสิ นั่นเป็นน้ำยาเสริมพลังรสมะเขือเทศที่เธอทุ่มเทแรงใจวิจัยออกมาเชียวนะ จะเอาไปเทียบกับน้ำยาเสริมพลังก่อนหน้านี้ได้เหรอ พูดถึงรสชาติก่อนหน้านี้ หลิงหลานก็อดตัวสั่นยกใหญ่ไม่ได้ รสชาตินั้นไม่ใช่รสชาติให้คนกินจริงๆ คาดว่าต่อให้เป็นหมาหรือแมวเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนก็ไม่ชอบกินมันเหมือนกัน
หลิงหลานไม่ใช่คนที่ทารุณตัวเองได้ ในเมื่อไม่สามารถยอมรับได้ เช่นนั้นก็ได้แต่ดัดแปลงรสชาติเองแล้ว ยังดีที่มีเสี่ยวซื่อคอยช่วยเหลือ ในที่สุดก็วิจัยน้ำยาเสริมพลังที่มีรสชาติผักผลไม้ออกมาได้หลายรส และรสมะเขือเทศก็เป็นหนึ่งในนั้น
ทำไมเธอถึงให้รสชาตินี้กับฉีหลงน่ะเหรอ นั่นก็เป็นเพราะสีของรสชาตินี้เหมือนกับมะเขือเทศ แดงได้พอดีมากจนคนเข้าใจผิดว่าเป็นเลือดได้ง่ายๆ ทำให้ฉีหลงที่แสร้งได้รับบาดเจ็บยิ่งมีภาพลักษณ์ที่ดูชัดเจนมากขึ้น
พอเห็นฉีหลงยังคงมีท่าทีกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี สีหน้าของหานจี้จวินถึงได้กลับมาเป็นปกติในที่สุด เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้างงงวยว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เมื่อสักครู่นี้ฉีหลงดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงๆ ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกไม่หยุดหย่อน
หานจี้จวินถามคำถามที่อยู่ในใจของผู้คุมสอบออกมา เพียงแต่ว่าต่อให้ตอนนี้เขาไม่รู้รายละเอียดเรื่องราว แต่เขาก็รู้ว่าจะต้องเป็นแผนร้ายของเด็กสองคนตรงหน้าเขาแน่นอน ไม่คาดคิดเลยว่าเขาที่ผ่านศึกมานับร้อยจะมาเรือพลิกคว่ำในคลองระบายน้ำ[footnoteRef:2] ถูกเด็กสองคนหลอกเสียได้ [2: เรือพลิกคว่ำในคลองระบายน้ำ อุปมาว่า ทำพลาดโดยที่ไม่คาดคิด]
แต่เขาไม่ได้โกรธเลยสักนิด ตรงกันข้ามในใจเขาเกิดความรู้สึกปีติยินดีขึ้นมา เด็กตรงหน้าเขาซึ่งมีความสามารถดีที่สุดและเขาให้ความสนใจมากที่สุดไม่ได้เป็นคนที่แย่อย่างที่เขาคิดไว้ขนาดนั้น...
ฉีหลงได้ยินคำถามของหานจี้จวินก็รีบเอ่ยปากอธิบายว่า “ตอนสุดท้ายที่ฉันถูกผู้คุมสอบอัดจนปลิวแล้วหลิงหลานก็พาฉันไป ตอนนั้นเขาก็ฉวยโอกาสส่งน้ำยาเสริมพลังมาให้ฉัน ตอนที่เขาหันหลังให้กับผู้คุมสอบ เขาก็บอกใบ้ว่าให้ฉันใช้น้ำยาขวดนั้นเล่นละครทำเป็นได้รับบาดเจ็บ”
ฉีหลงลูบท้ายทอยพลางหัวเราะแหะๆ กล่าวด้วยความไม่สบายใจที่ตัวเองทำให้ทุกคนเป็นกังวล “ดังนั้น ฉันเลยฉวยโอกาสตอนที่ผู้คุมสอบโจมตีฉัน แสร้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บหมดสติล้มลงไปกับพื้น”
ผู้คุมสอบมองไปที่หลิงหลานอย่างใคร่ครวญแล้วเขาก็พลันเอ่ยด้วยเสียงเคร่งขรึมเฉียบขาดว่า “เธอไม่กลัวว่าจะทำพลาดเลยหรือไง ถ้าเกิดฉันยั้งมือไว้ไม่ทัน แผนการของเธอก็จะทำให้ฉีหลงได้รับบาดเจ็บง่ายมาก ถึงขนาดที่ทำลายอนาคตของเขาได้เลย”
หลิงหลานพูดด้วยความงุนงงว่า “คุณจะพลั้งมือได้เหรอครับ” เธอเชื่อมั่นเต็มร้อยโดยปริยายว่าผู้คุมสอบสามารถควบคุมตัวเองได้
ฉีหลงยิ้มแหยๆ ต่อ ใบหน้ายังคงดูเชื่อมั่นไม่เปลี่ยนแปลง หานจี้จวินคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างได้ แววตาที่มองไปยังหลิงหลานดูไม่ชัดเจนอยู่บ้าง มันมีทั้งความนับถือและก็มีความโกรธเคืองเล็กน้อย ทว่าแววตาก็กลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว
คำพูดของหลิงหลานทำให้ผู้คุมสอบโกรธสุดขีด ทว่าเขากลับไม่มีคำพูดโต้แย้งอะไรเลย เขาพบว่าเขาไม่มีวิธีจัดการเด็กแสบตรงหน้านี้ และจำเป็นต้องยอมรับว่าหลิงหลานพูดมาไม่ผิด เขาไม่มีทางพลั้งมือจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะฉีหลงกระอักเลือดสมจริงมากเกินไป ทำให้จิตใจเขาหวั่นไหวจนรู้สึกสงสัยตัวเองขึ้นมา สุดท้ายเขาก็ยังเชื่อมั่นในตัวเองไม่พอ
ผู้คุมสอบยิ้มขื่น หลิงหลานทำให้เขามองเห็นจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง ดูถูกไม่ได้เลยจริงๆ
ไอ้หนูนี่เป็นอัจฉริยะระดับปีศาจจริงๆ ไม่เพียงแต่มีความกล้า แล้วยังละเอียดรอบคอบ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความพยายามในการต่อสู้อย่างยิ่ง สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเขามีความสามารถทำให้คนเชื่อถือได้ในชั่วพริบตา ฉีหลงรวมไปถึงลั่วล่างที่ออกไปจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ได้ฝากฝังความเชื่อใจของตัวเองมอบเรื่องทุกอย่างให้หลิงหลานจัดการโดยไม่เอ่ยถามสักคำ
สุดท้ายหลิงหลานยังใช้แผนการทำให้จิตใจของเขาเผยจุดอ่อนออกมา...หลิงหลานรู้แต่แรกแล้วว่าเขาไม่มีทางทำร้ายพวกเขา ดังนั้นเมื่อมีคนได้รับบาดเจ็บ เขาจะต้องรู้สึกกังวลร้อนใจจนเปิดช่องโหว่แน่นอน
ผู้คุมสอบส่ายศีรษะและถอนหายใจ เด็กสมัยนี้หลอกยากจริงๆ เขากล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “คราวนี้พวกเธอสอบผ่านแล้ว!”
คำกล่าวของผู้คุมสอบทำให้เด็กทุกคนกระโดดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นยินดี นี่หมายความว่าพวกเขาก้าวเข้าไปเรียนในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือแห่งนี้แล้ว แน่นอนว่าสำหรับเรื่องจะเข้าไปในห้องพิเศษได้หรือไม่นั้น ก็ยังต้องดูผลคะแนนที่ผู้คุมสอบทุกคนให้มาว่าสุดท้ายได้เท่าไร เด็กหนึ่งร้อยคนแรกที่มีคะแนนรวมของทั้งสี่หัวข้อสูงสุดจะสามารถเข้าไปเรียนในห้องเรียนพิเศษได้
ผู้คุมสอบไม่สนใจพวกเด็กๆ ที่กำลังลิงโลดตรงหน้า เขาเปิดอุปกรณ์สื่อสารโดยไม่สนใจใคร ก่อนจะกดปุ่มเสร็จสิ้นการสอบ


ตอนที่ 32 หลิงหลานลงมือ!
หมัดของฉีหลงโจมตีใส่อากาศ ผู้คุมสอบเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของฉีหลง ทำให้หมัดของเขาต่อยลงไปที่พื้น ดังนั้นถึงได้ปรากฏเหตุการณ์ฝุ่นละอองปลิวว่อน
อย่างไรก็ตาม บนพื้นมีหลุมบางๆ ขนาดหนึ่งเมตรที่ลึกประมาณสามนิ้ว ทำให้รู้ว่าพละกำลังในการโจมตีของฉีหลงไม่น้อยไปกว่าห้าร้อยจินในตอนที่เธอสอบแน่นอน
ไม่นึกเลยว่าฉีหลงอาศัยความสามารถของตัวเองก็มีพลังถึงห้าร้อยจินแล้ว นี่เห็นได้ชัดว่าเขามีเนื้อแท้ที่ดีกว่าบริสุทธิ์มากกว่าหลิงหลานที่ใช้เคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายในการโกงเพื่อให้ได้มา
แววตาของผู้คุมสอบส่องประกายความยินดีระคนแปลกใจ บางทีเขาเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าฉีหลงจะมีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้ ถึงแม้ว่าสำหรับเขาแล้ว พละกำลังนี้ไม่นับว่าเป็นอะไร แต่ฉีหลงยังเป็นเด็กอายุหกขวบ เมื่อฉีหลงเติบโตขึ้นมา พละกำลังนี้จะต้องแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
การโจมตีใส่ความว่างเปล่าของฉีหลงไม่ได้ทำให้เขาหยุดจู่โจม หลิงหลานเห็นเพียงเขากระโดดขึ้นมาจากพื้นและกระโจนเข้าใส่ผู้คุมสอบด้วยความดุดันอีกครั้ง
น่าเสียดาย ฉีหลงมีทั้งความเร็วและพละกำลัง ทว่าเนื่องจากเทคนิคการต่อสู้ของเขายังไม่ประสีประสาอยู่มาก ทุกที่ต่างก็มีช่องโหว่ นี่ทำให้ผู้คุมสอบไม่รู้สึกกดดันเลยสักนิด ถ้าหากฉีหลงเป็นศัตรูในสนามรบ ผู้คุมสอบก็สามารถฆ่าเขาได้ในการโจมตีเดียว
ในที่สุดฝุ่นละอองที่ตลบอบอวลก็กระจัดกระจายหายไปทำให้ผู้คนมองเห็นการต่อสู้ของฉีหลงกับผู้คุมสอบ พวกเขาเห็นแค่ผู้คุมสอบใช้มือข้างเดียวต้านทานการโจมตีทั้งหมดของฉีหลง
ลั่วล่างกล่าวเสียงเบากับหลิงหลานว่า “ฉันจะไปช่วยฉีหลง ส่วนเรื่องทุบตีเขาต้องอาศัยนายแล้ว” เขากล่าวจบก็กระโจนเข้าหาผู้คุมสอบโดยที่ไม่รอให้หลิงหลานพูดจา ลั่วล่างใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดประเคนหมัดโจมตีใส่ที่ใบหน้าของผู้คุมสอบ
การจู่โจมของลั่วล่างทำให้ผู้คุมสอบจำเป็นต้องปล่อยมืออีกข้างของเขา ร่างกายที่แต่เดิมแทบจะยืนนิ่งไม่ขยับก็เริ่มเคลื่อนที่ขึ้นมา ผ่านไปครู่เดียวทั้งสามคนก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือดสุดขีด
ถึงแม้ว่าลั่วล่างจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบามาก แต่ว่าพวกเด็กๆ รอบข้างต่างได้ยินกันหมด ร่างกายที่เดิมทีจะล้มมิล้มแหล่ก็มั่นคงขึ้นมากทันที พวกเขามองไปที่หลิงหลานด้วยสีหน้าเฝ้ารอคาดหวังว่าเธอจะสามารถไปอัดผู้คุมสอบได้เหมือนกับที่ลั่วล่างพูดไว้
เอาเถอะ พวกคำพูดของผู้คุมสอบได้ดึงคำความแค้นของเด็กเหล่านี้ขึ้นมา นอกจากนี้ค่าความแค้นก็ยังไม่ต่ำด้วย ดังนั้นจึงคาดหวังร่วมกันว่าจะให้เธออัดเขาเพื่อแก้แค้นให้พวกเขา
หานจี้จวินที่คืนสติกลับมาถึงได้เนื่องจากการโจมตีของฉีหลงก็พบว่าหลิงหลานเป็นเด็กเพียงคนเดียวในหมู่พวกเขาที่ยืนได้อย่างมั่นคง ถึงแม้ว่าท่วงท่านั้นจะดูแปลกพิลึกอยู่บ้าง แต่ดูสวยประหลาดเป็นธรรมชาติทำให้คนรู้สึกว่าควรจะทำท่านี้แต่แรกแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่านั่นเป็นท่าอะไร แต่มันต้องเป็นทักษะการต่อสู้ที่ร้ายกาจอย่างหนึ่งแน่นอน
แววตาคาดหวังของพวกเด็กๆ ทำให้หลิงหลานรู้สึกกดดันหนักมาก เธอแบกรับสายตาที่ร้อนแรงของพวกเขาไม่ไหว จึงหันหน้ามองไปยังจุดที่ตอนนี้กลายเป็นการต่อสู้ตะลุมบอนของคนทั้งสามด้วยสีหน้า 囧 ขณะที่ครุ่นคิดอย่างกลัดกลุ้มว่า ทำไมแต่ละคนถึงคิดว่าเธอสามารถอัดผู้คุมสอบได้นะ หรือว่าพวกเขาจะรู้ว่าเธอมีมิติการเรียนรู้อยู่?
