เสียงรถยนต์แล่นไปตามถนนยามค่ำคืน ซึ่งปลอดโปร่งและว่างเปล่าปราศจากรถคันอื่น เพราะสถานที่ที่รถคันนี้แล่นผ่าน สองข้างทางเป็นป่ารกชัฏ[1] ไม่มีแสงจากเสาไฟซึ่งส่องตามรายทาง
 "ยังไม่ถึงอีกหรือไง?"
 นักธุรกิจวัยยี่สิบห้า หวีผมเรียบแปล้แสกข้างเล็กน้อย จมูกโด่งเหมือนสันเขา ดวงตาคมจมูกตรง เอ่ยกับเพื่อนในวันเดียวกันซึ่งย้อมผมน้ำตาลนั่งอยู่ข้าง ๆ
 "โธ่ ไอ้ธันน์ ก็กูบอกแล้วว่าพ่อหมอท่านนัดตอนเที่ยงคืน"
 "ไว้ใจได้หรือเปล่าวะ ไอ้เขตต์"
 "ไว้ใจได้ดิ พ่อหมอคนเนี้ยดังจะตาย เจ้าสัวมหาเศรษฐีไม่รู้ตั้งเท่าไรแล้วมาขอให้ท่านทำพิธีปลุกเสกของมงคลให้ มีใครบ้างวะไม่รวย"
 "มันจะเกี่ยวเร้อ"
 "เกี่ยวดิ มึงอย่าทำเป็นลบหลู่นะเว้ย ของบางอย่างตามึงไม่เห็นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี ไอ้การที่คนไม่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์อย่างมึงยอมมาหาพ่อหมอ ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องที่เจอมาหรือไง" เพื่อนหนุ่มผมน้ำตาลยืนยัน
 คิ้วเรียวคมของธันน์ย่นเข้าหากันเล็กน้อย มองดูแหวนเพชรในมือซึ่งแตกต่างจากเพชรทั่วไป ตัวมันไม่เพียงส่องแสงเงางาม แต่ยังพร่าพรายไปด้วยสีสันต่าง ๆ อย่างชนิดที่ไม่มีเพชรเม็ดใดเสมอเหมือน
 เขาได้แหวนเพชรนี้มาจากลูกหนี้คนหนึ่งที่เป็นหนี้เขาเกือบสิบล้านบาท ระหว่างที่เขาบุกไปบ้านลูกหนี้เพื่อใช้อิทธิพลยึดทรัพย์อย่างนอกกฏหมาย
ลูกหนี้คนนั้นเปิดบริษัทค้าวัตถุโบราณกับเพื่อน แต่ทำกิจการไม่เป็นถูกหลอกให้ซื้อของปลอมมาขายหลายครั้ง นานเข้าทุนก็หมด นำไปสู่การล้มละลายและหนี้สิ้นพ้นตัว
 ธันน์จึงสั่งลูกน้องยึดของโบราณทั้งเพื่อนำไปขายทอดตลาด โดยให้นำไปเก็บไว้ที่คลังของบริษัท แต่ระหว่างที่ตรวจยึดของโบราณจากลูกหนี้ เขาพลันเห็นแหวนวงหนึ่งซึ่งวางไว้ท่ามกลางเครื่องลายครามหรือพระพุทธรูปโบราณบนโต๊ะยาว
 แหวนวงนั้นส่องประกายสะท้อนสายตาเขา นักธุรกิจผู้มีดวงตาคมคายจึงหยิบขึ้นมาดู
 แม้จะได้ชื่อว่าเป็นแหวนเพชร แต่กลับส่องแสงสะท้อนเป็นสีสันต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแดง เขียว เหลือง ฟ้า ชวนให้ร่างสูงนึกถึงไฟดิสโก้เธคเสียมากกว่าจะเป็นแหวเลอค่า
 "นี่แหวนอะไร?" ชายหนุ่มหันไปถามลูกหนี้วัยห้าสิบกว่า
 "แหวนเพชรนพเก้า ผมซื้อต่อจากนักโบราณคดี เขาบอกว่าได้มาจากถ้ำในภาคเหนือ"
 นักธรุกิจปล่อยเงินกู้แค่นเสียง
 "แค่นี้ก็โดนหลอกแล้วมึง แหวนเพชรอะไรจะมีแสงสียังกับไฟในผับ มิน่าทำกิจการอย่างนี้ถึงได้หมดตัว"
 ชายวัยห้าสิบกว่าก้มหน้า เพราะการทำธุรกิจที่ตัวเองไม่ถนัด นำไปสู่ความหายนะทางการค้า สุดท้ายก็ต้องรับกรรม
 ขณะที่ธันน์จะโยนแหวนลงไปที่โต๊ะ ชายชราซึ่งถูกตราหน้าว่าโง่เขลาไม่อยากยอมแพ้จึงเอ่ย
 "อาจจะไม่ใช่ของปลอม ผมเคยเอาไปให้ร้านเพชรตรวจสอบแล้ว เขาบอกว่าไม่เคยเห็นเนื้อเพชรอย่างนี้ เลยตีราคาไม่ได้"
 สายตาธันน์ตวัดไปยังแหวนในมืออีกครั้งทันที
 "ไม่เคยเห็น?"
 "ครับ"
 ชายหนุ่มผู้ทำธุรกิจเกี่ยวกับเงินเริ่มสนใจขึ้นมา ไม่ว่าสินค้าอะไรเขาก็มองเห็นเป็นเงินทองทั้งนั้น
 "ฉันจะลองเอาไปให้เพื่อนฉันตรวจ ดูซิว่าจะเหมือนที่แกโม้ไหม"
 กล่าวจบก็เก็บแหวนไว้ในกระเป๋าเสื้อ สั่งลูกน้องให้ตรวจนับของและนำไปที่โกดัง ส่วนเขาเดินออกจากบ้านของลูกหนี้ทันที วันนี้เขาทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน จึงคิดอยากจะไปหาอะไรผ่อนคลายบ้าง
 "อีฟเหรอ? พี่เอง ว่างไหม มากินอะไรกัน"
 โทรหาหญิงสาวที่คบด้วย ซึ่งยังไม่ถึงขั้นเรียกว่าแฟน ธันน์ยังอยู่ในวัยรักสนุก ไม่คิดจะมีฝั่งมีฝาเร็วเกินไป
 "ค่ะ พี่ธันน์" ปลายสายตอบด้วยเสียงใส
 ทั้งสองคนนัดพบที่ภัตตาคารหรูซึ่งตั้งอยู่บนตึกระฟ้าของมหานคร อีฟในวันนี้แต่งตัวสวยมาก ชุดเดรสกระโปรงขาวลายลูกไม้สไตล์คุณหนู ผมสีบรอนซ์ดัดเล็กน้อย ในมือถือกระเป๋าหนังราคาหลักแสน นั่งลงที่โต๊ะตรงข้ามธันน์
 "งานเป็นไงบ้างคะพี่ธันน์?"
 "ก็เหมือนเดิม"
 อีฟรู้ว่าธันน์ไม่คุยเรื่องงาน จึงเปิดเมนูเปลี่ยนเรื่องคุย
 "วันนี้จะกินอะไรดีคะพี่ธันน์ แต่ช่วงเย็นอีฟไม่กินเยอะนะ ขอเป็นพวกสลัดดีกว่า"
 ทั้งสองสั่งอาหารที่เลือกไว้ เมื่อบริกรจดเมนูแล้วก็ขอตัวออกไป ระหว่างรออาหาร ธันน์เผยยิ้มที่มุมปาก
 "จริงสิอีฟ พี่มีอะไรจะให้"
 "อะไรคะ?" สาวผมบรอนด์ทำท่าตื่นเต้น
 นักธุรกิจหนุ่มหยิบแหวนขึ้นมาจากในกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้อีกฝ่าย
 "แหวนน่ะ สวยไหม?"
 ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้าง มองดูแหวนซึ่งเปล่งประกายหลากสีสันด้วยความยินดี ทุกครั้งที่พบกับธันน์ เธอมักจะได้ของติดไม้ติดมือกลับบ้านเสมอ
 "ขอบคุณค่ะพี่ธันน์ แต่อีฟไม่เอาดีกว่า พี่ให้อีฟเยอะแล้ว"
 "ไม่เป็นไรหรอก พี่อยากให้น่ะ อย่าปฏิเสธสิ"
 ชายหนุ่มจับนิ้วเรียวงามมาสวมแหวน แต่น่าแปลกที่มันกลับสวมไม่เข้า คิ้วคมของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน
 จำได้ว่าตอนที่ยึดแหวนวงนี้มา รอบวงมันใหญ่พอที่จะสวมเข้านิ้วหญิงสาวได้สบาย แต่น่าแปลกทำไมกลับสวมไม่เข้า
 พยายามอยู่พักหนึ่งก็ทำไม่ได้ จนนิ้วหญิงสาวเจ็บ อีฟจึงเอ่ย
 "ไม่เป็นไรค่ะ พี่ธันน์ แค่นี้อีฟก็ขอบคุณมากแล้ว"
 นักธุรกิจหนุ่มรู้สึกเสื่อมเสียหน้า ได้แต่ชักมือกลับ
 "ไว้พี่จะไปให้ช่างแหวนขยายให้"
 "ขอบคุณค่ะพี่" หญิงสาวยิ้มฟันขาว
 แต่ด้วยความยังที่ยังไม่หายสงสัย ดวงตานักธุรกิจหนุ่มยังจดจ่ออยู่ที่แหวนเพชรนพเก้า รอบวงดูแล้วน่าจะใหญ่พอ แต่ทำไมสวมนิ้วเรียวยาวไม่เข้า
 เขาจึงนำแหวนมาสวมนิ้วชี้ตัวเอง พยายามดันให้เข้าเหมือนต้องการเอาชนะตามนิสัย ขณะที่มันเข้าได้เพียงปลายนิ้ว ร่างชายหนุ่มก็เย็นวาบราวกับตกอยู่ในหล่มน้ำแข็ง ศีรษะปวดเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบสมอง สายตาพร่าเลือนคล้ายเห็นทุกสิ่งเป็นภาพมายาอันเลือนลาง
 "เฮ่ย!"
 ชายหนุ่มตกใจถึงขีดสุด รีบลุกขึ้นจากโต๊ะ พลอยทำให้หญิงสาวตระหนกตาม เพราะที่ธันน์มองเห็น คือนกตัวใหญ่ตัวหนึ่งยืนเกาะติดอยู่ริมหน้าต่างด้านหลังอีฟ แต่มันไม่เหมือนนกทั่วไป เพราะแม้มันจะมีหัวและขาอย่างนก แต่ตัวกลับเหมือนคน กล้ามล่ำได้สัดส่วน สวมสร้อยสังวาลทองอันเลอค่า
 พญาครุฑ!
พญาครุฑซึ่งมีตัวสีครามเข้ม ดวงตาคมกล้าจ้องเขม็ง จะงอยปากทองแวววาวสะท้อนแสงจันทร์ ไม่ต่างจากที่เคยได้ยินจากนิทานหรือภาพยนตร์
 ชายหนุ่มใจหายวาบ ก้าวเท้าถอยหลังจนสะดุดล้ม สะโพกจ้ำเบ้ากับพื้น ปวดแปลบอยู่ไม่น้อย
 อีฟไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้มาก่อน รีบวิ่งมาประคองธันน์ให้ลุกขึ้น
 "เป็นอะไรไปคะ พี่ธันน์ พี่ธันน์!"
 หนุ่มนักธุรกิจอับอายมาก ไม่เคยเสียกิริยาอย่างนี้ต่อหน้าผู้คน เขารวบรวมสติแล้วจ้องไปที่หน้าต่างอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบอะไร
 "พี่ธันน์เป็นอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น?" อีฟถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
 หูของชายหนุ่มไม่ได้ยินคำถามของเธอเลย แต่ดวงตากลับจ้องไปที่แหวนซึ่งส่องประกายแพรวพราวบนโต๊ะ หรือว่าแหวนวงนี้จะมีอะไรแปลกพิสดาร?
 เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น แผ่นหลังธันน์ยังเย็นวะวาบไม่หาย เขานำแหวนนพเก้าเก็บเข้ากล่องกำมะหยี่ ส่ายหน้าช้า ๆ ยังไม่อยากเชื่อกับเหตุการณ์ที่เจอมา
 ไม่นานนัก รถหรูของเขาก็แล่นถึงเรือนไม้กลางป่าซึ่งเป็นที่อยู่ของพ่อหมอผู้แก่กล้าด้วยอาคม....
[1] ป่ารกชัฏ - ป่าทึบ
----- จบตอน -----
ฝากด้วยนะคร้าบ ขอกำลังใจเยอะ ๆ เน้อ ชอบไม่ชอบติชมกันได้


นักธุรกิจหนุ่มวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง อยากจะไปให้พ้นจากเรื่องบ้า ๆ ที่เกิดขึ้น เพียงแต่ตัวเองมาที่นี่ได้ยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งไม่รู้ว่าจะออกจากป่าได้อย่างไร
 "มีใครอยู่ไหม?! มีใครอยู่บ้าง?!"
 ตะโกนถามอย่างสิ้นหวัง ได้ยินเสียงตอบรับเป็นเพียงเสียงลมพัดแผ่ว ใบไม้กรีดกันดังเบา ๆ แม้จะเต็มไปด้วยความร่มรื่น แต่จิตใจของชายหนุ่มกลับร้อนยิ่งกว่าถูกไฟเผา
 วิ่งหาทางออกไปทั่ว สุดท้ายก็หลงหนักกว่าเดิม ธันน์ทรุดนั่งที่ใต้ต้นไม้อย่างท้อแท้ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อราวน้ำตก
 'กูมาที่นี่ได้ไงวะ?'
 เฝ้าถามตัวเองในใจ พยายามทวนความทรงจำหวนนึก จำได้ว่าเขาไปให้คนที่เรียกว่า 'พ่อหมอ' ทำพิธี จากนั้นตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว
 "ไม่น่าเลย..."
 เจ็บใจที่หลงเชื่อพวกใช้ไสยเวท ทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายเสียเปล่า ๆ ยังสงสัยว่าที่เขาเห็นตอนนี้เป็นภาพมายาหรือเรื่องจริงก็ไม่รู้ หากกำลังฝันก็ขอให้ตื่นจากฝันบ้า ๆ นี่เสียที
 แต่รอแล้วรอเล่าทุกอย่างก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่มีการตื่นหรือเกิดปาฏิหาริย์ใดทั้งสิ้น ที่สำคัญ แหวนอาถรรพ์ที่ตนเองได้มายังสวมอยู่ที่นิ้วชี้ขวา หรือว่าที่พ่อหมอบอกว่ามันเป็นของเขาคือเรื่องจริง
แสงอาทิตย์อัสดงพ้นขอบฟ้า ราตรีแห่งหิมพานต์แดนพนาเข้ามาเยือน ดวงจันทร์แม้ฉายแสงสุกสกาว แต่ยังไม่งามเท่าแสงรัศมีที่ฉายลงมาจากยอดเขาพระสุเมรุ[1]ซึ่งสูงเสียดฟ้าไม่เห็นยอด ส่องประกายเป็นสีสันต่าง ๆ สาดทั่วผืนพนา เพิ่มความงามยามราตรีของแดนสัตว์วิเศษ
 แต่ธันน์ไม่มีอารมณ์จะใส่ใจต่อความงดงามของป่าลี้ลับ เนื่องจากท้องร้องประท้วงต้องการอาหาร ชายหนุ่มไม่มีทางเลือก พยายามนึกถึงเส้นทางที่วิ่งมา อย่างน้อยกลับไปดื่มน้ำในบึงประทังหิวก็ยังดี
 จึงลุกขึ้นจากใต้ต้นไม้ใหญ่ มองหารอยเท้าของตนเองที่ทิ้งไว้ แม้จะเป็นค่ำมืดยามราตรี ยังดีที่แสงรัศมีจากเขาพระสุเมรุส่องลงมาพอให้เห็นทาง
 เดินไปสักพักก็ได้ยินเสียงคำรามทุ้มต่ำ ธันน์หยุดชะงักหันมองรอบตัว แต่ก็ไม่พบอะไร
 เสียงนั้นเข้ามาใกล้ หนุ่มนักธุรกิจเริ่มใจคอไม่ดี ขณะที่จะหันหลังก้าวเท้าหนี พลันมีเงายักษ์กระโจนออกมาจากหลังต้นไม้
 "เฮ้ย!"
 สิงห์ตัวใหญ่เท่าโค ผิวสีเหลืองเหมือนไม้ใบแห้ง สายตาดุร้ายอำมหิต โถมใส่เขาราวกับพายุกระโชก
 ธันน์เห็นว่าหนีไม่ทันแน่ จึงย่อตัวกลิ้งกายหลบตามสัญชาตญาณ เมื่อเท้าทั้งสี่ของสิงห์เหลืองสัมผัสพื้น มันก็หันหาธันน์อย่างว่องไว
 "ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"
 ชายหนุ่มร้องสุดเสียง ประคองกายลุกขึ้นรีบวิ่งหนี ทว่าสิงห์ยักษ์คำรามเสียงดุดัน เท้าทั้งสี่สะกิดผิวดิน พุ่งหาเหยื่ออย่างแม่นยำ
 ธันน์รู้ตัวดีว่าหนีไม่พ้นแน่ จึงหันกายไปสู้ แต่ยังไม่ทันได้สวนกลับ ขาหน้าของสิงห์เหลืองก็กดหน้าอกเขาล้มลง แผ่นหลังกระแทกพื้นอย่างรุนแรง
 "โอ๊ย!"
 น้ำหนักสัตว์ป่าตัวนี้ช่างมากเหลือเกิน แม้จะดิ้นสุดแรงก็ไม่อาจสลัดพ้น สิงห์เหลืองคำรามแยกเขี้ยวขู่ มองเหยื่อซึ่งอยู่ใต้อุ้งเท้าด้วยความพึงพอใจ ปากกัดลงที่คออีกฝ่าย หมายปลิดชีพให้สิ้นฤทธิ์
 ด้วยความต้องการเอาชีวิตรอด ธันน์จึงยกหมัดขวาต่อยหน้ามัน แต่หมัดยังไม่ทันสัมผัสถูกตัว เพชรจากแหวนนพเก้าก็เปล่งแสงเป็นสีสันต่าง ๆ ถึงเก้าสีในเวลาเดียวกัน สาดแสงสว่างจ้าทั่วหิมพานต์ในเวลาอึดใจ
 แผ่นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย ท้องฟ้าร้องครืนครัน เสียงนกกาแตกตื่นบินหนีจากรังที่อาศัย สัตว์ป่าบริเวณนั้นร้องระงมเสียงสับสน บ้างวิ่งหนี บ้างมุดเข้าไปในรังอย่างหวาดกลัว
 สิงห์เหลืองตกใจรีบกระโดดถอย ธันน์เองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขามองแหวนในมือด้วยความอัศจรรย์ มันช่วยให้เขารอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์
 แหวน...แหวนนี้...
 เหมือนกับคุ้นเคยมาเนิ่นนาน เหมือนเขาเคยใช้พลังของมันมาแล้ว
 สิงห์เหลืองยังมองธันน์ด้วยสายตาที่กล้า ๆ กลัว ๆ ไม่แน่ใจว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายทำอะไร แม้จะรู้สึกหวาดกลัวคิดหนี แต่ก็เสียดายเหยื่อที่ไร้เรี่ยวแรง
 "ไป ไปซะ!"
 ธันน์ตวาด เจ้าสิงห์ก้าวเท้าถอยสองก้าว ชายหนุ่มพยายามโบกมือข้างที่มีแหวนเพื่อข่มขู่
 "ไป กูบอกให้ไปไง!"
 สิงห์เหลืองหยุดท่าทีดุร้าย แต่มันพลันเงยคอคำรามเสียงกังวาน นักธุรกิจหนุ่มสงสัยมากว่ามันทำอะไร
 ไม่นานก็ได้คำตอบ เมื่อได้ยินเสียงคำรามตอบรับดังมา ธันน์ฉุกคิดได้ถึงอะไรบางอย่าง
 "แย่...แย่แล้ว!"
 หน้าซีดเผือดเหมือนซากศพ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว สิงห์เหลืองตัวใหญ่เท่าโคเต็มวัยอีกสามตัวมาสมทบ หนุ่มวัยยี่สิบห้าไม่ต้องคิดมากหันหลังวิ่งเตลิด
 พวกสิงห์มีฝีเท้าเร็วยิ่งกว่า กระจายกำลังล้อมธันน์จากสี่ทิศอย่างรวดเร็ว ใช้แผนล่าเหยื่อของฝูง ไม่เหลือที่ให้เขาหนีได้อีก
 สิงห์ตัวหนึ่งคำรามส่งสัญญาณ พวกมันกระโจนเข้าหาเหยื่อพร้อมกัน ธันน์รีบยกมือป้องศีรษะ ภาวนาให้แหวนสำแดงปาฏิหาริย์อีกครั้ง
 แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
 ขณะที่สิงห์ทั้งสี่เข้ามาถึงตัวเขา พลันมีเงาสีทองพุ่งวาบออกจากดงไม้ เงานั้นเหวี่ยงหมัดด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองทัน ต่อยสิงห์สี่ตัวกระเด็นไปคนละทิศทาง
 อีกครั้งแล้วที่หนุ่มนักธุรกิจรอดชีวิต ขณะที่จะเอ่ยขอบคุณผู้ช่วยเหลือกลับต้องอุทานด้วยความตกใจ
 เพราะที่ธันน์เห็น คือบุรุษผู้มีผิวกายสีทอง ตัวสูงใหญ่กว่าเขาเกือบครึ่งเท่า มีแขนมากถึงสี่แขน ที่สำคัญมีใบหน้าเป็นสิงโต หางยาวกวัดแกว่งไปมา
 "นรสิงห์!"
 เอ่ยเรียกเสียงดัง ก้าวเท้าถอยด้วยความกลัว นรสิงห์ตนนี้เหมือนกับที่เขาเคยเห็นที่หน้าห้องไม่ผิดเพี้ยน
นรสิงห์จ้องหน้าธันน์ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
 "เจ้า...นวเรศ"
 "ห๊ะ?"
 ยังไม่ทันหายสงสัยก็ได้ยินเสียงลมพัด สิงห์สี่ตัวกระโจนเข้ามาพร้อมกัน ธันน์ร้อง
 "ระวัง!"
 นรสิงห์ผู้มีกายทองหันขวับ อ้าปากเผยเขี้ยวแหลมส่องประกายเป็นแสงเพชร เปล่งคลื่นเสียงดังกัมปนาท แม้แต่ฟ้าร้องคำรามก็ยังไม่ดังเท่า ธันน์รู้สึกเจ็บแก้วหูราวกับเยื่อจะฉีก รีบยกมืออุดหูทันที
 คลื่นเสียงซัดสิงห์เหลืองทั้งสี่ปลิวว่อนดุจกระดาษบาง ร่างพวกมันกลิ้งทอดกับพื้น พากันลุกขึ้นวิ่งหนีสภาพไม่ต่างจากสุนัขพ่ายศึก
 หัวใจธันน์เต้นแรงจนไม่รู้ว่าจะแรงกว่านี้ได้อย่างไร เรื่องที่เจอทำให้เขาแทบเสียสติ
 "เจ้ามาจนได้"
 นรสิงห์กางกรงเล็บคว้าคอธันน์และยกร่างเขาลอยขึ้น ธันน์อึดอัดแทบหายใจไม่ออก
 "ปล่อย...ปล่อยนะ..."
 พยายามเค้นเสียงสั่ง และระดมหมัดต่อยใส่หน้าอกอีกฝ่ายซึ่งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กหนา นรสิงห์ไม่รู้สึกรู้สา เอ่ยเสียงเย็นชา
 "เจ้ากล้าดียังไงถึงกลับมาที่นี่"
 "ฉันไม่ใช่นวเรศอะไรของนาย ปล่อยนะเว้ย ปล่อย"
 "นาย?" มนุษย์สิงโตทวนคำ ไม่ค่อยเข้าใจภาษานัก
 "ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่นวเรศ นายจำคนผิดแล้ว"
 นรสิงห์ไม่เข้าใจคำว่า 'ฉัน' กับ 'นาย' เท่าใดนัก แต่มันพอจะจับใจความได้จากคำอื่น
 "ข้าไม่ได้จำผิด"
 กรงเล็บอันแข็งแกร่งบีบแรงขึ้น ธันน์แทบหายใจไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงค่อกแค่กในลำคอ
 หากเพิ่มกำลังอีกนิด ธันน์คงต้องตายใต้เงื้อมมือมัน แต่เมื่อเห็นสีหน้าอันเจ็บปวดของอีกฝ่าย มนุษย์เศียรสิงโตกลับทำไม่ลง
 ตุบ!
 ร่างถูกทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี นรสิงห์มองธันน์ซึ่งกำลังหอบหายใจด้วยแววตาราบเรียบดุจกระจก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
 ทว่าสายตามันเหลือบเห็นแหวนเพชรที่อยู่ในมืออีกฝ่าย พลันอุทานเบา ๆ
 "เพชรนพเก้า"
 ธันน์สงสัย
 "แกก็รู้จักเหรอ?"
 ขณะที่นรสิงห์จะตอบ พลันเกิดลมกระโชกแรงพัดมา ไม่ต่างจากบรรยากาศก่อนฝนตกพายุเข้า เศษดินเศษหญ้าปลิวกระจาย แผงคอมนุษย์สิงโตพลิ้วไสว
 คิ้วทองของนรสิงห์ขมวดเข้าหากัน มือหยาบคว้าเอวธันน์มาแนบตัว
 "ทำอะไร?! ปล่อยกูนะ!" ธันน์ร้อง
 "มันมาแล้ว" นรสิงห์พึมพำ
 เท้าทั้งสองถีบพุ่งไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ด้วยความไวปานจักรผัน ทิ้งต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าไว้ด้านหลัง พาหนุ่มวัยยี่สิบห้าไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง
 ตุบ!
 ร่างธันน์ถูกโยนลงพื้นอีกครั้ง คราวนี้พื้นถ้ำเป็นหินจึงเจ็บปวดไม่น้อย
 "ทำไมต้องโยนด้วยวะ วางลงดี ๆ ไม่ได้หรือไง!"
