ตุบ ตุบ !!
 ทหาร 2 คน ถูกยิงด้วยปืนช็อตไฟฟ้าเสียงจนล้มลง และอิเลฟเวนท์ยังต้องลากคนที่นอนหมดสติเอาไปซ่อนบริเวณใกล้ๆ กับอาคารหอควบคุมสถานีดาวเทียม และในขณะที่เธอก็หันไปมองเห็นเต็นท์ผ้าใบสีเขียวถัดไปจากสถานีควบคุม
 อิเลฟเวนท์รีบเดินตรงเข้าไปที่เต็นท์พวกนั้นและแอบมองลอดช่องเล็ก ๆ เข้าไป จนเธอมองเห็นรถสโนว์โมบิล หรือรถที่ใช้ขับเคลื่อนบนหิมะออยู่ประมาณนับสิบจอดเรียงรายอยู่ข้างใน และก็ปืนไปไรเฟิ้ลพีเอสจีกระบอกหนึงที่อยู่ในช่องเก็บของรถขับเคลื่อนบนหิมะ
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังต้องรีบถอยออกมาจากเต็นท์ และเธอก็ตัดสินใจมุ่งหน้าเดินตรงไปที่ประตูทางเข้าออกของอาคารที่มีป้ายชื่อติดว่า " หอควบคุมสถานีอวกาศภาคพื้นดิน " และประตูบานใหญ่ของอาคารก็เปิดสวนออกมาพอดิบพอดี
 ปัง ๆๆๆๆ
 เสียงปืนดังขึ้นมารัวๆ ภายในหอควบคุมจนทำให้บรรดานักวิทยาศาสตร์ทั้งผู้ชายผู้หญิง และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ พากันแตกตื่นวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นภายในสถานี
 ปังๆ
 ปัง ๆๆ
 พวกเจ้าหน้าที่ทหารนับสิบรีบทยอยออกมา และช่วยกันยิงตอบโต้ผู้บุกรุกที่ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้อยู่ที่หน้าประตูทางเข้า
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์พยายามหาที่เข้าไปหลบอยู่หลังโต๊ะทำงานภายในอาคาร และเธอก็ยังสาดกระสุนอย่างแม่นยำออกไปทีละนัดและเป้าหมายของเธอก็คือพวกทหารยาม
 ปังๆๆ
 พวกทหารภายในศูนย์อวกาศเริ่มทยอยเข้ามากันจนเกือบจะเต็มอาคารพื้นที่ และอีกทั้งพวกทหารยังพยายามบังคับขู่พวกเจ้าหน้าที่ภายในห้องควบคุมให้หนีออกไปทางที่พวกเขากำหนดให้เท่านั้น
 ปัง !
 ทหารคนหนึ่งล้มลงต่อหน้าเจ้าหน้าที่ที่เป็นนักวิทยาศาสตร์คล้ายๆ กับชาวรัสเซียที่ถือปืนในมือ
 ปัง !
 ปัง !!
 ปัง !!!
 อิเลฟเวนท์ที่ยิ่งต้องคอยช่วยยิงคุ้มกันให้กับพวกเจ้าหน้าที่พวกนั้นตามๆ กันไปด้วย แต่ว่านักวิทยาศาสตร์คนเดิมที่ยังคงถือปืนและก็ยังเดินตรงมาหาเธอ
" ด๊อกเตอร์...แมทเทียส !! " และอิเลฟเวนท์ที่พยายามตะโกนบอกกับพวกเขา
" ฉันก็คือคนที่ช่วยตอบ ! "
" ไฟล์อีเมลล์ขยะของคุณ !! " และเปิดเผยตัวตนว่าจริงๆ แล้ว เธอกำลังมาช่วย
 ปังๆๆๆๆๆๆๆ
 แต่ว่าในขณะเดียวกัน ลุกค์ก็ถือปืนเข้ามาภายในอาคารของหอควบคุมและกำลังยิงกราดใส่พวกทหารบริเวณหน้าอาคารอยู่เป็นระยะเพื่อคอยคุ้มกัน
 เพราะฉะนั้นพวกเจ้าหน้าที่และพวกนักวิทยาศาสตร์หลายๆ คนก็เลยต่างพากันวิ่งหนีตายเอาตัวรอด
 แต่ว่านักวิทยาศาตร์ชาวรัสเซียที่ถือปืนก็ตามหาตัวเธอเจอจนได้ !!!
 " ขอบคุณพระเจ้า !! " นักวิทยาศาตร์คนเดิมพยายามที่จะเข้าหาอิเลฟเวนท์
 " เป็นเพราะว่า.คุณได้ขาดการติดต่อกับผมเป็นเวลาตั้งหกเดือนกว่า "
 " ผมก็เลยคิดไม่ถึงว่า.. ! "
 " คุณจะมาช่วยพวกเราจริงๆ "
 " คุณฟูจิวาระ !!! ใช่หรือเปล่า " แต่ว่าพวกเขาที่นี้ก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย
 " ฟูจิโนะ..ฮานะ !! " แต่ว่าอิเลฟเวนท์ยังต้องรีบแนะนำตัวเองหลังจากใช้ชื่อ ๆ นี้ตอบอิเมลล์ของด๊อกเตอร์มานานแรมปี
 " ฟูจิวาระ !!!! "
 " ชื่อที่ฉันตอบอิเมลล์ของด๊อกเตอร์ " อิเลฟเวนท์พยายามจะเข้าไปพูดคุยด้วยกับนักวิทยาศาสตร์ที่ส่งอิเมลล์หาเธอลับ ๆ
 " ผม ! แมทเทียส ! "
 " แมทเทียส วลาดีสลอฟ ! เป็นนักวิทยาศาสตร์ด้านพลังงานนิวเคลียร์ "
 " ยินดีๆ อย่างยิ่งที่ได้เจอคุณสักที !! " และสีหน้าที่เริ่มคลายกังวลของพวกเขา ในขณะที่ต่างคนก็ต่างพยายามหลบให้พ้นวิถีกระสุนของพวกทหารรับจ้าง
 อิเลฟเวนท์โล่งอกที่ได้เจอกับด๊อกเตอร์แมทเทียส แต่ว่าพอหันไปมองเจ้าหน้าที่และนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆ ที่พากันหลบและแอบซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์อยู่ซะส่วนใหญ่ และตอนนี้บนหน้าจอประมวลผลขนาดใหญ่เท่ากับผนังห้องในห้องควบคุมที่ถ่ายทอดสดภาพของดาวเทียม Hope Q No.13 กำลังลอยอยู่เหนือชั้นบรรยากาศของโลก
 เพราะฉะนั้นด๊อกเตอร์แมทเทียสยิ่งจำเป็นจะต้องบอกอะไรบางอย่างก่อนจะสายเกินไป
" จรวดพิสัยไกล ! "
 " พวกเราถูกบังคับให้แอบส่งออกไปพร้อมๆ กันกับดาวเทียมดวงใหม่ ! แมทเทียสพยายามให้ข้อมูลให้ได้มากที่สุด
 ปังๆๆๆๆๆ
 ลุกค์ที่ยังคงพยายามช่วยกันยิงสกัดพวกทหารที่พยายามจะเข้ามาในห้องควบคุมให้ได้ และเขายังช่วยพาเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ให้ทยอยออกไปประตู
 " อิเลฟเวนท์ "
 " พวกเรามีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่ " และยังพยายามตะโกนหาเธอเป็นระยะ
 แต่อิเลฟเวนท์ที่ยังคงตั้งอกตั้งใจฟังนักวิทยาศาตร์พลังงานนิวเคลียร์ชาวรัสเซีย เพราะว่าเธอยังคงคิดว่า ด๊อกเตอร์แมทเทียสยังคงมีเรื่องที่สำคัญมากกว่าจะต้องบอกกับเธอ
 " คุณฟูจิวาระ !! " แมสเทียสยังคงกังวลมากอยู่จริง ๆ
 " ถึงแม้คุณจะยึดที่นี้ได้ "
 " แต่ว่าพวกเขายังมีโทรศัพท์ควบคุมจากทางไกล " แมสเทียสยิ่งอธิบายก็ยิ่งรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ
 อิเลฟเวนท์ที่เหมือนจะรู้ทันที
 " มีเรื่องอื่นอีกไหมค่ะ ด๊อกเตอร์ " แต่ว่าเธอก็ยังต้องการหาข้อมูลให้ชัดเจนให้มากกว่านี้
 และแมสเทียสที่อยู่ๆ ก็นึกอะไรออกขึ้นมา
 "โทรศัพท์เครื่องนั้น"
 " พวกมันไม่ได้ใช้คลื่นวิทยุในการส่งคลื่นสัญญาณ "
 " แต่ว่าพวกมันเชื่อมต่อสัญญาณผ่านแสง !!! "
 " และยังอยู่ในขั้นตอนของการทดลอง ! "
 " อาจจะต้องใช้ตอนที่มีแสงสว่างเพียงพอ " นักวิทยาศาสตร์ด้านพลังนิวเคลียร์ที่พอนึกออกก็เริ่มจะมีความหวังขึ้นมา
 ปังๆๆๆๆๆๆ
 ลุกค์ยังคงช่วยกันและยิงสกัดพวกทหารที่ทยอยกันเข้ามาไม่หยุดหย่อน
 " มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ที่ลานจอด !!! "
 " อิเลฟเวนท์ " เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องตะโกน และบอกให้เธอรีบพาเจ้าหน้าที่หนีออกไปจากที่นี้
 อิเลฟเวน์พยักหน้าและแสดงความมั่นใจอีกครั้ง และด๊อกเตอร์แมสเทียสที่รีบเข้ามาจับไม้จับมือ
 " ขอบคุณๆ มากจริง ๆ "
 " คุณฟูจิวาระ !! " แมทเทียสกล่าวขอบคุณ และรีบหันไปบอกกับเพื่อนนักวิทยาศาสตร์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ให้รีบหนีออกไปจากหอควบคุม
 ปังๆๆๆๆๆๆๆ
 เสียงปืนดังที่ยังคงทยอยดังต่อเนื่องจากทั้งด้านในและด้านนอกของสถานีดาวเทียมภาคพื้นดิน
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่ยังมองตามเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่พยายามจะหลบหนีออกไปจากบริเวณห้องควบคุม เพราะฉะนั้นเธอที่ต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียอีกครั้ง
 " ด๊อกเตอร์แมทเทียส "
 " ด๊อกเตอร์ยังคงไม่ลืมวิธีขับเฮลิคอปเตอร์ ใช่ไหม !! " เธอถามเพื่อให้มั่นใจ และอยู่ๆ สีหน้าคร่าตาของนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียก็เริ่มเปลี่ยนไป
 ด๊อกเตอร์แมทเทียสรีบพยักหน้าและตบปากรับคำกันทันที แม้ว่าเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้เรื่องส่วนตัวของเขาได้ แต่ว่าพวกเขาก็สมัครใจและรีบทำตามที่เธอแนะนำ
และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงติดต่ออยู่กับอี ยองซุกผ่านหูฟังไร้สายของตัวเอง
" อี ยองซุก !! "
" เธอได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม !!! " และเธอก็ยังอยากให้พวกเขารีบจัดการ แต่ว่า อี ยองซุกกลับปฏิเสธ !
 " หมายความว่ายังไง !!! "
 " ที่..ท่านประธานาธิบดีของสหรัฐไม่ยอมเชื่อพวกเรา ! " เธอพยายามจะทวนคำพูดของอี ยองซุเพื่อให้แน่ใจ แต่ก็ไม่มีคำยืนยันที่ชัดเจนจากพวกเขากลับมา
 อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องใช้วิธีบังคับอี ยองซุกผ่านทางเครื่องมือสื่อสารไร้สาย
 " นี่ ยองซุก !! "
 " เธอจะต้องทำยังไงก็ได้ !!! "
 "ให้ประธานาธิบดีของสหรัฐ "
 " ให้รีบออกคำสั่งอพยพคนออกมาจากฐานทัพเรือที่มหาสมุทรอินเดียเดี๋ยวนี้ !!! " และเธอต้องการให้อี ยองซุกรีบหาวิธีแก้ไขให้สำเร็จให้ได้ตามคำแนะนำของเธอ
 " แล้วฉันต้องทำยังไง ! " " เสียงที่ฟังดูไม่มั่นอกมั่นใจอะไรเลยของ อี ยองซุกที่ตอบกลับเธอมา
 อิเลฟเวนท์อยู่ๆ ก็เหมือนจะกำลังมองเห็นภาพๆ ของเรือรบขึ้นมาในหัว
 " เดี๋ยวนะ !! "
 " ยูเอสเอส !! "
 " คาร์ล... "
 " วิลสัน 70 !! " เธอรีบบอกกับอี ยองซุก
 อี ยองซุก ที่อยู่ๆ ก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก !!!!
 " นี่มัน เรือบรรทุกเครื่องบิน !! "
 " ที่ใช้พลังงานนิวเคลียร์ !! " ความตื่นกลัวบวกกับความตื่นเต้นของอี ยองซุก ที่ผลักดันให้เขาต้องรีบหาทางช่วยพวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่บนเรือลำนั้นให้รอดชีวิต
 อิเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะมองหันกลับไปที่ประตูหลังของอาคารของหอคอบคุม เพราะว่าเธอมองเห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่สวมโต๊ปสีขาว และคลุมด้วยผ้าคลุมศีรษะกุห์ตราผ้าคุลมศีรษะตาลายหมากรุกแดงขาวก็เดินเข้ามาพร้อมๆ กับ พวกผู้ชายติดอาวุธเกือบครึ่งร้อย
 แต่ทว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่คิดที่จะขยับหรือหาทางหนี และมิหนำซ้ำผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้ออกคำสั่งให้พวกของเขายิงกราดใส่พวกเธอด้วย
 แต่ว่าลุกค์ที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่หน้าประตูทางเข้าออก เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาถึงต้องคอยที่จะหาวิธีระวังหลังให้กับเธอไปด้วย
และก็ผู้ชายคนนั้นเข้าจงใจเดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์พร้อมๆ กับฉีกยิ้ม
 " อี..เลฟเวนท์ !!! "
 " เดี๋ยวนี้นักวิเคราะห์ของ NRSD กำลังประสบกับปัญหาการวิเคราะห์อะไรที่ผิดเพี้ยนไปแล้วหรือยังไง "
 "อิเลฟเวนท์ ! เธอถึงได้หันมาพึ่งพา ! "
 "เจ้าหน้าที่ปลายแถวจากหน่วยงานข่าวกรองของรัฐบาลอังกฤษ !! " ผู้ชายคนนิ้มยิ้มเยาะให้กับพวกของเธอ
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์ไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด และมิหนำซ้ำเธอยังเดินหน้าเข้าหาและกล้าเผชิญหน้ากันอย่างตรงไปตรงมากับเขาคนนั้น
" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ "
 " มูฮัมหมัด ยูโซฟ อาลี !!! " และเธอก็เอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นตาม
ยูโซฟที่ยังคงฝืนยิ้มกว้าง ๆ ให้กับอิเลฟเวนท์อยู่บ่อยๆ
" ฉันบังเอิญได้ยินข่าวมาว่าเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน "
 " ที่กรุงเทพเมืองหลวงของเธอจู่ๆ ก็ถูกลอบวางระเบิด " ยูโซฟกับพวกที่พูดไปก็พลางหันเข้าไปตรวจตราดูบนแผงควบคุม
 " คำถามก็คือ "
 " นักวิเคราะห์ฝีมือดีที่สุดของหน่วยงาน NRSD ! " และบางครั้งบางทียูโซฟก็คอยหันชำเลืองสายตาอิเลฟเวนท์ไปพลาง
 " ตอนนั้น เธอมัวไปทำอะไรและอยู่ที่ไหน !! "
 " จนกระทั้ง.ทำให้เกิดเหตุการณ์ระเบิดครั้งใหญ่ที่สุด ! "
 " เท่าที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของประเทศ !! "และก็แค่เรื่องราวที่พวกเขาเล่าให้อิเลฟเวนท์ฟัง
 อิเลฟเวนท์คอยตั้งใจฟังและยังต้องคอยฉีกยิ้มไปบ้าง
 " ในที่สุด..."
 " คุณก็ยอมรับ !! " และก็ยิ้มอีก
 หึ !!
 เสียงหัวเราะในลำคอของยูโซฟทยอยดังออกมาอีกเรื่อยๆ
 " เปล่า ! "
" ไม่ใช่เลยสักนิด"
 "สิ่งที่เกิดขึ้นมาทั้งหมด !! "
 " ทั้งหมด ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของพระเจ้า !! " และยูโซฟที่ต้องการบอกกับอิเลฟเวนท์ไปแบบนั้น
 และบางครั้งก็ยังต้องคอยชำเลืองไปพวกทหารที่ติดตามที่ยังคอยถือปืน และตามกันอย่างใกล้ชิด
" วอร์ริงตัน !! " แต่แล้วยูโซฟที่หันกลับมาและมองเหยียดไปที่อิเลฟเวนท์อีกอยู่ดี
" เขาก็เป็นเหมือนๆ พวกบุรุษเพศทั่วๆ ไป "
 " พอเห็นเพศตรงข้ามที่มีรูปร่างหน้าตาดีเข้าหน่อย "
 " ก็ถูกกิเลศตัณหาเล่นงาน "
 " เพราะฉะนั้นพวกเราถึงได้อยากฟัง !! "
 " การวิเคราะห์ของผู้ที่เชี่ยวชาญทางด้านศาสนาอับดับหนึ่ง !!! "
 " อย่างเธอจริงๆ " ยูโซฟท้าทาย
 อิเลฟเวนท์ยังคงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของยูโซฟ
"ยูโซฟ !!
" คุณต้องการอยากที่จะรู้ความจริงเรื่องอะไร !! "
 " จากฉัน !! " และเธอก็ท้าทายเขากลับ
 ยูโซฟที่แสแสร้างแกล้งฝืนยิ้มต่อหน้าเธอ
 "เรื่องของการ...วิเคราะห์ใจคนนั้น "
 " ดูเหมือนว่าเธอยังคงเป็นที่หนึ่ง !! "
 " อีเลฟเวนท์ !!
 " เพราะถ้าไม่อย่างนั้น..!! "
 " ที่ซีเรีย เมื่อ 6 ปีก่อน! "
 " เธอเองก็คงจะไม่ฝากรอยแผลเป็นไว้ที่พนังปอดของฉัน ! เอาไว้ตั้งข้างหนึ่ง !!! " แต่ว่ายูโซฟก็ยังต้องกัดฟันพูดจนจบประโยค
อิเลฟเวนท์กำลังเริ่มจับแว่นตากันลมที่คล้องอยู่ที่คอปกเสื้อขึ้นมา
" ความผิดที่คุณก่อขึ้น "
" ยูโซฟ !!!
 " มันก็เป็นเหมือน.ฝุ่น ! "
 " ที่คอยแต่จะซัดทวนกระแสลม " และเธอยังใจดีช่วยเตือนสติ
 " อีเลฟเวนท์... ! " แต่ว่ายูโซฟเลือกที่จะปฎิเสธทันที
 "นี่..เธอกำลังจะสอนเรื่อง ! "
 " กฎแห่งกรรม !!! ให้ฉันฟัง !! "
 " กรรม... ! "
 " อย่างนั้นเหรอ !! " และน้ำเสียงที่แสนจะเกลียดชังอิเลฟเวนท์ของยูโซฟก็เริ่มหลุดออกมา
 " แล้ว..วอร์ริงตันละ "
 " พระเจ้า "
 " พระองค์จะทรงประทานอะไรให้กับการเสียสละของ วอร์ริงตัน ! " ยูโซฟก็แค่ต้องการให้อิเลฟเวนท์เปิดเผยตัวตนต่อหน้าพวกเขาทุก ๆ คน
 อิเลฟเวนท์ขณะที่สวมแว่นตากันลม
 " วอร์ริงตัน "
 " เขาจะต้องได้รับโทษด้วยการ..ถูกจำคุกตลอดชีวิต ! "
 " และเขาจะต้องตกนรก "
 " ไปนานอีกหลายร้อยปี ! เมื่อเทียมเท่ากับโลกของมนุษย์ !! ไม่ได้เกิดเป็นคนอีกหลายพันชาติ ! เกิดมาเป็นไส้เดือนอีกสักร้อยชาติ !! "
 "และก็อาจต้องเกิดมาแล้วเป็นพวก ลิง บ่าง !! "
 " วอร์ริงตันจะต้องเกิดมาเป็นสัตว์ ที่...ต้องคอยเลียปัสสาวะ อุจจาระให้กับลูกของมันเอง ! จะเดินบนดินก็เดินไม่ได้ !! และยังจะมีเสียงร้องที่น่ารังเกลียดเหมือน..ผี !!! "
" เหลวไหล !!! " ยูโซฟตวาด !!!!
 " อีเลฟเวนท์.. !! "
 "เธอรู้ไหมว่า... พวกนักวิทยาศาสตร์พวกนั้น ! "
 " พวกเขาได้ทำอะไรให้พวกเราสำเร็จไปแล้วบ้าง " มิหนำซ้ำ ยูโซฟตะโกนยังท้าทายและล้วงไปในกระเป๋าเสื้อและเอาโทรศัพท์สีดำๆ เครื่องหนึ่งออกมา
 อิเลฟเวนท์ที่คอยมองยูโซฟผ่านแว่นตา
 " ยูโซฟ !! "
 "ถ้าคุณยังต้องการอยากที่จะรู้ตอนจบให้ได้.. !! "
 " ฉันเอง.ก็พร้อม !! " และเธอที่ท้าทายเขากลับอย่างไม่หยุดไม่หย่อนด้วยเหมือนๆ กัน
 และยูโซฟที่ยังคงถือโทรศัพท์ในมือเอาไว้ และแววตาที่มองอย่างแสนเกลียดชังต่ออิเลฟเวนท์ตรงหน้า
 และคราวนี้ที่ยูโซฟยังหันไปมองบนหน้าจอประมวลผลขนาดยักษ์ตรงหน้า ในขณะที่กำลังแสดงภาพถ่ายทอดสดมาจากนอกโลกว่า กำลังมีจรวดพิสัยไกลติดจรวดพร้อมยิงอยู่บนสถานีอวกาศ
" มันจะเป็นยังไง !! "
" ถ้าหากว่าจู่ๆ ก็มีระเบิดนิวเคลียร์ถูกปล่อยไปถล่มที่ฐานทัพเรือของเกาหลีเหนือที่มหาสมุทรแปซิฟิก !! "
 " อยู่ในขณะที่ขีปนาวุธของเกาหลีใต้ที่ก็เพิ่งจะมีข่าวว่าหายไป !! "
 " และหลังจากนั้น อีกไม่กี่นาที "
 " ก็ มีหัวรบระเบิดพุ่งไปถล่มที่ฐานทัพเรือของสหรัฐอยู่ที่ไหนสักแห่ง !! " ยูโซฟสารภาพความจริง และยังหันไปกดที่แป้นพิมพ์ตรงหน้า จนกระทั่งหน้าจอประมวลผลได้กลับกลายเป็นเครื่องจับเวลานับถอยหลังไปสิบเอ็ดนาที
อิเลฟเวนท์ที่เริ่มจะขยับถอยหลัง
 " เอาละทีนี้...."
 " ยูโซฟ "
 " คุณอาจจะยังไม่รู้ความลับของฉัน " และเธอที่พยายามจะยั่วโมโหยูโซฟให้สำเร็จ
 " ความลับของเธอ " ยูโซฟหันมาปฏิเสธออกไปทันควัน
 " ฉันรับรู้มาโดยตลอดอยู่แล้ว " และยังรู้สึกอดสู่ในสิ่งที่อิเลฟเวนท์พยายามจะบอกกับตัวเอง
 แต่ว่าพวกทหารติดตามยูโซฟที่ก็จะเริ่มขยับ เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ยังคงเฝ้ามองไปทางทหารติดตามของยูโซฟที่เหมือนจะกระหนำยิงปืนมาที่เธอให้ได้ต่อจากนี้
 " ยูโซฟ !! "
 " จนป่านนี้คุณก็ยังไม่เข้าใจซินะ "
 " ปืนของคุณ !! "
 " ยิงฉันไม่ได้ !!! " เธอกล้าท้าท้ายพวกของยูโซฟแม้ว่าลึกๆ แล้วก็ตื่นกลัว
 ยูโซฟที่รีบชักปืนออกมาและลั่นไก !
 แกร๊ก ! แกร๊ก !!!
 อิเลฟเวนท์กำลังพุ่งตัวเข้าไปหลบอยู่ข้างๆ พนังกำแพง !!!!
 บึ้มมมมม !!!!!!!
 เกิดเสียงระเบิดอยู่ด้านนอกของอาคารหอควบคุมจนทำให้ผนังห้องควบคุมอีกฝั่งพังคลืนลงมา และแรงระเบิดยังทำให้พวกทหารที่ติดตามยูโฟซนอนคาซากปรักหักพังของพนังกำแพงเกินครึ่ง
 โครมๆๆๆๆๆ
 เพล้ง !!! เพล้ง !!!!
