หลังจากได้ยินสิ่งที่คาเร็นบอก ชีฟก็ฝึกฝนอย่างหนักทุกเช้าชีฟจะวิ่งไปซื้อวัตถุดิบมายัดใส่ตู้เย็นในห้องของชิซูกะ พอสาย ๆ หากวันไหนคริสและฮิกมีภารกิจง่าย ๆ ก็จะมารับชีฟไปด้วย แต่ถ้าวันไหนคริสและฮิกไม่มารับ ชีฟก็จะออกไปคนเดียว ทั้งฝึกวิ่ง ฝึกยิงปืน และฝึกใช้พลังจิตของตัวเองให้คล่องแคล่ว ชีฟทำแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายสัปดาห์จนร่างกายของเขาตอนนี้ไม่มีตึกสูงตึกไหนที่เขาขึ้นไม่ได้ และไม่มีสัตว์ตัวไหนที่เขายิงไม่โดน
เช้าวันธรรมดา ชีฟนั่งรับประทานอาหารอยู่กับครอบครัวของเขาซึ่งก็มีแม่และชิซูกะ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ จนกระทั่งเสียงไซเรนของเมืองได้ดังขึ้น ชีฟมีท่าทีตื่นเต้นและเอาบัตรนักล่าของตัวเองออกมาดู ก่อนจะพบว่าเขามีสิทธิ์ที่จะได้เข้าร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย
เสียงไซเรนนี้เป็นการประกาศระดมพลฉุกเฉิน หากว่ามีสัตว์อสูรที่ร้ายกาจเข้ามาใกล้เมือง นักล่าที่มีประสบการณ์มากกว่าสองปีขึ้นไปจะไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการระดมพลครั้งนี้ ส่วนนักล่าประสบการณ์น้อยอย่างชีฟ มีสิทธิ์เลือกที่จะไปหรือไม่ไปก็ได้
ชีฟลุกจากเก้าอี้ทั้งทั้งที่ยังเคี้ยวอาหารไม่หมด ก่อนจะบอกลาแม่และชิซูกะ
"ผมขอตัว"
จากนั้นก็วิ่งออกจากห้องไป
จุดระดมพลมีสองแห่ง เนื่องจากสัตว์อสูรครั้งนี้นั้นมีสองตัว และพวกมันมาจากสองทิศทาง นั่นคือเหนือและใต้ ชีฟเลือกมายังทิศเหนือเนื่องจากอยู่ใกล้บ้านของเขา
จุดระดมพลเป็นลานกว้างขนาดใหญ่ที่ตรงกลางมีรูปปั้นนักล่าผู้กล้าหาญอยู่เจ็ดคน ซึ่งในตำนานกล่าวเอาไว้ว่าพวกเขาเป็นนักล่าที่ก่อตั้งเมืองแห่งนี้ขึ้น หน้ารูปปั้นมีชายคนหนึ่งกำลังยืนอธิบายสถานการณ์ให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด
สัตว์อสูรแมงมุมยักษ์สองตัวหลุดรอดจากเหล่านักล่ามีระดับที่อยู่ไกลออกไปเข้ามาได้ และกำลังมุ่งหน้ามายังตัวเมือง โดยเจ้าแมงมุมตัวนี้สูงพอพอกับตึกสิบชั้น และยังมีขนาดร่างกายที่ใหญ่โตมโหฬาร แต่นั่นไม่ใช่ความน่ากลัวของมันทั้งหมด สัตว์อสูรขนาดใหญ่ตัวนี้มันยังมีความสามารถในการเรียกระดมพลเหล่าสัตว์ประหลาดและสัตว์อสูรที่ตัวเล็กหรืออ่อนแอกว่ามัน แถมก้นของมันยังผลิตสัตว์ประหลาดออกมาได้เองอีกด้วย นั่นทำให้ทางเมืองจำเป็นต้องใช้นักล่าทั้งหมดที่มีในการปกป้องเมือง ซึ่งตอนนี้ทั้งเมืองก็มีนักล่าอยู่เพียงแค่สองหมื่นกว่าคนเท่านั้น
แผนการของทางเมืองในครั้งนี้คือแบ่งเป็นสองทีมหลัก โดยจะมีทีมละห้าพันคน นักล่าทั้งห้าพันคนจะต้องหาทางกำจัดแมงมุมยักษ์ให้ได้ หากไม่สำเร็จ อีกหนึ่งหมื่นคนในเมืองก็จะใช้เมืองเป็นป้อมปราการในการสู้รบ ซึ่งในข้อนี้จะนำมาซึ่งการสูญเสียที่มากมายอย่างแน่นอน โดยนักล่าที่ออกไปจะได้ค่าจ้างเป็นจำนวนสองเท่าของค่าจ้างปกติ นั่นทำให้นักล่าหลายคนยอมที่จะอาสาออกไป
ในขณะที่กำลังรับฟังแผนการ คริสก็เหลือบมองเห็นเด็กคนหนึ่งยืนกระโดดเหย๋ง ๆ อยู่ท้ายแถว ก่อนจะเดินเข้าไปพูดคุยด้วย
"ไอ้หนู มาทำอะไร"
ชีฟยิ้มด้วยความดีใจที่เจอคนที่คุ้นเคย ก่อนจะพูดว่า
"ภารกิจนี้ผมร่วมด้วยได้มั้ย"
คริสทำหน้าคิดหนัก ก่อนจะตอบ
"กลับบ้านไปก่อน เธอยังไม่เหมาะกับภารกิจแบบนี้"
ชีฟทำหน้ามุ่ย ก่อนจะพยายามหาข้ออ้าง
"เกราะของผมดีมากเลยนะตอนนี้"
คริสยังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธ
"ภารกิจนี้อันตรายมาก ถ้าเธอเป็นอะไรไปยัยเจ๊ผมแดงนั่นอาละวาดแน่นอน"
คราวนี้ชีฟหน้าหงอยทันที ก่อนจะเดินคอตกออกจากลานกว้าง เมื่อเดินออกมาจากลานกว้างชีฟก็เห็นว่าฮิกกำลังจัดเตรียมสิ่งของอยู่ท้ายรถกระบะ
ฮิกก็เห็นชีฟเช่นกัน ก่อนจะร้องทักออกไป
"เป็นอะไรชีฟ เดินคอตกเชียว"
ชีฟรีบเดินไปหาฮิก แล้วพูดเสียงเศร้า ๆ
"ลุงคริสบอกภารกิจครั้งนี้อันตราย ผมเข้าร่วมไม่ได้ ภารกิจครั้งนี้มันอันตรายมากขนาดนั้นเลยเหรอ"
ฮิกเงยหน้าเอามือจับคางทำท่าคิด แล้วตอบว่า
"ก็อันตรายนะ เอาเป็นว่าเขียนจดหมายลาครอบครัวไว้ได้เลยถ้าจะไป"
ฮิกตอบพลางลูบหัวชีฟอย่างเอ็นดู ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเลห์
"แต่ ฉันกับคริสอยู่แนวหลัง ไม่น่าจะอันตรายซะเท่าไหร่"
ฮิกพูดจบก็เอาถังน้ำมันถังหนึ่งออกจากท้ายกระบะแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดีทั้ง ๆ ที่มีน้ำมันเต็มถัง ก่อนจะเอาผ้ามาคลุมท้ายกระบะเอาไว้ ซึ่งตรงที่ฮิกเอาถังน้ำมันออกนั้น มันก็กลายเป็นช่องว่างที่พอจะให้เด็กคนหนึ่งซ่อนตัวได้ จากนั้นฮิกก็พูดว่า
"ในนั้นมีแต่กลิ่นน้ำมัน หมวกของเธอป้องกันมันได้ใช่มั้ย"
ชีฟยิ้มแฉ่งแล้วพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะสวมหมวกแล้วกระโดดเข้าไปในช่องที่ฮิกทำไว้ให้ จากนั้นฮิกก็จัดผ้าให้คลุมท้ายกระบะจนมิดชิด แล้วตรึงไว้ด้วยเชือกอย่างแน่นหนา เพื่อป้องกันของที่อยู่ท้ายกระบะกระเด็นออกมา
ตอนนี้แมงมุมยักษ์ด้านทิศเหนืออยู่ห่างจากกำแพงเมืองเพียงแค่สามสิบกิโลเมตร นั่นทำให้ทีมทิศเหนือต้องรีบออกปฏิบัติการก่อนเวลา
คริสและฮิกเป็นนักล่าที่แม้จะประสบการณ์สูง แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากนัก พวกเขาทั้งสองจึงถูกจัดให้อยู่ในหน่วยเสบียง ซึ่งมีหน้าที่คอยเติมเสบียงให้กับทีม อย่างเช่นน้ำมัน
ในขณะที่ขับรถ คริสก็ชวนฮิกพูดคุย เพื่อแก้อาการหวาดกลัว เพราะศึกครั้งนี้พวกเขามีสิทธิ์ตายได้ง่าย แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง แสงตะวันยามเช้าค่อย ๆ ถูกกลืนหายโดยกลุ่มเมฆจำนวนมาก ไม่นานนักแสงตะวันก็โดนกลืนหายไปจนหมด รถทุกคนเปิดไฟให้สว่างที่สุดทันที เพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเจอ
ชีฟโผล่ออกมาจากผ้าคลุมก่อนจะพาตัวเองมาอยู่ตรงกระจกหลังรถแล้วเคาะแรง ๆ คริสมองกระจกมองหลังด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่เคาะกระจกรถนั้นเป็นใคร จากนั้นคริสก็ถลึงตามองฮิกที่ผิวปากทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ในตอนนี้
"ฮิก"
"อะไร เด็กมันแอบมาเอง"
คริสส่ายหัวอย่างสุดเซ็ง ก่อนจะเปิดกระจกเพื่อที่จะได้รู้ว่าไอ้หนูหลังรถนั้นต้องการอะไร
"มีอะไรไอ้หนู"
ชีฟชี้ไปที่ด้านหลัง ซึ่งพื้นเดินนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น
"วานรล่องหน พวกมันตามเรามาเยอะเลย"
คริสสังเกตดูฝุ่นด้านหลังดีดี ก็พบว่ามันมีฝุ่นบางก้อนที่จับตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายลิงอยู่ด้วย ซึ่งการที่มีรถวิ่งหลายคันนั้นทำให้เกิดฝุ่นตลบ หากไม่สังเกตดีดีจะมองไม่เห็นเลย
คริสหน้าเครียดขึ้นมาทัน ก่อนจะเปิดใช้งานเครื่องมือสื่อสาร
"แจ้งเตือนถึงแนวหลังทุกคัน เปิดไฟท้ายให้สว่าง เรามีแขกไม่ได้รับเชิญ"
รถทุกคันที่อยู่แนวหลังเปิดไฟดวงใหญ่ที่เตรียมเอาไว้ให้สว่างจ้าทันที วานรล่องหนจำนวนนับพันกำลังไล่ล่าพวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้พวกมันจะวิ่งไม่ทันรถแต่ถ้าพวกเขาจอดเมื่อไหร่ เจ้าวานรพวกนี้จะลุมฉีกพวกเขาเป็นชิ้น ๆ
การสาดกระสุนชุดใหญ่เริ่มขึ้น รถที่รั้งท้ายทุกคันต่างพากันใช้อาวุธปืนของตัวเองกราดยิงใส่ฝูงวานร จนปริมาณของพวกมันเริ่มเบาบางลง
และไม่นานนักก็มีเสียงแจ้งผ่านเครื่องมือสื่อสารว่าอีกห้ากิโลเมตรจะถึงเป้าหมาย แต่ถึงแม้จะไม่มีการแจ้งเตือน ภาพแมงมุมขนาดใหญ่ยักษ์ที่อยู่ไกลออกไป ก็ทำให้แนวหลังอย่างพวกชีฟรู้ได้ไม่ยากว่ากำลังจะถึงแล้ว
เมื่อขับมาได้สักพักคริสก็จอดรถกระบะรวมกลุ่มกับคนอื่น ๆ แนวหลังนั้นสัตว์ประหลาดไม่เยอะเท่าแนวหน้า นั่นทำให้พวกเขาสามารถรวมตัวกันตั้งรับได้สบาย ส่วนแนวหน้านั้นต้องอยู่บนรถกันตลอด เพราะพวกสัตว์ประหลาดตัวเล็กบางชนิดจะวิ่งเร็วเอามาก ๆ ความเร็วในการวิ่งของมนุษย์ไม่สามารถวิ่งหนีพวกมันได้นอกจากจะมีอาวุธหรือชุดเกราะประสิทธิภาพสูง
ชีฟคริสและฮิกยืนอยู่บนหลังคารถเพื่อค่อยป้องกันเหล่าสัตว์ประหลาดร่วมกับคนอื่น ๆ ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่กว้างขวาง นั่นทำให้รถกระบะหลายคันสามารถจอดหันท้ายให้กันแล้วเรียงเป็นวงกลมได้ สาเหตุที่ต้องจอดแบบนี้ก็เพื่อคอยป้องกันไม่ให้วานรล่องหนเข้ามาลอบทำร้ายพวกเขา
ทุก ๆ หนึ่งชั่วโมงจะมีรถขับเข้ามาเพื่อขอเติมน้ำมันให้กับปืนพ่นไฟ และบางทีก็จะขอเติมน้ำมันให้เต็มถังตัวเองด้วย สัตว์ประหลาดในแนวหลังนั้นมีแค่วานรล่องหน แมงมุมตัวใหญ่ และหมาป่าตัวใหญ่ นั่นทำให้แนวหลังนั้นสามารถรับมือกับสัตว์ประหลาดและคอยเติมน้ำมันไปด้วยอย่างไม่ยากลำบากนัก
ผ่านไปแล้วเจ็ดชั่วโมง แต่การต่อสู้ก็ยังคงไม่สิ้นสุด แม้จะเห็นการระเบิดเกิดขึ้นหลายครั้งรอบตัวแมงมุมยักษ์ แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดก็คือมันพึ่งจะสูญเสียขาไปสองข้างเท่านั้น
นักล่าคนหนึ่งที่มากับรถฮัมวี่หุ้มเกราะอย่างหนา ตะโกนถาม
"เฮ้ย รถใครน้ำมันเยอะบ้าง เอาไปส่งแนวหน้าที"
ฮิกหันไปนับน้ำมันท้ายรถของตัวเองแล้วตอบ
"ทีมฉันเหลืออยู่ห้าถัง พอมั้ย"
"พอ ตามมา"
รถฮัมวี่หุ้มเกราะอย่างหนาก็ขับนำออกไป คริสและฮิกรีบขึ้นรถและขับตามไป ชีฟที่อยู่บนหลังคารถก็ต้องกลิ้งตัวลงมาอยู่บนท้ายกระบะเพื่อไม่ร่วงตกลงจากรถ
แนวหน้าและแนวหลังต่างกันลิบลับ แนวหน้านั้นเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดหลากหลายชนิดมากมาย ที่เห็นเยอะสุดก็คือมนุษย์หมาป่า พวกมันวิ่งไล่โจมตีรถฮัมวี่หุ้มเกราะอย่างไม่ลดละ แม้จะโดนยิงตายไปหลายตัว แต่เจ้าแมงมุมยักษ์ก็ยังปล่อยมนุษย์หมาป่าออกมาจากก้นของมันเรื่อย ๆ
แต่การที่มีมนุษย์หมาป่าเยอะขนาดนี้ มันกับเป็นการดีที่ชีฟจะได้ทดสอบฝีมือของตัวเอง ในขณะที่รถยังไม่หยุดวิ่ง ชีฟก็ตั้งใจเล็งยิงพวกมนุษย์หมาป่าอย่างมุ่งมั่น ทุก ๆ สี่ถึงห้านัด ชีฟจะสามารถยิงปลิดชีพพวกมันได้หนึ่งตัว ซึ่งเป็นการบ่งบอกว่าฝีมือของเขานั้นพัฒนาขึ้นมาก
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงยังหุ่นรบรูปร่างเหมือนมนุษย์สูงสามเมตรที่จอดนิ่งสนิทอยู่ข้างใต้ของแมงมุมยักษ์ และบริเวณโดยรอบนั้นมีรถถังหุ้มเกราะสี่คันล้อมเอาไว้
น้ำมันปืนไฟและพลังงานในการขับเคลื่อนของหุ่นรบหมดพร้อมกันพอดี นั่นทำให้พวกเขาต้องให้แนวหลังเป็นฝ่ายเข้ามาสนับสนุนให้ คริสและฮิกแบกถังน้ำมันออกไปเพื่อเติมถังเชื้อเพลิงที่อยู่ด้านหลัง ในขณะที่ด้านหน้าของหุ่นรบ ก็มีคนเอาหลอดแก้วที่มีของเหลวด้านในเป็นสีม่วงมาสับเปลี่ยนกับหลอดแก้วเปล่าที่อยู่ด้านใน
"เข้าไปในรถ"
นักล่าคนหนึ่งตะโกนขึ้น นักล่าคนอื่น ๆ ก็พากันเข้าไปในรถของตัวเอง ในขณะที่คนอื่น ๆ เข้าไปด้านในตัวรถ ชีฟที่ไม่รู้อะไรก็กระโดดขึ้นท้ายกระบะรถแทน เพราะคิดว่าเป็นการเข้าไปในรถเหมือนกัน
ก้อนพลังงานสีฟ้าปรากฏขึ้นที่ใต้ท้องของแมงมุม มันปล่อยคลื่นแรงดึงดูดอันมหาศาลออกมา ชีฟที่ไม่ทันตั้งตัวก็โดนดูดขึ้นไป
"ชีฟ"
คริสที่ลืมไปว่าชีฟไม่รู้เรื่องนี้ก็เปิดประตูรถออกแล้วกระโดดคว้าชีฟเอาไว้จนลอยไปด้วยกัน
หุ่นรบลุกขึ้นยืน ก่อนจะมีเสียงคนตะโกนออกมาจากด้านใน
"ระดมยิงไปที่ก้อนพลังงาน อย่าให้มันชาร์ตจนเต็ม"
เสียงตะโกนดังผ่านเครื่องมือสื่อสารบอกนักล่าทุกคน กระสุนระเบิดและจรวดจำนวนมากก็พุ่งเป้าไปที่ก้อนพลังงานที่อยู่ใต้ท้องของแมงมุมทันที
คริสกอดชีฟเอาไว้และมองลงไปด้านล่าง ความสูงที่พวกเขาอยู่มันเท่ากับตึกสี่ชั้นและกำลังค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หากก้อนพลังงานสลายหายไป พวกเขาจะรับมือกับแรงโน้มถ่วงของโลกยังไง และยังไม่ทันที่คริสจะคิดวิธีได้ ก้อนพลังงานก็โดนระดมโจมตีจนแตกสลาย ชีฟใช้ความสามารถของชุดเกราะที่ทำให้เขาเคลื่อนไหวกลางอากาศได้แบกคริสไว้ด้านบนในขณะที่พวกเขากำลังร่วงลง
ทั้งสองคนร่วงกระแทกลงกับพื้น ชีฟร่วงลงในท่านั่งยอง ๆ ส่วนคริสนั้นชีฟไม่สามารถรับน้ำหนักได้ไหวก็เผลอทำหลุดร่วงหล่นกับพื้น แต่นั่นก็เป็นตอนที่ชีฟถึงพื้นแล้ว ทำให้คริสไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมาย
ฮิกรีบวิ่งมาดูทั้งสองคน เมื่อเห็นว่าคริสไม่เป็นอะไรมาก ก็หันมามองที่ชีฟที่มัวแต่เอามือกุมเป้าตรงหว่างขาด้วยความเป็นห่วงแล้วถามออกไป
"เป็นอะไรมั้ยชีฟ"
ชีฟพยายามเค้นเสียงตอบออกมา
"ผมจุก"
ฮิกถึงกับหัวเราะออกมาแล้วตบหลังชีฟแรง ๆ ก่อนจะพูดว่า
"นั่นเรียกว่าจุกไข่ อีกสักพักเดี๋ยวก็หาย มา"
ฮิกอุ้มชีฟกลับไปที่รถ พร้อมกับคริสที่วิ่งตามมา ชีฟเมื่อหายจุกก็นึกถึงอะไรบางอย่างที่พลังจิตของเขาได้เห็น แล้วพูดออกมา
"แมงมุมตัวนั้นเป็นหุ่นยนต์เหรอ ผมเห็นห้องกับโถงทางเดินอยู่ด้านในด้วย"
คริสเลิกคิ้วอย่างแปลกใจแล้วเอ่ยถาม
"แมงมุมนั่นเป็นสิ่งมีชีวิตนะ จะมีของแบบนั้นได้ไง"
หุ่นรบหันมองทั้งสามคนที่กำลังวิ่งกลับไปที่รถ ก่อนที่คนขับจะออกมา แล้ววิ่งเข้าไปหาชีฟ
"เธอเห็นมันจริง ๆ ใช่มั้ย ช่วยมากับฉันหน่อย"
คนขับหุ่นรบพยายามจะอุ้มเอาชีฟไป แต่กลับถูกคริสและฮิกรั้งไว้ นั่นทำให้คนขับต้องถอดหมวกออกมาแนะนำตัว เพื่อหวังว่ายศของเขาจะช่วยได้บ้าง
"ผมเดวิด เคิร์ก นักล่าระดับห้าสิบเจ็ด และเป็นผู้นำทีมเหนือในครั้งนี้ ขอรับประกันว่าเด็กของคุณจะไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน"
นักล่ามีระดับนั้นถือว่าเป็นนักล่าที่เก่งเอามาก ๆ ยิ่งระดับมีตัวเลขที่สูงมากเท่าไหร่ก็หมายถึงความสามารถที่มากขึ้นตามเท่านั้น
ด้วยยศและชื่อเสียงของอีกฝ่าย ก็ทำให้ฮิกกับคริสยอมปล่อยให้เคิร์กอุ้มชีฟและพาเข้าไปในห้องบังคับหุ่นรบ
ชีฟมองแผงควบคุมในห้องอย่างตื่นเต้น ก่อนจะโดนอีกฝ่ายถาม
"เธอเห็นได้ไงว่าข้างในแมงมุมตัวนั้นมีอะไร"
"เอ่อ ถ้าตามที่คาเร็นบอกว่าเอาไว้ พลังจิตของผมมันเรียกว่าเรดาห์"
เคิร์กเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"เรดาห์เหรอ พึ่งเคยได้ยิน แล้วเธอรู้มั้ยว่าตรงไหนของเจ้ายานรบรูปร่างแมงมุมยักษ์นั่นดูเปราะบางที่สุด"
ชีฟหลับตาเพื่อเพ่งสมาธิหาตำแหน่งที่ถูกถาม ก่อนจะเจอว่ามันมีประตูทางเข้าอยู่บนผิวหนังที่ติดกับส่วนหัวอันใหญ่โต
"ทุกด้านหนาหมดเลย แต่ผมเห็นกำแพงด้านหนึ่งมีลักษณะเหมือนประตูด้วย"
เคิร์กจ้องชีฟนิ่ง และคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะให้ชีฟบอกตำแหน่งที่คาดว่าน่าจะเป็นประตู
"ประตูอยู่ไหน"
ชีฟชี้ไปบนจอที่แสดงภาพภายนอกหุ่น
"ตรงนั้น ด้านบน"
เคิร์กประกาศผ่านช่องสื่อสารทันที
"หุ่นรบทุกตัว พยายามขึ้นไปบนตัวแมงมุมยักษ์ให้ได้"
เคิร์กบังคับหุ่นรบให้ปีนไต่ขึ้นไปบนตึกสูงสิบชั้น แล้วกระโดดเข้าหาแมงมุม แมงมุมนั้นอยู่ไกลเกินไปทำให้แรงส่งนั้นไม่มากพอ เมื่อแรงส่งจากการกระโดดกำลังจะหมดและหุ่นเริ่มถูกแรงโน้มถ่วงดึงลง ไอพ่นที่ติดอยู่ด้านหลังและหลังเท้าทั้งสองข้างก็ทำงาน ก่อนจะประคองให้หุ่นรบลอยไปจนถึงตัวแมงมุม ซึ่งหุ่นรบตัวอื่น ๆ อีกเจ็ดตัวก็ทำเช่นเดียวกัน
เคิร์กบังคับให้หุ่นรบใช้ปืนไฟเผาตรงจุดที่ชีฟบอกจนผิวหนังส่วนนั้นละลาย และเผยให้เห็นประตูบานหนึ่ง
"ประตูจริงด้วย"
เสียงของหญิงสาวดังมาจากหุ่นรบอีกตัวที่ยืนมอง ประตูที่เจอนั้นมีขนาดเล็กกว่าหุ่นรบมาก นั่นทำให้เคิร์กต้องตัดสินใจลงจากหุ่นรบและออกคำสั่ง
"สี่คนมากับฉัน อีกสามเฝ้าด้านนอกเอาไว้"
แม้หุ่นรบจะมีระบบยึดเกาะแต่ก็อาจถูกโจมตีได้ นั่นทำให้เคิร์กต้องทิ้งคนไว้ด้านนอกบ้าง เคิร์กให้คนที่อยู่ในหุ่นพ่นไฟอีกครั้งเพื่อหลอมประตูเหล็กให้ละลาย ก่อนจะพากันเข้าไปด้านใน โดยมีชีฟเข้าไปด้วย เมื่อเข้ามาด้านในเคิร์กก็ตบหลังชีฟแล้วถามว่า
"รู้มั้ยว่าห้องควบคุมยานเกราะนี้อยู่ไหน"
ชีฟมองเคิร์กแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถามกลับ
"อะไรคือห้องควบคุมยาน"
"เคยดูหนังมั้ย สงครามอวกาศอะไรพวกนี้"
ชีฟส่ายหัว เขาเป็นเด็กจน ๆ ที่พึ่งจะสร้างตัวได้ไม่นาน แน่นอนว่าไม่เคยดูของพวกนี้
เคิร์กตบหน้าตัวเองเบา ๆ แล้วพูดต่อว่า
"โอเค จบศึกนี้เดี๋ยวซื้อหน้าจอกับชิปที่บรรจุหนังให้ แต่ตอนนี้ฟังฉันดีดีนะ"
เคิร์กเงียบครู่หนึ่งเพื่อนึกภาพบางอย่างก่อนจะเริ่มบรรยายออกมา
"ห้องใหญ่ ๆ มีโต๊ะกับเก้าอี้เยอะ ๆ และมีผู้คนยืนอยู่รอบห้อง แล้วก็มีเก้าอี้หรือมีคนยืนอยู่ตรงกลางคอยชี้สั่งคนนู้นคนนี้"
ชีฟยิ้มและบางอ้อขึ้นมา เพราะภาพในหัวเขามันมีของคล้าย ๆ กับที่อีกฝ่ายพูดมาเหมือนกัน ถึงสิ่งมีชีวิตในห้องนั้นจะดูไม่เหมือนคนก็ตาม
"ทางนี้"
ชีฟวิ่งนำคนทั้งห้าไปยังทางเดินยาว ๆ ที่อยู่ด้านหน้า
ในขณะที่ห้าคนหนึ่งเด็กกำลังวิ่งอยู่ตามทางเดินยาว ๆ ภายในห้องที่เต็มไปด้วยแผงควบคุมหน้าตาประหลาดมากมายก็กำลังพากันแตกตื่น
มนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งเดินเข้าไปหาชายสูงวัยที่มีเขาเหมือนแพะและปีกเหมือนค้างคาว ชายคนนี้สวมชุดเกราะอัศวินสีแดงแบบชาวยุโรปโบราณที่ดูมีสง่าราศี มนุษย์หมาป่าเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"มนุษย์มันรู้วิธีเข้ามาข้างใน พวกเราต้องทำไงต่อ"
ชายสูงวัยตอบกลับก่อนจะโบกมือเล็กน้อย ก็พลันปรากฏเป็นตัวอักษรเรืองแสงหน้าตาแปลก ๆ มากมายล้อมรอบตัวเอาไว้
"ก็เหมือนทุกที จะให้มนุษย์รู้ถึงการมีอยู่ของพวกเราไม่ได้ ทำลายตัวเองซะ"
"ตามท่านบัญชา"
มนุษย์หมาป่าโค้งคำนับให้กับชายสูงวัยก่อนที่เขาจะหายไป จากนั้นมนุษย์หมาป่าก็หันไปสั่งการมนุษย์หมาป่าตัวอื่น ๆ
"เปิดระบบ..."
