บทที่ 7 หลอมกลั่นไฟนรก
ฝึกเคล็ดวิชาแต่ละอันห้าสิบกว่าครั้ง สุดท้ายก็ใช้ได้คล่อง จินเฟยเหยานำไฟนรกออกมา ปากท่องคาถา ใช้เคล็ดวิชาอย่างระมัดระวัง
ไฟนรกขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองเผยออกมาให้เห็นอีกครั้ง อุณหภูมิในกระท่อมลดลงอย่างรวดเร็ว ถึงกับมีน้ำค้างแข็งสีขาวบนต้นอ้อแห้ง จินเฟยเหยาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดสิ่งของที่เย็นเยือกขนาดนี้จึงสามารถเผาให้คนบาดเจ็บได้ น่าประหลาดใจเกินไป
นางใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มมือทั้งสองข้างไว้ก่อน จากนั้นก็ใช้เคล็ดวิชากับไฟนรกที่เผยออกมาให้เห็น ไฟนรกลอยออกมาอย่างช้าๆ
ต่อจากนั้นจินเฟยเหยาก็โยนเคล็ดวิชาห้าแถวลงในไฟนรก จากนั้นนางก็ยื่นมือสองข้างเข้าหาไฟนรก พยายามเข้าใกล้ไฟนรกในระยะที่ถูกเผาบาดเจ็บเมื่อครั้งที่แล้วอย่างระมัดระวังยิ่งยวด ครั้งนี้เพราะมีพลังวิญญาณในร่างกายเพียงพอจึงไม่ถูกไฟนรกเผาจนได้รับบาดเจ็บอีก
ดียิ่งนัก นางใช้สองมือขึ้นไปรับไฟนรกตรงๆ อย่างใจกล้า พลังวิญญาณทะลักออกมาจากในมือห่อหุ้มไฟนรกเอาไว้ จากนั้นนางก็ดึงไฟนรกที่ละเอียดเท่าเส้นผมออกมาจากไฟนรกที่ใหญ่เท่าเม็ดถั่วเหลือง ใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มไว้และเริ่มหลอมกลั่น
“พี่หลี่ ทิวทัศน์ของทะเลสาบหมิงแห่งนี้ไม่เลวเลย โดยเฉพาะต้นอ้อผืนนี้ยิ่งเป็นทิวทัศน์ที่งดงามมาก”
“มาไม่เสียเที่ยวจริงๆ เป็นดังที่พี่หม่าพูด ทิวทัศน์สวยงาม สาวงามมากมาย”
“พี่หลี่ พี่หม่า คืนนี้มีชุมนุมกวี มีธิดาของครอบครัวมั่งมีมามากมาย ทุกท่านจะได้ชมเป็นขวัญตาแล้ว”
“ฮ่าๆ พี่จาง สตรีเหล่านี้ผู้ใดจะเทียบน้องสาวของท่านได้”
“ทำให้ทุกท่านหัวเราะเยาะแล้ว ตอนนี้ข้าเพียงคิดถึงลาภยศ ไม่คิดจะให้ความรักชายหญิงมาผูกมัดตัว น้องสาวไม่พูดก็ช่างเถอะ พักตร์ชาดดุจน้ำ[footnoteRef:1]บุรุษมีปณิธานสูงส่ง จะปรารถนาสตรีที่อ่อนโยนได้อย่างไร” [1: พักตร์ชาดดุจน้ำ เหมือนคำว่า พักตร์ชาดน้ำเคราะห์ มีความหมายว่า หญิงงามชีวิตมักอาภัพ]
“พี่จาง รีบดูเร็ว บนเรือท่องเที่ยวลำนั้นมีหญิงงามเลื่องชื่อ”
“อยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน?”
“ฮ่าๆๆ พี่จางท่าน...”
คนที่ท่าทางเหมือนบัณฑิตกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงต้นอ้อ และมีเรือท่องเที่ยวลำหนึ่งจอดอยู่ไกลๆ พวกเขาทางหนึ่งร่ายกลอนทางหนึ่งชื่นชมทิวทัศน์รอบด้าน เดินเข้ามาใกล้กระท่อมต้นกกของจินเฟยเหยาอย่างช้าๆ
“เอ๋? เหตุใดที่นี่จึงมีกระท่อมหยาบๆ เช่นนี้ได้? ทำลายบรรยากาศจริงๆ” บัณฑิตผู้หนึ่งที่เดินอยู่ด้านหน้าพบกระท่อมหลังนี้ จึงใช้พัดจีบปิดจมูก มองกระท่อมอย่างรังเกียจ
กลิ่นเหม็นพุ่งเข้ามาปะทะหน้า พัดจีบใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิด เกือบจะทำให้เขาเป็นลมตาย เขากลับมีความกล้า ฝืนทนกลิ่นเหม็นก้มตัวลงกวาดตามองดูในกระท่อม ในใจทั้งหวาดกลัวทั้งสงสัย
เห็นภายในกระท่อมมีคนผู้หนึ่งนอนไม่ขยับเขยื้อน มือข้างหนึ่งยื่นมาทางประตูกระท่อมอย่างไร้เรี่ยวแรง ผอมหนังหุ้มกระดูก ผิวพรรณมีสีขาวซีดออกเขียวอย่างผิดปกติ อีกทั้งยังมีคราบสกปรกปกคลุมเต็มไปหมด
เขาตะลึงงัน ทันใดนั้นก็ได้สติคืนมา โยนพัดในมือ หวาดกลัวจนร้องเสียงดังอย่างตื่นตระหนก
“อ๊า! ที่นี่มีคนตาย”
“มีอะไรหรือ?” บัณฑิตทั้งหมดล้อมวงเข้ามาตามเสียงร้องของเขา แต่ละคนล้วนถูกกลิ่นเหม็นที่ลอยอบอวลในกระท่อมพุ่งเข้าใส่จมูกจนรู้สึกไม่สบายอยากจะอาเจียน
พอทุกคนล้อมวงเข้ามาดู ในกระท่อมมีศพคนจริงๆ เสียด้วย เห็นเสื้อผ้าและรูปร่าง ดูเหมือนจะเป็นสตรีอายุเยาว์คนหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะพบศพคนกลางวันแสกๆ บัณฑิตกลุ่มนี้ทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นเต้น วิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาอย่างวุ่นวาย
เพียงแต่กลิ่นเหลือทนเกินไปจริงๆ ทั้งหวาดกลัวว่าจะติดกลิ่นอายศพ ทุกคนล้วนถอยหลังออกไปห่างๆ หารือกันไกลๆ พวกเขาส่งเด็กรับใช้คนหนึ่งไปแจ้งทางการก่อน จากนั้นก็ให้บ่าวรับใช้ที่มีความกล้าคนหนึ่งก้าวเข้าไปดูตรงประตู พวกคุณชายที่ใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทองกลุ่มนี้ อยากรู้อยากเห็นเกินไปจริงๆ คิดจะฉวยโอกาสตอนที่ทางการยังไม่มาให้บ่าวรับใช้เข้าไปดูแล้วค่อยกลับมาบอกพวกเขา นี่เป็นหัวข้อสนทนาที่ดี เห็นคดีฆาตกรรมกับตา ต่อไปจะสามารถส่งเสริมหน้าตาต่อหน้าผู้อื่นได้
บ่าวรับใช้คนนี้เดิมทีหิ้วกล่องอาหาร จึงมอบกล่องอาหารให้กับมือของบ่าวอีกคน จากนั้นหากิ่งไม้กิ่งหนึ่งแล้วเดินไปตรงประตูกระท่อมอย่างช้าๆ เขาปิดจมูกใช้กิ่งไม้สัมผัสมือของศพด้านใน จากนั้นก็นั่งยองๆ คิดจะมองดูให้ละเอียดหน่อย อีกสักครู่ค่อยพูดคำพูดดีๆ ให้นายน้อยฟัง
ในขณะที่เขาจ้องมองศพ คิดจะชมดูใบหน้าที่นอนอยู่ด้านล่างให้ชัดเจนว่ามีลักษณะอย่างไร ศพนั้นพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสองข้างที่ดุร้ายและเต็มไปด้วยเส้นโลหิตจับจ้องมองเขาแน่วนิ่ง
“ศพลุกแล้ว!” บ่าวรับใช้หนังศีรษะชาทันที หัวใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง ลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปพลางตะโกนไปพลาง น้ำเสียงแหลมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เหล่าบัณฑิตไม่ทราบเรื่องราวก็ถูกเขาขู่ขวัญ โดยเฉพาะนายน้อยของเขา ตบอกเอ่ยด่าทอ “ตะโกนทำไม ทำให้ข้าตกใจแทบตาย ศพอะไรจะลุกขึ้นมากลางวันแสกๆ”
ยังพูดไม่จบ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากในกระท่อมเตะบ่าวรับใช้ที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอยู่เบื้องหน้าไปไกลหลายจั้ง ส่วนเงาร่างนั้นก็คือศพที่นอนอยู่ในกระท่อมเมื่อครู่
นายน้อยเบิกตาโตคิดจะร้องอุทาน เบื้องหน้าก็มีหมัดปรากฏขึ้นต่อยเขาลอยขึ้นฟ้าหมุนไปสามตลบครึ่ง ร่วงลงกลางพงต้นอ้ออย่างหนักหน่วง
ได้ยินเพียงเสียงร้องคร่ำครวญเสียงดังเหมือนผีสาง เหล่าบัณฑิตแตกฮือไปรอบด้านดุจแมลงวันไร้หัว พัดจีบ หยกประดับ และรองเท้าหลุดร่วงลงพื้น หลังจากมีเสียงถูกโจมตี ก็มีคนนอนระเกะระกะบนพื้นสิบกว่าคน เหล่าบัณฑิตบวกกับบ่าวรับใช้ ใบหน้าของแต่ละคนล้วนบวมเหมือนหัวสุกร ฟันกระเด็น คนมากกว่าครึ่งสลบไป มีไม่กี่คนที่ยังมีสติแจ่มใส นอนกุมตำแหน่งที่ถูกต่อยอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดไม่หยุด
จินเฟยเหยานั่งยองๆ บนพื้น ถือกล่องอาหารที่แย่งชิงมา ยัดอาหารใส่ปากอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สนใจความเป็นความตายของคนโดยรอบเลยสักนิด
กล่องอาหารที่เหล่าบัณฑิตนำมาห้ากล่องล้วนถูกนางกวาดจนเกลี้ยง แม้แต่ใบชานางก็กิน มีเพียงสุราไม่กี่ขวดที่ถูกนางดมๆ แล้วโยนทิ้งไปหมด
หลังจากกินอิ่มแล้ว ก็กรอกน้ำที่อยู่ข้างทะเลสาบจนเต็มท้อง ชำระล้างอาหารที่ติดในคอลงท้อง นางจึงได้ลูบพุงเอ่ยด่าทอพลางสะอึกว่า “ข้าเกือบจะหิวตายแล้ว ฝึกวิชามั่วซั่วทำร้ายคนแทบตาย” จินเฟยเหยาคิดว่าชาติก่อนตนเองและไฟนรกต้องผูกความแค้นต่อกันเป็นแน่
หลอมกลั่นครั้งแรกก็เกือบจะถูกเผาจนพิการ หลอมกลั่นครั้งที่สอง เดิมทีทุกอย่างราบรื่น นึกว่าเป็นเรื่องแค่ไม่กี่ชั่วยาม คิดไม่ถึงว่าจะสิ้นเปลืองเวลาไปสิบกว่าวัน เดิมทีคิดจะหยุด คิดไม่ถึงว่าจะหยุดไม่ได้ ขอเพียงคิดจะหยุดหลอมกลั่น ไฟนรกที่หลอมกลั่นแล้วก็มีภาวะจะทำลายตนเอง
ถ้าหากไฟนรกภายในร่างกายทำลายตนเอง นางก็จะถูกเผาตายทั้งเป็น ทำให้นางหวาดกลัวจนไม่กล้าหยุด โชคยังดีที่บนร่างยังมีศิลาวิญญาณชั้นล่างสามก้อน นางจึงนำเอาศิลาวิญญาณทั้งหมดออกมาเสริมพลังวิญญาณ ทุกครั้งที่หลอมกลั่นไฟนรกเส้นหนึ่งเสร็จยังมีเวลาพักหยุดชั่วคราว สามารถควบคุมไฟนรกได้หนึ่งชั่วยาม นางก็รีบนำมาโคจรเคล็ดวิชาฟื้นฟูพลังวิญญาณของตนเอง
ส่วนกินข้าวดื่มน้ำนั้นไม่มีทาง โชคดีที่ก่อนหน้านี้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย ภายในร่างกายแข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญเซียนมากนัก นางฝืนอาศัยเศษอาหารภายในกระท่อมและกายเนื้อที่ใช้พลังจนหมดยืนหยัด หากฉากนี้ดำเนินต่อไปน้ำหนักนางจะลดลงอย่างน้อยที่สุดหนึ่งในสามส่วน จนดูแล้วอ่อนแอไม่อาจต้านทานแรงลม
นางเดินกลับมาจากทะเลสาบ เห็นคนนอนระเกะระกะบนพื้น จินเฟยเหยาตะลึงงัน ยืนเหม่ออยู่หนึ่งเค่อ[footnoteRef:2] นางประสานมือคารวะบัณฑิตหลายคนที่ยังมีสติอยู่ จากนั้นเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ “ขอบคุณทุกท่านที่มอบของกินให้ข้า บุญคุณยิ่งใหญ่ของพวกท่าน ข้าจะจดจำไว้ในใจตลอดไป ข้ายังมีธุระ ขอลาก่อน ทุกท่านไม่ต้องส่ง เชิญอยู่ที่นี่เถอะ” [2: เค่อ คือ หน่วยเวลา มีค่าประมาณ 15 นาที]
เอ่ยจบ นางก็ไม่เอาสิ่งของในกระท่อมไปด้วย สะบัดมือวิ่งหนีหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงบัณฑิตหลายคนที่มองเงาหลังของนางจากไปอย่างตกตะลึงพรึงเพริด
วิ่งหนีอย่างเร่งร้อนไปถึงอีกด้านหนึ่งของทะเลสาบหมิง รู้สึกว่าบัณฑิตกลุ่มนั้นไม่ได้ไล่ตามมาแน่นอนแล้ว จินเฟยเหยาเห็นรอบด้านปราศจากผู้คนจึงถอดเสื้อผ้าดำลงอาบน้ำในทะเลสาบ
หลอมกลั่นไฟนรกสิบกว่าวันทำให้นางเหม็นเหงื่อไปทั้งตัว บวกกับหลังจากหลอมกลั่นไฟนรกสำเร็จ ถึงกับขับสิ่งปนเปื้อนออกจากร่างของนางไม่น้อย ดังนั้นทั่วร่างจึงเหม็นจนน่าตกใจ เสื้อผ้าทั้งสกปรกทั้งเหม็น เพียงแต่เสื้อผ้าของนางซื้อมาถูกๆ จากในเมือง ได้แต่นำไปซักในน้ำตอนอาบน้ำ
ไม่ใช่ว่านางไม่มีเวลาเก็บสิ่งของในกระท่อม ผ้าห่มนวมที่ใช้มาสามเดือนและขวดเครื่องปรุงที่เก่าโทรมเหล่านั้นทั้งเก่าทั้งโทรม คนอื่นๆ เห็นแล้วต่างนึกว่าที่นั่นเป็นสถานที่ซึ่งขอทานเคยอาศัยอยู่ ไม่มีสิ่งของอะไรที่สามารถนำไปได้เลยสักนิด
จินเฟยเหยาเห็นไกลๆ ว่าพื้นที่ต้นอ้อฝั่งตรงข้ามมีคนมาไม่น้อย หลังจากยืนอยู่ที่เดิมไม่นานก็มีคนกระจายออกมาราวกับกำลังค้นหาอะไร ดูแล้วกำลังหาตัวการที่ทำร้ายคน นางรีบสวมเสื้อผ้าที่เปียกชื้น อย่างไรเสียฤดูนี้แสงอาทิตย์ก็แผดเผา อีกอย่างหนึ่งอาศัยฝีมือของนาง หาเรือท่องเที่ยวของตระกูลร่ำรวยมีอิทธิพลที่ไม่มีคนอยู่หลบซ่อนสักครู่ ตากเสื้อผ้าให้แห้งก็ไม่มีปัญหา
นางว่ายน้ำอยู่ในทะเลสาบหมิงครู่หนึ่งก็พบเรือท่องเที่ยวอันงดงามที่ท่าเรือใกล้ๆ ยามนี้กำลังหยุดอยู่ริมทะเลสาบ มีบ่าวไม่กี่คนกำลังทำความสะอาดอยู่ จินเฟยเหยามองแล้วท่าทางน่าจะเพิ่งกลับมาจากเที่ยวทะเลสาบ ยังมีผลไม้ ถ้วยชา และขนมวางอยู่บนโต๊ะในเรือ พวกบ่าวรับใช้ปัดกวาดไปพลางใช้ผ้าเช็ดหน้ากระดาษน้ำมันนานาชนิดห่อของกินที่เหลือซ่อนไว้ในอกเตรียมนำกลับไปกิน
ชั้นสองของเรือท่องเที่ยวทำความสะอาดเสร็จแล้ว จินเฟยเหยาแอบเข้าไปยังชั้นสองอย่างเงียบๆ หาสถานที่ที่แสงแดดส่องถึงและไม่ถูกคนพบเห็นนอนราบลง ให้แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตนเอง
คนที่ค้นหานางริมทะเลสาบรู้เพียงว่าผู้ที่ทำร้ายคนเป็นสตรีผู้หนึ่ง และเพราะทั่วร่างเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกจนสกปรกแทบตาย แต่ไม่มีผู้ใดในเหล่าบัณฑิตบอกได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร บวกกับฟ้ามืดค่ำแล้วจึงได้แต่เลิกรา
ส่วนจินเฟยเหยาตากเสื้อผ้าบนเรือท่องเที่ยวจนแห้งนานแล้ว จึงแอบไปดื่มชาที่โรงน้ำชาในเมือง
ตอนนี้นางหลอมไฟนรกสำเร็จแล้ว ถือว่ามีเวทมนตร์คุ้มครองกาย นางไม่คิดจะอาศัยอยู่ที่ทะเลสาบหมิงอีกต่อไป ที่นี่ไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนและสัตว์ปิศาจ ไม่สามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการฝึกบำเพ็ญได้ หาศิลาวิญญาณไม่ได้ อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
ขณะนี้นางหมายตาม้าสีดำตัวสูงใหญ่ตัวหนึ่งที่ผูกเอาไว้ตรงประตูโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลฝั่งตรงข้าม แบบเห็นแล้วรู้เลยว่ามีกำลังขาดี เพียงรอขโมยม้าตัวนั้นตอนฟ้ามืดมีคนน้อยก็ไปเมืองลั่วเซียนได้
หลังใช้เงินหลายเฉียนสุดท้ายในตัวจนหมด จินเฟยเหยาก็เดินวางมาดออกจากโรงน้ำชา จากนั้นฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นไม่ทันระวัง แอบขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ข้างโรงเตี๋ยมเยวี่ยไหล
รอจนฟ้ามืดค่ำ ผู้คนที่เดินบนถนนบางตา หลังจากร้านน้ำชาปิดประตู นางก็กระโดดลงจากต้นไม้ระยะสามจั้ง มาถึงบนหลังม้าพอดี กริชในมือตัดสายบังเหียนที่พันอยู่บนเสาอย่างรวดเร็ว สองขาออกแรงหนีบท้องม้า
ม้าก็วิ่งควบพาจินเฟยเหยาไปอย่างรวดเร็ว
.................................................


บทที่ 12 หายนะร่วงจากฟ้า
“เอาหลังที่ข้างๆ มีคฤหาสน์ใหญ่หลังนั้น” จินเฟยเหยาชี้สถานที่แห่งหนึ่งบนม่านแสง สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี เรือนเล็กๆ นั่นอยู่ติดกับคฤหาสน์ใหญ่หลังหนึ่ง จากม่านแสงสามารถมองออกได้ว่าในคฤหาสน์แห่งนั้นมีต้นไม้เขียวขจี สระบัวงดงาม ตรอกเงียบสงบ ถ้าอาศัยอยู่ที่นั่นจะได้ประโยชน์จากบ้านข้างเคียง
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีล้วงแผ่นหยกออกมาชิ้นหนึ่ง ขณะจะจิ้มม่านแสงขนาดยักษ์ ก็เห็นแสงสีขาวสายหนึ่งยิงมาบนม่านแสง จุดแสงที่จินเฟยเหยาเลือกไว้ก็ดับไป
“สหายเซียน บ้านหลังนี้ถูกคนเลือกแล้ว ท่านเลือกหลังใหม่เถอะ” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีตกตะลึง รีบมองจินเฟยเหยาอย่างรู้สึกเสียใจทันที
จินเฟยเหยากำมือ ในใจเดือดดาล ใครบังอาจมาแย่งบ้านของข้า นางโกรธแค้นอย่างยิ่ง ยังต้องเลือกบ้านอีก นางค้นหาบนม่านแสง
ครู่หนึ่งนางก็หาสถานที่ที่ค่อนข้างสงบพบ ขณะนางจะเลือกก็เห็นจุดแสงดับลงอีก จินเฟยเหยากัดฟันค้นหาสถานที่ที่พึงพอใจบนม่านแสงอีกคำรบ ไม่รู้ว่าจงใจหรือทุกคนต่างหมายตาบ้านที่มีตำแหน่งอยู่ใกล้คฤหาสน์ใหญ่เหล่านั้น เห็นแสงสีขาววาบผ่านด้านหน้าม่านแสง จุดแสงที่นางถูกใจกำลังหายไปอย่างรวดเร็ว
มองเห็นจุดแสงที่ตนเองหมายตายิ่งลดลงทุกที ที่เหลือทั้งหมดล้วนแออัดอยู่รอบร้านขายของ เป็นสถานที่ที่อึกทึกวุ่นวาย จินเฟยเหยาใช้มือฉุดดึงมือของผู้บำเพ็ญเซียนสตรี ชี้ไปที่สถานที่แห่งหนึ่งบนม่านแสงแล้วคำรามลั่น “รีบแย่งที่นั่นให้ข้าเร็ว!”
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีรีบขยับนิ้ว แสงสีขาวสายหนึ่งยิงไปยังสถานที่ที่จินเฟยเหยาชี้ จุดแสงสีขาวบนม่านแสงก็ดับลง ส่วนแผ่นหยกในมือของผู้บำเพ็ญเซียนสตรีก็สว่างขึ้น ในที่สุดก็ให้นางแย่งสถานที่แห่งหนึ่งมาได้
ติดตามผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเบียดออกมาจากกลุ่มคน จินเฟยเหยามองสยงเทียนคุนอย่างภาคภูมิใจ กลับพบว่าเขาเดินตัวแข็งทื่อนิดๆ จึงอดเอ่ยถามอย่างสงสัยไม่ได้ว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”
สยงเทียนคุนหน้าแดงก่ำหัวเราะขื่นๆ แล้วก็สั่นศีรษะ เขากล้าพูดที่ไหน ว่าเพราะตนเองแนบติดกับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนั้น ด้านหลังก็ถูกผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ เบียดดันเสียดสีอย่างต่อเนื่อง บางแห่งในร่างกายมีอะไรแปลกๆ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับตัวสักนิด เขาผลักผู้บำเพ็ญเซียนที่เบียดดันเข้ามาไปด้านหลังและพยายามรักษาระยะห่างกับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่อยู่ด้านหน้าอย่างสุดความสามารถ ทำเอาร่างแข็งทื่อและปวดเมื่อยไปทั้งตัวเดินเหินไม่สะดวกเลย
“ยืนนานเลยขาชาสินะ? ร่างกายของเจ้าแย่จริงๆ ต้องฝึกฝนให้ดี มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางแล้ว ยังเหมือนกับบัณฑิตธรรมดาคนหนึ่งอีก” จินเฟยเหยาสั่นศีรษะ ได้แต่ก้าวไปใช้มือพยุงเขาไว้ นางยังต้องให้เขาจ่ายค่าเช่าบ้านราคาห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่างอยู่
สถานที่ที่ใกล้กำแพง มีโต๊ะดำเนินการแถวหนึ่ง หลังจากจ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างห้าสิบก้อนแล้ว ทั้งสองคนก็รับป้ายหยกมาอย่างดีอกดีใจ
บ้านที่พวกเขาเช่าอยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง รอบด้านมีคฤหาสน์ใหญ่หลายหลัง คฤหาสน์ทั้งหมดเป็นสาขาของสำนักขนาดกลางและขนาดเล็ก สถานที่ตรงมุมคฤหาสน์ใหญ่สร้างบ้านเล็กๆ ไว้มากมาย น่าแปลกที่ใช้พื้นที่นี้
บ้านที่จินเฟยเหยาเลือกอยู่ข้างสำนักสาขาของสำนักแห่งหนึ่ง พวกนางเดินมาจากอีกด้านไม่ได้ผ่านประตูใหญ่จึงไม่รู้ว่าเป็นสำนักใด เพียงแค่มองดูจากภายนอก สำนักนี้ไม่ถือว่าเล็ก น่าจะเป็นสำนักระดับกลาง
บ้านเล็กๆ เป็นแถวเก้าหลังสร้างขึ้นติดกับกำแพงบ้านฝั่งตรงข้าม บ้านของพวกเขาอยู่ริมสุด กำแพงสีขาวหลังคาสีเขียว บนกำแพงยังมีหญ้าต้นเล็กๆ งอกขึ้นมา บนประตูใหญ่ครึ่งเก่าครึ่งใหม่ไม่มีกุญแจ สิ่งที่บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนใช้คือตราหยก ด้านบนมีคาถาป้องกัน สิ่งของประเภทกุญแจไม่มีประโยชน์สำหรับที่นี่เลยสักนิด
แน่นอน คาถาป้องกันบนตราหยกเป็นคาถาป้องกันแบบเรียบง่ายที่สุด คาถาป้องกันระดับสูงต้องใช้เงินตนเองซื้อหรือกางวงเวทเอง
“ไปเถอะ” จินเฟยเหยาฉุดลากสยงเทียนคุนเดินเข้าไปในบ้านเล็กๆ
“ฮึ!”