หลินหลานรู้ว่านี่เป็นไปไม่ได้แน่นอน สาเหตุที่เด็กๆ เหล่านี้มอบความหวังให้เธอ นั่นก็เป็นเพราะในหมู่พวกเขามีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่สามารถขยับเขยื้อนได้ สามารถอัดเขาได้ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ถ้าเกิดทำไม่ได้ละก็...เอาเถอะ เดิมทีพวกเขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว พวกเขาเดิมพันว่าจะโชคดีสุดขีดเหมือนกับแมวตาบอดที่เจอหนูตาย
หลังจากที่ผู้คุมสอบประมือกับลั่วล่างตรงทางด้านนั้นแล้ว เขาก็ทราบข้อมูลภายในของเด็กคนนี้ พละกำลังไม่ได้สูงไปกว่าฉีหลงแน่นอน อย่างไรก็ตามก็ไม่นับว่าด้อยมากนัก เขายังมีพละกำลังหนึ่งร้อยจิน แต่คุณสมบัติร่างกายแย่กว่าเล็กน้อย ฉีหลงต่อสู้จนถึงตอนนี้ก็ยิ่งดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนลั่วล่างเข้าไปโจมตีไม่กี่ทีก็หายใจไม่มั่นคงอยู่บ้าง
แต่ผู้คุมสอบเองก็ทราบว่าสถานการณ์ของฉีหลงเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง เนื่องจากเขาทะลวงขีดจำกัดของตัวเอง ระเบิดความสามารถที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา หลายปีมานี้เขายังไม่เคยเห็นเด็กที่อาศัยแค่ความสามารถของตัวเองทะลวงขีดจำกัดโดยที่ไม่ได้พึ่งพายากระตุ้นมาก่อนเลย ต้องบอกว่าฉีหลงเป็นคนที่ฟ้าประทานพรสวรรค์มาให้
ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่ทะลุออกมาจากในกระดูก ประสบการณ์ยาวนานในสนามรบทำให้เขาสังเกตเห็นถึงอันตรายได้ทันที เขากระทืบเท้าแรงๆ โดยไม่คิดสักนิดเดียว แล้วร่างกายก็ยืมพลังนี้กระโดดถอยหลังติดต่อกันสองก้าว...
ทว่ามันสายไปแล้ว! กำปั้นขาวผ่องเล็กๆ ข้างหนึ่งปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา วินาทีถัดมามันก็โจมตีใส่ใบหน้าเขา
ถึงอย่างไรผู้คุมสอบก็เป็นผู้คุมสอบ สองมือของเขาไขว้กันเป็นรูปตัว 十 ในช่วงเวลาวิกฤต สกัดกั้นกำปั้นน้อยๆ ที่ดูน่ารักหาใดเปรียบ แต่จริงๆ แล้วกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารข้างนี้ได้สำเร็จ
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันเสียงดัง เพียะ ผู้คุมสอบรู้สึกได้เพียงพลังมหาศาลที่ส่งมา ร่างกายที่เดิมทียังยืนได้ไม่มั่นคงก็ถอยติดต่อกันไปอีกหลายก้าวเนื่องจากพลังสายนี้
หลิงหลานยืมแรงดีดจากพลังที่ปะทะกันแล้วพลิกตัวอยู่กลางอากาศราวกับเหยี่ยวก่อนจะตกลงมาอยู่ระหว่างกลางฉีหลงกับลั่วล่างด้วยความมั่นคง เธอยังคงรักษาท่วงท่าต่อสู้เอาไว้เตรียมพร้อมที่โจมตีครั้งต่อไป
แววตาของผู้คุมสอบที่แต่เดิมมีความหยอกล้อเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันใด เขามองไปยังหลิงหลานที่ยืนอยู่ตรงกลาง แผ่นหลังหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา ไม่คาดคิดว่ายังมีเด็กที่ร้ายกาจขนาดนี้ซ่อนตัวอยู่ในหมู่เด็กพวกนี้ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังรู้จักซ่อนจิตสังหารของตัวเอง รอจนกระทั่งช่วงเวลาสุดท้ายถึงค่อยเผยเขี้ยวเล็บของเขาออกมา
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาต่อสู้ในสนามรบมาเป็นเวลานานจนมีประสบการณ์ต่อสู้มากมาย ทำให้รับมือกับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วแล้วละก็ เมื่อสักครู่นี้เขาคงถูกอัดไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ว่าเขาต้องขายขี้หน้ามากแน่นอน
เขาลอบสบถอย่างลับๆ มีอัจฉริยะระดับปีศาจแบบนี้โผล่ออกมาได้อย่างไร ภายนอกดูอ่อนแอบอบบางมากๆ ใบหน้างดงามแสดงสีหน้ามึนงง ดูอย่างไรก็เป็นเด็กน้อยน่ารักไร้เดียงสาที่ไม่มีพิษสงอะไร ถึงแม้เขาจะรู้สึกมาตลอดว่าเด็กคนนี้แปลกพิกลอยู่บ้าง ทว่าเนื่องจากการปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันของฉีหลง ทำให้ความสนใจของเขามุ่งไปที่ตัวของฉีหลง และมองข้ามเขาไป
เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กที่เขามองข้ามไปแบบนี้เกือบจะทำให้เขาต้องเรือล่มในคลองระบายน้ำ[footnoteRef:1] [1: เรือล่มในคลองระบายน้ำ อุปมาว่า พลาดพลั้งโดยไม่คาดคิด]
การกระทำอันยอดเยี่ยมของหลิงหลานทำให้เด็กคนอื่นๆ แสดงสีหน้าตื่นเต้นยินดี พวกเขาไม่คิดเลยว่ากำปั้นของหลิงหลานจะโจมตีใส่ผู้คุมสอบจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว ความหวังของพวกเขาจะสัมฤทธิ์ผลได้จริงๆ ใช่ไหม
หานซู่หย่าเป็นเด็กหญิงที่มีนิสัยร้อนแรงเปิดเผย เธอเห็นแบบนี้ก็รีบตะโกนเสียงดังว่า “หลิงหลาน อัดเขา! อัดเขาเลย!” ฉากที่โคตรเท่นี้ทำให้ความเหนื่อยล้าของเธอหายไปในพริบตา
ส่วนลั่วเฉาก็เป็นเด็กหญิงที่ขี้อายเก็บตัว เธอเผยรอยยิ้มตื่นเต้นยินดีทว่าขวยเขินออกมา แววตาส่องประกายความเลื่อมใสออกมาเล็กน้อยจับจ้องไปยังร่างผอมเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายพี่ชายตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแรงบึกบึนไม่เท่าพี่ชายกับเด็กอีกคน แต่ในสายตาเธอ เขากลับไม่ด้อยไปกว่าพวกพี่ชายเลย ถึงขนาดที่ยังทำให้คนรู้สึกไว้วางใจมากกว่า
หลิงหลานไม่รู้เลยว่าเธอได้ล่อลวงหัวใจชื่นชมของสาวน้อยบริสุทธิ์และเชื่อมสายใยรักผิดๆ ไว้ที่ตัวเธอโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว บาปกรรมจริงๆ เลย!
ภายในห้องควบคุม จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลห้อง 72 ได้ปรับหน้าจอมาที่ห้องของพวกหลิงหลานอีกครั้งท่ามกลางความเบื่อหน่าย สิ่งที่ปรากฏเข้ามาในสายตากลับเป็นสองฝ่ายตั้งมั่นเผชิญหน้าต่อสู้กัน บรรยากาศไม่อาจเรียกได้ว่าดีแน่นอน เขาอึ้งไปฉับพลัน ในใจก็ครุ่นคิดว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ความสงสัยที่ผุดขึ้นมาในใจทำให้เขารีบกำหนดหน้าจอให้อยู่ในห้อง 72 ทันที และเปิดหน้าต่างขนาดเล็กที่สุดอีกอันไว้ที่ด้านล่างหน้าจอ ให้มันสับเปลี่ยนหมุนเวียนอีกเก้าห้องที่เหลืออยู่ในนั้นเพื่อให้เขาคอยตรวจตราดูแล
หลิงหลานส่งสายตาบอกให้ฉีหลงกับลั่วล่างเข้าไปโจมตีก่อน หลิงหลานรู้ว่าถ้าหากตัวเธอบุกโจมตีก่อนจะต้องจัดการผู้คุมสอบไม่ได้แน่นอน
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ระดับต้นกับหมายเลขเก้ามาแล้ว และต่อสู้กับหมายเลขเก้าอยู่เป็นประจำ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการฝึกฝนทางจิต ซึ่งมีความแตกต่างกับการต่อสู้จริงอยู่บ้างจริงๆ
หลิงหลานสังเกตเห็นว่าร่างกายในความเป็นจริงของเธอยังตามความคิดของเธอไม่ทันในการโจมตีเมื่อสักครู่นี้ ไม่อย่างนั้นผู้คุมสอบคงไม่มีโอกาสหลบพ้น


ตอนที่ 37 การแนะนำของผู้คุมสอบ!
ตอนนี้เองลั่วล่างก็จูงมือลั่วเฉาผู้เป็นน้องสาว เชิดหน้าเดินเข้ามาด้วยท่าทีซึนเดเระ ท่าทางที่เหมือนนกยูงนี้ทำให้หลิงหลานรู้สึกเพลิดเพลินและขบขัน
เขาจ้องมองหลิงหลานอยู่หลายวินาทีแล้วค่อยพูดว่า “ในเมื่อฉีหลงยอมรับนาย งั้นฉันก็จะฝืนใจยอมรับนายสักครั้ง ต่อไปก็รบกวนดูแลฉันกับน้องสาวให้มากๆ ด้วยล่ะ”
เอ่อ? นี่มันหมายความว่าอย่างไร หลิงหลานอึ้งไป ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับลั่วล่างเลยนะ
เวลานี้เสี่ยวซื่อที่อยู่ในจิตใต้สำนึกอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขากล่าวพลางกระทืบเท้าว่า “ยังเป็นอะไรได้อีกล่ะ นี่หมายความว่าเธอเป็นลูกพี่ไง เธอทำผิดต่อฉันแล้วนะ”
แววตาที่สะท้อนออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวซื่อต่างก็เป็นความรันทดที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม นี่ทำให้หลิงหลานรู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่บ้าง เสี่ยวซื่อเป็นอะไร ทำไมถึงพูดคำว่า เธอทำผิดนี่ ได้น่าอดสูขนาดนี้
หลิงหลานเริ่มครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งว่าตัวเองไปทำร้ายจิตใจเสี่ยวซื่อตรงไหน เธอคิดอยู่นานมากก็คิดสาเหตุไม่ออก เลยได้แต่มองว่าเด็กแสบนี่ถึงวัยต่อต้านแล้ว
เสี่ยวซื่อโกรธมากและก็คับแค้นใจมาก มันแค้นที่ทำไมคนพวกนั้นถึงได้หน้าไม่อายเข้ามากอดต้นขาหลิงหลานขนาดนี้ เขาเองก็โมโหการกระทำของหลิงหลานเหมือนกัน เขาคิดว่านี่เป็นหายนะที่เกิดจากการที่ลูกพี่ของเขาไปสุมหัวทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง และตั้งแต่นี้ไปมันก็ทำให้เขามีคู่แข่งมาแย่งชิงบัลลังก์ลูกน้องอันดับหนึ่งมากมายนับไม่ถ้วน
เอาเถอะ ตอนนี้เสี่ยวซื่อไม่ได้ติดมหากาพย์สามก๊กแล้ว แต่เขาไปติดนิยายเกรดสามที่ใช้อ่านฆ่าเวลาแทน (เปลี่ยนรสนิยมเร็วมากเกินไปแล้ว) นี่ก็เลยมองเห็นได้จากคำเรียกที่มีต่อหลิงหลาน
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เสี่ยวซื่อเบื่อมาก เขาเลยท่องอยู่ในโลกออนไลน์เสมือนจริงไปเรื่อยเปื่อย และเขาก็พบเว็บไซต์ที่ซ่อนเร้นมากๆ โดยบังเอิญ มันมีชื่อว่าโลกของวาย การจะล็อกอินเข้าไปยังต้องใช้รหัสผ่าน...นี่ทำให้เสี่ยวซื่อรู้สึกอยากรู้ แน่นอนว่าพวกรหัสผ่านไม่มีผลกระทบอะไรกับเขาอยู่แล้ว เขาก็เลยเข้าไปท่องดูสักรอบ แต่แล้วเขาก็พบว่าข้างในมีโอกาสในการทำธุรกิจมากมายนับไม่ถ้วน คนในนั้นชูตั๋วนับไม่ถ้วนร้องขออยากจะอ่านนิยายวาย ฟิควายและคลิปวาย
เป้าหมายสูงสุดของเสี่ยวซื่อก็คือต้องการหาเงิน พอเขาเห็นโอกาสแบบนี้แล้วจะพลาดได้อย่างไร ถึงแม้ว่าเสี่ยวซื่อยังไม่กล้าพูดว่ามีฟิควายหรือคลิปวายอะไร แต่เสี่ยวซื่อก็ยังมีนิยายวายอยู่ ต้องทราบว่าในคลังของเขาไม่มีของอย่างอื่น แต่พวกนิยายกลับมีมากมายจนน่าตกใจ
เสี่ยวซื่อค้นคลังเก็บของของตัวเอง นิยายที่ติดแท็กวายมีเยอะมากเกินจะนับไหว (นี่ก็เป็นผลจากการที่หลิงหลานก่อเรื่องอ่านหนังสือมั่วซั่วอย่างไร้ขีดจำกัดในชาติที่แล้ว) เสี่ยวซื่อรู้สึกตื่นเต้น เขาเห็นเงินทองอัดใส่เขามากมาย
นอกจากนี้เสี่ยวซื่อยังพบอีกว่า ตัวอักษรในนิยายยิ่งเยอะ เงินที่ได้ก็จะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่เขาเลือกหนังสือแล้ว เขาก็เอาเรื่อง ‘การแก้แค้นของตัวเบี้ยที่กลับชาติมาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลก’ ที่มีตัวอักษรค่อนข้างเยอะมาปล่อยลง แน่นอนว่าเขาเองก็สงสัยมากๆ เหมือนกัน อยากรู้ว่านิยายวายที่ทำให้คนที่นี่ติดกันงอมแงมเป็นแบบไหนกันแน่
เสี่ยวซื่อลงนิยายไปพลางอ่านนิยายไปพลางก่อนจะบ้ามิตรภาพอันแน่นแฟ้นระหว่างลูกพี่กับลูกน้องในหนังสืออย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดที่หลิงหลานกล่าวกับเขาว่าอยากให้เขาเป็นน้องชาย[footnoteRef:1].... เสี่ยวซื่อรู้สึกซาบซึ้งใจทันที (ปาดเหงื่อ เสี่ยวซื่อยังไม่รู้ว่าวายหมายความว่าอะไร นอกจากนี้เขาเพิ่งอ่านไปถึงตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบกว่า ฉากเร่าร้อนในหนังสือยังคงซ่อนเอาไว้มาก ดังนั้นเขายังคงใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนเดิม) [1: น้องชาย ในภาษาจีนใช้คำว่า 小弟 ซึ่งแปลว่าลูกน้องได้เหมือนกัน ]
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวซื่อยังไม่ทันจะซาบซึ้งใจได้นาน คู่แข่งของเขาก็ปรากฏตัวขึ้น นอกจากนี้ยังไม่ได้มีแค่คนสองคนด้วย เวลานี้เสี่ยวซื่อเข้าใจความกลัดกลุ้มของเสี่ยวหลิงในหนังสือแล้ว มีคู่แข่งมากมายเป็นเรื่องที่กดดันมหาศาลจริงๆ...
