นายเองได้ลงมาจุติในโลกมนุษย์แต่ด้วยการที่ลงมาจุติจึงทำให้จำพระเอกไม่ได้ จึงผิดสัญญารักต่อพระเอกว่าจะรักพระเอกเพียงผู้เดียว จึงทำให้นายเอกได้กลับไปบนสวรรค์และด้วยความที่จำความไม่ได้จึงทำให้อะไรไม่ถูและดูซื่อบื่อไปกว่าเดิม เมื่อก่อนนางเอกเก่งมากในบนสวรรค์แต่วันนี้แค่เห็นกระบี่ก็วิ่งไปวิ่งมาเหมือนคนวิปลาสบนสวรรค์ ส่วนพระเอกจากมารตัวร้ายอย่างเค้ากลับหันมาทางฝึกบำเพ็ญเพียรเป็นเทพเซียนให้ตนเป็นเทพเซียนบนสวรรรค์ เพื่อที่จะได้พบเจอกับนางเอกอีกครั้ง แต่ต่อฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างไร ในตัวของพระเอกก็ยังมีวิชามารหลงเหลืออยู่ พระเอกจึงคิดว่าจะไปชิงตัวนางเอกนายเอกมา แต่ความที่พระรองก็ต้องการนางเอกเช่นกัน จึงทำให้เกิดศึกสงครามระหว่างสวรรค์และก็เผ่ามารปีศาจ ระหว่างที่เกิดศึกอยู่นั้นนางรองที่ได้ยินว่าพระเอกเปิดศึกกับสวรรค์จึงรีบไปหาพระเอกทันที แต่สุดท้ายเธอก็มาช้าไปเพราะนางเอกมาถึงก่อนและภาพเห็นก็คือนายเอกกำลังสูญสลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ทำไมนายเอกถึงมาที่นี้ ก็เพราะว่านายเอกได้รับความทรงจำคืนแล้ว เพราะนายเอกได้ไปที่ได้แอบออกมาจากวังไปที่ประตูความทรงจำและคำหมั้นสัญญาความรัก
นายเอกไม่รู้จักว่าประตูความทรงจำและคำหมั้นสัญญาคืออะไร จึงทำให้เกิดความสงสัย แล้วค่อยๆนำมือไปเปิดประตูแห่งความทรงและคำหมั้นสัญญา แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปลึกเรื่อยๆ จนทำให้เห็นภาพในอดีตของตน ว่าตนนั้นเคยให้คำหมั้นสัญญาต่อพระเอกเอาไว้ และก็ถูกส่งไปจุติที่โลกมนุษย์ เวลานั้นชั่งยาวนาน จนอยากให้หยุดอยู่ตรงนั้น น้ำตาของนายเอกก็ค่อยๆ ไหลออกมา ดังเหมือนสายธารา ที่ไม่เคยหยุดไหลลงไปกับน้ำและลม เมื่อจำคืนแล้วก็ได้ค่อยกลายร่างเป็นมังกร สีขาวดังเหมันต์ ดวงตาสองคู่นั้นมีสีเป็นสีฟ้าขาวและดำ ร่องลอยไปสายลม ในระหว่างที่นายเอกกำลังร่องลอยไปกับสายลมก็ได้เห็นการศึกสงครามที่เกิดอยู่นั้น แต่สุดสายตาของดวงตาคู่นั้น ก็ได้สดุดกับบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังใช้กระบี่ทิ่มแทงพวกเหล่ากองทัพทหารอยู่นั้น แต่พอมองอีกที ก็มีบุรุษชุดขาวแอบเดินมาจากข้างหลังของพระเอกแล้วกำลังจะใช้กระบี่ในมือแทงเข้าไปพระเอก นายเอกที่เห็นดังนั้นก็รีบลอยลงไปรับกระบี่เล่มนั้น พระรองไม่ทันจะแทงพระเอกแต่นายเอกก็เข้ามารับแทน จนหยุดแทบไม่ได้ ก็ได้แทงเข้าไปในหัวใจของนายเอกสุดด้ามกระบี่ พระเอกก็ได้รับนายเอกทันก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้นจึงทำพระเอกโกรธมากจึงใช้พลังของตน แบบจะฆ่าพระรอง แต่นางก็เข้ามารับแทน พระรองเห็นดังนั้นจึงรีบรับตัวนางรองเอาไว้อย่างเร็ว ตอนนี้เริ่มสูญสลายกลายเป็นเกล็อดน้ำแข็ง พระเอกกอดนายเอกไว้แน่แล้วพูดว่า
"เจ้าห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะ ฮึก!"
"เฟิ่งหลาน ตอนนี้มันถึงเวลาของข้าแล้ว"
"ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้ว"
"หากไม่ผิดสัญญาต่อเจ้าในวันนั้น ข้ากับเจ้าเคียงคู่ตลอดไป"
"ฮึก! ไม่ เจ้าห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด เจ้าเคยบอกกับข้าแล้วว่าจะอยู่ด้วยกันตลอด"
"หึ เด็กน้อย "
เมื่อสิ้นคำพูดนั้นนายเอกก็มองไปที่เหล่าทหารที่กำลังยืนเศร้าโศกเสียใจอยู่นั้น ก็พูดขึ้นมาว่า
"หากข้าไม่อยู่แล้ว พวกเจ้าศึกสงครามรึไหม"
"ถือข้าขอร้องต้องเจ้า"
"ฮึก! ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำศึกสงครามอีก และเจ้าเป็นเพียงผู้เดียว"
"หึ ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน"
พอสิ้นคำพูดนั้นนายเอกก็สูญสลายคล้ายเกล็ดน้ำแข็ง ทุกอย่างที่พังไม่เหลือก็กลับกลายเป็นเหมือนเดิม จากนั้นหิมะก็ค่อยๆลงลอยไปทั่วเผ่า ทำให้คนเผ่าอื่นต่างตกใจแล้วเดินออกมาข้างนอกและโค้งคำนับ บางคนก็ร้องไห้ออกมา แล้วก็มีเสียงตะโกนออกมาว่า
"เทพบรรยายการจงเจริญ!!"
เมื่อมีคนหนึ่งตะโกนทุกคนทุกเผ่าก็ต่างตะโกนคำเดียวกันพร้อมกับร่ำร้องไปกับเสียงร้องไห้ของแต่ล่ะเผ่า เวลาผ่านไป700,000,000ปี
พระเอกก็ยังคงรอนายเอกที่จวนของนายเอกอยู่ตรงนั้น พระเอกใส่เสื้อสีขาวและเสื้อคลุมที่มีขนจิ้งจอกสีขาวอยู่ปลายขอบเสื้อ ตอนนี้พระเอกได้ขึ้นเป็นมหาเทพแล้ว เพราะว่าพระรองอยากชดใช้เรื่องทัง้หมดเลยของไปอยู่ที่เผ่ามารปีศาจกับนางรองแล้วก็ได้เป็นราชากับราชินีที่เผ่ามารปีศาจ แล้วยกตำแหน่งมหาเทพให้พระเอกได้ครอบครองสวรรค์ พระเอกยืนถ้ำกลางหิมะ พระเอกไม่สามารถที่จะมีความรักกับผู้อื่นได้ยกเว้นนายเอกที่พระเอกจะรักได้ จึงเลยสาปตนเองว่าหากพระเอกนอกใจนายเอกจะต้องสูญสลายหายไป พระเอกมองไปฟ้า มองหามังกรตัวสีขาวดังเหมันต์แต่ก็ไม่พบพระเอกหลับตาขออนิฐานจากฟ้าดินอยู่นั้น ก็บุรุชุดขาวเดินมาที่ด้านหลังพระเอกห่างกันไม่กี่ก้าวแล้วก็พูดออกมาว่า
"ไม่เจอกันนานเลยนะ"
เมื่อพระเอกได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ลืมตาขึ้นแล้วก็ค่อยหันหลังไปดูก็แล้วก็พูดออกมาว่า
"เช่นกัน หลิงหลิง"
 นามปากกา Lonely fox.


20ปีผ่านไป
 ณ โลกมนุษย์
20ปีผ่านมานี้มันก็คงยังเหมือนเดิมเลยแหะ ยังคงรักษาความดั่งเดิมของประเทศบ้านเรา แต่สิ่งที่แตกต่างไปคือ....ความรู้สึกและใต้จิตสำนึกของมนุษย์
 ณ โรงเรียนฉงชิ่ง
ตึก ตึก ตึก เสียงเท้าที่ดังขึ้นมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่หน้าห้องปกครองผู้ชายคนนั้นที่เดินมาก็มองไปข้างในแล้วเรียกขื่อลูกของตนเบาๆ
"หลินฮุ่ย"
เด็กคนนั้นก็ค่อยหันมาแล้วเรียกพ่อของตน
"พ..พ่อ"
ในสายตาของผู้เป็นพ่อของหลินฮุ่ยนั้นเห็นบาดแผลและก็เห็นว่าบนตัวมีแต่รอยเขียวบงบอกว่าหลินฮุ่ยโดยรังแกหนักมากแค่ไหน ด้วยความเป็นพ่อที่เห็นลูกเป็นดังนั้นก็มองไปแม่ของอีกเด็กหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลินฮุ่ย แล้วก็ตะโกนไปว่า
"นี้มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว!!!"
 ผู้หญิงคนนั้นถึงกับสะดุดขึ้นมาแล้วผู้หญิงคนนั้นก็พูดออกมาว่า
"ฉ...ฉันข..ขอโทษแทนลูกฉันด้วย"
ผู้หญิงนั้นถึงกับเสียงสั่นออกมาแบบกล้าๆกลัวๆ
"ขอโทษหรอ? ขอโทษแล้วลูกผมจะหายเจ็บไหม!!!"
หลินฮุ่ยที่เห็นแบบนั้นก็ว่าจะไปห้ามพ่อของตนแต่ด้วยที่ความโมโหของพ่อหลินฮุ่ยมันมากกว่าที่เค้าเคยเห็นมาก่อนจึงไม่กล้าที่จะห้าม
"ล...แล้วจะให้นิฉันทำไง"
พ่อของหลินฮุ่ยก็ติบกลับว่า
"งั้นก็ให้ลูกเธอมาขอโทษสิ ผมถึงจะให้อภัย"
ผู้หญิงคนนั้นก็ถึงกับลังเลแล้วก็หันมาบอกลูกของตนว่า
"มึงก็ไปขอโทษเค้าสิอีโง่!!!"
พอผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็ผลักลูกชายที่ทำร้ายหลินฮุ่ยออกไปอย่างแรง เด็กชายคนนั้นก็พูดออกมาเสียงสั่นว่า
" ข..ขอโทษครับ!"
หลินฮุ่ยเห็นดังนั้นเลยเดินไปบอกพ่อของตนว่า
" พอเถอะพ่อเรากลับกันเถอะ"
หลินฮุ่ยส่งสายตาอันอ้อนวอนแต่ด้วยความโกรธของพ่อหลินฮุ่ยมันเกินมากเกินไปแล้วก็สะบัดมือของหลินฮุ่ย
"มึงก็ด้วยหัดสู้เค้าบ้างดิว่ะ!!
เมื่อสิ้นคำพูดนั้น ภายในห้องนั้นก็ได้เงียบลงเหมือนน้ำที่นิ่งอยู่กับที่ไม่ไปไหน จากนั้นหลินฮุ่ยก็ได้พูดออกมาว่า
"แล้วพ่อเคยรู้บ้างไหมว่าผมต้องการอะไร"
พ่อของหลินฮุ่ยได้ยินแบบนั้นก็นิ่งเงียบ จากความโกรธเมื่อกี้ก็ได้จางหายไป คำพูดนั้นพ่อของหลินฮุ่ยย่อมรู้ว่าลูกชายของตนกำลังโกรธเค้าอยู่นั้นเอง
"หลินฮุ่ย คือ... พ่อขอโทษ"
"เก็บคำขอโทษไปไว้ใช้กับแม่เถอะ"
เมื่อสิ้นคำพูดนั้นหลินฮุ่ยก็รีบเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองหน้าผู้เป็นบิดาของตนเองเลย
 ณ สุสาน
หลินฮุ่ยรีบเดินออกมาที่สุสานแล้วมานั่งอยู่หน้าโรงศพที่มีป้ายชื่อเขียนว่าหลินจือ ใช่ นั้นคือมารดาของเค้า เค้านั่งรูปมารดาก่อนที่จะลุกขึ้นแล้ววางดอกไม้สีขาว มีกลิ่นหอมเหมือนร่างกายของมารดาของเค้า
มันคือดอกไม้ที่มีชื่อว่าGypso ( ยิปโซ )
 ดอกยิปโซ แม้จะไม่เป็นดอกไม้ที่โดดเด่นนัก หรือมักถูกนำมาใช้เป็นดอกประดับเช่นเดียวกับดอกคัตเตอร์ แต่ความหมายของดอกยิแโซคือ ความบริสุทธิ์ รักแรกพบ จึงนิยมถูกนำไปมอบให้แก่คนที่เรากำลังตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก
นามปากกา Lonely Fox


'ดีครับ ผมมิก คนที่กําลังพูดอยู่นี้คือนักเรียนมัธยมปลายปี1ที่พึ่งเข้าเรียนมาได้3วันครับส่วนสถานะตอนนี้คือ'
*เสียงโวยวายของเหล่านักเรียนในห้อง*
'ใช่ครับโดดเดี่ยว'
ห้องเรียนนั้นก็เหมือนกับสนามรบเพราะมีการเเบ่งพวกกันอย่างชัดเจนมันทําไห้คนส่วนมากก็อยู่กับคนส่วนมากนั้นทําไห้ผู้ที่อยู่คนเดียวมักจะโดนคิดว่าเเปลก
"นี้ ไปดูหนังกันเถอะ"
"ฉันไม่ว่างคะ"
*เสียงซุบซิบในห้องเรียน*
'เเละขาดไปไม่ได้ครับดาวเด่นของห้องเรียน'
ริน เด็กสาวมัธยมปลายปี1 ซึ่งชื่อได้ว่าเป็นคนที่ อัจฉริยะ สง่างาม เรียนดี ลูกคุณหนู
ไม่ว่าชายใดก็ต้องหลงสเน่ห์ รูปร่างที่ผอมบางหน้าอกขนาดที่ไม่ใหญ่สมกับวัยจนเกินจินตนาการ
(ผมไม่ได้รู้มากขนาดนั้นหรอกน่ะ)
ส่วนเหตุการที่เกิดขึ้นก็ตามฉบับมังงะความรักเลยครับ
มีรุ่นพี่ผู้ชายมาชวนไปดูหนัง
(นี้มันตามฉบับมังงะเลยน่ะโว้ย)
ส่วนคําตอบก็คงรู้อยู่เเล้วน่ะครับ 🐦 ครับ
"โห้ยอย่ามาเล่นตัวไห้..."
ทันใดนั้นรุ่นพี่ผู้ชายก็กระเด็นมาทางข้างหน้าผมในทันทีเลยล่ะครับ
ซึ่งคนที่ประทานเท้ามานั่นคือ นินา สาววัยมัธยมปลายปี1เช่นกัน รูปร่าง สง่างาม
เข้มเเข็ง มีฉายา บอดี้การ์ด girl
(ก็เป็นบอดี้การ์ดจริงๆนี้น่ะ)
'ส่วนรุ่นพี่ก็...'
นั้นล่ะครับโดนลูกเตะที่สามารถเตะผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนี้กระเด็นจากหน้าห้องมาหลังห้องมาได้คงไม่ตื่นหรอก
'เเต่ว่าลูกเตะเมื่อกี้ไม่เลวแฮะ'
หลังจากนั้นอาจาร์เวลาโฮมรูมก็เข้าจึงกลับสู่สภาวะปกติของห้อง เเต่ว่ามันมีอะไรมา
กวนใจผมมานานเเล้วล่ะครับคือ..
ทุกครั้งที่นินา มาจัดการคนที่มายุ่งกับ ริน
ผมรู้สึกว่าโดนเธอจ้องเเรงอยู่บ่อยๆ
'คิดไปเองน้้าา'
จนสุดท้ายก็ถึงเวลาเลิกเรียน
'เเละสิ่งที่ผมรอมากที่สุดคือเวลาของงง'
ณ.ห้างสรรพสินค้า
'การซื้อมังงะเรืองโปรดพร้อม สินค้า limited จำนวนจำกัด ยังไงล้าา'
นั้นล่ะครับผมเป็นพวกชอบอ่านมังงะ
ช่วงเวลาที่ห้างกําลังคนเยอะเเน่นอนว่าผู้คนจํานวนมากก็ต้องเยอะมากๆอย่าง
เเน่นอนผมจึงใช้ทางลับอยู่บ่อยๆ
มันจะเป็นทางข้างๆของห้างล่ะน่ะ
มันเป็นทางเปี่ยวผู้คนจึงไม่ค่อยมีคน
สัญจรเท่าไหร่นี่แหละอย่างเหมาะ
ในทางกลับบ้านผมก็คิดอะไรไปเรื่อย
"อย่ามายุ่งกับฉัน"
'เสียงผู้หญิง'
"เธอเนี่ยไม่ระวังเลยน่ะมาทางนี้คนเดียว"
สถานการณ์ปัจจุบันนี้คือหญิงสาวร่างเล็กกําลังถูกพี่ชายตัวใหญ่คุกคามโดยการพูดชักชวนด้วนกริยาไม่ดีเลย
'เห้ยๆ ตํารวจหายไปไหนกัน..'
'....นี้มันทางที่ไม่มีคนสัญจรนี้ว้า'
ในช่วงเวลาเเบบนี้มันชั่ง...เหมือนในมังงะ
ที่ตรูอ่านเลยนี้ว้า
ในเวลานั้นสมองของมิกได้คิดวิธีสุดบรรเจิดขึ้นมาได้
"นี้พี่ชาย"
"ห้าาาเเกต้องการอะไรว่ะ"
"ต้องการอะไรน่ะหรอ.."
"ถ้าไปเเบบเงียบๆฉันจะปล่อ .."
ในเวลาที่กําลังพูดร่างของพี่ชายตัวใหญ่ก็ได้ลงไปนอนคุยกับพื้นเเบบสวยงาม
"เท้าไปก่อนอีกเเล้วสิ เห้อออ"
'มันต้องค่อยๆโชว์สิว่ะเห้ยยย'
"คือว่า"
 'อ่ะ ลืมไปเลยว่ามีคนอีกคนนี้ว่า'
"ขอบคุณที่ช่วยนะคะ"
'เอา จริงดิ'
ผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าเขาคือ ริน ผู้สงางาม
คนนั้น ทั้งที่อยู่โรงเรียน ยังเย็นชาอยู่เลย
เเต่ตอนนี้มัน..
รินนั้น ทั้งนํ้าตาใหล สีหน้าดูกลัวมากกว่าที่คิด เเถมยัง ไห้อารมณ์เหมือนเด็กสาวตัวน้อยสุดๆ
"คือว่าทําไมถึงอยู่คนเดียวหรอครับ"
"หนูหนีออกมาเพื่อมาซื้อของที่ตัวเองชอบน่ะ"
'เรียกตังเองว่าหนู~~~'
"พี่ชายช่วยอยู่กับหนูก่อนน่ะคะ"
'นี้มันเรื่องอะไรว่ะเนี้ยยยยย'


่เเย่เเน่เเย่ที่สุด'
สถานการณ์ที่แย่ที่สุดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเด็กสาวมปลายขอไปค้างบ้านเด็กหนุ่มมอปลายเนี่ยนะ
"ฉันคงได้ยินผิดไปสินะ"
'ต้องผิดแน่ๆ'
"ไม่ผิดหรอกค่ะ"
แ***เอ้ยไม่ผิดซะงั้นนี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย
"นี้เราพึ่งเจอกันเองน่ะ"
'นี่มันความใสซื่อหรือกลหลอกลวงกันละเนี่ยจะปล่อยเธอไว้ก็ไม่ได้ด้วยสิเอาไงดี'
ในระหว่างที่คิดนั้นผมก็ได้เห็นใบหน้าของเธอใบหน้าที่ไม่มีใครเข้าใจแม้กระทั่งผมเป็นใบหน้าที่เจ็บปวดทั้งในตาที่มืดปอดและสีหน้าที่ไม่มีอารมณ์เลยสักนิดเรากับว่าเธอเป็นตุ๊กตา
'อะไรกันใบหน้าเเบบนั้น'
ผมไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าถูกเธอจับมืออยู่
"คุณคือมิกที่อยู่ห้องเดียวกันหรอคะ"
'พึ่งรู้เรอะ'
"ครับขอโทษที่ไม่ได้บอกน่ะเเต่.."
'มือเห้ยมือ!'
"นี้มันดึกแล้วนะคะต้องรีบไปแล้วนะคะ"
"ที่ไหนงั้นหรอครับ"
'ยอมกลับบ้านเเล้วสิน่ะ'
"บ้านของคุณไง"
บรรยากาศในสวนสาธารณะที่เงียบสงบยามค่ำคืนมันเหน็บหนาวขึ้นมาในทันทีเลย
ในตอนกลางคืนแบบนี้จะมีตำรวจมาคอยเช็คลาดตระเวนในหมู่บ้านตลอดเพราะฉะนั้นควรรีบกลับบ้านเเล้วสิ
'แต่ว่าจะทำยังไงกับเธอดีล่ะ'
ทันใดนั้นผมก็นึกถึงใบหน้านั้นใบหน้าอันว่างเปล่าของเธอทำให้ผมสงสัยอย่างมากผมเลย..
"Ok"
'ตำรวจอย่าจับผมเลยนะครับ'
สวนสาธารณะห่างจากบ้านผมเพียงแค่ครึ่งกิโลเราเลยไม่ได้เดินกันนานขนาดนั้นใช้เวลาราวๆ 10-15 นาทีและระหว่างเดินนั้นผมได้เห็นเธอมีใบหน้าแดงนิดหน่อยซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
'มาถึงจนได้~~'
ถ้าจะให้พูดง่ายๆหอพักของผมก็มีแค่ 1 ห้องน้ำ 1 ห้องนอน 1 ห้องครัว 1 ห้องนั่งเล่นเป็นอาพาทเม้นเล็กๆสามารถอยู่ได้ 3-4 คนนั่นแหละนะ
"เชิญเลย"
หลังจากผมเก็บของนิดๆหน่อยเพื่อเตรียมที่นอนให้เธอผมก็ได้เชิญเธอเข้ามา
"อยากกินไรหน่อยมั้ย"
ตอนนี้เราอยู่ในห้องนั่งเล่นกันมันค่อนข้างกว้างอยู่เลยไม่อึดอัด
"อยู่คนเดียวหรอ"
'อ้า~เสียงหน้ารักๆตอนเเรกหายไปหมดเเล้ว'
"คนเดียวน่ะ~"
ผมพูดด้วยเสียงก้อยๆ
"ทำไมถึงให้ฉันเข้ามาล่ะ"
'นี่ถามจริงดิ'
ตอนนั้นผมได้คิดอยู่นานในระหว่างอยู่ทำห้องครัวชงชาไปเสิร์ฟผมก็ได้ตอบด้วยใบหน้างงๆ
"จะปล่อยให้เด็กสาวอยู่ท่ามกลางสวนสาธารณะตอนกลางคืนได้ยังไงกันเล่า"
'อ้ายวุ้ยยย'
สิ่งที่ผมเห็นในเวลานั้นคือใบหน้าเขินของเธอใบหน้าสีแดงอมชมพูกับการก้มหน้าลงมองหมอนที่กำลังถืออยู่
'น่ารัก'
แต่มันก็จะมีสิ่งที่ผมนึกอยู่ในใจมาโดยตลอดใบหน้าอันว่างเปล่าของเธอนั้นมันยังคงค้างอยู่ในใจผม
"นี้ครับชา"
ผมได้เสิร์ฟชาให้เธอถึงจะเป็นชาราคาถูกๆก็เถอะ
"อร่อย"
ทั้งที่เป็นชาราคาถูกแต่เธอกลับดีใจงั้นหรอนึกว่าจะเป็นลูกคุณหนูชอบชาราคาดีซะอีก
"นี้ทําไมถึงยังดูสบายๆอยู่ล่ะ"
'ห้ะ'


"พี่ชาย ? "
นี้คือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าทีเคยเกิดขึ้นกับตัวเขาเลยก็ว่าได้เพราะเหตุการตอนนี้คือ
ชายหนุ่ม ม. ปลาย กับ สาว ม.ปลายวัยเดียวกันอยู่ด้วยกันในยามวิกาล
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้
"คือรินจังไม่อยากกลับบ้านหรอ"
"ไม่อยากคะ"
อยากจะถามอยู่หรอกว่าทําไมเเต่
"เพราะอะไรล่ะ"
'ปากไปก่อนที่จะคิดอีกเรา'
หลังจากถามรินกับมีสีหน้าที่ขมเเบบพูดไม่เข้าคายไม่ออกปรากฏออกมา
'สีหน้าเเบบนั้น'
"ไม่อยากพูดสิน่ะ"
ก็น่ะจะเล่าอะไรไห้กลับหนุ่ม ม.ปลาย ที่พึ่งเจอกันล่ะ ไม่เเปลกหรอก เเต่ว่าน่ะปล่อยไว้เเบบนี้ก็ไม่ได้ด้วยสิ
"..พี่ชาย"
"มีอะไรหรอ"
'เมื่อยเเขนเเปลกๆเเหะ'
"คือว่า"
'ทําไมเธอถึงหน้าเเดงกันล่ะ'
สายตาของผมจึงไปสังเกตที่เเขนของตัวเองจึงเข้าใจว่าทําอะไรลงไป มือของผมไปลูบที่หัวของรินเเบบเบาๆ เข้า
'ไอ้ความรู้สึกเมื่อยเมื้อกี้คือนี้เองสิน่ะ'
ผมจึงดึงมือออกมาอย่างเร็วสุดๆ
"ขอโทษทีน่ะคือมือมันไปเองน่ะ"
"มือไปเอง?"