ทันใดนั้น เสียงฮึอันเย็นชาก็แหวกอากาศมา จินเฟยเหยารู้สึกเลือดลมปะทุพุ่งขึ้นมาที่หน้าผาก หัวสมองบวมพอง จากนั้นแสงสีแดงสายหนึ่งก็โจมตีทะลุผ่านไหล่ซ้ายของนางไป หากสยงเทียนคุนมิได้ใช้มือฉุดดึงนางไว้ เกรงว่านางคงนอนทอดร่างลงเป็นศพตรงนั้นแล้ว
จินเฟยเหยาใช้มือกุมไหล่ซ้ายที่เลือดออก เพิ่งเงยหน้าขึ้น เตรียมจะหาว่าผู้ใดแอบลอบโจมตีตนเอง ครู่หนึ่งอานุภาพกดดันก็แผ่ขยายปกคลุมฟ้าดิน
“ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน...” นางเพิ่งส่งเสียงร้องอุทาน วงแหวนหยกก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีเขียวกระพริบ วงแหวนหยกก็รัดลงบนร่างของนางแน่น จินเฟยเหยานอนอยู่บนพื้นถูกรัดไว้อย่างแน่นหนา ขยับเขยื้อนไม่ได้สักนิด
วงแหวนหยกยิ่งรัดยิ่งแน่น โลหิตสดหลั่งไหลจากบาดแผลของไหล่ซ้าย “ข้าไปล่วงเกินผู้อาวุโสได้อย่างไร ผู้อาวุโสจึงลงมือฆ่าข้า” จินเฟยเหยาไม่ทันได้คิดมากความ เอ่ยปากด่าทอด้วยโทสะ
แม้แต่คนนางยังไม่เห็น ก็ถูกอีกฝ่ายขังไว้ในพริบตา ในใจของนางมีเพียงความสงสัย หรือว่าท่านปู่เชิญผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมาจับข้า นี่มันเกินไปแล้วกระมัง เจ้าหมอนั่นเห็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานก็ต่ำต้อยจนแม้แต่พูดก็ยังพูดไม่ชัด จะสามารถทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้หรือ?
นึกถึงสยงเทียนคุนที่เดินด้วยกันเมื่อครู่ นางรีบสะกดความเจ็บปวดเงยหน้าขึ้นมองหา กลับต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สยงเทียนคุนยืนอยู่ด้านข้างอย่างไม่บุบสลาย มองดูด้านหลังของตนเองอย่างโง่งม สีหน้าซีดขาว มือเท้าสั่นสะท้าน
เจ้าหมอนี่...ไร้หนทางเยียวยาแล้ว ฆ่าสัตว์ปิศาจซ้อมมือมากมายขนาดนั้นไปเปล่าๆ พอเจอสภานการณ์จริง ไม่เพียงไม่ชักกระบี่ช่วยเหลือ เช่นนั้นก็รีบหนีไปสิ คิดไม่ถึงว่าจะยืนอยู่ตรงนั้น ถือว่าตนเองเป็นตอไม้หรือ? มือเท้ายังสั่นสะท้าน สั่นทำไมเล่า เจ้าผัดถั่วหรือ
จินเฟยเหยามีโทสะอย่างยิ่ง ก้มหน้าคอตกอย่างผิดหวัง เชิญพวกเจ้าตามสบายเลย อยากฆ่าอยากฟันก็มาให้เต็มที่ ถ้าร้องสักแอะข้าก็เป็นหลานของเจ้าแล้ว
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ ฟังดูแล้วมีจำนวนคนไม่น้อย ทันใดนั้น สยงเทียนคุนที่ยืนนิ่งมาตลอดก็วาดมือเรียกกระบี่สีขาวออกมา ก้าวข้ามจินเฟยเหยาและบดบังนางไว้เบื้องหลัง
เจ้าอ้อมมาด้านข้างหน่อยไม่ได้หรือ ถึงกับข้ามตัวข้ามาตรงๆ หัวทื่อจริงๆ เห็นสยงเทียนคุนก้าวข้ามร่างของตนเอง จินเฟยเหยารู้สึกไม่พอใจ ทว่านึกถึงตอนนี้ผู้อื่นมีความกล้าพอจะสกัดผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน นางจะกล้าไปว่าเขาได้อย่างไร ได้แต่บิดกายอย่างซาบซึ้งเต็มหัวใจ คิดจะหมุนตัวไปมอง ว่าเจ้าสารเลวคนใดโจมตีตนเองบาดเจ็บ
“สตรี?” สะกดความเจ็บปวดหมุนกายไปดูอย่างยากลำบาก จินเฟยเหยากลับเห็นสตรีที่งดงามผู้หนึ่งพากลุ่มคนมายืนห่างไปห้าก้าว
ในกลุ่มนั้นมีนางคนเดียวที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ท่าทางคนที่ทำร้ายตนเองก็คือนาง จินเฟยเหยากัดฟันแอบด่าทอในใจ “นางปิศาจเฒ่า อยู่ว่างกลับบ้านไปตีลูกเจ้าไป รังแกเด็กน้อยถือเป็นความสามารถใด?”
สตรีผู้นี้ดูแล้วอายุสามสิบกว่าปี หน้าตางดงามดุจเซียนสวรรค์ อีกทั้งจินเฟยเหยายิ่งมองก็ยิ่งคุ้นตา องคาพยบทั้งห้าเหมือนเคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน
“สยงเทียนคุน!” มิน่าเล่าจึงได้คุ้นตาขนาดนั้น คนผู้นี้หน้าตาเหมือนสยงเทียนคุนอย่างยิ่ง ดูเหมือนจะออกมาตามหาบุตรชาย ในใจจินเฟยเหยาสงบลง ที่แท้ก็มาตามหาบุตรชาย คงนึกว่าตนเองเป็นคนหลอกลวง ดูท่าคงต้องรีบอธิบายหน่อย ไม่เช่นนั้นถ้าผู้มีพระคุณช่วยชีวิตถูกฆ่าก็ยุ่งแล้ว
“ผู้อาวุโส ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่คนเลว”
จินเฟยเหยาพยายามเงยหน้าขึ้น ตะโกนเสียงดังใส่ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นมารดาของสยงเทียนคุน ยังเอ่ยไม่จบ แสงสีขาวก็วาบขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใด กระแทกเข้าใส่บนใบหน้าของจินเฟยเหยาอย่างหนักหน่วงทันที ทันใดนั้นบนใบหน้านางก็เหมือนเปิดโรงย้อม มีทุกสีสัน
“ถุย นางปิศาจเฒ่า เจ้าบ้าหรือเปล่า อย่าเอาโทสะเรื่องที่สามีเจ้ามีเมียน้อยใช้เตาหลอมมนุษย์มาลงที่ตัวข้านะ หากไม่ใช่เพราะข้า ลูกชายเจ้าถูกคนปล้นฆ่าไปนานแล้ว เจ้าเป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน มีการอบรมบ้างหรือไม่ อยู่มานานขนาดนี้แล้วนะยายสารเลว” จินเฟยเหยาโทสะพวยพุ่ง ข้าปฏิบัติต่อเจ้าดีๆ เจ้ากลับทำเช่นนี้กับข้า นางถ่มโลหิตสดในปาก ปล่อยให้เลือดกำเดาไหลออกมา ด่าทอสตรีผู้นั้นอย่างไม่สนใจมารยาท
“ฮึ หากเจ้าไม่ได้ยั่วยวนบุตรชายข้า เขาจะแอบออกจากสำนักได้อย่างไร ทั้งยังพาเขาหลบหนีพวกเราไปทั่ว ทำให้ข้าตามหาเขาไม่พบมาตลอด วันนี้หากไม่ฆ่าเจ้า จะสลายความขมขื่นจากการคิดถึงบุตรชายของข้าได้อย่างไร” ในดวงตาของสตรีปรากฏแววดุร้าย เลิกคิ้วขึ้นอย่างเย็นชา มีใจคิดจะฆ่าจินเฟยเหยาแต่แรก โดยเฉพาะเมื่อเห็นจินเฟยเหยาฉุดดึงมือของบุตรชายกำลังจะลากเข้าไปในบ้าน ต้องใช้เวทดึงหยางเสริมหยินแน่ นางก็แค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
จินเฟยเหยาอับอายจนเหงื่อแตก นี่มันหัวคิดอะไรกัน เหตุใดจึงไม่มีทางสื่อสารกันได้เลยนะ หากนางรู้ว่าอีกฝ่ายแน่ใจว่าตนเองกำลังจะฉุดลากสยงเทียนคุนเข้าบ้านทำเรื่องดึงหยางเสริมหยิน เกรงว่าคงไม่ต้องให้อีกฝ่ายลงมือ นางต้องมีโทสะจนกระอักโลหิตตาย
“ท่านแม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าออกมาเอง ไม่เกี่ยวกับน้องเฟยเหยา อีกทั้งข้ายังได้พบคนเลว โชคดีที่นางยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นวันนี้ท่านคงไม่ได้เห็นข้า” สยงเทียนคุนที่เงียบมาตลอดพลันก้าวออกมา จับจ้องมารดาของเขาด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว
ฮูหยินสยงร้อนใจเพราะรักบุตรชายจึงไม่ได้สังเกตว่าบุตรชายที่มีนิสัยอ่อนแอตลอดมา ถึงกับกล้าพูดจาเช่นนี้กับนาง ส่วนศิษย์สำนักอวิ๋นซานด้านหลังนาง กลับพบสภาพอันน่าตื่นตะลึงนี้ อดมองหน้ากันอย่างประหลาดใจไม่ได้
มีเพียงจินเฟยเหยาที่รู้ว่าสยงเทียนคุนเคลื่อนไหวเช่นนี้มีความยากลำบากเพียงใด
สองขาที่สั่นเทา สองมือที่กำจนซีดขาว และน้ำเสียงสั่นสะท้าน ล้วนพิสูจน์ว่าเขากำลังพยายามสะกดความหวาดกลัวในใจทำการต่อสู้อย่างดุเดือดในจิตใจอันอ่อนแอของตนเองเพื่อต้านทานแรงกดดันที่มารดามีต่อเขา
เมื่อเผชิญหน้ากับสยงเทียนคุน ฮูหยินสยงเผยให้เห็นสายตาแห่งความรักและเมตตา นางยื่นมือออกมาและเอ่ยอย่างอ่อนโยน “คุนเอ๋อร์ รีบมานี่ ระวังเลือดสกปรกจะกระเด็นใส่ร่างเจ้า ดูเจ้าสิ ผอมลงขนาดนี้”
สยงเทียนคุนยังคงไม่เคลื่อนไหว น้ำเสียงสงบนิ่งลงมาก มือและเท้าไม่สั่นอีก เขากำสองมือแน่นและคลายออกเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ท่านแม่ ปล่อยนาง”
“คุนเอ๋อร์?” เผชิญหน้ากับบุตรชายที่แปลกไปเช่นนี้ ฮูหยินสยงดูเหมือนจะตกตะลึงอย่างมาก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี “นางกำลังหลอกเจ้านะ เจ้าไม่รู้ว่าจิตใจของคนภายนอกเลวร้ายมากเพียงใด หากไม่ฆ่านาง ต่อไปหากมีคนกล้ามายั่วยวนเจ้าอีกจะทำอย่างไร”
“ท่านอา ต่อให้มีคนยั่วยวนบุตรชายของท่าน ก็ต้องเป็นบุรุษแน่นอน” จินเฟยเหยาทนไม่ไหวแล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บ ยังต้องทนคนบ้าเอ่ยคำว่ายั่วยวนอย่างไม่จบไม่สิ้น
“บังอาจ” สตรีชุดเหลืองข้างกายฮูหยินสยง โยนแสงสีขาวในมือที่ทำร้ายจินเฟยเหยาบาดเจ็บเมื่อครู่เข้าใส่นางอีก
สยงเทียนคุนลงมือในชั่วพริบตา เห็นแสงสีขาวเหมือนดอกไม้เบื้องหน้าถูกเขาฟันด้วยกระบี่ มุกกลมเม็ดหนึ่งก็ถูกฟันจนกลายเป็นสองซีกร่วงลงที่เท้าของเขา
“มุกวิญญาณสวรรค์ของข้า!” สตรีร้องอุทานด้วยความปวดใจอย่างยิ่ง
เห็นสยงเทียนคุนกล้าต่อต้านคำพูดของตนเอง ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าคุ้มครองเด็กสาวคนนั้นมาตลอด ยังลงมือฟันอาวุธเวทของศิษย์น้องร่วมสำนักแตกอีก ฮูหยินสยงอดคิดบัญชีเรื่องทั้งหมดลงบนตัวจินเฟยเหยาไม่ได้
นางรู้สึกได้ถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยความคิดฆ่าฟันของฮูหยินสยงกวาดมองบนร่างของตนเองไม่หยุด จินเฟยเหยากลับนอนราบอยู่บนพื้น เงยหน้ามองท้องฟ้า คิดอย่างเงียบๆ “น่าจะใกล้มาถึงแล้ว ถ้ายังไม่มาข้าจะตายแล้วนะ”
...........................................


บทที่ 13 การตัดสินใจของสยงเทียนคุน
แสงสีแดงกระพริบวาบ ในมือของฮูหยินสยงมีกระบี่โลหิตเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ตัวกระบี่เล่มนี้ปรากฏสีแดง สีแดงในตัวกระบี่แดงดุจโลหิตสด ราวกับมีพลังไหลเวียนอย่างช้าๆ
“คุนเอ๋อร์ เจ้ามานี่” ฮูหยินสยงสลายสีหน้ารักและเมตตาบนใบหน้า ตวาดเสียงเข้มงวด ร่างของสยงเทียนคุนสั่นสะท้าน กัดริมฝีปากอย่างดื้อรั้น “ท่านแม่ ถ้าท่านอยากฆ่านางก็ฆ่าข้าด้วย นางเป็นสหายเพียงคนเดียวของข้า ข้าจะไม่ให้ท่านฆ่านาง”
“พี่ชาย ท่านจะจริงใจต่อสหายเกินไปแล้ว” ขณะจินเฟยเหยากำลังจะซาบซึ้ง พลันนึกขึ้นได้ เพราะตนเองยุ่งเรื่องของคนอื่น จึงได้ก่อเรื่องนี้ขึ้น กล่าวไปกล่าวมา เพราะเจ้าหมอนี่ก่อเรื่องขึ้น ตนเองจึงได้รับหายนะที่คาดไม่ถึง
“ดี ดี ตลอดมาข้ารักเอ็นดูเจ้ามาก เจ้าถึงกับทำเรื่องอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าสักหน่อย ไปลากศิษย์น้องของพวกเจ้าออกมา ข้าจะฆ่าสตรีผู้นี้ต่อหน้าเขา” ฮูหยินสยงเดือดดาลอย่างยิ่ง มีโทสะขึ้นมาจริงๆ แล้ว ศิษย์ทางด้านหลังรีบพุ่งเข้ามาคิดจะฉุดลากสยงเทียนคุนออกไป
กระบี่สีขาวในมือสยงเทียนคุนพลิกวูบ มาวางไว้บนคอของตนเอง “อย่าเข้ามานะ เข้ามาข้าจะเชือดคอเสีย”
เพื่อปกป้องสหายเพียงคนเดียวของตนเอง สยงเทียนคุนพร้อมจะเอาชีวิตเข้าเสี่ยง ตอนนี้เขาเกลียดชังตนเองอย่างยิ่ง เหตุใดปกติจึงไม่ตั้งใจฝึกบำเพ็ญ พอถึงตอนนี้ แม้กระทั่งความสามารถในการปกป้องสหายของตนเองก็ยังไม่มี
แลเห็นทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกัน จินเฟยเหยาก็มองไปยังกลางนภาอย่างร้อนใจ สีหน้าพลันเผยความยินดี ส่วนศิษย์คนหนึ่งด้านหลังฮูหยินสยงก็มองที่กลางนภา และมีสีหน้าเกรงขามในพริบตา รีบเอ่ยแจ้งว่า “อาจารย์อา ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนมา รีบหยุดมือเถอะ”
“แค่ผู้ดูแลกลุ่มหนึ่ง มีอะไรน่าหวาดกลัว ลากเขาออกมา” ยามนี้ฮูหยินสยงรับฟังที่ไหน นางสนใจแต่จะฆ่าจินเฟยเหยาให้ตาย จะสนผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนไปทำไม ไม่ใช่ไม่เคยเห็นที่ประตูเมือง เด็กน้อยขั้นฝึกปราณกลุ่มหนึ่ง มีอะไรน่าหวาดกลัวกัน
ศิษย์ผู้นี้ร้อนใจแทบตายแล้ว อาจารย์อาผู้นี้อยู่ที่สำนักอวิ๋นซานมาตลอด ไม่เคยมาที่เมืองลั่วเซียน นึกว่าที่นี่นางมีอำนาจตัดสินใจได้ ถ้าต่อสู้ในเมืองลั่วเซียน แล้วถูกผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนจับได้ สถานเบาต้องได้รับโทษหนัก สถานหนักต้องถูกฆ่าในที่เกิดเหตุ
ถึงพวกเขาสร้างสำนักสาขาที่นี่ ทว่าผู้ดูแลกลับไม่ไว้หน้าใดๆ ทั้งสิ้น ตอนนี้อาจารย์อากำลังมีโทสะ หากล่วงเกินผู้ดูแลเมืองลั่วเซียน ถึงตอนนั้นหากถูกเมืองลั่วเซียนไล่ออกไป ตนเองมิต้องถูกถังจู่[footnoteRef:1]ฆ่าหรอกหรือ [1: 堂主 ถังจู่ คือ ผู้บริหารจัดการสำนัก]
ศิษย์หลายคนพุ่งขึ้นไป ล้วนเป็นคนที่ฮูหยินสยงพาออกมาตามหาบุตรชาย ดังนั้นจึงพุ่งขึ้นไปฉุดดึงสยงเทียนคุนอย่างไม่กลัวเกรงอะไรทั้งสิ้น คิดจะลากเขาออกมา สยงเทียนคุนกลับไม่เกรงใจ ยกกระบี่ขึ้นแทงพวกเขา ศิษย์เหล่านั้นล้วนเกรงว่าจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ ไม่กล้าลงมือรุนแรง เห็นสยงเทียนคุนใช้ทั้งมือและเท้า อัดพวกเขาจนระเนระนาดกลิ้งไปทั่วพื้น
“เปรี้ยง!”
ฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ กลางอากาศ สายฟ้าสีทองสายหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ระเบิดทุกคนที่กำลังต่อสู้พัวพันกันให้แยกออก
“ผู้อาวุโส ช่วยด้วย ข้ากำลังจะเข้าบ้าน กลับถูกคนโจมตีอย่างไม่มีสาเหตุ พวกเขาไม่สนใจกฎระเบียบของเมืองลั่วเซียน ปิดถนนฆ่าผู้บำเพ็ญเซียนในเมือง” จินเฟยเหยารีบชิงตะโกนเสียงดังใส่คนสองคนที่ลงมาจากฟ้าก่อน
จินเฟยเหยาเพิ่งหยิบแผนที่ก็สังเกตเห็นด้านข้างเขียนไว้แถวหนึ่งว่า ห้ามมิให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนใดต่อสู้ในเมือง ลงโทษอย่างรุนแรง คิดๆ ดูแล้วก็ถูก ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายอยู่ในสถานที่เดียวกัน มีนิสัยแปลกประหลาดไม่น้อย ถ้าเหยียบเท้าหรือเดินชนกัน ต่อสู้และฆ่าคนในเมืองทั้งวัน แล้วจะจัดการเมืองลั่วเซียนอย่างไร คาดว่าต้องมีจำนวนผู้ดูแลมากมาย และพละกำลังคงไม่อ่อนด้อย
ดังนั้นหลังจากนางถูกรัดก็มองหามาตลอดว่าผู้ดูแลจะออกมาเมื่อใด หากที่นี้เกิดการต่อสู้ น่าจะไม่เหมือนสำนักเหิงเจินที่ถูกคนติดสินบนได้
เห็นจินเฟยเหยาตะโกนเสียงดังใส่ผู้ดูแลขั้นสร้างฐานสามคนที่ลงมาจากฟ้า ศิษย์สำนักอวิ๋นซานผู้นั้นก็เหงื่อตก ไม่สนใจฮูหยินสยงที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก้าวข้ามนางมาด้านหน้า ประสานมือคารวะทั้งสามคน “รบกวนใต้เท้าสามท่านแล้ว พวกเราเป็นศิษย์ของสำนักอวิ๋นซาน มีสาขาอยู่ที่นี่ เพียงแค่เข้าใจผิดกับผู้บำเพ็ญเซียนน้อยท่านนี้เล็กน้อย ไม่ได้คิดจะฆ่านาง”
“สำนักอวิ๋นซานแล้วอย่างไร เจ้าเห็นพวกเราตาบอดหรือ มีคนเกือบตายนอนอยู่บนพื้นยังแค่เข้าใจผิดเล็กน้อย?” ทั้งสามคนหัวเราะอย่างเย็นชา คนหนึ่งในนั้นเอ่ยเสียดสี
ผู้มาทั้งสามล้วนเป็นบุรุษทั้งหมดต่างสวมชุดของตนเองไม่มีเสื้อผ้าแบบเดียวกัน เพียงแต่บนเอวของแต่ละคนสวมเข็มขัดที่มีสัญลักษณ์ดอกไม้ห้ากลีบของเมืองลั่วเซียน สองท่านหนุ่มหน่อย อายุสามสิบกว่า คนที่เย้ยหยันพวกเขาก็คือบุรุษเสื้อสีดำตรงกลาง อีกคนที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าเฉยชา ทั้งหมดต่างคร้านจะเลิกหนังตาขึ้นมองพวกเขา
ส่วนคนที่เมื่อครู่ใช้สายฟ้าสีทองโจมตีให้พวกเขาแตกกระจายคือชายชราที่เส้นผมและหนวดเคราหงอกขาวแบบวันเวลาไม่ปราณีใคร มือของเขาถือกระจก สลักลายดอกไม้ห้ากลีบ สายฟ้าสีทองยิงออกมาจากในกระจกนี่เอง
“นี่...” ขณะศิษย์ผู้นี้กำลังคิดจะเอ่ย ก็ถูกฮูหยินสยงขัดขวางไว้
“นี่คือเรื่องส่วนตัวของพวกเรา ขอให้ทุกท่านอำนวยความสะดวกด้วย อย่ายุ่งเรื่องของผู้อื่น” ฮูหยินสยงรู้ว่า อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคน หากลงมือขึ้นมาตนเองจะเสียเปรียบ น้ำเสียงจึงดีขึ้นหน่อย
สีหน้าของชายชราแข็งกระด้าง ยังคงไม่เคลื่อนไหว “ในเมื่อมาถึงเมืองลั่วเซียน ก็ต้องรักษากฎระเบียบของที่นี่ ข้าไม่สนใจว่าจะมีสาเหตุใด ขอเพียงนางเคยมอบค่าธรรมเนียมเข้าเมืองมาก็มิอาจฆ่านางในเมืองได้ หากเจ้าจู่โจมฆ่านางพวกเราก็ได้แต่ลงโทษเจ้าตามกฎระเบียบ ในเมื่อนางยังมีชีวิตอยู่พวกเจ้าก็ห้ามแตะต้องนางอีก”
ท่านทั้งสาม หรือว่ามิอาจเห็นแก่หน้าของสำนักอวิ๋นซานเรา?” ฮูหยินสยงไม่ยินยอมอย่างยิ่ง น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น นางคิดว่าสำนักสาขาของสำนักอวิ๋นซานก็อยู่ที่นี่ ถ้าสู้กันขึ้นมา ทางฝั่งของตนเองคงไม่เสียเปรียบ
“อาจารย์อา ท่านอย่าทำเช่นนี้สิ ถังจู่จะกล่าวโทษได้นะ”
“ถอยไป คิดไม่ถึงสำนักอวิ๋นซานของข้าจะยอมให้คนมาดูถูกได้เช่นนี้ พวกเจ้าอยู่เมืองลั่วเซียนอย่างไร” ฮูหยินสยงประกาศชื่อสำนักอวิ๋นซานออกมา คิดไม่ถึงว่าสามคนฝั่งตรงข้ามกลับมีสีหน้าดูแคลนนาง โทสะที่นางได้รับในวันนี้ยังมากกว่าโทสะเกือบร้อยปีมานี้รวมกันเสียอีก เดือดดาลจนนางใช้มือผลักศิษย์ที่ขวางอยู่เบื้องหน้านางอย่างขวัญผวาออกไป
กระบี่โลหิตในมือลอยขึ้น ตัวกระบี่ล้อมรอบด้วยดอกไม้สีแดงโลหิต กระบี่บินสีโลหิตลากเงาสีแดงบินไปทางผู้ดูแลเมืองลั่วเซียน
ชายชราถือกระจกดอกไม้ห้ากลีบในมือขึ้นอย่างเฉยชา แสงสีทองที่บานกระจกกระพริบวาบราวกับมีกระแสไฟฟ้าปริมาณมหาศาลเกิดขึ้นไม่หยุด
บุรุษเสื้อดำยิ่งหัวเราะอย่างเย็นชา “ให้เจ้าลองลิ้มรสความร้ายกาจของกระจกอัสนีทองแห่งเมืองลั่วเซียน แค่สำนักเล็กๆ ไร้ชื่อ ก็กล้าดูแคลนและไม่เห็นหัวผู้ใดในเมืองลั่วเซียน”
ไม่รอให้กระบี่โลหิตบินออกมาไกล เสือลายสีขาวตัวหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากในกลุ่มคนที่มุงดู ใช้มือฟาดตบกระบี่โลหิตให้ลอยออกไป กระบี่โลหิตหมุนคว้างหลายรอบ ก็บินกลับมาอยู่ในมือของฮูหยินสยง
เสือลายสีขาวก็ตัวหดเล็กลงกลายเป็นที่ทับกระดาษเสือขาวอันหนึ่ง ร่วงลงในมือของผู้บำเพ็ญเซียนที่เร่งรุดมา
“ศิษย์น้อง เจ้าถอยกลับไป เหลวไหลจริงๆ” คนผู้นี้อายุสี่สิบกว่าปี ท่วงท่าไม่ธรรมดา เพิ่งได้รับข่าวก็รีบรุดมา ดุด่าฮูหยินสยงเป็นการใหญ่
“ศิษย์พี่หวัง พวกเขาไม่เห็นใครในสายตามากเกินไปแล้ว”
ผู้มาดุด่าทำให้ฮูหยินสยงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ทว่านางยังคิดจะโต้เถียง
“ถอยไป” เขาคำรามใส่ฮูหยินสยง ทำให้ฮูหยินสยงต้องถอยไปหลายก้าว จากนั้นเขาก็ใช้มือที่ว่าง เรียกวงแหวนหยกที่รัดอยู่บนร่างจินเฟยเหยาให้บินกลับมาอยู่ในมือเขา
จินเฟยเหยารีบนำยารักษาอาการบาดเจ็บโยนใส่ปากหนึ่งเม็ด นั่งลงขัดสมาธิรีบรักษาบาดแผล ถ้าไม่รีบปิดปากแผลนางต้องเสียโลหิตมากจนตายแน่
ส่วนสยงเทียนคุนเฝ้าอยู่ข้างกายนางป้องกันคนลอบโจมตี
“สหายเซียนเฉิน ศิษย์น้องของข้าผู้นี้อยู่ในสำนักในมาตลอด ไม่รู้จักกฎระเบียบของเมืองลั่วเซียน ขอให้ท่านทั้งหลายโปรดอภัยให้ด้วย เรื่องนี้สำนักอวิ๋นซานเราจะยอมรับโทษแน่ ศิษย์น้องของข้าตามหาบุตรชายอย่างร้อนใจจึงได้พูดจาไร้มารยาทกับท่านทั้งสาม ขอให้ท่านทั้งหลายอย่าได้ถือสานางเลย”
คนผู้นี้คือหวังเฉิงเย่ ถังจู่ของสำนักสาขาแห่งสำนักอวิ๋นซานในเมืองลั่วเซียน อยู่เมืองลั่วเซียนมาอย่างน้อยเจ็ดสิบกว่าปี โดยพื้นฐานแล้วเขาเป็นผู้ก่อสร้างสำนักสาขาในเมืองลั่วเซียนขึ้นทีละนิดๆ ศิษย์ของสำนักอวิ๋นซานในเมืองลั่วเซียนล้วนมีเขาควบคุมดูแล
ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนทั้งสามมองหน้ากัน ชายชราผู้นั้นเดินออกมาข้างหน้า เดินมาเอ่ยพึมพำกับหวังเฉิงเย่ที่ด้านข้างอยู่นาน พอความคิดเห็นตรงกันในที่สุดก็เดินกลับไป
“ศิษย์น้อง เจ้ารีบพาเทียนคุนไปเถอะ เจ้าต่อสู้ภายในเมืองลั่วเซียน ละเมิดกฎระเบียบของที่นี่ มิอาจอยู่ในเมืองลั่วเซียนต่อไปได้ เจ้าห้ามลงมือกับเด็กหญิงผู้นี้อีก ถ้าสำนักสาขาของเราถูกขับไล่ออกจากเมืองลั่วเซียน อาจารย์อาเจ้าสำนักจะกล่าวโทษได้ เจ้ารับไหวหรือ?”
