วีรภัทราที่หนีออกมาแล้วก็คิดว่า ไม่ควรที่จะกลับบ้านตอนนี้ เพราะไม่งั้นป้านุชจะต้องส่งเธอกลับมาหาอัคราวิชญ์เช่นเดิมแน่ เลยตัดสินใจติดต่อไปหาณัฐชานนท์ เพราะรู้ว่าเขาเต็มใจที่จะฟังและช่วยเหลือ แม้ในใจจะกังวลว่าจะทำให้เรื่องมันไปกันใหญ่ไหม แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะหนีพ้นในเวลานี้
 "วีมีอะไรหรือเปล่าครับ" ณัฐชานนท์รับสายและถามกลับอย่างแปลกใจ
 "คือวีอยากให้คุณนนท์ช่วยหาตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศให้หน่อยค่ะ ที่สำคัญอย่าบอกคุณคินน์นะคะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงขอร้องณัฐชานนท์และไม่ลืมที่จะย้ำเรื่องสำคัญในตอนท้ายด้วย
 "ได้ครับ จะไปกี่วันครับ" ณัฐชานนท์ตอบรับอย่างไม่สงสัย เพราะเขารู้เรื่องมาจากอัคราวิชญ์แล้ว แต่ไม่คิดว่าวีรภัทราจะติดต่อมาหาเขาด้วยตัวเอง โดยที่เขาไม่ต้องตามหา
 "ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างสับสนในใจ
 "งั้นผมจองตั๋วไว้ให้ก่อนนะครับ ถ้าวีเปลี่ยนใจก็บอกมานะ" ณัฐชานนท์คิดหาข้อสรุปให้วีรภัทราด้วยการจองตั๋วแบบเที่ยวเดียวก่อน หากเธอเปลี่ยนใจจะเลือกวันกลับจะเปลี่ยนการจองได้ง่ายกว่า
 "ค่ะ" วีรภัทราตอบตกลง
 หลังจากนั้นวีรภัทราก็มาขึ้นเครื่องบินตามที่คุยกับณัฐชานนท์ไว้ ส่วนอัคราวิชญ์ที่ไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ก็ได้รับการติดต่อกลับมาจากพริมา เขาโดนต่อว่าอย่างหนักที่ไม่เชื่อใจวี และเขาก็สวนคำถามกลับไปเลยว่า
 "รู้เรื่องนี้ได้ยังไงครับ" อัคราวิชญ์ถามออกไปด้วยความสงสัย ทำให้เขาได้รู้ความจริงว่า
 "พริมรู้เรื่องมาจากคุณนนท์ค่ะ" พริมาตอบตามความจริง
 "อ๋อ... แล้วคุณติดต่อวีได้ยังครับ" อัคราวิชญ์ตอบสั้น ๆ และถามกลับเรื่องที่เขาอยากรู้มากที่สุด
 "ยังเลยค่ะ แต่..." พริมาตอบปฏิเสธไป แต่ก็ลังเลที่จะบอกความลับอย่างหนึ่งที่รู้มา
 "แต่อะไรครับ คุณรู้อะไรก็รีบบอกมาเถอะครับ" อัคราวิชญ์รู้สึกได้ว่าพริมาจะต้องรู้อะไรแน่ ๆ จึงถามกลับด้วยความร้อนใจ
 "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ถึงเวลาคุณก็จะรู้เอง" พริมาตอบปฏิเสธอีกครั้ง แถมยังพูดทิ้งท้ายไว้ให้สงสัยต่ออีก
 "ทำไมถึงบอกตอนนี้ไม่ได้ครับ" อัคราวิชญ์ถามกลับทันที
 "ไม่ใช่ว่าบอกไม่ได้ค่ะ แต่คุณควรจะรู้จากปากของเจ้าตัวมากกว่าค่ะ" พริมาพยายามอธิบายกลับให้อัคราวิชญ์เข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจอะไรจริง ๆ
 "ทำไมล่ะ ผมอยากรู้ตอนนี้ ไหนคุณบอกว่าติดต่อวีไม่ได้ไง แล้วคุณรู้ได้ไงว่าวีต้องการจะบอกอะไร" อัคราวิชญ์พูดกลับมาเป็นชุด
 "ไม่ใช่พริมไม่อยากช่วยคุณอัคราวิชญ์นะคะ แต่พริมก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเพื่อนพริมเช่นกันค่ะ" พริมาพูดด้วยความเห็นใจทั้ง 2 คน
 "แล้วที่พริมรู้ก็ไม่ได้มาจากวีหรอกค่ะ พริมก็แค่เดาความคิดของวีแค่นั้นค่ะ" พริมาพูดตามความรู้สึกที่นึกแทนวีรภัทราให้อัคราวิชญ์ฟัง
 "ก็ได้ครับ ผมก็ได้แต่หวังว่าจะมีโอกาสได้แก้ตัวบ้าง" อัคราวิชญ์พูดไปตามความรู้สึกจริง ๆ โดยไม่ปิดบังเพื่อนสนิทของวีรภัทราเลยแม้แต่นิดเดียว
 "ค่ะ งั้นก็แค่นี้ก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" พริมาขอตัวกับอัคราวิชญ์ และวางสายไป
 "ครับ หากมีอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับวี โทรมาหาได้เลยนะครับ" อัคราวิชญ์พูดทิ้งท้าย
 "ได้ค่ะ" พริมาตอบตกลงทันที
 หลังจากที่ณัฐชานนท์ติดต่อกับวีรภัทราได้ เขาก็ไม่คิดที่จะกลับมาเจออัคราวิชญ์อีกเลย เพราะเขาอยากใช้โอกาสนี้ในการเข้าไปดูแลเธออย่างใกล้ชิด ตั้งแต่เรื่องเดินทาง ที่พัก ไปจนถึงชีวิตประจำวัน ซึ่งตอนแรกเธอก็แสดงออกว่าไม่เห็นด้วยที่เขาอยากเดินทางไปกับเธอด้วย แต่เพราะเขาให้เหตุผลว่าเป็นคนจัดการให้เธอทุกอย่าง ทำให้เรื่องต่าง ๆ ราบรื่นได้ เธอก็รู้สึกว่าจะปฏิเสธไปก็ทำไม่ถูกต้อง เพราะเขาช่วยเหลือเธออยู่แท้ ๆ
 ณัฐชานนท์ใช้เวลาอย่างมีความสุขกับวีรภัทราได้ 8 วัน เขาก็จำเป็นจะต้องเดินทางกลับมาประเทศไทยอย่างกะทันหัน เพราะด้วยงานออกแบบเฟอร์นิเจอร์ที่เขาเป็นเจ้าของดูแลอยู่นั้นมีปัญหาเล็กน้อย ก็เลยถือโอกาสไปหาอัคราวิชญ์ที่บริษัท คินน์รู้สึกแปลกใจกับสีหน้า ท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา ดูเพื่อนมีความสุขมากกว่าปกติ ทุกครั้งที่คุยกันก็จะมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
 "ช่วงนี้ดูเปลี่ยนไปนะ เกิดอะไรขึ้นกับนนท์หรือเปล่า" อัคราวิชญ์ถามด้วยความงุนงงในอาการของเพื่อนที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
 "เปล่านี้ แค่...มีความสุขดี" ณัฐชานนท์ตอบปฏิเสธไป แต่สีหน้าก็ยังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม
 "อืม... แล้วแต่นนท์ละกัน" อัคราวิชญ์ตอบกลับไป พลางส่ายหัวให้กับณัฐชานนท์ด้วยความไม่เข้าใจในตัวเพื่อน
 หลังจากณัฐชานนท์จัดการปัญหาที่บริษัทตัวเองเรียบร้อย ก็รีบเดินทางกลับไปหาวีรภัทราที่ญี่ปุ่นต่อภายในวันรุ่งขึ้นทันที เพราะอยากกลับไปเจอเธอเร็ว ๆ ส่วนวีรภัทรานั้นที่อยู่คนเดียวมา 1 คืนกลับรู้สึกสบายใจที่ไม่มีเขาอยู่ แม้ความเป็นอยู่ในด้านอื่น ๆ อาจจะทำให้เธอทำตัวไม่ถูก และก็ไม่คุ้นเคยกับมันบ้าง แต่ก็มีความสุขดี
 เช้าวันรุ่งขึ้นวีรภัทราตื่นขึ้นมาทำอาหารง่าย ๆ ให้ตัวเองและลูกน้อยที่อยู่ในท้องกิน แต่ก็กินได้ไม่มากเพราะอาการแพ้ท้องยังมีอยู่เยอะ ระหว่างที่เธออ้วกในห้องน้ำอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา แต่เธอหมดแรงที่จะลุกไปดูว่าเป็นใครก็เลยนั่งแหมะอยู่กับที่ ส่วนณัฐชานนท์ที่เข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดีเพราะจะได้อยู่กับเธอ ก็เรียกชื่อเธอพลางเดินหาไปทั่วบ้านจนมาเจอเธอนั่งหมดแรงอยู่ในห้องน้ำ เลยช่วยอุ้มเธอพาไปนั่งที่เตียงในห้องนอน เธอตกใจมาก จึงรีบโวยวายออกมาว่าจะทำอะไร เขาก็เพียงแค่บอกว่าจะช่วยพาไปส่งที่ห้องนอนให้เฉย ๆ พอเขาเดินออกไป เธอก็แอบถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก
 หลังจากที่ณัฐชานนท์ไปส่งวีรภัทราเสร็จแล้ว เขาก็ออกมาเตรียมอาหารอ่อน ๆ ให้อย่างตั้งอกตั้งใจ ขณะที่เขากำลังคนโจ๊กอยู่ในหม้อ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น จากนั้นเขาก็รับโทรศัพท์อย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ทันได้สังเกตว่าเธอเดินออกมาจากห้องนอนแล้ว และกำลังเดินผ่านหลังเขาไป ในตอนที่เขากำลังวิดีโอคอลกับอัคราวิชญ์อยู่
 "คินน์ วิดีโอคอลมาทำไมกัน" ณัฐชานนท์ถามออกไปอย่างแปลกใจ
 "ก็มีเรื่องจะถาม" อัคราวิชญ์ถามส่ง ๆ ไป
 "มีเรื่องอะไรก็ว่ามา" ณัฐชานนท์พูดขณะที่วางมือถือลงที่โต๊ะเตรียมอาหารที่อยู่ด้านหลังเขา
 "ก็แค่... วีได้ติดต่อนนท์ไปบ้างไหม" อัคราวิชญ์ถามอ้อม ๆ กลับไป
 "ไม่นะ ทำไมเหรอ" ณัฐชานนท์ตอบกลับอย่างไม่ลังเลใจ ก่อนที่จะปิดเตา และหันมาหยิบมือถือคุยต่อ
 "เหรอ งั้นก็ไม่มีอะไรแล้วแหละ แค่นี้นะ" อัคราวิชญ์ที่แกล้งตอบกลับไป ทั้ง ๆ ที่เขาเห็นวีรภัทราเดินผ่านเมื่อกี้ ก็รู้ซึ้งทันทีว่าเพื่อนเขาโกหก แล้วแบบนี้จะมีอะไรอีกไหมนะที่ณัฐชานนท์โกหกเขา
 ช่วงเวลาที่อัคราวิชญ์กำลังทบทวนว่าเขาควรจะคุยกับเพื่อนเขาตรง ๆ ไปเลยเรื่องวีรภัทรา หรือจะยอมมองข้ามเพราะความเป็นเพื่อนกันมานานดี ก็ได้รับโทรศัพท์ติดต่อมาจากเบอร์เบอร์ที่ไม่ได้เห็นมานาน เขาชั่งใจอยู่สักพักก่อนที่จะรับสายนั้น
 "สวัสดีครับ อัคราวิชญ์พูดสายอยู่ครับ" อัคราวิชญ์รับสายด้วยน้ำเสียงปกติ
 "สวัสดีค่ะ ฉัน ลลิตา ลูกพี่ลูกน้องของพี่เบสตี้นะคะ" ลลิตาแนะนำตัวด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่ความรู้สึกชอบแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเธอค่อนข้างขี้อาย
 "ครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ" อัคราวิชญ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
 "คือ...ลิตาเจอจดหมายฉบับหนึ่งของพี่เบสตี้ที่เขียนถึงคุณอัคราวิชญ์ค่ะ จะให้ลิตาส่งไปให้คุณได้ที่ไหนคะ" ลลิตาพูดอธิบายเรื่องที่ต้องคุยอย่างช้า ๆ ออกไป
 "งั้นส่งมาที่...." อัคราวิชญ์บอกที่อยู่ของตัวเองเสร็จสรรพ หลังจากนั้นก็ขับรถกลับบ้าน แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเอาของไปฝากวีรภัทราเช่นเคย
 หลังจากวางสายไป อัคราวิชญ์ก็ยังรู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงมาเจอจดหมายของนันทิชาเอาป่านนี้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป บางทีอาจเป็นเพราะที่บ้านเธอยุ่ง ๆ และเพิ่งจัดข้าวของเรียบร้อยก็เลยมาเจอจดหมายพวกนี้ละมั้ง
 ในที่สุดก็ผ่านไป 15 วัน วีรภัทราตัดสินใจกลับประเทศไทย เพราะอยากให้ลูกเติบโตที่บ้านเกิดของเธอ แต่เธอก็ยังคงไม่กลับบ้านอัคราวิชญ์อยู่ดี เพราะเธอยังอยากใช้เวลาในการจัดระเบียบความคิด จึงทำให้ณัฐชานนท์ต้องช่วยหาที่พักใหม่ให้เธอ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่คอยช่วยเหลือเธอในทุกเรื่องตอนนี้ สุดท้ายเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดที่เขาเลือกให้ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาเป็นหุ้นส่วนที่นี่
 อัคราวิชญ์ที่พยายามสืบเรื่องวีรภัทรากับทางพริมาตลอดระยะเวลาที่เธอหายตัวไป เพราะเขาไม่เชื่อว่าเธอจะไม่เล่าเรื่องตัวเองให้เพื่อนฟัง จนวันหนึ่งที่เลิกงานเร็วก็ได้ติดตามพริมไป จนไปเจอเข้ากับที่พักที่ตอนนี้เธออาศัยอยู่ เขาแอบยืนมองพริมเดินเข้าไปในห้องพักวีอย่างสับสนอยู่นาน เนื่องจากเขาไม่เจอเธอมา 20 วันแล้วนับตั้งแต่เธอหนีไปจากเขา แต่แทนที่เขาจะพุ่งเข้าชนเพื่อไปคุยกับเธอให้รู้เรื่องกลับกลายเป็นว่า เขาต้องการเวลาเพิ่มขึ้นเพราะไม่อยากทำผิดพลาดแบบรอบก่อน จึงเริ่มคิดแผนที่จะทำให้เธอยอมยกโทษให้เขา ด้วยการเข้าไปตีสนิทเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้ โดยอ้างว่ามาง้อเมียกลับบ้าน ซึ่งเขาก็เห็นใจมากและพร้อมช่วยเหลือทุกอย่างเพราะอยากเห็นทุกครอบครัวมีความสุขอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนที่เขามีภรรยาคอยอยู่เคียงข้างในทุกวันนี้
 ในช่วงที่อัคราวิชญ์สืบข้อมูลวีรภัทราอยู่ เขาก็ไม่ลืมที่จะไปหาข้อมูลจากโรงพยาบาลที่เธอพักครั้งล่าสุด เพราะเขาไม่คิดว่าแค่ไม่กี่ครั้งจะทำเธอท้องได้ แต่พอได้รับคำยืนยันจากหมอเจ้าของไข้ เขาก็ต้องยอมจำนนกับข้อเท็จจริงที่ได้รับอย่างปฏิเสธไม่ได้ แทนที่เขาจะซาบซึ้งหรือดีใจกับการมีลูก แต่เขากลับหนักใจมากกว่าเดิม เพราะเขาไม่แน่ใจในความรู้สึกเธออีกแล้ว หากเป็นก่อนหน้านี้เขาก็คงจะเดาได้ว่าเธอรู้สึกยังไง เพราะตั้งแต่ที่เธอพูดความในใจออกมาในตอนนั้น ก็ทำให้เขาไม่มั่นใจในตัวเองอีกเลย
 หลังจากอัคราวิชญ์ผูกมิตรกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้แล้ว เขาก็คอยหมั่นแวะเอาของบำรุงครรภ์ไปฝากวีรภัทราผ่านทางเจ้าหน้าที่ แต่พอเกิน 2 ครั้งก็ถูกเธอถามด้วยความระแวงเพราะใครจะมาใจดีกับเธอได้ขนาดนี้ แม้เจ้าหน้าที่จะอ้างว่าเป็นเพื่อนเธออย่างที่เขาสั่งไว้ก็ตาม เพื่อนคนไหนจะมีน้ำใจซื้อของมาฝากเธอได้เยอะแยะขนาดนี้ พอคินน์รู้เรื่องที่เธอสงสัยจากเจ้าหน้าที่ก็เลยต้องเปลี่ยนแผนไปขอร้องพริมาแทน เขาตัดสินใจโทรหาพริมาในช่วงเย็นหลังเลิกงาน
 "สวัสดีครับ ผมอัคราวิชญ์ ขอโทษที่โทรมารบกวนเวลาหลังเลิกงานนี้" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจอย่างที่ไม่เคยทำ
 "ไม่เป็นไรค่ะ คุณอัคราวิชญ์มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ" พริมาตอบกลับอย่างเฉยชาพลางถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง เพราะเบื่อหน่ายในการกระทำของสามีเพื่อน
 "คือผมอยากให้คุณช่วยอ้างว่าเป็นคนส่งของบำรุงครรภ์ไปให้วีที่คอนโดหน่อยครับ" อัคราวิชญ์พูดตรงประเด็นทันที
 "ยังไงนะคะ อย่าบอกว่าคุณแอบเอาของไปให้เพื่อนพริม" พริมาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองที่ได้ยิน
 "ใช่ครับ ผมเอง ผมขอร้องคุณพริมา ช่วยผมหน่อยนะครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนอย่างไม่วางท่าอีกต่อไป
 "ทำไมพริมต้องช่วยคุณอัคราวิชญ์ด้วยล่ะคะ" พริมาสวนกลับทันที ด้วยกลัวว่าเพื่อนจะเจ็บใจเพราะเขาอีก
 "ผมรักวีจริง ๆ นะครับ ผมถึงอยากแก้ตัว" อัคราวิชญ์พูดอธิบายออกไป
 "งั้นคุณก็พิสูจน์ให้เห็นหน่อยสิคะ ว่าคุณรู้สึกตามที่พูด" พริมาพูดท้าทายกลับไป
 "ได้ครับ คุณพริมาอยากให้ผมทำอะไร บอกมาได้เลยครับ" อัคราวิชญ์ตกลงว่าจะทำตามเงื่อนไขทันที
 พออัคราวิชญ์ตอบตกลงทันที ทำให้พริมารู้สึกได้ถึงความจริงใจที่เขาต้องการจะบอก เลยตอบเขากลับไปว่า
 "พริมช่วยก็ได้ค่ะ แต่...แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ หากคุณอัคราวิชญ์ทำเพื่อนพริมเสียใจอีก พริมจะไม่ช่วยอีกแล้ว ต่อให้คุณเป็นเจ้านายพริมก็เถอะ" พริมาตอบตกลง แต่ก็ไม่ลืมที่จะขู่แทนเพื่อน
 "ครับ ขอบคุณมากครับ" อัคราวิชญ์รีบพูดขอบคุณอย่างดีใจ
 "ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวนะคะ" พริมาพูดตัดบท
 "ขอบคุณอีกครั้งนะครับ สวัสดีครับ" อัคราวิชญ์พูดย้ำอีกครั้งด้วยความรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ
 ช่วงเวลาที่วีรภัทราออกมาอยู่คนเดียว ก็พบเจอกับความยากลำบาก ทั้งการแพ้ท้องและการใช้ชีวิตประจำวันที่ไม่สามารถปล่อยตัวสบาย ๆ ได้อย่างเดิม อีกทั้งการที่เธอรับความช่วยเหลือจากณัฐชานนท์นั้น เป็นเรื่องที่ควรจะยอมให้เขาเข้ามายุ่มย่ามและมีบทบาทกับชีวิตเธอมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามันถูกต้องหรือเปล่า แต่แทนที่เธอจะมีเวลาคิดมาก ก็ต้องหันมาดูแลตัวเองเพิ่มขึ้น เพราะลูกน้อยที่เธออุ้มท้องอยู่นี้ ทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบที่ต้องมีมากขึ้น และความผูกพันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ก็ยิ่งทำให้เธออยากจะโอบกอดไว้
 หลังจากที่พริมาได้คุยกับอัคราวิชญ์เมื่อวันก่อน เธอจึงตัดสินใจมาหาวีรภัทราเพื่อดูว่าเพื่อนใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง แต่ก็พบว่า ก็มีความสุขดี แต่แค่เหนื่อยและอ่อนเพลียเท่านั้น
 วีรภัทราที่เห็นหน้าพริมาจึงนึกถึงเรื่องแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 วันที่ผ่านมา จึงถามเพื่อนกลับไปอย่างไม่อ้อมค้อมว่า
 "แกเป็นคนเอาของบำรุงครรภ์มาฝากให้เราเหรอ" วีรภัทราถามกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่สายตาคอยจับผิดอยู่
 "ใช่ ทำไมเหรอ" พริมาตอบกลับไปอย่างไม่หลบตา
 "ก็... ไม่มีอะไรหรอก แค่แปลกใจนิดหน่อย" วีรภัทราตอบนิ่งเฉย แต่สายตากลับมีพิรุธเล็กน้อย
 "แน่ใจนะ ไม่ใช่ว่าแกกำลังคาดหวังให้เป็นใครคนนั้นอยู่" พริมาพูดแหย่กลับไป
 "เปล่าสักหน่อย" วีรภัทราปฏิเสธ แต่หลบสายตาไปทางอื่น เท่านี้ก็เป็นการตอบให้พริมาได้รู้แล้วว่า เธอยังคงรอให้อัคราวิชญ์มาง้ออยู่ แต่ก็ทำเป็นนิ่ง ไม่สนใจเขาแทน ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็ตลกความเป็นเพื่อน
 "รักเขาไปแล้วใช่ไหม" พริมาพูดออกมาอย่างเห็นความจริง
 "ใช่ที่ไหน อย่ามาคิดเองเออเองนะ" วีรภัทราปฏิเสธอีกตามเคย แต่ในใจสั่นระริก ส่วนพริมาก็ได้แต่ส่ายหัว
 "แล้วกับคุณนนท์ นี่ยังไง ทำไมให้เขาเข้ามาดูแลได้ขนาดนี้" พริมาถามถึงสิ่งที่กำลังสงสัยอยู่
 "ก็..." วีรภัทราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตอบพริมากลับไปยังไง
 "แกก็ควรมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนนะ" พริมาพูดเตือนเพื่อนอย่างตรงไปตรงมา
 "อืม รู้แล้ว" วีรภัทราพยักหน้าอย่างเข้าใจดี


วีรภัทรากลั้นใจและพยายามดิ้นหนี แต่ก็สู้แรงของอัคราวิชญ์ไม่ได้ เมื่อเขาเห็นว่าเธอไม่ยอม จึงพูดคำแทงใจเธอกลับไปอีก
 "ที่ไม่ยอมเพราะอะไร เพราะรังเกียจหรือเพราะกลัวว่าฉันจะรู้ความจริงของวีกันแน่" อัคราวิชญ์ซัดคำพูดหนัก ๆ กลับไป และเขาก็เอาหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อกระซิบที่ข้างหูวีรภัทราต่อว่า "รู้ความจริงว่า...วีได้เสียตัวให้คนอื่นไปแล้วนะเหรอ หึ"
 "ไม่ใช่ วีไม่เคยทำแบบนั้น" วีรภัทราพูดปฏิเสธออกไป พลางดิ้นหนีไปด้วย
 "คุณมันร้ายเกินเยียวยาแล้วสินะ วีก็หลงดีใจที่คุณยอมปรับตัวเข้าหากัน ที่ไหนได้คุณมันก็ผู้ชายเลว ๆ คนหนึ่งก็เท่านั้น" วีรภัทราต่อว่ากลับอย่างไม่ไว้หน้าอัคราวิชญ์อีกแล้ว
 "คุณเลวมากกว่าผมอีก ยังจะกล้ามาต่อปากต่อคำ" อัคราวิชญ์พูดออกไปอย่างเหลืออด
 "แล้วที่คุณทำตอนนี้ดีตายแหละ" วีรภัทราแสยะยิ้มออกมา
 "ได้" อัคราวิชญ์ที่พยายามควบคุมอารมณ์โกรธอยู่ก็ขาดผึงทันที และจูบวีรภัทราโดยไม่ให้สัญญาณใด ๆ และทั้งคู่ก็ผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างเจ็บปวด
