แองเจลิกาตื่นเต้นกับบ้านใหม่ของเธอมาก บ้านที่อยู่บนเนินเขาสูง สามารถเห็นโซนตะวันตกของเมืองได้ทั้งหมด ด้านหลังบ้านเป็นภูเขาในอุทยานแหน่งชาติทิชูกา มองไปไกลอีกหน่อยจะเห็นทะเลสุดลูกหูลูกตา
บริเวณบ้านจะมีบ้านหลังใหญ่ด้านหน้า ซึ่งทำเป็นทั้งที่พักอาศัยและที่ทำงานส่วนตัวของพ่อ เธอไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่บ้านหลังใหญ่ ซึ่งพ่อของเธอให้เหตุผลว่าบ้านหลังใหญ่นี้ใช้เป็นที่ทำงานและเอาไว้รับแขก อาจจะไม่สะดวกสำหรับเธอ ซึ่งเธอไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิดเดียว พ่อยกบ้านหลังเล็กๆ ให้ ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังบ้านหลังใหญ่ เธอหลงรักบ้านหลังนี้มาก เพราะเป็นบ้านพักที่พ่อกับแม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
เธอเห็นข้าวของมากมายของแม่ รูปภาพของแม่มากมายเต็มฝาผนัง ตั้งแต่แม่ยังอยู่มัธยมปลาย ถึงระดับมหาวิทยาลัย รูปแม่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือ แม่กำลังเล่นเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด แม่ใส่ชุดกีฬาสีขาวในมือถือไม้แร็กเกต รวมเป็นถึงรูปสวยๆ ของแม่ที่ถูกถ่ายโดยไม่รู้ตัวอีกด้วย เธอตลบผ้าสีขาวผืนใหญ่ที่คลุมเปียโนตัวเก่าและมีไวโอลินวางไว้ด้วยกัน ซึ่งเธอก็คาดเดาว่ามันต้องเคยผ่านมือของแม่เธอมาแล้วแน่ๆ เธอจับมันเบาๆ น้ำตารื้อ หันไปมองคลาร่าที่ร้องไห้ออกมา "ฉันคิดถึงแม่ของหนูเหลือเกิน" คลาร่าบอก แล้วก็ปล่อยโฮออกมา "เธอเคยเล่นเปียโนในโบสถ์ มันไพเราะมาก เหมือนทุกคนกำลังต้องมนต์สะกดของเธอ" แองเจลิกายิ้มทั้งน้ำตา เธอหันไปมองรูปแม่เธออีกครั้ง ไม่แปลกใจเลยทำไมพ่อของเธอได้รักแม่ของเธอขนาดนี้
เธอกับพ่อไม่ได้พูดเรื่องแม่กันบ่อยนัก เพราะพ่อยังทำใจไม่ได้ที่แม่จากไปแม้ว่าจะผ่านมาได้ยี่สิบกว่าปีแล้วก็ตาม ยิ่งเธอได้มาเห็นรูปถ่ายมากมาย และเรื่องราวความรักที่พ่อมีต่อแม่ตามที่คลาร่าเล่าให้ฟัง ทำให้เธอยิ่งเข้าใจว่าทำไมพ่อของเธอถึงไม่ยอมรับผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่แม่สักที
เธอเดินต่อไปชั้นสอง มีห้องนอนใหญ่อยู่ เธอเดินเข้าไปสำรวจ เตียงนุ่มสีขาว โต๊ะกระจกเก่า ยังคงมีของใช้ผู้หญิงวางอยู่ มันได้รับการทำความสะอาดเป็นอย่างดี แม้ว่าจะไม่มีใครได้ใช้มันเป็นสิบๆ ปีแล้วก็ตาม เธอคว้ากระจกทรงกลมบานเล็กที่คว่ำอยู่ขึ้นมาส่องหน้า เธอรู้สึกแปลกใจไม่น้อย ที่ภาพสะท้อนออกมานั้นเหมือนกันกับรูปภาพของแม่เธอสมัยยังสาวไม่ผิดเพี้ยน เธอยิ้มกับกระจก หยิบหวีขึ้นมาสางผมเล็กน้อย "ฉันกลับมาบ้านแล้ว" เธอพูดกับมันเบาๆ
"พ่อคะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์แล้ว" เธอคุยกับบิดา ขณะที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน
"เร็วนะ มาอยู่นี่ได้อาทิตย์นึงแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง"
"ดีค่ะ หนูชอบที่นี่มาก ความรู้สึกเหมือนได้อยู่กับแม่เลยค่ะ" เธอพูดไปตามความจริง ทำเอาพ่อของเธอชะงักไปนิดนึง แล้วเธอก็พูดต่อ "ที่บ้านเราไม่มีอะไรที่เป็นสัญลักษณ์ของพระเจ้าเลยเหรอคะ"
"ไม่มี อย่างที่พ่อเคยบอก พ่อเคยสาบานเอาไว้ว่าวันไหนที่พ่อกลับไปสวดมนต์อีก วันนั้นจะเป็นวันตายของพ่อ หนูอยากให้พ่อตายอย่างนั้นเหรอ" คราวนี้พ่อเธอวางช้อนลง ส่ายหน้า แล้วคำรามเสียงแหบพร่าออกมา "พ่อเลิกศรัทธาในพระเจ้าตั้งแต่แม่ของลูกตาย ถ้าเขามีจริงเขาก็ไม่ควรพรากความรักของพ่อไป"
"แต่ความตายเป็นสิ่งที่ทุกคนหนีไม่พ้น แม้แต่พระเจ้าเองก็ยังต้องตาย" เธอบอกกับพ่อ
"เขาสมควรแล้ว" โรเจอร์คำรามออกมา ดวงตาแดงก่ำ ทำเอาแองเจลิกาตะลึงไปทันที เธอรู้มาเสมอ ว่าพ่อของเธอไม่เคยเข้าหาพระเจ้า แต่ก็ไม่คิดว่าพ่อของเธอจะมีอารมณ์รุนแรงขนาดนี้
"พรุ่งนี้วันอาทิตย์ หนูแค่อยากมาขออนุญาตออกไปโบสถ์" เธอเสียงอ่อนลง
"ไม่ พ่อไม่อนุญาต" โรเจอร์ตอบแล้วเดินออกไปทันที แองเจลิกาได้แต่มองตามพ่อ แล้วก็ปิดหน้าร้องไห้
คลาร่าเดินตามโรเจอร์ไปถึงห้องทำงานส่วนตัว เธอผลักประตูเข้าไปโวยวายเขา "คุณใจร้ายกับเธอมากเกินไปแล้ว"
"ผมเครียดเรื่องงานพอแล้ว อย่าให้ผมต้องมาเครียดกับเรื่องไร้สาระเลย คุณกลับไปดูแลแองเจลิกาดีกว่า" โรเจอร์บอก แม้ว่าจะพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่เสียงร้องไห้ของลูกสาวยังวนเวียนอยู่ในหัว
"เธอแค่อยากไปโบสถ์" คลาร่าบอก
"นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมให้ไม่ได้ คุณกลับไปเสีย" โรเจอร์ไล่คลาร่าอีกครั้ง
"ฉันถามหน่อย คุณให้เธอมาที่นี่เพื่ออะไร"
"วาเนสซ่า" โรเจอร์ตอบ "ตามคำขอของวาเนสซ่า" เขาหันหลังให้คู่สนทนา ไม่อยากให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอ ทุกครั้งที่พูดถึงคนรักที่จากไป "วาเนสซ่าต้องการให้ลูกของเธอมีความสุข ไม่ใช่เปลี่ยนจากคุกในโบสถ์ที่โปรตุเกส มาเป็นอีกคุกในคฤหาสถ์หลังนี้" คลาร่าเว้นวรรคนิดหนึ่ง เมื่อคู่สนทนาไม่ได้พูดอะไรเธอจึงพูดต่อ "แองเจลิกาเป็นเด็กดีมาตลอด เธอรู้ว่าคุณยังเสียใจกับการจากไปของวาเนสซ่า เธอจึงไม่เคยพูดให้คุณเสียใจ แม้ว่าในใจของเธอจะเจ็บช้ำไม่แพ้คุณเลยก็ตาม คุณบอกให้เธอเรียน เธอก็เรียน คุณบอกให้เธอคอย เธอก็คอย เธอคอยมายี่สิบกว่าปี เพื่อจะได้กลับบ้าน เธอทำตามที่คุณสั่งทุกอย่าง แต่ตอนนี้แค่เธอขอไปโบสถ์ คุณกลับปฏิเสธอย่างไม่ใยดี คุณเป็นพ่อภาษาอะไรกัน"
"อย่าดูถูกผมอย่างนี้ ถ้าคุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย" โรเจอร์หันมาตะคอกด้วยความโกรธจัด "ผมเป็นพ่อที่ทำทุกอย่างเพื่อเธอ พ่อที่ยอมสร้างข่าวลือว่าเธอตายไปพร้อมกับแม่ในโบสถ์ที่ไฟไหม้ คุณคิดว่าผมไม่เสียใจเหรอที่ได้เจอลูกแค่ปีละสองครั้ง ผมไม่เคยดีใจเลย แต่ผมต้องเสียสละเพื่อไม่ให้ดูเป็นพิรุธว่าทำไมต้องไปที่โปรตุเกสบ่อยๆ"
"ผมรู้จักเมืองนี้ดีกว่าใคร รู้จักผู้คนในเมืองนี้ดีกว่าวาเนสซ่า เธอคงเล่าแต่สิ่งดีดีให้คุณฟังสินะ" เขาพูดเยาะ "ผมจะบอกให้ เมืองนี้มันเน่าเฟะ คนเลวอยู่กันเต็มไปหมด มีแต่คนจ้องจะหาผลประโยชน์ ถ้าผมไม่ปล่อยข่าวลือว่าแองเจลิกาตาย เธอไม่มีทางอยู่มาได้ถึงยี่สิบกว่าปีแน่"
"ฉันยอมรับ ว่าฉันไม่รู้เรื่องของพวกคุณมากนัก" คลาร่าเสียงอ่อนลง เมื่อรับรู้ว่าโรเจอร์ก็เจ็บปวดไม่น้อยเหมือนกัน "แต่ฉันอยากให้คุณลองนึกถึงแองเจลิกาเยอะๆ เธอเสียแม่ไปแล้ว ฉันอยากให้คุณเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับเธอ คุณทำหน้าที่พ่อที่ปกป้องลูกได้ดีที่สุดในโลกแล้ว แต่คุณช่วยทำหน้าที่แม่แทนวาเนสซ่าหน่อยได้ไหม วาเนสซ่าอยากเลี้ยงลูกแบบไหน อยากจะสอนลูกให้เป็นคนอย่างไร คุณน่าจะรู้ดีที่สุด วาเนสซ่าเป็นคนที่ศรัทธาในพระเจ้ามาก แองเจลิกาถูกเลี้ยงและเติบโตมาในโบสถ์ เธอก็ซึมซับพวกนี้ไปไม่ได้น้อยเหมือนกัน แล้วการที่จะคุณจะห้ามไม่ให้เธอไปโบสถ์ มันสมควรแล้วเหรอ... เราทุกคนต่างสูญเสียด้วยกันทั้งนั้น คุณเสียวาเนสซ่าไปแล้ว อย่าเสียแองเจลิกาไปอีกคนเลย" คลาร่าพูดส่งท้าย แล้วเดินจากไป แล้วน้ำตาของโรเจอร์ก็ไหลออกมาทันที
สองอาทิตย์ก่อนหน้า บาทหลวงเซบาสเตียนผู้ดูแลโบสถ์ที่ยอดเขากอร์โกวาดู ที่ประดิษฐานของพระคริสต์ผู้ไถ่ขอเข้าพบเขา ซึ่งเป็นเวลากว่ายี่สิบปีทีเดียวที่ทั้งสองไม่เคยได้พูดกันเลย
"สวัสดีโรเจอร์ ยี่สิบกว่าปีแล้วสินะ" บาทหลวงเซบาสเตียนทักทายเขา ซึ่งเขาไม่ได้ตอบอะไร บาทหลวงจึงพูดต่อ "พ่อไม่รบกวนเวลาลูกนานหรอก พ่อแค่จะมาทำตามประสงค์ของวาเนสซ่า"
ชื่อนี้ทำเอาเขาชะงัก มองจดหมายที่บาทหลวงวางไว้ที่โต๊ะเขา เขาตะลึงไปเลย จำลายมือที่เขียนอยู่บนกระดาษนั้นได้ เป็นของคนรักเขาอย่างแน่นอน "จดหมายไม่ได้ปิดผนึกอะไร ซึ่งเป็นความต้องการของวาเนสซ่า ที่ต้องการให้พ่อรับรู้ และหวังว่าลูกจะทำตามความต้องการของเธอ"
เขาไม่ตอบ แต่เอื้อมมือไปหยิบจดหมายมาอ่าน แม้จะผ่านไปยี่สิบกว่าปีแล้วแต่กระดาษไม่ได้มีรอยยับย่นแม้แต่นิดเดียว น่าจะผ่านการเก็บรักษามาอย่างดี เขาอ่านทุกตัวอักษรอย่างช้าๆ "ผมทำตามที่เธอขอไม่ได้หรอก แองเจลิกาตายไปแล้ว ผมจะเอาเธอกลับมาได้อย่างไร"
"ลูกหลอกคนอื่นได้แต่หลอกพ่อไม่ได้ เลือดเนื้อเชื้อไขของวาเนสซ่ายังมีชีวิตอยู่ แล้วเธอต้องการให้ลูกลับมาใช้ชีวิตที่นี่"
"ผมทำก็เพราะต้องการปกป้องเธอ"
"พ่อเข้าใจ ตอนนี้มาร์เซโลก็ตายไปแล้ว ลูกควรจะเอาเธอกลับมาอยู่ที่นี่ ตามความต้องการของวาเนสซ่า"
 "ทำไมเอามาให้ผมตอนนี้ มันผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว"
"พ่อได้รับจดหมายนี้จากบาทหลวงในโปรตุเกสหลังจากวาเนสซ่าเสียชีวิตไม่นาน แต่ตอนนั้นพ่อก็วิตก หากว่าเธอกลับมาแล้ว เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายได้หากกลับมาที่นี่ พ่อเลยไม่ได้เอาจดหมายมาให้ลูก แต่ตอนนี้คนยุคนั้นล้มหายตายจากไปหมดแล้ว แองเจลิกาจะอยู่เมืองนี้ได้อย่างปลอดภัย... แต่ถ้าลูกจะกังวลเรื่องบรูโน่ พ่อบอกเลยว่าไม่ต้องห่วง บรูโน่ไม่มีวันทำร้ายลูกของวาเนสซ่าแน่นอน"
"อย่าพูดถึงเจ้านั่น" โรเจอร์โกรธ "ผมจะไม่เอาเธอกลับมา คุณพ่อกลับไปเถอะ"
"พ่ออยากให้ลูกคิดทบทวนให้ดีก่อน ลูกคิดไหมถ้าลูกเป็นอะไรไปแองเจลิกาจะอยู่ยังไง โบสถ์นั่นอาศัยเงินบริจาคของลูกเป็นค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูเด็กๆ ถ้าไม่มีลูกใครจะช่วยเหลือพวกเขา แองเจลิกาก็ต้องอยู่อย่างยากลำบาก"
"เธอจะอยู่ที่โปรตุเกสกับมรดกมากมายจากผม"
"แล้วยังไง สุดท้ายทุกคนก็ต้องรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ในโปรตุเกส"
"ผมไม่เห็นมีความจำเป็นที่จะต้องทำตามคำขอของคนตาย เธอตายไปแล้ว ไม่ได้รับรู้อะไร"
"ไม่จริง เธอรับรู้ได้ แม้แต่พระเจ้าก็รับรู้ได้เช่นกัน"
"อย่ามาพูดเรื่องพระเจ้ากับผม" โรเจอร์พูดเสียงแข็ง
"โรเจอร์ ถ้าลูกไม่ศรัทธาในพระเจ้าไม่เป็นไร พ่อกล้ายืนยัน พระเจ้าจะไม่โกรธลูก แต่ลูกต้องศรัทธากับความรัก และซื่อสัตย์กับคำพูดของลูกเอง ว่าไม่ว่าอะไรที่เป็นความต้องการของวาเนสซ่าลูกจะยินดีทำ" บาทหลวงรื้อฟื้นความทรงจำที่โรเจอร์เคยพูดเอาไว้ โรเจอร์มองกระดาษเขม็งแล้วพึมพำ "เมืองนี้ยังไม่ปลอดภัยสำหรับเธอ"
บาทหลวงถอดกางเขนที่แขวนอยู่ที่คอวางไว้บนมือแล้วยื่นมาด้านหน้าโรเจอร์แล้วบอกว่า "พ่อไม่การันตีว่าเมืองนี้จะสงบสุขอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่ แต่ตราบใดที่พ่อยังอยู่ พ่อให้คำสาบาน พ่อจะทำทุกอย่างเพื่อให้เมืองนี้สงบสุข ทุกคนจะปลอดภัย โดยเฉพาะกับแองเจลิกา" บาทหลวงบอกด้วยเสียงเข้มแข็งเต็มไปด้วยมนต์ขลัง
โรเจอร์เอื้อมมือมาจับที่กางเขนเช่นกัน "ผมจะพาแองเจลิกากลับมาตามคำขอของวาเนสซ่า แต่ถ้าวันไหนที่เธอบาดเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะเผาทั้งภูเขาให้เป็นจุล และจะเผาเมืองนี้ให้ราบด้วยมืองของผมเอง" เขาบอกด้วยเสียงทรงพลังไม่แพ้กัน สองมือบีบกันแน่นผ่านไม้กางเขนนั้นเป็นคำสัญญาต่อกัน
แองเจลิกาหลับไปแล้ว แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกถึงเตียงที่ยวบลง "พ่อคะ" เธอเรียก เอื้อมมือเปิดโคมไฟหัวเตียง "พ่อไม่นอนอีกเหรอคะ พ่อทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ดื่มน้ำไหมคะ หนูจะไปเอามาให้" เธอพูดแล้วเตรียมลุกขึ้นจากเตียง โรเจอร์ยิ้ม "พ่อไม่หิว พ่อแค่อยากกอดลูกสาวพ่อก่อนนอน" เขาบอก ลูกสาวทำหน้าแปลกใจ แต่ก็ยินดีให้พ่อกอดด้วยความเต็มใจ อารมณ์โกรธของเธอหายไปหมดแล้ว
"พระคริสต์ผู้ไถ่บนยอดเขากอร์โกวาดู เป็นที่ๆ แม่ของลูกชอบมาก จะป่วยไข้อย่างไร ทุกวันอาทิตย์เธอจะต้องขึ้นไปที่นั่นให้ได้ พ่ออนุญาตให้ลูกไปที่นั่นได้" โรเจอร์บอก ทำเอาเด็กสาวถึงกับตื่นเต้น "พ่ออนุญาตแล้ว ดีใจจังเลย" แล้วก็หอมแก้มพ่อไปหนึ่งที
"ใต้ฐานพระคริสต์จะมีห้องโถง เป็นโบสถ์เล็กๆ มีบาทหลวงชื่อเซบาสเตียนเป็นผู้ดูแล ท่านสามารถนำสวดและทำพิธีทางศาสนาให้กับลูกได้ ตามธรรมเนียมแล้วครอบครัวของเราจะต้องเข้าโบสถ์ร่วมกับอีกตระกูลหนึ่ง แต่พ่อไม่อยากให้เป็นแบบนั้น"
"ทำไมคะ" เธอถามอย่างสงสัย
"พ่อมีเหตุผลส่วนตัวของพ่อ เอาเป็นว่าพ่อติดต่อหาบาทหลวงเซบาสเตียนแล้ว ท่านยินดีที่จะทำพิธีให้ลูกก่อนที่พวกเขาจะเข้าโบสถ์ ดังนั้นพรุ่งนี้ลูกจะต้องเข้าโบสถ์ตอนหกโมงเช้า และสามารถอยู่ได้จนถึงเจ็ดโมงครึ่ง ก่อนที่พวกอัลเวสจะเริ่มทำพิธีกันตอนแปดโมง ลูกต้องสัญญากับพ่อ ว่าจะออกมาก่อนแปดโมงเช้า ตกลงไหม"
"ได้ค่ะพ่อ" เธอรับคำ ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแล้ว "พ่อคะ เล่าเรื่องพ่อกับแม่ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ" เขาหัวเราะ "เรื่องไหนดีล่ะ"
"พ่อชวนแม่ออกเดตยังไงเหรอคะ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" โรเจอร์หัวเราะเสียงดังลั่น "ได้สิ..."