หวังเฉิงเย่เดินมาถึงเบื้องหน้าฮูหยินสยง ลดเสียงลงสั่งนาง ภายใต้การพูดจาทั้งขู่ทั้งปลอบของหวังเฉิงเย่ ฮูหยินสยงถลึงตาใส่จินเฟยเหยาหลายครั้งอย่างไม่ยินยอม แล้วมองบุตรชายที่เฝ้าอยู่ข้างกายจินเฟยเหยาตลอดเวลาโดยไม่ยอมมาหา ได้แต่เอ่ยกับศิษย์พี่หลายประโยค
หวังเฉิงเย่พยักหน้า เดินมาถึงข้างกายสยงเทียนคุน เอ่ยโน้มน้าวว่า “ศิษย์หลาน เจ้าก่อเรื่องต่อไปไม่ใช่วิธีที่ดี เจ้ามิใช่ไม่เข้าใจมารดาของเจ้า ถ้าเจ้าอยากจะทำเพื่อเด็กหญิงผู้นี้จริงๆ ทางที่ดีกลับไปกับแม่ของเจ้าเถอะไม่เช่นนั้นนางต้องคิดหาวิธีมาหาเรื่องสหายของเจ้าแน่นอน”
“อาจารย์ลุง หรือว่าข้ามิอาจทำเรื่องที่ตนเองคิดอยากทำได้? เพราะเหตุใดต้องบีบคั้นข้า” สยงเทียนคุนสีหน้าซีดขาว ภายในจิตใจรู้สึกขมขื่นอย่างยิ่ง
หวังเฉิงเย่ตบบ่าของเขา “ศิษย์หลาน หากเจ้ามีกำลังคิดจะทำสิ่งใดก็สามารถทำได้ ทว่าตอนนี้ เพื่อสหายของเจ้า เจ้าได้แต่กลับไปสำนักอวิ๋นซานกับท่านแม่ของเจ้า”
เห็นสยงเทียนคุนก้มศีรษะลงไม่เอ่ยอะไรอีก แล้วเขาก็เดินมาใกล้จินเฟยเหยา “ผู้บำเพ็ญเซียนน้อยท่านนี้ หากเจ้าถือว่าสยงเทียนคุนเป็นสหาย ก็น่าจะเข้าใจว่าเขากลับสำนักอวิ๋นซานไปเป็นหนทางที่ดีที่สุด วันเวลาอันยากลำบากของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ไม่เป็นประโยชน์กับคนที่มีคุณสมบัติการฝึกบำเพ็ญที่ดีเช่นเขา อีกทั้งเพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเองด้วย ทางที่ดีโน้มน้าวให้เขากลับไปเถอะ”
“เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย เขาอยากกลับไปหรือไม่อยากกลับไปล้วนเป็นอิสระของเขา ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าข้ากับเขาแค่รู้จักกัน ต่อให้เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายข้าก็จะไม่ไปควบคุมการตัดสินใจของเขา วันนี้ถูกพวกเจ้าทุบตี เป็นเพราะข้ามีกำลังไม่เพียงพอ ข้ายอมรับ ส่วนเรื่องอื่นอย่าหวังจะให้ข้าทำ ข้าไม่ใช่คนของสำนักอวิ๋นซานของพวกเจ้า” จินเฟยเหยาจ้องมองเขาอย่างชิงชัง ปฏิเสธอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด
หวังเฉิงเย่ยิ้มนิดๆ เอ่ยเสียงเบาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระมักจะออกไปล่าสัตว์ปิศาจ ไม่เช่นนั้นแม้แต่บ้านก็เช่าอยู่ไม่ได้ เจ้าคงอยู่ในเมืองลั่วเซียนตลอดเวลาโดยไม่ออกไปไม่ได้”
“เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ?” จินเฟยเหยายิ้มแย้มเช่นเดียวกัน ตนเองเช่าบ้านได้หนึ่งปีนะ อย่างมากก็ไปเป็นคนงานในร้านค้าสักแห่ง ขอเพียงข้าไม่ออกจากเมืองลั่วเซียนดูสิว่าพวกท่านกล้าลงมือกับข้าหรือไม่ ข้าไม่เชื่อว่าพวกท่านจะสะกดรอยตามข้าได้ทั้งวันโดยไม่ต้องฝึกบำเพ็ญ
“อาจารย์ลุง ข้ายินยอมกลับไป” สยงเทียนคุนพลันเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบผิดปกติ
..................................................


บทที่ 9 นกในกรง
สภาพของสาวน้อยดีกว่าจินเฟยเหยานิดหน่อย ตรงยังไม่ได้ใช้พลังวิญญาณจนหมดสิ้น มีเพียงแขนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ทว่าขาอ่อนยวบเพราะได้รับความตื่นตระหนก
ขณะนี้นางนั่งอยู่บนพื้น เอ่ยอย่างไม่ปะติดปะต่อกันว่า “ข้าฆ่าคนตาย เมื่อครู่ข้าฆ่าคนกับมือ”
จินเฟยเหยาแค่ใช้พลังจนหมด ทว่ากำลังกายไม่ได้รับผลกระทบจึงลุกขึ้นยืนเดินมาข้างกายสาวน้อยแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้าตื่นเต้นหรือหวาดกลัว?”
สาวน้อยลูบทรวงอก เอ่ยอย่างเขินอายอยู่บ้าง “ข้าฆ่าคนเป็นครั้งแรก หวาดกลัวจริงๆ ทว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ไม่ช้าก็เร็วต้องพบกับเรื่องเช่นนี้”
จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น มองจินเฟยเหยาในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่เข้าใจ “ใจของข้าเต้นแรงมาก น่าจะเป็นความตื่นเต้นที่เจ้าเอ่ย เหตุใดข้าจึงมีความรู้สึกเช่นนี้ จะทำให้คนรู้สึกว่าข้าเป็นคนที่หลงใหลในการฆ่าคน ในใจมีความคิดชั่วร้ายหรือไม่ หากเกิดจิตมารตอนข้าทะลวงด่านจะทำอย่างไรดี?”
‘คนผู้นี้สมองมีปัญหาหรือไม่?’ จินเฟยเหยามองนาง นึกขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เห็นนางยังนั่งอยู่บนพื้น จินเฟยเหยาก็เดินไปถึงด้านหน้าศพบุรุษดาบใหญ่ที่ไหม้เกรียม ดึงกระบี่สีขาวของสาวน้อยออกมา เป็นกระบี่ดีจริงๆ ด้วย ตัวเล่มสีขาวน้ำนม ตัวกระบี่ไม่ทราบทำจากกระดูกของสัตว์ประเภทใด ด้ามกระบี่ก็เป็นวัสดุแบบเดียวกัน นางมองดูอย่างละเอียด ระหว่างด้ามกระบี่และตัวกระบี่ไร้รอยเชื่อมต่อ ท่าทางจะเป็นวัสดุชนิดหนึ่งที่หลอมขึ้น
ทันใดนั้นนางก็พบว่าข้างซากศพของบุรุษดาบใหญ่มีกระเป๋าเก็บของร่วงลงมา ยันต์อัคคีเป็นแค่เปลวไฟธรรมดาดังนั้นกระเป๋าเก็บของจึงไม่ถูกเผาเสียหาย
นี่เป็นสิ่งที่นางต้องการที่สุดในตอนนี้ ไม่แน่ว่าด้านในจะมีสิ่งของมีค่า จินเฟยเหยาเปิดกระเป๋าเก็บของออกทันทีคิดจะดูว่าด้านในมีอะไร
“ที่ข้ายังมียาเสริมพลังอยู่อีกสามเม็ด คาดว่าเมื่อครู่เจ้าคงใช้พลังวิญญาณจนหมดเกลี้ยง โปรดรับไว้เถอะ” สาวน้อยหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเก็บของ เอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างจริงใจ
จินเฟยเหยาก็ไม่เกรงใจ รับขวดหยกมาอย่างสง่าผ่าเผย สาวน้อยกลืนยารักษาอาการบาดเจ็บลงไปเม็ดหนึ่ง นั่งลงขัดสมาธิรักษาบาดแผล ส่วนจินเฟยเหยาไม่ได้กินยาเสริมพลัง เพียงแค่ใส่ขวดหยกไว้ในอก นั่งลงตรวจสอบกระเป๋าเก็บของข้างกายาสาวน้อย จินเฟยเหยาคืนกระบี่สีขาวเล่มนั้นให้สาวน้อยแล้ว นางยังคิดจะให้สาวน้อยผู้นี้พานางไปเมืองลั่วเซียนอยู่
“คนผู้นี้ยากจนเกินไปแล้ว หรือว่าสิ่งของดีๆ จะอยู่ที่อีกคนหนึ่งหมด? ทว่ากระเป๋าเก็บของของคนผู้นั้นถูกไฟนรกเผาจนเกลี้ยง แต่สิ่งของที่ถูกไฟนรกเผาจนหมดย่อมไม่ใช่ของดีอะไร” จินเฟยเหยาค้นกระเป๋าเก็บของรอบหนึ่ง นอกจากศิลาวิญญาณชั้นล่างสามก้อน และชิ้นส่วนที่เสียหายของอาวุธเวทชั้นล่างสองชิ้น ก็เป็นของใช้ในชีวิตของคนธรรมดากองหนึ่ง
เมื่อไม่ได้รับประโยชน์ใดๆ จากตัวของคนผู้นี้ จินเฟยเหยาก็เปลี่ยนเป้าหมายเป็นสาวน้อยที่อยู่ข้างกาย เห็นสาวน้อยนั่งเข้าฌานเสร็จสิ้น นางก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร ทั้งยังถูกสองคนนั้นตามฆ่าด้วย เห็นการแสดงออกของเจ้าเมื่อครู่ เจ้าคงออกเดินทางไกลเป็นครั้งแรกสินะ?”
สาวน้อยหน้าแดง พยักหน้าเอ่ยว่า “ข้าแอบหนีออกมา ก่อนหน้านี้พวกศิษย์พี่ต่างบอกว่าภายนอกมีคนเลวมากมาย ทว่าคิดไม่ถึงว่าข้าเพิ่งออกมาไม่นาน ก็พบเข้ากับคนเลวสองคนนี้ พวกเขาแสร้งไปทางเดียวกับข้า ความจริงกลับคิดจะปล้นฆ่าข้า หากมิใช่สหายเซียนยื่นมือช่วยเหลือ เกรงว่าข้าคงถูกสองคนนี้ฆ่าตายไปแล้ว”
ฟังคำพูดของนาง จินเฟยเหยารู้สึกว่าสตรีผู้นี้ต้องผิดปกติแน่ สตรีผู้หนึ่งเดินทางร่วมกับบุรุษแปลกหน้าสองคน ไม่ถูกขายไปที่หอเตาหลอมมนุษย์ก็นับว่านางโชคดี
“ข้าจะไปเมืองลั่วเซียน เจ้ามีความคิดอย่างไร จะให้ข้าส่งเจ้ากลับไปหรือไม่?” จินเฟยเหยามองนางแล้วยิ้มตาหยี ถ้าส่งนางกลับไป ต้องได้รับของตอบแทนไม่น้อยแน่ๆ
สาวน้อยตาเป็นประกาย เอ่ยอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง “ข้าก็อยากไปเมืองลั่วเซียน เจ้าพาข้าไปด้วยดีกว่า”
ไปเมืองลั่วเซียน? พอดีเลย ประหยัดเวลาในการส่งนางกลับบ้าน จินเฟยเหยาแสร้งเอ่ยอย่างลำบากใจ “เอ่อ...ไม่ใช่ข้าไม่พาเจ้าไป เพียงแต่บนตัวข้าไม่มีศิลาวิญญาณเลย เกรงว่าเจ้าจะทนลำบากกับข้าไม่ไหว”
สาวน้อยกลัวจินเฟยเหยาจะทิ้งนางไว้ จึงรีบตบอกเอ่ยว่า “เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ตอนข้าออกมาพกศิลาวิญญาณมาด้วย เพียงพอให้พวกเราสองคนไปถึงเมืองลั่วเซียนได้สบายๆ”
จินเฟยเหยาอิดเอื้อนอยู่ครู่หนึ่ง จึงฝืนใจรับปากพานางไปด้วย เห็นสาวน้อยลิงโลดอย่างเต็มหัวใจ จินเฟยเหยาก็แอบยินดี เป็นคนที่ดูออกง่ายจริงๆ
ในเมื่อต้องพานางเดินทางไปด้วย ย่อมต้องแจ้งชื่อแก่กัน
จินเฟยเหยาจึงเอ่ยกับสาวน้อยว่า “ข้าชื่อจินเฟยเหยา ใกล้จะเต็มสิบสี่แล้ว เป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่เพิ่งเข้าสำนักได้ไม่นานก็ไร้สำนัก เจ้าล่ะ?”
สาวน้อยแย้มยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวดุจหิมะแล้วเอ่ยว่า “ข้าชื่อสยงเทียนคุน เป็นศิษย์สำนักอวิ๋นซาน ปีนี้อายุสิบหกปี โตกว่าเจ้านิดหนึ่ง”
“สยงเทียนคุน? ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าต้องอยากมีบุตรชายแน่ ตั้งชื่อให้เจ้าเหมือนผู้ชายเลย” จินเฟยเหยารู้สึกว่าน่าขำมาก สาวน้อยที่งดงามหยาดเยิ้ม ถึงกับมีชื่อเช่นนี้
ใบหน้าของสยงเทียนคุนแดงก่ำอย่างยิ่งทันที เอ่ยอย่างอิดเอื้อนว่า “เดิมทีข้าก็เป็นผู้ชายอยู่แล้ว”
รอบด้านเงียบกริบ สยงเทียนคุนมองจินเฟยเหยาที่จับจ้องมองเขาแน่วนิ่งด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างอับอายอยู่บ้าง ถึงแม้ตนเองจะหน้าตางดงาม ก็ไม่น่าทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นเด็กสาวนะ อีกอย่างพวกศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักก็ไม่มีใครเคยบอกว่าตนเองเหมือนสตรี
ทันใดนั้นจินเฟยเหยาก็ตีหน้าขรึมเดินเข้ามาหาตรงๆ แล้วก็ใช้มือดึงคอเสื้อของสยงเทียนคุนออกแล้วมองเข้าไปดูตรงทรวงอก จากนั้นนางก็รีบช่วยเขาจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เปลี่ยนเป็นเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มๆ “พี่สยง ข้าว่าพวกเราออกเดินทางก่อนดีกว่า เรื่องอื่นๆ ค่อยคุยกันระหว่างทาง ข้ามีม้าตัวหนึ่ง ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้พี่สยงใช้พาหนะอะไร?”
สยงเทียนคุนรู้สึกเหมือนถูกคนล่วงเกิน อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา มองดวงตาใสซื่อของจินเฟยเหยา เขาไม่รู้ว่าต้องซักไซ้ไล่เลียงการกระทำในชั่วพริบตาเมื่อครู่หรือไม่
“หรือว่าพี่สยงเดินมา? หรือว่าเจ้าสามารถขี่กระบี่บินได้?” จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง
สยงเทียนคุนเองก็ไม่เหมาะจะซักไซ้เรื่องเมื่อครู่ ตอนนี้จึงนึกได้ว่าตนเองนั่งรถม้ามา ส่วนรถม้าก็ไม่พบเห็นร่องรอยตั้งนานแล้ว จึงได้แต่เอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ข้านั่งรถม้ามา เพียงแต่ถูกพวกเขาสองคนทำเช่นนี้ รถม้าก็หายไป”
น้ำเสียงของเขายังแฝงความเป็นเด็กอยู่บ้าง มิน่าเล่าจินเฟยเหยาถึงจำเพศของเขาผิดไป เห็นตอนนี้มีม้าเพียงตัวเดียว เกรงว่าต้องขี่ด้วยกัน
ฟังข้อเสนอของจินเฟยเหยา สยงเทียนคุนก็สั่นศีรษะราวกับกลองป๋องแป๋ง ต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมนั่งม้าร่วมกับจินเฟยเหยา อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุรุษ จะเบียดอยู่กับสตรีได้อย่างไร
“เหตุใดเจ้าจึงคร่ำครึขนาดนี้ พวกเราเป็นผู้เดินในวิถีบำเพ็ญเซียนอันยากลำบาก ข้อแตกต่างระหว่างบุรุษสตรีเล็กน้อยแค่นี้ เจ้าก็เห็นอยู่ในสายตา หรือว่ามหามรรคในสายตาของเจ้าเล็กน้อยขนาดนี้เลยหรือ? แค่รีบไปถึงเมืองข้างหน้าแล้วค่อยเปลี่ยนม้าก็ใช้ได้ ข้าจะกินเจ้าหรืออย่างไร”
ถูกจินเฟยเหยาสั่งสอนอย่างเฉียบขาดรอบหนึ่ง สยงเทียนคุนที่ใสซื่อก็รู้สึกว่าตนเองได้ประโยชน์อย่างมาก ได้เรียนรู้อะไรไม่น้อย ติดตามจินเฟยเหยาอย่างโง่งมมาถึงข้างลำธาร โชคดีที่ทั้งสองคนตัวเล็ก ม้าไม่รู้สึกว่ามีภาระเพิ่มขึ้นมากนัก
ให้ม้าดำวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง จินเฟยเหยาฉวยโอกาสสอบถามถึงสภาพของสยงเทียนคุนมากมาย
เจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนใสซื่อธรรมดา บิดาเป็นเจ้ายอดเขาคนหนึ่งในสำนักอวิ๋นซาน มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวมที่จินเฟยเหยาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ส่วนมารดาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงปลาย มีตำแหน่งสูงส่งในสำนักอวิ๋นซาน กำลังเตรียมตัวจะทะลวงขั้นหลอมรวม
สยงเทียนคุนเป็นบุตรที่มีเมื่อบิดามารดาอายุมาก ทั้งยังมีพลังวิญญาณสวรรค์อันเลิศล้ำ ทำให้เจ้ายอดเขายินดีอย่างยิ่ง ตั้งแต่เล็กก็ได้รับความรักใคร่ มีอะไรดีๆ ก็มอบให้เขา ต่อให้เขาหน้าตาเหมือนมารดา ไม่มีท่าทางของบุรุษ คนในสำนักก็ไม่กล้าหัวเราะเยาะเขา
การประลองฝีมือในสำนัก ทุกคนพอจี้ถึงตัวก็หยุดให้เขา ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้าลงมือทุบตีเขาจริงๆ บิดามารดาของเขาขึ้นชื่อในเรื่องปกป้องบุตรชายอย่างยิ่ง ภาระหน้าที่ในสำนัก เขาไม่เคยต้องทำเลยสักเรื่อง
มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาแอบตามกลุ่มศิษย์พี่อยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ไปฆ่าสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่ง เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องอันตรายอะไร เขาหลบอยู่ไกลๆ ขนาดขนของสัตว์ปิศาจยังไม่ได้สัมผัส ก็ถูกคนอื่นๆ จัดการจนเกลี้ยง แค่นี้ศิษย์พี่หลายคนยังถูกมารดาของเขาลงโทษจนเกือบจะถูกไล่ออกจากสำนักอวิ๋นซาน สุดท้ายเป็นเพราะศิษย์ของเจ้ายอดเขาอื่นๆ จึงได้ไม่ถูกไล่ออก เพียงแต่ถูกทุบตีอย่างลับๆ จนต้องนอนอยู่บนเตียงครึ่งปีกว่า สุดท้ายมารดาของเขายังส่งศิษย์ขั้นฝึกปราณช่วงปลายสองคนมาติดตามข้างกายเขาโดยเฉพาะ เกรงว่าเขาจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
วิธีปกป้องเช่นนี้ทำให้สยงเทียนคุนที่เดิมทีมีอุปนิสัยอ่อนแออยู่แล้ว ก็ยิ่งอ่อนแอมากขึ้นจนไม่อาจต้านทานแรงลมได้ ขนาดความรู้พื้นฐานทั่วไปก็รู้น้อยนิด มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางเสียเปล่า ประสบการณ์สู้จริงกลับเป็นศูนย์
บวกกับเรื่องที่ศิษย์เหล่านั้นถูกทุบตีจนบาดเจ็บแพร่กระจายออกไป ศิษย์ทั้งสำนักพอเห็นเขาล้วนถอยห่างสามเซ่อ[footnoteRef:1] เกรงว่าพอเข้าใกล้เขาจะทำให้เจ้ายอดเขาสยงนึกว่าพาบุตรชายของเขาไปเสียคน ผลสุดท้ายก็คือ สยงเทียนคุนที่นิสัยอ่อนโยนจริงใจไม่มีสหายที่สามารถพูดคุยด้วยได้สักคน [1: ถอยห่างสามเซ่อ คือ ถอยออกห่างไปไกลๆ เซ่อ คือ หน่วยวัดระยะทาง มีค่าประมาณ 30 หลี่]
เขาแอบหนีออกมาครั้งนี้เป็นเพราะได้ยินศิษย์พี่สองคนที่พูดคุยกับเขาหรือก็คือสองคนที่ถูกส่งมาคุ้มครองเขาพูดคุยกันโดยบังเอิญ
พวกเขาเย้ยหยันสยงเทียนคุนลับหลังว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ พวกเขาก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนแท้ๆ กลับต้องเดินตามหลังเด็กน้อยคนหนึ่งทั้งวัน นอกจากมีผลกระทบกับการฝึกบำเพ็ญประจำวัน ขอเพียงเกิดความผิดพลาดและเหตุไม่คาดฝันเล็กน้อย อาจารย์แม่สยงก็จะลงโทษพวกเขาโดยไม่แยกแยะถูกผิด
ทุกคนเอาความไม่พอใจทั้งหมดไปลงที่ตัวสยงเทียนคุน เห็นชัดว่าไม่กล้าทำอะไรเขา จึงได้แต่ด่าทอและสาปแช่งเขาลับหลัง เรื่องนี้ทำให้สยงเทียนคุนเจ็บปวดยิ่ง ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้
เพื่อหลุดพ้นจากชีวิตในกรงขัง และเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ ไม่ใช่โครงร่างอันว่างเปล่า[footnoteRef:2] สยงเทียนคุนฉวยโอกาสตอนที่พวกศิษย์พี่ที่คุ้มครองตนเองไปเข้าร่วมงานประชุมใหญ่ของสำนักเดือนละครั้งแอบพกพาศิลาวิญญาณและอาวุธเวทที่ใช้ประจำลงจากสำนักอวิ๋นซานอย่างเงียบๆ [2: โครงร่างอันว่างเปล่า คือ ชิ้นงานที่ไม่มีเนื้อหาสาระเป็นรูปธรรม]
เพิ่งลงจากเขาได้ไม่นานก็พบกับสองคนนี้ในเมือง พวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลางเช่นเดียวกัน สองคนนี้พอเห็นสยงเทียนคุนเพิ่งลงจากเขา บนตัวยังพกพาสิ่งของดีๆ ไม่น้อย เป็นแพะอ้วนตัวเป็นๆ ก็หาโอกาสพูดตีสนิทกับเขา
สยงเทียนคุนอยู่ในสำนักมาหลายปีไม่มีคนยอมเป็นฝ่ายเข้ามาพูดคุยกับเขา เพิ่งออกมาก็พบคนที่มีน้ำใจเร่าร้อนสองคน ย่อมไม่มีความรู้สึกระวังป้องกัน ในไม่ช้าก็กลายเป็นสหายกับสองคนนั้น ภายใต้การปลุกปั่นของทั้งสองคน เขาก็ติดตามสองคนนั้นไปเมืองลั่วเซียนอย่างโง่งม พอออกจากเขตอิทธิพลของสำนักอวิ๋นซานก็ถูกสองคนนั้นปล้นในป่าแห่งนี้
......................................................


