โรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟีย
เช้าวันที่แสนธรรมดาของโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟีย เสียงพูดคุยของนักเรียนมากมายดังออกมาจากห้องโถง สร้างความวุ่นวายในยามเช้าให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น เช้าวันนี้นักเล่านิทานที่หลายคนชื่นชมได้เดินทางมาถึงโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว ทำให้เด็กหลายคนที่รอคอยการกลับมาของนักเล่านิทานต่างตื่นเต้นและรีบตรงมายังลานเล่านิทานด้วยความรวดเร็ว
"ทุกคนนักเล่านิทานมาแล้วหาที่นั่งเร็ว"
เสียงเด็กหลายคนตะโกนบอกเพื่อนคนอื่นๆ ส่งผลให้แต่ละคนต่างรีบหาที่นั่งแถวหน้าสุดด้วยความว่องไว
"เด็กทุกคนนั่งให้เรียบร้อยอีก 10 นาทีฉันจะเริ่มเล่านิทานแล้วนะ"
เสียงนักเล่านิทานกล่าวและเตรียมตัวเล่านิทานของตนเหมือนที่เคยทำมา ตอนนี้รอบตัวของนักเล่านิทานมีเด็กหลายร้อยคนนั่งบนเก้าอี้รอฟังนิทานอย่างใจจดใจจ่อ
"อนาตาเซียเธอว่าครั้งนี้นักเล่านิทานจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับอะไร"
มาเดลินกระชิบถามเพื่อนด้วยความอยากรู้
"ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยฟังนิทานเขามาก่อน" อนาตาเซียตอบก่อนถามมาเดลินถึงเพื่อนคนอื่นๆของตนทันที "โซอี้ เทียน่า แล้วก็ลูเซียไม่มาฟังนิทานด้วยหรอ"
"พวกนั้นไม่ชอบฟังนิทาน ไปเที่ยวเล่นที่ไหนก็มีรู้" มาเดลินตอบ
"อ๋ออ...หรอ"
"แต่ไม่เป็นไรเราฟังกัน 2 คนก็ได้"
มาเดลินตอบพร้อมส่งยิ้มหวานให้เพื่อนของตน
"อะ แฮ่ม...สวัสดีเด็กๆทุกคนคงจะรู้อยู่แล้วว่าฉันมาทำอะไรที่นี่ ฉันจะเล่าอะไรให้พวกเธอฟังคร่าวๆก่อนก็แล้วกัน ในดินแดนแห่งเวทมนตร์พวกเธอทุกคนคงจะรู้อยู่แล้วว่าดินแดนแห่งนี้กว้างใหญ่เกินบรรยายดินแดนของเรามีหลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเธอไม่เคยเจอ รวมถึงสัตว์วิเศษพันธุ์ต่างๆที่พวกเธอหลายคนใฝ่ฝันอยากจะครอบครอง สิ่งที่ฉันจะเอามาเล่าให้ทุกคนฟังในวันนี้คือ" "นิทานเรื่องกำเนิดฟินิกซ์"
 "นานมาแล้วว่ากันว่าวิหคเพลิง หรือสัตว์วิเศษที่พวกเราหลายคนเรียกว่าฟีนิกซ์นั้นถือเป็นนกชั้นสูงที่หลายคนต้องการ นกชนิดนี้มีพลังอำนาจมากมายส่งผลให้หลายคนมักจะตามล่ามันอยู่เสมอ ฟินิกซ์อาศัยอยู่บริเวณแหล่งน้ำที่มีอากาศเย็น ยามอรุณรุ่งมาถึงมันจะส่งเสียงหวานก้องกังวานไปทั่วบริเวณ และส่งเสียงร้องเพลงรับแสงอรุณไปพร้อมกับการเล่นน้ำในยามเช้า อาหารโปรดของมันคือสายลมอ่อนๆ น้ำอมฤต น้ำค้าง หรือหมอกบริสุทธิ์ที่ลอยขึ้นมาจากแม่น้ำและทะเล
เสียงร้องของนกฟีนิกซ์มีพลังเวทย์ สามารถสร้างกำลังใจและกระตุ้นความกล้าหาญให้แก่ผู้ที่ทำคุณความดีในยามที่จิตใจอ่อนแอท้อแท้ แต่ในทางตรงกันข้ามเสียงนั้นก็สามารถกลายเป็นเสียงร้องอันน่าสะพรึงในจิตใจของผู้ที่คิดชั่วได้เหมือนกัน น้ำตาของนกฟีนิกซ์มีพลังในการรักษาบาดแผลและชุบชีวิตให้พื้นขึ้นมา แต่ก็เป็นเรื่องยากที่มันจะหลั่งน้ำตาให้กับใครสักคน ยกเว้นคนคนนั้นจะมีคุณงามความดีมากและยังสมควรจะอยู่บนโลกเท่านั้น
เจ้านกตัวนี้มีกระบวนการเป็นอมตะที่ไม่เหมือนนกตัวอื่นๆ คือ เมื่อมันอายุแก่ได้ที่ราวๆ 500 ปี ร่างกายของมันจะโทรมลงและไร้เรี่ยวแรงจนไม่สามารถร้องเพลงได้เช่นเดิม เจ้านกตัวนี้รู้ว่าแม้เป็นอมตะ แต่ร่างกายเหี่ยวเฉานี้ก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน ดังนั้นมันจะบินกลับรังของตัวเอง และระหว่างทางมันจะเที่ยวเก็บไม้หอมนานาชนิดไปด้วย เมื่อมาถึงที่หมายมันจะเริ่มสานรังอันจะเป็นเชิงตะกอนของตัวเอง หลังจากนั้นร่างเจ้าฟีนิกซ์ก็จะเกิดเป็นไฟลุกท่วม มันจะปล่อยให้เพลิงเผาผลาญร่างให้เปลวไฟเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านกองพูน เวลาผ่านไปไม่นาน ภายในกองเถ้าถ่านนั้นก็เกิดลูกไฟรูปร่างเหมือนไข่ลุกเรืองค่อยๆ สว่างขึ้นๆ จนสุดท้ายดวงไฟก็แตกออก กลายเป็นฟีนิกซ์หนุ่มตัวใหม่กำเนิดขึ้นมาจากกองขี้เถ้าเดิม และวงจรชีวิตนกจะวนเวียนไปอย่างนี้จนไม่มีที่สิ้นสุด...จบ
"นี่คือการกำเนิดนกฟินิกซ์ เอาล่ะฉันมีปริศนาอยู่ 1 ข้อถ้าใครตอบได้ภายใน 2 วันฉันจะให้ของวิเศษ 1 ชิ้น โดยนับวันนี้เป็นวันที่ 1 ปริศนาคือ เมื่อตอนที่นกฟินิกซ์แก่กำลังจะถูกไฟเผาเป็นช่วงเวลาอะไร"
เจ้าของนิทานถามเด็กๆหลายคนที่นั่งอยู่รอบๆ เด็กมากมายต่างเดาคำตอบส่งเสียงพูดคุยจนดังไปทั่วบริเวณ ชายเจ้าปริศนามองเด็กมากมายและยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
เมื่ออนาตาเซียเห็นหลายคนเริ่มตอบคำถามเธอก็ดื่มน้ำที่หยดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ลงไปทันที เวลาผ่านไปไม่นานสาวน้อยมองเห็นคำตอบในใจของนักเล่านิทาน เธอยิ้มออกมาด้วยความดีใจพร้อมหันซ้ายขวามองเพื่อนรอบข้างที่ตอบคำถามแต่ไม่ว่าจะตอบอะไรคำตอบของเขาเหล่านั้นก็ยังผิดอยู่ดี อยาตาเซียจึงนั่งนิ่งๆและดูสถานการณ์ต่อไป แม้ว่าเธอจะรู้คำตอบในใจแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังไม่ลุกขึ้นตอบในทันทีเนื่องจากมีหลายคนที่กำลังแย่งกันตอบอยู่ดังนั้นเธอจึงนั่งรอจังหวะที่ไม่มีใครตอบถึงจะลุกขึ้น
 เวลาผ่านไปไม่นานนักเรียนมากมายที่ต้องการของวิเศษต่างพยายามหาคำตอบของนักเล่านิทาน แต่ไม่ว่าจะตอบอะไรคำตอบนั้นก็ยังไม่มีใครตอบถูกอยู่ดีดังนั้นนักเล่านิทานจึงพูดกับเด็กๆที่นั่งอยู่รอบๆด้วยความใจเย็น
"ฟังทางนี้ๆ ไม่ต้องรีบตอบมีเวลาอีก 1 วันสำหรับการหาคำตอบดังนั้นพวกเธอควรไปหาคำตอบก่อน ยังไงฉันก็จะรอฟังคำตอบของทุกคนจนถึงวันพรุ่งนี้" นักเล่านิทานอธิบาย
 เมื่อเห็นดังนั้นอนาตาเซียที่กำลังรอจังหวะจึงได้ยกมือขึ้นแล้วพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น
"เอ่อ...คือว่าหนูมีคำตอบค่ะ"
อนาตาเซียยกมือกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด คำพูดของเธอทำให้รอบข้างสนใจขึ้นมาทันทีรวมถึงมาเดลินที่นั่งอยู่ข้างๆก็ด้วย เธอมองเพื่อนสาวของตนด้วยความตกใจและกังวลขึ้นมาทันทีพร้องกระซิบเบาๆที่ข้างหูของอนาตาเซีย
"อนาตาเซียคนอื่นยังตอบไม่ได้เลยแล้วเธอจะตอบได้ยังไง เธอยังไม่ทันได้ไปหาคำตอบตามที่เขาแนะนำเลยนะ เอาเป็นว่าถ้าเธอตอบไม่ถูกเดี๋ยวเรารีบไปจากตรงนี้ก็แล้วกัน" มาเดลินกล่าวกับอนาตาเซียด้วยความกังวลปนความอึดอัด เนื่องจากตอนนี้ทุกคนต่างจับตามองมายังทั้งสองด้วยความสนใจ
"สาวน้อยเธอมีคำตอบหรอ" นักเล่านิทานถาม
"ค่ะ มีค่ะ" อนาตาเซียตอบ
"แล้วคำตอบของเธอคืออะไรล่ะ" นักเล่านิทานถามต่อ
"คำตอบคือ เป็นช่วงเวลาของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ"
อนาตาเซียสาวน้อยร่างเล็กตอบนักเล่านิทานด้วยน้ำเสียงมั่นใจ และขณะนั้นเองคำตอบของอนาตาเซียก็ทำให้นักเล่านิทานสนใจขึ้นมาทัน
"ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นหรอ" นักเล่านิทานยังคงถามต่อไป
"เพราะฟินิกซ์ที่กำลังถูกไฟเผาก็เปรียบเหมือนช่วงเวลาผัดเปลี่ยนของชีวิต แม้จะถูกเผาแล้วเกิดขึ้นใหม่ในขี้เถ้ากองเดิม แต่ก็ถือเป็นการเกิดใหม่ของชีวิต จึงเปรียบเสมือนการเกิดขึ้นจากสิ่งเดิมนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ เช่นเดียวกับฟินิกซ์แก่ที่ถูกไฟเผาแล้วเกิดเป็นฟินิกซ์หนุ่มตัวใหม่ ดังนั้นคำตอบจึงเป็นช่วงเวลาของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ"
หลังจากตอบคำถามเสร็จผู้คนบริเวณลานต่างเงียบและมองมาที่สาวน้อยด้วยสายตาไม่น่าเชื่อ พวกเขารู้สึกแปลกใจมากที่สาวน้อยปี 1 สามารถตอบคำถามนี้ได้ ทำให้หลายคนจับจ้องมาที่สาวน้อยด้วยความสงสัย
"หนูน้อยเธอชื่ออะไร" นักเล่านิทานถามด้วยความสนใจ
"ชื่อ อนาตาเซียค่ะ"
"เอาล่ะ อนาตาเซียเธอเก่งมากเลยที่สามารถแก้ปริศนาแล้วตอบคำถามนี้ได้ อีกอย่างเธอยังสามารถอธิบายปริศนาออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีขาดตกบกพร่องเลยสักนิด ตั้งแต่ฉันเกิดมามีเธอคนแรกนี้แหละที่ใช้เวลาในการแก้ปริศนาของฉันได้เร็วที่สุด เธอทำให้ฉันรู้สึกประทับใจมาก ดังนั้นฉันจะมอบของวิเศษให้เธอตามที่ตกลงกันไว้ แล้วจะมอบของวิเศษอีกหนึ่งชิ้นให้เป็นรางวัลสำหรับความเก่งของเธอก็แล้วกัน" นักเล่านิทานกล่าวและล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าวิเศษของตัวเองพร้อมหยิบของรางวัลออกมาก่อนจะมอบของวิเศษให้อนาตาเซีย 2 ชิ้นตามที่กล่าวเอาไว้ ซึ่งหลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปเรียนตามปกติ
ห้องโถงใหญ่
"ทุกคนอนาตาเซียตอบปริศนาของนักเล่านิทานได้ด้วยแหละ นักเล่านิทานให้ของวิเศษอนาตาเซียมาตั้ง 2 ชิ้น" มาเดลินเงือกสาวนำเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มาบอกเพื่อนคนอื่นๆด้วยความตื่นเต้น "ดูสินี่เป็นของวิเศษที่อนาตาเซียได้มาเยี่ยมเลยใช่ไหมล่ะ เธอรู้ไหมนักเล่นนทานประทับใจอนาตาเซียมากเลยให้ของวิเศษมา 2 ชิ้น" มาเดลินบอกเพื่อนคนอื่นๆของตนด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิดและตื่นเต้นกับของวิเศษมากกว่าอนาตาเซียที่เป็นเจ้าของซะอีก
"จริงหรอ ว้าววว ของวิเศษคืออะไรหรออนาตาเซีย" โซอี้ถามเพื่อนด้วยความอยากรู้
"นี่คือยาเพิ่มพลังเวทย์ ส่วนนี่คือตำราปรุงยาโบราณ" อนาตาเซียตอบ
"เธอเก่งมากเลย ไม่เสียแรงที่ไปหาความรู้ในห้องสมุดทุกวัน เธอสามารถเอาชนะรุ่นพี่คนอื่นๆได้ เธอเป็นแม่มดคนแรกในประวัติศาสตร์ดินแดนแห่งเวทย์มนต์ที่สามารถไขปริศนาได้รวดเร็วที่สุด และอายุน้อยที่สุด" เทียน่าชม
"ใช่ ไม่เสียแรงที่เธออ่านหนังสือจนดึกดื่นทุกวัน เห็นทีตอนนี้ฉันคงต้องให้เธอช่วยสอนเวทย์บ้างแล้วแหละ" ลูเซียพูดแกมหยอกล้อ
หลังจากอนาตาเซียไขปริศนาครั้งนั้นได้ทุกคนในโรงเรียนก็เริ่มเอาชื่อของเธอไปพูดคุยกันมากขึ้นทำให้หลายคนในโรงเรียนเริ่มรู้จักชื่อของอนาตาเซีย แน่นอนว่าสิ่งที่พูดต่อๆกันไปไม่ได้มีแค่สิ่งดีแน่นอนทำให้มีหลายคนที่มองว่าเธอเก่งมากสามารถตอบคำถามได้ แต่บางคนก็บอกว่ามันเป็นเป็นเพราะโชคช่วย หรือไม่เธอก็รู้คำตอบอยู่แล้ว ถึงเป็นอย่างนั้นแต่ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไรเธอกับเพื่อนๆก็ไม่สนใจอยู่ดีเพราะมันไม่มีความจำเป็นที่เธอจะต้องสนใจกับคำพูดของคนอื่น
เช้าวันสดใสในโรงเรียนเวทมนตร์ทุกคนในโรงเรียนต่างใช้ชีวิตกันตามปกติแต่ว่าวันนี้มีอะไรที่แตกต่างจากวันอื่นๆเนื่องจากโรงเรียนได้จัดชมรมมากมายให้นักเรียนได้เลือก ส่งผลให้วันนี้ทุกคนดูครึกครื้นเป็นพิเศษ
โซอี้แวมไพร์แสนสวยผู้ชื่นชอบการทำอะไรใหม่ๆเธอเดินไปตามชมรมมากมายที่กำลังเปิดรับสมัครและเลือกชมรมที่ตนน่าสนใจ 1 ชมรมเพื่อเข้าร่วมก่อนจะเดินไปรวมตัวกับเพื่อนคนอื่นๆของตนเอง
"ทุกคนตอนนี้มีชมรมกำลังเปิดรับสมัคร พวกเธอเลือกชมรมรึยัง ปีนี้สตาเดเฟียเปิดให้มีชมรมเพิ่มขึ้นเพื่อที่เด็กนักเรียนจะได้มีตัวเลือกหลากหลาย พวกเธอสนใจชมรมอะไร" โซอี้ถามเพื่อนสาวทั้งสี่ที่นั่งรวมตัวกันอยู่
"ฉันเข้าชมรมผู้พิทักษ์ฝักหัด" เทียน่าตอบ
"แล้วเธอเลือกชมรมอะไรหรอโซอี้" ลูเซียถามเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความอยากรู้
"ฉันน่ะหรอ ฉันเลือกชมรมเต้นรำแวมไพร์สาวสวยอย่างฉันเหมาะที่สุดแล้วกับการเต้นรำ คิๆ" โซอี้พูดพร้อมหัวเราะเบาๆ "แล้วพวกเธอที่เหลือเลือกชมรมอะไรกันหรอ" โซอี้ถามกลับ
"ฉันเลือกชมรมร้องเพลงประสานลียง" มาเดลินตอบ
"แหง่ล่ะก็เธอเป็นเหงือกหนิ แล้วคนอื่นล่ะ"
"ฉันเข้าชมรมร่ายเวทย์"
ลูเซียตอบด้วยนำ้เสียงอู้อี้ฟังไม่ค่อยได้ใจความพร้อมเสียงกรุบกรับดังเป็นระยะเนื่องจากตอนนี้เธอกำลังนั่งเคี้ยวขนมอยู่เต็มปาก
"แล้วเธอล่ะอนาตาเซีย เลือกชมรมอะไร" เทียน่าหันไปถามอนาตาเซียที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ฉันเข้าชมรมปรุงยา"
"เยี่ยม ! ตอนนี้ก็ได้เวลาเรียนชมรมแล้วพวกเราแยกย้ายกันไปเรียนดีกว่า"
โซอี้กล่าวกับทุกคนด้วยความตื่นเต้นก่อนแยกกันไปเรียนชมรมของตัวเองตามตารางทันที
2 เดือนผ่านไปหลังจากการรับสมัครชมรมจบลงขณะนั้นเองในช่วงเย็นของวันหนึ่งเสียงประกาศจากกลุ่มสภานักเรียนดังไปทั่วโรงเรียน สร้างความสนใจให้กับนักเรียนเป็นอย่างมาก โดยเสียงประกาศมีใจความดังนี้
"ประกาศๆจากสภานักเรียนเดือนนี้มีการเปิดรับสมัครผู้พิทักษ์ประจำสตาเดเฟียอย่างเป็นทางการ โดยจะจัดการแข่งขันคัดเลือกผู้พิทักษ์ขึ้นในเดือนหน้า และการแข่งขันไม่มีการจำกัดชั้นปีในการสมัคร นักเรียนทุกคนสามารถลงสมัครได้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ส่วนรายละเอียดการสมัครอื่นๆสามารถอ่านได้ตามประกาศบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของโรงเรียน ขอจบการประกาศเพียงเท่านี้"
เสียงประกาศจบลงในเวลาเพียงไม่นานแต่ใจความการประกาศทำให้เด็กหลายคนเริ่มสนใจและพูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง
"พวกเราจะมีการรับสมัครผู้พิทักษ์ประจำโรงเรียน น่าตื่นเต้นจังถ้าอย่างนั้นโรงเรียนก็มีการจัดงานอีกแล้วสิ"
เสียงโซอี้พูดกับเพื่อนด้วยความตื่นเต้นพร้อมแววตากลมโตที่เปล่งประกาย
"เทียน่าเธอลงสมัครสอบเป็นผู้พิทักษ์รึยัง" อนาตตาเซียถาม
"แน่นอนเพราะฉันอยู่ชมรมผู้พิทักษ์ฝึกหัดรู้ข่าวก่อนพวกเธออยู่แล้ว" เทียน่าตอบ
"แล้วชมรมผู้พิทักษ์ฝึกหัดช่วยอะไรในการแข่งครั้งนี้" มาเดลินถามต่อ
"ก็พอช่วยได้ อย่างน้อยก็มีการเตรียมตัวและเรียนรู้เกี่ยวกับการเป็นผู้พิทักษ์"
"หวังว่าเธอจะผ่านการคัดเลือกนะ" โซอี้พูดให้กำลังใจ "แล้วเธอรู้รึเปล่าว่าการแข่งมีอะไรบ้าง" โซอี้ถามต่อ
"เท่าที่ชมรมบอกมามีทั้งหมด 5 ด่าน 1 ทดสอบความรู้ 2 ขี่ม้า 3 ฝึกความอดทน 4 ประลองเวทย์ 5 สู้กับสัตว์อสูร
"ห่ะ ! สู้กับสัตว์อสูรหรอ มันอันตรายมากเลยนะ" ลูเซียอุทานด้วยสีหน้าตกใจ
"ใช่แล้ว ฉะนั้นช่วงนี้พวกเธอทุกคนห้ามชวนฉันออกไปเที่ยวที่ไหนเด็ดขาด ฉันจะติวสำหรับการสอบเข้าเป็นผู้พิทักษ์" เทียน่าพูดด้วยความมุ่งมั่น
"ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพวกเราจะช่วยติวให้เธอเอง" โซอี้เสนอ "จริงไหมทุกคน"
"ใช่" ทุกคนตอบพร้อมกันแล้วหัวเรอะออกมาด้วยความดีใจ
"พี่ชายของฉันมีอาชาพายุหนึ่งตัวเอาเป็นว่าฉันจะส่งจดหมายไปขอยืมพี่ฉันมาใหเธอลองฝึกขี่ดูก็แล้วกัน" มาเดลินออกความเห็น
"ลูเซียจะช่วยเป็นคู่ฝึกเวทย์ให้เธอ ส่วนฉันกับโซอี้จะคอยปรุงยาสำหรับบาดเจ็บก็แล้วกัน" อนาตาเซียกล่าว
"ตกลงตามนี้ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันไปติวหนังสือที่ห้องของเธอสองคนก็แล้วกันนะอนาตาเซีย ลูเซีย เธอสองคนคิดว่าไง" เทียน่าถาม
"ไม่มีปัญหา" ลูเซียตอบ
เวลาผ่านไปไม่นานทั้ง 5 ตั้งใจกับการติวครั้งนี้มากถึงแม้ว่าจะไม่ได้ลงแข่งทุกคนก็ตาม แต่การติวทุกคนก็ช่วยกันอย่างเต็มที่
เช้าวันสดใสวันหนึ่งแสงแดดยามเช้าสว่างจ้าจนแทบจะแสบตาเทียน่าและมาเดลินออกมายังลานสนามหญ้าของโรงเรียนเพื่อฝึกขี่ม้าให้คล่องสำหรับการแข่งขัน ทั้งสองตั้งใจฝึกครั้งนี้อย่างจริงจังโดยมีอนาตาเซีย ลูเซีย และโซอี้นั่งดูทั้งสองอยู่บนศาลาพักผ่อน
"เทียน่าดูพยายามมากเลยเธอว่าไหม"
ลูเซียคุยกับเพื่อนขณะมองไปยังเพื่อนอีกคนด้วยความรู้สึกแปลกใจ
"บ้านของเทียน่าส่วนใหญ่เป็นผู้พิทักษ์ประจำสตาเดเฟียแทบทุกรุ่น อีกอย่างครอบครัวของเทียน่าเป็นครอบครัวใหญ่ทำหน้าที่ดูแลเมืองสตาทิสแห่งนี้มาตลอด ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างทุ่มเทและตั้งใจให้กับการแข่งขันเป็นผู้พิทักษ์ในครั้งนี้มาก จะได้เป็นเหมือนครอบครัว อีกอย่างถ้าสอบครั้งนี้ไม่ผ่านเธอคงต้องรอสอบปีหน้าใหม่พวกเธอก็รู้นิสัยเทียน่าว่าเป็นคนเต็มที่กับทุกอย่าง" โซอี้พูด
"เทียน่า มาเดลิน ถ้าเหนื่อยก็มาพักในร่มก่อนนะ ฉันเตรียมอาหารที่พวกเธอชอบมาให้ด้วย"
ลูเซียตะโกนบอกทั้งสองที่กำลังฝึกขี่ม้ากลางแดดอย่างหนักโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพัก
"ตกลง" เทียน่าตอบกลับและหยุดม้าทันที ก่อนจะเดินตรงไปที่พัก
"ดีนะวันนี้อากาศไม่ร้อนเท่าไหร่ ไม่งั้นเราสองคนคงเต็มไปด้วยเหงื่อ" มาเดลินกล่าวพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้ที่เพื่อนๆของเธอเตรียมเอาไว้และดื่มน้ำลงไปทันที
"มาเดลินเธอไม่มีอาการขาดน้ำใช่ไหม"
เทียน่าถามขณะเดินมานั่งข้างๆมาเดลินมาด้วยความเป็นห่วง
"ไม่หรอกตราบใดที่ฉันยังมีกำไลนี่อยู่ยังไงก็ไม่ขาดน้ำหรอก อีกอย่างกำไรอันนี้ยังทำให้ฉันสามารถเปลี่ยนหางเป็นขาได้สบายขึ้นไม่ต้องอาศัยเวททย์ของตัวเองมาก" มาเดลินตอบ
"แล้วปกติเปลี่ยนหางเป็นขาลำบากรึเปล่า"
อนาตาเซียถามเพื่อนด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"ก็ปกติถ้าไม่มีกำไลนี่เงือกทุกตนจะต้องใช้พลังเวทย์ตัวเอง ซึ่งการใช้เวทย์เปลี่ยนหางมันมีขีดจำกัดอยู่แล้ว โชคดีที่รากคริสตัลนี้สามารถเปลี่ยนเป็นของประจำกายที่ช่วยให้ไม่ต้องใช้พลังในข้อนี้ได้ อีกอย่างมันก็ไม่มีขีดจำกัดในการใช้ด้วย จนกว่าจะถอดมันออก"
"อ๋อ"
"วันนี้โซอี้กับฉันปรุงยาแก้พกช้ำสำหรับพวกเธอมาให้ ดื่มแล้วจะได้ไม่ปวดตามร่างกาย"
อนาตาเซียกล่าวกับเทียน่าและมาเดลิน หลังจากนั้นทั้งสองก็รับยาจากมืออนาตาเซียก่อนจะรีบดื่มลงไปทันที
"พวกเธอปรุงยาเก่งจังดื่มแล้วได้ผลชะงัดเลย"
เทียน่ากล่าวชมหลังจากดื่มยาปรุงของเพื่อนเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ทั้ง 5 กำลังนั่งพักคุยกันอยู่นั้น อยู่ๆเสียงฝีเท้าของบุคคลบางกลุ่มก็เดินตรงมายังทั้ง 5 พร้อมเสียงทักทายที่คุ้นเคยทำให้เทียน่าที่นั่งอยู่รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที
"ไงเทียน่า ฝึกไปถึงไหนแล้วจ๊ะ มีอะไรก็มาหาฉันได้นะพอดีพี่สาวฉันเป็นผู้พิทักษ์สตาเดเฟีย ตอนนี้ก็กำลังติวให้ฉันเป็นพิเศษ ถ้าเธอต้องการฉันสามารถขอพี่สาวฉันได้นะเธอจะได้มีผู้เชี่ยวชาญสอนไง..." หญิงสาวหน้าตาสะสวยพูดจาถากถางพร้อมมองเทียน่าที่กำลังนั่งอยู่ด้วยแววตาดูถูก "อืม...จะว่าไปแล้วการฝึกนี้ก็สำหรับสอบเป็นผู้พิทักษ์โดยเฉพาะเลยล่ะ ไม่ได้ฝึกแบบสะเปะสะปะไปเรื่อย เอาเป็นว่าถ้าเธอต้องการอะไรเพิ่มและไม่อยากฝึกแบบไม่รู้วิธีแบบนี้ก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ"
หญิงสาวผู้เย่อหยิ่งพูดจาเยอะเย้ยเทียน่าพร้อมเดินตรงเข้าไปหาเทียน่าด้วยแววตาเอาชนะ เธอเดินเข้าไปในศาลาพร้อมเพื่อนของเธออีก 2 คนและมองไปรอบๆอย่างวางอำนาจ
"โอลิเวีย"
เทียน่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเหลือบมองสามสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย
โอลิเวียสาวสวยที่ดูเพรียบพร้อมไปซะทุกอย่างเธอคือแม่มดครึ่งเอลฟ์ผู้มีผมสีแดงลอนหยิกสลวย พร้อมดวงตาสีเหลืองประกายพรึก เธอมีจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีแดงสด และผิวขาวเหลือง แววตาของเธอเต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์น่าหลงใหลที่ยากจะหยุดยั้งได้ นอกจากนั้นแล้วเธอยังมีเพื่อนสนิทอีกสองคนชื่อวิกตอเรียกับไครีย์
วิกตอเรียสาวแวมไพร์ครึ่งแม่มดหน้าตาสะสวยผมสีน้ำตาลอ่อนของเธอทำให้รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่น่าค้นหา พร้อมดวงตาสีเหลืองประกายอันทรงเสน่ห์ ปากสีแดงสดดั่งดอกกุหลาบ และผิวขาวซีดที่สร้างจุดสนใจให้แก่ใครหลายคน สิ่งนี้ทำให้เธอถือเป็นหนึ่งในหญิงสาวพราวเสน่ห์คนหนึ่งของโรงเรียนที่หลายคนให้ความสนใจ และแล้วคนสุดท้ายในกลุ่มของโอลิเวียคือ
ไครีย์ เงือกสาวครึ่งแม่มดผู้แสนงดงาม ดวงตาของเธอเป็นสีเขียวลึกลับเหมือนสาหร่ายทะเลลึก จมูกอันโด่งเป็นสันพร้อมปากสีสดเหมือนผลเชอรี่สุกทำให้ปากของเธอดูน่าดึงดูด ผิวขาวเหลืองและรูปร่างที่ดูมีน้ำมีนวลของเธอเมื่อรวมกับสัดส่วนทุกอย่างแล้วทำให้เธอดูน่าสนใจไปซะทุกอย่าง
ทั้งสามล้วนมีมนต์เสน่ห์แปลกประหลาดอันน่าหลงใหลและเต็มไปด้วยมนต์ขลังที่ทำให้หลายคนในโรงเรียนล้วนสนใจในตัวพวกเธอจนตั้งชายาว่าสามสาวอะโฟรไดท์ หญิงสาวทั้งสามตรงมาหากลุ่มของเทียน่าด้วยท่าทีเหยียดหยามและหาเรื่องทุกคนโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น สิ่งนี้ทำให้หลายคนไม่พอใจกับการกระทำของพวกเธอ
"พวกเธอคงจะติวกันอยู่สินะ ฉันว่ามันจะไม่สายถ้าเธอยอมแพ้แล้วถอนตัวซะ"
ไครีย์กล่าวกับเทียน่า
"ไครีย์เธอก็พูดเกินไปให้เทียน่าได้ทดสอบความสามารถหน่อย
วิกตอเรียพูดเสริมและยิ้มอย่างเหยียดหยาม
"คงไม่จำเป็นหรอกพวกเราติวกันเองก็ดีอยู่แล้ว" โซอี้ตอบ
"แหม่...โซอี้เธอจะไปรู้อะไร พี่สาวฉันเป็นถึงผู้พิทักษ์ย่อมรู้เรื่องการสอบคัดเลือกดีกว่าคนนอกอย่างพวกเธออยู่แล้ว" โอลิเวียตอบกลับด้วยท่าทีเหนือกว่า ขณะที่ทั้งสามกำลังพูดจาถากถางเทียน่าอยู่ๆโอลิเวียก็หันไปเห็นอนาตาเซีย จึงทำให้เธอเริ่มเลงเป้ามาที่อนาตาเซียต่อ "เอ๋...เธอคนนี้คืออนาตาเซียคนฉลาดประจำชั้นปี 1 หนิ อยู่กลุ่มกับเทียน่าเองหรอ จะว่าไปแล้วเธอก็ไม่ได้ดูเก่งอะไร สงสัยคงใช้โชคช่วยเหมือนที่เขาว่ากันจริงๆเธอสองคนว่าไหม" โอลิเวียพูดพร้อมหัวเราะกับเพื่อนๆของตน
"นี่...เธอ" ลูเซียลุกขึ้นด้วยท่าทีหงุดหงิดและเตรียมตัวจะต่อว่ากลุ่มคนไม่มีมารยาทด้วยความโมโห แต่มาเดลินที่นั่งอยู่ได้ดึงแขนลูเซียเอาไว้ซะก่อน
"อย่าเลยลูเซียคนพวกนี้ทำได้แค่พูดเท่านั้นแหละ"
ทันทีที่โอลิเวียได้ยินเธอก็หันหน้าไปหามาเดลินและตอบกลับด้วยความโมโหทันที
"พวกเธอคิดแบบนั้นจริงๆหรอ เอาไว้รอให้ถึงเวลาแข่งก่อนก็แล้วกันฉันจะรอดูว่าเธอจะผ่านไปได้กี่ด่าน อย่าทำให้ชั้นปีของเราต้องเสียหน้าก็แล้วกัน พวกเรากลับกันดีกว่าวันนี้สนุกพอแล้ว" โอลิเวียหัวหน้ากลุ่มพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินจากไป
"หวังว่าเธอจะผ่านรอบแรกได้นะ เทียน่า" วิกตอเรียพูดทิ้งท้ายหลังจากหันหลังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว
"พวกนั้นเป็นใครน่ะ" ลูเซียถาม
"พวกชอบหาเรื่องคนอื่นน่ะ คงคิดว่าตัวเองมีพี่เป็นผู้พิทักษ์แล้วก็มีพ่อเป็นหนึ่งในคณะกรรมการสตาเดเฟียละมั่งถึงได้ชอบทำตัวแบบนี้" โซอี้กล่าว
"ช่างเถอะยังไงพวกเราก็จะช่วยให้เทียน่าผ่านการคัดเลือกให้ได้" อนาตาเซียพูดให้กำลังใจ
เวลาผ่านไปสักพักจนวันคัดเลือกผู้พิทักษ์รอบแรกมาถึง
"เชิญผู้ลงสมัครทุกคนนั่งตามหมายเลขของตัวเองอีก 5 นาทีการสอบคัดเลือกรอบแรกจะเริ่มขึ้นแล้ว หากจับได้ว่ามีการทุจริตโกงข้อสอบคนนั้นจะถูกตัดสิทธิทันที ทุกคนมีเวลาทำข้อสอบ 3 ชั่วโมง ใครที่สอบแล้วคะแนนไม่ถึงเกณฑ์จะถูกตัดสิทธิไม่ผ่านเข้ารอบต่อไป" อาจารย์ผู้คุมการสอบอธิบายกติกาให้นักเรียนที่เข้ารับการแข่งขันฟัง
ขณะที่เทียน่ากำลังฟังอาจารย์พูดด้วยความตั้งใจอยู่ๆโอลิเวียก็เดินมาพูดบางอย่างกับเทียน่าด้วยท่าทีมั่นใจอย่างปิดไม่มิด
"หวังว่าจะสอบผ่านนะ"
โอลิเวียกล่าวก่อนเดินเข้าห้องสอบอย่างมั่นใจโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น
เทียน่าไม่สนใจคำพูดของโอลิเวียและพยายามทำสมาธิให้นิ่งเอาไว้พร้อมฟังเพียงคำพูดของอาจารย์ผู้คุ้มเท่านั้น
"นักเรียนทุกคนเมื่อนั่งที่เรียบร้อยแล้วรอฟังสัญญาณและเริ่มทำข้อสอบได้"
ทุกคนในห้องตั้งใจทำข้อสอบอย่างตั้งใจเทียน่าเองก็เช่นกันเธอรวบรวมสมาธิแล้วตั้งใจทำข้อสอบด้วยความตั้งใจ
การสอบดำเนินการมาเรื่อยๆจนครบ 3 ชั่วโมง เมื่อสิ้นสุดการสอบเด็กแต่ละคนทยอยเดินออกมาจากห้องสอบด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันทั้งดีใจ เศร้าใจ เสียใจและเฉยๆ เด็กหลายคนออกมาจากห้องจนเหลือเพียงห้องเปล่าทำให้พื้นบริเวณรอบข้างเต็มไปด้วยนักเรียนมากมายแออัดวุ่นวายกันเต็มไปหมด
"เทียน่าเป็นไง ข้อสอบยากไหม" มาเดลินถามเพื่อนด้วยท่าทีตื่นเต้น
"ก็พอไหว" เทียน่าตอบ "จริงๆแล้วเรื่องที่อนาตาเซียกับลูเซียติวให้ออกหลายข้อมากเลยอย่างน้อยครั้งนี้ผลสอบก็น่าจะออกมาดี
"จริงหรอ ! " โซอี้พูดด้วยความดีใจ "แล้วอีกกี่วันจะสอบด่านต่อไป"
"อีก 5 วัน" เทียน่าตอบ "ผลสอบจะออกพร้อมกับประกาศด่านต่อไป" เทียน่าอธิบาย
"ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราไปกินเลี้ยงกันเถอะ" ลูเซียพูดชวนเพื่อนๆของตน
"ตกลง"
หลายวันผ่านไปจนถึงวันประกาศผลผู้ผ่านรอบแรก ผลสอบครั้งนี้ทำให้เด็กหลายคนแตกตื่นและรีบบอกผลสอบรอบแรกให้เพื่อนคนอื่นๆของตนฟังทันที ทำให้วันนี้เกิดความวุ่นวายไม่น้อยสำหรับนักเรียนบางกลุ่ม
"เทียน่าผลสอบของเธอติดหนึ่งใน 5 อันดับท็อปด้วยแหละ ด่านต่อไปเธอต้องได้คะแนนดีแน่เลย" โซอี้พูดพร้อมวิ่งไปหาเทียน่าที่กำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่ด้วยความรวดเร็ว
"ว้าววว เยี่ยมไปเลย" ทุกคนพูดพร้อมกันด้วยแววตาตื่นเต้นพร้อมแสดงความยินดีกับเทียน่าในการสอบครั้งนี้
"เมื่อกี้ฉันไปดูคะแนนสอบมาเธอทำได้คะแนนดีมาก ตอนนี้เธอรีบกินข้าวแล้วไปรวมตัวกับคนอื่นได้แล้วเทียน่า" โซอี้บอก
"ตกลง ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะ"
หลายวันผ่านไปจนเวลาล่วงเลยมาถึงเดือนกว่าๆการแข่งขันดำเนินมาเรื่อยๆจนถึงด่านสุดท้าย ตอนนี้เหลือผู้แข่งขันเพียงแค่ 10 คนเท่านั้นทำให้แรงกดดันรอบข้างเริ่มมากขึ้นๆ
"ผู้เข้าแข่งขันรวมตัวกันที่สนามด้านหน้า" เสียงผู้ดูแลกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันพร้อมเตรียมตัวบอกกติกาครั้งนี้ด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม เด็ก 10 คนที่เหลือต่างรวมตัวกันตามคำสั่งและเตรียมตัวสำหรับด่านนี้ทันที "ด่านสุดท้ายคือสู้กับสัตว์อสูร โดยอสูรที่ทุกคนจะต้องสู้ด้วยก็คือ "อสูรนีเมียน" ใครก็ตามที่เข้าไปชิงเอากริซที่อสูรมีเนียนเฝ้ามาได้จะถือเป็นผู้ชนะ และจะได้รับดาบศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวผู้พิทักษ์ พร้อมถูกแต่งตั้งเป็นผู้พิทักษ์ประจำสตาเดฟียรุ่นนี้ ขอให้ทุกคนออกมาจับฉลากว่าใครจะเป็นคนเริ่มก่อน " ผู้ดูแลด่านกล่าว ก่อนที่เด็ก 10 คนจะเดินออกมาจับฉลาก
"ครั้งนี้เธอได้ออกแน่เทียน่า"
โอลิเวียพูดขณะเดินไปจับฉลาก
"ก็ไม่แน่หรอก"
เทียน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น เธอยื่นมือออกไปจับฉลากและทำตามกติกาทันที
"จับฉลากเรียบร้อยแล้วขอให้ทุกคนโชคดี คนแรกเริ่มได้"
เสียงผู้ดูแลกล่าวก่อนที่นักเรียนคนแรกจะเดินเข้าไปยังสนามประลองเพื่อแย่งชิงเอากริซมาจากสัตว์อสูร
"เฮ้...เฮ้..."
เสียงกองเชียร์ข้างสนามกล่าวตะโกนให้กำลังใจผู้เข้าแข่งขันไม่หยุดหย่อน พร้อมเสียงพูดของผู้บรรยายที่ดังอยู่ตลอดเวลา ผู้บรรยายได้บรรยายถึงเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างออกรสออกชาติพร้อมพูดเหตุการณ์ของผู้เข้าแข่งขันทุกช่วงเวลา จนทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่รอบข้างต่างลุ้นระทึกและค่อยให้กำลังใจกันเต็มที่
การต่อสู้เริ่มดำเนินขึ้นตั้งแต่คนแรกจนเวลาผ่านมาเรื่อยๆครบทุกคน ในระหว่างการแข่งขันมีบางคนยอมแพ้ในระหว่างการแข่ง และบางคนที่มีอาการบาดเจ็บสาหัสก็ต้องหยุดการแข่งไป บางคนที่สู้สัตว์อสูรไม่ได้ก็ต้องถอย ทำให้ตอนนี้จากสิบคนที่เหลือกลับมีเพียง 5 คนเท่านั้นที่ได้เข้าไปเป็นผู้พิทักษ์สตาเดเฟีย คือ 1 เทียน่า 2 มาคัส 3 เอดิน 4 เดเนียล 5 โอลิเวีย หลังจากผ่านด่านสุดท้ายเป็นที่เรียบร้อยทั้ง 5 ได้รับดาบประจำตัวและถูกแต่งตั้งเป็นผู้พิทักษ์ในรุ่นนี้ตามประเพณีของโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียโดยสมบูรณ์ ซึ่งพวกเขาสามารถเริ่มทำหน้าที่ผู้พิทักษ์ได้นับตั้งแต่วินาทีที่ถูกแต่งตั้งเลย


