โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ได้ข้อมูลแค่ว่าอาศัยอยู่ในสลัม
ขึ้นชื่อว่าสลัม ทางสำนักงานไม่มีวันเก็บข้อมูลเรื่องที่อยู่แน่นอน เพราะคนในสลัมอยู่กันไม่เป็นหลักแหล่ง วันนึงอยู่หลังนี้พออีกวันไปเจอบ้านที่ดีกว่าก็เปลี่ยนไปใช้หลังนั้นแทน
คนนี้อยู่กินกับคนนี้ พอผ่านไปหลายวันก็เลิกกันแล้วไปอยู่กับคนอื่น ไม่ก็หายตัวไปอย่างลึกลับแล้วมีคนอื่นมาอยู่แทน
ข้อมูลจากคนที่อยู่ในสลัมจึงมั่วเละเทะไปหมด เชื่อถืออะไรไม่ได้สักอย่าง
เผลอๆ สองพี่น้องนั่นอาจถูกจับไปขายหรือโดนใครซ้อมตายไปแล้วก็ได้
ผมกล่าวขอบคุณพนักงานก่อนเดินทางกลับกิลด์
ถ้าไม่พาคนไปเยอะสักครึ่งร้อย กลางคืนแบบนี้ไม่ควรเข้าไปในสลัม เสี่ยงโดนพวกออกล่าเหยื่อกลางคืนมันลอบเล่นงานเอา
ยังไงคืนนี้ท่านไจเกียก็สนแต่เรื่องมีดแน่นอน
แค่เด็กพิการกับเด็กอ่อนแอ พรุ่งนี้เช้าพาทีมไปจับมาก็ยังทัน
และเมื่อกับถึงกิลด์ก็เป็นไปตามคาด
ความกระหายเลือดและจิตสังหารสุดที่รุนแรงระดับครอบคลุมได้ทั้งกิลด์ มีแค่ท่านไจเกียคนเดียวที่ปล่อยออกมาได้
พวก [แรงค์ D] ถึงกับหยุดขยับเขยื้อน อึดอัดจนหายใจไม่ออก
แสดงว่าเกิดอะไรขึ้นกับมีดนั่นแน่นอน
ถ้าท่านไจเกียโกรธแล้วลงกับพวกต้นเหตุ แสดงว่ามีดอาจจะเสียหายไปบ้างแต่ยังคงอยู่
แต่ถ้ากลับมาพร้อมเลือดท่วมตัวขนาดนี้ แสดงว่ามีดเล่มนั้น หายไปแล้ว
ท่านไจเกียสั่งการให้ทีมหลักมุ่งหน้าไปดันเจี้ยนแห่งนั้น
ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะสั่งทีมหลักของท่านเองไปลงดันเจี้ยนที่ตายแล้ว
นอกเสียจาก เก็บกวาดพวกที่อาจเหลือรอด ซึ่งผมกล้าพนันเลยว่าไม่มี กับพวกที่บังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์
หลังจากสั่งเสร็จท่านไจเกียก็รีบร้อนออกจากกิลด์ไปทันที
คนเดียวที่หยุดไม่ให้ท่านฆ่าคนไม่เลือกหน้าได้ คือ คุณเรเชล
แต่จากความรีบร้อนที่เห็น วันนี้คุณเรเชลคงได้เกือบตายหลายรอบแน่ๆ
นึกย้อนถึงตอนที่ท่านไจเกียยังไม่พาคุณเรเชลเข้ากิลด์เลย
ตอนนั้นน่ะ งานเก็บกวาด ล้นมือเลยล่ะ
ได้แยกส่วนศพเพื่อให้ขนไปทิ้งในดันเจี้ยนง่ายๆ จนชำนาญและได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมชำแหละในปัจจุบัน
ก่อนเช้ามืดวันถัดมา ผมพาคนในทีมรอง [แรงค์ C] กับ [แรงค์ D] รวมกันได้ประมาณ 30 คนมุ่งหน้าเข้าสลัม
ด้วยรถม้า
แต่รถม้าเราจอดทิ้งไว้หน้าสลัมแล้วให้สารถีเฝ้า
ในสลัมไม่มีแสงไฟจากอุปกรณ์เวทเหมือนในเมือง ผมจึงให้นักเวทแสงส่องทางให้
สลัมมีกฎของสลัม เป็นสิ่งที่ผมได้เรียนรู้มาสมัยเป็นเด็ก
สลัมเป็นแหล่งรวมพวกปรับตัวเก่ง ใครอ่อนแอก็เตรียมทิ้งชีวิตในสลัม
หากเข้าไปคนเดียวและดูไม่เก่ง คนในสลัมจะแห่กันมาต้อนรับ แบบที่ไม่มีวันได้กลับออกไปเป็นๆ อีกเลย
