One Shot ' ข้อเสนอแก่เจ้าหน้าที่ใหม่ในการดูแลโซนแมลงโบราณ : เอกสารข้อเสนอปรับเงินเดือนเพิ่มเป็น 145,000 บาทต่อเดือนโดยแลกกับให้ดูแลโซนแมลงโบราณเพิ่มอีกแห่งหนึ่ง เจ้าหน้าที่ใหม่จะตัดสินใจอย่างไรดี??
ภาคต่อของ : [กฎการทำงานในอุทยานกีฏวิทยาตอนกลางคืน]
.
.
.
ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะทำงานที่นี่มาได้สองอาทิตย์แล้ว อุทยานแมลงที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น คือผู้อำนวยการเคยบอกผมแล้วตอนสมัครงาน มีกฎสามสิบสี่ข้อ ทำงานขั้นต่ำสี่วันต่อเดือน ไม่กี่ชั่วโมงก็ได้ค่าจ้างหนึ่งแสนบาท! พร้อมประกันสุขภาพ ประกันชีวิต แถมด้วยน้ำผึ้งสดจากรังกระปุกจิ๋วๆ
นึกว่าเรื่องนี้มันเรื่องล้อเล่น แต่เปล่าเลย มันไม่เหมือนที่อื่นจริงๆ 'ไม่ เหมือน จริงๆ' เป็นประสบการณ์สุดระทึกที่ผมไม่มีทางลืมไปชั่วชีวิต บรรยายก็คงไม่จบ เหมือนวันเวลาของที่นี่ดูผ่านไปอย่างชอบกล มองปฏิทินไม่นานก็เปลี่ยนวัน เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน
ไม่มีอะไรที่ผมจะไม่ประหลาดใจแล้ว ตอนแรกกะว่าจะลาออกแล้วไปสมัครร้านพิซซ่า ร้านสะดวกซื้อ สวนน้ำสวนสนุกหรือไปกวาดลานลูกเสือเนตรนารีใกล้บ้าน แต่ไปๆมาๆผมก็ก้าวขามาครึ่งทางแล้ว ต้องขอบคุณกฏรอบก่อนที่ช่วยผมได้มาก อีกนิดผมก็จะได้เงินแสนตามที่ตั้งใจแล้ว ผมเลยทำงานที่นี่ต่อ
จนกระทั่งในวันนี้...มีซองจดหมายอยู่ในล็อกเกอร์ มีตรารูปอุทยานแมลงของเรา จ่าหน้าถึงตัวผม พอเจออะไรแปลกๆมันตงิดใจพิกล มันเขียนจ่าหน้าไว้ว่าข้อเสนอปรับหน้าที่กับเงินเดือนให้แก่เจ้าหน้าที่ใหม่...
ผมอึ้งมองมันพักใหญ่ รีบตรงดิ่งไปถามรุ่นพี่ตรงประชาสัมพันธ์ ถามเขาว่ามันปลอดภัยหรือเปล่า
เจ้าตัวตรวจสอบครู่หนึ่งแล้วบอกผมว่ามันปลอดภัย ก่อนแกะปากซองมาทางผม ผมเลยอ่านมันตรงนั้น
◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉
ยินดีด้วยคุณเจ้าหน้าที่ใหม่กับการทำงานตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เราทราบว่าคุณปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมและน่าประทับใจจากรายงานของเพื่อนร่วมงานกับบุคลากรที่รักทุกชีวิตในอุทยาน อย่างที่เคยเกริ่นไว้ว่าคุณมีโอกาสก้าวหน้า รวมทั้งปรับฐานเงินเดือนอย่างรวดเร็ว วันนี้โอกาสนั้นมาถึงแล้ว เรามีข้อเสนอในการปรับหน้าที่การงานของคุณ เนื่องจากมีโซนในอาคารของเราต้องเข้าไปตรวจสอบเดือนละสองครั้งพอดีสอดคล้องกับชั่วโมงการทำงานของคุณที่เหมาะสม โดยอุทยานจะเพิ่มโซนดูแลในอาคารอุทยานเราเพิ่มอีกหนึ่งแห่ง ควบคู่กับงานเดิมของคุณ ทางเราได้ปรับเดือนของคุณเป็น 145,000 บาทเป็นการตอบแทน หากคุณสนใจข้อเสนอขอให้เก็บเอกสารฉบับนี้ไว้เพื่อเตรียมตัวทันที หากไม่ขอให้คุณแนบเอกสารไว้ฝากไว้ประชาสัมพันธ์
คู่มือการดูแลโซนพิเศษ : แมลงดึกดําบรรพ์ อาคารหลักชั้นสอง
1.โคมไฟภายในห้องเป็นโคมไฟแสงสลัวสำหรับพวกแมลงโบราณโดยเฉพาะ คุณต้องใช้ตะเกียงไฟในห้องนี้เสมอเพื่อความปลอดภัย โปรดตรวจสอบน้ำมันกับไม่ขีดให้ดีก่อนเมื่อจะเข้ามาตรวจสอบภายใน เมื่อเข้ามาจงล็อคห้องเพื่อความปลอดภัย โปรดระมัดระวังในการใช้เสียงเพื่อไม่ให้รบกวนบางสิ่งในความมืด อาจมีเสียงเรียกทักทายคุณ ห้ามหันไปทักกลับเด็ดขาด หากไฟดับให้ออกจากห้องทันที ล็อกประตูล่ามโซ่ให้แน่นหนา อย่าเปิดห้องอีกจนฟ้าสาง
2.งานแรกของคุณคือตรวจสอบหินฟอลซิลอำพันแมลงโบราณบนแท่นวางหน้าห้อง มันเป็นของโบราณหายากเหนือธรรมชาติ มีผลข้างเคียงทำให้เฉพาะพวกแมลงโบราณสงบ
โปรดระวังในการแตะต้อง ขยับเป็นเหตุให้ฟอลซิลตกหล่น หลายครั้งมันจะทำให้เกิดผลแปลกประหลาดภายในห้อง ตั้งแต่อุณหภูมิในห้องเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ปลุกเหล่าแมลงหรือบางสิ่งที่หลับลึกอยู่ให้ตื่นโดยพร้อมเพรียง หรืออาจพาคุณไปในมิติสถานที่กับชั่วโมงอันแปลกประหลาดยามเปิดประตูออกมา
กรณีคุณออกไปจากประตูแล้วสถานที่ที่เห็นไม่ใช่อาคารหลักที่คุณจากมา ขอให้จำหนทางกลับไปที่ห้อง ปิดประตู บางทีฟอลซิลอาจมีปัญหาอยู่ ให้นำฟอลซิลแมลงโบราณกลับไปวางที่แท่น รอประมาณหนึ่งนาทีโดยไม่ให้อะไรแตะต้องฟอลซิลแล้วเปิดประตูใหม่อีกรอบ ถ้าทางออกที่ถูกต้องยังไม่ปรากฏ ให้คุณรีบปิดประตูแล้วรอใหม่อีกครั้งจนกว่าจะพบทางออก หรือรอจนคนภายนอกมาเปิดให้ ทว่าคุณต้องแน่ใจว่าร่างนั้นเป็นคนที่คุณรู้จักจริงๆ มิฉะนั้นคุณจะหลงทางในห้วงมิติพิศวงกับแมลงโลกล้านปีตลอดทั้งคืน
3.เจ้าหน้าที่รับผิดชอบโซนแมลงดึกดําบรรพ์จะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เนื่องจากขนาดมหึมา พิษประสาทหลอนและพละกำลังของพวกมันไม่เหมือนแมลงในยุคปัจจุบัน จึงขอให้เจ้าหน้าที่ควบคุมไม่ให้แมลงในโซนนี้ออกไปภายนอกห้องทุกกรณี เนื่องจากอาจมีแมลงโบราณจากมิติอื่นมาอยู่ที่นี่ด้วย
คำเตือนจากข้อที่ 3 แมลงจากมิติอื่นมีพฤติกรรมกับตรรกะอยู่เหนือความเข้าใจของเราพอสมควร มันอาจอำพรางตัวอยู่รอบตัวคุณ จงระวังยิ่งยวด
4.สำหรับแมลงขนาดใหญ่เกินกว่าสามสิบเซนติเมตรจะต้องอยู่ในพื้นที่ของพวกมันเท่านั้น สำหรับแมลงขนาดเล็กคุณสามารถปล่อยให้พวกมันโบยบิน ส่งเสียงร้องระงมได้ตามธรรมชาติ ซึ่งตามปรกติพวกมันจะกลับมาประจำจุดก่อนก่อนเวลาตีสองเฉกเช่นเดียวกับห้องแมลงสต๊าฟ ขอให้คุณดูแลตนเองไม่สัมผัส สัมผัสผงละอองหรือแตะต้องตัวพวกมัน หากเกิดอาการแพ้ แสบ ตุ่มใส ผื่นหรือคัน ห้ามแกะเกาเป็นอันขาด
กรณีที่ไม่รู้สึกไม่สบาย ได้ยินเสียงแว่ว เห็นภาพหลอนหรือเหตุฉุกเฉินใดอันเกิดจากแมลงโบราณหรือบางสิ่งลึกลับ ให้คุณรีบออกจากห้อง ใช้ยาซึ่งอาจพอบรรเทาอาการของคุณ จงล็อกประตูให้แน่นหนาแล้วกลับไปหาลีเวอร์ที่ชั้นหนึ่ง เขาจะช่วยรักษาคุณ
5.ห้ามใช้ไฟหรืออาวุธปืนในห้องแมลงโบราณ ขอให้คุณใช้มีดใบเลื่อยของทางเราเอาไว้ป้องกันตัว ห้ามทำร้ายเหล่าแมลงสูญพันธุ์เหล่านี้ถึงชีวิตเพื่อการอนุรักษ์ โดยมากแมลงยักษ์โบราณจะอยู่ในสภาวะหลับลึกเพื่อให้สะดวกต่อการดูและเยี่ยมชม
แต่หากมีตัวใดตื่นขึ้น ขอให้คุณเข้าไปตรวจสอบทันที จงอย่าทำให้พวกมันตกใจหรือหวาดกลัว เพราะเมื่อมันมองคุณเป็นศัตรู คุณจะทำงานลำบากขึ้นตอนค่ำคืนนี้
6.ในโซนนี้จะไม่มีการรับเจ้าหน้าที่ใหม่เข้ามาดูแลเพิ่มเติมและไม่อนุญาตเจ้าหน้าที่ที่ไม่ได้ประจำการอาคารหลักเข้ามา ในอาคารหลักกับโดมผีเสื้อมีเจ้าหน้าที่เพียงคุณกับลีเวอร์ซึ่งประจำตรงประชาสัมพันธ์อาคารหลักเท่านั้น หากพบเจ้าหน้าที่อื่นในห้องนี้ สันนิษฐานว่าไม่ใช่มนุษย์ ให้รีบหนีหรือรับมือขั้นเด็ดขาดทันที
7.จงตรวจสอบแมลงโบราณทั้งหมดที่ระบุตามเอกสาร หากพบแมลงที่ไม่ได้ระบุในเอกสารให้คุณจับใส่ถุงสีแดงเพื่อนำไปตรวจสอบที่ห้องกำจัดขยะใต้บันได กรณีที่สิ่งนั้นตัวใหญ่เกินกว่าจับใส่ถุง ให้กลับไปหาลีเวอร์เพื่อร่วมมือกับเขาจัดการมันไปห้องใต้บันได
8.ไม่ว่าจะเจอเศษซากของอาหารว่างภายในห้องนี้ ไม่ว่ามีชีวิตอยู่หรือแปลกประหลาดแค่ไหนขอให้คุณนำไปกำจัดทิ้ง กรณีที่เป็นร่างมนุษย์หรือบุคลากรในอุทยานที่ยังมีชีวิตอยู่ หากไม่ใช่ภาพลวงตา ขอให้ระวังให้ดีในการช่วยเหลือ เนื่องจากแมลงโบราณหรือบางสิ่งที่อธิบายได้ยากบางชนิดมักวางกับดักล่อเหยื่อ
สำหรับแมลงที่คุณจะได้ดูแล เนื้อหางาน รูปของหินฟอลซิลโบราณนั้นเราจะแนบไว้ให้คุณพร้อมเอกสารฉบับนี้
ขออวยพรให้คุณโชคดีในการทำงานที่อุทยานของเรา / ขอแสดงความนับถือ ผู้อำนวยการ
ลงวันที่ 17 / 07 / 2XXX
◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉ ◉
ผมอ่านเอกสารจบ พลิกดูรูปเนื้อหางานกับอำพันแมลงสีทองสดใสบนแท่นหน้าห้อง
แหม ผมยิ้มหวานเชียวล่ะ แค่ดูแลโซนเพิ่มหนึ่งห้อง ได้เงินเพิ่มตั้งสี่หมื่นห้า กฏก็น้อยกว่ารอบก่อนตั้งเยอะ ผ่านมาขนาดนี้ไม่น่ายากเกินความสามารถ ผมทำได้แน่
ผมลารุ่นพี่อย่างว่องไวกลับไปเตรียมตัวตรงห้องล็อกเกอร์ อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อนใส่ชุดเจ้าหน้าที่ เอาเอกสารห้องแมลงโบราณนั่นใส่กระเป๋าเสื้อด้วยเพื่อให้หยิบมาใช้งานได้ถนัด
ผมทำงานตามกฎปรกติก่อนเลือกไปเจ้าห้องโบราณก่อนห้องแมลงสต๊าฟ ตรวจน้ำมันตะเกียงเตรียมมีดไว้ให้พร้อมใช้ ไขกุญแจเดินเข้าแล้วปิดห้องตามกฎ ผมเจอห้องกว้างที่มีแมลงยักษ์โบราณล้านปีอยู่ท่ามกลางแสงสลัว ทุกตัวนิ่งสงบอย่างที่แมลงสต๊าฟควรจะเป็น ทุกอย่างดูปรกติดี
---กระทั่งตาผมมองไปที่อำพันแมลงหน้าห้อง
อำพันแมลงมันหล่นพื้น---แย่แล้ว!
ก่อนจ้ำไปเอามันกลับแท่น ผมมองไปรอบๆเพื่อที่ดูสถานการณ์ เหงื่อผมไหลผ่านหน้า อากาศห้องร้อนขึ้น ผมไม่แน่ใจว่าเพราะเจ้าอำพัน ตัวผมเองร้อนใจไปเองหรือทั้งสองอย่างกันแน่ ผมรอหนึ่งนาทีเพื่อออกจากห้อง ไม่คิดไปตรวจตราแมลงโบราณตามเอกสาร ระหว่างนั้นเริ่มเห็นตั๊กแตนโบราณตัวใหญ่ขยับ แมงดาทะเลเคลื่อนไหวในโซนตัวเอง มีเสียงบางสิ่งกัดกินอาหารอยู่แว่วๆ
ผมเริ่มเขยิบหนีตอนเห็นแมงป่องน่าขนลุกคลานมาทางนี้ ภาวนาให้นาทีผ่านไปไวๆ
เป็นหนึ่งนาทีที่ยาวนาน ผมเปิดประตูห้อง โอเค! หน้าห้องเป็นอาคารหลัก ผมจึงออกมา ล็อกประตูแล้วถอนหายใจโล่งอก
ฤกษ์เสีย...
ผมเปลี่ยนใจไว้มาขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่แทน จึงลงไปประชาสัมพันธ์แต่เจ้าตัวไม่อยู่ ผมถอนหายใจ ตั้งใจกลับไปตรวจที่ห้องสต๊าฟตามปรกติก่อนดีกว่า
...ตอนนั้นเองก็เห็นบางอย่างที่ปลายห่างตาชวนขนลุกวาบ!
แมลงปอโบราณตัวใหญ่เท่าศอกบินมาเกาะที่ปฏิทินดิจิตอลบนประชาสัมพันธ์
---วันที่ 28 กรกฎาคม เวลาตีสาม
ปฏิทินเสียหรือเปล่า? วันนี้ต้องเป็นวันที่ 17 สิ เอกสารที่มาส่งก็เขียนไว้
หรือว่า...
"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเจ้าหน้าที่ใหม่ ห้องแมลงโบราณเป็นอย่างไรบ้าง?"
เสียงของรุ่นพี่ดังขึ้นจากด้านหลังผม ผมรีบทักหันกลับไปหาแต่ปรากฏว่าไม่เห็นตัวเขาเลย
"ทางนี้"
เสียงรุ่นพี่ดังจากอีกทาง เห็นร่างเจ้าตัวไม่ได้ถือตะเกียงหัวเราะแสยะยิ้มอยู่ภายในเงามืด แสงสว่างในอาคารพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงวูบวาบ ผมเห็นร่างปริศนาในชุดเจ้าหน้าที่เดินตงมาหาผมอีกสองสามคน
ไม่! นั่นไม่ใช่มนุษย์ มันคืออะไรไม่รู้แต่ไม่ใช่คนแน่!
เลขบนจอปฏิทินเปลี่ยนไป วันเดือน ปี หรือช่วงเวลาเริ่มเปลี่ยนไปไล่ตั้งแต่0-9
...เพียงพอแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ทำงานผม ...ที่นี่ไม่ใช่โลกของผม!
ผมใส่เกียร์หมากลับไปห้องแมลงโบราณอีกรอบ ล็อกประตูแน่นแม้จะมีเสียงวิ่งไล่หลังโครมคราม ดูเหมือนแมลงโบราณในห้องนี้จะหายไปบางตัว แต่ผมไม่สนใจแล้วในตอนนี้
ผมจับฟอลซิลอำพัน ขยับให้มันอยู่แท่นดีๆ แล้วรอหนึ่งนาทีไปพร้อมอัดยาแก้ประสาทหลอนอีกชุดใหญ่
ผมมองเป็นรอบๆ ผมเห็นพวกแมลงตัวเล็กทั้งหลายในเงามืดกำลังคลานมาหาผม
พวกตัวใหญ่บางตัวก็เหมือนจะตื่นขึ้นด้วย ผมกำมีดไว้ด้านหลัง มันคงไม่เห็นผมเป็นอาหารหรือศัตรูใช่ไหมนะ
ในความสลัว ผมเห็นร่างใครสักคนนอนอยู่ กับดัก? ภาพลวงตาเหรอ? ผมหลอนไปเหรอ? ผมไม่แน่ใจอีกแล้ว
ผมจะไม่ไปไหนจนกว่าจะครบหนึ่งนาที หวังว่าจะกลับไปวันที่ 17 ได้นะ
พระเจ้า! สี่หมื่นห้าเริ่มไม่คุ้มแล้ว!!


