ศักราชนิรันทร์ที่ 1454
ยุคสมัยเปลี่ยนผ่านระหว่างยุควีรคติและยุคเรืองปัญญาได้เริ่มขึ้นเมื่อ จักรวรรดิเฺฮเลน่าถูกตีแตกโดยจักรวรรดิฟาทาลิสจนทำให้เหล่านักปรัชญาและนักเวทย์ในประเทศอพยพมาทางฝั่งตะวันตกมากขึ้น,สงครามครูเซดที่เริ่มค่อยๆหมดไป,การสำรวจโลกใหม่จากอาณาจักรลูซิตาเนียอันเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยแห่งการสำรวจ,สงคราม 100 ปีของราชินาจักรอวาลอนและราชอาณาจักรอเบลล์ที่กำลังจะจบลง,การมาเยือนของเหล่าเอาต์ไซด์เดอร์อีกครั้งนับแต่การกวาดล้างจากศาสนจักรแห่งลัทธิพาราไดซ์,การล่มสลายของศาสนจักรสากลของลัทธิพาราไดซ์จนแตกเป็นลัทธิเมสซิอาห์พาราไดซ์(Messianic Paradism),ลัทธิออร์โทดอกซ์พาราไดซ์(Orthodox Paradism),ลัทธิพาราไดซ์ตะวันออก(Oriental Paradism) และลัทธิย่อยๆจำนวนนับไม่ถ้วนในอาณาจักรต่างๆในทวีปเอลีเซียเมเจอร์,การอพยพย้ายถิ่นฐานของเหล่ามารจากทวีปเอลีเซียเมเจอร์ฟากตะวันออกสู่ทวีปเทียนหลัวฟากตะวันตกเนื่องจากเทคโนโลยีต่างๆที่ดีขึ้นและมีโอกาศเสี่ยงสูงที่เผ่ามารจะสูญสิ้นเผ่าพันธุ์
เมืองอีโทลล์,ราชอาณาจักรอเบลล์
เมืองทางทิศเหนือของอาณาจักรอเบลล์ที่เป็นหนึ่งในแคว้นที่เป็นศูนย์กลางความเจริญของประเทศอีกด้วยและตอนนี้กำลีงตกอยู่ภายใต้สงคราม 100 ปีกับราชินาจักรอวาลอน
หมู่บ้านลูเมียร์,เมืองอีโทลล์
เด็กหนุ่มที่มีผมสีชมพูอ่อนอมขาวหยิกยาวประบ่า,ตาสีชมพูอ่อน,มีคริสตัลทรงวงรีสีชมพูอ่อนบนหน้าผากซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีชมพูอ่อนอมขาวที่เปิดหน้าอกด้านบนและด้านใน,รองเท้าบู๊ทส้นสูงสีชมพูอ่อนและเขาคือวีนัส อีรอส เลอ ฟองเตนน์หรือวีนัส ตัวเอกของเราที่วางแผนจะออกสำรวจโลกอันกว้างใหญ่หลังสงคราม 100 ปีจบลงและเวทมนตร์ที่ถนัดคือ Transformation(แปลงร่าง),Element(ธาตุ) และ Nature(ธรรมชาติ)
"สงครามร้อยปีใกล้จะจบอย่างเป็นทางการแล้วล่ะ เพราะความรู้จากพวกเอาต์ไซเดอร์รุ่นก่อนตั้งแต่สมัยยุคกลางตอนต้นจนถึงก่อนการกวาดล้างเอาต์ไซเดอร์จากศาสนจ้กรเนื่องจากพวกเขาถูกประกาศเป็นพวกนอกรีตได้ถูกค้นพบใหม่อีกครั้งโดยจอมเวทย์และนักเทววิทยาธรรมขาติและเริ่มต้นการปฏิวัติเรอเนสซองค์ที่นครรัฐแถบแหลมนาโปลีพร้อมกับเอาต์ไซด์เดอร์รุ่นใหม่ที่มาช่วยพัฒนาเทคโนโลยีด้วยแต่กระนั้นศาสนจักร,พระบรมวงศานุวงศ์หรือขุนนางตระกูลต่างๆก็ยอมรับแค่คนที่รู้เรื่องเทคโนโลยีหรือเวทมนตร์นั้นแบบรู้จริงเท่านั้นเพื่อจะได้ให้คนที่มีความรู้มีโอกาศพัฒนาฝีมือต่อไปต่างจากพวกไร้ฝีมือที่พยายามพึ่งเวทมนตร์เพื่อจะทำให้ทำทุกอย่างง่ายๆ"วีนัสพูดเรื่องเกี่ยวกับสถานการณ์ในปัจจุบันและเหล่าเอาต์ไซด์เดอร์ทั้งพวกที่มีฝีมือและไร้ฝีมือว่าแตกต่างกันอย่างไรฝ
"อย่างชุดที่ผมใส่อยู่ตอนนี้ก็เป็นฝีมือช่างตัดเสื้อที่เป็นเอาต์ไซต์เดอร์ประเภทมีฝีมือตัดให้เหมือนกัน"วีนัสพูดแล้วเอามือจับที่ชายเสื้อของเขาและก็เตรียมตัวเดินทางออกสำรวจดินแดนต่างๆทันที
ก่อนที่เด็กสาวที่มีผมสีแดงไฮไลท์สีทองยาวถึงหลัง,ตาสีเขียวอ่อน,มีหน้าอกขนาดคัพ BB ซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสไตล์ทหารฮอปไทต์สีแดงขอบทอง,รองเท้าบู๊ทส้นสูงสีแดงและเธอคืออโพเนีย อิซุ เอเดลการ์ดหรืออโพเนีย นักเดินทางชาวเฮเลเนียนที่ย้ายมาอยู่ที่ราชอาณาจักรอเบลล์ตามครอบครัว,เพื่อนของวีนัสและมีเวทมนตร์ที่ถนัดคือ Rule(กฏ),Weapon(อาวุธ),Metal(โลหะ)
"สวัสดีนะวีนัส นายอยากจะไปออกสำรวจโลกสินะ เดี๋ยวฉันจะไปด้วย"อโพเนียบอกกับวีนัสเรื่องที่จะออกสำรวจดินแดนต่างๆ
"เช่นกัน ผมก็ว่าจะเริ่มเดินทางเหมือนกัน"วีนัสตอบอโพเนียแล้วพวกเขาก็เดินออกไปจากหมู่บ้านทันที
ถนนใหญ่ในหมู่บ้านลูเมียร์
อโพเนียและวีนัสเริ่มต้นเดินทางไปยังเมืองอีโทลล์และคอยระวังการโจมตีจากพวกโจรหรือแม้กระทั่งมอนสเตอร์ที่อาจจะโผล่มาฆ่าพวกเขาได้ทุกเมื่อ
"พวกเราจะไปเมืองไหนต่อดีล่ะ แถมพวกโจรป่าอาจจะมาบุกได้ทุกเมื่อ"วีนัสพูดในขณะที่เขากำลีงเดินทางจากหมู่บ้านไปยังหมู่บ้านอีกแห่งหนึ่งแต่ต้องผ่านป่าอาร์วียองส์ซุึ่งเป็นเขตที่มักจะพบเรื่องเหนือธรรมชาติบ่อยมาก
"จากหมู่บ้านของพวกเราไปยังเมืองอีโทลล์ต้องผ่านป่าอาวียองส์หรืออีกชื่อป่าปีศาจ เนื่องจากทุกอย่างในปานี้สามารถฆ่าพวกเราได้เลย"อโพเนียบอกวีนัสเรื่องเส้นทางจากหมู่บ้านไปยังเมิองอีโทลล์
"จริง แถมไม่ค่อยมีใครกล้าเดินทางผ่านป่านี้ด้วยซ้ำส่วนใหญ่เสี่บงไปทางอื่นมากกว่าเพราะว่าแถวนั้นมีสิ่งเหนือธรรมชาติและโจรป่าที่ชุกชุมด้วย"วีนัสตอบอโพเนียแล้วพวกเขาก็เดินทางต่อจนกระทั่งถึงเขตใกล้ป่าอาวียองส์
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 2 คนจะหาที่พักที่ใกล้ที่สุดเพื่อที่จะพักผ่อนในคืนนี้
"นี่ก็เริ่มมืดแล้ว พวกเรามาพักกันเถอะ"วีนัสพูดในขณะที่เขากำลังหาที่พักในคืนนี้แต่พบแค่โรงเตี๊ยมจำนวน 3-4 ที่เท่านั้นแถมส่วนใหญ่ก็ปิดประตูไม่ต้อนรับนักเดินทางด้วยแต่ว่าอโพเนียก็เดินไปเคาะประตูที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อที่จะมาพักผ่อนในคืนนี้
ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะไปพักแรมทันที


Religion(ศาสนา)
คือสิ่งที่ทุกเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญานับถือเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจให้ทำตัวเป็นคนดีและแบ่งศาสนาเด่นๆดังนี้
Western Religion
1.Paradism(ลัทธิพาราไดซ์):คือลัทธิที่นับถือเทพีผู้สร้าง เมสซิอาห์และจิตวิญญาณแห่งเทพเป็นตรีเอกานุภาพ จุดเริ่มต้นมาจากแถบอนุทวีปเอลีเซียไมเนอร์และเผยแพร่ไปยังทั่วทวีปเอลีเซียเมเจอร์และบางส่วนของทวีปเทียนกว๋อมีลัทธิย่อยดังนี้
 -Messianic Paradism(ลัทธิเมสซิอาห์พาราไดซ์):เป็นลัทธิพาราไดซ์ที่พบส่วนใหญ่ในทวีปเอลีเซียเมเจอร์ฝั่งตะวันตกและนับถือตรีเอกานุภาพเป็นหลักและเน้นพิธิกรรมมากกว่านิกายอื่นๆ
-Orthodox Paradism(ลัทธิพาราไดซ์ออร์โทดอกซ์):เป็นลัทธิพาราไดซ์ที่พบส่วนใหญ่ในทวีปเอลีเซียเเจอร์ฝั่งตะวันออกและนับถือจักรพรรดิว่าเป็นองค์เมสซิอาห์และจักรพรรดิสามารถถอดถอนตำแหน่งพาทริแอซได้ถ้าหากพาทริแอซคนนั้นทำตัวไม่ดีต่อศาสนจักร
-Oriental Paradism(ลัทธิพาราไดซ์ตะวันออก):เป็นลัทธิพาราไดซ์ดั้งเดิมที่ถือกำเนิดตั้งแต่องค์เมสซิอาห์คนแรกอย่างโจเซฟิน่ายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลงกฏบัญญัติเพราะว่ากลัวมันผิดเพี้ยนไปจากที่องค์เมสซิอาห์คนแรกกล่าวไว้และมักถูกมองว่าเป็นผู้รุกรานจากฝั่งตะวันตกและตะวันออกจากทวีปเอลีเซียเมเจอร์
-Reformed Paradism(ลัทธิพาราไดซ์ปฏิรูป):เป็นลัทธิพาราไดว์ที่ถูกปรับเปลี่ยนให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยและเน้นว่ามนุษย์ไม่จำเป็นต้องพึ่งพระเจ้าเสมอไปและมักจะพบในทวีปเอลีเซียเมเจอร์ตอนกลางและตอนเหนือเป็นหลักแต่กระนั้นนิกายนี้แทบจะไม่รวมเป็นหนึ่งเดียวเพราะไม่จำเป็นต้องมีศาสนจักรมาคุม
2.Humanism(ลัทธิมนุษย์นิยม):เป็นลัทธิที่เกิดจากการตื่นรู้ของผู้คนจากความเสื่อมถอยของศาสจักรและเน้นพัฒนาไปทางโลกมากกว่าทางจิตวิญญาณเพราะมองว่าอนาคตมันสำคัญกว่าอดีต
Eastern Religion
1. Nirvanism(ลัทธินิพพาน):เป็นลัทธิที่ไม่สนใจเกี่ยวกับเรืองเหนือธรรมชาติและพบมากในอนุทวีปสนธยาและทวีปเทียนกว๋อส่วนใหญ่แต่กระนั้นก็มีการส่งทูตไปทางฝั่งทวีปเอลีเซียเมเจอร์และเอลีเซียไมเนอร์มั้ง ลัทธินี้มองว่าธรรมชาติเป็นผู้สร้างตัวเองขึ้นมาเองไม่ใช่พระเจ้าและมองว่าทุกคนสามารถหลุดพ้นได้ไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหน มีลัทธิย่อยดังนี้
-Origin Nirvanism(ลัทธินิพพานดั้งเดิม):เป็นลัทธินิพพานที่ไม่ยอมปรับเปลี่ยนแก้ไขข้อบัญญัติในคัมภีร์ตามยุคสมัยเพราะมองว่าสิ่งที่องค์สมณะกล่าวไว้ทุกอย่างเป็นจริงอยู่แล้ว พบมากในแถบอนุทวีปสนธยา,ทวีปเทียนกว๋อตอนกลางและทวีปเทียนกว๋อทิศตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่
-Reformed Nirvanism(ลัทธินิพพานปฏิรูป):เป็นลัทธินิพพานที่ปรับเปลี่ยนให้เข้ากับกาลเวลาและสถานที่ที่เข้าไปถึง พวกเขานั้นมองว่าสมณะนั้นมีหลายภาคและคอยแบ่งภาคมาดูแลผู้คนทุกครั้งแ พบมากในทวีปเทียนกว๋อตะวันออกและเทียนกว๋อตะวันออกเฉียงใต่บางส่วน
-Occult Nirvanism(ลัทธินิพพานไสย):เป็นลัทธินิพพานที่ผสมผสานกับความเชื่อทางไสยเวทย์และมักโฟกัสไปที่การค้าขายเครื่องรางของหลังต่างๆและมักพบในเขตทวีปเทียนกว๋อตะวันออกเฉียงใต้และทวีปเทียนกว๋อตอนกลางบางส่วน ลัทธินี้เน้นไปทางด้านอดีตชาติของท่านสมณะมากกว่าชาติปีจจุบันของท่าน
3.Avatarism(ลัทธิอวตาร):เป็นลัทธิที่เน้นบูชา 4 มหาเทพและเชื่อเรื่องการกลับชาติมเกิดขององค์มหาเทพและเทวีทั้งหลายเพื่อช่วยเหลือมนุษย์ในยามลำบาก มีลัทธิย่อยดังนี้
 -The Creator's Avatarism(ลัทธิอวตารของผู้สร้าง):เป็นลัทธิที่บููขาองค์เทพผู้สร้างว่าเป็นใหญ่ที่สุดใน 4 มห่าเทพ
-The Destroyer's Avatarism(ลัทธิอวตารของผู้ทำลาย):เป็นลัทธิบูชาเทพแห่งการทำลายว่าเป็นใหญ่สุดใน 4 มหา่เทพ
-The Liberator's Avatarism(ลัทธิอวตารของผู้ปลดปล่อย):เป็นลัทธิบูขาเทพแห่งการปลดปล่อยว่าเป็นใหญ่ที่สุดใน 4 มหา่เทพ
-The Goddess's Avatarism(ลัทธิอวตารของมหาเทวี):เป็นลัทธิบูชามหาเทวีว่าเป็นใหญ่ที่สุดใน 4 มหาเทพ
Global Religion
1.Spiritualism(ลัทธิบูชาจิตวิญญาณ):ลัทธิบูชาจิตวิญญาณของสิ่งต่างๆและเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีจิตวิญญาณ
2.Deusism(ลัทธิเทพเจ้า):ลัทธิที่นับถือเทพเจ้าว่าเป็นจุดกำเนิดของทุกสิ่ง
3.Outsiderism(ลัทธิเอาต์ไซด์เดอร์):ลัทธิที่นับถือพวกเอาต์ไซด์เดอร์ว่าเป็นทูตสวรรค์ที่พระเจ้าส่งมา
4.Conceptism(ลัทธิคอนเซ็ปต์):ลัทธิที่นับถือคอนเซ็ปต์ต่างๆว่าเป็นเทพเจ้า
5.Cosmosism(ลัทธิคอสมอส):ลัทธิที่บูชาดวงดาวเป็นเหมือนพระเจ้า


Fantasia Universalis Project ตั้งอยู่ในดาวเมกะเอิร์ธรูปแบบ Layered World นามว่าแฟนตาเซียที่ลักษณะคล้ายดาวโลก มีทวีปใกล้เคียงกับโลกเรา 7 ทวีปรวมถึงเกาะกับหมู่เกาะจำนวนนับไม่ถ้วน
The Continent(ทวีป)
1.Old World(โลกเก่า) ประกอบด้วย 4 ทวีปหลักและ 2 อนุทวีป
-Elysia Major Continent(ทวีปเอลีเซียเมเจอร์) ดินแดนศูนย์กลางของโลกฝั่งตะว้นตกที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของศาสนจักรอ้นศักดิ์สิทธิ์
-Elysia Minor Subcontinent(อนุทวีปเอลีเซียมิเนอร์) ดินแดนที่เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกตะวันตกและโลกตะวันออก
-Tianluo Continent(ทวีปเทียนหล้ว) ดินแดนศูนย์กลางของโลกฝั่งตะวันออกที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของจักรวรรดินิรันทร์คาเทย์
-Sonthaya Subcontinent( อนุทวีปสนธยา) ดินแดนเป็นอีกหนึ่งศูนย์กลางของโลกตะว้นออกที่ปกครองโดยจักรวรรดิมหามลฑล
-Te Touga Continent(ทวีปเทโทกา) ดินแดนทางใต้สุดของโลกเก่าและเป็นดินแดนที่แห้งแล้งจัดและเพาะปลูกอะไรไม่ขึ้น
-Almawt Continent(ทวีปอัลมาวส์) ดินแดนที่ถูกเรียกว่าทวีปแห่งความตายเพราะทุกๆที่นั้นสุดโต่งไปหมดไม่ว่าจะเป็นมหาทะเลทรายที่อยู่เหนือสุดของทวีป,มหาป่าฝนที่อยู่ทางใต้ของทวีปและเต็มไปด้วยเรื่องลี้ลับต่างๆที่อธิบายไม่ได้จนถูกเรียกอีกชื่อว่า Lost Continent
2.New World(โลกใหม่) ประกอบด้วย 3 ทวีปหล้กและ 1 อนุทวีป
-La Nordo Continent(ทวีปลานอร์โด) ดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์ที่ปกครองโดยมนุษย์เผ่าสเครลลิ่ง(The Skrellings) และมีทรัพยากรต่างๆสมบูรณ์มากจนชาวโลกเก่าอยากได้เป็นดินแดนภายใต้การปกครอง(The Coloni)
-La Centro Subcontinent(อนุทวีปลาเซนโตร) ดินแดนตอนกลางของโลกใหม่ที่ปกครองโดยจักรวรรดิแอชแลนท์(Azthlant Empire) อาณาจักรลี้ลับที่อยู่ใต้ป่าฝนและเป็นดินแดนที่บูชาเดอะเกรทวันเช่นเดียวก้บทวีปทางใต้
-La Sudo Continent(ทวีปลาซูโด) ดินแดนตอนใต้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิขุนเขาลามาช(Mountain Empire of Lamash) และมีดินแดนลี้ลับที่อยู่ทั่วทวีปโดยเฉพาะเรื่องราวของแดนทองคำ(The Gold Land)
-Gran Glacier Continent(ทวีปแกรนกลาเซียร์) ดินแดนลี้ลับที่สุดของโลกที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายและเป็นห้องทดลองลับชองเดอะเกรทวัน
The Layered(เลเยอร์)
เลเยอร์คือมิติที่ทับซ้อนกับโลกกายภาพและส่วนใหญ่เป็นมิติที่เกิดจากจินตนาการ,ความคิดและอารมณ์ของมนุษย์หรือเป็นเขตแดนของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติแบ่งได้ตามนี้
1.Layer of Idea(เลเยอร์แห่งไอเดีย):เลเยอร์ที่เกิดจากจินตนาการและไอเดียของต่างๆของมนุษย์และเป็นเลเยอร์ชั้นสูงสุด
2.Layer of Old God(เลเยอร์แห่งโอลด์ก็อด):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าโอลด์ก็อด เทพและเทพียุคเก่าและอสูรกายยุคโบราณ
3.Layer of God/Heaven(เลเยอร์แห่งเทพ/สวรรค์):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของเทพและตัวตนที่มีใกล้เคียงกับเทพ
4.Layer of Spirit(เลเยอร์แห่งวิญญาณ):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของอมนุษย์,วิญญาณและตัวตนเหนือธรรมชาติและทับซ้อนกับเลเยอร์แห่งมนุษย์
5.Layer of Man(เลเยอร์แห่งมนุษย์):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่ของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตต่างๆและท้บซ้อนก้บเลเยอร์แห่งวิญญาณ
6.Layer of Demon/Hell(เลเยอร์แห่งมาร/นรก):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่ของมารและตัวตนที่ใกล้เคียงกับมาร
7.Layer of Fear(เลเยอร์แห่งความกลัว):เป๋นเลเบอร์ที่อยู่ต่ำสุดของดาวแฟนตาเซียและเป็นขั้วตรงข้ามกับเลเยอร์แห่งไอเดียโดยเลเยอร์นี้จะเป็นที่อยู่ของตัวตนแห่งความหวาดกลัวต่างๆ


Social Class(ชนชั้นในสังคม)
คือระบบในการแยกแยะผู้คนในสังคมนั้นๆว่ามีฐานะสูงหรือต่ำ มีการใช้ท้่วโลกแม้แต่ในเมืองที่เป็นสถานีการค้าของดินแดนต่างๆ
0.Emperor(จักรพรรดิ) ชนชั้นสูงสุดในทางทฤษฏีซึ่งแต่ละดินแดนแต่ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้
1.King(ราชา) ชนชั้นที่สูงที่สุดในทางปฏิบัติ
2. Royal Family(พระราชวงศ์หรือเจ้านาย)/ Noble(ขุนนาง) ชนชั้นระดับรองลงมาจากราชาและต้องคานอำนาจกันเพราะอาจเป็นภัยได้ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีอำนาจมากเกินไป
3.Borgouise(ชนชั้นกลาง)/Foreigner(ชาวต่างชาติ)/Merchant(พ่อค้า) ชนช้้นที่อยู่ระหว่างชนชั้นสูงและชนชั้นต่ำ พวกเชามีอำนาจมากทางเศรษฐกิจของแต่ละดินแดน
4.Peasant(ไพร่)/Slave(ทาส) ชนชั้นระดับต่ำที่เป็นประชากรส่วนใหญ่ของแต่ละดินแดน
Other Social Class(ชนชั้นทางสังคมอื่นๆ) ส่วนใหญ่มีสถานะทางสังคมอยู่สูงกว่าชนชั้นกลางแต่ต่ำกว่าพวกขุนนางหรือเจ้านายและคานอำนาจซึ่งกันและกันและเปิดรับทุกชนชั้นเข้ามามีบทบาทในศาสตร์แขนงต่างๆ
1.Wizard(พ่อมด) ผู้มีอำนาจทางด้านเวทมนตร์ของแต่ละดินแดน พวกเขาคอยคิดค้นศาสตร์เวทมนตร์ใหม่ๆและปรับปรุงศาสตร์เวทมนตร์ที่ตกยุคไปเพื่อให้ใช้ในยุคใหม่ได้โดยพวกเขาจะพยายามศึกษาไปยังรากฐานแห่งเวทมนตร์
2.Natural Theologian(นักเทววิทยาธรรมชาติ) ผู้มีอำนาจทางด้านวิทยาศาสตร์ของแต่ละดินแดนทพวกเขาคอยพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีใหม่ๆเพื่อก้าวไปสู่อนาคตที่กำลังจะมาถึง
3.Priest(นักบวช)/Shaman(หมอผี) ผู้นำทางศาสนาที่ชนชั้นทุกกลุ่มยอมรับนับถือและเป็นที่พึ่งทางจิตใจของผู้คนในสังคมและมีอำนาจเหนือกว่ากษัจริย์ในทางปฏิบัติหรือจักรพรรดิในทางทฤษฏี
4.Secret Society(สมาคมลับ)/Guild(กิลด์)/Mercenary(ทหารรับจ้าง) กลุ่มชนชั้นที่มีอำนาจชี้นำส้งคมในโลกและเป็นศูนย์รวมของผู้คนที่มีแนวคิดแบบเดียวกันและมีอำนาจพอๆกับขุนนางหรือเจ้านาย ทำให้มีการกวาดล้างอยู่บ่อยครั้งเนื่องจากพวกเขามักจะกอบโกยผลประโยชน์ในดินแดนที่คอยสนับสนุนพวกเขาจนอาจจะเหนือกว่าราชาของดินแดนนั้นได้
5.Outsider(เอาต์ไซต์เดอร์) ผู้มาเยือนจากจักรวาลอื่น พวกเขาถือว่าเป็นเหมือนภัยพิบัติเดินได้ที่ไม่มีใครสสามารถหยุดได้และพวกเขาไม่ยอมทำตามกฏหมายของดินแดนที่พวกเขาอยู่และมีเวทมตร์ที่เหนือกว่าผู้คนในโลกนี้ซะอีกรวมถึงยังทำตามใจตัวเองและดินแดนที่มักจะเจอบ่อยสุดเรียกว่ายาปอง(Yapong)