ต่อไปเขาจะทำดีกับลูกพี่ของเขาหน่อยดีไหม เพื่อไม่ให้ตำแหน่งลูกน้องอันดับหนึ่งถูกคนอื่นแย่งไป เสี่ยวซื่อเริ่มใคร่ครวญขึ้นมา โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าแผ่นชิปหลักของเขาเริ่มร้อนขึ้นอย่างผิดปกติอีกครั้ง
เลิกพูดถึงเสี่ยวซื่อที่กำลังคิดเพ้อเจ้อและหึงหวงมั่วซั่วจนทำให้หลิงหลานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก หลังจากที่ผู้คุมสอบของห้อง 072 ส่งพวกหลิงหลานออกไปจากห้องแล้ว เขาก็ติดต่อกับห้องควบคุม
ภายในห้องควบคุม ร้อยโทเห็นผู้คุมสอบพลั้งมือโจมตีฉีหลงจนได้รับบาดเจ็บ คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้น หลังจากนั้นพอเขาเห็นหลิงหลานซัดผู้คุมสอบจนกระเด็น คิ้วของเขาก็ขมวดมากขึ้นกว่าเดิม สุดท้ายเมื่อเขาเห็นฉีหลงลุกขึ้นมาโดยที่ไม่เป็นไร หัวคิ้วของเขาก็ค่อยคลายลง
เขาเห็นคำขอติดต่อของอีกฝ่ายก็กดปุ่มรับสายก่อนเลยโดยที่ไม่รอให้จ่าสิบเอกที่ทำหน้าที่ดูแลรับสาย เขาไม่ให้เวลาอีกฝ่ายพูดอะไรก็แผดเสียงขึ้นว่า “หมายเลข 413 กลับมาแล้วก็ไปรายงานตัวกับค่ายฝึกฝนด้วย!”
ผู้คุมสอบ 072 หน้าเปลี่ยนสีอย่างมาก “ท่านครับ! ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่...”
แม่งเอ๊ย ทำไมผู้บังคับบัญชาถึงอยู่อีกฝั่งของอุปกรณ์สื่อสารที่เขาติดต่อสายตรงด้วย ทำไมเขาถึงโชคร้ายขนาดนี้นะ
ผู้คุมสอบทำหน้าขมขื่นและเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านครับ ถ้าอย่างนั้นจะให้ผมกลับมาเมื่อไหร่”
ร้อยโทกล่าวด้วยความเย็นชาว่า “อีกหนึ่งเดือนให้หลัง”
คำตอบของร้อยโททำให้ผู้คุมสอบร้องไห้โฮขึ้นมา สวรรค์ อยู่ในค่ายฝึกฝนหนึ่งเดือน ต่อให้เขาไม่ตายก็ต้องหนังถลอก ไม่นึกเลยว่าผ่านมาห้าปีเขาจะต้องกลับไปยังสถานที่น่ากลัวแห่งนั้นอีกครั้งและรำลึกถึงชีวิตในการฝึกฝนที่ทรมานแสนสาหัสในตอนนั้นอีกครั้ง
“ทำไม นายมีความเห็นเหรอ” ร้อยโทเอ่ยเสียงหยัน
“ไม่ ไม่ครับ ท่าน ผมไม่มีความเห็นอะไรทั้งนั้น!” ผู้คุมสอบยืนตัวตรงและตอบเสียงดังทันที เขาย่อมรู้จักผู้บังคับบัญชาของตัวเองอยู่แล้ว ขอเพียงเขาลังเลนิดเดียว บทลงโทษนั้นก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขาไม่อยากให้เวลาหนึ่งเดือนเปลี่ยนเป็นสองเดือนหรือสามเดือนในพริบตาหรอกนะ
“อืม งั้นก็ดี นายยังมีเรื่องอะไรอีกไหม” ร้อยโทพอใจกับท่าทีของผู้คุมสอบและเอ่ยเตือนให้อีกฝ่ายรีบพูดธุระออกมา
ผู้คุมสอบเก็บอารมณ์ทันที เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งครัดว่า “ผมอยากแนะนำเด็กบางคนให้เข้าห้องพิเศษครับ”
“อ้อ?” มุมปากของร้อยโทเผยรอยยิ้มออกมาขณะรอคำอธิบายของฝ่ายตรงข้าม
“ครับ ผมคิดว่าเด็กพวกนี้ไม่เลวเลย...” ผู้คุมสอบครุ่นคิดสักพักก่อนจะพุดว่า “แต่ผมยิ่งรู้สึกชื่นชมหมายเลข 0723 0724 0725 0726 ครับ”
“เพราะอะไร”
“0723 มีพื้นฐานดี พละกำลังก็เหนือกว่าเด็กทั่วไป ปฏิกิริยาตอบสนองยิ่งคล่องแคล่วว่องไว และสิ่งที่น่าชื่นชมยิ่งกว่าก็คือ เขามีการไตร่ตรองอย่างมากในขณะที่ต่อสู้ ถึงขนาดที่พูดได้ว่าเจ้าแผนการอยู่บ้าง ถ้าหากทุ่มเทกำลังอบรมสั่งสอนเขา เขาจะต้องกลายเป็นทหารที่ปราดเปรื่องแน่นอนครับ” ตอนที่ผู้คุมสอบพูดถึงหลิงหลานแววตาของเขาก็เปล่งประกาย ดูท่าการแสดงออกของหลิงหลานจะฝังลึกอยู่ในใจเขา
“0724 มีคุณสมบัติร่างกายอยู่ในระดับอัจฉริยะระดับปีศาจแน่นอนครับ เขาสามารถอาศัยความมุ่งมั่นของตัวเองก็ทะลวงขีดจำกัดได้ เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ขอเพียงสหพันธรัฐอบรมสั่งสอนเขาเต็มกำลัง มีความเป็น ไปได้สูงว่าเขาจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบ IN” ผู้คุมสอบกล่าวถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาก็แดงขึ้นด้วยความตื่นเต้น
นี่ไม่อาจโทษที่ผู้คุมสอบว้าวุ่นใจได้ หลังจากพลตรีหลิงเซียวแล้ว ในสิบปีมานี้ไม่มีทหารคนไหนสามารถไปถึงระดับผู้คุมหุ่นรบ IN ได้เลย ทว่าตอนนี้เขาก็เห็นความหวังอยู่บนตัวของฉีหลงแล้ว นี่จะไม่ทำให้เขาสูญเสียการควบคุมได้อย่างไร
ผู้ควบคุมหุ่นรบ IN เหรอ มีเพียง 0724 เท่านั้นที่เป็นไปได้เหรอ แววตาของร้อยโทยากจะเข้าใจได้ เขาหลุบตาลงปกปิดความคิดที่แท้จริงของเขา
“0725 มีนิสัยสุขุมเยือกเย็น ละเอียดรอบคอบ เขาย่อมเป็นทหารฝ่ายเสนาธิการที่โดดเด่นแน่นอนครับ ผมแนะนำให้อบรมสั่งสอนทางด้านนี้ครับ” สหพันธรัฐต้องการนักรบที่ไม่กลัวตาย และก็ต้องการเสนาธิการที่บัญชาการวางแผนในกระโจมตัดสินชัยพันลี้เช่นกัน
“ถึงแม้ว่าตอนนี้ 0726 จะดูเหมือนด้อยกว่าอีกสามคนเล็กน้อย แต่ว่าเขามีจิตใจที่ไม่ยอมสยบแก่ผู้อื่น...ถ้าหากให้เขาตามพวก 0723 ไป นิสัยแบบนี้อาจจะทำให้เขากลายเป็นทหารที่โดดเด่นไม่เป็นรองคนอื่นก็ได้นะครับ”
ผู้คุมสอบแจกแจงความคิดของเขาที่มีต่อเด็กทั้งสี่ไปทีละคน หลังจากนั้นก็รอการตัดสินใจสุดท้ายของผู้บังคับบัญชาตัวเอง


ตอนที่ 33 ลูกหมาป่าน้อยที่โหดเหี้ยม!
ฉีหลงกับลั่วล่างได้รับสายตาบอกใบ้ของหลิงหลาน ทั้งสองคนสบตากันเอง จากนั้นก็ขยับร่างกายออกไปโจมตีในชั่วพริบตา
ความเร็วฉีหลงรวดเร็วกว่าลั่วล่างเล็กน้อย เขารุดไปถึงตรงหน้าผู้คุมสอบเป็นคนแรกก่อนจะต่อยออกไปเต็มแรงด้วยความโกรธเกรี้ยว
หมัดนี้หนักหน่วงและมีพละกำลังมหาศาลจนเกิดเสียงแหวกอากาศ นี่ทำให้ผู้คุมสอบหน้าเปลี่ยนสีและยกมือขึ้นมาป้องกันไว้
เขารู้สึกว่าบริเวณที่ป้องกันร้อนผะผ่าว พละกำลังและความเร็วของเด็กคนนี้เพิ่มขึ้นอีกขั้น...ผู้คุมสอบพบว่าฉีหลงเป็นเด็กประเภทบ้าเลือดอย่างชัดเจน พอเห็นการแสดงออกที่ยอดเยี่ยมของเด็กคนนี้ก็ทำให้เขายิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น
ผู้คุมสอบยังไม่ได้เปลี่ยนท่าโจมตีผลักไสฉีหลงออกไป ลั่วล่างที่อยู่อีกทางด้านหนึ่งก็หวดขาโจมตีมาถึงตรงหน้าแล้ว
ลั่วล่างรู้ดีว่าพละกำลังของตัวเองมีไม่มาก กำปั้นที่มีพลังน้อยนิดของเขาไม่อาจคุกคามอะไรผู้คุมสอบได้เลย ดังนั้นคราวนี้เขาจึงเปลี่ยนวิธีการโจมตีใช้ขาขวาตวัดไปที่ผู้คุมสอบอย่างดุดัน
การเลือกของลั่วล่างเป็นสิ่งถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย ผู้คุมสอบเห็นลูกเตะที่ป่าเถื่อนนี้ก็จำต้องยอมรับว่าเขาคำนวณพลาดไปแล้ว เวลานี้ลั่วล่างที่เดิมทีเขาคิดว่าเป็นคนที่อ่อนแอไม่มีพิษมีภัยมากที่สุดก็ได้สำแดงความสามารถของเขาออกมา ทำให้ผู้คุมสอบต้องแบ่งความสนใจมารับมือ
ผู้คุมสอบรู้สึกจนปัญญาอย่างมาก ทำไมเด็กพวกนี้ไม่เหมือนเด็กอายุหกขวบเลย มุทะลุไม่ใช่เรื่องดีมากเหรอ ทำไมถึงได้ฉลาดขนาดนั้นและยังรู้จักการเปลี่ยนแปลงยุทธวิธีอีกด้วย
เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างทำท่าคว้า จากนั้นก็จับขาของลั่วล่างที่เตะมาอย่างรุนแรง ขณะที่เขากำลังจะพยายามโยนลั่วล่างออกไป...
แย่แล้ว!
ผู้คุมสอบสัมผัสได้ถึงวิกฤติที่ออกมาจากทางด้านล่าง เขารีบคลายมือที่คว้าข้อเท้าของลั่วล่างไว้ก่อนจะถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
การโจมตีด้วยการเตะที่หว่างขาของหลิงหลานมาจากทางด้านล่างของเขาด้วยความรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ! ไม่รู้ว่าหลิงหลานมาถึงด้านล่างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเห็นแค่ร่างกายของเธอย่อตัวลง สองมือยันกับพื้น ส่วนขาขวาก็ตวัดขึ้นไปด้านบนโดยตรง
ทิศทางนั้น...ย่อมเป็นจุดที่ผู้ชายกลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บมากที่สุด
โชคดีที่ผู้คุมสอบได้สติทันเวลาเลยสามารถหลบลูกเตะที่น่ากลัวของหลิงหลานได้
เหอะ โหดเหี้ยมจริงๆ เลย!
ผู้คุมสอบที่ร่วงลงมาบนพื้นรู้สึกหนาวเหน็บอยู่ในใจ ร่างกายท่อนล่างเกร็งแน่น เขามองเห็นหลิงหลานยืนตัวตรงด้วยสีหน้าเรียบเฉยขณะที่สองตากวาดมองไปที่ท่อนล่างของผู้คุมสอบ แววตาคล้ายกับมีความเสียดายอยู่บ้าง นี่ทำให้ผู้คุมสอบอดถอยหลังไปอีกสามก้าวไม่ได้ เขาเว้นระยะห่างกับพวกหลิงหลานแล้วถึงค่อยรู้สึกปลอดภัยขึ้นมานิดหน่อย
ผู้คุมสอบจะไม่กลัวก็ไม่ได้ เมื่อเห็นพลังของท่อนขานี้ ถ้าหากถูกเตะขึ้นมาจริงๆ ละก็ เขาย่อมไร้ผู้สืบสกุลแน่นอน ผู้คุมสอบรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ทำไมเขาต้องอยากรู้อยากเห็นมากขนาดนี้ด้วยนะ เห็นการล่าสัตว์จิตใจเบิกบาน[footnoteRef:1] อยากจะหยอกเย้าเด็กพวกนี้ แต่ไม่คิดว่าเขากลับแตะถูกแผ่นเหล็ก [1: เห็นการล่าสัตว์จิตใจเบิกบาน เปรียบเปรยว่า นิสัยและความเคยชินเดิมๆ นั้นยากที่จะลืม ยิ่งเมื่อพบแรงกระตุ้นเดิมๆ ก็มักจะอดใจไม่ไหว]
นี่มันตุ๊กตาน่ารักที่ไหนกัน พวกเขาเป็นลูกหมาป่าน้อยโหดเหี้ยมที่คลุมหนังแกะต่างหาก ผู้คุมสอบหลั่งน้ำตา!
แต่เขาชอบ!
