คาบเรียนตอนบ่ายสามโมงของผมเป็นไปอย่างเชื่องช้า คำพูดของอาจารย์ไม่เข้าหูผมสักเท่าไหร่ ปกติแล้วผมจะเป็นคนตั้งใจฟังอาจารย์ในห้องเรียนเสมอ
เฉพาะวิชาที่อยากเรียนน่ะนะ
มีบ้างที่แอบเล่นโทรศัพท์หรืองีบหลับ หนักหน่อยก็ตอนเอาหนังสือเรียนวิชาอื่นขึ้นมาอ่านต่อหน้าอาจารย์ประจำวิชานั้น ๆ ทำเอาอาจารย์โกรธจนหัวแทบลุกเป็นไฟไปเลย
การเรียนของผมเปลี่ยนไปมากเมื่อขึ้นมหา'ลัย ผมเคยเป็นเด็กมัธยมเรียนดีตั้งใจฟังครูทุกคาบ อ่านหนังสือหนักสม่ำเสมอทุกวิชา แต่เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่าบางสิ่งบางอย่างไม่ได้เกิดมาเพื่อเรา เราไม่จำเป็นต้องรู้ในทุกเรื่อง เรียนในสิ่งที่อยากรู้ และรู้ในสิ่งที่จำเป็น ชีวิตคนเราก็แค่นี้
ผมนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาในแอพโซเชียล แม้ไม่มีอะไรน่าสนใจให้ดูเลย แต่ก็นั่งขัดหน้าจอไปมาอยู่อย่างนั้น เนตรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฟุบหัวลงโต๊ะไปตั้งแต่สิบห้านาทีแรก ส่วนกุ้งที่นั่งถัดไปทำมือกวัดแกว่งดินสอจดตามที่อาจารย์อธิบายอย่างใส่ใจ
ผมสงสัยว่าไอ้กุ้งมันตั้งใจขนาดจดทุกคำพูดของอาจารย์เลยหรือไง เพราะเท่าที่ฟังตั้งแต่ต้นคาบ ยังไม่มีเนื้ออะไรที่หลุดออกมาจากปากอาจารย์เลย มีแต่น้ำลายทั้งนั้น
พอชะเง้อข้ามหัวของเนตรไปมองสิ่งที่กุ้งมันเขียน ก็พบว่ามันไม่ได้ตั้งใจจดแต่อย่างใด ที่เห็นลากดินสอกดไปมานั้นคือการวาดรูปเล่น
กูขอโทษนะที่มองมึงผิดไป ไอ้กุ้ง
ความเบื่อหน่ายทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออาจารย์พูดเล่าความหลังของตัวเองอย่างไม่จบไม่สิ้น ผมที่ไถหน้าจอจนเบื่อแล้วจึงเท้าคางที่โต๊ะแล้วหันมองหน้าต่างชมวิวทิวทัศน์ภายนอกให้หายเซ็ง
แดดเวลาสี่โมงเย็นยังคงทำหน้าที่ส่องสว่างอย่างเต็มที่ไม่ต่างจากตอนเที่ยง ที่จอดรถข้างล่างตึกดูเบาบางลงกว่าเมื่อตอนบ่ายสาม
นิสิตหลายคนออกจากตึกเรียนไปหามอเตอร์ไซค์ของตน มองจากชั้นสี่ลงมาแล้ว ดูเหมือนมดแดงรังแตกวิ่งไปมาไม่มีผิด
โคตรน่าอิจฉาเลยโว้ย ได้เลิกเรียนก่อนเวลา
จริง ๆ ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นในวันแรกของเทอม แต่อาจารย์ท่านนี้ดูไม่มีทีท่าจะหยุดพูดได้ง่าย ๆ ถ้าเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ต้นคาบ ชั่วโมงต่อ ๆ ไปก็คงไม่ต่างกัน
ผมสังเกตไปรอบห้อง พบว่าหลายคนก้มหน้าสนใจโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ บางคนหลับท่าเดียวกับเนตร บางคนจับกลุ่มคุยกันเสียงไม่ดังมาก มีน้อยคนนักที่กำลังฟังอาจารย์อย่างตั้งใจ
หากวันนั้นมาถึง วันที่ผมจะต้องไปยืนหน้าชั้นเพื่อสอนอะไรบางอย่างให้แก่นักเรียนกว่าสี่สิบชีวิต ผมจะกลายเป็นแบบตาลุงคนนี้ไหมนะ ผมไม่อยากเป็นครูผีบ้าที่พูดคนเดียวทั้งคาบโดยที่นักเรียนไม่ได้ตอบสนองใด ๆ
แต่มองกลับกัน ถ้าตาลุงนี่ตั้งใจเข้าประเด็นสักหน่อย ก็คงมีคนสนใจฟังมากกว่านี้
แล้วสมองของผมก็นึกถึงเจ้านั่นขึ้นมาทันใด ผมนึกภาพไม่ออกว่าถ้าไนน์ได้เป็นครูจะกลายเป็นครูแบบไหน ขนาดพูดกับคนแปลกหน้ายังไม่กล้าพูดขนาดนั้น แล้วอยู่ต่อหน้าสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่ตัวเองคนเดียวจะทำได้ยังไง
ครูที่พูดติดขัดตลอดทั้งคาบคงทำให้นักเรียนหงุดหงิดแย่ หรือจะเป็นครูที่พูดเสียงเบา เร่งเสียงลำโพงสุดแล้วก็ยังไม่ได้ยิน คงไม่มีนักเรียนคนไหนสนใจฟังแน่
คนเรามันจะขาดความมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือไง ผมพยายามทำความเข้าใจไนน์ให้มากขึ้น อาจเป็นเพราะเคยถูกแกล้งอย่างนั้นหรือ แต่ผมที่เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วก็ไม่ได้กลายเป็นเด็กขี้กลัวขนาดนี้ อะไรทำให้เด็กคนนี้กลายมาเป็นแบบที่เป็นอยู่กันนะ
อาจารย์ท่านเปิดเดี่ยวไมค์โครโฟนยาวถึงสองชั่วโมงเต็ม แถมยังเลยเวลาเลิกไปเกือบห้านาทีอีกต่างหาก ผมโบกมือลาเนตรและกุ้งตรงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ สองคนนั้นมาคันเดียวกันและกลับด้วยกัน ทำให้วันนี้ผมไม่มีคนซ้อนท้าย
เจ้าหนูนั่นยังอยู่ที่หอสมุดหรือเปล่านะ แล้วจะกลับยังไงถ้าไม่มีรถ ถ้าเดินกลับอีกคงร้อนแย่แน่ ใส่ชุดนิสิตผูกไทขนาดนั้น...
ความคิดวนไปมาอยู่กับแค่น้องไนน์ตลอดทาง และแล้วผมก็มุ่งไปยังหอสมุดแทนที่จะเป็นหอของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
พอมาถึงหน้าหอสมุดก็เกือบห้าโมงครึ่งแล้ว ใจหนึ่งคิดไว้ว่าน้องไนน์คงกลับไปแล้วเพราะเขาบอกว่าไม่มีเรียนช่วงบ่าย แต่ใจหนึ่งก็ต้องเข้าไปดูให้แน่ใจ
ไหน ๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ผมจึงเดินกลับเข้าไปที่เดิม แต่ปรากฎว่าที่มุมอับนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว
ไม่รู้ทำไม แต่ผมใจหายที่น้องไนน์ไม่ได้อยู่ที่นี่ หัวใจของผมเรียกร้องให้น้องไนน์ยังไม่กลับแล้วซ้อนท้ายไอ้ชมพูไปด้วยกัน
ทั้งที่ผมพูดเกริ่นไว้ว่าเลิกห้าโมง ก็คิดว่าจะรอกลับพร้อมกันซะอีก...
ผมเดินคอตกออกมาจากมุมนั้น เดินลากขาผ่านโซนยืม-คืนหนังสือไป แต่แล้วมือหนึ่งก็สะกิดเบา ๆ ที่เอวของผม
เมื่อหันไปก็พบน้องไนน์ในชุดนิสิตชุดเดิม เนคไทยังคงอยู่ที่คอเหมือนเมื่อสองชั่วโมงก่อนไม่มีผิด ในมือหิ้วหนังสือภาษาญี่ปุ่นสามเล่มเตรียมจะเก็บใส่กระเป๋าเป้
"พี่เบ็นมาอ่านหนังสือตอนดึกเหรอครับ" เจ้าหนูนี่พูดประโยคยาวขึ้นและฉะฉานขึ้นกว่าตอนแรกเยอะจนสังเกตได้
"อ่า...เปล่าหรอก" ทำไมผมต้องเขินที่จะพูดประโยคนี้วะ "มารับไนน์กลับหอไง"
"ไนน์เหรอครับ" ว่าแล้วไนน์ก็เอานิ้วชี้เข้าหาตัวเอง
"ใช่สิ ปะ กลับกันเถอะ"
เราลงลิฟต์มากันสองคน ภายในลิฟต์สว่างไสวไปด้วยแสงนีออนสว่างจ้าสะท้อนกับกระจกบานใหญ่
เมื่อมองสำรวจไนน์ดี ๆ เด็กนี่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ผิวที่กร้านแดดคงเคยเป็นผิวขาวใสมาก่อน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยสิวน้อยใหญ่คงขาดการดูแลรักษาไป ถ้าหมอนี่ดูแลตัวเองดีกว่านี้ก็คงดูดีใช้ได้
"...ไนน์นึกว่า...พี่เบ็นกลับไปแล้ว"
"พี่ก็นึกว่าเรากลับไปแล้วเหมือนกัน ดีนะที่ย้อนกลับมาดูก่อน ไม่งั้นเด็กน้อยแถวนี้คงได้เดินขาลากไปถึงหอในแน่" ผมพูดแซวไนน์เล่น แต่คู่สนทนากลับไม่มีทีท่าสดใสขึ้น
"ขอโทษครับ" ไนน์พูดด้วยเสียงสั่นเทา พอหันไปมองก็พบว่ากำลังเบ้หน้าเตรียมเข้าสู่โหมดน้ำตาตก "ไนน์รอพี่ถึงประมาณห้าโมงครึ่ง ไม่เห็นพี่เดินมา ไนน์ก็เลยคิดว่า...พี่คงกลับไปแล้ว"
"เฮ้ย ๆ อย่าร้องดิ เรื่องแค่นี้เอง ขี้แยไปได้"
"ก็...ก็...ถ้าไนน์ออกไปเร็วกว่านี้ พี่คงเสียเวลาแย่แน่...ไนน์ขอโทษนะครับ"
ผมอึ้งไปเล็กน้อย จังหวะแรกที่เจ้าหนูนี่ร้องไห้ ผมคิดว่าคงเป็นเพราะกำลังจะโดนทิ้งให้เดินกลับหอคนเดียวแน่ ๆ ตามประสาเด็กเอาแต่ใจทั่วไป
แต่พอฟังเหตุผลแล้วจึงรับรู้ได้ว่าไนน์แคร์ความรู้สึกของผมมากกว่าของตัวเขาเองซะอีก
"เด็กน้อยเอ้ย..." ผมหัวเราะออกมาพลางยื่นมือไปลูบหัว มาถึงตอนนี้ผมไม่ชักมือกลับแล้วเพราะไนน์ก็ดูจะชอบที่ผมลูบหัวให้เหมือนกัน
ผมมาส่งไนน์ถึงหน้าประตูทางเข้าหอใน ไนน์ยื่นมือคืนหมวกกันน็อคให้ผม แต่ผมบอกให้ไนน์เก็บไว้สำหรับซ้อนผมในวันต่อไป
"ปกติเราไปเรียนยังไง" ผมถามขึ้น
"ไนน์เดินไปครับ แต่มันไม่ไกลมาก ไนน์เดินได้"
"ไม่ไกลอะไรล่ะ แดดก็ร้อน เดี๋ยวก็เป็นลมแดดกันพอดี" ผมขมวดคิ้วใส่
"น...ไนน์ขอโทษ" ไนน์ทำหน้ารู้สึกผิดทั้งที่ผมไม่ได้จะดุอะไรเขาเลย
"งั้นต้องทำโทษเด็กดื้อแล้วแหละ" ผมแกล้งทำหน้าดุขึ้นมาจริง ๆ ทำเอาคนตรงหน้าเตรียมตัวจะปล่อยโฮอีกครั้งหนึ่ง
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ"
"ต้องทำโทษด้วยการให้ซ้อนท้ายพี่ทุกวัน"
ไนน์หยุดร้องทันทีแล้วเอียงคอถาม "ครับ?"
"พี่จะมารับมาส่งทุกวันไปเรียน เพราะงั้นเก็บหมวกกันน็อคไว้ พรุ่งนี้แปดโมงเช้าเจอกันครับ" ผมพูดแล้วนัดเวลาไว้ก่อนโดยไม่ได้ถามเจ้าตัวเลยว่าเริ่มเรียนกี่โมง
"จะดีเหรอครับ ไนน์รบกวนพี่รึเปล่า"
"รบกวนมากเลย ค่าน้ำมันที่ใช้ไป พี่เก็บรายเดือนเอานะ"
"เท่าไหร่ครับ"
"เด็กบ๊องเอ้ย พูดเล่นครับ พูดเล่น"
หลังจากนัดแนะเวลากันเรียบร้อย ไนน์ไหว้ลาผมแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปข้างใน ผมยืนมองไนน์หายเข้าไปในตึกเหมือนพ่อกำลังมองดูลูกชายตัวเอง
ระหว่างทาง เด็กน้อยนั่นหันกลับมามองผมถึงสองรอบ แม้ร่างเล็กจะหายลับสายตาไปแล้วผมยังยืนค้างอยู่ที่เดิม พลางนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่หอใน ช่วงเวลาที่อยู่กับเพื่อนในห้องเดียวกัน
เจ้านั่นจะปรับตัวได้เมื่อไหร่กันนะ...
"อ่าวพี่เบ็น มาทำอะไรที่นี่ครับ" เสียงหนึ่งดึงผมให้ตื่นจากภวังค์
"อ่าวศร เพิ่งกลับจากซ้อมลีดเหรอ"
ศรเป็นรุ่นน้องที่ได้รับการคัดเลือกเป็นน้องลีดในคณะ ทำให้สนิทกับกุ้งและเนตร ต่อมาผมจึงได้รู้จักกับศรผ่านพวกมัน
"ใช่ครับ จริง ๆ ยังไม่เลิกกันหรอก แต่ผมปวดไหล่ พี่กุ้งเลยให้กลับมานอนพักก่อน"
"หืม..." ผมแซวเล่นไปตามประสา ผมรู้จักไอ้กุ้งดี มันเป็นห่วงคนอื่นเสมอ ถ้าเห็นใครไม่ไหวมันคงไม่ยอมให้ฝืนเต้นต่อแน่ "ต้องให้รางวัลคุณพี่ลีดดีเด่นแล้วม้าง ใจดีขนาดนี้"
"แล้วตกลงพี่มาทำอะไรเหรอครับ" ศรทำสายตาเจ้าเล่ห์ใส่ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง "มาส่งเด็กเหรอพี่"
"อื้ม มาส่งเด็ก เด็กบ๊องด้วยนะ" ผมตบมุกมันกลับ ก็เด็กจริง ๆ นะนั่นน่ะ
"ห๊ะ?"
"ก็คนที่ชื่อไนน์ไง"
"...ใครเหรอพี่?"
ผมลืมไปว่าเจ้านั่นคงยังไม่มีใครรู้จักมากนัก โดยเฉพาะเพื่อนต่างสาขากันอย่างศรคงไม่ต้องพูดถึงว่าจะรู้จักมัน เผลอ ๆ ยังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามันชื่อไนน์
"ไนน์ เด็กเงียบ ๆ ที่ตัวเล็ก ๆ หน่อย ใส่แว่น ผิวคล้ำแดด หน้าสิวนิด ๆ มีแผลเป็นที่คิ้วกับที่แก้ม คนนั้นไง" ผมใส่คำบรรยายไปละเอียดยิบ แต่ผู้ฟังกลับไม่มีทีท่าจะนึกออกเลย
"เออ ไม่เป..."
"อ๋อ คนนั้นนั่นเอง คนที่เงียบ ๆ ไม่คุยกับใครเลย" ในที่สุด!
"คนนั้นแหละ" ใช่แน่นอน คนแบบหมอนั่นคงมีอยู่คนเดียวในคณะ "เคยเจอหรือเดินผ่านตอนอยู่หอหรือตอนเรียนบ้างไหม มันเป็นไงบ้าง มีเพื่อนบ้างไหมน่ะ" ผมรัวคำถามใส่ไปจนศรตอบแทบไม่ทัน
"เคยนะพี่ ผมมีบางคาบที่เรียนห้องเดียวกับ...ชื่ออะไรนะ...อ่อ ไนน์" ศรถามเองตอบเอง "ผมได้ยินมาจากเพื่อนในสาขาญี่ปุ่นว่าไนน์ไม่คุยกับใครเลย พวกมันเลยไม่กล้าคุยกับไนน์ครับ"
"...เหรอ" ผมถอนหายใจ
"มีอะไรรึเปล่าพี่"
"ไม่มีอะไรหรอก ไปพักไป เดี๋ยวไหล่หลุดแล้วเต้นไม่ได้พี่จะสมน้ำหน้าให้" พูดเสร็จก็เอื้อมมือไปยีหัวศรเล่นแล้วผลักเบา ๆ ไปข้างหน้า
ศรหันมายิ้มลาผมแล้วเดินอ่อยอิ่งหายเข้าไปข้างใน
เสียงปักษาพร้อมด้วยเสียงจากจั๊กจั่นเรไรแว่วดังขึ้นมาในหู เมื่อเหม่อมองขึ้นฟ้า ดวงจันทร์เริ่มปรากฏกายขึ้นมาแล้ว ท่ามกลางแสงสว่างรำไร ดวงไฟสีเหลืองนวลของผมลอยอยู่โดดเดี่ยวเดียวดายไร้ซึ่งพันธมิตรรอบกาย
...มันจะเหงาไหมนะ
เชื่อสิ อีกไม่นานเกินรอ ดวงดาวน้อยใหญ่จะต้องโผล่ขึ้นมาโอบล้อมเจ้าไว้อย่างแน่นอน
ถึงตอนนั้นแล้ว เจ้าจะไม่เดียวดายอีกต่อไป
อีกไม่นานหรอกนะ...ดวงเดือนของผม


"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะอีเบ็น กลับมาหาพวกกูก๊อน" แม่บอลร้องทักขึ้น ผมไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังยิ้มแฉ่งอยู่ แต่ฉีกยิ้มยังไม่ทันสุดก็ต้องได้ยินเสียงมารมาแทรก
"ไอ้นิ่งนั่นพูดเป็นกับเขาด้วยเหรอวะ" สนพูดขึ้นทำเอาผมหันขวับไปทำดาเมจทางสายตาใส่
"ทำไมมึงไม่เขียนป้ายชื่อให้น้องมันวะ" กุ้งถามขึ้น ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับคำถามของกุ้งอยู่ในใจ "ถึงมันจะดื้อยังไงก็น่าสงสารนะเว้ยถ้าพี่กลุ่มมันไม่ใส่ใจมันเลย"
"ก็กูถามมันแล้วว่าชื่ออะไร มันก็ไม่บอกกู พึมพำห่าอะไรก็ไม่รู้ แล้วกูจะไปตรัสรู้กับแม่งเหรอ" แล้วมันก็หันมามองผมอีกครั้ง "เลิกขมวดคิ้วใส่กูสักทีจะได้ไหมวะ เป็นเหี้ยอะไรนักหนา"
ผมกับสนเป็นอย่างนี้กันมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ทั้งที่ตอนเก็บตัวดาวเดือนยังญาติดีกันอยู่เลย แต่พอมันได้ตำแหน่งเดือนคณะไปครอง มันก็ทำตัวหยิ่งไม่พูดกับผมซะงั้น
ผมจำไม่ได้แล้วว่าอะไรทำให้เรากลายมาเป็นแบบนี้ อะไรทำให้ผมเกลียดมันได้ขนาดนี้ หรือผมไปทำอะไรให้มันโกรธก็ไม่รู้ ตอนนี้หลงเหลือแค่อารมณ์ชิงชัง ไม่เหลือแล้วซึ่งเหตุผล
"มึงต้องการอะไรครับคุณเสือกสน มีธุระอะไรก็รีบพูดแล้วรีบย้ายก้นกลับไปสักที" ผมพูดไล่สนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คิ้วขมวดชิดกันแน่น บอลที่เห็นท่าไม่ดีจึงลูบไหล่ผมเบา ๆ ให้ผมใจเย็นลง
เมื่อบอลสัมผัสบ่า ผมจึงได้สติและใจเย็นลงบ้าง ทั้ง ๆ ที่มันยังไม่ได้ทำอะไรผมเลยแท้ ๆ ผมกลับทำนิสัยเสียกับมัน
จริง ๆ ก็เป็นผมเองด้วยซ้ำที่ส่งสายตาพิฆาตใส่มันก่อน แต่ก็นั่นแหละ พอเจอหน้ามันทีไร อารมณ์พุ่งนำมาก่อนเหตุผลเสมอ
"หยาบคายจังเลยนะครับคุณเบ็นนี่น้อย" สนพูดล้อเลียนชื่อผมเช่นเดียวกัน มันแสยะยิ้มก่อนจะแสดงสีหน้าเรียบเฉย "กูมาบอกมึงให้เตรียมตัวเป็นพี่เลี้ยงเดือนได้แล้ว พี่เชอร์รีฝากกูมาบอก"
"แล้วกูต้องเตรียมตัวอะไรวะ"
"ปีนี้พี่เชอร์รีไม่ค่อยมีเวลาว่างมาดูแลการประกวด เพราะงั้นพี่เขาเลยจะเปลี่ยนมาให้พวกปีสองที่เคยประกวดไปหาเด็กกันเองแล้วปั้นมาแข่งกัน"
พี่เชอร์รีที่ว่าคือรุ่นพี่ที่ทุกคนเคารพนับถือกันเป็นส่วนใหญ่ แม้จะจบไปแล้ว แต่ด้วยความรักในคณะ พี่เลยกลับมาช่วยจัดกิจกรรมบ่อย ๆ
กิจกรรมที่พี่เชอร์รีมีส่วนร่วมมากที่สุดก็คือการประกวดทูตกิจกรรมของคณะและต่อด้วยสนามระดับมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่รุ่น พี่เชอร์รีก็ปั้นเด็ก ๆ ทั้งดาว เดือน และดาวเทียมมาด้วยดีตลอด ผมและสนก็เป็นเด็กปั้นของพี่เชอร์รีเช่นกัน
"ถ้าพวกเราทำกันเอง แล้วพวกการแสดงละครคู่ดาวเดือนอะไรนั่นต้องทำยังไงวะ"
"เรื่องนั้นพี่เชอร์รี่ก็หนักใจอยู่ แต่ก็ได้ข้อสรุปว่าจะไม่มีการแสดงละคร ไม่มีช่วงตอบคำถามนางงามโลกสวย จะมีแค่การแสดงความสามารถพิเศษแยกเป็นคนคนไป ประมาณห้านาทีมั้ง แล้วก็เดินแบบ"
"ก็ยังดีวะที่มีแสดงความสามารถพิเศษบ้าง"
"เหอะ กูเถียงพี่เขาแทบตาย ไหน ๆ ก็จะตัดการแสดงละครแล้ว ก็เอาแค่เดินแบบอย่างเดียวก็จบ จะได้ไม่ต้องเตรียมงานห่าเหวอะไรมากมาย น่ารำคาญ"
"ต้องมีดิ ไม่งั้นก็แข่งกันที่หน้าตาอย่างเดียวดิ"
"ทำไมต้องมีวะ ในเมื่อการประกวดก็คัดหน้าตาเป็นหลักอยู่แล้ว"
"กูไม่เชื่อหรอก ถ้าคนเราพยายามจริง ๆ ต่อให้ไม่หล่อไม่สวยเท่าก็โดดเด่นขึ้นมาได้"
"...มึงก็อย่างงี้ทุกที" มันพึมพำกับตัวเองแต่ดูจะจงใจให้ผมได้ยินด้วย
"มึงว่าไงนะ"
"เอ่อ... ตรงนี้ร้อนเนอะ ว่าไหม" กุ้งพูดอย่างกระอักกระอ่วนพร้อมกระทุ้งศอกไปที่เอวเนตร "เดี๋ยวพวกกูย้ายไปหาที่เย็น ๆ ในร้านที่มีแอร์แถวนี้ก่อนนะเบ็น นะไอ้สน"
"นั่นซิเนอะ ฮะฮะ" เนตรขำแห้ง ๆ ก่อนจะลากบอลและลักษณ์ออกไปด้วย
ผมรู้สึกผิดกับเพื่อน ๆ ทันที เพราะความอารมณ์ร้อนของผมเองแท้ ๆ เลยทำให้เพื่อนพลอยเสียบรรยากาศไปด้วย ตอนนี้จึงเหลือเพียงแต่ผมและสนที่นั่งประชันหน้าเข้าหากันเท่านั้น
"กูเชื่อว่าทุกคนหล่อสวยหน้าตาดีกันหมด...แค่ดีในคนละแบบ" ผมต่อบทสนทนาจากที่ค้างไว้ พยายามสะกดอารมณ์ให้เย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แล้วทุกคนก็สามารถพัฒนาตัวเองได้ถ้าพยายาม"
"เหอะ ไอ้การพูด การเดิน การยืนมันฝึกกันได้ แต่รูปร่างหน้าตาฝึกให้ตายยังไงคนขี้เหร่ก็คือคนขี้เหร่วันยันค่ำ นอกจากจะไปศัลยกรรมเปลี่ยนหน้าใหม่น่ะนะ"
"มึงนี่โลกแคบจังนะ"
"กูไม่ได้โลกแคบ กูพูดความจริง มึงจะเอาอะไรกับโลกวัตถุนิยมที่สนใจหน้าปกชวนซื้อมากกว่าเนื้อหาข้างในละ"
"กู..." ผมเถียงไม่ออก ในใจเห็นด้วยกับมันอย่างขัดขืนไม่ได้ แต่ถึงยังไงก็มีสิ่งหนึ่งที่ผมเห็นแย้งกับมัน
"แต่กูเชื่อว่าทุกคนเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ถ้าพยายามมากพอ"
"ทุกคน?"
"เออ! ทุกคน" ผมย้ำหนักแน่น
"งั้นมึงพิสูจน์ให้กูเห็นหน่อยว่ามันจะเป็นจริงได้ไหม"
"แล้วจะให้กูพิสูจน์ยังไงล่ะ"
"เดิมพันด้วยการประกวดเดือนปีนี้ เพราะเราทั้งคู่จะต้องเป็นพี่เลี้ยงให้ว่าที่เดือนของตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นกูจะเลือกคนที่หน้าตาดีที่สุด ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติที่เขาทำ ๆ กัน ส่วนมึง..." สนหยุดคิดสักพักก่อนพูดต่อ "มึงต้องปั้นเด็กที่กูคิดว่าชาตินี้จะไม่มีทางเป็นเดือนได้ ถ้าเด็กของมึงชนะจนได้เป็นเดือนคณะ กูถึงจะยอมรับความพยายามของมึงกับน้องของมึง"
"ถ้ากูแพ้ล่ะ"
"ถ้ามึงแพ้..." มันคิดอยู่สักพักแล้วยักไหล่ขึ้นมา "ก็แค่เลี้ยงหมูกระทะกู แค่นั้น"
"ห๊ะ! นี่มึงบ้าหรือมึงบ้าเนี่ยไอ้เหี้ยสน" ผมเผลอหัวเราะออกมาเพราะตลกกับการเดิมพันพื้น ๆ อย่างหมูกระทะที่มันบอก แต่เมื่อรู้ตัวก็รีบหุบยิ้มแล้วกลับมาหน้าบึ้งทันที ทว่าคู่สนทนายังคงหัวเราะร่าอยู่ฝ่ายเดียว
"ก็กูกับมึงไม่ได้ไปด้วยกันมานานแล้วไม่ใช่เหรอวะ ถ้ากูจำไม่ผิด" สนพูดถึงความหลังออกมาได้หน้าตาเฉยโดยไม่สนเลยว่าเมื่อครู่เราเล่นสงครามน้ำลายไปมากมายขนาดไหน
ภาพอดีตไหลมาราวกับสายน้ำ ทว่ายังเป็นสีเทาที่ไม่ชัดเจนดีนัก ผมแทบจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว รู้แค่ว่าตอนนั้นเราสนุกและเฮฮากันมาก ผมรู้แค่นั้นจริง ๆ
อะไรกันนะที่ทำให้เรากลายมาเป็นแบบนี้
"ว่าไง ตกลงไหม" คำถามของสนปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์
"ตกลง แล้วน้องที่ว่า...มึงจะเลือกใครให้กู"
มันหยุดคิดอยู่เกือบนาทีก่อนจะแสยะยิ้มฉายแววตาเจ้าเล่ห์น่าถีบส่งให้ไปคุยกับรากมะม่วง
"ไอ้นิ่ง เด็กแว่นสาขาญี่ปุ่นคนนั้นไง หงิม ๆ เงียบ ๆ หน้าบากคนนั้น"
"ได้!" ผมตอบกลับทันที ทำเอาสนอึ้งกับคำตอบเล็กน้อย มันคงไม่คิดว่าผมจะตอบกลับมาเร็วขนาดนี้
"ตกลงตามนี้" สนพูดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เตรียมตัวเดินออกไป แต่ยังไม่ทันเดินไปได้ไกลนัก สนมันก็เอี่ยวหัวกลับมา "ครั้งนี้...มึงอย่าโกงกูเหมือนครั้งก่อนล่ะ" พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที
โกง?
ผมเคยโกงมันด้วยเหรอ
ถ้าผมโกง แล้วมันจะได้ตำแหน่งเดือนได้ยังไง
อะไรของมันวะ