แต่ถ้าดูแล้วแข็งแกร่งหรือพาพวกมาเยอะ คนพวกนั้นจะซ่อนและหนีเก่งยิ่งกว่าหนูท่อเสียอีก
การต้องหาทีละบ้านในสลัมที่ทั้งแออัดและกว้างใหญ่เป็นงานที่หินพอตัว
วิธีที่ง่ายที่สุดคือใช้เงินซื้อข้อมูล แต่ผมเคยเห็นมาแล้วสมัยยังเป็นลูกทีมของหัวหน้าคนเก่า
บอกได้เลยว่าข้อมูลปลอมทั้งนั้น พวกมันจะบอกผิดทาง ให้ไปเจอกับอีกคน และอีกคนที่ว่านั้นก็จะทำทีว่ารู้และขายข้อมูลต่อ
และก็จะโดนพวกมันหลอกต่อกันไปเป็นทอดๆ จนกว่าจะหัวเสียยอมแพ้กลับไป
แต่ถ้าใช้กำลังบีบบังคับให้คายข้อมูลเมื่อไหร่ ขอให้มั่นใจว่าตัวเองมีอำนาจและแข็งแกร่งได้เท่ากับท่านไจเกีย
ไม่งั้นก็เตรียมตัวโดนเอาคืนในสักวันได้เลย
แต่ใช่ว่าบังคับแล้วจะได้ข้อมูลถูกต้อง เพราะพวกมันจะพยายามโกหกจนถึงที่สุด
ผมเลยสั่งให้ลูกทีมห้ามทำร้าย ยกเว้นจะโดนฝ่ายนั้นหาเรื่องก่อน
มีพวกขอทานอยากเข้ามารุมตอมขอเงินเหมือนแมลงวัน แต่เพราะลูกทีมชักอาวุธขู่ พวกมันจึงไม่กล้า
การให้เข้าใกล้อาจโดนพวกมือไวฉกของมีค่าไป เราจึงต้องสร้างระยะห่างกับพวกมัน
เป้าหมายของผมคือแหล่งน้ำแห่งเดียวที่มีอยู่ในสลัม คลองน้ำเสีย
กว่าน้ำจะไหลมาถึงสลัม มันก็เต็มไปด้วยขยะกับสิ่งปฏิกูลของเสียที่มนุษย์ขับถ่าย ตั้งแต่ราชวัง เมืองขุนนาง เมืองชั้นใน เมืองชั้นนอก พอถึงสลัม
น้ำจึงดำข้นคลั่กและส่งกลิ่นน่าสะอิดสะเอียนชวนอ้วก ทำเอาคนที่ไม่เคยชินสามารถอ้วกแตกสลบกลางอากาศได้เลย
ดังนั้นพวกเราจึงให้นักเวทในทีมใช้เวทชะล้างใส่ผ้าสะอาดแล้วปิดปากกับจมูกเอาไว้ตั้งแต่เดินเข้าใกล้คลองน้ำเสีย
เป้าหมายการถามข้อมูลของผมคือเด็ก แต่ใช่ว่าจะไว้ใจได้ทุกคน พวกมันเจ้าเล่ห์เพราะต้องเอาชีวิตรอดกันจนชิน
คำยอดฮิตของพวกคนในสลัม คือ พวกคนโง่สมควรโดนหลอกจนตาย
เด็กที่ผมมองหาคือเด็กจำพวกอ่อนแอ ไร้กำลังต่อสู้ ได้แต่หลบซ่อนและรอคอยเศษขยะของขยะอีกทีเพื่อประทังชีวิต
พอมาถึงคลองผมก็ให้ยิงเวทแสงขึ้นฟ้าแล้วรีบกวาดตามอง
มีทั้งเด็กยันคนแก่ บางคนตกใจวิ่งหนี บางคนก็ยืนแข็งค้างทำอะไรไม่ถูก บางคนก็สอดส่ายตามองชุดอุปกรณ์และอาวุธของพวกเราด้วยความโลภ
และผมก็เจอเป้าหมาย เด็กตัวสกปรกผมเผ้ารุงรังจนเห็นใบหน้าไม่ชัด ไม่แน่ใจว่าชายหรือหญิง แต่ดูอ่อนแอจนแม้แต่ถังไม้พังๆ ยังยกจนแขนสั่น
ผมพาทีมเดินเข้าใกล้ในระยะที่พุ่งไปจับได้ทันทีแล้วโบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดอยู่กับที่
ถ้าเผลอไปขู่แล้วเด็กนี่กลัวจนโดดหนีลงไปซ่อนในน้ำคลอง คงไม่มีใครกล้าลงไปงมจับหรือหามันแน่ๆ
ในขณะที่แสงยังสว่างอยู่ผมก็เดินเข้าหาอย่างสุภาพ ก่อนจะคุกเข่าถามสิ่งที่ต้องการอย่างเป็นมิตรและยิ้มแสดงความบริสุทธิ์ใจจอมปลอม
"หนูรู้จักบ้านตระกูลเนฮิวไหม"
"รู้จักดีเลยค่ะ"
แววตาดูแปลกใจที่ถาม แต่ไม่มีความกังวล ถึงจะเป็นเด็กผู้หญิงแต่ไม่น่าจะใช่เนฮิวที่เราตามหา