ผู้คุมสอบมองเด็กสามคนที่มีอารมณ์แตกต่างกันตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นความคลุ้มคลั่ง (ฉีหลง) ความโกรธเกรี้ยว (ลั่วล่าง) หรือว่าความเยือกเย็น (หลิงหลาน) แบบไหนก็ตาม มันก็ไม่สามารถปกปิดความไม่ย่อท้อที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจรวมไปถึงสัญชาตญาณความโหดเหี้ยมของพวกเขาได้เลย รอยยิ้มตรงมุมปากของเขากดลึกขึ้น ไม่มีทหารคนใดไม่ยินดีที่เห็นหน่ออ่อนที่มีอนาคตโดดเด่น
..........
“ฮ่าๆ คราวนี้ผู้คุมสอบ 072 โชคร้ายแล้ว” จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่ควบคุมดูแลเห็นเหตุการณ์นี้ก็อดหัวเราะเยาะเสียงเบาขึ้นมาไม่ได้ เขาจะมองสภาพจนตรอกของผู้คุมสอบเมื่อสักครู่นี้ไม่ออกได้อย่างไร
ร้อยโทที่กำลังตรวจตราผ่านจุดนี้และบังเอิญได้ยินคำพูดนี้เข้าก็จ้องมองไปแวบหนึ่ง นั่นเป็นจ่าสิบเอกที่เพิ่งรายงานเรื่องห้อง 072 เดิมทีเขารู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเกรี้ยวเท่าไรแล้ว ถึงอย่างไรมันก็เป็นเพราะจ่าสิบเอกที่ทำให้เขาได้รับข้อมูลผู้สืบทอดของหลิงเซียว ดังนั้นเขาจึงกล่าวเตือนเสียงเบาว่า “เงียบ ส่งเสียงเอะอะอะไร”
จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่จับตามองตรวจสอบเงยหน้าขึ้นมามองร้อยโท เขาลุกขึ้นขณะที่หัวเราะหึๆ ก่อนจะวันทยหัตถ์ จากนั้นก็รายงานเสียงค่อยว่า “ท่านครับ รบกวนช่วยดูสักนิด ตรงนี้มีปัญหาอยู่เล็กน้อย” เขาชี้ไปที่หน้าจอสื่อว่าให้ร้อยโทเข้ามาดูใกล้ๆ
ร้อยโทมองเขาด้วยความสงสัยอยู่แวบหนึ่งแล้วค่อยโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เห็นเด็กสามคนที่อยู่ในหน้าจอแทบจะบุกโจมตีพร้อมกัน คนหนึ่งโจมตีทางด้านบน ส่วนอีกคนบุกโจมตีตรงด้านล่าง และยังมีเด็กอีกหนึ่งคนที่พอเห็นร่องก็ปักเข็ม[footnoteRef:2] ถึงแม้ว่าการเคลื่อนไหวของเด็กทั้งสามจะไม่ประสีประสาเล็กน้อย ทว่าพวกเขาประสานความร่วมมือได้อย่างรู้ใจกันอยู่บ้าง ทำให้ผู้คุมสอบไม่สามารถรับมือพวกเขาได้ชั่วขณะ [2: พอเห็นร่องก็ปักเข็ม อุปมาว่าพยายามใช้พื้นที่และเวลาที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์]
“น่าแปลก ผู้คุมสอบ 072 มัวทำอะไรอยู่ ซัดพวกเขาให้ล้มก็ได้แล้ว” ร้อยโทไม่อาจเข้าใจได้ ในจิตใต้สำนึกของเขาเห็นว่า ผู้คุมสอบจะจัดการกับเด็กแสบสามคน นั่นเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก
“ท่านครับ คุณลองดูการเคลื่อนไหวของเด็กคนนี้ให้ดีๆ” เนื่องจากจ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลจ้องดูอยู่เป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นเขาถึงมองปัญหาออกได้บ้าง
ร้อยโทรู้ว่าจ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลไม่มีทางพูดจาส่งเดช ดังนั้นเขาเลยมองดูด้วยความจริงจัง
ภายในห้อง 072 หลิงหลานยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งรู้สึกคล่องแคล่วมากขึ้นเรื่อยๆ เดิมทีความคิดไม่เชื่อมต่อกับร่างกายอยู่บ้าง แต่เมื่อผ่านไปเรื่อยๆ ความคิดก็เข้าที่แล้ว ทว่าการเคลื่อนไหวของมือเท้ากลับอืดอาดลง ทำให้เธอจำต้องพลาดโอกาสที่จะอัดผู้คุมสอบไป อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเริ่มปราดเปรียวขึ้นมา และเริ่มผสมผสานกับสตินึกคิดหลังจากที่เผชิญหน้ากับการต่อสู้ครั้งนี้
แน่นอนว่าหลิงหลานย่อมรู้สึกดี ส่วนผู้คุมสอบก็รู้สึกทุกข์ใจแล้ว เดิมทีเขายังเหลือช่องทางเผื่อเหลือเผื่อขาดเอาไว้ แต่เขาค่อยๆ พบว่าเขาไม่สามารถยั้งมือไว้ได้เลย ถ้าหากไม่พุ่งสมาธิไปที่การจู่โจมของพวกหลิงหลาน เกรงว่าวินาทีต่อมาเขาอาจจะถูกหลิงหลานโจมตีแล้ว
เมื่อต่อสู้จนถึงตอนนี้ ผู้คุมสอบก็เข้าใจแล้วว่าเด็กพวกนี้วางแผนอะไรกันแน่ พวกเขาอยากฉวยโอกาสที่เขาป้องกันไม่ไหว ใช้หมัดหรือเท้าทิ้งรอยประทับไว้ที่ตัวเขา ช่างเป็นเด็กน้อยที่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ...ผู้คุมสอบครุ่นคิดด้วยความจนใจ เขาไม่คิดเลยว่าการล้อเล่นครั้งเดียวจะทำให้พวกเขาไม่ยอมหยุดจนกว่าจะบรรลุเป้าหมายเช่นนี้
ผู้คุมสอบได้แต่ถ่วงเวลาพวกเขาไว้ เขาจะลงมือทำร้ายพวกเด็กๆ ด้วยความเหี้ยมโหดได้จริงๆ เหรอ ต่อให้ทางกองทัพไม่ลงโทษเขา แต่เขาก็ทำไม่ลงเช่นกัน เด็กทั้งสามคนตรงหน้านี้คือหน่ออ่อนที่ยอดเยี่ยมมาก
ผู้คุมสอบไม่ได้กระวนกระวายใจ ความอดทนของเขาดีมาก ทหารผ่านศึกที่รอดชีวิตกลับมาจากสนามรบย่อมไม่ขาดความอดทน ไม่เช่นนั้นก็จะรอดชีวิตต่อไปไม่ได้ เดิมทีกำลังกายของเด็กพวกนี้ก็ใช้ไปพอสมควรแล้ว เขาเชื่อว่าผ่านไปไม่นาน พวกเด็กๆ จะใช้พลังกายจนหมดและล้มลงไป พอถึงเวลานั้นพวกเขาก็เล่นลูกไม้อะไรไม่ได้อีกแล้ว
เป็นอย่างที่ผู้คุมสอบคาดคะเนไว้เช่นนั้นจริงๆ พวกหลิงหลานไม่อาจยืนหยัดได้นานมากนัก ลั่วล่างเป็นคนแรกที่ใช้เรี่ยวแรงจนหมด เขาถูกผู้คุมสอบฉวยโอกาสโยนกลับไปจนตกลงไปตรงกลางระหว่างเด็กคนอื่นๆ ลุกขึ้นมาไม่ได้อีก แน่นอนว่าผู้คุมสอบย่อมใช้วิธีการที่ยอดเยี่ยมทำให้ร่างกายของลั่วล่างไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาเพียงแต่หมดสภาพไปเท่านั้น
คนที่เผชิญหน้าต่อต้านผู้คุมสอบกลายเป็นฉีหลงกับหลิงหลานสองคนแล้ว เมื่อไม่มีการกำบังของลั่วล่าง การลอบโจมตีของหลิงหลานก็ไร้ผล หลิงหลานเห็นดังนั้นจึงลงมือตามใจชอบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เธอแสดงกระบวนท่าทักษะการต่อสู้พื้นฐานที่เรียนในมิติออกมาทีละท่า
หลิงหลานไม่ได้ลืมคำพูดของหมายเลขหนึ่งว่า ของที่เธอร่ำเรียนมาจำเป็นต้องนำมาปฏิบัติจริง แน่นอนว่าทางที่ดีคือการต่อสู้จริง ถึงแม้ว่าการต่อสู้กับผู้คุมสอบจะไม่ถึงกับได้ประสิทธิผลของการต่อสู้จริง แต่มันก็เป็นโอกาสให้เธอได้ลงมือปฏิบัติจริง หลิงหลานไม่อยากพลาดโอกาสไป
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ต่อสู้กันมานานขนาดนี้ หลิงหลานก็รู้ว่าผู้คุมสอบไม่มีทางทำร้ายพวกเธอ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอกล้าบุกโจมตีเช่นกัน ในเมื่อผู้คุมสอบได้แต่ตั้งรับ ถ้าเกิดไม่คว้าโอกาสที่จะแสดงกระบวนท่าได้ถึงอกถึงใจแบบนี้ละก็ แล้วจะให้เธอรอไปถึงเมื่อไหร่กัน
เมื่อทางฝั่งหลิงหลานลงมือโหดเหี้ยม ทางด้านฉีหลงเองก็ลงมือรุนแรงตามเช่นกัน ฉีหลงเป็นเด็กที่พิเศษมาก เขามีนิสัยหุนหันทำตามใจตัวเอง ไม่ชอบไตร่ตรอง แต่มันก็ต้านทานสัญชาตญาณที่ร้ายกาจของเขาไม่ได้ สัญชาตญาณของเขาทำให้เขาเลือกวิธีการที่เหมาะสมที่สุด เมื่อทางฝั่งหลิงหลานลงมือหนักขึ้น สัญชาตญาณของฉีหลงก็สัมผัสได้ว่านี่เป็นการกระทำที่ถูกต้อง ดังนั้นเขาก็เลยทำตาม
ทั้งสองคนต่อสู้อย่างบ้าคลั่งมากทำให้ผู้คุมสอบตกเป็นรองอยู่ชั่วขณะ ในสายตาของคนนอก เขาเหมือนกับได้แต่ต้านรับและไม่สามารถโต้กลับได้เลย
เด็กที่ชมดูอยู่ด้านข้างทยอยกันให้กำลังใจฉีหลงกับหลิงหลาน มีเพียงหานจี้จวินกับลั่วล่างที่ลุกขึ้นมานั่งด้วยความยากลำบากทมีสีหน้าเคร่งขรึม พวกเขาไม่คิดว่าการโจมตีเช่นนี้ของฉีหลงกับหลิงหลานจะมีผลต่อผู้คุมสอบ


ตอนที่ 36 ถูกพึ่งพาแล้ว?
ท้องฟ้าที่เดิมทีมืดสนิทก็กลายเป็นสว่างจ้าทันที หลิงหลานรู้สึกแค่ว่าตรงหน้าพร่าเบลอ รอจนเธอมองเห็นได้ชัดเจนแล้วก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นดินทราย เวลานี้ลู่วิ่งที่มีอยู่แต่เดิมนั้นได้หายไปแล้ว
การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ทำให้พวกเด็กๆ ต่างตะลึงงันอ้าปากกว้างทำตัวไม่ถูก
สภาพแวดล้อมที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่สนามกีฬากลางแจ้งที่พวกเขาเพิ่งจะเห็นไปเมื่อสักครู่นี้ ทว่าพวกเขาอยู่ในห้องปิดสนิทที่มีขนาดเจ็ดแปดร้อยตารางเมตร ภายในห้องกว้างโล่ง ไม่มีอะไรเลย และทั่วทั้งพื้นต่างก็เป็นตะกอนดินทราย เนื่องจากถูกน้ำฝนทำให้เปียก และยังถูกพวกเขาเหยียบย่ำอีก เวลานี้เลยกลายเป็นกองเลนที่น่าอนาถยากจะทนมองได้
นอกจากนี้บนเพดานยังมีสปริงเกอร์นับไม่ถ้วนติดตั้งอยู่อย่างเนืองแน่นไปทั่วทุกมุม คาดว่าฝนห่าใหญ่ในระหว่างที่พวกเขาวิ่งก็คือสิ่งที่สปริงเกอร์พวกนี้สร้างออกมา
ตรงกันข้ามกับเด็กคนอื่นๆ ที่ตกตะลึง หลิงหลานกับหานจี้จวินสบตายิ้มให้กัน ในใจต่างก็รู้แจ่มแจ้ง
การเปลี่ยนแปลงของสถานที่ได้พิสูจน์แล้วว่าการคาดเดาของพวกเขาถูกต้อง พวกเขาเข้ามาในห้องจำลองสภาพแวดล้อมโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวตามที่คาดไว้จริงๆ
ผู้คุมสอบไม่ได้พาพวกหลิงหลานออกไปจากทางเข้าที่เขาเข้ามา หากแต่พาพวกเขาเดินไปตามทางและเปิดประตูห้องด้านนั้นเพื่อบ่งบอกให้พวกเขาออกไป
หลิงหลานก้าวเท้าออกจากห้อง สิ่งที่ปรากฏเข้ามาในสายตาก็คือสนามหญ้าอันคุ้นเคยที่เธอเข้ามาในตอนแรก พวกเขากลับไปที่จุดรวมกลุ่มในเวลานั้นอีกครั้ง
หลิงหลานเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เธอหันหน้าไปเห็นผู้คุมสอบที่ยืนอยู่บนลู่วิ่งกำลังพยักหน้าให้พวกเขาเพื่อบอกลา เวลานี้สีหน้าของเขาไม่ได้เคร่งขรึมอีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้ามเขากลับมีสีหน้ายิ้มแย้มเล็กน้อย สุดท้ายเขาก็หันตัวค่อยๆ เดินจากไปไกล ก่อนจะหายไปที่ปลายทางของลู่วิ่ง
ที่แท้ห้องพวกนี้ก็เริ่มเปิดการจำลองสภาพแวดล้อมตั้งแต่ด้านนอกแล้ว ความจริงแล้วตอนแรกที่เจ้าหน้าที่พาพวกเขาเข้าไปยังลู่วิ่งเพื่อเตรียมตัวจะสอบ พวกเขาก็ถูกพาเข้าไปในห้องที่แตกต่างกันเพื่อทำการทดสอบ
เด็กสิบคนปรากฏตัวขึ้นจากในลู่วิ่งจำลองกะทันหัน เจ้าหน้าที่ที่รออยู่ด้านนอกอดแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างไม่ได้ ถึงอย่างไรนี่ก็ห่างจากตอนเริ่มสอบไปไม่ถึงสามชั่วโมง ซึ่งเร็วกว่าเวลาสิ้นสุดในการสอบตามปกติไปเกือบหนึ่งชั่วโมง หรือว่าเด็กห้องนี้จะไม่ผ่านและถูกไล่ออกจากห้องสอบแล้ว?