Magic(เวทมนตร์)
คือพลังเหนือธรรมชาติที่สามารถใช้ได้โดยมนุษย์และสิ่งมีชีวิตทุกชนิดโดยอ้างอิงจากคอนเซ็ปต์ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่มนุษยฺ์สร้า่งหรือธรรมชาติสร้าง โดยมนุษย์ฺและสิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์จะเกิดมามีเวทมนตร์คนละไม่เกิน 2 อย่างแต่กระนั้นก็มีโอกาศสูงที่สิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์จะเกิดพิษเวทมนตร์(Magic Poisoning) ซึ่งเกิดจาการที่ร่างกายของสิ่งมีชีวิตชนิดนั้นๆไม่ยอมรับเวทมนตร์นั้นๆจนมีสภาพคล้ายโรคมะเร็งและไม่สามารถรักษาได้อีกด้วย และเวทมนตร์แบ่งออกเป็น 2 ประภทดังนี้
1.Mono Magic(เอกเวทย์):เวทมนตร์ที่อ้างอิงจากคอนเซ็ปต์เพียงแค่ 1 คอนเซ็ปต์เท่านั้นช่น Fire(ไฟ),Prophecy(ทำนาย),Life(ชีวิต) เป็นต้น
2.Multi Magic(พหุเวทย์):เวทมนตร์ที่อ้างอิงจากคอนเซ็ปต์จำนวนมากกว่าหรือเท่ากับ 2 คอนเซ็ปต์ขึ้นไปเช่น Freeze-Burn(แช่แข็ง-เผาไหม้),Earth-Wind-Water-Fire(ดินน้ำลมไฟ),Mimic-Analyze(เลียนแบบ-วิเคราะห์) เป็นต้น


รวมเรื่องสั้นจักรวาล Fantasia Universalis Project


เอาต์ไซเดอร์คือชื่อที่ชาวแฟนตาเซียเรียกพวกเรา ชาวโลกที่เคยได้มาเยือนในช่วงยุคกลางตอนต้นของโลกนั้นจนกระทั่งพวกเราถูกประกาศว่าเป็นพวกนอกรีตและถูกกวาดล้างจากศาสนจักรจนต้องอพยพออกไปจากดินแดนเอลีเซียเมเจอร์และไปตั้งถิ่นฐานในทุกทวีปที่ไม่ใช่เอลีเซียเมเจอร์และศักราชนิรันทร์ที่ 1454 พวกเราก็กลับมาอีกครั้งในฐานะนักสำรวจ
เอาต์ไซเดอร์คือชื่อที่ชาวแฟนตาเซียเรียกพวกเรา ชาวโลกที่เคยได้มาเยือนในช่วงยุคกลางตอนต้นของโลกนั้นจนกระทั่งพวกเราถูกประกาศว่าเป็นพวกนอกรีตและถูกกวาดล้างจากศาสนจักรจนต้องอพยพออกไปจากดินแดนเอลีเซียเมเจอร์และไปตั้งถิ่นฐานในทุกทวีปที่ไม่ใช่เอลีเซียเมเจอร์และศักราชนิรันทร์ที่ 1454 พวกเราก็กลับมาอีกครั้งในฐานะนักสำรวจ
ตัวละครหลัก
1.ยูมิ ซึราระฮิเมะ(Yumi Tsurarahime)
เพศชาย อายุ 18  ปี
ชื่อเล่น:ยูมิ
เวทมนตร์ที่ถนัด:Concept(คอนเซ็ปต์),Spirit(วิญญาณ),Identity(ตัวตน)
2.โมกะ โยรุอิจิ(Moka Yoruichi)
เพศหญิง อายุ 18  ปี
ชื่อเล่น:โมกะ
เวทมนตร์ที่ถนัด:Void(ความว่างเปล่า),Beast(อสูรกาย),Thunder(สายฟ้า)


ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ไม่รู้ว่าข้าสังหารศัตรูไปแล้วเท่าไหร่ มิติส่วนตัวของข้าเต็มไปด้วยชิ้นส่วนและวัตถุดิบมากมาย ข้าท่องเที่ยวไปตามดาวเคราะห์ที่อยู่เเถวสุดเขตจักรวาล เพื่อตรวจตราเหล่าศัตรูที่แฝงตัวเข้ามา เมื่อพบเจอก็เจรจา แต่ศัตรูทุกตนไม่เคยคุยดีด้วย เอะอะก็สังหาร เอะอะก็กะจะฆ่าฟันกันให้ตายไปข้าง
 จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ข้ายังคงทำหน้าที่ของตนเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้ว่าจะสูญเสียดาวเคราะห์ไปบ้าง แต่ศัตรูก็ไม่อาจหนีรอดไปได้
 แต่เพราะเเข็งแกร่งเกินไป หรือความดื้อรั้นของตนเอง ข้าไม่อาจร่วมมือกับเหล่าเทพเจ้าที่หยิ่งทรนงในอำนาจและศักดิ์ศรีได้ ข้าไม่อาจอยู่ร่วมกับพวกมันที่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นเป็นเพียงมดปลวกผักปลา พวกมันโยนสิ่งมีชีวิตทิ้งขว้างให้เผชิญกับความทุกข์ตรมเจ็บปวดเพื่อให้ตนได้มาซึ่งของแลกเปลี่ยนบางอย่าง
 เทพเจ้าต้องการความแข็งแกร่ง ต้องการสถาปนาให้ตนเป็นจ้าวจักรวาล เหล่าเทพชั้นสูงมากมายเข้าหาข้า เพื่อขอวัตถุดิบจากปีศาจสุดเขตจักรวาล ข้าเองก็เคยให้พวกมันไปนิดหน่อย แต่ผลที่เกิดกลับกลายเป็นว่าพวกมันนำไปทดลองกับมนุษย์ นำไปเข่นฆ่ากันเองเพื่อให้ได้มาซึ่งบัลลังก์
 หลังจากนั้นข้าก็ไม่เคยให้สิ่งใดพวกมันอีก หลายครั้งก็เก็บสมบัติของเหล่าทวยเทพที่ตายตกหรือทำหายโดยไม่ยอมคืนเพราะอยากแก้เผ็ดที่นำวัตถุดิบจากปีศาจสุดเขตจักรวาลไปสร้างความเดือดร้อน
 ท้ายที่สุดพวกมันก็คว่ำบาตรข้าต่างๆนานา พวกมันป่าวประกาศกับเหล่าสาวกว่าข้าคือทรราช ข้าคือจอมมารบ้าง ข้าศือเทพชั่วร้ายบ้าง สั่งให้เหล่าสาวกกำจัดข้าเมื่อพบเห็น และไม่ยอมให้ข้าใช้บริการดาวเคราะห์ต่างๆที่อยู่ภายใต้อำนาจของพวกมัน
 เพราะพวกเทพหัวxวยนั่นรู้ดีว่าข้ามีพันธสัญญาสัจจะประทับกาย ทำให้ไม่สามารถทำร้ายเทพเจ้าได้ จึงเหิมเกริมองอาจบูลี่ข้า เพียงเเต่ข้าตบหน้าพวกมันก็ทำให้ร่างกายเจ็บปวดเกินบรรยาย จึงไม่อาจดัดนิสัยเทพโสโครกได้
 วันเวลาผ่านไปพวกมันก็เล่นใหญ่กระทั่งยกทัพมารุกรานข้า แต่เพราะพันธสัญญาบัดซบข้าจึงต้องหลีกหลบพวกมัน ข้ายังคงทำหน้าที่ต่อไปแม้จะได้ชื่อว่าเป็นทรราช
 จักรวาลนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก สุดเขตจักรวาลเองก็ห้อมล้อมดาวเคราะห์ต่างๆเป็นวงกลม การที่จะออกไปด้านนอกเขตจักรวาลได้นั้นต้องมีร่างกายและพลังที่เเข็งเเกร่งมากพอที่จะต้านทานเเรงบีบอัดและเเรงดึงกระชากมหาศาลที่สลับไปมาตลอดเวลาได้
 ข้าเคยเห็นเทพอวดดีหลายตนทรนงองอาจพุ่งเข้าไปสุดเขตจักรวาล พวกมันล้วนถูกอัดและฉีกกระชากจนไม่มีชิ้นดี แม้กระทั่งอาวุดกับชุดเกราะก็ถูกทำให้กลายเป็นฝุ่นผง จากนั้นก็เขียนบันทึกเล่าขานว่าสุดเขตจักรวาลเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวาลนี้ ไม่มีตัวตนใดสามารถต้านทานอำนาจของพระเจ้าได้
 ข้าอ่านแล้วยังรู้สึกตลกเลย พวกมันบ้าหรือเปล่า เขียนในสิ่งที่ตัวเองไม่เห็นแล้วก็คิดเออเองว่าเป็นอำนาจเหนือจินตภาพ
 ข้าก็อยากจะบอกว่าเป็นเพราะพสกมันกระจอกเลยไม่สามารถผ่านห้วงกั้นได้ ซึ่งเมื่อผ่านเจ้าไปก็จะพบกับเขตว่างที่ไร้พลังบีบอัด เขตนี้เต็มไปด้วยพลังมหาศาลสามารถดูดซับได้ไม่จำกัด และก็มีพวกปีศาจสุดเขตจักรวาลเต็มไปหมด
 หากจะถามว่าข้ารู้ได้อย่างไร ข้าก็ขอถามกลับว่าเพราะอะไรพวกเทพขี้บูลี่ถึงหาข้าไม่เจอแม้มันจะค้นทั่วจักรวาล คำตอบนั้นง่ายแสนง่าย ก็เป็นเพราะข้าออกไปออกเขตแล้วอย่างไร
 ข้ากะจะเจรจากับปีศาจพวกนั้น แต่เมื่อพวกมันเห็นข้าก็ไล่สังหารไม่หยุดหย่อน ท้ายแล้วเมื่อคุยไม่รู้เรื่องข้าก็ไล่ฆ่าจนพวกมันไม่เข้ามายุ่ง ข้าได้สร้างอาณาเขตให้ตนโดยไม่รู้ตัว ซึ่งนานเท่านานก็ไม่มีปีศาจตัวไหนกล้าเข้าใกล้ เมื่อคิดว่าจักรวาลนี้คงปลอดภัยอีกพักใหญ่ข้าก็กะว่าจะไปเจรจากับเหล่าเทพเจ้า
 แต่อนิจจังเมื่อข้ามเข้ามาก็เห็นเหล่าเทพต้อนรับด้วยกองทัพติดอาวุธเต็มศักดา แล้วก็ลงเอยด้วยการเจรจาไม่รู้เรื่อง
ข้าจึงเหนื่อยและเบื่อกับความคิดง่อยๆไร้สาระของเหล่าเทพเจ้า
 "นี่พวกเจ้ากะจะไม่ยอมพูดจากันดีๆเลยหรือไร" ข้าเอ่ยถามพวกมันออกไป
 "ทรราชเข่นเจ้าไม่จำเป็นต้องเจรจา" เสียงของแม่ทัพเทพเจ้าตอบกลับมา พวกมันกระชับอาวุธและร่ายมนตราเสริมพลังให้กับสัตว์เทพพร้อมรบเต็มรูปแบบ
 "พวกเจ้าไม่กลัวปีศาจสุดเขตจักรวาลรึ" ข้าเอ่ยออกไปอีกครั้ง
 "เฮอะ ทำไมพวกข้าต้องกลัวด้วย ปีศาจสุดเขตจักรวาลอะไรนั่นไม่มีอีกแล้ว เเกยังคงไม่รู้อะไร ว่าร้อยกว่าปีที่เเกไปมุดรูอยู่ที่ไหนสักแห่ง จักรวาลนี้สงบสุขเเล้ว เป็นเพราะเทพโครนอสและเทพซุสที่ยิ่งใหญ่คอยปกป้องไว้" เทพเเม่ทัพตนหนึ่งเอ่ย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิเต็มอก
 "อ้อเหรอ"
 "หึ แกรู้ไหมว่าตอนที่แกหายหัว เทพโครนอสกับเทพซุสยกกองทัพเข้าปราบปรศาจสุดเขตจักรวาลครั้งแล้วครั้งเล่า จนตอนนี้จักรวาลสงบสุขเเล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเจ้าอีกเเล้ว เพราะงั้นมันถึงเวลาที่พวกเราต้องกำจัดเจ้า" เสียงของเเม่ทัพเทพเอ่ยอีก ข้าหรี่ตาลง
 "ปีศาจสุดเจตจักรวาลรึ ข้ามั่นใจนะว่าไม่มีตัวใดหลุดเข้ามาได้ อืม หาือมีตัวที่ซ่อนจากสัมผัสข้าได้ เอาเถอะ ยังไงก็ช่างทสรุปคือพวกเข้าต้องการกำจัดข้าทิ้งว่างั้น" เสียงของข้าเอื้อนเอ่ยออกไป เหล่าเทพเจ้าต่างกระชับอาวุธในมือเเน่น
 "ตั้งค่ายกลปราบมหาเทพมารทรราช ใช้พลังให้เต็มที่ ข้าเชื่อว่าด้วยพลังของเทพหมื่นตนจะต้องเอาชนะทรราชตนนี้ได้" เสียงของแม่ทัพเทพเจ้าเอ่ย พวกมันต่างตั้งค่ายกลที่คิดว่าดีที่สุด
 ค่ายกลนี้สำหรับข้ามันก็แค่ของเด็กเล่น ต่อให้พวกมันทุ่มพลังเทพมากกว่าหมื่นตนก็ไม่อาจจะจัดการปีศาจสุดเขตได้แม้แต่ตัวเดียว นับประสาอะไรจะเอามาจัดการข้า เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเเล้วข้าเองก็เบื่อเช่นกัน ทำหน้าที่ยาวนานจนไม่รู้จะทำไปอีกเพื่ออะไร ตอนที่อยู่นอกจักรวาลข้าเองก็นึกว่าจะสามารถหลุดพ้นจากพันธะสัญญาได้ แต่โชคไม่เข้าข้าง พันธะยังคงอยู่ และมันก็เป็นตัวการที่ทำให้ข้าไม่สามารถออกไปไกลจากเขตจักรวาลได้มากนัก ข้าเคยพยายามทุ่มพลังจนเดิมพันด้วยชีวิต แต่มันก็หยุดกึกไม่ไปไหนต่อ ท้ายแล้วก็ทำภารกิจเเสนเบื่อต่อไปจนถึงตอนนี้
 เมื่อข้ารู้ว่าจักรวาลนี้ไม่ใช่ที่ของข้า ข้าจึงขี้เกียจอยู่ทำหน้าที่ต่อ ข้ากระชับดาบที่เสียบข้างเอวไว้เเน่น ตั้งท่าโจมตี เหล่าเทพชะงัก แต่ไม่นานก็หัวเราะเยาะ
 "ฮ่าๆ แกก็รู้ว่าด้วยพันธะสัญญาทำให้แกไม่สามารถทำอะไรพวกจ้าได้ ไม่งั้นร่างแกจะระบิดจนตาย" เสียงของเทพเจ้าตนหนึ่งบอก คัวข้าเเสยะยิ้ม
 "อา ในเมื่อพวกเจ้าต้องการกำจัดข้าอยู่แล้ว ข้าก็จะทำให้สมหวังเลยละกัน เฮ้อ ที่ข้ายอมทำลายตัวเองก็เพราะเบื่อพวกเทพเจ้าเฮงซวยอย่างพวกเจ้าที่ทำxวยอะไรไม่ได้ก็มาใส่ร้ายข้าว่าเป็นตัวทำลายความสงบ ไอ้พวกโลกสวย ที่ไม่เคยสู้กับปีศาจสุดเขตจักรวาล แล้วมาพาลว่าข้าสำออย วันๆเอาแต่จัดการปีศาจอ่อนแอ เหอะ เพราะข้าติดสัจสาบานประทับกาย ทำให้ไม่สามารถลงมือทำร้ายพวกเทพเชี่ยอย่างพวกเข้าได้ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ปล่อยปากดีอยู่เช่นนี้หรอก ใจจริงก็อยากตบให้เลือดกบปากเรียงเป็นรายๆ แต่สัจสาบานประทับกายมันไม่ยอมให้ทำ
สุดท้ายก็เป็นตัวข้าที่โดนบูลี่จนโดดเดี่ยว ซึ่งก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร พอนานๆเข้าข้าก็เบื่อ ตอนนี้ข้าเลยตัดสินใจทำลายตัวเองเสีย" ข้ากล่าวออกไป สีหน้าเหล่าเทพเจ้าต่างแสดงความยินดีออกมา
 "แหม แค่พูดแปบเดียวก็ดีใจใหญ่เชียวนะ หวังแย่งสมบัติของข้าล่ะสิ แต่คนอย่างข้าคงไม่ตายไปเปล่าๆหรอก ไอ้พวกหัวxวย" ข้ากล่าวออกไป จากนั้นก็สะบัดดาบ
 "สะบั้นภพ" คำกล่าวสั้นๆ เทพที่ยิ้มดีใจต่างถูกคลื่นคมดาบตัดสะบั้นจนขาดกระจาย
 "ยังไม่หมด อัก เก็บแม่งให้หมด" ข้าสะบัดคลื่นมิติเก็บเกี่ยวสมบัติของเหล่าทวยเทพ เก็บแม้กระทั่งร่างไร้วิญญาณของพวกมัน ข้าอาจเดิมพันกับมิติส่วนตัว หวังว่าจะไม่ระเบิดปลดปล่อยของข้างในออกมาให้เทพโลภมากที่อยู่นอกรัศมีดาบได้เก็บเกี่ยว แต่หากไม่เป็นดังที่คิดก็ไม่ได้ติดใจอะไร อย่างไรเสียของสะสมของข้าคงทำให้จักรวาลวั่นวายไปพักใหญ่แน่
 เพราะผิดสัญญาร่างข้าจึงสลายเป็นเถ้าธุลี
 เทพที่คอยดูอยู่ต่างรอลุ้นหวังเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไร ทันใดนั้นความบรรลัยก็บังเกิด เมื่อปีศาจสุดเขตจักรวาลบุกเข้ามา มันเป็นแค่ปีศาจง่อยๆ ตัวเดียวแต่ดันไม่มีเทพตนไหนจัดการได้ และเเล้วความฉิบหายก็เกิดไปทั่วทั้งจักรวาล
...…


อึก..
 เสียงหนึ่งดังขึ้น เปลือกตาค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นภาพเพดานห้องสี่เหลี่ยมแคบๆห้องหนึ่ง เขาหลับตาอีกครั้งแล้วทบทวนเรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น
 เขามีชื่อว่าอาร์ต เป็นเพียงสามัญชนธรรมดาทั่วไป หลังจากจบมหาวิทยาลัยก็ได้งานรับจ้างเป็นพนักงานขนซากมอนสเตอร์เงินเดือนสี่พันบาทที่โรงงานเเห่งหนึ่ง ชีวิตของเขาก็ดำเนินปกติทั่วไป ต้องระมัดระวังในเรื่องของรายจ่ายไม่ให้ติดลบ แต่เเล้วชีวิตก็ผันเปลี่ยนเมื่อโชคเข้าข้างถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งสี่ใบ ชีวิตของเขาก็ดีขึ้น อาร์ตได้พบรักกับหญิงสาวคนหนึ่ง ทั้งสองมีลูกด้วยกันหนึ่งคน
 แฟนสาวของเขาเห็นว่าอนาคตเป็นเรื่องใหญ่ จึงปรึกษากับอาร์ตเกี่ยวกับแผนชีวิต ไม่ว่าจะเป็นการสร้างบ้าน การซื้อที่และนำเงินบางส่วนไปลงทุน และเราะความเขื่อใจเขาจึงไว้ใจแฟนสาวทุกอย่าง กระทั่งลูกสาวอายุได้สองขวบ เรื่องราวชีวิตก็พลิกผัน อาร์ตถูกแฟนสาวหักหลัง เพราะความเชื่อใจจึงถูกนำข้อมูลส่วนตัวไปทำธุรกรรมหลายอย่างโดยไม่รู้ตัว และเเล้วคำสั่งศาลก็มาถึงมือเขา ศาลออกคำสั่งให้เขากับเเฟนต้องหย่าร้างกัน และอาร์ตกลายเป็นบุคคลล้มละลายทันทีโดยไม่มีการอุทร นอกจากนี้แฟนสาวยังทำเรื่องโหดร้าย เธอสั่งคนให้มาทุบทีอาร์ตและลูกสาว กะเอาให้ถึงตายแต่โชคดีมีพลเมืองดีมาเห็น อาร์ตกับลูกสาวอาการสาหัส เขาถูกนำไปปล่อยทิ้งไว้นอกกำเเพงให้ตายในที่ห่างไกลผู้คนเพราะเป็นบุคคลล้มละลายจึงไม่สามารถยื่นความช่วยเหลือได้ ส่วนลูกสาวยังถือว่าโชคดีที่รัฐยังให้สิทธิ์คุ้มครองเด็กอายุไม่เกิน 12 ปี จึงถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาล
 ชะตากรรมของอาร์ตถือว่าสิ้นสุดแล้ว ขณะที่นอนแน่นิ่งอยู่อาร์ตได้สาปเเช่งออกมาไม่หยุดหย่อน เขาเคียดแค้นชิงชังตนเองที่โง่งมไร้สมองไม่คิดพินิจพิเคราะห์จนไว้ใจคนอื่นมากเกินไป ท้ายที่สุดแล้วความโง่นั้นได้กลับมาทำร้ายตัวเอง
 สิ่งที่เขาเป็นกังวลที่สุดคือลูกสาวของตน ไม่รู้ว่าจะพบเจอชะตากรรมอะไรบ้าง เขารู้ตัวดีว่าชีวิตของตนคงไม่พ้นคืนนี้
 ขณะนั้นเองได้มีละอองแสงแปลกประหลาดมาสัมผัสตัวเขา ทันใดทันละอองแสงก็พุ่งเข้ามาทั่วทุกสารทิศ สร้างความเจ็บปวดราวกับตกนรกหมกไหม้ให้กับอาร์ต นอกจากความเจ็บปวดแล้วยังมีความทรงจำมากมายไหลหลั่งเข้ามาไม่หยุด หัวของอาร์ตราวกับว่าจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
อ้าก
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น แต่เเม้จะตะโกนเท่าไรก็ไม่มีใครได้ยิน นอกกำเเพงไม่ใช่สถานที่จะมีคนมาเอาชีวิตไปทิ้ง โดยเฉพาะยามคำ่คืนเช่นนี้
 กลับมาปัจจุบัน
 เมื่ออาร์ตได้ทบทวนเรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น ตัวเขาทำความเข้าใจได้ไม่ยาก อาร์ตลองส่งจิตตรวจสอบร่างกายก็รับรู้ทันทีว่านี้ไม่ใช่ความฝัน
 เขาหวนกลับมาอีกครั้ง เพียงแต่อยู่ในยุคสมัยที่ต่างออกไป ตอนนี้ไม่รู้ว่าตนอยู่ดาวดวงไหน แต่สิ่งที่มั่นใจก็คือ ร่างกายของเขาไม่มีพันธสัจจประทับกายแล้ว
 มวลพลัง อณูวิญญาณ เลือด เนื้อ กระดูกดั้งเดิมของเขาถูกหลอมรวมกับร่างนี้อย่างสมบูรณ์ ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เช่นไร แต่มันได้เกิดขึ้นแล้วแม้ว่าเขาจะทำลายตัวเองไปแล้วก็ตาม
 สิ่งที่กังวลคือเขากลัวว่าพันธสัจจะประทับกายจะติดมาด้วย แต่ไม่เลย ตัวเขาในตอนนี้ไม่มีสิ่งจัญไรนั่นอีกแล้ว
 อาร์ตมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า
 "ไอ้เทพเจ้าหัวxวย เตรียมโดนคิดบัญชีได้เลย" อาร์ตเอ่ยออกมา ทันใดนั้นเขาก็เกิดเป็นห่วงลูกสาวขึ้นมา มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เพียงเเค่ความทรงจำในชีวิตมนุษย์ธรรมดาๆยี่สิบปีนิดๆ มันไม่อาจส่งผลกระทบกับความทรงจำอันยาวนานของเขาได้
 แต่ไม่รู้ทำไม เขาในตอนนี้ถึงเป็นกังวลกับเด็กคนหนึ่งได้ถึงเพียงนี้
 "ต้องเข้าไปในกำแพงแล้วสิ" อาร์ตเอ่ยกับตัวเอง เขาค่อยๆลุกขึ้นยืนพลางมองสำรวจร่างกายตัวเอง ตอนนี้เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ อาร์ตจึงสะบัดมือทีหนึ่ง ปรากฏช่องว่างมิติขึ้นมา ตอนนี้เขาสามารถใช้พลังดั้งเดิมได้ทุกประการ
 อาร์ตเลือกชุดที่คิดว่าธรรมดาที่สุดมาใส่ ชุดที่ได้มาจากตลาดชาวบ้านดาวเรกะ ชุดพวกนี้เขาซื้อไว้เล่นๆตอนไปเที่ยวแก้เบื่อหลังจากจัดการปีศาจสุดเขตจักรวาล
…..