ผมหยิบเหรียญทองแดง 3 เหรียญมากำรอไว้ แสร้งทำเป็นถูเหรียญเล่นเพื่อให้รู้ว่ามีจำนวนเท่าไหร่
และเมื่อเห็นประกายตาความโลภที่จ้องเหรียญบนมือไม่หยุด ก็หมายความว่าถามข้อมูลได้ แต่เพื่อความชัวร์
"ตระกูลนั้นมีกี่คนเหรอ"
"3 ค่ะ เป็นผู้หญิงทั้งหมดเลย"
"แต่ละคนมีลักษณะยังไงอธิบายหน่อยได้มั้ย"
"คนโตเป็นคนพิการไร้ค่าที่ทำได้แต่นอนอยู่บนเตียง คนกลางได้ยินว่าเป็นแค่ [แรงค์ F] เลยไร้ค่าเหมือนพี่มันนั่นแหละ"
"แล้วคนสุดท้ายล่ะ"
"เด็กอ่อนแอที่ต้องการความช่วยเหลือให้หลุดพ้นจากพวกครอบครัวไร้ค่า นามนั้นคือ เอลด้า เนฮิว หรือก็คือ หนูเองค่ะ"
"ช่วยเลิกพูดเล่นด้วย"
"หนูคือเอลด้าจริงๆ นะคะ ช่วยพาหนูไปให้พ้นจากครอบครัวขยะไร้ค่าแบบนั้นทีเถอะค่ะ"
"2 เหรียญทองแดง"
"อึก... มะ ไม่เชื่อเหรอคะ"
"1 เหรียญทองแดง"
"ก็ได้! จะบอกทางให้"
เด็กนี่ยื่นมือออกมา ผมจึงโยนเหรียญ 1 ทองแดงให้ไป
"ตรงไปสุดทางจนถึงกำแพงเมืองเส้นนั้นแล้วเลี้ยวขวา เดินไปอีกประมาณ 17 หลัง จะเจอบ้านเล็กๆ ที่ทำจากไม้ผุๆ เอาเชือกมามัดต่อกัน"
"มีจุดสังเกตอื่นอีกไหม"
เด็กนี่ยื่นมือมาขอเพิ่ม ผมจึงโยนให้ไปอีก 1 เหรียญทองแดง
"หลังบ้านมีท่อระบายน้ำเก่าที่ไม่ใช่แล้ว"
แล้วเด็กนี่ก็เดินจากไปพร้อมกับถังน้ำ ผมจึงส่งสัญญาณให้สองคนสะกดรอยตามไปเผื่อไว้
แล้วพาพวกที่เหลือไปตามทางที่เด็กนั่นบอก
ถ้าข้อมูลปลอมค่อยทรมานแล้วฆ่าทิ้ง
ตอนนี้ต้องแข่งกับเวลาก่อนท่านไจเกียจะตื่น
ต่อให้คุณเรเชลถูกใช้ระบายความโกรธออกไปแล้ว แต่มีดก็ไม่ได้กลับมาอยู่ดี
เพราะงั้นใครที่ทำภารกิจพลาดช่วงนี้ ก็เตรียมรับโทสะท่านไจเกียกันได้เลย
ระหว่างทางผมกับลูกทีมก็สอดส่องหาเด็กผู้หญิงและจับพวกเธอมาสอบถาม
จับได้บ้างไม่ได้บ้างเพราะพวกมันไวอย่างกับหนู
สำหรับพวกที่วิ่งไม่ค่อยทัน ผมสั่งไม่ให้ตามไปคนเดียว เพราะมันมีพวกที่ส่งเด็กมาล่อให้ไปติดกับ
พวกที่อ่อนแอจนจับได้ทันก็เอามาเค้นถาม แต่ข้อมูลที่ได้กลับชี้มั่วซั่วไปคนละทาง
ในเมื่อไม่ได้ข้อมูลอะไร เลยจำต้องตรงไปตามทางที่เด็กนั่นบอก
พวกเราใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ กว่าจะถึง
ที่บ้านหลังนั้น ผมนำทีมเดินตรงไปหน้าประตูบ้าน แล้วยกเท้าถีบจนประตูพัง
"คุณ! โรจาาาาา! แฮ่ก ๆ ๆ"
จังหวะนั้นสองคนที่ส่งไปตามจับเด็ก ตะโกนเรียกผมทั้งที่หอบจนแทบพูดไม่ได้
"แกเป็นใครวะ!"
ผมหันกลับไปมองในบ้านอีกครั้ง ชายวัยกลางคนเนื้อตัวสกปรกตะคอกใส่ผมพร้อมกับเหวี่ยงหมัดเข้ามา
ไม่เด็กนั่นโกหกก็คงถูกไอนี่ยึดบ้าน
ผมยกเท้าถีบมันจนกระเด็นกลิ้งไปชนกับกำแพงบ้าน เพราะทำจากไม้เก่าๆ มันจึงพังอย่างง่ายดาย
"แกรู้จักพวกเด็กสกุลเนฮิวไหม"
ไม่ทันได้ตอบ คนที่ส่งไปจับเด็กรีบตะโกนบอกผมอีกครั้ง
"คุณโรจา! หยุดก่อนครับบบบบ!"
