อากาศวันนี้สดใสปลอดโปร่งมีเมฆนิดหน่อยแสงแดดอ่อนๆสาดส่องไปทั่วทุ่งหญ้า สายลมพัดผ่านจนเสื้อฮู้ดของเด็กหนุ่มเปิดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าชายหนุ่มชัดเจน ผมสีดำเปิดข้าง จมูกโด่งเป็นสัน ตาสีฟ้าคราม มีรอยแผลเป็นที่หางคิ้วข้างขวาจากการต่อสู้ที่ผ่านมา อีวานตอนนี้ได้ออกมาจากอณาเขตปกครองของบารอนอาโต้แล้ว....
 หลังจากการต่อสู้กับหมียักษ์สีเลือดจบลง ผมกับรูเพิร์ตได้ออกมาจากป่าพร้อมหัวของหมี ท่านเจ้าของดินแดนลูคัสพร้อมทหารจำนวนนึงกำลังเตรียมตัวจะตามเข้ามาในป่า คงเป็นเพราะเสียงระเบิดจากกระสุนเวทย์ของผมที่ดังสนั่นหวั่นไหวนั่นแหละ
 "ทั้งสองคนมันเกิดอะไรขึ้น เสียงระเบิดนั่นมันอะไร?" เสียงของหัวหน้าทหารยามได้ถามชายหนุ่มทั้งสอง อีวานไม่ได้พูดอะไรมากเพียงแค่ยื่นหัวของหมีสีเลือดให้ท่านเจ้าเมืองดู
 !!!!! ทุกคนถึงกับผงะกับภาพที่เห็นตรงหน้า ได้แต่สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"ท่านพ่อ ผม....." รูเพิร์ตในตอนนี้รู้สึกสับสนและอ่อนล้า
"ลูกทำดีที่สุดแล้วล่ะ" ลูคัสได้ตบบ่าลูกชายเขาเบาๆและหันไปคุยกับอีวาน
"อีวาน ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าในวันพรุ้งนี้ ตอนนี้เจ้าไปทำแผลแล้วพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวตรงนี้พวกทหารจะจัดการกันต่อเอง"
 "ครับท่าน" อีวานคำนับก่อนที่จะหันหลังกลับห้องเดินของเขา "รูเพิร์ต เรื่องในตอนนั้น ชั้น..."
อีวานพยายามจะเข้าไปคุยกับรูเพิร์ตแต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากพูดอะไรด้วยในตอนนี้.....
 เช้าวันรุ่งขึ้นดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่คฤหาสน์เลย
ตามตัวผมมีแต่แผล ในตอนนี้ยังขยับมือได้ไม่มากนักเป็นเพราะแรงระเบิดในตอนนั้น ผมที่ค่อยๆเดินไปที่ห้องทำงานของท่านเจ้าเมือง ผมเคาะประตูและขออนุญาติก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป
"ขออนุญาติครับ ผมอีวานมาพบแล้วครับ"
ผมจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องทำงานถูกประดับไปด้วยของที่ดูเรียบง่าย อุปกรณ์ต่างๆที่อยู่ภายในห้องล้วนมีประวัติของมัน ไม่ว่าจะเป็นชุดเกราะ ดาบและปืน ที่ถูกประดับอยู่บนฝาผนัง ทางด้านขวาของห้องมีโต๊ะเก้าอีกรับแขกตั้งอยู่ ผมที่กำลังจะเดินไปนั่งตรงนั้นก็ถูกท่านเจ้าเมืองเรียกไปคุยเรื่องสำคัญทันที
"อีวาน ภายในวันนี้เจ้าช่วยออกไปจากดินแดนนี้ทีได้มั้ย?"
พร้อมกับยื่นถุงที่ใส่เหรียญทอง100เหรียญมาให้ผม
"ในที่สุดวันที่ผมจะต้องออกจากที่นี่ก็มาถึงแล้วสินะครับ"
อีวานตอบกลับโดยเหมือนจะเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเมื่อใดที่เรื่องที่เขาใช้เวทย์มนต์ได้แดงขึ้นมาจะต้องออกจากดินแดนทันที
"ข่าวของเจ้าเมื่อวานนี้อาจจะไปถึงเมืองหลวงแล้วก็ได้ กว่าจะที่เมืองหลวงจะส่งอัศวินมาตรวจสอบที่นี่ ข้าอยากให้เจ้าออกไปจากที่นี่ซะ"
และท่านเจ้าเมืองก็ได้ยื่นจดหมายออกมาฉบับนึงมาให้ผม
"จดหมายนี้คือ?" เขาถามด้วยความสงสัย
"เดินทางลงไปทางใต้ เจ้าจะพบกับเมืองวาเรเรีย ไปที่ร้านเหล้าเดอะ ฮาร์พ ยื่นจดหมายนี้ให้เขาแล้วเขาจะช่วยพาเจ้าไปส่งที่อาณาจักรคาเปลล่าเอง"
"อาณาจักรคาเปลล่าเหรอครับ!?" อีวานดูตกใจมาก
"ไม่ใช่ว่าอาณาจักรนี้ล่มสลายไปเพราะสงครามแล้วหรอกเหรอครับ?"
"นั่นมันเป็นเพียงตำนานส่วนนึงที่ถูกจารึกว่าที่จักรวรรดิแห่งนี้เท่านั้น ความจริงอาณาจักรคาเปลล่ายังไม่ล่มสลาย"
ท่านเจ้าเมืองตอบกลับพร้อมกับจุดซิกก้าขึ้นมาสูบะร้อมกับลุกขึ้นเดินมาที่หน้าต่างห้อง
 "ข้าได้สัญญากับคนๆนึงไว้ ว่าเมื่อเจ้าอายุครบ15 ปีให้ทำการทดสอบเจ้าภายในป่าโดยให้ฆ่าหมียักษ์สีเลือด หลังจากนั้นให้ช่วยส่งเจ้าไปที่อาณาจักรคาเปลล่า"
(แสดงว่าท่านเจ้าเมืองรู้อยู่แล้วสินะว่าหมีน้่นจะโผล่ออกมาหน่ะ!?)
 "ทำไมถึงท่านทำแบบนี้โดยไม่บอกผมก่อนล่ะครับ!
รู้มั้ยว่ารูเพิร์ตเกือบตายเลยนะครับ!"
ผมที่รู้สึกโกรธขึ้นมาเพราะได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากของท่านเจ้าเมืองเลยเผลอตะโกนออกมา
"ถ้าข้าบอกเจ้าก่อนมันก็จะไม่ใช่การทดสอบน่ะสิ การที่ข้าให้เจ้าพารูเพิร์ตเข้าไปช่วยนำทางในป่ามายาเพื่อทดสอบก่อนเข้าโรงเรียนมันก็แค่ข้ออ้างของข้าเท่านั้น และข้าก็เชื่อในพลังของเจ้าว่าเจ้าจะต้องปกป้องลูกชายของข้าได้อย่างแน่นอน"
ท่านเจ้าเมืองตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น
อีวานได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรกลับไป
"ข้าได้เตรียมรถเกวียนและของจำเป็นเอาไว้ให้กับเจ้าแล้ว ก่อนไปก็ไปบอกลารูเพิร์ตและเอมิเรียซะนะ"
พอท่านเจ้าเมืองพูดจบ ท่านก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานและทำงานต่อไปทั้งอย่างนั้น
 อีวานเดินออกจากห้องของเจ้าเมืองโดยไม่พูดอะไร เขาเดินขึ้นไปเก็บของที่จำเป็นที่ห้องใต้หลังคา อุปกรณ์ต่างๆ ปืนรีโวเวอร์รุ่นเก่า กระสุนจำนวนนึงและดาบสั้น ผมเอาทั้งหมดใส่ในเป้สะพายหลัง เขาเดินลงมาผ่านโถงทางเดินมาที่ประตูหน้าทางออกโดยมีรูเพิร์ตกับเอมิเรียยืนรออยู่ เอมิเรียเข้ามาโผกอดผมพร้อมน้ำตา
"ท่านพี่อีวานจะไปจริงๆเหรอค่ะ ฮืออออ" ดูเหมือนว่าเอมิเรียจะเสียใจมาก เมื่อรู้ข่าวว่าผมจะต้องออกจากที่นี่ในวันนี้
 ผมนั่งลงและลูบหัวของเอมิเรียเบาๆและกล่าวว่า
"พี่มีที่ๆต้องไปอยู่เพื่อไปสะสางธุระหน่ะ ไว้พี่ทำธุระเสร็จแล้วพี่จะกลับมาหาน้องนะ"
"จริงๆนะ ท่านพี่จะกลับมาจริงๆนะ?"
ผมจึงได้ยื่นตุ๊กตาหมีน้อยสีชมพูที่ผมทำไว้ให้กับเอมิเรียก่อนลาจากกัน
"เมื่อใดที่น้องคิดถึงพี่ให้เอามาดูแทนไปก่อนนะ"
ผมยิ้มให้กับเอมิเรียพร้อมยื่นตุ๊กตาหมีให้
"อื้มม หนูจะเก็บไว้เป็นอย่างดีเลย"
 เอมิเรียกอดตุ๊กตาแน่นพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา
อีวานหันไปคุยพี่ชายเอมิเรีย
"รูเพริต์ อาการของนายดีขึ้นแล้วสินะ"
ผมถามรูเพิร์ตที่นิ่งเงียบมาสักพัก
"ชั้นว่านายเจ็บหนักกว่าชั้นอีกนะอีวาน"
เขาตอบกลับอีวานด้วยน้ำเสียงสั่นๆก่อนที่เขาจะกล่าวต่อว่า
"ชั้นมันบอกลาใครไม่เป็นหรอก"
ก่อนที่รูเพิร์ตจะยกนิ้วโป้งให้กับอีวานพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า
"ถึงที่นี่เวทย์มนต์จะเป็นสิ่งต้องห้าม แต่ว่าเวทย์มนต์ของนายมันโคตรเจ๋งเป้งไปเลยล่ะ"
แล้วเราทั้งคู่ก็จับมือกันแน่น หลังจากนั้นผมก็ขึ้นรถเกวียนที่ท่านเจ้าเมืองเตรียมไว้ให้ ผมโบกมือลาทั้ง2คนที่อยู่ตรงหน้าประตูทางออกและมองดูบ้านที่ผมเคยอยู่อาศัยตั้งแต่เล็กเป็นครั้งสุดท้าย จนลับสายตาหายไป.........
 กว่าจะถึงเมืองวาเรเรียก็2วัน นี่จะเป็นการเดินทางไกลครั้งแรกของผม ตอนที่อยู่บนรถเกวียนก็คงทำอะไรไม่ได้มาก อาการบาดเจ็บในตอนนี้ของผมก็ดีขึ้นมากแล้ว ผมสามารถใช้เวทย์รักษาได้แต่ไม่เชี่ยวชาญนัก ผมต้องใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียวในการรักษา
 จู่ๆก็มีลมพัดผ่านอย่างแรง ผมจึงเงยหน้ามองขึ้นไป เห็นเรือเหาะสีดำแดงมีธงสัญลักษณ์รูปดาบดำไขว้กากบาทติดอยู่ นั่นเป็นเรือเหาะของจักรวรรดิ เรือเหาะนี้ดูเหมือนจะไปที่อาณาเขตของท่านบารอนอาโต้เพื่อตรวจสอบเรื่องของผมแน่ ทำไมท่านถึงปกป้องผมล่ะ? แล้วใครคือคนที่ท่านสัญญาไว้? มีอะไรรอผมอยู่ที่อาณาจักรคาเปลล่ากันแน่นะ........


เมื่อก่อนความสัมพันธ์ของพวกเราก็ไม่ได้ แย่ขนาดนี้หรอก ตอนเด็กๆพวกเราก็ไปไหนมาไหน ด้วยกันอยู่บ่อยๆ ย้อนกลับไปเมื่อ5ปีก่อนตอนที่พวก เรา10ขวบ ผมกับรูเพิร์ตนั้นอายุห่างกันเพียงแค่6เดือนเท่านั้นเอง เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนกันได้เลย
"เน่ นายอย่าไปไกลนักซิถึงแถวนี้จะมีทหารยามคอยรักษาการณ์อยู่รอบๆก็เถอะแต่มันก็ยังอันตรายนะ"
ผมที่ได้พูดเตือนกับลูกชายคนโตของท่านเจ้าเมือง
"อีวาน นายอย่าปอดแหกไปซิแค่เข้าไปแป็บเดียวเองไม่มีใครเห็นพวกเราหรอก"
ผมที่ถูกรูเพิร์ตชวนเข้ามาในป่าเพื่อทดสอบอุปกรณ์ใหม่ที่ได้มาจากช่างทำอุปกรณ์คนนึงในเมือง
"เครื่องไล่สัตว์อสูร" เป็นเครื่องมือตรงตามชื่อ เอาไว้ไล่ใส่สัตว์อสูรที่มีแรงค์ E ลงมาเท่านั้น รูปร่างของเครื่องคล้ายกับวิทยุมีลำโพงขนาดฝ่ามือทั้งซ้ายและขวา ด้านหลังมีช่องใส่คริสตัลมานา มีปุ่มกดอยู่ตรงที่จับเพื่อให้ใช้งานได้ง่าย ในป่านี้จะมีสัตว์อสูรแรงค์ E ปรากฏตัวอยู่เช่น กระต่ายเขาเดี่ยว,สุนัขจิ้งจอกป่า,หมูป่า น่าจะเท่านี้
พวกเราได้พกดาบไว้คนละเล่มเผื่อไว้กรณีฉุกเฉิน
พวกเราสองค่อยๆเดินกันเข้ามาในป่ากันอย่างระมัดระวัง มองซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหาสัตว์อสูรเพื่อจะทดสอบเครื่องนี่
"นี่เราก็เดินกันเข้ามาซักพักแล้วนะ ทำไมเห็นสัตว์อสูรเลยซักตัวเนี้ย" รูเพิร์จบ่นพึมพำ
"ปุ่มของเครื่องมันค้างอยู่รึป่าวมันเลยไล่สัตว์อสูรไปจนหมดไม่เหลือเลยซักตัวแถวๆนี้"
อีวานตอบกลับไปท่าทีขี้เล่นเหมือนอย่างเคย
รูเพิร์ตจึงได้ลองยกเครื่องขึ้นมาดูว่ามีปัญหาอะไรที่ตัวเครื่องอยู่หรือเปล่า ทันใดนั้นเองได้มีเสียงดังมาจากพุ่มหญ้าที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา แซ่ก ๆ ๆ ๆ
เป็นเสียงของสัตว์อสูรไม่ผิดแน่ รูเพิร์ตตั้งท่าเตรียมกดปุ่มที่เครื่อง อีวานคอยคุ้มกันด้านหลัง
แซ่ก ๆ ๆ ๆ ซ่าาา สิ่งที่กระโดดออกมาคือ หมูป่า
รูเพิร์ตกดปุ่มทันที แต่หมูป่ากลับไม่มีท่าทีตอบสนองใดๆซักนิด
 "ทำไมไม่ได้ผลล่ะ" เด็กชายเหงื่อตก
"อย่าบอกนะว่าเจ้านี้สูงกว่าแรงค์ E น่ะ" อีวานซึ่งมีเซ้นส์ดีจึงได้สังเกตุที่ลายของหมูป่าตัวนั้น
"นี่ไม่ใช่หมูป่าปกติ !แต่มันคือหมูป่าภูเขาแรงค์D !"
อีวานตอบมาแบบนั้น เด็กชายทั้งคู่ซึ่งมีวิชาดาบเล็กน้อยในตอนนี้ ได้ทำการชักดาบพร้อมรับมือกับสัตว์อสูรที่อยู่ตรงหน้า หมูป่าวิ่งพุ่งชนด้วยความเร็วสูง รูเพิร์ตทำการหลบไปด้านข้างอย่ารวดเร็วแต่ไม่เร็วพอ จึงถูกกระแทกเข้าที่แขนขวาอย่างจัง
 "โอ้ยยยยย แขนชั้น!!" รูเพิร์ตร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด แขนอาจจะหักไปแล้วก็ได้ ผมน่าจะห้ามรูเพิร์ตไว้ตั้งแต่แรกแล้วแท้ๆ แต่กระนั้นผมก็ต้องปกป้องเขาไว้ให้ได้
ผมปามีดใส่หมูป่าภูเขาเข้าที่หลังของมัน แต่ก็แทบจะทำความเสียหายไม่ได้เลย ในตอนนี้มันหันมาสนใจผมแทนแล้ว
"มาเลยๆ ไอ้สัตว์หน้าขน มาสู้กับชั้นนี่มา"
 อีวานได้ยั่วยุสัตว์อสูรต่อไปเรื่อยๆเพื่อถ่วงเวลาให้รูเพิร์ตหนีออกไปจากป่า แต่ดูเหมือนเด็กชายคนนั้นแค่จะลุกขึ้นยังไม่ไหวเลย หมูป่าได้วิ่งใส่อีวานอย่างเต็มที่
แต่ก็ไล่ตามความเร็วของอีวานไม่ทัน เพราะในตอนนี้อีวานได้ใช้เวทย์ลมเพื่อเพิ่มความเร็วให้กับตัวเอง
 ใช่แล้ว ผมใช้เวทย์มนต์ได้ แต่ผมจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดเพราะที่จักรวรรดิแห่งนี้เวทย์มนต์คือสิ่งต้องห้าม ผมฟาดฟันใส่หมูด้วยความเร็วสูง ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟันสามครั้งซ้อนภายใน 1 วินาที (ทริปเปิ้ลแสลส)
 หลังจากสู้กันได้สักพักจากนั้นหมูป่าได้ล้มลงและแน่นิ่งไป ผมที่พลังเวทย์เกือบหมดเพราะใส่ท่าใหญ่ไป ได้หามรูเพิร์ตที่อาการแย่ออกมาจากป่าอย่างทุลักทุเล หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของผมกับครอบครัวบารอนอาโต้ก็เปลี่ยนไป คุณนายมาเรียที่เคยใจดีกับผมก็เย็นชากับผมตั้งแต่นั้นมา เพราะผมเป็นคนบอกไปเองว่าทั้งหมดนี่เป็นความคิดของผมที่อยากจะทดสอบอุปกรณ์ ผมยอมรับผิดทั้งหมดที่ทำให้ลูกชายคนโตของบ้านนี้นั้นเกือบตาย มีเพียงเจ้าบ้านเท่านั้นที่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในป่าแห่งนั้น.....
"รูเพิร์ตตตตตต!!! นายอยู่ไหนนนน" ผมตะโกนสุดเสียงท่ามกลางหมอกหนา
"ไอ้เรดาร์ไร้ประโยชน์เอ้ยยย" เรดาร์ตอนนี้กลายเป็นอุปกรณ์ไร้ประโยชนน์ไปเสียแล้ว
"คงมีแต่ต้องใช้มันแล้วสินะ"
 อีวานจำใจต้องใช้เวทย์มนต์อีกครั้ง ทั้งๆที่ไม่อยากจะใช้เลย เขาได้รวบรวมมานามาไว้ที่หน้าอกซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางพลังเวทย์และร่ายเวทย์ออกมา
(เวทย์ตรวจจับ) เวทย์มนต์นี้จะปล่อยกระแสของของเวทย์ออกไปรอบๆรัศมี 500เมตร โดยรอบได้
"นั่นไง! อยู่ตรงนั้น นั่นต้องเป็นนายแน่ แล้ววัตถุขนาดใหญ่บ้านั้นคืออะไรกัน?"
เวทย์ตรวจจับในตอนนี้ทำได้เพียงระบุขนาดวัตถุโดยรอบเท่านั้น จึงไม่แปลกที่อีวานจะไม่รู้ว่าวัตถุขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างๆรูเพิร์ตคือสิ่งใด?
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถสืบทอดตระกูลต่อไปได้ เอมิเรียพี่ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้น้องเลยและนายอีวานชั้นขอโทษที่พูดไม่ดีกับนายตลอด"
 รูเพิร์ตสั่งเสียเสร็จพร้อมหลับตาเตรียมรับความตายที่อยู่ตรงหน้า ฉัวะ!!!!!!
อีวานวิ่งกระโจนมาจากด้านข้างด้วยเร็วสูงสุดพร้อมใช้ดาบของเขาฟันเข้าที่คอของหมีสีเลือด แต่ยังตื้นเกินไป
"รูเพิร์ต ๆ! นายโอเคนะ" อีวานรีบเข้ามาดูชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง
"อีวานนน" ชายหนุ่มร้องด้วยความดีใจที่เพื่อนของเขามาช่วยเขาไว้อีกแล้ว
"ตอนนี้อย่าเพิ่งดีใจ เตรียมรับมือกับเจ้านี่กันเถอะ"
อีวานได้ตอบกลับเพื่อนของเขาพร้อมชักปืนลูกซองออกมาเตรียมพร้อม
"ชั้นยิงมันไปสองนัดแล้ว แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้เลย"
รูเพิร์ตบอกกับอีวานด้วยเสียงอ่อนแรง
"สัตว์อสูรทุกตัวย่อมจุดอ่อนของมัน อย่ายอมแพ้สิ"
"ถ้ายิงมันด้วยลูกซองปกติไม่ได้ก็ต้องเสริมพลังซะหน่อย" รูเพิร์ตงงกับคำตอบที่อีวานตอบกลับมา (เสริมพลังเหรอ ? ด้วยอะไรล่ะ)
หมีสีเลือดเริ่มกลับมาตั้งหลักได้หลังจากโดนฟันทีเผลอไปหนึ่งดอก มันจ้องเขม็งคนที่ทำบาดแผลให้กับมันได้ด้วยตาแดงก่ำ โฮ่กกกกก!! เจ้าหมีคำรามลั่นพร้อมกับง้างมือเตรียมตะปบอีวาน
แต่ความเร็วของหมีก็ยังห่างชั้นกับอีวานมากนักเพราะตอนนี้อีวานได้ขัดเกลาเวทย์ของเขามาเป็นอย่างดี อีวานหลบซ้าย หลบขวาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับยิงปืนลูกซองในมือเข้าที่หัวอย่างจัง
แต่แค่นั้นไม่สามารถฆ่ามันได้ ทำได้เพียงแค่ให้มันชะงักไปชั่วครู่เท่านั้นเอง
"ชั้นขอเวลาซัก1นาที นายช่วยล่อมันซักแป็บได้มั้ย"
อีวานได้ร้องขอเพื่อนของเขา
"แค่1นาทีใช่มั้ย ถ้ามันสามารถทำให้ฆ่าจะหมีนั่นได้ชั้นก็จะทำ" รูเพิร์ตตอบกลับด้วยน้ำเสียงขึงขัง
"มันต้องงี้สิ พ่อว่าที่อัศวินผู้พิพากษา" อีวานตอบกลับพร้อมยิ้มแฉ่ง
หลังจากที่ให้รูเพิร์ตออกไปล่อเจ้าหมียักษ์เอาไว้
อีวานได้รวบรวมมานารอบๆมาไว้ที่หน้าอกของเขา ถ้าการใช้มานาที่มีติดตัวไม่พอ ก็แค่ขอยืมมานาจากธรรมชาติก็พอ แต่วิธีนี้ต้องทำสมาธิอย่างมากจึงทำให้เกิดโหว่ ถ้าขาดบัดดี้ไปจะไม่สามารถใช้งานได้
"อีวานนน เสร็จรึยัง กระสุนจะหมดแล้วววว!!"