 "เจ้าอ่อนแอลง"
 พูดเหมือนกับรู้จักเขามาก่อน แต่ธันน์มั่นใจว่าไม่รู้จักนรสิงห์ตนนี้แน่ แต่เมื่อได้ยินคำดูถูก เขาก็มีโทสะไม่ยอมแพ้
 "ฉันไม่ได้อ่อนแอ แต่ใครมันจะไปสู้กับไอ้ตัวอย่างนั้นได้วะ"
 มนุษย์ครึ่งสิงโตแค่นเสียง
 "นี่น่ะรึมิอ่อนแอ แค่บัณฑุราชสีห์[2]ยังสู้มิได้ ฤทธิ์เจ้าด้อยลงไปมาก"
 "ก็ฉันเป็นคน ไม่ใช่...ไม่ใช่สิงโตอย่างแก แล้วก็ไม่ใช่นวเรศอะไรนั่นด้วย"
"เจ้าน่ะหรือมิใช่ มิว่าจักเป็นใบหน้าหรือนัยน์ตาก็ยังคงเดิมมิผิดเพี้ยน"
 "แกจำคนผิด"
 นรสิงห์โค้งร่างสูงใหญ่ลงมา ใช้ปลายจมูกสูดดมผิวกายจากชายหนุ่ม
 "มิผิดดอก กลิ่นกายเจ้ายังคงเดิมเฉกเช่นกัน"
 เป็นหมาหรือไง?...ธันน์คิดใจในแต่ไม่กล้าพูด หากเขาขืนทำซ่าปากพล่อย มีหวังถูกฆ่าแน่
 "แล้ว...นวเรศที่แกว่า เขาเป็นใคร?"
 นรสิงห์ไม่ตอบ แต่จ้องหน้าธันน์ด้วยสายตาแปลกประหลาด ตัวธันน์เองก็อธิบายไม่ถูกว่ามันคือความรู้สึกอะไร
 "เจ้าจำมิได้จริง ๆ ?"
 หนุ่มคิ้วคมส่ายหน้า "ไม่สักนิด"
 เมื่อดูการแต่งกาย นรสิงห์พบว่าอีกฝ่ายแต่งกายแปลกไป เสื้อนอกแขนยาวสีดำสวมทับเสื้อด้านในสีขาว กางเกงสีดำเนื้อผ้าประหลาด รองเท้าหุ้มซึ่งไม่เคยเห็นจากแห่งไหน รวมทั้งคำเรียกและภาษาพูดที่เปลี่ยนไป ทำให้นรสิงห์ฉุกคิดได้
 "เจ้าเกิดในมนุษย์ภพแล้ว"
"อะไรนะ?" ธันน์เลิกคิ้วด้วยความสงสัย
 ทว่านรสิงห์กลับเอียงคอเหมือนเงี่ยหูฟังอะไรบางอย่าง สักพักจึงเอ่ย
 "เสียงลมเงียบสงบ มันไปแล้ว"
 "ใครไป?"
 "ไชยสรวง (ผู้มีชัยเหนือสวรรค์) ครุฑที่ตามล่าเจ้า"
 "ครุฑ!"
 นรสิงห์พยักหน้า
 "แม้เจ้าจักไปเกิดในมนุษย์ภพ แต่มันก็สาบานเอาไว้ หากไม่ได้ตัวเจ้า มันจักมิเลิกจองล้างจองผลาญแน่"
 ภายในจิตใจชายหนุ่มหนักอึ้งด้วยความกังวล นี่เขาไปทำอะไรไว้กันแน่?
 ----- จบตอน -----
 ปริศนามาเต็ม ไม่รู้ว่านายเอกตัวแสบเราไปทำอะไรไว้ แต่บอกเลยว่าแสบสุด ๆ ใครชอบส่งกำลังใจให้ด้วยเน้อ สงสัยหรืออ่านแล้วงงก็บอกกันมาได้นะ ติชมกันเต็มที่เลย
[1] เขาพระสุเมรุ - ภูเขาซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าเทวดาและถือว่าเป็นสวรรค์ด้วย
[2] บัณฑุราชสีห์ (บัน-ดุ-ราช-ชะ-สี) หนึ่งในสี่สิงห์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งป่าหิมพานต์ มีผิวเหลืองลายพาดกลอน ตัวใหญ่เหมือนวัว ล่าเนื้อเป็นอาหาร


ลมพายุโหมรุนแรงพัดธันน์จนเกือบปลิว หัวใจเขาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ราวกับจะระเบิดออกมาเสียให้ได้
 เขามองซ้ายขวาก็ไม่อาจเห็นเจ้าของเสียงซึ่งเหยียดหยาม สัญชาตญาณเตือนให้เขารับรู้ถึงอันตราย หันหลังวิ่งหนีโดยไม่ต้องคิด
 "หนีรึ? มิว่าจักหนีอีกกี่ชาติภพ จักเกิดเป็นมนุษย์หรือเดรัจฉาน เจ้าก็มิอาจพ้นเงื้อมือข้าผู้เป็นองค์พญาแห่งปักษา"
 เขาวิ่งสุดกำลัง แต่ยิ่งวิ่งยิ่งเจอกระแสลมตีใส่ ธันน์รีบเปลี่ยนทิศ วิ่งทางตรงข้ามกับทิศลม
 เมื่อวิ่งผ่านต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง รู้สึกมีเงาทมึนทาบลงมา ธันน์อดเงยหน้ามองไม่ได้ เห็นครุฑร่างสูงใหญ่ผิวสีครามเข้ม จะงอยปากสีทองแวววาว โบยบินเหนือพฤกษา จับจ้องมาด้วยสายตาอาฆาต
 ธันน์สะดุ้งเฮือก หันหลังหนีทันที แต่เพียงวิ่งได้สักพัก เบื้อนหน้าพลันปรากฏมนุษย์ปักษาร่างสูงใหญ่ เดินมาหาเขาอย่างใจเย็น
 "อะไรเนี่ย"
 ไม่รู้ว่าพูดคำนี้กี่ครั้งแล้วตั้งแต่มาหิมพานต์ เรื่องที่เขาเจอมีแต่เรื่องเหลื่อเชื่อน่าหวาดหวั่น ธันน์หยุดเท้ากะทันหัน วิ่งไปยังทิศตรงข้ามกับที่พญาครุฑกำลังมา
 แม้จะวิ่งสุดฝีเท้า แต่ไม่อาจรอดพ้นเจ้าปักษา เมื่อเงาปีกนกมนุษย์ทาบลงมาจากบนฟ้า มันบินตามติดเขาดุจเงาตามตัว
 "น่าสมเพช นวเรศ เมื่อก่อนยังมีความสง่ากว่านี้นับร้อยเท่า"
 วูบ!
 เพียงพริบตา มนุษย์นกก็เหินลงมา จอมปักษายืนขวางหน้า ธันน์เบรกไม่ทันจึงชนกับร่างอีกฝ่ายซึ่งแกร่งไม่ต่างจากเสาหิน เขาเป็นฝ่ายล้มลงเอง
 "โอ๊ย!"
 ทว่าชายหนุ่มหาได้อ่อนแอ กำหมัดแน่นพร้อมโถมกายใส่ หมัดอันรุนแรงชกใส่หน้าท้องซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่ก็ไม่ต่างจากต่อยใส่กำแพงเหล็ก
 ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเจ็บปวดเสียเอง นิ้วบวมแดงเล็กน้อย สะบัดมือเบา ๆ พร้อมเงยหน้าถาม
 "ต้องการไรวะ"
 พญาครุฑปีกครามผายมือ
 "มอบมา"
 "มอบอะไร?"
 "สิ่งที่เจ้ารับปากจักให้ข้า"
 ธันน์มองแหวนในมือ
 "หมายถึง...แหวนนี้?"
 "มิใช่แหวน ข้าต้องการแค่เพชรนพเก้า"
 "ถ้าฉันให้เพชรแก จะเลิกยุ่งกับฉันไหม?"
 "มอบมา"
 เสียงเย็นชาย้ำ นัยน์ตาดุจพญาอินทรีจ้องเขม็ง แต่ธันน์ยังคงไม่ยอม
 "ตอบมาก่อนสิ!"
 "อย่าได้ต่อรองกับข้า นวเรศ เจ้ามิได้มีหนทางมากนัก"
 "ถ้าแกไม่รับข้อเสนอ ฉันก็ไม่ให้"
 ธันน์รู้ดีว่าเพชรนพเก้าคือโอกาสเดียวที่จะช่วยให้เขารอดชีวิต เขาไม่มีวันยอมถอดจากนิ้วแน่
 ปีกของพญาครุฑสยายกว้างเล็กน้อย จากนั้นโบกไปเบื้องหน้า กระแสลมพุ่งออกมาอย่างรุนแรง ซัดร่างธันน์ปลิวกระเด็น
ตุบ!
ชายหนุ่มกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง เจ็บปวดแทบจนแทบลุกไม่ไหว ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นเลยด้วยซ้ำ ครุฑผิวครามก็มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว
"ไอ้บ้าเอ๊ย"
โทสะปะทุขึ้นถึงที่สุด กระโดดต่อยหน้าครุฑโดยไม่สนใจความเป็นตาย ทว่าไชยสรวงคว้าข้อมือธันน์อย่างรวดเร็ว เหวี่ยงร่างอีกฝ่ายอัดใส่พื้น
อีกครั้งแล้วที่เจ็บเหมือนกระดูกจะแตก แต่สีหน้าธันน์เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ครุฑตนนี้ช่างไร้เหตุผล เขาไม่มีวันยอมแพ้มัน
"มาสิวะ!"
ลุกขึ้นวิ่งเข้าใส่ แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ แรงลมก็กระโชกมา ซัดร่างเขาล้มลงพื้นอีกครั้ง
"หากเจ้ามีฤทธาเพียงเท่านี้ เจ้าก็มิใช่คู่มือข้า"
พญาครุฑกระพือปีกเข้าหา คว้าคอเสื้อยกอีกฝ่ายขึ้น
"มอบเพชรนพเก้ามา จากนั้นตามข้ากลับวังสุบรรณเทวะ เจ้าจักต้องเป็นมเหสีบำเรอข้า จนกว่าข้าจักพึงใจ"
"หา?"
ชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้าง
"กะ...แก...พูดว่าอะไรนะ?"
"เจ้าเคยได้ลั่นสัจจะวาจาไว้ หากข้าช่วยเจ้าค้นหามณีทั้งเก้า เจ้าจักสละซึ่งฐานะแห่งมหาเทวดา ขึ้นครองราชย์เป็นอัครมเหสีแห่งวงศ์ครุฑ"
"จะบ้าเรอะ ฉันเนี่ยนะจะยอมเป็น...เป็นเมียแก!"
คำว่ามเหสีไม่ใช่คำยาก ธันน์เคยได้ยินจากหนังจักร ๆ วงศ์ ๆ สมัยเด็ก แถมพวกซีรีส์จีนแนวในรั้วในวังก็ใช้คำนี้เช่นกัน
"หากมิยอมกระทำตามวาจาสัตย์ ข้าจักเลาะกระดูกเจ้าออกโดยที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ต้องทนทรมานตราบชั่วนิรันดร์"
แผ่นหลังเย็นวาบเมื่อได้ยินคำขู่ กำลังของเขากับครุฑคลั่งตนนี้ต่างกันเกินไป ไม่ว่าอย่างไรก็สู้ไม่ได้
ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว หรือจะแกล้งยอมมันไปก่อนค่อยหาหนทางเอาตัวรอด
"วัง...วังของแกอยู่ที่ไหน?"
"บนสวรรค์ชั้นฟ้า เหนือท้องนภานับพันโยชน์[1]"
คิ้วขมวดชนกัน กล้ามเนื้อทั่วหน้าเขม็งตึง หากเขาต้องตามครุฑคลั่งตนนี้ไปอยู่บนฟ้า คงไม่มีหวังได้กลับมาบนพื้นดินแน่ แล้วอย่างนี้เขาจะหาหนทางหนีได้ยังไง
ไม่ได้...ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
"ฉันจะให้เพชรแกก็ได้ แต่ฉันไม่ไปกับแก"
"เจ้ามิอาจปฏิเสธข้า นวเรศ สิ่งใดที่ข้าปรารถนา ข้าจักต้องได้ตามประสงค์"
แม้จะเจรจากัน แต่ธันน์ก็เอะใจขึ้นมา ครุฑครามตนนี้มีกำลังมากกว่าเขาเป็นร้อยเป็นพันเท่า หากคิดจะถอดแหวนจากมือเขาก็ง่ายนิดเดียว แต่ทำไมต้องบีบให้เขามอบเพชรให้
'เพราะเจ้าเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา แต่มีเจ้าเท่านั้นที่ใช้มันได้'
คำกล่าวของนรสิงห์แวบขึ้นมาในหัว เพราะเพชรนพเก้าเป็นของเขา ต่อให้พญาครุฑช่วงชิงมันไป ก็คงไม่อาจใช้มัน
รอยยิ้มนักธุรกิจหนุ่มผุดขึ้นที่มุมปากทันที
"งั้นเหรอ? แกอยากได้อะไรก็ต้องได้งั้นเหรอ? แล้วถ้าฉันไม่ให้ล่ะ"
นัยน์ตาเจ้าแห่งปักษาหรี่ลง น้ำเสียงเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ
"เจ้าว่ากระไร?"
"ฉันบอกว่า...หากฉันไม่ให้เพชรนี้กับแก แกจะมีปัญญาทำอะไรฉันได้?"
มืออันแข็งแกร่งกระชากร่างธันน์เข้าใกล้จอมพญาครุฑ
"อย่าได้ลองดีกับข้า เจ้ามิมีแม้กระทั่งมนตราเล็กน้อยปกป้องตัว"
"ถึงไม่มีมนตรา แต่ฉันก็ไม่ให้เพชรแก ทรมานฉันสิ ฆ่าเลยก็ได้ ดูซิว่าจะเอาเพชรไปได้ยังไง"
"บังอาจไปแล้ว!"
มือของจอมพญาสั่นระริก สีหน้าเดือดดาลสุดประมาณ แต่ธันน์กลับฉีกยิ้มกว้าง เขาต่างหากเป็นฝ่ายที่ถือไพ่เหนือกว่า
"รับปากสิว่าจะเลิกยุ่งกับฉัน แล้วฉันจะให้สิ่งที่แกต้องการ"
"มิเคยมีผู้ใดขู่ข้าสำเร็จ นวเรศ แม้แต่องค์อินทราเทวราชแห่งสวรรค์ก็ยังมิกล้าเอ่ยวาจาโอหังเยี่ยงนี้ จงอย่าลืม ยามนี้เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา หาได้มีฤทธาจักต่อกรกับข้าไม่"
"ถึงไม่มีฤทธิ์ แต่ก็ไม่ให้เพชร แกจะทำไม?"
"ตกลง!"
เสียงของมันโหดเหี้ยมอำมหิต จากนั้นพลันกูร้องเสียงแหลม คลื่นเสียงประหนึ่งมีดแหลม กรีดเยื่อแก้วหูธันน์ให้ฉีกไป
พญาครุฑใช้คลื่นเสียงอันทรงฤทธาของวงศ์ปักษา หมายทรมานอีกฝ่ายให้ยอมมอบแหวนเอง
"จักหรือมิให้?"
"ไม่ให้!"
ไชยสรวงตะเบ็งเสียง
"จักให้รึมิให้?!"
"ไม่มีทาง!"
เจ็บจนเหมือนจะเลือดไหลออกมาจากในช่องหู แต่ก็ฝืนทนสุดกำลัง เขาไม่มีทางเอ่ยปากมอบเพชรนพเก้าให้มัน ไม่อย่างนั้นเขาต่างหากที่จะเป็นฝ่ายจบเกม
"จักให้หรือมิให้?!"
"ไม่ให้!"
พญาครุฑร้อง
"นวเรศ!"
เหงื่อผุดเต็มใบหน้า สีหน้าสุดแสนทรมาน คิ้วขมวดชนกัน กล้ามเนื้อบิดเบี้ยวจนน่ากลัว
ธันน์ทนต่อความเจ็บ เค้นเสียงอย่างยากลำบาก
"แก...แก...ต้องรับ...รับปาก...เลิกยุ่ง...กับฉัน"
"มิมีทาง!" พญาครุฑตวาดลั่น เพิ่มเสียงคลื่นแหลมสูงมากยิ่งขึ้น
สติธันน์พร่าเลือน ดวงตาเบลอมองไม่เห็นร่างอีกฝ่ายชัด หูเขาอื้อจนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว แต่ใจท่องไว้อย่างเดียวคือไม่ให้
"ไม่ให้...ฉันไม่...ให้"
แม้เสียงจะอ่อนลง แต่ยังแฝงความเด็ดเดี่ยว ไชยสรวงมีโทสะนัก กรงเล็บในมือซ้ายตวัดใส่คออดีตเทวดาทันที
"โฮก!"
เสียงคำรามแห่งราชสีห์เจ้าป่า ตามด้วยร่างทองอันสูงใหญ่ซึ่งทะยานอย่างรวดเร็วดุจดาวตก ไชยสรวงใจหายวาบ แม้จะรู้สึกตัวแต่ก็สายเกินการณ์
ผลัวะ!
 สี่หมัดแห่งราชสีห์ต่อยเข้าที่ใบหน้าและลำตัวจอมปักษาอย่างหนักหน่วง ร่างไชยสรวงลอยละลิ่ว ขณะที่ธันน์ร่วงลงพื้น
นรสิงห์ใช้แขนขวารับธันน์ไว้ สายตาของเจ้าสัตว์ป่าจ้องอย่างเดือดดาล
"ไฉนเจ้าจึงมิฟังข้า!"
แม้ตวาดเสียงดัง แต่แก้วหูธันน์กำลังอื้อ จึงได้ยินเพียงแผ่วเบา
"นาย...นาย..."
ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตามมาช่วยตนถูก แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่ความชิงชังที่มีต่อนรสิงห์ตนนี้ก็ลดลงไปมาก
"ไป รีบไป!"
นรสิงห์สั่งเด็ดขาดพร้อมวางร่างธันน์ ชายหนุ่มพยักหน้า ขณะที่เขาจะรีบหนี เสียงแหลมก้องก็ดังทั่วท้องนภา
"จักหนีอีกรึ? มิมีทาง!"
ปีกแห่งพญาครุฑโบกกว้าง แต่แทนที่จะสร้างแรงลม กลับเกิดแรงลมย้อนกลับ สูบร่างธันน์และสีหราชาเข้าไปหามัน
 ด้วยกายอันแข็งแกร่งของมนุษย์ครึ่งสิงโต จึงไม่ถูกแรงลมสูบเข้าหา แต่ธันน์ซึ่งมีเพียงกายมนุษย์ธรรมดา ลอยละลิ่วเข้าหาศัตรูอย่างไม่อาจควบคุม
 เขาร้องลั่น แต่มือของสีหราชาก็คว้าแขนเขาไว้อย่างรวดเร็ว จากแยกเขี้ยวเปล่งเสียงราชสีห์คำราม คลื่นเสียงอันรุนแรงกระแทกครุฑครามกระเด็นไป
 นรสิงห์ประคองร่างธันน์ให้ยืน
 "ไปซะ หากยังอยู่ที่นี่ ข้าคงคุ้มครองเจ้ามิได้"
 "คุ้มครองฉันเหรอ?"
 "เจ้าเคยให้สัตย์ว่าจักมอบชีวิตให้ข้า ส่วนข้าก็เคยให้สัตย์ว่าจักคุ้มครองเจ้าจนกว่าชีวิตจักหาไม่"
 นรสิงห์สารภาพ ธันน์อดตะลึงในความหนักแน่นของอีกฝ่ายไม่ได้ คนที่รักษาคำพูดด้วยชีวิตขนาดนี้ ในมนุษย์ภพยุคของเขาเกรงว่าหนึ่งในล้านก็ยังหาไม่ได้
 ไชยสรวงตะโกนมา
 "เจ้ามันเขลานักนรสิงห์ราชา โดนวาจาปลิ้นปล้อนหลอกลวงจนตกจากบัลลังก์ก็ยังมิเข็ดหลาบ"
 ธันน์เอะใจทันที
 นรสิงห์ราชา? (ราชาแห่งเผ่านรสิงห์)
 ราชา...มนุษย์สิงโตตนนี้เป็นราชาเหรอ?
 แล้วทำไมถึงอาศัยอยู่ในถ้ำราวกับคนป่าล่ะ?
 เห็นเงายักษ์พุ่งวาบ กระแทกใส่สีหราชาจนกระเด็น แต่นรสิงห์ก็ลุกขึ้นสู้ กวัดแกว่งแขนทั้งสี่โถมเข้าหาศัตรู
 การต่อสู้ของสองพญากระเทือนไปทั่วบริเวณ เกิดแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ แผ่นดินและต้นไม้สั่นไหว ราวกับโลกนี้ใกล้จะถึงกาลวิบัติ
 ธันน์รู้ตัวว่าไม่อาจเข้าแทรกการต่อสู้อันดุเดือดได้ จึงหันหลังวิ่งหนีตามที่นรสิงห์สั่ง หัวใจเต้นสั่นอย่างรุนแรง นี่เขาไปทำอะไรไว้กันแน่
 นรสิงห์ราชาต่อสู้กับองค์พญาครุฑ สี่กรร่ายรำเพลงหมัดอันดุดัน ปะทะกับปีกแห่งพญาปักษาซึ่งสะบัดมานับครั้งมิถ้วน ต่อสู้กันนับร้อยกระบวนเพลง
 ต่างทรงฤทธาด้วยกันทั้งคู่ มิมีผู้ใดยิ่งหย่อนไปกว่ากัน กายสีหราชาแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า แต่พญาครุฑาไชยสรวงก็มีมนตราแห่งวายุ
 ฝ่ายหนึ่งคำรามเปล่งคลื่นเสียง อีกฝ่ายโบกปีกเรียกวายุเวท พลังลมและคลื่นเสียงปะทะกัน เกิดคลื่นระเบิดกึกก้องกลางอากาศ
 โครม!
 ต่างร่างสั่นสะท้าน ถอยกายไปหลายก้าว สีหราชาทรงกายได้เร็วกว่า ทะยานเข้าหาพญาปักษาดุจเหินบิน
 ทว่าไชยสรวงพลันแสยะยิ้ม กล่าวระหว่างที่สีหราชาจะใกล้เข้ามา
 "เพราะความรักอันงมงายของเจ้า ทำให้ครอบครัวเจ้าต้องสิ้นไป"
 สีหราชาถูกวาจารบกวนเสียสมาธิ ชะลอความเร็วเล็กน้อย ชั่วพริบตานั้น ปีกยักษ์ก็ฟาดเขากระเด็น ตามด้วยกรงเล็บเท้าขององค์พญาครุฑที่กดใส่ร่างเขาจมลงดิน
 "จงตายเพื่อบูชารักให้สมใจเจ้าเถิด นรสิงห์ผู้โง่เขลา"
 แม้จะมีผิวกายซึ่งแกร่งยิ่งกว่าเหล็ก แต่กรงเล็บแห่งองค์พญาครุฑก็แหลมดุจเทพศาสตรา ปลายเล็บเจาะลงช้า ๆ ทะลวงผิวหนังอันแข็งแกร่งของมนุษย์เศียรสิงโต...
 ------ จบตอน -----
[1] 1 โยชน์เท่ากับ 16 กิโลเมตร , 1000 โยชน์ เท่ากับ 16000 กิโลเมตร


เช้าวันต่อมา นรสิงห์ก็ลุกขึ้นไปหาอาหารที่ลำธาร แต่ธันน์พลันตื่นขึ้น
 "เฮ้ ฉันไปด้วย"
 เจ้าแห่งสิงห์ขมวดคิ้วทอง ชะงักกายเล็กน้อย มิคุ้นกับคำประหลาดของอีกฝ่าย
 "ฉันเบื่ออะ ฉันไปด้วยสิ"
 "ไม่ได้"
 หางคิ้วธันน์เลิกขึ้น
 "ทำไมล่ะ จะให้ฉันอยู่แต่ในนี้ทั้งวันหรือไง"
 "อย่าได้ประมาทในฤทธา[1]ของไชยสรวง หากเจ้าก้าวออกนอกถ้ำแม้แต่ก้าวเดียว มันจักพบเห็นทันที"
 "รึ...รึอะไรนะ?"
 "ฤทธา" เจ้าแห่งสิงห์ย้ำ
 "แปลว่าอะไร?"
 นรสิงห์รู้สึกรำคาญ แต่ยังอดทนอธิบาย
 "หมายถึงอำนาจมนตรา ไชยสรวงเป็นท้าวแห่งวงศ์ครุฑ มีอำนาจเหนือนภา เป็นราชาเจ้าเวหา ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ใต้ท้องนภา ก็มิอาจพ้นสายตาแห่งพญาครุฑ"
 คำอธิบายเช่นนี้ทำเอาธันน์ทำหน้างงไม่น้อย
 "เท้าแห่งวงศ์ครุฑ...นายหมายถึงเท้านี้เหรอ?"
 เอานิ้วชี้เท้าตนเองซึ่งสวมรองเท้าผ้าใบเนื้อดีสีดำ
 "เหลวไหล ท้าวที่ข้าว่าหมายถึงราชา หาใช่เท้าซึ่งเป็นกายไม่"
 ธันน์เพิ่งเข้าใจ ที่จริงวัยเรียนมัธยมเขาเคยได้ยินคำว่า 'ท้าว' เช่นกัน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าแปลว่าอะไร
 "รู้งี้น่าจะตั้งใจเรียนภาษาไทย"
 นักธุรกิจหนุ่มบ่น นรสิงห์คร้านจะสนใจอีกฝ่าย ก้าวเท้าออกนอกถ้ำ โดยธันน์ก็ตามไปด้วย มันหันขวับทันที
 "ข้าสั่งว่าห้ามออกไปก็คือห้าม เจรจามิรู้ความรึอย่างไร? อย่าให้ข้าต้องมีโทสะ ลงมือฉีกกระชากเนื้อหนังเจ้าเป็นชิ้น ๆ"
 ธันน์เองก็ไม่ใช่คนยอมคน
 "ก็ฉันมีขา จะเดินไปไหนก็ได้ แกไม่ใช่พ่อแม่ฉัน ไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันด้วยซ้ำ"
 นรสิงห์แค่นเสียง
 "ถึงข้าจักมิได้เป็นบิดามารดาเจ้า แต่ก็มีสิทธิ์ในตัวเจ้าทุกประการ"
 "บ้าเหรอไง?! แกเป็นอะไรกับฉัน ถึงมามีสิทธิ์ในตัวฉัน"
 บุรุษผู้มีเศียรเป็นสิงห์ตะเบ็งเสียงกลับ
 "ข้าเป็น…!"