 อัคราวิชญ์ที่ตื่นก่อน เห็นวีรภัทราหลับสนิทด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าก็รู้สึกผิดปนเจ็บปวดอยู่ข้างใน เพราะเขาได้รู้ความจริงแล้วว่าเธอไม่เคยผ่านชายใดมาก่อนหลังจากปลุกปล้ำกันเมื่อคืน หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวตามปกติ ส่วนวีรภัทราที่ตื่นทีหลังและเห็นสภาพตัวเองตอนนี้ก็ได้แต่นั่งน้ำตาไหลอยู่คนเดียวโดยไม่มีเสียงสะอื้นออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว พอเธอรู้สึกดีขึ้นก็ลุกขึ้นไปแต่งตัวกลับห้องนอนตัวเอง และเตรียมตัวไปทำงานโดยไม่คิดจะกินข้าวเหมือนอย่างที่ทำอยู่ทุกวัน
 อัคราวิชญ์ที่นั่งรอกินข้าวอยู่ ไม่เห็นวีรภัทราลงมากินข้าวสักที จึงเดินขึ้นไปตาม แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ จึงกดโทรหาตามเบอร์ที่เธอเคยให้ไว้ เธอที่ไม่รู้ว่าใครโทรมาเลยกดรับแบบไม่คิดอะไร พอรับสายและได้ยินปลายสายถามหาเธอ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร จึงบอกเพียงแค่ว่าไปทำงานแล้ว และตัดสายทิ้งไป ปล่อยให้เขาพูดอยู่คนเดียวด้วยความหงุดหงิดใจ
 หลังจากค่ำคืนนั้น วีรภัทราก็เอาแต่เงียบ และทำทุกอย่างตามปกติ เพียงแค่ไม่ยอมคุยกับอัคราวิชญ์ ไม่ว่าเขาจะพูดใส่อารมณ์หรือพูดจาดี ๆ กับเธอ จนผ่านไป 3 วัน เขาทนไม่ไหว เลยพูดขึ้นก่อนว่า
 "วี ผมขอโทษที่ไม่ฟังคุณนะ" อัคราวิชญ์พูดและแสดงสีหน้าอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ
 "ช่างมันเถอะค่ะ" วีรภัทราบอกปัด และไม่สนใจที่จะอยู่คุยต่อ เดินกลับขึ้นข้างบนทันที
 อัคราวิชญ์ที่เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของวีรภัทรา ไม่สนใจเขาเหมือนอย่างเคย ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนเธอมักจะพยายามเข้าหาเขา และคุยดีกับเขาเสมอ ไม่ว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์ไหน เขาก็ยิ่งสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะในความคิดเขา การที่เรา 2 คนมีอะไรกันมันก็เป็นเรื่องปกติของคู่สามีภรรยาอยู่แล้ว แต่อาจจะใช้อารมณ์มากไปหน่อย ซึ่งเขาก็ขอโทษแล้ว เธอต้องการอะไรกันแน่นะ ในใจเขาได้แต่คิดทบทวนอย่างไม่เข้าใจในตัวเธอ
 ส่วนวีรภัทราที่เดินขึ้นไปเหมือนคนที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ แต่จริง ๆ แล้วเธอกลัวตัวเองใจอ่อน ยอมให้อัคราวิชญ์เข้ามาทำร้ายได้อีก และเธอก็ไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้นมันอาจจะเลวร้ายสำหรับเธอ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดทั้งหมดซะทีเดียว เพราะความไม่ชัดเจนของเธอเอง ทำให้เขาเข้าใจผิดไปหมด เธอได้ให้อภัยเขาไปก่อนหน้านั้นแล้ว แต่สิ่งที่เธอทำตอนนี้ก็เพื่อปกป้องตัวเองก็เพียงแค่เท่านั้น
 หลังจากแยกย้ายกันไปในช่วงเช้านั้น ทำให้ตอนนี้พวกเขายังคงมองหน้ากันไม่ติด แต่ก็ยังนั่งกินข้าวด้วยกันได้ เป็นความแปลกที่ทั้งคู่ก็รู้สึกได้ แต่ในเมื่ออยู่บ้านเดียวกันก็คงหลบหน้าไม่ได้ นั่นคือความคิดมุมหนึ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายคิดเหมือนกัน จนเวลาก็ผ่านเลยไปด้วยการที่พวกเขาแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง อัคราวิชญ์เลือกที่จะไปนั่งฟังเพลงในห้องชั้น 3 ส่วนวีรภัทรานั่งดูทีวีในห้องรับแขก
 จนเวลา 6 โมงเย็นก็ถึงเวลาต้องเดินทางออกจากบ้านไปหากัลย์กมลตามที่คุยกันไว้ผ่านข้อความในโทรศัพท์ วีรภัทราและพริมาเดินทางไปพร้อมกัน แต่กัลย์กมลกลับวางแผนลากอัคราวิชญ์และณัฐชานนท์มาเกี่ยวข้องด้วยการแอบติดต่อส่วนตัวไป จึงทำให้พวกเขาทั้งหมดจำเป็นต้องเดินทางไปยังบ้านมน เหตุเพราะมนอ้างกับ 2 ชายหนุ่มว่าหลักฐานทั้งหมดอยู่ที่บ้าน ถ้าอยากได้ก็ต้องมาคุยที่บ้าน โดยมนข่มขู่อัคราวิชญ์ว่าจะแฉเรื่องวัยเด็กของวีรภัทรา และข่มขู่ณัฐชานนท์ว่าจะเปิดโปงเรื่องที่แอบชอบเมียเพื่อน ทำให้พวกเขาต้องมาร่วมในเหตุการณ์นี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
 เมื่อทุกคนมารวมกันแล้ว กัลย์กมลก็เชิญให้นั่งก่อน และก็เดินด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทเข้าไปหยิบหลักฐานในชั้นวางที่ห้องนอน จากนั้นก็เอามาโปรยให้ทุกคนได้ดู พอวีรภัทราเห็นภาพทั้งหมดของตัวเอง ความกลัวที่คิดว่าดีขึ้นมากแล้ว ก็ย้อนกลับมาจนเธอประคองสติตัวเองแทบไม่ไหว พริมาที่เห็นเพื่อนเป็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปกอดไว้ และหันมาต่อว่ากัลย์กมล
 "คุณโคตรเลวเลย ทำกับคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนกันได้ไง" พริมาพูดอย่างเหลืออด
 "หึ" กัลย์กมลออกเสียงจากลำคอตัวเองแค่คำเดียว และยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม
 "มนทำไมทำแบบนี้ ฉันเคยทำอะไรให้มนเสียใจงั้นเหรอ" วีรภัทราพูดออกมาทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจ
 "ไม่หรอก วีไม่เคยทำให้เราเสียใจเลยสักครั้ง วีทำให้เราพอใจมาก..." กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงยียวนใส่วีรภัทรากลับไป
 "แล้วทำไม..." วีรภัทราถามต่อ เพราะไม่เข้าใจเหตุผลของอีกฝ่ายเลย ไม่ว่าจะพยายามคิดขนาดไหนก็ตาม
 "ก็เพราะ...คนอย่างวีน่าหมั่นไส้มาก มีแต่คนรัก เห็นแล้วฉันไม่มีความสุขเลย ในเมื่อฉันไม่มีความสุข วีก็ไม่จำเป็นจะต้องมีความสุขเหมือนกัน" กัลย์กมลพูดเน้นทีละประโยคให้วีรภัทราฟัง
 "ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ในเมื่อมนไม่มีความสุข ก็ควรทำอะไรที่ให้มีความสุขสิ การทำร้ายฉัน มันทำให้มนมีความสุขมากงั้นเหรอ" วีรภัทราพูดด้วยความงุนงนกลับไป พลางเช็ดน้ำตาของตัวเองไปด้วย
 "ใช่ ฉันมีความสุขมาก" กัลย์กมลพูดเสร็จ ก็หัวเราะเสียงดังลั่นบ้าน
 "ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย การกลั่นแกล้งคนอื่นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง และไม่ควรทำมาก ๆ เลยนะ" วีรภัทราพยายามพูดไปทำความเข้าใจอีกฝ่ายไป
 "ที่วีไม่เข้าใจฉัน เพราะอะไรรู้ไหม" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่
 "เพราะอะไรเหรอ ช่วยบอกฉันหน่อยสิ" วีรภัทราแกล้งถามกลับไป
 "เพราะวีมีความสุขมากเกินไปไง จนฉันอยากช่วยให้วีได้ลิ้มลองรสชาติใหม่ ๆ ดูบ้าง ไม่คิดว่าวีจะชิมอย่างเยอะเลยนะ ตลกจัง" กัลย์กมลพูดไปหัวเราะไปเหมือนคนกำลังมีความสุขกับสิ่งที่ทำ
 "แล้วที่ผ่านมามนทำอะไรฉันบ้างล่ะ ฉันอยากรู้ว่ารสชาติใหม่ ๆ ที่ว่ามันมีอะไรบ้าง" วีรภัทราพูดหย่อนเบ็ดไป หวังให้อีกฝ่ายอ้าปากงับกิน แล้วก็ได้ผลด้วย
 "อยากรู้จริงเหรอ" กัลย์กมลพยายามพูดเล่นแง่ ทำเหมือนตัวเองอยู่เหนือกว่าทุกคนตอนนี้
 "อืม" วีรภัทราตีหน้าเศร้า
 "ก็..." กัลย์กมลพูดทิ้งจังหวะ แล้วก็พูดต่อว่า
 "บังเอิญไปเห็นวีทำงานหารายได้พิเศษ ตอนแรกก็สงสารอยู่หรอกนะ แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้ว วีก็ควรได้ลองรสอะไรใหม่ ๆ จะได้ไม่เบื่อไง เลยช่วยส่งเสริมให้ด้วยการแพร่ข่าวไปทั่วโรงเรียน สนุกดีไหมล่ะ" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะเห็นใจ แต่ก็ยังถามคำถามกวนประสาทกับวีรภัทรากลับไป
 "อืม ดีเลยล่ะ มีแค่นี้เหรอ" วีรภัทราพยายามข่มอารมณ์ที่สับสนปนเปไปหมด ทั้งกลัว เสียใจ โกรธ โมโห อยากแก้แค้น ทำความเข้าใจ และให้อภัย ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าควรจะอยู่ในอารมณ์ไหน ได้แต่นิ่งเข้าสู้
 "มีแค่นั้นจะไปสนุกอะไร ฉันก็หาพรรคพวกที่ไม่ชอบวีเป็นทุนเดิม วางแผนตั้งแต่ปล่อยข่าวลือ ไปจนถึงโรงอาหาร และการข่มขู่นั่นแหละ โคตรสนุกเลยล่ะ" กัลย์กมลเล่าให้ฟังอย่างตื่นเต้น
 "แล้ว ๆ เรื่องที่เราคบกันล่ะ มนเป็นคนส่งข้อความติดต่อฉันกลับมาก่อน ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเราก็แยกย้ายกันไปแล้ว จะกลับมาอีกทำไม" วีรภัทราพยายามคิดบวก และภาวนาในใจว่าอย่างน้อยเรื่องความรักกัลย์กมลคงไม่น่าจะโกหกกันนะ แต่ความจริงกับความฝันมันก็มักสวนทางกัน
 "ก็สนุกดีนี่นา ตั้งแต่ที่ฉันได้รู้จักวีครั้งแรก วีก็เป็นตุ๊กตาของเล่นของเราตลอดไปแล้ว เราจะทำอะไรก็ได้ จะทำไมเหรอ" กัลย์กมลถามกลับมาอย่างหน้าตาเฉย
 "...มนเคยรักเราจริง ๆ บ้างไหม" วีรภัทราเงียบไปแป๊บนึง ก่อนจะพูดไปสะอื้นไป เพราะอดทนที่จะเก็บความเสียใจไว้ไม่ไหวแล้ว
 "ไม่นะ ฉันไม่เคยรู้สึก ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าจะคบกัน แต่วีเป็นคนหัวอ่อนไง พูดอะไรก็เชื่อไปหมด" กัลย์กมลพูดไปยิ้มไป และก็ใช้สายตาที่แสดงออกถึงความเห็นใจแบบปลอม ๆ ออกมา
 "ทำไม ๆ ๆ ๆ" วีรภัทราพูดระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ
 "ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ ที่กลั่นแกล้งกันมา ยังไม่พออีกเหรอ" วีรภัทราถามกลับไปอย่างทนไม่ไหวแล้ว
 "อืม สนุกดีออก ไม่รู้สึกเหรอ" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรเลย
 "ไม่ ใครจะไปสนุกด้วย" วีรภัทราพูดใส่อารมณ์กลับไป
 "พอ ๆ" อัคราวิชญ์ที่ยืนฟังอยู่นาน ก็ห้ามให้หยุด เพราะเขาได้แอบอัดเสียงไว้ทั้งหมดแล้ว แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
 "มาห้ามทำไม กำลังสนุกเลย" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย
 "คุยกันพอแล้ว หลักฐานมีแค่นี้ใช่ไหม งั้นขอนะ" อัคราวิชญ์พูดตัดบท และหยิบหลักฐานทั้งหมดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วก็หันไปจับมือวีรภัทราเพื่อชวนกลับบ้าน
 แต่ความสนุกของกัลย์กมลยังไม่จบ เธอพูดจุดชนวนเรื่องความสัมพันธ์ของณัฐชานนท์กับวีรภัทรา
 "ได้ข่าวว่า 2 คนนี้สนิทกันมาก... ไม่ใช่เหรอ" กัลย์กมลพูดพร้อมชี้ไปที่ณัฐชานนท์กับวีรภัทรา แถมยังเน้นคำบางคำให้น่าสงสัยเพิ่มขึ้นไปอีก
 "ก็ปกติไหม เพื่อนกัน" ณัฐชานนท์ที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ แต่กลับโดนพูดถึงในทางที่ไม่ดี ก็เลยรู้สึกยอมไม่ได้ จึงพูดตอบโต้กลับไป
 "แน่ใจว่าแค่เพื่อน" กัลย์กมลพูดจี้ใจดำณัฐชานนท์ไม่พอ ยังยิ้มเยาะเย้ยให้อีก
 "คุณอย่ามาพูดจาให้คนอื่นเสียหายนะ" ณัฐชานนท์รู้สึกทนไม่ได้กับคำพูดสองแง่สองง่าม จึงพูดต่อว่ากลับไป
 "ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง จะร้อนตัวทำไม ทำแบบนี้ เดี๋ยวสามีเขาก็เข้าใจผิดหรอก" กัลย์กมลพูดใส่ไฟเข้าไปอีก
 "ผมไม่เข้าใจผิดหรอก" อัคราวิชญ์พูดสวนขึ้นทันที
 "แน่ใจเหรอ แววตาคุณดูสั่นไหวนะ" กัลย์กมลพูดแหย่ด้วยคำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกระแวงใจตัวเองขึ้นมา
 "แน่ใจ" อัคราวิชญ์พูดกลับทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
 "วี กลับกัน" อัคราวิชญ์หันไปพูดกับวีรภัทรา พร้อมจูงมือเธอกลับ เพราะไม่อยากจะคุยกับคนที่ชอบสร้างความเจ็บปวดให้คนอื่นต่ออีกแล้ว
 "เดี๋ยวสิ ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ" กัลย์กมลตะโกนตามหลังไป แต่ก็ไม่มีใครอยู่ฟังแล้ว
 ทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน โดยณัฐชานนท์เป็นคนขับรถไปส่งพริมาที่คอนโด ส่วนอัคราวิชญ์และวีรภัทรากลับบ้านด้วยกันตามปกติ แต่ท่าทางของวีเปลี่ยนไปตั้งแต่ได้รู้ความจริงทั้งหมดจากปากคนที่เธอเคยเชื่อใจมาก เธอเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด แต่คินน์ก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนกันเพราะในหัวมัวแต่คิดวนกับเรื่องที่กัลย์กมลหยอดยาพิษไว้
 เมื่ออัคราวิชญ์และวีรภัทราถึงบ้าน เธอไม่คิดที่จะยืนรอเพื่อจะคุยกับอีกฝ่ายเลย รีบเดินขึ้นห้องนอน ขังตัวเองไว้ในห้องและร้องไห้เงียบ ๆ อยู่คนเดียว ส่วนเขานั้นก็ไม่พร้อมที่จะคุยซะทีเดียว จึงเดินคิดวนไปวนมาในห้องรับแขก สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปกับตัวเองว่าคงต้องถาม เพราะคิดเองอยู่คนเดียวมีหวังเข้าใจผิดแบบรอบที่แล้ว ครั้งนี้จะต้องเปิดใจรับฟังให้มากขึ้น เลยเดินขึ้นไปชั้น 2 เคาะประตูห้องนอนเธอ แต่กลับได้ยินแค่เสียงคนร้องไห้ ไม่ยอมเดินมาเปิดประตูให้เขาสักที ทำให้เขาเกิดความกังวลขึ้นมา เพราะเขายังคงจำสีหน้าของเธอได้ดี เธอไม่เคยแสดงสีหน้าเหมือนคนยอมแพ้อะไรสักอย่างขนาดนี้มาก่อน หากเธอคิดทำร้ายตัวเองขึ้นมาจะทำอย่างไร เขาจึงใช้กุญแจสำรองเปิดเข้าไป เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น นั่นคือสิ่งที่เขากลัวมากที่สุด เขาไม่อยากสูญเสียใครไป โดยยังไม่มีโอกาสได้ช่วยเหลือเลยด้วยซ้ำ
 พออัคราวิชญ์เห็นวีรภัทรานั่งขดตัวร้องไห้อยู่มุมหนึ่งของห้อง จากที่เขาอยากมาคุยให้รู้เรื่อง แต่กลับเป็นเขาที่รู้สึกใจอ่อน เดินเข้าไปหาและทรุดตัวลงไปกอดปลอบโยนเธอ หลังจากเธอรู้สึกดีขึ้นเขาก็พาเธอมานั่งที่เตียง ส่วนเขาก็นั่งลงข้าง ๆ และหันหน้าเข้าหาเธอ
 "ผมขอคุยด้วยหน่อยสิ" อัคราวิชญ์เปิดประเด็นอย่างเรียบง่าย
 "ค่ะ" วีรภัทราตอบสั้น ๆ
 "ขอถามเรื่องนนท์หน่อย ทำไมถึงมีเรื่องใหม่มาอีก" อัคราวิชญ์ถามด้วยความสงสัยในตัวอีกฝ่าย
 "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นคะ วีไม่เคยทำอะไรผิดลับหลังคุณเลยนะคะ" วีรภัทราไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะแก้ตัวกลับไป
 "ผมก็ยังไม่ได้บอกว่าคุณทำผิดเลยนะ ทำไมคุณพูดให้ผมรู้สึกว่าคุณทำผิดล่ะ" อัคราวิชญ์พูดกลับอย่างงุนงงปนระแวงนิด ๆ
 "วีก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ที่วีไปเจอคุณนนท์วันนั้นก็แค่ปรับทุกข์เรื่องของคุณ ตอนนั้นก็มีพริมไปด้วยนะคะ วีไม่ได้ไปคนเดียว" วีรภัทราอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นให้อัคราวิชญ์ฟัง
 "เดี๋ยวนะ เรื่องผม ทำไมคุณถึงไปคุยกับคนอื่น ทำไมไม่คุยกับผมล่ะ" อัคราวิชญ์พูดพร้อมมีเสียงขำเล็ก ๆ เพราะสมเพชตัวเอง ในใจก็ได้แต่คิดว่า ทำไมเรื่องที่เกิดขึ้นกลายเป็นแบบนี้ ปัญหาทุกอย่างตอนนี้ทำไมถึงหมุนรอบตัวเขาล่ะ
 "วีไม่ได้หมายความว่าคุณผิดอะไรนะคะ แค่วีหาเพื่อนปรึกษา และคุณนนท์เขาก็เป็นที่ปรึกษาที่ดี แค่นั้นค่ะ" วีรภัทรากลัวอัคราวิชญ์เข้าใจผิดแบบครั้งก่อน ๆ จึงรีบขยายความประโยคทันที
 "คุณรู้อะไรไหม เวลาคู่รักมีปัญหากัน ก็ต้องคุยกันเองสิ ทำไมถึงไปคุยกับคนอื่น" อัคราวิชญ์แสดงความคิดเห็นของตัวเองออกไป
 "ค่ะ แต่ว่า...เรา 2 คนรักกันเหรอคะ อีกอย่างคุณก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับวีเท่าไร ก็เลย..." วีรภัทราที่เผลอพูดความจริงออกไป จึงหยุดพูดในประโยคถัดมา
 "อ๋อ เป็นเพราะแบบนี้สินะ" อัคราวิชญ์พูดด้วยความขมขื่นภายในใจ และพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ
 "คุณเคยคิดถึงความรู้สึกผมบ้างไหม คุณเคยรู้สึกไหมว่าผมก็เจ็บเป็น ผมเสียใจมากนะ รู้ไหม" อัคราวิชญ์พูดอย่างกล้ำกลืน แต่น้ำตาก็เอ่อล้นอยู่เต็มตาไปแล้ว
 "เพราะวีเห็นแก่คุณ เลยพยายามหาทางแก้ไข แต่ในเมื่อคุณมองว่าสิ่งที่วีทำนั้น มันทำให้คุณรู้สึกแย่แบบนี้ วีก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวอีกแล้วค่ะ" วีรภัทราพูดในมุมมองที่ตัวเองคิดและรู้สึกไป
 "อ๋อ... งั้นผมต้องหายเองสินะ" อัคราวิชญ์พูดต่อ
 "ไม่ใช่ค่ะ วีจะไม่ทำอีก เพราะคุณไม่ชอบ สบายใจขึ้นได้แล้วนะคะ" วีรภัทราพยายามจบบทสนทนานี้ เพื่อที่เธอจะได้อยู่คนเดียว
 "ครับ ดีขึ้นก็ได้" อัคราวิชญ์ตอบตกลงไปอย่างไม่เต็มใจ
 หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งมองหน้ากันสักพักเหมือนมีอะไรมาหยุดไว้ แล้วอยู่ดี ๆ อารมณ์ของอัคราวิชญ์ก็พาไป เขาจึงเข้าไปจูบพลางดึงวีรภัทราเข้ามากอดอย่างแนบชิด ส่วนเธอก็ตอบสนองกลับอย่างไม่ขัดขืน ไม่รู้ว่าเพราะเขากำลังต้องการการปลอบโยนจากใครสักคนหรือเปล่า หลังจากนั้นเขาก็เริ่มจู่โจมด้วยการลูบไล้วีรภัทราไปทั่วตัวเธอ ส่วนเธอเองก็มีอารมณ์ที่อ่อนไหวอยู่แล้วเช่นกัน อีกทั้งยังรู้สึกอยากได้รับการปลอบประโลมใจจากใครสักคนเหมือนกัน ทำให้ทั้งคู่รู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าหากัน และก็ไปจบลงที่เตียงด้วยความรู้สึกวาบหวามใจ


ย้อนกลับไปในตอนที่อัคราวิชญ์กำลังจดจ่ออยู่กับความรู้สึกของตัวเองอยู่นั้น วีรภัทราก็ละเมอเล่าถึงเรื่องราวความเจ็บปวดในวัยเด็กที่เคยมี ตลอดจนความทรงจำที่โดนคนรักหักหลัง และความทนทุกข์ทรมานกับการใช้ชีวิตคู่ร่วมกับอัคราวิชญ์ ทำเอาเขารู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าอย่างจัง เขาจึงมองย้อนกลับมาที่ตัวเองและตระหนักได้ว่า จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเขาขนาดนั้น ต่อให้มีเรื่องที่ยังไม่เข้าใจกัน เขาก็ควรที่จะคุยกับเธอตรง ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเดินหนี และตีตัวออกห่างจากเธอเพิ่มขึ้น ปัญหาที่แก้ได้กลับเป็นเขาเองที่ผูกมัดปมให้แน่นขึ้น เขาจึงตัดสินใจที่จะใช้เหตุผลมากขึ้น อย่างน้อย ๆ แม้เขาจะตอบตัวเองไม่ได้ว่าจะเลือกทางไหนดี แต่ก็ควรที่จะปฏิบัติต่อเธอให้ดีขึ้น ไม่ควรทำตัวร้ายกาจหรือพูดจาไม่น่าฟังกับเธอขนาดนั้น แล้วเขาก็ลุกขึ้น เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน
 ขณะที่อัคราวิชญ์กำลังนั่งอึ้งกับจูบเมื่อกี้อยู่ในห้องนอนอีกห้อง ความคิดหลายอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจเต็มไปหมด ความจริงอย่างหนึ่งที่กระแทกใจเขาคือการที่เขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าสายตาที่เขามองวีรภัทรานั้นเปลี่ยนไป
 อัคราวิชญ์ไม่อยากจะยอมรับกับความรู้สึกนี้เลย เขารู้สึกสับสนและโกรธตัวเองที่รักษาสัญญาที่ให้กับนันทิชาไว้ไม่ได้ เขาไม่รู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไรดี เพราะในเวลานี้เขารับรู้ได้ถึงใจที่เต้นแรงเพิ่มขึ้นแค่เพียงเห็นหน้าวีรภัทรา อีกทั้งความดังของแอร์ยังเทียบไม่ได้กับความดังในใจเขาเลย
 อัคราวิชญ์รู้สึกถึงการถูกแต่งแต้มด้วยสีสันใหม่ ทั้งในแง่ความรู้สึกและการมีอยู่ของวีรภัทรา ทำให้บ้านที่เงียบเหงาแห่งนี้เกิดเป็นความรู้สึกใหม่อย่างที่เขาไม่ได้สัมผัสมันมานานมากแล้ว
 ค่ำคืนนี้คงมีแค่วีรภัทราที่นอนหลับสนิท นั่นคือสิ่งที่อัคราวิชญ์คิดไว้ ขณะกำลังพยายามสงบจิตใจลงและข่มตานอนหลับให้ได้ โดยที่ไม่รู้เลยว่า เธอนั้นรู้สึกตัวตอนที่ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน พอเธอได้ยินฝีเท้าของเขาเดินออกจากห้องไปแล้ว เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที เธอเผลอใช้นิ้วมือแตะริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัวเช่นเดียวกับเขา พลางคิดไปด้วยว่าพรุ่งนี้จะเอาไงดี ตอนนี้จะจัดการความรู้สึกอย่างไรดี
 วีรภัทราที่กำลังสัมผัสกับความแปลกใหม่ของความรู้สึกนี้อยู่ เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบถึงเช้า ไม่ต่างอะไรกับอัคราวิชญ์ที่ตอนนี้ได้แต่สูดลมหายใจเข้าออกเพื่อให้ใจเย็นลง เธอนั่งขบคิดวนไปมาขณะเอนตัวพิงหัวเตียงอยู่ เธอตอบตัวเองไม่ได้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร จะเป็นเพียงแค่ความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นหลังจากที่ไม่ได้เจอเขามานานหรือแค่ที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้สัมผัสสิ่งนี้มาก่อนก็เท่านั้น จนกระทั่งเช้าวันใหม่ก็มาถึง พวกเขาทั้ง 2 คนตื่นขึ้นมาอย่างอ่อนล้า และมึนหัวไปหมด แต่คนที่อาการหนักกว่าคงไม่พ้นวีรภัทรา เพราะเธอไม่คุ้นเคยกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เท่าอัคราวิชญ์ ทำให้เธอตื่นสายกว่าปกติ เธอค่อย ๆ ก้าวเดินลงมาทีละขั้นอย่างอิดโรยและอ่อนแรง
 วีรภัทราที่กำลังเดินผ่านห้องรับแขกเข้าไปในห้องครัวอย่างคุ้นเคยนั้น ก็ถูกมือใครบางคนจับไว้ ทำให้เธอหยุดชะงักและหันกลับมามอง ก็เห็นเป็นอัคราวิชญ์ที่เป็นคนจับมือเธออยู่ เธอยืนมองเขาอย่างงง ๆ ด้วยร่างกายที่โอนเอนพร้อมจะล้มลงทุกเมื่อ เขาที่เห็นแบบนั้ันก็รีบอุ้มพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้ในห้องกินข้าวโดยไม่บอกให้เธอรู้ตัวก่อน ทำให้เธอโวยวายเสียงดังขึ้นมาอย่างตกใจ เพราะเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับการปฏิบัติจากเขามาก่อน ยกเว้นเมื่อคืนนี้ที่เธอเมา
 "คุณจะทำอะไรคะ" วีรภัทราพูดเสียงดังใส่หน้าอัคราวิชญ์พลางดิ้นไปด้วย แต่ก็ทำได้ไม่มากเพราะยังเมาค้างอยู่
 "พาคุณไปนั่งดี ๆ ไง" อัคราวิชญ์ตอบพลางหมุนตัวและเดินตรงดิ่งจากห้องรับแขกทะลุไปห้องกินข้าวทันที
 "เดี๋ยวก่อนคุณ วีต้องทำอาหารเช้านะคะ" วีรภัทราเถียงกลับด้วยเหตุผล เพราะมันคือสิ่งที่เธอทำเป็นประจำทุกวัน
 "วันนี้ไม่ต้อง ผมทำเอง" อัคราวิชญ์ตอบกลับพร้อมวางตัววีรภัทราบนเก้าอี้เสร็จสรรพ แล้วก็เดินออกไปทำอาหารทันที
 "เอ่อ..." วีรภัทราไม่ทันที่จะได้พูดต่อ อัคราวิชญ์ก็เดินออกจากห้องนี้ไปเรียบร้อยแล้ว
 อัคราวิชญ์ใช้เวลากับการทำเมนูอาหารไทยให้วีรภัทรานานพอสมควร เขายังคงจำได้เมื่อครั้งที่เขาได้ไปกินข้าวร่วมกับทุกคนที่บ้านป้านุช เพราะจริง ๆ แล้วเขาคอยแอบสังเกตความชอบ ความสนใจของเธอมาโดยตลอด และนี่ก็เป็นโอกาสที่เขาจะได้ขอโทษเธอผ่านการกระทำที่เธอไม่เคยได้รับจากเขามาก่อน
 หลังจากอัคราวิชญ์ทำอาหารเสร็จก็ยกไปเสิร์ฟให้วีรภัทราถึงโต๊ะ ส่วนเธอนั้นกำลังนั่งนวดหัวเพื่อคลายความมึนอยู่ แต่เธอก็ต้องตกตะลึงกับเมนูอาหารหลากหลายจานที่เธอชอบ โดยเฉพาะเมนูที่ใส่พริกเยอะ ๆ เพราะเธอชอบกินอาหารรสจัดมาก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว และเขาที่กำลังสังเกตอาการของเธออยู่นั้นก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ
 "ขอบคุณค่ะ" วีรภัทราพูดขอบคุณในน้ำใจที่อัคราวิชญ์ทำให้ โดยไม่ได้สบตาเขาเลย เพราะก่อนหน้านี้ที่เธอนั่งอยู่คนเดียว เธอเพิ่งนึกเหตุการณ์เมื่อคืนออก จึงเริ่มแสดงอาการทําตัวไม่ถูก เลยเฉไฉด้วยการสนใจสิ่งอื่นแทน
 "ครับ" อัคราวิชญ์ตอบกลับแค่คำเดียว ก่อนที่จะนั่งลงร่วมโต๊ะอาหารด้วย ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขานั่งกินข้าวกับวีรภัทรา โดยที่เธอไม่ต้องใช้กลเม็ดอะไรมาบังคับให้เขานั่ง
 พอพวกเขากินข้าวเช้าเสร็จ ต่างก็เดินกลับห้องนอน เพื่อไปเตรียมตัวและออกไปทำงานในวันศุกร์ที่รถติดหนัก อัคราวิชญ์ที่เตรียมตัวเสร็จก่อน จึงลงมานั่งรอวีรภัทราที่ห้องรับแขก จนกระทั่งเธอเดินลงมา แล้วก็ต้องแปลกใจ เพราะเขาเอ่ยปากชวนเธอไปทำงานด้วยกันก่อน แต่เธอยังคงรู้สึกอึดอัด เพราะไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงดี จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีไหม หรือควรพูดออกไปตรง ๆ ดีกว่า ทั้ง ๆ ที่ตัวเธอเองกล้าที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมากับเขามาโดยตลอด แต่ทำไมครั้งนี้การจะพูดอะไรสักประโยค มันช่างยากเย็นเหลือเกิน
 "ไปทำงานกันครับ" อัคราวิชญ์พูดเชิญชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จนวีรภัทราเผลอทำตาโตใส่ด้วยความตกใจกับภาพลักษณ์ใหม่ของเขา
 "เอ่อ... วีไปทำงานเองก็ได้ค่ะ เดี๋ยว..." วีรภัทราปฏิเสธ และกำลังจะบอกว่าเรียกรถแท็กซี่ไว้แล้ว แต่ก็ไม่ทันที่เธอจะพูดประโยคถัดไป อัคราวิชญ์ก็ชิงพูดตัดประโยคเธอก่อน เธอรู้สึกได้เลยว่าเหมือนเขาจะจับทางเธอได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป สุดท้ายแล้ววีรภัทราก็ต้องยอมไปทำงานพร้อมกับอัคราวิชญ์ เพียงเพราะประโยคอันแสนง่ายดายที่เขาพูดออกมาว่า
 "เรื่องเมื่อคืน ผม..." อัคราวิชญ์กำลังจะพูดขอโทษวีรภัทรา แต่กลับกลายเป็นว่าเธอเข้าใจผิด คิดว่าเขาจะพูดเรื่องจูบเลยตัดบท และตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย
 เมื่อใกล้ถึงบริษัท วีรภัทราก็พูดขึ้นมาว่า "จอดตรงนี้ให้หน่อยค่ะ เดี๋ยววีเดินเข้าไปเอง" วีรภัทรายังคงจำได้ดี ไม่เคยลืมเหตุการณ์ที่ทำให้เธอป่วยหนัก แต่อัคราวิชญ์ไม่ยอม
 "ไม่ครับ เดี๋ยวผมเข้าไปจอดในลานจอดรถ" อัคราวิชญ์ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ก็ยอมที่จะทำตามเงื่อนไขแรกที่เธอเคยขอร้องไว้ เพราะเขาอยากเดินเข้าไปทำงานพร้อมเธอ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
 "ก็ได้ค่ะ" วีรภัทราพูดด้วยเสียงที่อ่อนลง เพราะตอนแรกเธอเกือบจะเถียงเขากลับไปแล้ว แต่พอได้ยินประโยคถัดไป เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
 เมื่อรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของผู้บริหารเรียบร้อยแล้ว อัคราวิชญ์และวีรภัทราก็เปิดประตูลงมาพร้อมกันเหมือนกับนัดกันไว้ จากนั้นก็เดินต่อไปเพื่อเข้าไปในตัวบริษัทตามปกติ โดยทั้งคู่แยกย้ายกันไปขึ้นลิฟต์ เขาขึ้นลิฟต์เฉพาะผู้บริหาร ส่วนเธอขึ้นลิฟต์พนักงาน พอเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานก็เจอเข้ากับพริมาที่มาทำงานแล้ว
 "วี แกขึ้นมาทางไหน ทำไมไม่เจอกัน" พริมาถามแบบคนที่กำลังตั้งข้อสงสัยอยู่ ยิ่งทำให้วีรภัทราเลิ่กลั่ก
 "แกมีอะไรปิดบังหรือเปล่า" พริมาสังเกตเห็นอาการวีรภัทราก็พอจะเดาได้ แต่อยากแกล้งเพื่อนเลยพูดแหย่ต่อ
 "เปล่า เราก็ขึ้นลิฟต์ไง ถามมากนะวันนี้" วีรภัทราตอบตามจริง แต่อาการเหมือนคนแถ ยิ่งทำให้น่าสงสัยเพิ่มขึ้นไปอีก
 "แน่ใจนะ ไม่ใช่ว่าแกไปกุ๊กกิ๊กกันมา" พริมาขยี้วีรภัทราด้วยคำพูดแทงใจดำสุด ๆ
 "ไม่มี ไม่มีจริง ๆ อะไรของแก" วีรภัทราปฏิเสธพัลวัน
 "ก็แล้วไป" พริมาพูดเหมือนคนปล่อยผ่านเรื่องนี้ แต่ก็ยังไม่วายที่จะขำออกมาเล็กน้อย เพราะตลกกับท่าทางของวีรภัทรา
 "ทำงานได้แล้ว" วีรภัทราเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่จะยาวไปไกล และความจริงที่เธอไม่อยากเล่าจะเปิดเผยหมด
 "สีหน้าสดใสขึ้นนะคะคุณวีรภัทรา" พนักงานหญิงคนเก่าที่หาเรื่องวีรภัทรา เปิดประตูเข้ามาก็ทักด้วยประโยคที่กำกวมใส่เธอแต่เช้าเลย
 "ค่ะ" ทุกครั้งวีรภัทราจะตอบกลับตามมารยาท และไม่สุงสิงกับคนกลุ่มนี้
 "ก็อย่างว่าแหละ ใครกลับมาทำงานแล้ว ทุกคนก็น่าจะรู้ดี" พนักงานหญิงในกลุ่มเดียวกันพูดเสริมขึ้นมา
 "ค่ะ วีดีใจมากค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
 "เฮ้ย คนเขากล้าต่อปากต่อคำแล้วเว้ย" คนในกลุ่มเดียวกันพูดเสียงดัง และพยายามใช้สายตากดวีรภัทราให้รู้สึกต่ำต้อย แต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า เธอได้พยายามฝึกจิตและหาหมอจิตเวชเพิ่มเติม เพื่อเสริมสร้างให้จิตใจแข็งแกร่งมากขึ้นแล้ว ตลอด 8 เดือนที่เธอไม่ต่อล้อต่อเถียง เพราะกำลังฟื้นฟูอยู่
 "วีคิดว่า ไม่ใช่การต่อปากต่อคำนะคะ มันคือการตอบกลับตามความจริงค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด
 ขณะที่วีรภัทรากำลังเถียงสู้กับพนักงานอยู่ เธอไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังถูกใครบางคนจับจ้องและสังเกตเหตุการณ์นี้อยู่อย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งหัวหน้าทีมมาถึง และประกาศให้เข้าประชุมใหญ่อีกครั้ง เพราะประธานบริษัทจะประกาศงานสำคัญของปลายปีนี้
 ในห้องประชุมใหญ่ ชั้น 29 ห้องเดิมที่อัคราวิชญ์เคยทำให้วีรภัทราปวดหัวกับท่าทีของเขา แต่วันนี้แปลกไป เขาไม่แกล้งเล่นเหมือนเดิม แถมยังจ้องมองเธอตลอดเวลา จนเธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา อีกทั้งพนักงานหลาย ๆ คนต่างก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เขาให้ความสำคัญกับเธอมากเป็นพิเศษ เว้นแต่กลุ่มหนึ่งในทีมเดียวกับเธอ ที่แอบทำท่าทางเหมือนจะอ้วกออกมา แถมยังมองเหยียด ๆ ใส่เธอไม่เลิก ทำให้เธอส่ายหัวไปมาด้วยความเอือมระอา แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของเขา เขาจึงช่วยด้วยการพูดขึ้นว่า
 "เอาล่ะครับ เริ่มกันเลย" อัคราวิชญ์พูดขึ้น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจทุกคนมาที่เขา
 "วันนี้ผมจะมาประกาศ แน่นอนว่าเป็นข่าวดีที่ทุกคนอยากได้ยิน" อัคราวิชญ์พูดเกริ่นขึ้น เล่นทำเอาทุกคนลุ้นตัวโก่งตาม ๆ กัน
 "ธุรกิจที่อเมริกาได้ผลตอบรับดีมากเลยครับ เพราะความคิดของทุกคนเลย ผมจึงอยากจะจัดงานฉลองความสำเร็จนี้กับทุกคนครับ" อัคราวิชญ์พูดพร้อมผายมือออกไป เพื่อเป็นการบอกให้ทุกคนรับรู้ว่า นี่คือความสำเร็จที่มาจากทุกคนจริง ๆ
 "เดี๋ยวผมจะให้เลขาประกาศสถานที่ วันเวลา ไปยังกลุ่มทุกทีมนะครับ" อัคราวิชญ์พูดสรุปให้ โดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ ยกเว้นเวลามองไปที่วีรภัทรา เขาจะยิ้มที่มุมปากนิด ๆ ซึ่งวีรภัทราที่เห็นเข้าแบบนั้นก็ยิ่งเขินมากกว่าเดิม
 หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น ทุกคนก็แยกย้ายกลับไปทำงานตามปกติ แต่กลุ่มที่ชอบกลั่นแกล้งวีรภัทรานั้น กำลังหาโอกาสทำให้เธอสะดุดล้ม โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าอัคราวิชญ์เห็นแล้ว เพียงแค่เขายังไม่ได้พูดออกไปก็เท่านั้น จากที่เขาจะเดินออกไปแล้วก็เดินย้อนกลับมาพยุงตัวเธอให้ลุกขึ้น แต่เพราะข้อเท้าแพลง ทำให้เธอลุกขึ้นไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนทันที พริมาที่กำลังช่วยวีรภัทราอยู่ ก็ยอมปล่อยให้พระเอกตัวจริงของเพื่อนช่วยดีกว่า
 ขณะที่อัคราวิชญ์อุ้มวีรภัทราออกจากห้องประชุมเพื่อขึ้นไปห้องทำงานส่วนตัวเขา ก็ได้ยินคำพูดนินทาไล่หลังว่า
 "สำออย" พนักงานหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว
 "เรียกร้องความสนใจไม่เลิก" พนักงานอีกคนก็ร่วมแขวะด้วย
 "จริง" พนักงานทั้งกลุ่มพูดพร้อมกัน
 อัคราวิชญ์ที่พยายามจะไม่สนใจขี้ปากชาวบ้านแล้ว แต่พอได้เห็นแววตาที่สั่นไหวเหมือนจะร้องไห้ของวีรภัทรา ทำให้เขาเลี้ยวกลับมา วางเธอลงช้า ๆ บนเก้าอี้ที่เขานั่งเมื่อกี้ และเดินไปหาพนักงานหญิงกลุ่มนั้นทันที
 "ผมไม่คิดเลยว่า ผมจะมีพนักงานที่ใจแคบ และไม่ให้เกียรติคนอื่นขนาดนี้นะครับ" อัคราวิชญ์พูดอย่างตรงไปตรงมา แถมยังแสดงสีหน้าไม่พอใจมาก
 "ไม่ใช่นะคะคุณอัคราวิชญ์ พวกเราก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นค่ะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งที่อยากอ่อยอัคราวิชญ์มานาน รีบพูดขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่เขากลับไม่ได้สนใจที่จะมอง และยังพูดต่ออีกว่า
 "คุณ หัวหน้าทีมใช่ไหม ไปสั่งสอนลูกน้องของคุณด้วย ว่าการปฏิบัติตัวให้ดีมันเป็นอย่างไร ถ้าผมเห็นอีก เชิญคุณหาที่ทำงานใหม่ได้เลย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด และเดินกลับไปหาวีรภัทรา อุ้มพาเธอออกจากห้องโดยไม่สนใจสายตาและคำพูดใด ๆ ที่ตามมาอีกเลย
 พออัคราวิชญ์และวีรภัทราออกไปแล้ว หัวหน้าทีมก็เอ็ดใส่ลูกน้องทันที
 "พวกคุณนี่นะ ทำไมทำตัวแบบนี้ คุณวีรภัทราเขาไปทำอะไรให้พวกคุณงั้นหรือไง" หัวหน้าทีมพูด
 "พวกเราก็แค่พูดตามความจริงค่ะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งพูดลอยหน้าลอยตาอย่างไม่รู้สึกผิด
 "ถ้าคนอื่นมาทำกับคุณแบบนี้ คุณรับได้ใช่ไหม อยากให้คุณลองคิดถึงมุมอื่นดูบ้างนะคะ" หัวหน้าพูดชี้ให้เห็นถึงปัญหา
 "ค่ะ จะไม่ทำอีกแล้วก็ได้ค่ะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งที่เป็นหัวโจกพูดและแสดงท่าทางว่ายอมรับผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้ในใจลึก ๆ ก็แค้นและจะหาจังหวะกลั่นแกล้งใหม่แบบที่คนอื่นไม่เห็นแน่นอน แถมยังยักคิ้วเพื่อส่งสัญญาณให้เพื่อนในกลุ่มรู้ด้วยว่าแค่ยอมตอนนี้ ไม่ใช่ตลอดไป
 "ดีแล้ว อย่าทำอีกนะคะ" หัวหน้าทีมพูดเสร็จ ก็เดินออกจากห้องประชุมไป ส่วนพริมาที่ดูออกก็เลยพูดดักคอไว้ว่าหากแอบไปทำ เดี๋ยวได้รู้กันว่าใครจะเสียผลประโยชน์มากกว่ากัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกนั้นสะทกสะท้าน แถมยังขำขันออกมาอีก
 พริมาที่หัวเสียเดินออกจากห้องประชุมมา ก็เจอเข้ากับณัฐชานนท์ที่ขึ้นลิฟต์มา เพราะได้รับข้อความจากวีรภัทราตอนที่เขาทักไปถามว่าทำอะไรอยู่ และพอรู้ว่าบาดเจ็บอยู่ที่ชั้น 29 ก็รีบบึ่งรถมาหาทันที พอประตูลิฟต์เปิด พริมาที่ดูออก เพราะวีเคยเล่าให้ฟัง ก็รีบดันให้เขากลับเข้าลิฟต์ และบังคับให้ลงชั้น 1 ด้วยการพูดแทงใจดำว่า
 "คุณนนท์คะ วีเขาแต่งงานแล้วนะคะ แล้วคุณอัคราวิชญ์ก็ดูแลอยู่ค่ะ พอเถอะนะคะ ถือว่าพริมขอร้องแทนวีแล้วกัน และพริมก็ไม่อยากให้วีต้องเสียใจกับการกระทำของคุณนะคะ" พริมาบอกออกไปตรง ๆ และชัดเจนที่สุด
 "เขาเป็นเพื่อนผมนะครับ" ณัฐชานนท์เถียงกลับ
 "วีก็เป็นเพื่อนพริมเหมือนกันค่ะ แล้วทำไมพริมถึงไม่ไปอยู่กับวีตอนนี้ล่ะคะ คุณลองกลับไปคิดดูนะคะ" พริมาพูดชี้ชัดให้ณัฐชานนท์ฟัง เขาจึงยอมกลับไป แต่ก็ไม่วายยังส่งข้อความไปถามวีรภัทราอีก


ค่ำคืนที่แสนสวยงามของทั้งคู่ได้เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้ทั้งอัคราวิชญ์และวีรภัทราต้องทบทวนตัวเอง
 หลังจากอัคราวิชญ์ตื่นขึ้นมา ก็เห็นวีรภัทรานอนอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองอยู่ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที ภาพตรงหน้ามันสะท้อนให้เขาเห็นแล้วว่าตัวเองได้เผลอไผล ปล่อยใจกับเธอมากขนาดไหน เขาจึงรีบเด้งตัวออก และรีบกลับห้องตัวเองอย่างด่วนเลย ส่วนเธอที่ตื่นมาก็ไม่เห็นเขาอยู่ในห้องแล้ว ก็รู้สึกสับสนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคืออะไรกันแน่ เธอชอบผู้ชายอย่างนั้นเหรอ หรือเพียงเพราะความอ่อนไหวที่เสียใจกับเรื่องเก่า ๆ เลยยอมปล่อยให้เขาล่วงล้ำมาได้ไกลขนาดนี้
 ขณะที่ทั้งคู่ต่างใช้เวลากับตัวเองในห้องนอนส่วนตัวเพื่อคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา วีรภัทราก็ตัดสินใจโทรคุยกับพริมา เพื่อนสนิทที่เธอคิดว่าไว้ใจได้ในเวลานี้
 "ว่าไงแก อยากให้ฉันไปอยู่ด้วยไหม สามีแกว่าอะไรหรือเปล่า" พริมารับโทรศัพท์ทันทีที่เห็นเบอร์ของวีรภัทราโทรมา และพ่นคำถามออกมาด้วยความเป็นห่วง