ชายหนุ่มได้เรียกอีวานพร้อมกับวิ่งล่อหมียักษ์ไปด้วย
อีวานได้ทำการบรรจุพลังเวทย์ลงไปในกระสุนปืน เขาเรียกมันว่า (กระสุนเวทย์สังเคราะห์) ซึ่งจะให้อาวุธปืนนั้นทรงอนุภาพมากยิ่งขึ้นหลายสิบเท่า
"เสร็จแล้วๆ วิ่งล่อมันมาทางนี้เลยยยย" อีวานตะโกนตอบกลับ
ตึก ๆ ๆ ! ตึง!! ตึง!! ตึง!! เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มที่วิ่งหนีหมียักษ์สีเลือดมาทางนี้พร้อมๆกัน อีวานได้ทำการวิ่งสวนรูเพิร์ตไปด้วยความเร็ว หมียักษ์เห็นอริของมันได้เปลี่ยนเป้าหมายในทันที ในตอนนั้นเองปากของหมียักษ์กำลังจะถึงตัวของอีวาน 5เมตร
 3เมตร 1เมตร ก่อนที่เขี้ยวของหมียักษ์จะถึงตัวในระยะเผาขน ทันใดนั้นเขาได้สไลด์หลบเขี้ยวของมันไปอย่างหวุดหวิดและเล็งปืนไปที่หน้าของหมีจากด้านล่าง ปืนลูกซองที่ส่องแสงสีฟ้าจากกระสุนเวทย์ สังเคราะห์ได้จ่อที่หน้าอกของหมี
"ไปตายซะ JACKPOT!!!"
เขาลั่นไกออกไปพร้อมเสียงปืนที่ดังสนั่นไหวภายในป่าแห่งนั้น ตูมมมมม!! เสียงเหมือนปืนใหญ่ที่ดังออกมาจากปืนลูกซอง ทำให้ปืนลูกซองพังแหลกทันทีเพราะรับแรงจากกระสุนเวทย์ไม่ได้ อีวานได้สไลด์และกระเด็นไปไกลกว่า10เมตรเพราะแรงกระแทกจะปืน มือของเขาไหม้เกรียมไปหมด นี่ถ้าเขาไม่ได้หุ้มตัวไว้ด้วยเวทย์ป้องกันไม่อยากจะคิดเลยว่าตัวของเขานั้นจะเป็นอย่างไร
หมียักษ์สีเลือดตอนนี้นั้นได้ล้มลงและที่หน้าอกของมี
รูใหญ่ๆพร้อมแผลไฟไห้รอบๆบาดแผลของมัน
ชายหนุ่มทั้งสองได้เดินเข้ามาดูผลงานที่พวกเขาทั้งสองร่วมสู้กันมากับสัตว์อสูรแรงค์A+ ที่ต้องใช้อัศวินของเมืองหลวงถึง10คนในการกำจัดมัน
"เราทำได้! รูเพิร์ต เราทำได้!!" อีวานส่งเสียงเรียกด้วยความดีใจ แต่ว่า...
"อีวาน..?"
รูเพิร์ตตอบกลับอีวานด้วยความสับสน
"นี่นายเป็นผู้ใช้เวทย์มนต์ ?"
พวกเราได้แต่มองหน้ากันด้วยความเงียบ ผมซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามของจักรวรรดิ ถ้าคนที่เมืองหลวงรู้ว่าที่นี่มีคนใช้เวทย์ละก็ ตระกูลบารอนอาโต้จะเป็นเช่นไรกันนะ.....


นกน้อยทำรังแต่พอตัว
บทที่ 1
ผมเป็นนกติ๊ดครับผม
ยามเหมันตฤดูมาเยือน ความหนาวเย็นน่าสะพรึงโหมกระหน่ำโรมรันไปทั่วบริเวณป่าชั้นในของเกาะอันดาที่ยามนี้แห้งแล้งไร้ซึ่งใบไม้เขียวขจีอย่างที่เคย ดินแดนที่ไร้ซึ่งผู้คน ฝูงสัตว์น้อยใหญ่ต่างอพยพหลบหนีไปจากดินแดนแห่งนี้เมื่อนานแสนนานมาแล้ว ด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงสุดขั้วในช่วงฤดูผันผวนของดาวบลูสกาย ดาวบลูสกายเป็นดาวในเขตการปกครองชั้นต่ำ บริเวณชายแดนทางเหนือของจักรวรรดิเคลาสเทียร์ ดาวดวงนี้ถือเป็นดาวตกสำรวจ หรือจะเรียกว่าไม่มีอะไรดึงดูดใจให้มาสำรวจก็เป็นได้ ด้วยอารยธรรมในปัจจุบัน การสำรวจจะทำเพื่อเสาะหาทรัพยากร หรือบุกเบิกดวงดาวใหม่ที่ยังไม่มีใครครอบครองหรือย่างกายมาก่อน แต่ดาวบลูสกายเป็นดวงดาวรกร้างที่เคยมีการดับสูญหลายครั้ง และเคยมีการอพยพย้ายถิ่นฐานเมื่อหลายพันธุ์ปีก่อน ว่ากันว่าเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีรูปลักษณะภายนอกใกล้เคียงกับชาวดาวเคลาสเทียร์ในปัจจุบัน บางคนก็เชื่อกันว่าพวกเขาอาจเป็นบรรพบุรุษของชาวเคลาสเทียร์บางส่วนด้วย
ณ เวลานี้ดาวบลูสกายแห่งนี้มีเพียงสัตว์เท่านั้นที่อาศัยอยู่อย่างเบาบาง และมีเพียงนกบางชนิดที่กลับมายังป่าแห่งนี้บ้างเป็นครั้งคราวยามวสันต์มาเยือน แต่ครานี้ท่ามกลางหิมะหนาแสนหนาวเหน็บกลับมีเจ้านกติ๊ดสีขาวตัวน้อย ที่มีลวดลายบริเวณดวงตากลมโตเป็นสีดำแปลกตา เดินเตาะแตะ ไม่ยอมใช้ปีกบินเช่นนกตัวอื่น ๆ สร้างความประหลาดใจให้ผู้คนที่พบเห็นไม่น้อย ติดตรงที่ ณ ป่าแห่งนี้ นอกจากนกน้อยตัวจิ๊ว ก็ไม่มีผู้ใดอีก คงไม่ต้องกลัวผู้ใดมาครหาเรื่องที่เป็นนก กลับเดินมากกว่าบินเป็นแน่
แต่ใช่ว่าเจ้านกน้อยจะไม่พยายามโผบิน เพียงแต่นี่ก็นับเป็นอีกครั้งที่นกน้อยจางเฉี่ยนผู้โดดเดี่ยว ณ ป่าแห่งนี้ ล้มเหลวกับการฝึกบิน ปีกน้อย ๆ ตกกระแทกพื้นเข้าอย่างจังครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดแผลถลอกตามตัวนับไม่ถ้วน แต่ถึงกระนั้นเจ้านกน้อยก็ทำได้เพียงข่มความเจ็บปวดแหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยความเศร้าใจในโชคชะตาแสนอาภัพของตน
แม้จะพยายามสักเท่าใด ปีกน้อย ๆ นี้ ก็เหมือนจะไม่ให้ความร่วมมือเลยแม้เพียงนิด แล้วจะทำเช่นไรได้เล่า นอกจากถอดถอนใจ และพยายามต่อไปเท่านั้น เพราะหากเขายังไม่รีบบินให้ได้เร็ว ๆ ละก็ คงไม่วายอดตายเป็นแน่ วัฏจักรชีวิตมักจะโหดร้ายกับผู้ที่อ่อนแอเสมอ
ก่อนหน้านี้หนึ่งสัปดาห์จางเฉี่ยนเป็นเพียงนักศึกษาของสถาบันการศึกษาอคาเรียธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ที่กำลังเดินทางข้ามดวงดาวไปฝึกงานกับนักวิจัยชื่อดังอย่างดอกเตอร์ เกรย์ ฮิวสตัน นักวิจัยเรื่องสัตว์อสูรวิญญาณผู้โด่งดัง ที่จางเฉี่ยนเป็นแฟนคลับอยู่ แต่แทนที่จะถูกส่งไปยังดาวกรีนวิชตามกำหนดการเดิมที่ได้รับมา กลับถูกส่งมาอยู่ดาวกันดารดวงนี้เสียได้ โดยเจ้าหน้าที่อ้างว่าเป็นคำสั่งของดอกเตอร์เกรย์ที่ต้องการให้จางเฉี่ยนมาสำรวจที่ดาวดวงนี้เพื่อทำวิจัยต่อไป เจ้านกน้อยรอแล้วรอเล่า รอมาเป็นอาทิตย์ก็ยังไร้การติดต่อจากดอกเตอร์ เกรย์ แถมชีวิตเจ้ากรรมเหมือนเล่นตลก พลังสัตว์อสูรวิญญาณดันมาตื่นในตอนที่ไม่มีใคร แถมยังเป็นแค่นกติ๊ดตัวจิ๋วเท่านั้น คงต้องรออีกสักพักถึงจะกลายร่างเป็นคนเช่นเดิมได้
จางเฉี่ยนซุกหน้าลงกับหิมะขาวหางชี้ขึ้นฟ้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก ระหว่างครุ่นคิดไว้อาลัยให้กับชีวิตแสนเศร้าของตนเอง เมื่อ 1 ปีก่อน เพราะพ่อแม่เสียไปตั้งแต่อายุ 5 ขวบ จางเฉี่ยนจึงตกไปอยู่ในความดูแลของลุงที่คนขึ้นมาเป็นผู้ดูแลตระกูลแทนคุณปู่ที่ชราลง ตระกูลจางเฉี๋ยนเป็นตระกูลเก่าแก่สืบทอดสายเลือดผู้มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณที่แข็งแกร่งมาจากรุ่นสู่รุ่น แต่เมื่อเติบโตมากลับไล่พลังของสัตว์อสูรวิญญาณ รอจนจางเฉี่ยนอายุได้ 18 ปี ก็ยังคงไม่มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณ เหมือนคนอื่น ๆ ในตระกูลเสียที แถมพี่ชายที่เรียกได้ว่าเป็นญาติเพียงคนเดียวของตนก็ยังหายสาบสูญ จางเฉี่ยนน้อยผู้ไร้ญาติขาดมิตรจึงถูกไล่ออกจากตระกูล ผู้คนในตระกูลที่หวังเห็นสภาพน่าสังเวรของเขากลับหารู้ไม่ว่าในตอนนั้นเจ้าเด็กน้อยที่พวกเขาสังเวชจะรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ออกจากตระกูลบ้า ๆ นี่ไปเสียที เพราะมีความฝันที่อยากจะเป็นนักวิจัยเหมือนเช่นพ่อ แม่ ถึงขั้นไปเปลี่ยนชื่อจะได้ตัดขาดจากตระกูลได้อย่างสมบูรณ์ แม้จะลำบากหน่อยที่ไม่มีเงินก็ตามที ส่วนสิ่งที่นำติดตัวออกมาจากตระกูลได้ก็มีเพียงงานวิจัยของพ่อและแม่ที่ถูกเก็บรักษาเอาไว้ในจี้ห้อยคอของจางเฉี่ยน ไม่งั้นแม้แต่งานวิจัยพวกนี้คนในตระกูลพวกนั้นก็คงเอาไปเช่นเดียวกับมรดกอื่น ๆ ที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้จางเฉี่ยนกับพี่ชายเป็นแน่
เฮ้อ ชีวิตนี่มันช่างน่าเหนื่อยใจจริง ๆ
กลับมาสู่สภาพปัจจุบันของนกน้อยจางเฉี่ยน แล้วทำไมพอได้มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณกับเขาทั้งที ทำไมไม่เป็นสัตว์ตัวใหญ่ ๆ ละโว้ย มาเกิดเป็นนกประหลาด ๆ แบบนี้ทำไมกันเนี่ยยย...
ในตอนแรกที่นกน้อยได้รู้ว่าแท้จริงแล้วตนเองมีพลังสัตว์อสูรวิญญาณ สามารถกลายร่างเป็นสัตว์ได้ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความลิงโลดว่าอย่างน้อยตนก็มีพลัง จะได้ไม่ถูกพวกเพื่อนที่อคาเรียค่อนแคะว่า เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ริอยากจะเป็นนักวิจัยสัตว์อสูรวิญญาณ หวังสูงเกินไปหน่อยมั้ง แม้จะไม่ได้มีการห้ามหรือกีดกันมนุษย์ธรรมดาในด้านการศึกษา แต่ก็ยังคงมีการแบ่งแยกทางด้านจิตใจอยู่มากทีเดียว ยิ่งจางเฉี่ยนทำอันดับในสถาบันได้ค่อนข้างดีตั้งแต่ตอนเข้าเรียน ก็ยิ่งมีคนไม่ชอบมากเท่านั้น
เฮ้อ...ชีวิตจะมีเรื่องดี ๆ สักครั้งได้มั้ยเนี่ย
นกน้อยยกร่างตนเองขึ้นมาจากหิมะ เอาเถอะไหน ๆ ก็ไหน ๆ มาลองกันอีกสักตั้ง สงสัยชาติก่อนกินไก่เยอะเกินชาตินี้ถึงได้มาเกิดเป็นนก ที่บินไม่ได้แบบนี้ หรือไขมันของเขามันจะข้ามชาติตามมาด้วยนะ ไม่ได้การต้องรีบออกกำลังกายลดหุ่นซะแล้ว
นกน้อยตัวกลมทำท่าทางประหลาดเด้งขึ้นเด้งลง หวังลดน้ำหนักตัวลงแต่กลายเป็นจะหน้ามืดเสียก่อน ดินแดนเหมันต์แห่งนี้ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน แถมนกตัวนี้กินอะไรเป็นอาหารได้บางก็มิอาจรู้ได้ แต่ตนไม่ยอมกินไส้เดือนเป็นอาหารแน่ แต่ถ้าไม่มีอะไรกินจริง ๆ จะยอมกินก็ได้...
ดินแดนเหมันต์ที่เงียบสงบไร้แววของเผ่าพันธุ์อื่น นอกจากจางเฉี่ยน อยู่ ๆ ก็เกิดเสียงแตกฮือของฝูงนกทั่วทั้งบริเวณ เหล่านกน้อยใหญ่บินแตกฮือออกจากรังพร้อมกับเสียงร้องแตกตื่นอย่างวุ่นวายอลหม่านผิดวิสัยของนกแทบนี้ เจ้านกน้อยจางเฉี่ยนพยายามกระพือปีกบินตามกระแสของนกเหล่านั้น แต่ก็ไร้ค่า เพียงพริบตาเดียวความอลหม่านเมื่อครู่ก็สงบลงพร้อมกับฝูงนกทั่วทั้งผืนป่าที่บินจากไปอย่างกะทันหัน
ป่าเหมันตฤดูแห่งนี้ยามปกตินั้นเงียบสงบราวกับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด ๆ คราวนี้กลับเงียบจนคนฟังรู้สึกวังเวง ความอ้างว้างนี่มันอะไรกัน เหตุใดถึงรู้สึกเหมือนป่าแห่งนี้นอกจากตนแล้ว ไม่มีผู้อื่นอีก แม้กระทั่งแมงมุมที่สร้างรังรวมตัวกันมากมายเพื่อหนีหนาว กลับทิ้งรังไปไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว
...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมไม่มีใครอยู่เลยละ มันแปลกเกินไปแล้ว...
จางเฉี่ยนพยายามจินตนาการถึงร่างมนุษย์ของตนเอง ออกแรงเบ่งพลังเพื่อกลายร่าง นี่เป็นวิธีกลายร่างที่นกน้อยเรียนรู้ได้โดยบังเอิญ แต่ก็ออกจะยากหน่อย ๆ นะ ถ้าปวดท้องจะขี้ออกมาด้วยไหมนะ เบ่งขนาดนี้
นกน้อยที่บัดนี้กลายร่างเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมสีดำเงา ผิวขาวกระจ่างใส น่ารัก ไม่ว่าจะอยู่ในร่างนกติ๊ดตัวน้อย หรือร่างมนุษย์ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก ด้วยในวัยของรูปร่างที่ปรากฏอยู่นี้ก็ถือว่าเป็นเด็กหนุ่มที่ตัวเล็กกว่าปกติอยู่บ้าง
...นี่สินะ เหตุผลที่พอมีพลังสัตว์อสูรวิญญาณทั้งทีกลับเป็นนกพันธุ์เล็ก เพราะตัวเล็กมาตั้งแต่ตอนเป็นมนุษย์แล้ว...
สองขาก้าวเดินย่ำไปบนหิมะหนาอย่างระแวดระวังป่าเหมันต์ที่ไร้ซึ่งผู้คนแห่งนี้ มิได้ปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย เมื่อป่าแห่งนี้เป็นที่ซ่องซุ่มอย่างดีของเหล่าสัตว์อันตรายที่แม้จะมีสัตว์อาศัยอยู่น้อยแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่เลย
สองเท้าก้าวเดินไปเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ แม้จะอยากกลับให้ถึงบ้านพักโดยเร็วแต่จากเหตุการณ์ฝูงนกแตกฮือเมื่อครู่ก็อดทำจางเฉี่ยนระแวดระวังมากกว่าเดิมไม่ได้ ร่างเล็กค่อย ๆ เดินไปตามทางที่คุ้นเคยเรื่อย ๆ อีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงบ้านหลังน้อยที่เขาใช้หลบหนาวและซุกหัวนอนแล้ว
ก้าวแล้ว ก้าวเล่า จนเท้าบางสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่ให้สัมผัสลื่น ๆ ประหลาดเท้า ต่างจากพื้นหิมะนุ่มเย็น จางเฉี่ยน ก้มลงมองสิ่งที่ตนกำลังเหยียบด้วยใจที่หวาดหวั่น ใต้ฝ่าเท้าของนกน้อยในร่างมนุษย์ปรากฏสิ่งมีชีวิตขนาดเท่าลูกหมาชิวาว่า ตัวสีดำด้าน หายใจหอบถี่ด้วยความยากลำบาก บริเวณท้องมีบาดแผลใหญ่ที่ยังคงมีเลือดสีแดงขุ่นคล้ายยางไม้ ไหลออกมาจนหิมะขาวค่อย ๆ แปลเปลี่ยนเป็นสีแดงของเลือดสัตว์
"!?"
จางเฉี่ยนก้มลงอุ้มเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยตรงหน้าเข้าแนบอก อย่างอดสงสารไม่ได้ ก่อนออกวิ่งกลับบ้านพักหลังเดียวบนดาวดวงนี้ของตนด้วยความเร็ว เนื่องกลัวว่าผู้ที่ทำร้ายเจ้าตัวน้อยจะยังคงอยู่แถวนี้ ลมหายใจที่โรยรินของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยตรงหน้าสร้างความเจ็บปวดให้กับจางเฉี่ยนผู้เป็นคนรักสัตว์อย่างถึงที่สุด
…ใครกันมันช่างกล้าทำกับสัตว์ตัวเล็กเท่าลูกหมาเช่นนี้ได้ คอยดูนะถ้าเจอพ่อจะตีให้ แต่อย่าเจอเลยนะ เค้าไม่สู้คน…
จางเฉี่ยนอุ้มเจ้าสัตว์ตรงหน้ากลับบ้านหลังน้อยที่ซุกหัวนอนของตน วางเจ้าตัวน้อยลงบนเตียงแคบขนาดสามฟุต อย่างเบามือ ลงมือค้นหาหินพลังงานเวทที่มีเวทรักษาแฝงอยู่ที่นำติดตัวมาด้วยเผื่อกรณีฉุกเฉิน ในยุคแห่งสหพันธ์ดวงดาวพลังงานต่าง ๆ ล้วนมาจากหินพลังงานเวทที่จะมีคุณสมบัติต่าง ๆ กันไป โดยหินพลังงานเวทจะสามารถหาได้จากการขุดเหมือง แต่ด้วยปริมาณของหินพลังงานเวทในปัจจุบัน ส่งผลให้มีราคาที่ค่อนข้างสูง เนื่องจากทรัพยากรที่มีจำกัดมากขึ้นทุกที หินที่จางเฉี่ยนพกมาก็เป็นเพียงหินพลังงานเวทระดับต่ำที่เขาพอจะหาซื้อได้จากเงินเก็บอันน้อยนิดเท่านั้น และเพื่อช่วยเจ้าตัวน้อยตรงหน้า ตนก็ไม่ห่วงหินพลังเวทเลยแม้แต่น้อย หวังว่าเจ้าตัวเล็กจะหายดีโดยเร็ว เมื่อหินพลังงานเวทเริ่มทำงานบาดแผลตามตัวของมังกรน้อยก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับแต่ด้วยระดับของหินพลังเวทระดับต่ำ แต่บาดแผลค่อนข้างรุนแรงคงจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 2 สัปดาห์แผลจึงจะหายสนิท แม้หินพลังงานเวทจะสามารถรักษาบาดแผลตามร่างกายได้ แต่ไม่อาจฟื้นฟูพลังวิญญาณในร่างกายได้ และเพราะสูญเสียพลังไปมากแม้แผลภายนอกจะดูดีขึ้น แต่ก็ส่งผลให้เจ้าของร่างน้อยบนเตียงซอมซ่อยังคงหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้า และอ่อนแรง แต่แค่นี้ก็ทำให้จางเฉี่ยนวางใจไปได้เปาะหนึ่ง
นกน้อยในร่างมนุษย์จ้องมองพินิจพิเคราะห์สัตว์ตัวน้อยตรงหน้า ที่มีรูปร่างหน้าตาต่างจากสิ่งมีชีวิตที่เขาเคยพบเจอมาในชีวิตนี้
เจ้าตัวเล็กทั่วทั้งตัวมีสีดำด้านคล้ายหินออบซิเดียน มีสี่ขา อุ้งเท้าอวบทุกข้างมีกรงเล็บน้อย ๆ พุบเข้าออกได้เหมือนอุ้งเท้าแมว มีเกล็ดสีดำตามตัว มีปีกสองข้างอยู่บนหลังคล้ายกับปีกค้างคาว ขนาดตัวเล็กเท่าหมาชิวาว่า แต่กลับดูอ้วนกลมน่ารัก น่าชัง
...นี่มัน เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ...
จางเฉี่ยนรู้สึกคุ้นเคยกับรูปลักษณ์ของเจ้าสัตว์ชนิดนี้เป็นอย่างมาก อยู่ ๆ ในสมองน้อย ๆ ของจางเฉี่ยนก็ปรากฏภาพสัตว์หายากที่น่าจะสูญพันธ์ไปแล้ว
...นี่ นี่มันมังกรจิ๋วย่อส่วนนี่บ้าไปแล้ว...