'เหตุผลห่วยชะมัด'
ก็บรรยากาศมันพาไปนี้น้า
เอาเถอะรีบกลอมไห้เถอะกลับบ้านดีกว่า
"ถึงเธอจะคิดว่าบ้านที่จะกลับมันไม่อยากกับขนาด ทําไม่เธอไม่ไปบ้านเพื่อนล่ะ"
ั"เปลี่ยนเรืองหรอคะ"
'เจ็บจี้ดดด'
"งั้นหรอเเล้วเธอมีทางอื่นบ้างไหมล่ะถ้าไม่อยากกลับขนาดนั้น"
"ไม่มีคะ"
'เเล้วจะออกมาเพื่อ'
ในช่วงกลางดึกเเบบนี้ยิ่งคุยยิ่งถึงยามวิกาลมากขึ้นเรื่อยๆเอาไงดีน้าาาา~
สิ่งที่ไม่ควรได้ยินก็ได้ออกมาจากเด็กสาว
"หนูขอไปค้างบ้านพี่ชายได้ไหมคะ
'WTF'


"ที่รัก หนูรู้มั้ยว่าทุกอย่างในโลกมีเทพพิทักษ์อยู่" ใต้ต้นไม้ที่กำลังผลิดอกสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมกระจัดกระจายในอากาศ หญิงสาวผู้ครอบครองเสียงใสเสนาะราวกับน้ำค้างยามเช้ากล่าว ผมสีดำเฉดเดียวกับสีม่วงแผ่สยายเต็มหลัง ร่างอรชร และผิวสีงาช้าง พลางดึงเด็กชายที่ใบหน้าถอดแบบเธอราวกับแกะมานั่งบนม้าสีน้ำตาลแก่ด้วยกัน นิ้วเรียวของเธอชี้ไปที่พุ่มดอกไม้เหนือหัวแล้วว่าต่อ "ต้นกัลปพฤกษ์ต้นนี้เองก็มีเทพพิทักษ์เหมือนกัน"
เด็กน้อยยังเด็กเกินว่าจะเข้าใจเรื่องเทพพิทักษ์นัก เขาจึงเอียงคอเล็กๆ เครื่องหมายคำถามแปะเต็มหน้าผาก เป็นเหตุให้มารดาของเขาบังเกิดความเอ็นดูจนต้องหอมแก้มกลมป่องนั่นเป็นการลงโทษ
เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ดวงตาสีดำขลับสุกสกาวคล้ายดอกไม้ไฟเบ่งบานกลางคืนหน้าร้อน "เทพพิทักษ์ก็คือวิญญาณดีที่ค่อยปกป้องสิ่งสำคัญไงจ้ะ เหมือนกับที่บ้านเรามีคุณปู่คุณย่าปกป้องอยู่"
หญิงสาวไขความกระจ่างให้ลูกชายฟัง สองเรียวแขนที่เหมือนก้านหลิวกระชับร่างตุ้ยนุ้ยให้มาอยู่ในอ้อมอก
"มีคนเคยบอกแม่ว่าถ้าเราอธิษฐานด้วยใจเชื่อมั่นมากพอ ตอนที่ดอกไม้ดอกสุดท้ายหลุดจากขั้วคำขอของเราก็จะเป็นจริง"
"หนูอยากขอบ้าง"
"ที่รักของแม่จะขออะไรเอ่ย" เธอถามอย่างประหลาดใจ จนเมื่อรู้ว่าเด็กน้อยของเธอต้องการเค้กปอนด์ใหญ่ในวันเกิดที่กำลังจะมาถึงก็ทำให้เธอระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง พร้อมเรียกเขาว่า 'เจ้าอ้วนน้อย' "สำหรับลูกแม่กับพ่อจะทำให้ความปรารถนาของลูกเป็นจริงเอง ไม่ต้องขอคุณต้นไม้หรอกจ้ะ"
"แล้วแม่เคยขอพรมั้ยฮะ แม่ต้องเคยแน่ๆ ใช่มั้ยฮะ"
"จ้ะ แม่เคยและตอนนี้แม่กำลังรอให้คำขอสัมฤทธิผลอย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะ" หญิงสาวระงับความสุขสันต์ในใจขณะกล่าว เธอทอดมองกิ่งยืดยาวที่เต็มไปด้วยพ่วงดอกไม้สีชมพูโบกสะบัดตามแรงลม กลีบดอกที่หลุดร่วงลอยคุ้งราวกับผีเสื้อโบยบิน ทำให้กลิ่นหอมหวานประจำหน้าร้อนทวีความรุนแรงขึ้น เธอยิ้มออกมาแล้วเด็ดดอกกัลปพฤกษ์จากกิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดมาทัดหูลูกชาย เรือนผมสีดำเหลือบม่วงนั่นช่างเข้ากับดอกไม้สีชมพูยิ่งนัก ริมฝีปากที่เริ่มแห้งเป็นขุยบรรจงจุมติเบาๆ เหนือหน้าผากมน นัยน์ตาที่ถูกกาลเวลาสึกกร่อนเวลานี้มีแต่ความอ่อนโยน "อยากรู้ไหมว่าแม่ขออะไร"
เด็กน้อยยิ้มพิมพ์ใจมุดเข้าซอกแขนเธอแล้วใช้แขนป้อมสั้นกอดเธอไว้ หัวทุ้ยพยักหน้าพร้อมกับมองมารดาที่งดงามราวกับนางฟ้า
"แม่ขอว่า..."
จังหวัดบุปผา ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศแพเทอริค แต่หลังการโจมตีของประเทศแถบตะวันตกซึ่งใช้ประเทศเพื่อนบ้านติดชายแดนเหนือเป็นทางผ่าน ทำให้เมืองหลวงถูกยึดไปช่วงเวลาหนึ่ง แม้ภายหลังจะชิงนครคืนมาและปกป้องชาติสำเร็จ แต่รัฐบาลจะไม่ยอมให้ต่างชาติใช้แผนเดิมซ้ำสอง เมืองหลวงจึงย้ายไปอยู่ใจกลางประเทศ ที่ซึ่งอุดมสมบูรณ์ด้วยข้าวปลานาน้ำและห่างจากทะเลไปไม่ใกล้ไม่ไกลแทน
อย่างไรก็ดีแม้จะถูกเปลี่ยนให้เพียงจังหวัดหนึ่งของประเทศ แต่จังหวัดบุปผาไม่ได้ลดมนตร์ขลังลง และวัฒนธรรมที่หลงเหลือจากชาติตะวันตกก็ช่วยเสริมให้จังหวัดที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองถึงขีดสุดกลายเป็นจังหวัดแห่งประวัติศาสตร์
และทุกเขต (อำเภอ) ในเมืองนี้จะถูกเรียกด้วยชื่อสี อาทิเช่น เขตสีฟ้า เขตสีแดง หรือเขตสีม่วง สาเหตุมาจากสมัยที่ประเทศยังปกครองด้วยระบอบสมบูรณายาสิทธิราช ไม่ใช่ระบอบประชาธิปไตยในปัจจุบัน จักรพรรดิพระองค์หนึ่งทรงชื่นชอบดอกไม้เป็นอย่างยิ่ง ท่านทรงกระแสรับสั่งให้ข้าราชบริพารปลูกพืชมีดอกทั่วทั้งเมือง โดยแบ่งเป็นเขตละสี จนครบทั้งเจ็ดตามสีของสายรุ้ง
นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมเมืองแห่งนี้จึงถูกเรียกว่าจังหวัดบุปผา
อนึ่งมีสีหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนวัย ความรัก และการเริ่มต้น จักรพรรดิแต่งตั้งให้มันเป็นสีประจำโอรสคนโปรดของพระองค์ สีที่ไม่ถูกบรรจุเป็นสีมาตรฐานของสายรุ้ง
สีชมพู
และเรื่องราวของเราเริ่มขึ้นที่เขตสีชมพู เขตนี้เอง
ตีนหุบเขาที่ต้นไม้ทั้งลูกพร้อมใจแตกใบอ่อนเพื่อรอคอยการมาถึงของหน้าฝนอย่างใจจดใจจ่อ โรงเรียนทรงประยุกต์ที่ผสมผสานระหว่างตึกสไตล์โบราณกับความร่วมสมัยตั้งโดดเด่นอยู่ตรงนั้น อาคารเรียนทั้งสามหลังเรียงกันประหนึ่งโดมิโนหันหลังให้ภูเขาเขียวขจี มีถนนสีเทาราดจากปากทางเข้าเรื่อยลงมาจนถึงหอพักสองหลังที่ตั้งประจันหน้าสองข้างทาง ฟากหนึ่งเขียนว่าหอพักหญิง อีกฟากเขียนว่าหอพักชาย ทั้งสองตึกหน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน
เวลานี้เองก็มีเด็กหนุ่มท่าทางแบบเดียวกับทหารพลางเดินออกมาจากหอพักชาย เขาเป็นเด็กอ้วนที่สวมเสื้อคลุมสีดำ ใส่แววตาหนาเตอะ ผมยาวกระเซอะกระเซิง บนหน้าผากคาดผ้าสีแดงปักคำว่า 'ชมรมพลังจิต' เด่นหรา เป้ลายพรางยัดอุปกรณ์บางอย่างที่ประกอบด้วยเสาส่งสัญญาณ บางส่วนโผล่ออกมาเพราะมีขนาดใหญ่เกินกว่าจะยัดลงกระเป๋า แน่นอนว่าคนแบกอย่างคินต้องหอบแฮกเพราะห้องของเขาอยู่ชั้นเจ็ด ห้องบนสุดและตึกนี้ก็ไม่มีลิฟต์ดังนั้นเขาจึงต้องแบกลงบันได
"โอ๊ย! จะตาย จะตายแล้ว เลโอช่วยฉันด้วย" เขาโก่งตัวพิงกำแพงทางเข้าอย่างหมดลม แดดตอนบ่ายหนึ่งทิ่มแทงหนังหัวจนเหงื่อไหลบ่าประหนึ่งน้ำพุกลางหุบเขา ไม่ไกลจากจุดที่คินกำลังจะตายเพราะบันไดเจ็ดชั้นมีกลุ่มก้อนของเด็กม. ปลายที่แต่งตัวเหมือนเขา ทั้งหมดเห็นเขาแล้วจึงตะโกนเรียก แต่ไม่มีใครคิดจะมาช่วยเขาแบกเป้เลยสักคน
ใครใช้ให้เขาเป่ายิงฉุบแพ้กันเล่า
"ใจร้ายชะมัด ไอ้พวกใจดำ" เขารำพึงเสียงกัดฟัน
จังหวะเดียวกันนั้นก็มีอีกคนเดินตามหลังลงมา เสียงรองเท้าบูตที่ขัดจนดำเหลื่อมแตะพื้นกระเบื้องเป็นทำนอง เส้นผมสีดำเหลือบม่วงราวกับขนนกราเวนเปล่งประกายยามพระอาทิตย์ตกกระทบ ดวงตาสีออบซิเดียนถูกเงาขนตาบดบังไปเสียครึ่ง ผิวสีงาช้างอันเป็นลักษณะของชาวพื้นเมืองดูแตกต่างเมื่ออยู่บนตัวของเขา ริมฝีปากสีแอปพริคอตเรียบนิ่งไร้รอยหยัก
เขาดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบหรือไม่ก็หยกที่ผ่านการแกะสลักจากช่างฝีมือชั้นครู เชิ้ตขาวแขนสั้นกับกางเกงเหนือเข่ายิ่งทำให้ผิวของเด็กหนุ่มคล้ายจะเปลี่ยนเป็นพระอาทิตย์เดินได้อีกดวง
ด้วยใบหน้านี้คงชวนให้คนเข้าใจผิดง่ายๆ ว่าเขาเข้าผิดหอหรือไม่ คินเองก็ตกใจเช่นกันตอนที่รู้ว่ารูมเมตตนคือเลโอ เขาถึงขนาดคิดว่าหออนุญาตให้ผู้หญิงมาพักรวมกับผู้ชายได้ตั้งแต่เมื่อไร จนกระทั่งเห็นบัตรประจำตัวนักเรียนของเลโอนั่นแหละเขาถึงตื่นจากฝัน
"ให้ช่วยไหม"
แต่ถึงอย่างนั้นคินก็เชื่อว่ามีหลายคนยอมแลกห้องนอนกับเขาเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เลโอ
"นายคือเทวดาของฉัน" ของในกระเป๋าเป็นผลการทดลองที่แลกมาด้วยเลือดและเหงื่อของคนในชมรม ถึงจะหนักอย่างไรคินก็ตัดใจวางกับพื้นไม่ลง แน่ละ ถ้าเขาทำอย่างนั้นมีหวังรุ่นพี่บางท่านได้กระโดดกัดคอเขาขาดแน่
ของที่คินคิดว่ามีน้ำหนักเท่าโลกทั้งใบถูกหิ้วง่ายๆ ด้วยมือเพียงข้างเดียว รอให้เขาหายใจหายคอคล้องถึงกลับไปแบกต่อ ระหว่างนั้นก็พูดชวนเลโอแบบเดียวกับตอนก่อนจะออกจากหอ
"นายไปกับพวกเราได้นะ ถึงคนในชมรมจะถูกหาว่าเป็นพวกเพี้ยนแต่รุ่นพี่ใจดีมาก ขึ้นไปสำรวจป่านายจะได้ถ่ายรูปด้วย"
"ผมขอผ่าน" เลโอก็ปฏิเสธแบบเดียวกับเมื่อเช้า "ผมจะไปสวนข้างโรงพยาบาลที่นั่นเองก็มีป่าแบบเดียวกัน อีกอย่างผมไม่สนใจเรื่องลี้ลับเท่าไร"
"แต่สัปดาห์ก่อน สัปดาห์ก่อนๆ นายก็ไป-"
คินทำท่าจะพูดอะไรต่อแต่เลโอผละไปเสียแล้ว ทิ้งไว้แค่แผ่นหลังสุดเท่และโบกมือลา เด็กหนุ่มร่างท้วมถอนหายใจทำเพียงโบกมือตอบแล้วก็แบกเป้เดินไปหาเพื่อนร่วมชมรมที่รออยู่ คนทั้งหมดกระซิบกระซาบกันตอนคินรวมกลุ่ม ก่อนจะมีเสียงโห่คลื่นใหญ่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาผิดหวังที่คินชวนเลโอไม่สำเร็จอีกแล้ว
แต่เด็กหนุ่มผมดำเงากลับไม่ได้รับรู้ถึงความต้องการนั้น สองขาดั่งก้านไผ่ไต่ลงจากเนินเขาไปยังหมูบ้านข้างล่างอย่างรวดเร็ว ร่มเงาของต้นไม้สองข้างทางลดทอนความร้อนของแสงอาทิตย์ทำให้บนร่างกายแทบไม่มีเหงื่อสักหยด คูน้ำไหลจากกลางภูเขาส่งเสียงคลอไปกับจักจั่นที่ลอกคราบเสร็จแล้ว ถึงจะเป็นเขตสีชมพูแต่เมื่อเข้าใกล้หน้าฝนดอกไม้ที่บานเกือบทั้งปีก็หลุดร่วงจนหมด ทิ้งเศษซากสีน้ำตาลเกลื่อนพื้นรอคนทำความสะอาด
เขตสีชมพูติดต่อกับภูเขาโอบล้อมทั้งสองทิศ ตรงกลางหมู่บ้านเป็นทะเลสาบกินพื้นที่เกืแบร้อยไร่ บ้านเรือนจึงปลูกสร้างในลักษณะของจันทร์เสี้ยวเรียงรายจากตีนเขาไปถึงริมทะเลสาป
จุดหมายปลายทางของเลโอคือโรงพยาบาลที่ตั้งอยู่อีกฟากของหมู่บ้านซึ่งเป็นปลายเสี้ยวของพระจันทร์ ที่นั่นมีสวนกัลปพฤกษ์ห้าร้อยปีรอเขาอยู่
ตลอดทางมีเด็กหนุ่มคนสาวรุ่นราวกับเดียวเลโอเดินสวนบ้างประปราย ทั้งหมดไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าชวนตะลึงของเลโอได้ แต่เพราะกำแพงใสๆ ที่สร้างจากท่าทางเงียบขรึม การพูดแบบเดียวกับหุ่นยนต์ และการปฏิบัติตนราวกับหนังสือกฎระเบียบเดินได้ ทำให้น้อยนักจะกล้าพูดคุยกับเลโอ น่ากลัวว่าถ้าคินไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องก็คงไม่มีใครพอจะเรียกว่าเพื่อนสนิทของเลโอได้
ระยะทางจากโรงเรียนไปถึงโรงพยาบาลนับว่ายาวมาก ต้องใช้เวลาชั่วโมงครึ่งจึงจะถึง แต่นั่นทำอะไรเลโอไม่ได้เขาใช้เวลาถ่ายรูปไปตลอดทางด้วยกล้องสีดำที่ติดโลโก้คุ้นตา
แชะ
แมวขนาดเท่าถังแก๊สปิกนิกนอนเกลือกกลิ้งข้างยอดหญ้าที่พลิวตามแรงลม
แชะ
เด็กหญิงที่กำลังปั่นจักรยานสีแดงย้อนขึ้นไปบนภูเขาด้วยสีหน้าจวนเจียนจะร้องไห้
แชะ
คุณตาที่กำลังเล่นกับหมาขนสีทองอร่ามหลังประตูรั้วทำจากไม้ ใบหน้ายับย่นจากการยิ้มเหมือนกับโกลเด้นตัวใหญ่ที่เลียหน้าคุณตาอย่างรักใคร่
ภาพทั้งหมดบ่งบอกถึงฝีมือแสนวิจิตรของคนถ่าย แสงเงารวมถึงองค์ประกอบถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งพอเหมาะ ไม่น่าแปลกที่ภาพที่เขาถ่ายจะถูกนำไปจัดแสดงหน้าบอร์ดโรงเรียน
พระอาทิตย์เคลื่อนคล้อยจากกลางศีรษะไปหาขอบฟ้าอย่างเงียบงัน เขามาถึงสวนกัลปพฤกษ์ก็ตอนที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม ทะเลสาบถูกสายลมสร้างระลอกคลื่นลูกแล้วลูกเล่าส่องประกายดุจอัญมณี ต้นกกแทงขึ้นบริเวณน้ำตื้นมีนกกระจาบบินมาเกาะ ตรงกลางทะเลสาบมีเรือลำน้อยที่กำลังถูกถ่อเข้าฝั่ง
ในอดีตเขตสีชมพูเคยเป็นจุดที่ทหารต่างชาติมายึดครองร่วมสามปี หลังพ่ายแพ้สงครามพวกเขาจึงขนคนกลับแต่สถาปัตยกรรมแบบตะวันตกไม่ได้จางหายไปด้วย โรงพยาบาลแมร์รี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญเพราะแรกเริ่มที่นี่เดิมคือศูนย์บัญชาการของต่างชาติ ตึกสีขาวมีเหลี่ยมมุมคดโค้งลายก้นหอย หน้าต่างทำให้เหมือนดอกบัวตูม และมีรูปปั้นเทพสงครามบนยอดด
แม้ภายหลังรูปปั้นจะถูกทุบทำลายลงแต่ด้วยความเสียดายตัวอาคาร รัฐบาลจึงสั่งให้หมอและพยาบาลใช้ที่นี่ต่างโรงพยาบาลก่อนจะกลายเป็นโรงพยาบาลแมร์รี่ในปัจจุบัน
ไม่ต่างจากต้นไม้บนภูเขาโดยรอบ สวนกัลปพฤกษ์เองก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างที่ควรเป็น เลโอไม่จำเป็นเลยที่จะต้องมาที่นี่ทุกสัปดาห์ ใช่ ทุกสัปดาห์ผู้ป่วยที่มองจากหน้าต่างโรงพยาบาลจะเห็นร่างเล็กสวมชุดสีขาวสะอาดกับกล้องหนึ่งตัวมาที่นี่ เขาจะเดินไปทั่วราวกับตอกย้ำรอยเท้าของสัปดาห์ก่อนแล้วมาหยุดที่ต้นกัลปพฤกษ์อายุห้าร้อยปีซึ่งปลูกชิดริมน้ำเห็นได้ชัดว่าพงเผ่าของมันแผ่ขยายไปจนกินพื้นที่ทั่วทั้งเขตสีชมพู
รากบางส่วนยื่นออกไปดูคล้ายกับชะแง่งหินในถ้ำมากกว่ารากไม้ รั่วที่ทำจากเหล็กกันยาวครอบคลุมบริเวณที่โรงพยาบาลเห็นว่าเป็นอันตรายต่อคนไข้ผู้ต้องการพักผ่อนข้างสระ
ใต้ต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดมีม้านั่งที่เก่าแก่ไม่แพ้กัน มันคือม้านั่งตัวเดียวกับความทรงจำที่ยังแจ่มชัดในสมองของเลโอ เขานั่งลงหลังจากถ่ายรูปจนสาแก่ใจ สายลมอบอุ่นละเลียดผิวกายนอกลมผ้า เงาที่ทอดลงมาทำให้เขา ผู้ซึ่งเย็นชาราวกับน้ำแข็งไร้วันละลายเวลานี้ช่างดูโดดเดี่ยว
"หนูต้องเป็นช่างถ่ายรูปที่เก่งที่สุดเมื่อโตขึ้นแน่นอน แม่เชื่ออย่างนั้น"
แม่ของเขาพูดในวันที่มอบกล้องตัวแรกเป็นของขวัญวันเกิดครบเจ็ดขวบ
นิ้วเรียวเลื่อนภาพในกล้องไปเรื่อยๆ ทั้งที่เป็นคนถ่ายแต่เลโอกลับไม่รู้สึกว่ามีภาพไหนสวยพอจะทำให้หยุดมองได้เป็นครั้งที่สอง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนชอบการถ่ายรูปจริงๆ หรือเปล่า
นิ้วสีขาวซีดเลื่อนรูปจำนวนหลายพันรูปจนถึงหน้าร้อนเมื่อหกปีก่อน ภาพนั้นถูกถ่ายโดยนางพยาบาล มีสามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่ใต้กัลปพฤกษ์ที่ออกดอกบานสะพรั่ง
เด็กน้อยยิ้มร่า ในขณะที่สองคนด้านข้างก็ส่งยิ้มมุมปากให้กล้อง หญิงสาวในภาพดูทรุดโทรมราวกับถูกโลกทั้งใบกดทับ ใบหน้าของเธอซูบตอบอย่างน่ากลัว เส้นผมที่เคยเงางามกลับเป็นเป็นสีขาวโปร่งแสงตัดกับชุดสีฟ้าอ่อนของโรงพยาบาล
เลโอลูบภาพนั้นราวกับต้องการยืนยันว่านี่เป็นเพียงฝันร้ายที่แสนยืดยาว
ความจริงบ้านของพวกเขาอยู่ในเขตสีม่วง ใหญ่กว่าเขตสีชมพูถึงสามเท่า ดอกไม้ที่เขาเห็นจนชินตาคือดอกไฮเดนเยียไม่ก็วิสทีเรีย เขาชอบพวกมันนะ แต่หลังจากแม่ของป่วยเป็นโรคหายากที่พบได้แค่หนึ่งในสิบล้านทั้งสามเลยต้องย้ายที่อยู่ชั่วคราว
เขตสีชมพู บ้านใหม่ของพวกเขา
โรงพยาบาลของบ้านเก่ามีเยอะกว่าเขตสีชมพูแต่เพราะที่นี่มีหมอซึ่งเชี่ยวชาญโรคที่ว่าประจำอยู่ เลโอวัยเจ็ดขวบจึงต้องเปลี่ยนมาชอบดอกเชอร์รี่บลอสซั่มกับกัลปพฤกษ์แทน
หลังรักษาตัวอยู่สามปี แม่ก็ค่อยๆ ถูกกะเทาะเปลือกแสนสวยงามจนเหลือแค่ร่างเหี่ยวแห้งเหมือนต้นไม้ที่ถูกด้วงกัดกิน รอวันหักโค่นและตายในที่สุด
บางครั้งเขามักจะถามกับตัวเองว่าทำไมโรคพวกนี้ถึงมาเกิดกับแม่ หนึ่งในสิบล้าน นั่นมันมีเลขศูนย์ตามหลังเลขหนึ่งถึงเจ็ดตัวเชียวนะ หลังจากเรียนรู้เกี่ยวกับคณิตศาสตร์เขาก็รู้ว่าสิบล้านมีปริมาณเยอะขนาดไหน
-แม่แค่โชคร้าย... พ่อของเลโอตอบคำถามของเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
บางทีเลโออาจไม่ได้ชอบการถ่ายรูปจริงๆ แต่ชีวิตเขาคงว่างเปล่าถ้าไม่ได้ถ่ายไปเรื่อยๆ
"อ่า ช่างภาพตัวน้อย ถ้าแม่กลายเป็นแม่ไก่แก่ๆ ลูกก็ต้องถ่ายรูปให้สวยๆ นะ"
...เพราะว่ามัน
"ที่รัก ดูสิ ฝีมือของแม่ก็ไม่เลว"
เพราะว่ามัน...เป็นสิ่งเดียว
"แม่รักลูกจ้ะ"
เป็นสิ่งเดียวที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้
แม่เคยบอกว่าถ้าอธิษฐานใต้ต้นกัลปพฤกษ์ตอนที่ดอกไม้สีชมพูบานสะพรั่งถึงขีดสุด แม่เคยบอกว่าถ้าอธิษฐานด้วยใจเชื่อมั่นมากพอความปรารถนาใดๆ ก็จะเป็นจริง ดังนั้น
"หนูขอให้"
บนม้านั่งตัวนี้
"หนูขอให้แม่หายป่วย"
เด็กน้อยร่ำร้อง
"หนูจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน หนูสัญญา"
เอ่ยคำสัญญา
"ช่วยทำให้แม่ของหนู"
และอธิษฐาน
"ช่วยทำให้แม่หายป่วยด้วยเถอะ"
-ต่อให้แลกด้วยทั้งหมดของหนู หนูก็ยอม
...น่าเสียดาย วันที่ดอกไม้ดอกสุดท้ายปลิดปลิวไปกับสายลม ชีวิตที่ผ่านสายฝนและพายุคะนองของแม่ก็ปลิวหายไปกับดอกไม้...แม่จากไปในหน้าร้อนปีเดียวกับรูปถ่าย