วาเนสซ่านั่งเล่นเปียโนอยู่ในห้องซ้อมดนตรี เธอหลับตาพริ้มซึมซับเสียงดนตรีที่ไพเราะด้วยการบรรเลงจากนิ้วของเธอ
ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ เสียงลูกบาสเด้งเป็นจังหวะกับพื้น เธอหยุดมือ ตาเขียวขึ้นมาทันที "อีกแล้วเหรอเนี่ย" เธอเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าห้อง "นี่นายไปเล่นไกลๆ หน่อยได้ไหม"
"อ้าว วาเนสซ่า ฉันไม่รู้เลยว่าเธอนั่งเล่นเปียโนอยู่ที่นี่" โรเจอร์ตอบ นั่นยิ่งทำให้เธอโมโหเข้าไปอีก เธอมาเรียนที่นี่ได้สองเดือนแล้ว ทุกวันหลังเลิกเรียน เธอจะทุ่มเทเวลาในการฝึกซ้อมดนตรีของเธอที่นี่ และโรเจอร์ก็จะคอยวนเวียนอยู่อย่างนี้ทุกวัน เขาไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่แน่ๆ
วันก่อนเขาเพิ่งเตะฟุตบอลใส่กระจกในห้องดนตรีแตก ซึ่งทำให้ครูใหญ่โกรธจัดถึงขนาดสั่งแบน ห้ามเขายุ่งเกี่ยวกับฟุตบอลหนึ่งเดือนแม้ว่าเขาจะเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนก็ตามที แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้โรเจอร์สงบลงได้ เพราะเขาก็เปลี่ยนจากการถือลูกฟุตบอลมาเป็นลูกบาสแทน ซึ่งจูเลียมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า โค้ชถึงกับยอมเถียงกับครูใหญ่ หลังจากโรงเรียนใกล้จะตกรอบแรกของการแข่งขันฟุตบอลฤดูกาลใหม่เต็มทีเพราะไม่มีโรเจอร์ในทีม แถมยังโดนตัดงบสนามกีฬาอีกด้วย ครูใหญ่คลั่งหนัก กรีดร้องอย่างโหยหวนขว้างปาข้าวของในห้องตัวเองยกใหญ่ แล้วก็กัดฟันลดโทษแบนให้โรเจอร์เหลือแค่สองอาทิตย์
"โกหกไม่เนียน" เธอบอก แล้วหันหลังกลับเดินเข้าห้องดนตรี ครั้งนี้เขาเดินตามมาด้วย "โรเจอร์ ฉันจะต้องเข้าแข่งขันอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า ขอร้องอย่าเพิ่งกวนโมโหฉันตอนนี้ได้ไหม" เธอบอกด้วยสีหน้าที่ขอให้เขาเห็นใจ
"ได้สิ ฉันจะนั่งเงียบๆ ตรงนี้ละกัน" โรเจอร์บอก แล้วก็ลากเก้าอี้มานั่งอีกฝั่งของเปียโนที่เธอเล่นอยู่ เขาทำตามที่พูดจริงๆ เขาไม่ส่งเสียงอะไร แต่กลับเป็นเธอเองที่ไม่มีสมาธิจะเล่น เพราะทุกครั้งที่เธอเงยหน้า จะต้องเห็นเขากำลังมองเธออยู่ร่ำไป ไอ้ครั้นพอเธอจะหลับตา ก็คิดว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่แน่ๆ ก็ทำเอาไม่กล้าลืมตาขึ้นมา โรเจอร์เหมือนจะรู้ เขาจึงเดินเข้ามากระซิบบอกที่ข้างหูเธอว่าจะออกไปแล้ว เธอจึงหลับตาเล่นของเธอต่อไป สักพักจนสัญชาตญาณอะไรบางอย่างกำลังบอกเธอ ว่าเขาไม่ได้ออกไป แต่เขากำลังมองเธอจากด้านหลังต่างหาก ทำเอาเธอถึงกับขนลุกไปทั้งตัวเลย
เธอหมดความอดทน เธอหยุดเล่นแล้วก้มหน้าร้องไห้ออกมา "เฮ้ เป็นอะไร" โรเจอร์เดินเข้ามาใกล้ๆ คุกเข่าลงข้างๆ เธอ "นายคิดว่ามันตลกนักหรือไง ฉันเป็นนักเรียนทุน ฉันต้องการเรียนต่อที่นี่ ถ้าฉันทำไม่ได้ ฉันจะไม่ได้เรียนที่นี่ นายเข้าใจไหม" เธอบอกทั้งน้ำตา โรเจอร์จับหน้าเธอไว้ "ฉันขอโทษ" เช็คน้ำตาให้เธอ
"ทำไมนายต้องคอยมากวนฉันตลอดเวลาด้วย" วาเนสซ่าพูดเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นรัวกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ ทั้งสองสบตากันนิ่ง "เพราะฉันอยากอยู่ใกล้ๆ เธอน่ะสิ" คำตอบของเล่นทำเอาเธอหน้าแดงไปเลย "อีกไม่กี่วันฉันจะพ้นโทษแบนแล้ว นั่นหมายความว่าฉันจะต้องซ้อมหนักขึ้น ฉันจะไม่มีเวลามาคอยดูเธอ หรืออาจจะไม่มีโอกาสได้ดูเธอแข่งด้วยซ้ำ"
"ทำไมนายต้องอยากดูฉันแข่งด้วย แค่เล่นเปียโนเอง" เธอพยายามดึงมือเขาออกและเบือนหน้าหนี แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน "เพราะฉันชอบเธอน่ะสิ" เขาตอบตรงๆ เธอหยุดดึงมือเขาแล้วถาม "โกหกหรือเปล่า"
"ไหนเธอบอกว่าฉันโกหกไม่เนียนไง" เขาตอบแล้วหัวเราะ ซึ่งเธอก็หัวเราะด้วย เขาเลื่อนหน้าเข้ามาจูบเธอซึ่งเธอก็ตอบรับด้วยความเต็มใจเช่นเดียวกัน "เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะ"
เมื่อคลาร่ามาจนสุดทางเพราะได้รับอนุญาติจากบาทหลวงแล้วให้พวกเธอขึ้นมาจอดรถด้านบนสุดได้ ซึ่งโดยปกติแล้วไม่สามารถขับขึ้นมาได้ จะต้องโดยสารรถรางหรือรถของเจ้าหน้าที่ขึ้นมาเท่านั้น แองเจลิกาทึ่งกับสองข้างทางตั้งแต่เริ่มขึ้นภูเขา เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ และเนื่องจากที่ริโอฝนตกค่อนข้างชุก ทำให้ต้นไม้รอบข้างเขียวขจีและดูสดชื่นมากเลยทีเดียว
แต่ถึงจะขับมาจนสุดทางแล้ว ก็มีช่วงที่ต้องเดินขึ้นเขาเพื่อขึ้นไปที่พระแท่นอยู่ดี
"แองเจลิกา รีบเดินก่อนได้ไหม จะเจ็ดโมงแล้ว" คลาร่าบ่น เมื่อเห็นเด็กสาวมัวแต่ตื่นตะลึงกับบรรยากาศของเมือง คลาร่าที่ร่างกายอวบอิ่ม เพียงแค่ขึ้นบันไดช่วงแรกก็ลมแทบจับแล้ว ยังต้องไล่ต้อนเด็กสาวให้รีบเดินขึ้นไปอีก เธอบ่นแล้วก้มตัวลง รู้สึกเจ็บซี่โครงขึ้นมาแล้ว "คลาร่าเป็นอะไรไหมคะ" เธอถาม
"ไม่ต้องห่วงฉันแล้วตอนนี้ รีบขึ้นไปเถอะ ฉันขอพักแปปนึง เดี๋ยวจะตามขึ้นไป" คลาร่าพูดไปหอบไป แองเจลิกาจึงเดินต่อไปเพียงลำพัง เมื่อขึ้นมาถึงบนสุดเธอยิ่งตกตะลึงกับภาพตรงหน้าขึ้นไปอีก จากบนนี้ สามารถมองเห็นเมืองได้แบบสามร้อยหกสิบองศาเลย เธอเห็นขอบฟ้าตัดกับมหาสมุทร มีชายหาด ภูเขา และเมืองที่ประกอบได้อย่างสวยงามดั่งภาพวาด บางมุมยังคงมีเมฆมาก ยิ่งทำให้ดูสวยเหมือนกับอยู่บนก้อนเมฆเลยก็ว่าได้
เธอเดินไปรอบๆ ลมพัดค่อนข้างแรงทำเอากระโปรงพลิ้วไปตามลม วันนี้เธอเลือกใส่ชุดกระโปรงสีขาวของแม่มาโบสถ์ แม้ว่าชุดจะเก่า แต่ก็เหมาะกับการเข้าโบสถ์ครั้งแรกในเมืองริโอแห่งนี้มากเลยทีเดียว
"วาเนสซ่า"
เธอหันไปตามเสียง บาทหลวงยืนอยู่หน้าประตูแล้ว เธอหันไปยิ้ม "แองเจลิกาค่ะ วาเนสซ่าคือแม่ของหนู"
"โอ้พระเจ้า พ่อนึกว่าวาเนสซ่ามา หนูเหมือนวาเนสซ่ามากเลยรู้ไหม" บาทหลวงเซบาสเตียนบอกจากความรู้สึกที่แท้จริง
"พ่อโรเจอร์ก็พูดอย่างนั้นบ่อยๆ ค่ะ ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ ไม่คิดว่าจะขึ้นเขาสูงขนาดนี้ จนคลาร่าเดินไม่ไหวเลยค่ะ หนูเลยต้องรีบเดินมาก่อน เดี๋ยวคลาร่าพักหายเหนื่อยก็จะตามขึ้นมาค่ะ" เธอบอกกับบาทหลวง ที่เดินนำทางเธอไปด้านในโบสถ์ ทั้งสองร่วมทำพิธีด้วยกันจนเสร็จคลาร่าก็ยังไม่ขึ้นมาสักที "ตอนนี้หนูเหลือเวลาอีกประมาณสิบห้านาที เชิญตามสบายนะ เดี๋ยวพ่อจะมาตาม"
ภายโบสถ์เล็กๆ แห่งนี้เป็นสีขาว ตกแต่งอย่างเรียบง่าย บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่มีไม้กางเขนตั้งอยู่ มีธงชาติประดับไว้ ด้านข้างมีรูปพระเจ้าสีเหลืองบานใหญ่ มีเก้าอี้ตัวใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้าสำหรับบาทหลวง และมีเก้าอี้ไม้ตัวเล็กเพียงไม่กี่ตัวสำหรับผู้เข้าร่วมพิธี
เธอเดินออกไปด้านนอก เดินหมุนตัวไปรอบๆ สนุกกับการเห็นกระโปรงยาวพริ้วไหวไปตามลม หมอกเริ่มเคลื่อนตัวมาทางเธอแล้ว มันสวยมากจริงๆ เธอเดินห่างออกมาจากฐานพระคริสต์และหันมองกลับไป เธอนึกสนุกอะไรบางอย่าง เธอประสานมือไว้แนบอกแล้วหลับตาลง "ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ดีใจเป็นอย่างมาก ที่พระองค์ทรงนำพาให้ข้าพระองค์มาสู่เมืองนี้ ได้อยู่กับครอบครัวอันเป็นที่รักยิ่ง ข้าพระองค์ซาบซึ้งที่พระองค์ทรงมีอานุภาพยิ่ง ที่ประทานความรักอันบริสุทธิ์ให้กับบิดาและมารดาของข้าพระองค์"
หัวเธอก็นึกไปถึงเรื่องที่พ่อเธอเล่าให้ฟังก่อนนอน ความรักของพ่อกับแม่เธอที่มันสุดยอดมากเลย พ่อบอกว่าพ่อแทบจะหลงรักแม่ทันทีที่ได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ เธอคิดเล่นๆ ว่าถ้าเธอมีคนรักแบบพ่อของเธอจะเป็นยังไงนะ เธอยิ้มทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ถ้าคนรักของเธอบอกชอบเธอ เธอจะรู้สึกยังไงนะ แล้วถ้าคนรักของเธอขอเธอเป็นแฟน เธอควรจะทำตัวแบบไหนกัน แล้วถ้าเธอโดนจูบเหมือนแม่ล่ะ โอ๊ย เธอจะต้องวางมือไว้ตรงไหนกันนะ เธอคิดไป หัวเราะไป ยิ้มอยู่คนเดียว แล้วพูดออกมาว่า "ข้าพระองค์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพระองค์จะประทานความรักอันเป็นนิรันดร์ให้กับข้าพระองค์เหมือนอย่างบิดาและมารดาของข้าพระองค์ อาแมน" แล้วเมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอไม่ได้สบตากับพระเจ้าองค์นั้น แต่เธอกำลังสบตากับชายคนหนึ่ง ชายคนนี้มีชีวิต และใบหน้าทั้งสองอยู่ติดกันในระยะเผาขนเลยทีเดียว


"โรแบโตนายอยู่ไหน" ดิเอโกแยกเขี้ยวถามใส่โทรศัพท์ เมื่อพบว่าเพื่อนรักเขายังไม่มีวี่แววจะปรากฎตัวที่จุดจอดรถก่อนขึ้นภูเขาเลย
"ฉันกำลังไป นายจะจริงจังอะไรนักหนา ในโบสถ์ไม่มีอะไรหรอกน่า เปเลซคงไม่นึกมาสวดมนต์วันที่ฉันไปโบสถ์สายครั้งแรกในรอบยี่สิบปีหรอกมั้ง" โรแบโตตอบกลับมา แล้ววางสายทันที เพราะต้องการตัดบทสทนาไม่อยากฟังดิเอโกบ่นอีกต่อไป ดิเอโกได้แต่กัดฟันกรอดๆ โมโหความไม่รู้จักโตของเพื่อน ปกติแล้วทุกวันอาทิตย์เขากับโรแบโตจะต้องมาโบสถ์พร้อมกัน เขามีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยด้านนอก ส่วนโรแบโตจะต้องเข้าไปดูความเรียบร้อยด้านบน ก่อนที่พ่อของเขาจะมาถึง
ดิเอโกลงจากรถ สั่งคนของตัวเอง ให้ดูแลพื้นที่ให้ดี ก่อนที่ตัวเองจะเดินขึ้นไปข้างบน เขามองไปรอบๆ วันนี้เมฆหนามาก ลมก็พัดแรงด้วย เขาเพ่งมองไปตามทางเดิน ฉิบ…เรือหายแล้วไง!!! มีคนอยู่จริงๆ การตื่นสายครั้งแรกของโรแบโตอาจทำให้เขาไม่กล้าตื่นสายอีกเลยตลอดชีวิตก็ได้ ดิเอโกมองนาฬิกา อีกไม่ถึงสิบนาทีพ่อเขาจะมาถึงแล้ว เขารีบเดินดุ่มๆ เข้าไป เมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงก็โล่งใจหน่อย อย่างน้อยก็คงไม่ใช่โรเจอร์แน่นอน เขาเดินเข้าไปอีกนิด ผมสีทองของเธอเธอตรงยาวมากเกือบถึงก้นอยู่แล้ว กระโปรงบานๆ ย้อนยุคของเธอ เข้ากับรองเท้าผ้าใบสีขาวอย่างไม่น่าเชื่อ
เขาเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย ว่าเขายืนอยู่ด้านหลังเธอ เขาเห็นเธอประสานมือไว้ที่หน้าอกกำลังสวดภาวนาขอพรพระเจ้า เขาไม่อยากเรียกเธอเลย แต่พ่อเขากำลังมาถึงแล้ว ดูเธอยิ้มสิ เธอยิ้มสวยมากเลย เธอกำลังหัวเราะอยู่ด้วย เขาไม่อยากกวนเธอเลยให้ตายสิ ยิ่งได้มายืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วย เธอสวยมากจริงๆ แล้วก็ได้ยินเธอพูดออกมาว่า 'ข้าพระองค์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพระองค์จะประทานความรักอันเป็นนิรันดร์ให้กับข้าพระองค์เหมือนอย่างบิดาและมารดาของข้าพระองค์ อาแมน' เขายิ้มออกมาไม่รู้ตัว แล้วเธอก็ลืมตา
"ไฮ" เธอพูดยิ้มเขินๆ เขาไม่ได้พูดอะไร เรียกว่าพูดไม่ออกดีกว่า แถมยังรู้สึกจุกๆ อยู่ในอกเมื่อได้สบตากับเธอ ดวงตาเปล่งประกายกับรอยยิ้มของเธอ เล่นเอาเขาทำอะไรไม่ถูกเลย
"แองเจลิกา" เสียงเรียกจากทางด้านหลัง ทำเอาทั้งคู่ตื่นจากภวังค์ คลาร่าอุ้ยอ้ายเดินมาคว้าตัวเธอออกไป แองเจลิกาหันมามองที่ชายหนุ่ม เธอโบกมือให้ด้วย ก่อนจะเดินลงบันไดไป เขาเดินตามไปจนสุดทางเดิน มองหญิงสาวก้าวลงบันไดอย่างมั่นคง เธอเดินเข้าไปที่ร้านอาหารด้านล่าง เธอกำลังหมุนตัวไปรอบๆ กับกระโปรงที่พริ้วไหว รอยยิ้มของเธอสดใสมากเลย เธอมองกลับขึ้นมายิ้มให้เขา แล้วยังโบกมือให้เขาอีกครั้งด้วย เขาโบกมือตอบอย่างไม่รู้ตัว
"แองเจลิกา" เขาตกอยู่ในมนต์สะกด ลืมไปเลยขึ้นมาบนนี้เพราะอะไร ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้โรแบโตยืนอยู่ด้านหลังของเขาแล้ว โรแบโตตบบ่าเขาแล้วกอดอยู่อย่างนั้น "พ่อนายบอกว่าจะมาถึงสายหน่อย" นั่นแหละดิเอโกถึงได้รู้สึกตัว
"ใครน่ะ" โรแบโตถาม
"ไม่รู้เหมือนกัน แปลกจังไม่เคยเห็นหน้าเลย" ดิเอโกตอบ
"ใช่ นายน่ะแปลกจัง ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย นายเจ็บตรงนี้หรือเปล่า" โรแบโตจิ้มไปที่อกเขา เขาก็คลำๆ ดู "ไม่นะ ไม่เจ็บ ไม่เป็นอะไรสักหน่อย"
"จริงเหรอ เพราะฉันรู้สึกว่าคิวปิดแผงศรใส่นายซะแล้วล่ะ" แล้วโรแบโตก็เดินเข้าไปดูความเรียบร้อยในโบสถ์ ดิเอโกได้แต่เข่นเชี้ยว โมโหโรแบโต ตัวเองมาสาย เขายังไม่ได้จัดการเลย แล้วยังจะมาปล่อยมุกเสี่ยวๆ ใส่เขาอีก เขามองกลับไปที่ร้านอาหาร เธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว บาทหลวงเซบาสเตียนเดินออกมาจากร้านค้า เร่งรีบขึ้นมาด้านบนเพื่อจัดเตรียมพิธีการก่อนพ่อเขาจะมาถึง
"เกือบไปแล้ว เขาทำอะไรหนูหรือเปล่า" คลาร่าถาม มองสาวน้อยตรงหน้าที่ดูไม่ได้กังวลอะไรเลย แถมยังหมุนตัวเล่นไปตามทางอีกด้วย
"เปล่าค่ะคลาร่า เขาไม่ได้ทำอะไรหนูเลยค่ะ" เธอบอก ยังไม่หยุดหมุนตัว เธอยิ้ม จนกระทั่งบาทหลวงเรียกให้ทั้งสองเข้าไปหลบหลังร้าน เพราะใกล้เวลาที่อัลเวสจะมาแล้ว และสั่งให้พวกเธอรอจนทุกคนเข้าไปในโบสถ์แล้วค่อยเดินกลับลงไป
เหตุการณ์เช้าวันอาทิตย์ทำให้ดิเอโกเปลี่ยนไป ปกติเมื่อกลับจากโบสถ์เขากับโรแบโตจะอุทิศชีวิตที่เหลือของวันอาทิตย์อยู่กับเกมส์ โต๊ะสนุกเกอร์ หรือถ้าเบื่อมากๆ ก็จะลงไปเล่นเซิร์ฟที่ทะเล แต่เมื่อออกจากโบสถ์และเสร็จหน้าที่จากการไปส่งบรูโน่ที่บ้านอัลเวส ดิเอโกก็ขับรถกลับขึ้นไปที่รูปปั้นพระคริสต์ผู้ไถ่อีกครั้ง ดิเอโกเดินตามหาหญิงสาวเมื่อเช้าไปทั่วเขา แถมยังพยายามขอเจ้าของร้านอาหารเข้าไปด้านในอีกด้วย
โรแบโตได้แต่นั่งหัวเราะกับอาการของดิเอโก จนดิเอโกหน้าบึ้งตึง "มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น มันสนุกตรงไหน" ดิเอโกถาม
"ตรงที่นายมีความทุกข์เพราะความรักนี่ไง" โรแบโตตอบ ดิเอโกถึงกับต้องฟาดไปที่หัวเขาหนึ่งที
"เจ็บนะโว๊ย" เขาโวยวาย คลำศีรษะตัวเองเบาๆ "นายไม่ลองไปดูที่ดาวน์ทาวน์ล่ะ เธออาจจะไปที่นั่นก็ได้" พูดจบดิเอโกก็บึ่งรถไปทันที
"ฉันรอที่คาเฟ่โคลัมโบนะ" โรแบโตหมายถึงร้านกาแฟชื่อดังของย่านนี้ ซึ่งก็เป็นอีกหนึ่งธุรกิจของตระกูลอัลเวส ดำเนินกิจการมาร้อยกว่าปีแล้ว
ดิเอโกไม่ตอบ เมื่อเขาจอดส่งโรแบโตที่ร้าน ก็บึ่งรถออกไปทันที กว่าดิเอโกจะกลับมารับโรแบโต คาเฟ่ก็ปิดไปแล้ว เขาคิดว่าป่านนี้เพื่อนรักเขาคงเจอผู้หญิงคนนั้นและคุยกันจนลืมเขาไปแล้วแน่ๆ เขานั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่ฟุตบาทหน้าร้าน เมื่อดิเอโกมาถึงกะจะต่อเสียหน่อย แต่พอเห็นหน้าเครียดของดิเอโก เขาก็เงียบ เลือกที่จะไม่พูดอะไร รู้ได้เลยว่าดิเอโกไม่เจอผู้หญิงคนนั้นแน่นอน
เขากับดิเอโกโตมาด้วยกัน จำความได้ก็มีกันและกันแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจะรู้ดีที่สุดว่าตอนไหนที่สามารถพูดแหย่กันได้ และตอนไหนที่เขาไม่ควรทะลึ่งใส่ ไม่งั้นหายนะคงมาเยือนเขาแน่ๆ ดิเอโกเป็นคนที่ใจเย็นกว่าเขามาก แต่บทเวลาที่ร้อนขึ้นมาแล้ว เขาเองก็เทียบไม่ได้สักนิดเดียว
เช้าวันต่อมาดิเอโกเตรียมตัวออกไปวิ่งเหมือนอย่างทุกๆ วัน แต่วันนี้เขาตื่นก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง ส่วนอีกคนที่นอนอยู่เตียงข้างๆ ก็ไม่ได้ดูเวลา งัวเงียตื่น เดินงงงงเข้าห้องน้ำตามไป