สวนพืชของเบลินด้า
"เบลินด้าทำอะไรอยู่"
อนาตาเซียถามเพื่อนของตนขณะเดินมาเยี่ยมสวนของเบลินด้า
"อ๋อ พอดีฉันกำลังจะทำความสะอาดสวน"
"หรอ"
เบลินด้าหันไปมองเพื่อนสาวที่มักจะมาเยี่ยมตนเสมอก่อนจะวานให้แม่มดน้อยช่วยบางอย่างให้ "อนาตาเซียเธอช่วยฉันดึงรากต้นไม้นี่หน่อยสิ ฉันจะเอาพืชไม้บางส่วนทิ้งน่ะ"
"ได้สิเดี๋ยวฉันช่วย แล้วเธอจะเอาทิ้งเยอะรึเปล่า"
อนาตาเซียถามและเดินไปช่วยเบลินด้าถอนรากไม้ออกทันที
"ก็เอาทิ้งเยอะอยู่ เพราะฉันต้องปลูกพืชไม้บางส่วนเพิ่มตอนนี้พืชบางชนิดมันกินพื้นที่มากเกินไปต้องเอาออก ไม่อย่างนั้นพืชต้นอื่นจะโตไม่ได้" เบลินด้ากล่าว
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ช่วยกันจัดการพืชไม้ออกจนมีพื้นที่สำหรับปลูกพืชไม้ใหม่
"เธอจะทำยังไงกับพืชไม้ที่เราช่วยกันดึงออกมา"
อนาตาเซียถามและชี้ไปที่กองไม้มากมายที่วางกองเป็นภูเขาอยู่ใกล้ๆ
"เอาไปเผาทิ้ง" เบลินด้าตอบ
"จริงหรอ จะว่าไปแล้วพืชพวกนี้มันก็มีบางส่วนที่เอาไปปรุงยาได้งั้นฉันขอเก็บเอาบางส่วนไปได้ไหม" อนาตาเซียถาม
"ได้สิเธออยากได้อันไหนก็หยิบไปได้เลย" เบลินด้าตอบ
"ขอบคุณ"
อนาตาเซียกล่าวขอบคุณและเลือกเอาพืชไม้บางชนิดที่เธอต้องการมาเก็บไว้สำหรับปรุงยา
"จริงๆถ้าเธอต้องการพืชไม้เมื่อไหร่ก็มาหาฉันได้ตลอดเลยนะ ฉันมีพืชไม้อีกเยอะ"
"ไม่เป็นไร แค่นี้มันก็เยอะมากแล้วถ้ามีพืชไม้อะไรที่อยากได้ฉันจะมาหาก็แล้วกัน"

ห้องปรุงยา
"อนาตาเซีย อาจารย์เตรียมวัตถุดิบสำหรับปรุงยาเอาไว้เรียบร้อยแล้วเธอแค่ใส่สัดส่วนตามที่หนังสือบอกเอาไว้ได้เลยจ่ะ"
อาจารย์เดมีร่ากล่าวพร้อมจัดเตรียมของสำหรับปรุงยาอย่างชำนาญ
เมื่อได้ยินดังนั้นอนาตาเซียก็เริ่มปรุงยาทันที และในขณะที่อนาตาเซียกำลังจะเริ่มปรุงยาเธอก็หันไปเห็นรากไม้นาวร่าที่วางอยู่บนโต๊ะ หญิงสาวจำได้ว่ารากไม้นาวร่าไม่ได้มีรูปร่างแบบนี้ถึงแม้ว่ามันจะมีรูปร่างคล้ายกันมากแต่มันก็มีความแตกต่างกันตรงที่เหยื้อไม้ของมันเป็นคนละสี รากไม้นาวร่าจะมีสีน้ำตาลแดงแต่รากไม้ที่อาจารย์เตรียมมาให้เธอกลับเป็นสีคล้ำออกดำด้วยความสงสัยเธอจึงถามอาจารย์ด้วยความอยากรู้ทันที
"อาจารย์เดมิร่าคะ ทำไมรากไม้นาวร่าอันนี้ไม่เหมือนกับอันที่แล้วที่เราปรุงในคาบเรียนล่ะคะ"
อาจารย์เดมิร่าหันมามองรากไม้ก่อนจะตอบคำถามของอนาตาเซียอย่างรวดเร็ว
"มันเป็นรากนาวร่า อาจารย์เลเวน่าช่วยอาจารย์ตรวจดูแล้ว และอาจารย์ก็ตรวจดูอีกรอบแล้ว มันอาจจะมีสีแตกต่างกันนิดหน่อยเพราะอากาศแล้วรากไม้อันนี้ก็มีอายุแล้ว แต่รับรองว่ามันก็คือรากไม้นาวร่าไม่เป็นไรหรอกใส่มันลงหม้อได้ตามปกติ"
หลังได้ยินคำตอบอนาตาเซียที่รู้สึกว่ารากไม้นี้มีอะไรแปลกๆเธอจึงตัดสินใจไม่ใส่รากไม้นี้ลงไป และอาศัยช่วงที่อาจารย์เดมิร่าเผลอแอบเอารากนาวร่าของตนเองที่มีในกระเป๋าใส่ลงไปแทนส่วนรากไม้อีกอันก็ใส่ลงไปในกระเป๋าของตัวเองเพื่อนำไปตรวจสอบ เธอคิดว่าเธอจะเอารากไม้นี้ไปถามเบลินด้าเพื่อเช็คดูว่าใช่รากไม่นาวร่าจริงๆรึเปล่า
หลังจากปรุงยาเสร็จอาจารย์เดมิร่าก็สอนเธอทำน้ำผลไม้สำหรับงานกาชาติทันที ทังคู่ทำน้ำผลไม้อยู่ในห้องทดลองจนค่ำ เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วอนาตาเซียก็ขอตัวกลับบ้านพักของเธอทันที และในระหว่างทางกลับบ้านอนาตาเซียไม่ลืมที่จะนำรากไม้น่าสงสัยนั้นไปหาเบลินด้าเพื่อตรวจสอบดู