ดอกไม้หลุดร่วงจนเหลือแค่กิ่งโล่งเตียน ไม่นานก็จะแตกใบอ่อนสีเขียว วันเวลาทำให้เลโอรู้ว่าเรื่องเล่าของแม่ก็เป็นแค่ตำนานที่ตั้งขึ้นเพื่อให้คนชื่นชมกับความงามของดอกไม้ มันไม่เคยทำใครหายป่วย และไม่เคยทำใครฟื้นจากความตาย ไม่เคยทำความปรารถนาของใครเป็นจริง
ทั้งที่เป็นแบบนั้น
เลโอจ้องมองเด็กน้อยผู้ยิ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
...ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่ทำไมเขายังดื้อด้านจะเชื่อกันนะ
สายลมโหมกระหน่ำจนนกกระจาบพากันแตกฮือ ทำเอาผมที่ถูกจัดมาเรียบร้อยกระจายไปด้านข้าง เลโอหลับตาพร้อมกับแสงสุดท้ายที่กำลังจะเลือนหายไปจากฟากฟ้า ไฟส่องสว่างจุดติดทีละดวงทีละดวง อย่างไรก็ตามแทนที่จะได้ยินเสียงของจิ้งหรีดแต่กลับมีเสียงแหบห้าวของคนวัยหนุ่มดังขึ้นมาแทน
"นี่ นายเป็นช่างถ่ายภาพเหรอ"
เสียงนั้นไม่เหมือนกับคนป่วย หรือเป็นเสียงของบุรุษพยาบาลที่มักเข้ามาพูดคุยกับเลโอ ตอนนี้รอบข้างเปลี่ยวร้างจนพาให้เด็กหนุ่มคิดถึงเรื่องลี้ลับที่รูมเมตกลอกหูแต่เขาไม่กลัวผี เสียงนั่นดังขึ้นอีกครั้ง "มองไปทางไหนข้างบนหัวนายต่างหาก"
ร่างโปร่งลุกพรวด เงาอันเกิดจากไฟส่องสว่างกลืนกินครึ่งหน้าของเขา มันทำให้เด็กหนุ่มเหมือนตุ๊กตาในตู้โชว์ แต่นั่นไม่น่ากลัวเท่าร่างของใครบางคนบนต้นไม้
เป็นเวลาเดียวกับที่เลโอลุกขึ้น เจ้าของเสียงนุ่มนวลราวกับพระอาทิตย์ตอนเช้าก็ร่อนลงมาจากกิ่งไม้ ไม่ผิด เขานั่งบนกิ่งไม้นั้นตรงหัวเลโอพอดี
แสงไฟสาดใส่ผู้มาใหม่ เส้นผมสีบอร์นราวกับฟากที่ตากแดดมาแรม และยาวพอสำหรับใช้ริบบิ้นสีแดงเบอกันดีผูกไว้หลวมๆ สีของริบบิ้นตัดกับแก้วตาสีฟ้า ชายหนุ่มขาวมากและสูงมากเช่นกัน หากมายืนเทียบ เลโอที่สูง 174 เซนติเมตรคงสูงประมาณคางของเขา เสื้อกั๊กสีเขียวมาลีนพลิวไหวตอนเขาขยับมาใกล้ เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดตัวหลวมกับกางเกงสแล็คสีดำ เขาน่าจะอายุยี่สิบต้นๆ ลามไปถึงยี่สิบกลางๆ
"ไง อึ้งขนาดนี้ ไม่เคยเห็นเทพบุปผาเหรอ"


แม่ของเลโอเสียชีวิตแล้ว ดูเหมือนกระทั่งหมอที่รักษาโรคเฉพาะทางยังอบจน เขาบอกว่ามีกรณีศึกษาไม่พอที่จะสร้างยาที่รักษาโรคจนหายขาด สิ่งที่ทำได้ก็แค่ต่อชีวิตผู้ป่วยให้ยาวขึ้น โดยแลกกลับความเจ็บปวดและความทรมาน
แม่ตายจากโลกนี้และถูกแผ่นดินฝังกลบในสุสานที่บ้านเกิด เลโอจึงไม่จำเป็นต้องอยู่เขตสีชมพูต่อ แค่กลับไปชื่นชอบพรรณไม้สีม่วงอย่างเดิม ใช้ชีวิตกับพ่อผู้เงียบขรึม แต่อะไรบางอย่างทำให้เขาไม่อาจตัดใจจากเมืองในหุบเขาแห่งนี้ได้
เลโอโกหกคำโต -เขาผู้ซึ่งบอกใครต่อใครว่าไม่สนใจเรื่องลี้ลับ แต่ทิ้งทุกอย่างในเมืองสีอะเมทิสมาอยู่ที่นี่
คงเป็นความรู้สึกของคนที่งมงายจนโงหัวไม่ขึ้น เขาใช้เวลาทั้งปีเพื่อมานั่งใต้กัลปพฤกษ์ ทบทวนคำอธิษฐานครั้งแล้วครั้งเล่า จากวันที่ดอกไม้บานสู่วันที่ต้นไม้เหลือแค่กิ่งก้านสาขา และเปลี่ยนเป็นสีเขียวจากใบที่แฉะชุ่มด้วยสายฝน
บางทีเขาอาจจะเป็นเด็กดีไม่พอ...
เลโอตกตะกอนได้หลังแม่ตายไปครึ่งปี
"ไง"
-เขาจึงต้องเป็นเด็กดี
"อึ้งขนาดนี้"
-...อยู่ในกฎ และเชื่อฟัง
"ไม่เคยเห็นเทพบุปผาเหรอ"
-ความปรารถนาถึงจะเป็นจริง...
["ที่รัก หนูรู้มั้ยว่าทุกอย่างในโลกมีเทพพิทักษ์อยู่"]
เทพพิทักษ์หน้าตาเป็นยังไงนะ? เลโอตั้งคำถาม และใช้เวลาเล็กๆ จากคาบว่างท่องเว็บและตามหาตำนานในห้องสมุด ส่วนใหญ่จะบอกแนวเดียวกันว่าเป็นนางฟ้าที่มีเถาวัลย์พันเกี่ยวตั้งแต่เท้าถึงศีรษะ บางตนอาจมีปีก และมีดอกไม้นานาพรรณเบ่งบานอยู่รอบตัว เป็นนางฟ้าตามขนบของตะวันตก
ผ่านไปหกปี เวลานี้เบื้องหน้าของเขาก็ปรากฎตัวตนที่คอยพิทักษ์หมู่ผกา มือของเลโอกระชับมุมกล้องแน่น เขาอ้าปากพะงาบๆ และเบิกตาขึ้น เป็นการทำสีหน้าตกใจอย่างหาได้ยาก
'เทพ' องค์นั้นนั่งเหยียดขาบนม้านั่งที่สีเดิมหลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้ ชุดของเขาดูไม่เหมือนกับคนโบราณสักเท่าไหร่ แต่ทุกตำนานกล่าวว่าเทพล้วนมีรูปโฉมงดงามแสดงว่าเขาคงไม่ได้โกหก และเป็นสิ่งเดียวที่เลโอพอจะยืนยันได้ด้วยตาเนื้อ
"แน่ละว่านายต้องไม่เคยเห็น ไม่บ่อยหรอกนะที่จะมีคนมองเห็นฉัน แน่นอนว่าเพราะฉันเป็นเทพบุปผาผู้พิทักษ์ดอกไม้ทุกดอกไงล่ะ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นฉันก็ดีใจนะ ที่มีคนเห็นฉันสักที" เขาหัวเราะ บางทีอาจจะเป็นเพียงมุกตลกของเขา เสียงที่ส่งออกมาราวกับจะหล่อมละลายหัวใจน้ำแข็งของเลโอ
"ฉันชื่อชาญ แล้วนายล่ะ" ทั้งสรรพนามแทนตัวและท่าทางของ 'เทพ' ไม่คล้ายกับในนิทาปรัมปราที่เคยฟังจากคินมากนัก ดูเหมือน 'เทพ' จะไม่มีปีกหรือรัศมีรอบวงศีรษะ แม้แต่ชื่อก็ไม่ใกล้เคียงกับตำราที่เขาอ่านจากหอสมุดโรงเรียน
เลโอเงียบไปอึดใจก่อนตอบ
"เลโอ"
ทันใดนั้นดวงตาสีฟ้าคล้ายบึงน้ำในหน้าร้อนก็สว่างว่าบ 'เทพ' องค์นั้นยื่นหน้ามาใกล้จนเกือบจะจูบกันกลางอากาศและสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า นั่นทำให้เลโอต้องถอยหลังสองก้าว แสดงความไม่ชินกับการแนบชิดกับคนอื่น ก่อนที่ 'เทพ' จะเอ่ยอะไรปากที่เผยอของเลโอก็พูดขึ้น
"คุณจะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงหรือเปล่า"
หากเป็นคนอื่นคงจะถามว่าเขาเป็นคนป่วยที่ลืมทานยาหรือเปล่า
"คุณ...มีพลังจริงๆ พลังที่ทำให้คำขอเป็นจริง"
แต่เลโอเชื่ออย่างสุดจิตสุดใจว่าคนคนนี้คือเทพ ไม่หาเหตุผลและไม่ต้องการมันด้วยเช่นกัน เพราะนั่นทำให้ความหวังที่แสนริบหรี่เหมือนแสงไม้ขีดในอุโมงรถไฟแสนยืดยาวนี้ลุกโชติช่วง เพื่อตอกย้ำว่าแม่พูดเรื่องจริง
แล้วไงต่อ เมื่อสิ่งที่วนเวียนในสมองเกิดมีตัวตนขึ้นจริงๆ เลโอก็ตระหนัก แม่ตายไปแล้ว ขอให้แม่ฟื้นสิ เสียงหนึ่งดังจากหัวใจที่ล็อกลงกลอน
"ช่าย" 'เทพ' ตอบ
เร็วเข้า! ขอให้แม่ฟื้นจากความตาย
ขณะนี้ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน "แต่คนที่ฉันจะทำความปรารถนาให้เป็นจริงน่ะ ไม่ใช่นายหรอก"
ตรงข้ามกับน้ำเสียงแสนนุ่มนวลคำที่ 'เทพ' พูดออกนั้นช่างใจดำเหลือเกิน แววตาสีรัตติกาลสั่นไหว และราวกับถูกกระชากด้วยมือที่มองไม่เห็น หัวใจของเลโอหลุดเคว้งไปตามสายลมที่พัดมาจากผิวทะเลสาบ ในตัวเขาเหลือแค่ความว่างเปล่ากับเสียงหวีดหวิวของสายลม
ตอนที่เลโออยากจะถามว่าเพราะเหตุใด ชายที่อยู่ตรงหน้าก็พูดต่อ
"การที่นายมองเห็นฉันมันคงเป็นโชคชะตา แต่ฉันคงลัดคิวคำขอไม่ได้ นายก็รู้ ก่อนหน้านายมีผู้หญิงคนหนึ่งเธอเองก็เคยสวดอ้อนวอนใต้ต้นไม้ต้นนี้ เธอมีเส้นผมสีดำและดวงตาแบบเดียวกับนายเปี๊ยบ และชอบยิ้มราวกับโลกทั้งใบคือสวนสนุก นายรู้มั้ยว่าเธอเป็นใคร"
ไม่รอคำตอบจากเด็กหนุ่มที่นิ่งงันไปแล้ว "เธอคือ...แม่ของนาย" ริมฝีปากสีกุหลาบฉีกยิ้มใต้แสงไฟ เขี้ยวสีเงินของ 'เทพ' วาววับ
["...ขอให้หนูเติบโตขึ้น ร่าเริงและยิ้มได้แม้เผชิญหน้ากับเรื่องทุกข์ใจ แม่เห็นมองเห็นตัวเองในตัวหนู -แต่แม่ไม่อยากให้หนูเป็นเหมือนแม่เลย เพราะงั้นหนูจะแข็งแรง ไม่มีโรคร้ายมาทำให้หนูต้องนอนซมในโรงพยาบาล แม่ขอให้หนูมีเพื่อนเยอะๆ ที่รัก เวลาลำบากหรือทุกข์หนูจะได้ไม่โดดเดี่ยว อ่าใช่ แม่อยากเห็นลูกสนิทกับพ่อเขาด้วยน่ะ ถึงพ่อจะเป็นพวกพูดไม่เก่งแต่พ่อรักลูกมาก ไม่แน่ลูกอาจจะชอบพ่อมากกว่าแม่ก็ได้ แล้วก็...แม่ขอให้ลูกได้ทำตามความฝัน หนูน่าจะได้ดีท่าเป็นช่างภาพ แต่แม่ก็เชื่อว่าเมื่อโตขึ้นหนูจะเป็นอะไรได้มากกว่านั้น...
อย่างสุดท้ายที่แม่ขอ แม่ขอให้หนูจดจำแม่ได้แม้ว่าจะผ่านไปกี่ปี แม้ว่าหนูจะโตและกลายเป็นผู้ใหญ่ เพราะว่าแม่คงไม่ได้อยู่ดูลูกจนถึงตอนนั้น.... อ๊ะ อย่าร้องไห้สิจ้ะ -แม่ไม่ไปไหนหรอกที่รัก จะคอยเฝ้ามองหนูตลอดไป เงยหน้าขึ้นเร็วแม่จะได้เช็ดน้ำตาให้ อย่างนั้นแหละ ดีมากจ้ะ...."]
หมอกบางๆ ทิ้งตัวจากยอดเขาสูงเสียดฟ้าลงมายังถนนที่ทอดผ่านหน้าหอพักสีขาว ท้องฟ้าไม่ได้ปกคลุมด้วยความมืดอีกต่อไป แต่ดวงอาทิตย์กลับยังไม่ตื่นจากนิทรา ต้องรอสักพักใหญ่จนนกบนภูเขาและเหล่ากระรอกกระแตส่งเสียงเจื้อยแจ้ว เมื่อนั้นแสงทองจึงแทงผ่านลำต้นไม้ขึ้นมา เผยตัวจากราตรีที่แสนยาวนาน
เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าที่นักเรียนในหอพักทั้งชายและหญิงต่างกำลังโอดครวญเนื่องจากแสงอาทิตย์พรากวันหยุดที่แสนมีค่าของพวกเขากำลังโผล่พ้นยอดภูเขาช้าๆ และสาดรัศมีกระชากจอมขี้เซาให้ลุกจากเตียงนอน
เสียงฮุยเฮของบรรดาชมรมกีฬาผู้ขันแข็งเข้ามาแทนที่จิ้งหรีดเรไร ตามด้วยเสียงแหลมๆ ของนกหวีดเป็นเครื่องกระตุ้นเส้นประสาทได้ดีเยี่ยม ท้ายที่สุดแม้แต่คนที่ตื่นสายที่สุดก็ยังต้องลุกไปทำความสะอาดร่างกาย วันจันทร์เริ่มต้นแล้ว
ตึกสีส้มอิฐสองหลังสร้างด้วยหินภูเขาตั้งตระหง่านบนเนินเขาขนาดใหญ่ พวกมันถูกสร้างให้วางขนานกันโดยมีหอนาฬิกาซึ่งควบตำแหน่งทางเชื่อมแทรกตรงกลาง แต่ก็ยังมีพื้นที่เหลือให้วางโต๊ะนั่งและปลูกต้นเชอร์รี่บลอสซั่มไว้ต้นใหญ่
ข้างหลังตึกเรียน 4 ชั้นคือตึกโบราณที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่พำนักของโอรสคนโปรดของอดีตจักรพรรดิ ปัจจุบันนอกจากหน้าที่เก็บหนังสือสมัยต้นยุคสงครามกับคลาสบรรยายวิชาประวิติศาสตร์ท้องถิ่นของจริง ที่นี่ก็ไม่ค่อยมีนักเรียนเข้ามาใช้งานบ่อยเท่าโรงอาหารและโรงยิมซึ่งเรียงกันจากขวาไปซ้าย
โรงเรียนยังมีสนามสำหรับเตะบอลและลู่วิ่งถัดไปจากอาคารเรียน มันมีขนาดกินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของอาณาเขตทั้งหมด สามารถยัดเด็กทั้งโรงเรียนและแขกเมื่องานกีฬาสีมาถึง ถ้าหากใครมาเช้าพอก็จะเห็นชมรมกรีฑาและชมรมฟุตบอลออกกำลังกายอยู่แถวนี้
แน่นอนว่าโดยรอบโรงเรียนปลูกต้นเชอร์รี่บลอสซั่มกับต้นกัลปพฤกษ์ รวมถึงดอกไม้ให้สีชมพูทุกบริเวณที่ว่าง
เด็กนักเรียนวัย 15 ถึง 18 ปีเหยียบย่ำขั้นบันไดที่ปากทางเข้าขึ้นมายังอาคารที่อยู่ขวามือสุด พวกเขาและเธอสวมเบลเซอร์สีเบจที่ปักตราดอกไม้ห้าแฉกเหนืออกขวาเหมือนกัน ต่างกันที่นักเรียนหญิงจะติดโบว์สีชมพูแดงลายสก็อตใต้คอเสื้อสีขาวแขนสั้น กระโปรงทรงพรีทบ้างก็สั้นบ้างก็ยาวมีลายเดียวกับโบว์
ในขณะที่ผู้ชายจะสวมเนคไทสีชมพูแดงที่เข้มขึ้นมาอีกเฉด กางกงของพวกเขาเป็นสีเดียวกับเบลเซอร์ ผู้อำนวยการเปลี่ยนจากชมพูแบบเก่าให้เป็นสีเบจเพื่อไม่ให้นักเรียนชายบางคนเขอะเขินเกินไป
ทั้งนี้เด็กส่วนใหญ่จะใส่รองเท้าหนังสีน้ำตาลที่หาซื้อได้ตามร้านขายเครื่องแบบในเมือง แต่ผู้อำนวยการก็ไม่ห้ามหากใครอยากใส่รองเท้าแตะหรือรองเท้าสานมาเรียน ขอแค่พวกเขาไม่อายตอนต้องเดินเท้าเปล่าในอาคารเรียนก็พอ
แม้จะมีโรงเรียนระดับประถมและมัธยมกระจายตามมุมเมืองสองสามแห่ง แต่โรงเรียนฟรันซิสเป็นโรงเรียนมัธยมปลายเพียงแห่งเดียวในเขตสีชมพู ที่นี่จึงเป็นแหล่งรวมของความเอะอะ บ้าบอ และความกระตือรือร้นสุดขีดคลั่งที่พบได้แค่เฉพาะวัยรุ่น วัยซึ่งกำลังจะก้าวไปในสังคมที่เรียกว่ามหาลัยในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
อย่างไรก็ดีท่ามกลางความวุ่นวายประหนึ่งฝูงผึ้งในทุ่งดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิ เด็กหนุ่มผู้มีเส้นผมสีดำสนิทและดวงตาออบซิเดียน ผิวสีงาช้างของเขาไปได้ดีกับเครื่องแบบ ทุกฝีเก้าแทบจะมีระยะห่างเท่าๆ กันอย่างน่าอัศจรรย์ ใบหน้าที่เหมือนหยกสลักไม่ก็แกะจากไม้หอมทำให้เขาน่าดึงดูด เขาแต่งตามตัวกฎทุกมาตราแต่กลับแปลกแยกจากคนโดยรอบ
คงไม่ผิดถ้าจะมีคนแวะเวียนมาคุยกับเขาแต่เพราะความเฝื่อนกระด้างทางอารมณ์หรือเพราะวิธีการพูดที่เหมือนหุ่นยนต์ทำให้เขาเหล่านั้นต้องหลีกทางให้เด็กหนุ่ม และใช้สายตาส่อดส่องแทน ครึ่งหนึ่งคือความชื่นชมใบหน้านั่น แต่ก็มีไม่มีน้อยที่คิดว่าเขาเย็นชาจนไม่น่าเข้าใกล้
ทว่าเลโอไม่ได้สนใจความเห็นคนอื่นนัก เด็กหนุ่มเฉื่อยเสียจนแม้แต่คนที่เกลียดเขายังขี้เกียจจะปาความรู้สึกใส่ก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันรู้สึกรู้สาต่อโลกภายนอก
ด้านข้างของเขาเป็นเด็กหนุ่มวัยเดียวกัน คินที่ถอดชุดพิธีกรรมออกแต่ไม่ลืมพกผ้าคาดหน้าผากก้าวเท้าเร็วๆ ตามเลโอ เขาคงจะเป็นคนเดียวที่ชอบพูดกับก้อนหินเดินได้ "เมื่อวานเราวิ่งเกือบตกเขา นายก็รู้ใช่ไหมว่าบนนั้นน่ะมีถ้ำอยู่ ปกติเราก็ไปสำรวจกันประจำแต่ไม่รู้เลยว่ามีแตนยักษ์ทำรังอยู่ที่นั่นด้วย จู่ ๆ พวกมันโผล่มาไล่กวดพวกเราจนวิ่งผ่าราบ ฉันรู้สึกเหมือนผอมลงไปสักสามกิโล"
"แตนยักษ์เป็นผึ้งที่มีนิสัยก้าวร้าวและมีพิษแรงถึงชีวิต ชมรมของนายไม่ควรไปที่นั่นอีกถ้ายังอยากเรียนจบ" เลโอเหลือบมองคนที่หน้าซีดเป็นไก่โดยไม่ขยับศีรษะ
"อ่า ฉ ฉันเข้าใจแล้ว เออ ฉันว่าถึงมันจะไม่มีพิษรุ่นพี่ก็ไม่เข้าไปอีกแล้วล่ะ" เด็กหนุ่มกอดตัวเอง ดูท่าเขากำลังนึกถึงฉากกระโจนจากหน้าผาแบบไม่เกี่ยงน้ำหนักร่วม 80 กิโลกรัมของตัวเอง "บางทีฉันคงใช้โชคทั้งปีไปหมดแล้ว"
เลโอไม่ออกความเห็นกับความซึ้งปนเศร้าใจของเพื่อนร่วมห้องนอน ทั้งสองแยกกันตอนเข้าคลาสเพราะคินอยู่ห้อง 5/1 ขณะที่เลโออยู่ห้อง 5/3
อาจเป็นเพราะเวลานี้ยังเช้าอยู่ ไม่ก็คนอื่นๆ แวะไปทำธุระที่ห้องชมรมหรือโรงอาหารทำให้ทั้งห้องมีแค่คนทำเวรประจำวันกับเพื่อนร่วมชั้นอีกนิดหน่อย ทั้งหมดกล่าวทักทายกันตามประสาวัยรุ่นอารมณ์ดี
"หวัดดีตอนเช้าจ้ะ"
"อรุณสวัสดิ์ครับ"
เลโอก้มหัวตอบคุณหัวหน้าห้องซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงผมยาว เธอเป็นคนสวยและมีอัธยาศัยดีชนิดไม่เกี่ยงว่าคนที่คุยด้วยจะตอบตามมารยาทเท่านั้น เขาวางกระเป๋าสะพายบนโต๊ะที่ตั้งริมหน้าต่าง มันคือโต๊ะตัวแรกของแนวนอนและแนวตั้ง แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างลงมาอาบร่างของเขาตอนที่นั่งลง ในห้องเรียนมีหน้านาฬิกาแขวนบนกระดานดำ แต่เลโอติดนิสัยดูเวลาจากหอนาฬิกามากกว่า เพราะห้องของเขาอยู่ชิดทางเชื่อมทำให้สามารถมองเห็นหน้าปัดบนหอคอยสี่เหลี่ยมได้อย่างชัดเจน มันจะคร่ำครวญทุกๆ คาบใหม่มาถึงและร้องบอกเวลาเลิกเรียนอย่างเที่ยงธรรม
ทันทีที่เข็มสั้นชี้เลข 8 และเข็มยาวแตะเลข 12 เสียงระฆังแห่งการเริ่มต้นก็ดังขึ้น
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อมอจากสายตาของเลโอ ไม่ว่าคาบนั้นจะเป็นวิชาคณิตศาสตร์ที่สอนโดยหญิงสาวผู้อมทุกข์ หรือคุณครูในวิชาสังคมที่ส่งเสียงหย่อนยานราวกับเทปเสียงชำรุด เขาก็ยังสามารถนั่งตัวตรงและจดเนื้อหาทั้งหมดโดยไม่เผลอหลับสักวินาทีเดียว
เนื่องจากเลโอไม่ถนัดทำอาหารแม้ว่าหอพักจะโซนครัวให้ผู้เข้าพักก็ตาม แต่เลโอยินดีจะกินข้าวของโรงอาหารมากกว่าจะต้องเสียพลังงานไปกับไข้เจียวไหม้ๆ หรือข้าวที่หุงไม่สุก
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนเลโอก็ตรงกลับหอทันที เขาไม่มีชมรมที่สนใจเหมือน และไม่มีเพื่อนที่สามารถคุยเล่นและชวนกันไปกินเค้กในคาเฟ่ได้ เขาถนัดกับการอยู่คนเดียวและดำเนินกิจกรรมทุกอย่างผ่านความเงียบ
ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติจนเหมือนเลโอไม่เคยเจอกับเทพบุปผามาก่อน
แต่ใครจะรู้ว่าตั้งแต่ออกจากหอพัก จนกระทั่งกลับมาอาบน้ำในตอนเย็น ข้างกายเขามีชายหนุ่มคนหนึ่งตามติดไม่ห่าง
เขามีเส้นผมสีบอร์นที่เข้ากันได้ดีกับดวงตาสีฟ้าสด ริบบิ้นสีแดงผูกเส้นผมยาวสยายไม่ได้ปรกใบหน้าราวกับเทพ ผิวแก้มของเขาสุกปลั่งและมีชีวิตชีวา ร่างกายประหนึ่งผลงานชั้นเยี่ยมของนักแกะจากกรุงโรมสูงชะลูด ทั้งกำยำและดูแข็งกร้าวจนบดบังทิวทัศน์ทุกยามอยู่เบื้องหน้าเลโอ อย่างไรก็ตามด้วยนิสัยที่ตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งและชอบส่งเสียงเอะอะทำให้เขาดูเด็กกว่าอายุจริง ซึ่งเขามีอายุราวๆ 25 ปี
เขาเป็นคนที่แตกต่างจากเลโออย่างสิ้นเชิง
"โห หอพักใหญ่ชะมัด คงไม่ใช่ว่านายต้องเดินขึ้นไปหรอกใช่มั้ย -ไม่จริง!"