เมื่อแต่งตัวเสร็จพร้อมออกไปวิ่ง นาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์เขาเพิ่งดัง ถึงได้รู้ว่าออกจากบ้านก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเลย "นายจะรีบไปไหนกันนะ" เขาบอก แล้วออกวิ่งตามเพื่อน วันนี้ดิเอโกวิ่งเร็วกว่าปกติมาก เขาจึงเร่งนำหน้าไป หวังจะวิ่งกั๊กๆ เพื่อให้ดิเอโกวิ่งช้าลง "นายไม่ต้องกังวลไป ฉันจะช่วยนายตามหาเอง" เขาพูดไปหอบไป "บางทีเย็นนี้หลังเลิกงาน เราลองมาวนดูแถวชายหาดก็ได้นะ" โรแบโตพูดจบก็หันไปหาเพื่อน แต่เพื่อนเขาหายไปแล้ว เขาหยุดวิ่ง มองหาเพื่อนไปรอบๆ พนักงานทำความสะอาดบริเวณชายหาดยิ้มขำๆ แล้วชี้นิ้วไปทางแยกที่ดิเอโกวิ่งฉีกไปโดยที่โรแบโตไม่รู้และปล่อยให้พูดอยู่คนเดียวอีกต่างหาก เขาตัดสินใจวิ่งกลับบ้าน หากุญแจรถและขับไปรอเพื่อนรักเขาแถวๆ ทางขึ้นโบสถ์ทันที
ดิเอโกหน้าบึ้งกว่าเดิมตอนขึ้นรถ โรแบโตก็ไม่พูดอะไร ขับรถกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน สามวันผ่านไปดิเอโกก็ยังคงเปลี่ยนเส้นทางวิ่งไปทางภูเขากอร์โกวาดู แม้ว่าจะไม่มีวี่แววของเธอ ดิเอโกก็ไม่ละความตั้งใจสักนิดเดียว แบบนี้คงไม่เล่นๆ แล้ว โรแบโตคิดในใจ "วันอาทิตย์ฉันจะดูแลความเรียบร้อยที่ลานจอดรถให้เอง นายขึ้นไปดูข้างบนแทนฉันแล้วกัน" โรแบโตตบบ่าเพื่อนเบาๆ
แองเจลิกาเฝ้ารอการกลับไปที่รูปปั้นพระคริสต์อีกครั้ง แม้ว่าเธอจะเพิ่งมาถึงบ้านสดๆ ร้อนๆ เองก็ตาม และเมื่อเวลาผ่านไปเธอรู้สึกว่ามันช่างยาวนานเหลือเกิน ทำไมมันนานขนาดนี้ เธอชักเริ่มไม่สนุก เมื่อถึงวันอังคาร เหลืออีกตั้งห้าวันแหนะ
"เป็นอะไรลูกกับข้าวไม่อร่อยเหรอ" โรเจอร์ถาม เมื่อเห็นลูกสาวทำหน้าเซ็งๆ แล้วนั่งอาหารไปมา
"ไม่ใช่ค่ะ คือหนูรู้สึกว่าว่างเกินไป วันๆ มันผ่านไปช้ามากเลยค่ะ" เธอตอบ โรเจอร์ขำ "มีเปียโน มีไวโอลินของแม่ ลองเล่นดูสิ"
"ไม่ดีกว่า หนูไม่อยากทำของแม่เสีย"
"อยากมาทำงานกับพ่อไหม" โรเจอร์ถาม เด็กสาวถึงกับยิ้มและพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว "อยากค่ะ"
"ดี พรุ่งนี้พ่อจะสอนงานให้ แต่อาจจะไม่ทุกวันนะ เพราะบางวันพ่อก็ต้องเข้าไปที่สำนักงานใหญ่ในดาวน์ทาวน์" โรเจอร์บอก
"ขอบคุณค่ะพ่อ" เธอเอื้อมไปจับมือพ่อ
"เอาล่ะ ทีนี้กินข้าวได้แล้ว"
พอได้ทำงาน ทำให้ชีวิตเธอกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง นอกจากว่าเวลาในแต่ละวันจะผ่านไปเร็วแล้ว เธอยังได้สัมผัสตัวตนของพ่อเธอมากขึ้นอีกด้วย อันที่จริงแล้วพ่อของเธอเจ๋งมากเลยทีเดียว วิสัยทัศน์ การพัฒนาปรับปรุงองค์กร รวมไปถึงการแก้ไขปัญหาในแต่ละวัน พ่อเธอก็สามารถจัดการได้อยู่หมัดทุกเรื่องเลย
เธอนั่งทำงานในห้องเดียวกับพ่อทุกวัน บางวันที่พนักงานเข้ามาหาพ่อถึงที่บ้าน บางครั้งพ่อเธอต้องเข้าประชุมออนไลน์ เธอก็นั่งฟังไปด้วย บางเรื่องที่เธอไม่เข้าใจ พ่อของเธอช่วยอธิบายเสริมให้
"โรเจอร์ มีแขกมาขอพบคุณ" ฟราบิโอบอก พร้อมกับผายมือไปทางด้านหลัง มีผู้ชายสองคนรออยู่หน้าห้องทำงาน เมื่อโรเจอร์พยักหน้า เขาสองคนก็เดินเข้ามาในห้อง
"งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน วันนี้กินข้าวที่บ้านตัวเองไปก่อนนะลูก"
"ได้ค่ะ" เธอตอบรับอย่างเข้าใจและเดินออกไปทันที ไม่ได้ทักทายผู้มาใหม่ เพราะรู้สึกไม่ชอบสายตาที่ทั้งสองมองเธอเลยสักนิด
"เธอสวยมากเลยนะ" ลูคัส แขกที่อายุมากกว่าพูดขึ้น ส่วนดันเตผู้เป็นลูกชายนั้นหันมองตามหญิงสาวชนิดเหลียวหลังเลยทีเดียว
โรเจอร์ไม่ตอบ แต่เชิญให้ทั้งหมดนั่งแทน "ไม่คิดว่าคุณจะมาพบผมวันนี้" โรเจอร์พูด ไม่ชอบกิริยาของดันเตเลย
"อาทิตย์ก่อนนักข่าวผมถ่ายรูปผู้หญิงคนหนึ่งได้ที่สนามบิน เธอสวยมาก เด็กๆ ของผมนึกว่าเป็นดาราจากฮอลีวูดมาเที่ยวที่ริโอเสียอีก แต่ที่ไหนได้ แหล่งข่าวผมบอกว่าเธอมาจากโปรตุเกส นามสกุลของเธอคือเปเลซ" ลูคัสร่ายยาว แล้วหยิบภาพที่แองเจลิกาถูกถ่ายที่สนามบินขึ้นมาด้วย
"ลูกผมเอง เธอไม่ได้ตาย" โรเจอร์พูดสั้นๆ ตรงประเด็น ต้องการให้การสนทนานี้จบเร็วที่สุด
"โอ้ นั่นเป็นข่าวใหญ่มากเลยนะ" ลูคัสพูดอย่างมีเลศนัย
"คุณมาเพราะเรื่องลูกสาวผมแค่นี้เหรอ"
"ไม่ใช่แน่นอน ผมมีข่าวใหญ่จะมาบอก ผมได้ข่าวมาว่าอัลเวสยื่นประมูลสร้างท่าเรือเพิ่ม" ลูคัสบอก "ผมว่ามันเป็นโอกาสดีที่คุณจะเข้าประมูลสัมปทานท่าเรือด้วย"
"ไม่ ผมจะไม่เข้าไปวุ่นวายกับธุรกิจพวกเขา เราทำข้อตกลงกันไว้แล้ว" โรเจอร์บอกตัดบททันที
"ข้อตกลงนั้นไม่ได้ผูกพันธ์ทางกฏหมายสักหน่อย แค่เขียนสัญญากันในโบสถ์เอง" ดันเตพูดไปขำไป แต่โรเจอร์กับฟราบิโอไม่รู้สึกขำไปด้วย
"ผมไม่เอาด้วย แต่ถ้าคุณจะประมูลสู้กับพวกเขาก็แล้วแต่พวกคุณ ผมไม่ขอมีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องพวกนี้ ทุกวันนี้ธุรกิจของผมก็อยู่ตัวแล้ว ผมพอแล้ว" โรเจอร์บอก สองพ่อลูกนิ่งงันไปเลย นึกในใจว่าโรเจอร์ช่างโง่เง่าจริงๆ โรเจอร์มีทรัพย์สินมากมายไม่ได้น้อยไปกว่าพวกอัลเวสเลยสักนิดเดียว ถ้าคิดจะประมูลงานใหญ่ๆ แบบนี้ ก็สามารถสู้กับพวกอัลเวสได้สบายๆ เลย
"ผมรู้ว่าธุรกิจของคุณขยายไปต่างประเทศเยอะ ถ้าคุณมีโอกาสที่จะบริหารท่าเรือเอง คุณจะมีเงินเหลือเยอะกว่าเดิม แล้วอัลเวสก็เอาเปรียบคุณไม่ได้ด้วย"
"อย่างที่ผมบอก ผมพอแล้ว ส่วนต้นทุนเรื่องการขนส่ง เรื่องท่าเรือมันสูงก็จริง แต่ผมก็มีกำไรแล้ว และย้ำอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอัลเวสอีก"
ลูคัสถอนหายใจ แอบกำหมัดแน่น ที่ไม่สามารถกล่อมให้โรเจอร์ทำตามใจต้องการได้ และพวกเขาก็เตรียมตัวกลับกันทันที
"เดี๋ยวก่อนลูคัส" โรเจอร์ร้องทัก "เรื่องลูกของผม ผมยังไม่อยากให้ข่าวนี้แพร่ออกไป"
"โฆษณาหน้ากลางยังว่างสำหรับคุณเสมอ" ลูคัสบอก นึกถึงค่าโฆษณาก้อนใหญ่ที่จะได้จากสินค้าของเปเลซ "ตราบใดที่มีสินค้าคุณในสื่อของผม ข่าวลูกสาวคุณจะไม่มีวันเล็ดรอดออกไปแน่นอน"
"ผมไม่ต้องการลงโฆษณาทางสื่อสิ่งพิมพ์อีกแล้ว" โรเจอร์บอก " ผมต้องการลงทางออนไลน์มากขึ้น เรื่องรายละเอียดผมจะให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ติดต่อไป"
โรเจอร์เฝ้ามองสองพ่อลูกที่กำลังเดินออกไป เขาไม่เคยชอบตระกูลเปเรร่าเลย แต่ที่ต้องทนคุยด้วยก็เพราะหวังผลประโยชน์จากการข่าว และอีกอย่างคือเปเรร่าไม่เคยชอบอัลเวส ชอบเล่นข่าวทำให้อัลเวสเสียหายอยู่บ่อยๆ นั่นทำให้เขาพึงพอใจมากเลยทีเดียว
เปเลซกับอัลเวสเคยเป็นหุ้นส่วนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ และกำลังมีแผนที่จะขยับขยายธุรกิจออกไปต่างประเทศด้วย แต่ดันมีปัญหากันเรื่องผลประโยชน์ ทำให้สองตระกูลนี้ตัดเยื่อขาดใย และประกาศเป็นศัตรูกันอย่างเป็นทางการ เมื่อถึงจุดที่บ้านเมืองไปต่อไม่ได้ เพราะสองตระกูลได้แต่ห้ำหั่นกันไปมา ก็ได้บาทหลวงของเมืองริโอนี่แหละ ที่ทนไม่ไหวและขอร้องให้แบ่งธุรกิจกันให้ชัดเจน
สรุปได้ว่าอัลเวสได้ธุรกิจที่อยู่ฝั่งทะเลโซนใต้ไปเกือบทั้งหมด และเปเลซได้ส่วนของโรงงานอุตสาหกรรม รวมถึงธุรกิจด้านบันเทิงที่หาดเลบลอนอีกด้วย แต่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เขาได้ตัดสินใจขายธุรกิจบันเทิงทิ้ง ยอมเสียพื้นที่บางส่วนตรงย่านนั้น แน่นอนว่าตอนประกาศขาย พวกอัลเวสก็อยากซื้อพื้นที่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน เพราะเป็นชายหาดที่ยาวต่อเนื่อง และถ้าอัลเวสได้ตรงนี้ไป เท่ากับว่าเขาสามารถครองหาดทั้งสามหาดที่มีชื่อเสียงระดับโลก และสามารถต่อยอดธุรกิจได้อีกมากมายด้วย
แต่เขาไม่มีวันขายให้กับอัลเวสแน่นอน เขาตกลงขายให้กับเปเรร่า ทั้งๆ ที่อัลเวสสามารถจ่ายเงินเขามากกว่าเปเรร่าถึงสามเท่าเลยก็ตาม เขาไม่ต้องการเงิน แต่เขาต้องการให้อัลเวสเจ็บใจมากกว่า
เมื่อเขายังเด็ก ไปไหนแต่ละครั้ง แม้กระทั่งไปโบสถ์ ต้องมีคนคอยติดสอยห้อยตามกันเป็นคณะ เพราะต้องคอยดูแลความปลอดภัยให้กับปู่และพ่อของเขา และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้สองตระกูลทะเลาะกันไม่จบสิ้นเสียที การมีลูกน้องเป็นร้อยเป็นพันคน ผู้นำเพียงคนสองคนดูแลไม่ทั่วถึงแน่นอน และถ้าลูกน้องหางแถวไปอีกปัญหากับอีกฝ่าย ก็ทำให้ชนวนมันติดขึ้นมาอย่างนี้เรื่อยๆ ไม่จบสิ้น
เขาเห็นปัญหานี้มาตั้งแต่เด็ก และเขาก็เบื่อเรื่องพวกนี้เต็มที เมื่อเขาได้ขึ้นเป็นผู้นำ เขาจึงยกเลิกระบบมาเฟียทันที และเปลี่ยนมาลุยธุรกิจเต็มที่จนตอนนี้สามารถขยายโรงงานอุตสาหกรรมและการส่งออกเหล็กไปต่างประเทศได้แล้ว และกำลังมีแผนที่จะขยายโรงงานถลุงเหล็กให้ใหญ่ที่สุดในทวีปอีกด้วย
ตอนนี้ข้างกายเขามีเพียงฟราบิโอคนเดียว ที่เปรียบเสมือนเป็นบอร์ดี้การ์ด และยังเป็นเป็นที่ปรึกษาให้อีกด้วย เขาเป็นอดีตนายตำรวจ คอยวิเคราะห์สถานการณ์ให้ และจะมีข่าวของฝั่งอัลเวสมาบอกเสมอๆ
ฟราบิโอไม่เคยเห็นด้วยที่เขายังคงติดต่อกับลูคัส แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าการมีลูคัสไว้ใกล้ตัวก็มีประโยชน์ไม่น้อย... เมื่อเปเลซยกเลิกระบบมาเฟีย หลายคนที่ไม่ชอบแนวทางของเขาก็พากันย้ายออกไปอยู่กับลูคัส จนกลายเป็นว่าตอนนี้อัลเวสก็ต้องสู้กับเปเรร่า และยังต้องมาระแวงกลัวเขาจะแทงข้างหลังอีกด้วย ศัตรูของศัตรูคือมหามิตร เขาคิดแบบนั้น
สำหรับฟราบิโอแล้วการมีลูคัสอยู่ใกล้ตัวคือเขาก็สามารถสอดแนมและสืบรู้ได้ว่าตอนนี้ลูคัสขยายอำนาจไปถึงไหนแล้ว แล้วเขาก็จะเอาข่าวเหล่านี้ไปบอกกับตำรวจอีกทอดหนึ่งเพื่อเป็นการตัดตอนการขยายอำนาจของเปเรร่าไปในตัว
"ลูคัสขยายอำนาจได้เร็วมาก" ฟราบิโอพูด เมื่อสองพ่อลูกกลับไปแล้ว โรเจอร์พยักหน้ารับ ซึ่งเขาก็กังวลกับเรื่องนี้ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะอย่างไรก็แล้วแต่ ลูคัสก็เปรียบเหมือนอสรพิษ ที่พร้อมจะแว้งกัดเขาได้ตลอดเวลา
"ต้องตัดตอนออกไปบ้าง ก่อนที่จะคุมไม่อยู่ การข่าวของผมบอกว่าเริ่มมียาเสพติดระบาดในย่านบันเทิงด้วย" ฟราบิโอบอก
"ไม่เห็นมีข่าวออกเลย ไม่น่าแปลกใจหากว่าลูคัสมีเอี่ยวด้วย ฝั่งตำรวจว่าไงบ้าง" โรเจอร์พูด
"ยังเงียบ ผู้หมวดคนใหม่ก็ยังไม่ขยับอะไรเหมือนกัน ต้องคอยดูท่าทีไปก่อน ส่วนตำรวจชั้นประทวนเองก็แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันชัดเจน ตำรวจข้างอัลเวสก็เยอะ ตำรวจฝั่งเปเรร่าก็ไม่น้อย ไว้ใจใครไม่ได้เลยตอนนี้"
"เรื่องของแองเจลิกา คุณจะยอมเสียค่าโฆษณาวันละหลายล้านแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ" ฟราบิโอถาม โรเจอร์ถอนหายใจ เรื่องนี้เขาก็ยังหาทางออกไม่ได้ แต่จะตัดใจให้อัลเวสรู้ ก็ไม่ได้อีกเช่นเดียวกัน หากว่าพวกนั้นรู้ว่าลูกของวาเนสซ่ากลับมาแล้วเธออาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ เพราะเจ้างั่งบรูโน่เป็นคนที่มีความรัก และคลั่งไคล้วาเนสซ่ามาก่อน และยิ่งหน้าตาแองเจลิกาเหมือนแม่อย่างกับแกะขนาดนี้ เขาจึงได้กลัวใจของบรูโน่มากที่สุด
"ทันทีที่พรุ่งนี้โฆษณาของคุณอยู่ในสื่อของเปเรร่า อัลเวสคงสืบเรื่องนี้ได้ไม่ยาก ทางที่ดีคุณควรหาโอกาสพาเธอออกงาน ประกาศไปเลยว่านี่คือลูกของคุณกับวาเนสซ่า" ฟราบิโอแนะนำ เมื่อเห็นโรเจอร์พยักหน้ารับเขาก็พูดต่อ "นี่การ์ดเชิญไปงานเลี้ยงต้อนรับผู้หมวดคนใหม่ วันเสาร์นี้ งานนี้แหละเหมาะที่สุดแล้ว"
"ระยำ พวกมันจะยึดคุณธรรมอะไรกันนักหนา แค่คำมั่นสัญญาที่ให้กันในโบสถ์" ลูคัสสบถรุนแรงเมื่อขึ้นรถ แตกต่างจากคนเป็นลูกที่นั่งเงียบขรึม แผนการใหม่ๆ ผุดอยู่ในหัวเต็มไปหมด "เห็นทีต้องเร่งแผนการให้เร็วขึ้น ฉันจะไม่แกล้งโง่ให้มันหลอกใช้อีกต่อไป แล้วไอ้ฟราบิโอนั่น มันก็เหมือนเสือซุ่มดีดีนี่เอง คนของพ่อบอกว่ามันมีสายอยู่ในกรมตำรวจเยอะแยะ มันถึงตามเกมเราได้ทันตลอด เจ็บใจนัก" เขาทุบไปที่เบาะอีกหลายที "แกกำลังคิดอะไรอยู่" เขาถามลูกชาย
"เรื่องธุรกิจของพ่อ ถ้าพ่ออยากจะประมูลงานแข่งกับพวกอัลเวส ขาดเหลือเท่าไหร่ผมจะจัดการให้ ตอนนี้ธุรกิจของผมกำลังไปได้ดี" ดันเตบอก รินเหล้าใส่แก้วให้ตัวเองและพ่อ
"ฉันไม่อยากได้งานพวกนั้นหรอก แค่อยากจะให้พวกมันทะเลาะกันเองแค่นั้นแหละ ฉันเห็นแกมองลูกสาวมันตาเป็นมัน ฉันคงไม่ต้องบอกให้แกทำอะไรใช่ไหม" ลูคัสพูดเป็นนัย ซึ่งลูกชายก็ยังคิ้วเป็นคำตอบ "สวยขนาดนั้น ถ้าแผนสำเร็จ ผมจะได้แต่งงานกับคนสวยๆ แถมยังได้ธุรกิจของเปเลซมาอีกต่างหาก"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย" ลูคัสหัวเราะ ยกแก้วชนกับลูกชาย
"ผมกำลังมองนกตัวที่สาม" ดันเตบอก "ถ้าเรานิ่ง และอดทนสักนิด ผมว่าเราต้องกำจัดตระกูลอัลเวสไปพร้อมกันทีเดียวเลย ต่อให้เรามีคนมากเท่าไหร่ ถ้าเราไม่เล่นใต้ดินไม่มีทางกำจัดอัลเวสไปได้แน่"
"ต้องอย่างนี้สิไอ้ลูกชาย" ลูคัสหัวเราะอย่างสะใจ เมื่อคิดถึงแผนการที่จะครองเมืองนี้ในอนาคต เมืองนี้จะสงบได้หากว่าผู้ครอบครองมีแค่หนึ่งเดียว และหนึ่งเดียวในนั้นต้องเป็นเปเรร่าเท่านั้น
"พ่อคะ สำนักงานใหญ่ของพ่ออยู่ที่ดาวน์ทาวน์ใช่ไหมคะ หนูขอไปด้วยได้ไหม" แองเจลิกาถามพ่อ เมื่อเธอใช้อินเตอร์เน็ตหาที่ท่องเที่ยวในเมืองแห่งนี้ แล้วดาวน์ทาวน์มันก็ขึ้นว่าเป็นอีกหนึ่งโซนที่มีสถานที่ท่องเที่ยวเชิงโบราณสถานมากมาย มีทั้งแหล่งช็อปปิ้ง คาเฟ่สวยๆ ชื่อว่าโคลัมโบอีกด้วย
"มันไม่ปลอดภัย"
"ไปเดินซื้อของกับคลาร่าก็ได้ ที่นั่นผู้คนเยอะ คงไม่อันตรายหรอกค่ะ" เธออ้อน แต่พ่อเธอก็ไม่อนุญาตอยู่ดี แถมยังตัดบทด้วยการยกหูโทรศัพท์คุยเรื่องงานอีกด้วย
เมื่อได้เวลาเลิกงาน แองเจลิกาเดินกลับตึกตัวเองแบบเศร้าๆ "เป็นอะไรลูก งานเครียดเหรอ" คลาร่าถาม
"ไม่ใช่ค่ะ พ่อไม่ให้ไปดาวน์ทาวน์ต่างหาก" เธอบอกงอนๆ กระแทกตัวลงนั่งโซฟาแรงๆ "ใจคอคุณพ่อจะให้ไปแค่โบสถ์ใช่ไหมคะ ชายหาดก็ไปไม่ได้ วอคกิ้งสตรีทก็ไม่ให้ไป ขอไปเดินซื้อของใช้ยังห้ามเลย"
คลาร่าเดินมานั่งข้างๆ "หนูรู้อะไรไหม ฉันไม่ต้องขออนุญาตคุณพ่อหนู อีกอย่างพรุ่งนี้แค่กินกาแฟสักแก้วคงไม่ต้องรอเขาอนุมัติหรอกมั้ง" แองเจลิกายิ้มแย้มทันที กอดคลาร่าแน่น "เย้ หนูต้องไปเตรียมเสื้อผ้าก่อน" เธอบอกแล้วก็รีบวิ่งขึ้นห้องไปทันที
คลาร่ามองตามสาวน้อยอย่างรักใคร่ เธอไม่ได้มีเจตนาจะทำให้แองเจลิกาขัดคำสั่งบิดาตัวเอง แต่เธอตั้งมั่นในสิ่งที่วาเนสซ่าเคยบอกต่างหากว่าต้องการให้แองเจลิกามีความสุข และเธอยังยืนยันคำเดิม ว่าแองเจลิกากลับมาอยู่บ้าน ไม่ใช่เปลี่ยนจากคุกในโปรตุเกส มาอยู่ในคุกที่ริโอ


เข้าวันต่อมา "โอ๊ยไม่นะ ฟราบิโอ" คลาร่าร้อง เมื่อฟราบิโอโบกให้เธอจอดรถ ทั้งที่กำลังจะออกจากประตูรั้วแล้วแท้ๆ
"สวัสดีคลาร่า จะไปไหนแต่เช้า" ฟราบิโอทักทายด้วยรอยยิ้ม
"ซื้อของน่ะ" คลาร่าตอบอย่างรนๆ
"คุณรู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" ฟราบิโอถามเข้าประเด็น คลาร่าถอนหายใจ พยักหน้ายอมรับว่าโดนจับได้ แองเจลิกาค่อยๆลุกขึ้นจากที่วางเท้า นั่งหน้าเซ็งๆ คลาร่าเตรียมถอยรถกลับเข้าบ้าน แต่ฟราบิโอกลับโยนหมวกลงบนตักเธอแล้วขยิบตาให้ครั้งนึง แองเจลิการีบคว้ามาใส่ "จะไม่ถอดเลยค่ะ" เธอรีบพูด แล้วคลาร่าก็ขับรถออกไปทันที
แองเจลิกาตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้ออกจากบ้านอีกครั้ง ดีใจที่ได้ออกมาเที่ยว เธอประสานมือที่หน้าอก นึกขอบคุณพระเจ้าที่ให้เธอได้ออกจากบ้านวันนี้ และถ้าจะให้ดีขอให้เธอได้เจอกับเขาอีกครั้ง
เขาที่อยู่ในหัวเธอตลอดหลายวันมานี่ แม้จะได้เจอกันแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เธอกลับจำใบหน้าของเขาได้แม่นยำ ถ้าเขาเป็นความรักอันเป็นนิรันดร์ของเธอจริงๆ ขอให้ลูกสมหวังด้วยเถอะ...