จางเฉี่ยนรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย แค่อยู่ ๆ พลังสัตว์อสูรวิญญาณตื่นขึ้นมาแล้วเป็นแค่นกติ๊ด ยังพีคไม่พออีกหรอ ยังจะมีมังกรอีกคุณพระ แล้วแบบนี้เขาจะทำยังไงกับเจ้ามังกรตัวน้อยบนเตียงเก่า ๆ ของเขาดีละเนี่ย
----
จางเฉี่ยน: ฝากตัวด้วยคับ


แม้ว่าบาดแผลต่าง ๆ ตามร่างกายจะหายจนสามารถกลับมาบินได้อีกครั้ง แต่ซีเรียสยังไม่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ หรือมังกรโตเต็มวัยได้ ตอนนี้แม้แต่พูดก็ยังไม่ได้เช่นกัน นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วตั้งแต่ที่ได้มาอาศัยอยู่กับเจ้าเด็กขี้เหงาที่มองมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เป็นถึงจอมพลแห่งจักรวรรดิเป็นสัตว์เลี้ยง หรือเจ้าเด็กนี่จะไม่รู้จักสัตว์อสูรวิญญาณกันนะ หรือเพราะอาศัยอยู่ที่ดาวกันดารแบบนี้ ไม่สิเจ้าเด็กนี่บอกว่าถูกส่งมาฝึกงาน แต่วัน ๆ ก็ไม่เห็นทำอะไร นอกจากออกไปเก็บของแปลก ๆ มาจากป่าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ผลิ เพียงชั่วข้ามคืน แล้วก็มาคอยตามเกาะแกะกับเขาอยู่ได้ น่ารำคาญจริง ๆ
 ซีเรียสใช้ดวงตาสีเหลืองทองกลมโตของลูกมังกรจ้องมองการกระทำประหลาด ๆ ของจางเฉี่ยนผู้ซึ่งได้รับฉายาว่าเจ้าเด็กขี้เหงาในสายตาของท่านจอมพลไปเรียบร้อยแล้ว
 จางเฉี่ยนกำลังหามุมภายในบ้านพักหลังน้อยของตนเพียงที่จะไลฟ์ขิงข่า เหมือนที่ชอบทำตอนอยู่ที่ดาวเคลาสเทียร์ เหตุผลที่จางเฉี่ยนมักจะไลฟ์แม้จะมีคนดูแค่ไม่กี่คนเพราะอยากมีเพื่อนคุย ตอนที่อาศัยอยู่ในตระกูล จางเฉี่ยนก็เป็นเหมือนอากาศธาตุสำหรับคนในตระกูล พอย้ายออกมา และเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังกลายเป็นอากาศธาตุของคนในคณะอีก ก็คงมีแค่คนในไลฟ์ที่ตามดูเขาอยู่ไม่กี่คนนี้แหละที่พอจะเป็นเพื่อนคุยให้ได้บ้าง
 เห้อ จางเฉี่ยนถอนหายใจออกมาเมื่อขึ้นถึงชีวิตที่แสนอเนจอนาถของตน ถ้าไม่ได้เจอมังกรน้อย การที่ต้องรออยู่ดาวดวงนี้ตัวคนเดียวคงเหงาไม่น้อย
 หลังจากจางเฉี่ยนหยุดไลฟ์มาเกือบเดือนเพราะต้องเตรียมตัวสำหรับการมาฝึกงาน และตั้งแต่มาอยู่ที่ดาวแห่งนี้จางเฉี่ยนก็ยังไม่เคยไลฟ์เลยแม้แต่ครั้งเดียว นี่แหละจะเป็นครั้งแรกที่จางเฉี่ยนจะไลฟ์อวดของที่ไปเก็บมาจากดาวบลูสกาย ก็ไม่รู้หรอกนะว่าห้ามไลฟ์รึเปล่า แต่ถ้าไม่เปิดเผยว่าอยู่ที่ดาวดวงไหนก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ว่าแล้วก็เริ่มไลฟ์กันเลยดีกว่าคิดถึงเพื่อน ๆ ในไลฟ์จะแย่แล้ว
 "สวัสดีครับทุกคน กลับมาเจอกันอีกแล้วหลังจากไปได้เจอกันนานมาก" จางเฉี่ยนเริ่มเปิดไลฟ์พร้อมกับทักทายผู้คนในไลฟ์ของตนที่มีอยู่ 3 คนถ้วน สามคนนี้เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนประจำไลฟ์ของเขาเลยก็ว่าได้ เพราะไม่ว่าในไลฟ์จะมีคนดูหรือไม่มี สามคนนี้ก็จะอยู่เป็นเพื่อนเสมอ
 [ฉันผู้มาก่อนการณ์] : เฉี่ยนเฉี่ยนหายไปเกือบเดือนเลย ไม่มีคนนั่งทำงานเป็นเพื่อนเลยเนี่ย งอล
 [สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : ฝึกงานเหนื่อยมากไหม หายไปเป็นเดือนเลย
 [รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : เฉี่ยนเฉี่ยนวันนี้จะมีอะไรแปลก ๆ ให้ดูไหม
 สามคนนี้เป็นเหมือนเพื่อนแท้ในไลฟ์ของจางเฉี่ยนเลยแหละ แม้ว่าจะไม่เคยเห็นหน้ากันก็ตาม การไลฟ์ของจางเฉี่ยน ปกติก็จะไลฟ์พูดคุยเกี่ยวกับชีวิตในช่วงนั้น หรือไม่ก็อวดเกี่ยวกับเนื้อหาที่อ่านเจอในงานวิจัยบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ
 "พอดีมีปัญหาหลาย ๆ อย่างครับเลยไม่ได้ไลฟ์นานเลย ตอนนี้ผมมาอยู่ที่ดาวดวงใหม่เพราะเรื่องการฝึกงาน แต่ก็ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยครับ ตอนนี้ผมก็รอการติดต่ออยู่เหมือนกัน" จางเฉี่ยนบ่นไปเรื่อยตามประสาเด็กช่างพูด เบื่อจะพูดคนเดียวแล้วครับ
 "วันนี้ผมมีของมาอวดทุกคนด้วยครับ ทุกคนจำเรื่องเกี่ยวกับวัตถุดิบที่อยู่ในงานวิจัยของพ่อแม่ผมได้ไหมครับ ที่ดาวที่ผมฝึกงานอยู่มีวัตถุดิบพวกนั้นด้วยครับ ผมก็เลยจะถือโอกาสมาชวนทุกคนทำอาหารเย็นด้วยกันดีกว่า" ก่อนที่กล้องจะแพลนไปยังวัตถุดิบมากมายที่จางเฉี่ยนจัดใส่ถาดเอาไว้ก่อนแล้ว
 หนึ่งในสิ่งที่จางเฉี่ยนมักทำเวลาไลฟ์คือการทำอาหาร โดยส่วนใหญ่ก็เป็นการมิกซ์อาหารสังเคราะห์ตามบันทึกของพ่อกับแม่ กินได้บ้าง ไม่ได้บ้างปะปนกันไป และนี้จะเป็นครั้งแรกที่จางเฉี่ยนจะไลฟ์ทำอาหารจากวัตถุดิบจากธรรมชาติจริง ๆ
 [ฉันผู้มาก่อนการณ์] : เฉี่ยนเฉี่ยนไปฝึกงานที่ดาวไหนเนี่ยถึงได้มีวัตถุดิบธรรมชาติเยอะขนาดนี้
 [รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : นี่มันสุดยอดการค้นพบเลยนะ เฉี่ยนเฉี่ยนน้อย
 [สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : เฉี่ยนเฉี่ยนวันนี้จะทำอะไรเหรอ อยากชิมอาหารของเฉี่ยนเฉี่ยนแล้ว
 "วันนี้ผมจะมาพาทุกคนทำเมนูง่าย ๆ อย่างสเต๊ก และมันบดนะครับ ผมก็ทำครั้งแรกเหมือนกัน เรียนรู้ไปด้วยกันนะครับ"
 จางเฉี่ยนกางสูตรอาหารออกมาวางไว้ข้าง ๆ ก่อนจะนำเนื้อที่เก็บรักษาเอาไว้อย่างดีโดยหุ่นยนต์พ่อบ้านออกมา หมักทิ้งไว้ด้วยวัตถุดิบจากธรรมชาติ ที่เรียกว่าพริกไทยดำ ออริกาโน่ เกลือ และนม นมของดาวเคลาสเทียร์เป็นวัตถุดิบสังเคราะห์ที่มีความใกล้เคียงกับวัตถุดิบธรรมชาติมากที่สุดที่มนุษย์จะทำขึ้นมาได้ด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน ระหว่างรอเนื้อหมักเข้าที่ จางเฉี่ยนก็นำมันที่เก็บได้ตั้งแต่มาถึงดาวดวงนี้ที่เหลือจากการทำแกงกะหรี่ไปก่อนหน้า มาต้ม ลอกเปลือก และผสมนม พริกไทยและเกลือเล็กน้อย ของบางอย่างอาจจะขาดไปบ้างแต่ก็ตัด ๆ ทิ้งไป ใช้เท่าที่มีไปก่อน
 ในความคิดของจางเฉี่ยนยังไงซะตนก็เป็นคนกินเอง ขาดนิดขาดหน่อยขอแค่อร่อยก็พอแล้ว
 เมื่อเนื้อหมักได้ที่แล้วจางเฉี่ยนก็นำมาย่างด้วยไฟ จางเฉี่ยนย่างเนื้อไว้ค่อนข้างเยอะเพราะจะได้เอาไว้เป็นอาหารของท่านจอมพลมังกรน้อยแสนหยิ่งทะนงของตนด้วย
 ตั้งแต่วันที่มังกรน้อยกินแกงกะหรี่ของจางเฉี่ยนจนหมด จางเฉี่ยนก็ได้สถาปนามังกรน้อยเป็นท่านจอมพลผู้เอาแต่ใจ และหยิ่งทะนงในทันที ถ้าไม่นับเวลาอาหารที่แสนจะขี้อ้อนอะนะ นิสัยอื่น ๆ ก็แทบไม่ต่างจากข่าวลือเกี่ยวกับท่านจอมพลของจักรวรรดิที่ว่าเป็นพวกเอาแต่ใจ และเย่อหยิ่งไม่สนใคร ช่างเหมือนกับเจ้ามังกรน้อยของเขาจริง ๆ แล้วดูเหมือนเจ้าตัวน้อยจะชอบเสียด้วย นิสัยเสียจริง ๆ เลยเจ้าตัวนี้
 "เสร็จแล้วครับทุกคน เรามาลองทานกันดีกว่า วัตถุดิบอาจขาด ๆ ไปบ้าง แต่ก็คิดว่าน่าจะยังอร่อยอยู่นะครับ"
 [สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : ตื่นเต้นจังเลยอยากชิมแล้ว กลิ่นหอมมาก
 [รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : ฮือ ๆ กลิ่นดีมาก หิวแล้ว
 เทคโนโลยีในการไลฟ์สตรีมในปัจจุบันสามารถส่งผ่านกลิ่น และรสชาติหรือแม้แต่การสัมผัสได้โดยสตรีมเมอร์จะเป็นผู้ตั้งค่าระบบด้วยตัวเอง และครั้งนี้จางเฉี่ยนก็ได้ตั้งค่าเป็นการรับรู้แบบบุคคลที่ 1 ทุกคนที่รับชมไลฟ์ของเขาจะได้ทั้งรูป รส กลิ่น เสียง เหมือนที่จางเฉี่ยนรู้สึก แต่จะอิ่มหรือหิวนั้น มาอาจรู้ได้
 "ก่อนอื่นเรามาชิมสเต๊กกันก่อนดีกว่า" กัดเข้าไปคำแรกน้ำในเนื้อก็ทะลักออกมา ชุ่มฉ่ำ เนื้อสัมผัสของเนื้อมีความนุ่มนวล หอมกลิ่นพริกไทยดำอ่อน ๆ ต่อด้วยมันบดที่ให้สัมผัสนวล ๆ นม ๆ
 [รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : อร่อย อร่อย อาหารธรรมชาติอร่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอ
 [สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : อร่อยมาก ไหนบอกวัตถุดิบขาดไง ทำไมอร่อยขนาดนี้ละเฉี่ยนเฉี่ยนน้อย
 [ฉันผู้มาก่อนการณ์] : เฉี่ยนเฉี่ยนน้อยทำไว้ตั้งเยอะแบ่งให้พวกพี่สาวได้ลองชิมของจริงบ้างสิ
 [รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : ใช่แล้ว ๆ พวกพี่สาวออกค่าส่งเองก็ได้นะเฉี่ยนเฉี่ยน
 "ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้นะครับ แต่ดาวที่ผมอยู่ค่อนข้างห่างไกล หนึ่งเดือนจะมียานโดยสารระหว่างดวงดาวมาสักครั้ง ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมจะลองหาทางดู" จางเฉี่ยนตอบออกไปตามตรง ดาวกันดารมีเยอะแยะคงไม่รู้หรอกว่าดาวนี้คือดาวบลูสกาย
 บอกตามตรงถ้าไม่ใช่เพราะเทคโนโลยีสุดล้ำที่ติดมากับหุ่นยนต์พ่อบ้าน ที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเป็นฟังก์ชันไร้สาระ อย่างฟังก์ชันตรวจจับและขยายสัญญาณ 100 เท่าละก็ เขาคงมานั่งไลฟ์แบบนี้ไม่ได้แน่
 "แล้วก็สเต๊กที่เหลือผมไม่ได้เอาไว้กินคนเดียวครับ ผมมีสัตว์เลี้ยงด้วยแหละทุกคะ…" ยังไม่ทันที่จางเฉี่ยนจะพูดจบประโยคดี อยู่ ๆ มังกรน้อยก็กระโดดพุ่งไปยืนอยู่บนหัวของจางเฉี่ยน ก่อนจะใช่อุ๋งเท้าหน้าข้างซ้ายตีไปที่หัวของจางเฉี่ยนโทษฐานที่มาเรียกตนเองว่าสัตว์เลี้ยง
 "โอ๊ย ๆ มังกรน้อย ขอโทษ ๆ อย่าตีสิ มาแนะนำตัวกับทุกคนกัน" จางเฉี่ยนอุ้มมังกรน้อยบนหัวมานั่งบนตักของตนเองพร้อมแนะนำมังกรน้อยกับทุกคนในไลฟ์
 "นี่ครับทุกคน มังกรน้อยของผม ผลเรียกเจ้านี่ว่าท่านจอมพลครับ ดูสิครับทุกคนความเอาแต่ใจของมันแค่บอกว่าเป็นสัตว์เลี้ยงก็โดนตีสะแล้ว โอ๊ย ๆ" จางเฉี่ยนเอ่ยอย่างขำขัน โดยหารู้ไม่ว่าตนเองได้สร้างความแตกตื่นให้กับคนในไลฟ์อีกครั้ง
 "งั้นวันนี้ผมไปก่อนนะครับ บาย ๆ" พร้อมกับจับอุ๋งเท้ามังกรน้อยมาบาย ๆ คนดูเช่นกัน
 "เอาละมังกรน้อย ได้เวลาอาหารของเราแล้วมากินกันเถอะ" หนึ่งคน หนึ่งมังกรนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยหารู้ไม่ว่าตนเองได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่สู่เครือข่ายดวงดาวแห่งจักรวรรดิเคลาสเทียร์ไว้เรียบร้อย
ณ ศูนย์วิจัยจักรวรรดิเคลาสเทียร์ ดาวกรีนวิช
 นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันมังกรน้อยตัวเมื่อกี้คงไม่ใช่ท่านจอมพลของจักรวรรดิที่หายตัวไปก่อนหน้านี้หรอกนะ แล้วทำไมถึงไปอยู่กับเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยได้ละ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ไหนจะวัตถุดิบธรรมชาติเยอะแยะพวกนั้นอีก ในฐานะหนึ่งในนักวิจัยด้านวัตถุดิบธรรมชาติ รอเลน สเตลา ก็ตื่นเต้นมากที่ได้เห็นวัตถุดิบมากมายขนาดนั้น เรื่องนี้ต้องบอกหัวหน้าซะแล้ว
 "หัวหน้าคะ ดิฉันมีอะไรอยากให้ดูค่ะ" รอเลนเดินไปหาหัวหน้าที่ยืนอยู่ไม่ไกลพร้อมเปิดไลฟ์ของเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยให้หัวหน้าของเธอดอกเตอร์เกรย์ ฮิวสตันได้ดู ทั้งเรื่องของวัตถุดิบธรรมชาติมากมายที่จางเฉี่ยนค้นพบ และถึงขั้นสามารถนำมาประกอบอาหารได้ ถึงแม้เจ้าตัวจะบอกว่าเป็นผลงานวิจัยของพ่อแม่ตนเองก็ตามที
 แล้วไหนจะเรื่องของมังกรน้อยที่อยู่กับจางเฉี่ยน คนเดียวที่เธอนึกออกคือท่านจอมพลที่เป็นเพื่อนกับหัวหน้าของเธอที่มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณเป็นมังกรดำหนึ่งเดียวของจักรวรรดิ หรือหากนั้นไม่ใช่ท่านจอมพล แต่เป็นมังกรจริง ๆ ก็ยิ่งแล้วใหญ่เพราะนั้นหมายความว่าเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยของเธอ ได้ค้นพบสัตว์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วน่ะสิ
 "เด็กคนนี้อยู่ที่ไหนกัน" เกรย์ถามด้วยความสนใจใคร่รู้ วัตถุดิบพวกนั้นน่าสนใจจริง ๆ แต่การที่ได้เห็นเพื่อนของตนมีสภาพเช่นนั้นก็อดขำไม่ได้ เกรย์แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า มังกรดำในวิดีโอเป็นเพื่อนของตนแน่นอน เพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก และเห็นร่างมังกรวัยเด็กของเพื่อนมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง หรือจะเรียกว่าถูกเจ้ามังกรนั้น ประทุษร้ายมาหลายครั้ง รอดมาได้จนโตขนาดนี้ก็นับว่าตนทนทายาดมาทีเดียว
 "ไม่ทราบเลยค่ะ ฉะ... เออ สตรีมเมอร์บอกว่าเป็นดาวห่างไกลที่หนึ่งเดือนจะมียานโดยสารระหว่างดวงดาวไปแค่ครั้งเดียว แล้วก็บอกว่าถูกส่งไปฝึกงานที่นั่นค่ะ" รอเลนบอกข้อมูลทุกอย่างที่เธอรู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนั้นให้หัวหน้าของเธอได้รับรู้
 "รีบหาให้เจอว่าดาวดวงนั้นคือที่ไหน ที่นั่นต้องมีประโยชน์ต่อการวิจัยของพวกเรามากแน่ ๆ" เกรย์เอ่ยด้วยความตื่นเต้น แต่ที่ตื่นเต้นกว่าคือตนอยากจะไปเยอะแยะเจ้าเพื่อนนั้นซะหน่อย
 "ค่ะ หัวหน้า" รอเลนตอบออกไปด้วยความตื่นเต้นในวัตถุดิบเหล่านั้นที่พวกเธอพยายามมาทั้งชีวิตเพื่อวิจัยขึ้นมา แต่ใครจะคิดว่าเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยจะกระบาลเป็นผู้คนพบซะนี่
 "แล้วก็อย่าพึ่งเอาเรื่องนี้ไปบอกใครละ ติดต่อหาแอนเดียสที่สตาร์เทียร์ให้ช่วยปิดการมองเห็นของช่องนี้ไปสักพัก จะใช้เหตุผลอะไรก็ได้ ก่อนที่จะมีคนรู้เรื่องมากกว่านี้" เกรย์ออกคำสั่งกับรอเลน
 แค่การค้นพบวัตถุดิบแค่อย่างหรือสองอย่างก็เป็นเรื่องใหญ่มากพอแล้ว แต่สตรีมเมอร์คนนี้กลับนำมาทำอาหารได้ เด็กคนนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ แถมเพื่อนเขาที่อยู่ ๆ ก็ขาดการติดต่อไปจนผู้คนวุ่นวายตามหากันไปทั้งจักรวรรดิ ยังไปอยู่กับเด็กคนนั้นอีก ไม่ตรวจสอบไม่ได้แล้ว ถึงใจจริง ๆ จะอยากหาเรื่องล้อเพื่อนมากกว่าก็ตามที
บนโลกออนไลน์ เครือข่ายของดาวจักรวรรดิ
 แอคเคาท์ [ฉันผู้มาก่อนการณ์] หนึ่งในผู้ติดตามแฟนพันธุ์แท้ของจางเฉี่ยน เธอเป็นพวกที่มักจะทำงานนั่งโต๊ะตลอดเลยมักจะดูสตรีมหลาย ๆ ช่องและช่องของเฉี่ยนเฉี่ยนก็เป็นหนึ่งในช่องที่เธอชอบเพราะไม่มีพวกคอมเมนต์ขยะ อีกทั้งเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยของเธอก็ยังน่ารัก พูดเพราะ แถมยังดูเอ๋อ ๆ อีก เรียกรวม ๆ ก็คือทำอะไรแม่ก็ว่าน้องน่ารักที่สุด สถาปนาตัวเองเป็นแม่เฉี่ยนเฉี่ยนละจ้า
 [ฉันผู้มาก่อนการณ์] แชร์วิดีโอของ เฉี่ยนเฉี่ยนน้อย พร้อมแคปชัน
 โอ้ย อาหารจากวัตถุดิบธรรมชาติมันอร่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอ ไหนจะมีมังกรเป็นสัตว์เลี้ยงอีก เฉี่ยนเฉี่ยนน้อยจะสุดยอดเกินไปแล้ว
 หยางหยางที่หนึ่งในดวงใจ : มังกรสูญพันธุ์ไปแล้วจะไปมีได้ยังไงกัน ประสาท
 ฉันผู้มาก่อนการณ์ : ก่อนจะว่าคนอื่นช่วงไปดูวิดีโอก่อนจ้า
 หยางหยางที่หนึ่งในดวงใจ : ไปดูมาแล้ว ขอกราบอภัย @ฉันผู้มาก่อนการณ์ ด้วย นอกจากจะเลี้ยงมังกรแล้วยังทำอาหารอร่อยอีก ตกฉันไปได้แล้วจ้า
 ซินดี้นักชิมขั้นเทพ (สถาปนาตัวเอง) : ใด ๆ คือสตรีมเมอร์น่ารักมาก ท่านจอมพลมังกรน้อยก็น่าร้ากกกก
 หลิวลู่ลม : กดติดตามแล้วหนึ่ง เมื่อไหร่สตรีมเมอร์จะสตรีมอีกนะ อยากให้ไลฟ์ทำอาหารอีกจังเลย
 ซันเดย์ เดอะเบส : ใด ๆ คือตามดูย้อนหลังทุกไลฟ์เลยครับ สตรีมเมอร์น่ารักสุด
 คอมเมนต์ใต้โพสต์ของ [ฉันผู้มาก่อนการณ์] ยังมีอีกมากมาย ทั้งคนที่สงสัยเกี่ยวกับมังกร สงสัยเกี่ยวกับอาหาร แต่ที่คนดูจะโฟกัสเป็นพิเศษคือความน่ารักของสตรีมเมอร์ที่ดูโก๊ะ ๆ น่ารัก พูดจาดี ทำให้หลายคนที่ได้ดูวิดีโอย้อนหลังของจางเฉี่ยนกดติดตามจางเฉี่ยนในทันที ส่งผลให้จากผู้ติดตามไม่กี่สิบคน เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพันกว่าคนเพียงช่วงข้ามคือเท่านั้น โดยคนที่เป็นเจ้าของช่องอย่างจางเฉี่ยนไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย


นกน้อยทำรังแต่พอตัว
บทที่ 2