แม้ในสัปดาห์แรกจะไม่มีการเช็คชื่อก็ตาม แต่นิสิตที่ดีควรเข้าไปฟังคำแนะนำและแนวทางการเรียนการสอนของแต่ละวิชาให้เข้าใจก่อน อาจารย์บางท่านถึงขั้นเริ่มสอนและเก็บคะแนนกันตั้งแต่คาบแรกเลยโดยไม่ให้นิสิตเตรียมตัวเตรียมใจก่อนด้วยซ้ำ ดังนั้นผมจึงไม่ควรเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้
ผมมีคาบเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้ายันเที่ยงและมีอีกทีตอนบ่ายสาม ถึงจะอยากโดดเรียนแค่ไหนก็ตาม แต่นิสิตที่ดีก็ไม่ควรโดดเรียนโดยไม่จำเป็น
อีกสองชั่วโมงก็ต้องใส่ชุดนิสิตกลับมาเรียนใหม่อีกครั้ง จะกลับหอรอเวลาเรียนก็ขี้เกียจ แถมร้อนอีกต่างหาก จะเปิดแอร์ก็เปลืองค่าไฟ
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ผมจึงเดินเข้าหอสมุดมาตากแอร์รอเวลาเรียน
บรรยากาศหอสมุดแลดูไม่คึกคักมากเท่ากับช่วงสอบ แต่ก็ไม่ได้เงียบเหงาเป็นป่าช้า เสียงแอร์จำนวนหลายตัวส่งเสียงพ่นลมเย็นออกมาคล้ายเสียงคำรามของมังกร แสงแดดสว่างจ้ายามบ่ายที่เล็ดลอดออกมาจากหน้าต่างส่องสว่างไปทั่วห้อง ไรฝุ่นฟุ้งกระจายตามลมเห็นชัดได้ในลำแสงที่จ้าออกมา
ที่นั่งบางส่วนถูกจับจองไว้แล้ว แต่ยังเหลือที่ว่างอยู่เยอะพอสมควร กลิ่นหอมจากลาเวนเดอร์อบอวลเบาบางชวนให้ผ่อนคลาย บางคนผ่อนคลายมากไปหน่อยจนหลับคาโต๊ะไปก็มี
ผมมองเลือกที่นั่งที่ไม่โดนแดดแต่ไม่ใกล้แอร์จนเกินไป ใจหนึ่งหวังเอาไว้ว่าจะเจอเพื่อนไปเรียนวิชาต่อไปด้วย
แล้วผมก็เจอเข้ากับกุ้งและเนตรพอดี สองคนนั้นคงกำลังจะนั่งตากอากาศเย็นอยู่เหมือนกัน เนตรนั่งอ่านนิยายสยองขวัญสั่นประสาทตามนิสัย ส่วนกุ้งเล่นโทรศัพท์อยู่ ถึงเราจะอยู่ต่างสาขากัน แต่วิชาต่อไปเป็นวิชาเรียนรวมจึงได้เรียนด้วยกัน
ผมเดินตรงไปยังโต๊ะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ โชคดีที่โต๊ะนั้นเป็นที่สำหรับคนสี่คน ผมจึงขอไปนั่งด้วยได้
"ขออนุญาตินั่งด้วยคนนะครับผม" ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ผมวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะไปแล้ว
"ไม่ให้ จ่ายค่านั่งกับกูมาก่อนร้อยนึง" กุ้งตอบด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก สายตายังคงจ้องมองโทรศัพท์อยู่ ไม่ได้เงยหน้ามาทักผมเลยสักนิด
"มึงก็จ่ายค่าน้ำมันกูมาด้วย พันนึง" พูดจบก็หย่อนก้นลงทันที
"โอย งึดเลยคร้าบ"
"แล้ววันนั้นคุยอะไรกับสนมันบ้างวะ" เนตรกระซิบถามขึ้นด้วยความสงสัย เธอเสียบที่คั่นในหน้าหนังสือแล้ววางเก็บไว้บนโต๊ะ
ผมแกล้งทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้ พร้อมทำเสียงสูดน้ำมูกไปสองสามที "วันที่พวกมึงทิ้งกูไปใช่ป๊ะ"
"พวกกูขอโทษ กูเห็นว่าพวกมึงคงอยากคุยกันสองคน พวกกูเลยหลบไปกันก่อน" กุ้งเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ น้ำเสียงจริงจังพร้อมใบหน้าที่รู้สึกผิดจนผมไม่กล้าเล่นต่อ
"เฮ้ย กูล้อเล่น กูต่างหากที่ต้องขอโทษพวกมึง ทำบรรยากาศวันนั้นเสียหมด" ผมประกบมือไหว้ขอโทษไป
"เออน่า อย่าคิดมาก"
โดยปกติหอสมุดจะต้องคงความเงียบให้ได้มากที่สุด ไม่มีใครได้รับอนุญาติให้ใช้เสียงดังพูดคุยกัน แต่ช่วงเปิดเทอมใหม่ ๆ นี้ ผู้คนเบาบางกว่าปกติ ผู้เข้ามาใช้บริการจึงเลือกนั่งที่มุมต่าง ๆ ที่ไม่ใกล้ชิดกับผู้อื่นมากนักตามธรรมเนียมคนไทย ดังนั้นการพูดคุยกันเบา ๆ ไม่เป็นการรบกวนผู้อื่นเท่าไรนัก
"แล้วตกลงว่าไง คุยอะไรกันไปบ้าง มันมาจีบมึงหรอจ๊ะ พ่อเบ็นสุดหล่อ" เนตรถามย้ำอีกครั้งพร้อมทำเสียงเย้าแหย่ทำสายตาเย้ายวนกวนประสาท
ผมกับไอ้สนน่ะหรอ แค่คิดภาพตามก็จะอ้วกแตกคาห้องสมุดแล้ว
"มึงเอาตาตุ่มหรือสมองคิดวะเนี่ย" ผมย่นจมูกทำหน้าขยะแขยงสุดขีด
"แล้วคุยเรื่องอะไรกันตั้งนานจ๊ะ"
"ก็คุยเรื่องการประกวดดาวเดือนดาวเทียมนี่แหละ ปีนี้เปลี่ยนวิธีใหม่"
"เปลี่ยน? ปีนี้จะให้ถอดเสื้อเต้นโชว์แทนหรือไง ดูวาบหวิวขึ้นทุกปีเลยนะกองประกวดมึงน่ะ"
"เปล่า ไม่มีแสดงละคร มีแค่แสดงความสามารถพิเศษห้านาทีแล้วตัดสินเลย" ผมพูดด้วยหน้าเซ็ง
"ก็ดีไม่ใช่งะ จะได้ไม่เปลืองงบกิจกรรมกับเรื่องไร้สาระแบบนั้น" กุ้งพูดขึ้น เนตรพยักหน้าสนับสนุนแฟนหนุ่มของเธอด้วย
"จริง เปลืองงบ เปลืองเวลา อันที่จริงจะมีไปทำไมก็ไม่รู้ประกวดดาวเดือนเนี่ย"
"มันก็ใช่หรอก" ผมเห็นด้วยกับการประกวดที่ไม่ได้มีประโยชน์กับส่วนรวมมากนัก "แต่กูเป็นอดีตผู้เข้าแข่งขันไง กูเลยต้องไปช่วยดูแลน้องรุ่นต่อไป"
"งั้นทำไมมึงทำเหมือนเป็นข่าวร้ายเลยวะ มึงควรจะดีใจไม่ใช่งะ มึงจะได้เหนื่อยน้อยลง"
ผมเล่าข้อตกลงที่ทำกับสนไปในวันนั้น เล่าทุกอย่างตั้งแต่ที่ผมต้องปั้นเด็กคนหนึ่งมาเป็นเดือน และเด็กคนนั้นถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นน้องนิ่งคนนั้น
"ห๊า!!" กุ้งและเนตรหน้าเหวอแล้วอุทานเสียงดังออกมาพร้อมกัน คนที่นั่งอยู่ห่างออกไปสองช่วงโต๊ะหันมามองด้วยความตกใจก่อนจะก้มกลับลงไปสนใจธุระของตัวเองต่อ
"ชู่ว" ผมทำเสียงให้ทั้งสองคนเบาเสียงลง
"มึงจะบ้าแงะ ไปตกลงมันทำไมวะ" กุ้งขมวดคิ้วกระซิบถามจริงจัง
"ยังไงก็แพ้พนันแล้วมั้ง อย่างน้องนิ่งนั่นน่ะนะเป็นเดือน กูมองภาพไม่ออกเลยว่ะ อีกอย่างมันคงไม่ยอมลงสมัครให้มึงหรอก"
"กูเชื่อนะ ว่าทุกคนเป็นเดือนได้ น้องนิ่งนั่นก็เป็นได้ แค่ต้องดูแลตัวเองกับเสริมความมั่นใจกว่านี้อีกหน่อย"
"ทุกคนเป็นดาวเป็นเดือนได้แน่ถ้าคนนั้นหน้าตาดี รูปร่างดี มีเสน่ห์ ไม่ก็มั่นหน้ามาก ๆ" เนตรพูดไปย่นจมูกไป "ไอ้เด็กนั่นห่างไกลจากสิ่งที่มึงพูดทุกประการเลยนะ"
"พวกมึงก็เป็นไปกับไอ้สนอีก ตัดสินคนจากหน้าตาอีกแล้วนะ"
"ก็มันคือความจริง หรือจะเถียง"
"ใช่ เถียงแน่ แล้วเบ็นคนนี้จะพิสูจน์ให้ไอ้สนกับพวกมึงสองคนเห็นเองว่าน้องมันเป็นได้"
ความพยายามไม่เคยหักหลังใคร นี่คือสิ่งที่ผมเชื่อ
ทันใดนั้นเสียงแจ้งประกาศจากลำโพงดังไปทั่วหอสมุด "ขออภัยผู้ใช้บริการค่ะ ขอความร่วมมืองดใช้เสียงในพื้นที่อ่านหนังสือ เพื่อมิให้เป็นการรบกวนผู้ใช้บริการท่านอื่นค่ะ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือค่ะ"
พวกเราสามคนรู้ตัวทันทีว่าเสียงประกาศนั้นกำลังเตือนพวกเราอยู่ ขณะเถียงกันอย่างเมามัน เสียงของพวกเราดังขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้สึกตัว
เมื่อชำเลืองมองรอบข้าง ปรากฏว่าทุกคนหันมามองเราด้วยสายตาเชิงตำหนิ ผมกับเพื่อนตัวแสบอีกสองคนได้แต่ผงกหัวยิ้มแห้ง ๆ เป็นการขอโทษผู้คนรอบข้าง
"มึงแน่ใจแล้วใช่ไหมเบ็น" กุ้งกระซิบถามด้วยเสียงที่เบามากจนแทบไม่ได้ยิน
ผมพยักหน้าตอบด้วยความมั่นใจ
กุ้งถอนหายใจยาวก่อนจะกระซิบตอบกลับมา "ถ้ามึงมั่นใจแล้วก็โอเค แต่อย่าลืมรักษาความรู้สึกของน้องมันด้วยแล้วกัน"
"แล้วนี่มึงมีแผนแล้วเหรอ" เนตรเอ่ยถามขึ้น
จะว่าไปผมยังไม่ได้เตรียมแผนการอะไรไว้เลย ข้ออ้างที่จะใช้ชวนน้องนิ่งมาแข่งเดือนก็ยังไม่มี ถ้าจะปั้นเด็กคนนึงต้องทำยังไงบ้างนะ...
ผมนึกย้อนไปถึงช่วงเก็บตัวที่พี่เชอร์รีเป็นเมนเทอร์ให้พวกเราทุกคน ผมจำได้ว่าเป็นการฝึกพื้นฐานทั่วไปอย่างการเดิน การพูด การแสดงออกต่าง ๆ ไม่ได้ลงลึกมากนัก แต่ถ้าให้ฝึกเจ้าหนูนั่นคงต้องออกแบบแผนการสอนแบบรายบุคคลมาใช้ ดูยิ่งใหญ่ไปอีก
ผมผละจากกุ้งและเนตรเพื่อไปหาที่เงียบ ๆ คิดวางแผนปฏิบัติการปั้นเดือนให้น้องนิ่ง ก่อนแยกกัน เราสัญญาว่าจะมาเจอกันก่อนที่หน้าหอสมุดแล้วเดินไปเรียนด้วยกัน


สายลมยามดึกไหลมากระทบผิวทำเอาเย็นยะเยือกไปทั้งตัว เสียงนกส่งเสียงดังระงมอยู่ตามต้นไม้ข้างทางบ่งบอกถึงเวลาค่ำที่พวกมันจะต้องกลับรัง เช่นเดียวกับนกน้อย พวกผมก็ต้องกลับหอแล้ว
แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่ได้ทำ
ผมขับมอเตอร์ไซค์เลยไปร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ หอในเพื่อไปซื้อของบางอย่าง ไนน์ถามผมตลอดทางว่าจะไปไหน ไปซื้ออะไร แต่ผมไม่บอกง่าย ๆ หรอก
"พี่เบ็น ไปซื้ออะไรมา เข้าไปแป๊ปเดียวเอง"
"ไปซื้อนี่มา" ผมชูของที่ซื้อมาให้ไนน์ดู มันเป็นน้ำแดงสองขวด
"น้ำแดง? เลี้ยงผมเหรอ"
"นี่ไม่ใช่น้ำแดง มันคือ เลือด" ผมปั้นหน้าน่ากลัวใส่ไนน์ตรงคำว่าเลือด แต่คนตรงหน้ากลับไม่กลัวเลยซักนิด สงสัยจะชินกับการเล่นมุกของผมแล้ว
"ทำไมต้องเลือดเหรอครับ"
"มันเป็นเลือดสาบานไง รู้จักกรีดเลือดสาบานไหม" ไนน์ทำเสียงอ๋อลากยาว "ตอนนั้นกับพี่กุ้งพวกพี่ก็กินกัน เพราะงั้นเราต้องทำด้วย มันเป็นธรรมเนียม"
เราเปิดฝาแล้วกระดกขวดพร้อมกัน ชื่นใจชะมัด
"พี่เบ็น พี่มีอะไรจะคุยกับผมอีกไหม"
ผมนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่ว่าผมลืมเรื่องที่จะชวนไนน์ไปเป็นเดือนแล้ว แต่ตอนนั้น ตอนที่เห็นเจ้าหนูนี่ร้องไห้และแสดงความรู้สึกออกมา ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เอาเรื่องนี้มาคิดอีก
"อ่า...ไม่มีหรอก" ผมกระอักกระอ่วนตอบไป
"งั้นอย่าเพิ่งกลับได้ไหม ไนน์...ผมขอคุยกับพี่อีกหน่อยได้ไหมครับ ผมอยากอยู่กับพี่เบ็นต่ออีกหน่อย" โล่งอกไปที นึกว่ามีอะไร
"ได้เสมอครับ น้องชาย"
"ชอบที่พี่เรียกว่าน้องชายจัง" ไนน์พูดขึ้น แต่แล้วก็หน้าแดงเอง ผมเองก็เขินเช่นกัน ให้ตายเถอะเป็นอะไรวะเนี่ย ผมต้องเดินนำไปหาม้านั่งแถวนั้นเพื่อแก้อาการเขินของตัวเอง
เรานั่งเล่นที่ม้านั่งกันสักพัก น้ำแดง ไม่สิ เลือดทั้งสองขวดถูกดูดออกจนหมดแล้ว และตอนนี้เป็นพวกเราเองที่กำลังถูกดูดเลือดโดยยุงร้ายนับแสนตัว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อยากลุกออกไปจากที่นี่
"พี่เบ็น...พี่เบ็นว่าไนน์จะเป็นสจ๊วตได้ไหม"
"อื้ม เป็นได้อยู่แล้ว ถ้าไนน์เชื่อในตัวเอง คนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ"
"..." ไนน์ไปเงียบสักพักเหมือนกำลังจะคิดอะไรอยู่ ปากอ้าแล้วหุบสองสามรอบก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้นมา "พี่เปลี่ยนผมได้ไหม ไนน์อยากเปลี่ยนตัวเอง ไนน์อยากดูดีกว่านี้ ไนน์อยากมั่นใจกว่านี้ พี่เบ็นช่วยผมได้ไหมครับ"
"..." ตอนนี้เป็นผมเองที่เงียบไป ความคิดที่จะชวนไนน์เป็นเดือนนั้นถูกคลี่ออกมาอีกครั้ง ถ้าไนน์เปรียบการสมัครสจ๊วตเป็นการคัดลีด มันก็คงไม่ต่างจากการประกวดเดือนเท่าไรนัก ทั้งสองอย่างต้องใช้หน้าตาและอาศัยการฝึกฝนเหมือนกัน
ดังนั้นแล้ว การฝึกไนน์ให้ดูดีขึ้นก็ไม่ต่างจากการฝึกให้เป็นเดือนเลย
ความอยากเอาชนะไอ้สนหายไปหมดสิ้น เหลือแต่ความบริสุทธิ์ใจที่อยากช่วยไนน์ให้ก้าวผ่านขีดจำกัดและเซฟโซนของตัวเอง
หากได้ประกวดเดือน ถ้าชนะก็ถือว่าเป็นความภูมิใจที่จะพลิกให้ไนน์เห็นค่าของตัวเองมากขึ้น แต่ถ้าไม่ได้ขึ้นมาก็ไม่เป็นไร เพราะไนน์ในตอนนั้นจะต้องต่างจากไนน์ในตอนนี้แน่นอน
จากเด็กน้อยขี้อายไม่ประสาโลก จะกลายเป็นหนุ่มน้อยที่แข็งแกร่งและอ่อนโยน
"ไนน์..."
"ครับ?"
จากดินที่เปื้อนเปรอะบนพื้นพสุธา จะล่องลอยเป็นเดือนประดับฟ้าที่แสนอบอุ่น
"มาสมัครเป็นเดือนกับพี่ไหม?"


"นี่ครับคุณพี่กุ้ง น้ำแดงมึง" ผมวางขวดน้ำแดงขนาดเท่ากับที่กินกับไนน์ไปเมื่อวานลงตรงหน้ากุ้ง ตอนนี้เรากำลังกินข้าวกลางวันอยู่ที่โรงอาหารคณะโดยมีเนตรและไนน์นั่งอยู่ด้วย
"อะไรของมึง"
"ดื่มเลือดร่วมสาบานไง เรามีน้องชายคนเล็กแล้วนะ"
"น้องชายคนเล็ก? ใครวะ"
ผมเหล่ตาไปมองไนน์แล้วใช้ศอกกระทุ้งไหล่ส่งสัญญาณให้ไนน์เป็นคนบอกไอ้กุ้งเอง
"คือ ผม...ผมขอเป็นน้องชายพี่เบ็นกับพี่กุ้งด้วยได้ไหมครับ"
"ห๊ะ นี่มึงทำอะไรไม่ปรึกษากูเลยนะไอ้เบ็น"
"ไนน์...ผมเป็นน้องพี่ไม่ได้เหรอครับ"
"ไม่ได้!" ทำเอาไนน์หัวหดเข้ากระดองไปเลย "จนกว่าจะผ่านบททดสอบของลูกผู้ชาย"
"บททดสอบอะร...อ๋อ เกือบลืมไปแล้วแฮะ" ตอนแรกผมตามสิ่งที่กุ้งมันพูดไม่ทัน เราไม่เคยทำบททดสอบอะไรทั้งนั้น แต่กุ้งมันหันมาหยักคิ้วให้ก่อน ผมจึงรู้ว่าไอ้นี่วางแผนจะแกล้งเด็กอยู่
ถ้าไนน์บอกว่าผมชอบแกล้ง พี่ชายคนโตของมันนี่แหละคือลูกซาตานลงมาเกิดของจริง
"ไนน์จะต้อง..." ไนน์กลืนน้ำลายดังเอือกได้ยินมาถึงหูผม "ด่าพี่ว่า 'ไอ้สัตว์' ให้พี่เจ็บปวดไปถึงหัวใจเลยนะ"
โป๊ก!
เสียงมะเหงกกระทบกระโหลก "มึงอย่าเชียวนะ" เนตรที่นั่งฟังอยู่รีบเข้ามาห้ามทันที "อย่าสอนน้องนายไนน์กูให้สถุลเหมือนมึงนะ"
"อะไรเล่า ก็ให้มันฝึกไว้ คราวหลังมีใครมาด่าจะได้ด่ากลับได้ไง"
"ไม่เห็นเกี่ยวเลยไอ้ส..." เนตรลากเสียงตัวเอสยาวเพราะรู้ตัวว่ากำลังจะเป็นแบบสำนวน 'ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง' "สลัด!"
"ว่าแต่เขาอีเนตรเป็นเอง" นั่น!
โป๊ก!!!
เสียงเดิมดังขึ้นมาสนั่นกว่าเดิม
ไนน์ทำหน้าไม่สู้ดีนัก ไม่ใช่เพราะกลัวเนตรหรอก แต่คงกำลังหนักใจกับภารกิจของไอ้กุ้งมากกว่าเพราะไนน์ชำเลืองสายตามามองผม สื่อเป็นเชิงถามว่าควรพูดดีไหม
"ให้ลองพูดไว้ก็ดี เผื่อมีใครมาหาเรื่อง มันจะได้ป้องกันตัวได้" ผมอยู่ข้างไอ้กุ้ง บางทีคนเราไม่จำเป็นต้องพูดหยายตลอดเวลา แต่ก็ควรเรียนรู้ที่จะพูดหยาบไว้บ้าง
"มึงก็!" เนตรถลึงตาใส่ผมแล้วกอดอกทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ "แล้วแต่แล้วกัน"
"จัดมา ว่าที่น้องเล็กของพี่กุ้ง เอาให้หงายเงิบไปเลยนะ"
ไนน์เงียบไปชั่วขณะ มันสูดหายใจเข้าลึกมาก และในที่สุดก็โพล่งออกมา
"ไอ้สัตว์...ครับ?"
มาหมดเลย ทั้งกระรอกตัวจิ๋ว หนูร้องจี๊ดจี๊ด น้องหมาน้อยครางงี๊ดงี๊ด เหมียวง่าวน่าร๊าก
ถ้าเปรียบการด่าเป็นชนิดของสัตว์ สิ่งที่ออกมาจากปากไนน์คงเป็นสิ่งมีชีวิตที่บอบบางและน่ารักเหลือเกิน น้ำเสียงของไนน์ดูเบา อ่อนโยน และไร้ซึ่งพิษสงใด ๆ ถ้าใช้น้ำเสียงนี้ไปด่าใครละก็ เขาคนนั้นคงจะเจ็บน่าดูเพราะรู้สึกละอายใจที่มารังแกน้องหมาน้อยน่ารักขนาดนี้
"อุ้ย น่ารัก" เนตรที่แอบฟังอยู่กล่าวชมไนน์จนมันเขินแล้วจิกแขนเสื้อผมเล่น
กุ้งทำหน้าผิดหวังทันที "ไม่เอาดิ เอาแบบ..." กุ้งตะโกนเสียงดังมากจนไนน์สะดุ้ง "ไอ้สัตว์!!! ไม่ก็ใส่อารมณ์กวนตีนเข้าไป แบบ..." คราวนี้มันทำเสียงลากยาว "ไอ้สาด!!!"
"ไอ้...ไอ้แสด"
คราวนี้เป็นสีแสด เสียงสดใสราวกับแสงแดดยามเช้าที่อบอุ่น ผิดกับไอ้กุ้งที่เหมือนพ่นเอาเสือ สิงห์ กระทิง แรด ออกมาหมด
ผมเอามือกุมขมับแล้วหัวเราะร่วนทันที ผมควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่ไนน์พูดคำหยาบไม่ได้เลย
"ไม่แรงอะ ไม่เจ็บเลยด้วย"
คำพูดนั้นทำเอาไนน์หน้าหงอยไปเลย แต่ก็ยิ้มร่าอีกครั้งเมื่อกุ้งพูดต่อ
"แต่เห็นว่าพยายาม เพราะงั้นให้ผ่านก็ได้" พูดจบก็เอามือไปลูบหัวน้อง
พอเห็นกุ้งลูบหัวน้องไนน์อีกเป็นครั้งที่สองหลังจากวันนั้นที่พาไนน์ไปแนะนำตัว ใจผมร้อนรุ่มกระสับกระส่ายคล้ายจะหงุดหงิดใจที่เห็นคนอื่นมาเอ็นดูมันนอกจากผม
ไม่ทันรู้ตัว ผมก็ปัดมือกุ้งออกจากหัวไนน์ไปแล้ว
"นี่น้องของเบ็นนะ"
ทำเอากุ้งกับเนตรผงะไปเล็กน้อย กุ้งยิ้มขึ้นแล้วเปลี่ยนเป้าหมายมายีหัวผมเล่นแทน
"หึงน้องชายเป็นเด็ก ๆ ไปได้นะเบ็นนี่น้อย"
นานแล้วที่ผมไม่ได้เรียกชื่อตัวเองแทนคำว่า กู มึง กับกุ้ง สมัยเราเป็นพี่น้องกันใหม่ ๆ ผมมักเรียกกุ้งว่า ไอ้พี่กุ้ง และเรียกแทนตัวเองว่า เบ็น ส่วนกุ้งมันจะเรียกผมว่า เบ็นนี่น้อย
ผมขมวดคิ้วใส่ ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้