ยังไม่ทันที่มนุษย์หมาป่าจะพูดจบ ด้วยความสามารถของชีฟคนทั้งหกก็มาถึงห้องควบคุมเร็วกว่าที่พวกมนุษย์หมาป่าได้คาดคิดเอาไว้ เคิร์กเล็งปืนไปทางพวกเขาแล้วตะโกน
"หยุดอย่าขยับ"
นักล่าหญิงที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะพูดทวนคำ
"หยุดอย่าขยับ ใส่มนุษย์หมาป่าเนี่ยนะ"
เคิร์กตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"พวกนี้น่าจะมีภูมิปัญญา ไม่เห็นเหรอพวกมันควบคุมยานลำนี้ได้"
"ก็อาจจะเป็นแบบนั้น"
ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจ้องตากัน เคิร์กก็ดันชีฟให้ไปอยู่กับนักล่าหญิง
"เซลีน ฝากเจ้าหนูนี่ไว้ที"
มนุษย์หมาป่าสิบกว่าตัวในห้องแยกเขี้ยวใส่พวกเขา ก่อนจะพุ่งกระโจนเข้าใส่ คนทั้งหมดก็เริ่มกราดยิงเช่นกัน การต่อสู้ครั้งนี้ไม่เหมือนตอนชีฟอยู่กับคริสและฮิก นักล่าทั้งสี่คนสามารถสู้ระยะประชิดกับมนุษย์ป่าสูงสองเมตรได้อย่างสูสี เมื่อเข้าระยะประชิดพวกเขาจะเปลี่ยนจากปืนเป็นมีดสั้นหรือบางคนก็ใช้ดาบ และเมื่อสู้ระยะไกล ปืนก็ถูกหยิบจับออกมาใช้อีกครั้ง
เคิร์กพยายามเล็งยิงมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งที่กำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ที่แผงควบคุม แต่มนุษย์หมาป่าตัวอื่นก็พยายามจะสกัดเอาไว้ เคิร์กจึงตัดสินใจโยนระเบิดหนึ่งลูกกลิ้งระนาบไปกับพื้นลอดหว่างขามนุษย์หมาป่าสองตัว และตรงไปยังมนุษย์หมาป่าที่อยู่ตรงแผงควบคุม ตูม!! ระเบิดสำแดงฤทธิ์เดชดีดมนุษย์หมาป่าให้ลอยไปติดเพดานและทำลายขาทั้งสองข้างของมันจนแหลกละเอียด
ในเวลาไม่กี่อึดใจ มนุษย์หมาป่าก็โดนกำจัดจนหมด นักล่าชายตัวโตคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
"แล้วเราจะหยุดเจ้านี่ยังไง"
ทุกคนมองไปรอบ ๆ แผงควบคุมที่อยู่ติดกับผนังนั้นพวกมันไม่มีปุ่มกด มีแต่ตัวอักษรแปลก ๆ เรืองแสงสีแดงสีฟ้าเต็มไปหมด ในขณะที่พวกเขากำลังคิดหาทาง อยู่ดีดีก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนพวกเขาแทบจะเสียหลักล้ม ก่อนที่ทุกสายตาจะมองไปยังชีฟที่อยู่ใกล้แผงควบคุมที่สุด
ชีฟรีบแก้ตัว
"ผมแค่ลูบมันเบา ๆ"
เซลีนชี้นิ้วสั่งด้วยน้ำเสียงอันดุดัน
"อย่าแตะอะไรอีก"


ในห้องของชิซูกะ เธอกำลังนั่งเฝ้าจานอาหารแสนอร่อยที่เธอตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ เธอมองจานอาหารด้วยสายตาที่เป็นกังวล เพราะในเวลานี้มันควรจะเป็นเวลาที่ชีฟกลับมารับประทานอาหารกับพวกเธอ แต่ตอนนี้พวกเขากลับต้องทานกันก่อนเพราะกลัวว่าอาหารจะเย็นชืด
เมื่อทานอาหารกันจนเสร็จชิซูกะก็พาคุณนายเชสเตอร์กลับไปพักที่ห้อง และบอกว่าเธอจะเป็นคนรอชีฟเองไม่ต้องห่วง ชิซูกะกลับมาที่ห้อง ใจที่เหม่อลอยของเธอทำให้เธอเผลอไปชนกรงเจ้าหนูน้อยบนชั้นวางของเข้า กรงสั่นสะเทือนจนทำให้เจ้าหนูตกใจกลัว ชิซูกะหันไปจัดกรงให้อยู่ตำแหน่งเดิมก่อนจะเอ่ยขอโทษ
"ขอโทษนะ"
เจ้าหนูหันกลับไปเคี้ยวเมล็ดทานตะวันอย่างไม่ถือสา ท่าทางการเคี้ยวของเจ้าหนูยิ่งทำให้ชิซูกะคิดถึงชีฟยิ่งขึ้นไปอีก ก่อนจะตั้งปณิธานกับตัวเอง
"กลับมาเมื่อไหร่แม่จะลงโทษให้เข็ดเลย"
บริเวณสุดขอบโลกคริสฮิกและพวกอีกสี่คนกำลังสำรวจล่องลอยการต่อสู้อย่างเคร่งเครียด คริสได้รับการติดต่อจากชีฟว่าถูกพวกองค์กรพีเนชั่นโจมตี พวกเขาจึงรีบตามสัญญาณเครื่องสื่อสารมาทันที รถฮัมวี่สามคันถูกทิ้งเอาไว้ จากตราสัญญาลักษณ์ข้างรถ มันคือรถขององค์กรพีเนชั่นแน่นอน
ฮิกเดินดูรอบ ๆ และพบศพของนกยักษ์หลายตัว จึงเรียกคนอื่น ๆ
"เฮ้ ตรงนี้มีศพพวกอินทรีแสงจันทร์อยู่ด้วย"
ทุกคนพากันเดินมาดูตามที่ฮิกเรียก ฮิกเริ่มพูดต่อ
"สองตัวนี้ฝีมือเจ้าหนู ส่วนตัวนั้นน่าจะฝีมือพวกนักล่าเด็ก"
ฮิกสามารถแยกได้ไม่ยากว่านกตัวไหนโดนใครยิง เพราะกระสุนของชีฟนั้นเป็นกระสุนแบบเจาะทะลวงที่จะไม่สร้างให้เกิดรอยแผลใหญ่โต นั่นทำให้นกสองตัวมีแผลที่ดูเล็กกว่านกอีกตัวหนึ่ง
คริสเริ่มตั้งสมมติฐาน
"พวกนั้นคงถูกฝูงนกโจมตีระหว่างสู้กัน"
อลาสก้ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถาม
"แล้วจากนั้นละ"
ไจโรเดินถือปลอกกระสุนลูกซองมาอันหนึ่งแล้วตอบ
"จากนั้นพวกมันก็ยิงเจ้าหนูตกเหว"
ไจโรส่องไฟฉายไปที่พื้นจุดหนึ่ง ที่มีลอยเท้าที่เหมือนกับถูกบางอย่างผลักไปด้านหลังแต่ลอยไถลนั้นสั้นนิดเดียวก่อนจะหายไป ราวกับว่าเจ้าของเท้านั้นถูกยกขึ้นจากพื้นดิน
หลังจากกลับไปที่เมือง คนรู้จักของไจโรที่สำนักงานนักล่าก็รายงานว่าวิลเลียมได้เข้ามาแจ้งการตายของนักล่าหลายคนซึ่งในนั้นรวมถึงชีฟด้วย โดยสาเหตุการตายของชีฟคือถูกฟ้ายิงเพราะชีฟได้สังหารคนของพวกตนก่อน
คริสฮิกและพวกก็รุดหน้าไปที่สำนักงานนักล่าทันที พวกคริสแจ้งแกสำนักงานว่าพวกวิลเลียมนั่นแหละที่เป็นคนทำร้ายชีฟ การเกิดข้อโต้แย้งจึงเกิดการสืบสวนขึ้นอย่างเร่งด่วนแต่เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนการสืบสวนก็ต้องหยุด เมื่อทุกอย่างนั้นไม่สามารถหาข้อสรุปได้ เมื่อพวกเขานั้นไม่พบเจอหมวกของชุดเกราะที่มีเครื่องบันทึกภาพแม้แต่ใบเดียว ของวิลเลียมกับของฟ้านั้น ทั้งสองคนอ้างว่าตกลงไปที่หน้าผาสุดขอบโลก ศพของเด็กสาวที่ตายที่โรงแรมก็หายไป ซึ่งอาจเกิดจากหลายสาเหตุ ตั้งแต่ถูกสัตว์ประหลาดลากไปกินหรือจงใจซ่อนอำพราง นั่นทำให้ทางสำนักงานไม่ปรักปรำว่าชีฟคือคนร้ายและไม่บันทึกไว้ในฐานข้อมูล แต่ทางสำนักงานก็ไม่สามารถปรักปรำวิลเลียมและฟ้าตามคำกล่าวหาของฮิกได้เช่นกัน เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ คดีนี้จึงกลายเป็นคดีที่หาข้อสรุปไม่ได้ และต้องพักเอาไว้ก่อน
บริเวณหน้าสำนักงานหลังจากเรื่องทุกอย่างจบลง ฮิกวิ่งเข้าใส่วิลเลียมที่กำลังเดินยิ้มหน้าระรื่นออกมาจากสำนักงาน คริสและพวกรีบพากันเข้าไปจับตัวฮิกเอาไว้ คริสพยายามพูดห้ามปราม
"อย่าฮิก เราไม่มีหลักฐานอะไรเลย"
ฮิกจ้องมองไปที่วิลเลียมและฟ้าราวกับจะกินเลือดกินเหนือ ใบหน้าของฮิกนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความแค้น มือที่ถือมีดสั่นเพราะความโกรธจนไม่อาจควบคุมเอาไว้ได้
ต่อหน้ารอยยิ้มอันแสนจะน่ารังเกียจฮิกถูกลากตัวออกไปโดยได้แต่ทิ้งความแค้นเอาไว้
เช้าวันรุ่งขึ้น มีเพียงคริสที่ไปแจ้งข่าวให้กับทางชิซูกะได้รับรู้ ชิซูกะทรุดลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ใบหน้าที่เคยยิ้มหวาน ๆ หรือดุดันอย่างที่เคยเป็น ตอนนี้กลับไม่แสดงซึ่งความรู้สึกใด ๆ ออกมา มันว่างเปล่า ใช่มันว่างเปล่า เพราะหัวใจของเธอตอนนี้ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
หลายชั่วโมงก่อนหน้า
ชีฟร่วงตกลงมาไม่รู้นานเท่าไหร่แล้วแต่ยังไม่มีทีท่าว่าเขาจะตกถึงพื้นง่าย ๆ เบื้องล่างของชีฟนั้นเป็นทะเลหมอกที่หนาจนมองไม่เห็นพื้นดิน ตอนนี้ชีฟหายจากอาการจุกอกแล้วแต่การอยู่กลางอากาศแบบนี้ชีฟก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้แค่มองทะเลหมอกอันมืดสนิทที่อยู่เบื้องล่าง
ไม่กี่นาทีต่อมาชีฟก็ร่วงจนถึงชั้นทะเลหมอก เมื่อมองจากระยะใกล้ชีฟก็เห็นเพียงแค่ไอน้ำบาง ๆ เท่านั้น และใช้เวลาอีกไม่นานชีฟก็ทะลุทะเลหมอกออกมา ในที่สุดชีฟก็ได้เห็นพื้นดินเสียที เบื้องล่างนั้นเต็มไปด้วยป่าหนาทึบ ตอนนี้ชีฟต้องคิดหาทางแล้วว่าจะลงถึงพื้นยังไงไม่ให้ตัวเองเสียชีวิต เพราะด้วยความสูงขนาดนี้ชุดเกราะของเขาก็ช่วยไม่ได้
เสียงคำรามดังกึกก้องจนชีฟตกใจ ชีฟรีบหันไปตามเสียง ก่อนจะพบเป็นมังกรขนาดใหญ่กำลังบินตรงมาทางเขา มันใช้ขาหน้าของมันคว้าตัวชีฟไว้อย่างรวดเร็ว ชีฟที่ไม่สามารถหลบไปไหนได้ก็ได้แต่พยายามมองไปที่หลังมังกรเพื่อดูว่าใครขับมังกรตัวนี้อยู่ นัยน์ตาสีแดงโลหิตภายใต้หมวกอัศวินอันใหญ่โตจ้องมองชีฟด้วยความเย็นชา ก่อนจะหันกลับมองตรงไปข้างหน้า
มังกรพาชีฟบินผ่านป่ารกทึบจนถึงทะเลสาบอันกว้างใหญ่ เลยทะเลสาบออกไปนั้นคือเมืองขนาดใหญ่ที่มีปราสาทและสิ่งก่อสร้างยุคโรมันอยู่มากมาย แม้จะเป็นคืนที่แสนมืดมิดแต่แสงไฟที่ส่องออกมาจากปราสาทแต่ละหลังก็เสริมแต่งให้ปราสาทเหล่านั้นดูสวยงามจนน่าอัศจรรย์
เมื่อเข้าเขตที่มีแสงไฟ ชีฟก็ได้เห็นว่ามังกรที่จับเขาไว้นั้นเป็นมังกรสีดำที่ดูน่ากลัว เกล็ดของมันสะท้อนแสงระยิบระยับช่วยเสริมแต่งให้มันดูน่าเกรงขาม ชีฟถูกทิ้งลงบนยอดปราสาทแห่งหนึ่ง ก่อนจะต้องตกใจเมื่อมีก็อบลินตัวสูงสี่ตัววิ่งออกมาจากประตูด้านหนึ่งแล้วล้อมชีฟเอาไว้ พวกมันพากันพูดภาษาที่ชีฟไม่รู้จัก จิตสังหารที่พุ่งเข้ามาทำให้ชีฟรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร
ชีฟที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็ตัดสินใจวิ่งไปทิศตรงข้ามกับประตูแล้วกระโดดออกจากยอดปราสาท สิ่งมีชีวิตที่อยู่หลังมังกรยืนมือไปทางชีฟ วงแหวนเวทมนตร์สีม่วงที่เต็มไปด้วยตัวอักษรแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้นและรัดตัวชีฟเอาไว้ ชีฟลอยเคว้งอยู่กลางอากาศโดยที่ไม่สามารถขัดขืนได้เลย สิ่งมีชีวิตหลังมังกรโบกมือมาตรงหน้าตัวเองเบา ๆ ชีฟก็ลอยตามมาด้วย นัยน์ตาสีแดงของมันจ้องมองชีฟแล้วแสยะยิ้มออกมา ก่อนที่ชีฟจะลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงปราสาทด้านหนึ่งอย่างแรงจนสลบไปในทันที
เช้าวันรุ่งขึ้นชีฟตื่นขึ้นมาก่อนพบกับว่าร่างกายของเขานั้นไม่ได้สวมใส่สิ่งใดอยู่เลย เขากำลังล่อนจ้อน แต่สิ่งที่แย่ไปกว่านั้นคือ ความรู้สึกจากมือและเท้านั้นหายไป ชีฟพยายามจะที่จะลุกขึ้นดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะพบว่าคอของเขานั้นถูกโซ่ล่ามเอาไว้อย่างแน่นหนา ซึ่งที่ข้อพับของแขนและขาทั้งสองข้างก็เช่น ชีฟพยายามที่จะกำมือเพื่อออกแรงดิ้นให้หลุดจากโซ่ แต่กลับพบว่าเขาไม่สามารถที่จะกำมือได้ แม้จะถูกล่ามโซ่เอาไว้แต่ชีฟก็พอที่จะผงกหัวขึ้นมาได้ แต่การกระทำนี้ก็ทำให้ชีฟได้รับรู้ถึงสิ่งที่แสนจะเจ็บปวด นั่นคือข้อมือและข้อเท้าของเขา มันไม่มีอยู่แล้ว ชีฟจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความรู้สึกอันสับสนเข้ากัดกินจิตใจ เท้าที่เคยใช้วิ่ง มือที่เคยใช้จับปืน ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว น้ำหยดใส ๆ ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง สมองบางส่วนคอยส่งภาพความคิดปลอม ๆ เข้ามาว่ามันยังอยู่ ด้วยความรู้สึกที่ยังไม่อาจยอมรับความเป็นจริงที่เห็น
ชายที่มีเขาเหมือนแพะและมีปีกเหมือนค้างคาวเปิดประตูเข้ามาในห้องทรงสี่เหลี่ยมที่ตรงกลางมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกล่ามโซ่เอาไว้บนเตียงสูงกลางห้อง ชายคนนั้นเดินตรงมาชีฟ และหยิบมีดกับจานที่อยู่ใต้เตียงออกมา ก่อนจะแล่เนื้ออ่อนบาง ๆ ที่พึ่งงอกขึ้นมาใหม่ตรงข้อมือข้างขวาแล้วเอาไปใส่จาน ชีฟกรีดร้องอย่างทรมาน แต่ชายคนนั้นกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงแล่เนื้อเป็นชิ้นบาง ๆ ออกไปจนกระทั่งเลือดชีฟเริ่มไหลทะลักออกมาจากจุดที่โดนแล่ ชายมีเขาชูมือขวาที่เปล่งแสงสีม่วงอ่อน ๆ ขึ้นมา ก่อนจะทาบลงบนข้อมือ เลือดหยุดไหลด้วยเนื้อสีชมพูที่งอกขึ้นมาและสมานตัวกันอย่างรวดเร็ว ชายมีเขาหยุดแล่เนื้อที่ข้อมือขวา แล้วย้ายไปที่ข้อมือซ้ายต่อ พร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ ชีฟกรีดร้องจนกระทั่งไม่สามารถทนกับความเจ็บปวดได้แล้วสลบไป
ยามค่ำคืน ชีฟที่ถูกปล่อยไว้ในห้องคนเดียว พยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากโซ่ แต่พันธนาการที่ล่ามเขาเอาไว้นั้นเหนี่ยวแน่นมากมาก ไม่ว่าชีฟจะทำยังไงก็ดิ้นไม่หลุด เมื่อเริ่มอ่อนกำลัง ชีฟก็ได้แต่จ้องมองเพดานห้องอย่างหมดหวัง แล้วพึมพำออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน
"แม่"
ชีฟผ็อยหลับไปอีกครั้ง


ทางเมืองได้รับรายงานว่ามีสัตว์อสูร 'เบเรี่ยน' ปรากฏตัว สัตว์อสูรตัวนี้มีผลึกแบบพิเศษอยู่ข้างใน ซึ่งเป็นผลึกที่จะช่วยให้ทางเมืองสามารถเพิ่มพื้นที่ในการเพาะปลูกได้ นั่นทำให้หลาย ๆ เมืองประกาศฤดูแห่งการล่าขึ้นมา โดยที่หากนักล่าคนไหนสามารถล่าผลึกจากเบเรี่ยนกลับมาได้ จะได้รับค่าตอบแทนที่มีราคาสูง
ราคาค่าตอบแทนในการล่าสัตว์อสูรตนนี้นั้นขึ้นอยู่กับความใหญ่ของเมือง เมืองเล็ก ๆ อย่างลาสเวกัสนั้นไม่มีทุนมหาศาลเท่าเมืองอื่น จึงทำให้ไม่มีนักล่าระดับสูงคนไหนตัดสินใจรับงานจากลาสเวกัสเลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้นก็แต่เคิร์กที่จะมาช่วยล่าในทุกฤดู แต่ฤดูนี้ เคิร์กดันติดภารกิจบางอย่างที่สำคัญ ทำให้ไม่ได้มาเข้าร่วมฤดูล่าในครั้งนี้ได้
แต่การขยายพื้นที่เพาะปลูกนั้นก็ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่ ไม่มีการขยายสักฤดูทางเมืองก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากมายนัก แต่ที่เหล่านักล่าต้องมาชุมนุมกันในวันนี้ก็เพราะองค์กรพีเนชั่น องค์กรที่มีแต่นักล่าเด็กหนุ่มเด็กสาวหน้าใหม่
องค์กรพีเนชั่นได้ประกาศว่าพวกเขาจะนำระบบทหารกลับคืนมา นั่นคือทางเมืองจะมีทหารเป็นของตัวเอง และใช้ทหารในการออกล่าผลึกและปกป้องเมืองแทนนักล่า ซึ่งระบบนี้มีข้อดีคือใช้ต้นทุนที่ต่ำลง ด้วยการจ่ายเงินให้กับทหารในรูปแบบเงินเดือน ซึ่งจะเป็นเงินที่น้อยกว่าเงินที่นักล่าได้รับโดยเฉลี่ย แต่มีข้อดีคือ อุปกรณ์ทางเมืองจะเป็นคนจัดหาให้โดยที่นักล่าไม่ต้องเสียเงินเอง และสวัสดิการหลังเกษียณที่นักล่าจะได้รับ ซึ่งสิ่งนี้จะทำให้นักล่าไม่ต้องทำงานไปจนแก่จนเฒ่า
แต่ตอนนี้ทางเมืองยังไม่ได้รับข้อเสนอนี้ ด้วยในความคิดที่ว่าระบบทหารแบบเก่านั้นมีข้อเสียมากกว่าข้อดี ทำให้ทางองค์กรพีเนชั่น ต้องหาทางพิสูจน์ตัวเอง ซึ่งสิ่งที่พวกเขาจะใช้พิสูจน์ในครั้งนี้คือใช้นักล่าวัยรุ่นทั้งหลายของพวกเขาที่พึ่งจะรับเข้าไปเป็นสมาชิกได้แค่เดือนกว่า ๆ ในการออกล่าเบเรี่ยน และนำผลึกกลับมาให้แก่ทางเมือง ซึ่งตอนนี้นักล่าวัยรุ่นเหล่านี้ ก็สามารถนำผลึกกลับมาได้แล้วหนึ่งก้อน
ในวันนี้เหล่านักล่าระดับกลางจนถึงนักล่าที่ไร้ระดับ จึงมาเพื่อชุมนุมกันเพื่อคิดหาทางออก และหาทางเอาชนะองค์กรพีเนชั่นให้ได้ ด้วยการล่าผลึกให้ได้มากกว่า
ณ ห้องโถงกว้างในตึกร้างขนาดใหญ่ เหล่านักล่ากำลังจ้องมองมาที่ชีฟเป็นตาเดียว นักล่าที่มีระดับสูงสุดในที่แห่งนี้ก็พูดขึ้น
"นี่เหรอ เด็กหนุ่มที่มีพลังจิตรูปแบบเรดาห์"
พลังจิตของชีฟไม่ใช่ความลับอีกต่อไปเมื่อทางคาเรร่านั้นได้ใช้ข้อมูลของมันในการหาพันธมิตรทางการค้า
ชีฟจ้องมองนักล่าที่เป็นชายวัยกลางคนตรงหน้า เขาสวมชุดเกราะสีเขียวที่คล้ายกับเกราะของฟางหลง และตรงอกขวามีตัวอักษรที่เป็นชื่อของเขาสลักไว้ด้วย ซึ่งเขามีชื่อว่า สวิต
ชีฟตอบ
"ใช่"
สวิตจ้องมองชีฟแล้วเอื้อมมือขวาไปจับลูกระเบิดที่อยู่ในกระเป๋าด้านหลังของตัวเอง
"เธอมีความสามารถแบบที่บริษัทของเธอโฆษณาจริงมั้ย"
"จริง"
"งั้นที่มือขวาฉันจับอยู่คืออะไร"
"ระเบิด"
สวิตเลิกคิ้ว ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างพอใจ เพราะอีกฝ่ายตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่มีลังเล แถมคำตอบยังถูกต้องเสียด้วย
