ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่ 5.....การพบหน้าและปะทะคารม
เจ้าเฟยหลงยิ้มด้วยความพอใจเมื่อเห็นสตรีที่ต้นเองชื่นชอบเดินเข้ามาภายในห้องที่ใช้สำหรับรับประทานอาหารในจวน เฉินลู่เหลียนดูงดงามและอ่อนหวานมากขึ้นเมื่อสวมชุดสีชมพู ตอนเป็นสาวใช้แต่งตัวธรรมดาว่างามแล้ว พอมาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชั้นดียิ่งทำให้ความงามของนางเปล่งรัศมีมากขึ้น แม่ทัพหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อมองที่ใบหน้าของสาวใช้ที่ตนใช้เล่ห์กลจนได้นางมาอาศัยอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน ใบหน้าของเฉินลู่เหลียนละม้ายคล้ายกับสตรีนางหนึ่งที่เขารู้จักเป็นอย่างดีมากเสียจนน่าตกใจ
"รู้ตัวไหมว่าเจ้างามมาก งามกว่าบรรดาหญิงสาวที่อยู่นอกด่าน และงามกว่าหญิงสาวในเมืองหลวงที่ข้าเคยเจอ" เจ้าเฟยหลงพูดออกมาก่อนหลังจากสังเกตนางตั้งแต่เข้ามา
"ท่านคงพบสตรีที่งามมามาก เลยคิดว่าหน้าคล้ายกันหมด" การโต้ตอบของนางถึงแม้จะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แม่ทัพหนุ่มรู้ดีว่านางกำลังประชด
"เจ้าคงได้รับรู้เรื่องของข้ามาบ้างและแต่ละเรื่องคงล้วนแล้วแต่เป็นไปในทางที่เลวร้ายสินะ" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่ใส่ใจอะไรมากนักเพราะรู้ดีว่าพวกที่ไม่ชอบมักพูดถึงตนในทางที่ไม่ดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเป็นเสือผู้หญิง และเรื่องที่โหดร้ายไร้เมตตาบ้าง เรื่องพวกนี้ได้ยินบ่อยเสียจนชินชา
"ถ้าไม่จริงผู้คนคงไม่พูดกัน"
"ชายที่มีชื่อเสียงย่อมมีศัตรูมากเป็นธรรมดา" แม่ทัพหนุ่มพูดด้วยความทะนงตน "รู้ไหมว่าเจ้างามเกินกว่าที่จะอยู่เพียงลำพังในเมืองหน้าด่านที่เล็กและกันดานแบบนั้น เจ้าควรขอบใจข้านะที่พาเจ้ามายังที่ๆเจริญกว่าอย่างเมืองหลวง" เฉินลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆไม่เห็นด้วย
"ข้าเต็มใจอยู่ในที่ๆกันดารมากกว่าอยู่ในที่แสนจะสะดวกสบายแต่ไร้ความสุข" อดีตสาวใช้โต้ตอบ
"ข้าพอใจเจ้าตั้งแต่แรกเห็น จึงได้เอ่ยปากขอเจ้าจากท่านเจ้าเมือง แต่แทนที่เขาจะตกลง กลับปฏิเสธข้าอย่างไร้เยื่อใย ข้าเป็นถึงแม่ทัพขององค์จักรพรรดิกลับถูกเจ้าเมืองเล็กๆบอกปัด ที่สำคัญถูกสาวใช้อย่างเจ้าปฏิเสธมันเสียเกียรติแค่ไหน ความรู้สึกของข้าตอนนั้นมันเป็นอย่างไร มันทั้งเจ็บใจ และไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกเจ้าถึงได้ทำเรื่องที่น่าละอายกับข้าแบบนั้น ผู้ที่ทำคุณความดีให้กับบ้านเมืองอย่างข้าไม่ควรถูกเจ้าเมืองหน้าด่านเล็กๆ และสาวใช้แบบเจ้าปฏิเสธ มัมันเหมือนกับเป็นการหยามน้ำหน้าของข้าเลยทีเดียว เมื่อถูกปฏิเสธอย่างโง่งมในตอนนั้นทำให้ข้าต้องกู้เกียรติของข้ากลับคืนมาให้ได้" เจ้าเฟยหลงบอกถึงความรู้สึกของตัวเองในตอนนั้นออกมา แววตายังคงมีความไม่พอใจแฝงอยู่
"ท่านเลยซื้อเกียรติของท่านคืนด้วยการบีบบังคับท่านเจ้าเมือง ฮูหยินและข้าด้วยวิธีนี้"
"ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนี่" แม่ทัพหนุ่มไหวไหล่ช้าๆ เพราะเชื่อว่าสิ่งที่ตนทำนั้นไม่ใช่เรื่องที่ผิด
"ใช่ไม่ผิด แต่ท่านจงรับรู้ไว้เถิดว่าท่านซื้อเกียรติของท่านคืนด้วยความเจ็บช้ำของคนที่ข้านับถือและน้ำตาของข้าเอง ท่านทำให้ข้าต้องจากบ้าน จากผู้ที่เคารพมาโดยที่ข้าไม่เต็มใจเลยสักนิด มันช่างเป็นวิธีที่เลวร้ายที่สุด ท่านไม่รู้หรือไม่ว่าท่านทำร้ายจิตใจของใครหลายๆคน ท่านทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าเป็นเพียงสิ่งของที่ถูกซื้อ ท่านทำลายความรู้สึกของข้าจนไม่มีชิ้นดี" เฉินลู่เหลียนโต้ตอบด้วยความเจ็บช้ำยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นเห็นแก่ตัวจนเกินไปน้ำเสียงของนางสั่นเคลือ แววตาของนางเจ็บช้ำและมองอีกฝ่ายด้วยความเกลียดชัง แต่เจ้าเฟยหลงไหวไหล่แบบไม่สนใจ
"ความจริงถ้าเจ้าไม่ใช่สาวใช้ของเจ้าเมืองเล็กๆ แต่เป็นฐานะอื่นที่ข้าสามารถใช้เงินในถุงแลกมาก็คงไม่ต้องใช้วิธีนี้"" แม่ทัพหนุ่มยังคงพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่แสดงออกถึงความมั่นใจและติดจะเยาะเย้ยหญิงสาวตรงหน้านิดๆเฉินลู่เหลียนเม้มปากแน่นยิ่งฟังยิ่งรู้สึกเกลียดคนพูดมากขึ้น
"ช่างเป็นวิธีพิชิตใจสตรีที่แย่มากถึงมากที่สุด ท่านทำราวกับว่าข้าเป็นเพียงสัตว์ที่ไร้ทางสู้และซื้อข้ามาขังกรงเอาไว้เพื่อดูเล่นที่จวน รู้ไหมว่าจิตใจและวิญญาณของท่านมันเต็มไปด้วยความมั่นใจและความคิดที่ผิดๆ ความเป็นชายของท่านด้วยก็เช่นกัน ท่านควรจะโกรธและเกลียดตัวเองให้มากนะที่คิดแบบนี้" รอยยิ้มที่มุมปากของแม่ทัพหนุ่มหายไปทันทีเมื่อถูกอีกฝ่ายปรามาส
"เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นอะไร" เสียงตะคอกของแม่ทัพหนุ่มที่ดังขึ้นทำให้อีกฝ่ายตกใจ เจ้าเฟยหลงจ้องหน้าหญิงสาวที่กล้าต่อปากต่อคำกับตนนิ่ง แววตาดุดัน ผู้หญิงนางนี้กล้ามากที่พูดแบบนี้กับตน แต่แล้วเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตกใจจนน้ำตาคลอความโกรธก็เริ่มลดระดับลงแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พอใจนางอยู่ เฉินลู่เหลียนเม้มปากแน่น ใช่สิตอนนี้นางเป็นเพียงแค่นกน้อยที่ถูกเขาจับใส่กรงเอาไว้ ไม่ควรที่จะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรสิ่งที่ควรทำก็เป็นเพียงแค่การก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของตัวเองเพียงเท่านั้น
"เจ้าไม่ควรพูดจาแบบนี้กับข้า รู้ไหมว่าถ้าเจ้าเป็นทหารข้าคงตบปากเจ้าไปแล้ว แต่นี่เจ้าเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ข้าจึงยังพอมีความเมตตาให้อยู่บ้าง ข้าจะบอกในสิ่งที่เจ้าควรทำให้ฟัง เจ้าควรทำตัวดีๆ ทำตัวให้น่ารัก เอาอกเอาใจข้า และรักข้าเข้าใจไหม " คำสั่งนั้นช่างร้ายกาจเสียเหลือเกิน แถมท่าทางยังคุกคามอีกต่างหาก นางเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆจะไปสู้กับเขาได้อย่างไร
"ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ข้าเคยคิดว่าข้าน่าจะรักท่านได้"
"งั้นเจ้าก็รักข้าอย่างที่ควรจะรักสิ มันจะยากอะไร"
"รักหรือไม่รักมันต่างกันอย่างไร ตอนนี้ท่านเป็นเจ้าชีวิตของข้าแล้ว ถ้าต้องการอะไรท่านก็สั่งมาเพียงเท่านั้น แค่นี้ก็พอแล้วท่านแม่ทัพ" เจ้าเฟยหลงเม้มปากแน่น ให้ตายสิ หญิงผู้นี้ช้างปากกล้าเสียเหลือเกิน นางทำราวกับว่าเขาเป็นยักษ์เป็นมาร แต่ก็ดี ในเมื่อมองว่าร้ายตนก็จะร้ายให้สมกับที่นางคิดเสียเลย
"ดี ในเมื่อเจ้ารู้ว่าเจ้าเป็นของข้า เจ้าก็จงทำตัวให้ดีทำตัวให้ข้าเมตตา และอีกหน่อยข้าจะทำให้เจ้าอ้อนวอนขอให้ข้ารักเจ้า" แม่ทัพหนุ่มพูดด้วยความอวดดี เขาจะทำให้แม่สาวใช้ยอมหยิ่งนางนี้สยบแทบเท้าให้ได้
"เอาเลย อยากจะทำอะไรก็ทำแต่จงรู้ไว้ว่าท่านจะไม่ได้ยินคำอ้อนวอนอะไรจากข้าทั้งนั้น สิ่งที่ท่านจะได้ยินก็จะมีเพียงเสียงสวดภาวนาและเสียงแผ่เมตตาให้กับผู้ที่มีจิตใจมืดบอดเช่นท่านเพียงเท่านั้น" เฉินลู่เหลียนน้ำตาคลอเมื่อพูดจบ รู้สึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองเสียเหลือเกิน
"รู้ไหม บางทีน้ำตาอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุขก็ได้" น้ำเสียงของเจ้าเฟยหลงอ่อนลงเมื่อเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย จะว่าไปหากนางอ่อนหวานกับตนและยอมรับชะตากรรมของตัวเองมากกว่านี้เขาก็คงไม่พูดอะไรที่มันรุนแรงหรอก
"ตอนนี้ข้าไม่อยากเถียงกับเจ้าแล้ว ข้าหิว และเจ้าก็ควรจะกินเช่นกัน"
"แต่ข้าไม่หิว" แม่สาวใช้คนเก่งยังคงยังไม่ยอมเลิกพยศ
"เจ้าไม่หิวข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่ถ้าเจ้าทำให้ข้าไม่พอใจ ข้าจะจับเจ้ากินแทนอาหารพวกนี้" ใบหน้าหวานมีสีระเรื่อแทบจะทันที เพราะรู้ถึงความหมายที่อีกฝ่ายจะสื่อ แถมหน้าตาของอีกฝ่ายยังจริงจังเสียจนน่าตกใจ
"ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ คงไม่ทำร้ายผู้หญิงที่ไม่เต็มใจ" เจ้าเฟยหลงไหวไหล่อีกครั้ง
"มันก็ไม่แน่ ยิ่งถ้าหญิงผู้นั้นงามแบบเจ้าด้วยแล้ว บางทีข้าอาจจะรวบรัดไปเสียเลยจะได้จบเรื่อง" เฉินลู่เหลียนหน้าซีดเริ่มกลัวเมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่าย
"ข้าจะกินอาหารพวกนี้เจ้าค่ะ"
"ดีมาก สิ่งที่เจ้าควรจะทำอีกอย่างคือการดูแลข้าให้ดี อย่าพยายามขัดใจหรือทำอะไรให้ข้าโกรธ จงอย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าเป็นนกน้อยที่ถูกข้าจับมาไว้ในกรงทอง ถ้าไม่อยากให้ข้าบีบให้ตายก็จงหัดทำตัวเป็นนกที่ดีเข้าใจไหม" ตอนท้ายประโยคมีการข่มขู่นิดๆ จะว่าไปตอนที่นางกลัวก็ดูน่ารักดี
การกรับประทานอาหารค่ำผ่านไปในที่สุด เฉินลู่เหลียนคิดว่าการพบกันที่แสนจะอึดอัดนี้จะจบลงแต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิดเมื่อเจ้าเฟยหลงบังคับให้นางมาเดินเล่นเป็นเพื่อนในสวนต่อ จะปฏิเสธก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะโกรธแล้วพาลทำเรื่องไม่ดีกับตน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องยอมทำตามอย่างเสียมิได้
"เจ้าชอบสวนของข้าไหม"
"เจ้าค่ะ"
"ข้าดีใจนะที่เจ้าชอบ" เสียงของแม่ทัพหนุ่มอ่อนลง ท่าทางก็ผ่อนคลายมากขึ้น
"เจ้าค่ะ"
"ข้าอยากให้เจ้าพูดมากกว่าตำว่าเจ้าค่ะ" คราวนี้ดวงตาคมจ้องหน้าของเฉินลู่เหลียนแบบคาดคั้น
"ข้าไม่รู้จะพูดอะไรเจ้าค่ะ"
"อึดอัดมากสินะ" คนที่ตัวใหญ่กว่าพูดออกมาอีก คราวนี้เขาละสายตาจากใบหน้าหวานไปมองจี้หยกสลักที่นางสวมไว้แทน
"เจ้าค่ะ"
"ข้าน่ารังเกียจมากเลยรึถึงได้ทำท่าทางเหมือนกับว่าจะเป็นจะตายนัก" คราวนี้เป็นแม่ทัพหนุ่มเสียเองที่หงุดหงิด "รู้ไหมว่าเจ้าเป็นสตรีคนแรกที่ข้าใจดีและยอมขนาดนี้ แต่ดูเจ้าทำสิ เจ้าทำราวกับว่าสิ่งที่ข้าทำมันไม่มีความหมายอะไรเลย"
"ข้าแค่อยากพักผ่อน" เฉินลู่เหลียนตอบสั้นๆ และตอบเพื่อเอาตัวรอดเพราะหากบอกแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไปว่านางแสนจะอึดอัด และไม่อยากจะพูดจะคุยกับอีกฝ่ายก็เกรงว่าภัยจะมาถึงตัว
"เข้าใจเลี่ยงการตอบคำถามนะ แต่เอาเถอะ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เจ้ากลับที่ยังห้องพักของเจ้าได้แล้ว"
"เจ้าค่ะ" เฉินลู่เหลียนรับคำและทำท่าจะเดินจากไป แต่แล้วนางก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกอีกฝ่ายรั้งตัวเอาไว้ดึงนางให้ตกไออยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยที่ไม่ทันตั้งตัวและก่อนที่นางจะพูดอะไร ริมฝีปากได้รูปของแม่ทัพหนุ่มก็ประกบลงบนริมฝีปากของนาง หัวใจของสาวใช้คนสวยสั่นไหวอย่างรุนแรงแต่เพราะความตกใจเลยทำอะไรไม่ถูก
แม่ทัพหนุ่มถอนริมฝีปากของตนออกมาหลังจากจูบอีกฝ่ายจนพอใจแล้ว มุมปากของเขายกขึ้นสูงนิดๆ เป็นการยิ้มที่ติดเป็นนิสัยเสียแล้ว
"ริมฝีปากของเจ้าบางและนุ่มมาก รู้ตัวไหม" เฉินลู่เหลียนเม้มปากแน่น ทั้งอายทั้งเจ็บใจที่ถูกอีกฝ่ายฉวยโอกาส
"ท่าน" นางพูดได้เพียงเท่านั้น ตอนนี้โกรธเสียจนพูดไม่ออก
"จำเอาไว้ว่าเจ้าเป็นของข้า ริมฝีปากของเจ้าเป็นของข้า ร่างกายของเจ้าเป็นของข้า"
"ท่านจะได้แต่ร่างกายที่ไร้จิตวิญญาณ" เฉินลู่เหลียนเถียงเสียงนั้นสั่นแต่ยังไม่เท่าหัวใจ คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้แม่ทัพหนุ่มหวั่นไหวแต่อย่างใด
"ข้าไม่สนหรอก แค่ร่างกายอย่างเดียวก็พอแล้ว"
"ท่านช่างร้ายกาจ"
"ข้าร้ายได้มากกว่านี้นะเผื่อเจ้าไม่รู้ อย่าแม้แต่จะคิดให้ผู้ใดมาประทับรอยบนริมฝีปากของเจ้าเด็ดขาด"
"ท่าน" เฉินลู่เหลียนอายจนพูดไม่ออกอยากจะเถียงออกไปนักว่านางไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายแต่ก็ไม่ได้ทำ
 เอาหล่ะ เจ้าไปพักเถอะ" เจ้าเฟยหลงออกปากไล่พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายทั้งโกรธและอายจนทำอะไรไม่ถูก เฉินลู่เหลียนหันหลังและพยายามรีบเดินเพื่อที่จะได้ไปให้พ้นๆจากตรงนี้ แต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่ออีกฝ่ายเรียกเอาไว้
"ลู่เหลียน ข้าหวังว่าเจ้าจะฝันถึงข้านะคืนนี้" อดีตสาวใช้เดินเร็วขึ้นกว่าเดิมตอนนี้นางอยากอยู่ห่างจากบุรุษผู้นี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เจ้าเฟยหลงหุบยิ้มลงเมื่อร่างของเฉินลู่เหลียนจากไปแล้ว คำพูดของนางยังคงก้องอยู่ในหู หากเปรียบนางผู้นั้นเป็นศัตรูในสนามรบ เขาคงใช้เกาทัณฑ์ยิ่งใส่ตรงหัวใจเพื่อปลิดชีวิตอีกฝ่ายไปแล้ว ทว่าที่ตรงนี้มิใช้สนามรบ และนางก็ไม่ใช้ศัตรู ดังนั้นการที่จะเอาชนะใจหญิงผู้นั้น และทำให้นางสยบแทบเท้าคงใช้ความโหดร้ายไม่ได้ แม่ทัพหนุ่มไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกถูกชะตากับนางนัก บางทีอาจจะเป็นเพราะท่าทางที่แสนจะหยิ่ง และวาจาที่แสนจะจองหองของนางที่ดึงดูดตนไว้ และไม่รู้ว่าทำไมถึงได้คิดว่านางอาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่สาวใช้ธรรมดา แต่น่าจะมีที่มาที่ไปมากกว่าที่หลายคนจะคิดได้


ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่ 1.....แรกพบ
ภาพของหญิงสาวรูปร่างอรชรกำลังเดินดับไฟที่ไม่จำเป็นตรงทางเดินกลับที่พักของตนนั้นทำให้แม่ทัพหนุ่มหยุดการเคลื่อนไหว เจ้าเฟยหลงใช้ความมืดของเงาไม้บังร่างกายสูงใหญ่ของตนเองไว้แล้วยืนสังเกตเงียบๆ นางผู้นั้นงดงามราวกับดอกเหมยที่เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ รูปร่างราวกับรูปปั้นหยกสลัก ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน ดวงตาเรียวยาวหางตาโค้งตวัดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดำสนิท คิ้วโค้งสวย ส่วนริมฝีปากของนางนั้นก็เล็กมีสีชมพูระเรื่อเป็นเงา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ทัพหนุ่ม เขาค่อยๆก้าวออกมาจากที่ซ่อนตัวและเดินตรงเข้าไปเป้าหมาย มือหนาเอื้อมไปจับมือบางของอีกฝ่ายไว้ตอนที่นางลดมือลงมาจากการดับไฟจากแสงเทียนที่อยู่สูงกว่าตัว
เฉินลู่เหลียนตกใจเมื่อถูกจู่โจม และถึงแม้ชายหนุ่มตรงหน้าจะรูปงามเพียงใดสำหรับนางการกระทำแบบนี้เท่ากับว่าเป็นการเสียมารยาท สาวใช้คนงามดึงมือของตนเองออกมาจากการเกาะกุมพร้อมทั้งขยับตัวออกห่าง สายตาจ้องมองมายังผู้ที่ฉวยโอกาสอย่างตำหนิและไม่เป็นมิตร
"ข้าเคยพานพบสตรีนอกด้านมาหลายต่อหลายเมือง แต่ไม่มีสตรีนางไหนมีมือที่นุ่มนวลน่าสัมผัสแบบที่เจ้ามี" ลู่เหลียนมองสบตาบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ตรงหน้าก่อนที่จะตอบกลับชายผู้นั้น
"นั่นเพราะพวกนางต้องใช้มือในการทำงานบ้าน งานครัว หรือแม้แต่งานเกษตรกรรม มือที่กร้านเพราะทำงานย่อมน่ายกย่องมากกว่ามือที่อ่อนนุ่ม และท่านไม่สมควรที่จะเสียมารยาทกับสตรีที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก" คำติเตียนนั้นไม่ได้ทำให้แม่ทัพหนุ่มโกรธเคืองแต่งอย่างใจ ตรงกันข้ามเขากลับชอบเสียด้วย
"เจ้าอยู่ที่นี่รึ" ลู่เหลียนไม่ตอบ นางก้าวเท้าเดินหนีคู่สนทนา แต่ทว่าไปไหนไม่ได้ไกลเพราะถูกอีกฝ่ายดักหน้าเอาไว้
"หลีกทางด้วย"
"ตอบคำถามข้าก่อนสิ"
"ท่านไม่สมควรทำแบบนี้"
"ข้าเป็นแขกที่มาพักที่จวนของท่านผู้ว่า ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่ก็ควรทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีไม่ใช่รึ" คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อฟังจับ หรือชายผู้นี้จะเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ที่บรรดาสาวใช้ในครัวต่างพากันถามหาและอยากจะชมโฉมหน้ากันหนักหนา
"ท่านคือ" แม่ทัพหนุ่มยืดตัวเล็กน้อย แววตามีความทระนงในตนเองมากขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้าซีด
"ข้าคือแขกของที่นี่ ข้าแซ่เจ้าชื่อเฟยหลง" สาวใช้คนงามย่อตัวทำความเคารพอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังคงไม่พอใจอยู่ดี
"ข้าขอตัว"
"เดี๋ยวสิแม่นาง เดี๋ยว เดี๋ยว" แม่ทัพหนุ่มพยายามขวางเมื่ออีกฝ่ายยังคงพยายามจะเดินหนี ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งอยากที่จะรู้จักนางมากขึ้น
"ข้าอายุ 28 ปีแล้ว และยังไม่มีเมีย ข้าบอกเรื่องของข้าหมดแล้ว เจ้าหล่ะแม่นาง เจ้าชื่ออะไร อายุเท่าไหร่" ทำถามที่ถามแบบตรงไปตรงมาทำให้ฝ่ายที่ถูกถามไม่พอใจมากขึ้น
"ท่านจะอายุเท่าไหร่ จะมีหรือไม่มีภรรยาไม่เกี่ยวกับข้า โปรดหลีกทางด้วย" เจ้าเฟยหลงส่ายหน้าช้าๆ
"ดูเหมือนเจ้าจะไม่อยากสนทนากับข้า" ลู่เหลียนพยายามที่จะรักษามารยาทให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชายผู้นี้ถึงแม้จะเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่ทว่าเขาทำกิริยาไม่ดีกับนางเลย ควรหรือที่จะมาจับมือถือแขนสตรีที่เพิ่งพบเจอกันเพียงครั้งแรก
"ข้าเป็นเพียงสาวใช้ ไม่ควรที่จะพูดคุยหรือสนทนากับแม่ทัพใหญ่เช่นท่านมากไปกว่านี้เจ้าค่ะ" แม่ทัพหนุ่มยิ้มที่มุมปาก สตรีนางนี้ช่างแตกต่างจากหญิงสาวทุกคนที่เคยพบ นางดูไม่ตื่นเต้นที่ได้พบเขา แถมยังทำเหมือนไม่อยากที่จะสนทนาด้วยอีกต่างหาก
"เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูแลข้าหรอกหรือ" ลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆ
"ข้ามาที่สวนแห่งนี้เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของฟืนไฟ ดังนั้นเมื่อหมดหน้าที่แล้วข้าขอตัวนะเจ้าคะ"
"จะไม่บอกชื่อกับข้าหน่อยหรือ"
"ชื่อของสาวใช้อย่างข้าไม่ได้สำคัญอะไรเลยเจ้าค่ะ ข้าขอตัวนะเจ้าคะ" เมื่อพูดจบสาวใช้คนงามก็ใช้ความเร็วเบี่ยงตัวหลบและรีบเดินจากไป ทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มมองตามด้วยสายตาที่ไม่พอใจ
"ข้าจะต้องรู้ชื่อของเจ้าให้ได้ แม่สาวใช้จอมหยิ่ง" เจ้าเฟยหลงพูดกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่น เขาจะต้องรู้ชื่อของสตรีที่เพิ่งเดินจากไปให้ได้ และนางผู้นั้นสมควรที่จะต้องเรียนรู้ว่าไม่ควรแสดงกิริยาแบบนั้นกับเขา
-------------+
ดวงตาคมจ้องมองสตรีที่เดินตามหลังฮูหยินท่านเจ้าเมืองที่เข้ามาร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยความสนใจเพราะนางผู้นี้คือหญิงสาวคนเดียวกันกับที่ตนพบเมื่อคืน นางผู้นั้นเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมและเมื่อเห็นว่าฮูหยินท่านเจ้าเมืองนั่งที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว นางก็ขยับตัวและก้าวไปยืนตรงมุมห้องรวมกับบรรดาสาวใช้