บทที่ 1.1 ความตายหายาก ทำยังไงก็ไม่ตายสักที
ฟางเซียน มีความหมายว่า นางฟ้าผู้มีกลิ่นหอม มันคือชื่อเล่นภาษาจีนที่แม่ของนางตั้งให้เพราะแม่ของนางเป็นชาวจีน แต่เนื่องจากว่าพ่อของนางเป็นชาวไทยดังนั้นฟางเซียนจึงอาศัยอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่เกิดกับพ่อแม่และน้องสาว พวกเราดูเหมือนครอบครัวอบอุ่นทั่วไปจนกระทั่งแม่ของนางจับได้ว่าพ่อแอบมีผู้หญิงคนอื่น
แม่ของนางพยายามที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันเหมือนเดิมเพราะเห็นแก่นางที่เพิ่งมีอายุเจ็บขวบและน้องสาวของนางที่มีอายุเพียงสามขวบ แต่แล้วพ่อของนางก็ทิ้งครอบครัวไปพร้อมกับเงินจำนวนมาก
แม่ของนางจึงตัดสินใจพาพวกนางสองพี่น้องกลับไปยังบ้านเกิดที่ประเทศจีน แต่เพราะแม่ของนางถูกตัดขาดออกจากตระกูลแล้วพวกเราสามแม่ลูกจึงต้องไปอาศัยอยู่ในห้องเช่าขนาดเล็ก แม่ของนางต้องพยายามทำงานอย่างหนักเพื่อเลี้ยงนางและน้องสาวจนกระทั่งแม่ของนางพบรักครั้งใหม่กับผู้ชายคนหนึ่ง
มันดูเหมือนจะดีแต่ก็ไม่ดีเพราะผู้ชายคนนั้นที่แม่หลงรักไม่ต้องการลูกติด ดังนั้นแม่ของนางซึ่งเหนื่อยกับการเลี้ยงดูนางและน้องจึงตัดสินใจทิ้งพวกนางที่เป็นเหมือนภาระและไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายกับสามีใหม่อย่างไม่ลังเล
ฟางเซียนในวัยเพียงสิบสองขอบและน้องสาววัยแปดขวบจึงต้องไปอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่นั่นไม่น่าอยู่เท่าไหร่นัก เตียงนอนไม่อบอุ่น อาหารน้อย และไม่อร่อย และยังมีเด็กเกเรหลายคนที่ชอบรังแกเด็กที่อ่อนแอกว่า ฟางเซียนพยายามปกป้องน้องสาวเพียงคนเดียวของนางอย่างสุดความสามารถและฟางเซียนก็ได้ให้คำสัญญากับตัวเองว่านางจะไม่มีวันทิ้งน้องสาวเด็ดขาด
ฟางเซียนพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้มีชีวิตอย่างมีความสุขกับน้องสาว แต่แล้วฟางเซียนก็ต้องได้รับข่าวร้ายที่สุดในชีวิต น้องสาวที่รักของนางป่วยเป็นโรคร้าย การรักษาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมาก ฟางเซียนจึงต้องพยายามทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินมารักษาน้องสาวให้หายป่วยจากโรคร้าย ไม่ว่าจะเป็นงานแบบไหนนางก็ยอมทำ แม้ว่ามันจะเป็นงานผิดกฎหมายหรืองานขายร่างกายก็ตาม
ระหว่างนั้นนางก็ได้พบรักกับชายคนหนึ่ง ซึ่งมันเป็นความรักที่ย่ำแย่มากเพราะผู้ชายคนนั้นเป็นพวกหลอกลวง มันเป็นบทเรียนราคาแพงมากทีเดียว ราคาแพงพอๆ กับเงินที่นางเก็บสะสมมาเพื่อรักษาโรคร้ายของน้องสาวของนางเลยล่ะ...
ฟางเซียนขอบอกเลยว่า เธอ เกลียด ผู้ชาย!
เมื่อเงินที่นางเก็บสะสมมาหายไปเกือบหมด น้องสาวของนางจึงได้รับการรักษาช้าลงและต้องนอนซมอยู่บนเตียง ฟางเซียนหวังอยากให้น้องสาวมีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่น้อย นางจึงพยายามทำงานหนักมากกว่าเดิมจนกระทั่งเมื่อนางอายุสิบเก้าปี นางได้ถูกทาบทามให้ไปเป็นนักร้อง
ฟางเซียนไม่มีทางยอมพลาดโอกาสนี้ นางจึงพยายามฝึกฝนการเต้นและร้องเพลงอย่างหนักจนกระทั่งได้เดบิวต์เป็นนักร้องเสียงดีและมีชื่อเสียงโด่งดัง และในที่สุดฟางเซียนก็มีเงินพอที่จะจ่ายค่ารักษาให้กับน้องสาวแล้ว
เมื่ออาการป่วยของน้องสาวของนางดีขึ้นมาแล้ว น้องสาวของนางจึงสามารถไปโรงเรียนได้ตามปกติเหมือนคนอื่น ได้เรียน ได้มีเพื่อน และมีแฟนเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ฟางเซียนไม่ห้ามอะไรเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง ในเมื่อพวกนางไม่มีดวงเรื่องผู้ชายถ้างั้นก็คบผู้หญิงซะก็สิ้นเรื่อง!
แต่แล้วปัญหาชีวิตก็เข้ามาอีก ฟางเซียนถูกขุดคุ้ยประวัติ งานที่นางเคยทำในอดีตเพื่อหาเงินถูกค้นพบทั้งหมด สังคมได้แสดงความรังเกียจนางทุกช่องทางของสื่อ อีกทั้งยังหาว่านางขายตัวเพื่อให้ได้ตำแหน่งนักร้องชื่อดังมา การถูกเกลียดจากสังคมมันแย่มาก ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะถูกด่าทอและขับไล่ราวกับว่ามันไม่มีที่สำหรับนาง
เรื่องเลวร้ายไม่ได้เกิดกับแค่ฟางเซียน น้องสาวของนางก็ถูกเหมารวมว่าเป็นคนไร้ยางอายไปด้วย น้องสาวของนางถูกกดดันจนกระทั่งอาการป่วยเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้น้องสาวของนางอาการทรุดกว่าเดิมก็คือ แฟนสาวของน้องสาวของนางไปท้องกับคนอื่นและกำลังจะแต่งงานกับผู้ชาย
"อยู่กับน้องนะพี่ฟางเซียน...น้องกลัว น้องมีแค่พี่แค่คนเดียว อย่าทิ้งน้องไปเลย..." นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่น้องสาวของนางพูดก่อนที่จะเสียชีวิตเนื่องจากโรคที่รักษาไม่หาย ในตอนนั้นโลกของฟางเซียนก็คล้ายจะพังทลายลงไปด้วย
ถ้าหากนางพยายามทำงานมากกว่านี้ ถ้าหากนางใส่ใจดูแลมากกว่านี้ ถ้าหากนางมีเงินมากกว่านี้ และถ้าหากว่านางปกป้องน้องสาวได้ดีกว่านี้ น้องสาวของนางก็คงจะมีชีวิตที่ดีและมีอายุยืนยาวมากกว่านี้ ฟางเซียนโทษตัวเองด้วยความเสียใจและเริ่มคิดว่า ในเมื่อคนสำคัญเพียงคนเดียวของนางจากโลกนี้ไปแล้วและทุกคนก็ผลักไสนางเหมือนไม่อยากให้นางมีชีวิตอยู่ แล้วนางจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไรอีก?
"ฉันอยากตาย" ฟางเซียนหมดกำลังใจในการมีชีวิตอยู่แล้ว นางจึงได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะฆ่าตัวตาย
การฆ่าตัวตายวิธีที่หนึ่ง แขวนคอ ฟางเซียนไปซื้อเชือกมาและแขวนคอตัวเองกับต้นไม้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ขาดอากาศหายใจตายเชือกดันคลายตัวซะก่อน รอบที่สองกิ่งไม้ก็ดันหักก่อน รอบที่สามเชือกก็ดันขาด รอบต่อไปพลเมืองดีก็ดันผ่านมาเห็นและเข้ามาห้ามไม่ให้นางฆ่าตัวตาย ฟางเซียนจึงเปลี่ยนวิธีฆ่าตัวตาย
การฆ่าตัวตายวิธีที่สอง กรีดข้อมือ วิธีที่เป็นที่นิยมอีกอย่างหนึ่งในละคร นางเข้าไปในห้องน้ำแล้วเปิดน้ำร้อนเต็มอ่างอาบน้ำ จากนั้นก็กินยานอนหลับและใช้มีดกรีดข้อมือของตัวเอง แต่ฟางเซียนกลับรอดตายมาได้เพราะโจร ใช่แล้ว โจร! มีโจรคนหนึ่งแอบเข้ามาในบ้านของนางเพื่อขโมยเงินและบังเอิญมาเห็นตอนที่นางกำลังตัวฆ่าตายพอดี โจรใจดีจึงช่วยพานางไปส่งโรงพยาบาล
ช่างเป็นโจรที่จิตใจงามยิ่งนัก...
"ถึงฉันจะไม่มีเงินและต้องนอนข้างถนน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะตายเลย พยายามมีชีวิตเข้าล่ะ!" โจรใจงามบอกกับฟางเซียนไว้ แต่ฟางเซียนอยากจะตะโกนตอบกลับไปว่า ฉันอยากตายโว้ย!
การฆ่าตัวตายวิธีที่สาม โดดตึก เป็นอีกหนึ่งวิธียอดนิยมสำหรับการฆ่าตัวตาย ฟางเซียนขึ้นไปยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกสิบชั้นและกระโดดลงไปข้างล่างอย่างไม่ลังเล แต่นางก็ไม่ตาย...ใช่แล้ว นางกระโดดตึกสิบชั้นแต่ดันไม่ตาย! นั้นเพราะว่านางอัดบังเอิญตกลงไปบนเตียงนอนนุ่มๆ ที่พนักงานขนของกำลังขนมันเข้าไปในตึกพอดี ฟางเซียนจึงได้รับบาดเจ็บแค่แขนหักเท่านั้น
"บัดซบ!" ฟางเซียนสบถออกมาอย่างหัวเสีย แม้ความโชคดีจะช่วยชีวิตไว้ฟางเซียนก็ไม่มีความรู้สึกยินดีกับมันเลยสักนิด ฟางเซียนยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะฆ่าตัวตายเหมือนเดิม
การฆ่าตัวตายวิธีที่สี่ ไปที่สะพานแขวนและกระโดดลงไปในแม่น้ำที่เย็นเฉียบ แต่เชื่อไหมว่าฟางเซียนสามารถรอดตายมาได้อีกเหมือนเดิมเพราะสุนัขตำรวจตัวหนึ่ง มันถูกฝึกมาให้ช่วยเหลือคนที่จมน้ำมันจึงได้เข้ามาช่วยเหลือนางไว้ การถูกสุนัขช่วยชีวิตทำให้ฟางเซียนร้องไห้ ไม่ใช่เพราะซาบซึ้งใจหรอกนะ มันเป็นอารมณ์อัดอั้นที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ต่างหาก
และตอนที่นางถูกสุนัขตำรวจช่วยชีวิตไว้นักข่าวคนหนึ่งก็ได้บังเอิญผ่านมาเห็นเข้าพอดี นักข่าวคนนั้นจึงได้ทำข่าวของฟางเซียนจนดังระเบิด นักข่าวหลายคนจึงบุกมาที่บ้านของฟางเซียนเพื่อขอทำข่าว
กูอยากตายโว้ย! อย่ามายุ่งได้ไหม!!
การฆ่าตัวตายวิธีที่ห้า กินยาพิษ ในเมื่อการฆ่าตัวตายข้างนอกมันเป็นปัญหามากก็ต้องพยายามฆ่าตัวตายในบ้าน แต่ฟางเซียนก็ดันถูกช่วยไว้ได้โดยนักข่าวที่แอบเข้ามาส่องในบ้านของนาง ฟางเซียนรอดอีกแล้ว...
การฆ่าตัวตายวิธีที่หก ไปที่ทะเล และถ่วงน้ำตัวเองซะ แต่นางก็ไม่ตายเช่นเดิม เพราะคลื่นทะเลได้ซัดร่างของนางเข้าฝั่งซะก่อน...
วิธีการฆ่าตัวตายที่เจ็ด แปด เก้า สิบก็ได้ตามมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายฟางเซียนถึงไม่ตายสักที
"ดื่มยาพิษ กรีดข้อมือ โดดน้ำ โดดตึก ฉันทำถึงขนาดนี้แล้วทำไมฉันถึงยังไม่ตายอีก!! สวรรค์ ไม่สิ นรกไม่อยากรับคนเพิ่มแล้วรึไง!!" ฟางเซียนกรีดร้องอย่างหนักราวกับคนเสียสติ
นางสิ้นหวังในการฆ่าตัวตายสำเร็จแล้ว...
ฟางเซียนหยิบมีดขึ้นมาและมองมันด้วยอาการเหม่อลอย ในขณะที่นางกำลังตัดสินใจที่จะใช้มีดแทงหัวใจของตัวเองอยู่นั้นหน้าต่างระบบปริศนาก็ปรากฏขึ้นมากลางอากาศ บนหน้าต่างระบบได้แสดงตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ จากนั้นมันก็แสดงข้อความว่า [เชื่อมต่อสมบูรณ์]
[สวัสดีครับคุณฟางเซียน ผมคือระบบห้ามฆ่าตัวตาย] เสียงปริศนาดังขึ้นมาพร้อมกับปรากฏอีโมจิรูปยิ้ม ฟางเซียนมองด้วยสายตาว่างเปล่า [จากนี้ไปคุณจะถูกผูกมัดกับระบบห้ามฆ่าตัวตายและคุณจะต้องทำตามกฎที่เรามีอยู่ กฎข้อที่หนึ่งคือ ห้ามฆ่าตัวตาย กฎข้อที่สองคือ ห้ามฆ่าตัวตาย กฎข้อที่สามคือ ห้ามฆ่าตัวตาย]
"..." ฟางเซียนนิ่งสนิทไร้ซึ่งการแสดงออกทางอารมณ์ นางหันปลายมีดเข้าหาตัวเองเพื่อฆ่าตัวตาย แต่ทันใดนั้นเองนางก็ไม่สามารถขยับร่างกายได้ตามใจชอบ มันราวกับว่ามีบางอย่างเข้ามาควบคุมร่างกายของนาง
[คุณจะไม่สามารถฆ่าตัวตายได้จนกว่าคุณจะมีอายุครบหนึ่งหมื่นปี โปรดเข้าใจด้วย] สิ่งที่เรียกตัวเองว่าระบบห้ามฆ่าตัวตายบอกฟางเซียน
"เข้าใจมารดาแกสิ!! หมื่นปีเรอะ! ใครจะอยากอยู่นานขนาดนั้นกัน! ฟังฉันนะ ฉัน อยาก ตาย! ชัดเจนพอไหม!" ไม่ว่าสิ่งปริศนานั่นจะเป็นอะไรฟางเซียนก็ไม่เกรงใจ นางตะโกนใส่มันด้วยความโมโห
[มนุษย์อยากมีชีวิตยืนยาว] ระบบตอบ
"เออ! แต่พอดีว่าฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวจากดาวเนปจูน ฉันจะฆ่าตัวตาย!!" ฟางเซียนกำมีดในมือแน่นและพยายามที่จะกดปลายมีดลงไปแทงหัวใจของตัวเอง แต่มือของนางมันแข็งค้างไม่ยอมขยับตามที่นางต้องการ
[ผู้ที่ถูกผูกมัดกับระบบห้ามฆ่าตัวตายมีกฎว่าห้ามฆ่าตัวตายเด็ดขาด หากคุณต้องการฆ่าตัวตายคุณต้องทำภารกิจให้สำเร็จก่อน ภารกิจแรก เป็นอาจารย์ให้กับตัวร้ายสูงสุด ภารกิจที่สอง เป็นอาจารย์ให้กับรองตัวร้าย ซึ่งภารกิจนี้จะตามมาในอีกร้อยปีต่อมา และอีกหนึ่งร้อยปีต่อไปภารกิจที่สามก็จะตามมา และอีกร้อยๆ ปีต่อไปอีกภารกิจที่สี่ก็จะตามมา]
"...ไปตายซะไอ้ระบบเวร!!" ฟางเซียนเปลี่ยนทิศทางของมีดจากตัวเองไปที่หน้าต่างระบบใสตรงหน้าทันที นางพยายามใช้มีดแทงมันแต่มีดของนางกลับทะลุผ่านมันไป "ทำไมต้องเป็นฉันด้วย! ฉันอยากจะตาย!" ฟางเซียนตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย นางเริ่มมีอาการหอบหายใจอย่างหนักหลังจากออกแรงไปเยอะกับการพยายามทำลายหน้าจอประหลาดตรงหน้า
[เนื่องจากคุณตรงกับเงื่อนไขของเรามากที่สุด] ระบบตอบ
"เงื่อนไขอะไร?"
[เงื่อนไขของเราคือ คนที่ต้องการความตายอย่างแท้จริง ไม่มีความลังเลหรือความเสียใจก่อนจะจบชีวิตตัวเอง แต่กลับไม่ตายสักทีทั้งที่พยายามฆ่าตัวตายมากกว่าสิบรอบขึ้นไป ระบบจึงเลือกคุณ]
"คนอยากตายทำไมแกต้องมาขัดขวางด้วย!!" ฟางเซียนรู้สึกคับแค้นใจอย่างมาก นางจึงใช้มีดแทงพื้นเพื่อระบายอารมณ์ ในเมื่อแทงตัวเองก็ไม่ได้ แทงไอ้ระบบประหลาดนี่ก็ไม่ได้อีก แทงพื้นแทนแล้วกัน!
พื้นที่น่าสงสาร: ทำไมเป็นฉัน?
[เนื่องจากมีคนตายทั้งที่ยังไม่ถึงฆาตมากเกินไปสถานที่รอเกิดจึงเต็มแล้ว ผู้สร้างจึงได้สร้างระบบห้ามฆ่าตัวตายขึ้นมาเพื่อห้ามไม่ให้มีคนฆ่าตัวตายไปมากกว่านี้ และเพื่อนำคนที่พยายามฆ่าตัวตายไปใช้ประโยชน์ด้วย เอาล่ะ! ได้เวลาเดินทางของคุณแล้ว]
"เดินทาง? เดินทางไปไหน? ฉันไม่ไป ยังไงฉันก็ยังอยากจะฆ่าตัวตาย!" ยังไม่ทันที่จะได้พูดไปมากกว่านี้ฟางเซียนก็รู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายกำลังโดนบางอย่างดึงดูด
[วางใจได้เลยครับ การเดินทางข้ามมิติของเราปลอดภัยหายห่วงไม่ตายแน่นอน ไว้เจอกันอีกครั้งที่โลกใหม่นะครับ คุณฟางเซียน]
ไอ้ระบบเวร!!!
หลังจากนั้นฟางเซียนก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถูกหมุนอยู่ในเครื่องซักผ้ายาวนานหลายชั่วโมง...
อยากตายแล้วสิ


บทที่ 1.2 ความตายหายาก ทำยังไงก็ไม่ตายสักที
ราชันมังกรทองสยบนภา คือนิยายแนวผจญภัยในโลกของผู้บำเพ็ญเพียรเป็นเซียนและมารเรื่องหนึ่งที่ยาวมาก
อธิบาย 'มาร' และ 'เซียน' ก็คือมนุษย์หรือสรรพสัตว์ที่บำเพ็ญเพียรตบะเพื่อให้ได้รับพลังมา ทั้งสองอย่างนี้แตกต่างกันแค่ มารจะฝึกวิชาสายชั่วร้ายและดูดซับปราณสีดำ ฝ่ายเซียนก็จะฝึกในเส้นทางตรงกันข้าม หรือที่เรียกว่าเส้นทางคนดี๊ดี ดูดซับแค่ปราณขาวสะอาด ส่วน 'ปีศาจ' และ 'เทพ' ก็คือเผ่าพันธุ์หนึ่งที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับพลังโดยไม่ต้องฝึกฝนอะไรมากมาย
แน่นอนว่าสูตรโกงของพระเอกของนิยายเรื่อง 'ราชันมังกรทองสยบนภา' ก็คือการที่ได้เกิดเป็นมังกรทองเผ่าเทพ จ้าวหลงเทียน คือชื่อของเขา ตำแหน่งของเขาในพิภพเทพค่อนข้างสูงส่งเพราะมังกรทองมีไม่มากนัก แต่อยู่มาวันหนึ่งจ้าวหลงเทียนเหมือนจะเบื่อการเป็นเทพหรืออะไรก็ไม่รู้เขาได้ลงไปเกิดเป็นมนุษย์บนพิภพมนุษย์
เรื่องราวนิยายเริ่มต้นตรงนั้น
เนื่องมาจากว่านิยายเรื่อง 'ราชันมังกรทองสยบนภา' เป็นนิยายแนวฝึกฝนพลังและออกไปวิ่งไล่ตบตัวร้ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผู้อ่านจึงจะได้พบแค่เพียงการต่อสู้ของพระเอกและตัวร้ายจนดูน่าเบื่อหน่าย แต่จุดขายอย่างอื่นก็มีอยู่บ้าง อย่างเช่นความดีงามของตัวละครฝ่ายชายของทั้งตัวร้ายและพระเอก และความรักหวานแหววของพระเอกและตัวละครฝ่ายหญิง มันสร้างความรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจได้ดีทีเดียว
เทพมังกรทองในร่างมนุษย์ไร้ซึ่งความทรงจำยามเป็นเทพได้ออกผจญภัยไปทั่วสามพิภพเพื่อฝึกฝนพลังของตัวเอง เขาต้องผ่านอุปสรรคมากมายโดยการต่อสู้กับตัวร้ายที่เป็นทั้งปีศาจ มารร้าย หรือแม้แต่เซียนหรือเทพด้วยกัน ด้วยความที่เดิมทีแล้วเขาเป็นเทพมังกร เขาจึงสามารถนำพลังของเทพออกมาใช้ได้และสามารถชนะศัตรูของตัวเองไปได้อย่างง่ายดาย
แต่ถ้าพระเอกเอาชนะตัวร้ายได้ทั้งหมดมันก็น่าเบื่อไปหน่อย พระเอกจึงได้มีคู่ปรับที่ยังไม่สามารถล้มได้อยู่คนหนึ่ง นั่นก็คือตัวร้ายสูงสุด เขาเป็นตัวร้ายที่ค่อนข้างลึกลับและเก่งกาจมาก ทุกคนต่างเรียกเขาว่ามารนกยูง
มารนกยูงได้ถือกำเนิดมาจากแม่ที่เป็นปีศาจและพ่อที่เป็นมาร เขาจึงมีพลังปราณสีดำแห่งความชั่วร้ายตั้งแต่กำเนิด
เอาเป็นว่าในนิยายบรรยายว่ามารนกยูงผู้เป็นตัวร้ายสูงสุดมีความสามารถร้ายกาจอย่างมาก เขาได้สร้างความปั่นป่วนให้กับพิภพมนุษย์ยิ่งกว่าตัวร้ายคนอื่นๆ พระเอกผู้รักในความยุติธรรมจำเป็นต้องต่อสู้กับตัวร้ายสูงสุดเพื่อปกป้องโลก
ซึ่งถึงแม้ว่าตัวร้ายจะถูกบรรยายว่าเก่งกาจมากเท่าไร สุดท้ายในตอนจบเหล่าตัวร้ายที่เป็นมารระดับสูงทั้งหลายก็จะถูกกำจัดโดยจ้าวหลงเทียน พระเอกของนิยายเรื่อง 'ราชันมังกรทองสยบนภา'
.
.
[ทั้งหมดคือเรื่องย่อของนิยายเรื่องราชันมังกรทองสยบนภาครับ] ระบบห้ามฆ่าตัวตายเอ่ยประโยคนี้หลังจากอ่านเรื่องย่อของนิยายเรื่อง 'ราชันมังกรทองสยบนภา' ให้ฟางเซียนฟังจนจบ เหตุผลที่มันต้องอ่านเรื่องย่อของนิยายเรื่องนี้ให้ฟางเซียนฟังนั่นก็เป็นเพราะว่าฟางเซียนได้ทะลุมิติเข้ามาในโลกของนิยายเรื่องนี้แล้วนั่นเอง
ฟางเซียนมึนงงอยู่ครู่หนึ่งหลังจากถูกหมุนอยู่ในเครื่องซักผ้าและมาปรากฏตัวอยู่กลางป่าซึ่งเต็มไปด้วยพืชพันธุ์ที่อุดมสมบูรณ์ ถ้าเดินออกจากป่าไปเล็กน้อยนางก็จะพบกับสิ่งก่อสร้างโบราณของจีน สิ่งเหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นทำให้ฟางเซียนสับสนมาก แต่นางก็รีบดึงสติกลับมาและกลับเข้าสู่โหมดปกติอย่างรวดเร็ว
โหมดของคนอยากตาย...
"ปล่อยให้ฉันตายได้แล้ว!" ฟางเซียนพูดกระแทกเสียงอย่างโมโหร้าย สำหรับนางตอนนี้มันไม่มีอะไรน่าอารมณ์เสียเท่ากับการถูกขัดขวางไม่ให้ฆ่าตัวตายแล้ว!
[เรื่องนั้นผมไม่สามารถทำได้ เนื่องจากคุณถูกผูกมัดกับระบบแล้วคุณจำเป็นต้องทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง คุณต้องเป็นอาจารย์ของเหล่ามารให้จงได้]
"ทำไมฉันต้องทำ" ฟางเซียนหรี่ตาลงอย่างเย็นชา
[ถ้าไม่มีอาจารย์มารพวกตัวร้ายก็จะเป็นได้แค่นักเลงปลายแถวน่ะเพราะว่าความจริงแล้วเบื้องหลังความแข็งแกร่งของตัวร้ายทุกตัวมาจากอาจารย์มารทั้งหมดและเนื่องจากว่าอาจารย์มารเป็นผู้คิดค้นและเผยแพร่วิชามารที่แข็งแกร่งมากมายและเป็นถึงอาจารย์ของตัวร้ายสูงสุด อาจารย์มารจึงเป็นเหมือนตัวละครลับของเรื่องเลยเชียวล่ะ ซึ่งตำแหน่งสำคัญเช่นนี้คุณฟางเซียนจะต้องรับผิดชอบ]
"ฉันไม่ทำ" ตอบกลับพร้อมกับแสดงออกอย่างไร้อารมณ์ "ทำไมฉันต้องมารับบทเป็นอาจารย์ของเหล่ามารด้วย ให้ไอ้อาจารย์มารที่อยู่ในเรื่องมันจัดการไปเองสิ"
[เขาทำไม่ได้แล้วครับเนื่องจากว่าเขาไปเกิดใหม่แล้ว] ระบบแสดงภาพจำลองการตายและการไปเกิดใหม่ของอาจารย์มารในรูปแบบการ์ตูนน่ารัก ฟางเซียนเผยสี
หน้ารำคาญ [เนื่องจากอาจารย์ของเหล่ามารในอนาคตตายก่อนกำหนดทางเราจึงต้องหาตัวแทนมาเพื่อให้ทำหน้าที่แทนครับ]
ฟางเซียนคิ้วกระตุก ความเกลียดชังของนางมอบให้อาจารย์มารทันที ทิ้งภาระใหญ่ให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างนางทำไม!
"ทำไปเพื่ออะไร ปล่อยให้โลกไม่มีตัวร้ายก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง" ว่าพลางโบกมือปัดอย่างไม่สนใจ
[ไม่ได้หรอกครับ หากโลกนี้ขาดความมืด สมดุลของโลกก็จะถูกทำลายและโลกก็จะล่มสลายในที่สุด ตัวตนอาจารย์มารที่คุณได้รับให้สวมบทบาทสำคัญมาก]
"ล่มสลายหรือไม่ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน แค่ปล่อยให้ฉันตาย" ฟางเซียนพยายามที่จะไม่ระเบิดความโกรธจึงกล่าวอย่างใจเย็น
[คุณสามารถตายได้] ระบบกล่าว [แต่ต้องหลังจากทำหน้าที่เป็นอาจารย์ตัวร้ายเป็นเวลาหนึ่งหมื่นปี เมื่อครบแล้วพระเอกจะฆ่าคุณเอง] ในประโยคหลังฟางเซียนได้กระอักเลือดออกมา
"จะบ้ารึไง! หมื่นปีงั้นเหรอ? ไปให้บิดาของแกทำเองซะสิ!!" ฟางเซียนกรีดร้อง "ฉันรอให้พระเอกมาฆ่าในอีกหมื่นปีข้างหน้าไม่ได้หรอกนะ! ที่สำคัญคือฉันเป็นแค่มนุษย์อายุไม่มีทางเกินร้อยปี เพราะงั้นฆ่าฉันตอนนี้!"
[ไม่ต้องกังวล ถ้าคุณสามารถบำเพ็ญเพียรจนกระทั่งมีพลังปราณจนถึงระดับเจ็ดแล้วคุณก็จะไม่แก่ตาย! การมีพลังปราณถึงขั้นนั้นเป็นเรื่องยากแต่ระบบสามารถช่วยแนะนำวิธีที่จะทำให้คุณได้พลังมาอย่างง่ายดายโดยที่ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเลย] ระบบกล่าวเสียงสดใส แต่สีหน้าของฟางเซียนมืดมนกว่าเดิม [ผมจะเติมทรูและคอยสนับสนุนคุณเอง อย่าได้กังวล]
ฟางเซียนถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน จิตใจของนางเหนื่อยล้าเกินกว่าที่จะอยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว นางเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาทางตาย
[ภารกิจแรกของคุณก็คือเป็นอาจารย์ให้กับตัวร้ายสูงสุด คุณต้องทำการสั่งสอนเขาให้กลายเป็นมารร้ายที่เก่งกาจที่สุด และไม่ต้องเป็นห่วง ระบบได้เตรียมบทเรียนที่จะสอนไว้ให้แล้ว] เครื่องหมายมือชูนิ้วโป้งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ฟางเซียนใช้มือตบให้มันหายไปอย่างหัวเสียและมุ่งหน้าเข้าไปในป่าต่อไป ระบบจึงพูดขึ้นมาอีกว่า [มันเป็นภารกิจบังคับ หากไม่ทำตามคุณจะต้องมีชีวิตต่อไปอีกสองหมื่นปี] ตัวเลขสองหมื่นเด้งขึ้นมาเพื่อข่มขู่
"ไอ้ระบบเฮงซวย!! ออกมาให้ฉันฆ่าเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ระบบเฮงซวย!!!" ฟางเซียนสบถ
[ระบบมีชื่อว่า ระบบห้ามฆ่าตัวตาย ครับไม่ใช่ระบบเฮงซวย และอีกอย่างผมไม่มีร่างหรือชีวิตเพราะงั้นผมตายไม่ได้หรอกครับ] ระบบตอบเสียงเรียบเฉย [คุณยังต้องสอนวิชาให้กับรองตัวร้ายในอีกร้อยปีข้างหน้าและอีกร้อยปีต่อไปจนกว่าจะครบหมื่นปี กรุณากระตือรือร้นให้มากกว่านี้ด้วยครับ]
ในขณะที่ระบบกำลังพูดพล่ามฟางเซียนก็พยายามทำร้ายตัวเอง แต่แผลที่ได้มาจากการทำร้ายตัวเองของนางมันไม่สามารถทำให้นางตายได้ มันเหมือนจะเจ็บตัวอย่างเปล่าประโยชน์ นางพยายามกระโดดจากที่สูงแต่พอจะกระโดดร่างกายของนางก็ดันไม่ยอมขยับ ดูเหมือนว่าเมื่อไหร่ที่นางพยายามทำสิ่งที่จะทำให้ตัวเองตายร่างกายของนางก็จะไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง
"ฉันทำไม่ได้ ฆ่าตัวตายไม่ได้" ฟางเซียนรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก
[อย่าเศร้าใจไป! เรายังมีเป้าหมายที่ดีกว่า! ตำแหน่งอาจารย์มารผู้ยิ่งใหญ่กำลังรออยู่!] ระบบเหมือนจะร่าเริงมากขึ้น
ฟางเซียนรู้สึกปวดหัวเพราะคิดวิธีฆ่าตัวตายมากเกินไป และนางรู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้ไม่พยายามฆ่าตัวตายให้มากกว่านี้
[เตือนภัย! ระวังอุบัติเหตุครับ! ระวังอุบัติเหตุ!] ระบบตะโกนเตือนขึ้นมาอย่างฉับพลันและเสียงเตือนภัยก็ดังลั่นในหัวของฟางเซียนและในขณะเดียวกันแผ่นดินก็สั่นสะเทือน
ทันใดนั้นฟางเซียนก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ว่า ถ้าฆ่าตัวตายไม่ได้นางก็แค่ใช้ให้คนอื่นฆ่านางแทนก็ได้นี่นา อุบัติเหตุที่ระบบเตือนอาจจะสามารถทำให้ตายนางก็ได้! เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วฟางเซียนก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมา
พึ่บ!
ทันใดนั้นบางสิ่งก็ได้ลอยผ่านหน้าของฟางเซียนไปอย่างฉับพลัน ดวงตาของฟางเซียนเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าสิ่งที่บินผ่านหน้าไปก็คือชายหนุ่มในชุดสีขาวที่กำลังขี่กระบี่
"อ๊ะ!" ชายหนุ่มที่เพิ่งขี่กระบี่ผ่านไปคนนั้นหันกลับมามองฟางเซียนด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน
[ระวังอุบัติเหตุ!] ระบบเตือนอีกครั้ง ต่อมาฟางเซียนจึงได้เห็นสิ่งที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน
มันคือหมูป่าจำนวนมากและหมูป่าทุกตัวมีขนาดใหญ่เท่าช้าง
ฟางเซียนรู้สึกเหมือนฝัน แต่แรงสั่นสะเทือนจากพื้นชัดเจนมากนางจึงสามารถมั่นใจได้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน หมูป่ายักษ์เป็นสิ่งมีชีวิตที่นางไม่เคยเจอมาก่อน การขี่กระบี่นั่นด้วย ดูเหมือนว่าเรื่องที่นางได้ข้ามมิติมายังโลกที่ไม่รู้จักจะเป็นความจริง
"แม่นาง! ระวัง!" ชายหนุ่มที่เพิ่งบินผ่านหน้าฟางเซียนไปรีบขี่กระบี่ย้อนกลับมาพร้อมกับตะโกนเตือนฟางเซียนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
แต่ฟางเซียนยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นฝูงหมูป่าวิ่งเข้ามาหา ร่างกายอันใหญ่โตของพวกมันพุ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าจนพังราบ ถ้าถูกชนนางตายแน่! นางจึงหวังอย่างยิ่งว่าพวกมันจะพุ่งชนนาง
พึ่บ!
แต่แล้วพวกหมูป่าก็วิ่งผ่านฟางเซียนไป...ใช่แล้ว มันวิ่งผ่านฟางเซียนไปโดยลืมที่จะทำร้ายนาง ตัวเดียวก็ยังพอว่าแต่นี่มันทั้งฝูง! ไม่มีหมูป่าตัวไหนชนนางเลย!
เฮงซวย! ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ!?
[จริงด้วยสิ ระบบลืมบอกคุณไปเลยว่าคุณมีแต้มโชครอดตายจากอุบัติเหตุ 3,500,000 แต้ม และมีแต้มโชครอดตายจากการถูกฆ่า 4,454,444 แต้ม เพราะงั้นสบายใจหายห่วงได้เลย ไม่ว่าคุณจะเจอเหตุการณ์แบบไหนคุณก็จะรอดตาย!] ระบบกล่าวแสดงความยินดีพร้อมกับเปิดเสียงตบมือประกอบรัวๆ
ฟางเซียน "..."
ถ้าเป็นไปได้ฟางเซียนอยากจะสบถคำหยาบจนขาดใจตายไปซะเดี๋ยวนี้