"โอเค งั้นแบบนี้ก็ใช้ได้"
จากนั้นสวิตก็หันไปอธิบายถึงแผนของเขาให้กับทุกคน สวิตต้องการนักล่าที่เก่งที่สุดที่มีในตอนนี้หนึ่งร้อยคนเพื่อไปออกล่ากับเขา และต้องการนักล่าธรรมดาอีกห้าสิบคนเพื่อคอยสนับสนุนด้านการปฐมพยาบาลและจัดหาเสบียง
เหล่านักล่ามีระดับมากมายต่างพากันเสนอตัวเอง ปกติแล้วการล่าเบเรี่ยนนั้น สำหรับนักล่าระดับกลางแล้ว การล่านี้จัดว่ามีอันตรายอย่างมาก ทำให้นักล่าระดับกลางมักจะไม่ค่อยอาสาตัวเองเสียเท่าไหร่ แต่คราวนี้ด้วยศักดิ์ศรีที่กำลังจะถูกนักล่าจากองค์กรหนึ่งแย่งไป ก็ทำให้เหล่านักล่าระดับกลางมากมายฮึดสู้และใจกล้าขึ้นมา
เมื่อได้คนครบจำนวน สวิตก็เริ่มแจกแจงหน้าที่ของแต่ละคน โดยเขาได้แบ่งออกเป็นหน่วย หน่วยละสิบคน
โดยหน่วยที่หนึ่ง สอง สาม สี่ และห้า เป็นหน่วยจู่โจมที่มีหน้าที่ไล่ล่าเบเรี่ยนและปลิดชีพเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้ให้ได้
หน่วยที่หก เจ็ด และแปด มีหน้าที่คอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของเบเรี่ยนและให้การสนับสนุนแก่หน่วยจู่โจม
หน่วยที่เก้าและสิบ มีหน้าที่ดูแลปกป้องชีฟ ซึ่งมีหน้าที่สำคัญในการระบุตำแหน่งของสัตว์ประหลาดและสัตว์อสูร
สุดท้ายหน่วยที่สิบเอ็ดถึงสิบห้า มีหน้าที่ให้การสนับสนุนด้านเสบียง
เมื่อแบ่งหน้าที่กันเสร็จเรียบร้อย สวิตก็ให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน เพื่อวันรุ่งขึ้น จะได้ทำการปฏิบัติการล่าได้อย่างเต็มกำลัง
คริสหันไปคุยกับฮิกในขณะที่กำลังเดินทางกลับเมือง
"ไปอยู่แนวหน้าปะทะกับสัตว์ระดับสัตว์อสูร คิดว่าชีฟจะไหวมั้ย"
ฮิกหันมาตอบ
"ได้อยู่มั้ง ไอ้หนูของเราเก่งอยู่แล้ว ไม่เป็นอะไรหลอก"
แม้ในแผนชีฟจะถูกคุ้มกันอย่างดี แต่คริสก็แอบเป็นห่วงไม่ได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ จนฮิกสังเกตได้ ฮิกจึงพูดขึ้นปลอบใจเพื่อน
"ไม่ต้องห่วงหลอกน่า งานนี้พวกเราก็ได้รับหน้าที่ให้เป็นหน่วยเสบียง ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เราก็แค่ขับรถฝ่าเข้าไปพาชีฟหนีก็จบเรื่อง"
คริสมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพึมพำ
"ถ้าง่ายแบบนั้นก็คงดี"
เบเรี่ยน สัตว์อสูรที่มีลักษณะเป็นคลื่นพลังงานสีเขียวที่คล้ายกับวิญญาณคนตาย มันเป็นสัตว์อสูรที่มีรูปร่างเหมือนคนและสูงถึงสองเมตรที่ชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม มือทั้งสองข้างของมันมีลักษณะคล้ายกับเคียวที่มีใบมีดอันแหลมคม สถานที่ที่มันปรากฏมักจะเป็นป่าดงดิบที่รกทึบ สัตว์อสูรตนนี้มีความสามารถสองอย่าง คือ ล่องหนกับปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าสีเขียว โดยความสามารถในการล่องหนของเบเรี่ยน ไม่สามารถใช้แสงในการทำให้มันเผยตัวได้ จำเป็นจะต้องใช้กล้องหรือแว่นตาที่สามารถตรวจจับคลื่นพลังงานได้เท่านั้น
ทีมนักล่าที่ใช้ในการล่าเบเรี่ยนแต่ละครั้งจะมีทั้งหมดหนึ่งร้อยคน โดยจะต้องมีนักล่าระดับสูงสามสิบคนเป็นอย่างน้อย จึงจะสามารถจัดการกับเบเรี่ยนได้โดยที่ไม่สูญเสียกำลังคน
วันรุ่งขึ้น ปฏิบัติการล่าเบเรี่ยนก็เริ่มขึ้น รถบรรทุกหุ้มเกราะและรถฮัมวี่หลายคันพากันมุ่งหน้าไปยังป่าดงดิบทางทิศใต้ ซึ่งโดยปกติแล้วนักล่าจากทิศเหนือจะไม่ค่อยออกล่ายังจุดนี้ ด้วยข้อตกลงของเคิร์กกับเซโน่ ที่นักล่าทั้งสองฝ่ายจะไม่รุกล้ำอาณาเขตซึ่งกันและกัน แต่ด้วยวันนี้เซโน่ก็ติดภารกิจล่าเบเรี่ยนอยู่ที่เมืองอื่น และทางเซโน่ก็ไม่อยากให้นักล่าพ่ายแพ้แก่องค์กรพีเนชั่นเช่นกัน เซโน่จึงอนุญาตให้นักล่าจากฝั่งเหนือมาล่าในเขตตนได้ในครั้งนี้
ระหว่างที่ขบวนรถขับเคลื่อนไปตามถนนหนทางนั้น ด้านหน้าก็มีนักล่าอีกกลุ่มหนึ่งพร้อมขบวนรถอีกหนึ่งขบวนรออยู่
นักล่าในชุดเกราะสีดำทมิฬตัวใหญ่ เดินมายืนดักหน้าขบวนรถของนักล่าจากฝั่งเหนือเอาไว้
สวิตสั่งให้ขบวนรถหยุดลงแล้วตนเองก็ลงจากรถไปคุยกับอีกฝ่าย
"ว่าไง บลัสเตอร์"
นักล่าที่ชื่อบลัสเตอร์เอ่ยตอบ
"เซโน่ไม่ไว้ใจว่าพวกนายจะทำได้ เลยส่งพวกเรามาช่วย"
"นึกว่าเจ้านายพวกแกจะเอาแต่งอมืองอเท้า รอให้พวกเด็กโง่นั่นมันมาเปลี่ยนแปลงโลกนักล่าของเราซะแล้ว จะช่วยก็มา แต่ค่าจ้างหารครึ่งนะ"
"ได้ ล่าครั้งนี้มีสิ่งสำคัญมากกว่าเงิน เอาไงเอากัน"
เซโน่ได้ส่งนักล่าระดับกลางของตัวเองมาช่วยเสริมกำลังห้าสิบคน โดยมีห้าคนที่เป็นนักล่าระดับสูงและสามในห้าก็ใช้พลังจิตได้
ทางด้านป่าดงดิบทางทิศเหนือ
นักล่าร้อยกว่าคนจากพีเนชั่นกำลังซุ่มมองดูวิญญาณสีเขียวที่พากันลอยไปลอยมาอยู่ในป่า พวกเขาซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้และต้นไม้ใหญ่ เพื่อรอจังหวะที่จะโจมตี
เหล่านักล่าพากันทำตัวให้นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว อุปกรณ์ที่ใช้พลังงานไฟฟ้าทั้งหมดบนชุดเกราะถูกปิดไว้ชั่วคราว แม้แต่บาเรียที่พวกเขาใช้งานก็ไม่ถูกเปิดใช้งาน
เหล่าเบเรี่ยนที่ล่องลอยไปมาเริ่มมีจำนวนที่เบาบางลงเมื่อเบเรี่ยนหลายตัวพากันทยอยลอยไปทางอื่น และเมื่อบริเวณโดยรอบเหลือเบเรี่ยนอยู่แค่สามตัว
ดาจองผู้นำการล่าในครั้งนี้ก็ตะโกนสุดเสียง
"เอาเลย"
บาเรียของชุดถูกเปิดใช้งาน เหล่านักล่าทั้งหลายพากันนำปืนที่บรรจุกระสุนสลายพลังงานออกมา แล้วระดมยิงใส่เบเรี่ยนสามตัวที่เหลืออยู่อย่างรวดเร็ว
เบเรี่ยนที่โดนระดมยิงพากันล่องหนหายตัว แต่ก็ยังคงถูกมองเห็นได้ด้วยอุปกรณ์ตรวจจับพลังงาน
ดาจองเร่งการโจมตีขึ้นอีก
"เร็วเข้า ก่อนที่เบเรี่ยนตัวอื่นจะรู้ตัวแล้วกลับมา"
ทุกคนระดมยิงใส่เบเรี่ยนสามตัวอย่างหนัก แต่เหล่าเบเรี่ยนก็ไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้จัดการง่าย ๆ พวกมันเคลื่อนไหวไปมาด้วยความรวดเร็ว และพุ่งเข้าโจมตีสวนกลับเป็นพัก ๆ เคียวคลื่นพลังงานอันแหลมคมปะทะเข้ากับตัวของนักล่าจนเกิดเป็นแสงวาบ ซึ่งเกิดจากการสะท้อนพลังงานของบาเรีย ที่สามารถสะท้อนพลังงานของเคียวกลับไปได้ นั่นทำให้นักล่าคนนั้นเพียงแค่กระเด็นไปด้านหลังเท่านั้น ส่วนเบเรี่ยนก็ลอยถอยหลังไปตั้งหลัก ก่อนจะหาทางพุ่งเข้าโจมตีใส่คนอื่นอีกครั้ง
ดาจองกวาดสายตามองสถานการณ์โดยรอบ นักล่าสาวคนหนึ่งโดนฟันใส่ครั้งที่สองบาเรียก็เรืองแสงวูบขึ้นมาแล้วสลายหายไป
ดาจองตะโกนสั่ง
"ใครที่โดนฟันครบสองครั้งแล้วให้ถอยไปอยู่แนวหลังทันที"
เหล่านักล่าที่โดนฟันครบสองครั้งพากันหนีไปอยู่แนวหลังตามคำสั่ง ส่วนนักล่าที่เหลือก็พากันระดมยิงใส่เบเรี่ยนไม่ยั้ง จนกระทั่งเบเรี่ยนสองตัวสลายหายไปและเหลือทิ้งไว้แต่เพียงก้อนผลึกสีม่วงที่ร่วงลงมา
เบเรี่ยนตัวสุดท้ายปล่อยคลื่นกระแสไฟฟ้าออกมาเป็นวงกว้าง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่าง ๆ ของนักล่าหยุดทำงานทันที นั่นรวมถึงแว่นตรวจจับพลังงานบนหมวกของนักล่าด้วย
ดาจองสั่งการอีกครั้ง
"วิ่งกลับไปที่รถให้เร็วที่สุด"
ทุกคนพากันวิ่งกลับออกจากป่าตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
เมื่อเบเรี่ยนปลดปล่อยคลื่นกระแสไฟฟ้าออกมา มันจะเหนื่อยและเคลื่อนไหวได้ไม่รวดเร็วนัก การปล่อยคลื่นพลังงานนี้ คือการเรียกร้องพวกพ้องที่อยู่ไกลออกไปให้มาช่วย โดยคลื่นพลังงานจะถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง หากไม่รีบกำจัดก็จะไม่มีวันมองเห็นตัวอื่นที่เข้ามาช่วยเหลือมันได้เลย นั่นทำให้เหล่านักล่าจากพีเนชั่นต้องพากันถอยหล่นออกจากป่าไปเพื่อตั้งหลัก


เช้าวันต่อมาหลังจากจบงานล่าเบเรี่ยน ชีฟได้นำรถบิ๊กไบค์ของตัวเองออกมาวิ่งอีกครั้ง เพื่อที่เขาจะได้ขับขี่รถคันนี้ได้อย่างคล่องแคล่วมากยิ่งขึ้น ชีฟขับรถบิ๊กไบค์ด้วยความเร็วสูงผ่านตึกร้างบ้านร้างมากมาย เส้นทางที่ชีฟใช้วิ่งนั้นเป็นถนนสีดำยาว ๆ ที่ทำจากยางผสมคอนกรีต เหล่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ตามทางต่างพากันเงยหน้ามองชีฟครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทำอย่างอื่น ด้วยชีฟนั้นเคลื่อนผ่านพวกมันไปเร็วมากจึงทำให้พวกมันไม่สนใจที่จะติดตาม ยกเว้นก็แต่พวกที่สามารถวิ่งเร็วได้พอ ๆ กัน
ชีฟเลิกคิ้วเมื่อเห็นมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งวิ่งตามมาจากด้านหลัง มันตามความเร็วร้อยแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงของชีฟได้ทัน ชีฟเอาปืนกลเบาที่สะพายไว้ออกมาถือด้วยมือซ้ายก่อนจะพยายามหันไปยิงสวน แต่ด้วยความเร็วและข้อจำกัดของร่างกายมนุษย์ ก็ทำให้ชีฟไม่สามารถที่จะหันกลับไปได้ ชีฟจึงได้แต่รอให้มันวิ่งเข้ามาใกล้มากกว่านี้ มนุษย์หมาป่าที่หิวโหยเร่งความเร็วของตัวเองขึ้นจนสามารถวิ่งขึ้นมาตีคู่กับชีฟได้ ชีฟหันไปมองมนุษย์หมาป่าที่อยู่ทางด้านซ้าย ซึ่งเป็นจังหวะที่มันกระโจนเข้าใส่พอดี ชีฟก้มตัวลงต่ำหลบกรงเล็บอันแหลมคมไปได้อย่างหวุดหวิด
ชีฟขับรถไปตามถนนเรื่อย ๆ โดยยังมีมนุษย์หมาป่าวิ่งตาม คราวนี้ชีฟคอยสังเกตดูการเคลื่อนไหวของมันอย่างไม่วางตา ก่อนจะรอจังหวะให้มันกระโจนใส่เขาอีกครั้ง เจ้ามนุษย์หมาป่ากระโจนใส่ทันทีที่วิ่งมาตีคู่กับชีฟได้ ชีฟเบรกรถสุดแรงจนท้ายปัดไปข้างหน้า เจ้ามนุษย์หมาป่ากลิ้งขลุก ๆ ไปตามพื้นเมื่อพลาดเป้า ชีฟไม่รอให้มันได้ตั้งตัวรีบตั้งปืนขึ้นเล็งแล้วกราดยิงอย่างไม่ยั้งมือ
ชีฟเก็บเกี่ยวลูกผลึกแล้วออกเดินทางต่อ วันนี้ชีฟมีโอกาสได้สำรวจสถานที่ต่าง ๆ ด้วยตัวเอง ด้วยรถจักรยานยนต์ที่เรียกว่าบิ๊กไบค์ รถคันนี้ทั้งวิ่งเร็วและทรงตัวได้ดี อีกทั้งยังมีอุปกรณ์เสริมที่ทำให้ชีฟเก็บของได้มากขึ้น
ชีฟสำรวจสถานที่ต่าง ๆ อย่างตื่นตา บางพื้นที่ก็ไม่ได้มีแต่ตึกรามบ้านช่อง แต่กลับเป็นทุ่งหญ้าอันแสนกว้างใหญ่ที่มีบ้านคนตั้งอยู่ประปราย ชีฟขับรถไปเรื่อย ๆ จนมาถึงสถานที่ที่มีแต่ตึกสูงเช่นเดิม ชีฟจอดรถหน้าตึกที่เขียนว่าโรงแรม แม้จะร้างจนไม่มีคนอยู่อาศัย แต่ตึกนี้กลับยังมีกระแสไฟฟ้าหลงเหลืออยู่ เมฆฟ้าครึ้มที่เคลื่อนตัวเข้ามาทำให้ชีฟตัดสินใจที่จะเข้าไปจัดการเหล่าวานรล่องหนที่อยู่ในตัวตึกแล้วพักหลบฝนอยู่ด้านใน ชีฟเดินขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นบนสุด ก่อนจะหาห้องดีดีและเตียงสวย ๆ แล้วล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า
หลังจากได้พักผ่อนจนหายเหนื่อย ชีฟก็พบว่าเมฆฟ้าครึ้มได้สลายหายไปจนหมดแล้ว เขาบิดตัวไปมาสองสามทีเพื่อยืดเส้นยืดสาย จากนั้นก็ถอดหมวกออกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์แล้วสวมใส่มันอีกครั้ง
ชีฟออกจากห้องแล้วเดินลงมายังโซนรับแขกชั้นหนึ่ง ก่อนจะพบว่าตรงนี้มีนักล่ากลุ่มหนึ่งกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ด้วย ประสบการณ์ที่ชีฟเคยเจอทำให้เขาเดินผ่านคนกลุ่มนี้ด้วยความระมัดระวัง
คนกลุ่มนี้คือทหารขององค์กรพีเนชั่น ซึ่งสามารถดูได้จากชุดเกราะที่สวมใส่เพราะองค์กรพีเนชั่นนั้นมีเกราะใส่กันทุกคน ด้วยงบประมาณที่มีจำนวนมหาศาล พวกเขานั้นมีทั้งหมดยี่สิบคน เกินครึ่งเป็นเด็กสาวซะส่วนใหญ่ เกราะที่รัดรูปกับหมวกที่มีกระจกขนาดใหญ่จนเปิดเผยใบหน้านั้นทำให้ชีฟแยกออกได้ไม่ยากว่าใครเป็นชายหรือเป็นหญิง
ชีฟมีอาการเครียดเล็กน้อยเมื่อเดินผ่านคนกลุ่มนี้ เพราะมีคนหนึ่งที่ทำให้ชีฟรู้สึกเสียวสันหลัง ซึ่งความรู้สึกนี้มาจากชายสวมเกราะที่ดูหนากว่าคนอื่น ๆ และกำลังนั่งจ้องมองชีฟจากโซฟารับแขกด้านซ้าย ความรู้สึกเสียวสันหลังนั้นแรงมาก นั่นแปลว่าอีกฝ่ายมีเจตนาจะฆ่าอย่างชัดเจน
ชายที่นั่งมองชีฟอยู่ตรงโซฟาลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาที่ชีฟ ชีฟปลดเซฟปืนไว้เพื่อเตรียมพร้อม ชายคนนั้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้ก็เอ่ยทักทาย
"ไง ฉันวิลเลียม จำกันได้มั้ย"
ชีฟหันไปคุยตอบ
"จำไม่ได้ ขอตัว"
ชีฟตอบปัดไปเพราะไม่อยากจะคุยด้วย เนื่องจากอีกฝ่ายนั้นมีจิตสังหารที่รุนแรงมาก แถมเป้าหมายก็คือเขา
วิลเลียมที่เห็นอีกฝ่ายไม่สนใจก็พยายามจะตื๊อ
"เก่งไม่เบา เคลียร์วานรล่องหนซะเรียบเลย อยากเข้าทีมกับเรามั้ย ฉันยินดีให้นายเป็นรองหัวหน้าเลย"
"ไม่"
ตอบเสร็จชีฟก็เดินตรงไปที่ประตู แล้วเปิดประตูออกไปข้างนอก
เมื่อเห็นอีกฝ่ายตอบปัดอย่างไม่สนใจ ความแค้นในจิตใจของวิลเลียมก็เพิ่มมากขึ้น การพ่ายแพ้ของเขาทำให้เขาเป็นแค่หัวหน้าหน่วยเล็ก ๆ ไหนจะเรื่องอุปกรณ์ต้านภาพลวงตา ที่ทำให้เขาดูไร้ค่าและสูญเสียเงินที่เคยได้ไปมากมาย และเขายังทราบอีกด้วยว่าคนที่ทำให้นักล่ารุ่นใหญ่สามารถเก็บเกี่ยวผลึกเบเรี่ยนมาได้มากกว่าพวกเขา ก็คือไอ้เจ้าเด็กที่อยู่ตรงหน้า วิลเลียมกำหมัดแน่น
เด็กสาวคนหนึ่งมองชีฟอย่างไม่พอใจแล้ววิ่งตามออกไป ก่อนจะโวยวาย
"หัวหน้าวิลเลียมคุยกับนาย หัดมีมารยาทหน่อยจะได้มั้ย"
ชีฟถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแล้วหันมาตอบ
"อีกเดี๋ยวจะค่ำแล้ว ต้องรีบกลับบ้าน"
วิลเลียมวิ่งตามออกมา ก่อนจะห้ามเด็กสาวเอาไว้ แล้วลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน
"อย่าไปสนใจเลย เรากลับเข้าไปข้างในกันเถอะ"
ชีฟเห็นว่าเรื่องจบแล้วก็เดินต่อไปที่รถของตัวเอง
วิลเลียมและเด็กสาวเดินกลับไปที่ประตูโดยมีเด็กสาวเดินนำ ความคับแค้นใจของวิลเลียมยังคงอยู่ ก่อนความคิดอันชั่วร้ายจะผุดขึ้นมาในหัว วิลเลียมปลดเซฟปืนกลเบาของเขา แล้วยกมันขึ้นมาก่อนจะยิงใส่หลังเด็กสาวไปสามนัด
เด็กสาวล้มลงกระแทกประตูกระจกสีดำอย่างแรง กระสุนนัดหนึ่งตัดเข้าขั้วหัวใจพอดีนั่นทำให้เธอเสียชีวิต วิลเลียมรีบเข้าไปประคองเด็กสาวอย่างรวดเร็ว แล้วเปิดประตูพาเด็กสาวเข้าไปในโรงแรม ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงโซนรับแขก ทุกคนหันมามองอย่างตกใจ วิลเลียมแอบแสยะรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมออกมาก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นกลัวอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนบอกทุกคน
"ไอ้หมอนั่นมันทำร้ายชารอน แล้วมันก็พยายามจะฆ่าฉันด้วย"
ภาพทุกอย่างอยู่ในสายตาของชีฟ แต่การที่ชีฟไม่ได้ยินว่าภายในนั้นคุยอะไรกันก็ทำให้ชีฟจ้องมองไปที่ประตูอย่างสงสัย ก่อนความสงสัยนั้นจะถูกตอบกลับด้วยเด็กหนุ่มสาวจำนวนมากที่วิ่งออกมาและเล็งปืนใส่เขา จิตสังหารที่พุ่งเข้ามาทำให้ชีฟรู้ว่าจะเกิดอะไรต่อไป ชีฟสตาร์ทรถแล้วขับออกไปทันทีเพื่อหลบหนีจากห่ากระสุนที่พุ่งเข้ามา
รถฮัมวี่สี่คันกำลังวิ่งไล่ล่ารถจักรยานยนต์คันหนึ่งอยู่กลางทะเลทราย ชีฟขับตรงดิ่งมาทางทิศตะวันตกจนพ้นตัวเมืองออกมา อีกฝั่งนั้นมีจำนวนคนมากและมีปืนหลายกระบอก นั่นทำให้ตอนนี้ชีฟไม่สามารถหักโค้งไปทางไหนได้ เพราะอาจจะทำให้อีกฝ่ายตามได้ทัน ทำได้เพียงแค่เบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวาเพื่อหลบกระสุนเท่านั้น โชคดีที่พลังของชีฟทำให้ชีฟรู้ทิศทางที่กระสุนจะพุ่งมาและหลบได้
การไล่ล่าดำเนินไปได้สองชั่วโมงจนฟ้ามืด เด็กหนุ่มสาวจากองค์กรพีเนชั่นก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยชีฟไปง่าย ๆ