อาร์ตอุ้มลูกไปยังที่ว่าการอำเภอเพื่อขอลงทะเบียนประชากร เขาต้องเสียเงินค่าธรรมเนียมถึง 6000 บาทในการเพิ่มข้อมูลบุคคลเข้าทะเบียนหลัก ทางที่ว่าการได้ให้เลขประจำตัวใหม่กับอาร์ตและลูกสาว
 เมื่อสามารถเข้าถึงสิทธิ์พื้นฐานได้ เขาไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ และเปิดบัญชีธนาคารสำหรับทำธุกรรมต่างๆ อาร์ตทำการเชื่อมบัญชีธนาคารกับโทรศัพท์เพื่อจะได้ใช้ในการเเสกนจ่ายค่าอุปโภค บริโภคต่างๆ
 ลำดับต่อไปก็เป็นการหาที่อยู่อาศัย อาร์ตได้เลือกเช่าบ้านใกล้โรงเรียนประถมศึกษาแห่งหนึ่ง สถานที่ตั้งนี้อยู่ใกล้กับกำเเพงเมืองจึงนับเป็นเขตนอกซึ่งอยู่ใกลจากย่านเศรษฐกิจ เพราะส่วนใหญ่ผู้อพยพมักจะเลือกโซนในที่เหมาะกับการตั้งตัวมากกว่า
 การวางแผนครอบครัวล่วงหน้านับเป็นสิ่งดี แต่ก็ไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อย่างเช่นอาร์ตที่ตั้งใจเป็นดิบดีว่าจะอาศัยอยู่ย่านเศรษฐกิจ แต่เมื่อหาบ้านพักจริงกลับไม่มีหลังใดว่าง ด้วยเวลากระชั้นชิด ดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้า เขาจึงไม่อาจใจเย็นหาหลังอื่นต่อได้ จึงต้องเลือกบ้านที่มีคนแนะนำไปก่อน ซึ่งมันอยู่ใกลจากจุดตั้งเป้าพอสมควร
 เมื่อถึงจุดหมายก็พบว่านได้บ้านใกล้โรงเรียน ซึ่งบ้านเช่าใกล้โรงเรียนนี้เป็นบ้านสองชั้น ชั้นล่างมีหน้าร้านสำหรับขายของอยู่ อาจเป็นเพราะอยู่ใกล้โรงเรียน เจ้าของเก่าจึงปรับเป็นร้านเพื่อทำอาชีพขายขนมให้นักเรียน หลังบ้านมีสวนเล็กๆที่มีหญ้าขึ้นรกชัฏ ยังดีที่ในบ้านถูกทำความสะอาดอยู่บ้างจึงไม่เป็นปัญหาต่อการใช้เร่งด่วน บ้านไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือสิ่งของตกแต่งใดๆ ไม่มีแม้กระทั่งเตียงนอน ราคาเช่าต่อเดือนอยู่ที่ 6500 บาทถือว่าแพงเอาเรื่องเมื่อเทียบกับสภาพชุมชน
 เมื่อทำเรื่องการเช่ากับผู้ให้เช่าเป็นที่เรียบร้อย เขาได้มอบกุญแจให้อาร์ตหนึ่งชุดก่อนออกไป
 อาร์ตมองดูสภาพบ้าน เขาใช้เวทมนตร์น้ำกับลมล้างทั้งบ้านทันที มวลน้ำมหาศาลกคลุมทั่วบ้าน จากนั้นก็เกิดการหมุนราวกับเกรียวคลื่นโดยมีอาร์ตเป็นจุดศูนย์กลาง ด้วยพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์ของเขาทำให้คราบสกปรกหายไปจนหมดสิ้น จากนั้นอาร์ตใช้เวทมนตร์สายลมพัดให้เเห้งและใช้เวทดินในการเสริมแกร่งตัวบ้าน เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการภายในบ้านสะอาดสะอ้านใหม่เอี่ยมราวกับพึ่งสร้างเสร็จ
 เมื่อมองดูนาฬิกาเห็นว่าตอนนี้เริ่มดึกแล้ว เขาจึงขึ้นไปข้างบนชั้นสอง ชั้นนี้มีห้องนอนอยู่สองห้องมีห้องน้ำในตัว ตรงกลางเป็นลานโล่งสามารถจัดเป็นพื้นที่นั่งเล่นได้ อาร์ตตรงไปยังห้องนอนซ้ายมือ เขาเปิดกุญแจเข้าไป ห้องนี้กว้างสี่เมตรยาวหกเมตร เป็นเพียงพื้นที่โล่งธรรมดา อาร์ตกวาดสายตาเล็งมุมนอนครู่หนึ่ง
 "คืนนี้คงต้องนอนก่อน พรุ่งนี้ค่อยตกแต่งบ้าน" อาร์ตกล่าว เขาเปิดมิติส่วนตัวเเล้วเพ่งจิตค้นหาเตียงนอนที่มีขนาดพอเหมาะกับห้องนี้
 ในมิติของเขาเต็มไปด้วยสิ่งของมากมาย เพราะเขาชอบเก็บสะสมสิ่งของจากดาวเคราะห์ต่างๆ ตั้งแต่ดินไปจนถึงภูเขา ทะเล ในด้านอุปกรณ์เองก็เก็บไว้ไม่ว่าจะเป็นชามที่ทำจากหินไปจนถึงอุปกรณ์เทคโนโลยีที่ดาวเคราะห์โลกยังไปไม่ถึง เตียงเองก็มีหลายแบบที่เก็บไว้ โดยเฉพาะของจากเหล่าเทพเจ้าที่เขาแอบไปขโมยแก้เผ็ด จะบอกว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าเทพเจ้าก็ยอมรับได้เต็มอก เทพหลายตนโดนเขายกเค้าทั้งบ้าน เตียงของเทพซุสเองก็อยู่ในมิติเขา เพียงแต่ขนาดมันใหญ่เท่าสนามฟุตบอลมาตรฐาน จึงไม่อาจเอามาวางในห้องได้ อาร์ตเลือกเตียงครู่หนึ่งก็ได้เตียงของจักรพรรดิภูติมา ด้วยขนาดเพียงหกฟุตจึงเหมาะสมที่จะเอามาใช้ในตอนนี้ เขาจัดการวางเตียงที่มีหมอนกับผ้าห่มอย่างละคู่ เขาค่อยๆวางลูกสาวลงบนเตียงนอน
 ไพลินลูกสาวเขายังคงไม่ได้สติเพราะแกนต้นไม้โลกกำลังปรับร่างกายของเธออยู่ บางทีอาจใช้เวลาเป็นเดือน เมื่อวางลูกสาวเสร็จเขาก็ชำระร่างกายด้วยเวทมนตร์ อาร์ตเดินไปวาดวงเวททั่วทั้งห้องเพื่อสร้างบาเรียคุ้มกันในขณะที่ตนกำลังนอน บาเรียนี้สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของปีศาจสุดเขตจักรวาลได้หลายครั้ง ที่เขาทำแบบนี้เพราะต้องการสร้างความปลอดภัยให้กับตนและลูก เขาไม่ยอมประมาทเลินเล่อเด็ดขาด
 เมื่อกระตุ้นการทำงานของเวทมนตร์บาเรียเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนทันที สัมผัสกับความนุ่มของเตียงที่ราวกับว่านอนอยู่บนปุยเมฆ เตียงนี้ให้ความอบอุ่นที่พอเหมาะ เขาไม่จำเป็นต้องห่มผ้าด้วยซ้ำ
 "นุ่มดีแฮะ สมกับเป็นเตียงของจักรพรรดิภูติ" อาร์ตเอ่ยชื่นชมคุณภาพของเตียงจากนั้นก็นอนพักผ่อน การนอนของเขาไม่ได้เข้าสู่ห้วงหลับลึก เขายังไม่วางใจถึงขนาดนั้น อีกประการหนึ่งเขาพึ่งหลอมรวมร่างกายมาจึงยังไม่คุ้นชินกับการนอนของมนุษย์โลกที่นอนแค่เพียง 6-8 ชั่วโมงต่อวัน อาร์ตกลัวตนจะหลับนานเป็นเดือนจึงทำแต่พักสายตาและสงบคลื่นความคิด วิธีนี้ถือว่าเป็นการพักผ่อนที่ดีอย่างหนึ่งเช่นกัน
 ...


ชุดของดาวเรกะมีความใกล้เคียงกับชุดสวมใส่ของที่นี่ ทำให้ปัญหาความสงสัยลดน้อยลง อาร์ตมองสำรวจรอบด้าน เขาไม่คุ้นกับป่าแห่งนี้ แม้ว่าจะทำงานเป็นลูกจ้างขนซากมอนสเตอร์จนมีความคุ้นเคยกับพื้นที่นอกกำเเพงหลายเเห่ง แต่สำหรับที่นี่แล้วนั้นกลับไม่คุ้นเลย เขาจึงลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าจนอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นภูมิทัศน์ที่กว้างขึ้น
 รอบกายเขาเป็นป่าไม้ผลัดใบ แถวนั้นมีเส้นทางเล็กๆสำหรับรถสี่ล้อสัญจร ทิศใต้เป็นภูเขากองขยะ นอกจากนั้นแล้วยังพบเห็นกระดูกมนุษย์กระจัดกระจายไปทั่ว ในส่วนของทิศเหนือมีกำเเพงเมืองห่างจากจุดที่เขาลอยอยู่ประมาณสิบกิโลเมตร ซึ่งไม่ถือว่าใกลนัก
 "มิน่าเล่าถึงไม่คุ้นสถานที่ เพราะเราไม่เคยมาทำงานเเถวกองขยะนี่เลยต่างหาก สิ่งสำคัญตอนนี้คือไปหาลูกสาวที่อยู่โรงพยาบาล" อาร์ตเอ่ยกับตัวเอง เขาพุ่งตัวไปยังทิศทางกำแพงเมืองอย่างรวดเร็ว
 ด้วยความเคยชินทำให้เขาปรับกลิ่นอายและเเรงกดดันให้ใกล้เคียงกับสภาพเเวดล้อมตลอดเวลา ไม่เช่นนั้นโลกทั้งใบคงสั่นสะเทือนเป็นแน่
 อาร์ตพุ่งไปยังทิศทางกำแพงเมือง เขาไม่รู้ว่าลูกสาวถูกพาไปโรงพยาบาลไหน เพราะก่อนที่เขาจะหมดสติเขาได้ยินเสียงพูดคุยของเจ้าหน้าที่เกี่ยวกับการนำตัวลูกสาวเขาไปรักษาตามสิทธิเด็กอายุไม่เกิน 12 ปี
 กำแพงเมืองสูงหกเมตร บนกำเเพงมีพื้นที่เดินลาดตระเวรป้องกันภัย มีหอคอยสังเกตการณ์ทั้งสี่ทิศ ด้วยเหตุที่อาร์ตเป็นห่วงลูกจึงไม่อยากเสียเวลาเข้าทางประตู เขาเร้นกายพุ่งข้ามกำเเพงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
 เขาไปหยุดอยู่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงบาลที่ใกล้จุดที่เขากับลูกสาวโดนทำร้าย สัมผัสส่งเข้าไปสำรวจทั่วโรงพยาบาลจนกระทั่งเจอลูกของตนนอนแน่นิ่ง ร่างกายเต็มไปด้วยสายรยางค์มากมาย เครื่องช่วยหายใจกำลังทำหน้าที่ของมัน อกของลูกสาวขยับขึ้นลงตามจังหวะออกซิเจนเข้าออก
 อาการของลูกสาวอยู่ในขั้นวิกฤต อวัยวะภายในแหลกเหลว กระดูกหักทั้งร่าง กะโหลกแตกบางส่วน หมัดในมืออาร์ตกำแน่น หลังจากที่เขาส่งพลังไปตรวจสอบทุกส่วนของลูก เขารู้ได้ทันทีเลยว่าทางโรงพยาบาลไม่ได้ทำการผ่าตัดจัดกระดูกและเย็บอวัยวะภายใน พวกเขาเเค่เพียงฉีดยาและเสียบสายออกซิเจน ไม่มีการใยดีชีวิตตัวน้อยเลยสักนิดเหมือนว่าสักแต่ทำตามหน้าที่ แต่หากทบทวนให้รอบคอบ ด้วยสภาพของลูกสาวที่หนักหนาสาหัส คงเป็นไปได้ยากที่จะทำการรักษาตามสิทธิของรัฐบาล แม้ต่อให้รักษาก็แทบไม่มีโอกาสที่จะรอดชีวิต
 อาร์ตเร้นกายเข้าไปในห้อง เขายืนมองลูกสาวอยู่พักหนึ่ง
 "ปิดกั้น ลวงตา" อาร์ตเอ่ย เขาใช้เวทมนตร์ปิดกั้นพื้นที่กับเวทภาพลวงตา เพื่อไม่ให้คนอื่นรับรู้ถึงสิ่งปกติ
 "ไพลิน พ่อจะไม่ปล่อยให้ลูกต้องทรมานมากกว่านี้อีกแล้ว" อาร์ตเอ่ย อาการของไพลินนับว่ายากที่จะรอด แม้ว่าจะมีแพทย์ฝีมือดีมารักษาให้ก็ยากที่ลูกสาวเขาจะกลับมาเหมือนเดิม
 แต่ว่าตัวเขามีวิธี ในมิติของเขาเต็มไปด้วยสิ่งของมากมายตั้งเเต่ก้อนหินไปจนถึงวัตถุดิบจากปีศาจสุดเขตจักรวาล ของมีค่าจากดาวต่างๆก็อัดแน่นอยู่ในมิติของเขา สาเหตุหนึ่งที่เหล่าเทพเจ้าทำการบูลี่เขาก็เป็นเพราะของเหล่านี้ อาร์ตในอดีตไม่เคยแบ่งปันให้เทพเจ้าพวกนั้นแม้เเต่ชิ้นเดียว ไม่ใช่ว่าเขางก แต่เป็นเพราะเขาไม่ชอบขี้หน้าเทพปากหมาหวังแต่ผลประโยชน์
 ในบรรดาของในมิติมีของหลายสิ่งที่สามารถช่วยชีวิตลูกเขาได้ แต่อาร์ตจะต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุด
 "อิลิกเซอร์ ยารักษาทุกโรค ฟื้นฟูร่างกายของสิ่งมีชีวิตประเภทมนุษย์อย่างสมบูรณ์ สำหรับเทพเจ้าเเล้วมันก็แค่ยาทาแผลถลอก เราจะเอาของกระจอกนี่รักษาลูกเราไม่ได้" อาร์ตครุ่นคิดพักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็นึกออก
 "จริงสิ ยังมีของพวกนั้นอยู่ด้วยนี่ ไอ้สิ่งที่เทพเจ้ามันต้องการนักหนา สิ่งที่สามารถรักษาร่างกาย ฟื้นฟูพลัง และทำการพัฒนาร่างผู้หลอมรวมโดยไม่มีผลข้างเคียง สิ่งนี้เเหละเหมาะสมกับลูกสาวเราที่สุดเเล้ว" อาร์ตเอ่ยโพล่ง เขาค้นหาสิ่งนั้นในมิติพักหนึ่ง
 "เจอแล้ว แกนบริสุทธิ์ของต้นไม้ประจำดาว หรือเรียกง่ายๆว่าแกนต้นไม้โลก ถ้าโลกขาดเจ้านี่ไป พลังงานของโลกก็จะไม่ฟื้นฟูอีก เอาแกนที่ใหญ่ที่สุดเลยแล้วกัน" อาร์ตเอ่ย แกนต้นไม้โลกเขามีจำนวนหนึ่ง ในอดีตมีโลกจำนวนหนึ่งถูกปีศาจสุดเขตจักรวาลบุกทำลาย พวกมันรวบรวมแกนโลกไว้เพื่อเหตุผลบางอย่าง และเขาก็ได้มาหลังจากสังหารพวกมันอีกที นอกจากแกนโลกแล้วยังมีเมล็ดพันธุ์ กิ่ง ผล และต้นไม้โลกอีกหลายต้น เขาก็เก็บๆไว้ในมิติ
 อาร์ตมองแกนต้นไม้โลกในมือ เขาควบเเน่นพลังและทำการหลอมรวมเข้ากับร่างกายลูกสาวทันที
 แสงสว่างเรืองรอง เป็นแสงที่ให้ความอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัยราวกับว่าเป็นพลังแห่งอ้อมกอดมารดา ไม่มีการคุกคามมีเเต่ยอมเสียสละทุกสิ่งอย่างเพื่อลูก ด้วยพลังของอาร์ต ไม่นานแกนต้นไม้โลกก็หลอมรวมเข้ากับร่างกายลูกสาวของเขาเสร็จสิ้น
 อาร์ตอุ้มลูกสาวของตนพลันเร้นกายออกจากโรงพยาบาล พุ่งไปยังบ้านที่ถูกยึดของตน อาร์ตเก็บของทุกอย่างในบ้านโยนเข้าไปในมิติ บ้านหลังนี้กำลังถูกธนาคารประกาศขาย และมีคำสั่งศาลให้เขาย้ายออกภายใน 30 วัน เขาตัดสินใจจะย้ายไปอยู่เมืองอื่น จะไปเริ่มต้นใหม่กับลูกสาว
 "เอาล่ะ อดีตก็ส่วนอดีต สิ่งสำคัญคือปัจจุบัน ตอนนี้ก็ได้เวลาย้ายบ้านแล้ว" อาร์ตเอ่ย เอกสารสำคัญเขาเก็บไว้ในมิติหมดแล้ว จึงไม่น่ามีปัญหาเรื่องยืนยันตัวตน
 เมื่อตรวจสอบอีกครั้งว่าไม่ลืมสิ่งใด อาร์ตก็อุ้มลูกสาวเหาะพุ่งออกไปนอกกำแพงทันที
...…..


ผู้เรียกเป็นชายหนุ่มมาดผู้ดีมีเงิน เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนเป็นของมีราคาทั้งสิ้น ชายคนนั้นรีบเข้ามาใกล้อาร์ต
 "ผะ ผมขอดูเล็บนั่นหน่อยได้ไหมครับ" เสียงนั้นเอื้อนเอ่ย อาร์ตเห็นว่าชายคนนี้สนใจเล็บของปีศาจสุดเขตจักรวาล เขาคิดว่าบางทีอาจมีโอกาสขายได้เงิน
 "ได้สิครับ" อาร์ตตอบกลับเเล้วหงายฝ่ามือยื่นเล็บของปีศาจสุดเขตจักรวาลไปทางชายคนนั้น เขาพิจารณาเล็บในมืออาร์ตครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือหยิบ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือคิ้วที่ย่นเข้าหากัน อาร์ตมองดูก็เข้าใจได้ในทันที
 "เล็บอันนี้หนักประมาณสองร้อยกิโล ต้องใช้เเรงหน่อยนะครับ" อาร์ตเอ่ย เพราะว่าเล็บของปีศาจสุดเขตจักรวาลนั้นอัดเเน่นไปด้วยมวลพลังที่แข็งแกร่ง น้ำหนักจึงมากตาม ชายคนนั้นมองอาร์ตด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือ แต่เขาก็เกร็งร่างกายพยายามยกขึ้นมาจนได้
 หากเขาไม่ใช่ผู้อเวคคงได้เสียหน้าเป็นแน่ ยิ่งมีคนมองหลายคน สำหรับมุมมองของคนภายนอกแล้วมองอย่างไรก็ไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าเล็บสีดำอันเล็กกระจ้อยจะมีน้ำหนักถึงเพียงนั้น แต่กลับกลายว่าสิ่งที่อาร์ตพูดเป็นความจริง
 สีดำสนิทบวกกับปลายที่เเหลมคมทำให้เล็บชิ้นนี้ดูมีมนต์ขลัง เมื่อได้ส่งพลังไปสัมผัสเล็บเว็บแรกร่างกายพลันสั่นสะท้านราวกับว่ากำลังเผชิญกับความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง หัวใจชายคนนั้นตกไปอยู่ตาตุ่ม เขาเกือบเผลอปล่อยมือจากเล็บ แต่ยังดีที่อาร์ตสะกดอำนาจคุกคามได้ในเสี้ยววิ ทำให้ชายคนนั้นไม่ได้รับผลกระทบอีกต่อไป
 เหงื่อไคลไหลแตกพลัก ชายคนนั้นหันมามองอาร์ต
 "อะ เอ่อ ผมสามารถทดสอบมันได้ไหมครับ" ชายคนนั้นกล่าว อาร์ตพยักหน้าตอบกลับไป
 "ตามสบายเลยครับ" เมื่อสิ้นเสียงอาร์ต ชายคนนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อนอกออก เผยให้เห็นเกราะอกที่ทำมาจากเกล็ดมังกร เกราะนี้เป็นมรดกตกทอดของตระกูล มันเป็นเกราะที่แข็งแกร่ง สามารถป้องกันการโจมตีของมอนสเตอร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ด้วยเกล็ดมังกรเพียงชิ้นเดียว จึงทำให้ส่วนป้องกันมีเพียงบริเวณหน้าอกเท่านั้น
 อาร์ตมองดูเกราะนั้น มันเป็นเกราะที่ผ่านการใช้งานสนามรบจริงมานานจึงมีร่องรอยขีดข่วนมากมาย มันถูกดูแลอย่างดีมาโดยตลอด แต่เกล็ดคุณภาพต่ำแบบนี้จะไปต่อกรกับเล็บปีศาจสุดเขตจักรวาลได้อย่างไร
 ชายคนนั้นพยายามยกเล็บเข้าใกล้เกราะอก เพื่อที่จะกรีดทดสอบ ทันทีที่สัมผัสกับเกราะเกล็ดมังกร
 ครืด
 เกิดเสียงเบาๆพร้อมกับร่องรอยเกราะเกล็ดมังกรที่ถูกรีดเป็นทางยาว ชายคนนั้นเหงื่อแตกพลัก ใจเขามีสองอารมณ์ปนกันในคราเดียว อารมณ์หนึ่งคือรู้สึกทึ่งที่เล็บเล็กๆสามารถเจาะความเเข็งแกร่งของเกล็ดมังกรได้ อีกอารมณ์หนึ่งคือตกใจสุดขีดที่หายนะกำลังจะมาเยือน ถ้าหากพ่อของเขาเห็นสภาพเกราะอกตอนนี้ เขาคงได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มแน่
 ยังถือว่าโชคดีที่เขาไม่ได้ขยับเล็บเข้าไปลึกมาก เกราะจึงยังไม่ทะลุ ชายคนนั้นไม่คิดว่าเกราะเกล็ดมังกรที่ตนใช้ทดสอบคุณภาพของอาวุธจะถูกกรีดได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ เมื่อเป็นดังนี้แล้วนั่นเเสดงให้เห็นว่าเล็บนี้ไม่ใช่ของธรรมดาทั่วไปแน่
 "ทดสอบพอใจหรือยังครับ" อาร์ตเอ่ย ชายคนนั้นสะดุ้งเสียงเรียก แต่เขาก็สามารถปรับอารมณ์ได้รวดเร็ว
 "พะ พอใจเเล้วครับ ผมชื่อทอปครับ ไม่ทราบว่าคุณพี่จะขายเล็บนี้ราคาเท่าไหร่เหรอครับ" ทอปรีบเข้าประเด็นทันที เขากลัวว่าหากมัวพีธีรีตอง เล็บนี้อาจหลุดมือไปแน่ อาร์ตเห็นท่าทีนั้นก็คำนวณราคาในใจ
 มอนสเตอร์ปกติทั่วไปราคาต่อตัวไม่ถึงหมื่น วัตถุดิบเกรดเยี่ยมราคาจะอยู่ที่หลักแสนจนถึงหลักล้าน เล็บจากปีศาจสุดเขตจักรวาลมีค่ามากกว่านั้นแน่นอน แต่เขาคงไม่อาจขายเเพงได้ มิเช่นนั้นเกรงว่าจะขายไม่ออก ทำให้ตนไม่มีเงินสำหรับไปทำธุรกรรมเริ่มใหม่
 "คุณสามารถให้สูงสุดได้เท่าไหร่" อาร์ตเอ่ยถาม ชายคนนั้นรีบตอบทันควัน
 "หมดบัญชีผมเลยครับพี่ ตอนนี้มีอยู่ล้านสองนิดๆครับ แต่ว่าผมสามารถให้เพิ่มทีหลังได้ ถ้าพี่กลัวผมเบี้ยวผมก็จะพาพี่ไปทำข้อตกลงสัญญาที่สามคมใหญ่เลย ถ้าพี่พอใจผมจะโอนเงินนี้ให้ทันทีก่อน แล้วก็ไปทำข้อตกลงที่สมาคมเพื่อจ่ายเงินที่เหลือทีหลังได้เลยครับ" ทอปกล่าว เขาจะไม่ยอมให้เล็บนี้หลุดมือเด็ดขาด ต่อให้ต้องจ่ายสิบล้าน เขาก็จะไปขายของในบ้าน ถ้ายังไม่พอเขาคิดไปถึงขั้นจะขโมยรถพ่อไปขายเเล้ว
 เงินหลักล้านถือว่าเป็นเงินจำนวนมากพอที่จะใช้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ อีกอย่างเล็บของปีศาจสุดเขตจักรวาลเขามีอีกเยอะ จึงพึงพอใจกับราคานี้พอสมควร
 "ล้านสองก็ได้ แต่ผมต้องการเงินสด"
 "ผมจะไปกดให้คุณพี่ทันทีเลยครับ" อาร์ตพูดจบประโยคทอปรีบพูดตอบกลับอย่างรวดเร็ว เมื่อตกลงกันได้ ทอปก็ขอแลกเงินจากทางร้าน แม้จะเสียค่าบริการ แต่นั่นก็แลกมากับความรวดเร็ว เงินสดจำนวนล้านสองอยู่ในมืออาร์ต ส่วนเล็บอยู่ในมือทอป นอกจากนี้ทอปยังให้นามบัตรติดต่อกับอาร์ต เพื่อที่จะได้ทำการซื้อขายในอนาคตอีก
 อาร์ตขอตัวออกไปทำธุระ ส่วนทอปเดินออกมาส่งอย่างจริงใจ เมื่อกลับเข้าไปในร้านก็เห็นผู้จัดการมองด้วยสายตาแปลกๆ
 "หน้าผมมีอะไรติดเหรอ" ทอปเอ่ย ผู้จัดการถอนหายใจพลางเอ่ย
 "คุณลูกค้าครับ เห็นแก่ที่คุณชายเป็นแขกวีเอพี ผมจะบอกว่าเล็บนั่นมันย้อมแมวขายครับ" ผู้จัดการเอ่ย แต่กลับทำให้ทอปยิ้มร่า
 "คุณต่างหากที่ไม่รู้อะไร แต่ผมก็ต้องขอขอบคุณเถ้าแก่นะครับ ที่ไม่ซื้อเล็บนี่ ไม่งั้นผมคงไม่มีโอกาสได้ครอบครองเป็นแน่" ทอปเอ่ย
 "แหม คุณชายครับ ถ้าอยากได้ทำไมคุณไม่กระซิบบอก ผมจะได้ซื้อในราคาถูกแล้วก็ขายต่อให้คุณ ที่นี้คุณชายก็จะได้ครอบครองโดยที่เสียเงินหลักร้อย แทนที่จะเป็นหลักล้าน" ผู้จัดการเอ่ย ทอปกลับส่ายหน้า
 "ถ้าเถ้าแก่ซื้อ ผมคงไม่มีโอกาสได้ครองครองหลักร้อยบาทหรอกครับ เกรงว่าราคาจะพุ่งสูงถึงสิบล้านแน่ เพราะคุณยังอยู่ในร้าน ก็ต้องซื้อในนามของร้าน จะขายทันทีไม่ได้ ต้องมีการตรวจสอบอย่างละเอียดเพราะไม่มีข้อมูล ซึ่งกว่าจะตรวจสอบเสร็จเล็บนี่คงไปอยู่ในมือคนอื่นเเล้วครับ" ทอปเอ่ย ผู้จัดการแสดงสีหน้าเห็นใจออกมา
 "คุณก็จองไว้สิครับ อีกอย่างเล็บนั่นมันจะซักเท่าไหร่เชียว ดูยังไงราคาก็อยู่ที่ร้อยกว่าบาทแหละครับ"
 "เถ้าแก่ก็พูดได้สิครับ แต่ไม่ใช่กับผม อีกอย่างผมชอบการซื้อขายอย่างตรงไปตรงมามากกว่า เอาล่ะ ผมว่าเราหยุดคุยเรื่องนี้เถอะครับ ตอนนี้ผมต้องการทำธุระที่ค้างจากก่อนหน้าให้เสร็จ จะได้รีบกลับบ้านไวไว" ทอปกล่าว เขาไม่ยอมพูดเรื่องเล็บอีก
...….