 พนังห้องและข้าวของต่างๆ กำลังถูกทำลายลงด้วยแรงระเบิดจนเกิดความเสียหายแทบจะย่อยยับ และฝุ่นควันที่กำลังฟุ้งกระจายตามาติด ๆ พนังห้องและข้าวของต่างๆ กำลังถูกทำลายลงด้วยแรงระเบิดจนเกิดความเสียหาย และฝุ่นควันที่กำลังฟุ้งกระจายตามาติด ๆ
ปังๆๆๆๆๆๆๆ
และเสียงปืนจากภายนอกอาคารก็เริ่มทยอยดันขึ้นมาติด ๆ
 อิเลฟเวนท์กับลุกค์กำลังวิ่งออกมาจากที่กำบัง และพวกเธอต่างคนก็ต่างมองผ่านทะลุแว่นตาและเลนต์ตาเทียมผ่านหมอกควันเพื่อออกตามหายูโซฟ
 แต่ในระหว่างที่ยูโซฟพยายามตะเกียกตะกายเอาตัวเองกลับออกมาจากเศษซากปรักหักพังของพนัง แต่ว่าก็ยังมีพวกทหารพยายามช่วยเขาออกมาจนได้
ปังๆๆ
 อิเลฟเวนท์ กับลุคก์ที่ต่างต้องวิ่งหลบลูกกระสุนจากพวกของยูโซฟที่กระหนำยิงมาติด ๆ อีกครั้ง
" อี ยองซุก !! " แต่ว่าเธอก็ยังต้องติดต่อกับอี ยองซุกอยู่ตลอด
" เธอจะต้อง.. !!!! "
 " ทำให้ประธานาธิบดีสหรัฐรีบหาทางติดต่อหาท่านผู้นำของเกาหลีเหนือให้สำเร็จ !! "
 " ภายใน 25 วินาทีนี้ ! "
" นายต้องทำให้ได้ " เธอพยายามจะโกนผ่านหูฟังสื่อสาร
 แต่ว่าอี ยองซุกที่นั่งรอคำสั่งอยู่ในที่ห่างไกลพวกเธอก็แทบใกล้จะเป็นประสาทเข้าแล้วทุกที
 " นี่มันจะบ้า ! กันไปใหญ่แล้ว !! " และอี ยองซุกที่ทำได้เพียงนั่งเป็นจอมโวยวาย !!!
 " เมื่อกี้ !!! "
 " ฉันเพิ่งจะแอบเจาระบบของเครื่องบินแอร์ ฟอร์ซวัน !! "
 " เพราะเธออยากจะให้ประธานาธิบดีของสหรัฐได้เห็นการปฏิบัติการลับของเรา "
 " แล้วมาที่นี้ !! "
 "ฉันต้องทำให้ผู้นำของเกาหลีเหนือเชื่อพวกเราให้ได้อีก !! "
 " นี่มัน.. !! "
 "ชักจะบ้าไปกันใหญ่แล้วจริงๆ " และอี ยองซุกที่ก็เอาแต่พล่ามไม่หยุด
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ไมได้สนใจเสียงนกเสียงกาของอี ยองซุกเลยแม้แต่นิดเดียว และลุกค์ก็ยังต้องคอยวิ่งไล่ล่าตามยูโซฟที่จะหลบหนีไปทางด้านหลังของอาคารหอควบคุม
 จนกระทั่งเธอเริ่มได้ยินเสียงสุนัขทหารที่กำลังเห่าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเข้าแล้วจริง ๆ


บริเวณท่าเรือชายฝั่งของอ่าวเปอร์เซียที่มีเรือรบฟริเกตจำนวน 10 ลำ เรือทำลายทุนระเบิดอีกจำนวน 6 ลำ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์และเครื่องบินขับไล่อีกหลายสิบลำกำลังจอดเป็นแถวเป็นแนวยาวตลอดชายฝั่ง และมีคลังอาวุธยุทโธปกรณ์ และตึกกองบัญชาการทหารเคลื่อนที่ตั้งเรียงรายอยู่ในบริเวณท่าเทียบเรือ และอีกทั้งยานพาหนะของเหล่าเจ้าหน้าที่ทหารอีกจำนวนหลายร้อยคันที่กำลังจอดเรียงรายตามแนวชายฝั่งของท่าเรือในกรุงมานามา และรถคาดิแลคจำนวนนับสิบที่กำลังเคลื่อนเข้ามาจอดอยู่ใกล้ๆ บริเวณตึกบัญชาการที่ทันสมัย
 ตึกบัญชาการที่ใกล้ชายฝั่งยังเป็นตึกสูงทั้งหมด 16 ชั้น หลังคาทรงสามเหลี่ยมซ้อนกันถึงหกชั้นบริเวณท่าเทียบเรือ
 และเมดิสันที่ออกมายืนรอขบวนรถพวกนั้นอย่างใจจดใจจ่อ แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็กำลังก้าวเท้าออกจากรถคันแรก และก็ฟิวส์ ลุกค์ที่กำลังเดินตามหลังกันลงมา
 " อีเลฟเวนท์ " เมดิสันที่รีบเข้าไปต้อนรับ
 " ฉันขอบใจที่เธออุตส่าห์... "
 " พาเจ้าหน้าที่ของเรามาได้ตรงเวลา "
 " ได้ซะที !! " และยังยืนยิ้มหน้าบานอยู่คนเดียว
 แต่ว่าลุกค์ที่กำลังคอยมองไปรอบๆ แทน ในขณะที่อิเลฟเวนท์ก็แค่หันมาและก็ยิ้มๆ ให้กับพวกเขา
 " ตอนนี้ท่านรัฐมนตรีกลาโหมกับหัวหน้าหน่วยข่าวกรองของเรากำลังรออยู่ข้างใน " แต่ว่าเมดิสันที่ยังรีบหันมาชวนให้ทุกคนให้รีบตามพวกเขากลับเข้าไปข้างในภายในตึกกองบัญชาการ
 แต่ในระหว่างที่เมดิสันพาทุกคนเดินกลับเข้าไปข้างในตึก ระหว่างทางลุกค์ที่ยังหันมาและอดที่จะถามเมดิสันไปพลางๆ ด้วยไม่ได้
 " ขอบคุณมาก ๆ "
" สำหรับเครื่องบิน " เขาขอบคุณเมดิสันจริงๆ
" เครื่องบินอะไร !! " แต่อยู่ๆ เมดิสันที่ได้แต่หันมาและได้แต่ยืนจ้องเจ้าหน้าที่ของตัวเองสลับกับอิเลฟเวนท์ไปๆ มา ๆ
 แต่ว่าลุกค์ก็เข้ามากระซิบว่า
 " ก็เครื่องบินสุดหรูหรา..ลำที่ "
 " นายอุตส่าห์ส่งไปรับพวกเราถึงที่ " เขาที่อยากจะขอบอกขอบใจเพื่อนร่วมงานอย่างเมดิสันจริงๆ
 เมดิสันเลยได้แต่ฉีกยิ้มกว้างๆ และก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ
 "หึๆ "
 " นั่นมัน เครื่องบิน...เธอ ! " และเมดิสันก็เลยต้องบอกและสลับกับหันไปมองตามอิเลฟเวนท์อยู่บ่อยๆ ในขณะที่พวกเขายังต้องรีบเดินตามเธอกลับเข้าไปในตึก
 ลุกค์ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ
 "อ๋อ..... "
 " งั้นเหรอ !!! " และเขาที่ก็แทบไม่มีอะไรจะพูดต่อ
 ภายในห้องกระจกขนาดใหญ่ของตึกบัญชาที่ติดกับท่าเทียบเรือรบ และภายในห้องประชุมที่นี้ก็ยังที่จะประกอบไปด้วยโต๊ะทำงานที่เป็นเหมือนคล้ายๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดยักษ์ ที่ทุกๆ คนสามารถค้นหาข้อมูลตรงหน้าเมื่อเข้าประชุม
 และรอนสัน แมควอยที่กำลังนั่งร่วมประชุมอยู่ที่เก้าอี้หัวโต๊ะ และถัดมาก็เป็นคาเตอร์หัวหน้าหน่วยข่าวกรองพร้อมๆ กับนายทหารคนอื่นประมาณร่วม 20 ชีวิต และพวกเขาทุกคนกำลังหันไปสนอกสนใจผนังห้องที่เป็นกระจกขนาดใหญ่ที่กลายเป็นหน้าจอโปรเจคเตอร์แสดงรายละเอียดสภาพภูมิศาสตร์โดยรวมของประเทศที่มีภูเขาสลับซับซ้อน
 เพราะฉะนั้นในระหว่างที่เมดิสันที่นำลุกค์กับอิเลฟเวนท์เข้ามาในที่ประชุม
 " พวกเขามากันแล้วครับท่าน " และเมดิสันกล่าวรายงาน
 " ตอนนี้...พวกเรากำลังช่วยกันดูแผนที่ที่คาดว่า " แต่ว่ารอนสันที่เริ่มประชุมต่อทันทีที่เห็นพวกเขาสองคนเดินหาที่นั่งในที่ประชุม
 " พวกผู้ก่อการร้าย "
 " อาจที่จะนำเอาหัวรบระเบิดพวกนั้นไปซ่อน " และรอนสันที่ยังหันไปถามหาความเห็นจากคนอื่นๆ ด้วย
และคาเตอร์ที่กำลังใช้มือช่วยขยายจุดสำคัญ ๆ บนหน้าจอ
 " ตอนนี้...มีจุดที่น่าสงสัยอยู่ 3 จุด"
 " ที่แรก...ช่องแคบฮอร์มุส ! "
 " และที่ต่อมาก็คือ..บริเวณใกล้ๆ กับฐานทัพอากาศของอิหร่านที่อาบาเดห์ "
 " ที่นี้ห่างจากโรงงานเสริมสมรรถภาพยูเรเนียมไปแค่ 220 กิโลเมตร " คาเตอร์ช่วย ๆ ลากชี้นิ้วไปตามแผนที่
 " และ "
" สถานีศูนย์อวกาศที่เมืองเซมนาน " คาเตอร์ตั้งหน้าตั้งตาอธิบายด้วยสีหน้าที่เครียดยิ่งกว่า และยังต้องชำเลืองมองไปที่อิเลฟเวนท์
 อิเลฟเวนท์ที่กำลังหันไปหาลุกค์ และเขาก็พยักหน้ารับรู้และเดินตรงเข้าไปหาคาเตอร์และก็ช่วยอธิบายภาพส่วนขยายทั้งสามจุดที่คาเตอร์อธิบายค้างเอาไว้
" ที่ช่องแคบฮอร์มุสตรงนี้ "
" ไม่น่า..ที่จะเป็นไปได้ "
" เพราะว่า...ที่บริเวณนี้เป็นแหล่งขนส่งน้ำมันที่สำคัญ
" และส่วนที่ตรงนี้ !"
" ก็ไม่น่าที่จะเป็นไปได้เข้าไปใหญ่ "
" เพราะว่า...ตอนนี้ "
" พวกเขากำลังให้ความสำคัญกับการเสริมสมรรถภาพยูเรเนียมอยู่ "และเขาที่กำลังสนใจบริเวณพื้นที่ราบระหว่างภูเขาหินแถวเขตตะวันออกเฉียงเหนือ
 " ศูนย์อวกาศที่เพิ่งจะสร้างขึ้นมาได้ไม่นาน "
" บริษัทของวอร์ริงตันได้เข้ามาเป็นผู้ที่ดำเนินโครงการทั้งหมดนั้นมาตั้งแต่ต้น" ลุกค์อธิบายไปพร้อมๆ กับมองหาความคิดเห็นจากทุกๆ คน
และเมดิสันที่ยืนอยู่ใกล้ๆ จึงได้ช่วยเข้ามาด้วยอีกแรง
 " ภายใต้การสนับสนุนเงินทุน ของเจ้าของบ่อน้ำมันในประเทศ " เมดิสันอธิบายเพิ่มเติม
 แต่ทว่ารอนสันที่เอาแต่หันชำเลืองมองไปที่ ๆ เธอกำลังนั่งอยู่
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " แล้วเธอจะว่ายังไงกับเรื่องนี้ " เพราะว่ารอนสันก็อยากรู้ความเห็นจริงๆ ของเธอที่สุด
 อิเลฟเวนท์ที่ยังคงยืนนิ่งๆ
" คืนนี้เวลาห้าทุ่มยี่สิบนาที " และเธอที่ช่วยยืนยันตามคำเห็นของลุกค์
 แดดร่มลมตกแถวๆ ชายหาดบริเวณอ่าวเปอร์เซีย และบรรดาพวกเจ้าหน้าที่ทหารนับร้อยๆ ที่ทยอยกันออกมาหาความสำเริงสำราญไปจนทั่วชายหาดทั้งคาเฟ่ ร้านอาหารฟ้าสต์ฟู้ด บาร์ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตลอดทางเดินเลียบชายหาด
 เมดิสันที่กำลังเดินเล่นและอยู่ๆ ก็ดันหันไปจนเจอ ฟิวส์ ลุกค์ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเข้ามาเสพกลิ่นกาแฟในค่าเฟ่ใกล้ตะวันจะตกดินของที่นี้ได้
" เวลานี้....แทนที่ " เพราะฉะนั้นเมดิสนที่ก็เลยอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทักทายกัน
 "นายจะกลับเข้าไปนอนเอาแรงเข้าไว้ "
" แต่อยู่ๆ นึกยังไง "
 " ถึงได้ออกมาจิบกาแฟตอนหัวค่ำแบบนี้ซะได้ " เมดิสันเพิ่งจะหย่อนก้นนั่งลงใกล้ๆ กัน
 และลุกค์เพิ่งวางแก้วกาแฟกลับลงไปบนโต๊ะ
 " ฉันนอนไม่หลับนะ " และก็บอกเมดิสันไปแบบนั้น
 แต่ว่าเมดิสันที่พยายามจะหันไปมองทางอื่น
 " ก็ถ้าหากนอนไม่หลับ "
 " แทนที่ "
 " นายจะหันไปพึ่งเตกีลา หรือไม่ก็เบียร์เย็นๆ ให้ชื่นใจ "
 " ไม่ใช่มานั่งเหมือน คนที่หมดอาลัยตายยาก " และก็เมดิสันที่อยากช่วยกันเตือนสติ และก็มีบางครั้งที่คอบแอบชำเลืองมองท่าทีของเพื่อนร่วมงานไปด้วย
 "หึๆ " เมดิสันที่กลับกลายเป็นว่าอดจะพูดไปและยิ้มไปด้วยไม่ได้
 " อีเลฟเวนท์"
 " ก็เหมือนนาย วันหนึ่งๆ เธอนอนไม่ถึง 5 ชั่วโมงด้วยซ้ำไป "
 " แต่ว่าตอนที่ฉันเจอกับเธอครั้งแรก " และพอนั่งนึกย้อน ๆ ไปในอดีตสำหรับเมดิสัน
 " ตอนนั้นพวกเราทุกคนก็ไม่ได้รู้สึกแตกต่างอะไรเหมือนกันกับนาย "
 " ตอนนี้ " และเมดิสันที่ทำท่าทางคิดไม่ตก
 ลุกค์ที่เพิ่งจะหันกลับมาและตั้งหน้าตาฟังอีกที
 " เมดิสัน "
 " นายกำลังจะบอกฉันว่า นาย ! "
 " ก็เคยรู้สึกกลัวเธอ !!! " เพราะเขาก็อยากจะรู้ให้ได้
 " เห้อ...." เมดิสันที่กำลังนั่งถอนหายใจทิ้งยาว ๆ และยอมรับในที่สุด
 " ถูกต้อง "
 " ตอนนั้นจู่ๆ ฉันก็รู้สึกกลัวเธอขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "
 "ซึ่งเป็นเพราะอะไรนั่น "
 " ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันละนะ ในตอนนั้น " และเมดิสันที่ยิ่งคิดก็ยิ่งแทบไม่อยากะเชื่อความคิดตัวเองตอนนั้นซะด้วยซ้ำไป
 " อืมหึ " เขาพยักหน้าเห็นด้วยกับเมดิสันทันที
 เพราะไม่ว่าจะเป็น แววตาหรือรอยยิ้มทั้งหมดทั้งมวลเหล่านั้นของเธอ อิเลฟเวนท์เหมือนจะมีอะไรแปลก ๆ ซ่อนเอาไว้อยู่ข้างในอยู่ตลอดเวลาแบบนนั้น !!!!
 แต่ว่าเมดิสันที่พอหันออกไปมองแถวๆ ชายหาด และพวกเขาก็สังเกตเห็นคาเตอร์หัวหน้าของพวกเขากับท่านรัฐมนตรีกลาโหมอย่างรอนสันกำลังออกมาเดินเล่นอยู่กับอิเลฟเวนท์
 " อีเลฟเวนท์ " ลุกค์ที่ได้แต่มองตามๆ กัน
 " เธอดูเหมือนที่จะสนิทสนิมกับพวกเราทุกคนเลยซินะ " แต่ถึงยังไงเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
 เมดิสันกลับพยักหน้า
 " อีเลฟเวนท์ ! "
 " เธอก็เป็นแบบนี้"
" เธอเก่งในเรื่องการเข้าใจคนอื่น " เมดิสันอธิบย
" เห้อ.... ! " เสียงถอนหายใจของเมดิสันยังคงดังตามมาติด ๆ
" เกือบๆ 6 ปี"
" ที่คนในเอ็มไอซิกส์ ! ได้พยายามที่จะทาบทามให้เธอ มาเป็นนักวิเคราะห์พิเศษให้ได้ " แต่ว่าคราวนี้เมดิสันกลับหันมาหลบตากันซะดื้อ ๆ
แต่ว่าเขาก็พยักหน้ารับรู้
" โครงสร้างของหน่วยงามความมั่นคงภายใน ของทุก ๆ ที่ล้วนแล้วแต่ที่จะประสบปัญหา " และอย่างน้อย ๆ เขาก็พอเข้าใจ
 เมดิสันไม่คิดที่จะปฏิเสธอะไร
 " แต่ถ้าจะให้พูดกันตรงๆ "
" ฉันเองก็กลับเพิ่งจะเข้าใจจริงๆ จนได้ว่า สิ่งที่ "
 " อีเลฟเวนท์ !! "
" ได้พยายามที่จะปฏิเสธพวกเรา ! "
" หรือแม้แต่ พวก FBI หรือว่า CIA "
" มันก็เป็นเรื่องจริง " และคราวนี้เมดิสันที่หันมายิ้มๆ
 ลุกค์ที่มองตาก็เข้าใจ
 " เพราะถ้าหากว่า... "
 " อีเลฟเวนท์ "
 " เธอยอมทำ "
 " ก็อาจจะถูกตีตราจากพวกของตัวเองว่า...เป็น "
" กบฏละซินะ ! ใข่ไหม " เขาที่เข้าใจกันเป็นอย่างดี
และเมดิสันที่ยังจะฝืนพยักหน้ารัวๆ หลายครั้งต่อหลายครั้ง
" ตราบใดที่... ความสัมพันธ์ยังคงอ่อนแอ !! "
" หนทางเดินแห่งชีวิตที่แสนจะเรียบง่าย !!!
" ก็คงจะใช้ไม่ได้ !!!! " เมดิสันที่คอยบอกกับเพื่อนร่วมงาน และมิหนำซ้ำเพื่อนร่วมงานของเขาเองก็ยังจะคอยแสแสร้างแกล้งทำเป็นยิ้มใส่
" เธอเป็นคนสอนนายมาอีก "
 " ละซิท่า !! " ลุกค์ยิ้มให้กับคำคมของเมดิสันที่มีแต่จะเพิ่มขึ้นทุก ๆ วัน
 ยาเนะ หรือ กระเบื้องดินเผาสีแดงคร่ำคราที่นำมาก่อสร้างเป็นหลังคาของเรือนไม้หลังใหญ่ และเรือนไม้หลังใหญ่ที่โอบล้อมด้วยกำแพงดินเป็นแนวยาวที่คนญี่ปุ่นเรียกกันว่า นุริคะเบะ แนวกำแพงดินนุริคะเบะปลูกขนานกันไปกับสวนของต้นไม้ประเภทสนที่คอยออบล้อมพื้นที่โดยรอบ
 บ้านไม้หลังใหญ่กลางดงต้นสนขนาดกว้างขวางราวๆ ยี่สิบสี่ไร่ และมีสวนหย่อมญี่ปุ่นขนาดใหญ่สวยงามแทกรซึมอยู่ และยังมีสวนของต้นไผ่สี่เหลี่ยมญี่ปุ่นที่เห็นปล่องได้ชัดเจนขนาดใหญ่ปลูกขนานที่ริมรั้ว บริเวณสวนหย่อมที่มีลำธารก่อด้วยหินสายน้ำไหลเอื่อยๆ รอบบ้านมีปลาตะเพียนน้อยใหญ่พยายามที่จะแหวกว่ายไปทวนกระแสน้ำไปยังน้ำตกสี่ชั้นทางทิศเหนือติดขอบชิดรั้วกำแพงดิน
 และแม้ว่ายามนี้บริเวณสวนหย่อมของของดอก Rising moon ดอกไม้มีสีขาวสว่าง ๆ เหมือนกับวงของพระจันทร์ที่กำลังบานสะพรั่งเต็มสวนแม้แต่ในยามดึกก็ยังคงขาวสว่างไสว ในขณะที่ใบไม้รูปหัวใจสีแดงสดของต้นเมเบิลต้นใหญ่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ก็เพิ่งจะถูกลมหนาวในเวลากลางคืนพัดคอยให้หล่นร่วงโรยปลิวลงมาสู่ทุ่งดอกพระจันทร์สีขาว
 เสียงของสายลมหวิว ๆ ที่คอยพัดพามาแต่ไกล ๆ ผ่านสวนของต้นไผ่รอบรั้วบ้านจนกระทั่งลำต้นไผ่เอนลู่ลมมากระทบกับต้นสนสามใบต้นใหญ่อีกสามถึงสี่ต้นที่ปลูกเอาไว้ถัดๆ กัน และเสียงลมที่คอยพัดผ่านมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งพัดผ่านมาและกระทบเข้ากระถางของต้นบอนไซภูเขาที่ถูกดัดอย่างสลับซับซ้อนอยู่หลายต่อหลายต้นในกระถางดินเผาโบราณสีคร่ำคราตรงกลางสวน
 แต่ว่าเสียงลมที่ผัดเข้ามาเรื่อยๆ จนลอดผ่านบานประตูเลื่อนฟุสุมะ ผ่านประตูเลื่อนกระดาษสีขาว ๆ สะอาดๆ อีกหลายต่อหลายชั้น
 และเสียงลมที่ยังคอยพัดพาแสงไฟในตะเกียงหินรอบบ้านให้สว่างไสว แต่ทว่าจนบางครั้งก็อาจมองเห็นแสงสว่างของตะเกียงได้ดีแม้ว่าอยู่บนผิวน้ำ
 ครืด.... !!!
