พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แสงสว่างรำไรเริ่มปรากฏที่ขอบฟ้า จางหย่วน ยืนไพล่หลังอยู่ตรงประตูใหญ่หน้าวัด หันหลังให้กับลานที่เต็มไปด้วยซากศพ ยามนี้ด้านหลังของมันยังยืนไว้ด้วยคนสวมชุดทหารองครักษ์อีก 4 คน ท่วงท่านอบน้อมต่อมันอย่างยิ่ง คนกลุ่มนี้คือเหล่าบริวารในสังกัดหน่วยองครักษ์ของ จางหย่วนเอง พวกมันเร่งรุดมาพบผู้เป็นนายและเพื่อรอรับ "ผู้ตรวจสอบ" อันที่จริงแล้วพวกมันต้องเดินทางมาพร้อมกับผู้ตรวจสอบ หากแต่ ผู้ตรวจสอบ ท่านนั้นเขื่องโขอย่างยิ่ง ไม่ยอมเดินทางในทันที หากแต่จะนั่งรถม้าตามมาในภายหลัง ดังนั้นเหล่าองครักษ์พากันเร่งรุดมายังที่เกิดเหตุก่อน เมื่อมาถึงและได้เห็นสภาพ ทั้งหมดลอบดีใจที่มิได้มาถึงเร็วเกินไป...
ร่างในชุดดำหม่นของจอมภูตยังติดคาอยู่ที่กำแพงของอาราม ไม่มีใครกล้าเข้าไปนำซากของมันลงมา ปล่อยให้มันถูกเสียบติดอยู่เช่นนั้น สภาพร่างของมัน บาดแผลไม่มีโลหิตหลั่งไหล สิ่งที่ออกมากลับเป็นของเหลวสีดำเข้มเจือเหลืองใส มีกลิ่นเหม็นคล้ายสมุนไพรผสานกลิ่นเน่าจนน่าสะอิดสะเอียน เค้าหน้ามันยังคงนิ่งเฉกเช่นครั้งแรกที่มันปรากฏร่างออกจากโลง สีหน้าเรียกได้ว่านับแต่ต้นไม่มีการเปลี่ยนแปลง... สภาพเช่นนี้ ยิ่งมองยิ่งชวนให้หวาดผวา แม้แต่เหล่าองครักษ์ที่คร่ำหวอดในการเข่นฆ่าสังหาร เมื่อได้เห็นคล้ายกลายเป็นอาถรรพ์น่าหวั่นหวาด เกรงจะเกิดภาพติดตาจนเก็บเอาไปฝันร้าย...
ราวหนึ่งชั่วยาม นับจากเหล่าองครักษ์รุดมาถึง ที่ถนนพลันมีเสียงรถม้าดังมาแต่ไกล จางหย่วน ทอดตามองลงไปยังถนนเบื้องล่าง เห็นรถม้าขนาดกลางเทียมม้าตัวเดียวคันหนึ่งแล่นมาอย่างเอื่อยเฉื่อย เป็นรถม้าที่ออกจะหรูหราอยู่บ้าง แม้มิได้ภูมิฐานเหมือนรถของขุนนางใหญ่เหล่าข้าราชสำนักแต่นับว่าดูเกินควรสำหรับการรอนแรมในเส้นทางกันดารป่าดง เมื่อรถเคลื่อนมาใกล้ จางหย่วน ผงกศีรษะเล็กน้อย บริวารสองคนที่ยืนด้านข้างยกมือประสานรับคำสั่ง วิ่งลงบันไดไปรอรับผู้ที่มากับรถม้าในทันที
เมื่อเห็น 'ผู้ตรวจสอบ' ลงจากรถ จางหย่วน ถึงกับสะท้านขึ้นวูบหนึ่ง ทั้งนี้เนื่องจาก ผู้ตรวจสอบที่มามีรูปลักษณ์ที่ผิดจากที่เขาคาดหมาย ร่างที่กำลังลงจากรถเป็นชายสูงวัย สวมชุดยาวหรูหรา แต่มีท่าทีงกๆ เงิ่นๆ อีกทั้งในมือถึงกับมีไม้ยาวเรียวเล็กใช้แตะพื้นเปะปะไปมาในเชิงสำรวจสภาพพื้นที่ก่อนจะเดินย่างก้าว เป็นไม้เท้าสำหรับคลำทาง...
"มันตาบอด..." จางหย่วนครางในลำคอ
ใช่แล้ว ผู้ที่กำลังเดินขึ้นมาอย่างเชื่องช้าเป็นชายสูงวัยที่ตาบอด หนวดเคราผมเผ้าขาวโพลนหมดสิ้นอายุน่าจะไม่ต่ำกว่า 70 ปี แต่เห็นได้ชัดว่ามันมีกำลังกายที่ไม่เลวนัก ยังสามารถเดินเหินก้าวเท้าพาร่างขึ้นบันไดบนทางอันลาดชันได้สะดวกอยู่พอสมควร แต่ด้วยดวงตาที่มองไม่เห็นทำให้มีท่าทีพิกลอยู่บ้างในยามเคลื่อนไหว
"น้อมพบท่านผู้ตรวจสอบ" จางหย่วน ยกมือกุมเข้าหากันแล้วโค้งร่างลงต่ำแสดงความเคารพ ทั้งๆ ที่ทราบว่าฝ่ายตรงข้ามไม่อาจมองเห็น
ผู้ตรวจสอบไม่ได้แสดงกิริยาคารวะตอบ เพียงหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้ายก่อนถึงที่ตั้งของลานประตูที่จางหย่วนยืนรออยู่ พลางเงยหน้าขึ้นสูดจมูกไปมาครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามเบาๆ ว่า
"มันตายแล้ว ?"
"ใช่แล้วขอรับ ร่างมันถูกข้าแทงใส่ดาบหนึ่งเสียบคาอยู่กับกำแพง เชิญท่านเข้าไปภายในเพื่อตรวจสอบ" จางหย่วน ยังคงประสานมืออย่างให้เกียรติแต่น้ำเสียงที่รายงานมีลักษณะอวดโอ่อยู่ในที
ผู้ตรวจสอบชราส่งเสียง อ้อ ขึ้นคำหนึ่ง แล้วหันกายกลับ ก้าวเท้าเดินลงบันไดไปในทางที่พึ่งเดินขึ้นมา กิริยาเช่นนี้ทำเอา จางหย่วน และบริวารทั้งสี่ถึงกับงุนงง รีบร้องเสียงดังขึ้น
"ช้าก่อนท่านผู้ตรวจสอบ ไฉนท่านไม่เข้าไปยืนยันซากสังขารของจอมภูตให้กับพวกเรา"
ชายชราหยุดเท้า เอียงหน้ากลับมากล่าวเบาๆ
"นั่นไม่ใช่มัน..."
จางหย่วนทำหน้าปั้นยาก อ้าปากค้างงุนงงสับสนกับคำตอบของชายชราตาบอดที่มาในฐานะผู้ตรวจสอบ รวมถึงเหล่าองครักษ์ที่ยืนรายล้อมในที่นั้นต่างก็สงสัยจนต้องหันมองหน้ากันไปมา
"เฮอะ ! ขออภัยที่ข้าน้อยต้องกล่าวตามตรง ท่านทั้งดวงตามองไม่เห็นทั้งไม่ได้เข้าไปสัมผัสใกล้ชิดร่างของมัน เหตุใดท่านจึงกล่าวว่านั่นไม่ใช่มัน !" จางหย่วนแค่นเสียงขึ้นอย่างเย็นชาด้วยความไม่พอใจ
ชายชราตาบอดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวตอบพลางเดินลงไปเบื้องล่างโดยไม่หยุดเท้า
"มันเป็นจอมภูตมันย่อมไม่ตาย เมื่อตายก็ย่อมไม่ใช่จอมภูต อีกทั้งหากเป็นมันจริง ด้วยฝีมือระดับเจ้า ไม่สมควรหลงเหลือชีวิตอยู่ได้อีกแล้ว..." ชายชราตอบเรียบๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้เหล่าองครักษ์ยืนนิ่งด้วยความงงงัน โดยเฉพาะจางหย่วนถึงกับทำตาโตเบิกค้าง
ขณะเดินขึ้นรถ ชายตาบอดกล่าวกับคนขับรถที่มาพยุงเขาว่า
"มันเป็นเพียงตุ๊กตาผี จอมภูตน่าจะพาเป้าหมายหลบเร้นไปไกลแล้ว เจ้ารีบพาข้าไปพบแม่ทัพหม่า..."
"ท่านผู้นั้นบัดนี้ใช้แซ่เจิ้ง นายท่านโปรดเรียกในนามใหม่" คนขับรถม้าเอ่ยอย่างนอบน้อมแต่ท้ายเสียงกลับกร้าวอยู่บ้าง แสดงว่าเขาเป็นบริวารของผู้แซ่เจิ้งที่พึ่งกล่าวถึง จึงไม่พอใจที่ท่านเหนือของมันถูกเอ่ยถึงด้วยแซ่เดิม
"โอ ขออภัยๆ เราชราแล้ว... ไปกันเถอะ" ชายชราตาบอดกล่าวเบาๆ พลางเข้าไปในรถม้าอย่างเงียบงัน
................................
"ตื่นๆ ตื่นได้แล้วฝ่าบาท..."
เป็นเสียงที่ปลุกคุณชายชุดขาวให้สะลึมสะลือตื่นขึ้น เขาค่อยๆ ลืมตา แต่ต้องหยีตาลงอีกครั้งเนื่องจากพบเจอกับแสงแดด เขาพบว่าตัวเองอยู่ในที่โล่ง แสงแดดเริ่มแรงมากแล้วน่าจะเป็นเวลาสาย ดีว่านอนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่จึงไม่ถูกแสงแดดโดยตรง ชั่วครู่หนึ่งจึงมองเห็นว่า ผู้ที่กล่าวปลุกพร้อมกับเอามือตบที่หน้าเขาเบาๆ เป็นชายสูงวัยอายุราว 50 เศษ ใบหน้ากลมรูปไข่ศีรษะล้านเลี่ยนที่แต่งตัวซอมซ่อแบบชาวนาผู้หนึ่ง
 ยามตื่นจากภวังค์พลันสะดุ้งผลุดลุกขึ้นนั่งจนศีรษะแทบชนเข้ากับชายหัวล้านร่างอวบท้วม ความจำสุดท้ายของเขาคือ การถูกพุ่งเข้าหาด้วยผีดิบชุดดำที่กระแทกโลงออกมา น่าสะพรึงกลัวสุดบรรยาย อดสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นไม่ได้ แต่ชั่วครู่หนึ่งก็เริ่มนึกถึงภาพการไล่ล่าและการต่อสู้ที่สยดสยอง มีผู้คนต้องสังเวยชีวิตเพื่อเขามากมายส่วนใหญ่ตายอย่างคับแค้น คิดถึงตอนนี้ถึงกับอดหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้
 ฉาด ! เสียงดังสนั่น คุณชายชุดขาวถึงกับถลาไปด้านข้าง ใบหน้าถูกชายสูงวัยตบใส่ฝ่ามือหนึ่ง รุนแรงจนสมองมึนงง ใบหน้าร้อนผ่าวปวดแปลบไปแถบหนึ่ง ในปากรู้สึกได้ถึงรสเค็มกร่อยและกลิ่นคาวเลือด
 "อา... ไฉนท่านลงมือต่อข้า ท่านเป็นใครกัน !?" คุณชายชุดขาวละล่ำละลักกล่าวขึ้นอย่างตกใจ แต่นับว่าเรียกสติคืนมาได้ไม่น้อย ในชีวิตนี้เขาย่อมไม่เคยสัมผัสการถูกคุกคามเช่นนี้มาก่อน แต่ในช่วงเวลาเพียง 12 ชั่วยามที่ผ่านมา เขาได้เผชิญกับเรื่องสะท้านขวัญมากมายที่ล้วนไม่เคยพบมาก่อนในชีวิต ชีวิตมักเป็นเช่นนี้... ไม่อาจชะล่าใจ มันมีโอกาสพลิกผันได้ตลอดเวลา... เมื่อเริ่มตั้งสติได้เขาพลันจ้องมองใบหน้าของชายสูงวัยอย่างเพ่งพิจารณา รู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยพบเห็นจากที่ใดมาก่อน
 ชายศีรษะล้านผู้มีคิ้วบาง พลันลุกขึ้นยืนก่อนโค้งคาราวะแทบจรดพื้นด้วยใบหน้าเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม
 "ข้าพระองค์คือผู้ที่ถูกสั่งให้ต้องมารอรับฝ่าบาท ณ สถานที่นี้มานานหลายปีแล้ว... เดิมทีแซ่จ้าว นามเสียน แต่ในยุทธภพผู้คนเรียกขานให้เป็น 'จอมภูต' แลดูใหญ่โต นับว่าเกินจริงน่าละอายอย่างยิ่ง..."
"จอมภูต... ท่านคือ จอมภูต !?" คุณชายชุดขาวที่ถูกเรียกเป็นฝ่าบาทร่ำร้องขึ้น
"ถูกต้อง ข้าพระองค์ คือ จอมภูต รับรองไม่แปลกปลอม นามนี้แม้แลดูพื้นๆ แต่ร่วม 30 ปีที่ผ่านมาในยุทธภพยังไม่ปรากฏว่ามีใครลอกเลียนหรือกล่าวอ้างเป็นข้าพระองค์มาก่อน..." ชายศีรษะล้านรูปไข่กล่าวอย่างแย้มยิ้มจนตาหยี
"ดื่มน้ำและอาหารที่ด้านข้างสักเล็กน้อย สักครู่ค่อยสนทนา แต่โปรดเร่งรีบหน่อย เรายังต้องเดินทางต่ออีกหลายก้าว ไปยังที่พักเชิงเขาด้านนั้น" ชายสูงวัยชี้มือไปที่ห่อผ้าที่แกะวางอยู่บนพื้น จากนั้นชี้มือไปตามทางเดิน เห็นหลังคาของบ้านหลังหนึ่งอยู่ลิบๆ
คุณชายชุดขาวผงกศีรษะ เขาไม่มีทางเลือกอื่นใด อีกทั้งเมื่อได้สติกลับมาก็รู้สึกทั้งหิวและกระหาย เขาไม่ได้กินอาหารหรือแม้กระทั่งดื่มน้ำมาตั้งแต่เมื่อวานยามเช้า หันกายไปบิขนมเปี๊ยะในห่อผ้ากัดกินอย่างเร่งร้อน สลับกับการดื่มน้ำจากถุงหนังใบหนึ่งพอให้หายติดคอ ผ่านไปชั่วรครู่ขนมเปี๊ยะสองชิ้นและน้ำในถุงหนังขนาดย่อมหมดลง เขาแม้ยังไม่อิ่มแต่นับว่าเริ่มมีพละกำลังกลับคืนมา สติพลันแจ่มใสกว่าเดิม เริ่มหันไปมองรอบกาย เมื่อเห็นโดยรอบถึงกับสะดุ้งเฮือก ที่แท้ตอนนี้เขานั่งอยู่ในสุสาน !
บริเวณที่ห่างออกไปมีแต่ป้ายหลุมศพ ตั้งเรียงราย ข้างๆ ตัวมีบ่อน้ำใหญ่บ่อหนึ่ง สภาพเก่าโบราณ แต่ทั่วบริเวณยังดูสะอาดไม่มีวัชพืชรกปรกคลุม น่าจะเป็นสุสานที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากสัปเหร่อ
"ข้ามายังที่นี้ได้อย่างไร ท่านเป็นผู้ช่วยเหลือข้าหรือ... แล้วผีดิบตนนั้นไปไหนแล้ว... ?" คุณชายชุดขาวเริ่มตั้งคำถามกับชายสูงวัยร่างท้วม ที่นั่งผิงโคนต้นไม้ใหญ่อยู่อย่างสบายใจ
"ข้าพระองค์พาฝ่าบาทขึ้นมาจากบ่อน้ำใหญ่นั่น ด้านล่างของมันมีทางลับเป็นอุโมงค์น้ำใต้ดินเชื่อมต่อกับอารามบนเขามาจนถึงสุสานแห่งนี้ ส่วนสิ่งที่พระองค์เรียกว่า ผีดิบ มันเป็นของเล่นสิ้นเปลืองที่ข้าพระองค์สร้างขึ้น เชื่อว่าถึงตอนนี้มันน่าจะพังไปแล้ว... สิ้นเปลืองๆ สิ้นเปลืองจริงๆ" ชายสูงวัยกล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ตอนท้ายดูหดหู่แฝงความเสียดายอยู่บ้าง
"ของเล่น..." ชายหนุ่มคราง พลันเขานึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นชายสูงวัยคนนี้จากที่ใด ที่แท้เมื่อตอนเขาถูกจับโยนลงใส่โลง ในโลงมีร่างอื่นนอนหงายอยู่ภายในก่อนอยู่แล้ว เป็นชายศีรษะรูปไข่คนนี้ เพียงแต่เขาทันเห็นแค่แวบเดียวความรู้สึกทั้งมวลก็ดับวูบไป เชื่อว่าหนึ่งในสองคนนี้เป็นผู้ทำให้เขาสิ้นสติ
"ขอประทานอภัยอีกครั้งในการขนย้ายนั้น หากไม่ทำให้พระองค์หมดสติหยุดการขยับเคลื่อนไหวก่อน จะเป็นการยากลำบากในการเดินทาง หากแตกตื่นดิ้นรน เกรงจะมีอันตราย ข้าพระองค์จึงจำเป็นต้องทั้งจี้สกัดจุดให้ร่างแข็งทื่อ และทำให้ฝ่าบาทหมดสติเสียก่อนเพื่อระงับความแตกตื่นเคร่งเครียดของจิตใจ"
ชายสูงวัยพุดจบก็ลุกขึ้นยืน สีหน้าที่ยิ้มแย้มพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจริงจัง กล่าวช้าๆ ว่า
"ทรงอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่ !"
คำพูดแม้แช่มช้า แต่ทำให้ชายหนุ่ม หรือ ที่จริงแล้วเขาผู้นี้ก็คือ จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน พระนาม จูอวิ๋นเหวิน ผู้สืบทอดบัลลังก์ต้าหมิงต่อจากปู่ จักรพรรดิหงอู่ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์หมิง หมิงไท่จู่ จูหยวนจาง ผู้ถูก เยียนอ๋อง จูตี้ ที่มีศักดิ์เป็นอาบุกเข้ายึดอำนาจชิงบัลลังก์จนต้องเผาพระราชวังแล้วหลบหนีออกมานั่นเอง !
คำถามนี้สะท้านขวัญ โดยเฉพาะกับผู้ที่พึ่งผ่านการถูกล่าอย่างนองเลือดมา คนหากไม่อยากมีชีวิตอยู่ใยจึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนี้ แต่หากมองในอีกด้าน ผู้ที่เคยอยู่บนจุดสูงสุด เป็นเจ้าเหนือสรรพสิ่งและสรรพชีวิตบนผืนแผ่นดิน บัดนี้เป็นเพียงคนหลบหนีไร้อำนาจใดๆ การมีชีวิตอยู่เช่นนี้มันไม่น่าอับอายและน่ารันทดยิ่งกว่าตายอีกหรือ... กับคำถามนี้ จูอวิ๋นเหวิน ถึงกับตอบไม่ได้พูดไม่ออก...
จอมภูต จ้าวเสียน ส่ายหน้าช้าๆ
"เป็นไรแล้ว เรื่องนี้ตัดสินใจไม่ได้หรือ... อยากอยู่หรืออยากตายโปรดแจ้งมา เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเรายังมีเรื่องมากหลายต้องกระทำ"
"อยาก... อยากมีชีวิตอยู่ !" จูอวิ๋นหวินกล่าวออกมาในที่สุด
ใช่แล้ว... บัลลังก์ราชวงศ์หมิงเป็นเสด็จปู่มอบให้ แผ่นดินเป็นของเขาโดยชอบธรรม เสด็จอาต่างหากที่กระทำชั่วช้า แย่งยึดครอบครอง เขาจำต้องมีชีวิตอยู่เพื่อกอบกู้สิทธิของเขาคืน ไม่เช่นนั้นหากยอมตายง่ายๆ จะลงไปพบหน้าเสด็จปู่ เสด็จพ่อ หรือแม้แต่เหล่าองครักษ์ กับทหารที่ล้มตายไปนับหมื่นๆ คน เพื่อเขาได้อย่างไร !
"ดี ! เช่นนั้นก็ดีแล้ว" จอมภูตยกนิ้วหัวแม่โป้งให้ พลางเอ่ยปากอย่างแย้มยิ้ม
"แล้วท่านอยากเป็นจักรพรรดิหรือสัปเหร่อล่ะ !?"
จูอวิ๋นเหวินถึงกับหูอื้อสมองมึนงงกับคำถามอันพิสดาร ตัวเขานั้นเป็นจักรพรรดิ ผู้ปกครองจักรวรรดิต้าหมิงอันยิ่งใหญ่ ทำไมเขาต้องเลือกว่าอยากเป็น จักรพรรดิหรือไม่ อีกทั้งตัวเลือกที่เอามาเทียบกลับเป็น สัปเหร่อ อาชีพต่ำต้อย เป็นพวกหากินกับศพของคนตาย มันช่างเป็นเรื่องที่ไม่ควรเอามาเป็นคู่เทียบกันในตัวเลือกเสียเลย !
"สัปเหร่อ... จักรพรรดิ..." จักรพรรดิหนุ่มพูดไม่ออก เขาไม่เคยถูกฝึกสอนให้รับมือกับเหตุการณ์พิกลพิสดารเช่นนี้
"หากอยากเป็นจักรพรรดิก็ย่อมได้ แต่ท่านจะกลายเป็นอดีตจักรพรรดิที่ตายแล้วอย่างรวดเร็ว แต่หากเป็นสัปเหร่อน้อยท่านยังสามารถมีชีวิต จริงอยู่อาจจะไร้เกียรติไปบ้างหากเอาสองอย่างนี้มาเทียบกัน แต่เมื่อมีชีวิตอยู่ย่อมดีกว่าตายมิใช่หรือ... มีแต่คนเป็นที่มีชีวิตจึงยังมีโอกาสพลิกฟื้น สามารถก่อร่างสร้างตัว ดูแต่เถ้าแก่ใหญ่จูฉงปา เดิมทีเป็นแค่ชาวนายากจนเข็ญใจแทบอดตายในแดนชนบท สุดท้ายยังสามารถสร้างตัวจนกลายเป็นหมิงไท่จู่ เป็นเสด็จปู่ของท่าน แล้วตัวท่านเล่า ไม่คิดเอาเยี่ยงอย่างบรรพชนบ้างหรอกหรือ... ?" ภูตกล่าวด้วยสีหน้าอันมั่นคงแล้วหยุดให้จูอวิ๋นเหวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวต่อ
"ก่อนอื่น จงเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ ต่อไปนี้ท่านไม่ใช่จักรพรรดิ แต่เป็นสัปเหร่อน้อย นามว่า เมิ่งเถียน คำว่า เมิ่ง ที่แปลว่า ฝัน คำว่า เถียน ที่แปลว่า นา บ้านเดิมอยู่ อู๋ซี แดน เจียงซุ ครอบครัวตายหมดด้วยโรคระบาดหลังอุทกภัยครั้งใหญ่ พึ่งมาขอเป็นศิษย์ของข้า สัปเหร่อเสียน ที่นี่ ออ ผู้คนแถบนี้เรียกข้าว่า สัปเหร่อเสียน ไม่ก็ เรียกเป็น อาสี่"
จูอวิ๋นเหวินพยักหน้าช้าทำตาโตอย่างอัศจรรย์ใจ
"ออ ที่แท้ท่านเป็นสัปเหร่อ... ไม่สิท่านเป็นยอดฝีมือที่เสด็จปู่ตระเตรียมไว้ช่วยข้าในคราบปลอมเป็นสัปเหร่อ... ดี ! ดียิ่ง แนบเนียนยิ่ง !"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งทำท่าใช้ความคิดสักครู่ก็ขมวดคิ้วย่นแล้วกล่าวว่า
"ตัวตนปลอมที่ท่านมอบให้ข้าเช่นนี้แม้คล้ายดี แต่หากมีการสืบค้นข้อมูลของทางการก็ย่อมถูกจับได้ อย่าได้ลืม ตอนนี้เสด็จอาครองอำนาจบ้านเมือง รายชื่อผู้คนย่อมมีบันทึกในทะเบียนราษฎร หากใช้ตัวตนปลอมมิไปสะกิดความสนใจของทางการขึ้นง่ายๆ หรือ...?"
จอมภูตหัวเราะชอบใจ พลางยกมือขึ้นโบก
"ไม่ๆ ไม่แปลกปลอม เมิ่งเถียน มีตัวตนจริง ครอบครัวมันและคนรู้จักก็สิ้นชีวิตลงจริง พวกเขาตายในโรคระบาดที่คร่าชีวิตคนทั้งหมู่บ้าน ท่านคงเคยได้ยินเรื่องโรคระบาดหลังอุทกภัยครั้งนั้นบ้างกระมัง"
เมื่อเริ่มเสกสรรปั้นตัวตนใหม่ คำพูดคำจาที่เป็นพิธีการก็คลายไป จอมภูตเริ่มใช้คำทั่วไปกับจูอวิ๋นเหวิน แสดงว่าเขาพร้อมแล้วที่จะเริ่มขั้นตอนแปลงตัวตนให้จักรพรรดิหนุ่มผู้ไร้บัลลังก์...
"อา... ในรอบสองสามปีมานี้ข้าวุ่นวายอกสั่นขวัญหายกับการก่อการของเสด็จอา อาจมีบางเรื่องราวตกหล่นไปบ้าง แต่เชื่อว่าทางการมีบันทึกทั้งหมด" จูอวิ๋นเหวินกล่าวอย่างละอาย ที่ตนเองบกพร่องในการรับรู้ข่าวสารความยากลำบากถึงขั้นเรื่องการเกิดโรคระบาดล้างหมู่บ้านของราษฎร
"เอาล่ะ นับแต่นี้ต่อไป เจ้าคือ เมิ่งเถียน สัปเหร่อน้อยศิษย์ของข้า ระหว่างนี้เราจะถูกว่าจ้างให้ไปส่งศพยังต่างแดน นี่คือโอกาสในการหลบออกจากเมืองหลวงโดยไม่มีคนสงสัย การนี้อาจจะลำบากไปบ้างทั้งต้องฝืนใจกับการอดทนรอหลายส่วน แต่จงจำไว้ว่ามันคือทางเดียวที่เจ้าจะพ้นไปจากเอื้อมหัตถ์ของเยียนอ๋อง เพื่อออกจากเมืองหลวงได้ขอจงอดกลั้นและปรับตัว"
จอมภูตกล่าวช้าๆ ท่าทีราวครูชนบทสั่งสอนเด็กนักเรียน... จูอวิ๋นเหวิน หรือ ตอนนี้กลายเป็น เมิ่งเถียน พยักหน้าเบาๆ ราวกับกำลังพยายามปลุกปลอบความกล้าให้กลับคืนมา
"เข้าใจแล้ว ท่านคือจอมภูตยอด ที่ปลอมเป็นสัปเหร่อ ตุ๊กตาผี คือ ตัวลวงว่าเป็นจอมภูต เพื่อดึงความสนใจในยามลงมือช่วยข้า และต่อไปข้าก็จะปลอมเป็นสัปเหร่อน้อยคอยติดตามท่านหลบหนีออกไป หาทางตั้งต้นกันใหม่ !"
พลันจูอวิ๋นเหวินขับกายขึ้น เข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าจอมภูต สองมือประสานในท่าคาราวะอย่างแน่วแน่
"หากมีท่านช่วยเหลือ ข้าเชื่อว่าเราสามารถจัดการเสด็จอา ชิงบัลลังก์คืนมาได้แน่ ! เมื่อสามารถออกไปจากเมืองหลวง เราค่อยหาทางชักชวนเหล่าผู้ภักดีต่อเสด็จปู่และราชวงศ์ ข้าเชื่อว่าเราย่อมมีกำลังเพียงสามารถต่อกรกับเสด็จอาได้ และข้ามั่นใจว่าด้วยสิ่งที่ท่านใช้ช่วยเหลือข้าในอารามร้างนั้น หากเราจัดสร้างเป็นกองทัพขึ้นมา ย่อมสามารถช่วงชิงอำนาจคืนได้ในเวลาไม่กี่วัน !" จักรพรรดิหนุ่มกล่าวอย่างมั่นใจ เมื่อนึกถึงความสามารถที่เหนือล้ำของเจ้าสิ่งนั้น
"ไม่มีแล้ว ไม่สามารถสร้างใหม่ได้แล้ว !" จอมภูตแค่นเสียงออกมา ส่ายหน้าอย่างคับแค้นอับจน
"หา... ไหนท่านว่ามันเป็นของเล่นของท่าน เหตุใดจึงไม่สามารถสร้างใหม่ได้ ในเมื่อท่านเคยสร้างมันมาแล้ว !?" จูอวิ๋นเหวินคราง
"เจ้าคิดว่ามันสามารถสร้างกันได้ง่ายๆ หรือ ข้าใช้เวลากว่า 20 ปี ค่อยๆ ประดิษฐ์ตุ๊กตาผีนั้นมาขึ้นจากซากศพมนุษย์และสัตว์หลายร้อยร่าง แสวงหายาสมุนไพรและ รวบรวมวัตถุไสยเวทย์ทั่วหล้าตั้งแต่แดนจงหยวน แดนใต้ไปจนจรดถึงแดนตะวันตก กว่ามันจะสามารถใช้การได้เช่นนี้... อาศัยทั้งทรัพย์สินเงินทอง เวลา ความรู้และ... โชค มากมายจึงทำสำเร็จ ไม่มีทางทำเพิ่มอีกได้ !"
จอมภูตพร่ำออกมาราวทำนบทลาย แสดงอาการสุดเสียดายในสิ่งประดิษฐ์ที่เสียหายไปออกมาทางสีหน้าอย่างเด่นชัด ปุบปับพลันทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้งแล้วพูดขึ้นว่า
"อันที่จริง... เมื่อครู่ข้าก็ถามเจ้าไปแบบนั้นเอง เรื่องอยากอยู่หรืออยากตาย เพราะถึงแม้เจ้าอยากจะตายข้าก็คงอนุญาตไม่ได้... ตอนนี้ เจ้าเป็นสมบัติหนึ่งเดียวที่พอจะทำให้ข้าไถ่ถอนการลงทุนทั้งสามารถสร้างผลกำไรกลับคืน !"
"ข้าเป็นสมบัติ !?" จูอวิ๋นเหวินคราง รู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับเป็น เพื่อนำมาเรียกค่าไถ่
"ถูกต้อง ข้าขอบอกว่า เจ้าตุ๊กตาผีตัวนั้น ข้าใช้ทรัพย์สินแทบทั้งหมดที่มีในการประดิษฐ์มันขึ้นมา และเพื่อช่วยเจ้าข้าจึงต้องเสียมันไป ดังนั้น... หลังจากนี้เจ้าคือการลงทุนครั้งใหม่ของข้า จะต้องใช้คืนมาทั้งเงินต้นและผลกำไร !"
จอมภูตคำรามแล้วหัวเราะดังก้องไปทั้งสุสาน
.......................................