ผมแยกกับไนน์ตรงที่จอดรถเพราะผมมีเรียนตอนเช้า ส่วนไนน์มีเรียนเฉพาะช่วงบ่าย
ผมจะเอ่ยปากดุไป ว่าทำไมไม่บอกก่อนจะได้มารับตอนเที่ยงแทน แต่ก็ห้ามตัวเองไว้ได้ก่อน เพราะจำได้ว่าผมเองนี่แหละที่เป็นคนนัดเวลาโดยไม่ถามน้องเลย
ก่อนแยกจากกันผมถามไนน์เกี่ยวกับอาหารกลางวัน เพราะหากไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วยจะได้ชวนมานั่งด้วยกัน ผลปรากฎว่าเจ้าหนูนั่นไม่เคยได้กินข้าวเที่ยงเลย แถมยังมีหน้ามาทำยิ้มแป้นบอก 'ปกติไนน์ก็ไม่ได้กินตอนเที่ยงอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอกครับ' อีก พร้อมทำท่าตีพุงโชว์ความแข็งแกร่งของกระเพาะอาหารให้ผมดู
ให้ตายเถอะ 'เพราะกินน้อยจนขาดสารอาหารเลยตัวเตี้ยแบบนี้ไง' ผมดุไนน์ไปแม้จะรู้ว่าส่วนสูงไม่ได้มาจากการกินมากหรือน้อยก็ตาม
แต่ทำอย่างนี้บ่อย ๆ จะติดเป็นนิสัยแล้วเสียสุขภาพเปล่า ๆ ผมจึงชวนแกมบังคับขู่เข็ญให้มาเจอกันที่โรงอาหารคณะตอนกลางวัน
เจ้าหนูนั่นปฏิเสธเสียงแข็ง แต่พอขู่ว่า 'พรุ่งนี้จะไม่มารับแล้วนะ' มันก็ยอมโอนอ่อนแต่โดยดี
ช่วงพักกลางวันมาถึง บรรยากาศภายในโรงอาหารดูแน่นขนัดด้วยผู้คนมากมาย ทั้งอาจารย์ นิสิต รวมถึงบุคคลากรในคณะด้วย ผู้คนเดินเบียดเสียดกันแน่นเป็นปลากระป๋องไม่ต่างจากรถไฟฟ้าช่วงเวลาเลิกงานเลยสักนิด
กลิ่นของโรงอาหารที่นี่เหม็นแปลก ๆ แต่เพราะอยู่มานานร่วมปี ผมจึงชินกับกลิ่นแบบนี้ไปแล้ว
ภายในมวลอากาศตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอาหารนานาชนิด มันปนเปจนสับสนไปหมด กลิ่นกะปิเอย กลิ่นน้ำพริกเอย กลิ่นของทอดเอย บวกกับกลิ่นกายและกลิ่นน้ำหอมของผู้คนแล้ว...ถ้าเกิดมีใครเป็นลมไปกลางโรงอาหาร ผมจะไม่แปลกใจเลย
ที่นั่งหลายที่ถูกจับจองไว้หมดแล้ว เหลือเพียงบางจุดที่ยังพอให้แทรกตัวเข้าไปนั่งได้บ้าง ผมเดินมากับเพื่อนในสาขา แต่แล้วก็ขอแยกตัวออกมาเพื่อจะมานั่งกับไนน์สองคน
...ไม่ใช่เพราะผมอยากกินข้าวกับไนน์กันสองต่อสองหรอกนะ ก็แค่เป็นห่วงว่าไนน์มันจะประหม่าเวลาเจอคนแปลกหน้าก็เท่านั้นเอง
ผมชะเง้อมองหาเด็กหนุ่มตัวเล็กที่นัดเอาไว้ตอนเที่ยงตรง การจะควานหาปลาซิวตัวจ้อยท่ามกลางหมู่ฉลามใหญ่ยักษ์จำนวนมหาศาลที่กำลังแหวกว่ายไปมาอย่างหิวโหยอาหารเที่ยงนั้นเป็นสิ่งที่ยากเย็นเหลือเกิน
โชคดีที่ผมได้ยีนฝรั่งมา ตัวเลยสูงเด่นกว่าคนทั่วไป จึงทำให้ไม่เปลืองพลังงานในการเขย่งมากนัก อีกด้านหนึ่ง ฝ่ายที่จะมองหาผมก็จะหาง่ายกว่าคนทั่วไป เพราะหัวของผมชี้โด่ชี้เด่เป็นจุดเด่นอยู่
ใช้เวลาสักพักกว่าจะมองหาหนุ่มแว่นตัวน้อยพบ
ไนน์มีสีหน้าเป็นกังวลชัดเจน คิ้วขมวดกันแน่น สายตากหลอกแหลกไปมาทำท่าจะหาผมให้พบ
เรายืนอยู่กันคนละฝากของโรงอาหาร ผมต้องชูมือขึ้นโบกเป็นสัญญาณเพื่อให้ไนน์เห็น พอเห็นผม ไนน์ดูคลายกังวลลงไปได้บ้าง แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
คิ้วที่ขมวดอยู่ไม่มีทีท่าจะคลายออกได้ง่าย ๆ ผมเห็นไนน์ประหม่าเดินเซไปเซมาผ่านฝูงฉลามแล้วอดสงสารไม่ได้ ในที่สุด ผมก็เดินไปรับมันมานั่งด้วย
ที่นั่งของเราไม่สะอาดเท่าไหร่ โต๊ะที่สมประกอบและน่านั่งถูกจองไว้หมดแล้วด้วยกระเป๋าที่วางเรียงรายอยู่ ผมกับไนน์จึงจำใจต้องไปนั่งโต๊ะที่มีเศษขี้นกแห้งติดอยู่บนเก้าอี้
ผมใช้กระดาษทิชชู่เช็ดซากอารยธรรมสีเขียวเข้มออกแล้วอาสานั่งที่เก้าอี้ที่เปื้อนแทน
จากนั้นผมก็เดินมานั่งพร้อมข้าวมันไก่ต้มพิเศษคูณสอง บวกด้วยไข่ต้มอีกสามฟอง การเวทเทรนนิ่งนั้นจำเป็นต้องได้รับสารอาหารที่มากตามไปด้วยเพื่อให้กล้ามใหญ่ขึ้น การกินข้าวจานโตขนาดนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับผม ผิดกับไนน์ที่ทำตาโตร้องโอ้โหตอนเห็นจานข้าวผม
ส่วนไนน์ถือจานข้าวไข่เจียวแฟบ ๆ หนึ่งใบมาที่โต๊ะ กลิ่นไข่และซอสมะเขือเทศหอมฉุยก็จริง แต่มันดูจะน้อยเกินไป ยิ่งสำหรับผมแล้ว คงอิ่มจัดเหมือนกินลูกอมไปหนึ่งเม็ดเต็ม ๆ
เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นผมที่เปิดประเด็นพูดคุย แต่ไนน์กลับถามคำตอบคำไม่เหมือนที่คุยกันก่อนหน้านี้ ตอนนี้ความมั่นใจของไนน์ดูลดต่ำลงเหมือนตอนแรกที่เจอกันตอนรับน้องไม่มีผิด
"ไนน์ เป็นไร ทำหน้าเหมือนเพิ่งโดนตัดไข่มาทอดเป็นไข่เจียวไปได้"
"..."
ผมเล่นมุกหวังจะให้ไนน์หัวเราะหรือยิ้มบ้าง แต่ฝ่ายตรงข้ามยังคงนั่งนิ่งไม่คลายสีหน้าของความกังวลลงเลย
"เป็นอะไรครับ" ผมทำเสียงอ่อนโยนลงเผื่อจะทำให้ไนน์รู้สึกดีขึ้นบ้าง "บอกพี่ได้นะ"
"ไนน์...ไนน์ทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ในที่คนเยอะ" ผมพอจะเดาคำตอบได้ก่อนแล้วแต่อยากจะรู้ลึกไปกว่านี้ว่าเพราะอะไรหรือคิดอะไรอยู่ถึงได้ประหม่าไม่สมเป็นเด็กมหา'ลัยขนาดนี้
"แล้วทำไมถึงทำตัวไม่ถูกล่ะ"
"ไนน์...ไนน์ก็ไม่รู้เหมือนกัน"
ความเงียบเข้าครอบงำเราทั้งคู่ มีแต่เสียงโวกเวกโวยวายของผู้คนรอบกาย
ฝั่งไนน์ก็ไม่มีคำตอบให้ผม ฝั่งผมก็ไม่รู้จะพูดต่อยังไงเพราะคาดเดาเหตุผลไม่ถูก เมื่อเห็นว่าเงียบกันมาสักพักใหญ่แล้ว ผมจึงพูดเปลี่ยนประเด็นไปในเรื่องที่ใกล้เคียงกัน
"ไนน์มีเพื่อนบ้างรึยัง"
"ก็พี่เบ็นไง" ไนน์ตอบทันทีโดยไม่คิด สายตาแป๋วแหววส่งมาได้ไร้เดียงสาจริง ๆ
"หมายถึงคนอื่นนอกจากพี่น่ะ มีใครอีกไหม"
"...ไม่มีครับ" กะแล้วเชียว เด็กน้อยตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
"งั้นเดี๋ยวพี่จะสอนวิธีเข้าหาเพื่อนให้" ไนน์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสนใจทันที "เริ่มจาก... อะไรดี...เริ่มจาก ใช่ การแนะนำตัว"
"การแนะนำตัว?"
"ใช่แล้ว เอานะ พูดตามพี่นะ" เด็กหนุ่มเบื้องหน้าพยักหน้ารับ "หวัดดีครับ ผมชื่อเบ็น แล้วนายชื่ออะไรครับ"
เจ้าหนูดูจะพยายามจำคำพูดของผมให้ได้แล้วพูดออกมาเป็นท่อน ๆ "หวัดดี ครับ ผ...ผม ชื่อ ไนน์ แล้วนาย ชื่อ อะไรครับ" พูดไปผงกหัวหงึก ๆ ไป ดูน่ารักน่าขำดี
"เยี่ยมมาก!" ถึงจะฟังทั้งประโยคแล้วความหมายแปล่ง ๆ ก็เถอะ แต่ก็ใช้ได้อยู่ ผมยกนิ้วโป้งยื่นไปกดไลค์ให้ "เวลาเจอใครก็เข้าไปทักทายแล้วแนะนำตัวแบบที่พี่สอนนะ"
"ครับผม"
"แล้วก็จากนี้ไป เรียกแทนตัวเองว่า ผม ได้แล้วนะ"
"ทำไมเหรอครับ"
"เรียกชื่อแทนตัวเองมันก็น่ารักดีหรอก แต่มันแสดงถึงความไม่มั่นใจไง"
"ไนน์...ผมจะพยายามครับ"
ผมก้มดูเวลาที่โทรศัพท์ ตอนนี้เวลาเกือบเที่ยงครึ่งแล้ว ผู้คนเริ่มบางตาลงไปบ้างจนดูหายใจหายคอได้สะดวกยิ่งขึ้น ผมและไนน์ก็ต้องเตรียมตัวไปเรียนแล้วเช่นกัน
"เที่ยงครึ่งแล้วแฮะ ไปเรียนกันเถอะปะ เดี๋ยวจะสาย" ผมจัดจานชามเตรียมนำไปเก็บพร้อมสอดแขนสะพายกระเป๋าขึ้น
"พี่เบ็น..." ไนน์พูดแล้วหยุดไปพักหนึ่ง "...ไปส่งไนน์ที่ห้องเรียนได้ไหม ไนน์ไม่อยากเดินไปคนเดียว นะ นะ"
สีหน้าและน้ำเสียงของไนน์ดูอ้อนวอนผิดปกติ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เจ้าหนูนี่อ้อนขออะไรจากผม สายตาส่องเป็นประกายออกมาว่า 'อย่าทิ้งผมไปนะ'
แม้ตึกเรียนของผมจะอยู่คนละฝากจากตึกเรียนของหมอนี่เลยก็ตาม แต่ผมก็ทิ้งเด็กตาดำ ๆ ให้เดินคนเดียวไม่ได้เช่นกัน
"อื้ม ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่ง"
"ขอบคุณครับพี่เบ็น" ไนน์ฉีกยิ้มกว้างสดใสทันทีที่อ้อนผมสำเร็จ ใบหน้าอมทุกข์เมื่อครู่จางหายไปได้เกือบหมดในทันทีทันใด
หลังจากเก็บจานชามและภาชนะเสร็จ ผมก็พาไนน์ไปที่ตึกเรียน นี่ถ้าให้เดินจับมือด้วยนี่ชัดเลยนะ พ่อพาลูกชายมาส่งที่โรงเรียนชัด ๆ คิดแล้วก็อยากมีลูกชายน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้สักคน
จะว่าไปแล้ว ตอนผมยังเด็ก พ่อก็เคยจูงมือพาผมไปเที่ยวบ่อย ๆ เหมือนกัน...
ผมเดินสวนกับเนตรและกุ้งโดยบังเอิญ สองคนนั้นคงมากินข้าวด้วยกันแล้วกำลังจะเดินขึ้นไปเรียนที่ตึกคณะ ผมทักทายสองคนนั้นตามปกติ
แต่แล้วก็หันกลับมาทันทีเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้
ถ้าจะปล่อยไปทักทายด้วยตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกอาจจะทำอะไรเปิ่น ๆ จนคนไม่กล้าเข้าใกล้ไปเลยก็ได้ เมื่อคิดได้จึงเรียกขอให้กุ้งกับเนตรหยุดก่อน ให้ทั้งคู่เป็นหนูทดลองคู่แรกแล้วกัน
"แนะนำตัวเหรอ เอ่อ จะว่าไปยังไม่รู้จักชื่อเราเลยนะ" กุ้งทักขึ้น ผมก็ลืมเล่าให้กุ้งฟังเลย
เนตรยิ้มขยิบตาให้ไนน์หวังจะให้เขาประหม่าน้อยลง "จัดมาค่ะที่รัก" แต่กลับทำไนน์กลัวจนวิ่งมาหลบข้างหลังผม
"จ...จะต่อยไหม" ไนน์กระซิบถามผมแต่ก็ดังพอที่เนตรจะได้ยิน
"เหรอ...จะต่อยให้น่วมเลยคอยดู" เนตรพูดยิ้ม ๆ แต่มือกำลังหักข้อนิ้วตัวเองเตรียมออกหมัดแล้ว
เนตรส่งสายตาอาฆาตใส่ไนน์จนกลัวหัวหด กุ้งไม่ได้ห้ามแฟนตัวเองเพราะรู้ว่าเนตรไม่ได้โกรธจริงจังแต่อย่างใด มันกลับหัวเราะร่าจนเนตรหันไปด่าด้วยซ้ำ
ผมหันไปมองไนน์ จ้องเข้าไปในดวงตาดำแป๋วนั้น ส่งกำลังใจให้ผ่านสายตาแล้วพยักหน้าเป็นเชิงรู้กันว่าให้เริ่มแนะนำตัวได้
ไนน์พยักหน้ารับ แล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพูดออกมาอย่างรวดเร็วเป็นท่อน ๆ เหมือนทหารท่องคำปฏิญาณยังไงยังงั้น
"หวัดดีครับ! ไนน์ชื่อไนน์! นายชื่อไร!" เกือบดีแล้ว แค่ต้องหันหน้าไปหาสองคนนั้น ไม่ใช่ให้มองผมแบบนี้
"หันไปทางโน้นต่างหากไอ้เด็กบ๊อง" ผมถอนหายใจแล้วหมุนหัวไนน์เบา ๆ ให้หันหน้าไปหาทั้งสองคนนั้น
"ว...หวัดดีครับ ไนน์ชื่อไนน์ แล้วนายชื่ออะไร"
ทั้งกุ้งและเนตรขมวดคิ้วทันที พร้อมพูดทวนสิ่งที่ไนน์พูดไป
"นายชื่อนาย...แล้วนายชื่ออะไร??" เมื่อยอมแพ้ กุ้งกับเนตรหันมามองผมเพื่อขอคำตอบ
ผมไม่ยอมง่าย ๆ หรอก ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกศิษย์ครูเบ็นทั้งคน ต้องทำให้ได้
ผมจับไหล่ไนน์แล้วบีบนวดเบา ๆ เหมือนไนน์กำลังจะออกศึกมวยครั้งสำคัญ
"หวัดดีครับ ไนน์…" ไนน์ชำเหลืองตามามองผม ผมทำปากเป็นคำว่า ผม ให้ไนน์ดู "ผ... ผม ชื่อไนน์ แล้วนายชื่ออะไร...ครับ" สำเร็จ แม้จะต้องเปลี่ยนเป็น พี่ชื่ออะไร แทน
"อ่า หวัดดี ชื่อไนน์ใช่ไหม ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่ชื่อกุ้ง" กุ้งยิ้มและแนะนำตัวกลับโดยไม่ถือสาที่ถูกเรียกว่า นาย แทนคำว่า พี่
"หวัดดีจ๊ะ พี่ชื่อเนตรนะคะ เห็นแบบนี้พี่เป็นราพันเซล สาวสวยแสนหวานที่เรียบ..."
"ปะ เราไปเรียนกันเถอะ สายแล้ว" ผมพูดตัดบทแกล้งเนตรมันเล่น ปั้นหน้านิ่ง พร้อมคว้ามือไปหนีบหัวไนน์มาซุกใต้วงแขนแล้วทำท่าจะเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อนซิยะ ฟังกูพูดให้จบก่อน มึงก็ด้วยไอ้กุ้ง" เนตรแยกเขี้ยวใส่ มันดึงหูลากผมกลับมาจนผมร้องโอดโอยทั้งที่หัวเราะร่าอยู่ กุ้งปล่อยเสียงก๊ากไม่ต่างจากผมจนโดนเนตรดุไปด้วย
"หิหิ" ในที่สุดไนน์ก็หัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ แต่ก็ทำเอาเราสามคนหยุดมองสักพัก
เป็นครั้งแรกที่ได้ยินไนน์หัวเราะ พอได้ยินได้เห็นก็ทำเอาผมยิ้มแก้มปริไปด้วยความเอ็นดู โลกดูสดใสขึ้นมากเมื่อเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ทำสายตาหม่นหมองเหมือนที่ปกติชอบทำ
แต่ไม่นานไนน์ก็หุบยิ้มลงไปแล้วพูดขอโทษพวกผมทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
"หัวเราะออกมาเถอะ ไม่เห็นต้องกลั้นเอาไว้เลย"
"ครับพี่กุ้ง" ไนน์ฉีกยิ้มน่าเอ็นดูให้กุ้งที่กำลังลูบหัวไนน์อยู่
ระหว่างทางเดินไปส่งไนน์ที่ห้องเรียน ผมหยุดทักทายเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้องที่รู้จักหลายคน และเมื่อได้หยุดทักทายคนรู้จักก็ไม่วายฉวยโอกาสให้ไนน์ลองแนะนำตัวตัวเองด้วย
แรก ๆ ก็ยังแข็งทื่อดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่พอผ่านคนที่สองคนที่สามไปแล้วก็เริ่มมั่นใจขึ้น พูดไม่ค่อยติดขัดแล้ว และคนฟังก็เข้าใจได้ตั้งแต่ครั้งแรก
การฝึกแนะนำตัวผ่านไปได้ด้วยดี อีกอย่างตอนนี้ไนน์ดูภูมิใจและมั่นใจในตัวเองขึ้นมานิดนึง ผมสัมผัสได้ว่าไนน์ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก มุมปากยกขึ้น อมยิ้มไว้ไม่หุบเลย
ขนาดดวงจันทร์ยังต้องใช้เวลาเกือบสามสิบวันเลย กว่าที่มันจะได้แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา นับประสาอะไรกับมนุษย์โลกอย่างเรา
"ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย เห็นไหม"
"อื้ม"


หลังจากกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารเสร็จ พวกเราแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง ช่วงบ่ายของวันนี้ ผมและกุ้งไม่มีคาบเรียน เนตรต้องเข้าแลปกายวิภาคของพืช ส่วนไนน์โชคดีที่อาจารย์ติดธุระจึงไม่มีเรียนเหมือนผม
"ไนน์แน่ใจแล้วใช่ไหม"
ไนน์ดูลังเลเล็กน้อย แต่แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจ
"อื้ม"
ไนน์ยื่นใบสมัครทูตกิจกรรมให้ผมตรวจก่อนส่ง ผมใช้เวลาอ่านอยู่พอสมควร ลายมือของไนน์ที่ดูน่ารักน่าอ่านแบบตัวอักษรมน ๆ สมกับเด็กสาขาญี่ปุ่นนี้ไม่ใช่ปัญหาของผม ปัญหามันอยู่ที่เนื้อความข้างในที่หมอนี่เขียนลงไปต่างหาก
ผมตรวจทานสิ่งที่ไนน์เขียนลงไปอยู่หลายรอบ แม้บางจุดจะขัดใจผมไปบ้าง เช่น คุณคิดว่าส่วนใดของร่างกายที่คุณชอบมมากที่สุด ไอ้หนูนี่ตอบว่า ไม่มี หรือ คุณคิดว่าอะไรคือคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของทูตกิจกรรม มันตอบ รูปร่างหน้าตา
ผมอ่านไปก็หนักใจไปกับความใสซื่อตรงไปตรงมาเกินเหตุของมัน แต่ผมต้องเคารพในความคิดของน้อง
ส่วนสำคัญที่สุดอยู่ที่ ไนน์ต้องเขียนชื่อผมในช่องรุ่นพี่ที่ชวนมาสมัครด้วย และไนน์เขียนไปแล้วเรียบร้อย
ในใบสมัครของทุกคนจะมีช่องให้ใส่ชื่อรุ่นพี่ที่เข้าแข่งขันทูตกิจกรรมปีก่อน ๆ ด้วย หากใครถูกทาบทามจากรุ่นพี่คนใดก็เขียนชื่อเขาหรือเธอลงช่องนี้ ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องเขียน ในวงเล็บระบุไว้ชัดเจนว่าไม่มีผลต่อการพิจารณาใด ๆ แต่ถ้าไม่มีผลจริง ๆ แล้วจะให้ใส่เพื่ออะไร
แม้จะไม่เต็มใจนัก แต่ผมก็ยื่นมันกลับส่งไปให้ไนน์ เพื่อเอาไปหย่อนลงตะกร้าขนาดเอสี่ที่ใช้ใส่ใบสมัครทูตกิจกรรมซึ่งวางอยู่หน้าห้องกิจการนักเรียน เอกสารที่อยู่ภายในตะกร้ากองทับกันสูงจนเกือบจะล้นตะกร้าออกมาเลย
อาจเพราะตะกร้านั้นไม่ได้ลึกมากและใบสมัครก็มีถึงห้าหน้า ผมคำนวนดูจากความสูงของกองและช่องนูนของลวดเย็บกระดาษระหว่างแต่ละฉบับ คงมีคนมาสมัครประมาณ 30 คน ซึ่งถือว่าเยอะพอสมควร
ปกติแล้วคณะผมจะจัดแข่งประเภทละสี่คน โดยแบ่งเป็น ดาว เดือน และดาวเทียม รวมเป็นสิบสองคนถ้วน ปีนี้ก็คงเป็นแบบเดียวกัน
ย้อนกลับไปเมื่อวานตอนที่เรานั่งเล่นกันอยู่ที่หน้าหอใน ผมตัดสินใจชวนไนน์มาสมัครเดือนแต่ไนน์เองดูจะลังเลเล็กน้อย ปากเอาแต่บ่นว่าไนน์ไม่เหมาะ ไนน์เป็นไม่ได้หรอก แต่ก็เพ้อให้ผมฟังว่าถ้าเป็นได้ก็คงดีเนอะ ถ้าผมเปลี่ยนไนน์ให้เป็นเดือนได้จริงก็คงสุดยอดไปเลย
ผมจึงให้ไนน์กลับไปคิดทบทวนการตัดสินใจของตัวเองให้ดีก่อนแล้วเช้าวันนี้ค่อยมาบอกว่าอยากเป็นหรือไม่
คำตอบของไนน์เมื่อเช้าแฝงไปด้วยความไม่มั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองนัก แต่ในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นที่มีต่อผม
ไนน์บอกผมว่า ตอนแรกเขาคิดว่าเขาเป็นไม่ได้หรอก แต่เขาเชื่อว่าถ้ามีผมอยู่ด้วยเขาอาจจะทำได้ก็ได้
...ก็หวังว่าผมจะไม่ทำให้น้องชายของผมผิดหวังหรอกนะ
ในเมื่อไนน์ตัดสินใจจะลงแข่งเดือน คราวนี้ก็ถึงเวลาที่ผมจะต้องเปลี่ยนแปลงน้องไนน์อย่างจริงจังแล้ว
ผมร่างแผนการคร่าว ๆ โดยลิสต์รายการที่จะต้องฝึกและของที่ต้องซื้อให้ไนน์อยู่ทั้งคืน ถ้าเป็นเด็กหนุ่มทั่วไปก็คงแค่พาไปร้านเสื้อผ้า สอนแต่งตัวให้เป็น พาไปซื้อของดูแลตัวเองบ้าง แต่กับบุคคลที่ชื่อไนน์นี้ คงต้องสอนละเอียดยิบเหมือนเด็กอนุบาลเริ่มหัดท่องเอบีซี
บางครั้งผมก็คิดเล่น ๆ ว่า ไอ้หมอนี่มันผ่านช่วงวัยรุ่นมาได้ยังไงกันนะ
ผมนัดไนน์ไปเดินห้างด้วยกันในวันเสาร์ คงต้องใช้เวลาทั้งวันเพื่อพาเด็กน้อยไปแปลงโฉมให้เป็นหนุ่มตัวน้อย เผลอ ๆ อาจจะต้องพ่วงไปวันอาทิตย์อีกวันด้วยซ้ำ
แทนที่ผมจะรู้สึกเหนื่อยใจเพราะปกติไม่ค่อยออกไปเที่ยวไหนเท่าไหร่ ยิ่งต้องขับรถออกไปตากแดดร้อน ๆ ละก็ ผมจะต้องหงุดหงิดแน่นอน แต่ผมกลับตื่นเต้นที่จะได้พาไนน์ไปเปิดโลกกว้าง อารมณ์เหมือนพาน้องชาย ไม่สิ ลูกชาย ไปเที่ยวสวนสัตว์เลย
ถึงเวลานัดตอนเก้าโมงเช้า ผมบึ่งไอ้ชมพูไปหา ไนน์เดินออกมารอผมอยู่ที่หน้าหอในแล้ว เจ้าหนูนี่มารอก่อนเวลาเสมอ ทำเอาผมไม่กล้ามาสายเลยสักครั้งเพราะกลัวไนน์จะต้องรอนาน
การแต่งตัวของไนน์เป็นเหมือนทุก ๆ วัน คือบรมโคตรเชยและไม่เหมาะกับคนวัยมหา'ลัยอย่างยิ่ง
ไนน์ใส่เสื้อยืดคอกลมสีเขียวอ่อนปักลายกระรอกขนาดเท่าควายที่ด้านหน้า เสื้อแบบนี้ผมก็มีนะ แต่เอาไว้ใส่นอน ผมไม่กล้าเอามาใส่เดินออกมาให้ใครเห็นหรอก
ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสามส่วนสีน้ำตาลแก่ ดูยังไงก็ไม่เข้ากับเสื้อเลยสักนิดเดียว เท้าคีบแตะแบบที่ผู้คนมักใส่กันปกติ หมายถึงปกติสำหรับคนจะเอาไปเข้าค่ายลูกเสือนะ ไม่ได้ปกติสำหรับใส่ไปห้างเลย
งานหนักแน่ ๆ วันนี้ ไอ้เบ็นเอ้ย
"ผมพร้อมแล้วครับพี่เบ็น" ไอ้หมอนี่ยิ้มแฉ่งทักทายตามปกติ
"เอาเสื้อคลุมไปด้วยดิ ซ้อนมอเตอร์ไซค์ตากแดดแรงขนาดนี้เดี๋ยวผิวจะเสียนะ"
"ผมไม่มีเสื้อคลุมเลย..."
"หืม?"
เจ้าหนูนี่ไม่มีเสื้อใส่คลุมกันแดดกันหนาวบ้างเลยหรือไงนะ หรือที่บ้านจะมีฐานะจำกัดจริง ๆ
จะว่าไป ผมลืมคิดถึงเรื่องงบค่าใช้จ่ายที่ไนน์ต้องใช้ไปซะสนิทเลย ถ้าขืนมีงบไม่มากพอก็คงทำอะไรมากไม่ได้แน่
"ผมมีแต่เสื้อกันหนาว" พระเจ้าช่วยกล้วยปิ้ง
"มันก็เหมือนกันไหมล่ะ!" ไนน์ทำหน้าอ๋อเหรอตอบผมมา
แต่ก่อนที่ไนน์จะได้หันกลับไปเอาเสื้อคลุมจากหอ ผมชิงถามคำถามสำคัญไปก่อนที่จะลืม "เรามีเงินให้พี่เท่าไหร่"
"...พี่คิดเงินค่าสอนด้วยเหรอครับ"
"ไอ้เด็กบ๊อง พี่หมายถึงเงินที่จะซื้อของวันนี้ไง มีเท่าไหร่"
"ห้าร้อยบาทครับ" อึก! เสียงกลืนน้ำเหนียวลงคอดังอยู่ในหูผม
ห้าร้อยบาทดูเหมือนจะเยอะก็จริงนะ แต่สำหรับของบำรุงและเสื้อผ้าต่าง ๆ แล้ว คงจะละลายหายไปได้ในพริบตาเดียว
"เรา..." การจะดูดีได้นั้นบางครั้งก็ต้องลงทุน และทุนที่จะต้องเสียไปก็มากซะด้วยสิ ดูทรงแล้วห้าร้อยบาทคงไม่พอแน่ ๆ "...มีแค่นี้เหรอ"
"ครับ ไม่พอเหรอ"
"ถ้าว่ากันตามตรงก็ใช่ ไม่พอหรอก แค่ห้าร้อยบาท ซื้อเสื้อดี ๆ สักตัวยังไม่ได้เลย"
"แต่...ผมมีเท่านี้จริง ๆ" ไนน์ทำหน้าเศร้าจนเกือบจะร้องไห้ได้เลย
สีหน้าตอนนี้เหมือนเด็กที่พ่อเพิ่งซื้อไอติมให้แล้วทำหล่นลงพื้นโดยที่ยังไม่ได้ลองเลียเลยสักครั้งเดียว รับรองว่าคนเป็นพ่อเห็นลูกทำหน้าหงอยแบบนี้คงต้องควักตังค์ซื้อแท่งใหม่ให้ลูกแน่นอน
...ให้ตายเถอะเบ็น อย่าคิดเชียวนะ
"งั้นเดี๋ยวพี่ออกให้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน" ไม่ทันแล้ว ปากผมดันทำตามหัวใจมากกว่าสมอง
"ไม่เอาพี่เบ็น ไนน์ไม่อยากรบกวนพี่ เราซื้อแค่เท่าที่ซื้อได้ก็ได้ครับ เอาแบบถูก ๆ ก็ได้ครับ"
ครอบครัวของผมไม่ได้ขัดสนอะไร จะเรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีเลยก็ว่าได้ แค่เงินสองสามพันไม่ได้ทำให้ผมลำบากอะไรมากนัก
โลกนี้ไม่เคยมีคำว่ายุติธรรม ก็แค่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ความพยายามอย่างเดียวคงไม่พอสินะ คงต้องอาศัยเงินด้วย
ผมรู้ตัวดีว่ามันดูไร้สาระที่จะออกเงินส่วนตัวให้รุ่นน้องคนหนึ่งขนาดนี้ แต่พอเห็นหน้าเศร้าปานจะร้องไห้ของไนน์แล้วผมก็อดนึกสงสารไม่ได้
ไม่ ไนน์ไม่ใช่แค่รุ่นน้องของผม ตอนนี้ไนน์คือน้องชายของผมแล้ว และผมก็สัญญาแล้วด้วยว่าจะดูแลให้ดีที่สุด
"ไว้ได้เป็นเดือนแล้วเอามาคืนพี่ก็ได้นะ" ผมพูดขำ ๆ ไป รางวัลชนะเลิศก็ได้เงินเยอะอยู่พอควร แต่ผมไม่ได้จะจดบัญชีชำระหนี้จริงจังหรอกนะ แค่อยากให้ไนน์มันสบายใจก็เท่านั้น
"นั่นเงินพี่นะ ไม่เอาหรอก ไนน์...ไนน์..." เจ้าเด็กขี้เกรงใจนี่พยายามปฏิเสธทุกวิถีทาง สักพักน้ำตาเอ่อล้นออกมา ทำผมใจหายหมด
"เฮ้ย ร้องไห้ทำไมเนี่ย" เจ้านั่นร้องไห้ไม่หยุดส่วนผมได้แต่ลูบหัวปลอบโยน
"...พี่เบ็น..." แหกปากร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก มีแต่เด็กร้องไห้งอแงเพราะอยากให้พ่อแม่ซื้อของเล่นให้ แต่เด็กนี่โวยวายไม่ให้ซื้อให้
"เป็นน้องชายพี่แล้ว จำไม่ได้เหรอ" ผมเอื้อมมือคว้าหัวของไนน์มาซุกไว้ใต้วงแขน "ไม่ต้องคิดมากหรอก คิดซะว่ามีพี่ชายพาไปเที่ยวห้างฯก็พอ โอเคไหมครับ"
กว่าจะเกลี้ยกล่อมได้ กว่าจะทำให้หยุดร้องไห้ และกว่าไนน์จะย้อนไปหยิบเสื้อคลุมอีกก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
พอเดินออกมา เสื้อกันหนาวที่ว่านั่นก็ดันไม่มีฮู๊ด ผมสงสารกลัวไนน์จะร้อนเลยให้ใส่เสื้อคลุมมีฮู๊ดของผมแทนแล้วสวมหมวกกันน็อคทับฮู๊ดที่คลุมหัวอยู่ไว้อีกที ผมทำแบบนี้ประจำเพื่อกันรังสียูวีที่จะมาทำร้ายผิวคอของผม
เราออกเดินทางกันด้วยมอเตอร์ไซค์ ไม่มีเครื่องปรับอากาศเหมือนรถยนต์ สายลมร้อนระอุพัดผ่านเข้ามาไม่ได้ช่วยให้รู้สึกเย็นขึ้นเลย
ไอน้ำตามถนนข้างหน้าหลอกตาทำให้ทางบิดเบี้ยวไป ไฟที่ร้อนแรงจากดวงอาทิตย์แผดเผาลงมาสู่โลก ประเทศไทยเราเข้าใกล้คำว่าทะเลทรายเข้าไปทุกวัน
อู้งานบ้างก็ได้นะโว้ยคุณดวงอาทิตย์ ผมบ่นในใจตลอดเวลาที่ต้องจอดรอไฟแดง


พอเริ่มแนะนำตัวเป็นก็พูดไปทั่วเลยแฮะ
ไม่นานไนน์ก็เป็นที่รู้จักในวงกว้างด้วยฉายาใหม่ที่ทุกคนแซวเล่น ฉายานี้ไม่ได้ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อล้อเลียนหรือเอาไว้นินทาอย่าง 'น้องนิ่ง' แต่เป็นชื่อเล่นน่ารัก ๆ ที่คนพบเห็นต่างพากันเรียกไนน์อย่างเอ็นดูว่า 'นายไนน์'
ดูเหมือนว่าเจ้าตัวก็จะชอบซะด้วย
ส่วนไนน์ในตอนนี้มันก็ดูเข้ากับคนอื่นได้ดีขึ้น ยังมีสายตาท่าทางประหม่าอยู่บ้างแต่ก็น้อยลงกว่าที่ผ่านมา เวลาเจอใครก็พูดเจื้อยแจ้วเหมือนเด็กเพิ่งหัดพูดเป็น
ทั้งเมทร่วมห้องทั้งเพื่อนในสาขาก็ดูเริ่มสนิทกับไนน์ขึ้นมาบ้างแล้ว จะมีก็แต่ความขี้กลัวเวลาเจอคนไม่รู้จักเยอะ ๆ ที่ยังคงติดเป็นนิสัยอยู่
"พี่เบ็น วันนี้ผมทำควิซได้คะแนนเต็มด้วย เก่งไหม ๆ" ไนน์ยิ้มร่ามาทางผมพร้อมชูกระดาษควิซที่อาจารย์เขียนคะแนนสิบเต็มมาให้ดูเป็นหลักฐาน
"ไหนดูดิ...ข้อหก อาจารย์ตรวจผิดไม่ใช่เหรอ"
"จริงเหรอครับพี่เบ็น ไนน์ว่าไนน์ตรวจดีแล้วนะ" ไนน์ก้มหัวลงมาดูกระดาษคำตอบ กวาดสายตาดูข้อดังกล่าวไปมาหลายรอบ "ผมก็เขียนเตนเตนแล้วนี่"
"นี่แน่ะ! เสร็จพี่" ได้โอกาส ผมดีดนิ้วไปที่กะโหลกของไนน์ดังเป๊าะแล้วหัวเราะลั่นออกมา
ไนน์หลับตาลงตามสัญชาตญาณพร้อมร้องโอ๊ยเป็นภาษาญี่ปุ่นตามความเคยชิน "อิตะ! งื้อ...พี่เบ็น!" เด็กอะไรน่าแกล้งชะมัด "พี่เบ็นขี้บูลลี่อะ"
"โอ๋น่า รักหรอกจึงหยอกเล่น"
"อย่างงี้ไงถึงไม่มีแฟนสักทีอะ"
"ว่าไงนะ!" ผมยกบีนแบ๊กที่พิงอยู่มาปาใส่เด็กปากเสีย เจ้าเด็กนั่นหัวเราะคิกคักน่าหมั่นไส้ใส่ผม แต่ผมเองก็กำลังหัวเราะอยู่เช่นกัน
พวกเราเข้ามาสิงอยู่ที่มุมอับมุมเดิมของหอสมุดทุกวันไม่เว้นแม้แต่วันเสาร์อาทิตย์ ส่วนใหญ่แล้วเราจะเคลียร์การบ้านกันที่นี่ อ่านหนังสือเรียนบ้าง บางครั้งผมนำโน๊ตบุคมาเพื่อดูหนังเล่นเกมไปตามนิสัย ส่วนไนน์ก็นั่งเล่นไป
หลายครั้งผมต้องสวมบทบาทเป็นติวเตอร์สอนภาษาญี่ปุ่นให้ไนน์ เจ้าหมอนี่สมองช้า แต่ความมุมานะก็เป็นอาวุธลับของมัน
ถึงอย่างนั้น เวลาที่ผ่านมากว่าสองสัปดาห์นี้ เรื่องการปั้นเดือนที่ทำสัญญาท้าแข่งกับไอ้สนยังไม่คืบหน้าไปไหนแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว ผมยังไม่ได้เกริ่นเรื่องเดือนให้ไนน์ฟังเลยด้วยซ้ำ จะให้บอกยังไงล่ะ 'ไนน์มาเป็นเดือนไหม สนุกดีนะ' เหรอ หรือจะต้องโกหก 'ไนน์รู้ไหม ไนน์หน้าตาใช้ได้อยู่นะ ไปเป็นเดือนไหม'
ไม่ว่าจะลองคิดข้ออ้างแบบไหนไว้ก็ดูไม่เข้าท่าเลยสักนิด บางข้อก็ตัดไปเพราะไม่น่าจะจูงใจได้มากพอ ส่วนบางข้อก็ดูจะทำร้ายจิตใจเกินไปถ้าโกหกแล้วไนน์มารู้ทีหลัง
"เบ็น"
สนามรบขนาดย่อมถูกสร้างขึ้นในหัวของผม ความคิดต่าง ๆ ตบตีกันไปมาจนวุ่นวายไปหมด ฝั่งซ้ายประกอบไปด้วยความคิดที่จะชักจูงไนน์มาสมัครเดือน ส่วนฝั่งขวานั้นคัดค้านอย่างหนักหน่วง
"ไอ้เบ็น"
ฝั่งขวาพุ่งหอกแห่งความละอายใจใส่ป้อมของอีกฝั่งไปเน้น ๆ แต่ฝั่งซ้ายก็ไม่วายโต้กลับด้วยปืนใหญ่ที่บรรจุกระสุนแห่งความอยากเอาชนะไปเหมือนกัน
เอายังไงดีวะเนี่ย
"ไอ้เหี้ยเบ็น!"
"ห๊ะ! ว่า?" กุ้งหยุดการนองเลือดเอาไว้ได้ ทุกอย่างในหัวละลายหายไปหมดเหมือนคลื่นยักษ์ที่พัดทุกอย่างหายไปในชั่วพริบตา
"นี่มึงเหม่อถึงสาวที่ไหนวะไอ้เบ็น กูเรียกมึงสามรอบแล้วนะ"
ตอนนี้อาจารย์กำลังไล่เช็คชื่อนิสิตที่เข้าเรียนก่อนจะเลิกเรียน กุ้งมันคงจะเรียกผมเพราะใกล้ถึงชื่อผมแล้ว ส่วนเนตรโดดเรียนคาบเย็นนี้ไปเรียบร้อย ให้เหตุผลที่จำเป็นต้องโดดว่า ขี้เกียจใส่ชุดนิสิตมาเรียน
"เปล่า แค่...มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย"
"คิดมากอะไรอีกล่ะ บอกกูมา กูบอกกี่รอบแล้วว่ามีอะไรอย่าเก็บไว้คนเดียว"
"ไม่มีอะไรหรอกก็แค่เรื่อ..."
"นายเบญจมินทร์" อาจารย์ขานชื่อเรียกผมเพื่อเช็คชื่อ
"มาครับ!" ผมยกมือตอบอาจารย์แล้วหันไปพูดกับกุ้งต่อ "เรื่องไร้สาระนิดหน่อย"
"กูเป็นใคร? กูเป็นพี่ชายร่วมสาบานกับมึงนะ จำไม่ได้งะ ถ้าไม่สบายใจอะไรก็บอกกูมา"
ผมกับมันเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันเล่น ๆ ตั้งแต่ ม.4 โดยการเอาน้ำแดงมาซดกินแทนเลือด
สาเหตุที่เรากลายมาเป็นพี่น้องกันก็เพราะเรื่องทะเลาะวิวาท กุ้งดันไปมีเรื่องกับแก๊งค์หัวโจกของพวก ม.6 ตัวมันคนเดียวโดนคนที่ตัวใหญ่กว่าสามคนรุมกระทืบ ตอนนั้นสภาพมันดูไม่ได้เลย
ตอนแรกผมตั้งใจจะไม่เข้าไปยุ่ง เดี๋ยวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิมเหมือนตอนประถม แต่รู้สึกตัวอีกทีหมัดของผมก็ไปสัมผัสหน้าของไอ้นักเลงไปแล้ว ในวินาทีนั้นผมคิดว่าผมตัดสินใจผิดพลาด เราถูกซ้อมกันจนหน่วม ถ้าครูไม่บังเอิญเดินผ่านมาเห็น พวกผมคงตายโหงกันไปนานแล้ว
แต่วินาทีที่ผมกระดกน้ำแดงขึ้น ผมรู้ได้ทันทีว่าผมไม่ได้ตัดสินใจผิด
เราได้สัญญากันว่าจะดูแลกันและกันจนวันตาย กุ้งบังคับให้ผมสาบานด้วยว่าถ้ามีอะไรไม่สบายใจ ซึ่งผมเป็นตลอด จะต้องไม่เก็บมาคิดคนเดียว ถึงจะดูน้ำเน่าแปลก ๆ แต่เราก็ดูแลกันและกันเหมือนพี่น้องจริง ๆ มาโดยตลอด
"เหม่ออีก เดี๋ยวกูโบก!" คนกำลังซึ้งเลยไอ้ห่ากุ้ง
"ก็เรื่องที่จะชวนไนน์เป็นเดือนอะดิ กูไม่รู้ว่าจะชวนน้องมันยังไงดี"
"ยากตรงไหนวะ ก็แค่ถามนายไนน์มันไปว่า อยากเป็นเดือนไหม ดูเราพอจะเป็นเดือนได้ พี่ปั้นให้เราเป็นได้นะ สนไหม งี้"
"มันไม่ได้ง่ายอย่างงั้นดิ กูไม่อยากโกหกน้องมันว่ามันเหมาะจะเป็นเดือน"
"งั้นแสดงว่ามึงก็ตัดสินไปแล้วเหมือนกันว่าไนน์มันไม่เหมาะจะเป็นเดือนจริง ๆ ?"
"ไม่...กูแค่..." กุ้งพูดถูกทั้งหมด ใจหนึ่งผมเชื่อเสมอว่าทุกคนเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ไนน์ก็ต้องทำได้เหมือนกัน แต่ใจหนึ่งกลับตัดสินไปเรียบร้อยแล้วว่าไนน์ไม่เหมาะ "มึงพูดถูก กูคงจะคิดอย่างนั้นจริง ๆ"
"มึงนี่ย้อนแย้งในตัวเองฉิบหายเลยนะ หัวมึงทำสงครามแบ่งฝ่ายกันวุ่นแล้วมั้งเนี่ย" กุ้งเอื้อมมือมายีหัวผมเล่นก่อนจะกดหัวผมลง นิสัยนี้ผมได้มาจากไอ้กุ้งนี่แหละ "ก็แค่ทำในสิ่งที่มึงคิดว่าควรทำ แค่นั้น อย่าไปคิดเยอะ ปวดหัว"
"แล้วอะไรล่ะที่ควร" ผมถามจริงจัง
"กูไม่รู้ ในโลกนี้ไม่มีอะไรถูกผิดเหมือนข้อสอบกาหรอกมึง เรื่องบางเรื่องเราก็ต้องใช้อารมณ์มาตัดสินมากกว่าเหตุผล อยู่ที่ว่ามึงจะรับกับสิ่งที่ตามมาได้รึเปล่าก็เท่านั้น"
"...อื้ม" ผมครางรับเบา ๆ แล้วแสยะยิ้มออกมา "ขอบคุณครับคุณพี่กุ้งของน้อง มาให้น้องจุ๊บทีนึงดิ" ผมยื่นหัวจะไปจูบปากกุ้ง ส่วนกุ้งก็ทำหน้าขยะแขยงพลางใช้มือดันหัวผมให้ออกห่าง
"พวกมึงยังไม่ออกจากห้องกันอีกเหรอวะ" สนเดินหน้านิ่งมาจากทางด้านหลัง อาจารย์ปล่อยไปได้สักพักแล้ว ตอนนี้ผู้คนเดินออกไปข้างนอกจนเกือบหมดห้อง เหลือเพียงเราสามคนกับอีกกลุ่มที่อยู่คนละฝาก
"เอ่อ คุยกันนิดหน่อยว่ะ" กุ้งตอบสนไป ส่วนผมตอบไอ้สนด้วยการหลี่ตาทำหน้าไม่เป็นมิตรใส่
"พวกมึงก็ว่างเนอะ มานั่งคุยกันเนี่ย"
"มึงก็ว่างเนอะ มายุ่งเรื่องพวกกูเนี่ย" ผมสวนมันไป ทำเอาไอ้สนถลึงตาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
"นี่พวกมึงจะกัดกันไปถึงไหนวะเนี่ย"
"เสือก!" ผมและสนพูดขึ้นมาพร้อมกัน ทำเอากุ้ง ผู้ถูกพวกผมสาดอารมณ์เสียใส่ ถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกับส่ายหัวละเหี่ยใจแล้วก้มลงไปไถโทรศัพท์แทน
"แล้วนี่เมื่อไหร่มึงจะส่งรายชื่อของไอ้นิ่ง เอ่อ อะไรนะ นายไนน์ เข้าสมัครเดือน หรือมึงยังไม่ได้ไปชวนมัน หรือถ้ามึงจะสละสิทธิ์ก็ได้นะ กูว่ามันก็กระชับเวลาดี เพราะส่งไปแข่งก็เท่านั้น ไม่ติดอยู่ดี" สนพูดด้วยท่าทีเหย่อหยิ่ง ไหนจะทำท่าดูเล็บตัวเองแล้วเคาะเล่นให้ดูอีก อยากเอาเล็บจิกตาแม่งจริง ๆ
"น้องไนน์ของกูชนะแน่ มึงคอยดู"
"งั้นก็รีบส่งชื่อเร็ว ๆ ดิวะ จะหมดเขตพรุ่งนี้แล้ว"
ผมไม่ทันสังเกตเลยว่าเขาเริ่มเปิดรับสมัครลงชื่อฑูตกิจกรรมกันไปนานจนจะปิดรับแล้ว ปีนี้เป็นปีที่สองแล้วที่ทำการแข่งขันสองขั้นตอน ขั้นแรกจะใช้วิธีเปิดรับสมัครซึ่งจะเปิดโอกาสให้คนที่รุ่นพี่ไม่ได้เล็งไว้มาสมัครได้ จากนั้นกรรมการจะคัดกรองคนที่เข้าตาจากประวัติและรูปถ่าย คนที่เหลือรอดจะได้ไปสู่รอบสอง
ถึงจะเปิดรับสมัครคนนอกด้วยก็ตาม แต่ปีที่แล้วคนที่ผ่านเข้ารอบสองมาได้ก็มีแต่เด็กที่รุ่นพี่ดาวเดือนปีก่อนชวนมาทั้งนั้น ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่มีรุ่นพี่มาทาบทามให้ไปสมัครเดือน
"กูจะรอชมผลงานของเด็กปั้นมึงนะ คุณรองเดือน"
พูดจบก็เดินออกจากห้องไปเลย ทิ้งให้ผมอมความหงุดหงิดไว้ในใจ ทั้งเรื่องอยากเอาชนะสน ทั้งเรื่องคิดหาทางออก
ถ้าเลือกที่จะยอมแพ้ ก็จะเสียหน้าให้ไอ้สนพร้อมกับต้องจำนนยอมรับว่าสิ่งที่ผมเชื่อมันไม่ถูกต้อง ถ้าให้เลือกชวนไนน์ดี ๆ มันก็คงไม่ยอมลงแน่ ถ้าจะโกหกหลอกล่อมาก็จะทำให้ไนน์เสียใจแน่หากรู้ความจริง ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็มืดแปดด้านไปหมด
"กูบอกแล้วว่าอย่าไปคิดเยอะ ทำตามที่หัวใจมึงบอก แค่นั้น" กุ้งเตือนสติผม มันคงสังเกตได้ว่าผมกลับไปคิดเรื่องเดิมอีกแล้ว
"...ถ้าทางที่กูเลือก...มันจะผิดล่ะ"
"ก็บอกแล้ว ไม่มีอะไรถูกผิดหรอก"