 จากนั้นก็เงียบอย่างกะทันหัน ธันน์มองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ รู้แต่ว่าสายตาอีกฝ่ายค่อนข้างจะเปลี่ยนไป จากดุร้ายเป็นหม่นหมองลง
 "นายเป็นอะไรกับฉัน?"
 "ช่างเถอะ"
 โครม!
 หมัดอันแข็งแกร่งกระแทกใส่ผนังถ้ำจนจมลึก เศษศิลาร่วงพรู ทำเอาธันน์ใจหายวาบรีบก้าวเท้าถอย
 "เป็นอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย"
 "หากเจ้ายังดื้อด้านมิเชื่อฟัง จงระวังว่าจักเป็นเยี่ยงผนังนี้"
 น้ำเสียงทรงอำนาจดั่งกษัตรา สะกดชายหนุ่มไม่กล้าขัดขืน สีหราชาทะยานออกจากถ้ำด้วยความไวดุวายุ เพียงพริบตาก็หายลับไป
 แม้ธันน์จะอยากออกจากถ้ำ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าออกไปแล้วจะต้องไปที่ไหนต่อ ได้แต่ทรุดนั่งด้วยความขุ่นเคือง
 "ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้บ้าหัวสิงโต รู้จักแต่ใช้กำลัง คิดว่ากูกลัวหรือไง"
 เขานึกถึงตัวเองขึ้นมา ก่อนหน้าเขาก็ชอบใช้กำลังไม่ต่างกัน เพียงแต่ให้ลูกน้องเป็นคนจัดการพวกที่คิดหือ ส่วนตัวเขามองดูด้วยความยินดี
 รอคอยอยู่พักใหญ่ นรสิงห์ก็นำปลามาให้อีก แต่คราวนี้เป็นปลาเกล็ดสีรุ้ง แวววาวไม่ต่างจากสายรุ้งซึ่งฟาดแผ่นฟ้า
 "โห"
 แม้แต่ธันน์ยังอุทานด้วยความชื่นชม ปลาสวยขนาดนี้หากเอาไปขายที่ภพมนุษย์ คงได้ราคาหลายหมื่นหรือเป็นแสนแน่
 "รีบกิน"
 "จุดไฟให้ฉันหน่อย"
 "ช่างอ่อนแอนัก"
 กล่าวจบนรสิงห์ก็นำหินมาจุดไฟกับกองฟืนที่เหลือใช้เมื่อวาน หลังจากนั้นก็ไปนั่งเฝ้าหน้าถ้ำโดยไม่พูดอะไร
 รสชาติของปลาเกล็ดรุ้งไม่เลวทีเดียว ทั้งหวาน เค็ม เปรี้ยวผสมกัน เขาไม่เคยกินปลาที่มีรสชาติยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถึงกับกินหมดจนเหลือแต่ก้าง
 เมื่อกินเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินไปหาเจ้าตัวโต
 "นายจะให้ฉันอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไร?"
 สายตาของมนุษย์เศียรสิงโตเอาแต่จดจ้องอยู่เบื้องหน้า หาได้หันมามองเขา
 "ข้ามิแจ้ง อยู่ไปเรื่อย ๆ"
 "ไม่ได้ ฉันมีงานต้องทำ ไม่มีเวลาเอ้อระเหยอยู่ในป่านี้หรอก"
 "งาน?"
 "ใช่ ธุรกิจปล่อยสินเชื่อของฉัน รู้ไหมว่ามีคนติดหนี้ฉันอยู่เท่าไร หากฉันไม่อยู่จะเกิดความปั่นป่วนในบริษัทแค่ไหน มนุษย์ถ้ำอย่างนายคาดไม่ถึงแน่"
 "ข้ามิเข้าใจวาจาเจ้านัก แต่จงหุบปากแลอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว"
 "นายช่วยพาฉันออกไปเถอะ ฉันยอมเป็นวิญญาณเร่ร่อน ดีกว่าต้องติดอยู่ในถ้ำตลอดชีวิต" น้ำเสียงธันน์อ่อนลง หากไม่มีคนนำทาง เขาคงไปไหนไม่รอด
 เสียงของสีหราชาเข้มขึ้น
 "หากข้ามิอนุญาต เจ้าอย่าได้หมายออกไปจากถ้ำนี้"
 "แกไม่มีสิทธิ์ขังฉัน!" ธันน์อารมณ์เสียขึ้นมา
 สีหราชาหันหน้าทันที
 "อสรพิษร้ายอย่างเจ้ายังจักมีสิทธิ์เอ่ยวาจาต่อรองอีกหรือ ที่ข้ายังอดทนมิสังหารเจ้าก็ถือว่าบุญหนักหนาแล้ว"
 "ฉันไปทำอะไรให้แกกับไอ้ครุฑนั่นโกรธแค้นกันแน่?"
 ม่านตาของนรสิงห์หรี่ลง เต็มไปด้วยความเดือดดาลคั่งแค้น
 "นวเรศ สิ่งที่เจ้าทำมันหนักหนานัก ถึงเล่าไปเจ้าก็คงมิสำนึกตน ด้วยเจ้ายังคงอ้างเช่นเดิมว่าเป็นเรื่องของชาติภพก่อน ถึงแม้ตัวเจ้าจักเกิดใหม่แล้ว แต่กรรมก็ยังหาได้สิ้นสุดไม่"
 "ก็เล่ามาซี่!"
 ร่างโตลุกขึ้น ด้วยส่วนสูงที่เหนือกว่าธันน์เกือบครึ่งตัว ทำให้ชายหนุ่มอดย่นย่อไม่ได้
 "เพชรนพเก้าที่เจ้าสร้าง ทำมาจากมณีที่หายากเก้าชนิด เจ้าหลอกให้ผู้คนค้นหามันเพื่อนำมณีทั้งเก้ามามอบให้เจ้า โดยบอกว่าจักแบ่งปันอำนาจแห่งมณีให้โดยเท่าเทียม แต่เมื่อถึงเพลา เจ้ากลับยึดมณีนพเก้าเป็นของตนเองเพียงผู้เดียว ทรยศผู้ที่ไว้วางใจเจ้าทั้งหมด!"
 ธันน์อดมองแหวนในมือไม่ได้ ตัวเขาในชาติที่แล้วทำอะไรที่หนักหนาไว้ขนาดนั้นเลยเหรอ
 "ไชยสรวงถึงอาฆาตตั้งสัตย์สาบาน ว่าจักจองล้างจองผลาญเจ้าถึงที่สุด ส่วนข้านั้น..."
 "นายทำไม?"
 "ช่างเถิด ถึงเพลาที่เจ้าจักต้องรับกรรมแล้ว"
 กล่าวจบนรสิงห์ก็นั่งลงพิงผนังถ้ำเช่นเดิม ธันน์ยังไม่หายสงสัย
 "ถ้านายเกลียดฉันถึงขนาดนี้ แล้วนายช่วยฉันไว้ทำไม?"
 "เพราะว่าเจ้าเคยตั้งสัตยวาจา ว่าจักมอบชีวิตให้ข้าเพียงผู้เดียว ดังนั้น ข้าจึงเป็นผู้เดียวที่มีสิทธิ์สังหารเจ้า หรือจักทำอย่างไรกับเจ้าก็ได้!"
 ชายหนุ่มอดขมวดคิ้วเข้มไม่ได้
 "แล้วทำไมนายไม่ฆ่าฉันซะล่ะ"
 "เพราะว่าข้าต้องการทรมานเจ้าอย่างไรเล่า นวเรศ ให้เจ้าต้องทรมานอยู่ในถ้ำนี้เช่นเดียวกับที่ข้าต้องทนอยู่มาหลายพันปี"
 นานขนาดนั้นเลย...ธันน์คิดในใจ แม้จะไม่ชอบท่าทีแข็งกร้าวของอีกฝ่าย แต่ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนเงาที่อยู่อย่างเดียวดาย
 ธันน์ถอดแหวนออก ยื่นไปที่หน้านรสิงห์
 "นายอยากได้ใช่ไหม? เอาไปสิ ถือว่าฉันทำตามสัญญาละกัน เอาไปเลย ขออย่างเดียว พาฉันออกไปจากที่นี่"
 "ดูถูกข้าเกินไปแล้ว นวเรศ ข้ามิใช่ไชยสรวง ที่ต้องการแหวนแห่งฤทธานั่น"
 กล่าวจบก็หลับตา ราวกับฤๅษีเข้าสู่การบำเพ็ญตบะ ไม่ว่าธันน์จะชวนพูดคุยเท่าไร อีกฝ่ายก็ไม่สนใจที่จะตอบเลย
 สุดท้ายธันน์ก็ได้แต่นั่งจับเจ่าอยู่ในถ้ำ ไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดทั้งวัน
 ผ่านพ้นไปสองวัน นรสิงห์ยังคงกระทำเช่นเดิม เช้าหาอาหารและตักน้ำใสใบบัวมาให้ดื่ม จากนั้นก็นั่งเฝ้าหน้าถ้ำราวกับพัศดีคุมนักโทษ ซึ่งสร้างความอึดอัดให้กับธันน์มาก เขารู้ว่าอีกฝ่ายจงใจทรมานเขา เพราะกรรมจากชาติภพก่อนที่ก่อไว้
 'ทำไมกูต้องยอมด้วย กูจะไปรู้ได้ยังไงว่าชาติก่อนกูทำอะไร'
 ถึงแม้จะไม่ยอม ก็ยังรู้ตัวว่าไม่สามารถชนะมนุษย์ผู้มีศีรษะเป็นสิงโต แต่หากฝืนอยู่ด้วยกันนานเข้า แล้วเกิดอีกฝ่ายมีโทสะขึ้นมา บ้าคลั่งลงมือสังหารเขา ก็คงได้แต่รอความตายสถานเดียว
 'เราต้องออกไปจากที่นี่...'
 สมองครุ่นคิดหาอุบาย แต่ไม่แสดงท่าทีผิดปกติ หลังจากที่นรสิงห์นำอาหารมาให้ เขาก็กินตามเคย จากนั้นก็เข้าไปนั่งอยู่ในถ้ำส่วนลึกเพียงคนเดียว
 ยามรุ่งอรุณส่องแสง มนุษย์ครึ่งสิงโตยังคงทำเช่นเดิม ออกไปหาอาหารที่ลำธาร ขณะเดียวกันธันน์ซึ่งแสร้งหลับพลันตื่นขึ้น
 เขารออยู่สักพัก เมื่อแน่ใจว่าสีหราชาคงไม่ย้อนกลับมา รีบวิ่งออกจากถ้ำ ไปยังทิศตรงกันข้ามกับที่อีกฝ่ายอยู่
 แม้จะอับจนสิ้นหนทาง แต่ก็ยังดีกว่าคุดคู้อยู่ในถ้ำจนตาย สองขาวิ่งห้อไม่สนใจความเหน็ดเหนื่อย จนทิ้งห่างจากถ้ำพอสมควร
 ร่างสูงเหนื่อยมาก หอบหายใจอย่างรุนแรง แต่ยังฝืนวิ่งต่อ กลัวว่าอีกฝ่ายจะตามมาทัน
 ผ่านอีกนับชั่วโมง วิ่งผ่านต้นไม้แล้วต้นเล่า บรรยากาศในป่ายังคงร่มรื่น แต่ธันน์กลับร้อนจนหายใจแทบไม่ทัน
 'พอ...พอก่อน...'
 เขานั่งลงที่ใต้ต้นไม้ ยกมือขึ้นมาพัดใบหน้าตัวเอง รู้สึกกระหายน้ำพอสมควร แต่ไม่รู้ว่าจะหาแหล่งน้ำได้ยังไง
 เมื่อกวาดตามองหา พบว่าต้นไม้ในป่าหิมพานต์แม้จะมีสีสันหลากหลาย บ้างใบสีเขียว บ้างใบสีฟ้า มีแม้กระทั่งใบสีชมพู แต่ต้นที่มีใบสีเขียว กลับมีผลไม้ที่คุ้นตาอยู่
 "มะม่วง"
 ไม่คิดว่าในป่าประหลาดจะมีมะม่วง เขาไม่รอช้า ปีนขึ้นต้นไม้เพื่อเด็ดผลมะม่วง
 ตุบ!
 ด้วยความที่ไม่ชำนาญ จึงหล่นลงมาหลังกระแทก ยังดีว่าปีนยังไม่สูง แผ่นหลังจึงเจ็บปวดเล็กน้อย
 ธันน์ไม่สนใจความเจ็บ พยายามปีนต้นมะม่วงให้ได้ ใช้เวลาพักใหญ่ก็ปีนสู่ยอดไม้สำเร็จ
 ค่อย ๆ เขยิบตัวไปตามกิ่งไม้อย่างระมัดระวัง เด็ดผลมะม่วงจากปลายกิ่ง เมื่อเด็ดได้แล้ว จึงรีบกัดด้วยความกระหาย
 ทว่าพลันมีเงาสีน้ำตาลบินเข้ามา คว้ามะม่วงจากมือเขา ธันน์เห็นก็ตกใจ
 "ลิงอะไรวะเนี่ย!"
 ลิงตัวสีน้ำตาล สูงประมาณหนึ่งเมตร แม้หน้าตามันจะเหมือนลิงทั่วไป แต่ด้านหลังมันกลับมีปีกเหมือนนก
 วานรชนิดนี้คือ 'กบิลปักษา[2]' มีตัวเป็นลิงแผ่นหลังติดปีกอย่างวิหค มักบินข้ามไปมาระหว่างต้นไม้ เพื่อหาผลไม้กิน
 มันเห็นธันน์หยิบผลไม้ในถิ่นมัน ด้วยความหวงอาหารจึงไม่ยินยอม ไม่เพียงมีกบิลปักษาแค่ตัวเดียว แต่ยังมีอีกสี่ห้าตัวทยอยบินมา
 "เฮ้ย!"
 กบิลปักษาตัวหนึ่งแย่งมะม่วงจากมือธันน์สำเร็จ อีกสี่ตัวซึ่งบินมาถึงตวัดกรงเล็บทำร้ายเขา ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบ ต่อยหมัดสวนกลับสู้สุดชีวิต
 หมัดหนัก ๆ ต่อยลิงตัวหนึ่งจนหน้าหัน ขณะที่จะจู่โจมต่อ กบิลปักษาตัวหนึ่งบินมาจากด้านข้าง ชนเขาร่วงลงจากกิ่งไม้!
 ร่างตกลงจากยอดไม้สูง ธันน์ร้องลั่นเสียงดัง หากร่างกระแทกพื้น มีหวังได้กระดูกหักแน่
 "ช่วยด้วย!"
 เหมือนกับได้ยินคำร้องขอ สายลมแผ่วพัดมา ชะลอร่างเขาตกลงพื้นอย่างช้า ๆแม้แต่ธันน์ยังอัศจรรย์ใจ
 "อะไรอีกเนี่ย"
 ฝูงกบิลปักษายังไม่ยอม พวกมันโฉบลงมาทำร้ายธันน์ต่อ ขณะที่ชายหนุ่มยังไม่หายตะลึง พวกมันก็มาถึงแล้ว
 ทว่าทันใดลมรุนแรงกระโชกมา กิ่งไม้ใบไม้บริเวณนั้นล้วนสั่นไหว เศษดินเศษหญ้าปลิวว่อน ธันน์รู้สึกถึงบรรยากาศอันคุ้นเคยนี้
 ฝูงกบิลปักษามีสีหน้าหวาดกลัว ร้องเจี๊ยกเจี๊ยกแตกฝูงบินหนีไปคนละทิศละทาง แม้แต่มะม่วงที่ที่มันแย่งจากธันน์ ยังโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี
 นักธุรกิจหนุ่มลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังไม่หายมึนงง ขณะที่สายลมพัดแรงยิ่งขึ้น แม้เป็นยามกลางวันแสงตะวันส่องจ้า ทว่าธันน์กลับรู้สึกหนาวเหน็บถึงภายใน
 "หรือ...หรือว่า...."
 "น่าสมเพช"
 เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น ไม่ทราบว่าดังมาจากทิศทางใด แต่น้ำเสียงคล้ายดังมาจากทั้งแปดทิศ มีอำนาจทรงฤทธิ์ไพศาล
 พญาครุฑ!
 สันหลังถึงกับเย็นวาบ ดูเหมือนความตายจะอยู่ไม่ไกล...
 ----- จบตอน -----
[1] ฤทธา (รึ-ทา) – หมายถึงอำนาจศักดิ์สิทธิ์ , อิทธิฤทธิ์
[2] กบิลปักษา (กะ-บิน-ปัก-ษา-) – กบิลแปลว่าลิง , ปักษาแปลว่านก , เป็นชื่อเรียกของลิงชนิดหนึ่งในหิมพานต์ ที่มีปีกเป็นนกบินไปมาเพื่อหาอาหาร


รถหรูสีดำจอดที่เคียงข้างเรือนไม้ พร้อมกับชายสามคนซึ่งลงจากรถ ธันน์ เขตต์ และลุงชิด คนขับรถของนักธุรกิจปล่อยเงินกู้เดินเข้าไปในเรือนไม้พร้อมกัน
 "เข้ามา"
 เสียงในเรือนไม้เอ่ยเรียก เป็นเสียงทุ้มของบุรุษวัยกลางคน เขตต์จึงผลักประตูเข้าไป พบว่าภายในห้องมีโต๊ะตัวเล็ก ๆ และรูปปั้นบูชาเต็มไปหมด แต่ปราศจากเจ้าของเสียงซึ่งเรียกเชิญ
 แต่ที่ธันน์รู้สึกสะดุดตา รูปปั้นบูชาเหล่านี้เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ซึ่งมีหน้าตาพิสดาร บางตัวหัวเป็นช้างตัวเป็นสิงห์ บางตัวหัวเป็นพยัคฆ์หางเป็นปลา แต่ที่เขาคุ้นตาที่สุดคือรูปปั้นพญานาคเก้าเศียรแผ่พังพาน และพญาครุฑกางปีกอย่างสง่างาม
 ตรงกลางโต๊ะบูชาวางไว้ด้วยรูปปั้นซึ่งหล่อเป็นรูปสิงโตแต่มีกายอย่างมนุษย์ มีแขนสี่แขน มือสี่มือถือวัตถุแตกต่างกัน คือ ตรี (สามง่าม) คทาทอง สังข์ขาว และกรงจักร อ้าปากแยกเขี้ยวอย่างสง่างาม
 เขตต์กับลุงชิดคุกเข่าพนมมือไหว้ ส่วนธันน์เห็นแล้วเฉย ๆ เขาไม่เคยนับถือพวกวัตถุบูชา ปกติก็แค่ไหว้พระทำบุญตามวิถีที่พ่อแม่สั่งสอนมา
 "โห รูปปั้นแต่ละองค์ สวยจังเลย มึงว่ามะไอ้ธันน์"
 เขตต์หันไปถามเพื่อนซึ่งหน้านิ่ง แววตากลับครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่ต่อจากบนภัตตาคาร
 ภายหลังที่เขาไปส่งอีฟกลับบ้านแล้ว จึงกลับไปยังคอนโดหรูราคายี่สิบล้านซึ่งอยู่ไม่ไกล ที่จริงเขาคิดจะชวนอีฟมานอนเป็นเพื่อน แต่เหตุการณ์ที่เจอทำให้นักธุรกิจหนุ่มหมดอารมณ์
 ขึ้นไปยังคอนโดชั้นห้าสิบ ซึ่งเป็นห้องกว้างเทียบเท่ากับห้องอื่นสองห้อง เฟอร์นิเจอรหรูครบครัน ธันน์ถอดเสื้อผ้าเพื่อไปอาบน้ำตามปกติ โยนเสื้อผ้าลงตะกล้าในห้องน้ำ ส่วนแหวนวางที่อ่างล้างหน้า
 ระหว่างอาบน้ำจึงมองดูเรือนร่างขาวซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามผ่านกระจก สายตาอดตวัดไปยังแหวนเพชรนพเก้าซึ่งวางไว้บนอ่างล้างหน้าไม่ได้ ในใจยังนึกถึงเหตุประหลาดบนภัตตาคาร เฝ้าถามตัวเองว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่
 ด้วยความอยากรู้อยากลอง จึงหยิบแหวนขึ้นมาสวม แต่มันเข้าได้เพียงปลายนิ้ว เขาจึงเทสบู่เหลวอาบนิ้ว เพื่อให้แหวนสวมเข้าไปจนพอดีข้อ
 ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกอะไร ชายหนุ่มค่อยโล่งใจที่แหวนนี้ไม่ได้อาถรรพ์อย่างที่คิด หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็สวมชุดนอนกางเกงขาสั้นตามสบาย หยิบไวน์ออกจากตู้เย็นมานั่งดื่มที่ระเบียงริมกระจก ทอดมองแม่น้ำดื่มด่ำกับแสงสีของมหานครยามราตรี
 แม้สีสันของมหานครยังคงงดงาม แต่น่าแปลกที่วันนี้แม่น้ำกลับไม่มีเรือท่องเที่ยวแล่นผ่านเหมือนที่เคย มันดูวังเวงเงียบเหงาแปลก ๆ มีเพียงแรงกระเพื่อมขึ้นลงของสายน้ำที่ค่อนข้างแรง
 แรงน้ำพลันสั่นกระเพิ่มขึ้นลงอย่างหนัก จนชายหนุ่มรับรู้ถึงความผิดปกติ ทันใดมีวัตถุประหลาดทรงแหลมลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ สร้างความสนใจแก่เขามาก
 "อะไรเนี่ย?"
 วัตถุประหลาดโผล่พ้นผิวน้ำ ตามด้วยปากซึ่งยาวเหมือนจระเข้ แต่มีความยาวและใหญ่กว่าหลายเท่า ลำตัวเป็นเกล็ดสีขาวแววงามสะดุดตา
 "เฮ่ย!"
 ลุกขึ้นพรวดไม่ต่างจากตอนอยู่ภัตตาคาร ครานี้แม้กระทั่งขวดไวน์ยังหล่นแตกเศษแก้วกระจายเต็มพื้น สัตว์ตัวยาวหันหน้ามาทางเขา สายตาดุร้ายจ้องเขม็ง
 "พญานาค!"
 ธันน์ใจหายวาบ เจอพญาครุฑก็ว่าบ้าพอแล้ว ครานี้ยังมาเจอพญานาคอีก หากไม่ใช่หลอนเพราะฤทธิ์ไวน์ เห็นทีเขาคงจะประสาทกลับไปแล้ว
 ด้วยความตกใจสุดขีด เขารีบวิ่งไปที่ประตู สแกนนิ้วเพื่อคลายล็อก แต่เพียงแค่แง้มประตูได้ครึ่งเดียว เห็นบุรุษยืนเปลือยท่อนบนยืนขวางอยู่เบื้องหน้า
 "เฮ้ย!"
 บุรุษคนนั้นไม่เพียงมีกล้ามแน่นราวนักเพาะกายชั้นยอด แต่ยังมีแขนมากถึงสี่แขน ผิวพรรณเรืองอร่ามเป็นสีทอง ศีรษะเป็นสิงโตเต็มไปด้วยแผงคอละเอียดงาม ช่วงล่างสวมโจงกระเบนแดง หางตวัดไปมาอย่างแผ่วพลิ้ว
 ปัง!
 เขารีบปิดประตูทันที จากนั้นวิ่งไปหาโทรศัพท์มือถือที่หล่นบริเวณระเบียง นิ้วกดเลขรัวโทรหาเพื่อนรัก
 "รับสิโว้ย รับสิโว้ย!"
 ไม่นานเสียงผู้ชายปลายสายก็ตอบรับ
 "มีอะไรวะ ไอ้ธันน์ ดึกป่านนี้ละมึง"
 "ไอ้เขตต์ มึง...กู...กู..."
 อธิบายเรื่องไม่ถูก จะประติดประต่อเรื่องราวอย่างไรดี จะให้เล่าให้เพื่อนรักฟังว่าเจอพญานาคกับมนุษย์สิงโต คงโดนหาว่าประสาทแน่
 "เป็นไรของมึง?" เขตต์ถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
 "กูยึดแหวนประหลาดมาจากลูกหนี้ แต่พอ...พอกูใส่ กูก็เห็นห่าไรแปลก ๆ ก็ไม่รู้"
 "หมายความว่าไง?"
 "เออ มึงรีบมาก่อน มาเร็ว!"
 ที่จริงธันน์ควรโทรตามบอดี้การ์ดมาอารักขา แต่จะให้บอกบอดี้การ์ดว่าอย่างไรเขาก็นึกไม่ออก จะให้สั่งว่าช่วยปกป้องเขาจากพญานาค พญาครุฑเหรอ ขืนทำอย่างนั้นมีหวังถูกลูกน้องหัวเราะเยาะว่าบ้า ดังนั้น เขตต์จึงเป็นตัวเลือกเดียวที่เขากล้าโทรหา เพราะเป็นเพื่อนรักตั้งแต่เรียนมัธยมและมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน
 ไม่นานเขตต์ก็มาถึง เห็นธันน์หน้าซีดนั่งอยู่ที่โซฟายาว ผู้เป็นเพื่อนรีบเข้าไปถาม
 "เกิดอะไรขึ้นมึง?"
 ร่างสูงชี้ไปที่แหวนซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
 "แหวนนี่ กูได้มาจากลูกหนี้ พอกูใส่เข้าไปกูก็เห็นตัวอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ"
 "แล้วมันตัวอะไรวะ?"
 หนุ่มนักธุรกิจกลืนน้ำลายลงคอ เปล่งเสียงอย่างยากลำบาก
 "นาค...ครุฑ...สิงโต..."
 คำตอบทำเอาผู้เป็นเพื่อนอึ้งไปเหมือนกัน จะขำก็ใช่ที จะให้เชื่อก็คงยาก
 "มึงเล่นตัวไหนมา หลอนรึเปล่าวะ?"