ในรถฮัมวี่ที่วิลเลียมนั่งอยู่ เด็กสาวคนขับมองดูวิลเลียมที่ร้อนรนแล้วเอ่ยถาม
"ยิ่งมืดสัตว์ประหลาดยิ่งอันตราย แล้วกลับกันก่อนมั้ย"
วิลเลียมตอบปฏิเสธทันที
"ไม่ มันฆ่าพวกพ้องของเราเชียวนะ เราต้องฆ่ามันให้ได้"
"ยังไงหมอนั่นก็ไม่รอด เพราะเราสามารถไปออกประกาศจับที่เมืองได้"
วิลเลียมตะคอกกลับอย่างมีน้ำโห
"ไม่ ฉันเป็นหัวหน้า และขอสั่งว่าให้ตามล่าไอ้หมอนั่นให้ได้"
ชุดเกราะส่วนมากนั้นจะมีกล้องที่หมวก หากชีฟกลับไปที่เมืองหรือเข้าใกล้เมืองได้ ภาพในกล้องนั้นอาจจะถูกเผยแพร่ไปเป็นที่เรียบร้อย เพราะฉะนั้นวิลเลียมจะปล่อยชีฟไปไม่ได้เด็ดขาด
ชีฟที่ขับหนีอยู่นานต้องเริ่มคิดหาทางออก แต่แล้วชีฟก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า เมื่อปลายแสงไฟจากหน้ารถนั้นไม่สามารถส่องโดนผืนดินได้ สิ่งนี้ทำให้ชีฟนึกถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับสุดขอบโลกทันที เมืองที่ชีฟอยู่นั้นมีชื่อเรียกอีกชื่อว่าเมืองขอบโลก ที่ถูกเรียกแบบนี้นั้นก็เพราะว่าไกลออกไปทางทิศตะวันตกของเมือง มันคือสุดขอบโลกจริง ๆ
ชีฟหักเลี้ยวอย่างแรงจนรถล้มไถลไปกับพื้น ตัวชีฟเองนั้นก็ลื่นไถลไปด้วย รถของชีฟไถลไปจนตกสุดขอบโลก แต่ชีฟนั้นสามารถหยุดตัวเองไว้ได้ทันที่ปลายขอบพอดี ชีฟมองรถด้วยสีหน้าเศร้าหมองแล้วบ่นออกไป
"ลุงเอ็ดดี้ด่าแน่เลย"
แสงไฟที่สาดส่องเข้ามาทำให้ชีฟต้องหันหลังไปมองรถฮัมวี่ที่กำลังวิ่งตามมา พวกนั้นมีกันหลายคน นั่นทำให้บางคนมีเวลาดูแผนที่และหยุดรถได้ทัน ชีฟที่เห็นดังนั้นก็หันซ้ายหันขวาก่อนจะไปเจอโขดหินใหญ่ ๆ จึงรีบวิ่งไปหลบด้านหลัง
เหล่าเด็กหนุ่มสาวจากองค์กรพีเนชั่นลงมาจากรถพร้อมอาวุธปืนหลายกระบอกในมือแล้วตะโกนถามเสียงดัง
"ไอ้คนสารเลว แกฆ่าพวกเราทำไม"
ชีฟเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนึกจะคุยก่อนยิงได้เสียที ก็ตะโกนสวนกลับ
"ฉันไม่ได้ทำ เพื่อนพวกเธอที่ชื่อวิลเลียมนั่นต่างหากที่เป็นคนทำ"
ทุกคนหันไปมองทางวิลเลียมเป็นตาเดียว
วิลเลียมแก้ตัวด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งอย่างรวดเร็ว
"ฉันเนี่ยนะ มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องทำร้ายพวกเดียวกัน มีแต่แก่นั่นแหละ แกเป็นเด็กของไอ้พวกนักล่าแก่ ๆ นั่น พวกแกไม่ชอบขี้หน้าเราอยู่แล้ว แกนั่นแหละที่ฆ่าชารอน"
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหันไปมองทางโขดหิน ปืนทุกกระบอกอยู่ในท่าพร้อมยิง ชีฟยังคงพยายามที่จะเจรจา
"หมวกของฉันมีกล้อง ถ้ากลับไปที่เมืองเดี๋ยวเอาให้ดูได้"
ทุกคนหันมามองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะหันไปทางวิลเลียม
วิลเลียมหน้าซีดเผือดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"หมวกฉันก็มีกล้อง ฉันก็เปิดให้ดูได้เหมือนกัน มันหาข้ออ้างที่จะหนี อย่าปล่อยมันไปเชียว"
นักล่าสาวที่เป็นคนขับรถและเธอก็เป็นรองหัวหน้าหน่วย เดินเข้ามาหาวิลเลียมพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ
"ขอฉันดูบันทึกของหัวหน้าได้มั้ยคะ"
วิลเลียมหน้าซีด ก่อนจะมีท่าทีอึกอัก
ภาพสัตว์ประหลาดนกยักษ์ขนาดใหญ่หลายสิบตัวปรากฏขึ้นในหัวของชีฟ พวกมันอยู่เหนือหัวของพวกเขา ขนาดของพวกมันนั้นใหญ่กว่ามนุษย์ถึงสองเท่า
ชีฟตะโกนลั่น เมื่อฝูงนกเหล่านั้นเริ่มบินโฉบลงมา
"ระวังข้างบน!"
แต่สายไปเสียแล้วนกยักษ์รูปร่างเหมือนนกอินทรีบินโฉบลงมาและใช้กรงเล็บอันแหลมคมของมันโฉบเอาตัวรองหัวหน้าไปในพริบตา หลายคนรีบหาที่กำบังในทันที แม้จะมืดมิดแต่การมองเห็นในตอนกลางคืนนั้น ก็เป็นระบบขั้นพื้นที่ชุดเกราะทุกชุดควรจะมี ระบบมองเห็นในที่มืดหรือที่เรียกว่าไนท์วิชั่นถูกใช้งานอย่างรวดเร็ว เหล่าเด็กหนุ่มสาวนักล่าหลายคนเริ่มหันไปกราดยิงใส่พวกมัน ชีฟเองก็ไม่คิดที่จะอยู่เฉย ๆ หันปืนกลเบาของตัวเองขึ้นฟ้าแล้วเริ่มยิงใส่พวกนกยักษ์เช่นกัน เมื่อการต่อสู้ที่ไม่คาดคิดเริ่มขึ้น ภาพอันน่าสยดสยองปรากฏแก่สายตา คนที่ถูกจับจะถูกกรงเล็บอันแหลมคมแทงทะลุหน้าอก บางคนโชคดีที่ตายในทันทีแต่บางคนก็โชคร้ายที่ยังมีชีวิตรอด เพราะเขาหรือเธอเหล่านั้นจะถูกจิกกินอย่างน่าสยดสยองหากถูกพาไปยังรังของพวกมัน นกเหล่านี้เล็งพวกเขาจากระยะไกลไว้แต่แรกแล้ว การที่พวกเขามาหยุดยืนเป็นเป้านิ่ง ก็เท่ากับว่าได้กลายเป็นอาหารของพวกมันแล้วนั่นเอง ด้วยการจู่โจมที่รวดเร็วและหวังผลแค่เพียงหนึ่ง ทำให้นักล่าหลายสิบคนถูกโฉบเอาไปอย่างง่ายดายโดยที่บางคนยังไม่ทันจะได้เตรียมตัวที่จะสู้ด้วยซ้ำ ในที่สุดการล่าเหยื่อก็จบลง มีนกอินทรีแค่เพียงไม่กี่ตัว ที่โดนกระสุนสาดใส่จนเสียชีวิตแล้วร่วงลงมา ซึ่งเกินครึ่งมาจากปืนของชีฟทั้งนั้น
ชีฟถอนหายใจก่อนจะมองปืนของตัวเองที่เผลอใช้กระสุนจนหมด กระสุนสำรองก็ร่วงไปกับรถจักรยานยนต์ของเขา นั่นทำให้ชีฟไม่เหลืออาวุธที่จะสู้แล้วในตอนนี้ ชีฟเดินออกมาจากที่กำบัง ก่อนจะมองหาคนที่รอดชีวิตสองคนนั้นว่าเป็นใคร ชีฟก้มหัวหลบอย่างรวดเร็วเมื่อมีเงาภาพชายคนหนึ่งฟันมาจากด้านหลัง คนที่ฟันเข้ามานั้นเป็นวิลเลียมนั่นเอง
วิลเลียมที่พลาดเป้าหมายก็เปลี่ยนมาใช้ดาบแทงเข้าใส่ชีฟตรง ๆ ชีฟใช้มือสองข้างบวกกับถุงมือที่มีความสามารถในการยึดเกาะจับใบดาบเอาไว้ก่อนที่มันจะถึงตัวเขา ใบดาบห่างจากลำคอของชีฟเพียงแค่คืบ ด้วยแรงกดดันจากอีกฝ่าย ทำให้ชีฟไม่สามารถปล่อยมือไปทำอย่างอื่นได้เลย
เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งมาหาทั้งสองคนพร้อมกับปืนลูกซอง
"วิล"
เด็กสาวยกปืนลูกซองของเธอขึ้นมาและเล็งไปที่ทั้งสองคน ตอนนี้เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี เธอจึงได้แต่ถือปืนเล็งเอาไว้
ชีฟรีบพูดขึ้นทันที
"ไม่เห็นเหรอว่าตอนจะขอดูกล้องหมอนี่มันลังเลไม่ยอมให้ดู"
วิลเลียมเถียงกลับ มือสองข้างของเขาก็ยังคงจับด้ามดาบเอาไว้และไม่มีท่าทีว่าจะผ่อนแรงกดดันลง
"ไม่จริง ฉันไม่ได้ลังเล พวกนกมันโจมตีก่อนต่างหาก"
วิลเลียมพูดจบก็เหลือบไปมองหน้าเด็กสาว ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กสาวที่เคยแอบมองเขาบ่อย ๆ จากนั้นวิลเลียมก็พูดต่อ
"ฟ้า เธอชื่อฟ้าใช่มั้ย ฉะ ฉันชอบเธอนะ ฉันก็คอยแอบมองเธออยู่เหมือนกัน"
เด็กสาวที่ชื่อฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าภายใต้กระจกของหมวกมีสีแดงระเรื่อออกมาอย่างชัดเจน ชีฟที่ไม่รู้จะพูดอะไรก็คิดหาทางออก ก่อนจะออกแรงเบี่ยงดาบไปทางขวา วิลเลียมรีบเปลี่ยนมุมในการผลักดันตามทันที ในจังหวะนั้น ชีฟก็เบี่ยงไปทางซ้ายตามแรงดันของวิลเลียมอย่างรวดเร็ว คมดาบเชี่ยวคอของชีฟไปเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด วิลเลียมเซถลาเข้าไปหาชีฟ ก่อนจะถูกชีฟต่อยเสยปลายคางเข้าอย่างแรง
ชีฟรู้สึกจุกที่หน้าอก ก่อนจะมองไปทางเด็กสาวที่เป็นคนยิง กระสุนลูกปรายแม้จะไม่สามารถทะลุเกราะของชีฟไปได้ แต่มันก็มีแรงกระแทกมากพอที่จะส่งให้ร่างของชีฟลอยขึ้นไปในอากาศพร้อมกับกระเด็นตกหน้าผาไป
วิลเลียมลุกขึ้นเดินมาหาฟ้า ก่อนจะโอบกอดอีกฝ่ายที่มีท่าที่ตื่นกลัวเอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน แต่กลับยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
"ขอบคุณนะ"


บริเวณนอกป่าดงดิบทางทิศเหนือ รถบรรทุกหุ้มเกราะหลายคันเริ่มเปิดโหมดอำพรางตัวโดยการฉายภาพโฮโลแกรมออกมารอบ ๆ ตัวรถ นั่นทำให้เหล่าเบเรี่ยนที่ตามมาต่างพากันลอยผ่านไปโดยไม่สนใจ เพราะในสายตาของพวกมัน รถบรรทุกแต่ละคันเป็นเพียงแค่โขดหินก้อนใหญ่เท่านั้น
ดาจองที่นั่งอยู่ในรถบรรทุกคันหนึ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเหล่าเบเรี่ยนที่หาพวกเขาไม่เจอ พากันทยอยกลับเข้าไปในป่า สายตาของเด็กหนุ่มจ้องมองผลึกที่ได้มาอย่างพอใจ ตอนนี้พวกเขาได้ผลึกมาสามก้อนแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ พวกเขาจะสามารถหาผลึกไปให้กับทางเมืองได้อีกหลายก้อน แล้วในที่สุดการเป็นทหารของพวกเขาจะต้องเป็นที่ยอมรับ
ทางด้านป่าดงดิบทางทิศใต้ นักล่าฝั่งเหนือและใต้ที่ใส่เกราะเสริมความเร็วในการเคลื่อนที่ พวกเขากำลังพากันวิ่งล่อเหล่าเบเรี่ยนหลายสิบตัวให้ตามพวกเขาออกมาที่นอกชายป่า เพื่อที่พวกเขาจะได้ระดมยิงใส่มันได้โดยที่ไม่มีต้นไม้กีดขวาง
เมื่อเหล่าเบเรี่ยนพากันออกมานอกเขตป่า เหล่านักล่าก็เตรียมพร้อมต่อสู้ นักล่าที่อยู่แนวหน้าของหน่วยจู่โจมพากันหยิบอุปกรณ์แท่งยาวออกมา มันมีลักษณะคล้ายกับร่มกันฝนที่มีใบร่มเป็นบาเรีย เหล่านักล่าต่างพากันใช้สิ่งนี้ป้องกันตัวเองและคนอื่น ๆ ในทีมจากเคียวพลังงานของเจ้าเบเรี่ยน
บาเรียครอบกายนั้นมีเพียงแค่พีเนชั่นที่มีเทคโนโลยีนี้ นั่นทำให้นักล่าองค์กรอื่นต้องใช้เทคนิคในการต่อสู้กับเบเรี่ยนที่แตกต่างออกไป
นักล่าที่ใช้ร่มนั้นจะต้องเป็นนักล่าที่มีฝีมือพอตัว เพราะพวกเขาจะต้องทำตัวเป็นจุดสนใจโดยการใช้ร่มกระแทกใส่พวกมัน เพื่อให้พวกเบเรี่ยนเล็งโจมตีพวกเขาเป็นหลัก และนอกจากนั้น พวกเขายังต้องคอยปกป้องตัวเองกับปกป้องนักล่าที่ใช้ปืนอีกด้วย ซึ่งถือได้ว่าเป็นงานที่หนักมาก
ร่มบาเรียแต่ละอันนั้นจะป้องกันการโจมตีได้แค่สิบครั้ง หากครบแล้วหน่วยสนับสนุนจะต้องจัดหาร่มมาเปลี่ยนให้พวกหน่วยจู่โจมโดยเร็ว ส่วนอันที่หมดพลังงาน ก็จะต้องถูกนำกลับไปชาร์ตใหม่ที่รถบรรทุก
จากการระดมยิงด้วยปืนจากรถบรรทุกและปืนจากเหล่านักล่า เพียงแค่สิบนาทีหลังเริ่มการต่อสู้ เบเรี่ยนสามตัวก็สลายหายไป นั่นทำให้เบเรี่ยนตัวหนึ่งตัดสินใจปล่อยคลื่นพลังงานร้องเรียกพวกพ้องทันที
สวิตที่อยู่ในหน่วยจู่โจมตะโกนออกมา
"ทุกคนตั้งค่ายกลรูปเต่า"
เหล่าคนที่มีร่ม พากันยืนล้อมคนอื่นเป็นวงกลม จากนั้นทุกคนก็พากันนั่งลงและหลบซ่อนอยู่ใต้ร่มบาเรีย เนื่องจากตอนนี้พวกเขาไม่สามารถมองเห็นการโจมตีจากเบเรี่ยนได้เลย
เมื่อทุกคนได้รับการป้องกัน สวิตก็ตะโกนอีกครั้ง
"คาเรร่า มันปล่อยคลื่นพลังแล้ว"
นักล่าอีกหลายคนตะโกนทวนคำสั่งของสวิตซ้ำ จนเสียงดังไปถึงนักล่าสาวสี่คนที่นอนคว่ำหน้าจับปืนสไนเปอร์อยู่บนรถบรรทุกคันหนึ่งที่อยู่ไกลจากจุดต่อสู้ไปสองกิโลเมตร พวกเธอใส่แว่นครอบตาแบบพิเศษที่มีสายเชื่อมต่อกับตัวรถ และนอนเล็งปืนสไนเปอร์ที่บรรจุกระสุนพลังงานไปทางพวกเบเรี่ยน ในขณะที่คนอื่น ๆ สูญเสียการมองเห็นเพราะคลื่นรบกวนจากเบเรี่ยนตัวหนึ่ง แต่ทั้งสี่สาวนั้นยังคงเห็นเหล่าเบเรี่ยนได้อย่างชัดเจน
ทั้งหมดนี้เป็นผลมาจากพลังจิตของชีฟ เมื่อได้รับทราบว่าชีฟถูกว่าจ้างให้มาช่วยในการระบุตำแหน่งของสัตว์อสูร คาเร็นก็คิดค้นวิธีบางอย่างขึ้นมาได้ นั่นก็คือการให้ชีฟอยู่ในแนวหน้าใกล้กับพวกเบเรี่ยน จากนั้นก็ใช้สายเคเบิลคุณภาพดีที่สามารถป้องกันคลื่นรบกวนได้ เชื่อมหมวกของชีฟกับรถบรรทุก แม้เครื่องมือตรวจจับพลังงานจะใช้การไม่ได้ แต่พลังจิตของชีฟยังใช้การได้ดี นั่นทำให้ชีฟสามารถส่งภาพที่ตัวเองเห็นให้แก่สี่สาวที่นอนอยู่บนหลังคารถบรรทุกได้
นักล่าสาวทั้งสี่ระดมยิงใส่เบเรี่ยนที่ปล่อยคลื่นพลังงานจนมันสลายไป นั่นทำให้นักล่าคนอื่นกลับมามองเห็นเบเรี่ยนได้อีกครั้ง พวกเขาพากันร้องเฮกันยกใหญ่ ก่อนจะพากันยกเลิกค่ายกลแล้วเข้าต่อสู้กับเบเรี่ยนเช่นเดิม
นักล่าในหน่วยที่สิบคนหนึ่งหันมามองชีฟที่นอนอยู่ในหลอดแคปซูลอย่างดี ก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อน
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราได้ลาภก้อนโตแน่"
"จริงของแก เป็นความสามารถที่ดีมาก"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกับ เบเรี่ยนตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามา พวกเขายกร่มขึ้นมาป้องกันไว้ทันที นักล่าหลายคนจากหน่วยเก้าและสิบพากันระดมยิงใส่เบเรี่ยนตัวนี้อย่างหนัก เพราะหน้าที่ของพวกเขาคือต้องปกป้องเด็กในแคปซูลไว้ให้ได้
ด้วยความสามารถของชีฟ ที่ทำให้สามารถมองเห็นตัวที่ปล่อยคลื่นพลังได้ นั่นทำให้เหล่านักล่าฝั่งเหนือและใต้ สามารถล่าเอาผลึกจากพวกเบเรี่ยนมาได้มากมาย
เบเรี่ยนเป็นสัตว์อสูรที่ปรากฏตัวออกมาเพียงแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น ก่อนที่พวกมันจะพากันหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ นั่นทำให้เหล่านักล่าต้องทำงานแข่งกับเวลา
ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา นักล่าจากทางพีเนชั่นได้กระจายออกเป็นสามทีม ด้วยป่าดงดิบทางทิศเหนือนั้นมีสามแห่ง ส่วนนักล่าองค์กรอื่น ๆ นั้นไม่สามารถแยกทีมได้ เพราะชีฟนั้นมีเพียงคนเดียว นั่นทำให้พวกเขาต้องล่าร่วมกัน แม้ทางทิศใต้จะมีป่าดงดิบถึงห้าแห่งก็ตาม
เมื่อครบหนึ่งอาทิตย์ พวกเบเรี่ยนก็พากันหายไป ส่วนนักล่าก็พากันกลับเข้าเมือง เพื่อนำผลึกไปส่งให้กับทางเมือง
หญิงสาวผมทองในชุดสาวออฟฟิศดูหรูหราเดินผ่านโถงทางเดินอย่างสบายใจ เป้าหมายของเธอคือห้องทำงานของเจ้าเมือง เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องโดยไม่ขออนุญาตจากอีกฝ่าย แล้วตรงดิ่งไปที่โต๊ะทำงาน จากนั้นก็วางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนไปไว้ตรงหน้าของชายสูงวัยที่นั่งจ้องมองอย่างเงียบสงบ หญิงสาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
"ห้าสิบสี่ก้อน แม้จะเป็นแค่นักล่าวัยเยาว์ แต่ด้วยเทคโนโลยีคุณภาพดีของฉัน การล่าผลึกจึงไม่ใช่เรื่องยาก"
ท่านเจ้าเมืองจ้องมองข้อมูลในแท็บเล็ต
"นักล่าของเธอทำได้ดีจริง ๆ ลินซี่"
"ขอรับคำชม แล้วทีนี้ ท่านจะรับพิจารณาเรื่องการใช้ทหารได้หรือยัง"
เจ้าเมืองหยิบแท็บเล็ตของตนในลิ้นชักโต๊ะออกมา ก่อนจะส่งให้กับอีกฝ่าย
"ร้อยห้าสิบก้อน จากเหล่านักล่าที่เธอรังเกียจ"
ลินซี่อึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอ่านข้อมูลโดยละเอียด
"เป็นไปได้ไง"
ท่านเจ้าเมืองถอนหายใจเล็กน้อย และไม่ตอบคำถามอีกฝ่าย
"สิ่งที่เธอกำลังจะทำ แม้จะมีข้อดีมากมาย แต่มันก็แฝงไปด้วยข้อเสียที่มากมายไม่แพ้กัน ล้มเลิกความคิดซะเถอะ ลูกพ่อ"
ลินซี่จ้องผู้เป็นพ่อสักพัก ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตของตัวเอง แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่พอใจ
ณ ร้านอาหารประจำของนักล่าฝั่งเหนือ เหล่านักล่าต่างพากันเลี้ยงฉลองให้กับความสำเร็จในครั้งนี้ เนื่องจากพวกเขาให้คนไปสอดแนมมาเรียบร้อยแล้วว่านักล่าขององค์กรพีเนชั่นได้ผลึกมาเพียงแค่ห้าสิบกว่าก้อนเท่านั้น และด้วยปริมาณผลึกที่ได้มา แม้จะแบ่งเงินกับนักล่าฝั่งใต้ไปแล้ว แต่เงินที่เหลือก็ยังถือว่าเยอะอยู่ดี
ฮิกที่ซดเบียร์ไปแก้วหนึ่ง พูดอย่างน่าเสียดาย เมื่อเด็กคนหนึ่งไม่ได้มาเลี้ยงฉลองกับพวกเขาด้วย
"เสียดายชะมัดเลย ยัยคาเร็นนั่นดันกักตัวไอ้หนูไว้แต่ในบริษัทไม่ยอมให้ออกมา"
ไจโรพูดขึ้นบ้าง
"เห็นทางนั้นที่ได้ส่วนแบ่งไปเยอะก็จัดงานเลี้ยงฉลองเหมือนกันนี่ แต่ดันจัดแยกกับเรา"
คริสพูดขึ้นบ้าง
"จะไม่ให้แยกได้ไง ก็ไอ้คนบางคนแถวนี้มันคอยแต่จะสอนอะไรก็ไม่รู้ให้ไอ้หนูมัน ถ้าเป็นลูกฉัน ฉันก็ไม่ให้ไอ้หนูนั่นมาสุงสิงกับพวกแกเหมือนกัน"