 "ก็..." วีรภัทราลังเลเล็กน้อย เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวมากและถ้าพริมารู้ก็อาจจะโกรธขึ้นมาก็ได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจที่จะไม่บอกเพื่อนไป และเลี่ยงไปคุยในประเด็นอื่นแทน
 "ไม่เป็นไร เราอยู่ได้ สามีเราไม่ได้ว่าอะไร เรามีเรื่องอยากจะถามแกหน่อย" วีรภัทราพูดเบี่ยงประเด็นไป และก็เริ่มถามคำถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา
 "เฮ้ย แกไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะ มีอะไรบอกกันได้นะ" พริมาถามย้ำอีกครั้ง
 "อืม เราไม่เป็นไรจริง ๆ" วีรภัทราพูดยืนยันคำเดิมกับพริมา
 "ว่าแต่เมื่อกี้แกอยากถามอะไรเราเหรอ" พริมาถามกลับ
 "เราอยากรู้ว่า ถ้าเราใจเต้นแรงกับใครสักคนหนึ่ง เป็นห่วงเขามาก โกรธเขาง่ายมาก ไม่ว่าอะไรที่เกี่ยวกับเขาจะมีผลต่ออารมณ์ความรู้สึกเราทุกอย่าง แบบนี้มันเรียกว่า ความรัก ได้ใช่ไหม" วีรภัทราถามอย่างตรงไปตรงมา
 "ใช่ แต่ก็ต้องถามเพิ่มด้วยว่า แกรู้สึกว่าตัวเองเสียสละ หรือตายแทนเขาได้ไหม ถ้าได้ ก็ใช่เลย" พริมาตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน
 "แกคิดว่า เราจะชอบหรือรักผู้ชายได้ไหม เพราะที่ผ่านมาเราก็มีแต่มน เราสับสนจนไม่แน่ใจแล้ว" วีรภัทราถามกลับอย่างสับสนในใจ
 "ได้สิ แต่ว่า... ของแบบนี้ถ้าไม่เคยผ่านการจูบหรือมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก่อน อาจจะมองว่าเป็นความหลงหรือความเคยชินก็ได้นะ ตรงนี้ก็ต้องระวังให้ดี คิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจล่ะ" พริมาพูดเตือนวีรภัทรากลับไป
 "อืม...ก็ไม่แน่" วีรภัทราบ่นพึมพำกับตัวเอง พาลคิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นของ 2 คืนนั้น ทำให้เธอรู้ใจตัวเองมากขึ้นและเห็นว่าตัวเองนั้นหวั่นไหวไปกับอัคราวิชญ์มากแค่ไหน แต่เธอก็ยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปโดยไม่รังเกียจตัวเขาหลังจากที่ทำเสร็จ ก็ยิ่งทำให้เธอมั่นใจในข้อสรุปมากขึ้น พอได้คำตอบแบบนั้น หน้าเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
 "แกว่าอะไรนะ" พริมาที่ได้ยินคำตอบเพื่อนไม่ชัด จึงถามย้ำอีกครั้ง
 "ไม่มีอะไรหรอก เราได้คำตอบแล้ว ขอบใจนะที่รับฟัง" วีรภัทรารีบพูดตัดบท เพราะกลัวว่าความตื่นเต้นภายในใจจะทำให้เธอเผลอเล่าเรื่องคืนนั้นไป
 ส่วนอัคราวิชญ์ที่ย้ายตัวเองไปนั่งในห้องฟังเพลงเพื่อผ่อนคลาย หลังจากที่เขานั่งคิดอยู่ในห้องนอนตัวเอง ก็ได้เห็นภาพความทรงจำของเขากับนันทิชามันได้ถูกซ้อนทับด้วยวีรภัทราไปแล้ว เขาตระหนักได้แล้วว่า ความรู้สึกที่เขามีต่อนันทิชานั้นกำลังค่อย ๆ หายไป แม้เบสตี้จะยังคงอยู่ในความทรงจำ แต่มันก็เป็นแค่ความทรงที่สวยงามแค่นั้น ไม่ได้มีผลต่อความรู้สึกของเขามากมายเท่าเดิมอีกแล้ว แต่กับวีนั้น กลับเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกเดือดร้อนไปกับทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ เขาคิดว่า ใช่แล้วแหละ เขาคงตกหลุมรักวีไปแล้ว แต่คำสัญญาที่เขาให้ไว้กับเบสตี้ล่ะจะทำอย่างไรดี เขาได้แต่คิดหาทางออกกับเรื่องนี้จนปวดหัวไปหมด
 หลังจากปัญหาที่เหมือนว่าจะได้รับการสะสางไปแล้วนั้นก็ยังมีเรื่องค้างคาใจของอัคราวิชญ์ แม้ว่าเขาจะบอกวีรภัทราไปแล้วว่าเขาเข้าใจในเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับณัฐชานนท์ แต่ทุกครั้งที่ต้องใช้เวลาร่วมกัน เขามักจะยั้งตัวเองไว้ ไม่กล้าแสดงออกอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจ ส่วนเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาเข้าใจจริงไหม
 ในที่สุดก็ผ่านพ้นเดือนแห่งการเฉลิมฉลองปีใหม่ไป และกำลังเข้าสู่เดือนที่ 2 ของปี วีรภัทราตื่นเช้าขึ้นมาทำกิจวัตรตามปกติ แต่ในจังหวะที่เธอหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมา กลิ่นที่เธอชอบมากกลับทำให้เธอมีอาการคลื่นไส้ อยากอาเจียน ทำให้เธอวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออ้วกออก เธอเริ่มสงสัยขึ้นมาว่าตัวเองอาจจะท้อง เพราะที่ผ่านมาเธอก็ดูแลตัวเองดีมาโดยตลอด ไม่น่าจะแพ้อะไรในเวลานี้ เธอจึงตัดสินใจว่า ขากลับบ้านจะต้องแวะร้านขายยาให้ได้เพื่อตรวจให้แน่ใจ
 ระหว่างวันที่วีรภัทราอยู่ที่ทำงาน ก็เล่นทำเธอเพลียเพราะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปอ้วกอยู่บ่อย ๆ จนพริมาทักขึ้นมาด้วยความสงสัย
 "แกไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า" พริมาถามไปพลางยืนลูบหลังให้วีรภัทรา
 "..." วีรภัทราไม่มีแรงที่จะพูดออกมา เพราะเกิดจากการอ้วกไปหลายรอบ
 "แกกินยาไหม เดี๋ยวเราไปซื้อให้" พริมาพูดด้วยความเป็นห่วง
 "ขอบใจนะ แต่เดี๋ยวเราไปซื้อเองดีกว่า" วีรภัทราพูดกับพริมาเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำไปหยิบกระเป๋าและออกไปซื้อเลยทันที
 ส่วนพริมาก็ตะโกนบอกอย่างเป็นห่วงว่า "เดินดี ๆ ระวังตัวด้วย"
 วีรภัทราที่ได้จังหวะมาซื้อยาก็เลยแอบซื้อที่ตรวจครรภ์ไปเลยทีเดียว เธอที่เดินกลับมาด้วยร่างกายอ่อนเพลีย ก็รู้สึกหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม ทำให้เธอรีบเดินกลับเข้าไปในตึกบริษัท แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็เป็นลมล้มพับลงกับพื้นทันที แต่ดีที่มีคนแถวนั้นช่วยไว้ได้ทัน แล้วก็พาเธอมานั่งพักที่เก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ๆ และก็เหมือนจังหวะนรก เพราะณัฐชานนท์แวะเข้ามาหาอัคราวิชญ์พอดี แล้วเห็นเธอนั่งดมยาดมอยู่จึงเดินเข้ามาคุยกับเธออย่างไม่ระวังสายตาคนรอบข้างแถวนั้น
 "วีเป็นอะไร ทำไมมานั่งตรงนี้" ณัฐชานนท์เดินเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง จนคนรอบข้างมองและซุบซิบกันไม่หยุด
 วีรภัทราที่ไม่ชอบสถานการณ์นี้ จึงรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และตอบกลับ "ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ" แต่ตอบไปได้แค่ประโยคเดียว เธอก็เป็นลมลงไปเลย ทำให้ณัฐชานนท์ก้าวขาเข้ามารับอย่างรวดเร็วและพาเธอส่งโรงพยาบาลทันที
 วีรภัทราลืมตาตื่นด้วยความมึนงง สายตาเธอที่มองไปรอบ ๆ กับสถานที่ที่อยู่ตอนนี้ไม่คุ้นเคยเลย จนกระทั่งเสียงพูดดังขึ้น เธอเลยหันไปมอง จึงรู้ว่าเป็นณัฐชานนท์ แล้วถามกลับว่า
 "วีมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ" วีรภัทราถามออกไปแบบคนที่สติยังกลับมาไม่เต็มร้อย
 "โรงพยาบาล เมื่อกี้วีเป็นลมไป ผมเลยพามา" ณัฐชานนท์พูดอธิบายให้อย่างใจเย็น
 "อ๋อ..." วีรภัทราตอบกลับ
 "หมอแจ้งว่าคุณท้องได้ประมาณ 2 เดือนแล้ว" ณัฐชานนท์พูดด้วยน้ำเสียงเครียดเล็กน้อย
 "คะ ว่ายังไงนะคะ" วีรภัทราตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ถึงกับถามซ้ำกลับไป
 "หมอบอกว่าคุณท้อง" ณัฐชานนท์ย้ำคำตอบเดิมอีกครั้ง
 "คินน์กำลังมารับนะครับ" ณัฐชานนท์บอกให้วีรภัทรารู้ตัว เพราะเขาไม่แน่ใจว่าทั้งคู่ได้คุยกันหรือยัง
 "ค่ะ" วีรภัทราตอบสั้น ๆ และหันหน้าไปอีกทาง เพื่อลุกออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ
 เมื่ออัคราวิชญ์มาถึงห้องพักวีรภัทรา เขาก็นั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ และถามหาเธอด้วยสายตาที่ห่วงใย ซึ่งต่างจากที่ณัฐชานนท์เคยเห็น ทำให้นนท์ถึงกับถามออกไปว่า
 "คินน์ชอบวีแล้วเหรอ ไหนบอกว่าไม่มีทางที่จะรักใครได้อีกไง" ณัฐชานนท์ถามตรงประเด็นจนอัคราวิชญ์ถึงกับจุกในคำถามที่ได้ยิน
 "อืม คิดว่านะ" อัคราวิชญ์ตอบเลี่ยง ๆ ไป เพราะตัวเองก็ยังหาทางลงกับปัญหานี้ไม่ได้เลย
 "อืม" ณัฐชานนท์ตอบสั้น ๆ และก็ขอตัวกลับบ้านไป
 หลังจากนั้นวีรภัทราก็ออกมาจากห้องน้ำ ก็ถูกอัคราวิชญ์ถามเกี่ยวกับเรื่องที่สัญญากันไว้ก่อนหน้านี้ว่า
 "ไหนคุณบอกว่า จะไม่ยุ่ง ไม่คุยด้วยแล้วไง" อัคราวิชญ์พูดทวงถามสัญญาจากวีรภัทรา
 "วีก็ไม่ได้ทำไงคะ แต่คุณนนท์เข้ามาคุยด้วย จะให้วีเสียมารยาทกลับไปอย่างนั้นเหรอคะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเหตุผล
 "ก็ไม่ใช่แบบนั้น แต่ผมไม่ชอบ ทำไมคุณไม่รู้จักหาวิธีที่จะได้ไม่ต้องคุยกันล่ะ" อัคราวิชญ์พยายามหาเหตุผลเพื่อให้ตัวเองถูก
 "เอ๊ะ คุณนี่ยังไงกัน ไหนบอกว่าเข้าใจที่วีบอกทุกอย่างไงคะ" วีรภัทราเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
 "ผมเข้าใจทุกอย่างแหละ แต่คุณก็รู้ว่านนท์เขาคิดยังไงกับคุณ ถ้าคุณไม่ไปเปิดโอกาสให้เขา คิดเหรอว่าเขาจะกล้าเข้ามายุ่งกับคุณได้ขนาดนี้" อัคราวิชญ์พยายามพูดอย่างใจเย็นให้ได้มากที่สุด
 "วีไม่เคยทำอะไรแบบนั้น ทำไมคุณชอบกล่าวหาวีด้วยคะ" วีรภัทราพูดสวนกลับอย่างไม่พอใจ
 "ผมกล่าวหาตรงไหน แค่พูดตามจริงจากสิ่งที่เห็นต่างหาก" อัคราวิชญ์เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
 "นี่ทำดีกันได้แค่ไม่กี่วัน ก็ตบะแตกแล้วเหรอ วีไม่น่าทนอยู่กับคุณมาได้นานขนาดนี้ีเลยนะ" วีรภัทราพูดอย่างเหลืออด และก็รู้สึกสมเพชกับสิ่งที่กำลังเจออยู่
 "นี่วีกำลังจะบอกว่า ทนอยู่กับผมงั้นเหรอ" อัคราวิชญ์ระเบิดคำพูดออกมาเสียงดังลั่นห้อง
 "ใช่ค่ะ วีพยายามเข้าใจคุณ อธิบายคุณไม่รู้ตั้งกี่ครั้งว่าวีไม่เคยคิดอะไรกับคุณนนท์ แต่คุณก็ไม่เคยจะเชื่อสักครั้งเลย คิดว่าแบบนี้ความสัมพันธ์ของเราจะไปกันรอดได้เหรอคะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวผลที่ตามมา
 "เฮ้อ... ก็คุณทำอะไรไม่ชัดเจนเอง จะให้ทำยังไง อยากหย่ามากนักใช่ไหม ถึงพูดแบบนี้ออกมา" อัคราวิชญ์เถียงกลับ และพูดใส่อารมณ์กับทุกคำพูด
 "คุณคิดแบบนี้ได้ไง วันแรกคุณก็พูดว่าให้เราแยกกันอยู่ต่อให้แต่งงานกันแล้วก็ตาม ต่อมาคุณก็ทำเหมือนวีไม่มีความรู้สึก กลั่นแกล้งบ้างล่ะ พูดจาหาเรื่องบ้างล่ะ ใครกันแน่ที่อยากหย่า" วีรภัทราพูดอย่างเหลืออดกับทุกสิ่งแล้ว
 วีรภัทราที่รู้สึกเหนื่อยกับการโต้เถียงที่ไม่มีวันจบ เลยตัดสินใจปล่อยอัคราวิชญ์กลางอากาศ แล้วเดินออกจากห้องพักคนไข้ทันที ด้วยความเสียใจอย่างหนัก เธอตัดสินใจขึ้นรถแท็กซี่หนีกลับบ้านไปเก็บข้าวของ แล้วออกจากบ้านทันทีโดยไม่บอกเขาว่าจะไปที่ไหน
 อัคราวิชญ์ที่เข้าใจว่าวีรภัทราจะหนี จึงเดินเร็วไล่ตามเธอไป แถมยังพูดตะโกนไล่หลังเธออีกว่า
 "คิดจะหนีเหรอ คุยกับผมให้รู้เรื่องก่อน" อัคราวิชญ์พูดอย่างหงุดหงิดใจ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังจะเสียวีรภัทราไปแล้วจริง ๆ
 อัคราวิชญ์คิดไปเองว่าวีรภัทราจะหนีกลับบ้านมานั่งร้องไห้เหมือนเดิม จึงขับรถกลับมาที่บ้าน แต่พอมาถึงกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ จึงตัดสินใจงัดประตูห้องด้วยกุญแจสำรองเช่นเคย แต่ก็ไม่เจอเธอ เดินหาทั่วบ้านก็ไม่เจอ โทรตามก็ไม่รับสาย ด้วยความร้อนใจ จึงโทรกลับไปหาคุณหญิงวิไลรัตน์ ปรากฏว่าแม่ก็ไม่รู้เรื่องด้วย แถมเขายังโดนคาดคั้นจนแม่รู้เรื่องทั้งหมด เขาก็ได้แต่รับฟังคำตำหนิจากผู้เป็นแม่ เขาร้อนใจไปหมด ไม่รู้จะตามหาได้ที่ไหน สักพักก็คิดออกว่าควรโทรหาเพื่อนเธอ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะยอมบอกไหม ก็ทำได้แค่ลองโทรดู
 "สวัสดีครับคุณพริมา" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน
 "สวัสดีค่ะคุณอัคราวิชญ์ มีอะไรหรือเปล่าคะ" พริมาถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ
 "ไม่ทราบว่าวีได้ติดต่อคุณพริมาไปหรือเปล่าครับ" อัคราวิชญ์ถามคำถามยิงตรงใส่อีกฝ่ายทันที
 "ไม่ทราบเลยนะคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" พริมาถามกลับอย่างงุนงง
 "ไม่มีครับ ขอบคุณครับ" อัคราวิชญ์พูดตัดบท และขอบคุณอีกฝ่ายไป ทั้ง ๆ ที่ในใจก็อยากหาวีรภัทราให้เจอ ไม่ใช่แค่เขาอยากจะคุยให้รู้เรื่อง แต่เพราะเขารู้เรื่องลูกจากณัฐชานนท์แล้ว จึงทำให้เขาเป็นห่วงทั้งคู่มาก แต่เพราะทิฐิและอคติที่เขามีมากเกินไป ทำให้เรื่องบานปลายไปได้ถึงขนาดนี้
 วันรุ่งขึ้นอัคราวิชญ์ก็ไปตามหาวีรภัทราที่แผนกบัญชีก็ไม่เจอเธอ หัวหน้าทีมบอกว่า เธอลาหยุดยาวเลย เขาเลยไม่รู้ว่าจะต้องตามหาเธอให้เจอได้ที่ไหน เพราะความทรงจำที่เขากับเธอมีก็แค่ที่บ้านหลังนี้และเรื่องทะเลาะกันเท่านั้น เขาได้แต่นั่งซึมอยู่กับตัวเอง และร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเพื่อนตัวเองที่คอยแวะเวียนมาถามหาเธอด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็ได้แต่ให้กำลังใจเขากับความพยายามในการตามหาเธอ แต่แล้วเขาก็ไปได้ยินความลับของเพื่อนที่ไว้ใจที่สุด เขาทั้งเสียใจและผิดหวังอย่างถึงที่สุดจนไม่อาจร้องไห้ออกมาได้ เขาเอาแต่ทุบมือลงบนกำแพงด้วยความโมโห ไม่รู้เลยว่าจะต้องเดินต่อไปยังไงดีกับเรื่องนี้


ระหว่างที่อัคราวิชญ์กำลังนวดเท้าให้วีรภัทราอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น พอเธอเห็นว่าเป็นข้อความจากณัฐชานนท์ก็ตอบไปตามปกติว่าไม่เป็นอะไรแล้ว และเธอก็ได้รับการดูแลอย่างดีจากสามี ส่วนเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับการดูแลเธอ ก็เริ่มกระวนกระวายใจนิด ๆ และพยายามบอกตัวเองให้ไม่แสดงออกอยู่นั้น แต่ก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้ว่า
 "ใครส่งมาเหรอ" อัคราวิชญ์ถามพลางก้มมองมือตัวเองที่กำลังนวดวีรภัทราอยู่
 "คุณนนท์ค่ะ" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงปกติ
 "คุยอะไรกันเหรอ" อัคราวิชญ์ถามต่อ ทำให้วีรภัทรารู้สึกตัวได้ทันทีว่า เขากำลังสงสัยอยู่ เธอจึงตัดสินใจเล่าให้ฟังทั้งหมด
 "ก็...ตอนที่คุณกำลังคุยกับคนในทีมวีอยู่ คุณนนท์เขาทักมาถามว่าทำอะไรอยู่ วีก็ตอบตามจริงว่าวีบาดเจ็บ เขาเป็นห่วงก็เลยถามมาค่ะ" วีรภัทราอธิบายจนจบ แต่อัคราวิชญ์กลับเงียบลงเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาก็พูดต่อว่า
 "ครับ" อัคราวิชญ์เลือกที่จะข่มใจตัวเอง ไม่ให้ความหงุดหงิดไปลงที่วีรภัทรา จึงตอบกลับไปแบบสั้น ๆ
 "คุณไม่ได้กำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่ใช่ไหมคะ" วีรภัทราถามกลับด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย
 "ไม่ครับ คุณ 2 คนเป็นเพื่อนกัน ก็เป็นเรื่องปกติที่จะถาม" อัคราวิชญ์ตอบกลับด้วยเหตุผล แม้จะรู้สึกแย้งในใจว่า ทำไมเพื่อนเขาถึงดูใส่ใจเป็นพิเศษ ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่ก็บอกปฏิเสธเขามา หรือว่ามีใครคนใดคนหนึ่งกำลังโกหกเขาอยู่กันนะ เขาจึงตัดสินใจกับตัวเองว่า จะต้องสังเกต 2 คนนี้ให้มากขึ้นแล้ว
 ขณะที่อัคราวิชญ์กำลังนวดเท้าวีรภัทราอยู่ เธอก็พูดขึ้นหลังจากเงียบกันไปว่า "วีดีขึ้นแล้วค่ะ"
 "ว่าอะไรนะ" อัคราวิชญ์ที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองนั้น ก็สะดุ้งขึ้นมาแล้วถามวีรภัทรากลับ เพราะไม่ได้ยินคำพูดของเธอเมื่อกี้นี้
 "วีดีขึ้นแล้วค่ะ" วีรภัทราย้ำคำตอบอีกครั้ง ทำให้อัคราวิชญ์ปล่อยมือจากเท้าเธอลง
 จากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกลับไปทำงาน และจบวันนี้ไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีคำถามใด ๆ กันอีกเลย จนเวลาผ่านไปถึงวันที่ 25 ธ.ค. ซึ่งเป็นวันที่พนักงานบริษัทต่างมาทำงานกันอย่างรื่นเริง เพราะตามธรรมเนียมของบริษัทแล้ว จะมีการจัดกิจกรรมจับฉลากของขวัญกัน โดยปกติอัคราวิชญ์จะมีความสุขมากในวันนี้ แต่พอเสียนันทิชาไปตั้งแต่วันนั้นก็ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบงานนี้ขึ้นมาทันที เพราะความทรงจำในอดีตยังคอยตอกย้ำเขาอยู่ร่ำไป
 ส่วนวีรภัทราที่เห็นว่าการกระทำของอัคราวิชญ์เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น จึงคิดอยากจะจัดงานเฉลิมฉลองส่วนตัวให้เขาที่บ้าน เพราะที่ผ่านมาเขาก็ทำงานมาหนักมาก แต่แล้วความเป็นจริงกับสิ่งที่คิดก็สวนทางกัน ในตอนที่เขาก้าวขาออกมาจากลิฟต์ก็ถูกยิงด้วยพลุกระดาษสายรุ้ง อีกทั้งยังเห็นการตกแต่งที่บ่งบอกให้รู้ว่าจัดงานสังสรรค์กัน ก็ยิ่งทำให้เขาหัวเสียมากขึ้นไปอีก เพราะความเจ็บปวดภายในใจที่เขาดูแลคนรักได้ไม่ดีพอ กับคำสัญญาที่ถูกเปลี่ยนแปลงไปเพราะใครบางคนทำ เขาจึงโมโหและเดินกลับขึ้นลิฟต์ไปโดยไม่สนใจเธอที่พยายามสร้างความสุขให้เขา เธอได้แต่ยืนงง มองเขาเดินขึ้นลิฟต์ไปโดยไม่เข้าใจเหตุผลของเขาอยู่ดี สุดท้ายก็ทำได้แค่เก็บของทั้งหมดที่เตรียมไว้
 ผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมง รถตู้ของบ้านคุณหญิงวิไลรัตน์ก็เข้ามาจอด วีรภัทราจึงรีบเดินไปเปิดประตูให้และเชิญคุณหญิงเข้ามาในบ้าน จากนั้นเธอก็รีบเดินไปที่ห้องครัวเพื่อนำน้ำมาเสิร์ฟ พอคุณหญิงจิบน้ำเสร็จ ก็พูดขึ้นว่า
 "คินน์ไม่อยู่บ้านเหรอจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางยิ้มน้อย ๆ ไปด้วย
 "อยู่ค่ะ แต่ว่า..." วีรภัทราตอบอย่างสุภาพ แต่ความลังเลของเธอที่ส่งผ่านทางสีหน้า แววตา และคำพูด ทำให้คุณหญิงวิไลรัตน์เอียงคอเล็กน้อย และถามเธอกลับว่า