trigger warning : นิยายเรื่องนี้มีฉากเลือดสาด ศพ โรคระบาด ความตาย การขโมยของคนตาย
---
ในฐานะบุคคลที่รู้อนาคต ผมรู้ดีว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
ผมเช็ดมือเปื้อนเลือดของตัวเองกับกางเกงอย่างไม่ใส่ใจแล้วยกเสื้อขึ้นมาเช็ดคราบแดงๆ ที่เลอะปากออก การอาเจียนเป็นเลือดไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไปเลยถ้าเทียบกับคนในหมู่บ้านที่เริ่มล้มตายกันไปเหมือนห่าฝน
มัน...คือระลอกแรก
คลื่นมานามหาสารที่กระจายตัวมาจากครรภ์ความมืดแผ่ออกมาและทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดง มันเกิดขึ้นเมื่อสี่วันก่อนโดยที่ไม่มีใครตั้งตัวได้ทัน ความตายเริ่มกล้ำกลายผู้คนโดยเริ่มจากพื้นที่ที่ใกล้ที่สุด
นั่นคือหมู่บ้านทานตะวัน หมู่บ้านชายป่าความมืด...ด่านแรกสู่เมืองมนุษย์
ในเกม สถานที่นี้จะเป็นด่านเริ่มต้นที่เราได้เจอฉากเล่าเรื่องในวัยเด็กของพระเอก ผู้ที่ออกเดินทางต่อสู้กับปิศาจที่พิทักษ์ครรภ์จอมมาร ทำลายครรภ์แห่งความมืด จบปิ้ง แล้วทุกคนก็ได้อยู่กันอย่างมีความสุข
นี่คือเรื่องราวของเลอัส ผู้กล้าจากเมืองพระอาทิตย์ เด็กหนุ่มผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวของหมู่บ้านทานตะวันและการเดินทางเพื่อกอบกู้โลกของเขา
…สังเกตอะไรไหมครับ ใช่แล้ว 'ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว'
มันแปลว่าผมจะต้องตายแหงงแก๋แน่นอนไงล่ะ
...
อะแฮ่ม สำหรับคนที่สงสัยว่าทำไมผมไม่หนีๆ ไปซะ เอาตัวรอดสิ! วางแผนมากมายสิ!
เอาไงดีล่ะ ผมเพิ่งทะลุเข้ามาตอนหนึ่งวันก่อนคลื่นแผ่มาถึงนี่พอดีด้วยสิ
ลืมตามางงๆ ในร่างตัวเองตอนอายุ12และกำลังยืนอยู่หน้าโบสถ์เลยได้แต่เดินเข้าไป ที่นั่นเต็มไปด้วยเด็กกำพร้า และที่แปลกก็คือทั้งที่ผมไม่ได้เข้าร่างใครหรือมาแทนที่ใครเลยกลับไม่มีใครรู้สึกแปลกแยกกับผมสักคน ทำอย่างกับว่าผมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ตนอยู่แล้วอย่างนั้นแหละ พอเข้าไปคุยกับใครทุกคนก็ทำหน้าเหมือนเจอเพื่อนร่วมห้องที่คุ้นหน้าแต่ไม่สนิทแล้วจำชื่อไม่ได้
ผมงุนงงว่าตัวเองอยู่ที่ไหน...แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะออกปากถาม
หรือเป็นผมระลึกชาติได้กะทันหัน? ก็เปล่าเหมือนกัน
เพราะที่นี่ไม่มีของใช้ของผมเลยสักอย่าง เด็กที่นี่เดิมทีมี 63 คน แปลว่ามีจานใบเล็ก 63 ใบ พอมีผมเพิ่มเข้ามาจานดันไม่มีเพิ่มด้วย กลายเป็นว่าทุกคนงงกันหมดว่าจานหายไปไหนหนึ่งใบ
ซึ่งอันที่จริงจานไม่ได้หาย แต่มีคนเพิ่มเข้ามา
"…"
ตอนที่ทุกคนออกตามหาจานที่หายไปหนึ่งใบ ผมที่รู้เรื่องดีได้แต่ก้มหน้ากินเงียบๆ อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
ทุกคนรู้ที่นี่มีเด็ก 63 คน ความจำของพวกเขาไม่ได้ถูกปรับแก้ แต่กลับไม่มีใครทักท้วงเมื่อเห็นผมเพิ่มเข้ามาบนโต๊ะ ทำราวกับว่าสิ่งนี้ปกติมาก...
อันที่จริงมันค่อนข้างน่าขนลุก
แน่นอนว่าเรื่องนี้หมายถึงเตียงด้วย ทำเอาผมเครียดตั้งนาน กับจานยังพอว่าเพราะสามารถแอบเนียนหยิบไปใช้ก่อนได้ แต่กับเตียงมันไม่เหมือนกัน ไหนจะเสื้อผ้าอีก
จะให้ออกไปจากที่นี่... ผมก็ยังไม่กล้าพอ
ดังนั้นผมจึงได้แต่เดินตามไปช่วยงานเด็กในโบสถ์คนอื่นๆ ไปแบบนั้น พยายามทำตัวราวกับว่าเป็นคนของที่นี่จริงๆ ภาวนาในใจครั้งแล้วครั้งเล่าว่าอยู่ๆ จะไม่ถูกคนเหล่านี้ชี้หน้าถามว่าผมเป็นใคร
...
หลังจากใช้ชีวิตแบบมึนงงมาหนึ่งวันเต็ม คิดไปคิดมาจนสุดท้ายเวลาก็ผ่านไปจนค่ำ เด็กทุกคนก็ประจำที่เตียงตัวเองในห้องนอนใหญ่เรียบร้อยแล้ว ส่วนผมที่ไม่สามารถให้ใครรู้ได้ว่าผิดแปลกกว่าคนอื่นเลยได้แต่หนีออกมาที่สวน
ท่ามกลางอากาศเย็นและหยดน้ำค้าง ผมเงยหน้าขึ้นก็พบกับท้องฟ้าสีแดงเลือด
และรู้สึกตัวสักทีว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
...
คลื่นมานาความมืดเป็นต้นเหตุของความตายของคนในหมู่บ้าน แต่มันก็ช่วยผมไว้เหมือนกัน
เพราะความตายที่มาเยือนหมู่บ้านนั้นน่ากลัวเกินไป ผู้คนล้มหายไปราวใบไม้ร่วง เพียงคืนเดียวเด็กกว่าครึ่งห้องก็หายไป
ทิ้งไว้เพียงเตียงและเสื้อผ้าที่ไร้เจ้าของ
ใช่ครับ ผมขโมยของคนตาย
"นี่ไม่ใช่เตียงของนาย นี่มันเตียงของ...ไมเคิล"
เด็กชายข้างเตียงที่ผมนอนอยู่พูดขึ้น ใบหน้าตกกระซีกเซียว ตาสีเขียวช่ำวาวและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองผมอย่างติเตียน
ผมยกผ้าห่มขึ้นคลุมตัวแล้วก้มหน้าลง กล่าวอย่างไร้ความรู้สึก "ไมเคิลไม่อยู่แล้ว ฉันอยากนอนตรงนี้"
"นาย!"
"อย่าเสียงดัง" ผมกระซิบ จงใจสูดจมูก จากนั้นเงยหน้าสบตาเขา "รอบเตียงฉันไม่เหลือใครเลย ฉัน...ไม่อยากนอนคนเดียว"
"…" เด็กนั่นดูอึ้งไป จากนั้นไม่นาน น้ำตาใสๆ ก็ไหลลงมา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเห็นใจ "อือ ฉันเข้าใจแล้ว"
สามัญสำนึกเจ็บจี๊ด ผมล้มตัวลงนอน
"อยากนอนจับมือรึเปล่า"
"ไม่เป็นไร" ผมปฏิเสธน้ำใจอย่างสุภาพ อากาศในห้องนี้ยังคงมีกลิ่นเขม่าจางๆ เพราะควันจากหน้าต่าง พวกเราเผาศพคนไปเมื่อบ่ายเพราะเป็นคำสั่งของหัวหน้าหมู่บ้านที่เกรงกลัวโรคระบาด จำนวนที่หายไปช่วงใหญ่ทำให้คนหวาดผวา พวกเขาจัดประชุมและตัดสินใจส่งคนไปแจ้งทางการในเมืองใหญ่ในวันพรุ่งนี้
แต่ผมรู้ว่ามันจะไม่ได้ผล เพราะในวันพรุ่งนี้ทุกคนจะเริ่มป่วยและตาย มันแตกต่างจากวันแรกที่ตายกันอย่างฉับพลัน ภายในห้าวันแห่งความตายนั้นน่ากลัวกว่ามาก เพราะมันเต็มไปด้วยเลือด น้ำหนอง อ้วกและการเจ็บป่วย
คนที่ยังแข็งแรงอาจจะเข้ามาดูแลคนป่วย แต่ในวันต่อไปก็จะพบว่าตนเองป่วยเช่นเดียวกัน หรือถึงจะไม่เข้ามาใกล้คนป่วยเลยก็ไม่มีความหมาย สุดท้ายก็จะป่วยและตายไป
จะไม่มีใครรอด
นอกจากตัวเอกของเรื่อง ทุกคนจะตาย
เมื่อถึงจุดหนึ่งที่มีคนไม่พอจัดการศพ พวกเขาจะพบว่านี่ไม่ใช่โรคระบาดเมื่อเห็นศพบนพื้นเริ่มแห้งและกลายเป็นสีดำด้านราวถ่าน
เป็นศพที่ถูกสาปจากความตาย สัญญาณแรกแห่งความมืด
...
วันต่อมา เด็กในห้องเริ่มเลือดกำเดาไหล บางคนขยับตัวไม่ได้ อาเจียน
มันเหม็น
ถึงจะป่วยแต่พวกเขาก็ยังไม่ตาย ด้วยจิตสำนึกที่เหลืออยู่ ผมเลยเข้าไปดูแลกับเด็กโตอีกสองสามคนที่ยังแข็งแรงดี เช็ดตัว ป้อนข้าว ทำความสะอาด
พอตกบ่ายเด็กบางคนก็ตายลง น้อยกว่าที่คิด แต่มากพอจะทำให้เด็กอื่นๆ หน้าซีดเผือก
ทวารทั้งห้าเปิดออกของเสียไหลออกมาจากร่างกายเปรอะเปื้อนเตียงส่งกลิ่นไปทั่วห้อง มันไม่ใช่การเน่าเสียของศพแต่เป็นธรรมชาติของร่างกายที่ไร้จิตวิญญาณ
ผมเรียกเด็กโตมาช่วยกันยกไปเผาแล้วเริ่มทำความสะอาดห้องอีกครั้ง เมื่อเสร็จสิ้นร่างกายผมก็อ่อนล้าอย่างรุนแรงจนยืนแทบไม่ไหว ผมสงสัยว่าคนที่หมู่บ้านส่งออกขอความช่วยเหลือไปก็น่าจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน หรือบางทีอาจไม่มีใครได้ออกไปตั้งแต่ต้น
วันที่สาม คนป่วยมากขึ้น และครั้งนี้คนที่แข็งแรงเริ่มปฏิเสธที่จะเข้ามาช่วย หลายคนเก็บของแล้วหนีออกไปตอนนั้นเลย ผมไม่ได้ห้าม ผมเข้าใจพวกเขา ไม่มีใครอยากตาย แน่อยู่แล้ว ถ้าตัวเองแข็งแรงดีแล้วทำไมต้องมาเสี่ยงป่วยเป็นโรคระบาดด้วยล่ะ
...แต่ผมก็รู้ว่าด้านนอกโบสถ์ที่เต็มไปด้วยคนนั้นน่ากลัวกว่าที่นี่มาก ดังนั้นผมจึงสั่งปิดประตูโบสถ์เมื่อพวกเขาจากไป
ซิสเตอร์ของโบสถ์ป่วยเกือบหมดแล้ว ส่วนคนที่แข็งแรงดีก็ไม่ได้มีจิตใจเข้มแข็งพอ ดังนั้นเมื่อผมออกปากขึ้นมา เด็กคนอื่นๆ ที่ยังนึกอะไรไม่ออกก็จะทำตามโดยธรรมชาติ จริงๆ เรื่องนี้ค่อนข้างน่าตลก ด้วยร่างกายของผมที่ตอนนี้เป็นแค่เด็กเล็กๆ หากไม่ได้เกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นมา ไม่มีทางที่ผมจะได้มีโอกาศมาชี้นิ้วสั่งคนไปทั่วหรอก
พอตกบ่าย คนเริ่มตายอีกครั้ง
ผมได้ยินเสียงตะโกนให้เปิดประตูจากด้านนอก มันไม่ใช่เสียงของเด็กกลุ่มที่เพิ่งออกไป
ผมสั่งให้ยกศพไปในสวนและห้ามใครเปิดประตู ลังเลอยู่ซักพักถึงเรียกคนมาช่วยกันยกของไปกั้นทางไว้g
ผมประหลาดใจเมื่อเด็กที่ยังเดินไหวทุกคนออกมาทำตามคำสั่ง
ผมสั่งให้คนที่ป่วยไปพัก แต่พวกเขาไม่ยอม
อาจเพราะพวกเขารู้ว่าผมกำลังกลัวอะไรด้านนอกนั่น
ผมเผาศพที่สวนด้วยตัวเอง มันง่ายกว่าที่ผมจะเป็นคนเผา ผมไม่รู้จักใครที่นี่ ดังนั้นผมจะไม่เสียใจ
เด็กคนอื่นอยู่ด้านหลัง มองมาและไม่ส่งเสียง
กองไฟลุกลามทีละน้อย ไม้ใต้ร่างพวกเขาเผาไหม้ มันไม่ใช่ทั้งฟืนในโบสถ์หรือต้นไม้ในสวน ของพวกนั้นหมดไปตั้งนานแล้ว ไม้อย่างเดียวที่เราสามารถหาได้คือไม้จากเครื่องดนตรีในห้องชั้นบนสุด
กลิ่นเนื้อไม้เกิดขึ้นพร้อมๆ กับผิวหนังในกองไฟเริ่มกลายเป็นสีดำ
ผมหันหลังกลับ ก้มหน้าลง และพบว่ามีเลือดไหลออกมาจากมูกตัวเองทั้งสองข้าง
...
วันที่สี่ ผมตื่นขึ้นมาและมองข้างเตียง
เด็กที่เคยยื่นข้อเสนอจะจับมือตอนนอนกับผมตายแล้ว
สิบโมง ผมจัดท่านอนให้กับทุกคนที่ตาย ผมยกพวกเขาไปเผาไม่ไหว มันเหลือคนมีชีวิตไม่กี่คนที่นี่
ผมห่มผ้าให้กับเด็กข้างเตียง
จากนั้นอาเจียนเลือดออกมาเต็มพื้น
บ่าย มือผมเริ่มชา แต่ยังเดินได้ปกติ ผมสงสัยว่าตัวเองจะตายตอนไหน เนื้อเรื่องบอกว่าทุกคนจะตายภายในห้าวันและจะมีเพียงเลอัสเท่านั้นที่หนีออกไปได้
ด้านนอกส่งเสียงเอะอะ ผู้คนกลุ่มใกล้เริ่มมาออกันหน้าโบสถ์ บางทีพวกเขาอาจกำลังพยายามพังประตูเข้ามา
แปลกเสียจริงที่ทุกสิ่งนี่เกิดขึ้นภายในสี่วันเท่านั้น
"นี่"
ใครบางคนส่งเสียงเรียกผม
เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ผมไม่มีปฏิกริยาอะไร ความจริงผมรู้ว่าเขายืนมองผมตั้งนานแล้วผ่านเงาสะท้อนของกระจก สีหน้าอีกฝ่ายมีซีดขาวแต่ยังดูสุขภาพดี ดวงตาสีเขียวมรกตและผมสีทองคำ แสงยามเย็นจากหน้าต่างที่ตกลงบนตัวเขาสวยงามมาก เขาหน้าตาดี แต่มันก็เท่านั้น
เด็กชายย่อตัวลงที่พื้นเพื่อคุยกับผม
"นายหิวรึเปล่า?"
ผมนิ่งเงียบ
อีกฝ่ายเริ่มประหม่าขึ้นมา "ฉัน…ฉันทำให้ได้นะ"
ผมยังอยากนิ่งเงียบต่อไปเพื่อดูท่าทีของเขา แต่เมื่อเห็นเด็กคนนั้นทำท่าจะวิ่งหนีไป ผมถึงได้เอ่ยตอบ
"…ฉันอยากกินซุปเห็ดกับขนมปังอบใหม่"
"ได้สิ" เขายิ้มบาง ท่าทางดีใจจนดวงตาโค้งขึ้นเล็กน้อย "ฉันจะทำมาให้"
ผมมองหน้าเขา "ใส่วัตถุดิบเยอะๆ เลยนะ"
"…ได้?" คิ้วเรียวขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะกังวล
"ทำมันให้อร่อย" ผมพูดแล้วกลับไปที่หน้าต่าง "ประตูจะพังภายในเย็นนี้…"
"…"
"…"
เขาไม่ได้ตอบ และผมไม่ได้หันไปมอง
หลังจากเสียงฝีเท้าดังห่างไป ผมตระหนักว่าเมื่อครู่นั่นคือเลอัส
ตัวเอกของโลกใบนี้
...
ราวสามสิบนาทีเลอัสก็ยกซุปมาให้ ว้าว ผมกำลังจะได้กินฝีมือทำอาหารของลูกรักของโลกใบนี้ก่อนตายใช่ไหม ผมตื้นตันใจมากจริงๆ ถึงลิ้นผมตอนนี้จะรับรสอะไรไม่ได้เลยก็เถอะ
ผมเป่าช้อน ไอร้อนลอยขึ้นมาและสีสันของซุปครีมเห็ดนั้นดูน่าทานมาก ผมตาพร่าเบลอ จมูกไม่ได้กลิ่น และลิ้นไม่รับรส ผมตักซุปขึ้นช้อนแล้วช้อนเล่า เลิกเป่ามันไปในที่สุดแต่ก็ยังไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี
เลอัสไม่ได้ทิ้งจานแล้วจากไปแต่นั่งเฝ้าผมอยู่แบบนั้น ผมคิดว่าเขากำลังรอเก็บจาน จากเนื้อเนื้อเรื่องที่ผมรู้ เลอัสเป็นคนมีน้ำใจตั้งแต่เด็ก ทั้งกล้าหาญ มุ่งมั่น อดทน มีเมตตา เกมกล่าวถึงนิสัยของเขาแบบนั้นแต่ผมก็ไม่ได้ปักใจเชื่อ อันที่จริง มันเป็นเพราะผมไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถรู้จักใครคนหนึ่งผ่านหน้าจอหรือตัวหนังสือได้เลยถึงได้คิดไปแบบนั้น
พอผมกินเสร็จ เลอัสก็ถามขึ้นมา "เราจะหนีไปตอนไหน?"
"หมายถึงอะไร" ผมไม่เข้าใจ
"พวกเขาจะบุกเข้ามา" เขาชี้ไปที่ด้านนอกหน้าต่าง
"ใช่"
"งั้นเราก็ต้องหนีสิ" เลอัสทำสีหน้าสับสน เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมผมยังนิ่งเฉย
ผมเข้าใจในตอนนั้น
ผมนิ่งเงียบ มองเด็กผู้ชายตรงหน้า เขาตัวสูงกว่าผมเล็กน้อยเท่านั้นแต่ไหล่หนากว่ามาก อาจเพราะทำงานที่โบสถ์เสมอ เสื้อผ้าปอนๆ นี่ไม่เข้ากับหน้าตาเหมือนนักบวชศักดิ์ของเขาเลย ผิวไหม้แดดจากการทำงานหนักด้วย แต่ไม่เป็นไร ในอนาคตเขาจะได้ใส่ชุดเกราะคุณภาพเยี่ยมมากมายระหว่างออกเดินทาง พอหลังจากปราบจอมมารได้เขาก็จะได้เข้าไปอยู่ในวังอย่างสุขสบายด้วย เด็กที่อนาคตดีขนาดนี้ผมไม่จำเป็นต้องสงสาร
พอเห็นผมนิ่งเขาเลยขมวดคิ้ว ทำให้ผมต้องตอบออกไปในที่สุด
"ไม่ใช่เราเลอัส" ผมเรียกชื่อเขา "แค่นาย"
"หมายความว่าไง--"
"นายต้องหนีไป มีชีวิตรอดจากที่นี่"
รูม่านตาของเลอัสหดลง สีหน้าอึ้งค้าง ผมรู้ว่าเขารู้สิ่งที่ผมกำลังจะพูดต่อไป ผมรู้ว่าเขาไม่อยากยอมรับมัน
"ฉันป่วยและกำลังจะตายส่วนนายยังแข็งแรง" ผมชี้ไปที่ศพอีกมุมหนึ่งของห้อง มันเริ่มกลายเป็นสีดำแล้ว เราทิ้งศพไว้แบบนั้นเพราะไม่มีใครมีแรงพอจะยกไปเผา แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เลอัสยกคนเดียว "ในฐานะคนที่จะรอด ฉันอยากให้นายรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่"
"…"
"มันเป็นคำสาปจากครรภ์ความมืด..ฉันเคยอ่านในหนังสือ" ผมเลียปากขณะให้เหตุผล "พวกเราทุกคนที่นี่จะตายภายในห้าวัน...นี่...คือวันสุดท้าย เลอัส ฉันหมายถึงจะทุกคนจริงๆ"
"…"
"นายเป็นคนที่แข็งแรงคนเดียวที่นี่ ฉันสงสัยว่านายอาจมีพลังแสงสว่างที่ทำให้ไม่โดนคำสาป"
"คนด้านนอก--"
"พวกเขาตายแล้ว" ผมพูดอย่างเฉียบขาดแล้วผ่อนลมหายใจลงเพราะเจ็บที่หน้าอก "ใบหน้าเป็นสีเขียว ท่าเดินลากขาไปกับพื้น ฉันรู้ว่านายก็เห็นแล้ว พวกเขาพูดคุยเหมือนปกติแถมยังยิ้มแย้มตอนรุมฆ่าคนบนถนนได้ มันเป็นคำสาปที่ควบคุมพวกเขา พวกเขาตายแล้วแต่ยังไม่รู้ตัว"
"…"
"ภายในห้าวัน...หรือก็คือเที่ยงคืนของวันนี้ ศพทั้งหมดนั่นจะล้มลงกับพื้น ทุกคนที่มีชีวิตอยู่จะตายรวมทั้งฉันด้วย"
"แล้ว.."
"มันจะเหลือแค่นาย ดังนั้นฉันถึงอยากให้นายหนีไปเดี๋ยวนี้"
เลอัสทำหน้าเหมือนใจสลาย ผมเลยหันหนี
นี่คือสิ่งที่เลอัสในเกมต้องเจอ เดินเพียงคนเดียวในหมู่บ้านที่เหลือเพียงซากศพ ทุกคนที่เขาพยายามช่วยตายทันทีที่ถึงเที่ยงคืนของวันที่สี่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่เหลือรอด
เลอัสขุดหลุมศพทีละหลุม ฝังร่างของคนในหมู่บ้านลงไป เด็กที่กลายเป็นร่างสีดำแห้งกรัง คุณป้าร้านขายขนมที่กลายเป็นฆาตกร ศพที่ไม่สามารถมองออกว่าเป็นใครได้อีกเพราะถูกลอกหนังออกไปทั้งตัว ภาพนี้น่ากลัวและน่าเศร้าแม้ปรากฏเป็นภาพการ์ตูน
ทีละคน ทีละคน
บางทีการหนีไปตั้งแต่แรกอาจดีกว่า
ดังนั้นผมถึงอยากให้เขาหนีไป
เด็กชายตรงหน้าผมกล่าวขึ้นอย่างไม่เข้าใจ "นาย...จะยอมให้ตัวเองตายหรอ"
"ฉันไม่ได้อยากตาย"
"งั้น!---"
"พวกคนด้านนอกจะบุกเข้ามาฆ่าเรา ถึงนายจะไม่ถูกคำสาปแต่ถ้าถูกเอาจอปสับหัวนายก็ตายอยู่ดี" ผมชี้แจง "นายหนีคนเดียวมีโอกาสรอดมากกว่า"
"นี่มัน!--"
"ทันทีที่ถูกสาปฉันก็ตายไปครึ่งตัวแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องลากนายลงมาเสี่ยงด้วย"
"…"
ผมหันหน้ากลับมายังหน้าต่าง "ไปจัดกระเป๋าเดินทางของนาย เอาเสบียงไปเยอะๆ ผ้าห่ม เงิน ที่นี่ไม่ต้องใช้มันแล้ว"
เลอัสไม่ได้พูดอะไรอีก ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเดินออกไป
เรื่องนี้นับว่าเป็นความผิดของผมเช่นกัน... ผมมัวแต่หมกมุ่นกับความตายของตัวเองจนลืมเรื่องของเลอัส ผมใช้เวลาสี่วันมัวแต่นั่งทำตัวโง่ๆ รอวันตายจนเลอัสโผล่มาคุยกับผมเอง
ผมควรจะส่งเลอัสออกไปนอกหมู่บ้านตั้งแต่วันแรก ทำไมผมถึงไม่คิดให้เร็วกว่านี้
แม้ต้องเจอความสูญเสียเหมือนกัน แต่การมารับรู้ความตายภายหลังกับพบเจอคนค่อยๆ ตายต่อหน้าตัวเองมันต่างกันมาก
ยังไงตอนนี้เขาก็เป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง
ผมไม่ได้ตั้งใจจะปกป้องเขาจริงจัง ยังไงนี่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องเจอเพื่อโตไปเป็นผู้กล้า แต่ในฐานะผู้ใหญ่ ผมอยากทำให้แน่ใจว่าเด็กคนนี้จะเจอการสิ่งโหดร้ายพวกนี้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น
สำหรับความสะเทือนใจที่ต้องสูญเสียครอบครัวเพื่อทำให้กลายเป็นคนที่กล้าหาญในอนาคตของพระเอก แค่นี้ก็ควรเพียงพอแล้ว
...
หัวค่ำ เลอัสมาหาผมพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่
ผมเช็ดมือเปื้อนเลือดของตัวเองกับขากางเกงอย่างไม่ใส่ใจแล้วยกเสื้อขึ้นมาเช็ดคราบแดงๆ ที่เลอะปากออก
"บอกลา?" เขาเป็นเด็กดีจริงๆ
"ไปกับฉันเถอะ" เลอัสเดินเข้ามาใกล้ผม
ผมตอบอย่างยิ้มแย้ม รู้สึกยินดีกับพยายามของเขา แต่ผมก็ต้องปฏิเสธมันอยู่ดี "ขาฉันไม่มีความรู้สึก เดินไม่ได้แล้ว"
"ฉันจะแบกนายเอง"
"อย่ามาไร้สาระน่า—เลอัส!"
เลอัสเข้ามาอุ้มผมพาดไหล่ไปทั้งแบบนั้น!
ผมเบิกตากว้าง "เลอัส!" ผมโวยวาย
ผมมองไม่เห็นหน้าเขา แต่เสียงเขาดูมั่นใจมาก "นายไม่ได้อยากตาย เพราะงั้นก็อย่ายอมแพ้"
"นายจะพาคนทั้งโบสถ์หนีไปกับนายไม่ได้!"
"ไม่ใช่ทั้งโบสถ์" เลอัสกล่าวเสียงต่ำ "พวกเขาตายหมดแล้ว เหลือแค่นาย"
"…"
"ฉันแบกนายได้"
"…"
"ไปกับฉันเถอะ"
ผม...
ผมควรปฏิเสธมัน
ไม่มีทางที่เด็กคนหนึ่งจะสามารถแบกอีกคนแล้ววิ่งหนีผู้ใหญ่เป็นกลุ่มได้เลย ยิ่งไม่ต้องคิดว่าในตอนนี้มีพลังเหนือธรรมชาติเข้ามาเกี่ยวข้อง...
ดังนั้นผมควรปฏิเสธมัน
"ไปกับฉันเถอะนะ" เลอัสกล่าวย้ำ ทำให้ผมพูดไม่ออก
ผม...
…ผมมันคนเห็นแก่ตัว