ตอนที่พวกเขากำลังงุนงงอยู่นั้น พวกเขาก็พบว่าป้ายหมายเลขดิจิทัลที่อยู่ข้างตัวพวกเด็กๆ ส่องแสงสีเขียวสลัวที่สื่อความหมายว่าสอบผ่านขึ้นมา พวกเขาเผยรอยยิ้มตื่นเต้นยินดี นี่หมายความว่าเด็กพวกนี้เป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ไม่ใช่เหรอ
เอาเถอะ ต่อให้เป็นสถาบันศูนย์กลางลูกเสือที่ดีที่สุดก็ยังต้องการคนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นมากอยู่ดี
เจ้าหน้าที่พาพวกเขาออกจากสถานที่สอบอย่างกระตือรือร้น หลิงหลานเดินออกจากประตูหลักก็เห็นหลิงฉินมีสีหน้าตื่นเต้นกังวล ในใจเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
อืม อย่างไรอยู่กับคนในครอบครัวก็สบายกว่า! ตอนนี้หลิงหลานค่อยรู้สึกปวดเอวปวดหลัง ถึงแม้ว่าเธอจะเก็บงำพลังในการต่อสู้อย่างรุนแรงเมื่อสักครู่นี้ แต่การเคลื่อนไหวมากเกินไปก็ทำให้กล้ามเนื้อของเธอได้รับบาดเจ็บจนตอนนี้มันก็เลยประท้วงเธอออกมา
ผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆ อีกหลายคนก็เฝ้ารออยู่ตรงนั้นเช่นกัน เมื่อเห็นพวกเขาปรากฏตัวขึ้นก็ทยอยกันเข้ามารุมสอบถามเรื่องการสอบ ผลการสอบที่ดีและไม่ดีในการสอบครั้งนี้ไม่เพียงจะแสดงถึงอนาคตของเด็กเท่านั้น มันยังแสดงถึงอนาคตของครอบครัวนี้ด้วย
พอรู้ว่าพวกเขาสอบผ่าน ผู้ปกครองทุกคนต่างก็ดีใจมาก ส่วนพวกเด็กๆ เองก็ได้สร้างมิตรภาพของเพื่อนร่วมรบที่พิเศษไม่เหมือนใครในการสอบครั้งนี้ ทุกคนต่างพากันสัญญาว่าจะมารวมกลุ่มกันอีกครั้งในวันเปิดเรียน หลังจากนั้นพวกเขาก็ค่อยบอกลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์
หลิงหลานทยอยบอกลาเด็กอีกเก้าคน ท่าทีของเธอดูมีมารยาทและสำรวม ไม่มีการกระทำที่ลืมตัวเสียกิริยาเลย นี่ทำให้พ่อบ้านหลิงฉินพอใจและทอดถอนใจ ไม่ว่าจะดูอย่างไรบุคลิกของคุณชายเขาก็ดูดีสมภาคภูมิที่เป็นลูกของพลตรีหลิงเซียวจริงๆ
พอหลิงหลานรู้สึกว่าตัวเองจัดการเรื่องราวได้เรียบร้อยแล้วก็ตัดสินใจจากไปพร้อมกับหลิงฉิน ทว่าเธอเพิ่งจะหันตัวไปและเดินไปไม่ถึงสองก้าว เธอก็รู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อร่างกายของหลิงฉินที่อยู่ข้างๆ แข็งทื่อก่อนจะผ่อนคลายลงอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงคนที่ฝ่าลมมาอย่างรุนแรงจากทางด้านหลัง มีคนลอบโจมตี!?
หลิงหลานไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายอะไร เธอเพียงแต่ขยับไปทางด้านซ้ายง่ายๆ หนึ่งก้าวก็หลบการลอบโจมตีของอีกฝ่ายที่กระโจนเข้ามาอย่างดุเดือดได้พ้น
ปัง! เสียงหนึ่งดังลั่น คนลอบโจมตีทำท่าหมอบคารวะคว่ำหน้าอยู่แทบเท้าของหลิงหลาน
ร่างที่ดูคุ้นเคยอย่างหาใดเปรียบทำให้ขอบตาของหลิงหลานกระตุกขึ้นมาฉับพลัน เธอตวาดอย่างรุนแรงว่า “ฉีหลง! นายก่อเรื่องอะไรอีก”
เวลานี้ตัวของฉีหลงเต็มไปด้วยฝุ่นผง เขารีบลุกขึ้นมา ปัดฝุ่นบนตัวด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันมาบอกลานาย”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ หน้าผากก็เต็มไปด้วยขีดดำ “เมื่อตะกี้นี้ฉันไม่ได้บอกลานายหรือไง” แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กนี่เรียนรู้การตอแหลแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ฉีหลงถูกหลิงหลานเปิดโปงคำโกหกก็ไม่ได้รู้สึกอับอายเลยสักนิด เขาพูดเถียงข้างๆ คูๆ โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนและไม่มีความลุกลี้ลุกลนว่า “เมื่อตะกี้นี้เป็นการบอกลาแบบกลุ่ม แต่ว่าคราวนี้เป็นการบอกลาส่วนตัวของฉัน”
ฉีหลงเงยหน้าเอ่ยถามด้วยเสียงหัวเราะว่า “แหะๆ หลิงหลาน นายตื้นตันใจไหมล่ะ”
“ไม่รู้สึกตื้นตันใจเลยสักนิด ตกใจกลัวนิดหน่อยละสิไม่ว่า” หลิงหลานโจมตีฉีหลงด้วยสีหน้าเยือกเย็นไร้ความรู้สึก ฉีหลงเป็นเด็กที่ประจบเอาใจเก่ง เธอเลยไม่สามารถทำสีหน้าดีๆ ให้เขาเพื่อจะได้ไม่มีเรื่องเหนือการควบคุม
ฉีหลงไม่สนใจคำพูดของหลิงหลานที่โจมตีเขา ทว่าเขามองหลิงหลานด้วยความจริงจังราวกับว่ากำลังยืนยันอะไรบางอย่าง สายตามุ่งมั่นและเฉียบคมนั้นทำให้หลิงหลานรู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง หลิงหลานยังไม่ทันจะเอ่ยปาก ฉีหลงก็พูดก่อนว่า “หลิงหลาน นายแข็งแกร่งกว่าฉันจริงๆ ฉันยอมรับนาย ต่อไปนายก็คือลูกพี่ของฉัน”
ลูกพี่? นี่มันเกิดอะไรขึ้น เธอฟังผิดหรือว่าฉีหลงมันบ้าไปแล้ว? เธอไม่เคยทำหน้าตาบ่งบอกว่าอยากจะรับลูกน้องเลยนะ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมฉีหลงถึงมาเสนอตัวให้เธอ
นอกจากนี้ทำไมไม่มีคนที่รู้ล่วงหน้ามาบอกเธอสักคำเลยล่ะ ตัดสินใจแบบนี้เองเลยเหรอ หลิงหลานทำหน้า囧 รู้สึกจนปัญญาอย่างมาก ความจริงแล้วหลิงหลานไม่เคยคิดเรื่องจะเป็นลูกพี่เลย ลูกพี่ต่างก็เป็นคนที่ต้องออกหน้าทนรับกระสุนเร็วที่สุด นี่ขัดกับการตัดสินใจในตอนแรกของเธอ เธออยากจะใช้ชีวิตที่ปลอดภัยและไม่เป็นจุดเด่น
ฉีหลงกล่าวจบก็โบกมือบอกลาหลิงหลาน จากนั้นก็วิ่งหายวับไปกับตาทำให้หลิงหลานไม่มีโอกาสกล่าวคำพูดปฏิเสธออกไป สำหรับฉีหลงแล้ว การตัดสินใจของหลิงหลานไม่ใช่สิ่งสำคัญ ฉีหลงเป็นคนที่หัวดื้อ ขอเพียงเขายอมรับ เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาดว่าแล้วว่าหลิงหลานคือลูกพี่ ไม่ว่าหลิงหลานจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม
ดังนั้น หลิงหลานเลยถูกฉีหลงพึ่งพาเช่นนี้เอง
หลิงหลานมองฉีหลงที่จากไปไกลด้วยสีหน้าบูดบึ้ง และหงุดหงิดตัวเองเล็กน้อยว่าทำไมถึงตอบสนองช้า ตอนนั้นเธอควรจะรั้งฉีหลงไว้แล้วก็เจรจากับเขา แน่นอนว่าวิธีการเจรจานี้ย่อมไม่ได้ตัดพฤติกรรมเอาชนะด้วยกำลังออกไป
หานจี้จวินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่จางๆ เห็นได้ชัดว่าเขาดูสนุกสนานกับฉากที่ได้ชมไป
หลิงหลานพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า “นายดูแลคนนั้นของนายดีๆ ไม่ได้หรือไง”
“คนนั้น?” หานจี้จวินอึ้งไปราวกับไม่เข้าใจความหมายของหลิงหลาน
มุมปากของหลิงหลานเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “เพื่อนชายแสนดีของนายไง!”
หานจี้จวินตะลึงงันไปตอนแรก เพราะว่านี่เป็นคำศัพท์ใหม่อีกคำ ต่อมาเขาก็ดูเหมือนจะเข้าใจเล็กน้อย ดวงหน้าเล็กๆ ที่เหมือนกับหยกขาวขึ้นสีแดงก่ำทันที ดูท่าหนังหน้าของเขาจะบางอยู่บ้างทำให้เขาต้านทานการหยอกล้อของหลิงหลานแบบนี้ไม่ไหว
หลิงหลานรู้สึกประหลาดใจ ไม่นึกว่าหานจี้จวินที่ดูเป็นผู้ใหญ่จะมีท่าทีเหมือนเด็กเล็กๆ แบบนี้ “เป็นไปไม่ได้น่า แค่นี้ก็อายแล้วเหรอ”
หลิงหลานเอ๊ย ต่อให้คนเราจะฉลาดอีกแค่ไหน เขาก็เป็นแค่เด็กอายุหกขวบที่ใสซื่อบริสุทธิ์นะ เขาย่อมไม่ได้หน้าหนาอย่างสาวทึนทึกที่บวกอายุสองชาติแล้วได้สามสิบกว่าแบบเธอหรอก
หานจี้จวินได้ยินคำพูดก็กล่าวอย่างขุ่นเคืองจากความอับอายว่า “เป็นลูกพี่แล้ว จะสุขุมจริงจังหน่อยไม่ได้หรือไง”
หลิงหลานถูกโจมตี เธอหลั่งน้ำตามองฟ้ากล่าวว่า “ฉันไม่ได้ยิน”
พระเจ้าคะ เธอแค่อยากใช้ชีวิตมั่นคงปลอดภัยเท่านั้น ไม่ได้มีปณิธานอันยิ่งใหญ่อะไรเลย ได้โปรดให้พวกเด็กๆ ที่อยากกอดต้นขาออกไปไกลๆ จากเธอเถอะค่ะ อย่ามารบกวนเธอเลย อาเมน!
อย่างไรก็ตาม คำพูดต่อมาของหานจี้จวินก็ได้พังความหวังของหลิงหลานจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอได้ยินเขากล่าวแค่ว่า “เรียกก็เรียกไปแล้ว ยังไม่อยากยอมรับอีก? แล้วก็ ต่อไปเธอต้องดูแลฉันให้มากๆ ด้วยล่ะ ลูกพี่หลิงหลานของพวกเรา” ให้ตายสิ ขนาดหานจี้จวินก็เตรียมตัวพึ่งพาเธอแล้ว


ตอนที่ 40 ไวน์แดงแก้วเดียวก็เมามาย!
ถึงแม้ว่า 137 จะทำภารกิจที่หัวหน้าหน่วยมอบหมายสำเร็จแล้ว แต่ในใจกลับรู้สึกไม่มั่นใจเลย เขารู้สึกมาตลอดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ด้วยเหตุนี้เองหลังจากที่เขาออกจากโลกออนไลน์เสมือนจริง เขาก็รีบบอกหัวหน้าหน่วยว่าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในระบบของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ
หัวหน้าหน่วยได้ยินคำรายงานของ 137 สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที หรือว่าจะเหมือนกับที่ท่านนายพลคาดการณ์ไว้จริงๆ มือสังหารที่ลอบฆ่าพลตรีหลิงเซียวเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว?
เขาส่งสัญญาณให้ 137 หยุดเรื่องนี้ไว้ที่นี่และรักษามาตรการปกปิดเป็นความลับไว้อย่างเคร่งครัด หลังจากนั้นก็ให้ 137 กลับไปพักผ่อนให้ดี ส่วนเขาก็เปิดอุปกรณ์สื่อสารและกดหมายเลขที่ปกติแล้วไม่ได้ติดต่อไปเลย
ไม่นานก็มีนายพลวัยกลางคนปรากฏขึ้นในหน้าจอโฮโลแกรม สีหน้าของเขาดูจริงจังมาก
“โย่ว ท่านนายพล ไม่ได้พบกันนานนะครับ” หัวหน้าหน่วยเปลี่ยนภาพลักษณ์ที่เย็นชาต่อหน้าทหารของตัวเองและเริ่มทำตัวทะเล้นขึ้นมา
“เป็นนายนี่เอง ไม่ใช่ว่ากลับมาหยุดพักผ่อนแล้วเหรอ ทำไมมีเวลาติดต่อฉันด้วยล่ะ” เสียงทักทายที่คุ้นเคยทำให้สีหน้าของนายพลอ่อนโยนลงมาในชั่วพริบตา
“ไม่ใช่ว่ากองทัพส่งพวกเรามาที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือเพื่อรับหน้าที่ทดสอบเหรอครับ” หัวหน้าหน่วยบอกนายพลด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ
นายพลทำหน้าแข็งทื่อ กล่าวอย่างรวดเร็วว่า “อยู่กับเด็กก็เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่ง”
หัวหน้าหน่วยหัวเราะ “ก็จริง!”