 "มีอะไรหรือเปล่าจ้ะ ถามแม่มาได้เลยนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดเปิดโอกาสให้วีรภัทรา
 "คือ...วีไม่แน่ใจค่ะว่าทำไมเขาต้องโกรธมากด้วย วีแค่จัดงานฉลองให้เขาที่ทำงานมาเหนื่อยมาก แค่นั้นเองค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ พูดอย่างช้า ๆ เพราะในใจก็กลัวว่าคุณหญิงวิไลรัตน์จะคิดว่าเธอกล่าวหาลูกชายเขาอยู่หรือเปล่า
 "แม่รู้จ้ะ จริง ๆ ก็ดีนะที่ทำให้คินน์ แต่คินน์เขาเจ็บและเสียใจมามาก" คุณหญิงวิไลรัตน์ค่อย ๆ อธิบายออกมาทีละนิด
 "มีเรื่องอะไรที่วีต้องระวังเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ" วีรภัทรารู้สึกได้ว่าวันนี้ต้องเป็นวันที่สำคัญมาก จึงได้ถามกลับไป
 "ใช่จ้ะ มีอยู่ไม่กี่วันหรอกจ้ะที่ต้องระวังเป็นพิเศษ เพราะมันเกี่ยวข้องกับแฟนคนก่อนของคินน์และพ่อของเขาจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เฉลยคำตอบที่วีรภัทราได้แต่สงสัยมาโดยตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา
 "วันไหนบ้างเหรอคะ" วีรภัทราถามกลับทันที
 "ก็มีวันนี้ แล้วก็วันที่ 18 กันยายน กับ 18 ธันวาคม มีทั้งหมด 3 วันจ้ะ พยายามระวังนิดหนึ่งนะจ้ะ เพราะอาจจะกระทบจิตใจคินน์ได้ไม่มากก็น้อย" คุณหญิงวิไลรัตน์ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
 "ค่ะ วีจะระวังให้มากค่ะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างเข้าใจ
 "เดี๋ยววีขึ้นไปตามคุณคินน์ให้นะคะ" วีรภัทราเสนอตัวเดินขึ้นไปตามให้ แล้วคุณหญิงวิไลรัตน์ก็พยักหน้ายิ้ม เธอจึงลุกขยับตัวทันที
 ตอนนี้วีรภัทรายืนอยู่หน้าห้องนอนของอัคราวิชญ์เรียบร้อยแล้ว เธอยืนลังเลว่าจะพูดยังไงดี เลยเดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบ จนในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะเคาะเรียก ในจังหวะที่มือเธอกำลังจะเคาะโดนประตูนั้น อัคราวิชญ์ก็เปิดประตูออกมาพอดี
 "มีอะไร" อัคราวิชญ์ถามด้วยน้ำเสียงของคนที่ยังอารมณ์เสียอยู่
 "คือ...วีขอโทษนะคะ วีไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณไม่ชอบ" วีรภัทราพูดพร้อมยกมือขอโทษอัคราวิชญ์ทันที
 "อืม ช่างเถอะ" อัคราวิชญ์บอกปัด และกำลังจะเดินออกจากห้องไปยังห้องฟังเพลงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามห้องนอนเขา
 "เดี๋ยวก่อนค่ะ" วีรภัทราเรียกตามหลังอัคราวิชญ์ที่เดินเลยหน้าเธอไปแล้ว
 "อะไรอีก" อัคราวิชญ์พูดอย่างหงุดหงิด พลางยีผมตัวเองไปด้วย
 "แม่คุณมาค่ะ" วีรภัทราโพล่งตอบกลับไป แต่กลับตัวเกร็งไปหมด เพราะเธอยังไม่แน่ใจว่าเขายกโทษให้จริง ๆ หรือแค่พูดไปแบบนั้น
 "อือ เดี๋ยวลงไป" อัคราวิชญ์ตอบกลับโดยไม่สนใจและเดินเข้าไปในห้องฟังเพลงสักพัก ก่อนที่จะลงมาข้างล่าง เพราะไม่อยากเสียหน้าที่แสดงท่าทางตำหนิวีรภัทราไป ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ก็ต้องมีทำพลาดกันได้บ้าง
 พอวีรภัทราบอกเสร็จ ก็เดินลงมาแจ้งให้คุณหญิงวิไลรัตน์ทราบว่าได้บอกอัคราวิชญ์เรียบร้อยแล้ว ผ่านไปไม่นานเขาก็เดินลงมาหา และเธอก็ขอตัวไปเตรียมอาหารเย็นให้ เนื่องจากตอนนั่งรอกัน คุณหญิงได้บอกเธอว่าจะกินข้าวเย็นด้วยกัน
 หลังจากคุณหญิงวิไลรัตน์มาเยี่ยม ทุกอย่างก็ดีขึ้นอย่างทันตาเห็น ทำให้อัคราวิชญ์ยอมกลับมาคุยดีและทำดีกับวีรภัทราเหมือนเดิม เธอได้แต่คิดว่า หากวันนี้คุณหญิงไม่มาเยี่ยม เธอคงไม่รู้ว่าเขามีปัญหาอะไรอยู่ในใจ นี่สินะคงเป็นการปรับตัวของคนอยู่ร่วมกันแบบหนึ่ง
 แต่ก็มีความสุขได้เพียงไม่นาน พอถึงวันจัดงานเฉลิมฉลองกำไรของบริษัทก็เกิดเรื่องขึ้น ไม่ใช่ใครที่ไหน แฟนเก่าของวีรภัทรามาร่วมงานแสดงความยินดีในฐานะคนในแวดวงธุรกิจเดียวกัน ทำให้เธอวางตัวไม่ถูก และในตอนที่เธอกำลังจะเดินเข้าถึงตัวอัคราวิชญ์อยู่แล้วก็โดนกัลย์กมลขวางไว้ และขอคุยด้วย
 "มีอะไรพูดมาเร็ว ๆ" วีรภัทราพูดเสียงแข็งออกไป แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังคงกลัวอยู่ เพราะความจริงที่เธอรู้มาจากป้านุชและพริมา
 "เปล่า... ไม่มีอะไรหรอก" กัลย์กมลพูดแล้วก็เว้นจังหวะเพื่อกดดันวีรภัทราเล็กน้อย
 วีรภัทราที่กังวลอยู่ในใจ ก็เริ่มแสดงอาการระแวงกลัวคนรู้ เพราะข่าวเรื่องที่เธอรักร่วมเพศออกไปก่อนหน้านี้
 "ฉันยังจำได้ดีนะ ไม่เคยลืมสิ่งที่มนทำกับฉันสักครั้งเลย" วีรภัทราพูดกลับไปในเชิงข่มขู่ แต่กลับโดนอีกฝ่ายเล่นแง่กลับแทน
 "ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ทำเป็นเหมือนกลัวฉันไปได้นะ" กัลย์กมลพูดและยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
 "เปล่า คิดไปเองนะ" วีรภัทราเถียงกลับทันควัน
 "ฉันมีของมาให้ นี่" กัลย์กมลพูดเสร็จก็ยื่นซองจดหมายสีขาวให้วีรภัทรา
 วีรภัทราที่กลัวอยู่แล้วก็รีบคว้าทันที จากนั้นเธอก็แอบเปิดดู พอเห็นเป็นภาพที่เธอเคยจูบกับกัลย์กมลหลายภาพ รวมถึงภาพอันน่าอับอายของเธอในตอนที่ถูกกลั่นแกล้งสมัยก่อน ทำให้เธอโกรธมากจนขยำซองจดหมายนั้น
 อัคราวิชญ์ที่คุยธุระเสร็จแล้วกำลังเดินมาหาวีรภัทรา แต่กลับเห็นผู้หญิงแปลกหน้ายืนคุยกับภรรยาเขาอยู่ไกล ๆ พอเขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็นึกออกได้ทันทีว่าเป็นลูกสาวของคนในแวดวงธุรกิจเดียวกัน ที่สำคัญเขาจำได้ดีว่าคน ๆ นี้ทำร้ายเขาที่หน้างานแต่งงานและเป็นคนรักเก่าของภรรยาเขา เขารู้ได้ทันทีว่าจะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ จึงรีบเดินเข้าไปโอบไหล่วีรภัทราไว้ เพราะตอนนี้สีหน้าของเธอดูไม่ดีเลย แต่ก็ไม่ลืมที่จะทักทายคนตรงหน้าเธอตามมารยาท
 ขณะที่อัคราวิชญ์ทักทายกัลย์กมลเสร็จ และกำลังจะขอตัวนั้น สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายในมือวีรภัทรา เขาที่กำลังจะอ้าปากถามเธอไปนั้น ก็ถูกแฟนเก่าเธอพูดดักคอขึ้นมาว่า
 "ไม่คิดจะเปิดให้สามีเธอได้ดูบ้างเหรอ" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แต่แฝงไปด้วยคำพูดที่อาบด้วยยาพิษ
 วีรภัทราที่รู้ตัวแล้วว่าถูกทั้งคู่จับจ้องซองจดหมายที่อยู่ในมือ ก็รีบยัดใส่กระเป๋าถือทันที และพูดกดเสียงใส่กัลย์กมลว่า
 "ไม่ต้อง" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำ และชักสีหน้าใส่กัลย์กมล เพราะทนไม่ได้กับการกระทำของแฟนเก่า ซึ่งเธอทำได้แค่อดทนและพยายามไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับคนพรรค์นี้ อีกทั้งเธอยังคงต้องรักษาหน้าของสามีไว้ด้วย
 พริมาที่เดินตามหาวีรภัทราหลังจากช่วยงานในทีมเสร็จ พอเธอเห็นว่าคนที่ยืนกับวีและอัคราวิชญ์คือ กัลย์กมล ทำเธอหัวร้อน และรีบก้าวขาอย่างเร็วไปหาเพื่อนตัวเองทันที
 เมื่อพริมาเดินมาถึงตัววีรภัทราก็รีบกันเพื่อนไว้ และรีบเชิญกัลย์กมลไปหาแขกท่านอื่นโดยอ้างว่ามีคนอยากคุยด้วย ทำให้วีรอดพ้นจากเงื้อมมือไปได้ หลังจากนั้นพริมก็ขอตัวกับอัคราวิชญ์เพื่อไปทำงานต่อ และแตะไหล่วีเบา ๆ ก่อนเดินจากไป ส่วนวีก็พยักหน้าเล็กน้อยให้พริมเพื่อบอกว่าตัวเองสบายดี ไม่ต้องกังวลอะไร
 จากนั้นวีรภัทราก็หันมาคุยกับอัคราวิชญ์เพื่อขอตัวกลับบ้านก่อน แต่เขาไม่ยอมเพราะมันจะทำให้คนอื่นมองว่ามีปัญหาและเขาเองก็ขี้ีเกียจจะตอบคำถามพวกนี้ ทำให้เธอจำต้องฝืนใจอยู่ต่อ แต่ณัฐชานนท์ที่มาร่วมงานนี้พูดแย้งกับเขาว่า
 "คินน์ วีเขาไม่ค่อยสบาย ก็ควรปล่อยให้เขากลับบ้านนะ" ณัฐชานนท์ที่ช่วยพูดให้วีรภัทรา แถมยังแสดงความเป็นห่วงเป็นใยออกมา ทำเอาอัคราวิชญ์อารมณ์ไม่ดี แต่ก็ต้องยอมรับว่าสีหน้าของเธอนั้นดูไม่ดีเลยตอนนี้ จึงยอมให้กลับบ้านไป
 "คุณนั่งรถตู้ที่บ้าน กลับบ้านได้เลยนะ" อัคราวิชญ์บอกวีรภัทราอ้อม ๆ เพราะในใจไม่อยากให้ณัฐชานนท์ไปส่งเธอ
 "ค่ะ เดี๋ยววีให้คุณลุงกลับมารับคุณอีกทีนะคะ" วีรภัทราตอบตกลงอย่างไม่สงสัยในคำพูดของอัคราวิชญ์เลย
 "คินน์ เดี๋ยวผมไปส่งให้ก็ได้ คุณลุงจะได้ไม่ต้องขับรถกลับไปกลับมา" ณัฐชานนท์พูดเสนอตัวขึ้นมา
 "ก็จริงนะคะ วีลืมคิดจุดนี้ไปเลย คุณจะได้กลับบ้านได้เลยโดยไม่ต้องรอ" วีรภัทราพูดขึ้นมาและพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
 "ไม่เป็นไร ผมรอได้" อัคราวิชญ์ปฏิเสธ และลุ้นอยู่ในใจว่าวีรภัทราจะเลือกทางไหน
 "วีว่าทำตามที่คุณนนท์พูดดีกว่าค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ถึงบ้านแล้ว วีจะส่งข้อความมาบอกค่ะ" วีรภัทราพูดเสร็จ และก็ขอตัวเดินออกไปเลย ส่วนอัคราวิชญ์ได้แต่ยืนทำหน้าผิดหวัง และเป็นการเพิ่มความหวาดระแวงในใจให้เขาอีกโดยที่เธอไม่รู้ตัว
 พอถึงบ้าน วีรภัทราก็ส่งข้อความหาอัคราวิชญ์ตามที่สัญญากันไว้ หลังจากนั้นเธอก็ไปหยิบขวดไวน์ขึ้นไปดื่มที่ห้องนอนเพื่อคลายเครียดจากสิ่งที่กัลย์กมลทำเมื่อกี้ และเธอก็เอาซองจดหมายนั่นมาฉีกทิ้งด้วยความโมโห ส่วนอัคราวิชญ์ก็ดื่มกับแขกในงานไปทั่วเพราะต้องผูกมิตรกับคู่ค้า ผ่านไปไม่นานอัคราวิชญ์ก็ขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะเริ่มรู้สึกไม่ไหว
 เมื่ออัคราวิชญ์มาถึงบ้านด้วยความมึนเมาจากแอลกอฮอล์ ก็เดินขึ้นไปเคาะห้องนอนวีรภัทรา พอเธอเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจที่เขานั่งหลับ พิงกำแพงอยู่ข้างประตูอย่างหมดแรง เธอจึงเรียกเขาให้รู้สึกตัว แต่กลับกลายเป็นว่าเรื่องแย่ลง เพราะในตอนที่เขาลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าเธอ เขาก็โวยวายทันที
 "คุณมีอะไรกับนนท์แล้วใช่ไหม คุณบอกผมมาเลยนะ" อัคราวิชญ์ลุกขึ้นด้วยท่าทางโซซัดโซเซ แล้วก็พูดคำที่โหดร้ายต่อใจวีรภัทราออกไป
 "ไม่ใช่นะคะ คุณเมามากแล้ว ไปนอนเถอะค่ะ" วีรภัทราตอบปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะแสดงความห่วงใยต่ออัคราวิชญ์ แม้ในใจเธอจะเจ็บมากก็ตาม
 "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย ไม่งั้นทำไมคุณถึงชอบไปกับมันอยู่ได้ล่ะ" อัคราวิชญ์ยังพูดต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้
 "วีไม่ได้เปลี่ยนเรื่องนะคะ เรื่องมันไม่จริง ทำไมวีต้องยอมรับด้วยคะ" วีรภัทราตอบกลับ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังคุยกับหมาบ้าอยู่
 "ได้กันมาแล้วใช่ไหม" อัคราวิชญ์พรั่งพรูคำพูดออกมาอย่างอดกลั้นไว้ไม่อยู่เพราะความมึนเมา และความสงสัยที่เคลือบแคลงภายในจิตใจของเขามานาน ทำให้วีรภัทรารู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ทำไมคนที่เธอเริ่มมองว่าเขาเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ พร้อมที่จะปรับปรุงตัวเองและเดินหน้าไปกับเธอแล้วนั้น ถึงกลับมาใช้คำพูดที่เสียดแทงหัวใจเธอขนาดนี้กันนะ น้ำตาเธอค่อย ๆ เอ่อล้นและไหลออกมา แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะพาเขาขึ้นลิฟต์ ไปส่งถึงห้องนอนและดูแลเขาอย่างดี
 แต่ระหว่างที่วีรภัทรากำลังเช็ดตัวให้อัคราวิชญ์อยู่นั้น เขาก็รู้สึกตัวขึ้นมา แล้วก็พลิกตัวเธอพร้อมจับกดไว้บนเตียง และพูดคำที่ร้ายแรงออกมาว่า
 "ถ้าวีไม่ได้มีอะไรกับนนท์ งั้นก็พิสูจน์มาสิ" อัคราวิชญ์ใช้แรงกดจากมือตัวเองจับข้อมือวีรภัทราไว้ พร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงท้าทายใส่เธอ
 "วี..." วีรภัทราพูดตะกุกตะกักด้วยความกลัว และน้ำตาเธอก็ไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวด


ตลอด 8 เดือนที่ผ่านมา วีรภัทราเดินทางไปทำงานโดยไม่เคยใช้รถยนต์ส่วนตัวของอัคราวิชญ์เลยสักครั้ง เพราะคำพูดที่เขียนในกระดาษประโยคสุดท้ายยังคงกวนใจเธออยู่ ซึ่งเธอก็ยังคงใช้ชีวิตเป็นพนักงานธรรมดาในบริษัท และไม่ได้ซื้อของหรูหราอะไรเพื่อยกระดับตัวเองเลยแม้แต่ชิ้นเดียว จนพริมาและณัฐชานนท์ยังแซวเธอ และพยายามกระทุ้งให้เธอรู้จักใช้ชีวิตบ้าง แต่เธอก็ได้แต่ขำและไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ ออกไป
 วันนี้เป็นวันครบรอบ 8 เดือนพอดี ซึ่งตรงกับวันที่อัคราวิชญ์เดินทาง วีรภัทรามักจะชวนพริมามาเที่ยวบ้านในช่วงนี้เป็นประจำ เพราะเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดและเหงาจับใจทุกครั้ง เธอยังคงจำได้ดีถึงข้อความในกระดาษแผ่นนั้น รวมถึงปัญหาที่คาราคาซังอยู่ เธอไม่เข้าใจว่า ทำไมเขาถึงไม่ยอมคุยดี ๆ กันเลยสักครั้ง ปัญหาที่มีอยู่จะได้เข้าใจหรือไม่ก็จบไป มันควรจะมีทางออกสิ เธอมักจะคิดแบบนั้น แต่เพราะเธอพยายามคนเดียวอยู่ตอนนี้ จึงรู้สึกไม่ง่ายเลยที่จะจัดการทั้งปัญหาและอารมณ์ความรู้สึกของเธอเอง
 แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม สิ่งที่ทำให้วีรภัทราประหลาดใจคือ เมื่อเธอเปิดประตูและก้าวขาเข้ามาในบ้านก็เจอเข้ากับอัคราวิชญ์ที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เธอยืนอึ้งเหมือนหยุดหายใจไปสักพัก พอเขาเห็นว่าเป็นเธอที่เปิดประตูเข้ามา สีหน้าเขาที่มองเธอยังคงเหมือนเดิม อยู่ดี ๆ ความตึงเครียดที่หายไปนานก็กลับมา เธอไม่คิดว่าเขาจะกลับมาในวันที่เธอชวนเพื่อนมาเที่ยวบ้าน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดคุยกับเขา เขาก็เดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่สนใจท่าทางที่เธอแสดงออก พริมาที่เห็นบรรยากาศทั้งหมด จึงพูดปลอบใจเพื่อนว่า
 "แกไม่เป็นไรนะ" พริมาตบไหล่วีรภัทราเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา
 "อืม" วีรภัทราตอบรับด้วยความรู้สึกเศร้าเล็กน้อยกลับไป
 "วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ ต้องทำอาหารให้หลายคนเลย" พริมาหันไปบีบนวดไหล่วีรภัทราพลางพูดไปด้วย
 "ไม่เป็นไร แต่ที่เรากังวลเลยคือวันนี้คุณนนท์จะมากินข้าวด้วย แล้วเรื่องเก่าก็ยังไม่ได้คุยให้ชัดเจน เรากลัวว่ามันจะแย่กว่าเดิมน่ะสิ" วีรภัทราพูดน้ำเสียงเครียดอย่างเห็นได้ชัด แถมยังขมวดคิ้วผูกเป็นโบด้วย
 "เอาแบบนี้ไหม แกโทรไปอ้างว่าติดธุระกะทันหัน ไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่" พริมาพูดเสนอคำตอบให้วีรภัทราอย่างกระตือรือร้น
 "เออ ก็ดีนะ" วีรภัทราที่มัวแต่เครียดเลยคิดคำตอบไม่ออก พอได้ยินสิ่งที่พริมาเสนอมาก็ถึงบางอ้อ นึกออกเลย
 ขณะที่วีรภัทรากำลังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหาณัฐชานนท์ แต่ยังไม่ทันได้กดปุ่มโทรออก เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าเขาเดินทางมาถึงบ้านแล้ว และคงหาข้ออ้างไม่ทันแล้ว เธอได้แต่ทำปากเบะออกมา ไม่อยากจะคิดว่านี่คือเรื่องจริง ทำไมความวุ่นวายย้อนกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เธอได้แต่คิดในใจ และไปเปิดประตูต้อนรับเขาเข้ามาในบ้านให้ปกติที่สุด
 "วี ผมเอาไวน์มาให้คุณได้ลองชิมด้วย" เมื่อณัฐชานนท์เห็นหน้าวีรภัทราหลังจากที่เธอเปิดประตูให้ เขาก็พูดพร้อมยกขวดไวน์ขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี
 "ค่ะ ไว้มาดื่มด้วยกันนะคะ แล้วนี่...พริมก็มาแล้วด้วยค่ะ" วีรภัทราตอบอย่างรัว ๆ ลิ้นพันกันไปหมด และพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะจริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ใช่คนที่ชอบดื่มมากนัก เพียงแค่ดื่มในงานสังคมเท่านั้น
 "ครับ ๆ" ณัฐชานนท์ตอบและเดินตามวีรภัทราเข้าไป
 "พริม แกช่วยดูแลแขกหน่อยนะ" วีรภัทราเดินเร็ว ๆ และรีบไปกระซิบบอกกับพริมา เพื่อที่เธอจะเลี่ยงไปทำอย่างอื่นได้โดยที่ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก หากไม่อยู่ในสายตาเธอ หลังจากนั้นเธอก็หันกลับไปมองณัฐชานนท์อีกครั้ง เพื่อสังเกตท่าทางเขาให้แน่ใจก่อนเธอจะเดินไปทำครัว
 ขณะที่วีรภัทราทำครัวอยู่ เสียงจากประตูลิฟต์ก็ดังขึ้น เธอหายใจไม่ทั่วท้อง และยิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าของอัคราวิชญ์ เธอก็ยิ่งกดดัน แต่พยายามหายใจเข้าออกลึก ๆ และทำครัวต่อไปตามปกติ
 "อ้าว" อัคราวิชญ์ที่เดินออกมาจากลิฟต์ ก็เจอเข้ากับณัฐชานนท์ที่นั่งอยู่กับพริมา แต่เขาไม่ได้ตกใจที่พริมาอยู่ เพราะเห็นตั้งแต่แรกแล้ว แต่ที่แปลกใจคือ ทำไมเพื่อนสนิทเขาถึงมาบ้านโดยไม่บอกเขาเลยสักคำ
 "คินน์กลับมาแล้วเหรอ" ณัฐชานนท์ถามออกไปเหมือนเป็นเรื่องที่ตัวเขาไม่รู้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่อัคราวิชญ์บอกกับเขามาก่อนหน้าที่จะถึงประเทศไทยแล้วด้วยซ้ำ คินน์ขมวดคิ้วด้วยความงุนงงกับการแสดงออกของเขา และที่คินน์ไม่เข้าใจมากกว่าคือทำไมจะต้องปิดบังด้วย แต่ก็ปล่อยผ่านไปเหมือนเดิม เพราะตอนนี้มีคนนอกอยู่ด้วยเลยไม่อยากทำให้เป็นประเด็นอะไรขึ้นมา
 "อืม" อัคราวิชญ์ตอบกลับอย่างไม่รีบร้อน และก็เดินต่อไปยังห้องครัว เพราะกลิ่นอาหารหอม ๆ ที่เขาคุ้นเคยกลับมาแล้ว แม้เขาจะเคยแสดงท่าทีไม่ดีกับวีรภัทราเยอะแยะไปหมดก็ตาม แต่ความทรงจำที่สร้างความเจ็บปวดให้กันและกัน มันยังคงวนเวียนในหัวใจของเขาเสมอ
 อัคราวิชญ์หยุดยืนดูวีรภัทราที่กำลังง่วนกับการทำครัวจนไม่ทันได้สังเกตเห็นใครเดินเข้ามา เขาจึงพูดขึ้นลอย ๆ ว่า