คำพูดของกุ้งวนเวียนอยู่ในหัวผมตลอดช่วงที่เดินกลับไปหาไนน์ที่หอสมุด
ผมเดินจนมาหยุดอยู่ที่ตู้เก็บงานวิจัยตู้เก่า เพียงแค่อ้อมไปข้างหลังเหมือนครั้งก่อน ๆ ก็จะเข้าไปในมุมอับมุมเดิมที่ไนน์อยู่ได้แล้ว แต่ทว่าเท้าผมกลับไม่ยอมขยับเขยื้อน แม้แต่จะก้าวไปหายังไม่กล้าเลย แล้วจะกล้าชวนได้ยังไง
สงครามครั้งที่สองก่อตัวขึ้น ทุกอย่างสับสนอลหม่านขึ้นอีกครั้ง ฝุ่นตลบอบอวลในสนามรบจนไม่สามารถมองเห็นได้เลยว่าฝั่งไหนชนะ
ในหัวสมองผมไม่สามารถเรียบเรียงความคิดออกมาได้ แต่ถ้าหากถามหัวใจของผม มันกำลังบอกว่า ผมเชื่อ ผมเชื่อในตัวผมเอง ผมเชื่อในตัวไนน์ และผมเชื่อในตัวเรา
เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ผมสูดหายใจลึกก่อนตัดสินใจก้าวเท้าไปข้างหน้า
"ไนน์ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย..."
เมื่ออ้อมไปถึงมุมนั้น กลับพบไนน์กำลังนั่งหลับอยู่ ลำตัวและหัวเอนลงไปทับบีนแบ็กสีฟ้าซีด ในมือกอดบีนแบ็กอีกใบที่เล็กกว่าไว้แทนหมอนข้าง ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาสม่ำเสมอ แว่นตาถูกถอดวางไว้บนกองหนังสือที่ถมกันอยู่บนพื้นพรม
หลับไปนานรึยังนะ เดี๋ยวตื่นแล้วค่อยมาคุยกันก็ได้
ยังไม่ทันไรเจ้าชายนิทราก็ตื่นจากการหลับใหล "พี่เบ็น กลับมาแล้วเหรอครับ" มันเอามือปิดปากหาวใส่ผมเป็นการทักทาย จากนั้นกำมือขยี้ตาที่กึ่งตื่นกึ่งหลับเบา ๆ ทั้งสองข้าง
"โห่ ตื่นมาทำไมเนี่ย ว่าจะเอาปากกาสีวาดหน้าซะหน่อย"
"ไม่ต้องวาดผมก็น่ารักอยู่แล้วครับ" พอเริ่มสนิทกันก็ชมตัวเองใหญ่เลยนะไอ้เด็กบ้า
"ใครบอกว่าจะวาดหน้าแมวน่ารัก ๆ ล่ะ ว่าจะวาดท่านนายไนน์ให้เป็นหน้าผีซะหน่อย จะเอาให้น่าเกลียด น่ากลัว น่าขนลุก น่าขยะแขยงไปเล้ย" ผมเผลอเน้นคำเหล่านั้นหนักมากกว่าที่ตั้งใจไว้
คราวนี้ไนน์กลับหัวเราะแห้ง ๆ ไม่รับมุกเหมือนเมื่อกี้
มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใส แต่มันดูเหมือนรอยยิ้มที่เย้ยหยันตัวเองมากกว่า "อันนั้นก็ไม่ต้องวาดก็ได้ครับ ผมน่าเกลียดอยู่แล้ว..." ผมเผลอทำร้ายจิตใจเด็กคนนี้ไปโดยไม่รู้ตัว "ขอโทษครับพี่เบ็น ไนน์...แค่ล้อเล่น"
"ทำไมถึงคิดว่าตัวเองน่าเกลียดล่ะ หืม?" ผมไม่ได้สนใจคำขอโทษของไนน์ซึ่งไม่ได้เป็นฝ่ายที่จะต้องขอโทษ แต่กลับสนใจสิ่งที่ไอ้หมอนี้คิดอยู่มากกว่า
"ไนน์...ไนน์อยากเป็นสจ๊วต แต่ผมคงเป็นไม่ได้หรอก เนอะพี่เบ็น" เจ้าหนูนี่ตอบไม่ตรงคำถามของผม แถมยังทำหน้าเศร้าใส่อีก
"ทำไมถึงคิดว่าจะเป็นไม่ได้ล่ะ"
"ก็สจ๊วตต้องมีบุคคลิกกดี สูง มั่นใจในตัวเอง แต่ไนน์...ไนน์ไม่ใช่แบบนั้น อีกอย่าง ต้องหน้าตาดีด้วย ไม่ได้น่าเกลียดแบบผม" พูดไปน้ำเสียงสั่นไป ถึงปากจะยิ้มเยาะเย้ยตัวเองอยู่ แต่ตาไนน์แดงและชุ่มน้ำขึ้นเรื่อย ๆ
พอเขื่อนเริ่มกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ไนน์ก็เอามือขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตาออก "ผมขอโทษ ปะ กลับกันเถอะครับ"
"ไนน์รู้ไหม..." คำพูดของผมทำเอาไนน์ที่กำลังเตรียมตัวลุกหยุดชะงักลง นิ้วมือจิกบีนแบ๊คแน่น "ว่าไนน์ไม่ได้น่าเกลียดเลยนะ" ทันทีที่พูดจบ เขื่อนน้ำตาของไนน์ก็พังทลายลงในพริบตา
"จะไม่ให้น่าเกลียดได้ยังไง" เสียงไนน์แผ่วมากจนเกือบไม่ได้ยิน แต่แล้วเสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ "หน้าเป็นสิวขนาดนี้ แผลเป็นน่าเกลียดที่คิ้วที่แก้มนี่อีก ผิวก็คล้ำ ตัวก็เตี้ย หุ่นก็เหมือนผีเดินได้ พี่จะเรียกไนน์ว่าหล่อได้เหรอ ขนาดตอนคัดลีดเขายังไม่ให้ไนน์เป็นเลย แค่ลีดของคณะยังเป็นไม่ได้ แล้วไนน์จะกล้าไปสมัครสจ๊วตได้ยังไง สิ่งที่คนเราอยากได้มากที่สุดมันก็แค่นั้น คนที่หน้าตาดีคือคนที่ชนะ พี่เบ็นก็ด้วย คนหล่ออย่างพี่คงไม่รู้หรอกว่าไนน์รู้สึกยังไง พี่มีหน้าหล่อ ๆ หุ่นดี ๆ เรียนเก่ง หัวไว มีคนรู้จักรายล้อม ส่วนไนน์มันไร้ค่า ไนน์มันน่าเกลียด ไนน์ไม่มีอะไรดีเลย...ไม่มีเลย..."
ไนน์พึมพำคำว่า ไม่มี วนซ้ำไปมาไม่หยุด น้ำตาไหลพรากเป็นทางลงไปรดพรมที่อยู่บนพื้น แขนกอดบีนแบ็กไว้แน่น นิ้วมือจิกแขนของตัวเองเป็นรอยแดง ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
ไม่ใช่แค่ไนน์ที่กำลังร้องไห้ ผมเองก็เช่นกัน น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว คำพูดของไนน์เมื่อครู่มีใจความวนไปวนมา แต่ความรู้สึกที่ส่งออกมามันสื่อชัดเจน
คำพูดที่ว่า 'นายมันไร้ค่า' 'นายมันน่าเกลียด' 'นายไม่มีอะไรดีเลย' มันเสียดแทงเข้าไปในใจของผม แม้จะรู้ดีว่าไนน์กำลังสื่อถึงตัวเองอยู่ แต่มันกลับย้อนเข้ามาหาผมเช่นเดียวกัน
คำพูดเหล่านั้นผมเคยได้ยินเมื่อตอนประถม ผมจำท่อนร้องของพวกมันได้ไม่แม่นยำเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกยังชัดเจนอยู่ในอก จะอีกกี่ปีก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่หายไปสักที
มันเป็นความเจ็บปวดจากการถูกล้อเลียน ความเจ็บปวดจากการถูกเมินเฉย ความเจ็บปวดจากความคิดของตัวเอง ทั้งหมดหลอมรวมเป็นความชิงชัง
ทุกคน...
กู เกลียด ทุก คน บน โลก ใบ นี้
กู เกลียด ตัว เอง ที่ เป็น แบบ นี้
สิ่งที่ไนน์เป็นก็ไม่ต่างอะไรจากสิ่งที่ผมเคยเป็นมาก่อน แต่ผมโชคดีที่เจอกุ้ง พี่ชายร่วมสาบานที่รักและดูแลกันและกันมาโดยตลอด ผมได้เจอเนตร บอล ลักษณ์ และคนอื่น ๆ ที่เข้ามาเติมเต็มสิ่งสวยงามให้โลกสีเทาใบนี้ ผมโชคดี และผมก็ผ่านมันมาได้แล้ว
และตอนนี้ ณ ขณะนี้ บุคคลที่กำลังเจ็บปวดอยู่เบื้องหน้ายังขาดสิ่งเหล่านั้น ผมอยากเติมเต็มให้เขา โลกที่โหดร้ายนี้จะต้องไม่ทำให้ใครต้องเจ็บปวดแบบนี้อีก
"ในสายตาพี่...ไนน์เป็นเด็กที่น่ารักของพี่เสมอนะ"
สิ้นเสียงที่สั่นเทาของผม ไนน์หยุดร้องแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง
"หน้าตาอย่างผมเหรอ ที่เรียกว่าน่ารักอะ"
"ไม่สิ พี่ไม่ได้หมายถึงหน้าตา พี่หมายถึงทุกอย่างที่เป็นไนน์ เพราะไนน์น่ารักไงครับ"
"...พี่เบ็น..."
"ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องห่วง พี่สัญญาแล้วนี่ ว่าจะดูแลไนน์"
ผมโผเข้ากอดน้องไนน์ เด็กชายที่กำลังเผชิญโลกอันแสนเจ็บปวดด้วยตัวคนเดียว แต่ต่อจากนี้เขาจะไม่เดินคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ผมจะจับมือเดินเคียงข้างไนน์ไปสู่โลกที่สดใสกว่านี้
เราร้องไห้กอดกันอยู่นานพอสมควร ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาทีแล้ว หรืออาจจะเป็นชั่วโมง พวกเราใช้เวลานานกว่าจะหยุดสะอื้นได้
ตอนนี้บีนแบ็กที่เด็กขี้แยกอดอยู่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาเช่นเดียวกับน้ำตาของผมที่ชุ่มตามคอเสื้อของไนน์ มือที่ประคองหัวของไนน์อยู่ชักกลับเข้าที่แล้วจึงค่อย ๆ คลายกอดออกมา
ไอ้เด็กนี่หน้ายับยู่ยี่ไปหมด ตา จมูกและใบหน้าแดงก่ำ
"ไอ้เด็กขี้แยเอ้ย"
"พี่เบ็นก็ด้วยแหละ"
ไม่นานเราก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมา ผมยื่นมือไปลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์อีกครั้ง คราวนี้เด็กตาแดงยิ้มรับ เราจ้องตากันอยู่นานพอสมควร จนกระทั่งไนน์เอ่ยขึ้น...
"ไนน์ขอเป็นน้องชายของพี่ได้ไหมครับ"
"ได้ดิ เป็นน้องเล็กนะ"
"น้องเล็ก?"
"อ่า พี่ยังไม่เคยบอกละมั้ง พี่กุ้ง จำได้ใช่ไหม นั่นพี่ชายร่วมสาบานของพี่เอง"
"งั้นไนน์ก็มีพี่ชายสองเลยดิ"
"จ้า คุณน้องชาย"


หลังจากนั้นเราเดินเข้ามายังศูนย์ความงามและเครื่องสำอาง เป้าหมายต่อไปคือหาของบำรุงและปกป้องผิวให้ไนน์ ผมมุ่งไปตรงส่วนที่ใช้สำหรับผิวกายก่อนเพราะไม่ละเอียดแยกย่อยเหมือนที่ต้องใช้กับหน้า
"ครีมกันแดด...แบบพีเอสี่บวกไปเลย แล้วก็ เจลว่านหางจรเข้...แล้วก็ ครีมทาตัว...ครีมทาตัว...เจอแล้ว" ผมไล่หาของตามชั้นวางขายสินค้าโดยมีเด็กหน้ามึนเดินตาม ไนน์ไม่เคยใช้ของพวกนี้เลยและคงจะไม่รู้จักด้วย
ต่อไปเป็นส่วนของใบหน้า ผมให้ไนน์หิ้วตะกร้าให้ส่วนผมกวาดสายตามองไปตามชั้น ไนน์เป็นคนมีสิวเยอะดังนั้นต้องใช้โฟมล้างหน้าสำหรับคนเป็นสิวเฉพาะ พอผมถามไนน์ว่าปกติใช้ยี่ห้ออะไรล้างหน้า กลับได้คำตอบที่น่าขนลุกกลับมาว่าใช้สบู่ก้อนที่ใช้ล้างตัวเอามาล้างหน้าด้วยตลอด พอผมถามว่าปกติใช้ครีมอะไรทาหน้า เด็กหนุ่มเกือบทุกคนต้องใช้แน่นอน แต่กลับได้คำตอบมาว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยใช้เลย เป็นอย่างนี้อยู่สองสามรอบจนในที่สุดผมก็หยุดถามแล้วจัดการเลือกซื้อให้ไปเลย
"เอ้า ตาไนน์ได้เลือกบ้างแล้ว เอาลิปมันรสไหนดีครับ" ผมให้ไนน์ลองตัดสินใจเลือกตัวเลือกบ้าง ผมกลัวมันจะน้อยใจ
ไนน์ใช้เวลาเลือกอยู่นาน ผมจึงลองเสนอรสที่ตัวเองชอบให้ก่อน
"เอาช็อกโกแลตไหม อร่อยดีนะ"
               "ไนน์ไม่ค่อยชอบกินช็อกโกแลต..."
               "อ่าว งั้นเอาอันไหนดี เลมอน กาแฟ สตรอว์เบอร์รี่..."
"แล้วพี่เบ็นชอบแบบไหนครับ"
"พี่เหรอ...พี่ชอบช็อกโกแลตนะ ถามทำไมล่ะ"
"เปล่าครับ...งั้นเอาช็อกโกแลตก็ได้ครับ" ไอ้หนูนี่ก็แปลก เปลี่ยนใจไปมาเร็วจริง ๆ
แผนกต่อมาเป็นแผนกเครื่องสำอาง ผู้สาวน้อยใหญ่เดินสวนไปมามากกว่าแผนกก่อน ๆ
ไนน์เขินหน้าแดงไม่ยอมเข้ามากับผม ใช้เวลาอยู่สักพักกว่าจะลากเข้ามาได้
"พี่เบ็น ไนน์เป็นผู้ชายนะ!" ไอ้หัวหยอยเถียงผมพลางพยายามดึงแขนออกจากมือผมที่จับอยู่
"ผู้ชายก็ใช้ได้ พี่ยังใช้เลย" เครื่องสำอางไม่ได้มีเฉพาะสำหรับผู้หญิงสักหน่อย นี่มันยุคอะไรแล้ว ทำตัวเป็นเด็กหัวโบราณไปได้
ขั้นตอนนี้ยากหน่อยสำหรับผมเพราะไม่ถนัดเลือกเท่าไหร่ ปกติแล้วจะให้เนตรหรือลักษณ์ช่วยดูให้ ของพวกนี้มันแยกย่อยเยอะมากจนผมเลือกไม่ถูก ถ้าใช้ผิดเบอร์ไปละก็ จากหน้าหล่อกลายเป็นหน้าผีได้เลยในพริบตาเดียว
"ยื่นแขนมา" ไนน์ยอมทำตามแต่โดยดี ผมเอาลิปสติกมาลองทาลงที่แขนไนน์ ดูดี ๆ แล้วแขนส่วนที่อยู่ใต้เสื้อก็ขาวพอ ๆ กับผมเลย แต่เพราะไม่เคยดูแลตัวเองปล่อยให้แดดทำร้ายผิว สภาพนอกร่มผ้าก็เลยเป็นอย่างที่เห็น "โอเค เบอร์นี้ คงไม่โป๊ะหรอกมั้ง"
"พี่เบ็นเจ้าสำอางจัง"
"เขาเรียกดูแลตัวเองหรอก"
"พี่เบ็นไม่ต้องทำอะไรก็หล่อแล้ว" ชมมาขนาดนี้ผมก็เขินแย่ "แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหาแฟนไม่ได้"
"อยากมีปากแดงเลือดฝาดโดยไม่ต้องทาลิปไหมครับคุณน้อง" ผมดึงแก้มตุ่ยทั้งสองข้างของไนน์ออก แยกเคี้ยวใส่ไอ้หนูปากดีตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้
"อ๋อโอดอั๊บ"
เครื่องสำอาง...เช็ค