"เดี๋ยวนี้เขาใส่เครื่องแบบแบบนี้สินะ คงเทไม่หยอกท่าฉันลองใส่บ้าง"
"ฮ่า ๆ ๆ ดูหมอนั่นสิ ใส่รองเท้าคนละข้างล่ะ ตลกเป็นบ้า"
"น้องแมว น่ารักจังง"
"สาวสวยที่ทักนายเป็นใคร เธอน่ารักชะมัด"
"นายนี่เก่งนะที่ไม่หลับตอนตาแก่นั่นบรรยาย ฉันสงสัยจังว่าเขาหลุดมาจากยุคสงครามหรือเปล่า ทำไมถึงโบราณขนาดนั้น"
"โรงเรียนนี่มีแต่เรื่องน่าสนุกแฮะ ว่าแต่นายไม่มีชมรมเหมือนคนอื่นเหรอ"
"แป๊ปนะ ฉันขอไปดูอะไรหน่อย...ฮา เข้าใจล่ะ"
"เฮ้อ ชีวิตนายนี่น่าเบื่อชะมัด ไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีชมรม ไม่มีสีสันต์"
เขาเป็นคนที่เลโอไม่เคยพบหน้า ไม่เคยใกล้ชิด ไม่เคยกระทั่งเมื่อวานนี้ที่เขาไปสวนข้างโรงพยาบาลและเจอกับเทพพิทักษ์
เขาเป็นคน ไม่สิ เทพบุปผาที่จะมาทำให้ความปรารถนาของแม่เลโอเป็นจริง


"เอาจริงดิได้ฝึกที่นี่อะนะ กูจะรอดไหมเนี่ย"
"ทำใจเถอะเพื่อนก็ให้อาจารย์เลือกมันก็เป็นงี้แหละ"
ทุกคนคงจะสงสัยว่าพวกผมสองคนพูดเรื่องอะไรกัน เรื่องที่ผมพูดกันอยู่นั่นก็คือเรื่องฝึกงานและที่สำคัญสถานที่ที่ผมได้ไปนั้นก็คือสำนักงานราชการ แค่คิดก็เหมือนจะไม่รอดแล้ว ผมจะอธิบายคร่าวๆให้เข้าใจ พวกผมเป็นนักเรียนสายอาชีพซึ่งตอนนี้ผมอยู่ปีสามแล้ว ผมเรียนด้านศิลปะสาขาคอมกราฟิก ปีสามทุกรุ่นจะมีฝึกงานตลอดทั้งเทอมแรกแต่เหมือนจะได้ยินมาว่าจะจบแค่รุ่นผมแล้ว
"ยังดีที่ได้มาคู่ถ้าแยกกันกูเหงาตายแน่"
"ก็จริง5555" ผมหัวเราะกับท่าทางเหมือนจะตายของไอ้ 'ณัฐ' เพื่อนสนิทของผม รู้จักกันตั้งแต่เข้าปีแรก ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดหรือเข้าหาคนไม่เก่ง ก็มีมันนี่แหละที่เข้ามาคุย ตอนนี้ผมสองคนนั่งรออาจารย์มาเพื่อพาไปที่ฝึกงาน เอาจริงๆก็ไม่ได้มีแค่พวกผมสองคนที่ฝึกอยู่ที่นั่นยังมีเพื่อนในกลุ่มไปอีกสองซึ่งอยู่คนฝ่ายกัน ดูเหมือนรถของอาจารย์จะมาแล้วผมเลยสกิดขาไอ้ณัฐที่กำลังนอนพลิกไปพลิกมาอยู่ให้ลุกขึ้น
"อาจารย์สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้อาจารย์ที่ปรึกษาและเป็นคนที่จับผมมาลงฝึกที่นี่
"สวัสดีนักเรียนที่น่ารัก ตื่นเต้นไหมเนี่ย"
"นิดหน่อยครับจารย์" ผมตอบหัวเราะแห้งๆ
"งั้นก็ขึ้นรถเลยเดี๋ยวจะไปสายเอา เราจะต้องสร้างความประทับใจแรกเข้าใจไหม" อาจารย์เรียกให้ขึ้นรถที่ภายในมีเพื่อนที่ผมพูดถึงนั่งรออยู่มันโบกมือทักทายให้ผม ผมก็ยิ้มๆส่งไป
"เดี๋ยวผมขี่รถไปเองจารย์ผมเอารถมาให้ไอ้ณัฐมากับผมได้"
"ไปถูกใช่ไหมขี่รถดีๆล่ะ แล้วไปเจอกันที่อาคารหลังใหม่โอเคนะลูก" ผมกับไอ้ณัฐพยักหน้าตอบรับก่อนจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกนำไปก่อน
พอถึงที่หมายผมก็วนหาที่จอดกันอยู่ซักพักเพราะหาที่จอดไม่ได้กว่าจะได้ที่เล่นเอาซะน้ำมันยุบไปเยอะเลย ไม่นานรถของอาจารย์ก็ขับเข้ามาผมสองคนยืนรอก่อนที่อาจารย์จะสั่งให้พวกเราดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าต่างๆ แล้วก็พาขึ้นลิฟท์ชั้นที่กดคือชั้นที่ห้า เท่าที่ดูเหมือนจะมีห้องประชุมอยู่สองห้องและห้องทำงานอีกสองห้องอาจารย์ให้ผมกับไอ้ณัฐยืนรอข้างนอกก่อน ไม่นานเท่าไหร่ก็เรียกพวกผมให้เดินไปอีกห้องนึงผมเดินตามอย่างเงียบๆ ภายในก็ดูจะแออัดหน่อยๆผมชายมองไปเรื่อยๆจนเดินมาถึงโต๊ะที่อาจารย์บอกว่านี่คือหัวหน้าฝ่ายบริหารผมยกมือไหว้สวัสดีอย่างมีมารยาท
"นี่คือเด็กสองคนที่ครูจะฝากให้ฝึกงานน่ะค่ะ..." ผมไม่ได้ฟังที่เขาพูดคุยกันซักเท่าไหร่อย่าว่าแต่ผมเลยไอ้ณัฐก็ยืนหาวมาหลายรอบแล้ว เท่าที่ผมได้ยินผ่านๆหูเหมือนว่าหัวหน้าฝ่ายคนนี้จะชื่อวันดี
ดูเหมือนจะคุยกันเสร็จแล้วพวกผมกับอาจารย์ก็ลากัน แล้วหัวหน้าฝ่ายก็พาทัวร์เดินดูแต่ละส่วน แบ่งได้คร่าวๆ5ฝ่าย ผมถูกส่งมาอยู่ช่วยฝ่ายกฎหมายซึ่งพี่เลี้ยงของผมแอบน่ากลัวนะเนี่ย...
"สวัสดีครับพี่" ผมยืนไหว้อยู่หน้าโต๊ะทำงานพี่เขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าคอมพิวเตอร์ ภายนอกของเขาดูยังวัยรุ่นอยู่ หน้าตาดีแต่ติดตรงที่คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ผมคืนค้างท่าไหว้จนพี่เขาเงยหน้ามองขึ้นมาก่อนจะพูดว่า "อืม" ห้ะ! แค่นี้เรอะ!
ทำผมไปต่อไม่ถูกเลย แล้วนี่ต้องทำไงต่อผมหันซ้ายหันขวามองไอ้ณัฐที่ได้โต๊ะนั่งแล้วมันกับผมแยกกันอยู่คนละฝ่ายมันได้ไปอยู่มาตรฐานซึ่งนั่งอยู่คนละส่วนกันเลย ไอ้ณัฐมองผมทำท่าหัวเราะใส่ ผมทำได้แค่ถลึงตาด่ามันในใจ เหมือนมันอ่านใจผมได้มันทำท่าดันแว่นโดยใช้นิ้วกลาง นี่ถ้าเกิดไม่ได้อยู่ในที่ทำงานนะผมคงเดินไปเขกกระบาลมันแล้ว
"มานั่งตรงนี้" ผมหันไปตามเสียงก็เห็นพี่เขากำลังยกกล่องเอกสารออกจากโต๊ะจากที่ตอนแรกรกมากมีแต่กองแฟ้มเอกสารและข้าวของวางละเกะละกะเต็มโต๊ะไปหมด ผมรีบเดินเข้าไปช่วยหยิบออก โต๊ะทำงานของผมกับพี่เขาอยู่ติดกันเลย เอกสารต่างๆถูกยกไปเก็บไว้ข้างโต๊ะเขา งานคงเยอะมากเลยสินะเนี่ยผมนึกในใจ เมื่อพี่เขาจัดอะไรเสร็จก็กลับมานั่งพิมพ์งานต่อ แล้วนี่ผมต้องทำอะไรต่อล่ะ? ผมชะโงกดูเพื่อนของผมที่ตอนนี้มันกำลังตั้งใจฟังพี่เลี้ยงสอนงานอยู่ แล้วกลับมาดูที่ผม ผมก็อยากจะชวนคุยนะแต่ติดตรงที่ผมไม่กล้านี่สิแถมพี่เขายังตั้งใจทำงานแบบไม่สนใจใครเลย แล้วใครจะกล้าเรียกวะ จะหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาก็ไม่กล้าอีกอึดอัดจังโว้ย!!
"ช่วยตรวจคำผิดให้พี่หน่อย" ผมสดุ้งเพราะอยู่ดีๆพี่เขาก็พูดขึ้นมาตอนผมกำลังเหม่อๆ มาพร้อมกับกองเอกสารปึกใหญ่ยื่นมาให้ผม ผมรับมาไว้วางบนโต๊ะ "โครตหนักอะ พี่เขายกมือเดียวได้ไง"
"พี่คงแข็งแรงมั้ง"
"ห้ะ!" ผมถึงกับห้ะอย่าบอกนะเมื่อกี้เผลอพูดไปอะ ผมหันไปยิ้มๆแก้เขินก่อนจะกลับมาจดจ่ออยู่กับเอกสาร
ผมเป็นคนที่สายตาสั้นเลยต้องก้มมองเอกสารในมือจนแทบจะสิงได้เลยสายตากวาดมองไล่ดูคำผิดทุกบรรทัดไม่ให้มีตกหล่นจนตาแทบแห้ง พอไล่ดูใบสุดท้ายเสร็จผมนี่ถึงกับโล่งเลยกว่าจะครบนี่ล่อไปเป็นชั่วโมงโอ้ยปวดตาไปหมด ผมเอนหลังเข้ากับที่พิงของเก้าอี้ เหมือนจะได้ยินเสียงกระดูกลั่นเลย
"เสร็จแล้วหรอ" พี่เขาหันมาถาม ผมพยักหน้าตอบ
"มีตรงไหนผิดมั่งไหม" เขาชะโชกดูกระดาษว่างเปล่าที่ผมวางไว้เผื่อมีคำผิดจะได้จดเลขหน้าใส่เอาไว้
"เหนื่อยไหม จริงๆมันไม่มีคำผิดหรอกอีกอย่างมันของปีที่แล้วที่เอาให้ทำเพราะกลัวจะไม่มีไรทำ" พี่เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"อ่าวพี่..." ผมนี่ร้องเลยครับ ผมทำท่าทางเหมือนจะจะสลบ
"ก็เห็นนั่งเกร็งๆ" เขาพูด ผมเลหลือบเห็นพี่เขาแอบยิ้มมุมปากแต่ก็ไม่กี่วิเขาก็เปลี่ยนเป็นหน้านิ่งๆเหมือนเดิมผมกับพี่เขาก็ได้พูดคุยกันบ้างจนรู้ว่าพี่เขาชื่อ 'เปรม' พี่เปรมบอกว่าเขาอายุยี่สิบหกทำงานที่นี่ได้สามปีแล้วแต่หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้พูดคุยหรือทำอะไรเลยได้แต่นั่งจ้องพี่เปรมทำงานจนถึงเวลาเลิกงานของผม
.
.
.
ผมเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมไอ้ณัฐสภาพมันตอนนี้คือเหมือนหมดพลังกายไปมาก ผมถามมันว่าได้ทำอะไรมั้ง มันบอกว่าได้เขียนรองรับเอกสารอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด ผมขำท่าทางที่มันกำลังสาธยาย ผมก็เล่าในส่วนของผมให้มันฟังบ้าง มันทำหน้าอิจฉาบ่นโวยวาย
"ไอ้ยอดทำไมมึงแม่งดีจังวะ มาเปลี่ยนที่กับกูเถอะมาวันแรกกูก็แทบตายแล้ว" ผมหัวเราะเยาะเย้ยสมน้ำหน้ามัน แหมทีเมื่อเช้ายังกวนตีนอยู่เลยมาตอนนี้อิดออดอยากแลกที่ เหอะ! เสียใจด้วยว่ะเพื่อน
"โถ่ ไม่ต้องร้องนะเพื่อน มันก็แค่วันแรกเดี๋ยวพี่เปรมเขาก็คงให้งานกูทำบ้างแหละ" ผมตบบ่าปลอบใจไอ้ณัฐ
"เดี๋ยวกูเลี้ยงไส้กรอกไม้นึงนะเพื่อน อย่าเศร้านะครับเพื่อน" มันพยักหน้า ผมเดินคุยกันไปจนถึงที่จอดมอเตอร์ไซค์ของผม บังเอิญเจอเพื่อนอีกสองคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ มันสองคนหันมาทักทาย
"อ่าวเพื่อนกลับบ้านกันยังไงเนี่ย" ผมถามไอ้ 'เอ' และไอ้ 'พี'
"กูรอรถตาช่วยมารับอะไอ้พีมันก็รอเพื่อนที่เทคนิคมารับ" ไอ้เอเป็นคนเดียวที่ขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็นคนเดียวทุกวันนี้มันต้องขึ้นรถประจำมาเรียนตลอด ส่วนไอ้พีมันมีเพื่อนข้างบ้านเรียนเทคนิคมันก็อาศัยติดรถมาด้วยเพราะเป็นทางผ่านแม่มันไม่ให้เอารถมอเตอร์ไซค์มาถ้าหากไม่มีเหตุจำเป็น ผมก็อยู่คุยกันกับพวกมันอยู่ซักพักก็แยกย้ายกันเดี๋ยวจะกลับถึงบ้านเย็น ผมแวะซื้อไส้กรอกให้ไอ้ณัฐตามที่สัญญาแล้วไปส่งไอ้ณัฐที่วิลัย เพราะมันเอารถไว้นี่เมื่อเช้า หลังจากที่ลากันผมก็ขี่รถกลับบ้านทางประจำ ผมมักจะขี่ทางหน้าเขื่อนเพราะจะได้ไม่ต้องติดไฟแดง ช่วงเย็นๆก็จะมีผู้คนไม่ว่าจะหญิงหรือชายต่างก็มาวิ่งออกกำลังกายหน้าเขื่อนกันทุกวัน ตลอดที่ผมเรียนที่นี่ถนนเส้นนี้ไม่ค่อยเปลี่ยนไปเลยโดยเฉพาะถนนเนี่ย! เป็นคลื่นเลยบางจุดก็ขรุขระขี่รถผ่านทีหน้าสั่นทุกรอบ ผมก็ภาวนาให้เขามาทำถนนใหม่ซะที รถผมจะพังตอนไหนก็ไม่รู้
ผมขี่ออกมาจากหน้าเขื่อนโผล่มาที่ถนนใหญ่ ตอนเย็นแบบนี้รถก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ส่วนมากก็จะเป็นนักเรียนเทคนิคที่เลิกเรียนเวลานี้ บางครั้งผมก็เห็นพวกเขาชอบขี่รถแข่งกันเนื่องด้วยถนนจะโล่งมาก ผมอดไม่ได้ที่จะขำกับท่าขับของแต่ละคน บางคนนี่ท่ายังกะตั๊กแตนเห็นกี่ทีก็กลั้นขำแทบไม่อยู่
.
.
.
ผมขี่รถช้าๆ รับลมชมบรรยากาศริมทางที่เป็นท้องไร่ท้องนาอย่างที การกลับบ้านของผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกผมใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงในการขี่รถกลับบ้าน วันนี้มีตลาดคนส่วนใหญ่เรียกตลาดนี้กันว่าตลาดหน้าอำเภอผมเลี้ยวเข้าหาที่จอดก่อนจะเดินซื้อของกินไม่วายที่จะไม่ลืมแวะซื้อผัดไทเจ้าประจำตลอดแน่นอนว่ารสชาติอร่อยมากราคาก็ไม่แพงแค่กล่องละสิบบาท ผมชอบซื้อไปฝากยาย ยายผมก็ไม่เคยเบื่อ หลังจากเสร็จธุระการจ่ายตลาดผมหิ้วถุงกับข้าวไปแขวนหน้ารถและเปิดโทรศัพท์ดูเวลาตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้วผมรีบเก็บโทรศัพท์ ขี่รถกลับบ้าน ระยะทางจากตลาดกับบ้านก็ไม่ไกลเท่าไหร่ขี่ถนนสายคันคลองไปเรื่อยๆ ก็จะเจอกับทางเลี้ยวลงเข้าหน้าโรงเรียนประถมผมก็เป็นศิษย์เก่าของที่นี่บ้านผมจะอยู่หลังโรงเรียนติดกลับทางขึ้นแม่น้ำเจ้าพระยา
ซอยเข้าบ้านก็จะเป็นเลนเดียวเวลามีรถใหญ่สวนมาผมนี่แทบจะหลบเข้าป่าข้างทาง บ้านของแต่ละคนก็จะติดๆกัน ผมขี่รถมาจอดหน้าบ้าน ประตู้รั้วเหล็กสีม่วงถูกดันออก ผมเอารถเข้าจอดที่โรงรถก่อนจะหิ้วสัมภาระต่างๆเข้าบ้าน เอาผักผลไม้แช่ตู้เย็นแจกแจงกับข้าวให้กับคนในบ้าน
"วันนี้มีตลาดหน้าอำเภอหรอ" ยายผมถามพลางหยิบกล่องผัดไทเปิดดู
"ใช่ครับ แต่วันนี้ของกินไม่ค่อเยอะเท่าไหร่" ผมตอบโดยที่มือก็ยังสาละวนกับการเตรียมวัตถุดิบทำกับข้าว ผมเตรียมของอะไรต่างๆเสร็จก็เร่งฝีเท้าเข้าครัวทันทีเย็นนี้ผมจะทำกระเพราไข่เยี่ยวม้าเมนูง่ายๆใครๆก็ทำได้ ผมทำทุกอย่างอย่างทะมัดทะแมง แต่สิ่งนึงที่ผมไม่ชอบเลยคือ... การผัดพริกกระเทียมทุกคนคงจะเข้าใจผมใช่ไหม ผัดไปไอไปจนน้ำตาไหล เมื่อได้ที่ผมไส่หมูสับลงผัดให้สุกตามด้วยเครื่องปรุงรสแล้วใส่ไข่เยี่ยวม้าที่หั่นเตรียมไว้แล้วกลิ่นหอมเตะจมูกทำเอาท้องผมร้องโครกครากตบท้ายด้วยใบกระเพรา ผัดคลุกไม่กี่ก็จัดจานได้ น่าตาน่ากินรสชาติอร่อยแน่นอนการันตีโดยเชฟยอร์ช ฝีมือการทำกับข้าวนี้ได้แม่ผมสอนมาตั้งแต่เด็กเผื่อเวลาไม่มีอะไรกินจะได้ทำกินเองได้ ผมตักเตรียมข้าวสวยใส่จานยกไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะจัดหนักกินกับข้าวฝีมือตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย ผมเก็บเรียบไม่เหลือแม้แต่ข้าวเม็ดเดียวนั่งย่อยได้ซักพักผมก็เก็บถ้วยจานต่างๆล้างเก็บให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนผ้า หลายๆคนคงจะเป็น เวลาอาบน้ำผมชอบเปิดคอนเสิร์ตวันนี้ผมโคฟเวอร์เป็นพี่โป่งหิน เหล็ก ไฟ ร้องเพลงพลังรัก
"พลังแห่งรัก! ใคร่! มันมีพลังพลัง บัญชาให้คุณทำอะไรได้ทุกๆอย่าง"
"พี่โป่งครับ เบาๆหน่อยโว้ยดังมาถึงในห้องเลย" ไม่ใช่ใครนั่นเสียงพี่ 'เบส' พี่ชายผมเองแต่เป็นพี่ไม่แท้นะเราอายุห่างกันเจ็ดปีถึงอายุจะห่างกันเยอะแต่ผมกับพี่เบสก็สนิทกันมาก
"โถ่ อารมณ์กำลังมาเลย" ผมเบาเสียงเพลงตะโกนตอบออกไป
"นี่ขนาดอารมร์กำลังมายังดังขนาดนี้ ตอนมาเต็มคงได้ยินยันปากซอย" ไม่เข้าใจอารมณ์ศิลปินเล้ย! ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไปก่อนเร่งเสียงเพลงที่เปิดค้างไว้ ไม่นานนักผมก็อาบน้ำทาแป้งเปลี่ยนเป็นชุดนอนเสร็จเรียบร้อย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแจ้งเตือนข้อความจากไอ้ณัฐที่ส่งมา
 -ยอด ตีป้อมกัน
 ไม่เอาอะขี้เกียจ-
 ไปชวนไอ้เอไอ้พีเล่นไป๊-
 -วุ๊! ก็ได้
ผมปิดโทรศัพท์นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆสองทุ่มผมยังไม่ง่วงเท่าไหร่ปกติผมเป็นคนนอนดึกอยู่แล้ว ในห้องเงียบมากจนได้ยินเสียงยุงบินอยู่ข้างหู ผมนอนพลิกพลิกมาไม่รู้จะทำอะไรนึกได้ว่าอ่านหนังสือค้างไว้เห็นดังนั้นผมดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงเดินจ้ำไปที่ชั้นหนังสือ มีหนังสือมากมายเรียงเต็มไปหมด ผมเป็นคนที่ชอบอ่านพวกนิยายมันไม่แปลกใช่ไหมถ้าผู้ชายอย่างผมชอบอ่าน ผมเลือกหยิบนิยายเรื่องนึงออกมาภายในมีที่คั่นบ่งบอกว่าอ่านถึงตรงนี้ ผมล้มตัวนอนอ่านที่เตียงไม่ลืมที่จะเปิดเพลงเบาๆไปด้วย
.