อาวุธทั้งสามโจมตีเข้าสู่เป้าหมายพร้อมกัน มิหนำซ้ำยังเป็นเป้านิ่ง ที่ตกอยู่ใต้วงแขนทรงพลังที่ผนึกขึ้นด้วยพลังระฆังทองขั้นที่ 7 ของหลวงจีนเสินหนง สภาวะเช่นนี้ยังมีผู้ใดสามารถหลบรอด !
หากแต่จอมภูตมิใช่ชนชั้นธรรมดา มันถือเป็นสุดยอดฝีมือที่เพียงเอ่ยนามก็สามารถสะท้านขวัญชาวยุทธทั้งฝ่ายธรรมะและอธรรมให้ระย่นย่อได้ แม้ถูกรุมจู่โจมพร้อมกันจาก 4 ยอดฝีมือสีหน้าของมันก็ยังไม่แปรเปลี่ยน สองเท้าแม้ลอยขึ้นไม่อาจหยิบยืมพลังจากพื้นดินเพื่อดิ้นสะบัดร่างให้หลุดพ้น แต่มันพลันกระแทกส้นเท้ากลับไปด้านหลัง พอดีปะทะเข้ากับหัวเข่าของหลวงจีนเสินหนง เสียงกระดูกแตกหักดังกร็อบ หลวงจีนเจ็บปวดสุดทนทานแต่ยังฝืนกัดฟันแน่นไม่ยอมคลายแรงกอดรัด จนใจที่กระดูกหัวเข่าแตกสลายร่างกายพลันทรุดย่อ สภาพการรุมจู่โจมย่อมมีผลต่างไป คมดาบแทนที่จะฟันเข้าใส่ลำคอกลับถูกฟันของจอมภูติงับเอาไว้กระบี่สนโบราณที่หมายแทงจุดหัวใจพลันแทงทะลุเข้าที่ไหล่ด้านซ้ายคลาดไปจากจุดชีวิตไป แต่ที่ผิดพลาดที่สุดคือ กระบี่อาบยาพิษแทนที่จะแทงเข้าสู่ร่างของจอมภูตกลับเสียบเข้าไปที่แขนของหลวงจีนเสินหนงแทน !
คมกระบี่จมเข้าไปได้เพียงส่วนปลายเล็กน้อยเนื่องจากมีพลังระฆังทองป้องกัน แต่นั่นคือจุดพลิกผัน หากเป็นกระบี่ทั่วไปโดนเพียงเท่านี้ย่อมไม่อาจทำอะไรผู้ฝึกพลังระฆังทองถึงขั้นที่ 7 ได้ แต่กระบี่นี้เป็นกระบี่อาบยาพิษ ! เพียงสะกิดถูกผิวพิษร้ายก็แทรกซึมเข้าสู่ร่าง !
เมื่อถูกพิษ กำลังแขนก็อ่อนลง อีกทั้งสองเท้าของจอมภูตหยั่งลงถึงพื้นพลันมันกระแทกพลังออกจากทั่วร่างส่งให้เหล่าผู้รุมล้อมกระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศละทาง หนักที่สุดคือหลวงจีนเสินหนง ถึงกับแขนสองข้างขาดกระจุย กระเด็นล้มฟาดลงกับพื้นหลั่งเลือดไหลนองแน่นิ่งไป 3 ยอดฝีมือเซถลาออกไปหลายก้าว แต่รีบยืนหยัดตั้งท่าเพื่อตระเตรียมต่อสู้อีกครั้ง
บัดนี้อาวุธสองชิ้นหายจากกลุ่มผู้ไล่ล่า ไปติดคาอยู่ที่ร่างของจอมภูต หนึ่งคือดาบหัวตัดที่จนบัดนี้ยังถูกมันคาบคาไว้ในปากมัน กับกระบี่สนโบราณที่จมฝังเข้าไปในร่างกายสีดำหม่นนั้นจนทะลุออกด้านหลัง... พลันทั้งหมดพบเห็นเรื่องแปลกประหลาด นั้นคือร่างกายจอมภูตมิได้มีหยาดโลหิตไหลออกมา ! มีแต่ของเหลวสีเหลืองๆ เขียวๆ ส่งกลิ่นเหม็นราวซากศพเน่าผสานกลิ่นยาฉุนเฉียวไหลออกจากร่าง... ตัวจอมภูตยังนิ่งอยู่กับที่ สีหน้ายังคงเรียบเฉย ใบหน้าซีดขาวอันนั้นไม่มีแม้แต่หยาดเหงื่อไหลออกมาสักหยด แต่สามารถสังเกตได้ว่าร่างกายของมันมีอาการสั่นอยู่บ้าง
หัวหน้าองครักษ์จับจ้องเขม็งที่ร่างสีดำหม่น แต่ค่อยๆ ถอยเท้าออกมาช้าๆ สองก้าวใหญ่ โดยมีอี้จงบริวารของมันเคลื่อนมาอยู่เบื้องหน้า ยกมือขวางกระบี่พิษคุ้มครองร่างตนเองและผู้เป็นนาย ส่วนนักพรตลู่ยื่นสองนิ้วประกบกัน ตั้งท่าใช้พลังดัชนีกระบี่แทนอาวุธที่ยังติดคาอยู่ที่ร่างของจอมภูต
พลั่ก !!
ฉับพลันเกิดเสียงปะทะดังสนั่นจากทางด้านหลัง ร่างจอมภูตสะท้านอย่างแรงจนดาบที่มันคาบไว้หลุดออกจากปาก ร่างถูกกระแทกกระเด็นออกไปถึงด้านนอกบริเวณลานด้านนอกของอาราม ที่แท้เป็นหลวงจีนเสินขู่ เกร็งพลังไว้ที่ศีรษะลอบโถมร่างพุ่งเข้ากระแทกบริเวณกลางหลังของจอมภูติหมายให้มันกระดูกสันหลังหัก การโจมตีนี้เชื่อมั่นว่าหากแม้นมันไม่ตกตายก็ต้องกระดูกแหลกหมดสภาพที่จะต่อสู้ แต่... ผิดคาด มันมิเพียงยังไม่ตาย ร่างมันของที่ถูกกระแทกออกไปภายนอกถึงกับยังไม่ล้มลง ! มันเพียงกระเด็นไปแล้วยืนตระหง่านนิ่งเฉยอยู่กลางลาน ที่ผิดจากเดิมไปบ้างคือร่างของมันค้อมไปด้านหน้าอยู่ในท่าคล้ายกับกำลังก้มมองพื้น ชั่วครู่กระบี่สนโบราณที่ปักคาที่ไหล่ด้านซ้ายพลันค่อยๆ ไหลเลื่อนหลุดออกมาจากร่างกายของมันพร้อมด้วยของเหลวสีคล้ำกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ไม่มีเค้าอันใดให้เห็นว่ามันมีอาการบาดเจ็บ... ผิดกับหลวงจีนที่เมื่อพุ่งชนสำเร็จแล้วยังฟุบอยู่กับพื้น ชั่วครู่เงยหน้าขึ้นกระอักเลือดกองใหญ่ออกมา เนื่องจากบาดเจ็บภายในแต่ยังฝืนใช้พลังทำให้อาการยิ่งสาหัสกว่าเดิม
"มันไม่ใช่คนแล้ว !" จางหย่วนร้องขึ้นอย่างตระหนก
หลายปีมานี้ในฐานะข้าช่วงใช้ของเยียนอ๋อง จูตี้ เขาออกศึกมามากมาย ผ่านการต่อสู้เสี่ยงชีวิตนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งในสงครามใหญ่และการประหัตประหารที่เปิดเผยหรือลอบเร้นประทุษ แต่ไม่เคยมีครั้งใดเป็นเหมือนครานี้... มันเหมือนพวกเขากำลังต่อสู้กับภูตผีปีศาจที่ไม่อาจโค่นทำลาย ฆ่าไม่ได้ ตายไม่เป็น ! อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
"จะภูตหรือมารก็ต้องกำจัด !" นักพรตลู่จือชิงคำราม หยิบฉวยกระบี่ของศิษย์ที่ตายขึ้นมากระชับมั่นในมือ ขยับตามจอมภูตออกไปด้านนอก
จางหย่วนพยักหน้าให้อี้จงเข้าไปประคองร่างหลวงจีนเสินขู่ที่กำลังพยายามยันยืนขึ้นด้วยไม้พลองอาวุธประจำตัวที่เก็บขึ้นมาจากพื้น แล้วพากันติดตามออกไป ในใจจางหย่วนแม้อยากได้ผลงานในการกำจัดหรือคร่ากุมจอมภูตเพื่อลบล้างความผิดที่เป้าหมายจับกุมหลบรอด แต่อีกใจหนึ่งก็หวังให้จอมภูตทะยานร่างหนีหายไปเสียจากที่นั้น เขายังไม่ต้องการเผชิญหน้ากับสิ่งลึกลับอาถรรพ์เช่นนี้...
จอมภูตยืนนิ่งที่กลางลาน หันหลังให้กับศัตรู เหล่าผู้ไล่ล่าตามติดออกมาจากภายใน กระจายกำลังเป็นครึ่งวงกลมโอบด้านหลังของมันเอาไว้ ประกอบด้วย นักพรตลู่จือชิง หลวงจีนเสินขู่ อี้จง จางหย่วน และยังมี อู๋ซาง ที่ขาขาดกำลังพยายามเกาะกำแพงพยุงกายลุกขึ้น ยกแขนชี้ดาบหันหาจอมภูต ในใจครุกรุ่นด้วยความอาฆาตหมายล้างแค้นให้ประมุขของมัน นักพรตลู่ในฐานะผู้นำขบวนแสดงสัญญาณมือรหัสลับที่ใช้ในการเคลื่อนไหวครั้งนี้อ เป็นการนัดแนะแผนจู่โจมโดยไม่ออกเสียง เมื่อทั้งหมดทำสัญญาณว่ารับทราบ นักพรตก็ตะโกนให้สัญญาณ
"ทั้งหมดลงมือพร้อมกัน !"
เสียงพอดัง หลวงจีนเสินขู่ก็กระโดดเข้าใส่ใช้ไม้พลองอันเป็นอาวุธยาวกราดฟาดจากบนลงล่างหมายกระแทกทำลายศีรษะของจอมภูตให้แหลกราญ ในเวลาเดียวกันนักพรตกับอี้จงก็แทงกระบี่จากด้านซ้ายและขวา ส่วน จางหย่วน แฉลบร่างเลียดพื้นฟันดาบหัวตัดที่แคบยาวเล่มนั้นใส่ขาท่อนล่างของมัน ทันใดนั้นจอมภูตพลันขยับเคลื่อนไหว มันพลิกหันกลับทันทีทันใดการเคลื่อนไหวราวตุ๊กตากลที่ขับเคลื่อนด้วยขดลวดแข็งมิใช่กล้ามเนื้อของมนุษย์ มันกางฝ่ามือออกวาดเป็นวงแล้วกระแทกออกด้วยความเร็วเกินบรรยายบัดเดี๋ยวยืดบัดเดี๋ยวยุบ ปรากฏเป็นคลื่นฝ่ามือครอบคลุมรอบกายถี่ยิบจนแทบมองไม่เห็นร่าง
"หัตถ์ยมภพ !"
จางหย่วนและนักพรตลู่ร้องขึ้นพร้อมกัน วกอาวุธกลับคุ้มครองกายแล้วล่าถอย แต่ช้าไปแล้วเงาฝ่ามือเกลื่อนกล่นถึงเบื้องหน้าพลังฝ่ามือชักพาอาวุธของทั้งหมดหมุนวนปะทะกันเองจนอย่างไม่สามารถควบคุมนักพรตลู่พยายามควงกระบี่ต้านทานแต่ยิ่งมายิ่งกินแรงจำเป็นต้องทิ้งอาวุธอาศัยแรงปะทะกระแทกดันตัวเองถอยหลังไปหลบพ้นจากฝ่ามืออย่างหวุดหวิด แต่จางหย่วนเห็นท่าว่าตนเองไม่สามารถหลบรอดได้พลันกระทำเรื่องไม่คาดฝัน ถึงกับใช้มือกระชากดึงอี้จงบริวารคนสนิทเข้ารับแรงกระแทกฝ่ามือแทนตนเองอาศัยจังหวะนั้นล่าถอยปล่อยให้อี้จงถูกพลังฝ่ามืออันหมุนวนกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างแทบแหลกสลาย แต่ดวงตาของมันยังเบิกโพลงมองมายังนายเหนือ คล้ายไม่เชื่อว่าจะกระทำเยี่ยงนี้กับตน ! ส่วนหลวงจีนเสินขู่ตอนนี้แยกไม่ออกว่าอันไหนแขนอันไหนไม่พลอง ทั้งหมดถูกบิดม้วนพันกันจนกระดูกแตกเนื้อและเลือกกระจัดกระจายสภาพศพแหลกเละ !
เสียงดังพลึบ ! หนักๆ หลายครา ก่อนสภาวะฝ่ามือของหัตถ์ยมภพจะหยุดลง ปรากฏเศษซากของศพอี้จงกับหลวงจีนเสินขู่ที่ถูกกระแทกบดบี้ของกระเด็นกระจัดกระจายออกไปคนละทิศคนละทาง นับเป็นพลังฝ่ามือที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นฝีมือของมนุษย์ อย่างไรก็ตามจอมภูตแม้ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง แต่ร่างกายของมันมีอาการสั่นอย่างต่อเนื่อง มิหนำซ้ำยังมีควันไอที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าผสานกลิ่นยาสมุนไพรเหม็นฉุนเฉียวฟุ้งออกมา ชั่วครู่ร่างกายของมันค่อยๆ ค้อมลงดวงตาก็หรี่ปรือคล้ายกำลังจะปิด
"มันอ่อนแรงแล้ว... จังหวะอันดี !" จางหย่วนร้องขึ้นหมายยุส่งให้นักพรตลู่เข้าไปต่อสู้อีกครา แต่ไม่สำเร็จ นักพรตตอนนี้ดุจนกหวาดเกาทัณฑ์ทำได้เพียงถอยร่าง มือซ้ายยกฝ่ามือดาบมือขวายกดัชนีกระบี่เสมอคิ้วคลุมครองตนเองก้าวห่างออกไปช้าๆ จางหย่วนเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนเป้าหมายถลันกายเข้าไปหาอู๋ซาง ป้องปากกระซิบข้างหู
"ท่านผู้กล้า ปีศาจร้ายใกล้หมดอิทธิฤทธิ์ มันสังหารประมุขท่านอย่างโหดเหี้ยม ท่านพร้อมเสี่ยงชีวิตร่วมกับเราหรือไม่ !?"
"ย่อมพร้อม !" อู๋ซางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดวงตาถลึงโพลงจับจ้องร่างจอมภูตที่ยืนงองุ้มอยู่กลางลาน
"ดี !" จางหย่วนร้องเสียงดัง สอดแขนเข้าประคองร่างอู๋ซางหันไปเรียกนักพรต
"ท่านนักพรต รุกเข้าพร้อมกัน !"
นักพรตลู่พยักหน้า ดวงตาแม้หวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต แต่ยังฝืนปลุกปลอบใจ เนื่องจากเห็นจอมภูตในยามนี้มีสภาพคล้ายใกล้แหลกสลาย เชื่อว่ามันใช้กำลังออกจนสุดล้าแล้วเช่นกัน หากไม่ลงมือตอนนี้ถ้ามันฟื้นฟูพลังขึ้นย่อมไม่อาจหลุดรอดจากความร้ายกาจของมันได้ จำต้องลองเสี่ยงดวงสักครา
"ข้าจะดันส่งท่านเข้าหามันพร้อมกัน ท่านพร้อมแล้วหรือไม่" จางหย่วนกระซิบข้างหูอู๋ซาง พยัคฆ์ดุร้ายพยักหน้า แม้หวาดหวั่น แต่ความแค้นเหนือกว่า การตายของประมุขเป็นเรื่องที่มันยอมรับไม่ได้ ยินดีตกตายตาม แต่ไม่ยอมให้จอมภูตรอดหนีไป
สามคนห้าเท้าขยับเข้าใกล้ในระยะ 3 วา แต่ร่างของจอมภูตยังไม่เคลื่อนไหวแขนตกห้อยเอนกายค้อมไปด้านหน้าร่างสั่นต่อเนื่องบางครามีอาการกระตุกเป็นระยะๆ แต่ถึงกระนั้นทั้งสามยังไม่มั่นใจ ความร้ายกาจตั้งแต่มันปรากฏตัวนับว่าเกินกว่าคำที่เล่าลือกันในยุทธภพเสียด้วยซ้ำ เมื่อเข้าระยะ 2 วา เศษจางหย่วนพลันให้สัญญาณ
"ฆ่า !"
สิ้นเสียงดันส่งร่างของอู๋ซางเข้าใส่จอมภูต พร้อมกันนั้นนักพรตลู่ก็บุกเข้าหาทำท่าจะทิ่มดัชนีกระบี่ แต่นั่นเป็นท่าหลอก นักพรตพลันบิดกายแล้วเตะออกด้วยท่า "ดาวใหญ่เตะดารา" ท่าเท้าของสำนักฉวนเจิน เตะสาดมุ่งเข้าใส่ศีรษะลำคอและหว่างเอว ส่วนอู๋ซางฟาดดาบประจำกายลงอย่างหักโหม ดาบนี้แฝงพลังทั้งหมดที่มันมีฟาดลงอย่างตรงๆ ทั้งสองลงมือพร้อมกัน แต่จางหย่วนผู้ชักชวนกลับชะงักร่างอยู่ด้านหลัง !
เพลงเตะและพลังดาบใกล้ถูกเป้าหมาย ร่างจอมภูตพลันขยับกาย จู่ๆ มันดีดกายลอยขึ้นหมุนร่างในแนวขวางหลบรอดดาบใหญ่ไปอย่างเฉียดฉิว ปลายเท้ามันหมุนเตะจิกเข้าตรงขมับของอู๋ซาง ถึงกับกระโหลกแตกลูกตาหลุดออกจากเบ้า ร่างกระเด็นออกไปสี่ห้าวาจึงตกกระแทกพื้นขาดใจตายทันที แต่ร่างของจอภูตมิได้หยุดเพียงแค่นั้น มันยังหมุนในแนวขวางไม่หยุดถึงกับม้วนเคลื่อนคลุกไปกับแข้งขาที่เตะออกมาแล้วหมุนไต่ขึ้นไปตามร่างกายของนักพรตอย่างน่าอัศจรรย์และแสนทุเรศทุรัง หากดูให้ดีจะเห็นว่าแขนของมันหลังจากผ่านใช้พลังหัตถ์ยมภพออกก็เหมือนไม่สามารถขยับใช้งานได้อีก สุดท้ายมันถึงกับอ้าปากงับเข้าที่คอบริเวณลูกกระเดือกของนักพรตเฒ่าเต็มแรง นักพรตลู่สะดุ้งสุดตัวฟาดฝ่ามือใส่ศีรษะของมันอย่างสุดกำลัง หมายจะฟาดให้ศีรษะมันแตกสลาย แต่ผิดคาดกลายเป็นการเสริมแรงกัดกระชาก ! ลำคอส่วนหน้าของนักพรตถูกกัดฉีกออกไปก้อนใหญ่อย่างน่าสยดสยอง เลือดฉีดพุ่งออกมาฟุ้งกระจายส่งกลิ่นคาวทั่วบริเวณนักพรตลู่เอื้อมมือกุมลำคอส่งเสียงครืดคราดไม่กี่คำก็ล้มลงขาดใจตาย ส่วนร่างของจอมภูตปลิวตามแรงฝ่ามือไปราวว่าวหลุดจากสายป่าน จังหวะนั้น จางหย่วนที่รออยู่เบื้องนอกวงต่อสู้ก็ถีบเท้าโถมเข้ามา ที่แท้มันวกไปเก็บดาบประจำตัวที่หล่นบนพื้นขึ้นมารออยู่ก่อนแล้ว พลันได้จังหวะก็พุ่งร่างแทงดาบหัวตัดที่แคบผิดปกตินั้นเข้าใส่จุดหัวใจของจอมภูตจากทางด้านหลัง !
แรงโถมเข้าแทงทำให้ดาบหัวตัดที่ทื่อด้านถึงกับสามารถทิ่มแทงทะลุร่างกายของจอมภูต ส่งดันร่างสีดำหม่นของมันพุ่งไปกระแทกติดคาอยู่ที่กำแพงด้านหนึ่งของอารามแล้วห้อยคาแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
"จบสิ้น จอมภูตตายแล้ว !"
จางหย่วนร้องโพล่งขึ้นพลางถลาร่างถอยออกห่าง จากนั้นทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง...
..................................................