เรื่องนี้ก็หยุดอยู่ตรงนี้ คำพูดของนายพลบ่งบอกทางอ้อมว่าภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับเขา
“เธอมีเรื่องอะไรล่ะ” นายพลรู้จักหมอนี่ซึ่งเป็นลูกของเพื่อนเก่าเห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าเป็นคนที่ไร้เรื่องร้อนใจไม่ถ่อไปวัด[footnoteRef:1] ถ้าไม่มีธุระอะไรก็จะไม่ติดต่อมา ปกติแล้วเขาหลบเร็วยิ่งกว่าหนูเสียอีก [1: ไร้เรื่องร้อนใจ ไม่ถ่อไปวัด หมายถึง หากไม่ต้องการบางสิ่งก็คงไม่เดินทางมาหา]
หัวหน้าหน่วยได้ยินคำพูดก็ทำหน้าเคร่งขรึมก่อนจะรายงานเรื่องหลิงหลานรวมไปถึงความผิดปกติที่ 137 สัมผัสได้ในโลกออนไลน์เสมือนจริงให้กับนายพล ในเมื่อการที่พวกเขาปรากฏตัวในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือเป็นความตั้งใจของนายพล เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นเรื่องที่ทำเพื่อลูกของหลิงเซียว
“เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว” นายพลกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเรียบว่า “ให้คนอื่นรับผิดชอบเรื่องหลังจากนี้ เธอไม่ต้องสอดมือมายุ่งเรื่องนี้แล้ว”
หัวหน้าหน่วยตอบรับเสียงต่ำ “รับทราบ!” หลังจากนั้นเขาเอ่ยถามอีกว่า “ลูกชายของพลตรีหลิงเซียวจะมีอันตรายไหมครับ” เขาเข้าใจแผนการของนายพลจากในคำพูดของนายพล
นายพลกลับไม่ตอบ เพียงแต่พูดว่า “เสพสุขกับช่วงวันหยุดของเธอให้ดี เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องกังวล” เสียงพูดเพิ่งจะส่งไป สายสนทนาของคนทั้งสองก็ตัดลง
หัวหน้าหน่วยมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ดำสนิท สีหน้าก็ดำคล้ำลงมา อันที่จริงคำพูดของนายพลก็บอกคำตอบให้เขาแล้ว นายพลเองก็ไม่อาจควบคุมการจัดการในครั้งนี้ได้ทั้งหมดว่าจะไม่มีทางเกิดความผิดพลาดขึ้นมา
หัวหน้าหน่วยรู้ดีว่าจำเป็นต้องมีการเสียสละชีวิตบางคนเพื่ออนาคตของสหพันธรัฐ ต้องขุดไส้ศึกของประเทศศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในทหารยศสูงของกองทัพสหพันธรัฐออกมา ไม่เช่นนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างหลิงเซียวขึ้นอีก นอกจากนี้สหพันธรัฐก็ไม่อาจสูญเสียผู้ควบคุมชั้นเทวะได้อีกแล้ว
เขารู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง พลตรีหลิงเซียวไอดอลของเขาสละชีวิตเพื่อสหพันธรัฐไปแล้ว ยังจะให้ลูกชายของเขาสละชีวิตตามไปด้วยอีกเหรอ เขานิ่งงันและใคร่ครวญอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจจะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกในใจตัวเองสักครั้ง
เขาต่อสายหาหมายเลขติดต่อหนึ่ง “413 ฉันเสียใจมากๆ ที่จะบอกนายว่าช่วงวันหยุดของนายถูกยกเลิกแล้วนะ” หัวหน้าหน่วยที่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วก็กวาดอารมณ์หม่นหมองแต่เดิมทิ้งไป ก่อนจะเริ่มหยอกล้อ 413
ฝั่งตรงข้ามของอุปกรณ์สื่อสารส่งภาพ 413 ที่โศกเศร้ารันทดมา แต่น่าเสียดายที่หัวหน้าหน่วยใจโหดเหี้ยมดั่งเหล็ก ทำเป็นมองไม่เห็นการวิงวอนของ 413 เขาเอ่ยคำสั่งต่อว่า “โปรดรับภารกิจใหม่ด้วย”
หมายเลข 413 ที่เดิมทีมีสีหน้าน่าสงสารได้ยินคำพูดนี้เข้าก็รีบทำหน้าเคร่งขรึมและยืนตัวตรงกล่าวว่า “หมายเลข 413 รับคำสั่ง!”
“นับจากวันนี้เป็นต้นไปภายในหนึ่งเดือน ให้นายกับทีมของนายคุ้มครองหลิงหลานคนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสืออย่างเป็นความลับ” หัวหน้าหน่วยหวังว่าการจัดการของตัวเองจะสามารถปกป้องลูกชายของพลตรีหลิงเซียวไว้ได้ เขาทุ่มเทแรงใจทำเพื่อไอดอลของตัวเอง
“หลิงหลาน? คือใครครับ” 413 งุนงงสับสน เขาไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะเสร็จสิ้นการสอบเข้าเรียนในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ ยังไม่ทันได้ฉลองว่าในที่สุดก็หลุดพ้นจากสถานะพี่เลี้ยงเด็กแล้ว พริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นพี่เลี้ยงเด็กเฉพาะกิจไปแล้ว อย่างไรก็ตามยังดีที่ไม่ใช่เขารับความลำบากเพียงคนเดียว ยังมีลูกน้องอีกห้าคนตามไปด้วยทำให้ในใจเขารู้สึกสงบลงเล็กน้อย
“ก็เป็น 0723 ที่นายให้ความสนใจไง” หัวหน้าหน่วยกล่าวเรียบๆ
413 ทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “หรือว่าประเทศศัตรูจะสนใจเขาแล้ว? เขาจะมีอันตรายหรือเปล่าครับ” 413 รู้ว่าในสหพันธรัฐมีสายสืบของประเทศศัตรูอยู่เยอะแยะ มีเมล็ดพันธุ์โดดเด่นมากมายที่ยังไม่ทันได้เติบโตก็ถูกประเทศศัตรูส่งคนมาทำลายอยู่บ่อยครั้ง
“บางทีนะ!” หัวหน้าหน่วยไม่ได้พูดอย่างแน่ชัด ถึงอย่างไรทุกอย่างก็เป็นการคาดเดาของเขา
“รับทราบครับ หัวหน้า ผมจะพาทีมไปคุ้มครองเขาให้ดี โปรดวางใจเถอะครับ” หมายเลข 413 กล่าวอย่างเด็ดขาด ถ้าหากคุ้มครองเด็กคนอื่นบางทีเขายังบ่นเล็กน้อย แต่ว่าสำหรับหมายเลข 0723 แล้ว เขาไม่มีความเห็นสักนิดเดียว
ควรรู้ไว้ว่า ขอเพียงหลิงหลานไม่ได้เติบโตไปในทางที่บิดเบี้ยวละก็ ความเป็นไปได้ที่อนาคตเขาจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาคือหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงขนาดที่สามารถกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นราชาเลยก็ได้ หลังจากการสละชีวิตของพลตรีหลิงเซียว ฝั่งผู้ควบคุมหุ่นรบระดับสูงในสหพันธรัฐก็อยู่ในสภาพขาดแคลนมาก ดังนั้นขอเพียงมีหน่ออ่อนอันโดดเด่นที่มีความเป็นไปได้ว่าจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชา ทางสหพันธรัฐก็จะให้ความสำคัญอย่างเต็มที่
“รอเดี๋ยว ฉันจะให้หมายเลข 137 ส่งข้อมูลของหลิงหลานไปที่อุปกรณ์สื่อสารของนาย จำไว้ว่านี่เป็นภารกิจลับ อย่าให้คนอื่นพบร่องรอยของพวกนาย” หัวหน้าหน่วยกล่าวเตือน
“ครับ!”
..........
ผ่านไปหนึ่งวัน จดหมายแจ้งการเข้าเรียนในห้องเรียนพิเศษของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็ส่งไปยังอุปกรณ์สื่อสารส่วนกลางของตระกูลหลิงอย่างเป็นทางการ นี่ทำให้ตระกูลหลิงที่เงียบสนิทมาเนิ่นนานพลันปีติยินดีขึ้นมาทันที
หลานลั่วเฟิ่งเห็นข้อความบนจดหมายก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สนใจถ้าหากหลิงหลานจะกลายเป็นลูกเศรษฐีที่เอาแต่รักสนุก แต่ถ้าลูกมีอนาคตสดใสย่อมทำให้พ่อแม่รู้สึกภูมิใจอยู่แล้ว หลานลั่วเฟิ่งก็เป็นเช่นเดียวกัน แน่นอนว่าเรื่องสำคัญที่สุดคือ หลิงหลานเข้าห้องเรียนพิเศษได้ ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่โรงเรียนประจำและสามารถเลือกวิชาได้อย่างอิสระ ทำให้ลดความเป็นไปได้ว่าจะถูกพบความลับเรื่องเพศได้ นี่เป็นเรื่องที่หลานลั่วเฟิ่งยินดีเป็นที่สุด
หลานลั่วเฟิ่งอารมณ์ดีมากก็เลยตัดสินใจจัดงานฉลองดีๆ สักรอบ ดังนั้นเธอเลยให้พ่อบ้านหลิงฉินเตรียมสุราอาหารไว้ให้ดี ทำให้ทั่วทั้งตระกูลหลิงกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวา นี่เป็นงานเลี้ยงทั้งตระกูลครั้งแรกหลังจากที่ผู้นำตระกูลหลิงเซียวพลีชีพไป บรรยากาศสนุกสนานคึกคักจนแทบจะทำให้พ่อบ้านหลิงฉินหลั่งน้ำตานองหน้า
นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงหลานเห็นคนงานและคนรับใช้ทุกคนของตระกูลหลิงโผล่หน้าออกมา แน่นอนว่ายังมีบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งคอยคุ้มครองความปลอดภัยของตระกูลหลิงและไม่ได้เข้าร่วมงาน เมื่อเห็นพวกเขามองมาที่ตนเองด้วยสีหน้าตื่นเต้น หลิงหลานก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันเป็นครั้งแรก ที่แท้เธอไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเท่านั้น บนบ่าของเธอยังแบกรับความคาดหวัง ทั้งหมดของคนที่พึ่งพาอาศัยตระกูลหลิงเหล่านี้อยู่
นี่ยังไม่ได้รวมถึงผู้คุ้มกันที่ขึ้นตรงต่อตระกูลหลิงด้วย ถ้าหากไม่มีตระกูลหลิง ผู้คุ้มกันก็จะไม่มีความหมายในการดำรงอยู่
หลิงหลานตระหนักได้ถึงสถานะของเธอรวมไปถึงความรับผิดชอบที่แบกรับไว้อย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ถึงแม้ว่าอายุบวกกันสองชาติแล้วเธอจะมีอายุสามสิบกว่า เป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดไตร่ตรองอย่างคนที่บรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นประชาชนคนธรรมดา เมื่อก่อนเธอกระทำทุกอย่างเพียงเพื่อรับผิดชอบตัวเองเท่านั้น ทว่าตอนนี้จู่ๆ ก็มีความคาดหวังและความอยู่รอดของคนมากมายขนาดนี้กดอยู่บนบ่าของเธอ ทำให้เธอลังเลใจ
ในที่สุดหลิงหลานที่เดิมทีใจเย็นก็ทนไม่ไหวแล้ว เธอเผลอคว้าแก้วไวน์แดงแล้วก็ดื่มลงไป จากนั้นก็เมามายอย่างน่าสังเวช
ควรรู้ไว้ว่าเนื่องจากสาเหตุของร่างกายในชาติก่อน เธอเลยถูกห้ามไม่ให้ดื่มเครื่องดื่มที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายและแอลกอฮอล์ และเธอก็ถูกหลานลั่วเฟิ่งห้ามดื่มมาตลอดเพราะปัญหาเรื่องอายุในชาตินี้ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นสติหรือว่าร่างกายเล็กๆ ของเธอต่างก็แบกรับการการโจมตีของแอลกอฮอล์เล็กน้อยนี้เอาไว้ไม่ไหว ทำให้เธอเมาคว่ำไปโดยสิ้นเชิง


ตอนที่ 42 ล่าอาหารและถูกล่า!