ต่อไป... ถึงเวลาสำรวจตัวเอง
ผมหายใจเข้า เสียงที่ลอดผ่านจมูกดูเหมือนเสียงกรนของแมว ถึงจะยังไม่แน่ใจว่าอวัยวะภายในเป็นอย่างไรแต่ก็คิดว่าคงไม่น่าจะมีอาการดี…
แขนขาผมชาและขยับไม่ได้ ส่วนที่ใช้การได้มีแค่ส่วนคอขึ้นไปเท่านั้น ผิวซีดขาวปนม่วงดำ ร่างกายเน่าเหม็นเหมือนเนื้อเสียแถมยังทั้งอ้วกทั้งกระอักเลือดออกมาไม่หยุด
ต่อให้เป็นแบบนั้น...
"ฉันคิดว่าฉันยังมีโอกาสที่จะรอด" ผมพูดออกมา
ตาผมพร่าเบลอไปหมด แต่นัยน์ตาสีมรกตนั่นยังดูเปล่งประกายแวววาวเหมือนดวงดาว
เมื่อมองใบหน้าของเขา มันเหมือนเลอัสดูพร้อมจะทำทุกอย่างที่ผมบอก
อืม...ดีมาก
ผมดีใจที่เลอัสอยากให้ผมรอดไปด้วยกัน เพราะถ้าเขาเลือกที่จะทิ้งผมทุกอย่างจะยากขึ้นมาก..บางทีผมอาจไม่รอด
จิตวิญญานภายในกรีดร้องหาทางรอด ผมดึงมันไว้เหมือนเส้นด้ายสุดท้าย
ในโลกที่ถูกความมืดกลืนกิน การอยู่ข้างผู้ถูกเลือกจากแสงดูเหมือนจะกลายเป็นทางรอดเดียว
"เอาล่ะ อย่างแรกที่เราต้องทำคือ..." ผมพูดขณะที่เลอัสพยักหน้าซ้ำๆ อย่างรอคอย
"...เปิดกระเป๋า หยิบผ้าห่มออกมา"
"ได้เลย! แล้วไงต่อ?" เลอัสกางผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว
"เอามาห่อตัวฉัน"
"?"
"…มันหนาว"
"…อา"
"…"
หยุดทำหน้าเหมือนโดนหลอกได้ไหม ไอ้เด็กธาตุแสงนี่
"เหมือนที่บอกไป นายมีพลังธาตุแสง" ผมที่ห่อตัวด้วยผ้าห่มจนกลายเป็นดักแด้พูดน้ำเสียงเคร่งขรึม "พลังแห่งแสงมักถูกแสดงออกมาด้วยลักษณะของเวทมนตร์—นั่นคือสิ่งที่ในหนังสือบอกไว้"
เลอัสพยักหน้าหงึกหงักเหมือนนักเรียนฟังอาจารย์
"ดังนั้นวิธีแก้ที่ง่ายที่สุดตอนนี้ของเราคือให้นายใช้เวทมนตร์แสงรักษาฉัน" ทุกอย่างสมเหตุสมผลและฟังดูง่ายมาก...เสียอย่างเดียว
"…แต่ฉันไม่รู้วิธีใช้เวทมนตร์?"
เลอัสไม่รู้วิธีใช้เวทมนตร์
"นายรู้วิธีใช้เวทมนตร์ไหม?"
และผมก็ไม่รู้วิธีใช้เวทมนตร์
"..."
ในเกมมันใช้วิธีกดEน่ะสหาย นายลองเช็คดูซิว่ามีปุ่มอะไรงอกอยู่บนตัวบ้างรึเปล่า
"เอาเถอะ กลับมาที่วิธีพื้นฐาน"
"พื้นฐาน?"
"เราอาจจะต้องแข่งกับเวลาสักหน่อย แต่มีความเป็นไปได้ว่า ถ้าหากพวกเราสามารถออกจากเขตความมืดตรงนี้ได้ก่อนเที่ยงคืน..."
"เขตความมืด..."
เลอัสพยักหน้าหงึกหงักสื่อว่าเข้าใจแจ่มแจ้ง "ก็คือพวกเราแค่หนีออกไปจากที่นี่ก็พอสินะ"
"อืม..."
ฟังดูง่าย แต่อันที่จริงนี่คือวิธีที่เสี่ยงที่สุด
เพราะในเกมไม่มีฉากนี้
มันหมายความว่าผมกำลังทำสิ่งที่ไม่สามารถการัณตีความสำเร็จใดๆ ได้เลย เอาชีวิตเลอัสมาล้อเล่น ลากคนที่มีโชคชะตาอันสว่างไสวให้มาอยู่กับคนใกล้ตายอย่างผม
ผมอ้าปากช้าๆ "มัน...อาจจะไม่ได้ผล"
พวกเราอาจจะตายทั้งคู่ ทั้งที่อีกคนหนึ่งควรจะรอด
"ไม่เป็นไร เชื่อฉันสิ"
เลอัสยิ้มสว่างไสว ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงมั่นใจแบบนั้นได้ พวกเราเพิ่งเจอกันไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ
มองดวงตาสว่างไสวและสะอาดบริสุทธิ์อย่างไม่น่าเป็นไปได้ หัวใจผมเจ็บปวด
ความรู้สึกผิดผสมกับความหงุดหงิดปกคลุมไปทั่วใจผม สุดท้ายแม้กระทั่งน้ำเสียงของตัวเองก็ยังกลายเป็นขุ่นมัว
"นายมันโง่"
"อื้ม! พวกเราไปกันเถอะ"
ร่างที่ขยับไม่ได้ของผมถูกอุ้มขึ้นมา คราวนี้เป็นการอุ้มข้างหน้าเพราะผมไม่มีแรงจะเกาะไหล่เขาด้วยซ้ำ
"นายมันโง่ ไอ้เด็กบ้าเอ้ย"
"อืม ขอโทษด้วยนะ"
ผมด่าเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้ม


trigger warning : นิยายเรื่องนี้มีฉากเลือดสาด ศพ โรคระบาด ความตาย
เลอัสพาผมวิ่งออกมาทางประตูหลัง พวกเราเป็นเด็กที่ตัวสูงเกือบเท่ากันจึงเป็นเรื่องลำบากสำหรับเขาที่จะแบกผมพาดไหล่ไปแบบนั้น ดังนั้นหลังจากที่ผมยอมให้ความร่วมมือในที่สุด พวกเราก็เปลี่ยนมาเป็นการขี่หลังแทน
ผมอยู่ในท่ากอดต้นคอเขาในขณะที่เขาวิ่งหลบพวกศพเดินได้ไปมา ยังเหลืออีกหลายชั่วโมงก่อนถึงจะเที่ยงคืน ผมกลัวเลอัสจะถูกพวกมันจับตัวได้ก่อนหน้านั้น ถึงในเกมเขาจะรอดมาได้จริงๆ แต่มันก็ไม่ได้รับประกันอะไรในตอนนี้
ในเนื้อเรื่อง...หลังจากที่โบสถ์ถูกบุก เลอัสจะหลบหนีไปมาอยู่ในหมู่บ้านจนเข้าสู่วันที่ห้า
"เข้าไปในป่าเถอะ" ผมบอกเลอัส "พวกเราตัวเล็กซ่อนตัวง่ายกว่า"
...
"ถ้าฉันตาย เอาฉันเข้าไปในหมู่บ้านแล้วเผาหมู่บ้านซะตกลงไหม อย่าทำเรื่องโง่ๆ อย่างการขุดหลุมฝังทีละคน"
เสียงผมดูแหบ อาจเพราะไม่ได้ขาดน้ำ คนที่แบกผมอยู่ไม่ได้ตอบกลับ เขาเพียงแค่กัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงบด บางทีเขาอาจจะโกรธที่ผมยอมแพ้ทุกอย่างง่ายดาย หรืออาจจะหวาดกลัวที่ต้องอยู่คนเดียว... ผมรู้ว่าสิ่งที่เราเจอมันน่ากลัวแต่ก็ไม่สามารถปลอบใจเขาได้...ผมไม่มีสิทธิ์นั้น ไม่แน่ในขณะที่ร่างผมยังถูกเขาแบกไปมาอยู่
พวกเราหมอบลงกับพื้นขณะที่ร่างชาวบ้านหลายคนเดินผ่านไป กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งชวนให้คลื่นไส้ ผมคิดว่าตัวเองไม่สามารถได้กลิ่นได้อีกแล้ว แต่มันก็ยังชัดเจนอยู่ดี แต่ถึงแบบนั้นผมก็แยกไม่ออกว่ามันคือกลิ่นจากศพพวกนั้นหรือคือกลิ่นของตัวผมเอง
ผมแนบร่างตัวเองลงกับพื้นแล้วสังเกตก็เห็นถึงต้นหญ้าตรงหน้าที่กลายเป็นสีดำไปแล้ว
นี่คือผลของความมืด ในเกมบอกไว้แบบนั้น
บางทีมันอาจเป็นแค่ข้ออ้างของผู้พัฒนาเกมที่จะสร้างฉากแปลกตาและอลังการ แต่ในโลกนี้มันเกิดขึ้นจริง สีของหญ้าตรงหน้าผมเข้มลงจนกลายเป็นสีเทาและส่วนปลายมันเป็นสีดำ นอกจากนั้นขอบของมันยังดูคมเป็นริ้วๆ ดูแหลมคม มองผ่านๆ แล้วดูเหมือนเข็มที่แทงออกมาจากดิน
ผมสงสัยว่าถ้าไปแตะมันนิ้วจะเลือดออกรึเปล่า แต่โดยไม่ทันตั้งตัว แขนผมก็ขยับไม่ได้เสียแล้ว
เมื่อศพเดินได้พวกนั้นจากไปไกลจนไม่ได้ยินเสียง เลอัสก็เริ่มแบกผมขึ้นหลังอีกครั้ง
ร่างกายผมเย็นและชา เมื่อถูกยกตัว ตัวผมก็แนบเข้ากับหลังของเขา สัมผัสถึงอุณหภูมิที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
"…หนาวจัง" ผมพึมพำ "ตัวนายอุ่นมากเลย"
เวลาตายของผมเข้ามาใกล้ทุกที
...หนาวมาก
...หนาว
...
ตอนที่เลอัสวิ่งไปตามป่า พวกเราเงียบกันมาก
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะกำลังซ่อนตัว เลอัสใช้สมาธิไปมากกับการหลบหลีกซากศพเดินได้พวกนั้น ส่วนผมก็กำลังใช้กำลังทั้งหมดเพื่อหายใจ
มันหายใจยากขึ้นทุกที
มันง่วง เหมือนจะหลับ มันอึดอัดเหมือนถูกบีบสมอง แต่ผมยังไม่อยากตายตอนนี้...ไม่ขณะที่อยู่บนหลังของเลอัส ผมไม่อยากให้เมื่อเขาหันกลับมาแล้วเจอแต่ร่างไร้วิญญาณ ถึงเรารู้จักกันไม่นานแต่ผมก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้มันเกินจะรับไหว
ผมไม่ควรตอบตกลงที่จะหนีมากับเขาเลย ความคิดแบบนั้นแล่นขึ้นมาตอนอ้วก น้ำย่อย น้ำเมือกและก้อนอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนเลือดไหลออกมาจากคอผม เปื้อนลงเต็มหลังของเด็กผู้ชายตรงหน้า
ท่ามกลางความทรมาณ ผมสงสัยว่าระหว่างผมกับศพพวกนั้น ใครจะล้มก่อน
…
ทุกอย่างดูเลือนราง แต่เราสามารถหนีมาจนถึงค่อนคืนได้
อีกไม่กี่ชั่วโมงทุกอย่างก็จะจบลง
เมื่อถึงจุดหนึ่งพวกเราก็ตัดสินใจพักผ่อน เลอัสวางผมให้นั่งลงบนก้อนหิน แต่ร่างผมอ่อนปวกเปียกผมล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้จนต้องรบกวนเขามาช่วยจัดท่าให้
แผ่นหลังผมทาบกับหินก้อนใหญ่...มันให้ความรู้สึกอุ่นแม้ท่ามกลางความหนาวเย็นของค่ำคืน
สบายมาก
ทำให้ง่วงนอนมากด้วย
"หนาว...." ผมพึมพำอย่างควบคุมไม่ได้
แล้วหลับไป
...
เมื่อตื่นขึ้นมา ในหูผมเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น
ผมลืมตา แสงจันทร์ส่องลงมาเป็นสีแดง ท้องฟ้าทั้งหมดเป็นสีแดง--ทุกอย่างที่นี่ดูเป็นสีแดง มันเหมือนมีเลือดอยู่ทุกที่ ที่นี่ทั้งหมดราวกับนรก
"ฮึก—อย่าตายนะ อย่าตายนะ"
ยกเว้นคนตรงหน้าผมที่กำลังร้องไห้
เลอัสคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผม
"ทำยังไงดี ทำยังไงดี--ฮึก"
ผมหายใจเข้าช้าๆ เหม่อมองน้ำตาที่หยดลงมาจากดวงตาสีเขียว
มันดูสวยงามเหมือนไม่มีจริง
พวกมันดูเหมือนไข่มุก เหมือนเพชร ผมไม่รู้จะบรรยายอย่างไร แต่เลอัสดูเหมือนภาพวาดมาก แบบที่ถูกศิลปินสร้างขึ้นมาอย่างตั้งใจและใส่หัวใจลงไปในนั้น
เห็นๆ อยู่ว่าพื้นที่รอบๆ ปกคลุมไปด้วยสีแดงและดำ แต่ราวกับว่ากำลังมีแสงสว่างเรืองรองออกมาจากตัวเขา มันทำให้นึกถึงดอกไม้สีขาวที่บานขึ้นจากซากศพ
"ฉัน...ควรทำยังไง" เด็กชายผมทองก้มหน้าลง ดูเคว้งคว้างและทำอะไรไม่ถูก
"…"
ผมเอง..
ผมไม่รู้ควรทำอะไรต่อเหมือนกัน
เดิมทีผมคิดว่าตัวเองจะตายในหมู่บ้าน แต่ดันกลายเป็นว่าถูกตัวเอกพาหนีมาตอนนี้เลยเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูก
ว่ากันตามเหตุผล ความเป็นไปได้ที่มากที่สุดคือผมจะตายตอนเที่ยงคืน
"…"
แต่เมื่อคิดว่าแม้กระทั่งเรื่องของตัวเอกที่จะพยายามช่วยทุกคนในหมู่บ้านจนถึงวินาทีสุดท้ายยังเปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าเนื้อเรื่องในเกมจะไม่ได้ตายตัวขนาดนั้น…
"…ทุกคนตายหมดแล้ว—ฉันเหลือแต่นาย ฮึก--"
ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงโกหก
...แน่อยู่แล้ว ผมรู้ว่ามีหลายคนในโบสถ์ยังไม่ตาย
เลอัสพยายามเดินเลี่ยงพวกเขาตอนอุ้มผมออกมา แต่ผมก็ยังเห็นอยู่ดี
ยิ่งคิดเรื่องนี้ยิ่งทำให้ใจสั่นสะท้าน เมื่อผมตระหนักว่าเลอัสทิ้งคนในหมู่บ้านเพื่อพาผมหนีออกมา...ถึงผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น แต่ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นจริง
มันเปลี่ยนแปลงได้
ในเนื้อเรื่องบอกว่าเลอัสจะอยู่ในหมู่บ้านจนถึงเที่ยวคืนวันที่ห้า แต่ตอนนี้เขาพาผมหนีเข้ามาในป่า
เนื้อเรื่องเปลี่ยนแปลงได้
…จริง...รึเปล่านะ
ผมเป็นคนบอกให้เลอัสเข้าป่าเองเพื่อพิสูจน์ แต่บอกตามตรงว่าก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี
"ทำยังไงดี—อย่าตายนะ อย่าตาย"
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงหรือห่างจากเที่ยงคืนไปมากแค่ไหน แต่บางทีถ้าผมรอดผ่านคืนนี้ไปได้...ผมอาจมีชีวิตอยู่
บางที...ผมอาจจะไม่ตาย
ความหวังลมๆ แล้งๆ เข้าครอบงำ
ผมรู้ว่าร่างกายตอนนี้ของตัวเองมันสภาพแย่มาก เหมือนเนื้อเน่าในตู้เย็นที่ขึ้นราไปหลายอาทิตย์...มันน่ารังเกียจจนชวนสงสัยว่าเลอัสทนยอมอุ้มผมไปมาได้ยังไง
ผมหายใจเข้าออกด้วยความพยายาม ใช้ทุกวินาทีเพื่อดึงสติตัวเองจากความทรมาณ
แต่...ถ้า...ถ้าผมรอดได้ล่ะ
"...เฮ้" ผมเรียกเขา เด็กชายตรงหน้าสะดุ้งขึ้นมาสุดตัว จากนั้นเบิกตากว้าง—ผมเห็นความยินดีในตาคู่นั้น
"นาย...นาย"
"...เลอัส" ผมแทรก
"นายห้ามตายนะ—ถ้านาย...ฉันจะทำยังไง" เลอัสยังสะอื้นอยู่
"ฉันยังไม่ตายสักหน่อย หยุดร้องน่า" ผมเหลือบมองตัวเอง เพราะร่างกายชาเลยไม่รู้สึก แต่บนตัวผมมีผ้าห่มหลายผืนคลุมอยู่ ผมรู้สึกขอบคุณเมื่อเดาได้ว่าเลอัสเอามาคลุมไว้เพราะเสียงพึมพำว่าหนาวของผม
"…ฮึก—" ทำไมเด็กนี่ยังร้องไห้อยู่อีกล่ะ ผมขมวดคิ้ว ช่างเถอะ ตอนนี้มีเรื่องที่ผมต้องพิสูจน์อยู่
"นายรู้จักชื่อฉันไหม?"
"…" พ่อพระเอกของเราทำหน้าแตกตื่น แล้วก็กลายเป็นรู้สึกผิด เมื่อพิจราณาถึงบุคลิกของเขาแล้ว ตอนนี้เลอัสคงกำลังรู้สึกผิดที่ตัวเองจำชื่อเด็กในโบสถ์เดียวกันไม่ได้ทั้งที่ผมสามารถเรียกชื่อเขาออกมาได้ทันที
ไอ้หมอนี่ไม่รู้ว่าผมไม่ใช่เด็กในโบสถ์— เหมือนกับคนอื่นๆ เขารู้สึกลางๆ กับใบหน้าของผมเหมือนเพื่อนที่เคยผ่านหน้าแต่ไม่เคยคุยกัน
ดีมาก อย่างน้อยตอนนี้ผมก็มั่นใจว่าเขาไม่รู้ว่าผมไม่ใช่สมาชิกในโบสถ์...ไม่ใช่ใครเลย เป็นแค่คนแปลกหน้า
"นาย..." เขาอ้าปากจะถามชื่อผม แต่ผมก็พูดขัดไว้
"…ถ้าฉันรอดไปถึงพรุ่งนี้เช้าได้จะยอมบอกนะ"
เด็กชายตรงข้ามผมน้ำตาไหลไม่หยุด
ผมพยายามเลิกสนใจมันแล้วเลือกถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยที่สุดแทน
"ทำไม...ถึงเลือกที่จะพาฉันออกมาล่ะ"
นี่คือสิ่งที่ผมสงสัย
เลอัสก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย "เพราะ...เพราะ...ตอนนั้นทุกคนตายหมดแล้ว...เหลือแต่นาย"
"…" ไอ้ลูกหมานี่โกหกอีกแล้ว
แหงงล่ะ ทุกคนตายหมดแล้ว หลังพวกเราหนีมาประตูโบสถ์ก็คงพัง -ตอนนี้-ทุกคนที่ยังไม่ตายก็คงตายหมดแล้วล่ะ
ผมลังเลที่จะถามต่อ ไม่เข้าใจว่าทำไมเลอัสถึงไม่ยอมบอกผมว่ามีคนอื่นรอดชีวิตอยู่อีกหรือทำไมถึงเลือกที่จะพาผมหนีออกมาคนเดียว...ถึงจะอยากรู้คำตอบ แต่ตอนนี้ยังมีสิ่งที่สำคัญกว่า
ผมอยากรู้ว่าเขาจะทิ้งผมรึเปล่า
พระเอกในเกมจะไม่ทิ้งเพื่อนของตัวเอง แต่เมื่อพิจารณาว่าทุกอย่างอาจเปลี่ยนแปลงได้…
"…มาทบทวนดูสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ก่อน" ผมหายใจเข้าลึก จากนั้นเริ่มไล่เรียงเหตุการ์ณ "เหมือนที่หนังสือในโบสถ์บอก ครรภ์ความมืดของจอมมารกำเนิดขึ้นทำให้เกิดระลอกคลื่นมานาธาตุมืดจำนวนมหาศาล…"
"อืม..." เลอัสดูมึนงง
"มันทำให้ทุกคนป่วย ถ้าไม่ตายไปเลยแบบคนในโบสถ์ก็กลายเป็นศพเดินได้พูดได้เหมือนผู้ใหญ่ในหมู่บ้านพวกนั้น"
"…"
"ดูจากที่พวกเขาเดินไปมาในป่า...ฉันไม่แน่ใจว่าพวกนั้นรู้จำนวนที่แน่นอนของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ไหม...ถ้าใช่ บางทีพวกเขา...พวกมันอาจจะหาเราอยู่..."
"สภาพตอนนี้ฉันป่วยและใกล้ตาย ส่วนนายคือเด็กที่น่าจะมีพลังแสงสว่างเลยไม่ป่วย แต่ถ้าโดนพวกศพเดินได้ฆ่าก็คงตายเหมือนกัน"
"…" เลอัสทำหน้าสิ้นหวัง
"พวกเราเป็นเด็กทั้งคู่ แถมฉันก็ขยับแขนขาไม่ได้ ถ้าโดนเจอเข้าก็สู้แรงพวกมันที่เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้...วิ่งหนีก็ไม่ทันแน่ๆ โดยเฉพาะตอนที่นายยังต้องแบกฉันอยู่"
"…"
เลอัสทำสีหน้าสิ้นหวังขึ้นทุกที
ผมทำหน้าไม่เข้าใจ "...ทำไมนายทำหน้าแบบนั้นล่ะ"
"เรื่องพวกนี้มันบ้า…ฉัน...ทำยังไงดี...พวกเรา"
"แค่ทิ้งฉัน"
เลอัสยังไม่มีปฏิกิริยา เหมือนยังไม่เข้าใจว่าผมพูดอะไร
ผมอธิบาย "ถ้านายทิ้งฉัน นายต้องวิ่งหนีทันแน่ ฉันจะช่วยตะโกนล่อพวกมันไว้ให้ นายแค่วิ่งไปทางเมืองก็พอ"
"...เอ๊ะ"
"ยังไงภายในคืนนี้ฉันก็ต้องตาย ก็แค่เปลี่ยนเป็นตายให้เป็นประโยชน์หน่อยเท่านั้นเอง"
"---ยังไง" เด็กชายที่ถูกเลือกโดยแสงสว่างมีสีหน้าบิดเบี้ยว
"แค่นายทิ้งฉัน" ผมพูดช้าๆ "นายจะรอด"
พระเอกของเกมจะไม่มีวันทิ้งเพื่อนของเขา
เลอัสในเกมคือผู้กล้าที่เกิดขึ้นจากเหตุการ์ณโรคระบาดแห่งความตาย เป็นดอกไม้แห่งแสงที่บานออกมาจากซากศพของหมู่บ้านที่เขาเกิด
เลอัสคนนั้นทุกข์ทรมาณอย่างมากในหมู่บ้านตลอดห้าคืนแห่งความตาย แต่เขาพยายามช่วยทุกคนทุกวิถีทาง เลอัสวิ่งไปมาในหมู่บ้าน หนีจากการถูกตามฆ่าและไล่ปฐมพยาบาลคนป่วยที่สาปแช่งเขา
ก่อนที่ทุกอย่างจะสลายไปเมื่อถึงเที่ยงคืน
ในช่วงสุดท้าย พลังแสงสว่างในตัวเขาก็ตื่นขึ้นขณะพยายามยื้อชีวิตชาวบ้านคนหนึ่งตอนเที่ยงคืน
ถึงจะช่วยใครไม่ได้เลย แต่การพยายามจนถึงจุดสุดท้ายนั่นคือเลอัสที่ผมรู้จัก
ผมอยากรู้ว่าอีกฝ่ายยังเป็นเลอัสคนนั้นอยู่ไหม
มันจะส่งผลต่อแผนที่ผมจะเลือกใช้
"ไม่ ฉัน..."
"…"
ผมกำลังรอตัวเลือกของเขา
"ยังไง..." เลอัสใบหน้าบิดเบี้ยวและดูสับสนมาก "นายพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง…"
"…"
"นายพูดให้ทิ้งนายแบบนั้นออกมาได้ยังไง…พูดออกมาแบบนั้นได้ยังไง" เขาดูโกรธ
"นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ฉันคิดออก"
"ไม่ มันต้องมีวิธีอื่น---ฉันกลัว นายก็กลัว นายไม่ได้อยากตาย...ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ--ฉันไม่อยากมีชีวิตแบบนั้น---ถ้าฉันทำแบบนั้น ฉันจะต่างอะไรจากชาวบ้านที่กำลังตามฆ่าพวกเราล่ะ"
"…"
เลอัสยืนขึ้นด้วยความสับสนและพูดเสียงดัง "ฉันขอโทษที่จำชื่อนายไม่ได้ แต่ฉันเห็นแล้วว่าตั้งแต่มีโรคระบาดนายเป็นคนคอยสั่งทุกคน...นายฉลาดมาก ช่วยพวกเราไว้ตลอดทั้งที่นายก็ป่วย...ผิดกับฉันที่ร่างกายแข็งแรงดีแต่กลับช่วยใครไม่ได้เลย...ฉันเห็นนายอ้วกออกมาเป็นเลือดด้วยซ้ำตอนที่กำลังช่วยปฐมพยาบาลคนอื่น! นายเป็นคนดีมาก—นายไม่ควรตาย อย่าบอกให้ฉันทิ้งนาย--ฉันคิดว่านายต้องคิดออกแน่ นายฉลาดขนาดนั้น! วิธีการที่นายไม่ต้องเสียสละตัวเอง...—มันต้องมีสิ!"
"แต่นายอาจจะตายนะ"
"แต่ถ้าฉันทิ้งนายมันก็เหมือนกันนั่นแหละ!" เลอัสคำรามเสียงต่ำ มันดูไม่เหมือนคนที่กำลังต่อสู้กับความชั่วร้ายในใจของตัวเองแต่เหมือนเขากำลังหาเหตุผมมาหักล้างผมมากกว่า
เมื่อความสับสนหายไป เลอัสกล่าวว่า "ถ้าฉันทิ้งนายแล้วหนีไป ฉันจะมีชีวิตต่อไปด้วยความรู้สึกแบบไหนกัน ฉันจะกลายเป็นคนแบบไหน"
ผมเงยหน้ามองเขา
เลอัสสบตากับผม ดวงตาสีมรกตเปล่งประกายราวดวงดาวขณะที่เขาพูด
"ฉันจะไม่ทิ้งนาย"
ไหล่เล็กๆ นั่นยืดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เลอัสดูมุ่งมั่นมากโดยไม่สนใจถึงความจริงที่ว่าผมเป็นแค่คนใกล้ตายหรือพวกเราอยู่ในสถานการณ์ที่น่าสิ่งหวังขนาดไหน
"…"
ว้าว
มีแสงสว่างอยู่ตรงหน้าผม
ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก แต่มันทำให้ผมรู้สึกตาพร่าอย่างช่วยไม่ได้
เขายังเป็นเลอัสคนนั้นอยู่ ถึงไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเลือกจะทิ้งคนในโบสถ์แล้วพาผมหนีมา แต่บางทีมันอาจมีเรื่องเข้าใจผิดบางอย่างก็ได้... หรือบางทีตอนนั้นผมอาจจะมองผิดไป?
โรคจากความมืดทำให้เห็นภาพหลอนได้เหมือนกัน...
ไม่
"ฉันเห็นคนอื่นในโบสถ์…พวกเขายังไม่ตาย"
"…"
เลอัสมีสีหน้าตกใจและหวาดกลัวขึ้นมา มันยืนยันว่าสิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ภาพหลอน
"เกิดอะไรขึ้น"
ผมไม่ได้กล่าวประณามเขาแต่เปิดให้เขาอธิบาย ถ้าเขาเป็นเลอัสคนนั้นเขาไม่มีทางทิ้งคนอื่นอยู่แล้ว
เลอัสทำสีหน้าลำบากใจ "พวกเขา...ตายแล้วจริงๆ ...กลายเป็นเหมือนชาวบ้านนอกโบสถ์ โดนความมืดทำให้อยากทำร้ายคนอื่น"
"ตายแล้ว? ทำร้ายคนอื่น?" ในเนื้อเรื่องเด็กในโบสถ์ไม่ได้ถูกความมืดควบคุม เลอัสจะพยายามรักษาพวกเขาอย่างสุดความสามารถด้วย
"พวกเขาพยายามถมเลือดใส่ฉัน"
"…" นั่นเป็นพฤติกรรมที่เกิดขึ้นในเนื้อเรื่อง
"ความมืดควบคุมพวกเขาให้ทำร้ายคนอื่น...พวกเขาสาปแช่งฉันเพราะฉันไม่ป่วย"
"…" นั่นเป็นพฤติกรรมที่มักเกิดขึ้นของมนุษย์ในช่วงโรคระบาด ผมมึนงง "พวกเขาอาจแค่เครียดเพราะตัวเองป่วย..."
"นายก็ป่วยแต่นายไม่ได้ทำแบบนั้นเลย มีแค่นายคนเดียวที่ยังไม่ถูกความมืดครอบงำ…ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่อาจเป็นเพราะนายเป็นคนดีมาก...ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ"
"…"
"พวกเขาถูกความมืดครอบงำไปแล้วจริงๆ"
"...."
เวร
ในเนื้อเรื่องปกติ เลอัสจะเข้าใจเพื่อนของเขาและพยายามรักษาต่อไป แต่พอมีผมที่ไม่แสดงอาการอะไรเลยเป็นตัวเปรียบเทียบ ฝั่งผู้ป่วยปกติเลยดูหนักขึ้นจนกลายเป็นศพเดินได้
ยิ่งเมื่อผมบอกเขาเกี่ยวกับครรภ์ความมืดยิ่งทำให้แย่ลง เลอัสเหมารวมทุกคนที่แสดงพฤติกรรมก้าวร้าวเป็นผู้ถูกความมืดครอบงำโดยไม่รู้ตัว อีกฝ่ายไม่เข้าใจถึงความชั่วร้ายในเวลาคับขันของมนุษย์เลยอิงผมเป็นตัวอย่าง
ผลคือเลอัสเชื่อว่าผมเป็นคนเดียวที่ไม่ถูกครอบงำ
"…อา" เผชิญหน้ากับดวงตาสีเขียวที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ผมไม่สามารถบอกได้ว่าเขาเพิ่งปล่อยคนในโบสถ์ตายไปด้วยความเข้าใจผิด
ดังนั้นแล้วผมจึงได้แต่ยิ้มราวกับกำลังขอโทษ
"พวกเขาคง...ถูกความมืดกลืนกินไปแล้วจริงๆ ด้วย..."
ผมขอโทษจริงๆ
"ขอโทษที่ฉันสงสัยนายนะ"
"อืม ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่กลัวนายเสียใจเลยไม่ได้บอกน่ะ" เลอัสยิ้มตอบ แล้วจึงมีสีหน้าหมองลงเมื่อนึกถึงว่าเพื่อนคนอื่นๆ กลายเป็นซากศพคลั่งที่จ้องจะทำร้ายคนอื่น
ความรู้สึกผิดอันดำมืดครอบงำตัวผม
"แบบนี้เอง...ขอบคุณนะ" ผมยิ้มออกมา
ผมภาวนา
เรื่องที่ไม่รู้ก็ขอให้ไม่รู้ต่อไป...ตลอดไปเลยเถอะนะ