บ้านเบลินด้า
"ก๊อกๆๆ"
เสียงเคาะประตูดังไปทั่วบ้านก่อนจะมีเสียงเรียกของสาวน้อยตามออกมา
"เบลินด้า อยู่บ้านรึเปล่า"
เสียงอนาตาเซียเรียกเบลินด้าอยู่หน้าประตู
"มาแล้วๆ"
เบลินด้าพูดพร้อมกับออกมาเปิดประตู
"แอ๊ด"
"เย็นมากแล้วมีอะไรหรอ อนาตาเซีย"
"ฉันมีเรื่องอยากจะให้ช่วยหน่อยน่ะ"
อนาตาเซียกล่าวพร้อมเดินเข้าไปในบ้านของเบลินด้า
"มีเรื่องอะไรหรอตอนนี้ก็เริ่มจะมืดแล้วเอาไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้" เบลินด้ากล่าว
"ไม่ได้ต้องคุยตอนนี้"
"ก็ได้ๆ ว่ามาเลย"
"คุณรู้จักรากไม้อันนี้รึเปล่า"
อนาตาเซียพูดพร้อมกับหยิบรากไม้ในกระเป๋าออกมา
เบลินด้าหยิบรากไม้ที่อยู่ในมือของอนาตาเซียมาพินิจดูทันที
"เธอไปได้รากไม้นี้มาจากไหน" เบลินด้าถามด้วยความสงสัย
"อาจารย์เดมิร่าให้ฉันปรุงน้ำยาบลูดัลแล้วบอกว่านี่คือรากไม้นาวร่าฉันรู้สึกว่ารากไม้แปลกๆฉันจึงแอบเปลี่ยนรากไม้นาวร่าของฉันแทน แล้วเอารากไม้นี้มาเพื่อให้คุณดูว่ามันคือรากนาวร่าจริงรึ เปล่า" อนาตาเซียตอบ
"จริงๆรากไม้นี้คือรากฝาแฝดของนาวร่าเรียกว่านาวีร่าพืชทั้งสองมีความคล้ายกันมากแต่สำหรับนักปรุงยาแล้วยังไงก็น่าจะมองมันออกตั้งแต่แรก เพราะพืชนี้เป็นหนึ่งในพืชต้องห้ามมีทั้งคุณและโทษในเวลาเดียวกันจึงเป็นอัตรายสำหรับคนที่ยังไม่มีความเชียวชาญด้านการปรุงยามากพอ
ส่วนใหญ่คนที่มีพืชนี้ต้องเก่งด้านการถอนพิษเป็นพิเศษจึงจะสามารถครอบครองมันได้ เพราะเมื่อปรุงยาผิดนักถอนพิษจะสามารถแก้พิษได้ ถ้าจำไม่ผิดพืชนี้ถูกสั่งห้ามปลูกมานานแล้วและรากอันสุดท้ายที่มีอยู่คนที่ได้ครอบครองมันคืออาจารย์เลเวน่า" เบลินด้ากล่าว
"จริงหรอ แล้วคุณว่ามันจะเกี่ยวกับอาจารย์เลเวน่ารึเปล่า" อนาตาเซียถาม
"เรื่องนี้เราจะสรุปเลยไม่ได้เอาเป็นว่าน่าสงสัยทั้งสองคน" เบลินด้าตอบ
"ตอนที่ฉันถามอาจาร์ยเดมิร่าอาจรย์บอกว่าพืชนี้ได้ให้อาจารย์เลเวน่าช่วยตรวจสอบ หรือว่าทั้งสองคนอาจจะร่วมมือกันก็ได้" อนาตาเซียออกความเห็น
"ก็อาจจะเป็นไปได้ แต่เขาจะใส่รากนี้ลงไปในน้ำผลไม้ทำไม" เบลินด้าถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วถ้าหากว่าตอนที่ปรุงยาฉันใส่รากไม้นี้ไปแทนรากไม้นาวร่ายาปรุงที่ได้จะเป็นยาอะไรคุณพอจะรู้รึเปล่า" อนตาเซียถามเบลินด้า
"เรื่องนี้ฉันยังไม่แน่ใจเพราะฉันยังไม่เคยเจอยาอะไรที่สามารถใส่รากไม้อื่นไปแทนกันได้ สำหรับศาสตร์ด้านการปรุงยารากไม้คือส่วนประกอบที่สำคัญถ้าเปลี่ยนรากไม้อันหนึ่งเป็นอีกอันหนึ่งฉันยังไม่เคยเจอ แต่คนที่ใช้รากไม้นี้ได้ไม่น่าจะมีจุดประสงค์ที่ไม่ดีเท่าไหร่เธอควรจะระวังตัวเอาไว้ก็ดี"
"พรุ่งนี้เป็นงานกาชาดทุกคนน่าจะได้ดื่มน้ำผลไม้นั่น ถ้าคนที่ต้องการจะให้เด็กๆดื่มน้ำผลไม้ที่มีรากนาวีร่าผสมอยู่รู้ว่าส่วนผสมของตนถูกเปลี่ยนเธอจะเป็นคนแรกที่พวกเขาสงสัยฉะนั้นเธอต้องระวังตัวเป็นพิเศษแล้วก็คอยสังเกตอาจารย์ทั้งสองเอาไว้ให้ดี ส่วนฉันจะลองไปถามคาเล็บดูเขาน่าจะช่วยได้"
 งานกาชาดสตาเดเฟีย
งานกาชาดประจำโรงเรียนเวทมนตร์ถูกจัดขึ้นเป็นงานสำหรับอาจารย์และนักเรียนของสตาเดเฟียมีอาจารย์มากมายหลายคนจัดซุ่มต่างๆเพื่อให้ความรู้แก่นักเรียนและเพิ่มความสนุสนาน ไม่ว่าจะเป็นซุ้มสัตว์จำลองที่จะมีการจำลองสัตว์วิเศษหรือสัตว์อื่นๆโดยการปั้นรูปสัตว์ขึ้นมาเป็นตัวเล็กๆ และร่ายคาถาให้มันมีความสามารถเหมือนกับสัตว์ชนิดนั้นๆ และยังมีซุ้ม ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ หน้ากากเวทมนต์ ยาปรุง หนังสือรวมเวทมนตร์โบราณที่จะทำให้นักเรียนได้รู้จักดินแดนแห่งเวทมนตร์มากขึ้น นอกจากซุ้มให้ความรู้กับนักเรียนแล้วงานนี้ยังมีซุ้มอาหาร เครื่องดื่ม แจกให้ฟรีสำหรับใครที่เดินชมจนเหนื่อยแล้วอยากจะหาอะไรกินระหว่างการเดินชมซุ้มต่างๆ
"อนาตาเซียเธอเดินเอาน้ำผลไม้ไปแจกตามจุดต่างๆหน่อยนะทุกคนจะได้สดชื่นและไม่กระหายน้ำ"
อาจารย์เดมิร่ากล่าวก่อนจะบอกให้อนาตาเซียถือถาดน้ำไปแจกผู้คน
"ค่ะ"
อนาตาเซียตอบและถือถาดน้ำผลไม้ไปแจกทันที
ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติตั้งแต่เริ่มงานจนจบงาน อนาตาเซียที่รอสังเกตการณ์รู้สึกโล่งใจที่งานวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีและเธอเองก็คอยสังเกตอาจาร์ยทั้งสองอยู่ตลอดตามที่เบลินด้าสั่ง เมื่องานกาชาดสิ้นสุดลงทุกคนต่างแยกย้ายกับกลับบ้านพักของตัวเองรวมถึงอนาตาเซียเช่นกัน
 "โชคดีที่งานครั้งนี้ผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
อนาตาเซียพูดกับตัวเองขณะเดินไปบ้านพักของตน
"อนาตาเซียเธอกลับมาแล้วหรอ"
ลูเซียสาวผมทองถามอนาตาเซียที่พึ่งจะเดินกลับมายังห้องของตน
"พึ่งจะเก็บของที่ซุ้มเสร็จน่ะ"
"ดีนะที่ฉันปลีกตัวออกมาก่อน"
"เธอทำอะไรอยู่"
"กำลังนั่งฝึกเวทย์อยู่"
"อ้อ เธอคงจะสนุกมากสินะ"
"ใช่ ฉันว่าฝึกเวทย์สนุกกว่าอ่านหนังสือเยอะเลย"
ห้องใต้ดิน
"งานที่ฉันสั่งให้ทำเรียบร้อยดีไหม"
"เอ่อ…คือว่า เรียนนายท่านมีคนแอบเปลี่ยนส่วนผสมของเราทำให้น้ำยาใช้ไม่ได้ผลค่ะ"
"อะไรนะ ใครเป็นคนทำ"
"ดิฉันคิดว่าน่าจะเป็นเด็กที่ชื่ออนาตาเซีย เพราะมันเป็นคนเดียวกันกับคนที่ฆ่าอสูรหิมะ"
"แล้วทำไมแกไม่กำจัดมันออกไป เด็กแค่นั้นจะมีความสามารถขนาดนั้นเชียวหรอ"
"ฉันเองก็ไม่เชื่อว่ามันจะมีความสามารถขนาดนั้น อาจจะมีคนคอยช่วยมันอยู่ก็เป็นได้ค่ะ นายท่าน"
"มันพวกนั้นคงจะพยายามขัดขวางเราทุกวิถีทาง"
"ใช่ค่ะ นายท่าน"
"รีบจัดการเด็กนั่นก่อนที่มันจะมาทำลายแผนเราอีก
"รับทราบค่ะนายท่าน ฉันจะรีบจัดการ"
"อย่าให้ครั้งนี้ต้องผิดพลาดอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะให้คนอื่นจัดการเรื่องนี้แทน"
"ค่ะ ครั้งหน้าจะไม่ให้ผิดพลาดแบบนี้อีก"
"อืม"

บ้านเอเดิลพัฟฟี่
"อนาตาเซียครีฟโตเร็วมากเลยเธอดูสิ"
ลูเซียพูดฝขณะกำลังเล่นอยู่กับครีฟบนเตียง
"ใช่ เผลอไม่นานก็ตัวใหญ่แล้ว" อนาตาเซียพูดเสริม
"อนาตาเซียเธอได้ยินรึเปล่าว่าอาจารย์เลเวน่าถูกทางผู้ดูแลสตาเดเฟียนำตัวไปสอบสวนไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร" ลูเซียกล่าว
"จริงหรอ แล้วเธอพอจะรู้คร่าวๆไหมว่าเพราะอะไร"
อนาตาเซียถามต่อด้วยความอยากรู้
"ได้ยินมาว่ามีพืชไม้บางอย่างหายไปทำให้พวกเขาต้องพาตัวอาจารย์ไปสอบสวนว่าเอาไปใช้ทำอะไรแต่อาจารย์ก็ยืนยันว่าไม่ได้เอาไปทำอะไรบอกว่ามันหายไปจากกล่อง" ลูเซียตอบ
"แล้วตอนนี้อาจารย์อยู่ที่ไหน"
"อยู่ที่นี่แหละ เขาปล่อยตัวกลับมาแล้วเห็นบอกว่าต้องรอสอบสวนอีกเพราะยังได้คำตอบไม่แน่ชัด"
"แล้วอาจารย์เดมิร่าถูกสอบสวนด้วยรึเปล่า"
"ไม่นะอาจารย์ก็อยู่ที่นี่ตามปกติ" ลูเซียตอบ


1 สัปดาห์ผ่านไปสองสาวที่วางแพลนจะไปเมืองมาธิออคัสต่างยกของขึ้นรถแต่เช้าสำหรับการเดินทางครั้งนี้
"อนาตาเซียเธอขนของขึ้นรถเรียบร้อยแล้วหรอ"
เบลินด้าถามหลังจากพบว่ากระเป๋าของอนาตาเซียที่ขนมาถูกนำขึ้นรถไปหมดแล้ว
"ของฉันเก็บเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันช่วยเธอขนของเอง"
พูดจบอนาตาเซียก็เดินตรงไปหยิบกระเป๋ามากมายของเบลินด้าขึ้นรถอย่างรวดเร็ว
"เบลินด้าเธอขนอะไรไปเยอะจัง"
"พอดีฉันจะไปเยี่ยมญาติที่นั่นด้วย เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าฉันจะพาเธอไปเยี่ยมญาติของฉันด้วย"
"ไม่หรอก แล้วแต่เธอเลย"
"เอาล่ะขนของเสร็จแล้วพวกเราออกเดินทางกันเถอะ"
เบลินด้ากล่าวก่อนก้าวเท้าเข้าไปในรถแล้วเหยียบคันเร่งเพื่อออกเดินทางทันที
เบลินด้าขับรถคันสีเหลืองอ่อนของตนออกจากโรงเรียนเวทมนตร์สตาเดเฟียมุ่งหน้าไปเมืองมาธิออคัสอย่างรวดเร็ว เบลินด้าขับรถชมวิวตามทางไปเรื่อยๆโดยไม่เร่งรีบจนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ในที่สุดทั้งสองก็เริ่มเข้าเขตเมืองมาธิออคัสสักที
ตามถนนสายหลักรูปร่างแปลกตามีป้ายขนาดใหญ่มหึมาตั้งเด่นผง่าแสดงให้เห็นถึงชื่อเมืองของอาณาจักรเหนือและความยิ่งใหญ่อลังการของเมืองนี้ ริมถนนสายหลักในเมืองเต็มไปด้วยรั้วเหล็กทอดยาวไปไกลอย่างไม่รู้จุดจบ รอบรั้วเหล็กอันยิ่งใหญ่แข็งแรงมีปฏิมากรรมสัตว์มากมายถูกสร้างขึ้นโดยการใช้แท่งเหล็กสีดำสนิทหล่อหลอมจนเกิดเป็นรูปร่างสัตว์ในตำนานและสัตว์หายากมากมายของดินแดนแห่งเวทมนต์ สัตว์มากมายในดินแดนนี้ส่วนใหญ่ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรเหนือ หรือเรียกอีกอย่างว่าดินแดนแห่งสรรพสัตว์ชั้นสูง
ภายในโรงเตี๊ยมสำหรับพักผ่อนทั้งสองเดินทางตรงมายังที่พักก่อนจะขนของลงจากรถและติดต่อพนักงานเพื่อเอากุญแจหมายเลขห้องของตน
"นี่เป็นกุญแจห้องของเธอนะอนาตาเซีย"
เบลินด้ากล่าวพร้อมยื่นกุญแจดอกเล็กหนึ่งดอกให้กับอนาตาเซียหลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินตามทางเดินเพื่อหาหมายเลขห้องของตน
"เราจะพักที่นี้ 2 คืนแล้วค่อยไปพักที่ทะเลสาบสีรุ้งต่อ เย็นนี้เราจะไปไปทานอาหารเย็นที่บ้านญาติของฉันพรุ่งนี้ ถึงจะไปงานรวมสัตว์วิเศษ ญาติฉันคนนี้เขาเป็นนักสะสมสัตว์วิเศษและสัตว์แปลกๆ ดังนั้นฉันจึงคิดว่าจะไปขอคำแนะนำสำหรับการเลือกสัตว์กับพวกเขา แล้วก็ถ้าเธออยากรู้อะไรเพิ่มก็สามรถขอคำแนะนำกับเขาได้เลยนะเขาเป็นคนใจดี" เบลินด้าอธิบายขณะกำลังเดินอยู่บนทางเดินที่ทอดยาวไปไกล "ถ้าทำอะไรเรียบร้อยแล้ว ฉันจะพาเธอเดินทางไปบ้านญาติของฉัน"
"เข้าใจแล้ว ถึงหน้าห้องฉันพอดีเลย ฉันขอเอากระเป๋าไปเก็บในห้องก่อนนะอีกสักพักเราลงไปเจอกันข้างล่าง" อนาตาเซียพูดก่อนจะถือกระเป๋าเข้าไปเก็บในห้อง
หลังจากเก็บสัมภาระเรียบร้อยทั้งคู่ก็รีบเดินไปบ้านญาติของเบลินด้าเพื่อขอคำปรึกษาเรื่องสัตว์วิเศษอย่างรวดเร็ว
"บ้านของญาติฉันตั้งอยู่ในป่าเป็นคฤหาสน์ประจำกระกูลเอลฟ์เก่าแก่ที่นั่นค่อนข้างเงียบแล้วก็สงบมาก พวกเขาจะเลี้ยงสัตว์ต่างๆเอาไว้ในชั้นใต้ดิน ครั้งนี้เธอจะได้เห็นว่าสัตว์ในโลกเวทมนตร์ของเราเป็นแบบไหนบ้าง" เบลินด้าอธิบาย
"คุณอยากได้สัตว์อะไรไปเลี้ยงในสตาเดเฟียเพิ่มหรอ" อนาตาเซียถาม
"ฉันอยากได้เพกาซัสสักตัวเอาไว้คอยช่วยงาน เพราะช่วงนี้มีของที่จำเป็นต้องใช้แรงของสัตว์ใหญ่ค่อนข้างเยอะ" เบลินด้าตอบ "แล้วเธอล่ะอนาตาเซียมีสัตว์อะไรที่อยากได้รึเปล่า" เบลินด้าถามกลับ
"ตอนนี้ยังไม่มีสัตว์อะไรที่อย่างได้ เอาเป็นว่าถ้าเจอสัตว์ตัวไหนที่อยากได้หรือสนใจเป็นพิเศษฉันจะรีบบอกก็แล้วกันนะเบลินด้า" อนาตาเซียตอบ
ทั้งสองเดินทางมาจนถึงคฤหาสน์ประจำกระกลูเอลฟ์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยธรรมชาติ เบลินด้าลงจากรถและตรงไปหาญาติของเธอที่ยืนรอต้อนรับอยู่ทันที
"คุณลุงสวัสดีค่ะ"
เบลินด้ากล่าวทักทายพร้อมเดินเข้าไปด้านในด้วยความคุ้นชิน
"สวัสดีเบลินด้า ว่างมาเยี่ยมลุงแล้วหรอ" ชายเจ้าของบ้านกล่าวทักทายและต้อนรับเบลินด้าเป็นอย่างดี "นี่เพื่อนตัวเล็กของหนูใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ เธอชื่ออนาตาเซีย" เบลินด้าตอบ
"สวัสดีค่ะ หนูชื่ออนาตาเซีย กริมส์" อนาตาเซียกล่าวทักทายและแนะนำตัว
"สวัสดีลุงชื่อรันเดล เบลินด้าเล่าเรื่องหนูให้ลุงฟังตอนที่ส่งจดหมายมาบอกว่าจะเดินทางมาที่นี่"
"อ๋ออออ ค่ะ"
"คุณป้าไม่อยู่บ้านหรอคะ"
เบลินด้าถามลุงของตนทันทีเมื่อพบว่าป้าของเธอไม่ได้ออกมาตอนรับเหมือนเช่นเคย
"ป้าของหนูทำอาหารอยู่ในครอบครัว พอบอกว่าหนูจะมาป้าก็รีบเตรียมตัวใหญ่เลย" รันเดลตอบ
 รันเดลเป็นเอลฟ์สาวเลือดบริสุทธิ์เขามีรูปร่างสูง หูแหลม ผมสีเงินยาวสลวย ดวงตาสีเหลืองอ่อน ชายคนนี้ความจริงแล้วเขามีอายุมากกว่าร้อยปีแล้ว แต่ถ้ามองดูเพียงภายนอกชายคนนี้ก็ยังคงมีใบหน้าหนุ่มเหมือนชายวัยกลางคนเท่านั้น รันเดลมีภรรยาชื่อ มาธีน่า มาธีน่าเป็นเผ่าเอลฟ์เลือดบริสุทธิ์เหมือนกัน เธอเป็นเอลฟ์ที่สวยมากตนหนึ่ง เธอมีผมสีเงิน หูแหลม ตาสีเหลืองประกาย และก็ยังคงดูสาวเหมือนผู้หญิงวัยกลางคนเช่นกัน สองคนมีลูก 4 คน ชาย 3 คน หญิง 1 คน ลูกคนโตเป็นผู้ชายฝาแฝด ชื่อซาติน กับซารัน คนที่สามชื่อ เซบาสเตียน และคนสุดท้ายเป็นผู้หญิงชื่อเซล่า
"ป้ามาธีน่าสวัสดีค่ะ คิดถึงคุณป้ามากเลย"
เบลินด้าพูดพร้อมเดินไปกอดมาธีน่าป้าของเธอด้วยความคิดถึง
"ป้าก็คิดถึงเหมือนกัน นี่อนาตาเซียเพื่อนที่หนูพูดถึงใช่ไหมจ๊ะ"
"ใช่แล้วค่ะ"
"หนูน่ารักมากเลยนะจ๊ะ"
มาธีน่ากล่าวชมพร้อมหันหน้ามาส่งยิ้มให้อนาตาเซีย
"สวัสดีค่ะหนูชื่อ อนาตาเซีย กริมส์" อนาตาเซียกล่าวทักทาย
"สวัสดีจ๊ะเรียกฉันว่า ป้ามาธีน่าเหมือนเบลินด้าเรียกก็ได้นะจ๊ะ"
"ค่ะ ป้ามาธีน่า"
ขณะนั้นเองอยู่ๆก็มีสาวน้อยตัวเล็กวิ่งลงจากบันไดเพื่อพบญาติสนิทที่ห่างกันมานาน สาวน้อยร้องเรียกเบลินด้าด้วยความดีใจ
"พี่เบลินด้า"
เสียงเด็กหญิงวิ่งลงมาจากบัดไดตะโกนเรียกหญิงสาวด้วยความดีใจพร้อมตรงเข้าไปกอดเบลินด้าทันที
"เซล่า เธอดูโตขึ้นเยอะเลย"
"อีกไม่กี่ปีหนูก็จะได้เข้าโรงเรียนแล้วค่ะ" เซล่ากล่าว "นี่เพื่อนพี่หรอคะ" เซล่าถามด้วยความอยากรู้
"ใช่แล้วจ่ะ"
"สวัสดีค่ะ หนูชื่อเซล่า" เซล่าพูดกับอนาตาเซียด้วยเสียงใสแจ๋วที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นพร้อมเดินไปหาอนาตาเซียที่กำลังยืนอยู่ทันที
"สวัสดีจ่ะพี่ชื่ออนาตาเซีย"
"สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะ"
หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จเรียบร้อยเบลินด้ากับอนาตาเซียต่างคุยกับลุงรันเดลเกี่ยวกับงานรวมสัตว์วิเศษ์อย่างสนุกสนาน รันเดลเองก็อธิบายถึงเรื่องสัตว์ให้ทั้งสองฟังอย่างละเอียดจนน่าขนลุก ไม่ว่าจะเป็นวิธีการเลือกสัตว์ นิสัยของสัตว์ ระยะการเติบโตและอื่นๆ รวมถึงพาทั้งคู่ไปยังชั้นใต้ดินเพื่อชมสัตว์ที่พวกเขาเลี้ยงไว้
"หนูอยากได้เพกาซัสหรอ" รันเดลถาม
"ใช่ค่ะ พอดีหนูต้องการเอาไว้ใช้งานค่ะ"
"เพกาซัสมันเป็นสัตว์ที่ค่อนข้างพยศแถมดื้อมากๆด้วยหนูต้องคอยดูแลเอาใจใส่และก็ค่อยๆเรียนรู้นิสัยมันเดี๋ยวพอมันเริ่มคุ้นกับหนูมันจะเชื่องของมันเอง แล้วก็อย่าลืมว่าตอนที่ทำสัญญาส่งสัตว์ไปยังที่อยู่ของหนู หนูต้องลงที่อยู่ให้ดีๆนะ เดี๋ยวมันจะส่งไปผิดที่แล้วอาจจะได้รับช้า" รันเดลอธิบาย
"อ๋อ ค่ะ"
"จริงๆแล้ว ถ้าหนูเลี้ยงมันตั้งแต่เล็กๆมันจะเชื่องกับหนูมากกว่าตอนที่โตแล้วมากเลย"
"พอดีตอนนี้หนูต้องการสัตว์ที่ทำงานได้ไปช่วยงานที่สตาเดเฟียด่วนน่ะค่ะ เลยหาแบบกระทันหันเพราะลอร์ดมาเชลล์เองก็ต้องการสัตว์ช่วยงานด่วนเหมือนกัน"
"อืมมม พรุ่งนี้ลุงติดงานไปงานรวมสัตว์วิเศษกับพวกหนูสองคนไม่ได้ เอาเป็นว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงจะให้เซบาสเตียนไปช่วยหนูเลือกสัตว์ก็แล้วกัน"
"ขอบคุณค่ะลุงรันเดล" เบลินด้ากล่าว
เซบาสเตียนหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาเขาคือลูกชายคนที่ 3 ของรันเดล เด็กชายมีรูปร่างสูง ผมสีเงินสั้นเหมือนนักเรียนสมัยใหม่ทั่วไป ดวงตาสีเหลืองอ่อน จมูกโด่งเป็นสัน ปากสีแดงอมชมพู และผิวขาวสว่างเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า เขาชื่นชอบการฝึกเวทย์และการสะสมสัตว์วิเศษเหมือนครอบครัว ดังนั้นมันจึงทำให้เขาไม่เคยพลาดที่จะไปงานรวมสัตว์วิเศษในแต่ละครั้ง
ภายในงานรวมสัตว์มีสัตว์ต่างๆมากมายจากทุกแห่งในอาณาจักรเหนือและสัตว์จากดินแดนอื่นก็ด้วย ภายในงานนี้มีสัตว์หลากหลายชนิดทั้งบนบกในน้ำและท้องฟ้ารวมถึงสัตว์แปลกประหลาดมากมายที่หลายคนอาจคาดไม่ถึง ด้านในงานมีกรงขังสัตว์หลากหลายแบบละลานตาเต็มไปหมดจนแทบจะสับสน สิ่งที่พิเศษสำหรับงานนี้อีกอย่างคือที่นี่นอกจากจะมีสัตว์แปลกประหลาดและสัตว์สวยงามมากมายแล้ว ยังมีสัตว์หายากสัตว์ใกล้สูญพันธุ์และสัตว์ดุร้ายซึ่งมีหลายตัวที่พยายามพุ่งใส่กรงเพื่อหาอิสรภาพ ส่งผลให้โดยรอบมีเสียงสัตว์ชนกรงดังขึ้นเป็นระยะๆไม่หยุด
 ผู้คนมากมายเดินแออัดกันอยู่ทุกจุดของร้านขายสัตว์ทำให้พื้นที่ทางเดินค่อนข้างคับแคบ ส่งผลให้ทั้งสามเดินมาถึงร้านขายสัตว์ด้วยความยากลำบากและแน่นขนัดไปหมด โดยเซบาสเตียนได้พาทั้งสองมาร้านขายสัตว์แห่งหนึ่งที่พ่อของตนบอกเอาไว้ เนื่องจากพวกเขาทำการซื้อขายกันมานานพอสมควรและยังเป็นเพื่อนสนิทกันมานานหลายปีทำให้พวกเขามักจะมาซื้อสัตว์ที่ร้านนี้เสมอ
 "สวัสดีครับลุงโทมัส"
 เซบาสเตียนกล่าวทักทายขณะเดินเข้ามาในร้านของโทมัส ซึ่งตอนนี้เขากำลังก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดกรงสัตว์อย่างตั้งอกตั้งใจ หลังจากได้ยืนเสียงทักทายที่คุ้นเคยโทมัสก็เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณทันที
"อ้าว เซบาสเตียนมาพอดีเลยลุงเตรียมสัตว์ที่ได้มาใหม่เอาไว้ให้แล้ว คิดว่ารันเดลน่าจะชอบ"
ชายเจ้าของร้านกล่าวอย่างสนิทสนมพร้อมเชิญเซบาสเตียนให้เดินเข้าไปดูสัตว์วิเศษของตน
"ครับ พ่อน่าจะชอบ ลุงโทมัสคือว่าพ่ออยากให้ลุงช่วยแนะนำเพกาซัสที่เชื่องให้พี่เบลินด้าสักตัว ตอนนี้ยังพอมีเพกาซัสอยู่ไหมครับ"
"ได้สิ มาทางนี้ลุงมีเพกาซัสหลายตัว หนูเลือกได้ตามสบายเลยว่าอยากได้ตัวไหน สัตว์ในร้านลุงเลี้ยงเองทุกตัวรอมันโตได้ที่แล้วถึงจะเอามาขาย แต่ถ้าหนูต้องการที่ยังเล็กอยู่ลุงก็ขายให้ได้" โทมัสแนะนำ
"ได้คะ"
เบลินด้าเลือกเพกาซัสที่เชื่องง่ายเป็นหนุ่มและโตเต็มวัยสำหรับใช้งานได้แล้ว หลังจากนั้นเบลินด้าก็เดินเข้าไปทำสัญญาซื้อขายกับโทมัสที่โต๊ะทำงาน โดยมีอนาตาเซียกับเซบาสเตียนเดินเลือกชมสัตว์อยู่ในร้าน
"เธอไม่เลือกสัตว์สักตัวหรอ"
เซบาสเตียนถามขณะเห็นอนาตาเซียเดินดูสัตว์หลายตัวแต่ไม่เลือกเลยสักตัว
"ไม่มีตัวที่ชอบน่ะค่ะ" อนาตาเซียตอบ
"ถ้าอย่างนั้นเธอเอาอันนี้ไหม" เซบาสเตียนพูดพร้อมล้วงมือลงไปในกระเป๋าใบเล็กของตน และหยิบไข่นกสีแดงหนึ่งฟองยื่นให้อนาตาเซีย
"มันคือไข่อะไรหรอคะ" อนาตาเซียถามด้วยความอยากรู้
"ไข่ฟินิกซ์ ฉันว่าเธอน่าจะชอบ" เซบาสเตียนตอบ
"ขอบคุณค่ะ ฉันจะดูแลเป็นอย่างดี" อนาตาเซียกล่าวขอบคุณพร้อมยื่นมือไปรับไข่นกก่อนจะใส่ลงไปในประเป๋าของตน
"เอาไข่ไว้ในที่อุ่นๆแล้วมันนจะฟักออกมาเร็วขึ้น"
"เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ให้ไข่ฟินิกซ์กับฉันนะคะ ฉันชอบมากๆเลยค่ะ "
"ชอบก็ดีแล้ว เธอเรียนอยู่สตาเดเฟียหรอ" เซบาสเตียนถามต่อ
"ค่ะ ฉันพึงจะเข้าเรียนปีนี้ปีแรก" อนาตาเซียตอบ "แล้วคุณเรียนอยู่ที่มาธีออซใช่ไหมมคะ"
"ใช่ เรียนอยู่ปี 3 "
"ที่นั่นเป็นแบบไหนหรอคะ"
"ก็คล้ายๆกับสตาเดเฟียนั่นแหละ แค่มีบางอย่างแตกต่างกันนิดหน่อย แล้ว…ตอนนี้เธอปิดเทอมอยู่ใช่ไหม"
 "ใช่ค่ะ เลยถือโอกาสมาเที่ยวที่นี่"
"ถ้าอย่างนั้นก็เที่ยวให้สนุก ถ้ามาที่นี่อีกครั้งเดี๋ยวฉันจะพาเธอออกไปเที่ยวที่อื่นก็แล้วกัน"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"
ทั้งสองคุยกันสักพัก และหลังจากเบลินด้าทำสัญญาเสร็จเรียบร้อยเธอก็เดินตรงมาหาเซบาสเตียน
"พี่เบลินด้าทำสัญญาเรียบร้อนแล้วใช่ไหม"
เตบาสเตียนถามเบลินด้าที่เดินมาหาทั้งคู่
"ใช่ ขอบคุณมากนะที่มาเป็นเพื่อนพี่" เบลินด้ากล่าวขอบคุณ
"ไม่เป็นไรครับ พี่จะไปไหนต่ออีกรึเปล่า"
"ไม่แล้วจ่ะเรากลับคฤหาสน์กันเถอะ" เบลินด้าตอบ
ทั้งสามเดินทางกลับคฤหาสน์เอลฟ์ หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จเบลินด้ากับอนาตาเซียก็เดินทางกลับที่พักของตนทันที
ระหว่างทาง
"อนาตาเซียพรุ่งนี้เตรียมตัวไปทะเลสาบสีรุ้งเลยนะ"
 เบลินด้าบอกกับอนาตาเซียด้วยความตื่นเต้น ขณะขับรถกลับที่พักของตน
"เบลินด้าเธอเคยเล่นสกีน้ำแข็งมาก่อนรึเปล่า"
"เคยสิ จริงๆ แต่ก่อนตอนที่ฉันเรียนอยู่สตาเดเฟียฉันชอบไปเล่นสกีน้ำแข็งทุกฤดูหนาวเลยแหละ แต่ว่าตั้งแต่เรียนจบก็แทบจะไม่มีเวลาเล่นสกีอีกเลย"
"คุณเป็นผู้ดูแลป่านานแค่ไหนแล้วหรอ"
"ก็หลายร้อยปีแล้วล่ะ เอลฟ์แบบฉันน่ะมีอายุอยู่นานก็น่าเบื่อแบบนี้แหละ เมื่ออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ก็จะคงสภาพแบบนี้ไปนานหลายร้อยปี วันๆก็ทำงานแบบเดิมทุกวัน"
"อ๋อ"
"ถึงที่พักแล้วเราแยกย้ายกันไปพักเถอะ"
เบลินด้ากล่าวก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันไปพักผ่อน
 ทะเลสาบสีรุ้งหรือทะเลสาบ 7 สี ที่แห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในสถานที่อันโรแมนติกของอาณาจักรเหนือ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำหรับหลายคนที่ชื่นชอบการเล่นสกีน้ำแข็ง งานรื่นเริงและงานเลี้ยงตั้งแคมป์ท้องถิ่นของชาวบ้านริมทะเลสาบ
"เบลินด้าฉันตั้งแคมป์เสร็จแล้วเราไปเล่นสกีกันเลยไหม" อนาตาเซียถาม
"ได้เลย ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะ" เบลินด้าตอบพร้อมกับหยิบรองเท้าสกีสวมใส่เตรียมตัวที่จะออกไปเล่นสกีน้ำแข็งด้วยความตื่นเต้น
ทั้งคู่เล่นสกีน้ำแข็งกันอย่างสนุกสนานเป็นเวลานานหลายชั่วโมง จนหมดแรงทั้งสองจึงนั่งพักที่แคมป์ เพื่อหาอะไรกินรองท้อง ตกเย็นวันนั้นผู้คนในท้องถิ่นต่างเตรียมตัวจัดงานเลี้ยงและเริ่มสังสรรค์กันหลังจากพระอาทิตย์ตกดิน พร้อมกับเล่นในงานอย่างสนุกสนาน หลายคนสวมรองเท้าสกีและเต้นรำบนทะเลสาบน้ำแข็ง พร้อมดนตรีบรรเลงขับกล่อมไปพร้อมท่วงท่าสกีอย่างสนุกครึ้กครื้น
ขณะที่หลายคนกำลังสนุกอยู่กับงานเลี้ยงในทะเลสาบสีรุ้ง อยู่ๆ ภูเขาหิมะที่เงียบสงบมานานนั้นกลับมีการเคลื่อนตัวเบาๆคล้ายกับแผนดินไหว ทุกคนในงานสังสรรค์ไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่กำลังเคลื่อนตัวมาใกล้เลยแม้แต่น้อย ไม่นานเมื่อแผนดินเริ่มสั่นสะเทือนแรงขึ้น บางคนเริ่มมองเห็นหิมะก้อนใหญ่รูปร่างแปลกประหลาดขยับเขยื้อนเข้ามาใกล้สถานที่จัดงานเลี้ยงด้วยความงุนงง
 ผู้คนเริ่มตกใจและแตกตื่นกันมากว่าสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่นั้นคืออะไร และแล้วก็มีเสียงคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ "อสูรหิมะ" หลังจากได้ยินแลบนั้นหลายคนในงานเริ่มแตกตื่นหาทางหนีกันอย่างรวดเร็ว จนเกิดความวุ่นวาย
"เร็วเข้า ทุกคนรีบหาทางหนี" เสียงชายคนหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความกลัว ผู้คนมากมายต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอด บางคนขี่ไม้กวาดเหาะหนี บางคนแปลงร่างเป็นค้างคาวหนี บางคนวิ่งหนีหาสถานที่ปลอดภัย ต่างคนต่างหาทางหนีเอาชีวิตรอดกันวุ่นวายไปหมด ระหว่างที่ผู้คนกำลังเกิดการชุนละมุนวุ่นวายอยู่นั้นอนาตาเซียกับเบลินด้าทั้งสองถูกผู้คนวิ่งชนไปมาจนคลาดออกจากกัน ขณะนั้นอนาตาเซียที่ไม่ได้นำไม้กวาดของตนมาด้วยเธอตัดสินใจกินพุดดิ้งปีกนางฟ้าและพยายามใช้ปีกนางฟ้าบินหนี แต่อสูรหิมะที่กำลังอาละวาดอยู่นั้นได้ใช้ไม้กระบองฟาดไปมาทำให้กระบองของมันพลาดมาโดนอนาตาเซีย พร้อมลูกบอลหิมะใหญ่ที่อสูรหิมะปล่อยออกมาไม่หยุด ส่งผลให้อนาตาเซียที่กำลังบินอยู่ตกลงมายังกองหิมะขนาดใหญ่และตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งแห่งหนึ่งอย่างแรง แรงกระแทกจากอุบัติเหตุนั้นทำให้เธอสลบไม่ได้สตินานจนอสูรหิมะเดินจากไปไกลจากจุดเดิมหลายไมล์