"เมื่อคืนหลับสบายไหมขอรับท่านแม่ทัพ" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยถาม
"สบายดี ขอบใจท่านเจ้าเมืองและฮูหยินมากที่ดูแลขาเป็นอย่าง"
"เป็นหน้าที่ของพวกเราที่ต้องดูแลท่านอ๋องเจ้าค่ะ" ฮูหยินท่านเจ้าเมืองพูดออกมาบ้าง
"เรียกข้าว่าท่านแม่ทัพจะดีกว่า เรียกท่านอ๋องดูห่างเหินจนเกินไปเสียหน่อย"
"เจ้าค่ะ"
"เมื่อคืนข้าบังเอิญเจอคนๆหนึ่งที่สวนเข้า ดูเหมือนจะเป็นสาวใช้ที่ทำงานในจวนนี้" เจ้าเฟยหลงพูดพร้อมทั้งเหลือบตาไปมองคนที่ตนกำลังพูดถึงเล็กน้อย
"คนผู้นั้นทำอะไรให้ท่านไม่พอใจหรือเปล่าขอรับ" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยถามบ้าง เนื่องจากเกรงว่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะไม่พอใจ เจ้าเฟยหลงส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่ นางไม่ได้ทำอะไร แต่นางทำเหมือนไม่อยากพูดกับข้า" เฉินลู่เหลียนกัดริมฝีปากของตัวเองอยู่เงียบๆ ชายผู้นี้ร้ายกาจกว่าที่คิดไว้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจพอสมควร
"อาจจะเป็นเพราะสาวใช้ที่จวนของข้าบางนางอาจจะไม่รู้จักท่านแม่ทัพ ถ้าอย่างไรข้าขอให้ท่านอภัยให้กับคนของข้าด้วยนะขอรับ" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยขอโทษแทนคนของตน
"ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษแทนสาวใช้นางนั้นหรอกท่านเจ้าเมือง นางก็อยู่ที่นี่แล้วให้นางมาขอโทษข้าด้วยตนเองน่าจะดีกว่า" สองสามีภรรยามองหน้ากันเมื่อฟังจบ "เจ้าน่าจะรู้ตัวนะว่าข้าหมายถึงเจ้า" ลู่เหลียนเม้มปากแน่น นึกชังน้ำหน้าบุรุษที่นั่งวางท่าผู้นี้มากขึ้น อยากจะเดินหนีก็ทำไม่ได้เพราะการกระทำแบบนั้นมันอาจจะทำให้แม่ทัพผู้นี้ไม่พอใจมากขึ้นและอาจพาลไปถึงเจ้านายที่แสนดีของนางทั้งสองท่านด้วย นางก็จำต้องก้าวออกมาจากกลุ่มสาวใช้และเดินตรงไปหาชายเจ้าปัญหาอย่างเสียมิได้
"เจ้าเองรึลู่เหลียน" ฮูหยินท่านเจ้าเมืองถามเสียงเรียบ ไม่ได้ดุหรือตำหนิแต่อย่างใด
"ข้าขอโทษที่เสียมารยาทกับท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ หากข้าทำกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกไปก็ขอให้ท่านแม่ทัพยกโทษให้ด้วยนะเจ้าคะ" เฉินลู่เหลียนพูดออกมาอย่างเสียมิได้ นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำแบบนี้
"ท่านแม่ทัพโปรดอย่าถือโทษโกรธนางเลยนะขอรับ ลู่เหลียนอาจจะไม่รู้ว่าท่านคือผู้ใดจึงอาจจะแสดงกิริยาที่ไม่ดีกับท่าน" ท่านเจ้าเมืองออกรับแทนสาวใช้
"ข้าไม่ได้โกรธอะไรนางมากหรอก แค่สงสัยว่าหน้าตา หรือร่างกายของข้ามีอะไรน่ารังเกียจหรือนางถึงไม่อยากจะสนทนาด้วย" แม่ทัพหนุ่มยังคงพูดต่อ ฮูหยินท่านเจ้าเมืองมองมายังสาวใช้คนสนิทเงียบๆ เมื่อเห็นสีหน้านางก็พอจะเดาออกว่าลู่เหลียนคงกำลังอึดอัดกับสถานการณ์ตรงนี้มากพอสมควร
"ลู่เหลียนเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดมากเจ้าค่ะ" ภรรยาเจ้าเมืองพยายามแก้ต่างให้สาวใช้คนโปรด "ลู่เหลียนขอโทษท่านแม่ทัพอีกครั้งสิ ขอให้ท่านแม่ทัพยกโทษให้ด้วย"
"ข้าต้องขอโทษท่านแม่ทัพอีกครั้งหากแสดงกิริยาไม่ดีออกไป แต่ทว่านั่นเป็นเพราะข้าไม่รู้ว่าท่านคือแม่ทัพใหญ่ขององค์จักรพรรดิ"
"ชื่อลู่เหลียนสินะ ทำไมเมื่อคืนข้าถามแล้วถึงไม่ยอมบอกล่ะ ชื่อเจ้าก็เพราะดีไม่น่าจะต้องปิดบัง" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถาม ลู่เหลียนเงยหน้าขึ้นมามองสบตาผู้ที่ถามแล้วก็พบว่าเขาส่งสายตาที่บ่งบอกว่านางแพ้แล้วมาให้
"ช่างเถอะ เอาเป็นว่าข้าจะไม่ถือโทษโกรธเจ้าก็แล้วกัน"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ" สาวใช้คนงามกล่าวเพียงสั้นๆและทำท่าจะเดินกลับไปยังที่ของตนแต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่ออีกฝ่ายเริ่มพูดต่อ
"เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามที่ข้าถามเมื่อคืนเลยนะ"
"ลู่เหลียนท่านแม่ทัพถามอะไรเจ้าก็ตอบสิ" ท่านเจ้าเมืองพูดต่อเมื่อเห็นว่านางยังคงเงียบ
"ข้าจำไม่ได้แล้วเจ้าค่ะว่าท่านแม่ทัพถามอะไร" เจ้าเฟยหลงส่งสายตาไม่เชื่อเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะแค่เห็นแม่สาวใช้โฉมงามทำหน้าไม่ถูกก็พอใจแล้ว
"เอาหล่ะ จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจว่าเจ้าอาจจะความจำไม่ดี"
"เชิญท่านแม่ทัพรับประทานอาหารต่อเถิดขอรับ" ท่านเจ้าเมืองตัดบท ส่วนฮูหยินท่านเจ้าเมืองได้แต่มองสาวใช้คู่ใจของตนเองด้วยความเห็นใจเพราะดูจากท่าทางของลู่เหลียนแล้วคงจะอึดอัดมากพอสมควร
"ลู่เหลียน ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว เจ้ากลับไปทำงานของเจ้าต่อเถิด" เฉินลู่เหลียนมองสบตานายหญิง อยากจะขอบคุณท่านหลายๆครั้งที่ช่วยให้นางออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดตรงนี้
"เจ้าค่ะ" พูดจบสาวใช้คนงามก็ปลีกตัวออกไปทันที ทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มไม่พอใจเพราะรู้ดีว่าสองสามีภรรยาคู่นี้ต้องการจะกันแม่สาวใช้ตัวดีออกไปจากตรงนี้ เมื่อหญิงที่หมายตาเดินออกไปแล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในสมอง ความคิดนี้ทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
------------+
ฮูหยินท่านเจ้าเมืองพยักหน้ารับรู้เมื่อฟังเรื่องราวจากปากของสาวใช้คนสนิทจบ รู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่แม่ทัพใหญ่ทำกับสาวใช้ของตนมากพอสมควร
"ข้าต้องขอโทษฮูหยินด้วยนะเจ้าคะที่ทำให้ต้องลำบากใจเมื่อเช้า" ผู้เป็นนายหญิงส่ายหน้า พอจะเข้าใจความรู้สึกของสาวใช้คนโปรดอยู่บ้าง
"ไม่ต้องคิดมากหรอกลู่เหลียน เขาแสดงกิริยาไม่ดีออกมา มีอย่างที่ไหนเจอหน้ากันเพียงแค่ครั้งแรกก็ถือวิสาสะจับมือถือแขนเสียแล้ว คงจะอยู่ที่หน้าด่านนาน บวกกับที่จวนอ๋องคงมีสาวใช้มากหน้าหลายตาให้จับ เลยคิดว่าผู้หญิงดีๆทั่วไปไม่ใช่แบบนั้น" ถึงแม้ว่าเฉินลู่เหลียนจะเป็นเพียงแค่สาวใช้ แต่ท่านก็รักและเอ็นดูนางมาก บวกกับท่านและท่านเจ้าเมืองไม่มีบุตรด้วยกัน เลยไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะรักนางเหมือนลูก
"เจ้าค่ะ"
"เขาจะพักอยู่ที่นี่อีกเพียงแค่ 1 ราตรี ดังนั้นเจ้าไม่ต้องเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยในสวนตอนกลางคืนหรอกนะ ให้ท่านแม่ทัพกลับไปก่อนก็แล้วกัน"
"เจ้าค่ะ" สาวใช้คนสวยรับคำ รู้สึกสบายใจที่เจ้านายของตนเข้าใจและเห็นใจ ฮูหยินท่านเจ้าเมืองเป็นเจ้านายที่ดีมาก ท่านรักและปฏิบัติกับนางเป็นอย่างดีราวกับว่าเป็นลูกแท้ๆ ไม่เฉพาะเพียงแต่ฮูหยินเท่านั้น ท่านเจ้าเมืองเองก็เช่นกัน


ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่ 4.....จวนแม่ทัพ
การเดินทางเข้าเมืองหลวงของเฉินลู่เหลียนเป็นไปด้วยความราบรื่น ไม่มีอุปสรรคใดๆเกิดขึ้นระหว่างทาง จากเมืองหน้าด่านเล็กๆ ถึงเมืองหลวงใช้เวลาทั้งสิ้น 7 ราตรี เมื่อมาถึงแล้วแทนที่สาวใช้คนงามจะถูกพาไปยังจวนของแม่ทัพ นางกลับถูกพาเข้าวังเพื่อไปเข้าเฝ้าผู้ที่ออกราชโองการก่อน แต่ก่อนที่จะเข้าเฝ้าเฉินลู่เหลียนถูกบรรดานางกำนัลในวังหลวงจับอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่จนสวยงามและนางต้องเรียนรู้ว่าจะต้องปฏิบัติตนอย่างไรในขณะที่เข้าเฝ้า
การเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิในครั้งนี้ไม่ได้มีพิธีการอะไรมากนัก เพราะทรงอยากให้เป็นเรื่องส่วนตัวมากที่สุด อดีตสาวใช้ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก การได้เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเป็นเรื่องที่อยู่ไกลเกินว่าคนธรรมดาสามัญอย่างนางจะทำได้ และไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ นางเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ช้าๆ พยายามบอกตัวเองไม่ให้สั่นหรือตื่นเต้นแต่ก็ยากเต็มที เฉินลู่เหลียนทำความเคารพพระองค์ตามที่ถูกสอนมาด้วยความตั้งใจ และเมื่อทรงอนุญาตให้ลุกขึ้นนางก็ทำตามโดยดี พร้อมทั้งเงยหน้าและทันทีที่ได้เห็นพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความเมตตาขององค์จักรพรรดิความกลัวก็เริ่มจะหายไปช้าๆ
"เจ้ามีทุกอย่างที่สตรีหลายนางอย่างจะมี แต่น่าเสียดายนะที่ใบหน้างามๆของเจ้ามันไร้ซึ่งรอยยิ้ม" เฉินลู่เหลียนก้มหน้าไม่ยอมสบตาพระองค์ พลางคิดในใจว่าจะให้ตนมีรอยยิ้มได้อย่างไรในเมื่อถูกบุรุษที่อยู่ด้านหลังขององค์จักรพรรดิใช้เล่ห์กลบังคับให้ตนมายืนอยู่ตรงนี้โดยไม่สมัครใจ
"เฟยหลง ข้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าถึงได้ปฏิเสธบรรดาสาวงามนับร้อยของข้าและเลือกหญิงสาวนางนี้เพียงผู้เดียว เอาหล่ะ ข้าขอมอบนางให้เจ้าเพื่อเป็นรางวัล" เจ้าเฟยหลงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนที่ตะคำนับเจ้าเหนือหัวของตน
"ขอบพระทัยฝ่าบาท"
"ต่อไปนี้เป็นหน้าที่ของเจ้าแล้วนะที่จะทำให้ใบหน้าของนางมีรอยยิ้ม"
"ข้าน้อยจะพยายามพะย่ะค่ะ" เจ้าเฟยหลงรับคำ
"เอาหล่ะ หมดหน้าที่ของข้าแล้ว เจ้าพานางกลับไปที่จวนได้"
"รับด้วยเกล้าพะย่ะคะ" เจ้าเฟยหลงทำความเคารพองค์จักรพรรดิ เฉินลู่เหลียนเองก็ทำแบบเดียวกัน ก่อนที่จะเดินตามอ๋องแม่ทัพมาเงียบๆ โดยที่ ไม่พูด ไม่คุย และไม่มองอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ
---------------+
เจ้าเฟยหลงแยกกับขบวนเกี้ยวของเฉินลู่เหลียนระหว่างทางเนื่องจากตนต้องไปพบบิดา และมารดาที่จวนอ๋องสกุลเจ้าเสียก่อน แม่ทัพหนุ่มสั่งให้พ่อบ้านของจวนแม่ทัพดูแลเฉลินลู่เหลียนแทนตัวเองก่อนที่จะแยกไปโยที่ไม่พูดอะไรกับนางเลยสักคำ
จวนแม่ทัพใหญ่โตกว่าจวนของท่านเจ้าเมืองเล็กๆที่นางเคยอาศัยราวฟ้ากับดิน ที่นี่ยิ่งใหญ่และหรูหรา ดูไม่ต่างจากวังที่นางเพิ่งเข้าไปนัก หญิงสาวเดินตามหลังพ่อบ้านใหญ่มาเงียบๆ ไม่พูดหรือไม่ถามอะไรถ้าไม่จำเป็นสิ่งที่ทำคือฟังพ่อบ้านของที่นี่บรรยายว่าตรงส่วนใช้ทำอะไรบ้าง ถึงแม้จะไม่พูดไม่ถามอะไรแต่นางก็จดจำทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูดได้
"นี่คือที่พักของท่าน ท่านแม่ทัพยกจวนฝั่งเหนือให้ท่านทั้งหมด ก่อนที่ท่านจะมาถึงท่านแม่ทัพสั่งให้พวกเราจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้ท่านแล้วขอรับ" หัวหน้าพ่อบ้านนามว่าหัวอันบอกพร้อมทั้งผายมือให้ เฉินลู่เหลียนโค้งตัวเพื่อแสดงความขอบคุณ และเดินเข้าไปยังห้องพักของตนเงียบๆ
"ท่านคงเหนื่อยจากการเดินทางและอยากจะพักผ่อนแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะขอรับนายหญิง"
"นายหญิงรึ" เฉินลู่เหลียนทวนคำ
"ขอรับ ท่านเป็นสตรีของท่านแม่ทับเท่ากับว่าเป็นนายหญิงของข้า"
"ท่านแม่ทัพยังไม่มีภรรยามาก่อนหรือเจ้าคะ" เฉินลู่เหลียนถามด้วยความสงสัยเพราะคิดว่าชายผู้นั้นน่าจะมีภรรยาอยู่ก่อนแล้วเหมือนบรรดาชายหนุ่มทั่วไปที่อายุขนาดนี้จะมีภรรยากันแล้ว
"ยังขอรับ เชิญนายหญิงพักผ่อนขอรับ และเนื่องจากวันนี้รวมถึงพรุ่งนี้นายท่านต้องไปพักที่จวนของอท่านอ๋องเจ้าผู้เป็นบิดาเลยไม่สามารถมาพบท่านได้ ท่านแม่ทัพให้มาบอกว่าพรุ่งนี้เย็นๆนายหญิงจะต้องไปร่วมรับประทานมื้อค่ำกับนายท่านขอรับ ข้าน้อยขอตัวนะขอรับ หากนายหญิงต้องการสิ่งใดสามารถบอกสาวใช้ได้นะขอรับ" หัวอันบอกพร้องทั้งโบกมือสองสามทีสาวใช้สองคนก็เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของนาง
"สาวใช้สองคนนี้มีชื่อว่า เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวลวี่ ทั้งสองจะมีหน้าที่ดูแลนายหญิงขอรับ" สาวใช้ทั้งสองทำความเคารพเจ้านายของตนอย่างนอบน้อม เฉินลู่เหลียนมองหญิงสาววันกำดัดสองนางที่จะมาดูแลนางด้วยความเอ็นดู
"ขอบคุณท่านพ่อบ้านมากนะเจ้าคะ"
"นายหญิงอย่าเรียกข้าว่าท่านเลยนะขอรับ ข้าเป็นเพียงแค่หัวหน้าพ่อบ้านเท่านั้น" พ่อบ้านวัยกลางคนเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่านายหญิงของตนดูถ่อมตัวมากจนเกินไปก่อนที่จะหันมาทางเด็กรับใช้สองนางที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
"เจ้าทั้งสองดูแลนายหญิงให้ดี พรุ่งนี้ช่วงอาหารค่ำ ช่วยแต่งตัวนางหญิงให้งดงามด้วย"
"เจ้าค่ะ" สองสาวใช้รับคำด้วยความเต็มใจ
----------------------+
ท่านอ๋องเจ้าและชายามองหน้าลูกชายคนเล็กแล้วส่ายหน้าด้วยความระอาใจเมื่อรู้ว่าเขาได้ตัวผู้หญิงที่ต้องการมาไว้ที่จวนแล้ว เนื่องจากลูกคนนี้เป็นลูกคนเล็กดังนั้นทั้งสองจึงไม่เคยบังคับและยอมให้ลูกชายคนนี้ตัดสินใจทำทุกอย่างด้วยตัวเองมาตลอด แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าลูกชายจะทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงมากเลยทีเดียว
"ในเมืองหลวงมีหญิงสาวมากมายที่พร้อมจะมอบกายถวายใจให้เจ้า แต่กลับอยากได้แม่สาวใช้ของเจ้าเมืองเล็กๆพ่อไม่เข้าใจทำไมถึงเจ้าถึงได้สนใจสาวใช้ได้" ท่านอ๋องเจ้าหรือเจ้าจิวชวี่ถามลูกชายคนเล็กอย่างเสียมิได้
" นางคงงามมากสินะ" หลิวลี่มี่ ผู้เป็นมารดาถามบ้าง
"นางงามขอรับ แต่ที่เหนือกว่าความงามคือนางไม่สนใจข้า และปฏิเสธข้าเสียจนข้าอยากจะเอาชนะ" แม่ทัพหนุ่มบอกกับบิดามารดาตามตรง การที่อยากเอาชนะที่แหละทำให้ตนอยากได้นางผู้นั้นมา
"การจะชนะใจสตรีสามารถทำได้โดยไม่ต้องหักหาญน้ำใจนะลูก" ชายาอ๋องเตือนลูกชาย
"เสด็จแม่ข้าไม่ได้หักหาญน้ำใจนางเสียหน่อย การที่นางมาอยู่ที่เมืองหลวงย่อมสบายกว่าอยู่ที่เมืองหน้าด่านเล็กๆ" อ๋องแม่ทัพเถียงมารดา
"มีสตรีที่คู่ควรกับเจ้าหลายนางนะ ลูกสาวท่านอ๋องและลูกสาวขุนนางหลายนางที่ตระกูลดีๆย่อมเหมาะสมกว่าเจ้ามากกว่าสาวใช้นะพ่อว่า" เจ้าเฟยหลงส่ายหน้าช้าๆไม่เห็นด้วย
"เสด็จพ่อกับเสด็จแม่แต่งงานกันเพราะความรักใช่ไหมขอรับ" เมื่อถูกย้อนถามท่านอ๋องและชายาจึงถอนหายใจพร้อมๆกัน
"ใช่ จริงอยู่ที่พ่อกับแม่แต่งงานอยู่ด้วยกันเพราะความรัก แต่ตาของเจ้าก็เป็นท่านอ๋องเหมือนกันดังนั้นนอกจากความรักแล้วความเหมาะสมก็สำคัญ" ท่านอ๋องเจ้าให้เหตุผล "เจ้าเป็นอ๋องน้อยสกุลเจ้าจะมีชายาทั้งทีแต่นางเป็นเพียงแค่สาวใช้พ่อคิดว่าอย่างไรก็ไม่เหมาะสมกัน แต่พ่อจะไม่ห้ามหรือไม่บังคับเจ้าหรอกนะ เพราะรู้ว่าห้ามไม่ได้" เจ้าเฟยหลงยิ้มเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าที่ท่านอ๋องไม่ห้ามเนื่องจากพี่ชายทั้งสองของตนทำหน้าที่ลูกชายที่เชื่อฟังและตามใจท่านอยู่แล้ว และทั้งสองก็สร้างชื่อเสียงให้กับครอบครัวได้มากเสียด้วย พี่ชายทั้งสองของเจ้าเฟยหลงนอกจากจะเป็นอ๋องแล้วยังรับราชการเป็นใหญ่เป็นโตในราชสำนัก หากพี่ชายทั้งสองเป็นฝ่ายบุ๋น ตนก็เป็นฝ่ายบู๋ ถึงแม้ท่านอ๋องและชายาจะไม่ชอบนักที่ลูกชายคนเล็กต้องออกไปเสี่ยงอันตรายและกรำศึกไกลบ้านเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่ได้ห้ามเนื่องจากทั้งคู่เลี้ยงลูกๆมาแบบให้ตัดสินใจและเลือกทางเดินของตนเอง เมื่อเลือกแล้ว หน้าที่ของพ่อแม่ก็ทำได้เพียงสนับสนุนทางที่เลือกนั้น ต่างจากครอบครัวอื่นที่มักจะขีดเส้นทางให้กับลูกๆ ทั้งเรื่องหน้าที่การงานและเรื่องของคู่ครอง ครอบครัวอ๋องสกุลเจ้าคิดเสมอว่าทุกอย่างจะดีหากเริ่มต้นที่ความรัก ความเหมาะสมเป็นเพียงแค่ส่วนประกอบเท่านั้น
----------------------+
เฉินลู่เหลียนสิ่งยิ้มให้กับสาวใช้ประจำตัวของตน เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามนางก็สามารถเข้ากันได้ดีกับเด็กรับใช้ทั้งสอง ทั้งเสี่ยวไป๋และเสี่ยวลวี่เป็นเด็กสาวที่มีความกระตือรือร้น ขยันและใส่ใจสิ่งรอบข้าง แถมยังช่างพูดช่างคุยเลยทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
"วันนี้ข้าจะทำผมสวยๆให้นายหญิงนะเจ้าคะ รับรองว่าถ้าท่านแม่ทัพพบท่านจะต้องตะลึงแน่ๆ" รอยยิ้มของเฉินลู่เหลียนหายไปเมื่อนึกถึงใบหน้าคมเข้มของบุคคลที่ถูกเอ่ยถึง
"ถ้าข้าไม่ไปร่วมรับประทานอาหารค่ำกับท่านแม่ทัพจะผิดไหม" คำถามนั้นทำให้สองสาวใช้ทำหน้าตื่นพร้อมทั้งรีบส่ายหน้า
"ไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านแม่ทัพใจดีก็จริง แต่เมื่อท่านพูดหรือสั่งอะไรแล้วถ้าไม่ทำตาม ท่านแม่ทัพก็เหมือนเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อในทันทีทันใดเลยเจ้าค่ะ ถ้านายหญิงไม่อยากเป็นเหยื่อ ก็ไม่ควรทำให้ท่านแม่ทัพโกรธหรือไม่พอใจเจ้าค่ะ" สองสาวเตือนนายของตนด้วยความหวังดี ผู้ที่กล้าขัดคำสั่งล้วนแต่ได้รับโทษกันแบบไม่ไว้หน้า ในจวนแห่งนี้กฎคือกฎ คำสั่งคือคำสั่งและทุกคนต้องปฏิบัติตาม
เฉินลู่เหลียนนิ่งไป ท่าทางดูปลงมากขึ้นนางไม่มีสิทธิ์อะไรมาตั้งแต่ได้รับราชโองการจากองค์จักรพรรดิแล้ว ตอนนี้นางเป็นสมบัติชิ้นหนึ่งของอ๋องแม่ทัพ ทางที่คิดคือควรทำตัวให้ไร้ซึ่งความรู้สึกน่าจะปลอดภัยที่สุด
การสนทนาจบลงเมื่อพ่อบ้านของจวนเดินเข้ามา เขาทำความเคารพเฉินลู่เหลียนและส่งหีบเสื้อผ้าขนาดใหญ่และกล่องเครื่องประกับให้กับสาวใช้ทั้งสอง
"ของพวกนี้คือ" อดีตสาวใช้ถาม
"หีบใหญ่นี้คือเสื้อผ้าของนายหญิงขอรับ ส่วนกล่องไม่ฝังมุกนี่คือกล่องเครื่องประดับ ท่านอ๋องเจ้าและพระชายาได้ส่งของพวกนี้มาให้ท่านขอรับ"
"ท่านอ๋องเจ้าและพระชายา" เฉินลู่เหลียนทวนคำ
"ท่านอ๋องเจ้าและพระชายาคือเสด็จพ่อเสด็จแม่ของท่านแม่ทัพขอรับ ท่านทั้งสองเมตตานายหญิงมาก เลยส่งของพวกนี้มาให้"
"ข้าจะขอบพระคุณท่านทั้งสองได้อย่างไรคะท่านพ่อบ้าน" พ่อบ้านวัยดึกยิ้ม
"บางทีอาจจะเป็นตอนที่ท่านแม่ทัพพานายหญิงไปที่จวนของท่านอ๋องเจ้าขอรับ" ลู่เหลียนพยักหน้ารับช้าๆ ถึงมัจะยังไม่ได้เห็นหน้าของท่านอ๋องเจ้าและพระชายา แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของทั้งสอง
"นายหญิงสวมชุดสีชมพูน่าจะดี ดูอ่อนหวาน" สองสาวใช้พูดกันไปมา พร้อมทั้งเลือกชุดที่ถูกจัดส่งมาให้ด้วยความตั้งใจ
"นายหญิงชอบสีไหนเจ้าคะ" เฉินลู่เหลียนหันมามองสองสาวใช้แล้วถอนหายใจ
"ชุดไหนก็ได้ เจ้าทั้งสองเลือกมาเถอะ" นางตอบคำถามนั้นอย่างขอไปที ต่อให้ชุดสวยงามแค่ไหนมันก็ไม่สามารถทำให้หัวใจของนางมีความสุขได้เลย การที่ต้องมาอยู่กับคนที่ตัวเองไม่เคยรู้จักมักคุ้นและถูกพาตัวมาแบบไม่เต็มใจมันแสนทรมานนักในความคิดของนาง
--------------------+