การต่อสู้หยุดลงชั่วคราว ลานหน้าตัวอารามร้างนองไปด้วยเลือด ศพ และเศษอวัยวะมนุษย์ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง คณะไล่ล่าแม้จะกำจัดชายชุดดำไปได้หนึ่งคน ฝากบาดแผลสาหัสถึงขั้นเสียแขนไปได้อีกหนึ่งคน แต่ภายในยังมีอีก 2 คน ที่จนป่านนี้ไม่ปรากฎตัว หนึ่งคือคนชุดขาวที่ดูเหมือนคุณชายคนนั้นกับคนชุดดำที่เชื่อว่าเป็นยอดฝีมือและยังไม่ได้รับบาดเจ็บอีกหนึ่งคน ทั้งหมดจึงหยุดอยู่เบื้องนอกไม่กล้าผลีผลามเข้าไป ด้วยเกรงจะมีอาวุธลับอื่นหรือมีการดักซุ่มเพื่อลอบโจมตีอยู่อีก ยามค่ำคืนมืดมิดเช่นนี้ย่อมยากระวังป้องกัน ดังนั้นทั้งหมดกุมความได้เปรียบอยู่จึงยังไม่คิดเพิ่มความเสี่ยงโดยไม่จำเป็น
ฝ่ายผู้ไล่ล่ามีคนบาดเจ็บสองราย หนึ่งคือนักพรตหม่า ที่ถูกเกาทัณฑ์แขนเสื้อเข้าที่แขนด้านขวา เขาอาศัยจังหวะนี้ทำแผล กัดฟันตัดหัวลูกศรลงถอดดึงด้านท้ายออก แล้วพันผ้าเอาไว้ ส่วน อู๋ซาง พยัคฆ์ดุร้าย ตอนนี้นั่งนิ่งกับพื้น ขาขวาขาดเสมอเข่าเลือดหลั่งไหลกำลังได้รับการทำแผลห้ามเลือดให้โดยเหอลู่ฟางประมุขของมัน อย่าได้เห็นว่าจอมโจรผู้นี้เป็นคนหยาบกร้านดุร้าย แท้จริงแล้วมันเป็นผู้มีน้ำใจระอุอุ่น มักให้ความสนใจต่อบริวารเสมอมา นี่คือสาเหตุที่ เหอลู่ฟาง สามารถสร้างค่ายพรรคของตนจนมีบริวารกว่าสองพันชีวิต ตั้งตนเป็นใหญ่แผ่อำนาจบารมีอย่างน่าเกรงขามในเมืองเกาโหยวขึ้นมาได้
สถานการณ์ตอนนี้ฝ่ายไล่ล่าเป็นต่อ ผู้ที่สามารถต่อสู้ได้ยังมีอยู่หลายคนประกอบด้วย นักพรตลู่จือชิง ประมุขค่ายโจรเหอลู่ฟาง คนจากหน่วยองครักษ์ หัวหน้ากองจางหย่วน และ บริวารของมัน อี้จง ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บ ส่วนนักพรตหม่าเยว่ฟางแม้บาดเจ็บที่แขนขวาแต่ยังสามารถร่วมประสานลงมือได้ มีเพียง อู๋ซาง ที่หมดสภาพไม่อาจลุกขึ้นยืนต่อสู้ นอกจากนี้ยังมีหลวงจีนอีกสองรูปที่ลอบเร้นกายอยู่
"พวกเราบุกเข้าไปจัดการมันเถอะ !"
เหอลู่ฟาง แค่นเสียงหลังจากมองดูสภาพขาขาดของบริวาร มันหงุดหงิดใจหมายใช้เลือดฝั่งตรงข้ามมาชำระแค้น หัวหน้าองครักษ์ จางหย่วน หันมามองนักพรตลู่เป็นเชิงขอให้เขาตัดสินใจ
"หลวงจีนสัมผัสได้ถึงอาถรรพ์ในที่นี้ จึงต้องระวังอยู่บ้าง..." นักพรตลู่จือชิง เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่สองตาเพ่งมองที่ป้ายหินสลักคำ "อาศรมปีศาจ"
ภายในอาราม สภาพไม่ได้ดีกว่าความน่าสยดสยองของเลือดและซากศพภายนอก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจากบาดแผลแขนขาดเสมอไหล่ของชายชุดดำ เขานั่งหอบหายใจฝืนโคจรพลังผ่อนคลายความเจ็บปวดหลังได้รับการพันแผลและจี้สกัดจุดห้ามเลือดจากเพื่อนร่วมทาง ชายชุดดำที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บมองหน้าเพื่อนที่แขนขาดพลางทอดถอนใจ แต่... สิ่งที่ทำให้พวกเขาทอดถอนใจ มิใช่สถานการณ์เป็นตายจากภายนอกหรือสภาพบาดเจ็บสาหัสของฝ่ายตน หากแต่เกิดจากคุณชายชุดขาว ที่บัดนี้เข้าไปคู้ร่างขดกลมอยู่หลังแท่นประดิษฐานเทวรูปไท่ซ่างเหล่าจวิน... ร่างในชุดขาวเปรอะเปื้อนมอมไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ ทั้งยังถึงกับสั่นเทาสะอื้นไห้ส่งเสียงครวญเล็ดลอดออกมา นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ชายชุดดำทั้งคู่รู้สึกทดท้อ
"อดทนทำใจให้เข้มแข็งไว้บ้างเถิด ข้าเชื่อว่าผู้ช่วยเหลือย่อมรุดมายังที่นี่ตามสัญญา"
ชายชุดดำเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบามายังด้านหลังแท่นเทวรูปแล้วเอ่ยปลอบโยนขึ้น หากแต่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จากคุณชายชุดขาวที่ร่างยังคงสั่นระริกคู้กายสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม สายตาของชายชุดดำปรากฏแววความผิดหวังอยู่บ้าง ได้แต่ถอนใจเบาๆ ก่อนผละไปนั่งย่อกายอยู่เบื้องหน้าของแท่นบูชา กระชับกระบี่ในมือพยายามตั้งสมาธิสดับฟังเสียงการเคลื่อนไหวภายนอก เตรียมพร้อมต่อสู้แลกชีวิต...
ภายนอกไม่เคลื่อนไหว ภายในยิ่งวังเวง นอกจากเสียงสะอื้นเบาๆ จากหลังเทวรูปไท่ซ่างเหล่าจวิน มีเพียงเสียงหายใจอย่างข่มกลั้นของผู้บาดเจ็บและเสียงหายใจที่แฝงความอึดอัดใจของผู้กุมกระบี่ในมือ... สภาพภายในตัวอารามที่เก่าร้างข้าวของส่วนใหญ่ผุพังเปื่อยขาด เต็มไปด้วยฝุ่น ผู้ที่เคยอยู่ในเวียงวังอันงดงามมายามนี้พลัดพรากจากสถานที่เจริญตายิ่งมองรอบกายยิ่งชวนหดหู่ อีกทั้งในอารามนี้ยังมีวัตถุน่าขวัญเสียจัดวางเอาไว้... ที่ด้านหนึ่งของกำแพงอารามถึงกับวางไว้ด้วยโลงไม้ขนาดใหญ่ 3 ใบ มันมีสภาพเปรอะเปื้อนปรกคลุมด้วยคราบฝุ่นเหมือนถูกทิ้งไว้นานปีแล้ว ชายชุดดำที่บาดเจ็บอดเหลียวมองที่โลงไม่ได้ ในใจสะท้านคำนึง เขาเมื่อต้องตกตายในที่นี้ แม้โลงผุพังคร่ำคราเหล่านี้ก็คงไม่สามารถใช้บรรจุใส่ เขาอาจมีสภาพไม่ได้ดีกว่าเพื่อนที่ทอดร่างเป็นซากแหลกราญกองอยู่ภายนอก... ชีวิตช่างพลิกผันง่ายดาย ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วยาม เขายังคงยืนเด่นในสถานที่ทรงอำนาจอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน บัดนี้เขาเพียงหายใจรวยรินอยู่ในอารามเต๋าที่รกร้าง... นึกถึงตรงนี้พลันสะดุ้งรู้ตัว เขาจำต้องบังคับใจหยุดความคิดไว้เพียงนั้น ผนึกใจให้กลับมาจดจ่ออยู่กับสถานการณ์ปัจจุบัน ทำหน้าที่อันได้รับมอบหมายมาให้ถึงที่สุด แขนขวาที่เหลือเพียงข้างเดียวล้วงเข้าไปในอกเสื้อหยิบกระบอกทองเหลืองขนาดย่อมอันหนึ่งออกมาถือไว้ มันคือเครื่องยิงเข็มสลักกระดูก อาวุธลับอีกชิ้นที่เขาพกพาติดกาย ปลุกปลอบขวัญตระเตรียมใจสู้ศึกอีกคำรบ !
"หรือเราท่านจะยืนจนรากงอกอยู่เช่นนี้ เป้าหมายอยู่ภายใน เพียงฝ่าผ่านประตูผุพังเข้าไปก็ได้ตัวแล้ว !" ประมุขเหออดทนต่อไปไม่ไหวกระชากเสียงขึ้น
"เยว่ฟาง เจ้าเตรียมรุกด้านซ้าย ประมุขเหอโปรดใช้ขวานทลายประตูไม้เรียกความสนใจ เราศิษย์อาจารย์จะแยกย้ายเข้าสู่อารามด้านซ้ายและขวา ใต้เท้าจางและใต้เท้าอี้ โปรดรออยู่เบื้องนอกเตรียมพร้อมประสานสมทบ !"
นักพรตลู่จือชิงเอ่ยสั่งการขึ้นในที่สุด ความเป็นจริงเขาอยากรอให้หลวงจีนที่ลอบเร้นกายลงมือกระทำอันใดให้แน่ชัดลงไปก่อน แต่จนบัดนี้ทั้งสองสมณะยังไม่มีความเคลื่อนไหว เขาในฐานะผู้นำของขบวนไล่ล่าจำต้องตัดสินใจดำเนินการเร่งให้จบภารกิจ
พลันทั้งสามแยกย้ายเคลื่อนไหว โดยมีสององครักษ์นายบ่าว ยืนคุมเชิงอยู่กลางลาน ส่วนพยัคฆ์ดุร้ายทำได้เพียงนั่งเอนกายพิงกำแพงด้านหนึ่งจ้องมองประมุขของมันเคลื่อนเข้าหาประตูอย่างอาจหาญ
เสียงโครมดังสนั่นเมื่อขวานคู่จามเข้าใส่ประตูแล้วบิดข้อมือกระชากถอนออกมาโดยแรง ประตูไม้เก่าคร่ำคราทลายหลุดออกมา เศษไม้ปลิวว่อน ตัวประมุขเหอ เบี่ยงตัวไปด้านข้าง กางขวานคู่ซ้ายอยู่หน้าขวาอยู่หลังเร่งเร้าพลังภูษาเหล็กคุ้มครองกายเตรียมรุกอีกระลอก นักพรตหม่าพลันพริ้วกายเข้าสู้ภายในจากทางด้านขวา ใช้มือซ้ายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บควงกระบี่ต่อเนื่องเพื่อปิดป้องอาวุธลับ แต่หมุนควงอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่ปรากฎอาวุธลับโจมตีเข้ามา แต่ฉับพลันที่สภาวะกระบี่อ่อนโทรมลงเนื่องจากใช้แรงจนสุดล้า บังเกิดเสียง "ฟุบ!" ขึ้นเบาๆ เข็มสลักกระดูกเล็กละเอียดราวขนวัวหลายเล่มพุ่งออกจากกระบอกทองเหลือง ตรงมายังร่างนักพรตหม่า เข็มเหล่านี้ทั้งเล็กทั้งบางแต่หากว่ามีคนกล้านำมาใช้ยามคับขันเชื่อได้ว่ามันย่อมมีอานุภาพไม่ธรรมดา แต่ทันใดนั้นเข็มที่เหมือนว่ากำลังจะประสบผลพลันสลายไปในเวิ้งฟ้าสีเทา !
มันย่อมไม่ใช่เวิ้งฟ้า เวิ้งฟ้าไหนเลยมาปรากฏในอารามทรุดโทรมได้ แท้จริงเป็นสีเทากว้างใหญ่มีอานุภาพดุจครอบคลุมสรรพสิ่งมันเป็นแขนเสื้อของนักพรตลู่ผู้เป็นอาจารย์ ที่แผ่พลังหมุนวนม้วนดึงเอาเข็มสลักกระดูกทั้งหมดจนพ้นไปจากเบื้องหน้าของศิษย์ พลางนักพรตเฒ่าถาโถมพุ่งกระบี่เข้าหาผู้ยิงอาวุธลับ แต่พลันต้องสะดุดเปลี่ยน ท่าร่างเป็นหมุนวนในแนวขวางสลัดกระบี่สนโบราณเข้าปะทะกับกระบี่หนาใหญ่อีกเล่มที่ลอบแทงออกมาจากมุมห้อง เสียงดังเคร้งๆ ต่อเนื่องเมื่อทั้งคู่ปะทะกระบี่กันอย่างเผ็ดร้อน
วิถีกระบี่ของนักพรตจากอารามเหล่าจวินต้ง เป็นแนวทางหยุนเหนียวเน้นสะบัดปัดป่ายเลือกหาจังหวะแล้วจึงแทงจู่โจม เคล็ดการเคลื่อนไหวคล้ายสายน้ำที่อ่อนหยุนแต่เปี่ยมด้วยพลังและยากจะป้องกัน ส่วนแนวทางกระบี่ของคนชุดดำกลับเป็นแนวทางหนักแน่นเที่ยงตรง ฟันและแทงอย่างหักหาญ ตัวกระบี่หนาใหญ่น้ำหนักมากและได้เปรียบที่มีความยาวเหนือกว่า ผู้ใช้เองก็มีกำลังแขนอันกร้าวแกร่งรุนแรง นับว่าสามารถรับมือนักพรตชั้นสูงอย่างลู่จือชิงได้ อย่างไรก็ดีพลังการฝึกปรือและกำลังภายในของนักพรตเฒ่ายังเหนือกว่า แต่ที่มีสภาวะก้ำกึ่งก็เนื่องด้วยความรักในกระบี่สนโบราณอันล้ำค่า เขาไม่อาจหักใจให้กระบี่โบราณทรงค่านี้ปะทะหักโหมกับกระบี่หยาบใหญ่จนเสียหายได้ อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามอยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ ในห้วงแรกจึงถือว่าไม่ตกเป็นรอง นักพรตหม่าและประมุขเหอ แม้อยากเข้าไปร่วมวง แต่จนใจที่สถานที่ไม่อำนวย อีกทั้งต้องคอยระวังเข็มสลักกระดูกที่ยิงดีดออกด้วยขดลวดกลไกอันนั้น จึงทำได้เพียงรอจังหวะ
"คนหนุ่มแกร่งกร้าว นับว่าไม่เลว เราผู้เฒ่าจะให้เจ้าชมเคล็ดกระบี่ดูสักครา" นักพรตลู่จือชิงแค่นเสียง พลางปัดป่ายกระบี่ออกในท่าอ่อนหยุ่นบิดม้วน คลื่นพลังถ่ายทอดออกไปอย่างต่อเนื่อง สามารถโอบล้อมปิดกักอานุภาพของกระบี่หยาบใหญ่เอาไว้ภายใน
"เพลงกระบี่สายลมหอบใบไม้อันร้ายกาจ !" จางหย่วนหัวหน้าองครักษ์ร้องชมขึ้นด้วยเสียงอันดัง นับเป็นเพลงกระบี่ขั้นสูงที่ไม่อาจเห็นกันได้ง่ายๆ
เพลงกระบี่ของนักพรตบิดพวนพันอย่างต่อเนื่องจนคนชุดดำไม่สามารถดึงรั้งอยู่ ทันใดนั้นกระบี่หยาบใหญ่ถูกนักพรตเฒ่าชักนำให้ดีดสลัดออกจากมือ ชายชุดดำไม่อาจปล่อยให้กระบี่หลุดไป จึงมุดร่างลอดผ่านด้านข้างของนักพรตหมายหยิบอาวุธคู่ใจคืน แต่นักพรตลู่ไหนเลยยินยอม พลันวกมือทิ่มกระบี่ลง หมายเสียบทะลุร่างคนชุดดำให้ติดอยู่กับพื้น แต่ผิดคาด การมุดร่างเป็นเพียงท่าหลอก ชายชุดดำฉวยจังหวะหมุนพลิกร่างตะแคง สองเท้ายันพื้นจงใจใช้ร่างกระแทกนักพรตให้เสียหลักถลาไปด้านข้างพลางส่งเสียงร้อง
"ยิงเข็ม !" สิ้นเสียงมีห่าเข็มสลักกระดูกพุ่งออกมาจากด้านข้างแท่นเทวรูปตรงไปยังนักพรตเฒ่า ชายชุดดำมุ่งหมายลงมือจัดการนักพรตลู่ผู้มีฝีมือสูงเยี่ยมที่สุดลงก่อน นี่นับเป็นแผนที่ดีในการรบกับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่า แต่ผิดคาด นักพรตหม่าเยว่ฟาง กลับเป็นผู้สำนึกคุณของอาจารย์ เขาสาดพุ่งร่างเข้ามาต้านรับเข็มสลักกระดูกแทน !
"เยว่ฟาง !"
นักพรตลู่ตะโกนลั่น ถลันไปประคองร่างศิษย์ที่ถูกเข็มสลักกระดูกเข้าที่ใบหน้า แขนและข้างลำตัว ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก็กระอักพรายฟองน้ำลายปนเลือดออกมาจากปาก ส่งกลิ่นคาวฉุนเฉียวแสดงว่าถูกพิษสาหัส ดวงตาเบิกโพลงเหลือกขึ้น ลิ้นจุกปาก ร่างกายบิดเกร็ง สุดท้ายก็เสียชีวิตไปอย่างทุรนทุราย
"สารเลว !"
นักพรตลู่คำรามอย่างเดือดดาล ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบเยี่ยงผู้บำเพ็ญพรตกลายเป็นบิดเบี้ยวดุจปีศาจมารร้ายด้วยโทสะที่ต้องเสียศิษย์คนโปรด เขากระชากเสื้อคลุมนักพรตออกแผ่พลังผ่านมือซ้ายหมุนควงเสื้อคลุมจนกลายเป็นแผ่นกลมกว้างใหญ่ปิดร่างตนเองจากทิศทางการซุ่มยิง พลางโถมเข้าหาชายชุดดำที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
เสื้อคลุมกว้างใหญ่เปี่ยมล้นพลังของนักพรตเฒ่ามีอานุภาพในการปิดป้อง สามารถสะกดข่มอาวุธลับเข็มสลักกระดูกทำให้ไม่สามารถใช้ออก ชายชุดดำที่แขนขาดไม่กล้ายิงอาวุธลับออกมา ชายชุดดำอีกคนก็เหลือเพียงมือเปล่าได้แต่เกร็งกำลังขึ้นสู่สองฝ่ามือตระเตรียมใช้ผ่ามือเลือดเนื้อปะทะกับศัตรู พร้อมกับโยกร่างหมายอาศัยท่าเท้าหลบหลีก หาจังหวะตอบโต้ แต่ผิดคาดนักพรตลู่ แฉลบตัวออกข้าง เป้าหมายจู่โจมของนักพรตกลับเป็นคนที่แขนขาดเพื่อล้างแค้นให้ศิษย์ แต่ชายชุดดำที่เบื้องหน้ามิใช่พ้นภัย นักพรตเฒ่าเมื่อหลบเบี่ยงตัวออกไป กลับแทนที่ด้วยคมขวานขนาดใหญ่สองอันแหวกฝ่าอากาศมาอย่างเร่งร้อน เป็นประมุขเหอแฝงร่างมาทางด้านหลัง อาศัยเสื้อคลุมที่หมุนคว้างกว้างใหญ่ดึงดูดความสนใจแฝงร่างเข้ามาลงมือ
 ชายชุดดำแตกตื่นแต่จำต้องต่อต้าน สองฝ่ามือพลันลดต่ำแล้วพลิกหงายฟาดดันสวนขึ้น หมายยันต้านตรงบริเวณส่วนด้ามของขวาน แต่สองขวานนี้บรรจุพลังสิบส่วนของประมุขเหอลู่ฟางอีกทั้งลงมือโดยกระทันหัน ผลที่ได้รับคือคมขวานบรรลุถึงก่อน แหวกฟาดลงสะบั้นเอาแขนทั้งสองข้างของชายชุดดำหลุดกระเด็นขาดเสมอไหล่ ตามติดด้วยเท้ามหึมาของประมุขเหอ ถีบยันเข้าที่กลางหน้าอก เสียงกระดูกหักดังเกรียวกราว ร่างชายชุดดำเลือดสาดพุ่งเป็นทางทั้งจากบาดแผลที่แขนสองข้างและกระอักออกมาทางปาก ร่างปลิวไปกระแทกเสาอารามดังโครมใหญ่ แรงปะทะทำให้อารามลั่นครืนคล้ายจะพังลงมา ร่างในชุดดำโชกเลือดนอนแน่นิ่ง ลมหายใจติดขัด อวัยวะภายในแหลกลาญ สองแขนแยกจากสังขารไม่อาจลุกขึ้นอีก...
ชายชุดดำที่แขนขาด เมื่อไม่อาจใช้กระบอกยิงเข็มสลักกระดูก ได้แต่ถอยย่อกายไปด้านหลัง จากนั้นตัดสินใจพุ่งร่างแฉลบเลียดพื้นสวนออกมาหมายลอดผ่านม่านพลังของเสื้อคลุมเข้าไป พลันเตะปลายเท้าออก มีเสียงดังกริ๊ก ที่ปลายรองเท้าปรากฏปลายมีดแหลมโผล่ออกมา เขาหมายใช้เท้านี้ทะลวงใส่ช่วงล่างของนักพรตเฒ่า แต่... เมื่อร่างลอดผ่านเสื้อคลุมที่หมุนวนกลับพบว่าผิดท่า ! ช่วงขานักพรตไม่ได้อยู่ตรงนั้น หากแต่ลอยอยู่ด้านบน พลันนักพรตลู่ดิ่งลงมาแล้วบิดขึ้นไปทางด้านข้าง ใช้ออกด้วยท่ากระบี่กรีดเฉียง ตัดเอาศีรษะของชายชุดดำหลุดออกไปจากร่าง ฝอยโลหิตฉีดพุ่งฟุ้งกระจาย ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง แต่ไม่จบเพียงแค่นั้น นักพรตลู่จือชิงที่ยามปกติสงบเยือกเย็น พลันเดินไปที่ศีรษะนั้นแล้วใช้เท้าขวากระทืบลงไปเต็มแรง จนศีรษะแหลกกระจาย ลูกตาและมันสมองปนเลือดแดงเข้มกระจุยออกมาอย่างน่าสยดสยอง หัวหน้าองครักษ์แม้อยู่ฝ่ายเดียวกัน แต่ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสยิวกายจนเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่คำหนึ่งกับการกระทำอันโหดเหี้ยมของนักพรต ในใจครุ่นคิด 'นี่หรือคือผู้บำเพ็ญพรตที่เปี่ยมด้วยการุณ...'
การต่อสู้สิ้นสุด ชายชุดดำทั้งสามจบชีวิต ทอดร่างกลายเป็นศพสภาพไม่สมบูรณ์ ฝ่ายไล่ล่าเพียงบาดเจ็บสูญเสียขาไปหนึ่งโดนอาวุธลับตายไปอีกหนึ่ง ที่เหลือยังสมบูรณ์ ทั่วอารามร้างคืนสู่ความเงียบสงัดจนวังเวง เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้อันสั่นเครือที่ดังจากหลังเทวรูปไท่ซ่างเหล่าจวิน...
นักพรตสลัดกระบี่ชำระรอยเลือดก่อนเก็บเข้าฝัก สีหน้าคืนสู่เค้าเงียบขรึมของผู้บำเพ็ญพรต ประมุขเหอหัวร่อฮาๆ ทำลายความเงียบ หันไปกล่าวกับจางหย่วนที่อยู่เบื้องนอกด้วยเสียงอันดังว่า
"เสร็จสิ้น ! พวกเราจะคร่ากุมคนกลับไปทั้งเป็นหรือชำแหละเอาเพียงศีรษะกลับไปรายงาน"
จะสังเกตได้ว่านับแต่การต่อสู้เริ่มต้นจนถึงบัดนี้ หัวหน้าองครักษ์ จางหย่วน ยังไม่ยอมย่างเท้าเข้าไปภายใน พยัคฆ์ดุร้ายที่ขาขาดเสมอเข่ามองขุนนางอย่างเหยียดหยามอยู่บ้าง คิดในใจว่าองครักษ์ผู้นี้ช่างขี้ขลาดยิ่งนัก
"จับเป็นกลับไปให้เหยียนอ๋อง... อืม.... ยามนี้สมควรเรียกเป็น ฝ่าบาท ให้ท่านเป็นผู้พิจารณา" จางหย่วน ออกคำสั่ง แต่สายตายังสอดส่ายคล้ายค้นหาหวาดระแวงอะไรบางอย่าง
"ขอรับ !" อี้จง ประสานมือรับคำสั่ง ล้วงหยิบเชือกในถุงที่หว่างเอวออกมา หันกายหมายจะเข้าไปคร่ากุมคนภายในอาราม
ทันใดนั้นเสียงสะอื้นไห้พลันดังขึ้นอย่างโหยหวน แต่แหล่งที่มาของเสียงอันดังกลับไม่ได้มาจากหลังแท่นเทวรูป หากแต่ดังมาจากมุมที่จัดวางโลงไม้ขนาดใหญ่ 3 ใบ !
"ผิดท่า ท่านนักพรตรีบคร่ากุมคน !" หัวหน้าองครักษ์ตะโกนสุดเสียง
........................................