เฝิง เซียวอี ที่ตอนนี้นอนหลับคากองหนังสือและตำราไม้ไผ่เป็นสิบๆเล่ม เขาไม่ได้นอนบนเตียงมาสามอาทิตย์เเล้ว เพราะต้องสอบเข้ารับราชการในวังให้ได้แต่ก็ถูกใครบางคนตบเข้าอย่างจังที่ไหล่ แล้วมีเสียงตวาดออกมาเป็นเสียงที่คุ้นเคย
"เจ้าจะตื่นนอนเมื่อไหร่"
เซียวอีเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะและกราดตาที่งัวเงียไปมอง สวี่อู่ สหายรักของเขาที่มาปลุกแบบนี้ทุกเช้า ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างรวดเร็วและเดินออกไปล้างหน้าล้างตา ฤทธิ์สดชื่นของน้ำในอ่างทำให้ร่างกายตื่นขึ้นจากอาการง่วง ก่อนที่เขาจะวักน้ำใส่หน้าหวานๆของเขาจนมีฝ่ามือหนาตีเข้าที่ไหล่เขาเเรงกว่าเดิม
"อั้ก!! ไหล่ข้าบอบช้ำไปหมดแล้ว"
"ช่วยไม่ได้ ล้างขนาดนี้เจ้าจะล้างให้หน้านวลกว่าสตรีหรือยังไงกัน"
เจ้าหลิง สหายรักอีกคนของเขาวิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้ เดิมทีเซียวอีก็เป็นบุรุษหน้าหวานจนสตรียังต้องอิจฉา รวมถึงรูปร่างที่ดูอ้อนแอ้นไม่เหมือนบุรุษยิ่งทำให้บางคนคิดว่าเขาคือสตรีแต่งตัวเป็นบุรุษ เมื่อดวงตาของเขามองชัดขึ้นก็ขมวดคิ้วสวยบนใบหน้าก่อนจะวักน้ำใส่หน้าเจ้าหลิงทันทีด้วยความหมั่นไส้ แต่ด้วยความที่ท่านอาจารย์เรียกเข้าเรียนในยามเช้าแล้ว จึงทำให้พวกเขาไม่ได้มีเวลาในการตีกันในยามเช้ามากเท่าไหร่
"ในการสอบขุนนางจะมีทั้งหมดสามรอบด้วยกัน มี ถงชื่อ, เชื่อนชื่อ และ ย่วนชื่อ ในระดับแรก"
ฟิ้ววว! เสียงการปาวัตถุบางอย่างลอยมายังหลังห้องที่มีเจ้าหลิงกับเซียวอีและสวี่อู่นั่งอยู่ ทั้งสามที่แย่งกันกินแป้งย่างที่แอบเอาเข้ามาทำให้ท่านอาจารย์เห็น จึงโยนตำราเล่มหนึ่งมาให้ ก่อนจะเรียกให้ทั้งสามคนลุกขึ้น
"เซียวอีตอบมาสิ! ในการสอบขุนนางระดับแรกมีกี่รอบ"
"ส สามรอบขอรับ"
"เจ้าหลิง! ในรอบแรกคือรอบอะไร"
เจ้าหลิงที่ยืนอ้ำอึ้งไม่รู้กับคำตอบเพราะจากการที่แย่งแป้งย่างกันอยู่ จึงทำได้แต่มองไปรอบๆห้องเพื่อจะมีสายตาของผู้ใจบุญสักคนช่วย และไปสบตากับ ฉุนซี บัณฑิตอันดับ1ของสำนัก ที่ตอนนี้เขียนคำว่า ถงชื่อ ใส่กระดาษและชูให้เขาเห็น
"ถะ ถะ ถงชื่อขอรับ"
"ดี สวี่อู่ รอบต่อไปคืออะไร!"
สวี่อู่เหลือบไปเห็นที่ฉุนซีเขียนอยู่ก็รีบตอบด้วยความรวดเร็ว
"เชื่อนชื่อ ขอรับ"
"ดี! เซียวอี เจ้าตอบมารอบที่สาม!"
เฝิงเซียวอี มองไปยันที่ฉุนซี ก่อนจะตอบออกมาอย่างรวดเร็วและมั่นใจ
"ย่วนชื่อขอรับ!"
"ดีมาก ขอบใจเจ้ามากฉุนซีที่ช่วยพวกนี้ เจ้า สามคน ทำความสะอาดหอตำราเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ โทษฐานที่ไม่ฟังข้าในเวลาสอน นั่งลง!"
ทั้งสามคนนั่งหน้าชืดกับคำสั่งของท่านอาจารย์ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ฉุนซี ที่ช่วยเหลือพวกเขาหลังจากคาบเรียนในห้องเขียนอักษรจบลง พวกเขาก็กรูกันมาขอบคุณฉุนซี ที่นั่งนิ่งๆอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ
"ขอบใจเจ้ามากนะ ถึงท่านอาจารย์จะจับได้ก็เถอะ" เซียวอีกล่าวขอบคุณ
"อย่าทำอีกก็พอ ข้าเสียเวลาฟังท่านอาจารย์ดุด่าพวกเจ้าทุกคาบ"
ฉุนซีกล่าวก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ บุรุษในร่างขาวจากชุดบัณฑิตเดินออกไปก่อนที่เจ้าหลิงที่ไม่พอใจกับการวางมาดของฉุนซีจะพยายามเดินเข้าไปคุยแต่ถูกเซียวอีและสวี่อู่กันไม่ให้ไปเสียก่อน ถ้าเกิดมีเรื่องกันในสำนักจะถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้สอบเป็นขุนนางทันที
***
ในลานฝึกทหาร ของเขตวังหลวง แม่ทัพหนุ่มรูปร่างสูงกำยำในชุดเกราะยืนอยู่ข้างบนก่อนจะออกคำสั่งให้ทหารที่อยู่ข้างล่างเปลี่ยนท่าทีไปตามจังหวะนับของเขา
เหล่านางในและผู้หญิงในวังที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างเขินอายกับความหล่อของแม่ทัพ เว่ย หานหรง แม่ทัพหนุ่มที่ทำผลงานได้ดีจนได้รับตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ทั้งที่อายุยังน้อย ชายหนุ่มที่ตอนนี้ดูหงุดหงิดกับการยิงธนูที่ไม่ได้เรื่องของพลทหารจึงคว้าธนูในมือยิงลงไปที่เป้า จากหอสังเกตการณ์ที่เขายืนอยู่ ระยะทางที่ไกลจากเป้ากระดาษ แต่ลูกศรก็ดันไปปักที่กลางเป้าได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะเดินลงไปสอนวิธีการยิงธนูที่ถูกต้องให้เหล่าพลทหาร
"หากเจ้าจับคันธนูแบบนี้ พวกข้าศึกได้ยิงเข้าตัวเจ้าหมดแน่ ตั้งใจฝึกหน่อย!"
ชายหนุ่มยื่นคันธนูคืนก่อนจะเดินออกไป เขาเจอเข้ากับ ขุนนางหยวน หรือ หยวนตี้ ขุนนางใหญ่ฝ่ายบุ๋นที่วันนี้เข้าวังมาคุยเรื่องราชการเเละการสอบขุนนางของเหล่าบัณฑิต ทั้งคู่ทำความเคารพช้าๆ ก่อนจะกล่าวทักทาย
"ช่วงนี้ ต้องเตรียมสนามสอบให้เหล่าบัณฑิตใหม่ ข้าเลยต้องเข้ามาหาฮ่องเต้"
"ข้าเข้าใจดีขอรับ ขุนนางหยวน ท่านไปทำหน้าที่ของท่านต่อเถอะ"
หานหรงเดินออกมาที่ม้าคู่ใจของเขาก่อนจะควบออกไปจากวังหลวง ในหัวของเขาคิดอะไรอยู่เกี่ยวกับการสอบบัณฑิต จากการที่ควบม้ามาแถวสำนักบัณฑิตตรงนี้ ในขณะที่ม้ากำลังออกตัวเร็วก็มีเหมือนของแข็งอะไรบางอย่างกระแทกโดนที่หัวเขาจนต้องหยุดชะงักทันที
ลูกพลับ? ฝีมือใครที่โยนออกมา?
ชายหนุ่มมองซ้ายมองขวาก่อนจะไปเห็นหมวกบัณฑิตขาวๆที่ริมรั้ว ที่ตอนนี้กำลังสอยลูกพลับกันอย่างสนุกสนาน ดูไกลๆเห็นแต่หมวกขาวๆแบบนี้ช่างเหมือนหุ่นเชิดในโรงมหรสพหลวงในวัง ชายหนุ่มชะเง้อเข้าไปมอง ก็เจอกับบัณฑิตสามคนที่กำลังเก็บลูกพลับอยู่ แต่คนที่ทำให้เขาต้องสบตาด้วยอย่างละสายตาไม่ได้ ก็น่าจะเป็นบัณฑิตที่หน้าหวานตัวเล็กคนนึง ที่กำลังหยิบลูกพลับเข้าปากและเคี้ยวแก้มตุ่ยเหมือนกระต่าย เด็กหนุ่มทั้งสามตกใจกับหานหรงจนสะดุ้งโหยงออกมาจากตรงนั้นทันที สวี่อู่ที่กำลังจะร้องเสียงดังก็ถูกเจ้าหลิงยัดลูกพลับลูกใหญ่ใส่ปากก่อนจะทำเสียงชู่ว เพื่อให้หยุดร้อง
"พวกเจ้าเป็นใคร เหตุใดต้องมาสอยลูกพลับตรงนี้ด้วย"
"ข้ามากกว่าต้องถาม ท่านเป็นใคร นี่มันบริเวณสำนักบัณฑิตนะ"
เซียวอีถามชายหนุ่มร่างสูงที่เกาะรั้วอยู่ เขามองไล่ตามไปทีละส่วนในร่างกาย ชุดเกราะ และปอกแขน? แม่ทัพ? ทหาร? เเล้วมาทำไมตรงนี้เล่า!! เหตุใดใจของข้าถึงเต้นไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย หรือข้าถูกใจพี่ชายคนนี้เข้า?
"ลูกพลับของพวกเจ้ากระเด็นไปโดนหัวข้าที่ควบม้าอยู่ นี่"
หานหรงยื่นลูกพลับสีเหลืองส้มคืนให้เซียวอี
"เอ้า ท่านเอาไปกินสิ ลูกพลับของสำนักข้า รสชาติหวานอร่อยไม่ฝาด"
เซียวอียื่นลูกพลับสามสี่ลูกให้หานหรง ชายหนุ่มรับไปก่อนจะยิ้มเพื่อเป็นการขอบใจ เซียวอีที่เห็นรอยยิ้มนั่นก็ใจเต้นตึกตักเหมือนจะละลาย แต่ในขณะนั้นเพื่อนๆทั้งสองก็สะกิดให้เซียวอีรีบวิ่งทันที เพราะว่าท่านอาจารย์กำลังมาทางนี้
"เซียวอี รีบไปเถอะอาจารย์กำลังมา"
"ข้าไปละนะพี่ชาย ถ้าท่านอาจารย์ข้ามาบอกไม่มีใครตรงนี้นะ"
เด็กหนุ่มทั้งสามวิ่งออกไปกับลูกพลับที่โกยใส่หมวกบัณฑิต หานหรงยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูเด็กทั้งสามคนก่อนจะกลับขึ้นไปบนม้า
ชื่อเซียวอีใช่ไหมนะ ทำไมถึงหน้าหวานปานสตรีเช่นนี้
เขายิ้มออกมาให้กับลูกพลับในมือ ก่อนจะคว้ามากัดสักคำและควบม้าออกไปในเมือง
***