บทที่ 11 เมืองลั่วเซียน
ใช้ยันต์เดินทางไปสี่ใบ ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงเมืองลั่วเซียน
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน จินเฟยเหยายืนอยู่ข้างทาง มองเมืองลั่วเซียนที่อยู่ไกลๆ
เกาะลอยได้ห้าเกาะลอยอยู่กลางอากาศโอบล้อมด้านบนของเมืองที่เจริญรุ่งเรืองแห่งหนึ่งบนพื้นดินเอาไว้ ระหว่างเกาะทั้งห้ายังมีสะพานหยกสีขาวเชื่อมต่อกัน ทว่ากลับไม่ได้เชื่อมต่อถึงเมืองบนพื้นดิน
เกาะลอยได้มีขนาดไม่ต่างกันมากนัก ทัศนียภาพของแต่ละเกาะกลับไม่เหมือนกัน บนเกาะลอยได้แห่งหนึ่งปลูกไผ่เขียวเต็มไปหมด สามารถเห็นตึกไผ่ซ่อนตัวอยู่ในนั้นได้อย่างเลือนราง
ส่วนเกาะลอยได้ด้านข้างกลับทำให้จินเฟยเหยาร้องอุทานออกมาเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกกว้าง เกาะลอยได้ทั้งเกาะสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ นอกจากน้ำแล้วก็มีแต่น้ำ ไม่มีแม้แต่ขอบกั้นน้ำ เกาะลอยได้สะท้อนท้องนภาสีฟ้าและเมฆสีขาวราวกับเป็นกระจก น้ำเต็มเปี่ยมทว่าไม่ไหลล้นออกมา บนน้ำยังปลูกดอกบัวไว้หลากหลายชนิด
มีอาคารหินหยกสีขาวสร้างอยู่ในน้ำราวกับงอกออกมาจากในน้ำสะท้อนเป็นประกายภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่อง
เกาะลอยได้อีกสองเกาะต่างก็มีดีไปคนละแบบ เกาะหนึ่งดุจยอดเขาอันงามสง่า ทิวทัศน์งดงาม ศาลาหอเก๋งซ่อนตัวอยู่ในเงาดอกไม้และหมู่ไม้
ส่วนอีกเกาะ ยังมีเกาะลอยได้ที่เล็กกว่าอีกเจ็ดเกาะ ลอยอยู่กลางอากาศเหนือเกาะลอยได้ มีเถาวัลย์เชื่อมโยงระหว่างเกาะข้างบนและเกาะข้างล่าง มีดอกไม้สดเบ่งบานบนเถาวัลย์ พอลมพัดมาฝนดอกไม้ก็ร่วงหล่นเต็มท้องนภา
เกาะสุดท้ายกลับทำให้จินเฟยเหยาตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เทียบกับเกาะลอยได้อีกสี่เกาะแล้วช่างทำลายบรรยากาศจริงๆ บนเกาะลอยได้ทั้งเกาะเป็นอาคารที่สร้างขึ้นด้วยทองและหยกเบียดกันอยู่อย่างหนาแน่น โอ่อ่าหรูหราจนเสียดแทงนัยน์ตา ถึงแม้มองดูก็รู้ว่าใช้เงินไปไม่น้อย ทว่ากลับให้ความรู้สึกรสนิยมต่ำ ไม่รู้ว่าเศรษฐีคนใดสร้างขึ้น ช่างทำให้คนหมดคำพูดจริงๆ
เมืองที่อยู่บนพื้นด้านล่างยังนับว่าปกติ มองไปไกลๆ เห็นอาคารนับไม่ถ้วนในเมือง เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง เพียงพอให้คนเกินล้านอยู่อย่างเหลือเฟือ
เห็นผู้บำเพ็ญเซียนมากมายบินไปบินมานอกเมืองดุจแมลงวัน จินเฟยเหยาก็รู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง มีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายเกินไปกระมัง
ก่อนหน้านี้นางอาศัยอยู่ที่เมืองเล็กๆ ที่เชิงเขาของสำนักหลิงคง ในเมืองส่วนมากเป็นคนธรรมดา ส่วนเมืองอวี้ซิงของสำนักเหิงเจินก็มีคนธรรมดาเสียแปดส่วน และทั้งเมืองก็มีเพียงไม่กี่หมื่นคน เมืองที่ผู้บำเพ็ญเซียนเต็มท้องนภาเช่นนี้ดูแล้วน่าจะมีคนนับล้าน นางเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก
สภาพของสยงเทียนคุนก็ไม่ได้ดีไปกว่านางนัก คนที่ประตูใหญ่ไม่ออกประตูรองไม่ย่างถือว่าตระกูลพอมีทุนทรัพย์อยู่บ้าง อยู่ที่นี่ก็แค่เศรษฐีบ้านนอกที่เข้าเมืองคนหนึ่ง เขาพยายามนึกถึงเรื่องที่เคยได้ยินยามปกติ ก็ค้นเรื่องเกี่ยวกับเมืองลั่วเซียนที่มารดาเคยเล่าให้ฟังในความทรงจำพบอย่างยากลำบาก
เขากระแอมให้คอโล่ง อธิบายต่อจินเฟยเหยาว่า “น้องเฟยเหยา ในเมืองลั่วเซียนมีตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนไม่ต่ำกว่าร้อยตระกูล แต่ละสำนักล้วนมีสาขาอยู่ที่นี่ ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนอิสระนั้นมีมากมายดุจขนวัว อีกทั้งกิจการทั้งหมดล้วนบริหารจัดการร่วมกันโดยองค์กรใหญ่ทั้งห้าบนเกาะลอยได้ ซึ่งดูเหมือนจะเรียกว่าตำหนักลั่วเซียน”
“เหตุใดเจ้าจึงรู้ชัดเจนขนาดนี้?” จินเฟยเหยาได้สติคืนมา โพล่งถาม
แน่นอนว่าสำนักอวิ๋นซานก็มีสาขาอยู่ที่นี่ ดังนั้นจะมากจะน้อยจึงรู้สภาพของเมืองลั่วเซียนอยู่บ้าง ทว่าสยงเทียนคุนกลับไม่กล้าบอก บอกแค่เรื่องที่เคยได้ยินพวกศิษย์พี่พูดในสำนักก่อนหน้านี้ เขากลัวว่าจินเฟยเหยาจะคิดว่าเขาเป็นภาระ และไล่เขากลับไป
จินเฟยเหยาก็ไม่สงสัย รีบฉุดลากเขาไปยังเมืองลั่วเซียน เหนือใต้ออกตกแต่ละทิศล้วนมีประตูเมือง บนประตูเมืองมียันต์ขนาดยักษ์กว้างหนึ่งจั้งกว่า อักขระบนยันต์เปล่งประกาย มีพลังวิญญาณกดดันผู้คน
มีคนเฝ้าสองแถวทั้งหมดสิบคนยืนอยู่ที่ประตูเมือง จินเฟยเหยาเรียนรู้เวทมองทะลุจากสยงเทียนคุน จึงแอบตรวจสอบพลังการบำเพ็ญเพียรของคนทั้งสิบ นอกจากพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปรานช่วงปลายคนหนึ่ง อีกเก้าคนที่เหลือล้วนมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง คาดว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายเป็นหัวหน้าของพวกเขา
ต่อให้เป็นเมืองลั่วเซียนที่มีขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ ก็ได้แต่ใช้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมาเฝ้าคุ้มกันเป็นประจำ ถึงแม้ในเมืองจะมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานไม่น้อย ทว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกพวกเขามาเฝ้าประตู
ตอนเข้าเมืองถูกเก็บค่าธรรมเนียมเข้าเมืองเป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างรวมทั้งหมดสองก้อน ค่าธรรมเนียมนี้แน่นอนว่าสยงเทียนคุนเป็นผู้จ่าย เห็นฝูงชนเข้าๆ ออกๆ ประตูเมือง จินเฟยเหยาแอบคำนวณในใจ เพียงแค่รายได้จากค่าธรรมเนียมเข้าเมือง ศิลาวิญญาณที่เมืองลั่วเซียนได้รับเป็นเงินก้อนใหญ่เลยทีเดียว
เพิ่งเข้าไปในเมือง ก็ถูกคนธรรมดาขวางทางไว้เริ่มเร่ขายแผนที่เมืองลั่วเซียนให้กับพวกเขาสองคน
“ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสอง โปรดหยุดก่อน พวกเรามีแผนที่เมืองลั่วเซียนอย่างละเอียด ถ้าเพิ่งมาถึงเมืองลั่วเซียน ไม่พกพาแผนที่สักใบ อาจจะเดินหลงทางก็เป็นได้” พี่ชายที่ขายแผนที่พูดน้ำไหลไฟดับ ฉวยโอกาสในพริบตาที่พวกเขาหยุด รีบพูดให้จบอย่างรวดเร็ว
สยงเทียนคุนประหลาดใจ เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดท่านจึงรู้ว่าพวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่?”
อาศัยที่พวกท่านสองคนมองไปรอบๆ มีสีหน้าท่าทางทอดถอนใจ ผู้ใดจะไม่รู้ว่าพวกท่านเพิ่งมา ทว่าพี่ชายที่ขายแผนที่ไม่กล้าพูดคำพูดนี้ออกไป กลับเอ่ยอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสองท่านไม่รู้อะไร ขอเพียงเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่อยู่เมืองลั่วเซียนมานาน ย่อมต้องออกนอกเมืองไปล่าสัตว์ปิศาจ พอกลับมาส่วนมากเสื้อผ้าจะขาดเสียหาย อ่อนระโหยโรยแรง บางคนยังได้รับบาดเจ็บ ส่วนท่านสองคนท่าทางสง่าผ่าเผย เสื้อผ้าเรียบร้อย ใบหน้ามีเลือดฝาด ย่อมต้องมาถึงเมืองลั่วเซียนเป็นครั้งแรกแน่ๆ”
“ท่านรู้จักพูดนะ แผนที่ขายอย่างไร?” ใครฟังไม่ออกบ้างว่าเขาพูดประจบ จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ
พี่ชายรีบพาคนทั้งสองมาถึงหน้าแผงเล็กๆ ด้านข้างประตูเมือง หยิบม้วนภาพวาดขึ้นแนะนำแก่คนทั้งสอง “แผนที่ของเมืองลั่วเซียนห้ามลักลอบขาย ตำหนักลั่วเซียนส่งคนมาขายโดยตรงทั้งหมด ราคาของทั้งเมืองล้วนเป็นเช่นเดียวกัน ม้วนละสองศิลาวิญญาณชั้นล่าง”
“ศิลาวิญญาณชั้นล่างสองก้อน คิดจะปล้นกันหรือ แค่แผนที่บ้าๆ ม้วนเดียว ข้าเดินเองรอบหนึ่ง วาดให้ตนเองใช้ก็พอแล้วกระมัง” จินเฟยเหยาตกใจ นี่มันราคาอะไรกัน ชั่วร้ายเกินไปแล้ว
พี่ชายหัวเราะหึหึ ค่อยๆ กางแผนที่ในมือออก “แผนที่ของพวกเราไม่ธรรมดานะ ทั้งสองท่านเชิญชม”
จินเฟยเหยาก้มหน้าลงมองดู แผนที่ม้วนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ วาดเมืองลั่วเซียนทั้งหมดบนนั้นอย่างละเอียดยิ่ง อีกทั้งไม่รู้ว่าทำจากวัสดุประเภทใด ดูแล้วให้ความรู้สึกชุ่มชื้น
เห็นพี่ชายใช้มือจิ้มลงบนแผนที่ ตรงตำแหน่งที่มือของเขาจิ้ม ทันใดนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้น แสดงให้เห็นถนนที่สะอาดสะอ้านสายหนึ่ง จากนั้นพี่ชายก็ใช้มือขยับแผนที่ ถนนบนแผนที่ก็ขยับ คิดจะดูตรงที่ใดก็ขยับตรงนั้น
อีกทั้งเพราะขยายใหญ่แล้ว สถานที่และร้านค้าแต่ละร้านล้วนแสดงอักษรสีดำออกมา สถานที่สำคัญบางแห่ง ถึงกับมีหมายเหตุว่าใช้ทำอะไร ชัดเจนอย่างยิ่ง มีแผนที่ม้วนนี้ คิดจะทำอะไรในเมืองลั่วเซียนล้วนไม่จำเป็นต้องหาคนมาสอบถาม
เห็นของสิ่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ สยงเทียนคุนจึงซื้อชุดหนึ่ง ตอนจ่ายศิลาวิญญาณเขาเห็นจินเฟยเหยามองเขาอย่างน่าสงสาร ดูเหมือนอยากได้แผนที่แบบนี้เช่นกัน จึงกลั้นยิ้มรับแผนที่ที่พี่ชายยื่นมามอบให้แก่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยารับแผนที่มาอย่างยินดี แล้วพลิกดูอย่างตื่นเต้น สยงเทียนคุนรออยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง จึงเห็นจินเฟยเหยาชี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่งแล้วเอ่ยหารือกับเขา “พี่สยง พวกเราไปอาคารที่พักอาศัยเพื่อเช่าห้องเถอะ ข้าคิดจะอยู่ที่นี่ระยะยาว เจ้าล่ะ จะไปอยู่โรงเตี๊ยมหรือไม่?”
นางไม่ได้เอ่ยว่าจะเอาสิ่งของในกระเป๋าเก็บของไปขายก่อน คิดจะดูว่าสยงเทียนคุนอยากจะเช่าบ้านอยู่ด้วยกันกับตนเองหรือไม่ แบบนั้นก็สามารถให้เขาจ่ายค่าเช่าห้องได้
“ข้าไม่อยากอยู่โรงเตี๊ยม พวกเราเช่าเรือนที่ใหญ่หน่อยหลังหนึ่งดีกว่า อยู่กันคนละห้องจะได้ช่วยดูแลกัน” สยงเทียนคุนเก้อเขินนิดๆ อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุรุษ ยืนกรานจะอยู่กับเด็กผู้หญิงมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เรื่องนี้ตรงกับความคิดของจินเฟยเหยาพอดี นางพยักหน้ายิ้มตาหยี “อืม ถึงตอนนั้นพวกเรายังสามารถไปล่าสัตว์ปิศาจด้วยกันได้”
หารือเสร็จแล้ว ทั้งสองคนไปหาอาคารที่พักอาศัยตามที่แผนที่บ่งบอก
เมืองลั่วเซียนไม่ได้ใหญ่ธรรมดา หาตามแผนที่ครึ่งชั่วยาม จึงหาอาคารที่พักอาศัยพบตรงทางแยกคนพลุกพล่านแห่งหนึ่ง
มองดูจากภายนอกอาคารที่พักอาศัยมีแค่สองชั้น โครงสร้างทำจากไม้ เขียนสัญลักษณ์ดอกไม้ห้ากลีบของเมืองลั่วเซียนมากมาย ตรงประตูมีคนไปมา คึกคักอย่างยิ่ง
พอทั้งสองคนเข้าไปในอาคารที่พักอาศัยก็มีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณช่วงต้นเข้ามาต้อนรับอย่างสุภาพ พอทราบว่าทั้งสองคนมาเช่าบ้าน ก็พาพวกเขาสองคนเบียดเข้าไปหน้าม่านแสงด้านใน
ด้านหน้าม่านแสงมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด ทั้งหมดล้วนมาเช่าบ้านพัก ชั้นสองก็สามารถจัดการเรื่องให้เช่าได้ ทว่ากลับรับแขกแค่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมขึ้นไป พลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานลงมาล้วนต้องเบียดกันอยู่ที่ชั้นหนึ่ง
ต่อให้เบียดกันอยู่ในห้องเดียว ยังมีความแตกต่างของขั้นสร้างฐานและขั้นฝึกปราณ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานยืนอย่างมั่นคงอยู่ตำแหน่งตรงกลาง ระหว่างแต่ละคนยังมีพื้นที่กว้างสองคนกว่า ส่วนพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณมีจำนวนมากมาย เบียดกันอยู่สองข้างและไม่มีแม้แต่พื้นที่ว่างระหว่างกัน เบียดกันแบบหลังชนหลัง
“ทำให้ใหญ่หน่อยไม่ได้หรือ แออัดแทบตายแล้ว” จินเฟยเหยาติดอยู่ด้านข้างผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่นำทาง ส่วนสยงเทียนคุนหน้าแดงก่ำ ถูกผู้บำเพ็ญเซียนด้านหลังดันมาติดหลังผู้บำเพ็ญเซียนสตรีราวกับโอบกอดนางไว้
“มีดวงนารีจริงๆ” เห็นท่าทางขัดเขินของเขา จินเฟยเหยาก็เบิกบาน
สหายเซียนทั้งสองท่าน ที่นี่ต้องเลือกตำแหน่งของบ้านดังนั้นจึงแออัดหน่อย ขออภัยด้วย” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีพบเห็นจนชินนานแล้ว ไม่ได้แสดงออกว่าไม่พอใจสยงเทียนคุนที่แนบอยู่ด้านหลัง ให้หนุ่มน้อยที่งดงามดุจสตรีเช่นนี้แนบติดดีกว่าตาเฒ่าอัปลักษณ์เหล่านั้นมากนัก
“ไม่เป็นไร ขอเพียงเช่าบ้านที่ทั้งถูกทั้งดีได้ เบียดหน่อยก็ไม่เป็นไร” จินเฟยเหยาเช็ดเหงื่อบนศีรษะ เพียงหวังว่าจะเลือกที่อยู่ให้เสร็จเร็วหน่อย แต่พอเห็นสภาพแบบนี้ คิดจะแย่งชิงสถานที่ดีๆจากคนหลายร้อยคนเกรงว่าคงยาก
ม่านแสงเบื้องหน้าคือแผนที่ของเมืองลั่วเซียนทั้งหมดและอาณาเขตโดยรอบ ด้านบนเต็มไปด้วยจุดแสง มีสีขาว สีเขียว และยังมีสีทอง ได้ยินผู้บำเพ็ญเซียนสตรีแนะนำว่า นี่คือที่อยู่ซึ่งแบ่งตามระดับพลังวิญญาณ สีขาวพลังวิญญาณอ่อนจางที่สุด สีทองพลังวิญญาณเข้มข้นที่สุด แน่นอนว่ายังมีสถานที่ที่ดียิ่งกว่านี้ ต้องขึ้นไปชั้นสองจึงจะได้
สถานที่เหล่านี้เพียงพอแล้ว ต่อให้พวกเขาสองคนขึ้นไปชั้นสองได้ ก็ไม่มีเงินจะเช่าถ้ำที่มีพลังวิญญาณระดับสุดยอดพวกนั้น
พอถามราคา จุดแสงสีขาวล้วนเป็นที่พักที่มีลานบ้านเดียว มีห้องฝึกบำเพ็ญหนึ่งห้องและห้องว่างที่สามารถจัดแจงเองได้หนึ่งห้อง ทั้งหมดตั้งอยู่ในเมืองลั่วเซียนอันคึกคัก สถานที่ยิ่งเอะอะก็ยิ่งไม่เหมาะจะฝึกบำเพ็ญ ดังนั้นจึงมีราคาแค่ห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่างต่อปี บ้านที่นี่อย่างน้อยที่สุดต้องเช่าหนึ่งปี ถ้าอยู่แค่ไม่กี่เดือน ก็สามารถไปพักโรงเตี๊ยมที่มีอยู่ทั่วทุกถนนใหญ่ได้
บ้านเหล่านี้ไม่มีห้องครัว ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหมดขี้เกียจใช้เวลาไปกินอาหาร บางครั้งมีบางคนชอบทำอาหารเอง ก็สามารถทำในลานเรือนได้ จินเฟยเหยาสนใจด้านการกิน ทว่ากลับไม่สนใจเรื่องทำอาหารได้อย่างไรสักนิด ถึงจะมีหรือไม่มีก็ไม่แตกต่างกัน
.........................................................