ผ่านไปสามชั่วยามหลังเกิดเรื่องที่ร้านฟางเฉิน เมิ่งเถียนนั่งซึมเซาอยู่หน้าโลงศพที่เรียงรายอยู่ในโกดังเริ่มตั้งสติได้อีกครั้ง เหตุการณ์วันนี้สำหรับเขาแทบจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินคาดคิด ผู้คนโอภาปราศรัยกันอยู่ดีๆ แท้ๆ กลับลุกขึ้นมาเข่นฆ่ากันอย่างน่าสยดสยอง แต่ยิ่งครุ่นคิดยิ่งไม่เข้าใจ สุดท้ายอดรนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยถามสัปเหร่อเสียนผู้มีฉากหน้าเป็นอาจารย์ที่กำลังแล่เนื้อหมูเค็มรับประทานกับหมั่นโถวแกล้มสุราอยู่ไม่ไกลนัก
 "อาจารย์ เหตุใดฟางเซินจึงคิดร้ายพวกเรา เหตุใดท่านทราบว่าพวกเขาคิดลงมือในวันนี้ ในเนื้อชามนั้นใช่มียาพิษหรือไม่ พวกที่นั่งดื่มกินในร้านไฉนกลายเป็นมือสังหารจนหมด เหตุใดพวกมันจึงรู้ว่า..." คำถามพร่างพรูเป็นอันหยุดชะงักเมื่อมีหมั่นโถวอันหนึ่งพุ่งเข้าไปอุดปาก !
 "ช่างซักดีแท้..." สัปเหร่อเสียหัวเราะขึ้น
 "ในโลกนี้มีอาชีพหนึ่งที่เรียกว่ามือสังหาร เรื่องนี้ผู้คนทั่วไปส่วนใหญ่ก็ย่อมทราบว่ามีอยู่ เพียงแต่ส่วนน้อยเท่านั้นที่เคยพบเห็น เหล่ามือสังหารฆ่าคนเป็นอาชีพ พูดง่ายๆ หากินด้วยการเข่นฆ่า พวกนี้แม้มีมากหลายแต่ให้จำแนก สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทเท่านั้น"
 "สามประเภทใดอาจารย์ !?" เมิ่งเถียนรีบถามต่อพลางกัดกินหมั่นโถวใบนั้น เขาพบว่าตนเองที่แท้หิวกระหายไม่เบา ตั้งแต่บ่ายยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง
 "พวกแรก เป็นพวกที่รู้จักแต่ลงมือสังหาร โดยมากเป็นมือใหม่ ไม่ก็พวกใช่การไม่ใคร่ได้ อาศัยใจกล้าเสี่ยงดวงทำงาน ใครจ่ายเงินก็ลงมือให้กับคนนั้น กลุ่มนี้มีทั่วไป แต่มักไม่ได้งานเพราะตัดราคากันเองบ้าง คนจ้างไม่เชื่อมั่นว่าจะทำงานสำเร็จหรือไม่บ้าง ไม่มีคนว่าจ้างบ้าง รายได้ไม่แน่นอนจะว่าไปทำอาชีพฆ่าหมูฆ่าไก่ยังนับว่ารายได้ดีกว่า ถือเป็นชนชั้นล่างของเหล่ามือสังหาร..."
พูดเสร็จหย่อนเนื้อเค็มใส่ปากยกเหล้าขึ้นจิบตามอีกจอก ก่อนจะเอ่ยต่อไป ท่วงท่าคล้ายคนแก่เล่านิทานให้เด็กฟัง ไม่คล้ายคนที่พึ่งสังหารชีวิตผู้อื่นมาหมาดๆ ถึง 11 ศพ !
 "พวกที่สอง พวกนี้รู้จักแสวงหาเป้าหมาย มือสังหารทำงานฆ่าคนแลกเงิน หากเอาแต่รอคนมาว่าจ้างเมื่อใดจึงมีรายได้... มัวแต่อยู่เฉยๆ เงินไม่มาหา แถมเสียโอกาส บางทีลดราคาแข่งกันไปมาเหลือไม่เท่าไหร่ต่อการเสี่ยงชีวิตย่อมไม่คุ้มค่ากับเหล่าผู้มีทักษะและประสบการณ์ พวกที่สองนี้รู้จักใช้สมองมากกว่าพวกแรก รู้จักเสาะหากลุ่มเป้าหมาย บางส่วนถึงกับสามารถสังเกตความไม่ปกติธรรมดา ค้นหาคนแปลกหน้า หรือมีพิรุธเก็บข้อมูลสะสมเอาไว้มีบ้างถึงขั้นคิดค้นเลือกเฟ้นวิธีลงมือไว้ล่วงหน้า ปะเหมาะเมื่อมีข่าวค่าหัวมาถึง ก็สามารถชิงลงมือได้อย่างรวดเร็ว คนอื่นไม่ทันออกเสาะหา พวกมันก็สามารถปลิดศีรษะเป้าหมายได้แล้ว นับว่าหาเงินได้ดีกว่า ทำกำไรได้เหนือกว่าพวกแรก ฟางเฉินกับเมียอยู่ในพวกนี้ พวกมันคงเริ่มได้กลิ่นผิดแปลกของเจ้าโชยมา แต่เชื่อว่ายังไม่ทันได้กระจายข่าวและแท้จริงมันยังไม่คิดลงมือสังหาร เพราะสิ่งที่มันใส่มาในเนื้อหมาฝานไคว่เป็นเพียงยามอมเมาประสาท กินเข้าไปหลับสามสี่วันก็ฟื้น ไม่ได้กะให้ถึงตาย คงเพียงคิดครากุมไว้รอการยืนยัน... เพียงแต่ข้าไม่อาจเสี่ยงให้มันแพร่งพรายสอบถามข่าวออกไป รู้มาว่าวันนี้พวกมันนัดหารือเพื่อรวบรวมเรื่องของเจ้าออกไปสืบสาว จึงตั้งใจพาเจ้าออกไปกระตุ้นให้มันเร่งลงมือ จะได้จัดการเสียให้สิ้นเรื่อง" พูดจบก็ถอนหายใจ
 "ฟางเฉินหนอ ฟางเฉิน... รู้จักกันมานานปีสุดท้ายต้องจากกันด้วยลักษณะนี้... ต่อไปหากข้าอยากกินเหล้าแกล้มเนื้อหมาฝานไคว่ มิต้องไปถึงเมืองเพ่ยหรอกหรือ..." พูดจบก็ตัดเนื้อใส่ปากยกสุราดื่มตามไปอีกจอก
 "เช่นนั้นท่านก็ทราบมาก่อนแล้วสิว่า ฟางเฉินสองผัวเมียเป็นมือสังหาร" เมิ่งเถียนถามต่อ
 "รู้ตั้งแต่แรกพบ ตอนนั้นมันเพิ่งเข้าวงการ ที่จริงเมียของมันเป็นอาจารย์ที่ฝึกสอนฝีมือให้ นางเดิมเป็นคนรับใช้ที่ถูกสั่งให้พลีกายลอบสังหาร แต่ขุนนางที่เป็นนายเดิมมีอันล้มตายลงจึงถูกส่งมารับใช้ยังบ้านที่ฟางเฉินทำงาน นางไม่ได้เปิดเผยทักษะการฆ่าต่อนายใหม่ สุดท้ายพบรักกลายเป็นคู่ผัวเมียมือสังหาร สองคนช่วยกันเชื่อว่าหาเงินได้ไม่เลว จึงลาออกมาเปิดร้านอาหารบังหน้า..."
 "ออ เป็นเช่นนี้ สองคนผัวเมียกับคนในร้านล้วนเป็นมือสังหาร มิน่าเล่า ข้าไม่เคยบอกชื่อออกไปไฉนพวกเขาจึงเรียกข้าได้อย่างถูกต้อง... เป็นพวกมันสืบเสาะมาก่อนนั่นเอง" เมิ่งเถียนเอ่ยขึ้นอย่างได้คิด พลางพยักหน้าในการสังเกตของตน
 "ผิดแล้ว ชื่อของเจ้าเป็นข้ากระพือไปตั้งแต่แรก ตำบลเล็กๆ เช่นนี้ มีข้าเป็นสัปเหร่อจัดการศพอยู่คนเดียวใครบ้างไม่รู้จัก พอมีเจ้าเข้ามาเป็นศิษย์ของข้า คนย่อมจะรับรู้พูดและพูดถึงเจ้ากันบ้าง เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก อีกทั้งตัวเจ้าเองก็ออกไปตลาด ออกไปจับจ่ายข้าวของเป็นประจำ คนรู้ชื่อเจ้านับเป็นเรื่องสามัญยิ่ง" สัปเหร่อเถียนพูดยิ้มๆ
 "ที่น่าสังเกตคือพวกมันพยายามจัดงานเลี้ยงรับศิษย์ใหม่ให้ข้า แต่ไหนแต่ไรมาข้ามีศิษย์หลายต่อหลายคน พวกมันสองผัวเมียไม่เคยกระทำเช่นนี้ แถมยังเลือกเนื้อหมาฝานไคว่ที่ข้าโปรดปรานมาบังหน้า ดูแล้วจงใจหาข้ออ้างให้ดื่มกินลงไปให้ได้ แบบนี้สิจึงเป็นพิรุธ" อาจารย์หยุดจิบเหล้านิดหน่อยแล้วระบายเสียงหัวเราะออกมาดังๆ
"ที่แย่ที่สุดคือ นั่นไม่ใช่เนื้อหมาขนเหลือง มันเป็นเพียงซุปที่ทำจากเนื้อแพะ ! พวกมันช่างดูถูกทักษะด้านอาหารของข้ายิ่งนัก เชื่อว่าวันนี้มันเพียงนัดหมายเพื่อหารือตระเตรียมแผนการ จึงปรุงเนื้อแพะทำการฝึกซ้อม แต่พวกเรากลับโผล่หน้าเข้าไป จึงอาศัยเรื่องเลยตามเลย คิดจับไว้ก่อนหาความจริงทีหลัง สุดท้ายยังมีจุดจบเช่นนี้"
"อาจารย์ มีมือสังหารอีกพวกหนึ่งที่ท่านยังไม่ได้กล่าวถึง..." เมิ่งเถียน กล่าวถามเมื่อนิ่งคิดผ่านไปครู่หนึ่ง
"ออ พวกที่สามคือพวกที่แสวงหาความเป็นเลิศ นับว่าน่าเกรงกลัวที่สุด บางรายแทบไม่สนใจเงินทองอีกแล้ว พวกมันยึดถือการฆ่าคนเป็นการสร้างผลงานฆ่าสนองความพึงพอใจ คล้ายจิตรกรใหญ่วาดภาพอันวิจริต นักประพันธ์ลือชื่อแต่งบทกวีก็ไม่ปาน สนใจแต่งานใหญ่เรื่องเหนือธรรดา เติมความพึงใจตนเองเป็นหลัก หากคิดว่าจ้างคนกลุ่มนี้ต้องเป็นผู้สามารถจ่ายสูงกว่าราคาธรรมนับสิบนับร้อยเท่าจึงสามารถใช้งานพวกมันได้ กลุ่มนี้ยากรับมือ หวังว่าจะพบเจอให้น้อยเข้าไว้ แต่... เถ้าแก่รองจู้ตี้ ยิ่งมายิ่งมั่งคั่งสามารถจับจ่ายมือเติบ อาจจะหามือสังหารกลุ่มนี้มาตามล่าเจ้าก็เป็นไปได้ !"
สัปเหร่อสูงวัยกล่าวพลางโคลงศีรษะ
"อย่าได้กังวลไป คืนนี้ดึกแล้วเจ้าควรพักผ่อนได้ อีกไม่เกินสองวันพวกเราต้องเดินทางไกล"
"เดินทางไกล... พวกเราจะไปที่ใดกันหรือท่านอาจารย์ ?" เมิ่งเถียนร้องถามขึ้นอย่างสงสัย
"ไปส่งศพ !" จอมภูตในคราบสัปเหร่อแค่นเสียงออกมา
.............................................
เช้าของสองวันถัดมามีงานส่งศพเกิดขึ้นจริงๆ มีคนมาเคาะประตูเรียกหาสัปเหร่อตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง เมิ่งเถียน งัวเงียออกมาเปิดประตูต้อนรับ พบว่าเป็นผู้ที่มาเป็นชายสองคนแต่งชุดแบบบ่าวไพร่ในบ้านเศรษฐี บอกกล่าวว่า เมื่อคืนที่ผ่านมาพ่อบ้านรองแซ่เจินซี่งเป็นหนึ่งในคนสนิทของนายท่านเฉิงกับภรรยาเกิดเสียชีวิตลงพร้อมกัน ตกตายคราวเดียวสองคนผัวเมีย เชื่อว่ากินอาหารผิดสำแดงอย่างใดอย่างหนึ่งเข้าไปจึงได้เกิดเรื่อง ทางการนำไปตรวจศพเสร็จสิ้นแล้วไม่พบพิรุธว่าเป็นการถูกสังหารแจ้งให้สามารถนำศพกลับมาได้ แต่นายท่านเฉิงไม่อยากนำศพเข้าบ้าน เนื่องจากใกล้วันงานมงคล บุตรชายคนเดียวของท่านจะแต่งงาน จึงต้องการว่าจ้างสัปเหร่อเสียให้นำศพไปส่งยังบ้านเดิมของผู้ตายแถบชานเมืองหางโจว
สัปเหร่อเสียนพร้อมด้วยเมิ่งเถียน รีบแต่งตัวออกไปยังบ้านเศรษฐีแซ่เฉิง พบว่าศพถูกนำมาเก็บไว้ที่โกดังเก็บของหลังร้านค้าร้านหนึ่งไม่ไกลจากบ้าน ศพทั้งสองยังไม่ได้ผ่านการจัดการทำความสะอาด เพียงผ่านการชันสูตรของทางการมารอบหนึ่ง แล้วห่อเสื้อไว้อย่างลวกๆ สองอาจารย์ลูกศิษย์ตรวจดูศพสักครู่ สัปเหร่อเถียนก็ไปพบพ่อบ้านใหญ่เพื่อตกลงเรื่องรูปแบบการจัดการ ต้องการโลงแบบไหน เสื้อผ้าอย่างไร ข้าวของที่จะให้ติดตัวคนตายมีอะไรบ้าง รวมไปจนถึงของเซ่นไหว้ในยามทำพิธีฝังศพ ตลอดจนขอทราบที่อยู่ญาติพี่น้องเพื่อแจ้งข่าวการตาย เพื่อให้มาร่วมงานและเป็นผู้ดูแลสุสานต่อไปหลังเสร็จพิธี เมื่อตกลงเรียบร้อยก็รับเงินออกมา ถือว่ารวดเร็วรวบรัด ทำงานอย่างผู้ชำนาญ ทุกเรื่องราวทุกรายละเอียดไม่มองผ่าน ราคาจึงถือว่าเหมาะสมกับงานไม่มีใครกล้าตำหนิว่าแพง
เพียงช่วงเวลาสายของวันนั้น ศพของสองผัวเมียแซ่เจินก็ถูกนำมาถึงยังที่พักของสัปเหร่อเสียน เข้าสู่ขั้นตอนการจัดการศพ เมิ่งเถียนทำการจุดธูปเทียนเผากระดาษเงินกระดาษทองเซ่นไหว้ ตามธรรมเนียมที่ถูกสอนก็จุดไม้หอมให้ห้องพิธีเตรียมศพให้กับอาจารย์ หลังจากการเปลื้องชุดชำระล้างภายนอกเรียบร้อยเขาก็ถูกสั่งให้ออกไป เหตุผลเนื่องจากสัปเหร่อเสียนจะทำการชำระภายในศพให้พร้อมเดินทางไกล ระยะทางจากหนานจิงไปยังหางโจวไกลถึง 600 ลี้ ใช้เวลาเดินทางไม่น้อยกว่า 3 วัน หากไม่จัดการชำระภายในให้เรียบร้อยศพย่อมเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นไม่เป็นที่พอใจของญาติพี่น้องที่อยู่ทางบ้าน การชำระภายในไม่ใคร่น่าดู เมิ่งเถียนแม้เริ่มชินกับศพแต่จิตใจยังไม่แข็งกล้าพอจะลงมือทำงานชำแหละร่างพออาจารย์สั่งให้ออกไปภายนอกเพื่อตระเตรียมข้าวของให้พร้อมเดินทางก็ยินดีรีบปลีกตัวออกมาด้านนอกทันที
ผ่านไปสามชั่วยาม สัปเหร่อเสียนก็ออกมาจากห้องพิธี เมิ่งเถียนเองก็เตรียมข้าวของตามที่อาจารย์สั่งไว้ครบถ้วน ทั้งของเกี่ยวกับพิธีศพจนถึงเสบียงและสัมภาระที่กินใช้ระหว่างการเดินทางล้วนไม่ตกหล่น นับว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนวิถีชีวิตจากจักรพรรดิมาเป็นผู้ช่วยสัปเหร่อได้อย่างเต็มตัวแล้ว...
ก่อนค่ำวันนั้น รถม้าขนาดใหญ่คันหนึ่งก็ถูกนำมาส่งที่หน้าประตู เป็นรถม้าที่เมิ่งเถียนติดต่อว่าจ้างมาจากในหมู่บ้าน เจ้าของรถม้าเพียงให้เช่ารถใช้ขนศพเดินทาง แต่ตัวเขาไม่ยินดีไปด้วยกับศพผีตายโหงจึงรับเพียงค่าเช่ารถไว้จำนวนหนึ่ง พอช่วยสองศิษย์อาจารย์ขนโลงศพสองใบและสัมภาระขึ้นรถเสร็จก็รีบขอตัวกลับเนื่องจากใกล้ค่ำ กิริยาลนลานของชายเจ้าของรถทำให้เมิ่งเถียนขบขันอยู่บ้าง ทั้งๆ ที่ตนเองก็ใช่ว่ากล้านักในเรื่องซากศพและภูตผี หลังเก็บของใส่รถเรียบร้อยเมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จก็ออกเดินทาง เป็นการเดินทางในเวลากลางคืน...
สัปเหร่อเสียนกล่าวว่า ขบวนส่งศพผู้คนถือเป็นของอัปมงคลเดินทางยามค่ำคืนหลีกเลี่ยงผู้คนเป็นเรื่องที่ดีแล้ว บางคนขวัญอ่อน หรือดวงไม่แข็งพบปะเข้าอาจเจ็บไข้ได้ป่วยหรือขวัญเสียขึ้นมาจะโดนต่อว่าเสียเปล่าๆ เดินทางชั่วครู่ก็มาถึงประตูเมือง การเข้าออกช่วงนี้ยังมีการตรวจตราเข้มงวดอยู่บ้าง เนื่องจากแผ่นดินพึ่งมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เนื่องจากเป็นรถขนโลงศพและสัปเหร่อเสียนก็เดินทางเช่นนี้เป็นประจำ จึงคุ้นเคยกับผู้เฝ้ารักษาประตูเมืองด้านนี้เป็นอย่างดี
"อาสี่ ครานี้ท่านไปที่ใด" เสียงหัวหน้าทหารรักษาการที่ประตูเมืองร้องทักทาย
"ผู้น้อยรับคำสั่งนายท่านเฉิงส่งคนสนิทและภรรยากลับบ้านเดิมที่หางโจว ท่านนายด่านลำบากแล้ว ค่ำคืนยังอีกยาวไกลน้ำใจเล็กน้อยขอช่วยค่าน้ำชาท่านกับเหล่าพี่น้อง" สัปเหร่อเสียนลงรถไปพูดคุย แอบกำนัลเงินเล็กน้อยเป็นน้ำใจให้ทหารที่เฝ้าประตูเมือง
"มิกล้าๆ ขอบคุณน้ำใจอาสี่ เส้นทางอีกยาวไกลไม่รบกวนท่านแล้ว" นายด่านรับเงินแล้วกล่าวอย่างยิ้มแย้ม พลางหันไปโบกมือเรียกทหารที่กำลังเข้าไปตรวจค้น "พวกเจ้าพอได้แล้วมีอันใดน่าดู อาสี่มีธุระอย่าได้ทำให้เสียเวลา"
"ขอบคุณท่านนายด่าน"
สัปเหร่อเสียนโค้งคำนับพลันปีนขึ้นไปบนรถม้านั่งตอนหน้าคู่กับเมิ่งเถียน บังคับม้าให้เดินทางผ่านประตูออกไป เมิ่งเถียนรู้สึกเกร็จอยู่ตลอดเวลา แม้จะถูกกำชับว่าอย่าได้เผยพิรุธ แต่เมื่อต้องผ่านจุดที่มีทหารอันทั้งหมดตอนนี้กลายเป็นคนของจูตี้ไปแล้วก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ พยายามข่มใจทำสีหน้าให้เป็นปกติแต่ใจกลางฝ่ามือหลั่งเหงื่อเย็นเยียบออกมาจนชุ่มชื้น บางคราถึงกับรู้สึกเส้นขนที่คอลุกชันเหมือนมีดวงตาลึกลับจับจ้องมาก็ไม่ปาน...