" คุณเคยตกหลุมรักไหมครับ..แล้วความรู้สึกตอนตกหลุมรักเป็นยังไงกันบ้าง? ผม...ก็ชอบตัวเองตอนตกหลุมรักใครสักคนครับ มันมีความสุขที่ได้คุยกับเขา มีความสุขที่ได้แอบมองเขา มีความสุขที่ได้เห็นเขายิ้ม แต่นั่นมันเป็นความรู้สึกตั้งแต่ผมเรียนมัธยมแล้วล่ะครับ ตอนนี้การตกหลุมรักของผม มันช่างเจ็บปวดมากกว่าแต่ก็มีความสุขมาปะปนด้วยบางครั้ง แต่ผมก็ยังไม่ถอดใจจะเลิกตกหลุมรักเขาคนนี้สักที "
...
" ผมชื่อนับหนึ่งครับ เป็นลูกคนโตของบ้าน ผมมีน้องสาวหนึ่งคน ชื่อนับดาว อายุห่างกับผม 4 ปี คุณพ่อกับคุณแม่ของผมทำธุรกิจผลิตน้ำดื่มเพื่อสุขภาพ ตอนนี้ผมเรียนอยู่ปี 4 คณะนิเทศศาสตร์สาขาภาพยนตร์ นั่นแหละครับ ผมใกล้จะจบแล้ว และตอนนี้ผมก็ต้องหาที่ฝึกงานแล้วครับ "
เติร์ก : " เห้ย !! ไอ้หนึ่ง มึงเลือกที่ฝึกงานได้ยัง เดี๋ยวมันเต็มเราได้ไปหาเองนะมึง "
" ...นี่คือไอ้เติร์กเพื่อนชายคนสนิทของผมครับ ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งหาที่ฝึกงานที่อาจารย์ลองเลือกคัดมาให้อยู่ครับ เพื่อนในกลุ่มของผมจะมีอยู่ 3 คน คือ ไอ้เติร์กคนที่ดุผมไปเมื่อกี้ ผมกับมันคบกันมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อแม่รู้จักกัน ต่อมาคือ ไอ้ธีร์ เพื่อนคนนี้เป็นนักแสดงอยู่แล้วครับ ซึ่งมันถนัดด้านนี้มากครับ เพราะบ้านมันเป็นเจ้าของค่ายหนังชื่อดังของประเทศ เอาง่ายๆเลยคือรวยขนาดนี้แล้วจะมาแสดงหนังทำไม แต่ก็นั่นแหละครับใจมันชอบแบบนี้ ขนาดผมเองยังไม่อยากทำธุรกิจต่อพ่อแม่เลยครับเพราะผมไม่ชอบ เพื่อนอีกคนชื่อ แพร หญิงสาวที่คลั่งดูซีรี่ย์วายเป็นอย่างมาก คอยจิ้นให้ผมกับไอ้ธีร์คู่กันตลอด แพรเขาจะเป็นความสดใสในกลุ่มเสมอ ซึ่งมันก็ดีมากๆครับที่มีผู้หญิงในกลุ่ม ทำให้เวลามีงานกลุ่ม งานจะออกมาเนี๊ยบส่งงานตรงเวลาตลอดเลยครับ หึหึ "
ธีร์ : "หึ้ย ! ค่ายหนังพ่อกูเปิดรับสมัครเด็กฝึกงานด้วยว่ะ นี่ไง มีชื่อด้วย "
" ...ได้กลิ่นความโชคดีรึยังครับ ที่มีเพื่อนเป็นเจ้าของค่ายหนัง พวกเราไม่รีรอที่จะโทรไปติดต่อแล้วใช้ชื่อไอ้ธีร์ในการอ้างสิทธิ์ขอเข้าไปฝึกงานทันทีเลยครับ แล้วสุดท้ายพวกเราก็ได้เข้าไปฝึกงานที่ค่ายหนังของบ้านไอ้ธีร์ บริษัท หิรัญกิจกรุ๊ป จำกัด "
//////////
.... วันฝึกงานวันแรก....
นับหนึ่ง : " สวัสดีครับผมชื่อ นับหนึ่ง ฝึกในตำแหน่ง ผู้กำกับภาพยนต์ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ "
แพร : "สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคน หนูชื่อ แพร นะคะ ฝึกในตำแหน่ง โปรดิวเซอร์ ค่ะ "
เติร์ก : "สวัสดีครับ ผมชื่อเติร์ก มาฝึกในตำแหน่ง ฟุตเทจ ครับ ฝากพี่ๆช่วยให้คำแนะนำด้วยนะครับ"
ธีร์ : " สุดท้าย ผมชื่อ ธีร์ ครับ มาฝึกในตำแหน่ง นักแสดง ครับ "
ทุกคนปรบมือให้กับทั้งสี่คน พร้อมกับแซว ธีร์ น้องชายเจ้าของค่ายหนัง เพราะตนเองวิ่งเล่นที่ค่ายนี้ตั้งแต่เด็กจนทุกคนรู้จักหมดแล้ว
" อย่างน้องธีร์ ไม่ต้องฝึกแล้วก็ได้นะคะพี่ว่า .. เก่งอยู่แล้วค่ะ 555 " เมษา เลขาของธันย์เดินเข้ามาเอ่ยแซวขึ้น
" ผมว่า .. ต่อให้เก่งขนาดไหน ถ้ามาในตำแหน่งนักศึกษาฝึกงาน ก็วางตัวให้อยู่ในหน้าที่ของตัวเองจะดีกว่าครับ รวมถึงทุกคนด้วย ไม่ต้องให้ท้ายธีร์เขาทุกเรื่องนะครับ ผมอยากให้ธีร์อยู่กับสังคมการทำงานที่จริงจังขึ้น " ธันย์เจ้าของค่ายหนังหรือพี่ชายของธีร์ปรากฏตัวขึ้น ทุกคนจึงยืนขึ้นด้วยความสงบ
ธีร์ : " วันนี้พี่เข้าบริษัทด้วยหรอครับ "
ธันย์ : "พี่ก็มาดูนายไง แล้วจะมาแจ้งเรื่องซีรี่ย์เรื่องใหม่ที่ค่ายเราจะทำด้วย นี่เป็นบทที่สำนักพิมพ์เอามาให้ ผมฝากทีมกองถ่ายของธาราช่วยดูแลการถ่ายทำเรื่องนี้ด้วย " ธันย์ยื่นบทให้กับธารา เพื่อนสนิทของเขาที่เป็นผู้กำกับค่ายหนังของเขา
" ได้ครับ คุณธันย์ " ธารารับคำสั่งจากธันย์ ซึ่งทั้งสองคนเมื่ออยู่ในงานจะแสดงบทบาทการเป็นเจ้านายกับลูกน้องให้ทุกคนเห็น เพื่อให้การดูแลคนในค่ายหนังและการสั่งงานตามหน้าที่แต่ละคนจะได้ไม่ลำบากและมีเรื่องขัดแย้งเกิดขึ้น
" เออ...แล้วก็เรื่องนี้ผมให้ ธีร์ เป็นพระเอกของเรื่องเลย ส่วนนายเอก ผมได้ติดต่อ น้องดาวเหนือ ที่เล่นซีรี่ย์แนวนี้ดังมาเยอะแล้วมาแสดง ส่วนบทบาทอื่นๆ ฝากทีมกองถ่ายแคสต์ได้เลย " ธันย์สั่งงานทีมกองถ่าย เพราะเขาตั้งใจกับซีรี่ย์เรื่องนี้มาก เลยไว้ใจที่จะให้น้องชายที่เป็นนักแสดงมืออาชีพและโด่งดังอยู่แล้วมาแสดงเอง
นับหนึ่ง : "โห... คนอะไร โครตหล่อ โครตแบดเลย ปากร้ายแต่จริงใจ ชัดเจน ดีไปหมดเลยอ่ะ "
ธีร์ : "นายชอบคนแบบพี่เราหรอ? คนแบบนี้บ้าอำนาจจะตาย อย่าไปยุ่งเลย" ธีร์ได้ยินนับหนึ่งพึมพำกับตัวเอง จนอดขัดนับหนึ่งไม่ได้ เพราะเขาค่อนข้างจะไม่ชอบความบ้าอำนาจสั่งงานของพี่ชายตัวเองสักเท่าไหร่
... หลังจากธันย์ออกจากห้องไป ทุกคนก็จัดแบ่งหน้าที่กันและประกาศรับแคสต์บทอื่นๆในเรื่อง และเอาบทให้ธีร์ไปอ่าน เพื่อเตรียมตัว Workshop และถ่ายซีรี่ย์ เร็วๆนี้
/////////////////////////
" ผมรู้สึกใจหวิวทันทีเมื่อเจอหน้าพี่ธันย์ ... ใช่ครับ ผมแอบชอบพี่ธันย์ เจ้าของค่ายหนังหรือพี่ชายของธีร์เพื่อนของผมเองครับ ผมชอบเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลย ถึงใครจะบอกว่าเขาดุ ปากร้าย และบ้าอำนาจ แต่ผมกลับคิดว่าเขามีวุฒิภาวะการเป็นผู้นำสูงมาก ซึ่งเขาก็ไม่ได้ดุเรื่องไม่เป็นเรื่อง เขาแสดงตัวเองให้เป็นผู้นำ ให้ทุกคนเชื่อฟัง ผมมองเขาแบบนั้นครับ "
...
ธีร์ : " บทโครตยากเลยว่ะ มีฉากแบบนี้ด้วย พี่ธันย์คิดไงให้กูมาเล่นวะ "
นับเหนือ : " ฉากอะไรอ่ะมึง จูบหรอ มึงก็เคยแสดงแล้วนี่ มึงยังกลัวอยู่หรอ เดี๋ยวตอน workshop มึงก็สนิทกับนายเอกของมึงแล้ว ไม่ต้องคิดมากหรอก "
ธีร์ : " ปล่าว ฉากนี้ไงมึง พระเอกกับนายเอกตากฝน พอกลับมาที่ห้องนายเอก พวกเขาก็อาบน้ำ เสร็จแล้วก็มานั่งเช็ดผมให้กัน แล้วก็ .... มีอะไรกันไง กูเคยแค่มุมกล้องอ่ะ ทำไงดีไอ้หนึ่ง ฮรื่อๆๆ "
นับหนึ่ง : " มึงใจเย็นนะ มึงเป็นนักแสดง มึงทำได้อยู่แล้ว เชื่อกูนะ "
ธีร์ : " งั้นเอางี้ มึงดูเรื่องการสื่ออารมณ์คนเก่งใช่ไหม มึงไปนอนกับกูที่คอนโดสักอาทิตย์นะ กูจะลองซ้อมดู มาเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยดิ "
นับหนึ่ง : "เห้ยอะไรอ่ะ .. มึงจะให้กูมีอะไรกับมึงหรอ ไม่เอาๆ กูไม่ไปเด็ดขาด มึงหยุดคิดเลยนะไอ้ธีร์ "
ธีร์ : " มีอะไรกันพ่อมึงสิไอ้หนึ่ง ! กูให้มึงแค่ช่วยดูว่ากูเล่นดีไหม ก็กูอยู่กับพี่ธันย์สองคน มึงคิดดูถ้ากูให้พี่ธันย์ช่วย กูได้ตีกันก่อนอ่ะ "
นับหนึ่ง : "มึงว่าไงนะ.. มึงอยู่กับพี่ธันย์สองคนหรอ"
 " ...เมื่อผมได้ยินว่า คอนโดที่ธีร์เขาจะให้ผมไปอยู่ซ้อมด้วย มีพี่ธันย์อยู่ด้วย ผมจึงรีบตอบตกลงทันทีเลยครับ เพราะผมอยากอยู่ใกล้ๆพี่ธันย์ด้วย "
..... คอนโดของธีร์.....
เมื่อทั้ง 2 คนมาถึง ธีร์ก็พานับหนึ่งไปที่ห้องของตนเอง เพื่อเก็บของและเสื้อผ้าที่เตรียมมา นับหนึ่งก็ได้มองเห็นห้องของธันย์ว่าอยู่ห้องไหน เพราะเขาถามจากธีร์ตลอดทางที่นั่งรถมาถึงคอนโด แต่ธันย์ยังคงทำงานอยู่ที่บริษัท ยังไม่ได้กลับมาที่คอนโด ทำให้ในห้องมีเพียงธีร์และนับหนึ่งสองคน เมื่อทั้งสองคนจัดของ อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จแล้ว ก็ออกมานั่งตรงโซฟาดูทีวี พร้อมกับกินขนมไปด้วย สักพักธีร์จึงไปหยิบบทมา...
ธีร์นึกแกล้งนับหนึ่งขึ้นมา ธีร์จึงไปนั่งลงข้างๆนับหนึ่งพร้อมกับเอามือไปจับที่ขาของนับหนึ่ง นับหนึ่งอึ้งไปสักพักจึงเอ่ยถามว่าธีร์เป็นอะไร แต่ธีร์กลับไม่ตอบแต่เอามือจับขนมออกจากมือของนับหนึ่ง แล้วค่อยๆยื่นหน้าเข้าไป นับหนึ่งหน้าแดงเจื่อน พยายามเอนตัวหนีออกห่าง แต่ธีร์ก็พยายามคร่อมนับหนึ่งไว้ นับหนึ่งจึงถามขึ้นมาอีกครั้ง
"ไอ้ธีร์ ! ไอ้ธีร์ ! มึงใจเย็นนะ มึงซ้อมบทหรอ ? มึงให้กูตั้งตัวก่อนดิ ไหนมึงบอกกูไม่ต้องแสดงไง " นับหนึ่งพยายามพูดกับธีร์แต่ธีร์จ้องนับหนึ่งเหมือนอยากจะกลืนกินนับหนึ่งพร้อมโน้มปากลงมาทำท่าจะจูบ นับหนึ่งที่เห็นหน้าธีร์ทำให้เกิดภาพธันย์ลอยขึ้นมา จึงเผลอหลับตาให้ธีร์จูบตนเอง และความอลเวงจึงเกิดขึ้น เมื่อธันย์เปิดประตูเข้ามาเห็นธีร์และนับหนึ่งนอนจูบกันที่โซฟา ...


กรี๊ด!!!
เสียงกรีดร้องของรับเด็กใช้คนใหม่ล่องลอยออกมาจาก 'เรือนหลังเล็ก' สถานที่ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคุณชายอาร์เธอร์ ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลพิบูลย์พิพัฒนพงษ์ เขาคือตัวอันตรายที่เหล่าเด็กรับใช้ต่างเข็ดขยาดจนไม่อยากเข้าใกล้ ต่อให้เงินเดือนค่าตอบแทนของที่นี่จะสูงกว่าที่อื่นก็ตาม แต่ถ้าใครอยากจะลองดี...ก็ลองเยื้องย่างข้ามผ่านเขตแดนความเป็นส่วนตัวของเขาเข้ามาได้ทุกเมื่อ
"ฉันว่าไม่รอดแน่"
มดแดง หนึ่งในเด็กรับใช้ซึ่งทำงานในคฤหาสน์หลังนี้มาแรมปีแล้วกล่าวด้วยมั่นใจเพราะไม่มีใครเคยผ่านบททดสอบสุดหินนี้ไปได้แม้แต่คนเดียวรวมทั้งตัวเธอด้วย แต่การที่เธอยังสามารถอยู่ที่ได้ล้วนมาจากความสามารถพิเศษส่วนตัวในด้านการประจบประแจงเป็นหลัก คุณหญิงวรรณลภาจึงจ้างเธอไว้เพื่อเป็นหูเป็นตาให้รายงานทุกความเคลื่อนไหวภายในคฤหาสน์ให้ทราบเป็นประจำ
"เฮ้อ...ฉันละเหนื่อยใจจริง ๆ คุณหญิงก็รู้ว่ายังไงคุณชายก็ไม่ต้องการเด็กรับใช้ส่วนตัวทำไมคุณเค้ายังจะจ้างเด็กรับใช้มาที่นี่ตลอดทั้งที่คุณชายรับน้องใหม่แรงจะตาย"
'การรับน้องใหม่' ของอาร์เธอร์นั้นไม่มีเด็กรับใช้คนใหม่ที่ไหนผ่านด่านสุดหินนี้ไปได้เพราะมันทั้งน่ากลัวและสยดสยองเกินกว่าจะจินตนาการ หากไม่ถูกเรียกใช้จริง ๆ จะไม่มีใครเข้าไปรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเขาแม้แต่คนเก่าคนแก่ที่ยังหลงเหลืออยู่อย่างป้าศรีและบัวตอง สองแม่ลูกที่พชรยังคงจ้างพวกเธอต่อแม้ว่าคนอื่น ๆ จะทนไม่ไหวจนต้องลาออกไปหลายต่อหลายคนแล้วก็ตาม
"แกยังไม่ชินอีกเหรอนางบัวตอง"
คำถามจากป้าศรีผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวในขณะที่ตัวเธอกำลังกวาดใบไม้โดยมีบัวตองคอยตักเศษใบไม้ใส่ถังขยะตามในระหว่างที่ทุกคนต่างลุ้นกันว่าเด็กรับใช้คนใหม่จะผ่านด่านการทดสอบของอาร์เธอร์ไปได้หรือไม่
สายตาของสามสาวต่างวัยต่างมองเลยสวนดอกกุหลาบแดงไปยังเรือนหลังเล็กเพื่อรอคอยผลการทดสอบที่ทุกคนต่างรู้ดีว่ามันไม่ธรรมดาและคนที่อาศัยอยู่ในเรือนหลังเล็กก็ไม่ธรรมดาเอาเสียเลยเพราะเขามันร้ายแสนร้ายจนยากจะควบคุมไหว
รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากเมื่อยามที่ชายหนุ่มได้ยินเสียงกรีดร้อง ทุกพื้นที่ในเรือนหลังเล็กแห่งนี้เขาหวงแหนมันมากจนไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ โดยเฉพาะ...เด็กรับใช้ที่วรรณลภาเป็นคนจ้างเข้ามาให้ดูแลเขาเป็นกรณีพิเศษ ด้วยความพิเศษนี้จึงทำให้เขาต้องหาอะไรพิเศษเพื่อต้อนรับเด็กรับใช้คนใหม่ไม่เว้นแต่ละวัน แม้จะไม่ชอบสักเท่าไหร่...แต่ก็คลายความเบื่อหน่ายได้ไม่มากก็น้อย
เสียงเปียโนดังขึ้นในขณะที่เด็กรับใช้คนนั้นกำลังวิ่งหาทางออกเพราะเธอพบกับตุ๊กตาหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวที่ห้อยหัวลงมาพร้อมกับเลือดสีแดงตรงขอบตานั่น โคมไฟแชนเดอเลียร์ติด ๆ ดับ ๆ ระหว่างทางเดินจนสติของเธอกระเจิงไปหมดทั้งที่ท่องไว้ในใจว่าเพื่อเงินเดือนห้าหมื่นที่ไม่ได้จะหากันได้ง่าย ๆ ในยุคเศรษฐกิจที่ย่ำแย่แบบนี้
ตึก...ตึก...ตึก...!!!
แปะ...
ของเหลวสีแดงหยดลงบนพื้นในระหว่างที่เธอวิ่งขึ้นมายังชั้นบนได้แล้ว แต่เพียงแค่มองหาต้นเหตุของสิ่งที่หยดลงมาสายตาอันหวาดกลัวของคนที่เข้ารับการทดสอบก็ต้องพบเจอกับตุ๊กตาหน้าขาวที่ห้อยหัวลงมาแถมยังแสยะยิ้มให้เธอราวกับว่ามันมีชีวิตจริง ๆ เสียอย่างนั้น
"ฮ...ฮึก..."
สีหน้าของเด็กรับใช้คนใหม่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอพยายามตั้งสติว่าผีไม่มีอยู่จริงยังไงสิ่งที่อาร์เธอร์จัดฉากไว้มันก็แค่ตุ๊กตาแต่คราวนี้ต่อให้เธอจะตั้งสติยังไงก็คงไม่มีแล้วเพราะมือของหน้าขาวยื่นมาแตะศีรษะของคนที่แม้อยากจะร้องก็ร้องไม่ออก
"จะเข้ามาจริง ๆ เหรอ"
นอกจากมันจะเหมือนชีวิตแล้วมันยังมีน้ำเสียงที่ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกสุดขั้วหัวใจพร้อมกับไฟทุกดวงที่ติด ๆ ดับ ๆ พร้อมกันทั้งเรือนหลังเล็กและเสียงเขย่าของประตูทุกบานบ่งบอกว่าที่นี่ไม่ต้องการคนที่วรรณลภาส่งมา
กรี๊ด!!!
ตึก ตึก ตึก พลั่ก...
เด็กรับใช้คนใหม่ลนลานลงจากบันไดชั้นบนเพราะไม่สามารถไปถึงหน้าห้องของอาร์เธอร์ได้อีกแล้ว ที่นี่มันเรือนผีสิงชัด ๆ แถมระหว่างทางลงยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะสยดสยองจนเธอลืมเลือนความหอมหวานของเงินจำนวนห้าหมื่นบาทไปได้เลยหากต้องเอาทั้งชีวิตมาเสี่ยงทำงานในสถานที่แบบนี้
หึ...หึ...หึ...หึ...
กรี๊ด!!!..กรี๊ด!!!
เสียงกรี๊ดดังลั่นเรือนหลังเล็ก คนที่พบเจอเหตุการณ์ที่แสนน่ากลัวพาตัวเองลงมาในสภาพที่ย่ำแย่กว่าตอนขึ้นไปราวฟ้ากับเหว เสื้อผ้า หน้า ผม พะรุงพะรังเปรอะเปื้อนคราบเลือด สองมือพยายามตะเกียกตะกายออกไปข้างนอกซึ่งมีแสงสว่างอยู่รำไรตรงประตูทางเข้า
ปัง!!!
แต่แสงสว่างนั้นได้ลาลับไปเมื่อประตูเรือนหลังเล็กปิดเองด้วยเสียงที่ดังมากจนคนที่อยู่บริเวณเรือนหลังใหญ่ต่างได้ยินทุกสิ่งแต่คงไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งเพราะไม่อย่างนั้นอาจจะโดนหางเลขไปด้วย
"ไม่เอาแล้วห้าหมื่น ฮือ...ปล่อยฉันออกไป"
เด็กรับใช้คนใหม่เดินขาสั่นไปเกาะประตูเรือนหลังเล็ก น้ำตาไหลพรากพลางเขย่าประตูเรือนหลังเล็กเพื่อจะออกไปข้างนอกให้ได้ในขณะที่หลอดไฟในเรือนหลังเล็กค่อย ๆ ดับไล่หลังเธอมาทีละดวงจนใกล้ตัวเธอเข้ามาเรื่อย ๆ
"ไม่เอาแล้ว ช่วยด้วย!!!"
พลั่ก!!!
ร่างทั้งร่างดันประตูเรือนหลังเล็กออกมาได้สำเร็จ ภายนอกช่างปกติสุขดีทุกอย่างแถมยังเป็นตอนกลางวันแตกต่างจากด้านในซึ่งมืดมิดราวกับตอนกลางคืนไม่มีผิดเพี้ยนเพราะแทบจะไม่เปิดหน้าต่างแม้แต่บานเดียว
"ฮึก...ฮึก...ฮือ"
คนที่หมายปองว่าจะได้รับเงินเดือนมหาศาลต้องพาร่างของตัวเองออกมาให้ห่างจากเรือนหลังเล็ก แค่ขาของเธอพาตัวเองออกมาได้ประตูเรือนก็ปิดเสียงดังอีกครั้งจนฉี่ของเธอแทบจะเล็ดออกมา
ปัง!!!
"ฮื้อ...ช่วยด้วย"
ร่างของเด็กรับใช้คนใหม่พยายามลุกขึ้นและวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากเด็กรับใช้ทั้งสามคนที่ยืนเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ ต่างคนต่างดูออกว่าเด็กรับใช้คนนี้ต้องไม่ผ่านการรับน้องใหม่แน่นอนแถมสภาพก็ยังดูไม่ได้เลยสักนิด
"เป็นไงล่ะนางแจ๋ว"
ป้าศรีเอ่ยถามเด็กรับใช้คนใหม่ที่แทบจะล้มทั้งยืน เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนถึงที่สุด เธอกำลังถอดผ้าคาดผมออกพลางถอดผ้ากันเปื้อนสีขาวออกหลงเหลือเพียงชุดกระโปรงสีดำที่เธอยังสวมใส่อยู่ส่วนทุกอย่างที่เป็นสีขาวบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดจนต้องโยนทิ้งลงถังขยะซึ่งเต็มไปด้วยเศษใบไม้
"ฉันขอลาออกนะป้า ฮือ..."
เสียงร้องไห้ของเด็กรับใช้ชื่อแจ๋วเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ต่อให้มีเงินห้าหมื่นมากองตรงหน้าแต่มันจะมีค่าอะไรหากเธอต้องเจอเรื่องน่ากลัวอย่างนี้ สู้กลับไปทำงานที่โรงงานเย็บผ้ายังมีความสุขกว่านี้เสียอีก
"แกไม่เอาแล้วเหรอเงินห้าหมื่นเชียวนะนางแจ๋ว"
"ไม่เอาแล้วป้า ถ้าฉันยังต้องทำงานอยู่ที่นี่ฉันคงเป็นประสาทตายก่อนวัยอันควรพอดี ฮือ...นี่มันบ้านคนรวยหรือว่าบ้านผีสิงกัน น่ากลัวชะมัด"
แจ๋วไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก เธอรีบกลับห้องพักไปเก็บกระเป๋าของตัวเอง พอกันทีกับความน่ากลัวชวนขนหัวลุก ยิ่งเมื่อยามนึกถึงตุ๊กตาหน้าขาวตัวนั้น...
"จบเกมเสียที"
คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ภายในห้องที่แสนมืดมิดรับรู้ได้ว่าเรือนหลังเล็กกลับมาเป็นปกติสุขเสียที มือของเขาเอื้อมไปหยิบไวน์แดงขึ้นมาจิบพลางดื่มด่ำรสสัมผัสของมันเพื่อเฉลิมฉลองให้กับเกมที่เขาเป็นฝ่ายชนะอีกครั้ง
ครืน...
เสียงสั่นจากมือถือทำลายบรรยากาศอันรื่นรมย์ แต่ปลายสายที่โทรเข้ามาก็ทำให้เขาอดแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ร้อยวันพันปีคนคนนี้จะยอมโทรหาเขา...ทั้งที่เหมือนอยู่กันคนละโลกมานานแสนนาน
"ครับ"
อาร์เธอร์รับสายพชรผู้เป็นพ่อของเขาภายใต้เงามืดในห้องยังพอมีแสงสว่างจากขอบหน้าต่างสะท้อนมายังใบหน้าซึ่งเห็นเพียงริมฝีปากของเขาเท่านั้น ดวงตาอันแสนดุดันในความมืดมิดไม่แสดงออกว่าเขารู้สึกยังไงกับคนที่ทิ้งเขาไว้ให้ใช้ชีวิตเพียงลำพังมาโดยตลอด
"วันนี้ลูกว่างไหม พ่อมีเรื่องอยากจะรบกวนสักหน่อย"
"พ่อก็รู้ว่าถ้าผมไม่ออกไปก่อเรื่องข้างนอกก็คงจะอยู่แต่ในเรือนหลังเล็ก"
"อาร์เธอร์ฟังนะ วันนี้ตอนหกโมงเย็นหลานสาวของคุณวรรณจะถึงไทย พ่ออยากวานให้ลูกไปรับเธอให้หน่อย เพราะตอนนี้คุณวรรณเธอไม่สบาย"
การสนทนาของผู้เป็นพ่อไม่มีคำไหนที่จะถามอาร์เธอร์เลยว่าเขาเป็นยังไงบ้างและเขาควรจะชินชากับเรื่องพวกนี้เพราะพชรจะสนใจภรรยาคนใหม่มากกว่าเขาที่เพียงลูกชายของภรรยาคนเก่าเท่านั้น
"คุณวรรณอาการร้ายแรงจนถึงขั้นแอดมิทแล้วเหรอครับ"
"อาร์เธอร์ อย่าพูดถึงคุณวรรณอย่างนั้น ยังไงพ่อฝากลูกด้วย เธอชื่อชนัญชิดา มาจากอังกฤษ รุ่นราวคราวเดียวก็น่าจะใกล้เคียงกับลูก ช่วยไปรับเธอที่สุวรรณภูมิตอนหกโมงเย็น"
อาร์เธอร์ไม่ได้อยากฟังเรื่องที่พชรกำลังพูดเลยสักนิด ยิ่งได้ยินว่าคนที่ให้ไปรับเป็นหลานสาวของวรรณลภา เขาก็ยิ่งไม่ควรให้ความช่วยเหลือใด ๆ เพราะในสายตาของอาร์เธอร์แล้ววรรณลภาก็ไม่ต่างจากแม่มดใจร้ายและความสัมพันธ์ของเขากับวรรณลภาก็ไม่ได้ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ซึ่งพชรเองก็รับรู้เรื่องนี้ดีแต่ทำไมยังมาขอให้เขาทำอะไรในสิ่งที่เขาไม่อยากทำ
"หมดธุระรึยังครับ"
"แค่นี้ก่อนนะลูก พ่อต้องเข้าประชุมก่อน"
ปลายสายกดตัดสายไปแล้วเพราะเหตุผลเดิม ๆ คือภาระงานและตัวพชรเองก็ไม่ต้องการมีปากเสียงกับลูกชายมากเกินความจำเป็น
"ชนัญชิดา หลานสาวยัยแม่มดวรรณลภา...เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน"
อาร์เธอร์จับแก้วไวน์แน่น แค่เป็นหลานสาวของวรรณลภาเขาก็ไม่อยากจะรับรู้และรับฟังอะไรอีกต่อไปแล้วนอกเสียจากการกระดกดื่มไวน์แดงในมือให้หมดแก้วเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้