 "ทำสเต๊กเอาใจใครบางคนอยู่เหรอ" อัคราวิชญ์ใช้คำพูดที่ชวนตี พอสิ้นเสียงนั้นวีรภัทราก็ช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างไม่วางตา ประหนึ่งไปโกรธใครมาอย่างหนัก
 "กลับมาก็หาเรื่องกันเลยนะคะ ชีวิตที่ผ่านมาวีสุขสบายดี คุณไม่จำเป็นจะต้องมาเพิ่มความวุ่นวายให้คนอื่นจะได้ไหมคะ" วีรภัทราพูดอย่างหงุดหงิดใจ
 อัคราวิชญ์ยักคิ้วใส่ และก็พูดขยี้ต่อ "คุณจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับนนท์ว่างั้นเหรอ"
 "ค่ะ ไม่เคยแม้แต่จะคิดอะไรด้วยทั้งนั้นค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก พร้อมแสดงท่าทางฮึดฮัดออกไปอย่างไม่ปิดบัง
 อัคราวิชญ์ขำออกมาอย่างที่ไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็น นอกจากคนสำคัญในชีวิตของเขาเท่านั้น ทำให้วีรภัทรามองเขาอย่างเลิ่กลั่ก และอยู่ดี ๆ ใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมา เธอสะบัดหัวอย่างแรง ก่อนที่จะกลับไปทำอาหารต่อให้เสร็จในขั้นตอนสุดท้าย
 "คุณทำต่อเถอะ ผมไม่ยุ่งด้วยแหละ" อัคราวิชญ์พูดจบก็ยิ้มมุมปาก และหมุนตัวเดินออกไปนั่งรับลมเย็นที่ด้านนอกบ้าน ซึ่งเป็นมุมหนึ่งที่เชื่อมต่อกับห้องครัวพอดี บรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีและร่องน้ำที่ทำขึ้นไว้ เพื่อเวลามานั่งจะได้รับอากาศที่สดชื่นและเย็นสบาย
 หลังจากวีรภัทราจัดอาหารลงจานเสร็จก็ลำเลียงไปที่โต๊ะด้วยตัวเอง แต่เผอิญว่าณัฐชานนท์เดินเข้ามาในห้องครัวพอดี เขาจึงอาสาช่วยยกจานอาหารให้เธอ ตามมาด้วยพริมาที่เข้ามาช่วยต่อจนครบทุกจาน
 วีรภัทราเดินไปชวนอัคราวิชญ์ให้มากินข้าวด้วยตามหน้าที่ของภรรยา แต่ยังไม่ทันที่จะเดินไปถึงตัวเขาเพื่อบอก อยู่ ๆ ขาเธอก็อ่อนแรงลง เพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทุกวัน เขาที่หันมาเห็นเธอกำลังจะร่วงลงพื้น จึงรีบวิ่งเข้าไปรับ แต่ยังไม่ทันถึงตัว ก็ถูกณัฐชานนท์แซงหน้ารับเธอไว้เรียบร้อยแล้ว
 อัคราวิชญ์ที่เห็นเหตุการณ์นั้นตรงหน้าก็เปลี่ยนใจเดินเลยผ่านไปที่โต๊ะอาหาร โดยไม่สนใจวีรภัทราเลย ส่วนเธอก็รู้สึกตัวหลังจากช็อกไปได้สักพัก ก็รีบดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของณัฐชานนท์ แล้วเธอก็ขอบคุณในความช่วยเหลือที่ได้รับจากเพื่อนสนิทของสามีไป
 บรรยากาศมาคุมากขึ้นโดยที่วีรภัทราไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เธอเลือกที่จะกินข้าวอยู่เงียบ ๆ แต่การกระทำแบบนี้ก็ไม่ช่วยให้เหตุการณ์เมื่อกี้หายไป พริมาที่กำลังสังเกตทุกคนอยู่นั้น จึงเลือกที่จะชวนทุกคนดื่มแทนการพูดคุยเพื่อลดช่องว่างความกระอักกระอ่วนนี้
 "พวกเรามาดื่มไวน์กันดีไหมคะ" พริมาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส
 "ก็ดีนะครับ" ณัฐชานนท์พูดขึ้นอย่างเห็นด้วย และก็ลุกขึ้นไปหยิบไวน์ที่ตัวเองเตรียมมาบนโต๊ะในห้องรับแขก ส่วนวีรภัทราและพริมาก็ลุกขึ้นไปหยิบแก้วในห้องครัวมาให้ทุกคน
 หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งดื่มจนหมดขวด และก็ตามคาดคนที่รับมือกับแอลกอฮอล์ไม่ไหวอย่างวีรภัทรานั้น ได้เผยความในใจที่เก็บสั่งสมมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาให้คนที่นั่งอยู่ได้ฟัง
 "วีขอโทษคุณด้วยนะคะ ที่วีอาจจะทำตัวเป็นภรรยาได้ไม่ดีพอ" วีรภัทราโพล่งความในใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว พริมาที่นั่งฟังอยู่ด้วยนั้นถึงกับตาเบิกโพลงกว้างขึ้นด้วยความตกใจ แล้วรีบเอามือไปปิดปากวีทันที พอวีเงียบลง จึงรีบดึงแก้วไวน์ออกจากมือวี และรีบหันไปบอกอัคราวิชญ์ว่า
 "วีน่าจะเมามากแล้ว เดี๋ยวพริมจะพาวีไปที่ห้องนอนให้นะคะ" พริมาพูดเสร็จก็ไม่รีรอ รีบพยุงตัววีรภัทราให้ลุกขึ้น แล้วค่อย ๆ ประคองพาไปขึ้นลิฟต์
 "ไปไหน... วียังไม่เมา..." วีรภัทราพูดออกมาเสียงยานคาง แถมยังกดน้ำหนักตัวลงอีก ทำให้พริมาพยุงยากขึ้น
 "ไปกันวี แกเมามากแล้ว" พริมาพูดพลางพยุงตัววีรภัทราไป
 ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะเดินถึงลิฟต์ ณัฐชานนท์ที่สังเกตการณ์อยู่นั้น ก็ทำท่าจะลุกขึ้นตามไป แต่อัคราวิชญ์รั้งไว้ด้วยคำพูดที่แฝงความนัย
 "นนท์จะไปไหน" อัคราวิชญ์ถามออกไปอย่างหยั่งเชิงอีกฝ่าย
 "เปล่า แค่จะไปช่วย" ณัฐชานนท์ตอบกลับอย่างจริงใจ โดยไม่ได้ตั้งใจฟังคำพูดของอัคราวิชญ์เลยแม้แต่น้อย
 "ไม่ต้องหรอก เพื่อนเขาก็ช่วยอยู่นั่นไง แล้วผมก็มีเรื่องอยากจะถามนนท์ด้วย" อัคราวิชญ์พูดกลับด้วยน้ำเสียงปกติพลางสังเกตท่าทางของณัฐชานนท์ไปด้วย
 "ว่ามา" ณัฐชานนท์พูดแต่สายตายังคงมองตามวีรภัทราอย่างเป็นห่วงอยู่
 "คือ..." อัคราวิชญ์ลากเสียง และพูดอย่างช้า ๆ
 "ว่าไงนะ" ณัฐชานนท์ที่มัวแต่ชะโงกหน้ามอง ก็เพิ่งนึกออกว่าอัคราวิชญ์มีเรื่องอยากจะถามเมื่อกี้
 "นนท์ได้เบอร์วีมายังไง" อัคราวิชญ์ยิงคำถามตรงใส่ณัฐชานนท์ทันที
 "ก็เจอที่งานแต่งรอบแรกไง แล้วก็เกิดเรื่องกับคินน์ตอนนั้น แถมพวกเรายังคุยถูกคอกันด้วย หลายเรื่องปนกันนั่นแหละ สุดท้ายก็เลยขอเบอร์วีมา จะได้ติดต่อกันสะดวกขึ้น" ณัฐชานนท์อธิบายให้อัคราวิชญ์ฟังอย่างไหลลื่น
 "นนท์เป็นคนขอเหรอ" อัคราวิชญ์ยังถามย้ำ
 "ใช่ ทำไมเหรอ" ณัฐชานนท์ถามกลับบ้าง
 "ไม่มีอะไรหรอก" อัคราวิชญ์ตอบบ่ายเบี่ยง
 "อืม" ณัฐชานนท์ตอบพลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ
 หลังจากพวกเขาคุยกันไปได้สักพัก พริมาก็เดินลงมาจากชั้น 2 และขอตัวกลับบ้านทันที เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าใครตรง ๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น ทำเธอปวดหัวมาก พอเธอเปิดประตูออกไปเรียบร้อยแล้ว อัคราวิชญ์ก็คุยต่อ
 "ว่าแต่... ทำไมวันนั้นถึงไปอยู่ในห้องนอนวีได้ล่ะ" อัคราวิชญ์ถามต่อ กับคำถามที่ค้างคาใจมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
 "ก็..." ณัฐชานนท์กำลังจะตอบ ก็ได้ยินเสียงโวยวายมาจากข้างบน และไม่ใช่ใครที่ไหน วีรภัทรานั่นเองที่เมาไม่ได้สติเดินเปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างคนละเมอ พูดเสียงดังลั่นบ้าน จนอัคราวิชญ์บอกให้ณัฐชานนท์กลับบ้านไปก่อน แม้นนท์จะเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน แต่ก็เป็นแค่เพียงเพื่อนเท่านั้น จึงทำได้แค่ตอบรับและยอมกลับบ้านแต่โดยดี
 อัคราวิชญ์พูดจบประโยค ก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปดูวีรภัทราทันที เพราะกลัวว่าความเมาจะทำเธอตกบันได เมื่อเขาเข้าไปถึงตัวเธอแล้ว เธอก็ชี้หน้า นั่งพูดที่บันไดทางขึ้นชั้น 3 ว่า
 "คุณนี่โคตรเห็นแก่ตัวเลย เราแต่งงานกันแล้วนะ แค่นอนห้องเดียวกันยังทำไม่ได้ วีเสียใจแค่ไหนคุณรู้ไหม" วีรภัทราพรั่งพรูความในใจออกมา
 "ห้องนอนนั่น มันอะไรนักหนาถึงเข้าไปนอนไม่ได้" วีรภัทราพูดคร่ำครวญออกมาจนหมด ส่วนอัคราวิชญ์ได้แต่ยืนมองนิ่ง ๆ ไม่ปริปากพูดอธิบายอะไรออกไป
 จากนั้นอัคราวิชญ์ก็ตัดสินใจดึงวีรภัทราให้ลุกขึ้น และพยายามพาเธอกลับห้องนอนเธอ แต่เธอก็ยื้อด้วยการทิ้งน้ำหนักตัวลงไปนอนกับบันไดไว้ไม่ยอมลุก เขายื้อกับเธอไปได้สักพักก็ยอมแพ้ แล้วพูดกับเธอว่า
 "ได้ งั้นไปนอนด้วยกัน" อัคราวิชญ์พูดอย่างหมดแรง หลังจากพยายามใช้แรงทั้งหมดดึงวีรภัทรา
 "เย้ ไปกัน" วีรภัทราเด้งตัวขึ้นมา หลังจากได้ยินคำตอบจากอัคราวิชญ์ แต่เธอก็ยังลุกขึ้นไม่ไหว เขาที่ยืนหอบมองเธออยู่นั้นก็เปลี่ยนจากดึง แล้วเข้าไปอุ้มเธอจนตัวลอยขึ้นอยู่บนอ้อมแขนของเขา จากนั้นก็พาเข้าลิฟต์ขึ้นชั้น 3 อย่างเร็วก่อนที่เธอจะโวยวายอะไรแปลก ๆ ขึ้นมาอีก
 เมื่อถึงเตียงในห้องนอน อัคราวิชญ์ที่เห็นวีรภัทราหลับไปแล้ว จึงค่อย ๆ วางตัวเธอลงอย่างช้า ๆ แล้วก็ห่มผ้าห่มให้เธอ จากนั้นเขาก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำส่วนตัวของเขาเองตามปกติ พอเขาอาบน้ำเสร็จก็เดินกลับมาดูเธอที่กำลังหลับสบายอยู่ เขาเผลอเอื้อมมือไปลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู แล้วภาพบางส่วนในห้องนอนนี้ก็แวบขึ้นมา ความสุขที่เขาเคยมีร่วมกับนันทิชายังคงประทับอยู่ในใจเขาไม่เคยเปลี่ยน และเขาก็ยิ่งแปลกใจกับตัวเองมากกว่าเดิม เมื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาอนุญาตให้ผู้หญิงอื่นมีสิทธิ์ล่วงล้ำในพื้นที่ส่วนตัวเขาขนาดนี้
 ระหว่างที่อัคราวิชญ์กำลังนั่งฟังวีรภัทราละเมอความทุกข์ที่ขมขื่นภายในใจเธอตลอดมาอย่างเงียบ ๆ อยู่นั้น ก็โดนเธอดึงแขนเขามากอดไว้อย่างแรง จนเขายั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ ล้มลงไปจูบที่ปากของเธออย่างไม่ตั้งใจ เขาค้างอยู่ตรงนั้นประมาณ 2 วินาที ก่อนที่จะดึงตัวเองให้หลุดออกมาจากตรงนั้น
 ขณะที่อัคราวิชญ์ใช้นิ้วมือแตะที่ปากตัวเองด้วยความตกใจนั้น ก็ได้ยินเสียงที่อยู่ในใจดังขึ้นมา และก็ตระหนักได้ว่า...


ก่อนหน้าที่อัคราวิชญ์จะแอบเอาของบำรุงครรภ์ไปให้วีรภัทรา เขาก็ได้รับจดหมายจากลลิตา เขาใช้เวลาเป็นอาทิตย์กว่าจะเปิดจดหมายฉบับนี้ได้เพราะเขารู้สึกผิดต่อนันทิชามาก เขาเลยกลัวไปซะทุกอย่าง สุดท้ายความอยากรู้ที่อัดแน่นในใจเขามีมากพอที่ทำให้เขาตัดสินใจนั่งเปิดอ่านจดหมายในห้องรับแขกของบ้าน ข้อความของจดหมายบ่งบอกถึงความน่ารักในตัวเธอที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา
 "พี่คินน์ เบสตี้เองนะคะ" คำขึ้นต้นที่เคยทำให้หัวใจเขาพองโตเสมอ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกแตกต่างออกไป ยังไงก็ไม่รู้
 "วันที่พี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้คงเป็นวันที่เบสตี้ไม่อยู่ด้วยแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นไปตามกฎแห่งกรรม มีเกิดก็ต้องมีดับ เพียงแค่ว่าเวลาของเบสตี้อาจจะเร็วกว่าใครหลาย ๆ คน พี่อย่าได้โทษตัวเองเลยนะคะ มันไม่ใช่ความผิดของพี่เลยค่ะ พวกเราแค่เลือกทางที่อยากจะไปไม่ได้ก็เท่านั้นเอง แต่เราเลือกที่จะใช้ชีวิตที่ยังมีอยู่ให้มีความสุขได้นะคะ หากวันไหนพี่เจอคนที่อยากจะใช้ชีวิตด้วย เบสตี้จะดีใจมาก ๆ ค่ะ เบสตี้อยากให้พี่มีความสุขจริง ๆ นะคะ เบสตี้พูดจากใจเลยค่ะ"
 "ในช่วงเวลาที่เบสตี้หายตัวไป ไม่ใช่ว่าเบสตี้อยากจะปล่อยให้พี่อยู่คนเดียวนะคะ แต่เบสตี้รู้ดีว่าพี่จะต้องพยายามยื้อไว้เพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน ซึ่งเบสตี้ไม่ต้องการค่ะ ไม่ใช่เบสตี้ไม่รักพี่คินน์นะคะ แต่ว่ามันทรมานมากเลยค่ะ เบสตี้ไม่คิดว่าตัวเองจะทนไหว จึงได้ขอร้องพี่นนท์ให้ปิดบังไว้ พี่คินน์อยากไปโกรธพี่นนท์เลยนะคะ เบสตี้ขอโทษสำหรับการตัดสินใจที่คิดถึงแต่ตัวเองแบบนั้นนะคะ ขอบคุณและรักเสมอค่ะ เบสตี้"
 เมื่อข้อความทั้งหมดผ่านสายตาอัคราวิชญ์ ทำเอาเขาสะอื้นออกมา เขาได้แต่ตั้งคำถามว่าทำไมกัน คนที่เขารักถึงไม่ไว้ใจเขามากพอที่จะพึ่งพิงเขา มันปวดหนึบอยู่ในใจ พยายามปัดความคิดมากของตัวเองออกไปเท่าไรก็ไม่หายสักที เขาจึงตัดสินใจว่าจะไปคุยกับณัฐชานนท์ให้รู้เรื่องภายในไม่กี่วัน เพราะวันนี้เขารู้สึกหนักอึ้ง และต้องการเวลาคิดทบทวน แต่คิดยังไงก็ยังมีเรื่องคาใจอยู่ เขาจึงเปลี่ยนบรรยากาศขึ้นไปที่ห้องฟังเพลงชั้น 3 และไม่ลืมที่จะจิบไวน์ไปด้วย เพราะทุกครั้งที่ต้องใช้ความคิดเยอะ ๆ เขามักจะต้องหาเครื่องดื่มที่ช่วยให้เขาผ่อนคลายเสมอ
 อยู่ดี ๆ อัคราวิชญ์ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่านันทิชาเคยเปรย ๆ บางเรื่องกับเขาอยู่ ในทำนองว่าวันหนึ่งตัวเธอไม่อยู่แล้ว เขาจะไปมีใครใหม่ก็ได้ พอเขาตระหนักได้ก็รู้ใจตัวเองทันทีเลยว่า ความหวั่นไหวที่มีต่อวีรภัทรา มันไม่ใช่แค่ความจำเป็นที่ต้องอยู่ด้วยกัน แต่เป็นเพราะความดีและสิ่งที่เธอเอาใจใส่เขาต่างหากล่ะที่ชนะใจเขา จนตอนนี้เขาได้รักเธอไปแล้วหมดหัวใจ หลังจากที่เขาตอบตัวเองได้แล้ว เขาก็เริ่มปรับตารางการทำงานของตัวเอง ไม่พอแค่นั้นเขายังหาหนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ทุกเล่มมาอ่านเพื่อที่จะดูแลเธอได้
 ผ่านไป 2 วันนับจากวันที่อัคราวิชญ์ได้อ่านจดหมาย เขาใช้เวลาในการตั้งสติและคิดทบทวนมาอย่างดี ทำให้เขาตัดสินใจเดินทางไปหาณัฐชานนท์ยังที่ทำงานของเพื่อนโดยไม่แจ้งล่วงหน้าเพื่อที่จะคุยแบบเปิดใจและตรงไปตรงมาให้ได้มากที่สุด หากวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขาก็พร้อมที่จะยอมรับผลและความเป็นจริงทั้งหมด นั่นคือปณิธานของเขาก่อนที่จะเดินทางไปฟังเรื่องราวจากเพื่อน
 เมื่ออัคราวิชญ์ขึ้นลิฟต์ไปถึงห้องทำงานส่วนตัวของณัฐชานนท์ในชั้น 20 เขาก็ไม่แม้แต่จะยืนรอให้เลขาหน้าห้องเดินเข้าไปแจ้งเพื่อนเขาก่อนเลย พอเขาเปิดประตูเข้าไปก็เจอเพื่อนที่นั่งดูแบบเฟอร์นิเจอร์ที่จอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายืนมองหน้าเพื่อนอย่างไม่วางตาขณะที่นนท์กำลังจดจ่อกับงานอยู่ พอนนท์เห็นท่าทางของคินน์ที่มาด้วยสีหน้าบึ้งตึงเหมือนหงุดหงิดอะไรมา ก็ถึงกับงุนงง แต่ก็ยังลุกเดินไปหาคินน์ แล้วพากันไปนั่งที่โซฟาสำหรับรับแขกที่อยู่อีกด้านหนึ่งในห้องทำงานของเขา นนท์พยายามแสดงสีหน้าและใช้น้ำเสียงที่ผ่อนคลายออกไปเพื่อลดความตึงเครียดลง แล้วถามหยั่งเชิงเล็กน้อย
 "ลมอะไรหอบมาเหรอ" ณัฐชานนท์ถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่ก็ลอบสังเกตอัคราวิชญ์ตลอดเวลา
 "มีเรื่องจะคุยด้วย" อัคราวิชญ์พูดเข้าประเด็นทันทีด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์
 "ว่ามา" ณัฐชานนท์เปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังมากขึ้น เพราะเห็นอาการของอัคราวิชญ์ที่ดูไม่ยอมคุยดี ๆ ด้วยแล้ว
 "ทำไมในจดหมายของเบสตี้ถึงบอกว่านนท์รู้เรื่องตอนที่เธอหายตัวไป" อัคราวิชญ์ถามอย่างตรงไปตรงมา
 "อ๋อ..." พอณัฐชานนท์ได้ยินคำถามจากอัคราวิชญ์ ก็เข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมคินน์ถึงมีท่าทีแบบนี้ตอนเดินเข้ามา
 "ตอบมา" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงดุดันใส่กลับเพราะร้อนใจ อยากรู้เรื่องทั้งหมด
 "อืม... จริง ๆ แล้วตอนที่ผมช่วยตามหาเบสตี้ให้คินน์ ผมหาเจอเธอตั้งแต่วันแรก ๆ แล้ว แต่เธอขอไว้ว่าไม่ให้บอกคินน์ ผมเลยบอกอะไรคินน์ไม่ได้" ณัฐชานนท์เริ่มเล่าย้อนกลับไปในวันที่เจอนันทิชานอนป่วยที่โรงพยาบาล
 "แล้วก็ปล่อยให้ผมฟูมฟายอยู่คนเดียวเหมือนกับคนบ้าเนี่ยนะ" อัคราวิชญ์โวยวายกลับ
 "ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก" ณัฐชานนท์แก้ตัวกลับไป
 "งั้นเหรอ แทนที่คุณจะปล่อยให้ผมเป็นแบบนั้น ทำไมไม่แอบบอกผม หาวิธีสิ นนท์เก่งเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง" อัคราวิชญ์พูดด้วยอารมณ์โกรธที่พลุ่งพล่าน
 "ขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนั้น แต่เพราะเห็นว่าเบสตี้ขอร้องมาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดมากขนาดนั้น และยังบอกอีกว่า เป็นโรคทางพันธุกรรมที่รักษาไม่ได้ ทำให้ผมต้องทำตามไปโดยปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ" ณัฐชานนท์พูดด้วยความเศร้าเพราะยังจำสีหน้าของนันทิชาได้แม่นยำ
 "เวลาผมเห็นหน้าคินน์หรือเบสตี้ ผมก็อึดอัดนะ ไม่ใช่อยากจะปล่อยให้เป็นแบบนั้น แต่ผมรับปากเบสตี้ไปแล้ว คุณก็ควรที่จะเห็นใจผมด้วย ไม่ใช่ผมละเลยเบสตี้นะ ผมก็พยายามหาหมอที่เก่ง ๆ ให้มาคอยดูแลเธออย่างดีเลยนะ แต่ถึงยังไงก็คงเปลี่ยนแปลงความผิดนี้ไม่ได้หรอก ผมรู้ดี ขอโทษจริง ๆ นะ" ณัฐชานนท์ก้มหัวอย่างรู้สึกผิดจากใจจริง
 "อืม... จริง ๆ ผมก็ไม่พอใจและโกรธนนท์มากแหละ แต่พอฟังเรื่องนี้จากนนท์และคำอธิบายในจดหมายของเบสตี้รวมกันแล้ว ผมก็พอเข้าใจเหตุผลได้บ้างแหละ แต่ผมแค่โกรธตัวเองที่มองไม่เห็นความผิดปกตินั้น ไม่ได้จะโทษนนท์อยู่ฝ่ายเดียวหรอก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะการตัดสินใจของเบสตี้ด้วย" อัคราวิชญ์พูดด้วยอารมณ์ที่เย็นขึ้น ส่วนณัฐชานนท์ก็ได้แต่พยักหน้าด้วยความเข้าใจในตัวเพื่อนดี
 "แล้วยังมีอะไรปิดบังผมอีกหรือเปล่า" อัคราวิชญ์ถามแหย่กลับไป เพราะใจจริงอยากมาถามเรื่องวีรภัทรามากกว่า
 "ไหน ๆ คินน์ก็มาที่นี่เพื่อต้องการให้ทุกอย่างชัดเจน ผมเองก็ไม่อยากจะปิดบังอะไรอีกแล้ว" ณัฐชานนท์เปลี่ยนน้ำเสียงและท่าทางกลับมาพูดอย่างจริงจังอีกครั้ง
 "ผมก็อยากให้นนท์ชัดเจนมานานแล้วล่ะ" อัคราวิชญ์พูดอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก
 "ผมอยากได้ของขวัญจากคินน์อย่างหนึ่งเพื่อตอบแทนที่ผมช่วยคินน์เรื่องเบสตี้ คินน์ให้ผมได้ไหมล่ะ" ณัฐชานนท์ขอกันแบบโต้ง ๆ ไม่มีกั๊ก
 "ได้สิ นนท์ก็ช่วยเรื่องนี้มาเยอะจริง ๆ นั่นแหละ" อัคราวิชญ์ตอบกลับอย่างไม่ลังเล
 "ผมขอวีได้ไหม" ณัฐชานนท์พูดขอภรรยาเพื่อนอย่างไม่อ้อมค้อม
 "อะไรนะ ผมได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า" อัคราวิชญ์ถามทวนอีกครั้ง
 "ผมขอเป็นคนดูแลวีเอง จะได้ไหม" ณัฐชานนท์ย้ำคำตอบให้ได้ยินอย่างชัด ๆ