เมื่อถึงดาวน์ทาวน์คลาร่าเองก็ตื่นตาตื่นใจไม่น้อย ทั้งสองพากันเดินเที่ยว ดูพระราชวังเก่า ดูโบสถ์เก่า และยังจะแหล่งชอปปิ้งก็มีของให้เลือกซื้อเยอะอีกด้วย จนคลาร่าเริ่มเดินไม่ไหวแล้ว แต่แองเจลิกายังมีสถานที่อีกตั้งเยอะที่อยากไป จึงตัดสินใจให้คลาร่ารออยู่ที่ร้านอาหารแทน แต่คลาร่าก็ลังเล เพราะห่วงความปลอดภัยของเธอ
"ไม่ต้องห่วงหรอกคลาร่า แถวนี้ไม่อันตรายหรอก นักท่องเที่ยวเยอะแยะเลย" เธอบอก คลาร่ากำชับ "ห้ามถอดหมวก"
"ไม่ถอดค่ะ" เธอหัวเราะแล้วเดินจากไปตรงดิ่งไปที่คาเฟ่โคลัมโบทันที
"งานขยายท่าเรือไปถึงไหนแล้ว พวกแกไปคุยกับชาวประมงหรือยัง" บรูโน่ถามดิเอโกกับโรแบโตที่นั่งตัวลีบหน้าซีด เพราะไม่คิดว่านายใหญ่จะเข้าออฟฟิศวันนี้
"ยังครับ" ดิเอโกตอบ
"รีบหน่อย ต้องสร้างความเข้าใจให้กับชาวประมง ว่าเราไม่ได้จะตัดช่องทางทำมาหากินพวกเขา ก่อนที่นักการเมืองจะเข้าไปวุ่นวาย เดี๋ยวจะสร้างความสับสนให้พวกเขา แล้วงานจะเยอะกว่านี้" บรูโน่ปิดแฟ้มงาน แล้วเปิดแฟ้มต่อไป "โรแบโต" บรูโน่เรียกเสียงดัง ทำเอาโรแบโตสะดุ้งเริ่มรู้สึกถึงรังสีอะไรบางอย่างแผ่ออกมาแล้ว
"เอ่อ.. ครับ"
"สองอาทิตย์ก่อน ลูกค้าที่พาเลซโวยวายว่ามีตำรวจมารีดไถ นายไปสืบมาหรือยัง" บรูโน่หมายถึงโรงแรมอีกหนึ่งที่ ที่เป็นมรดกตกทอดสืบมา ไม่ใช่โรงแรมที่พวกเขาบริหารกันเอง
"เอ่อ ยังครับ" เขาตอบอึกอัก เมื่อบรูโน่เบิกตาโพลง ก็รีบก้มหน้าทันที "เรื่องแบบนี้อย่านิ่งเฉย สืบรู้ให้ได้ว่าเป็นตำรวจจริงหรือเปล่า" โรแบโตพยักหน้ารับ บรูโน่ปิดแฟ้มดังขึ้นกว่าเดิม
"เรื่องสนามฟุตบอลที่จะสร้างให้เด็กๆ ในฟาวีล่า พวกนายคุยกับผู้รับเหมาหรือยังใกล้กำหนดส่งมอบเต็มทีแล้ว" บรูโนจ้องสองคนเขม็ง ซึ่งสองหนุ่มต่างสะกิดกันเป็นพัลวัน ปัง!!! "พวกแกเป็นบ้าอะไรกัน" บรูโน่ตบโต๊ะเสียงดัง "อาทิตย์นี้ไม่มีงานอะไรเดินสักอย่าง งานก่อสร้างท่าเรือลุล่วง ไม่ได้หมายความว่าพวกแกมีงานชิ้นโบว์แดงแล้วจะหยุดทำงานได้นะ งานเละเทะแบบนี้ฉันจะไว้ใจพวกแกให้ดูแลต่อได้ยังไง ดาวิดกับฟิลิปเปบอกว่าพวกแกไปที่หาดกันทุกคืน กลับบ้านเที่ยงคืนกันทุกวัน พวกแกอยากทำอะไร ปาร์ตี้ดึกๆ ฉันไม่ว่าพวกแก แต่พวกแกต้องมีความรับผิดชอบ บ้านนี้เมืองนี้เละเทะมานาน ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตทุ่มเทดูแล กอบกู้ ให้มันเป็นเมืองนี้มันน่าอยู่ ฉันไม่ต้องการเห็นมันย่อยยับในรุ่นลูกของฉันนะ" เขาเว้นวรรคไปนิดหนึ่ง มองทั้งสองคนที่ทำหน้าสลดอย่างรู้สึกผิด "ฉันต้องการความคืบหน้าทุกเรื่อง ภายในพรุ่งนี้" บรูโน่สั่งเด็ดขาดแล้วเดินออกไปทันที
"นายต้องหยุดตามหาเธอตั้งแต่วันนี้" โรแบโตบอกเพื่อนรักที่นั่งจิ้มแป้นคอมพิวเตอร์อย่างเซ็งๆ
"โรแบโต" เสียงเรียกดังขึ้นที่หน้าประตู ไม่มีการเคาะใดๆ ทั้งสิ้น รู้เลยว่าอารมณ์คนเข้ามาใหม่คุกรุ่นแค่ไหน เล่นเอาโรแบโตคอตั้งตรงเลยทีเดียว "ฉิบหายแล้ว เปาโล"
"ฉันจะไปซื้อกาแฟ นายเอาอะไรไหม" ดิเอโกรีบเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ทันที รู้ได้เลยว่าเปาโลต้องมาบ่นโรแบโตแน่นอน เขาโดนพ่อเขาสวดมามากพอแล้ว
"ดับเบิ้ลช็อต" โรแบโตบอก รีบโกยแฟ้มลงจากโต๊ะ ก่อนที่ตาเขาจะปัดมันทิ้งแล้วต้องมานั่งเรียงเอกสารกันอีก
ดิเอโกเดินออกจากสำนักงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ไม่มีใครกล้าทักเขาเลยสักคนเดียว ขนาดบาริสต้าที่คาเฟ่ ปกติจะพูดคุยอย่างเป็นกันเองก็ยังไม่กล้าเลย
"แองเจลิกา" เขาพึมพำเบาๆ ระหว่างนั่งรอกาแฟ เขามองไปที่ผนังร้านที่ตกแต่งด้วยรูปพระเจ้า เขามองชายในรูปที่มีใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม "อย่าแกล้งกันนักเลย เธออยู่ไหน ผมอยากเจอเธอเหลือเกิน" เขานึกในใจ แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ร้าน นักท่องเที่ยวเริ่มเยอะแล้ว เพราะคาเฟ่แห่งนี้มีชื่อเสียงดังไปทั่วโลก นอกจากร้านจะเปิดมาร้อยกว่าปีแล้ว ยังตกแต่งสไตล์โปรตุเกส มีเพดานกระจกสีบนชั้นสองที่เป็นเอกลักษณ์อีกด้วย
แต่เดี๋ยวนะ ชั้นสอง... เขามองขึ้นไป หญิงสาวในเสื้อครอปเอวลอย กางเกงยีนส์สีซีด กับรองเท้าผ้าใบสีขาว เธอมัดผมเป็นหางม้าและใส่หมวกแก็ปกำลังเดินหมุนตัวไปรอบๆ อยู่ชั้นสอง ตอนนี้หัวใจเขาเต้นเร็วมาก เขาตัดสินใจจะเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง เธอเห็นเขาแล้ว
"สวัสดี" เธอทักทาย
"สวัส..." เสียงเขาแหบพร่าจนต้องกระแอมก่อน "สวัสดี แองเจลิกา" เขายิ้มให้เธอบ้าง
"คุณรู้ชื่อฉัน"
"ผมได้ยินแม่คุณเรียกในโบสถ์"
"ออ นั่นคลาร่าน่ะ ไม่ใช่แม่ แล้วคุณชื่ออะไรคะ"
"ดิเอโก"
"คุณทำงานแถวนี้เหรอ" เธอถามเพราะเห็นเขาอยู่ในชุดสูท
"ครับ"
พนักงานมาเสิร์ฟกาแฟ มองทั้งคู่ด้วยความสนใจ อันที่จริงไม่ใช่แค่พนักงานเท่านั้นที่สนใจเขา ถ้าเป็นคนพื้นที่จะรู้จักเขาทุกคน และเขาเริ่มไม่ชอบสายตาที่มองมาทางพวกเขาสักเท่าไหร่ เขาหยิบกาแฟของตัวเอง ไม่สนใจของโรแบโตสักนิดเลย
"ทำไมพวกเขามองเราแปลกๆ" เธอพูดและขยับหมวกเบาๆ
"ไปเดินเล่นข้างนอกไหม" เขาชวน เธอพยักหน้า ก่อนออกจากร้าน ดิเอโกมองขึ้นไปหาชายในรูปบนผนัง เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เธอกำลังเดินอยู่กับเขาแล้ว
ดิเอโกพาเธอเดินไปข้างนอก ผู้คนไม่เยอะเหมือนในคาเฟ่ และก็ไม่ได้สนใจพวกเขาอีกด้วย
"เมืองนี้สวยจังเลย ฉันชอบมาก" เธอหันมายิ้มกับเขา "คุณมาจากไหน" ดิเอโกยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวยิ้มหวาน ตอนนี้เธอขยับหมวกสูงขึ้นไปแล้ว "โปรตุเกส" ทั้งคู่หยุดเดิน มองหน้ากันแล้วก็หัวเราะ
"อยากไปไหน ผมจะพาไป"
"คุณไม่ทำงานเหรอ"
"ไม่ ตอนนี้ผมว่างอยู่" ดิเอโกตอบ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้โรแบโตหัวฟูไปหมดแล้ว
"คุณจะเบื่อไหม ฉันตั้งใจจะไปที่หอสมุดแห่งชาติ ที่นั่นมีประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวกับโปรตุเกสด้วย"
"ไม่เบื่อหรอก ไปกันเถอะ" ดิเอโกบอกแล้วทั้งคู่ก็มุ่งไปที่หอสมุดแห่งชาติบราซิล
"เสียดายจังเลย เขาไม่ให้เข้าไป เขาให้เข้าได้แค่นี้เอง" เธอหน้างอ "รู้ไหมว่าหนังสือที่นี้ส่วนใหญ่ถูกย้ายมาจากโปรตุเกสตั้งแต่ปีหนึ่งพันเจ็ดร้อยห้าสิบห้าแหนะ" ดิเอโกยิ้ม ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ
หญิงสาวเตรียมตัวจะเดินออก เมื่อรู้ว่าไม่สามารถเข้าไปภายในได้ แต่ถูกดิเอโกคว้ามือเอาไว้ "เดี๋ยวก่อนสิ รอเดี๋ยว" เธอเดินกลับมา แต่เขายังไม่ปล่อยมือ
ดิเอโกมองหาเจ้าหน้าที่แถวนั้น ก่อนจะพบเข้าหนึ่งคน "ผมขอเข้าไปหน่อยได้ไหมครับ" เจ้าหน้าที่ทำหน้าอึดอัด แต่ก็ยอมให้ทั้งคู่เข้าไปข้างในได้
ภายในถูกตกแต่งด้วยโทนสีส้ม ดิเอโกพาเธอเดินขึ้นไปทุกชั้นทุกห้อง เกือบทุกห้องล้วนเป็นศิลปะของโปรตุเกสทั้งสิ้น หนังสือหลายล้านเล่มจัดเรียงเป็นคอลเลคชั่นได้อย่างสวยงาม เธอตื่นตะลึงกับความสวยงามตรงหน้า จนลืมไปเลยว่ามือของเธอกับดิเอโกยังไม่ปล่อยจากกันเลย จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
เธอหน้าแดงเมื่อกดรับโทรศัพท์ ก่อนจะหันมาบอกกับเขา "ต้องไปแล้วล่ะ" เธอบอกหน้าเศร้าๆ ดิเอโกเองก็เศร้าไม่แพ้กัน "คุณจะไปที่โบสถ์อีกไหม" เธอพยักหน้าตอบ แต่ในใจเธอนั้น ไม่ได้อยากรอถึงวันอาทิตย์เลยสักนิดเดียว ทั้งสองเดินเคียงข้างกันกลับไปที่คาเฟ่
คลาร่ายืนรอหน้าร้านอย่างเป็นกังวล แม้ว่าแองเจลิกาจะบอกว่ากำลังมาก็ตาม เธอเดินวนไปวนมาอยู่หน้าร้าน เมื่อเห็นหญิงสาวเดินมาพร้อมชายหนุ่มเธอทำหน้าถมึงทึงใส่ดิเอโก แล้วหันมาเอ็ดใส่ "หนูไม่ควรไปกับคนแปลกหน้า"
"ใจเย็นน่าคลาร่า หนูปลอดภัยเห็นไหม ไม่เป็นอะไรเลย" เธอตอบ แล้วคลาร่าก็จูงมือเธอออกไปทันที เธอหันมาโบกมือให้ดิเอโก เขามองดูเธอจนลับไปที่หัวมุมถนน โทรศัพท์เขามีสายเรียกเข้า "ฉิบ... โรแบโต" เขากดรับ "ฉันกำลังไป" แล้วกดวางทันที เขาตกใจที่ได้เห็นว่าเพื่อนรักเขานั้นโทรหาเกือบร้อยครั้ง แล้วรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้โรแบโตคงอยากจะฆ่าเขาเต็มที่แล้ว เขาหันกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง ตอนนี้ลูกค้าในร้านเยอะมาก เขาเห็นบาริสต้าชงกาแฟไม่ได้หยุดมือเลย "เดี๋ยวผมทำให้ใหม่ครับ" บาริสต้าบอกเขา แต่เขาปฏิเสธ แล้วฉวยแก้วที่มีชื่อของโรแบโตไป
เป็นไปตามคาด เมื่อเขาถึงห้องทำงาน สภาพของโรแบโตแทบจะไม่เหลือคราบของนักธุรกิจรูปหล่อไฟแรงอีกแล้ว เสื้อสูทถูกวางกองอยู่บนโซฟาไม่เป็นระเบียบ มีเนคไทวางกองไว้ด้วยกัน แขนเสื้อสีขาวถูกม้วนขึ้นมาถึงข้อศอก เส้นผมกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง เพราะถูกมือของเขาเองคอยกระชากให้ตื่นอยู่ตลอดเวลา
โรแบโตคว้าแก้วกาแฟมาดื่ม เขาบ้วนทิ้งแทบไม่ทัน เขายกแก้วขึ้นสูง มองกาแฟ แล้วหันมองเพื่อนรักตาถลน "เอ่อ... น้ำแข็งมันละลายเกือบหมดแล้ว นายจะเอากาแฟสำเร็จรูปแทนไหม ฉันจะไปชงให้" ดิเอโกอ้อมแอ้มตอบ ก็เขาใช้เวลาอยู่กับแองเจลิกาเป็นชั่วโมง ดับเบิ้ลช็อตของดิเอโกจึงกลายเป็นน้ำเปล่าไปแล้ว
"ทำไมกาแฟฉันเป็นแบบนี้ นายไปไหนมา" โรแบโตคำราม กระชากคอเสื้อเพื่อนรักแรงๆ แต่ดิเอโกกลับไม่รู้สึกโกรธสักนิดแล้วยิ้มหวานให้โรแบโตอีกต่างหาก "นายจะจูบขอโทษฉันเหรอ" โรแบโตถาม เริ่มรู้สึกกลัวพิกล แล้วเตรียมหนี แต่ดิเอโกกลับจับหน้าเขาไว้เสียก่อน แล้วจูบไปที่หน้าผากของเพื่อนรักเร็วๆ หลายๆ ที
"หยุดนะเว้ย เป็นบ้าอะไรไปวะ แค่โดนพ่อนายบ่น ถึงกับเป็นบ้าไปเลยหรือไง ฉันแย่กว่านายอีก โดนทั้งบรูโน่ โดนทั้งเปาโล" เขาผลักเพื่อนรักออกไป แล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ดิเอโกกระโดดขึ้นมานั่งตามเขาแล้วบอก "ฉันเจอเธอแล้ว โรแบโต" เขาบอกอย่างดีใจ พยายามจะจับหน้าเพื่อนรักเขามาหอมอีกครั้ง แต่ตอนนี้โรแบโต ไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยแล้ว
"นายอย่าบอกนะ ว่าที่นายหายไปนายไปตามหาเธอ"
"เปล่านะ จริงๆ ฉันสาบาน ฉันลงไปซื้อกาแฟ แล้วเจอเธอที่ร้าน นี่ฉันยังนัดเจอกับเธอที่โบสถ์อีกด้วย"
"เธอจะไปโบสถ์กี่โมง" โรแบโตถาม
"ฉันไม่ได้ถามเธอ" ดิเอโกตอบ
"ที่เขากอร์โกวาดู วันอาทิตย์ก่อนเก้าโมง ขึ้นได้เฉพาะอัลเวสกับเปเลซนะนายอย่าลืม ครั้งแรกอาจจะเป็นอุบัติเหตุที่เธอขึ้นไปที่นั่นได้ แต่หลวงพ่อเซบาสเตียนคงไม่ปล่อยให้มีรอบสองแน่" โรแบโตย้ำ
"เออว่ะ" ดิเอโกเริ่มเป็นกังวล
"นายขอเบอร์โทรเธอมาหรือเปล่า"
"เปล่า" ดิเอโกแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว เขาได้เจอเธออีกไหมนะ
"เกือบสองชั่วโมง ไร้ประโยชน์สุดๆ นายไม่เคยเรียนรู้การเข้าหาผู้หญิงจากฉันเลยหรือไง แล้วนายรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้างเนี่ย เธอพักอยู่ไหน อยู่กับใคร แล้วเธอจะกลับเมื่อไหร่ แล้วถ้าเธอกลับไปแล้วนายจะเอายังไงต่อ" โรแบโตสงสัย เพราะคิดว่าเธอเป็นนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง
"เธอชื่อแองเจลิกา มาจากโปรตุเกส" ดิเอโกบอก
"แค่เนี้ย แล้วนายทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ชวนเธอคุยให้มากกว่านี้" โรแบโตเสียงสูง
"ก็ฉันไม่รู้จะชวนเธอคุยเรื่องอะไรนี่หว่า" ดิเอโกตอบ และนึกในใจว่าแค่ได้จูงมือเธอเดินทั่วหอสมุดเขาก็มีความสุขแล้ว แต่เขาไม่กล้าพูดออกมา เพราะกลัวว่าจะโดนล้อ
"ฉันจะบอกนายให้ ถ้านายชอบเธอ อย่าทำกับเธอเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไป" โรแบโตตอบแล้วหยิบกาแฟทรีอินวันชูไปตรงหน้าเพื่อน เพื่อให้เพื่อนไปชงกาแฟให้ "เหมือนนางแบบคนนั้นใช่ไหม" ดิเอโกถามยิ้มๆ โรแบโตไม่ตอบแต่เดินหนีไปชงกาแฟด้วยตัวเอง แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที "ฉันจะไปสถานีตำรวจบ่ายนี้ มีนักสืบคนใหม่มารับคดีรีดไถ นายจะไปด้วยไหม"
"นายยังส่งคนไปตามดูเธออยู่หรือเปล่า นายทำแบบนี้กับผู้หญิงทั่วๆ ไปไหม" ดิเอโกไม่ตอบ หัวเราะร่าเริงที่เห็นโรแบโตหน้าซีดเมื่อถูกจับได้
"หุบปาก แล้วจัดการงานของนายไปซะ" โรแบโตโยนแฟ้มกองใหญ่ลงตรงหน้า แล้วเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง หัวใจโรแบโตเต้นไม่เป็นจังหวะเลย
"ผมมาหานายตำรวจที่รับคดีรีดไถที่ชายหาด" ดิเอโกบอกกับประชาสัมพันธ์ที่สถานีตำรวจ เธอส่งยิ้มหวานให้ กดโทรติดต่อนายตำรวจที่ทำคดีนี้ให้เขา "ห้องประชุมขวามือค่ะ" เธอบอก แต่เขายังไม่ยอมไปไหน ยักคิ้วให้เป็นอันรู้กัน เธอเขียนเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวใส่กระดาษเล็กให้ โรแบโตยิ้ม เสียงกระแอมดังขึ้นด้านหลัง เขาหันไปแวบหนึ่ง "สวัสดีจ่า" แล้วหันกลับมาหาหญิงสาวอีกครั้ง แล้วเมื่อคิดอะไรได้ ตาเขาก็โตขึ้นมาทันที "อย่าบอกนะ"
"นักสืบดาเนียลกำลังอยู่ในช่วงทดลองงาน จะเป็นคนดูแลคดีนี้ให้คุณ เชิญห้องประชุมขวามือค่ะ" ประชาสัมพันธ์สาวสวยบอก
"จ่าสอบผ่านแล้วเหรอ" เขาถามเมื่อเดินตามนายตำรวจเข้ามาในห้องประชุม
"มิสเตอร์โรแบโต อัลเวส ผมว่าที่นักสืบดาเนียล เป็นผู้ดูแลคดีรีดไถในพื้นที่ของคุณ" ดาเนียลตอบอย่างภาคภูมิ ทำเอาโรแบโตคิ้วขวากระตุกไปหลายที เห็นทีชีวิตเขาคงจะวุ่นวายอีกหลายเดือนแน่ๆ
"คดีแรกของจ่าเหรอ" โรแบโตยังถามไม่เลิก
"นักสืบ" ดาเนียลย้ำและขู่ "ถ้าขืนนายยังเรียฉันว่าจ่า คดีนายโดนดองแน่"
"โอเค โอเค" โรแบโตถอนหายใจ ยกมือยอมแพ้ หอบแฟ้มลงบนโต๊ะ มองหน้านายตำรวจที่ทำท่าทางกวนๆ "นี่เบอร์ของใคร" นายตำรวจถาม เมื่อกระดาษแผ่นน้อยปลิวไปตรงหน้า "คนมันหล่อ ช่วยไม่ได้" โรแบโตรีบฉวยคืนมา ใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วตบมันเบาๆ "ฉันให้เวลานายแค่ห้านาที" นายตำรวจบอก เขากัดฟันกรอดๆ รู้ว่าดาเนียลกำลังแกล้งเขา เขาคว้าโทรศัพท์เปิดคลิปวีดีโอจากกล้องวงจรปิดให้ดาเนียลดูเหตุการณ์ ที่มีนายตำรวจกำลังรีดไถลูกค้าที่โรงแรม
"นายคนนี้ไม่ใช่ตำรวจ" ดาเนียลตอบ วางท่าจนโรแบโตมือกระตุก อย่างต่อยให้คว่ำไปเลย นายตำรวจหยิบรูปในแฟ้มออกมา เขาเห็นคลิปนี้แล้ว และได้ทำการสืบไปเรียบร้อยแล้วด้วย "เขาชื่ออังเดร ทำงานเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่ที่โรงงานถลุงเหล็กของเปเลซ" เขาบอกด้วยความภูมิใจ ตื่นเต้นกับข้อมูลที่หามาได้จนลืมไปว่าเขากับโรแบโตเป็นคู่ปรับกัน "นี่ๆ ฉันตื่นเต้นมาก ฉันรอนายมาหาตั้งนานแล้ว นอนไม่หลับเลยรู้ไหม"
โรแบโตคว้ารูปนั้นหยิบใส่แฟ้มตัวเอง "ผมขอให้จับคนร้ายให้ได้เร็วๆ ผลงานชิ้นโบว์แดงเลยนะเนี่ย ไปก่อนนะ จ่า" เขายังย้ำคำว่าจ่า แล้วก็รีบเดินออกไปทันที ปล่อยให้นักสืบหน้าใหม่นั่งโกรธอยู่ในห้องกับการกวนประสาทของเขา


่        ติ๊ง!