"นางเป็นอย่างไรบ้าง" เจ้าเฟยหลงเอ่ยถามหัวหน้าพ่อบ้านทันทีที่กลับมาถึงจวนของตน อยากรู้เหลือเกินว่าเฉินลู่เหลียนจะตื่นเต้นหรือดีใจมากขนาดไหนเมื่อได้มาอยู่ในสถานที่ๆสวยงาม หรูหราและสะดวกสบายขนาดนี้
"นายหญิงสบายดีขอรับ"
"นางอยากได้อะไรอีกไหม" แม่ทัพหนุ่มถามต่อ
"ไม่ขอรับ นายหญิงไม่ได้ขอหรือไม่ได้ต้องการอะไรเพิ่มเลย นางพูดน้อยมาก สาวใช้ทั้งสองที่ทำหน้าที่ดูแลชมว่านายหญิงเป็นกันเอง และไม่ค่อยใช้มากนัก อะไรที่ทำเองได้นายหญิงจะทำเองหมดขอรับ เห็นว่าเวลาว่างๆนางจะชอบมานั่งเล่นที่ศาลากลางน้ำในสวนด้วยขอรับ" เจ้าเฟยหลงพยักหน้ารับรายงานนั้น
"ศาลากลางน้ำของข้าสาวยกว่าศาลากลางน้ำจวนเจ้าเมืองหน้าด่านเล็กๆเยอะ" แม่ทัพหนุ่มพูดต่อ
"ข้าคิดว่านายหญิงอาจจะคิดถึงที่ๆจากมาขอรับ"
"ที่นี่มีทุกอย่างต่างกับที่ๆนางจากมา ไม่นานนางก็จะลืมที่นั่น" เจ้าเฟยหลงพูดออกมาด้วยความมั่นใจ
"แต่นายหญิงดูเหมือนไม่เต็มใจเลยขอรับ" หัวอันพูดต่อ จะว่าไปก็เห็นใจนางอยู่มากที่ต้องจากบ้านมาอยู่ในที่ๆตัวเองไม่คุ้นเคยแบบนี้
"เจ้ามีหน้าที่ทำให้นางพอใจ"
"ขอรับ"
"วันนี้เตรียมอาหารที่ดีที่สุดไว้ด้วย เอาหล่ะ ข้าจะอาบน้ำเสียหน่อยเจ้ามีงานอะไรก็ไปทำเถอะ" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยปากไล่ เพราะอยากจะอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายเช่นกัน


ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่ 2.....คำขอที่ถูกปฏิเสธ
ภาพของหญิงสาวกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ศาลากลางน้ำกลางสวนเล็กๆทำให้แม่ทัพหนุ่มหยุดการเคลื่อนไหว เป็นภาพที่ชวนมองและมีแรงดึงดูดบางอย่าง มันทำให้ผู้ที่กำลังจะออกไปตรวจดูความเรียบร้อยของเหล่าทหารต้องเปลี่ยนเส้นทางเดินไปหานางแทน
"ปรัชญาขงจื้อ เจ้าอ่านหนังสือพวกนี้ด้วยรึ" เสียงห้าวที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้เฉินลู่เหลียนตกใจเล็กน้อย สาวใช้คนงามลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะหันไปทางต้นเสียงช้าๆ
"ท่านแม่ทัพ"
"ใช่ เจ้าคิดว่าเป็นใครล่ะ"
"ข้าไม่คิดว่าท่านจะมาเดินเล่นที่สวนเจ้าค่ะ" แม่ทัพหนุ่มยิ้มที่มุมปากน้อย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยท่าทางที่สง่างาม
"ทำไมล่ะ เจ้าไม่อยากพบข้าหรอกรึ ว่าแต่ข้าคิดไม่ถึงเลยนะว่าสาวใช้อย่างเจ้าจะอ่านหนังสือพวกนี้ด้วย " เฉินลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆก่อนที่จะตอบ
"สาวใช้อ่านหนังสือเพื่อประดับความรู้ไม่ได้หรือเจ้าคะ"
"ก็ได้ แต่ก็แปลกหน่อยเพราะส่วนมากข้าเห็นบรรดาสตรีมักชอบทำงานเย็บปักถักร้อย หรือไม่ก็สนใจเรื่องความสวยความงามมากกว่า จะว่าไปบรรดาหญิงสาวที่นอกด่านจะชอบจับอาวุธด้วย" เจ้าเฟยหลงอธิบายเสียงเรียบ ใบหน้านั้นยังคงนิ่งสนิทไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมายามที่พูดแต่สาวตานั้นจับต้องใบหน้าหวานของคู่สนทนาไม่วางตา
"บรรดาสตรีหน้าด่านต้องจับอาวุธก็เพราะบางครั้งสถานการณ์บังคับเรื่องบางเรื่องการกระทำของผู้คนล้วนมีบริบทแตกต่างกันออกไป และการที่สาวใช้จะอ่านหนังสือคงไม่ใช่เรื่องแปลกเจ้าค่ะ" แม่ทัพหนุ่มไหวไหล่ช้าๆ
"รู้ไหมว่าข้าคิดอะไร"
"ข้าไม่ทราบว่าท่านคิดอะไรเจ้าค่ะ"
"ข้าคิดว่าบางทีการที่เจ้ามานั่งอ่านหนังสือในสวนแบบนี้เพราะต้องการจะมานั่งรอพบข้า" เฉินลู่เหลียนเบิกตากว้างตกใจกับคำพูดนั้นมากพอสมควร
"ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น และไม่มีวันทำแบบที่ท่านคิด ถ้าข้ารู้ว่าท่านจะผ่านมาทางนี้ข้าจะไม่มานั่งอ่านหนังสือที่นี่เป็นอันขาดเจ้าค่ะ" สาวใช้คนงามตอบอย่างรวดเร็ว นางไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตอบคำถามอะไรแบบนี้และคิดไม่ถึงด้วยว่าแม่ทัพใหญ่อย่างบุรุษตรงหน้าจะเอ่ยวาจาที่ไม่น่าฟัง
"เจ้าไม่อยากพบข้าหรอกรึ" แม่ทัพหนุ่มถามต่อ
"ข้าไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรที่จะต้องพบท่านเจ้าค่ะ"
"บางทีเจ้าอาจจะเขินจนปฏิเสธ"
"ข้าพูดความจริงเจ้าค่ะ ข้าไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรที่จะต้องพบท่าน"
"ปกติสตรีทุกนางเมื่อเจอข้าแล้วครั้งหนึ่งก็ย่อมอยากจะเจออีกครั้ง แต่เจ้ากลับทำตัวห่างเหิน"
"ท่านเป็นแขกของนายท่านและฮูหยิน และข้าก็เป็นเพียงแค่สาวใช้ ดังนั้นจึงไม่ควรที่จะทำเรื่องแบบที่ท่านว่า" เฉินลู่เหลียน พยายามตอบให้สั้นที่สุด "ท่านแม่ทัพอาจจะอยากอยู่เพียงลำพัง ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ" แม่ทัพหนุ่มคว้าแขนของอีกฝ่ายเอาไว้เมื่อเห็นว่านางกำลังจะเดินหนี การกระทำแบบนั้นทำให้เฉินลู่เหลียนหันมามองสบตาผู้ที่จับแขนของตนด้วยความไม่พอใจ
"ท่านแม่ทัพโปรดปล่อยแขนของข้าด้วยเจ้าค่ะ"
"ทำไมเจ้าถึงต้องหวงเนื้อหวงตัวขนาดนี้"
"สิ่งที่สำคัญของสตรีคือเกียรติยศ และท่านไม่ควรทำให้นางเสื่อมเสีย"
"ข้าแค่จับแขนของเจ้าเพียงเท่านั้น" เจ้าเฟยหลงย้อนแต่ทว่ายังไม่ยอมปล่อยมือของตนเองออกจากแขนของนาง
"เพียงเท่านี้ก็มากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ โปรดปล่อยข้า"
"รู้ไหมว่าข้าชอบเจ้านะ ชอบมาก ข้าไม่เคยชอบสตรีนางไหนตั้งแต่พบกันครั้งแรกมาก่อนเลย แต่กับเจ้าเป็นคนแรก"
"ท่านแม่ทัพปล่อยแขนข้าเจ้าค่ะ"
"เจ้าไม่อยากอยู่ใกล้ๆข้าหรือไง" คราวนี้น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มเข้มขึ้น
"เจ้าค่ะ" สาวใช้คนงามบอกตามตรงและพยายามแกะมือของอีกฝ่ายออกจากแขนของตน ทว่ามันยากกว่าที่คิด
"ทำไมถึงไม่อยากอยู่ใกล้ข้า ข้ามีอะไรน่ารังเกียจอย่างนั้นรึ จงใช้สายตามองข้าให้ทั่วแล้วบอกมาสิว่าข้ามีส่วนไหนในร่างกายที่น่ารังเกียจ" แม่ทัพหนุ่มถามเสียงเข้ม ที่เห็นว่าแม่สาวใช้นางนี้ทำราวกับว่าตนเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยง แถมยังพูดจาห่างเหินอีกต่างหาก ตั้งแต่โตมาจนเป็นแม่ทัพไม่เคยมีสตรีนางไหนปฏิบัติกับเขาเช่นนี้มาก่อน
เฉินลู่เหลียนถอนหายใจและมองสบตาอีกฝ่ายเมื่อถูกถาม ดูเหมือนว่าเขากำลังโกรธนางอยู่เพราะแววตานั้นดุดันมากกว่าเมื่อสักครู่
"ร่างกายของท่านแม่ทัพไม่มีสิ่งใดที่น่ารังเกียจเจ้าค่ะ ข้าตอบท่านแล้ว โปรดปล่อยแขนข้าเถอะเจ้าค่ะ ใครผ่านไปผ่านมาเห็นมันจะดูไม่ดี"
"ถ้าข้าไม่ปล่อยล่ะ" เจ้าเฟยหลงถามกลับ คราวนี้น้ำเสียงและแววตาของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนเมื่อสักครู่ แต่สามารถทำให้คนฟังรู้สึกเย็นไปถึงขั้วหัวใจ
"ท่านแม่ทัพ" เฉินลู่เหลียนพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากอุ้งมือของอีกฝ่าย การดิ้นรนของนางทำให้สายตาคมเหลือบไปเห็นจี้หยกสลักสีขาวที่นางสวมคล้องคอไว้โดยบังเอิญ หยกนั้นเป็นหยกสีขาวแกะสลักเป็นตัวหนังสือคำว่า เยว่ ที่แปลว่าพระจันทร์ รอบๆตัวอักษรมีการสลักภาพรูปของดวงจันทร์และก้อนเมฆอยู่ด้วย มือหนาปล่อยขากแขนของสาวใช้คนงามและเอื้อมไปจับจี้หยกชิ้นนั้นแทน
"ท่านแม่ทัพ" เฉินลู่เหลียนหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อเขาทำแบบนั้น รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
"หยกนี่เจ้าได้มาอย่างไร" คำถามนั้นทำให้คนฟังแปลกใจ
"ย่าของข้าให้มา"
"ย่าของเข้าอย่างนั้นรึ" แม่ทัพหนุ่มทวนคำ แต่ก่อนที่เจ้าเฟยหลงจะถามอะไรต่อแม่สาวใช้คนงามก็เบี่ยงตัวหลบ และขยับตัวออกไปให้ห่างจากรัศมีการจับกุมของเขาด้วยความรวดเร็ว
"ท่านไม่ควรทำแบบนี้กับสตรีไม่ว่านางผู้นั้นจะเป็นใคร ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ ควรที่จะสำรวมมากกว่านี้ การกระทำขงท่านทำให้ความเกรงขามหายไป ความทะนงตัวที่ดูเหมือนจะมากไปของท่านทำให้ท่านไม่น่าเลื่อมใส และข้าก็ไม่ใช้บรรดาสตรีที่ท่านเคยพบ หญิงหลายนางอาจจะชื่นชมท่าน แต่การกระทำของท่านที่ทำกับข้าในวันนี้นั้นทำให้ข้าแน่ใจว่าข้าไม่มีวันชื่นชมท่านได้เหมือนพวกนาง" พูดจบเฉินลู่เหลียนก็เดินจากไปทันที ปล่อยให้แม่ทัพหนุ่มยืนมองตามไปด้วยสายตาครุ่นคิดและอยากเอาชนะไปพร้อมๆกัน
------------------------+
ภาพของแม่สาวใช้คนงามแต่มีท่าทางหยิ่งนางนั้นยังคงติดตาและเริ่มจะตรึงในหัวใจ ท่าทางบวกกับเสียงของนางผู้นั้นทำให้สัญชาติญาณของผู้ล่าในตัวของท่านอ๋องนักรบตื่นขึ้น ในเมื่อนางผู้นั้นทำตัวราวกับกระต่ายน้อยที่แสนจะตื่นกลัว แถมท่านเจ้าเมืองกับภรรยาก็ดูเหมือนว่าจะช่วยกันแม่กระต่ายน้อยตนนั้นให้ห่างจากตนเสียด้วย ดังนั้นเขาก็จะทำตัวเป็นเป็นผู้ล่าที่เหนือกว่าเสียน่าจะดี อีกอย่างเรื่องของจี้หยกที่นางสวมอยู่ก็น่าสนใจ จี้หยกขาวสลักชิ้นนั้นเป็นของมีค่ามาก ไม่น่าจะมาอยู่กับสาวใช้อย่างเฉินลู่เหลียนได้ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องสืบเกี่ยวกับที่มาที่ไปของหยกชิ้นนั้นเสียแล้ว
ท่านเจ้าเมืองละสายตาจากหนังสือตรงหน้าและรีบลุกจากเก้าอี้เพื่อตรงเข้าไปหาชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของตน เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจอยู่พอสมควรเพราะไม่คิดว่าท่านอ๋องแม่ทัพจะเข้ามาหาตนถึงห้องทำงานแทนที่จะเตรียมตัวเดินทางไปเมืองหลวงเหมือนนายทหารคนอื่นๆ แต่จะว่าไป ท่านอ๋องแม่ทัพผู้นี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนที่จับทางไม่ค่อยถูกนัก เสียงลือเสียงเล่าอ้างว่ากันว่าเพราะความที่ทำตัวให้ผู้อื่นเดาทางหรือจับทางไม่ถูก ทำให้เขาสามารถรบเอาชนะศัตรูได้
"ข้ามีเรื่องที่จะต้องพูดกับท่านเสียหน่อยท่านเจ้าเมือง" เสียงของแม่ทัพหนุ่มทำให้ท่านเจ้าเมืองหลุดออกจากห้วงความคิดของตน
"ท่านแม่ทัพมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ"
"ข้ามีเรื่องที่จะขอท่านสักเรื่อง"
"ขอเชิญท่านแม่ทัพเอ่ยออกมาเถิดขอรับ ถ้าเป็นเรื่องที่ข้าสามารถจัดการให้ได้ ข้าจะทำให้ท่านแม่ทัพทันทีขอรับ" ท่านเจ้าเมืองให้คำมั่น และคำพูดนั้นทำให้ผู้ฟังยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
"เรื่องที่ข้าจะขอท่านเป็นเรื่องที่ท่านสามารถทำได้อย่างแน่นอน"
"เชิญท่านแม่ทัพบอกความต้องการมาเลยขอรับ"
"ข้าจะขอสาวใช้ของท่าน" ท่านเจ้าเมืองมองสบตาผู้พูดนิ่ง รู้สึกได้ถึงความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย
"สาวใช้หรือขอรับ"
"ใช่"
"ท่านแม่ทัพอยากจะได้สาวใช้ของข้าไปทำไมหรือขอรับ"
"ข้าต้องเดินทางอีกไกลกว่าจะถึงเมืองหลวง ระหว่างทางข้าต้องการให้มีคนดูแลข้าไปด้วย"
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะจัดสาวใช้ที่เต็มใจเดินทางไปกับท่านแม่ทัพให้นะขอรับ" ท่านเจ้าเมืองรับคำ แต่ไม่สบายใจ คงไม่มีสาวใช้นางไหนอยากจะเดินทางไกลๆและระหว่างทางก็ใช่ว่าจะสบายๆไปกับกองทัพแน่ๆ
"ท่านไม่ต้องไปหาสาวใช้ที่ไหนหรอกเพราะข้ามีคนที่หมายตาไว้แล้ว"
"ท่านต้องการให้สาวใช้นางใดติดตามไปรับใช้หรือขอรับ" ท่านเจ้าเมืองถาม
"แม่สาวใช้ที่ชื่อว่าลู่เหลียน แม่ดอกบัวหยกของท่าน" คำพูดนั้นทำเอาผู้ที่ฟังจบเซไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆแบบนี้
"ลู่เหลียนหรือขอรับ"
"ใช่ ข้าต้องการสาวใช้นางนั้น"
"ถ้าเป็นลู่เหลียนข้าเกรงว่าจะไม่ได้ขอรับ" ท่านเจ้าเมืองตอบพยายามซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ข้างใน แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วแปลกใจไม่คิดว่าตนจะถูกปฏิเสธ
"แสดงว่าท่านจะปฏิเสธอย่างนั้นหรือ" เจ้าเฟยหลงถามย้ำ
"ลู่เหลียนเป็นสาวใช้ประจำตัวของภรรยาข้าน้อย อีกทั้งนางยังรักและเอ็นดูลู่เหลียนเหมือนลูกเหมือนหลาน ดังนั้นข้าคิดว่าภรรยาของข้าคงไม่ยอม"
"ท่านเป็นชายนะท่านเจ้าเมือง และชายย่อมมีอำนาจมากกว่าหญิง ข้าเชื่อว่าเพียงแต่ท่านออกคำสั่งฮูหยินของท่านจะยินยอมโดยไม่พูดอะไรสักคำ" ท่านเจ้าเมืองส่ายหน้าช้าๆไม่เห็นด้วย จริงอยู่ที่ชายนั้นเป็นใหญ่ในบ้าน แต่สำหรับท่านแล้วภรรยาคือเพื่อคู่คิด คือมิตรร่วมทางดังนั้นไม่ควรที่จะทำอะไรที่เป็นการหักหาญน้ำใจ และเมื่อคิดถึงสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มตรงหน้าขอแล้วเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก
"แต่ว่า"
"เอาเป็นว่าท่านลองถามภรรยาก่อนก็ได้นะ ข้าเชื่อว่านางจะยอม และถ้าท่านถามแล้วข้าก็พร้อมที่จะยอมรับผลของมัน" ท่านเจ้าเมืองถอนหายใจแต่ก็จำต้องทำตามอย่าเสียมิได้
---------------+
"ลู่เหลียนรึ ไม่ได้ค่ะ ข้าให้ลู่เหลียนไม่ได้ ท่านพี่ก็ทราบ" ฮูหยินท่านเจ้าเมืองส่ายหน้าทันทีที่สามีพูดจบ
"ข้าก็บอกเขาไปแล้วว่าเจ้าไม่ยอมแน่ แต่ดูเหมือนเขาอยากได้ลู่เหลียนเหลือเกิน"
"ข้าจะไม่ยอมให้ลู่เหลียนไปเป็นนางบำเรอของผู้ใดเด็ดขาด ถึงแม้ว่าท่านแม่ทัพจะยังไม่ได้แต่งงาน แต่การที่เขาขอแบบนั้นมีเจตนาเดียวคือต้องการให้ลู่เหลียนเป็นผู้หญิงของเขา"
"ลู่เหลียน เจ้าจะว่าอย่างไร" ท่านเจ้าเมืองหันมาถามสาวใช้ที่ยืนนิ่งฟังอยู่เงียบๆ อยากรู้เหมือนกันว่านางมีความเห็นอย่างไร จะยอมหรือไม่ยอมไปกับท่านแม่ทัพผู้นั้น
"ข้าไม่ต้องการติดตามท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ข้าอยากจะรับใช้ ดูแล ปรนนิบัติฮูหยินและท่านเจ้าเมืองไปตลอดชีวิต" คำตอบของสาวใช้ทำให้ฮูหยินปลื้มใจ ลู่เหลียนเป็นคนกตัญญูและใฝ่ดี นางเป็นห่วงท่านและสามีเสมอ
"ท่านพี่ ท่านทราบดีว่าข้าคิดอย่างไร อีกทั้งก่อนที่ย่าของลู่เหลียนจะตายข้าได้ให้สัญญากับนางไว้ว่าข้าจะดูแลนางอย่างดี จะไม่บังคับหรือทำอะไรที่นางไม่เต็มใจ ดังนั้นข้าจะต้องทำตามสัญญา" ฮูหยินท่านเจ้าเมืองบอกกับสามี นางรู้จักกับย่าของเฉินลู่เหลียนเป็นอย่างดี ก่อนที่เสียหญิงชราผู้นั้นได้ขอร้องให้ท่านดูแลหลานสาวเพียงคนเดียวต่อ และขอร้องให้รักและเอ็นดูนางเท่าที่จะทำได้
"ข้ารู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร" ท่านเจ้าเมืองมองสบตาภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของตนด้วยความเข้าใจ เฉินลู่เหลียนน้ำตาคลอเมื่อฟังจบ ท่านเจ้าเมืองและฮูหยินดีต่อนางเหลือเกิน
--------------------+
แม่ทัพหนุ่มหน้าบึ้งแทบจะทันทีเมื่อได้ฟังคำตอบที่แสนจะน่าผิดหวัง ไม่คิดเลยว่าเจ้าเมืองชรากับภรรยา รวมทั้งแม่สาวใช้นางนั้นจะกล้าปฏิเสธคำขอร้องของตน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะลั่นวาจาเอาไว้แล้วว่าจะยอมรับการตัดสินใจของคนพวกนี้
"ข้าไม่คิดเลยว่าท่านปฏิเสธคำขอของข้า"
"โปรดอภัยให้ข้าและภรรยารวมทั้งลู่เหลียนด้วยเถิดขอรับท่านแม่ทัพ" ท่านเจ้าเมืองโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม
"เอาเถอะในเมื่อข้าพูดไปแล้วว่าจะยอมรับการตัดสินใจของพวกท่านข้าก็ต้องทำตามในสิ่งที่ข้าพูดออกไป แต่ข้าจะไม่ลืมเลยว่า พวกท่านปฏิเสธข้าอย่างไร้เยื่อใย" เจ้าเฟยหลงพูดเสียงเครียด รู้สึกเสียหน้าเป็นที่สุด ไม่เคยมีผู้ใดปฏิเสธคำขอของเขาและแน่นอนว่าเรื่อมันจะไม่จบแค่นี้แน่นอน


ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่ 5.....ท่านหญิงเลี่ยงซู
เฉินลู่เหลียนมองเสื้อผ้ามากมายที่ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าด้วยสีหน้าเฉยเมย ถึงแม้จะมองด้วยตาโดยมิได้สัมผัสก็รู้ว่าผ้าพวกนี้เป็นผ้าที่มีราคาแพงและทอด้วยความประณีตเป็นที่สุด รวมถึงเครื่องประดับที่มีมากมายจนสามารถใส่แบบไม่ซ้ำกันได้ในแต่ละวันนั้นก็สวยงาม แต่ถึงจะรู้อย่างนี้นางก็ไม่ได้ตื่นเต้นหรือดีใจแต่อย่างใด ท่าทางแบบนั้นทำให้บรรดาสาวใช้ต่างพากันแปลกใจ
"นายหญิงไม่ชอบชุดพวกนี้หรือเจ้าคะ" สาวใช้นางหนึ่งเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายของตนดูไม่ตื่นเต้นกับสิ่งสวยงามที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด เฉินลู่เหลียนไม่ตอบ นางมองสบตาสาวใช้แล้วแสร้างทำเป็นสนใจสิ่งของตรงหน้าเพื่อไม่ให้สาวใช้ถามต่อ
"สวยดีนะ"
"สวยมากเลยเจ้าค่ะ ผ้าแพรนี่ก็เนื้อดีมาก ท่านแม่ทัพต้องรักนายหญิงมากเลยนะเจ้าคะถึงมอบแต่ของดีๆให้ท่าน" เฉินลู่เหลียนยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย อยากจะเถียงแต่ก็ไม่ได้ทำ
"ท่านแม่ทัพเคยมอบของแบบนี้ให้กับหญิงคนไหนบ้างหรือเปล่า" สาวใช้สองสามคนส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในจวนเลยด้วยซ้ำ จวนนี้ถ้าจะมีผู้หญิงก็มีแต่พวกเราสาวใช้เท่านั้นเอง"
"คุยอะไรกันอยู่" เสียงห้าวดังขึ้นทำให้การสนทนาของสาวๆหยุดลงกลางครันและทันทีที่แม่ทัพหนุ่มโบกมือบรรดาสาวใช้ก็พากันออกจากตรงนั้นทันทีโยที่ไม่ต้องรอให้เอ่ยปาก
เจ้าเฟยหลงเดินมาสำรวจสิ่งของที่กำลังถูกจัดเรียงให้เข้าที่ก่อนที่จะเดินมาหยุดตรงหน้าของเฉินลู่เหลียนและมองสบตาของนาง
"เจ้าชอบของพวกนี้ไหม" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามแต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่ง เขาเลยพูดต่อขึ้นมาเสียเอง "เจ้าอาจจะชอบหรือไม่ชอบของที่ข้าให้ข้าก็ไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก เพียงแต่อยากบอกว่าเมื่อคนเขามีน้ำใจให้แล้ว เจ้าก็ควรรับไว้ ก็เท่านั้น" เฉินลู่เหลียนรับฟังเงียบๆ
"ขอบใจท่านแม่ทัพมากนะเจ้าคะที่ซื้อของพวกนี้ให้ข้า" เจ้าเฟยหลงอมยิ้มบางๆ "แต่ว่าไม่จำเป็นเลย ท่านอาจจะเคยซื้อของพวกนี้มากำนัลให้กับผู้อื่นเพื่อซื้อใจพวกนาง แต่ของพวกนี้ซื้อใจข้าไม่ได้นะเจ้าคะ" รอยยิ้มนั้นหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาแทบจะทันทีเมื่อฟังจบ แม่ทัพหนุ่มเดินเข้ามาใกล้และใกล้มากขึ้น วงแขนที่แข็งแรงโอบรอบเอวนางไว้เพื่อกันอีกฝ่ายหนี ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงความร้อนของลมหายใจ
"ข้าไม่เคยซื้อของแบบนี้ให้กับหญิงสาวนางไหน เจ้าเป็นคนแรกรู้ไว้ด้วย" เฉินลู่เหลียนเบี่ยงหน้าหลบเมื่ออีกฝ่ายยื่นจมูกเข้ามาใกล้มากจนเกินไป ทว่าพยายามหลบแค่ไหนก็ถูกอีกฝ่ายจุมพิตที่แก้มอยู่ดี
"ท่านแม่ทัพ" เจ้าเฟยหลงปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ และทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เสื้อผ้าพวกนี้ใส่ด้วยเข้าใจนะ"
"เป็นคำสั่งหรือเจ้าคะ" นางเถียงทั้งๆที่ยังประหม่าไม่หาย
"เป็นคำขอร้อง" เจ้าเฟยหลงตอบแค่นั้น ทำเอาคนฟังคาดไม่ถึง
"คำขอร้องต่างจากคำสั่งมากแค่ไหนเจ้าคะ" นางย้อนถามต่อ