 "เดี๋ยวนะ มาขอกันง่าย ๆ แบบนี้ ไม่ใช่แล้วนนท์ คุณคิดอะไรอยู่กันแน่" อัคราวิชญ์พยายามพูดเพื่อให้ณัฐชานนท์ได้ลองคิดดูใหม่ และตอนนี้เขาก็กำลังเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนเขาเป็นคนแบบนี้
 "ผมพูดจริง ผมรอเวลานี้มานานมาก ตั้งแต่ที่คินน์หนีไปทำงานที่ต่างประเทศ อย่าคิดว่าผมไม่รู้เหตุผลจริง ๆ ของคินน์นะ ผมรู้ทุกอย่างแหละ" ณัฐชานนท์พูดอย่างมั่นอกมั่นใจกับการเลือกในครั้งนี้
 "อะไรทำให้นนท์มั่นใจได้ขนาดนั้น วีเคยบอกว่าอยากไปอยู่ด้วยกันเหรอ" อัคราวิชญ์พยายามยื้อด้วยเหตุผล ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ก็รู้สึกแย่มาก ๆ อยู่
 "ก็... ไม่เคย แต่ในเมื่อทุกครั้งที่วีมีปัญหากับคินน์ วีก็มาหาผมตลอด" ณัฐชานนท์พูดเข้าข้างตัวเอง
 "นนท์ อย่าเพิ่งคิดไปเอง ถ้าปากเขายังไม่เคยพูดว่ารักหรือเลือกที่จะอยู่กับนนท์สักครั้งเดียว ก็ถือว่ายังไม่ใช่อยู่ดี" อัคราวิชญ์ยกเหตุผลขึ้นมาพูด
 "จะช้า จะเร็ว ยังไงวีก็เลือกผม ถ้าเขาเลือกคินน์คงไม่ปล่อยให้ความสัมพันธ์นี้พังลงหรอก" ณัฐชานนท์พยายามเถียงไม่เลิก
 "ทุกความสัมพันธ์ย่อมมีปัญหาอยู่แล้ว แค่ตอนนี้ใจวียังไม่พร้อมจะคุย และผมเองก็ด้วย นนท์จะมาสรุปเองแบบนี้ไม่ได้นะ" อัคราวิชญ์ชี้ให้เห็นถึงความจริง
 "จะยังไงก็ช่าง ผมจะพาวีไปอยู่ด้วย" ณัฐชานนท์ยังตื้อไม่เลิก
 "นนท์อยากเป็นชู้เหรอ เรา 2 คนจดทะเบียนสมรสกันแล้วนะ ต่อให้แยกกันอยู่ตอนนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่านนท์จะเข้ามาแทรกได้เลย" อัคราวิชญ์พยายามเตือนณัฐชานนท์ออกไปอย่างอารมณ์เสีย
 "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมหาทนายมาช่วยทำเรื่องให้วีฟ้องหย่าเอง" ณัฐชานนท์กำลังคิดว่าตัวเองเหนือกว่าอัคราวิชญ์
 "นนท์ช่วยคิดถึงความเป็นจริงและมีเหตุผลมากกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ ผมว่าคุณต้องตั้งสตินะ" อัคราวิชญ์พยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ควันออกหูแล้ว
 "ผมไม่สนหรอก ที่ผ่านมาคินน์ไม่เคยสนใจความรู้สึกวีด้วยซ้ำ จะมาทวงสิทธิ์ตอนนี้ มันไม่ตลกเกินไปหน่อยเหรอ" ณัฐชานนท์ซัดคำพูดแรง ๆ กลับไป
 "นนท์รู้ได้ไงว่าผมไม่สนใจ ผมสนใจวีตลอดเวลาแหละ เพียงแค่วีไม่เคยสังเกตต่างหาก" อัคราวิชญ์เถียงกลับอย่างยอมไม่ได้ เพราะเขารู้สึกเหมือนกำลังโดนกล่าวหาแบบไม่ยุติธรรมอยู่
 "อย่ามาพูดโกหกเพื่อให้ผมยอมแพ้กับเรื่องนี้เลย คินน์ยอมรับความจริงและปล่อยวีมาให้ผมเถอะ" ณัฐชานนท์พูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อในคำพูดเพื่อนอีกต่อไปแล้วเพราะกำลังหลงมัวเมากับเรื่องวีรภัทราอยู่
 "ผมไม่ได้โกหก นนท์นั่นแหละที่หลงวีจนปล่อยให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผลขนาดนี้ได้ยังไง" อัคราวิชญ์ก็พูดอย่างเหลืออดแล้วเช่นกัน
 "ผมมีสติดีและคิดมาอย่างรอบคอบแล้วด้วย ผมรักวีจริง ๆ ในเมื่อคินน์ไม่ได้รู้สึกอะไร ก็ปล่อยวีมาเถอะ จะอยู่กันให้ทรมานทำไม" ณัฐชานนท์พยายามยืนกรานในความคิดตัวเอง
 "ไม่ ลูกผมทั้งคน จะปล่อยได้ยังไง" อัคราวิชญ์แสดงท่าทีไม่ยอมแพ้กับเรื่องนี้
 "เรื่องลูกผมดูแลให้ได้ อย่างดีเลยด้วย คินน์ไม่ต้องกังวลหรอก" ณัฐชานนท์พูดแบบไม่สนใจความรู้สึกอัคราวิชญ์กลับไปเพราะตอนนี้ได้แต่คิดถึงวีรภัทราเท่านั้น
 "นนท์หัดยอมถอยให้กับเรื่องที่ไม่ถูกต้องซะบ้างนะ อย่าทำตัวเป็นคนที่ไม่มีหลักการแบบนี้ ถ้านนท์พาวีไป ผมเอาเรื่องแน่ ผมไม่ได้ขู่" อัคราวิชญ์พยายามพูดด้วยเหตุผล แต่พอเห็นท่าทีของณัฐชานนท์ที่ไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร จึงทำให้เขาโมโหและพูดแรง ๆ กลับไปแบบไม่ไว้หน้า
 "แล้วแต่คินน์เลย" ณัฐชานนท์พูดพลางแสดงสีหน้ายียวนกลับไป
 "เดี๋ยวได้รู้กัน ผมเตือนคุณแล้วนะ" อัคราวิชญ์พูดพลางชี้นิ้วใส่หน้าณัฐชานนท์ และก็เดินออกจากห้องทำงานไปอย่างหงุดหงิดใจ ส่วนณัฐชานนท์ที่เห็นอาการเดือดดาลของเขาจากการปิดประตูอย่างแรงใส่หน้า ก็รู้แล้วว่าทนไม่ได้และกำลังพยายามหาทางแก้ปัญหาอยู่
 อัคราวิชญ์ที่รู้ตัวว่ากำลังจะเสียวีรภัทราให้ผู้ชายคนอื่น ก็ยิ่งทำให้เขารีบเร่งหาเธอมากยิ่งขึ้น จนไปเจอว่าเธออยู่คอนโดที่ณัฐชานนท์เลือกให้ โดยที่เธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเปิดโอกาสดี ๆ ให้เพื่อนเขา จนทำให้เขาโดนนนท์พูดจาถากถางใส่ เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้นก็ยิ่งปวดใจ ส่วนเธอที่ใช้ชีวิตคนเดียวอย่างสบายใจ แต่ก็ไม่สบายกายซะทีเดียวเพราะต้องคอยระมัดระวังในทุกเรื่อง ก็เริ่มทำเธอเครียดจนหมอก็เริ่มเตือนให้เธอรู้จักแบ่งเบาภาระไปให้สามีบ้าง แต่ตอนนี้เธออยู่กับสามีที่ไหนกันล่ะ เธอได้งุ่นง่านอยู่ในใจ
 เรื่องราวที่อัคราวิชญ์และวีรภัทราทะเลาะกันจนแยกกันอยู่ไปถึงหูคุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุช ทำให้ผู้ใหญ่ทั้ง 2 คนต้องหาเวลามาคุยด้วย ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกก็ดูเหมือนว่ากำลังปรับตัวกันไปได้ดีอยู่ แต่กลับกลายเป็นว่าตีกันจนบานปลาย ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คนเริ่มต้นก็คือคินน์ ลูกชายตัวดีของคุณหญิงนั่นเอง ทำเอาคุณหญิงปวดหัวเลยเพราะเขาไม่เคยทำตัวไม่น่ารักขนาดนี้มาก่อน จึงรีบเดินทางมาหาที่บ้านอัคราวิชญ์เพราะเห็นว่าปล่อยให้แก้ปัญหาเองมาสักพักแล้ว แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น พอทั้งคู่ได้นั่งคุยเปิดใจกัน ก็ทำให้คุณหญิงรู้เลยว่าลูกตัวเองมีอคติต่อลูกสะใภ้แค่ไหน คุณหญิงจึงให้คำแนะนำที่ทำเอาเขาต้องหยุดคิดตาม
 "คนเราจะได้รู้จักกันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว กว่าจะรักกันยิ่งยากกว่า แต่รักษากันไว้นั้นยากที่สุดนะลูกคินน์ ลองเก็บไปคิดดี ๆ นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดแนะนำพร้อมจับมือให้กำลังใจอัคราวิชญ์ไปด้วย
 หลังจากคุณหญิงวิไลรัตน์กลับบ้านไปคำพูดของคุณหญิงยังคงสะท้อนอยู่ในหู และสมองของเขา เขาก็เริ่มคิดขึ้นมาว่า เขาใจร้อนเกินไปหรือเปล่า สิ่งที่เขาทำกับวีรภัทรามันมากไปหรือเปล่านะ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวเขาไม่หยุด แถมยังมีเรื่องที่ทำให้เขาไม่สบายใจมาก ๆ เพราะณัฐชานนท์เอาแต่พูดว่าจะพาตัวเธอไป เขาควรไปขอร้องเธอตอนนี้ดีไหมนะ อย่างน้อยก็ให้กลับมาด้วยกัน


ช่วงที่วีรภัทราพักอยู่ที่โรงพยาบาล อัคราวิชญ์ก็เทียวไปเทียวมากับที่บ้านตัวเอง เพื่อจัดการปัญหาก่อนหน้านี้ที่กัลย์กมลเข้ามาวุ่นวายจนวีต้องเข้าโรงพยาบาล เขาจึงเรียกทนายความส่วนตัวเข้ามานั่งคุยพร้อมยื่นหลักฐาน ทั้งรูปถ่ายและคลิปเสียงที่กัลย์กมลข่มขู่และพูดถึงเรื่องทำร้ายร่างกายภรรยาของเขาไว้ พอคุยธุระเสร็จ เขาก็กลับมาดูแลเธอตามหน้าที่เหมือนเดิม เขาใช้เวลาอยู่หลายวันในการจัดการปัญหานี้ให้จบ พอทนายความไปดำเนินการให้ตามที่คุยกับเขาไว้เสร็จแล้ว สุดท้ายทนายความกลับมาแจ้งผล โดยคาดการณ์ไว้ว่า มนจะต้องติดคุก 3 ปี พร้อมจ่ายค่าปรับ 6 หมื่นบาท
 หลังจากผ่านไป 5 วัน ก็พอดีกับวีรภัทราออกจากโรงพยาบาล อัคราวิชญ์ก็มาทำหน้าที่สามีตามที่ตกลงกันไว้อย่างดี ไม่ว่าจะดูแลเรื่องอาหารการกิน พาเธอไปทำในสิ่งที่อยากทำ ไปจนถึงพาเธอไปหาหมอ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไม่ขาดตกบกพร่องจนเธอกลัวว่าวันหนึ่งหากเขาเปลี่ยนไป เธอจะต้องรับมือกับเรื่องนี้อย่างไรดี แต่เธอก็ลืมคิดไปเลยว่าเขาเคยบอกอะไรไว้ ทำให้ในใจเธอก็ได้แต่วนคิดถึงเรื่องเหล่านี้อีกครั้ง และด้วยความเข้าใจผิดไปเองของเธอ จึงกังวลว่าเขาจะต้องฝืนใจทำ เพราะตอนนี้เขาต้องคอยอดทนดูแลเธอและลูกที่เขาไม่อยากรับไปอีกหลายเดือนเลย
 วันนี้ก็เป็นอีกวันที่วีรภัทราได้ใช้เวลาร่วมกับอัคราวิชญ์ที่คอนโด ณ ห้องรับแขกวีรภัทราเดินมานั่งนึกย้อนกลับไปในช่วงเช้าของวันที่อัคราวิชญ์ช่วยเธอจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล แล้วก็พาเธอมาขึ้นรถด้วยการเปิดประตูให้ จากนั้นเขาก็ขับรถพาเธอกลับคอนโด แต่พวกเขา 2 คนต่างนั่งอยู่ในความเงียบไม่เหมือนครั้งเก่าที่เคยแหย่แกล้งเล่นกัน จนเขารู้สึกทนไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นมาว่า
 "ทำหน้าตาเหมือนโดนบังคับขึ้นรถมานะครับ" อัคราวิชญ์พูดประชดขึ้นมา วีรภัทราได้แต่คิดในใจว่า เขาต้องการพูดทำลายความเงียบหรือความรู้สึกกันแน่ เธอเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
 "..." วีรภัทรายังเงียบต่อไป ทำให้อัคราวิชญ์รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
 "นี่ วีจะเงียบไปอีกนานไหมครับ" อัคราวิชญ์ถามขึ้นอย่างเซ็ง ๆ
 "วี... ไม่รู้จะคุยอะไรดีค่ะ" วีรภัทราลังเลที่จะคุยด้วย เลยทำได้แค่อธิบายกับอัคราวิชญ์กลับไปตามความรู้สึกจริง ๆ ในเวลานี้
 "เฮ้อ..." อัคราวิชญ์ถอนหายใจออกมาอย่างแรง จนวีรภัทราหน้าเสียขึ้นมาเพราะนึกว่าตัวเองทำผิดอีกแล้ว
 "วีก็แค่เล่าเรื่องลูกให้ฟังก็ได้ครับ" อัคราวิชญ์เสนอหัวข้อในการคุยให้วีรภัทรา
 "ลูกเริ่มขยับตัวเล็กน้อยแล้วค่ะ ส่วนวีก็ยังคงแพ้ท้องหนักเหมือนเดิมค่ะ" วีรภัทราเล่าเพียงเล็กน้อยเพราะอาการส่วนใหญ่ตอนนี้ยังไม่ได้มีอะไรมาก
 "อ๋อ... แล้วอาหารล่ะ มีอะไรที่แพ้ไหมครับ ผมรู้แค่วีแพ้กลิ่นน้ำหอมเพราะวันนั้นวีบอกผมแล้ว" อัคราวิชญ์ถามขึ้นมาอย่างใส่ใจ จนวีรภัทราเงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ
 "แพ้อาหารกลิ่นแรง ๆ ค่ะ" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกลับไป
 "ครับ" อัคราวิชญ์รับคำ ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่รถได้เคลื่อนที่เข้ามาจอดใต้คอนโดแล้ว
 อัคราวิชญ์ลงไปเปิดประตูและช่วยประคองวีรภัทราออกมาจากรถ จากนั้นก็เดินไปเปิดกระโปรงหลังรถเพื่อหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้อย่างคล่องแคล่ว พอทั้งคู่เดินผ่านเข้าไปในตัวตึกก็เดินสวนกันกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็ถามเขาพร้อมยิ้มอย่างยินดีที่ทั้งคู่ได้กลับมาคืนดีกันแล้ว ส่วนเขาก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ กลับไป หลังจากนั้นเธอก็มองเขาอย่างสับสนว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่เธอไม่รู้หรือเปล่า แต่เธอก็ไม่กล้าถามออกไป ด้วยกลัวว่าเขาจะอารมณ์เสียขึ้นมาอีก หากเธอถามอะไรไม่เข้าหูเขาออกไป
 พอถึงห้องพัก อัคราวิชญ์ก็ช่วยเปิดประตูให้วีรภัทราเดินเข้าห้อง เธอเกิดรู้สึกเงอะงะขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็เดินเข้าไปในห้องตามปกติ ส่วนเขากลับเดินเข้าไปในห้องและจัดแจงวางข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอย่างกับเคยอยู่ห้องนี้มาก่อน แต่เธอก็ไม่ค่อยแปลกใจกับเรื่องนี้เท่าไรเพราะรู้แล้วว่าเป็นคอนโดที่ณัฐชานนท์เป็นหุ้นส่วน และสามีเธอก็น่าจะเคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกัน
 "เย็นนี้วีอยากกินอะไรครับ" อัคราวิชญ์พูดขึ้นมาอย่างเรียบง่าย พลางจัดของใช้ส่วนตัวไปด้วย
 "วีอยากกินข้าวต้มทะเลค่ะ" วีรภัทราตอบกลับ หลังจากนั่งคิดลังเลอยู่นาน
 "ครับ ใส่พริกไทยน้อย ๆ ใช่ไหม เดี๋ยวผมทำให้นะ วีรอแป๊บนะครับ" อัคราวิชญ์ตอบรับทันที
 "ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ" วีรภัทราพูดขอบคุณอัคราวิชญ์กลับไปเพราะยังรู้สึกเกร็ง ๆ อยู่
 "ไม่เป็นไรเลยครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว" อัคราวิชญ์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกลับไป
 วีรภัทราที่ได้ยินและเห็นอากัปกิริยาของอัคราวิชญ์ก็ยิ่งแปลกใจ บางครั้งก็รู้สึกสบายใจที่มีเขาอยู่ บางทีก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เธอชักจะไม่รู้แล้วว่าต้องวางตัวกับเขาอย่างไร แต่เธอทำได้แค่ระมัดระวังใจตัวเอง ไม่ให้ปล่อยใจไปกับสิ่งที่เขาทำให้เธอมากเกินไปเพราะกลัวจะรู้สึกเจ็บอีก เธอยังคงจำได้ดีกับความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยมีกับกัลย์กมล แม้ตอนนี้เธอจะพอรู้แล้วว่าโดนอีกฝ่ายปั่นหัว ทำให้ตัวเองสับสนและตามอารมณ์ของคนนั้นไปโดยไม่รู้ตัว ซึ่งตอนนี้เธอได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ทำให้จดจ่อกับความรู้สึกของตัวเองดีขึ้น แต่ก็แอบน่ากังวลเช่นกันหากเธอเปิดใจและเปิดโอกาสให้สามีเธอเข้ามาอยู่ในหัวใจ ตอนนี้ก็ได้แต่พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ไปหวั่นไหวกับเขา
 อัคราวิชญ์ที่เห็นวีรภัทรานั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ ก็จ้องมองเธอด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เดินไปทำอาหารตามที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ วันนี้เธอจะได้กินอาหารฝีมือเขาหลังจากที่ไม่ได้ลิ้มลองรสชาตินี้มานาน ทำให้ใจเธอพองฟูขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวด้วยความปลื้มปริ่มในใจ เธอเลยยิ้มกว้างให้เขา แต่เขากลับมองเธอนิ่ง ๆ เพียงครู่เดียว แล้วก็หันไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่บนโต๊ะกินข้าวขึ้นมา ทำให้บรรยากาศกลับมากระอักกระอ่วนอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ในใจเขาก็รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว
 ค่ำคืนแรกที่อัคราวิชญ์และวีรภัทราจะได้อยู่ด้วยกัน พอเขาอาบน้ำเสร็จก็เดินขึ้นไปนอนเบียดในเตียงเดียวกันกับเธอ เธอตกใจมาก จึงรีบกระเถิบตัวหนีเพราะพวกเขาไม่เคยนอนด้วยกันจริง ๆ มาก่อน ยกเว้นก็แค่คืนอันเร่าร้อนนั้น ทำให้เธอรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก เธอเริ่มนอนตัวเกร็งจนเขาสังเกตเห็นได้ เขาจึงพูดขึ้นมาว่า
 "ผมไม่ทำอะไรวีหรอก ใช่ว่าเราไม่เคยนอนด้วยกันสักหน่อย" อัคราวิชญ์พูดอย่างเถรตรงออกไป วีรภัทราที่ได้ยินประโยคแรกกำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอได้ยินประโยคถัดมาเล่นทำเอาเธออยากจะตะโกนใส่หน้าเขา เขาพูดเกือบจะดีอยู่แล้ว ทำไมเขาถึงชอบพูดจาไม่น่าฟังแบบนี้บ่อย ๆ นะ ทั้งที่เธอก็เคยได้ยินประโยคดี ๆ มาบ้างจากเขา เธอได้แต่นึกอยู่ในใจ
 เพียงไม่นานอัคราวิชญ์ที่สอดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับวีรภัทราก็เริ่มรุกล้ำเธอด้วยการเอามือตัวเองไปสัมผัสกับมือของเธอ จากนั้นก็จับมือเธอไว้ ไออุ่นจากมือเขาที่เกาะกุมมือเธออยู่ ทำเอาใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ แล้วยิ่งเขาสอดนิ้วประสานกับมือของเธอ พร้อมกับแหย่ด้วยคำพูดที่ชวนสยิวในใจ ก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกให้เธอรู้สึกเขินอายจนหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีก
 "ผมแค่จับมือเองนะ วีตื่นเต้นได้ขนาดนี้เลยเหรอครับ" อัคราวิชญ์พูดกระซิบที่หูวีรภัทราอย่างแผ่วเบา ทำให้เธอที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็ตกใจและนึกว่าเขาได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่เต้นแรงอยู่ตอนนี้ จึงหันหน้าไปอีกทางแทนการสบตากัน แล้วเอามืออีกข้างแตะที่หน้าอกข้างซ้ายเพื่อเช็คความรู้สึกของตัวเองไปด้วย และค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อปรับอารมณ์ของตัวเอง แต่เธอก็ยังคงได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงอยู่ จึงหันกลับไปมองเขาอย่างแปลกใจ พอเห็นว่าเขานอนมองเธออย่างไม่วางตา แถมยังพูดจากระเซ้าเย้าแหย่ให้เธอรู้สึกขวยเขินขึ้นมาอีกว่า
 "ผมตื่นเต้นกว่าวีซะอีก" อัคราวิชญ์ที่ปล่อยให้อารมณ์พาไป และเผลอพูดความในใจออกมา แต่เขาก็ต้องกลับมาตั้งสติเพราะตอนนี้เสียงหัวใจของทั้งคู่นั้นเต้นโครมครามหนักกว่าตอนแรกซะอีก เหมือนกับเครื่องดนตรีที่สอดประสานกันอย่างลงตัวเลยล่ะ
 หลังจากผ่านพ้นคืนนี้ไป อัคราวิชญ์ก็ยังคงดูแลวีรภัทราอย่างดีเหมือนเดิม จนเธอก็เริ่มรู้สึกเคยชินกับการมีอยู่ของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งก่อนวันคลอด 1 วัน พริมาก็มาหาเธอถึงคอนโด ในช่วงที่สามีเพื่อนไม่อยู่ห้องเพราะต้องออกไปซื้อวัตถุดิบที่จะใช้ทำอาหาร
 "มีอะไรหรือเปล่า" วีรภัทราเอ่ยถามพริมาด้วยความเป็นห่วง เพราะเพื่อนเธอแสดงสีหน้าลำบากใจที่จะพูดเล็กน้อย
 "วี เรามีความลับเรื่องหนึ่งอยากจะบอกแกมานานแล้ว แต่เพราะโดนคุณอัคราวิชญ์ห้ามไว้เลยบอกแกไม่ได้" พริมาพูดไปอย่างตื่นเต้นเพราะกลัวว่าสามีเพื่อนจะกลับมาก่อนที่เธอจะได้เล่าความจริงให้วีรภัทราฟัง
 "เรื่องอะไร พูดมาเร็วเลย" วีรภัทราพูดขึ้นอย่างร้อนรนเพราะคิดไปเองว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ ๆ ไม่งั้นเพื่อนเธอคงไม่ทำท่าลุกลี้ลุกลนขนาดนี้หรอก
 "แกเคยถามเรื่องของบำรุงครรภ์ว่ามาจากเราใช่ไหม ความจริงแล้ว..." พริมาเกริ่นย้อนไปยังเรื่องเก่าที่เคยคุยกับวีรภัทราเมื่อวันวาน