ลูกมังกรกับแกงกะหรี่ไก่สไปซี่
ณ ป่าเหมันต์ เกาะอันดา ดาวบลูสกาย สถานที่ซึ่งถูกเรียกขานตามฤดูที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างผันผวน โดย จางเฉี่ยน มนุษย์หนึ่งเดียวบนดาวดวงนี้
บ้านหลังน้อยในฤดูเหมันต์ของจางเฉี่ยนตั้งอยู่กลางป่าลึก หลบเลี่ยงจากสายตาผู้คน และสัตว์อื่น ภายในบ้านมีเครื่องใช้ต่าง ๆ เพียงพอสำหรับการอยู่อาศัย ข้าวของเหล่านี้จางเฉี่ยนให้หุ่นยนต์พ่อบ้านหนึ่งเดียวของตนนำใส่ระบบมาด้วย เพราะทั้งชีวิตของจางเฉี่ยนก็มีเพียงเท่านี้ ในการฝึกงานครั้งนี้จางเฉี่ยนต้องอยู่ฝึกงานที่ดาวดวงอื่นเป็นเวลากว่า 3 เดือน เจ้าตัวเลยตัดสินใจยกเลิกสัญญาเช่าหอที่ดาวเคลาสเทียร์ ด้วยเหตุผลที่ว่าทำไมต้องเสียเงินทิ้งไปเปล่า ๆ ตั้ง 3 เดือนด้วยล่ะ ถ้าต้องเสียค่าหอขนาดนั้นเอามาเป็นค่ากินยังดีสะกว่า ดีจริง ๆ ที่ตัดสินใจใช้เงินเก็บก้อนโตซื้อหุ่นยนต์พ่อบ้านมาด้วย ตนจึงสามารถแบกทุกอย่างมาด้วยได้แบบนี้ ไม่งั้นเจ้านกน้อยคงไม่รอดผ่านค่ำคืนหนาวเหน็บคืนแล้วคืนเล่า ในดาวแสนจะกันดารแห่งนี้มาได้แน่แท้
หลังจากกลับมาจากฝึกบิน ที่ดูจะไม่มีประโยชน์สักเท่าไรนัก จางเฉี่ยนก็พบว่าเจ้ามังกรตัวน้อยที่ตนเก็บได้เมื่อหลายวันก่อน ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว เมื่อมังกรน้อยเห็นจางเฉี่ยนดวงตาสีทองประกายก็หรี่ลงเล็กน้อย
จางเฉี่ยนตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น และดีใจ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมีหยาดน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามไหวแข้งขาอ่อนยวบด้วยความเบาใจ โล่งใจ และตื้นตัน
....พระเจ้าช่วย คิดว่ามังกรน้อยจะตายเพราะการรักษาจากหินพลังเวทห่วย ๆ ที่ตนตระหนี่ซื้อมา ถ้ารู้ว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นนั้น ตนคงยอมควักเงินเก็บทั้งหมดเพื่อซื้อหินพลังเวทรักษามาเพื่อเจ้าตัวน้อยนี้ซะเลย โล่งไปที ที่หินพลังเวทระดับต่ำก่อนนั้นยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
จางเฉี่ยนถลารุกวิ่งเข้าไปกอดเจ้ามังกรน้อย ด้วยน้ำตาอาบหน้า "มังกรน้อยแกยังไม่ตาย"
มังกรน้อยแสดงสีหน้าเหยเกออกมาว่า 'เจ้าบ้านี่ใครกัน กล้ามากอดเขา ไม่กลัวตายเลยรึไงกัน แล้วมังกรน้อยนี่มันใครกัน'
หลังจากจางเฉี่ยนสามารถสงบสติของตนเองลงได้ก็เอ่ยถามสัตว์น้อยในอ้อมแขนของตน แม้ว่าเจ้าตัวน้อยจะมีท่าทีขัดขืนเขาอยู่บ้างก็ตามที "แกหลงกับแม่สินะมังกรน้อย บ้านแกอยู่ไหนล่ะ แกเข้าใจที่ฉันพูดไหมนะ แกเป็นเด็กหลงสินะ"
'แกน่ะสิเด็กหลง แล้วตกลงว่ามังกรน้อยนี่มันใครกัน' มังกรดำยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า และที่ไม่เข้าใจมากกว่าคือเจ้าเด็กที่กำลังกอดตนอยู่นี่มันเป็นใครกัน
"ไม่เป็นไรนะ แกอยู่กับฉันก่อนก็ได้นะ ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน ฉันถูกส่งมาฝึกงานที่นี่ คงอยู่ที่นี่ไปอีกสักพักมังกรน้อยแกอย่าทิ้งฉันน่า" จางเฉี่ยนใช้ใบหน้าซุกไซร้ ลูกสัตว์ตัวน้อยในอ้อมแขนอย่างรักไคล้
ตั้งแต่ถูกส่งมาอยู่ที่นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว จางเฉี่ยนยังคงไม่ได้รับการติดต่อใด ๆ จากดอกเตอร์เกรย์ ว่าตกลงแล้วจะให้ตนมาทำอะไรที่นี่กันแน่ หากจะหาทางกลับไปเองจางเฉี่ยนคงต้องรออีกเป็นเดือนกว่าจะมีเที่ยวบินโดยสารระหว่างดวงดาวแวะมาที่ดวงดาวแห่งนี้ ซึ่งก็ต้องรอไปอีก 3 อาทิตย์ อยู่คนเดียวก็คงอยู่ได้ แต่ถ้ามีสัตว์เลี้ยงมาอยู่ด้วยคงดีกว่าเป็นกอง เขาจะได้เลิกคุยกับตัวเองจนเหมือนคนบ้าสักที
โครกคราก โครก.... เสียงท้องร้องของลูกมังกรน้อยดังขึ้น คัดจังหวะความคิดปลื้มปีติของมนุษย์เพ้อเจ่ออย่างจางเฉี่ยนลงทันที
เจ้าตัวน้อยคงหิวแล้วสินะ ตามความคิดของคนปกติมังกรคงจะเป็นสัตว์กินเนื้อสินะ ดีจริง ๆ ที่ซื้อเนื้อเก็บเอาไว้ด้วย นี่สินะข้อดีของพวกบ้าแบกของ ถึงแม้จะใช้หุ่นยนต์พ่อบ้านแบกก็เถอะ
จางเฉี่ยนเดินไปหยิบเนื้อสัตว์ที่ถูกเก็บเอาไว้ในหินเวทมิติของหุ่นยนต์พ่อบ้าน หินเวทมิตินี้สามารถคงสภาพของสิ่งของ เอาไว้ได้อย่างดี หมดปัญหากวนใจเรื่องอาหารเสีย สรรพคุณทางอาหารครบถ้วน สามารถเสริมสร้างพลังงานให้กับเจ้าตัวน้อยได้อย่างเต็มที่
"นี่ เนื้อสด ลองกินดูสิ มังกรน้อย" จางเฉี่ยนนำเนื้อออกมาจากหินเวทมิติ นำมาวางตรงหน้ามังกรน้อยโดยไม่วายใช้เสียงสองคุณกับเจ้าตัวจิ๋ว ตามวิถีคนรักสัตว์
"อ๊าว อ๊าว" ใครชื่อมังกรน้อยกัน แล้วฉันไม่กินเนื้อดิบ ๆ แบบนี้หรอกนะ เดี๋ยวนะเสียงร้องแบบนี้มันอะไรกัน
สิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่ร้องโวยวายเมื่อครู่ ก้มมองไปยังฝ่ามือของตน ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นอุ๋งเท้าอ้วนป้อม ของมังกรขนาดเล็ก น่ารักตามสายพันธุ์มังกรของตน
นี่...นี่มัน เขาอยู่ในร่างวัยเด็กหรือนี่ "อ๊าว อ๊าว อ๊าว" มังกรน้อยโวยวายแสดงท่าทีไม่พอใจ จนคนที่ไม่เข้าใจภาษาสัตว์อย่างจางเฉี่ยนคิดว่า ที่มังกรน้อยโวยวายเป็นเพราะไม่พอใจในอาหารที่ตนเอาให้สินะ โดยหารู้ไม่ว่าที่มังกรน้อยไม่พอใจเป็นเพราะตนเองกลับไปอยู่ในร่างวัยเด็กอย่างน่าอดสู่ เกินจะรับไว้
นี่สินะเหตุผลที่เจ้าเด็กนี่ เรียกเขาว่ามังกรน้อย เฮ้อ เขาคงเจ็บหนักมากจริง ๆ ถึงได้มาอยู่ในร่างนี้ ถ้ามีใครมาเห็นว่าจอมพลซีเรียสแห่งกองทัพจักรวรรดิมาอยู่ในสภาพนี้ละก็ ไอ้พวกเพื่อนเวรพวกนั้นคงล้อกันใหญ่
"แกเป็นมังกรแต่ไม่กินเนื้องั้นเหรอ หรือแกไม่กินเนื้อดิบนะ" จางเฉี่ยนคิดหนักเพราะไม่เคยเลี้ยงสัตว์มาก่อนไม่รู้ว่าจะเอาอะไรให้เจ้าตัวน้อยกินดี เครียดละสิ
จางเฉี่ยนตัดสินใจนำเนื้อเหล่านั้นไปต้มน้ำร้อนให้สุกแล้วนำมาให้มังกรน้อยกินอีกครั้ง
ก่อนจะไปทำอาหารเย็นของตนเองบ้าง วันนี้จางเฉี่ยนนำแกงกะหรี่ ที่ตนทำไว้เมื่อวานมาอุ่นทานกับข้าวสวยร้อน ๆ และทอดไก่ชิ้นโต ๆ ลงไป เนื้อไก่ที่ชุ่มฉ่ำ กัดลงไปหนึ่งคำผ่านแป้งกรุบกรอบที่ห่อหุ้มด้านนอกทะลุไปเจอกับเนื้อไก่ทอดฉ่ำน้ำ แกงกะหรี่สูตรพิเศษที่เริ่มฝึกทำตามในสมุดบันทึกของแม่ที่จางเฉี่ยนมักเปิดอ่านจากจี้ที่คอ จะเรียกว่าโชคดีดีไหมนะ
ในวันแรกที่จางเฉี่ยนมาถึงดวงดาวแห่งนี้ ที่นี่ยังไม่เปลี่ยนเป็นฤดูหนาวเฉกเช่นตอนนี้ และจางเฉี่ยนก็ได้ค้นพบพืชหลากหลายชนิดอย่างน่ามหัศจรรย์ที่ปรากฏอยู่ในบันทึกหนึ่งของแม่ที่ตนมักจะอ่านมาตลอด ลองผิดลองถูกอยู่นานจนสามารถทำแกงกะหรี่สูตรนี้ออกมาได้ แกงนี้มีรสเผ็ดนิด ๆ ผักต่าง ๆ ละลายให้ลดหวาน คุกลิ่นผงกะหรี่อ่อน ๆ ไม่ฉุนจัดจนเกินไป เพียงแค่ได้กลิ่นก็เรียกน้ำลายจนแถบทนไม่ไหว
'กลิ่นน่าอร่อยนี่มันอะไรกัน' นายพลซีเรียสในคราบลูกมังกรตัวน้อย ทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นฉุนจากแกงกะหรี่ของจางเฉี่ยน เป็นกลิ่นฉุนที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน ก่อนเจ้าตัวน้อยจะกระโดดจากเตียงไปชะโงกดูในหม้อบนเตาที่เป็นที่มาของกลิ่นประหลาดนี่
'นี่มันอะไรกัน หน้าตาแบบนี้ ยังกล้าเรียกว่าของกินอีกเหรอ แต่กลิ่นนี้มันจะหอมเกินไปแล้ว'
แกงกะหรี่ค้างคืนของจางเฉี่ยนแม้หน้าตาจะดูน่าหยะแหยงไปบ้าง แต่รสชาติ ไม่ธรรมดาเลย โดยเฉพาะกับคนของจักรวรรดิที่แทบจะทั้งชีวิตกินแต่อาหารสังเคราะห์
จางเฉี่ยนวางจานแกงกะหรี่ของตนไว้บนโต๊ะอาหาร แต่เพราะไม่ทันระวังอยู่ ๆ จอมพลมังกรน้อยที่ไม่อาจทนกลิ่นยั่วยวนของแกงกะหรี่ และไก่ทอดที่ดูชุ่มช่ำในจานได้อีกต่อไปก็อ้าปากน้อย ๆ โชว์ฟันเรียงสวยตวัดลิ้นหนาชิมแกงกะหรี่ของจางเฉี่ยนในทันที
"แพร่บ แพร่บ" รสชาติที่มันกระแทกใจนี่มันอะไรกัน ความกลมกล่อม เข้มข้น ความรู้สึกแสบ ๆ ที่ปากที่ไม่เคยรู้จักจากอาหารสังเคราะห์มาก่อนนี่มันอะไรกัน
จากแลบลิ้นชิมเพียงเล็กน้อย กลับกลายเป็นกินอย่างตระกละตระกลามจนเกลี้ยงจานภายในไม่กี่คำ หากมีใครมาบอกว่าเจ้ามังกรซกมกตัวนี้แท้จริงแล้วเป็นถึงจอมพลของกองทัพแห่งจักรวรรดิเคลาสเทียร์ละก็ คงไม่มีใครเชื่อเป็นแน่
แกงกะหรี่สูตรพิเศษ อาหารเย็นของจางเฉี่ยนถูกสัตว์ร้ายตัวจิ๋วขโมยกิน ก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ
"มังกรน้อยแกทำอะไรน่ะ แกกินเข้าไปได้ยังไงกัน" จางเฉี่ยนโวยวายขึ้น เมื่อหันมาเห็นมังกรน้อยกินอาหารของตนจนหมด
'อ๊าว อ๊าว' ฉันไม่กินเนื้อต้มจืด ๆ นั้นหรอกนะ มีของอร่อยขนาดนี้ ทำไมไม่ให้กินหะ
มังกรตัวจิ๋ว ร้องตอบเป็นวรรค เป็นเวน แต่จางเฉี่ยนก็ไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เจ้าตัวน้อยต้องการจะสื่อเลยแม้แต่น้อย
"เอาละ ๆ ช่างเถอะ ฉันไม่ว่าแกแล้ว แต่แกไม่เป็นไรใช่ไหม กินของแบบนั้นเข้าไป" จางเฉี่ยนเอ่ยถามอย่างอดห่วงไม่ได้ ตนไม่รู้ว่ามังกรกินอะไรได้บ้าง อาหารพวกนี้เป็นสูตรที่พ่อกับแม่ของตนได้มาระหว่างการทำวิจัย แต่ก็ยังไม่เคยมีใครลองทำมาก่อน เนื่องด้วยขาดแคลนวัตถุดิบในการทำ ตนเองเมื่อก่อนก็ทำได้เพียงจินตนาการตามบันทึกเล่านั่น จนกระทั่งได้มาพบ จะเรียกว่าเป็นผู้ที่ได้ลิ้มรสชาติอาหารโบราณคนแรกในยุคนี้เลยก็ว่าได้ และเพราะเหตุนี้ เขายังไม่รู้ถึงข้อดี ข้อเสีย หรือผลกระทบต่าง ๆ ของอาหาร ยิ่งกับมังกรที่บาดเจ็บอยู่แบบนี้
ถ้าเจ้ามังกรน้อยเกิดกินแล้วเป็นอันตรายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ
'อ๊าว อ๊าว' ไม่เป็นอะไรหรอกน้า เห็นฉันเป็นสัตว์รึยังไงกัน
จอมพลมังกรน้อยโวยวายอย่างไม่ยอมใคร ประหนึ่งว่าจางเฉี่ยนจะฟังสิ่งที่ตนเองพูดรู้เรื่องได้
จางเฉี่ยนเดินไปยังโต๊ะอาหาร เก็บจานอาหารที่ถูกลูกมังกรบางตัวกินไปจนหมด โดยไม่ทันได้สังเกตถึงพฤติกรรมของลูกมังกรบางตัวที่ตอนนี้กำลังใช้สองขาหน้าเกาะอยู่บริเวณปากหม้อแกงกะหรี่ ก่อนปีนขึ้นปากหม้อพร้อมกางปีกเพื่อทรงตัว แต่เพราะปีกที่ได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้ายังไม่หายดี จึงทรงตัวได้ไม่ดีจนพลัดตกลงไปยังหม้อแกงกะหรี่ ที่มีซุปแกงกะหรี่เหลืออยู่ถึงครึ่งหม้อ
จางเฉี่ยนได้ยินเสียงโครมครามจากบริเวณครัวจึงรีบวิ่งเข้าไปดู จนพบเข้ากับภาพลูกมังกรในหม้อแกงกะหรี่
"แกทำอะไรกันน่ะ" จางเฉี่ยนโวยวายด้วยความแตกตื่น
'อ๊าว อ๊าว อ๊าว' ก็หาของกินน่ะสิ จานแค่นั้นจะอิ่มได้ยังไงกัน
การอยู่ในร่างสัตว์อสูรวิญญาณนั้น จะต้องการพลังงานมากกว่าอยู่ในร่างมนุษย์ธรรมดา แม้ว่าจะเป็นร่างวัยเด็กก็ตาม ยิ่งมีพลังสัตว์อสูรวิญญาณมากเท่าไร ก็ยิ่งต้องการพลังงานมากขึ้นเท่านั้น และแน่นอนสัตว์อสูรวิญญาณสายพันธุ์มังกรอย่างจอมพลซีเรียส หากเขาบอกว่าตนเป็นสอง คงไม่มีใครกล้าอ้างว่าตนเป็นหนึ่งเป็นแน่
จางเฉี่ยนอุ้มเจ้าตัวตะกละตรงหน้า ไปอาบน้ำล้างคราบแกงกะหรี่ที่ติดอยู่ทั่วตัว สภาพตอนนี้ของมังกรน้อยเรียกได้ว่าเหมือนพึ่งไปอาบแกงกะหรี่มาจะถูกกว่า แม้ว่าเจ้าตัวเล็กจะกินส่วนที่อยู่ในหม้อไปหมดแล้วก็ตามที
ในตอนแรกมังกรน้อยซีเรียสก็มีท่าทีขัดขืนจนแกงกะหรี่ที่ติดตามตัวกระจายเลอะเทอะไปทั่วบริเวณ กว่าจะหมดแรงและยอมให้จางเฉี่ยนอุ้มไปอาบน้ำแต่โดยดี
'จะยอมให้อุ้มก็ได้ ถือว่าเป็นแฟนเซอร์วิซ แทนอาหารอร่อย ๆ ละกัน'
มังกรน้อยถูกว่างลงบนอ่างล้างหน้าในห้องน้ำอย่างเบามือ จางเฉี่ยนค่อย ๆ นำน้ำมาล้างหน้าและอุ๋งเท้าป๋อมให้กับมังกรน้อยจนสะอาดหมดจด ก่อนจะแกะผ้าพันแผลที่พัดเอาไว้บางส่วนที่โดนแกงกะหรี่ออก
"มังกรน้อย แกเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีพลังรักษาตัวเองงั้นเหรอ แผลของแกหายหมดแล้วนิ" จางเฉี่ยนรู้สึกมหัศจรรย์กับการรักษาตัวของมังกรเป็นอย่างมาก แม้ว่าหินพลังงานเวทจะสามารถช่วยในการรักษาบาดแผลตามร่างกายได้ แต่ต่อให้เป็นหินพลังงานเวทระดับสูง ด้วยบาดแผลมากมาย และอาการที่สาหัสขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะหายไปได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้อย่างน้อย ๆ ก็ต้องใช้เวลากว่าสัปดาห์ ไม่ต้องพูดถึงหินพลังงานเวทระดับต่ำที่จางเฉี่ยนใช้ในการรักษามังกรน้อยเลย บาดแผลหายได้ใน 3 สัปดาห์ก็เป็นการรักษาที่ต้องเปิดการใช้งานของหินพลังงานเวทระดับต่ำขั้นสูงสุดเท่านั้น ซึ่งนั้นเป็นไปไม่ได้
'อ๊าว อ๊าว' พูดเรื่องอะไรกัน ใครมันจะไปมีพลังแบบนั้นกัน
จอมพลมังกรน้อยตอบไปอย่างขยาดในความไร้ความรู้ของคนตรงหน้า ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะหัวของจางเฉี่ยนเอาไว้ ทันใดนั้นกระจกก็สะท้อนภาพที่ทำเอาตนเองก็ตื่นตะลึกไปแพ้กับมนุษย์ที่ตนดูแคลนไปเมื่อครู่
บาดแผลมากมายที่เคยมีอยู่ตามร่างกาย บัดนี้กลับรักษาหายสนิท ไม่มีแม้กระทั่งรอยแผลเป็น ทั้ง ๆ ที่ก่อนจะกินอาหารประหลาด ๆ นั้นเข้าไป ปีกของเขายังบินไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แค่เดินไปมายังเจ็บอยู่เลย ถึงแม้จะกระโดดขึ้นหม้อได้อะนะ
ก่อนจะกางปีกบิน เพื่อตอกย้ำว่าแผลทั้งหมดหายไปแล้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
ซีเรียสบินวนในห้องน้ำสองสามรอบเพื่อตอกย้ำว่านี่คือเรื่องจริง กินจะบินไปเกาะหัวของจางเฉี่ยนอีกครั้ง
"นี่ มังกรน้อย ลงมาก่อนสิ อยู่แบบนี้มันหนักนะ" จางเฉี่ยนพูดพร้อมเอื้อมมือขึ้นไปเหนือหัวเพื่ออุ้มเจ้าตัวอ้วนลงมา แต่กลับถูกมังกรน้อยบนหัวขู่เอาสะนี่ ทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ
"ครับ ๆ แกนี่เอาแต่ใจจังเลยนะ เป็นจอมพลรึไงกันนะ ท่านจอมพลมังกรน้อย ข้าผิดไปแล้ว" จางเฉี่ยนเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนใส่ลูกมังกรตรงหน้า โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วมังกรตรงหน้าตนนั้นเป็นจอมพลของจักรวรรดิจริง ๆ


ฉันคือผู้หญิง อายุ30ปี ที่มีปัญญาเข้ามามากมายทั้งเรื่องงานและเรื่องความรัก บริษัทที่ทำงานอยู่ก็ปิดตัวลงเนื่องจากปัญหาทางเศรษฐกิจ ส่วนคนรักที่คบกันมาถึง7ปีก็นอกใจ ครอบครัวก็ไม่เหลือเลยสักคน ฉันจึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลง แต่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อนที่ฉันจะหมดลมหายใจฉันกลับเห็นคุณค่าของชีวิต และดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ซะงั้น...
ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงกับสถานที่และเสื้อผ้าที่ตนเองใส่อยู่ทันไดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น!!!
"ตื่นแล้วหรอคุณหนู"
"ถามฉันหรอคะ"ตอบกลับไปด้วยความมึนงง
"ใช่ค่ะ คุณหนูหลับไปหลายวันคงหลงๆลืมๆสินะคะ"
"ที่นี่ที่ไหนคะ"หรือว่าฉันจะย้อนกลับมาในยุคอดีตเหมือนในซีรีย์รึปล่าวนะ...ไม่น่าเชื่อ
"บ้านของคุณหนูไงคะ งั้นฉันจะทวนความจำให้คุณหนูอีกครั้งนะคะ...คุณหนูชื่อว่า ลูน่า อายุ 20 ปี เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน คุณหนูเป็นคนที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงชีวิตแทบจะอยู่บนเตียงตลอดเวลา และทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาก็จะจำอะไรไม่ค่อยได้อย่างนี้แหละค่ะ แต่วันนี้เหมือนจะลืมไปเยอะเลยนะคะ"
...เรื่องจริงหรอเนี่ยฉันย้อนอดีตกลับมาในยุคเก่าสินะ...
"อ๋อ...เอ่อ...เข้าใจแล้ว"
ไม่น่าเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อเพราะมันเกิดขึ้นจริง ในเมื่อฉันได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้งในครั้งนี้ฉันจะทำมันให้เต็มที่ และแก้แค้นเหล่าผู้ชายเจ้าชู้ให้สมกับที่ได้มีชีวิตอีกครั้ง!!! ต่อไปนี้ฉันคือ "ลูน่า" หญิงสาวที่แข็งแกร่ง!!