"ต่างสิ ต่างมากด้วย เจ้ารู้ดีว่ามันต่างกันอย่างไร ที่ผ่านมาข้าไม่เคยขอร้องสตรีนางไหน เจ้าเป็นคนแรกดังนั้นจงภูมิใจกับมัน" แม่ทัพหนุ่มพูดเสียงเย็น และขยับตัวเข้ามาใกล้นางอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะถึงตัวก็มีเสียงๆหนึ่งดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ท่านแม่ทัพขอรับ" เสียงนั้นทำให้คนตัวใหญ่เม้มปาก แต่ทำให้เฉินลู่เหลียนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
"มีอะไร" เสียงนั้นบ่งบอกความไม่พอใจของผู้พูดได้เป็นอย่างดี
"ท่านหญิงเลี่ยงซูมาขอพบขอรับ"
---------------------------+
เจ้าเฟยหลงยิ้มเมื่อพ่อบ้านของจวนบอกว่า ท่านหญิงเลี่ยงซูชายาของท่านอ๋องลู่ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องมาขอพบ ท่านหญิงผู้นี้เป็นญาติทางมารดามีอายุมากกว่าตน 12 ปี ตอนเด็กๆตนและนางสนิทสนมกันมากราวกับพี่น้องแท้ๆ เมื่อโตขึ้นความสนิทสนมนั้นก็ยังคงมีอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
ภาพของสตรีสูงศักดิ์กว่าที่กำลังยืนมองภาพวาดในห้องรับรองทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ้มอ่อนโยนออกมา ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนพี่หญิงของตนยังคงสง่างามเหมือนเดิม
"พี่หญิง" แม่ทัพหนุ่มเรียกองค์หญิงด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ท่านหญิงเลี่ยงซู่หันมาตามเสียงนั้น นางส่งยิ้มให้กับญาติผู้น้องที่รักเหมือนน้องชายแท้ๆและเดินเข้าไปใกล้ด้วยความดีใจ
"ไม่เจอกันหลายปีเลยนะเฟยหลง"
"ใช่ ไม่เจอกันนาน แต่พี่หญิงยังคงงามเหมือนเดิม" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยชมพร้อมทั้งมองใบหน้าหวานของอีกฝ่ายพลันนึกขึ้นในใจ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าแม่สาวใช้จอมอวดดีนางนั้นหน้าคล้ายกับใคร นางผู้นั้นมีใบหน้าคล้ายกับพี่หญิงของตนนี้เอง
"ยังปากหวานเหมือนเดิมไม่มีผิด ไหนบอกมาสิว่าข่าวลือที่ว่าเจ้าปฏิเสธสาวงามนับร้อยที่องค์จักรพรรดิพระราชทานให้แต่กลับอยากได้สาวใช้จากเมืองหน้าด่านเพียงนางเดียวเท่านั้น เรื่องนี้จริงหรือไม่" เจ้าเฟยหลงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"ข่าวช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน" แม่ทัพหนุ่มประชดเล็กๆในตอนท้าย
"น้องของพี่เป็นคนดัง ย่อมมีผู้ที่สนใจมากอยู่แล้ว ทีนี้บอกมาเสียทีว่าจริงอย่างที่เขาพูดกันหรือไม่" เจ้าเฟยหลงพยักหน้ายอมรับแทนคำพูด
"นางอยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหม"
"ขอรับ"
"พี่อยากเห็นหน้าของนางจัง คงต้องงามมากแน่ๆ" ท่านหญิงพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"นางหน้าคล้ายพี่หญิงอยู่มากนะขอรับ" เจ้าเฟยหลงพูดออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ ใบหน้าของเฉินลู่เหลียนสะดุดตาตนตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ คิดอยู่นานว่าโครงหน้า และแววตาของนางเขาเคยเห็นที่ไหน วันนี้ได้คำตอบแล้วว่าเฉินลู่เหลียนคล้ายกับญาติผู้พี่ของตนนี่เอง
"อะไรกัน"
"จริงๆนะพี่หญิง"
"ตอนนี้นางอยู่ไหนพี่ชักจะอยากเห็นหน้าเสียแล้ว" เจ้าเฟยหลงยิ้ม เขากวักมือเรียกเด็กรับใช้ที่อยู่แถมนั้นและออกคำสั่ง
"ไปตามนายหญิงของเจ้ามาพบข้าที่ห้องรับรองใหญ่ และบอกนางด้วยว่ามีหญิงผู้สูงศักดิ์อยากจะพบหน้าหญิงที่ต่ำต้อย" ท่านหญิงเลี่ยงซูมองหน้าญาติผู้น้องแล้วส่ายหน้าช้าๆ เมื่อฟังจบ พอจะรู้ว่าท้ายของประโยคนั้นเจ้าเฟยหลงประชดนางผู้นั้นไปในที
ดวงตาคู่หวานไหวเล็กน้อยเมื่อได้เห็นหน้าของหญิงสูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเจ้าเฟยหลงนัก แต่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้นเพราะเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเฉินลู่เหลียนก็ปรับแววตาให้เย็นชาแทน
"ท่านหญิงเลี่ยงซู นางมีศักดิ์เป็นพี่สาวของข้า และในความจริงนางก็เป็นพี่สาวที่ข้าเคารพมาก" เจ้าเฟยหลงแนะนำ เฉินลู่เหลียนรับฟังด้วยท่าทางสงบและเมื่ออีกฝ่ายพูดจบนาก็ทำความเคารพผู้สูงวัยกว่าตามมารยาท
ท่านหญิงเลี่ยงซูยิ้มรับ นางเดินเข้ามาใกล้และค่อยๆประคองหญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าให้ยืนขึ้น พลันสายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่หลังหูขวาและหยกที่คล้องอยู่ที่เอวของอีกฝ่ายเข้าเลยทำให้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มซีดเผือดลงไปเล็กน้อย
"พี่หญิง ทำไมท่านหน้าซีดล่ะ ท่านไม่สบายหรือเปล่า" ท่านหญิงกระพริบตาติดกันสองสามครั้งและหันมาทางญาติผู้น้องก่อนที่จะส่ายหน้าช้าๆ
"เปล่า ข้าไม่เป็นไร" ท่านหญิงบอกปัดแต่สายตายังต้องอยู่ที่ใบหน้าหวานของเฉินลู่เหลียน
"เจ้าชื่อเฉินลู่เหลียนใช่ไหมจ๊ะ" น้ำเสียงที่ถามอ่อนโยน แต่คนฟังรู้สึกไม่ดีนัก
"เจ้าค่ะ"
"นางคล้ายท่านพี่มากนะ ท่านพี่คิดว่าอย่างไร" เจ้าเฟยหลงพูดบ้าง ท่านหญิงหันมายิ้มให้ญาติผู้น้องและหันมามองหน้าเฉินลู่เหลียนอีกครั้ง
"นางสวยและสาวกว่าข้ามาก" แม่ทัพหนุ่มส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
"ท่านพี่ของข้ายังงามเสมอ ไปแปลกใจเลยว่าทำไมท่านพี่เขยทำไมถึงได้รักได้หวงท่านพี่มาก" คำพูดหยอกล้อกันของทั้งสองทำให้เฉินลู่เหลียนอยากจะร้องไห้ รู้สึกน้อยใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชีวิตของท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ ย่อมหรูหราสุขสบายอยู่แล้ว
"หยกชิ้นนี้เจ้าไปได้มาจากไหน บอกข้าได้หรือไม่" ท่านหญิงเอ่ยถามเมื่อได้โอกาส
"หยกชิ้นนี้ท่านย่าบอกข้าว่าเป็นของแทนใจที่แม่ของข้าให้กับพ่อเจ้าค่ะ" ตอบในสิ่งที่ตนรู้ออกมาช้าๆแต่น้ำเสียงมั่นคง
"แล้วพ่อของเจ้ายังอยู่หรือไม่" เฉินลู่เหลียนมองสบตาอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่จะตอบ
"พ่อทำความผิดร้ายแรง เลยถูกเนรเทศไปทำงานที่ชายแดน ข้าไม่เคยพบหน้าพ่อ ชีวิตของข้ามีแค่ท่านย่าเท่านั้น พอท่านย่าเสียก็ได้ท่านเจ้าเมืองกับฮูหยินดูแลเจ้าค่ะ ส่วนแม่..." เฉินลู่เหลียนเว้นวรรคไว้แล้วมองสบตาอีกฝ่ายนิ่ง
"ข้าไม่เคยเห็นว่าแม่หน้าตาเป็นอย่างไร ท่านย่าบอกว่าแม่ของข้าอยู่สูงเกินกว่าที่พ่อจะไขว่คว้า และเพราะความรักที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจทำให้พ่อต้องพบกับวิบากกรรมที่เลวร้าย ส่วนแม่ตอนนี้คงมีความสุข และน่าจะมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว แม่คงลืมทุกอย่างไปแล้ว"
"ถือว่าเป็นความรู้ใหม่สำหรับข้าเลยนะ เจ้าไม่เคยเล่าเรื่องของตนเองให้ข้าฟังเลย" แม่ทัพหนุ่มตัดพ้อแต่ก็ไม่จริงจังนัก
"เพราะท่านไม่เคยถาม"
"พ่อของเจ้าไปรักผู้หญิงที่มีศักดิ์สูงกว่า รู้ไหมมีคำพูดกล่าวกันมาว่าเป็นชายอย่าปองรักคนที่ศักดิ์สูงกว่าตนเอง เพราะความรักจะนำแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้" เฉินลู่เหลียนหันมามองเจ้าเฟยหลงแล้วพยักหน้าเห็นด้วย ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะติดดูแคลนนิดๆ แต่ก็เป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
ท่านหญิงเลี่ยงซูนิ่ง น้ำตาเริ่มที่คลออยู่ในดวงตาทำท่าจะไหลออกมา และถึงแม้ว่าพยายามจะห้ามแค่ไหนก็ไม่ได้ผลเพราะสุดท้ายน้ำใสๆก็ไหลออกมาจากดวงตาอยู่ดี
"ท่านพี่ร้องให้" เจ้าเฟยหลงทัก และเดินเข้าไปใกล้ท่านหญิงด้วยความเป็นห่วง "ท่านพี่คงสะเทือนใจกับเรื่องของครอบครัวเจ้า นางเป็นคนอ่อนไหวง่าย"
"พี่รู้สึกไม่ค่อยดีนัก พี่ว่าวันนี้พี่กลับไปก่อนดีกว่า" ท่านหญิงบอกเสียงเศร้า
"ท่านพี่ไม่สบายแน่ๆ ให้ข้าตามหมอไหม" ท่านหญิงส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่ต้องหรอกพี่ไม่ได้เป็นอะไร แค่รู้สึกไม่ค่อยดีเท่านั้น อาจจะเป็นเพราะพี่พักผ่อนน้อยจนเกินไป" ท่านหญิงเลี่ยงซูอธิบาย ตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างกำลังกัดกินจิตใจของนางอยู่ ความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกผู้ใดได้ สิ่งที่ทำได้คือเก็บความรู้สึกนั้นไว้กับตัว ดวงตาคู่สวยหันมามองหญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าและหันไปมองเจ้าเฟยหลงต่อ
"เฟยหลง พี่อยากจะขออะไรสักอย่าง จะให้พี่ได้หรือไม่"
"ท่านพี่อยากได้อะไรบอกมาเลย ถ้าทำได้ ข้าพร้อมจะทำให้" น้ำเสียงของเขามั่นคง
"ลู่เหลียนต้องจากบ้านของนางมาอยู่ในที่ๆไม่คุ้นเคย พี่อยากให้เจ้าดูแลนางให้ดี"
"ทำไมท่านพี่พูดแบบนี้ ท่านพูดเหมือนว่าข้าเป็นคนใจร้ายใจดำ" ท่านหญิงยิ้มบางๆ
"พี่ขอแค่นี้ทำให้พี่ได้ใช่ไหม"
"ได้สิท่านพี่ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าตัวด้วยว่าอยากให้ข้าดูแลมากแค่ไหน" ท้ายประโยคมีการประชดนิดๆ แต่สายตาที่ส่งมาให้กับเฉินลู่เหลียนนั้นดูนิ่งจนอีกฝ่ายหลบตา


ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่ 3.....คำสั่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้
ท่านเจ้าเมือง ภรรยา และเฉินลู่เหลียนรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากเมื่อขบวนทหารเดินทางกันแล้ว แน่นอนว่าท่านแม่ทัพผู้แสนจะอวดดีคนนั้นก็ไปด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจเป็นอย่างมากที่คำขอร้องนั้นถูกปฏิเสธ แต่ทว่าทำอะไรไม่ได้เช่นกันเพราะลั่นวาจาเอาไว้แล้ว ไม่นานนักสถานการณ์ของเมืองเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าด่านก็กลับเข้าสู่ความสงบเรียบร้อยเช่นเดิม
"โล่งอก ท่านแม่ทัพกลับไปเสียได้แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่กล้าให้ลู่เหลียนเดินตรวจดูความเรียบร้อยรอบๆจวนแน่" ฮูหยินท่านเจ้าเมืองพูดกับสามีเมื่อทุกอย่างในจวนเข้าสู่สถานการณ์ปรกติแล้ว
"ดูเหมือนว่าท่านแม่ทัพเจ้าจะไม่พอใจที่เราปฏิเสธ"
"เขาเป็นท่านอ๋อง เป็นแม่ทัพ แถมมีผลงานน่าชื่นชม แม้แต่องค์ฮ่องเต้ยังชื่นชมในตัวเขา คงไม่มีใครกล้าขัดใจ" ท่านเจ้าเมืองพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ภรรยาพูด
"ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพที่ดี และบรรดาทหารต่างชื่นชมมาก เป็นแม่ทัพที่เก่ง ฉลาด และทำทุกอย่างเพื่อบ้านเมือง เขาออกรบมาตั้งแต่อายุได้เพียง 13 ปีเท่านั้น"
"เขากลับไปแล้วแบบนี้เจ้าก็คงสบายใจขึ้นด้วยใช่ไหมลู่เหลียน" ฮูหยินท่านเจ้าเมืองเอ่ยถามสาวใช้คนสนิท
"เจ้าค่ะ"
"เจ้าไม่ชอบท่านแม่ทัพบ้างรึลู่เหลียน" ท่านเจ้าเมืองถามบ้าง สาวใช้คนงามส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่คิดที่จะชอบผู้ใดทั้งนั้นเจ้าค่ะ ชีวิตนี้ข้าคิดเพียงอย่างเดียวคืออยากจะดูแลท่านเจ้าเมืองและฮูหยินไปตลอดชีวิตของข้าเจ้าค่ะ" ลู่เหลียนตอบจากใจจริง สองสามีภรรยาวัยดึกมองสบตากันและหันมาส่งยิ้มให้นางด้วยความเอ็นดู
"ข้ากับฮูหยินแก่มากแล้วนะลู่เหลียน จะอยู่กับเจ้าได้นานสักเท่าใด"
"ใช่ อย่างน้อยเจ้าก็ควรที่จะเปิดใจรับใครบ้าง บรรดาสาวใช้บอกว่ามีคนมาชอบพอเจ้าหลานคนนี่ มองใครไว้บ้างก็ดีนะ"
"ข้าไม่คิดจะแต่งงานเจ้าค่ะ ข้าอยู่ที่นี่กับท่านทั้งสองก็มีความสุขอยู่แล้ว และถ้าหากท่านเจ้าเมืองและฮูหยินสิ้นความเมตตาแล้วข้าก็จะเข้าสำนักชีเจ้าค่ะ" ลู่เหลียนพูดถึงความตั้งใจของตัวเองออกมา
"อาจจะเป็นเพราะเจ้าไม่ยังไม่เคยชอบใครจริงๆจังๆก็ได้ เอาเถอะ ข้าอยากให้เจ้ามีครอบครัวที่ดี เอาเป็นว่าข้ากับท่านเจ้าเมืองจะลองมองหาคู่ให้เจ้าดู" เฉินลู่เหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ข้าทั้งสองไม่บังคับเจ้าหรอก แต่เรื่องแบบนี้ดูไว้ก็ไม่เสียหาย เกิดข้ากับท่านเจ้าเมืองเป็นอะไรไปเจ้าตะได้มีคนดูแล"
"แต่"
"ข้าสองคนรักเจ้าเหมือนลูกเหมือนหลาน และข้าทั้งสองได้ให้สัญญากับย่าของเจ้าไว้ว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด ดังนั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าทั้งสองจะต้องทำและไม่ต้องห่วง เราไม่เคยบังคับเจ้ามาตั้งแต่เด็กดังนั้นโตขนาดนี้แล้วเราก็จะไม่บังคับเช่นกัน" ท่านเจ้าเมืองให้คำมั่น สาวใช้คนสวยถอนหายใจ ดูเหมือนว่านางจะไม่สามารถปฏิเสธท่านทั้งสองได้เสียแล้ว
------------------------+
แม่ทัพหนุ่มเงยหน้ามองดวงจันทร์ยามค่ำคืนเพียงลำพัง เขาพากองทัพออกจากเมืองหน้าด่านเล็กนั่นมาหลายราตรีแล้วแต่ทว่าใบหน้าหวานๆของหญิงสาวนางหนึ่งยังไม่หลุดไปจากใจได้เลย นอกจากความงามที่ถูกตาต้องใจแล้วคำพูดคำจา กิริยามารยาท ของนางยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ
"ถ้าเจ้าคิดว่าทำแบบนี้จะทำให้ข้ายอมแพ้ บอกได้เลยว่าไม่มีทาง ข้าจะต้องได้เจ้ามาอยู่ข้างๆแน่นอน" แม่ทัพหนุ่มพึมพำแววตามุ่งมั่น นอกจากอยากจะเอาชนะแล้ว ยังมีเรื่องที่อยากรู้อีกเรื่องคือเรื่องของหยกสลักที่นางห้อยติดตัวด้วย อยากรู้นักว่าทำไมมันถึงมาอยู่กับสาวใช้ได้
ทันทีที่กลับมาถึงเมืองหลวงฉางอานบรรดานายทหารและกองทัพของเจ้าเฟยหลงต่างได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ องค์จักรพรรดิจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองให้กับผู้กล้าสามวันสามคืน และปูนบำเหน็จให้กับแม่ทัพใหญ่มากมาย ทั้งเงิน และสาวงาม เจ้าเฟยหลงน้อมรับรางวัลนั้นอย่างนอบน้อม แต่ทว่าใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มยังคงนิ่ง ไม่ได้แสดงความดีใจออกมาจนทำให้องค์จักรพรรดิแปลกใจ
"เฟยหลงทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้น รางวัลที่ข้าให้ไม่ถูกใจเจ้าหรือไง" เจ้าเฟยหลงโค้งคำนับให้กับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ช้าๆ
"หามิได้พระเจ้าข้า สิ่งที่พระองค์พระราชทานให้กับข้าน้อยนั้นมากมายเกินกว่าสิ่งที่ข้าทำไว้เสียอีก เพียงแต่ว่าบรรดาหญิงงามที่ฝ่าบาทประทานให้นั้น ไม่มีนางใดสามารถทำให้ข้าลืมสตรีนางหนึ่งได้เลย" แม่ทัพหนุ่มบอกกับเจ้าชีวิตอย่างตรงไปตรงมา ด้วยความที่บิดาของตนมีศักดิ์เป็นอาขององค์จักรพรรดิเลยทำให้กล้าพูดแบบนี้ออกมา ซึ่งคำตอบของแม่ทัพหนุ่มนั้นทำให้ผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งรัฐยิ้มพอใจ
"เจ้าพูดแบบนี้แปลว่าไปหลงเสน่ห์ใครเข้า บอกข้าสิว่านางผู้นั้นคือใคร"
"ฝ่าบาทนางผู้นั้นคือสาวใช้ประจำตัวของฮูหยินท่านหลินฮุ่ยหวงขอรับ" พระองค์พยักพระพักตร์รับรู้
"แล้วทำไมไม่พานางมาด้วยเสียเลย" สีหน้าของแม่ทัพหนุ่มดูเศร้าเล็กน้อย
"ข้าน้อยขอนางกับท่านหลินแล้ว แต่..." แม่ทัพหนุ่มเว้นไว้เพียงเท่านั้น
"เจ้าถูกปฏิเสธอย่างนั้นรึ"
"ฝ่าบาท ความจริงไม่ใช่ความผิดของท่านหลิน บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าข้าเองที่ไม่ดีพอ" องค์จักรพรรดิส่ายหน้าไม่เห็นด้วย ยิ่งเห็นคนของพระองค์ผิดหวังยิ่งสงสาร
"ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เป็นคนพวกนั้นที่ผิด พวกเขาไม่น่าจะปฏิเสธ เจ้าเป็นถึงแม่ทัพของข้า แต่คนพวกนั้นกลับกล้าที่จะขัดใจ อีกทั้งสิ่งที่เจ้าขอก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ภรรยาของหลินฮุ่ยหวงสามารถหาสาวใช้คู่ใจคนใหม่ได้เสมอ แต่แม่ทัพของข้าไม่ได้ถูกตาต้องใจสตรีนางไหนบ่อยๆ ถามหน่อย เจ้าชอบนางจริงๆรึ"
"พะย่ะค่ะ ข้อน้อยชอบนางผู้นั้นมาก ถึงนางจะเป็นเพียงสาวใช้ข้าก็มิได้รังเกียจแต่อย่างใด แต่ทว่านางเองก็ปฏิเสธข้าเช่นกัน อาจะเป็นเพราะว่าข้าไม่คู่ควรกับนางก็เป็นได้" แม่ทัพหนุ่มยังคงถ่อมตัวต่อไป
"มันมากไปแล้วหลินฮุ่ยหวงปฏิเสธเจ้าก็เหมือนปฏิเสธข้า เจ้าเป็นโอรสของท่านอา เจ้าจึงเป็นหลานของข้าด้วย ผู้ที่กล้าขัดใจหลานของข้าย่อมมีความผิด "
"ฝ่าบาท ท่านหลินไม่ได้ผิดหรอกพะย่ะค่ะ เป็นข้าเองที่บอกกับทางนั้นไปว่าจะยอมรับหากถูกปฏิเสธ" แม่ทัพหนุ่มอธิบาย เนื่องจากไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่
"แม่สาวใช้คนนั้นชื่อว่าอะไร ข้าอยากจะรู้นักว่าแม่สาวใช้ที่กล้าปฏิเสธแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจ้ามีชื่อว่าอะไร"
"เฉินลู่เหลียนพะย่ะค่ะ" เจ้าเฟยหลงเอ่ยชื่อของนางออกมา
"ข้าขอถามอีกครั้งว่า ระหว่างสาวงามที่ข้ายกให้กับแม่สาวใช้คนนั้นเจ้าต้องการสิ่งไหนมากกว่ากัน" องค์จักรพรรดิเอ่ยถามอีกครั้ง เจ้าเฟยหลงคำนับเจ้าชีวิตของตนอีกครั้ง
"ถ้าฝ่าบาทให้ข้าน้อยเลือก ข้าของเลือกนางผู้นั้นขอรับ" องค์โอรสสวรรค์พยักหน้ารับรู้ ออกจะพอใจด้วยซ้ำที่แม่ทัพหนุ่มบอกความต้องการของตนตรงไปตรงมาแบบนี้ อีกทั้งเรื่องที่อีกฝ่ายต้องการก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับผลงานของเจ้าเฟยหลง
"มหาดเล็ก เตรียมราชโองการ" เสียงอันทรงอำนาจสั่งมหาดเล็กคู่ใจให้เตรียมเขียนราชโองการ "เอาหล่ะเฟยหลง ข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง และข้าจะให้ลู่หลิงจินเป็นตัวแทนไปแน่นอนว่าครั้งนี้จะไม่มีผู้ใดที่กล้าปฏิเสธเจ้าแน่ เตรียมตัวรอรับแม่สาวใช้นางนั้นที่จวนได้เลย " ใบหน้าหล่อเหลายิ้มพอใจ แม่ทัพหนุ่มรีบคำนับเจ้าผู้อยู่เหนือหัวของตนทันที
"ขอบพระทัยฝ่าบาท"
-----------------------------------+
ทันทีที่ตัวแทนขององค์จักรพรรดิมาถึงจวนหลินฮุ่ยหวง ภรรยา และบรรดาผู้ที่อยู่ในจวนขุนนางต่างคุกเข่าลงเพื่อถวายความจงรักภักดีทันที
ราชโองการ....เนื่องจากท่านแม่ทัพเจ้าเฟยหลงทำความดีความชอบให้แก่แผ่นดิน ดังนั้นเพื่อเป็นการตอบแทนคุณความดีที่ได้ทำฝ่าบาทจึงมีรับสั่งมอบหญิงสาวนามว่าเฉินลู่เหลียนเป็นรางวัลให้แก่แม่ทัพเจ้า โดยห้ามมิให้มีใครฝ่าฝืน และเมื่อรับราชโอการนี้แล้วขอให้หลินฮุ่ยหวงส่งตัวเฉินลู่เหลียนเข้าเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด ....จบราชโอการ
"น้อมรับราชโองการ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี" ขุนนางเฒ่าโค้งรับราชโองการและหันมามองหน้าภรรยาด้วยความหนักใจ เพราะเป็นถึงราชโองการหลวงดังนั้นจึงไม่สามารถปฏิเสธได้
"ท่านหลิน ถ้าท่านไม่ว่าอะไร มะรืนนี้ท่านควรให้นางไปเมืองหลวงพร้อมกับข้าเลย ทางท่านแม่ทัพเจ้าเตรียมเกี้ยวสำหรับนางไว้แล้วด้วย"
"ท่านลู่เดินทางมาเหนื่อยๆ พักผ่อนก่อนดีกว่าขอรับ ข้าให้เด็กๆจัดที่ทางไว้ให้แล้ว" ลู่หลิงจินพยักหน้ารับช้าๆ
"ท่านหลินสาวใช้ของท่านที่ชื่อว่าเฉินลู่เหลียนคือคนไหน ข้าชักอยากเห็นหน้านางเสียแล้ว อยากรู้เหลือเกินว่าจะงามขนาดไหน แต่คงงามมากเพราะทำให้ท่านแม่ทัพเจ้าถึงกับยอมแลกนางกับบรรดาสาวงามที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ร่วมร้อยนาง" ขุนนางเฒ่ามีสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด
"เดี๋ยวข้าจะให้นางมาพบท่านขอรับ" หลินฮุ่ยหวงบอกสั้นๆ เมื่อถึงที่พักของตัวแทนพระองค์แล้ว เจ้าเมืองชราก็ให้เด็กรับใช้ไปตามลู่เหลียนมาทันที
-----------------+
ลู่หลิงจินมองสาวใช้นามว่าเฉินลู่เหลียนอย่างพิจารณา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนางผู้นี้ถึงได้ถูกต้องต้องใจแม่ทัพหนุ่มนัก นอกจากจะมีใบหน้างดงามแล้วกิริยามารยาทของนางยังเรียกได้ว่าสมเป็นกุลสตรีทุกกระเบียดนิ้วเลยก็ว่าได้
"พรุ่งนี้เจ้าจัดข้าวของให้เรียบร้อยนะ มะรืนนี้เราจะเดินทางเข้าเมืองหลวงกัน"
"เจ้าค่ะ" ลู่เหลียนรับคำสั้นๆ ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา แต่ทว่าแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ต้องไปเมืองหลวงโดยที่ไม่เต็มใจ
------------------------+
เฉินลู่เหลียนคุกเข่าคำนับท่านเจ้าเมืองและฮูหยินเพื่อเป็นการอำลา สาวใช้คนงามมีน้ำตานองหน้าเมื่อต้องจากผู้มีพระคุณทั้งสองไปโดยไม่เต็มใจ สองสามีภรรยามองสบตากันและหันไปมองหญิงสาวด้วยความสงสารและเห็นใจปนสะเทือนใจ ทั้งสองดูแลนางมาตั้งแต่ยังเด็กอีกทั้งยังรู้จักย่าของนางเป็นอย่างดี ดังนั้นความผูกพันที่มีต่อกันจึงมีมากมายนัก
"ไม่มีข้าทั้งสองอยู่กับเจ้าแล้ว เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆนะลู่เหลียน" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยกับสาวใช้คนสนิทเสียงเครือ
"เจ้าค่ะ ฮูหยินและท่านเจ้าเมืองก็ต้องดูแลตัวเองดีๆนะเจ้าคะ"
"ลู่เหลียน มานี่สิ ข้ามีบางอย่างจะให้เจ้า" ภรรยาของเจ้าเมืองพูดและส่งของบางอย่างให้นาง มันคือก่องไม้ขนาดกำลังพอดี เฉินลู่เหลียนรับกล่องไม้มาถือไว้น้ำตาคลอ "เปิดดูสิ" ภรรยาท่านเจ้าเมืองพูดอีกครั้ง สาวใช้คนงามทำตามคำสั่งนั้น ด้านในกล่องไม้มีซองจดหมายและมีเครื่องประดับอยู่สองสามชิ้น ถึงแม้จะน้อยแต่ทว่ามันสวยงามแค่มองจากสายตาก็รู้แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่มีมูลค่าสูงเอาการ
"ฮูหยิน"
"กล่องนี้เป็นกล่องที่ย่าของเจ้าฝากเอาไว้ นางบอกข้าว่าให้มอบให้เมื่อเจ้าอายุครบ 20 ปี อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะ 20 แล้วข้าจึงมอบมันให้เจ้าเสียเลย จดหมายที่อยู่ในซองนั้นคือจดหมายที่บอกเล่าเรื่องราวของเจ้า เจ้าควรรู้ว่าตัวเองเป็นใครและมาอยู่กับข้าได้อย่างไร" เฉินลู่เหลียนมองสบตาอีกฝ่ายและค่อยๆหยิบจดหมายที่อยู่ในกล่องนั้นขึ้นมาอ่านเงียบๆ ข้อความในจดหมายสร้างความสะเทือนใจให้กับผู้อ่าน น้ำตาของนางไหลออกมาเพราะกลั้นไม่อยู่ และเมื่ออ่านจบนางก็เช็ดน้ำตาก่อนที่จะเก็บจดหมายไว้ในที่กล่องเช่นเดิม
" แต่ถึงจะรู้ว่าตัวเองเป็นผู้ใดก็อย่าได้เปิดเผยเพราะข้าไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดเห็นเช่นไรถ้าเห็นว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่" เฉินลู่เหลียนนิ่ง มาถึงตอนนี้ถึงจะอ่านจดหมายและรู้ว่าตัวเองเป็นใครคงไม่มีประโยชน์แล้วเพราะอย่างไรเสียนางก็ต้องไปอยู่ที่จวนของเจ้าเฟยหลงอยู่ดี
"ข้าคือสาวใช้ของท่านทั้งสองตลอดไปเจ้าค่ะ ดังนั้นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสนใจเรื่องราวในอดีต เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่เต็มไปด้วยความสุขนัก" สองสามีภรรยามองหน้าสาวใช้ด้วยความเข้าใจ
"ดูแลตัวเองดีๆนะลู่เหลียน ถึงเจ้าจะเป็นสาวใช้ แต่จงอย่าลืมว่าเจ้าเป็นสตรีที่มีเกียรติคนหนึ่ง จงทะนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง อย่าให้ความอ่อนแอทำให้เจ้าต้องยอมลดเกียรตินั้นเด็ดขาด
"เจ้าค่ะ ข้าลานะเจ้าคะ" เฉินลู่เหลียนคำนับเจ้านายทั้งสองอีกครั้งก่อนที่จะลุกขึ้น พยายามเชิดหน้าและเดินจากไปด้วยความเข้มแข็งถึงแม้จะเสียใจมากแค่ไหน ก็จะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น


พื้นฟุตบาทถูกสร้างขึ้นจากการนำอิฐบล็อกมาเรียงต่อกันอย่างเป็นระเบียบสวยงามเกิดเป็นทางเท้าอำนวยความสะดวกไว้ให้ผู้คนเดินไปมา อิฐบล็อกแต่ละก้อนมีพื้นผิวขรุขระไม่เรียบเสมอกันทั้งก้อน บ้างก็มีรอยแตกรอยร้าวสลับกับหลุมเล็ก ๆ ที่เกิดจากการเสียดสีของเม็ดหินเม็ดทราย ไหนจะน้ำหนักของผู้คนที่เดินเหยียบย้ำซ้ำไปซ้ำมา พอมองใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่ามันมีลักษณะเป็นแบบนี้เอง...
น่าสนใจจริง ๆ ราวกับชั่วอึดใจหนึ่งของคนคนนี้ได้ศึกษาเรียนรู้ลักษณะทางกายภาพของพื้นฟุตบาทอย่างจริงจัง ทั้งที่ไม่เคยนึกสังเกต หรือมองว่ามันเป็นเรื่องน่าสนใจมาก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าสวย ๆ ของเธอกำลังล้มคะมำหน้าทิ่มอยู่บนพื้นตรงป้ายรถเมล์ในเช้าวันจันทร์สุดแสนว้าวุ่น
ทำไมนะเหรอ... เพราะความรีบเร่ง ซุ่มซ่าม ไม่ระวังนะสิ เธอถึงได้สะดุดขาตัวเองระหว่างก้าวเท้าลงจากบันไดรถเมล์อยู่ในท่าน้องหมา ช่างเป็นการขึ้นรถเมล์ในรอบ 3 ปีที่น่าจดจำ
เป็นภาพน่าดูชมเสียจริง ๆ คล้ายฝน
เอกสารต่าง ๆ ปลิวว่อนกระจัดกระจายเต็มพื้น ผู้คนมุงดูไร้วี่แววคนมีน้ำใจคิดเข้าช่วยเหลือ อาจเป็นเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครได้ทันตั้งตัวถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ส่วนเจ้าคนซุ่มซ่ามที่ใช้ทั้งมือและเข่ารับแรงกระแทกรู้สึกเจ็บแสบจากรอยถลอกฟกช้ำ จนแผลซิบเลือดค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเด่นชัดบนผิวขาวผ่องเสมอกันทั้งตัวไม่ต่างอะไรจากผิวเด็กเนียนนุ่มอมชมพู ถ้าลองได้สัมผัสความนุ่มเด้งของเรือนร่างนี้สักครั้ง คุณจะติดใจ
...แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้!
เจ้าพื้นฟุตบาทตัวดีช่างกล้าทำให้ผิวสวย ๆ ของเธอต้องเป็นแผล รู้ไหมว่าเธอคนนี้เป็นใคร เฮอะ...อย่างนี้สินะที่เขาเรียกว่า พลาน
สถานการณ์เลวร้ายพวกนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้นกับชีวิตแสนสงบของ'คับฟ้า' ถ้าไม่ใช่เพราะ...
"…"
"กางเกงในสีชมพูรูปลิงกินกล้วยเชย ๆ…มันโผล่อยู่นะ"
น้ำเสียงทุ้มเข้มฟังดูสบายหูของบุคคลปริศนาจากทางด้านหลังเอื้องเอ่ย เรียกสติคับฟ้าให้กลับมาจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน หลังตกอยู่ในสภาวะตกใจทำอะไรไม่ถูก
เฮือก
ใช่…ทุกอย่างเป็นเพราะยัยน้องสาวตัวดี
...คล้ายฝน...
เรื่องราวทั้งหมดต้องย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนเช้าตรู่ที่ไร้วี่แววของแสงตะวันขึ้นส่องริมขอบฟ้า มีเพียงเสียงไก่ขันดังแข่งกันเป็นการสังสัญญาณ…ในระหว่างที่ผู้ชายหน้าหวานวัย 32 ปีแต่หน้าตาเหมือนเด็กอายุสิบแปด ชื่อว่า คับฟ้า กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงในห้องนอนแอร์เย็นฉ่ำ 18 องศาเซลเซียส กระทั่ง…
ปัง!
เสียงเปิดประตูไร้มารยาทดังกระแทกฝาผนังพร้อมกับร่างใครคนหนึ่งถือวิสาสะเข้ามาในห้องนอน ทั้งยังเปิดไฟสว่างจ้าทั่วห้องมองคนนอนหลับด้วยสีหน้าตาลีตาเหลือก สองมือไม่ว่างเปล่ารีบวางเสื้อผ้าและอุปกรณ์แต่งหน้าไว้บนโต๊ะ พุ่งตรงไปที่เป้าหมาย
"คับฟ้า ตื่น!"
มือเล็ก ๆ เอื้อมเขย่าร่างคนโตกว่าพร้อมกับดึงผ้าห่มทิ้งไว้ปลายเตียง
"อืมม อะไร...คล้ายฝน..."
คนถูกปลุกท่าทางสะลึมสะลือกดเปลือกตาปิดสนิทไม่พร้อมลืมตาปรับรับแสงไฟพลิกตัวนอนคว่ำหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ อู้อี้ในลำคอไม่พอใจ เมื่อถูกก่อกวนการนอนทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาตื่นตามปกติ
"ตื่น ตื่น ตื่น คับฟ้า เกิดเรื่องแล้ว!"
มือเล็ก ๆ ทำหน้าที่เขย่าตัวพี่ชายให้รู้สึกตัวแต่เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลกับคนขี้เซา
"..."
"คับฟ้า ตื่นเดี๋ยวนี้นะ"
พรึ่บ!
ตุบ!
"โอ๊ย!"
แรงกระชากของคล้ายฝนในคราวเดียวดึงร่างคับฟ้าหล่นตกเตียงจนต้องร้องอุทานเสียงหลงด้วยความรู้สึกเจ็บจากแรงตกกระทบ เป็นผลทำให้ผู้ชายคนเดียวของบ้านรู้สึกตัวตื่นเต็มตา แหงนหน้ามองน้องสาวตัวเองที่ไม่รู้จักกิริยามารยาทยืนค้ำหัวคนอายุมากกว่าที่อยู่ในสภาพหัวทิ่มตีลังกา ช่วงขาเรียวยาวที่บ่งบอกถึงความสูงและกล้ามเนื้อรูปทรงสวยทั้งสองข้างเป็นผลจากการออกกำลังกายทุกวันชี้ขึ้นเพดาน ส่วนช่วงลำตัวโปร่งด้านบนนอนนิ่งกับพื้นห้อง ด้วยบุญบารมีของแรงโน้มถ่วงของโลกทำให้ชายเสื้อชุดนอนของคนตัวสูงในระดับความสูงสากลของผู้ชายตกลงกองรวมกันที่หน้าอกเผยมวลกล้ามเนื้อเล็ก ๆ พอเป็นลอนคลื่นสีขาวจั๊วะ ปรากฏต่อสายตาน้องสาว ช่างเป็นบุญตาเสียจริง
"คล้ายฝน เธอทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไง"
"ก็คับฟ้าไม่ยอมตื่น"
คำพูดคำจาของน้องสาวสุดที่รักดูจะไม่สำนึกถึงความผิดที่กระทำลงไป
คับฟ้า ค่อย ๆ ลุกขึ้นจัดท่าทาง ทิ้งน้ำหนักลงบนเตียงมองหน้าคล้ายฝนในชุดนอนสีชมพูลายฮัลโหลคิตตี้เชิงตำหนิที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตแถมยังทำกิริยาไม่น่ารัก ลากพี่ชายที่อายุห่างกันตั้ง 10 ปีตกเตียงหัวทิ่ม
เขายังจ้องหน้าน้องสาวอยู่อย่างนั้นหวังให้เจ้าตัวเอ่ยคำขอโทษ แต่ดูแล้วเจ้าตัวไม่รู้สึกผิดหรือสำนึกสักนิด มันเป็นผลจากตอนเด็ก ๆ ที่พี่ชายคนนี้เลี้ยงดูน้องสาวตามใจเกินเหตุ
คับฟ้ากับคล้ายฝน เราสองพี่น้องท้องเดียวกันอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนเรียกได้ว่าแทบทุกช่วงเวลาสองพี่น้องคู่นี้จับมือเคียงข้างกันตลอด โดยเฉพาะในตอนที่พ่อกับแม่ต้องออกไปทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว คับฟ้านี่แหละที่เป็นคนคอยดูแลเป็นทั้งเพื่อนเล่น พี่ และพ่อแม่ให้คล้ายฝนในเวลาเดียวกัน เธอเลยจะค่อนข้างตัวติดคับฟ้ามาตั้งแต่ไหนแต่ไร พอมีปัญหามักวิ่งเข้ามาขอให้คับฟ้าช่วยคนแรกเสมอ ทั้งสองเกิดในครอบครัวฐานะปานกลางที่เสาหลักสองคนของบ้านต้องทำงานหาเงินจนไม่ค่อยมีเวลาให้กับครอบครัว แต่ถึงอย่างนั้นครอบครัวของพวกเขาก็ยังอบอุ่นมีความสุขดี เพราะทุกคนเข้าใจเหตุและผลของกันและกัน
เฮ้อ
คับฟ้าถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ถึงคราวที่คับฟ้าต้องตักเตือนคล้ายฝนอย่างจริงจังสักที แต่ก่อนอื่นต้องฟังสิ่งที่เด็กคนนี้พูดเสียก่อน...
"ว่าไง คราวนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ"
"คับฟ้าไปมหาวิทยาลัยแทนคล้ายฝนหน่อยสิ" คล้ายฝนลุกลี้ลุกลนหลุบตาต่ำไม่กล้าสบตา
"ห๊ะ ทำไม"
"คือ คล้ายฝนรับงานถ่ายแบบซ้อนทับกับเวลาเรียน แล้วงานนี้เป็นงานสำคัญที่ยกเลิกไม่ได้..." น้ำเสียงจากที่หนักแน่นในช่วงประโยคแรกค่อย ๆ ผ่อนลงราวเสียงกระซิบในช่วงท้ายประโยค
"แล้ว"
"คล้ายฝน อยากให้คับฟ้าไปมอแทนคล้ายฝน"
"พี่มีงานประจำนะ ไม่ได้เป็นคนว่างงานที่มีเวลามากพอจะทำเรื่องแบบนั้น"
"คับฟ้าก็ลางานสิ แค่วันเดียวเองบริษัทคงไม่ขาดทุนหรอก อีกอย่างคับฟ้าก็เป็นพนักงานดีเด่นอยู่แล้ว เจ้านายไม่ว่าหรอก นะ ช่วยคล้ายฝนหน่อยนะ"
...คับฟ้ามองหน้าน้องสาวสุดแสนเอาแต่ใจ พูดง่าย ๆ ถึงสิ่งที่จะให้เขาทำ คิดว่างานที่คับฟ้าทำเป็นฟรีแลนซ์รึไงที่คิดจะพักก็พัก คิดจะทำก็ทำ คิดจะหยุดก็หยุด
เขาเป็นถึงเลขาส่วนตัวของประธานบริษัท ณ อิเล็กทริกซอฟต์แวร์เลยนะ บริษัทผลิตชิ้นส่วนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชื่อดังระดับประเทศ ไม่ใช่งานที่จะลาก็ลาได้ง่าย ๆ มันส่งผลกระทบกับคนมากมาย เด็กคนนี้เข้าใจอะไรบ้างไหม
"ปกติชอบแอบหนีเรียนไปทำงานเป็นประจำไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากไปล่ะ หยุดเรียนไปก็ได้นิในเมื่อคล้ายฝนคิดว่างานมันสำคัญกว่าความรู้ งานมันไม่น่าเบื่อเหมือนอยู่ในห้องเรียน"
มีหรือคับฟ้าจะไม่รู้นิสัยน้องตัวเอง เธอชอบโดดเรียนไปทำงานเป็นประจำด้วยเหตุผลที่ว่าทำงานแล้วได้เงินแถมยังได้ปาร์ตี้สนุกกับเพื่อน
"อึ๋ย…"
คล้ายฝนเห็นท่าไม่ดีมีแววว่าคับฟ้าไม่ยอมช่วย มีแต่ต้องใช้ลูกอ้อนเท่านั้นซึ่งเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้คับฟ้าใจอ่อน
"นะ นะ พอดีว่าวันนี้ที่มหาวิทยาลัยมีงานสำคัญที่ห้ามขาดเด็ดขาด ช่วยคล้ายฝนหน่อยสิพี่จ๋า"
"ไม่ต้องมาเรียกพี่จ๋าเลย เป็นแบบนี้ทุกทีกี่ครั้งแล้ว ทำไมถึงไม่จัดตารางเวลาของตัวเองให้ดี ๆ ต้องให้พี่ย้ำอีกกี่ครั้งถึงจะเข้าใจ"
"ก็...คล้ายฝนลืมนินา ถ้ารู้ว่างานถ่ายแบบตรงกับวันนี้ คล้ายฝนก็ไม่รับหรอก"
น้องสาวทำหน้าคลอน้ำตาเหมือนจะร้องไห้รู้สึกผิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
"เรื่องคราวนี้พี่ต้องทำโทษ คล้ายฝนจะได้จำสักที เลือกมา...ระหว่างไปเรียนกับทำงาน ในเมื่อเลือกที่จะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยก็ต้องหัดมีความรับผิดชอบกว่านี้สิ เพราะแบบนี้ไงพ่อกับแม่ถึงเป็นห่วง"
"...ฮึก พี่จ๋า ฮึก คล้ายฝน...คล้ายฝนจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น นะ นะ คล้ายฝนเลือกไม่ได้ งานนี้สำคัญจริง ๆ มันเกี่ยวถึงอนาคตในวงการของคล้ายฝนเลยนะ ฮึก ฮึก พี่จ๋า" น้ำตาใส ๆ ไหลรินอาบแก้มพร้อมคำอ้อนวอน
พี่จ๋า พี่จ๋า พี่จ๋า
คำพูดออดอ้อนกับน้ำตาคลอหน่วยดังกึกก้องกังวานในห้วงลึกของจิตใจของพี่ชายคนนี้จนอยากเข้าไปสวมกอด หอมแก้มซ้ายขวาจับขึ้นมาทำเป็นหมอนข้าง เขาไม่อยากทำโทษเลยรู้สึกน้องสาวจับใจ แต่ไม่ได้ไม่งั้นมันจะเสียงานเสียการ ที่คับฟ้าทำเพื่อสอนคล้ายฝนให้รู้จักรอบคอบมากกว่านี้
อดทนไว้คับฟ้า...พี่จ๋าขอโทษ
"เราย้ายไปอยู่ที่อเมริกากับพ่อแม่ดีไหม" คับฟ้าทำหน้านิ่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ไม่! คล้ายฝนอยากอยู่ที่นี่"
เธอปฏิเสธเสียงแข็ง ชักสีหน้าเชิงคัดค้านทันที แม้ว่าตัวเองจะมีแต้มรองในการเจรจา
ทุกครั้งที่คับฟ้าชวนน้องสาวไปอยู่กับครอบครัวที่ต่างประเทศ คล้ายฝนจะเอาแต่ดื้อดึงปฏิเสธไม่อยากไป ซึ่งเรื่องนี้ทำให้พ่อแม่เป็นห่วงมากไม่อยากทิ้งคล้ายฝนอยู่คนเดียว เป็นเหตุผลว่าทำไมคับฟ้าต้องกลับมาจากอเมริกาเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนคล้ายฝนจนถึงปัจจุบันได้ประมาณ 3 ปีแล้ว ทั้ง ๆ ที่เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นก็มีความสุขดี
ช่างเป็นน้องสาวเจ้าปัญหาจริง ๆ แต่ทำยังไงได้ เพราะรัก เขาถึงยอมกลับมาเหยียบประเทศไทยในรอบเกือบ 10 ปีอีกครั้ง
"ถ้าอย่างนั้นคล้ายฝนก็ควรดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ พี่อยู่ช่วยได้ไม่ตลอดหรอกนะ"
"คล้ายฝนขอโทษ ฮึก"
เฮ้อ
กว่าจะยอมพูดคำขอโทษออกมาได้แต่ละครั้งช่างยากเย็น ในเมื่อคล้ายฝนรู้สึกผิดจริง ๆ ก็ได้ เขาจะช่วย คับฟ้าไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้นยิ่งกับน้องสาวสุดที่รักด้วยแล้ว
"แล้วจะให้พี่ทำอะไรล่ะ"
"คับฟ้าจะยอมช่วยคล้ายฝนเหรอ ฮึก"
"เรามีกันอยู่สองคนพี่น้องก็ต้องช่วยกันสิจะทิ้งกันได้ยังไง แต่ทีหลังต้องรอบคอบกว่านี้รู้รึเปล่า"
"เข้าใจแล้วค่ะ"
จุ๊บ คล้ายฝนเข้ามาสวมกอดหอมแก้มนิ่ม ๆ ของพี่ชายตัวเองด้วยความดีใจทั้งน้ำตา ก่อนจะคว้ามือพี่ชายตัวเองลากเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายตามมาด้วยการแต่งหน้าทำผม
"ต้องแต่งตัวแบบนี้จริงเหรอคล้ายฝน มันเกินไปไหม"
คับฟ้ามองดูตัวเองในกระจกหลังถูกน้องสาวแปลงโฉมสักพักใหญ่ ให้อยู่ในชุดนักศึกษาผู้หญิง แถมยังแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าและทรงผมด้วยเครื่องสำอางราคาแพง
"แบบนี้แหละค่ะ คับฟ้าต้องไปมอแทนคล้ายฝนจะให้แต่งตัวเป็นผู้ชายไปได้ยังไง"
"แต่มันเกินไปหน่อยไหม แค่ไปเรียนไม่ใช่เหรอ หรือที่จริงแล้วจะให้พี่ไปเข้าสอบแทน แบบนี้พี่ไม่เอานะ"
"จะใช่ที่ไหน แค่เป็นการยืนยันตัวตนเฉย ๆ แต่งแค่นี้ไม่เกินไปหรอกค่ะ ปกติคล้ายฝนไปมอก็แต่งแบบนี้อยู่แล้ว อีกอย่างคับฟ้าไม่ต้องกังวลว่าใครจะจับได้ ดูสิ หน้าเราสองคนเหมือนกันอย่างกับฝาแฝด ดังนั้นสบายหายห่วง"
ช่างเป็นกำลังใจที่แสนขื่นขม คับฟ้าจะอยู่รอดตลอดรอดฝั่งรึเปล่านะ คับฟ้าเกิดความกังวล
"ก็พอเข้าใจได้อยู่ แต่พวกชุดชั้นในมันไม่จำเป็นต้องใส่ก็ได้ไหม มันอึดอัดแถมยังต้องยัดฟองน้ำกับกระดาษทิชชูเข้าไปอีก"
"หน้าอกน้องสาวตั้งคัพซีจะให้แบนราบเป็นไม้กระดานได้ยังไง" คล้ายฝนไม่พูดเปล่ายกหน้าอกธรรมชาติแสนภูมิใจขึ้นอวดพี่ชาย
"...กางเกงในด้วยเหรอ"
"แน่นอนสิ ในเมื่อใส่ชุดชั้นในแล้วก็ต้องให้ครบชุด คับฟ้าไม่ต้องห่วง กางเกงในตัวนี้คล้ายฝนยังไม่ได้ใส่แม้แต่ครั้งเดียวและไม่ต้องกลัวว่าจะอึดอัดเวลาเดินเพราะมันไม่ต่างอะไรจากกางเกงสเตย์ของผู้ชาย ใส่กระชับ ไร้กังวล หายห่วง"
เจ้าตัวดูจะมีความสุขที่ได้แปลงโฉมพี่ชายไม่น้อย เด็กขี้แยเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว
"แต่มันเป็นสีชมพู คล้ายฝนก็รู้ว่าสีชมพูเป็นสีกาลกิณีไม่ถูกกับพี่ ทำไมยังเอามาให้พี่ใส่"
"ก็มันมีอยู่ตัวเดียวนิ"
"..." คับฟ้าคิ้วขมวดทำความกังวล
"ใส่ ๆ ไปเถอะคับฟ้า ใส่สีไม่ถูกโฉลกกับดวงชะตาแค่วันเดียวคงไม่ทำให้ถึงขั้นเลือดตกยางออก แต่ถ้าไม่มั่นใจ…คับฟ้าก็หาอะไรที่เป็นสีเขียวเสริมดวงชะตาเข้าไปก็จบ"
"พูดง่ายจังนะคล้ายฝน เธอก็รู้ว่าพี่ให้ความสำคัญเรื่องดวงขนาดไหน" คับฟ้าทำสีหน้าตึงเครียดขึ้นอีกหนึ่งระดับ
ในแต่ละวันของผู้ชายคนนี้จะถูกขับเคลื่อนด้วยหมอดูตรวจดวงชะตาจากแอปพลิเคชันในมือถือ เหมือนเป็นเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของเขาที่ช่วยตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นสีเสื้อหรือชุดที่ใส่ สิ่งของนำโชคประจำวัน ฤกษ์แต่ละวันหรือแม้แต่อาหารการกินก็ยังต้องพึ่งสิ่งที่เรียกว่า หมอดู คับฟ้าไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้หากขาดเพื่อนคู่ใจคนนี้ราวกับเป็นเกาะป้องกันตัวเอง และถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดผิดไปจากนี้สักนิด คับฟ้าจะเกิดความกังวลมากถึงมากที่สุด
"รู้ แต่คับฟ้าไม่ต้องกังวลไป คล้ายฝนเช็กดวงชะตาทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้ว ว่าวันนี้ทุกอย่างจะราบรื่นตลอดทั้งวัน ไม่มีอะไรติดขัดและเสริมดวงชะตาวันนี้ด้วยของสีเขียวซึ่งเป็นสีนำโชคประจำตัวเอง"
"แน่ใจนะ แล้วสีที่ควรหลีกเลี่ยงเป็นพิเศษล่ะ หรือมีอะไรต้องระวังเพิ่มไหม"
"เอ่อ จำไม่ได้แล้ว"
"ได้ยังไง เดี๋ยวพี่ดูอีกรอบ…"
คับฟ้าคว้าโทรศัพท์เตรียมเปิดแอปพลิเคชันทำนายดวงชะตา
พรึ่บ!