 เสียงเลื่อนครืดคราดของบานประตูฟุสุมะที่ค่อย ๆ ทยอยเปิดออกด้วยน้ำมือสาวใช้วัยรุ่นชุดยูกะตะสีกรมท่า จนกระทั่งมองเห็นโซจิ หรือพนังกันห้องแบบโปร่งแสงทั้งสามด้านที่กำลังถูกตีกรอบไม้อย่างเรียบง่ายและคอใช้กระดาษสาพื้นเมืองสีขาวเป็นบานประตู ภายในของห้องที่ประดับประดาด้วยโต๊ะไม้เตี้ยๆ ที่เอาไว้ใช้สำหรับวางกระถางของต้นบอนไสภูเขา กระถางมีทั้งเล็ก กลาง และใหญ่วางเรียงถัด ๆ ทางด้านหลัง
 และขวามือของสาวใช้ก็ยังมีชั้นวางของๆ ที่ทำมาจากไม้ของต้นสนทาทับด้วยสีแดง และยังวาดลวดลายของชั้นวางเป็นต้นและผลอย่างทับทิม และยังมีตู้โบราณสีแดง ๆ ที่มีลวดลายของดอกเบญจมาศสีเหลืองดอกใหญ่ แต่ก็ยังมีฉากกันห้องโซจิที่วาดลวดลายของต้นของดอกซากุระใกล้ๆ ติดๆ เพื่อเอาไว้คอยใช้กั้นกลางอีกห้อง ๆ หนึ่งเอาไว้
 อาซามิสวมใส่ชุดกิโมโนสีชมพูและเพิ่งจะเดินตามสาวใช้กลับเข้าไปในห้องที่เปิดประตูรอ
 ลวดลายชุดกิโมโนของอาซามิประดับด้วยดอกซึมากิที่ปักด้วยเส้นด้ายไหมญี่ปุ่นชั้นดี และเด่นชั้นด้วยกลีบของดอกสีชมพูห้ากลีบ ๆ ตรงกลางมีเกสรคล้ายหมวกทรงแหลม และพวกมันยังมีใบเป็นสีม่วงอ่อนๆ ปักอยู่เต็มเนื้อผ้า และมวยผมยาวขดเอาไว้เป็นก้นหอยของเธอ
 จนกระทั่งพอผ่านพ้นประตูห้องรับแขก อาซามิหยุดเดินและหันไปทางทิศเหนือและค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงต่อหน้าผู้ชายที่สวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเข็มนั่งอยู่บนเบาะบนเสื่อทาทามิ
 ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าอาซามิยังคงคอยนั่งจดจ่ออยู่ที่อุปกรณ์อย่างถ้วยชา กาน้ำชาร้อนๆ บนเตาไฟเล็ก ๆ ตรงหน้าที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงามบนโต๊ะสนสีแดงๆ
 ผู้ชายคนนี้เป็นชาวญี่ปุ่นมีอายุราว ๆ น่าจะสักประมาณ 58 ปี รูปร่างสูงใหญ่ สันทัด ผิวสีขาวคล้ำ ตัดผมสั้นธรรมดาๆ ทั่วไปถึงแม้จะมีบ้างที่เส้นผมบนหัวจะมีหงอกขึ้นมาประปราย แต่ทว่าใบหน้ารูปทรงสี่เหลี่ยมของผู้ชายชาวญี่ปุ่นกลางคนๆ นั้นก็เหมือนว่า เขาจะไม่เคยผ่านการมีรอยยิ้มมาอย่างแสนยาวนาน
 อาซามิที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของเขา แม้ว่าเขาจะหันไปหยิบกาน้ำชาสีดำมันเงาขึ้นมาและรินลงในจอกถ้วยชาที่มีสีเดียวกันอีกทั้งหมด 3 ถ้วย และยื่นให้
 มุรามาสะถึงแม้จะเข้ามานั่งคุกก่อนหน้านี้ไม่นานเท่าไหร่ แต่ว่ามุรามาสะยังก็สวมชุดยูกะตะสีฟ้าอ่อนจนแทบจะอำพรางรูปร่างสูงโปร่งและผิวขาวซีดของเขาเอาไว้ และถ้าดูผิวเผินใบหน้ารูปไข่ที่ดูเคร่งขรึมกว่าของมุรามาซะ ดวงตาสีน้ำตาลที่แอบกังวลเล็กน้อย และปลายจมูกแหลมๆ พวกนั่นก็พอที่จะสังเกตการหายใจเข้าออกอย่างไม่เป็นจังหวะ และริมฝีปากเล็ก ๆ ที่สั่นเทาเล็กน้อยกับทรงผมที่คล้ายกับผู้ชายธรรมดาสามัญทั่วไป
 แต่ว่าทั้งมุรามาสะและก็อาซามิก็ยังคงต้องนั่งฟังเสียงซดน้ำชาในจอกถ้วยชาใบเก่าๆ ของผู้ชายอาวุโสของเจ้าของบ้าน
 "กลับกันมาแล้วเหรอ " เสียงทุ่มต่ำ ๆ ของผู้ชายในวัยราวใกล้ๆ 60 ที่กำลังคนถ้วยชา
 อาซามิยังได้แต่คุกเข่าและก้มหน้าอย่างสำรวม
 "ขอบคุณ "
 " คุณพ่อมากค่ะ ที่เป็นห่วง " เธอพยายามพูดจาอย่างสำรวมเข้าไว้ แต่ผู้ชายคนที่อาซามิกำลังคุยด้วยกลับถือจอกถ้วยชาไว้และคอยกลิ้งน้ำชาในมือ
ผู้ชายคนเดิมพูดพลางก็ก้มมองดูน้ำชาในจอกไปพลางๆ
 " เธอ..คนนั้น "
 " ก็เหมือน ๆ กับ ผู้นำทัพ "
 " ถ้า...เธอคิดที่จะลงมือก่อสงคราม ! "
 " ทุกครั้งๆ เธอก็เลือกที่จะสวมเสื้อเกราะและถืออาวุธออกหน้าทหารทั้งปวง และหาที่จะอาลัยแก่คนที่รออยู่ข้างหลังไม่ ! "
 "คุณพ่อคะ !! " อาซามิที่เผลอร้อนใจจนพูดแทรกขึ้นมา
 " คือว่า...เธอ "
 " ได้ฝากมาบอกกับคุณพ่อด้วยว่า..."
 "เธอจะกลับมาเยี่ยมพวกเราในไม่ช้า " เพราะว่าอาซามิก็แค่อยากจะสารภาพให้พ้นความผิด
 ผู้ชายคนที่เธอเรียกว่าพ่อที่ดูจะกังวลมากกว่าจนต้องหันมอง
 " มุรามาสะ !!
 " ไม่เคยมีใคร ! "
 " ไม่อยากที่จะพิสูจน์ความจริง " และจนต้องยอมรับเรื่องนี้ว่าเป็นเรื่องจริง
 มุรามาสะที่ยังคงคุกเข่าและพยายามตั้งใจฟัง
 "แต่ก่อนที่ กระผม ! "
 " จะเอาของสิ่งนี้ไปคืนให้กับเธอ "
 " คุณพ่อ..!!! "
 " จงได้โปรดบอกความจริงพวกเรามาเถอะนะครับ ! " แต่ว่าเขาก็ไม่เคยย่อท้อที่จะถามหาความจริงเรื่องของคนๆ นั้น
 "หืม... !!! " เสียงปลดปล่อยลมหายใจที่ดูก็รู้ว่าแสนจะเหนื่อยหน่ายของผู้ชายวัยอาวุโสตรงหน้า ระหว่างอาซามิกับมุรามาสะ และในขณะที่เงยหน้ามองด้วยความความเอ็นดู
 "มุรามาสะ ! "
 "อาซามิ !!
 " ในโลกนี้นะ !! "
 " มัน ! ไม่เคยมีความลับอะไรที่ไม่เคยถูกเปิดเผย !!! "
 " และมันก็ไม่เคยมีความเคียดแค้น ! พยาบาท ! ที่ก็ไม่อาจถูกปล่อยวางลงได้อย่างฉับพลัน !! "
"คนเราไม่ได้เกิดและตายแค่หนเดียว "
" ดังนั้น !! "
" เราควรเลือกที่จะเข้าใจในธรรมชาติของชีวิต !! "
" ให้มากกว่า..."
"การตั้งคำถามให้แก่ผู้อื่น " และยังคงเป็นคนที่พร่ำสอน
 และแม้ว่าทั้งมุรามาสะกับอาซามิยังคงคอยนั่งคุกเข่าและตั้งใจฟัง แต่ลึกๆ แล้วพวกเขาสองคนยังคงมีแต่ประโยคคำถามคอยเคลือบแคลงอยู่ภายในอกอยู่เต็มไปหมด
" อาซามิ !! " ผู้เป็นพ่อที่ยังคอยจ้องมองไปที่บุตรสองคนตรงหน้าอยู่เรื่อย ๆ
" ระหว่างนี้ให้ไปคอยดูแลสำนักงานใหญ่ของเราที่โตเกียว "
" แทนที่.. มุรามาสะไปก่อนสักระยะหนึ่ง ! "
" และก็..มุรามาสะ "
 " เดือนหน้า ! "
" ทางผู้บริหารของสกีรีสอร์ทของเกาหลีใต้ "
" The Empire Group !!!! "
" พวกเขาจะส่งทายาทรุ่นต่อไปให้มาเป็นคนที่ ! "
" เซ็นสัญญาซื้อขายที่ดินที่เกาะโอกินาวะ ! "
" การลงทุนสร้างโรงแรงของพวกเขาในครั้งนี้ "
 " สำคัญที่สุด !!! " เขาที่ยังคงคอยช่วยกันย้ำ ๆ ไปที่บุตรตรี !
" จงจำใส่ใจกันเอาไว้ให้ดี ๆ "
 แต่ว่าพอคำสั่งพวกนั้นจบลงไป ระหว่างอาซามิกับมุรามาสะที่ยังคงต้องนั่งทนฟังเสียงน้ำร้อนปุดๆ ในกาน้ำชานั้นต่อไปเรื่อยๆ
 ลุกค์กำลังขึ้นไปนั่งๆ นอนๆ อยู่บนฝากระโปรงรถฮัมเมอร์ที่ๆ จอดอยู่บนชายหาดตั้งแต่หัวค่ำ
 และถึงแม้ว่าเขาอยากจะออกมานั่งๆ นอนๆ เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ แต่ก็ยังจะได้ยินเสียงฮัมเพลงและดีดกีตาร์ลอยมาอยู่เนืองๆ จากที่พักของพวกบรรดาทหาร
" ขอขึ้นไปนอนบนนั้น "
 "ด้วยคน ได้หรือเปล่า " เสียงของอิเลฟเวนท์ก็ดังขึ้นมาใกล้ๆ
 แต่ว่าลุกค์ที่รีบหันไปและเห็นอิเลฟเวนท์กำลังเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาหาเขาที่รถ
 " ไม่ยักรู้นะว่า เธอเล่นดนตรีก็ได้ด้วย "
 " อิเลฟเวนท์ " ลุกค์ในขณะที่เอื้อมมือไปช่วยพยุงอิเลฟเวนท์กลับขึ้นมานั่งบนฝากระโปรงด้วยกัน และเขาก็มีแต่จะคอยตั้งคำถาม
 อิเลฟเวนท์ที่พอขึ้นไปนั่งบนฝากระโปรงรถได้ และเธอก็อดที่จะหันมาและก็ยิ้ม ๆ ไปด้วยกันกับเขาไม่ได้
 " ไม่อยากจะคุย " เธอแกล้งคุยโว
 " ขนาดนั้นเชียว.. !! " ลุกค์ทำหน้าไม่เชื่อถือกันสักเท่าไหร่
 " เชื่อเธอเลย !! "
 " เธอนี่มัน ! จริง ๆ เลยนะ " เขาย้อน
 เธอยิ้มๆ
 " แล้วคุณละ !
 " ลุกค์ ! "
 " เวลาว่างคุณชอบทำอะไรบ้าง " " แต่เธอก็อยากจะรู้เรื่องของเขาอีก
 ลุกค์ที่พยายามจะแหงนหน้าและมองดูท้องฟ้า และก็แค่ต้องนึกให้ออก
 " เวลาว่าง..งั้นเหรอ !! "
 "หึๆ " จนสุดท้าย...เขาก็แค่หัวเราะในลำคอ
 "ถ้าหากว่ามีเวลาว่างจริงๆ ก็ดีนะซี้... !! " เขาที่ยังไงๆ ก็ยังจะคิดไม่ออกกันอยู่ดี
 แต่เธอที่พอจัดท่าจัดทางนอนอยู่ที่ฝากระโปรงรถจนได้แล้ว มิหนำซ้ำเธอยังคอยตั้งหน้าตั้งตาแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
 " เวลาว่างจริง ๆ "
 " ถ้ามัวแต่หา ! ชาตินี้ ! "
" คุณก็อย่าหวังว่าจะเจอ " และเธอยังจะคอยช่วยเขา
 " อีเลฟเวนท์ !! " และเขาก็พยักหน้าตาม
 " แล้ว...เวลาที่เธอว่าง "
 " เธอชอบทำอะไร " และเขาที่ก็อยากจะรู้เรื่องส่วนตัวของเธอเหมือนกัน
 อิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ หลับตาลง
 " พวกเราชอบไปนั่งล้อมวงกินหมูกระทะกัน !" แต่ว่าเธอก็เล่าให้ฟังอย่างมีความสุข
 ลุกค์ที่ได้แต่แปลกใจจนต้องแอบหันไปมอง
 " หมูกระทะ ! "
 "งั้นเหรอ !! " เพราะเอาเข้าจริงๆ เขาก็ไม่ได้เข้าใจเรื่องที่เธอพูดจริงๆ นักหรอก
 "อืมหึ ! " แล้วเธอก็พยักหน้า
 " แล้วก็ท่านผู้การสันติภาพ "
 " ก็ชอบย้อนอดีตให้พวกเราฟังจนเบื่อ "
" และเพื่อนที่ ! เป็นนักบิน "
" ดิ แองเจโล่ !! " ลุกค์พูดแทรกก็เพราะรู้
" นักบินจ่าฝูงกริพเพนที่เก่งที่สุด " เพราะว่าก็รู้จักเพื่อนของเธอคนนี้ดี
 เธอพยักหน้าเบา ๆ
 " และฉันก็มีเพื่อนเป็นหมอ "
 " ถ้าเป็นเมื่อก่อน "
 " เขาก็ชอบบ่นๆ เรื่องการแต่งตัวของฉันให้ฟังอยู่เรื่อย " เธอเองที่พอถึงตอนนี้ก็แทบไม่อยากจะเล่าต่อ
 " เขา ! เคยหลงรักแม่สาวทรงเสน่ห์แห่งวงการแฟชั่นชื่อดังอย่างที่คุณรู้นั่นแหละ "
 " แต่เดี๋ยวนี้เนี้ย.. !!! "
 เขาเปลี่ยนมาชอบบ่นถึงเรื่อง.. ! "
 " การลงทุนสร้างโรงพยาบาลที่โซลมากกว่า...!! "
 " เป็นงั้นไป ! " และยิ่งเล่าเธอก็ยิ่งมีแต่คิดถึง
 " ลีโอนิคส์ ! "
 " คนที่โทรหาฉันเมื่อคืนก่อนและคุณก็แกล้งรับสายเขานั่นนะ "
 " เขาก็เป็นนักดื่มตัวยงเหมือนคุณไง "
 " แล้วก็....."
 " ตัวจี๋ดของหน่วยเราอีกคน ! " มิหนำซ้ำที่เผลอ ๆ เธอแอบนึกถึงหน้าของลูกชายของอดีตสายลับชาวญี่ปุ่นที่ได้คนไทยเชื้อสายจีนลูกครึ่งอเมริกาเป็นศรีภรรยา
"หัวหน้าแผนกเทคโนโลยีของพวกเรา " เธอเล่าไปยิ้มไปขำไป
 และเขาต้องยิ้มตาม
" ซุปเปอร์เจท !!! "
" ไม่เคยไม่มีหน่วยงานลับที่ไหนในโลกไม่รู้จักเขาหรอก ว่าไหม ! " เขาบอกกันตรงๆ
และเธอก็พยักหน้ารัวๆ ตอบ
 " แล้วก็..ลูกชายของดีลาโน่ ! "
" เป็นคนที่ชอบเอาเครื่องมือไฮเทคของตัวเองที่ไม่เอาไหนมาขาย " เธอยิ่งเล่าก็ยิ่งจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ
 แต่ว่าเขาที่พยักหน้ารัวๆ ให้กันดู
 " ผมกับเขา "
" เราเคยมีเรื่องทะเลาะกันอยู่ครั้งหนึ่งที่เบอร์ลิน ! " เขาเอาแต่คิดและอดกลั้นขำไม่ได้
 " ไม่บอก " และเธอก็รู้เรื่องนี้ดี
 "ฉันก็รู้นะว่าพวกคุณสองคนมีเรื่องอะไรกัน " เธอรู้ดี
 "เห้อ.... !! " เสียงถอนหายใจทิ้งๆ ขว้างๆ ของลุกค์ที่ดังตามกันมาติด ๆ
 " พวกเราทั้งคู่ !! "
 " มีเรื่องชกต่อยกันแพราะโสเภณีคนเดียวกันที่นั่น !!! "
 " ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ให้ตาย !! " และเขายิ่งเล่าก็ยิ่งอายและรู้สึกสมเพชตัวเองจริงๆ และพอหันไปมองอีกทีก็แอบสังเกตว่าอิเลฟเวนท์ยังคงนอนหลับตาอยู่ตลอด
 และแม้ว่าบางทีเธอก็เผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากบ้าง แต่ว่าเขาก็ยังจะอดหันไปถามเรื่องๆ หนึ่งให้ได้
 " แล้ว...! "
 " เจ้าหน้าที่ที่เป็นเด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนนั้น !! " เพราะเขากำลังคิดว่า เจ้าหน้าที่ของเธอดูท่าทางจะสนใจเธอเกินหน้าที่
 และเสียงหายใจที่เข้าๆ ออกๆ ของอิเลฟเวนท์ที่เหมือนจะหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน
 " มาซายูกิ ! นะเหรอ "
 " ไว้เดี๋ยวคุณกับเขาก็ได้เจอกันอีกนั่นแหละ " เธอปฏิเสธที่จะไม่พูดเรื่องของมาซายูกิในตอนนี้
 แต่ว่าลุกค์ที่ถึงกับหน้าถอดสีเพราะเรื่องที่เพิ่งจะได้ยิน และจนกระทั่งเขาต้องหันกลับมาและใช้ความพยายามที่จะเข้าใจอิเลฟเวนท์ซะใหม่อีกครั้ง


โฮ่งๆๆๆ !!!!!
 เสียงสุนัขทหารที่มีมากกว่าสองตัว และพวกมันกำลังเห่าหอนทำเสียงขู่ผู้บุกรุกบริเวณสถานีดาวเทียม !!!!
" อีเลฟเวนท์ !!! " ลุกค์ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือในระหว่างที่เขากำลังจะโดนขย้ำ !!!
 และอิเฟลเวนท์ที่รีบวิ่งตามหาลุกค์แทบจะทันที แต่ว่าพอไปถึงลุกค์ที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับสุนัขทหารอย่างกับไม่ถึงเป็นถึงตาย
 แต่ว่าพอเธอหันไปอีกทางก็ยังเห็นยูโซฟที่กำลังรีบร้อนเดินตามพวกทหารดินหนีไปอีกทาง และเธอก็ยังคิดที่จะไล่ตามยูโซฟไป
 โฮ่ง โฮ่ง !
 สุนัขทหารสองตัวกำลังวิ่งเข้ามาตัดหน้าและยืนสี่เท้าคอยขวางอิเลฟเวนท์เอาไว้ แต่ว่าเธอกลับยืนนิ่งไม่คิดหนีหรือแม้แต่เล็งปืนเข้าหาพวกมัน
 ลุกค์ยังต่อสู้กับพวกสุนัขทหารจนแทบที่จะเอาตัวไม่รอด แต่พอหันไปเจออิเลฟเวนท์กำลังยืนมองดูสัตว์พวกนั้นอยู่เฉยๆ จนกระทั่งไม่นานพวกมันหยุดเห่าและก็ทยอยวิ่งหนีหายออกไปกันหมด
 เพราะฉะนั้นในระหว่างที่ลุกค์ค่อยๆ ประคับประคองตัวจากการรุมทึ้งของพวกสุนัขทหารลุกกลับขึ้นมา แม้ว่าร่างกายจะสะบักสะบอมไม่มากและก็ไม่น้อยเท่าไหร่
 " แล้วนี้เรียกว่าอะไร "
 " พลังจิต !! "
 " หรือยังไง !! " แต่ว่าเขาก็ไม่ได้เดาอิเลฟเวนท์สุ่มสี่สุ่มหา เพราะเท่า ๆ ที่เห็น คนที่คุยกับพวกสัตว์เดรัชฉานได้นี่ก็เรื่องแปลกเกินเบอร์ไปจริงๆ
 อิเลฟเวนท์ไม่คิดที่จะอยู่ตอบคำถาม และเธอก็ยังต้องรีบมุ่งหน้ากลับไปที่เต็นท์ของพวกทหารบริเวณทางเข้าของอาคารเก็บจรวดต่อทันที
 ปังๆๆๆ
 เสียงสาดกระสุนปืนยัทยอยดังตามหลังพวกเขาสองคนอยู่เรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าพวกคนที่ติดตามของยูโซฟจะหมดไปจากศูนย์อวกาศนี้ได้สักที
 อิเลฟเวนท์กับลุกค์ที่พยายามจะวิ่งไล่ตามหาตัวยูโซฟ ในขณะที่ยูโซฟก็กำลังจะหนีขึ้นรถฮัมวี่ไปกับพวกทหาร
 แต่พอเธอที่หันเห็นว่า ลุกค์กำลังรีบวิ่งตรงเข้าไปหารถฮัมวี่ที่จอดอยู่จนใกล้ๆ เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบเข้าไปคว้าและพาเขาเข้ามาหลบอยู่ที่ข้างๆ พนังตึก !!!
 บึ้ม บึ้ม บึ้มๆๆ !!!!!
 เกิดเสียงระเบิดดังตามมาติด ๆ จนทำให้พวกยานพาหนะพวกนั้นทยอยเสียหายรวมทั้งรถฮัมวี่คันที่ลุกค์พยายามจะกลับขึ้นไป แต่ว่าพวกทหารติดตามยูโซฟบางคนก็ถูกแรงระเบิดอัดจนะกระเด็นจนได้รับบาดเจ็บ และตอนนี้รอบๆ บริเวณสถานีภาคพื้นดินก็เกิดเปลวไฟลุกไหม้
 โครม ๆๆ
 รถฮัมวี่ของยูโซฟพุ่งชนประตูรั้วของสถานีจนพังเสียหาย แต่ว่าพวกของยูโซฟก็สามารถขับขี่ผ่านออกไปได้โดยที่มีรถขับเคลื่อนสี่ล้อตามประกบอีกสองสามคัน
 ลุกค์กำลังเหลียวมองไปที่รถยนต์ของพวกยูโซฟที่กำลังจะหลบหนีออกไปจากสถานีดาวเทียม แต่พอเขาหันกลับมาอีกที
 " ชอบลุยเดี่ยวเหมือนกันเลย สิท่า !!! " ลุกค์ที่มองหาอิเลฟเวนท์ไม่เจอก็เลยได้แต่ส่ายหน้าไปมา ๆ
 แต่ทว่าในระหว่างที่เขายังต้องรีบวิ่งออกไปตามหารถคันอื่นๆ ในสถานีดาวเทียมที่อาจพอหลงเหลือให้ใช้งานได้
 บรื้นๆๆๆๆๆ !!!
 เสียงของรถมอเตอร์ไซค์วิบากสองสามคันกำลังขี่ไล่ล่ากัน ตั้งแต่ประตูทางเข้าออกของศูนย์อวกาศ ระหว่างหุบใกล้ทะเลสาบในขณะที่หิมะกำลังตกหนักในตอนกลางคืน
ปัง ปัง !!!
โครม โครม !!
รถวิบากสองในสามคันถูกยิงจนล้มคว่ำอยู่กลางถนน
ปัง ปัง !!
 และอิเลฟเวนท์ก็เดินออกมาจากเงามืดบริเวณข้างถนน และเธอก็ยังคอยถือปืนออกมาและะยิงใส่พวกทหารสองคนที่กำลังนอนบาดเจ็บ
 ปัง ปัง !
 แต่ว่าลุกค์ที่คอยชำเลืองผ่านกระจกมองข้างของมอเตอร์ไซต์วิบาก และเขาก็เห็นทั้งหมดที่กำลังเกิดขึ้นอยู่บนถนนว่า อิเลฟเวนท์ไม่ได้ยิงทหารสองคนนั้นจนตายจริงๆ
 บรื้นๆๆ
 อิเลฟเวนท์รีบกลับขึ้นขี่รถขับเคลื่อนบนหิมะ และรีบขี่รถอ้อมลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ลาดชัน และถึงแม้จะมีอุปสรรคก็คือหิมะที่เริ่มจะตกหนาขึ้นตามสันเขา
 แต่ในระหว่างที่รถยนต์ขับเคลื่อนสีล้อสองสามคันที่คอยขับตามประกบห้อมล้อมรถฮัมวี่ของยูโซฟ และพวกเขาที่พากันจะมุ่งหน้าถนนเส้นเลียบทะเลสาบระหว่างหุบเขา
ปังๆๆ
 รถยนต์ที่คอยประกบยูโซฟยังคงใช้ปืนออกมาไล่ยิงรถมอเตอร์ไซต์วิบากหนึ่งคันที่กำลังขี่ไล่ตามกันมาติดๆ
 บรื้นๆๆๆๆๆๆ
 ลุกค์พยายามขี่รถหลบหลีลูกกระสุนที่พุ่งหาเข้าหา แต่ว่าเพราะทัศนะวิสัยที่เลวร้ายสุดๆ ตอนนี้เขายิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังในขณะที่ไล่ลาตามพวกยูโซฟอย่างไม่ให้คลาดสายตา
ปัง ! ปัง !
เอี้ยดดดดๆๆๆ โครมๆๆๆๆ
 รถที่ติดตามยูโซฟทั้งสองคนถูกซุ่มโจมตีและยังไถลพุ่งไปชนไหล่เขาข้างๆ ทาง จนเกิดประกายไฟและเกิดระเบิดตามมาติด ๆ
 เพราะฉะนั้นลุกค์ที่ต้องรีบขี่รถฝ่าเปลวไฟพวกนั้นไปให้ได้ และยังต้องรีบขับขี่ไล่ตามรถของยูโซฟตามไปติด ๆ
" ฝีมือร้ายกาจสุดๆ " แต่เขาก็ถึงกับต้องเอ่ยปากชมอิเลฟเวนท์ผ่านเครื่องมือสื่อสาร
 อิเลฟเวนท์ยังคงขับขี่รถที่เอาไว้ใช้บนหิมะในระหว่างขี่ลัดเลาะไปตามเส้นทางเนินและสันเขาใกล้ๆ กับทะเลสาบ
 ปังๆๆๆๆๆๆๆ
 เสียงปืนที่ยังดังต่อเนื่องออกมาจากรถฮัมวี่ของยูโซฟอยู่เรื่อยๆ และลุกค์ที่ยังต้องคอยเร่งบิดมอเตอร์ไซต์คอยหลบหลีกลูกกระสุนพวกนั้นตามไปติดๆ จนกระทั่งถนนเลียบทะเลสาบที่เริ่มเต็มปกคลุมด้วยหิมะก็หนาขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งทำให้รถของพวกเขาเกือบเสียหลักไถลลงข้างทาง แต่ว่ายูโซฟก็พยายามสั่งให้คนขับเร่งความเร็วและหนีการไล่ล่าไปให้ได้
 ลุกค์ที่คอยประคับประคองขี่มอเตอร์ไซต์ไม่ให้ไถลออกนอกถนน เพราะไม่อย่างนั้นทางซ้ายก็ยังเป็นภูเขาสูง และทางขวาก็ยังเป็นทะเลสาบเย็นเฉียบ
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์เพิ่งจอดรถสโนว์โมบิลทิ้งไว้บนเนินริมหน้าผ้าเตี้ยๆ และเธอก็ยังหยิบปืนพีเอสจีที่ติดมาด้วยออกมาวางชิดๆ กับบริเวณหน้าผาเตี้ยๆ
 และในขณะที่เธอมองพวกเขาด้วยแว่นตากันลมระบบอินฟาเรด จนกระทั่งมองเห็นพวกเขากำลังขับรถแล่นตรงเข้ามาใกล้จะถึงทางโค้งแคบ ๆ บริเวณหน้าผาที่ติดกับทะเลสาบมากที่สุด
ปัง !!!!