ณ ห้องพัก
ด้วยฤทธิ์ของเหล้าทำให้ลูน่าขาดสติ เกิดความรู้สึกร้อนรุ่มและหลงไหลชายผู้นี้ ด้วยอารมณ์แหละสถานการณ์ตอนนี้ ลูน่าเดินเข้าไปนั่งข้าง คุน ที่โซฟาและเอามือสัมผัสที่กล้ามหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออันแสนหนักแน่นของเขา กระตุ้นอารมณ์ของคุนทันที แต่คุณรู้สึกไม่อยากเอาเปรียบผู้หญิงคนนี้ทั้งที่กับผู้หญิงคนอื่นเขาไม่ยอมปล่อยไปแน่
คุน:"ลูน่า หยุดนะขาดสติแล้วหรือไง"
ลูน่าทำหน้าออดอ้อนเหมือนลูกแมวไร้เดียงสา คุณที่เห็นอย่างนั้นจึงห้ามอารมณ์ไว้ไม่ไหว เขาอุ้มลูน่าขึ้นมานั่งบนตักพร้อมประกบจูบอย่างนุ่มนวล ทั้งสองเริ่มจูบกันอย่างดูดดื่ม ลิ้นเริ่มตวัดกันไปมา
"จุ๊บ...จั๊ว...แพร่บ"เสียงของลิ้นที่คล้องเข้าหากันอย่างเมามัน
มือของคุนเริ่มสัมผัสเรือนร่างของลูน่า ลูบไล้ไปมาจากนั้นเขาอุ้มลูน่าไปที่เตียง ทั้งสองเริ่มถอดเสื้อผ้าให้กันและกัน คุนถามลู่น่าอีกครั้งว่าเธอแน่ใจหรือไม่ที่จะมีอะไรมากเกินไปกว่านี้ ลูน่าพยักหน้าและเอามือสัมผัสใบหน้าที่หล่อเหล่า ทั้งคู่จูบกันอีกครั้ง คุนเริ่มเอามือไปสัมผัสจุดอ่อนของลู่น่าอย่างเบามือ เขาค่อยๆน้ำหนักมืออย่างช้าๆพร้อมกับจูบอย่างดูดดื่มแล้วค่อยๆเพิ่มน้ำหนังมือและความเร็วขึ้น
"ฮึก...อ๊ะ...อ๊า...อ๊าาาาาา"
คุน:"จะสอดแล้วนะ"
คุนค่อยๆสอดอวัยวะเข้าไปใช่ช่องของลูน่าและเริ่มขยับ
ลูน่า:"ฮึก...ฮือ...ช้าๆอ๊าาาาอึกกกกกฮึกก"
ลูน่าทั้งรู้สึกเจ็บแต่ก็รู้สึกดีไปพร้อมกัน เธอไม่เคยได้รับเซ็กดีๆแบบนี้มาก่อน
คุนขยับอย่างช้าไปและค่อยๆเร่งความเร็วขึ้นทั้งสองรู้สึกดีมาก รู้สึกถึงความอบอุ่น อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อของทั้งสอง
"ซี้ดดดด...อ๊าาาา...ฮึกกก...ฮื่อออ...แฮก"ความรู้สึกเต็มไปด้วยความเสียวซ่านและเหนื่อย
"ชึบ...อ๊าาา...ตับๆๆๆๆๆๆๆ...อ๊าาาาอึกกกกฮื่อออออืออองืออออ..."ทั้งคู่เต็มไปด้วยความรู้สึกและอารมณ์พอเสร็จกิจทั้งคู่ก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อล้า


ณ โรงน้ำชา
ในโรงน้ำชาเสียงที่ครึกครื้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหล้าและบุหรี่สิ่งมึนเมา ที่มุมหนึ่งของโรงน้ำชามีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ รอบตัวล้อมรอบไปด้วยหญิงสาว ลูน่าก็รู้ได้ทันทีว่าชายผู้นี้เป็นคนเจ้าชู้แน่นอน ซึ่งมันดึงดูดให้ลูน่าเข้าไปเล่นด้วย
ลูน่า:"ขอดื่มด้วยได้ไหม"
คุณ:"เชิญนั่ง ตามที่เจ้าสะดวก"ชายผู้นี้พูดด้วยใบหน้าที่เจ้าเล่ห์พร้อมยกยิ้มมุมปาก
ลูน่า:"ฉันขอทราบชื่อนายจะได้หรือไม่"
"ชื่อ คุน แล้วเจ้าล่ะ"
"ชื่อ ลูน่า"
คุนประทับใจในความงดงามของลูน่าอยู่พักใหญ่ เขาเริ่มสนใจในตัวลูน่าขึ้นมา จึงสั่งให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่ล้อมรอบเขาออกไป เขาค่อยๆขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆลูน่า และสัมผัสเอวบางของลูน่าเล็กน้อย
คุน:"จิบชากันไหม"คุนกล่าวพร้อมยกแก้วน้ำชาขึ้นมา
ลูน่า:"ได้สิ"ลูน่ายกแก้วน้ำชาพร้อมชน
ลูน่า ดื่มไปเยอะมากโดยไม่ได้คำนึงถึงผลกระทบ ทำให้ลูน่าเมา และขาดสติเผลอพูดระบายสิ่งที่คิดออกไปโดยไม่รู้ตัว
ลูน่า:"ทำไม่ชีวิตถึงเป็นแบบนี้ ไม่มีไครต้องการฉันเลย แม้แต่คนในครอบก็จากไปกันหมด ฉันถึงเป็นแบบนี้ไง ฮือ แล้วก็ไอ้ผู้ชายเฮงซวยบอกว่ารักฉันนักหนา สุดท้ายก็นอกใจ...ฮือ...ฮือ"
ลูน่าร้องไห้ทำให้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อย ปากที่เป็นที่ชมพูเข้มเพราะเธอกัดมันขณะร้องไห้ทำให้เธอดูน่ารัก จนทำใหคุนต้องเผลอยิ้มด้วยความเอ็นดู เขามองลูน่าด้วยสายตาที่อบอุ่นและดูเหมือนจะเข้าใจปัญหาของลูน่าอย่างดี คุนไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนร้องไห้แล้วดูงดงามขนาดนี้มาก่อนทั้งคู่พูดคุยกันอยู่จนเวลาผ่านไป จนถึงตี2
คุน:"กลับบ้านเถอะ บ้านเจ้าอยู่ไหน ข้าจะไปส่ง"
ลูน่า:"ฉันจำทางกลับบ้านไม่ได้ นั่งอยู่ตรงนี้จนเช้าไม่ได้หรอ นายกลับไปก่อนเถอะ"
คุน:"คงให้เจ้าอยู่เพียงคนเดียวไม่ได้หรอก"
ไม่รู้เพราะอะไรคุนถึงรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยลูน่าไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่เขาเจอมา
จากนั้นเสียงปิดประตูร้านก็ดังขึ้น คุนนึกขึ้นได้ว่าร้านปิดตี2 ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทางเลือกแล้วเพราะขืนออกไปตอนนี้ก็ไม่มีที่อยู่ จึงเหลือทางเลือกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คุนตัดสินในเปิดห้อง นอนที่โรงน้ำชาแต่ห้องพักเหลือเพียงห้องเดียว แสดงว่าทั้งสองต้อง "นอนห้องเดียวกันคืนนี้!!"


ขอให้เจ้าจงจดจำไว้
เราได้ทำพันธสัญญากันแล้ว
หากเจ้าลืมเรื่องของข้า ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า...….
เสียงนั้นเป็นของใครกันนะ จู่ๆภาพทิวทัศน์อันว่างเปล่าก็เปลี่ยนเป็นฉากสะเทือนใจขาดตอนไม่ประติดประต่อ
เบียทริช ริเชเนีย หนีไปลูก!!
คุณคะ!!
ไม่เป็นไรนะริเชเนียของแม่…..พ่อกับแม่รักลูกนะ
ท่านพ่อ ท่านแม่ ไม่!!
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดแดงฉาน
เฮือก
เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นพร้อมเหงื่อที่ไหลทั่วใบหน้า เขาหันมองซ้ายขวา มองรอบทิศเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติภายในห้องของตัวเอง  เขาจึงลุกขึ้นมานั่งสงบสติอารมณ์พลางใช้มือนวดหน้าผากเบาๆที่รู้สึกปวดหนึบอย่างไม่ได้เป็นมานานมาก
เสียงผู้ชายแปลกๆที่ได้ยินในฝันทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง เขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับอดีตของผมหรือเปล่านะ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่ค่อยได้ฝันแบบนี้เลย หรือจะมีลางบอกเหตุอะไรสักอย่างที่คาดไม่ถึง
แล้วยังมีภาพฝันครั้งที่สองเป็นช่วงที่พวกท่านตายต่อหน้า….
เมื่อเขารู้สึกดีขึ้นแล้วจึงลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังที่กระจกบานใหญ่เท่าตัวของเขา มองดูที่ตัวเองสักพักก่อนจะพึมพำด้วยเสียงเบาบาง
"เขาเป็นใครกันนะ บอกว่าทำสัญญากันไปแล้วด้วย เฮ้อ" เด็กหนุ่มถอนหายใจ
ตัวผมนั้นชื่อริเชเนีย เท็ดริก สูญเสียความทรงจำสมัยเด็ก รู้แค่ว่าพ่อกับแม่เสียชีวิตทั้งคู่จากอุบัติเหตุเกวียนตกลงเหวช่วงฝนตก ผมเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ จึงต้องมาอาศัยอยู่กับตระกูลโอทิสเพื่อนสนิทของพ่อแม่ที่สามารถรับเลี้ยงผมได้
อืม แค่เคยอาศัยล่ะนะ เพราะตอนนี้ผมเป็นเด็กหนีออกจากบ้านน่ะสิ
หลังจัดเก็บผ้าห่มบนเตียงเสร็จแล้ว จึงเดินมาริมหน้าต่างเพื่อสูดอากาศยามเช้า หวังว่าเช้านี้จะสงบสุขนะ
"ริเช่ เราออกไปรับภารกิจด้วยเลยมั้ย"
เสียงทักทายร่าเริงสดใสของเพื่อนสนิทสมัยเด็ก วิลเฮล์ม โอทิส พร้อมเสียงแรงเปิดประตูห้องดังสนั่น โดยไม่เคาะขออนุญาตเจ้าของห้องสักครั้ง ถึงผมจะชินมันไปแล้วกับนิสัยนี้ของเพื่อนสนิท
ผมกับวิลเฮล์มอยู่บ้านเดียวกันแต่แยกห้องส่วนตัวกันเป็นพื้นที่ไม่ใหญ่ไม่เล็ก เป็นบ้านที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร คนที่มักจะอยู่บ้านหรือออกไปเดินตลาดมันจะเป็นผม ส่วนคนที่ชอบออกไปล่าสัตว์ ไปสมัครนักผจญภัยเพื่อรับภารกิจหาเงินเข้าบ้านจะเป็นวิลเฮล์ม นอกจากงานตึงมือเขาถึงจะพาผมไปด้วย
"ไม่เอาล่ะ วันนี้รู้สึกไม่สบายเท่าไหร่ นายไปคนเดียวเถอะ วิลเฮล์ม" ผมจึงปฏิเสธไปตามตรงเพราะยังรู้สึกแย่กับความฝันนั้นอยู่
"ฝันร้ายอีกแล้วเหรอริเช่" วิลเฮล์มถามหลังจากเห็นสภาพสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของผม"ออกไปเดินเล่นข้างนอกไหมละ นายจะได้รู้สึกดีขึ้นไง"
ผมมองหน้าเจ้าเพื่อนสนิทที่พยายามเนียนจะลากเพื่อนของตัวเองให้ออกไปข้างนอกด้วยกัน แน่นอนคำปฏิเสธของผมก็คือ ไม่!
"โหย อย่าใจร้ายนักเลย นายก็เอาแต่หมกอยู่ในห้อง ไม่ก็ออกตระเวนไปรักษาคนอื่นครั้งคราว"วิลเฮล์มเดินเข้ามาใกล้ตรงจุดที่ผมนั่งอยู่ "ฉันไม่เข้าใจนายเลย ทั้งที่ไม่ชอบยุ่งกับคนเอาแต่หลบซ่อนหนีจากบ้านฉัน แต่นายกลับยอมออกไปช่วยเหลือคนอื่น"
"นายไม่กลัวว่าพ่อฉันจะลากพวกเรากลับไปงั้นเหรอ?"
"วิลก็อย่าพูดเป็นลางสิ ผมล่ะเสียวสันหลังทุกรอบที่นายถามจริงๆ"
"ไม่หรอกมั้ง นายก็ออกจากบ้านพักบ่อย แถมอยู่รอดมาได้ตั้งสองปี ยังหานายกับฉันไม่เจอเลย"
"นั่นก็จริง"
พวกเราทั้งสองได้ออกจากบ้านดยุคโอทิสมาสองปี ด้วยเหตุผลของตัวเอง ของผมก็เป็นพวกไม่อยากพบเจอพวกขุนนาง ส่วนวิลเฮล์มตามมาเป็นเพื่อนเพราะบอกว่าดูน่าสนุกดี ถึงเขาจะพูดแบบนั้น แต่ผมก็พอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของเพื่อนรัก
"เฮ้อ ยอมแพ้แล้ว จะออกไปกับนายก็ได้"ผมถอนหายใจยกมือยอมแพ้กับสายตาวิลเฮล์มที่อ้อนวอนทำเอาผมใจอ่อน
"เย่ ในที่สุดก็จะได้ออกไปทำภารกิจพร้อมกับนายสักที"วิลเฮล์มชูมือส่งเสียงดีใจราวกับได้รับชัยชนะจากการพยายามจะลากเจ้าเพื่อนผอมแห้งแรงน้อยออกจากบ้านได้สำเร็จ
เมื่อตกลงว่าจะออกไปทำภารกิจด้วยกัน ผมจึงลุกจากขอบหน้าต่างแล้วไปจัดการกับสภาพเพิ่งตื่นของตัวเอง ส่วนวิลเฮล์มไปรออยู่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง
ผมที่เตรียมตัวเสร็จแล้วกำลังจะออกจากห้อง ได้ยินเสียงเอะอะเหมือนคนทะเลาะกันหลายคนตรงห้องนั่งเล่นชั้นล่าง เลยตัดสินใจลงไปดู
"เกิดอะไร..."ผมพูดไม่ทันจบดี วิลเฮล์มก็ตะโกนสวนกลับมา"หนีไปซะริเชเนีย!!"
ผมยืนงงกับสถานการณ์ตรงจนทำอะไรไม่ถูก วิลเฮล์มวิ่งกลับมาหาผมที่ไม่ขยับไปไหนเอาตัวเองบังข้างหน้าไว้ ถือดาบตั้งท่าพร้อมรับมือกับผู้บุกรุกชายรูปร่างสูงหุ่นกำยำใหญ่สี่คนยืนล้อมปิดกั้นประตูทางออกไว้
เขารู้ว่าผมไม่มีอาวุธในมือเลยตอนนี้ ดาบและมีดสั้นผมวางไว้อีกที่หนึ่ง
"พวกนายเป็นใครกัน มีธุระอะไรกันแน่"วิลเฮล์มตะโกนถาม พลางหยั่งเชิงท่าทีผู้บุกรุกบ้านตัวเอง
"พวกเราไม่จำเป็นต้องตอบ ถ้ายอมตามมาดีๆจะไม่มีการเจ็บตัวหรอกนะคุณชาย"หนึ่งในผู้บุกรุกกล่าว ราวกับเตือนว่าอย่าได้ขัดขืน ผมรู้สึกท่าไม่ดีแล้ว ทั้งสี่คนเป็นคนแปลกหน้าผมไม่เคยเห็นหน้าพวกเขาตลอดที่อยู่หมู่บ้านนี้
"ทำอย่างกับพวกฉันจะยอมว่าง่ายล่ะนะ"
วิลเฮล์มพูดจบล้วงเอาระเบิดควันมือจากกระเป๋าสะพายของ นำปาลงพื้นใจกลางกลุ่ม แล้วจับมือริเชเนียวิ่งหนีพรางตัวไปกับควันหมอกที่กำลังฟุ้งกระจายจนไม่อาจมองเห็นอะไรได้
"บ้าจริง มองไม่เห็นเลย"
"พวกเขาหนีไปทางไหนแล้ว"
"รีบตามพวกเขาไปเดี๋ยวนี้"
เด็กหนุ่มทั้งสองวิ่งหนีออกมาจากบ้านได้สำเร็จ แต่ทว่า….มีกลุ่มคนล้อมรอบหน้าบ้านราวกับจะลอบจับคนร้ายกลางวันแสกๆ ในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังวางแผนจะหนีฝ่าวงล้อมนี้ไปยังไงอยู่นั้น คนที่ไล่ตามตาหลังพวกเขาก็ปิดทางประตูบ้านเรียบร้อย กลุ่มคนที่ล้อมจับพวกเขาทั้งสองได้เปิดทางให้คนผู้หนึ่งเดินนำออกมา เป็นคนที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
ดยุคไมน์ฮาร์ท โอทิส ชายหนุ่มร่างสูงผู้อายุเลขสี่นำหน้าแต่ใบหน้าละอ่อนดั่งวัยรุ่นเป็นทั้งพ่อของวิลเฮล์มและผู้ปกครองของริเชเนีย
ทะ….ทำไม
"ท่านลุงไมน์ฮาร์ท/ท่านพ่อ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!!"ทั้งสองตะโกนพร้อมกันอย่างตกใจโดยไม่ได้นัดหมาย
"หึ มันจำเป็นต้องถามเหรอ ก็มาจับเจ้าพวกเด็กหนีออกจากบ้านน่ะสิ!!" ไมน์ฮาร์ทพูดด้วยน้ำเสียงโกรธจัดแต่ยังคงใบหน้ายิ้มแย้ม
ผู้คนที่ได้เห็นภาพนี้เริ่มกลัวจนตัวสั่นสะท้าน ปกติดยุคโอทิสคนนี้ไม่ค่อยได้โกรธใครง่าย ท่านจะเป็นคนนิสัยดีรักครอบครัวเพื่อนฝูง แต่ถ้าโกรธขึ้นมาไม่มีใครสามารถห้ามท่านได้สักคน ยกเว้นท่านดัชเชสกับธิดาของท่านเท่านั้นแหละ
"ไม่เอานะ ท่านพ่อ พวกเรายังสนุกไม่พอเลยไม่กลับบ้านไม่ได้เหรอ"วิลเฮล์มเอ่ยปากประท้วงอย่างไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตของพ่อตัวเอง
"ผะ….ผมอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วนะครับ"ริเชเนียเองก็ไม่ค่อยอยากกลับบ้านสักเท่าไหร่
"โฮ่ แค่หนีออกจากบ้านมาสองปี ปีกกล้าขาแข็งมากเลยนะ เจ้าพวกเด็กตัวแสบ"
"ว้าว ท่านพ่อชมฉันด้วยล่ะริเช่"
"ผมว่าท่านว่าพวกเรามากกว่านะ"
เมื่อคำพูดของไมน์ฮาร์ทนั่นโดนลูกชายเมินความแดกดันทำเอามือที่ถือไม้เท้าเวทมนต์กำแน่นจนจะบีบให้แหลกคามือด้วยวาจายั่วยุของลูกตัวเอง
สองพ่อลูกโอทิสมักจะปะทะฝีปากกันแบบนี้ประจำ ส่วนริเชเนียจะอยู่กลางวงศึกของทั้งสองทุกครั้ง
"เวลาแทบจะไม่มีแล้ว ฉะนั้นการเล่นไล่จับซ่อนหานี้ต้องจบได้แล้วล่ะ"
สิ้นเสียงของไมน์ฮาร์ทแล้วเอายกไม้เท้าเวทมนต์กระทุ้งพื้นทีหนึ่ง จนเกิดวงเวทหลายวงใต้เท้าของริเชเนียและวิลเฮล์ม
"นะ…นี่มันเวทหลับไหล ตาแก่เจ้าเล่ห์!!!"
"ประมาทไปเหรอเนี่ย"
เด็กหนุ่มทั้งสองไม่อาจทนเวทหลับไหลได้จนล้มตัวลงนอนกับพื้น วงเวทบนพื้นหายไปหลังจากเป้าหมายหมดสติไปแล้ว
ดยุคไมน์ฮาร์ทเดินเข้าไปใกล้เด็กทั้งสองนั่งแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้น ยื่นมือไปลูบหัวทั้งคู่อย่างอ่อนโยน
"มันถึงเวลาแล้วล่ะ ข้าตามใจพวกเจ้าได้แค่นี้เท่านั้น"
"ข้าขอโทษที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเจ้าได้เลยจริงๆ ริเชเนีย เท็ดริก"
"มันเป็นชะตาของเจ้าที่ต้องผ่านมันไป"
หลังจากนั้นดยุคไมน์ฮาร์ทได้สั่งให้คนอุ้มเด็กทั้งสองที่สลบอยู่พาขึ้นเกวียนเพื่อกลับไปยังคฤหาสห์ตระกูลโอทิส


ณ บ้านตระกูลโอทิส
ริเชเนีย...
ริเชเนียลูกรัก....มีชีวิตอยู่ต่อไป ต่อให้ต้องหลบซ่อนก็ต้องทำ!!!
ไม่นะ ท่านแม่!!
ริเชเนียกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งที่ยื่นออกไปคว้าข้อมือแม่ในความฝันนองเลือดนั่น ราวดั่งสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายเขาจำได้ขึ้นใจ เป็นอีกครั้งที่เขาฝันร้ายต่อจากเมื่อวาน เขาเริ่มรู้สึกจะฝันบ่อยเหมือนกับความทรงจำที่หายไปเริ่มกลับมา
ถ้าความทรงจำวัยเด็กกลับมาอาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้ แต่เขากลับรู้สึกหวาดกลัว ในเมื่อสมองเขายังพยายามเตือนด้วยการแสดงความเจ็บตอนพยายามนึกราวกับไม่ให้จดจำเรื่องในอดีตมากเกินไป
น่าสงสัยว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น อีกใจก็ไม่อยากรับรู้เอาเสียเลย อยากปล่อยวางไม่ต้องการที่จะจำมันอีกต่อไปเพื่อก้าวไปข้างหน้า
ริเชเนียหันมองหน้าต่างเห็นแสงแดดอ่อนๆส่องเข้ามาในในห้อง บ่งบอกได้ว่า พวกเขาโดนเวทหลับใหลของท่านลุงอย่างแรงขนาดสลบไปทั้งวันแล้วโดนลากกลับมาบ้านโอทิสจริงด้วย
ปัง เสียงเปิดประตูรุนแรงราวกับเดจาวูเมื่อวาน
"โย่ว ริเช่สหายรัก นายตื่นแล้วหรือยัง"
เสียงทักทายยามเช้าอันสดชื่นของสหายรักสนุกของเขา ขัดจังหวะที่กำลังคิดเรื่องของตัวเองอยู่พอดี จนแอบบ่นตามเดิมไม่ได้"เมื่อไหร่นายจะหัดเคาะประตูซะบ้างเนี่ยวิล"
"พอดีนี่บ้านฉันเลยเปิดได้ทุกห้องโดยไม่ต้องขออนุญาตนาย"วิลเฮล์มพูดออกมาอย่างไม่มีท่าทีสลดหรือรู้สึกผิดสักนิดแล้วเดินเข้ามานั่งที่โซฟาอย่างสบายใจ จนริเชเนียได้แต่ถอนหายใจและมานั่งด้วย
"ดูเหมือนท่านพ่อจะยังเก็บห้องฉันกับของนายเหมือนเดิมเลยนะ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหลังจากพวกเราหนีออกจากบ้านกัน"
เมื่อวิลเฮล์มเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาทำให้ริเชเนียหันไปมองรอบห้องของเขา ของทุกสิ่ง เครื่องใช้ โซฟา เตียงนอน โต๊ะเครื่องเขียนหรือตู้เสื้อผ้า ยังคงเดิมไม่มีการขนย้ายเคลื่อนที่ ไม่มีฝุ่นราวกับมีคนทำความสะอาดเป็นประจำ ท่านลุงไมน์ฮาร์ทอาจจะสั่งสาวใช้อาจจะมาช่วยทำความสะอาดให้ เผื่อตัวเขาจะกลับมาบ้านอีกครั้ง
"ผมสงสัยอยู่อย่างหนึ่งนะวิล"
"อะไรล่ะ?"