บทที่ 3 จอมภูต
พลันเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นมาจากมุมอารามที่จัดวางโลงไม้คร่ำคร่าขนาดใหญ่ 3 ใบ ทำให้สถานการณ์แปรเปลี่ยน แต่นักพรตลู่จือชิงไม่เสียทีที่เป็นยอดฝีมือ เพียงเสียงโหยหวนเริ่มดัง ก็ขยับท่าร่างหมายสาดพุ่งไปยังที่มาของเสียง หากแต่เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหัวหน้าองครักษ์พลันเสียจังหวะช้าไปวูบหนึ่งยังไม่ทันขยับร่าง พริบตานั้นเกิดเสียงดังปง ! สนั่นขึ้น ฝาโลงหนาหนักบานหนึ่งพุ่งเข้าหาร่างนักพรตอย่างรวดเร็ว
"มันอยู่ที่นี่จริงๆ !"
นักพรตลู่ร้องเสียงดัง ลอยตัวม้วนขึ้นตลบหนึ่งหลบหลีกฝาโลงพลางกดเท้าลงถ่วงร่างกระแทกกดฝาโลงฟาดลงกับพื้นเสียงโครมใหญ่
ประมุขเหอเบิกตาโพลง แต่ไม่ลนลาน ถลาร่างควงขวานเข้าไปยังโลงไม้ที่ด้านข้างอารามอย่างรีบร้อน ฉับพลันในโลงปรากฏร่างหนึ่งดีดขึ้นตั้งตระหง่านอยู่ภายในโลงอย่างผิดธรรมชาติ ร่างนั้นดูแข็งทื่อราวรูปสลัก การดีดขึ้นยืนของมันคล้ายไม้ท่อนหนึ่งที่ถูกเหยียบจนพลิกขึ้นตั้งชี้ฟ้ามากกว่าการเคลื่อนไหวของมนุษย์... กลิ่นอายอาถรรพ์คละคลุ้งทั่วบริเวณ สิ่งที่ยืนภายในโลงนั้นหากจะเรียกว่าซากก็คงไม่ผิด ทั้งนี้เนื่องจากตลอดร่างของมันไม่มีเค้าแห่งชีวิตเลย ใบหน้าซูบแห้งซีดขาวไร้หนวดเครา หน้าผากกว้างปล่อยผมยาวสยาย ร่างสันทัดไม่สูงไม่เตี้ยสวมชุดและผ้าคลุมสีดำหม่นดวงตาปิดสนิท ดูไปคล้ายซากศพของภูตผีจากบรรพกาลมากกว่าผู้คน... อาถรรพ์แผ่จากร่างของมันถึงกับสะกดผู้ห้าวหานอย่างประมุขเหอ ให้ต้องหยุดชะงักร่างลง ในจุดห่างจากโลงราวสามวา และยังสามารถสร้างความตกตะลึงให้กับนักพรตลู่ จนไม่กล้าขยับเคลื่อนไหว
"จอมภูต ! มันอยู่ที่นี่ !" นักพรตลู่ตะโกนเสียงดัง
"มารดามันเถอะ เจอภูตสับภูตเจอผีบั่นผี !"
ประมุขเหอคำรามปลุกปลอบความกล้า โถมทะยานร่างเข้าหา พลันสิ่งที่ยืนอยู่ในโลงลืมตาขึ้นอย่างกระทันหัน ร่างมันดีดพุ่งออกจากโลงด้วยความเร็วเกินคาด แต่กลับไม่ได้พุ่งเข้าหาประมุขเหอ หรือ นักพรตลู่ ร่างมันถึงกับสาดพรวดไปยังเบื้องหลังของเทวรูปด้วยความเร็วสุดเปรียบปาน มันกางฝ่ามือแห้งกรังคว้าจับร่างของคุณชายชุดขาวที่กำลังอ้าปากค้างจ้องมองมันด้วยความแตกตื่นจนติดมือขึ้นมา แล้วดีดร่างกลับมายังที่ตั้งโลง ฉับพลันมันใช้เท้าเตะใส่ฝาโลงอีกใบที่ตั้งอยู่ทางด้านข้างเบาๆ ฝาโลงกระเด้งหวือลอยขึ้นไปในอากาศ มันพลันกรีดนิ้วสกัดจุดคุณชายชุดขวาอย่างรวดเร็วแล้วเหวี่ยงร่างแข็งทื่อของเขาลงไปภายในก่อนฝาโลงจะตกลงมาปิดสนิท ! จากนั้นมันใช้เท้าถีบยันโลงไม้พุ่งกระแทกกำแพงมุดหายเข้าไปในผนัง อาศัยแรงจากการถีบยันหมุนตัวกลับหันร่างมาเผชิญหน้ากับสองยอดฝีมือ ทั้งหมดเกิดขึ้นชั่วในพริบตา แทบไม่มีใครเชื่อว่าในโลกยังมีผู้สามารถใช้ท่าร่างได้รวดเร็วปานนี้ !
"ภายในมีอุโมงค์ลับ มันเตรียมการรออยู่ที่นี้ก่อนแล้วจริงๆ" หัวหน้าองครักษ์นำบริวารคู่ใจรุดเข้ามาสมทบ
มีเสียงครืนๆ ต่อเนื่องดังมาจากอุโมงค์ที่ซ่อนในผนัง เชื่อว่าเป็นเสียงกลไกทำงานทำให้หินดินถล่มทับตามหลังเมื่อโลงแล่นผ่านปิดหนทางมิให้สามารถติดตามไล่ล่าไปทางอุโมงค์นั้นได้อีก เหตุการณ์แปรเปลี่ยนสร้างความตื่นตระหนกให้คณะผู้ไล่ล่า ในเวลาชั่วพริบตาความพยายามและการทุ่มเทเสี่ยงชีวิตทั้งหมดพลันไร้ค่าในบัดดล เป้าหมายที่ตามไล่ล่ามาตลอดคืนพลันหายลงไปในโลงแล้วมุดหายเข้าไปอุโมงค์ลับ นับเป็นเรื่องสร้างความคลั่งใจจนสุดทนทาน !
การประจันหน้ารอบใหม่ในเขตอารามร้างเริ่มขึ้นอีกครา แต่ครั้งนี้บรรยากาศกดดันรอบข้างหนาแน่นจนกลุ่มผู้ไล่ล่ารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของจอมภูตนิ่งงันไม่ขยับเคลื่อนไหว แม้แต่ดวงตาของมันก็ไม่กระพริบนับว่าคล้ายศพซากหนึ่งมากกว่าผู้คน ฝ่ายยอดฝีมือผู้รุกเข้ามาก็ยังไม่กล้าขยับตัว หัวหน้าองครักษ์ร้อนใจใคร่โถมตามโลงเข้าไปขุดคุ้ยเบิกทางลงสู่อุโมงค์จนแทบคลั่ง แต่ไม่รู้จะฝ่าร่างสีดำหม่นที่ยืนทมึนอยู่เบื้องหน้าไปได้อย่างไร
"ลงมือพร้อมกัน !"
นักพรตลู่กระแทกเสียง พลางกระชับกระบี่พุ่งร่างเข้าใส่ ประมุขเหอก็ไม่น้อยหน้าทะยานร่างขึ้นแล้วฟาดขวานลงใช้ออกด้วยท่าผานกู่เบิกโลกจู่โจมอย่างเต็มกำลัง
เมื่อทั้งคู่ลงมือพร้อมกันก็เชื่อว่า แม้ฝ่ายตรงข้ามเป็นยอดฝีมือก็มีโอกาสถูกพวกเขาโค่นล้ม ประมุขเหอเคยได้ยินเรื่องของ จอมภูต มานาน มันเป็นตำนานเล่าลืออันน่าหวาดหวั่นของยุทธภพ ยอดฝีมือที่ผู้นี้เคลื่อนไหวไร้ร่องรอย สภาพครึ่งผีครึ่งคน ลงมือครั้งใดแทบจะไร้ผู้ต่อต้าน และแทบจะไม่เหลือผู้รอดชีวิตกลับมาเล่าขาน เป็นหนึ่งในตัวประหลาดของยุทธภพ เมื่อมาพบตัววันนี้จึงเห็นจริงดังคำร่ำลือ ใบหน้าอันซูบและซีดขาวไร้สีเลือด ดวงตาที่ไร้แววมีสีดำมืดดุจหุบเหวไร้ก้น ผมสากยาวสยาย คลุมร่างด้วยชุดยาวดำหม่น ทั่วร่างแฝงกลิ่นกายภูตผีปีศาจ
ยุทธภพร่ำลือหากเผชิญหน้ากับจอมภูตมีเพียงสองทาง ทางแรกหลบหนีหลีกเร้นไปให้ไกล ทางที่สองต้องตายภายใต้อาถรรพ์ของมัน ! แต่วันนี้ประมุขเหอดุจเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง เมื่อลงมือแล้วต้องกระทำต่อให้ถึงที่สุด ยิ่งมียอดฝีมือผู้ระบือนามอย่างนักพรตลู่จือชิงออกศึกพร้อมกัน ความมั่นใจยังเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ดังนั้นขวานคู่ที่ฟาดลงครานี้บรรจุพลังสิบส่วน เกร็งกำลังทั่วร่างฟันลงด้วยท่าไม้ตาย หวังผนึกกำลังร่วมกับนักพรตโค่นล้มตำนานอันน่าสะพรึงของยุทธภพลงให้จงได้ในคราวเดียว ! แต่...
"ผิดท่าแล้ว !"
เหอลู่ฟางประมุขค่ายโจรสะท้านใจ เมื่อเงาร่างของนักพรตที่ควรเคียงคู่เข้าจู่โจมพร้อมตนเองพลันช้าลงวูบหนึ่ง ปล่อยให้เขาเข้าเผชิญหน้าเป็นคนแรก ที่แท้เขาถูกส่งเข้าไปทดลองรับทราบความร้ายกาจของจอมภูตให้ผู้อื่นได้ชมดู ใจคิดอยากรั้งถอย แต่เมื่อฟาดขวานเต็มกำลังประมุขเหอทำได้เพียงรุกต่ออย่างเต็มที่ กัดฟันผนึกสมาธิเกร็งกำลังฟาดผ่าลงใส่จอมภูตอย่างหักโหม แต่... น่าแปลกใจร่างของจอมภูตยังคงยืนนิ่งสองมือปล่อยห้อยข้างลำตัว มีสภาพเหมือนหุ่นไม้หรือซากศพซากหนึ่งที่ไร้ชีวิต หรือมันทอดร่างรอคมขวานให้สะบั้นลงมา !?
ใช่แล้วมันรอให้คมขวานฟาดลงมาถึง ! เมื่อคมขวานคู่เฉียดสับถูกร่าง มือที่ห้อยข้างกายของมันพลันขยับวูบในพริบตา เป็นมือเปล่า มือเปล่าที่ไร้อาวุธ แต่กลับน่าหวาดหวั่นเสียยิ่งกว่ายอดอาวุธ ! นิ้วที่ยาวและซูบกรัง ผิวเนื้อที่ขาวซีดแห้งจนติดกระดูก ถึงกับดีดพลังดัชนีออกพร้อมกันสามนิ้วในพริบตา ! นิ้วก้อยซ้ายเขี่ยขึ้น นิ้วหัวแม่มือซ้ายกดลง ส่วนนิ้วกลางขวาพลันพุ่งออก ! ที่จอมภูตเคลื่อนไหวมีเพียงช่วงแขน ที่ใช้ออกมีเพียงสามนิ้ว สามนิ้วจากสองมือที่ซูบกรังปะทะอย่างหักโหมกับขวานใหญ่หนาหนักสองด้ามของชายร่างยักษ์ทรงพลังอย่างประมุขค่ายเทียนโย่ว
ผลที่ตามมาทำให้นักพรตลู่จือชิงที่เบื้องหลัง ถึงกับตะลึงต้องถอนตัวถอยกลับไปก้าวใหญ่ เมื่อพบเห็นว่าสองนิ้วที่เขี่ยขึ้นและกดลงสามารถกระแทกทำลายสภาวะขวานหนาหนักสองเล่มได้อย่างน่าอัศจรรย์ ขวานในมือขวาถูกนิ้วก้อยเขี่ยจนเด้งยกขึ้นไปด้านบน ส่วนขวานในมือซ้ายถูกนิ้วหัวแม่มือกดลงจนกระแทกฝังจมลึกในพื้นอิฐของอาราม แต่ที่น่าตระหนกกว่าคือนิ้วกลางที่พุ่งออกจากมือขวา พลันทิ่มสู่ตำแหน่งหัวใจที่ทรวงอกอย่างถนัดถนี่ พลังดัชนีทะลวงร่างทะลุออกเบื้องหลังเป็นรูโหว่ ดัชนีนี้แหลมคมสุดร้ายกาจถึงกับสามารถทะลวงร่างที่ฝึกพลังภูษาเหล็กคุ้มครองได้ แรงของพลังดัชนีส่งดันร่างใหญ่โตของประมุขเหอจนผงะหงาย กระเด็นออกไปร่วมสามวาก่อนจะตกฟาดพื้นดังโครมใหญ่ เขาชักกระตุก ลำคอยกตั้งบิดเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง เพียงสามารถส่งเสียง
"อ๊อก !" ออกมาคำหนึ่งก็ขาดใจตาย ! นับเป็นวิชาที่น่าแตกตื่นสะท้านฟ้า
"นี่หรือคือพลังดัชนีสะท้านภูต..."
นักพรตลู่ครางออกมาเบาๆ มิอาจยืนหยัดอยู่ที่เดิม สยิวกายจนต้องก้าวถดถอยอย่างลืมตัว...
ทันใดนั้นกำแพงด้านหนึ่งของอารามร้างถูกกระแทกทำลายเข้ามา ปรากฏหลวงจีนสองรูปฝ่าเข้ามาอย่างหักโหม พริบตานั้นสมณะทั้งสองร่วมแรงเหวี่ยงเชือกที่ทำจากเส้นใยละเอียดสีนวลตาและเปียกชุ่มไปด้วยเมือกเส้นหนึ่ง เข้าม้วนพันใส่ร่างของจอมภูตเอาไว้ !!
"เชือกจับเทพแห่งนครไร้ทัดเทียม !?" นักพรตลู่ร้องโพล่งออกมา
"อามิตาพุทธ ท่านนักพรตสายตามแหลมคม นี่คือเชือกจับเทพของวิเศษแห่งนครไร้ทัดเทียมจริงๆ ขออภัยที่พวกอาตมามิได้ปรากฏกายแต่เนิ่น ๆ ทำให้ฝ่ายเราต้องสูญเสีย เนื่องเพราะภูตตนนี้ร้ายกาจเกินไป จำต้องวางแผนลอบเร้นเพื่อคร่ากุม !"
หลวงจีนเสินหนงกล่าวขึ้นพลางเกร็งลมปราณกระชับเชือกวิเศษในมือร่วมกับหลวงจีนเสินขู่ผู้เป็นศิษย์น้อง
สองบรรพชิตเกร็งกำลังที่แขนจนเส้นเอ็นเบ่งพอง ใบหน้าแดงเข้ม ขมับนูนเด่นแสดงถึงการใช้กำลังอย่างเต็มที่ แต่เมื่อมองไปที่จอมภูตที่ถูกเชือกม้วนพันกาย มันกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ยังคงยืนนิ่งอยู่เหมือนกลายเป็นรูปสลักหินร่างหนึ่ง เว้นแต่ดวงตาดำมืดของมันที่เหลือบมองไปซ้าย-ขวาช้าๆ
"วิเศษๆ ได้ยินอานุภาพเชือกจับเทพมานาน ฟังว่าเส้นใยถักทอขึ้นจากตัวไหมหายากในแดนเสฉวนผนวกกับเคลือบด้วยน้ำยาที่ไม่ธรรมดา ก่อเกิดเป็นเส้นเชือกที่จับได้แม้แต่เทพ วันนี้ได้เห็นกับตาถือว่ามีวาสนา" จางหย่วนกล่าวขณะเดินไพล่หลังเข้ามาในอารามตามติดด้วยอี้จงบริวารของมัน
"ใต้เท้าจางโปรดอย่าเข้าใกล้เส้นเชือกนี้หากโดนเข้ายากที่จะสลัดออกได้ เว้นแต่มีน้ำมันถูทาเฉพาะ จึงจะสามารถหลุดพ้นจากการยึดติดของมัน" หลวงจีนเสินหนงรีบบ่งบอกเมื่อเห็นจางหย่วนขยับเข้ามาใกล้
จางหย่วนชะงักเท้าลง อันที่จริงเขาเพียงแค่อยากเข้าไปชมดูให้ใกล้อีกหน่อยเท่านั้น อย่างไรเสียจอมภูตนี้เป็นตัวอันตราย ทั้งไม่แน่ว่าอาจจะยังมีลวดลายใดแอบแฝงที่สามารถทำร้ายคนได้ ในใจลอบยินดีที่หลวงจีนทั้งสองมีวิธีสยบมันเตรียมเอาไว้ล่วงหน้ามิเช่นนั้นหากให้ทั้งหมดเข้าประหัตประหารกับจอมภูตตนนี้ยังไม่แน่ว่าจะสามารถสยบมันได้โดยไม่สูญเสียอย่างสาหัส !
นักพรตลู่ยกสองมือขึ้นหมายคาราวะและกล่าวคำชมเชยต่อสองสมณะ แต่ฉับพลันเห็นสิ่งผิดปกติ ใบหน้าของหลวงจีนทั้งสองยิ่งมายิ่งแลดูอึดอัดกินแรง เหมือนต้องใช้พละกำลังอย่างมากในการรั้งดึงเชือก ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงกระชั้น นักพรตเฒ่าหันไปเพ่งตามองที่เส้นเชือก พบเห็นบริเวณที่เชือกพันร่างของจอมภูตอยู่จึงเริ่มเข้าใจ ที่แท้เชือกยังมิได้รัดพันแนบเข้ากับร่างของมัน เส้นเชือกจับเทพเพียงรัดเสื้อคลุมสีดำเอาไว้ และเสื้อคลุมบริเวณนั้นพลันมีสภาพเบ่งพองออกเหมือนถุงหนังที่มีลมแล่นอยู่ภายใน... ลมนั้นแรงหนุนเนื่องเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หรือนี่เป็นพลังลมปราณภูตกำสรวลที่ร่ำลือกันในยุทธภพ จางหยวนเองก็เริ่มเห็นผิดท่า มันจึงค่อยๆ ถอยร่างเคลื่อนห่างออกมา...
ทันใดนั้น เสื้อคลุมสีดำหม่นของจอมภูมิเบ่งพองขึ้นจนคล้ายเป็นทรงกระบอกใหญ่แล้วพุ่งพรวดลอยขึ้นจนพ้นจากร่างของมัน เสื้อคลุมลากดึงเอาเชือกจับเทพและร่างสองบรรพชิตยกตามขึ้นไปด้วย ส่วนร่างของจอมภูตในชุดดำหม่นรัดรูปกลับมุดเลื้อยออกมาจากเสื้อคลุมราวกับงูพิษที่เคลื่อนตัวออกจากโพรง !
เมื่อเป็นอิสระมันพลันตลบเสื้อคลุมม้วนเอาเชือกวิเศษไว้ด้านใน ฉุดรั้งจนเส้นเชือกหลุดจากมือสองของผู้ครากุม หลวงจีนทั้งสองเซถลาแต่ไม่เสียหลัก ใช้ท่าถ่วงพันชั่งพากายปักหลักอยู่กับพื้น จอมภูตทะยานร่างขึ้นสูงกว่าสองวาแทบปะทะใส่หลังคาของอารามแล้วหมุนร่างเป็นวงกลมถีบเท้ากดลงมา สองเท้าถีบออกต่อเนื่องจนครอบคลุมใส่ร่างหลวงจีนทั้งสอง
หลวงจีนเสินหนงและเสินขู่เมื่อเชือกหลุดจากมือพลันดึงอาวุธคู่กายจากกลางหลัง ยกดาบพระและไม้พลองขึ้นหมายต้านทานแต่ช้าไปวูบหนึ่งอาวุธพึ่งอยู่ในมือก็ต่างถูกพายุเพบงเตะดีดกระเด็นหลุดออกจากมือไปคนละทิศละทาง จึงพร้อมใจเกร็งกำลังทั่วร่างผนึกพลังระฆังทองขึ้นคุ้มครองกายบังเกิดเสียงดัง ปงๆ ! ติดต่อกัน เมื่อพลังคุ้มครองกายปะทะเข้ากับฝ่าเท้าของจอมภูต
พลังระฆังทองเป็นยอดวิชาคุ้มครองกาย ผู้ฝึกเสมือนมีระฆังโลหะครอบปกป้องร่างเอาไว้ เป็นหนึ่งในวรยุทธขั้นสูงของสถาบันสงฆ์ แต่ถึงกระนั้นร่างของหลวงจีนทั้งสองเมื่อถูกกระแทกเข้าด้วยฝ่าเท้าที่ถีบกระหน่ำเข้ามาของจอมภูตยังถึงกับถลาออกไปหลายก้าวกว่าจะยืนหยัดอยู่กับที่ได้ ทั้งสองเลือดลมพุ่งพล่านบาดเจ็บภายใน ต้องทรุดกายลงนั่งเพื่อปรับลมปราณ หลวงจีนเสินขู่อาการสาหัสกว่าถึงกับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งก่อนจะนั่งหลับตานิ่งไม่อาจขยับเคลื่อนไหว หลวงจีนเสินหนงผู้เป็นศิษย์พี่ก็ไม่ดีกว่ากันเท่าไหร่ ใบหน้าบัดเดี๋ยวเป็นสีขาวบัดเดี๋ยวกลับเป็นสีเขียว พนมมือขึ้นทำสมาธิเพื่อปรับลมปราณ
นักพรตลู่เห็นเหตุการณ์แปรเปลี่ยนแม้แตกตื่นแต่ไม่ลนลาน อาศัยความคร่ำโลกเล็งหาจังหวะ ในขณะที่จอมภูตโจมตีสองบรรพชิตจนล่าถอย นักพรตเฒ่าก็ใช้ออกด้วยเพลงกระบี่สุดร้ายกาจกระบวนท่าหนึ่ง นามว่า 'หนึ่งลมปราณแปลงสามเทพ' อันเป็นเพลงกระบี่ขั้นสูงของสำนักฉวนเจิน นี่เป็นท่าไม้ตายที่เขาแอบเก็บงำเอาไว้มานาน หากไม่จำเป็นจะไม่ยอมใช้ออกเด็ดขาด !
เพลงกระบี่นี้นักพรตลู่จือชิงได้รับถ่ายทอดมาจากอาจารย์อา ที่เป็นศิษย์ผู้สืบทอดวิชาแห่งสำนักฉวนเจิน ค่ายสำนักเกรียงไกรสมัยปลายราชวงศ์ซ้อง ภายหลังเมื่อชนเผ่ามองโกลของเจงกิสข่านรุกรานเข้าสู่แดนจงหยวน เหล่าบรรพชิตฉวนเจินมีจิตเมตตาต่อสรรพชีวิตไม่อาจดูดายการเข่นฆ่าทารุณของชนเผ่าป่าเถื่อน เพื่อกล่อมเกลาเจงกิสข่านให้ลดความดุร้าย ถึงกับยินยอมสวามิภักดิ์ตามผู้พิชิตกลับไปแดนมองโกลโดยมีเป้าหมายเพื่อสอนธรรมะซึ่งก็นับว่ามีผล ในช่วงหลังเจงกิสข่านลดการเข่นฆ่าลงมากหันไปยอมรับธรรมเนียมต่างๆ ของชาวฮั่นมากขึ้น เหตุนี้ค่ายสำนักจึงสลายไปจากภาคกลาง นับร้อยปีมานี้เพียงหลงเหลือศิษย์สายตรงไม่กี่คนในแดนทุ่งหญ้า หนึ่งในนั้นมีนักพรตผู้มีศักดิ์เป็นอาจารย์อาของนักพรตลู่จือชิง และเจ้าอารามเหล่าจวินต้งคนปัจจุบันอยู่ ท่านผู้นี้เพียงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนของศิษย์รุ่นหลังที่สืบทอดวิชาสำนักฉวนเจิน ที่มีการเดินทางเข้าออกแดนจงหยวนเพื่อศึกษาธรรมะและวิทยายุทธเพิ่มเติม นักพรตลู่จือชิงจึงได้เรียนรู้ยอดวิชาฉวนเจินมาบ้างในยามนักพรตท่านนี้มาพำนักที่ เหล่าจวินต้ง นับว่าล้วนเป็นยอดวิชาทั้งสิ้น ยามปกติไม่เคยใช้ออกเนื่องจากมิใช่วิชาของสำนักตนอีกทั้งมีอานุภาพเด่นจนอาจกล่าวได้ว่า... เหนือล้ำกว่าวิชาที่อาจารย์สั่งสอน ! จึงไม่นำออกมาใช้เพื่อรักษาเกียรติภูมิของสำนัก แต่ยามนี้ไม่อาจไม่งัดยอดวิชานี้ออกมา ทั้งยังต้องใช้อย่างสุดกำลัง !
เพลงกระบี่เมื่อใช้ออกมาอานุภาพไม่ธรรมดา รังสีกระบี่ครอบคลุมเข้าใส่ร่างจอมภูติถี่ยิบหากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นแม้ร่างไม่ถูกเสียบแทงจนพรุนก็ย่อมต้องล่าถอยอย่างประหวั่นลนลาน หากแต่จอมภูตผู้นี้ยิ่งดูยิ่งไม่คล้ายมนุษย์ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ อีกทั้งไม่ยอมล่าถอยแม้ครึ่งก้าว ! มันขยับกางนิ้วมือทั้งสิบออกพลันดีดยิงพลังดัชนีเข้าปะทะอย่างหักโหม ถึงกับใช้นิ้วมือที่ซูบกรังราวกิ่งไม้แห้งทั้งสิบพุ่งเข้า เคาะ ดีด เขี่ย ทิ่ม สกัด ใส่กระบี่สนโบราณตรงๆ นักพรตลู่แทบไม่เชื่อสายตาว่าในโลกนี้มีตัวประหลาดที่ไม่กลัวคมกระบี่เช่นนี้อยู่ และยิ่งไม่เชื่อว่ามันถึงกับกล้าใช้ร่างเลือดเนื้อต้านรับยอดเพลงกระบี่ของสำนักฉวนเจินที่มีชื่อสะท้านยุทธภพมานับร้อยปี !
ยอดฝีมือปะทะกันถือสาที่จิตสมาธิ เมื่อนักพรตลู่จือชิงเกิดความหวั่นไหว สภาวะกระบี่พลันช้าไปวูบหนึ่ง ปรากฏพลังพุ่งจากนิ้วนางซ้ายแหวกม่านกระบี่จู่โจมเข้ามา พริบตาที่คิดว่าตนเองจบสิ้นแน่พลังดัชนีแหลมคมชั่วร้ายนั้นพลันหายไป ! ที่แท้เป็นหลวงจีนเสินหนงลอบโถมร่างเข้ามาทางด้านหลังของศัตรู ผนึกพลังระฆังทองทั่วร่างโถมเข้าโอบรัดร่างกายของจอมภูติเอาไว้ ยกร่างจนเท้าลอยขึ้นจากพื้นดิน พลันแผดเสียง
"แทงกระบี่เข้ามา !"
หลวงจีนเสินหนงกระโกนดังสนั่น ยอมพลีร่างเป็นเครื่องพันทนาการและพร้อมจะกลายเป็นเป้ากระบี่ตกตายร่วมกับจอมภูต นักพรตลู่ตระหนกแต่ไม่มีทางเลือก ยามที่ตัดใจจะเสือกกระบี่เข้าใส่ร่างของศัตรู พบว่านอกจากกระบี่ของตนยังมีอาวุธอีก 2 เล่ม พุ่งเข้ามา เป็นหนึ่งกระบี่หนึ่งดาบของสององครักษ์ในสังกัดเยียนอ๋อง จางหย่วน และ อี้จง !
กระบี่ของอี้จง แม้ไม่ใช่กระบี่วิเศษ แต่มีสีครามคล้ำผิดปกติ เชื่อว่าอาบยาพิษร้ายแรงเอาไว้ ส่วนดาบของจางหย่วนแม้ไม่เคลือบพิษแต่ดูไปไม่ธรรมดา มันเป็นดาบที่มีลักษณะแคบและยาวกว่าดาบหัวตัดทั่วไป ว่ากันว่าถูกตีขึ้นโดยช่างชั้นเยี่ยมในแดนอาทิตย์อุทัยมีความคมกล้าแข็งแกร่งและยืดหยุ่นมากกว่าปกติ
สามอาวุธพุ่งเข้าใส่ร่างจอมภูตอย่างเร่งร้อน หนึ่งกระบี่อาบยาพิษ หนึ่งดาบอันคมกล้า ผนวกกับกระบี่สนโบราณในมือนักพรตลู่ที่ทุ่มเทใช้ออกด้วยท่า "มหานทีมุ่งบูรพา" อันร้ายกาจของสำนักฉวนเจิน กระบี่อาบยาพิษของอี้จงมุ่งแทงตรง พุ่งเข้าหาชายโครงด้านขวา ดาบหัวตัดของจางหย่วนฟาดขวางในระดับลำคอ และกระบี่สนโบราณพุ่งตรงเข้าหาจุดหัวใจ โจมตีสามจุดจากสามแง่มุมพร้อมกัน !