บทที่ 10 เอาเปรียบสุดๆ
จินเฟยเหยาได้ยินก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จะบอกว่าเขาน่าสงสาร เขาก็ใช้ชีวิตอย่างหรูหรา อยากได้อะไรก็ได้ ไม่ต้องพยายามฝึกบำเพ็ญอะไร พลังการบำเพ็ญเพียรก็รุดหน้าอย่างรวดเร็ว ทั้งยังไม่มีอันตรายใดๆ จะบอกว่าเขาไม่น่าสงสาร ขนาดอิสระเขาก็ยังไม่มี ถ่ายอุจจาระก็มีคนเฝ้า นี่มันชีวิตแบบไหนกัน
เห็นเขาใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้ จินเฟยเหยาก็ไม่ได้รังแกเขามากนัก กลับพูดความรู้ทั่วไปให้เขาฟังไม่น้อย ต่อไปจะได้ไม่ถูกคนหลอกไปอีก
ทั้งสองคนมีสยงเทียนคุนจ่ายเงินค่ารถม้าที่เมืองข้างหน้า ทั้งยังถูกจินเฟยเหยาฉุดลากไปร้านอาหาร ซื้อห่อของกินไปไม่น้อย
“เฮ้อ โลกภายนอกวุ่นวายจริง เหตุใดเห็นผู้อื่นมีของมีค่าจิตใจจึงเกิดความคิดชั่วร้ายนะ” สยงเทียนคุนสั่นศีรษะ อดเอ่ยอย่างทอดถอนใจไม่ได้ ฟังจินเฟยเหยาเล่าความชั่วร้ายของโลกนี้อย่างต่อเนื่องมาตลอดทาง เขาก็รู้สึกว่าธรรมชาติของมนุษย์มืดมนเกินไปแล้ว
จินเฟยเหยามองเขาอย่างเหยียดหยาม “เจ้านึกว่าทุกคนเป็นเหมือนเจ้า อยากได้อะไรก็ได้หรือ ถ้าสองคนนั้นมีอาวุธเวทดีๆ เจ้านึกว่าจะสามารถฆ่าพวกเขาได้เหมือนตัดวัชพืชหรือ? ความแข็งแกร่งกับกำลังทรัพย์สามารถตัดสินว่าเจ้าจะสามารถอยู่รอดต่อไปได้หรือไม่ แต่ว่าคนที่ถูกปกป้องอย่างแน่นหนาเช่นเจ้า ขอเพียงไม่วิ่งวุ่นวาย สำนักไม่ถูกฆ่าล้าง โดยพื้นฐานแล้วก็คือมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ขั้นสร้างฐานก็เป็นเรื่องง่ายดายเพียงแค่ยกมือ”
สยงเทียนคุนไม่ได้เอ่ยต่อบทสนทนา เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ มองจินเฟยเหยาอย่างสงบ เขาอิจฉาเด็กสาวตรงหน้าอย่างยิ่ง จิตใจเปิดกว้าง มีความกล้า รู้เรื่องราวมากมาย ทั้งยังกล้าต่อต้านการจัดการของตระกูล คิดถึงตอนนางเอ่ยอย่างยินดีว่าจัดการท่านปู่ของตนเองอย่างไร เอ่ยถึงอาการบาดเจ็บที่ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่หาย ท่าทางกระหยิ่มยินดีของนาง สยงเทียนคุนรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองร้อนผ่าว
“ถ้าหากข้าสามารถต่อต้านการจัดการของท่านแม่และท่านพ่อ ไปทำเรื่องที่ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นต่างทำได้ จะดีสักเพียงใดนะ” เขานึกถึงตนเองโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับถูกความคิดนี้ขู่ขวัญ ต่อต้านท่านแม่ที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงส่ง นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน
“น้องเฟยเหยา ถ้ามีผู้ที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงกว่าเจ้ามากๆ คิดจะควบคุมเจ้าไว้อย่างแน่นหนา โดยไม่สนใจความรู้สึกของเจ้าเลยสักนิด ทว่าทำเพื่อเจ้า เจ้าจะทำอย่างไร?” สายตาของสยงเทียนคุนเหลือบมองจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยากำลังกินแป้งทอดไส้เนื้อที่ห่อกระดาษน้ำมันคำใหญ่ ปากถูกยัดจนเต็ม จึงโบกมือให้เขา แล้วชี้ไปที่ปาก
สยงเทียนคุนมองนางอย่างหมดคำพูด เห็นจินเฟยเหยากินไม่หยุดตลอดทาง ไม่รู้ว่าจะกินสิ่งของเหล่านั้นจนถึงเมื่อใด กลับเป็นตัวเขาเอง ทุกวันกินอาหารแค่ไม่กี่คำก็อิ่มแล้ว ทำให้จินเฟยเหยาประณามไม่หยุด เพราะว่ากินน้อยเกินไป ดังนั้นจึงได้หน้าตาเหมือนสตรี
“พี่สยง ชีวิตเป็นของตนเอง ไม่ใช่ของคนอื่น เจ้ายินยอมรับการควบคุมด้วยเจตนาดีของอีกฝ่ายหรือไม่ ต้องดูความปรารถนาของตัวเจ้ามิใช่ดูว่าพลังการบำเพ็ญเพียรของอีกฝ่ายสูงกว่าเจ้าหรือไม่” จินเฟยเหยากลืนแป้งทอดไส้เนื้อในปากลงไป มือก็หยิบอีกชิ้นยัดใส่ปาก
“หากเจ้าไม่ยินดี แล้วเจ้ายังต้องการเจตนาดีเช่นนี้ไปทำไม เส้นทางเซียนยาวไกลนัก หากมิอาจทำตามใจปรารถนา บำเพ็ญเซียนไปจะมีประโยชน์อะไร เพราะเหตุใดเจ้าจึงบำเพ็ญเซียน?” จินเฟยเหยาถามกลับ
“เพราะเหตุใด...” สยงเทียนคุนก้มหน้าลงครุ่นคิด เนิ่นนาน เขาจึงได้เงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยสายตาซึมเซา “ข้าเกิดมาก็มีพลังวิญญาณสวรรค์ ตอนยังฝึกบำเพ็ญไม่ได้ ก็กินยาชำระล้างไขกระดูกและขจัดสิ่งสกปรกทุกวัน ข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงต้องฝึกบำเพ็ญ เพียงแต่ท่านพ่อท่านแม่ให้ข้าฝึกบำเพ็ญ ข้าก็ย่อมต้องฝึกบำเพ็ญ”
“เช่นนั้นตอนนี้เจ้าลองคิดดูดีๆ สิ่งที่เจ้าต้องการที่สุดคืออะไร? ไม่ต้องรีบตอบข้า คิดให้ดีแล้วค่อยพูด” จินเฟยเหยาไล่เขาไปแล้วก็กินอาหารรสเลิศต่อ
นางไม่มีเวลาว่างมาพูดคุยปรึกษาปัญหาชีวิตกับเขา เพียงแต่คิดว่าถ้าเขาไม่เปลี่ยนแปลงท่าทางของคุณหนูใหญ่ที่อยู่แต่ในหอห้องทั้งวัน ก็ทำให้ตนเองที่อยู่ร่วมรถม้ารู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย เห็นม้าลากรถหยุดกินหญ้าข้างทาง จินเฟยเหยาก็หยิบแส้ม้าขึ้นมาหวดเบาๆ ม้าจึงออกเดินอย่างไม่เต็มใจ
“พอไม่จับตาดูเจ้า เจ้าก็แอบขี้เกียจ”
นางพึมพำด่าทอไปประโยคหนึ่ง ย้ายจากภายในรถม้ามาตรงประตู กินแป้งทอดสอดไส้เนื้อไปพลางหวดม้าลากรถไปพลาง คำถามนี้ ทำให้สยงเทียนคุนขบคิดจนไม่ได้นอนหลายวัน เห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวด ซุกตัวอยู่ในมุมหนึ่งของรถม้าทั้งวัน ไม่คิดจะดื่มชาหรือกินข้าว คิดทั้งวันทั้งคืนก็คิดหาเหตุผลไม่ออก
สวรรค์ นั่นเรียกว่าอะไร
จินเฟยเหยาเร่งรถม้าอย่างเงียบๆ ขี้เกียจจะไปสนใจสยงเทียนคุนในรถม้า
“ข้าอยากมีอิสระ ข้าอยากทำตามใจปรารถนา ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะยังไม่มีเรื่องที่อยากทำเป็นพิเศษ ทว่าขอเพียงตอนที่ข้าคิดจะทำ ไม่ว่าจะมีอะไรขัดขวางข้า ข้าก็จะทำ” ทันใดนั้นสยงเทียนคุนก็แบกขอบตาดำปี๋วิ่งมาหา ถึงแม้สติจะไม่ค่อยดี ทว่าดวงตากลับใสกระจ่างอย่างน่าประหลาด ราวกับในที่สุดก็คิดได้
เขาวิ่งออกมาอย่างกะทันหันทำให้จินเฟยเหยาตกใจ นางขบคิดคำพูดของเขาอย่างละเอียด เป็นคำพูดที่นางพูดกับเขาไปเมื่อหลายวันก่อนมิใช่หรือ กลายเป็นว่าเขาคิดอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ได้ผลลัพธ์เช่นนี้ออกมา
เห็นดวงตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังคู่นั้นของเขา จินเฟยเหยาก็ได้แต่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าต้องจดจำคำพูดในวันนี้ของเจ้าไว้ ไม่ว่าคนอื่นจะมองเจ้าอย่างไร เพียงแค่ทำเรื่องที่ตนเองอยากทำ คนอื่นๆ ก็ห้ามเจ้าไม่ได้ ถ้ามีคนขัดขวางเรื่องที่เจ้าคิดจะทำก็ฆ่ามันเสีย”
เมื่อได้รับการยืนยันจากจินเฟยเหยาสยงเทียนคุนจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น จดจำคำพูดของนางไว้ในใจ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
หลังจากหาเป้าหมายในชีวิตเจอแล้ว ในที่สุดสยงเทียนคุนก็ยอมกินอาหาร ส่วนจินเฟยเหยาเองก็นำแผนที่ออกมาตรวจสอบ เมืองลั่วเซียนเป็นเมืองของผู้บำเพ็ญเซียนโดยเฉพาะ หากไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนนำทาง คนธรรมดาจะหาเมืองไม่พบ
ถ้าควบคุมอาวุธเวทบินได้จากกลางอากาศ กลับหาเมืองลั่วเซียนได้ง่าย และถ้าไปจากพื้นดีก็จะยุ่งยากหน่อย มีเส้นทางบิดๆเบี้ยวๆ สายหนึ่งบนแผนที่ ต้องผ่านป่าทึบแห่งหนึ่งก่อน จากนั้นจึงมีเส้นทางปรากฏขึ้น และยังต้องเดินตามเส้นทางนั้นอีกหลายวันจึงไปถึงเมืองลั่วเซียนได้
ในป่าทึบมีสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งมากมาย คนธรรมดาจะไม่เข้าไปลึก สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนที่มีเวทมนตร์ ถ้าโชคไม่ดี ไปเจอกลุ่มสัตว์ปิศาจก็ต้องเสียเวลาไม่น้อย
ทั้งสองมาถึงข้างป่าทึบบนแผนที่ เพราะว่าป่าทึบไม่มีหนทาง รถม้าเข้าไปไม่ได้ ทั้งสองคนจึงได้แต่ทิ้งรถม้าไว้นอกป่าทึบ แล้วเดินเท้าเข้าไปในป่า พอเข้าไปในป่าจินเฟยเหยานั้นยังดี สยงเทียนคุนกลับกุมกระบี่สีขาวในมือแน่น มีสีหน้าตึงเครียด ในป่าทึบนี้ทั้งหมดเป็นสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่ง ขอเพียงหลีกเลี่ยงกลุ่มสัตว์ปิศาจได้ก็พอ เห็นเขาตึงเครียดแทบตาย จินเฟยเหยาที่เดินนำทางข้างหน้า ก็จงใจเดินนำเขาไปยังสถานที่ซึ่งมีสัตว์ปิศาจ
นางสั่งสอนสยงเทียนคุนอย่างถูกต้องและจริงจัง ในฐานะที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนต้องมีประสบการณ์การต่อสู้จริงอย่างช่ำชอง มือใหม่เช่นเขา กลับหวาดกลัว ดังนั้นฉวยโอกาสนี้ให้สยงเทียนคุนใช้สัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งมาลองฝึกมือ
สยงเทียนคุนซาบซึ้งจนน้ำตาไหล รู้สึกว่าจินเฟยเหยาดีต่อเขามากจริงๆ ถึงกับยอมเสียเวลาค้างแรมอยู่ในป่าเพื่อฝึกฝนเขา เขาสะกดความสับสนและตึงเครียดในจิตใจ กระชับกระบี่สีขาวในมือแน่น หยิบผ้าสีสดใสมาป้องกันตัว เดินตัวสั่นสะท้านติดตามด้านหลังจินเฟยเหยา
หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเบื้องหน้า มีกวางเจ็ดสีตัวหนึ่งปรากฏขึ้น สัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งที่นิสัยอ่อนโยนประเภทนี้ นำมาฝึกซ้อมมือได้พอดี
“รีบโจมตี ฝีเท้ามั่นคงหน่อย อย่าใช้พลังวิญญาณสะเปะสะปะ อย่าลนลาน อย่าให้กีบเท้าของมันเตะโดน” พอจินเฟยเหยาโบกมือ สยงเทียนคุนก็ยกกระบี่สีขาวพุ่งขึ้นไป
ฟาดฟันอย่างไร้ทิศทาง กวางเจ็ดสีก็ล้มลงบนพื้น จินเฟยเหยาล้วงกริชออกมาอย่างยินดียิ่ง เฉือนหนังกวางและเขากวางอย่างว่องไว ถึงจะไม่ใช่ของดีอะไร ทว่าขอเพียงเก็บเล็กผสมน้อยก็เป็นรายได้ก้อนหนึ่ง
จัดการเสร็จ นางโบกมือให้สยงเทียนคุนที่ยืนมองนางอยู่ด้านข้าง “ไป สัตว์อสูรด้านหน้ายังมีอีกมาก ครั้งหน้าต้องโจมตีอย่างมั่นใจหน่อย”
ผู้อื่นเดินทางสายนี้ อยากจะรีบเดินให้เสร็จสิ้นใจจะขาด ทว่าจินเฟยเหยากลับพาสยงเทียนคุนอ้อมทางอย่างต่อเนื่อง ค้นหาสัตว์ปิศาจที่อยู่ตัวเดียวไปทั่ว
เส้นทางที่ใช้เวลาสิบวัน ทั้งสองคนใช้เวลาเดินทางไปสองเดือนกว่า ห่านป่าผ่านมาจะต้องถอนขนห่าน เอาสัตว์ปิศาจที่พบเห็นมาให้สยงเทียนคุนซ้อมมือโดยไม่เว้นสักตัวเหมือนพายุพัดหอบเศษปุยเมฆไป[footnoteRef:1] [1: พายุพัดหอบเศษปุยเมฆไป คือ พริบตาเดียวก็กวาดเศษซากที่เหลือหายไปจนเกลี้ยง]
ส่วนกระเป๋าเก็บของที่จินเฟยเหยาได้จากร่างบุรุษดาบใหญ่ถูกนางบรรจุสัตว์ปิศาจจนเต็มนานแล้ว แม้แต่กระเป๋าเก็บของของสยงเทียนคุนก็ถูกจินเฟยเหยาใส่หนังสัตว์และกระดูกสัตว์จำนวนมากไว้ข้างใน
ไม่รู้ว่าราคารับซื้อในตลาดเมืองลั่วเซียนจะดีหรือไม่ จินเฟยเหยาคิดคำนวณในใจ ครั้งนี้จะหาศิลาวิญญาณได้เท่าไหร่ ไม่เสียเวลาสักนิดก็เก็บกรรมกรได้เปล่าๆ คนหนึ่ง ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์สอนอีก
สยงเทียนคุนติดตามอยู่ด้านข้างจินเฟยเหยาได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง โดยเฉพาะด้านการปฏิบัติตัวต่อผู้อื่น ถ้าตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจินเฟยเหยาใช้แรงงานตนเอง ก็เป็นคนโง่งมอย่างแท้จริงแล้ว
ต่อให้สยงเทียนคุนรู้ว่าเขาถูกเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเขาหลายปีคนนี้หลอกใช้ เขาก็ยังยินดี นี่เป็นสหายคนแรกที่เขาคบหา อีกทั้งนอกจากอีกฝ่ายจะเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ กลับยกระดับประสบการณ์การต่อสู้จริงของตนเองให้สูงขึ้นไม่น้อย
ตอนแรกที่พบเจอสัตว์ปิศาจเขาจิตใจสับสนมือไม้ปั่นป่วน สู้ขึ้นมาก็ไม่รู้ขั้นตอนเลยสักนิด ยามนี้กลับไม่เหมือนในยามนั้น หลังจากฆ่าสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งตัวใหญ่น้อยไปเกือบร้อยตัว เขาก็สุขมหนักแน่น พบเจอสัตว์ปิศาจ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะหน้าตาประหลาดน่ากลัวเพียงใด เขาก็สามารถวิเคราะห์ได้อย่างเยือกเย็น ใช้การโจมตีที่ง่ายที่สุดและได้ผลที่สุด ท่าเดียวปลิดชีพ
เห็นจินเฟยเหยาที่วิ่งวุ่นอย่างยินดีอยู่ในป่าขนาดหญ้าวิญญาณราคาน้อยนิดก็ขุดไปทั้งหมด เขาเข้าใจนานแล้วว่าผู้บำเพ็ญเซียนอิสระยากจนมากเพียงใด ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าหญ้าวิญญาณเหล่านั้นจะสามารถขายได้เท่าไหร่ ขนาดกล่องหยกนางยังไม่มี ไม่มีทางจะเก็บรักษาหญ้าวิญญาณให้สดใหม่ได้ ตอนไปถึงเมืองลั่วเซียนก็กลายเป็นหญ้าแห้งไปแล้ว ไม่มีใครซื้อหรอก
จินเฟยเหยาไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ในตำรับยาที่บันทึกไว้ใน ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ มีใบสั่งยาขั้นต่ำสุดใบหนึ่งเป็นยาต้ม คือใช้หญ้าวิญญาณจำนวนมากต้มกับน้ำแล้วแช่ร่างในนั้นโดยตรง ต่อให้เป็นหญ้าวิญญาณแห้งหากต้มไปก็คงมีฤทธิ์ยาอยู่บ้าง สามารถเก็บหญ้าวิญญาณที่นี่ได้เท่าไหร่ก็ถือว่าเท่านั้น อย่างไรสามารถประหยัดได้นิดหนึ่งก็ยังดี
ยันต์บนตัวสยงเทียนคุนใช้หมดเกลี้ยงไปนานแล้ว ยาเสริมพลังก็กินตอนพบเจอกลุ่มสัตว์ปิศาจหลายครั้ง ส่วนกระเป๋าเก็บของก็เกือบจะใส่ไม่พอ จินเฟยเหยากะว่าสามารถออกจากป่าได้แล้ว
หาทิศทางที่ถูกต้อง ทั้งสองคนก็ออกจากป่าอย่างราบรื่น มาถึงถนนใหญ่ที่นำไปยังเมืองลั่วเซียน สยงเทียนคุนครุ่นคิด ล้วงยันต์เดินทางชั้นหนึ่งออกมาสิบใบ มอบให้จินเฟยเหยาห้าใบ ขอเพียงแปะยันต์ชนิดนี้ไว้บนร่าง พอวิ่งขึ้นมาทั้งรวดเร็วทั้งไม่เปลืองแรง เร็วกว่าม้าในโลกมนุษย์หลายเท่า เพียงแต่ยันต์หนึ่งใบจะมีฤทธิ์หนึ่งชั่วยาม ยันต์ห้าแผ่นน่าจะเพียงพอให้พวกเขาสองคนวิ่งไปถึงเมืองลั่วเซียน จินเฟยเหยาหยิบยันต์เดินทาง มีโทสะนิดๆ เจ้าหมอนี่พกพาของดีเช่นนี้ก็ไม่หยิบออกมาแต่แรก ดื้อรั้นจะนั่งรถม้า ทั้งยังเดินอืดอาดอยู่ตั้งนาน
สยงเทียนคุนออกจากบ้านเป็นครั้งแรก ย่อมคิดจะเที่ยวชมทิวทัศน์ตลอดทาง ดังนั้นจึงไม่ได้บอกว่าตนเองพกพายันต์เดินทาง เห็นจินเฟยเหยาถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย จึงได้แต่แสร้งยิ้มอย่างโง่งม
.....................................................