"ผ่านมาตั้งสองปีไม่ตามหา แต่ตอนนี้กลับออกมาลากพวกเรากลับบ้านเนี่ยนะ ไม่น่าสงสัยไปหน่อยเหรอ"
เจ้าสหายตัวแสบที่เป็นลูกชายเองก็ไม่อาจตอบได้ จึงแบมือสองข้างทำท่ายอมแพ้อย่างช่วยไม่ได้ ริเชเนียสงสัยการกระทำของท่านดยุคไมน์ฮาร์ทที่ดูแปลกประหลาดไปนิดหน่อย หลังไม่ได้พบกันมาสองปี หรือเพราะพวกเราซ่อนตัวกันเก่งมากท่านลุงเลยจับไม่ได้
"ขออนุญาตนะครับคุณชาย"เสียงเคาะประตูหน้าห้องเพื่อขออนุญาตเข้าห้อง
"เข้ามาได้ครับ"ริเชเนียขานรับว่าได้อนุญาตเพราะได้ยินเสียงของพ่อบ้านประจำตระกูลโอทิส เมื่อได้รับอนุญาตแล้วเปิดประตูเข้ามาพบทั้งสอง
"ท่านดยุคไมน์ฮาร์ทต้องการให้นายน้อยและคุณชายไปรับประทานอาหารเช้าด้วยกันครับ"เมื่อพ่อบ้าน
นายน้อยของบ้านกับคุณชายหันสบตากัน พวกเขารู้สึกไม่อยากลงไปข้างล่างสักนิด พ่อบ้านรู้ว่าคุณชายทั้งสองคงไม่อยากไปจึงได้เอ่ยเตือนตามคำสั่งของดยุคซึ่งคาดการณ์ไว้แล้ว
"ท่านดยุคกล่าวว่าห้ามพูดว่ากลับไปกินที่ห้อง ไม่งั้นท่านจะขึ้นมาที่นี่เพื่อลากพวกท่านด้วยตนเอง"พ่อบ้านพูดจบยืนรอคำตอบ
"โอย ตาแก่ขยันบังคับจริงๆ ปีนี้อะไรเข้าสิงเนี่ย"วิลเฮล์มกุมขมับรู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินคำว่าจะขึ้นมาลากถ้าไม่ลงไป
"ปากเป็นลางร้ายของนายไงเล่า!"ริเชเนียปัดความผิดไปให้เพื่อนรักที่ทักเป็นลางเมื่อวาน
"นายนี่มันไม่น่ารักเอาซะเลย"วิลเฮล์มพูดพลางเอามือขยี้ผมเจ้าเพื่อนที่เตี้ยกว่าตัวอย่างหมั่นเขี้ยว
"เฮ้ย นายอยากโดนผมอัดนักหรือไง หา?"เพื่อนเตี้ยที่ว่าได้ปัดมืออีกฝ่ายออกไป นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่ริเชเนียไม่ค่อยออกไปข้างนอกกับวิลเฮล์มเพราะส่วนสูงที่แตกต่างกันนี่ละ ทำเอาคนที่มาทักทายเข้าใจผิดว่าเขาเป็นน้องชายของวิลเฮล์มตลอด
อะแฮ่ม เสียงกระแอมเตือนจากคุณพ่อบ้านขัดจังหวะคุณชายทั้งสองที่จะเริ่มลงมือลงไม้กันแล้ว
งั้นกระผมขอไปรายงานท่านดยุคละครับ ว่าท่านทั้งสองไม่ต้องก—-
"เดี๋ยวช้าก่อน พวกเราจะลงไปบอกท่านพ่อตามนั้นแหละ"วิลเฮล์มขัดจังหวะพ่อบ้านที่กำลังจะไปรายงานท่านดยุคไว้ได้ทันก่อนจะเกิดฉากไม่น่าดูจนกินข้าวไม่ลงแน่
"งั้นเชิญท่านทั้งสองลงไปห้องรับประทานอาหารกันเลยครับ"พ่อบ้านมองทั้งคู่ก่อนไปเปิดประตูห้องพร้อมก้มโค้งและผายมือเชิญ
พอเจอแรงกดดันคำพูดกับสายตาจับจ้องเขม็งนั่นทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองจำใจเดินตามพ่อบ้านที่ทำหน้าที่เดินนำทางจนถึงที่ห้องโถงรับประทานอาหาร
ภายในห้องนั้นบรรยากาศเงียบสงบ ทุกคนนั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตาโดยเรียงลำดับจากหัวโต๊ะ ท่านดยุคไมน์ฮาร์ท โอทิสหัวหน้าตระกูลโอทิสปัจจุบัน นาเดียร์ โอทิสบุตรีลำดับที่หนึ่ง นีน่า โอทิสบุตรีลำดับที่สอง เด็กสาวทั้งสองคนเป็นน้องสาวของวิลเฮล์ม
ส่วนตัวริเชเนียที่มาอาศัยอยู่ด้วยไม่มีอำนาจใดๆในตระกูลเพราะยังไม่บรรลุนิติภาวะในการรับยศดยุคที่สืบทอดต่อจากพ่อที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านั้น จึงทำให้เขาได้รับมาอยู่ใต้การปกป้องของดยุคไมน์ฮาร์ท
เมื่อคนมานั่งรวมกันครบแล้วดยุคจึงสั่งให้ข้ารับใช้จัดเสิร์ฟอาหารได้เลย แล้วหันกลับมามองทุกคนด้วยรอยยิ้ม"ไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันมากี่ปีแล้วนะ"
"นั่นสิคะท่านพ่อ ข้าก็จำไม่ได้เลยว่าไหมคะ?"นาเดียร์ช่วยพ่อผสมโรงจิกกัดสองพี่ชายของเธอ"นีน่า เจ้าว่านั่นใช่พี่ชายที่หนีหายไปไม่บอกกล่าวตั้งสองปีหรือเปล่าจ๊ะ?"
"พี่นาเดียร์พูดถูก ข้าเองก็เริ่มจำหน้าท่านพี่ชายไม่ได้แล้วสิคะ เพราะมันตั้งสองปีนี่เนอะ"นีน่าเข้าข้างทั้งพ่อและพี่สาวอย่างเต็มที่ แถมเน้นเสียงคำว่าสองปีหนักแน่น
คำพูดแต่ละคำช่างชวนเสียดแทงจิตใจอันรู้สึกผิดกับเจ้าคนแรกที่หายหน้าไปสองปีคนแรก จนก้มหน้าจิตตกไปแล้ว
ผิดกับเจ้าคนที่หนีหายไปด้วยกันอีกคนนั้น แค่คำจิกกัดแสบๆคันๆนั้นลอยผ่านแล้วยังยิ้มร่าอย่างไม่รู้สึกผิดใดๆอีก ราวกับราดน้ำมันลงกองไฟให้ฝั่งนั้นประทุอารมณ์โกรธได้อย่างดี
"ฮ่าๆ ทั้งสามคนก็นะ แกล้งริเช่มากไปแล้วดูสิแทบจะร้องไห้อยู่แล้วนะ"เจ้าคนไม่สำนึกผิดนั้นหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ พลางตบบ่าเชิงปลอบใจเพื่อนรักที่จิตตกไม่ฟื้น
"ผมไม่อยากได้คำปลอบจากนายสักนิด"ริเชเนียปัดมือคนปลอบติดตลกนั่น แล้วเอ่ยปฏิเสธข้อกล่าวหา"ผมไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย พูดดีๆนะเจ้าบ้า!!"
"ให้พี่ชายคนนี้ปลอบใจได้เมื่อต้องการนะ น้องรัก"
"น้องบ้าอะไรล่ะ ไอ้บ้าวิล!"
ระหว่างที่สองหนุ่มกำลังจะทะเลาะกันเอง แต่เป็นวางมวยข้างเดียวส่วนอีกฝ่ายนั้นเหมือนจะเย้าแหย่เหมือนเล่นกับแมวซะมากกว่า ข้ารับใช้ได้เดินมาจัดเตรียมอาหารวางบนโต๊ะเรื่อยๆ จนกลิ่นหอมของอาหารอบอวนชวนท้องร้อง ทั้งสองยอมสงบศึกชั่วคราวด้วยความหิว
"เอาล่ะ เริ่มทานกันได้แล้วนะ แล้วพ่อก็จะมีเรื่องประกาศให้พวกเจ้าได้รู้ด้วย"ดยุคไมน์ฮาร์ทกล่าวขึ้นมาหลังที่ทุกคนเริ่มรับประทานอาหารกันแล้ว"ข้าจะให้วิลเฮล์มกับริเชเนียไปสมัครคัดเลือกองค์รักษ์ของเจ้าชายที่สอง"
พรูดดด แค่กๆ  วิลเฮล์มที่กำลังดื่มน้ำผลไม้อยู่ถึงกับหลุดมาดพ่นน้ำจนแทบสำลักน้ำไหลลงคอ

แกร๊ง ทางด้านริเชเนียเหมือนจิตหลุดไปแล้วจนมือไม้อ่อนทำส้อมหล่นลงใส่จาน
"ล้อเล่นกันใช่ไหมตาแก่?"คนสำลักน้ำเพิ่งจะอาการโอเคถามต้องการยืนยัน
"แน่นอนว่า ไม่ได้ล้อเล่น"คนอย่างดยุคไมน์ฮาร์ทแม้จะชอบเล่นแต่เรื่องงานจริงจังเสมอ"พรุ่งนี้เตรียมตัวไปได้เลย"
"อย่าบอกนะว่าที่มาตามจับกลับบ้านก็เพื่อไอ้สมัครคัดเลือกนี่น่ะ!!"เจ้าหนุ่มรักสนุกตอนนี้ชักสนุกไม่ออกเสียแล้ว เป็นฝ่ายนี้ที่มาปวดหัวแทน
"ถูกต้อง ถ้าทั้งสองไม่เข้าร่วม ข้าก็ยังมีอีกหลายแผนที่จะมัดพวกเจ้าทั้งสองไปส่งถึงที่"ดยุคไมน์ฮาร์ทขู่พลางยิ้มกว้างยียวนกวนประสาทใส่ลูกชาย
"ทำไมพวกเราต้องไปด้วยล่ะ"วิลเฮล์มถามอย่างไม่เข้าใจ
"หนึ่ง เป็นคำสั่งโดยตรงจากราชา"
"สอง เป็นความต้องการของเจ้าชายสองผู้เป็นพระอนุชาของท่าน"
"ฮึ่ย แปลว่าขัดไม่ได้สินะ"วิลเฮล์มทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอรู้สึกไม่ชอบใจที่ต้องมาโดนบังคับในสิ่งที่ไม่อยากทำ
"วันนี้ก็ไปเตรียมตัว เตรียมอาวุธอะไรให้พร้อมล่ะ การคัดเลือกครั้งนี้มันสำคัญมากนะ"ดยุคไมน์ฮาร์ทกล่าวเตือนหลังเช็ดปากหลังทานเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"เชอะ รู้แล้วน่า ริเช่ไปจัดเตรียมของกันเถอะ"วิลเฮล์มที่เห็นว่าริเชเนียทานเสร็จแล้วแบบใจล่องลอยจึงหิ้วแขนเพื่อนซี้ไป"ตัวเบาชะมัด หัดกินเนื้อเยอะๆซะบ้างนะ"
ริเชเนียมองค้อนใส่เจ้าคนว่าเขาตัวเบา"ผมไม่ใช่พวกสมองมีแต่กล้ามเนื้อแบบนายนี่!!"
นั่นยิ่งทำให้วิลเฮล์มหัวเราะชอบใจเข้าไปใหญ่
หลังจากทั้งสองคู่กัดนั้นออกจากห้องแล้ว เหลือเพียงแค่ดยุคไมน์ฮาร์ท นาเดียร์ และนีน่าที่ยังนั่งกันอยู่
"สุดท้ายก็จะไม่ได้เจอพี่ๆอีกแล้วสินะคะ"นีน่าพูดน้ำเสียงสั่น นัยน์ตาเธอเริ่มเปียกชื้นเป็นหลั่งน้ำตาเสียใจและเหงามาก เพราะเธอใช้เวลาอยู่กับพี่ชายสองคนนี้น้อยมาก แม้อีกคนจะไม่ใช่พี่ชายในสายเลือดก็ตาม
"นีน่า ไม่เป็นนะน้องรัก เดี๋ยวพี่จะไปจิกหูท่านพี่วิลให้เขียนจดหมายและซื้อของฝากมาให้พวกเราทุกวันเลยนะ"นาเดียร์ปลอบน้องสาวคนเล็กให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอเองก็รู้สึกเสียใจและเหงาไม่แพ้กัน แต่เธอเป็นพี่สาวของนีน่าจึงทำตัวเข้มแข็งเพื่อดูแลน้องแทนเจ้าพี่ชายรักสนุกคนนั้น
ทางฝั่งดยุคเองก็ไม่รู้จะปลอบลูกสาวยังไงเลยได้แต่กอดทั้งสองบอกว่า"เสร็จเรื่องเดียวก็มาหาเองแหละ"พอจะปลอบใจเด็กๆได้บ้าง
"หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรที่ร้ายแรงเกิดขึ้นนะ กระหม่อมหวังว่าเจ้าชายจะได้พอบคนที่เฝ้าตามหาอยู่"ดยุคไมน์ฮาร์ทได้แต่ภาวนาในใจไม่ได้เอ่ยออกมาให้ลูกสาวได้ยิน เป็นคำขอที่ให้วันพรุ่งนี้นั้นผ่านไปได้ด้วยดี
//
โซนผู้เขียน
ในที่สุดก็ปั่นตอนสองออกมาได้แล้ว ได้แต่ภาวนาตามว่า เราจะเขียนครบทันก่อนหมดเวลามั้ยเนี่ย 5555555555 ยังคงงงๆระบบแอปอยู่บ้างไม่ค่อยชินเท่าไหร่
ฝากลูกชายริเชเนียผู้น่ารักน่าหยิกด้วยนะคะ
ปล.พระเอกของเรื่องยังไม่ออกนะจ๊ะ ค่าตัวแพง----


หลังจากที่คุณชายทั้งสองเดินกลับห้องของตัวเอง เพื่อไปจัดเตรียมข้าวของสำหรับเดินทางไปเมืองหลวง ตามคำสั่งของดยุคไมน์ฮาร์ท
เมื่อพ่อบ้านคิดว่าทั้งสองท่านน่าจะจัดของเสร็จแล้วสั่งให้สาวใช้ทั้งสองคนไปเรียนเชิญคุณชายทั้งสองให้มาที่ห้องหนังสือ
ณ ห้องหนังสือ
"พ่อบ้านอัลเบิร์ต เรียกพวกเรามาทำไม"วิลเฮล์มที่เดินเข้าห้องมาก่อนแล้วนั่งยังโต๊ะที่พ่อบ้านจัดไว้ ตามด้วยริเชเนียที่เดินมาทีหลัง
"ผมได้รับคำสั่งจากนายท่านไมน์ฮาร์ทให้กระผมติวเข้มท่านทั้งสองแะสอนทุกสิ่งทุกอย่างก่อนจะไปเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้ครับ"อัลเบิร์ตกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบนิ่ง
วิลเฮล์มกับริเชเนียที่ได้ยินคำว่าติวเข้มเริ่มรับรู้ลางร้ายที่กำลังจะเกิดกับพวกตนเอง จิตใจทั้งคู่แทบอยากจะวิ่งหนีออกจากห้องนี้ในทันที แต่ยังไม่ทันได้ลุกก็ได้ยินคำขู่เตือนของพ่อบ้านซะก่อน
"นายท่านได้เตือนมาว่าห้ามคิดจะโดดเรียนวันนี้เด็ดขาด และยิ่งถ้าสอบคัดเลือกไม่ผ่าน นายท่านจะมีบทลงโทษที่น่ากลัวสำหรับคุณชายทั้งสองท่านด้วยซึ่งท่านจะเป็นผู้จัดการเองนะครับ
บทลงโทษที่น่ากลัวสำหรับพวกวิลเฮล์มกับริเชเนียนั้น ไม่พ้นเรื่องคู่หมั้นกับการแต่งงาน
คนหนึ่งรักอิสระและความสนุกในชีวิตจึงยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ เพราะการผูกมัดทำให้เขาอึดอัดและขัดใจในการเดินทางเที่ยวเล่นผจญภัยของเขา คำสั่งเด็ดขาดนี้เขาคงต้องทำตามนั้นจนไม่อาจปฏิเสธได้
คนหนึ่งก็มีความรังเกียจและกลัวบรรดาเหล่าขุนนาง ไปออกงานกับคนในตระกูลโอทิสแค่ครั้งเดียว เขาก็สลบเป็นไข้ไปสามวันอย่างไร้สาเหตุ ถึงหมอจะบอกว่าเพราะความเครียดและกดดันมากเกินไป เขาก็ไม่ค่อยอยากเชื่อว่าเป็นสาเหตุนั้น
"กระผมถือว่าความเงียบคือการตอบรับแล้วกันนะครับ"พ่อบ้านอัลเบิร์ตพยักหน้าและยิ้มอย่างดีใจที่คุณชายทั้งสองไม่คิดหนีแล้ว
ใครมันจะไปกล้าปฏิเสธคำสั่งดยุค/พ่อแล้วหนีได้ล่ะ เล่นส่งคำเตือนข่มขู่กันซะขนาดนี้ สองคุณชายมีความคิดในใจตรงกันเป็นครั้งแรกโดยไม่รู้ตัว
สมัยเด็กก่อนที่ท่านจะหนีออกจากบ้านน่าจะเรียนประวัติศาสตร์ของประเทศนี้มาบ้างนะครับ
"ก็มีบ้างนะครับแต่ไม่ได้อ่านนานแล้ว"ริเชเนียชอบอ่านหนังสืออยู่แล้ว เพียงแค่ตอนหนีออกจากบ้านก็แทบไม่ได้แตะหนังสือสักเล่ม
"ส่วนฉันโดดเพราะมันน่าเบื่อ"วิลเฮล์มไม่ชอบเรียน ถ้าเป็นดาบหรือวิชาต่อสู้ เวทมนต์ต่างๆเขาจะพร้อมตั้งใจเรียนเลย
อะแฮ่ม พ่อบ้านอัลเบิร์ตกระแอมขัดจังหวะคุณชายนักโดดเรียนวิชาการเพื่อไม่ให้พูดเสียภาพพจน์ว่าที่ดยุคโอทิสในอนาคตไปมากกว่านี้
"ถ้างั้นกระผมจะเริ่มเล่าความเป็นมาของประเทศนี้เพื่อเป็นความรู้ประดับในการสอบคัดเลือกนะครับ"อัลเบิร์ตแอบเหน็บแนมเล็กน้อยก่อนจะเริ่มสอน
ก่อนที่ ณ ที่แห่งนี้จะเป็นก่อตั้งเป็นประเทศดั่งทุกวันนี้ แผ่นดินนี้เคยเป็นแค่เกาะร้างขนาดใหญ่ที่ไม่มีอะไรไปมากกว่า ต้นไม้ ภูเขา นานาพืชพันธุ์ และสัตว์ป่าหลากหลายชนิด มนุษย์ชนกลุ่มแรกที่มาตั้งหลักปักฐานเพื่ออยู่อาศัยคือราชวงศ์ ซึ่งราชาองค์แรกแห่งประเทศนี้คือ ท่านแอตลาส ด้วยพลังของท่านผู้นั้นสามารถจัดการจัดสรรที่อยู่ให้ผู้คนอย่างเท่าเทียมกัน มอบตำแหน่งขุนนางให้กับคนมีความสามารถเพื่อปกป้องประชาชนผู้อ่อนแอกว่า ยุคนั้นเป็นช่วงเมื่อ 500 ปีก่อน
เหล่าขุนนางใหญ่ที่ท่านแอทลาสแต่งตั้งมามีสี่คน เพื่อคอยปกป้องประเทศจากสิ่งต่างๆในน้ำที่จะขึ้นบกมาเพื่อทำการรุกรานผู้คน เพราะประเทศเราเป็นเกาะและล้อมรอบไปด้วยทะเล บางครั้งจะมีสัตว์ประหลาดใต้น้ำขึ้นมาบุกรุกยังที่ต่างๆ หรืออาจจะมีคนแผ่นดินอื่นเข้ามาบุกรุกโจมตีก็เป็นได้
ดังนั้นสี่ขุนนางใหญ่นั้นจึงได้รับการแบ่งอาณาเขตเพื่อดูแลจากท่านแอตลาส ได้แก่ ท่านเท็ดริกแห่งทิศเหนือ ท่านโอทิสแห่งทิศใต้ ท่านมอร์เกนแห่งทิศตะวันออก ท่านคอสโมแห่งทิศตะวันตก สุดท้ายท่านแอตลาสผู้เป็นศูนย์กลาง พวกท่านทั้งห้าจึงนำชื่อตัวเองตั้งเป็นชื่อเมืองและนามสกุลให้ลูกหลานได้ส่งต่อสืบทอดกันรุ่นต่อรุ่น กลยามาเป็นนามสกุลหรือต้นตระกูลของพวกท่านในตอนนี้
และดีที่ว่าหลังจาก 500 ปีที่ผ่านมานี้ยังไม่มีเหตุการณ์ใดรุนแรงถึงขั้นต้องออกรบ เป็นยุคที่สงบสุข แต่เราก็ยังต้องฝึกทั้งวิชาดาบและเวทมนต์เพื่อความไม่ประมาทจากสิ่งที่ไม่แน่นอนนี้ด้วยครับ
ริเชเนียทำเสียงหึภายในใจเบนสายตาและคิ้วขมวดไปทางอื่นหลังจากได้ฟังคำว่า'ยุคสงบสุข และไม่มีเหตุการณ์รุนแรง'
มันช่างสงบเสียจริงที่พ่อแม่ของเขาตายอย่างปริศนาเหมือนอุบัติเหตุเกวียนตกเหว แต่ตัวเขากลับรอดมาได้พร้อมเสียความทรงจำในตอนนั้นทั้งหมด มันทำให้เขาต้องทุกข์ทรมานกับความฝันแดงฉานที่ขาดๆ หายๆ จากความทรงจำ
ดูเหมือนพ่อบ้านอัลเบิร์ตจะจับสังเกตได้ว่า เขาอาจจะเผลอพูดไปสะกิดแผลใจของคุณชายบ้านเท็ดริกไป "กระผมขออภัยถ้าการสอนนี้กระทบจิตใจของคุณชายริเชเนียนะครับ"
ริเชเนียได้ยินคำขอโทษจากพ่อบ้านจึงหลุดจากภวังค์แห่งความเจ็บปวดแล้วหันมายิ้มให้กับอัลเบิร์ต"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ เชิญสอนต่อได้เลยไม่ต้องใส่ใจผมมากก็ได้"
แม้ริเชเนียจะไม่ว่าอะไรกับเรื่องนั้น แต่อัลเบิร์ตรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เมื่อหันไปเห็นว่านายน้อยว่าที่ดยุคนั้นสลบหลับคาโต๊ะเรียนไปแล้ว
 "น่าจะยากหน่อยนะครับ เพราะนายน้อยวิลเฮล์มหลับไปก่อนแล้วหน้านี้แล้วครับ"อัลเบิร์ตถอนหายใจ เริ่มรู้สึกกังวลอนาคตของบ้านโอทิสซะแล้ว
"ไม่เป็นไรครับ ผมฟังต่อได้ ปล่อยวิลนอนไปเถอะครับ รายนั้นทำอะไรก็ผ่านอยู่แล้วล่ะ"ริเชเนียเองก็ชินกับพฤติกรรมนี้ของเจ้าเพื่อนสนิทตัวดีคนนี้ไปแล้ว อีกอย่างนั่งฟังเรื่องราวมันสนุกกว่านั่งอ่านคนเดียวเสียอีก
เมื่ออัลเบิร์ตเห็นว่าคุณชายสีหน้าดีขึ้นแล้ว เขาจึงเรียบเรียงเรื่องที่สอนที่กระทบต่อจิตใจคุณชายบ้านเท็ดริกให้น้อยที่สุด
"งั้นเอาเป็นเรื่องการสอบคัดเลือกองค์รักษ์ของเจ้าชายที่สองผู้เป็นพระอนุชาของพระราชาองค์ปัจจุบัน ซึ่งท่านเป็นผู้ร่างกฎการคัดเลือกเอง"ยังไม่ทันได้พูดต่อผู้ตั้งใจเรียนก็ยกมือถามขัดขึ้นมาซะก่อน
"ผมสงสัยอยู่นิดหน่อยนะ ทำไมพระอนุชาถึงยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าชายอยู่ละ?"ปกติน่าจะได้ดำรงตำแหน่งดยุค หรือผู้สำเร็จราชการ มือขวาของพระราชาไรแบบนี้ไม่ใช่หรือ
"เคสของท่านผู้นั้น….คงเป็นกรณีที่พูดยากเสียหน่อยนะครับ เดี๋ยวท่านจะได้รู้เองเมื่อท่านผ่านการทดสอบแล้ว"อัลเบิร์ตจึงรีบเปลี่ยนเป็นหัวเรื่องอื่นแทนเรื่องนี้"กระผมจะบอกหัวข้อที่ต้องสอบนะครับ"
"ข้อแรกต้องเป็นทีมสองคนต้องมีคนถนัดการต่อสู้ด้วยดาบ และอีกคนต่อสู้ด้วยเวทมนต์ ข้อสองการสอบข้อเขียนนั้นแค่วัดความเท่านั้น แต่ถ้าคะแนนของคนใดคนหนึ่งผ่าน ถือว่าสอบผ่านครับ"
"เอ๋ มีแค่นี้เองเหรอครับ?" ริเชเนียอึ้งกับกฎการทดสอบที่ฟังดูเป็นเรื่องง่ายแปลกๆ จนมีลางสังหรณ์แปลกๆ
"ข้อสุดท้ายนั้น ทีมผู้ที่ผ่านทั้งสองจะต้องผ่านการทดสอบของเจ้าชายสองเองครับ ซึ่งไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นการทดสอบแบบใด"อัลเบิร์ตเองก็จนใจที่จะบอกเพราะเขาก็ไม่ทราบลึกถึงข้อสุดท้ายนี้
"สรุปต้องผ่านสองข้อนั้นก่อนสินะถึงจะได้รู้ว่าข้อสามคืออะไร"เสียงพูดงัวเงียของเจ้าคนที่หลับตลอดนั้นดูท่าจะตื่นเพราะได้ยินกฎการสอบที่ฟังแล้วดูทั้งน่าสนใจและน่าสนุก มือเขาคว้าจับข้อมือริเชเนียทันที"พวกเราคู่กันไปสอบเถอะ"
"นายนี่มัน.....เอ่อ…. ก็ได้"ริเชเนียที่อยากปฏิเสธแต่พอเจอสีหน้าเหมือนลูกหมาออดอ้อน ทำเอาตัวเขาทั้งเอือมระอาและใจอ่อนกับท่าทีขอร้องเจ้าเพื่อนเจ้าเล่ห์คนนี้ทุกที
"ในเมื่อพวกท่านตกลงกันได้แล้วก็ลองไปฝึกซ้อมที่สวนหญ้าหรือโรงฝึกซ้อมไหมครับ"อัลเบิร์ตถามเพื่อจะได้ไปเตรียมสถานที่ให้คุณชายทั้งสอง และวางกำหนดการอื่นๆ  เผื่อให้เวลาว่างทั้งสองได้พักผ่อนก่อนเดินทางในวันพรุ่งนี้เช้า
"ไปสวนด้านหลังนั่นแหละ สะดวกสุด"วิลเฮล์มคว้าแขนริเชเนียแล้วลากนำทางไปด้วยโดยไม่ถามความคิดเห็นอีกฝ่ายสักนิด ทิ้งพ่อบ้านวิลเฮล์มไว้ในห้องคนเดียว
"แผลใจของคุณชายเท็ดริกไม่อาจจะหายได้แม้ผ่านมาหลายปีแล้วสินะครับ"พ่อบ้านชายชราได้มองประตูที่คุณชายทั้งสองออกไปกันหมดแล้ว หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเก็บของทำความสะอาดห้องหนังสือ ก่อนจะเดินออกไปรายงานตัวกับดยุคไมน์ฮาร์ท
คุณชายตระกูลโอทิสกับคุณชายตระกูลเท็ดริกเริ่มฝึกทั้งดาบและเวทมนต์ไปด้วยกัน ทำเอาเสียงดังสนั่นลั่นสวนหลังบ้าน แต่ทุกคนในตระกูลโอทิสจะชินกับเสียงนี้ไปแล้วเลยไม่ค่อยตกใจมากเท่าไหร่ เด็กหนุ่มทั้งสองมักจะฝึกกันเสียงดังมาตั้งแต่เด็ก และทำสวนด้านหลังเละเทะจนไม่มีพืชเกิดขึ้นใหม่ตรงบริเวณนั้นอีกเลย มันจึงเป็นที่ฝึกซ้อมของพวกเขาสองคน ดยุคไมน์ฮาร์ทเองก็สั่งกำชับไว้ว่า ห้ามทำลายสวนหลังบ้านเพิ่ม ถ้ามีอีกต้องมีการลงโทษที่น่าสยดสยองกว่าเดิมแน่นอน ถึงจะไม่ได้พูดออกมา แต่รอยยิ้มกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากด้านหลังนั้นน่ากลัวจนไม่กล้าถามออกไป
เมื่อตะวันตกดินแล้ว เด็กหนุ่มสองที่ฝึกกันมาพอแล้วจึงกลับเข้ามายังคฤหาสถ์ จัดการธุระส่วนตัว ทานอาหารเย็นกับทุกคน ก่อนจะขออนุญาตเข้าไปห้องนอนของตัวเอง ซึ่งท่านดยุคเองก็ไม่ว่าอะไร เนื่องจากพวกเขาใช้พลังกันไปเยอะมากกับการฝึก ดังนั้นการพักผ่อนจึงสำคัญที่สุด
ความเห็นของทั้งสองคนตอนนี้คือต้องทำทุกวิถีทางเพื่อผ่านการทดสอบบ้าๆนี่เพื่อที่จะได้มีอิสระอีกครั้ง
แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะลืมจุดประสงค์ของการสอบคัดเลือกนี้ไปซะแล้ว แน่นอนว่าคนภายในบ้านไม่คิดจะเตือนสติพวกเขาเลยดวยซ้ำ
//
โซนนักเขียน
มาลงช้าสักหน่อยเพราะช่วงนี้งานยุ่งเอาการ แต่จะพยายามมาลงเรื่อยๆ
วันนี้มีกำลังใจเขียนมากขึ้นเพราะกดกาชาเกนชินได้น้องนาฮิดะได้แล้ว ขอขิงสักหน่อยล่ะ(เปล่าอู้นะ แค่มือลั่น---)
พระเอกก็ยังคงค่าตัวแพงเช่นเดิม


"สวัสดีครับคุณลูกค้า The Castle ยินดีต้อนรับ ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ"
เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยต้อนรับอย่างสุภาพ เมื่อกระดิ่งที่แขวนไว้ตรงประตูเคลื่อนไหวส่งเสียงดังกรุ๋งกริ๋งกังวานไปทั่วร้าน ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์แบบสบายๆ เดินยิ้มร่าเข้ามาที่เคาน์เตอร์ ดวงหน้าอ่อนเยาว์กับรอยยิ้มน่ารักบ่งบอกอายุของเจ้าตัว
 "ผมอยากได้ฮังการีหางหนามฮะ"
 ห้ะ!?