ยามรุ่งสาง เมื่อแสงอาทิตย์แรกส่องเข้ามาในป่าทึบที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้มอบความอบอุ่นของมันมาให้ โลกสีเขียวที่เดิมทีเงียบงันก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตต่างๆ ภายในป่าทยอยกันคลานออกมาจากรังของพวกมันและเริ่มต้นวิถีชีวิตวันใหม่ของพวกมัน นั่นก็คือล่าอาหารและถูกล่า
บนพื้นมีสัตว์ตัวน้อยผิวย่นที่ไม่รู้จักชื่อตัวหนึ่งกำลังแอบเข้าไปยังพื้นที่เป้าหมายของตัวเองอย่างเงียบเชียบ มันตัวเล็กมาก มีขนาดตัวใหญ่เพียงกำปั้นสองมือของผู้ใหญ่เท่านั้น ทว่ามันกลับลากหางแบนๆ ที่มีความยาวเท่ากับร่างกายของมันสองตัว
มันจำเป็นต้องระมัดระวัง เพราะว่าสัตว์แปดสิบเปอร์เซ็นต์ในป่าแห่งนี้ต่างก็สามารถฆ่ามันได้ง่ายๆ คุณภาพเนื้อของมันดีมาก ถึงแม้ว่าจะตัวเล็กไม่มีเนื้อมากเท่าไร แต่ว่าสัตว์ที่แข็งแกร่งมากมายต่างไม่ถือสาที่จะคว้าสักตัวมาเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยในการทานอาหารอย่างอิ่มหมีพีมัน
เป้าหมายสุดท้ายของมันคือพื้นที่ต่ำที่มีน้ำตื้นเขินแห่งนั้น นี่เป็นหนองน้ำซึ่งเหมาะสมกับการดำรงชีวิตของมันมาก เนื่องจากน้ำหนักตัวกับรูปลักษณ์ภายนอกของมันสามารถทำให้มันเดินอยู่ในพื้นที่หนองน้ำแห่งนี้ได้อย่างอิสระและไม่จมลงไป นอกจากพวกสัตว์ที่แข็งแกร่งซึ่งดำรงชีวิตอยู่ในหนองน้ำตามธรรมชาติแล้ว สัตว์ตัวอื่นๆ จะเข้ามาที่นี่ไม่ได้เลย นี่จึงทำให้มันปลอดภัยมากขึ้น
แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่มีอาหารของมัน นี่ก็เป็นสาเหตุใหญ่ที่สุดที่มันอยากแอบเข้ามา เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มันก็แทบน้ำลายสอ ปลาในหนองน้ำอร่อยมากเกินไปจริงๆ นั่นแหละ
ในที่สุด มันก็แอบเข้ามาถึงพื้นที่เป้าหมายได้สำเร็จโดยสวัสดิภาพ
เวลานี้เอง ปลาที่มีความยาวเท่านิ้วมือนับไม่ถ้วนในหนองน้ำกำลังแหวกว่ายจากหนองน้ำนี้ไปยังหนองน้ำอีกแห่งตามใจชอบอย่างเริงร่า เนื่องจากภายในหนองน้ำทุกแห่งต่างมีกระแสน้ำเล็กๆ เชื่อมต่อกันมากมายเหลือคณานับ ถึงแม้ว่ามันไม่สามารถให้ปลาที่มีขนาดตัวค่อนข้างใหญ่ว่ายผ่านไปได้ แต่มันก็ไม่สามารถขัดขวางปลาตัวเล็กพวกนี้ได้ พวกมันกำลังกัดวัชพืชในหนองน้ำอย่างตะกละตะกลามโดยที่ไม่รู้ว่าศัตรูตามธรรมชาติของพวกมันมาถึงแล้วและกำลังเตรียมตัวจะใช้พวกมันเสวยสุขเพื่อเติมเต็มความหิวกระหาย
สัตว์ตัวน้อยผิวย่นมาถึงหนองน้ำแล้วก็พุ่งเข้าไปในหนองน้ำอย่างฉับไว ปลาหนีกระเจิดกระเจิงด้วยความตื่นตระหนก แต่พวกมันตกใจจนไม่เลือกทางทำให้ว่ายไปถึงทางตัน สุดท้ายก็ได้แต่ถูกสัตว์ตัวน้อยผิวย่นที่ปราดเปรียวว่องไวกินเข้าไป
มันกินปลาตัวน้อยในหนองน้ำนี้แล้วก็คลานออกมาจากในหนองน้ำก่อนจะสะบัดตัว ทำให้หยดน้ำที่แต่เดิมยังปกคลุมผิวหนังของมันไม่เหลือเลยสักหยด และกลับมาสะอาดสะอ้านเหมือนในตอนแรก
มันพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง อันที่จริงการล่าอาหารไม่ได้ง่ายเลย การกระทำดูเหมือนง่ายมาก แต่ความจริงแล้วมันใช้พลังกายไปมาก ทว่าต่อให้พักผ่อนสักพัก มันก็ยังมองไปรอบด้านด้วยความระมัดระวัง เกรงกลัวว่าจะมีศัตรูที่แข็งแกร่งปรากฏตัวขึ้นมาและกินมันเข้าไป
ไม่นานมันก็ฟื้นฟูกำลังกายกลับคืนสู่สภาพดีที่สุดก่อนจะแอบเข้าไปที่หนองน้ำต่อไป...
อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าภายในหนองน้ำไม่ห่างจากมันมีดวงตามืดมนเย็นเยียบคู่หนึ่งที่จับจ้องมันอยู่นานแล้ว และกำลังเตรียมตัวลอบโจมตีในตอนที่มันลงมือล่าเหยื่อครั้งต่อไป
ตอนที่มันกระโจนเข้าไปในหนองน้ำอีกครั้งเพื่อหวังจะกินปลา เจ้าของดวงตามืดมนเย็นเยียบที่อยู่ไม่ไกลก็เคลื่อนไหว จากนั้นก็เห็นเพียงสายสีดำหนาๆ พุ่งแฉลบผ่านไปที่หนองน้ำฝั่งนี้ แล้วสัตว์ตัวน้อยผิวย่นก็หายตัวไป มีเพียงเสียงกระแทกหนองน้ำดังก้องกังวาลเท่านั้น งูน้ำที่หนาเท่าแขนของผู้ใหญ่ปรากฏตัวขึ้นในหนองน้ำแห่งนี้ มันขดตัวเป็นวงกลม ดูจากลักษณะแล้วมันมีความยาวมากกว่าสามเมตร
ในปากของงูมีหางแบนๆ ของสัตว์ตัวน้อยผิวย่นกำลังสะบัดสุดชีวิต ทว่ามันก็ไม่มีกำลังพลิกสถานการณ์อีกต่อไป มันค่อยๆ ถูกกลืนลงไปในท้องงูน้ำทีละน้อยจนในที่สุดก็หายไป
งูน้ำเงยศีรษะ รอให้อาหารเข้าไปในท้องตัวเองจนหมด ในขณะนี้เองจู่ๆ ก็มีปากขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาที่ข้างกายมัน ฟันอันแหลมคมเปล่งแสงเย็นเยียบออกมา ก่อนจะกัดแน่นลงไปตรงเจ็ดนิ้วนับจากหัวของมัน[footnoteRef:1] ในตอนที่งูน้ำยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง [1: เจ็ดนิ้วนับจากหัว มาจากสำนวนที่ว่าตีงูต้องตีที่เจ็ดนิ้วนับจากหัว ซึ่งเป็นจุดอ่อน จุดตาย]
งูน้ำไม่ยอมตายไปแบบนี้แน่นอน ก่อนหน้าที่มันจะเผชิญหน้ากับความตาย ร่างกายที่ยาวสามเมตรกว่ารัดอีกฝ่ายอย่างตรึงแน่นพยายามให้ฝ่ายตรงข้ามตายตกตามกัน แต่น่าเสียดายที่มันถูกกัดจุดสำคัญ ไม่อาจยืนหยัดได้นานก็สิ้นใจ ร่างกายก็คลายตัวออกช้าๆ
เวลานี้เองสิ่งมีชีวิตตัวใหญ่ที่อยู่ด้านข้างก็คลานออกมาจากในหนองน้ำ ทั่วทั้งร่างกายของมันเหมือนกับจระเข้ในโลกมาก ทว่ามันมีขนาดใหญ่กว่าร่างกายของจระเข้ นอกจากนี้แขนขาทั้งสี่ของมันก็ใหญ่และหนากว่าจระเข้ด้วยเช่นกัน
มันเป็นราชาของหนองน้ำแห่งนี้ อาหารที่ชอบที่สุดย่อมเป็นงูน้ำที่มีความเร็วสุดขีดและเชี่ยวชาญในการหลบซ่อน อย่างไรก็ตาม งูน้ำจับตัวได้ยากมาก เมื่อพบร่างของมันก็จะหลบหนีไปในชั่วพริบตา สุดท้ายเมื่อพุ่งเข้าไปในหนองน้ำก็หาตัวมันไม่พบอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นมันเลยได้แต่อดทนอำพรางตัวเฝ้ารอ มันอดทนรอหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดก็ได้สินสงครามของมัน วันนี้มันกินอิ่มได้หนึ่งมื้อแล้ว
มันเงยหน้าอ้าปากกว้างปล่อยให้งูยักษ์ที่ยาวสามเมตรตัวนี้เข้าไปในปากก่อนจะเคี้ยวให้แหลกและกลืนเข้าไปช้าๆ ในตอนที่มันกินเข้าไปได้ครึ่งเดียวและยังมีร่างงูอีกครึ่งหนึ่งที่ส่ายสะบัดอยู่นอกปาก ขอบตาของมันก็พลันจับจ้องไปที่บนฟ้าซึ่งมีเงาดำสายหนึ่งร่วงลงใส่มันอย่างรวดเร็ว
บ้าเอ๊ย ตัวอะไรมารบกวนการกินของราชาหนองน้ำอย่างฉันคนนี้ มันไม่เคยคิดปัญหาเรื่องการซุ่มโจมตีเลย มันเป็นจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในที่ดินผืนนี้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตหน้าไหนกล้าวางแผนทำร้ายมัน...
มันยังไม่ทันจะมองได้ชัดๆ ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซึมลึกลงไปถึงไขกระดูกจากปากของมันและไหลผ่านไปทั่วร่างกาย มันส่งเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล นี่แสดงถึงความโกรธเกรี้ยวของมัน โมโหที่มีสิ่งมีชีวิตมีตาหามีแววไม่พยายามจะทำร้ายมัน มันอยากจะใช้ฟันแหลมคมของตัวเองกัดสิ่งมีชีวิตตัวนั้นให้แหลกเป็นชิ้นๆ แต่มันก็พบว่าไม่สามารถหุบปากตัวเองได้แล้ว
ไม่สิ ไม่ใช่หุบปากไม่ได้ หากแต่ในปากของมันมีไม้ท่อนหนึ่งสอดเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันอยากจะสลัดท่อนไม้ในปากทิ้ง จากนั้นก็พบว่าร่างกายของมันขยับเขยื้อนไม่ได้แล้ว
ใช่แล้ว มันเหมือนกับถูกสะกดไว้ก็ไม่ปาน นอกจากแขนขาทั้งสี่ที่กำลังดิ้นรนกวัดแกว่งแล้ว ส่วนอื่นๆ ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย มันไม่รู้ว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ความโกรธเกรี้ยวในใจยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ มันอยากจะกู่ร้องด้วยความเดือดดาล แต่ก็พบว่าแม้กระทั่งเสียงคำรามด้วยความโมโหก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้เช่นกัน มันรู้ตัวอีกทีก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ร่างกายตั้งแต่ข้างบนจนถึงข้างล่างปวดร้าวจนไม่อาจทานทน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ยุ่งยากจริงๆ” หลังจากเสียงนี้ดังขึ้นก็มีบางสิ่งที่ตัวเล็กอ่อนแอสุดขีดปรากฏตัวขึ้นอยู่บนยอดศีรษะของมัน หลังจากนั้นความทรงจำสุดท้ายก็คือ สิ่งมีชีวิตตัวนั้นยกเท้าที่ผอมบางของมันขึ้นมาและเตะลงมาที่ยอดศีรษะของมันอย่างหนักหน่วง
หลิงหลานชักเท้าของเธอออกมาจากศีรษะของราชาหนองน้ำโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย เธอไม่สนใจดูการดิ้นรนเมื่อเผชิญหน้ากับความตายของเจ้าตัวนี้ ดังนั้นก็เลยแสดงความเมตตากระทืบกะโหลกของมันจนแตกเพื่อส่งมันไปสวรรค์โดยที่ไม่ให้มันทนทุกข์ทรมาน
พอเห็นสมองสีขาวเต็มรองเท้าก็ไม่ได้รู้สึกขยะแขยงเหมือนในตอนแรกอีกต่อไป เวลานี้หลิงหลานแผ่กลิ่นอายปีศาจไปทั่วทั้งร่าง เป็นเหมือนกับราชันแห่งผืนป่า ไม่ได้ดูขี้ขลาดและอ่อนแอเหมือนกับในตอนแรกอีกต่อไป
แน่นอนว่าอาศัยความสามารถของหลิงหลานในตอนนี้ หากคิดอยากจะสู้ตัวต่อตัวกับเจ้าตัวนี้ในหนองน้ำก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจทำได้ เนื้อหนังด้านนอกของเจ้าตัวนี้แข็งดั่งเหล็กกล้า หลิงหลานไม่มีอาวุธที่สามารถแทงทะลุผิวหนังของมันได้เลย ผิวหนังนี้ทำให้มันสามารถต้านทานแรงรัดที่งูน้ำโจมตีกลับมาตอนที่เผชิญหน้ากับความตายได้ ทว่าสิ่งมีชีวิตทุกประเภทต่างก็มีจุดอ่อนของมัน ราชาแห่งหนองน้ำตัวนี้ก็มีเช่นกัน
ภายในตัวราชันแห่งหนองน้ำเปราะบางมาก ดังนั้นปกติแล้วราชาแห่งหนองน้ำจะไม่อ้าปาก เนื่องจากมีเพียงช่องทางเดียวที่สามารถโจมตีใส่ภายในตัวมันได้ นั่นก็คือปากของมัน เพราะฉะนั้นหลิงหลานถึงได้แอบซ่อนอยู่ในหนองน้ำ รอคอยการล่าเหยื่อของราชาแห่งหนองน้ำ หลังจากนั้นก็ฉวยโอกาสตอนที่มันกินเหยื่อในชั่วพริบตานั้น ใช้ต้นไม้เล็กๆ ที่เธอตัดลงมาเสียบเข้าไปในปากมันจากด้านบนจนทะลุไปถึงส่วนหาง โจมตีทีเดียวจอด
หลิงหลานทำจนถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เนื่องจากเธอมีปัญหาเรื่องสภาวะอารมณ์อยู่หลายครั้ง เลยถูกราชาแห่งหนองน้ำจับสังเกตจิตสังหารของเธอได้และหลบหลีกในช่วงเวลาสุดท้าย ทำให้เธอพลาดโอกาสสังหารมัน ด้วยเหตุนี้เองหลิงหลายเลยจ่ายค่าตอบแทนของความตายอยู่หลายครั้ง ท้ายที่สุดเธอค่อยเรียนรู้ความสามารถว่าจะล่าเหยื่อโดยสมบูรณ์แบบได้อย่างไร ความยากลำบากในระหว่างนั้นมีมากมายจนเขียนไม่หมดจริงๆ


ตอนที่ 41 ฝึกพิเศษที่ป่าดง?