โครม.... !!!
 รถฮัมวี่ถูกซุ้มยิงจนไถลไปชนกับที่กั้นของถนนฝั่งริมทะเลสาบ แต่ว่ายูโซฟกับคนที่ติดตามเขาก็พยายามจะช่วยกันหนีออกมาจากซากรถที่บริเวณใกล้หน้าผา
 ปัง ปัง !! และลูกน้องทั้งหมดของยูโซฟถูกยิง !!
 " นายไม่มีที่ให้ไปแล้ว !!! " แต่ว่าลุกค์ที่ก็ยังคอยถือปืนเล็งไปที่ตัวยูโซฟและก็ขู่ตลอดเวลา
" โทรศัพท์อยู่ที่ไหน "
 " หึๆ " แต่ว่ายูโซฟกลับหัวเราะอยู่ในลำคอ ในขณะที่ค่อยๆ คลานออกมาจากซากรถ
 แต่ว่ายูโซฟคลานออกมานั่งและพิงอยู่กับรถฮัววี่ และก็ยังจะค่อย ๆ ล้วงเอาโทรศัพท์กลับขึ้นมาถือเอาไว้
 " ฉันไม่เคยคิดที่อยากจะหนีไปที่ไหน... "
" ฉันไม่เคยคิดที่จะอยากไปอยู่ที่อื่นนอกจาก ! "
" โลกที่แสนจะสวยงามใบนี้" ยูโซฟที่เงยหน้าหันไปมองบนฟ้าและพร่ำพรรนณา
ลุกค์ยังคงพยายามคอยถือปืนและเดินเข้าหายูโซฟไกล้ๆ และอย่างระมัดระวังที่สุด
" อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ หยุดละมอบตัวซะดีกว่า " เขาพยายามเข้าไปเกลี่ยกล่อมและคอยชำเลืองมองโทรศัพท์ในมือของยูโซฟเอาไว้
ยูโซฟเงยหน้าขึ้นมาและยิ้มๆ ให้กับลุกค์
" สงคราม.. !!! "
" ทำให้โลกนี้ศิวิไลซ์ขึ้นได้แน่ !! " และบอกความในใจให้ฟัง
 แต่ว่าลุกค์ที่ยังไงๆ ก็ไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาจากมือของยูโซฟได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว และตอนที่ยูโซฟที่พยายามจะลุกกลับขึ้นมาให้ได้อีกครั้ง
 ยูโซฟฝืนร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บทีหัว และเลือดที่ไหลเต็มแขนทั้งสองข้างลุกขึ้นมาได้สำเร็จ และยังต้องมาเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษอีก
" นายก็แค่..สุนัขรับใช้เหมือนคนอื่น ๆ " ยูโซฟมองลุกค์อย่างคนน่ารังเกลียดคนหนึ่ง
 แต่ว่าลุกค์ที่ยังคงเล็งปืนไปที่ยูโซฟและไม่ได้จะสนใจอะไรเลยกับคำพูดที่ยั่วโมโห
 " ส่งโทรศัพท์นั้นมาซะ !!! " เขายังต้องปฏิบัติหน้าที่ ๆ เพื่อยับยั้งไม่ให้ยูโซฟกดปุ่มยิ่งระเบิดได้
 แม้ว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นจะถูกกล่าวอ้างว่ายังไม่เสถียรและอาจจะใช้งานไม่ได้แต่ก็ไม่น่าจะเสี่ยงเป็นดีที่สุด
 แต่ยูโซฟที่ค่อย ๆ ถือโทรศัพท์ขึ้นมาและก็กำลังทำท่าว่าจะกดปุ่มควบคุมขึ้นมาแล้วจริงๆ
 " อิเลฟเวนท์ ! "
 " เธอมันจอมหลอกหลวง !!! " ยูโซฟกวาดสายตามองหาอิเลฟเวนท์ที่ยังคงไร้วี่แวว เพราะฉะนั้นก็เลยหันกลับมาและก้มมองดูของที่ถืออยู่
 ยูโซฟที่ดูท่าทางผิดหวังกับโทรศัพท์เครื่องนั้นซะจนต้องหันหลังกลับไปมองที่ริมหน้าผา !!!
 " ไม่นะ !!!! " ลุกค์ตะโกนสุดเสียงแต่ก็คว้าตัวยูโซฟที่กระโดดลงไปที่หน้าผาเอาไว้ไม่ทัน
 ตู้มมมมม !!!
 ลุกค์รีบวิ่งตามไปที่ริมหน้าผา และเขาก็พยายามองหาร่างของยูโซฟที่ตกลงไปในทะเลสาบมืดๆ ผ่านเลนส์ตาเทียมที่ยังใช้ระบบอินฟาเรด
 " บ้าฉิบ !!!! " แต่แล้วอยู่ๆ เลนส์ตาเทียมของเขาก็ขัดข้องขึ้นมากะทันหันจนได้ !
 " อิเลฟเวนท์ " เขาที่พยายามตะโกนติดต่อกับเธอ
 " ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย "
 " อิเลฟเวนท์ ! "
 " อิเลฟเวนท์ เธอได้ยินฉันอยู่หรือเปล่า !!! " ลุกค์พยายามที่จะติดต่อเธอผ่านหูฟังไร้สาย แต่ว่าจนป่านนี้ก็ยังคงไร้วี่แว่วเสียงของอิเลฟเวนท์ที่จะตอบกลับมา
 ลุกค์หน้าถอดสีทันที และเขาก็แทบจะเดาไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับอิเลฟเวนท์กันแน่ เพราะฉะนั้นเขาถึงได้รีบกดปุ่มเล็กๆ ที่นาฬิกาข้อมือเพื่อสงสัญญาณขอความช่วยเหลือ
 " อิเลฟเวนท์ !!!! " แต่ว่าลุกค์ที่ยังพยายามตะโกนสุดเสียงเพื่อออกตามหาเธอ และอยู่ๆ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงตอบกลับมาเบาๆ ผ่านหูฟังของพวกเขามาว่า
 " ฉันก็แค่....."
" หนาวจนพูดอะไรไม่ออก !! "
 เสียงตอบกลับอย่างแผ่วเบา และสั่นเคลือของอิเลฟเวนท์ค่อยๆ ทยอยดังออกมาเรื่อยๆ ผ่านเครื่องมือสื่อสารของลุกค์ !
 อิเลฟเวนท์ที่กำลังนอนหนาวจนตัวแข็งทื่ออยู่บริเวณเนินเขาลูกหนึ่ง ซึ่งก็ไม่ได้ห่างจากริมทะเลสาบมากเท่าไหร่ และพายุหิมะที่โปรยปรายร่วงหล่นลงมาแทบจะฝั่งร่างของเธอเอาไว้ใต้ภูเขา
 และดูเหมือนว่าเกล็ดหิมะตอนนี้ที่แสนจะเย็นเฉียบก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเย็นเฉียบขึ้นมาได้อีกต่อไป เพราะร่างกายของเธอที่ใกล้จะกลายเป็นน้ำแข็งเหมือนๆ กับเกล็ดน้ำแข็งหิมะไปซะแล้ว
 เพราะฉะนั้น...เธอถึงได้ตั้งใจรอคอยที่จะได้ยินเสียงของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังจะใกล้เข้ามาในไม่ช้านี้ซะเหลือเกิน
 และก็....เปลือกตาของพวกเธอที่ก็เหมือนจะค่อยๆ ถูกเกล็ดของหิมะร่วงพัดปลิวผ่านแว่นตากันลมจนเปลือกตาแทบจะปิดสนิทลงทุกทีๆ ทุกๆ ที
 บริเวณทางเดินริมระเบียงกระจกบนชั้นสูงสุดของสถาบันวิจัยด้านศัลยศาสตร์แห่งกองทัพสหรัฐ ในกรุงวอชิงตันดีซี ประเทศสหรัฐอเมริกา
 ลีโอนิคส์เหมือนจะยืนรออะไรบางอย่างอยู่นานสองนาน และเขาก็เอาแต่ก้มๆ เงย ๆ ดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือซ้ำๆ เหมือนกับคนเป็นไบโพล่า แต่พอเขาอยากจะหันหลังกลับไปดูอีกที อยู่ๆ ก็เห็นเจ้าหน้าที่อังกฤษอย่าง ฟิวส์ ลุกค์กำลังทำท่างเหมือนจะเดินเข้ามาคุยด้วย
 เพราะฉะนั้นลีโอนิคส์ก็เลยต้องยอมตัดใจและหันหน้ากลับไปมองตึกสูงๆ ตรงข้างหน้าแทน
" ยังใช่ไหม " ลีโอนิคส์มองออกไปนอกระเบียงพร้อมๆ ตั้งคำถาม
 ลุกค์ผงกหัวขึ้นๆ ลง ๆ แต่ก็ยังจะขอเข้าไปขอยืนข้างๆ กับลีโอนิคส์ และพวกเขาที่พากันมองออกไปที่นอกระเบียงและเห็นท้องฟ้าและก็ตึกที่บรรยากาศดูน่าอึดอัด
 แต่ว่าลุกค์ก็เหมือน ๆ ที่จะได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจที่เข้าออกสลับสั้น ๆ ยาวๆ ของลีโอนิคส์อยู่แทบจะทุก ๆ ครั้ง
" วัน..นั้น !! " และลีโอนิคส์ที่เริ่มเล่าไปพร้อมกับแววตาที่ดูเศร้า
 " ที่โมรอคโก !"
 "วันนั้นเมื่อ 6 ปีก่อน "
 " วันนั้นอยู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักหนาสาหัสจนดูมืดฟ้ามัวดินไปหมดทุกๆ ที่ " ลีโอนิคส์ที่เล่าไปก็ดูน้ำเสียงจะสั่นเครือให้ได้ซะทุกที
 "หึๆ " และเสียงหัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมาบางครั้งบางคราวของลีโอนิคส์
 " ผมถูก ! ลูกชายเบเนดิกส์ยกพวกมาตามล้างแค้นเอากันเกือบตาย "
 " พวกมันทั้งรุมซ้อม รุมกระทืบ ! ทรมานผมด้วยวิธีสารพัด !! "
 " จนสุดท้ายลูกชายของเบเนดิกส์ "
 " ก็จับผมตอนสดๆ " พอเล่ามาถึงตอนนี้ทีไร ลีโอนิคส์ที่ยังรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนั้นไม่หายไปเลยสักนิดจนต้องแอบหันหน้าหนีมองไปทางอื่น
 ลุกค์ที่พอจะเข้าใจความรู้สึกพวกนั้นดี
"เสียใจด้วย !! " เขารู้สึกแบบนั้นอยู่จริงๆ และเหมือนจะสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ลีโอนิคส์ที่แสร้างฉีกยิ้มและเหมือนว่าจะยอมรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างไงอย่างงั้น
 แต่ว่าลีโอนิคส์ที่ยังมองออกไปทางอื่นและยังคงเล่าให้ฟัง
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " ตอนนั้น ! เธอเข้ามาและก็จัดการซัดพวกนั้นไปสักครึ่งค่อนร้อยเห็นจะได้ !"
 " แต่สิ่งที่...เธอทำกับลูกชายของเบเนดิกส์ !! "
 " เธอแทบจะไม่แตะ !! "
 " อิเลฟเวนท์ ! กลับรีบเดินเข้าไปหยิบเอาไอ้จ้อนของผมขึ้นมาทั้งยวง.. "
 " อีกอย่างอะนะ "
 " เธอตั้งใจจริงๆ ตอนนั้นที่อยากจะช่วยรักษาของสำคัญของผมเอาไว้ "
 " แต่ตอนที่...เธอพาผมไปที่โรงพยาบาลที่โมรอคโค !! "
 " เจ้าหน้าที่ลุกค์ !! " ว่าแต่ว่าลีโอนิคส์ยังหันมาตั้งคำถามด้วยซ้ำ
 " คุณคงไม่อยากจะเชื่อแน่ๆ "
 ลุกค์ที่คราวนี้เหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจกันเท่าไหร่
 " การผ่าตัดของคุณ "
 " ผ่านไปได้ด้วยดี ! ใช่หรือเปล่า ! " และลุกค์ที่ได้แต่เดาไปเรื่อยๆ
 " ฮ่าๆๆ " ลีโอนิคส์หัวเราะดังลั่น
 "ผมเอง ! ก็คิดเอาไว้แบบนั้นเป๊ะๆ " และยังจะแอบเผลอทำหน้าตาเหมือนจะเสียดาย
 ลุกค์ที่พยายามจะหันมาขอโทษ
 " เสียใจด้วยจริงๆ " และยังพยายามจะช่วยปลอบ
 แต่คราวนี้ลีโอนิคส์กลับส่ายหัวเบาๆ
 "อิเลฟเวนท์ ! พอเธอไปถึงที่โรงพยาบาล "
 " เธอดันเอาปืนไปจ่อที่หัวของพยาบาลสาวๆ พวกนั้น และบังคับให้พวกเธอรีบไปตามหมอมาให้ผมเร็วๆ "
 " พวกหมอ พวกพยาบาลที่นั่น พากันกลัวจนขี้หดตดหาย.. "
 " ไปตั้ง 2 วัน 2 คืนเต็มๆ " ลีโอนิคส์ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะบ้าตายให้กับความผลีผลามปัจจุบันทันด่วนของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักวิเคราะห์อันดับหนึ่ง
 ลุกค์มีหรือที่จะไม่เห็นด้วย
 " เรื่องนี้.. ถึงไม่บอก !! "
 " ผมก็พอจะเดาออกได้ไม่ยาก " และยอมรับออกไปตรงๆ
 ลีโอนิคส์ผงกหัวเบาๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
 " และตอนที่... ผมฟื้น "
 " ผมก็บังเอิญได้ยินหมอคุยกับเธอในห้องพักฟื้น " และก็ยังแอบคิดถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับอิเลฟเวนท์มาแล้วเมื่อหลาย ๆ ปีก่อนหน้า
 " หมอคนนั่นบอกกับเธอว่า สภาพร่างกายของเธอ "
 " ไม่เหมาะกับอาชีพพวกนี้ " ลีโอนิกคส์ที่พอเล่าถึงตอนนี้ทีไรก็มีแต่สภาพแน่นอกจนไม่อยากจะพูดถึงมันขึ้นมา
 แต่ว่าลุกค์กลับยังไม่เข้าใจไปซะทุกเรื่องของเธอ
 " นี้ขนาด...เธอป่วยหนักขนาดนี้ !! "
 " ทำไม..เธอ "
 "ถึงต้องมาคอยทำงานพวกนี้อยู่อีกละ " เพราะไม่ว่าจะคิดยังไงๆ พวกเขาก็ไม่มีทางจะเข้าใจ
 และลีโอนิคส์ที่ยังคงตั้งใจมองออกไปให้ไกลที่สุด
 " แต่ว่า "
 " เธอกลับตอบหมอคนนั้นไปแบบนี้"
 " ไม่เคย...มีใคร !! "
 " ...เกิดมาแล้วเป็นฟองไข่ที่สมบูรณ์แบบ !! "
 " มนุษย์เราทุกคน !! "
 " ทุกคนก็ต่าง..เคยผ่านการมีรอยร้าวมาแล้วด้วยกันทั้งนั้น !!!! " และรอยยิ้มบางๆ ของลีโอนิคส์ที่เผยขึ้นมา
 " แล้ว..เธอ !!! " แต่ว่าลุกค์ที่ยังไม่หายสงสัยเรื่องของเธอได้สักที
 " ทำอะไรผิดมามากนักหรือยังไง " และลุกค์ที่ต้องการรู้จักเธอให้มากขึ้นกว่านี้จริงๆ
 ลีโอนิคส์ยิ้มร่า
 " คนอย่าง...เธอ ! "
 " เคยฆ่าคนมาเยอะกว่าคุณ ! กว่าผม !! กว่าพวกเราทุก ๆ คนรวมกันด้วยซ้ำ "
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " คนที่เคยถูกเธอฆ่าตาย ! ถูกเธอเคยประหารชีวิต ! ถูกเธอเคยจับมาทรมาน ! ก็น่าจะโน่นแหละ !! "
 "ศพน่าจะสูงท่วมภูเขาหิมาลัยทั้งลูกได้เลยละมั้งห๊ะ !! " แต่ว่าลีโอนิคส์ที่ก็แค่ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาสักเท่าไหร่
 " เชื่อ..เธอเลย !! " ลุกค์ที่เอาแต่คิดแบบนั้นจริงๆ และจนต้องรีบหันหลังกลับไปมองที่บริเวณภายในห้องกระจกห้องใหญ่ทางด้านหลังพวกเขา
 ลุกค์กับลีโอนิคส์ที่พร้อมกันหันหลังและมองเข้าไปคอยสังเกตภายในห้องปลอดเชื้อที่ทำขึ้นมาพิเศษเฉพาะอิเลฟเวนท์เพียงคนเดียวเท่านั้น
 เพราะว่าภายในห้องพักของเธอยังจะมีทั้งแพทย์และพยาบาลอยู่กันรวมๆ แล้วนับสิบกว่าคน ที่ทุก ๆ คนต่างผลัดเข้าไปดูอาการของอิเลฟเวนท์ที่ยังคงนอนหมดสติอยู่บนเตียง และยังมีสายอะไรต่อมิอะไรห้อยระโยงระยางรอบตัวอิเลฟเวนท์เต็มไปหมด
 แต่ว่าพวกเขาสองคนก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันไป และมอง ไทระ มาซายูกิคอยยืนถือดาบซามูไรคอยเฝ้าสังเกตอาการของอิเลฟเวนท์อยู่อย่างใกล้ชิด
 และลีโอนิคส์ที่อยู่ ๆ ก็หันไปชี้ผู้ชายคนไทยใส่ชุดกาวน์เท่ๆ คนที่หน้าตาดี ๆ รูปหล่อ ๆ แต่ว่าหน้าตาดันออกไปทางฝรั่งยุโรปกำลังช่วยรักษาอาการของอิเลฟเวนท์อยู่ภายในห้องปลอดเชื้อ
 " คนนั้น ! "
 " ไอ้เฮียหมอ !! "
 " รักษาอาการป่วยให้เธอมาเกือบๆ สิบปีได้ " ลีโอนิคส์ที่เล่าอย่างอารมณ์ดีขึ้นมา
 และลุกค์ที่เห็นด้วย
 " ลูกชาย ! "
 " ของอดีตท่านกงสุลใหญ่ประจำกรุงลอนดอนเมื่อ 16 ปีที่แล้ว "
 " ได้ข่าวว่า..ลูกชายของเขา "
 " เป็นศัลแพทย์ที่เก่งที่สุดของเอเชียอยู่ตอนนี้ !! " ลุกค์ที่ก็รู้ดีอยู่แล้วด้วย
 ลีโอนิคส์ที่เอาแต่ยิ้มกับยิ้มอยู่กับเจ้าหน้าที่ฝั่งอังกฤษ
 "แต่ว่า...ก็ยังมีเรื่องที่เหลือเชื่อมากกว่านั้นอีก "
 " ผมว่า...คุณคงไม่อยากจะเชื่อแน่ ๆ " แต่ว่าลีโอนิคส์ยังเรื่องสนุกมากกว่านี้ที่จะเล่าให้ฟัง
 " เรื่องอะไร !! " และลุกค์ที่ยังคอยหันมาตั้งหน้าตั้งตารอฟังพวกเขา
 ลีโอนิคส์ได้แต่ยิ้มแล้วยิ้มอีก
 " คุณอยากจะรู้หรือเปล่าว่า "
 " อาจารย์หมอ ! ของไอ้เฮียหมอ "
 " เป็นใคร !! " และก็อยากให้เดากันเล่นๆ ขึ้นมา
 เพราะฉะนั้นลุกค์ที่พยายามจะนึกๆ ให้ออก
 " นี้ก็..แปลว่า !! "
 " เหลือเชื่อจริงๆ " และก็นึกออกจนได้
 " ฮ่าๆๆ " ลีโอนิคส์กำลังหัวเราะชอบใจ
 " หลังจากที่ท่านช่วยชีวิตผมเอาไว้ ! "
 " ท่านก็ออกบวช !! "
 " ตอนนี้...ท่านน่าจะจำวัดอยู่ในพม่า !! "
 " และใช้เวลาว่างหลังจากการศึกษาพระไตรปิฎกไปรักษาผู้ป่วยจน ๆ อยู่ตามบ้านนอก " และจนแล้วจนรอดสุดท้ายลีโอนิคส์ก็ยังต้องเล่าเรื่องเหลือเชื่อต่างๆ ที่เขาพบเจอตั้งแต่ได้เจอกับอิเลฟเวนท์
 แต่ว่าลุกค์ที่ดันหันไปสบตาของกไทระ มาซายูกิเข้าพอดี และเด็กหนุ่มคนญี่ปุ่นคนที่พวกเขากำลังพูดถึงกำลังยืนกำดาบซามูไร และคอยเฝ้ามองวิธีการรักษาของอิเลฟเวนท์แทบไม่คิดจะหยุดหายใจหายคอ
 " แล้ว....เจ้าหน้าที่ NRSD "
 " คนที่เป็นเด็กผู้ชายชาวญี่ปุ่นคนนั้นละ "
 " เด็กคนนั้น ! "
 " เขาเป็นอะไรกับเธอ " เพราะลึกๆ จริงๆ แล้วก็ต้องการอยากที่จะรู้ความสัมพันธ์แปลกๆ พวกนี้
 "หืม...." เสียงถอนใจหายเข้าและออกเบาๆ ของลีโอนิคส์เหมือนเริ่มจะทยอยดังกลับขึ้นมาอีกที
 " ผมว่าเรารีบกลับเข้าไปข้างในกันก่อนดีกว่านะ " ลีโอนิคส์ไม่เคยคิดที่จะพูดเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับอิเลฟเวนท์ต่อไปซะอย่างงั้น
 ลุกค์ก็เลยต้องติดสินใจเดินตามเจ้าหน้าที่ NRSD อย่างลีโอนิคส์ และต้องคอยตามๆ พวกเขาเข้าไปติดตามดูอาการของอิเลฟเวนท์อย่างใกล้ชิด
 ไทระ มาซายูกิระหว่างที่ยังคอยเฝ้ามองอิเลฟเวนท์ผ่านกระจกของห้องปลอดเชื้อ และยังเห็นทีมแพทย์ห้อมล้อมอยู่รอบๆ ตัวของเธอ เพราะฉะนั้นมือที่คอยถือดาบอยู่ก็เลยยิ่งต้องกระชับจับให้แน่น ๆ ยิ่งขึ้นเข้าไว้ และยิ่งมองเห็นเธอนอนหลับอย่างทรมานเท่าไหร่ดาบก็มีแต่จะสั่นๆ
 และสายตาของมาซายูกิที่ใช้มองอิเลฟเวนท์ที่ไม่เหมือนแรงกดทับด้ามดาบในมือ เพราะว่าแววตาของไทระ มาซายูกิที่เหมือนจะล่องลอยไม่เป็นผู้เป็นคนยามมองเห็นอิเลฟเวนท์นอนเจ็บปวด
 ลุกค์อยู่ๆ ก็ถูกมาซายูกิคอยถือดาบซามารไรเข้ามายืนขวาง ในขณะที่เขาเดินสวนกันออกมาจากห้องปลอดเชื้อ และเขาที่ถูกมาซายูกิมองด้วยสายตาที่รังเกลียดและโกรธแค้น
มาซายูกิที่มองเจ้าหน้าที่อังกฤษอย่างเกลียดชังถึงที่สุด
 "อย่าให้ผม ! " และน้ำเสียงที่แข็งกระด้างของมาซายูกิ
 " เห็นคุณพยายามที่จะเข้าไปแตะ ! "
 " หรือว่า....สัมผัสโดนตัวของเธออีกครั้ง.. "
 " เพราะถ้าไม่อย่างนั้น ! "
 " ผมจะตัดมือของคุณทิ้งซะเดี๋ยวนี้ ! " และน้ำเสียงที่ไม่ใช่แค่คำขู่ของไทระ
 แม้ว่าลุคค์ยังมีดาบซามูไรพาดอยู่ที่ลำคอ แต่ว่าเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะหลบสายตาของพวกเด็กหนุ่มคนนั้นและไม่เกรงกลัว
 เพราะฉะนั้นมาซายูกิที่คงต้องเพิ่มแรงกดที่ด้ามดาบแรงขึ้นอีก
 " ผมไม่ได้คิดที่จะล้อคุณเล่น !! " และก็ไม่ได้คิดที่จะขู่กันเล่นๆ ด้วย
 ลุกค์ที่ไม่ได้คิดเลยที่จะขยับหนี
 " เอาละ !! "
 " ทีนี้...นายพูดจบแล้วใช่ไหมห๊ะ !!! "
 " มาซายูกิ !! " มิหนำซ้ำยังคอยช่วยหาทางให้เด็กหนุ่มคนนี้ได้ฟื้นกลับมามีสติ
 แต่ทว่ามาซายูกิก็ยังไม่ยอมลดดาบของตัวกลับลงมา
 " และผม..!!! "
 " ก็ไม่ใช่ !! "
 " เพื่อนเล่นของคุณ !! " น้ำเสียงแห่งความเคียดแค้นได้แผ่ซ่านจนทั่วทั้งตัวของไทระ มาซายูกิที่มีต่อเขา แต่ว่าศัตรูที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ยังมีหน้าเข้ามาท้าทาย
 ลุกค์ยังคงยืนจ้องเข้าไปในดวงตาของไทระน้อยๆ ของอิเลฟเวนท์อย่างเป็นห่วง
 " นี่ !!! "
 " เจ้าหนูซามูไร "
 " นายช่วยฟังฉันให้ดี ๆ เลยนะ "
 " ถ้าหากว่านายเก่งมากนักละก็ ! "
 " นายก็ไปทำงานพวกนั้นแทนเธอเลยซี้.... !!! " แต่ก็อดไม่ได้ที่เขาจะต้องช่วยเตือนสติ
 ลุกค์ที่ฝืนใจพูดออกไปแบบนั้นก็เพราะว่าอยากจะให้คนของเธอทำใจยอมรับ และเข็มแข็งเอาไว้ในสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญ เพราะตอนนี้พวกเขาทุกคนต่างก็รู้และเห็นอยู่ตรงหน้าว่า อิเลฟเวนท์กำลังต่อสู้อย่างหนักหน่วงอยู่ข้างใน
 จนในที่สุดมือข้างที่ถือดาบของมาซายูกิก็เริ่มจะสั่นคลอน แต่ว่าลุกค์ก็อยากจะเดินเข้าไปหาและช่วยเตือนสติกันอยู่เรื่อยๆ
ลุกค์ที่ยังคงมองมาซายูกิเหมือนกับน้องคนหนึ่ง
"มาซายูกิ "
 " นี่ นาย..ช่วยฟังฉันให้ดี ๆ เลยนะห๊ะ !! "
 " นายเองก็น่าจะรู้ดีว่าอีเลฟเวนท์ !"