บทที่ 8 สาวงามเผชิญเคราะห์
ขี่ม้าวิ่งห้อมาหนึ่งชั่วยามกว่าม้าก็เหนื่อย จินเฟยเหยดึงบังเหียนที่ถูกตัดให้ม้าเดินช้าลงและพักผ่อน
ภายใต้แสงจันทร์จินเฟยเหยาพบว่าข้างทางใกล้ๆ ดูเหมือนจะมีลำธารสายเล็กก็ขี่ม้ามาถึงข้างลำธาร นางจูงม้ามาดื่มน้ำและพักผ่อนข้างลำธาร แล้วก็ได้ล้างหน้าพอดี
ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำบนใบหน้า จินเฟยเหยาล้วงถุงน้ำออกมา คิดจะเติมน้ำไว้ดื่มระหว่างทาง ทันใดนั้น นางก็พบว่าในป่าเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามลำธาร บางครั้งบางคราวมีแสงสว่างปรากฏขึ้น อีกทั้งยังมีเสียงดังมารางๆ ราวกับมีคนกำลังต่อสู้กัน
“เอ๋? ที่รกร้างชานเมือง หรือว่ามีคนกำลังปล้นฆ่า?” จินเฟยเหยารู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ผูกม้าไว้ตรงต้นไม้เล็กๆ ข้างลำธาร แล้วแอบข้ามลำธารไปซ่อนในป่าอย่างเงียบๆ
นางซ่อนอยู่ข้างป่าพยายามซ่อนร่างเท่าที่จะทำได้ และเข้าไปใกล้ยังสถานที่ที่มีแสงสว่างอย่างเงียบๆ เมื่อเข้าใกล้แล้วจึงได้พบว่า มีผู้บำเพ็ญเซียนสามคนกำลังต่อสู้กันโดยใช้เวทมนตร์
สถานที่ที่ทั้งสามคนยืนอยู่มีต้นไม้หักโค่นลงบนพื้น กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง บุรุษวัยกลางคนสองคนที่สวมชุดยาวแบบจีนสีดำกำลังล้อมโจมตีสาวน้อยคนหนึ่งแบบคนหนึ่งอยู่ข้างหน้าคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง
สาวน้อยผู้นั้นเกล้ามวยผมแบบบุรุษเสียบปิ่นหยกอันหนึ่ง สวมชุดบุรุษปักลายดอกไม้สีเงินบนพื้นสีขาว ถึงแม้จะสวมชุดบุรุษก็ปิดบังดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำ ผิวขาวประดุจหยก และเรือนร่างอ่อนช้อยของนางไม่ได้
มือของสาวน้อยถือกระบี่สีขาวอันงดงาม ข้างกายมีผ้าไหมสีสันสดใสสวยงามล่องลอยอยู่ นางหอบหายใจ เหงื่อกาฬหลั่งไหล เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างดุร้ายของคนทั้งสองแบบหน้าหลังก็โยนกระดาษยันต์ชั้นหนึ่งในมือไม่หยุด
ทั้งสองคนที่ล้อมโจมตีนาง ขนาดจินเฟยเหยายังมองออกว่าอาวุธเวทในมือด้อยกว่า คนหนึ่งถือดาบใหญ่เล่มหนึ่ง รัศมีของตัวดาบขุ่นมัวมองดูก็รู้ว่าเป็นอาวุธเวทชั้นล่าง ถึงจะฟาดฟันคมแสงใส่สาวน้อยไม่หยุด ดูแล้วเหมือนมีอานุภาพมากทว่าผ้าไหมสกัดได้ง่าย
กลับเป็นเชือกสีดำในมือของอีกคนที่ถึงแม้จะเป็นอาวุธเวทชั้นล่าง ทว่าเพราะสามารถควบคุมได้ดี สะบัดเป็นฝูงอสรพิษร่ายรำทำให้คนตาลาย บีบบังคับจนสาวน้อยมือเท้าปั่นป่วน แต่กระบี่สีขาวในมือของสาวน้อยอย่างน้อยเป็นอาวุธเวทชั้นกลาง ส่วนผ้าไหมยิ่งเป็นอาวุธเวทชั้นสูง ไม่ต้องเอ่ยว่านางยังโยนกระดาษยันต์ชั้นยอดเหมือนให้เปล่า สุดท้ายกลับยังถูกทั้งสองคนโจมตีจนรับมือไม่ไหว
“โง่แทบตายแล้ว สิ้นเปลืองสิ่งของดีๆ มากมายขนาดนั้นไปเปล่าๆ” จินเฟยเหยามองอาวุธเวทบนร่างสาวน้อยอย่างอิจฉายิ่ง นางมองคนทั้งสาม เริ่มครุ่นคิดขึ้นมาว่าจะลงมือช่วยหรือจะฉวยโอกาสดี
นางไม่เคยเรียนเวทมองทะลุจึงมองไม่ออกว่าพลังการบำเพ็ญเพียรของสามคนนี้สูงส่งเพียงใดกันแน่ ดังนั้นจะบุ่มบ่ามไม่ได้
จินเฟยเหยาครุ่นคิดในใจเงียบๆ ถ้าช่วยสาวน้อยผู้นั้น ฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคนดูเหมือนจะรับมือด้วยไม่ได้ง่ายๆ ถ้าปล่อยให้สาวน้อยผู้นั้นถูกฆ่าตาย ตนเองยิ่งเอาชนะสองคนนั้นไม่ได้ ในใจของจินเฟยเหยาเอนเอียงไปทางสาวน้อย เพราะว่านางมองออกว่าสาวน้อยต้องเป็นศิษย์ของสำนักหรือตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลแน่นอน อีกทั้งท่าทางลุกลี้ลุกลนนั่นย่อมต้องเป็นเพราะต่อสู้กับศัตรูเป็นครั้งแรก คนเช่นนี้หลอกง่ายที่สุด
บนตัวนางไม่มีเงินสักเหวินนานแล้ว ได้ยินว่ายังต้องจ่ายค่าเข้าเมืองลั่วเซียน หากช่วยสาวน้อยคนนี้ เห็นแก่ที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้ สามารถช่วยพาตนเองให้ไปถึงเมืองลั่วเซียนได้จะดีที่สุด ต่อให้ย่ำแย่ ได้ศิลาวิญญาณไม่กี่ก้อนก็ยังดี
ทางนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจ ทางนั้นก็ได้ยินเสียงร้องอุทานของสาวน้อย จินเฟยเหยามองเห็น สาวน้อยไม่ทันระวัง ถูกเชือกสีดำจับได้ แขนมีเลือดหยดในพริบตา กระบี่สีขาวในมือร่วงลงพื้น เห็นสีหน้าของสาวน้อยซีดขาว ส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด
ส่วนบุรุษที่ถือเชือกสีดำในมือแย้มรอยยิ้มชั่วร้ายแล้วเดินเข้ามาหาสาวน้อย สาวน้อยมองเขาอย่างหวาดกลัว พลังวิญญาณไม่เสถียร ผ้าไหมก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศ ไม่บินอย่างว่องไวอีก
“แย่แล้ว ถ้าตายแล้วก็ไม่มีประโยชน์”
ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว มือขวาของจินเฟยเหยาพลิกวูบ เปลวไฟสีฟ้าดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ ฝ่ามือทั้งหมดถูกห่อหุ้มไว้ในเปลวไฟ นางกระโดดเหินร่างออกจากที่ซ่อนตัว ซัดฝ่ามือใส่บุรุษเชือกสีดำหนึ่งฝ่ามือ
บุรุษเชือกสีดำคิดไม่ถึงว่าด้านหลังจะมีคนกระโดดออกมา จึงรีบกระโดดหลบ เชือกสีดำในมือหวดเข้าใส่จินเฟยเหยา เชือกสีดำพกพาแสงมืดดุจอสรพิษสีดำพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา มือซ้ายของนางพลิกวูบ กลายเป็นเปลวไฟสีฟ้าในพริบตา
สองมือคว้าจับเชือกสีดำที่ดุดันไว้อย่างแน่นหนา จินเฟยเหยาคำรามใส่สาวน้อยที่ตกตะลึงว่า “มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบจัดการหยิบดาบขึ้นมา”
สาวน้อยถูกนางคำรามใส่ก็สงบจิตใจลง รีบล้วงยันต์อัคคีกำมือหนึ่งออกจากในกระเป๋าเก็บของบนเอวสาดใส่บุรุษที่ถือดาบใหญ่พุ่งเข้ามาพอดี
ยันต์หนึ่งกำมือที่อย่างน้อยมีสิบกว่าใบกลายเป็นบอลไฟขนาดใหญ่กว้างสองจั้งกว่าโจมตีเข้าใส่ร่างของบุรุษดาบใหญ่ บุรุษผู้นั้นร้องโหยหวนไม่หยุด ยกดาบใหญ่ขึ้นฟันเปะปะไปทั่ว สาวน้อยหยิบกระบี่สีขาวขึ้นมาโอบล้อมเขาที่หมุนตัวอย่างต่อเนื่องแบบไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี จินเฟยเหยาและบุรุษที่มีแส้สีดำต่างฝ่ายต่างไม่อ่อนข้อให้แก่กัน ต่างฝ่ายต่างฉุดดึงปลายเชือกสีดำแต่ละด้านอย่างเต็มกำลัง จินเฟยเหยาเห็นสาวน้อยถือกระบี่ ท่าทางไม่รู้จะลงมืออย่างไร ก็รู้สึกว่าเกือบจะถูกนางทำให้มีโทสะจนกระอักโลหิตออกมา ได้แต่คำรามอีกครั้งว่า “ใช้กระบี่แทงเขาสิ เจ้าโง่”
สาวน้อยกัดฟันหลับตาแทงบุรุษที่อยู่ในเปลวเพลิงไปหนึ่งกระบี่ กระบี่สีขาวแทงเข้าร่างของบุรุษผู้นั้นอย่างแหลมคม นางตกใจจนปล่อยให้กระบี่สีขาวในมือร่วงหล่น เห็นบุรุษพากระบี่ขาวล้มลงบนพื้น ร่างกระตุกแล้วก็ไม่ขยับอีก
เห็นสหายของตนเองถูกสังหาร บุรุษเชือกสีดำก็แค้นจนกัดฟันกรอดๆ “เจ้าถึงกับกล้ายุ่งเรื่องของพวกเรา รำคาญในการมีชีวิตแล้วหรือ ไม่ดูพลังการบำเพ็ญเพียรของพวกเราเสียบ้าง อาศัยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณที่เพิ่งเข้าสู่สำนักของเจ้าก็กล้ามาช่วยคน”
จินเฟยเหยามองเขาอย่างเหยียดหยาม “ขอโทษด้วยจริงๆ ไม่เคยเรียนเวทมองทะลุ มองไม่ออกว่าท่านลุงมีการบำเพ็ญเพียรขั้นใด อีกอย่างหนึ่งพวกท่านตายไปคนหนึ่งแล้ว ยังคุยโวอีก จะเสแสร้งเป็นเก่งกาจไปทำไม”
จากนั้นนางก็ออกแรงในมือ ใช้พลังวิญญาณบังคับให้ไฟนรกวิ่งตามเชือกสีดำไปยังบุรุษผู้นั้น
เห็นเปลวไฟสีฟ้าที่ประหลาดเหมือนภูตผีเผาไหม้มาตามเชือก บุรุษผู้นั้นก็ไม่กล้าสัมผัส ได้แต่โยนเชือกสีดำในมือทิ้ง
ผู้ใดไม่เป็นเวทมนตร์พื้นฐานบ้าง พอบุรุษปราศจากเชือกสีดำก็ใช้พลังวิญญาณโยนเวทอัคคีเข้าใส่จินเฟยเหยาอย่างบ้าคลั่ง กระบวนท่านี้เขาฝึกมาอย่างไม่ใช่คุ้นเคยธรรมดา ผนึกบอลไฟขนาดเท่าผักกาดขาวแต่ละอันออกมาจากในมืออย่างรวดเร็ว
เวทอัคคีเป็นเพียงเวทพื้นฐาน ตอนใช้พลังวิญญาณเปลี่ยนเป็นบอลไฟ ระหว่างนั้นจะมีช่วงเวลาหนึ่งที่หยุดพักประมาณสิบอึดใจ ถ้าฝึกฝนจนชำนาญแล้วจะมีช่วงเวลาพักสั้นลง ทว่านี่เป็นเพียงเวทมนตร์ขั้นพื้นฐาน เกือบทุกคนต่างก็ใช้เป็น ผู้ใดจะยอมเสียเวลามากมายไปทำเรื่องเช่นนั้น คิดไม่ถึงว่าบุรุษผู้นี้จะฝึกเวทอัคคีจนมีช่วงเวลาหยุดพักแค่สามถึงสี่อึดใจเท่านั้น บอลไฟดวงแล้วดวงเล่าโจมตีใส่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาเองก็ถือว่ามาจากตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน รู้เรื่องสิ่งเหล่านี้ดี นางอดเอ่ยชื่นชมไม่ได้ “คิดไม่ถึงว่าท่านลุงจะเป็นคนที่ขยันหมั่นเพียร ตั้งใจฝึกฝนเวทอัคคีจนถึงขั้นนี้”
“เจ้า...” บุรุษเชือกดำมีโทสะจนควันออกเจ็ดทวาร ถ้าเขาร่ำรวยจะใช้เวลาหลายปีฝึกฝนเวทอัคคีได้อย่างไร วันนี้ได้พบแพะอ้วนอย่างยากเย็น ยังถูกเจ้าคนไม่มีหัวคิดที่โผล่มากลางคันคนนี้ทำเสียเรื่องอีก
คำพูดชื่นชมนี้ เขาได้ฟังแล้วก็คือการเย้ยหยันเขาว่าซื้อเคล็ดวิชาดีๆ ไม่ได้ ได้แต่ฝึกเวทระดับล่างสุด เขาย่อมต้องมีโทสะไม่เบา พยายามใช้บอลไฟในมือโจมตีใส่จินเฟยเหยาอย่างสุดชีวิต เห็นเขามีโทสะจนหน้าแดงก่ำ จินเฟยเหยาก็รู้สึกงุนงง ตนเองกำลังชมเขาชัดๆ เหตุใดคนผู้นี้จึงมีโทสะจนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
เห็นบอลไฟโจมตีเข้าใส่ตนเองดุจฝนตก จินเฟยเหยาก็สั่นเชือกสีดำที่กำไว้ในมือ ไฟนรกเผาไหม้บนเชือกสีดำจนเชือกสีดำส่งเสียงดังเพี๊ยะพะ ทว่ายังสามารถทนได้อีกครู่หนึ่ง จินเฟยเหยาส่งเสียงดังฮึเบาๆ พลังวิญญาณในมือก็ปะทุ ไฟนรกวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เชือกสีดำทั้งเส้นกลายเป็นเชือกไฟนรก
เห็นนางสะบัดเชือกอย่างรวดเร็ว พอบอลไฟสัมผัสเชือกไฟนรกก็ถูกไฟนรกที่เย็นสุดขีดดับทิ้ง ขอเพียงไม่ใช่เพลิงแท้หลังจากขั้นสร้างฐาน ไฟธรรมดาพอเผชิญกับไฟนรกศพมารจะมีพลังรับมือได้ที่ไหน
บุรุษผู้นั้นรู้สึกว่าไฟสีฟ้านี้ไม่ธรรมดา ผู้ใดจะรู้ว่าเผด็จการขนาดนี้ เห็นจินเฟยเหยาสะบัดเชือกเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เขาก็อดถอยไปข้างหลังไม่ได้
เขากัดฟันหยุดมือ ล้วงกล่องหยกออกมาจากในกระเป๋าเก็บของ ใช้มือดึงฝากล่องหยกออก หยิบยันต์สีทองอร่ามชิ้นหนึ่งออกมาจากในนั้น
เห็นสองมือของเขาหยิบยันต์ ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าสู่ด้านในอย่างเอาเป็นเอาตาย แสงสีทองของยันต์เสียดแทงนัยน์ตาราวกับกำลังจะทำงาน
“อย่าให้เขาใช้มัน นั่นเป็นยันต์ยา” สาวน้อยที่นั่งขยับไม่ได้อยู่บนพื้นตะโกนบอกจินเฟยเหยาอย่างตื่นตระหนก
จินเฟยเหยาไม่เอ่ยอะไร นางรู้ว่าหากเจ้าสิ่งนี้ทำงานขึ้นมาคงมีอานุภาพไม่เบา ทว่าบุรุษผู้นั้นเหงื่อกาฬแตกพลั่ก สีหน้าซีดขาว ท่าทางใกล้จะใช้พลังวิญญาณหมดสิ้น ส่วนยันต์ยาใบนั้นถึงแม้จะสาดแสงสีทองไปรอบทิศ ทว่ากลับไม่ขยับเขยื้อนสักนิด ท่าทางจะถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปไม่พอ
ก่อนหน้านี้เจ้าหมอนี่โยนเวทอัคคีออกมามากมายปานนั้น ตอนนี้พลังวิญญาณต้องไม่พอแน่ ส่วนพลังวิญญาณของตนเองก็มีไม่มาก ลงมือต่อไปต้องถูกฆ่าตายภายในการโจมตีครั้งเดียวแน่
บุรุษผู้นั้นรู้ว่าตนเองมีพลังวิญญาณไม่มากพอจะขับเคลื่อนให้ยันต์ทำงาน จึงใช้มือหยิบยาสีขาวเม็ดหนึ่งออกมาคิดจะโยนใส่ปาก
“คิดจะกินยาเสริมพลัง ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เชือกไฟนรกในมือจินเฟยเหยาสั่นคราหนึ่งก็ฟาดไปทางบุรุษผู้นั้น
เชือกสีดำทนการเผาไหม้ของไฟนรกไม่ไหว กลายเป็นเถ้าถ่านกลางอากาศ ส่วนไฟนรกที่สูญเสียพลังสนับสนุนของเชือกสีดำกลับไม่ได้ดับลง จินเฟยเหยาใช้พลังวิญญาณทั่วร่างจนหมดสิ้น หวดไฟนรกในมือใส่บุรุษผู้นั้นต่อราวกับแส้ ยาเสริมพลังถูกบุรุษผู้นั้นโยนใส่ปากแล้ว เขายังไม่ทันกลืนลงไป ก็เห็นไฟนรกกระเด็นออกมาจากแส้เพลิงโปรยปรายใส่เขาถี่ยิบราวกับหยาดน้ำฝน เขาไม่มีโอกาสหลบเลยสักนิด พอไฟนรกโปรยปรายใส่ร่างของบุรุษผู้นั้น ครู่เดียวเขาก็เป็นเนื้อเสียบไม้ย่าง ถูกไฟนรกกลืนกินจนหมดสิ้นในพริบตา
ไฟนรกนี้แตกต่างจากเปลวเพลิงธรรมดา ถึงแม้จะเย็นเยียบกลับสามารถเผาคนตายได้ ไฟนรกแสดงอำนาจบาตรใหญ่จริงๆ บุรุษผู้นั้นไม่เหมือนสหายที่ยังมีโอกาสดิ้นรน ยืนสองมือชูยันต์ยาก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน นอกจากยันต์ยาชิ้นนั้นที่ร่วงหล่นลงบนพื้น สิ่งของบนร่างของเขาทั้งหมดล้วนถูกเผาจนเกลี้ยง หลงเหลือเพียงเศษซากสีดำ
สาวน้อยเบิกตาโตมองดูจินเฟยเหยาที่ใช้พลังวิญญาณจนหมดสิ้นร่างกายปรับตัวไม่ได้จนต้องนั่งลงกับพื้น เอ่ยพึมพำประโยคหนึ่ง “ไฟอันร้ายกาจยิ่ง”
..........................................................


บทที่ 17 มีคนก่อหายนะให้
จินเฟยเหยาล้วงผ้าไหมที่สยงเทียนคุนมอบให้ออกมาถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปแล้วโยนเข้าใส่ตะขาบเหล็ก ผ้าไหมชนเข้ากับเขี้ยวยักษ์ที่พุ่งมา เสียงดังเพี๊ยะพะไม่หยุด ต้านทานการโจมตีของมันไว้
ฉวยโอกาสนี้ สองมือของจินเฟยเหยาแกว่งไกว จุดไฟนรกสีฟ้าขึ้นในมือ
“ลองชิมหัตถ์ไฟนรกของข้าดู เจ้าตะขาบบ้า” จินเฟยเหยาพุ่งหมัดเข้าใส่ส่วนท้องของตะขาบเหล็ก เปลือกส่วนท้องของตะขาบเหล็กถูกต่อยจนเว้าลงไปทันที ไฟนรกก็เผาไหม้เปลือกชิ้นนั้นจนไหม้เกรียม
ตะขาบเหล็กร้องคำรามแล้วสะบัดส่วนหางมา จินเฟยเหยาหันกายกลับมาต่อยมันหนึ่งหมัดหนักๆ ส่วนหางก็ถูกดีดลอยออกไป ไม่ให้ตะขาบเหล็กมีโอกาสหอบหายใจ จินเฟยเหยาอัดส่วนหัวของมันอย่างบ้าคลั่ง ขอเพียงหลบเขี้ยวยักษ์ที่กวัดแกว่งของตะขาบเหล็กได้ ระวังไม่ให้ถูกกัด ก็ไม่มีอันตรายอะไร
ปกติผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณต้องใช้ฝีมือหน่อยจึงสามารถจับตะขาบเหล็กได้ ภายใต้หมัดอันหนักหน่วงเป็นชุดของจินเฟยเหยา เขี้ยวยักษ์ที่อันตรายที่สุดถูกต่อยจนแกว่งไกวสะเปะสะปะ ไม่มีโอกาสได้ใช้เลยสักนิด เปลือกบนหลังตะขาบเหล็กแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ตอนหลอมอาวุธเวทจะโยนเข้าไปหลายแผ่นเพื่อเพิ่มระดับความแข็งแกร่งให้กับอาวุธเวท ถึงแม้เปลือกส่วนท้องจะแข็งน้อยกว่าเปลือกบนหลัง ทว่าอาวุธเวทชั้นล่างทั่วไปก็ยากจะตัดมันให้ขาดได้ ที่แข็งแกร่งที่สุดคือส่วนหัว มีผู้บำเพ็ญเซียนน้อยมากที่สามารถโจมตีส่วนหัวแล้วฆ่าตะขาบเหล็กให้ตายได้
เทียบกับผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ที่ใช้เวทมมนตร์และใช้อาวุธเวทโจมตีช่องว่างระหว่างปล้องเปลือก การโจมตีของจินเฟยเหยาเรียบง่ายกว่ามาก
ตะขาบเหล็กถูกนางต่อยยกหนึ่ง บวกกับถูกไฟนรกเผาไหม้ ทุบตีจนหัวหมุนตาลาย ส่วนหัวและส่วนท้องไหม้เกรียมเป็นรอยขรุขระ บนหลังก็มีเปลือกสองสามชิ้นถูกต่อย ไหม้เกรียมเช่นเดียวกัน จินเฟยเหยาตวาดเสียงดัง หมัดขวาที่เต็มไปด้วยไฟนรกและพลังวิญญาณต่อยตรงที่ไหม้เกรียมที่ส่วนท้องของตะขาบเหล็กอย่างดุร้าย
ในที่สุดเปลือกก็ทนการโจมตีของจินเฟยเหยาไม่ได้ปริแตกออก ไฟนรกพบรอยแตกบนเปลือกก็แทรกซอนเข้าไปภายในร่างของตะขาบเหล็ก ส่วนจินเฟยเหยาก็กระโดดถอยออกมาห้าก้าว มองตะขาบเหล็กพลิกตัวขึ้นลง พริบตาก็นอนตายอยู่บนพื้น
ไฟนรกที่ชอนไชเข้าสู่ร่างของตะขาบเหล็ก ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ก็เผาอวัยวะภายในทั้งหมดของมัน กำจัดมันได้อย่างสบายๆ ภายใต้เงื่อนไขไม่เผาทำลายเปลือก
นี่ง่ายดายเกินไปจริงๆ จินเฟยเหยายินดีอย่างยิ่ง เพียงแค้นที่ตะขาบเหล็กหาได้ยาก ไม่เช่นนั้นฆ่าตัวหนึ่งใช้เวลาเพียงสองถ้วยชา[footnoteRef:1] กำจัดเปลือกที่ถูกเผาเสียหาย ตะขาบเหล็กตัวนี้อย่างน้อยสามารถทำเงินได้ยี่สิบกว่าศิลาวิญญาณ นี่ยังไม่นับเขี้ยวยักษ์คู่นั้น อาศัยแค่ระดับความคมที่งับอะไรก็แตก เหมาะสมจะใช้หลอมอาวุธเวทโจมตีที่สุด [1: ถ้วยชา เป็นหน่วยวัดเวลา หนึ่งถ้วยชามีค่าประมาณ 10 นาที]
ล้วงมีดสั้นที่ได้เป็นของกำนัลออกมา จินเฟยเหยากำลังคิดจะตัดเปลือก ก็รู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือน อีกทั้งยังมีเสียงวิ่งเอะอะมาที่นี่ ฟังเสียงแล้วดูเหมือนจะมีไม่น้อยกว่าร้อยคน
นางงุนงงหยุดการกระทำในมือ ยืนขึ้นมองสถานที่ที่มีเสียงดังมา เสียงวิ่งใกล้เข้ามาทุกที การสั่นสะเทือนก็ยิ่งมากขึ้น จินเฟยเหยามองเห็นในพุ่มไม้เบื้องหน้ามีบุรุษอายุยี่สิบกว่าปีพุ่งออกมาผ่านหมอกบางๆ ในยามเที่ยงวัน
ไม่รอให้จินเฟยเหยามองพลังการบำเพ็ญเพียรของคนผู้นั้นได้ชัดเจน ก็ถูกสิ่งที่ปรากฏขึ้นด้านหลังเขาขู่ขวัญ
“มารดามันเถอะ นี่มันอะไรกัน”
จินเฟยเหยาไม่มีเวลาเก็บตะขาบเหล็กลงในกระเป๋าเก็บของสักนิด ก็หันหน้าออกวิ่งไปด้านหลัง บุรุษที่พุ่งออกมาไล่ตามมาทันนาง เหงื่อออกเต็มไปหมดเอ่ยขออภัย “สหายเซียนท่านนี้ ขอโทษด้วย”
“เจ้าบ้าหรือเปล่า ชักนำตั๊กแตนหน้าหยกกลุ่มใหญ่ขนาดนี้มา คิดจะฆ่าข้าให้ตายหรือ” จินเฟยเหยาพุ่งไปด้านหน้าอย่างสุดชีวิต คำรามใส่เขาอย่างกระหืดกระหอบ
จากนั้นนางก็มองด้านหลัง ตั๊กแตนหน้าหยกขั้นสองขนาดสูงกว่าตัวคนสามสิบกว่าตัวพุ่งมาถึงซากตะขาบเหล็กแล้ว เห็นแสงเย็นเยียบกระพริบวาบ ตะขาบเหล็กบนพื้นถูกเตะไปอยู่กลางอากาศ พริบตาก็ถูกตัดเป็นชิ้นๆ
“อ๊า ตะขาบเหล็กของข้า เจ้าบ้านี่ ชดใช้ศิลาวิญาณมาให้ข้านะ” จินเฟยเหยาเสียดายแทบตาย เอาโทสะทั้งหมดไปลงบนตัวบุรุษผู้นั้น
บุรุษผู้นั้นเช็ดเหงื่อบนศีรษะ เอ่ยเตือนอย่างช่วยไม่ได้ว่า “สหายเซียน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดถึงศิลาวิญญาณ ตั๊กแตนหน้าหยกไล่ตามมาทันแล้ว รีบหนีเถอะ”
พอจินเฟยเหยาหันหน้าไปอีกครั้ง ก็เห็นตั๊กแตนหน้าหยกที่มีสีขาวทั้งตัว ก้าวยาวๆ ไล่ตามมา อีกทั้งระดับความเร็วยังรวดเร็ว เคียวด้ามยาวสองเล่มตามธรรมชาติในมือของพวกมันเปล่งประกายเย็นเยียบ ตัดตะขาบเหล็กเป็นชิ้นๆ ได้อย่างง่ายดาย แค่คิดดูก็รู้ว่าคมกริบเพียงใด
“เหตุใดพวกมันจึงไล่ตามมาไม่ยอมเลิกรา เจ้าทำอะไรกันแน่?” เห็นตั๊กแตนหน้าหยกที่มีไอสังหารเต็มท้องนภากลุ่มนั้น จินเฟยเหยาก็แค้นบุรุษที่ชักนำพวกมันมาแทบตาย
บุรุษผู้นั้นโยนยาเม็ดหนึ่งเข้าปาก ยิ้มเอ่ยขออภัย “ข้าเพียงแค่จับตั๊กแตนหน้าหยกตัวเมียมาตัวหนึ่ง ทั้งหมดที่ไล่ตามมาด้านหลังล้วนเป็นตัวผู้”
“เจ้าบ้าหรือเปล่า...หมายความว่าตัวเมียตัวนั้นอยู่ในตัวเจ้า เจ้ารีบไปไกลๆ ข้าเลย ไป ไป ไปให้ไกลๆ เจ้าไม่ต้องชดใช้ค่าตะขาบเหล็กแล้ว รีบพาตั๊กแตนหน้าหยกของเจ้าไปไกลๆ หน่อย” จินเฟยเหยาเข้าใจขึ้นมา รีบไล่บุรุษผู้นั้นออกไป
บุรุษผู้นั้นยิ้มขื่นอย่างช่วยไม่ได้ “สหายเซียน ข้าหนีมาหนึ่งวันเต็มๆ ที่นี่อยู่ใกล้ปากหุบเขามากที่สุด ยาเสริมพลังของข้าก็ใกล้จะหมดเกลี้ยง ไม่มีทางพาพวกมันหนีไปที่อื่นจริงๆ”
“เช่นนั้นเจ้ามียันต์เดินทางหรือไม่? เอามาให้ข้าแผ่นหนึ่งก็ไม่ต้องชดใช้ค่าตะขาบแล้ว เจ้าไม่ไปข้าไปเอง” เห็นบนชุดของเขามีสัญลักษณ์ของสำนัก จินเฟยเหยาจึงเดาว่าเขาน่าจะเป็นศิษย์ของสำนักอะไรในเมืองลั่วเซียน บนตัวน่าจะพกยันต์เดินทาง
“ยันต์เดินทาง?” บุรุษผู้นั้นตกตะลึง ทันใดนั้นก็ยินดียิ่ง “เหตุใดข้าจึงลืมไปได้ว่าข้ายังมียันต์เดินทาง ฮ่าฮ่าฮ่า ดูสิว่าพวกเจ้ายังสามารถไล่ตามข้าทันหรือไม่”
จินเฟยเหยามองบุรุษที่เลอะเลือนผู้นั้น พลันรู้สึกไม่สบายใจ
จริงเสียด้วย เห็นบุรุษหนุ่มหยิบยันต์เดินทางหนึ่งใบออกจากในกระเป๋าเก็บของ เอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างรู้สึกผิดยิ่ง “สหายเซียนท่านนี้ บนตัวข้ามียันต์เดินทางเหลือเพียงใบเดียว บนตัวเจ้าไม่มีตั๊กแตนตัวเมีย พวกมันน่าจะไม่ไล่ตามเจ้า หากได้พบกับสหายเซียนครั้งหน้า ข้าต้องชดเชยสัตว์ภูติให้เจ้าตัวหนึ่งแน่นอน สหายเซียน รักษาตัวด้วย”
“ถือว่าเจ้าอำมหิต” หลังจากจินเฟยเหยาเค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่งอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน บุรุษผู้นั้นก็กระตุ้นการทำงานของยันต์เดินทาง หายไปจากเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว
ตั๊กแตนหน้าหยกด้านหลังที่สูญเสียร่องรอยของตั๊กแตนตัวเมียก็ยิ่งกระสับกระส่าย ทั้งหมดจับจ้องจินเฟยเหยาที่อยู่เบื้องหน้าเป็นเป้าหมาย
หากวิ่งไปทางปากหุบเขาตลอดเวลาแบบนี้ ช้าเร็วก็ต้องถูกตั๊กแตนหน้าหยกไล่ตามทัน หาสถานที่แห่งหนึ่งซ่อนตัวดีกว่า อย่างไรเสียบนร่างของตนเองก็ไม่มีกลิ่นของตั๊กแตนตัวเมีย ขอเพียงไม่ถูกตั๊กแตนเห็นร่าง ก็ไม่น่าจะพบตนเอง
เห็นเบื้องหน้ามีสถานที่แห่งหนึ่ง มีต้นไม้ล้มมากมาย เห็นมอสเต็มต้นไม้หลายปีแล้ว จินเฟยเหยาตัดสินใจ เลี้ยวเบนที่เบื้องหน้าอย่างกะทันหันกระโดดข้ามกองต้นไม้เหล่านั้น
แกร่ก แกร่ก แกร่ก...