 "หลอนห่าไรล่ะ กูเห็นจริง ๆ"
 ไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นอย่างนี้ เขตต์ครุ่นคิดเล็กน้อย
 "หรือว่า...มึงจะโดนของ?"
 "โดนของ?"
 "เออ ก็มึงมันเป็นพวกปล่อยกู้ ตามทวงหนี้เขายิก ๆ มีไม่รู้กี่คนที่เกลียดมึง อาจจะมีใครจ้างคนเล่นของใส่มึงก็ได้"
 "ก็พวกมันยืมเงินกู จะไม่ให้กูทวงได้ไง"
 "เรื่องนั้นช่างมันเหอะน่า เอาเป็นว่ามึงต้องรู้ก่อนว่ามึงโดนของหรือเปล่า"
 "แล้วกูจะรูได้ไง"
 "ที่บ้านกูรู้จักอาจารย์เก่งคนหนึ่ง ไว้กูจะถามพ่อแม่ให้ว่าชื่ออะไร"
 เขตต์นอนเป็นเพื่อนธันน์หนึ่งคืน ซึ่งก็ผ่านไปด้วยดีไม่พบสิ่งแปลกประหลาดอีก หลังจากเขตต์กลับบ้านไปได้ไม่นาน ก็โทรมาแจ้งธันน์ว่าให้ไปหาหมอผีชื่อดังในต่างจังหวัด
 ธันน์ไม่อยากให้ลูกน้องคิดว่าเขาบ้า จึงเลือกไปกับคนขับรถและเพื่อนรักแค่สามคน จนกระทั่งมาถึงเรือนไม้กลางป่า บรรยากาศน่าสะพรึงเงียบวังเวง
 สายตาธันน์ตอนนี้จ้องไปยังรูปปั้นมนุษย์ซึ่งมีศีรษะเป็นสิงโต มันเหมือนกับที่เขาเจอที่หน้าห้องไม่ผิดเพี้ยน ที่เขาเห็นคงไม่ใช่ภาพหลอน แต่คงเป็นนิมิตหรืออะไรสักอย่าง
 "สนใจนรสิงห์องค์นี้เหรอมึง?"
 เสียงเหยียบกระดานไม้พร้อมคำถามดังขึ้น หนุ่มวัยสี่สิบผิวคล้ำ เปลือยช่วงบนซึ่งเต็มไปด้วยรอยสักผลักประตูเดินเข้ามา เขตต์แปลกใจมาก ตอนที่เขามาถึงเรือนไม้ เสียงพ่อหมอมาจากในเรือนไม่ใช่เหรอ?
แล้วไปอยู่ข้างนอกได้ไง?
 "พ่อหมอ" เขตต์ยกมือไหว้
 ลุงชิดก็ทึ่งในความอัศจรรย์ที่เกิดขึ้น ยกมือไหว้เกจิอาจารย์ผู้ลี้ลับ มีเพียงแค่ธันน์เท่านั้นที่ไม่คิดจะไหว้ เพราะคนอย่างเขาไม่เคยจะยกมือไหว้ใครก่อน
 "หวัดดีครับ" ธันน์ทักอย่างมีมารยาทที่สุดแล้ว
 หมอผีวัยสี่สิบแค่นยิ้ม
 "หยิ่งจริงนะมึง สมแล้วที่ท่านบอกว่ามึงนั้นหัวดื้อ"
 "ท่าน?" นักธุรกิจหนุ่มทวนคำด้วยความแปลกใจ
 หมอผีนั่งลงที่หน้าโต๊ะบูชา ตวัดสายตาไปยังรูปปั้นฤๅษีรูปงามตนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งบนโขดหิน คอท่านคล้องด้วยเครื่องพิณวีณา (พิณอินเดีย) ซึ่งมีเจ็ดสาย
 "พ่อปู่นารอด ท่านมาแจ้งกูก่อนแล้วว่ามึงจะมา แถมเชื่ออะไรยากน่าดู แต่ว่าไม่ยังไง มึงเป็นคนที่ถูกเลือกไว้ เห็นทีจะหนีชะตาไปไม่พ้น"
 "หมายความว่าไง? ใครเลือก? ชะตาอะไร?"
 "คำถามเยอะนะมึง แล้วสิ่งประหลาดที่เพื่อนมึงบอกว่ามึงเห็นมา มีอะไรบ้างล่ะ?"
 "ก็มี...นาค...ครุฑ...แล้วก็...สิงโต"
 หมอผีหันหลังไปยังรูปปั้นมนุษย์สิงโต
 "สิงโตแบบนี้ใช่ไหม?"
 "ใช่"
 "เขาเรียกนรสิงห์ หัวเป็นสิงห์ตัวเป็นคน แล้วที่มึงเจอทั้งหมดก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่มีวาสนากับมึงทั้งนั้น"
 "วาสนาอะไร?" ชายหนุ่มรีบถาม
 "ก็แหวนที่มึงได้มา ไม่ว่าจะเปลี่ยนมือไปแค่ไหนยังไงมันก็กลับไปสู่เจ้าของเดิม อย่างนี้แหละที่เรียกว่าวาสนา"
 หนุ่มนักธุรกิจลอบตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าพ่อหมอคนนี้รู้เรื่องแหวนได้อย่างไรทั้งที่ยังไม่ได้เล่า จากที่ไม่เชื่อก็เริ่มเชื่อในไสยศาสตร์ความลี้ลับ เกจิอาจารย์คนนี้คงเป็นของจริง
 "ผมเป็นเจ้าของแหวนเหรอ?" ธันน์ถาม
 "ถามกูไปก็เท่านั้น กูก็ไม่ได้รู้ละเอียดนักหรอก ยื่นหัวมา"
 "ห๊ะ?"
 "กูบอกให้ยื่นหัวมา"
 ธันน์ยื่นศีรษะไปให้พ่อหมอทำพิธี มือหยาบอีกฝ่ายจิกศีรษะเขาจนเจ็บ ดึงจนเส้นผมจะหลุดออกมา ขณะที่พ่อหมอหลับตาเอ่ยคาถาร่ายอาคม
 ศีรษะรู้สึกมึนงงไม่ต่างจากตอนสวมแหวน สายตาพร่าเลือนมองเห็นสิ่งใดก็ไม่ค่อยชัด ชายหนุ่มร้องลั่นอย่างหวาดผวา ตามด้วยเสียงสายฟ้าที่ฟาดลงมาทั้งที่ปราศจากเมฆฝน
 โครม!
 ประกายจากแสงอสนีกะพริบวาบเข้ามาในหน้าต่าง ทำเอาเขตต์และลุงชิตสะดุ้งแทบนั่งไม่ติด ทันใดได้ยินเสียงตึงคล้ายวัตถุหล่น ร่างธันน์ล้มลงนอนกองกับพื้น
 "ไอ้ธันน์!" ใบหน้าเขตต์เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
 "นาย!" ลุงชิดร้อง
 เขตต์รีบถาม
 "เกิดอะไรขึ้นครับ พ่อหมอ?"
 สายตาของหมอผีวัยกลางคนหรี่ลงเล็กน้อย
"กูส่งมันไปแล้ว"
 "ส่ง...ส่งไปไหน?" เขตต์ถามเสียงสั่น
 "ส่งมันไปที่ที่มันเคยจากมา"
 "แล้วธันน์ ธันน์ที่นอนอยู่นี่ล่ะ?"
 "มีแต่ร่างไม่มีวิญญาณ"
 "หา?" เขตต์อุทาน
 พ่อหมอส่งสายตาเขม็งมายังหนุ่มผมน้ำตาล
 "ถ้ากูไม่ทำแบบนี้ มันคงโดนทวงชีวิตจนตาย มีแต่ส่งมันไปแก้ปัญหา มันถึงมีโอกาสรอด"
 "แล้วพ่อหมอส่งธันน์ไปที่ไหนกันแน่?"
 พ่อหมอนิ่งเงียบไม่ได้ตอบ ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดกดดันหนัก
 แสงสว่างชอนไชตา กระตุ้นเปลือกตาให้ลืมขึ้นช้า ๆ ชายหนุ่มค่อย ๆ ปรับสายตากับแสงจ้า จากนั้นลุกขึ้นนั่งสะบัดศีรษะคลายความมึนงง
 ทว่าเมื่อมองให้ดี พบว่าตนเองอยู่ในป่าซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายพันธุ์ ใบไม้หลายเฉดมากสีสัน ชมพู แดง ฟ้า เขียว เปล่งแสงสลับประชันกัน สะกดสายตาเขาราวต้องมนตร์
 เมื่อรวมสติได้สักพัก เขาลุกขึ้นพรวดด้วยความตระหนก ไม่รู้ว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เมื่อมองไปด้านข้างก็พบว่าอยู่ใกล้บึงน้ำใหญ่ น้ำใสส่องประกายระยิบยิ่งกว่าแสงดาวบนฟ้าพราว
 ไม่นานก็ได้ยินเสียงตีลม เมื่อนกขนแดงสดตัวหนึ่งบินมายังริมบึงน้ำ จะงอยปากมันเป็นสีทองราวกับทำจากทองคำแท้ ชวนให้นึกถึงปากของครุฑตนนั้นที่เขาเจอบนภัตตาคารหรู
 เจ้านกแดงดื่มน้ำที่ข้างบึง จากนั้นเงยคอเปล่งเสียงแหลม ทว่าน้ำเสียงกลับไพเราะใสกังวาน ทำนองคล้ายคลื่นเพลงมีจังหวะทั้งเร็วช้าสลับกัน
 เสียงนั้นคล้ายมนตร์สะกด กล่อมชายหนุ่มผู้ตื่นตระหนกให้เฟ้อฝัน ราวกับตนเองเป็นเทวดานั่งอยู่กลางหมู่เมฆินทร์[1] สุขสำราญยากจะหาใครมีวาสนาเท่า
 ตูม!
 ทว่าเสียงน้ำกระเซ็นทำลายบรรยากาศ เมื่อช้างตัวสีฟ้าปีนขึ้นจากบึง นกแดงตกใจจึงบินหนี ขณะที่ช้างยักษ์ย่างเท้ามาใกล้หนุ่มนักธุรกิจ
 "อะไรอีกวะเนี่ย?!"
 ช้างที่มีผิวสีฟ้านับว่าแปลกประหลาดแล้ว แต่หางของมันยังเป็นปลาแทนที่จะเรียวยาวเหมือนแส้ ปลายหางปลาสะบัดเอาน้ำออก จากนั้นชูงวงร้องคำรามเสียงกึกก้อง
 ตูม ตูม!
 ไม่นานฝูงช้างซึ่งมีหางเป็นปลาก็โผล่ขึ้นจากบึงอีกหลายตัว ทำเอาธันน์ใจหายวาบก้าวเท้าถอย สายตาพวกมันจับจ้องมายังชายหนุ่ม เขารีบหันหลังวิ่งหนีทันที
 "ช่วยด้วย!"
 ไม่เคยคิดว่าในชีวิตจะต้องแผดร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็จนใจด้วยไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแน่ ไม่รู้ว่าจะพึ่งพาหรือเรียกหาใคร ยังถามในใจว่านี่เขาฝันไปหรือเสียสติ?
 "กูส่งมันไปยังหิมพานต์ เพื่อให้มันได้พบกับผู้ที่ตามหามัน ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป"
 คำตอบของพ่อหมอที่บอกกับเขตต์ซึ่งกำลังประคองร่างเพื่อนให้นอนด้วยท่าปกติ ทำเอาเขตต์ตะลึงอึ้ง
 หนุ่มผมน้ำตาลไม่ทราบว่าจะเอ่ยอย่างไรกับเรื่องที่เหลือเชื่อ ทราบแต่ว่าวิญญาณเพื่อนเขาอยู่ในดินแดนอันลี้ลับซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องเล่าจากนิทานและวรรณคดี...
 ----- จบตอน -----
 เอาแล้ว ๆ ธันน์จะได้เจอกับอะไร บอกเลยตื่นเต้นมาก ๆ
[1] เมฆินทร์ - เมฆ


ค่ำคืนที่มืดมิด ไม่มีแม้กระทั่งดวงดาว เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวบดบังแสงจันทร์ราวกับจะกลืนกิน ขอบฟ้าด้านหน้าปรากฏแสงสีแดงฉานตัดกับพื้นหลังสีดำ ควันไฟลอยตามลม กลิ่นคละคลุ้งเหม็นไหม้ผสมกลิ่นคาวเลือด
เสียงกระทบกันของโลหะยังคงมีให้ได้ยินไม่ขาดสาย ทหารสองฝ่ายยังคงโรมรันฆ่าฟันศัตรูตรงหน้า ทิ้งกองซากศพที่นองไปด้วยเลือดไว้ด้านหลัง กระทั่งทหารคนสุดท้ายล้มลง ฝนห่าใหญ่จึงได้โรยตัวลงมาราวกับจะชำระล้าง ยิ่งกลับทำให้เกิดภาพที่น่าหดหู่
ศพทหารสองแคว้นนอนกองทับถมกัน น้ำฝนที่เจิ่งนองมองราวกับทะเลเลือด ควันไฟค่อยๆ มอดลง หลงเหลือเพียงกลุ่มก้อนควันสายหนึ่งที่ล่องลอยอย่างอิสระไปรอบๆ สมรภูมิรบแห่งนี้ จนมาวนเวียนอยู่รอบๆ กองซากศพกลุ่มหนึ่ง ควันดำสายนั้นค่อยๆ ลอยวนต่ำลงและเหมือนจะสลายไปเมื่อสัมผัสถูกศพเหล่านั้น
กองพลลาดตระเวนของแคว้นโม่ค่อยๆ ย่างเข้ามาในสมรภูมิรบอย่างระแวดระวัง ทั้งหมดกระจายตัวเพื่อสำรวจหาผู้รอดชีวิตร่วมแคว้น หากเป็นฝ่ายตรงข้าม ทหารเหล่านี้ถูกสั่งให้สังหารทันที โดยไม่คิดจะเก็บไว้เป็นเชลยให้สิ้นเปลืองเสบียง
สำรวจโดยรอบอยู่ครึ่งค่อนวัน ไม่พบวี่แววผู้รอดชีวิต ทหารนายหนึ่งจึงวิ่งไปรายงานนายกองที่นั่งสั่งการบนหลังอาชาตัวใหญ่
"มีผู้รอดชีวิตหรือไม่"
"ไม่มีขอรับ"
"เก็บอาวุธที่ใช้การได้กลับค่าย!!"
นายกองสั่งการจบก็ชักม้ากลับโดยมีผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง ทหารส่วนที่เหลืออยู่ทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย
ทหารส่วนใหญ่ช่วยกันเก็บหอก ดาบ ธนูที่ใช้งานได้ เว้นเพียงทหารกลุ่มหนึ่งที่นอกจากเก็บอาวุธแล้วยังเที่ยวค้นตัวศพเหล่านั้น
บ้างเจอป้ายหยก บ้างเจอแหวนหยก บ้างเจอปิ่น สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นของแทนใจจากคนที่บ้านให้กับพ่อ สามี พี่ชาย น้องชาย หรือแม้กระทั่งลูกชายไว้เป็นกำลังใจยามออกศึก ทหารกลุ่มเลือกเก็บเฉพาะของมีค่า แม้กระทั่งเบี้ยอัฐอันน้อยนิดที่ติดตัวมาก็ไม่เว้น
"เฮ้ย!!" เสียงทหารผู้หนึ่งที่กำลังค้นศพร้องอย่างตกใจ เมื่อเกิดความเคลื่อนไหวจากใต้ศพที่เขาค้นหาของมีค่าอยู่ ทำให้ทหารที่อยู่ใกล้ ๆ กันหันมามอง
"อะไร เจ้าเจออะไร?" ทหารกลุ่มเดียวกันรีบปรี่เข้ามาใกล้ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
"ศพขยับได้"
"ศพที่ไหนจะขยับได้กัน ถ้าขยับได้ก็แสดงว่ายังไม่ตาย" พอสิ้นคำพูดนายทหารผู้นั้นก็เบิกตากว้างก่อนตะโกน "มีคนรอด"
ทหารสองสามนายที่อยู่ใกล้ๆ วิ่งเข้ามาช่วยกันยกศพออกไป จนพบมือของใครบางคนขยับอยู่ภายใต้กองศพ กระทั่งทหารยกศพด้านบนออกเผยให้เห็นนายทหารผู้หนึ่งถูกลูกธนูปักบนร่างหลายดอก ร่างกายตั้งแต่ช่วงอกขึ้นไปถึงลำคอ และใบหน้าซีกหนึ่งถูกไฟคลอก หากแต่ยังมีลมหายใจ
ทหารที่เข้ามาช่วยต่างตกตะลึงกับสภาพผู้รอดชีวิตตรงหน้า ก่อนทหารนายหนึ่งจะรู้สึกตัว
"ไปเร็ว รีบพาเขากลับค่าย"
พลทหารสองนายวิ่งหามเปลเข้ามา ทหารที่อยู่ใกล้ ๆ ช่วยกันยกร่างที่ไร้สติขึ้นบนเปล ด้วยความเร่งรีบ ทำให้ทหารเหล่านั้นไม่ทันเห็นป้ายหยกเนื้อดีสลักอักษรคำว่าหยุนหล่นลงบนกองซากศพ
ชายหนุ่มร่างโปร่งบางในเครื่องแบบพลทหารชั้นผู้น้อย กำลังก้มตักน้ำอยู่ที่ริมน้ำ จนน้ำเต็มถังจึงหาบไปยังโรงครัวของค่ายทหารแห่งแคว้นโม่
ชายหนุ่มหาบน้ำมายังถังน้ำภายในโรงครัว ผ่านนายทหารหลายคนที่ทำหน้าที่ปรุงอาหารสำหรับคนทั้งค่าย เขาเปิดถังน้ำและเทน้ำที่หาบมาลงไป
"ไอ้ใบ้ หาบน้ำเสร็จแล้วไปขนฟืนมาเติมด้วย" ทหารที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าพ่อครัวตะโกนบอกเสียงดังแข่งกับเสียงเคาะกระทะในมือ
เจ้าใบ้ พยักหน้าแรงๆ ให้ จากนั้นก็หิ้วถังและไม้หาบออกจากโรงครัว ตรงไปยังห้องเก็บฟืน และนำฟืนกลับเข้ามาเติมในโรงครัว
"ไอ้ใบ้ เติมฟืนเสร็จแล้วก็ไปกินข้าว ข้าแบ่งส่วนของเจ้าไว้ให้แล้ว" หัวหน้าพ่อครัวเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนที่คาดเอวอย่างลวก ๆ ก่อนถอดผ้ากันเปื้อนออกวางกองรวมไว้บนโต๊ะที่มีสำรับอาหารอยู่ชุดหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกจากโรงครัวไป
ไอ้ใบ้ขนฟืนเข้ามาเติมอีกสองสามรอบ จากนั้นจึงล้างไม้ล้างมือแล้วมานั่งกินข้าวในโรงครัวเพียงลำพัง เมื่อกินเสร็จก็นำถ้วยชามไปล้างแล้วเข้ามาหอบกองผ้ากันเปื้อนไปซักที่ริมแม่น้ำ เสร็จจากซักผ้า เจ้าใบ้ก็ลงไปอาบน้ำในแม่น้ำ ก่อนเข้ากระโจมเพื่อนอนพักผ่อน
ตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมา จนกระทั่งหายดี เขาก็ถูกส่งให้มาทำงานที่โรงครัว วันๆ เที่ยวหาบน้ำ ขนฟืน ล้างถ้วยชาม วนเวียนอยู่อย่างนี้ ด้วยเพราะเขาจำอะไรไม่ได้ ไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร คนอื่นบอกว่าเขาพูดไม่ได้เลยเรียกไอ้ใบ้ ตนเองก็ไม่ใคร่จะเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นพูดมากนัก
ไอ้ใบ้ตื่นขึ้นมาก่อนท้องฟ้าจะเปลี่ยนสี เขารีบตรงไปที่โรงครัวจัดการตักน้ำจากถังเพื่อนำมาล้างถ้วยชามที่ทหารใช้เมื่อคืน ล้างเสร็จเมื่อฟ้าสางพอดี จากนั้นจึงเข้าไปยังห้องเก็บฟืนเพื่อหยิบถังน้ำกับไม้หาบแล้วเดินตรงไปยังแม่น้ำ
"ไอ้ใบ้ วันนี้ขบวนเสบียงจากเมืองหลวงจะมาถึง เจ้าหาบน้ำเสร็จแล้วก็รีบไปช่วยขนเสบียงด้วยเล่า" เสียงสั่งการดังมาจากในโรงครัว เขาจึงพยักหน้ารับ
ไอ้ใบ้หาบน้ำอยู่หลายรอบจนน้ำเต็มถังใบใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ด้านนอกโรงครัวซึ่งเป็นน้ำที่ใช้สำหรับล้างถ้วยชาม เขาเก็บเครื่องมือประจำตัวไว้ในห้องเก็บฟืนดังเดิมก่อนออกมายืนไม่รู้ทิศทางว่าต้องไปขนเสบียงที่ใด
ในโรงครัวยังคงวุ่นวายกับการเตรียมอาหารเช้าให้บรรดาเหล่าทหาร จึงไม่มีใครสนใจเขา กระทั่งไอ้ใบ้เห็นชายร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งเดินแบกกระสอบบางอย่างไปไว้ที่กระโจมเก็บเสบียงแล้วเดินจากไป เขาจึงเร่งเดินตามจนมาถึงขบวนเสบียงที่มาจากเมืองหลวง จอดเทียบรอให้นายทหารตรวจสอบ
"พวกเจ้า ช่วยกันขนเสบียงนี้ไปไว้ด้านใน" นายทหารที่ตรวจสอบลงบันทึกเสบียงในเกวียนเล่มหนึ่งเอ่ยพร้อมชี้ไปยังพลทหารที่ยืนอยู่ใกล้ ให้ช่วยกันเข็นเกวียนเข้าไปยังด้านใน
เมื่อจดบันทึกครบทุกเกวียนแล้วนายทหารผู้นั้นก็ชี้มาที่เขาและชายร่างใหญ่ที่เขาเดินตามมาในตอนแรก "เจ้าและเจ้า ไปนำของบนหลังม้าไปส่งยังกระโจมท่านแม่ทัพ"
เจ้าใบ้มองไปยังม้าตัวใหญ่ที่ยืนเรียงกันสองสามตัว บนหลังม้ามีห่อผ้าพาดไว้ เขาจึงเดินเข้าไปคว้าห่อผ้าเหล่านั้นมาทั้งหมด
"ไม่คิดว่าตัวเจ้าเล็กนิดเดียวกลับมีกำลังวังชามากมาย" ชายร่างใหญ่เดินเข้ามาฉวยห่อผ้าไปจากเขาบางส่วน "มา ข้าช่วยเจ้า"
เจ้าใบ้พยักหน้าให้ก่อนเดินตรงไปยังกระโจมท่านแม่ทัพ โดยมีชายร่างใหญ่เดินตาม เขาเคยช่วยยกสำรับไปให้ท่านแม่ทัพที่กระโจมอยู่หลายครั้ง จึงจำได้อย่างแม่นยำว่าต้องเดินไปยังทิศทางใด
เมื่อเดินมาถึงเขาก็พบทหารยามเฝ้าอยู่หน้ากระโจมเหมือนทุกครั้ง จึงเดินตรงเข้าไปหาทหารยามเหล่านั้น แต่กลับถูกชายร่างใหญ่รั้งเอาไว้
"นี่กระโจมพักของท่านแม่ทัพรึ? "
'กระโจมพัก?' ไอ้ใบ้ขบคิดตามก่อนพยักหน้า ด้วยตั้งแต่เขาฟื้นคืนสติขึ้นมาและอยู่ในค่ายแห่งนี้มาเป็นแรมเดือน ก็เห็นท่านแม่ทัพเพียรเข้าออกที่กระโจมนี้ เช่นนั้นแล้วจะเป็นกระโจมอื่นไปได้อย่างไรกัน
ไอ้ใบ้เดินเข้าไปหาทหารยาม โดยมีชายร่างใหญ่เดินตามมาไม่ห่าง เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าทหารยามผู้นั้น เขาจึงยื่นห่อผ้าไปทางหน้ากระโจม
"เจ้ามาทำไม จะเข้าไปหาท่านแม่ทัพรึ?" ทหารยามถาม เขาจึงพยักหน้า "ไอ้ใบ้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้านึกจะอยากมาก็มาได้" ไอ้ใบ้รีบส่ายหน้าปฏิเสธ
"พี่ชาย ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกข้าเพียงแต่นำสัมภาระนี้มาให้ท่านแม่ทัพตามคำสั่งเท่านั้น" ชายร่างใหญ่พูดขึ้น เขาจึงพยักหน้าแรงๆ
"เจ้าเป็นใคร เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นหน้า"
"ข้ามาพร้อมกับขบวนเสบียงของท่านรองแม่ทัพ"
"ข้างนอกมีเรื่องอะไรกัน" เสียงทรงอำนาจดังออกมาจากในกระโจม ทหารยามที่คุยกับเขาจึงพยักหน้าให้ทหารอีกคนเข้าไปรายงานภายในกระโจม ไม่นานทหารผู้นั้นก็กลับออกมา
"พวกเจ้าเข้าไปได้"
ไอ้ใบ้พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในกระโจม เขาเดินเลี่ยงมาทางด้านข้างผ่านด้านหลังของเก้าอี้ที่วางเรียงเป็นแถว แล้ววางห่อผ้าลงบนตั่ง
ครั้งนี้ชายร่างใหญ่กลับไม่ตามเขามาติดๆ หากแต่ค่อยๆ เดินพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ เขาจึงมองตาม
ท่านแม่ทัพนั่งอยู่บนตั่งกลางกระโจม ฝั่งตรงข้ามกับที่เขายืนอยู่ มีเก้าอี้วางเรียงกันอีกแถวมีชายผู้หนึ่งนั่งอยู่
ไอ้ใบ้แค่มองผ่านจากนั้นก็เดินไปหาชายร่างใหญ่ก่อนคว้าห่อผ้ามาวางรวมบนตั่ง เขาอยากรีบกลับไปทำงานที่โรงครัวที่ยังมีอีกมากมาย
"เจ้าสืบความแน่ชัดแล้วอย่างนั้นรึ ว่าเสี่ยวหลานลอบติดตามข้ามา"
"ข้าแน่ใจ ถึงได้อาสามาส่งเสบียงให้กับท่านที่นี่ เพื่อจะมาลากเจ้าตัวดีกลับจวน"
ไอ้ใบ้ทำงานตามคำสั่งเสร็จก็เดินออกจากกระโจม หากผู้ที่มาด้วยกลับไม่เดินตามมาอย่างคราแรก เขาจึงหันกลับไปดึงชายร่างใหญ่ให้เดินตามออกมา
"โอ๊ย!!" เสียงที่รอดผ่านลำคอออกมาเป็นครั้งแรก ทำให้ไอ้ใบ้ตกใจยิ่งกว่าถูกชายร่างใหญ่จับบิดแขนกดลงที่พื้นกระโจมเสียอีก เขามิได้เป็นใบ้!!