ทว่าคล้ายฝนกลับรีบแย่งโทรศัพท์จากมือคับฟ้าเหมือนจะปกปิดอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้คับฟ้ารู้
"ทำอะไรนะ เอามือถือพี่ไปทำไม"
"มันจะสายแล้วคับฟ้า เดี๋ยวไม่ทันรถเมล์ประจำทาง รีบไปเถอะ"
คล้ายฝนทำตัวผิดสังเกตขึ้นอีกหนึ่งระดับ หยิบกระเป๋าสะพายและแฟ้มเอกสารยัดใส่มือพี่ชายของตัวเอง และไม่ลืมที่จะหยิบแอปเปิลเขียวไว้เป็นของนำโชคและเป็นของกินยามเช้าให้คับฟ้า
"เดี๋ยว…ไม่เห็นจำเป็น…ต้องรีบ"
"ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวไม่ทัน" คล้ายฝนพยายามดันตัวพี่ออกจากบ้านไปขึ้นรถประจำทาง
"คล้ายฝนยังไม่ได้บอกพี่เลยว่าต้องให้พี่ทำอะไรบ้าง เรียนที่ไหน กี่โมง"
"เรื่องนั้น...วันนี้คล้ายฝนมีเรียนแค่คาบเดียว คับฟ้าไม่ต้องเข้าเรียนก็ได้ อาจารย์ไม่เช็กชื่อหรอก สบายใจได้"
"เอ๊ะ! หมายความว่ายังไง แล้วให้พี่ไปเรียนทำไม คล้ายฝนมีเรื่องอะไรกันแน่"
"คือ...วันนี้เป็นวันคัดเลือกเด็กปีหนึ่งเข้าชมรมที่แสนสำคัญที่สุดในชีวิตคล้ายฝนที่ขาดไม่ได้ คล้ายฝนอยากให้คับฟ้าช่วยตรงนั้น" น้องตัวดีพึ่งจะมาเฉลยอะไรตอนที่ขาข้างหนึ่งก้าวขึ้นรถเมล์
"ชมรมอะไร…"
"..." คล้ายฝนเงียบไม่ตอบ
"คล้ายฝน!"
"ชมรมลีลาศ วันนี้เป็นวันคัดเลือกเด็กปีหนึ่งเข้าชมรมลีลาศ"
ลีลาศ
สิ้นเสียงคำพูดของน้องตัวดี คับฟ้าหน้าถอดสีขึ้นมาทันที
"คล้ายฝน…"
เขาไม่อยากจะเชื่อ น้องสาวคนนี้ทำอะไรลงไป เธอรู้ดีว่าคับฟ้ามีเรื่องสะเทือนใจกับลีลาศมาตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนจนเขาต้องหนีไปอยู่อเมริกา เปลี่ยนแม้กระทั่งชื่อนามสกุลไปใช้นามสกุลของแม่และไม่ยอมกลับไทยอีกเลย ซึ่งในตอนนั้นคับฟ้าเป็นนักกีฬาลีลาศทีมชาติที่มีชื่อเสียงเจ้าของฉายา เจ้าชายลีลาศลูกรักของเทพเจ้า
ยิ่งการกลับมาประเทศไทยในรอบ 10 ปีของคับฟ้า มันไม่ต่างอะไรจากที่เขายืนไต่เชือกกายกรรมบนหน้าผาสูงชันที่รายล้อมด้วยหุบเลวลึก การกลับมาเหยียบย่ำความรู้สึกเดิม ๆ แม้ไม่เจ็บปวดเหมือนแผลสดแต่รอยแผลเป็นยังคงอยู่ ไหนจะความกลัวว่ามีใครจำคับฟ้าได้ ซึ่งสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น มันเป็นอะไรที่น่ากลัว
ในทุก ๆ วันก่อนออกไปทำงานคับฟ้าต้องปิดบังตัวตน ภาวนาในทุก ๆ วันว่าอย่าให้มีใครจำคนชื่อ คับฟ้าได้ แต่นี่คือสิ่งที่น้องสาวตอบแทนพี่ชายคนนี้เหรอ ดึงเขากลับเข้าไปในเส้นทางการแข่งขันลีลาศ แม้จะเป็นแค่งานชมรมของมหาวิทยาลัยเล็ก ๆ แต่มันก็มีผลกับสภาพจิตใจคับฟ้าไม่น้อย แถมยัง...
"ความจริงคล้ายฝนอยากไปเอง แต่ว่าคล้ายฝนไปไม่ได้จริง ๆ คับฟ้าช่วยไปแทนน้องหน่อยนะ"
"ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก"
"ก็…ก็ ถ้าบอกคับฟ้าจะไม่ยอมทำ"
"ใช่ คล้ายฝนรู้ดีแต่ทำไมยังบังคับพี่"
"นะ นะ ถือว่าคล้ายฝนขอร้อง เรื่องนี้เรื่องเดียวจริง ๆ คล้ายฝนอยากเข้าชมรมลีลาศให้ได้จริง ๆ"
"พี่ขอรู้เหตุผลได้ไหม"
"ก็ ก็ มันเป็นที่ที่คับฟ้าเคยอยู่ คล้ายฝนแค่อยากไปสัมผัสบรรยากาศที่คับฟ้าเคยอยู่ที่นั่น เคยเต้น เคยใช้ชีวิต คล้ายฝนรักลีลาศไม่แพ้คับฟ้านะ"
"...รักลีลาศ แต่พี่ไม่เคยเห็นคล้ายฝนซ้อมทั้ง ๆ ที่บ้านเราก็มีห้องซ้อมเต้น เอาแต่แอบหนีซ้อมตลอด ชมรมลีลาศที่นั่นขึ้นชื่อมากในเรื่องของกิจกรรมและการฝึกซ้อมหนัก เธอก็น่าจะรู้นะคล้ายฝน ยิ่งคนที่เห็นงานสำคัญกว่าเรื่องเรียนหรือชมรมอย่างน้องคิดดีแล้วเหรอ พี่ถามจริง ๆ อยากเข้าชมรมลีลาศจริง ๆ เหรอ ใช่เหตุผลนี้จริง ๆ รึเปล่าที่อยากเข้าชมรม"
"จะ…จริงสิ" คับฟ้ามองหน้าคล้ายฝนอย่างเหนื่อยใจ ในเมื่อคล้ายฝนยังยืนยันแบบนั้น...
"แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ"
"เย้ ๆ"
น้อยสาวตัวดียิ้มแก้มปริโบกมือลาพี่ชายส่งเขาไปมหาวิทยาลัยแทนเธอ ก่อนจะรีบเข้าบ้านไปจัดการธุระของตัวเอง
และนั่นคือเรื่องที่เกิดขึ้น...
...เป็นสาเหตุให้ต้นสัปดาห์ของคับฟ้าวุ่นวายตั้งแต่เช้าตรู่ ต้องมายืนแออัดกันเป็นปลากระป๋องในรถเมล์แอร์ธรรมชาติสูดดมกลิ่นควันรถเพื่อเดินทางไปมหาวิทยาลัยเกือบครึ่งชั่วโมง แถมสัมภาระแต่ละชิ้นก็ไม่ใช่เล่น ๆ ทั้งแฟ้มเอกสารเอย ไหนจะกระเป๋าสะพายไซซ์เล็กที่แทบจะใส่อะไรไม่ได้นอกจากกระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์มือถือ
ตี๊ด
 เสียงกดกริ่งดังขึ้นในรถเมล์เป็นสัญญาณบอกว่า มีคนต้องการที่จะลงในป้ายถัดไป และหนึ่งในคนเหล่านั้นก็มีคับฟ้า ผู้คนเริ่มกรูเข้ามาเบียดเสียดกันหน้าประตูเพื่อจะได้ลงจากรถเมล์เป็นคนแรกให้เร็วที่สุด
แอ่ก!
รถทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าค่อย ๆ จอดเทียบตรงหน้าป้ายรถเมล์ ผู้คนเริ่มเบียดเสียดรอลงไม่ต่างอะไรกับคนที่ยืนรอตรงป้ายรถเตรียมพร้อมที่จะเดินเข้ามาแทนที่จำนวนคนที่หายไป
ทันทีที่ประตูเปิดเท่านั้นแหละ ทุกคนกรูกันเข้าและออกเพื่อจับจองที่นั่งหรือพื้นที่ในรถเมล์ เป็นจังหวะชุลมุนวุ่นวายไม่มีใครสนใจฟังเสียงพนักงานเก็บตั๋วที่พร่ำบอกปากจะฉีกว่าให้ผู้โดยสารในรถลงก่อน
คับฟ้าไม่ทันระวัง เพราะมัวช็อกกับเหตุการณ์ตรงหน้าไหลไปตามผู้คนจนสะดุดขาตัวเองล้มระหว่างก้าวลงบันไดจนหน้าคะมำกับฟื้นฟุตบาท เอกสาร สัมภาระทุกอย่างกระจัดกระจายไร้ทิศทาง รวมถึงแอปเปิลเขียวที่เป็นทั้งของนำโชคประจำวันและอาหารมื้อเช้ากลิ้งหายไปกับฝูงชน
อะไรกันเนี่ย คับฟ้าร้องตะโกนอยู่ในใจ
ณ เหตุการณ์ปัจจุบันหลังได้สติจากเสียงหนุ่มปริศนา
คับฟ้าใช้มือเก็บเอกสารบนพื้นให้เร็วที่สุด อยากรีบหนีออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
พรึ่บ!
ชุดเอกสารบางส่วนถูกยื่นมาตรงหน้าคับฟ้า ยังดีที่มีคนมีน้ำใจช่วยเหลือ
"ขอบคุณ"
ใบหน้าขาวผ่องเงยหน้าขึ้นสบตามองคนช่วยเก็บเอกสาร....ห้วงวินาทีนั้นสายตาทั้งสองสบกันราวกับมีแรงดึงดูดดึงมหาศาลดึงพวกเขาเข้าหา จู่ ๆ ร่างกายก็รู้สึกร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ จากนั้นค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งผิวขาวผ่องของคับฟ้ายิ่งทำให้เห็นเด่นชัด อาจด้วยเพราะใบหน้าหล่อคมสะอาดสะอ้าน คิ้วเข้มเหยียดตรง งอเข้านิดหน่อยตรงหางคิ้วสอดรับกะบจมูกโด่งตั้งเป็นสัน ริมฝีปากหยักเป็นกระจับสีชมพูเข้ม ชวนดูมีเสน่ห์ มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นจุดเด่นของทุกคน
หล่อ!
ในโลกใบนี้มีคนที่หล่อระดับนี้อยู่ด้วยเหรอ คับฟ้ามองพิจารณาตาไม่กะพริบอยู่อย่างนั้น
ตึกตัก!
เสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นไม่เป็นจังหวะเพียงเพราะได้มองหน้าคนคนนั้น
 เดี๋ยวนะเกิดอะไรขึ้น!
คับฟ้ามีสติเดี๋ยวนี้! นายไม่ใช่วัยรุ่นวัยสิบแปดที่จะหัวใจกระชุ่มกระชวยเพราะเจอผู้ชายหล่อ สามสิบสองแล้วนะ สติ ๆ คับฟ้าพูดกับตัวเองอยู่ในใจ
...
"ผมว่าแทนที่คุณจะมองหน้าผม คุณช่วยจัดการกับกระโปรงนักศึกษาที่เปิดอ้าให้โลกรู้ไม่ดีกว่าเหรอครับ"
รอยยิ้มเหยียดตรงบาดใจของหนุ่มปริศนาเรียกสติคับฟ้ากลับมาอีกครั้ง
พรึ่บ! มือขาวยกขึ้นรีบปิดกระโปรงตามด้วยเก็บเอกสารและกระเป๋าสะพายขึ้นแนบอก
อ๊ากกก โคตรน่าอายอะไรเนี่ย
"ขอบ..."
กรี๊ดดดดดด
ไม่นานนัก จู่ ๆ เสียงกรี๊ดกร๊าดของกลุ่มผู้หญิงส่งเสียงดังพร้อมยกมือถือขึ้นมาจับภาพคนตรงหน้าขัดจังหวะพูดขอบคุณของคับฟ้า
เกิดอะไรขึ้นอีกละทีนี้
เขาหันมองพวกเธอที่รีบกรูกันเข้ามาใกล้ ๆ ผู้ชายคนนั้นทันที
"พี่ณธีร์กลับจากจีนตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
"พี่ณธีร์ ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ"
"พี่ณธีร์ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ"
"พวกเราคิดถึงพี่ณธีร์นะคะ"
คำถามมากมายถูกถามขึ้นไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
ดูท่าคนคนนี้จะเป็นคนดังสินะ...
คับฟ้าไม่อยากตกเป็นข่าวหรือยุ่งวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้ ห่างจากการถูกจับจ้องหรือแอบถ่ายได้มากเท่าไหร่ยิ่งดี
พอเก็บเอกสารทุกอย่างได้ คับฟ้ารีบเดินหนีจากไปในทันที ไม่แคล้วแอบหันกลับมามองฝูงชนตรงนั้นอีกครั้งปรากฏว่าคนที่ช่วยเขาเก็บเอกสารก็หันมองเขาอยู่เช่นกัน
เฮือก!
คับฟ้ารีบหันกลับเดินดุ่ม ๆ เข้ามหาวิทยาลัย
สายตาคมของหนุ่มหล่อเหลือบเห็นแอปเปิลเขียวที่กลิ้งตกอยู่บนพื้น เธอคนนั้นคงจะทำตกไว้แล้วลืมเก็บ เขาหยิบขึ้นมาเช็ดกับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวที่พับแขนขึ้นกัดมันและเหยียดยิ้มมุมปาก
นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า...
"ครับ ไม่เป็นไรครับคุณนที วันนี้งานที่บริษัทไม่มีอะไรมาก ผมจัดการได้ครับ"
เสียงคุยโทรศัพท์ยามเช้าของพี่ชายคนโตแห่งตระกูลวีระคณาเกียรติสุขสวัสดิ์ดังขึ้นระหว่างกำลังรับประทานอาหารเช้าที่บ้านก่อนเข้าบริษัทตามปกติ
"งานเข้าแต่เช้าเลยนะ" ณธีร์ ลูกชายคนกลาง ผู้เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลเดินลงจากบันไดพูดแซวณคุณ
"วันนี้ลงมากินข้าวเช้าได้แบบนี้ ดูท่าหิมะจะตกนะ" ณคุณเหลือบมองน้องชายระหว่างหยิบกาแฟดำใส่มะนาวขึ้นดื่ม
"..."
"คิดจะอุดอู้อยู่ที่บ้านไปจนถึงเมื่อไหร่ณธีร์ อาทิตย์กว่าแล้วนะตั้งแต่กลับมาจากการเก็บตัวฝึกซ้อมที่จีน ไม่คิดจะไปมหาวิทยาลัยหน่อยเหรอ"
"ไม่ล่ะ ฉันอยากพักอีกสักหน่อย ถึงไปก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ อยู่บ้านซ้อมเต้นยังดีซะกว่า"
"ได้ข่าวว่าวันนี้ที่ชมรมมีการคัดเด็กปีหนึ่งเข้าชมรมลีลาศไม่ใช่เหรอ ไม่คิดจะไปดูหน่อยรึไง ยังไงนายก็เป็นถึงรองประธานชมรมลีลาศนะ"
"จะไปหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวทำไม ยังไงคนที่มาสมัครคงแค่อยากจะมาถ่ายรูปฉันไปลงโซเชียล ไม่เห็นมีใครจริงจังกับลีลาศสักคนหรอก ปล่อยให้พวกนั้นจัดการไปดีแล้ว"
"ทำไงได้ก็นายเป็นความภาคภูมิใจของมหาวิทยาลัยและคนทั้งประเทศที่เป็นตัวแทนนักกีฬาลีลาศทีมชาติไปแข่งจัดลำดับระดับโลก นายถือว่าเป็นหน้าเป็นตาของทุกคน ที่สำคัญรูปลักษณ์หล่อฟ้าประทาน ตัวสูงใหญ่ราวกับหุ่นนายแบบ ทั้งเก่ง ฉลาด มีความสามารถ รวย ชาติตระกูลดี ใครบ้างที่ไม่อยากเข้าหาพ่อเสือหนุ่ม"
"ฮึ…"
ณธีร์ไม่สนใจคำพูดอวยยศของณคุณสักเท่าไหร่ ในเมื่อเขาได้ยินมันมาเป็นพัน ๆ ครั้งจนกลายเป็นความชินชาไม่ได้รู้สึกยินดียินร้าย
"ฉันว่าวันนี้นายควรไปมหาวิทยาลัยนะ เผื่อนายจะได้เจออะไรที่น่าสนใจก็ได้ใครจะไปรู้จริงไหม อีกอย่างที่เป็นแบบนั้นเพราะพวกเขาต่างเฝ้ารอการกลับมาของนายอยู่ไม่ใช่เหรอ คงอยากเห็นฝีมือตลอด 3 เดือนที่ไปฝึกฝนที่จีนว่าเป็นยังไง โผล่หน้าให้คนเห็นหน่อยเถอะ บ้านมันไม่หนีไปไหนหรอก" ณคุณพูดเกลี่ยกล่อม
"ฮึ ดูฝีมือ...ก็แค่ตามกรี๊ดให้เป็นเรื่องเป็นราวเท่านั้นแหละ คิดว่าตัวเองเป็นมืออาชีพรึยังไง"
"...ถ้าอย่างนั้น ลองเชื่อสัญชาตญาณของฉันสักครั้งไหมล่ะ มาพนันกัน ฉันมั่นใจว่าการไปมหาวิทยาลัยครั้งนี้ของนายไม่สูญเปล่า"
"..."
ณธีร์เงียบมองสบตาพี่ชายที่แก่กว่า 5 ปี ณคุณคือคนที่เข้ามาบริหารธุรกิจต่อจากพ่อที่ตอนนี้เกษียณใช้ชีวิตอิสระกับแม่เที่ยวอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้
...
'ฮึ สัญชาตญาณของณคุณยังเฉียบแหลมเหมือนเดิม ได้เจอคนที่น่าสนใจเข้าให้แล้วสิ'
ณธีร์คิดอยู่ในใจ ก่อนจะเอ่ยถามกับกลุ่มแฟนคลับที่อยู่ห้อมล้อม
"นิ ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ"
"อะไรเหรอคะ"
"พวกเธอรู้จักคนเมื่อกี้รึเปล่า"
"อ่อ คล้ายฝนเหรอคะ ทำไมจะไม่รู้จักก็เธอออกจะดังขนาดนั้น แต่สู้พี่ณธีร์ไม่ได้แน่นอนค่ะ"
"ดัง? "
"ค่ะ คล้ายฝนเป็นดาวมหาวิทยาลัยปีนี้ค่ะ เรียนอยู่นิเทศฯ เห็นว่าทำงานเป็นนางแบบด้วยนะคะ ฐานแฟนคลับหนุ่ม ๆ เยอะทีเดียว ว่าแต่พี่ณธีร์มีอะไรรึเปล่าคะ"
"เปล่าหรอก แค่รู้สึกว่า...เธอน่าสนใจดี"
กรี๊ดดดดด
ทันทีที่สิ้นเสียงพูดของณธีร์ เสียงกรีดร้องและพลังฐานแฟนคลับเริ่มทำงานเสาะแสวงหาประวัติของคล้ายฝนตามสื่อโซเชียลในกลุ่มต่าง ๆ มีทั้งการลงรูปและคลิปวิดีโอของณธีร์ในกลุ่มรวมถึงประเด็นร้อนฉ่าจากคำพูดทิ้งท้าย
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ทันให้คนอีกคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ได้ตั้งตัว เตรียมรับศึกหนัก ใครจะรู้ว่าจากนี้ชีวิตของคับฟ้าจะมีสีสันมากขึ้นกว่าที่ผ่านมา...


ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ของอาคารหลังหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัย คับฟ้าขังตัวอยู่ในห้องน้ำห้องหนึ่งคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงจริงจังถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับคล้ายฝนซึ่งเจ้าตัวดูจะไม่พอใจกับสิ่งที่คับฟ้าทำภายใต้ภาพลักษณ์ของเธอ
"โอ๊ยคับฟ้า คล้ายฝนได้กลายเป็นข่าวเด่นข่าวดังในโลกโซเชียลแน่งานนี้ ทำไมถึงได้ทำอะไรโก๊ะ ๆ แบบนั้น ไม่รู้รึไงว่าน้องสาวตัวเองดังขนาดไหน แถมยังหนีออกมาดื้อ ๆ คำขอบคุณสักนิดก็ไม่มี"
"ขอบคุณแล้วเถอะ ส่วนคนคนนั้นจะได้ยินหรือไม่ก็อีกเรื่อง เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมพี่ต้องโดนน้องบ่นกลับล่ะ เรื่องพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าเธอไม่คิดรับงานซ้อนแล้วต้องให้พี่อยู่บนรถเมล์เบียดเสียดเป็นปลากระป๋องตั้งแต่เช้า ที่สำคัญกว่านั้น...น้องกล้ามากนะที่โกหกพี่เรื่องดวง" คับฟ้าเอ่ยดุน้องสาว
"อึ๋ย"
"รู้ทั้งรู้ว่าพี่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากขนาดไหน แต่น้องยังทำกันได้ลงคอ จะให้พี่อกแตกตายให้ได้จริง ๆ สินะ ทั้งบังคับพี่ใส่กางเกงในสีชมพูที่เป็นสีกาลกิณีแถมยังต้องอยู่กับมันไปอีกทั้งวัน ส่วนแอปเปิลเขียวนำโชค ป่านนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนต่อไหน คงตกอยู่ในท้องใครสักคน แล้วยังจะมีเรื่องของลีลาศอีก ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด"
คับฟ้าบ่นอุบอิบเมื่อเขารู้สึกอึดอัด การได้บ่นใส่น้องสาวตัวต้นเหตุถือเป็นการระบายความเครียดได้ดีในเวลานี้ดีกว่าสติแตกแล้วพาลใส่ไปทั่ว
"โถ่คับฟ้า มันอาจจะมีเรื่องดีเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็ได้"
"เรื่องดี! ดีอะไร ตั้งแต่เช้ามามีเรื่องอะไรดีบ้าง ล้มจ้ำม่ำตั้งแต่ลงป้ายรถเมล์ โชว์กางเกงในต่อหน้าสาธารณะดีเท่าไหร่ที่ไม่ถูกมองว่าเป็นโรคจิต เป็นพวกชอบโชว์"
"คล้ายฝนขอโทษ ต่อไปคล้ายฝนจะระวังให้มากกว่านี้"
"ต่อไป! มันไม่มีครั้งต่อไปแล้วล่ะคล้ายฝน เรื่องคราวนี้น้องทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของพี่ขาดลง ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก พี่จะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เราจะย้ายไปอยู่อเมริกากับพ่อกับแม่ทันที"
"คับฟ้า!"
"หรือจะไปกันตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย พี่จะได้จองตั๋วเครื่องบิน" น้ำเสียงคับฟ้าจริงจังขึ้นอีกหนึ่งระดับบอกให้รู้ว่าคับฟ้าโกรธมาก
"ไม่เอา! คล้ายฝนขอโทษ" ส่วนน้องสาวตัวดีก็ปฏิเสธเสียงแข็งเช่นกัน
"..."
เฮ้อ
คับฟ้าถอนหายใจแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน รู้ว่าถึงบ่นไปตอนนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้น เพียงแค่อยากให้น้องสาวรับรู้ถึงผลจากความสะเพร่าของเธอ เพราะอย่างไรแล้วเขายังต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกทั้งวัน
ลมหายใจถูกสูดเข้าปอดลึก ๆ ลากยาวสองสามครั้งเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ต้องมีสติให้มาก ๆ อย่าให้สีแห่งความโชคร้ายเข้ามามีอิทธิพลกับตัวเอง
อยากกลับบ้านไปเต้นลีลาศจัง
"แล้ว...คนที่ช่วยคับฟ้าเป็นใครเหรอ รูปร่างหน้าตายังไง ไว้เดี๋ยวคล้ายฝนค่อยซื้อขนมไปขอบคุณเขา คับฟ้าเดินหนีออกมาคงไม่ดีเท่าไหร่" คล้ายฝนพูดเปลี่ยนเรื่องแต่ยังวนเวียนในเรื่องเดิม
"แต่พี่ขอบคุณไปแล้ว"
"คำขอบคุณพึมพำแบบนั้นไม่เรียกว่าขอบคุณหรอก คับฟ้าพอรู้ชื่อเขาไหม"
"เขาน่าจะเป็นคนดังอยู่พอสมควรนะ เพราะไม่ทันไรก็มีพวกผู้หญิงห้อมล้อมถ่ายรูปกันยกใหญ่ หน้าตาก็พอดูได้ สูง สะอาดสะอ้าน อืมม...ชื่ออะไรนะ อืมวิดีโอ" คับฟ้าครุ่นคิดพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า ชื่อ...
"อ้อ ณธีร์"
"..."
เสียงปลายสายนิ่งเงียบไปจนผิดสังเกต ตัวเองเริ่มไม่แน่ใจว่าพูดชื่อถูกรึเปล่าแต่คิดว่าไม่น่าจะผิด ชื่อที่ดูจะเหมาะสมกับภาพลักษณ์ของเขา
"คับฟ้ามั่นใจรึเปล่า" คล้ายฝนถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อืมใช่"
"..."
"คล้าย…ฝะ"
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสียงกรี๊ดลั่นลากยาวจากเสียงปลายสาย ทำคู่สนทนายกโทรศัพท์ที่แนบหูออกห่างแทบไม่ทัน
"จะกรี๊ดทำไมคล้ายฝน หูจะแตก" เสียงเข้มกล่าวดุ
น้องของเธอเป็นบ้าไปแล้วรึยังไง แค่ได้ยินชื่อ ณธีร์ ต้องกรี๊ดกร๊าดอะไรขนาดนั้นไม่ต่างอะไรจากกลุ่มผู้หญิงเมื่อเช้าเลยจริง ๆ
"ทำไม ทำไม ทำไม คล้ายฝนอุตส่าห์รอมาตลอด ทำไมพี่ณธีร์ต้องมาวันนี้ด้วย โหดร้ายเกินไปแล้ววววววโชคชะตาของช้านน"
"สติ! คล้ายฝน คนที่ควรพูดคำนั้นควรเป็นพี่ แล้ว...คนที่ชื่อณธีร์อะไรนั้น เขาเป็นคนดังขนาดนั้นเลยเหรอ"
หน้าตาก็พอไปวัดไปวา คับฟ้าไม่อยากยอมรับตรง ๆ ว่าแท้จริงแล้ว ณธีร์หล่อและมีเสน่ห์มากจนทำให้หัวใจไร้รักของตัวเองรู้สึกกระชุ่มกระชวย...คับฟ้าเท่ากับคนปากแข็ง
"ใช่ เขาเป็นคนดังมาก ๆ รุ่นพี่ปีสี่คณะบริหารธุรกิจ ทั้งสูง ทั้งหล่อเรียกได้ว่าหน้าตาเทพเจ้าสังหาร เรียนเก่งที่สุดใช้เวลาแค่ 3 ปีครึ่งก็จบแล้ว แถมมีชาติตระกูลดี มีฐานแฟนคลับท่วมท้น ที่สำคัญพี่ณธีร์เป็นนักกีฬาลีลาศทีมชาติด้วยนะ คล้ายฝนเป็นแฟนคลับตัวยงเลยล่ะ คล้ายฝนไม่เห็นรู้เลยอ่ะว่าพี่ณธีร์กลับมาจากจีน พี่เขาปิดข่าวได้เก่งมาก"
คล้ายฝนอวยสรรพคุณณธีร์กรอกหูคับฟ้าที่ดูจะไม่ค่อยอยากรู้เท่าไหร่ เพราะยังไงมันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตของตนอยู่แล้ว ชั่วโมงนี้แค่อยากหนีออกจากการเป็นคล้ายฝน
"พี่จำเป็นต้องรู้กับเธอด้วยไหม เอ๊ะ...เดี๋ยวนะลีลาศ อย่าบอกนะว่านี่คือเหตุผลที่เธออยากจะเข้าชมรมลีลาศให้ได้จนต้องให้พี่ทำแบบนี้"
"ใช่แล้ว คับฟ้ารู้ไหมว่ามีคนอยากเข้าชมรมลีลาศเยอะขนาดไหนเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ พี่ณธีร์ ดังนั้นเมื่อคับฟ้ามีโอกาสอย่าลืมถ่ายรูป อัดคลิปวิดีโอทุกช็อตของพี่ณธีร์ส่งให้คล้ายฝนด้วยนะ อย่าให้พลาดแม้แต่ช็อตเดียว เข้าใจรึเปล่า"
น้องสาวตัวดีสารภาพออกมาเสียดื้อ ๆ ถึงสาเหตุว่าทำไมต้องปลุกคับฟ้าขึ้นมาปลอมตัวเป็นตัวเองตั้งแต่ฟ้าไม่รุ่งสาง ต้องทำให้เขาเจอเรื่องแย่ ๆ จนอยู่ในสภาพนี้ ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำแคบ ๆ
น่าตีจริง ๆ หมดซึ่งคำพูด
"..."
"ฮาโหล คับฟ้า" คับฟ้าเงียบไปปล่อยให้คล้ายฝนพูดอยู่คนเดียว ก่อนจะมีคำพูดหนึ่งออกจากปากคับฟ้า
"ชอบขนาดนั้นเลยเหรอคล้ายฝน"
ชอบยิ่งกว่าพี่ชายคนนี้อีกเหรอ
"ค่ะ ก็พี่ณธีร์หล่อ เรียนเก่ง และเต้นเก่งมาก ๆ จะไม่ให้ชอบได้ยังไงไหว พี่ณธีร์อยู่สายประกวดลาตินอเมริกาเหมือนคับฟ้าด้วยนะ คับฟ้าต้องเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง คับฟ้าจะเข้าใจที่คล้ายฝนพูด"
"..."
"อ๊ะ! พี่ช่างแต่งหน้าเรียกแล้ว คล้ายฝนไปก่อนนะ คับฟ้าอย่าลืมนะถ่ายรูปกับวิดีโอให้เยอะเลยนะรู้ไหม"
"..."
"คับฟ้า ตอบสิ!"
"รู้แล้ว จะพยายามให้ดีที่สุดแล้วกัน"
"โอเค เจอกันที่บ้านนะ อย่าลืมว่าคับฟ้าต้องทำให้คล้ายฝนเข้าชมรมลีลาศให้ได้ด้วยนะ"
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
คล้ายฝนวางสาย ปล่อยให้คับฟ้าใช้ความคิด ดึงสติอยู่คนเดียว
จะสักขนาดไหนกันเชียว
ถ้าทำให้คล้ายฝนเผลอใจชอบได้ขนาดนี้คงไม่ธรรมดา ฮึ พี่ชายคนนี้จะเป็นคนฉีกหน้ากากหล่อ ๆ นั่นออกมาเอง คล้ายฝนจะได้เลิกหลงผิด แค่หน้าตาหล่อใช่ว่าจะเต้นลีลาศเก่ง ใครมันจะเก่งไปซะทุกอย่าง อย่างน้อย ๆ ก็มีจุดอ่อนสักข้อสองข้อแหละ อย่ามาอ้างอวดว่าเป็นนักกีฬาลีลาศหน่อยเลย มีหรือจะสู้อดีตนักกีฬาลีลาศอย่างคับฟ้าได้
เดี๋ยวรุ่นพี่จะสั่งสอนรุ่นน้องให้ดู ฮึ ๆ ๆ
คับฟ้าลุกขึ้นหลังเก็บตัวนั่งอยู่บนฝาชักโครกเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนจะเปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำตามปกติโดยไม่คิดอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะสายตาของผู้ชายด้วยกันจ้องมาที่ตัวเขาอย่างตกใจ
อะไรอีกล่ะ
"เฮ้ย คล้ายฝน นี่มันห้องน้ำผู้ชาย เข้ามาทำไม"
ผู้ชายคนหนึ่งดูท่าจะเป็นคนรู้จักของคล้ายฝนทำสีหน้าตกใจเมื่อเห็นคล้ายฝนอยู่ที่นี่ รีบรูดซิปกางเกงขึ้นแทบไม่ทัน คนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกัน
เฮือก
คับฟ้าลืมไปว่าตอนนี้เขาปลอมตัวเป็นคล้ายฝน เผลอคุ้นชินตามสัญชาตญาณเดินเข้าห้องน้ำผู้ชายซะได้
"ขอโทษ ๆ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้"
อยากจะบ้าตาย จะโทษใครดีล่ะเนี่ย คล้ายฝนหรือกางเกงในสีชมพู
คับฟ้าสร้างวีรกรรมให้น้องสาวตัวเองอย่างต่อเนื่องและสิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนว่าถูกอัดคลิป ถ่ายรูปเอาไว้ได้เป็นหลักฐานสำหรับหัวข้อข่าวประเด็นถัดไปได้ดี อย่างเช่น
คล้ายฝน ดาวมหาวิทยาลัยใจแตกอยากดูของลับผู้ชายโดยแอบซุ่มอยู่ในห้องน้ำชายหนึ่งชั่วโมง อะไรเทือกนี้ แน่นอนว่าเพียงไม่กี่วินาที มันก็ถูกแชร์เข้ากลุ่มและสื่อโซเชียลกันให้ว่อน
ขอโทษนะคล้ายฝน จากนี้จัดการเอาเองก็แล้วกัน
...
คับฟ้าเองก็ไม่คิดว่าคล้ายฝนจะเป็นคนดังขนาดนี้ แค่คับฟ้าเดินไปไหนมาไหนก็มีคนแอบถ่ายรูป อัดคลิปวิดีโออยู่ตลอดจนตัวเองรู้สึกอึดอัดไม่มีความเป็นส่วนตัวไม่ต่างอะไรจากสายตาผู้คนกำลังจับจ้องแทนที่จะเป็นคล้ายฝนแต่เป็นตัวคับฟ้าเสียเอง
คับฟ้ากลัวการถูกผู้คนจำได้
มีที่ไหนบ้างที่เขาอยู่ได้อย่างสงบสุข หันซ้ายหันขวาเดินไปทางไหนก็มีคนมอง ให้ตายสิ! ชักอยากกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็กลัวโดนน้องสาวงอแง บ่นใส่ เมื่อไหร่จะถึงช่วงเข้าชมรม
เวลาช่วยหมุนให้เร็วกว่านี้อีกสักนิดได้ไหม
.
.
.
เสียงคลิปวิดีโอดังขึ้นในห้องห้องหนึ่งของอาคารที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อชมรมเต้นรำและการแสดงโดยเฉพาะ ซึ่งชมรมลีลาศก็เป็นหนึ่งในนั้นโดยมีเจ้าของดวงหน้าหล่อนัยน์ตาสีดำสนิทกำลังจับจ้องดูคลิปอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับแสดงออกให้เห็นถึงความสนใจ
"คลิปนั่นมีอะไรน่าสนใจเหรอ ถึงเอาแต่ดูมันซ้ำไปซ้ำมา" เสียงใครคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของณธีร์เดินเข้ามากอดคอชะโงกมอง
"รู้จักเธอไหม" ณธีร์เอ่ยถามวายุ คนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวของชมรม
"อ่อ น้องคล้ายฝน ทำไมจะไม่รู้จัก เธอเป็นน้องคณะกูเอง แถมยังเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยปีนี้และยังดังมากด้วย แต่ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเป็นโรคจิตเข้าห้องน้ำชาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" วายุพูดติดตลก
วายุดูจะไม่คิดอะไรมองว่าเป็นคลิปสนุก ๆ เธอจะไม่กลายเป็นประเด็นขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะณธีร์ที่พูดโพล่งออกไปแบบนั้น
"..."
"อ่อ เห็นว่าเธอจะเข้าชมรมลีลาศด้วยนะ" วายุถือโอกาสพูดต่อ
"ฮึ"
"นายได้เจอคล้ายฝนแล้วนิ เป็นไงพอที่จะเข้าชมรมเราได้ไหม ตัวนายเองสนใจน้องเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ สนใจ แต่มันคนละเรื่องกันกับลีลาศ ถ้าอยากเข้าชมรมลีลาศให้ได้ก็ต้องเอาความสามารถมาวัดสิ ชมรมเราไม่ได้เข้ากันง่าย ๆ ขนาดนั้น นายน่าจะรู้ดีที่สุด"
"ไม่อ่อนข้อให้เลยนะ นึกว่าจะยอมใจอ่อนมีคะแนนพิเศษให้น้อง"
วายุ ประธานชมรมลีลาศปีสี่คนปัจจุบันพูดตอบณธีร์ที่ไม่ละสายตาออกจากคลิปวิดีโอที่กำลังใช้มือปัดเลื่อนดูคลิปอื่น ๆ อย่างมีความสุข หลังมีเวลาว่างเหลือเฟือในรั้วมหาวิทยาลัยเร็วกว่าคนอื่น ๆ
"ไม่มีทาง ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะสักแค่ไหน"
"ตามใจ แล้วนี่อุตส่าห์เข้ามอทั้งที ไม่คิดจะโผล่เข้าไปเรียนหน่อยเหรอ จะขลุกตัวอยู่ในห้องชมรมทั้งวันเลยรึไงณธีร์"
ณธีร์ไม่ตอบอะไร เพียงยักไหล่ให้วายุหนึ่งที
ตัววายุคงลืมอะไรไปรึเปล่าว่า ณธีร์เรียนจบแล้ว สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้คืออยู่ในครบสี่ปี ทำกิจกรรมสร้างชื่อเสียงให้กับมหาวิทยาลัย
อยากให้ถึงช่วงกิจกรรมชมรมเร็ว ๆ แล้วสิ
ความรู้สึกของคับฟ้าและณธีร์ ถึงแม้จะมีจุดประสงค์เดียวกันคืออยากให้ถึงช่วงกิจกรรมชมรม แต่ต่างกันที่เป็นคนละความรู้สึก คนหนึ่งอยากรีบ ๆ ทำให้เสร็จแล้วกลับบ้านไปถอดกางเกงในสีชมพู ส่วนอีกคนอยากรู้จักคล้ายฝนมากขึ้นอีกสักนิด...
ดูท่าว่ากางเกงในสีชมพูรูปลิงกินกล้วยกับเนินก้นขาวจั๊วะเรียกความสนใจของณธีณ์ได้เป็นอย่างดี


** เรื่องนี้ไม่มีการร่วมประเวณีระหว่างสายเลือดเดียวกัน ผู้ชายคู่รักทุกคนไม่ได้มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับนางเอก**
“อ๊า! ... เอ็ดเวิร์ด อย่าค่ะ หยุด… เรา… อา… ทำอย่างนี้ไม่ได้… อืมมมม” ฉันหอบหายใจเมื่อลิ้นของคุณอาเลี้ยงทะลวงผ่านเข้ามาในช่องปาก หมุนวนกับลิ้นของฉันพลางดูดเบา ๆ ด้วยความหลงใหล
“บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเวลาอยู่ที่ทำงานให้เรียกอาว่า ‘ศาสตราจารย์’ ” เขาตอบอย่างเยาะเย้ยก่อนจะรุกเร้าริมฝีปากของฉันต่อไม่ยอมหยุด
ร่างของฉันกระตุกเกร็งด้วยความตกใจมือกำเสื้อกาวน์แล็บสีขาวของเขาไว้แน่น พยายามผละริมฝีปากออกแต่มืออันอบอุ่นและใหญ่โตของเขาดันต้นคอฉันไว้แน่น ไม่ยอมให้ฉันผินหน้าออกจากริมฝีปากที่หิวกระหาย ลิ้นหยาบตวัดไม่ยอมหยุด
“อาจะทำให้เธอมีความสุขจนลืมรสสัมผัสของลูเซียนไปเลย…” น้ำเสียงทุ้มต่ำกลั้วเสียงหัวเราะกระซิบข้างหู
“คุณอา… อย่าค่ะ” ฉันครางออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
รู้สึกว่าทั้งจิตใจและร่างกายเริ่มสูญเสียการควบคุมในขณะที่มือใหญ่ค่อยๆ สอดเข้าไปใต้เสื้อกาวน์ นวดคลึงทรวงอกนุ่ม
ความเสียวซ่านพลุ่งพล่านภายในเรือนร่างเล็กจนกลายเป็นความอบอุ่น กลีบดอกไม้ชุ่มแฉะตอบสนองรสสัมผัสของเขาจนฉันเองยังประหลาดใจ
เป็นไปได้อย่างไร…
ร่างของฉันตอบสนองเขาอย่างรวดเร็วและร้อนแรง และดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ เพราะเขาดันร่างของฉันไปชนกับโต๊ะทำงาน แล้วแทรกต้นขาซ้ายเข้าทาบหว่างขาของฉัน
ฉันพยายามอ้อนวอนให้เขาหยุดแต่เสียงเดียวที่ฉันเปล่งออกมาคือเสียงครวญครางที่เย้ายวนผสมกับลมหายใจสั่นกระเส่าแสดงออกถึงความสุขสม
คุณอากอบกุมอกอวบทั้งสองข้างบดขยี้ผ่านเสื้อบางอย่างหย่ามใจ
“ไม่…หยุดเถอะค่ะ…หนูไม่ไหวแล้ว…” ฉันครางกระสันเมื่อลิ้นของเขาเลียติ่งหูของฉันอย่างช้า ๆ พลางดูดเล่นจนเปียกชื้นไปทั่ว
ความรู้สึกรุนแรงมากจนฉันเบิกตากว้าง ใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาที่ลุกเป็นไฟด้วยความอยากจ้องกลับมาที่ฉัน
เหมือนกันมาก…ฉันคิดในใจ ดวงตาสีเขียว ผมสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งสวย ริมฝีปากขี้เล่น ร่างกายที่ซูบผอมปะปนกับกล้ามเนื้อเล็กน้อยของเขาช่างคล้ายกับผู้ชายที่ฉันรักและแอบโหยหา …พ่อเลี้ยงของฉัน
เขาพรหมจูบฉันอีกครั้ง สอดลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปาก น้ำลายของพวกเราชื้นแฉะจนไหลออกมานอกปากทุกครั้งที่เขาเปลี่ยนมุมจูบ
สองเสียงร้องครวญครางไปพร้อม ๆ กัน ต้นขาของเขาเสียดสีเข้ากับช่องรักที่เต้นระริก
“สะโพกของคุณกำลังจะกลืนกินผมแล้ว” เอ็ดเวิร์ดแหย่
ว๊าย…ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย…ใบหน้าของฉันแดงก่ำ อายตัวเองที่เผลอไผลมีอารมณ์ร่วมไปกับนิ้วมือของเขา
ทว่าหลังจากนั้นเขาก็กระชากเปิดสาบเสื้อด้านหน้า พร้อมกับดึงเสื้อชั้นในตัวจิ๋วออกไปจนเผยให้เห็นหน้าอกที่เปลือยเปล่า
ลมเย็นจากแอร์ของห้องปฏิบัติการกระทบลงบนผิวที่เปลือยเปล่า หัวนมแข็งเป็นไตสู้ฝ่ามืออันอบอุ่นที่ลงมากอบกุมหน้าอกข้างซ้าย ในขณะที่หัวนมข้างขวาถูกปากร้อนกระตุ้นไปพร้อม ๆ กัน
“คุณอาคะ อย่าค่ะ!” น้ำเสียงครางกระเส่าจนฉันเองยังไม่คิดว่าเป็นเสียงของตัวเอง
ลิ้นร้อนของเขาไม่ยอมฟังเสียงห้ามแต่หมุนเลียหัวนมที่ตั้งชูชันอย่างรวดเร็ว เขาบีบเคล้นทรวงอกอีกข้างต่อไป ยิ่งเขาดูดหนักขึ้น ฉันยิ่งครางดังขึ้น
สะโพกของฉันพลิ้วไหวเต้นเป็นจังหวะอีกทั้งยังตอดแน่นจนฉันเจ็บหน้าท้อง เขาขยับต้นขาเสียดสีให้ฉันบรรเทาความทรมานชั่วคราว
“น้ำหวานของเธอเปียกขาอาหมดแล้ว เห็นทีคุณอาสกปรกของเธอคงทำให้เธอตื่นเต้นมากใช่ไหม” เขากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แล้วดันนิ้วถูไถผ่านเป้าชั้นในลูกไม้ของฉัน
“แค่ดูดหน้าอก อาก็ทำเธอเสร็จแล้วเหรอ ชั้นในของเธอแฉะไปหมดแล้ว” เอ็ดเวิร์ดถามก่อนจะหัวเราะเบาๆ
ทันใดนั้นเขาก็ถกกระโปรงของฉันขึ้นมาห้อยรอบเอว พร้อมกับดึงกางเกงตัวจิ๋วลงจนสุดขา
แอร์เย็นปะทะกับโพรงดอกไม้ที่เปียกชื้นบริเวณต้นขา ทำให้ฉันรู้ว่าฉันปลดปล่อยอารมณ์ร้อนเร่าออกมามากแค่ไหน
“อย่าทำอีกเลยนะคะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า” ฉันกระซิบพร้อมกับสรรหาเหตุผลเพื่อให้เขาหยุด
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าครางเสียงดังนักสิ” ไม่พูดเปล่า เขายังคงสอดนิ้วกลางเข้าไปในร่องรักของฉันลึกและเร็วขึ้นจนฉันส่งเสียงร้องด้วยความสุขสมขึ้นมาอีกครั้ง