คฤหาสน์ลอร์ดมาเชลล์สาวน้อยมาตามนัดตามตามบัตรเชิญของลอร์ดมาเชลล์ที่ส่งมาให้เธอโดยเฉพาะ สาวน้อยเดินทางมาถึงคฤหาสน์โบราญหลังใหญ่หลังหนึ่งบริเวณป่าอันเงียบสงบและสวนรอบข้างคฤหาสน์ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างประณีต สาวน้อยมาถึงหน้าคฤหาสน์และพบคนใช้คนหนึ่งออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มพร้อมพาเธอเข้าด้านในทันที
"ลอร์ดมาเชลล์กำลังนั่งรอคคุณอนาตาเซียอยู่ที่โต๊ะอาหาร เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ" เสียงคนใช้ประจำคฤหาสน์เอ่ยขึ้นและเชิญให้อนาตาเซียไปยังเก้าอี้ที่เตรียมเอาไว้
ด้านในคฤหาสน์หลังนี้มีความใหญ่โต แตกต่างจากภายนอกที่ดูเก่าแก่โบราณ ในห้องอาหารมีโต๊ะอาหารยาวจนสามารถบรรจุคนได้หลายคน อนาตาเซียเดินมายังที่นั่งที่ถูกเตรียมเอาไว้สำหรับตนโดยมีลอร์ดมาเชลล์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"สวัสดีจ๊ะ เธอคืออนาตาเซียใช่ใหม ลอร์ดมาเชลล์ถามสาวน้อยผู้ถูกรับเชิญ
"ใช่ค่ะ" อนาตาเซียตอบ
"วันนี้ฉันเชิญเธอมาทานอาหารค่ำทานได้ตามสบายไม่ต้องเกรงใจ" ลอร์ดมาเชลล์กล่าวก่อนจะสนทนาสิ่งที่ตั้งใจจะบอก "สำหรับปีนี้ฉันได้คิดดูแล้วว่าจะลงชื่อเธอให้เป็นนักเรียนดีเด่นประจำปี เธอคงพอจะรู้เรื่องนี้มาบ้างแล้วใช่ไหม รางวัลนี้เป็นรางวัลสำหรับความกล้าที่เธอสามารถฆ่าอสูรหิมะได้ดังนั้นเธอจึงสมควรได้รับมันตั้งแต่ฉันอยู่ที่สตาเดเฟียมาเธอเป็นนักเรียนที่อายุน้อยที่สุดคนแรกที่สามารถฆ่าสัตว์อสูรได้ ฉันรู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญของเธอและนับถือในน้ำใจของเธอที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม ฉันได้อ่านประวัติของเธอมาแล้วพ่อแม่ของเธอหายสาบสูญใช่ไหมเสียใจด้วยสำหรับเรื่องนี้ แต่ฉันคิดว่าพ่อแม่ของเธอจะต้องภูมิใจมากที่มีลูกสาวเก่งแบบเธอ และเด็กคนอื่นๆจะต้องเอาความกล้าของเธอเป็นตัวอย่าง ขอบคุณเธอมากๆที่ช่วยชีวิตของคนในดินแดนแห่งเวทย์มนต์นี้เอาไว้ฉันหวังว่าเธอจะเป็นเด็กดีแบบนี้ไปตลอดนะ" ลอร์ดมาเชลล์พูดและส่งยิ้มให้อนาตาเซียด้วยความเอ็นดู
"ค่ะ" อนาตาเซียตอบ
หลังจากทานอาหารค่ำและพูดคุยกับลอร์ดมาเชลล์จบอนาตาเซียก็กลับมายังที่พักโดยมีคนจากคฤหาสน์ของลอร์ดมาเชลล์มาส่งเธอ

บ้านเอเดิลพัฟฟี่
"อนาตาเซียเธอไปฆ่าอสูรหิมะได้ยังไง"
ลูเซียถามด้วยความตกใจ ทำให้อนาตาเซียต้องเล่าเรื่อทั้งหมดให้ลูเซียฟัง
"เธอนี่เก่งจังเลย แถมปีนี้ยังได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นประจำปีด้วย ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีถึงเธอจะเจอเรื่องร้ายมาก็เถอะ จะว่าไปแล้วอย่างน้อยตอนนี้ก็ยังดีที่เธอปลอดภัย" ลูเซียพูดพร้อมส่งยิ้มให้อนาตาเซีย
"แล้วเธอไปเที่ยวมาเป็นยังไงบ้าง"
ลูเซียที่ได้ยินคำถามของเพื่อนก็ยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิดก่อนจะตอบตอบเพื่อนกลับอย่างกระตือรือร้น
"ก็สนุกดีนะฉันพึ่งรู้ว่าดินแดนนี้มีที่เที่ยวสวยๆอีกเยอะเลยคราวหน้าเราไปเที่ยวด้วยกันนะฉันจะพาเธอไปดูโรงละคร สวนสนุก ตลาดในอาณาจักรอื่นแล้วก็หมู่บ้านขนมหวานอาณาจักรเรา"
"ตกลง ครั้งหน้าเธอต้องพาฉันไปนะ"
"แน่นอน เธอต้องได้เห็นที่เที่ยวที่ฉันไป"
"อนาตาเซียโซอี้ส่งจดหมายมาบอกว่าจะกลับมาโรงเรียนในอีก 2-3 วันส่วนเทียน่ากับเมลินดาจะตามมาทีหลัง"
"อ๋อ ลูเซียได้ยินมาว่าเทอมนี้จะมีอาจาร์ยสอนปรุงยากับอาจาร์ย์สอนปรุงยาถอนพิษคนใหม่เข้ามา เห็นบอกว่าทั้งสองคนเดินทามาไกลมากและมีความเชี่ยวชาญในการปรุงยาแต่ละชนิดเป็นพิเศษเธอรู้รึยัง"
"จริงหรอ" ลูเซียพูดด้วยความตื่นเต้น "เธอว่าอาจาร์ยจะใจดีกับเรารึเปล่า"
"ไม่รู้สิ ปกติอาจารย์ก็น่าจะใจดีทุกคนแหละ"
"ไม่คิดว่าช่วงเวลาปิดเทอมจะสั้นขนาดนี้"
ลูเซียพูดและทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า
"ลูเซีย ฉันพึ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันได้ไข่ฟินิกซ์มานี่ก็หลายวันแล้วน่าจะใกล้ฟักเป็นตัวแล้วฉันขอตัวไปดูก่อนนะ" พูดจบอนาตาเซียก็รีบเดินไปโต๊ะของตนเองพร้อมเอาไข่ฟินิกซ์ออกมาทันที เธอนำไข่ออกมาวางไว้ในผ้าและเสกคาถาไปยังไข่เพื่อเพิ่มความร้อนทีละนิด หลังจากนั้นไข่ฟินิกซ์ก็ค่อยๆร้อนขึ้นไม่นานไข่ฟินิกซ์ก็ฟักออกมาเป็นลูกฟินิกซ์ตัวเล็ก
"ว้าววว"
อนาตาเซียพูดด้วยแววตาสดใสและก็หยิบมันมาไว้ในมือด้วยความตื่นเต้น
"มันตัวเล็กจังเลย เธอไปได้มันมาจากไหนหรอ"
ลูเซียถามก่อนเดินมาหาอนาตาเซียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่โต๊ะเขียนหนังสือ
"มีคนให้มาน่ะ" อนาตาเซียตอบ
"ฉันว่าเธอควรเลี้ยงมันให้ดีหน่อยนะเดี๋ยวฟรองซัวของฉันกับการาฟีน่าของเธอจะจับมับกินเป็นอาหารซะก่อน" ลูเซียกล่าวเตือน
"เธอว่าฉันจะตั้งชื่อมันว่าอะไรดี"
"ตั้งตามที่เธอชอบก็แล้วกัน"
"ถ้าอย่างนั้นเอาเป็น ครีฟก็แล้วกัน อนาตาเซียกล่าว
"ชื่อนี้ก็ไม่เลวเรียกง่ายแล้วก็จำง่ายดี" ลูเซียออกความเห็น
ภายในห้องโถงสตาเดเฟียวันนี้เป็นวันเปิดเรียนในภาคเรียนใหม่ดังนั้นวันนี้ลอร์ดมาเชลล์จึงตั้งใจแนะอาจารย์คนใหม่ให้นักเรียนได้รู้จัก
"ทุกคนฟังทางนี้" ลอร์ดมาเชลล์ลุกขึ้นพูดขณะที่นักเรียนกำลังนั่งอยู่ในห้องโถงและคุยกันอย่างสนุกสนาน "วันนี้เรามีอาจารย์ที่จะเข้ามาสอนเพิ่ม 2 คนชื่อเดมิร่าเป็นอาจารย์สอนวิชาปรุงยา และอีกคนคือเลเวน่าอาจารย์สอนปรุงยาถอนพิษ หวังว่าทุกคนจะให้การต้อนรับเป็นอย่างดี" ลอร์ดมาเชลล์กล่าวแนะนำก่อนที่อาจารย์แต่ละท่านจะลูกขึ้นแนะนำตัว
เดมิร่าอาจารย์เผ่าแวมไพร์ผู้มีใบหน้าที่น่าดึงดูดอันลึกลับเธอมีผมสีน้ำตาลแดงยาว ดวงตาสีดำ ปากสีแดงสด พร้อมผิวขาวซีดที่ทำให้เธอดูน่าสนใจ
ส่วนเลเวน่า เวนซ์ สาวเผ่าแวมไพร์ผู้เรียบร้อยเธอมีผมทองที่ถูกเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบ เธอมีดวงตาสีเหลืองและปากสีชมพูพร้อมบุคลิกที่เรียบร้อย
"สวัสดีเด็กทุกคนอาจารย์ชื่อเดมิร่า เคาท์ เป็นเกียรติมากที่ได้มาสอนที่นี่หวังว่าจะได้เจอเด็กทุกคนในคาบเรียนนะจ๊ะ" เดมิร่าลุกขึ้นกล่าวแล้วนั่งลงก่อนจะตามด้วยเลเวน่าอาจารย์คนใหม่ที่นั่งอยู่ด้านข้างเธอลุกขึ้นแนะนำตัวตามหลังอาจารย์อีกคน หลังจากนั้นเธอก็นั่งลงเช่นเดียวกับเดมิร่า เมื่อทั้งสองแนะนำตัวเรียบร้อยเสียงปรบมือขึ้นเด็กๆก็ปรบมือกันจนเสียงดังไปทั่วห้อง

คาบเรียนของอาจารย์เดมิร่า
"วันนี่เราจะเรียนปรุงยาชนิดหนึ่งยาชนิดนี้เรียกว่าน้ำยาบลูดัลเป็นน้ำยาที่สรรพคุณดีมากสำหรับคนที่ชอบเล่นกีฬา ยานี้เมื่อเธอดื่มลงไปแล้วจะทำให้เธอรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษสำหรับคนที่นอนไม่พอหรือต้องการความสดชื่น
น้ำยานี้สามารถช่วยพวกเธอได้ดีมากเลยทีเดียว เริ่มจาก ใส่รากไม้นาวร่าลงไป และตามด้วยผงรอนเดล ปีกผีเสื้อ กลีบเวนธอท และอย่างสุดท้ายคือหญ้าทะเลเท่านี้ เราก็จะได้น้ำยาบลูดัลแล้ว ตอนนี้ก็ได้ได้เวลาที่พวกเธอจะต้องลงมือปรุงน้ำยาเองแล้วใครสามารถปรุงน้ำยานี้ได้ดีที่สุดอาจารย์จะเพิ่มคะแนนให้ เด็กทุกคนเริ่มปรุงยาได้"
เด็กทุกคนในห้องเรียนต่างปรุงยากันอย่างขมักเขม้นโดยมีคะแนนเป็นรางวัล การปรุงยาดำเนินมาเรื่อยๆจนเสร็จเรียบร้อย และคนที่ปรุงยาได้ดีที่สุดก็คืออนาตาเซีย ซึ่งการปรุงยานี้ทำให้อาจารย์เดมิร่ารู้สึกสนใจในตัวของอนาตาเซียเป็นอย่างมากหลังจากคาบเรียนนั้นจบลงเธอจึงเรียกให้อนาตาเซียไปหาที่ห้องทำงาน

ห้องทำงานอาจารย์
หลังจากเรียนจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อนาตาเซียจึงเดินเข้าไปหาอาจารย์ที่ห้องทำงานตามนัดทันที
"ก๊อกๆๆ" เสียงอนาตาเซียสาวน้อยเคาะประตูในห้องอาจารย์ก่อนที่อาจารย์ผู้นัดจะเดินมาเปิดประตูต้อนรับ
"เชิญเข้ามาได้จ่ะ เธอมาได้เวลาพอดีเลยอนาตาเซีย นี่เป็นห้องทำงานของอาจารย์กับอาจารย์เลเวน่า ตอนนี้อาจารย์เลเวน่าไม่อยู่เราสามารถคุยธุระกันได้เชิญนั่งก่อนจ่ะ" เดมิร่าพูดแล้วเชิญให้อนาตาเซียนั่งลง
"ขอบคุณค่ะ" อนาตาเซียตอบพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้ตามคำเชิญ สาวน้อยขี้สงสัยมองไปยังห้องทำงานอาจารย์ด้วยแววตาสงสัยทำให้เธอพบว่าในห้องทำงานของอาจารย์ทั้งสองมีขวดยาขวดเล็กขวดน้อยเรียงกันอยู่บนชั้นต่างๆเต็มไปหมด
ทั้งสองแบ่งห้องออกเป็นสองส่วนโดยส่วนของเดมิร่าอยู่ทางขวาติดกับหน้าต่าง มีแสงสว่างของดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาเล็กน้อย และส่วนของเลเวน่านั้นตั้งอยู่ทางซ้ายในมุมที่ค่อนข้างมืด ยาของทั้งสองมีรูปร่างค่อนข้างแตกต่างกันมาก โดยของเดมิร่าจะมีหลากหลายสีสัน แต่ของเลเวน่าส่วนใหญ่แล้วจะเป็นสีค่อนข้างมืดและยังมีผงแปลกๆวางอยู่บนชั้นเต็มไปหมด
อนาตาเซียสะดุดตากับกล่องเล็กๆลวดลายโบราณกล่องหนึ่งในห้องของเลเวน่าที่วางหลบซ่อนอยู่หลังขวดยาขวดใหญ่ขวดหนึ่งและเอาผ้าคลุมสีดำปิดไว้เห็นกล่องโผล่ออกมาจากผ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธอรู้สึกสงสัยมากว่าทำไมอาจาร์ยเลเวน่าต้องซ่อนกล่องบางอย่างเอาไว้หลังขวดยานี้ด้วย แต่อนาตาเซียก็ต้องหยุดคิดและสะดุ้งขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงของอาจารย์เดมิร่ากำลังเรียกชื่อเธออยู่
"อนาตาเซียๆ เธอได้ยินอาจารย์เรียกรึเปล่า"
เดมิร่าส่งเสียงเรียกนักเรียนของตน เมื่อเห็นอนาตาเซียมีท่าทีกำลังเม่อลอยเหมือนคิดอะไรอยู่
"อนาตาเซีย เธอได้ยินที่อาจารย์รึเปล่า"
"อ…อ๋อ ได้ยินค่ะ" อนาตาเซียตอบ
"ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยธุระของเรากันดีกว่า จริงๆแล้วก่อนที่อาจารย์จะมาที่นี่อาจารย์ก็พอจะได้ยินชื่อเสียงของเธอมาบ้างแล้ว เธอเก่งมากเลยที่ฆ่าอสูรหิมะได้ แล้วยังเป็นเด็กเรียนเก่งและขยันอีก ตอนที่อาจารย์เห็นเธอปรุงยาเธอดูคล่องแคล่วมากเลย เธอคงจะชอบปรุงยามากใช่ไหมจ๊ะ
"ใช่ค่ะ"
"จะว่าไปแล้วอาจารย์มีงานเล็กๆน้อยๆอยากจะให้เธอช่วยหน่อยน่ะจ๊ะ คือว่าอาทิตย์หน้ามีงานกาชาดประจำสตาเดเฟียที่สนามมิราน่า อาจารย์มีหน้าที่จัดซุ้มทำน้ำผลไม้ และอาจารย์เห็นว่าเธอค่อนข้างคล่องแคล้วในการปรุงยาเลยอยากจะให้เธอมาเป็นลูกมืออาจาร์ยหน่อยน่ะจ่ะ เธอคงจะไม่มีปัญหาใช่ไหม"
"ไม่มีปัญหาค่ะ" อนาตาเซียตอบ
"งั้นดีเลยจ่ะ อาจารย์ก็ได้คิดสูตรน้ำผลไม้ขึ้นมาใหม่โดยมีขั้นตอนที่ต้องใส่ยาปรุงลงไปด้วยและยาปรุงที่อาจารย์จะใส่ลงไปคือน้ำยาบลูดัลที่เราเรียนกันวันนี้และเธอก็เป็นคนเดียวที่ปรุงยาได้ดีที่สุด ฉะนั้นอาจารย์เลยอยากจะให้เธอมาปรุงน้ำผลไม้ในงานกาชาติช่วยอาจารย์ได้ใช่ไหมจ๊ะ"
"ได้ค่ะ"
"งั้น วันหยุดนี้มาช่วยอาจารย์ปรุงน้ำยาบลูดัลนะจ๊ะ ปรุงเสร็จแล้วอาจารย์จะสอนวิธีปรุงน้ำผลไม้ทีหลัง" เดมิร่ากล่าว
"ได้ค่ะ"
ทั้งคู่ใช่เวลาคุยกันไม่นาน หลังจากนั้นอนาตาเซียก็ต้องไปเรียนคาบปรุงยาถอนพิษต่อในคาบถัดไป ดังนั้นเธอจึงขอตัวไปเรียนก่อน
ในระหว่างทางที่เธอกำลังจะไปเรียนในคาบถัดไปอนาตาเซียนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมหยิบหนังสือมาจากห้องดังนั้นเธอจึงต้องกลับไปเอาหนังสือเรียนและกว่าเธอจะมาถึงห้องเรียนเธอก็เข้าห้องสายไปถึง 20 นาที
อนาตาเซียเดินเข้ามาในห้องขณะที่คนอื่นๆกำลังเรียนกันอยู่และอาจารย์เลเวน่าก็กำลังสอนวิชายาถอนพิษดังนั้นเธอจึงเรียกอนาตาเซียไปหน้าห้องทันที
"เธอคืออนาตาเซียใช่ไหม" เลเวน่าถาม
"ใช่ค่ะ" อนาตาเซียตอบพร้อมพยักหน้า
"ฉันได้ยินหลายคนพูดถึงเธอและชื่นชมเธอสำหรับสิ่งที่เธอทำ แต่การที่เธอช่วยโลกเวทย์มนต์จากอสูรหิมะไม่ได้แปลว่าเธอจะมีสิทธิเหนือคนอื่น ฉะนั้นวันนี้เธอเข้าสายในวิชาของฉัน 20 นาทีฉันจะทำโทษเธอให้ฐานะที่เธอไม่ตรงต่อเวลากลับไปคัดตำรายาถอนพิษมาทั้งเล่มและห้ามมาสายอีก ไปนั่งที่ได้"
อาจารย์เวน่าอาจารย์ประจำกล่าวอย่างเข้มงวด เมื่อเธอกล่าวจบอนาตาเซียก็เดินไปยังที่นั่งของตนเองตามปกติ
"อนาตาเซียเธอทำไมมาสายล่ะ" ลูเซียที่นั่งข้างๆถามด้วยความอยากรู้
"ใช่ ปกติเธอเข้าห้องเรียนเร็วกว่าพวกเราซะอีก" โซอี้พูดเสริม
"ฉันลืมหยิบหนังสือน่ะเลยต้องกลับไปเอา ฉันก็เลยมาสาย" อนาตาเซียตอบ
ขณะที่อนาตาเซียกำลังคุยกับเพื่อนของตนอยู่ สาวที่นั่งอยู่ด้านหลังก็พูดจะเยาะเย้ยเธอทันที
"ไง อนาตาเซียสาวน้อยผู้ช่วยดินแดนแห่งเวทมนตร์"
โอลิเวียพูดพร้อมกับหันไปหัวเรอะกับเพื่อนของเธอ
"อนาตาเซียเธอคิดว่าทุกคนจะต้องชื่นชมเธอที่เป็นคนฆ่าอสูรหิมะรึไง เธอก็แค่ดวงดีเท่านั้นแหละ" ไครีย์พูดเสริม
"ฮ่าๆๆ เธอคงจะไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ" วิกตอเรียกล่าว
"ฉันว่าเธอดูเป็นตัวตลกมากกว่าเป็นผู้กล้านะอนาตาเซีย"
"นี่โอลิเวีย ฉันว่ามันก็ยังดีกว่าคนที่ไม่เคยทำอะไรเลยรึเปล่า" เทียน่าตอบกลับ
"เด็กทุกคนเงียบได้แล้ว ตั้งใจเรียน"
อาจารย์เลเวน่าพูดและสอนการปรุงยาถอนพิษต่อ