อลาสก้าเถียง
"แค่จะสอนให้เป็นผู้ใหญ่ จะหวงอะไรกันนักหนา ยังไงสักวันไอ้หนูนั่งก็ต้องได้เจาะไข่แดงสาวสวยสักคนอยู่ดี"
คริสถอนหายใจ
"ก็เพราะพวกแกเป็นแบบนี้ไง เขาถึงได้ไม่ให้ไอ้หนูนั่นมันออกมากับพวกเรา"
ในขณะที่เหล่านักล่ารุ่นใหญ่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
ด้านนอกร้าน เหล่านักล่าวัยเยาว์จากพีเนชั่นสิบกว่าคน ก็พากันเดินผ่านหน้าร้านอาหารของเหล่านักล่ารุ่นใหญ่
วิลเลียมพาทุกคนหยุดเดิน แล้วพากันมองเข้าไปในร้าน
"เห็นว่าไอ้พวกนักล่าแก่ ๆ นั่นพากันจัดตั้งทีมไปล่าเบเรี่ยนเหมือนกัน คิดว่าพวกมันจะได้ผลึกมาสักกี่ก้อน"
ดาจองมองเข้าไปในร้านแล้วหันไปพูดกับวิลเลียม
"อย่าไปสนใจเลย เราทำของพวกเราให้ดีที่สุดก็พอ"
แต่วิลเลียมก็ไม่ได้ฟังที่ดาจองพูดเลย เขาและคนอื่น ๆ เดินตรงเข้าไปในร้าน ส่วนดาจองที่ห้ามอีกฝ่ายแล้วไม่ฝังก็ได้แต่ยืนมอง
วิลเลียมเมื่อเข้าไปในร้านก็จงใจตะโกนให้คนอื่น ๆ สนใจ
"ดูซี่ วันนี้ใครกันที่ล่าผลึกเบเรี่ยนได้ถึงห้าสิบสี่ก้อนแม้จะไม่มีนักล่าระดับสูงก็ตาม"
เหล่านักล่ารุ่นใหญ่ที่อุตส่าห์เงียบฟังก็พากันปล่อยหัวเราะออกมา ก่อนจะมีนักล่ารุ่นใหญ่คนหนึ่งเดินมาหาวิลเลียม
"เด็กห้าร้อยกว่าคนแต่ได้แค่ห้าสิบสี่ก้อน"
พูดจบนักล่าคนนี้ก็หันไปหานักล่าคนอื่นในร้านอาหาร
"เฮ้ย บอกไอ้เด็กเวรนี่สิว่าเราใช้กี่คนและได้กี่ก้อน"
หลายคนในร้านพากันตะโกนพร้อมกัน
"สามร้อยกว่าคน ผลึกร้อยห้าสิบก้อนโว้ย"
จากนั้นเหล่านักล่ารุ่นใหญ่ก็พากันส่งเสียงโฮ่ หรือผิวปากใส่กันเป็นแถว ซึ่งบางคนก็ถึงกับใช้คำพูดจาที่หยาบคายใส่นักล่ารุ่นเยาว์เหล่านี้
"ไสหัวไปเลยไอ้เด็กเวร" "ใช่ ๆ ไปเลยไป"
วิลเลียมหน้าเสียอย่างหนัก ก่อนจะกัดฟันแน่นแล้วเดินออกมาจากร้าน ดาจองที่ยืนฟังอยู่นอกร้านก็เจ็บใจไม่แพ้กัน


ภายในห้องที่ดูหรูหรา ณ ปราสาทหลังหนึ่ง
แม่บ้านวัยกลางคนผู้มีเขาน้อย ๆ คล้ายวัวอยู่บนหัวและมีปีกเหมือนค้างคาวเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรถเข็นที่เต็มไปด้วยอาหารคาวเป็นจำนวนมาก
หญิงสาวที่มีลักษณะเช่นเดียวกันนั่งยิ้มส่งยิ้มอยู่บนเตียงอันแสนอบอุ่น ก่อนจะเอ่ยถาม
"วันนี้มีอะไรบ้าง"
แม่บ้านราดน้ำสีแดงปรุงรสให้กับเนื้อคาวเหล่านั้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยตอบ
"เนื้ออ่อนจากหางไวเวิน เนื้ออ่อนจากต้นขามังกรดิน และเนื้ออ่อนจากข้อมือและข้อเท้ามนุษย์เพคะเจ้าหญิงเบียร์ทรีซ"
เบียร์ทรีซลุกมานั่งที่ขอบเตียงแล้วมองอาหารในจานด้วยนัยน์ตาสีแดงที่ลุกวาว
แม่บ้านเมื่อจัดโต๊ะอาหารที่อยู่ต่อหน้าเจ้าหญิงเสร็จ ก็โค้งคำนับเจ้าหญิงเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
เบียร์ทรีซรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าขาวอมชมพูที่งดงามและอ่อนหวานกำลังเพลิดเพลินไปกับรสชาติของอาหาร ผมสีม่วงเข้มเป็นประกายยาวสลวยถึงกลางหลัง มันโบกสะบัดไปมาเล็กน้อยยามเมื่อเธอขยับเคลื่อนไหว
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ แม่บ้านก็กลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับชุดเกราะอัศวินสำหรับหญิงสาว ทรวดทรงช่วงอกที่ใหญ่โตทำให้การสวมใส่นั้นยากลำบากเล็กน้อย
เบียร์ทรีซหันไปมองแม่บ้านอย่างไม่พอใจเมื่อแม่บ้านนั้นเอาเกราะส่วนขามาให้เธอด้วย เธอจึงเริ่มบ่น
"ต้องใส่ท่อนล่างด้วยเหรอ"
เบียร์ทรีซผายมือให้ดูช่วงร่างของเธอที่มีเพียงแค่กางเกงชั้นในสีม่วงบาง ๆ ปกปิด ขาที่เรียวยาวเริ่มมีเหงื่อไหลย้อยจากอากาศที่ร้อนชื้น
แม่บ้านยิ้มอย่างจนใจแล้วตอบ
"เป็นคำสั่งเพคะ ไว้สำหรับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด"
เบียร์ทรีซหน้ามุ่ยจ้องแม่บ้าน แต่สุดท้ายเกราะส่วนล่างก็ถูกนำมาสวมใส่ให้เธออยู่ดี
หลังจากบริการเจ้าหญิงเบียร์ทรีซเสร็จ แม่บ้านก็นำอาหารอีกชุดมาให้กับมหาปราชญ์ผู้หนึ่ง ซึ่งอยู่ในห้องที่อยู่ไม่ไกลกันนัก
ชายชราผู้มีปีกและเขามองดูแผนที่แสดงตำแหน่งเมืองต่าง ๆ บนโต๊ะขนาดใหญ่อย่างวิตกกังวล หัวเมืองใหญ่ ๆ นั้นโดนยึดไปได้หมดแล้ว ส่วนหัวเมืองเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายกันอยู่ตามภูมิภาคต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ ถูกยึดครองไปทีละเมืองทีละเมือง ซึ่งอีกไม่นานเมืองที่พวกเขาอยู่ก็คงจะโดนไปด้วย เพราะไม่ว่าพวกเขาจะย้ายไปอยู่เมืองไหน เมืองนั้นก็มักจะตกเป็นเป้าหมายของการถูกบุกยึดเป็นเมืองต่อไปโดยตลอด ราวกับว่าเจ้าราชากบฏผู้ชั่วช้านั่น มันรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา
แม่บ้านเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะเคาะส่งเสียงเบา ๆ
"ท่านมหาปราชญ์ อาหารเพคะ"
มหาปราชญ์ละสายตาจากแผนที่ตรงหน้า แล้วหันมาสนใจอาหารที่แม่บ้านนำมาให้
"วันนี้มีอะไรบ้าง"
"ดังเช่นทุกวันเพคะ แต่ก็มีของใหม่อย่างเนื้อมนุษย์มาด้วย"
มหาปราชญ์เลิกคิ้ว
"เนื้อมนุษย์เหรอ ไปเอามาจากไหน"
"องครักษ์ของท่านเจ้าเมืองจับมาได้เพคะ"
มหาปราชญ์เพ่งมองดูเนื้อในจาน
"การหั่นเนื้อแบบนี้มัน"
มหาปราชญ์ นิ่งคิดครู่หนึ่ง
"แม่บ้าน มนุษย์ผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่"
หลายวันและหลายคืน ชีฟได้แต่กรีดร้องอย่างทรมานยามเมื่อเนื้อถูกแล่ ได้แต่นอนนิ่ง ๆ อย่างสิ้นหวัง กิจวัตรเดิม ๆ เกิดขึ้นในทุกเช้าเที่ยงและเย็น ความเจ็บปวดเกิดขึ้นทุกวัน จนกระทั่งหนึ่งเดือนผ่านไป ชีฟก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีก
ยามค่ำคืน ชีฟรู้เจ็บที่ใบหน้าเมื่อถูกมือหนา ๆ ตบใส่หลายครั้ง ชีฟลืมตาตื่นขึ้นมาและพบว่าเขากำลังอยู่ในป่าแห่งหนึ่งแม้จะมีเพียงแค่แสงจันทร์อ่อน ๆ แต่เมื่อชีฟได้เห็นเจ้าของมือ ชีฟก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร ชีฟยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
"ฮิก"
ฮิกมองชีฟแล้วยิ้มให้ ก่อนจะหันไปหาคริส
"คริส ขออวัยวะเทียมหน่อย"
คริสนำมือและเท้าที่เป็นเหล็กออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะประกบติดเข้ากับข้อมือและข้อเท้าของชีฟ คริสลูบหัวชีฟอย่างเห็นใจแล้วพูดว่า
"ไว้เดี๋ยวเราจะเก็บเงินปลูกถ่ายมันขึ้นมาใหม่"
คริสพยุงให้ชีฟลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ พาวิ่งไปด้วยกัน
อวัยวะเทียมนั้นทำงานได้ดี ชีฟสามารถกลับมาวิ่งได้อีกครั้ง ชีฟหันไปถามคริสที่วิ่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยความประหลาดใจเมื่อนึกถึงความสูงที่ตนร่วงลงมา
"ลงมากันได้ไง มันสูงมาก"
คริสพยักหน้าให้ชีฟมองไปข้างบน ก่อนจะพบเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งลอยลำอยู่เหนือผืนป่า มันกำลังรอพวกเขา ชีฟยิ้มอย่างชอบใจที่ได้เห็น เพราะเขาพึ่งจะเคยเห็นมันในหนังที่เขาดูเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี่เอง ไม่นึกว่าจะได้มาเห็นของจริงในวันนี้
แต่แล้วภาพฝันที่จะได้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ก็พังทลายลงในพริบตา เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากด้านหลังของทั้งสามคน มังกรตัวใหญ่ยักษ์บินตรงมายังจุดที่พวกเขาอยู่ มันอ้าปากอันใหญ่โตของมันและพ่นเปลวไฟอันร้อนแรงเข้าใส่เฮลิคอปเตอร์จนมอดไหม้ ยานยนต์ที่ติดไฟเหวี่ยงไปมาอย่างไร้การควบคุม ก่อนจะร่วงตกกระแทกพื้นแล้วระเบิดเป็นพลุไฟดวงโต
ชีฟมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตกใจ ก่อนจะหันไปถามคริส
"เราจะได้กลับไปข้างบนมั้ย"
คริสหันมายิ้มหน้าเครียด
"ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เอาตัวให้รอดก่อน เดี๋ยวเราค่อยติดต่อขอลำใหม่มาก็ได้"
ชีฟพยักหน้าก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตรงไปข้างหน้า
เจ้ามังกรบินลอยข้ามหัวพวกเขาไป ก่อนจะวกกลับมาแล้วบินลงมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา
คริสและฮิกยกปืนขึ้นมากราดยิงไม่ยั้ง แต่กระสุนกลับไม่สามารถทะลุผิวหนังของเจ้ามังกรได้เลย มังกรร้ายขู่คำรามแล้วพ่นไฟออกมาอีกครั้ง คริสคว้าชีฟแล้วพากระโดดหลบไปด้านข้าง แต่ฮิกนั้นแม้จะกระโดดหลบไปแล้ว แต่เจ้ามังกรก็หันตามและเผาจนมอดไหม้ คริสและชีฟมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เจ้ามังกรหยุดพ่นไฟแล้วหันมาทางพวกเขาสองคน วงแหวนสามชั้นปรากฏขึ้นมารัดตัวชีฟไว้อีกครั้ง ก่อนจะพาชีฟลอยขึ้นไปในอากาศ คริสรีบกระโดดคว้าชีฟเอาไว้ แต่เจ้ามังกรก็ใช้หางที่ยาวเฟื้อยของมันตวัดฟาดคริสจนกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น แล้วพ่นไฟใส่ ภาพของคริสที่มอดไหม้สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีน้ำตาล ก่อนจะตัดเป็นภาพเพดานห้องที่คุ้นเคย ชีฟสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมกับเหงื่อที่ไหลอาบเต็มใบหน้า บางอย่างทำให้ชีฟโล่งใจเมื่อภาพที่เห็นเป็นเพียงแค่ฝัน
ชีฟยกแขนขึ้นปาดเหงื่อด้วยความเคยชิน ก่อนจะพบว่าโซ่ที่รัดเขาไว้นั้นหย่อนยานด้วยสาเหตุบางอย่าง ชีฟดึงแขนทั้งสองข้างออกจากโซ่ แล้วตามด้วยโซ่ที่รัดคอของเขา จากนั้นก็ดึงขาออกมา ชีฟกลิ้งลงจากเตียงไปอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด แขนและขาสองข้างต้องทำหน้าที่ต่างเท้าพาร่างกายคลานไปกับพื้น ชีฟคลานอย่างช้า ๆ จนไปถึงประตู จากนั้นคุกเข่าขึ้นแล้วใช้แขนข้างซ้ายโยกที่จับประตูลงมา เสียงแคร็ก ๆ ที่ดังขึ้นทำให้ชีฟหมดหวัง เพราะมันคือเสียงที่บ่งบอกว่ามันถูกล็อกเอาไว้
ชีฟหันหลังนั่งพิงประตู ก่อนจะมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง สายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับแท่งเหล็กแหลมที่ตั้งพิงกำแพงอยู่ใกล้ ๆ กับประตู ความคิดบางอย่างทำให้ชีฟใช้แขนสองข้างไปคีบเอามันมา เหล็กแหลมสั้นพอดีกับตัวในขณะที่นั่งอยู่ ปลายด้านทู่ค้ำยันไว้กับพื้น ส่วนปลายด้านแหลมก็มาจออยู่ที่ลำคอ แค่เพียงก้มตัวลงแรง ๆ ความทรมานที่เขาได้รับในทุกวันก็จะหยุดลง ชีฟเงยหน้าขึ้นแล้วกลั้นใจ แต่ในขณะที่เขาจะก้มตัวลงมา บางอย่างที่มองไม่เห็นก็รั้งเขาเอาไว้ ภาพของหญิงคนหนึ่งที่ลำบากเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก ผู้หญิงที่อาบน้ำให้เขา ผู้หญิงที่พาเขาหัดเดิน ผู้หญิงที่ทำให้เขาโตมาได้ขนาดนี้แม้จะต้องลำบากขนาดไหนก็ตาม น้ำหยดใส ๆ ถูกปลดปล่อยออกมา เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาไม่ขาดสาย
"แม่"


หลายเดือนต่อมา เอ็ดดี้นัดชีฟไปที่บริษัทของคาเร็นแต่เช้า บริษัทของเอ็ดดี้นั้นเป็นบริษัทเล็ก ๆ เหมือนคาเร็น พอเห็นคาเร็นเติบโตเอ็ดดี้ก็อยากจะให้บริษัทของตัวเองโตบ้าง ซึ่งบริษัทของเอ็ดดี้เป็นบริษัทผลิตอาวุธขนาดเล็กที่มีความผูกพันทางเครือญาติกับบริษัทของคาเร็น โดยเอ็ดดี้นั้นมีศักดิ์เป็นลุงของคาเร็นนั่นเอง แต่บริษัทของเอ็ดดี้ไม่ได้ขายแต่อาวุธ แต่ยังมีรถจักรยานยนต์ที่มีลักษณะเหมือนกับรถบิ๊กไบค์และรถฮัมวี่หุ้มเกราะอีกด้วย แต่สินค้าสองอย่างหลังนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าเสียเท่าไหร่ เอ็ดดี้จึงไม่ได้ผลิตออกมาเป็นจำนวนมากและไม่มีการตั้งโชว์ แต่วันนี้เมื่อคาเร็นเติบโตได้ขนาดนี้ เอ็ดดี้ก็อยากได้ดีบ้าง จึงนำบิ๊กไบค์รุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาคิดค้นขึ้นมาให้ชีฟได้รองขับมันเล่น เพราะการที่ชีฟเป็นที่รู้จักในหมู่นักล่าโซนเหนือในชื่อต้นหญ้าอ่อนซึ่งเป็นฉายาที่ชาวเอเชียคนหนึ่งตั้งให้ โดยให้ความหมายไว้ว่าเป็นนักล่าที่อายุน้อยที่สุดที่เคยมีมา แถมชีฟยังเป็นต้นกำเนิดของอุปกรณ์ต้านภาพลวงตาอีกด้วย นั่นทำให้ชีฟมีชื่อเสียงไม่น้อยเลยทีเดียว จึงจะเป็นการดีเป็นอย่างมากที่ชีฟจะเอาบิ๊กไบค์ของเขาไปวิ่งเล่น
เมื่อฝึกขับขี่จนคล่องแคล่วแล้วชีฟก็พารถ ออกไปนอกบริษัท ซึ่งพอถึงทางออก เหล่านักล่าสาวที่เป็นยามของบริษัท ก็ทักทายชีฟอย่างสุภาพ
"ขอให้สนุกกับการขับขี่นะคะคุณหนู"
การเรียกแบบนี้เกิดจากการที่คาเร็นให้ความสำคัญกับชีฟเป็นอย่างมาก และการที่บริษัทเติบโต ลูกจ้างอย่างพวกเธอก็ได้ค่าจ้างที่สูงขึ้นด้วย พวกเธอจึงเอ็นดูชีฟด้วยเช่นกัน
ชีฟขับรถไปยังตลาดที่คุ้นเคยแล้วทักทายแม่ของตัวเองที่กำลังเดินซื้อของอยู่กับชิซูกะและนักล่าสาวคนหนึ่งจากคาเรร่า เมื่อก่อนแม่ของชีฟนั้นร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง จึงไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอก แต่ด้วยยาคุณภาพดีที่มีราคาแพง แม่ของชีฟจึงกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง
ชีฟขับช้า ๆ เข้าไปจอดข้าง ๆ ผู้เป็นแม่แล้วถอดหมวกทักทาย
"แม่ ผมมีมอเตอร์ไซร์ขับด้วย ลุงเอ็ดดี้ให้มา"
คุณนายเชสเตอร์ยิ้มให้ลูกชาย
"ขับดีดีนะลูก อย่าทำของเขาพังละ"
ชีฟยิ้มรับ
"จะรักษาให้ดีที่สุดเลย"
พูดจบชีฟก็เร่งเครื่องโชว์ แล้วขยับเข้าไปใกล้ ๆ ชิซูกะ
"สนใจไปด้วยมั้ย"
ชิซูกะโชว์ถุงวัตถุดิบทำอาหารให้ดู เป็นเชิงว่าเธอนั้นไม่ว่าง
"ไว้ว่างก่อน"
"งั้นผมไปละ"
ชีฟโบกมือลาทั้งสามคน แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเช้าที่สดใส ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทางออกนอกกำแพงด้านทิศเหนือ
ในห้องประชุมของบริษัทคาเรร่า คาเร็นและเอ็ดดี้กำลังนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ตรงหน้าของชายหญิงในชุดสูทดูดีสี่คนที่ขอนัดเจรจาธุรกิจกับพวกเขาในวันนี้
ชายคนที่นั่งอยู่ซ้ายสุดยังคนยืนยันคำพูดของตน
"ตามที่เราบอกไป คุณควรมอบความดูแลของเด็กที่มีพลังจิตแบบใหม่ให้กับเรา"
คาเร็นตอบกลับอย่างไม่พอใจด้วยคำเดิม ๆ
"ไม่"
"บริษัทเล็ก ๆ อย่างคุณจะพัฒนาเขาไปได้ไกลสักเท่าไหร่กันเชียว แค่ศูนย์วิจัยด้านพลังจิต คุณยังไม่มีเลย"
คาเร็นทำหน้าไม่รับรู้และหันไปมองทางอื่นอย่างไม่สนใจ ทำให้ชายคนนั้นต้องพูดต่อ
"เด็กจะพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้มาก คุณลองนึกภาพกองทัพที่สามารถเข้าถึงพื้นที่นอกสำรวจได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัยด้วยการรับรู้ที่มีประสิทธิภาพ แหล่งทรัพยากรใหม่ ๆ ที่ยังไม่ถูกค้นพบมากมายรอเราอยู่ข้างนอกนั่น ผมยินดีให้คุณเข้ามาเป็นหนึ่งในบริษัทลูกของเราเพื่อแบ่งปันผล"
คาเร็นหัวเราะตัดบทขึ้นทันทีเมื่อฟังถึงตรงนี้ แล้วพูดจาถากถาง
"ฮ่าฮ่าฮ่า บริษัทลูกของพวกแกเหรอ พวกแกแน่มาจากไหนวะเนี่ย พวกแกคิดว่าฉันใช้เวลามากี่ปี เพื่อสร้างบริษัทนี้ขึ้น คิดว่าฉันต้องทุมเทไปเท่าไหร่ ถึงจะมีวันนี้ คิดว่าฉันจะเอาความทุ่มเททั้งหมดนี้ไปถวายให้พวกแกงั้นเรอะ"
คาเร็นตบโต๊ะเสียงดังปัง จนแขกทั้งสี่คนหน้าเสีย ก่อนจะเรียกนักล่าของเธอเข้ามา
"เอาพวกออกมันไป ก่อนฉันจะนึกอยากฆ่าใครขึ้นมา"
ชายในชุดสูทหันมาพูดทิ้งท้ายก่อนจะจากไป
"แล้วคุณจะเสียใจที่ไม่ยอมตกลงกับเรา"
เมื่อทั้งสี่คนถูกพาออกไป นักล่าสาวคนหนึ่งก็เข้ามา
"คุณคาเร็นคะ คนจากโทกิวะอินดัสตี้มาถึงแล้วค่ะ"