"โอเค เป้าหมายต่อไป..."
"พี่เบ็น...ผมเหนื่อยแล้ว หิวข้าวด้วย" แปลกแฮะที่เจ้าหนูนี่งอแง ปกติไม่ค่อยบ่นอะไรกับเขา
แต่พอมองเวลาที่โทรศัพท์ก็เข้าใจได้ว่าทำไม
"จะบ่ายสองแล้วนี่ โทษที ๆ เดี๋ยวพักกินข้าวกันก่อนดีกว่า"
ผมพาไนน์เข้าร้านปิ้งย่างร้านหนึ่ง ตอนแรกผมกะจะตามใจน้องชายสุดที่รักซะหน่อย แต่ให้มันเลือกมันก็เลือกไม่ถูกสักที
ร้านนู้นคืออะไร ร้านนี้คืออะไร อยู่นั่น ผมโมโหหิวจนตัดสินใจเลือกร้านเองซะเลย
หรือจริง ๆ แล้วหมอนี่ไม่ค่อยได้มาห้างฯเลย ไม่ชอบออกมาข้างนอก? ที่บ้านไม่ค่อยพามา? ไม่มีเพื่อนมาด้วย? หรือสถานะทางการเงินที่บ้านไม่ค่อยดี?
ผมคิดหาเหตุผลวนไปมาเงียบ ๆ ในร้านระหว่างรอไนน์เข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว ผมตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะเอ่ยปากถามไนน์ไปดีไหม หรือควรปล่อยไป
บางทีเขาอาจจะไม่อยากให้ยุ่งเรื่องส่วนตัวก็ได้
ผลสุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรไป ได้แต่คุยเรื่องเรื่อยเปื่อยตามปกติจนกินเสร็จ ไนน์ทำท่าจะออกเงินเลี้ยงผม แต่ผมรู้ทันจึงลุกไปจ่ายเงินตัดหน้าไอ้เด็กขาสั้นได้ก่อน ส่วนไนน์ก็ทำได้แค่บ่นอุบอิบว่าผมขี้โกงอย่างงั้นอย่างงี้
"ต่อไป ส่วนที่สนุกที่สุดแล้ว นั่นคือ เลือกซื้อเสื้อผ้า ผ้า ผ้า ผ้า..." ผมทำเสียงแอคโค่ตื่นเต้นใส่ไนน์ แต่หมอนี่กลับทำหน้างงงวยไม่เข้าใจว่ามันสนุกยังไง
ในหัวผมตอนนี้เต็มไปด้วยฉากตามหนังรอมคอมฮอลลีวูดที่เห็นได้บ่อย ๆ
เวลาถึงช่วงกลุ่มนางเอกไปเลือกซื้อเสื้อผ้ามักจะมีเสียงเพลงป็อปแทรกขึ้นมาทุกที มุกที่ชอบเล่นก็เป็นนางเอกเปลี่ยนชุดไปเรื่อย ๆ ให้กลุ่มเพื่อนหรือพระเอกดู และสุดท้ายก็จบลงด้วยชุดสุดท้ายซึ่งดูดีที่สุดจนต้องทำเอฟเฟคสโลวโมชั่นเพิ่มความตะลึงของพระเอก
เราพากันเดินมาที่ร้านขายเสื้อผ้าชื่อดังร้านหนึ่ง ร้านนี้ขายเสื้อราคาแพงพอสมควรแต่ก็มีของดีให้เลือกอยู่เพียบเหมือนกัน
ตอนนี้เวลาบ่ายสามครึ่งแล้ว ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในห้างมากขึ้น ร้านเสื้อผ้าแห่งนี้ก็เช่นกัน ไนน์ซึ่งไม่ถูกกับสถานที่ที่คนผลุกผล่านเอาแต่เกาะแขนผมแน่น
ผมให้โอกาสไนน์เลือกเสื้อที่ดูดีที่สุดมาสามชุด ส่วนกางเกงผมเลือกให้เอง เป็นกางเกงยีนส์สีดำทรงขากระบอกเล็ก ไอ้หนูนี่ขาเรียว ใส่กางเกงขากระบอกแล้วคงสวยน่าดู
"เออ เรายังไม่มีเสื้อคลุมกันแดดเลยใช่ไหม เดี๋ยวพี่ซื้อให้ด้วย เอาสีอะไรดี"
"ไม่เป็นไรพี่เบ็น ผมใส่อันนี้ก็ได้" ไนน์พูดพลางชูเสื้อกันหนาวเก่า ๆ ตัวที่ผมใส่มา ตอนนี้ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันมีรูขาดอยู่ด้านหลังหลายจุด สภาพคงใช้ต่อไปได้อีกไม่กี่ปี
"พี่ซื้อให้ เราจะได้ไม่ร้อนแดดไง พี่เป็นห่วง"
"ขอบคุณครับพี่เบ็น...งั้นเอาสีเหลือง"
"โอเค แล้วไหนชุดที่เลือกมา"
"นี่ครับ" มันยื่นเสื้อที่แขวนอยู่กับไม้แขวนด้วยท่าทีภูมิใจ
แต่ชุดที่ไนน์เลือกมาทั้งสามตัวไม่ได้ดีเหมือนความมั่นใจของมันในตอนนี้เลย ตัวที่หนึ่งเป็นเสื้อยืดลายการ์ตูนที่ตกยุคไปตั้งแต่สมัยไดโนเสาร์ยังไม่สูญพันธุ์ ตัวที่สองเป็นเสื้อเชิร์ตลายสก็อตช์สีแดงสลับดำที่ฝรั่งใส่แล้วดูดีแน่ แต่สำหรับไอ้เด็กนี่ใส่แล้วคงต้องเรียกตัวไปตัดอ้อย ตัวสุดท้าย ผมหนักใจที่สุด เป็นเสื้อยืดคอวีสีขาวบาง ๆ คอวีลึกยาวลงมาจนเกือบจะถึงครึ่งตัวเสื้อ ความบางของมันก็ใช่ย่อย ผมลองเอามือล้วงเข้าไปเช็ค ผลคือเห็นมือผมชัดเจนแม้จะไม่ได้เอาไปทาบกับแสงไฟ ผมว่าแก้ผ้าเดินยังดูสุภาพกว่าใส่เสื้อตัวนี้เลยด้วยซ้ำ
ผมส่ายหัวกับเซ้นท์การเลือกเสื้อผ้าของไนน์
โอเค ไม่ว่ากัน ตอนผมเป็นเด็กหัดแรดใหม่ ๆ ก็เลือกใส่เสื้อผ้ามั่วเหมือนกัน ต่อมาคงเพราะประสบการณ์จึงทำให้รู้ว่าควรใส่ยังไงหรืออะไรไม่ควรใส่
แต่พอผลิกดูราคาเสื้อดูก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น หมอนี่เล่นหยิบตัวที่มีราคาถูกอยู่แล้วและกำลังลดราคาลงไปอีก
ผมดุไนน์ทันทีว่าให้เลือกที่คิดว่าดีที่สุดไม่ใช่ที่คิดว่าถูกที่สุด
"ก็ผมเกรงใจพี่เบ็นนี่นา" ตอบมาแบบนี้ผมก็ดุต่อไปไม่ลง
"ฟังพี่นะ ไนน์คือน้องชายพี่ พี่ไม่ยอมให้ไนน์ใส่เสื้อแบบนี้เด็ดขาด เข้าใจไหมครับ" ผมจับไหล่ทั้งสองข้างของไนน์ สายตาเราจ้องกันสักพักก่อนที่ผมจะเบือนหน้าหนีออกไปก่อน
"ขอบคุณครับพี่เบ็น" หน้าแดงใส่ผมอีกแล้ว
ผมคว้าเสื้อที่ไนน์เลือกไปคืนในที่ของมัน จากนั้นจึงไปเลือกดูชุดดี ๆ สามชุดที่น่าจะเข้ากับเด็กหนุ่มตัวเตี้ยและมีผิวขาวกร้านแดด
ตัวแรกเป็นเสื้อยืดคอกลมสีดำล้วน ไอเท็มพื้นฐานของผู้ชายทุกคน ทุกวัย และทุกรูปร่าง ตัวที่สองเป็นเสื้อโปโลสีกรมท่า ตรงหน้าอกซ้ายมีลายรูปหัวใจเล็ก ๆ ให้ดูน่ารักแต่ก็ดูเท่ห์ในเวลาเดียวกัน สีกรมท่าคงจะขับกับผิวขาวของไนน์ได้ถ้าไนน์มีผิวที่ดีขึ้น ตัวสุดท้ายเป็นเสื้อยืดสีเบบี้พิ้งค์ขนาดโอเวอร์ไซส์ คนตัวผอมเล็กแบบไนน์ใส่แล้วก็คงจะดูน่ารักน่าแกล้งขึ้นไปอีก
ระหว่างเลือกเสื้อไปพลางก็สอนวิธีเลือกให้ไนน์ไปด้วย ผมถ่ายทอดทุกความรู้เกี่ยวกับเสื้อผ้า กางเกง และรองเท้าเท่าที่ผมมีให้มัน เผื่อวันหน้ามันจะได้มาเลือกซื้อได้เอง
อาจเป็นเพราะข้อมูลที่ผมบอกมันเยอะมาก ไนน์เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจดตามที่ผมบอก
บางทีก็เวอร์ไปนะไอ้หนู
เมื่อได้เสื้อครบสามชุด กางเกงยีนส์สองตัว เสื้อคลุมกันแดดสีเหลืองอีกหนึ่ง ผมจึงไล่ไนน์ให้ไปลองเสื้อที่ห้องลองชุดแล้วดูเอาเองว่าใส่แล้วพอดีตัวไหมหรือดูดีไหม
ผมเล็งไว้ในใจแล้วเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่ามันจะต้องดูดีแน่นอน แต่ผมอยากให้เจ้าตัวตัดสินใจเองด้วย
"พี่เบ็น...เข้าไปด้วยได้ไหมครับ ผมไม่อยากเข้าไปลองเสื้อคนเดียว" เฮ้ย ๆ เดี๋ยวนะ
"ก็แค่ลองเสื้อเอง ไม่มีใครแอบดูเราหรอกน่า"
"นะพี่เบ็น" ไนน์ทำหน้าทำตาน่าสงสารใส่ ผมหันไปมองที่ห้องลองเสื้อก็พบว่าคนต่อแถวกันเยอะพอควร ไอ้หนูนี่คงกลัวคนเหมือนเช่นเคย
ในเมื่อไม่มีทางเลือกก็ต้องยอมตามใจเด็กดื้อ ต่อแถวแรก ๆ ก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอเข้าใกล้เรื่อย ๆ ผมกลับใจเต้นแปลก ๆ
ไอ้หนูนี่จะแก้ผ้าแล้วผมก็อยู่ในห้องเดียวกับมัน...หยุดคิดบ้า ๆ ได้แล้วเบ็น
พอถึงคิว ผมและไนน์เข้าไปด้วยกันอย่างประดักประเดิด ไม่รู้คนข้างหลังจะมองเรายังไงบ้าง ตอนนี้ทั้งเขินไนน์ทั้งอายคนข้างนอก หน้าร้อนไปหมด
ด้วยขนาดของห้องลองเสื้อที่กว้างแค่สำหรับคนหนึ่งคน ทำให้เราเบียดกันแน่น แผ่นอกของผมแทบจะแนบชิดติดกับหัวของไนน์ ใบหน้าอยู่ใกล้กันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจของฝ่ายตรงข้ามชัดเจน
"พี่เบ็นอย่าแอบดูนะ..."
"แหงล่ะ" ผมว่าพร้อมหันหลังให้ไนน์ เสียงถอดใส่เสื้อผ้าดังฉึบฉับทำผมใจเต้นระรัวไปหมด
โถ่เอ้ยก็ผู้ชายด้วยกัน อายทำไมวะไอ้เบ็น
ผมไม่รู้ว่าไนน์มันจะได้ยินไหมแต่เสียงหัวใจผมดังมากจนนึกว่ามันเต้นอยู่ข้างนอกอกผม
"พี่เบ็นครับ โอเคไหม"
"เสร็จแล้วเหรอ ไหนดูซ..."
พอหันไปเท่านั้นแหละ...ผมพูดยังไม่จบประโยคก็อ้าปากค้างไปแล้ว
คนตรงหน้าคือคนที่ผมรู้จักมาตลอดสามสัปดาห์จริง ๆ เหรอ ตอนนี้ไนน์กลายเป็นหนุ่มจริง ๆ แล้ว ถ้าออกกำลังกายเพิ่มกล้ามหน่อยและดูแลผิวหน้าผิวกายตัวเอง รับรองว่าสาวรักสาวหลงเต็มแน่
ทรงผมที่เข้ากับใบหน้าตี๋ ๆ กร้านแดดของมัน กางเกงยีนส์ที่ใส่แล้วเข้ากับขาเรียวเล็กของมัน ร่างกายบาง ๆ ที่สวมเสื้อยืดสีดำคลุมด้วยเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อนของมัน ทุกอย่างดูดีจนน่าเหลือเชื่อ
น้องไนน์ของผมเฉียดใกล้คำว่าเดือนเข้าไปทุกที
"พี่เบ็น โอเคไหม" ไนน์ถามย้ำอีกครั้งเพราะเห็นผมนิ่งไปนาน
"นายคือไนน์จริง ๆ เหรอเนี่ย นี่มันหนุ่มเกาหลีชัด ๆ" ผมหยอกมันเล่นด้วยคำชมจนมันเขินก้มหน้ายิ้มแฉ่งไม่มองตาผม
"งั้นลองแค่ตัวเดียวก็ได้ครับ ตัวอื่นน่าจะโอเคแล้ว"
ผมตกลงตามใจไนน์ไปเพราะเห็นชัดแล้วว่าเซ้นท์ของผมไม่พลาดจริง ๆ และอีกสองตัวก็คงไม่พลาดเช่นกัน
ในที่สุดผมก็จะได้เดินออกมาจากห้องลองเสื้อสักที แน่นอนว่าอยู่ในห้องเล็ก ๆ สองคนมันอึดอัด แต่เหตุผลหลักจริง ๆ ก็คือไม่อยากให้ไนน์เห็นผมหน้าแดงไปมากกว่านี้
ทันทีที่เปิดม่านของห้องลองเสื้อออก คนข้างนอกหันมามองเรากันหมด สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความสงสัย ความกลัว และความจิ้นที่เด็กหนุ่มสองคนเข้าไปลองเสื้อในห้องเดียวกัน
หางตาผมเห็นบางคนซุบซิบกันเบา ๆ บางคนทำท่าทางหวาดกลัวชัดเจน ส่วนบางคนยิ้มกริ่มเหมือนกำลังดูซีรีย์วายกันอยู่
               ผมรีบจูงมือไนน์ให้รีบเดินออกไปยังจุดชำระเงิน แต่เพราะผมจูงมือมัน เลยยิ่งทำให้เราดูน่าสงสัยขึ้นไปอีก
พวกกูไม่ได้เป็นอะไรกันโว้ย!
กว่าจะรอดออกมาจากร้านเสื้อผ้าได้ก็เล่นเอาผมเหงื่อท่วมตัวแม้จะมีเครื่องปรับอากาศหลายเครื่องทำงานเต็มกำลังอยู่ก็ตาม ผมมองไปดูไนน์ก็พบว่ามันก็มีสภาพไม่ต่างกัน
เราหอบแหกวิ่งห่างออกมาจากตัวร้านให้ไกลที่สุด เมื่อถึงระยะที่ดูจะปลอดภัยแล้วจึงหยุดวิ่ง
"ไอ้เด็ก...บ้า...เอ้ย" ผมหอบไปด้วยพูดไปด้วย ด่าไอ้เด็กเจ้าปัญหาไป
"พี่เบ็น...ก็บ้า...เหมือนกัน...แหละ" มันหอบแล้วด่าสวนกลับมา
เดี๋ยวนี้มันวิวัฒนาการจนกล้าด่าผมแล้ว ผมควรจะเสียใจหรือดีใจดีนะ
ไม่นานผมกับไนน์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาลั่นบริเวณนั้น ผู้คนที่เดินไปมาหันกลับมามองด้วยความฉงน
ตอนนี้ความอายสายตาคนรอบข้างได้หายไปหมดเหลือแต่ความบ้าบอที่ผมผ่านมาได้กับเจ้านี้ แล้วดูเหมือนไนน์ก็ไม่ได้แคร์สายตาคนอื่นเช่นกัน
ดูเหมือนตอนนี้ไนน์จะมั่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ค่อย ๆ เติบโตไปนะ ดวงเดือนของพี่
เสื้อผ้า...เช็ค


เราขี่มอเตอร์ไซค์กลับไปยังหอพักของพวกเรา น่าแปลกที่ถนนตอนนี้ดูโล่งจนผิดหูผิดตาไป รถยนต์ทุกคันวิ่งชิดเลนขวากันหมดทำให้เลนซ้ายแทบจะไม่มีรถขวางอยู่เลย
ถ้าวันนึงผมไม่ได้มีโอกาสมาดูแลมันแล้ว...ตอนนั้นมันจะอยู่ตัวคนเดียวได้รึเปล่านะ
พอถึงช่วงเข้าซอยที่ไม่มีรถวิ่งผ่าน ผมตัดสินใจให้ไนน์เรียนวิชานอกเหนือจากที่ผมวางแผนไว้
"พี่เบ็นหยุดรถทำไมครับ ปวดฉี่เหรอ" ดูจากใบหน้าไร้เดียงสาของมันแล้วผมคาดเดาไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามันถามด้วยความสงสัยหรือต้องการจะกวนส้นตีนเล่น
"พี่จะสอนเราขี่มอเตอร์ไซค์ เผื่อวันหน้าพี่ไม่อยู่ดูแลไนน์แล้วจะได้พึ่งพาตัวเองได้"
"พี่เบ็นจะทิ้งผมไปไหนเหรอ"
"เด็กบ้า ไม่ทิ้งไปไหนหรอก...ก็แค่เผื่อไว้ มาเร็ว มานั่งข้างหน้า"
"ไม่เอา ผมกลัว"
"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เร็วเข้า" ผมกระตุ้นให้เด็กขี้กลัวมานั่งข้างหน้าแทนที่ผม มือมันสั่นไหวไปมาจนเห็นได้ชัดแม้ในที่แสงสลัว ส่วนผมเคลื่อนไปข้างหลังอยู่ในตำแหน่งผู้ซ้อนท้ายแทน
ผมสอนเรื่องเบสิคต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการสตาร์ทเครื่อง การบิดคันเร่ง การเบรค การกดไฟเลี้ยว และอื่น ๆ ที่ควรรู้เบื้องต้น เมื่ออธิบายครบผมจึงเริ่มให้ไนน์ลองสตาร์ทรถดู
"ไม่เอาพี่เบ็น ผมขี่ไม่ได้หรอก"
"ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ข้างหลังเนี่ย เดี๋ยวช่วยประคอง โอเคนะ เริ่มจากสตาร์ทเครื่อง"
"...บิดกุญแจรถ...กำเบรค...แล้วก็...กดปุ่มนี้"
ปี๊ด!!!! เสียงแตรจากไอ้ชมพูดังลั่นไปทั่วซอย
ผมสะดุ้งโหยงสุดตัว ไนน์ก็เช่นกัน มันตกใจจนทำตัวไม่ถูกแล้วกดค้างอยู่อย่างนั้นก่อนจะได้สติ หมู่บ้านละแวกนี้เงียบสงัดมาก พอมีแตรดังออกมาจึงดูหนวกหัวเป็นพิเศษ
คุณลุงคนหนึ่งเปิดหน้าต่างออกมาด่าเราสองคน "ไอ้เด็กเวร! คนจะหลับจะนอนโว้ย!" ก่อนจะปิดหน้าต่างกระแทกกลับไปตามด้วยเสียงบ่นที่ฟังไม่รู้เรื่องแว่วออกมา
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ"
"นั่นมันปุ่มแตร ไอ้เด็กบื้อ" ผมดุไปหัวเราะไป ไม่ได้โกรธมันสักนิดเดียว ผมกลับฮาขี้แตกขี้แตนกับความโก๊ะของมันมากกว่า "เอ่า ลองใหม่"
คราวนี้ไนน์สตาร์ทเครื่องได้สำเร็จ ผมเอื้อมไปจับมือผอมบางที่กำแฮนด์ทั้งสองข้าง
ตอนนี้แผ่นหลังของไนน์แนบชิดกับช่วงท้องเต็ม ๆ ส่วนหัวของมันเกือบจะพิงมาชนหน้าอกผม ท่าทางของผมในตอนนี้เหมือนกำลังโอบกอดไนน์จากด้านหลังมากกว่ากำลังช่วยประคองรถเลยแฮะ
หัวใจผมเต้นรัวอีกครั้ง หวังว่าเสียงเครื่องยนต์ที่ติดอยู่จะกลบเสียงตึกตักในอกผมได้หมดนะ หูของไนน์มันใกล้หัวใจผมมากเหลือเกิน
ไนน์ใช้มือที่สั่นเทาบิดแฮนด์ข้างขวาเบา ๆ จนรถเคลื่อนไปข้างหน้าได้ ผมช่วยประคองแฮนด์ทั้งสองข้างด้วยอีกแรง แรก ๆ จะต้องหัดมือแข็งหน่อย ไม่ให้อ่อนปวกเปียกส่ายล้อหน้าไปมา
เมื่อดูท่าจะประคองรถได้หน่อยแล้ว ผมก็เตรียมปล่อยให้ไนน์ลองคุมรถเอง
"พี่จะปล่อยมือแล้วนะ"
"พี่เบ็น อย่าเพิ่ง ไนน์ยังไม่..." ไม่ทันแล้ว ผมชักมือกลับออกมาจับเอวไนน์ไว้แทน "อ๊า อ๊า พี่เบ็น อย่า!!" ไอ้เด็กขวัญหนีร้อนเสียงหลงดังลั่นซอย ทั้งที่คุมแฮนด์ได้ดีอยู่แล้วแท้ ๆ ปอดแหกไปได้
ผมไม่ได้ปลอบอะไร ไนน์เลยต้องยอมทรงตัวอยู่เงียบ ๆ
ไม่นานไนน์ก็ทำได้ ถึงล้อหน้าจะส่ายไปมาอยู่บ้าง แต่ก็ขับตรงไปได้โดยที่ไม่ล้ม
"ทำได้แล้ว ผมทำได้แล้วพี่เบ็น!"
"เห็นไหม ไม่เห็นยากเลย"
เราสองคนขับออกมาถึงนอกซอยเข้าสู่ถนนใหญ่ ไนน์ดูลังเลเล็กน้อย แต่ผมก็กระตุ้นสำเร็จ และในที่สุดไนน์ก็ขับทางตรงได้คล่องปร๋อ สำหรับหัดครั้งแรกก็นับว่าสุดยอดแล้ว
"พี่เบ็น โคตรรู้สึกดีเลยครับ" ไนน์ว่าพลางหันหัวมามองผม
นี่เป็นคำหยาบคำแรกที่ได้ยินจากปากไนน์แล้วมั้ง คำว่า โคตร ไม่ได้หยาบอะไรมากแต่ผมไม่เคยได้ยินไนน์พูดคำพวกนี้เลย
"พี่ทำให้รู้สึกดีได้กว่านี้อีกนะ" สูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วปล่อยออกมาทันที "วู้ววว!"
ผมโห่ร้องสุดเสียงไม่สนใจคนรอบข้างอีกแล้ว การได้ตะโกนแบบนี้ทำให้เราระบายความตื่นเต้นของตัวเองได้ดี ผมจำได้เลยว่าขับรถเป็นครั้งแรกผมก็ร้องออกมา
"วู้ววววฮู้ววว! สุดยอดไปเลยโว้ยยย!" ไนน์โห่ร้องตามผม แต่เสียงดัง ดังกว่าเสียงของผมด้วย
พวกเราดีใจกันได้ไม่นาน หยาดน้ำเล็ก ๆ หยดลงมาที่แขน จากหยดเล็กกลายเป็นเม็ดใหญ่ จากเม็ดใหญ่กลายเป็นสายน้ำหล่นลงมาบาดเนื้อ และจากสายน้ำเล็ก ๆ ก็กลายเป็นห่าฝนท้วมลงมาในเวลาไม่กี่นาที
ผมให้ไนน์จอดรถก่อนแล้วเปลี่ยนมาให้ผมขับแทน ขี่มอเตอร์ไซค์ตอนฝนตกจะอันตรายกว่าปกติ ก่อนสตาร์ทรถผมคว้าเสื้อกันฝนที่เก็บเอาไว้ใต้เบาะรถขึ้นมา
โชคร้ายที่มันมีอยู่แค่ตัวเดียว ผมจึงเสียสละให้ไนน์สวมไว้แล้วให้มันกอดกระเป๋าเป้ของผมซึ่งข้างในใส่ของที่ซื้อมาในวันนี้ทั้งหมดรวมถึงเจ้าตุ๊กตากระต่ายน้อยด้วย
เสียงหยาดฝนดังระงมอยู่ท่วมหูเป็นเสียงซ่า ๆ เหมือนช่องทีวีที่ไม่มีคลื่น
เม็ดฝนเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้น เมื่อตกลงมามันจึงแสบผิวเนื้อที่โดน แสงไฟจากฟ้าแล่บส่งสัญญาณเตือนก่อนที่ยักษ์บนเมฆจะคำรางลงมาสู่โลกมนุษย์ ทำบรรยากาศน่าขนลุกขนพองไปหมด กลิ่นไอความเย็นพัดเข้ามาเปลี่ยนทะเลทรายเป็นสวนน้ำขนาดหย่อม ๆ
พอจะให้หนาวก็ทำไข่สั่นเลยนะ พับผ่าเถอะ
ผมสะดุ้งขึ้นเมื่อมีมือมาสัมผัสที่เอวของผม ไนน์เอาหัวมานอนซบกับแผ่นหลังทำผมใจเต้นตึกตักอีกครั้งหนึ่ง
เราสองคนกอดกันท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา มีแค่กระเป๋าเป้ของผมที่แยกร่างของเราให้ออกจากกัน


"ไนน์อยากซื้ออะไรอีกไหม"
"ไม่มีครับ แค่นี้ผมก็เกรงใจพี่จะแย่แล้ว"
"เห้อ ตามใจ คนอย่างพี่เบ็นไม่ได้จะพามาเลี้ยงบ่อย ๆ หรอกนะ บอกไว้เลย" ผมว่าพลางผลักหัวของไอ้หยอยเล่น
เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อที่ผมสามารถจัดการรายการที่ร่างไว้เมื่อคืนได้ครบภายในวันเดียว ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะไนน์เองก็ไม่ได้บ่นเลือกนั่นนี่นาน จริง ๆ เป็นผมซะส่วนใหญ่ด้วยซ้ำที่เป็นคนตัดสินใจ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จไปก้าวนึงแล้วละนะ
"พี่เบ็น พี่เบ็น" ไนน์สะกิดแขนเสื้อแล้วจับแขนผมลากไปยังร้านขายตุ๊กตาที่ผ่านมาเมื่อเช้า
เจ้าเด็กน้อยเดินตรงดิ่งเข้าไปยังโซนของตุ๊กตาผ้านิ่มรูปสัตว์ต่าง ๆ
มีตุ๊กตาให้เลือกมากมายเต็มร้านไปหมด แต่สายตาของไนน์จับจ้องไปที่ตัว ๆ เดียว
มันเป็นตุ๊กตากระต่ายสีขาวอมชมพูสวมเสื้อสีเหลืองอ่อน แต่เพราะมันอยู่ข้างบนสุด เจ้าเด็กเตี้ยนี่เลยคว้าไม่ถึงแม้จะพยายามเอื้อมไปหยิบแค่ไหนก็ตาม
จริง ๆ เล้ย
ผมอ้อมไปด้านหลังไนน์เพื่ออุ้มเด็กหัวหยอยขึ้นมา มันตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ขัดขืนอะไร กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มของไนน์โชยออกมาเป็นกลิ่นหอมละมุนแบบเด็ก ๆ
ตัวไนน์ไม่ได้หนักมาก อาจจะเรียกได้ว่าเบาเกินไปด้วยซ้ำ คงต้องฝึกกล้ามเนื้อให้เจ้านี่อีกเยอะแน่นอน
พอได้ตัวที่คว้ามาได้ผมก็ค่อย ๆ ยกร่างน้อย ๆ ของไนน์ลงพื้น มันบอกขอบคุณผมด้วยอาการหน้าแดงแล้วซุกหน้าเข้าไปที่ตุ๊กตาตัวที่มันหยิบมา
ตุ๊กตาตัวนี้ใหญ่พอ ๆ กับหัวของคนที่กำลังกอดอยู่ ผมสังเกตเห็นไรฝุ่นเกาะติดที่ขนของตุ๊กตาเล็กน้อย ดูแล้วคงจะเก่าเก็บมาหลายปีเลย แล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็พบว่ามันเหลืออยู่ตัวสุดท้ายแล้ว
เท่าที่ผมรู้เกี่ยวกับหลักการตลาดทั่วไป สินค้ายอดนิยมมักจะถูกนำเสนอไว้ระดับสายตาของผู้ซื้อเป็นส่วนใหญ่ และถ้ามันอยู่ล่างสุดก็คงเป็นสินค้าที่ขายไม่ค่อยได้ ยิ่งเป็นสินค้าจากชั้นบนสุดที่คนไม่ค่อยอยากเอื้อมถึงนี้ ก็ตัดสินได้เลยว่ากระต่ายน้อยตัวนี้ถูกวางทิ้งไว้ไม่มีใครสนใจมานานแล้ว
จะว่าไปกระต่ายตัวนี้ก็เหมือนไอ้หนูนี่เหมือนกัน ถึงการตัดเย็บจะดูบิดเบี้ยวและสกปรกไปบ้าง แต่ถ้าเอาไปทำความสะอาด เอาไปดูแลดี ๆ ก็คงน่ารักน่ากอดน่าดู
บางทีกระต่ายน้อยที่ถูกทิ้งตัวนี้อาจจะกำลังรอใครมาพบมันเข้าสักวันก็ได้ และคนคนนั้นคือไนน์ในวันนี้
ว่าไปนั่น
"ทำไมถึงอยากได้ตัวนี้ล่ะ หืม?" ผมอยากรู้ว่าอะไรดลใจให้ไนน์สังเกตเห็นตุ๊กตาที่สูงขนาดนี้ได้
"ผมชอบสีเหลืองครับ"
"แล้วทำไมต้องกระต่ายล่ะ" ผมสงสัย ตุ๊กตาสีเหลืองแบบอื่น ๆ ที่น่ารักกว่าก็มีตั้งเยอะ
"ก็เพราะ...มันเป็นกระต่ายไง"
"หืม??" อะไรของหมอนี่ ตอบไม่รู้เรื่องเลยสักนิด หรือจะแค่ชอบกระต่ายเฉย ๆ
หลังจากเจ้าหนูได้กระต่ายมาเรียบร้อย เราก็ทำการจ่ายเงินไป แต่ครั้งนี้ไนน์โวยวายว่าจะใช้เงินของตัวเองให้ได้เลยจบลงที่ไนน์ออกเงินค่าตุ๊กตาตัวนี้เอง
เมื่อได้ตุ๊กตากระต่ายน้อยเสื้อเหลืองออกมาอุ้มนอกร้านก็ดูดีอกดีใจใหญ่ ปากน้อย ๆ ยิ้มขึ้นไม่หุบเลย สงสัยจะชอบตัวนี้มากจริง ๆ
ในที่สุดเราก็มาถึงทางออกไปยังลานจอดรถ สวรรค์น้อย ๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นนรกบนดินอีกครั้ง แม้จะถึงช่วงเวลาเย็นที่ดวงอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้าไปหมดแล้ว แต่อากาศยังไม่หายร้อนเลยสักนิด เหมือนจะยิ่งร้อนชื้นกว่าเมื่อเช้าด้วยซ้ำ
"...พี่เบ็นนี่ครับ" ไนน์ยื่นตุ๊กตามาที่ผม "ไนน์ซื้อให้พี่"
"หืม? ไม่ใช่วันเกิดพี่ซะหน่อย" ผมหัวเราะกลบเกลื่อนความเขิน แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ได้ให้เพราะคิดว่าเป็นวันเกิดก็ตาม
"พี่ต้องรับไปนะ ผมเลือกตัวนี้สำหรับพี่โดยเฉพาะเลยนะ รับไปนะ นะ"
...เลือกให้ผมโดยเฉพาะเลยเหรอ...
"อื้ม..." ผมประดักประเดิดพูดขอบคุณแล้วรับตุ๊กตาตัวมา "ขอบใจมาก"
ผมกอดตุ๊กตากระต่ายแน่นแล้วก้มลงไปหอมหัวของมัน สูดกลิ่นอับและไรฝุ่นเข้าจมูกไปเต็ม ๆ
แต่กลิ่นเหล่านั้นกลับโดนกลบไปหมดด้วยไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตุ๊กตาตัวนี้ แค่สัมผัสครั้งแรกก็รับรู้ได้เลยว่ามันรู้สึกดีใจแค่ไหนที่ในที่สุดก็มีเจ้าของแล้ว
กระต่ายตัวนี้โอบกอดผมอยู่เช่นกัน
อยู่ ๆ เขื่อนกักเก็บน้ำตาของผมก็แตกออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ว่าจะกลั้นไว้ได้อยู่แล้วเชียว ถึงจะไม่ได้ไหลออกมานอกตา แต่ก็ทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปได้มากทีเดียว
"พี่จะดูแลมันอย่างดีเลย พี่สัญญา ขอบคุณนะครับ"
"โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่งของน้อง" ไนน์ยื่นมือมาลูบหัวพร้อมพูดปลอมประโลมผม
เดี๋ยวนะ นี่เอ็งถึงขั้นกล้าลูบหัวพี่แล้วเหรอ ไอ้เด็กบ๊อง
"นี่แน่ะ เล่นหัวพี่เหรอ" ผมฉีกยิ้มใส่ไนน์แล้วเอานิ้วคีบไปที่จมูกของมันเป็นการทำโทษ
"ง๊อโงดงับ"