        เสียงแจ้งเตือนอีเมลจากมือถือเครื่องบางดังขึ้นในขณะนั้น ทำให้เจ้าของห้องที่กำลังนอนหลับไหลอยู่ในผ้าห่มนวมผืนใหญ่รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างงัวเงีย
        "ใครส่งอะไรมาแต่เช้าเนี่ย ฮื่อ…" มือบางควานหามือถือที่ตัวเองวางไว้บนที่นอนเมื่อคืนไปมาอย่างสะเปะสะปะแล้วทำการเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อไม่นานมานี้
        'ขอแสดงความยินดีกับคุณ ธาริช เจตนุวัทย์ คุณได้ผ่านการสัมภาษณ์เป็นพนักงานฝึกประสบการณ์ของ Coffee Favor Café'
        เมื่อได้เห็นข้อความที่ถูกส่งมาแบบชัดเจนแล้ว ถึงกับทำให้เขาต้องเบิกตากว้างขึ้นในทันที พร้อมกับตะโกนออกมาดังลั่นห้องด้วยความดีใจ
        "เยส! ในที่สุดก็จะได้ชิมรสชาติของการเป็นเด็กฝึกงานแล้วเรา… เย้ๆ ดีใจที่สุดเลย" ก็จะไม่ให้ดีใจได้ยังไงล่ะ การได้เข้าไปฝึกงานที่นั่นมันเป็นหนึ่งในความฝันของเขาที่อยากจะทำเลยนะ
        ธาริช เจตนุวัทย์ หรือ ลาเต้ คือชื่อของเขาเอง ความฝันของเขาคือการได้เป็นบาริสต้าในร้านกาแฟที่โด่งดังและเป็นที่น่าจับตามองอย่าง Coffee Favor Café มันเรียกได้ว่าเป็นสวรรค์ของคอกาแฟเลยทีเดียว นอกจากจะเป็นร้านกาแฟแล้ว ในเครือเดียวกัน เจ้าของยังมีบริษัทเกี่ยวกับการส่งออกเครื่องดื่มกาแฟหลายๆ ชนิดอีกด้วย ที่สำคัญกาแฟที่นำมาทำนั้นยังเป็นกาแฟที่ปลูกเองจากไร่อีกต่างหาก เรียกได้ว่ามีครบทุกอย่างตามที่ต้องการเลยก็ว่าได้
        เฮ้อ… ถ้าเกิดมารวยแบบนี้ก็คงจะดีสินะ ได้แต่ฝันลมๆ แล้งๆ แบบนี้ต่อไปแล้วกันเรา…
        "ฮื่อ… มัวแต่ดีใจจนลืมไปเลยนะเนี่ย โทรไปบอกไผ่กับลูกหว้าด้วยดีกว่า" เมื่อคิดแบบนั้น นิ้วเรียวก็กดเข้าแอปพลิเคชันหนึ่งก่อนจะกดโทรกลุ่มไปทันที
        ตู๊ดดด ตู๊ดดด
        [ฮัลโหล ว่าไงลาเต้เพื่อนรัก] รอสายไม่นานปลายสายทั้งสองก็กดรับ
        [นั่นสิลาเต้ โทรมาซะเช้าเชียว] ไผ่กรอกเสียงมาตามสาย แล้วตามด้วยลูกหว้าเพื่อนสาวของเขาเอ่ยกลับมา
.       "เช้าอะไรล่ะไผ่ ลูกหว้า นี่มันจะสิบโมงแล้วนะ!" ลาเต้บอกปลายสาย
        [เออว่ะ! ใช่จริงด้วย แต่เดี๋ยวนะ… วันนี้ว่างหนิ เราไม่ได้มีนัดไปไหนกันไม่ใช่เหรอ] ไผ่ว่า
        [ใช่ๆ เราควรจะนอนหลับพักผ่อนเยอะๆ นะตื่นขึ้นมาจะได้หน้าตาสดใส เจอแต่เรื่องดีๆ] ลูกหว้ากล่าวต่ออีกคน
        "นี่ๆ ทุกคนหยุดแล้วฟังเราก่อนนะ มีเเน่ๆ มีข่าวดีมาถึงเราแล้ว แต่อย่าบอกว่าไม่ได้เปิดอีเมลดูกันอ่ะ" ลาเต้ถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองเหมือนจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย
        [ข่าวดีเหรอ ข่าวดีอะไรลาเต้…] ไผ่นิ่งเงียบถามขึ้นทันที คงไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหม
       "งั้นไผ่กับลูกหว้าลองไปเปิดอีเมลดูแล้วกัน รับรองว่าเซอร์ไพร์สแน่!" ลาเต้บอก
        […..] ทั้งสองเงียบไปสักพักก่อนจะ…
        [กรี๊ดดดด! ผ่านแล้วๆ ได้ที่ฝึกงานแล้ว เย้ๆ] เป็นเสียงของลูกหว้าที่ดังมาตามสาย จนเขาต้องยกมือถือออกให้ห่างจากหูนิดหน่อย ไม่อย่างนั้นคงได้แสบแก้วหูแน่
        [ฝันไปแน่ๆ เลยว่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลย] ไผ่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
        "ไม่ได้ฝันหรอกไผ่ ลูกหว้า เราได้ฝึกงานที่ Coffee Favor Café แล้วทุกคน…" ลาเต้เสริมขึ้น เกินฝันจริงๆ
        [งั้นวันนี้พวกเราไปซื้อของใช้สำหรับเริ่มฝึกงานอาทิตย์หน้าดีไหม] ลูกหว้าเอ่ยชวน
        [เออใช่ๆ ซื้อเสร็จก็ไปหาอะไรกินต่อ ฉลองที่สัมภาษณ์งานผ่านเป็นไง] ไผ่พูดต่อ
        "โอเค ตามนี้เลย งั้นตอนนี้พวกเราแยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัวกันก่อนดีกว่า เเล้วไปเจอกันที่ห้างก่อนเที่ยงนะ"
        [โอเค ดีล] ไผ่ตอบรับ
        [งั้นบายจ้า เจอกันๆ] ลูกหว้าบอกก่อนที่ทั้งสามคนจะวางสายกันไป

        ณ ห้างสรรพสินค้า
        "กินอะไรดีอ่ะไผ่ ลูกหว้า เราเลือกไม่ถูกเลย" ลาเต้เอ่ยถามเพื่อนของตัวเองที่เดินขนาบข้างมาด้วยกัน
        "ไหนว่าจะซื้อของเสร็จก่อนแล้วค่อยไปหาอะไรกินไง" ไผ่ถาม ตกลงกันก่อนหน้านี้ไปแล้ว แต่ไหงมาเปลี่ยนกะทันหันแบบนี้ล่ะ
        "จะอะไรซะอีกล่ะ ก็เพื่อนตัวดีของนายไง บ่นหิวๆ อยู่นั่นแหละ" ลูกหว้าบอก
        "เรื่องกินนี่ให้ที่หนึ่งเลยนะลาเต้!" ไผ่ว่าปนเอ็นดูเพื่อนเล็กน้อย
        "แหะๆ ก็เราหิวนี่นา ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยอ่ะ" พูดพร้อมทำหน้าอ้อนเบาๆ
        "อ่าๆ พอเลย ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อน ไปหาอะไรกินก่อนก็ได้ แล้วกินเสร็จก็อย่ามาบ่นง่วงทีหลังแล้วกันนะ ไม่งั้นจะหยิกให้เขียวเลยคอยดู" ไผ่ขู่เล็กน้อย แต่มีเหรอว่าเขาจะกลัว
        "นี่นายเป็นเพื่อนหรือพ่อของลาเต้กันเเน่เนี่ย บ่นเก่งจังเลย" ลูกหว้ามองเพื่อนทั้งสองคนที่เหมือนพ่อบ่นลูกมากขึ้นทุกวัน เป็นแบบนี้จนชินไปเสียแล้ว
        "ใช่ๆ ไผ่ชอบบ่นอ่ะ เดี๋ยวก็หน้าแก่ก่อนวัยหรอก" พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยทันทีกับคำของเพื่อนสาวของตัวเอง
        "ให้ท้ายกันแบบนี้แหละ เพื่อนตัวดีของเธอถึงได้ดื้อตาใสแบบนี้เนี่ย"
        "โอ๋ๆ เราเป็นเด็กดีขึ้นแล้วน๊า จริงๆ" พูดอย่างเดียวไม่พอยังมาทำตาปริบๆอีก แบบนี้จะไม่ให้ใจอ่อนได้ยังไงล่ะ
        "โอเคๆ งั้นไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า ท้องกิ่วหมดแล้วเนี่ย ไปๆ" พูดจบลูกหว้าก็เดินลากแขนเพื่อนทั้งสองไปทันที
        อีกฝั่งหนึ่งของห้าง
        "วันนี้มีนัดคุยงานกับลูกค้าคนไหนอีกหรือเปล่ามานพ" เสียงทุ้มของชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทสีเข้มตามแบบฉบับนักธุรกิจเอ่ยถามเลขาของตัวเอง โดยที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับงานในไอแพดที่ถืออยู่
        "ไม่มีแล้วครับ แล้วท่านรองจะกลับเลยไหมครับ" เลขาหนุ่มถามผู้เป็นเจ้านายกลับ
        "อืมกลับเลยแล้วกัน นายก็กลับบ้านเลยนะ วันนี้วันเสาร์ไม่มีงานอะไรที่บริษัทแล้ว" เขาบอกกับเลขา
        "ได้ครับ แล้วท่านรองจะให้ผมขับรถไปส่งไหมครับ"
        "ไม่เป็นไร พรุ่งนี้วันอาทิตย์ วันนี้ฉันจะแวะไปเอาของที่คอนโดก่อนเข้าบ้านใหญ่ด้วย" เขาตอบ
        "ครับ…" เลขาตอบรับ ก่อนจะพูดต่อเมื่อนึกอะไรได้ "เอ่อ… ท่านรองครับ คุณหญิงท่านฝากมาบอกว่า เดือนหน้าคุณรินดาจะกลับมาจากอังกฤษ ให้ท่านรองไปรับเธอด้วยครับ"
        "ที่บ้านเขาไม่มีคนไปรับหรือไง ทำไมต้องให้ฉันไปรับ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นนะ"
        "เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบครับ ท่านรองจะให้ผมถามคุณหญิงให้ไหมครับ" นี่ซื่อใช่ไหม
        "เฮ้อ… ไม่ต้องๆ เดี๋ยวฉันจัดการเอง นายกลับไปเถอะ"
        "ครับท่านรอง" จากนั้นเลขาหนุ่มก็แยกตัวออกไปเพื่อกลับบ้านของตัวเอง
        "คุณแม่นะคุณแม่ ทำไมไม่ถามผมสักคำ เฮ้อ…" นี่ต้องถอนหายใจกับเรื่องนี้ไปกี่ครั้งกัน

        ทางฝั่งของสามเพื่อนซี้นั้นก็ได้หาของกินจนตอนนี้หนังท้องเริ่มตึงไปหมดแล้ว เมนูวันนี้คงจะหนีไม่พ้นชาบูซึ่งเป็นเมนูโปรดของนักกินประจำกลุ่มอย่างลาเต้นั่นเอง
        "ลูกหว้า ไผ่ เราขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ กินน้ำเยอะไปหน่อยอ่ะ…" ลาเต้บอกกับเพื่อนทั้งสอง วันนี้กินน้ำไปเยอะจนตอนนี้จุกไปหมดแล้ว
        "อะไรนะ! เพิ่งกินเข้าไปจะเอาออกแล้วเหรอ" ไผ่ถามอย่างไม่เชื่อ
        "งื้อ… ก็มันอร่อยนี่นา"
        "เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งถามมากเลย ให้ลาเต้ไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า เดี๋ยวก็ฉี่ราดลงกลางร้านหรอก" ลูกหว้าพูดขัดขึ้น ขืนปล่อยให้พูดกันต่อคงได้ฉี่ราดจริงนั่นแหละ
        "โอเคๆ รีบไปรีบมานะ หรือจะให้ไปเป็นเพื่อนไหม เดี๋ยวไปเดินซุ่มซ่ามชนใครเข้าอีก" ไผ่ว่า ขนาดต้นไม้ที่มันอยู่เฉยๆ ยังเดินไปชนได้เลย
        "ฮื่อ… ไผ่อ่ะ ไปดีกว่า" พูดจบก็รีบวิ่งออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วทันที ทิ้งให้เพื่อนๆต้องส่ายหัวไปมา

       ห้องน้ำ
        "เฮ้อ… ค่อยโล่งขึ้นมาหน่อย ล้างมือก่อนดีกว่า" เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็จัดการปิดก๊อกน้ำแล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกไปโดยไม่ทันได้ดู ก่อนจะ…
        พลั่ก! ตุ๊บ!
        "โอ๊ย!" ร่างบางของลาเต้ก็ได้ชนเข้ากับร่างแกร่งของใครคนหนึ่งจนตัวเองล้มลงไปนั่งกับพื้นห้องน้ำ
        "เป็นอะไรไหมครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าปัดกางเกงอยู่
        "มะ ไม่เป็นไรครับ" ลาเต้ตอบเสียงแผ่วเบา เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ไง ใครจะไม่รู้จักว่าที่เจ้านายของตัวเองกันล่ะ เกร็งเป็นบ้าเลยเนี่ย แถมยังเป็น…
        "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมรีบเดินเข้ามาเลยมองไม่เห็นคุณ" อ้าว! นี่เขาว่าเราเตี้ยหรือเปล่านะ…
        "เอ่อ… คุณไม่ผิดหรอกครับ พอดีผมไม่ทันมองเอง แหะๆ" ร่างสูงมองเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ตัวบางตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ
        "คุณชื่ออะไรเหรอครับ ผม ภาวิน"
        "คือ… ผมชื่อลาเต้ครับ คือ…" รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้เจอกับคนคนนี้ใกล้ๆ ไม่คิดไม่ฝันเลยสักที
        "หึ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกครับ ทำตัวสบายๆเถอะ" เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำท่าทีตะกุกตะกัก เขาก็อดที่จะบอกอย่างเอ็นดูไม่ได้
        "ครับ… คือที่จริงผมรู้จักคุณภาวินอยู่แล้วแหละครับ" ลาเต้บอก
        "หืม… รู้จักผมด้วยเหรอครับ" ร่างสูงถามอย่างแปลกใจ
        "ใช่ครับ คุณเป็นถึงนักธุรกิจที่กำลังเป็นที่จับตามองมากในตอนนี้ แล้วก็เป็น…"
        "เป็นอะไรเหรอครับ"
        "เป็นว่าที่เจ้านายของผมน่ะครับ!" คำตอบของร่างบางทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้ว ก่อนจะร้องอ๋อขึ้นมาในใจ
        "คุณคงเป็นนักศึกษาที่จะมาฝึกงานในร้านกาแฟของผมใช่ไหม" คำถามนั้นทำให้เด็กฝึกงานตัวน้อยพยักหน้าหงึกๆเป็นคำตอบทันที
        ตู๊ดดด ตู๊ดดด
เสียงเรียกเข้าจากมือถือดังขึ้นเรียกความสนใจจากสองคนที่กำลังคุยกันให้หยุดลง
        "ของผมเองครับ" ลาเต้บอก ทำให้ร่างสูงพยักหน้าเบาๆ
        "ฮัลโหล ลูกหว้ามีไรเหรอ"
        [ยังจะมาถามอีกนะ หายไปเข้าห้องน้ำถึงไหนเนี่ย ทำไมถึงนานอย่างนี้!" ลูกหว้าบ่นมาตามสาย
        "เออใช่! เราลืมไปเลยอ่ะ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยเราเลยช้าอ่ะ"
        [เกิดอะไร แล้วเป็นอะไรมากไหมเนี่ย]
        "ไม่เป็นไรมากหรอก เดี๋ยวเราไปหานะ รอแปปนึง"
        [โอเคๆ เรากับไผ่จะไปรอที่โซนของใช้นะ รีบตามมาด้วย]
        "รับทราบ!" ติ๊ด! แล้วลูกหว้าก็วางสายไป
        "เพื่อนโทรมาตามเหรอ"
        "ใช่ครับ งั้นผมขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะครับ ออกมานานแล้ว"
        "ถ้าอย่างนั้น นี่ครับ…" พูดพร้อมยื่นมือถือของตัวเองให้อีกคน "ขอเบอร์ติดต่อไว้แล้วกันนะครับ ผมจะได้เลี้ยงข้าวเป็นการขอโทษที่ชนคุณล้ม"
        "ที่จริงไม่เป็นไรก็ได้นะครับ…" แต่พอมานึกดูอีกที ก็รับมือถือจากอีกคนมากดบางอย่างลงไป ก่อนจะส่งคืนให้เจ้าของเช่นเดิม "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ขอบคุณนะครับ เเเหะๆ" ไม่ได้เห็นแก่กินจริงๆนะ
        "หึ ครับไว้เจอกันนะครับ"
        "ครับผม! บ๊ายบายครับ…" พูดจบร่างบางของลาเต้ก็วิ่งไปทันที เหลือเพียงร่างสูงของอีกคนที่มองตามหลังจนร่างนั้นวิ่งลับสายตาไป

        "นั้นไง ไอ้ตัวดีวิ่งมาโน่นแล้ว" ไผ่ที่ยืนอยู่กับลูกหว้าเพยิดหน้าไปทางที่ลาเต้กำลังมาหาพวกเขา
        "แฮ่ก แฮ่ก มาแล้วๆ เฮ้อ… เหนื่อยอ่ะ" ลาเต้ทั้งพูดทั้งหอบอยู่ข้างๆ
        "ไปซนที่ไหนมาอีกล่ะถึงได้มาช้าขนาดนี้น่ะ" ไผ่ถามขึ้น
        "นั่นสิ เห็นบอกว่าอุบัติเหตุ เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม" ลูกหว้าพูดพร้อมหมุนตัวเพื่อนร่างบางไปมา
        "เดี๋ยวๆ เราไม่ได้เป็นไรมากหรอก แค่ล้มนิดเดียวเอง" บอกกับเพื่อนแล้วยิ้มแฉ่งส่งไปให้
        "ดีแล้วที่เป็นไร คราวหลังก็ระวังด้วยนะ เดี๋ยวจะเจ็บตัวมากกว่านี้แล้วอย่ามางอแงทีหลังล่ะ" ไผ่พูดแล้วเอานิ้วดีดที่หน้าผากมนของเพื่อนเบาๆ
         "รู้แล้วน่า สัญญาด้วยเกียรติของนายธาริชเลย"
        "จ้าาา จะรอดูแล้วกันนะพ่อคนเก่ง"
        "งั้นเรารีบไปเลือกดูของดีกว่า จะได้รับกลับไปพัก ฉันเริ่มง่วงแล้วล่ะ สงสัยกินเยอะไปหน่อย ฮ่าๆๆ" ลูกหว้าเอ่ยชวนเพื่อนๆ
        "โอเค งั้นเราเริ่มที่ร้านนั้นกัน…" แล้วทั้งสามก็เดินเข้าออกแทบทุกร้านจนได้ของครบตามที่ต้องการก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านในเวลาใกล้มืดพอดี


        [พาร์ท ลาเต้]
        เช้าที่สดใสวันนี้ ผมเลือกที่จะกลับมาพักผ่อนและใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ที่จริงก็กลับมาถึงตั้งแต่ตอนเย็นของเมื่อวานแล้วแหละ มาถึงก็นอนหลับยาวมาจนถึงเช้าเลย ที่เขาเลือกกลับมาที่บ้านในช่วงนี้ ด้วยเพราะคิดว่าหากเริ่มฝึกงานเต็มตัวแล้ว ก็คงไม่ค่อยมีเวลากลับมาบ่อยๆ แน่
        บ้านของผมเป็นบ้านเดี่ยวยกสูงขนาดกลางอยู่แถวชานเมือง รอบบริเวณบ้านจึงเต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ทำให้อากาศที่นี่เย็นสบาย ร่มรื่น มีลมพัดไปมาตลอดเวลา
         เนื่องจากที่ คุณเกรียงไกร พ่อของผมชอบสะสมและเพาะปลูกต้นไม้เป็นชีวิตจิตใจ ท่านเลยตัดสินใจที่จะเปิดเป็นฟาร์มเพาะพันธุ์ไม้เล็กๆ เพื่อจำหน่ายให้กับคนที่สนใจในแบบเดียวกัน นั่นถือว่าเป็นเรื่องดีเลยทีเดียว แถมยังรายได้ดีอีกต่างหาก
        ส่วนแม่ของผม คุณนายพิมพ์ใจแสนสวย เปิดร้านขนมไทยโดยใช้พื้นที่บริเวณหน้าบ้านต่อเติมหลังคาและโต๊ะวางขาย จนตอนนี้ขนมไทยของคุณนายเขาเป็นที่ถูกอกถูกใจของชาวบ้านแถวนี้กันเป็นแถบ
        คนสุดท้าย ชาหอม พี่ชายของผมเอง เขาอายุห่างจากผมสองปี ส่วนงานของพี่ชาเขานั้นก็คือ เป็นช่างภาพประจำสตูดิโอที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของผมเท่าไหร่ แล้วก็ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมทั้งผมและพี่ชายถึงได้ตั้งชื่อเล่นตามชื่อเครื่องดื่ม นั่นแหละของโปรดคุณเกรียงไกรกับคุณนายพิมพ์ใจเขาเลย
        "ตื่นแต่เช้าเลยนะลาเต้" เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยถามผมที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้ให้พ่ออยู่
        "อ้าว! พี่ชา วันนี้ไม่ได้ไปทำงานเหรอ" ผมถามพี่ชาที่เดินมายืนอยู่ใกล้ๆ วันนี้พี่แกแต่งตัวด้วยกางเกงขาสามส่วนกับเสื้อยืดสีขาว เหมือนชุดอยู่บ้านปกติ
        "วันนี้พี่ไม่มีถ่ายอ่ะ แล้วเราล่ะ… ได้ข่าวว่าได้ที่ฝึกงานแล้วเหรอ"
        "ใช่แล้วครับผม! ที่ Coffee Favor Café อ่ะ ตอนได้เมลตอบรับนะ ลาเต้ไม่อยากจะเชื่อเลยแหละ นึกว่าฝันไปซะอีก" ผมบอกด้วยความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
        "เก่งจังเลยน้องชายพี่เนี่ย… แล้วเขาให้เริ่มงานวันไหนล่ะ"
        "อีกสามวันข้างหน้าครับ ต้นเดือนพอดี นี่เมื่อวานเพิ่งไปซื้อของกับไผ่ ลูกหว้ามาแล้วด้วย"
        "แล้วจะไปทำงานพร้อมพี่เลยไหม ที่ทำงานลาเต้ก็อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของพี่เท่าไหร่ ให้พี่ไปรับไปส่งก็ได้นะ" ไม่ได้อะไรหรอกนะ แค่เกรงใจพี่ชายตัวเองเฉยๆแหละ บางวันพี่แกก็เลิกงานดึก ไม่ก็ออกกองไปถ่ายที่ต่างจังหวัด
        "ไม่เป็นไรครับพี่ชา ลาเต้ไปพร้อมไผ่กับลูกหว้าได้ ไผ่เขามีรถอ่ะ"
        "เอางั้นก็ได้จ้ะ" พี่ชาพูดพร้อมยื่นมือมาหยิกแก้มผมอย่างหมั่นเขี้ยว
        ทำไมมีแต่คนชอบหยิกแก้มผมกันนักเนี่ย ผมแค่แก้มเยอะเองนะ!
 .....
        บ้านพิริยะพงษ์
        "เป็นอะไรคุณหญิง ทำหน้าอารมณ์เสียแต่เช้าเลย" คุณภาคินผู้เป็นสามีเอ่ยถามภรรยาสุดที่รักที่กำลังนั่งทำตาขวางอยู่บนโต๊ะอาหาร
        "จะอะไรอีกล่ะ ก็พ่อลูกชายตัวดีของคุณน่ะสิ ไม่ได้ดั่งใจฉันสักอย่างเลย" คุณหญิงทิพย์มณีบอกอย่างหัวเสีย
        "ปล่อยวางบ้างเถอะคุณหญิง จะไปบังคับอะไรลูกขนาดนั้น ยิ่งบังคับลูกก็ยิ่งไม่ฟังเรา คุณหญิงก็รู้ดีหนิ"
        "แต่ฉันก็เลือกแต่สิ่งดีๆ ให้ลูกนะคุณ ควรจะขอบคุณฉันมากกว่า" เมื่อเห็นภรรยาว่าแบบนี้น ผู้เป็นสามีก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจ
        ในขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้านี้กำลังอึมครึม ต้นเหตุที่ทำให้คุณผู้หญิงของบ้านอารมณ์เสียก็เดินลงมาจากชั้นสองพอดี
        "มาแล้วเหรอพ่อตัวดี" คุณหญิงเอ่ยขึ้นในขณะที่ลูกชายกำลังนั่งลงบนเก้าอี้ตัวประจำ
        "มีอะไรเหรอครับคุณแม่" ชายหนุ่มถามผู้เป็นแม่ด้วยความงุนงง เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นแม่
        "หมายความว่ายังไงที่บอกว่าจะไม่ไปรับหนูรินดาที่สนามบินเดือนหน้าน่ะ ตาวิน" คุณหญิงถามต่อ
        "คุณแม่ครับ ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะครับ มีงานอีกเยอะที่ต้องทำ" ชายหนุ่มพูดแบบไม่ได้ใส่ใจอะไร ก็มันไม่ได้ธุระอะไรของเขาเลย
        "แต่หนูรินดาเป็นคู่หมั้นของลูกนะ! ฉะนั้นมันก็คือหน้าที่ของลูก" เธอยังคงไม่ยอมแพ้
        "ผมกับรินดายังไม่ได้หมั้นกันครับ เรื่องนี้มีแต่ผู้ใหญ่พูดคุยกันเอง ส่วนผมยังไม่ได้รับปากสักคำว่าจะหมั้น"
        "ตาวิน! แม่หาคนดีๆ ให้ทำไมไม่สนใจซะบ้าง อายุก็เลขสามแล้ว"
        "แม่ครับ ถ้าผมจะรักใครชอบใคร ผมขอเลือกเองนะครับ คนไม่ได้รักกันอยู่กันไปก็ไม่มีความสุขหรอกครับ" เขาพูดอย่างอ่อนใจในความพยายามของแม่ของเขา มีแต่จะเสียเวลาเปล่าๆ
        "หนูรินดานี่ไง เขาก็มีทั้งฐานะ หน้าตา การศึกษาเพียบพร้อมทุกอย่าง"
        "มีพร้อม แต่ผมไม่ได้รักนะครับ เรื่องนี้ผมเคยบอกกับคุณแม่หลายรอบแล้ว" พูดจนเหนื่อยแล้ว ทำไมไม่เข้าใจ
        "พอเถอะคุณหญิง ปล่อยให้เป็นเรื่องอนาคตเถอะ เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก" คุณภาคินที่เงียบฟังอยู่สักพักก็เอ่ยห้ามทัพขึ้น ไม่งั้นคงได้ไมเกรนกำเริบซะก่อน
        "ฮึ่ย!" เธอได้แต่เพียงจิ๊ปจากอย่างขัดใจ
        "ถ้างั้นผมขอตัวขึ้นไปทำงานต่อก่อนนะครับ อิ่มแล้ว" ยังไม่ได้ตักข้าวสักคำด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่อยากอยู่ฟังผู้เป็นแม่บ่นด้วยเรื่องเดิมๆ


        ติ๊ด ติ๊ด… ติ๊ด ติ๊ด…
        เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นภายในห้องนอนขนาดกลางสีขาว สะอาดตา ผนังของห้องถูกตกแต่งด้วยกรอบรูปแขวนเล็กๆ ในบริเวณห้องมีเพียงโต๊ะทำงานและเก้าอี้พิงหลังหนึ่งตัว เตียงนอนขนาดห้าฟุต และตู้เสื้อผ้าหลังไม่ใหญ่มาก มีห้องน้ำพร้อมในตัว ใช่แล้ว… นี่คือห้องนอนในอพาร์ทเม้นต์แห่งหนึ่งของลาเต้นั่นเอง
        ร่างบางของลาเต้รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างไม่อิดออด แล้วหยิบเจ้านาฬิกาปลุกคู่ใจมากดปิด จากนั้นก็ลุกขึ้นจัดที่นอนและผ้าห่มให้เข้าที่เช่นเดิม เหมือนยังไม่เคยได้ผ่านการใช้งานมาก่อน
        "อืม… ตอนนี้เวลาหกโมงเช้า" พูดขึ้นพลางทำท่าทางคิดคำนวณเวลา "ยังเหลือเวลาอีกเยอะเลยนี่นา งั้นไปทำไรกินก่อนดีกว่าแล้วค่อยไปอาบน้ำต่อ อิอิ"
        และในขณะที่เขากำลังจัดการกับของที่มีในตู้เย็นและคิดหาเมนู เสียงเรียกเข้าจากมือถือก็เรียกความสนใจให้เขาหันไปหยิบมันมารับสายทันที โดยไม่ได้ดูชื่อของคนที่โทรเข้ามา
        "อรุณสวัสดิ์น๊า…" ลาเต้ทักทายไปด้วยความเคยชินด้วยน้ำเสียงสดใส คงไม่พ้นเป็นหนึ่งในเพื่อนของเขานั่นเเหละที่โทรมาเวลานี้
        "….." แต่ปลายสายยังคงเงียบ
        "….." เมื่ออีกฝ่ายเงียบ เขาก็เงียบ "ใครอ่ะ" ถามไปตามสาย แล้วยกมือถือขึ้นมาดูชื่อ
        ไม่ใช่เบอร์เพื่อนเขานี่ เบอร์ใครไม่คุ้นเลย…
        "ใครครับ ถ้าไม่พูดขออนุญาตวางสายนะ" แต่ก่อนที่จะได้กดวางสาย ก็มีเสียงออกมาจากอีกฝ่ายทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะกดวางสายไปก่อน
        "เดี๋ยวสิ" หือ… เสียงนี่มัน…
        "คุณภาวินเหรอครับ!" เขาถามออกไปอย่างไม่แน่ใจนัก ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวหน้าแตกเฉยๆ
        "อืม… ใช่ คุณตื่นนานหรือยัง" เสียงทุ้มเอ่ยถามกลับ
        "ตื่นมาได้สักพักแล้วครับ กำลังคิดเมนูที่จะทำกินเช้านี้อยู่ แหะ"
        "ทำกินเองเหรอ"
        "ใช่ครับ พอดีผมอยู่อพาร์ทเม้นต์ไม่ไกลที่ทำงานมาก เลยไม่จำเป็นต้องรีบเพื่อไปหากินข้างนอกน่ะครับ" ร่างบางอธิบายยาวเหยียด
        "หึ ขยันตื่นเช้าแบบนี้ ไว้ผมจะพิจารณาโบนัสให้นะครับ" อีกฝ่ายพูดพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ
        "หือ… โบนัสอะไรครับ ผมยังไม่ได้เริ่มงานเลยนะครับ ฮ่าๆๆ" อย่างนี้ก็มีด้วยเหรอเนี่ย เพิ่งเคยเจอ
        "เป็นความพอใจส่วนตัวน่ะครับ ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก" อ๋อ… ความพอใจส่วนตัว แต่เดี๋ยวนะ!