.
.
ผ่านไปไม่รู้กี่ชั่วโมงแล้ว ผมเอามือปิดปากหาวมือคว้าโทรศัพท์ปิดเพลงไม่ลืมที่จะเสียบสายชาร์จแบต ตอนนี้ผมง่วงจนขี้เกียจที่จะลุกเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่เดิม ผมวางไว้บนหัวนอนแทนมือเอื้อมปิดไฟพร้อมเข้านอน...
.
.
.
เปรมpart
กว่าผมจะกลับถึงบ้านก็เย็นมากแล้ว ผมหยิบข้าวกล่องออกมาจากตู้เย็นเตรียมเวฟ ในตู้เย็นก็อย่างที่เห็นไม่มีอะไรมากนอกจากข้าวกล่องแช่แข็งกับน้ำเปล่ามีเบียร์ไม่กี่ขวด ผมไม่ได้ทำกับข้าวกินเองมานานมากแล้ว ระหว่างรอข้าวกล่องอุ่นเสร็จผมกดน้ำร้อนชงกาแฟดื่ม ยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปแต่อยู่ๆก็มีหน้าไอ้น้องฝึกงานแวบเข้ามาในหัว "แล้วพรุ่งนี้เราจะสอนอะไรให้ดีล่ะเนี่ย" ผมสบัดหัวไล่ความคิด ผมไม่รู้จริงๆว่าจะต้องสอนอะไรเพราะงานของผมก็มีแต่เรื่องที่ไอ้น้องฝึกงานไม่เข้าใจแน่ เห้อ... ผมพ่นลมหายใจออกมาจังหวะเดียวกันข้าวกล่องของผมก็อุ่นเสร็จ ผมใส่ถุงมือยกกล่องช้าวออกมาวางไว้ทีโต๊ะหน้าทีวี มือเอื้อมหยิบรีโมทกดเปิดไล่ดูรายการทีวีไปเรื่อยๆ ก่อนจะเจอรายการที่ถูกใจจึงตั้งใจกินข้าวพลางดูทีวีไปด้วย หลังจากเก็บอะไรเสร็จผมถอดเสื้อผ้าโยนลงตะกร้านุ้งผ้าขนหนูปิดเพียงท่อนล่าง ผมเดินมาหยุดที่หน้ากระจกบานใหญ่ใช้สายตาพินิจวิเคราะห์รูปร่างตัวเอง ผมชอบออกกำลังกายนั่นทำให้ผมมีกล้ามและซิคแพคเป็นลอนชัดเจน นึกคิดถึงตอนที่ผมยกปึกเอกสารนั้นแล้วเจ้าเด็กนั่นเผลอหลุดปาก "พี่คงแข็งแรงจริงๆนั่นแหละ" ผมรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชะล้างร่างกายเพราะยังมีงานอีกเยอะที่ผมต้องทำ


ผมสะดุ้งตื่นรีบดีดตัวขึ้นมาในหัวคิดว่าต้องสายแล้วแน่ๆ ผมรีบเช็ดคราบน้ำลายเปิดดูเวลาในโทรศัพท์ ตัวเลขที่ปรากฎบนหน้าจอนั่นก็คือ.. "เชี่ย.. เพิ่งตีห้าครึ่งหรอวะ" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่โล่งอกที่คิดว่าตัวเองตื่นสาย ผมล้มตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์อีกซักพักก่อนจะไปอาบน้ำ ผมเปิดประตูห้องนอนออกมาก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าว ผมรู้ทันทีว่าเป็นแม่ที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว กลิ่นแบบนี้ นั่นมัน! ผัดคะน้าปลากระป๋องเมนูโปรดของผมเลย ผมรีบสวมเสื้อพละให้เรียบร้อยแล้วรีบสาวเท้าเข้าครัว ตอนนี้บนโต๊ะมีอาหารกับข้าวต่างๆวางไว้
"แม่ หนูขอเผ็ดๆเลยนะ" ผมบอกแม่ที่กำลังผัดคะน้าอยู่
"งั้นก็ไปตำพริกให้แม่เร็วๆเลย"
ผมรีบเดินไปหยิบครกกับสาก เด็ดขั่วพริกออกตำพอหยาบๆแล้วก็ตักใส่กระทะ กลิ่นพริกคลุ้งไปทั่วอดไม่ได้ที่จะจาม แม่ผมผัดคลุกให้เข้ากันก่อนตักใส่จานสวยแล้วยกมารวมกับกับข้าวอื่นๆ แน่นอนว่าผมตักข้าวรอเปิดประเดิมเมนูโปรดก่อนใคร ผมเอาเข้าไปยังไม่ทันได้เคี้ยวถึงกับต้องคายออกเพราะว่ามันร้อนดีนะลิ้นไม่พอง แม่ผมหัวเราะกับความเซ่อซ่าของผม ผมก็ทำหน้ามุ้ยงอนแต่ก็ต้องทำเสียงอ่อนเพราะแม่ถืออีโต้กำลังสับไก่เสียงมีดกระทบกับเขียงดังเป็นจังหวะ ไม่บอกก็รู้ว่าแม่ต้องการจะสื่ออะไร ผมรีบกินอย่างเงียบๆ พอกินเสร็จผมก็เอาจานไปล้างเก็บ ผมดูนาฬิกาแขวนผนังเป็นเวลาหกโมงกว่าๆแล้ว ผมจึงรีบเตรียมเก็บกระเป๋าออกจากบ้านไม่ลืมที่จะบอกสวัสดีแม่กับยายยกเว้นพี่ชายตัวดีที่ยังไม่ออกมาจากห้องเลย ผมคว้ากุยแจรถเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ก่อนออกผมได้ส่งข้อความไปหาไอ้ณัฐว่ากำลังจะออกจากบ้านแล้ว ถ้าถึงที่ทำงานก็ให้รอกันที่เดิม มันไม่ได้อ่านผมเลยคิดว่ามันน่าจะกำลังขับรถอยู่เลยเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า สตาร์ทรถขี่่ออกจากบ้านไป เส้นทางขาไปกับขากลับผมจะใช้คนละเส้นกัน ผมขี่ไปทางถนนใหญ่ช่วงเช้าๆรถไม่เยอะเท่าไหร่ แดดอ่อนๆตอนเช้ากับลมเบาๆ ทำผมอยากจอดรถปูเสื่อนอนข้างทางเลย ระหว่างทางขี่รถผมก็ร้องเพลงไปด้วย
"แค่อยากจะรู้ว่าตรงที่เธอยืนนั้นมีฝนตกไหม สบายดีไหม เธอกลัวฟ้าร้องหรือเปล่า~"
"ถ้าหากตรงนั้นไม่มีใคร ฉันพร้อม ฉันพร้อมจะไป~"
"ในคืนที่ฝนโปรยลงมา.. "
ระหว่างนั้นมีมอเตอร์ไซค์ขี่แซงผมขึ้นไป ผมเห็นเด็กที่ซ้อนท้ายหันมามองหน้าผม ผมเลยเปิดหน้ากากหมวกกันน็อคส่งวิ้งค์ให้น้องคนนั้นซักนิด พี่เข้าใจๆ เสียงพี่มันเพราะจนน้องต้องเหลี่ยวมาฟังเลยพี่เขินนะเนี่ย หรือว่าเราจะไปเป็นนักร้องดีนะรุ่งแน่ๆ ผมยิ้มกริ่มเมื่อคิดแบบนั้น
.
.
.
ตอนนี้ผมถึงที่ทำงานกำลังเอารถเข้าจอด เห็นไอ้ณัฐกับไอ้เอนั่งรออยู่ ผมก็รีบจ้ำเท้าไปหาทันทีเห็นมันสองคนกำลังตีป้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
"มึงดูดิ๊แครี่แม่งเดินแหลมเข้าไปตายตลอดเลย" ไอ้เอบ่นออกมาอย่างหัวเสียก็เข้าใจมันแหละเพราะมันกำลังลงแรงค์กันอยู่ มันเปิดไมค์รัวด่าไม่เว้นช่องไฟให้อีกฝ่ายได้ตอบโต้เลย ผมกับไอ้ณัฐหัวเราะกร๊าก สรุปแล้วพวกมันก็แพ้ดาวหดไปครับ
"เล่นต่อหรือพอแค่นี้ครับเพื่อนเอ" ไอ้ณัฐถามไอ้เอที่กำลังกระฟึดกระฟัดอยู่
"พอ! หัวร้อนว่ะแม่งเอ้ย! กว่ากูจะขึ้นได้" ผมตบบ่าไอ้เอให้ใจเย็น มันฟุบหน้าลงกับกระเป๋าร้องอาลัยอาวอนกับดาวที่เสียไป ส่วนไอ้ณัฐก็เลือกเล่นต่อแถมชวนผมเล่นอีกด้วยแต่ผมก็ปฏิเสธมันไปเพราะจะดูหนัง ไม่นานนักไอ้พีก็เดินเข้ามามันแกล้งจี้เอวไอ้เอจนไอ้เอสะดุ้ง พวกผมหัวขำท่าทางไอ้เอที่ทำหน้าโกรธเป็นตูด พอมากันครบแล้วก็เลยชวนกันขึ้นที่ทำงานเลยไม่นานลิฟท์ก็เปิดที่ชั้นห้า ผมกับไอ้ณัฐเดินแยกตัวออกมาผมเปิดประตูดู ภายในยังไม่มีคนมาเลย ผมเปิดโทรศัพท์ดูเวลาเจ็ดโมงยี่สิบ นี่เรามาเช้าหรือมันยังไม่ถึงเวลาเข้างานกันนะ
ไอ้ณัฐมันเอาสัมภาระไปไว้ที่โต๊ะแล้วอยู่ๆมันก็วิ่งมาหาผมหน้าตาตื่นเชียว
"เป็นไร? อยู่ๆก็วิ่งมากูตกใจหมด!" ผมถามไอ้ณัฐที่ตอนนี้มันมานั่งเบียดผมผมพยายามดันมันออกแต่ด้วยความที่มันตัวใหญ่กว่าผมเลยยอมแพ้เพราะมันไม่มีท่าทีจะลุกออกไปซักนิด
"ไอ้เชี่ย! มึง! เมื่อกี้ๆ ตอนกูอะ.." มันพูดตะกุกตะกักพร้อมกับหน้าที่มีเหงื่อซึมออกมา
"มึงใจเย็นๆนะเพื่อน ค่อยๆพูดกูฟังไม่รู้เรื่อง" ผมรอให้มันรวบรวมสติก่อนให้มันอธิบายสาเหตุที่มันวิ่งหน้าตื่นออกมา มันหายใจเข้าออกช้าๆ ผมหยิบทิชชู่ที่วางบนโต๊ะส่งให้เอาไปซับเหงื่อ
"คือ.. ตอนกูเอากระเป๋าไปวางอะ มึงเห็นโต๊ะกูใช่ไหมว่ามันตรงกับทางออกห้องการเงิน" ผมพยักหน้าตอบ
"แล้วหางตากูอะเห็นเงาใครไม่รู้แวบๆผ่านตาไป แล้วแม่งก็มีเสียงเหมือนแก้วกระทบกันอะ กูเลยรีบวิ่งมาหามึง" มันขยับตัวเบียดผมเข้ามาอีกผมเลยด่ามันไป "เสียงหนูหรือเปล่า มึงอะคิดมากละไอ้ณัฐแล้วมึงอะลุกไปซะทีกูอึดอัดไอ้เวร" ผมถลึงตาใส่มันก่อนมันจะยอมลุกออกไปแต่โดยดี ผมเห็นท่าทางมันกลัวเลยตัดสินใจเดินไปดูในห้องนั้นโดยมีไอ้ณัฐเดินตามหลังมาอย่างช้าๆ ทางเดินค่อนข้างแคบเพราะด้านซ้ายของห้องการเงินเป็นห้องประชุมเล็กและด้านขวาเป็นทำงานเรียงกันเป็นแนวเดียวกันผมค่อยๆเดินอย่างช้าๆผ่านห้องประชุมไป ผมสะดุ้งโหยงเลย เพราะว่าพี่เปรมอยู่ๆก็โผล่ออกมาจากห้องครัวที่อยู่ถัดจากห้องประชุม ขาผมอ่อนแรงแทบจะฟุบนั่งกองตรงนั้นโอ้ย.. หัวใจจะวาย พี่เปรมกดตาลงมองผมนิ่งๆ
"อ่า.. พี่เปรมนี่เอง" ผมพูดเสียงอ่อน ก่อนจะมองไอ้ณัฐที่เกาะเก้าอี้อยู่นอกห้อง มันหัวเราะแห้งๆเกาคอแก้เขิน พี่เปรมไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินสวนผมออกไปพร้อมแก้วกาแฟในมือ ผมรีบเดินออกมาหาไอ้ณัฐ มันทำท่าหัวเราะ คิกคักใส่ "ขำไรวะ" ผมถามพลางตีไหล่มัน "ก็ขำที่มึงสะดุ้งตัวโก่งตอนพี่เปรมโผล่มาอะ ขวัญอ่อนเหมือนกันนี่หว่า" ผมมองค้อนใส่มัน "โผล่ออกมาแบบนั้นเป็นก็ตกใจไหมล่ะ มึงไม่ต้องมาขำกูเลย มึงอะตัวดีวิ่งหนีหางจุกตูดมาหากูหนิ" มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วไล่ผมไปนั่งที่ แหมม! มันน่าตบกระบาลแยกจริงๆไอ้นี่หนิ ผมเดินมานั่งที่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าลืมสวัสดีพี่เปรม
"เอ่อ.. พี่ครับสวัสดีครับ" พี่เปรมหันมามองผมก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาดื่มโดยที่ไม่ได้พูดอะไรผมค้างอยู่ซักพัก แล้วไอ้ณัฐก็ส่งข้อความมาหา ผมจึงเลิกสนใจพี่เปรมไป
 -พี่เปรมมึงเขาเป็นเงียบๆหรอวะ
 ทำไมวะ-
 -กูเห็นนั่งเงียบไม่หือไม่อือ
 -ตอนมึงไหว้ก็ไม่ตอบอะไรเลย
 -กูนั่งข้างเขาคงอึดอัดตาย
 คงงั้นมั้ง ไหนเมื่อวานมึงยังอยากแลกที่-
 กับกูอยู่เลย
 -กูขอเปลี่ยนคำพูด
ผมกำลังจะพิมพ์ตอบไอ้ณัฐแต่รู้สึกเหมือนมีอะไรมาสกิดไหล่ ผมกันไปก็เห็นพี่เปรมเอาปากกาจิ้มไหล่ผม
"ตามพี่มา" เขาพูดแค่นั้นก่อนจะลุกเดินออกไป ผมจึงรีบปิดโทรศัพท์เดินตามพี่เปรมเข้าไปในห้องการเงิน ไอ้ณัฐถามผมแบบไม่มีเสียงว่าไปไหนผมจึ่งส่ายหน้าตอบ พี่เปรมมาหยุดตรงซิ้งค์ล้างจานเขาล้างแก้วกาแฟเงียบๆไม่ได้พูดอะไรผมยืนดูพี่เปรมนิ่งๆ ผมไม่รู้ว่าเขาเรียกมาทำไมพูดอะไรซักอย่างก็ได้ ผมอึดอัดจะแย่ ผมหันไปส่งสายตาให้ไอ้ณัฐรับรู้แต่ก็กวนตีนทำท่าหัวเราะเช่นเคย ผมเลยเลิกสนใจมันและตัดสินใจถามพี่เปรม
"ที่เรียกผมให้ตามมา มีอะไรหรือเปล่าครับ" ผมมองหน้าพี่เปรมเมื่อรอคำตอบ
"พี่แค่กลัวผีเลยให้มาเป็นเพื่อน" พี่เปรมพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ ผมจึงหัวเราะแห้งๆตอบกลับไป หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเดินออกไปนั่งที่เดิมผมก็เลยกลับมานั่งที่ด้วย พี่เปรมเปิดคอมพิวเตอร์ทำงานต่อเงียบๆ
ประมาณแปดโมงกว่าๆ คนอื่นๆก็เริ่มทยอยเข้ามา ผมมองไอ้ณัฐที่มันได้รับหมอบหมายงานจากพี่เลี้ยง ดูเหมือนจะเป็นการถ่ายเอกสาร ผมก็เกร็งนะเนี่ยที่คนอื่นกำลังนั่งทำงานกันมีแต่ผมที่นั่งเฉยๆ ผมหันมามองพี่เปรมซึ่งตอนนี้พี่เขากำลังเอนหลังพิงกับเก้าอี้ ผมถามพี่เปรมว่าเมื่อยหรอ พี่เขาแค่พยักหน้าตอบเฉยๆ ผมไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะไม่อยากรบกวนพี่เปรม
"ไปชงกาแฟให้พี่หน่อยได้ไหม"
"อะไรนะครับ"
"กาแฟดำสองช้อนน้ำตาลครึ่งช้อน"
ผมพยักรับก่อนจะเดินไปที่ครัว ผมจำแก้วของพี่เปรมได้ แก้วสีดำมีลายตัวอักษรตรงกลางเป็นตัวP ผมหยิบโหลกาแฟดำและน้ำตาลออกมาใส่ตามที่พี่เปรมบอกตามด้วยน้ำร้อนปริมาณพอดีเพื่อไม่ให้จืดหรือขมเกินไป ผมหยิบช้อนมาคนตัวกาแฟให้ละลายเข้ากัน ผมค่อยๆถือแก้วกาแฟออกมาระวังไม่หกระหว่างทางจนถึงโต๊ะพี่เปรมผมค่อยๆ วางแก้วกาแฟลงก่อนจะรีบเดินมานั่งที่ ผมรอฟังคอมเมนต์อย่างตั้งใจ พี่เปรมหยิบช้อนคนไปมาแล้วค่อยๆยกแก้วดื่ม ผมลุ้นว่ามันออกมาดีไหม
"เป็นไงพี่ ใช้ได้ป่ะ"
"ก็ใช้ได้ แต่น้ำร้อนเยอะไปนิด" น้ำร้อนเยอะไปงั้นหรอนี่เราก็กะพอดีๆ แล้วนะ
"ถ้าผมใส่น้อยกว่านี้มันจะขมเกินไปน่ะสิ"
"พี่ชอบรสขม"
"งั้นรอบหน้าผมจะชงให้ใหม่"
พี่เปรมไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้ารับ ผมยิ้มให้ก่อนจะหันมาดูข้อความที่เด้งเข้ามาไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นใครไอ้ณัฐแน่นอน มันถามว่าพี่เปรมเขาใช้ผมไปชงกาแฟหรอผมตอบมันไปว่าใช่ มันก็แซวๆผมว่าเป็นเลขาสาวเสิร์ฟกาแฟให้คุณบอส มันนี่กวนตีนผมได้ตลอดเวลาจริงๆ ผมส่งอิโมจินิ้วกลางให้มันแล้วปิดจอโทรศัพท์ตัดปัญหาไม่งั้นผมกับมันได้ทำสงครามในแชทกันแน่ ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ
"เบื่อหรือไง" พี่เปรมพูดขึ้นขณะที่มือกำลังพิมพ์งาน
"อ๋อ เปล่าครับแค่เพื่อนมันกวนผมนิดๆหน่อยๆ" ผมตอบไปทันทีเพราะกลัวพี่เปรมจะเข้าใจผิด
"อะนี่ เขียนรองรับให้พี่หน่อย เดี๋ยวสอน" เขายื่นสมุดปกแข็งที่มีช่องตารางให้เขียนพร้อมกับเอกสารไม่เยอะมากผมรับมาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบปากกาออกมา
"ช่องแรกเขียนเลขรองรับ อย่างอันที่แล้วคือ2874ยอร์ชก็เขียนต่อเป็น2875ส่วนช่องนี้ก็.. " นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าที่เพิ่งเคยได้ยินพี่เปรมพูดชื่อเรา
"ยอร์ช ฟังอยู่หรือเปล่า"
"เหม่ออะไร"
"ขอโทษครับๆ พี่อธิบายใหม่ได้ไหมครับ" พี่เปรมจะหงุดหงิดเพราะเราไหมเนี่ยโอ้ยยย!
"ตั้งใจฟังด้วย.. " รอบนี้ผมตั้งใจฟังที่พี่เปรมสอน เท่าที่จับใจความได้งานนี้ก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด ผมลงมือทำอย่างตั้งใจโดยมีสายตาของพี่เปรมมองอยู่ อย่ากดดันกันสิครับพี่! เดี๋ยวผมเขียนผิด ผมนั่งเขียนตัวเกร็งไปหมดผมเหลือบมองพี่เปรมด้วยหางตาก็ยังเจอสายตานิ่งๆ จ้องมองอยู่ ผมพยายามไม่สนใจรีบเขียนให้เสร็จ
"เสร็จแล้วพี่ครับพี่เปรม" ผมจัดเอกสารให้เรียบร้อยและยื่นให้พี่เปรม พี่เปรมไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเปิดดูสมุดที่ผมเขียน เขาไล่ดูทุกบรรทัดผมเริ่มกลัวว่าจะทำผิดซะแล้วสิ
"โอเค ใช้ได้หนิ" ผมโล่งอกหลังจากที่พี่เปรมพูดแบบนั้น
.
.
.
ผมมองเวลาก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว ทุกคนในห้องก็ออกไปกินข้าว ผมนั่งรอไอ้ณัฐทำงานเสร็จจะได้ไปกินข้าวด้วยกัน ไอ้ณัฐส่งข้อความมาว่ารออีกเดี๋ยวใกล้จะเสร็จแล้ว ผมเลยส่งอิโมจิโอเคให้มัน ตอนนี้ในพี่เพียงแค่ผมไอ้ณัฐแล้วก็พี่เปรม พี่เปรมยังนั่งทำงานอยู่ เขาไม่กินข้าวหรอเมื่อวานตอนผมลงไปกินข้าวก็มีแต่พี่เปรมนี่แหละที่ยังทำงานอยู่ในห้อง
"พี่เปรมไม่กินข้าวหรอครับ" ผมตัดสินใจถามออกไป
"พี่สั่งมากินในห้อง" อ๋อ แบบนี้นี่เองแล้วอย่างงี้พี่เขาไม่เหงาบ้างหรอ ผมไม่ได้ถามอะไรต่อจนไอ้ณัฐมันเดินมาผมเลยลุกออกไปซื้อข้าวกับมัน ที่สำนักงานจะมีลานขายพวกของกินอยู่ โดยวันอังคารกับวันพฤหัสจะมีของเยอะมากเนื่องจากเป็นตลาด ผมเดินดูร้านต่างๆก่อนจะตัดสินใจซื้อก๋วยเตี๋ยว ไอ้ณัฐก็ขอแยกตัวไปซื้อข้าวกล่อง
"สั่งได้เลยจ้าหนู" ป้าแม่ค้าที่ขายก๋วยเตี๋ยวถาม
"ผมเอาหมี่หลืองน้ำใสไม่ใส่หมูเอาแค่ลูกชิ้นแล้วก็ขอกระเทียมเจียวเยอะๆนะครับ" ผมบอกป้าเขาไปดูเหมือนป้าเขาทำหน้าสงสัย ผมพอจะเดาได้อยู่แล้ว..