แต่เสียงตะโกนของสองคนนั้นมาช้าเกินไป
ที่ท่อระบายน้ำด้านหลัง มีกลุ่มขอทานสามสิบกว่าคนวิ่งกรูกันออกมา
แต่ละคนถืออาวุธเช่นเดียวกับนักผจญภัย ขัดกับภาพลักษณ์ขอทานของพวกมัน
แถมท่าทางการถืออาวุธก็ดูไม่ใช่มือใหม่
ทีมของผมจึงเตรียมพร้อมสู้ในทันที จำนวนแค่นี้ไม่มีปัญหา ยิ่งถ้าอีกครึ่งที่ส่งไปหาอีกบ้านตามมาสมทบด้วยแล้วก็ยิ่งง่าย
แต่ปัญหาคือไอพวกนี้มันเป็นกลุ่มของใคร
สองคนที่มารวมตัวแจ้งผมว่าหาเจ้าเด็กนั่นไม่เจอ แต่ระหว่างทางได้ยินเจ้าเด็กนั่นมันตะโกนว่าหนูผี
ผมจึงรู้ทันทีว่าที่นี่คือแหล่งกบดานของ กลุ่มโจรลักเด็ก [หนูผี]
กลุ่มที่ชอบจับเด็กไปขายให้พวกคนรวยอีกอาณาจักร ตอนแรกก็ลักคนในสลัม มีคนไปฟ้อง แต่สำนักงานไม่สนใจ จะหายหรือตายไปก็ดีทั้งนั้น
แต่เพราะพวกมันได้ใจเลยลามปามไปลักลูกของประชาชนในเมืองชั้นนอกไปขาย
พอมีภารกิจตามหาเด็กหายมากๆ เข้า เรื่องจึงไปถึงหูของพวกขุนนาง ตอนแรกยังมีทีท่าเฉยๆ
แต่พอเริ่มมีเด็กหายในเมืองชั้นในใกล้เขตขุนนางของพวกมัน
พวกมันจึงใช้อำนาจกดดันให้สำนักงานประกาศภารกิจกวาดล้าง
แต่เพราะกลุ่มโจรพวกนี้อาศัยสลัมเป็นที่ซ่อนตัวและเนียนอยู่ในคราบคนสลัม
ถึงจับได้ก็ได้แต่พวกปลายแถวที่ทำหน้าที่ลักเด็กหรือคุ้มกันบ้านที่ใช้ขังเด็ก พวกนี้ไม่รู้ที่ซ่อนจุดอื่น ไม่รู้จักรังหลัก ไม่รู้ช่องทางลักลอบเด็กออกจากเมืองหรือส่งไปขายที่ไหน
จึงปราบปรามกันไม่ได้จนถึงตอนนี้
ส่วนตอนนี้ จู่ๆ ประตูบ้านทุกหลังในเขตนี้ก็เปิดออก พวกที่ดูเหมือนขอทานแห่กันออกมาล้อมรอบพวกเราพร้อมอาวุธครบมือ
กะคร่าวๆ ก็เกินครึ่งร้อย พวกนี้ฝีมือดูอ่อนกว่าพวกที่ออกมาจากท่อน้ำเก่า แต่เน้นไปที่จำนวน
ถ้าให้เดาก็พวก [แรงค์ F] ไร้ค่า พวกนี้มันใช้ง่ายทำได้ทุกงานขอแค่โยนเศษเงินจ้างพวกมัน


เอลด้า เนฮิว
"หนูรู้จักบ้านของพี่น้องตระกูลเนฮิวไหม"
เขายิ้มและพูดอย่างเป็นมิตร แตกต่างจากทุกคนที่เคยคุยด้วยกับหนูเลย
"รู้จักดีเลยค่ะ"
จากนั้นชายคนนี้ก็หลอกถามว่ารู้จักครอบครัวของฉันจริงไหม
ฉันตอบไปตามตรงพร้อมกับแสดงสีหน้าน่าสงสาร
"แล้วคนสุดท้ายล่ะ"
"เด็กอ่อนแอที่ต้องการความช่วยเหลือให้หลุดพ้นจากพวกครอบครัวไร้ค่า นามนั้นคือ เอลด้า เนฮิว หรือก็คือ หนูเองค่ะ"
"ช่วยเลิกพูดเล่นด้วย"
เด็กในสลัมที่ทำท่าทางน่าสงสารและขอความช่วยเหลือโดยพูดให้ตัวเองน่าสงสาร คนที่รู้ทัน เขารู้กันทั้งนั้นว่าตอแหลทั้งเพ
และชายตรงหน้าก็ดูเหมือนคนรู้ทัน พอเอาความจริงมาพูด มันเลยไม่เชื่อว่าหนูคือเอลด้า
จากนั้นมันก็เล่นจิตวิทยา ลดเงินลง ซึ่งหนูก็เล่นไปตามบท
บทคนตอแหลที่อยากได้คนรับไปเลี้ยง
"1 เหรียญทองแดง"
เมื่อมันพูดคำนั้น หนูก็แสร้งทำหน้าเครียดแล้วรีบตะโกนออกไป
"ก็ได้! จะบอกทางให้"
และใช้สันดานของคนในสลัม เงินมา ข้อมูลหลุด
หนูยื่นมือออกไปรับเหรียญมาเก็บไว้ในช่องในเสื้อที่พี่คาลิก้าทำไว้ให้
คนพวกนี้ถ้าหนูโลภบอกข้อมูลแต่แรกเพื่อเอา 3 เหรียญ มันก็จะคิดว่าหนูโกหก จึงไม่สามารถหลอกได้
ยังไงก็จะไปหาเด็กอยู่แล้วนี่เนอะ ก็แวะไปทำดีช่วยพวกเธอหน่อยละกัน
เลยบอกเส้นทางไปสถานที่กบดานของพวกแก๊งลักเด็กกับจุดสังเกตไป
ถ้าถามอย่างอื่นก็อาจจะช่วยบอกอยู่หรอก แต่ถ้าเกี่ยวกับครอบครัว หนูไม่มีวันปล่อยให้ไปเจอพวกพี่ๆ แน่ ถ้ายังไม่แน่ใจว่ามาดี
ผลลัพธ์คือมันเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง และนั่นแสดงว่าหลอกได้สำเร็จ
หนูเลยถือถังไม้แล้วเดินไปอีกเส้นทาง อ้อมกันไว้ก่อนเผื่อเจ้าพวกนั้นจะตามมา
โดยดึงผ้าที่อุดรูรั่วทยอยปล่อยน้ำทิ้งทีละนิดเพื่อให้ถังเบาลง
เพื่อไม่ให้เกิดเสียงน้ำกระทบพื้นจึงปล่อยไหลลงขา
คนในสลัมน่ะหูดีนะ แปลว่าคนที่สะกดรอยตามมาไม่เก่งเท่าไหร่
ประมาณ 2 คนได้มั้ง เพื่อจับเด็กคนเดียว งั้นก็ไม่ได้มาดี
หนูเร่งฝีเท้าขึ้นนิดนึงและคอยฟังเสียงตลอดเวลา
ถ้าพวกมันพุ่งเข้ามาหนูก็จะทิ้งถังในทันที
โชคดีที่มันไม่ได้พุ่งเข้ามาจนถึงจุดหมายที่หนูต้องการ
หนูจึงสามารถเหวี่ยงถังไม้เข้าไปในประตูบ้านหลังที่เล็งไว้ ประตูทำจากผ้า ถังเลยผ่านเข้าไปได้ง่ายๆ
บ้านคนในสลัมแคบยังกับรูหนู คนในบ้านหลังนั้นจึงสะดุ้งตื่นและร้องเสียงหลงเพราะโดนถังตกใส่
"โอ๊ย! อะไรวะ!"