"เจ้าเป็นใคร!!" เสียงของคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ถามพร้อมชักกระบี่ออกมาเตรียมพร้อม
เสียงความเคลื่อนไหวภายในกระโจมทำให้ทหารยามข้างนอกพากันเข้ามาหลายคน
"คนผู้นี้บอกว่าติดตามท่านมาจากเมืองหลวง" ทหารยามผู้หนึ่งบอก
"เจ้าลอบเข้ามาในค่ายแห่งนี้มีจุดประสงค์อะไร" ท่านแม่ทัพยังคงนั่งอยู่บนตั่ง ถามออกมาด้วยเสียงทรงอำนาจ
"เพราะเจ้า ทำให้ข้าเสียแผน" ชายร่างใหญ่กัดฟันพูดอย่างแค้นเคืองก่อนที่เขาจะถูกลากให้ลุกขึ้นพร้อมทั้งมีดสั้นที่จ่ออยู่บนลำคอที่ปรากฏแผลเป็นน่ารังเกียจ
"เสี่ยวหลาน?"
ไอ้ใบ้ได้กลิ่นหอมหวานแผ่กำจายมาจากชายร่างใหญ่ ยิ่งสูดดมก็ยิ่งรู้สึกสดชื่น อาการเมื่อยล้าจากการทำงานดูจะค่อย ๆ ทุเลาลง แม้แต่ไหล่ที่ถูกจับกดลงกับพื้นเมื่อครู่ยังอาการดีขึ้น
เขามัวแต่เคลิบเคลิ้มอยู่กับกลิ่นหอมหวาน จึงไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบข้าง เพียงแต่ก้าวตามแรงลากของชายร่างใหญ่ออกไปยังกระโจม มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อเสียงโลหะกระทบกัน
มีดสั้นที่กำลังจะจ้วงแทงมาทางเขาถูกสกัดไว้ด้วยกระบี่ พร้อมกับแรงที่ดึงร่างของเขาให้ออกห่างจากชายร่างใหญ่ เพียงพริบตาชายคนนั้นก็พลันหายไป
"เสี่ยวหลาน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"
ไอ้ใบ้มองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนหันไปมองหาชายร่างใหญ่ที่หนีหายไปไกล แต่กลิ่นหอมหวานยังคงมีอยู่จาง ๆ เขากระหายอยากจะสูดกลิ่นเช่นนี้ยิ่งนิ่งนัก
"เสียวหลาน" ชายตรงหน้าขยับมาใกล้ตรึงไหล่ของเขาไว้ จับพลิกหน้าพลิกหลังสำรวจดู "เหตุใดเจ้าจึงมอมแมมเยี่ยงนี้" ชายผู้นั้นยังคงสำรวจร่างกายของเขาจนกระทั่งชะงัก เมื่อมือข้างหนึ่งเกลี่ยปัดผมที่ปรกหน้าเขาไว้ซีกหนึ่ง "กะ เกิด เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า"
ไอ้ใบ้มองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจก่อนส่ายหน้าแรงๆ ด้านหน้ากระโจมมีท่านแม่ทัพยืนมองมาที่พวกเขา ทหารยามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
'เกิดสิ่งใดขึ้น?' เขาเหลียวมองรอบกายด้วยความฉงนสงสัย


ไอ้ใบ้ถูกนำตัวเข้ามาในกระโจมของท่านแม่ทัพอีกครั้ง โดยมีรองแม่ทัพนั่งที่เพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวงนั่งอยู่เคียงข้าง ท่าทางของอีกฝ่ายช่างร้อนรนยิ่งนัก ประเดี๋ยวลุกขึ้น ประเดี๋ยวนั่งลง ประเดี๋ยวพลันเดินไปเดินมา
"จินเฉวียน เจ้านั่งลงดื่มชาสักจอกให้ใจเย็นลงก่อนดีหรือไม่"
"เจ้าจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร ในเมื่อ...ในเมื่อเสี่ยวหลานมีสภาพเช่นนี้!"
ท่านแม่ทัพส่ายหน้าอย่างระอา ไม่ทันไรทหารยามยังหน้ากระโจมพลันร้องรายงานการมาถึงของผู้ที่เขาให้ไปตามตัวมา
"ให้เข้ามา" เดิมรองแม่ทัพหยุนนั้นร้อนใจอยู่ก่อนแล้ว จึงรีบเอ่ยอนุญาตแทนเจ้าของกระโจมทันที
พ่อครัวและหมอประจำค่ายก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น จากนั้นทั้งสองจึงคุกเข่าลงเบื้องหน้าท่านแม่ทัพใหญ่ ไอ้ใบ้ที่นั่งอยู่ด้านข้างเห็นเช่นนั้นจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปสมทบกับคนทั้งสองพร่อมทั้งคุกเข่าลงอยู่ด้านข้างพ่อครัว
"เสี่ยวหลาน เจ้าทำอะไร!" หยุนจินเฉวียนตกใจไมาน้อยที่เห็นน้องชายของตนกระทำเช่นนั้น จึงเดินเข้าไปฉุดรั้งให้อีกฝ่ายลุกขึ้น พลางลากกลับไปนั่งที่เก้าอี้ข้างกายเขาเช่นเดิม จึงพลันเห็นสายตาของเสี่ยวหลานที่จ้องมองไปยังพ่อครัวอย่างขอความช่วยเหลือ หากแต่คนผู้นั้นเอาแต่ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ใด
'ข้ากระทำสิ่งใดผิดไปหรือ?' ไอ้ใบ้เพียงแต่ขบคิดในใจ
"เจ้าเป็นหัวหน้าพ่อครัวสินะ หยุนหลานไปทำอะไรที่โรงครัวของเจ้า"
สิ้นคำถามของท่านแม่ทัพ ทำให้พ่อครัวประจำค่ายถึงกับสะดุ้งสุดตัว พลางเบิกตากว้างมองไปที่เจ้าใบ้ที่บัดนี้นั่งอยู่เคียงข้างท่านรองแม่ทัพ อีกทั้งยังส่งสายตามาให้เขาราวกับจะร้องไห้ จึงพึมพำเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว "คะ คะ คุณ คุณชายหยุน"
"ตอบ!!" เสียงทรงพลังของท่านแม่ทัพข่มให้พ่อครัวยิ่งกลัวลนลานมากขึ้น
กลิ่นหอมหวานเย้ายวนแผ่กำจายออกมาทำให้ไอ้ใบ้ลุกขึ้นแล้วเดินตามกลิ่นนั้นไปหยุดอยู่ด้านข้างของพ่อครัว ก่อนจะคุกเข่าลงอีกครั้ง
"เสี่ยวหลาน เจ้าทำอะไร"
ครั้งนี้ไอ้ใบ้ไม่ยอมลุกตามแรงดึงรั้งของท่านรองแม่ทัพ แต่กลับเบียงตัวหลบอยุ่ด้านหลังพ่อครัวสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้คนที่อยู่ในกระโจมไม่น้อย
"คะ คุณชายน้อย ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้" พ่อครัวที่ได้สติ รีบหันกลับไปห้ามปรามคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์ เมื่อเห้นอีกฝ่ายยังคงจ้องมองมาที่ตนเองนิ่ง จึงโขกศีรษะให้อีกฝ่ายเพื่ออย่างอ้อนวอน
'เหตใดข้าจึงดมกลิ่นหอม ๆ จากตัวท่านไม่ได้' ไอ้ใบ้สงสัยหากแต่ไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้เฉกเช่นคนทั่วไป
"มีผู้ใดสามารถบอกได้หรือไม่ ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น!" ท่านแม่ทัพกล่าวเสียงหนักอีกครั้ง มองเห็นสภาพวุ่นวายยังเบื้องหน้า
"ระ เรียนท่านแม่ทัพ" พ่อครัวเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก " คะ คุณชายน้อยถูกส่งให้มาทำงานที่โรงครัวเมื่อเดือนก่อน สาเหตุมาจาก...มาจากคุณชายน้อย คุณชายน้อยพูดไม่ได้ขอรับ" หลังตอบคำถามเขาพลันรีบก้มศีรษะลงด้วยความหวาดกลัว
"พูดไม่ได้!!" หยุนจินเฉวียนพลันลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
"ท่านหมอ เป็นเช่นนี้จริงรึ" ท่านแม่ทัพเอ่ยถามหัวหน้าหมอทหารประจำค่ายพลางเหลือบมองสหายสนิทที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชันคราหนึ่ง
"ขอรับท่านแม่ทัพ เมื่อหลายเดือนก่อน คุณชายหยุนถูกพาตัวกลับมาจากสนามรบ ในตอนนั้นคุณชายบาดเจ็บสาหัส ถูกลูกธนูหลายดอก อีกทั้งมีดอกหนึ่งเป็นธนูเพลิงจึงเป็นเหตุให้เกิดแผลไฟคลอกตั้งแต่ช่วงลำตัวขึ้นไปลามไปถึงใบหน้า"
"เจ้าว่าอย่างไรนะ เสี่ยวหลานมีบาดแผลมากมายถึงเพียงนี้เชียวรึ" หยุนจินเฉวียนกล่าวพลางมองใบหน้าของน้องชายด้วยความเวทนาสงสาร
ไอ้ใบ้ได้กลิ่นหอมกำจายออกมาจากท่านรองแม่ทัพทำให้เขาหันไปมองที่มาของกลิ่นนั้น เป็นเหตุให้กลิ่นหอม ๆ ภายในกระโจมเริ่มหนาแน่นขึ้น เขาจึงสูดหายใจเข้าไปอย่างเคลิบเคลิ้ม
"บาดแผลภายนอกในยามนี้ได้รับการรักษากระทั่งหายสนิทดีแล้ว แต่ยังหลงเหลือรอยแผลเป็นซึ่งเกิดจากไฟคลอกครานั้น และที่ตำคัญ..." ท่านหมอหยุดชะงักคำพูดพลางสูดลมหายใจคราหนึ่งห่อนเอ่ยต่อไปว่า "ดูเหมือนคุณชายน้อยจะได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ เป็นเหตุให้ในยามนี้ เขาไม่อาจจดจำสิ่งใดได้แม้กระทั่งชื่อแซ่ของตัวเอง และไม่สามารถพูดได้ตั้งแต่นั้นมา"
"แล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงไม่ตรวจสอบ ว่าผู้ที่ช่วยกลับมาจากสนามรบผู้นี้คือผู้ใด"
"พวกข้าน้อยไม่สามารถตรวจสอบได้ขอรับ ด้วยไม่พบป้ายประจำตัวของคุณชายน้อย คาดว่าคุณชายคงจะทำหล่นหายในสนามรบ อีกทั้งใบหน้า...กลับกลายเป็นเช่นนั้น ยามไปสอบถามผู้ใด กลับไม่มีผู้ใดจดจำได้ "
"จินเฉวียน เจ้าจะยืนยันได้อย่างไร ว่าคนผู้นี้คือหยุนหลาน"
"ท่านหมอ ตอนที่ท่านรักษาเสี่ยวหลาน ท่านพบแผลเป็นที่ใดหรือไม่" หยุนจินเฉวียนถาม
ท่านหมอครุ่นคิด "อืม...รู้สึกว่า...จะเป็นหลังเท้า...มีปานแดงเล็ก ๆ ค่อนไปทางนิ้วก้อย แต่ไม่มีแผลเป็นใดใดขอรับ"
หยุนจินเฉวียนพยักหน้าให้กับท่านแม่ทัพคราหนึ่ง
"พวกเจ้าออกไปได้แล้ว" ท่านแม่ทัพเอ่ยอนุญาต
เมื่อได้รับอนุญาตให้ออกไป คนทั้งสองจึงลุกขึ้นและถอยหลังออกจากกระโจมไป ไอ้ใบ้เห็นเช่นนั้นพลันทำตามในทันที หากแต่ถอยหลังไปได้เพียงไม่กี่ก้าวกลับถูกทั้งรองแม่ทัพรั้งเอาไว้อีกครั้ง
"ท่านแม่ทัพให้พ่อครัวกับท่านหมอออกไปเท่านั้น ส่วนเจ้าต้องอยู่ก่อน"
ไอ้ใบ้ส่งสัญญาณมือวุ่นวายไปทางโรงครัว เพื่อพยายามบอกกล่าวว่าเขายังมีงานต้องทำในโรงครัวอีกมากมายนัก พ่อครัวที่กำลังจะก้าวพ้นกระโจมเห็นเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยปากห้ามห้ามปรามทันที
"คุณชายน้อยขอรับ งานในโรงครัวท่านไม่ต้องทำแล้วขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยให้ผู้อื่นมาทำแทนท่าน ท่านโปรดอยู่ที่นี่และเชื่อฟังท่านรองแม่ทัพเถอะขอรับ"
ไอ้ใบ้มองหน้าชายสองคนสลับกันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง จึงเข้าใจว่านี่คงเป็นคำสั่งใหม่จากพ่อครัวจึงพยักหน้าแรง ๆ อย่างเชื่อฟัง
'ข้าคงกระทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจอีกแล้ว ท่านถึงส่งข้าไปทำงานกับผู้อื่น'
ไอ้ใบ้ไม่ได้นึกแปลกใจแต่อย่างใด ด้วยก่อนหน้าที่เขาจะเข้าไปทำงานในโรงครัว เขาเคยอยู่ช่วยงานที่โรงหมอมาก่อน ครานั้นท่านหมอมักเรียนขานเขาเป็นตัวเกะกะ เนื่องเพราะอ่านหนังสือไม่ออก สั่งงานอะไรก็ไม่ได้ความ ท่านหมอเห็นว่าเขาไร้ประโยชน์จึงส่งตัวเขาไปทำงานในโรงครัว
หลังจากภายในกระโจมเหลือกันอยู่เพียงสามคน ไอ้ใบ้จึงถูกดึงให้ไปนั่งยังเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง ท่านรองแม่ทัพสนทนากับท่านแม่ทัพราวชั่วยาม[1]กระทั่งตะวันตรงหัว จึงได้พาเขาออกจากกระโจมท่านแม่ทัพ
ไอ้ใบ้ถูกพาตัวมายังกระโจมอีกหลังหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่ากระโจมของท่านแม่ทัพ อีกทั้งยังกระโจมนอนของเขาเป็นอย่างมาก
"เสี่ยวหลาน เจ้าพักกับข้าที่นี่ก่อน ไว้ให้เฟิงเจวี้ยนจัดกระโจมให้เจ้าเรียบร้อยค่อยย้ายไปพักที่นั่น"
ไอ้ใบ้ส่ายหน้าและชี้ไปยังทิศทางซึ่งเป็นที่ต้องของกระโจมนอนของเหล่าผู้รับใช้ในโรงครัวพักอยู่ร่วมกัน
"เจ้าจะกลับไปนอนยังกระโจมพักของเจ้าเช่นนั้นหรือ"
ไอ้ใบ้พยักหน้าแรงๆ
"ไม่ได้ ข้าไม่อนุญาต"
ไอ้ใบ้ขมวดคิดวไม่เข้าใจพลางลดมือที่ชี้ลงอย่างยอมจำนน จากนั้นจึงได้ยืนก้มหน้านิ่งอยู่เช่นนั้นเพื่อรอรับคำสั่งต่อไป
"ใครอยู่ข้างนอก เข้ามา" หยุนจินเฉวียนสั่งเสียงดัง พลทหารผู้หนึ่งพลันก้าวเข้ามาประสานมือคารวะ
"ให้คนไปที่กระโจมพักของผู้รับใช้ในโรงครัว สั่งให้ย้ายข้าวของของคุณชายน้อยมาไว้ที่กระโจมของข้าให้หมด แล้วไปแจ้งแก่ท่านแม่ทัพว่าคุณชายน้อยไม่ต้องการกระโจมพัก ต่อไปนี้เขาจะพักกับข้าที่กระโจมนี้"
"ขอรับ" ทหารผู้นั้นรับคำสั่งจากนั้นจึงก้าวถอยหลังเดินออกไปทันที
"เสี่ยวหลาน เจ้ามานั่งนี่" หยุนจินเฉวียนนั่งลงบนตั่งกลางกระโจม จากนั้นจึงตบลงที่นั่งข้างตัสเบา ๆ
ไอ้ใบ้มองสำรวจโดยรอบกระโจมคราหนึ่ง ในกระโจมแห่งนี้มีเพียงเขากับท่านรองแม่ทัพเท่านั้น หาได้มีผู้อื่นอีก อีกทั้งคนผู้นี้ยังเอาแต่เรียกขานเขาว่าเสี่ยวหลานมาตั้งแต่อยู่ในกระโจมของท่านแม่ทัพ
'หรือข้าจะมีนามว่า เสี่ยวหลาน' ไอ้ใบ้ครุ่นคิด แต่ยังมิทันได้คลายความสงสัย ท่านรองแม่ทัพที่ดูจะใจร้อนเป็นอย่างยิ่ง จึงลุกเดินมาลากตัวเขาไปนั่งที่ตั่ง
"เสี่ยวหลาน เจ้าจำข้ามิได้จริง ๆ หรือ" ไอ้ใบ้หรือเสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ
"เหตุใดเจ้าถึงไม่เอ่ยวาจา หรือว่าเจ้าเกรงกลัวสิ่งใด"
เสี่ยวหลานส่ายหน้าแรง ๆ เขาไม่ได้กลัวสิ่งใด แต่ที่เขาไม่รู้วิธีการพูดว่าต้องทำเช่นไร อีกทั้งก่อนหน้านี้ ท่านหมอหลาย ๆ ท่านล้วนบอกว่าเขาเป็นใบ้กันทั้งนั้น
เขาอ้าปากออกและนึกถึงเมื่อครั้นที่ถูกชายร่างใหญ่กดลงกับพื้น จากนั้นจึงลองเปล่งเสียง "โอ๊ย..." พลันเกิดเสียงแผ่วเบาไหลผ่านลำคอออกมา
"เสี่ยวหลาน เจ้าเป็นอะไร เจ็บปวดตรงไหน"
เขาส่ายหน้าแรง ๆ ด้วยรอยยิ้ม 'ข้าอยากพูด สอนข้าหน่อย' เนื่องเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถบังคัยให้ตนเองเปล่งเสียงออกมาได้ จากนั้นเขาจึงอ้าปากและพยายามเปล่งเสียง "โอ๊ย โอ๊ย" ออกมาอย่างดีใจไม่หยุด
หยุนจินเฉวียนเห็นน้องชายของตนมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ จึงเข้าใจในความคิดของอีกฝ่าย และไม่คิดจะห้ามปรามปล่อยให้เสี่ยวหลานเปล่งเสียงเช่นนั้นไปเรื่อย ๆ ด้วยความเอ็นดูพลางรินน้ำชาให้อีกฝ่าย ก่อนเอ่ยถาม
"เจ้าหิวหรือไม่"
เขาส่ายหน้าแรง ๆ ด้วยคิดว่าท่านรองแม่ทัพจะเอ่ยห้ามปรามเขา แต่... 'หา! หิว?' เขาคิดตามคำพูดของอีกฝ่าย 'ใช่ ๆ ข้าหิว' เสี่ยวหลานรีบเปลี่ยนเป็นพยักหน้ารับแรง ๆ อีกทั้งยังยกมือขึ้นลูบท้องตัวเอง 'ตั้งแต่เช้าข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย ท่านพ่อครัวคงลืมแบ่งอาหารไว้ให้ข้าเป็นแน่'
"ใครอยู่ข้างนอก"
"ขอรับ รองแม่ทัพหยุน" พลทหารรีบก้าวเข้าประสานมือตรงกลางกระโจม
"ให้คนจัดสำรับเข้ามา"
"ขอรับ"
'นี่ท่านจะให้ข้ากินข้าวแล้วใช่หรือไม่' เสี่ยวหลานดีใจรีบหันซ้ายแลขวา พลันเห็นห่อสัมภาระที่ยังคงวางอยู่บนพื้นยังไม่ถูกจัดเก็บลงหีบ เขาจึงลุกขึ้นพร้อมกับเดินตรงไปที่ห่อผ้านั้นก่อนจะชะงักคราวกับนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงยกมือขึ้นสำรวตดู 'ไม่สกปรก' ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เขากลับไม่มั่นใจจึงเช็ดถูฝ่ามือกับเสื้อของตัวเอง
เสี่ยวหลานคลี่ห่อผ้า ปรากฏว่าด้านในมีอาภรณ์เนื้อดีสองสามชุด เขาจึงนำมันไปจัดเก็บลงหีบผ้าให้อย่างเรียบร้อย
"เสี่ยวหลาน เจ้าทำอะไร" หยุนจินเฉวียนที่เฝ้ามองดูการกระทำของอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ได้เดินเข้ามาเอ่ยถามพลางเดินตามเสี่ยวหลานไปรอบ ๆ เห็นเสี่ยวหลานชี้ไปที่อาภรณ์ที่วางไว้ในหีบ
"โอ้! เด็กดี เจ้าช่วยพี่ใหญ่เก็บผ้าอย่างนั้นหรือ"
สัมผัสจากฝ่ามือบนหัวทำให้เสี่ยวหลานเงยหน้ามองท่านรองแม่ทัพที่บัดนี้เรียกขานตนเองว่าพี่ใหญ่ สายตาที่จ้องมองมานั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นเอ็นดู จนเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ และหางานอะไรในกระโจมเพื่อทำเป็นอย่างต่อไป
หากแต่กระโจมแห่งนี้กลับสะอาดสะอ้านเรียบร้อย เขาเหลียวซ้ายแลขวาอยู่พักใหญ่ แต่กลับไม่มีอะไรให้เขาทำได้อีกต่อไปแล้ว
"เจ้ามองหาอะไร"
"โอ๊ย โอ๊ย" เขาอยากจะบอกกล่าวอีกฝ่า หากแต่จนใจที่ยามนี้เขาสามารถเปล่งเสียงออกมาได้เพียง โอ๊ย โอ๊ย เท่านั้น
"เจ้าคงหิว รอสักประเดี๋ยวสำรับคงมาถึง"
เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ ก่อนถูกลากมานั่งบนตั่งตามเดิม
"เฮ้อ...พี่ใหญ่ต้องขอโทษเจ้า ที่ดูแลเจ้าไม่ดี นี่ถ้าน้องรองมาเห็นเจ้าในสภาพเยี่ยงนี้ นางคงจะเจ็บปวดไม่น้อย"
ท่านรองแม่ทัพพูดในสิ่งที่เขาไม่ใคร่จะเข้าใจนัก หากแต่สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ปัดปอยผม ทั้งลูบไล้รอยแผลบนใบหน้าอย่างแผ่วเบานั้น กลับทำให้เขามีความรู้ประหลาดก่อเกิดในใจ ซึ่งเขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเช่นนี้คือสิ่งใดกันแน่
จากนั้นยังเบื้องนอกกระโจมพลันมีเสียงทหารรายงานว่าพ่อครัวนำสิ่งของของคุณชายน้อยมาส่งให้ เมื่อเขาเห็นพ่อครัวมาถึงก็คุกเข่าลงกลางกระโจม เขาจึงเข้าไปคุกเข่าลงข้าง ๆ ทันทีและเอามือลูบท้องของตัว 'ท่านพ่อครัว ท่านลืมแบ่งอาหารให้ข้าหรือไม่ ข้าหิว'
"คุณชายน้อย ข้ามิได้ลืม เพียงแต่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเสียก่อน ทำให้ท่านไม่ได้กลับไปกินข้าวที่โรงครัว" เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ "ท่านรอประเดี๋ยว คนที่โรงครัวกำลังจะยกข้าวมาให้ท่านแล้ว" เขาพยักหน้ารับอีกครั้งแรง ๆ และคุกเข่ารออยู่ข้าง ๆ พ่อครัวอย่างเดิม โดยครานี้ท่านรองแม่ทัพไม่ได้มาดึงตัวเขาออกไปอีก
"เจ้ามีนามว่าอะไร และมีความเป็นมาอย่างไร จึงได้เข้าใจท่าทางของเสี่ยวหลานเช่นนี้" หยุนจินเฉวียนเอ่ยถามอย่างสนใจ
"เรียนท่านรองแม่ทัพ ข้าน้อยมีนามว่าเฉิงตง เคยเป็นพ่อครัวในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก่อนจะถูกเกณฑ์มาเป็นทหารขอรับ ส่วนเรื่องของคุณชายน้อย ข้าคอยสังเกตและจดจำท่าทางเอาขอรับ"
"นั่นคือข้าวของที่ติดตัวอยู่กับเสี่ยวหลานอย่างนั้นหรือ" หยุนจินเฉวียนชี้ไปที่ห่อผ้าเก่า ๆ ในมือของเฉิงตง
"ขอรับ เดิมทีด้วยที่ไม่ทราบว่าคุณชายน้อยคือผู้ใดเขาจึงไม่มีของใช้ส่วนตัว สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นของที่พี่น้องในค่ายไม่ใช้แล้ว จึงได้นำมาให้...เอ่อ...คุณชายน้อย...ขอรับ" ปลายประโยคเฉิงตงกล่าวอย่างลังเล
ปัง!