กำแพงนั้นสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้พวกมอนสเตอร์เข้ามาสร้างความวุ่นวายให้กับผู้คนที่อาศัย แต่ละเมืองจะมีกำเเพงล้อมรอบตามแต่งบประมาณที่พวกเขาจัดสรร ความแข็งเเกร่งของกำแพงจึงแตกต่างกัน
 ในยุคสมัยนี้ผู้คนต้องดิ้นรนเอาตัวรอดจากภัยพิบัติที่เกิดจากสิ่งเหนือธรรมชาติ เมื่อทั่วทั้งโลกมีดันเจี้ยนจำนวนมาก ข้างในนั้นมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้มาจากโลกนี้ พวกมันดุร้าย ป่าเถื่อน มุ่งหวังไล่ล่าฆ่าฟันมนุษย์ เมื่อดันเจี้ยนแตก สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจะออกมา พวกมันจะยึดถิ่นฐาน สร้างอาณาเขต ทำรัง สร้างที่อาศัยตามแต่ประเภทเผ่าพันธุ์ และคอยรุกรานมนุษย์ร่ำไป
 ข้างนอกกำเเพงเต็มไปด้วยอันตราย การจะเดินทางไปแต่ละเมืองมีหลายวิธี ซึ่งวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือทางอากาศ แต่ก็แลกกับราคาแพงกว่าวิธีการปกติ
 ส่วนการเดินทางที่นิยมมากที่สุดคือทางพื้นดิน ผู้คนจะเดินเท้า ปั่นจักรยาน ขี่จักรยานยนต์ หรือว่าจะเดินทางโดยรถส่วนตัวก็ได้ แต่ต้องดูแลความปลอดภัยของตัวเอง ทั้งนี้ยังมีบริการจากหน่วยงานต่างๆที่จะจัดขบวนส่งโดยมีนักล่าหรือทหารมากฝีมือให้การคุ้มกันจนถึงจุดหมาย ซึ่งค่าใช้จ่ายจะมากกว่าเดินทางด้วยตนเองหลายสิบเท่า
 อาร์ตไม่ได้สนใจการใช้บริการแต่อย่างใด ด้วยความแข็งแกร่งของเขาจึงสามารถพาลูกสาวบินเหาะไปยังอีกเมืองได้ เมื่อเห็นกำแพงเมืองก็ลอยต่ำลงแล้วเปลี่ยนมาเดินเท้าแทนโดยมีลูกสาวหลับอยู่ในอ้อมกอด
 หน้าประตูเข้าเมืองมีผู้คนเดินทางมาจากสถานที่ต่างๆ ส่วนใหญ่เเล้วมากับขบวนคุ้มกัน พวกเขาต่างต่อแถวเพื่อทำการลงทะเบียนเข้าเมือง อาร์ตเองก็เตรียมบัตรประจำตัวของตนกับของลูกสาว เขาได้เตรียมเงินสำหรับจ่ายค่าธรรมเนียมไว้
 การเข้าเมืองต้องจ่ายค่าธรรมเนียม แต่ละเมืองนั้นจะมีค่าเข้าต่างกันขึ้นอยู่กับขนาดของเมือง และระดับคุณภาพ โดยค่าเข้าของเมืองนี้จะอยู่ที่ 40 เครดิต หรือ 2000 บาท ถ้าเป็นเด็กอายุไม่เกิน 12 ปีจะเสียครึ่งหนึ่ง
 อาร์ตมีเงินติดตัวเพียงเเค่ 4000 บาท เงินนี้เขาซ่อนเมียไว้เพื่อซื้อของขวัญเซอร์ไพรส์วันครบรอบแต่งงาน แต่โดนหักหลังจนล้มละลายเสียก่อน ดังนั้นเงินที่ไม่มีใครรู้นี้จึงเป็นตัวช่วยสำคัญสำหรับย้ายที่อยู่ใหม่
 อาร์ตเองได้วางเเผนไว้แล้วว่าถ้าเข้าเมืองได้ เขาจะนำของในมิติออกมาขายสักชิ้นสองชิ้นเพื่อใช้จ่ายเริ่มต้น จากนั้นก็ส่งลูกเข้าเรียน ส่วนตนก็จะหางานทำเลี้ยงชีพ
 อาร์ตเข้าไปต่อเเถว รอไม่นานก็ถึงคิวของตน เจ้าหน้าที่ขอดูบัตรประจำตัวเพื่อใช้ในการลงทะเบียนเข้าเมือง
 "อืม ชื่อ…..อายุ 25 กับลูกสาวชื่อ ….. อายุ 2 ปี คุณล้มละลายมาสินะครับ เฮ้อ ช่วงนี้มีคนล้มละลายเข้าเมืองหลายคนเลย โลกนี้มันย่ำแย่ขึ้นทุกวันเมื่อไหร่จะดีขึ้นก็ไม่รู้ เอาเถอะๆ ขอให้คุณกับลูกสู้ๆนะครับ ค่าธรรมเนียม 75 เครดิต หรือ 3 พันบาทครับ" เจ้าหน้าที่กล่าว อาร์ตพยักหน้าพร้อมกับยื่นเงินสดให้ เจ้าหน้าที่รับไปตรวจสอบและให้บัตรผ่านในที่สุด
 "บัตรนี้มีอายุ 1 เดือนนะครับ คุณสามารถเข้าออกเมืองได้ตลอดช่วงเวลานี้ ถ้าหมดอายุก็ต้องทำบัตรใหม่ครับ หากคุณอยากจะเข้าออกแบบถาวรก็ต้องลงทะเบียนประชากรเมือง หรือไม่ก็ลงทะเบียนสมาคมนักล่า ขอใช้โชคดีนะครับ" เจ้าหน้าที่กล่าวและเปิดทางให้อาร์ตเดินเข้าไปในเมือง
 "เป้าหมายแรกคือเอาของไปขายก่อนสินะ แล้วก็หาเช่าบ้านสักหลัง" อาร์ตเอ่ย
...…..


สังคมมนุษย์บนดาวเคราะห์ดวงนี้กำลังเข้าสู่ช่วงแปรเปลี่ยน เดิมทีความวุ่นวายเกิดจากภัยพิบัติธรรมชาติและศึกรัก โลภ โกรธ หลง ของมนุษย์ หากเปรียบเทียบกับดาวเคราะห์ส่วนใหญ่แล้ว ดาวโลกนี้ถือว่าสงบสุขโดยปกติ
 แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงแปรเปลี่ยน จะเป็นช่วงที่พลังงานของดาวฟื้นฟูไม่ทันจากการบ่อนทำลายของสิ่งมีชีวิต หรือดาวถูกชิงแก่นต้นไม้โลกไปทำให้พลังงานเริ่มลดน้อยถอยลง ดาวจึงต้องนำพลังจากแหล่งอื่นมาใช้หล่อเลี้ยง จะทำการเชื่อมกับดาวที่มีพลังงานจำนวนมากเข้ามาผ่านช่องมิติ สิ่งมีชีวิตจากดาวดวงอื่นจึงเริ่มเข้ามาผ่านช่องมิตินั้น เรียกว่าดันเจี้ยน
 จักรวาลนี้มีดาวเคราะห์จำนวนมากที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ซึ่งส่วนใหญ่เเล้วเป็นสิ่งมีชีวิตปัญญาต่ำ นั่นจึงเป็นสาเหตุหนึ่งว่าทำไมดันเจี้ยนในดาวโลกถึงมีแต่พวกมอนสเตอร์ที่สื่อสารไม่รู้เรื่อง
 การที่จะพบดันเจี้ยนที่มีสิ่งมีชีวิตทรงปัญญามีเพียงน้อยนิด ซึ่งเกิดได้ยากกับช่วงที่กำลังเริ่มแปรเปลี่ยน
 ดังนั้นแล้วสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนไม่ได้เข้ามารุกรานโลกเพราะพลังลึกลับ แต่เป็นเพราะโลกต้องการพลังเพื่อความอยู่รอดจึงต้องดึงสิ่งมีชีวิตจากโลกใบอื่นมาเกี่ยวข้องด้วย
 มนุษย์ที่สร้างหายนะให้กับโลกจึงต้องพบเจอกับความฉิบหายกันทั่ว กว่าจะปรับตัวได้ก็มีผู้คนเสียชีวิตมากมาย สถานที่อยู่อาศัยบางส่วนถูกทิ้งแล้วหันมาสร้างกำเเพงป้องกัน
 ฝ่ายมอนสเตอร์เองก็เริ่มทำรังสร้างอาณาเขต การจะปราบปรามนับวันยิ่งยากขึ้นทุกที ยิ่งมีดันเจี้ยนที่เข้าไม่ถึงแตกเพิ่มขึ้น มอนสเตอร์ก็เพิ่มจำนวนขึ้นเช่นกัน
 แต่ถึงอย่างนั้นวัตถุดิบของมอนสเตอร์กลับเป็นของมีค่า สิ่งเหล่านั้นสามารถยกระดับเทคโนโลยี และยกระดับชีวิตของมนุษย์ได้
 การที่มีพลังงานจากภายนอกเข้ามาก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้มนุษย์วิวัฒนาการ บางคนเริ่มมีความเปลี่ยนแปลงด้านร่างกายและจิตใจ มักเรียกกันว่าผู้อเวค
 พวกเขาสามารถเสกไฟ รักษาเเผล ควบคุมสัตว์ และความสามารถอื่นอีกมากมายทำให้มีการจัดอันดับความเเข็งแกร่งของผู้อเวคขึ้น
 ประโยชน์ของผู้อเวคคือพวกเขามีความสามารถเหนือมนุษย์ และสามารถหาเงินจากการเป็นนักล่าได้ดีกว่าคนทั่วไป
 …
 ถนนหลักมีผู้คนสัญจรมากมาย ทั้งเดินเท้าและการขับขี่พาหนะ ตามรายทางมีร้านต่างๆทำมาค้าขายหลากหลาย ตรงป้ายร้านจะติดสัญลักษณ์เฉพาะให้เห็น จากความเข้าใจของอาร์ต ร้านที่ติดสัญลักษณ์รูปหัวมังกรคือร้านที่รับซื้อวัตถุดิบจากมอนสเตอร์ ร้านที่ติดสัญลักษณ์ต้นหญ้าและมีรูปขวดยาคือร้านที่รับซื้อสมุนไพร วัตถุดิบสำหรับทำยา และซื้อยาที่ทำสำเร็จ
 อาร์ตเลือกร้านที่มีทั้งสองสัญลักษณ์เพื่อสะดวกในการขายวัตถุดิบในมิติตน
 กริ๊งๆ
 เสียงกระดิ่งตรงหน้าประตูร้านดังขึ้น อาร์ตเดินอุ้มลูกเข้าไปตรงเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานชายบริการอยู่ แถวนั้นมีผู้ใช้บริการอยู่จำนวนหนึ่ง เหมือนว่ากำลังเจรจาซื้อของบางอย่างอยู่
 เมื่ออาร์ตเดินมาหยุดอยู่โต๊ะบริการ ผู้จัดการร้านจึงเข้ามาต้อนรับเพราะพนักงานบริการไม่ว่าง ชายคนนั้นมองอรุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเเล้วถอนหายใจเหยีดครั้งหนึ่ง
 "เฮ้อ คุณมาทำอะไร" ผู้จัดการร้านถามอรุณด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
 "ผมมาขายวัตถุดิบ" อาร์ตตอบกลับ
 "ไหนเอามาดูซิ" เจ้าของร้านกวักมือ อาร์ตจึงนำมีดสั้นในมิติออกมาเล่มหนึ่ง เขาทำท่าทีว่ากำลังหยิบออกมาจากกระเป๋าสัมภาระ
 มีดสั้นที่สลักลวดลายมังกรอย่างวิจิตรปรากฏออกมาให้เห็น ผู้จัดการร้านทำหน้าเซ็ง
 "นี่แกกะจะหลอกลวงกูว่าเป็นของมีค่าเหรอ ไอ้หนุ่ม กูอยู่วงการนี้มานาน แค่ดูก็รู้แล้วว่านี่มันของย้อมแมวมาขาย กูไม่ซื้อ" ผู้จัดการร้านตะคอกใส่ อาร์ตย่นคิ้วไม่เข้าใจ
 "อะไร ยังไม่ได้ตรวจสอบก็มาบอกว่าไม่ซื้อแล้ว แม้ว่านี่จะเป็นมีดของเทพชั้นต่ำแต่มันก็คุณภาพดีกว่าอาวุธในร้านหลายร้อยเท่า ตรวจสอบก่อนสิครับแล้วค่อยพูด" อาร์ตเอ่ย ผู้จัดการร้านหน้าย่นคิ้วขมวด
 "อุบ๊ะ เรื่องมากจังแก อย่าอ้างนักเลย มีที่ไหนวะมีดของเทพเจ้า โกหกหน้าด้านๆ ฮึ่ม ถ้าเเกไม่เชื่อก็เอาไปวางที่เครื่องนั่นสิ เดี๋ยวตรวจสอบให้ดู" ผู้จัดการร้านสวนกลับด้วยท่าทีไม่พอใจ อาร์ตจึงนำมีดสั้นไปวางตามที่เขาบอก จากนั้นเข้ากดปุ่มบางอย่าง มีแสงแสกนมีดทั้งเล่ม ไม่นานก็ขึ้นข้อมูลว่าเออเร่อ
 "เห็นไหม เครื่องตรวจสอบไม่ได้ นั่นเเสดงว่าไม่มีข้อมูล หึ ของย้อมแมวแบบนี้กูไม่ซื้อ เอากลับไปเลย" ผู้จัดการร้านเอ่ย อาร์ตถอนหายใจ
 "มันคงระดับสูงเกินไป งั้นขายนี่ก็แล้วกัน อิลิกซ์เชอร์" อาร์ตเก็บมีดสั้นเเล้วนำขวดนำ้ยาอิลิกซ์เชอร์ออกมา ผู้จัดการร้านมีท่าทีโกรธจัด
 "นี่เเกคิดว่ากูหลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ยาวิเศษอิลิกซ์เชอร์มันหาได้ง่ายมากเลยรึไงวะ อย่ามาหลอกกูไอ้หนุ่ม" ผู้จัดการร้านตะคอกอีก ทำให้ผู้คนรอบข้างหันมาสนใจอาร์ต
 "อะไรเนี่ยคุณ ของคุณภาพก็ขายไม่ได้ งั้นเจ้านี่ล่ะ" อาร์ตยังไม่ยอมแพ้ เขาเก็บน้ำยาแล้วนำเล็บของปีศาจสุดเขตจักรวาลออกมา เพียงแค่วางบนโต๊ะก็เกิดแรงกดดันมหาศาล แต่พริบตาเดียวแรงกดดันนั้นก็หายไปเพราะอาร์ตสะกดมันไว้
 "อึก เมื่อครู่มันอะไรกัน" ผู้จัดการร้านเเสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา แต่แล้วเขาก็ปรับท่าทีอย่างรวดเร็ว
 "ถ้าคุณไม่ซื้อของชิ้นนี้ผมก็จะไปขายร้านอื่น" อาร์ตเอ่ย ผู้จัดการมองอาร์ตสลับกับกรงเล็บขนาดกว้างหนึ่งเซนติเมตร ยาวสี่เซ็นติเมตร
 "แกต้องใช้ลูกเล่นบางอย่างแน่ อย่ามาหลอกกูเสียให้ยาก ยังไงก็ไม่ซื้อเด็ดขาด" ผู้จัดการร้านเอ่ย อาร์ตพยักหน้า ไม่ซื้อเขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร นี่ถ้าไม่จำเป็นต้องใช้เงินเขาคงไม่เอาของเสนอถึงสามชิ้น
 ขณะที่อาร์ตกำลังจะเก็บกรงเล็บ
 "ดะ เดี๋ยวก่อนครับคุณพี่"
.....


เมื่อกลับถึงบ้านพัก อาร์ตขึ้นไปดูลูกสาวที่ชั้นสอง เธอยังคงหลับไหลไม่ได้สติ เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดน่ากังวลก็ลงไปชั้นล่าง


ตอนกลางวันนี้อาร์ตได้นำเนื้อของมอนสเตอร์หนูมาย่างทาซอส อุปกรณ์ครัวและเครื่องปรุงก็ไปซื้อมาจากร้านค้าละแวกนี้ กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อมอนสเตอร์โชยมาตลอดการย่าง เมื่อลองกินดูปรากฏว่ามันอร่อยพอสมควร เนื้อมอนสเตอร์หนูมีรสชาติเฉพาะ กลิ่นก็ไม่ได้เเรงเท่าเนื้อหนูปกติ เผลอๆถ้าซอสเข้าเนื้อยิ่งกลายเป็นว่าหอม อาร์ตลองย่างอีกตัวจนหนังกรอบ มองดูแล้วคล้ายกับว่ากำลังย่างหมูหันอยู่ก็ไม่ปาน เมื่อลองกินดูเขารู้สึกชอบเนื้อหนูที่ย่างแบบนอกกรอบนุ่มใน เนื้อหนูไม่ได้เหนียวทำให้เวลาเคี้ยวเหมือนละลายในปาก ยิ่งจิ้มกับน้ำจิ้มสามรสก็ทำเอาหนูทั้งห้าตัวที่ป้ากานต์ให้หมดเกลี้ยง
 "หนูนี่ก็อร่อยไม่เบาเลยนะ ทำไมรัฐบาลไม่สนับสนุนให้เป็นสินค้าเศรษฐกิจ เดี๋ยวลองไปล่าขายสักชุดหนึ่งก่อน เราไม่เชื่อหรอกว่าจะขายไม่ได้" อาร์ตเอ่ยกับตัวเอง จากนั้นก็ไปถามที่อยู่ของมอนสเตอร์หนู ซึ่งป้าแกก็บอกมาหลายสิบจุด อาร์ตจึงไปล่าจุดที่ใกล้ที่สุดคืออดีตทุ่งนา
 อดีตนาข้าวที่อาร์ตเห็นตอนนี้เต็มไปด้วยหญ้า มีเส้นทางเล็กๆหลายพันจุดคล้ายกับทางเดิน มันเกิดจากมอนสเตอร์หนูและแมลง ชาวบ้านที่นี่ไม่ได้ปลูกข้าวแล้วเพราะการรุกรานของมอนสเตอร์หนูนั่นเอง
 ในนาเก่ามีมอนสเตอร์หนูหลายร้อยตัว ขนาดของมันพอๆกับเเมวตัวเต็มวัย อาร์ตพุ่งเข้าไปจับมันและสังหารด้วยพลังจิตทำให้มันตายทันทีไม่มีอาการกระตุก จากนั้นก็โยนเข้าไปในมิติ เขาทำการล่าครู่หนึ่ง ได้มอนสเตอร์หนูมากว่าสี่ร้อยตัว
 "จำนวนมันเยอะจริงแฮะ" อาร์ตเอ่ย เขามองมอนสเตอร์หนูที่ยังเตร็ตเตร่ไปมาจำนวนมากก็ไม่คิดจะล่าต่ออีก เมื่อกลับถึงบ้านเขาจัดการถอนขนโดยการใช้เวทโคลนร้อน เวทมนตร์นี้มันจะทำให้หนังของมอนสเตอร์หนูมีความนิ่มและความขาว หลังจากขนหลุดออกเขาก็เผาทำลายขนด้วยเวทไฟจนไม่เหลือร่องรอย อาร์ตออกไปซื้อกล่องโฟม นำหนูชุดหนึ่งบรรจุลงไป เขาจะลองเอาไปขายดู
ณ ตลาดย่านเศรษฐกิจ
 "คงซื้อไม่ได้ คนที่นี่เขาไม่กินเนื้อหนูหรอก ข้าก็รู้ว่ารสชาติเนื้อมันก็ใช้ได้ แต่คนอื่นเขารังเกียจ ยังคงคิดว่าหนูคือตัวเชื้อโรค ใครที่กินมันมักจะโดนรังเกียจไปด้วย" พ่อค้ารับซื้อเนื้อมอนสเตอร์กล่าว อาร์ตตะเวนขายไปหลายร้าน ส่วนใหญ่ไม่รับซื้อ ร้านที่ขายได้ก็รับแค่ตัวหรือสองตัว ราคาต่อตัวอยู่ที่ประมาณห้าสิบบาท
 เมื่อตระเวนขายจนตะวันใกล้ลับฟ้า เขาขายได้เพียงสี่ตัวเท่านั้น รวมแล้วได้เงินมาสองร้อยยี่สิบบาทเพราะแต่ละร้านซื้อต่างกันอยู่บ้าง
 "ที่เขาซื้อนี่คงเอาไปกินเองแน่เลย" อาร์ตเอ่ย สรุปแล้วการขายเนื้อมอนสเตอร์หนูผิดจากที่คาด ต่อให้ขายได้คงไม่คุ้ม แต่หากเหาะไปขายเมืองอื่นก็คงไม่มีปัญหา มันจะติดอยู่ที่ว่าเขาต้องเดินทางไปมาตลอดระยะเวลาทำอาชีพนี้ สู้ล่ามอนสเตอร์ระดับสูงสักตัวขายให้กิลด์ยังดีเสียกว่า วันนี้เขาจึงหยุดเเค่นี้เเละเตรียมซื้อข้าวสำเร็จกลับไปกินบ้าน ระหว่างนั้นเองก็พบกับทอปที่มาทำธุระเเถวนั้นพอดี ทอปรีบวิ่งเข้ามาทักทายอาร์ตด้วยสีหน้าตื่นเต้น
 "พี่อาร์ต ใช่พี่จริงๆด้วย ผมตามหาพี่ตั้งนานในที่สุดก็เจอสักที" ขณะที่ทอปวิ่งเข้ามาได้มีกลุ่มชายแต่งตัวดีวิ่งตามด้วย พวกเขาเป็นคนรับใช้ของทอป
 "พี่ว่างคงไม่นานมั้ง มันพึ่งผ่านมาแค่คืนเดียวเองไม่ใช่เหรอ" อาร์ตเอ่ย ทอปไม่ได้เเย้งคำพูดนั้น อันที่จริงนี่ก็พึงผ่านมาคืนเดียวจริงๆ
 "คุณพี่อาร์ตครับ ผมขอเข้าประเด็นเลยนะครับ พี่มีเล็บแบบนั้นอีกไหมครับ" ทอปเอ่ยเข้าประเด็น สีหน้าของเขาดูตื่นเต้นและเป็นกังวลในคราเดียวกัน
 "ติดใจเล็บของปีศาจสุดเขตจักรวาลละสิ" อาร์ตเอ่ย ทอปพยักหน้ารัวๆ พร้อมกับโชว์ดาบที่ตรงปลายมีเล็บติดอยู่ ลักษณะคล้ายกับเอากาวมาติดอย่างหรอย่างนั้น
 "ใช่ครับพี่ เล็บนี่มันสุดยอดมากเลย เมื่อวานผมเอาไปให้ช่างประจำตระกูลทำการสกัดเพื่อสร้างอาวุธ แต่พี่รู่ไหมว่าไฟเตาหลอมที่ถูกเร่งจนสูงที่สุดก็หลอมเล็บนี่ไม่ได้ แล้วอุปกรณ์ของตระกูลทุกชิ้น ไม่เว้นของที่ทำจากเขี้ยวมังกรก็ทำอะไรเล็บนี่ไม่ได้เลย สุดท้ายช่างก็เอามันมาติดไว้ปลายดาบแบบนี้ ผมจะบอกเพิ่มอีกนะครับ เมื่อพ่อผมรู้เรื่องเข้าว่าผมไปก่อเรื่องให้ตระกูลต้องถึงขั้นซ่อมโรงตีเหล็กผมโดนด่าชุดใหญ่เลย แต่หลังจากที่ผมเอาดาบติดเล็บนี่ออกล่า กลับกลายเป็นว่าสามารถจัดการกับมอนสเตอร์แรงค์ A ได้ แม้ว่าผมเกือบจะพลาดท่าโดนมันเเด๊กก็ตาม พอพ่อผมรู้ว่าเล็บนี่เจ๋งแค่ไหน แกเลยสั่งให้ผมไปตามหาคุณพี่นี่เเหละครับ" ทอปเอ่ย อาร์ตแค่รับฟังไปอย่างนั้น เขาไม่ได้สนใจวีรกรรมของทอป
 "แล้วจะตามหาพี่ไปทำไม ถ้าจะเอาตังค์คืนพี่ไม่ให้นะ ของขายไปแล้วไม่มีบริการคืนเงิน" อาร์ตเอ่ย ทอปส่ายหน้ารัว
 "ไม่ใช่ครับพี่ ที่ตามหาเพราะอยากซื้ออีกต่างหาก ครั้งนี้พี่สามารถกำหนดราคาได้ตามใจชอบเลยครับ ผมว่าเล็บนี่ต้องหลักสิบล้านขึ้นไป ไม่งั้นก็ร้อยล้าน เพราะมันสามารถเจาะทะลุเกร็ดมังกรได้ แม้มันจะมีความยาวไม่กี่เซ็นติเมตรก็ยังเอามาติดปลายดาบหรือปลายหอกใช้งานได้ดีเลยครับ" ทอปเอ่ย อาร์ตพยักหน้า
 "อ้อพี่อาร์ต เมื่อวานพี่นำของอย่างอื่นมาขายด้วยไม่ใช่เหรอครับ พี่พอจะให้ผมดูได้ไหมครับ ผมว่าของที่พี่มีมันต้องสุดยอดมากแน่ๆเลย" ทอปเอ่ย ทันใดนั้นอาร์ตก็นึกบางอย่างขึ้นได้
 "นี่ทอป ถ้าพี่เปิดร้านขายของพวกนี้ เอ็งจะมาเป็นลูกค้าไหม" อาร์ตเอ่ย เขาต้องการทำอาชีพที่อยู่ใกล้ลูกสาว การเปิดร้านขายของนับว่าเป็นตัวเลือกที่ดี เขาไม่จำเป็นต้องมีลูกค้าเยอะ เมื่อทอปได้ยินก็ยิ้มยินดีทันที
 "พี่จะเปิดร้านจริงเหรอ ผมจะเป็นลูกค้าวีวีไอพีของร้านเลย" ทอปเอ่ย อาร์ตยิ้ม
 "พรุ่งนี้ให้ไปที่xxx นี่เบอร์ติดต่อพี่ ถ้าน้องไปอุดหนุนเดี๋ยวพี่เเถมของให้" อาร์ตเอ่ยแล้วให้ที่อยู่พร้อมเบอร์ติดต่อกับทอป ฝ่ายทอปนั้นใจร้อนอยากไปเสียเดี๋ยวนี้แต่อาร์ตห้ามไว้ เขาจึงยอมจากไปโดยดี
…..