หลังจากเกิดเหตุการณ์อาละวาดของอสูรหิมะอนาตาเซียที่ตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งก็นอนสลบไม่รู้เรื่องอยู่บนกองหิมะ เวลาผ่านไปไม่นานหลังจากอนาตาเซียตกลงมาในถ้ำน้ำแข็ง น้ำแข็งภายในถูกความร้อนจากบางอย่างทำให้น้ำแข็งค่อยๆละลายจนหยดน้ำตกกระทบบนใบหน้าที่ขาวนวลของสาวน้อย ไม่นานร่างเล็กที่นอนสลบอยู่ก็เริ่มรู้สึกตัวทำให้เปลือกตาสองข้างมีการขยับออกจากกันเล็กน้อย จนเปลือกตาของอนาตาเซียเปิดออกทำให้สาวน้อยมองเห็นหิมะสีขาวทั่วทั้งบริเวณรอบๆ
อนาตาเซียลืมตาด้วยความงุนงง ก่อนจะลุกขึ้นเงยหน้าพร้อมกวาดสายตาไปรอบๆ จนพบกับหญิงสาวปริศนาที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ สาวคนนั้นเงยหน้ามองอนาตาเซียด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอยังคงเติมฝืนใส่กองไฟเพิ่มความอบอุ่นอยู่เนื่องๆ โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง หญิงสาวแปลกหน้าผู้นี้มีรูปร่างแปลกสะดุดตา เธอมีผมยาวสีขาวสลวย ดวงตาสีฟ้าอ่อน จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวซีดจนมองเห็นเส้นเลือดและชุดสีฟ้าแสนสวยยาวถึงข้อเท้า
"คุณเป็นใคร"
อนาตาเซียสาวน้อยผู้อยากรู้อยากเห็นถามด้วยความงุนงง
"ฟื้นแล้วหรอ ดื่มนี้ก่อนสิ มันจะทำให้ร่างกายเธออบอุ่นขึ้น"
สาวแปลกหน้ากล่าวพร้อมยื่นถ้วยน้ำร้อนให้กับอนาตาเซีย
"มันคืนน้ำอะไรหรอคะ"
อนาตาเซียถามกลับด้วยความสงสัย
"มันคือยาที่จะทำให้เธอสามรถอยู่ในอากาศเย็นได้นานโดยไม่หนาว"
หลังจากสาวปริศนากล่าวจบอนาตาเซียหยิบถ้วยจากมือของเธอและดื่มลงไปทันที น้ำอุ่นนั้นทำให้ร่างกายของอนาตาเซียเริ่มอุ่นขึ้นและลดความเย็นในร่างกายของเธอลง
"ขอบคุณค่ะที่ช่วยฉัน"
"ไม่เป็นไร"
"คุณเป็นใครหรอคะ"
สาวน้อยขี้สงสัยถามสาวปริศนา
"ฉันคือราชินีหิมะ"
"ราชินีหิมะหรอ ! ถ้าอย่างนั้นคุณรู้ทางออกจากถ้ำนี้ใช่ไหมคะ"
"ถ้ำนี้ไม่ได้มีอะไรมาก แค่เธอทำลายน้ำแข็งได้เธอก็ออกไปได้แล้ว"
เมื่อได้ยินดังนั้นอนาตาเซียเดินตรงไปยังผนังถ้ำและร่ายเวทย์สลายน้ำแข็งทันที
"โฟซิสมิดิอัล"
เสียงเด็กสาวร่ายคาถาก่อนที่น้ำแข็งในถ้ำที่จะค่อยๆละลายลงทีละนิดๆ แต่เนื่องจากน้ำแข็งที่นี่หนามากส่งผลให้อนาตาเซียต้องร่ายเวทย์วนไปมาอยู่หลายครั้งกว่าจะสลายน้ำแข็งในถ้ำจนเป็นทางออกได้
เมื่อน้ำแข็งละลายเป็นจนสามารถออกไปได้แล้ว อนาตาเซียก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจพร้อมเตรียมตัวออกไปจากถ้ำแห่งนี้ทันที แต่ขณะที่อนาตาเซียกำลังจะก้าวเท้าออกไปเธอมองเห็นราชินีหิมะที่ยืนมองเธออยู่ในมุมถ้ำแต่ไม่มีท่าทีว่านางจะเดินออกไปสักนิด ด้วยความสงสัยอนาตาเซียจึงเอ่ยปากถามราชินีหิมะที่ยืนอยู่ทันที
"คุณไม่ออกไปจากที่นี่หรอ"
หลังจากได้ยินคำถามราชินีหิมะมองมาที่อนาตาเซียด้วยสีหน้าเศร้าและตอบคำถามที่ทำให้อนาตาเซียรู้สึกแปลกใจขึ้นมาทันที
"ฉัน...ฉันออกไปไม่ได้"
"ทำไมละคะ"
อนาตาเซียถามต่อด้วยความสงสัย
ราชินีหิมะมองไปรอบๆพร้อมตอบคำถามของอนาตาเซียทันที
"ฉันถูกผนึกเอาไว้ในแห่งถ้ำนี้ ไม่สามารถออกไปได้"
สาวน้อยหันมองราชินีด้วยความสงสัยและเดินตรงเข้าไปหาราชินีทันที
"ใครผนึกคุณเอาไว้หรอคะ มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยคุณได้บ้าง"
"ทางเดียวที่จะทำให้ฉันออกไปจากถ้ำนี้ได้คือทำลายอสูรหิมะ" ราชินีหิมะตอบ "ฉันถูกลูซิเฟอร์จอมมารแห่งความชั่วร้ายผนึกเอาไว้ที่นี่"
"ละ ลูซิเฟอร์หรอ เขาไม่ใช่ตายไปแล้วหรอคะ"
"ยังหรอกสาวน้อย เขาแค่ดวงจิตแตกสลายก็เท่านั้น ไม่ได้ตายอย่างที่คนอื่นเข้าใจ"
"ทำไมเขาถึงผนึกคุณไว้ที่นี่"
ราชินีหิมะมองไปที่แสงแดดนอกถ้ำก่อนจะหันมาเล่าทุกอย่างให้สาวน้อยฟัง
"มันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว หลายร้อยปีก่อนฉันมีหน้าที่เก็บรักษาดาบมาทอร์ ดาบแห่งความยุติธรรม หนึ่งในของวิเศษทั้ง 5 อันศักดิ์สิทธิ์ประจำดินแดนแห่งเวทย์มนต์ ตอนแรกลูซิเฟอร์คิดจะทำลายดาบมาทอร์เล่มนี้ แต่ดาบมาทอร์มีพลังเหนือลูซิเฟอร์มากในตอนนั้น ดังนั้นลูซิเฟอร์จึงเลือกที่จะใช้พลังแห่งความมืดมิดของตนผนึกฉันเอาไว้ที่นี่พร้อมดาบมาทอร์ เพื่อที่ของวิเศษทั้ง 5 จะได้ไม่สามารถนำมารวมกันเพื่อทำลายเขาได้" ราชินีหิมะตอบ
"ลูซิเฟอร์มีชีวิตอยู่ตั้งแต่ยุคแรกๆ จนตอนนี้เวลาผ่านไปก็นานมากแล้วเขาจะยังอยู่ได้ไง"
อนาตาเซียกล่าวด้วยความไม่เข้าใจ
"ลูซิเฟอร์คือจอมมารแห่งเผ่าปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนแห่งนี้ เขาไม่ได้มีแค่พลังอันแข็งแกร่ง แต่ยังมีการสืบสายเลือดกันมาหลายรุ่นไม่มีใครรู้ว่ามีใครบ้างที่เป็นสายเลือดของเขา สายเลือดนี้จะเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งทำให้พวกนั้นสามารถรวบรวมชิ้นส่วนดวงจิตที่แตกสลายของลูซิเฟอร์ให้สมบูรณ์ได้ และยังทำให้เขาฟื้นคืนชีพได้เต็มที่ที่สุด แม้ว่ามันจะมีทางอื่นที่สามารถชุบชีวิตได้ก็ตามแต่ถึงยังไงลูซิเฟอร์ก็ยังต้องการพลังจากสายเลือดของตนอยู่ดี ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเขาทำสำเร็จแต่มันคงเดาได้ไม่ยากว่าเขาจะทำอะไรกับดินแดนแห่งนี้ การที่อสูรหิมะออกมาอาละวาดน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับลูซิเฟอร์ด้วยเช่นกัน " ราชินีหิมะตอบ
"ทำยังไงถึงจะปลดผนึกในคุณได้หรอคะ"
"ฆ่าอสูรหิมะเมื่ออสูรหิมะตายผนึกที่นี่จะถูกปลดออก"
"ฉันจะช่วยปลดผนึกให้คุณเองค่ะ ยังไงคุณก็เป็นคนช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ถ้าคุณไม่ช่วยป่านนี้ฉันคงแข็งตายไปแล้ว"
"อสูรหิมะมีพลังแข็งแกร่งมาก การฆ่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้มันคงจะอาละวาดฆ่าคนบริสุทธิ์ไปทั่ว ถ้าเธอจะฆ่ามันเธอต้องทำลายไปที่หัวใจของมันเพราะตรงนั้นคือจุดอ่อนจุดเดียวที่จะทำให้มันตายได้"
"ขอบคุณที่บอกนะคะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงไม่ว่าจะยังไงฉันจะหาทางช่วยคุณเอง รอฉันก่อนนะคะ" อนาตาเซียกล่าวก่อนเดินออกไปจากถ้ำน้ำแข็ง
เมื่อหญิงสาวเดินทางออกจากถ้ำน้ำแข็งเธอก็มุ่งหน้าตามหาเบลินด้าทันที หญิงสาวเดินทางไปยังหมู่บ้านต่างๆบริเวณแถบนั้น ผ่านแล้วผ่านเล่าผ่านไปหลายหมู่บ้านจนในที่สุดเธอก็พบกับสถานที่พักของคนอพยพ พวกเขาเหล่านี้ถูกอสูรหิมะทำลายบ้านจึงต้องหลบหนีมายังที่นี่เพื่อหลบภัย
ขณะนั้นเองเบลินด้าที่อยู่รวมกับผู้อพยพเธอมองเห็นรูปร่างอันคุ้นเคยของหญิงสาวที่เดินผ่านตนไปและจำได้ว่าลักษณะหญิงช่างเหมือนเพื่อนของตนไม่มีผิด ซึ่งโชคร้ายที่การอาละวาดของอสูรหิมะทำให้ทั้งสองพลัดหลงกัน ดังนั้นเบลินด้าจึงไม่รอช้าเดินตรงไปหาสาวน้อยคนนั้นด้วยความรวดเร็วพร้อมเรียกชื่อเพื่อนของตนออกมาโดยไม่ลังเล
"อนาตาเซีย เธอใช่ไหม"
เบลินด้ากล่าวก่อนที่สาวน้อยตัวเล็กจะเดินจากไปไกล หญิงสาวเจ้าของชื่อจำน้ำเสียงที่คุ้นเคยของเพื่อนได้ เสียงนั้นทำให้เธอต้องหันหลังกลับไปมองจนพบว่ามันเป็นเสียงเพื่อนของเธอนั่นเอง
"เบลินด้า" อนาตาเซียร้องออกมาด้วยความดีใจ
"อนาตาเซียเธอไปอยู่ไหนมา ฉันเป็นห่วงเธอมากเลยรู้ไหม"
"เบลินด้าฉันปลอดภัยดี เธอเองก็ไม่เป็นไรใช่ไหม"
"ฉันไม่เป็นไร ฉันหลบมายังที่อพยพชั่วคราว ที่นี่ปลอดภัย ตอนนี้อสูรหิมะมันทำลายหมู่บ้านไปเรื่อยไม่รู้ว่าตอนนี้หมู่บ้านอื่นๆจะเป็นยังไงบ้าง ตอนแรกที่ฉันหาเธอไม่เจอฉันตกใจมากเลยคิดว่าเธอเป็นอะไรไปแล้วซะอีก"
"ฉันปลอดภัยดีไม่เป็นไรหรอก แล้ว...เรื่องอสูรหิมะเราจะทำยังไง"
อนาตาเซียถามด้วยสีหน้ากังวล
"ตอนนี้มีบางคนที่คิดจะออกไปฆ่าอสูรหิมะ แต่กำลังรวบรวมคนและอาวุธอยู่"
"แสดงว่าเราต้องรอเวลาหรอ"
"ใช่ เพราะพวกเราต้องรวมกำลังคนและอาวุธให้พร้อมก่อน อีกอย่างพวกเรายังต้องใช้เวลาในการแกะรอยตามหามันอีก"
"ไม่มีทางอื่นที่สามารถทำให้เรารู้ได้แล้วหรอว่ามันอยู่ที่ไหน"
"อสูรหิมะมันไม่ใช่อสูรธรรมดามันอาละวาดไปเรื่อยๆตามสถานที่ต่างๆทั้งหมู่บ้าน ที่พักและบ้านคน ไม่มีใครรู้เป้าหมายของมันในการออกอาละวาดและไม่รู้ว่าตอนนี้มันอาละวาดไปถึงไหนแล้ว"
"พวกเธอมีวิธีรับมือกับมันไหม"
"ตอนนี้ทำได้แค่ดูสถานการณ์ไปก่อน พวกเราทำอะไรมากไม่ได้นอกจากช่วยกันตามสถานการณ์ที่เป็นอยู่ อสูรหิมะหลับไหลมานานไม่รู้ว่ามันตื่นขึ้นมาได้ยังไง และที่สำคัญอสูรหิมะเมื่อมันอาละวาดที่ไหนเสร็จ มันก็จะเปลี่ยนร่างเป็นภูเขาหิมะดังเดิมทำให้ไม่มีใครรู้ว่าภูเขาลูกไหนที่เป็นอสูรหิมะตัวจริง ดังนั้นมันจึงทำให้การตามหายากยิ่งกว่าเดิม"
"ฉันเข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้พวกเราคงต้องรอดูสถานการณ์ไปก่อน อืม...ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้หรืออะไรคืบหน้าเกี่ยวกับการตามหาอสูรหิมะช่วยบอกฉันด้วยนะ"
"ได้ ถ้ามีอะไรฉันจะบอกเธอทันที"
อนาตาเซียกล่าวก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไปช่วยคนอื่นๆ
 คืนนั้นหลังจากทุกคนได้หลับไหลเข้าสู่ห้วงนิทรา มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงที่ส่องแสงริบหรี่ตามจุดต่างๆ ขณะนั้นเองอยู่ๆแสงไฟดวงเล็กดวงหนึ่งดวงได้ลอยเข้าไปในที่พักของอนาตาเซีย ก่อนจะร้องเรียกสาวน้อย
"อนาตาเซียตื่นเร็ว"
เสียงกระซิบเบาๆดังขึ้นข้างหูของอนาตาเซีย เสียงกระซิบนั้นทำให้เธอลืมตาขึ้นโดยอัตโนมัติและพบกับร่างเล็กคล้ายผีเสื้อบินมาใกล้ๆ เมื่อสาวน้อยมองดูดีๆก็พบว่าผีเสื้อที่ตนเข้าใจนั้นแท้จริงแล้วดวงไฟเล็กๆนี้คือภูตจิ๋วที่กำลังปลุกอนาตาเซียให้ตื่นอยู่
"คุณเป็นใครหรอ" อนาตาเซียถาม
"ฉันคือภูติหิมะ ราชินีหิมะส่งฉันมาช่วยเธอให้ตามหาอสูรหิมะ เธอต้องรีบออกเดินทางเดี๋ยวนี้" ภูติหิมะกล่าว
"เธอรู้หรอว่าอสูรหิมะอยู่ที่ไหน"
"รู้สิ เร็วเข้าเราต้องรีบไปไม่อย่างนั้นเราจะตามมันไม่ทัน เธอต้องรีบออกเดินทางเดี๋ยวนี้ อสูรหิมะมันอาละวาดออกไปไกลแล้ว ถ้าเราไม่รีบทำลายมัน มันจะอาละวาดและก่อความวุ่นวายไปทั่วดินแดน"
เมื่อได้ยินดังนั้นอนาตาเซียก็รีบลุกจากที่นอนและออกเดินทางไปกับภูติหิมะทันที ก่อนจากไปเธอได้ทิ้งจดหมายเอาไว้ให้เบลินด้าหนึ่งฉบับ และออกเดินทางด้วยความรวดเร็ว ทั้งสองเดินทางมาเรื่อยๆทั้งคืนผ่านภูเขาหิมะลูกแล้วลูกเล่าไม่ได้หยุดหย่อน จนร่างกายของเธอเริ่มเหนื่อยดังนั้นทั้งสองจึงตัดสินใจพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
"อนาตาเซียเธอนอนพักไปนะ ส่วนฉันจะคอยเฝ้าเวรยามเอง" ภูติหิมะกล่าว
"แล้วเธอไม่นอนหรอ" อนาตาเซียถามกลับ
"ภูติหิมะแบบฉันไม่เคยนอน เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันอยู่ในที่แบบนี้ได้สบายโดยไม่ต้องพัก"
เมื่อไม่สามารถโต้เถียงกับภูติหิมะได้อนาตาเซียจึงนอนหลับใต้ต้นไม้ทันที เวลาผ่านไปไม่นานหลังจากพักผ่อนเรียบร้อยแล้วทั้งคู่จึงเริ่มออกเดินทางอีกครั้งโดยลัดเลาะตามเทือกเขา พร้อมแกะรอยตามอสูรหิมะไปเรื่อยๆ ขณะที่ทั้งสองกำลังตามรอยอสูรหิมะอยู่ภูติตัวจิ๋วก็นึกอะไรบางอย่างออก
"อนาตาเซียราชินีหิมะฝากหนังสือเล่มนี้มาให้เธอ ราชินีบอกว่าหนังสือเล่มนี้อาจจะมีประโยชน์กับเธอ" ภูติหิมะกล่าวพร้อมเสกหนังสือเล่มใหญ่ 1 เล่มให้ยื่นอนาตาเซีย
"มันคือหนังสืออะไร"
"หนังสือรวมสัตว์อสูร หนังสือเล่มนี้จะบอกประวัติของสัตว์อสูรทั้งหมดรวมถึงจุดอ่อนของมันด้วย" ภูติหิมะอธิบาย
หลังจากได้ยินภูติหิมะกล่าวอนาตาเซียรีบเปิดอ่านหนังสือเล่มนั้นทันที
"อืม...ในหนังสือบอกว่าอสูรหิมะไม่ชอบเสียงดนตรีและงานเลี้ยง ดังนั้นเมื่อมันเจอสถานที่ไหนที่กำลังจัดงานเลี้ยงหรือว่ามีเสียงดนตรีอยู่มันจะอาละวาดทำลายข้าวของและฆ่าผู้คนไปเรื่อย อสูรหิมะจะชอบนอนตอนกลางวันและจะออกอาละวาดในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดิน อสูรหิมะมักจะก่อความวุ่นวายไปยังพื้นที่ต่างๆ ยิ่งมันฆ่าคนได้มากเท่าไหร่มันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นและหยิ่งผยองมากกว่าเดิม ดังนั้นทางที่ดีเราไม่ควรบุกเข้าไปกระทันหันเพราะจะทำให้มันโจมตีเราได้ง่าย"
"ยังไงต่ออนาตาเซีย อ่านสิ"
"มันจะซ่อนตัวจากกลุ่มคนที่มีอาวุธหรือคนที่มีพลังแข็งแกร่งเพื่อให้ตัวเองปลอดภัยและไม่ถูกเป็นเป้าโจมตี"
"เธอคิดจะหยุดมันยังไง"
"ฉันว่าฉันพอจะคิดแผนออกแล้ว"
"แล้ว...เธอมีแผนทำลายมันแล้วหรอ"
"ก็พอมีแผนอยู่บ้างแต่ยังไม่แน่ใจว่าจะใช้ได้รึเปล่า"
"แผนของเธอเป็นยังไง"
"ฉันจะทำตามที่ราชินีหิมะแนะนำเอาไว้ คือพยายามโจมตีไปที่หัวใจของมัน เพื่อให้มันอ่อนแอลงและใช้จังหวะนั้นทำลายหัวใจของมันซะ"
"ถ้าเวทย์ของเธอแข็งแกร่งพอก็น่าจะได้นะ ตอนนี้พวกเราก็เดินทางมาไกลมากแล้ว อีกอย่างทางข้างหน้าก็เริ่มมืดแล้ว คืนนี้พวกเราไปพักใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นก่อนก็แล้วกัน"
"ตกลง"
ทั้งสองเดินตรงไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่แห่งหนึ่งในพื้นที่ขาวโพลนอันเต็มไปด้วยความหนาวเย็น แต่ขณะที่ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนจะมาเยือน ทั้งคู่ที่กำลังสนทนากันถึงอสูรหิมะ ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีไม่ดีเช่นนั้นทั้งคู่จึงหาที่หลบเพื่อความปลอดภัยทันที สองคนหลบอยู่หลังก้อนหินก้อนใหญ่ลูกหนึ่ง ก่อนจะพบว่าสิ่งที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนนั้นคืออสูรหิมะที่กำลังเดินมุ่งหน้าตรงไปทางหมู่บ้านใกล้ๆนี้นี่เอง
"อสูรหิมะภูติจิ๋ว มันกำลังมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้าน"
"ใช่ มันน่าจะไปอาละวาททำยังไงดี เธอจะเข้าไปขวางมันตอนนี้รึเปล่า" ภูติหิมะถามอย่างร้อนใจ
"ฉันเองก็ไม่แน่ใจ แต่เราปล่อยให้มันไปทำร้ายผู้คนในหมู่บ้านไม่ได้"
"แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ"
"ฉันจะหาทางปีนขึ้นไปตามตัวมันโดยที่ไม่ให้มันรู้ตัวเพื่อหาหัวใจ จากนั้นจะใช้พลังเวทย์โจมตีไปที่หัวใจของมัน ส่วนเธอก็ไปล่อมันให้เดินไปทางอื่นล่อไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีผู้คน"
"ตกลง ระวังตัวด้วยล่ะ" ภูติจิ๋วกล่าวด้วยความเป็นห่วงก่อนแยกย้ายกันทำตามแผน
ทั้งคู่ต่างแยกกันไปทำหน้าที่ของตัวเองโดยภูติหิมะได้ล่ออสูรหิมะให้เดินออกไปจากเส้นทางเดิม ส่วนอนาตาเซียที่กินลูกกวาดล่องหนก็ค่อยๆปีนขึ้นไปตามร่างของอสูรหิมะ ขณะที่แผนดำเนินไปได้ด้วยดี ตอนนั้นเองอนาตาเซียหันไปพบกับหน้าผาที่ห่างจากอสูรหิมะไม่ไกลมาก ดังนั้นเธอจึงตะโกนบอกภูติหิมะให้บินรีบไปที่หน้าผาเพื่อหลอกล่อทันที เมื่ออสูรตัวร้ายได้ยินเสียงอนาตาเซีย มันจึงรู้ว่ามีบางอย่างกำลังไต่อยู่ตามตัวของมัน เจ้าอสูรใช้มือปัดไปตามร่างกายไม่หยุด จนอนาตาเซียที่กำลังเกาะอยู่เริ่มสูญเสียการทรงตัว
เวลาผ่านไปจนจะครบเวลา ลูกกวาดที่อนาตาเซียกินลงไปใกล้จะหมดฤทธิ์แล้ว ดังนั้นเธอจึงรีบปีนขึ้นไปยังจุดหัวใจของอสูร ในช่วงเวลานั้นเธอรีบกินบิสกิตย่อส่วนทันที ทำให้ร่างกายของอนาตาเซียเล็กลงเรื่อยๆจนแทบจะมองไม่เห็น เธอใช้ร่างเล็กนี้แทรกซึมเข้าไปในหัวใจของอสูรหิมะและใช้เวทย์ที่เรียนมาทำลายหัวใจของมันทันที ไม่นานเมื่อเวทมนต์เริ่มแทรกซึมเข้าไปในร่างกายอสูรหิมะได้ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นดังนั้นร่างเล็กๆก็รีบเพิ่มพลังเวทย์ทำลายหัวใจของอสูรหิมะจนในที่สุดหัวใจของมันกุแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
อสูรหิมะที่ได้รับความบาดเจ็บสาหัสจนเริ่มสูญเสียการทรงตัวและควบคุมตนเองไม่ได้ มันวิ่งสะเปะสะปะไปเรื่อยๆไม่รู้ทิศทาง จนตกลงไปในหน้าผาสูง ส่งผลให้ร่างของอสูรหิมะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆจนสิ้นใจตาย
"อนาตาเซียเธอปลอดภัยดีใช่มั้ย"
ภูติหิมะถามขณะบินไปเห็นอนาตาเซียที่เกาะอยู่ริมหน้าผาหิมะ
"ฉันปลอดภัยดี" อนาตาเซียตอบพร้อมกับไต่ขึ้มมาจากหน้าผาด้วยความทุลักทุเล
"ดีนะที่เธอปลอดภัย ตอนแรกตกใจแทบแย่"
"ฉันไม่เป็นไรค่ะ ยังดีที่ครั้งนี้จัดการมันได้ถ้าครั้งนี้จัดการไม่ได้เราคงจะลำบากมากแน่นอน"
อนาตาเซียกล่าวพร้อมมองลงไปยังซากของอสูรหิมะด้านล่าง
ถ้ำหิมะ
"ขอบคุณเธอมากเลยนะอนาตาเซียที่ช่วยปลดผนึกให้ฉัน" ราชินีหิมะกล่าวขอบคุณ
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงคุณก็เคยช่วยชีวิตฉัน อีกอย่างถ้าคุณไม่ส่งภูติหิมะไปช่วยป่านนี้ฉันคงยังจัดการอสูรหิมะไม่ได้"
"ไม่ว่ายังไงตอนนี้ฉันก็เป็นอิสระจากถ้ำนี้แล้วต้องขอบคุณเธอจริงๆที่มอบอิสระให้ฉันอีกครั้ง"
"ตอนนี้เป็นอิสระแล้วคุณจะทำยังไงต่อไปหรอคะ"
หลังจากได้ยินคำถามของสาวน้อยราชินีหิมะมองไปรอบๆก่อนจะตอบคำถามนั้นด้วยความมุ่งมั่น
"ถึงจะเป็นอิสระแต่ฉันยังต้องดูแลดาบมาทอร์อยู่ที่นี่เหมือนเดิม เพียงแค่ตอนนี้ฉันสามารถไปที่อื่นได้ตามใจชอบก็เท่านั้น" ราชินีหิมะตอบ
"เป็นอย่างนี้นี่เอง"
"ฉันจะสร้างปราสาทน้ำแข็งและอาศัยอยู่ที่นี่เหมือนเดิม เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอมาเมืองมาธีออคัสอย่าลืมมาเยี่ยมฉันด้วยล่ะ"
"แน่นอนค่ะ ถ้ามาที่นี่อีกฉันจะมาเยี่ยมคุณ"
นับแต่นั้นเป็นต้นมาทุกคนในดินแดนแห่งเวทมนตร์ต่างรู้จักชื่อของอนาตาเซียสาวน้อยผู้ปราบอสูรหิมะ ผู้มีความสามารถเกินอายุของตนเอง ทำให้ชาวเมืองมาธิออคัสทุกคนชื่นชมในความกล้าของเธอที่เดินทางผ่านอันตรายไปปราบอสูรหิมะและช่วยชาวเมืองเอาไว้ รวมถึงช่วยปลดผนึกราชินีหิมะให้เป็นอิสระจากลูซิเฟอร์ ตอนนี้หลายคนในโรงเรียนต่างชื่นชมและมองเธอเป็นนักเรียนมากความสามารถที่หาตัวได้ยากในดินแดน
โรงเรียนเวทย์มนต์สตาเดเฟีย
หลังจากเรื่องวุ่นวายได้ผ่านไปอนาตาเซียกับเพื่อนของตนก็เดินทางกลับอาณาจักรกลาง เพื่อกลับไปใช้ชีวิตปกติของตน
"ไม่คิดว่าการไปงานรวมสัตว์วิเศษครั้งนี้จะทำให้เธอกลายเป็นสาวน้อยผู้กล้า"
เบลินด้าพูดกับเพื่อนของตนด้วยความภูมิใจ
"ต้องขอบคุณเธอที่ชวนฉันไปที่นั่นด้วย"
"ไม่คิดว่าฉันจะได้อยู่ที่นั่นนานขนาดนี้ ตอนแรกว่าจะไปแค่ 5 วัน ตอนนี้ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้วพึ่งจะได้กลับบ้าน ไม่รู้ว่าเพกาซัสของฉันป่านนี้จะเป็นยังไง"
"แล้วเพกาซัสที่ส่งมาถึงก่อนเราใครเป็นคนช่วยดูแล"
"จะใครซะอีกล่ะ ก็คาเล็บไง ฉันส่งจดหมายมาบอกเขาให้ช่วยดูแลเพกาซัสแทนฉันไปก่อน ถ้าเกิดไม่มีอสูรหิมะโผล่ออกมาเราคงไม่ต้องอยู่ที่นั่นนานขนาดนี้ ตอนนี้งานของฉันเยอะจนท้วมหัวหมดแล้ว เฮ้อ"
เบลินด้าบ่นยาวพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เดี๋ยวฉันช่วยงานเธอเอง" อนาตาเซียกล่าว
"อีกเดี๋ยวเธอก็เปิดเทอมแล้ว เอาเวลาไปเตรียมตัวสำหรับเปิดเรียนเถอะ เดี๋ยวเรื่องนี้ฉันจัดการเอง" เบลินด้ากล่าวก่อนจะนึกอะไรออก อืม...จะว่าไปแล้วฉันยังไม่ได้ตั้งชื่อให้เพกาซัสเลยป่านนี้ คาเล็บตั้งชื่อให้มันแทนฉันไปแล้วมั้ง"
"แล้วเธออยากตั้งชื่อมันว่าอะไรหรอ"
"ฉันเองก็ยังไม่รู้ แล้วก็อนาตาเซียฉันพึ่งนึกขึ้นได้ว่าลอร์ดมาเชลล์ส่งบัตรเชิญเธอไปทานอาทารเย็นที่บ้านนี่บัตรเชิญ" เบลินด้ากล่าวพร้อมยื่นซองสีเหลืองประทับตราอันเป็นเอกลักษณ์อยู่กลางซองให้กับอนาตาเซียพร้อมกล่าวถึงจุดประสงค์ของเจ้าของบัตรเชิญครั้งนี้ "เขาอยากทำความรู้จักกับเธอ เนื่องจากจริงๆแล้วเขาได้รับข่าวว่าเธอคือนักเรียนปี 1 ที่สามารถฆ่าอสูรหิมะได้เขาเลยชื่นชม และอยากจะประกาศให้เธอเป็นนักเรียนดีเด่นประจำปีนี้เพื่อเป็นรางวัลสำหรับความกล้าหาญของเธอ เธอเก่งมากเลยนะอนาตาเซียที่ฆ่าอสูรหิมะได้"
"ขอบคุณที่ชมนะ แต่ฉันก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก"
"ตอนแรกฉันตกใจมากเลยรู้ไหมที่เห็นเธอเขียนจดหมายทิ้งไว้แล้วจากไป แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอสามารถปราบอสูรหิมะได้"
"ฉันเองก็ไม่คิดมาก่อนเหมือนกันว่าฉันจะสามารถฆ่าอสูรหิมะได้"
"จริงๆเธอเองก็เหนื่อยมากแล้วกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ เรื่องงานที่นี่เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
"ตกลง"