 " เธอเป็นคนยังไง เพราะฉะนั้น ! " และน้ำเสียงที่คอยปลอบประโลมที่มีต่อมาซายูกิ
 " นายเองก็จงอย่า.... !! "
 " ใช้ความรู้สึกอ่อนไหวของนายที่มีต่อเธอ "
 " มาเป็นสิ่งที่..."
 " ทำให้เธอ !!! "
 " ไม่อยากที่จะเข้าใกล้กับนายอีกเป็นอันขาด !! " ลุกค์ที่ก็แค่หวังดี
 มาซายูกิที่รู้สึกเหมือนจะถือดาบต่อไปไม่ไหวจนต้องยอมปล่อยมันลง จนกระทั่งน้ำเสียงของความอัดอั้นทั้งหมดค่อยๆ ถูกระบายออกมา
 " เธอ... "
 " เคยบอกกับผมเอาไว้ "
 " ว่า...ให้ผม !!! "
 " จงอยู่เพื่อตัวเองให้ได้ !! " และก็คำตอบที่ก็แสนจะสั่นเคลือ
 จนกระทั่งลุกค์ต้องยอมถอยและยอมเดินผ่านไปอย่างไม่ถือสา และมาซายูกิที่ยังเหมือนพลั่งพลูออกมาไม่หมดสักที
 " ตอนนี้... "
 " ผมกำลังรู้สึกเหมือน ! "
 " ตัวเองกำลังกอดกองไฟกองนั้น !! "
 " เอาไว้แน่น ! "
 " จนเกินไป !" ความในใจของมาซายูกิถูกเฉลยยามที่ไร้ผู้คน และเมื่อมองหันกลับไปที่หลังกระจกบานนั้น มือที่คอยแต่จะถือดาบไว้ก็กลับมาเริ่มสั่นวนเวียนซ้ำๆ
 แต่ทว่า...แววตาของไทระ มาซายูกิที่เปลี่ยนไปอย่างคนละคนอย่างสิ้นเชิงอย่างกับไม่เคยมีความเคียดแค้นอะไรต่อกันมาก่อน
 แววตา...ที่กำลังก้าวแปรเปลี่ยนไปของไทระ มาซายูกิ และน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลซึมของมาซายูกิน้อยๆ จนแทบต้องยืนพิงกระจก
 " บอกฉันทีเถอะ... ! "
 " ฟูจิวาระ !!!!! "
 เสียงสะอื้นของมาซายูกิ และสายน้ำที่ไหลออกมาจากดวงตาอย่างไม่หยุดหย่อนของไทระ
 และุถึงแม้ว่าเขายังต้องคอยมองหาวิธี ๆ ที่จะอยู่รอดจากอิเลฟเวนท์ที่ยังเป็นเหมือนกองไฟสำหรับเขาไปจริงๆ ซะแล้ว...


โต๊ะไม้สี่เหลี่ยมผืนผ้าและเก้าอี้หลุยส์ทำมาจากต้นมะฮอกกานีสีน้ำตาลแดงขนาดความยาวสักเมตรครึ่ง ภายในห้องโถงของสำนักงานกระทรวงยุติธรรมของประเทศสหรัฐอเมริกา และแมททิว วอร์ริงตันที่ถูกใส่กุญแจมือและยังนั่งรออยู่ที่มุมโต๊ะ
 เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ที่ต้องเดินอ้อมไปและนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยูฝั่งทิศเหนือของวอร์ริงตัน และเธอนั่งลงคอยเอาเท้าชิดกันและเอามือประสานกันเอาไว้บนตัก
แต่ว่าผู้ต้องหาก็ยังคอยจ้องมองมาที่เธออย่างไม่หยุดหย่อน
 " ในที่สุดยูโซฟก็จะทำสำเร็จ ! "
 " ยังไงๆ พวกเธอก็ไม่มีวันที่จะเอาชนะคนพวกนั้นได้หรอกน่า.. " และน้ำเสียงประชดประชันเย้ยหยันอิเลฟเวนท์อย่างตรงไปตรงมาของผู้ต้องหา
 อิเลฟเวนท์ที่จนแล้วจนรอดก็ยังจะอุตส่าห์หันไปยิ้มกว้าง
 " แต่ว่าสำหรับ...วันนี้ก็พอจะมีข่าวที่น่ายินดีอยู่บ้าง "
 " ก็คือ "
 " กองทัพเรือของสหรัฐที่มหาสมุทรอินเดียที่ก็ไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย "
 " และในขณะที่กองทัพเรือของเกาหลีเหนือ.... "
 " พวกเขาก็แทบที่จะไม่เกิดความเสียหาย ! " แต่จะว่าไปเธอก็แค่เล่าให้ฟัง
 แต่ว่าวอร์ริงตันกลับหันมาและยิ้มเยาะ
 " อีเลฟเวนท์... !! "
 " เธอมันเป็นใครกันแน่ !! " และก็ยังอยากจะตั้งคำถาม แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับนั่งนิ่งๆ และมองมาที่เขาก็เท่านั้น
 " เชอะ !" วอร์ริงตันกำลังยิ้มที่มุมปาก
 " แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วฉันกำลังคิด ๆ อยู่ว่า "
 " เธอมัน ! ก็คงจะไม่ได้ต่างอะไรกับพวกผู้ก่อการร้าย " และวอร์ริงตันที่คาดเดาไปต่างๆ นานา
และอิเลฟเวนท์ที่ทำได้แค่ยิ้มกลับมา
" มันก็ใช่ !! " และเธอก็ยอมรับ
 " หึๆๆ " เสียงหัวเราะสบทอยู่ในลำคอของวอร์ริงตันที่ฟังดูคล้ายๆ กับความโกรธและแค้นเคืองผสมปนเปกันไปเรื่อยๆ
 " พวกเธอมันก็เป็นเหมือนพวกสุนัขจรจัด !! "
 " ที่คอยรับใช้พวกนักการเมืองที่เห็นแก่ตัว.. ! "
 " ไม่ใช่ซิ !! "
 " อีเลฟเวนท์.! "
 " ฉันว่าพวกเธอมันก็เป็นแค่ ๆ พวกผู้ก่อการร้ายที่ใช้กฎหมายเป็น ! "
 " มันก็เป็นได้เท่านี้ ! " และอยู่ๆ วอร์ริงตันที่รู้สึกเหม็นขี้หน้าจนไม่อยากจะมองเห็นหน้าของเธออีกแล้ว
อิเลฟเวนท์ที่นั่งฟังอยู่ในท่าเดิม ๆ
" ก็อย่างที่คุณเคยพูดไว้ ! "
 "ก็ใครใช้ให้ ! "
 " เราเป็นคนที่เขียนกฎหมายพวกนั้นขึ้นมา !"
 " และการที่คุณได้เข้ามานั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้นนะ !! "
 " มันไม่ใช่เพราะ. ! "
 "กฎหมาย ! อย่างนั้นใช่หรือเปล่า " และเธอก็ไม่ใช่ว่าจะเห็นแย้งไปซะทั้งหมด และคราวนี้ที่วอร์ริงตันหันมาถลึงตาเข้าใส่
 วอร์ริงตันที่ก็แทบจะพุ่งเข้าไปและฉีกเลือดเฉือนเนื้อของเธอกินซะ !
 " เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านกฎหมายอันดับหนึ่ง ! "
 " อย่างนั้นละซินะ !! "
 " เธอนะ ! "
 " แล้วทำไมจู่ๆ ผู้เชี่ยวชาญทางด้านกฎหมายเบอร์หนึ่งอย่างเธอ ! "
 " ทำไมเธอถึงไม่ยอมหันกลับไปมอง...!! "
 " กฎหมายของประเทศของพวกเธอดูบ้างละห๊ะ ! " วอร์ริงตันที่ดูตั้งใจหันกลับมาดูถูก
 " มนุษย์เรา.. " และเธอก็ตอบโต้วอร์ริงตันทันที
 " สามารถที่จะพัฒนาประเทศชาติได้โดยไม่จำเป็นต้องมี...สงคราม !!!! "
 " ก็เพราะว่า.... ! "
 " ภัยของธรรมชาติต่างหากที่เราทุกคนต้องคอยหวาดกลัว !! " และเวลานี้สายตาของอิเลฟเวนท์กลับมองลงต่ำ
 " เทคโนโลยีของพวกคุณ !! "
 " พวกมันสามารถที่จะช่วยยับยั้งไม่ให้เกิดภัยของธรรมชาติได้จริงๆ อย่างนั้นนะเหรอ !! " เพราะว่าเธอก็แค่กำลังควานหาคำตอบกับสิ่งที่พวกเขากำลังทำมันอยู่
 "ฮ่าๆ " อยู่ๆ ที่วอร์ริงตันก็หัวเราะเสียงดังด้วยความสะอกสะใจกันขึ้นมาแทน
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " แล้วเธอละเคยรู้บ้างไหมว่าพวกดาวเทียมทุกๆ ดวง "
 " ที่ ! ทุก ๆ ประเทศต่างพยายามที่จะดิ้นร้นและคิดค้นพวกมันขึ้นมาอยู่ทุกวันนี้ "
 " พวกเขาทำไปเพื่ออะไร !! " และวอร์ริงตันกำลังเริ่มสนุกอยู่กับเธอเอาเข้าจริงๆ และจนในที่สุดเขาก็เห็นอิเลฟเวนท์แอบกลืนน้ำลายตัวเองลงไปแท้ๆ
 " มันก็เป็นเพราะว่า. ! "
 " แหล่งพลังงานทางธรรมชาติ ! "
 " ที่ ๆ พวกมันจะทำให้ทั้งเธอ "
 " และก็ทั้งฉัน !!! "
 " ได้มีชีวิตอยู่รอดต่อไปอีกหลายร้อยร้อยพันปี ! " วอร์ริงตันแค่อยากจะบอกในสิ่งที่เธอก็รู้ดี
 อิเลฟเวนท์ที่ยังคงกล้ำกลืนคำพูดของตัวลงไป และในขณะที่เธอยังต้องเตรียมความพร้อมรับฟังในสิ่งที่ผู้ต้องหา อย่าง วอร์ริงตันที่ดันพูดแต่เรื่องจริง
และทันทีที่วอร์ริงตันสังเกตเห็นและมองดูอิเลฟเวนท์ด้วยความสมเพชเวทนา
 " ฉันว่าผู้หญิงอย่างเธอ ! "
 " ก็ ! คงจะไม่อยากเห็นเรือยอร์ชลำหรูหลายสิบลำของตัวเอง ! "
 " ต้องมาขาดเชื้อเพลิงอย่างกะทันหัน หรือไม่ก็... "
 " เธอเองก็คงจะไม่อยากๆ ที่จะเห็นเครื่องบินส่วนตัวของเธออีกหลายๆ ลำพวกนั้น "
 " ต้องมาจอดนิ่งสนิทเพราะไม่มีน้ำมันให้ใช้ !! " วอร์ริงตันลองพยายามหาจุดอ่อนของเธอให้ได้
 และแม้ว่าจะทำมันไม่สำเร็จ เพราะว่าวอร์ริงตันที่ก็แค่เห็นอิเลฟเวนท์นั่งสงบนิ่งๆ และหายใจเข้าออกทิ้งไปวันๆ อยู่ตรงนั่น
 " นี่แหละ.. !!! "
 " ที่เขาเรียกกันว่า..ธรรมชาติของมนุษย์ ! "
 " ความเห็นแก่ตัว "
 " พวกมันติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิด !! " และยิ่งคิดก็ยิ่งมีแต่จะสมน้ำหน้าทั้งตัวเองและก็คนที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม
 และอิเลฟเวนท์ที่เริ่มขยับและช่วยเอามือกลับออกมาประสานวางเอาไว้บนโต๊ะ แต่ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปที่วอร์ริงตันอย่างตรงไปตรงมาเหมือนเดิม
 " เอาละ.. ! "
 " ที่คุณพูดมาทั้งหมดนั้น ! เป็นความจริงทุก ๆ คำพูด " และก็ใช่ว่าจะไม่เห็นด้วยกับวอร์ริงตัน
 เพราะฉะนั้นเธอถึงได้ค่อยๆ ลุกกลับขึ้นมา มิหนำซ้ำเธอยังหันไปและคอยยืนมองผู้ต้องหาของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าในสภาพชุดผู้ต้องหาที่ยังต้องสวมกุญแจมือ
" วอร์ริงตัน !! "
 " เผื่อว่า.. ! "
 " จริงๆ แล้ว..... "
 " คุณอาจจะยังไม่รู้ว่าฉัน "
 " มาหาคุณถึงที่นี้ทำไม !! "
 " คุณจะต้องถูกขังในเรือนจำของที่นี้ ! ไปอีกประมาณสัก....ยี่สิบปี " เธอที่อยากจะรีบพูดให้มันจบๆ ไป
 " ฮ่าๆๆๆ " เสียงหัวเราะเยาะของวอร์ริงตันที่ยังดังตามมาติด ๆ
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " เธอนี่มัน.. !! "
 " ช่างไม่รู้จักพวกฉันดีเอาซะเลย " เพราะว่าวอร์ริงตันก็ไม่ได้สนคำขู่ของใคร และยังรีบเงยหน้ากลับมาขึ้นมาและจ้องมองกันด้วยความอาฆาตแค้นหนัก
" พวกของยูโซฟที่ฉันเคยรู้จัก ! "
 " คนพวกนั้น"
 " พวกเขามีกันอยู่ทุก ๆ ที่ "
 " คลอบคลุม !!!! "
 " และเผลอ ๆ พวกเขาอาจจะมีอำนาจ ๆ มากกว่าคนที่พวกเธอเคยรับใช้มากันซะอีก !! " วอร์ริงตันไม่ได้สนอะไรเกี่ยวกับเธอทั้งนั้น
 และอิเลฟเวนท์ที่พยักหน้าก็เพราะรู้ แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจ
 " วอร์ริงตัน ! "
 "เพราะว่าหลังจากที่คุณเข้าไปอยู่ที่ในคุกของที่นี้แล้ว "
 " คนที่กำลังรอคุณอยู่ข้างในนั่น !! "
 " คนที่สร้างร่องรอยของบาดแผลเป็นลึก ๆ นั่น ให้กับคุณ ! " และเธอเปลี่ยนมาเป็นคนที่พูดถึงจุดอ่อนของวอร์ริงตันขึ้นมาบ้าง
 " เธอ ! เธอ !!! " วอร์ริงตันเริ่มพูดจาติดๆ ขัด ๆ ขึ้นมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว
 " เมื่อกี้ !! "
 " เมื่อกี้ !! เธอพูดอะไรออกมา..! " และท่าทางของวอร์ริงตันที่ดูเหมือนจะนั่งไม่ติด
 และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงคอยจ้องมองไปที่ผู้ต้องหาของเธออย่างไร้ปราณีที่สุดด้วยเหมือนกัน
 " อดีต...คนรักของคุณ ! "
 " วอร์ริงตัน !! "
 " ดูเหมือนว่าเขากำลังรอคุณอยู่อย่างใจจดใจจ่ออยู่ที่ข้างในเรือนจำของที่นี้ !! " และเธอก็มีหน้าที่ที่ต้องบอก และหลังจากนั้นก็คงจะต้องเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ
 อิเลฟเวนท์ตัดสินใจถอยออกมาจากวอร์ริงตันให้เร็วที่สุด และเธอก็กำลังรีบร้อนพยายามจะเดินออกมาจากห้อง ๆ นั้นให้ได้เร็วที่สุด ก็เพราะว่าเธอก็แค่ไม่อยากจะเห็นสภาพของใครบางคนที่ใกล้จะดิ้นทุรนทุรายตายอยู่ข้างหลัง
 วอร์ริงตันที่อยู่ๆ ก็มีเหงื่อแตกท่วมไปทั้งตัวแขนขาที่สั่นๆ เหมือนถูกคนมาเขย่า และเสียงลมหายใจขาดๆ เกินๆ ไม่เป็นจังหวะราวกับคนที่กำลังกลัวสัตว์ประหลาด !!!!!
" เธอโกหก !! " เขาที่ไม่ยอมและตะโกนด่าทออิเลฟเวนท์ตามหลังไปติด ๆ
โครม !!
เก้าอี้ที่วอร์ริงตันนั่งอยู่ๆ ก็ล้มตึง
" อีเลฟเวนท์ !! "
 " เธอ..มันจอมโกหก !!!! " แต่ว่าวอร์ริงตันที่พยายามเหลือเกินที่จะตะเกียกตะกายลุกกลับขึ้นมาให้ได้เพื่อหวังว่าจะคลานเข้าไปบีบฆ่าอิเลฟเวนท์ให้ตายๆ ไปซะให้รู้แล้วรู้รอด !
 เพราะฉะนั้นแทนที่เธอจะทนรอให้วอร์ริงตันเข้ามาคอยผูกพยาบาทอาฆาตมาดร้ายเธอซ้ำๆ แต่ว่าเธอก็ตัดสินใจแล้วที่จะเดินหันหลังให้กับวอร์ริงตันและกลับออกมาจะดีกว่า และถึงแม้เธอจะได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของวอร์ริงตันอยู่ใกล้ๆ ก็ตาม
 เสียงกรีดร้องโหยหวนของวอร์ริงตันราวกับคนที่ถูกมีดปักลงบนอกอย่างทุรนทุรายและทรมาน !! จนกระทั่งเสียงกรีดร้องของวอร์ริงตันต่างทำให้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่พากันยืนเฝ้าอยู่หลังประตูพากันหน้าถอดสี !!!!
 แต่ในความเป็นจริง ! วอร์ริงตันกลับนั่งกอดเข่าเจ่าจุกและพิงอยู่ที่หลังประตู และอยู่ๆ น้ำตาก็ไหลนองเต็มหน้าและดวงตาที่เหม่อลอยของเขา
 เพราะว่า...วอร์ริงตันที่กำลังนั่งมองเห็นภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาและฉายซ้ำๆ อยู่ตรงหน้า ระหว่าง ! พ่อแท้ๆ กับเขาสมัยตอนยังเป็นเด็กชาย
 เด็กชายวอร์ริงตันที่กำลังถูกพ่อแท้ๆ บังคับขืนใจทำอย่างกับว่า เด็กชายที่เป็นลูกแท้ๆ ก็เป็นสัตว์เลี้ยง จนวันหนึ่งเด็กชายคนนี้ทนไม่ไหวจนกระทั่งจับขังพ่อของตัวเองเอาไว้ในบ่อเกราะ !!!
 วอร์ริงตันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากหลังประตูและเดินตรงไปที่ ๆ เก้าอี้ที่ผู้หญิงที่ชื่ออิเลฟเวนท์เคยนั่ง และพอเขานั่งลงก็เริ่มทบทวนคำพูดต่างๆ ระหว่างเขาแล้วก็เธอ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" นางแม่มด !! "
" เธอเป็นนางแม่มดใช่ไหมครับพ่อ !!! " เสียงของเด็กน้อยวอร์ริงตันกำลังนั่งบ่นพึมพำอยู่กับพ่อของเขาที่ยังอยู่ในหัวตลอดเวลา !!!!
 อีเลฟเวนท์เพิ่งจะเดินกลับออกมาจากประตูห้องพิจารณาคดีกฎหมายระหว่างประเทศสำนักงานใหญ่กระทรวงยุติธรรมของสหรัฐอเมริกา และลุกค์ก็ออกมายืนรอเธออยู่ตรงหน้าประตู
 " คุณโอเคนะ ! " เพราะฉะนั้นลุกค์ก็เลยรีบเดินตรงเข้าไปหาเธอทันที
 เธอพยักหน้าให้เขา
 " ถ้าจะให้พูดกันตรง ๆ ก็มีเพลีย ๆ อยู่บ้างนิดหน่อย !! " แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร
 ลุกค์พยักหน้าเห็นด้วย
 "งั้นออกไปหาอะไรกินกันหน่อยดีไหม " ลุกค์หันมาชวนอิเลฟเวนท์ในขณะที่กำลังเดินออกจากตึกกระทรวงต่างประเทศพร้อมกัน
 แต่ในระหว่างที่พวกเขากำลังจะเดินพ้นประตูของกระทรวง อยู่ๆ ก็มีเหมือนเจ้าหน้าที่กำลังเรียกพวกเขา
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " ฉันกำลังมีเรื่องสำคัญอยากจะขอคุยด้วยหน่อย ! " เสียงของผู้ชายอายุประมาณห้าสิบปลายๆ ที่กำลังรีบร้อนวิ่งเข้ามาและยังคอยขวางพวกเขาสองคนเอาไว้
 และทันทีที่อิเลฟเวนท์กับลุกค์หันกลับไปเจอ มิหนำซ้ำพวกเธอก็ยังส่ายหัวไป ๆ มาๆ แทบจะพร้อมกัน
" นึกว่าใคร ! " อิเลฟเวนท์ทำหน้าเบื่อสุด ๆ
 " ที่แท้ก็ ! "
 " พี่เบิ้มของหน่วยงานข่าวกรองของสหรัฐ " และเธอก็แทบไม่อยากจะมองหน้าไปที่เขาซะด้วยซ้ำ และลุกค์ที่ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากที่เธอทำ
แต่ว่าคนที่คอยมาตามขวางพวกเธอสองคนเอาไว้ก็ยังจะตามตื้อพวกเธอไม่หยุด
" เอาละ ! "
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " ฉันจะไม่มาคอยรักษามารยาทกับเธออีกต่อไปแล้วละนะ !! " แต่ที่มิหนำซ้ำคนๆ นี้ก็ไม่ได้คิดจะญาติดีกับพวกเธอด้วยซะเมื่อไหร่
และจนแล้วจนรอดอิเลฟเวนท์ที่เผลอยิ้มออกมาให้พวกเขาแล้วจริง ๆ
 " โรเบิร์ต !! " เธอที่เป็นฝ่ายเรียกชื่อเขาบ้าง
" ถ้าหากคุณคิดที่จะมาขอร้องให้ฉันไปพบกับท่านประธานาธิบดีของพวกคุณตอนนี้ละก็ !! "
" ฉันก็กำลังคิด ๆ อยู่นะว่าบางที! "
 "วันนี้ เสียเวลาเปล่าๆ น่า " เธอปฏิเสธในสิ่งที่โรเบิร์ตคอยขอร้องเธอซ้ำๆ
 โรเบิร์ตแสร้งยิ้มกลับทันที
 " เชอะ !!!