        "โห… อย่างนี้ก็มีด้วยเหรอครับ ฮ่าๆๆ" ตึกตักๆ ทำไมรู้สึกใจเต้นแปลกๆ นะ
        "เอาเป็นว่าเจอกันที่บริษัทแล้วกันนะครับ ยังไงผมก็ต้องไปทำความรู้จักกับพนักงานทุกคนที่เข้ามาอยู่แล้ว" มันต้องถึงมือผู้บริหารแบบนี้ด้วยเหรอ เพิ่งจะเคยรู้นะเนี่ย…
        "ครับ งั้นผมขอตัวไปทำอะไรกินก่อนนะครับ เดี๋ยวจะสายเอา" คนร่างบางบอกกับอีกฝ่ายที่คุยกันมาสักพักแล้ว
        "งั้นไว้เจอกันนะครับ คุณลาเต้…" ภาวินบอกกับเขาก่อนจะวางสายไป
        "เฮ้อ… เกร็งจนใจสั่นเลยเหรอเนี่ยเรา กาแฟก็ไม่ได้กินนี่นา" คิดไปอย่างนั้นแล้วก็ต้องเลิกคิดไป รีบไปทำอาหารเช้าดีกว่า ก่อนที่จะได้ไปทำงานสายจริงๆ
         …..

        กริ๊ง! กริ๊ง!
        เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาด้านใน พร้อมกับสองหนุ่มน้อยและหนึ่งหญิงสาวที่เดินเข้ามา ทั้งสามคนหันมองไปรอบบริเวณร้านด้วยความตื่นเต้นและตกตะลึง
        พวกเขาเพิ่งเคยได้มาเห็นกับตาตัวเองครั้งแรก มันเจ๋งมากจริงๆ
 'Coffee Favor Café'
        ภายในร้านเป็นโทนสีน้ำตาลอ่อน ตกแต่งด้วยลวดลายไม้อย่างดี โคมไฟระย้าขนาดเล็กถูกตกแต่งในแต่ละมุมเพดานของร้านอย่างไม่ดูรกตาจนเกินไป โต๊ะเก้าอี้ถูกเลือกเป็นไม้ทาเคลือบมันวาวแลดูคลาสสิค ยิ่งมาอยู่รวมๆ กับกลิ่นหอมของกาแฟยิ่งทำให้อบอุ่น ชวนหลงใหลมากขึ้น
        "โอ้โห… ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะได้มาเหยียบร้านกาแฟแบบนี้ สุดยอดว่ะ!" ไผ่เล่นใหญ่ด้วยท่าทางตลกอย่างน่าขำ
        "จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยไหมเนี่ยไผ่ ดูอย่างลาเต้สิ นิ่งเชียว" ลูกหว้าพูดขึ้น
        "ลาเต้มันไม่ได้เก็บอาการเก่งหรอก สติหลุดไปแล้วต่างหากล่ะนั่น" ไผ่บอก "สะกิดดูสิ ยังอยู่ไหมน่ะ"
        "ลาเต้ๆ" ลูกหว้าเรียกเพื่อนของตัวเองพร้อมกับใช้นิ้วสะกิดแขนเบาๆ แต่อีกคนก็ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเช่นเดิม
        "มานี่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" ไม่พูดเปล่า ไผ่ยังใช้นิ้วของตัวเองดีดไปที่หน้าผากมนของลาเต้อย่างไม่แรงนักเป็นการดึงสติของอีกคนกลับมา
        ป๊อก!
        "โอ๊ย! ดีดหน้าผากเราทำไมอ่ะไผ่" ร่างบางได้สติหันมายู่ปากใส่ไผ่เล็กน้อย "เจ็บเลยเนี่ย ฮื่อ…"
        "เจ็บสิดี มัวแต่ยืนวิญญาณหลุดจากร่างอยู่นั่นแหละ จะถึงเวลาแล้วดูสิ" ไผ่เตือนสติ
        "เออใช่ๆ เกือบไปแล้วพวกเรา รีบไปหาพี่ๆ เขาดีกว่า" ลูกหว้าบอกพร้อมกับดึงแขนให้เพื่อนทั้งสองตามไป
        ในห้องทำงานหนึ่งที่ภายในร้านกาแฟ หญิงสาวรุ่นพี่ตรงหน้ากำลังเปิดแฟ้มข้อมูลของเด็กฝึกงานทั้งสามคนไปมา แล้วจึ่งค่อยเงยหน้าขึ้นมาสำรวจการแต่งกายตั้งแต่หัวจรดเท้า อืม...
        สรุปว่า ผ่านฉลุย!
        "ยินดีต้อนรับทั้งสามคนสู่ Coffee Favor Café ของเรานะ พี่ชื่อมีนนะ เป็นผู้จัดการ เรียกพี่มีนแหละ ไม่ต้องเรียกคุณ พนักงานที่นี่ทุกคนอยู่กันแบบครอบครัว เป็นกันเอง" มีนบอกกับทั้งสามคนอย่างเป็นมิตร
        "ครับ/ค่ะ พี่มีน" เด็กใหม่ทั้งสามคนก็ตอบรับอย่างยินดี
        "ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็เริ่มทำงานได้เลยนะ ตอนนี้คนน่าจะไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่หรอก แต่ช่วงพักเที่ยงเนี่ยพากันหัวหมุนเลยล่ะ ฮ่าๆ" มีนพูด "อ๋อ แล้วก็… วันนี้ท่านประธานจะเข้ามาดูเด็กฝึกงานใหม่นะ ตั้งใจๆ กันด้วยนะเด็กๆ ท่านรองแกไม่ค่อยจะดุหรอก"
        "ท่านรองจะเข้ามาวันนี้เลยเหรอคะพี่มีน" ลูกหว้าถ้าอย่างหวาดๆ
        ระดับผู้บริหารมาดูงาน เป็นใครจะไม่กลัวกันล่ะ
        "ไม่ต้องกลัวไปหรอกจ้ะ ท่านแค่จะเข้ามาทักทายเฉยๆ ไม่ได้ซีเรียสอะไรเลย ทำตัวสบายๆ เถอะ"
        "มันก็ต้องมีบ้างอ่ะครับพี่ แหะๆ " ไผ่บอกแล้วหัวเราะแห้งๆ
        "อย่าไปกังวลๆ เชื่อพี่สิ" มีนบอกก่อนแจกแจงหน้าที่ให้กับเด็กใหม่ไปคนละอย่าง แล้วให้ทุกคนเริ่มทำงานได้

        แต่ในขณะที่ทุกคนต่างสาละวนอยู่กับหน้าที่ของตัวเองนั้น ก็ได้ยินเสียงรถยนต์ออดี้สีดำคันหรูขับมาจอดอยู่บริเวณหน้าร้าน และมีเสียงดังของพนักงานพูดขึ้นมาว่า…
        "นั่นไงๆ ท่านรองมาถึงแล้ว" ทุกคนจึงหันไปสนใจผู้มาใหม่ทันที
        "….." ทั้งสามคน


อารัมภบท
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีแดงฉานฟาดลงใส่เครื่องบินลำหนึ่ง เสียงของมันดังก้องสะท้านไปทั่วท้องฟ้า คนที่อยู่ภายในนั่นพลันแสดงสีหน้าตื่นตระหนก ยังไงซะนี่ก็เป็นเครื่องบินส่วนตัว ฉะนั้นนอกจากคนขับ เจ้านาย และคนรับใช้ ล้วนไม่มีใครอื่นอยู่อีก
ชายหนุ่มเจ้าของเครื่องบินหน้าซีดขาว เขาไม่นึกเลยว่าวันนี้ตนจะซวยเช่นนี้ บินท่ามกลางท้องฟ้าที่แจ่มใสอยู่ดีๆ ก็มีเมฆดำตั้งเค้ามาซะอย่างนั้น นี่ไม่เรียกว่าซวยจะเรียกว่าอะไร?
"เจ้านาย!" เสียงของกัปตันในห้องบังคับการณ์ดังขึ้น ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอ่ยตอบ เจ้าของเสียงก็พุ่งออกมาจากห้องบังคับ สีหน้าของกัปตันดูตื่นตระหนกมาก เห็นได้ชัดว่าต้องเกิดเรื่อง
"ตอนนี้ระบบรวนไปหมด ผมพยายามกู้มันกลับมาแล้วแต่ไร้ผล รีบหยิบเอาร่มชูชีพเร็ว! ไม่งั้นคงได้ดิ่งเวหาตายไปพร้อมกับมันแน่!" กัปตันเอ่ยเสียงดัง
จากนั้นผู้หญิงที่เป็นคนรับใช้ประจำเครื่องบินลำนี้ก็โผล่มาพร้อมกับร่มชูชีพสามอัน กัปตัน เจ้านาย และคนรับใช้ไม่รีรอสวมมันทันที
ถึงอย่าไรก็ช้าไปนิดเดียว บัดนี้เครื่องบินเริ่มจะเอยเอียงเซไปด้านข้าง ข้าวของที่พวกเขาไม่เก็บต่างเลื่อนไปกองยังอีกฝั่งหนึ่ง กัปตันไม่รอคำสั่งเปิดประตูข้างลำตัวของเครื่องบินพลางกระโดดลงไป
แรงลมพัดแรงมากจนหน้าของชายหนุ่มชาด้าน แต่พลันนึกว่าลืมของสำคัญรีบวกกลับไปยังที่นั่งตนเองและสำรวจใต้เก้าอี้ ในนาทีชีวิตไม่มีนายไม่มีบ่าวพริบตาเดียวคนรับใช้หญิงก็พุ่งไปราวกับกระสุนปืนทะยานออสูเวหาทันใด ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็เหลือบมองยังใต้เก้าอี้อย่างเร่งรีบ ปรากฏเป็นห่อผ้า เขคว้ามันและแกะออกจนได้กระบี่ในฝักเล่มหนึ่งมาถือไว้ในมือ
"กระบี่นี้เป็นของปู่ จะให้มันหายไปไม่ได้เด็ดขาด!" ของสิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีก ชายหนุ่มไม่กล้าจะเสี่ยงทำมันหาย เพราะมันเกี่ยวพันถึงอำนาจของตระกูลเขา
เครื่องบินไม่อาจจะประคองได้ ไฟในโบกี้ดับพรึบลงพร้อมๆกับหัวที่พุ่งลง ชายหนุ่มหน้าซีดแล้วกระโดดจังหวะเดียวพุ่งออกจากประตูราวกับยอดฝีมือ
ฉับพลันที่รางปะทะกับกระแสลมที่พัดหมุนไปมา ชายหนุ่มไม่กล้ากางร่มชูชีพสุ่มสี่สุ่มห้า เขาแนวแขนสองข้างไว้ข้างลำตัว จากนั้นก็เอนตัวหันศีรษะดิ่งลงด้านล่างอย่างช่ำชอง
เนื่องจากไม่ได้ใส่แว่นตากันลม ดวงตาของชายหนุ่มเลยโดนลมตีจนนำตาเล็ด วิสัยทัศน์ตอนนี้แทบจะคลำทางเลยก็ว่าได้ เขาจำตองนับในใจพลางคำนวณระยะทางก่อนจะถึงพื้น
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงชายหนุ่มก็กระชากสายเส้นหนึ่งของร่มชูชีพสุดแร
พรึบ!
ร่มชูชีพกางออก ทันใดนั่นแรงลมก็ซัดมันลอยหนุนขึ้นด้านบน ชายหนุ่มทำได้เพียงทำใจเท่านั้น หากไม่กางร่มตอนนี้ เห็นทีจะต้องไปตกกลาง ซึ่งมันไม่น่าจะใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่
ดวงตาจ้องมองเบื้องล้างอย่างวิเคราะห์ เมื่อเห็นฝั่งพื้นดินกับทะเลใหญ่ติดกันก็ถอนใจยาว แค่นี้เขาคงไม่ต้องเป็นอาหารฉลามแล้วกระมัง
ทว่า ดีใจได้แค่ครู่เดียวจานบินลำหนึ่งก็พุ่งแหวดเมฆเหนือหัวเข้า รูปทรงของมันคล้ายกับไข่ขาวไม่มีผิด แต่สีของมันดำสนิทจนเงาวับ
จานบินลำนั่นสาดแสงมาทางเขาราวกับต้องการตรวจสอบ ซึ่งชายหนุ่มตอนนี้กรีดร้องอย่างหวาดกลัว
ถ้าถามว่าบนโลกนี้มีจานบินอยู่ไหม เรื่องนี้พูดยาก โอกาสจะเจอนั่นมีแค่ครึ่งเดียว แน่นอนโอกาสที่จะไม่เจอมันห้าสิบส่วนเช่นกัน เขาไม่นึกว่าจะได้มาเจอจานบินของเอเลี่ยนแบบนี้
ในใจของเขาหวาดตัวเป็นอย่างมาก กังวลว่าจะโดนจับไปทดลอง หรือไม่ก็สะกดจิตให้ตนนั่นทำเรื่องบางอย่าง
แต่ว่าจานบินลำนั่นก็ทำลายความกังวลของเขาจนสิ้น
จานบินนั่นคล้ายไม่เป็นเขาอยู่ในสายตา มันบินโฉบมาทางเขาด้วยความเร็วแสง พรึบตาเดียวก็เกิดเสียงคล้ายกับฟ้าคำรามดังขึ้น
ตูม!
ร่างของชายหนุ่มกลายเป็นเศษก้อนเนื้อ กระทั้งเสื้อผ้ายังแยกกันเป็นชิ้นๆ เขาไม่ทันได้ร้องอีกครั้งด้วยซ้ำ ก็โดนจานบินชนตายซะแล้วนับว่าวันนี้โชคร้ายอย่างยิ่ง
แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น สติที่ดับวูบไปพลันกลับมา ดวงตาสองข้างของชายหนุ่มลืมขึ้น ใบหน้าของใครก็ไม่รู้ปรากฏอยู่ตรงหน้า แถมยังพูดภาษาอะไรก็ไม่รู้ เขาฟังไม่เข้าใจสักคำ จนแล้วจนรอดก็คิดว่าตัวเองลอยมาตกยังเกาะไหนสักแห่งในแผ่นที่โลก คู่ผัวเมียตรงหน้าเขาให้เดาคงเป็นเผ่าดินคนแน่ๆ
อนิจจา นี่รอดมาได้ยังต้องมาเจอกับพวกกินคนอีก สวรรค์ไร้ตา ปฐพีไร้ใจจริงๆ ช่างโหดร้ายกับเขาแท้!
 เพียงแค่ร้องอู้อี้ไม่กี่สิบคำก็หลับ โดยที่ตัวเขาไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองนั่น ได้เกิดใหม่ในดินเเดนที่เต็มไปด้วยอันตรายสุดๆ


บทที่ 3
หยางอวี้จ้องมองเจ้าอาชาอสูร ตั้งแต่หัวจรรดเท้า เกล็ดสีดำราวกับเกล็ดของมังกร ดวงตาสีแดงก่ำที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ม้าธรรมดา กลิ่นอายของมันแม้จะเป็นคนธรรมดาแต่หยางอวี้ก็สัมผัสถึงมันได้ชัดเจนมา ความเข้มข้นของมันช่างน่ากลัวจริงๆ หากเดาไม่ผิดอายุของอาชาอสูรคงไม่ต่ำว่าห้าสิบปีแน่ๆ
แต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีวาทำไมมันชอบมาที่นี่ รึว่ามีหญ้าวิญญาณเกิดขึ้นในสวนหลังบ้าน? ไม่น่าจะใช่ หญ้าในสวนเขาล้วนเป็นต้นหญ้าธรรมดาทั้งนั้น
"เฮ้อ ในเมื่อคาดเดาอะไรไม่ถูกมาห้าปี งั้นก็ปล่อยมันไปอีกสักปีล่ะกัน" เด็กหนุ่มถอนถอนในพลางหยิบถังไม้หน้าบ้านเดินไปยังสระบัวที่ตั้งไว้ใกล้ๆกับแปลงผัก ความกว้างของมันประมาณสี่ถึงห้าเมตร หยางอวี้ตักน้ำขึ้นมาจากที่นี่เพื่อรดน้ำผัก สัตว์ที่เลี้ยงไว้ในสระมีปลาไนกับปลาเก๋า แล้วก็สัตว์ตัวเล็กๆที่มาอาศัยอยู่จำพวกกุ้งหอยปู
พอเข้าฤดูหนาวจะลำบากมาก หากกินพวกมันหมดตั้งแต่ฤดูนี้ ในช่วงนี้หยางอวี้เลยไม่เคยกินปลาในสระ เขาปล่อยให้มันโตและออกลูกปลาเยอะ ในช่วงถึงก่อนเข้าฤดูหนาวหยางอวี้จะนำมันมาย่างกับไฟทำเป็นปลาแห้ง จากนั้นก็นำไปตากแดดและเก็บเป็นคลังเสบียงช่วงฤดูหนาว
รดน้ำเสร็จก็ออกวิ่งรอบสวนหลังบ้านก็ได้เสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกล หยางอวี้ไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะวันนี้เป็นวันที่นัดกับเพื่อนคนหนึ่งไว้ว่าจะไปเก็บของป่ากันในป่าหลังเมืองหงส์ฟ้า ทว่าเจ้าเด็กนี่ดันมาก่อนเวลาซะได้
"อาอวี้!" เด็กหนุ่มผมสีดำสวมเสื้อป่านเก่าเก็บอายุสิบเอ็ดสิบสองปีไม่ต่างจากหยางอวี้วิ่งตะโกนพร้อมโบกไม้โบกมือให้กับเขา
หยางอวี้หยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อหันไปหาเพื่อเกลอแล้วเอ่ยด้วยใบหน้าตายด้าน "หมิงหลง เจ้ามาทำไมแต่เช้า เรานัดกันไว้ยามซื่อ(ช่วงเวลา 9.00-11.00 นาฬิกา) ไม่ใช่เหรอ"
เจ้าของชื่อ 'หมิงหลง' ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าว "ยามซื่ออะไรเล่า! วันนี้พ่อข้าไล่ให้เข้าป่าเร็วๆ อีกอย่างงานคัดเลือกผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์นะเลื่อนมาจัดปีหน้า! อย่าบอกนะว่าเจ้าลืมไปแล้ว?"
"งานคัดเลือกผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์?" หยางอวี้เค้นความทรงจำในหัวทันที
งานคัดเลือกผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ คืองานคัดเลือกเด็กหนุ่มสาวรุ่นใหม่ที่มีความสามารถตั้งแต่อายุสิบสองปีขึ้นไปเข้าสำนักยุทธ์ โดยเจ้าเมืองแต่ล่ะแห่งจะจัดงานคัดเลือกขึ้นหนึ่งครั้งในสามปี หากไม่เค้นสมองนึกหยางอวี้ไม่รู้เลยว่างานนี้จัดเมื่อไหร่ เพราะเขาเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น หาได้มีความเกี่ยวข้องกับงานนี้ไม่
"ได้ยินว่า สามสำนักใหญ่อย่าง พยัคฆ์เหนือ, หงส์อุดร, อีกาทักษิณ ก็มาร่วมด้วยนะ พ่อข้าว่าปีหน้าข้าต้องคว้าโอกาสให้ได้!" หมิงหลงกล่าวขึ้นอย่างมั่นใจ
"ก็เลยรีบเข้าป่าสินะ" หยางอวี้ส่ายหัวเล็กน้อย เนื่องจากมันไม่เกี่ยวกับเขา ความรู้สึกเลยเฉยๆ ต่างจากหมิงหลงที่ดีใจจนเนื้อเต้น
"แน่นอน ปีนี้ข้าอายุสิบเอ็ดปีแล้ว ปีหน้าข้าจะก็สิบสองซึ่งขั้นพลังของข้าต้องอยู่ในขั้นสูงอย่างแน่นอน" หมิงหลงยิ้มแฉ่ง
"แต่เวลากว่าจะถึงงานนั้นมันปีหน้าไม่ใช่เหรอ นี่พึ่งวันที่เท่าไหรกัน เหลือเวลาตั้งหนึ่งปีกับหลายเดือน!" หยางอวี้แย้ง
"หึ ขอยืมคำพูดเจ้ามาละกันสหาย 'เริ่มต้นได้ไว มีชัยไปกว่าครึ่ง' เฟ้ย!" รอยยิ้มของหมิงหลงดูเจิดจ้าอย่างมาก
"เอ่อ...…" ดูท่าข้าวเช้าวันนี้เขาคงไม่ได้กิน หยางอวี้ลอบถอนใจ
"เรารีบๆไป อา!ใช่แล้วได้ยินว่าที่สำนักคุ้มภัยจะเปิดสอนพิเศษ พ่อแม่ข้าจ่ายเงินเขาไปแล้ว ยังไงต้องกลับมาให้ได้ตอนเที่ยง!" ว่าเสร็จก็กระชับตะกร้าไม้สายที่สะพายไว้บนหลังอย่างตื่นเต้น
"…." แม้จะอยากยิ้มแต่ยิ้มไม่ออก เพราะเขาเป็นคนธรรมดา หยางอวี้เลยทำได้เพียงส่ายหัวตอบแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเอาของ
สถานที่ : ป่าชาง
ป่าชาง คือป่าหลังเมืองหงส์ฟ้าคือป่าที่มีอสูรและสัตว์อย่างล่ะครึ่งชุกชุม ความกว้างใหญ่ของมันกินเนื้อที่นี่เป็นแหล่งอาหารหลักของชาวบ้านที่ไม่มีอันจะกิน ในทุกๆวันจะมีการเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์ไม่ก็เก็บของป่าออกมา บ้างก็เอาไว้กิน หากได้มากหน่อยก็จะเอามาขายแลกเงินอีแปะในตัวเมือง
เงาร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบปีสองคนกำลังวิ่งผ่านแถวๆชายป่าไป เนื้อที่ของป่าประมาณร้อยกว่าไร่ หากจะวิ่งหาของป่าให้ทั่วป่าคงจะยาก ดังนั้นจุดหมายแรกของพวกเขาจึงเป็นลำธารที่ตัดผ่านป่า เพราะที่ไหนมีน้ำ ที่นั่นย่อมมีสัตว์ เป้าหมายของหยางอวี้วันนี้คือ ล่าเนื้อ ไม่ใช่เก็บผักเหมือนอย่างหมิงหลง
หยางอวี้สาดส่ายตามองตามรายทางอย่างเฉียบคม จนเจอกับบางอย่างเข้าก็ตะโกนบอกหมิงหลงที่วิ่งข้างๆกัน "เจอหนอไม้ป่าตรงนั้น" กิ่งไม้ชี้ไปยังมุมหนึ่งของก่อไผ่
หมิงหลงเพ่งสายตามองไปตามที่ปลายกิ่งไม้ชี้ หมอไม้ป่าหนึ่งหนออ่อนพึ่งจะผุดขึ้นมาไม่นานพลันปรากฏ เขาแย้มยิ้มในทันที "เจ้านี่ตาดีเหมือนเดิมเลยนะ เพราะแบบนี้ไงข้าถึงชอบมากับเจ้า" ว่าเสร็จก็หยิบเสียม จากตระกร้าด้านหลังพุ่งออกไป
หยางอวี้ไม่พูดอะไร แต่วิ่งไปข้างหน้าต่อ พอไร้เงาของเพื่อนเกลอก็ชะงักฝีเท้าหยุดอยู่กับที่ เด็กหนุ่มย่อตัวลงพลางสาดสายตาที่เฉียบคมไปรอบๆ
พุ่มไม้ ต้นไม้ ต้นหญ้า ทุกอย่างที่ผ่านดวงตาสีทับทิมแดงเพลิงของหยางอวี้ล้วนถูกมองอย่างทะลุปรุโปร่ง เดิมที่เขาเป็นโอตาคุก็จริง แต่ครอบครัวของเขาเป็นมาเฟียใหญ่ในประเทศT ทั้งศิลปะป้องกันตัวเอย วิชากระบี่เอย กระทั้งความรู้ในการเอาตัวรอดก็ยังถูกสอนมา แน่นอนไอ้ที่ว่าสอนนี่กึ่งบังคับล้วนๆ
หยางอวี้ไม่ชอบครอบครัวเดิมของเขาในชาติก่อน เพราะทุกคนที่นั่นล้วนบังคับให้เขาทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่อยากจะทำ เขายังจำวันแรกที่ตาเฒ่านั่นสั่งให้ใช้ไม้เบสบอลตีขาสอข้างเพื่อนสนิทของเขาจนหักได้ดี ตอนนั้นอายุของเขาแค่ห้าขวบ ยังไม่พ้นชั้นอนุบาลเลยด้วยซ้ำ
คิดถึงตรงนี้สีหน้าก็หมองลงทันตาเห็น หยางอวี้สะบัดหน้าไล่ความทรงจำที่เจ็บปวดออกไป ก่อนจะหันสนใจรอบๆ
ครึก!