ผมในสมัยวัยรุ่นที่พึ่งเขาเรียนม.4 ทุกคนคงรู้ว่าเวลาเราทุกคนจะเข้าเรียนต่อทุกคนจะต้องไปรายงานตัว ผมก็เป็นแบบทุกๆคนผมก็ได้ไปรายงานตัว ซึ้งโรงเรียนม.4ที่ผมเข้าจะเป็นโรงเรียนเดียวกับม.ต้นที่ผมเรียน ซึ่งก็คือจะพูดง่ายๆว่าผมรู้จักเพื่อนหลายๆคนที่มารายงานตัวอยู่แล้ว แต่ผมก็ได้ไปพบกับเด็กสาวคนหนึ่ง เธอคนนี้นั้นน่ารักมากๆ เธอนั้นก็คือคนที่ผมรักตั้งแต่แรกพบและเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ผมได้เล่านี้ นิสัยของเธอในตอนนั้นที่ผมพอจะรู้สึก คือ เธอจะเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว และจะค่อยข้างเรียบร้อย หลังจากผ่านวันนั้นไปผมก็ได้หาเฟสเธอคนนั้นได้ผมเลยทักไปจีบเธอ แต่การจีบของผมนั้นอาจจะไม่เหมือนใครโดยการจีบของผมนั้นจะพยายามคุยกับเธอและให้เธอได้รู้ว่าผมนั้นเป็นห่วงเธอและรู้สึกพิเศษกับเธอ ถ้าทุกคนอ่านมาถึงตรงนี้อาจจะอยากรู้ว่าเธอรู้ไหมว่าผมนั้นจีบเธอ แต่ตรงนี้ผมไม่สามารถตอบได้เพราะเธอไม่เคยแสดงอาการอะไรออกมาเลย
หลังจากนั้นผมก็พยายามทักไปคุยทุกๆวันในช่วงเวลานั้นผมรู้สึกดีมากๆเลย และชื่อของเธอคือหนึ่ง
ตัวละครทั้งหมดนี้ผมสมมติชื่อขึ้นมาเพื่อไม่ให้กระทบต่อใครในเรื่อง ถ้าชื่อตรงกับที่ผมสมมติผมต้องขอโทษด้วย
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที


หลายเดือนผ่านไปหลังจากที่ทั้งสองเลิกกันนะครับผมก็เริ่มเข้าไปคุยกับหนึ่งบ่อยขึ้น และในตอนนั้นผมตัดสินใจจะจีบหนึ่งแล้วนะครับและในช่วงเวลาเดียวกันหนึ่งก็ได้ไปพบกับผู้ชายคนหนึ่ง โดยหนึ่งบอกว่าเขาเป็นคนดีมากๆเป็นคนเอาใจใส่และเป็นคนที่หน้าตาดีมากๆ โดยตอนนี้ผมสตั้นไปและก็ตอบหนึ่งไปว่าจีบเลยแต่ในใจผมคือกูรักมึงมากนะอย่าไปเลย แต่ในเมื่อผมพิมแบบนั้นไปไม่ได้ผมจึงต้องเชียร์ แต่ผมก็เข้าใจและรักหนึ่งมากๆเลยคิดไปว่าถ้าเขาดีและเหมาะกับหนึ่งผมก็ดีใจ ถึงตอนนี้ผมคงจบไว้เท่านี้เพราะผมยังคงไม่อาจบอกได้ว่าเรื่องราวต่อไปจะเป็นแบบไหน ผมคงทำได้แค่ยืนมองเขาจากด้านหลังเท่านั้นในตอนนี้
#เป็นแค่ฉากประกอบไม่ใช่ตัวประกอบฉาก
ตัวละครทั้งหมดนี้ผมสมมติชื่อขึ้นมาเพื่อไม่ให้กระทบต่อใครในเรื่อง ถ้าชื่อตรงกับที่ผมสมมติผมต้องขอโทษด้วย
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที


หลังจากที่ดอยกับหนึ่งคุยกันมาสักพัก มีวันหนึ่งพีได้กลับมาขอโทษและจะขอกลับมาคืนดี แต่ตอนนี้หนึ่งกับดอยเริ่มจะมีความสัมพันธ์กัยมากขึ้นแล้วจึงขอคิดก่อน และหลังจากหนึ่งใช้เวลาหลายวันในการคิดหนึ่งจึงเลือกดอยเพราะดอยคอยอยู่เคียงข้างหนึ่งมาเสมอ พีจึงต้องยอมรับและเลิกคุยกับหนึ่งไป และหลังจากนั้นดอยกับหนึ่งก็เปิดตัวว่าเป็นคนคุยกัน โดยหนึ่งจะมีดอยคอยไปรับไปส่งพาไปเที่ยวโดยเสมอ เพื่อนๆทุกคนในห้องต่างอิจฉาคู่นี้เพราะตัวจะติดกันอยุ่เสมอ
ตัวละครทั้งหมดนี้ผมสมมติชื่อขึ้นมาเพื่อไม่ให้กระทบต่อใครในเรื่อง ถ้าชื่อตรงกับที่ผมสมมติผมต้องขอโทษด้วย
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที


หลังจากที่ผมหายไปจากชีวิตหนึ่ง ดอยก็ได้พัฒนาความสัมพันธ์กับหนึ่งมาถึง เพื่อนสนิท..
โดนตรงนี้ผมอยากอธิบายให้เข้าใจความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองนะครับคือ เวลาหนึ่งมีอะไรก็จะมาปรึกษาดอยทุกอย่างไม่ว่ามีความสุข เศร้า หรือมีความรัก ตรงนี้ดอยยังไม่ได้แสดงอะไรไห้หนึ่งรู้ว่าดอยชอบเธอ
ความสัมพันธ์ก็ดำเนินการไปแบบนี้เรื่อยๆจนหนึ่งได้มีคนมาจีบหนึ่งแบบจริงๆจังซึ่งคนนั้นชื่อพี เป็นคนที่ค่อยข้างหล่อมีผิวสีแทน แล้วหนึ่งก็มีใจให้พีด้วยโดยเวลาหนึ่งจะตอบแชทพีนั้นเธอจะคอยมาปรึกษากับดอยว่าควรตอบอะไปดี ซึ่งดอยก็ช่วยอย่างเต็มที่ จนพีกับหนึ่งนั้นคุยกันแบบคนคุยอย่างเต็มตัวแล้ว โดยดอยก็จะคอยรับฟังหนึ่งเสมอ
ตัวละครทั้งหมดนี้ผมสมมติชื่อขึ้นมาเพื่อไม่ให้กระทบต่อใครในเรื่อง ถ้าชื่อตรงกับที่ผมสมมติผมต้องขอโทษด้วย
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที


ทุกคนเคยได้ยินคำนี้กันใช่ไหมครับ "รักแท้แพ้ระยะทาง"ดอยก็เป็นหนึ่งในนั้นครับหลังจากช่วงเวลาผ่านไปดอยและหนึ่งใกล้ถึงวันที่ต้องไปใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแล้วนะครับ โดยทั้งสองก็จะมีทะเลาะกันบ้าง แต่เนื่องจากทั้งสองไกลกันจึงทำให้มีบางเรื่องที่ผิดใจกันแล้วไม่ได้เคลียร์จึงทำให้ทะเลาะกันมากขึ้นๆ และสุดท้ายก็ไปไม่รอดนะครับ
ในตอนนี้ผมเองจึงคอยเข้าไปพูดคุยกับทั้งสองฝ่ายให้ใจเย็นนะครับไม่ต้องเสียใจกัน
ตัวละครทั้งหมดนี้ผมสมมติชื่อขึ้นมาเพื่อไม่ให้กระทบต่อใครในเรื่อง ถ้าชื่อตรงกับที่ผมสมมติผมต้องขอโทษด้วย
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที


ต่อกันนะครับทุกคน หลังจากนั้นผมก็ทักไปคุยบ่อยขึ้นๆทุกๆวัน ก็ทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับหนึ่งดีขึ้น แต่หลังจากนั้นเรื่องที่ผมไม่อยากจะให้เกิดนั้นก็คือ… ดอยซึ่งเป็นเพื่อนของผมมันได้ชอบคนๆเดียวกับผม ตรงนี้หลายๆคนคงถามว่าทำไมไม่บอกเพื่อนว่าผมชอบน่ะหรอ คือผมเป็นคนที่มีนิสัยเสียมากๆเลยคือเวลาผมชอบใครผมอยากจะเก็บเอาไว้คนเดียวก่อน พอความสัมพันธ์ใกล้ชิดมากขึ้นผมจค่อยบอกเพื่อน ในนิสัยแย่ๆตรงนี้ของผมจึงทำให้เพื่อนของผมไม่รู้ว่าผมชอบคนๆเดียวกับมึง ซึ่งดอยคนนี้เป็นเพื่อนที่ผมรักมากใช้คำว่าซี้กันมากๆก็ไม่ผิดผมจึงเครียดเอามากๆว่าผมควรทำอย่างไรต่อดี ผมใช้เวลาคิดตรงนี้ประมา2สัปดาห์ ผมจึงได้คำตอบมาว่าผมจะเป็นคนช่วยให้เพื่อนผมได้สมหวังกับความรักครั้งนี้เอง โดยการที่ผมจะทักไปหยอดหนึ่งเสมอว่าดอยรักเธอนะ จนวันนึงเขาทั้งสองได้เริ่มคุยกัน(ตรงนี้เขาเริ่มคุยกันในธาณะเพื่อน) ในตรงนี้ผมบอกเลยว่าความู้สึกของผมนั้นทั้งเศร้าและทั้งมีความสุขที่เห็นเพื่อนผมมีความรัก และหลังจากนั้นผมก็พยายามหายไปจากชีวิตเขาอย่างช้าๆจนผมไม่ได้ทักไปหาเขาเลย
ตัวละครทั้งหมดนี้ผมสมมติชื่อขึ้นมาเพื่อไม่ให้กระทบต่อใครในเรื่อง ถ้าชื่อตรงกับที่ผมสมมติผมต้องขอโทษด้วย
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที


ในช่วงเวลาต่อมาหนึ่งก็ได้ชอบพีมากขึ้นเรื่อยๆแต่หนึ่งกับพีเกิดทะเลาะกันซึ่งเป็นเรื่องปกติของคนคุยกันที่จะทะเลาะกันบ้างแต่มีครั้งนึงที่ทะเลาะกันหนักมากจนทั้งสองเลิกคุยกันไป โดยจะมีดอยและเพื่อนของพีที่อยู่ห้องเดียวกับหนึ่งคอยให้คำปรึกษาและอยากให้กลับไปคุยกัน และในครั้งนี้ดอยจึงรีบทำแต้มโดยการคุยกับหนึ่งมากขึ้นสนิทมากขึ้นจนทำให้ทั้งสองพัฒนาความสำคัญมากขึ้น จนมาวันนึงดอยแกล้งทำเป็นจะไม่ไปโรงเรียนถ้าหนึ่งไม่โทรไปหา แล้วก็เป็นไปตามความคิดดอยหนึ่งโทรไปหาจริงๆ ดอยจึงรีบมาเรียนหลังจากนั้นทั้งสองคนก็จีบกัน
ตัวละครทั้งหมดนี้ผมสมมติชื่อขึ้นมาเพื่อไม่ให้กระทบต่อใครในเรื่อง ถ้าชื่อตรงกับที่ผมสมมติผมต้องขอโทษด้วย
**อยากให้มึงมาอ่านนะกูจะบอกเรื่องที่มึงเคยถามกูว่ารู้สึกกับมึงยังไง แต่กูไม่ได้ตอบหรือที่ก็ปฏิเสธไป กูจะตอบผ่านเรื่องราวที่กูเล่านี้
#ส่งไปให้ถึงเธอที


ภาพที่ผมเห็นในตอนนี้คือพ่อแม่ของผมที่กำลังโดนอสูรกายจำนวนนับไม่ถ้วนรุมฉีกทึ้งร่างกายของพวกท่านแล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
ผมอยู่บนโลกที่หากใครไม่สามารถหาคู่ชะตาของตัวเองเจอก่อนวัย 30 ปี คนเหล่านั้นจะกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ปกติ ต่างเพียงแค่พวกมันนั้นไม่หายใจ ไม่มีชีวิต เดินไปมาราวกับศพเดินได้และจ้องจะกัดกินทุกสิ่งที่พวกมันเห็น พวกเราที่เหลือรอดทั้งหมดต่างเรียกพวกมันว่า "คาดาฟ"
พวกเราต้องหาคู่ชะตาของตนให้เจอก่อนจะอายุ 30 แต่ต่อให้เจอกันก็ยังไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่า พวกเราจะไม่ถูกพวกคาดาฟจับกินอย่างเช่นพ่อแม่ของผมตอนนี้ยังไงล่ะ


'โลกใบนี้มีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าคู่ชะตา เราสามารถพบเจอคู่ชะตาของเราได้ในความฝัน สามารถพูดคุยสามารถสัมผัสกันได้ แต่สิงหนึ่งที่พวกเราต่างทำไมได้นั่นก็คือ พวกเราไม่สามารถจำชื่อของคู่ชะตาได้ จะจำได้เพียงแค่หน้าตาของเขาเท่านั้น เราจำเป็นต้องหาคู่ชะตาของพวกเราให้เจอก่อนที่วัย 30 ปี จะมาถึง ไม่เช่นนั้นพวกเราอาจจจะต้องตาย'
นั่นควรเป็นสิ่งที่เรากังวลเพียงอย่างเดียวในชีวิต จนกระทั่งเสียงสัญญาณภัยพิบัติดังขึ้นในวันนั้นมันทำให้พวกเราต้องใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆกันอย่างนี้
เสียงสัญญาณภัยพิบัติดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมในวัย 20 ปี ลุกขึ้นยืนพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างและพบว่าทุกคนก็ทำเช่นเดียวกัน
เกิดอะไรขึ้น? ซ้อมอพยบงั้นเหรอ? นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของผม
"มีเรื่องอะไรงั้นหรือน้ำ" พ่อของผมเดินมาจากทางด้านหลัง กล่าวถามสาเหตุของสัญญาณที่ดังลั่น ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดมันจึงดังขึ้นมา
"ไม่รู้เหมือนกันครับพ่อ เดี๋ยวผมจะลองลงไปดู" พอพูดจบผมก็ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอกบ้านก่อนจะพบว่ามีคนจำนวนมากกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง
"พี่น้ำ!" ผมได้ยินเสียงน้องสาวของผมดังมาจากภายในคนกลุ่มนั้นด้วย ผมไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปหาน้องสาวของผมทันที แต่พอเมื่อเข้าใกล้มากพอที่จะเห็นว่าคนกลุ่มนั้นวิ่งหนีอะไรกันมาก็ถึงกับหยุดชะงักอยู่ตรงนั้น
นั่นมัน 'คาดาฟ' งั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้ พวกมันไม่ควรมีตัวตนอยู่จริงสิ มันควรจะเป็นพวกนิทานปรำปราที่พวกเขาเล่ากันมาไมใช่หรือ แล้วเหตุใด ทำไมกัน เพราะอะไรพวกมันถึงอยู่ตรงนี้กำลังวิ่งไล่คนทุกคน จับอะไรได้ก็รุมกัดกินกันอย่างไม่เลือก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
โชคยังดีที่น้องสาวของผมคว้าผมออกมาได้ทันก่อนที่คาดาฟตัวหนึ่งจะพุ่งเข้ามาหาผม คาดาฟตัวนั้นถูกรถคันหนึ่งพุ่งชนเข้าอย่างจัง และมันก็คือรถของพ่อผมนั่นเอง ผมและน้องสาวไม่รอช้ารีบกระโดดขึ้นรถก่อนจะปิดประตูและพ่อก็รีบขับไปยังทางออกของเกาะนี้ทันที
เกาะที่พวกเราอาศัยอยู่ก็คือ 'เกาะเซล่า' ซึ่งมีภูมิภาคเป็นเพียงแค่เกาะเล็กๆ ในประเทศ 'ไกเซค' ที่แสนจะร่ำรวยแต่กลับไม่ใส่ใจชีวิตของประชาชนบนเกาะเซล่าเท่าไหร่นัก เกาะเซล่านั้นมีทางออกจากเกาะไปได้เพียงทางเดียวนั่นคือสะพานยาวที่เชื่อมต่อกับเมือง 'อินแซง' ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ทิศเหนือสุดบนผืนแผ่นดินประเทศไกเซค ห่างจากเกาะนี้ราวหนึ่งพันกิโลหรืออาจมากกว่านั้น
เมื่อเราทั้งสี่คนมาถึงบนสะพานก็พบว่ามีเฮลิคอปเตอร์กำลังบินอยู่บนสะพานพอดี บนถนนตอนนี้เรียกได้ว่าไม่มีอะไรขยับได้เลย ทำให้ทุกคนต่างลงจากรถและใช้การวิ่งไปแทน ในระยะทางหนึ่งพันกิโลทุกคนต่างวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด พวกเราสี่คนก็เช่นกัน
แต่ในระหว่างที่พวกเราทุกคนกำลังวิ่งหนีตายกันอยู่นั้น เฮลิคอปเตอร์ที่บินอยู่ข้างบนกลับทิ้งวัตถุบางอย่างลงมาที่สะพาน
ไม่ทันไร สะพานที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกระเบิดออกตัดขาดจากสะพานอีกฝั่ง นี่มันได้แสดงให้เห็นแล้วว่าแม้จะมีเฮลิคอปเตอร์ซึ่งแน่นอนว่าเป็นของทางภาครัฐผ่านมาเห็นประชาชนวิ่งเอาชีวิตรอด พวกเขากลับไม่ได้แยแสประชาชนบนเกาะเซล่าเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังมีคำสั่งให้ทิ้งระเบิดทำลายสะพาน ตัดทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของประชาชนของพวกเขาเพียงเพื่อจะทำให้อันตรายนั้นไม่ส่งผลถึงตน นี่มัน เห็นแก่ตัวชะมัด
แม่ของผมถูกสะเก็ดระเบิดแทงเข้าที่ขาเพราะจุดที่พวกเราอยู่ตอนเฮลิคอปเตอร์ทิ้งระเบิดลงมาถือว่าใกล้กับจุดที่สะพานระเบิดเลยทีเดียว
"กระโดดลงน้ำกันเถอะ นี่คือทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของพวกเรา!" มีเสียงตะโกนดังมาจากท่ามกลางฝูงชนที่ไปไม่ทันก่อนสะพานจะขาด ตามมาด้วยเสียงของคนส่วนใหญ่ที่กระโดดลงน้ำไป
"เราควรตามพวกนั้นไปด้วยไหมลูก" แม่ของคนหันมาถาม ผมส่ายหน้าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ไม่มีทางที่จะว่ายน้ำไปถึงอินแซงแน่นอน ด้วยระยะทางที่ไกลและสายน้ำที่ไหลเชี่ยวขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะรอดไปได้แน่นอน อีกทั้งหลังจากที่คนเหล่านั้นกระโดดลงไป เหล่าทหารที่อินแซงก็พากันถือปืนเดินมาที่ปลายสะพานอีกฝั่ง ก่อนจะกราดยิงประชาชนของเกาะเซล่าที่ข้ามไปทันก่อนสะพานจะขาดไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว
นี่มันการันตีแล้วว่าพวกเขาไม่ได้เห็นประชาชนบนเกาะเซล่าเป็นประชาชนของพวกเขาอีกแล้ว เราเป็นเพียงแค่พาหะที่อาจนำคาดาฟติดไปด้วยก็เท่านั้น