หลายวันผ่านไป จูอวิ่นเหวิน เริ่มชินกับสภาพการเป็น เมิ่งเถียน ยามนี้จากจักรพรรดิหนุ่มกลายเป็นสัปเหร่อน้อย เขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังหนึ่งในเขตป่าช้า ที่นั่นเป็นทั้งบ้านที่พักของสัปเหร่อ ที่ทำงาน และโกดังเก็บศพ เช้าขึ้นมาเมิ่งเถียนก็ถูกสั่งให้เริ่มต้นทำงาน ตั้งแต่ปัดกวาดเช็ดถูสถานที่และโลงทั้งหลาย จุดธูปเทียนจัดเครื่องเซ่นไหว้ศพที่ญาตินำมาฝาก ศพเหล่านี้แม้มีไม่มาก แต่ก็ทำให้ เมิ่งเถียน ลนลานด้วยความกลัวผีอยู่หลายวัน แต่พอนานเข้าก็เริ่มชิน ศพส่วนใหญ่เป็นศพใหม่สภาพไม่น่ากลัว และยังไม่มีกลิ่นเหม็นเน่า พวกนี้พอรับมือไหว แต่หากเป็นศพตายตกน้ำ ศพคนตกหน้าผา ตายด้วยอุบัติเหตุ โดนฆ่าฟัน พวกนี้เขายังใจไม่ถึงพอ เวลาเข้าใกล้ต้องกลั้นจมูกหยีตา สุดท้ายยังต้องอาศัย อาจารย์ หรือ แท้จริงแล้วก็คือ จอมภูต ช่วยจัดการตกแต่งศพ งานของสัปเหร่อต้องทำให้ศพอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด ไล่ตั้งแต่ชำระล้างทำความสะอาด ทำการตกแต่งศพ ที่ตายดีก็แล้วไปอาจจะแค่แต่งหน้าใช้เครื่องประทินตกแต่งนิดหน่อยให้สภาพดูคล้ายคนเป็นกว่าเดิม แต่ที่ตายไม่ดีมาดแผลอาจารย์นับว่าชำนาญอย่างยิ่ง จัดแจงเย็บปะเข้าที่ตกแต่งบาดแผลทำได้แนบเนียน ญาติพี่น้องที่มีเห็นสภาพหลังผ่านการจัดการของสัปเหร่อเสียน หรือ อาสี ก็พอใจ ต่างยินดีเพิ่มเงินให้อีกเป็นเท่าตัว งานจัดการกับซากสังขารเหล่านี้นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าเชื่อว่าผู้ที่เกิดมาภายใต้ราชบัลลังก์อย่างเขาจะต้องมาพบ แต่สุดท้ายยังสามารถเป็นลูกมือได้ ข้อดีอยู่อย่างคือ เขาคล่องในการอ่านเขียน อาจารย์มีตำราให้อ่านก็อ่านเข้าใจ ไม่ต้องเสียเวลามาสอนทุกขั้นตอนเหมือนพวกไม่รู้หนังสือ การเรียนจากตำราประหยัดเวลาได้หลายส่วน
 งานสัปเหร่อแบ่งออกเป็นสองสถาน สถานแรกคือ ภายนอก สถานที่สองคือ ภายใน
ภายนอก คือ การที่ญาติเรียกสัปเหร่อไปจัดการศพให้ที่บ้าน เริ่มตั้งแต่จัดหาโลงไม้ตามฐานะและความเหมาะสม นำไปยังบ้านผู้ตายจัดการตกแต่งศพแล้วบรรจุลงโลงเพื่อทำพิธี เสร็จแล้วก็นำศพแห่กลับมาจัดการกลบฝังในสุสาน
ภายในคือ ไปรับศพกลับมาไว้ยังโกดัง พวกนี้ส่วนมากเป็นเพราะต้องการขนส่งไปต่างเมือง เอาไปฝังที่บ้านเดิม หรือเอาไปส่งยังสถานที่ซึ่งญาติพี่น้องจัดหาไว้ ตามความเชื่อว่านำมาซึ่งความเป็นมงคลของลูกหลานสร้างความมั่งคั่งมั่นคงให้วงศ์ตระกูล ตามแผนการ เมิ่งเถียน จะเล็ดลอดออกไปกับขบวนส่งศพประเภทนี้ เพื่อหลบเร้นการค้นหาของจูตี้ แต่ยังจำเป็นต้องรอโอกาสให้ฝ่ายครองอำนาจเริ่มผ่อนคลายการเฝ้าระวัง
 การจัดการกับศพหากว่าตัดเอาเรื่องความกลัวและความสะอิดสะเอียนออก ที่เหลือก็เป็นเรื่องไม่ยาก ต่อให้ เมิ่งเถียน ยกศพพลาดทำหัวของศพกระแทกขอบโลงเสียงดังศพก็ไม่ลุกมาบ่น หรือตบตีเขา การจัดการกับศพนานไปก็ชินไม่ค่อยมีอะไร การจุดธูปจุดเทียนเซ่นไหว้ยังนับว่าน่ากังวลกว่า ไม่ใช่เพราะคนตายจะไม่ได้รับเครื่องเซ่นจนอิ่ม หากแต่ต้องระวังเพลิงไหม้ ต้องคอยตรวจตราตลอด อีกอย่างที่พลาดไม่ได้เลยคือ การจดจำศพและจัดทำบัญชีชื่อของคนตาย ศพบรรจุลงโลงแล้วถูกขนย้าย หากส่งศพถูกส่งไปผิดบ้านเป็นเรื่องใหญ่มาก ใครที่ไหนยินดีจัดการกับศพที่ไม่ใช่ญาติของตน อีกทั้งย่อมต้องห่วงกังวลว่าศพญาติตนที่แท้อยู่ที่ไหน เป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นได้หากไม่ระวังเรื่องนี้ ว่ากันว่าเคยมีการเข่นฆ่ากันเกิดขึ้นมาแล้วจากการขนส่งศพผิด ญาติของผู้ตายโกรธที่ได้ศพผิดไป ไม่เก็บไว้เอาไปเผาทิ้ง ญาติอีกฝ่ายตามมาเอาเรื่อง ถึงกับยกพวกปะทะกันจนมีคนตายไปอีกหลายราย แต่นั่นไม่ใช่เรื่องในหน้าที่ของสัปเหร่อเสียน สัปเหร่อเสียน นับว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งในตำบล หากเขารับจัดการศพญาติพี่น้องเป็นอันว่าวางใจได้ ต่อให้ศพถูกประหารส่งมา เขายังคงเย็บต่อศีรษะเข้ากับร่างให้เป็นอย่างดี สามารถมีศพครบส่วนในการบรรจุฝัง หรือกระทั่งพวกที่เพชฌฆาตกลั่นแกล้ง ทำการประหารแบบ "บั่นน้ำเต้า" หมายถึงตัดให้เลยขึ้นมาโดนส่วนที่เป็นกะโหลก แบบนี้สัปเหร่อทั่วไปจะเย็บต่อให้ไม่ได้ต้องกลายเป็นศพไม่ครบซากน่าสังเวชไป แต่... ไม่ใช่อาสี่ สัปเหร่อเสียน เขามีวิธีอันพิสดารสามารถต่อชิ้นส่วนคืนร่างให้ได้ ทั้งแต่งศพให้กลับมีสภาพดี อย่างไรก็ตาม... ญาติต้องจ่ายแพงอยู่สักหน่อยหากมาที่นี่
 การว่าจ้างสัปเหร่อเสียน ผู้คนทั่วไปรู้ว่าจ้างได้ด้วย "สามดี"
หนึ่ง คือ เงินดี เงินยิ่งมากงานยิ่งประณีต หากญาติมีเงินมากพอ เหรียญใส่ในปากของศพอาจเป็นเหรียญทองหายากสมัยราชวงศ์ถัง ผ้าปิดหน้าศพอาจเป็นผ้าไหมล้ำค่าจากโพ้นทะเล...
สอง คือ สุราดี นอกจากรับเงินแล้วหากต้องการให้ศพออกมาดี หากญาติกำนัลเหล้าลือชื่อรสเป็นเลิศ สภาพศพก็จะยิ่งดูดีงาม บางคราถึงกับมีสภาพงดงามชวนมองกว่าตอนเป็นๆ เสียด้วยซ้ำ
สาม คือ นารีดี แน่นอนว่าคนมีอาชีพอยู่กับศพ การหาหญิงมาเคียงคู่เป็นเรื่องที่แสนยาก หากญาติบ้านใดสามารถจัดหาคณิกาชั้นเลิศมาให้ความสุขกับสัปเหรอเสียนได้ ว่ากันว่าศพผู้ตายแทบจะได้รับการดูแลเทียบเท่าร่างในสุสานหลวงเลยทีเดียว แต่เรื่องนี้ยากเย็นอยู่บ้าง เพราะต้องหว่านล้อมคณิกาให้มาปรนเปรอสัปเหร่อ และต้องเดาใจสัปเหร่อว่าต้องตาต้องใจนางคณิกาแบบไหน เรื่องนี้หากผิดพลาดได้ไม่คุ้มเสีย อาจทิ้งเงินเปล่าๆ แถมได้ความขุ่นเคือง ดังนั้นผู้คนมักกำนัลสัปเหร่อเสียด้วย เงิน และ สุรา มากกว่า
 ด้วยมาตรฐานที่สูงในการทำงาน กิจการของสัปเหร่อเสียน อาสี่ นับว่าไม่เลว เมิ่งเถียน จึงไม่ลำบากมากนักในเรื่องอาหารและข้าวของเครื่องใช้ แม้แต่สุรา ถึงแม้จะไม่ได้เป็นยอดสุราเหมือนในพระราชวัง แต่ก็นับว่าไม่ได้มีรสขื่นขมเหม็นสาบแบบคนยากดื่ม นับว่าพอให้ความบันเทิงลดความกลัดกลุ้มร้อนใจได้บ้างในยามพลุ่มพล่านใจ เว้นแต่อย่างเดียว... นารี... อาสี่ ไม่ยินยอมให้เมิ่งเถียนออกไปเที่ยวสำนักนามโลมเพื่อผ่อนคลายกับนางคณิกาเป็นอันขาด เพราะอยากจะระวังป้องกันไม่ให้ใครพบเห็น... และหากถูกพบเห็นโดยคนของ จูตี้ ย่อมเป็นอันตราย !
 หากล่าวกันตามความจริง จูตี้ เมื่อสามารถยึดครองบ้านเมือง ควรสามารถเกณฑ์คนตรวจค้นทั่วอาณาเขตนครหลวงและชานเมืองเพื่อล่าตัว จูอวิ๋นเหวินได้ไม่ยาก หากแต่... จูตี้มีจุดอ่อนตรงหน้าบางในบางกรณี... เขาไม่อยากได้ชื่อว่า ฆ่าญาติชิงบัลลังก์ แม้แต่ตอนลุกขึ้นก่อการชิงอำนาจ ยังใช้ข้ออ้างว่า "จิ้งน่าน" ลงมือทำไปเพื่อกวาดล้างขุนนางทรยศ ช่วยค้ำจุนบัลลังก์ให้จักรพรรดิ ในวันที่บุกเข้านครหลวงเขาจึงทำพลาดครั้งใหญ่ คือ ปล่อยให้ จูอวิ๋นเหวิน เลือกเอาเองระหว่าง ออกมายอมแพ้แล้วยกบัลลังก์ให้เขาดีๆ หรือ เครียดจัดคับแค้นจนฆ่าตัวตายไปเสียพ้นๆ ทำให้เกิดปัญหาตามมา เมื่อ จูอวิ๋นเหวิน เลือกกระทำตามแบบของตนเอง เผาวังแล้วหลบหนี... ดังนั้น การจะไล่ล่าอย่างเอิกเกริกไม่สามารถทำได้ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ฝ่ายหนึ่งหลบเร้นไล่ล่า อีกฝ่ายซุกซ่อนรอเวลา คล้ายคนปิดตาแล้วชกกัน หากยังไม่ถูกตัวก็คลำต่อไป แต่หากคลำพบ ย่อมลงมือเต็มกำลัง เพราะฉะนั้น นารี จึงกลายเป็นของห่างไกลของ เมิ่งเถียน... และยังกลายเป็นสิ่งสุดปลายมือของ อาสี่ ด้วยเช่นกัน เพราะหากเขาไปหอคณิกา ไม่อาจมีอะไรรับประกันว่า เจ้าหนุ่มหน้าเกลี้ยงคนนี้จะไม่ย่องออกไปหาหญิงสาวด้วยอีกคน นับเป็นความลำบากประการหนึ่งของ จอมภูต...
 "ตัดมันออกเสียน่าจะดี"
สัปเหร่อเสียนพึมพำเบาๆ อยากจับ ลูกศิษย์ตอน ! แต่เมื่อได้คิดว่า 'สิ่งนั้น' มันอาจเป็นความมั่นคงของอาณาจักรในอนาคต จึงทำได้แค่เพียงทนและบ่น... อย่างน้อยยังดีที่มีสุราปลอบใจ นับว่าชีวิตยังไม่เลวนัก มีเนื้อกิน มีสุราดื่ม มีเงินทองจับจ่ายถือว่าไม่เลวแล้ว ในช่วงรอจังหวะ ไม่อาจไม่อดทนให้มากเข้าไว้....
หอคะนึงหา เป็นหอคณิกาชื่อดังของเมือง เมื่อก่อนนี้ยังสามารถเดินทางไปเยี่ยมยลนางงามได้บ้าง แต่ตอนนี้ เมื่อเดินมาถึงร้านเหล้าของ ฟางเฉิน ที่อยู่ห่างหอคะนึงหาราวสองถนนสัปเหร่อเสียนพลันต้องหยุดเท้า สองถนนนี้เหมือนกีดกันความเจริญไว้ราวกับอยู่คนละโลก บริเวณหอคะนึงหา เป็นแหล่งการค้าของเมืองผู้คนมากมายร้านรวงแน่นขนัด ประดับประดาอย่างสวยงาม พ่อค้าขุนนางชายหญิงทั้งหลาย ที่มั่งคั่งและรอรับความมั่งคั่ง ต่างเคลื่อนไหวในย่านนั้นกันอย่างครึกครื้น แสงไฟสว่างราวเป็นเวลากลางวัน... แต่ถัดมาเพียงสองเส้นถนนกั้น ย่านที่ตั้งของร้าน ฟางเฉิน แทบจะกล่าวได้ว่าเหงาหงอย มีร้านค้าตั้งอยู่บ้างห่างๆ กัน ผู้คนไม่มาก และส่วนใหญ่เป็นคนชั้นล่างใช้แรงงานแลกเงิน เมื่อมีเวลาพอ เหลือเงินบ้าง ก็ออกมาหาความสำราญตามสภาพ... สัปเหร่อเสียนวันนี้พาลูกศิษย์ออกมาผ่อนคลายแม้อยากเดินไปยังสถานที่ในย่านเจริญกว่า แต่จำต้องหยุดเท้าลงและแวะเข้าไปร้านซอมซ่อแห่งนี้แทนที่
ร้านของ ฟางเฉิน ทั้งเล็กทั้งมอมแมม มีเพียงสี่ห้าโต๊ะ เปิดขายเหล้าราคาถูกกับเนื้อคุณภาพธรรมดา อย่างไรก็ตาม มันเป็นร้านเหล้าที่พอเข้ามาหย่อนใจได้ มีคนไม่พลุกพล่าน และส่วนใหญ่เป็นคนในละแวกนั้นล้วนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี พอเห็นหน้าสามารถรู้ประวัติกันได้ถึงรุ่นปู่รุ่นทวดกันนั่นเลยทีเดียว อีกอย่างคือ แม้วัตถุดิบไม่ใช่ของชั้นเลิศ แต่ฝีมือการปรุงของ ฟางเฉิน และภรรยาไม่อาจดูถูก ฟางเฉินแต่เดิมเป็นคนครัวในบ้านขุนนาง ภรรยาก็เป็นหญิงรับใช้ในบ้านนั้นเช่นกัน สองคนพบรัก อยากมีชีวิตเป็นอิสระลาออกมาตั้งร้านขายอาหาร กิจการแม้ไม่ใหญ่โต แต่เปิดมากว่าสิบสามสิบสี่ปีก็มีลูกค้าอุดหนุนต่อเนื่อง กำไรน้อยแต่พออยู่ได้ไม่ลำบาก สองสามีภรรยาดีทุกสิ่ง แย่อยู่อย่างเดียวคือการจัดแต่งและเก็บกวาด พวกเขาล้วนไม่เอาไหน ร้านจึงออกมามีสภาพมอมแมมอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเสน่ห์ให้กลุ่มลูกค้าที่กลัวต้องจ่ายหนักกล้าเข้ามาดื่มกินสุดท้ายส่วนใหญ่กลายเป็นขาประจำคุ้นหน้าคุ้นตา
สัปเหร่อเสียนปกติไม่ใคร่แวะมาร้านฟางเฉินบ่อยนัก แต่นับว่าสนิทกัน เพราะพี่ชายของฟางเฉิน เดิมได้เป็นขุนนาง แต่สมัยจูหยวนจาง มีการเข่นฆ่าล้างบางขุนนางหลายระลอก ว่ากันว่าเป็นเพราะจักรพรรดิหงอู่ไม่เชื่อใจข้าเก่าขุนนางเดิมที่มีอำนาจ หาเรื่องหว่านจับเข่นฆ่าลงเสียมากมาย พี่ชายของฟางเฉินก็เป็นหนึ่งในขุนนางใหม่ที่แม้ไม่เกี่ยวข้องใดกับการทำผิดคิดร้ายแต่ดันดวงซวยติดร่างแหไปด้วยเลยต้องถูกประหาร สุดท้ายโดนบั่นน้ำเต้า ทำให้ญาติพี่น้องเศร้าเสียใจเวทนาในศพที่กลายเป็นซากไม่สมบูรณ์ สัปเหร่อเสียน เห็นใจจึงเข้าไปช่วยจัดการให้ นับแต่นั้นไม่ว่าวันใดที่สัปเหร่อเสียนเดินผ่านทางมา ฟางเฉิน หากพบเห็นจะรี่ออกมาโค้งคำนับขอกราบคาราวะเชิญดื่มกินสุราอาหารถึงกลางถนนทุกครั้ง บางครั้งไม่เพียงโค้งคำนับ ยังถึงกับยื้อยุดฉุดลากให้อาสี่เข้าไปกินไปดื่มให้จงได้ สุดท้ายฝ่ายถูกเชิญก็ไม่เกรงใจ วันใดว่าง ยามเหงาหงอยก็มักมาสังสรรค์กับ ฟางเฉิน สองผัวเมียอยู่บ้าง 10 ปีมานี้ถือว่าสนิทกันพอสมควร
"อาสี่ !! ท่านมาแล้วๆ เชิญๆ เชิญด้านใน ไม่ได้พบกันนานท่านสบายดีหรือไม่" ฟางเฉินที่กำลังดูแลลูกค้าในร้านสามสี่โต๊ะ ผละทิ้งทุกสิ่งวิ่งเข้ามาต้อนรับสัปเหร่อเสียนทันที
"ชิงเอ๋อๆ อาสี่มาแล้ว วันนี้นำพาลูกศิษย์มาด้วย จัดเตรียมสุราอาหารพิเศษโดยด่วน !!"
ฟางเฉินร้องเข้าไปในครัวเสียงดัง แล้วหันหน้ากลับมากล่าวกับสัปเหร่อเสียนด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ข้าจะขอคาราวะแสดงความยินดีที่ท่านรับศิษย์"
สัปเหร่อเสียนจับแขนฟางเฉินเขย่าอย่างคุ้นเคยยิ้มแย้มจนมองไม่เห็นลูกนัยน์ตา
"เกรงใจไปแล้วๆ ไม่รบกวนๆ ข้าขอเป็นเจ้ามือบ้าง มาทีไรเป็นเจ้าจัดหาทั้งอาหารเครื่องดื่ม พวกเราคนค้าคนขายเข้าใจกันๆ"
"ไม่ได้เด็ดขาด ! อาสี่ ท่านเป็นผู้พระคุณของบ้านข้า เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ไม่อาจยกมาเอ่ยอ้าง เพียงท่านยอมเข้ามายังร้านของเราก็นับเป็นเรื่องดีมากแล้ว เชิญๆ ขอเชิญนั่ง อาสี่เชิญด้านใน เจ้าด้วยน้องเมิ่งเถียน เชิญๆ" เจ้าของร้านทั้งดึงทั้งดันจนสองศิษย์อาจารย์เข้าไปนั่งโต๊ะตัวหนึ่งทางด้านใน ก่อนจะหายไปทางหลังร้านเพื่อจัดเตรียมของ
"เป็นคนดีจริงๆ ชีวิตชาวบ้านธรรมดาแท้จริงมีความสุขถึงเพียงนี้..." เมิ่งเถียนครางเบาๆ แต่พลันต้องหยุดเมื่อถูกตบเข้าที่หน้าขา จึงรู้ว่าตนเองปล่อยสติหลุด แทบลืมว่าตอนนี้ตนเองเป็นเพียงคนยากไร้ญาติมิตรมีฐานะเป็นสัปเหร่อฝึกงาน ไหนเลยสามารถวิจารณ์ชาวบ้านราวกับเป็นชนชั้นสูงกว่าเช่นนั้นได้
"ฟางเฉินผัวเมีย ฝีมือทำกับข้าวยอดเยี่ยมยิ่งนัก เนื้อสัตว์เนื้อปลาแม้จะไม่ใช่ของหายากชั้นดี แต่เข้าใจเลือกเข้าใจปรุงรส ใครกินล้วนติดใจ แต่กิจการไม่ใหญ่โตเพราะติดอยู่เพียงสองเรื่อง..." สัปเหร่อเสียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
"เป็นสองเรื่องใดหรืออาจารย์ ?"
เมิ่งเถียนสนใจใคร่รู้ สัปเหร่อเสียนกังขยับจะพูดพอดี ฟางเฉิน ยกไหสุราแล้วถ้วยเหล้ากระเบื้องออกมาเสียก่อน
"มาแล้วๆ อาสี่ น้องเถียน เชิญดื่มเหล้ารอสักครู่กับแกล้มกำลังจะมา" ฟางเฉิน รินเหล้าจากไหลงในชามกระเบื้องเก่าๆ ที่มีรอยบิ่นที่ขอบ
"วันนี้ข้ามี เนื้อหมาฝานไคว่ ให้ท่านได้ลิ้มรส รับรองน้องเถียนเจ้าต้องติดใจ !" ฟางเฉินพูดพลางยกนิ้วหันไปยิ้มให้สัปเหร่อน้อยก่อนหันกายจากไป
"เรื่องแรกคือ อาหารพวกมันแม้รสอร่อยแต่สภาพร้านและข้าวของเครื่องใช้ล้วนไม่ใส่ใจ ปล่อยให้มีสภาพมอมแมมเก่าบิ่น..." สัปเหร่อเสียนเริ่มอธิบาย ต่อหลังจากเจ้าของร้านเดินหายไปในครัวอีกรอบ แต่ถูกลูกศิษย์ขัดขึ้น
"เนื้อหมาฝานไคว่ คืออะไรหรืออาจารย์"
"ออ เจ้าสนใจเรื่องนี้..." สัปเหร่อเสียนมองหน้าแล้วหัวเราะ
"เนื้อหมาฝานไคว่ เป็นอาหารที่มีประวัติมานานกว่าพันปี ว่ากันว่ามันเริ่มมีมาตั้งแต่ครั้น ฮั่นเกาจู่หลิวปัง กำเนิดในเมืองเพ่ย มณฑลเจียงซู เนื้อที่ใช้ปรุงต้องเป็นหมาขนเหลืองพันธุ์เฉพาะ ใช้ไฟอ่อนต้มเคี่ยวด้วยเตาถ่านเป็นเวลานาน เนื้อมีลักษณะเปื่อยยุ่ย รสชาติหวานกลมกล่อม หอมเย้ายวนด้วยกลิ่นเครื่องปรุงนานาชนิด เล่ากันว่าปฐมกษัตริย์ฮั่นยังต้องตามกลิ่นไปกินทุกครั้งเมื่อพ่อครัวปรุงอาหารชนิดนี้..."
"ถูกแล้วๆ เมียของข้าเดิมเป็นคนเมืองเพ่ย ได้ตำรับนี้มาจากบรรพชน เชื่อว่าในเมืองนี้ไม่มีใครทำเนื้อหมาฝานไคว่ได้ดีเกินเมียข้า แต่จนใจที่หมาขนเหลืองไม่ใช่หากันได้ง่ายๆ วันก่อนโชคดีมีพ่อค้านำมาเสนอให้หนึ่งตัวแลกเหล้าไปหลายชั่ง นี่เป็นอาหารโปรดของท่านอาสี่" ฟางเฉินพูดเสริมพลางยกเนื้อชุ่มน้ำแกงชามใหญ่มาวางตรงหน้าแล้วเดินเข้าครัวไป
เนื้อสีเข้มดูแล้วเปื่อยยุ่ย ไม่หั่นด้วยมีดแต่ฉีกด้วยมือบรรจงวางมาในชามราดรดด้วยน้ำซุปกลิ่นหอมจนชุ่มโชก กลิ่นมันหอมหวนเย้ายวนจนแม้แต่ผู้เคยกินสุดยอดอาหารมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกอย่างจูอวิ๋นเหวินยังอดเคลิ้มไปกับกลิ่นและความน่ากินของมันไม่ได้ต้องจับตะเกียบเตรียมลงมือรับประทาน
แต่เมื่ออาจารย์ยังไม่ลงมือศิษย์ที่ดีย่อมไม่ควรกินก่อน เมิ่งเถียน รู้ธรรมเนียมจึงยังไม่กล้าคีบเนื้อที่ควันกรุ่นอยู่เบื้องหน้า พอหันไปมองเห็นอาจารย์พยักหน้าแย้มยิ้มไปทางห้องครัว ฟางเฉิน พาสตรีวัยกลางคนออกมานางหนึ่ง หน้าตาแม้ไม่หมดจดและอายุอานามมากไปบ้าง แต่เชื่อว่าเมื่อยังสาวต้องมีความงามไม่เลว สองคนผัวเมียเดินมาถึง สัปเหร่อเสียนก็ลุกขึ้นทักทาย
"พี่สะใภ้ฟางท่านสบายดี" สัปเหร่อเสียนกล่าวอย่างสนิทสนม
"อาสี่ วันนี้ท่านให้เกียรติมา ขอเชิญรับประทานให้มากไว้ เนื้อหมาฝานไคว่หม้อนี้ข้าลงมือปรุงอย่างสุดฝีมือเพื่อให้ท่านได้ชิมรสดั้งเดิมของหมู่บ้านเพ่ยเรา"
ภรรยาของฟางเฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม ขณะนางค้อมตัวคาราวะ พลันสัปเหร่อจางเบียดเข้าใกล้มือขวาสอดพันขึ้นไปใต้ซอกแขนของนาง กางมือตะปบศีรษะแล้วกดลงอย่างรวดเร็ว เป็นเหตุให้ใบหน้าของนางพุ่งลงกระแทกเข้ากับชามใส่เนื้อหมาฝานไคว่บนโต๊ะอย่างแรงจนใบหน้ายุบเข้าไป เสียงโครมดังสนั่น ! เศษกระเบื้องเจาะทะลวงเข้าไปภายในกะโหลก เศษเลือดเศษเนื้อเศษมันสมองปะปนกับเศษเนื้อตุ๋นกระจายไปทั่ว โต๊ะตัวนั้นได้รับแรงกระแทกถึงกับขาทั้งสี่แหลกสลายทลายราบลง ส่วนหญิงนางนั้นพลันแน่นิ่งฟุบคว่ำอยู่กับพื้น !
ฟางเฉินตาเหลือกสะดุ้งเฮือก พลันมีกระบี่แขนเสื้อพุ่งออกมาจากมือของเขาตรงเข้าใส่อกของเมิ่งเถียนในบัดดล แต่สัปเหร่อเสียน คือ จอมภูต ยอดฝีมือที่ไม่มีใครโค่นล้มได้มานานหลายสิบปี หลังกดกระแทกผู้คนตายไปหนึ่ง มือขวายังสามารถวกมาป้องกัน ปัดป่ายกระบี่แขนเสื้อออกไป ร่างพลันเอนลงขาซ้ายยกบิดไปด้านข้างเกี่ยวเอาตัวของเมิ่งเถียนแล้วกวาดร่างเขาถอยออกไปทรุดอยู่ใต้โต๊ะที่ด้านข้าง จากนั้นหมุนตัวดีดนิ้วก้อยขวาออกด้วยวิชาดัชนีสะท้านภูต ปลายนิ้วแฝงพลังแหลมคมเจาะทะลุลำคอของฟางเฉินเข้าอย่างถนัดถนี่ คนขายอาหารร่างสั่นกระตุกคราหนึ่งก็ทรุดลงกับพื้น
ไม่ทันที่เมิ่งเถียนจะมุดออกมา เท้าของสัปเหร่อเสียนก็เขี่ยเก้าอี้ยาวอีกตัวหนึ่งไปสกัดด้านหน้าเขาเอาไว้ ให้รั้งอยู่ใต้โต๊ะต่อไป ยกมือขึ้นปรบคราหนึ่ง ประตูทั้งหมดของร้านพลันถูกปิดเข้ามาโดยพร้อมเพรียงเสียงดังโครมๆ ลูกค้าที่นั่งดื่มกินอยู่ทั้งสี่โต๊ะพลันลุกขึ้นยืน ทั้งหมดพร้อมใจสาดอาวุธลับหลากหลายชนิดออกมา แทบจะพร้อมกัน ในยามฉับพลันไม่อาจจำแนกได้ว่าเป็นอาวุธลับชนิดใดบ้าง หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่อาวุธลับทุกอันเหมือนกัน นั่นคือมันมีสีคล้ำ แสดงว่าใช้พิษอาบเอาไว้ !
สัปเหร่อเสียนใช้เท้าเขี่ยโต๊ะที่พังราบกับพื้นให้ลอยขึ้นใช้มือกรีดวาดไปมา พื้นโต๊ะหมุนวนในอากาศกลายเป็นโล่กำบังใหญ่ อาวุธลับล้วนไม่สามารถจู่โจมถึงตัวสองอาจารย์ลูกศิษย์ได้ มิหนำเศษเลือดเศษมันสมองเศษสุราอาหารพร้อมอาวุธลับที่สาดซัดมา พลันเด้งกลับและสาดกระจายออกวุ่นวาย ทำให้เหล่าผู้ใช้อาวุธลับต้องถลันหลบปิดป้อง ทันใดนั้นมีเสียงดัง พล็อก ! ตามมา เป็นสัปเหร่อเสียนเตะกระบอกใส่ตะเกียบอันหนึ่งจนแตกกระจาย ตะเกียบทำจากไม้ไผ่เหลาเป็นซี่ที่อยู่ภายในพากันสาดพุ่งออกเป็นวงกว้าง ทุกอันแฝงพลังภายในอันล้ำลึกกลายเป็นอาวุธสังหาร ตะเกียบไม้ในกระบอกถึงกับสามารถพุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างผู้คนทั้ง 9 คน ! บ้างปักใส่เบ้าตาจมลึกเข้าไปจนปลายทะลุออกศีรษะโผล่ไปด้านหลัง บ้างทะลวงอกเข้าสู่หัวใจ บางอันเจาะหว่างคิ้ว บางอันปักเข้าที่คอหอย... สุดท้ายผู้คน 9 คน ล้วนทอดร่างเป็นศพ...
"เรื่องที่สอง คือ พวกมันไม่ปล่อยให้กิจการดี เพื่อใช้อำพรางการเป็นมือสังหารเอาไว้..." จอมภูตกล่าวเสียงเรียบ ๆ หลังจากสังหารผู้คน 11 คนภายในร้านจนหมดสิ้น...
เมิ่งเถียนรับฟังแต่ไม่ได้ยิน เขายังคงนิ่งอึ้งตาเหลือกค้างได้แต่อ้าปากชี้มือไปๆ มาๆ
"พวกเราไปเถอะ" สัปเหร่อเสียนกล่าวบอก
"ไป... ไปที่ใดอาจารย์..." เมิ่งเถียนละล่ำละลัก
"กลับสุสาน ร้านนี้กำลังจะลุกไหม้..."
สัปเหร่อลากลูกศิษย์ที่ตัวสั่นงันงกเดินออกไปทางหลังร้าน จากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงชาวบ้านร้องโวยวายดังขึ้น
"ไฟไหม้ๆ ไฟไหม้ ร้านฟางเฉิน !!"
.................................................