ในที่สุดก็มาถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่โตที่สุดของจังหวัด ผมชะเง้อดูกระจกมองข้างดูคอของผม ตอนนี้มันเป็นรอยแดงจากแดดไปแล้วเรียบร้อย
เซ็งชะมัด ผมจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด
               "พี่เบ็น...ผมขอโทษครับ ผมทำคอพี่แดงเลย" ไอ้เด็กนี่รู้ทันความคิดผม มันคงสังเกตเห็นว่าผมขมวดคิ้วส่องคอที่กระจกมองข้างอยู่นาน
จังหวะนั้นมีเด็กหญิงวัยมัธยมปลายสามสี่คนเดินผ่านเราไปพอดี พวกเขาเหล่มาทางเราแล้วซุบซิบกัน ถึงจะไม่ได้ยินทุกคำพูด แต่ผมรู้ได้เลยว่าพวกนั้นต้องกำลังเข้าใจผิดกับประโยคของไนน์เมื่อกี้แน่ ๆ
คิดแล้วหน้าผมก็ร้อนผ่าวยิ่งกว่าโดนแดดเผาซะอีก "เห็นไหม นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับผิวเราถ้าไนน์ไม่ใส่เสื้อคลุม" ผมพูดสอนไนน์กลบเกลื่อนอาการเขิน เพิ่มระดับเสียงให้ได้ยินไปถึงสาวช่างจิ้นพวกนั้นด้วย
เราเดินผ่านลานจอดรถเข้าสู่ตัวห้างฯได้ในที่สุด ลมเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศเปลี่ยนสภาพนรกบนดินของประเทศไทยเป็นสวรรค์น้อย ๆ ไปทันที
อาคารขนาดใหญ่สูงสี่ชั้นนี้มีขนาดกว้างใหญ่มหาศาล ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาเหมือนวันหยุดสุดสัปดาห์ทั่วไป โชคดีที่เรามากันเร็ว คนจึงยังไม่แน่นมากนัก
ผมไม่ได้ออกมาเที่ยวบ่อย โดยเฉพาะในห้างสรรพสินค้าที่มีผู้คนอยู่กันแน่นหนาจนน่าหงุดหงิด ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ จะไม่เหยียบมาที่แบบนี้เลย
ผมจึงไม่ได้ตื่นตาตื่นใจอะไรกับห้างฯใหญ่โตแบบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว มันก็แค่สถานที่ท่องเที่ยวซื้อของกินของใช้แสนธรรมดาที่สุดเท่าที่มันจะธรรมดาได้ ตรงกันข้ามกับไนน์ ไนน์อ้าปากหวอแสดงอาการตะลึงชัดเจน มือสะกิดแขนเสื้อผมทุกครั้งที่เห็นของสวยงามน่าซื้อตามข้างทาง ทำเหมือนเพิ่งเคยมาห้างครั้งแรกยังไงยังงั้นเลย
ระหว่างทางผมเหลือบไปเห็นร้านขายตุ๊กตาขนาดเล็กร้านหนึ่ง ความทรงจำบางอย่างไหลย้อนกลับมา แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นเรื่องอะไร รู้แค่ว่าเป็นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับตุ๊กตา...
"พี่เบ็น...พี่เบ็นครับ" ไนน์สะกิดแขนผม "อยากซื้อตุ๊กตาเหรอครับ"
"ห๊ะ อ่อ เปล่าหรอก แค่เหม่อเฉย ๆ ไปกันต่อเถอะ"
ผมพาไนน์เดินลัดเลาะไปยังเป้าหมายแรกของวันนี้ นั่นคือร้านตัดผม ทรงผมของคนเราเปลี่ยนหน้าตาหรือแม้กระทั่งหุ่นของเราได้เลย ถ้าทรงผมดูดีรับกับใบหน้าและบุคลิก มันก็จะช่วยเสริมเสน่ห์ของผู้ชายได้มากทีเดียว
มีอยู่สองเหตุผลที่ผมเลือกพาไนน์มาตัดผมก่อน ประการแรกคือยิ่งเช้าคนยิ่งน้อย ถ้ามาตอนบ่ายล่ะก็รับรองรอคิวยาวถึงดึกจนไม่ต้องไปทำอะไรกันพอดี ส่วนประการที่สอง ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน นั่นคือ เมื่อคนเราเปลี่ยนทรงผมองค์รวมของภาพลักษณ์เราจะเปลี่ยนตามไปด้วย
ดังนั้นจากประสบการณ์แล้ว ควรตัดผมก่อนไปเลือกซื้อเสื้อผ้าใส่เสมอ
พอก้าวเท้าเข้าร้านตัดผมร้านประจำ พี่เจ้าของร้านก็วางโทรศัพท์ลงแล้วลุกออกมาต้อนรับพวกเราในทันที
พี่เขาดูจะแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นผมกลับมาอีกรอบ เพราะผมเพิ่งเข้ามาใช้บริการเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมานี้เอง
"ไง เบ็น เพิ่งตัดผมไปเองไม่ใช่เหรอ หรืออยากเอาสั้นกว่านี้" ผมมาตัดที่นี่ประจำจนพี่เขาจำชื่อจำหน้าผมได้แม่น
"เปล่าพี่ ผมพาน้องมาตัดหัว" ผมแกล้งแหย่ไนน์เล่นแต่โดนเจ้าเด็กน้อยมองค้อนใส่ "เอ้ย ตัดผม"
"ได้เลยค่า อยากตัดทรงอะไรจ๊ะพ่อหนุ่ม"
"เอ่อ...อ่า..." ไนน์ตอบพี่เขาไม่ถูกเลยทีเดียว ส่วนหนึ่งก็คงเพราะอายเหมือนทุกครั้ง อีกส่วนก็คงเพราะไม่รู้ว่าควรตัดทรงอะไรดี
"พี่มีทรงแนะนำน้องผมไหมครับ" ผมตอบแทนไนน์ไปแล้วตบหัวมันเบา ๆ เหมือนเลี้ยงลูกบาส
               "อืม...ขอพี่ดูก่อนนะ" พี่เขาเดินเข้ามาใกล้ไนน์ ทำเอามันผงะถอยหลังมาเกาะแขนผม
แต่แล้วก็ยอมอยู่นิ่งแต่โดยดี พี่เขาถอดแว่นตาออกแล้วเปิดหน้าผากที่ถูกผมยาวรุงรังบดบังขึ้น เผยให้เห็นแผลเป็นที่เป็นรอยอยู่เหนือคิ้วชัดเจน ไหนจะหน้าผากที่กว้างพอ ๆ กับสนามฟุตบอลอีก
"หน้าผากกว้างเหมือนกันนะ ผมบางด้วย ถ้าจะให้พี่แนะนำละก็ พี่ว่าดัดผมเพิ่มวอลลุ่มด้วยดีกว่านะคะ คุณน้องว่าไง"
"จ...ต...ไหม" ถึงไม่ได้ยินชัด แต่ผมพอจะเดาได้ว่าไนน์กำลังจะถามอะไร
"ขอโทษนะคะ?"
               แต่ผมห้ามไนน์ไม่ทัน "จะต่อยไหม" กูว่าแล้วว่าต้องถามคำถามนี้
พี่เจ้าของร้านหน้าเหวอทันทีที่ได้ยินคำถามแปลก ๆ ของไนน์
               "ดัดเลยก็ได้ครับ ถ้าพี่ว่ามันจะออกมาดี" ผมตัดสินใจแทนไนน์ไปเลยโดยไม่ถามมันสักคำ แต่ก็นะ ถึงยังไงหมอนี่ก็คงไม่รู้อยู่ดีว่าควรเลือกอะไร อีกอย่างผมเชื่อฝีมือและสายตาช่างประจำของผม
               เวลาของวันนี้หายไปเกือบสามชั่วโมงกับทรงผมแค่อย่างเดียว ไนน์เดินออกจากร้านด้วยสีหน้าง่วง ๆ มันแอบผงกหัวหลับตอนรอน้ำยาแห้งด้วย โชคดีที่ผมแอบถ่ายรูปมันไว้ เผื่อเอาไว้แกล้งมัน
               "แสบหัวจังเลยพี่เบ็น"
               "อื้ม เดี๋ยวก็หาย ไหนขอดูให้เต็มตาหน่อย"
...เช็ดครก! ใช้ได้อยู่! ไอ้เด็กผมยาวเป็นหมาปูลิตอนนี้เริ่มกลายเป็นพ่อหนุ่มผมงามไปแล้ว
ผมของไนน์ดูหยักศกเล็กน้อยไม่ถึงกับหยิกหยอย ผมด้านข้างและด้านหลังสั้นลงดูสะอาดตา ข้างบนและด้านหน้ายาวได้ที่ตามแบบฉบับทรงหนุ่มเกาหลี
"เป็นไงครับ ใช้ได้ไหมพี่เบ็น"
"พี่ว่ามันหยิกไปนะ เหมือนเมดูซ่าหัวงูเลย"
"จริงอะพี่เบ็น" พ่อหนุ่มผมหยิกหน้าเสียทันที
"ล้อเล่น ดูดีแล้วครับ" ทำเป็นหน้าแดงใส่ "...ถึงจะดูดีแค่ผมก็เถอะ"
"พี่เบ็นขี้แกล้ง" มันหลี่ตาใส่ผมแล้วทำท่างอนแก้มป่อง "ถ้าผมหัวงู พี่เบ็นก็เฒ่าหัวงูแหละ"
"นี่แน่ะ ไอ้หัวหยอย"
ผมดีดกระโหลกดังป็อกไปหนึ่งทีทำเอาไนน์ร้องโวยวาย ไม่ใช่เพราะเจ็บหรอกเพราะผมไม่ได้ดีดแรง แต่เพราะกลัวผมจะเสียทรง
ไอ้หนูนี่เริ่มกระแดะเป็นแล้ว แต่ก็โอเค มันเป็นสัญญาณที่ดีของการเริ่มดูแลตัวเอง
ทรงผม...เช็ค


โชคเข้าข้างเราที่ฝนมาตกตอนกำลังจะถึงหอพักของผมแล้ว ผมให้ไนน์ขึ้นไปหอผมก่อนเพื่อรอให้ฝนหยุดตก สภาพอากาศขณะนี้ย่ำแย่มาก ผมยังไม่อยากพาน้องฝ่าฝนกลับไปหอในให้เปียกเล่น
ผมมองผ่านหน้าต่างเพื่อเช็คสถาณการณ์ข้างนอก เสียงหยาดน้ำสาดเข้ากับกระจกเป็นเสียงเปาะแปะไปทั่วห้อง
ดูแล้วไม่มีวี่แววจะหยุดตกเลยแฮะ ถ้าคืนนี้ฝนไม่หยุดตก ไนน์คงต้องนอนค้างที่นี่แล้วมั้งเนี่ย
ผมละสายตาออกจากหน้าต่างมามองบุคคลในห้อง สภาพของไนน์ดูไม่เปียกมากนักเพราะได้เสื้อกันฝนช่วยชีวิตไว้
พอลองก้มมองดูสภาพตัวเองกลับพบว่ายับเยินแค่ไหน เสื้อผ้าเปียกแฉะจนแนบลำตัวเห็นเป็นสัดส่วน หน้าอก ลอนกล้ามท้อง จุกทั้งสองข้างโผล่ให้เห็นชัดเจน มิน่าละคนเหล่มองกันเต็มตอนวิ่งฝ่าฝนขึ้นหอ
ผมหันไปมองไนน์อีกครั้งก็พบว่ามันจ้องผมอยู่ แต่พอเห็นว่าผมหันไปหามันก็หลบตาแล้วมองไปรอบตัวทันที
ไนน์นั่งอยู่บนเตียงกลางห้อง ข้าง ๆ เตียงประดับไปด้วยหนังสือมากมายที่บรรจงวางเรียงรายอยู่ด้วยกันถึงสามตู้
ส่วนหนึ่งเป็นหนังสือเรียนและหนังสือความรู้ อีกส่วนเป็นหนังสือการ์ตูนและนิยายทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษาญี่ปุ่น
ตามผนังสีขาวนวลถูกแปะโปสเตอร์ไว้สามรูป สองรูปนั้นเป็นรูปตัวละครสาวสุดน่ารักจากอนิเมะญี่ปุ่น หน้าอกหน้าใจใหญ่ขนาดเท่าลูกแตงโม อีกรูปเป็นโปสเตอร์จากหนังสือนิยายวายเรื่องโปรดของผม เป็นเรื่องเกี่ยวกับครูบนดอยกับทหารชายแดน
"พี่เบ็นอ่านนิยายวายด้วยเหรอครับ"
"อื้ม ก็อ่านบ้าง" ผมตอบไปตามตรงไม่ได้คิดว่าน่าอายอะไร "เรื่องนี้สนุกมากเลยนะ เป็นแรงบรรดาลใจหนึ่งที่ทำให้พี่อยากเป็นครูเลยนะ เราอยากอ่านไหม พี่ให้ยืม"
"ไนน์...ไนน์ไม่อ่านหรอก" นี่ผมพูดอะไรกระทบจิตใจน้องเขาอีกรึเปล่าเนี่ย ผมพูดชวนไปตามความเคยชินเหมือนเวลาเพื่อนมาเที่ยวห้องแล้วถาม 'เฮ้ย มึงมีการ์ตูนเรื่องนี้ด้วยหรอวะ' ผมก็ตอบ 'เออ อ่านไหม กูให้ยืม' ไม่ได้ตั้งใจจะว่าน้องเป็นเกย์อะไรเลยสักหน่อย
"งั้นพี่เบ็นก็ชอบ...ผู้ชายเหรอครับ"
"อ่า...จะว่าไงดี พี่ชอบได้หมด"
"ไบเซกชวล...เหรอครับ"
"อืม...ถ้าจะให้ถูกก็คงเป็นแพนเซกชวลล่ะมั้ง"
"แพนเซกชวล?"
"ก็คือชอบได้หมดเลย ผู้ชาย ผู้หญิง กระเทย ทอม ไม่สนว่าคนคนนั้นจะเป็นเพศอะไร ไม่สนว่าจะรูปลักษณ์ยังไง แค่รู้สึกดีต่อกันก็โอเค" ผมอธิบายให้เด็กหน้ามึนฟังเหมือนเป็นอาจารย์สอนเลคเชอร์ "ถามทำไมล่ะ จะจีบพี่เหรอคร้าบน้องไนน์" ผมหยอกมันเล่นจนมันหน้าแดงก่ำใส่ผม
"ป...เปล่าสักหน่อย ผมไม่ได้...คิด...อะไร" ไอ้หนูนี่รีบตอบปฏิเสธทันที ก็แค่แกล้งเล่นแค่นี้ทำเป็นเขินอายไปได้
"ดีแล้วแหละ อย่ามาชอบคนน่าเบื่อแบบพี่เลย" ปากผมก็พูดติดตลกไปแต่ในใจกลับเริ่มอ้างว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผมที่คนอื่นชอบบอกว่าดีเกินไป ไม่เร้าใจแบบแบดบอย ใช้ชีวิตเรื่อย ๆ ไม่เที่ยวผับบาร์ แล้วยังโลกส่วนตัวสูงระดับตึกใบหยก อยู่ด้วยกันไปสักพักก็จะเริ่มเบื่อไปเอง
อีกไม่นานไนน์เองก็คงจะเบื่อผมเหมือนกัน...
"พี่เบ็นไม่เห็นน่าเบื่อเลย ผมชอบซะอีกที่พี่เป็นแบบนี้"
"หึ ทำเป็นพูดดี เดี๋ยวไนน์มีเพื่อน มีคนรู้จักเยอะ ก็เบื่อแล้วลืมพี่ไปเองแหละ..."
เราทั้งคู่เงียบกันอยู่สักพัก ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ไนน์มันทำสีหน้ายังไงเพราะตอนนี้ผมก้มมองที่พื้นอยู่ ไม่กล้าสู้หน้าคนตรงหน้า
"พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวหวัดจะกินหัวเอา" ผมพูดหัวเราะกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ก่อตัวเมื่อครู่ไป ไนน์ยังคงเงียบอยู่ไม่พูดอะไรเลยได้แต่นั่งขมวดคิ้วอยู่อย่างนั้น ผมจึงไม่รอให้ไนน์พูดตอบแล้วหันไปเข้าห้องน้ำทันที
ผมอาบน้ำอยู่นานกว่าจะออกมาข้างนอกได้ เจ้าเด็กหน้าหงอยยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมท่าเดิมเหมือนถูกสตาฟเอาไว้
"ไนน์...ไนน์!...ไอ้เด็กหัวหยอย!" ผมเรียกสามครั้งกว่ามันจะรู้สึกตัว "ไปอาบน้ำเร็วเดี๋ยวเป็นหวัดนะ" ผมเตือนด้วยความเป็นห่วง ถึงจะใส่เสื้อกันฝนมาแล้วแต่ก็กลัวไนน์จะเป็นหวัดอยู่ดี
"ผมกลับไปอาบที่หอก็ได้ครับพี่เบ็น" ไอ้หนูยิ้มตอบผมมา ดูท่าแล้วจะเกรงใจไม่ยอมอยู่ค้างกับผมแน่ ๆ
"ตกหนักขนาดนี้พี่ไม่ส่งกลับหอในหรอกนะ คืนนี้นอนค้างที่นี่แหละ"
"จะดีเหรอครับ"
"ไม่ดีแล้วพี่จะชวนทำไม หืม?" ดีดกระโหลกใส่ซะทีด้วยความหมั่นเขี้ยว จะเกรงใจอะไรนักหนา
"อิตะ! ขอโทษครับ"
"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ไป ไปอาบน้ำได้แล้ว" ผมหัวเราะตอบไนน์ไปพร้อมยื่นผ้าขนหนูผืนสำรองตัวน้อยกับเสื้อยืดที่ผมใส่นอนไปให้ไนน์
เสียงฝักบัวในห้องน้ำส่งเสียงซ่าแข่งกับเสียงเปาแปะของฝนข้างนอก
อาบน้ำแล้วสดชื่นชะมัด ผมถอดผ้าขนหนูออกแล้วสวมเสื้อผ้าที่ใส่นอนแทน ทาครีมบำรุง แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงทันที
สายตาผมเหลือบไปเห็นตุ๊กตากระต่ายน้อยที่ไนน์ซื้อให้ผม มันตั้งวางอยู่บนหัวเตียง เจ้าหนูนั่นคงแอบหยิบมันมาวางไว้สิท่า
ผมหยิบมันมากอดแน่น แม้จะมีฝุ่นเปรอะอยู่บ้างแต่ผมก็ไม่รังเกียจที่จะหอมมัน
แล้วผมก็ไปสะดุดตาเข้ากับป้ายรูปหัวใจที่ห้อยอยู่ที่หาง มันคงมีไว้สำหรับเขียนส่งต่อความรู้สึกให้ผู้รับของขวัญ
ผมลองเปิดดูข้อความข้างในเล่น ๆ ในใจก็คิดว่ายังไม่น่าจะเขียนอะไรลงไปหรอก ไอ้หนูไนน์อาจจะยังไม่ทันสังเกตเห็นป้ายนี้เลยด...
'ผมรักพี่เบ็นนี่นะครับ พี่ชายของผม'
...น้ำเน่าฉิบหายเลย ให้ตายเหอะ ผมสรรหาคำสารพัดมาก่นด่ามันในใจ
แต่มุมปากของผมกลับยกขึ้นไม่หยุด อยู่ ๆ ก็มีน้ำหยดไปรดขนของตุ๊กตาตัวน้อยจนเปียกชุ่ม ผมมั่นใจว่าเป่าผมแห้งเรียบร้อยแล้ว เพราะงั้นหยดน้ำสองสามหยดที่ร่วงลงมานี้มาจากดวงตาของผมไม่ผิดแน่ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงบ่อน้ำตาแตกกับตุ๊กตาได้ขนาดนี้
ทันทีที่ไนน์เปิดประตูออกมา ผมรีบเอามือเช็ดน้ำตาแล้ววางตุ๊กตาที่กอดอยู่ไปไว้ที่เดิม โชคดีที่มันไม่ได้สังเกตเห็นเพราะถอดแว่นตาอยู่
เด็กหนุ่มตัวเตี้ยในชุดของผมนั้นดูน่าตลกชะมัด เสื้อยืดสีขาวตัวบางปักลายของเฟี้ยวคุงซึ่งเป็นตัวการ์ตูนรูปแมวสีชมพูที่ดูจากมุมไหนก็เหมือนหมูไม่ก็ฮิปโปมากกว่า
เสื้อของผมตัวใหญ่มาก มากขนาดที่คอเสื้อโชว์ไหปลาร้าของไนน์ชัดเจน ชายเสื้อยาวลงมาถึงหัวเข่าจนเกือบจะเป็นเดรสได้เลย กางเกงขาสั้นสำหรับใส่นอนที่ให้ไปก็ดูใหญ่เทอะทะทำท่าจะหล่นร่วงลงมาตลอดเวลา
"พี่เบ็นมองอะไรอะ" ไอ้เด็กแคระหลี่ตามองผมเพื่อพยายามมองให้ชัด
"มองเด็กแคระสายตาสั้นไง" ผมระเบิดเสียงหัวเราะใส่แล้ววิ่งไปแย่งแว่นออกมาก่อนที่เจ้าของจะคว้าได้ทัน
"เอาคืนมานะพี่เบ็น" ไนน์งอแงใส่แต่ก็ยิ้มร่าอยู่ มือไม้ชูขึ้นพยายามเอื้อมไปแย่งแว่นตามาจากมือผมที่ชูสูงกว่า สภาพไนน์ตอนนี้เหมือนลูกแมวพยายามกระโดดตะครุบเหยื่อของเล่น
"หลังจากอาบน้ำ ต้องทำอะไรต่อ หืม?"
"ใส่แว่น?"
"ผิด! ทาครีมบำรุงต่างหากเด็กบื้อ" ผมเคาะหัวไนน์เล่นเบา ๆ แล้วบุ้ยปากไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง "ใช้ครีมของพี่ไปก่อนก็ได้ มันอันเดียวกัน"
ไนน์เดินไปทาครีมอย่างว่าง่าย ในเมื่อเป็นเด็กเชื่อฟังผมก็ยอมคืนแว่นให้แต่โดยดี
ยังไม่ทันจะทาครีมเสร็จก็มีเสียงเรียกเข้าขึ้นมา มันดังมาจากโทรศัพท์มือถือของไนน์ ไนน์รีบโบกครีมตามที่ผมแนะนำไปแล้วรีบวิ่งไปรับโทรศัพท์ทันที
"ฮัลโหล เฮ้ยไอ้ไนน์ อยู่ไหนวะ ติดฝนอยู่รึเปล่า ให้กูออกไปรับไหม" ผมเหงี่ยหูฟังคนในสาย
"ไม่เป็นไรครับ คืนนี้ไนน์มาค้างหอ..." ไนน์เหล่ตามามองผมก่อนว่าต่อ "รุ่นพี่อะ"
"เฮ้ย เดี๋ยวนี้ไนน์กูมันร้ายว่ะ พวกมึง! ไอ้ไนน์ไปนอนค้างหอใครก็ไม่รู้เว้ย" เสียงในสายเบาลงเหมือนตะโกนไปหาคนอื่นแทน ไม่นานเสียงของคนอีกสองคนก็ดังขึ้น "เหยดด เห็นเงียบ ๆ ฟาดเรียบนะครับ" "เดี๋ยวนี้มีเมียแล้วทิ้งเพื่อนเหรอไอ้เหี้ยไนน์"
"เปล่าครับ ไม่ใช่ซะหน่อย ไนน์มานอนหอรุ่นพี่จริง ๆ นะ พรุ่งนี้ก็กลับแล้วครับ"
"จ้า กูเชื่อ" เสียงในสายเปลี่ยนเป็นคนแรกเหมือนเดิม "เออ ๆ ถ้ามึงไม่ติดฝนก็ดีแล้ว พวกกูเป็นห่วง มีอะไรก็โทรมาหาพวกกูแล้วกันนะ"
"ครับ"
ไนน์วางสายนั้นลง
"เพื่อนโทรมาหรอไนน์" ผมถามพลางเปิดตู้เสื้อผ้าเอาผ้าห่มอีกผืนและหมอนใบเก่าออกมากางบนพื้นที่ว่างข้างเตียง
"ใช่ครับ เป็นรูมเมทผมทั้งสามคนเลย"
"เดี๋ยวนี้มีฮอตแล้วนะเรา มีคนโทรตามไปขึ้นเตียงเนี่ย" ผมแหย่เล่นพร้อมเอานิ้วไปจิ้มแก้มไนน์
พอได้รู้ว่าเจ้าหมอนี่เริ่มมีเพื่อน เริ่มมีคนห่วงใยมากขึ้น ผมก็ดีใจไปกับมันด้วย
แต่ความคิดชั่ววูบก็ฉายขึ้นมา ถ้าไนน์มีเพื่อนเยอะแล้ว ต่อไปจะอยากอยู่กับคนน่าเบื่อแบบผมไหมนะ...
"แล้วพี่เบ็นปูผ้าลงพื้นทำไมครับ"
"ก็นอนไง พี่นอนบนพื้น เรานอนบนเตียง"
"เตียงตั้งใหญ่ นอนสองคนยังได้เลยครับพี่เบ็น"
เตียงที่ตั้งอยู่กลางห้องนั้นมีขนาดใหญ่พอสำหรับคนสองคนตามที่ไนน์บอก
กุ้งที่เคยมานอนกับผมบ้างก็นอนเตียงด้วยกันโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ไม่รู้ทำไมผมต้องทำเหมือนไนน์เป็นผู้หญิงที่มานอนค้างกับผู้ชายสองคน แล้วเราสองคนไม่ควรนอนเตียงเดียวกันไปได้
พอรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดอะไรเลยเถิดไปไกลแล้วก็เรียกสติกลับคืนมา แต่ก็ยังยืนกรานว่าจะต้องไม่นอนด้วยกัน ผมกลัวตัวเองจะสติเตลิดไปมากกว่านี้
"งั้นพี่เบ็นนอนบนเตียง ผมนอนพื้นเองครับ พี่เป็นเจ้าของห้องนะ"
"ไม่ได้ เราเป็นแขก พี่จะให้แขกนอนพื้นได้ไง"
"ไม่ได้เหมือนกันครับ พี่เป็นเจ้าของห้อง จะให้เจ้าของห้องนอนพื้นได้ไงครับ" เดี๋ยวนี้มีย้อนนะไอ้หนู
"งั้นเรามาเป่ายิงฉุบกัน ใครชนะได้นอนบนเตียง ใครแพ้นอนพื้น โอเคไหม"
ไนน์ดูลังเลเล็กน้อยกับข้อเสนอนี้ของผม แต่แล้วก็ยอมตกลงแต่โดยดี
ผลปรากฏว่าไนน์ชนะผม ผมจึงไล่ไนน์ให้ไปนอนที่เตียงดี ๆ
ยังไม่ทันได้ปิดไฟ ไนน์ก็ฉุดแขนผมขึ้นพยายามจะลากผมขึ้นเตียง...ผมหมายถึงเกลี้ยกล่อมให้ขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ น่ะ แต่ด้วยน้ำหนักตัวของผมกำลังแขนน้อย ๆ ของไนน์ก็ดึงไม่ขึ้นสักที
"พี่เบ็น! ขึ้นมานอนเดี๋ยวนี้เลยครับ"
"นอนพื้นมันเย็น เดี๋ยวเราก็เป็นหวัดกันพอดี พี่เป็นห่วงน้องชายพี่ เข้าจั๋ย"
"แล้วพี่เบ็นไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยหรือไง พี่เอาแต่คิดห่วงถึงคนอื่นตลอดแต่ไม่ยอมให้ใครมาห่วงตัวพี่เองบ้างเลย ผมก็เป็นห่วงพี่เบ็นเหมือนกันนะ"
ประโยคที่ยาวขนาดนี้ออกมาจากไนน์ได้อย่างเหลือเชื่อ ไหนจะน้ำเสียงและสีหน้าที่หนักแน่นจริงจังนั่นอีก...
ในที่สุดผมก็ยอมไปนอนบนเตียงกับไนน์ เราสองคนนอนห่างกันคนละฟากของเตียง มีหมอนข้างวางกั้นอยู่ตรงกลางแบ่งเขตพื้นที่ของแต่ละคนชัดเจน
ความคิดนี้เป็นของผมเอง ไนน์ได้แต่บ่นอุบอิบประมาณว่า ไม่ใช่ผู้หญิงนะที่จะต้องทำแบบนี้ แต่ก็ไม่เป็นผล
จริงอยู่ที่ไนน์เป็นผู้ชาย แต่ผมกลับรู้สึกใจเต้นแปลก ๆ กับมันจนไม่อยากอยู่ใกล้ให้ใจเตลิดไปมากกว่านี้
ผมรู้ดีว่าไม่ควรคิดแบบนี้ ผมคิดอยากจะหันไปกอดไนน์ที่นอนอยู่อีกฟากใจจะขาด แต่ก็สะกดตัวเองไว้ไม่ให้ทำอะไรตามใจ สายตาผมหันไปเห็นตุ๊กตากระต่ายน้อยที่วางอยู่บนหัวเตียงฝั่งผมพอดี ผมจึงเอื้อมไปหยิบมันมากอดแทนบุคคลที่มอบให้
ถึงจะไม่ได้สัมผัสกันโดยตรง แต่กลับอุ่นใจเหมือนมีไนน์อยู่ในอ้อมกอด
"พี่เบ็นครับ..." เสียงไนน์ทักขึ้นท่ามกลางเสียงฝน
"หืม? ว่าไงครับ"
"ผม...รักพี่นะครับ ม...หมายถึงแบบพี่ชายน้องชายนะครับ แบบ ผมรักพี่ชายนะ"
"อื้ม พี่ก็รักเราเหมือนกัน"
น้องชายของพี่