"คนที่ไกแซคไม่กลายร่างกันงั้นเหรอ มีแต่ที่นี่สินะ" เป็นคำที่ยังคงติดอยู่ในหัวผมหลังจากตื่นขึ้นมา กลายร่างงั้นเหรอ กลายเป็นอะไรกัน แล้วคู่ชะตาผมรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นคนไกเซค เพราะเครื่องแบบงั้นเหรอ แต่เครื่องแบบนี้มันมีแค่ชาวไกเซคที่รู้นี่ ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าคู่ชะตาของผม
เป็นชาวไกเซคเหมือนกันสินะ
ผมยันตัวขึ้นค่อยๆ ลุกขึ้นมองนาฬิกา 'ตีสาม' ทำไมคู่ชะตาผมถึงตื่นเร็วขนาดนี้ล่ะเนี่ย ตอนแรกผมว่าจะไปหาพี่กันต์แต่เดี๋ยวค่อยไปก็แล้วกัน
ผมตื่นขึ้นมาหลังจากที่เจอคู่ชะตา ผมหันไปมองนาฬิกาที่อยู่ในห้องสมุด 'ตีสาม' อา....ต่อให้เจอคู่ชะตาก็ไม่ได้ทำให้ผมนอนนานขึ้นเลยสินะ แต่อย่างน้อยผมก็เจอคู่ชะตาแล้ว และดูเหมือนคู่ชะตาผมจะเป็นชาวไกเซคเหมือนกันซะด้วยสิ ทหารงั้นสินะ ถ้าจากเครื่องแบบนี้มัน
ทหารอินแซงงั้นเหรอ
ไอ้พวกเวรที่ได้รับคำสั่งอะไรก็ทำถึงขนาดยิงประชาชนของตัวเองได้เนี่ยน่ะเหรอคู่ชะตาของผม ให้ตายสิ นี่เล่นตลกอะไรกันอยู่กันแน่ หงุดหงิดชะมัด ผมอยากจะออกไปเดินข้างนอกแต่มันทำได้ที่ไหนกัน ถ้าออกไปมีหวังได้เจออีกทีเป็นศพแน่ ผมพลิกตัวไปมาจนในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะเดินไปอ่านหนังสือที่มีในห้องสมุดจนเช้า
เมื่อผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเช้าผมก็รีบไปหาพี่กันต์ทันที
"พี่" ผมเดินมาหาคนที่ชื่อว่านายกรกันต์หรือที่ผมเรียกว่าพี่กันต์ หรือก็คือพี่ชายของผมนั่นแหละครับ พี่กันต์หันมาก่อนจะทำหน้าเบลอๆ ใส่ผม นี่พี่เพิ่งตื่นแล้วมาเข้าเวรเลยใช่ไหมเนี่ย
"ว่าไง" พี่กันต์หันมาถามผม "พี่เคยได้ยินข่าวเรื่องการกล่ายร่างหรืออะไรทำนองนี้บ้างไหมครับ" ผมตัดสินใจถามพี่กันต์เกี่ยวกับเรื่องที่ผมสงสัยตั้งแต่ตื่นขึ้นมาหลังจากเจอคู่ชะตา
"อะไรเนี่ย นี่นายฟังพ่อเล่านิทานเรื่องนั้นจนหลอนไปแล้วหรือไงฮ่าฮ่า" ผมรู้ได้ทันทีว่าพี่กันต์คงจะพูดถึงนิทานเรื่องคาดาฟที่พ่อชอบเล่าให้ฟังตอนเด็กๆ ล่ะสิท่า แต่มันไม่ใช่ไงพี่กันต์ "คือพี่ ผมเจอคู่ชะตาแล้วนะ" พี่กันต์หันมาหาผมแบบทั้งตัวทันทีหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น
"เจอแล้วเหรอ เป็นไง น่ารักไหมคู่ชีวิตน้องพี่" พี่กันต์ถามคำถามผมไม่หยุด จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นล่ะเนี่ย ผมพลักพี่ชายของตนออกเบาๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่คู่ชะตาของผมเล่าเมื่อคืนให้เขาฟัง
"งั้นเหรอพี่ไม่เคยได้ยินว่าใครไม่เจอคู่ชะตาแล้วกลายร่างเป็นอะไรนะ แล้วรู้ไหมเขาอยู่ไหน" ผมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "ผมว่าเขาน่าจะเป็นคนไกเซคเหมือนกัน"
"ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ลองถามเขาดูสิ ถึงเราจะจำชื่อเขาไม่ได้แต่เราจำเรื่องอื่นได้นะ" นี่แหละครับวันที่ผมรู้สึกว่าพี่ชายของผมฉลาด
"พี่น้ำ" เสียงของปลายฝนร้องเรียกผมที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ "ว่าไง" ผมเก็บหนังสือแล้วหันไปหาน้องสาวของตน "ไปที่หาดกันเถอะครับ" พี่วินพูดขึ้นขณะที่เจ้าตัวกำลังเช็คกระสุนที่เหลืออยู่น้อยนิด ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินตามปลายฝนออกไปหาพี่วินกับคุณแอมที่อยู่ตรงทางเข้าของห้องสมุดแล้ว
ตอนนี้เป็นตอนเช้าทำให้เราไม่เจอพวกคาดาฟป้วนเปี้ยนอยู่ตามถนน แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องคอยระวังตัวจากพวกกับดักหรือพวกคาดาฟที่อยู่กันเป็นฝูงอยู่ดี
ครืด ครืด
อยู่ๆ ก็มีเสียงเหมือนสัญญาณขัดข้องดังออกมาจากวิทยุสื่อสารที่พี่วินมักจะพกมันติดตัวเอาไว้ พี่วินหยุดเดินก่อนที่จะหยิบเอาวิทยุนั้นออกมา "มีใครได้ยินไหมครับ" พี่วินพูดผ่านวิทยุเครื่องนั้น แต่ก็
ไม่มีเสียงตอบอะไรกลับมาอีก
ความหวังอย่างงั้นเหรอ
เหมือนจะไม่เคยมีอยู่นะ
ก็ในเมื่อคู่ชะตาของผมยังเป็นพวกทหารเวรนั่น ก็คง...
ไม่มีใครมาช่วยเราไปจากที่นี่ได้แล้วล่ะ


หลังจากที่พี่วินและคุณแอมลากผมกับน้องสาวออกมาพวกเราก็ยังคงนั่งกันนิ่งๆอยู่ภายในห้องสมุด ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น
แม้แต่ในหนังสือที่พูดถึงเรื่องคาดาฟที่ผมเคยได้อ่านสมัยยังเด็กๆ ก็ไม่แม้แต่จะพูดถึงว่าพวกมันจะมาร่วมมือกัน ไม่มีวี่แววที่บอกได้เลยว่าพวกมันจะวิวัฒนาการ แล้วทำไม ทำไมถึงต้องเป็นพ่อแม่ของผมล่ะ ทำไมผมถึงไม่ใช่คนที่เดินไปเอาอาหารพวกนั้นกันนะ
"เสียใจด้วยนะครับ" พี่วินพูดขึ้นหลังจากที่พวกเราทุกคนเงียบกันอยู่นาน ผมพยักหน้าเล็กน้อยตอบคำโตกว่าก่อนจะรู้สึกได้ว่าปลายฝนกำลังร้องไห้อยู่ ผมค่อยๆ เอนตัวเข้าไปกอดน้องสาวของผมค่อยๆ ลูบหัวเธอเบาๆ จนกระทั่งปลายฝนหลับไป การที่พ่อแม่ของตนตายไปต่อหน้าต่อตาคงไม่ใช่เรื่องที่เด็กคนหนึ่งจะรับไหว ตัวผมเองก็เช่นกัน
ผมวางปลายฝนลงอย่างเบามือก่อนจะเดินออกไปหาพี่วินและคุณแอมที่หน้าห้องสมุด
"พวกมันวิวัฒนาการเร็วมาก" คุณแอมเริ่มพูดทันทีเมื่อเห็นผมเดินมาถึง สีหน้าของนคุณครูที่มักจะยิ้มแย้มและมองโลกในแง่ดีได้แปลเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดกว่าใครในเวลานี้ การที่จะต้องมาเสียคนในกลุ่มเพิ่มอีกสองคนก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย
พี่วินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดว่า "เราคงต้องระวังกันให้มากขึ้นแล้วล่ะครับ" ผมกับคุณแอมไม่วายถอนหายใจออกมาด้วย
"ใช่ค่ะ จะว่าไปแล้ว น้องน้ำทิพย์เคยเจอคู่ชะตาในฝันบ้างหรือยังคะ" คุณแอมหันมาถามผม
จริงด้วย ผมยังไม่เคยแนะนำตัวเลยสินะ
ผม น้ำทิพย์หรือที่เรียกกันว่าน้ำนั่นแหละครับ อายุยี่สิบปี มีน้องสาวหนึ่งคนชื่อปลายฝน ผมที่ไม่เคยเห็นคู่ชะตาเลยแม้แต่ครั้งเดียวทั้งๆที่น้องผมเจอแล้วแท้ๆ หรือคู่ชะตาผมจะยังอายุไม่ถึงสิบแปดกันนะ
เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่อยู่ๆ เกาะเซล่าก็หายออกไปจากแผนที่ ผมและพี่ชายพยามหาคำตอบของเหตุการณ์นี้แต่ก็ไม่พบแม้แต่ร่องรอย
"นายสิงหา ท่านพลโทเรียกพบ" เสียงประตูเปิดดังขึ้นพร้อมกับบุคคลที่เข้ามาใหม่ ผมหันไปมองตามเสียงนั้นก็ผมว่าเป็นจ่ารุ่งที่เข้ามาตามให้ผมไปพบพลโท คงจะโดนด่าเรียกเกาะเซล่าอีกแล้วสินะ แต่ผมมั่นใจมากว่ามันต้องมีเหตุผลที่อยู่ๆ เกาะนีัก็ถูกลบออกจากแผนที่ประเทศไกเซค ผมกับพี่ชายจึงดั้นด้นหาสาเหตุของการหายไปของเกาะนั้น ถึงแม้ว่าจะโดนสั่งลงโทษอีกกี่ครั้งก็ตาม
"มีอะไรหรือครับ" ผมเดินเข้ามาในห้องของพลโทแและถามออกไปทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าเหตุใดผมถึงถูกเรียกมา
"เมื่อไหร่จะเลิกตามหาเกาะบ้าๆ นั่นสักทีครับ" พลโทตอบกลับพร้อมกับชี้ให้ผมนั่งลงตรงหน้า
"ผมก็บอกไปแล้วไงครับว่าอยู่ๆ เกาะนี้มันก็หายไป พลโทไม่คิดบ้างเหรอครับ" ผมตอบออกไปตามความจริงก็อยู่ๆ มันก็หายไปนี่ครับ
"แล้วคุณสิงหาไม่เคยคิดบ้างเหรอครับว่ามันไม่มีคนบนเกาะนั้นย้ายมาอยู่ที่นี้เลย" พลโทพูดก่อนจะหยิบชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบเบาๆ นั่นสินะ ไม่เคยเห็นใครจากเกาะนั้นาที่อินแซงเลยแม้แต่คนเดียว หรือว่ามันจะ
ไม่เคยมีเกาะนั้นอยู่ตั้งแต่แรกกันนะ
ผมนอนไม่หลับมาหนึ่งปีแล้วครับหลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่ผมหลับตาลงก็จะเห็นภาพของพ่อกับแม่ที่ถูกเหล่าคาดาฟรุมอยู่ บางทีผมก็คิดนะว่าถ้าเป็นผมมันอาจจะดีกว่านี้
"พี่น้ำนอนได้แล้ว เดี๋ยงพรุ่งนี้เราต้องต่อเรือกันนะ" ปลายฝนกระซิบบอกผมที่นอนอยู่ข้างๆ เธอ
หลังจากที่พวกเราอยู่ที่นี่มาหนึ่งปี พวกเราก็ตัดสินใจที่จะต่อเรือไปยังอินแซง ใช่ครับอ่านไม่ผิดหรอก พวกเราจะต่อเรือไปยังอินแซงครับ หลายคนอาจจะคิดว่าทำไมถึงเพิ่งคิดได้ก็ต้องขอบอกเลยนะครับว่า ความจริงนี่เป็นควาคิดแรกๆ ที่เกิดขึ้นแต่ด้วยกระแสน้ำที่แรงและระยะทางที่ไกลขนาดนั้นทำให้ความคิดนี้ถูกปัดตกไปแต่ตอนนี้มัน
 หมดหนทางแล้วจริงๆ ครับ
ผมพยายามข่มตาหลับตามที่ปลายฝนบอกถึงแม้ว่าผมจะหลับได้แค่ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตามทีเถอะ


และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเราทั้งสี่ต้องติดอยู่บนเกาะนี้กับกับคนอื่นๆอีกไม่กี่คนเท่านั้น พวกเราคิดหาทางออกจากที่นี้กันมาร่วมเดือนแล้วแต่คำตอบที่ได้กลับมาก็คือ
ไม่มี
ยังไม่มีทางที่พวกเราจะออกไปจากเกาะนี้ได้เลย รวมทั้งยังหาสาเหตุของการที่อยู่ๆ คนพวกนั้นก็กลายเป็นคาดาฟ พวกเราไม่รู้อะไรกันเลย แม้แต่คุณแอมผู้เป็นคุณครูสอนวิทยาศาสร์ที่รอดอยู่ก็ไม่รู้คำตอบของคำถามนั้น
"อาหารใกล้หมดแล้ว" พี่วิน ผู้นำของกลุ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ตอนนี้กลุ่มของพวกเรามีสมาชิกเพียงแค่หกคนเท่านั้น และคาดว่าเป็นเพียงหกคนที่รอดชีวิตบนเกาะนี้อีกด้วย แม้ในตอนแรกกลุ่มของเราจะมีแปดคนแต่สามคนนั้นก็ทำให้เราพบข้อเท็จจริงที่ว่าคนที่กลายร่างเป็นคาดาฟคือคนที่อายุ 30 ปีบริบูณร์แต่ยังหาคู่ชะตาของตนไม่เจอ
เสบียงในช่วงเวลานี้นับว่าหาได้ยากมาก เพราะพวกคาดาฟไม่เพียงแต่กินมนุษย์เท่านั้น มันยังกินผลไม้ อาหารกระป๋อง สัตว์ต่างๆและไม่เว้นแม้แต่คาดาฟด้วยกันเอง นับเป็นอสูรกายที่ตะกละตะกลามไม่น้อยเลยทีเดียว
ผมและครอบครัวทำหน้าที่เป็นผู้นำทางให้กับคนอื่นๆ ในกลุ่มเพราะพี่วินหรือผู้นำของกลุ่มนั้นเป็นทหารที่เพิ่งย้ายจากอินแซงเข้ามาทำงานที่เกาะเซล่าก่อนที่จะเกิดคาดาฟเพียงแค่สองวันเท่านั้น ส่วนคุณแอมก็ไม่เคยได้ไปที่ไหนเลยนอกจากที่โรงเรียนและบ้านของตน ถึงแม้ว่าเกาะแห่งนี้จะมีขนาดเล็กมาก แต่กลับมีซอยมีแยกเยอะเสียจนคนที่อาศัยอยู่ก็สับสนได้เช่นกัน
ตอนนี้พวกเราหกคนอาศัยอยู่ในโรงเรียนที่คุณแอมทำงานอยู่ พวกเราแอบอยู่ในห้องสมุดของโรงเรียนนั้นและจะออกหาเสบียงกันในตอนเช้า ซึ่งจะเป็นเวลาที่พวกคาดาฟเชื่องช้าที่สุด จากการสังเกตดูเหมือนพวกมันจะไม่ชอบแสงกันเท่าไหร่นัก
"พี่ ได้เจอคู่ชะตาพี่บ้างหรือยัง" ปลายฝนถามผมพร้อมกับค่อยๆ นั่งลงข้างๆ
จริงด้วย ผมเอาแต่คิดเรื่อคาดาฟจนลืมไปเสียสนิทเลยว่าถ้าเราไม่เจอคู่ชะตาของเราก่อนอายุ 30 ก็จะต้องตาย หรือจากกรณีในตอนนี้คงต้องเรียกว่าเป็นการกลายร่างเสียมากกว่า
"แล้วฝนเจอคู่ชะตาฝนหรือยัง" ผมถามน้องสาวที่จู่ๆ ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา ปลายฝนหันมาพยักหน้าให้ผม
เจอกันแล้วสินะ
"จริงเหรอ เขาเป็นยังไง" ผมถามออกไปพร้อมกับเห็นใบหน้าของน้องสาวผมแดงขึ้นเล็กน้อย เขาคงจะหล่อมากเลยสินะ เมื่อไหร่ผมจะได้เห็นคู่ชะตาของผมในฝันบ้างกันนะ อย่างน้อยก็ขอเห็นสักครั้งก่อนตายก็ยังดี หลังจากบทสนทนานั้นจบลงก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก ทำให้ภายในห้องสมุดมีเพียงความเงียบ
"พวกเราออกไปหาเสบียงเพิ่มกันดีไหมคะ" คุณแอมพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบและนั่นก็ถือเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลยทีเดียว
เมื่อทุกคนตกลงกันแล้วว่าจะออกไปก็เตรียมตัวออกเดินทางกันในทันที
ผมและครอบครัวนำทางทุกคนไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใกล้กับโรงเรียนหวังว่าที่นั้นจะยังมีอาหารเหลืออยู่บ้างนะ
พวกเราเดินตรงเข้าไปยังศูนย์อาหารทันที แปลกมากที่ระหว่างทางนั้นไม่มีคาดาฟโผล่มาให้เห็นเลยแม้แต่ตัวเดียว หรืออาจเพราะว่านี่เป็นตอนเช้ากัน
หลังจากเดินหากันอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของอาหารที่เหลืออยู่เลย หรือพวกคาดาฟจะกินอาหารแถวนี้จนหมดแล้วย้ายไปที่อื่นกันแล้วนะ
"นั่นไง" แม่ของผมพูดขึ้นหลังจากที่ท่านสังเกตเห็นอาหารกระป๋องวางอยู่กลางทางเดิน ซึ่งนี่มันแปลกมากๆ ทำไมมันถึงไปวางอยู่ตรงนั้นแค่กระป๋องเดียว ระหว่างที่ผมกำลังคิดอยู่พ่อกับแม่ของผมก็เดินเข้าไปหยิบอาหารกระป๋องนั้นออกมาและ
"ระวัง!" เสียงของพี่วินตะโกนลั่นเมื่อจู่ๆ ก็มีฝูงคาดาฟนับร้อยลงมาจากเพดานและตรงเข้าไปหาพ่อของผม พี่วินพยายามยิงสะกัดพวกมันเอาไว้แต่ว่านั้นก็ไม่เพียงพอที่จะหยุดพวกมันเอาไว้ได้ ฝูงคาดาฟพุ่งตรงเข้าไปหาพ่อแม่ของผม แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลย ขาผมมันไม่ขยับเลย
พวกมันเริ่มรู้จักที่จะทำงานกันเป็นกลุ่ม เริ่มรู้จักการใช้เหยื่อล่อและพวกเราก็ติดกับพวกมันอย่างง่ายดาย
ภาพที่ผมเห็นในตอนนี้คือพ่อแม่ของผมที่กำลังโดนอสูรกายจำนวนนับไม่ถ้วนรุมฉีกทึ้งร่างกายของพวกท่านแล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
ผมอยู่บนโลกที่หากใครไม่สามารถหาคู่ชะตาของตัวเองเจอก่อนวัย 30 ปี คนเหล่านั้นจะกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ปกติ ต่างเพียงแค่พวกมันนั้นไม่หายใจ ไม่มีชีวิต เดินไปมาราวกับศพเดินได้และจ้องจะกัดกินทุกสิ่งที่พวกมันเห็น พวกเราที่เหลือรอดทั้งหมดต่างเรียกพวกมันว่า "คาดาฟ"
พวกเราต้องหาคู่ชะตาของตนให้เจอก่อนจะอายุ 30 แต่ต่อให้เจอกันก็ยังไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่า พวกเราจะไม่ถูกพวกคาดาฟจับกิน อย่างเช่นพ่อแม่ของผมตอนนี้
และที่โหดร้ายยิ่งไปกว่านั้นก็คือ
พวกมัน 'วิวัฒนาการตัวเอง' ได้แล้ว


ผมตื่นขึ้นมายังสถานที่ๆ หนึ่ง ไม่สิ ผมยังไม่ได้ตื่นแต่นี่มันคือดรีมเวิร์สหรือโลกแห่งความฝันนั่นแหละครับ ผมนั่งลงที่ม้านั่งประจำของผม ได้แต่คิดว่าวันนี้ผมจะได้เจอคู่ชะตาไหม ผมนั่งรอทีนี่มาสามปี และเป็นที่เดิมเสมอแต่กลับไม่เคยได้พบกับคู่ชะตาของผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว หรือคู่ชะตาของผมจะโดนคาดาฟกินไปแล้วกันนะ
ระหว่างที่ผมกำลังคิดเล่นๆ อยู่แบบนั้น ผมก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่งที่ดังคิดข้างๆ พร้อมกับกลิ่นมิ้นท์ที่ลอยมาแตะจมูก
"ขอโทษนะครับ ที่นี่ที่ไหนเหรอ"
ที่นี่ที่ไหนกันนะ หลังจากที่ผมคุยกับพลโทและล้มเลิกความคิดเรื่องการตามหาเกาะเซล่า ผมก็ไปนอนเลยนี่หน่า แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ พี่กัณต์ไม่ได้แกล้งผมใช่ไหมเนี่ย
ผมเดินตามกลิ่นอุ่นๆ ที่ได้กลิ่นตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาที่นี่ไปเรื่อยๆ จนมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แต่ที่นี่มันดูเหมือนที่ไหนสักที่ที่ผมรู้จักเลยแฮะ
นี่มัน
สวนเจกรีซนี่!!
แต่ทำไมรอบข้างมันดูไม่เหมือนกันเลยสักนิดนะ
ผมเห็นคนๆ หนึ่งนั่งอยู่ที่ม้านั่งที่ผมมักจะนั่งประจำเมื่อมาพักผ่อนที่สวนเจกรีซ เขาดูเหมือนรอใครสักคนอยู่นะ รอ.....ผมงั้นเหรอ?
"ขอโทษนะครับ ที่นี่ที่ไหนเหรอ" ผมตัดสินใจเอ่ยทักคนตรงหน้าไป เขาหันกลับมาหาผมก่อนจะยิ้มบางๆ "ไง เพิ่งจะอายุสิบแปดเหรอ" ชายคนนั้นทักผมทันทีที่เห็นผม
จริงสิ วันนี้คือวันเกิดผมนี่หน่า มัวแต่คิดเรื่องเกาะเซล่าจนลืมวันเกิดตัวเองเลยหรือนี่ เดี๋ยวนะ แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าผมอายุสิบแปดวันนี้ ผมหันกลับไปมองหน้าชายคนนั้นที่ยังคงยิ้มให้ผมก่อนชายคนนั้นจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง
"อา ขอโทษที ผมชื่อน้ำทิพย์นะ เป็นคู่ชะตาของคุณ" ครับ? คู่ชะตาคืออะไรกัน ในระหว่างที่ผมกำลังงงว่าคู่ชะตาคืออะไร คุณน้ำทิพย์ก็พึมพัมอะไรบางอย่างขึ้นมา
"จริงสิ พอตื่นคุณก็จำชื่อผมไม่ได้อยู่ดี" ทำไมล่ะ ทำไมตื่นแล้วจะจำชื่อไม่ได้ละ
"เอ่อ มันคืออะไรเหรอครับ อะไรคือคู่ชะตา แล้วทำไมถึงพูดว่าพอตื่นนี่ผมหลับอยู่อย่างนั้นเหรอครับ แล้ว" ผมถามในทุกสิ่งที่ผมสงสัยแต่ยังถามไม่ทันหมดคุณน้ำทิพย์ก็แทรกขึ้นมาด้วยการบ่นเบาๆ
"โถ่เด็กน้อย นายไม่รู้เรื่องคู่ชะตาเลยใช่ไหมเนี่ย" ผมพยักหน้าแทนคำตอบ คุณน้ำทิพย์กระแอมเบาๆ ก่อนจะเริ่มอธิบายให้ผมฟัง
"คู่ชะตาคือคนที่ทุกคนต้องตามหาให้เจอก่อนจะอายุสามสิบถ้าไม่อย่างนั้นเราจะตาย หรือถ้าเป็นที่นี่ผมคงต้องเรียกมันว่าการกลายร่างมากกว่า พวกเราจะเจอคู่ชะตาได้แค่ในฝันเท่านั้น พวกเราจะพูดคุยกันได้ สัมผัสกันได้" คุณน้ำทิพย์พูดพร้อมกับค่อยๆ ใช้มือลูบไปตามตัวผมเบาๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมามองผมแล้วพูดต่อ
"แต่พวกเราจะจำชื่อของกันและกันไม่ได้ เราจะเริ่มเห็นคู่ชีวิตของตัวเองตอนอายุสิบแปด ตอนนี้ผมอายุยี่สิบเอ็ดและเพิ่งจะเคยเห็นคุณครั้งแรก ดังนั้นคุณก็ต้องอายุสิบแปดวันนี้ไงครับ" อา ใช่ครับ ผมก็เพิ่งเคยฝันเห็นคุณน้ำทิพย์ครั้งแรกเหมือนกัน
"ว่าแต่ที่คุณบอกว่าถ้าเป็นที่นี่คงต้องเรียกว่ากลายร่าง กลายร่างงั้นเหรอครับ กลายเป็นอะไร" ผมถามออกไปด้วยความสงสัย
"คนที่ไกเซคไม่กลายร่างกันงั้นเหรอ มีแต่ที่นี่สินะ" คุณน้ำทิพย์งึมงัมกับตัวเองก่อนจะหันมาบอกผมว่า "ช่างมันเถอะครับ ผมจะตื่นแล้ว" หลังจากนั้นร่างของคุณ เอ่อ....เขาชื่ออะไรนะ อา จำไม่ได้จริงๆ ด้วย
เอาเป็นว่าหลังจากที่คนนั้นพูดจบร่างของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับผมที่ตื่นขึ้นบนเตียงของตนอีกครั้ง