 บนเส้นทางเปลี่ยว อันเป็นหนทางลัดที่ชาวบ้านใช้เดินทางไปยังท่าเรือริมน้ำ ปรากฎมีหลวงจีนรูปหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่กลางทาง จากการแต่งกายทำให้รู้ว่าหลวงจีนรูปนี้ไม่ใช่พระธรรมดา หากแต่มีสมณะศักดิ์ที่สูงยิ่ง อีกทั้งรอยธูปศีลที่เจิมบนศีรษะ กับผ้ากาสาวพัสตร์ที่ครอง ผู้ที่เจนในทางโลกและทางธรรมย่อมมองออกได้ทันทีว่านี่เป็นชุดของพระชั้นผู้ใหญ่จากวัดเส้าหลิน วัดอันดับหนึ่งของแผ่นดินและเป็นหนึ่งในค่ายพรรคที่เที่ยงแท้มาตรฐานเป็นที่นับถือของยอดฝีมือทั่วหล้า จนกระทั่งมีคำกล่าวว่า
 "วิชาทั่วหล้าล้วนกำเนิดจากเส้าหลิน"
 แต่หลวงจีนชั้นผู้ใหญ่ที่แต่งกายเต็มยศเช่นนี้ไฉนมายืนเดียวดายอยู่ในเส้นทางเปลี่ยว
 ครู่หนึ่งมีขบวนขนโลงศพเคลื่อนใกล้เข้ามา ปรากฏกลุ่มคน 7-8 คน แต่งกายแบบชาวบ้าน บ้างดันบ้างลากเกวียนไม้ขนโลงศพจำนวน 3 โลง ให้เคลื่อนที่ไปตามถนนโดยไม่มีม้าหรือวัวเทียมเพื่อผ่อนแรง
 ชาวบ้านกลุ่มนี้ทีท่าทีอิดโรยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นสมณะอยู่ขวางอยู่กลางทาง ทั้งหมดก็หยุดขบวนลง บ้างประนมมือไหว้สักการะ บ้างคำนับอย่างนอบน้อม มีบ้างถึงกับคุกเข่าลงแล้วสวดเรียกนามกระอมิตาภะพระพุทธเจ้า
 สมณะใหญ่หรี่จับจ้องมองขบวนอย่างแน่วนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพนมมือขึ้นร้องสรรเสริญพระพุทธองค์
 "อมิตาพุทธ"
 "ประสกทั้งหลาย เร่งร้อนเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย สมควรหยุดยั้งพักผ่อน โปรดหยุดสักครู่อาตมามีเรื่องคิดขอคำชี้แนะ" หลวงจีนกล่าวอย่างอ่อนโยน แต่ฉับพลันมีเสียงดังเกลียวกราวดังลั่นเกิดขึ้นจากร่างของหลวงจีน ชุดเสื้อผ้าเบ่งพองกระพือออกคล้ายมีแรงลมมหาศาลพัดพาอยู่ภายในชุดใต้เสื้อผ้า
 "พลังระฆังทองช่างร้ายกาจ...!"
 ชาวบ้านที่คุกเข่าพนมมือสวดมนต์พลันเอ่ยขึ้น เขาเงยหน้าจับจ้องไปยังหลวงจีน ประกายตาสาดแสงเปล่งปลั่ง แสดงว่าเป็นผู้ฝึกวิชากำลังภายในมาอย่างล้ำลึก
 "ข้าหลี่หงอู่ ศิษย์ชั้นที่สามพรรสัปเหร่อขอรับทราบความร้ายกาจ ขออภัยที่ล่วงเกิน!"
 ชายผู้นั้นกล่าว พลันร่างถลันเข้าหาหลวงจีนอย่างรวดเร็วทั้งๆ ที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือที่พนมประกบกันยื่นพุ่งปราดไปด้านหน้า กลายเป็นฝ่ามือทวนอันทรงพลัง ทั้งรุนแรง ทั้งแหลมคม
 ทันใดนั้นบังเกิดเสียงปงใหญ่ เมื่อหลี่อู่หงพุ่งฝ่ามือประกบคู่กระแทกเข้าใส่เสื้อที่เบ่งพองของหลวงจีนบริเวณหน้าท้อง ทั้งๆ ที่มือเพียงสัมผัสเสื้อที่เบ่งพอง แต่กลับบังเกิดเสียงราวโลหะหนักกระกัน พลังใอมือและความแข็งแกร่งของทั้งคู่นับว่าอยู่ในระดับน่าตระหนก
 ผู้ประกาศนามเป็นหลี่อู่หง ถูกกระแทกถอยหลังไปสี่ก้าว จึงสามารถหยุดยั้ง ส่วนหลวงจีนกลับนิ่งสงบอยู่ในท่าเดิม ไม่เคลื่อนถอยแม้ครึ่งก้าว
 การปะทะกันรอบแรก ปรากฏความเลื่อมล้ำของพลังการฝึกปรืออย่างเห็นได้ชัด
 "ประสกใยต้องเหนื่อยแรง" หลวงจีนเอ่ยปากอย่างปราณี
 "เดินทางมาอย่างเร่งรีบย่อมเหน็ดเหนื่อยจงหยุดยั้งพักผ่อนเสียก่อนเถิด อาตมาเพียงทำหน้าที่เชิญผู้สมควรถูกเชิญให้คืนกลับยังนครหลวง หามีเจตนาร้ายไม่ ประสกทั้งหลายโปรดให้ความสะดวก"

 "เจ้าลาหัวล้าน !" ชายหนุ่มร่างกำยำที่อยู่ด้านหลังรถขนโลงเดินก้าวออกมาชี้หน้าด่าทอ
 "ไสหัวไปให้พ้น ไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้าฝังดินไม่ให้ได้พบพระพุทธองค์!"

 "พระพุทธองค์อยู่ในทุกสรรพสิ่ง พระธรรมนั้นไพศาล ประสกไม่อาจขืนต้านพลังแห่งธรรมได้หรอก" สมณะเอ่ยปากนุ่มนวล แต่ดวงตาเขม่นมอง

 "ล่วงเกินแล้ว !" ชายหนุ่มร่างกำยำตะโกน กางฝ่ามือทั้งสองข้างออก พุ่งทะยานเข้าใส่หลวงจีนอย่างรวดเร็วแล้วกระแทกฝ่ามือทั้งสองข้างออกประทับเข้าอย่างจังบริเวณทรวงอกของหลวงจีนอย่างถนัดถนี่
 เสียงปงใหญ่ดังขึ้นอีกครา ชายหนุ่มถึงกับกระเด็นกลับออกมา ปากกระอักโลหิตออกมาอึกใหญ่ นอนหงายหลังเอาศอกยันพื้นไม่อาจลุกขึ้นมาได้

 "อามิตาพุทธ"
 หลวงจีนร้องขึ้นอีกครั้ง ร่างของเขายังอยู่ที่เดิม แต่หากมีใครมองดูรอยที่พื้น จะเห็นว่ามีรอยครูดออกไปจากจุดเดิมราวสองนิ้ว

 "พลังระฆังทองเส้าหลิน ยอดเยี่ยมสมคำเล่าลือ แต่ประมุขเราไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว พวกเราเป็นแค่ตัวล่อ ต้องขออภัยที่หลวงจีนท่านมาเสียเที่ยวแล้ว
 หลวงจีนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางหลับตาลงไม่เอ่ยปาก
 "พระกับผีเป็นคู่ตรงข้าม พวกเราคนหากินกับคนตายย่อมควรให้เกียรติสมณะใหญ่ท่านนี้ให้มากเข้าไว้..."
 เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น เป็นเสียงของสัปเหร่อเสียน หรือ จอมภูต ประมุขแห่งพรรคสัปเหร่อ เสียงนี้ไม่ดังกังวาน แต่ถึงกับทำให้มหาสมณะแห่งเส้าหลินถึงกับสะท้านขึ้น
 เนื่องจากเสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากทางขบวนรถขนโลงศพ หากแต่ดังมาจากทางด้านหลังของหลวงจีน
 สมณะท่านนี้นามว่า อี้เติง มีศักดิ์เป็นรองเพียงเจ้าอาวาสวัดเส้าหลิน ตัวท่านฝึกพลังระฆังทองจนบรรลุถึงขั้นที่ 8 นับว่าฝีมือแทบจะไร้เทียมทาน อาวุธใดๆ ไม่กล้ำกรายผิวหนัง พลังสมาธิสูงส่ง จิตญาณเข้าถึงขั้นไร้ขอบเขต แต่กลับไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามาถึงที่เบื้องหลัง นับเป็นเรื่องที่สร้างความตระหนกให้ได้ไม่น้อย
 อย่างไรก็ตาม มหาสมณะยังคงนิ่งสงบ ไม่เคลื่อนไหว อี้เติง เชื่อมั่นในพลังระฆังทองคุ้มครองกาย จึงไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียงทางด้านหลัง

"ผู้ดูแลตึกตั๊กม้อมาเอง นับว่าให้เกียรติเราอย่างยิ่ง ออกมาน้อมพบช้า เป็นเราเสียคาราวะแล้ว"
สัปเหร่อเสียนเอ่ยยิ้มๆ แต่พลันขยับกาย
พริบตาประชิดถึงด้านหลังของมหาสมณะ แล้ววกมาประจัหน้า สองนิ้วก้อยพลันยื่นออก ทิ่มเข้าใส่บริเวณหัวไหล่ เสียงดังเคร้งๆ ราวปลายกระบี่กระทบโลหะหนา หลวงจีนร้องครางออกมาเบาๆ ถอยร่นไปสองสามก้าวใหญ่ สะบัดแขนถ่ายพลังลงพื้น จากนั้นกวาดแขนเสื้อปาดเข้าใส่จอมภูตอย่างหักหาญ
"พลังระฆังทองที่ยอดเยี่ยม !" สัปเหร่อเสียนพูดพลางหัวเราะ เคลื่อนร่างฉวัดเฉวียนไปมาหลบเลี่ยงการตลบเข้าใส่ของแขนเสื้อกว้างใหญ่ ฝ่ามือ หมัด และเพลงเตะของมหาสมณะดุจเปลวควัน

"อยู่ !" หลวงจีนอี้เติง คำราม คว้าจับออกด้วยวิชากรงเล็บมังกรอันเลื่องชื่อของเส้าหลิน มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าสามารถคว้าจับกำลำคอของจอมภูตเอาไว้ได้แน่ !
แต่... สัปเหร่อเฒ่าพลันเอนร่างไปด้านหลัง ยืนบนส้นเท้าแล้วแฉลบร่างหมุนคว้างไปทางด้านหลังของสมณะใหญ่ แล้วทิ่มหัวแม่มือทั้งสองข้างเข้าใส่บริเวณกระดูกสันหลังเหนือบั้นเอวของหลวงจีนเข้าอย่างจัง แล้วปลายนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างกระแทกสลับกันขึ้นไปตามข้อต่อของกระดูกสันหลังอย่างรวดเร็วถี่ยิบจนถึงบริเวณท้ายทอย
บังเกิดเสียงดังเกรียวกราวราวกับประทัดแตกระเบิดอย่างต่อเนื่องออกมาจากร่างของหลวงจีนสูงศักดิ์ ทันใดนั้นร่างของมหาสมณะผู้ฝึกพลังระฆังทองก็รูดทรุดกองลงกับพื้นราวกับดินเหลวกองหนึ่ง !
"ศิษย์เส้าหลินฝึกฝนพลังมานับแต่เป็นเด็ก นับว่ากร้าวแกร่งจนน่าศรัทธา..." สัปเหร่อเสียนถอยมายืนมองแล้วเอ่ยปาก
"ยามเริ่มต้นต้องหาบน้ำผ่าฟืน นับเป็นการปรับพื้นฐานที่ยอดเยี่ยม หาบน้ำใช้พลังที่ขา ผ่าฟืนใช้พลังที่หลัง เชื่อมต่อสองส่วนนี้ได้ก็บรรลุวรยุทธขั้นสุดยอด"
"หากแต่... การเชื่อมพลังสองจุดนี้ต้องเดินลมปราณผ่านกระดูกสันหลัง หากจัดการแยกย้ายจุดเชื่อมต่อเหล่านี้ให้เคลื่อนจากกัน พลังก็ปะทุเหมือนน้ำทะลักจากท่อ... ขออภัยที่ล่วงเกิน เรามีภารกิจสำคัญไม่อาจนุ่มนวลมากกว่านี้ หวังว่าท่านผู้ทรงศีลคงเข้าใจ ขออำลา"
จอมภูตเอ่ยอย่างหมดจด แล้วหันกาย บอกไปเป็นไป ผู้ร่วมคณะจับร่างของคนบาดเจ็บฝ่ายตนวางบนเกวียน จากนั้นเร่งเข็นออกไปตามทางน้อยอย่างรวดเร็ว

..................….

ชั่วครู่หนึ่ง ปรากฎเงาร่างสองสายโลดแล่นเข้ามายังข้างร่างของมหาสมณะอี้เติง
ผู้มาเป็นชายฉกรรจ์สองคน แต่งกายในชุดองค์รักษ์ ทั้งคู่จับจ้องมองหลวงจีนแน่วนิ่ง แต่ไม่ได้ให้การช่วยเหลือใดๆ
"แม้แต่มหาสมณะของเส้าหลินยังไม่อาจสะกดข่มจอมภูตเอาไว้ นับว่าร้ายกาจเกินไปแล้วจริงๆ" ชายคนหนึ่งพูด
"หลวงจีนยังไม่ตาย แต่ดูท่าไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกต่อไปแล้ว เราควรทำอย่างไรดีท่านนายกอง" ชายอีกคนเอ่ยอย่างนอบน้อมแสดงว่าเป็นบริวารที่มียศต่ำกว่า
"ทำตามแผนที่ได้รับคำสั่งมา... ลงมือจัดการหลวงจีนให้ตกตายอยู่ตรงนี้แล้วกระพือว่าเป็นฝีมือของจอมภูตและพรรคสัปเหร่อ" ผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยเสียงเย็นชาก่อนแค่นหัวเราะดังเฮอะ
"เพียงเท่านี้ เส้าหลินก็กลายเป็นศัตรูกับพรรคผีสางนั่นของจอมภูต แม้พรรคของมันมีสมาชิกนับพัน แต่เส้าหลินมีศิษย์ทั้งบรรพชิตและฆราวาสนับหมื่น พวกมันมีเส้าหลินเป็นศัตรูนับว่าปวดเศียรเวียนเกล้าเป็นแน่แท้ ใต้เท้ากล่าวไว้ประเสริฐยิ่ง ยืมมือฆ่าคน เราเหนื่อยแรงเพียงรอเก็บเกี่ยว"
"เช่นนั้นใช้อาวุธอะไรดีเพื่อสร้างร่องรอย" ผู้เป็นบริวารเอ่ยถามอีก พลางจ้องมองหน้าหลวงจีน ที่จับจ้องมาที่พวกมันเขม่ง
"หลวงจีนนี่สิ้นฤทธิ์แต่ไม่สิ้นสติ ดูเหมือนมันฟังเรากล่าวว่าจาเข้าใจ !" ชายผู้เป็นบริวารทำท่าตกใจอยู่บ้าง
"รู้แล้วเป็นไรไปเล่า มันขยับไม่ได้ เราช่วยสงเคราะห์ให้ตกตายย่อมเป็นการทำให้พ้นทุกข์ มิหนำซ้ำ ก่อนตายมันได้รู้เรื่องราว นับว่าไม่กลายเป็นผีโง่งมแล้ว"
พูดจบ ดึงเอาโลหะหนักทำเป็นรูปฝ่ามือออกมาจากข้างกาย
"ฝ่ามือโลหะนี้ จัดสร้างมาเป็นพิเศษ อาจจะสร้างร่องรอยคล้ายหัตถ์ยมภพของจอมภูตได้บ้าง" ตัวนายพูด
"หากเป็นเมื่อสักครู่ ยามหลวงจีนยังมีพลังระฆังทองคุ้มกาย เราย่อมไม่อาจทำอย่างไรกับมันได้ แต่เมื่อมันนอนแน่นิ่งอยู่เช่นนี้ เชื่อว่าเราสร้างหลักฐานใส่ความได้ไม่ยาก..."
"อโหสิกรรมให้ข้าเถิดหลวงจีนเฒ่า เราทำตามคำสั่งของเจ้านาย ไม่อาจเป็นตัวของตัวเอง" องครักษ์ผู้เป็นหัวหน้าพูดอย่างยิ้มเยาะ แล้วควงฝ่ามือโลหะท่อนนั้นก่อนจะกระแทกพลังฟาดลงใส่ใบหน้าของหลวงจีนเต็มแรง !
เสียงเคร้ง ! ดังกังวาน ผสานเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นสุดเสียง !!
ฝ่ามือโลหะหักสะบั้นดีดกระดอนสะท้อนขึ้นมาอย่างรุนแรง ! พร้อมกับร่างของหลวงจีนอี้เติง ดีดตัวลุกขึ้นยืนตระหง่าน
"อามิตาพุทธ ประสกทั้งสองอำมหิตเกินไปแล้ว" มหาสมณะเอ่ยเสียงเย็นชา
"เป็นไปได้ยังไง..." องครักษ์ผู้เป็นหัวหน้าครางอย่างเจ็บปวด ง่ามมือฉีกขาด มือห้อยร่องแร่งกระดูกมือแหลกสลายจากการถูกพลังกระแทกกลับ
"อามิตาพุทธ จอมภูตผู้นั้นมิได้ทำร้ายอาตมา เขาเพียงค้นพบว่าในร่างอาตมามีจุดชีพจรติดขัด พลังลมปราณโคจรภายในกระดูกสันหลังไม่สะดวก ทำให้ไม่อาจบรรลุพลังระฆังทองขั้นที่เก้าได้ จึงช่วยกดเคลื่อนจุดที่ตีบตัน ในยามชั่วครู่รางกายไม่อาจขยับได้ แต่นับเป็นเรื่องดีที่ได้ยินข้อความอันเป็นสัจ ทำให้ตาสว่าง"
มหาสมณะพนมมือหลับตา
"ฆ่า !" องครักษ์ร้องสั่งบริวาร
ผู้ถูกสั่งแม้มีตำแหน่งต่ำกว่า แต่ฝีมือไม่ต่ำทราม มันกุมดาบรอจังหวะมาครู่หนึ่งแล้ว เมื่อได้ยินเสียงร้องเบี่ยงเบนความสนใจก็ตวัดดาบกรีดเฉียงแผ่พลังสิบส่วนใส่ดาบ หมายตัดร่างของหลวงจีนให้ขาดเป็นสองท่อน
เสียงดังกึก ! ตัวดาบถูกหลวงจีนตะปบคว้าเอาไว้ พลันบิดดาบสันหนาจนม้วนเป็นวงแล้วดีดออกไปทางด้านข้าง ทั้งคนและดาบกระเด็นไปคนละทิศทาง
"บัดนี้อาตมาบรรลุพลังระฆังทองขั้นที่เก้า อาวุธทั่วไปไม่อาจระคายผิว ทางที่ดีพวกประสกจงรีบพากันกลับไป หาไม่อาตมาคงต้องลงมือสนองคืนกรรมให้พวกท่านแล้ว" หลวงจีนกล่าวพลางจ้องมองใบหน้าสององครักษ์อย่างดุดัน
องครักษ์รีบพากันลนลานถอยออกไปทีละก้าว ก่อนจะหันกายกลับแล้วเริ่มออกวิ่ง ได้ยินเสียงมหาสมณะอี้เติงเอ่ยตามหลังมาว่า
"โปรดบอกนายของพวกท่าน เส้าหลินเราจะไม่ขอยุ่งกับปลักน้ำนี้อีกแล้ว"

 .......................................
 ขบวนเกวียนขนโลงศพ...
 "ระวังตัวให้มาก พวกมันวางแผนรัดกุมยิ่งนัก กำหนดยุทธศาสตร์มาเพื่อลิดรอนทำลายพลังอาถรรพ์ของข้าอย่างต่อเนื่อง"
 สัปเหร่อเสียนมีสีหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด
 "ตั้งแต่เริ่มต้น มันส่งสองนักพรต พร้อมบาตรปรมัตถ์ ตามต่อด้วยหลวงจีนผู้ทรงศีลอันบริสุทธิ์ดาหน้าเข้ามา ทั้งสามเหตุนับเป็นการวางแผนที่แยบคายของยอดคนไม่ผิดแน่ ด้วยการสัมผัสพลังทางธรรมทั้งสามรอบ นับว่าทำลายกลิ่นไออาถรรพที่เป็นพลังของข้าไปได้ไม่น้อย เชื่อว่าที่เบื้องหน้าต้องมีกับดักที่ไม่ธรรมดารออยู่ !