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " นี่เธอกำลังกำลังใช้ลูกไม้กับฉันอีกแล้วใช่ไหม ! " และเขาก็เริ่มจะหัวเสียกับอิเลฟเวนท์มากขึ้นทุกทีๆ
 และอิเลฟเวนท์ที่คอยยืนเอามือล้วงกระเป๋าและก็เอาแต่ส่ายหน้า
 " เปล่าสักหน่อย " แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ช่วย
 " เพราะว่าตอนนี้..ฉันก็แค่กำลังจะมีนัด ! " เธอบอกเหตุผลให้โรเบิร์ตฟัง และก็ล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมารับสายต่อหน้าต่อตาพวกเขา
 โรเบิร์ต ! กับลุกค์กำลังหันไปฟังอิเลฟเวนท์ ในขณะที่เธอกำลังพูดคุยโทรศัพท์และยังใช้ภาษาเกาหลีในการตบปากรับคำอยู่กับปลายสายสำคัญอย่างที่เธอว่า !!
 ลุกค์ในขณะที่เดินๆ ออกมาส่งอิเลฟเวนท์ที่หน้าตึกกระทรวงยุติธรรม และเมดิสันที่ก็ยืนรอๆ พร้อมกับรถและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ อยู่ที่ตรงบันไดข้างล่าง
" เธอนี่มันจริงๆ เลยนะ อิเลฟเวนท์ " เขาบ่นเธอในขณะที่ลงบันไดไปส่งกันที่รถ
 " แทนที่คืนนี้พวกเราสองคนจะได้ไปนั่งดินเนอร์ "
" ใต้เสียงไฟในทำเนียบขาวกับท่านประธานาธิบดีของสหรัฐ !! "
 " แต่...เธอก็กลับปฏิเสธพวกเขา "
" เพราะว่าอยากจะไปดินเนอร์กับท่านผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือแทน "
" เห้อ... !!! "
" ฉันคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ " ลุกค์ที่เอาแต่บ่นพึมพำไม่ยอมหยุด
 อิเลฟเวนท์ที่ก็เลยหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
 " ทำไมละ ! "
 " เกาหลีเหนือเชียวนะ ! "
 " นี่ลุกค์ "
 " คุณไม่อยากไปลองนั่งดื่มเตกีล่ากับสาวๆ ที่เกาหลีเหนือดูบ้างหรือยังไง "
 " น่าสนุกจะตายไป " และเธอที่ก็อยากให้แค่ลุกค์คิดซะว่า มันก็แค่การเปลี่ยนสถานที่กินข้าวก็เท่านั้นเอง
 ลุกค์ถึงกับยอมส่ายหัวให้กับเรื่องนี้ของเธอ
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " เธอคงจะกินยาแก้ปวดมากเกินไปจนสติเพี้ยนไปหมดแล้วแน่ๆ " และเขาหันกลับมาบ่นอีก
 " แหม...." และน้ำเสียงประชดของอิเลฟเวนท์ที่แทบจะดังขึ้นมาติด ๆ
 " ประเทศสหรัฐมันก็ดี !! "
 " แต่ว่า " ในระหว่างที่เธอพูดก็ยังหันมา และอดหว่านล้อมเขาไปด้วยไม่ได้ว่า
 " ประเทศเกาหลีเหนือ ! "
 " บวก กับ...ไวน์รสเลิศของท่านผู้นำสูงสุดของประเทศ "
 " คิดแล้ว....."
 " พวกเราก็ควรจะลองหาอะไรใหม่ๆ ใช่หรือเปล่าละ" แต่ว่าเธอก็ยังอยากให้เขาคิดในแง่ดี
 แต่ว่าเขาที่เกือบจะทำหน้าไม่ถูกกันไปเลยทีเดียวเชียว ลุกค์ยิ้ม ๆ ให้กับทัศนะคติแบบนี้ของอิเลฟเวนท์
 " ถ้างั้นก็...."
 " เอาเถอะ !! "
 "ตอนนี้....! "
 " ฉันก็ไม่ได้อยากที่จะเห็นต่างอะไรกันกับคนอย่างเธอให้มันมากนักหรอก !! "
 " งานเลี้ยงฉลองแบบนี้ ถ้าพลาด... !! "
 " มันก็น่าเสียดายจริง ๆ นั่นแหละ " เขากับเธอหัวเราะขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน
 และเสียงหัวเราะระหว่างฟิวส์ ลุกค์ กับ อิเลฟเวนท์ที่ทำให้เมดิสันได้ยินถึงกับหูผึ่ง จนอดทนยืนรอแทบจะไม่ไหว
 " อะไร !!! "
 "เดี๋ยวนี้ ! เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ !! " เมดิสันแซวพวกเขาทันทีในขณะที่พากันเดินลงมา
 ในขณะที่เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่กำลังยืนเฝ้ารถราคาแพงหูฉี่สีฟ้าๆ ของอิเลฟเวนท์อยู่ที่บันไดหน้าตึกกระทรวงยุติธรรม
 และอิเลฟเวนท์ที่เดินลงบันไดเข้ามาหาเมดิสันทันที แต่ว่าเธอก็ยังจะคอยมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเบลเซอร์สีดำๆ และหยิบเอาซองจดหมายสีขาวออกมายื่นให้กับเมดิสันด้วย
" อะนี่ !! "
" ของขวัญวันเกิด.."
" สำหรับลูกสาวของคุณนะ ! ทอม !! " และเธอก็ตั้งใจทำเพื่อเมดิสันจริงๆ
 เมดิสันเก้ๆ กังๆ ก่อนที่จะหันไปมองหน้าของลุกค์ และถึงจะค่อยยื่นมือออกไปรับพวกมันเอาไว้
 เพราะฉะนั้นลุกค์ที่กำลังเดินตรงเข้าไปเปิดประตูรถซุปเปอร์คันสีฟ้าให้กับเธอพร้อมๆ กันไปด้วย
 " ขอบคุณ " อิเลฟเวนท์ขอบคุณทั้งลุกค์และเมดิสันที่คอยช่วยเหลือ และเธอก็กลับเข้าไปนั่งในรถและขับรถกลับออกไปจากกระทรวงยุติธรรมของสหรัฐทันที
 แต่ว่าลุกค์ที่ยังคอยหันกลับมาและยังเดินเข้าตบไปไหล่ของเมดิสันเบาๆ เพื่อให้เพื่อนของเขาได้รีบเปิดอ่านจดหมายที่อิเลฟเวนท์ตั้งทิ้งไว้ให้
" โชคดีนะ " ลุกค์ปลอบและก็ยังจะเดินหนีกลับไปขึ้นรถที่กำลังจอดรอ
 และเมดิสันที่รีบร้อนเปิดจดหมายของอิเลฟเวนท์ออกมาอ่าน และเขาที่ยังตั้งใจอ่านมันทีละบรรทัด
 " พระเจ้า !! "
 เมดิสันมือสั่นหน้าซีดแทบจะทำอะไรไม่ถูก แต่ทว่าเขายังต้องอ่านจดหมายของอิเลฟเวนท์อีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่ามันคือเรื่องจริงทั้งหมด
 และเนื้อใจความในจดหมายบรรทัดแรกๆ ของอิเลฟเวนท์ที่หมอบให้กับลูกสาวของเขา ก็คือ อิเลฟเวนท์ยกหุ้นที่มีทั้งหมดในอังกฤษให้กับลูกสาวของเขาแต่เพียงผู้เดียว
 แต่ว่าเมดิสันที่ทำเหมือนคนจะเป็นลมไปอีก เพราะว่าเมื่อเห็นตัวเลขที่ผุดขึ้นมาในหัวและเท่าๆ ที่เขาเคยจำได้มันค่อนข้างมีมูลค่ามหาศาล แต่พอเลื่อนลงมาอ่านลายมือตัวหนังสือหวัด ๆ ของอิเลฟเวนท์ใกล้ๆ กับบรรทัดสุดท้าย
" ชื่อ... !! "
 " ...ที่พ่อแม่ตั้งให้ ! "
 " ดีที่สุดอยู่แล้ว !! "
 " เห้อ.... !! "
 " ให้มันได้อย่างนี่ซิหน่า.. !! " เมดิสันต้องกลับมายอมแพ้ในเรื่องนี้อีกเข้าจนได้
 แต่ยังไงซะเขาก็ต้องเลื่อนอ่านจดหมายของเธอจนจบอยู่ดีตรงที่เขียนเอาไว้อย่างพิถีพิถันเอาไว้ด้วยว่า
" พอ..ลูกสาวของคุณอายุได้สิบขวบ ! "
 " เธอ..... !! "
 " ลูกสาวของฉัน ! "
 " เธอจะเจอเนื้อคู่ที่เป็น ! ลูกครึ่งชาวอังกฤษ ญี่ปุ่น !! "
 " ตอนอายุแค่...!! "
 " สิบขวบเนี้ยนะ !! " แต่คราวนี้น้ำเสียงของเมดิสันที่ผิดหวังกับเธอน่าดู
" สมแล้ว... "
 " ที่เป็น !!! "
 " อีเลฟเวนท์ !!! " และเมดิสันที่แทบจะขย้ำจดหมายของอิเลฟเวนท์ทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็อย่างว่าเขาที่ทำได้จริงๆ ตอนนี้ก็แค่พับมันลงไปใส่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต
 สะพานคอนกรีตที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกคลุ้งสีขาวคล้ายกำแพงกั้นบริเวณเส้นขนานที่ 38 และยังเป็นบริเวณเขตปลอดทหารของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและสาธารณรัฐเกาหลี และบริเวณหัวสะพานของทั้งสองฝั่งก็มีเจ้าหน้าที่ทหารติดอาวุธนับร้อยคอยเผชิญหน้าเข้าหากัน
 และอิเลฟเวนท์กับลุกค์ที่ต่างพากันเดินๆ อยู่บนสะพานผ่านไอเมฆเพื่อที่จะย้อนเดินทางกลับข้ามมาที่ฝั่งสาธารรัฐเกาหลี
" อันที่จริง... " ลุกค์คอยแต่จะหันไปมองรอบๆ ตัว
" สาว ๆ เกาหลีเหนือก็ไม่เลว "
 " ฉันคงต้องขอขอบใจเธอมากจริงๆ " และก็หันไปขอบใจเธอ
 อิเลฟเวนท์ยังคงตั้งใจเดินย้อนกลับไปที่สะพาน และแม้ว่าตอนนี้พวกเธอยังมองไปข้างหน้าและยังมองไม่เห็นอะไรชัดเจนมากก็ตาม และแม้ว่าเธอจะยิ้มตลอดการเดินทางบนสะพานแห่งนี้
 แต่ว่ายิ่งเดินเข้าใกล้หัวสะพานของอีกฝั่งอยู่ๆ ร่างกายของเธอก็กำลังรู้สึกเหมือนปะทะคลื่นความร้อนเข้าให้แล้ว
แต่ว่าลุกค์ที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ ที่ก็ไม่ได้รู้สึกเหมือน ๆ กับเธอ
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " เธอว่าตอนนี้ !! "
" ท่านผู้นำสูงสุดของพวกเขาที่นี้ "
" ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ ! " ลุกค์ยังมีเรื่องที่ยังนึกไม่ออก
 " ท่านผู้นำสูงสุดของพวกเขาตอนนี้ " เธอยังคงยิ้มและเล่าไปพร้อมกัน
 " เขา ! กำลังที่จะเดินเข้าไปหยิบเอา ตำราพิชัยสงครามเล่มเก่าโบราณคร่ำคร่าเล่มหนึ่ง ! "
 " เขา.. ! ที่กำลังยืนเปิดหน้าที่มีภาพเขียนของแผนที่จีนสมัยโบราณ "
 " และเขา ! "
 " ก็วางปืนกระบอกหนึ่งทับลงไปที่แผนที่จีนโบราณภาพนั่น " เธอเล่าสิ่งที่เธอกำลังมองเห็นอยู่ในหัวให้ลุกค์ฟัง
 แต่เขากลับฟังดูแล้วเฉยๆ เพราะฉะนั้นเธอถึงอยากจะบอกความจริงออกไปด้วยว่า
 " ลุกค์ !! "
 " เรื่องความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคลของฉัน !! "
 " ไม่เป็นไร ! " ลุกค์ปฏิเสธอิเลฟเวนท์ทันทีและไม่รู้ด้วยว่าเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม
 ลุกค์ที่ยังต้องหันกลับมาและแสดงความจริงใจกับเธออีกครั้ง และยังอยู่ในขณะที่พวกเขาสองคนจะเดินจนเกือบจะถึงอีกฝั่ง
 " เพราะว่าตั้งแต่ที่ ! "
 " ฉันเห็นเธอคุยกับสุนัขทหารพวกนั้นรู้เรื่อง "
 " ถึงจุดนี้. !! "
 " ฉันก็คงไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องอึ้ง !! "
 "ที่เกี่ยวกับเธอ "
 " เหลืออยู่อีกแล้ว !! " ลุกค์สารภาพว่า จริงๆ แล้วความสามารถพิเศษอะไรของเธอพวกนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขุดคุ้ยสำหรับตัวเอง
 และเธอที่ต้องยิ้มกว้าง ๆ เพื่อที่จะขอบคุณเพื่อนคนนี้
 " อ๋อ !!! " อยู่ๆ ลุกค์ก็เหมือนจะนึกถึงเรื่องๆ หนึ่งขึ้นมาก็เมื่อตอนเห็นเงาคนลางๆ อยู่บนสะพานของอีกฝั่ง
" ฉันลบคลิปพวกนั้นให้เธอไปแล้วละนะ " ลุกค์ยิ้มเหมือนมีอะไรแอบแฝง และก็เห็นเธอที่ยิ้มจนหน้าเริ่มแดง
 " ก็คลิปพวกนั้นไม่เห็นมีอะไรที่น่าสนใจไปมากกว่า.... !! "
 " พวกคู่รัก ! "
 " ที่เพิ่งจะหัดจูบกันครั้งแรก ! " ลุกค์ยิ้มหัวเราะชอบใจตามหลังทันทีที่พูดจบประโยค
 อิเลฟเวนท์อมยิ้มตาม
 " ขอบใจคุณมาก ๆ นะ "
 " ลุกค์!! " และเธอก็คิดแบบนี้จริงๆ
 และพวกเธอที่พากันเดินมาเรื่อยๆ จนเกือบสิ้นสุดของสะพานอีกฝั่ง และตอนนั้นเมฆหมอกที่เคยบดบังสะพานก็เริ่มทยอยจางหายและเริ่มสว่างจนกระทั่งมองเห็นเงาลางๆ ของคน ๆ หนึ่งที่ยืนรออยู่ปลายสะพาน
 และเขา ! คือคนที่ทำให้อิเลฟเวนท์รู้สึกตัวร้อนฉ่าขึ้นมาทันทีที่เดินเข้าใกล้ ๆ ผู้ชายคนที่สวมสูทสีดำสนิท ผิวขาวซีด มือเรียวยาวสวยกว่าผู้หญิง แต่สีหน้าของผู้ชายคนนั้นจะเป็นยังไงตอนนี้พวกเธอก็ยังเดาไม่ออกจริงๆ เพราะม่านเมฆหมอกที่หนาเกินกว่าจะมองเห็นได้ชัด !
 แต่ว่าลุกค์ที่จำรูปลักษณ์ของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้ขึ้นใจ แม้จะไม่อ่านป้ายชื่อที่ห้อยคอของเขาเลยก็ตาม !!!!
 " อีเลฟเวนท์ !! " ลุกค์เอียงหน้ากระซิบกันทันทีที่เจอ
 " เธอ.อยากจะให้ฉันเข้าไปทักทายเขาแบบไหนดี ! " และสายตาที่คอยแต่จดๆ จ้องๆ มองไปที่ผู้ชายเกาหลีสุดเท่ตรงหน้า
 แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ที่ยังไม่ทันจะได้อยู่ตอบคำถาม ผู้ชายคนที่อยู่ในคลิปก็ปรี่เข้ามาคว้าเธอไปและก็เดินหนีหายไปเลยทั้งคู่ !!!
 " เชื่อเขาเลย !!! " ลุกค์ที่ยิ้มตามได้ก็เท่านั้น
 ห้องทำงานรูปทรงขนาดหกเหลี่ยมห้องหนึ่ง...ที่ ถูกรังสรรค์สร้างขึ้นมาจากไม้สีเนื้อดำแดงอย่างดีขนาดโออ่า และโต๊ะทำงานสีงาช้างที่อยู่ติด ๆ กับผ้าม่านเนื้อดีจากประเทศตุรกีสีของใบไม้มะฮอกกานีผ้าม่านที่มีความสูงจากบนสุดของเพดานมาจนถึงต่ำสุดของพื้นห้องราว ๆ 10 เมตร และหนังสือตำราพิชัยสงครามโบราณเก่าๆ เล่นหนึ่งที่วางเด่นอยู่กลางโต๊ะ
 และพอมองผ่านเข้าไป... ปืนกระบอกสีทองเหมือนเพิ่งจะถูกนำมาวางทิ้งอยู่บนแผนที่จีนโบราณสมัยเมื่อหลายร้อยปี...
 ไร้เงา...


เรื่องราวของแพทย์หญิง "จางอวิ๋นซี" เธอได้ย้อนเวลากลับมาเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ในร่างของคุณหนูรองสกุลจาง ผู้มีชื่อเดียวกันกับเธอ ที่นั่นทำให้เธอค้นพบความลับแห่งกาลเวลามากมาย จนนำพาเธอมาสู่เบื้องหลังเรื่องราวลึกลับบางอย่างที่เป็นปริศนานับพันปี
กาลย้อนเวลาของเธอคราวนี้ มิใช่เพราะเหตุบังเอิญ แต่เป็นเพราะพรหมลิขิตนำพากลับมา "หานไท่หยาง" อ๋องไร้ใจและแสนอำมหิต เขาผู้มีปมในใจมากมายยากจะลบเลือน
จางอวิ๋นซีจะสามารถแปรเปลี่ยนชะตากรรมอันโหดร้ายและรักษาบาดแผลในอดีตของหานไท่หยางได้หรือไม่


"ขุดหลุมให้ลึกๆ กว่านี้!" เสียงแหลมแต่ทว่าทรงอำนาจสั่งกับชายฉกรรจ์ร่างกำยำสี่ถึงห้าคน เหล่าบรรดาชายฉกรรจ์เหล่านั้น กำลังใช้จอบขุดดินให้เป็นหลุมลึกท่ามกลางความมืดมิด เมื่อแน่ใจว่าขุดหลุมจนลึกมากพอ ร่างกำยำของชายฉกรรจ์ทั้งหมดจึงนำโลงศพโลงหนึ่ง ซึ่งต่อจากโลงไม้เล็กๆ เตรียมฝังไว้ในหลุม ที่พวกตนช่วยกันขุด
 กึก! กึก!
 เสียงสั่นสะเทือนที่ดังขึ้นเป็นระยะในโลงไม้ขนาดเล็กนั่น ทำให้ชายฉกรรจ์เหล่านั้นต้องโยนโลงไม้ลงด้วยความตกใจ สตรีในชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าท่ามกลางความมืดตวาดใส่พวกมันเหล่านั้นอย่างไม่พอใจ
 "ตกใจอันใดกัน! รีบฝังร่างมันเดี๋ยวนี้!" เสียงนั้นออกคำสั่งอีกครั้ง ชายฉกรรจ์เหล่านั้นหันมามองหน้ากันอย่างหวาดกลัว แต่ทว่าเสียงในโลงไม้นั้นกลับดังเป็นระยะ
 กึก! กึก! กึก! กึก!
 เสียงที่ถูกเคาะมาจากด้านในโลงไม้ท่ามกลางความมืดมิดในป่าช้าอันเงียบเหงาแห่งนี้ พร้อมกับบรรยากาศรายรอบที่แสนวังเวง และสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาสร้างความหวาดกลัวยิ่งนัก
 ซ่า!
 เสียงฝนเทลงมาห่าใหญ่ ดินที่เคยแข็งบัดนี้กลับชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำฝนจนกลายเป็นขี้โคลนเปียกๆ กลุ่มใหญ่ เหล่าชายฉกรรจ์ตัดสินใจรีบฝังโลงไม้ลงในหลุมนั้นให้เสร็จเรียบร้อยตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ท่ามกลางฝนตกกระหน่ำและเสียงเคาะจากในโลงไม้ที่ดังขึ้นเป็นระยะ จนกระทั่งเกิดเสียงฟ้าผ่าชวนตกใจ พวกมันทั้งห้าคนทิ้งโลงไม้อย่างตกใจกลัว ร่างของหญิงสาวที่นอนตายตาเหลือกกระเด็นออกมาจากโลงศพนั้น ร่างของนางนัยน์ตาเหลือกลาน สองมือถูกมัดไว้ด้วยเชือกเส้นหนา ปากของนางถูกอุดเอาไว้ด้วยผ้าผืนใหญ่ ช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองยิ่งนัก
 พวกชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นต่างวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทางราวกับหวาดกลัว ทิ้งร่างไร้วิญญาณให้นอนแน่นิ่งมิได้สนใจไยดี
 ส่วนสตรีผู้ว่าจ้างนางนั้นกลับเดินออกไปอีกทางของป่าช้าด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน
 'เซียวเหม่ยฉี' ในร่างไร้วิญญาณของ 'จางอวิ๋นซี' ตื่นขึ้นมาพร้อมกับสภาพดินโคลนที่เปียกปอนบนร่างกาย นางพยายามประมวลผลภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอคือแพทย์สาวที่มาท่องเที่ยวในวันหยุด แต่สุดท้ายกลับต้องตายเพราะความปรารถนาดีอยากช่วยเหลือเด็กคนนั้นให้รอดพ้นจากอันตราย แต่แล้วแทนที่วิญญาณของเธอควรจะไปเข้าเฝ้าพระยม แต่นี่เธอกลับมาสิงร่างของสตรีที่นอนอยู่ท่ามกลางกองดินโคลนสกปรกเหล่านี้
 เซียวเหม่ยฉีเธอเป็นแพทย์ทำงานในแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ในเมืองหลวงของประเทศจีน ในวันนั้นเธอแค่ออกมาท่องเที่ยวในวันหยุดเนื่องจากนานๆ ทีเธอจะสามารถแลกเวรกับเพื่อนร่วมแผนกได้ แต่ทว่าในวันนั้นกลับคาดไม่ถึงว่าจะเป็นวันชะตาขาดของเธอเองและยังต้องมาพบหญิงสาวที่น่าสงสารคนนั้นอีก
 'พี่สาวคนนี้มาช่วยแล้ว!' เซียวเหม่ยฉีกล่าวขณะตะเกียกตะกายว่ายน้ำลงไปช่วยเด็กชายที่กำลังจมน้ำ ในสวนสนุกแห่งหนึ่งของเมืองหลวง เด็กชายคนนั้นอายุประมาณเพียงเจ็ดขวบแต่พ่อแม่กลับปล่อยปละให้เล่นน้ำเพียงลำพังโดยมิได้ดูแลแต่อย่างใด
 เมื่อคว้าร่างของเด็กชายตัวอ้วนมาได้ แทนที่เธอจะสามารถพาเด็กชายคนนั้นขึ้นฝั่งมาได้ แต่เหมือนกับมีบางสิ่งบางอย่างดึงขาของนางลงมาใต้น้ำ ไม่ว่านางจะพยายามตะเกียกตะกายอย่างไรก็ไม่อาจสะบัดตนเองหลุดจากการเกาะกุมลึกลับนั้นได้ จนในที่สุดร่างของเธอจึงค่อยๆ หมดลมหายใจลง
 และ...
 'ที่นี่ที่ไหน?'