ข้างหูของจินเฟยเหยาทั้งหมดเป็นเสียงเคียวของตั๊กแตนหน้าหยก เสียดสีกัน ราวกับกำลังปรึกษากัน นางหลบอยู่ด้านล่างขอนไม้ที่เต็มไปด้วยมอส ขอนไม้นี้อยู่ด้านบนของขอนไม้ท่อนอื่น ตรงกลางมีช่องว่างเล็กๆ ให้นางขดร่างแนบอยู่ด้านในได้พอดี
นางยังห่อร่างด้วยใบไม้เน่าบนพื้นอีกไม่น้อย เทเห็ดหูหนูเน่าออกมากองไว้ด้านล่างขอนไม้ เพราะมีเวลาไม่เพียงพอ เห็ดหูหนูจึงกองอยู่ที่นั่นอย่างกระจัดกระจาย ไม่เหมือนงอกออกมาสักนิด
สมองของตั๊กแตนหน้าหยกไม่ได้มีประสิทธิภาพขนาดนั้น ดูไม่ออกว่ากองเห็ดเน่ามีอะไรแปลกประหลาด เพียงแค่พบว่าร่องรอยของคนหายไป จึงค้นหาไปมาอยู่ที่เดิม
จินเฟยเหยามองดูภายนอกผ่านรอยแยกของใบไม้เน่า เห็นเท้าสีขาวของตั๊กแตนหน้าหยกแกว่งไปมาอยู่เบื้องหน้า นางทนกลิ่นเหม็นที่พุ่งมาปะทะจมูก ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นอนอย่างสงบนิ่ง สุดท้ายก็เริ่มฝึกบำเพ็ญเสียเลย
รอจนนางลืมตา รอบด้านก็มืดสนิท ตั๊กแตนหน้าหยกที่หยุดอยู่ที่นี่มาตลอดก็หายไป คาดว่าค้นหาอยู่นานก็หาไม่พบ อีกทั้งที่นี่มิใช่ถิ่นของตนเอง จึงได้แต่ถอยกลับไป
หลังจากแน่ใจว่าด้านนอกไม่มีตั๊กแตนหน้าหยก และตั๊กแตนหน้าหยกไม่ได้ซ่อนกายรอคอยให้ตนเองเผยโฉมออกมา จินเฟยเหยาจึงออกมาจากด้านล่างขอนไม้ พอออกมานางรีบสั่นใบไม้เน่าบนตัวให้ร่วง สูดจมูก กลิ่นเห็ดหูหนูเน่าที่เปียกชื้นบนตัวยิ่งเข้มข้น ท่าทางกลิ่นเหม็นบนร่างจะอยู่กับตนเองไปหลายวัน
ค่ำคืนในหุบเขาร้อยหนอนแมลง หมอกหนาแน่นกว่ายามกลางวันมากนัก มืดสนิท หมอกลงจัด แม้แต่แสงจันทร์ก็ทะลุลงมาไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะหาสถานที่ค้างแรมแห่งใหม่
จินเฟยเหยาได้แต่ค้างแรมที่นี่หนึ่งคืน ล้วงหินเหล็กไฟออกมาเตรียมจะก่อไฟ ด้านหลังปรากฏเสียงซ่าซ่าขึ้นอีก
นางไม่หันศีรษะไป สองมือจุดไฟนรกขึ้น หันหน้าไปต่อยสะเปะสะปะทางด้านหลังโครมๆ สิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังถูกนางต่อยลงไปกองกับพื้น หยิบยืมแสงสว่างของไฟนรกส่อง จินเฟยเหยาจึงพบว่า สิ่งที่ถูกนางต่อยล้มลงบนพื้นคือตะขาบเหล็กตัวเล็ก
ตะขาบเหล็กตัวนี้อายุน้อย ร่างกายมีเพียงยี่สิบกว่าปล้อง ถูกนางอัดสะเปะสะปะยกหนึ่งก็ต่อยจนเปลือกแตก ถูกไฟนรกเผาตายจากด้านใน
“โชคดีขนาดนี้เลยหรือ? คิดไม่ถึงว่าจะเก็บตะขาบเหล็กตัวหนึ่งได้เปล่าๆ” จินเฟยเหยายินดี รีบจุดกองไฟขึ้น นางนำมีดสั้นออกมาอย่างดีอกดีใจ ตัดเปลือกภายนอกที่อยู่ในสภาพดีอย่างระมัดระวัง แม้แต่เขี้ยวยักษ์บนหัวนางก็ตัดลงมา ใส่ของทั้งหมดลงในกระเป๋าเก็บของ
เฉือนตะขาบเหล็กทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว จินเฟยเหยาจึงรู้สึกว่าตนเองหิวจนอกแนบติดแผ่นหลังนานแล้ว ปาดเช็ดเหงื่อ นางนำเสบียงกรังที่พกมาด้วยออกมา เทน้ำในถุงใส่แล้วกินหลายคำ
สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ถึงคือ ในหมอกหนามีเสียงซ่าซ่าดังมาอีก ตะขาบเหล็กตัวหนึ่งเลื้อยมาหานาง จินเฟยเหยาตกตะลึงอย่างยิ่ง หรือว่ากองขอนไม้นี้เป็นรังของตะขาบเหล็ก?
ไม่มีเวลามาคิดมาก จะให้ตะขาบเหล็กหนีไปไม่ได้ จินเฟยเหยาโยนถุงน้ำและเสบียงในมือทิ้ง หันหน้าพุ่งเข้าใส่ตะขาบเหล็ก แล้วใช้หมัดไฟนรกต่อยตีอย่างบ้าคลั่งอีกยกหนึ่ง ตะขาบเหล็กตัวนี้ก็ถูกนางกำจัดทิ้งอย่างว่องไว
ไม่รอให้นางตัดเปลือก รอบด้านก็มีเสียงซ่าซ่าดังมา คราวนี้จินเฟยเหยางงงวยอย่างที่สุด ไหนบอกว่าร่องรอยของตะขาบเหล็กไม่แน่ชัด และระแวดระวังอย่างยิ่ง จับตัวได้ยากเย็น ตอนนี้มันเรื่องอะไรกัน ตะขาบเหล็กทั้งหมดล้วนแทรกซอนมาที่นี่ ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าตะขาบเหล็กชอบกินเนื้อมนุษย์โดยเฉพาะ
แต่ว่า เจ้าพวกนี้ทั้งหมดคือเงิน ตอนนี้นางไม่สนใจจะคิดหาเหตุผล ตะโกนเสียงดัง พุ่งเข้าไปใส่ศิลาวิญญาณที่เคลื่อนไหวได้เหล่านั้น
..................................................


บทที่ 14 มองส่ง
“ทว่าพวกท่านห้ามทำให้นางลำบาก ไม่เช่นนั้น...ข้าจะทำให้พวกท่านเสียใจ” สยงเทียนคุนเหมือนคนละคนกับก่อนหน้านี้ ดวงตาเย็นชา น้ำเสียงไม่ดี หากมิใช่เห็นกับตายังนึกว่าถูกใครชิงร่าง[footnoteRef:1]เสียอีก [1: ชิงร่าง คือ วิญญาณอื่นเข้ามาสิงสู่ในร่างของเจ้าของร่างแทนวิญญาณเจ้าของร่าง]
หวังเฉิงเย่อยากจะส่งเทพโรคระบาดกลุ่มนี้จากไปทันที เรื่องในครั้งนี้ทำให้เขาต้องล้วงศิลาวิญญาณชั้นกลางห้าร้อยก้อนมาจัดการ จำนวนเงินที่ใช้มหาศาลเกินไปแล้ว อีกทั้งยังมิอาจหวังให้ฮูหยินสยงควักเงินก้อนนี้ด้วย ผู้ใดให้สามีของนางคือผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมในสำนักเล่า หากมาด้วยตนเองจริงๆ แม้แต่เขาก็ล่วงเกินไม่ได้
ไม่สนใจท่าทางไร้มารยาทของสยงเทียนคุน เขารีบรับรอง “เจ้าวางใจ พวกเราเป็นถึงสำนักอวิ๋นซาน จะไปหาเรื่องผู้บำเพ็ญเซียนน้อยคนหนึ่งที่เพิ่งบรรลุขั้นฝึกปราณได้อย่างไร อีกอย่างหนึ่งที่นี่คือเมืองลั่วเซียน ถึงเจ้าไม่ไว้ใจพวกเรา เจ้ายังไม่ไว้วางใจผู้ดูแลของที่นี่อีกหรือ?”
สยงเทียนคุนกวาดตามองพวกเขา เดินมาถึงข้างกายจินเฟยเหยา เขาลงนั่งยองๆ ดึงกระเป๋าเก็บของของตนเองออกมา ยัดกระบี่สีขาวและผ้าไหมในมือใส่มือจินเฟยเหยา
“ข้าไปแล้วนะ ข้าจะจดจำคำพูดของเจ้าไว้ ต้องมีสักวันที่ข้าจะได้รับอิสระ”
เอ่ยจบ สยงเทียนคุนเดินไปหาศิษย์สำนักอวิ๋นซานโดยไม่หันหน้ากลับมา มองฮูหยินสยงนำสยงเทียนคุนจากไป จินเฟยเหยาถือสิ่งของในมืออย่างมึนงง ที่แท้ตนเองเคยพูดอะไรกับสยงเทียนคุนกันแน่ อิสระ เหตุใดจึงนึกไม่ออกเลยสักนิด
นางลืมคำพูดให้กำลังใจที่พูดไปเรื่อยเปื่อยเพื่อไม่ให้สยงเทียนคุนเป็นเหมือนสตรีตอนอยู่ในรถม้าจนหมดแล้ว สยงเทียนคุนจดจำหลักการพื้นฐานไว้ วันต่อมาจินเฟยเหยากลับลืมเลือนจนเกลี้ยงเกลา
น่าจะเพราะจินเฟยเหยาเป็นเพียงผู้เยาว์รุ่นหลังขั้นฝึกปราณช่วงต้นที่ไร้ชื่อเสียงคนหนึ่ง ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนเห็นคนของสำนักอวิ๋นซานปล่อยนาง ทั้งยังรับผลประโยชน์มาไม่น้อยและยอมรับการลงโทษ เรื่องจึงคลี่คลายลงอย่างน่าพอใจ ก็สะบัดมือจากไป
ส่วนคนของสำนักอวิ๋นซานเห็นฮูหยินสยงพาสยงเทียนคุนจากไปอย่างเร่งร้อนราวกับเกรงว่าบุตรชายจะหนีไปกลางทาง
หวังเฉิงเย่ก็ด่าทอศิษย์ที่อาศัยอยู่ในเมืองลั่วเซียนหลายประโยค ทั้งหมดรีบกลับไปสำนักสาขาของสำนักอวิ๋นซาน โทสะในใจของเขามากมายยิ่ง ศิษย์เหล่านี้อยู่ในเมืองลั่วเซียนมานานหลายปี เห็นอาจาย์อาต่อสู้ในเมือง คิดไม่ถึงว่าจะไม่ห้ามปราม หากไม่สั่งสอนให้ดีสักหน่อย ต่อไปถ้าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก เกรงว่าคงทำลายความบากบั่นทุ่มเทของตนเองแล้ว
จินเฟยเหยามองเหม่อไปรอบด้าน คิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะมีผลลัพธ์เช่นนี้ นางทำความดี อย่าว่าแต่ได้รางวัลเลย ยังถูกทุบตีเปล่าๆ ยกหนึ่งด้วย แม้แต่ค่าเสียหายก็ยังไม่ชดใช้ ครู่หนึ่งคนก็ไปกันหมด และที่น่าเศร้าใจคือสำนักสาขาของสำนักอวิ๋นซานถึงกับอยู่ข้างบ้านเล็กๆ ที่จินเฟยเหยาเช่าแค่กำแพงกั้น
กลายเป็นว่าพวกเขาสองคนเพิ่งมาที่นี่ก็พบเข้ากับฮูหยินสยงที่ออกมาตามหาบุตรชายไปทั่วจนโทสะพวยพุ่งพอดี คนจะซวย ขนาดดื่มน้ำเย็นก็ยังติดฟันจริงๆ เรื่องนี้บังเอิญเกินไปแล้ว
จินเฟยเหยาขยับตัวอย่างจนใจ บาดแผลที่ไหล่ซ้ายเจ็บปวดอย่างรุนแรง ถึงเลือดจะหยุดไหล ทว่าความเจ็บปวดกลับยังไม่หายไปทันที เพราะเสียเลือดมากเกินไป สีหน้านางจึงซีดขาว เวียนศีรษะ เห็นไม่มีผู้ใดสนใจตนเอง จินเฟยเหยาจึงดิ้นรนล้วงแผ่นหยกออกมาเปิดการควบคุมของบ้าน พอผลักประตูก็เข้าไปในลานบ้าน
ยังไม่เห็นอย่างชัดเจนว่าในลานบ้านมีทิวทัศน์เป็นอย่างไร นางก็กระแทกประตูของห้องหนึ่งในนั้นให้เปิดออก แล้วล้มลงบนเตียงไม้อันว่างเปล่าแล้วสลบไป
เช้าตรู่ในเมืองลั่วเซียน ยังคงอึกทึกเช่นเดิม บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนที่ไม่รู้ความแตกต่างของเวลาก็ยังมีชีวิตตามความพึงพอใจของตนเองดังเดิม บางคนตื่นแต่เช้า บางคนเพิ่งนอนพักผ่อน และบางคนก็ไม่ก้าวออกจากบ้านแม้ครึ่งก้าวมาหลายปีแล้ว
ด้านข้างประตูสำนักอวิ๋นซานทางทิศตะวันตกของเมือง มีบ้านหลังเล็กๆ เชื่อมต่อกันเก้าหลัง บ้านหลังเล็กริมสุดมีร้านเลิศรสมาส่งสามมื้อทุกวัน มีอาหารมาส่งถึงบ้านก็แสดงว่าเจ้าของบ้านหลังเล็กไม่ได้ปิดด่านกักตน กลับไม่เห็นผู้บำเพ็ญเซียนผู้นั้นออกจากบ้านเลย ขี้เกียจจนเป็นแบบนี้พบเห็นได้น้อยนัก
นกชางเชวี่ยอ้วนพีตัวหนึ่งบินมาจากที่ไกลๆ อุ้งเท้าจับกล่องอาหารแน่น อย่าเห็นว่านกชางเชวี่ยดูโง่งม รูปร่างอ้วนใหญ่ ทว่ายามบินกลับบินอย่างมั่นคงยิ่ง จับกล่องอาหารไม่สั่นไหวโอนเอน ดูแล้วทำให้คนวางใจ
อย่างไรเสียคงไม่มีใครคิดว่าพอออกจากบ้านแต่เช้าตรู่จะถูกกล่องอาหารร่วงลงมาใส่ศีรษะพอดี
นกชางเชวี่ยบินไปทางบ้านหลังเล็กที่อยู่ริมสุดอย่างคุ้นเคย ผ่านการควบคุมของบ้านหลังเล็กอย่างง่ายดาย วางกล่องอาหารไว้บนโต๊ะศิลากลางลานบ้าน จากนั้นก็ตีปีกบินไป
ลานบ้านกว้างเพียงสองจั้งกว่า มีห้องข้างทำจากไม้ขนาดไม่ใหญ่นักสองห้อง ในลานเรือนมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ บนพื้นปูแผ่นหินเขียวเรียบลื่น ตรงกลางปลูกต้นหยางเขียวที่ใบดกหนาต้นหนึ่ง บนโต๊ะศิลาใต้ต้นไม้มีกล่องอาหารจากร้านเลิศรสวางไว้
หลังจากนกชางเชวี่ยของร้านเลิศรสบินไปแล้ว ประตูห้องหนึ่งในนั้นก็เปิดออก จินเฟยเหยาเดินออกมาจากด้านใน นางเดินมาถึงเบื้องหน้าโต๊ะหิน เปิดกล่องอาหารสองชั้นออก
“อาหารวันนี้ไม่เหมือนกับเมื่อวาน ร้านเลิศรสช่างทำการค้าจริงๆ” นางยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ หยิบอาหารเช้าออกจากกล่องอาหาร
โจ๊กใสหนึ่งชามใหญ่ ผักดองจานเล็กสองจาน ซาลาเปาไส้เนื้อและผักลูกใหญ่กลิ่นหอมเตะจมูกสี่ลูก จินเฟยเหยาก็นั่งลงเบื้องหน้าโต๊ะศิลา หยิบซาลาเปาเนื้อขึ้นเริ่มกิน ไส้ซาลาเปาของที่นี่ล้วนเป็นเนื้อสัตว์ปิศาจ แม้แต่อาหารจานผักก็มีพลังวิญญาณแฝงอยู่ ในโลกมนุษย์ธรรมดาหารับประทานไม่ได้
นางหลบรักษาบาดแผลอยู่ในบ้านมาสองเดือนกว่าแล้ว แขนซ้ายถูกกระบี่โลหิตของฮูหยินสยงแทงทะลุ บาดแผลสาหัสมากกว่าที่นางคาด รอบบาดแผลมีปราณกระบี่สีแดงชั้นหนึ่งยับยั้งการหายของบาดแผล หากมิได้ให้ท่านหมอใช้พลังวิญญาณขจัดให้สลายไป เกรงว่าถึงรักษาบาดแผลหนึ่งปีก็คงไม่หาย
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานยอดเยี่ยมจริงๆ เสียด้วย นึกถึงบาดแผลของตนเองจินเฟยเหยาก็อดส่ายศีรษะไม่ได้ นางต้องรีบยกระดับความแข็งแกร่งจึงจะได้ สองเดือนนี้ แม้แต่กินข้าวนางก็ให้ร้านเลิศรสส่งมา ไม่ใช่เกียจคร้านถึงขั้นนั้น ทว่านางนอนอยู่บนเตียงหนึ่งเดือน ลุกไม่ขึ้นเลยสักนิด
ยังนับว่าดี เพราะรู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมากต่างก็ยุ่ง ไม่มีเวลาไปทำเรื่องส่วนตัวมากมาย เมืองลั่วเซียนจึงมีคนกลางช่วยผู้บำเพ็ญเซียนทำธุระโดยเฉพาะ
ขอเพียงมีคนเข้ามาอยู่ก็จะมีคนกลางมาสอบถามถึงบ้าน ว่ามีอะไรให้ช่วยเหลือหรือไม่ จินเฟยเหยาฟื้นจากการหมดสติ พบว่าตรงประตูมีคนกลางผู้หนึ่งมารออยู่สองวันแล้ว
พวกเขาทำทุกอย่าง ซักเสื้อผ้าส่งอาหาร ทำตั้งแต่กวาดบ้าน ดูแลสัตว์ปิศาจ เพาะปลูกหญ้าวิญญาณ ขอเพียงท่านนึกออก พวกเขาก็สามารถทำให้ท่านได้ ต่อให้คิดจะหาอนุภรรยา ก็เป็นเรื่องง่ายเพียงแค่ยกมือ
จินเฟยเหยามีบาดแผลบนร่าง ขนาดท่านหมอคนกลางก็เป็นผู้เชิญมา ทั้งยังแนะนำอาหารส่งถึงบ้านของหอเลิศรส ของใช้ภายในบ้านก็ช่วยซื้อหามา แน่นอนว่าพวกเขาต้องได้รับค่าวิ่งเต้น
โชคดีที่สยงเทียนคุนทิ้งศิลาวิญญาณชั้นล่างสามสิบกว่าก้อนในกระเป๋าเก็บของไว้ให้ ใช้จ่ายค่าวิ่งเต้นและค่าอาหารสามเดือนนี้ ส่วนที่เหลือก็ถูกท่านหมอเอาไปหมด
เห็นท่านหมอยังรับศิลาวิญญาณเหล่านั้นไปอย่างไม่พอใจ แค่ราคาขจัดพลังวิญญาณของกระบี่บินทิ้งจินเฟยเหยาก็รู้สึกเจ็บปวดแล้ว นางถึงกับเกิดความคิดอยากจะเปลี่ยนไปเรียนเวทรักษาเลยทีเดียว อาชีพนี้หาเงินได้เยอะจริงๆ
ก็เพียงแค่คิดเท่านั้น เรียนหมอต้องเป็นเด็กฝึกหัดก่อน และต้องทำงานเป็นบ่าวให้กับท่านหมอเปล่าๆ หลายปี จึงมีโอกาสได้เรียนเวทรักษา นางรู้นิสัยของตนเองเป็นอย่างดี ถ้าไปเป็นเด็กฝึกหัด เกรงว่าคงทำเตาหลอมยาของผู้อื่นพังตั้งแต่แรก
นอนมาสองเดือนอาการบาดเจ็บดีขึ้นมาก คนของสำนักอวิ๋นซานไม่ได้มาหาเรื่อง ท่าทางต้องวางแผนเรื่องการบำเพ็ญเพียรของตนเองแล้ว
สองเดือนนี้นางไม่ได้อยู่ว่าง มีเวลาก็ฝึกบำเพ็ญเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ พลังการบำเพ็ญเพียรก้าวหน้าขึ้นนิดหน่อย ทว่ายังอยู่ที่ขั้นฝึกปราณช่วงต้น เรื่องสำคัญในตอนนี้ก็คือต้องซื้อยาพลังปราณมายกระดับความเร็วในการฝึกบำเพ็ญ แค่อาศัยการดูดซับพลังวิญญาณรอบด้านเช่นนี้คิดจะบรรลุขั้นสร้างฐานเกรงว่าชั่วชีวิตคงไม่มีหวัง
ถ้าจะฝึกไฟนรกศพมาร ก็จำเป็นต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย ต้องต้มน้ำแกงยาวิญญาณในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ ไม่เช่นนั้นพละกำลังไม่สูงขึ้นก็จะหาศิลาวิญญาณไม่ได้ จากนั้นก็จมอยู่ในวังวนอันเลวร้ายของการไร้ศิลาวิญญาณก็ไร้พละกำลัง ไร้พละกำลังก็ยิ่งไร้ศิลาวิญญาณ ชั่วชีวิตนี้มิอาจเงยหน้าอ้าปากได้
กินอาหารเช้าจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว โยนจานชามเข้าไปในกล่องอาหารอีกครั้ง พอถึงเวลารับประทานอาหารกลางวัน นกชางเชวี่ยก็มาเอากล่องอาหารนี้ไป
ตอนนี้นางเตรียมจะออกไปลองดู ว่ามีหนทางใดที่จะหาศิลาวิญญาณได้บ้าง จะได้ใช้ศิลาวิญญาณพวกนี้ซื้อยาพลังปราณ กระดูกและหนังสัตว์ปิศาจระดับหนึ่งในกระเป๋าเก็บของสองใบก็ต้องหาสถานที่ขาย
ขณะกำลังจะออกจากบ้าน นางก็พกกระบี่สีขาวที่สยงเทียนคุนทิ้งไว้ให้ไปด้วย ส่วนผ้าไหมผืนนั้นเป็นอาวุธป้องกันที่ดี นางจึงซ่อนไว้บนตัวตั้งแต่แรก
คิดจะขายวัตถุดิบของสัตว์ปิศาจก็ต้องไปที่ถนนถงเหลียน ที่นั่นมีศูนย์กระจายสินค้าของร้านเล็กๆ วัตถุดิบเช่นนี้ถ้าหิ้วไปที่ร้านระดับสูง ไม่ถูกคนงานในร้านโยนออกมาก็นับว่าดีแล้ว
แผนที่ของเมืองลั่วเซียนถูกนางที่อยู่ว่างไม่มีอะไรทำจิ้มแผนที่จนคุ้นเคย ไม่ต้องเปิดแผนที่นางก็หาถนนถงเหลียนพบได้สบายๆ
สองฟากของถนนเป็นร้านค้าสองชั้นเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย คนเดินไปมาบนถนน ส่วนมากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ คนธรรมดาก็มีไม่น้อย เพียงแต่ทั้งหมดยุ่งอยู่กับการไปร้านค้าแต่ละร้านอย่างเร่งรีบ ตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนในเมืองลั่วเซียนมีมากมาย เป็นไปไม่ได้ที่ทั้งหมดจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ส่วนคนธรรมดาก็ตัดใจไปโลกมนุษย์ไม่ได้ ได้แต่ต้องทำงานชั้นต่ำที่สุด
ร้านเหล่านี้มีทุกรูปแบบ มีทุกอย่างขาย นอกจากขายยันต์ อาวุธเวท ยาวิญญาณ และสัตว์เลี้ยงที่ผู้บำเพ็ญเซียนใช้ ยังมีร้านเสื้อผ้าเหมือนในโลกมนุษย์ ร้านอาหารของว่าง ชามอ่างกระทะกระบวย เครื่องเรือน สิ่งที่โลกมนุษย์มีที่นี่ล้วนมีทั้งหมด
จินเฟยเหยาไม่ได้เข้าไปร้านหลอมอาวุธที่แขวนป้ายซื้อวัตถุดิบ ร้านเหล่านั้นขายอาวุธเวทที่หลอมแล้วโดยเฉพาะ ราคาที่ซื้อวัตถุดิบไม่สูงนัก ไม่ค่อยเลือกมาก วัตถุดิบอะไรก็รับซื้อหมด ทั้งยังสามารถใช้วัตถุดิบมาแลกอาวุธเวทได้ ดังนั้นจึงมีผู้บำเพ็ญเซียนไม่น้อยมาค้าขายที่นี่
นางวิ่งไปร้านค้าที่ซื้อขายวัตถุดิบนานาชนิดโดยเฉพาะหลายร้านเพื่อสอบถามราคา ตามปกติราคารับซื้อวัตถุดิบของทุกคนจะใกล้เคียงกันเพื่อเสถียรภาพของตลาด ไม่มีช่องทางให้เลือกมากนัก
ในเมื่อราคาเหมือนกันหมด จินเฟยเหยาจึงเลือกร้านหนึ่งที่ชื่อว่าจวี้จ๋าถัง โยนสิ่งของในถุงเก็บของสองใบให้พวกเขาทั้งหมด ไม่เสียทีที่เป็นร้านรับซื้อมืออาชีพ ลูกจ้างขั้นฝึกปราณช่วงต้นในร้าน นำสินค้าของจินเฟยเหยามาวางไว้ในมือ หาข้อบกพร่องไม่หยุด
ตัดขนสัตว์เสีย บนกระดูกสัตว์มีรอยแตก เอาเขาสัตว์ออกมาอย่างไม่ระวัง ผิวแข็งๆ ของเขาสัตว์มีรอยแตก นางรับฟังจนเวียนศีรษะและกระวนกระวายใจ
สุดท้ายก็กดราคาจนยังพอรับได้ ทั้งหมดขายไปสิบห้าศิลาวิญญาณชั้นล่าง สินค้าขยะไม่มีราคา ถึงมีปริมาณมากก็ได้รับเงินน้อย นางยังต้องคิดหาวิธีหารายได้ทางอื่นอีก ไม่เช่นนั้นศิลาวิญญาณที่ขายได้ยังไม่พอศิลาวิญญาณที่ใช้หมดไปกับค่ายา
จินเฟยเหยาเก็บศิลาวิญญาณในกระเป๋าเก็บของ หันกายเดินเข้าไปในร้านอาวุธเวท
...................................................................