เช้ามืดอาร์ตลุกจากเตียงลงมาชั้นล่างของบ้าน เขากำลังคิดอยู่ว่าจะหางานอะไรทำ ตอนนี้เขาตั้งใจว่าจะเลี้ยงลูกให้เธอรู้จักข้อมูลพื้นฐาน ให้เธอได้เรียนรู้ไปตามวิถีของดาวเคราะห์ดวงนี้ไปสักพัก จากนั้นค่อยพาเธอท่องโลกกกว้าเพื่อหาที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมกับการใช้ชีวิต
 อาชีพที่เขาคิดจะทำก็มีหลายตัวเลือก
 หนึ่งคือเป็นพนักงานขนซากมอนสเตอร์เหมือนเเต่ก่อน มันเป็นงานใช้เเรงกายเพื่อแลกเงิน อัตราเงินเดือนจะอยู่ที่ 3,000 - 9,000 บาท หากเขาเลือกทำงานนี้คงต้องคำนวณการใช้จ่ายแบบเดือนชนเดือน
 ตัวเลือกที่สองคือเป็นนักล่า เป็นงานที่ต้องเสี่ยงออกไปล่ามอนสเตอร์ข้างนอกกำเเพงและในเกทดันเจี้ยน รายได้นั้นไม่เเน่นอน มันขึ้นอยู่กับจำนวนและระดับมอนสเตอร์ที่ล่าได้ ทั้งนี้ระดับแรงค์เองก็มีส่วนสำคัญต่อรายได้เช่นกัน โดยทั่วไปแล้วคนที่เลือกงานนี้มักจะเป็นผู้อเวคพลัง แต่ส่วนใหญ่มักจะล่ามอนสเตอร์ระดับต่ำ ในส่วนของคนธรรมดาก็มีคนเลือกงานนี้อยู่เช่นกัน พวกเขาจะล่ามอนสเตอร์โดยใช้อาวุธที่มีประสิทธิภาพ แต่ต้องแลกกับความเสี่ยงหลายอย่างเพราะศักยภาพคนปกตินั้นต่ำ พวกเขาจึงต้องแบกรับความเสี่ยงมากกว่าผู้อเวค อาชีพนี้ถือว่าน่าสนใจ แต่หากอาร์ตเลือกอาชีพนักล่า เขาจะไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับลูก เพราะนักล่าจะต้องใช้เวลาการล่าหลายวันโดยเฉพาะภารกิจสมาคมที่ไม่อาจเลี่ยงได้ บางภารกิจใช้เวลาเป็นเดือนก็มี หากแม้ว่าจะคิดวิธีค่อยๆเอาของในมิติไปขายให้กับสมาคมโดยไม่ต้องไปล่าแบบนักล่าทั่วไป แต่เมื่อคิดถึงตอนที่เขาเอามีดไปขายร้านแล้วโดนพนักงานปรามาสว่าย้อมแมวขายก็กังวลใจว่าถ้าหากที่สมาคมเป็นแบบนั้น เขาคงขายของไม่ออกเป็นแน่
 อาชีพต่อไปคือไปสมัครงานประจำหรืองานรับจ้าง แต่เครดิตคนล้มละลายคงเป็นไปได้ยาก
 ก่อนที่จะตัดสินใจว่าจะเลือกอาชีพไหน อาร์ตคิดว่าวันนี้เขาจะลองไปหาข้อมูลใกล้ๆนี้ก่อน เผื่อจะมีอาชีพที่เหมาะกับพ่อเลี้ยงเดี่ยวเช่นเขาอยู่
 อาร์ตมองไปบนชั้นสอง ลูกสาวยังคงหลับไหล เธอจะไม่ตื่นเร็วๆนี้ เขายังพอมีเวลาในการเลือกอาชีพ คิดดังนั้นก็ออกจากบ้าน เขาเดินทอดน่องตามถนนมองดูสภาพเเวดล้อมโดยรอบ บ้านเขาตั้งอยู่ตรงสี่แยกพอดี ตรงข้ามเป็นร้านขายกล้วยที่อยู่ติดกับโรงเรียน ซ้ายมือเป็นร้านขายของชำ มีเครื่องประดับที่ทำจากแร่และอัญมณี เดินไปอีกสักพักก็เจอร้านขายเนื้อสัตว์ มีเนื้อหมูกับเนื้อไก่ที่คนทั่วไปนิยมรับประทาน นอกจากนี้ยังมีเนื้อมอนสเตอร์ขายด้วย แต่ราคาจะเเพงกว่าหลายเปอร์เซ็นต์ แถวนั้นมีตลาดติดกันสองแห่ง ตรงข้ามตลาดเป็นร้านสะดวกซื้อ เขาใช้เวลาครึ่งวันสำรวจชนบทแห่งนี้ เมื่อวนมาบรรจบที่บ้านตัวเองก็พอรู้ว่าที่นี่ไม่ได้ขาดแคลนปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต เพียงแต่คนไม่ค่อยนิยมเข้ามาอาศัยอยู่ ซึ่งสาเหตุหนึ่งอาจเป็นเพราะใกล้กำแพง และมีดันเจี้ยนอยู่หลายเเห่ง แต่ดันเจี้ยนดังกล่าวกับมีทางเข้าที่เล็กมาก เล็กถึงขั้นที่ว่าสามารถมุดเข้าไปได้เเค่ศีรษะ จึงมักมีเหตุการณ์ดันเจี้ยนทะลักบ่อยๆ มอนสเตอร์ที่เข้ามาโจมตีเป็นประเภทหนู กิ้งก่า มดแมลง นับว่าเป็นมอนสเตอร์ระดับต่ำสุด มันมีลักษณะคล้ายสัตว์เกือบทุกประการ เพียงแต่ตัวจะใหญ่กว่าเเละมีกำลังมากกว่าสัตว์ปกติ นอกจากนี้ วัตถุดิบของมันก็ไม่เป็นที่ต้องการของตลาดหลัก อีกทั้งมอนสเตอร์เหล่านี้สามารถจัดการได้ไม่ยากทางสมาคมจึงไม่จัดเป็นปัญหาใหญ่ แม้มันจะเป็นปัญหาที่จัดการไม่ได้ก็ตาม
 ซึ่งการที่ไม่สามารถเข้าไปเคลียร์ในดันเจี้ยนได้ มันจึงทำให้ไม่สามารถควบคุมการทะลักของมอนสเตอร์ ไม่มีใครรู้ว่าจะทะลักตอนไหน พวกมันสร้างความเสียหายทางพืชผลเกษตร และสร้างความรำคาญให้กับผู้คนที่นี่ แม้จะยื่นเรื่องขอให้มีเจ้าหน้าที่มาลาดตระเวร และขอมาเฝ้าดันเจี้ยนเพื่อกำจัดตอนที่มอนสเตอร์ทะลัก แต่ทางรัฐไม่ได้ตอบรับเรื่องนี้ ทั้งยังบอกอีกว่าเป็นการเสียเวลาที่จะให้เจ้าหน้าที่ไปเฝ้าดันเจี้ยนร้อยกว่าจุด งบประมาณจะเสียเปล่า สุดท้ายจึงลงเอยที่ชาวบ้านต้องจัดการกันเอง ความลำบากในการดำเนินชีวิตจึงเพิ่มขึ้นจำนวนประชากรบริเวรนี้จึงลดลงทุกปี
 ในขณะที่กำลังจะเข้าบ้านอาร์ตได้พบเจอกับเพื่อนบ้านที่เข้ามาทักทาย
 "สวัสดีพ่อหนุ่ม มาอยู่ใหม่เหรอ" เสียงของหญิงสาววัยกลางคนเอ่ยทัก ด้านหลังเธอสะพายกระเป๋าซึ่งมีมอนสเตอร์หนูห้อยอยู่หลายตัว เธอเเกะเอามอนสเตอร์หนูทั้งหมดยื่นให้กับอาร์ต
 "พ่อหนุ่มกินหนูเป็นไหม ถ้ากินไม่เป็นเดี๋ยวป้าจะทำกับข้าวให้กิน" เสียงหญิงวัยกลางคนนั้นเอ่ย
 "ก็พอปรุงเป็นอยู่ครับ ว่าเเต่ป้าให้ผมหมดจะดีเหรอครับ" อาร์ตเอ่ย ป้าแกเอามอนสเตอร์หนูยื่นให้อา์ตทั้งหมดจริงๆ
 "เรียกป้าว่าป้ากานต์ก็ได้จ้ะ ป้าเปิดร้านตรงข้ามถนนนี่เอง พ่อหนุ่มเอาไปหมดเลย ป้ากินจนหน้าจะเป็นหนูพวกนี้อยู่เเล้ว ถ้าชอบหนูพวกนี้ยิ่งดี จากนี้จะได้ช่วยกันกิน ช่วงนี้มอนสเตอร์หนูมันเยอะขึ้นอีกแล้ว คนที่นี่กินกันจนจะอ้วก" ป้ากานต์เอ่ย
 "ทำไมไม่เอาไปขายล่ะครับ" อาร์ตถาม
 "ขายก็ขายอยู่หรอก แต่มันขายยาก ตลาดไม่ค่อยรับซื้อ กว่าจะขายได้สักสิบตัวก็ลำบากลำบนแล้ว อีกอย่างนะ ไอ้หนูเวรพวกนี้จะเอาไปทิ้งนอกกำแพงก็ไม่ได้เพราะไอ้พวกรัฐมันจะปรับเงิน มันขู่ใหญ่เลยไอ้พวกนั้น มาทำเป็นบอกว่าเป็นห่วงประชาชน ถ้าเอาซากหนูไปทิ้งนอกกำเเพงเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าเพิ่มอาหารให้มอนสเตอร์ข้างนอก ป้าล่ะอยากถุยน้ำลายจริงๆ มันเป็นห่วงในเรื่องที่ยังมาไม่ถึง ตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านต้องเผชิญกับความยากลำบาก ความจริงมันน่าจะหาช่องทางจัดการหนูพวกนี้สิ ไม่ใช่ปล่อยให้พวกเราจัดการกันเองแบบนี้" ป้ากานต์ได้ทีก็บ่นยาว
 "เราก็เอาไปขายเมืองอื่นสิครับ เมืองใกล้ๆก็น่าจะรับซื้อ" อาร์ตเอ่ย ป้ากานต์ถอนหายใจ
 "จะซื้อมันก็ซื้ออยู่หรอก เเล้วเราก็เคยทำมาเเล้วด้วย แต่มันขาดทุน เสียทั้งค่าคุ้มกัน เสียค่าภาษีเจ้าเมือง บางครั้งก็ถูกกดราคา แล้วที่สำคัญคือเสียชีวิต ช่วงนั้นคนในหมู่บ้านตายไปหลายรายกับการเอาหนูเวรนี่ไปขายข้างนอก ต่อให้ขายออกก็ได้กำไรไม่กี่บาท มันเลยกลายเป็นว่าวิธีกำจัดด้วยการกินจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแม้มันจะสิ้นคิดที่สุดก็ตาม ก็จะให้ทำไงได้ เฮ้อ" ป้ากานต์ตัดเพ้อ อาร์ตพยักหน้าเข้าใจ
 "งั้นผมไม่เกรงใจละนะครับ ขอรับมอนสเตอร์หนูไปทั้งหมดเลย อ้อ ผมชื่ออาร์ตครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" อาร์ตเอ่ย
 "ยินดีจ้ะ วันนี้ป้าจะได้เปลี่ยนเมนูแล้วฮี่ฮี่" ป้ากานต์เอ่ยพลางยิ้มร่าเข้าบ้าน
....


อันชิงเหมยเป็นคู่หมั้นของเสิ่นหว่านอี้ ก่อนยกทัพไปออกศึก เขาไห้คำมั่นสัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์กับนางเพียงแค่คนเดียว จงรอเขากลับมาเพื่อแต่งงานกัน 1ปีผ่านไป เสิ่นหว่านอี้ชนะศึกกลับมา แต่เขาก็พาหญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย บอกว่านางคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ หากไม่มีนางเขาก็คงจะตายไปแล้ว เสิ่นหว่านอี้กุมมืออันชิงเหมย แล้วเอ่ยปาก บอกว่า หยางซือหรูเป็นภรรยาของตน ตั้งแต่อยู่ที่ค่ายแล้ว ต้องการแต่งนางเป็นฮูหยินรอง ขอไห้อันชิงเหมยเมตตานางด้วย อันชิงเหมยแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา บุรุษผู้นี้หลงลืมหมดสิ้นแล้วคำสัญญา มีแต่นางที่หลงเชื่อยึดมั่นอยู่ผู้เดียว เอาเถอะในเมื่อทั้ง2รักกัน ตนก็จะไม่ขวางวาสนา "ไม่ต้องแต่งนางมาเป็นฮูหยินรองหรอก ท่านแต่งนางมาเป็นฮูหยินเอกเถิด ข้าอันชิงเหมยผู้นี้ ขอตัดขาดวาสนากับท่าน ในเมื่อท่านรักษาคำมั่นสัญญา ที่ให้ไว้กับข้าไม่ได้ ข้าขอถอนหมั้น คืนอิสระไห้ ต่อไปเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก"


ในตลาด วันนี้ผู้คนพลุกพล่าน การค้าขายแต่ละร้านคึกคักเป็นพิเศษ อันชิงเหมยมาเดินเล่นกับซีหว่าน ดูนั่นดูนี่เพลิดเพลิน ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับ
" ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะคุณหนูอัน วันนี้มีแบบใหม่ๆมาเพียบเลยเจ้าค่ะ นี่เจ้าค่ะ "
เถ้าแก่เนี๊ยะรีบกุลีกุจอมาต้อนรับก่อนจะหันไปเอาถาดใส่เครื่องประดับมาวางตรงหน้าให้อันชิงเหมยเลือก
" เลือกตามสบายเลยนะเจ้าค่ะ " พูดกับอันชิงเหมยก่อนจะเลี้ยงเด็กในร้านมาคอยดูแล
" เจ้าหน่ะมานี่สิ มาดูแลคุณหนูอันด้วย บริการให้ดีหล่ะ "
" คุณหนูเจ้าค่ะ ชิ้นนี้เป็นไงเจ้าค่ะ ประดับมุกสีชมพูแวววาวเชียวเจ้าค่ะ " ซีหว่านหยิบปิ่นมุกส่งให้อันชิงเหมยดู
" ก็สวยดี ถ้าเจ้าชอบก็เอาสิข้าซื้อให้ "
" ไม่ ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่เอาหรอกที่มีอยุ่ก็เยอะแล้ว "
ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่ตาก็มองปิ่นมุกอยู่ตลอด อันชิงเหมยเห็นก็ยิ้ม หยิบปิ่นมุกส่งให้พนักงานห่อให้ ส่วนนางยังไม่ถูกใจชิ้นไหน และก็ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อด้วยแค่แวะมาดูเล่นๆเท่านั้น เมื่อหันหลังกลับมากำลังจะออกจากร้าน ก็เจอกับคนที่ไม่อยากจะเจอ
" เหมยเอ๋อ " เสิ่นหว่านอี้ยิ้มกว้างที่ได้เจออันชิงเหมย เขาไม่เห็นหน้านางมาหลายวันแล้วเสิ่นหว่านอี้เดินกะโผลกกะเผลกไปหานางแต่หยางซือหรูก็รีบเดินตามไปรั้งแขนเขาไว้
" ท่านพี่ ท่านช่วยข้าเลือกได้หรือไม่ "
หยางซือหรูไม่รอให้ตอบกลับก็ลากเสิ่นหว่านอี้ไปอีกทาง เสิ่นหว่านอี้มองตามอันชิงเหมยที่เดินออกจากร้านไปตาละห้อย
" เฮ่อ คิดว่าจะได้มาเดินเล่นอย่างสบายใจซะหน่อย ดันมาเจอคนที่ไม่อยากเจอซะงั้น หมดอารมณ์ล่ะ ซีหว่านไปร้านน้ำชากันดีกว่า จิบชากินขนมกัน "
" เจ้าค่ะ กินขนมอร่อยๆจิบชาไปด้วย อารมณ์ขุ่นมัวแค่ไหนก็ดีขึ้นทันตาเลยเจ้าค่ะ ไปเจ้าค่ะคุณหนู "
ซีหว่านจูงมือคุณหนูของตน ตรงไปที่โรงน้ำชา อันชิงเหมยเลือกชั้น2โต๊ะติดริมหน้าต่าง ที่มองลงมาเห็นวิวตลาดด้านล่าง
อันชิงเหมยกินขนมไปจิบชาไป มองวิวอย่างเพลิดเพลิน ก็เห็นขบวนกองทัพแห่มา ผู้คนต่างหลีกทางให้พากันมายืนดูอยู่2ข้างทาง
" ซีหว่าน กองทัพผู้ใดรึ "
" เอ๊ะ ดูเหมือนจะเป็นของชินอ๋องนะเจ้าค่ะ "
" เจ้ารู้ได้ไง ว่าเป็นชินอ๋อง "
" ก็ชินอ๋องใส่หน้ากากสีเงินเจ้าค่ะ ข้าเคยได้ยินคนเล่าลือมาว่า ชินอ๋องหน้าตาอัปลักษณ์ถึงได้ไปอยู่เป็นแม่ทัพประจำชายแดนใต้ตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยกลับมาเมืองหลวงเลย ว่ากันว่านิสัยโหดเหี้ยมไร้ปราณี พูดน้อย ฝีมือร้ายกาจปลิดชีพศัตรูเพียงพริบตา สมญานามปีศาจไร้หัวใจ "
อันชิงเหมยมองไป ก็เห็นมีชายใส่หน้ากากสีเงินจริงๆอย่างที่ซีหว่านพูด เขานั่งอยู่บนหลังม้าสีหมอกตัวใหญ่ แม้จะใส่หน้ากากปกปิดใบหน้า แต่ก็ไม่อาจปิดบังไอสังหารที่แผ่ออกมาได้ รูปร่างของเขาสูงใหญ่บึกบึนสมชายชาตินักรบ ผิวที่โผล่พ้นผ้าออกมาเป็นสีคล้ำกร้านแดด
" เขายังลือกันอีกนะเจ้าค่ะ ว่าชินอ๋องไม่มีชายาหรือแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียง เคยมีพวกขุนนางเสนอบุตรสาวให้แต่งกับชินอ๋องโดยให้ฟ่าบาทพระราชทานสมรสให้ แต่ชินอ๋องไม่ยอมรับไม่กลับมาวังหลวงเพื่อแต่งงาน เลยต้องส่งเจ้าสาวไปแดนใต้แทน แล้วยังไงรู้ไหมเจ้าค่ะ"
ซีหว่านหันมองซ้ายมองขวาก่อนจะขยับเข้ามากระซิบที่ข้างหูอันชิงเหมย
" เจ้าสาวถูกฆ่าตายกลางทางตั้งแต่ยังไม่ถึงแดนใต้เลยเจ้าค่ะ "
ได้ยินแบบนั้นอันของเหมยก็รู้สึกสงสารผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทันที
"ไม่ใช่คนเดียวนะเจ้าค่ะ ประมาณ10คนได้ "
" 10 คน " อันชิงเหมยถึงกับตาโต
ในเมื่อสองหรือสามคน เกิดเหตุการณ์ถูกลอบฆ่าแบบเดียวกัน แล้วยังจะมีการส่งเจ้าสาวไปอีกเหรอ ขุนนางพวกนั้นรู้ว่าส่งไปก็อาจจะถูกฆ่าตายแต่ทำไมยังเสี่ยงส่งตัวบุตรสาวของตัวเองไปให้ชินอ๋องอีก
ในเมื่อชินอ๋องผู้นั้นไม่อยากมีภรรยาก็ไม่ควรฆ่าเจ้าสาวตัวเอง ทำไมถึงไม่ส่งให้พวกนางกลับมา ไม่ต้องการก็เลยต้องฆ่าให้ตายกันไปเลยเหรอ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว
" เจ้าบอกว่าเขาไม่เคยกลับวังหลวงเลย แล้วทำไมคราวนี้ถึงยอมกลับมา "
" ข้าไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ แต่ข้าว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ถึงทำให้ชินอ๋องยอมออกมาจากแดนใต้ได้ "
" ทำไมเจ้ารู้เรื่องดีจัง "
" แฮะ แฮะ คุณหนู ข้าฟังเขาเล่ามาอีกทีเจ้าค่ะ "
อันชิงเหมยเคยได้ยินบิดาเล่าให้ฟังมาบ้างว่าชินอ๋องเป็นโอรสของสนมนางหนึ่ง พอนางตายตอนนั้นชินอ๋องอายุได้11ปี หลังจากเสร็จพิธีศพ ชินอ๋องก็เข้ากองทัพทันทีออกร่วมรบตั้งแต่อายุ12 จนปัจจุบันอายุ20 กลายเป็นแม่ทัพประจำชายแดนใต้ ที่เขาใส่หน้ากาก นางคิดว่าหน้าของเขาคงจะเป็นรอยแผลเป็นจากการทำศึก
ชินอ๋องรับรู้ได้ ถึงการจ้องมองมาที่เขาทั้งตลอดสองข้างทาง แต่เขารู้สึกถึงการจ้องมองของสายตาหนึ่งมัน มาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จนต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็สบตากับดวงตาใสแป๊วที่มองดูเขาอยู่ ก่อนที่นางจะหลบสายตาไป เขากระตุกยิ้มมุมปาก ใจก็เต้นแรงขึ้นมาแปลกๆ