" ไม่!!!!..."
05:30 น.
 เมื่อสิ้นสุดเสียงของชายหนุ่มร่างเล็กที่ได้ร้องลั่นห้องนอนห้องใหญ่ เขาก็ได้สะดุ้งตื่นพร้อมลุกขึ้นนั่ง มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มสีขาวไว้แน่น พร้อมหายใจรัวคล้ายกับคนที่ตกใจกลัวอะไรบางอย่าง ซึ่งถ้าให้เดาเขาคงฝันไม่ค่อยดีนักเท่าไหร่ และเมื่อเขาเริ่มได้สติเขาจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนลิ้นชักไม้ใกล้กับหัวเตียงเพื่อปิดเสียงของนาฬิกาปลุกที่เขาตั้งทิ้งไว้เมื่อตอนหัวค่ำเพื่อให้ปลุกเตือนเขาให้ตื่นในเวลาที่กำหนด
ซึ่งชายหนุ่มคนนี้มีชื่อว่าไป๋ ซึ่งไป๋นั้นพึ่งจบจากการศึกษาที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพ และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ไป๋จะต้องไปฝึกงานที่บริษัทของคุณอานทีซึ่งคุณอานทีเป็นเพื่อนสนิทของพ่อและแม่ของไป๋ ท่านจึงฝากลูกชายเพียงคนเดียวให้มาฝึกงานกับเพื่อนสนิทเพื่อท่านทั้งสองจะได้สบายใจ
ชายหนุ่มร่างเล็กที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเตียงคล้ายกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาค่อยๆหายใจเข้าออกอย่างช้าๆเพื่อตั้งสติก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมก้าวฝีท้าวเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อจัดการทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ..... เขาใช้เวลาไม่นานในการทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ จากนั้นร่างเล็กได้บิดกรประตูห้องน้ำออกพร้อมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าคลุมสีขาวเพียงผืนเดียวที่ใช้ในการคลุมตัว ก่อนที่จะเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าที่อยู่ไม่ห่างจากจุดที่เขายืนอยู่
ชายหนุ่มร่างเล็กได้หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมกางเกงขายาวสีดำสุภาพและก้มลงไปเปิดลิ้นชักล่างที่อยู่ภายใต้ตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเนคไทสีดำในลิ้นชักออกมาเพื่อที่จะนำไปใส่ในวันฝึกงานในวันนี้ จากนั้นเขาก็นำสิ่งที่พึ่งหยิบออกมาทั้งหมดมาวางเรียบไว้กับที่นอนเพื่อรอใส่หลังจากเป่าผมเสร็จ
"ฟู้ววววว...."
เสียงของเครื่องเป่าผมที่ถูกเจ้าของนิ้วเรียวยาวเปิดขึ้นเพื่อใช้ทำหน้าที่ในการเป่าผมของร่างเล็กให้แห้งสนิด ร่างเล็กใช้เวลาไม่นานในการเป่าผมให้แห้งและเมื่อผมแห้งสนิดแล้วเขาจึงเอื้อมมือไปถอดปลั๊กของเครื่องเป่าผมที่ถูกเสียบไว้อยู่ออก ก่อนที่จะก้มลงไปหยิบกางเกงขายาวสีดำที่วางไว้บนเตียงนอนมาใส่ให้เรียบร้อยและก้มลงไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมเนคไทขึ้นมาใส่ตามหลัง
"ตื้ดดด"..... "ตื้ดดด"..... "ตื้ดดด"....
เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนลิ้นชักไม้ข้างหัวเตียงได้ดังขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินอ้อมเตียงใหญ่เข้าไปหยิบขึ้นมาและมองดูรายชื่อที่อยู่บนหมายเลขโทรศัพท์ เมื่อเขารับรู้แล้วว่าเจ้าของหมายเลขโทรศัพท์ผู้นี้คือใครเขาจึงกดรับสายในทันที
"ครับแม่...." ร่างเล็กกดรับสายพร้อมทักทายผู้เป็นแม่ทันที
"เป็นยังไงบ้างไป๋ไปบริษัทของอานทีรึยัง....."
"ใจเย็นครับแม่....นี้พึ่งจะหกโมงครึ่งเองนะครับ"
ร่างเล็กถือสายพร้อมเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายข้างสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานและหยิบแฟ้มเอกสารสำคัญที่อยู่ข้างกันใส่เข้าไปในกระเป๋า
"ไปทำงานแล้วก็ทำตัวดีๆนะห้ามมีปัญหาเด็ดขาดแม่เกรงใจอานทีเค้า....."
"ครับ....แม่ แม่บอกผมเป็นพันครังแล้วนะ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับผมเดี๋ยวสักพักผมก็ออกไปแล้ว"
เมื่อจบการสนทนาร่างเล็กก็จัดการกดวางสายในทันที และเดินตรงไปที่ห้องครัวพร้อมเปิดตู้เย็นและหยิบขวดนมวัวรสจืดออกมาเปิดฝาและจัดการเทนมใส่แก้วพอประมาณจากนั้นเขาก็เดินเข้ามาที่ห้องโถงใหญ่พร้อมหยิบรีโมทโทรทัศน์ขึ้นมาเปิดเพื่อดูข่าวสารต่างๆในยามฟ้าแจ้ง....
"07:00 น."
ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาที่ค่อนข้างที่จะเริ่มสายแล้วสำหรับบริษัทใหญ่อย่างบริษัท อาร์เอส หรือบริษัทของคุณอานทีนั้นเอง ร่างเล็กได้หยิบโทรศัพท์ขนาดหน้าจอ 6.06นิ้ว ขึ้นมาเพื่อเปิดดูเวลา ก่อนที่จะเบิกตากว้างเพราะเขาไม่คิดว่าเวลาจะเดินเร็วขนาดนี้ ซึ่งนมในแก้วของร่างเล็กยังไม่หมดจากแก้วเลยด้วยซ้ำ เขารีบหยิบรีโมทโทรทัศน์ที่วางไว้อยู่ตรงหน้าขึ้นมาเพื่อกดปุ่มปิดและได้วิ่งไปที่โต๊ะทำงานในห้องนอนเพื่อหยิบกระเป๋าเอกสารสีดำ และไม่ลืมที่จะหยิบกุญแจรถเก๋งสีดำคู่ใจที่คุณพ่อและคุณแม่ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 18ปีเต็ม ไปด้วย
ร่างเล็กได้กดลิปที่อยู่ในชั้น14เพื่อลงมา ณ ชั้น1ของคอนโด เมื่อมาถึงเขาไม่รอช้าที่จะวิ่งจ้าไปที่รถเก๋งคันสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกลจากคอนโด เขาใช้เวลาไปเพียง15นาทีในการขับรถเพื่อตรงมาที่ทำงาน
"ขอโทษนะครับ...ตรงนี้จอดรถไม่ได้นะครับ...."
หลังจากที่เขาขับมาถึงที่ทำงานและกำลังจอดรถ แต่จู่ๆก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหรือที่เรียกว่า รปภ วัยกลางคนได้เดินเข้ามาเพื่อบอกให้ไป๋นั้นเปลี่ยนที่จอด
"ทำไมถึงจะจอดไม่ได้ล่ะครับ...ผมก็เห็นอยู่ว่าว่าง"
ไป๋ได้เอ่ยถาม รปภ ไปด้วยความสงสัยเพราะที่ ๆ เขาจอดอยู่ก็ล้วนแต่เป็นพื้นที่ส่วนกลางในการจอดรถของพนักงานของบริษัทนี้
"เอ่อ..."
รปภ วัยกลางคนได้แต่อ้ำอึ้งไม่ยอมพูดออกมา จนมีรถเก๋งคันสีขาวทะเบียนป้ายแดงได้ขับเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้าที่ไป๋และ รปภ วัยกลางคนคนนั้นยืนอยู่พร้อมกับลดกระจกลงต่ำเพื่อมองดูด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ปี้กกก ๆ ๆ !!!
เสียงของแตรรถเก๋งคันดังกล่าวได้ดังขึ้นมา 2-3 ครั้งก่อนที่เสียงของ รปภ จะรีบกล่าวขอโทษผู้หญิงในรถที่กำลังทำสีหน้าไม่พอใจอยู่ รปภ ได้หันมาขอร้องร่างเล็กอีกครั้งเพราะตนไม่อยากมีปัญหากับคุณพรอยมนว่าที่คู่หมั้นของเจ้าของบริษัทที่เขากำลังทำงานอยู่
ร่างเล็กจ้องมองไปที่ผู้หญิงในรถที่กำลังบีบแตรไม่หยุดเพื่อส่งสัญญานให้ไป๋ไปจอดที่อื่น จนตอนนี้ทุกคนในระแวกใกล้เคียงก็ต่างหันมามองทางต้นเสียงที่ดังขึ้นเป็นระยะไม่ยอมหยุด จนสุดท้ายหญิงสาวหุ่นดีผิวขาวผมรอนได้เปิดประตูรถเก๋งสีขาวและเดินลงมาหยุดอยู่ต่อหน้า รปภ
"นิ่!!! ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม? ว่าห้ามให้ใครมาจอดในที่ของฉันเด็ดขาด อยากตกงานรึไง!!"
"ขอโทษครับคุณพรอยมน..."
"นิ่!คุณ ช่วยให้เกียรติคุณลุงเค้าด้วยครับ..."
"แล้วนายเป็นใครมีสิทธิอะไรมาสั่งฉัน!!!"
ผมกำลังจะโต้ตอบกลับไปแต่ก็มีชายสูงขาวผมบอนแต่งตัวดูดีดูเข้มหล่อและสุขุมเดินเข้ามาขัดจังหวะไว้สะก่อน ชายคนนี้ก็คือคุณพอร์ชซึ่งเขาเป็นCEOของบริษัทนี้และก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของอานทีเพื่อนสนิทของพ่อและแม่ไป๋นั้นเอง
"มีอะไรกัน....."
เสียงเข้มที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่ทุกคนยืนอยู่ได้ดังขึ้น ทุกคนก็ต่างหันไปมองตามต้นเสียงก่อนที่พนักงานทุกคนจะรีบแยกย้ายกันออกไป ชายคนนี้เดินเข้ามายืนอยู่ต่อหน้าทั้งสาม เพื่อถามปัญหาที่เกิดขึ้น พรอยมนไม่รอช้าที่จะทำตัวน่าสงสารและเข้าไปเกาะแขนของคนตัวสูงพร้อมเอ่ยคำฟ้องให้แก่คนตัวสูงฟัง
"พอร์ชข๋าา.... ก็เด็กนี้มันมาแย่งที่จอดรถของพรอยอ่ะ พรอยขอร้องดีๆแล้วนะคะแต่เด็กนี้ก็ไม่ยอมถอยรถแถมยังมาว่าพรอยอีกอ่ะ"
"โอ๋โห๋!!... คุณเนี่ยแต่งเรื่องเก่งจังเลยนะครับ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าผมมาจอดก่อน ...."
"นิแก!!!...."
ไป๋ขมวดคิ้วพร้อมส่ายหน้าออกมาเบาๆและกำลังจะเดินหนีออกไปแต่ร่างสูงก็ได้เอ่ยคำสั่งให้ไป๋หยุด ก่อนที่จะหันไปพูดกับว่าที่คู่หมั้นของตน
"พรอยมนผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหม? ว่าที่จอดรถไม่มีคำว่าของใคร พื้นที่นี้เป็นพื้นที่ส่วนรวมใครมาก่อนก็มาสิทธิ์จอดก่อน"
ร่างเล็กยิ้มมุมปากออกมาอย่างสะใจ อย่างน้อยประธานบริษัทแห่งนี้ก็ไม่ได้เข้าข้างคู่หมั้นตัวเองจนไม่ลืมหูลืมตา
"แต่พอร์ชคะ!!...."
พรอยมนไม่มีโอกาสแม้แต่ที่จะได้พูดต่อให้จบประโยค คุณประธานบริษัทอย่างคุณพอร์ชก็พูดแทรกขึ้นมาสะก่อน
"ส่วนคุณ...ตามมาพบผมที่ห้องทำงานด้วย"
ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แต่ก็เดินตามคุณพอร์ตไปโดยไม่ปฏิเสธ แต่เขาก็มีแอบคิดในใจว่านี้พึ่งมาวันแรกก็จะโดนไล่ออกเลยหรอเนี่ย.... ทั้งสองคนเดินออกไปโดยที่ปล่อยให้หญิงสาวว่าที่คู่หมั่นของท่านประธานยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่คนเดียว.....
ตอนนี้ร่างเล็กที่กำลังเดินตามท่านประธานอย่างคุณพอร์ชเข้ามาในบริษัท ไม่ว่าจะเป็นแผนกไหน ๆ ก็เริ่มสนใจและหันมามองทั้งสองเป็นสายตาเดียว ไป๋ก็ไม่ได้สนใจใครหรืออะไรทั้งนั้นเค้าได้แต่เดินก้มหน้าก้มตามาตามคุณพอร์ชไปอย่างเงียบ ๆ แต่จู่ ๆ ร่างสูงก็หยุดชะงักขึ้นมาแบบกะทันหันจนร่างเล็กที่ไม่ทันจะได้ตั้งตัว ได้ชนไปที่แผ่นหลังอันใหญ่ของเขาไปเต็ม ๆ
"ตึ๊ก!!! โอ๊ย.....!!!!" ร่างเล็กได้แต่ลูบหน้าผากของตัวเองไปมาพร้อมขมวดคิ้วท้าชก
"เดินมองทางหน่อยสิ่ไม่ไช่มั่วแต่มองเท้าตัวเอง" คุณท่านประธานพูดออกมาอย่างหน้านิ่ง ๆ
ร่างเล็กได้แต่กัดฟันตัวเองพร้อมเบิกตากว้าง และกำลังที่จะตอบโต้กลับไปแต่คุณพอร์ชก็หันไปพูดกับพนักงานคนนึงสะก่อน
"เอ่อ..คุณทิพย์ช่วยตามผมไปที่ห้องทำงานด้วยนะครับ" ร่างสูงหันไปสนทนากับหญิงวัยกลางคนที่ใส่แว่นปากแดงผมรวบตึงและกำลังนั่งจดจ่ออยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นเลขาของเขา
" อ๋อ... ได้ค่ะ " หญิงคนที่พึ่งถูกท่านประธานเรียกในเมื่อสักครู่นี้ได้ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมนิ้วเรียวขยับแว่นที่หล่นมาจุกับจมูกโด่งให้เข้าที่และหันมาตอบรับผู้เป็นนายในทันที
จากนั้นทั้งร่างเล็กและพนักงานคนดังกล่าวก็ได้เดินตามร่างสูงเข้าไปในห้องทำงาน ซึ่งเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานห้องใหญ่ของท่านประธาน ร่างเล็กก็จ้องมองไปรอบห้องอย่างกับคนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและห้องก็สะอาดตามากๆ ร่างเล็กได้แต่คิดในใจไปว่า ชายสูงที่เดินนำเขามาไม่ได้เป็นคงจัดเองแน่ๆ และถ้าให้เดาอีกก็คงเป็นคุณคู่หมั้นของเขานั้นแหละเป็นคนจัดให้
เมื่อเข้ามาถึงร่างสูงก็ได้เดินอ้อมโต๊ะทำงานไปนั่งที่เก้าอี้หนังสีดำหรูดูแพงสมกับเป็นเก้าอี้ของCEOบริษัท
"นี้คุณทิพย์เลขาของผม แล้วนี้ไป๋เป็นเด็กฝึกงานใหม่ครับ..." ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังพร้อมใช้แขนเรียวยาวทั้งสองวางเรียบลงมาที่โต๊ะทำงานได้แนะนำระหว่างเลขาของเขาและร่างเล็กให้ทั้งสองรู้จักกัน
"เอ่อ.....สวัสดีครับคุณทิพย์" ร่างเล็กได้หันตัวไปทางที่หญิงวัยกลางคนได้ยืนอยู่และยกมือขึ้นพร้อมก้มหัวไหว้คนตรงหน้าอย่างสุภาพ
"สวัสดีค่ะ.....เอ่อ แต่ทุกครั้งที่เด็กฝึกงานเข้ามาทำงานบอสไม่ได้ให้เข้ามาที่ตึกนี้ไม่ใช่หรอคะ" หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะที่จริงแล้วเด็กฝึกงานจะอยู่คนละตึกกับพนักงานทั่วไป
"นี้แหละที่ผมจะบอก ผมอยากให้คุณทิพย์ช่วยพาไป๋ไปแนะนำให้ทุกคนรู้จักและอยากให้คอยสอนงานไป๋หน่อย ได้ไหมครับ"
"เอ่ออ..... " หญิงสาววัยกลางคนอ้ำอึ้งอยู่สักพัก
"คือไป๋เนี่ยเป็นลูกของเพื่อนสนิทป๊า....ผมเลยอยากให้ไป๋อยู่ในความดูแลของผม" ผู้เป็นนายของหญิงวัยกลางคนได้อธิบายต่อให้เขาได้เข้าใจ
"อ๋อค่ะ...แล้วบอสอยากให้น้องฝึกงานที่แผนกไหนคะ..."
" เอาเป็นแผนกอีเว้นท์ก็แล้วกัน"
"ได้ค่ะ....."
หลังจากจบการสนทนาระหว่างบอสและเลขา คุณพอร์ชก็สั่งให้เลขาของเขานั้นออกไปก่อน ก่อนที่จะลากสายตามองร่างเล็กที่ยืนนิ่งอยู่ต่อหน้า คุณพอร์ชได้ลุกขึ้นออกจากเก้าอี้เขาค่อยๆก้าวเท้าเดินมาใกล้ร่างเล็กอย่างช้าๆ ร่างเล็กค่อยๆใช้สายตาชำเลืองมองก่อนจะเอ่ยถามคุณท่านประธานของเขาออกมาอย่างใจกล้า
ท่านประธานจะทำอะไรครับ?!!!


Antithesis ตัวตนที่อยู่เหนือทุกสิ่งและทุกมิติมันนั้นสามารถทำลายทุกอย่างจนเหลือแต่ความว่างเปล่าได้แต่อยู่มาวันนึงมันก็พูดขึ้นมาว่า น่าเบื่อชะมัดไม่มีอะไรน่าสนุกๆเลยทำไรดีน้าการทำลายOuterverseก็เริ่มเบื่อๆแล้วสิ จริงสิลองสุ่มเลือกเผ่าพันธุ์มาสักเผ่าพันธุ์นึงดีกว่า ได้มนุษย์งั้นหรอน่าสนุกดีเอามาฝึกแล้วค่อยส่งไปเกิดใหม่ดีกว่า
ตัดไปที่มนุษย์ที่มันสุ่มได้
ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ มนุษย์วัย 23 ปี เขาเป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดาคนนึงที่ไม่สนใจเรื่องความรักไม่สนอะไรทั้งสิ้นแต่วันนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเพราะระหว่างที่เขาเดินทางจะไปทำงานไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงเลือกที่จะขอนั่งรถบรรทุกคันนึงพาไปส่งที่บริษัทของเขาแต่ทันใดนั้นระหว่างที่เขานั่งอยู่ อยู่ดีๆคนขับก็หายไปแล้วทำให้รถบรรทุกพุ่งชนข้างทางทำให้เขานั้นเสียชีวิต
หลังจากนั้นเขาฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเขาอยู่ในที่ๆมีแต่สีขาวโล่งๆ แต่อยู่ได้มีเสียง เสียงนึงดังขึ้นบอกว่าที่นี่คือ Anti void พอเขาได้ยินเขาได้หันไปทำให้เขาได้พบกับ Antithesis
Antithesis ได้บอกเขาอีกว่าเจ้านั้นได้ตายไปแล้วแต่ว่าข้าจะให้เจ้ากลับไปมีชีวิตได้แต่ไม่ใช่โลกเดิมแต่เป็นอีกโลกนึงเจ้าจะไปไหมล่ะทางฝั่ง ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ ได้ตอบว่าถ้าผมไม่ไปจะทำไงหรอครับ Antithesis บอกต่อว่า ข้าก็จะทรมานเจ้าไปตลอดกาลก็แค่นั้น คำตอบนี้ทำให้ ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ รีบตอบว่าจะไปทันที Antithesis ก็บอกว่า ดีแต่ก่อนเจ้าจะไปข้าจะฝึกให้เจ้าที่นี่ก่อน
แล้วก็ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนกี่ปีก็ตามเจ้าก็จะไม่แก่ขึ้นเอาล่ะมาเริ่มฝึกกันเถอะ


หึในที่สุดเจ้าก็มีพลังทำลายในระดับuniverseได้สัก2ถึง3universeแล้วสินะยินดีด้วยข้าจะส่งเจ้าไปที่Outerverseที่เทพที่ปกครองคือเทพแห่งมังกรจะเป็นเทพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของที่นั่นพอไปถึงก็ไปขอให้พวกนั้นเลือกโลกที่เจ้าจะไปอยู่แล้วกัน
ณ ดินแดนแห่งเทพมังกร
เฮ้ยแกเจ้ามนุษย์แกเป็นใครถึงมาที่นี่ได้ ข้าชื่อ ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ ถูกท่านAntithesisส่งมาที่นี่ครับเขาบอกให้ข้าไปคุยกับเทพแห่งมังกรว่าจะให้ข้าลงไปอยู่ที่โลกไหนน่ะครับ
ว่าไงนะท่านAntithesisท่านเทพที่อยู่เหนือเทพอยู่เหนือทุกอย่างงั้นหรอ
ใช่ครับ
อือ.... ได้เจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวข้าไปบอกเทพแห่งมังกรแปปนึง
ได้ครับ
ณ บัลลังก์ของเทพแห่งมังกร
ท่านเทพแห่งมังกรครับมีมนุษย์ที่ท่านAntithesisส่งมาให้พวกเราเอาเขาไปเกิดใหม่ครับ
ว่าไงนะ!ท่านAntithesisงั้นหรอทำไมท่านต้องให้พวกเราทำด้วยในเมื่อท่านก็ทำเองได้แท้ๆ
ก็ใช่สิครับ ว่าแต่ตอนนี้พวกเราต้องทำไงกับมนุษย์นั่นดีครับ
เอาเป็นว่าถ้าท่านAntithesisส่งมาก็คงต้องไม่ธรรมดาเพราะงั้นให้เขาเข้ามาเถอะ
โอเคเจ้ามนุษย์ตามข้ามาได้เลยท่านเทพแห่งมังกรต้องการพบเจ้า
ครับ
จากนั้น ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ ก็เดินตามมังกรที่เขาเจอตนนี้ไป
โห! สุดยอดที่นี่โคตรอลังการเลยพึ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้ครั้งแรกเลยนะเนี่ยสุดยอดจริงๆ
(ในตอนนี้ ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ ได้เข้ามาในบัลลังก์ของเทพมังกรและตื่นเต้นกับความอลังการของบัลลังก์ของเทพมังกรอยู่ แต่ทันใดนั้น! ก็ได้มีเสียงๆนึงดังขึ้นมา)
นี่เจ้ามนุษย์ตัวจิ๋ว เจ้าถูกท่านAntithesis ส่งมาหาข้างั้นหรอ


เฮ้ย! ข้าบอกให้หลบให้ได้ไง ขอโทษครับ ข้าอุส่าใช้พลังระดับที่ร่างกายเจ้าจะไม่เจ็บนะเว้ย แต่พลังที่ท่านใช้มันเป็นแบบติดตามนี่ครับแล้วผมจะหลบยังไงครับ นั่นมันก็แค่ข้อแก้ตัวเท่านั้นเจ้าแค่หลบแล้วก็ทำลายมันก็จบ แต่ท่านครับข้ายิงพลังไม่ได้นะครับ ไอ้บ้านี่เจ้าก็ฝึกร่างกายไปหลบไปสิง่ายแค่นั้นเอง มันง่ายที่ไหนกันครับเดี๋ยวผมก็ตายหรอกครับ จะกลัวทำไมถึงตายเดี๋ยวข้าก็ฟื้นคืนชีพให้อยู่ดี เพราะงั้นเลิกพูดแล้วไปฝึกต่อซะ
ครับอาจารย์
(ถึงตัว ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ จะพูดงั้นแต่ก็ยังคงหลบไม่ได้อยู่ดี Antithesis เริ่มรู้สึกอนาถกับความสามารถของ ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ)
นี่เจ้ามนุษย์เดี๋ยวข้าจะเปลี่ยนการฝึกให้เจ้า
Antithesis ได้พูดขึ้นว่าข้าจะให้เจ้าฝึกใช้เวทก่อนดีกว่าเพราะเจ้าดูอ่อนแอเกินไป Antithesisได้ทำการดีดนิ้วทำให้ ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ มีมานาขึ้นมา
จากนั้น Antithesis ก็ได้ ซัมม่อนปีศาจตัวนึงขึ้นมาเป็นเป้าให้ฝึกยิ่ง Antithesis บอกอีกว่าเจ้าปีศาจตัวนี้เจ้าจะโจมตียังไงก็ไม่เข้าหลอกเพราะเจ้าอ่อนแอไงหล่ะ
ทางตัว ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ รู้สึกอารมณ์เสียแต่ก็ยอมรับเพราะเขาอ่อนแอจริงๆ
ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ ได้โจมตีใส่ปีศาจตัวนั้นไปเรื่อยๆไม่ว่าจะผ่านไปกี่วันกี่เดือนกี่ปีก็ตามพอ Antithesis เริ่มเห็นว่าดูเก่งขึ้นแล้วก็บอกว่านี่มาเปลี่ยนเป็นฝึกต่อสู้กันดีไหม
ทันใดนั้นปีศาจที่อยู่นิ่งๆมาตลอดก็เริ่มขยับตัวพุ่งเข้าไปต่อย ฮาชิโมโตะ ฮารุกิ อย่างรวดเร็วโดยที่ตัวของ ฮาชิโมโตะ ฮารุกิมองไม่ทันแม้แต่น้อยส่วนทางของ Antithesis ก็ยิ้มขึ้นมาแล้วบอกว่าน่าสนุกขึ้นมาหน่อย