บทที่ 15 ทั้งหมดเป็นของกำนัล
ในร้านแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นหนึ่งจัดวางอาวุธเวทนานาชนิดจำนวนมาก ลูกจ้างที่เป็นผู้ฝึกปราณช่วงต้นผู้หนึ่งกำลังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะ
จินเฟยเหยากวาดตามองหลายรอบ พบว่าในร้านล้วนเป็นอาวุธเวท ไม่มีของวิเศษ ร้านเล็กๆ แบบนี้ถึงแม้จะเตรียมของวิเศษชั้นล่างไว้หลายชิ้น แต่ของทั้งหมดไม่ได้วางจัดแสดง บนโต๊ะ ทุกชิ้นล้วนเป็นของล้ำค่าของร้าน ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณชอบมาเป็นลูกค้าร้านเล็กๆ แบบนี้ ทว่ากลับไม่ใช้ของวิเศษ หรือก็คือเผื่อไว้ตอนผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมาซื้อของวิเศษ จะสามารถขายได้ราคาดี
ตอนนี้ในร้านมีลูกค้าขั้นฝึกปราณสามคนกำลังเลือกอาวุธเวทอยู่ ร้านเล็กๆ แห่งนี้วางอาวุธเวททั้งหมดแยกประเภท เช่นนี้ทำให้ลูกค้าเลือกได้สะดวก เพียงแค่ค้นหาชิ้นที่ชอบ ตอนจะซื้อค่อยเรียกลูกจ้าง
จินเฟยเหยาไม่ต้องการอาวุธเวทโจมตีเป็นการชั่วคราว นางไม่มีเงินเก็บไปซื้อสิ่งของที่ไม่เหมาะมือ การรับรู้ของตนเองใช้อาวุธเวทแบบชุดแม่ลูกเหล่านั้นไม่ได้เลยสักนิด นางเดินตรงมายังหน้าแท่นอาวุธป้องกัน ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน
อาวุธเวทป้องกันราคาสูงและมีน้อยชิ้น ปริมาณอาวุธป้องกันภายในร้านแห่งนี้ก็ไม่มาก
จินเฟยเหยามองอาวุธเวทป้องกันบนแท่นเบื้องหน้า มีเพียงห้าชิ้น ส่วนอาวุธเวทรูปกระบี่ด้านข้างมีอยู่ยี่สิบกว่าชิ้นเต็มๆ เปรียบเทียบกันแล้ว ปริมาณของอาวุธเวทป้องกันน้อยมากจริงๆ มีเพียงหยกประดับสีเขียวสลักลายดอกบัว เข็มขัดหนังเส้นหนึ่ง กำไลข้อมือคู่หนึ่ง สุดท้ายก็คือเสื้อนอกของบุรุษตัวหนึ่ง
ร้านค้าแห่งนี้มีลูกจ้างไม่พอจริงๆ เจ้าของร้านเขียนราคาทั้งหมดไว้บนป้ายเล็กๆ ที่วางไว้ด้านข้างอาวุธเวท เพื่อจะได้ไม่ต้องถามราคา
หยกประดับสีเขียวแปดร้อยศิลาวิญญาณ เข็มขัดหนังห้าร้อยห้าศิลาวิญญาณ กำไลข้อมือหกร้อยศิลาวิญญาณ เสื้อนอกของบุรุษราคาถึงเก้าร้อยศิลาวิญญาณ
ราคานี้แพงเกินไป อีกทั้งมีประสิทธิผลอย่างไรก็ยังไม่ทราบแน่ชัด ผู้ใดจะซื้อ พอมองดูอย่างละเอียด จินเฟยเหยาพบว่าด้านล่างป้ายราคายังมีตัวอักษรเล็กๆ แถวหนึ่ง ประสิทธิภาพของอาวุธเวทดูด้านหลัง
หยิบป้ายราคาพลิกดู ด้านบนเขียนประสิทธิภาพของอาวุธเวทไว้ หยกประดับสีเขียว ยามเผชิญการโจมตีจะปลดปล่อยม่านป้องกันสีเขียวออกมาเอง ต้านทานการโจมตีด้วยเวทมนตร์ได้
ส่วนด้านหลังป้ายอาวุธเวทชิ้นอื่นๆ อีกหลายชิ้นก็เขียนแนะนำไว้เกือบหมด เข็มขัดหนังสามารถปลดปล่อยม่านป้องกันออกมา เพียงแต่หนึ่งวันสามารถใช้ได้สามครั้ง ประสิทธิภาพการใช้งานต่ำไปหน่อย ส่วนเสื้อนอกของบุรุษไม่มีม่านป้องกัน ทว่ามีเวทมนตร์ย้อนกลับไปกลืนกินแทน ถ้ามีเวทมนตร์โจมตีมา จะปลดปล่อยคมวายุอันรุนแรง คมวายุรวดเร็วอย่างที่สุด ต้องเป็นผู้ฝึกปราณช่วงปลายจึงสามารถควบคุมเวทมนตร์ได้ทั้งหมด ถ้าถูกมันโจมตีเข้าโดยไม่คาดฝันคงหายไปครึ่งชีวิต
ที่จริงจินเฟยเหยาค่อนข้างอยากได้กำไลคู่นั้น แต่ละวันกำไลแต่ละวงสามารถปลดปล่อยม่านป้องกันออกมา สามารถสลับสับเปลี่ยนกันใช้งานได้ และสามารถใช้พร้อมกันได้ อีกทั้งที่ทำให้จินเฟยเหยาอยากได้คือมันมีความสามารถในการผูกมัด สามารถบินออกไปผูกมัดอีกฝ่ายได้ ใกล้เคียงกับวงแหวนหยกชิ้นนั้น
อาวุธเวทชั้นล่างที่สามารถโจมตีและป้องกันได้แบบนี้ ที่ราคาเพียงหกร้อยศิลาวิญญาณก็มีสาเหตุ นั่นคืออัปลักษณ์เกินไป
มีจุดด่างเต็มไปหมด ราวกับเคยถูกหนอนแมลงกัดแทะ กำไลสีเหลืองดำที่เต็มไปด้วยหลุม จินเฟยเหยาอดไม่ได้
นางตะโกนเรียกลูกจ้างเพียงคนเดียวในร้าน ชี้ไปที่กำไลแล้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ขอถามหน่อยเกิดอะไรขึ้นกับกำไล? เหตุใดจึงแปลกประหลาดขนาดนี้”
ลูกจ้างอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี เห็นท่าทางไม่ใส่ใจของเขา ร้านนี้น่าจะเป็นกิจการของตนเอง เห็นเขามองกำไลแล้วหัวเราะคิกคักเอ่ยว่า “กำไลมังกรทองสมปรารถนา เป็นของดี ทั้งสามารถโจมตีและป้องกันได้ ตอนนี้แค่หกร้อยศิลาวิญญาณเท่านั้น ไม่ซื้อก็น่าเสียดาย”
จินเฟยเหยาหางตากระตุก “กำไลมังกรทองสมปรารถนา? หยิบผิดหรือไม่”
“ตอนเพิ่งหลอมเสร็จมีมังกรทอง มังกรทองเหมือนจริงราวกับมีชีวิตงดงามมาก แสงสีทองระยิบระยับ ร่ำรวยและมีเกียรติไร้ที่เปรียบ ทำให้คนมองแล้วรู้สึกชื่นชอบ” เขาพูดจนน้ำลายกระเซ็น สายตามองรอบด้านอย่างพินิจพิเคราะห์ คิดจะดูว่ามีคนมากับจินเฟยเหยาหรือไม่
อย่าเห็นว่าจินเฟยเหยาทำอะไรล้วนมีประสบการณ์ ที่จริงคือเด็กอายุสิบกว่าปีคนหนึ่ง ในสายตาของผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมาก นั่นคือขนาดรุ่นหลานยังอายุมากกว่านางเลย เด็กแบบนี้ น้อยมากที่จะบำเพ็ญเพียรคนเดียวตามลำพัง ลูกจ้างไม่แน่ใจนักว่าถ้าหลอกนางจะถูกผู้อาวุโสของนางมาหาถึงที่หรือไม่
ได้ยินเขายิ่งพูดก็ยิ่งไปกันใหญ่ จินเฟยเหยาจึงรีบตัดบทเขา “เดี๋ยวก่อน เจ้าพูดถึงจุดสำคัญก็พอ ต่อมาเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้”
“ต่อมา...รู้สึกว่ามังกรทองไร้รสนิยมเกินไป เด็กผู้หญิงสวมแล้วไม่งดงาม ดังนั้นจึงเอามันออก ตอนนี้เจ้าดูสิ ในสีดำของกำไลข้อมือมีสีเหลือง ลักษณะเช่นนี้ย่อมต้องเป็นลวดลายที่สวรรค์สร้าง แตกต่างจากของชิ้นอื่นมากเพียงใด” ลูกจ้างนำกำไลข้อมือออกมาลูบไล้เบาๆ ราวกับสิ่งที่หยิบเป็นของล้ำค่า
“เจ้าเด็กบ้า อยู่ว่างจนประสาทไปลานด้านหลังจัดการวัตถุดิบเสีย พูดจาเหลวไหลทั้งวัน” บุรุษรูปร่างล่ำสันอายุสามสิบกว่าผู้หนึ่งออกมาจากลานบ้านด้านหลัง พอดีได้ยินคำพูดของลูกจ้าง พอมาถึงก็ตบไหล่ของเขาหนักๆ หนึ่งที
ลูกจ้างทำหน้าเมื่อย เอ่ยพึมพำเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม “พี่ใหญ่ข้าแค่คิดจะขายเจ้าของสิ่งนี้ออกไป”
บุรุษรูปร่างล่ำสันใช้มือผลักเขา “ทางด้านนั้นมีแขกต้องการดูดาบผีเสื้อคู่แม่ลูก เจ้าไปรับรองลูกค้าหน่อย ที่นี่มอบให้ข้า”
ลูกจ้างเดินพึมพำจากไปอย่างไม่เต็มใจ ยังหันหน้ามามองพี่ใหญ่อย่างเสียใจ เห็นพี่ใหญ่ถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย ก็ได้แต่เดินคอตกไปหาลูกค้า
“สหายเซียนน้อยท่านนี้ ข้าเป็นเจ้าของร้านนี้ เมื่อครู่น้องชายข้าล่วงเกินไป โปรดอย่าถือโทษเลย” บุรุษร่างล่ำสันเอ่ยด้วยรอยยิ้มเผยให้เห็นฟันสีขาวหิมะกระจ่างสดใส
จินเฟยเหยายิ้มแล้วส่ายศีรษะ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ต้องมีโทสะ
เห็นจินเฟยเหยาไม่โกรธเคือง เพียงแค่มองดูเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย เจ้าของร้านชี้กำไลที่เคยถูกหนอนกัดแทะแล้วเอ่ยอธิบายว่า “สหายเซียนน้อย อาวุธเวทชิ้นนี้เดิมทีเป็นอาวุธเวทระดับกลาง เพียงเพราะตอนสุดท้ายที่สร้าง ข้าไม่ระวัง ไม่ได้ควบคุมความแรงของไฟให้ดี จึงเผาภายนอกจนกลายเป็นเช่นนี้ ถึงจะน่าเกลียดหน่อย ทว่ากลับไม่มีผลกระทบกับการใช้สอย”
“ลดหน่อยเถอะ น่าเกลียดขนาดนี้ ใครจะสวมออกไป” จินเฟยเหยาลูบจมูก ท่าทางไม่ยินยอม
“เช่นนั้นเจ้าซื้อหยกประดับสีเขียวเถอะ”
“ไม่มีเงิน”
“...”
เห็นเจ้าของร้านมีท่าทางลำบากใจ ราวกับศิลาวิญญาณหกร้อยก้อนเป็นราคาที่ถูกที่สุดแล้ว จินเฟยเหยาไม่เคยสร้างอาวุธมาก่อน ไม่เข้าใจว่าการหลอมอาวุธเวทชิ้นหนึ่งต้องใช้ต้นทุนเท่าไหร่ ถึงกังวลรูปลักษณ์ภายนอกของอาวุธเวทยังตัดใจลดราคาไม่ได้ ดูท่าไม่มีทางลดราคาให้จริงๆ
กระบี่ยาวทางด้านข้าง ชั้นล่างเล่มละแค่สามร้อยศิลาวิญญาณ ชั้นกลางก็แพงขึ้นมาหน่อย หนึ่งเล่มราคาห้าร้อยกว่าศิลาวิญญาณ จินเฟยเหยานำกระบี่สีขาวที่สยงเทียนคุนทิ้งไว้ให้ออกมา “เจ้าของร้าน ใช้สิ่งนี้แลกเปลี่ยนให้ข้าเถอะ กระบี่เล่มนี้สภาพดีมาก ท่านดูสิ งานประณีตอย่างยิ่ง มาจากน้ำมือของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวม สามารถขายราคาหกร้อยศิลาวิญญาณได้สบายๆ”
ไม่รู้ว่าบิดาขั้นหลอมรวมของสยงเทียนคุนหลอมกระบี่เล่มนี้ขึ้นหรือไม่ อย่างไรเสียก็คงไม่ใช่ของชั้นต่ำ จึงคุยโวตามใจชอบ
เจ้าของร้านรับกระบี่สีขาวมา พินิจดูอย่างละเอียด จริงเสียด้วย งานประณีตมาก มองดูก็รู้ว่ามาจากช่างหลอมอาวุธที่มีความสามารถสูงส่ง อาวุธเวทระดับกลางที่เขาหลอม เปรียบกับกระบี่เล่มนี้แล้วก็คือเด็กน้อยเล่นดินโคลน ไม่อาจตรวจสอบอย่างละเอียด
ใคร่ครวญดู รูปลักษณ์ภายนอกของกำไลย่ำแย่เกินไปจริงๆ มิสู้เปลี่ยนกับกระบี่ยาวเล่มนี้ เช่นนี้พอคำนวณแล้ว ตนเองถือว่าได้กำไร
“เห็นแก่สหายเซียนน้อยที่จริงใจ ข้าจะแลกกับเจ้า ไม่เช่นนั้นพวกเราเพียงรับแลกวัตถุดิบ” เจ้าของร้านเอ่ยอย่างยินดี ในใจพึงพอใจกระบี่สีขาวอย่างที่สุด คิดจะเอาไว้ให้น้องชายใช้
“อืม พวกนี้ถือว่าเป็นของกำนัลเถอะ” จินเฟยเหยาโอบอาวุธเวทหลายชิ้นไว้ ทั้งยังมองหาสิ่งของที่ต้องใจไปไปทั่ว
เจ้าของร้านร้อนใจ รีบยื่นมือไปแย่งของเหล่านั้นมาวางไว้บนโต๊ะจึงได้พบว่า นางหยิบของกำนัลไปรวมสี่ชิ้น อดเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “สหายเซียนน้อยผู้นี้ มีของกำนัลแบบนั้นที่ไหน เจ้าคงไม่ได้คิดจะให้ข้าปิดร้านนะ? ถ้าเจ้าตัดใจไม่ได้ ข้าจะเพิ่มยันต์อัคคีให้เจ้าอีกหลายใบ”
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ หยิบดาบโค้งวงเดือนเหล็กศิลาเงินเล่มหนึ่งในของกำนัลขึ้นมา เอ่ยอย่างน่าสงสาร “เจ้าของร้าน ข้ามอบกระบี่สีขาวให้ท่านไปก็ไม่มีอาวุธ ท่านต้องให้ดาบข้าเล่มหนึ่งไว้ป้องกันตัวนะ ข้าไม่เอาของดีหรอก เอาแค่อาวุธเวทระดับล่างชิ้นนี้เท่านั้น”
ดาบโค้งวงเดือนเล่มนั้นไม่ถือว่าดีนัก มีราคาแค่สองร้อยกว่าศิลาวิญญาณ เจ้าของร้านครุ่นคิด พยักหน้าอนุญาต บวกกับดาบเล่มนี้คำนวณดูแล้วก็ยังไม่ถือว่าขาดทุน ผู้ใดให้คุณภาพของกระบี่สีขาวเล่มนั้นไม่ธรรมดาเล่า
เห็นเจ้าของร้านอนุญาต จินเฟยเหยาจึงวางดาบโค้งวงเดือนลงในกระเป๋าเก็บของ แล้วหยิบกำไลมังกรทองสมปรารถนาอันน่าขำมาสวมบนมือ จากนั้นจึงได้หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งในหมู่ของกำนัลขึ้น แล้วยิ้มให้เจ้าของร้าน “ เจ้าของร้าน ท่านดีต่อคนอื่นมาก ข้าตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะเอาวัตถุดิบที่ล่ามาได้ขายให้ท่าน มีดสั้นเล่มนี้เอาไว้ให้ข้าหั่นวัตถุดิบเถอะ ดาบโค้งวงเดือนเล่มนั้นใช้ไม่สะดวก ถ้าตัดหนังขาดก็ใช้ไม่ได้”
ไม่รอให้เจ้าของร้านพยักหน้า นางก็เก็บมีดสั้นอย่างว่องไว จากนั้นดวงตาก็จับจ้องอีกสองชิ้นที่เหลือ
“พอแล้ว ให้เจ้าอีกไม่ได้แล้ว ถ้าเจ้าหยิบอีก ข้าจะไม่แลกด้วย” เจ้าของร้านร้อนใจ รีบห้ามปรามจินเฟยเหยาที่จับจ้องมองอาวุธเวทด้วยสายตาดุร้ายกระหาย
จินเฟยเหยาทำปากยื่นเอ่ยอย่างไม่พอใจ “เจ้าของร้าน ท่านตื่นตระหนกเกินไปแล้ว ข้าจะเป็นคนหลอกลวงเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าแค่คิดจะถามท่านหน่อย เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะเพิ่มยันต์อัคคีให้ข้า ยังเชื่อถือได้หรือไม่”
ไม่รอให้เจ้าของร้านเอ่ยปาก นางก็พูดกับตนเองว่า “ข้านี่จริงๆ เลย ถามเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร เจ้าของร้านเป็นผู้อาวุโสขั้นสร้างฐาน จะพูดจาเชื่อถือไม่ได้และบิดพลิ้วยันต์อัคคีไม่กี่ใบของข้าได้อย่างไร”
เจ้าของร้านรู้สึกว่ามีโทสะไม่ลง หยิบของไปตั้งมากมาย ยังต้องการยันต์อัคคีอีก ในร้านยังมีลูกค้าคนอื่นๆ มองมาทางด้านนี้ ลูกจ้างทนฟังไม่ไหว พุ่งเข้ามาโต้เถียง “เหตุใดเจ้าจึงเป็นคนเช่นนี้ หยิบสิ่งของไปตั้งหลายอย่างแล้ว ยังต้องการยันต์อีก พี่ใหญ่ คืนกระบี่ให้นาง พวกเราไม่แลกเปลี่ยนแล้ว พวกเราขอร้องให้นางแลกเปลี่ยนหรือ”
ท่าทางของจินเฟยเหยาเหมือนกระต่ายน้อยที่ได้รับความตื่นตระหนก หดไหล่เอ่ยพึมพำอย่างขลาดกลัวน้ำตาเอ่อคลอ “ข้าไม่กล้าแล้ว ข้าไม่เอาแล้วก็ได้ พวกเจ้าอย่าทุบตีข้า”
จากนั้นก็มีเสียงตะโกนดังลั่นด้วยใบหน้าวิงวอน “ข้าไม่เอายันต์แล้ว พวกเจ้าบอกว่าเท่าไหร่ก็เท่านั้น ข้าไม่กล้าเอาแล้ว ขอร้องพวกท่านให้ทางรอดแก่ข้าเถอะ จะไม่ให้อะไรข้าเลยก็ได้”
ลูกค้าในร้านมองเจ้าของร้านด้วยสีหน้าตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าร้านนี้เห็นผู้อื่นพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำก็บังคับแลกสินค้า และยังไม่คิดจะให้สิ่งของที่ตกลงกันไว้ ที่แท้นี่คือร้านโจร เจ้าของร้านที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นถึงกับทำเรื่องลดเกียรติตนเองเช่นนี้
เจ้าของร้านและลูกจ้างคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาแทนที่จะยอมรับผิดกลับมาเล่นงานพวกเขา นางอาศัยว่าอายุเยาว์มีพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำมารังแกพวกเขาชัดๆ ตอนนี้พวกเขากลับถูกนางป้ายสีว่าตนเองใช้อำนาจรังแกคน
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณตระหนักดีถึงระยะห่างจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน จึงไม่กล้าคบค้าสมาคมและล่วงเกินพวกเขาตามใจชอบ เจ้าของร้านรู้สึกคับข้องใจ เจ้าเด็กนี่มันเรื่องอะไรกัน ไม่กลัวผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานเลยสักนิด แถมยังกล้ามาเอาเปรียบอีก ไม่รู้ว่าโง่งมหรืออายุน้อยเกินไปจนไม่รู้ความ
ถ้าทุบตีเด็กหญิงที่เพิ่งบรรลุขั้นฝึกปราณคนหนึ่งจริงๆ เจ้าของร้านยังหักใจลงมือไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าห้ามต่อสู้กันในเมือง ส่วนลูกจ้างนั้นมีโทสะจนถลึงตาใส่และจับจ้องมองจินเฟยเหยาแน่วนิ่ง ทว่ากลับลงมือไม่ได้
จินเฟยเหยาแอบหัวเราะ พลังการบำเพ็ญเพียรของข้าต่ำปานนี้ ทั้งอายุเยาว์ ดูสิว่าพวกเจ้าจะมีหน้ามาทุบตีข้าได้อย่างไร
...............................................