"หนูเป็นอิสลามหรอลูก" นั่นไงว่าแล้วคำถามที่ผมได้ยินตั้งแต่เล็กจนโต บางทีผมก็สงสัยนะว่าไอ้การที่คนเราไม่กินหมูนี่จำเป็นต้องเป็นอิสลามทุกคนเลยหรอ
"เปล่าครับป้าผมแค่ไม่กินเฉยๆ" ไม่นานผมก็ได้ก๋วยเตี๋ยวสั่งเป็นถ้วยกระดาษขนาดไม่ใหญ่มาก ผมตักพริกป่นใส่สองช้อนพูนๆ และตามด้วยเครื่องปรุงอื่นๆ
"โหมึงใส่ขนาดนี้ไส้ไม่ขาดหรอวะ" ไอ้ณัฐเดินยืนพูดอยู่ข้างหลังผม
"มึงจะลองไหมล่ะ" ไอ้ณัฐส่ายหน้ารัวก่อนจะยื่นขวดน้ำเปล่ามาให้ มันถามว่าจะนั่งกินที่ไหนในโรงอาหารคนเต็มไม่มีที่นั่ง ผมคิดอยู่ชั่วครู่ตัดสินใจบอกมันว่าเราจะเอาไปกินข้างบน ไอ้ณัฐก็ถามต่อว่าทำได้ด้วยหรอ ผมพยักพร้อมบอกว่าพี่เปรมเขากินข้าวข้างบนคนเดียว ไอ้ณัฐเหล่ตามองผมขณะรอลิฟท์มา
"แหม คุณเลขากลัวคุณบอสเหงาหรอคะ" มันดัดเสียงแหลมๆล้อผม อยากเตะตูดมันจริงๆเล้ย!
ลิฟท์มาพอดีผมเดินนำเข้าไปไม่ได้พูดอะไรพอลิฟท์เปิดชั้นห้าผมก็รีบเดินเห็นพี่เปรมกำลังนั่งกินข้าวอยู่หน้าห้อง ผมจึงขอเข้าไปนั่งกินด้วย พี่เปรมทำหน้าแปลกใจอยู่หน่อยๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาตามสไตล์พี่เขา ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นเพื่อจะเปิดหนังดู ระหว่างนั้นก็มีแค่เพียงเสียงหนังจากโทรศัพท์ผมเท่านั้น พี่เปรมกินเสร็จก็เดินเข้าห้องทันที จากนั้นผมกับไอ้ณัฐก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าที่ ผมเดินไปที่ครัวเพื่อจะไปกรอกน้ำใส่ขวดเห็นพี่เปรมกำลังยืนอยู่
"พี่เปรมจะชงกาแฟหรอครับ"
"เปล่า กำลังหาโหล่ชา"
ผมนึกว่าพี่เปรมจะกินกาแฟซะหน่อยจะได้แก้มือใหม่ พี่เปรมเอื้อมไปหยิบโหล่ที่วางไว้ในตู้ชั้นบน พอมายืนข้างเขาแล้วรู้สึกเตี้ยมากเลย ผมกรอกน้ำเสร็จก็เดินออกมานั่งที่ตัวเองและดูหนังต่อ..


มีนักปราชญ์ท่านหนึ่งถามว่า เราเป็นมนุษย์เพราะมองฟ้า มองดวงดาว หรือว่าที่เรามองดวงดาวเพราะเราเป็นมนุษย์กันแน่ มันไร้ความหมาย ดาวมองเราตอบงั้นเหรอ? นั่นคือคำถาม ที่ไร้คำตอบ เรื่องราวของธีโอ มันจึงเริ่มต้นขึ้น
 ในปี ค.ศ. 2032 บนโลกที่พังทลาย เมื่อดาวเคราะห์น้อย ที่ภายหลังถูกตั้งชื่อว่า เอโอซิกส์ 11 มันพุ่งตรงมายังโลกและระเบิดออก สารประกอบมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอุกกาบาตกระจายออกไปทั่วโลก และทำปฏิกิริยากับสัตว์เลือดอุ่นและสัตว์เลือดเย็นที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การกำบังของหลังคา หรืออะไรก็ตามที่มันใช้ป้องกันสิ่งที่ตกลงมาจากท้องฟ้าได้
 สัตว์พวกนั้นกลายพันธุ์กลายเป็นอสุรกายแสนน่าเกลียด และกินพวกเดียวกันเอง มีบ้างที่มันเลือกที่จะเปลี่ยนมื้อค่ำจากพวกเดียวกันเองเป็นหัวมนุษย์ที่ยังรอดชีวิต หรือผ่านมาแถวรังของพวกมันพอดี พวกมันพัฒนาตัวเองและปรับตัว กลายเป็นนักล่า ตอนนั้นแหละที่วันสิ้นโลกมาถึง..รัฐบาลที่เหลือรอด พวกเขาจับมือกันอย่างที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน พัฒนาจรวดขึ้นมา และบินขึ้นไปเพื่อหาดาวเคราะห์ที่เหมาะสำหรับการอยู่อาศัย นั่นคือจุดเริ่มต้นของโครงการ สกายเทียร์ พวกเขาส่งนักวิจัยชั้นนำของโลกที่ยังเหลือรอดขึ้นไปวิจัยบนนั้น เพื่อศึกษาหาข้อมูลว่ามนุษย์สามารถขึ้นไปอยู่บนนั้นได้หรือไม่
 แน่นอนว่ามันไม่ได้สำเร็จง่ายๆ พวกเขารู้ดี พวกที่อยู่บนโลกจึงสร้างเมืองที่ล้อมรอบด้วยกำแพงขนาดใหญ่สูงกว่า 100 เมตร เพื่อป้องกันอสูรกลาย บนกำแพงที่มีโดมคลุมทั้งเมือง มีทหารคอยเฝ้าตลอดเวลา และมันปลอดภัยมากที่สุดบนโลก...ไม่สิ แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ
 อารยธรรมของมนุษย์กำลังล่มสลาย และโลกกำลังพังทลาย มันถูกกัดกินช้าๆ และคงสูญสลายในสักวัน
 คืนนี้สีดำสนิทย้อมปิดทุกอย่างบนท้องฟ้าให้ถูกกลืนตามไปด้วย ราวกับว่าสีดำนั้นจะดูดกลืนทุกสิ่ง แม้แต่พระจันทร์ที่สมควรจะเด่นท่ามกลางราตรีแห่งนี้ก็แลดูมืดมิดตามไปทันที เมื่อแสงสีขาวเหลือบฟ้า กำลังพุ่งตรงมายังโลกด้วยความเร็ว 70 กิโลเมตร ต่อวินาที ประกายแสงสีขาวลากเป็นเส้นตรงต่อท้าย ส่องสว่างท่ามกลางท้องฟ้าสีดำ
 ธีโอ ได้ยินเสียงแหวกอากาศบนท้องฟ้า เขาดึงผ้าปิดหน้าที่ปิดแค่ครึ่งล่างลง หัวใจเต้นแรง ยามเมื่อเห็นดาวตก กระแสไฟฟ้าในร่างกายส่งผลให้มุมปากเขากระตุกยิ้มเบาๆ ต่อให้ใบหน้าเปื้อนฝุ่นก็ไม่อาจบดบังเครื่องหน้าหมดจดหล่อเหลาของชายหนุ่มเอาไว้ได้เลย ความคมคายเด่นชัดออกมาจากใบหน้าที่มีคิ้วเข้ม ตาเป็นประกาย จมูกโด่งเป็นสัน ตั้งแต่คางถึงลำคอล้วนมีลายเส้นที่สวยงาม
 ดาวตกเหรอ? ในรอบสิบปีเนี่ยนะ?
 "นั่นดาวตกใช่ไหม?" เสียงของคีย์ ดังขึ้นข้างๆ ชายหนุ่ม หนุ่มหน้าหวาน เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่มีดาวตกมาหลายปีแล้ว นับตั้งแต่อุกกาบาตพุ่งชนโลกเมื่อราวๆสิบห้าปีก่อน นี่ถือว่าเป็นปรากฏการณ์เลยก็ว่าได้ แน่นอน ในโลกที่แสนผุพังนี้ การมีของแปลกไว้ในครอบครอง นับเป็นเรื่องที่ดี มันสามารถใช้แลกอาหาร หรือว่าน้ำ หรือของใช้ที่หายาก อย่างเช่น ดินสอหรือกระดาษ หรืออาจจะเป็นต้นไม้ ดีหน่อยก็อาจจะเป็นน้ำมันเครื่อง
 "ใช่...ไม่เห็นมาหลายปีแล้วแฮะ" ธีโอตอบกลับ เขาจ้องแสงสีขาวที่อยู่บนท้องฟ้าไม่วางตา มันสว่างจนเขาเห็นฉากหลังเป็นก้อนเมฆ ในใจลิงโลดอยากจะครอบครองดาวตก เขาคิดไม่ออกเลยว่า เศษดาวตกแค่หนึ่งกิโล จะแลกอาหารกับน้ำได้มากขนาดไหน?
 "นายคิดเหมือนฉันใช่ไหม?" คีย์หันไปถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ธีโอหัวเราะเบาๆ สองหนุ่มก้าวยาวๆ ถอยหลังหันกลับไปที่เต็นท์ของพวกเขาที่ตั้งอยู่กลางผืนดินที่แห้งแล้ง มีลมฝุ่นพัดผ่านไป ลมกระโชกแรงทำให้พวกเขาต้องสวมเสื้อผ้าที่มิดชิดแม้แต่ใบหน้าก็ยังต้องเอาผ้ามาปิด
 "ทริสตัน เคท เจอร์รี่ เราต้องไปกันแล้ว" ธีโอพูดเสียงดังหลังจากเข้ามาในเต็นท์ เพื่อนรักสองคนอย่างทริสตันกับเจอร์รี่ที่กำลังถกเถียงกันเรื่องความอร่อยของอาหารกระป๋องที่พวกเขาได้มาจากการล่าเต็นท์ยักษ์ หลังจัดการหั่นมันให้เป็นซาชิมิสูตรพิเศษแล้วนำไปแลกกับพวกวิลทาร์ กลุ่มคนที่ชอบสะสมคอลเลคชั่นเป็นซากอสุรกาย รอให้เห็นตู้โชว์ของสะสมของพวกเขาก่อนเถอะ ไม่มีอะไรจะบรรยายความประหลาดได้เท่านี้อีกแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอกนะ! ทริสตันบอกว่า รสชาติไม่เลว แต่เจอร์รี่คิดว่ารสชาติเหมือนอ้วก ทำอย่างกับเขาเคยกินอ้วกอย่างงั้นแหละ.... โอเค นี่ก็ไม่ใช่ประเด็นอีกนั่นแหละ
 เคท ผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มกำลังนั่งลับคมมีดพกของเธอ เสียงถอนหายใจของเธอถูกกลบด้วยเสียงโต้เถียงกันเรื่องไร้สาระของเพื่อนอีกสองคนไปหมด "เราจะไปไหน?" เธอเงยหน้าขึ้นมาถามธีโอ ชายหนุ่มเดินมาตรงมุมเต็นท์ เขาเก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ เหน็บมีดพกไว้ที่เข็มขัด มือแกร่งหยิบปืนสั้นสองกระบอกใส่ปลอกปืนที่รัดอยู่ตรงหน้าอก ก่อนจะสวมแจ็กเกตหนังสีดำ
 "มีดาวตกห่างออกไป 20 ไมล์" คีย์ตอบแทน ชายหนุ่มทำเช่นเดียวกันกับธีโอ
 "ดาวตกเหรอ ล้อเล่นรึเปล่า?" เคทขมวดคิ้ว ไม่อยากจะเชื่อ "ไม่มีใครเห็นดาวตกมาหลายปีแล้ว" ทริสตันเสริม เขาลุกขึ้นยืน เดินมาใกล้ธีโอที่เตรียมตัวอยู่
 "ฉันนี่ไง เห็นแล้ว และเราต้องไปเอามันมา"
 "เราจะเอาดาวตกไปทำไม?" เจอร์รี่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาถาม เขากระทุ้งศอกใส่ทริสตันด้วยความหมั่นไส้ไปหนึ่งที ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับธีโอและคีย์ "มันก็แค่ก้อนดิน....ใช่ไหม?" เขาหันไปส่งสายตาหยั่งเชิงถามทริสตันที่ยืนอยู่ข้างๆ
 "มันไม่ใช่ก้อนดินเจ้าโง่!" คีย์ตอบ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้วโยนใส่ทั้งสองคนทันที
 "ย้ายก้นเน่าๆ ของนายไปขึ้นรถ เราจะไปเก็บดาวตกกัน" เขาย้ำอีกครั้ง แล้วเดินหนีไป
 "ไม่เห็นต้องรุนแรงกันเลย" ทริสตันบ่นงึมงำ แต่ก็ยอมสะพายกระเป๋าแล้วเดินตามออกไปอยู่ดี
 "แน่ใจว่าไม่ใช่ระเบิดเครื่องบินของพวกรัฐบาล ได้ข่าวว่าช่วงนี้ฝูงแมลงยักษ์มันชอบบินล่าเหยื่อบ่อยๆ" เคทถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะมัดผมสีดำขลับเป็นหางม้ายาว ธีโอส่ายหัว "นั่นไม่ใช่แมลงแน่ๆ ถ้าเราโชคดีไปถึงที่นั่นก่อนคนอื่น เราจะเอามันไปแลกรถแล้วไปที่กำแพง มันอาจจะพลิกชีวิตเราเคท"
 เคทถอนหายใจ เธอเลือกที่จะยอมเชื่อธีโอเหมือนทุกครั้ง หญิงสาวสวมเสื้อคลุม แล้วเดินออกไปทันที พวกเขาขึ้นไปนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์คนละคัน หลังจากคีย์เก็บเต็นท์เรียบร้อยแล้ว เคทหยิบบุหรี่เยินๆ ที่เหลือจากการสูบครั้งที่แล้ว ขึ้นมาจุดสูบอีกครั้ง เธอพ่นควันสีเทาลอยละล่องไป ธีโอหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู เขามองสมาชิกในกลุ่ม ทุกคนดูจะพร้อมแล้ว ชายหนุ่มสตาร์ทเครื่อง ก่อนที่รถของพวกเขาจะพุ่งทะยานออกไปในความมืด
 พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่า การออกไปตามหาสะเก็ดดาวครั้งนี้ มันจะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล....
 ณ.พื้นที่หลุมขนาดใหญ่ บริเวณพื้นดินถูกอุกกาบาตตกใส่อย่างรุนแรง แรงระเบิดกระจายออกไปทำให้ พื้นดินตรงนั้นปลิวออกไปเป็นวงกลมขนาดใหญ่ มีกองไฟเล็กๆ ที่ยังไม่ดับอยู่โดยรอบ มีซากสัตว์ไหม้เกรียมทันทีที่สะเก็ดดาวตก ตกถึงพื้นโลก กลิ่นเขม่าจากระเบิดกระจายไปทั่ว หมอกสีเทาเคลื่อนตัวกระจายอยู่โดยรอบ ปิดกั้นทัศนียภาพด้านในวงกลมจนมองไม่เห็นอะไร ตอนนั้นที่พวกธีโอเดินทางมาถึงแล้ว
 "มองไม่เห็นอะไรเลย" ทริสตันเปรยขึ้น พวกเขาจอดมอเตอร์ไซค์ ธีโอจ้องเครื่องจีพีเอสของตัวเอง เขามาถึงแล้ว และอีกไม่กี่ก้าวในม่านหมอก เขาก็จะได้ครอบครองสะเก็ดดาว ชายหนุ่มตัดสินใจที่จะเข้าไป โดยไม่สนว่าหมอกสีเทาจะเป็นอุปสรรคมากแค่ไหน เขาหยิบหน้ากากกรองอากาศชนิดเดียวกับที่ใช้กรองรังสีออกมา แล้วสวมทันที
 "เราจะเข้าไปข้างใน" เขาหันไปบอกคนอื่น ทริสตันขมวดคิ้วไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องนี้เท่าไหร่
 "เราควรรอให้เช้า แล้วค่อยเข้าไปไม่ดีกว่าเหรอ" เขาออกความเห็น
 "ไม่ เราจะไม่รอจนเช้า" ธีโอปฏิเสธ มือแกร่งที่สวมถุงมือสีดำขาดเล็กน้อยหยิบปืนขึ้นมาแล้วตั้งลำ เตรียมตัว ก่อนจะเดินเข้าไปทันที คีย์กับเคทรีบเดินตามเข้าไป ทริสตันกลอกตา หันไปมองเจอร์รี่ที่ยักไหล่ ก่อนจะเดินตามเข้าไปอีกคน
 "เกาะกลุ่มกันเข้าไว้" เคทพูด ดวงตาสีน้ำตาลของเธอกวาดมองผ่านช่องสองช่องอย่างหวาดระแวง หมอกสีเทาขมุกขมัวไปหมด จนมองไม่เห็นอะไร ถ้าเกิดมีสัตว์ร้าย พวกมันอาจจะโจมตีพวกเขาได้ทุกเมื่อ ยังไงก็ต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน เธอหันปลายกระบอกปืนที่มีไฟฉายติดอยู่ด้านบน ไปทั่วจนดูเหมือนลำแสงจะส่องผ่านม่านหมอก
 "ดูนี่สิ" คีย์เอ่ยขึ้น ก่อนจะเรียกให้ทุกคนให้มาดูสิ่งที่เขาเจอ ร่องรอยของสะเก็ดดาวตกที่พุ่งลงมา รอยสไลด์พื้นดินมาสุดตรงที่พวกเขายืนทันที "ไม่เห็นมีเศษอุกกาบาตเลย" เจอร์รี่บอก "ดาวต่างหาก" ธีโอเถียง เขากลอกตาเล็กน้อยแล้วก้มลงไปมองหาสิ่งแปลกปลอม แต่ไม่พบอะไรเลยนอกจากพื้นดินที่เป็นหลุมยุบลากยาว
 "ปกติอุกกาบาตเข้าชั้นบรรยากาศมันต้องระเบิดออกสิ" ทริสตันหันไปหาธีโอที่คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน รู้สึกไม่ค่อยสู้ดีนัก
 "มันอาจจะระเบิดออกก่อนตกลงพื้น" เคทว่า
 "มีแต่รอยไหม้" เจอร์รี่พูดต่อ เขาสัมผัสกับพื้นดิน ยังมีความร้อนหลงเหลืออยู่
 "หรือว่ามันจะไม่ใช่สะเก็ดดาวตกล่ะ?" ทริสตันออกความเห็น ทุกคนมองหน้ากัน "อาจจะเป็นซากของดาวเทียมรัฐบาลที่เผอิญโคจรมาใกล้กับโลก เลยตกลงมา แล้วก็...ตู้ม!" เขาทำมือกระจายออกเป็นระเบิด เจอร์รี่ส่ายหัวในความคิดเหลวไหลของเพื่อน
 "มาเถอะ ไปดูให้เห็นกับตา" ธีโอพยักหน้าไปอีกทาง ก่อนจะเดินนำต่อ พวกเขาเดินย่ำกรายด้วยหัวใจที่เต้นระทึก รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในอุโมงค์ที่มืดสนิท จนสุดท้ายที่พวกเขาเห็นแสงลอดผ่านมา นั่นคือปลายทาง ธีโอก้าวเร็วออกจากหมอกสีหม่น เขาพบว่าบรรยากาศในนี้ มันช่างปลอดโปร่ง ไร้หมอก ไม่มีอะไรแปลกประหลาดอีก เพียงแต่มันดูสวยงามเมื่อมองจากมุมนี้ ที่เห็นทุกอย่างในมุมกว้าง
 "ไม่พบรังสี หรือสารแปลกปลอมอะไรเลย" เคทพึมพำ เธอจ้องหน้าจอเครื่องวัดรังสีในมือแล้วอดทึ่งไม่ได้
 "นั่นอะไรน่ะ…." ทริสตันชี้ไปอีกทาง ทุกคนหันไปมองอย่างรวดเร็ว ธีโอเบิกตากว่าง มองออกไปท่ามกลางพื้นที่โล่ง เขาเห็นใครบางคนนอนอยู่ไกลๆ ในอากาศคล้ายกับมีกลิ่นหอมจางๆ
 เดี๋ยวนะ? ใครบางคน?
 โอเค ธีโอเริ่มเข้าใจว่านี่คือสถานการณ์ที่ผิดปกติอย่างแรงตั้งแต่ ดาวตกลงมาจากท้องฟ้า และม่านหมอกประหลาดที่ปกคลุมราวกับปกป้องอาณาเขตนี้เอาไว้ แล้วไหนจะร่างของใครก็ไม่รู้ที่กำลังอยู่ตรงใจกลางหลุมนั่นอีกล่ะ บางทีมันอาจจะเป็นกับดักของพวกโจรดักปล้นของก็ได้...
 ธีโอว่ามันก็เจ๋งอยู่หรอกที่พวกเขาเป็นกลุ่มคนแรกที่ได้พบกับ ดาว ถ้าเรียกชื่อแบบหรูหราหน่อยก็สะเก็ดดาวตก หรือดาวตก ตามแล้วแต่ที่ทุกคนอยากจะเรียก แต่เรื่องเศร้าที่สุดนอกจากเขาจะไม่พบดาวแล้ว ยังมาพบกับผู้หญิง ไม่สิ ผู้ชาย (ถ้าวัดเอาจากสายตาอันเฉียบแหลมของเขา) นอนแอ้งแม้งอยู่ตรงกลางนั่นแทน...แล้วดาวล่ะ ดาวของธีโออยู่ไหน?