เมื่อเนินเขาสูงปรากฏกลุ่มคนชุดใหม่ขึ้นมา แทนที่จอมภูตจะเสียสมาธิ กลับกลายเป็นเขาลงมือได้อย่างเต็มที่มากขึ้น ทันใดนั้นพลังดัชนีสะท้านภูตดูเหมือนเปล่งอานุภาพได้มากกว่าเดิมร่วมเท่าตัว นิ้วหัวแม่มือซ้ายกด นิ้วชี้ขวาปาด นิ้วก้อยซ้ายตวัดเขี่ยขึ้น ผสานกับอย่างรวดเร็ว จนกลุ่มกระบี่ของสองนักพรตที่จ่อจี้คุกคามเริ่มคลายตัวออก สองนักพรตปรากฏหยาดเหงื่อหลั่งโทรมกาย โดยเฉพาะนักพรตเฒ่าผู้มีศักดิ์เป็นน้องถึงกับหอบ ลมหายใจเริ่มติดขัด จนนักพรตหนุ่มต้องชิงเข้าปะทะแทนในหลายจังหวะท่วงทีเพื่อคลี่คลายสถานการณ์
 ที่แท้เป็นเพราะเมื่อสักครู่จอมภูตออมแรงเอาไว้เพื่อรอจังหวะโหมรุกเมื่อคู่ต่อสู้ทั้งสองเริ่มอ่อนล้า หรือ เป็นเพราะรอดูท่าทีของกองกำลังกลุ่มใหม่ที่พึ่งมาถึง ก็ยังไม่แน่ชัด หากแต่ตอนนี้ สองยอดฝีมือนักพรตที่คุมกระบี่ 7 เล่มผสานกันกำลังกลายเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างกินแรง
 สถานการณ์แปลผัน แต่ฝ่ายที่มาใหม่กลับนิ่งสงบไม่เคลื่อนไหว มีเพียงชายร่างใหญ่ที่ถูกระบุนามว่า "หม่าซานเป่า" ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเป็นเชิงครุ่นคิดก่อนพึมพำออกมาเบาๆ
 "สองบรรพชิตฉวนเจินนับเป็นยอดฝีมือที่พบได้ยาก เสียดาย... มาพบกับเจ้าตัวประหลาดครึ่งผีครึ่งคนนับว่ากินแรงอย่างยิ่ง"
 "สมควรเข้าร่วมกระหนาบหรือไม่ขอรับท่านแม่ทัพ" เสียงจางหย่วนเอ่ยขึ้นจากทางเบื้องหลังของชายร่างใหญ่ในชุดขันทีอย่างนอบน้อม
 "ไม่ต้อง รอจังหวะต่อไป" จอมขันทีโบกมือ เขาคือ หม่าซานเป่า หรือ ที่ผู้คนรู้จักในนาม เจิ้งเหอ ขันทีคนสนิทผู้เปรียบประหนึ่งแขนซ้ายของ จูตี้ ผู้ครองบัลลังก์ต้าหมิงคนปัจจุบัน
 สัปเหร่อเสียนพลันแผดเสียงหัวเราะขึ้นดังลั่น ฉับพลันปล่อยพลังผ่านสิบนิ้วพุ่งดีดออกพร้อมกันอย่างรวดเร็วรุนแรงจนกระทั่งสามารถกระแทกกระบี่ทั้ง 7 เล่ม และนักพรตฉวนเจินจนต้องผงะหงายถอยห่างออกไปพร้อมๆ กัน จากนั้นจอมภูตเปลี่ยนท่าจากดัชนีเป็นฝ่ามือ เขากางมือออกขยับหมุนวนยืดยุบๆ จากช้าไปเร็ว จนในที่สุดปรากฏเป็นเงาฝ่ามือกราดเกลื่อนบดบังจนมองร่างไม่เห็น
 "หัตถ์ยมภพ !" จางหย่วนเคยรับทราบความร้ายการของกระบวนท่านี้มาก่อนจากตุ๊กตาผีในอารามร้างถึงกับรู้สึกสยิวกายจนต้องร้องโพล่งขึ้น
 "เป็นหัตถ์ยมภพแบบเดียวกับซากผีดิบตัวนั้นเคยใช้ออก แต่รุนแรงมากกว่า !"
 "ตามมา !" ชายร่างสูงใหญ่ในชุดขันทีชั้นสูง ดีดร่างพุ่งทะยานลงจากเนินมาอย่างรวดเร็ว เหล่าผู้คนที่ร่วมทางทั้งหมดต่างพร้อมใจกันทุ่มเทท่าร่างติดตาม โดยเฉพาะกลุ่มคนที่หามกล่องไม้เร่งฝีเท้าตามติดผู้นำขบวนไปอย่างเร่งด่วน
ทันที่จอมภูตผลักดันฝ่ามือ แสดงพลังของหัตถ์ยมภาพออกมานักพรตทั้งสองไม่เพียงไม่สามารถใช้กระบี่ทั้งเจ็ดเล่มของค่ายกลกระบี่เจ็ดดาวรุกต่อได้ ตอนนี้ทั้งสองทำได้เพียงเปลี่ยนเป็นฝ่ายตั้งรับและถอยร่น ควงกระบี่เจ็ดเล่มคุ้มกายให้พ้นจากอานุภาพสะเทือนดินของพลังฝ่ามือ ผ่านไปพริบตาเดียวกระบี่เจ็ดเล่มแทบหลุดจากการควบคุมของสองนักพรต มันเคลื่อนฉวัดเฉวียนถูกชักจูงกดดันจากพลังฝ่ามือกระชากวนไปวนมาจนกระทบกันเองดังเปรื่องปร่าง ในจำนวนนั้นมี 3 เล่มถึงกับหักสะบั้นแหลกเป็นชิ้นๆ กระเด็นหลุดออกไปนอกวง ตอนนี้นักพรตทั้งสองเพียงเหลือกระบี่ 4 เล่ม อยู่ในมือนักพรตหนุ่ม 3 เล่ม ส่วนนักพรตเฒ่าผู้เป็นศิษย์น้องเหลือกระบี่เล่มเดียวทำได้เพียงใช้มันคุ้มครองกาย พลังของหัตถ์ยมภพนับว่าน่าตื่นตระหนก แต่นักพรตหนุ่มหลิวต้าเหิงดื้อดึงยึดถือทิฐิ ไม่ยอมลดละยังคงทิ่มแทงกระบี่ทั้งสามเข้าใส่พายุฝ่ามืออย่างหักโหม ผ่านไปอีกเพียงครู่เดียวเขาก็เสียงจังหวะ ปรากฎฝ่ามือหนึ่งแหวกม่านกระบี่พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้า พริบตาที่นักพรตหนุ่มรอรับความตายกลับเกิดเสียงดังกร็อบสนั่นหวั่นไหว !
เป็นนักพรตเฒ่าไฉ่โจวเฉินเบียดร่างเข้ารับฝ่ามือแทน ถูกกระแทกเข้าที่หน้าอกเสียงกระดูกหักดังลั่นกระอักเลือดฉีดพุ่งออกมาจากปาก ร่างปลิวออกไปราวกับว่าวมหึมาหลุดจากสายตัวหนึ่ง
 "ศิษย์น้อง !!!"
นักพรตหนุ่มตะโกนลั่น พลันดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ ดีดตัวถอยออกห่าง แล้วพุ่งสวนกลับเข้าไป หมายลงมือโจมตีสุดกำลังด้วยท่าไม้ตาย 'หนึ่งลมปราณแปลงสามเทพ' กระบี่สามเล่มในมือพลันแผ่กระจายวง กลายเป็นฝนกระบี่หนาทึบพุ่งเข้าปะทะกับพลังหัตถ์ยมภพอย่างหักโหม หมายแลกชีวิตตกตายไปตามกัน
ปราณกระบี่และพลังฝ่ามือปะทะหักหาญกันอย่างรุนแรง แต่ยังไม่ทันปรากฎผลแพ้ชนะพลัน จางหย่วน พาบริวาร 7 คนรายล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"กางค่ายกลไหมมรกต !"
จางหย่วนตะโกนสั่ง ชายในชุดองครักษ์ทั้ง 7 สะบัดมือที่สวมถุงมือใยทองออกอย่างพร้อมเพรียง ปรากฏตาข่ายสีเขียวเลื่อมพรายส่งกลิ่นคาวคลุ้ง 7 ผืนโอบล้อมเข้ามา มันเป็นตาข่ายถักทอจากเส้นโลหะเหนียวพิเศษและมีความคมราวกับใบมีด ทั้งยังอาบไว้ด้วยพิษร้าย เพียงสะกิดรอยเลือดเท่าแมลงวันดื่มก็สามารถทำให้ผู้คนต้องตกตายในทันที จางหย่วน วางแผนอาศัยจังหวะที่นักพรตหนุ่มพัวพันแลกชีวิตกับจอมภูต เข้าเล่นงานด้วยอาวุธพิษชั่วร้ายให้ทั้งสองต้องตกตายไปพร้อมกัน !
แต่... ยังไม่ทันที่ค่ายกลไหมมรกต ของเหล่าองครักษ์จะโอบร่างของทั้งคู่พลันมีเสียงคลืนครันปะทุดังสนั่นขึ้นจากใต้ดิน ! พลันปรากฏมีโลงไม้สีดำ 12 โลง พุ่งขึ้นมาจากพื้น รายล้อมการต่อสู้ของนักพรตหนุ่มและจอมภูตเอาไว้ พอดีสามารถสกัดขวางกั้นการเคลื่อนโอบเข้ามาของค่ายกลตาข่ายพิษอันชั่วร้ายไว้ได้พอดี
นักพรตหนุ่มเต็มไปด้วยความอาฆาต เขาไม่สนใจเหตุการณ์รอบข้าง เพียงมุ่งหมายกำจัดฆ่าสัปเหร่อเสียนจนตกตายให้จงได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิต หากแต่ในขณะที่เขาโหมรุกเต็มกำลังเข้าปะทะ พลังฝ่ามือพลันสลายหายไป ! นักพรตหนุ่มงงงันวูบศัตรูเบื้องหน้าพลันหายไป กลับปรากฏเป็นเงาดำพาดมาด้านหลัง สันมือฟาดเข้าที่ท้ายท้อยของเขาอย่างหนักหน่วง นักพรตฉวนเจินหลิวต้าเหิงชาวูบขึ้นสมอง หมดสติล้มฟาดลงกับพื้นดังสนั่น
 "เจ้านับว่ายังไม่สมควรตาย... สำนักฉวนเจินควรเหลือผู้สืบทอดยอดวิชาต่อไป"
สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงเบาๆ จากนั้นหันหน้าไปทางกลุ่มของขันทีเจิ้งเหอ ที่หยุดฝีเท้าลงในตอนที่จางหย่วนเริ่มเคลื่อนค่ายกล แล้วเป่าปากดังๆ ขึ้นสามครั้ง
เจิ้งเหอ วาดหลังมือทั้งสองข้างออกเบื้องหน้า เดินพลังคุ้มครองกายด้วย พลังระฆังทอง เหล่าบริวารทั้งหมดที่ติดตามมาล้วนเกร็งลมปราณเตรียมพร้อม
ทันใดนั้น ฝาโลงทั้ง 12 อันพลันดีดออก ปรากฏผีดิบ 12 ซากโดดออกจากโลงประจันหน้าเข้ากับค่ายกลตาข่ายพิษ ป้องกันจอมภูตเอาไว้ด้านใน
เหตุการณ์แม้แปรเปลี่ยน แต่จางหย่วนยังนับว่าไม่หวาดหวั่นมีสติ สั่งเคลื่อนค่ายกลไหมมรกตเข้าจัดการ ตาข่ายพิษทั้ง 7 ผืนล้อมบีบเข้าปะทะกับร่างกายของผีดิบอย่างถนัดถนี่ หากนี่เป็นร่างกายของผู้คน เชื่อว่าหากไม่ตายเพราะถูกคมของตาข่ายโลหะบาดจนร่างฉีกขาดแหลกเหลว ก็ต้องตกตายด้วยพิษอันชั่วร้ายลงในฉับพลัน หากแต่... ที่ปะทะกับตาข่ายมิใช่คน พวกมันเป็นผีดิบ มีร่างเป็นซากศพ ทั้งยังเป็นซากศพที่แห้งกรังและแข็งทื่อ แข็งทื่อจนตาข่ายมีคม หรือ แม้แต่ดาบกระบี่ก็ไม่อาจระคายผิว !
จอมภูตที่อยู่ใจกลางวงล้อมของซากศพยิ้มด้วยมุมปาก ตวัดสองนิ้วพลิกมือขึ้น ซากศพทั้ง 12 ร่าง เบิกตาโพลงสองแขนที่แนบกายดีดขึ้นชี้ไปข้างหน้า ตาข่ายโลหะอาบพิษที่ทั้งเหนียวและคมพลันขาดสะบั้น เหล่าองครักษ์ที่ควบคุมค่ายกลถูกเศษตาข่ายพิษและแรงมหึมาจากแขนของซากศพกระแทกใส่ร่างปลิวกระเด็นออกไป บางรายถึงกับแขนขาขาด สิ้นชีวิตอย่างน่าอนาถทั้ง 7 นาย !! จางหย่วนที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังพลันดีดเท้าพลิ้วกายหันกลับ ถอยไปอยู่ในกลุ่มของจอมขันทีอย่างรวดเร็ว
ซากศพทั้ง 12 ร่างพลันโดดเด้งมายืนเรียงแถวขวางอยู่เบื้องหน้าของจอมภูต พวกมันจ้องแววตาที่หม่นไร้แววไปยังกลุ่มของเจิ้งเหออย่างแน่วนิ่ง และไม่มีการขยับร่างกาย
"บัดซบ ผีดิบกล้าปรากฏร่างตอนกลางวัน !!" เจิ้งเหอคำรามในคอ โบกมือขวาขึ้นแล้วร้องออกคำสั่ง
"จตุโลกบาล !"
พอสิ้นเสียงขันที 4 คน กระโดดออกมาเบื้องหน้า ในมือทั้ง 4 กำไว้ด้วยอาวุธพิสดาร 4 ชนิด ไม่ซ้ำกัน อันได้แก่ พิณ กระบี่ กระบองมังกรแดง และ ร่ม อันเป็นอาวุธของท้าวจุโลกบาล ผู้พิทักษ์ทั้ง 4 ทิศของแดนสวรรค์
"กำราบปีศาจ !" ขันทีทั้ง 4 เปล่งเสียงพร้อมกัน และลงมือโดยฉับพลัน อาศัยอาวุธวิเศษที่ได้รับการปลุกเสกมาจากอารามหลวงเข้าปะทะหักหาญกับเหล่าผีดิบ
อาวุธฝ่ายธรรมะพอดีมีพลังข่มอาถรรพ์ของเหล่าซากศพ เพียงปะทะระลอกแรกก็สามารถทำลายผีดิบที่คงกระพันให้แหลกเป็นผงไปได้ถึง 4 ร่าง แต่ยังไม่ทันได้ลงมือต่อ พลันร่างของจอมภูตดีดลอยขึ้นจากพื้น โฉบร่างลอยฉวัดเฉวียน ดีดนิ้ว ปาดฝ่ามือ สะบัดเตะ กลายเป็นมือเท้าหมัดนิ้วเข่าศอกพร่างพรายพุ่งเข้าปะทะร่างของขันที เหล่าอาวุธวิเศษพลันหักสะบั้นแตกเสียหาย ร่างขันทียอดฝีมือทั้งสี่ปลิวละล่องกระเด็นออกไปแน่นิ่งหมดสติอยู่บนพื้นไกลออกไปหลายวา !
ทั้งหมดพากันหยุดนิ่ง ไม่มีใครขยับเคลื่อนไหว เจิ้งเหอ กับ สัปเหร่อเสียน จับจ้องกันแน่วนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ พลันริมฝีปากของทั้งคู่ปรากฎรอยยิ้มขึ้น ถึงกับเป็นรอยยิ้มที่แฝงความยินดี แฝงความขบขัน ปนความขมข่มขื่นภายใน ดูๆ ไปคล้ายเกิดเป็นรอยยิ้มของเพื่อนเกลอเก่าที่จากกันนานปีแล้วบังเอิญได้มาพบเจอกันคู่หนึ่งขึ้น...
ชั่วครู่ผ่านไปรอยยิ้มยังไม่คลายลง ทั้งคู่เดินเข้าหากัน แล้วหยุดยืนนิ่งอยู่ห่างจากกันในระยะราว 20 วา
 "อัสซะลามุอะลัยกุม" สัปเหร่อเสียนร้องขึ้นพลางยกมือแตะที่หน้าผากเป็นเชิงคำนับให้เกียรติ
 "วะอะลัยกุมุสซะลาม" ชายร่างใหญ่ส่งเสียงตอบรับ พลางยกมือแสดงกิริยาเดียวกัน
 "ได้ยินว่าท่านแม่ทัพเชี่ยวชาญวิชาทางธรรมหลายแขนง วันนี้จึงเห็นจริง เชื่อว่าเหล่าของวิเศษที่ท่านนำมาล้วนไม่ธรรมดา และที่เก็บงำเอาไว้ในกล่องใบนั้นคงเลิศภพจบแดนอย่างยิ่ง ท่านสามารถนำมาได้ ทำให้ข้านับถือสุดหัวใจ..."
สัปเหร่อเสียนกล่าวแย้มยิ้ม พลางทั้งสองเดินเข้าหากันอีก จนเหลือระยะห่างกันราว 10 ก้าว จึงหยุดฝีเท้าลง ทั้งคู่มองดูกันและกันด้วยสายตาที่คล้ายเพื่อนฝูงที่ไม่พบปะกันมานานปี
"เสี่ยวเสียน... จากกันมานานท่านสบายดี ?" แม่ทัพขันทีเอ่ยปากขึ้นในที่สุด
"สบายตามอัตภาพ เราเป็นเพียงชาวบ้านร้านตลาด เชื่อว่าไม่สบายเท่า ซานเป่าท่านที่เป็นขุนนางใหญ่อันดันหนึ่งไปเสียแล้ว" จอมภูตตอบด้วยรอยยิ้ม
"สรรพสิ่งในใต้หล้าล้วนเป็นของเจ้าชีวิต เราเมื่อทำงานให้เจ้าชีวิตย่อมสามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก... อาจพอมีความสบายอยู่บ้าง หากท่านชมชอบเรื่องเหล่านี้เรายินดีให้ท่านชื่นชมและครอบครอง ขอเพียงท่านยินดีติดตามเรากลับไปรับใช้ต่อองค์จักรพรรดิแห่งต้าหมิง ทุกเรื่องล้วนเป็นไปได้" หม่าซานเป่าในชุดขันทีพูดอย่างหนักแน่น
สัปเหร่อเสียนแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณก่อนจะกล่าว
"เราท่านต่างมีปณิธานรับใช้นายเหนืออย่างซื่อสัตย์ นับว่าเป็นเรื่องสอดคล้องกัน หากแต่...นายของพวกเราเป็นคนละคน เรื่องนี้เราคงต้องทำให้ท่านลำบากใจแล้ว..."
ชายร่างใหญ่ในชุดขันทีถอนหายใจพลางส่ายศีรษะเบาๆ
"น่าเสียดายฝีมือท่านนัก ทอดตาทั่วแผ่นดินผู้ที่มีความสามารถทัดเทียมท่านนับว่ามีน้อยยิ่งกว่าน้อย หากมาช่วยงานแผ่นดิน ต้าหมิงของเราจะยิ่งรุ่งเรืองไพศาล แต่หากท่านไม่เห็นด้วยข้าก็มิบังอาญไปบังคับ อย่างไรก็ดี ขอเพียงท่านพาพรรคพวกถอยห่างออกไป ปล่อยให้เราสะสางเรื่องราวขององค์เหนือหัว พาตัวท่านผู้นั้นกลับไปเมืองหลวง ทุกเรื่องก็ล้วนคลี่คลายได้เช่นกัน ไม่มีใครต้องบาดเจ็บล้มตาย พลพรรคทั้งมวลของท่านเองก็เช่นกัน มิเพียงไม่เสียหายยังจะได้รับการสนับสนุนจากราชสำนัก สามารถกลายเป็นค่ายพรรคอันดับหนึ่งของแผ่นดินได้อย่างเต็มภาคภูมิ นี่เป็นการทำเพื่อต้าหมิง เพื่อแผ่นดินที่เราและท่านรับใช้"
สัปเหร่อเสียนพลันหัวร่อขึ้นยาวนาน พลางส่ายหน้าราวกับได้ฟังเรื่องขบขันจนเกินกลั้นเรื่องหนึ่งก็ไม่ปาน
"หม่าซานเป่า... ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ข้าก็ทำหน้าที่เพื่อต้าหมิงอยู่มิใช่หรือ ทั้งยังเป็นงานที่สุจริตถูกต้องตามสิทธิธรรมเสียด้วย เป็นท่านเองหรือไม่ ที่ควรรับฟังคำเหล่านั้นของตนเอง อย่าได้เข้าข้างฝ่ายกบฏที่คิดปล้นชิงราชบัลลังก์..." สัปเหร่อเสียนลากเสียงยาว
"เฮอะ !" ขันทีร่างใหญ่แค่นเสียงอย่างไม่พอใจ
ทั้งคู่ดีดร่างถอยห่างออกจากกัน จอมภูตลอยตัวไปอยู่ด้านหลังแนวของผีดิบที่เหลืออีก 8 ร่าง ส่วนขันทีร่างใหญ่พลิ้วกายถอยไปยังกลุ่มผู้รักษาหีบทั้ง 4 พลันตบฝามือลงไปที่ฝาหีบจนเปิดออกแล้วกระชากวัตถุเรืองแสงอันหนึ่งออกมา !!
จอมภูตหยีตาเม้มปาก กางฝ่ามือทั้งสองออก ทันใดนั้นผีดิบทั้ง 8 ร่างดีดกายพุ่งเข้าไปหาเจิ้งเหอด้วยท่าร่างพิสดารและรวดเร็วเกินบรรยาย !
"บาตรของท่านโพธิธรรมอยู่ที่นี่แล้วภูตผีตนใดยังกล้าแผลงฤทธิ์ !" ขันทีร่างใหญ่คำราม แสดงบาตรสีทองเปล่งแสงแวววาวออกมาเบื้องหน้า เมื่อประกายแสงส่องวาบออกไป เหล่าซากศพพลันร่างเด้งสะท้อนกลับคล้ายถูกพลังไร้สภาวะกระแทกออกมาอย่างรุนแรง ทิ้งร่างนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น
"หม่าซานเป่านับว่าร้ายกาจ... สิ่งนี้เองที่ทำให้ข้าอึดอัดตั้งแต่เมื่อครู่ !"
สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงขึ้น บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดใหญ่ พลางชูมือขึ้น ปรากฏมีกระดิ่งทองเหลืองอันหนึ่งในมือ แล้วขยับสั่นมันจนดังระรั่ว ทันใดนั้นเหล่าซากศพทั้งหลายที่นอนแน่นิ่งบนพื้นพลันดีดตัวขึ้น กลับมายืนอยู่เบื้องหน้าของประมุขพรรคสัปเหร่อ
 ขันทีเจิ้งเหอ ยกมือที่ถือบาตรสีทองขึ้นชูแล้วกล่าวเน้นเสียง
"แม้ท่านจะมีวรยุทธสูง แต่กอปรด้วยพลังมารอันชั่วร้าย ย่อมไม่สามารถต้านทานอำนาจแห่งบาตรของท่านโพธิธรรมได้ หากคิดอาศัยซากศพเหล่านี้เคลื่อนไหวด้วยอาถรรพ์มืดดำต่อหน้าอาวุธแห่งธรรมะอันกระจ่างไพศาลเกรงว่าไม่สามารถช่วยเหลือแล้ว"
สัปเหร่อเสียนเพียงแสยะยิ้มออกมา ไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใด ชายร่างใหญ่ในชุดขันทียังคงกล่าวสืบต่อ
"แม้รู้ว่าต่อให้อาศัยอาวุธวิเศษนี้ เราท่านก็คงไม่อาจแตกหักรู้ผลในเวลาอันสั้น แต่เพียงอีกครู่หนึ่งกำลังคนของข้าจะรุดมาเสริมอีกในที่นี้ ถึงตอนนั้นต่อให้ท่านมีปีกก็ไม่อาจหนีรอด ฉวยโอกาสที่ยังพอมีอยู่ ตัดสินใจเสียใหม่เถิด เรารับประกันพวกท่านทั้งหมดล้วนปลอดภัยไร้อันตราย โดยเฉพาะท่านผู้นั้น เราเพียงเชิญเสด็จกลับคืนนครหลวง มิได้มีเจตนาจะทำร้าย มิเช่นนั้นข้าคงมาพร้อมกองทัพใหญ่ตั้งแต่ต้น หาใช่พากันมาเพียงไม่กี่คนให้ท่านหัวร่อเยาะเล่นเช่นนี้"
"นับว่าให้เกียรติเราสัปเหร่อยิ่ง !" สัปเหร่อเสียนหัวเราะเบาๆ อย่างเฉื่อยชา ทำท่าส่ายหัวอย่างอับจน แต่ฉับพลันดีดร่างโถมกายเลียดพื้นเข้าใส่ขันทีใหญ่ พร้อมจี้ดัชนีออกสามนิ้วพร้อมๆ กัน โดยตวัดม้วนขึ้นจากด้านล่าง พลังดัชนีแหลมคมรุนแรงสุดเปรียบปานพุ่งเข้าใส่หม่าซานเป่าอย่างเร่งร้อน !
การแปรเปลี่ยนนี้นับว่าฉับพลัน ยากที่ใครจะรับมือได้ทันท่วงที หากแต่เจิ้งเหอไม่ใช่ชนชั้นธรรมดา ปฏิกิริยาตอบสนองเร็วจนตาไม่ทันกระพริบ ลงมือกดบาตรลงต่ำแผ่พลังกระแทก หมายใช้บาตรศักดิ์สิทธิ์พุ่งเข้าปะทะกับพลังดัชนีอย่างหักโหม แต่ผิดคาด ร่างของสัปเหร่อเสียนพลันหาบวับไปจากเบื้องหน้าอย่างอัศจรรย์ !
ถึงตอนนี้ขันทีใหญ่จึงทราบว่าการพุ่งดัชนีเป็นเพียงท่าหลอก แท้จริงสัปเหร่อเฒ่าใช้พลังกดกระแทกของฝ่ามืออีกข้างหนึ่งเปิดกลไกลงสู่พื้น ซึ่งมีช่องทางลับซ่อนอยู่ พาร่างมุดหายลงไปในอุโมงค์อย่างรวดเร็ว
"บัดซบ ! มันแค่ถ่วงเวลา กระจายกำลังติดตามโดยด่วน !" ขันทีร่างใหญ่คำรามลั่น
คำสั่งไม่ทันสิ้นเสียง ผู้คนก็เคลื่อนไหว พากันถีบเท้าทะยานขึ้นกระจายกำลังค้นหา หม่าซานเป่านำผู้คนขบวนหนึ่งหมายจะตรงไปยังบ้านพักสัปเหร่อเพื่อค้นหาตัวเป้าหมาย แต่ยังไม่ทันเคลื่อนที่ไปถึง ก็พบว่าซากศพทั้ง 7 ร่าง ที่ยืนนิ่งพากันดีดตัวมายืนขวางทางเอาไว้ ตลอดร่างของพวกมันพลันมีอาการชักกระตุกเกิดขึ้นเล็กน้อย
"ถอย !" ขันทีร่างใหญ่ผู้นำขบวนขมวดคิ้วพบว่าผิดท่า ตะโกนเตือนเหล่าบริวารพลางกระโดดถอยร่างออกมา
เสียงบึ้ม ! ดังสนั่น ซากศพทั้ง 7 ร่างพลันระเบิดออกพร้อมกัน ซากของมันฟุ้งกระจายเกิดเป็นไอหมอกสีดำ กลิ่นเหม็นฉุนเฉียว บริวารที่หลบไม่ทันพากันล้มกลิ้งลงกับพื้นอย่างทุรนทุราย
"หมอกควันมีพิษ !" จางหย่วนร้องตะโกนพลางถีบตัวถอยอย่างรวดเร็วให้พ้นจากรัศมีการฟุ้งกระจาย มันไปหยุดร่างลงอยู่เบื้องหน้าขันทีร่างใหญ่ผู้นำขบวนในท่าทีคอยอารักษ์ขา พลางกระชากเสื้อนอกของตนเองออกมาม้วนโบกไล่ไอหมอกไม่ให้เข้ามากล้ำกราย
"สัปเหร่อเฒ่า ช่างร้ายกาจจริงๆ เหมือนมันเตรียมการรับมืออยู่ก่อนแล้ว" ขันทีร่างใหญ่แค่นเสียงออกมา
จางหย่วนรีบหันตัวกลับมากุมมือคาราวะค้อมศีรษะให้อย่างนอบน้อมแล้วจึงกล่าว
"ท่านแม่ทัพโปรดวางใจข้าวางกำลังดักตามเส้นทางไปลงเรือของพวกมันไว้แล้ว เชื่อว่าไม่สามารถหนีรอดไปได้"
เจิ้งเหอไม่สนใจคำกล่าวขององครักษ์ เพียงยกอาวุธวิเศษในมือขึ้นมอง
"บาตรท่านโพธิธรรมนับว่ามีอานุภาพสะกดข่มอาถรรพ์ของจอมภูตได้จริงๆ...ข้ามีสิ่งนี้อยู่ไม่กลัวจะกำราบท่านไม่ได้หรอก เสี่ยวเสียน !"