และหนูก็ตะโกนเข้าไป
"เล่นมันเลย!"
เสร็จแล้วก็วิ่งหนีเต็มฝีเท้า
เจ้าของบ้านถือท่อนเหล็กแล้วพุ่งออกมา
"ใครมันอยากตายวะ!"
พวกที่สะกดรอยจึงถูก เจ้าบ้ายวซ อันธพาลเจ้าถิ่นเล็กๆ แถวนี้ ที่ชอบไล่หาเรื่องคนอ่อนแอไปทั่วหยุดเอาไว้พอดี
ระหว่างหนีหนูก็พยายามฟังเสียงตลอดเวลา นอกจากเสียงต่อสู้ของเจ้ายวซ ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งตามหนูมา
เหลือแค่คนเดียว
หนูพยายามวิ่งลัดเลาะไปตามซอยหรือลอดรูที่เด็กเท่านั้นผ่านได้
ก็อยากจะซ่อนอยู่เงียบๆ แต่เจ้านั่นดันใช้เวทไฟเผาไล่หลังมา เลยแอบไม่ได้
เจ้านั่นหัวเสียที่ต้องอ้อมมาจับหนู บางครั้งเลยยิงเวทไฟดักหน้า
ซึ่งหนูก็ไม่หลบวิ่งฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปตรงๆ แม้จะโดนเผาจนแสบไปทั้งตัว ก็ดีกว่าหยุดหรืออ้อมจนมันตามมาทัน
ใกล้หมดเวลาแล้ว
ร่างกายหนูออกแรงนานไม่ได้ หัวใจเริ่มเต้นช้าลง การหายใจเริ่มติดขัด
จนถึงบ้านอีกหลังที่เป็นเป้าหมายของหนู
หนูพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตะโกนออกมา
"กิลด์มาเล่นพวกแกแล้วววววว!"
ตูม!
"โอ๊ยยย!"
หนูโดนลูกไฟระเบิดเข้ากลางหลังจนตัวปลิวกระเด็นเข้าไปในบ้านร้างอีกหลังนึง
ไฟลูกนั้นเผาหลังของหนูจนส่งกลิ่นเนื้อไหม้
หนูกัดนิ้วตัวเองเพื่อข่มกลั้นไม่ให้กรีดร้องออกมา
แล้วก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
หายใจ... ไม่ออก...
ต้องรีบซ่อน หนูออกแรงคลานทั้งที่หัวใจเหมือนโดนบีบรัดแน่นมาก สติเริ่มเบลอจนมองเห็นไม่ชัด
หนูคลานเข้าไปในห้องขับถ่ายของบ้าน มันเป็นห้องแคบพอดีตัวที่ใช้ไม้กั้นแล้ววางถังไว้ ถ่ายจนเต็มก็เอาไปเททิ้งในคลอง
ยิ่งเป็นบ้านร้างก็ยิ่งมีคนมาถ่ายทิ้งไว้ เพราะไม่ต้องรับผิดชอบเอาไปเททิ้ง
หนูดึงถังที่เต็มไปด้วยของเสียและหนอนแมลงวันราดใส่ตัวเองจนมิดแล้วเข้าไปนอนขดซ่อนอยู่ด้านใน
ยอมตายทุเรศแบบนี้ ดีกว่าโดนทรมานแล้วบอกที่อยู่ของพี่สาวไป
หนูรักพี่ๆ นะคะ พี่เทียร่า พี่คาลิก้า
น้ำตาไหลออกมาพร้อมกับเสียงหัวใจที่หยุดเต้นไป
*****
คาลิก้า เนฮิว
รถม้าผ่านประตูเมืองเข้าไปอย่างง่ายดาย โดยที่ยามเฝ้าขอแค่ให้เราเปิดหน้าต่างแล้วมองส่องเข้ามา
ถึงจะตกใจและมองฉันตาค้าง แต่ก็ไม่แม้แต่จะสอบถามหรือตรวจค้นอะไรเลย
แถมยังบอกชื่อกับที่อยู่บ้านของพวกเขา พร้อมกับบอกว่าถ้ามีปัญหาอะไรให้มาหาได้ทุกเมื่อ
ฉันได้แต่ยิ้มแห้งและโบกมือให้ก่อนจะปิดหน้าต่างลงอย่างขนลุก
ไม่ชินเลยสักนิด กับการถูกปฏิบัติดีๆ แบบนี้
รถม้ามุ่งหน้าไปถึงหน้าสลัม ฉันเตรียมจะลงแต่คุณเลร่ากลับยังไม่ตื่น
เป็นม้าที่หันหัวมามองฉัน แล้วพยักหน้าไปทางสลัม
ฉันจึงรู้ว่ามันต้องการให้ฉันบอกทาง
"ตรงไปก่อนเลยค่ะ"
ม้าน้ำแข็งก็ไปตามทางที่ฉันบอกเป๊ะๆ
โห ม้าน้ำแข็งฉลาดมาก
ด้วยความเร็วรถม้า ไม่นานก็ใกล้ถึงบ้าน
ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่เช้า แต่แถวซอยบ้านฉันกลับมีกองไฟลุกโชนจนสว่าง แถมยังได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาว
ฉันเผลอกำหมัดแน่นและตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว
"เลี้ยวเข้าซอยนี้เลยค่ะ!"