 "พระเจ้า ฉันรู้สึกคลื่นไส้ชะมัด!" ทริสตันเริ่มพึมพำเกี่ยวกับปัญหาจิตตกของเขา ซึ่งเขาเป็นมาสักพักใหญ่ๆ แล้วล่ะ "หยุดเลยนะ ถ้านายอ้วก ฉันจะตัดหัวนายแล้วยัดหัวนายลงดินซะ" เคทหันไปบอก ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคำสั่งมากกว่า
 "ธีโอ นายจะทำอะไรน่ะ!" คีย์ตะโกนเรียกธีโอเสียงดัง เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักกำลังเดินตรงไปยังร่างของชายคนนั้น
 "มันอาจจะเป็นกับดักก็ได้" เจอร์รี่เสริม แต่คนอย่างธีโอน่ะเหรอจะฟังเขา ชายหนุ่มก้าวช้า อย่างระแวง เขาถือปืนกระชับมันแน่นราวกับเป็นลูกของตัวเอง มองไปรอบข้างระหว่างเดินอย่างระมัดระวัง
 "ฉันอยากจะอ้วก" ทริสตันเริ่มงอแง เคทหันไปชี้หน้าสั่งให้เขาหยุด ก่อนที่เธอจะเดินตามธีโอพร้อมกับคีย์
 ธีโอเดินไปได้ครึ่งทางเขาก็เหลือบกลับมามองเคทกับคีย์ ทั้งสองหน้าซีดพร้อมทั้งมองตัวเขาสลับกับเจอร์รี่ที่หมกมุ่นอยู่กับการเถียงกับทริสตัน ธีโอหันกลับมามองตรงหน้าอีกครั้ง เหมือนเขาจะเห็นประกายบางอย่างอยู่รอบตัวของชายหนุ่มคนนั้น แต่กะพริบตาเดียว ประกายพวกนั้นก็หายไปแล้ว
 "ผู้ชายเหรอ?" เคทถาม ธีโอพยักหน้าแล้วเพ่งพินิจมองใบหน้าของชายคนนั้น เรือนผมสีดำสนิทเหมือนสีของท้องฟ้ายามค่ำคืน ล้อมรอบกรอบหน้าที่ธีโอ เคท และคีย์ลงความเห็นว่าหน้าตาดี
 "ตายรึยัง?" เคทถาม ธีโอค่อยๆ ก้มลงไปใกล้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ ซึ่งดูจากใบหน้าก็พอจะเดาได้ว่าน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา มือแกร่งยื่นไปจับชีพจรที่ลำคอ ก็พบว่ายังไม่ตาย "ยัง...แต่ใกล้ละ" ธีโอตอบ เคทผ่อนใจ เธอลดปืนลง
 "หมอนี่มานอนอยู่นี่ได้ไง?" เธอเอ่ยถาม "ไม่มีเศษดาวตกเลย ให้ตายสิ!" คีย์ที่เดินสำรวจรอบๆ เขาพึมพำรู้สึกเซ็ง ธีโอขมวดคิ้ว ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มนิทราอีกครั้ง เขาเห็นบางอย่างที่สะท้อนแสงโดนดวงตาของเขา มันคือป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ที่ลำคอ ชายหนุ่มเอื้อมไปจับมันแล้วอ่านตัวอักษรบนป้ายชื่อ
 "โนอา คอร์สัน"
 "ชื่อคนเหรอ?" เคทถาม ธีโอพยักหน้า "อาจจะใช่"
 แต่ไม่ทันไร มือเล็กของคนที่นอนแน่นิ่งก็จับมือของธีโอแล้วกำแน่นจนทุกคนตกใจ ชายหนุ่มสะบัดมือเล็กนั่นออกแล้วจ่อปืนมาที่เขา ดวงตาสีฟ้าสว่างลืมตาขึ้นจ้องตากับธีโอเต็มๆ เสียงหอบหายใจดังเฮือก พร้อมกับลมหายใจที่พรั่งพรูออกมา
 "นายเป็นใคร?" ธีโอถาม นิ้วอยู่ที่ไกปืนพร้อมยิงหัวหมอนี่ให้กระจุย เคทก็เช่นกัน
 "ช่วย...ช่วยด้วย..." ชายหนุ่มเปล่งเสียงออกมาด้วยอาการตกใจ เขาค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นมานั่ง รู้สึกเหมือนกับมีแมงป่องมาทำรังอยู่ข้างในตัวของเขา รู้สึกปวดร้าวระบมไปหมด ขณะเดียวกันธีโอกับเพื่อนก็เล็งปืนมาที่เขาอย่างระแวง "อย่าขยับ!" เคทสั่ง
 "ช่วยผมด้วย" ชายหนุ่มปริศนาอ้อนวอน คีย์เดินมาจากด้านหลังจ่อปลายกระบอกปืนที่หัวของเขา ชายหนุ่มนั่งตัวเกร็ง "ถ้านายขยับอีกนิดเดียว ฉันยิงหัวนายกระจุยเหมือนก้อนขี้แน่!" คีย์ไม่ได้ขู่ เขาพร้อมที่จะทำมันทุกเมื่อถ้าหากว่าผู้ชายคนนี้เล่นตุกติกอะไร
 "คุณต้องช่วยผม เราไม่ปลอดภัย" ชายหนุ่มพูดต่อ เขายกมือขึ้นมาเพื่อยอมแพ้
 "หมายความว่ายังไง?" เคทถาม
 "พวกมันอยู่แถวนี้ เราไม่ปลอดภัย!" เขาพูดย้ำอีกครั้ง ก่อนจะสอดส่องสายตามองไปรอบๆ ธีโอเห็นปฏิกิริยานั้นจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใคร หรืออะไรอยู่แถวนี้?" เขาถามเสียงเข้ม
 "พวกคิลสกาย"
 "ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย" คีย์บอก "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" ทริสตันกับเจอร์รี่ตามมาทีหลัง ชายหนุ่มขี้กลัวประจำกลุ่มเบิกตากว้างมองชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ "นายเป็นใคร แล้วไปนั่งทำบ้าอะไรตรงนั้น?" ทริสตันถาม
 "ไหนล่ะอุกกาบาต?" เจอร์รี่ถามธีโอที่ยืนอยู่
 "ไม่มี"
 "ว่าไงนะ นี่เราเดินทางมาไกลขนาดนี้ แต่ไม่เจออุกกาบาตงั้นเหรอ"
 "ดาวต่างหาก!" ธีโอหันไปเถียง เจอร์รี่คุ้นเคยกับสถานการณ์ประหลาดอย่างดี แต่ไม่มีอะไรน่าโมโหเท่ากับการที่เขาสละเวลานอน แล้วขี่รถมากว่ายี่สิบไมล์เพื่อตามหาดาว (ตามที่ธีโอเรียก) ซึ่งมันไม่มี แม้แต่เศษก็ไม่เห็น เขาเริ่มหงุดหงิดและคิดผิดที่ตามธีโอมา
 "นายเห็นอุกกาบาตรึเปล่า?" ทริสตันหันไปถามชายหนุ่มปริศนาที่นั่งอยู่
 "อะ อุกกาบาตเหรอ?" เขาเอียงคอถามกลับอย่างไม่เข้าใจ "อย่าไปฟัง เขาหมายถึงดาวต่างหาก สะเก็ดดาวที่ตกลงมาจากฟ้า" เคทพูดเสียงเรียบ
 "ผมนี่ไง ดาว"
 "....." ทุกคนเงียบกริบทันทีที่ประโยคนั้นถูกพูดออกมาจากปากคนแปลกหน้า ธีโอขมวดคิ้วกันแทบจะเป็นปมที่ไม่สามารถมีใครคลายได้ ทริสตันหน้างง "เขาหมายถึงอะไร?" เขาชี้ไปที่หนุ่มคนนี้
 "เขาบอกว่าตัวเองเป็นดาวเหรอ?" เจอร์รี่งงหนักกว่าเดิม
 "เขาหมายถึงสร้อยรูปดาวรึเปล่า?" คีย์ออกความเห็น มองหน้าเพื่อนๆ "ไม่ เขาไม่ได้หมายถึงแบบนั้น" ธีโอตอบ
 "โอเคงั้น นายเห็นดาวตกบ้างไหม เพราะฉันไม่เห็นแม้แต่เศษ" ทริสตันถามอีกครั้ง
 "คือผม..."
 "ไม่ได้ยินรึไง เขาบอกว่าตัวเองเป็นดาว" ธีโอค้าน "ก็เห็นๆ อยู่ว่าเขาเป็นคน" เคทบอก
 หลังจากนั้น บทสนทนาก็ดูจะไร้สาระมากขึ้นไปทุกที ตอนนั้นมันดูเหมือนเรื่องเล็ก พวกเขาเอาแต่เถียงกันถึงประโยคที่ดูกำกวมของหนุ่มปริศนา จนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่รอบพวกเขา หลังม่านหมอก มันกำลังดูลาดเลาอยู่
 "พอได้แล้ว!" ธีโอตะโกนยุติบทสนทนา ก่อนจะหันมาหาหนุ่มปริศนาอีกครั้ง "นายเป็นใคร" เขายกปืนจ่อหน้าผากมนด้วยความหงุดหงิด "ห้ามโกหก!" เขากดปลายกระบอกปืนเล็กน้อย ชายหนุ่มตรงหน้ากลืนน้ำลาย ก่อนจะตอบคำถามท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองเขา
 "ผมชื่อไมอา มาตามหาพ่อ..."
 "พ่อเหรอ..."
 "สาบานได้ ผมจะเล่าทุกเรื่องให้พวกคุณฟัง แต่ตอนนี้เราต้องหนีก่อน"
 "หนีอะไร?" เคทถาม
 "พวกคิลสกาย....ตัวเขมือบดาว มันตามล่าผมอยู่" เขาบอกอย่างตื่นตระหนกมองไปรอบๆ รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างอยู่รอบๆ พวกเขา "นายจะบอกว่าตัวเองเป็นดวงดาวที่ตกลงมาจากท้องฟ้าเหรอ หึหึ" ธีโอหัวเราะเบาๆ เขามองไปตรงกลางหลุม หรือบริเวณรอบๆ มันไม่มีแม้แต่เศษซากของสะเก็ดดาว ทั้งที่มันควรจะมีร่องรอยหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ไม่เลย ที่นี่ว่างเปล่า
 แล้วไอหนุ่มคนนี้ก็นอนอยู่ตรงกลางพอดิบพอดี
 "นาย..." ธีโอพูดไม่ออก เขาพยายามหาเหตุผลมากมายมารองรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่มีอะไรมาลบล้างสิ่งที่ว่า ชายคนนี้ บอกว่าตัวเองเป็นดวงดาวได้เลย...
 บ้าน่า...! ดวงดาวต้องเป็นก้อนดิน ไม่ก็สสารแปลกๆสิ ไม่ใช่ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้
 "ไม่จริ-" ยังไม่ทันจะพูดจบ สัตว์ประหลาดก็ปรากฏตัวออกมาจากหมอกสีเทาที่ค่อยๆ จางลง ดวงตาของมันลุกโชนราวกับถ่านในเตาเนื้อย่าง มันดูคล้ายกับตุ๊กแกยักษ์ที่มีพังผืดรอบลำคอสั่นกระพือไปมา กรงเล็ก และปากซึ่งเต็มไปด้วยเขี้ยวสีเหลืองอ๋อย และมันกำลังจะฉีกทุกคนเป็นชิ้นๆ
 "แบบนี้อ้วกได้รึยัง" ทริสตันหยอดมุกในเวลาที่ไม่สมควร
 "ยิงมัน!" ธีโอตะโกนบอกทุกคน
 จากนั้นอะไรๆ ก็ดูจะพิสดารมากกว่าเดิม
 ทุกคนพร้อมใจกันยกปืนแล้วเล็งไปที่มัน "นั่นมันตัวเชี้ยอะไรวะเนี่ย!" คีย์ตะโกน เขารัวปืนตัวเองใส่มันไม่หยุด แต่ผิวหนังของมันหนากว่าที่คิดเอาไว้ ยามเมื่อลูกกระสุนยิงใส่ผิวหนังมันเรืองแสงตอนโดนกระทบแล้วหายไปในเวลาไม่กี่วินาทีทันที ทุกคนรีบวิ่งหนี แต่มันเหวี่ยงหางของตัวเองฟาดใส่เจอร์รี่ที่อยู่ใกล้สุดอย่างจังจนอีกฝ่ายกระเด็นไป
 "เจอร์รี่!!!" คีย์ตะโกน แล้วรีบวิ่งไปช่วยเพื่อนที่บาดเจ็บ ธีโอรัวปืนใส่มันไม่หยุด ชายหนุ่มดึงความสนใจจากกิ้งก่ายักษ์มาได้ เขายกปืนขึ้นมาแล้วเล็งที่หัวของมันเป็นหลัก เขายิงรัวหวังปลิดชีพ แต่ช้าเกินไปที่กระสุนจะเจาะเข้าทัน มันวิ่งกรูเข้ามา และหวังว่าจะฆ่าเขา ธีโอเบิกตากว้าง แต่แล้วตัวของเขาก็ถูกเด็กหนุ่มปริศนาวิ่งมาขวางไว้
 "หลับตา!" เขาตะโกนเสียงดัง ก่อนที่ตัวของเขาจะเปล่งแสงออกมาจนมันสว่างจ้าไปหมด พวกของธีโอต้องรีบหลับตาแล้วก้มหลบแสงสีขาวที่กระจายไปทั่ว ก่อนที่มันจะสลายหายไป ธีโอค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เขาเห็นซากกิ้งก่ายักษ์ไหม้เกรียมเป็นตอตะโก กับร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนหันหลังให้เขา
 เขากำลังอึ้ง และตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
 ชายหนุ่ม ลดมือลง เขารู้สึกราวกับมีของเหลวท่วมปากจนพูดไม่ออกอยู่ จดจ้องใบหน้านั้นไม่วางตา จนเมื่อแสงดับลงสนิท เด็กหนุ่มคนนั้นก็หันมาช้าๆ พร้อมกับพูดบางอย่าง
 "บอกแล้ว..." เขาเงียบไปอึดใจ จ้องมองธีโอไม่วางตาเช่นเดียวกัน
 "ผมนี่แหละ ดาวที่ตกลงมาจากฟ้า"


เอาล่ะ ธีโอคุ้นเคยกับประสบการณ์ประหลาดๆ เป็นอย่างดี โดยส่วนมากแล้วมันมักจะจบลงอย่างรวดเร็ว แต่ภาพที่ ไมอา หรือ ดาว เปล่งแสงออกมาเผาไหม้ไอกิ้งก่ายักษ์ต่างดาวปรากฏขึ้นในหัวของเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงและตลอดทั้งคืนมันหนักหนาเกินกว่าที่สมองไอคิวกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบของเขาจะรับไหว ตลอดเวลาเขานั่งครุ่นคิดอยู่บนเก้าอี้พับได้ตัวเก่ง
 และทุกอย่างอยู่ในสายตาของกลุ่มเพื่อนตลอดเวลา
 หลายครั้งที่เคทเรียกชื่อเขา แต่ธีโอเพียงแค่พยักหน้าแล้วหันหน้าไปทางอื่น จนเธอเกือบเชื่อจริงๆ ว่าธีโอเสียสติไปแล้ว...แต่ก็แค่ 'เกือบ' เท่านั้นแหละ
 สภาพอากาศวันนี้ค่อนข้างวิปริต มันยังคงดำเนินต่อไป ซึ่งไม่เป็นผลดีกับพวกหาเช้ากินค่ำแบบพวกเขา ปกติเวลานี้พวกเขาต้องออกเดินทางกันต่อแล้ว แต่พวกเขาทำได้แค่หลบอยู่ในเศษซากตึกเก่าๆ เบื้องหน้ามีวิวหรูอย่างรูปปั้นส่วนหัวของเทพีเสรีภาพจมฝังอยู่ในพื้นดินไปส่วนหนึ่ง
 "เขาตื่นแล้ว" คีย์เดินเข้ามาบอกธีโอ ดูเหมือนการที่เขานั่งคิดอะไรในหัว จะมีเหตุผลอยู่ อย่างเช่น รอให้ใครคนนั้นตื่นขึ้นมาจากการสลบ ธีโอลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง ตรงกลางมีเสาเหล็กและร่างของไมอาที่ถูกมัดติดกับเสา ดูเหมือนที่นี่จะเคยเป็นคลับรูดเสามาก่อน ดูจากเฟอร์นิเจอร์ที่พอหลงเหลือร่องรอยโลกีย์ให้เห็น
 "ฉันเจิมเสานั่นแล้ว" เจอร์รี่ชี้ที่เสาตัวนั้นกวนๆ เคทได้ยินก็ทุบหลังของเขาเสียงดังอั๊ก
 "ตื่นได้แล้ว หนุ่มน้อย" ธีโอพูดเสียงดัง ใช้เท้าเขี่ยขาของอีกฝ่าย ไมอา ลืมตาช้าๆ เขามองไปรอบตัวเพื่อปรับสายตา ดวงตาสีฟ้ากะพริบถี่ ก่อนจะเห็นรองเท้าคอมแบ็คสีดำอยู่ตรงหน้าเขา เมื่อเงยหน้ามองไล่ขึ้นไปตั้งแต่รองเท้า ต้นขา บั้นเอว แผ่นอก ก็พบกับเจ้าของใบหน้าคมคายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้าเขา
 ธีโอ นั่นเอง....
 "เอาล่ะพ่อขี้เซา ได้เวลาตอบคำถามแล้ว" เขาพูดออกมา ก่อนจะนั่งไขวห้าง ไมอาจะขยับตัว แต่ก็พบว่ามือของเขาถูกมัดไว้กับเสา เจ้าตัวดิ้นขลุกขลักอยู่สักพัก ก่อนจะยอมหยุดดิ้น.... "มัดผมทำไม?" เขาถามเสียงแข็ง
 "เพื่อความปลอดภัย" คีย์ตอบแทน เขาหย่อนก้นนั่งบนโต๊ะ แล้วโยนถั่วขึ้นไปบนอากาศก่อนจะอ้าปากไปงับมันไว้ แต่เขาพลาด!
 "ถ้านายตอบคำถามฉันดีๆ ฉันจะให้รางวัลดีไหม" ธีโอพูดต่อ ไมอาเลิกคิ้ว ทำหน้างง ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดจนต้องถาม
 "รางวัล...คืออะไร?"
 "ไม่รู้จักรางวัลเหรอ นี่นายโตที่ไหนเนี่ย" ทริสตันหัวเราะ ไมอาหันไปมองเขาเล็กน้อย ธีโอแอบอมยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่าย ก่อนจะดีดนิ้วเรียกให้ชายหนุ่มหันมามองเขา "รางวัลมันก็คือสิ่งที่คนชนะจะได้น่ะสิ" เขาตอบส่งๆ ยิ่งทำให้ไมอาสงสัยมากกว่าเดิม
 "งั้นคุณคือรางวัลของผมเหรอ?"
 พรวด! คำถามของไมอาทำให้เจอร์รี่ที่กำลังดื่มน้ำจากขวดถึงกับสำลัก รู้สึกเคืองจมูกจนต้องไอออกมา ธีโอเลิกคิ้วแปลกใจที่อีกฝ่ายถามแบบนั้นออกมา เขาแยกไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้ไม่รู้จริงๆ หรือกำลังหลอกให้พวกเขาตายใจกันแน่ แต่ไม่ว่าจะยังไง มันก็ดูตลกมากอยู่ดี
 "แค่เพราะนายช่วยชีวิตของฉัน ไม่ได้แปลว่าฉันเป็นรางวัลของนายหรอกนะ"
 "แย่จังนะ" ไมอาพึมพำเบาๆ
 "นายพาเรานอกเรื่องเกินไปแล้ว เอาล่ะ นายเป็นใครกันแน่" ธีโอรีบลากกลับเข้าเรื่องก่อนที่บทสนทนาจะไปไกลมากกว่านี้ "ก็บอกแล้วไงว่าผมคือดาว"
 "นายคือมนุษย์ทดลองของรัฐบาลรึเปล่า?" ทริสตันถามแทรก ไมอาขมวดคิ้ว "ไม่...แล้วอะไรคือมนุษย์ทดลอง?"
 "บางทีเขาอาจจะถูกไอ้เวรที่ไหนไม่รู้ล้างสมองมา" เจอร์รี่ออกความเห็น โยนถั่วเข้าปากของคีย์ ซึ่งคราวนี้เขางับมันได้อย่างแม่นยำ
 "ทำแบบนั้นได้ไง ทำไมมีแสงออกมาจากตัวนาย" เคทถาม ถ้าเปรียบเทียบกับสองคำถามก่อนหน้า คำถามของเคทดูจะสมเหตุสมผลมากที่สุดในตอนนี้ หญิงสาวยอมรับว่ามันประหลาดที่ตัวของเขาเปล่งแสงออกมาได้ราวกับมีหลอดไฟอยู่ในตัว มันสว่างจ้าเกินกว่าที่เธอจะลืมตาดูมันได้นาน แต่กลับกันเท่าที่จำได้ แสงนั้นช่างสวยงามราวกับความฝัน และเพราะเธอเป็นหญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม ที่ต้องใช้ชีวิตบนโลกที่แสนผุพัง เธอจึงมีความคิดและจินตนาการที่ใกล้เคียงกับความอ่อนหวานมากที่สุด
 ในขณะที่เจอร์รี่และทริสตัน กำลังซุบซิบเกี่ยวกับเรื่องจะทดลองชาร์จไฟฟ้าเข้ากับตัวไมอา ถ้าหมอนี่เปล่งแสงออกมาจากตัวได้ แปลว่าภายในจะต้องมีมวลพลังงานบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่แน่นอนและถ้าเจอร์รี่คิดไม่ผิด มันจะต้องได้ผล
 "ไม่รู้สิ เกิดมาก็ทำได้เอง" ไมอาตอบเสียงเบา วงกลมสีดำกลางดวงตาสีฟ้าเจิดจรัสหดลงเล็กน้อย น้ำเสียงแข็งกระด้างแต่ก็ซ่อนความอ่อนไหวอยู่ในที ทำให้ธีโออดสงสัยไม่ได้เลย "นายบอกว่ามาตามหาพ่อ เขาอยู่ไหน?" เขาเปิดประเด็นอ่อนไหว ไมอาถอนหายใจ
 "ไม่รู้.."
 "มาตามหาพ่อ แต่ไม่รู้ว่าพ่ออยู่ไหนเนี่ยนะ!" คีย์เสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย ทุกคนในห้องนี้ฉงนและงุนงงไปหมด แต่ไม่มีใครพูดอะไร นอกจากธีโอที่ยิงคำถามต่อ "ไม่รู้แล้วลงมาตามหาพ่อทำไม?" ไมอาเงยหน้ามองขึ้น
 "รู้แค่ว่าพ่อเป็นนักวิจัย"
 "นักวิจัยเหรอ? แต่นักวิจัยอึ๊บกับดวงดาวได้ยังไง ตายพอดี" เจอร์รี่ถาม ซึ่งทุกคนเห็นด้วย
 "พ่อให้นี่ไว้....แล้วเขาก็จากมา" ไมอาก้มลงมองป้ายชื่อที่ห้อยคอตัวเองอยู่ "โนอา คอร์สัน นั่นคือชื่อของพ่อ"
 "แล้วแม่ล่ะ"
 "แม่อยู่ข้างบน..." ไมอาตอบคำถาม เขาเริ่มกลับมาดิ้นอีกครั้ง เพราะรู้สึกเมื่อยแขนที่ต้องเหยียดไปด้านหลัง มันทำให้เขาชาตั้งแต่หัวไหล่ถึงข้อมือที่เริ่มเจ็บแล้ว "งั้นถ้าแม่นายอยู่ข้างบน ทำไมนายไม่แค่อยู่กับแม่นายแล้วมีความสุขอย่างที่ควรจะเป็นล่ะ" เคทเดินมานั่งใกล้ๆ เขาแล้วเอ่ยถาม เธอแอบเห็นใจเล็กน้อย และเริ่มสนใจชีวิตของเขามากขึ้น
 ถ้าเขาแต่งเรื่อง มันก็เป็นเรื่องที่สนุกมาก
 "มันอันตราย พวกคิลสกายล่าตัวผมกับแม่อยู่ ทางที่ดีผมควรลงมาตามหาพ่อ แล้วขอให้ช่วย"
 "ไอกิ้งก่ายักษ์นั่นน่ะเหรอ พวกคิลสกาย" คีย์ชี้ไปข้างนอกหน้าต่าง
 "ใช่ แต่นั่นแค่สัตว์เลี้ยงนะ เจ้านายของพวกมัน กำลังตามมา และมันจะไม่หยุดจนกว่าจะฆ่าผมได้" ไมอาพูดเสียงเข้ม เขากดเสียงให้ดูจริงจังมากขึ้น ทั้งห้าคนที่ฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ถ้าเรื่องที่ไมอาเป็นเรื่องจริง แสดงว่าต้องมีพวกกิ้งก่ายักษ์และเจ้านายของพวกมันตามหาตัวไมอาอีกแน่นอน และมันไม่ปลอดภัย
 "ทำไมมันถึงตามล่าตัวนาย" ทริสตันถาม
 "มันอยากได้หัวใจของผม" ไมอาหันไปตอบ แล้วไล่มองทุกคนทีละคน จนกระทั่งหยุดที่ใบหน้าของธีโอตรงหน้าเขา ชายหนุ่มจ้องหน้าอีกฝ่าย
 "ไม่มีอะไรอยู่ค้างฟ้า เว้นแต่ว่าได้ครอบครองหัวใจดวงดาว"
 "...."
 "ใช่..มันต้องการจะกินหัวใจของผม"
 "ขอเวลานอกๆ เราต้องคุยกัน โอเค๊!" ทริสตันทำสัญญาณมือขอเวลานอก ทุกคนหันไปมองเขาก่อนจะเดินตามออกไปยืนหน้าห้อง แล้วหารือกัน
 "ฉันรู้สึกว่าเราต้องช่วยเขานะ" เคทบอกทุกคน แต่ทริสตันส่ายหน้า
 "เราจะไว้ใจเขาได้ยังไง เขาอาจจะแต่งเรื่องก็ได้"
 "ฉันไม่ไว้ใจเขา" คีย์บอกตรงๆ เขาหันไปมองไมอาที่นั่งชะเง้อมองพวกเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น "แต่เขาก็ไม่ได้ดูมีพิษภัยเท่าไหร่" ชายหนุ่มพูดต่อ ทริสตันตาโต "นายกำลังใจอ่อนกับหน้าสวยๆ ของหมอนั่น"
 "เปล่าสักหน่อย.."
 "ฉันมีกฎข้อนึง อย่าไว้ใจผู้ชายหน้าสวย และฉันไม่เคยพลาด!" เจอร์รี่บอก เคทขมวดคิ้ว
 "นายมีกฎข้อนั้นที่ไหนกัน"
 "ฉันมีนะ มันอยู่ในบัญญัติสิบประการของไบเบิ้ลฉบับเจอร์รี่" เขาเถียงแล้วชี้หน้าของเคท ธีโอกอดอกฟังความเห็นของเพื่อนอย่างตั้งใจ ในหัวของเขาคิดอะไรมากมายเกินที่ใครจะคาดเดา ชายหนุ่มหันไปมองไมอาที่มองเขากลับ สองสายตาประสานกันลงตัว ความรู้สึกสงสารปนสนใจทำให้ธีโอตัดสินใจบอกทุกคน
 "ฉันว่าเราควรช่วยเขานะ"
 "ว่าไงนะ!"
 "ไม่เอาน่าเพื่อน!"
 "ถ้าพ่อเขาเป็นนักวิจัยจริงๆ ก็ต้องอยู่ที่กำแพง ยังไงเราก็ต้องไปที่นั่นอยู่แล้ว....มันจะเสียหายอะไรถ้าเราหนีบเอาเขาไปด้วย" ธีโอบอกเหตุผล แล้วหันไปมองไมอาอีกรอบหนึ่ง เคทหรี่ตา "นายเชื่อใจเขาเหรอ?"
 "อะไร ฉันไม่..-"
 "นายเชื่อใจเขารึเปล่าธีโอ?" เธอถามเขาย้ำ ทุกคนที่ตอนนี้จ้องหน้าเขา ทำให้ธีโอรู้สึกกระดากปากที่จะพูดว่า 'เชื่อใจ' มากกว่า 'ไม่แน่ใจ' ซึ่งใช่ เขาไม่แน่ใจเลย แต่ด้วยอะไรบางอย่างทำให้เขาตัดสินใจแบบนี้
 "ถ้าเขาโกหกหรือมีคิดร้าย เราก็แค่ฆ่าเขาซะ!" ธีโอตอบเคท เธอคิดตาม
 "อีกอย่าง ฉันว่าเราคงไม่ใจดำมากพอจะทิ้งให้เขาเผชิญหน้าไอเอเลี่ยนบ้านั่นคนเดียวหรอกนะ"
 "ที่นายพูดมาก็มีเหตุผล"
 "ถ้าเขาตุกติกเราก็ค่อยฆ่าเขาก็ได้" ธีโอโน้มน้าว ทุกคนมองหน้ากัน เคทถอนหายใจมองหน้าธีโอด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เธอบอกเขาว่า "ก็ได้ เราพาเขาไปด้วยก็ได้" เธอบอก ธีโอยิ้มดีใจ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอดหนึ่งที แล้วเดินไปหาไมอาที่นั่งรอฟังคำตอบอยู่
 "โอเค เราตกลงกันแล้ว..."