"พาพวกเขาเข้ามา"
วันนี้คาเร็นนัดคุยธุรกิจกับลูกค้าหลายคน เพื่อหาทางนำสินค้าไปขายยังต่างเมือง และขยายกิจการสาขาของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอนั้นไม่เคยทำมาก่อน เมื่อก่อนคาเร็นนั้นไม่กล้าที่จะทำแบบนี้ด้วยสินค้าของเธอนั้นแทบจะไม่มีจุดเด่นอะไรเลย จึงเป็นไปได้ยากที่จะแข่งขันกับพวกเจ้าถิ่นในเมืองอื่น ๆ แต่ด้วยอุปกรณ์ต้านภาพลวงตา และชีฟ นั่นทำให้คาเร็นมีความกล้ามากพอที่จะออกจากกะลาครอบของตัวเอง
แต่พวกที่ขอนัดเจรจากับเธอในวันนี้ ส่วนมากดันหมายหัวจะซื้อตัวชีฟเอาไว้ทั้งนั้น แน่นอนว่าบริษัทพวกนี้เคยไปเสนอเงื่อนไขสุดพิเศษให้ชีฟตรง ๆ มาแล้วด้วยเพราะคาเร็นไม่ได้ทำสัญญาแบบเป็นลายลักษณ์อักษรเอาไว้ ซึ่งเหตุการณ์นี้ต้องขอบคุณคุณนายเชสเตอร์อย่างแรงที่สอนลูกชายมาดีมาก ด้วยสิ่งที่คาเร็นเคยทำให้ นั่นทำให้ชีฟปฏิเสธทุกรายแล้วโยนว่าให้มาคุยกับเธอแทน แต่ก็เพราะไอ้เจ้าสิ่งนี้แหละที่ทำให้เธอต้องมานั่งอารมณ์เสียในวันนี้ เพราะคนพวกนี้มาพร้อมกับอำนาจการเงินและการวางมาดที่ใหญ่โตเพื่อข่มให้เธอขายชีฟให้พวกเขา
หญิงสาวชาวเอเชียในชุดสาวออฟฟิศสีขาวเดินเข้ามาในห้องตามคำเชิญของนักล่าสาว
คาเร็นเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจะอารมณ์ไม่ดีเสียเท่าไหร่
"บอกไว้ก่อนถ้ามาเพื่อซื้อไอ้หนู ก็ให้ไสก้นงาม ๆ นั่นกลับไปได้เลย"
หญิงสาวจากโทกิวะยิ้มหวานให้และเอ่ยตอบ
"เป็นการทักทายที่เป็นมิตรดีนะคะ ฉันชื่อ โทกิวะ อายูมิ เป็นเจ้าของบริษัทโทกิวะอินดัสตี้ บริษัทของเรามีร้านขายอาวุธและชุดเกราะอยู่ในหลาย ๆ เมืองและหลายสาขา"
คาเร็นเลิกคิ้วแล้วพูดตัดบท
"จะดูยังไงคุณก็คือคู่แข่งของเราไม่ใช่เหรอ"
"อย่างที่คุณพูด เราคือคู่แข่ง ถ้าหากว่าเราไม่ได้คิดจะยกบริษัทนี้ให้แก่คุณ หรืออยู่ในความดูแลของคุณ"
คิ้วของคาเร็นขมวดเป็นปมหนักเข้าไปใหญ่ เงื่อนไขแบบนี้ในเชิงการค้าแล้ว มันมีแต่เสียเปรียบกับเสียเปรียบ อายูมิเริ่มพูดต่อ
"เรามีเงื่อนไขแค่อย่างเดียว คือขอให้บริษัทของคุณทำต่อไปในสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่"
ต่อหน้ารอยยิ้มอันอ่อนโยนของอายูมิ คาเร็นและเอ็ดดี้ก็หันหน้ามามองกันอย่างแปลกใจ
ด้วยยุคสมัยที่แปรเปลี่ยน ทุกอย่างที่ดำเนินไปเพื่อผลประโยชน์ ความยากจนความอดยาก ทำให้เกิดการกดขี่ข่มเหงกันอย่างรุนแรง โดยเฉพาะในสตรีเพศ อาชีพของหญิงสาวสมัยนี้มีทางเลือกไม่มากนัก นั่นทำให้มีหญิงสาวว่างงานเป็นจำนวนมาก พวกเธอต้องอยู่อย่างอดอยาก การขายร่างกายหรือกลายเป็นโจร จึงกลายเป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
บริษัทโทกิวะจึงได้ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยแรงปณิธานที่ว่า จะช่วยเหลือให้หญิงสาวหลาย ๆ คนมีงานทำ โดยบริษัทนี้จะรับสมัครเฉพาะพนักงานผู้หญิงเท่านั้น โทกิวะนั้นประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่ง พวกเธอสามารถขยายกิจการสาขาไปยังหัวเมืองต่าง ๆ ได้มากมายด้วยบริการที่มีคุณภาพ แต่การที่เป็นได้แค่ตัวแทนขายสินค้านั้น สุดท้ายก็ย่อมที่จะมาถึงทางตัน ต้นทุนที่โทกิวะมีทำให้โทกิวะไม่สามารถขยายตัวไปได้มากกว่านี้แล้ว
แต่คาเรร่า แม้คาเร็นดูจะโลภในเงินตราและบ้าวิทยาศาสตร์ แต่คาเรร่าก็ทำเช่นเดียวกันกับโทกิวะ นั่นคือเน้นช่วยให้หญิงสาวมีงานมีการทำ ทำให้บริษัทคาเรร่ามีแต่พนักงานที่เป็นผู้หญิงเช่นกัน ในตอนแรกคาเรร่านั้นด้อยกว่าโทกิวะด้วยซ้ำ เพราะคาเรร่าเป็นเพียงแค่บริษัทเล็ก ๆ ในเมืองลาสเวกัส ที่ไม่มีสาขาในเมืองเมืองอื่นเลย แต่ในตอนนี้ต้นทุนของคาเรร่านั้นสูงมาก จึงทำให้มีโอกาสไปได้อีกไกล นั่นจึงทำให้โทกิวะที่มาถึงทางตันได้มายื่นข้อเสนอให้กับทางคาเรร่าในตอนนี้
หลังจากที่สนทนากันมาได้ครู่หนึ่ง อายูมิก็พูดออกมาด้วยความจริงใจ
"ดิฉันไม่ได้สนใจเรื่องความร่ำรวย ขอเพียงแค่มีเงินใช้เพื่อมีชีวิตในแต่ละวันนั้น เพียงแค่นี้ดิฉันก็พอใจแล้ว ดิฉันจึงยอมที่จะให้บริษัทของดิฉันอยู่ในการดูแลของคุณ"
เอ็ดดี้ได้ฟังก็พึมพำออกมา
"อืม วันนี้หลานฉันดูเลวแปลก ๆ แฮะ"
คาเร็นตีพุงเอ็ดดี้ดังแป๊ะ และมองค้อนใส่หนึ่งที ก่อนจะหันไปหาอายูมิที่นั่งรออยู่ แล้วยืนมือขวาออกไป พร้อมกับใบหน้าที่ไม่สามารถเก็บซ่อนความโลภเอาไว้ได้อีก
"ตกลง"
ชีฟขับรถออกไปนอกกำแพงเมืองแล้วขับไปตามถนนหนทางอย่างสนุกสนาน ตลอดสองข้างทาง เหล่านักล่าทั้งหลายกำลังพากันออกล่าสัตว์ประหลาดตัวเล็กตัวใหญ่กันอย่างขะมักเขม้น,เขม้นขะมัก พวกเขาต้องออกล่าทุกวันเพื่อนำผลึกไปแลกกับเงิน และเพื่อให้เมืองดำเนินต่อไปได้ เพราะผลึกเหล่านี้มีส่วนสำคัญในการผลิตกระแสไฟฟ้าและดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ เป็นอย่างมาก
ชีฟขับรถได้สักพักเขาก็ได้รับการติดต่อผ่านเครื่องมือสื่อสารในหมวกของเขา
เสียงของคริสดังออกมา
"ไอ้หนูอยู่ไหน"
ชีฟตอบกลับ
"กำลังขับรถเล่นอยู่ทางทิศเหนือ ใกล้กับกำแพง"
"มีเครื่องมือนำทางมั้ย"
ชีฟก้มมองหน้าจอขนาดเล็กบนส่วนหน้าของรถบิ๊กไบค์ของเขา
"มี"
"บอกหมายเลขเครื่องมา เดี๋ยวส่งเส้นทางให้"
ชีฟบอกหมายเลขของเครื่องให้แก่คริส ก่อนจะมีข้อความเด้งขึ้นมาบนจอว่ามีเส้นทางใหม่เข้ามา ต้องการใช้งานหรือไม่ เมื่อกดใช้งาน หน้าจอก็แสดงแผนที่และเส้นทางที่เขาต้องไป
ชีฟขับรถตามเส้นทางจนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่มีเหล่านักล่าชุมนุมกันอยู่มากมาย
คริสที่เห็นชีฟก็เดินออกมาทักทาย
"ไงไอ้หนู เรามีงานใหญ่ให้เธอ สนใจมั้ย"


สามเดือนต่อมา ชีฟที่กำลังหลับพักผ่อนอยู่บนเตียงในห้องเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง การพักผ่อนอันแสนสบายถูกปลุกด้วยกลิ่นควันและเสียงเคาะประตู
เสียงคาอิลตะโกนเรียก
"เจ้ามนุษย์ตื่นได้แล้ว"
ชีฟรีบลุกจากเตียงและเดินไปเปิดประตู
คาอิลนำชุดเกราะที่เคยเป็นของชีฟมาคืนให้
"ใส่ซะ ได้เวลาที่เจ้าต้องกลับบ้านแล้ว"
ชีฟรับชุดเกราะของตัวเอง ก่อนจะสวมใส่ให้เรียบร้อย
คาอิลพาชีฟวิ่งไปยังทางออกหลังปราสาท ตามทางที่ผ่านอัศวินมีปีกมีเขาสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เมื่อพ้นตัวปราสาทออกมา บนท้องฟ้าก็มีมังกรสีดำและมังกรสีแดงเข้าต่อสู้กัน คาอิลพาชีฟวิ่งออกนอกเมืองมาจนถึงชายป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีอัศวินและรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งกำลังรอพวกเขาอยู่
คาอิลหันมาถามชีฟเมื่อมาถึงตัวรถ
"เจ้าขี่มันได้หรือไม่"
ชีฟมองรถและพบว่ามันคือรถของเขาที่ร่วงตกลงมา ชีฟพยักหน้า คาอิลจึงเริ่มอธิบายเกี่ยวกับปุ่มสีแดงและสีฟ้าที่เขาได้เสริมแต่งลงไปให้กับรถคันนี้
"ปุ่มสีแดงที่ด้ามจับด้านขวา จะทำให้พาหนะนี้วิ่งไต่ไปบนหน้าผาสูงชันได้ ส่วนปุ่มสีน้ำเงินที่ด้ามจับด้านซ้ายจะช่วยให้เจ้ากลับไปวิ่งได้แบบปกติ"
ชีฟพยักหน้ารับรู้ เพราะด้ามจับที่คาอิลหมายถึง ก็คือแฮนรถนั่นเอง ชีฟกระโดดขึ้นไปนั่งบนรถ
คาอิลส่งกริดสีทองที่ประดับด้วยอัญมณีแสนสวยให้แก่ชีฟ
"ข้าผนึกเจ้าหญิงไว้ในนี้ เมื่อถึงที่ปลอดภัยแล้ว ก็อย่าลืมปลดปล่อยนางออกมาด้วยล่ะ นางอาจจะขี้เอาแต่ใจไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วนางเป็นเด็กที่นิสัยดี เพราะฉะนั้นได้โปรดขอให้เจ้าดูแลนางให้ดีด้วย"
ชีฟรับกริดสีทองมาไว้ในมือแล้วเอาใส่ไว้ในช่องเก็บของของตัวรถ
"ได้ ผมรับปาก"
คาอิลยิ้มให้ชีฟทั้งน้ำตา
"ไปได้แล้ว"
ชีฟสตาร์ทเครื่องแล้วบิดออกไป
คาอิลจ้องมองไปที่ชีฟด้วยสายตาที่สุดแสนจะโหยหาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาจ้องมองทั้งสองคนจากไปจนกระทั่งลับสายตา
"ขอให้เจ้าโชคดี"
ชีฟขับรถไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ที่ตัดผ่านป่าทึบ เมื่อวิ่งมาจนสุดทางชีฟก็เจอเข้ากับหน้าผาสูงชัน เขาจอดรถตรงหน้าผาแล้วกดปุ่มสีแดง แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ชีฟนั่งคิดอยู่สักพักก่อนจะลงจากรถแล้วลองตะแคงรถให้นอนลง แต่กลับไม่สามารถทำได้ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างรั้งเอาไว้
ชีฟลองกดปุ่มสีฟ้าในที่สุดเขาก็สามารถตะแคงรถลงได้ สิ่งนี้ทำให้ชีฟพอจะเข้าใจหลักการทำงานของมันแล้ว ชีฟดันรถให้ล้อไปติดกับหน้าผาแล้วกดปุ่มสีแดง ล้อรถดูดติดกับหน้าผาตามที่ชีฟคิดไว้ เขาหันหน้ารถขึ้นบนก่อนจะพยายามขึ้นขี่มัน การขึ้นขี่ไม่ยากอย่างที่คิด เมื่อชีฟนั่งเบาะได้ ตัวเบาะก็ดูดชีฟไว้ทำให้เขานั่งได้แบบปกติ
ชีฟขับรถไต่หน้าผาจากฟ้ามืดจนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น ตอนนี้เขาพึ่งจะเลยทะเลหมอกมาได้แค่เล็กน้อย การขับขี่รถจักรยานยนต์เป็นเวลานานก็ทำให้เขาเหนื่อยล้า เขาจึงต้องหาที่พัก
ชีฟกวาดสายตามองหาไปรอบ ๆ ก่อนจะพบเจอเข้ากับถ้ำแห่งหนึ่ง เขาขับเข้าไปในถ้ำโดยทำเหมือนกับการวิ่งตกหลุม เมื่อรถของชีฟโดดเข้าไปในตัวถ้ำ ล้อที่ลอยกลางอากาศก็พยายามดูดเกาะเข้าหาพื้นถ้ำอย่างรวดเร็ว ชีฟกดปุ่มสีฟ้าเพื่อปิดระบบจากนั้นก็ทำการดับเครื่อง ถ้ำแห่งนี้ไม่ได้ลึกอะไรมากนัก เป็นเพียงแค่ถ้ำที่ตื้นเขิน
ชีฟล้มตัวลงนอนกับพื้นหินแข็ง ๆ อย่างหมดแรง ในขณะที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ ชีฟก็พยายามใช้เครื่องมือสื่อสารในหมวกในการติดต่อหาคนอื่น ๆ แต่ก็พบว่าในสถานที่ที่เขาอยู่ยังคงไม่มีสัญญาณ
เมื่อพักจนหายเหนื่อยชีฟก็เดินสำรวจดูรอบ ๆ ถ้ำก่อนจะเจอเข้ากับศพร่างหนึ่งที่นั่งอยู่ในท่าขัดสมาธิอยู่ด้านในสุดของถ้ำ ศพนี้แห้งกรังจนเหลือแต่กระดูก เศษผ้าเกา ๆ ที่ติดตามกระดูกนั้นบ่งบอกว่าศพนี้ตายมานานมากแล้ว นานจนแม้แต่เสื้อผ้าที่ย่อยยากก็ยังเหลือเพียงแค่เศษผ้าชิ้นเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถดูออกได้ว่าเป็นเสื้อผ้าแบบไหน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงสภาพดี นั่นคือดาบเล่มหนึ่งที่อยู่ในฝักดาบสีดำ ดาบถูกวางไว้บนหน้าตักของซากศพ ชีฟใช้มือซ้ายจับส่วนที่เป็นปลอกดาบแล้วถือขึ้นมา จากนั้นใช้มือขวาจับด้ามดาบแล้วชักออกมาจากฟัก สีดาบนั้นแดงก่ำราวกับสีของเลือด ตัวดาบมีคมอยู่สองด้าน ด้ามจับเป็นเหล็กธรรมดาที่หุ้มด้วยหนังสัตว์ เมื่อชีฟพลิกดูก็พบว่าอีกด้านของใบดาบมีตัวอักษรภาษาจีนสลักเอาไว้ ซึ่งมันเป็นภาษาที่ชีฟอ่านไม่ออก
ฉับ ดาบขยับเองจนชีฟสะดุ้งตกใจ ใบดาบพาตัวเองกลับเข้าไปอยู่ในฝักอย่างรวดเร็ว และไม่ว่าชีฟจะพยายามดึงมันออกมายังไงก็ดึงไม่ออก ชีฟสบถอย่างไม่พอใจ
"ดาบบ้าอะไรเนี่ย เอาไปให้คาเร็นดูดีกว่า"
ชีฟเอาดาบไปเก็บที่ช่องเล็ก ๆ ข้างรถ ก่อนจะตัดสินใจออกเดินทางต่อ
การออกจากถ้ำนั้นก็ไม่ได้ยากอะไร ชีฟกดปุ่มสีแดงให้ระบบทำงานอีกครั้ง เมื่อชีฟพุ่งออกมาจากถ้ำ ล้อที่ลอยอยู่กลางอากาศและกำลังร่วงลงก็ดึงดูดตัวเองให้แนบติดกับหน้าผาทันที ชีฟวิ่งไต่กลับขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง
ที่ริมหน้าผาสุดขอบโลก นักล่าสาวจากคาเรร่าคนหนึ่งกำลังค่อย ๆ หย่อนเชือกลงไปให้เพื่อนสาว พวกเธอได้รับคำสั่งให้พยายามค้นหาชีฟให้เจอ ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ตาม แต่ผานี้ลึกมาก และไม่เคยมีใครลงไปมาก่อน พวกเธอที่ไม่รู้จะทำยังไงจึงได้แต่นำเชือกเส้นยาวมาไต่ลงไป แล้วสำรวจหาถ้ำหากิ่งไม้หรืออะไรก็ตามแต่ที่พอจะเป็นเบาะแสได้
นักล่าสาวที่อยู่ด้านบนติดต่อหาเพื่อน เมื่อเชือกที่นำมาวันนี้ถูกหย่อนลงไปจนสุดแล้ว
"ชีร่า เจออะไรมั้ย"
ชีร่าตอบกลับมาทันที
"เหมือนทุกวันนั่นแหละเคส ไม่เจออะไรเลย"
เคสปล่อยโฮออกมา
"ฮือ คุณหนูชีฟของฉัน ขนาดตายไปแล้วยังหาศพไม่เจอเลย"
เคสยกมือปาดน้ำตา ก่อนจะเผลอปล่อยเชือกในมือที่เธอทบเอาไว้ให้หลุดไป
ชีร่าโวยวายใส่เครื่องมือสื่อสารทันที
"อ๊าย ทำอะไรของแกย๊ะยัยเคส"
"อุ้ยโทษที"
โชคดีที่ปลายนั้นผูกติดกับตัวรถฮัมวี่เอาไว้ ทำให้เพื่อนสาวของเธอไม่ร่วงตกลงไป ชีร่าที่ได้ดำเนินการบางอย่างเสร็จเรียบร้อยก็พูดขึ้น
"ผูกปลายเสร็จแล้ว ตัดเชือกแล้วปล่อยลงมาเลย จะได้ลงไปสำรวจต่อ ว๊าย คุณหนู"
เคสที่ได้ยินเสียงแปลก ๆ ก็รีบถามซ้ำทันที
"เกิดอะไรขึ้นน่ะชีร่า"
ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ เคสถามตะโกนถามเพื่อนอีกครั้ง
"นี่ ยัยชีร่า ได้ยินมั้ย"
ยังคงไร้ซึ่งเสียงตอบกลับเช่นเคย เคสเดินไปที่ขอบแล้วก้มหน้าลงไปมองข้างล่าง บิ๊กไบค์คันหนึ่งวิ่งสวนเธอขึ้นมาจนเธอตกใจเกือบร่วงตกลงไป
ชีร่าที่ซ้อนท้ายชีฟโบกมือให้เพื่อนสาวแล้วพูด
"ฝากขับฮัมวี่กลับเมืองทีนะ"
ชีร่ากลับไปกอดเอวชีฟตามเดิมก่อนจะพากันขับออกไปแล้วมุ่งหน้ากลับไปยังตัวเมือง
เคสมองสองคนที่จากไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
"คุณหนู"
เคสหลั่งน้ำตาแห่งความสุขเพราะคุณหนูของเธอยังไม่ตาย ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"ยะ ยัยเพื่อนเลว ฉันก็อยากซ้อนท้ายคุณหนูแบบนั้นเหมือนกันนะ"
แต่โวยวายไปก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เคสจึงได้แต่ขับฮัมวี่ตามไปอย่างหมั่นไส้
ชีร่าติดต่อกลับไปหาคาเร็นและรายงานสถานการณ์ให้ทราบ คาเร็นดีใจจนกรี๊ดใส่เครื่องสื่อสารจนหูชีร่าแทบแตก คาเร็นดีใจเป็นอย่างมาก จากนั้นคาเร็นก็แจ้งกลับมาว่าห้ามชีฟถอดหมวกออกมาเพื่อไม่ให้ใครเห็นหน้า
ชีฟกลับมาถึงเมืองในช่วงบ่าย เขามุ่งตรงไปยังตึกเก่า ๆ สูงสี่ชั้นที่มีสองตึกอยู่ติดกัน เมื่อถึงที่หมายชีฟก็ฝากรถไว้กับชีร่าแล้ววิ่งเข้าไปในตึกอย่างเร่งรีบ
เสียงประตูที่เปิดออก เผยให้เห็นชุดเกราะที่คุ้นตา หญิงวัยกลางคนพักงานที่กำลังทำในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่เปิดประตูเข้ามา ภาพของนักล่าสวมเกราะสีดำรัดรูปเก่า ๆ ที่ดูตัวเล็ก มันช่างดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน
นักล่าตัวเล็กถอดหมวกออก แล้วยิ้มให้กลับหญิงวัยกลางคนตรงหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะโผเข้าไปกอดอีกฝ่ายแล้วเรียกด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะคิดถึง
"แม่"


คาเร็นนั่งยิ้มและนั่งแค้นอยู่ภายในห้องแล็บคนเดียว ภาพจากจอฉายภาพโฮโลแกรมที่เชื่อมต่อกับหมวกของชีฟ กำลังแสดงภาพของชายคนหนึ่งที่ยิงคนในหน่วยตัวเองจากด้านหลัง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนขัดกับเหตุการณ์ที่ชายคนนั้นเล่าให้คนของสำนักงานนักล่าฟังทั้งหมด ตลอดเก้าเดือนที่ผ่านมาแม้เธอจะไม่ได้เดือดร้อนอะไร แต่การที่เธอต้องเสียแหล่งวิจัยคุณภาพดีของตัวเองไป มันทำให้เธอนึกแค้นใจเป็นอย่างมาก ยิ่งเป็นคนของพวกองค์กรที่คิดจะเปลี่ยนโลกนี่ด้วยแล้ว เธอยิ่งแค้นเข้าไปอีก
เก้าเดือนที่ผ่านมาองค์กรพีเนชั่นโชว์ความสามารถออกมาให้นักล่าอื่น ๆ ได้เห็นเป็นขวัญตา นักล่าที่ฝึกฝนและใช้ทรัพย์สินจากองค์กรสามารถปฏิบัติภารกิจออกล่าผลึกมาให้แก่ทางเมืองได้อย่างดีเยี่ยม ส่วนต้นทุนที่ใช้นั้น แม้เหล่านักล่ารุ่นเยาว์จะยังมีประสบการณ์ไม่มากจนต้องหมดเงินไปกับค่ากระสุนและอุปกรณ์เสริม แต่เงินทุนที่ใช้ก็ยังน้อยกว่านักล่าปกติอยู่ดี เพราะค่าตัวของนักล่านั้นจ่ายในรูปแบบของเงินเดือน และพวกเขาก็พากันเรียกตัวเองว่าทหาร