 "ความจริงแล้วคุณอัคราวิชญ์เขาเป็นคนฝากของมากับเรา แล้วเอามาให้แก แกอาจจะคิดว่าทำไมถึงมาบอกแกตอนนี้ เพราะตอนนั้นเราไม่แน่ใจ แต่วันนี้ที่เห็นแกมีสีหน้าที่สดใสขึ้น และดูอารมณ์ดีกว่าแต่ก่อน เราก็มั่นใจว่าคนที่ทำให้แกรู้สึกดีได้ขนาดนี้คงไม่พ้นสามีแกหรอก จริงไหม" พริมาอธิบายความจริงให้วีรภัทราฟังทั้งหมด พร้อมชี้ให้เห็นความจริงที่เพื่อนเธอมองข้ามมาโดยตลอด
 หลังจากที่วีรภัทราได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ใจเธอก็เต้นแรงขึ้น พอนึกถึงเขาก็รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเก็บกดอารมณ์มากเกินไป หรือเธอละเลยที่จะสังเกตอารมณ์ความรู้สึกตัวเอง แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่อยากคาดหวังในตัวเขามากเพราะท่าทีเขาช่างน่าสับสนเหลือเกิน
 วีรภัทราที่นั่งฟังอยู่ก็รู้สึกเจ็บท้องเป็นระยะอย่างต่อเนื่องและเริ่มถี่ขึ้น เธอจำได้ว่าหมอเคยเตือนเรื่องอาการก่อนหน้านี้ จึงบอกพริมาให้รีบเรียกรถพยาบาลด่วนเพราะเธอจะคลอดลูกแล้ว พวกเขานั่งรอรถพยาบาลไม่นาน วีก็ถูกเข็นขึ้นรถพยาบาลด้วยสติที่เบลอ ๆ อยู่ เธอได้ยินเสียงพูดให้กำลังใจจากพริมาบ้าง รู้แค่ว่าเพื่อนคอยจับมือเธอไปตลอดทางจนเข้าห้องคลอดไป พริมจึงปล่อยมือเธอ หลังจากนั้นเธอก็โทรติดต่ออัคราวิชญ์เพราะรู้ว่าเขาจะต้องตกใจมากแน่ในตอนที่กลับถึงบ้านแล้วไม่เจอวี
 ภายในห้องคลอดวีรภัทรารู้สึกเจ็บมากจนแทบทนไม่ไหว เหงื่อผุดตามใบหน้าโดยเฉพาะหน้าผากของเธอ จากนั้นหมอและพยาบาลทั้งหมด 5 คนก็เข้ามาประกบและช่วยให้เธอคลอดลูกได้ ตลอดระยะเวลาที่เธอเบ่งลูก เธอรู้สึกเหมือนสติจะพังเพราะความเจ็บปวดที่ยังคงถาโถมอยู่ตลอดเวลา จนเธอหลุดเข้าไปอยู่ในห้วงความทรงจำเมื่อครั้งเก่าที่เธอเคยมีกับอัคราวิชญ์ เธอยังคงจำการเจอกันครั้งแรกของพวกเขาได้ดี ความเฉยชาที่เขาทำต่อเธอ ทั้งคำพูดและการกระทำของเขาเสียดแทงจิตใจเธอทุกคราที่เจอกัน
 จากนั้นภาพที่วีรภัทราเห็นก็ถูกตัดไปยังเรื่องราวที่อัคราวิชญ์ทิ้งเธอไปทำงานที่ต่างประเทศ ความรู้สึกโดดเดี่ยวตลอดระยะเวลา 8 เดือน มันยังคงคอยย้ำเตือนเธอเสมอมาว่า เขานั้นไม่มีทางที่จะเปลี่ยนใจและดีกับเธอเหมือนเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง หรือแม้กระทั่งจะรักเธอได้ อีกทั้งความเจ็บลึกเหล่านั้นยังคงค้างคาอยู่ในใจเธอไม่เคยหาย เธอได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า เธอผิดอะไร ทำไมเขาถึงต้องทิ้งเธอไว้ที่นี่ แต่มันก็เป็นแค่คำถามที่ลอยไปลอยมาในอากาศเพราะเธอไม่กล้าถามออกไป ด้วยกลัวความเจ็บปวดที่จะต้องเผชิญหน้า
 ภาพความทรงจำยังคงสลับไปมาอย่างต่อเนื่องในเวลานี้วีรภัทราดันไปนึกถึงณัฐชานนท์ เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คนอย่างอัคราวิชญ์เข้าใจเธอผิด ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกปวดร้าวในใจมากที่สุดตั้งแต่ทะเลาะกับเขามา อะไรกันทำให้เขามั่นใจว่าเธอจะทำเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนั้น อีกทั้งเขายังดูถูกเธอด้วยการใช้ร่างกายของเขามาย่ำยีเธอ ไม่มีอะไรจะทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อย และไร้ค่าได้มากเท่านี้มาก่อน น้ำตาเธอไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว อาจเพราะความเก็บกดที่อยู่ภายในใจเธอมานาน ตอนนี้เลยต้องการระบายออกมา แต่แล้วความทรงจำอันล้ำค่าที่สุดก็ย้อนกลับมา ทำให้เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสุขใจ เพราะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาปกป้องเธอ และแสดงออกว่าพร้อมที่จะอยู่ข้างเธอด้วย แถมยังคอยดูแลเท้าที่เธอแพลงอย่างทะนุถนอม เธอไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อน ยกเว้นก็แค่ช่วงเวลานั้น
 และเรื่องราวฉากสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง คือตอนที่วีรภัทราถูกเข้าใจผิดซ้ำซากไม่เลิกจากอัคราวิชญ์ และเขาเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะถอย พร้อมที่จะลุยแหลกและทำลายเธอกับณัฐชานนท์ เมื่อเธอรับรู้ได้ถึงความเชื่อมั่นในตัวเองของเขาก็รู้เลยว่า ต่อให้เธอจะพยายามอธิบายความจริงไปอีกสักกี่รอบ เขาก็ไม่มีทางเชื่อมั่นในตัวเธอ ไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์ในด้านอื่นเลย คงเละไม่เป็นท่าเหมือนคู่รักทั่วไปแน่นอน เธอจึงตัดสินใจวิ่งหนีเขาไปแทนที่จะทนแบกรับความเจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
 ในตอนที่วีรภัทรากำลังติดอยู่ในภาพความฝัน ก็พลันไปนึกถึงช่วงเวลาที่อัคราวิชญ์ขอกลับมาดูแลเธอ พร้อมทั้งคำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดีที่สุดด้วย เวลานั้นเธอไม่กล้าที่จะคิดหรือคาดหวังในตัวเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ตลอดระยะเวลาประมาณ 7 - 8 เดือนที่ผ่านมา เขาก็ได้ทำให้เธอรับรู้อะไรบางอย่าง แม้จะงุนงงในการกระทำของเขาบางครั้ง เพราะความนิ่งเฉยของเขาในบางทีสลับกับความใจดีที่แปลกประหลาด ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหวังที่จะให้เขาอยู่ร่วมกับเธอในช่วงเวลาที่เจ็บปวดนี้อยู่ดี เธออยากได้ยินความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอและลูกที่กำลังจะเกิดมา แต่เธอเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ จึงปลอบใจตัวเองไปว่า อย่าไปตั้งความหวังกับเขาในเรื่องนี้มากนัก เขาไม่มีทางที่จะมาทำอะไรแบบนี้หรอก


วินาทีที่วีรภัทราได้เห็นอัคราวิชญ์เดินเข้ามาในห้องพร้อมชุดป้องกันเชื้อโรค เธอรู้สึกเหมือนความฝันเพราะไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาในนี้ ความเจ็บที่หนักหน่วงตอนนี้เหมือนได้รับการปลอบประโลมด้วยสายตาที่ห่วงใยจากเขา เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจน ทั้ง ๆ ที่เธอแทบจะไม่มีสติกับเรื่องอื่นเลยด้วยซ้ำ เธอตกอยู่ในภวังค์นั้นได้เพียงไม่นาน หมอก็พูดให้เธอเบ่งอีกครั้ง ซึ่งเธอใช้แรงสุดกำลังในเฮือกสุดท้ายคลอดลูกออกมา จากนั้นเสียงร้องของเด็กน้อยน่ารักน่าชังก็ดังลั่นห้อง น้ำตาแห่งความปลื้มปริ่มก็ไหลซึมออกมาที่หางตาของเธอ ต่างจากสามีที่ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่
 อัคราวิชญ์ปาดน้ำตา แล้วหันไปสบตากับวีรภัทราที่นอนอย่างหมดแรง ความรู้สึกทุกอย่างที่เขาเก็บไว้มานานท่วมท้นจนเอ่อล้นขึ้นมา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาอยากจะบอกกับเธอ ส่วนเธอที่มองหน้าเขาอยู่ก็รู้สึกไม่ต่างกันเพราะความจริงที่ได้รับรู้มาจากเพื่อนสนิท ทำให้เธอยอมรับในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น
 "วี ผมขอโทษที่ผมมาช้านะครับ" อัคราวิชญ์เอ่ยคำขอโทษจากใจจริง วีรภัทราที่ได้ยินคำพูดนี้ก็ร้องไห้ออกมา แต่พยายามกลั้นเสียงด้วยการกัดปากตัวเองไว้อยู่
 "ไม่เป็นไรเลยค่ะ วีก็มีเรื่องขอโทษเหมือนกันค่ะ" วีรภัทราก็พูดออกไปด้วยเสียงที่แหบแห้งเพราะไม่ได้ดื่มน้ำมานานหลายชั่วโมง
 "ผมยอมรับว่าผมทำเรื่องไม่ดีกับวีไว้เยอะมาก ผมรู้ตัวแล้วว่าผมรู้สึกยังไงต่อวี หากวันนี้วีจะไม่ให้โอกาสผมทำหน้าที่สามีต่อไป ผมก็เข้าใจนะครับ แต่ผมอยากอยู่กับวีมากจริง ๆ ครับ" อัคราวิชญ์พูดสลับเสียงสะอื้น
 "พี่คนนี้อยากเป็นคนที่คอยเคียงข้างและทำให้ทุกวันของวีไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป พี่รักวีนะครับ พี่รักวีจริง ๆ ครับ" อัคราวิชญ์สารภาพความในใจจนหมดเปลือก วีรภัทราที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็หายสับสนและกระจ่างชัดในหัวใจขึ้นมา เธอพยักหน้าตอบตกลงด้วยความรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาในหัวใจ พอเขาเห็นเธอยอมตกลงแล้ว ก็ก้มลงจุมพิตเธออย่างอ่อนโยนที่สุด สร้างความประทับใจให้กับหมอและพยาบาลที่ร่วมเป็นสักขีพยานของทั้งคู่ พอพวกเขารู้ตัวว่าถูกจับจ้องจากคนอื่น ก็ยิ้มเขินออกมา แต่ก็ยังมีความสุขอยู่ดี
 ตั้งแต่วันคลอดที่วีรภัทราได้ยินคำว่ารักของอัคราวิชญ์ครั้งแรกนั้น เธอก็ยังคงตื่นเต้นจนใจแทบจะหลุดออกมาจากหน้าอกข้างซ้าย มันยังคงดังก้องอยู่ในใจเธอไม่หายไปไหน แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของเขาแล้วก็ตาม ส่วนเขาที่ยังคงตื่นเต้นกับการเลี้ยงลูกในทุกวัน ก็ประคบประหงมลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างใกล้ชิดเหมือนกับไข่ในหิน เธอได้แต่มอง 2 พ่อลูกด้วยความเอ็นดู และสิ่งที่เธอประทับใจอีกเรื่องคือการที่เขาใส่ใจลูกด้วยการทำห้องนอนแบบพิเศษขึ้นมา
 อัคราวิชญ์ที่ไม่เคยจะเชื่อในรักครั้งใหม่ กลับกลายเป็นถูกเติมเต็มด้วยลูกสาวสุดน่ารักและภรรยาแสนดีที่เขาเคยมองข้าม เขายอมรับเลยว่าถ้าไม่ใช่เพราะลูก ก็คงไม่มีใครดึงเขาให้อยากกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันกับเธอได้ เขายังจำความรู้สึกที่ตื้นตันใจเมื่อครั้งเห็นหน้าลูกครั้งแรก เสียงร้องของลูกยังคงก้องอยู่ในหัวใจเขาเสมอมา เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ แม้เขาจะไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่ว่ามันช่างดีเหลือเกิน คงไม่มีคำนิยามไหนจะมาเทียบได้เท่ากับคำว่า อาทิมาหรือโรส ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาในเวลานี้ที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจและดอกไม้งามที่เข้ามาเบ่งบานในใจเขาได้อีกแล้ว
 ในช่วงระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมาเกิดเรื่องราวมากมายไม่หยุดหย่อน คุณหญิงวิไลรัตน์ที่เห่อหลานมากจนยอมจ่ายหนักให้แบบไม่อั้น ส่วนป้านุชจะชอบแวะเวียนมาหาเหลนบ่อย ๆ ทั้งที่อายุก็เยอะมากแล้ว ทำให้วีรภัทราได้สัมผัสกับความอบอุ่นและสุขใจในแบบที่เธอไม่ได้รู้สึกมันมานาน ต่อให้ที่ผ่านมากัลย์กมลจะเคยเข้ามาแสร้งทำว่ารักเธอก็ตาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะเพราะหลังจากที่มนโดนอัคราวิชญ์ดำเนินคดีไปแล้ว ก็ไม่กล้ากลับเข้ามายุ่งกับเธออีก แถมมนก็ถูกพ่อแม่สั่งห้ามและส่งให้ไปทำงานที่ต่างประเทศทันทีหลังออกจากคุก ด้วยความอับอายที่ลูกตัวเองทำเรื่องน่าอาย พ่อแม่มนขอโทษและชดเชยให้เธอด้วยวิธีนี้ ซึ่งเธอก็ไม่ติดใจอะไร และขอบคุณที่พ่อแม่มนเข้าใจเธอด้วย
 ขณะที่ณัฐชานนท์ก็พยายามหาข้ออ้างมาเจอวีรภัทราอยู่บ่อย ๆ ด้วยการเอาของมาฝากลูกเธอ แต่ก็ไม่วายยังพยายามแตะเนื้อต้องตัวเธอในตอนที่เธอเผลอ ซึ่งเธอเองก็ไม่ชอบใจนักเลยพูดจาไม่น่าฟังออกไป และเชิญเขากลับบ้านโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกและความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนของสามีเธออีกต่อไป ผิดกับอัคราวิชญ์ที่ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธเคืองใด ๆ อีกแล้วเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ทำให้เขาได้เรียนรู้ที่จะเชื่อใจเธอแล้ว อีกทั้งเธอเองก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ได้ชอบหรือสนใจในตัวเพื่อนเขาเหมือนอย่างที่เข้าใจผิด เขาเลยวางใจและปล่อยให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างที่อยากจะเป็น
 อัคราวิชญ์และวีรภัทราช่วยกันเลี้ยงดูอาทิมาให้เติบโตมาเป็นเด็กหญิงที่เฉลียวฉลาดและสู้คน เพราะเธอมีทัศนคติต่อการใช้ชีวิตในสังคมปัจจุบันว่า หากคนเราไม่เข้มแข็งมากพอก็จะอยู่อย่างยากลำบากและเธอเองก็ไม่อยากให้ลูกต้องประสบพบเจอกับปัญหาเดียวกันกับเธอ ซึ่งเขาในฐานะสามีก็เห็นด้วยมาก แถมเขายังมีมุมมองในด้านอื่น ๆ อีก เช่น การคบหาเพื่อน หรือแม้กระทั่งแฟน เพราะในอนาคตเขาอยากจะให้ลูกได้ไปลองเติบโตในต่างประเทศเหมือนเขา จึงเป็นเรื่องที่ทั้งคู่คุยกันอย่างลงตัวที่สุด ถึงแม้ว่านับวันพวกเขาจะยิ่งหลงลูกมากขึ้น แต่ก็ไม่ทำให้เรื่องพวกนี้เสียระบบแน่นอน นั่นคือสิ่งที่พวกเขาอยากส่งต่อให้ลูกมากที่สุด และตั้งแต่ที่มีลูกสาวตัวน้อยคนนี้เข้ามาอยู่ในชีวิตพวกเขาก็ทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อ เป็นแม่ได้รับการถูกโอบกอดหัวใจในทุกวัน
 ในห้องของเล่นลูกที่อัคราวิชญ์ทำไว้ให้ พวกเขาต่างนั่งมองพัฒนาการของลูกด้วยสายตาที่เอ็นดู พลางพูดคุยกันถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่ผ่านมา แม้จะมีความเจ็บปวดและเสียใจเจือปนอยู่ แต่ก็เป็นเรื่องราวที่ทำให้ทั้งคู่เติบโตและครองคู่กันมาถึงตอนนี้ จากนั้นอัคราวิชญ์ก็ขอตัวไปทำอาหารให้ลูกสาวสุดที่รักก่อน ส่วนวีรภัทราที่นั่งดูลูกเล่นอยู่นั้น ก็พลันนึกถึงคำสอนของป้านุชที่ยังอยู่ในใจเธอ เพราะคำว่าทิฐิ ทำให้เธอเกือบทำความสัมพันธ์ครอบครัวพังลง หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากพริมาที่คอยแอบบอกหรือเตือนเธอ คำแนะนำจากป้า และที่สำคัญที่สุดคือความรักของลูกที่มีให้เธออย่างไม่มีเงื่อนไข เธอก็คงไม่ได้มานั่งในบ้านหลังนี้อีกครั้ง
 วีรภัทราตระหนักได้แล้วว่า ความเข้าใจเพียงอย่างเดียวมันไม่พอ เพราะที่ผ่านมาเธอฝืนใจที่จะเข้าใจมันอยู่หลายอย่าง แม้ว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะถามออกไปได้ แต่กลับอยู่อย่างคนแปลกหน้ามากกว่าครอบครัว เอาแต่เกรงใจมากจนเกินเหตุ ทำให้พวกเขาทะเลาะกัน ซึ่งมันก็ไม่ใช่การคุยด้วยเหตุผลอยู่ตลอดเวลาหรอก เธอจึงรับรู้ได้ด้วยการประสบพบเจอในปัญหานี้ทันทีว่า การทำแบบนี้ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น มีแต่จะทำลายความรู้สึกกัน
 ขณะที่วีรภัทรากำลังนั่งคิดไปเพลิน ๆ ก็ถูกอาทิมาเรียกหา คำว่า แม่ ทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิด จากนั้นเธอก็เขยิบตัวเข้าไปเล่นกับลูก พลางนั่งยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข เธอรู้ซึ้งแล้วว่า ชีวิตนี้คงไม่ได้เจอความสุขที่แท้จริงแล้ว หากไม่มีอาทิมาเข้ามาอยู่ในชีวิตเธอตอนนี้ ก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำให้เธอรู้ว่า ความสุขนั้นอยู่ไม่ไกล มันอยู่ข้างตัวเรานี้เอง อยู่ที่เราจะรักษามันไว้ได้ไหม และอย่าละเลยความรู้สึกของคนในครอบครัว
 อัคราวิชญ์ที่ทำอาหารเสร็จก็มาชวนวีรภัทรา พร้อมอุ้มลูกพาไปป้อนข้าวอย่างอารมณ์ดี แต่พอเห็นเธอกำลังยิ้มอยู่ ก็ถามอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ออกไปว่า
 "วียิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ" อัคราวิชญ์พูดกลั้วขำออกมาเพราะเอ็นดูในความน่ารักที่ทั้งวีรภัทราและอาทิมาแสดงออกต่อกัน
 "หนูโรสไปปล่อยพลังรักให้แม่เขาอีกแล้วเหรอลูก" อัคราวิชญ์ย่อตัวลงไปอุ้มอาทิมาขึ้นไว้บนแขนที่แข็งแรงของเขา พลางเขย่าลูกเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ในใจก็ได้แต่คิดว่า เด็กอะไรช่างน่ารักเหลือเกิน ทำใจพ่อคนนี้บางเสมอเลยนะ
 "ป้อ" อาทิมาเรียกอัคราวิชญ์ พลางใช้มือน้อยแตะลงไปที่หน้าอกของพ่อตัวเอง พอเขาเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจ
 "ค่ะ หนูโรสปล่อยพลังรักให้วีตลอดเวลาเลย แค่มองก็รู้สึกได้ถึงความรักที่ลูกมีให้วีแล้วค่ะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงสดใส พลางยิ้มตาหยีให้ 2 พ่อลูกไปด้วย
 หลังจากทั้ง 3 คนกินข้าวเสร็จ อัคราวิชญ์ก็อุ้มอาทิมาแยกไปนั่งเล่นที่ห้องนอนเก่าของวีรภัทรา ความน่ารักของลูกทำให้เขาหายเหนื่อยทุกที แม้เขาจะต้องช่วยทำงานทั้งนอกบ้านและในบ้าน พอผ่านไปครึ่งชั่วโมงเขาก็อุ้มลูกไปอาบน้ำ และกล่อมเข้านอนตามหน้าที่ที่แบ่งกันไว้กับเธอ ส่วนเธอก็ช่วยล้างจานและเดินขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ในลานระเบียงชั้น 2 หน้าห้องนอนเก่าที่เธอเคยใช้ในตอนที่ย้ายเข้ามาใหม่ แต่ตอนนี้ได้เปลี่ยนห้องนี้เป็นพื้นที่เล่นของลูกไปแล้ว จากนั้นเธอก็เดินไปยืนที่ริมระเบียง เธอรู้สึกผ่อนคลายไปกับบรรยากาศเย็นสบาย จึงปล่อยใจไปตามอารมณ์ความรู้สึก ณ ขณะนั้น
 ระยะเวลาที่วีรภัทราเรียนรู้กับเรื่องนี้นั้นยาวนานมาพอสมควร จนได้เจอกับคำตอบอย่างการยอมรับในตัวตนของอีกฝ่ายนั้นก็สำคัญไม่แพ้กัน คนเราอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่แค่อยู่ แต่ต้องปรับตัวเข้าหากัน ทั้งในแง่การพูดคุยที่ใช้เหตุผลนำ ทำความเข้าใจต่อหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว และรู้จักที่จะยอมรับในตัวตนของอีกฝ่ายเพราะไม่มีใครสมบูรณ์แบบ และไม่มีใครทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีเสมอ คนเราจะต้องรู้จักให้อภัยและเปิดใจกับสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้มากพอ เพื่อให้ความสัมพันธ์ของครอบครัวยังไปกันต่อได้
 วีรภัทราที่ยืนเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดหม่น แต่เห็นแสงที่สดใสกำลังแต่งแต้มให้เธออยู่ เธอยิ้มให้กับตัวเอง เพราะตอนนี้ ตัวเธอเองได้เปิดใจ ปรับตัว และยอมรับทุกความเป็นไปในชีวิตที่เข้ามาแล้ว
 และนี่สินะคือ ปลายทางของ สุดแสงสีหม่น