 "อย่าฆ่าผมเลยนะครับ" ไมอาอ้อน เขาทำหน้าเว้าวอน ธีโอนั่งยองลงข้างหลัง ก่อนจะเอื้อมมือไปแก้มัดเชือกให้เขา ริมฝีปากหยักของเขาพูดเงื่อนไขในใจ "เราจะไม่ฆ่านาย แต่ถ้านายเล่นตุกติกอะไร ฉันจะ..." เขายื่นหน้าเข้าไปข้างหลัง แล้วกระซิบที่หลังใบหูอย่างแผ่วเบา แต่คนฟังนั่งขนลุกตัวเกรียว
 "ฆ่านายทิ้งซะ"
 "ปกติแล้ว พวกฉันจะกางเต็นท์นอนในตอนกลางคืน เวลากลางวันถ้าไม่ขับรถ เราจะหาที่พักตามซากตึก มันปลอดภัยกว่ากางเต็นท์ข้างนอก" ธีโอเดินนำไมอาไปสำรวจห้องต่างๆ กิจวัตรประจำวันของพวกเขาตอนที่อยู่ในตึกเก่า ก็คงจะเป็นพักผ่อน หรือไม่ก็เดินสำรวจหาของที่ยังใช้ได้ ไม่นับรวมเศษขยะที่เจอร์รี่มักจะเก็บมาทำสิ่งประดิษฐ์บ้าๆ ของเขา
 ไมอาจะไปกับพวกเขา ยังไงเขาต้องดูแลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ
 ตามที่เคทมอบหมายหน้าที่มา....
 "ว่าแต่นายหิวรึเปล่า?" เขาหันไปถามชายหนุ่มที่เดินตามมาเงียบๆ ไมอาส่ายหน้า แล้วตอบ "เราไม่จำเป็นต้องกินหรอก" เขาตอบ แล้วมองซ้ายขวาอย่างสนใจ สายตาสำรวจภายในอย่างสนใจ แอบคิดว่าตอนที่โลกยังไม่ล่มสลาย สถานที่แห่งนี้คงจะสวยน่าดู เขามองร่องรอยสีดำสลับกับน้ำตาลบนกำแพงปูน มีไม้เลื้อยที่เลื้อยเข้ามาแพร่พันธุ์ในตึก
 "กินซะ ตอนนี้นายอยู่บนโลกแล้ว..." ธีโอโยนเศษชิ้นเนื้อตากแห้งแผ่นเล็กที่ถูกตัดอย่างพอดีคำแล้วร้อยเชือกไว้อย่างเรียบร้อย ไมอารับมันไว้ทัน แต่ก็เกือบจะตก เขาขมวดคิ้วย่น เงยหน้าถามชายหนุ่มตรงหน้า
 "นี่มันอะไรเหรอครับ?"
 "เนื้อกระต่ายอบแห้ง" ธีโอตอบ "แต่คุณบอกว่าพวกสัตว์เลือดอุ่นกลายพันธุ์แล้ว" เขาเอ่ยถามถึงสิ่งที่ธีโอเล่าก่อนหน้านี้สักห้านาทีได้ ชายหนุ่มยิ้มเบาๆ "ก็ไม่ทั้งหมดนี่ บางตัวก็ไม่ได้กลายพันธุ์"
 "รวมถึงคุณด้วยรึเปล่า?"
 "ไม่ต้องห่วง ฉันเกิดไม่ทันยุคล่มสลาย แล้วก็ไม่ได้กลายพันธุ์มีหางงอกออกมาจากก้นแบบพวกหนังเอเลี่ยน" เขาพูดประชดแกมขำเล็กน้อย
 "หนังงั้นเหรอ"
 "นายไม่เคยดูหรือไง?" เขาหันไปถามไมอาฉงน ชายหนุ่มส่ายหน้าทันที ธีโอหน้าแห้ง
 "เดอะลอร์ดออฟเดอะริง ไททานิค ก็ไม่เคยเหรอ"
 "บนนั้นไม่มีของแบบนั้นหรอกนะ" ไมอาเสียงเบา ธีโอถึงบางอ้อ เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินต่อ "งั้นนายก็พลาดสิ่งบันเทิงอันดับหนึ่งในโลกไปแล้วล่ะ"
 "ยังมีของแบบนั้นอยู่อีกเหรอ....ผมหมายถึง ตอนนี้น่ะ" เขาเงียบไป หดหู่ เพราะดูจากสภาพของโลกแล้ว ไมอาไม่แน่ใจนักว่าจะหลงเหลือสิ่งที่เรียกว่า ความบันเทิง อยู่รึเปล่า
 "ถ้าเจอทีวีสภาพดี คงได้ดู...หวังว่านะ" ธีโอตอบเสียงอ่อย
 "เฮ้...เอ่อ อันที่จริง ผมอยากขอบคุณที่คุณให้ผมไปด้วย" ไมอาพูดเสียงเบา แต่กระนั้นธีโอก็ยังได้ยินมันชัดเจน
 "ไปขอบคุณเคทเถอะ ถ้าเธอไม่ให้ นายคงไม่ได้มายืนถามมากอยู่แบบนี้"
 "ไว้ผมจะขอบคุณแฟนคุณทีหลัง"
 กึก!
 ธีโอหยุดเดินแทบจะทันทีที่ไมอาพูดคำว่า 'แฟนคุณ' ออกมา ชายหนุ่มหันไปมองเข้าหน้าเข้มชวนตะลึง ก่อนจะกระชากเขาเข้าไปในห้องหนึ่ง แล้วดันตัวอีกฝ่ายให้เดินเข้าไป ท่วงท่าของเขาคล่องแคล่วและไม่ยอมให้ไมอาขัดขืน ไมอาจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่าง แต่ธีโอก็กระชากตัวเขาขึ้นมาแล้วอุ้มอย่างง่ายดาย ร่างสูงเดินดุ่มๆ ไปที่เตียงก่อนจะโยนไมอาลงบนเตียงท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของชายหนุ่ม
 "นี่คุณ!"
 ไมอาใช้ข้อศอกยันท่อนบนอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันไร ธีโอก็โน้มตัวลงมาบนเตียง ยันมือกับเตียงคร่อมตัวของไมอาเอาไว้ ไม่ให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ ชายหนุ่มจ้องมองไมอาแล้วยิ้มมุมปาก
 "นายคิดว่าฉันเป็นแฟนกับเคทอย่างงั้นเหรอ หือ?" เขาถาม
 ไมอานิ่งอึ้งไป "....."
 "ว่าไง"
 "แล้วทำไมจะไม่ล่ะ" เขาใจกล้าตอบออกไป การกระทำของอีกฝ่ายผิดผู้ผิดคนจนเขาเริ่มรู้สึกมวนท้องแปลกๆ เขาเผยอริมฝีปากเล็กน้อย แล้วจ้องธีโอตาเขม็ง ธีโอโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้น ขณะเดียวกันไมอาก็อยากถอยห่างเหลือเกิน แต่ยิ่งถอยมันก็ดูเหมือนเขากำลังจะนอนราบลงไปกับเตียงแล้ว
 มองจากด้านข้าง เงาของทั้งสองช่างชวนให้จินตนาการถึงเรื่องสัปดนเหลือเกิน แต่อีกมุมมันเปรียบเสมือนศิลปะแห่งเงา ชวนให้คิด และจินตนาการได้มากมาย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับหยั่งเชิงคู่ต่อสู้
 กลับกัน เขาไม่อาจถอนสายตาออกไปมองอย่างอื่นได้เลยในเวลานี้
 ธีโอไม่เคยคิดมาก่อน ว่าสีฟ้า ของดวงตาคู่นี้จะละสายตาไปได้ยากขนาดนี้
 "นายนี่มันจริงๆ เลย" ธีโอระเบิดหัวเราะ ก่อนจะใช้นิ้วดีดเข้าที่หน้าผากของไมอาหนึ่งที แล้วผละออก คนตัวเล็กกว่าพลิกตัวลงจากเตียงอย่างขุ่นเคือง "คุณอยากมีเรื่องหรือไง!"
 "ไร้สาระน่า...มาเถอะ" คนขี้แกล้งหัวเราะลั่น เขากวักมือเรียกไมอาให้ออกจากห้อง
 วอลริงโซน
 สถานที่ที่ปลอดภัยกับมนุษยชาติมากที่สุดในตอนนี้ พื้นที่เซฟโซนที่รัฐบาลทั่วโลกต่างร่วมมือ กันสร้างมันขึ้นมา พื้นที่กว่าหมื่นเอเคอร์ทอดยาว อยู่ด้านหลังกำแพงที่ตั้งสูง เสริมปราการด้วยโดมใสที่ครอบทั้งเมือง ระบบหมุนเวียนของอากาศ น้ำ ถูกออกแบบมาอย่างดีจากวิศวกรที่เก่งที่สุด ภายในเมือง ผู้คนต่างใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข
 มันปลอดภัย และจะเป็นอย่างนั้นต่อไป ตราบใดที่รัฐบาลควบคุมสถานการณ์ได้
 "เราได้รับรายงานว่ามีวัตถุประหลาดเข้าสู่ชั้นบรรยากาศเมื่อคืน" พลทหารสไตล์ กำลังรายงานให้กับผู้นำของแต่ละประเทศฟัง ผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายอยู่ในห้องแสนว่างเปล่า
 "ผมให้คนของผมไปตรวจสอบแล้ว ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น"
 "หมายความว่ายังไงไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น" คริสโตเฟอร์ ผู้นำสูงสุดเอ่ยถามด้วยความสงสัย
 "ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ....แต่บางทีมันอาจจะหนีไปแล้ว"
 "เอเลี่ยนอย่างนั้นเหรอ" ชายเอเชียอีกคนที่อยู่ในหน้าจอเอ่ยถามขึ้นเสียงเข้ม ถ้าให้เดาเขาคงจะเป็นผู้นำจากฝั่งเอเชีย สไตล์ยักไหล่ เขาเอนตัวพิงโต๊ะทำงานกอดอก "ยังไม่มีอะไรยืนยันเรื่องนั้นครับ แต่ผมกำลังหาตัวของมันอยู่"
 "เราควรต้องกังวลถึงเรื่องนี้ไหม?"
 "ไม่ต้องหรอกครับ"
 "แค่พวกกลายพันธุ์ก็เป็นปัญหามากพอแล้ว เราไม่อยากให้เรื่องนี้ต้องกลายมาเป็นปัญหาอีกเรื่อง" คริสโตเฟอร์ พูดต่อ เขากุมมือตัวเองแล้วเคร่งเครียดกับสถานการณ์ตอนนี้.... "อาทิตย์ที่แล้วกำแพงที่สิบเก้า เกือบจะพัง เพราะพวกหนอนกลายพันธุ์แล้ว พวกมันเริ่มทำรังในพื้นดิน และมันจะขุดอุโมงค์มาถึงที่นี่แน่"
 "ผมทราบครับ แต่นั่นเป็นปัญหาของพวกหน่วยใต้ดินไม่ใช่เหรอ?" เขาถามอย่างกวนอารมณ์ ผู้นำทำเสียงถอนหายใจกันทุกคน ก่อนที่ชายผิวดำ นามว่าโอลิเวอร์จะพูดขึ้น
 "อย่าลืมว่า ถ้ากำแพงใต้ดินพังทลาย พวกนั้นจะขุดมาถึงที่นี่ ประชาชนจะเดือดร้อนกันหมด...ใช่ ผมว่ามันเป็นปัญหาของทุกคน ไม่ใช่แค่หน่วยใดหน่วยหนึ่ง" เขาพูดได้อย่างเฉียบแหลมแทงเข้าไปในใจของพลทหารหนุ่ม สไตล์ยิ้มแห้ง ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างที่มองเห็นวิวรอบทิศทาง แล้วมองออกไป
 "โครงการสกายเทียร์ของคุณ ก็ได้แค่ลูกผสมบ้าๆ นั่น"
 "อย่างน้อย ทีมวิจัยของผมก็พิสูจน์แล้วว่า อวกาศคืออนาคตของมนุษยชาติ" สไตล์หันมาเถียง เข้าจ้องเหล่าผู้คนข้างล่างนั่น ราวกับมด ที่ใช้ชีวิตตามกัน ไม่มีแรงจูงใจ ไร้ซึ่งศรัทธา เพราะอยู่ไปวันๆ
 "ไม่มีประโยชน์ เพราะคุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าดาวเอริก้าใกล้จะแตกดับแล้ว"
 "ก็ใช่ว่าจะมีดาวเคราะห์น้อยแค่ดวงเดียวสักหน่อย" สไตล์พึมพำ ตอนนั้นที่ประตูสีขาวเปิดออกพร้อมกับเลขาส่วนตัวของเขา ที่เดินเข้ามาพร้อมทำหน้าเครียด ชายหนุ่มได้ที รีบตัดบทสนทนาแสนกวนใจนี้ บอกลาแล้วตัดสัญญาณทุกคน ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ถอนหายใจเสียงดัง
 "ท่านคะ" เลขาเรียกเขา
 "ว่าไง"
 เธอทำหน้าตื่นเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดสิ่งที่รู้มาก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที สไตล์ได้ฟังก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ชายหนุ่มก้าวขายาวๆ ไปยังห้องวิจัยที่อยู่ตึกถัดไปทันที มือแกร่งวางทาบไปกับเครื่องสแกนลายนิ้วมือ ก่อนที่ประตูสีเทาหนา จะเปิดออก ด้านในมีควันสีขาวแฉลบออกมาเล็กน้อย เนื่องจากห้องนี้ต้องรักษาความเย็นไว้ตลอดเวลา
 "ดอกเตอร์อยู่ไหน?" เขาหันไปถามนักวิจัยคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ คนถูกถามชี้ไปที่ห้องหนึ่งที่อยู่ด้านในอีกที กระจกโปร่งใสรอบด้านทำให้เห็นคนด้านในอย่างชัดเจน ชายวัยกลางคนกำลังนั่งส่องกล้องจุลทรรศน์อย่างตั้งใจและพูดรายละเอียดที่เห็นเป็นไฟล์เสียงเก็บเอาไว้
 "ดอกเตอร์โนวา" สไตล์เดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ด้านคนถูกเรียกชื่อ ผงะเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มทักทาย
 "ลมอะไรหอบคุณมาถึงที่นี่ได้" เขาใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอบันทึกผลข้างๆ
 "คุณคงได้ยินเรื่องดาวตกเมื่อคืนแล้ว"
 "เขาลือกันไปทั่ว มันสว่างเหมือนกับดวงอาทิตย์ขนาดจิ๋ว" โนวาพูดติดตลก เมื่อคืนเขาทำงานอยู่ในนี้ทั้งคืน เลยไม่ได้เห็นกับตา จะว่าไปเขาเองก็เสียดายเหมือนกัน สไตล์ยิ้มจนเห็นฟัน "เหมือนกับไฟคริสต์มาส" เขาบอก
 "คงจะสวยน่าดู"
 "ทีมของผมเข้าไปตรวจสอบแล้ว...ไม่มีอะไรหลงเหลือมากนัก" เขาพูดเสียงอ่อย ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตโฮโลแกรมให้โนวาดู ซึ่งเขาก็รับมาดู นิ้วเรียวขยับแว่นให้เข้าที่ ก่อนจะเพ่งพินิจ เขาเห็นโครงสร้างสสารบางอย่าง และรายละเอียดของมัน
 "สารนี่มัน...." เขาหยุดพูด รู้สึกเหมือนถูกเข่ากดทับที่หน้าอก มือดันจอออกพร้อมกับถอดแว่นตา เขานิ่งอึ้งไปสักพัก และหลังจากสมองประมวลผลที่สิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว เขาก็หันไปหาสไตล์
 "เป็นสารชนิดเดียวกันกับที่พบบนดาวเอริก้าใช่ไหม?" เขาถาม ซึ่งโนวาเองก็พยักหน้าตอบ
 "คุณไปได้..มันมาได้ยังไง?"
 "มันติดมากับดาวตกเมื่อคืน"
ตอน 2 มาเร็วมั๊ก ><
@_amagdon


ณ ไร่แสงตะวัน ที่มีเนื้อที่กว้างสุดลูกหูลูกตาเขียวขจีไปด้วยต้นองุ่นเป็นพันๆต้นที่กำลังออกลูกเป็นพวงน่ากิน คนงานนับร้อยที่ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองในการดูแลเจ้าองุ่นให้กับเจ้านายของพวกเขาที่เป็นหนุ่มเนื้อหอม มีดีกรีนักเรียนนอก อัยย์คุป ศิวานนท์ บุตรชายคนโตของคุณนายอุไร ศิวานน์ เขาสร้างไร่แห่งนี้ขึ้นมาด้วยความรักและความชอบ แม้ผู้เป็นแม่จะห้ามปรามเท่าไหร่เขาก็ไม่ฟัง แม้ลูกชายทั้งสองของนางจะไม่ทำมาหากินอะไรเลย ก็สามารถอยู่สุขสบายไปตลอดชีวิต เขาอยากทำไร่ เขาอยากอยู่กับธรรมชาติ ไร่แห่งนี้จึงเป็นสิ่งที่เขารักและภาคภูมิใจที่ได้สร้างมันขึ้นมาด้วยความสามารถของเขาเอง ซึ่งต่างจากน้องชายของเขา นายนพคุณ ศิวานนท์ ที่นิสัยใจคอต่างกันกับพี่ชายลิบลับ น้องชายเขารักสนุก งานการไม่ทำ ติดหรู เฟรนลี่กับทุกคน ซึ่งต่างจากเขาที่ เงียบขรึม พูดน้อย จนใครๆก็ว่าเขาหยิ่ง
"เมื่อไหรแกจะเริ่มทำงานสักที" ผู้เป็นพี่ชายพูดโพล่งขึ้นขณะที่กำลังรับประทานอาหารเช้ากันอยู่
"โถ่...! พี่อัยย์ " นพคุณลากเสียงยาน
"ผมยังไม่ทันจะได้พักผ่อนเลยนะครับ พี่จะให้ผมเริ่มทำงานแล้วเหรอ" น้องชายเริ่มโอดครวญกับผู้เป็นพี่
"ฉันเห็นแกทำตัวลอยไปลอยมา เที่ยวเตร่ทุกวัน นี่นะเหรอ ที่แกบอกว่า แกไม่ได้พักผ่อน"
"ฉันให้เวลาแกหนึ่งเดือน กับการพักผ่อนที่แกต้องการ "
"หลังจากนั้น ฉันมีงานให้แกทำ แกเตรียมใจเอาไว้เลยนายนพ" ผู้เป็นพี่ชายยื่นคำขาด
 น้องชายได้แต่ทำคอย่น ตอบรับพี่ชายด้วยน้ำเสียงละห้อยละเหี่ย "ค้าบบ"
เมื่อสิ้นคำประกาศิตของพี่ชาย ต่างคนก็ต่างสนใจกับอาหารตรงหน้าของตัวเอง
 "คุณอัยย์คะ สายจากคุณนายค่ะ" พี่พา สาวที่ดูแลและทำงานบ้านให้กับเขาและน้องชายนำโทรศัพท์มาให้เขา
"ฮัลโหล สวัสดีครับคุณแม่"
"ตาอัยย์ แกจะไม่มาหาแม่บ้างเหรอฮะ" เสียงปลายสายตัดพ้อมาตามสาย
"โธ่..คุณแม่ครับ " ชายหนุ่มทำเสียงอ่อน
"แก ไม่ต้องมา ธ่ง มา โธ่ เลยนะ ตาอัยย์"
"เมื่อแกไม่มาหาชั้น ชั้นจะไปหาแกเอง เชอะ"
"อะไรนะครับ! จะมาที่นี่ ร้อยวันพันปีคุณแม่ไม่เคยมาที่ไร่เลยนะครับ"
"ชั้นก็จะไปดูไง ว่าที่นั่นมันเป็นยังไง มันถึงทำให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของชั้นนั้นไม่ยอมกลับเข้าเมืองกรุงน่ะซิ"
"โธ่...คุณแม่ก็ " ชายหนุ่มได้แต่ทำเสียงอ่อน ด้วยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดีกว่านั้น
"แล้วคุณแม่จะเดินทางมาวันไหนครับ ผมจะได้ไปรับที่สนามบิน ถ้าผมไม่ว่างผมจะได้ให้นายนพไปรับคุณแม่"
"ไม่ต้องเลยแกตาอัยย์!!" เสียงของคุณนายรีบพูดออกมาอย่างเร่งรีบ กลัวลูกชายจะปฏิเสธ
"วันนั้นแกต้องว่าง ชั้นอยากให้แกมารับเข้าใจมั๊ยลูก"
"งั้นแค่นี้ก่อนนะลูก แม่จะต้องไปทำธุระอีกหน่อย แล้วจะเจอนะจ๊ะลูกรัก"
"ครับๆ คุณแม่"
"แล้วเจอกันนะลูกรัก แล้วแกจะเซอร์ไพร์ตาอัยย์" คุณนายอุไรได้ทิ้งคำพูดไว้ก่อนจะวางสายไป ยิ่งทำให้เขาหวั่นใจ ว่าการมาของคุณแม่ครั้งนี้เป็นเรื่องที่ไม่ปกติ แต่เขาก็ต้องหยุดคิด และสลัดความความคิดเหล่านั้นออกไป เมื่อคนงานมาบอกปัญหาที่กำลังเจอ เขาต้องไปจัดการให้ลูกน้องก่อน
 สนามบินเชียงใหม่ ที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน เดินผ่านสัญจรไปมา เขากับน้องชายมารอรับคุณแม่ของเขา แต่ก็ยังไม่เห็นว่าคุณแม่ของเขาจะมาสักที จะกระทั่งเสียงของนพคุณ ตะโกนขึ้นว่า
"คุณแม่ครับๆ ทางนี้ๆ" ลูกชายคนเล็กร้องตะโกน พร้อมกวักมือเรียก
เขาหันไปตามเสียงของน้องชาย สิ่งที่เขาเห็น คือ ผู้หญิงตัวเล็กผมสั้นประบ่า เครื่องหน้าจิ้มลิ้ม พริ้มเพรา ดูอ่อนหวาน แต่ขณะเดียวกัน ดูแล้วก็น่าจะมีความดื้อรั้นอยู่พอตัว สังเกตจากคางที่เชิดๆนั้นของเจ้าหล่อน หัวใจของเขากระตุกวูบ ที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนที่เขาจะมายกมือทักทายคุณนายอุไร
"สวัสดีครับคุณแม่ " เขาทักทายคุณแม่ โดยที่ไม่เหลือบไปมองหญิงสาวที่มากับคุณนายอุไรเลย
ฝ่ายหญิงสาว เมื่อเห็นผู้ชายคนนี้แสดงออกถึงความไม่เป็นมิตร หล่อนก็เลยไม่ทักทายเขา ทั้งๆที่เขาสะดุดตาหล่อนตั้งแต่ตอนที่เดินมาแล้ว ผู้ชายสองคน คนนึงรูปร่างสูง กำยำ แลดูสมาร์ท หล่อเข้ม ในขณะที่อีกคนรูปร่างสูงโปร่ง หุ่นดูบางกว่า ผิวขาวและดูสำอางค์ แต่รายนี้ใบหน้าละมุนไปด้วยรอยยิ้ม ซึ่งต่างจากอีกคนที่เฉยเมย ไร้ความรู้สึกสิ้นดี เชอะ คิดว่าหล่อตายล่ะ หญิงสาวคิดบ่นอยู่ในใจ
"สวัสดีครับคุณแม่" "สวัสดีครับคุณ...." นพคุณทักทายคุณแม่และหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม
"อ่อ!" "นี่น้องแพร นะลูก เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่เองจ๊ะ" คุณนายอุไรแนะนำหญิงสาวให้ลูกชายทั้งสองรู้จัก
"สวัสดีครับคุณแพร อยู่ที่นี่หลายๆวันเลยนะครับ เดี๋ยวผมอาสาเป็นไกด์นำเที่ยวเองครับผม" นพคุณทักทายและพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ส่วนอัยย์คุปเขาไม่ได้พูดกล่าวทักทายหญิงสาว และหญิงสาวหล่อนก็รู้สึกไม่ชอบใจเจ้าถิ่นที่แสดงกิริยาไม่เป็นมิตรนั้นออกมาให้หล่อนเห็น