บริษัทที่สนับสนุนองค์กรพีเนชั่นในด้านต่าง ๆ อุปกรณ์ของพวกเขานั้นมีคุณภาพมาก มากจนสามารถทดแทนความด้อยประสบการณ์ของนักล่ารุ่นเยาว์ได้ และพวกเขายังได้สิทธิ์ผูกขาดกับทางองค์กรในด้านการขายสินค้าด้วย นั่นคือคนขององค์กรจะต้องซื้อของจากบริษัทพวกเขาอย่างเดียวเท่านั้น แต่ก็เป็นข้อดี เพราะมันแลกมาด้วยราคาที่ถูกลง
นักล่าสาวคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง
"คุณคาเร็น คุณหนูชีฟกลับมาแล้วค่ะ"
ด้านหน้าบริษัท สาวสาวจากโทกิวะพากันมายื่นเรียงแถวที่สองฝั่งของถนนทางเข้า ราวกับเป็นการต้อนรับการมาของคนใหญ่คนโต แต่จริง ๆ แล้วคือพวกเธอไม่เคยเจอชีฟมาก่อน เมื่อได้ยินว่าเด็กหนุ่มที่เป็นหัวใจของการเติบโตของบริษัทยังไม่ตายและกำลังจะกลับ พวกเธอจึงพากันมารวมตัวเพื่ออยากเห็น
ชีฟขี่รถเข้ามาอย่างเคอะเขินและงุนงงเล็กน้อย ทางคาเร็นที่เดินออกมาจากบริษัทก็ไม่ต่างกัน คาเร็นจึงหันไปถามนักล่าสาวที่เดินมาด้วยข้าง ๆ
"นี่บริษัทเรามีประเพณีการต้อนรับแบบนี้ด้วยเหรอ ทำไมตอนฉันเข้ามาไม่เห็นมีใครมายืนต้อนรับเลย"
นักล่าสาวได้แต่ยิ้มเจือน ๆ เพราะไม่รู้จะตอบอะไร เหตุการณ์ตรงหน้ามันก็แค่ความอยากรู้อยากเห็นของสาว ๆ แค่นั้น
ชีฟขับเข้ามาที่หน้าตึกและลงจากรถ ส่วนชีร่านั้นอาสาที่จะเอารถไปจอดที่ลานจอดให้
แต่ก่อนที่ชีร่าจะไปก็มีเสียงติดต่อเข้ามาในเครื่องมือสื่อสารของเธอ
"ชีร่า หาทางถอดหมวกคุณหนูเดี๋ยวนี้"
ชีร่าหันสายหันขวา เสียงนั้นย้ำอีกครั้ง
"ถอดหมวกคุณหนูเดี๋ยวนี้เร็วเข้า ถ้าแกอยากได้เงินสองพัน"
ชีร่าตั้งขาตั้งรถก่อนจะรีบลงไปหาชีฟ
"คุณหนูถอดหมวกก่อนมั้ย ตอนนี้อากาศมันร้อน"
ชีฟหันไปมองท้องฟ้ายามบ่ายที่เต็มไปด้วยแสงแดดอันร้อนแรง ก่อนจะเห็นด้วยแล้วถอดหมวกออก
"ว๊าย น่ารักจัง"
เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้น เหล่าสาว ๆ จากสายงานต่าง ๆ ของโทกิวะ ต่างพากันกรี๊ดกร๊าดกันเป็นการใหญ่
คาเร็นเห็นแล้วก็เหนื่อยใจ ก่อนจะโวยวายออกมา
"นี่ สินค้าไม่ได้เดินขึ้นรถได้ด้วยตัวเองนะ กลับไปทำงานกันได้แล้ว"
สาวสาวพากันแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นคาเร็นก็หันกลับมาจ้องเขม่นไปที่ชีร่าที่ยืนเกาะแขนชีฟอยู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำ
"รถ"
"อุ้ย"
ชีร่าสะดุ้งปล่อยมือจากแขนชีฟ ก่อนจะยิ้มเจือน ๆ แล้วกลับไปขึ้นขี่รถเพื่อเอาไปจอดตามหน้าที่
ชีฟเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้พบเจอให้กับคาเร็นฟัง คาเร็นมีท่าที่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะภาพในหมวกของชีฟนั้นหลังจากที่โดนก็อปลินจับตัว ก็เห็นแต่หน้าก็อปลินที่แสนน่าเกลียดและห้องเก็บของเก่า ๆ จนหลังจากนั้นสามวันมันก็ดับไป เพราะฉะนั้นเรื่องเล่าจากชีฟในตอนนี้สำคัญที่สุด
ตลอดห้าสิบปีที่ผ่านมาไม่เคยมีมนุษย์คนไหนลงไปข้างล่างแล้วรอดกลับมาได้มาก่อน คาเร็นสนใจเรื่องเวทมนตร์ที่ชีฟเล่าเป็นอย่างมาก และหากข้อสันนิษฐานของคาเร็นถูกต้อง การที่รถจักรยานยนต์ไต่หน้าผาได้นั้นเป็นผลมาจากเวทมนตร์แน่นอน
คาเร็นนำรถส่งต่อให้กับเอ็ดดี้เอาไปวิจัย ก่อนจะบอกให้ชีฟกลับบ้านไปก่อนจนกว่าเธอจะจัดการเรื่องคดีของชีฟจบ และในระหว่างทางกลับบ้าน คาเร็นยังให้นักล่าสาวสี่คนของตัวเองที่พักอยู่อพาร์ทเม้นท์ของชิซูกะใส่เกราะแล้วติดตามชีฟไปด้วย
ในขณะที่เดินออกมานอกบริษัท เอ็ดดี้ก็มาขอเอารถไป ทิ้งให้ชีฟได้แต่มองตามตาละห้อย แต่เอ็ดดี้ก็สัญญาว่าจะหารถคันใหม่มาให้ในเร็ววัน นั่นทำให้วันนี้ชีฟต้องอาศัยรถขนส่งในการพากลับบ้านเพราะไม่มีรถใช้ แต่ก็ยังดีที่มีสี่สาวมาเป็นเพื่อนด้วย
ระหว่างทางกลับชีฟหาแวะร้านขายขนมและเครื่องดื่มเพื่อซื้อกลับบ้าน ก่อนชีฟจะพบว่าบัตรนักล่าของเขาใช้ไม่ได้แล้ว เพราะเขาถูกแจ้งว่าเสียชีวิตไปแล้ว นักล่าสาวคนหนึ่งจึงออกเงินให้แทนไปก่อน
ชิซูกะที่ทราบเรื่องจากแม่ของชีฟ ก็นั่งรออยู่หน้าตึกไม่ไปไหน เมื่อเห็นชีฟเดินมาพร้อมกับสี่สาว เธอก็ตรงดิ่งเข้าไปหาทันที
"ชีฟ"
ชิซูกะกอดชีฟไว้แนบอก เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาไม่ขาดสาย
ชีฟกอดตอบอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
"ชิซูกะ"
ชิซูกะร้องไห้เป็นสาย พลางพร่ำเรียกอีกฝ่ายไม่หยุด
"เป็นเธอจริง ๆ ด้วย เป็นชีฟของพี่จริง ๆ"
นักล่าสาวคนหนึ่งที่ชื่อริกะหันไปกระซิบคุยกับเพื่อน
"ชิกะ ข่าวลือที่ว่าเธอเลี้ยงต้อยคุณหนูของเราก็เรื่องจริงสิ"
ชิกะกระทืบเท้าเพื่อนสาวหนึ่งที
"เงียบน่า คนเขากำลังซึ้ง"
แม้ชิซูกะจะไม่รู้ว่าชีฟเจอสิ่งเลวร้ายอะไรมาบ้าง แต่เธอก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ชีฟรู้สึกดีขึ้น เธอจึงยกห้องห้องหนึ่งบนชั้นสี่ให้ชีฟ ด้วยมีเด็กในตึกของเธอจำนวนหนึ่งได้เข้าพีเนชั่น พวกเขาจึงย้ายออกไปหาที่พักที่ดีกว่า นั่นทำให้อพาร์ทเม้นท์ของเธอมีห้องว่าง
เมื่อได้ห้องใหม่ ชีฟก็เอาเจ้าหนูน้อยของตัวเองไปอยู่ด้วย ห้องใหม่ของชีฟก็ไม่ได้ต่างไปจากห้องเดิมนัก ทุกอย่างก็เหมือนกับห้องที่ชีฟเคยอยู่ สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ คราวนี้ชีฟจะได้นอนบนเตียง ซึ่งโดยปกติแล้วชีฟจะนอนบนโซฟาหรือพื้น เพื่อที่แม่จะได้นอนบนเตียงอย่างสุขสบาย
ป๊อก ป๊อก เสียงเคาะประตูดังเรียกสติของเด็กหนุ่ม แล้วตามมาด้วยเสียงของชิกะ
"คุณหนู ชิกะมารับชุดเกราะค่ะ"
ชีฟรีบลุกจากเตียงและเดินไปหยิบชุดที่พับเอาไว้อย่างดีบนชั้นวางของ ก่อนจะนำมันไปส่งให้กับชิกะที่หน้าประตู
เมื่อประตูเปิดออก ชิกะเหลือบมองเด็กหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงบ็อกเซอร์สีฟ้า แม้ชีฟจะเป็นเด็กร่างเล็ก แต่กล้ามเนื้อที่มีนั้นไม่ได้เล็กไปด้วย
ชิกะหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อจ้องมองดูหุ่นล่ำ ๆ ของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยปากแซวเบา ๆ
"อุ้ย กล้ามแน่นดีจัง"
ชีฟที่พึ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในชุดที่ไม่สมควรก็เป็นฝ่ายหน้าแดงบ้าง ก่อนจะยัดชุดเกราะใส่มือชิกะแล้วปิดประตูใส่ทันที
ชีฟเดินกลับมาเล่นกับเจ้าหนูน้อยในกรงที่ตั้งอยู่บนตู้หนังสือต่ำ ๆ เจ้าหนูน้อยปล่อยให้ชีฟเอานิ้วจิ้มแก้มของมันโดยไม่สนใจที่จะหลบหนี เพราะมันยังคงสนแต่เมล็ดทานตะวันที่อยู่ในถ้วยเล็ก ๆ
เมื่อเล่นหนูน้อยจนพอใจชีฟก็กลับขึ้นไปนอนบนเตียง แม้จะไม่ใช่เตียงคุณภาพดี แต่มันก็สะดวกสบายกว่านอนบนพื้นหรือโซฟาเก่า ๆ ตอนนี้น่าจะดึกมากแล้ว เพราะท้องฟ้านอกหน้าต่างมีแต่ดวงดาวลอยอยู่เต็มไปหมด ชีฟหยิบกริดที่ได้รับฝากไว้ออกมาจ้องมองดู มันเป็นกริดที่สวยงามและดูมีราคา เมื่อจ้องมองกริดชีฟก็นึกขึ้นมาได้ว่าต้องปล่อยใครบางคนออกมา
ชีฟเดินไปเปิดประตูห้องแล้วชะโงกหัวออกไปข้างนอกห้อง ก่อนจะมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าข้างนอกไม่มีใคร ชีฟก็กลับเข้ามาในห้อง เบียร์ทรีซนั้นมีรูปลักษณ์ที่ไม่เหมือนกับมนุษย์ หากใครเห็นเข้ามีหวังได้แตกตื่นกันแน่
เมื่อแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครเห็น ชีฟก็ร่ายเวทย์ปลดปล่อยหญิงสาวออกมา กริดเรืองแสงสีทอง ละอองสีขาวพวยพุ่งสู่อากาศ ละอองก่อตัวและแปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นอัศวินสาวในชุดเกราะสีม่วงที่ดูงดงาม ปีกค้างคาวที่ด้านหลังของเธอสยายออกและหดกลับเข้ามาเพื่อบิดขี้เกียจ
หญิงสาวเมื่อปรากฏตัวออกมาก็ทำหน้าบึ้งและจ้องหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงเขม่น
"ท่านอาข้าละ"
"ไม่รู้ เมืองโดนบุกโจมตี คาอิลให้ฉันพาเธอหนีออกมา"
หญิงสาวดื้อแพ่ง
"ข้าอยากเจอท่านอาของข้า พาข้ากลับไปเดี๋ยวนี้"
ชีฟเอามือกอดอก
"ไม่"
"ข้าสั่งให้เจ้าพาข้ากลับไปหาท่านอา!"
"นี่ เธอไม่เหลืออะไรแล้ว อย่ามาทำตัวเป็นเด็กดื้อได้มั้ย อายุก็ปาเข้าไปห้าสิบกว่าแล้วด้วย"
เบียร์ทรีซหลั่งน้ำตาออกมา เมื่อมีคำบางคำไปจี้ใจดำเธอเข้า
"ข้า ข้า"
เบียร์ทรีซเถียงอีกฝ่ายไม่ออก เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปกระชากชีฟออกจากเตียง
"ออกไปเลย เจ้าเตี้ยใจร้าย"
เบียร์ทรีซขึ้นไปนอนบนเตียงแทนชีฟ แล้วเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเอง
ชีฟได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างสุดเซ็งแล้วออกมาจากห้องนอน
เมื่อชีฟออกไป เบียร์ทรีซก็เงยหน้ามองท้องฟ้านอกหน้าต่าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ตอนนี้เธอเหลือตัวคนเดียวและอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก เธอจะทำยังไงต่อไป เธอยังไม่รู้เลย
ชีฟที่ออกมาจากห้องส่ายหัวให้กับความโชคร้ายของตัวเองที่ต้องเสียเตียงในห้องใหม่ไป ชีฟมองไปยังโซฟาที่อยู่ในห้อง โซฟาแบบนี้ทุกห้องมีเหมือนกันหมด ชีฟก้มตัวเอามือปัดฝุ่นออกจากโซฟาเล็กน้อย
"สวัสดีคุณโซฟาตัวใหม่"


ชีฟถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้ง แก้มของเขาถูกตบหลายทีด้วยมืออันหยาบกร้าน ชีฟลืมตาตื่นขึ้นมาดูอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะพบกับชายสูงวัยมีเขาและปีกกำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ ชายสูงวัยเอ่ยภาษาที่ชีฟคุ้นเคยออกมา
"มนุษย์ เจ้าฟังข้าเข้าใจหรือไม่"
ชีฟพยักหน้า
"งั้นมากับข้าและอย่าได้โต้เถียง หากเจ้าอยากกลับบ้าน"
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเพ่งพินิจ อีกฝ่ายเป็นใครหรือตัวอะไรเขาก็ไม่รู้จัก จะไว้ใจได้หรือไว้ใจไม่ได้ แต่ด้วยตัวเขาตอนนี้ มันคงไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้แล้ว
"ได้"
ชายสูงวัยนำสร้อยเงินที่ห้อยด้วยพลอยแดงเม็ดเล็กเท่าปลายนิ้วก้อย มาสวมที่คอของชีฟ ตัวพลอยเปล่งแสงสีแดงออกมาออกมาจาง ๆ ข้อมือและข้อเท้าของชีฟปล่อยละอองสีแดงออกมา ละอองสีแดงก่อตัวจนกลายเป็นมือและเท้าข้างใหม่ มันทำการเปิดแผลที่ข้อมือและเชื่อมเส้นประสาทเข้าหากัน ละอองสีแดงเคลื่อนไหวไปมาที่ตรงลอยต่ออีกเล็กน้อย จนทุกอย่างกลับกลายเป็นสภาพเดิมอย่างที่มันเคยเป็น ชายสูงวัยวิ่งนำไปที่ประตู แล้วเรียกชีฟ
"มากับข้า"
ชีฟไม่ได้ถูกล่ามไว้อีกแล้ว เขาลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะลงจากเตียงแล้วล้มไปอยู่บนพื้นด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแรง ชีฟพยุงตัวเองลุกขึ้นอีกครั้งแล้วพยายามเดินไปหาชายสูงวัย
ระหว่างเดินผ่านโถงทางเดิน ชีฟเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วถาม
"คุณเป็นใคร"
มหาปราชญ์เหลือบมองเด็กหนุ่มตัวเล็ก
"คาอิล เจ้าเรียกข้าด้วยชื่อนั้นก็ได้"
"แล้วคุณจะพาผมไปไหน"
"ถึงแล้วเจ้าก็รู้เอง"
ชีฟเดินตามไปเงียบ ๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงทรงสี่เหลี่ยมอันกว้างขวางแห่งหนึ่ง ในห้องมีโต๊ะโซฟาที่ดูสวยหรูจัดวางเอาไว้มากมาย
หญิงสาวสูงสองเมตรคนหนึ่งวิ่งปรี่เข้ามาและอุ้มชีฟขึ้น
"มนุษย์นี่ ตัวเล็กจัง นี่เจ้าโตเต็มวัยแล้วใช่มั้ย"
หญิงสาวพูดด้วยภาษาที่ชีฟฟังไม่รู้เรื่อง เขาจึงได้แต่งง
คาอิลกะแอ่มเล็กน้อย
"ทรีช วางเขาลง เขาฟังเจ้าไม่เข้าใจหลอก"
ทรีชเอาชีฟไปกอดไว้แนบอกราวกับตุ๊กตาตัวโตตัวหนึ่ง ก่อนจะหันมามองคาอิลด้วยสายตาอันออดอ้อน
"ท่านอาข้าอยากได้ เขาน่ารักดี"
คาอิลถอนหายใจ พลางมองเด็กหนุ่มที่ยังคงอ่อนแรงด้วยการถูกเลี้ยงไว้แล่เนื้อเป็นอาหาร เด็กหนุ่มตรงหน้าจะได้รับอาหารในปริมาณที่พอจะทำให้มีชีวิตอยู่ได้แค่นั้น
"เขาจะเป็นของเจ้าเมื่อถึงเวลา เพราะฉะนั้นตอนนี้คืนเขาให้ข้าเดี๋ยวนี้"
ทรีซวางชีฟลง
"ก็ได้"
พูดจบทรีซก็เดินกลับไปนั่งโซฟาอย่างไม่พอใจ และแอบส่งสายตาอันขุ่นเคืองมาให้เป็นพัก ๆ
คาอิลเดินพาชีฟไปหาแม่บ้าน คนหนึ่งที่ยืนรอรับใช้อยู่ข้าง ๆ โซฟาที่ทรีชนั่งอยู่
"เจ้า พามนุษย์ผู้นี้ไปตัดชุดด้วยด้ายมนตราคุณภาพดีที่สุดที่เราจะหาได้ในตอนนี้"
"เพคะท่านมหาปราชญ์"
หญิงรับใช้นำตัวชีฟไปยังห้องแห่งหนึ่งสักพัก ก่อนจะนำกลับมาให้คาอิลที่นั่งรออยู่ที่โซฟา
ชีฟกลับมาพร้อมกับชุดผ้าสีดำทมิฬแขนสั้นและขายาว คาอิลพาชีฟเดินออกจากห้องโถงไปยังลานกว้างที่อยู่ตรงกลางระหว่างปราสาทกับกำแพง โดยลานกว้างแห่งนี้เป็นสถานที่ที่เหล่าอัศวินใช้สำหรับฝึกฝนการต่อสู้
ชีฟกวาดสายตามองอัศวินหนุ่มสาวมีปีกมีเขาที่กำลังซ้อมต่อสู้กันอย่างขะมักเขม้น
คาอิลพาชีฟมาหยุดยืนอยู่กลางสนามแล้วเอ่ย
"รู้มั้ยข้าต้องการให้เจ้าทำอะไร"
ชีฟเงยหน้ามองเมื่ออีกฝ่ายพูดภาษาที่เขาฟังออก
"ไม่รู้"
"ข้าจะให้วิชาความรู้และพลังแก่เจ้า โดยมีข้อแลกเปลี่ยน หลังจากเจ้าออกไปจากที่นี่ สตรีในชุดเกราะสีม่วงที่เจ้าพึ่งจะได้พบเมื่อสักครู่ เจ้าจะต้องดูแลนางไปชั่วชีวิต"
ชีฟฟังแล้วก็ยังงง ๆ เล็กน้อย คาอิลที่เห็นดังนั้นก็เริ่มอธิบาย
"เมื่อก่อนพ่อแม่ของนางคือกษัตริย์และราชินีผู้ยิ่งใหญ่ แต่เมื่อห้าสิบปีก่อนที่แผ่นดินของเจ้าได้ปรากฏขึ้นมา เจ้าปีศาจผู้ชั่วร้าย ก็อาศัยจังหวะนี้ในการปล้นชิงบันลังก์ไปจากองค์กษัตริย์และราชินี พวกมันสังหารทั้งสองอย่างโหดเหี้ยม ข้าที่ไหวตัวทันชิงเอาตัวเจ้าหญิงน้อยและหลบหนีมา แผนของเจ้าปีศาจนั่นสำเร็จอย่างงดงาม หัวเมืองใหญ่ ๆ มากมายโดนยึดครองในเวลาเพียงสี่สิบปี นั่นทำให้ข้าต้องหอบเจ้าหญิงน้อยหลบหนีไปอยู่ตามหัวเมืองเล็ก ๆ และต้องย้ายอยู่บ่อยครั้ง เพราะไม่ว่าจะไปอยู่ที่เมืองไหน ใช้เวลาเพียงแค่ปีเดียว เจ้าปีศาจนั่นก็จะตามหาจนเจอ แล้วบุกมาเพื่อที่จะได้ครอบครองเจ้าหญิง และบังคับให้แต่งงาน เพื่อที่มันจะได้ครองบันลังก์อย่างแท้จริง"
คาอิลเงียบครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
"หากสักวันเจ้านั่นไล่ยึดหัวเมืองต่าง ๆ ได้จนหมด พวกเราคงจะหมดหนทางหนี เพราะฉะนั้น ข้าจึงคิดแผนขึ้นมาใหม่ โดยส่งหลานของข้าหรือเจ้าหญิงน้อยเบียร์ทรีซ ไปอาศัยอยู่กับมนุษย์ โดยมนุษย์ที่มีหน้าที่เลี้ยงดูเจ้าหญิงน้อยของข้า ก็คือเจ้า"
คาอิลเอานิ้วขวาจิ้มที่อกซ้ายของชีฟ
"เจ้าจะดูแลเจ้าหญิงน้อยของขาได้หรือไม่"
ชีฟมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่มุ่งมั่น
"ถ้ามันจะทำให้ผมได้กลับบ้าน ผมจะทำ"
หกเดือนต่อมา การฝึกฝนการใช้เวทมนตร์สำหรับมนุษย์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะมนุษย์ที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์แบบชีฟ แม้จะใช้ผู้เชี่ยวชาญอย่างคาอิล ที่เป็นถึงมหาปราชญ์ แต่ก็สามารถทำได้แค่เพียงทำให้ชีฟใช้เวทมนตร์พื้นฐานได้เท่านั้น
คาอิลมองชีฟด้วยความแปลกใจ เพราะวิธีที่เขาฝึกฝนให้เด็กคนนี้คือการยอมสังหารอัศวินผู้ภักดีนายหนึ่งเพื่อเอาแหล่งพลังเวทย์ของอัศวินคนนั้นมาใส่ให้เด็กคนนี้ อัศวินที่ถูกสังหารไปเป็นถึงลูกขุนนางชั้นสูงที่มีพรสวรรค์ด้านพลังเวทย์ ซึ่งมันควรจะทำให้มนุษย์ตรงหน้าเขาพัฒนาตัวเองได้เร็ว แต่นี่หกเดือนผ่านมาแล้ว ชีฟกลับใช้ได้แค่เวทมนตร์พื้นฐานเท่านั้น