ฉันชื่อว่า ลิเวีย คาร์เตอร์ เป็นลูกสาวของผู้นำตระกูลดยุคคาร์เตอร์ที่เป็น1ใน3ตระกูลดยุคที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักร นอกจากความแข็งแกร่งแล้วตระกูลดยุคคาร์เตอร์ยังมีเงินเยอะที่สุดอีกด้วยเหนือไปกว่าสิ่งใดผู้นำตระกูลดยุคคาร์เตอร์นั้นยังมีหน้าตาหล่อเหลามีผมสีเงินดวงตาสีแดง แต่ถึงเขาจะหล่อยังไงเขาก็มีนิสัยที่น่ากลัวขนาดที่ว่าเด็กแค่เห็นเขาก็ร้องทันที(ท่านพ่อน่าสงสารจัง)และเมื่อวานนี้ท่านพ่อก็เกิดอยากมีลูกขึ้นมาทำให้ท่านได้มาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วได้เจอกับฉันที่มีตาสีแดงท่านพ่อได้บอกฉันว่าฉันคือสายเลือดของตระกูลคาร์เตอร์ เพราะตาสีแดงคือลักษณะเฉพาะของคนในตระกูลพอพวกครูในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้ยินก็ช็อคกันหมดแต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อเพราะหลับไปก่อน
พอฉันตื่นมาอีกทีก็ตอนอยู่ที่หน้าคฤหาสน์บนรถม้าแล้วหลังจากนั้นท่านพ่อก็พูดว่านี่ลงได้แล้วท่านยื่นมือมาออกมาแล้วก็อุ้มฉันไปแล้วก็เดินเข้าคฤหาสน์ไปทั้งแบบนั้นเข้าไปก็เจอการต้อนรับที่มีคนยืนเรียงกันเป็น2ทางพวกเขาพูดว่ายินดีต้อนรับกลับครับ/ค่ะท่านดยุคแล้วท่านพ่อก็เดินไผแล้วก็พาฉันเข้าห้องๆนึงท่านพ่อบอกว่าที่นี่คือห้องนอนของฉันแล้วบอกอีกว่านอนได้แล้วล่ะลูกสาวตัวน้อยแล้วฉันก็หลับไปแล้วพอตื่นมาตอนเช้าพวกพี่สาวใช้บอกว่าไปอาบน้ำได้แล้วค่ะคุณหนู พออาบน้ำเสร็จพวกพี่สาวใช้ก็แต่งตัวให้พวกพี่สาวใช้บอกว่าฉันน่ารักมากด้วยล่ะ จากนั้นฉันก็ไม่หาท่านพ่อเพื่อกินอาหารเช้า อาหารเช้าอร่อยมากๆท่านพ่อป้อนให้ทานด้วยล่ะ
ระหว่างที่กินอาหารเช้าอยู่ท่านพ่อบอกว่าเดี๋ยวกินเสร็จแล้วออกไปซื้อเสื้อผ้าข้างนอกกันไหม ฉันตอบกลับไปว่าได้ค่ะท่านพ่อ(ท่านพ่อยิ้มกลับมาให้)
จากนั้นท่านพ่อก็อุ้มขึ้นรถม้าแล้วก็ให้นั่งอยู่แต่บนตักของท่านไม่ให้ไปนั่งตรงอื่นพอถึงร้านขายเสื้อผ้าท่านพ่อก็อุ้มฉันแล้วลงจากรถม้าแล้วยังอุ้มเข้าร้านขายเสื้อด้วยล่ะพอเข้าไปก็เจอคุณป้าคนนึง


อือคุณป้าพูดว่า "โอ๊ะ!" ท่านดยุคมาทำอะไรที่ร้านขายเสื้อร้านนี้หรอคะ ท่านพ่อพูดว่า "พอดีมาหาชุดให้ลูกสาวน่ะครับ" คุณป้าพูดต่อว่า "ลูกสาว อ๋อ คุณหนูที่น่ารักคนนี้สินะคะสีตาเหมือนท่านดยุคมากเลยนะคะส่วนสีผมคงได้มาจากท่านดัชเชสสินะคะ" ท่านพ่อพูดว่า "ใช่ได้มาจากเธอคนนั้นนั่นล่ะ" งั้นท่านดยุคคะง้นให้คุณหนูมานี่สิคะเพราะต้องวัดขนาดตัวนิดหน่อย ฉันเลยบอกว่า "ได้ค่ะ" จากนั้นก็ได้ลองหลายชุดแล้วเอามาให้ท่านพ่อดูแต่ท่านพ่อนิ่งมากๆเลย ฉันเลยบอกว่าแค่ชุดเดียวก็ได้ค่ะ แต่ท่านพ่อพูดว่า "ขอซื้อชุดทั้งหมดที่ฉันได้ลอง" ฉันตกใจมากเลยล่ะไม่คิดว่าท่านพ่อจะพูดแบบนี้ ต่อจากนั้นท่านพ่อก็อุ้มฉันแล้วก็ไปดูร้านเครื่องประดับแล้วถามว่า "จะเอาอันไหนล่ะ" ฉันเลยขอไปเดินดูก่อนแล้วไปเห็นสร้อยคอเส้นนึงมันสวยมากเลยฉันเลยยืนจ้องสักพักท่านพ่อเห็นเลยอุ้มฉันขึ้นมาแล้วถามว่าอยากได้หรอฉันเลยพยักหน้า ท่านพ่อหันไปแล้วบอกว่าขอซื้อสร้อยเส้นนี้จากนั้นท่านพ่อก็เดินออกจากร้าน(โดยที่อุ้มฉันอยู่)แล้วหลังจากนั้นไม่ว่าจะไปร้านไหนท่านพ่อก็อุ้มฉันไว้ตลอด
พอเริ่มเย็นท่านพ่อก็พาขึ้นรถม้าเพื่อพากลับคฤหาสน์ ตอนอยู่บนรถม้าฉันรู้สึกเหนื่อยมากๆเลยหลับไปแล้วจากนั้นท่านพ่อก็ปลุกฉันแล้วบอกว่า"ถึงแล้ว" และยังบอกต่ออีกว่า "เดี๋ยวพ่ออุ้มลงเอง" แล้วฉันก็พูดว่า "ค่ะ" แล้วท่านพ่อก็อุ้มฉันลงจากรถม้าแล้วก็เดินเข้าคฤหาสน์ไปจากนั้นพวกพี่สาวใช้ก็พาฉันไปอาบน้ำแล้วก็แต่งตัวให้ใหม่แล้วก็พาฉันไปกินมื้อเย็นกับท่านพ่อล่ะตอนกินอยู่ฉันเห็นท่านพ่อดูไม่ค่อยกินเท่าไหร่ฉันก็เลยบอกท่านพ่อว่าทำไมไม่กินหรอคะ ท่านพ่อยิ้มแล้วบอกว่า"แค่เห็นลูกกินอย่างสดใสก็ดีใจแล้วล่ะ" ฉันก็เลยพูดว่า"ท่านพ่อจะให้หนูกินคนเดียวไม่ได้นะท่านพ่อต้องกินด้วยสิจะได้มีแรงมาเล่นกับหนูอะ" ท่านพ่อยิ้มแล้วตอบกลับมาว่า"ถ้าลูกสาวอยากให้พ่อกินพ่อจะกินให้ก็ได้" จากนั้นฉันกับท่านพ่อกินกันเสร็จท่านพ่อก็อุ้มฉันที่เริ่มง่วงพาไปที่ห้องนอนของฉันแล้วก็วางฉันลงบนเตียงและห่มผ้าให้แล้วก็บอกฉันว่า"ฝันดีนะลูกสาวตัวน้อย"


คุณหนูตื่นได้แล้วนะคะ ไม่อ่าวยังไม่อยากตื่น คุณหนูต้องตื่นแล้วไปกินอาหารเช้ากับนายท่านสิคะ ท่านพ่อหรอ ค่ะตื่นแล้วค่ะรีบไปหาท่านพ่อกันเถอะ เดี๋ยวก่อนค่ะคุณหนู คุณหนูต้องไปอาบน้ำก่อนนะคะ ก็ได้ค่ะ
ตอนอาบน้ำ
คุญหนูเนี่ยน่ารักจริงๆนะคะ งืออออออตอนนี้หนูไปหาหาพ่อได้แล้วใช่ไหมคะ ใช่ค่ะคุณหนู งั้นหนูไปแล้วนะ
แต่อย่าวิ่งนะคะ ค่าาาาา
ห้องอาหาร
ท่านพ่อคะ ลูกสาวผู้น่ารักของพ่อมาแล้วสินะ มานั่งนี้เร็วสิ ค่ะท่านพ่อ
อือออออ(ความคิดในหัวของ ลิเวีย : ทำไมเก้าอี้มันสูงจังเลยขึ้นไม่ได้อ้าาา)ส่งสายตาไปหาท่านพ่อ
นี่ลูกพ่อให้พ่อช่วยอุ้มไหม ได้ค่ะท่านพ่อ
(จากนั้นลูเฟียส คาร์เตอร์ ก็อุ้มตัวของลิเวียให้นั่งเก้าอี้ ลืมบอกไป ลูเฟียส คาร์เตอร์ นี่ชื่อของท่านดยุคนะขอโทษที่พึ่งมาบอกนะครับ)
เป็นไงลิเวียอร่อยไหม ค่ะอร่อยมากเลยค่ะ งั้นหรอ(เดี๋ยวคงต้องเพิ่มเงินเดือนให้หัวหน้าเชฟแล้วสินะ)
แล้วลูกอยากกินอะไรอีกไหม ไม่แล้วค่ะตอนนี้อิ่มแล้วค่ะ งั้นตอนนี้อยากทำอะไรล่ะ อยากไปปิกนิกค่ะ ปิกนิกงั้นหรอ...เอาสิลูกสาวที่น่ารักของพ่อเดี๋ยวไปพรุ่งนี้เลยนะ ค่ะท่านพ่อ
ตอนกลางคืน
พรุ่งนี้จะไปปิกนิกกับท่านพ่อจะสนุกไหมนะตื่นเต้นจังเลย


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


"อื้อ! ทำไมปวดหัวแบบนี้นะ"
เสียงบ่นอู้อี้ดังขึ้นพร้อมกับตาสวยที่พยายามเปิดขึ้น แต่พอมองไปรอบๆ มันกลับไม่ใช่ห้องของตัวเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมทันที
"ห้องใครวะ!!" เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ
"ห้องกู" เสียงเรียบเย็นเฉียบตอบออกมาจนคนฟังถึงกับขนลุก ก่อนจะหันกลับมาที่ต้นเสียง เธอกะพริบตาถี่ๆ มองเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันเกือบสามปี ตั้งแต่จบมัธยมอีกฝ่ายก็ไปเรียนต่อเมืองนอก
"ไอ้ทิว มึงมาได้ไง"
"หึ! ถ้ากูไม่มาเมื่อคืนมึงคงได้ผัวเป็นโขยงแล้วมั้ง ดื่มไม่เป็นยังจะอวดเก่งอีกนะ"
"ไม่เป็นก็ต้องหัดสิ ไม่งั้นจะคอแข็งได้ไง"
จบคำพูดข้างๆ คูๆ ของแพรไหม ทิวากรก็ใช้นิ้วจิ้มลงที่หน้าผากเนียนของเพื่อนสาวทันที ไม่เจอกันแค่สามปีอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปมากจนเขาแทบจำไม่ได้ ถ้าเพื่อนในกลุ่มไม่บอกก็คงไม่รู้แน่ ใครจะคิดว่ายายแว่นหนาเตอะ จะกลายมาเป็นสาวฮอตได้ขนาดนี้
"ไปอาบน้ำตัวเหม็นแต่เหล้า"
"ไม่เป็นไรเดี๋ยวกลับไปอาบที่ห้อง ขอบใจนะที่พากลับ ว่าแต่มึงไม่ได้ทำอะไรกูใช่ป่ะ"
"หึ! ทำหรือเปล่าดูไม่ออกเหรอ หรือว่า"
ทิวากรพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เขาโน้มตัวลงมาหาเพื่อนสาวซึ่ง จู่ๆ เธอก็หน้าแดงขึ้นมาเสียดื้อๆ
"ถอยเลยกูจะไปอาบน้ำ" มือเล็กผลักไปยังอกแกร่งที่มันขยับเข้าใกล้ จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ร่างเพรียวซึ่งยังอยู่ในชุดเดรสสีขาวขับผิวจนน่ามอง ยืนหันซ้ายขวาอยู่ปลายเตียง
ก่อนจะมองกลับมายังเพื่อนหนุ่มที่จ้องเธออยู่ นิ้วเรียวชี้ไปยังห้องน้ำเป็นคำตอบ แพรไหมพาตัวเองเข้าไปขลุกอยู่ในนั้นนานเกือบครึ่งชั่วโมง เพราะอดตื่นเต้นไม่ได้ที่ได้พบกับคนของใจอีกครั้ง ทั้งที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นกันอีกแล้ว เพราะข่าวล่าสุดเขากำลังจะหมั้น และนั่นมันทำให้เธอเริ่มพาตัวออกมาจากกรอบที่เคยสร้างเอาไว้
แต่วันดีคืนดีก็มาอยู่บนเตียงเดียวกับเขาซะงั้น แบบนี้จะไปต่อยังไงได้ อุตส่าห์คิดว่าตัดใจได้แล้วแท้ๆ พอเจอหน้าถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ทิวากรยังคงเหมือนเดิม พูดคุยอย่างที่เขาเคยเป็น
"เอาไงดี กลับคอนโดเลยดีกว่า"
เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอก็เปิดประตูออกมา ใบหน้าที่ล้างเครื่องสำอางออกมันดูต่างจากตอนเข้าไปมาก เพราะไม่แต่งนั้นดูจะสวยกว่าเวลาแต่งเยอะ ทำเอาคนที่นั่งรอใช้ห้องน้ำถึงกับชะงักนิ่งไป
เขามองสำรวจเพื่อนที่เคยสนิทที่สุดราวกับคนแปลกหน้า มันคงเป็นอย่างนั้นเพราะอีกฝ่ายเปลี่ยนไปมาก มากจริงๆ เขาจ้องจนแพรไหมทำอะไรไม่ถูก
"เอ่อ กูจะกลับแล้ว ขอบคุณอีกครั้งนะ"
"นั่งรอเดี๋ยวไปส่ง"
"เห้ย! ไม่เป็นไรกูกลับเองได้"
"แพรไหม เดี๋ยวกูไปส่ง" ทิวากรกดเสียงใส่อีกฝ่าย จนเธอยิ้มแห้ง และเดินมานั่งที่เตียงเพื่อรอเขา ไม่นานคนหล่อในใจเธอก็ออกมา พร้อมกับผ้าเช็ดตัวที่ผูกเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เธอกลัวว่ามันจะหลุดลงมาเหลือเกิน
แต่ที่ดึงดูดสายตาได้มากก็ตรงซิกแพกที่มันมาเป็นลอนจนน่าลูบนั้นต่างหาก ไหนจะขนที่มันขึ้นยาวเป็นแพไล่ลงมาจนถึงปมผ้าอีก ลำคอระหงตอนนี้มันเคลื่อนตัวเหมือนคลื่นน้ำ เป็นเพราะแพรไหมอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายในตอนมองสำรวจหุ่นมึงแบบของเเพื่อนที่เคยสนิท
"มองอะไรนักหนา ไม่เคยเห็นหุ่นผู้ชายหรือไง"
แพรไหมได้สติหันหนีทันที แต่สิ่งที่ไม่ลืมก็คือการส่ายหัวเป็นคำตอบ ส่วนมากก็ดูแต่ในโซเชียลนั่นแหละ
คิ้วหนาขมวดเป็นปม ก่อนเขาจะยกยิ้มเมื่อเห็นอาการของเพื่อนสาว แล้วจึงเดินไปแต่งตัวอีกด้านซึ่งมีตู้เสื้อผ้ากั้นไว้เป็นสัดส่วน เรียกได้ว่าห้องที่เขาอยู่นี้มันใหญ่มาก ยังไม่รวมถึงด้านนอกที่แพรไหมคิดว่ามันคงเป็นส่วนของห้องรับแขกนั่นแหละ
"ใส่ไว้เดินออกไปทั้งอย่างนี้คนอื่นคงคิดว่าฉันหิ้วผู้หญิงกลางคืนมาแน่"
"แล้วปกติมึงไม่ได้พามาที่นี่เหรอ"
แพรไหมเอ่ยถามในขณะที่สวมเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่าย
"กูไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาในที่ส่วนตัว"
เธอชะงักแขนที่กำลังสอดเข้าไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบทำตัวตามปกติ แล้วเดินตามร่างสูงออกไป เพียงเท่านั้นก็ได้เห็นถึงความโอ่อ่าของที่นี่ มันกว้างเรียกว่ากว้างมากๆ คงเกือบทั้งชั้นเลยมั้งสำหรับที่นี่ เธอกวาดตามองรอบตัวเฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ราคาคงหลักแสนหลักล้านทุกชิ้น
"รวยเวอร์" ถ้อยคำที่มันดังขึ้นในใจเธอตอนนี้ แต่ก็ยังก้าวเท้าตามอีกฝ่ายไปจนถึงประตูห้อง
"เอามือมานี่" เขาสั่งเธอราวกับเจ้านาย
"ทำไม?" แพรไหมยังคงถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย แต่ก็กระจ่างเมื่อเขาดึงมือเธอ และจับนิ้วกดลงยังเครื่องแสกน เพียงเท่านั้นสาวสวยก็เข้าใจได้ทันที
"เผื่ออยากมาที่นี่อีก"
เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเปิดประตูเดินนำออกไป ทิ้งให้แพรไหมยังคงคาใจอยู่อย่างนั้น เพราะเมื่อกี้เขายังบอกไม่ชอบให้ใครมายุ่งในที่ส่วนตัวอยู่เลย จนทั้งคู่เข้ามาในลิฟต์แล้วนั่นแหละถึงได้สติตอนที่เจอกับพนักงานคอนโด
เพราะนิติบุคคลซึ่งพาลูกค้าขึ้นมาดูห้องพักทักทั้งคู่ขึ้น เมื่อเจอหนุ่มสาวและเธอรู้จักดีอยู่ในลิฟต์ที่ลงมาจากชั้นบนด้วยกัน จึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย
"คุณทิวากรตื่นเช้าจังนะคะ น้องไหมจะไปไหนแต่เช้าคะเนี่ย ไหนว่าวันนี้ไม่มีเรียน"
ศิริผู้ดูแลเอ่ยถามขึ้น ทำให้แพรไหมถึงกับขมวดคิ้วสงสัย ซึ่งไม่ต่างจากคนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างๆ
"พี่มาอยู่นี่ได้ไงคะ" เธอถามออกไปอย่างงงๆ
"น้องไหมทำไมถามแบบนี้ พี่ก็ทำงานอยู่ที่นี่ทุกวัน นี่เมื่อคืนดื่มหนักจนจำไม่ได้เหรอว่ากลับมาที่คอนโดแล้ว"
พอได้ยินแบบนั้นเธอก็รีบสำรวจสิ่งรอบข้างทันที พอดีกับหันมาเจอเพื่อนยืนกอดอกมองอย่างจับผิด เมื่อมองทุกอย่างดีแล้ว สาวสวยก็หน้าแดงจนถึงหูทันที แต่มันก็ไม่ทันแล้วเพราะลิฟต์ลงมาถึงข้างล่างจนต้องออกมายืนงงต่อ
"ไหมคงดื่มมากไปจริงๆ งั้นกลับขึ้นไปเลยดีกว่า"
"อย่าพึ่ง กูหิวไปนั่งเป็นเพื่อนหน่อย"
"สภาพนี้ยังจะให้ไปนั่งด้วยเหรอ"
"นี่น้องสองคนรู้จักกันด้วยเหรอคะ"
ศิริถามในสิ่งที่สงสัยทันที เพราะตะหงิดใจตั้งแต่ลิฟต์เปิดออกมาแล้วทั้งคู่อยู่ด้วยกัน เพราะมันเป็นชั้นส่วนตัวที่มีแค่ทิวากรใช้เท่านั้น หรือไม่ก็คนสนิทของเขาซึ่งวันนี้ก็นั่งรออยู่ด้านล่างเหมือนทุกวัน
"แพรไหมเป็นเพื่อนตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมครับ แยกกันตอนเรียนมหาลัย ตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนเหมือนเดิม"
คนฟังถึงกับเบ้ปากใส่ไปหนึ่งที
"เชอะ! ไม่เห็นต้องย้ำเลยว่าเป็นแค่เพื่อน ฉันเลิกชอบคุณมึงไปแล้วย่ะ ขาอ่อนฉันก็ไม่ได้เห็นหรอก"
คนสวยมัวแต่ตอบคำถามเพื่อนในใจ จนไม่ทันสังเกตว่าเขายืนมองสีหน้าเธออยู่ พร้อมกับริมฝีปากที่ยกขึ้นหนึ่งข้างตามปกติที่เขาชอบทำ ก่อนจะดึงแขนเล็กให้ตรงไปที่คาเฟ่ของคอนโด ซึ่งช่วงเวลานี้ก็มีคนวัยทำงานและนักศึกษาที่ตื่นเช้ากำลังดื่มด่ำกับรสชาติของกาแฟในช่วงวันหยุด
"อุ๊ย! นั้นคุณทิวากรเจ้าของคอนโดนี่หน่า"
"จริงด้วย เห็นว่ากลับมารับช่วงต่อจากคุณพ่อที่เสียไป"
"แต่น่าเสียดายที่มีคู่หมั้นแล้ว"
เสียงจากนักศึกษาสาวสามคนซึ่งนั่งอยู่มุมหน้าต่างซุบซิบกันจนมันดังถึงโต๊ะข้างๆ
"แหม! มึงไปอยู่ไหนมานังแจน เขาถอนหมั้นกันแล้วจ๊ะ เห็นว่าผู้หญิงทนความเย็นชาไม่ไหว เพราะนอกจากเรียนคุณทิวากรก็ไม่สนใจอย่างอื่นเลย"
"แน่ใจนะว่าข่าวไม่ผิด"
"ชัวร์! จ้า ไม่งั้นเขาจะเรียนจบภายในสองปีครึ่งได้ไง แม่คนนั้นก็ใจร้อนเกิ้น รออีกสักหน่อยก็ไม่ได้ เห็นไหมพอเขาเรียนจบก็กลับมาช่วยธุรกิจที่บ้าน"
"จริงด้วย ตระกูลนี้โคตรรวย"
เสียงของสามสาวพูดคุยกันยังไม่จบแค่ตรงนี้ ยังลามไปถึงคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับหนุ่มหล่อที่พวกเธอพูดถึงอีก เพราะต่างก็รู้จักดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
"แล้วพี่แพรไหมมากับคุณทิวากรได้ยังไง ดูจากการแต่งตัวเหมือนพึ่งจะตื่นด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าหิ้วกันมาหรอกนะ"
เสียงของสามสาวดังขึ้นจนคนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ต้องลุกขึ้นมาตักเตือนพวกเธอเสียหน่อย ไม่งั้นคงเลยเถิดแน่
"แพรไหมเธอไม่ได้ถูกทิวากรหิ้วมาหรอก แต่ทิวากรมันอุ้มกลับห้องมาด้วยต่างหาก เพราะเธอเป็นเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวของเขา ที่คบกันมาตั้งแต่ประถมจนถึงเดี๋ยวนี้ เพราะฉะนั้นพูดจาอะไรควรให้เกียรติคนเพศเดียวกันด้วยนะครับ และอีกอย่างเธอก็เป็นเพื่อนของผมคนหนึ่งเหมือนกัน การที่คุณพูดจาไม่ให้เกียรติเพื่อนผมแบบนี้ควรต้องทำยังไงดีครับ"
อาทิตย์ หรือซัน เพื่อนสนิทอีกคนของแพรไหม จึงไม่แปลกที่เขาจะหงุดหงิดเมื่อมีคนเอ่ยถึงเพื่อนแบบนี้ ตอนแรกก็กะจะลุกไปตั้งแต่สองคนนั้นนั่งลง แต่พอได้ยินเสียงสาวสาวหน้าตาดีพูดขึ้นก็เลยต้องนั่งต่อ ปล่อยให้คนสนิทอีกคนของทิวากรเดินไปหาทั้งคู่แทน
"ขอโทษนะคะเราไม่รู้จริงๆ"
"ระวังจะถูกทัณฑ์บนที่มหาลัยไม่รู้ตัวนะครับ"
ที่พูดแบบนี้ก็เพราะอาทิตย์คือทายาทมหาลัยที่พวกเธอเรียนอยู่ และเขาก็นั่งตำแหน่งบริหารโดยที่ไม่มีใครรู้ พอขู่อีกฝ่ายจบก็เดินไปหาเพื่อนสนิททั้งสองทันที
"กว่าจะลงมาได้นะมึงสองคน เสร็จกันไปกี่น้ำแล้ว"
"กูยังไม่ได้อาบน้ำเลย"
คำตอบของเพื่อนสาวทำเอาคนที่ชอบทำหน้านิ่งถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ ไม่ต่างจากอาทิตย์และเก่งคนสนิทของทิวากรที่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเช่นกัน
"เป็นบ้าอะไรกันพวกมึงเนี่ย อยู่ๆ ก็หัวเราะ พี่เก่งก็เป็นไปกับเขาด้วยนะคะ"
แพรไหมมองค้อนสามหนุ่มที่ดูเหมือนจะเห็นคำพูดเธอเป็นเรื่องตลก ก็ใครมันจะไปเข้าใจความหมายที่เพื่อนชายสื่อล่ะ ก็เธอมันออกจะใสซื่อกับเรื่องพวกนี้ แม้จะขัดกับบุคลิกเวลาออกเที่ยวก็เถอะ แต่ทุกครั้งที่ไปจะต้องมีอาทิตย์อยู่ด้วย ถ้าเขาไม่ว่างก็คือหน้าที่ของลูกน้องคนสนิทอย่างภพภูมิที่จะคอยเก็บเธอต่อถ้าหากเมา
# นิยายเรื่องนี้เป็นแนวอ่านง่ายไม่ซับซ้อนอะไร มีแค่ 15 ตอนนะทุกคน ออกแนวพระเอกกินจุ กินบ่อย เห็นหน้าเป็นต้องกิน ใครไม่ชอบแนวนี้ผ่านได้นะ
#ฝากกดใจด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า