พอรถม้าเลี้ยวเข้าซอย ฉันจึงได้รู้ว่าต้นเพลิงที่ว่า มาจากบ้านของฉัน
ฉันรีบจับคุณเลร่าให้นั่งพิงอีกฝั่งแล้วรีบออกจากรถตรงไปที่บ้าน
"พี่เทียร่า!"
กำลังจะขอร้องว่าอย่าให้พี่เทียร่าติดอยู่ในนั้น
แต่ในกองเพลิงฉันเห็นกับตา ว่ามีคนกำลังดิ้นทุรนทุรายส่งเสียงกรีดร้องเหมือนพี่เทียร่าอยู่
"่พี่เทียร่าาาาาาาาาาาาาาาา!"
ฉันวิ่งฝ่ากลุ่มคนพุ่งเข้าไปในกองไฟอย่างไม่คิดชีวิต
ฟู่มมมม!
แต่ยังไม่ทันถึง เปลวไฟก็ถูกน้ำแข็งกลืนกินจนดับมอดไปซะก่อน
ฉันวิ่งเข้าไปกอดพี่เทียร่าที่ถูกเผาจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมทันทีที่น้ำแข็งละลายหายไปและตะโกนเรียกเธอไม่หยุด
"ไม่นะ! พี่เทียร่า! ตื่นสิพี่! หนูกลับมาแล้ว! พี่คะ! ตื่นหน่อย ตื่นสิคะพี่! พี่เทียร่า! ตอบหนูหน่อย! พี่เทียร่า! อย่าทิ้งหนูไปนะ! หนูขอร้อง!"
ฉันรีบเอานิ้วอังจมูก แต่แทบสัมผัสไม่ได้ว่ามีลมหายใจออกมา
"ไม่ไหว สาหัสเกินไป"
คุณเลร่าที่โผล่มาอยู่ข้างๆ เธอพูดพลางส่ายหน้าอย่างหนักใจ
"ชะ ช่วยพี่หนูด้วยค่ะ! คุณเลร่า! นะคะ! จะให้ทำอะไรหนูก็ยอม! ได้โปรดเถอะค่ะ! ฮือๆๆๆ"
น้ำตาฉันไหลไม่หยุด
"ทำได้แค่ยื้อสภาพตอนนี้นะ เพราะถ้าไม่ใช่ฮีลเลอร์ [แรงค์ S] หรือ ยาอีลิกเซอร์ที่หาได้จากในดันเจี้ยน 100 ชั้นขึ้นไป ก็ไม่มีทางรักษาเธอคนนี้ได้แล้ว"
"ทำค่ะ! ขอร้องล่ะค่ะ! ช่วยยื้อชีวิตพี่ให้ทีค่ะ!"
ฉันขอร้องทั้งน้ำตา คุณเลร่าจึงพยักหน้า
"รีบวางเธอไว้แล้วถอยออกมา"
ฉันรีบวางพี่เทียร่าอย่างแผ่วเบา ทั้งที่ไม่อยากปล่อยมือเพราะดูเธอจะหยุดหายใจไปได้ทุกเมื่อ แต่ฉันเชื่อใจคุณเลร่า
"ศูนย์สัมบูรณ์"
พี่เทียร่าถูกพลังเวทสีฟ้าทรงพลังห่อหุ้มทั่วทั้งร่าง ไม่นานพี่เทียร่าก็ถูกแช่แข็งจนขาวไปทั้งตัว
"โลงศพน้ำแข็ง"
คุณเลร่าสร้างโลงน้ำแข็งดูหรูหราสวยงามขึ้นมาหุ้มปกป้องพี่เทียร่าให้อีกหนึ่งชั้น
"ไม่ต้องห่วงนะ เธอจะยังมีชีวิตอยู่จนกว่าจะคลายเวทศูนย์สัมบูรณ์ออก ส่วนโลงศพน้ำแข็ง ถ้าไม่ใช่ไฟจากเวทระดับสูงก็มิอาจละลายมันได้"
"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ"
ฉันก้มลงกราบคุณเลร่าอย่างไม่อายใคร ก่อนจะฉุกใจคิดถึงเอลด้า
ฉันรีบมองไปที่ซากบ้าน ดูไม่มีศพคนไหนอีกแล้ว ฉันจึงหันไปหาพวกมันที่นั่งดูพี่เทียร่าถูกเผาหน้าตาเฉย
พวกนั้นถูกคุณเลร่าแช่แข็งไปหมดแล้ว ขยับได้เพียงสายตา
"ทำไมพวกแกทำกับพี่ฉันแบบนี้! แล้วเอลด้าอยู่ที่ไหน!"