เมื่อหิมะโปรยปรายEp1.
คุณหนู คุณหนูเจ้าขา" เสียงสาวใช้คนสนิทร้องเรียกมาแต่ไกล จนอันชิงเหมยที่กำลังปักถุงหอมอยู่ ต้องละสายตาเงยหน้าขึ้นมามอง
" มีอะไร แล้วทำไมวิ่งหน้าตาตื่นมาอย่างนั้นเล่า วิ่งเร็วแบบนั้น เดียวก็หกล้มหรอก "
" ข่าวดีเจ้าค่ะคุณหนู ท่านรอง ท่านรองแม่ทัพ กลับมาแล้วเจ้าค่ะ ตอนข้าไปตลาดขบวนเคลื่อนผ่านเห็นท่านรองแม่ทัพนั่งอยู่บนหลังม้า ผู้คนแห่ไปต้อนรับกันเยอะแยะไปหมดเลยเจ้าค่ะ นี่ขบวนก็น่าจะใกล้ถึงจวนของเราแล้ว " ซีหว่านพูดไปหอบก็หอบไป
เสิ่นหว่านอี้ ท่านกลับมาแล้วอย่างนั้นเหรอ แล้วทำไม ถึงไม่ส่งจดหมายมาบอกข้าก่อน หรือว่าเขาต้องการให้ข้าแปลกใจ
นึกถึงอดีต เสิ่นหว่านอี้เป็นเพียงนายกองเล็กๆ แต่เพราะสร้างผลงานในการรบครั้งก่อน นำกองกำลังบุกตีฝ่าวงล้อมข้าศึก ไปช่วยกองทัพเอาไว้ได้ทัน ทำให้ได้รับชัยชนะ แต่ศึกครั้งนั้นก็ทำให้รองแม่ทัพฟู่ต้องตาย ส่วนแม่ทัพอันบิดาของนาง ก็ได้เขารับคมหอกคมดาบแทน จนเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสหนัก นอนรักษาตัวอยู่แรมเดือน ขาของเขาถูกตัดเส้นเอ็นขาดไปบางส่วน แม้จะหายดีแต่ก็ไม่เหมือนเดิม ขาของเขาเวลาเดินก็จะกะโผลกกะเผลก
ด้วยความชอบของเขาในครั้งนั้น กอปรกับตำแหน่งรองแม่ทัพว่าง หลังพิธีศพของรองแม่ทัพฟู่ ฮ่องเต้ก็ได้มีราชโองการ ประทานยศเลื่อนขั้นให้ นายกองเสิ่นหว่านอี้ดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพ
ช่วงที่เขาบาดเจ็บพักรักษาตัว นางได้แวะเวียนไปดูแลเขาที่จวนแทบทุกวัน เพื่อตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตบิดาของนาง ด้วยความใกล้ชิด ทำให้เขากับนางมีใจให้กัน บิดาของนางก็ดูออก จึงเอ่ยปากยกนางให้หมั้นหมายกับเขา
เมื่อเขาหายดี จึงได้ส่งแม่สื่อมาทาบทามขอหมั้นพร้อมสินสอดอีกหลายหีบ ล้วนได้มาจากที่ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลให้ เขาเอามามอบให้นางทั้งหมด
ตั้งแต่นั้นมาทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็รับรู้ ว่าเขากับนางเป็นคู่รักที่หมั้นหมายกันแล้ว นางไม่รังเกียจเขาที่เวลาเขาเดิน ขาจะลากพื้นต้องเดินกะโผลกกะเผลก เขาเองก็ดูแลเอาใจใส่นางเป็นอย่างดี มาหานางที่จวนทุกวัน การกระทำของเขาเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด
จนกระทั่งเกิดศึกที่เมืองหนานหยาง ทำให้เขาต้องออกศึก นางจำคำมั่นสัญญาที่เขาให้ไว้กับนางก่อนไปได้ดี
" เหมยเอ๋อ พี่ไปครานี้ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่ แต่พี่อยากให้เจ้าจำเอาไว้ ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน แต่ใจของพี่จะอยู่ที่เจ้า "
" เจ้าจงรอพี่ เสร็จศึกกลับมาครานี้ เราจะแต่งงานกันทันที  พี่สัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์กับเจ้า จะมีเพียงเจ้าเป็นภรรยาของพี่แค่คนเดียว "
" คุณหนู รีบไปหน้าจวนเร็วเถอะเจ้าค่ะ ไปรอรับท่านรองแม่ทัพกัน "
ซีหว่านจูงมืออันชิงเหมยเร่งเดินไปหน้าจวน
เมื่อมาถึงหน้าจวน ขบวนกองทัพก็มาถึงพอดี อันชิงเหมยสบตากับตาคมของเสิ่นหว่านอี้ที่หันมามองนางพอดี เสิ่นหว่านอี้กระตุกเชือกม้าดึงเข้าข้างทาง กระโดดลงจากหลังม้า เดินยิ้มเข้ามาหานาง
" เหมยเอ๋อ พี่กลับมาแล้ว "
" ท่านพี่ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม "
อันชิงเหมยใช้สายตาสำรวจทั่วตัวของคนรัก เขาดูซูบไปผอมลงนิดหน่อย ผิวก็คล้ำลงไปมาก รอยบากที่หน้านั่นเป็นรอยแผลเป็นใหม่แน่ นางเอามือลูบแผลเป็นบนใบหน้าของเขาเบาๆ เสิ่นหว่านอี้จับมือของนางมากุมเอาไว้
" แผลนี้ ข้าได้มาเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนี้มันกลายเป็นแผลเป็นแบบนี้ เจ้ารังเกียจพี่หรือเปล่าที่พี่อัปลักษณ์ "
อันชิงเหมยส่ายหน้า ต่อให้เขาต้องพิการหรืออัปลักษณ์กว่านี้ นางก็ยังรักเขาเหมือนเดิม
" พี่ต้องเข้าวังไปเฝ้าฮ่องเต้ ตอนเย็นๆพี่จะมาหาเจ้า"
" ไม่ต้องเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปหาท่านที่จวนท่านเอง ข้าทำขนมเอาไว้มาก ตั้งใจจะเอาไปฝากท่านป้าอยู่พอดี "
" งั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปก่อนนะ"
" เจ้าค่ะ"
อันชิงเหมย เหลือบไปเห็นรถม้าจอดอยู่ไม่ไกลผ้าม่านในรถเปิดออก หญิงสาวนางหนึ่งชะโงกหน้าออกมามอง สายตาสบเข้ากับนางพอดี ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือเปล่า นางเห็นแววตาไม่พอใจปรากฎออกมา ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะปิดผ้าม่านลง รถม้าก็เคลื่อนไปพร้อมกับเสิ่นหว่านอี้
" ข้าเห็นรถม้าคันนั้น มาพร้อมกับขบวนกองทัพด้วย พอท่านรองแม่ทัพมาหาคุณหนู รถม้าก็ไปจอดรออยู่ตรงมุมนั้น ในรถม้านั่นมีผู้หญิงด้วยเจ้าค่ะ เหตุใดจึงมาด้วยกันได้ " พอซีหว่านพูดมาแบบนั้น นางก็รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ
อันชิงหรูมาที่จวนของเสิ่นหว่านอี้ มีการตกแต่งจวนรอรับการกลับมาของเสิ่นหว่านอี้ นางเดินเข้าไปที่ห้องโถง เท้าสองข้างก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้สบตากับผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง ผู้หญิงที่อยู่บนรถม้า เหตุใดนางถึงได้มาอยู่ที่นี่ นางเป็นใครกัน
" เหมยเอ๋อมาแล้วเหรอ มาๆมานั่งตรงนี้ "
เสิ่นเย่วชิง มารดาของเสิ่นหว่านอี้กวักมือเรียกอันชิงเหมยไปนั่งข้างๆ นางเดินไปนั่งลงตามคำชวน สายตายังคงจับจ้องหญิงคนนั้นไม่วาง ผู้หญิงคนนั้นก็มองนางไม่ยอมถอนสายตาเช่นกัน ต่างคนต่างไม่ยอมละสายตาไปไหน ไม่มีคำพูดจาใดๆมีแต่สายตาเชือดเฉือนกัน จนบรรยากาศเริ่มตึงเครียด
เสิ่นเย่วชิงเลิ่กลั่ก นางไม่รู้จะบอกกับอันชิงเหมยอย่างไรดี เรื่องที่บุตรชายของนางพาผู้หญิงอีกคนมาด้วย เอาไว้ให้เขาอธิบายกับนางเองละกัน นางได้แต่ภาวนาให้บุตรชายของนางกลับมาเร็วๆ
สวรรค์ช่วยนางแล้ว เสิ่นหว่านอี้มานู่นแล้ว


อันชิงเหมยลุกออกไปทันที เสิ่นหว่านอี้รีบตามไป อันซูหลุนเห็นแก่ที่เสิ่นหว่านอี้เคยช่วยชีวิตเขาไว้ จึงยอมให้ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น จะเป็นอย่างไรต่อไปก็สุดแล้วแต่ลูกสาวของเขาและเขาเคารพการตัดสินใจของนางทุกอย่าง
" เหมยเอ๋อ "
" ตามมาทำไม ทำไมยังไม่กลับไปอีก "
" เจ้าอยากให้พี่ทำยังไง บอกพี่มาสิ พี่จะทำทุกอย่าง ขอเพียงเจ้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม "
" ท่านไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะมันไม่มีวันเหมือนเดิม "
เสิ่นหว่านอี้จะกุมมือนางแต่นางเบี่ยงกลบขยับถอยหลังไป2-3ก้าว เขามองเข้าไปในตาของนาง มันช่างว่างเปล่า ว่างเปล่าจนเขาหายใจไม่ออก
" เหมยเอ๋อ ทำไมไม่เรียกพี่เหมือนเดิม ทำไมต้องทำเหินห่างเย็นชากับพี่ด้วย "
" ข้ามิบังอาจเรียกท่านรองแม่ทัพอย่างสนิทสนมได้หรอกเจ้าค่ะ ข้ากับท่านเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว คำๆนั้นท่านมีคนเรียกอยู่แล้ว กลับไปดูแลภรรยาของท่านเถอะ ข้าขอตัว"
เสิ่นหว่านอี้คว้าแขนของนางเอาไว้ นางสะบัดออก หันมามองเขานัยตาแดงกร่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม
" ข้าหวังว่าท่านจะไม่มาที่นี่อีก เรื่องของเรามันจบลงแล้ว ท่านไม่ผิดหรอก เป็นข้าที่ไร้วาสนาเคียงคู่กับท่านเอง "
" ข้าไม่เข้าใจ ทำไม เพราะข้ามีภรรยาเพิ่มอีกคน เจ้าถึงกับต้องตัดขาดข้าเลยเหรอ เจ้าจะให้ข้าทำยังไง นางมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า นางช่วยข้าถอนพิษ โดยไม่ห่วงชื่อเสียงของนาง นางไม่ต้องการให้ข้ารับผิดชอบด้วยซ้ำ แต่บิดาของนางรู้เรื่อง ทำให้นางกับข้าต้องแต่งงานกันกะทันหัน "
" ท่านกับนางแต่งงานกันแล้ว "
เสิ่นหว่านอี้พึ่งนึกได้ว่าเขาหลุดปากเรื่องแต่งงานกับหยางซือหรูไป ก็หน้าซีดขึ้นมาเขาตั้งใจมาง้อนาง นางรู้ความจริงเรื่องนี้คงไม่ยอมให้อภัยเขาแน่
เขาบอกว่าเขากับหยางซือหรูแต่งงานกันแล้ว แต่งงานกันแล้วเป็นสามีภรรยากันแล้ว แล้วนางหล่ะ บอกจะให้นางเป็นฮูหยินเอก แต่กลับแต่งกับหยางซือหรูไปแล้วเนี่ยนะ
" ข้าเป็นสตรีใจคอคับแคบ ไม่คู่ควรกับท่านรองแม่ทัพหรอก "
เสิ่นหว่านอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ บ่งบอกว่ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์สุดๆ
" ข้าจะให้นางอยู่ในส่วนของนาง ไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับเจ้า ข้าจะปลูกเรือนให้นางอยู่ต่างหาก ส่วนเจ้าจะอยู่ที่เรือนใหญ่กับข้า และถึงข้าจะแต่งงานกับซือหรูมาก่อนแล้ว แต่ข้าก็บอกนางตั้งแต่วันนั้น ว่านางมีฐานะเป็นแค่ฮูหยินรองเท่านั้น นางเองก็รับปากว่าจะอยู่อย่างเจียมตัว "
" ข้าสัญญา ว่านอกจากนางแล้วจะไม่มีใครอีก กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไปเป็นฮูหยินเอกของพี่นะ "
เสิ่นหว่านอี้จะเข้าไปกอดอันชิงเหมย แต่นางเบี่ยงตัวหลบ มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ
" ข้าเคยบอกท่านไปแล้ว ว่าข้าไม่อาจใช้สามีร่วมกับผู้อื่นได้ จริงอยู่บุรุษมากภรรยาเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับข้า ข้าไม่ยอมรับ ท่านเคยให้สัญญากับข้าว่าจะมีข้าแค่คนเดียว แต่ท่านก็ผิดสัญญา ข้าก็ลืมคิดไปว่าลมปากของบุรุษมันเชื่อถือไม่ได้ "
" พี่ พี่ขอโทษ " เสิ่นหว่านอี้กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอด้วยความยากลำบาก เขาผิดเองทั้งที่สัญญากับนางว่าจะมีนางแค่คนเดียว แต่เขาก็ทำไม่ได้ เขาทำให้นางต้องผิดหวัง เขาไม่รู้ต้องทำยังไงให้นางหายโกรธ ให้นางกลับมาเป็นเหมือนเดิม
" ข้ายอมรับว่าข้าเป็นสตรีเห็นแก่ตัว แต่ข้าไม่อาจทำใจ ใช้แท่งเดียวกันกับสตรีอื่นได้จริงๆ แท่งนั่นจะต้องใช้สัมผัสข้าเพียงผู้เดียว แต่ท่านกลับเอาไปทิ่มแทงสตรีอื่นแล้ว ข้าขยะแขยงยิ่งนัก "
อันชิงเหมยเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เสิ่นหว่านอี้ยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น เขาก้มลงมองกลางกาย นางหาว่าเขาสกปรกนางรังเกียจเขา เขาต้องทำยังไง จะให้เขาย้อนเวลากลับไปก็ไม่ได้
หยางซือหรูตื่นขึ้นมาไม่เจอเสิ่นหว่านอี้ นางก็โมโห คิดว่าเขาต้องไปตามง้องอนอันชิงเหมยแน่
" คุณหนู " หยางซื้อหรูหันควับนัยตากรุ่นโกรธ เมื่อสาวใช้คนสนิทเรียกนางว่าคุณหนูแทนที่จะเรียกฮูหยิน
" เอ่อ ฮูหยิน รองแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ "
หยางซือหรูได้ยินแบบนั้นก็รีบออกจากห้องไป
" มานั่งสิ ซือหรู "
เสิ่นเย่วชิงเรียกให้มานั่งใกล้ๆนาง
" กินข้าวกันก่อนมีอะไรไว้ค่อยคุยกันทีหลัง"
หยางซือหรู คีบอาหารใส่ถ้วยข้าวเอาใจเสิ่นหว่านอี้ เสิ่นหว่านอี้ก้มหน้าก้มตากินไม่พูดจา สักพักก็อิ่มแล้วลุกขึ้นจากไป
ตอนเย็นเสิ่นหว่านอี้กลับมาจากวังหลวงก็ดื่มเหล้าอยู่หน้าจวนกับคนสนิท และบ่าวชายอีก3คน
" หว่านอี้ พอแล้วตั้งแต่กลับมาหลายชั่วยามเจ้าก็เอาแต่ดื่มเหล้าไม่หยุด มานี่มาคุยกับแม่หน่อย "
เสิ่นเย่วชิงลากตัวบุตรชายออกมาจากวงเหล้า
" ข้าไม่ไป๊ ท่านแม่ ท่านจากลากข้าไปหนาย
"
" เป็นเพราะเหมยเอ๋อใช่ใหม เจ้าถึงได้ดื่มเหล้าหนักขนาดนี้ "
เมื่อพูดถึงอันชิงเหมยเขาก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมาเขาไปนางทุกวันแต่นางก็หลบหน้าไม่ยอมพบเขา
" นางก็กระไร ใจคอคับแคบนัก จะมีบุรุษใดมีภรรยาคนเดียวกันเล่า ถ้านางเฝ้ารอบุรุษที่จะมีนางคนเดียว นางคงต้องรอชาติหน้าแล้วหล่ะ "
เสิ่นหว่านอี้มองหน้ามารดา นางบอกว่าไม่มีบุรุษที่มีภรรยาเดียว ทำไมจะไม่มี ในเมืองหลวงนี่ก็มีคนหนึ่งแหละ แม่ทัพอันพ่อของอันชิงเหมย
" ในเมื่อเหมยเอ๋อถอนหมั้นเจ้าแล้ว นางตัดเจ้าไปแล้ว เจ้าก็ควรเลิกสนใจนางแล้วหันกลับมามองซือหรู นางเป็นภรรยาของเจ้า เจ้าควรใส่ใจนางให้มากกว่านี้ "
" อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานเลี้ยง พรุ่งนี้เจ้าก็พาซือหรูไปซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับ ยังไงนางก็เป็นภรรยาของเจ้า งานเลี้ยงคืนนั้นเจ้าต้องพานางไปออกงานในฐานะฮูหยิน "


ตอนที่3
อันชิงเหมยเดินออกไปไม่สนใจเสิ่นหว่านอี้ว่ามีสีหน้าเป็นเช่นไร
" เหมยเอ๋อ " เสิ่นหว่านอี้รีบเดินตาม หยางซือหรูเห็นแบบนั้นก็แสร้งเป็นลม
" ท่านพี่" เสิ่นหว่านอี้ชะงักเท้า รีบพุ่งไปรับตัวหยางซือหรูที่โงนเงนจะล้ม เมื่อถึงตัวนางนางก็ล้มลงในอ้อมแขนของเขาพอดี เสิ่นหว่านอี้ได้แต่มองตามหลังบอบบางของอันชิงเหมยที่ลับตาไป
อยู่ๆหยางชิงหรู ก็ตัวร้อนมีไข้ขึ้นมา ทำให้เขาต้องคอยดูแลนางทั้งคืน นางเอาแต่พร่ำเพ้อหาเขา ไม่ยอมให้เขาห่างนางเลยแม้แต่น้อย ในใจของเสิ่นหว่านอี้ตอนนี้ ทุกข์ทรมานราวไฟสุม อยากไปหาอันชิงเหมย อยากขอร้องให้นางให้อภัยเขา แต่ก็ไม่สามารถทิ้งหยางซือหรูไปได้
หยางซือหรูปรายตามองเสิ่นหว่านอี้ ยกยิ้มมุมปาก นางไม่ได้ป่วยไข้หรอก อาศัยความรู้วิชาแพทย์เล็กน้อย ใช้เปลือกไม้ชนิดหนึ่งที่มีคุณสมบัติพิเศษ เมื่อเคี้ยวกลืนน้ำมันลงไปสักพัก ตัวจะรุมๆมีไอร้อนเหมือนเป็นไข้ ที่เหลือนางก็เสแสร้งแกล้งเจ็บป่วย เพื่อรั้งเขาไว้ไม่ให้ตามคู่หมั้นของเขาไป
นางเจอเขาครั้งแรกเมื่อกองทัพมาถึงหนานหยาง บิดาของนางที่เป็นเจ้าเมืองไปให้การต้อนรับ นางเองก็ไปด้วย นางสบตาเขาครั้งแรกก็ชื่นชอบ บุรุษหน้าตาคมคาย มีหนวดเคราประปราย ร่างกายสูงใหญ่บึกบึนสมชายชาตินักรบ แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉย แต่นางราวกับต้องมนต์
เมื่อบิดาของนางเชิญชวน เหล่าผู้บัญชากองทัพไปทานอาหารในจวน ที่จัดเตรียมไว้รอพวกเขา เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางแปลกๆ พอนางมองต่ำ ก็เห็นเขาเดินลากเท้าข้างซ้าย นางถึงกับไปไม่เป็น อ่า เขาพิการหรอกรึ ต่อมานางก็ได้รู้ว่าเขาคือรองแม่ทัพเสิ่นหว่านอี้ ผู้นำกองทัพชนะศึกในสงครามคราก่อน ศึกครั้งนั้นได้ยินมาว่าดุเดือดนักจนต้องเสียรองแม่ทัพฟู่ไป แต่ด้วยสติปัญญาของเสิ่นหว่านอี้ อีกทั้งวรยุทธ์ล้ำเลิศ จึงเอาชัยชนะมาได้ เหตุนั้นทำให้เขาต้องขาพิการ
วันรุ่งขึ้นเขาและกองทัพไปตั้งค่ายอยู่นอกเมือง นางจึงอาสาไปด้วย อ้างว่ามีวิชาแพทย์จะได้ช่วยเหลือยามมีผู้ได้รับบาดเจ็บ
ที่นั่นมีทีมแพทย์จากสำนักในวังอยู่แล้ว5คน มีผู้หญิงอยู่2คน นางจึงนอนร่วมกระโจมเดียวกัน
ต่อมาเขาบาดเจ็บหนัก นางก็อาสาดูแล ความใกล้ชิดยิ่งทำให้นางชื่นชอบเขา ยิ่งเห็นฝีมือในการต่อสู้ของเขาที่เก่งกาจ นางก็ยิ่งคลั่งไคล้ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็พูดจากับนางมากขึ้น จนศึกที่ยืดเยื้อมาเป็นปีสิ้นสุดลงเมื่อแม่ทัพฝั่งนั้นถูกตัดหัว จากนั้นก็พากันฉลองชัยชนะ ต่างพากันกินดื่มจนเมา นางแอบเอายาพิษ7ราตรีใส่ในเหล้าให้เขากิน เมื่อยาออกฤทธิ์ จึงทำทีไปตรวจให้เขาและบอกว่าเขาถูกพิษ ต้องร่วมรักกับสตรีทุกคืนจนครบ7ราตรีจึงจะถอนพิษได้ ไม่ใช่นั้นจะถูกธาตุไฟแทรกจนตายได้ นางจึงอาสารีดพิษให้เขา
และนางเองที่เป็นคนบอกบิดาของนาง ว่านางกับเขารักกันจนมิอาจหักห้ามใจ นางเป็นภรรยาของเขาแล้ว บิดาของนางที่รักและตามใจนางจึงรีบจัดงานแต่งให้ แต่นางก็ต้องเสียใจเมื่อเขาปฏิเสธ บอกว่ามีคนรักอยู่แล้วเขาไม่รู้จะรับผิดชอบยังไง หากต้องการให้แต่งงาน เขาก็จะแต่งแต่ให้นางเป็นได้แค่ภรรยารองเท่านั้น เพราะเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วนางเป็นบุตรของแม่ทัพแดนเหนือ นางทั้งเจ็บใจน้อยใจ ถึงอย่างไรนางก็ได้เขา แม้วันนี้จะเป็นรองแต่วันหน้านางจะขึ้นมาเป็นภรรยาเอกให้ได้
รุ่งเช้าเสิ่นหว่านอี้รีบออกจากห้องมุ่งหน้าออกจากจวนจุดหมายคือจวนตระกูลอัน แต่เมื่อผ่านห้องโถงกลับพบหีบหลายใบ พ่อบ้านรีบมาโค้งคำนับ
" รองแม่ทัพ ของพวกนี้เป็นพวกตระกูลอันส่งมาขอรับ พร้อมหนังสือนี่ " พ่อบ้านส่งหนังสือให้ เสิ่นหว่านอี้เปิดดูก็พบว่ามันคือหนังสือถอนหมั้น แล้วหีบพวกนั้นก็ไม่ต้องเดาว่าคืออะไร เสิ่นหว่านี้หน้าดำคล้ำด้งยความโกรธ
" แค่ข้ามีเมียเพิ่ม ก็คิดจะถอนหมั้นข้าเลยรึ"
" บอกให้คนขนของพวกนั้นตามข้าไปตระกูลอัน "
ตระกูลอัน
อันชิงเหมย คีบกับข้าวใส่จานให้บิดา มื้อนี้นางเข้าครัวทำอาหารเอง บิดาของนางกลับมาเมื่อคืน เพื่อมาร่วมงานเลี้ยงในวังตามโองการของฮ่องเต้ และจะอยู่ที่เมืองหลวงไม่นานก็ต้องกลับไปประจำอยู่ชายแดนทางเหนือ เมื่อบิดาของนางรู้เรื่องของนางกับเสิ่นหว่านอี้ก็ไม่ได้ตำหนิอะไร ทั้งยังพอใจที่นางถอนหมั้นอีก
" ท่านแม่ทัพขอรับ รองแม่ทัพเสิ่นมาขอรับ"
อันซูหลุน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางตะเกียบในมือลง เขากำลังกินอาหารอร่อยๆพอได้ยินชื่อชายผู้นั้นก็อิ่มขึ้นมาทันที
" คาระวะแม่ทัพอัน " อันซูหลุนเมินเฉย
" _ "
" เหมยเอ๋อ พี่ "
ยังไม่ทันจะได้พูดต่ออันซูหลุนก็ถาขึ้นมา
" เจ้ามีธุระอะไรถึงมาที่นี่แต่เช้า "
เสิ่นหว่านอี้กวักมือให้คนยกของเข้ามา
" ข้าเอาของหมั้นมาคืน "
" ขนกลับมาทำไม ในเมื่อถอนหมั้นไปแล้ว ก็ควรจะคืนเจ้าถึงจะถูก"
อันซูหลุนหันมามองหน้าเสิ่นหว่านอี้นัยตาดุดัน ฮึ เสียแรงครั้งนึงเคยเอ็นดู เห็นว่ารักกันกับลูกสาวของเขา จึงได้เอ่ยปากยกนางให้ ตอนนั้นบอกรักนางทั้งสัญญากับนางต่อหน้าเขาว่าจะมีนางคนเดียว ไม่รับภรรยาไม่มีอนุให้นางต้องช้ำใจ ผ่านไปปีเดียวกลับกลืนน้ำลายลืมคำพูดตัวเองไปสิ้น เฮ่อ บุรุษดีๆรักเดียวใจเดียวหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ถึงอย่างงั้นก็ยังมีให้อยู่บ้างอย่างเขานี่ไงมีภรรยาแค่คนเดียว พอนางตายไปเขาก็ไม่จะมีภรรยาใหม่ ทุมเทความรักให้บุตรสาวคนเดียว แม้ช่วงนี้จะไม่ค่อยมีเวลาให้ เพราะต้องไปประจำที่ชายแดนก็ตาม
" ข้าไม่ยอมรับการถอนหมั้น "
" ข้าพูดคำไหนคำนั้น เมื่อตัดสินใจไปแล้วไม่เปลี่ยนแน่นอน"
" เหมยเอ๋อ เจ้ายังไม่หายโกรธพี่ พี่รู้ แต่พี่มีความจำเป็นจริงๆ เจ้าจะให้พี่ทำยังไง"
" ท่านไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น กลับไปหาภรรยาของท่านซะ ขนของพวกนั้นกลับไปด้วย "