เสียงทุบตั่งดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่แผ่กำจายออกมา เสี่ยวหลานหันไปทางท่านรองแม่ทัพ อยากจะเข้าไปใกล้หมายจะดอมดมสูดกลิ่น
เฉิงตงก้มตัวคำนับลงบนพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาท่านรองแม่ทัพแม้แต่น้อย
"เอาล่ะ ๆ เจ้าลุกขึ้น แล้วเล่าเรื่องของเสี่ยวหลานในช่วงที่ผ่านมาให้ข้าฟังสิ"
กลิ่นหอมเย้ายวนค่อย ๆ จางหายไป เมื่อเฉิงตงบอกเล่าในสิ่งที่เขาไม่เข้าใจให้กับท่านรองแม่ทัพได้รับรู้ หากแต่ถูกขัดจังหวะด้วยสำรับอาหาร ท่านรองแม่ทัพจึงให้เขาได้กินอาหารที่ถูกยกมามากมาย กับข้าวสามสี่อย่าง มีทั้งเนื้อ ที่นาน ๆ เขาจะมีโอกาสได้กินสักชิ้น ไหนจะขนม และน้ำชาร้อน ๆ
เสี่ยวหลานจดจ่ออยู่กับสำรับอาหารเบื้องหน้า โดยมิได้ใส่ใจฟังเรื่องราวที่เฉิงตงบอกเล่าให้ท่านรองแม่ทัพได้รับฟังแม้แต่น้อย เขาเอาแต่กินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย
'ท่านพ่อครัวกับรองแม่ทัพ หากมีสองคนนี้อยู่ด้วยกัน ข้าจะได้กินของดี ๆ มาก ๆ'
[1] 1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง


เสี่ยวหลานมองดูลูกกลม ๆ แดง ๆ บนพื้นหญ้าอย่างเสียดาย พลางหวนนึกถึงคำกล่าวของท่านหมอประจำค่าย
'สมุนไพรบางอย่างแม้รักษาโรคได้ แต่หากกินเข้าไปอาจจะตายได้เช่นกัน ดังนั้นเจ้าจงเชื่อฟังข้า กินได้คือกินได้ ห้ามกินคือห้ามกิน ถ้าเจ้าไม่อยากตาย'
"หิว" เขายังคงพึมพำ
เสียงยวบยาบของผืนหญ้าใกล้ ๆ ตัวเขา ทำให้เสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้นมอง และพบกับชายหนุ่มรูปงามผู้นั้นส่งรอยยิ้มบางๆ มาให้
"เจ้าหิวรึ"
"อือ" เขารับคำแล้วก้มหน้ามองผลแดง ๆ อีกครั้ง สายลมอ่อน ๆ วูบไหวใกล้ ๆ ทำให้เสี่ยวหลานหันมอง
ชายหนุ่มรูปงามกำลังลอยล่องอยู่บนอากาศราวกับนกสีขาวตัวใหญ่บินไปเกาะบนกิ่งไม้ กระรอกที่อยู่บนนั้นต่างวิ่งหนีไปหลบซ่อน ไม่นานชายผู้นั้นก็โผร่อนลงมายืนข้างกายเขา
เหวินลู่ฟงย่อกายลงและส่งผลหยางเหมย[1]ที่เขาเก็บมาเต็มผ้าเช็ดหน้าให้เด็กที่พร่ำบ่นว่าหิว เด็กหนุ่มทำเพียงแต่จ้องเขานิ่ง สลับกับผลหยางเหมย
"หิวไม่ใช่รึ?" เด็กหนุ่มพยักหน้า "กินสิ" เขาบอกพร้อมทั้งวางผ้าเช็ดหน้าลงตรงหน้าเด็กผู้นั้น
"พิษ กินไม่ได้"
"ผลโลหิตนั่น" เขาชี้ไปที่ผลโลหิตบนพื้นหญ้า "กินไม่ได้ มันมีพิษ ส่วนผลหยางเหมยนี่" เหวินลู่ฟงหยิบผลหยางเหมยขึ้นมา "สิ่งนี้กินได้" จากนั้นเขาก็ส่งผลหยางเหมยเข้าปาก และกินให้เด็กหนุ่มดู
"หยางเหมย" เด็กหนุ่มทวนคำ แล้วหยิบผลหยางเหมยขึ้นมาลองดม ก่อนจะส่งเข้าไปเคี้ยว และเมื่อจะยื่นมือมาหยิบผลต่อไป กลับชะงักลง มองมาทางเขา "กิน"
"กินได้" เหวินลู่ฟงย้ำ แต่เด็กหนุ่มกลับส่ายหน้า
"กิน" เด็กหนุ่มหยิบผลหยางเหมยส่งให้เขา
"ข้าไม่หิว เจ้ากินเถิด หากยังไม่อิ่ม ข้าจะขึ้นไปเก็บให้เจ้าใหม่"
"อืม" เด็กหนุ่มยิ้มรับ และหยิบผลหยางเหมยขึ้นมากินจนหมด ก่อนส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขา "หยางเหมย อีก"
เหวินลู่ฟงอดหัวเราะกับความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ เขารับผ้าเช็ดหน้าคืนกลับมาก่อนทะยานขึ้นไปบนต้นหยางเหมยเพื่อเก็บผลของมันให้กับเด็กหนุ่ม
เสี่ยวหลานมองดูชายรูปงามบินไปเกาะกิ่งนั้นที กิ่งนี้ที และร่อนลงมาพร้อมกับผลหยางเหมยที่รสชาติหวานอมเปรี้ยวฉ่ำน้ำ นอกจากกินอิ่มแล้วยังดับกระหายอีกด้วย
เขารับผลหยางเหมยมาจากชายรูปงามและนั่งกินอย่างเพลิดเพลิน 'สิ่งที่ชายรูปงามให้เป็นสิ่งที่กินได้ ถ้าห้ามก็กินไม่ได้' เสี่ยวหลานพยายามจดจำ
"เจ้าเข้ามาอยู่ในป่านี้ได้อย่างไร"
เสี่ยวหลานชะงักไปกับคำถามพร้อมครุ่นคิด "เดินมา"
"เดินมาเพียงผู้เดียวอย่างนั้นรึ?"
"อืม"
"เจ้ากำลังจะไปที่ใด? "
"ไป ตงตง"
"ตงตงคือสถานที่ใด"
"ตงตง ก็คือ ตงตง"
"ตงตงมีลักษณะเป็นเช่นไร"
"ตงตง...ตัวเท่าพี่ใหญ่...ผมมีทั้งสีดำ สีขาว มีผมรอบปาก"
"ตงตงเป็นชายไว้หนวดเคราสินะ"
"หนวดเครา"
"หนวดเคราหรือที่เจ้าเข้าใจว่ามันเป็นผมรอบปาก"
"หนวดเครา หนวดเครา อืม หนวดเครา" เสี่ยวหลานครุ่นคิดและจดจำคำใหม่
"ข้ามีนามว่าเหวินลู่ฟง เป็นศิษย์สำนักกระเรียนทอง แล้วเจ้าล่ะมีนามว่าอะไร"
"เหวิน เหวินลู่…"
"เรียกข้าว่าลู่เกอก็ได้"
"ลู่...เกอ"
"ใช่ ลู่เกอ"
"ลู่เกอ" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ชายรูปงาม ก่อนนี้มาที่ตนเอง "เสี่ยวหลาน" และมองไปรอบๆ กาย "ตงตง พี่ใหญ่" จากนั้นก็ชี้ไปที่ชายรูปงามสลับกับตนเอง "ลู่เกอ เสี่ยวหลาน ลู่เกอ เสี่ยวหลาน" จากนั้นก็หันไปสนใจหยางเหมยต่อ
"เจ้าอิ่มหรือไม่"
"อืม"
"เช่นนั้น ข้าดูบาดแผลให้เจ้าดีหรือไม่"
"ไม่ เจ็บ"
"ข้ารักษาให้ เจ้าจะได้หายเจ็บ"
"ลู่เกอ หมอ"
"ข้ามิใช่หมอ ข้ามียารักษาแผลภายนอกติดตัวเท่านั้น"
"อะ อืม" เสี่ยวหลานพยักหน้าอย่างลังเล แต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายโรยผงขาว ๆ ลงบนแผลให้
"ดีขึ้นหรือไม่"
"อืม"
จากที่เหวินลู่ฟงได้พูดคุยกับเสี่ยวหลาน รู้เพียงว่าเด็กหนุ่มยังพอมีญาติพี่น้องบ้าง หากเขาคาดไม่ผิด ตงตงคงเป็นผู้ติดตามของเด็กหนุ่มเป็นแน่
เขาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มพลัดหลงกับผู้อื่นได้อย่างไร ด้วยคำพูดที่ไม่ค่อยเป็นประสาทำให้เขายากต่อการสืบหาว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มาจากที่ใด
ในตอนนี้เขาคงทำได้อย่างเดียว คือพาเสี่ยวหลานกลับไปยังสำนักกับเขาก่อน จากนั้นค่อยส่งคนไปสืบหาที่มาของเด็กหนุ่มผู้นี้
"เสี่ยวหลาน เจ้าเดินทางไปเมืองฉู่หยวนกับข้าก่อนดีหรือไม่" เหวินลู่ฟงตัดสินใจลองถามเด็กหนุ่ม
"ฉู่หยวน"
"ใช่ เมืองฉู่หยวน"
"ตงตง พี่ใหญ่"
"ไว้ถึงที่สำนักกระเรียนทองแล้ว ข้าจะส่งคนไปช่วยตามหาพี่ชายเจ้ากับตงตงดีหรือไม่"
"มีตงตง มีพี่ใหญ่ มีข้า มีของกินเยอะๆ มีเพียงข้า ไม่มีของกิน"
"ฮ่า ๆๆ แล้วมีข้าอยู่กับเจ้าละ"
"มีลู่เกอ มีข้า มีหยางเหมย"
"เจ้าไปอยู่กับข้าที่สำนักกระเรียนทอง เจ้าก็มีอาหารกิน"
"อืม" เสี่ยวหลานลังเลเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับ
"เจ้าเดินทางไหวหรือไม่"
"ไหว"
"งั้นเราก็เดินทางกันเถิด นี่ก็สายมากแล้ว"
เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ ก่อนลุกขึ้น และเดินตามลู่เกอไป คราแรกเขาเดินตามอีกฝ่ายไม่ทัน จนเหวินลู่ฟงสังเกตเห็น จึงลดฝีเท้าลง
การเดินทางของเหวินลู่ฟงช้ากว่ากำหนดเดิมอยู่มาก หากเขาให้วิชาตัวเบาคงเดินทางถึงหมู่บ้านกระบี่ภายในสองวัน จากนั้นจึงค่อยขี่ม้ากลับเข้าเมืองฉู่หยวน ใช้เวลาอีกสองวัน แต่นี่ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี เขายังไม่สามารถออกจากหุบเขาดอกเหมยได้เลย
"เราพักค้างแรมตรงนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ" เมื่อเขามองหาที่พักเหมาะ ๆ ได้แล้วจึงหันไปบอกเสี่ยวหลาน อีกฝ่ายถึงกับทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้นทันทีจนเขาตกใจ
"เสี่ยวหลาน!!"
"อืม" เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง กรอบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาจึงนั่งลงข้างๆ ก่อนใช้ชายแขนเสื้อซับเหงื่อให้
"เจ้าคงเหนื่อยมาก เดินต่อไม่ไหวเหตุใดจึงไม่บอกข้า"
"..." 'บอกได้รึ'
"เฮ้อ…" เมื่อไม่ได้คำตอบ เหวินลู่ฟงจึงได้แต่ถอนหายใจ ก่อนพยุงเด็กหนุ่มไปนั่งบนขอนไม้ใกล้ "เจ้านั่งพักตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้าไปหาอะไรมาให้กิน"
"อืม"
เมื่อลู่เกอเดินหายไปในป่า เสี่ยวหลานก็ได้แต่มองไปรอบ ๆ กาย ที่มีแต่ต้นไม้ใหญ่ ท้องฟ้าสีส้มค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดวงจันทร์ส่องแสงนวลบนท้องฟ้า บดบังแสงของดวงดาว
แสงจันทร์ที่ส่องสว่างพอให้เขามองสิ่งที่อยู่รอบกาย เสี่ยวหลานถอดรองเท้าของตนออกทั้งสองข้าง เผยให้เห็นแผลพุพองที่เกิดจากการเดินเป็นเวลานาน
เมื่อครั้นที่เขาทำงานกับเฉิงตง ต้องหาบน้ำวันละหลายรอบ แต่ไม่เคยเดินมากมายขนาดนี้ แผลที่ฝ่าเท้านั้น เจ็บแสบกว่าแผลจากรอยขีดข่วนตามร่างกายอยู่มาก
เขายืดขาตรงไปข้างหน้า ยกปลายเท้าลอยขึ้น ลมอ่อนๆ พัดผ่านแผลพุพองนั้น ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ก่อนวางขาเหยียดตรงลงบนหญ้าเย็นๆ
"เจ็บ" เขาพึมพำ
เหวินลู่ฟงรู้สึกผิดไม่น้อยเมื่อคิดถึงสีหน้าเหน็ดเหนื่อยของเสี่ยวหลาน ใบหน้าซีดเซียว โหนกแก้มขึ้นสีระเรื่อเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า เห็นแล้วน่าสงสารยิ่งนัก
เขาหลงกับรูปลักษณ์ภายนอกของเด็กหนุ่มวัยสิบหก สิบเจ็ดปี จนลืมไปว่าภายในตัวของเสี่ยวหลานนั้น ไม่ประสาราวกับเด็กเล็กๆ
เหวินลู่ฟงจับไก่ป่าได้ตัวหนึ่ง จากนั้นเขาก็หาลำไผ่ไว้สำหรับตักน้ำ เมื่อได้สิ่งของที่ต้องการแล้วเขาจึงเดินกลับไปหาเสี่ยวหลาน
เสี่ยวหลานเห็นลู่เกอเดินกลับมาพร้อมไก่ป่าในมือ เขาจำเจ้าสัตว์ตัวนี้ได้ เขามองสำรวจที่ตัวลู่เกอ แต่กลับไม่เห็นของกิน
"ลู่เกอ หยางเหมย"
"เจ้าอยากกินผลหยางเหมยอย่างนั้นรึ?"
"ของกิน"
"เจ้าหิว?"
"หิว" เขาพยักหน้า
"กระหายน้ำหรือไม่"
"อืม" เขาพยักหน้าอีกครั้ง ลู่เกอจึงส่งกระบอกไม้ไผ่ให้ ในนั้นมีย้ำอยู่เต็มกระบอก เขาจึงรับมาดื่ม
"รอข้าสักประเดี๋ยว แล้วเจ้าจะได้กิน"
"กิน หยางเหมย"
"ไม่ใช่หยางเหมย ไก่ย่าง"
"ไก่ป่า" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ไก่ป่า ที่นอนคอพับคออ่อนอยู่บนพื้นหญ้า
"ถูกต้อง นี่คือไก่ป่า หากปรุงสุกแล้วสามารถกินได้"
"กินได้"
"เจ้าต้องรอก่อน"
"อืม รอ" เสี่ยวหลานพยักหน้าแล้วนั่งรอตามคำสั่ง
เขาเห็นลู่เกอเดินไปเก็บกิ่งไม้เล็กๆ มากองรวมกัน จากนั้นก็ก่อไฟ อากาศยามค่ำคืนช่างหนาวเย็น เมื่อมีไออุ่นจากกองไฟ เสี่ยวหลานจึงคลานเข้าไปนั่งใกล้ ๆ
ไม่นานนักลู่เกอก็นำไก่ย่างร้อนๆ ส่วนกลิ่นหอมๆ มาให้เขารับไว้ ไก่ตัวอ้วนถูกแบ่งออกไปเล็กน้อยเท่านั้น
เสี่ยวหลานเห็นลู่เกอกินเนื้อไก่ เขาจึงทำตาม "กินได้" จากนั้นเขาก็ลงมือกิน
"เสี่ยวหลาน"
"อืม" เขาเงยหน้าขึ้นจากเนื้อไก่ขึ้นมองลู่เกอ
"หากเจ้าเจอกระดูกในเนื้อไก่ สิ่งนั้นกินไม่ได้ เจ้าต้องทิ้งมันไป"
เสี่ยวหลานเห็นแท่งสีขาว ๆ ในมือลู่เกอ ก่อนจะดึงแท่งสีขาวเล็กๆ คล้ายๆ กันออกจากเนื้อไก่
"นี่ กินไม่ได้"
"ถูกต้อง กระดูก กินไม่ได้"
"กระดูก กินไม่ได้"
"ถูกต้อง"
"อืม" เสี่ยวหลานแทะเนื้อไก่ต่อไป เมื่อพบกระดูกก็ดึงออกมา "กระดูก กินไม่ได้" และทิ้งลงพื้น "กระดูก" เขาดึงกระดูกออกจากปากเมื่อหลงกินเข้าไป
"เสี่ยวหลาน เวลากิน เจ้าไม่ควรพูด ประเดี๋ยวกระดูกติดคอ เข้าใจหรือไม่"
"เข้าใจ ไม่พูด กิน"
เหวินลู่ฟงนั่งดูเสี่ยวหลานกินไก่ท่าทางเอร็ดอร่อย และเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี ดูแล้วเสี่ยวหลานเป็นเด็กเฉลียวฉลาด เหมือนไม่เคยออกมาสู่โลกภายนอกมาก่อน ไม่รู้ว่าตลอดมา เด็กหนุ่มเติบโตมาเช่นไร
แก้มและมุมปากของเสี่ยวหลานเต็มไปด้วยคราบน้ำมันจากไก่ย่าง เด็กหนุ่มดูจะไม่ใส่ใจมันสักนิดเมื่อกินเสร็จ เขาจึงเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำมันออกให้
"น่าเสียดายนักที่ใบหน้าเจ้าเป็นเยี่ยงนี้"
จากที่มองดู รอยแผลบนใบหน้าของเสี่ยวหลานไม่น่าจะมีมาตั้งแต่กำเนิด แต่อาจจะเกิดจากความไม่รู้ประสาของเจ้าตัวมากกว่า ทำให้เกิดบาดแผลอัปลักษณ์เช่นนี้
[1] หยางเหมย (楊梅 : Chinese Bayberry) เอี่ยบ๊วย หรือยัมเบอรี่ มีถิ่นกำเนิดจากประเทศจีน ในประเทศญี่ปุ่น เรียก ยามาโมโม


เสี่ยวหลานกินอาหารมากมายตรงหน้าจนหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงยกสำรับถ้วยชามเดินออกจากกระโจมไปยังโรงครัวอย่างเงียบเชียบ ซึ่งยามนั้นหยุนจินเฉวียนกำลังฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับน้องชายของตนในเวลาที่ผ่านมาจากเฉิงตงด้วยท่าทีใคร่ครวญ เป็นเหตุให้ไม่ทันได้สนใจความเคลื่อนไหวที่เกิดภายในกระโจมมากนัก
เมื่อเสี่ยวหลานเขาสำรับยกถ้วยชามมาถึงโรงครัว เขาได้อ้อมไปทางด้านข้างเป็นลานล้างภาชนะอย่างคุ้นเคย ด้วยเมื่อคืนเขาเพิ่งจะเสร็จงานจากที่นี่ ยามนี้ในลานถูกกองเต็มไปด้วยถ้วยชามที่เหล่าทหารกินไว้อีกครั้ง หากแต่ยังไม่มีผู้ใดมาล้างเขาจึงนั่งลงทำงานของตนเองเฉกเช่นที่เคยทำอยู่ทุกวัน
ในระหว่างที่เขากำลังครอบถ้วยชามที่ล้างเสร็จเรียบร้อยลงบนชั้นไม้ไผ่อยู่นั้น เฉิงตงพลันวิ่งกระวีกระวาดเข้ามาห้ามปรามเขาด้วยท่าทีร้อนรน
"คุณชายน้อย ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้"
เสี่ยวหลานเห็นยังเห็นทหารอีกหลายนายเดินตามหลังเฉิงตงมา ก่อนที่จะแยกย้ายไปยืนด้านข้างเผยให้เห็นท่านรองแม่ทัพที่เร่งฝีเท้าติตตามมา
"เฮ้อ...เจ้าช่างสั่งสอนน้องชายข้าได้ดียิ่งนัก" หยุนจินเฉวียนเห็นการกระทำของเสี่ยวหลานจึงอดไม่ได้ที่จะตำหนิหัวหน้าพ่อครัว
"ท่านรองแม่ทัพ ข้าน้อยสมควรตาย ๆ" เฉิงตงตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก รีบทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมทั้งโขกศีรษะหลายครั้งหลายครา
"พอ ๆ" หยุนจินเฉวียนเอ่ยห้ามด้วยความรำคาญใจ ก่อนก้าวเข้าไปใกล้ ๆ เสี่ยวหลาน จากนั้นจึงเหลียวมองรอบกาย
'อีกนิดเดียวงานข้าก็จะเสร็จแล้ว' เสี่ยวหลานยกถ้วยชามในมือเพื่อดึงดูดสายตาของท่านรองแม่ทัพ พลางทำท่าทางเพื่อบอกกล่าวให้อีกฝ่ายได้ล่วงรู้
"เสี่ยวหลานต้องการอะไร" หยุนจินเฉวียนหันไปถามเฉิงตงที่ยังคงคุกเข่าก้มมหน้าอยู่กับพื้น
"ข้าน้อยคาดว่า... คุณชายน้อยต้องการทำงานต่อขอรับ" เฉินตงเห็นว่าเบื้องหน้าของคุณชายน้อยมีถ้วยชามที่ล้างเสร็จแล้วจำนวนหนึ่งวางแช่อยู่ในถังน้ำ จึงคาดเดาเช่นนั้น
เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ 'ใช่ ๆ ๆ อีกประเดียวก็เสร็จแล้ว เจ้าอย่ามาขวางข้า ข้ายังต้องไปหาบน้ำอีก' เขาทำไม้ทำมือชี้ไปยังถังน้ำที่วางอยู่ข้าง ๆ โอ่งใบใหญ่ที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างโรงครัว
ท่านรองแม่ทัพกลับคว้าถ้วยชามในมือของเขา จากนั้นจึงส่งให้กับพลทหารผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ก่อนจะดึงมือของเขาขึ้นมาพลิกดูฝ่ามือ
"ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องมาล้างถ้วยล้างชามแล้วเข้าใจหรือไม่" หยุนจินเฉวียนกล่าวเสียงเข้มอย่างไม่ใคร่จะพอใจ เมื่อเห็นฝ่ามือของน้องชายที่เฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็กหยาบกร้านเช่นนี้
แม้เสี่ยวหลานมิใคร่จะเข้าใจว่าเขาทำงานได้ไม่ดีอย่างไร ถึงได้ถูกอีกฝ่ายสั่งห้ามเช่นนี้ แต่กลับพยักหน้าแรง ๆ เพื่อแสดงออกว่าตนเข้าใจและรอฟังคำสั่งใหม่อย่างใจจดใจจ่อ
"พวกเจ้า พาคุณชายน้อยไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย และดูแลให้ดี"
"ขอรับ" ทหารสองนายรับคำก่อนเดินตรงมาหาเขา
"คุณชายน้อย เชิญ"
เสี่ยวหลานมองไปทางพ่อครัวคราหนึ่ง ก่อนหันไปมองพลทหารทั้งสอง ซึ่งทุกคนต่างก็จับจ้องมาที่เขา
"เสี่ยวหลาน เจ้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากับพวกเขาก่อน จากนั้นค่อยตามข้าไปที่กระโจมท่านแม่ทัพ" หยุนจินเฉวียนเห็นท่าทางลังเลของเสี่ยวหลานจึงหันไปเอ่ยย้ำอีกครั้ง อีกฝ่ายจึงพยักรับ
เมื่อท่านรองแม่ทัพจากไปพร้อมทหารกลุ่มที่ติดตามมากลุ่มนั้น เสี่ยวหลานจึงหันกายมุ่งหน้าไปทางลำธารที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าด้านหลังโรงครัว
"คุณชายน้อย ท่านจะไปที่ใดหรือขอรับ" เฉิงตงอีกอีกฝ่ายเดินจากไปยังทิศทางตรงข้าม พลันรู้สึกตกใจเป็นอย่างมารีบลุกขึ้นและติดตามคุณชายน้อยไปทันที โดยมีพลทหารทั้งสองนายเดินตามมาอย่างงงงวย
เสี่ยวหลานชี้ไปทางลำธาร
"ช้าก่อนขอรับ ช้าก่อน" เฉิงตงห้ามปรามหากแต่อีกฝ่ายกลับไม่หยุดเดิน เขาจึงเอ่ยเสียงแข็งเฉกเช่นเดียวกับเมื่อคราที่สั่งงานอีกฝ่ายในโรงครัว "หยุดก่อน" เสี่ยวหลานได้ยินเช่นนั้นจึงหยุดฝีเท้าลงทันที เฉินตงถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความอ่อนใจ"ท่านจะไปอาบน้ำที่ลำธารเฉกเช่นแต่ก่อนไม่ได้ ยามนี้ท่านต้องไปอาบที่กระโจมของท่านรองแม่ทัพ"
'ที่กระโจม? อาบตรงไหน?' เสี่ยวหลานไม่เข้าใจสิ่งที่พ่อครัวกล่าวแม้แต่น้อย จึงได้แต่ยืนนิ่งมองอีกฝ่ายด้วยความฉงนสงสัย
"ท่านได้โปรดตามข้ามา ประเดี๋ยวข้าพาไป"
เสี่ยวหลานพยักหน้าให้ จากนั้นจึงติดตามหัวหน้าพ่อครัวไปอย่างเชื่อฟัง ด้วยเขามีความคิดว่า หากเชื่อฟังหัวหน้าพ่อครัวเขาจะมีข้าวกิน อีกทั้งอีกฝ่ายไม่เคยทำให้เขาเจ็บ
เมื่อเข้ามาถึงกระโจมที่พักของท่านรองแม่ทัพ เฉิงตงได้พาคุณชายน้อยเข้ามายังส่วนด้านในซึ่งมีฉากกั้นบังสาย ซึ่งด้านหลังฉากมีถังไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่
"ท่านลงไปอาบในนี้ได้" เฉิงตงชี้เข้าไปในถังไม้ที่บัดนี้เติมน้ำไปแล้วครึ่งหนึ่ง "ข้าจะไปรอท่านอยู่ที่ด้านนอก เขาแล้วหันกายเดินออกไปยืนรออยู่อีกด้านหนึ่งของฉากกั้น
เสี่ยวหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงถอดชุดพลทหารที่ตนสวมใส่ออกแล้วหย่อนกายลงไปในถังอย่างรวดเร็ว เพียงหย่อยกายไปได้ครึ่งตัวเขาพลันลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตระหนก จากนั้นก็วิ่งออกไปหาพอครัวในสภาพเปลือยเปล่า