ฉันกำหมัดด้วยความโกรธ ทั้งที่พวกเราไม่เคยทำร้ายหรือหาเรื่องใครก่อน
แต่ทำไมคนพวกนี้ต้องทำเรื่องโหดร้ายกับครอบครัวฉันด้วย


คาลิก้า เนฮิว
แต่คุณลาสวินก็รีบสลายพลังเวททิ้งไป พอสงบสติอารมณ์ได้ก็หันมาถามฉัน
"ไปหาที่อื่นกันเถอะ"
"ค่ะ"
ยิ่งเอลด้าหายไปนานเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งกังวลและเครียดหนัก จึงพยักหน้าและไล่ค้นหาต่อทันที
ฉันให้ทาสผลัดกันตะโกน เรียกเอลด้า โดยเพิ่มคำพูดว่าพี่คาลิก้าหาเธออยู่
ส่วนฉันตะโกนเรียกอยู่ตลอดเวลา
เราค้นบ้านทุกหลัง ตรวจเด็กทุกคน เผื่อเอลด้าปลอมเป็นผู้ชาย
ส่วนคนไหนที่ดูเลวๆ คุณลาสวินก็ฆ่าเรียบ
เรากวาดล้างซ่องไปถึง 7 แห่ง อันธพาลกลุ่มเล็กกว่า 40 กลุ่ม พวกอาชญากรมีชื่ออีกจำนวนมากและค้นทุกบ้านเรือนที่พวกเราผ่าน
แต่ไม่เจอร่องรอยเอลด้าแม้แต่น้อย
"เอลด้าาาาาาาา! อยู่ที่ไหนนนนนนนน! แค่กๆ!"
"หยุดพักบ้างเถอะ เดี๋ยวคอจะอักเสบเอา"
คุณลาสวินลอยลงมาบอกฉันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
แต่ฉันส่ายหน้าปฏิเสธไปทุกครั้ง ต่อให้พูดไม่ได้อีกเลยก็ไม่เป็นไร
คุณลาสวินจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วลอยกลับขึ้นไปสอดส่องอีกครั้ง
"หืม? คาลิก้า สั่งให้ทุกคนตามฉันมา"
จนเมื่อเรามาถึงจุดที่คุณลาสวินนำไปล่วงหน้า
เราก็พบซากมอนสเตอร์ปลาที่มีสองขาเหมือนมนุษย์เต็มรถเข็น ส่วนกลุ่มคนที่ลากและคุ้มกันรถเข็นมา โดนคุณลาสวินเล่นงานพอแค่ทำให้ลุกไม่ไหว
"พวกแกเอาซากมอนสเตอร์มาจากไหน!"
"อะ คือ... เอ่อ... คือ..."
ชายที่ถูกสอบปากคำสายตาล่อกแล่กอย่างมีพิรุธ
"ยิง!"
ลูกบอลดำยิงลมสว่านตามคำสั่งใส่รถเข็น
แล้วทั้งรถเข็นกับซากมอนสเตอร์ก็ถูกฉีกกระจุยเป็นชิ้นๆ
"นัดต่อไปฉันจะยิงไปที่แก"
"ผมไม่ใช่เจ้าของดันนะ! ผมทำงานขนซากให้พวกนั้นเฉยๆ! ไม่มีส่วนรู้เห็นอะไรเลย!"
"ดันเจี้ยนที่ไหน! แล้วทำงานให้ใคร!"
"ฮี้ๆๆๆ! ทะ ที่ท่อระบายน้ำเก่าครับ ทำ... ทำให้..."
คุณลาสวินจึงแกล้งพูดคำว่ายิง มันจึงรีบพูดออกมา
"ทำให้พวกกลุ่มโจรลักเด็ก [หนูผี] ครับ! อย่านะๆๆๆๆๆๆ!"
"จับพวกมันมัดเอาไว้"
เพราะไม่มีเชือก เลยเอาเสื้อเก่ามาฉีกแล้วใช้มัดแก้ขัดไป
"คาลิก้าขอไปตรวจสอบที่นั่นหน่อยได้มั้ย"
"ได้ค่ะ เราค้นหาเอลด้าระหว่างทางได้"
ฉันจึงให้ทหารน้ำแข็งมาคุมพวกมัน ระหว่างที่ให้พวกมันนำทางให้
เมื่อเราใกล้ถึงท่อระบายน้ำเก่า
คุณลาสวินก็พุ่งนำไปก่อนพร้อมกับยิงลมสว่านโจมตีไปทั่ว
เสียงกรีดร้องและเสียงบ้านเรือนถูกทำลายดังต่อเนื่องไม่หยุด
รอจนฝุ่นควันจางหาย พวกเราจึงบุกตามเข้าไป
จนได้เห็นพวกแก๊งโจรกำลังพาเด็กที่จับมาหนีไป
ส่วนคุณลาสวินหยุดโจมตีเพราะหัวหน้าของบ้านพักเด็กที่นี่สั่งให้เอาพวกทาสใช้ดาบจ่อไปที่เด็กและฟันทันทีที่คุณลาสวินโจมตีเข้ามา
ฉันกวาดตามองเด็กทุกคน เพื่อหาว่าเอลด้าอยู่ในนั้นไหม แต่ในกลุ่มนั้นกลับมีแต่เด็กผู้ชาย
"เป็นกลุ่มของพวกท่านนี่เอง ที่ทำลายธุรกิจของพวกเรา"
พอหัวหน้าเห็นคนที่นำทางพวกเรามาก็เผยอารมณ์โกรธเกรี้ยว
"ไอ้พวกขยะ! ค่าจ้างก็จ่ายให้! ยังกล้าทรยศอีกนะ! แค่แอบขนซากออกไป! มันยากมากรึไงวะ!"