หว่านอี้ กลับมาแล้วเหรอลูก "
" ขอรับท่านแม่ หลังจากรายงานสถานการณ์กับฝ่าบาทเสร็จ ก็อยู่คุยกับคนอื่นๆต่อเลยมาช้าไปหน่อยขอรับ "
" อีก7วันจะมีงานเลี้ยงต้อนรับในวังหลวง พี่อยากให้เจ้าไปด้วย "
เสิ่นหว่านอี้พูดแต่กลับมองหน้าอันชิงเหมยสลับกับหยางซือหรู
ตกลงเขาพูดกับใคร อยากให้ใครไปงานเลี้ยงด้วยกันแน่
" ท่านพี่ ข้ายังไม่มีชุดสวยๆใส่เลย ท่านพาข้าไปซื้อได้หรือไม่ "
หยางซือหรูลุกขึ้นไปกอดแขนออดอ้อนเสิ่นหว่านอี้ อันชิงเหมยหน้าซีด ใจกระตุกวูบ ท่านพี่อย่างงั้นเหรอ หมายความว่ายังไงกัน นางจ้องหน้าเขาเขม็งเพื่อรอคำอธิบาย
เสิ่นหว่านอี้แกะแขนของหยางซือหรูออก แล้วเดินไปหาอันชิงเหมย มีสีหน้าลำบากใจ
" เหมยเอ๋อ คือว่า "
" อธิบายมาว่านางเป็นใคร"
" เอ่อ คือ " เสิ่นหว่านอี้อ้ำอึ้งพูดไม่ออก เขาไม่รู้จะเริ่มอธิบายให้นางฟังอย่างไรดี หยางซือหรูก็พูดขึ้นมา
" ข้า หยางซือหรู เป็นภรรยาของท่านพี่หว่านอี้ "
ภรรยาอย่างงั้นเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน นางเป็นคู่หมั้นของเขา รักเขารอเขามาเป็นปี เขาบอกให้นางรอนางก็รอ แล้วทำไมถึงทำกับนางแบบนี้ ก่อนไปเขาบอกกับนางว่าจะรักและซื่อสัตย์กับนางแค่คนเดียว เขาจะมีนางเป็นภรรยาแค่คนเดียว แล้วนี่อะไรกัน
เสิ่นหว่านอี้ เอื้อมไปกุมมือนางมาจับไว้แน่น เห็นน้ำตาที่เอ่อล้นจวนเจียนจะไหลออกมา ใจเขาก็เจ็บปวด
" เหมยเอ๋อ ซือหรูนางช่วยชีวิตพี่เอาไว้ ตอนนั้นพี่บาดเจ็บหนัก หมดสติไปหลายคืน หากไม่ได้นางพี่ก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ "
" แล้วที่นางบอกว่าเป็นภรรยาท่าน "
" นางช่วยชีวิตข้า คอยเฝ้าดูแลรักษาบาดแผลให้ข้าทั้งวันทั้งคืน ต่อมาข้าถูกพิษนางก็ช่วยถอนพิษให้ข้าอีก การถอนพิษต้องใกล้ชิดสัมผัสนาง นางเป็นลูกสาวเจ้าเมือง ที่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ ข้าจำต้องรับนางเป็นภรรยาเพื่อรักษาเกียรตินาง "
ความจริงที่เขายังบอกไม่หมดคือเขากับนางแต่งงานกันแล้วที่เมืองหนานยาง หลังเสร็จศึกเจ้าเมืองหนานหยางพ่อของนาง เป็นคนจัดแจงงานแต่งทุกอย่าง พิษที่เขาได้รับคือพิษ7ราตรี วิธีถอนพิษมีอย่างเดียวคือจะต้องร่วมรักกันจนครบ7ราตรีเพื่อขับพิษออกทางน้ำรัก ทีแรกเขาไม่ยอม แต่หยางซือหรูยืนยันว่านางยอมให้เขาใช้ร่างกายของนางรีดพิษ นางบอกจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ แต่สุดท้ายเจ้าเมืองก็รู้เรื่อง เขาเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าเมืองรู้ได้ยังไง เพราะเรื่องที่เขาถูกพิษมีเพียงแค่กู่เยว่ คนสนิทของเขากับนางเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็ต้องจำใจเข้าพิธีแต่งงานกับนาง
" เหมยเอ๋อ ข้าจะแต่งนางเป็นฮูหยินรอง ส่วนฮูหยินเอกยังคงเป็นเจ้าผู้เดียว เจ้าเมตตานางหน่อยได้ไหม "
อันชิงเหมยแค่นหัวเราะ ให้นางเป็นฮูหยินเอกเหรอ เขาจำคำพูดของเขาไม่ได้แล้วกระมัง ก่อนไปศึกเขาให้สัญญากับนาง ว่าจะมีนางเป็นภรรยาแค่คนเดียว จะไม่รับอนุหรือมีหญิงอื่นอีก ผ่านไป1ปีเขากลับลืมทุกอย่าง
นางมองเข้าไปในดวงตาของเขา ตอนนี้แววตาของเขาที่เคยมีแต่นาง มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาเหลือบไปมองหยางซือหรูเป็นระยะ แววตาบ่งบอกถึงความลำบากใจ
" ไม่ต้องแต่งนางมาเป็นฮูหยินรองหรอก ท่านแต่งนางมาเป็นฮูหยินเอกเถอะ ข้าอันชิงเหมยผู้นี้ ขอตัดขาดวาสนากับท่าน ในเมื่อท่านรักษาคำมั่นสัญญา ที่ให้ไว้กับข้าไม่ได้ ข้าขอถอนหมั้นคืนอิสระให้ ต่อไปเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก "
พูดจบนางก็ก้าวเดินออกไป ไม่สนใจว่สเขาจะมีสีหน้าเป็นอย่างไร
" ช้าก่อนเหมยเอ๋อ บุรุษมีหลายภรรยา ไม่ใช่เรื่องแปลก จริงอยู่ที่หว่านอี้เคยให้สัญญากับเจ้าเอาไว้ ว่าจะมีเจ้าแค่คนเดียว แต่เจ้าก็รู้ว่าเขามีความจำเป็น ต้องรับซือหรูมาเป็นภรรยาอีกคน "
เสิ่นเย่วชิงเดินเข้าไปจับมืออันชิงเหมย
" ตำแหน่งฮูหยินเอกยังเป็นของเจ้า ส่วนซือหรูยังไงนางก็เป็นเพียงฮูหยินรอง เป็นรองเจ้าอยู่ดี ตอนนี้เจ้ากำลังโกรธ เอาไว้ใจเย็นลงแล้วค่อยคุยกันเถอะนะ "
" ไม่จำเป็นต้องคุยวันหลัง ข้าว่าข้าพูดไปหมดแล้วว่าข้าจะถอนหมั้น ข้ายอมรับว่าข้าเป็นคนใจแคบ ไม่อาจใช้สามีร่วมกับผู้ใดได้ "
อันชิงเหมยมองหน้าของหยางซือหรู สายตาของนางแวววาวมีความเย้ยหยันอยู่ในนั้น
ฮึ อันชิงเหมย ยิ้มเย็นส่งสายตาแข็งกร้าวกลับไปให้นาง นางคงคิดว่าแย่งคนรักของคนอื่นไปได้แล้วคงจะภูมิใจมากสินะ เอาไปเลย ผู้ชายใจโลเลแบบนี้ แค่สัญญายังรักษาไม่ได้ไม่นับเป็นลูกผู้ชาย เสียแรงเป็นถึงรองแม่ทัพ อันชิงเหมยเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับหยางซือหรู
" ดีใจด้วย กับตำแหน่งฮูหยินรองแม่ทัพ รักษาเอาไว้ดีๆเล่า วันหน้าเขาไปรบกลับมา เขาก็จะพาสตรีคนใหม่มาอีก แล้วบอกว่านางช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เลยต้องตอบแทนด้วยการรับนางเป็นภรรยาอีกคน ขอให้เจ้าเมตตานางด้วย "
อันชิงเหมยเข้าไปใกล้หยางซือหรู กระซิบให้ได้ยินกันแค่2คน
" บุรุษขาเป๋หน้าบากผู้นี้ ข้ายินดียกให้ "


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


" ค คือว่า ขอบคุณนะคะที่คุณช่วยฉันเอาไว้ ไม่อย่างนั้นฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรบ้าง "เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสลด เพราะเธอรู้จักโลกในหนังสือที่เธอได้ปั้นแต่งขึ้นมาดีกว่าใครก็น่ะเธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือนี้! ในอีกไม่กี่วันข้างหน้ามันก็จะเหลวร้ายมากกว่านี้อีกหลายเท่า
" มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ถ้าคุณอยู่ในนี้ตลอดผมรับรองความปลอดภัยของคุณได้ประมาณหนึ่ง "พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? เหอะ เหอะ เธอละถึงกับคำพูดของผู้ชายคนนี้จริงๆ หมายความว่าถ้าเธอเดินออกจากโรงแรมนี้ไปเธอก็ไม่ได้อยู่ในการควบคุ้มหรือปกป้องจากเขา ฉันแปลคำพูดของเขาได้ ฉันคงไม่โง่ใช่ไหมนะ?
" ยะ อย่างนั้นเหรอ ฉัน ฉันเข้าใจแล้ว เออ...คือว่าพวกเรายังไม่ได้รู้จักชื่อกันเลย ฉันเซียวเหมย ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ " อา...นี้เขาจะบอกชื่อกับฉันรึเปล่าดูสิหน้าตาเย็นชาขนาดนี้ ถ้าเขายิ้มสักหน่อยหัวใจของเธอคงจะวายแน่ๆ อืม...แค่ทำหน้านิ่งๆก็หล่อมากขนาดนี้
" ผม เยี่ยหมิงเฉิน " ห้ะ! นี้ นี้ผู้ชายคนนี้คือ...พระเอกผู้น่าสงสารคนนั้น!เธอจำชื่อได้แม่นเลยเขาคือพระเอกคนแรกที่ปรากฏตัวออกมาคนแรก คนโง่ที่เข้าไปช่วยเหลือนางเอกโดยไม่คิดจะสนว่าตัวเองจะต้องตายหรือเปล่า? ผู้ชายที่น่าสงสารคนนั้นตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ในตอนนี้..
" เออ...ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปพักก่อนนะคะ ขอบคุณคุณอีกครั้งที่ได้ช่วยฉันเอาไว้ " พูดเสร็จเธอก็ก้มโค้งขอบคุณแล้วจึงเดินไปทางบันไดเพื่อขึ้นไปพักที่ชั้นสอง ไม่นึกเลยว่าเธอได้เจอกับพระเอกคนแรกในนิยายแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาได้เจอกับนางเอกหรือยัง? แต่เธอคิดว่าคงจะยังไม่เจอแน่นอนเพราะนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นของโรคระบาดในกลางเมืองของกวางโจว
ดวงตาคมจ้องมองตามแผ่นหลังเล็กๆของเซียวเหมยจนเธอขึ้นบันไดไปแล้วเขาจึงหันไปส่องประตูดูอีกครั้งแล้วคิดในใจ
' เมื่อกี้สายตาของเธอ...มีแต่ความสงสารและเห็นใจ? เพราะอะไร? ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้เลยน่ะแล้วทำไหมถึง...'
ตอนนี้สถานการณ์ในเมืองเหลวร้ายมากขึ้นไปทุกที ตามถนน ตลาด ห้างสรรพสินค้า หรืออาคารที่พักก็เต็มไปด้วยซอมบี้ บางคนพยายามลบซ่อนตัวเองให้มิดชิด ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังเคลือบคลานเข้ามาในจิตใจของพวกเขา ไม่รู้ว่าพวกเขาจะอยู่รอดไปได้นานแค่ไหน...
ณ บ้านหลังเล็กตรงตรอกคับแคบแห่งหนึ่งภายในเมือง
เพี๊ยะ!
" แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องลูกกู! ออกไป! ออกไปจากบ้านกูเดียวนี้! " เสียงตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยวของชายวัยกลางคนดังลั่นบ้านหลังเล็กแห่งนี้ จนทำให้พวกตัวประหลาดที่อยู่แถวนั้นหันมาสนใจเสียงของเขา พวกมันหันมามองตามเสียงที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในที่แห่งนี้ และร้องคำรามออกมาด้วยความหิว!
คว๊ากก!
แฮ่!
แฮ่!
" พ่อ...ผมเป็นลูกของพ่อเหมือนกันน่ะ! พ่อเคยมองผมเป็นลูกของพ่อบ้างหรือเปล่า ทำไม ทำไมผมต้องผิดทุกครั้งทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างนี้น่ะ! " เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังและเสียใจ ทำไหมพ่อถึงเกลียดเขากับแม่! พวกเขาแม่ลูกทำผิดอะไร? ความรักความอบอุ่นของพ่อ เขาไม่เคยได้รับจากพ่อคนนี้เลยสักครั้ง ตั้งแต่เล็กจนโต จนกระทั่งแม่ของเขาเสียชีวิตไป พ่อก็พาผู้หญิงและเด็กผู้ชายคนนั้นเข้ามาในชีวิตของพวกเรา
" แกไม่ใช่ลูกกูตั้งแต่แรกแล้ว! แม่ของแกท้องกับไอ้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้ และมาให้ฉันรับผิดชอบแทนมัน! หึ! แกรีบไปเก็บของแล้วออกจากบ้านของกูเดี๋ยวนี้! " อะไรนะ! นี้เขาไม่ใช่ลูกของผู้ชายคนนี้จริงๆหรือ แล้วทำไมแม่ไม่เคยบอกเขาในเรื่องนี้เลยล่ะ...เขาลุกเดินออกไปทางประตูโดยไม่ขึ้นไปเก็บอะไรสักอย่างจากบ้านหลังนี้ เพราะมันก็ไม่ใช่ของๆเขาตั้งแต่แรกแล้ว ต่อให้ขึ้นไปก็ไม่มีอะไรให้เก็บหรอก
' หึ! ในที่สุดบ้านและที่ดินตรงนี้ก็เป็นของฉันกับแม่ ' แกคิดว่าตัวเองจะรอดจากโลกภายนอกหรือไง! ตลกสิ้นดี กูจะค่อยดูว่ามึง
จะรอดไปถึงเมื่อไหร่ หึ!
แฮ่!
แฮ่!
" หืม นั้นมันเสียงอะไรอยู่ด้านนอก " อยู่ๆก็มีเสียงประลาดๆดังขึ้นอยู่นอกประตูบ้าน
" พ่อ พ่อครับ! ม มีคนเยอะมากอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเรา! "
" อะไรนะ! คนมันมาจากไหน! เหลวไหล! พ่อจะออกไปไล่พวกมันเอง ลูกเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ในห้องไป " ใครกันที่กล้ามาก่อกวนขนาดนี้!
" ครับพ่อ พ่อระวังตัวด้วย " พูดจบก็รีบวิ่งขึ้นชั้นสองทันที
แกร๊ก
แฮ่! แฮ่!
อ๊ะเห้ย! นี้มันอะไรกัน! ทำไมบนตัวของคนพวกนี้ถึงมีแต่เลือดเต็มไปหมดแบบนี้ล่ะ! ไม่ได้การแล้ว หรือว่าพวกมันเป็นฆาตกร!
" เห้ย! พวกแกอย่าเข้ามาน่ะ! ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!ฉันจะแจ้งตำรวจถ้าพวกแกเข้ามา! ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไม่ได้ยินหรือไง เห้ย! อะ โอ้ย! " เขาผลักชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าอกอก สีตาของชายคนนี้ขาวขุ่นมัวจนไม่เห็นสีดำในเวงตาของเขา แต่ว่าเมื่อเขายืนมือออกไปคิดจะผลัก ชายแก่คนนั้นก็คว้าจับมือของเขาไว้และกัดอย่างแรงจนเลือดออก
แฮ่!
แฮ่!
อ๊าก! ข แขนฉัน! ไม่ ไม่นะ! น นี้มันไม่ใช่คนแล้ว!
" โอ้ยย ช ช่วยด้วย อ อาลาง ช่วยพ่อด้ว- "
ซอมบี้มากมายกรู่เข้ามากัดทึ่งชายวัยกลางจนเขาสิ้นใจไป มีซอมบี้อีกมากมายแหเข้ามา ในบ้านหลังน้อยแห่งนี้เพราะกลิ่นเลือด!
เซียวเหมยเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องหมายเลขสามและปิดประตูแล้วล็อกอย่างแน่นหนา เธอมองสำรวจรอบๆภายในห้องนี้จนแน่ใจว่ามันไม่มีอะไรแปลกปลอมอาศัยอยู่ในนี้เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างโลงอก ไม่นึกเลยว่าเธอจะต้องเข้ามาอยู่ในนิยายที่ตัวเองเขียนแบบนี้ เรื่อง รักโรแมนติกในวันสิ้นโลก นี้แต่งขึ้นมาจากการจินตนาการของเธอเองล้วนๆเลย ในเรื่องนี้จะมีอุปสรรคมากมายให้พวกพระเอกและนางเอกได้ฝ่าฝัน แต่... แล้วทำไมต้องมีฉันในเรื่องนี้ด้วย! เธอไม่ได้ตายแล้วมาสิ่งร่างของคนอื่น แต่กลับทะลุมิติเข้ามาในนิยายทั้งตัวและจิตวิญาณ เห้ออ ช่างซ่วยจริงๆ ทำไมฉันต้องมาตกระกรรมลำบากแบบนี้ด้วย ฮือฮือ ไม่ได้ๆ ฉันต้องตั้งสติ ในเมื่อฉันได้เข้ามาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้แล้วเธอก็ต้องเอาชีวิตรอดจากโลกวิบัติแห่งนี้ให้ได้ ฉันต้องว่างแผนให้ดีแล้วล่ะ แต่เธอไม่มีแรงไปต่อสู้กับซอมบี้แน่ๆ แต่ว่า พวกพระเอกนางเอกจะมีพลังในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้านี่นา ใช่แล้วถ้าเธอมีพลังเหมือนกับพวกเข้าล่ะ ไม่ได้การเธอต้องรีบเก็บรวบรวมผนึกหินในสมองของซอมบี้ให้ได้เยอะซะแล้ว แต่ก่อนอื่นต้องหาคนมาช่วยถึงจะทำสำเร็จได้...
ตึก ตึก ตึก
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอจึงเดินไปส่องมองตาแมวที่ติดในประตูดู จึงรู้ว่าคนที่มาเคาะประตูห้องคือเยี่ยหมิงเฉิน
แอด~
" คุณ...มีอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่าค่ะ " ชายหนุ่มพยักหน้าและ ให้เธอเดินตามเขาไปที่ห้องโถงที่เป็นพื้นที่ของห้องอาหารในโรงแรม เมื่อนั่งลงเรียบรอยเธอจึงเอ่ยถามเขา
" คุณมีอะไรที่อยากจะให้ฉันช่วยเหรอค่ะ "
" ผมอยากจะให้คุณตามไปกับผมถ้าคุณอยู่คนเดียวที่นี้ผมคิดว่ามันอาจจะไม่ปลอดภัยสำหรับคุณที่จะอยู่ที่นี้เพียงลำพังในโรงแรมแห่งนี้ ผมจะออกไปสำรวจที่ด้านนอก " ในที่สุดโอกาสก็มาถึงแล้ว ฉันไม่มีทางอยู่คนเดียวอยู่แล้วล่ะ ใครจะโง่อยู่รอให้พวกที่หนีตายเข้ามาเจอเธอที่นี้ ไม่มีทางยะ!
" ได้สิค่ะ แต่ว่า...ฉันต่อสู้ไม่เป็นนะคะ " ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะต่อสู้เป็นอยู่แล้ว ต่อให้พาเธอไปด้วยแล้วจะลำบากมากกว่าเดิมก็ไม่เป็นไร เขารู้สึกไม่ว่างใจที่ให้เธออยู่ที่นี้คนเดียว
" อืม ผมรู้ดูจากรูปร่างของคุณไม่น่าจะต่อสู้เป็นอยู่แล้วนิครับ " นะ นี้เขา! ฮึ่ม เขากำลังดูถูกฉันอย่างสุภาพใช่ไหม!?
ฝากนิยายใน readAwrite Love In The Mist