"เกิดอะไรขึ้นขอรับคุณชายน้อย" เฉิงตงที่เห็นสภาพและท่าทางของอีกฝ่ายพลันให้ตกใจเป็นอย่างมาก แม้ปากเอ่ยถามอย่างร้อนรน หากแต่มือยังคงหยิบคว้าเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนฉากกั้นมาคลุมกายให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวหลานที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับหวาดกลัวสิ่งใดพลันชี้เข้ายังหลังจฉาก พลทหารสองนายที่ยืนรอกับพ่อครัวประสาทเครียดขึงขึ้นมาทันที มือหนึ่งประทับไว้ที่ด้ามดาบก่อนแยกย้ายเป็นสองทางย่องอย่างระมัดระวังเข้าไปด้านหลังฉาก
"เฉิงตง ด้านในนี้ไม่มีผู้ใด" เสียงพลทหารผู้หนึ่งตะโกนบอกออกมาจากด้านใน เฉิงตงจึงเดินเข้าไปติดตามมาด้วยคุณชายน้อย
เมื่อมาถึงข้างถังไม้ใบใหญ่ เสี่ยวหลานจึงชี้เข้าไปในถังน้ำ พลทหารทั้งสองนายรวมทั้งพ่อครัวจึงก้มมองลงไปดูผืนน้ำด้านใน พลทหารผู้หนึ่งถึงกับชักดาบออกมาควานลงไปในน้ำ หากแต่ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
"ในน้ำไม่มีอะไรนี่ขอรับ"
เสี่ยวหลานจุ่มมือลงไปในน้ำคราหนึ่วด้วยความรวดเร็ว มือชักมือขึ้นมาพลางสะลัดมือให้พ่อดู
"อ้อ!" เฉิงตงพอจะคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้ จึงจุ่มมือลงไปในน้ำจากนั้นจึงเอ่ยถาม "น้ำร้อนไปหรือขอรับ"
เสี่ยวหลานขบคิดก่อนพยักหน้าแรงๆ พ่อครัวและพลทหารทั้งสองต่างพากันพ่นลมหายใจออกมา จากนั้นพลทหารทั้งสองจึงแยกตัวออกไปก่อนหิ้วถังน้ำมาเติมน้ำในถังให้กับเขา และให้เขาทดสอบความร้อนของน้ำอยู่หลายครั้งหลายครา กว่าที่เขาจะลงไปอาบน้ำในถังไม่ได้ พลทหารทั้งต้องขนน้ำเข้ามาอยู่หลายสิบรอบทีเดียว และครานี้ยังมีพ่อคอยยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ อีกทั้งหลังจากอาบน้ำเสร็ขอีกฝ่ายยังช่วยเขาแต่งตัวด้วยชุดผ้าไหมเนื้อดีอีกด้วย
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้แก่คุณชายน้อยเรียบร้อยแล้ว เฉิงตงจึงบอกให้พลทหารทั้งสองพาคุณชายน้อยไปส่งยังกระโจมของท่านแม่ทัพตามคำสั่งของท่านรองแม่ทัพ ส่วนเขาก็กลับไปทำหน้าที่ในโรงครัวเช่นเดิม
เสี่ยวหลานทำตามคำสั่งของพ่อครัวอย่างว่าง่าย แต่เมื่อพลทหารมาส่งเขาถึงหน้ากระโจม กลับให้เขาเดินเข้าไปภายในเพียงลำพัง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าแต่เดินเข้าไปภายใน ที่เป็นเช่นนี้เพราะเขาไม่เคยเข้าพบท่านแม่ทัพมาก่อน
เสี่ยวหลานจำได้ว่า ผู้ที่เข้ามาพบท่านแม่ทัพจ หากไม่มียศตำแหน่งะต้องคุกเข่ากลางกระโจม ดังนั้นเมื่อเขาก้าวเข้าถึงกลางกระโจมจึงคุกเข่าลง ขณะกำลังจะโขกศีรษะคำนับพลันมีคนผู้หนึ่งเข้ามารั้งกายของเขาไว้ จากนั้นยังประคองให้เขาลุกขึ้น
"ไอ้เจ้าคนแซ่เฉิงมันสั่งสอนน้องข้าเยี่ยงไรกัน จึงได้ดูราวกับคนโง่งมเช่นนี้" หยุนจินเฉวียนว่ากล่าวอย่างเดือดดาล
เสี่ยวหลานเดินตามการจับจูงของท่านรองแม่ทัพไปยังเก้าอี้กที่ตั้งอยู่ด้านข้าง ก่อนถูกกดไหล่ให้นั่งลงจากนั้นอีกฝ่ายจึงนั่งลงเคียงข้างกับเขา
"ฟังจากที่เจ้าเล่ามา นอกจากเสี่ยวหลานจะจำสิ่งใดไม่ได้แล้ว ข้าเกรงว่าเขาจะกลับกลายมามีนิสัยเฉกเช่นเด็กเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง" ท่านแม่ทัพกล่าวหลังจากเห็นสหายของตนพาน้องชายมานั่งเรียบร้อยแล้ว
"เปลี่ยนกลับไปเป็นเด็กเช่นนั้นหรือ" หยุนจินเฉียวทนคำอย่างไม่คาดคิด
"ถูกต้อง จากที่เมื่อครู่ข้าลองสอบถามหมอในค่ายอีกครั้ง ปรากฏว่าภายหลังจากเสี่ยวหลานฟื้นคืนสติขึ้นมา กว่าเขาจะสามารถกินอาหารหรือทำสิ่งใดได้ด้วยตัวเอง กลับต้องใช่เวลาเรียนรู้ไม่น้อย ท่านหมอยังบอกอีกว่านี่มิใช่อาการเจ็บป่วยหรือเสแสร้ง หากแต่เสี่ยวหลานนั้นทำไม่เป็นเสียมากกว่า"
"เช่นนั้นเสี่ยวหลานจึงมีโอกาสกลับมาพูดได้อีกครั้ง" หยุนจินเฉวียนพูดขึ้นอย่างมีความหวัง
"ข้ามั่นใจเช่นนั้น"
"ข้าเกรงว่า หากให้เสี่ยวหลานพักอยู่ที่ค่ายแห่งนี้ต่อไปไร้ซึ่งคนคอยดูแล ดีไม่ดีจะไม่ปลอดภัย"
"เช่นนั้นข้าจะให้คนไปส่งเสี่ยวหลานที่จวนดีหรือไม่"
"เสี่ยวหลานในยามนี้หลงเชื่อผู้คนได้ง่ายดายยิ่งนัก"
"เอาเช่นนี้เถิด ข้าจะให้เฉิงตงกลับไปพร้อมกับเสี่ยวหลานดีหรือไม่ อย่างน้อยคนผู้นั้นก็เข้าใจการกระทำของเสี่ยวหลาน"
"คงต้องเป็นเช่นนั้น" หยุนจินเฉวียนครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย
"หากไม่มีสิ่งใดแล้วเจ้าก็พาเสี่ยวหลานไปพักผ่อนเถิด อีกวันสองวันค่อยออกเดินทาง"
"แล้วท่านจะกลับเมืองหลวงเมื่อใด"
"สถานการณ์ที่ชายแดนช่วงนี้ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แม้ทหารของแคว้นหลู่จะถอยทัพไปแล้ว แต่ก็ยังมิอาจวางใจ"
"เช่นนั้นหลังจากข้าเดินทางไปตรวจสอบหน้ายังด่านปัจฉิมเสร็จสิ้น ข้าจะมาเยี่ยมเยียนท่านอีกคราก่อนกลับเมืองหลวง"
"ได้ เจ้ากับเสี่ยวหลานกลับไปพักผ่อนเถิด"
เสี่ยวหลานไม่รู้ว่าคนทั้งสองพูดคุยเรื่องอันใดกัน เขาเข้าใจเพียงแต่ว่า เขาจะได้กลับไปทำงานกับเฉิงตงในอีกวันสองวันข้างหน้าพลันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ส่วนในยามนี้เขายังไม่ต้องทำงานอะไรทั้งสิ้น ด้วยท่านแม่ทัพอนุญาตให้เขาพักได้
"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ไปกันเถิดเสี่ยวหลาน"
เสี่ยวหลานพยักหน้าพลางเดินตามท่านรองแม่ทัพกลับไปยังกระโจมพักที่ตนเข้าไปอาบน้ำเมื่อครู่ ท่านรองแม่ทัพก้าวเข้าไปนั่งบนตั่งกลางกระโจมโดยดึงรั้งให้เขาเข้าไปนั่งข้าง ๆ พลางกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่ยยิ่งนัก
"เสี่ยวหลาน เจ้าต้องพยายามฝึกพูดให้มาก ๆ รู้หรือไม่" เขาพยักหน้ารับพลางเปล่งเสียงผ่านลำคอออกมา
"โอ๊ย โอ๊ย"
"นี่คงเป็นคำที่เจ้าพึ่งจะพูดได้ ใช่หรือไม่" เขาพยักหน้าอีกครั้ง
"ประเดี๋ยวเจ้าก็พูดได้ ข้าเชื่อมั่นใจตัวเจ้า เจ้าไม่ต้องรีบร้อนไป" เขาพยักหน้าอีก
"ท่านหมอบอกว่าเจ้าจำผู้ใดมิได้" เขาพยักหน้ารับ "ไม่เป็นไร ๆ พี่ใหญ่จะค่อย ๆ ช่วยเจ้าเอง" ท่านรองแม่ทัพพูดอย่างปลอบโยน จากนั้นจึงเอ่ยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขาให้ฟัง
ตระกูลหยุนเป็นตระกูลขุนนางมาหลายชั่วคน ยามนี้เป็นรุ่นของยุนเยว่ซึ่งเป็นประมุขของจวน ดำรงตำแหน่งเสนาธิการทหาร มีฮูหยินสองคน ฮูหยินใหญ่นาม เถียนหนี นางมาจากตระกูลเถียนที่เป็นตระกูลบัณฑิต ซึ่งเป็นมารดาของหยุนหลาน หรือก็คือเสี่ยวหลาน
ฮูหยินรองนาม ชุนอี่ นางมาจากตระกูลชุนที่เป็นตระกูลพ่อค้า เป็นมารดาของ หยุนจินเฉวียน และ หยุนจิงลี่ พี่ใหญ่ และพี่รองของหยุนหลาน
แม้เถียนหนีจะเป็นฮูหยินใหญ่ หากแต่ไร้วี่แววการให้กำเนิดทายาท กระทั่งชุนอี่ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวจึงรักและเอ็นดูเด็กทั้งสองเสมือนลูกในไส้
เมื่อหยุนจินเฉวียนอายุสิบขวบปี หยุนจิงลี่ อายุเจ็ดขวบปี หยุนหลานจึงได้ถือกำเนิดเกิดมา ทำให้คุณชายน้อยเป็นที่รักและเอ็นดูของผู้คนในจวน ยิ่งกับหยุนจิงลี่ที่คอยดูแลเลี้ยงดูประหนึ่งแม่นมก็ไม่ปาน
"ส่วนเรื่องที่เจ้าแอบหนีมาหน้าด่าน ข้าล่วงรู้ว่าเจ้าชื่นชมในความสามารถของท่านแม่ทัพมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่เพราะเหตุใดเจ้าจึงลอบเข้ามาในกองทัพนี้เช่นนี้ คงมีเจ้าเท่านั้นที่รู้"
เสี่ยวหลานที่ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของตน กลับยังทำตัวเฉยชาด้วยไม่รู้ว่าต้องรู้สึกเช่นไร การมีพวกเขาอยู่กับไม่มีมันจะต่างกันอย่างไร เสี่ยวหลานไม่อาจเข้าใจได้
"เฮ้อ… เพราะความซุกซนของเจ้า ทำให้ใบหน้าของเจ้าเป็นเยี่ยงนี้ ไว้กลับถึงเมืองหลวง ท่านแม่ใหญ่และท่านแม่ต้องหาหมอมารักษาใบหน้าให้เจ้าได้แน่นอน"
เสี่ยวหลานฟังพี่ใหญ่ของตนพูดคนเดียวไปเรื่อย เรื่องนั้นที เรื่องนี้ที เล่าเรื่องราวมากมายที่เขาไม่รู้ ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง จนเวลาล่วงเลยจนกระทั่งค่ำมืด ก็มีสำหรับอาหารเหมือนเมื่อตอนกลางวันมาให้เขากินอีกคราอย่างอิ่มหนำ
หลังจากที่เสี่ยวหลานได้มาพักอยู่ในกระโจมเดียวกับพี่ใหญ่ ยามนอนได้นอนบนที่นอนซึางปูได้ด้วยผ้าขนสัตว์แสนอบอุ่น ยามกลางวันไม่ต้องทำงาน ยามอาบน้ำไม่ต้องเดินไปอาบน้ำเย็น ๆ ในลำธาร ที่สำคัญได้ยามกิน ยังมีอาหารมากมายอีกทั้งยังมีเนื้อสัตว์ใสทุกมื้อ
และในทุกวันจะมีเฉิงตงคอยอยู่กับเขา สอนเขาพูด สอนเขาใส่เสื้อผ้ายาก ๆ หลาย ๆ ชั้นที่เขาไม่คุ้นเคยและไม่ใคร่จะชอบใจนัก ด้วยชุดพลทหารชุดเก่าของเขายังสวมใส่ง่ายกว่า ถึงแม้มันจะไม่อบอุ่นเท่าก็ตาม
"ตง ตง" เขาเอ่ยออกเสียงเรียกชื่อเฉิงตง
"ฮ่า ๆ ขอรับ ๆ อาตงมาแล้วขอรับคุณชายน้อย" เฉิงตงที่ล่วงรู้จากท่านหมอว่าคุณชายน้อยหาได้โง่งมไม่ แต่เป็นเพราะนิสับกลับกลายไปเป็นเด็กทำให้เขายิ่งเอาใจใส่อีกฝ่ายมากขึ้น อีกทั้งการที่อยู่ปรนนิบัตคุณชายน้อยผู้นี้หลายวันพลันให้รู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง
"ตง ตง พี่ใหญ่ พี่ใหญ่"
"ท่านรองแม่ทัพออกไปลาดตระเวนรอบค่าย อีกเดี๋ยวก็กลับแล้วขอรับ" เฉิงตงตอบคำอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อได้ยินคุณชายน้อยพร่ำเรียกตนสลับกับท่านรองแม่ทัพราวกับเด็กหัดพูด
"มา มา พูด พูด"
"ขอรับ ๆ อาตงจะสอนคุณชายน้อยพูดนะขอรับ"
เฉินตงในวัยห้าสิบกว่าใช้วีวิตเพียงลำพัง ไร้ภรรยาและบุตร เป็นเหตุให้ยามที่วันทั้งวันค่อยปรนนิบัติดูแลคุณชายหยุนหลาน พลันรู้สึกผูกพันโดยไม่รู้ตัว อีกทั้งยามนี้ท่านแม่ทัพยังอนุญาตให้เขาไม่ต้องกลับไปทำงานที่โรงครัว จึงทุ่มเทความรู้ทั้งหมดเท่าที่ตนเองพอจะทำได้ ไม่ว่าจะสอนพูด สอนอ่านตัวอักษร สอนการใช้ชีวิตประจำวันให้แก่คุณชายน้อย ซึ่งคุณชายหยุนหลานผู้นี้หลับเฉลียวฉลาดยิ่งนัก เรียนรู้และจดจำได้อย่างรวดเร็ว
เฉิงตงสอนคุณชายน้อยไปได้ไม่นาน ท่านรองแม่ทัพก็กลับเข้ามาในกระโจม
"พี่ใหญ่"
"เรียกพี่ใหญ่ได้แล้วหรือ แล้วเจ้ายังพูดสิ่งใดได้อีกบ้าง" หยุนจินเฉวียนกล่าวอย่างตื่นเต้นดีใจ ความเหนื่อยล้าจะการขี่ม้าลาดตะเวนพลันหายไปราวกับปลิดทิ้ง
"ตง ตง" เสี่ยวหลานชี้ไปที่เฉิงตง "ทหาร" ชี้ไปที่พลทหารที่ติดตามหยุนจินเฉวียนเข้ามา จากนั้นเดินไปที่โต๊ะที่วางป้านชา "ชา" เขาเทชาลงในจอก "พี่ใหญ่ ดื่ม" แล้วส่งถ้วยชาให้หยุนจินเฉวียน
"ขอบใจเจ้ามาก" หยุนจินเฉวียนรับจอกชาพลางกล่าวอย่างดีอกดีใจ "เพียงแค่วันเดียวเจ้ากลับสามารถพูดได้เช่นนี้ พี่ใหญ่รู้สึกวางใจไม่น้อย"
"คุณชายน้อยจดจำอักษรได้บ้างแล้วขอรับ" เฉิงตงรีบรายงาน สร้างความยินดีให้แก่หยุนจินเฉวียนยิ่งนัก
"หือ? ดี ๆ ดียิ่ง"
"พี่ใหญ่ ดี ดี"
"ใช่ พี่ใหญ่ของเจ้าใจดี"
"ใจ ดี ใจดี"
เสี่ยวหลานทวนคำซ้ำไปซ้ำมา ไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หยุนจินเฉวียนบอกคำ เขาก็พูดตาม โดยเฉิงตงคอยรินน้ำชาให้พวกเขาเป็นระยะๆ


เมื่อกินอาหารเสร็จ เหวินลู่ฟงช่วยจัดการเรื่องที่หลับนอนให้แก่เสี่ยวหลานได้นอนห่างจากกองไฟไม่มากนักเพื่อความอบอุ่น หากแต่ไม่ใกล้จนเกินไปกระทั่งเป็นอันตราย
"เสี่ยวหลาน มานอนข้างๆ ข้านี่ จะได้ไม่หนาวมาก"
เสี่ยวหลานเชื่อฟังและทำตามทันที อีกฝ่ายเดินเท้าเปล่ามาหาเขา เหวินลู่ฟงเห็นรองเท้าของเสี่ยวหลานถอดวางอยู่ไม่ไกล
"เหตุใดเจ้าจึงไม่สวมรองเท้า"
"เจ็บ"
"เจ้าเจ็บเท้ารึ?"
"อืม" เสี่ยวหลานพยักหน้า
"ขอให้ข้าดูหน่อยสิ"
เสี่ยวหลานที่ยังคงยืนอยู่ยกเท้าขึ้นมาข้างหนึ่ง สูงเสมอใบหน้าของเขา ในขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ข้างกองไฟ ทำให้ถึงกับผงะ
"เจ้านั่งลงก่อน คราหน้าห้ามทำแบบนี้เข้าใจหรือไม่"
"อืม"
เมื่อเสี่ยวหลานนั่งลงแล้ว เขาจึงจับยกเท้าของอีกฝ่ายขึ้นมาสำรวจดู ที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้างมีแผลพุพองจำนวนไม่น้อย
"เสี่ยวหลาน หากเจ้าเจ็บ เจ้าเหนื่อย หรือหิว เจ้าควรบอกข้า"
"อืม"
เหวินลู่ฟงชื่นชมในความอดทนของเด็กหนุ่ม แม้เหนื่อยหรือบาดเจ็บ กลับไม่ปริปากบ่นสักคำ แต่หากพรุ่งนี้ยังให้เสี่ยวหลานเดินทั้งที่บาดเจ็บอยู่เช่นนี้ อีกสามวันก็คงจะไปไม่ถึงหมู่บ้านกระบี่เป็นแน่
"เจ้านอนพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เราค่อยเดินทางกันต่อ" เขาบอกกับอีกฝ่ายหลังจากที่ใส่ยาสมานแผลให้แล้ว
รุ่งเช้าเสี่ยวหลานขยับตัวตื่น ทำให้ลู่เกอรู้สึกตัวด้วยเช่นกัน ทั้งสองจึงเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง คราแรก เขาจะไม่สวมรองเท้า เพราะมันไม่สบายเท้าแต่ลู่เกอสั่งให้ใส่ เขาจึงทำตาม
ออกเดินทางมาได้สักระยะหนึ่ง เขาเริ่มเจ็บฝ่าเท้า และจำได้ว่าถ้าเจ็บสามารถบอกกล่าวแก่อีกฝ่ายได้
"เจ็บ"
เสี่ยวหลานบอกออกไปแล้ว แต่อีกคนหาได้สนใจไม่ เขาจึงเดินตามไปหากแต่เดินได้ช้าลง และอาการเจ็บรุนแรงขึ้น ลู่เกอหันมามองเมื่อเขาเดินทิ้งระยะห่างมากขึ้น
"เจ็บ" เขาลองบอกอีกครั้ง
"เจ้าเจ็บฝ่าเท้ารึ?"
"อืม เจ็บ"
ลู่เกอปลดห่อผ้าที่สะพานติดตัวอยู่ตลอดเวลาออก ก่อนหันหลังและย่อตัวให้กับเขา ในมือกำแท่งยาวๆ ที่มีผ้าพันเอาไว้
"ขึ้นมา"
'ขึ้น อย่างไร?' เสี่ยวหลานไม่เข้าใจ จนลู่เกอหันมามอง
"เจ้าเคยขี่หลังผู้ใดหรือไม่" เขาส่ายหน้า
เหวินลู่ฟงยืนขึ้นเมื่อรู้ว่าเสี่ยวหลานคงขึ้นขี่หลังเขาไม่เป็น จึงเดินเข้าไปหา ก่อนแบกเด็กหนุ่มขึ้นหลัง สองแขนช้อนข้อพับขาของอีกฝ่ายไว้
"เอามือเกาะบ่าข้าไว้" เมื่อเสี่ยวหลานทำตามแล้ว เหวินลู่ฟงจึงออกเดินอีกครั้ง
เสี่ยวหลานตัวเบากว่าที่เขาคาดไว้ หากเดินสลับกับใช้วิชาตัวเบา เขาก็น่าจะไปถึงหมู่บ้านกระบี่ได้ในค่ำของวันพรุ่งนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงบอกให้เสี่ยวหลานเกาะเขาไว้ให้แน่น ก่อนเหินทะยานด้วยวิชาตัวเบาไปข้างหน้า
"ลู่เกอ บิน เสี่ยวหลาน บิน"
เสียงสดใสของคนที่อยู่บนหลังทำให้เหวินลู่ฟงรู้ว่า เสี่ยวหลานคงจะสนุกไม่น้อย ร่างกายเป็นเด็กหนุ่มหากแต่จิตใจยังคงเป็นเพียงเด็กน้อย เมื่อไปถึงสำนักกระเรียนทอง คงต้องหาคนดูแลอย่างใกล้ชิดเสียแล้ว
การเดินทางในสองวันนี้ค่อนข้างรวดเร็วและสนุกไม่น้อย เสี่ยวหลานแทบไม่ได้ลงเดินเลย เพราะลู่เกอให้เขาขี่หลังตลอดไม่ว่ายามเดิน หรือยามที่ลู่เกอพาเขาบิน
ระหว่างทางเมื่อพบเห็นสิ่งใดไม่รู้จัก เขามักจะถามลู่เกอ เหมือนคราที่ถามตงตง ลู่เกอก็จะตอบเขาเสมอ และยังสอนในสิ่งที่เขาไม่รู้อีกมากมาย
ลู่เกอไม่ให้เขาเดินทั้งที่เท้าเขาไม่เจ็บแล้ว เพราะต้องการที่จะเร่งการเดินทางให้ไวขึ้น กระทั่งมาถึงยังหน้าค่ายแห่งหนึ่ง เขาจึงได้รับอนุญาตให้ลงเดิน
"ค่าย พี่ใหญ่" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ค่าย เหมือนกับที่พี่ใหญ่พักอยู่
"ที่นี่คือหมู่บ้าน มีชื่อว่าหมู่บ้านกระบี่"
"หมู่บ้านกระบี่"
"ถูกต้อง เหตุใดเจ้าถึงเรียกหมู่บ้านว่าค่าย หรือที่เจ้าจากมาเป็นค่ายทหาร"
"พี่ใหญ่มีทหาร ที่นอนเป็นกระโจมใหญ่"
"เจ้ามาจากชายแดนรึ?"
"ไม่ใช่ ค่าย พี่ใหญ่"
"ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ เราเข้าไปในหมู่บ้านกันเถิด จะได้หาอาภรณ์ให้เจ้าผลัดเปลี่ยนเสียใหม่"
เหวินลู่ฟงพอจะคาดการได้ว่าเสี่ยวหลานคงมาจากค่ายทหารที่ตรึงกำลังอยู่บริเวณชายแดน และพี่ชายของเสี่ยวหลานคงมียศศักดิ์ไม่น้อย ดูได้จากอาภรณ์ชุดเก่าที่อีกฝ่ายสวมใส่
เสี่ยวหลานเดินเข้ามาในหมู่บ้านพร้อมกับลู่เกอ ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ เขาได้กลิ่นหอมเย้ายวนแผ่กำจายอยู่โดยรอบ จนไม่สามารถแยกทิศทางของกลิ่นได้ ถึงอย่างนั้น กลิ่นที่ได้รับก็มากพอที่จะทำให้เขาสดชื่นคลายความเหนื่อยล้าลงได้
เหวินลู่ฟงสังเกตเห็นว่าตั้งแต่ที่เขาและเสี่ยวหลานก้าวเข้ามาในหมู่บ้านกระบี่ ชาวบ้านต่างพากันรังเกียจและหวาดกลัวเสี่ยวหลานอย่างเห็นได้ชัด หากแต่เด็กหนุ่มกลับไม่รับรู้สิ่งใด
เขาพาเสี่ยวหลานเข้ามายังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง จากนั้นก็สั่งให้เสี่ยวหลานนั่งอยู่แต่ในห้อง ไม่ให้ออกไปไหน อีกฝ่ายยังคงเชื่อฟังเช่นเคย
เหวินลู่ฟงออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งตรงไปยังร้านผ้าและหาซื้ออาภรณ์พร้อมหมวกที่มีผ้าคลุมปิดบังใบหน้า จากนั้นจึงตรงไปยังโรงเลี้ยงม้าเพื่อหาซื้อม้าตัวหนึ่ง
เมื่อกลับถึงยังโรงเตี๊ยมเขาก็สั่งอาหารสองสามอย่างให้ขึ้นไปส่งที่ห้อง เหวินลู่ฟงไม่วางใจให้เสี่ยวหลานพักเพียงลำพัง เขาจึงให้อีกฝ่ายพักห้องเดียวกับเขา
คำพูดที่ว่า ให้นั่งอยู่แต่ในห้อง ไม่ให้ออกไปไหนคงจะเป็นคำสั่งที่เคร่งครัดเกินไปสำหรับเสี่ยวหลาน เพราะเมื่อเขาก้าวกลับเข้ามาในห้อง กลับพบว่าเสี่ยวหลานนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเหมือนคราแรกก่อนที่เขาจะออกไปไม่ผิดเพี้ยน
"เหนื่อยหรือไม่"
"ไม่ขอรับ" เสี่ยวหลานเริ่มพูดเป็นประโยคตามที่เขาสอนได้บ้าง
"เจ้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่เสีย" เขายื่นห่อผ้าที่มีอาภรณ์ชุดใหม่ให้แก่เสี่ยวหลานรับไว้ อีกฝ่ายมองไปรอบๆ "ห้องอาบน้ำอยู่ด้านนั้น" เขาชี้ไปยังห้องอาบน้ำ เสี่ยวหลานจึงเดินเข้าไป
ไม่นานนักเสี่ยวเอ้อร์ก็นำอาหารขึ้นมาส่งให้ เขาจึงรอกินพร้อมกับเสี่ยวหลาน หากแต่รออยู่นานอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะออกมาเสียที
"เสี่ยวหลาน"
"ขอรับ"
"เจ้ายังอาบน้ำไม่เสร็จอีกรึ?"