 วิญญาณที่ลอยเวิ้งว้างอยู่กลางอากาศของเซียวเหม่ยฉีมองสิ่งรอบๆ ข้างด้วยความตกใจ รอบๆ ตัวนางนี้ว่างเปล่าไปหมด มีแต่สีขาวโพลนและจุดหมายปลายทางที่ไม่มีสิ้นสุด
 'เซียวเหม่ยฉี' เสียงหวานแต่เจือปนไปด้วยความเศร้าร้องเรียกนางอยู่หลายครั้ง จนเซียวเหม่ยฉีต้องมองหาที่มาของเสียงด้วยจิตใจที่หวาดกลัว หญิงสาวหมุนร่างวนรอบๆ ตัว แต่ก็ไม่พบสิ่งใด มีเพียงแค่เสียงที่ลอยมาตามอากาศเท่านั้น
 'เซียวเหม่ยฉี' เสียงหวานนั้นเรียกซ้ำอีกหลายรอบ จนกระทั่งผู้ขานเรียกหญิงสาวมาปรากฏกายตรงหน้า อีกฝ่ายคือสตรีหน้าตางดงาม แต่ทว่ากลับเจือไปด้วยความเศร้าโศกอย่างชัดเจน เซียวเหม่ยฉีมองใบหน้างดงามของหญิงสาวผู้เป็นเพียงร่างไร้วิญญาณเหมือนกับนางด้วยความสงสัย
 'เธอคือใคร?' เซียวเหม่ยฉีเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังส่งยิ้มอ่อนๆ ให้กับนาง
 'ข้าคือจางอวิ๋นซี ข้ามาหาเจ้าเพื่อขอความช่วยเหลือ' จางอวิ๋นซีแนะนำตนเองอย่างเป็นทางการ ใบหน้าเศร้าสร้อยของนางแต่ทว่างดงามนักกำลังมองเซียวเหม่ยฉี
 เซียวเหม่ยฉีกำลังรอฟังอีกฝ่ายกล่าวต่ออย่างใจจดใจจ่อ
 'ช่วยข้าด้วยนะ ช่วยแก้แค้นให้ข้าด้วย พวกมันสังหารข้า!' จางอวิ๋นซีเว้าวอนต่ออีกฝ่ายทั้งน้ำตา ดวงตาที่เคยงดงาม บัดนี้เปลี่ยนเป็นความโกรธดุดันน่า
กลัวยิ่ง
 'เดี๋ยวๆ นะ ใครคิดทำร้ายเธอกัน ฉันไม่รู้จักเธอทั้งนั้น' เซียวเหม่ยฉีปฏิเสธเสียงหนักแน่น
 'ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมดวงจิตสุดท้ายของข้าถึงมาหาเจ้า แต่เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก โปรดช่วยข้าด้วยเถิด' จางอวิ๋นซีเว้าวอนทั้งน้ำตา
 'แต่ฉันคือวิญญาณที่ตายแล้ว เธอจะให้ฉันช่วยยังไง?' เซียวเหม่ยฉีถาม นางสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายในเพลานี้
 'เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ขอแค่ช่วยข้า...ใช้ร่างของข้าตามหาคนร้ายที่ฆ่าข้า ดูแลท่านแม่ที่อ่อนแอของข้า ได้หรือไม่?' จางอวิ๋นซีกุมมือข้างหนึ่งของเซียวเหม่ยฉีขึ้นมา
 'แล้วใครฆ่าเธอ?' เซียวเหม่ยฉีถาม แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าไม่รู้
 ใครฆ่าตัวเองตายยังไม่รู้เลย ท่าทางจะศัตรูเยอะเหมือนกันนะ...เซียวเหม่ยฉีคิดในใจ
 'แต่ว่าถ้าฉันช่วยเธอ ฉันจะได้อะไรล่ะ...' เซียวเหม่ยฉีพยายามต่อรองกับอีกฝ่าย
 จางอวิ๋นซีมีคำตอบในใจอยู่นานแล้ว เรื่องที่เจอเซียวเหม่ยฉีนั้นเป็นเรื่องที่นางจงใจให้เกิดขึ้น หลังจากที่นางตายไปไม่นานด้วยฝีมือของคนชั่ว วิญญาณนางก็ถูกพามาที่สวนสนุกแห่งนั้น และเซียวเหม่ยฉีนางได้เลือกเอาไว้แล้วว่าจะต้องช่วยนางแก้แค้นคนที่ฆ่านางได้แน่นอน
 'หลังจากจบเรื่องทุกอย่าง ข้าจะมารับเจ้ากลับไป ร่างกายเจ้าในภพนี้ยังคงอยู่เหมือนเดิม ข้าจะช่วยดูแลให้เพื่อตอบแทนที่เจ้าช่วยเหลือข้าในครั้งนี้' จางอวิ๋นซียื่นข้อเสนอต่อรองกับอีกฝ่าย
 เซียวเหม่ยฉีไม่ค่อยมั่นใจกับจางอวิ๋นซีเท่าใดนัก แม้อีกฝ่ายในตอนนี้จะเป็นวิญญาณธรรมดา แต่กลับดูอมทุกข์และป่วยด้วยสารพัดโรคยิ่งนัก
 'แต่ว่าฉัน...' เซียวเหม่ยฉียังคงลังเลอยู่
 จางอวิ๋นซีกล่าวเสียงดังด้วยความตกใจ "ไม่มีเวลาเอ่ยมากแล้ว.."
 ทันทีที่จางอวิ๋นซีกล่าวจบ นางรวบรวมพลังทั้งหมดคว้าแขนทั้งสองของ
เซียวเหม่ยฉี แล้วเหวี่ยงร่างของอีกฝ่ายใส่ร่างไร้วิญญาณของตนเองในโลงไม้นั่นทันที
 และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด...
 เซียวเหม่ยฉีฟื้นขึ้นมาอีกทีในร่างของจางอวิ๋นซี ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมาไม่หยุดหย่อน เซียวเหม่ยฉีหรือจางอวิ๋นซีพยุงตนเองขึ้นจากกลุ่มดินโคลนที่พยายามดูดร่างของนางลงไป ตอนนี้เธอไม่ใช่เซียวเหม่ยฉี แพทย์แผนกฉุกเฉินอีกต่อไป แต่เธอคือจางอวิ๋นซีสตรีจากโลกอดีตและเป็นสตรีที่ถือกำเนิดใหม่เพื่อมาทำตามข้อแลกเปลี่ยนของเจ้าของร่างตัวจริง
 "คุณหนู!" เสียงเรียกใสแจ๋วท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ เซียวเหม่ยฉีหรือจางอวิ๋นซีคนใหม่หันไปตามที่มาของเสียง เห็นหญิงสาวตัวน้อยกำลังกางร่มคันใหญ่ร้องเรียกนางเสียงดัง ก่อนจะปรากฏร่างของผู้ชายอีกห้าถึงหกคน
 "คุณหนูขอรับ!" พ่อบ้านมู่ของจวนสกุลจางตะโกนเรียกอีกฝ่ายอย่างดีใจ เขากับทหารของจวนรีบเข้าไปประคองร่างของจางอวิ๋นซี
 เซียวเหม่ยฉีพยายามขบคิดและตั้งสติกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บัดนี้เธออยู่ในร่างของจางอวิ๋นซี ทำข้อตกลงกันทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าตอนนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กับอีกฝ่ายทำให้เธอเริ่มมึนงงสับสนนัก
 'มีคนต้องการฆ่าจางอวิ๋นซีจริงๆ ด้วย'
 ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ แต่ทว่าเซียวเหม่ยฉีแทบไม่ได้สนใจเลยสักนิด ตอนนี้เธอกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเธอเอง ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์ราวกับความฝัน สตรีนางนั้นที่มาปรากฏตัวในขณะที่เธอกำลังจมน้ำ ช่างมาได้เวลาเหมาะเจาะจริงๆ
 "คุณหนูเจ้าคะ!" สาวใช้ของจางอวิ๋นซีนามว่าหรูหรงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับร่มคันใหญ่ในมือ นางกางร่มให้กับจางอวิ๋นซีด้วยใบหน้าที่เปียกโชกด้วยน้ำฝนจนเปียกปอนไปทั่วร่าง
 พ่อบ้านมู่ตะโกนสั่งหรูหรงท่ามกลางสายฝนที่ตกโหมกระหน่ำ
 "เจ้ารีบพาคุณหนูกลับไปหาไท่ฮูหยินก่อนเถิด!"
 เซียวเหม่ยฉีในร่างของจางอวิ๋นซีซึ่งในตอนนี้กำลังมึนๆ งงๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้า นางถูกผู้ติดตามของพ่อบ้านมู่และหรูหรงนำขึ้นเกี้ยวพากลับไปยังบ้านเดิมของเจ้าของร่างนี้
 ความเหนื่อยอ่อนและบรรยากาศเย็นเฉียบจากพายุฝนที่ตกโหมกระหน่ำเช่นนี้ ทำให้เซียวเหม่ยฉีหรือจาง อวิ๋นซีเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน นางไม่มีเวลาให้มาคิดมากแล้ว หากสิ่งที่จางอวิ๋นซีคนก่อนต้องการให้นางทำคือการหาตัวคนร้ายที่แท้จริง ผู้ที่เป็นฆาตกรทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ เธอก็จะช่วยสุดความสามารถนั่นล่ะนะ
 ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน
 จางอวิ๋นซี บุตรีเพียงคนเดียวที่เกิดจากภรรยาเอกของจางเยี่ยนหรือใต้เท้าจาง อัครมหาเสนาบดีใหญ่แห่งแคว้นหาน ผู้มีรูปโฉมงดงามและอ่อนหวาน นางเป็นหลานสาวที่รักของไท่ฮูหยินและมารดาเป็นอย่างมาก แต่ทว่าต่อให้นางจะเป็นที่โปรดปรานของไท่ฮูหยินผู้เป็นย่ามากเท่าใด แต่นางยังคงเป็นที่รังเกียจของบิดา เนื่องจากตั้งแต่เกิดมานางก็ป่วยด้วยสารพัดโรค ไม่สามารถเป็นหน้าเป็นตาให้กับบิดาและสกุลจางได้นัก
 นางมีพี่สาวหนึ่งคนซึ่งเป็นบุตรีถือกำเนิดจากฮูหยินรองหลี่ นามว่าจางเซียวหรู พี่สาวผู้มีความเป็นเลิศในหลากหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหารหรือการเย็บปักถักร้อย แม้กระทั่งศาสตร์วิชาทั้งหกแขนงนางก็ร่ำเรียนได้จนแตกฉานนัก ทำให้บิดาอย่างจางเยี่ยนทั้งรักและโปรดปรานนางเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้นางกับมารดาซึ่งเป็นฮูหยินรองจะรังแกจาง อวิ๋นซีกับมารดาผู้เป็นภรรยาเอกเท่าใด จางเยี่ยนก็ไม่ใส่ใจนักและยังคอยปกป้องพวกนางทั้งสองอยู่ร่ำไป
 "ท่านพ่อ ข้าไม่ได้รังแกท่านแม่รองและพี่หญิงใหญ่จริงๆ นะเจ้าคะ!" เสียงร่ำไห้ของจางอวิ๋นซีดังขึ้นพร้อมกับร่างของนางที่คุกเข่าลงต่อหน้าบิดา บิดาของนางผู้ซึ่งใบหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ แต่กลับมีสีหน้ายิ้มสะใจของหลี่ฮูหยินและจางเซียวหรูปรากฏออกมาน้อยๆ
 สาเหตุที่จางอวิ๋นซีคุกเข่าต่อหน้าบิดาเช่นนี้ เนื่องจากนางถูกจางเซียวหรูใส่ร้ายว่าขโมยผ้าไหมพระราชทานจากหยางเต๋อเฟยด้วยความอิจฉาริษยาที่เห็นนางผู้เป็นพี่สาวได้ดีกว่า แต่ทว่าจางอวิ๋นซีไม่มีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้น มารดาของนางสอนมาเสมอว่าให้เคารพฮูหยินรองดุจมารดาและเคารพพี่สาวประดุจพี่แท้ๆ แต่ทว่าสิ่งที่นางได้รับตอบแทนคือการกลั่นแกล้งแบบไม่มีที่สิ้นสุด
 "ท่านพี่ นางคงถือว่าเป็นคนโปรดของไทเฮากระมังเพคะ ทั้งไทเฮาและท่านย่าต่างก็โปรดปรานนางทั้งนั้น อีกทั้งฮองเฮาเองก็หมายตาให้นางเป็นไท่จื่อเฟย[1]นางคงคิดว่าจะทำอันใดกับพวกเราสองแม่ลูกที่ด้อยกว่าก็ได้เจ้าค่ะ" หลี่ฮูหยินแม้จะเป็นคนวางแผนจัดฉากทั้งหมด แต่ยังคงแสร้งบีบน้ำตาต่อหน้าผู้เป็นสามีได้อย่างน่าสงสารนัก
 "ท่านแม่รอง เหตุใดท่านจึงอ้างเช่นนี้ ผ้าไหมนั่นข้าไม่รู้เรื่องจริงๆ นะเจ้าคะ!" จางอวิ๋นซีแย้งกลับ แต่ผู้เป็นบิดาหาได้ฟังเหตุผลไม่ มิหนำซ้ำยังตวาดใส่บุตรสาวจากภรรยาเอกเสียงดัง
 "เจ้าอิจฉาพี่สาวเจ้ามาตั้งแต่เด็ก เจ้าเห็นนางได้ดีกว่า มีผู้คนรักใคร่มากกว่าเจ้าจึงคิดทำร้ายนางตลอดเวลา ข้าชิงชังนักที่มีลูกเช่นเจ้า!" ถ้อยคำที่ผู้เป็นบิดากล่าวออกมา วาจาร้ายกาจที่นางได้ยินนั้นเสียดแทงจิตใจนางยิ่งนัก ยามนี้จางอวิ๋นซีไม่สามารถตอบโต้ความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นกับนางได้เลยสักนิด
"แต่ข้ายืนกรานว่าอย่างไรข้าก็ไม่ได้ทำจริงๆ นะเจ้าคะท่านพ่อ ท่านแม่รองใส่ร้ายข้าทั้งหมด ข้าไม่รู้..." จางอวิ๋นซีพยายามโต้แย้งทวงคืนความยุติธรรมให้ตนเอง แต่ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยจนจบประโยค ฝ่ามือของหลี่ฮูหยิน ซึ่งมีฐานะเป็นภรรยารองของจางเยี่ยนกลับตบเข้าที่ใบหน้าของนางพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสะใจ
ส่วนจางเยี่ยนนั้นได้แต่ยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่สนใจ เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าบุตรีผู้นี้จะโดนกระทำเช่นไร
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงของไท่ฮูหยินดังขึ้น นางเดินเข้ามาพร้อมกับจางฮูหยิน ซึ่งเป็นภรรยาเอกของจางเยี่ยนและมารดาของจางอวิ๋นซี ไท่ฮูหยินเดินเข้ามาประคองร่างของผู้เป็นหลานสาวที่ถูกตบจนเลือดกบปากด้วยฝีมือของลูกสะใภ้คนรอง
 นางมองหลี่ฮูหยินด้วยแววตาเดือดจัด "เจ้าเป็นภรรยารอง เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาตบตีหลานสาวข้า!"
 "ท่านแม่ เซียวหรูลูกข้าก็เป็นหลานสาวท่านเช่นกัน ซีเอ๋อร์ขโมยผ้าไหมพระราชทานจากหยางเต๋อเฟยไป ข้าจะโกรธแทนลูกสาวมิได้รึ? นางอิจฉาลูกข้ามาตั้งแต่เด็กยันโต คิดร้ายกับพี่สาวของนางได้อย่างไร!" หลี่ฮูหยินตั้งใจวางแผนนี้ทั้งหมดมาเพื่อกำจัดและกลั่นแกล้งจางอวิ๋นซี แต่นางไม่คาดคิดว่าไท่ฮูหยินจะมาห้ามและให้ความยุติธรรมแก่จางอวิ๋นซีเพียงผู้เดียว
 "ท่านแม่ ข้าขอร้องล่ะ...อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย" จางเยี่ยนเข้ามาปลอบประโลมอารมณ์ของผู้เป็นมารดา แต่ทว่าไท่ฮูหยินกลับสะบัดมือของบุตรชายออกอย่างไม่สนใจ
 จางฮูหยินเข้ามาปลอบประโลมบุตรสาวที่ถูกตบ นางทั้งเจ็บทั้งแค้นใจแต่ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ เนื่องด้วยอำนาจในการดูแลบ้านนี้ทั้งหมดถูกมอบให้กับหลี่ฮูหยิน ซึ่งมีฐานะเป็นภรรยารองและเป็นบุตรสาวคหบดีผู้ร่ำรวย ส่วนนางในตอนนี้เป็นเพียงแค่น้องสาวของฮองเฮาที่สามีไม่เคยแยแสนับตั้งแต่แต่งงานร่วมหอมาด้วยกันเกือบยี่สิบปี สามีไม่เคยเหลียวแลนางกับลูกนางไม่เคยตำหนิ สามีรักหลี่ฮูหยินมากกว่านางก็ไม่เคยโกรธ แต่ว่าสิ่งที่หลี่ฮูหยินทำลงไปวันนี้นั้นเกินขอบเขตที่นางจะอดทนได้แล้วจริงๆ
 "นายท่าน...ท่านไม่เคยรัก ไม่เคยเมตตาลูก ข้ากับลูกก็อดทนมาตลอด แต่ ณ วันนี้วันที่ท่านไม่ได้ถามหาความจริง แต่ท่านกลับปล่อยให้ฮูหยินรองทำร้ายลูกอย่างไม่ยุติธรรม เช่นนี้แล้วความยุติธรรมนั้นมีจริงรึ!" จางเยี่ยนทำท่าจะตบภรรยาเอกของตนเองแทนด้วยความโมโห แต่ทว่าเสียงทรงอำนาจของไท่ฮูหยินผู้เป็นมารดาดังขึ้นห้าม
 "พอได้แล้ว!" ไท่ฮูหยินตวาดขึ้นเสียงดัง
 นางมองหน้าบุตรชายผู้เป็นจ้าวสกุลด้วยความไม่พอใจยิ่ง
 "ลูกภรรยาเอกกับภรรยารองแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน เจ้าเลือกรักแม่ไม่ว่า แต่ซีเอ๋อร์นางคือลูกในไส้ของเจ้าเช่นกัน เจ้าทำกับนางเช่นนี้หากองค์ฮองเฮาทรงทราบขึ้นมา โทษหนักสถานใดเจ้ารู้หรือไม่?!"
 การที่ไท่ฮูหยินกล่าวถึงหลิวฮองเฮา เพราะว่าองค์ฮองเฮานั้นทรงเป็นพระญาติสนิททางฝั่งของจางฮูหยิน และทรงมีอำนาจในราชสำนักมากพอสมควรทีเดียว แต่ทว่าต่อให้พี่สาวของจางฮูหยินจะเป็นถึงฮองเฮา คนอย่างจางเยี่ยนก็แทบไม่สนใจไยดีนางนัก แม้จะไม่เคยตบตีนาง แต่ทว่ากลับปล่อยให้หลี่ฮูหยินรังแกนางกับบุตรสาวได้ตามอำเภอใจ
[1] ตำแหน่งพระชายาเอกในองค์รัชทายาท


"ท่านย่าเข้าข้างนางหรือเจ้าคะ!" เป็นจางเซียวหรูที่โวยวายออกมาเสียงดัง สายตาของนางที่แสดงออกมานั้นบ่งบอกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก
 ไท่ฮูหยินมิได้ตอบคำถามของผู้เป็นหลานสาวอีกคน แต่ทว่าสายตาของนางกลับจดจ้องที่หลี่ฮูหยินและจางเซียวหรูแทน
 จางเซียวหรูหยิบผ้าไหมพระราชทานจากหยางเต๋อเฟยขึ้นมาชูต่อหน้าทุกคน "ผ้าไหมนี้เป็นของพระราชทานที่พระสนมเอกทรงประทานให้กับลูก ท่านย่าก็ทราบดีความสัมพันธ์ระหว่างหลานกับองค์ชายใหญ่..."
 "เจ้าเลิกฝันลมๆ แล้งๆ เรื่ององค์ชายใหญ่ได้เลย พวกเจ้าแม่ลูกคิดการอันใดอยู่คิดว่าข้าไม่รู้รึ?" คิ้วของไท่ฮูหยินขมวดเข้าหากันขณะที่จ้องสองแม่ลูกคู่นั้น
 "ซีเอ๋อร์! เจ้าขโมยของของพี่สาวเจ้า ของสิ่งนี้เป็นสิ่งที่หยางเต๋อเฟยพระราชทานให้กับนาง หากเจ้าไม่โขกศีรษะขออภัยต่อนาง ข้าจะสั่งโบยเจ้า!" จางเยี่ยนไม่ได้สนใจความสัมพันธ์ของภรรยาเอกกับฮองเฮา หรือความสัมพันธ์ในฐานะบิดากับบุตรแต่อย่างใด เขารักและชื่นชมหลี่ฮูหยิน ภรรยาผู้เป็นรักเดียวและเป็นสตรีที่เขารักมาตลอด หาใช่ภรรยาเอกที่ถูกบังคับให้ตบแต่งด้วยไม่
 จางฮูหยินขอร้องวิงวอนต่อสามีทั้งน้ำตา "นายท่าน นางก็เป็นบุตรีของ
ท่านคนนึงเช่นกัน ขอท่านอย่าให้นางทำเช่นนี้เลย ขอให้พิสูจน์หาความจริงกันก่อน"
 จางเยี่ยนผลักจางฮูหยิน ภรรยาเอกของตนออกอย่างแรง ไท่ฮูหยินและบ่าวรับใช้คนสนิทต้องมาประคองร่างของฮูหยินเอกที่ถูกผลักจนล้ม
 "ท่านแม่!" จางฮูหยินถูกผลักอย่างแรงจนกระอักโลหิตออกมา แม้จะเป็นโลหิตเพียงไม่กี่หยด แต่กลับสร้างความเจ็บปวดและความเสียใจให้กับนางผู้เป็นภรรยาเอกยิ่งนักที่ไม่สามารถปกป้องบุตรสาวจากความอัปยศครั้งนี้ได้
 แม้ว่าไท่ฮูหยินจะพยายามเปลี่ยนใจหรือใช้อำนาจเท่าใด ก็ไม่อาจข่มจางเยี่ยนที่หลงใหลหลี่ฮูหยินจนแทบไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้ได้
 จางอวิ๋นซีอยู่ในสถานะที่แม้แต่มารดานางก็ไม่อาจปกป้องได้ หลายครั้งนักที่นางถูกย่ำยีศักดิ์ศรี หลายครั้งนักที่นางกับมารดาถูกกลั่นแกล้งครั้งแล้วครั้งเล่า หลายครั้งนักที่นางอยากกราบทูลต่อองค์ฮองเฮาแต่นางก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องด้วยมารดาเคยร้องขอเอาไว้ว่าไม่ต้องการให้บิดาเดือดร้อน คงเป็นเพราะความใจดีของมารดากระมังที่ทำให้อีกฝ่ายข่มเหงรังแกพวกนางเช่นนี้
 จางอวิ๋นซีไม่มีทางเลือกนอกจากยอมคุกเข่าต่อหน้าจางเซียวหรูและคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเพื่อขออภัยต่ออีกฝ่าย นางยอมทำเพื่อมิให้มารดาต้องเจ็บตัวอีกต่อไป หากวันใดที่นางลุกขึ้นมาสู้ได้นางจะสู้อย่างไม่คิดสิ่งใด!
 แม้ว่าไท่ฮูหยินพยายามร้องขอให้บุตรชายหยุดการกระทำเช่นนี้ แต่จางเยี่ยนกลับนิ่งเฉยนัก
 "เจ้าจะนิ่งเฉยต่อนางไม่ได้นะอาเยี่ยน! องค์ไทเฮาทรงมีพระเสาวนีย์ให้เชิญนางเข้าวัง!" ไท่ฮูหยินกล่าวเสียงดังพร้อมกับพระราชสาสน์ในมือ ซึ่งประทับตราพระราชลัญจกรขององค์ไทเฮาเอาไว้อย่างชัดเจน
 "ไทเฮาทรงเชิญซีเอ๋อร์ไปร่วมงานฉลองวันพระราชสมภพของพระนาง ซึ่งจัดงานล่องเรือชมบงกช หากเจ้าทำร้ายซีเอ๋อร์ รู้หรือไม่ว่าไทเฮากับฮองเฮาจะจัดการพวกเจ้าสถานใด และอาจลามไปทั้งสกุล เจ้าอยากให้เป็นเช่นนั้นรึ?" ไท่ฮูหยินถามเสียงแข็ง
 "ข้าได้ยินข่าวลือหนาหูนัก ว่าไทเฮาทรงหมายพระทัยจะจัดหาพระชายา
ให้กับท่านอ๋องแต่ละองค์ ข้าไปร่วมได้หรือไม่เจ้าคะท่านย่า" จางเซียวหรูถามขณะที่นัยน์ตาของนางลุกโตราวกับไข่ห่านด้วยความดีใจ งานวันพระราชสมภพของไทเฮานี้ เชื้อพระวงศ์ชั้นสูงมากมายจะถูกเชิญเข้ามาร่วมงาน หนึ่งในนั้นต้องมีหานไท่หยาง ซึ่งเป็นพระราชโอรสในฮองเฮาและว่าที่องค์รัชทายาทด้วยเป็นแน่
 จางเซียวหรูนางคิดอย่างดีใจ นางอยากเข้าวังอย่างจางอวิ๋นซีบ้าง แค่เพราะจางอวิ๋นซีมีศักดิ์เป็นหลานสาวของฮองเฮา นางก็สามารถเข้าออกตำหนักฝ่ายในได้อย่างสบายใจ อีกทั้งยังเป็นนางรับใช้ที่ใกล้ชิดกับไทเฮา ทำให้ได้รับความโปรดปรานไม่น้อยเลย
 หากนางสามารถใช้ความงามที่มี ทำให้องค์ชายรองอย่างหานไท่หยางหลงรักนางได้ ตำแหน่งพระชายารัชทายาทคงอยู่ไม่ไกลจากเอื้อมมือของนางแน่
 "เจ้าคิดการอันใดกันลูกหญิง เห็นชัดๆ ว่าไทเฮาทรงต้องการให้น้องสาวของเจ้าไปเพียงเท่านั้น บุตรีฮูหยินรองอย่างเราจะได้เข้างานนี้ง่ายๆ หรือ?" เสียงของหลี่ฮูหยินแสร้งกล่าวด้วยความน้อยใจ จนจางเยี่ยนต้องกล่าวปลอบ
 "อย่างไรเสียเจ้าเองก็เป็นฮูหยินของข้า ข้าต้องพาเจ้าไปด้วยอยู่แล้ว" จางเยี่ยนกล่าวกับหลี่ฮูหยินอย่างอ่อนโยน
 หลี่ฮูหยินกับบุตรสาวยิ้มอย่างลำพองใจ
 จางเซียวหรูกลับเรือนพร้อมกับมารดาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ นางคิดกังวลมากมายเกี่ยวกับงานวันพระราชสมภพของไทเฮาที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกสามวัน อีกทั้งในช่วงนี้เมืองหลวงมีข่าวลือหนาหูยิ่งนักเกี่ยวกับการคัดเลือกพระชายาให้กับอ๋องแต่ละองค์ ซึ่งเป็นองค์ชายที่ฮ่องเต้หานทรงอวยพระยศขึ้นทั้งหมด รวมถึงองค์ชายใหญ่ซึ่งเป็นโอรสพระสนมหยางเต๋อเฟยอีกด้วย
 "ข้าไม่สบายใจเลยเจ้าค่ะท่านแม่ ไทเฮากับฮองเฮาทรงโปรดปรานจาง อวิ๋นซีมาก หากนางถูกมอบสมรสพระราชทานให้กับอ๋องไท่หยางแล้วนั้น หากอนาคตอ๋องไท่หยางถูกสถาปนาเป็นรัชทายาท นางก็จะเป็นฮองเฮาน่ะสิเจ้าคะ! ข้าไม่ยอมๆ นะท่านแม่!" จางเซียวหรูโวยวาย นางอิจฉาริษยาจางอวิ๋นซียิ่งนัก อีกฝ่ายมีมารดาเป็นฮูหยินเอก แม้จะไม่ได้รับความโปรดปรานจากบิดา แต่ไท่ฮูหยินผู้เป็นย่าก็ยังเข้าข้างนางเสมอ อีกทั้งมารดายังมีศักดิ์เป็นน้องสาวของฮองเฮาอีก จะไม่ให้นางอิจฉาริษยาอีกฝ่ายได้อย่างไร แม้นางจะเพียรพยายามมากเท่าใดก็ไม่อาจมีได้เท่าอีกฝ่าย
 "เจ้ามีความสามารถมากถึงเพียงนี้ สมรสพระราชทานถูกตัดสินโดยฝ่าบาท ทรงต้องมองการณ์ไกลอย่างลูกแม่เป็นแน่" หลี่ฮูหยินลูบหัวบุตรสาวอย่างปลอบประโลม แต่ทว่าลึกๆ แล้วในใจของนางก็หวั่นไหวอยู่เช่นกัน
 "เหนือกว่าฝ่าบาทก็คือไทเฮา ไทเฮาทรงคุมได้ทั้งราชสำนัก เราต้องหาทางไม่ให้นางเข้าร่วมงานเลี้ยงนะเจ้าคะท่านแม่ ไม่เช่นนั้นฝันของข้าจะพังทลายหมด" จางเซียวหรูกล่าว
 "หึ! แม่รับรองว่าแม่ต้องหาทางจัดการนางแน่!"