มีเสียงดังมาจากขวามือของหยางอวี้ มันเบาบางเหมือนกับเสียงลมพัด แต่สำหรับเขาที่ประสาทสัมผัสถูกลับมาจนคมกริบนั่นแทบจะได้ชัดเจนเต็มสองรูหู
"เอาล่ะแม่สาวน้อย" หยางวี้หยิบเอาหินก้อนหนึ่งขึ้นมาไว้ที่มือซ้าย จากนั้นก็เอื้อมมือขวาคว้าเอาขวานเล่มหนึ่งที่แนบไว้ข้างเอวมาถือ
พริบตาต่อมามือขวาก็ขว้างหินสุดแรงไปยังพุ่มไม้ที่มีเสียงของการเคลื่อนไหว
ฟุบ!
"กี้!"
หมาป่าตัวหนึ่งกระโจนออกมาในทันที หยางอวี้เพ่งสายตามองก็พบว่ามันแตกต่างจากหมู่ป่าปกติ เพราะมีเขาและกลิ่นอายบางอย่างแผ่ออกมาด้วย
"หมูป่าอสูร? ทำไมวันนี้ข้าถึงโชคดีอย่างนี้" เด็กหนุ่มฉีกยิ้มขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
หยางอวี้พุ่งพรวดเดียวกระชิดตัวเจ้าหมาป่าอสูร ส่งให้มันสะดุ้งแล้วกระโจนหนี หยางอวี้ไม่รีบร้อนรอจนมันถึงพ้นค่อยสะบัดขวานในมือพุ่งไปปักดักด้านหน้าของมันอย่างรวดเร็ว
"กี้" เจ้าหมูอสูรกระโจนถอยปรับศีรษะของมันไปด้านตรงข้าม ทันใดนั่นสติของมันก็ดับวูบไปในทันที โชคร้ายแท้ๆที่มันโดนอีกฝ่ายล่อให้กระโดดขึ้นจนลอยตัวกลางอากาศ ขวานเล่มหนึ่งควงพุ่งปักเข้าที่หัวมันอย่างฉับพลันทันที มันดิ้น มันขัดขืน และมันก็นอนนิ่งไปกับพื้น
"ดูท่าอาหารช่วงรึดูหนาวจะเพิ่มมาอีกหนึ่งแล้วสิ" หยางอวี้เก็บขวานด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เดินมายังศพของหมาป่าอสูร กลิ่นอายของพลัววิญาณยังคงอยู่ เขาดึงขวานที่ปักหัวมันออก จากนั้นก็ยกร่างนั่นยัดใส่ตะกร้าไม้ไผ่สานของตัวเอง
"นี่มันหมูป่าอสูร! ดูจากเขาน่าจะมีอายุถึงสิบปี เจ้านี่มันอสูรระดับสิบปี! อาอวี้เจ้านี่มันตัวประหลาดโดยแท้!" หมิงหลงมองด้วยสายตาชินชา หากเป็นคนอื่นคงใจจนร้องลั่นเพราะอสูรระดับสิบปีนั่นแข็งแกร่งมาก ขนาดหมิงหลงยังใช้เวลาตั้งสองเค่อ* กว่าจะล้มมันได้
หยางอวี้ใช้ฝ่ามือกอบเอาดินมาโรยตรงที่มีเลือดของหมู่ป่าอสูรเสร็จก็หันไปพูดกับหมิงหลง "ไปเถอะ" ล่าสัตว์อสูรเหรอ? สำหรับตัวเขามันไม่ต่างอะไรกับล่า 'หมาป่าสีเทา (Grey wolf)' เจ้าตัวนี้นะขนาดถูกจัดในสิบอันดับหมาป่าที่ดุร้ายที่สุดในโลกเชียวแหละ
ไม่อยากจะคุยว่าแต่เอาสักหน่อยแล้วกัน ครั้นอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ตัวของหยางอวี้ในชาติก่อนเคยถูกถีบลงจากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวโดยฝีมือตาเฒ่าที่น่ารังเกียจคนหนึ่ง ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เป็นป่าติดอยู่กับภูเขาหิมะ เขาในตอนนั้นมีแค่มีดสั้นหนึ่งเล่ม หินจุดไฟ และเสื้อผ้าที่สวมอยู่
การเอาตัวรอดในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น ในป่าดงที่ไม่มีทั้งแผนที่และเข็มทิศ หยางอวี้ในชาติก่อนทำได้เพียงมองดวงอาทิตย์ ดวงดาว เพื่อนำทางเอา หลังจากนั้นอย่างแรกที่ต้องหาคือ อาหาร ตัวเขาเริ่มจากล่าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆเช่น หนู, กระตายไป จนถึงพวกตัวใหญ่อย่างหมูป่ากับกวางป่า
ห้าปีกว่าตาเฒ่าที่น่ารังเกียจจะมารับบกลับบ้าน ทักษะในการเอาตัวรอดถูกขัดเกลาจนคมกริบ ในป่าเหรอ? ให้เป็นป่าที่ไหนก็ได้หากส่งเขาไปที่นั่น เขาสามารถหลับตาเดินวนรอบป่าแล้วกลับมายังจุดเดิมได้ราวกับมีตาทิพย์ นี่ไม่ได้โม้นะเรื่องจริ๊ง!
หยางอวี้กับหมิงหลงเดินเข้ามาในจนเห็นลำธารที่ตัดผ่านป่า กลิ่นความชื้นที่ลอยปะปนมาทำให้หยางอวี้นึกถึงเรื่องสมัยเก่าๆขึ้นมาทันที
หมิงลงหันมาพูดกับหยางอวี้ "ได้ข่าวรึยังว่า หลานจงมันทะลวงเข้าสู่พลังขั้นกลางแล้ว?"
หยางอวี้ยักไหล่ตอบ "เจอจังๆมาเมื่อหลายวันก่อน เท่าที่ดูนอกจากปล่อยแสงออกจากตัวแล้วก็ไม่ได้มีอะไรต่างจากเดิมนี่?"
หมิงหลงพลันส่ายหัวอย่างอ่อนใจ แค่ปล่อยแสงกับผีนะสิ! นี่มันพลังชี่ขั้นกลางชียวนะ! ความแข็งแกร่งของหลานจงในตอนนั้นควรจะเหนือกว่ามนุษย์ไปแล้ว!
คิดอีกทีก็ถอนใจ จะว่าหยางอวี้ก็ไม่ได้ เพราะเพื่อนของเขาคนนี้เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น หากเปลี่ยนเป็นหมิงหลงเองล่ะ? ระดับนี้นับว่าตึงมือพอควร เพราะเขายังอยู่แค่ขั้นต้น ระดับกลาง หนทางยังอีกยาวไกลหากต้องการไปให้ถึงขั้นสูง
ทว่าเมื่อวานมีข่าวลอยมาเข้าหูว่า อาอวี้เพื่อนเขาซัดกลุ่มของหลานจงจนสลบราบคาบ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะหลานจงลูกเจ้าเมืองนิสัยของมันเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ยโส เหย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ ดื้อรั้น มันเป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้แล้ว ดังนั้นพอทุกคนรู้ข่าวจึงไม่แปลกใจ เนื่องจากมันเกิดเรื่องขึ้นหลายครั้งแล้วระหว่างอาอวี้กับหลานจง
ทว่าหมิงหลงยังคงไม่เข้าใจความแข็งแกร่งของหยางอวี้อยู่ดี เพราะมันประหลาดมากในการที่คนธรรมดาจะซัดกับพวกผู้ฝึกยุทธ์ หากเปลี่ยนเป็นเขาคงสลบใต้ฝ่าเท้าพวกนั้นไปแล้ว
ระหว่างที่หมิงหลงคิดๆอยู่ เสียงของหยางอวี้ก็พลันดังขึ้น "ดูนั่นสิ หญ้าวิญญาณ ไปเด็ดมาเร็ว…."
หมิงหลงโคจรพลังชี่ไปทั่วร่าง เเล้วพุ่งไปทางที่เพื่อเขาชี้ในทันที
ต้นหญ้าสีฟ้าอ่อนหลายสิบต้นปรากฏแก่สายตาของหมิงหลง เขาตะลึงจนพูดไม่ออก
ป่าชางเป็นป่าเก่าแก่ก็จริง รอบๆบริเวณที่มีแม่น้ำตัดผ่านนี้ พวกหยางอวี้ไม่ใช่กลุ่มแรกที่มา ยังมีกลุ่มชาวบ้านกับพวกคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยออกมาหาของป่ากัน หญ้าวิญญาณนั่นเกิดได้ทุกที่ที่อุดมไปด้วยพลังฟ้าดินเท่านั้น ป่าชางเองก็มีเหมือนกัน แต่จะอยู่ด้านในป่าที่ลึกเข้าไปอีก ที่นั่นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมาย แต่ล่ะตัวความสามารถก็ยังเกรียนสุดๆ อีกด้วย
หมิงหลงไม่เคยเห็นหญ้าวิญญาณมากมายขนาดนี้มาก่อน นับว่ามาวันนี้โชคหล่นทับเขาเต็มๆแล้ว!
"หญ้าวิญญาณสิบเอ็ดต้น!" หมิงหลงอมยิ้ม "สุดยอด! แค่สิบต้นก็เพียงพอให้ข้าทะลวงไปสู่ขั้นต้นระดับปลายได้เลยนะ!"
คิดไปคิดมาคนที่เจอคือเพื่อเขานี่ หมิงหลงหันไปมองหยางอวี้ทันที "อาอวี้ นายจะทำยังไงกับมันเหรอ?" ที่ถามไม่ใช่อะไร เขากังวลว่าเพื่อนคนนี้จะเอามันไปขาย? ไม่ก็แลกของอย่างอื่น? หากเป็นเช่นนั้นความหวังเขาคงริบหรี่ เขายินดีก้มหัวให้กับเพื่อนคนนี้เพราะมันจำเป็นมากสำหรับ
ในขณะที่หมิงหลงกำลังจะโขกศีรษะให้ หยางอวี้พลันเหลือไปเห็นอสูรน้อยตัวหนึ่งเข้า มันเป็นกวางอสูร เนื้อของมันรับว่าโอชะยิ่ง เห็นแล้วหยางอวี้ก็เลียริมฝีปากตัวเองด้วยควากระหาย
"ข้าต้นหนึ่งพอ ที่เหลือนั่นก็เก็บๆเอาไปเลย" หยางอวี้เห็นท่าทางของหมิงหลงแล้วเลยได้แต่กล่าวออกไป แต่ในใจเขาพลันกรีดร้อง 'ก็รู้ว่าฉันเป็นคนธรรมดาแล้วจะเอาไปทำซากอะไรเล่า! เอาไปขาย? แลกของ? เก็บไว้แค่ต้นเดียวก็อุจารตากาลกิณีพอแล้ว นายจะให้ฉันเอาไปเก็บไว้บ้านทำไมตั้งเยอะแยะ!' สบถในใจเสร็จก็ก้มลงถอนต้นหญ้าวิญญาณมาต้นหนึ่งโยนใส่ตะกร้าไม้ไผ่สานที่ตัวเองสะพายมา หยางอวี้มองหมิงหลงแล้วเอ่ย "ตรงโน้นมีเนื้อกำลังรออยู่!" จากนั้นก็สาวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ
"….." หมิงหลง
อีกหนึ่งของป่าชาง
ตูมๆๆ!
เสียงสู้กันดังระเบิดดังติดต่อกันต้นไม้น้อยใหญ่โดยรอบต่างโดนลูกหลงบ้างหักโค่น บ้างถูกเผา พลังชี่หลากหลายสายพุ่งวาบไปมาอย่างรวดเร็ว
แสงนั่นไม่ใช่ปรากฏการทางธรรมชาติ หากแต่เป็นพลังของผู้ฝึกยุทธ์! คมกระบี่ กิโยติน มีดสั้น ดาบโค้ง อาวุธทุกชิ้นล้วนถูกใช้งานอย่างไม่ลดละ ฝ่ายตั้งรับคือหญิงสาววัยยี่สิบปลายๆสอง คนหนึ่งสวมชุดขาว คนหนึ่งสวมชุดสีฟ้าอ่อน และทั้งสองต่างปกปิดใบหน้าด้วยผ้าสีแดง พวกนางตวัดกระบี่ในมือตัวเองโจมตีและปัดป้องเป็นพัลวัน
"น้องข้า! ถอยออกมา!" เสียงตวาดดังมาจากหญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อน จากนั้นไม่นานพลังชี่ขั้นเเม่ทัพก็แผ่ออกมาจากร่าง นางรวบพลังชี่ไว้ที่ฝ่ามือ เเละหนึ่งฝ่ามือสะบัดฟาดออกเป็นริ้วคลื่นโจมตีใส่เหล่านักฆ่าชุดดำ
เหล่านักฆ่าเค้นพลังชี่ข ผสานพลังทั้งหมดไว้ด้วยกันกลายเป็นม่านพลัง จากนั้นก็คำรามลั่น "จงหยุดให้ข้า!"
ตูม!
พลังของขั้นเเม่ทัพไม่อาจะดูถูกได้เลย พวกนักฆ่าที่ตั้งใจจะตั้งรับพลันโดนพลังนั่นเล่นงานก็ปลิวไปคนละทิศ บางคนก็พ่นเลือดออกจากปาก บ้างก็นอนแน่นิ่งไร้สติ
หญิงสาวอาภรณ์สีขาวตะโกนลั่น "พวกเจ้ารู้ไหมว่าพวกข้าเป็นศิษย์ของสำนักใด หากรู้ก็จงล่าถอยไปเสีย ไม่เช่นนั้นพรรคของพวกเจ้าจะถูกบดขยี้อย่างไม่เหลือซาก!"
นักฆ่าคนหนึ่งที่กำลังยืนหลับตาโคจรพลังชี่ไปทั่วร่างฟื้นฟูอาการบาดเจ็บภายในพลันลืมตาขึ้นตวาดเสียงแหลม "เพ้ย! ก็แค่ศิษย์ของสำนักกระจ๊อกๆเท่านั้น มีอันใดน่ากลัวกัน" มันไม่ว่าเปล่าซัดกิโยตินที่ฉาบไว้ด้วยพลังชี่ พุ่งออกจากมือจู่โจมใส่หญิงสาวชุดขาวดุจลูกศรพุ่งจากเกาทัณฑ์
"ชิ ไอ้พวกนี้!" หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนโฉบไผข้างตัวของหญิงสาวอีกคน พลางบิดข้อมือที่ถือกระบี่อยู่ฟาดใส่กิโยตินที่อยู่ตรงหน้า
เคร้ง
แรงกดดันของพลังชี่เกิดปะทะกันจนบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนแปลงไป กิโยตินสู้แรงต้านของกระบี่ไม่ได้เลยกระเด็นออก ขณะนั่นเองก็มีละอองสีม่วงแดงบางอย่างถูกปล่อยให้คลุ้งไปทั่ว
หญิงสาวอารมณ์สีขาวนึกเอ๊ะใจทันควันฟาดหนึ่งฝ่ามือไปด้านหน้า บังเกิดลงกรรโชกหอบเอาละอองพวกนั้นไปไกลๆ ทว่าช้าไปเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น นักฆ่าผู้มีพลังชราห่อหุ้มตัวอยู่แย้มยิ้มอย่างพอใจ
"อึก! นี่มันอะไรกัน!" หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนใบหน้าปรากฏสีแดงเรือๆขึ้น ลมหายใจเข้าออกของนางเริ่มถี่ขึ้น ร่างกายร้อนรุ่มดุจไฟสุม นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!
"อา...." เสียงครวญครองที่เปี่ยมด้วยความเย้ายวนดังขึ้นข้างตัว หญิงสาวอารมณ์สีฟ้าหันไปข้างตัวก็พบว่าน้องตนทรุดลงกับพื้นแล้วด้วยใบหน้าแดงก่ำ ตามผิวกายที่ขาวผ่องดุจหิมะมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาไม่หยุดส่งให้อาภรณ์สีขาวเปียกจนแนบเนื้อ เผยส่วนเว้าส่วนโค้งอันอวบอั๋นสุดแสนเย้ายวนระทึกใจให้เห็น!
"นี่เจ้า…..อา…..อา" ไม่ทันเอ่ยจบหญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนพลันขาอ่อนยวบลงทรุดกับพื้น ทันใดนั่นอาภรณ์ก็เริ่มเปียกแฉะแนบเข้าเนื้อ ยอดปทุมถันสีชมพูแข็งขึงขึ้น นางรีบสะบัดกระบี่ทิ้งอย่างอดใจไม่อยู่แล้วใช้มือขวาโอบเต้าหน้าอกทั้งสองไว้ไม่ให้ใครเห็น ส่วนมือซ้ายของตนเริ่มลูบไล้ไปตามขาอ่อนที่ซุกซ่อนในอาภรณ์อย่างห้ามใจไม่อยู่
หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนข่มอารมณ์แห่งความปรารถนาไว้แล้วเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว "เจ้าใช้อันใดกับพวกข้า เจ้าโจรชั่ว!"
นักฆ่าหัวหน้ากลุ่มยิ้มแฉ่ง "นี่คือยาปลุกกำหนัดในตำนานเชียวนา ผลข้างเคียงของมันพวกเจ้าคงรู้ซึ้งแล้ว แต่ว่าผลอีกอย่างของมันนั่นร้ายมาก ข้าจะเล่าให้ฟัง หากพวกเจ้าสองคนไม่ได้รับน้ำวิสุทธิ์เป็นเวลาสามวันสามคืน เจ้าก็จะตาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาละอยู่นิ่งๆแล้วให้พวกข้าเอาตัวพวกเจ้าไปซะ นายเหนือหัวของพวกข้ากำลังรอที่จะเล่นกับพวกเจ้าอยู่" ว่าแล้วก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องพุ่งเข้าไปในทันที
สองหญิงสาวที่ตกอยู่ในฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดพลันไร้เรี่ยวแรงในการขัดขืน แต่ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่แคว้นกลายเป็นจองเช่นของไอ้นายเหนือหัวพวกโจนนักฆ่าสารเลว
หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเค้นเสียง "ดี ดี คิดพรากพรหมจรรย์ของข้า! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าขอตายยังจะดีซะกว่า!" พลังชี่ถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด นางจับร่างของหญิงสาวอาภรณ์สีขาวไว้ จากนั้นก็ถ่ายพลังชี่ไปที่หมัดของตัวเอง
"แย่แล้ว แบบนี้ได้ซวยกันหมดแน่ เร็ว! เข้าไปหยุดพวกนางเร็วเข้า" หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าใช้ทักษะยุทธ์ก้าวย่างหมาป่าเขียวโผบินเข้าไปยับยั้งหญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ทว่าช้าไปครึ่งก้าว
หมัดที่เปี่ยมด้วยพลังชี่ซัดลงบนพื้นเข้าอย่างจัง บังเกิดแสงสีฟ้าเปล่งออกมาตามด้วยเสียงระเบิดที่กลืนกินป่าในยะห้าร้อยเมตรจนเหี้ยนเหลือเพียงแค่ตอไม้
ดีที่หัวหน้านักฆ่าถอยออกมาก่อนแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ไม่เช่นนั้นเขาคงโดนแรงระเบิดนั่นทำตัวเองบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว พอหันมองรอบๆก็พบว่าลูกน้องตนบาดเจ็บกันระนาว ในใจนึกแค้นหญิงสองคนนั้นไม่น้อย แต่ตอนนี้เขาคงต้องบากหน้าไปรับโทษก่อน....ไม่สิต้องหาพวกนั้นให้เจอ ตายย่อมเห็นศพ ไม่อย่างพวกเขาซวยแน่ๆ!
"ลากคนเจ็บกลับไปที่ค่าย ส่วนคนที่ยังวิ่งไหวตามค้นหาให้ทั่วบริเวณ ยังไงก็ต้องหาให้พบ ต่อให้เป็นศพก็ตาม ไม่อย่างนั้นนายเหนือหัวเอาพวกเราตายแน่!" เสียงของหัวหน้าของเหล่านักฆ่าเคร่งเครียดอย่างมาก ใบหน้าของเขาไม่ค่อยสู้ดีนัก หากงานนี้พลาดนั่นหมายถึงตายเลยเชียวนะ!
"รับทราบ!" เหล่าลูกน้องที่พอขยับได้มีแค่หกเจ็ดคนเท่านั้น แบ่งไปแบกคนเจ็บกลับที่พักก็เหลือคนไม่มากในการค้นหา


บทที่ 1
ณ จักลวาลจักรพรรดิ อันเเสนห่างไกล
ดินเเดนเสินอู๋ ศักราชปีที่ ไม่อาจทราบได้
เดือน ไม่ทราบ ปี ไม่ทราบ
นอกเมืองหงส์ฟ้า เขตทุ่งหญ้าเขียวขจี
เด็กหนุ่มผมสีดำยักศกอายุสิบเอ็ดสิบสองปีกำลังย่นดิ้วเข้าหาหันอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาสีเปลวเพลิงจ้องเขม็ง ภาพเบื้องหน้าเขาเป็นร่างของสัตว์อสูรหนึ่งกำลังยืนกินหญ้าอยู่ มันไม่แยแสเจ้าของสวนแห่งนี้ที่ยืนหัวโด่งจ้องเขม็งมองมันจนตาไฟลุกสักนิด
เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยอารมณ์ "เพ้ย! ไอ้ม้าบ้า นี่มันสวนข้านะ ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
เจ้าม้าอสูรได้ยินก็เงยหน้าหันมามองเขา ก่อนจะส่งเสียงดัง 'หึ' จากนั้นเหลมหญ้าต่อเฉย คล้ายเมื่อกี้เป็นแค่เสียงลมพัดผ่าน
ความหยิ่งยโสของม้าตัวนี้ทำให้หยางอวี้เลือดขึ้นหน้า เด็กหนุ่มกระทืบเท้าด้วยความโมโหควงหมัดพุ่งเข้าใส่
"ตายซะ!"