ภายในระยะเวลาไม่กี่วันหลังจากนั้น เม็ดทรายแห่งชีวิตของผู้เป็นแม่ก็หมดลง มันหล่นลงมาทับถมเบ็นที่อยู่ข้างใต้จนมิดหัว เขาจมอยู่ในนั้นอยู่หลายวัน
มันทั้งมืด ทั้งอึดอัดจนหายใจไม่ออก ยิ่งเขาตะเกียกตะกายขึ้นมาเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะยิ่งจมดิ่งลึกลงไปเรื่อย ๆ
หลังจากนั้นเบ็นนี่น้อยก็พกเจ้าตุ๊กตาหมีตัวนั้นไปด้วยทุกที่ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้มันเขาจะได้สัมผัสจากไออุ่นของแม่ ทุกครั้งที่กอดมันเขาจะรู้สึกเหมือนกอดแม่ของตนเองด้วย
ถึงจะเสียใจ แต่แม่ของเขาไม่ได้จากไปไหน อุ่นไอรักของเธอยังคงสถิตอยู่ในตุ๊กตาตัวนี้
"บอกว่าเอาคืนมาไง!!"
"เฮ้ย ไอ้เหยินแม่งโกรธแล้วว่ะ กลัวจังเลยเจ้าค่า"
"มีของดีก็แบ่งเพื่อนเล่นบ้างดิวะ ขี้งกหรอไอ้เหยิน"
"เดี๋ยวพวกข้าเล่นเบื่อแล้วค่อยคืน โอเค๊?"
"แล้วเมื่อไหร่จะเบื่อหรอวะบีหนึ่ง"
"คงชาติหน้าล่ะมั้งบีสอง"
เด็กอันธพาลสามคนระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความสะใจที่เอาชนะเด็กหญิงที่ถูกล้อเลียนว่า ไอ้เหยินได้ พวกเขาเป็นหัวโจกประจำห้องเรียนที่ไม่มีใครกล้าไปขัดใจ
แก๊งนั้นประกอบไปด้วยเด็กชายสองคนและเด็กหญิงอีกหนึ่ง พวกเขามักก่อปัญหาตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยอย่างขโมยลูกอมเพื่อนมากิน ไปจนถึงเรื่องใหญ่โตอย่างชกต่อยตบตี แม้จะอายุเพียงสิบขวบก็ตามแต่ความร้ายกาจก็ใช่ย่อยเหมือนกัน
ไม่มีนักเรียนในห้องคนไหนกล้าเผชิญหน้ากับแก๊งสามซ่า ไม่มีใครกล้าเอาไปฟ้องครู หรือแม้แต่ครูเองก็ไม่ได้จัดการกับปัญหานี้
เบ็นเองก็เช่นกัน
'สัญญากับแม่ได้ไหม ว่าลูกจะดูแลคนที่อ่อนแอกว่า'
เสียงของแม่ดังขึ้นในหัว ถึงจะกลัวจนตัวสั่นแต่ในมือกุมตุ๊กตาหมีไว้แน่น
และแล้วเบ็นก็รวบรวมความกล้าหันไปตะโกนใส่แก๊งค์สามซ่าให้หยุดรังแกคนอื่นได้
ทั้งสามคนไปต่อไม่ถูกเพราะไม่เคยถูกใครตวาดใส่มาก่อน เมื่อได้โอกาสเบ็นจึงแย่งของเล่นนั้นคืนมาแล้วคว้าแขนของหญิงสาวคนนั้นออกไปยังที่ปลอดภัย เบ็นสุขใจที่ได้ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ผู้ล่วงลับได้
และในตอนนั้นเองที่เขาสัญญากับตัวเองเช่นกันว่าจะช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ
แต่แล้ววันรุ่งขึ้นเป้าหมายของแก๊งค์สามซ่าก็เปลี่ยนจากเด็กสาวเป็นตัวเขาเอง
"เฮ้ย ดูแม่งดิ เอาตุ๊กตามากอดที่โรงเรียนด้วย"
"ผู้ชายที่ไหนพกตุ๊กตามาโรงเรียนวะ"
"แล้วเป็นสีชมพูด้วยนะ ไหนเอามาดูดิ"
"เฮ้ย!! เอาคืนมานะ"
"ล็อกตัวมันไว้! ว้าย ว้าย ไอ้ตุ๊ดพกหมีชมพูมาโรงเรียน"
"ใส่ชุดฮีโร่ด้วยว่ะ โคตรเท่ห์"
"ถอดเสื้อแม่งดิ อยากขี้เสือกดีนัก"
"กูบอกให้เอามาไงเล่า!"
"หัวหน้าห้องคะ เบญจมินทร์เขาพูดคำหยาบค่ะ จดชื่อเลย"
"เสื้อถอดออกมาไม่ได้เลยว่ะ แม่งเย็บติดกับตัว"
"งั้นฉีกเสื้อออกเลยดิ"
"อย่าทำกับตุ๊กตากู!! เจนช่วยเราด้วย ไปหยิบตุ๊กตามาให้ที"
เบ็นที่ถูกเด็กชายสองคนตึงแขนไว้ไม่สามารถขัดขืนกำลังที่แข็งแรงกว่าได้ เขาหันไปหาคนที่พอจะช่วยได้ เด็กสาวที่เขาเพิ่งช่วยมาเมื่อวานนั่นเอง แต่เธอกลับนั่งนิ่งไม่แม้แต่จะหันมามอง เธอคงกลัวเกินกว่าจะมาช่วยเขา
ไม่ยุติธรรมเลย
แควก... ฮะฮะฮะ ไอ้ตุ๊ดเอ้ย
โลกแม่งไม่ยุติธรรมกับกูเลย
แควก...แควก ฮะฮะฮะ ไอ้ขี้เสือก
ตุ๊กตาหมี...แม่ครับ...แม่...อย่าทำแม่กู!!
เด็กชายที่น่าสงสารทำได้แค่ยืนมองตุ๊กตาหมีอันเป็นที่รักถูกฉีกเสื้อออก เสื้อไหมพรมที่แม่ตั้งใจถักทอให้ ตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนความอบอุ่นของแม่...
ในที่สุดเขาก็หมดความอดทนแล้วระเบิดความโกรธออกมา ผลักผู้ที่ล็อกตัวทั้งสองคนออกได้
แล้วเขาก็เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋านักเรียน คว้ากรรไกรที่คมกริบเล่มหนึ่งมาได้
ตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่ไหลท่วมออกมา
มือสั่นเทาไปด้วยความกลัวและความเคียดแค้น
...
... ...
... ... ...
กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
ฉึก!! ฉึก!! ฉึก!!
พอรู้ตัวอีกที ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็กลายเป็นไส้ในที่ไหลทะลักออกมาเป็นลาวาสีเลือด
พอกันทีกับโลกใบนี้ โลกอันแสนโสโครกใบนี้ไม่มีค่าพอจะให้ปกป้องหรอกนะ


กิจวัตรประจำวันดำเนินไปอย่างปกติเท่าที่นิสิตคนหนึ่งจะปกติได้ เพียงแต่ตอนนี้ชีวิตของผมมีเด็กน้อยคอยติดสอยห้อยตามไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ไปมหา'ลัยก็มีนายไนน์ติดไปด้วย ไปหอสมุดก็มีนายไนน์อยู่ด้วย ช่วงกินข้าวก็มีนายไนน์นั่งกินด้วย ไปยิมก็พานายไนน์ไปด้วย จะกลับหอก็ไปส่งนายไนน์ เรียกได้ว่าในแต่ละวันมีเจ้าหมอนี่อยู่กับผมด้วยตลอดทุกช่วงจังหวะของชีวิต
"ขอบคุณที่มาส่งถึงหอนะครับพี่เบ็น"
"อื้ม เดี๋ยว ๆ จะสอบมิดเทอมแล้ว เตรียมตัวอ่านหนังสือบ้างยัง"
"อย่างน้องไนน์น่ะเหรอ..."
"อ่านแล้ว?"
"ยังไม่เริ่มเลยครับ ฮ่า ๆ"
"เด็กบ๊อง อย่าเอาแต่เสริมหล่อ ตั้งใจเรียนด้วย เป็นเดือนแต่เกรดตกนี่ไม่เท่เลยนะ"
"ค้าบคุณพี่ชาย นับวันพี่เบ็นจะกลายเป็นตาแก่ขี้บ่นแล้วนะเนี่ย"
"ว่า-ไง-นะ"
"อ๋อ-โอด-อั๊บ...แล้วพี่เบ็นกลับหอเลยไหมครับ"
"ว่าจะกลับไปเปลี่ยนชุดที่หอแล้วไปหอสมุดต่อนะ วันนี้ว่าจะอ่านถึงดึก ๆ นู่นแหละ"
"โห ขยันไปอีก...ผมไปนั่งอ่านด้วยคนดิครับ"
"ไปอ่านหนังสือจริงเร้อ"
"จริงดิพี่เบ็น ถึงไม่ได้ไปอ่านอย่างน้อยก็ได้อยู่กับพี่เบ็น"
"จ้าคุณน้องชายที่น่ารัก ถ้าจะไปด้วยก็รีบไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวพี่มารับ"
"ครับผม"
พวกเราเป็นพี่น้องที่สนิทกันจนคนรู้จักหลายคนแซวว่าผมคบกับน้องเลยด้วยซ้ำ ถึงจะบอกรักกันทุกวัน แต่พวกเราก็เป็นแค่พี่ชายกับน้องชายที่รักกันมากแค่นั้น ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งไปมากกว่านั้นเลย
"หวัดดีจ้ะน้องนายไนน์ ไปทำงานพิเศษแล้วเป็นไงบ้าง"
"หวัดดีครับพี่ลักษณ์ ก็ดีครับ ได้เงินเยอะอยู่...พี่เบ็นรอด้วยดิ"
"จะไปเข้าห้องน้ำ รอตรงนี้แหละเดี๋ยวมา"
"แป๊ปนึงดิ ผมคุยกับพี่ลักษณ์ก่อน ผมจะไปเข้าห้องน้ำด้วย"
"จะตามมาทำไมล่ะ จะไปยืนเฝ้าพี่ฉี่รึไง"
"ผมจะไปเติมลิปที่กระจก ปากผมแห้งแล้วเนี่ย"
"ก็คุยกับลักษณ์ไปก่อนแล้วค่อยไปห้องน้ำก็ได้ไม่ใช่เหรอ"
"ไม่เอา ผมอยากไปกับพี่เบ็น"
"ไอ้เด็กน้อยเอ้ย ทำตัวเป็นลูกชายติดพ่อไปได้นะ..."
"ลูกชายติดพ่อหรือคนเห่อแฟนจ๊ะ"
"พ...พี่ลักษณ์ครับ ไม่ใช่อย่างงั้นสักหน่อย ผมกับพี่เบ็นเป็นพี่น้องที่รักกันมากเฉย ๆ ต่างหาก"
"ค่า พี่จะพยายามเชื่อนะคะ หุหุ"
"นี่ลักษณ์ แกอย่าพูดมั่ว ๆ นะ ได้ไอ้เด็กนี่เป็นแฟนล่ะก็ เสื่อมเสียชื่อเสียงเบญจมินทร์หมด"
"พี่เบ็นแม่ง! งั้นไว้เจอกันครับพี่ลักษณ์ บ๊ายบายครับ...พี่เบ็น บอกว่าให้รอผมด้วยงาย!"
เราอยู่ด้วยกันตลอด ไปไหนมาไหนก็ตัวติดกันเป็นแท่งโครโมโซมในเซลล์ดิพลอยด์เหมือนที่เนตรชอบแซว แต่เมื่อไนน์เข้าสังคมมากขึ้นก็ใช้เวลากับผมน้อยลง ยิ่งไนน์ไปทำงานพิเศษด้วยแล้ว แทบไม่มีเวลาได้เจอกันเลยนอกจากตอนขี่รถไปรับไปส่ง
"พี่เบ็น วันนี้พาผมไปซื้อมอเตอร์ไซค์หน่อยได้ไหมครับ"
"หืม? ไม่อยากซ้อนพี่แล้วเหรอ พี่เสียใจนะ"
"ก็อยากแหละ แต่ผมเกรงใจพี่เบ็น"
"บอกแล้วไง ไนน์เป็นน้องชายพี่ พี่ก็ต้องดูแล"
"อื้ม...แต่อีกอย่าง เวลาผมไปไหนมาไหนจะได้สะดวกพี่ด้วยไง พี่จะได้ไม่ต้องไปรับไปส่งผมตลอดเวลา อย่างวันนั้นผมไปเที่ยวบ้านเพื่อนถึงเกือบตีหนึ่งแล้วไม่มีรถกลับ พี่ก็ต้องไปรับผมอีก"
"แล้วใบขับขี่ล่ะ เดี๋ยวพี่พาไปสอบไหม"
"ผมมีแล้ว นี่ไง!!"
"ไปทำมาตอนไหน? ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังเลย?"
"ขอโทษครับ วันนั้นเพื่อนผมแวะไปต่อใบขับบี่ ผมเลยขอติดไปสอบด้วย"
"...โอเค ถ้าตัดสินใจจะซื้อแล้วก็โอเค เดี๋ยวพี่พาไปซื้อ"
"ขอบคุณครับคุณพี่ชายสุดหล่อ"
"ทีอย่างงี้ทำมาพูดชมนะ"
"แฮะ ๆ...พี่เบ็น ตอนสอบเสร็จแล้วไปเที่ยวบ้านเพื่อนผมกันปะ มันจะเลี้ยงเหล้าด้วยนะ"
"ไม่อะ พี่ไม่ค่อยชอบกินเหล้าแฮะ"
"พี่ไม่อยากปลดปล่อยความเครียดบ้างเหรอ"
"พี่ก็ปล่อยความเครียดออกทุกวัน"
"...พี่เบ็น! ทะลึ่งละ"
"อะไร?...ฮะฮะฮะ พี่หมายถึงไปยิมหรอก คิดไปถึงไหนหึ ไอ้เด็กหื่น"
"ป...เปล่าซะหน่อย พี่เบ็นต่างหากที่หื่น"
"แล้วนี่เราจะไปยิมกับพี่ต่อไหม"
"ไม่อะ บอกแล้วไงว่าผมจะไปเที่ยวบ้านเพื่อน วันนี้มันเลี้ยงเหล้าผมด้วย เหล้าสาเกแท้จากญี่ปุ่นเลยนะ อย่างแจ่ม"
"...อืม"
ไนน์เริ่มหัดไปกินเหล้าไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ มากขึ้น และจากที่เจอกันทุกวันตอนไปรับไปส่ง ตอนนี้ได้เจอกันแค่ตอนเดินผ่านที่คณะ ไม่ก็บังเอิญเจอกันแล้วมานั่งกินข้าวกลางวันด้วยกัน
"น้องไนน์ พี่ขอถ่ายรูปได้ไหมคะ"
"ได้ครับ มา ๆ"
"อ๊าย! พี่เป็นแฟนคลับน้องอยู่นะคะ เดี๋ยวพี่ขอเอาไปลงเพจ 'หนุ่มหล่อหน้าล่อ' ได้ไหมคะ"
"ได้เลยครับพี่สาวคนสวย"
"อุ๊ย น้องพูดแบบนี้พี่ก็เขินแย่..."
"แก ๆ เห็นคนนั้นไหม ไนน์ที่เรียนศึกษาฯญี่ปุ่นไง เรียนญี่ปุ่นแต่โคตรอปป้าเลยแก"
"จริงแก หน้าก็ตี๋ ปากก็แดง ผิวก็ขาวหน่อย ๆ ถึงจะคล้ำบ้างแต่ก็ดูเนียนนุ่มน่าซบ ตัวเล็กน่าร๊าก แผลเป็นที่คิ้วก็ดูมีเสน่ห์มากเลยแก แถมแต่งตัวเป็น ดูเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว และที่สำคัญสุภาพอ่อนโยนมากเลยเว้ย"
"ไนน์เขาหุ่นดีด้วยนะแก ผอมหน่อยแต่กล้ามนี่ชัดม๊าก ฉันเคยเห็นเขาตอนถอดเสื้อด้วยแก กล้ามท้องเป็นลอนสวย กล้ามอกนี่นะ แน่นปึก อื้อหือ"
"ไนน์! เสร็จยัง! พี่หิวจะแย่แล้วเนี่ย!"
"อุ๊ย เขารู้จักกันว่ะแก เขาจะได้ยินไหมวะ"
"พี่เบ็น! แป๊ปนึงนะ! เซลฟี่กับพี่อีกคนก่อน!...ครับ ผมพร้อมแล้ว นึง สอง สั่ม ขอบคุณคร้าบ"
น้องชายตัวน้อยของผม ตอนนี้มันกลายเป็นหนุ่มแน่นไปซะแล้ว

               "ฮัลโหล ไนน์ วันนี้พี่จะไปหอสมุด ไปด้วยกันไหม"
"ฮัลโหลพี่เบ็น ไม่อะ...กระจก...กระจก...โห เสื้อนี้แม่งบางเกินไปเปล่าวะ...เออ ช่างแม่ง เซ็กซี่ดี...ไอ้ศรมันชวนผมไปเดินตลาดอะพี่เบ็น"
"...หรอ อย่ากลับดึกนะ พี่เป็นห่วง"
"ครับ ผมวางก่อนนะ แล้วเจอกันพี่ ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด..."
จากพี่น้องที่สนิทจนตัวติดกันทุกวัน...
"พี่เบ็น เจอพอดีเลย ผมมีเรื่องจะให้พี่ช่วย"
"ว่าไงไอ้เด็กแสบ"
"ผมไม่เข้าใจว่ 'เดะ' กับ 'นิ' ใช้ต่างกันยังไงอะ"
"ฮะฮะฮะ เรื่องแค่นี้ไปหาในหนังสือหรือในเนตก็เจอแล้วนี่"
"เร็วพี่เบ็น เพื่อนผมรออยู่"
"อ่า ๆ อย่างงี้ 'เดะ' ใช้บอกสถานที่ที่กริยานั้นกระทำอยู่ ส่วน 'นิ' ใช้บอกว่าสิ่งของอยู่ที่นี่หรือใช้สำหรับการเคลื่อนที่"
"พี่เบ็นสุดยอด ขอบคุณครับ...เฮ้ย! เราได้คำตอบแล้ว! เดี๋ยวไปบอก!"
กลายเป็นแค่คนติวหนังสือให้
"ฮัลโหล พี่เบ็น ผมถามอะไรหน่อยดิ"
"ฮัลโหลไนน์ ได้เสมอสำหรับน้องพี่"
"ผมใส่ที่หนีบหูแบบนี้แล้วมันเข้ากับหน้าผมไหม ใส่แล้วผมไม่ค่อยมั่นใจเลย เดี๋ยวผมถ่ายรูปไปให้ดูนะ พี่รอแป๊ปนึงนะ"
"ไหนดูดิ...พี่ว่าก็หล่ออยู่นะ ดูดีแล้ว"
"จริงนะ?"
"จริง น้องชายพี่หล่ออยู่แล้วแหละ"
"เหอะ คนเราหยุดหล่อไม่ได้หรอกพี่เบ็น คืนนี้ผมไม่ได้ไปเดินตลาดกับพี่แล้วนะ เพื่อนผมมันจะชวนไปลองเที่ยวผับครั้งแรก โคตรตื่นเต้นเลย"
"เหรอ...ทำไมไนน์ไม่บอกพี่ก่อน"
"คือ...มันเพิ่งชวนผมเมื่อเช้าเอง ขอโทษครับ"
"อื้ม...ไม่เป็นไร"
"ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด..."
กลายเป็นแค่ที่ปรึกษาเรื่องการแต่งตัว
ไนน์เริ่มห่างจากผมไปเรื่อย ๆ
และอีกไม่นาน ผมคงจะกลายเป็นแค่พี่เลี้ยงดูแลผู้สมัครเดือน
คงเป็นได้แค่นั้น
ทั้งที่บอกผมไว้ตอนนั้นว่าจะไม่เบื่อผมแล้วแท้ ๆ ....
จะว่าเศร้าก็เศร้านะ ผมเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อเลย ตอนเลี้ยงลูกชายตัวน้อยน่ารัก พวกเขาอ้อนนู่นอ้อนนี่ 'ป๊ะป๋าครับ' 'พ่อครับ' พวกเขาช่างไร้เดียงสาดูน่าทะนุถนอม แต่พอลูกชายกลายเป็นหนุ่มเมื่อไหร่ เขาก็เตรียมตัวที่จะออกห่างจากเราทันที
คนเป็นพ่อก็ควรจะยินดีกับลูกชายที่ได้ดิบได้ดีไม่ใช่เหรอ ลูกชายโตเป็นหนุ่มใหญ่มีสาวมาห้อมล้อม มีอนาคตที่สดใสเขารออยู่ คนเป็นพ่อควรจะดีใจที่ลูกไม่ได้ติดพ่อเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ สิ...
ผมรู้ว่าผมไม่สามารถบังคับให้แมลงปอตัวน้อยตามเกาะติดที่ไหล่ของผมได้ แม้ผมจะเคยช่วยชีวิตมันออกมาจากใยแมงมุมมรณะครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม ผมก็ไม่มีสิทธิอะไรทั้งนั้น มันเป็นธรรมชาติที่เจ้าแมลงปอจะบินจากไปและใช้ชีวิตของมันอย่างมีความสุข
...ถ้ารู้อย่างนี้...ถ้าย้อนกลับไปได้...ผมยังอยากที่จะช่วยชีวิตแมลงปอตัวนี้อีกไหมนะ??...
"ฮัลโหล ไนน์ ว่างไหม พี่จะถามเรื่องชุดที่จะใช้ในวันถ่ายรูปดาวเดือน"
"ฮัลโหลพี่เบ็น ขอโทษพี่ ผมอยู่หอเพื่อนอยู่อะ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ"
"...อื้ม อย่ากลับด..."
"เฮ้ย อย่ากินของเราหมดดิ...ตู๊ด...
ตู๊ด...
ตู๊ดดด..."