 กูกำลังจะได้เจอแฮร์รี่ใช่มั้ย?
 'วิลเลียม หวัง' หันขวับตามสัญชาตญาณคนบ้าแฮร์รี่ พลันสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับเจ้าของร่างสูงสง่าในชุดสูท ผมสีดำสนิทถูกเซ็ทจนเรียบกริบรับเข้ากับใบหน้าคม สูทสีดำสนิทไม่ต่างจากเส้นผมปักไหมทองลายหงส์ทะยานบริเวณไหล่ทั้งสองข้าง ดูสูงส่งราวกับเชื้อพระวงศ์คนหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราโอ่อ่าของร้านแห่งนี้
 วิลเลียมเคยมาที่นี่แล้วหลายครั้ง แต่ไม่เคยพบชายแปลกหน้าคนนี้ที่กำลังทำท่าราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสถานที่อันงดงามแห่งนี้
 เขาชอบสไตล์และความกว้างขวางของร้าน แม้จะตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ แต่กลับเงียบสงบและมีมนต์ขลังอย่างประหลาด ตัวร้านถูกตกแต่งอย่างคลาสิก ดูเรียบง่ายหรูหรา แต่กลับมีบรรยากาศที่อบอุ่นราวกับได้อยู่บ้าน ในขณะเดียวกันก็ยังคงความเป็นส่วนตัวอย่างบอกไม่ถูก
 ทั้งดอกไม้ สินค้าเครื่องประดับตกแต่งบ้านก็มีหลากหลายสไตล์ให้เลือก จนเขาอดชื่นชมเจ้าของร้านไม่ได้ ทุกอย่างถูกจัดวางได้อย่างกลมกลืน ทั้ง ๆ ที่สินค้าแต่ละอย่างแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว คงเป็นอีกหนึ่งมนต์เสน่ห์ของร้านที่ทำให้เขามาเยี่ยมเยือนและเลือกซื้อสินค้ากลับไปอยู่บ่อย ๆ
 ดูจากท่าทางของชายตรงหน้า...วันนี้เขาคงได้พบกับเจ้าของปราสาทตัวจริงเสียแล้ว
 นอกจากฟิกเกอร์กับของกิน ก็มีแต่สินค้าของร้านนี้นี่แหล่ะที่ทำให้เขายอมควักเงินให้อย่างไม่อั้น
กลิ่นหอมของดอกบัวหลวงจากโซน Flora forest ลอยมาแตะจมูกทำให้วิลเลียมหลุดจากภวังค์ ร่างสูงในชุดสูทหงส์ทะยานหายไปแล้ว เหลือแต่ลูกค้าหนุ่มที่น่าจะอายุน้อยกว่าเขาราวห้าหกปี ยืนเกาะเคาน์เตอร์กวาดตามองไปรอบ ๆ ร้าน พลันอีกฝ่ายก็สบตาเข้ากับสายตาเขา
 "มีอะไรรึเปล่าครับ?" เด็กหนุ่มถาม
 เขาส่ายหน้า ไม่รู้จะถามอะไรดี ในเมื่ออีกฝ่ายก็เป็นลูกค้า จะรู้ได้อย่างไรว่าชายหนุ่มในชุดสูทนั่นเป็นเจ้าของร้านหรือพนักงานกันแน่ แต่อีกฝ่ายกลับจ้องหน้าเขาไม่วางตา ประสาทสัมผัสของวิลเลียมเริ่มรับรู้ได้ถึงรังสีอันตรายที่แผ่ออกมา
 แสงวาววับจากโลหะบางอย่างด้านหลังเด็กหนุ่มสะท้อนแสงอาทิตย์ที่สาดเข้ามาทางกระจกของร้าน ความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวทำให้เขาตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณ
 "ผมแค่แปลกใจว่าร้านนี้ขายไข่มังกรแบบแฮกริดด้วยเหรอ?" เขาเอียงคอทำหน้าสงสัย ก่อนจะเสริมว่า "ผมเป็นแฟนพ่อมดน้อยน่ะครับ อยากได้ไปแต่งบ้านบ้าง"
 ผ้าปิดปากสีดำแบบดารานิยมที่เขาคาดปิดอยู่ทำให้กล้าพูดอะไรไร้สาระออกไป ในเมื่อไม่มีใครเห็นหน้า ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
 เด็กหนุ่มเงยหน้าหัวเราะดังลั่นร้าน ก่อนจะตบเคาน์เตอร์ไม้พะยูงไหหลำที่ราคาแพงหูฉี่อย่างถูกใจ ประกายโลหะหายไปแล้ว ในมือของเด็กหนุ่มว่างเปล่า เขาคงระแวงไปเองเพราะช่วงนี้เจอกับพวกแอนตี้แฟนบ่อยเกินไป วิลเลียมได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย
 "ไข่มังกรไม่มี มีแต่รูปปั้นมังกรไซส์กลางครับคุณลูกค้า"
 เสียงทุ้มน่าฟังของร่างสูงในชุดสูทเดินกลับเข้ามายังเคาน์เตอร์ ในมือประคองรูปปั้นมังกรตามแบบตะวันตกออกมา ไม่เห็นเหมือนพันธุ์ฮังการีหางหนามที่เขาเคยเห็นเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์เสียหน่อย
 อีกฝ่ายคลี่ยิ้มน้อยๆ ขับให้ดวงหน้านั้นดูอ่อนหวานขึ้นเป็นสิบเท่า ก่อนจะถามเรียกสติเขาอีกครั้ง
 "คุณลูกค้าสนใจไหมครับ ตอนนี้เรามีมังกรหลายแบบ แต่ไม่ขายของติดลิขสิทธิ์นะครับ"
 วิลเลียม หวัง ไม่ได้สนใจรูปปั้นมังกร แต่เขาสนใจคนตรงหน้าต่างหาก เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ ชายหนุ่มจึงเอ่ยขออนุญาตอย่างสุภาพ
 "เดี๋ยวผมขออนุญาตห่อของให้คุณลูกค้าท่านนี้สักครู่นะครับ แล้วเดี๋ยวจะไปนำรูปปั้นมังกรอีกแบบมาให้ดู เผื่อคุณลูกค้าจะสนใจ"
 วิลเลียมเพียงแต่พยักหน้า ก่อนจะทำทีเป็นมองดูสินค้าอื่นๆ ในร้าน แม้หางตาจะยังคงเหลือบมองร่างสูงเจ้าของรอยยิ้มอยู่ตลอด
 แค่ไม่กี่วินาทีที่เขามัวแต่ตกตะลึงกับรอยยิ้มของคนในชุดสูท โลหะวัตถุสีดำละเมื่อมก็ถูกดันเข้าซองเสื้อด้านในอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน เด็กหนุ่มล้วงกระเป๋าโยนหมากฝรั่งเข้าปากด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะหันไปคุยจ้อเรื่องรูปปั้นมังกรกับคนด้านหลังเคาน์เตอร์อย่างออกรส ก่อนจะรับกล่องที่บรรจุเจ้ามังกรที่เขาทึกทักเอาเองว่าเป็นพันธุ์ฮังการีหางหนามเดินออกจากร้านไปอย่างร่าเริง
 "นั่นใคร ทำไมไม่แจ้งให้ถอดผ้าปิดปาก"
 ฟรานเชนก้า ลี เอ่ยถามเสียงขรึมกับเด็กในร้าน หลังจากส่งของให้เจ้าเด็กรันเนอร์ เรียบร้อยแล้ว สายตาเขาจับจ้องรูปปั้นมังกรสองตัวบนชั้นวางอย่างเสียดาย เขาอุตส่าห์เก็บเจ้ามังกรไฟนี่ไว้สำหรับส่งสินค้ารอบถัดไป ส่วน "หลงน้อย" นั้นอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ร้านเริ่มเปิดใหม่ ๆ อุตส่าห์เฝ้าทะนุถนอมอย่างดี ไม่มีทางจะเอาออกไปให้ลูกค้าหน้าไหนเห็นแน่ๆ
 แต่ในเมื่อลูกค้าเจ้ากรรมดันมาได้ยินตอนเจ้าเด็กรันเนอร์นั่นถามหาของจากเขา ฟรานเชสก้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะยอมสละเจ้ามังกรไฟไป
 "อ๋อ ขอโทษค่ะคุณฟราน นั่นลูกค้าวีไอพีเจ้าของโค้ด Golden Purse ของเราไงคะ คุณวิลเลียม หวัง"
 เมื่อเด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มเรียบหรูของร้านแจ้งข้อมูลของลูกค้าต้องสงสัย ฟรานเชสก้าถึงกับงงเพราะไม่คิดว่าจะได้พบเจอกับดาราดังระดับซุปเปอร์สตาร์คนนั้น ไหนข่าวลงกันให้ครึ่ดว่า ดาราหนุ่มคนนี้เก็บตัวนักหนา แถมยังเย็นชา ไม่ใส่ใจจะเข้าสังคมกับใคร แล้วเพราะอะไรถึงกลายมาเป็นลูกค้าวีไอพีขวัญใจพนักงานในร้านของเขาได้
 ไม่ใช่แค่จำนวนเงินที่อีกฝ่ายยอมจ่ายไม่อั้น เพื่อจะซื้อของประดับร้านราคาแพงหูฉี่ที่เขาอุตส่าห์ดั้นด้นหามาตกแต่งร้าน แต่รวมถึงอัธยาศัยไมตรีที่มีต่อพนักงานทุกคน ทำให้ได้รับโหวตเป็นลูกค้าดีเด่นขวัญใจพนักงานมาโดยตลอด ได้รับของขวัญตอบแทนจากทางร้านไปไม่รู้เท่าไหร่
 มิน่าเล่าเจ้าพวกนี้ถึงได้ยอมให้ปิดหน้าปิดตาได้ ปกติแล้วถ้าใครมาแนวนี้ได้โดนการ์ดหน้าร้านดักไว้ตั้งแต่ประตู ไม่มีทางได้ย่างกรายเข้ามาแน่ๆ
 เป็นเขาเองที่ไม่เคยใส่ใจจะคาดคั้นลูกน้องว่าลูกค้าวีไอพีเจ้าของโค้ด Golden Purse คนนี้เป็นใคร เนื่องจากเคยถามแล้วลูกน้องตัวดีก็ได้แต่อมยิ้ม หัวเราะกันคิกคัก แล้วก็บอกแต่ว่า 'เป็นความลับ' จนเขาเลิกสนใจไปเอง ในเมื่อทุกคนก็จัดการร้านและบรรดาลูกค้าได้ดีอยู่แล้ว เขาเลยไม่ได้อยากจะไปจู้จี้อะไรมาก
 ทุกวันนี้งานเขาก็จะท่วมหัวตายอยู่แล้ว...
 "คุณฟรานจะเอาเจ้าหนูนี่ไปให้คุณหวังดูจริง ๆ เหรอคะ ไหนบอกมีคนจองไว้แล้วไง"
 "หรือจะให้เอาหลงน้อยออกไปล่ะ"
 เขาพยักเพยิดไปทางหยกสลักรูปมังกรจีนในหมู่เมฆ เจ้าของฉายา "หลงน้อย" ที่มีมูลค่าสูงจนประเมินราคาไม่ได้ แม้ว่าจะมีขนาดเล็กไปสักหน่อยเมื่อเทียบกับรูปปั้นมังกรไฟข้าง ๆ แต่เพราะทำมาจากหยกขาวทั้งก้อน สลักลวดลายงดงามวิจิตรด้วยช่างฝีมือเก่าแก่ ตกทอดกันมาไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่น เขาไม่มีทางเอาเจ้านี่ออกไปให้ล่อตาล่อใจเจ้าพ่อสายเปย์อย่างดาราหนุ่มคนนั้นแน่
 "เอาหลงน้อยไปเช็คสภาพอีกทีนะ ผมจะเอาเจ้านี่ไปให้ลูกค้าดู"
 เขาสั่งก่อนจะคว้าหัวรูปปั้นมังกรไฟแล้วเดินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ เล่นเอาคนเป็นลูกน้องใจหายวูบเมื่อเห็นเจ้ามังกรลายหินอ่อนห้อยต่องแต่งทำท่าจะหล่นแหล่ไม่หล่นแหล่อยู่ในมือเจ้านาย
 "นี่ครับคุณลูกค้า"
 วิลเลียม หวังมองหน้าคนขาย รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่กลับนึกไม่ออก
 "สนใจไหมครับ"
 แม้รอยยิ้มหวานจะไม่จางไปจากหน้า แต่ในใจเริ่มขุ่นมัวด้วยความหงุดหงิด อยากจะกลับบ้านเต็มที นี่ถ้าหมอนี่ไม่มาเห็นตอนเขาส่งของ ป่านนี้เขาก็ได้กลับไปนอนตีพุงกินซี่โครงตุ๋นฝีมือพี่สาวอยู่ที่บ้านแล้ว
 เหนื่อยชิบหาย....วันนี้แม่งถ่ายแบบทั้งวัน แทนที่จะได้พัก
 เมื่อไหร่ไอ้ดารานี่มันจะไป ๆ ซะทีวะ
 "สนใจสิครับ" วิลเลียมหลุดพูดออกไป โดยที่ยังไม่ได้ละสายตาจากคนตรงหน้า ก่อนจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงรูปปั้นมังกรตรงหน้าต่างหาก
 "ถ้าอย่างนั้น รับไปเลยไหมครับ"
 ฟรานเชสก้าฝืนฉีกยิ้ม แต่ก่อนที่จะทันได้ส่งสัญญานให้ลูกน้องนำรูปปั้นไปห่อ คนตรงหน้าก็เอ่ยขัด
 "เอ่อ...ไม่ใช่อันนี้ครับ"
 ดี...กูจะได้ไม่ต้องหาตัวใหม่มาแทน
 "ถ้าอย่างนั้นคุณลูกค้าสนใจชิ้นไหนเป็นพิเศษ บอกผมได้เลยนะครับ"
 ถ้ามีกล้องสามกล้องสี่อยู่ล่ะก็... ป่านนี้กูได้เข้าชิงออสการ์ไปแล้ว
 "ตัวนั้น"
 ร่างสูงหันมองตามที่ลูกค้าหนุ่มชี้ ก่อนสายตาจะปะทะเข้ากับลูกน้องคนเดิม.....เพิ่มเติมคือมีเจ้าหลงน้อยและผ้าเช็ดทำความสะอาดสีฟ้าอ่อนอยู่ในมือ
 ชิบหาย.....


บรรยากาศในกองถ่ายภาพยนตร์วันนี้วุ่นวายเหมือนเช่นเคย ขณะที่ทีมงานทุกคนต่างเร่งมือทำงานของตนเพื่อให้ทันถ่ายทำตอนแสงพระอาทิตย์ตก วิลเลียม หวังยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้นักแสดงอย่างใจเย็น นิ้วเรียวหมุนแหวนหยกลายเมฆไปมา ดวงหน้าเรียวรับเข้ากับดวงตาคมกริบดูอารมณ์ดีอย่างประหลาด ถึงขนาดที่ผู้จัดการส่วนตัวของเขายังอดเอ่ยทักไม่ได้
 "ไปทำอะไรมาวิล ดูอารมณ์ดีจัง"
 วิลเลียมผินหน้าไปสบตาอีกฝ่ายเล็กน้อย ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยคำ
 "ได้ไอเท็มชิ้นใหม่มาน่ะ"
 ผู้จัดการหนุ่มทำหน้างง ในหัวกำลังประมวลผลว่าช่วงนี้ดาราหนุ่มในความดูแลติดเกมส์ หรือการ์ตูนเรื่องอะไรอีก แต่ก็นึกไม่ออกเสียที จนกระทั่งสายตากระทบเข้ากับแหวนหยกขาวที่อีกฝ่ายหมุนเล่นอยู่ในมือ
 "อ๋อ~ ฉันก็นึกว่านายติดเกมหรือไปตามล่าฟิกเกอร์ตัวใหม่มาได้ซะอีก"
 "ไม่หรอก ผมเจออะไรที่น่าสนใจกว่าของพวกนั้นอีก"
 ดวงตาเรียวฉายแววสนุกอย่างที่ชุนเฉินไม่ได้เห็นได้บ่อยๆ ทำให้เขาเองก็ชักจะสงสัยขึ้นมาแล้วว่าอะไรกันที่ทำให้คนอย่างวิลเลียม หวังสนใจขึ้นมาได้
 ภาพชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทดำปักไหมทองลายหงส์ทะยานผุดขึ้นในความคิดของวิลเลียม ท่วงท่าสุภาพนอบน้อม แต่แฝงไว้ด้วยความทระนงยังคงติดตรึงในความทรงจำของเขา โดยเฉพาะในยามที่อีกฝ่ายได้ยินว่าเขาสนใจรูปปั้นมังกรในหมู่เมฆที่พนักงานในร้านบังเอิญนำออกมาทำความสะอาด คิ้วเรียวสวยชวนมองนั้นถึงกับกระตุก เขาแอบเห็นสายตาตำหนิปนกับความไม่พอใจที่อีกฝ่ายส่งให้ลูกน้องตัวเอง ก่อนที่จะหันมายิ้มให้เขาอย่างสุภาพพร้อมกับแจ้งว่าไม่สามารถขายรูปปั้นมังกรตัวนั้นได้
 และอีกครั้งที่การยุแหย่ของเขาทำให้ภาพลักษณ์สุภาพนอบน้อมของอีกฝ่ายถึงกับร้าว เมื่อเขาเอ่ยปากขอซื้อแหวนลายเมฆที่พนักงานอีกคนพยายามซ่อนให้พ้นสายตาของเขาแทนเจ้ามังกรตัวนั้น คราวนี้ใบหน้าคมที่ส่งยิ้มสุภาพให้เขาอยู่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย อีกฝ่ายฉีกยิ้มกว้างขึ้นแต่กลับทำให้เขาถึงกับขนลุกชัน
 วิลเลียมอดคิดแล้วขำไม่ได้ แค่ปรายตามองนิดเดียวก็รู้ว่าแหวนลายเมฆวงนี้เป็นของที่สั่งทำมาให้เข้าเซ็ตกับเจ้ามังกรที่อีกฝ่ายไม่ยอมขายให้เขา คงจะเป็นของรักของหวงไม่แพ้กัน แต่ในที่สุดเขาก็ได้แหวนวงนี้มาครอบครองจนได้ นึกถึงแววตาที่ซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ไม่อยู่ของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งรู้สึกดีสุด ๆ คราวหน้าเขาคงต้องหาโอกาสแวะไปที่ร้านอีกบ่อย ๆ เสียแล้ว
 แน่นอนว่าถ้าคนถูกแกล้งอย่างฟรานเชสก้า ลี มาได้ยินสิ่งที่วิลเลียมคิด เขาคงมีสภาพไม่ต่างจากเป้ากระสุนในยามนี้ ฟอลลอน ลียืนมองน้องชายผ่านห้องกระจกด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ขณะที่ฟรานเชสก้ายังคงลั่นกระสุนใส่เป้ากระดาษไม่ยั้ง ตั้งแต่กลับมาจากถ่ายแบบน้องชายเธอดูอารมณ์เสียสุด ๆ ทั้งที่วันนี้เธออุตส่าห์ทำซี่โครงตุ๋นของโปรดให้ทาน เพราะเห็นว่าถ่ายแบบมาทั้งวันคงจะเหนื่อย แต่เจ้าตัวกลับเดินผ่านโต๊ะอาหารไปเสียเฉย ๆ กว่าฟอลลอนจะหายงง ฟรานเชสก้าก็คว้าปืนเดินเทิ่ง ๆ ไปที่สนามซ้อมเรียบร้อยแล้ว
 "พี่ฟอล ฟรานไม่กินซี่โครงตุ๋นเหรอ? งั้นเฟอร์เหมานะ"
 เสียงนุ่มใสของใครบางคนลอยมาจากด้านหลัง ก่อนร่างแบบบางของชายหนุ่มอีกคนจะโผล่เข้ามา
 เฟอร์ดินาน ลี ก้าวเข้ามาพร้อมชามซี่โครงตุ๋นในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวบางแหวกให้เห็นแผ่นอกขาวรำไร ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคล้ายพี่ชายกวาดมองไปรอบด้านก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของฟรานเชสก้าที่ยังคงเมามันกับการยิงซากเป้ากระดาษรุ่งริ่งนั่น
 "พี่ฟรานเป็นอะไรอ่า"
 "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน กลับมาก็เป็นแบบนี้แล้ว"
 ฟอลลอนมองน้องชายอย่างเป็นห่วง ไม่ง่ายเลยที่คนอย่างฟรานเชสก้าจะมีเรื่องให้อารมณ์เสียถึงขนาดที่จะเมินต่อกลิ่นหอม ๆ ของซี่โครงตุ๋นฝีมือเธอได้
นับตั้งแต่พ่อและแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ตระกูลลีสายหลักก็เหลือเพียงพวกเธอสามพี่น้อง ในฐานะพี่คนโต ฟอลลอนต้องคอยดูแลปกป้องครอบครัวและทรัพย์สินจากบรรดาญาติที่คอยแต่จะจ้องเอารัดเอาเปรียบมาตลอด โชคยังดีที่น้องชายทั้งสองเฉลียวฉลาดและเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุมาก ทำให้พวกเธอเอาตัวรอดจากวิกฤตครอบครัวในครั้งนั้นมาได้ ความผูกพันระหว่างทั้งสามจึงเหนียวแน่นและมั่นคงกว่าที่ใครหลายคนคาดคิด
 "ฟรานนนนนน!"