หลิงหลานเมาเหล้าได้น่ารักมาก ไม่ได้พูดพล่ามมั่วซั่วและก็ไม่ได้เมาอาละวาดเช่นเดียวกัน เธอเพียงแต่นอนหลับเงียบๆ มุมปากยังเป่าฟองน้ำลายเป็นครั้งคราว
ฉากน่ารักแบบนี้ทำให้หลานลั่วเฟิ่งอารมณ์ดีและขบขัน ไม่นึกเลยว่าเธอไม่สนใจอยู่พักเดียว เด็กคนนี้ก็แอบดื่มไวน์แล้ว อย่างไรก็ตาม ก็มีแค่เวลานี้เท่านั้นที่หลิงหลานถึงจะดูเหมือนเด็กอายุหกขวบจริงๆ เธอนอนหลับโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
หลานลั่วเฟิ่งรู้ว่าความจริงแล้วหลายปีมานี้หลิงหลานเหนื่อยมาก ทุกวันมีภารกิจฝึกฝน ทุกครั้งเธอต้องลอบร้องไห้มองหลิงหลานที่ฝึกฝนจนสลบไป (ความจริงแล้วเสี่ยวซื่อแจงว่าเวลาครบกำหนดแล้ว หลิงหลานก็เลยนอนอู้ ไม่ใช่ว่าหลิงหลานไม่พยายาม แต่ว่าร่างกายของเธอยังอ่อนแอมาก ถ้าฝึกฝนมากเกินไปจะทำให้ร่างกายได้รับความเสียหายที่ไม่สามารถฟื้นฟูกลับคืนได้ ต่อให้มีเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายก็ยังฟื้นฟูกลับมาไม่ได้)
หลานลั่วเฟิ่งไม่อาจหยุดยั้งการฝึกฝนพวกนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าทำแบบนี้จะส่งผลดีต่ออนาคตของหลิงหลานอย่างมาก สหพันธรัฐเป็นโลกที่เคารพผู้แข็งแกร่ง แข็งแกร่งมากขึ้นก็จะมีชีวิตที่ปลอดภัยมากขึ้น เธอต้องแข็งใจและทำใจเหี้ยมเพื่ออนาคตของหลิงหลาน
หลานลั่วเฟิ่งอุ้มหลิงหลานอย่างรวดเร็วและพาเธอเข้าไปในห้องนอนของเธอ หลังจากที่หลิงหลานสามารถพูดคุยสื่อสารกับคนได้อย่างฉะฉานแล้ว เธอก็ร้องขอห้องส่วนตัวอย่างแรงกล้า และหลานลั่วเฟิ่งก็เป็นมารดาที่รักลูกมากสุดขีดอย่างไร้ขีดจำกัดล่าง เธอจัดการห้องส่วนตัวให้กับหลิงหลานโดยไม่ฝืนดึงดัน
หลานลั่วเฟิ่งวางหลิงหลานลงบนเตียงอย่างระมัดระวังก่อนจะหอมดวงหน้าซาลาเปาที่น่ารักของหลิงหลาน จากนั้นก็ค่อยปิดประตูห้องและออกไปอย่างวางใจ เธอไม่รู้เลยว่าหลิงหลานที่ดูเหมือนนอนหลับสนิท ความจริงแล้วสติของเธอจะถูกอาจารย์หมายเลขหนึ่งลากเข้าไปอย่างน่าอนาถมาก
............
หลิงหลานรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างมาก เธอแทบจะยืนร่างไม่มั่นคง เห็นสิ่งของอะไรก็รู้สึกตลอดว่ามันโยกคลอนเล็กน้อย
เธอรู้สึกคลื่นเหียนอยู่บ้าง ก่อนจะรีบนั่งยองๆ และกุมศีรษะ หลิงหลานจำเป็นต้องนั่งยองๆ ไม่เช่นนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าวินาทีถัดไปเธอจะเสียศูนย์และล้มคว่ำลงไป
“เหอะ กล้าดื่มเหล้างั้นเหรอ” สีหน้าของหมายเลขหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าหลิงหลานดูไม่ได้อย่างมาก เขาดีดนิ้วทีหนึ่ง ด้านบนของมิติการเรียนรู้ก็สาดน้ำเย็นลงมาหนึ่งอ่าง ทำเอาหลิงหลานตัวสั่นยะเยือก สติที่เดิมทีวิงเวียนอยู่บ้างก็พลันกระจ่างใสขึ้นมาทันที
“อาจารย์หมายเลขหนึ่ง สวัสดีค่ะ!” หลิงหลานเงยหน้ายิ้มด้วยความเก้อเขิน ถึงขนาดที่สีหน้าสามารถกล่าวคำว่าประจบประแจงออกมาได้
“ฉันอารมณ์เสียมากๆ” อาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่ไว้หน้าหลิงหลานเพราะการประจบสอพลอของเธอเลยสักนิดเดียว เขาบอกหลิงหลานอย่างเปิดเผยว่าเขาโกรธมาก
คำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งทำให้หลิงหลานหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา ไม่จำเป็นต้องถามเธอก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดีที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งพูดจะต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่นอน หรือว่าเธอไปกวนโมโหอาจารย์ปีศาจที่น่ากลัวคนนี้โดยไม่รู้ตัว?
อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นหลิงหลานทำหน้างุนงงก็กล่าวด้วยความเดือดดาลว่า “เธอทำอะไรลงไปในการต่อสู้วันนี้ สิ่งที่หมายเลขเก้าสอนเธอมันใช้แบบนั้นหรือไง”
หลิงหลานขุ่นเคืองอยู่บ้าง “ฉันซัดผู้คุมสอบได้แล้วนะคะ”
“เธอสามารถอัดใส่เขาได้อย่างเปิดเผย แต่เธอกลับชอบเล่นลูกไม้ ต่อไปถ้าทำผิดอีกก็อย่ามาว่าฉันลงโทษอย่างไร้เมตตาล่ะ” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นว่าความแข็งแกร่งของตัวเองถึงจะนับว่าเป็นวิถีทางที่ถูกต้อง แผนการลูกไม้ต่างก็เป็นวิถีทางที่ชั่วร้ายไม่อาจพึ่งพาได้เป็นอันขาด
หลิงหลานไม่สนใจเรื่องลงโทษที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งกล่าวในตอนสุดท้าย เธอเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจว่า “อาจารย์หมายความว่า ความจริงแล้วตอนนี้ฉันสามารถอาศัยพลังของตัวเองก็สามารถอัดผู้คุมสอบคนนั้นได้เหรอคะ” เพราะอะไรตอนนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองถูกอีกฝ่ายกดเอาไว้ล่ะ เธอรู้สึกว่าพลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเธอหลายเท่า? หรือว่าเธอเข้าใจผิด?
ทว่าความจริงแล้ว พวกเขาสามคนได้ใช้ความสามารถทั้งหมดถึงจะต่อสู้อย่างยากลำบากกับผู้คุมสอบได้เป็นเวลานาน สุดท้ายก็ยังเหนือบ่ากว่าแรง เธอจึงได้ใช้แผนการถึงจะอัดผู้คุมสอบได้สำเร็จ หลิงหลานย่อมไม่คิดว่าใช้กลอุบายจะเป็นการเอาชนะที่ไม่ยุติธรรม ในสงครามมีเพียงเอาชีวิตรอดต่อไปเท่านั้นถึงจะเป็นสัจธรรม
“ไม่ผิด การต่อสู้ในวันนี้เธอพลาดโอกาสไปสามครั้ง” หมายเลขหนึ่งกล่าวจบก็ดีดนิ้วอีกครั้ง เบื้องหน้าของหลิงหลานก็ปรากฏฉากเหตุการณ์ที่เธอ ฉีหลงและลั่วล่างสามคนต่อสู้กับผู้คุมสอบในวันนี้
“ตอนที่ลงมือลอบโจมตีครั้งแรก ส่วนแรกทำออกมาได้ดีมาก เธอจำเรื่องที่อาจารย์หมายเลขเก้าบอกกับเธอไว้ได้ว่าให้ซ่อนจิตสังหารของเธอไว้ แต่ว่าตอนที่เธอกำลังจะทำสำเร็จ ในใจก็รู้สึกหวั่นไหว” หมายเลขหนึ่งชี้ไปในหน้าจอ ตอนที่หมัดของหลิงหลานกำลังโจมตีใส่ผู้คุมสอบ ลมหายใจของเธอแปรปรวนขึ้นในชั่วพริบตา และด้วยเหตุนี้เองทำให้ผู้คุมสอบสังเกตเห็นการโจมตีของเธอถึงได้เปลี่ยนท่าขัดขวางการโจมตีของเธอไว้ในชั่วพริบตาสุดท้าย
“การลอบโจมตีครั้งที่สองก็ทำผิดแบบเดียวกัน เธอหละหลวมในช่วงเวลาสุดท้าย” เสียงของหมายเลขหนึ่งยิ่งเย็นเยียบมากขึ้นเรื่อยๆ ท่าทีของเขานั้นแทบจะอยากคว้าหลิงหลานเข้ามาตีแรงๆ เห็นได้ชัดว่าเธอเรียนรู้ดีมาก แล้วทำไมต่อสู้จริงถึงเกิดข้อผิดพลาดล่ะ ไม่อย่างนั้นตอนที่หลิงหลานลงมือก็คงอัดผู้คุมสอบได้นานแล้ว
“สิ่งที่ทำให้ฉันโกรธมากที่สุดคือ เธอไม่รู้จักการพลิกแพลงวิธีการโจมตีของตัวเอง เธอใช้วิธีการโจมตีเหมือนกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลอบโจมตีสองครั้งไม่สำเร็จ ขนาดคนปัญญาอ่อนก็รู้ว่าจะต้องป้องกันการลอบโจมตีของเธอแล้ว นึกไม่ถึงว่าเธอยังคงอยากอาศัยการลอบโจมตีเพื่ออัดเขาให้สำเร็จ สมองของเธอเป็นหมูหรือไง” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นหลิงหลานอยากลอบโจมตีเป็นครั้งที่สาม เขาก็ยิ่งโกรธจนไม่อาจหยุดได้
“ถูกพบตัวแล้ว จะสู้กับฝ่ายตรงข้ามอย่างเปิดเผยก็ไม่มีปัญหา เธอคิดอะไรถึงได้ทุ่มกำลังทั้งหมดในการประมือทุกท่า กระบวนท่าก็ใช้แต่ท่าเดิมๆ เธอใช้อะไรป้องกัน นอกจากนี้ เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรคือลูกล่อลูกชน ตรงนี้ ตอนที่ศอกขวาโจมตีไปถูกสกัดไว้และใช้ศอกซ้ายโจมตีต่อไป ฝ่ายตรงข้ามถูกเธอล่อให้ใช้สองมือป้องกันแล้ว ข้างตัวเธอยังมีเพื่อนที่โจมตีตรงเอวของอีกฝ่าย ล่อขาข้างที่สามารถขยับได้เพียงข้างเดียวของฝ่ายตรงข้าม ทำไมเวลานั้นเธอไม่ฉวยโอกาสโจมตีท่อนล่าง เธอไม่ได้เรียนท่าสะบัดหางแมงป่องเหรอ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นโอกาสที่น็อกศัตรูได้ดีมาก สิ่งที่ทำให้ฉันผิดหวังมากที่สุดคือ เธอไม่สังเกตเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองที่เกิดขึ้นในการต่อสู้รวมไปถึงโอกาสที่พลาดไปเลย เธอเป็นไอ้โง่ด้านการต่อสู้จริงๆ เลย”
คนมีพรสวรรค์มากมายต่างสังเกตเห็นจุดอ่อนของตัวเองในการต่อสู้ แต่น่าเสียดายที่หลิงหลานต่อสู้จนถึงตอนสุดท้ายก็ไม่ได้สังเกตเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังต้องใช้ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง นี่ทำให้อาจารย์หมายเลขหนึ่งโกรธอย่างยิ่ง “ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอยากรู้แค่ว่าพวกเธอจะทำได้ถึงขึ้นไหนละก็ เธอก็คงถูกอีกฝ่ายฆ่าทิ้งตรงนี้ไปนานแล้ว” อาจารย์หมายเลขหนึ่งชี้ไปยังตอนที่เธอเปิดฉากต่อสู้กับผู้คุมสอบ ผู้คุมสอบหยุดกระบวนท่าต่อสู้มากมายที่สามารถน็อกคู่ต่อสู้ไปกลางคัน พอถึงเวลาจวนตัวก็เปลี่ยนกระบวนท่าทำให้หลิงหลานตกใจกลัวทว่าไม่ได้รับอันตราย
หลิงหลานยิ่งฟังการวิเคราะห์ของอาจารย์หมายเลขหนึ่งก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองแสดงความสามารถในการต่อสู้ครั้งนั้นไม่เลวเอามากๆ ไม่นึกว่าเธอกลับทำได้ย่ำแย่ขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า เธอรู้สึกว่าความภาคภูมิใจที่อัดผู้คุมสอบสำเร็จในวันนี้หายไปแทบไม่เหลือ สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความอับอายขายขี้หน้า นอกจากนี้แผ่นหลังยังหลั่งเหงื่อเย็นๆ เต็มไปหมด
“ดูท่าต้องทำการฝึกพิเศษที่ป่าดง ให้เธอเรียนรู้ว่าจะล่ายังไงก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที!” อาจารย์หมายเลขหนึ่งประกาศผลสรุปของหลิงหลานอย่างเย็นชา
หลิงหลานยังไม่ทันเอ่ยปากร้องขอความเมตตา อาจารย์หมายเลขหนึ่งดีดนิ้วหนึ่งที หลิงหลานก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเธอเปลี่ยนไป เธอกับหมายเลขหนึ่งอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ หูยังได้ยินเสียงลำธารไหลรินดังมาจากที่ไกลๆ รวมไปถึงเสียงคำรามอันน่ากลัวที่ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายอะไร
หัวใจดวงน้อยๆ ของหลิงหลานเต้นไม่เป็นจังหวะ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์มาก่อน แต่เธอก็รู้ว่าสถานที่แบบนี้อันตรายมากๆ ไม่เพียงมีสัตว์ร้ายเท่านั้น มันยังมีความน่ากลัวของธรรมชาติและสิ่งน่ากลัวที่ไม่รู้จักอีกมากมายนับไม่ถ้วน
หลิงหลานทำหน้าตึงเครียดอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามเธอรู้ว่าภารกิจการล่าครั้งนี้ไม่สามารถหลีกหนีได้แน่นอน การฝึกสอนในหนึ่งปีที่ผ่านมาทำให้เธอรู้ดีว่าเรื่องที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งต้องการจะทำเป็นสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
แต่เธอยังอยากอ้อนวอนอาจารย์หมายเลขหนึ่งอยู่ดี ให้เขามอบเวลาให้เธอเตรียมตัวอีกสักหน่อยเพื่อกลับไปถามเสี่ยวซื่อเรื่องกฎการเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์ แต่น่าเสียดายที่ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของหลิงหลานถูกหมายเลขหนึ่งมองออกแล้ว เขาไม่ให้โอกาสหลิงหลานเอ่ยปากก็ทิ้งคำพูดว่า “ขอให้สนุก” จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่งหายไปในโลกที่เต็มไปด้วยสีเขียวแห่งนี้
เชี่ย! หมายเลขหนึ่ง คุณมันใจยักษ์!
หลิงหลานชูนิ้วกลางของตัวเองใส่ตรงจุดที่หมายเลขหนึ่งเคยยืนอย่างหยาบคายเพื่อแสดงอารมณ์ขุ่นเคืองของตัวเอง