เขาว่าคนเราเวลาเกิดมาจะมีช่วงอายุเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณเจ็ดสิบปีถึงเจ็ดสิบห้าปี
ในช่วงของการมีชีวิตอยู่ตามที่ได้กล่าวมานั้น ร้อยละสิบแปดจุดเจ็ดห้าก็ได้ถูกใช้ไปแล้วกับการเรียนรู้ทั้งในรั้วโรงเรียนและของมหาวิทยาลัย ส่วนอีกร้อยละยี่สิบห้าเองก็ถูกใช้จ่ายไปกับการทำงานของวัยผู้ใหญ่เพื่อหาเลี้ยงชีพ ในขณะที่เหล่าร้อยละที่เหลือสุดท้าย ...ก็ได้ถูกเบียดบังนำเอามาใช้แบ่งสันปันส่วนกับการหาความสุขในวัยชราที่ไม่อาจเหลือกำลังวังชาไว้ให้ได้ใช้เฉกเช่นเมื่อครั้งเยาว์วัย
ดูถ้าแล้วชีวิตของมนุษย์เราก็ไม่ได้มีอะไรมากมายลึกซึ้งเหมือนอย่างที่ใครหลาย ๆ คิดเอาไว้เสียทีเดียว
"เฮ้อ"
เสียงถอนหายใจพรืดยาวดังออกมาจากหญิงสาวในชุดทางการซึ่งกำลังเดินเลียบอยู่บนฟุตบาท ในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์มือถือตกรุ่นที่เคยผลิตเมื่อเจ็ดปีที่แล้วเอาไว้ ในดวงตาสีทองที่เคยสว่างสดใสนั้นบัดนี้ปรากฎให้เห็นเหลือเพียงความหดหู่เศร้าใจ ที่กำลังค่อย ๆ กัดกร่อนความรู้สึกและตัวตนภายในของเธออยู่อย่างช้า ๆ
นี่ก็บริษัทที่ห้าแล้วนะ ทำไมเธอถึงยังไม่ได้งานเหมือนคนอื่นเขาสักที ?
ริมฝีปากบางขดเข้าหากันแน่น ไหล่ที่ค้อมงอลงเล็กน้อยนั้นสั่นระริก มือกำโทรศัพท์เข้าหากันเห็นจนเส้นเลือดปูดโปนพลางง้างขึ้นอย่างช้า ๆ คล้ายต้องการใช้เจ้าเทคโนโลยีเครื่องน้อยนี้เป็นเครื่องระบายอารมณ์ แต่ยังไม่ทันจะได้ปาตามใจนึก
...เสียงกรีดร้องริงโทนก็พลันดังขึ้นจนเธอต้องหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ก่อน
"ฮัลโหลค่ะแม่" เธอกดรับสาย
[ฮัลโหลชวนฝัน สัมภาษณ์เป็นยังไงบ้างลูก]
เสียงหญิงวัยกลางคนที่ดังมาจากปลายสายทำให้หญิงสาวหน้าซีดเผือด ชวนฝันสูดลมหายใจเข้าพลางกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ความร้อน บางอย่างที่กระจุกอยู่ตรงลำคอทำให้เธอพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
"มันก็...ดีค่ะ"
[งั้นหรือ แม่ก็หวังว่าอย่างนั้นนะ]
"ค่ะ ฝันก็ด้วย"
[อา จริงสิ ช่วงหยุดยาวที่ใกล้ถึงนี้น่ะ ฝันจะกลับมาบ้านไหมลูก? แม่จะได้ทำของอร่อยที่ลูกชอบเอาไว้ให้]
"หนูคิดว่าอาจจะลองดู ๆ ก่อน อาจจะได้กลับไปก็ได้"
ขาเรียวเริ่มก้าวเดินบนฟุตบาทไปเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย หูแนบกับเครื่องเพื่อฟัง ปากก็โต้ตอบโทรศัพท์กับมารดาผู้ให้กำเนิดไปเรื่อย ๆ จนมาถึงประโยคท้ายในที่สุด
[โอเคจ้า แม่จะรอนะ รักลูกจ๊ะ]
"รักเหมือนกันค่ะ"
ชวนฝันกดวางสายเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีอึมครึมขณะที่หยาดน้ำฟ้ากำลังเริ่มโปรยปรายลงมากระทบกับแผ่นแก้มทีละเม็ด ๆ คล้ายกับว่าสวรรค์ต้องการตอกย้ำความหดหู่ของชวนฝันก็ไม่ปาน หญิงสาวรีบจ้ำฝีเท้าดวงตาซ้ายขวาพลันกวาดมองไปมาเพื่อหาที่หลบฝนโดยเร็ว
ถ้าตัวไม่เปียกชีวิตวันนี้ก็น่าจะเองซวยได้น้อยลงแล้วล่ะ
[กำลังทำการค้นหา]
"..."
[...ยังไม่พบเป้าหมายที่เหมาะสมต่อการจับคู่]
"..."
[กำลังทำการค้นหาในรอบรัศมีใหม่อีกครั้ง]
"..."
[ค้นพบโฮสต์ที่เข้ากันกับระบบได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์]
[เริ่มทำการเชื่อมต่อถึงตัว'โฮสต์']
ชวนฝันที่วิ่งมาหลบยังป้ายรถเมล์ยืนปัดปอยผมหน้าม้าที่เริ่มยาวเกะกะเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทค่อย ๆ ช้อนขึ้นไปมองยังท้องถนนข้างหน้า กว่าที่จะทันรู้ตัวโสตสมองและการมองเห็นก็ถูกอาบย้อมไปด้วยผนังสีขาว
อะไรน่ะ มันเกิดอะไรขึ้น?
หญิงสาวกระพริบตาปริบ หลังจากหลับตาลืมตาใหม่อีกครั้งไม่นานเจ้าก้อนปุกปุยนิ่มคล้ายเมฆจิ๋วเท่ากำปั้นก็ลอยมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับปีกค้างคาวและหางเล็ก ๆ สีม่วงชมพูดสดใส
เอาล่ะเธอว่าเรื่องนี้มันชักจะประหลาดเกินไปสักหน่อยแล้ว
[???: ขอต้อนรับโฮสต์เข้าสู่พื้นที่ระบบของเรา...]
เสียงเล็ก ๆ น่ารักสังเคราะห์คล้ายกับเด็กเอ่ยขึ้น
[???: ที่นี่คือพื้นที่จำลองเสมือน ขณะนี้ยังเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรเลยค่ะ หากว่าโฮสต์คนใหม่ของเราต้องการเก้าอี้นั่งแก้เมื่อย ระบบก็พร้อมจะจัดการหาโซฟาให้ได้นะ! อ้อ อาจจะมีชาไม่ก็กาแฟอุ่น ๆ สักที่ เพราะเซ็นเซอร์ระบบจับถึงไอชื้นที่เสื้อของโฮสต์ได้เล็กน้อยค่ะ!]
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรเจ้าก้อนขนที่ได้อ้างตัวว่าเป็นระบบก็ตอบคำถามที่ค้างคาใจได้ครบถ้วนครั้นเมื่อหันกลับไปมองพื้นที่ด้านหลัง ก็พลันปรากฎโซฟาบุนวมตัวยาวกับโต๊ะนั่งและแก้วกาแฟร้อน ๆ อย่างพร้อมสรรพ
เรียกได้ว่าบริการทุกระดับประทับใจ
[ระบบ: เอาล่ะค่ะโฮสต์ ระบบจะเริ่มทำการอธิบายเนื้อหาภารกิจรวมทั้งข้อเสนอของเรา ทางระบบแม่ของเราไม่มีนโยบายบีบบังคับโฮสต์ให้มารับภารกิจ ทางโฮสต์มีสิทธิที่จะตอบตกลงหรือไม่ก็ได้ แต่หากไม่...ทางเรายินดีที่จะส่งโฮสต์กลับไปยังหน้าป้ายรถเมล์ซึ่งโฮสต์เคยยืนอยู่เมื่อครู่ได้ทุกเมื่อค่ะ]
น้ำเสียงน่าเอ็นดูเอ่ยอย่างมีมารยาท หญิงสาวเหลือบมองถ้วยกาแฟในมือที่ไหวตามแรงสั่นเล็กน้อยอย่างครุ่นคิดตริตรอง ครั้นเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรก็ตัดสินใจเอ่ยปากแล้วรอฟัง
"ลองเสนอมาได้เลยค่ะ"
END Intro


ใครว่าทำงานเป็นโฮสต์กับระบบแล้วมันสบาย ชวนฝันขออ้าปากสาบานและแก้ข่าวกับสำนักข่าวทุกสื่อทุกช่องทางเลยว่าเลยว่ามันไม่จริง ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง ยิ่งกว่าโฆษณาขายฝันหรือปกไม่ตรงสินค้า ขอแค่คุณได้ก้าวเท้าเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียวในอาณาเขตแดนแห่งนี้เท่านั้นแหละ
 ...คุณก็จะไม่สามารถผันตัวกลับออกไปได้อีกเลย
 ชวนฝันที่ยืนหอบกินอยู่ในร้านนนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเดินสะโหลสะเหลไปทางเจ้าระบบก้อนขนสีขาว ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ มัน ครั้นเมื่อพบว่าตัวเองหายใจหายคอได้คล่องแล้วก็คว้าเอาหางเล็ก ๆ ที่ปัดป่ายไปมาบนอากาศมาทางตน จัดการลงมือยืดตำแหน่งที่น่าจะเป็นแก้มออกจากกันในทันที
 [ระบบ: โฮสต์คะ-- โฮสต์! อย่าหยิกอย่ารังแกระบบ!!]
 "เขาไม่เรียกรังแกหรอกนะระบบ" ชวนฝันที่ตอนนี้เต็มไปด้วยไฟแค้นสุมอกเอ่ยอย่างพยายามอดกลั้น
 "เขาเรียกว่า เป็นวิธีการขอบคุณสำหรับ'ความเอาใจใส่และห่วงใยด้วยความรัก' ต่างหากล่ะ"
 [ระบบ: กรี้ดดด โหดร้ายมากค่ะ โหดร้ายมากกก โหดร้ายที่สุด]
 หนึ่งคนหนึ่งตัวระบบปฎิบัติการที่ตบตีกันอยู่นั้นไม่ได้สนใจสภาพแวดล้อมหรือสิ่งที่รายล้อมรอบกายอยู่ ณ ตอนนี้แต่อย่างใด จวบจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าและมีเงาดำทาบทับลงมาบนโต๊ะ เมื่อนั้นทั้งระบบและโฮสต์ถึงได้พากันสโลว์หันหน้าไปมองทางเจ้าของเงาอย่างช้า ๆ
 "ขอความกรุณาช่วยเบาเสียงสักหน่อยได้ไหม?"
 ใบหน้าของชายวัยกลางคนท่าทางสุภาพทำเอาทั้งหนึ่งคนหนึ่งตัวลอบกลืนน้ำลาย ก่อนขยับแยกออกจากกันอย่างรวดเร็วประหนึ่งคนต้องของร้อน ที่ต้องขยับแยกออกจากกันไม่ใช่ว่าเพราะเกรงใจเขาหรอกนะ
 เกรงใจกรรไกรตัดแต่งต้นไม้คม ๆ ที่อยู่ในมือของเขาต่างหาก!
 "ขอบคุณ"
 ครั้นบรรลุสิ่งที่ต้องการแล้วชายคนดังกล่าวก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าน้ำเสียงนั้นแตกต่างจากเมื่อครู่เล็กน้อยตรงที่สัมผัสอาฆาตนั้นได้มลายจางหายไปแล้วบางส่วน เขาพยักหน้ารับพลางค่อย ๆ หมุนฝีเท้าพาร่างเดินกลับไปยังทิศทางซึ่งจากมา
 เมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ติดใจเอาความโฮสต์กับระบบจึงได้ระบายลมหายใจพรูออกมาพร้อมกันดังเฮ้อ ก่อนที่ชวนฝันจะเป็นฝ่ายเริ่มใช้สายตาสำรวจรอบ ๆ ร้านขายดอกไม้ที่พึ่งได้มีโอกาสมองเต็ม ๆ สองตาเป็นครั้งแรก
 ข้างในร้านค้าแห่งนี้ถูกตกแต่งเอาไว้ด้วยพื้นสีเหลืองอ่อนพาสเทลตัดกับสีน้ำตาล บรรยากาศโดยรอบอบอวนไปด้วยกลิ่นสดชื่นจากดินและใบ ซึ่งแน่นอนว่าแต่ละต้นนั้นพากันชูช่ออวกดอกสีฟ้าแดงและขาวกันอย่างสวยงาม ทางด้านหนึ่งของร้านเองก็มีเคาเตอร์ไม้แกะสลักเรียบง่าย อันบ่งบอกถึงลักษณะนิสัยและไลฟ์สไตล์พื้นฐานของเจ้าของร้านได้อย่างดี
 ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ ว่าพื้นที่ร้านค้าร้านเล็ก ๆ แห่งนี้จะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจากเหตุการณ์อึกทึกครึกโครมภายนอกได้
 "ทำไมร้านถึง..."
 ยังไม่ทันพูดจบเสียงกระดิ่งของร้านก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของชวนฝันไปซะก่อน
 เบื้องหน้าประตูทางเข้าปรากฎร่างของชายหนุ่มวัยอายุไล่เลี่ยกับเธอค่อย ๆ ก้าวเข้ามาภายใน เขาสวมหมวกแก็บสีน้ำเงินกลับหลัง บนตัวถูกสวมทับเอาไว้ด้วยเสื้อสีดำแจ็กเก็ตกับกางเกงเดนิม บนหลังมีกระเป๋าเป้ปล่อยสายและตลับเมตรซึ่งเหน็บอยู่ข้างเอว?
 ...ทำไมถึงต้องไปเหน็บมันเอาไว้ตรงนั้นด้วย
 [???: โอ๊ะโอ ดูเหมือนวันนี้เราจะมาประจำที่ก่อนเวลาอีกแล้วสินะครับ...]
 เสียงแปลกแปร่งอันฟังแล้วดูชวนคุ้นเคยแปลก ๆ ดังมาจากพื้นที่ด้านหลังของชายหนุ่ม ไม่นานเจ้าตัวที่มีลักษณะเหมือนระบบตัวร้ายของเธอก็ลอยออกมาวนระริกระรี้อยู่ตรงหน้า
และเขาก็ดูจะไม่ค่อยเอ็นจอยกับการมีเจ้าตัวนี้อยู่ด้วยสักเท่าไหร่เช่นกัน...
 [ระบบ: โอ้ นั้นระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างนี่นา] เจ้าระบบสีขาวของเธอส่งเสียงดี๊ด๊า [ไม่ได้เจอกันตั้งนานแนะ สบายดีมั้ย? ]
 [ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ: อ้าว ระบบผู้เก็บกวาดเองเหรอ!] ระบบอีกตัวลอยเข้ามาใกล้ ๆ ช้า ๆ [ผมสบายดีครับ แล้วก็นี่...คงเป็นโฮสต์คนใหม่สินะ สวัสดีครับ ผมระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างเองครับ ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบกันนะครับ]
 "อื้ม ยินดีค่ะ..."
 ชวนฝันพยักหน้ารับพลางส่งรอยยิ้มจาง มองดูระบบคุยกันหงุงหงิง ๆ กันสองคนด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความรู้สึกหลากหลาย อันมาจากดวงตาซึ่งหวาดระแวง และริมฝีปากที่วาดยิ้ม
 "..." แค่ตัวเดียวก็ปวดหัวจะแย่แล้ว... แต่นี่เล่นเอาสองตัวมารวมกันสัญชาตญาณของเธอกำลังกู่ร้องบอกว่า
 จะมีความฉิบหายลอยเข้ามาในอนาคตอันใกล้นี้อย่างแน่นอน
End Chapter 3


"กรี้ด"
 ตู้ม!
 เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทได้ดังไปทั่วคุ้งฟ้าอีกครั้งหลังจากที่เธอและระบบนั้นเสร็จสิ้นการจับสลากหาโชคสกิลและไอเท็ม เรือนร่างกำยำร่างหนึ่งในชุดรัดรูปเห็นกล้ามพลันปรากฎขึ้นตรงหน้า ฝั่งตรงข้ามเองก็ดันมีสัตว์ประหลาดรูปร่างน่าขยะแขยงไม่รู้ชื่อกำลังยืนจังก้าอ้าปากให้เห็นเขี้ยวขึ้นมาอยู่อีกตัว
 เอาสิบหัวเป็นประกันชวนฝันก็สามารถบอกได้เลยว่าเหตุการณ์ความไม่สงบข้างล่างเมื่อครู่นี้ ต้องมีสาเหตุมาจากทั้งสองฝั่งที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างไม่ต้องสงสัย
 ขอเถอะนะคุณพี่ ไอ้ที่อุตส่าห์สู้กันบนภาคพื้นดินนี่ฝั่งนี้ก็แทบจะเรียกได้ว่าเหนื่อยพอแรงแล้ว ทำไมถึงต้องมาต่อกันยกสามสี่กันบนดาดฟ้าหลังคาตึกกันอีกรอบไม่ทราบด้วยคะ?
 ชวนฝันทำหน้าเหยเกมองขึ้นฟ้ามือควานจับผ้ากันเปื้อนซึ่งหล่นอยู่บนพื้นกับเครื่องดูดฝุ่นขนาดกำลังเหมาะมือขึ้นมาถือ สายตาเบนไปหาเจ้าระบบตัวจ้อยตั้งใจว่าจะเอ่ยปากถามว่าควรทำอะไรต่อดี
 "..." กริ๊บ ขณะนี้หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้...
เจ้าข้าเอ้ย นังระบบมันชิ่งหนีไปก่อนเพื่อนแล้วค่า!!!
 ชวนฝันอ้าปากอ้า ๆ หุบ ๆ คิ้วเองก็กระตุกขึ้นมายิก ๆ ก่อนที่จะรีบสาวเท้าใส่เกียร์หมาวิ่งตามแผ่นเงาของเจ้าก้อนขนจอมทรยศที่ส่งเสียงร้องลอยตามลมมาอยู่ไกล ๆ
 ...อย่าให้เธอคว้าจับตัวได้เชียวนะ
 [ระบบ: ใครอยากจะอยู่ตรงนั้นก็เชิญอยู่ไปเลยค่า ระบบขอตัววิ่งก่อนน้า ตัวใครตัวมันแล้วเด้อ-- ]
 แล้วตกลงหล่อนเป็นคนที่ไหนกันแน่เนี่ย!
 ชวนฝันที่สบถแล้วสบถอีกสับเท้าแตกยับจนมาหยุดอยู่ตรงขอบระเบียงตึก สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบ ๆ ครั้งหนึ่งพลันชะโงกหน้าลงไปข้างล่างเพื่อสอดส่อง ก่อนต้องกลืนน้ำลายดังเอื้อกเพราะความสูงที่ชวนเสียวสันหลัง
 [ระบบ: โฮสต์! กระโดดข้ามมาเลยค่ะ... โฮสต์ทำได้]
 น้ำเสียงคุ้นเคยของนังตัวดีดังมาจากตึกฝั่งตรงข้าม มันโบกปีกให้หย๋อย ๆ ด้วยสีหน้าซึ่งบอกว่าไม่เป็นไรเธอมองระบบนิ่ง ๆ เสมือนคนไม่แน่ใจหนึ่งครั้ง แต่เสียงตู้มต้ามอันดังตามมาข้างหลังก็เตือนชวนฝันให้รู้ว่าตัวเธอเองในตอนนี้ไม่ได้มีเวลาในการตัดสินใจที่มากนัก
 ไม่เอาก็ต้องเอาแล้วจังหวะนี้!
 เธอหลับตาปี๋ กลั้นใจยกเท้าข้างขวาวางบนขอบตึกแล้วใช้เท้าอีกข้างถีบตัวเองให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ
 [เปิดใช้งานสกิลต่อต้านแรงโน้มถ่วง]
 สิ้นสุดเสียงอิเล็กทรอนิกป์แปร่ง ๆ ข้างหู ชวนฝันก็รู้สึกได้ว่าร่างกายตัวเองนั้นเกิดอาการเบาขึ้นอย่างไม่ทันรู้ตัว คลับคล้ายคลับคลาเหมือนโลกไร้ซึ่งน้ำหนักขึ้นมากะทันหัน ไม่เหมือนทุกครั้งที่โลกพยายามจะดึงถ่วงขาเธอเอาไว้ตลอดเวลา
 [ระบบ: เยี่ยมเลยค่ะ แบบนั้นแหละค่ะโฮสต์] เสียงเจ้าระบบตัวน้อยกรีดร้องออกมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น [ทีนี้โฮสต์ต้องใจเย็น ๆ หน่อยนะคะ แล้วค่อย ๆ ลอยตรงมาทางระบบช้า ๆ ค่ะ... ]
หญิงสาวพยักหน้ารับคำตามที่เจ้าตัวเล็กพูด แม้ในใจจะรู้สึกทึ่งและตื่นตะลึงกับผลลัพธ์ของสกิลแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้เธอยังไม่อยากลอยตามแรงโน้มถ่วงแล้วเผลอหลุดออกไปนอกอวกาศอย่างจริง ๆ จัง ๆ หรอกนะ
 ตุบ เสียงปลายเท้าดังขึ้นกับแผ่นพื้น ขาของชวนฝันได้กลับมาถูกถ่วงน้ำหนักเอาไว้อีกครั้ง

 [ระบบ: ขอแสงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถใช้สกิลแรกได้แล้วค่ะ!]
 เสียงเอฟเฟกต์ตบมือแปะ ๆ เหมือนสาวเอฟเฟต์ในหนังถูกดึงมาใช้ ชวนฝันหอบหายใจแรงใบหน้าสูบฉีดสีเลือดร่างกายแล่นพล่านเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
 ความรู้สึกของโลกที่มันไร้แรงโน้มถ่วงเป็นแบบนี้เองหรอกเหรอ
 [ระบบ: เอาจริง ๆ สกิลนี้มีความอันตรายที่สูงมากเลยล่ะค่ะ ส่วนใหญ่เราจะเน้นไว้ใช้ในการทำความสะอาดเฉพาะที่ที่มีพื้นที่จำกัดกันซะมากกว่า เอาไว้เราเก็บแต้ม'ผู้รักษาความสะอาด'ได้พอประมาณแล้ว เรามาสุ่มสกิลหา 'เหาะเหินบินถลา' กันทีหลังแล้วกันนะคะ ]
 "อ่า อื้ม" เธอพยักหน้าเออออตามคำอธิบายของระบบ ถึงแม้จะมีมึน ๆ อยู่เล็กน้อยเพราะสติยังกลับเข้าร่างไม่ครบถ้วนดีก็ตาม
 หลังจากนั้นระบบตัวน้อยที่กล่าวอธิบายบางส่วนเสร็จสิ้นก็ลอยเข้ามาใกล้ ๆ พลันใช้ปลายหางจิ้มลงไปบนเครื่องดูดฝุ่นเกิดแสงสว่างวาบหายลับไป คาดว่าคงน่าจะเอาไปเก็บในพื้นที่เก็บของในที่ไหนสักที่ตามที่ควรจะเป็น
 [ระบบ: อุ้ยดูสิ ข้างหลังเขาทำตึกถล่มกันไปแล้วค่ะ เดี๋ยวเราคงต้องหาพื้นที่เซฟตี้ของระบบแม่เพื่อซ่อนตัวกันสักพัก... ] ระบบส่งเสียงอุทาน มันหมุนวนรอบตััวหนึ่งครั้งคล้ายกำลังหาอะไร
 [เห็นร้านขายดอกไม้ตรงนั้นไหมคะ ระบบจะลงไปรอโฮสต์ตรงนั้นก่อน พอโฮสต์เปิดสกิลเสร็จแล้วรีบตามมาให้ทันนะคะ ไม่งั้นถ้าเกิดแบนเป็นจิ้งจกถูกประตูหนีบหรือเละเป็นโจ๊กขึ้นมา ระบบก็ไม่รับรู้ด้วยนะ *อีโมจิหัวใจ*]
 "ด... เดี๋ยว-- สกิลอะไรนะ?"
 ระบบที่กำลังจะบินลงไปหันมาขยิบตาใส่หนึ่งครั้งอย่างไม่สนใจ แล้วถลาละลิ่วลอยหายวับไปจากครรลองสายตา
 ติ้ง!
 [เปิดใช้งานสกิลความรวดเร็ว]
 "..." โอ้แม่เจ้า
 เธอตกลงมาเป็นโฮสต์คู่กับระบบแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย !
 End Chapter 2