 ฟอลลอนสะดุ้งเฮือกหลุดจากภวังค์ เมื่อเฟอร์ดินานสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนเปล่งเสียงเรียกพี่ชายดังก้องสะท้อนไปทั่วห้อง ทะลุกระจกที่กั้นระหว่างจุดยิงกับห้องด้านหลังที่ทั้งสองยืนอยู่ การันตีความดังได้เมื่อฟรานเชสก้าหันขวับมามองทันที
 เฟอร์ดินานเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะยกชามซี่โครงตุ๋นโชว์พี่ชาย เขาแนบหน้าเข้ากับกระจก ฉีกยิ้มกว้างทำท่าล้อเลียนอีกฝ่าย ฟรานเชสก้าหรี่ตามองท่าทางกวนประสาทของน้องชายแล้วเหล่มองไปที่ปืนในมือ เฟอร์ดินานเห็นสายตานั้นเต็มสองลูกกะตาจึงรีบถอยกรูไปหลบหลังพี่สาว
 ฟอลลอนถอนหายใจ พยักหน้าเป็นสัญญาณให้น้องชายเข้ามาในห้อง เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจวางปืน แล้วเดินไปสมทบ
 "แหกปากขนาดนี้กลัวคนเขาไม่รู้เหรอว่าเป็นนักร้อง" เขาแหย่น้องชายทันทีที่เปิดประตูเข้ามา
 "จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ทุกวันนี้แฟนคลับไม่เรียกผมว่าเป็นสายร้อง หรือนักเต้นหลักของวงแล้วนะ เขาชอบบอกว่าผมเป็นดาวโป๊ประจำวง"
 ฟอลลอนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีที่สิ้นประโยค ก็จะไม่ให้แฟนคลับแซวได้อย่างไร ก็ดูชุดแต่ละชุดของน้องชายเธอสิ ไม่ซีทรูก็ต้องแหวกหน้าแหวกหลัง หนักเข้าบางทีมีแต่เสื้อสูทให้ ต้องโชว์หุ่นแซ่บ ๆ กับผิวขาว ๆ ให้แฟนคลับได้เช็ดเลือดกำเดากันไป
 "ช่วยไม่ได้นี่เนอะ น้องพี่มันแซ่บ" ฟรานเชสก้ายักคิ้วล้อเลียน ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เฟอร์ดินานหันไปทำหน้ามุ่ยใส่พี่สาว แย่งชามซี่โครงไปกินหน้าตาเฉย
 "แน้~ มาแย่งของผมทำไมอ่ะ ไปตักเองสิ" เฟอร์ดินานทำท่าจะยื้อชามกลับ จนฟอลลอนต้องรีบห้ามทัพก่อนจะเกิดสงครามแย่งชิงซี่โครงกันกลางสนามยิงปืน
 "หยุด ๆ พี่ทำไว้ตั้งเป็นหม้อ ไปกินที่โต๊ะกันดี ๆ"
 เฟอร์ดินานเหล่มองพี่ชายก่อนรีบวิ่งไปจองซี่โครงที่เหลือในหม้อ ตามด้วยฟรานเชสก้าที่ไวพอ ๆ กัน แต่ก็ยังไม่ยอมวางชามในมือ ฟอลลอนได้แต่ส่ายหัวให้กับความไม่รู้จักโตของน้องชาย
 "วันนี้มีเรื่องอะไรรึเปล่าฟราน?" ฟอลลอนมองน้องชายที่กำลังกอดชามใส่ซี่โครงใบใหญ่ไว้แน่น
 ฟรานเชสก้าละสายตาจากเฟอร์ดินานที่จ้องจะขโมยซี่โครงในชามเขาอยู่ตลอดเวลา แล้วหันไปตอบคำถามพี่สาว
 "มีเรื่องน่าหงุดหงิดที่ร้านนิดหน่อยครับ" เขาพูดพลางเบี่ยงเอาตัวบังชามซี่โครงให้พ้นจากสายตาน้องชาย "มีคนจะซื้อแหวนลายเมฆของผมให้ได้"
 "อ้าว! ไหงงั้นอ่ะ" เฟอร์ดินานมองหน้าพี่ชายอย่างไม่พอใจ
 เดิมทีแหวนลายเมฆ และแหวนมังกรฟ้าที่ฟรานเชสก้าสวมอยู่เป็นฝีมือการออกแบบของเฟอร์ดินาน เขาเห็นว่าพี่ชายชอบ 'หลงน้อย' รูปปั้นมังกรในร้านมาก จึงลอกแบบรูปปั้นออกมาดีไซน์ใหม่ให้อยู่ในรูปแบบของแหวนที่สามารถสวมใส่ไปไหนมาไหนได้ตลอด นึกไม่ถึงว่าเพิ่งจะให้ฟรานเชสก้าไปได้ไม่กี่วันก็ตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเสียแล้ว
 "Calm down, man" ฟรานเชสก้าบอกน้องชายที่จ้องเขาเขม็ง
 "ฉันให้อันที่มีตำหนิไป"
 เป็นความโชคดีของเขาที่เฟอร์ดินานออกแบบแหวนได้ซับซ้อนเกินไป จนช่างไม่สามารถทำออกมาได้สำเร็จในครั้งเดียว เขาอาศัยจังหวะที่ดาราหนุ่มเผลอสับเปลี่ยนแหวน แล้วส่งวงที่ไม่สมบูรณ์ให้ชายหนุ่มดูแทน แม้ว่าแหวนวงนั้นจะยังไม่ได้มาตรฐานตามแบบที่เฟอร์ดินานต้องการ แต่ก็ต้องยอมรับว่าวิจิตรไม่น้อย อีกฝ่ายจึงไม่ได้สงสัยอะไร ประเด็นมันอยู่ที่เขาตั้งใจจะเอาแหวนวงนั้นให้เป็นเครื่องประดับของหลงน้อย หรือไม่ก็วางโชว์ในร้านเก๋ๆ แต่หมอนี่ก็จะซื้อให้ได้
 เขาเสียของตกแต่งร้านหายากไปเพราะหมอนี่ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว กว่าจะหาของถูกใจมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่ก็ต้องมาเสียไปเพราะเจ้าของฉายา Golden purse คนนี้ทุกที คราวนี้เอาแหวนของหลงน้อยไปไม่พอ แม้แต่รูปปั้นมังกรไฟที่ตอนแรกบอกว่าไม่สนใจก็ยังจะเอาไปด้วย ยิ่งเล่าเขาก็ยิ่งหงุดหงิด
 เฟอร์ดินานเห็นท่าทางหัวเสียของพี่ชายจึงเสนอขึ้นเบา ๆ
 "เฟอร์ไปเอาคืนมาให้ได้นะ" เพียงแค่สบตากัน ฟรานเชสก้าก็รู้ทันทีว่าน้องชายคิดจะทำอะไร ถึงจะหงุดหงิดแค่ไหน เขาก็ไม่อยากเสี่ยง
 "ไม่เป็นไรหรอก แค่ของจริงยังอยู่ที่พี่ก็พอแล้ว"
 ฟอลลอนมองน้องชายทั้งสองลอบสบตากันอย่างเงียบ ๆ ในหัวก็ครุ่นคิดเรื่องที่ค้างคาใจมานาน เธอรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขากำลังปิดบังอะไรสักอย่างอยู่ ฟอลลอนไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือเกี่ยวข้องกับอะไรกันแน่ แต่ถ้าหากถามไปตรง ๆ น้องชายที่แสนเจ้าเล่ห์ของเธอก็คงบ่ายเบี่ยงจนทำให้ไขว้เขวไปอีก เธอเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากได้แต่เฝ้าสังเกตอยู่ห่าง ๆ
 บ้านตระกูลลียังคงเงียบสงบอย่างที่เคยเป็นมาโดยตลอด ตัวบ้านไม่ได้กว้างขวางเหมือนบ้านนักธุรกิจคนอื่น ๆ แต่กลับมีบริเวณและเขตพื้นที่ส่วนตัวมากมายซ่อนอยู่ในเงาของร่มไม้ ถ้าไม่นับเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนประจำตามแนวต้นไม้แต่ละจุด ภายในอาณาเขตบ้านก็มีเพียงแค่เจ้านายทั้งสามเท่านั้น
 พระจันทร์ในค่ำคืนนี้สว่างจ้าด้วยเป็นคืนฟ้าโปร่ง ปราศจากหมู่เมฆบดบัง แสงจันทร์พาดผ่านใบหน้าเคร่งขรึมของใครบางคนที่แฝงกายอยู่ในเงามืดของต้นไม้ใหญ่
 แจ็คสันเหลือบมองชั้นบนของบ้าน แสงไฟที่กระพริบเป็นจังหวะคือสัญญาณที่เขาต้องคอยดู
 "ทีม B เตรียมสแตนด์บาย คุณเฟอร์ดินานจะออกไปทำงาน"
 "Roger that"
 เงาร่างเล็กวูบไหวไปตามหลังคา ผ่านระเบียงด้านข้าง ก่อนจะเผ่นแผล็วลงมาที่สนามเบื้องล่าง เป็นความไวในระดับที่ทำให้สายตาของผู้เฝ้าดูพร่าเลือน แม้ในยามที่ฟ้ากระจ่างและแสงจันทร์จัดจ้าเช่นนี้ เพียงแค่พริบตาเงาร่างนั้นก็หายไปในแนวต้นไม้ที่รายล้อมรอบบ้านราวกับว่าไม่เคยมีอยู่
 "He is out"
 แจ๊คสันพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะตอบรับการรายงาน เมื่อลูกน้องที่อยู่ห่างไปส่งสัญญาณยืนยันว่าไม่มีการเคลื่อนไหวจากห้องของฟอลลอน เขาทำงานกับคนบ้านนี้มานาน นานพอที่จะรู้ซึ้งถึงความสามารถรอบด้าน ความช่างสังเกต และความร้ายกาจของเจ้านายแต่ละคน
 'เรื่องที่ไม่ควรผิดพลาด ก็จงอย่าผิดพลาด' คือประโยคที่ฟรานเชสก้ากล่าวกับเขาในวันแรกของการเริ่มงาน เป็นประโยคที่เขาใช้เตือนตัวเอง และเพื่อนร่วมทีมอยู่เสมอ
 ในเช้าวันรุ่งขึ้นที่อากาศปลอดโปร่งสดใส ข่าวการตายของนักธุรกิจหนุ่มชื่อดังกลับขึ้นที่อันดับสูงสุดในช่องค้นหาขัดกับบรรยายกาศของวันลิบลับ ทั้งสื่อออนไลน์และนักข่าวเศรษฐกิจการเมืองต่างเล่นข่าวกันจนชื่อวิลเลียม หวังในอันดับการค้นหาร่วงลงไปอยู่ที่อันดับสิบ ทั้ง ๆ ที่ครองตำแหน่งในอันดับท็อปห้ามาตลอดทั้งเดือน ชุนเฉินโยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่สบอารมณ์ ขืนเป็นแบบนี้เขาได้โดนบริษัทด่าเละแน่ ช่วงนี้วิลเลียมกำลังจะได้งานใหญ่ด้วย
 "What' s up bro?"
 วิลเลียมยิ้มระรื่นโผล่หน้าเข้ามาทักเขา ท่าทางดูอารมณ์ดีจนหน้าหมั่นไส้ ชุนเฉินได้แต่ปรายตามองอย่างหงุดหงิด
 "อารมณ์บ่จอย เป็นอะไรครับคุณผู้จัดการ" อีกฝ่ายยิ้มล้อเลียนก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เขา
 ชุนเฉินยื่นโทรศัพท์ให้ชายหนุ่มรุ่นน้อง ภาพ Top search ปรากฏหราบนหน้าจอ แต่ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าดูดีนั้นหดหายไปแต่อย่างใด
 "ใจเย็นน่าพี่ เดี๋ยวข่าวมันก็ซา" วิลเลียมส่งโทรศัพท์คืนด้วยทีท่าสบาย ๆ "ข่าวฆาตกรรมนักธุรกิจ ไม่ได้อยู่ในความสนใจของคนส่วนใหญ่นานนักหรอก"
 "ถ้ามันเป็นอย่างนั้นก็ดีน่ะสิ" เขาถอนหายใจ "แต่นี่พวกนักข่าวเขาลากไส้กันออกมายาวเหยียด เห็นว่าเกี่ยวกับคดีค้ามนุษย์อะไรด้วย"
 วิลเลียมไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่ตบบ่ารุ่นพี่หนัก ๆ แล้วเดินตามทีมงานออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งให้ชุนเฉินนั่งมองชาร์ตอันดับค้นหาอย่างครุ่นคิด
 ข่าวคดีฆาตกรรมนักธุรกิจข่าวเดียว กวาดไปสามสี่อันดับ อีกสักพักคงรวมเป็นแท็กเดียว ที่เหลือเป็นแท็กการเมือง ละคร อวยพรวันเกิดศิลปิน และการโปรโมทอัลบั้มใหม่ของศิลปินชื่อดังวงหนึ่ง
 เขาต้องทำให้ชื่อวิลเลียมกลับขึ้นท็อปห้าของชาร์ตการค้นหาให้ได้ ชุนเฉินกวาดตามองรายชื่อคำค้นหายี่สิบอันแรก ก่อนจะสะดุดอยู่ที่แฮชแท็กอันดับเก้า เหนือวิลเลียมอยู่เพียงอันดับเดียว
 #Francesca_theAngel
 ชุนเฉินกดเข้าไปดูทันที ภาพชายหนุ่มในชุดสูทขาวมีปีกสยายอยู่ด้านหลัง ใบหน้าคมกับดวงตาหวานดูคุ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาเลื่อนดูรูปอื่นในแฮชแท็ก แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้
 ฟรานเชสก้า ลี นายแบบหนุ่มในลิสต์ที่ถูกเสนอขึ้นมาให้ถ่ายแบบคู่กับวิลเลียมนี่เอง จังหวะนี้แหละดีที่สุด แค่คำนวณเพียงชั่วครู่ก็รู้แล้วว่างานนี้อย่างไรก็กำไรแน่ ว่าแล้วก็ไม่รอช้า เขากดโทรศัพท์ต่อสายหาเอเจนซี่ต้นสังกัดของนายแบบหนุ่มทันที
 "ไม่ครับ"
 ฟรานเชสก้าส่งยิ้มละมุนให้คนตรงหน้า ช่างขัดกับการปฏิเสธด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ที่แสนจะราบเรียบนั้นเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าใครจะได้รับเลือกให้ถ่ายภาพคู่กับซูเปอร์สตาร์หนุ่มอย่างวิลเลียม หวังกันได้ง่าย ๆ ถ้าได้ขึ้นปกคู่กันล่ะก็....การันตีได้เลยว่าทั้งชื่อเสียงและเงินมหาศาลวางรออยู่หน้าประตูบ้านอย่างแน่นอน แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับปฏิเสธออกมาโดยแทบจะไม่คิด สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้กับผู้จัดการอย่างเขายิ่งนัก
 "ทำไมล่ะ? เงินน้อยไปเหรอ" เอริคพูดอย่างร้อนรน ก่อนจะเสริมอย่างรวดเร็ว "พี่ว่ามันก็ไม่ได้น้อยเลยนะ ยิ่งได้ถ่ายคู่กับวิลเลียมด้วยแล้ว หลังจากนี้งานคงเข้ามาจนรับไม่ทันกันเลยแหล่ะ"
 "เปล่าครับ นั่นไม่ใช่ประเด็น ผมแค่ไม่อยากร่วมงานกับเขา"
 เขาไม่ลืมเรื่องแหวนลายเมฆง่าย ๆ หรอกนะ แค่นึกถึงท่าทางกระตือรือร้นของอีกฝ่ายยามจ้องรูปปั้น 'หลงน้อย' เขาแทบอยากจะจิ้มดวงตาเรียวที่เป็นประกายคู่นั้นให้บอดซะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องร่วมงานกันเลย
 "ฟราน แต่งานนี้มันสำคัญมาเลยนะ" เอริคร้อนใจ "พี่จะกล้าปฏิเสธทางนั้นได้ยังไงล่ะ นั่นวิลเลียม หวังเชียวนะ แล้วเขาก็เจาะจงมาว่าต้องเป็นนายเท่านั้น"
 ฟรานเชสก้าขมวดคิ้ว ความไม่พอใจเริ่มปรากฏในแววตา นี่หมอนั่นกำลังคิดจะทำอะไร ทำไมจะต้องเจาะจงมาที่เขาคนเดียวด้วย? หรือว่าไปรู้อะไรเข้า?
 "พี่เองก็โดนทางบก.นิตยสารกับค่ายหนังกดดันมาเหมือนกัน ฟรานช่วยพี่หน่อยเถอะนะ"
 ท่าทางนิ่ง ๆ ของนายแบบหนุ่มทำเอาเขาหวั่นใจไม่น้อย ปกติฟรานเชสก้าเป็นคนพูดด้วยง่าย ไม่เคยเรื่องมาก เกี่ยงงานหรือทำตัวมีปัญหาเหมือนกับคนอื่น ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่คนตรงหน้าปฏิเสธอย่างหนักแน่นแบบนี้
 ติ้ง!
 เสียงแจ้งเตือนข้อความดังมาจากโทรศัพท์ของฟรานเชสก้า เจ้าตัวก้มหัวเล็กน้อยเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะเปิดเช็กข้อความ
 'มีคนปล่อยข่าวว่าของล็อตใหม่อยู่ในรูปปั้นมังกรไฟ'
 งานเข้า...
 ใครมันปล่อยข่าวลือมั่ว ๆ ซั่ว ๆ กัน ตอนแรกเขาตั้งใจจะใช้รูปปั้นนั้นส่งของล็อตใหม่ก็จริง แต่ยังไม่ได้คอนเฟิร์มเสียหน่อย แล้วกำหนดวันส่งของก็ตั้งอาทิตย์หน้า นี่มันบ้าบอที่สุด แล้วเขาจะต้องทำยังไง ในเมื่อขายรูปปั้นนั้นให้ลูกค้าไปแล้ว ลูกค้าตัวดีที่เขาเพิ่งจะสาปแช่งไปเมื่อวาน วิลเลียม หวัง ยังไงล่ะ นี่แช่งวันเดียวก็ได้ผลแล้วเหรอ?
 วาจาสิทธิ์เหลือเกินกู...
 หรือเขาควรจะปล่อยให้หมอนั่นไปตามยถากรรม? ก็ในเมื่ออยากได้นัก ได้ไปแล้วก็รอรับสิ่งที่จะตามมาด้วยแล้วกัน
 "จะเอาอย่างนั้นจริง ๆ น่ะเหรอ~"
 เสียงนางฟ้าในหัวกระซิบถามเขาเบา ๆ
 แหม...ปกติก็ไม่ค่อยจะโผล่มา บทจะมาทีก็หาเรื่องยุ่งยากให้เลยนะ ฟรานเชสก้าอดด่าไม่ได้ ครั้งสุดท้ายที่ยัยนางฟ้านี่โผล่หัวมาก็ตอนที่เขาจะผสมอาหารแมวใส่หม้อข้าวต้มของเฟอร์ดินานสมัยยังเป็นวัยรุ่นนั่นแหล่ะ
 "ฟราน ฟราน ฟราน!" เอริคเคาะโต๊ะเรียกเบา ๆ เมื่อเห็นเขาจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองอยู่นาน
 "ฟรานว่ายังไง"
 ฟรานเชสก้าเหลือบตามองสายตาละห้อยของคนตรงหน้าแล้วถอนหายใจ เขาเกลียดความใจดีผิดที่ผิดเวลาของตัวเองเหลือเกิน
 "ก็ได้ครับ แต่ผมมีเงื่อนไขนะ"
 "ได้ ๆๆ เงื่อนไขอะไรพี่ยอมหมดเลยนะฟรานนะ จะให้พี่ขึ้นเขาลงห้วยพี่ก็จะทำให้" เอริคโผข้ามโต๊ะมากุมมือ พลางส่งสายตาซาบซึ้งมาให้
 "ผมจะให้พี่ขึ้นเขาลงห้วยเพื่อ?" เขาสบตาอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเอือมระอา "เงื่อนไขนั่นเดี๋ยวผมจะบอกทีหลัง ตอนนี้ขอรายละเอียดงานให้ผมดูก่อน"
 ยังไม่ทันสิ้นเสียงเขา เอริคก็กุลีกุจอดึงเอกสารขึ้นมากางให้ดู พร้อมกับกดอินเตอร์คอมเรียกให้เลขาฯ ส่งรายละเอียดเข้ามาเพิ่ม ฟรานเชสก้าถอนหายใจ พยายามสลัดความคิดที่ตีกันอยู่ในหัว ก่อนจะเริ่มลงมืออ่านรายละเอียดตรงหน้า สัญชาตญาณเตือนภัยของเขากำลังกรีดร้องไม่หยุด เป็นสัญญาณบ่งบอกว่านี่คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์
 ปล่อยไปตามยถากรรมก็ดีอยู่แล้ว จะยื่นมือเข้าไปช่วยยุ่งยากทำไมนะ หาเรื่องใส่ตัวเก่งจริงเลยกูเนี่ย...