คาอิลที่นั่งอยู่ข้างลานกว้างเรียกชีฟให้เข้าไปหา หลังจากที่เขาเห็นพัฒนาการที่ช้าเกินไป
"ถอดเสื้อออกสิ"
ชีฟถอดเสื้อออกตามคำสั่งอีกฝ่าย คาอิลนำมือของตนเองทาบลงบนหน้าอกของชีฟอย่างแผ่วเบาแล้วหลับตาลง
สัมผัสที่คาอิลได้รับ คือพลังงานบางอย่างที่ไม่ใช่เวทมนตร์กำลังไหลเวียนอยู่ทั่วร่างของเด็กคนนี้ และการไหลเวียนนี้ก็กดทับการไหลเวียนพลังเวทย์บางส่วนเอาไว้
คาอิลพึมพำอย่างไม่เข้าใจ
"พลังอะไรกัน"
คาอิลหลับตาลงอีกครั้ง แล้วพยายามสัมผัสถึงพลังลึกลับที่ตนสัมผัสได้
'พลังเวทย์จะไหลเวียนจากสมองลงสู่ร่างกาย แต่พลังที่เราสัมผัสได้ มันกลับไหลเวียนจากท้องน้อยและแผ่ขยายไปทั่วร่าง อืม การไหลเวียนแบบนี้มัน'
คาอิลลืมตาขึ้นมามองเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะลองใช้พลังเวทย์ของตัวเองแทรกแซงเข้าไปในร่างของอีกฝ่ายเพื่อกระตุ้นพลังลึกลับ คาอิลเงยหน้าสั่งชีฟ
"หันหน้าไปทางลานกว้าง"
ชีฟขยับตัวทำตาม
คาอิลทาบมือลงบนแผ่นหลังชีฟ แล้วสั่งอีกครั้ง
"นำฝ่ามือมาประกบกันที่อก แล้วหันฝ่ามือไปข้างหน้า จากนั้นผลักออกไปสุดแรง"
วูม เมื่อชีฟผลักมือออกไป คลื่นพลังที่มองไม่เห็นก็พุ่งออกไปจากฝ่ามือ ก่อนจะไปกระแทกกับอัศวินสองคนที่กำลังซ้อมรบกันอยู่ อัศวินทั้งสองโดนพลังลึกลับกระแทกจนล้มไปกับพื้นทั้งคู่
คาอิลมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างประหลาดใจ
"นี่มันพลังอะไรกัน"


เสียงเพลงบรรเลงคลาสสิคร่วมสมัยกำลังดังแผ่กระจายไปทั่วทั้งเรือสำราญขนาดย่อมๆ ที่ลอยเอื่อย ๆ โดดเด่นอยู่บนผืนน้ำยามค่ำคืน และตลอดจนสองริมฝั่งของแม่น้ำที่ทอดยาวเห็นสะพานข้ามแม่น้ำที่อยู่ใกล้ ๆ ประดับประดาไปด้วยแสงไฟ และริมสองฝั่งแม่น้ำที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้าที่พาเกิดเปิดไฟสว่างคอยสู้กับสายฝนโปรยปรายย่อมๆ
" อึนบี " ภาษาเกาหลีขนาดใหญ่ตรงท้ายเรือ และป้ายผ้าผืนใหญ่ " MD Pharmacist 1 anniversary "
และเสียงของผู้คนเหล่าบรรดาเซเลปและอินฟลูเอนเซอร์ที่มีชื่อเสียงต่างทยอยเข้ามาร่วมงานเลี้ยงฉลองของบริษัทยายักษ์ใหญ่ที่กำลังขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของประเทศตอนนี้ เสียงชื่อชมท่านประธานวัยยี่สิบปลาย ๆ
"ชเวมินจุน " ประธานบริษัท และ " อีซองอา " ภรรยาแสนสวย พวกเขาในชุดสูทและราตรีสีฟ้าหรูหรา และผู้ชายในชุดสูทสีขาวที่คอยยืนเคียงข้างพวกเขา " มินโดฮยอน " ตำแหน่งเลขาท่านประธาน
เสียงพูดคุยจากคนในรัฐบาลกระทรวงสาธารณะสุขของประเทศที่กำลังพูดให้ความสนับสนุนบริษัทของเชวมินจุนและครอบครัวอย่างครืนเครง และบรรดาแขกเหรื่อมากมายที่ต่างพากันสนุกสนานอยู่ในงานเลี้ยงสรรสังค์แสดงความยินดี
เสียงเพลงบรรเลงจากเครื่องดนตรีต่าง ๆ หลากหลายชนิดที่ยังคงบรรเลงดังต่อเนื่องกันซะจนกลบเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่นอกเรือ
เปรี้ยงๆ เสียงฟ้าผ่าที่ดังอยู่ใกล้ ๆ หัวเรือ และเสียงฟ้าร้องที่ดังตามกันมาติดๆ และเด็ก ๆ ที่พากันวิ่งเล่นไล่จับลูกโป่งสีสวยๆ อยู่กันอย่างสนุกสนานใกล้ประตูทางออกด้านหัวเรือ
 ลูกโป่งสีชมพูลูกใหญ่เผลอหลุดจากมือเด็กอายุราวๆ 4 ขวบเศษ และลูกโป่งที่กำลังลอยและกำลังจะปลิวหลุดหายออกไปจากประตู
เพราะฉะนั้นเด็ก ๆ ที่ไว้ทรงผมสั้น ๆ ทั้ง 3 คน และใส่ชุดเอี๋ยมยีนส์เหมือนกัน ๆ 2คน และเด็กอีกคนใส่ชุดเอี๋ยมสีฟ้าต่างพากันรีบวิ่งกระโจนไปคว้าลูกโป่งลูกนั้นก่อนที่มันจะหลุดหายไปจากสายตา แต่ว่าในที่สุดลูกโป่งลูกนั้นก็หลุดผ่านประตูห้องงานเลี้ยงไปจนได้
พวกเด็กๆ ทั้งสามคนต่างพากันหยุดวิ่ง และมองออกไปนอกประตูบานนั้น พวกเขาสามคนที่ต่างพากันมองตามลูกโป่งสีชมพูสุดสวยวิบวับของพวกเขาลอยไปตามกระแสลมและลอยฝ่าสายฝน ลูกโป่งที่ลอยอย่างเอื่อย ๆ ไกลออกไป ๆ จนในที่สุด พวกเด็ก ๆ ทั้งสองคนที่พากันยื่นสงสัยว่า
"ลูกโป่งลูกนั่นมันจะลอยออกไปจากเรืองของพวกเขาจริงๆ หรือไม่กันนะ" เด็กคนที่ใส่ชุดเอี๋ยมสีฟ้า ๆ สองคนที่พากันยืนจ้องมองตามลูกโป่งอยู่ที่ปากประตู
" ไม่หรอก " เด็กที่ใส่ชุดเอี๋ยมยีนส์คนหนึ่งทางซ้ายที่รีบหันมาและเถียง
"ดูนั่นสิ" เด็กคนที่ใส่ชุดเอี๋ยมสีฟ้าลายตารางที่กำลังชี้นิ้วไปทางเสาบนหัวเรือ ลูกโป่งลูกนั่นที่จู่ ๆ ก็ลอยไปติดอยู่บริเวณขอบที่กั้นของหัวเรือ
เด็ก ๆ พากันจับจ้องไปที่ลูกโป่งใบนั้น และต่างพากันยืนมอง จนเสียงของเด็กคนแรกที่พูดขึ้นมาอีกครั้ง
" ลูกโป่งของฉัน" เด็กแรกที่พูดพร้อมกับรีบวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อจะไปเก็บของเล่นของตัวเอง
" ไม่นะ อย่าไป" น้ำเสียงประหม่าของเด็กคนที่สามที่พยายามห้ามเธอ และเด็กคนนั่นที่ค่อยๆ ขยับเท้าถอยหลังกลับ
แต่แล้วเด็กคนที่สองก็รีลวิ่งตามเด็กน้อยใส่ชุดเอี๋ยมลายตารางนั่น พวกเด็กสองคนที่รีบวิ่งตามกันไปติดๆ เพื่อจะไปเก็บลูกโป่ง
" อย่าไปนะ พวกเธอหยุดเดี๋ยวนี้ " เด็กคนที่สามที่ดูสูงกว่าพวกเขาสองคนเล็กน้อยที่พยายามส่งเสียงร้องห้าม แต่พวกเขาสองคนก็ได้แต่วิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ
แต่ว่า...พวกเด็กทั้งสองคนพากันวิ่งเล่นฝ่าสายฝนเพื่อจะไปเก็บลูกโป่งและไม่มีความกลัวให้เห็นกันเลยสักนิด มิหนำซ้ำพวกเด็กทั้งคู่ยังส่งยิ้มให้กันในขณะที่กำลังจะวิ่งเข้าไปคว้าลูกโป่งอีกครั้ง..
เปรี้ยง !!!!!
ผ้าม่านสีฟ้าอ่อนปลิวกระทบกับหน้าต่างบนกระจก เสียงเม็ดฝนกระทบกับหน้าต่างราวกับว่ากระจกหน้าต่างกำลังแตกระเอียด
แจกันสีขาวนวลขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่สะท้อนเห็นภาพดำทะมึนของท้องฟ้าหน้าต่างบนกระจก ดอกไม้ไฮเดรนเยียสีม่วงที่เป็นดอกไม้ปลอมสั่นไหวเล็กน้อย และภาพวาดสีน้ำมันของนักเขียนชาวฝรั่งเศสชื่อดัง " ภาพวาดท้องฟ้าที่แสนอึมครึ่ม แต่ผู้คนในเมืองหลวงของประเทศอังกฤษ ในปลายยุคศตวรรษที่ 80 ก็ยังพากันเดินจูงมือตามถนน สตรีสูงวัยสองคนนั่งเล่นพูดคุยอยู่บนรถม้าไร้หลังคา พวกเธอมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวงนั่น ผู้คนหนุ่มสาว ครองครัว เด็ก คนชรา พากันเดินหันหลังให้ จนไม่รู้ว่า พวกเค้าพวกนั้นกำลังเดินมุ่งหน้าไปที่หนแห่งใด"
" หืด.... หาด "
เสียงลมหายใจสั่น ๆ ถี่ ๆ ของผู้หญิงที่นอนตะเคียงอยู่บนเตียงถัดจากแจกกันและภาพวาดสีน้ำมัน ผ้าห่มที่เลิกถลกขึ้นมาจนเห็นเสื้อชุดนอนกางเกงขายาวลายขวางสีน้ำตาลอ่อน
พรึบ !
หญิงสาวที่รีบผลุดลุกขึ้นมานั่ง และตามหน้าตาที่เปียกโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อเม็ดโต
" เห้อ..."
เสียงถอนหายใจยาวของหญิงสาว
พัคจีอึนส่ายหน้าเบาๆ บ่งบอกว่าฝันร้ายนั่นไม่ใช่เรื่องน่าจดจำสำหรับตัวเอง ใบหน้าที่แสนซีดเซียวของหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมากลางดึง ดวงตากลมโตที่แสดงความสับสน และพยายามมองไปรอบๆ เหมือนมองหาอะไรบางอย่างในห้อง ริมฝีปากอวบอิ่มที่ขบหากันเบาๆ ที่เหมือนจะโหยหาน้ำดื่มมาแก้อาการตื่นตระหนก ผมเผ่ายาวอันยุ่งเหยิงและพันกันจนถึงกลางหลังคล้ายคนที่กำลังสระผมเสร็จมาหมาด ๆ และใบหน้ารูปไข่ โหนกแก้มยกสูงที่มีผมเผ่ารกรุงรังเต็มหน้าไปหมด
ตุบ
เธอทิ้งตัวลงไปนอนที่หมอนสีฟ้าอ่อนลายใบไม้ แต่ก็ยังไม่วายรีบใช้มือควานหาโทรศัพท์มือถือที่กลิ้งไปอยู่ใต้หมอนและรีบหยิบขึ้นมาดูเวลา
05.30 น. เวลาที่แสดงอยู่บนรูปถ่ายบอลลูนบนหน้าจอโทรศัพท์สมาร์ทโฟนสีดำ
หืมม...
พัคจินอูนอนถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง และผล่อยหลับไปกับความฝันนั่น!!!
ตี๊ด....ด ! นาฬิกาปลุกในมือถือส่งเสียงดังทั่วห้อง
พัคจินอูนอนบิดขี้เกียจไปๆ มา ๆ บนที่นอนขนาด 6 ฟุต จนผ้าปูสีฟ้าลายขวางเลื่อมสลับมีรอยยับย่น แต่ดวงตาของเธอก็ยังคงหลับสนิทมีเพียงมือซ้ายขวาที่พยายามขวนหาโทรศัพท์ที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนเหมือนเดิม เธอหยิบมือของของตัวเองขึ้นมาและพยายามที่จะหรี่ตาดูที่หน้าจอ และเวลาบนหน้าปัดมือถือบอกเวลา 10.00 น.
พรึบ
เธอผุดลึกขึ้นนั่ง
" เห้ออออ.....อ" เสียงถอนหายใจลากยาวๆ ของเธอดังไปทั่วห้อง และค่อย ๆ หรี่ตาหันไปมองรอบ ๆ ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า หันไปมองที่ประตูห้องน้ำบานใหญ่ และโต๊ะเครื่องแป้งสีขาวลายหินอ่อนที่มีข้าวของเครื่องใช้วางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบ้าง และไม่เรียบร้อยบ้าง ข้าวของเครื่องใช้บางชิ้นที่ก็มีราคาถูกแพงตามวิถีชีวิตสาวโสดอายุรุ่น ๆ ใกล้จะแตะเลขสามสิบเข้าไปทุกที ๆ
เธอหันไปดูที่ประตูห้องบานที่ใหญ่กว่าและก็ค่อยๆ คืบคลานลงจากที่นอนและเดินตรงดิ่งไปที่ประตูห้องและชะงักหยุดอยู่ที่ประตู เธอกำลังหันกลับไปมองที่หน้าต่างและหยุดมองไปที่โน้ตบุ๊คที่เปิดทิ้งไว้ถึงเช้า
" ไม่นะ ! " เธอกรี๊ดร้อง
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวและแต่งตัวดีมาก ๆ กำลังเดินเลือกซื้อหนังสืออยู่ในร้านหนังสือชื่อดัง และที่นี้ยังเป็นร้านหนังสือสาขาใหญ่ระดับประเทศ และเขาที่ให้ความสนใจเป็นพิเศษสำหรับแมกกาซีนที่มีดาราผู้ชายชื่อดังของประเทศอย่าง " เชวมินแจ " ขึ้นปกเท่านั้น และมิหนำซ้ำเขาก็ยังหยิบหาเลือกซื้อหน้าปกที่มีชเวมินแจขึ้นปกเอามาจับไว้ตั้งหลายเล่มจนแทบจะล้นมือ
"ฮ่า ๆ " ผู้หญิงที่ใส่ชุดเครื่องแบบสีเหลืองของร้าน และเธอกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านแมกกาซีนที่มีเชวมินแจขึ้นปกอยู่ข้างๆ เขาเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเขาก็เลยต้องคอย ๆ ที่จะถอยหลังขยับให้ห่างๆ กันเล็กน้อย
ตุบ !
พัคจินอูรีบหันไปมองและเห็นหนังสือสีเหลืองๆ กำลังตกอยู่ที่พื้น และที่หน้าปกบอกชื่อหนังสือ " Autumn"
เธอที่รีบวางแมกกาซีนและโผเข้าไปก้มเก็บมันขึ้นมา และยังรีบเหลียวมองหาคนทำให้หนังสือเล่มนั้นหล่นมาจากกองหนังสือขายดี !
ผู้ชายรูปร่างสูง ๆ หนึ่งที่ยืนหันหลังและยังจะคอยเลือกแมกกาซีนอยู่อย่างไม่สนใจใยดีหนังสือเล่มนั้น
" นี่คุณค่ะ !!! " เธอเรียกผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งคนนั้น
" นี่คุณ !!! " เธอเพิ่มน้ำเสียงในการเรียกผู้ชายรูปร่างสูงๆ เพียงเพราะเขาไม่หันมาขอโทษ และพอเขาได้ยินถึงได้รีบหันหน้ามา
 เขาหันหน้ามาและมองไปที่หนังสือเล่มนั้น
 " ครับ ว่ายังไงนะครับ " เขาที่หันไปมองแต่หนังสือและค่อย ๆ กวาดสายตาไปมองและเห็นว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นิดเดียวใส่ชุดพนักงานร้าน
 เธอก็เลยได้มองเห็นหนังสือแมกกาซีนเป็นตั้งที่เขาหอบอยู่ และที่สำคัญยังมองเห็นอีกว่า หน้าปกของเชวกียุลทั้งนั้น
 "นี่คะ " เธอทั้งพูดทั้งยิ้ม แต่เขาก็ยังทำหน้าตางง ๆ อยู่ดีและยังจะพยายามส่ายหน้าปฏิเสธเธอด้วย
 " ฉันยกให้ "
 " ไม่ใช่สิ ฉันแถมให้คุณถือซะว่าเป็นโปรโมชั่นพิเศษ" พัคจินอูยิ้มอย่างจริงใจ และรีบเดินเอาหนังสือเล่มนั้นไปวางบนกองหนังสือของเขา
" เออ....คือ.." เขาสงสัยและพยายามที่จะปฏิเสธ แต่ทว่าเขาก็กลับเหลียวมองตามเธอไปจนลับสายตาแล้วถึงค่อยกลับมาก้มมองหนังสือเล่มนั้น
" Autumn ..งั้นเหรอ" " เขาพูดไปและยังจะคอยแอบยิ้มๆ มองตามเธอไป
พัคจินอูที่กำลังก้มหน้าก้มตากดอ่านดูข่าวในโซเชียลและกดอ่านตามคอมเมนต์ข่าวใหญ่ของวันนี้ของพวกดารานักแสดงในงานประกาศรางวัลประจำปีอีกไม่กี่ชั่วโมง
เธอที่คอยเอาแต่เดินก้มหน้าก้มตาสวมเสื้อมีฮู้ดตัวใหญ่โคร่งสีชมพูเดินไปตามริมถนน เธอเงยหน้าหันไปมอง ๆ ที่ร้านสะดวกซื้อและยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์เดินเข้าไปเลือกซื้อของกินตอนหัวค่ำ
พัคจินอูก้มหน้าก้มตารีบเลือกซื้อน้ำผลไม้รสองุ่นสีเขียว เจลลี่รสองุ่น ขนมมันฝรั่งกรอบถุงใหญ่และช๊อคโกแลตอีกสองสามกล่อง และเธอก็รีบเดินไปต่อแถวหน้าแคชเชียร์ซึ่งมีผู้ชายตัวสูงๆ ใส่สูทสีดำ ๆ คนหนึ่งกำลังซื้อของและจ่ายเงินของเขา
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งคล้าย ๆ กันที่เธอเจอที่ร้านหนังสือเมื่อกลางวันกำลังซื้อข้าวของสองสามอย่างและช๊อคโกแลตชนิดเดียวกัน
พัคจินอูที่พยายามชะเง้อมองว่า เมื่อไหร่ผู้ชายที่ยืนหันหลังให้เธอจะจ่ายเงินเสร็จสักที แต่เธอก็ยังรอต่อแถวไปและก้มดูโทรศัพท์ในมืออยู่ตลอด และพอเธอซื้อของเสร็จก็รีบหิ้วถุงใส่ของพวกนั้นตามหลังผู้ชายคนนั้นออกไปดื้อ ๆ
เธอก้มหน้าก้มตาเดินเดินดูผลการประกาศผลรางวัลผ่านหน้าจอมือถือและมือหนึ่งที่คอยหิ้วถุงจากร้านสะดวกซื้อ และมิหนำซ้ำเสียงถ่ายทอดสดของงานประกาศก็ยังค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากมือถือ
จนกระทั่ง ผู้ชายที่เดินออกจากร้านสะดวกซื้อก่อนหน้า เขาที่ถึงกับลดความเร็วของฝีเท้าและหยุดเดินไปครู่หนึ่ง
เขาติดสินใจปิดหน้าจอโทรศัพท์ของเขาและเก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อ ก่อนที่จะตัดสินใจเดินทิ้งระยะห่างจากผู้หญิงคนที่เดินเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างหลังของเขาเองออกไปไม่กี่ก้าว
เขาเดินกลับเข้าไปในตึกอาคารพาร์ทเมนต์ และกลางห้องโถงของอพาร์ทเมนต์มีโต๊ะไม้สีมุกตั้งเด่นอยู่ตรงกลางห้องโถงรูปวงรีมีแจกันไม้ทรงกระบอกปากกว้างเสียบประดับด้วยดอกไฮเดรนเยียสีม่วง
เขากำลังเดิน ๆ กลับเข้าไปลิฟต์ แต่ทว่าผู้หญิงคนนั้นจากร้านของขายสะดวกซื้อก็ยังไม่มีทีท่าว่าเธอจะหยุดวางมือถือและเดินตามเขาเข้ามาในลิฟต์ตัวเดียวกัน
และตอนนั้นเขาก็เลยแอบเหลือบสายตาหันไปมองเธอเล็กน้อย และถึงได้ค่อยๆ หันไปกดปุ่มลิฟต์
" ชั้น 21 ขอบคุณค่ะ " พัคจินอูบอกกับผู้ชายที่อยู่ในลิฟต์ตัวเดียวกับเธอและขอบคุณเขาแบบผ่าน ๆ และไม่นานประตูลิฟต์ก็ปิด
ติ๊ง !
ประตูลิฟต์ที่ค่อย ๆ เปิดออก และมือของผู้ชายกับผู้หญิงที่วางพาดทับกันอยู่ตรงปุ่มกดเปิดประตูลิฟต์
ตุบ !!
ถุงจากร้านสะดวกซื้อในมือของพัคจินอูหล่นออกจากมือไปซะดื้อ ๆ และเธอก็แทบไม่อยากหันไปเหลือบมองว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครด้วยซ้ำ
พัคจินอูหน้าซีด ! แต่ก็ยังพยายามหันไปขอโทษ
" ขอ ! ขอโทษค่ะ"
พัคจินอูพูดตะกุกตะกักและมือไม้ที่สั่นๆ แต่ว่าเธอก็ยังพยายามตั้งสติและรีบก้มลงเก็บถุงของตัวเองและกึ่งรีบเดินรีบวิ่งพุ่งตรงไปที่หน้าประตูห้อง
พัคจินอูพยายามที่จะกดรหัสประตูของอพาร์ทเมนต์อย่างรีบร้อน แต่ว่ามือไม้มันก็ยังสั่นๆ ไปหมด เธอรีบกดรหัสรัวๆ เพราได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้ชายคนเมี้อกี้กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ
ปัง !
เธอเปิดและปิดประตูห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว เหมือนพยายามที่จะหนีอะไรบางอย่าง เหมือนเธอกำลังวิ่งหนีสัตว์ประหลาด
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งและใส่ชุดสูทสีดำคนที่เธอเดินหนี เขากำลังเดินมาหยุดอยู่ที่ประตูห้องฝั่งตรงข้าม!!
เขา..ที่เหลียวหันไปมองที่หน้าประตูของเธอเล็กน้อย และถึงจะกลับมากดรหัสเปิดประตูห้องของตัวเองกลับเข้าไป