เจ้าม้าอสูรแหล่ดวงตาสีแดงเทือกของมันมองที่เขาก่อนจะยิ้มเย้ย หมัดนี้เป็นเพียงแค่กำปั้นเปล่าๆเท่านั้น ไม่ได้ใช้พลังชีด้วยซ้ำ มันยังต้องกลัวอะไรอีก!
ม้าอสูรหันก้นอันงดงามให้กับหยางอวี้ แล้วดีดขาหลังข้างขวามันสุดแรง "ฮี่!~"
ผัวะ!
โดนม้าถีบไปจังๆหนึ่งดอกหยางอวี้ถึงกับกระเด็น ร่างของเขาหมุนม้วนหลังสามตลบกลางอากาศก่อนหล่นตุบในท่านอนคว่ำบนพื้นอย่างอดสู เด็กหนุ่มวัยสิบสองปีกัดฟันด้วยความเคียดแค้นจ้องเจ้าม้ายโสราวกับขูดเลือดขูดเนื้อมัน เพียงครู่เดียวก็เปลี่ยนมาถอนใจยอมรับผลการต่อสู้พลางพลิกตัวแหงนหน้ามองขึ้นฟ้า
หยางอวี้เอ่ยขึ้นไม่สบอารมณ์ "แกชนะอีกแล้วนะไอ้มาบ้า!"
เจ้าม้าบ้าก็ร้องตอบรับ "ฮี่" แล้วฉีกยิ้มอย่างน่าเกลียดสะบัดหน้าม้าของมันไปมาอย่างล้อเลียน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับเจ้าม้าอสูรสู้กัน นับตั้งแต่เมือสิบปีก่อนจนถึงตอนนี้ หยางอวี้สู้กับม้าตัวนี้มาห้าปี จนถึงวันนี้เขาก็ยังไร้วี่แววจะชนะ สาเหตุมาจากตัวเขาเองที่เกิดมาผิดที่และอยู่ผิดทางสุดๆ
"ฮี่~" ม้าอสูรเดินทอดน่องมาหาอย่างอวี้พลางถ่มน้ำลายสีโลหิตใส่เขา เด็กหนุ่มกลิ้งหลบด้วยความไวแสง พริบตาที่น้ำลายของม้าอสูรหยดลงบนพื้นหญ้า ต้นหญ้าที่โดนมันก็แห้งเฉาและกลายเป็นขี้เถ้าในที่สุด หยางอวี้มองค้อนมันไปหนึ่งรอบก่อนจะนอนแหงนหน้ามองฟ้าต่ออย่างไม่ใส่ใจ
"หึ" ม้าอสูรก็หัวเราะร่านั่งลงข้างเขาเคี้ยวเอื้องอย่างผิดปกติจากธรรมชาติของม้าสุดๆ
หยางอวี้แม้จะตกใจที่ม้าตัวนี้มันเคี้ยวเอื้องได้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ยังไงชาตินี้เขาคงไม่ได้รับคำตอบหรอก เขาเอื้อมมือลูบปอยผมสีแดงเทือกบนหัวมันแล้วหลับตาลงอย่างครุ่นคิด
"สวรรค์ใจร้ายจริงๆ ทำไมไม่ส่งไปข้าโลกเวทมนต์และมอนสเตอร์…" หยางอวี่บ่นกับสวรรค์ที่ส่งเขามาเกิดใหญ่แบบผิดที่สุดๆ
ในชาติที่แล้วตัวเขาเป็นหนุ่มโสดซิงลูกคนรวย โอตาคุสายนิยายข้ามโลกและแฟนตาซีเวทมนต์แบบสุดกู่ เขาใช้เวลากับไลท์โนเวลและนิยายสายนี้ไปเยอะ ดังนั้นข้อมูลในหัวของเขาเลยเต็มไปด้วย ศาสตร์ของเวทมนต์ พระเจ้า ปีศาจ มอนสเตอร์
แต่ใครจะคาดคิดว่าจู่ๆก็มีฟ้าผ่าลงเครื่องบินส่วนตัวของเขา แล้วโดนจานบินของมนุษย์ต่างดาวชนเอา เลยได้มาเกิดใหม่ในโลกของจอมยุทธ์เช่นนี้ ช่างน่าเวทนาตัวเองโดยแท้...
แต่ดีหน่อยที่พ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมของตัวเขาในชาตินี้เป็นคนดี ที่สำคัญพวกเขายังมีความลับเกี่ยวกับตัวเองมากมาย ซึ่งหยางอวี้ได้รู้เรื่องหมดแล้ว คนอื่นอาจจะมองว่าฐานะองครอบครัวเขายากจนแต่นั่นแหละ ตัวหยางอวี้เองก็ไม่อยากจะทำตัวเป็นคนทรัพย์สมบัติสักหน่อย เลยไม่ไม่มีใครได้งัดเอาเงินที่เก็บไว้มาใช้เลย ทำให้เงินทองกับสภาพแวดล้อมเปลือกนอกดูค่อนข้างเลวร้ายสุดๆ
ต่อมาพ่อแม่บุญธรรมของเขาก็ไม่อยู่แล้ว แม้พวกเขาจะเป็นพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง แต่สำหรับหยางอวี้ ทั้งสองคนนี้คือ พ่อแม่ของเขาจริงๆ เพราะในชาติที่แล้ว พ่อและแม่ของเขา ตายไปตั้งแต่เขาอายุได้สองขวบ
บนจักรพรรดิแห่งนี้เป็นโลกของจอมยุทธ์และผู้ฝึกตน ฉะนั้นสิ่งที่กำหนดความเป็นไปของทุกอย่างคืออำนาจและความแข็งแกร่ง แน่นอนมันเป็นค่านิยามสำหรับคนทั่วไป ส่วนหยางอวี้เหรอ? เขาเป็นโอตาตุเวทมนต์ แต่ดันมาเกิดใหม่ในโลกจอมยุทธ์ ฉะนั้นสามัญสำนึกของเขาไม่สามารถใช้ได้เลยกับที่นี่ได้ รวมไปถึงความรู้ต่างๆที่ฝังหัวไว้ด้วย
ครั้งหนึ่งพ่อแม่ได้ส่งเขาเข้าไปเรียนในสำนักคุ้มภัยในตัวเมือง ปรากฏว่าอาจารย์ให้โคจรพลังชี่ของตัวเองไปจุดตันเถียน ซึ่งทำให้หยางอวี้งงมาก เขายังจำประโยคที่กล่าวต่อหน้าสหายวัยเดียวกันมากมายได้ขึ้นใจ
"เออ จุดตันเถียนเนี่ย มันคือเชี่ยไรครับอาจารย์!"
แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวหยางอวี้ก็กลายเป็นตัวประหลาดในห้อง สายตาที่คนอื่นมองเขานั่น เหมือนกับเศษขยะ ก็แค่ไม่รู้ว่าจุดตันเถียนคืออะไรทำไมต้องมองด้วยแปลกสายตาแปลกๆด้วย นี่เป็นความจริงไม่มีการตัดต่อ
ความรู้ในด้านเวทมนต์(จากไลท์โนเวล) ในชาติก่อนก็ใช้ไม่ได้ ในขณะที่คนอื่นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ชาตินี้เขาก็ดันซวยเกิดมาเป็นเพียงคนธรรมดา นี่ทำให้หยางอวี้สิ้นหวังท้อแท้
เขาได้ไม่ได้เส้นลำปราณพิการ ไม่ได้โดนพิษ ไม่มีวิชาโบราณที่ทำให้สามารถใช้ลมปราณได้ เขาไม่มีแม้พลังชี่ที่คนปกติส่วนใหญ่ร้อยละเก้าสิบเก้าจะมีด้วย โดยรวมจะเรียกว่าเป็น 'คนธรรมดา' ก็คงไม่ผิด
"โลกนี้มันเลวร้ายมากสำหรับฉันจริงๆ!" หยางอวี้กรีดร้อง!
 พลังชี่ คือ พลังของคนปกติในโลกนี้ มันคือพลังที่ไหลเวียนในร่างกายมนุษย์ ที่พอทะลวงไปในระดับสูงๆก็จะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งจนน่ากลัว โดยทั่วไปแบ่งระดับเป็นเช่นไรนั่น หยางอวี้ไม่ทราบ เพราะเขาใช้ไม่ได้เลยไม่เก็บมาคิดให้รกสมอง เขาตั้งใจทำสวนปลูกผักกินตามประสาชาวบ้านทั่วๆไป
บนจักรวาลนี้มีผู้ฝึกยุทธ์มากมายนับไม่ถ้วน ส่วนสำนักและนิกายก็มีมากมายเช่นนั้น เทียบกับ ความรู้เรื่องเวทมนต์ที่ฝังในหัว มันแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลยในโลกใบนี้
หยางอวี้ลืมตาขึ้นก็เจอกับศีรษะของม้าอสูร ดวงตาสีแดงเทือกดูหน้ากลัว กลิ่นอายรอบๆตัวที่ต่อให้เป็นสุนัขก็ยังรู้อันตราย แต่เมื่อเป็นเจ้าม้าตัวนี้หยางอวี้กลับไม่กลัวมัน ถ้าถามว่าทำไมล่ะก็ เขาสู้กับเจ้าม้าตัวนี้จนกลายเป็นเพื่อนกันแล้วล่ะ
ม้าอสูรเอาหัวของมันเขี่ยศีรษะของหยางอวี้ มันทำแบบนั้นสองสามครั้งก่อนจะฟุบหัวลงบนพื้นหญ้าแล้วหลับตาพริ้ม ภายใต้การลูบไล้ของหยางอวี้
ว่ากันว่าต้นกำเนิดของอสูรบนดินเเดนนี้ ในยุคบรรพกาลนั่นหลังสงครามครั้งใหญ่สิ้นสุด ราชันย์อสูรที่ถูกสวรรค์หลอกลวงจนพ่ายแพ้และสูญเสียพลังอสูรไปทั้งหมด ร่างกายกับวิญญาณของมันแตกดับ หลงเหลือเพียงเจนจำนงทิ้งลงไปยังโลกมนุษย์ก่อเกิดเป็นเหล่าสัตว์อสูรที่ปัจจุบันกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก
ไม่มีใครรู้ว่าใช่เรื่องจริงไหม แต่ผู้คนที่นี่ล้วนมีความเชื่อแบบนั้น ทำให้พวกเขาต่างหวาดกลัวและรังเกียจอสูรเป็นอย่างมาก เพราะราชันย์อสูรเป็นคนเริ่มสงครามเข่นฆ่ามนุษย์
สายลมของวสันตฤดูพัดโชยมา อากาศยามเช้าดีๆแบบนี้หาได้ยากนักในโลกนี้ หากได้นอนท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ย่อมต้องหลับสบายอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าหยางอวี้หลับตาลงไม่ถึงนาที เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็เดินใกล้เข้ามา
เด็กหนุ่มเบิกตาขึ้นกว้างแล้วกรอกตาไปทางที่มาของเสียง เงาร่างของเด็กหนุ่มหลายคนกำลังมุ่งมาทางนี้ หยางอวี้ค่อนข้างคุ้นตาคนพวกนี้มาก เพราะเป็นโจทย์เก่าในสำนักคุ้มภัยประจำเมืองหงส์ฟ้า
เด็กหนุ่มหัวโจ๊กของกลุ่มนี้ที่สวมชุดผ้าไหมสีแดงเทือกก็ยิ้มเย้ยทันทีที่เห็นหยางอวี้ "ฮ่า ฮ่า ดูสิใครกำลังนอนเล่นกับม้าในสวนหลังบ้าน ขณะที่คนอื่นเขากำลังทำตัวมีประโยชน์ อ้อ เจ้าขยะอาอวี้นี่นั้นเอง!"
"ใช่ๆ รีบๆออกไปจากที่นี่ซะเจ้าขยะ เกะกะลูกตาชะมัด" คนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"….." หยางอวี้มองพวกที่มาใหม่ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขายังคงสบายๆ เหมือนกับเมื่อครู่เป็นเสียงนกเสียงกาที่ร่ำร้องทั่วไป เขาไม่โกรธเด็กน้อยพวกนี้ด้วยอายุเขาหากนับรวมกับร่างในยุคนี้ประมาณสามสิบปลายๆแล้ว ถ้ายังจะเลือดขึ้นหน้าวีดแตกกับขี้ปาก คงเสียเกียรติของผู้ใหญ่แน่ๆ
เห็นหยางอวี้ไม่มีการตอบสนองใดๆ หลานจงก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เขาตั้งใจมายั่วหยางอวี้เต็มที่ เพื่อจะได้ใช้เป็นข้ออ้างทดสอบพลังชี่ของตัวเองที่พึ่งจะทะลวงสู่ขั้นกลางได้สำเร็จ
แต่เหนือคาดที่หยางอวี้ไม่ได้สนใจสักนิด เขายังคงนั่งลูบขนม้าอย่างสบายอารมณ์คล้ายกับว่าโลกใบนี้มีแค่เขากับม้าเพียงหนึ่งคนหนึ่งตัวเท่านั้น
ใบหน้าของหลานจงดูบิดเบี้ยวอย่างมากเพราะโดนหักหน้า
เห็นนายน้อยตนกำลังหน้าเสีย รีบก้าวไปข้างหน้าและเอ่ย "เจ้าขยะหยางอวี้! นายน้อยของข้ากำลังคุยกับเจ้าอยู่นะ!"
หยางอวี้ทำเพียงถอดถอนใจอีกครา ก่อนจะลุกขึ้นยืน
เจ้าม้าอสูรพลันลุกขึ้นพร้อมกัน มันกระพริบดวงตาสองสามที ครู่เดียวดวงตาของม้าปกติก็พลันปรากฏ ดวงตาสองข้างนั้นจ้องเขม็งไปทางกลุ่มพวกหลานจงที่เข้ามาขัดจังหวะการนอนหลับภายใต้การลูบไล้ของหยางอวี้
"ใจเย็น 'หลงอี้' แกไปเหลมหญ้าตรงโน้นซะ!" หยางอวี้เอ่ยแกมสั่ง เจ้าม้าพ่นลมร้อนและควันสีขาวออกจากจมูกอย่างไม่สบอารมณ์ แต่จำต้องเดินไปมุมหนึ่งของสวนหลังบ้านด้วยคำสั่งของหยางอวี้ แม้ทั้งมันและหยางอวี้จะพ่ายแพ้แต่มันกับเขาก็สู้กันมาหลายปีจนเรียกได้ว่า เป็นเพื่อนในสนามรบกันไปเรียบร้อย
หยางอวี้เอ่ยด้วยอารมณ์ว่า "หลานจง อย่าได้มาทำตัวโอ้อวดที่นี่ เพราะนี่มันเขตของบ้านข้า รีบๆออกไปซะ!"
"เพ้ย!" หลานจงไม่ยอมแพ้ส่งสายตาดูถูกสวนกลับ "แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า ขยะไร้ประโยชน์เช่นแกมีหน้าที่ต้องก้มหัวให้พวกเรา ไม่ใช่ต่อต้าน!"
"…" หยางอวี้ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ เขาเกิดมาในยุคประชาธิปไตยที่เน้นเสรีภาพมากกว่าการกดขี่ ดังนั้นไอ้กฎ 'ผู้แข็งแกร่งคือทุกอย่าง' ของที่นี่ แทบจะไม่สามารถเปลี่ยนสามัญสำนึกของเขาได้เลย
"หยางอวี้ วันนี้เป็นวันที่อากาศดี ฉะนั้นข้าจะให้เจ้าได้เห็นขอดีสักหน่อยล่ะกัน...." หลานจงกล่าวอย่างไร้เหตุผลดวงตามันหรี่ตาลงพร้อมกับระเบิดพลังของเขาออกมา
ตูม!
พลังชี่พลันแผ่ซ่านออกมาร่างจากร่าของหลานจง เขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่มากล้น เขาฉีกยิ้มราวกับเด็กน้อยที่หยิ่งผยองพลางกำหมัดสองข้างแน่น พริบตานั้นพลังชี่ก็ถ่ายโอนมาที่มือสองข้าง
ตูม!
กลิ่นอายของพลังชี่แผ่ซ่าน คล้ายกับออร่าปลดปล่อยออกมาจากร่างหลานจง หยางอวี้เลิกคิ้วขึ้นแล้วมองมันอย่างสนใจด้วยใบหน้าตายด้านสุดๆ
"ข้าจะแสดงให้เห็นถึงความต่างชั้น ระหว่างขยะกับยอดคน!" หลานจงรวมพลังชี่ไว้ที่ร่างกายพุ่งเข้าหาหยางอวี้ทันที หลานจงในสภาวะนี้ในมุมมองของหยางอวี้ มันคล้ายกับการสวมเกราะ แถมความเร็วในการเคลื่อนไหวเองก็ยังมากอีกด้วย เพียงอึดใจก็มาปรากฏตรงหน้าของหยางอวี้
"รับมือ!" หลานจงรสมพลังชี่ไว้ที่มือซ้าย เหวี่ยงหมัดซ้าย ซัดเข้าใส่ใบหน้าของหยางอวี้
แต่หยางอวี้กลับไม่หลบ เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ยกแขนทั้งสองขึ้นมาก่อนจะเคลื่อนไหวด้วยปฏิกิริยาตอบโต้ของมนุษย์ทั่วไป มือซ้ายสะบัดปัดลำแขนของหลานจงอย่างรวดเร็วทำให้หมัดนี้ไม่เข้าเป้าแต่เบี่ยงออกไปด้านข้าง ชั่วพริบตาต่อมาเขาก็โน้มตัวไปด้านหน้าแล้วประคองหมัดขวาซัดจากล่างขึ้นบนเล็งอัดยังท้องน้อย
"อั่ก!" หลานจงสำลักน้ำลายอย่างตกตะลึง เพราะไม่นึกว่าจะโดนสวนกลับเช่นนี้ หลังหยางอวี้ถอยห่างออกสี่ก้าวร่างเขาก็ทรุดลงทันที มือสองข้างยกกุมท้องไว้ใบหน้าแสดงอาการทรมานเป็นอย่างมาก
"หมัดของแกทรงพลังก็จริง ถ้าโดนไปทีนี่น่าจะนอนหยอดน้ำข้าวต้มหกเจ็ดวัน แต่นั้นแหละถ้ามันโจมตีโดนอะนะ" หยางอวี้ว่าพลางหาววอดใหญ่พลางจ้องใบหน้าของกลุ่มหลานจงที่ดูจะตะลึงงัน
หยางอวี้ไม่มีพลังแบบปกติของคนในยุคนี้ก็จริง ทว่าเขาเองในชาติที่แล้วก็ไม่ได้เป็นโอตาคุทั่วไป ด้วยการบังคับจากผู้เป็นตาเฒ่าที่น่ารังเกียจนั่นทำให้เขาได้เรียนศิลปะป้องกันตัวมาหลายอย่าง แน่นอนส่วนมากเขาชำนาญอย่างยิ่ง ฉะนั้นไอ้หมัดที่ถูกชกด้วยเด็กๆเช่นนี้ แทบจะไม่มีพิษสงกับผู้ใหญ่เช่นเขาเลย
"แก ไอ้ตัวขยะบัดซบ!" หลานจงคำราม เขาระเบิดพลังชี่ออกมาแล้ววิ่งตรงเข้าใส่หยางอวี้
โดนต่อยไปทีหนึ่งก็ไม่ล้มสมกับเป็นผู้ฝึกยุทธ์จริงๆ หากเป็นที่โลกโน้นคงจะสลบไปแล้ว หยางอวี้ชื่นชมคนบนโลกนี้อย่างแท้จริง
"หมัดทลายหิน!" หลานจงชกหมัดขวาตรงพลางคำรามชื่อท่า หมัดนี้ก็สมกับชื่อมันนั่นแหละ หยางอวี้เพ่งสายตามองอย่างเยือกเย็น หากเขาโดนเข้าไปกระดูกสักแห่งคงได้หักเป็นแน่แท้ บ้านก็มีตัวเองแค่คนเดียว ขืนป่วยไปคงนอนตายคาเตียงแน่
หยางอวี้รีบเคลื่อนไหวในฉับพลันประชิดตัวอีกฝ่ายในหนึ่งอึดใจ ตอนแรกจะคว้าเอาไหล่ แต่กระแสพลังชี่กำลังปกป้องหลานจงไว้ทำให้อยางอวี้ถอนใจ เขาใช้สองมือคว้าเอามือขวาของหลานจงอย่างเหนียวแน่น จากนั้นใช้แผ่นหลังตนยันสีข้างอีกฝ่ายแล้วกระชากแขนโน้มตัวล้มไปด้านหน้า แบกอีกฝ่ายทุ่มลงกับพื้น
ตูม!
อาศัยแรงของอีกฝ่ายที่พุ่งเข้ามาก็ทำให้ผลการสวนกลับครั้งนี้ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างมาก พลังวิญาณขาดหายไปในทันที ส่วนหลานจงนอนสลบคาพื้น
"...…"
ทุกคนเงียบกริบไม่มีใครกล้าปริปาก หยางอวี้จ้องมองเด็กน้อยพวกนี้พลางยิ้มละไมให้แล้วเอ่ย "ข้าบอกพวกเจ้าตั้งแต่รู้จักกัน ว่าอย่ามายุ่งกับข้าเด็ดขาด ดูพวกเจ้าสิ ยังจะมายุ่งกับข้าอีก นี่พวกเจ้าไม่สนคำเตือนของข้ารึ?"
ได้ยินดังนั้นลูกน้องหลานจงพลันเดือดดาล ปลดปล่อยพลังชี่ออกมา แรงกดดันขนาดย่อมๆกดทับร่างของหยางอวี้ แต่ใบหน้าของเขาที่แสดงออกมาหาได้ตกใจหรือตื่นกลัวไม่ เขาเพียงถอนใจอย่างปลงๆ พลางถลาพุ่งเข้าหาเหล่าเด็กน้อยกลุ่มนั้นในทันที
หยางอวี้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วด้วยฝีเทาที่ว่องไวและคล่องแคล่ว ไม่ใครเลยคว้าจับเขาได้ จนกระทั้งเขาเริ่มโจมตีฟันสันมือใส่หลังคอของพวกนันอย่างไร้ความปราณี
พวกนั้นสลบลงไปทีละคนๆ จนเหลือเพียงคนสุดท้าย ที่แม้จะมีพลังวิญาณหุ้มกายอยู่ แต่อาการหวาดกลัวนั่นแสดงออกมาชัดเจนมาก
"เจ้านะ แบกพวกมันกลับไปซะ แล้วห้ามพวกมันมาวิ่งเล่นแถวนี้อีเด็ดขาด" น้ำเสียงเด็ดขาดของหยางอวี้เข้าสู่ประสาทของเด็กน้อยผู้โชคดีที่ยังมีสติครบเพียงคน
"ขะ…..ขอรับ…." ใบหน้าของเด็กน้อยเวลาตอบดูบิดเบี้ยวมาก หยางอวี้ไม่ใส่ใจเขาหันหลัวให้พลางผิวปากอย่างสบายอารมณ์ ชั่วพริบตานนั่นเด็กน้อยผู้โชคดีที่ปลดปล่อยพลังออกมาจนถึงขีดสุดหิ้วเพื่อนทุกคนกลับสู่ถิ่นของพวกเขา
หยางอวี้จงใจเหลือไว้คนหนึ่งเพราะขี้เกียจแบกเด็กน้อยพวกนี้ไปส่ง แถมเขาไม่อยากเข้าตัวเมืองเสียด้วย
ในตัวเมืองเต็มไปด้วยตระกูลมากมาย แถมพวกคนจากตระกูลเหล่านี้ หาคนยืนคุยด้วยดีๆยากมาก ซึ่งนั่นทำให้เขาไม่อยากเข้าไปในตัวเมืองสักเท่าไหร่
มองแผ่นหลังที่กำลังหายลับไป หยางอวี้พลันสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "เด็กบ้าอะไร แบกเพื่อนสี่ห้าคนได้ด้วยตัวคนเดียว ตัวประหลาดชัดๆ" หยางอวี้บ่นอุบก่อนจะเดินกลับไปหาอาชาอสูรที่เหลมหญ้าได้ไม่นานก็กลับมาที่เดิมกำลังจะข่มตาลนอนหลับ ประหนึ่งดูละครฉากหนึ่งที่พึ่งฉายจบ