 ตกดึกกลางคืน
 หลี่ฮูหยินลอบติดต่อกับคนจากสกุลหลี่ของตนเองอย่างลับๆ นางวางแผนการเอาไว้ ว่าอย่างไรจะต้องกำจัดจางอวิ๋นซีก่อนถึงวันงานฉลองพระราชสมภพของไทเฮาก่อนแน่ นางต้องทำเพื่อให้อนาคตของบุตรสาวนางมั่นคง อย่างน้อยหากจางเซียวหรูมิได้อภิเษกกับอ๋องไท่หยาง แต่หากนางได้อภิเษกกับองค์ชายใหญ่ ซึ่งเป็นโอรสของหยางเต๋อเฟย ตำแหน่งพระชายารัชทายาทคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมนัก
 และศัตรูในอนาคตที่จะเป็นภัยต่อบุตรสาวของนางก็จะหมดไปด้วย
 จางอวิ๋นซี...เจ้าไม่สมควรมาแย่งความสุขของลูกข้าไป!
 "จัดการตามนี้ คืนนี้จัดการนางเสร็จเอาร่างนางมาที่..."
 หลี่ฮูหยินกระซิบเสียงเบากับกลุ่มชายลึกลับ
 เซียวเหม่ยฉีในร่างของจางอวิ๋นซีซึ่งนอนแน่นิ่งในเกี้ยว ถูกพามายังจวนสกุลจางในสภาพที่เปียกปอน เนื่องจากงานฉลองวันพระราชสมภพของไทเฮาถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว และจางอวิ๋นซีคือผู้ที่ไทเฮาทรงมีพระเสาวนีย์เชิญร่วมงานสำคัญในครั้งนี้ หากนางหายไปย่อมเป็นผลไม่ดีต่อสกุลจางอย่างแน่นอน แต่ทว่าจางเยี่ยนก็หาได้สนใจการหายไปของบุตรสาวนัก ร้อนถึงไท่ฮูหยินและจางฮูหยินที่แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ จึงสั่งให้พ่อบ้านมู่และหรูหรงออกตามหานางพร้อมกับคนในจวนอีกสามสี่คน
 แต่ทว่าไท่ฮูหยินก็ไม่คาดคิดว่าจะเจอสภาพของหลานสาวสุดที่รักในสภาพที่เปียกปอนเช่นนี้
 พ่อบ้านมู่และคนในจวนช่วยกันพาร่างของจางอวิ๋นซีเข้าไปด้านใน สาวใช้คนสนิทของหลี่ฮูหยินจึงรีบมารายงาน สร้างความตกใจให้กับหลี่ฮูหยินและจางเซียวหรูยิ่งนักที่รู้ว่าอีกฝ่ายถูกตามหาร่างจนพบ
 "ท่านแม่ เราจะทำยังไงดีเจ้าคะ หากนางจำได้ว่าพวกเราวางแผนฆ่านาง เราต้องแย่แน่ๆ ท่านแม่" จางเซียวหรูเขย่าแขนมารดาอย่างเป็นกังวล
 หลี่ฮูหยินปลดมือบุตรสาวออกจากแขน
 "เอาล่ะๆ ตอนนี้เราต้องทำเป็นทองไม่รู้ร้อนไปก่อน แต่เจ้าวางใจเถิดคนพวกนั้นเป็นคนของเรา หากพวกมันถูกจับได้พวกมันยอมพลีชีพทันที"
 จางเซียวหรูรู้สึกขัดใจยิ่ง นางมองมารดาเดินนำออกไปจากเรือนในเพลาค่ำคืนหลังจากฝนหยุดตกเช่นนี้
 'จางอวิ๋นซี เจ้าจะเป็นมารขัดขวางข้าไปถึงเมื่อใด!?'
 จางเซียวหรูกำหมัดแน่น นางคิดแค้นอีกฝ่ายในใจยิ่งนัก เหตุใดนางจึงตายยากตายเย็นเยี่ยงนี้!
 เซียวเหม่ยฉีตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของจางอวิ๋นซีดังเดิม นางปรือตาขึ้นมาขจัดความง่วงและอาการปวดหัวออกไป ในหัวพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่หญิงสาวผู้นั้นพาเธอมายังโลกแห่งนี้ โลกที่อยู่ห่างไกลจากความเจริญเกือบพันปี!
 หญิงสาวเอามือกุมศีรษะของตนเองเอาไว้ ผลจากการตากฝนนานๆ ทำให้เธอเริ่มเป็นไข้และตัวร้อนรุมๆ นัก
 "คุณหนู ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" เสียงใสของหญิงสาวที่รุ่นราวคราวเดียวกับเซียวเหม่ยฉีดังขึ้น เด็กสาวคนนั้นหันหน้ามาหาผู้ที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะเอาผ้าที่ชุบน้ำค่อยๆ เช็ดตามลำตัวของอีกฝ่าย
 "คุณหนู ท่านสลบไปหนึ่งวันเต็มๆ เลยนะเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงไปอยู่ในที่รกร้างเช่นนั้นกัน อันตรายมากนะเจ้าคะดีที่ไท่ฮูหยินสั่งให้ข้าพวกข้าออกตามหาท่านที่บริเวณนั้น จึงได้เจอกับท่าน..." หรูหรงเอ่ยยืดยาว
 "เดี๋ยวๆ นะ เธอเรียกฉันว่าคุณหนู?" เซียวเหม่ยฉีขมวดคิ้วถามอีกฝ่าย ตอนนี้หญิงสาวพอจำได้รางๆ เกี่ยวกับเจ้าของร่างนี้ที่ต้องการให้เธอมาแก้แค้นใครบางคน ใครบางคนที่ฆ่าเจ้าของร่างนี้...
 หรูหรงพยักหน้าตอบ "เจ้าค่ะ ท่านคือคุณหนูบุตรสาวฮูหยินใหญ่ของจวนนี้"
 นึกไม่ถึงแฮะ ว่าเจ้าของร่างที่ฉันอยู่จะมีพ่อแม่เป็นเศรษฐีรวยขนาดนี้...
 เซียวเหม่ยฉียิ้มในใจกับความคิดของตนเอง
 "แล้วเธอคือ..."
 หรูหรงวางผ้าในมือลงกับอ่างน้ำอุ่นด้วยท่าทีตกใจ นางนั่งลงข้างๆ กับจาง อวิ๋นซีผู้เป็นนาย "คุณหนู ท่านความจำเสื่อมจนจำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ?"
 เซียวเหม่ยฉีอยากจะเขกหัวสักร้อยทีนัก ทั้งๆ ที่เธอถูกพามาอยู่ในร่างนี้แล้วแท้ๆ แต่กลับจะก่อเรื่องวุ่นวายอีก
 "เอ่อ คือว่า" เซียวเหม่ยฉีพยายามคิดหาข้อแก้ต่างในใจเพื่อไม่ให้สาวใช้ของจางอวิ๋นซีตกใจเอาได้
 "ซีเอ๋อร์ของย่า เจ้าฟื้นแล้วหรือ?" ไท่ฮูหยินเดินเข้ามาหาผู้เป็นหลานสาวอย่างรวดเร็ว เซียวเหม่ยฉีทำตัวไม่ถูกนักเมื่อเจอกับเหตุการณ์แบบนี้
 หญิงสาวอยู่ในสถานะน้ำท่วมปาก จะกล่าวอ้างสิ่งใดในเพลานี้ก็ไม่อาจทำได้ นางพยายามตั้งสติให้มั่นคงแล้วคิดถึงเหตุการณ์ทุกอย่างให้ถี่ถ้วน
 "ซีเอ๋อร์" เสียงของจางฮูหยินดังมาจากหน้าห้อง นางเดินสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็วตรงเข้าสวมกอดจางอวิ๋นซีด้วยความคิดถึง
 นานมากแล้วที่เซียวเหม่ยฉีไม่เคยสัมผัสถึงความรู้สึกอบอุ่นของมารดา เนื่องจากว่าเธอสูญเสียครอบครัวไปตั้งแต่ยังเด็ก จึงถูกญาติๆ ของเธอพาไปเลี้ยงดูจนกระทั่งได้ทำงานเป็นหมอในโรงพยาบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ซึ่งป่านนี้คุณย่าของเธอคงคิดถึงเธอเป็นแน่
 เซียวเหม่ยฉีมองใบหน้าแต้มยิ้มของไท่ฮูหยินอีกครั้ง ใบหน้าของผู้เป็นย่าของนางก็ลอยทับมา ป่านนี้ท่านจะรู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลานสาวคนนี้
 เอาล่ะ...อยู่ในร่างของเธอก็ไม่ได้แย่กว่าที่คิดนะ ฉันจะเป็นจาง อวิ๋นซีเพื่อเธอก็แล้วกัน จางอวิ๋นซีคนใหม่...


แคว้นต้าเว่ย รัชศกเจินเทียนที่สี่
ล่วงเข้ายามอ้าย(สามทุ่ม)ไปแล้วกว่าที่เบื้องหน้าหอคณิกาเมฆาจันทร์แห่งหลิวโจวปรากฏร่างราชองครักษ์กู้ผู้มีเรือนผมขาวโพลน ใบหน้างดงามเย็นชากับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นดั่งจะแผดเผาป้ายชื่อหอคณิกาแห่งนี้ให้มอดไหม้เป็นจุณเสียให้ได้
 วันนี้หัวหน้าราชองครักษ์ประจำพระองค์เช่นกู้เฉิงฮว่าน้อมรับพระเสาวนีย์เยี่ยฮองเฮาออกมาตามหา 'อิ๋งกูกู' หรือก็คืออิ๋งซินภรรยาผูกผมเพียงคนเดียว
 วันก่อนนางกับเขามีปากเสียงกัน จนอิ๋งซินผู้แสนดีมาตลอดถึงกับหนีหายออกจากจวน กู้เฉิงฮว่าถอนหายใจแรงก่อนเดินเข้าไปด้านใน วันนี้เจินเทียนฮ่องเต้ผู้เป็นายเหนือหัวประทานพระเมตตาชี้เบาะแสให้องครักษ์คนสนิทเช่นกู้เฉิงฮว่ามาตามหาภรรยาไกลถึงหลิวโจว
 "คุณชายท่านนี้...เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกใช่หรือไม่เจ้าคะ"
 เสียงแหลมบาดหูของเหนียงเหนียงผู้ดูแลดังขึ้นพร้อมกับร่าวอวบอัดปรี่เข้ามาถึงตัวกู้เฉิงฮว่าฝ่ามือขาวเพียงพลิกแผ่นป้ายอาญาสิทธิ์แสดงตัวตน...ดวงตาคมไม่แม้แต่จะมองใบหน้าแข็งค้างของเหนียงเหนียงผู้ดูแล
 "จัดห้องพักให้ข้าก็พอ...ปิดปากของเจ้าให้สนิทเสียด้วย"
 น้ำเสียงเย็นชาของกู้เฉิงฮว่าสะท้อนเข้าหูเหนียงเหนียงผู้ดูแลดั่งสายลมพัดผ่าน ไม่ทันนางจะได้เอ่ยวาจาอันใดเพิ่มเติม ร่างโปร่งบางของบุรุษใบหน้างดงามบูดบึ้งหายลับขึ้นไปยังชั้นสอง
 .....กิจการหอเมฆาจันทร์ในต้าเว่ยมีทั้งหมดสามแห่ง หนึ่งคือเมืองหลวง สองคือสุยโจวและสามคือหลิวโจว.....
 สองแห่งก่อนหน้านั้นกู้เฉิงฮว่าเคยไปเยือนมาหมดแล้วเมื่อครั้งยังเป็นองครักษ์ลับ นึกไม่ถึงเพียงก้าวขาออกจากเมืองหลวงอีกครั้งกลับได้มาเยือนหอเมฆาจันทร์แห่งที่สาม
 'ห้องบงกชพิรุณ'
 ห้องพักส่วนตัวห่างไกลผู้คนของหอเมฆาจันทร์ที่หลิวโจวนี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับอีกสองแห่งที่เหลือ ทั้งเตียงนอน อ่างน้ำ จนถึงม่านบังตาอันคุ้นเคย
 …เมื่อคราวที่เจออิ๋งซินครั้งแรกก็เป็นห้องพักพิเศษเช่นนี้…
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥


"แม่นางอิ๋งซินท่านหนีองครักษ์กู้มาเช่นนี้...จะดีหรือเจ้าคะ..."
 ดรุณีน้อยนามว่าเสี่ยวเจียวอดเอ่ยปากถามอิ๋งซินไม่ได้ คราวก่อนที่เจอทั้งคู่คืองานวิวาห์สุดแสนอลังการของพวกเขา ครั้งนั้นนับเป็นงานใหญ่ในรอบหลายสิบปีของสกุลกู้ แม่ทัพผู้เฒ่ากู้รับเป็นธุระฝั่งญาติเจ้าบ่าวส่วนญาติฝ่ายเจ้าสาวถึงกับเป็นโอรสสวรรค์
 สองบ่าวสาวในชุดวิวาห์สีแดงงดงามเจิดจ้า ราชองครักษ์กู้ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเย็นชากับเรือนผมขาวโพลนนั้นเสี่ยวเจียวยังจำได้ดี
 "พวกท่านมีปากเสียงเรื่องใดกันแน่ถึงขนาดท่านหนีออกจากจวนเช่นนี้"
 "หากองครักษ์กู้ตามมา ถึงตอนนั้นท่านจะทำอย่างไร"
 ปากน้อยของเสี่ยวเจียวเจื้อยแจ้วพูดไม่หยุดจนอิ๋งซินเวียนหัว ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงริมหน้าต่างบานใหญ่
 "...อ๊ะ!!...แม่นางอิ๋งซินใบหน้าท่านซีดเซียวยิ่งนัก ให้ข้าตามหมอให้ดีหรือไม่?"
เสี่ยวเจียวลนลาน
 "...ไม่...ไม่ต้องหรอกข้าอยากพักผ่อนสักหน่อย"
 เสี่ยวเจียวพาอิ๋งซินไปที่เตียงอย่างว่าง่าย ทั้งยังกำชับว่าให้นางพักผ่อนสักสองชั่วยามแล้วจึงจะเข้ามาดูนางอีกครั้ง
 ลับร่างเสี่ยวเจียวไปไม่นาน...ใบหน้าบูดบึ้งของกู้เฉิงฮว่าโผล่มาถึงข้างเตียงนอนอิ๋งซิน ดวงตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างเมียรักที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงได้แต่ถอนหายใจ
 .....หากนางหนีเขาออกมาเช่นนี้ สามีผู้เป็นทาสภรรยาเช่นกู้เฉิงฮว่ามีหรือจะไม่ตามใจ....
 .....นางจะไปที่ใดกันแน่....ถึงได้มุ่งหน้ามายังสถานที่ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันมาก่อนอย่างเมืองหลิวโจว
 "....อื้อ....."
 กู้เฉิงฮว่าสะดุ้งสุดตัว!!!! จู่ๆ ร่างน้อยบนเตียงหลุดเสียงละเมอแผ่วเบา หัวคิ้วเรียงงามดุจกิ่งหลิวของอิ๋งซินขมวดมุ่นเข้าหากัน
 ฝ่ามือเรียวยาวทาบลงกลางศีรษะอิ๋งซินปราณอบอุ่นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างบาง อิ๋งซินรู้สึกสบายไปทั้งร่างทั้งที่เมื่อครู่ยังรู้สึกทั้งร่างร้อนดังไฟ
 ...เป็นผู้ใดอยู่กับนางเสี่ยวเจียวหรือ..
 "ท่านตื่นแล้วหรือ"
 น้ำเสียงเจื้อยแจ้วนี้เป็นเสี่ยวเจียวไม่ผิดแน่
 "เสี่ยวเจียวนั่นมือเจ้าเปื้อนอะไรมา...เหตุใดถึงได้ดำเป็นปื้นเช่นนั้น"
 อิ๋งซินสะดุดตากับข้อมือขาวผ่องของเสี่ยวเจียวที่บัดนี้เปรอะไปด้วยคราบสีดำ
 "...เพ้ย!!...ข้าเผลอทำน้ำหมึกราตรีหกน่ะ"
 "อย่าเอ่ยถึงเลย!!"
 เสี่ยวเจียวน้ำเสียงขึ้นจมูกทันที
 "แล้วเจ้าเอาน้ำหมึกราตรีมาทำอะไร"
 น้ำหมึกราตรีนั้นเป็นตัวยาสมานใช้สำหรับปลอมแปลงใบหน้า หากแต่สิ่งนั้นมีสีดำสนิทล้างออกยากเวลาใช้จำต้องผสมกับตัวยาหลายขั้นตอนค่อนข้างยุ่งยาก เสี่ยวเจียวจะใช้ปลอมใบหน้าไปทำอันใด
 "เจ้ามีงานด่วนเช่นนั้นหรือ"
 "เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนข้าหรอก "
 "ข้าไม่ได้เป็นอะไร...เจ้าดูสิ...."
 อิ๋งซินกลอกตาให้เสี่ยวเจียวดู พร้อมทั้งโบกไม้โบกมือเป็นการยืนยัน
 "ข้ามีงานด่วนจริงอย่างท่านว่า"
 เสี่ยวเจียวหน้ามุ่ย
 "แม่นางอิ๋งซินข้ารู้นะว่าท่านกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง"
 "ท่านเคยถูกพิษร้ายแรงมาก่อน ตอนนี้ร่างกายท่านก็ไม่ค่อยสู้ดี"
 "เช่นนั้นข้าให้พี่สาวข้าไปกับท่านจะดีกว่า"
 "...เสี่ยวเจียว...เจ้าไม่มีญาติ..."
 เสี่ยวเจียวได้ยินคำพูดอิ๋งซินพลันขมวดคิ้ว พวกนางมาจากแคว้นเยี่ยด้วยกัน ภายหลังทั้งสองแยกกันไปเสี่ยวเจียวมาอยู่ที่หอเมฆาจันทร์เมืองหลิวโจว ส่วนอิ๋งซินรับใช้นายน้อยอยู่ที่สุยโจว พวกนางเป็นสายลับหอเมฆาจันทร์
 "เจ้ามีเรื่องปิดบังข้าหรือ"
 คราวนี้อิ๋งซินเสียงเย็นใส่เสี่ยวเจียว
 "แม่นางอิ๋งซิน...ข้ายังพูดไม่จบ"
 "พี่สาวข้านางเพิ่งมาจากแคว้นฉู่ ข้ากับนางแยกกันก่อนมาเจอท่านน่ะ"
 "นางเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง หากข้าไม่รับงานสำคัญมาเป็นตายข้าไม่ยอมห่างจากนางแน่"
 เสี่ยวเจียวหน้ามุ่ยดวงตาเล็กหยีของนางรื้นหยาดน้ำตา
 "เช่นนั้น...ข้าไม่รบกวนนางจะดีกว่า"
 อิ๋งซินเอ่ย
 "...อ้อ...ข้าลืมบอกไปนางเป็นหมอน่ะ"
 "นางชอบวิ่งเข้าใส่พวกโรครักษายาก โรคแปลกๆ พิษแปลกๆ ข้าเล่าเรื่องท่านเคยถูกพิษปราณบุรุษให้นางฟัง..นางตาโตเชียวเจ้าค่ะ"
 "อย่างไรท่านก็ให้นางไปด้วยเถอะ"
 เสี่ยวเจียวล้วงห่อเสี่ยวหลงเปาใส้ผักกับเห็ด กลิ่นหอมฉุยออกมาจากแขนเสื้อวางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมของผักกับเห็ดพลอยให้อิ๋งซินหยุดถามต่อ
 "ข้าตั้งใจไปซื้อใส้เนื้อกลับเหลือแต่ใส้ผัก เสี่ยวหลงเปาเจ้านี้อร่อยมาก"
 "...อ่ะ...ข้าวางไว้ตรงนี้เผื่อท่านหิวจะได้กิน"
 เห็นเสี่ยวเจียวทำท่านเดินกลับออกไป อิ๋งซินเรียกตัวนางไว้พลางเคี้ยวหลงเปาหอมกรุ่นลงท้อง
 "แล้วพี่สาวเจ้าเล่า"
 "ท่านพักผ่อนก่อนเถอะ ไว้ท่านอารมณ์ดีแล้วพรุ่งนี้ข้าค่อยให้นางมาหาท่าน"
 "...รบกวนเจ้าแล้ว.."
 "....อื้ม!!...เสี่ยวหลงเปาเจ้านี้อร่อยจริง"
 อิ๋งซินในปากยังเคี้ยวตุ้ยสองแก้มนางยัดด้วยเสี่ยวหลงเปาจนเต็มดูน่าเอ็นดูนัก
 "....ดูท่าน...กินอย่างกับสตรีตั้งครรภ์ยังใงยังนั้น"
 เสี่ยวเจียวจงใจเอ่ยถ้อยคำนี้ออกมาดวงตาเล็กหยีหรี่ลงพลางมองหน้าท้องอิ๋งซินไปด้วย
 "...อ่ะแฮ่ม...ร่างกายข้าจะท้องได้อย่างไร..เจ้าพูดจาไม่คิด!!!"
 "...อ้อ.....ข้าลืมไปเลย" เสี่ยวเจียวตอบหน้าตาเฉย
 "ว่าแต่...พี่สาวเจ้าชื่ออะไรหรือ"
 "นางชื่อเสี่ยวเหยียน"
 อิ๋งซินเพียงพยักหน้าตอบรับพลางจัดการดสี่ยวหลงเปาในมือต่อไป
 ...เสี่ยวเหยียน.....
 เหตุใดชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูนักราวกับว่านางเคยได้ยินจากที่ใดมาก่อน เมื่อครู่เสี่ยวเจียวตัวดีดันเอ่ยเรื่องตั้งครรภ์ขึ้นมาจนนางเกือบสำลักเสี่ยวหลงเปาเข้าให้
 นางทะเลาะกับกู้เฉิงฮว่าก็ด้วยเรื่องนี้ นางอาจกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่เพียงแต่กู้เฉิงฮว่ายืนยันหยักแน่นว่านางไม่อาจตั้งครรภ์ได้
 เป็นท่านหมอเทวดาฉานจิ่นบอกให้อิ๋งซินมาพบหมอเทวดาที่เชี่ยวชาญด้านรักษาพิษ ท่านหมอผู้นั้นมีนามว่า 'ซ่านเฟิง' เช่นนี้อิ๋งซินจึงดั้นด้นมาที่เมืองหลิวโจวเพื่อมาหาหมอเทวดาซ่านเฟิง
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