แขนทั้งสองข้างสั่นระริกจนแทบทรงตัวไม่อยู่ต้องเอนหลังพิงโต๊ะเพื่อพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้ม
เสียงเฉอะแฉะดังไปทั่วห้องทำงานของคุณอาตอนเขาขยับนิ้วเข้าออกผ่านสะโพกฉันก่อนจะหยุดนิ่งและควานสำรวจผนังด้านบนของถ้ำค้นหาจุดที่จะทำให้ฉันครางเสียงได้อย่างพึงพอใจอีกครั้ง
“ชอบให้ฉันจับตรงนี้หรือเปล่า” น้ำเสียงแหบเสน่ห์เอ่ยในขณะที่นิ้วของเขากดอยู่ที่จุดจีสปอต
ฉันรู้สึกว่าตัวเองเปียกชื้นขึ้นเรื่อย ๆ ทรมานจนฉันต้องเป็นฝ่ายส่ายสะโพกบดขยี้และตอดรัดมือของเขาอย่างหนักแน่นไปพร้อม ๆ กับเสียงครางดังลั่น
เมื่อรู้สึกว่าฉันต้องการมากกว่านี้ เขาก็ดันนิ้วอีกนิ้วเข้ามาข้างในร่างบางแล้วเริ่มกระทุ้งหนักขึ้นและเร็วขึ้นจากมุมต่างๆ
“เธอตอดนิ้วอา... อยากได้อาจนตัวสั่นแล้วเนี่ย รู้ตัวหรือเปล่า เดี๋ยวอาจะกินเธอห้หนำใจเลย” เขาครางใส่หูฉันขณะที่ใช้นิ้วหมุนวนแรงขึ้น เขาดูดหัวนมที่ตั้งชันของฉันต่อไปพลางบีบปุ่มกระสันที่บวมแข็งของฉัน ทำฉันปวดหนึบจนหยุดครางเสียงไม่ได้ นัยน์ตาพร่ามัวคล้ายกับกำลังขึ้นสวรรค์
“ตัวหนูสั่นมากรู้ไหม จะเสร็จแล้วเหรอ” เขาล้อพลางดูดดื่มหัวนมที่แข็งเป็นไตอย่างดุดัน
ฉันไม่ตอบ ในหัวสมองมัวเมาอยู่แต่กับรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่เขามอบให้ ร่างเล็กส่ายกระเส่าไปตามสัญชาตญาณ เร่าร้อน ทรมาน
ฉันตวัดขารัดสะโพกของเขาไว้แน่นและส่ายรัวให้เข้ากับจังหวะนิ้วมือของเขา
ฉันกอดรัดรอบคอของเขาและแทรกลิ้นร้อนเข้าโพรงปากก่อนจะครางเสียงดังออกมาเมื่อถึงจุดไคลแม็กซ์
สะโพกส่ายร่อนกระแทกนิ้วมือหนา รัดต้นขาเข้ากับเอวแกร่งทำให้ร่างของเราสองคนแนบชิดจนเหมือนเป็นเนื้อเดียวกัน
สิ่งที่ฉันจำได้เป็นครั้งสุดท้ายคือภาพสีขาวที่ฉายวาบขึ้นมาในสมองก่อนที่น้ำหล่อเลี้ยงจะไหลทะลักออกมาเปียกชื้นไปทั่วต้นขา
“อย่าเพิ่งหลับนาตาลี…ยังไม่จบแค่นี้” เอ็ดเวิร์ดกระซิบ
ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของเขาที่ปลุกฉันจากภวังค์หรือรสสัมผัสที่ท้องน้อยของฉันตอนที่เขาจับตัวฉันขึ้นไปนั่งอยู่บนตักและสวนสะโพกด้วยแท่งร้อนที่แข็งตัวหนา
เอ็นเนื้อขนาดมหึมากระแทกเข้าภายในกลีบดอกไม้ในขณะที่เขากางขาฉันกว้างขึ้นเพื่อให้เขาแทรกตัวได้ลึกขึ้น
“เธอยังกระสันอยู่เลย ขนาดว่าขึ้นสวรรค์ไปแล้วนะ สงสัยว่านิ้วของฉันคงทำให้เธอยังไม่จุใจ” เขาครางเสียงต่ำอย่างหิวกระหาย
หลังจากนั้นเขาก็ดึงแท่งรักออกก่อนจะกระแทกเข้าอีกครั้งจนสุดก้าน
“อ้า…” ฉันร้องด้วยความทรมานแต่กลับสุขสมในเวลาเดียวกันเพราะโพรงร้อนเริ่มเกาะเกี่ยวกับเนื้อเอ็นจนกลายเป็นส่วนเติมเต็มของกันและกัน
“อย่าเกร็ง ฉันจะเริ่มขยับแล้ว อ้าขากว้าง ๆ” เอ็ดเวิร์ดออกคำสั่ง
ฉันทำตามอย่างว่าง่ายราวกับต้องมนต์สะกด ในขณะที่เขากระแทกกระทั้นสอดใส่สะโพกหนาเข้าออกอย่างรวดเร็วจนช่องรักเปียกชุ่ม
ตับ…ตับ…ตับ…
เขาขยับสะโพกเร็วขึ้น หนักขึ้น จนท่อนแกร็งเสียดสีกับช่องน้อยอันเร่าร้อน ในขณะที่ลิ้นของเขาก็ตวัดเกี่ยวอยู่ในโพรงปากจนฉันกลั้นเสียงครางอย่างสุขสม
พ่อเลี้ยง ขอโทษด้วยค่ะ แต่ทั้งหน้าและรูปร่างของเขาช่างเหมือนพ่อเลี้ยงเหลือเกิน ฉันอดไม่ได้จริง ๆ
เอ็ดเวิร์ดขยับสะโพกให้ฉันนั่งได้ถนัดขึ้น เพื่อเขาจะได้กดสะโพกของฉันได้ลึกขึ้น
เขาร่อนสะโพกเข้าออกไม่ยอมหยุด ทั้งหนักหน่วง ทั้งบ้าคลั่ง ไม่ยอมเหน็ด ยอมเหนื่อย
ฉันรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างหลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดของเขา ยิ่งเขากระแทกแรงขึ้น ฉันก็ยิ่งใกล้สรวงสวรรค์มากขึ้น
“ฉันจะ…จะ…” ฉันจุกจนพูดไม่ออก ดันตัวเข้าใกล้สะโพกเขามากขึ้น
“ปล่อยออกมาเลย เสร็จพร้อมกัน นาตาลี อาก็จะเสร็จแล้ว” เขากระเส่าร้อง กระทุ้งท่อนแกร็งสอดใส่เข้าออกไม่ยอมหยุด
ฉันเองก็ส่ายร่อนจนเนินเนื้อเสียดสี ตอดรัดท่อนหนาจนเขาร้องออกมาก่อนเขาจะพ่นน้ำเหนียวเข้าในช่องคลอด ฉันตะโกนร้องตะกายขึ้นสวรรค์ ขานเสียงครางออกมาอย่างไม่อาย
กริ๊ง…กริ๊ง…กริ๊ง…
“เฮ้ ลูเซียน… ได้… ใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งลูกสาวนายเอง อีกไม่กี่นาที… ไม่ล่ะ ฉันคงอยู่กินข้าวกับนายไม่ได้ โอเค เจอกัน” เขาวางโทรศัพท์ลง
“ได้ยินแล้วใช่ไหม พ่อเธออยากให้เธอกลับบ้านเดี๋ยวนี้ แต่งตัวเร็วเข้า เดี๋ยวฉันไปส่งเอง ฉันไม่อยากปล่อยให้พ่อลูกที่รักกันปานจะกลืนกินต้องแยกจากกันนานเกินไป แต่งตัวเสร็จแล้วก็ลงมาที่รถนะ” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยออกมาอย่างกวน ๆ
ฉันยังล้าจากรสรักของพวกเราอยู่เลย เขาดึงเอาดุ้นเนื้อออกจากสะโพกของฉันอย่างช้า ๆ น้ำเฉอะแฉะไหลเยิ้มตามออกมาด้วย
กลิ่นคาวจากบทรักของพวกเราฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันร่วมรักโดยไม่ใส่ถุงยาง ฉันยอมให้เขาพ่นน้ำเชื้อในตัวฉันโดยไม่ทักท้วง เขาจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรเลย
ฉันเองก็รีบแต่งตัวอย่างร้อนรน พร้อมกับหยิบกระเป๋าถือแล้ววิ่งตามเขาออกไป
นี่ฉันทำอะไรไปเนี่ย? ทำไมฉันถึงควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันยอมสมสู่กับอาของตัวเอง ช่างน่าอาย น่ารังเกียจ น่าขยะแขยง ฉันปล่อยให้อาตัวเองปล้ำฉันในห้องทำงานโดยไม่ขัดขืนเขาเลยแม้แต่น้อย
แต่เดี๋ยวก่อน เขารู้ได้อย่างไร
ใจของฉันสั่นเทา ฝ่ามือเปียกชื้นขึ้นทันทีเมื่อฉันถามตัวเองว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าฉันหลงรักพ่อบุญธรรมของตัวเอง มันเป็นความลับที่ฉันไม่เคยเปิดอายเพราะมันน่าอายเกินไป เขารู้ว่าฉันหลงรักพี่ชายของเขามานาน รักต้องห้ามที่ไม่ควรเกิดขึ้น
ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วจึงเห็นข้อความของแซค ญาติผู้พี่ของฉัน
‘เป็นไงบ้าง ฝึกงานอาทิตย์แรกกับอาเอ็ดเวิร์ด คิดถึง อยากกอดเธอมากเลย คืนนี้ว่างไหม ตอบด้วยนะ…รักเธอเสมอ’


“หันหลัง วางมือบนหน้าต่างแล้วยกก้นขึ้นทางฉัน” เสียงของเขาทุ้มต่ำ สงบนิ่ง แต่ทรงอำนาจ เป็นอันว่าบทลงโทษของฉันได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้วสินะ ว่าแต่ทำไมฉันให้สิทธิ์เขาลงโทษฉันที่แอบร่วมรักกับแซคได้ ฉันปฏิบัติตามคำสั่งของเขาโดยไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
“อ๊ะ! ไม่! เอ็ดเวิร์ด!" ฉันกรีดร้อง หอบหายใจพ่นหมอกลงบนกระจกหน้าต่าง ในขณะที่เอ็ดเวิร์ดกระแทกอาวุธของเขาเข้าเปิดกลีบดอกไม้จากทางด้านหลังอย่างแรง เพียงครั้งเดียว ช่องรักก็กลืนกินท่อนแข็งเข้าไปทั้งก้าน
หัวเห็ดแยกปากถ้ำแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว กระแทกมดลูกอย่างแรงจนฉันร้องครวญครางด้วยความทรมานที่เปี่ยมสุข อาวุธของเขาร้อนมาก อีกทั้งยังแข็งตัวเต็มช่องรักจนแม้แต่ฉันก็ยังรู้สึกถึงทุกอนุของกล้ามเนื้อแน่น นี่สินะความแตกต่างของการทำโดยไม่ใช้ถุงยาง ช่างเร้าใจกว่าจริงๆ
“อย่าตะโกน…นาตาลี…” เขาคำรามหลังใบหูของฉัน แยงสองนิ้วแหย่เข้าไปในปากของฉันเพื่อไม่ให้ฉันร้อง ฉันดูดนิ้วของเขาอย่างหิวกระหายราวกับกำลังร่วมรักกับนิ้วในปากของฉันไปพร้อม ๆ กับดุ้นเนื้อสาวก็กำลังกระแทกอยู่ที่ระหว่างขาของฉัน
เสียงน้ำรักที่ถูกพ่นออกมาดังขึ้นมาอยู่ภายในรถทุกครั้งที่เอ็ดเวิร์ดดึงดุ้นของเขาเข้าออกจากโพรงชื้น แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่หนักขึ้นและลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดน้ำรักก็ไหลเย้มออกมาจากปากช่องลามลงทั่วต้นขาทั้งด้านในและด้านหลัง
“ฉันจะ...จะ…ซี๊ดด…อืมมมมม…” ฉันครางขณะที่ดูดนิ้วของเขาแรงขึ้นเมื่อรู้สึกว่าร่างกายได้ต่ายเต้าถึงจุดสุดยอด โพรงเนื้อตอดกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ บีบแท่งหนาของเขาไว้แน่น
เข่าของฉันอ่อนจนแทบทรงตัวไม่อยู่เมื่อความเสียวซ่านเข้าครอบงำ แต่เอ็ดเวิร์ดก็ยังยกสะโพกของฉันขึ้นด้วยมือทั้งสองแล้วอัดท่อนเนื้อต่อไปไม่ยอมหยุดอีกทั้งยังหนักหน่วงกว่าเดิม จากนั้นเขาก็กัดฟันลงบนไหล่ที่เปลือยเปล่าฉันอย่างแรง
“ยังไม่ใช่...” เขาบ่นพึมพำกับตัวเองขณะมองรอยฟันที่เขาเพิ่งทิ้งไว้บนผิวของฉัน
เอ็ดเวิร์ดปีนกลับไปที่ที่นั่งคนขับและลดพนักพิงลงจนสุด
“นาตาลี…ปีนมาขี่ฉันนี่” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ราวกับกำลังอ่านคู่มือการใช้งานให้ฉันทำตาม ฉันเหนื่อยและปวดเมื่อยมาก แต่ก็ยังค่อย ๆ ขยับไปนั่งคร่อมเขาที่เบาะคนขับ เอ็ดเวิร์ดนอนลงเพื่อให้ฉันทำสิ่งที่ฉันต้องทำ ซึ่งฉันก็ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร
ฉันยกสะโพกขึ้นเหนือจอยสติ๊กที่ตั้งตรงของเขา ใช้มือประคองหัวของมันไปที่ช่องเปิดที่เปียกชื้นและสั่นเทา จากนั้นก็ค่อย ๆ เลื่อนตัวเองลงมาครอบดุ้นเนื้อลงทีละนิ้วจนสะโพกของฉันอมก้านเขาไว้ทั้งดุ้นจากมุมที่ต่างกับท่านเก่า ทำให้ฉันครางออกมาเสียงดัง ฉันเริ่มเด้งสะโพกขึ้นลงเล่นกับท่อนของเขาเร็วขึ้นและเร็วขึ้น ขี่เขาอย่างดุเดือดในขณะที่ฉันหอบและครางชื่อเขานับครั้งไม่ถ้วน
จู่ๆ เอ็ดเวิร์ดก็ลุกขึ้นนั่ง มือใหญ่บีบคลึงหน้าอกทั้งสองข้างของฉัน นวดเฟ้นไปตามจังหวะกระเด้งขึ้นลงของสะโพกของฉัน ฉันเหวี่ยงแขนไปรอบคอของเขาเพื่อยึดตัวให้แนบแน่นยิ่งขึ้น เพื่อที่ฉันจะได้กระแทกเป้าเขาได้แรงขึ้น ปลายก้านถูกไถโดนจุดกำหนัดและสัมผัสกับมดลูกของฉันจนฉันทนไม่ไหว ขึ้นสวรรค์ไปอีกรอบทว่ากลับไม่มีแรงเหลือพอที่จะส่งเสียงร้องอีกต่อไป
เอ็ดเวิร์ดกัดไหล่ฉันอีกครั้งอย่างแรงขณะที่เขากระแทกหนักสุดแรงเป็นครั้งสุดท้าย เขาร้องครวญครางเรียกชื่อฉันข้างหัวไหล่ของฉัน น้ำรักร้อนผ่าวพุ่งพรวดเข้ามาในช่องคลอดของฉันอีกครั้งเป็นครั้งที่สอง
“คุณเห็นไหม นาตาลี…รอยที่ฉันทำไว้ ดูเหมือนรอยที่ผู้ชายลึกลับทำไว้กับเธอ ใช่ไหม?" เอ็ดเวิร์ดถามอย่างมีวาทศิลป์
เอ็ดเวิร์ด คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?แต่ช่างเถอะ…อย่างไรฉันก็ไม่ตกหลุมพรางของคุณอยู่ดี... ฉันคิดขณะเคลิ้มหลับไป
ผมอุ้มร่างเปลือยเปล่าของเธอไว้ในอ้อมแขนเข้าไปในกระท่อมเล็กๆ ริมทะเลสาบ ไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้วสินะ…เอ็ดเวิร์ดคิด ขณะที่ปลดล็อกประตูหน้า ผมวางนาตาลีไว้บนเตียงซึ่งดูสะอาดหมดจดเพราะจ้างคนทำความสะอาดที่นี่ไว้เสมอ ผมจะรอจนกว่าเธอจะตื่นก่อนที่จะล้างร่างกายของเธอให้สะอาดจากร่องรอยของ "ไอ้ผู้ชายนิรนามคนนั้น"
…..
มีอะไรหนัก ๆ ทาบอยู่บนหน้าอกและต้นขาของฉันนะ… ฉันยังเบลอ ๆ ความคิดแรกที่เข้ามาคือฉันคงจะเผลอหลับไปตอนกำลังร่วมรักกับเอ็ดเวิร์ด และทันใดนั้นเองดวงตาของฉันก็เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก มองเห็นเพดานสีขาวด้านบน ความเงียบสงัด และเตียงนุ่มๆ ใต้ร่างซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ฉันคาดหวังไว้อย่างแน่นอนหลังจากกัดรัดฟัดเหวี่ยงกับเขาบนรถแคบ ๆ แต่ตอนนี้บนร่างฉันกลายเป็นแขนกล้ามโตและท่องขาใหญ่ของเอ็ดเวิร์ดที่นอนกอดฉันอยู่ในขณะที่เขานอนหลับสนิท เรือนร่างของเราทั้งคู่เปลือยเปล่า ใบหน้าของเขาฝังอยู่ที่คอของฉันจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกับใบหูข้าง ๆ
การมีเซ็กส์เป็นเรื่องหนึ่ง แต่การนอนกอดกันบนเตียงในขณะที่เราหลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าเราเป็นคู่รักกันจริงๆซึ่งฉันยังไม่เคยทำแบบนี้กับใครนอกจากลูเซียนตอนที่ฉันยังเด็กและเขาพาฉันเข้านอน แม้แต่แซคกับฉันก็ยังไม่เคยนอนค้างคืนด้วยกัน แต่เซ็กซ์แล้วก็กลับบ้าน โดยเฉพาะแบล็กแซคยิ่งไม่มีวันนอนกอดใครอย่างแน่นอน
เมื่อมองดูใบหน้าของเอ็ดเวิร์ดใกล้ ๆ ฉันก็ต้องยอมรับเหมือนกันนะว่าเขาหล่อมาก ขนตายาวสีน้ำตาลเข้ม ผิวเนียนเรียบ จมูกโตเป็นสัน… เขาคือเจ้าชายน้อยที่ลูเซียนว่าเป็นจอมเจ้ากี้เจ้าการ เวลานอนเขาช่างดูไร้เดียงสา นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของฉันซึ่งตรงกันข้ามกับบุคลิกของเขาเมื่อเขาตื่น
หยุดได้แล้ว!มาคิดว่า…ฉันจะลงจากเตียงนี้โดยไม่ให้สัตว์ร้ายตื่นได้อย่างไรดีกว่า
ฉันจับข้อมือเขาเบา ๆ แล้วแกะแขนเขาออกจากตัวอย่างช้า ๆ เปลือกตาของเขากะพริบเล็กน้อยแต่ก็นิ่งหลับไปเหมือนเดิม วุ้ย…ตอนนี้ก็มาถึงขา การยกขาของเขาอาจจะยากสักหน่อย บางทีฉันอาจจะแค่ทำเป็นดิ้นแล้วดึงขาออก หากทันทีที่ฉันเริ่มขยับขา ดวงตาสีเขียวเข้มก็เบิกโพลงพร้อมโฟกัสมาทางฉันเต็ม ๆ เป็นอันว่าแผนล้มเหลว
ฉันทำสีหน้าตื่นตระหนก พยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่ก็เทียบพละกำลังและความเร็วของเขาไม่ได้ เอ็ดเวิร์ดกระตุกแขนแล้วตรึงข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัวของฉันก่อนที่จะจูบที่คอด้านขวา แลบลิ้นขึ้นและลงไปทั่วร่างทำเอาฉันกับรสสัมผัสของเขา รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที
“จะไปไหนเจ้าหญิงผู้เร่าร้อน” เอ็ดเวิร์ดถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนทว่าแฝงแววห่วงใย เขาขยับตัวขึ้นคร่อมฉันเอาไว้ พรหมจูบอย่างลึกซึ้งก่อนที่ฉันจะตอบอะไร ลิ้นอุ่น ๆ ของเขาค่อย ๆ สำรวจภายในโพรงปาก เป็นอีกครั้งที่ฉันอดไม่ได้ที่จะครางในปากของเขาในขณะที่เขาพันลิ้นร้อนไปมา
ฉันพยายามดิ้นหนี ดึงข้อมือให้พ้นจากพันธนาการแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ หมดเรี่ยวแรงที่จะขัดขืน มือใหญ่คลำหน้าอกซ้ายที่เปลือยเปล่าของฉันแล้วบีบมันอย่างแรง ฉันร้องซี้ด รู้สึกราวกับไฟฟ้าช็อตไหลจากตรงลงไปที่จุดกำหนัดจนน้ำล่อลื่นไหลออกมาจนเปียกชื้น
แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนใจปล่อยข้อมือฉันแล้วลุกผละออกไป ฉันรู้สึกสับสนหน่อย ๆ แต่ก็โล่งใจในเวลาเดียวกันเมื่อคิดว่าเขาคงจะเลิกยุ่งกับฉันแล้ว ฉันจะได้ลากสังขารกลับบ้านสักที แต่ยังไม่ทันไร เขาก็เดินมาอุ้มฉันขึ้นไว้ในอ้อมแขนของเขาเหมือนฉันเป็นเจ้าหญิงแล้วเดินออกจากห้องไป ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะต่อต้านเขาแล้ว จึงได้แต่โอบแขนรอบคอเขาปล่อยให้เขาพาไปเข้าห้องน้ำ
“ขอฉันล้างเจ้าหญิงแสนสวยของฉันก่อน มีคนลึกลับมาทำให้เธอแปดเปื้อน ร่วมทั้งล้างเอาคราบของฉันออกด้วย…” เอ็ดเวิร์ดกระซิบข้างหูฉันเมื่อเรามาถึงห้องน้ำสีขาวเล็ก ๆ อ่างอาบน้ำสีขาวซึ่งอยู่ใต้ซันรูฟโดยตรง ทำให้มีแสงสลัวจากเพระอาทิตย์อัสดงส่งผ่านเข้ามา เอ็ดเวิร์ดวางฉันลง ฉันเดินไปนั่งบนขอบอ่าง เอามือจุ่มลงไปในน้ำ ฉันรู้สึกประหลาดใจที่มีน้ำอุ่นถูกตระเตรียมไว้จนเต็มอยู่แล้วซึ่งถ้าไม่ใช่เขาและฉัน ก็แสดงว่ามีคนอื่นอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย
“คนดูแลที่นี่ ฉันขอให้พวกเขาเตรียมน้ำอาบไว้ให้เรา แต่ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคน ไม่ต้องกังวลหรอก” เอ็ดเวิร์ดอธิบายราวกับว่าเขาสามารถอ่านความคิดของฉันได้
บางทีเขาอาจจะทำได้จริงๆแต่ฉันหวังอย่าเป็นเช่นนั้นจะดีกว่า...
“ฉันอาบน้ำเองได้… พวกเราควรเตรียมตัวกลับบ้านให้เร็วที่สุด” ฉันพึมพำเบา ๆ
เมื่อมองไปยังกระจกติดผนังใกล้ ๆ กับอ่างอาบน้ำ ฉันเห็นรอยกัดสามรอยบนไหล่ของฉัน หนึ่งอันจากแซคและอีกสองอันที่ใหม่กว่าจากเอ็ดเวิร์ดซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่ง โธ่เว๊ย…ถอดเสื้อเดินต่อหน้าใครไม่ได้แล้วเนี่ย จะให้ลูเซียนกับแซคเห็นไม่ได้อย่างเด็ดขาด ลูเซียนต้องคิดว่าฉันสำส่อนมากแน่ ๆ ส่วนแซค…เดาไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาจะทำหน้าอย่างไร
ดู ๆ แล้วแซคธรรมดาคงไม่คิดอะไรเพราะเขาไม่ได้รักฉันสักเท่าไร แต่แบล็คแซคสิ คงแสดงความหึงหวงจนแทบคลั่งแน่ ๆสงสัยฉันต้องหาคอนซีลเลอร์มาทาปิดไว้ และห้ามถอดเสื้อออกอย่างเด็ดขาด
เอ็ดเวิร์ดหมอบลงตรงหน้าฉันในขณะที่จิตใจของฉันยังล่องลอยไปไหนต่อไหนอยู่ ฉันรีบหุบขาโดยสัญชาตญาณ ดันเข่าและต้นขาให้ชิดกัน เพราะรู้ว่าถ้าเขาสัมผัสฉันตอนนี้ ฉันจะหลั่งน้ำรักอีกแน่ ๆ เลย
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!...โอ้ นาตาลี…คุณทำท่าทางได้น่ารักมากเลย!” เอ็ดเวิร์ดหัวเราะดังลั่น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อยดูแล้วเหมือนเหมือนเด็ก ๆถ้าเป็นเวลาอื่น ฉันอาจจะมองว่าเขาน่ารัก แต่ไม่ใช่ตอนนี้
แสงธรรมชาติที่ส่องเข้ามาจากด้านบนส่องให้เห็นเงาของเธอขณะที่กำลังนั่งอยู่เบื้องหน้าเขาบนขอบอ่างอาบน้ำ เธอเหมือนนางฟ้าในสายตาของเขา ทว่าเพราะผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงและร่างกายที่ทรุดโทรมตอนนี้ เธอน่าจะเป็นนางฟ้าตกสวรรค์มากกว่า ภาพนี้ทำให้ผมนึกถึงวันที่ผมเห็นเธอเมื่อหลายปีก่อน ณ ที่แห่งนี้…
มือที่อยู่บนเข่าขยับแยกขาของฉันออกจากกัน
“ไม่… ได้โปรด… ไม่เอาอีกแล้ว… ฉันไม่ไหวแล้ว!” ฉันอ้อนวอนเขาทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า
“ขอดูหน่อย แค่ให้อาดูชัด ๆ อาเคยสอดเข้ามันมาสองสามครั้งแล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นมันใกล้ๆ เลยสักที” เขาหยอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับแยกขาของฉันออกจากกันจนกว้าง เผยให้เห็นส่วนที่เปียกชื้นของฉันตรงหน้าเขา
แหมะ แหมะ แหมะ…น้ำอสุจิของเขากับน้ำหล่อเลี้ยงของฉันผสมกันจนมันหยดลงพื้น
“อ้าว ดูสิ…น้ำรักของฉันไหลออกมาหมดแล้ว เสียของ มะ ให้ฉันล้างให้สะอาด ๆ” เขาพูดขณะที่วางหัวฝักบัวจ่ออยู่ที่หว่างขาของฉัน