"เสร็จ ขอรับ"
"แล้วเหตุใดจึงยังไม่ออกมาอีก"
ครานี้ไม่มีเสียงตอบกลับ ทำให้เขาต้องลุกไปดู เมื่อเดินผ่านฉากกั้นไปแล้วเขาจึงเห็นเสี่ยวหลานกำลังใส่อาภรณ์ชุดใหม่อย่างทุลักทุเล จนเขาอดยิ้มขำไม่ได้
"เสี่ยวหลาน" เขาเรียกเสียงอ่อน
"ขอรับ"
เสี่ยวหลานหันมาทางเขา อาภรณ์ที่ยังใส่ไม่เรียบร้อย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนตัดกับรอยแผลเป็นปื้นสีแดงขนาดใหญ่ไล่ตั้งแต่กลางลำตัวขึ้นไปยังแผงอกด้านหนึ่งและลำคอ รอยแดงแบบเดียวกับบนใบหน้า
"ลู่เกอ ยาก"
เสียงของเสี่ยวหลานเรียกสติของเหวินลู่หงให้กลับคืนมา เขาจึงเดินเข้าไปช่วยอีกฝ่ายจัดอาภรณ์ให้เข้าที่โดยพยายามเลี่ยงไม่มองรอยแผลที่น่าหดหู่นั่น
"บาดแผลนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" เขาถามขึ้นทั้งที่รู้ว่าเสี่ยวหลานคงให้ความกระจ่างแกเขามิได้
"ธนูเพลิง"
"เจ้าถูกลอบทำร้ายรึ?"
"ไม่รู้"
"ยังเจ็บอยู่หรือไม่" เขาถามพร้อมกับมัดสายคาดเอวให้เรียบร้อย
"ไม่ขอรับ"
"ไปเถิด ออกไปกินข้าวกัน เจ้าจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้เช้าเราค่อยเดินทางกันต่อ"
"ขอรับ"
เสี่ยวหลานออกมาจากห้องอาบน้ำก็เห็นกับข้าววางอยู่บนโต๊ะ จึงดีใจเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทันที
คนทั้งสองนั่งกินข้าวไปอย่างเงียบๆ ไม่พูดไม่จาเพราะลู่เกอเคยบอกไว้ว่าเวลากินห้ามพูด เสี่ยวหลานก็ทำตามทุกครั้ง
"เสี่ยวหลาน เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่" ลู่เกอถามขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว
"เป็นขอรับ" เขาจำได้ว่าเคยขี่ม้าหนหนึ่ง
"อืม เอาไว้พรุ่งนี้ข้าค่อยซื้อม้าให้เจ้าอีกตัว"
"ขี่ม้า ไม่บิน"
"หนทางจากนี้ขี่ม้าไปจะสะดวกกว่า"
"เสี่ยวหลาน บิน"
"ไว้ถึงสำนักกระเรียนทองแล้ว ข้าค่อยสอนวิชาตัวเบาให้เจ้าดีหรือไม่"
"ไม่เบา บิน"
"ข้าไม่ได้บิน ข้าใช้วิชาตัวเบา"
"ตัวเบา คือ บิน"
"ถูกต้อง"
"บิน สอน ลู่เกอ สอน"
"ไว้ถึงสำนักกระเรียนทองก่อน"
"อืม" เสี่ยวหลานชะงักเล็กน้อย "ขอรับ"
"ท่าทางเจ้ายังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกมาก เจ้าอ่านเขียนได้หรือไม่"
เสี่ยวหลานมองไปรอบๆ ห้องแต่ไม่มีตัวอักษร เมื่อมองไปที่ลู่เกอ เห็นพู่หยกสลักอักษร แต่เขาไม่รู้ว่าเป็นอักษรอะไร สุดท้ายจึงได้แต่ส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร ไปนอนเถิด ข้าอาบน้ำเสร็จก็จะนอนพักผ่อนเช่นกัน"
"ขอรับ"
เสี่ยวหลานลุกและก้าวไปที่เตียงก่อนล้มตัวลงนอน หากแต่เขากลับนอนไม่หลับ เพราะทั้งวันเขาได้แต่ขี่หลังลู่เกอ เพิ่งจะได้เดินเองช่วงระยะเวลาสั้นๆ ตอนเข้ามาในหมู่บ้านเพียงเท่านั้น อีกทั้งกลิ่นหอมเย้ายวนที่ได้กลิ่นตั้งแต่เข้าหมู่บ้านมา ยังช่วยให้เขากระปรี้กระเปร่าไม่น้อย
เมื่อได้ยินเสียงลู่เกอเดินตรงมา เขาจึงรีบหลับตาลงทันทีเพราะลู่เกอสั่งให้เขาเข้านอน
เหวินลู่ฟงที่อาบน้ำเสร็จ กำลังจะเข้านอน กลับเห็นเสี่ยวหลานนอนหลับตาตัวเกร็งอยู่บนเตียงจึงค่อย ๆ นั่งลง
"เป็นอะไรไปรึ เสี่ยวหลาน"
"ไม่ หลับ" เสี่ยวหลานตอบทั้งที่ยังคงหลับตาแน่น
"เจ้านอนไม่หลับข้าก็ไม่ได้ว่าอันใด มิต้องเกร็ง" เมื่อสิ้นคำพูดเสี่ยวหลานก็ลืมตาโพลงขึ้นทันที
"ลู่เกอ ใจดี"
"แล้วมีใครใจร้ายกับเจ้ารึ? "
เสี่ยวหลานครุ่นคิด "ท่านหมอ เจ็บ ยาขม"
"นั่นอาจจะเป็นวิธีการรักษาเจ้า ใส่ยาบางชนิด เจ้าก็จะเจ็บ ยาที่ดื่มมักมีรสขม และท่านหมอหวังดีกับเจ้าแน่นอน"
เหวินลู่ฟงดับตะเกียงภายในห้อง แล้วล้มตัวลงนอนเคียงข้างเสี่ยวหลาน
"หากเจ้านอนไม่หลับ ข้าก็ไม่บังคับเจ้า ง่วงเมื่อไรก็นอน"
"อืม"
เสี่ยวหลานนอนมองเพดานห้องไปเรื่อย กระทั่งรับรู้ถึงลมหายใจเข้าออกที่ช้าลงและสม่ำเสมอ เขาจึงเอี้ยวตัวไปมอง ใบหน้าลู่เกอช่างงดงามหมดจดนัก แต่ใบหน้าของเขากลับมีสองสี ท่านหมอบอกว่าควรจะปกปิดใบหน้าข้างหนึ่งเพราะมันไม่เหมือนคนอื่น หากแต่เขาไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด


เช้าวันรุ่งขึ้น ยังหน้าค่ายทหารแคว้นโม่ ขบวนเดินทางขนาดเล็กกำลังเตรียมความพร้อมก่อนเดินทางไกล ด้วยการเดินทางจากชายแดนไปยังเมืองหลวงจำต้องใช้เวลากว่าค่อนเดือน โดยช่วงสี่ถึงห้าวันแรกตลอดเส้นทางจะพบเพียงป่ารกชัฏและเทือกเขาสูงชันเท่านั้น กว่าจะเข้าสู่เส้นทางที่พบจะพบหมู่บ้านหรือเมืองเล็ก ๆ ก็เข้าสู่วันที่หกแล้ว พอเข้าหมู่บ้านหรือตัวเมืองต่าง ๆ การพักแรมก็จะสะดวกสบายยิ่งขึ้น
หยุนจินเฉวียนเดินมาส่งเสี่ยวหลานที่รถม้าด้วยตัวเอง ตามติดมาด้วยเฉิงตงซึ่งรับหน้าที่ดูแลคุณชายน้อยตั้งแต่นี้เป็นต้นไปกระทั่งเดินทางส่งถึงจวนหยุนในเมืองหลวง
ด้วยอย่างไรหยุนจินเฉวียนก็มิอาจวางใจให้เฉิงตงดูแลเสี่ยวหลานแต่เพียงผู้เดียว เขาจึงได้สั่งให้ทหารคนสนิทอย่างซิหมิงคอยคุ้มกันขบวนเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงไปด้วยอีกผู้หนึ่งพร้อมด้วยทหารฝีมือดีราวสิบกว่าคนที่ท่านแม่ทัพส่งมาให้
"เสี่ยวหลาน ระหว่างเดินทาง เจ้าห้ามซุกซน จงเชื่อฟังเฉิงตงและซิหมิง เข้าใจหรือไม่"
"เข้าใจ"
"เฉิงตง ระหว่างทางดูแลคุณชายน้อยให้ดี" หยุนจินเฉวียนเอ่ยกำชับกับเฉินตงอีกครั้งหลังจากกล่าวกำชับมาหลายครั้งหลายครา
"ขอรับ ท่านรองแม่ทัพ"
"ซิหมิง เมื่อเจ้าเดินทางถึงจวน ให้นำสารฉบับนี้ส่งให้ท่านพ่อก่อน หลังจากท่านพ่ออ่านสารของข้าแล้วเจ้าค่อยพาเสี่ยวหลานเข้าจวน ป้องกันมิให้ให้แม่ใหญ่และจิงลี่ตื่นตกใจ"
"ขอรับคุณชาย" ซิหมิงกล่าวพลางรับสารฉบับนั้นมาเก็บไว้ในอกเสื้อของตน
เมื่อได้เวลาออกเดินทางเฉิงตงจึงพาคุณชายน้อยขึ้นไปบนรถม้า โดยที่ตนทำหน้าที่เป็นผู้บังคับบังเหียน ด้านหน้ามีทหารขี่ม้านำไปสี่คน ที่เหลือขี่ม้าตามหลัง ส่วนซิหมิงคอยขี่ม้าขนาบอยู่ข้างๆ รถม้า
เสี่ยวหลานมองดูสองข้างทางด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเกาะขอบหน้าต่าง ยื่นหน้ามองไปรอบ ๆ จนกระทั่งทนไม่ไหว คลานไปหาเฉิงตงที่คุมรถม้าอยู่
"ตงตง"
"ขอรับ"
"นั่น อะไร" เขาชี้ไปที่ข้างทาง
"ไก่ป่าขอรับ"
"ไก่ ไก่"
"ไก่ป่า"
"ไก่ ป่า ไก่ ป่า"
"ขอรับ"
"นั่น ๆ" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ตัวอะไรสักอย่างที่วิ่งหายเขาไปในป่า เมื่อมันได้ยินเสียงรถม้าควบผ่าน
"กวาง"
"กวง"
"ไม่ใช่ขอรับ กวาง"
"กะ กะ วาง"
"กวาง"
เสี่ยวหลานใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะพูดคำว่ากวางได้อย่างถูกต้อง และตลอดการเดินทางจนถึงกระทั่งพักกินอาหารเที่ยง เสี่ยวหลานชี้นั่นนี่ให้เฉิงตงสอนพูดอยู่ตลอดเวลา จนซิหมิงต้องเป็นฝ่ายคอยส่งถุงหนังบรรจุน้ำให้ทั้งสองดื่มแก้กระหาย
เสี่ยวหลานมองหมั่นโถวกับเนื้อแห้งในมือ ก่อนค่อย ๆ กัดกินอย่างช้า ๆ
"สี่ห้าวันที่ยังไม่พ้นหุบเขา คุณชายน้อยอดทนกินอาหารเหล่านี้ไปก่อนนะขอรับ ไว้เข้าเมืองแล้วข้าจะจัดหาอาหารอร่อยๆ ให้ท่านกิน" เฉิงตงที่พอจะคุ้นเคยกับคุณชายน้อยเอ่ยขึ้น เพราะรู้ว่าคุณชายชื่นชอบการกินอาหารอย่างยิ่ง
"มีตงตง มีพี่ใหญ่ มีข้า มีอาหารเต็มโต๊ะ"
เฉินตงเข้าใจได้ทันทีว่าคุณชายน้อยหมายความว่าอย่างไร
หลังจกาทั้งคนและม้าพักผ่อนกระทั่งคลายความเหน็ดเหนื่อย ซิหมิงจึงเดินเข้าไปหาคุณชายน้อยเพื่อแจ้งว่าพวกเขากำลังจะเดินทางต่อ
"คุณชายน้อยขอรับ พร้อมเดินทางแล้วขอรับ"
"ไม่ คุณชายน้อย ไม่" ซิหมิงได้ยินถึงกับผงะ พลันคิดไปว่าคุณชายน้อยช่างดื้อดึงนัก พักผ่อนเกือบครึ่งชั่วยาม[1]แล้วยังมิยินยอมที่จะออกเดินทางต่อ
"ขุนพลซิ ท่านอย่าได้เข้าใจคุณชายน้อยผิดไป" เฉิงตงเห็นท่าทีของอีกฝ่ายจึวรีบกล่าวอธิบาย "คุณชายน้อยเพียงไม่ชอบให้เรียกขานเช่นนั้น"
"อ้อ! เช่นนั้น ข้าควรเรียกขานคุณชายน้อยว่าอย่างหรือพี่เฉิงตง"
"ท่านต้องเรียกคุณชายว่า เสี่ยวหลาน"
"ข้าไม่บังอาจ" ซิหมิงกล่าวอย่างไม่แน่ใจนัก
"เรายังต้องเดินทางอีกหลายวัน ท่านคงต้องทำใจแล้วล่ะ" เฉิงตงตบบ่าขุนพลหนุ่มอย่างให้กำลังใจ "เสี่ยวหลาน เราเดินทางต่อกันเถิด"
เสี่ยวหลานพยักหน้าและลุกขึ้นเดินตามเฉิงตงกับซิหมิง "ไปต่อ"
"ขอรับ" เฉิงตงพาเสี่ยวหลานกลับขึ้นรถม้า โดยมีซิหมิงเดินตามหลัง
ช่วงเย็นของการค้างแรมในป่าคืนหนึ่ง ทหารบางส่วนออกไปล่าสัตว์ เพื่อนำมาเป็นอาหารให้กับคุณชายน้อย ที่ดูจะไม่ค่อยชอบใจเนื้อแห้งนัก เฉิงตงกำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหาร ทำให้เสี่ยวหลานอยู่ลำพังเพียงผู้เดียว เขาเห็นม้าถูกผูกไว้ที่ต้นไม้ ปล่อยให้มันแทะเล็มหญ้าอ่อนไปเรื่อยๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ
เฉิงตงออกไปตักน้ำที่ลำธารกับทหารผู้หนึ่งใกล้ๆ จุดที่พวกเขาพักทำให้เสี่ยวหลานเดินออกห่างจากรถม้าที่ใช้หลับนอนมาหลายคืน โดยมิมีผู้ใดทันสังเกตเห็น
เสี่ยวหลานยืนมองดูม้าตัวใหญ่กำลังแทะเล็มหญ้าโดยไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เขาจึงยกมือขึ้นลูบลำคอของมันครั้งสองครั้ง เจ้าม้าตัวโตก็ยังคงนิ่งเฉย เสี่ยวหลานปลดสายบังเหียนออกแล้วพยายามป่ายปีนขึ้นไปบนหลังม้า
"ฮี้ๆ ..."
เจ้าม้าที่กินอาหารของมันอยู่ดี ๆ พลันตื่นตกใจเมื่อมีคนปีนขึ้นมาบนหลังของมันอย่างกะทันหัน เป็นเหตุให้มันวิ่งเตลิดออกไปอย่างไม่รู้ทิศรู้ทาง
"คุณชายน้อย!!"
ทหารที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันตกใจเป็นอย่างมาก ต่างพากันทิ้งงานในมือและวิ่งไปที่ม้าที่ผูกไว้ ก่อนจะพยายามควบม้าตามไปให้ทัน
เสี่ยวหลานก้มตัวกอดคอม้าไว้แน่น กลิ่นหอมประหลาดแผ่กำจายออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ลอยตามลมเข้ามาปะทะใบหน้า เขาจึงพยายามยืดตัวเพื่อมองหาที่มา
แม้กลิ่นหอมนี้จะไม่เย้ายวนเท่ากับที่เขาเคยได้กลิ่นจากเฉิงตงหรือหยุนจินเฉวียน แต่เมื่อสูดเข้าไปแล้วกลับให้ความสดชื่นไม่น้อย
เสี่ยวหลานกำขนตรงแผงคอม้าไว้แน่น จากนั้นก็ยืดตัวตรง เพ่งมองไปข้างหน้า ม้าตัวนี้วิ่งเตลิดเข้ามาในป่าลึกที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่หนาแน่น กลิ่นหอมประหลาดค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับม้าที่ค่อยๆ ลดฝีเท้าลง
'กลิ่นมาจากไหน' เขาเหลียวมองไปรอบกาย 'หรือจะอยู่ด้านหลัง' เสี่ยวหลานหันกลับไปตามทางที่ผ่านมาทันที แต่ไม่พบเห็นสิ่งใด เขาพยายามกระตุกขนม้าสองสามทีหวังให้ม้าหยุด มันกลับสะบัดหัวและพยายามสลัดเขาลง
"ฮี้ๆ ..."
เสี่ยวหลานได้กลิ่นหอมประหลาดอีกครั้ง หากยังไม่ทันได้ทำอะไร เขาก็พลัดตกจากหลังม้า อีกทั้งกลิ้งลงไปตามเนินเขา กระทั่งไปกระทบถูกต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
"เจ็บ" เขาเอ่ยออกมาแผ่วเบา แต่ยังมีสติ ร่างกายเขาไม่อาจขยับเขยื้อนได้เพราะกลิ้งตกลงมาไกล
เสี่ยวหลานมองไปรอบกาย ได้ยินเพียงเสียงใบไม้ไหว เสียงแมลงและสัตว์กลางคืนร้องอยู่ไกล ๆ ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทาง
'หิว ถ้าหลับแล้วจะได้ไม่หิว'
เมื่อแสงอาทิตย์พ้นขอบฟ้า ความอบอุ่นเข้าอาบไล้ผืนป่า เรียกให้คนที่นอนตากน้ำค้างทั้งคืนตื่นขึ้นมา
เสี่ยวหลานลืมตาขึ้นพยายามขยับตัวที่ปวดระบมจนสามารถลุกเดินได้ ตามร่างกายมิได้มีบาดแผลอะไรนอกจากรอยขีดข่วนที่เกิดจากกิ่งไม้และก้อนหิน อาภรณ์ชุดงามฉีกขาดบางแห่งอีกทั้งยังเลอะเทอะมอมแมม
เขาเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ทิศทาง มองสำรวจไปรอบกายอย่างสนใจ แต่ไม่มีใครให้คำตอบในสิ่งที่เขาอยากรู้
"ตงตง" เขาร้องเรียก แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ จึงได้แต่มุ่งหน้าเดินต่อไป
"หิว มีเพียงข้า ไม่มีของกิน" เขาพึมพำก่อนเดินต่อไปเรื่อยๆ จนตะวันตรงหัว ร่างกายเริ่มอ่อนแรง และกระหายน้ำ
เสี่ยวหลานนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ระหว่างคิดหาทางอยู่นั้น เขารู้สึกมีอะไรตกลงมากระทบศีรษะ จึงแหงนมองบนต้นไม้
สัตว์ตัวน้อย หางฟูๆ สองสามตัวกระโดดไปมาบนกิ่งไม้ เจ้าตัวนี้ "กระรอก" เสี่ยวหลานจำได้ว่าเฉิงตงเรียกสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้อย่างไร
กระรอกน้อยกำลังกระโดดไปมาบนกิ่งไม้ พอเจอลูกกลม ๆ แดง ๆ มันก็หยุดและหยิบมากัดกิน
"กิน"
เสี่ยวหลานเห็นกระรอกกินลูกกลมๆ บนต้นไม้ จึงลุกขึ้นยืน และพยายามเอื้อมมือไปคว้าเจ้าลูกแดง ๆ ที่อยู่ตามกิ่งไม้ แต่เอื้อมเท่าไรก็เอื้อมไม่ถึง แม้จะพยายามกระโดดคว้าแล้วก็ตาม
เขานั่งลงที่โคนต้นไม้ดังเดิมอย่างหมดแรง เมื่อมองลงไปบนพื้นหญ้า เขาเห็นลูกกลม ๆ แดง ๆ ที่ถูกกระรอกกัดแทะหล่นเกลื่อนพื้น พลันสายตาของเขาพบเห็นเจ้าลูกแดง ๆ สองสามลูกที่ปะปนอยู่ ยังไม่ถูกกัดกิน จึงหยิบขึ้นมา
ลูกกลม ๆ แดง ๆ ผิวมันวาวผิดกับลูกอื่น ขนาดเท่าจอกชา เขาจึงลองดมดูแต่กลับไร้กลิ่น เมื่อมองเทียบกับลูกที่ถูกกระรอกกัดกินนั้น ก็ต่างกันไม่มาก เสี่ยวหลานจึงตัดสินใจกินมันเข้าไป
ยังไม่ทันส่งลูกแดง ๆ เข้าปาก เขากลับถูกหินปาใส่ เจ้าลูกนั้นกลิ้งตกลงไปบนผืนหญ้า เสี่ยวหลานจึงหันไปมองตามทิศทางของหิน
ชายรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าสะอาดหมดจด สวมอาภรณ์สีขาวขลิบฟ้า ลวดลายนกขายาว ๆ ปากยาว ๆ ปักด้วยด้ายสีฟ้าอ่อนและสีเทา ด้านหลังสะพายบางสิ่งรูปทรงยาวๆ พันไว้ด้วยผ้าสีขาว
เสี่ยวหลานจ้องมองชายคนนั้น ที่ยืนมองเขานิ่งๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีอะไร เขาจึงเอื้อมไปคว้าเจ้าลูกกลม ๆ แดง ๆ ที่หล่นลงพื้นลูกนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
กลับเป็นเฉกเช่นเดิม ชายคนนั้นขว้างหินใส่เขาอีกครั้ง เสี่ยวหลานจึงลุกขึ้นด้วยความโมโห
"สิ่งนั้นกินไม่ได้"
"ทำไม"
"มันมีพิษ"
"มีพะ พิษ" เสี่ยวหลานพยายามออกเสียงตาม "พิษ กินไม่ได้"
ชายรูปงามพยักหน้าน้อย ๆ ทำให้เขานั่งลงที่โคนต้นไม่ดังเดิมด้วยท่าทางห่อเหี่ยว 'กระรอกกินได้ แต่ข้ากินไม่ได้' เสี่ยวหลานดึงทึ้งต้นหญ้ารอบ ๆ กายอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร
"หิว" เขาพึมพำเสียงอ่อย
เหวินลู่ฟงที่เพิ่งออกจากการกักตนเพื่อฝึกวิชาภายในหุบเขาดอกเหมย เมื่อผ่านค่ายกลอำพรางทางเข้าหุบเขาออกมา เขากลับได้ยินเสียงร้องเรียก 'ตงตง' จึงได้เดินตามเสียงนั้นมา
จากนั้นเขาก็ได้พบเด็กหนุ่มอายุราวสิบหก สิบเจ็ดปี ใบหน้างดงาม สวมใส่อาภรณ์เนื้อดี หากแต่มอมแมม กำลังนั่งจ้องมองผลโลหิตอยู่ใต้ต้นหยางเหมย เมื่อเห็นเด็กคนนั้นกำลังจะกินผลโลหิตเขาจึงเข้าขัดขวาง
เด็กหนุ่มหันมามองทางเขา ทำให้ได้เห็นใบหน้าชัดเจน เสี้ยวหน้าด้านหนึ่งมีรอยปื้นแดง คล้ายถูกน้ำร้อนลวก ทำให้ใบหน้างดงามนั้นแลอัปลักษณ์ไปทันที
หากสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเหวินลู่ฟง คงจะเป็นดวงตาของเด็กคนนั้นที่ใสบริสุทธิ์ราวกับหยาดน้ำค้าง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนอมแดงงดงามยิ่งนัก
เหวินลู่ฟงเผลอไผลจนเกือบจะปล่อยให้เด็กหนุ่มส่งผลโลหิตเข้าปากอีกคราเขาจึงรีบเดินเข้าไปขัดขวางและกล่าวห้าม
เด็กหนุ่มทำตัวราวกับคนโง่งมและนั่งลงบนพื้นหญ้าอีกทั้งยังดึงทึ้งใบหญ้ารอบ ๆ กาย พึมพำอะไรบางอย่าง
"หิว"
คำที่ได้ยินนั้นทำให้เหวินลู่ฟงอดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ เด็กหนุ่มอายุขนาดนี้มิมีผู้ใดคอยอบรมสั่งสอนหรืออย่างไร จึงได้ทำตัวราวกับผ่านโลกมาเพียงไม่กี่ขวบปี
[1] 1 ชั่วบาม = 2 ชั่วโมง