ฉันมีชื่อว่าเซียวเหมยมีอายุสิบหกปีไม่มีนามสกุลเพราะฉันเป็นเด็กกำพร้าไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ของตัวเองเป็นใครอยู่ที่ไหน และฉันก็โหยหาความรักของครอบครัวมาโดยตลอด แต่มันก็ไม่มีสำหรับฉันหรอก ฉันอาศัยอยู่ที่เมืองหูเป่ย อยู่ในห้องเช่าเล็กๆที่ชานเมือง ฉันเป็นนักเรียนมัธยมปีที่สามแล้วอีกหน่อยก็จะได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะ ฉันมีงานอดิเรกก็คือการเขียนนิยาย นิยายที่มาจากการจินตนาการของฉันเอง...
หล้า~หล้า~
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในจังหวะเพลงสบายๆ หญิงสาวจึงละความสนใจจากการเขียนเนื้อเรื่องหันไปคว้ามือถือมาดูว่าใครเป็นคนโทรมา เธอจึงยิ้มอ่อนเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรมาหา เพราะนั้นก็คือเพื่อนรักของเธอไงล่ะ
" ฮัลโหล ว่าไง มีอะไรเหรออิงอิง ฉันกำลังยุ่งอยู่นะ " เธอพูดกับคนในปลายสายแล้วแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ใครบอกให้เพื่อนตัวน้อยโทรมาหาตอนนี้ล่ะคนกำลังเขียน เดี๋ยวก็ลืมบทกันพอดี แต่ก็...คิดถึงเหมือนกัน
" อะไรกันเซียวเหมย! ฉันอุตส่าห์คิดถึงเธอนะ "เพื่อนตัวน้อยอิงอิงพูดด้วยอารมณ์โกรธปนน้อยใจ
" เฮ้อ... ก็ได้ๆไม่แกล้งแล้วฉันทำอะไรเธอไม่ได้เลยจริงๆ อยากคุยอะไรล่ะ ฉันกำลังเขียนบทที่เพิ่งจะนึกออกน่ะ เธอไม่เข้าใจฉันหรอกอิงอิง " เธอพูดออกไปอย่างเพลียจิต ก็รู้หรอกว่าเพื่อนเป็นห่วง
" ฉันขอโทษนะ นะ นะ เธอควรจะพักบ้างซิหรือ มาเที่ยวกับพวกเราบ้างก็ได้เธอทำให้พวกเราเป็นห่วงนะเหมย "
" ขอบใจนะจ๊ะที่เป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันต้องเขียนให้จบก่อน มันเหลือไม่กี่บทเองน่ะอีกเดี๋ยวก็จะจบแล้วล่ะ เธอเองก็กำลังรออ่านฉากจบของนิยายเรื่องนี้ด้วยไม่ใช่เหรอ? " เซียวเหมยพูดลากยาว เธอก็อยากจะพักแล้วเหมือนกันแต่อีกใจก็อยากจะเขียนให้มันจบไว้ๆเหมือนกันนี้น่า
" ฮึ่ม มันก็ใช่ที่ฉันกำลังรออ่านฉากจบ ชิ! เธอก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย โอเคๆ แต่เธออย่าลืมนอนพักบ้างล่ะ ฉันนี้อดกังวลแทนเธอไม่ได้เลยจริงๆ เอาล่ะฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้วเดี๋ยวจะโทรไปหาถ้าไปถึงแล้ว " คนในปลายสายพูดบ่นยืดยาวจนเธอฟังไปยิ้มไปกับความเป็นห่วงของเพื่อนคนนี้ เธอจึงพูดว่า
" จ้าๆ คุณเพื่อนที่รักรู้แล้วน่า~งั้นก็แค่นี้ก่อนน่ะ ขอให้ทริปนี้ไปเที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ " เมื่อวางมือถือลง เธอก็ถอนหายใจยาวอย่างรู้สึกเหนื่อยล้า
เฮ้อ... โชคดีที่ไม่ได้ลืมเนื้อเรื่อง มาเริ่มเขียนต่อดีกว่า ที่นี่แหละฉันจะต้องเขียนเรื่องนี้ให้จบให้ได้เลย!
ห้าว~ ง่วงชะมัดเลยอ่ะนี้ฉันอดหลับอดนอนมากี่วันแล้วละเนี่ย มึนหัวฉมัดเลย ....
" กรี๊ด!! ช่วยด้วย! อย่าทิ้งฉัน! อย่า- "
อืม...เสียงใครมากันมากรี๊ดร้องดังลั่นภายในบ้านของฉัน เดียว เดี๋ยวก่อน ฉันจำได้ว่าไม่ได้เปิดประตูทิ้งไว้นี้น่า
คิ้วเรียวขมวดมุ่น เปลือกตาบางค่อยๆเปิดออกช้าๆ แต่ว่าเมื่อต้องแสงกะทันหันก็ต้องปิดลง แต่เมื่อได้ยินเสียงประหลาดรอบๆตัว เธอจำเป็นต้องลืมตาขึ้นมามอง แต่ก็ต้องอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า
นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น ฉัน ฉันจำได้ว่าตัวเองกำลังนั่งเขียนนิยายอยู่ในห้องเช่าไม่ใช่เหรอ!? ใช่แล้วเธอฟุบนอนบนโต๊ะหนังสือที่เขียนไม่ใช่เหรอ? แล้วนี้มันอะไรกัน! ซอมบี้กินคนพวกนี้มันมาจากไหน! หรือว่าเธอกำลังฝันอยู่? เธอรู้สึกสับสนมึนงงไปหมดแล้ว ยืนคิดได้ไม่นานก็มีเสียงผู้หญิงตะโกนเสียงดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท
" นี้เธอ! รีบหนีเร็วเข้า จะยืนให้พวกมันทำร้ายรึไง! เร็วเข้า! "
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าวิ่งเสียงกรี๊ดร้องทำให้เธอได้สติกลับมา ใบหน้าของเซียวเหมยซีดขาวเมื่อหันไปเห็นซอมบี้ฝูงหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาทางที่เธอกำลังยืนอยู่ นะ หนีเธอต้องรีบหนีเดี๋ยวนี้!
สัญชาติญาณความกลัวทำให้เท้าของเธอขยับออกตัววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ฮือฮือ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยลูกด้วย! อะลืมไปว่าเธอไม่มีพ่อแม่นิ! ฮือฮือฮือ ทำไมชีวิตของฉันบัดซบ!ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย เธอวิ่งไปร้องให้ไปตลอดทาง ไม่รู้ว่าเธอวิ่งหนีซอมบี้มานานขนาดไหนแล้วตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยแทบตายขนาดแต่ก็ไม่สามารถหยุดวิ่งได้ ถ้าหยุดวิ่งละก็เธอต้องกลายมาเป็นอาหารของพวกมันแน่ๆ เมื่อเธอกำลังจะวิ่งผ่านประตูของโรงแรมแห่งหนึ่ง จูๆ ประตูก็เปิดออกอย่างฉับพลันแล้วมีมือหนาของผู้ชายคนหนึ่งมากระชากเธอเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทันกำลังจะกรี๊ดร้องด้วยความกลัวก็ถูกปิดปากด้วยมือหนาๆนั้นซะก่อน
มับ!
กรี๊ด! อุบ
ปัง!
" ชู้ว...ใจเย็นๆคุณ! ผมไม่ใช่ซอมบี้ไม่ต้องกลัว "
เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้เธอตั้งหุบปาก เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวสงบลงแล้วเขาจึงยอมปลอยมือออกจากปากของเธอ และมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อว่าเธออาจจะถูกพวกซอมบี้กัดมา
เซียวเหมยรีบก้าวถอยหลังไปสองก้าวเมื่อชายตรงหน้าปล่อยมือออกจากปากของเธอ
" คุณคิดจะทำอะไรค่ะ " เธอเอ่ยถามเสียงสั่นเมื่อผู้ชายตรงหน้าจ้องมองเธอตาไม่กระพริบ
" เธอถูกพวกมันกัดมารึเปล่า? " เมื่อเขาเอ่ยถามเธอจึงรีบสายหน้าและมองสำรวจตัวเองทันทีทำให้รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ในชุดกระโปรงนอนสีขาวและรองเท้าแตะเหมือนเดิม เธอจึงรู้ว่าไม่ได้ทะลุมิติมาสิงร่างคนอื่นเหมือนในนิยายที่เธอเขียนแน่ๆ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?
" เห้ ผมถามคุณอยู่นะ หรือว่าคุณถูกซอมบี้กัดมา! " พูดจบชายหนุ่มก็ยกปืนในมือที่ถืออยู่ขึ้นมาจอศีรษะของเธอทันที จนทำให้เซียวเหมยหน้าซีดรีบโบกไม้โบกมือพูดเสียงสั่นกลัว
" ม ไม่ ไม่ใช่น่ะ! ฉันไม่ได้ถูกกัด จริงๆนะคะ ค คุณ อย่า อย่ายิงฉันนะ อึก! " เธอรู้สึกกลัวจนตัวของเธอสั่นไปหมดแล้ว นี้มันปืนเลยน่ะ! แหละมันก็ไม่ใช่ของปลอมอีกด้วยแต่มันเป็นปืนของจริง! เขามองประเมินเธออีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามเธออีกครั้ง
" แน่ใจน่ะ " หญิงสาวพยักหน้าระรั่วร้าวกับไก่จิกข้าวสาร ทำให้เขาลดปืนในมือลง เมื่อแน่ใจแล้วว่าหญิงสาวคนตัวเล็กคนนี้ไม่ได้ถูซอมบี้กัดจึงเดินไปสังเกตุการด้านนอกผ่านกระจกประตูของโรงแรมตอนนี้มีซอบบี้เดินไปมาอยู่มากมายกว่าเดิม สถานการณ์ไม่ค่อยดีแล้วตอนนี้ เขาต้องหาหนทางออกไปจากที่นี้โดยเร็วแล้วติดต่อกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
เธอมองชายหนุ่มเงียบๆเมื่อเห็นเขาละออกจากประตูแล้วเดินมาทางนี้จึงพูดขึ้นเสียงเบา
" คุณ คือ คือว่าคุณรู้ไหมว่าที่นี้คือเมืองอะไร? " เขาขมวดคิ้วงุ่นงง เอ้ คำถามของเธอแปลกเหรอ? ทำไมต้องมามาที่เธอเหมือนคนโง่ด้วยล่ะเนี่ย
" คุณไม่ใช่คนในเมืองนี้เหรอครับถึงได้ไม่รู้ว่าเมืองนี้ชื่ออะไร? แล้วคุณมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ในเมื่อคุณไม่รู้ว่าที่นี้คือที่ไหน แล้วคุณเดินทางมาที่นี้ได้ยังไงกันในเมื่อไม่นู้จักชื่อเมืองแบบนี้? " นั้นน่ะซิเธอมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง เธอเองยังไม่รู้เลยแต่ก็ต้องแถ้ไปก่อนเพื่ออยู่รอด
" คือว่า...ตอนนั้นฉันตื่นขึ้นมาก็อยู่ในรถตู้สีดำคันหนึ่ง พอเปิดประตูออกมาก็เห็นคนประหลาดเหล่านั้นเดินไปมาและวิ่งกัดคนไปทั่ว ฉันกลัวมากเลยวิ่งหนีออกมาจนมาเจอกับคุณที่นี้ ฮึก ฉะ ฉันกลัวมาก ฮึก " เขาหรีตาลงและพยักหน้าอย่างเข้าใจ ถูกจับตัวมางั้นเหรอ?
" อา คุณไม่ต้องร้อง ตอนนี้คุณก็ปลอดภัยแล้ว ที่นี้คือใจกลางเมืองกวางโจว สถานการตอนนี้น่าเป็นห่วงอย่างมาก คุณอาศัยอยู่ในโรงแรมนี้ไปก่อน คุณขึ้นไปหาห้องพักที่ชั้นสองได้เลยครับ "


เสียงอึกทึกครึกโครมดังก้องไปทั่วสนามขนาดใหญ่ ทั้งเสียงผู้อำนวยการโรงเรียน ทั้งเสียงเจี่อยแจ้วของนักเรียนรอบตัว ต่างผสมกันเป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัดซะเหลือเกิน ผมจับคอเสื้อนักเรียนของตัวเองแล้วกระพือลมเข้าร่างอันชุ่มเหงื่อหวังจะให้คลายความร้อนได้บ้าง แต่แดดยามเช้าเวลาแปดนาฬิกาเศษ ๆ นั้นรุนแรงเหลือเกิน ไหนจะกลิ่นเหงื่อเค็ม ๆ จากหมู่มวลชนรอบข้างอีก ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดไปกันใหญ่
ประชากรวัยมัธยมปีที่สี่รอบข้างผมก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเช่นกัน กลุ่มนึงจับกลุ่มคุยเรื่องที่ว่าปิดเทอมที่ผ่านมาไปทำอะไรมาบ้าง กลุ่มโน้นหยอกล้อเล่นกันสนุกสนาน ทุกคนดูตื่นเต้นแและพร้อมแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่าง ๆ ดูเหมือนการเปลี่ยนจากมัธยมต้นเป็นมัธยมปลายนั้นเป็นเหมือนการเลื่อนชั้นตากปกติ เพราะส่วนมากคงเป็นนักเรียนเก่าที่เรียนต่อมัธยมปลาย พวกเขาจึงดูสนิทกันขนาดนี้
ส่วนผมไม่ เด็กที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ในช่วงมัธยมปลายอย่างผมยังไม่ทันได้รู้จักใครเลยด้วยซ้ำ ถึงจะบอกให้เข้าหาคนอื่นก่อนก็เถอะ แต่จะเริ่มทักว่าอะไรล่ะ
"นี่มึง เด็กใหม่เหรอ ไม่คุ้นหน้าเลย ชื่อไร กู 'บอล' นะ"
ผมเงยหน้าขึ้นหาต้นเสียง บุคคลตรงหน้าเป็นเด็กชายผิวเข้ม จากที่เขายืนอยู่ข้างหน้าผม แน่นอนว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องแน่นอน เขาเอี้ยวตัวมาเพียงครึ่งนึงเท่านั้น ทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดนัก เห็นเป็นเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยสิวอุดตัน
"อ่า….เรา เอ่อ ผมชื่อ…จักรวาร ค ครับ" ให้ตายเถอะ ใครเขาใช้คำสุภาพกับเพื่อนกัน แล้วไหนจะบอกชื่อจริงไปอีก ไม่บอกชื่อพ่อชื่อแม่ให้เขาล้อไปด้วยเลยล่ะ กูชื่อบี กูชื่อบี แค่นี้ทำไมพูดไม่ได้
"เห้ย ไม่ต้องสุภาพก็ได้ เอาซะรู้สึกผิดเลยที่พูดกูมึงกับมึงไป" คนตรงหน้าหัวเราะในลำคอเล็ก ๆ ไม่รู้ว่าเอ็นดูหรือสมเพชผมกันแน่ "ชื่อจักวารเหรอ ชื่อโคตรเท่ห์ งั้นจะเรียกมึงว่า 'จักร' แล้วกันนะ"
จักร?…ชื่อแก่จัง
"ว่าแต่ มึงจบ ม.3 จากเอกชนแน่เลย ผิวโคตรขาว" บอลพูดพร้อมกับสอดส่องสายตาสำรวจตัวผม "แล้วงี้มายืนเข้าแถวตากแดดทุกวัน มึงไหวเหรอวะ เสียดายผิวดี ๆ มึงจัง"
ผมไม่รู้ว่าควรตอบอะไรเขาไปเลยได้แต่ยืนนิ่ง เมื่ออีกฝ่ายไม่เห็นว่าผมมีปฏิกิริยาอะไรจึงหันควับไปแนะนำผมให้เพื่อนที่อยู่ข้างหน้าเขาอีกที
จบกัน ทุกคนเข้าใจว่าผมชื่อจักรจากปากบอลกันหมดแล้ว ต้องแนะนำตัวใหม่ ต้องแนะนำตัวใหม่ 'ไม่ใช่นะเว้ยบอล กูชื่อบี' ผมได้แต่ยืนอมคำพูดนั้นไว้แล้วปล่อยให้ความกลัวเอาชนะผม
"…จักร…" บอลหันมาหาแล้วเรียกชื่อผมอีกครั้ง
"หือ??"
"ไอ้จักร ยืนเหม่ออะไรอยู่วะเนี่ย เขาจะเรียกแล้ว" เสียงกระซิบนั้นเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่ทุ้มลึกขึ้น ใบหน้าของบอลก็เปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน ไม่ใช่ใบหน้าเด็กมัธยมปลายสิวเขรอะอีกแล้ว
มโนสำนึกของผมกลับมาสู่ปัจจุบัน นี่คือความจริง ตอนนี้เรากำลังยืนต่อแถวรอให้ผู้อำนวยการเรียกขึ้นไปแนะนำตัวที่หน้าเสาธง คงเพราะบรรยากาศของเมื่อเจ็ดปีก่อนกับตอนนี้มีความใกล้เคียงกันมาก ทั้งผอ.ที่กำลังพูดอยู่คนเดียว ทั้งนักเรียนที่ส่งเสียงระดับเดซิเบลเท่าจราจรในกรุงเทพ เหมือนกันไม่มีผิด ผมจึงหลุดลอยนึกไปถึงวันปฐมนิเทศวัยมัธยม ตอนนี้ก็เป็นช่วงปฐมนิเทศหลังกิจกรรมหน้าเสาธงเช่นกัน เพียงแต่เป็นคนละโรงเรียน ผอ. คนละคน และที่สำคัญ คนละบทบาทกับตอนนั้นเลย
ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อกพลางเอามือไปกระพือคอเสื้อเชิร์ตสีขาวที่ใส่อยู่ แต่ทำไม่ได้ ผมลืมไปว่ากำลังใส่เนคไทอยู่และคอเสื้อก็ดันไปถึงลูกกระเดือกโน่น อึดอัดชะมัด
หลังจากที่บอลเรียกสติผมกลับมา ประสาทสัมผัสก็เริ่มทำงานได้ดีขึ้น ตึกตึกตึก ได้ยินถึงเสียงหัวใจของตัวเอง กึกกึกกึก กระดูกข้างในเข่าก็ไม่วายสั่นไปด้วย
ผมหันควับทันที พร้อมแล้วที่จะเดินแหวกฝูงชนไปหาที่หลบซ่อน เกือบจะทำได้แล้วถ้าไม่มีมือมาดึงแขนผมเอาไว้ก่อน
"เดี๋ยว นายจะไปไหน"
"…ไปเขียนใบลาออก…"
"เห้ย ไอ้บ้า แค่พูดหน้าเสาธง แนะนำตัวแปปเดียวเอง เอาหน่า" บอลดึงแขนแรงขึ้น ฉุดรั้งร่างเล็ก ๆ ของผมให้กลับมาที่แถวอีกครั้ง แต่คงจะดึงแรงไปหน่อยจนผมเสียสมดุลแทบล้มไปชนหน้ามัน ใบหน้านั้นผมไม่ได้สังเกตตรง ๆ มานานตั้งแต่จบ ม.6 แล้ว จากเด็กสิวเขรอะคนนั้น ตอนนี้ใบหน้าเรียบเนียนขึ้นมากแม้จะมีร่องรอยอารยธรรมบ้างก็ตาม
"….ก็อย่างที่กล่าวไป อย่าลืมเคารพครูฝึกสอนเหล่านี้เหมือนเป็นครูคนนึงด้วย และเพื่อความคุ้นเคยกันเหมือนทุกปี ขอเชิญคุณครูฝึกสอนมากล่าวแนะนำตัวข้างหน้าด้วยครับ"
หลังผอ.กล่าวจบ นักศึกษาหญิงที่อยู่หัวแถวก็ขึ้นไปบนเวทีคนแรก เธอกล่าวด้วยวาจาฉะฉานและแนะนำตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ และแน่นอนว่าหมู่มวลนักเรียนที่เคยส่งเสียงเอะอะก่อนหน้านี้นั้นได้เงียบจนเกือบสนิท จะมีก็เพียงแค่เสียงเชียร์เสียงเฮต่าง ๆ เท่านั้น ก็พอเข้าใจได้ การปรากฎตัวของนิสิตนักศึกษาฝึกสอนเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเสมอ เพราะจะได้เห็นคนหนุ่มสาวหมุนเปลี่ยนกันมาทุกปี ๆ
การออกฝึกสอนนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็น ไม่สิ ต้องเรียกว่าเป็นสิ่งที่ต้องทำ หากคิดจะเรียนคณะครุศาสตร์หรือศึกษาศาสตร์แล้ว จะต้องเรียนทั้งหมดห้าปีเต็ม ในปีที่ห้านิสิตนักศึกษาทุกคนต้องเข้ารับการฝึกสอนที่โรงเรียนหนึ่งเป็นระยะเวลาหนึ่งปีการศึกษาเต็ม ไม่มีข้อยกเว้น สิ่งเดียวที่จะหลุดพ้นจากการฝึกสอนได้นั้นคือการลาออกไปและทำเป็นว่าสี่ปีที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่แปลกหรอกที่จะสงสัย เพราะผมเองก็สงสัยเช่นกัน ทำไมคนขาดความมั่นใจขั้นสูงอย่างผมถึงมาเลือกเรียนครูกันนะ ไม่เมคเซนส์เลยสักนิด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมอาจไม่อยากขี้กลัวจนรีบคว้าโควตาเข้ามหาลัยก่อนโดยไม่คำนึงถึงชะตากรรมในอนาคตแบบนี้หรอก ตอนนั้นคงคิดว่าถ้าไม่รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ การสอบแอดมิชชันคงสุ่มเสี่ยงต่อการเป็นหัวใจวายเป็นแน่แท้
ใช่ว่าระหว่างเรียนมาสี่ปีจะไม่มีการพูดการนำเสนองานหรอกนะ แต่เพราะทุกอย่างนั้นอยู่เพียงในห้องเรียนเสมือน ที่มีเพื่อน ๆ ในสาขาเป็นนักเรียนจำลอง จะให้ทำอะไร จะให้ทำแบบทดสอบยังไง พวกนั้นก็ทำได้ในเวลาที่กำหนด ใครจะไปรู้ว่าถึงเวลาจริงมันจะน่ากลัวขนาดนี้ อีกอย่าง ที่โรงเรียนนี้ไม่มีเพี่อนในสาขามาด้วยเลยสักคน ถ้าไม่มีบอลมาสอนด้วย ตอนนี้ผมอาจจะหลบหนีไปอยู่ในห้องน้ำแล้วก็ได้
ผมเองก็เพิ่งรู้ว่าบอลจะมาฝึกที่โรงเรียนนี้ในวันที่มายื่นเรื่องฝึกสอน ผมนั่งรถประจำทางมาค่อนชั่วโมงเพื่อมาส่งเอกสารเพียงสามนาที แล้วในตอนนั้นเองผมจึงได้เจอกับบอลที่มายื่นเรื่องด้วยพอดี เราพูดคุยกันสักพักใหญ่เพราะไม่ได้เจอกันนาน หลังจบมัธยมไปก็ไม่เจอหน้าไม่ติดต่อกันอีกเลย ต่างคนต่างคงยุ่งกับการเรียนของตัวเอง ข้อมูลล่าสุดที่รู้คือ บอลเองก็เข้าเรียนคณะครุศาสตร์เหมือนผม แต่อยู่คนละมหาลัย ไม่นึกว่าโชคชะตาจะทำให้เรามาเจอกันอีกในตอนที่เป็นครูแล้ว
"ถึงตากูแล้ว ไปละนะ"
ไม่ทันที่ผมจะเอ่ยตอบ บอลก็ก้าวขึ้นเวทีไปแล้ว เดินสวนเข้ากับคนก่อนหน้าที่กล่าวเสร็จพอดี
"สวัสดีครับ ครูชื่อครูประพันธ์ หรือจะเรียกว่า ครูบอล ก็ได้นะครับ ครูสอนวิชาพละ ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะครับเด็ก ๆ ที่น่ารักของครู" การกล่าวแนะนำตัวของบอลนั้นนับได้ว่าเรียกเสียงฮือฮาได้พอสมควรเลย คงเพราะเสียงทุ้มอันไพเราะของมัน หรืออาจเป็น 'เด็ก ๆ ที่น่ารัก' ที่เป็นจุดชนวนให้สาว ๆ วัยมัธยมปลายกรี๊ดได้
บอลเดินลงมายื่นไมค์ให้ผม ฉิบหาย ผมลืมไปเลย ถึงตาผมแล้ว จะหันหลังกลับไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ไม่มีทางเลือก ผมจึงยกขาก้าวขึ้นเวทีด้วยแรงที่มากกว่าปกติ รู้สึกได้เลยถึงลมหายใจที่ไม่ปกติของผม อันที่จริง ผมแถบจะหยุดหายใจด้วยซ้ำเมื่อขึ้นไปถึงบนเวทีได้สำเร็จ ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม ผมไม่ได้เว่อร์นะ แต่ทุกสายตาในโรงเรียนเลยจริง ๆ อาจจะเป็นทุกสายตาในโลกเลยด้วยซ้ำ
ผมหันหน้าไปหาบอล เพื่อนที่เพิ่งจะกลับมาสนิทเพราะฝึกสอนโรงเรียนเดียวกัน ผมกำไมค์แน่นจนมันแทบจะแตกสลายคามือพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนไป ช่วยด้วย ไม่รู้ว่าจะให้ช่วยยังไงก็เถอะ แต่ ช่วยด้วย
บอลถอนหายใจ พร้อมส่ายหน้าเล็ก ๆ สักพักมันจึงพึมพำบางอย่างออกมา รูปปากนั้นขยับเน้นคำมากกว่าปกติคงหวังจะให้ผมอ่านปากได้ง่าย
'หายใจเข้า' ไม่ผิดแน่ สิ่งที่บอลส่งมา ผมมั่นใจเพราะไม่ใช่แค่ปากของบอล แต่มันยังท่าหายใจเข้าไปด้วย
จะว่าไป… คุ้น ๆ แหะ อยู่ ๆ ความทรงจำเก่าก็ไหลย้อนมาแบบไม่รู้จักกาละเทศะ ตอนนั้น… บอลมันก็เคยบอกเราแบบนี้ แต่ตอนนั้นมีเรื่องอะไรกันนะ
ไม่สิ นี่ไม่ใช่เวลามาเหม่อ เอาละ หายใจเข้า แล้วพูดออกมา ง่ายจะตายไป
ผมหายใจเข้าจนสุดปอด ไม่รู้ว่าเสียงลมเข้าไมค์หรือเปล่า แต่ตอนนี้ผมไม่สนแล้ว
"ส…สวัสดีครับ พี่ เอ่อ ครูชื่อครูบี จักรวารนะครับ สอนวิชาอังกฤษ ฝ….ฝากด้วยนะครับ"
สิ้นเสียงผม เสียงปรบมือก็เข้ามาแทรกทันที แต่ไม่ใช่แบบที่บอลมันได้รับหรอกนะ เป็นเสียงเปาะแปะเหมือนเสียงฝนหยดลงหลังคาสังกะสีนั่นแหละ
ผมลงมาพร้อมความโล่งอกพลางยื่นไมค์ส่งต่อให้คนต่อไปแล้วมุ่งไปหาบอล
"เออ!! จะทำมันก็ทำได้นี่ไอ้บ้า" มันพูดไปหัวเราะร่าไป แต่สักพักก็ทำตาลอยแล้วพูดต่อ "ถึงจะลืมบอกชื่อเล่นไปก็เถอะ"
"เห้ย บอกไปแล้วไง" ผมเถียง ผมมั่นใจว่าพูดไปแล้วนะ
ไม่เอาแล้วนะ ผมไม่อยากให้ใครเรียกชื่อแก่ ๆ นั่นอีกแล้ว แค่ตอน ม.ปลาย สามปีก็พอแล้ว อย่าให้ชีวิตฝึกสอนของผมต้องถูกหลอกหลอนด้วยชื่อนี้อีกเลย
"อ้าวเหรอ งั้นก็คงจะพูดเบาละสิ ไม่ได้ยินหรอก" ว่าแล้วก็หัวเราะร่าอีกครั้ง "ฝากตัวด้วยนะไอ้ครูจักร" ขอบคุณนะไอ้บอล ไอ้เวร
"มึงก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ไอ้จักร" มันถอนหายใจแล้วพูดต่อ "นี่มึงจะมาฝึกสอนนะ มึงต้องสอนในห้องนะ ต่อหน้านักเรียนนะเว้ย ถ้าแค่นี้มึงทำไม่ได้ มึงจะสอนได้ยังไง"
"เออ ๆ กูรู้แล้วน่า" ผมรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ถึงจะเตรียมใจก่อนมาฝึกสอนยังไงก็ไม่เคยพร้อมสักที "ว่าแต่ มึงมองภาพตัวเองตอนเป็นครูออกเหรอวะ"
"อื่อ ก็ไม่ยากเท่าไหร่หรอก ก็แค่เป็นตัวของตัวเอง ตอนเรียนกูเกลียดครูแบบไหน กูก็จะไม่เป็นครูแบบนั้น"
"โห สุดยอดครูแห่งครูเลยแหะ"
"แล้วมึงอะ จะสอนแบบไหน"
"…ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย…"
"เห้อ กูละสงสารครูพี่เลี้ยงมึงจริง ๆ คงต้องเหนื่อยมากแน่" ว่าแล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ "ว่าแต่มึงเจอครูพี่เลี้ยงมึงยัง ของกูโคตรตึง เหมือนใครนะ…. เอ่อ นั่นไง เหมือนสมชายน่ะ กูว่าชีวิตฝึกสอนกูไม่ชิวแล้วว่ะ"
ครูพี่เลี้ยงเหรอ จริงสิ ผมยังไม่ได้ไปทักหรือฝากตัวครูเขาเลยแหะ สิ่งที่รู้เกี่ยวกับครูท่านนี้ก็มีเพียงชื่อเท่านั้น
"ยังเลย กูรู้แค่ชื่อเขาแหะ เหมือนครูกูจะชื่อ ครูเคน ละมั้งถ้าจำไม่ผิด"
"เชี่ย"
เชื่อเถอะ ผมไม่เคยเห็นมันทำหน้าตื่นตะลึงอะไรขนาดนั้นมาก่อน ทำเอาผมขมวดคิ้วสงสัยจินตนาการไปต่าง ๆ นานา บอลมันคงสังเกตเห็นสีหน้าผมเลยพูดต่อ แต่สิ่งที่มันพึมพำออกมากลับไม่ได้ช่วยคลายความข้องใจผมเลยสักนิด
"มึงนี่…โชคดีฉิบหายเลยนะ"
โชคดีเหรอ มันหมายความว่ายังไงกันนะ