"ผะ ผมขอโทษครับ แต่ผมขัดขืนไม่ได้"
"พวกเราสู้ไม่ไหวครับ"
"เธอเป็นนักผจญภัย [แรงค์ A] เลยนะครับ พวกเราไม่มีทางชนะหรอก"
คนอื่นที่ถูกจับก็พูดไปในทิศทางเดียวกัน
"ท่านลาสวิน ท่านฟอร์ซิเทีย จะช่วยปล่อยพวกกระผมไปได้ไหมครับ"
"รีบไสหัวไปซะ"
คุณลาสวินเลือกปล่อยพวกมันไปพร้อมกับเด็กที่ถูกจับเป็นตัวประกันแบบไม่ต้องคิด
"ครับ พวกเราจะรีบไสหัวไปทันทีเลยครับ"
ฉันมองเด็กกลุ่มนั้นที่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาให้
ฉันจึงมองไปที่คุณลาสวินเพื่อจะขอให้เธอช่วย
แต่คุณลาสวินส่ายหัวแล้วบอกว่า
"ไม่ต้องห่วง แล้วก็ไม่ต้องสั่งการอะไรทั้งนั้น แค่ให้พวกทาสหาเด็กแถวนี้ต่อก็พอ รอไม่นานหรอก"
แล้วคุณลาสวินก็ลอยพุ่งเข้าไปในท่อระบายน้ำคนเดียว
ฉันจึงบอกให้พวกคุณทาสที่เพิ่มขึ้นกระจายกำลังค้นหาเด็กผู้หญิงผมดำ
แล้วก็ไม่นานเกินรอ พวกทหารน้ำแข็งที่เปื้อนเลือดเต็มตัวก็พากลุ่มเด็กที่ถูกใช้เป็นตัวประกันกลับมา
ถึงว่าคุณลาสวินถึงบอกว่าไม่ต้องสั่งการอะไร เพราะเดี๋ยวไปผิดแผนของทหารน้ำแข็งเข้านี่เอง
หลังฉันเห็นกลุ่มเด็ก พวกทาสที่ถูกสั่งให้ใช้ดาบจ่อเด็กก็เข้าไปปลดโซ่ตรวนให้
น่าจะประมาณว่า พวกทหารน้ำแข็งพาเด็กกลับเพื่อให้ฉันรู้ว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยให้ทาสที่ถือกุญแจปล่อยเด็กไป
เด็กแต่ละคนวิ่งกระจัดกระจายหนีกันไปตามทางตัวเอง แต่ก็มีหลายคนที่พวกเราต้องไปส่งที่หน้าสลัม
ส่วนทาสเหล่านั้นก็เดินมาคุกเข่าทำความเคารพฉันในฐานะเจ้านายคนใหม่
ฉันจึงบอกลักษณะของเอลด้าแล้วถามว่าเคยเห็นหรือเจอเด็กแบบนี้บ้างไหม
"นายเคยเห็นไหม"
"เหมือนจะไม่นะ"
"น่าจะไม่มีครับ นายหญิง"
ฉันถอนหายใจพลางกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บปวด
"อ๊ะ! นึกออกแล้วครับ มีพ่อค้าคนนึงมาขอซื้อไปเพราะเห็นว่าเด็กคนนั้นหน้าตาดีครับ"
"เออจริงด้วย มาขอซื้อตอนที่พวกเรายุ่งอยู่กับการปล่อยเด็กผู้หญิงตามคำสั่งของนายใหญ่"
เจอเบาะแสแล้ว
"แล้วรู้ไหมว่าพ่อค้าคนนั้นเป็นใคร ลักษณะหน้าตาล่ะ แล้วรู้ไหมว่าจะไปที่ไหน"
"เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสมส่วน ไว้หนวดแหลมโค้งขึ้น ผมสั้นตัดเป็นระเบียบ แต่ไม่ทราบเลยครับว่าชื่ออะไร"
"พ่อบ้านคนนั้นมาพร้อมกันผู้คุ้มกันประมาณสิบคนได้ครับ แต่ละคนน่าจะเป็นนักผจญภัย ส่วนเรื่องจะไปที่ไหนผมไม่ทราบจริงๆ"
"แต่ผมพอจะได้ยินครับ ถ้าฟังไม่ผิดเหมือนพ่อค้าคนนั้นจะพูดกับผู้คุ้มกันว่า ออกเดินทางเลย"
"เกิดขึ้นนานหรือยัง"
"ก่อนที่ท่านลาสวินจะถล่มที่นี่ ประมาณเกือบชั่วโมงได้ครับ"
งั้นก็เป็นไปได้ว่าเอลด้าจะถูกพาออกไปนอกสลัมแล้ว ไม่แน่ก็อาจออกจากเมืองนี้แล้วก็ได้
"ทุกคนหยุดค้นหา! เราจะออกจากสลัมกันเดี๋ยวนี้!"
ตูมมมมมมม!
ฉันกับทาสทุกคนต่างสะดุ้งกับเสียงระเบิดที่ดังมาก มันมาจากท่อระบายน้ำเก่าที่คุณลาสวินพุ่งเข้าไป
"ทหารน้ำแข็งเข้าไปดูคุณ..."
พูดไม่ทันจบคุณลาสวินก็พุ่งออกมาด้วยสีหน้าเครียดและตะโกนเสียงดังลั่น
"รีบออกจากสลัมเดี๋ยวนี้! คาลิก้าเรื่องน้องสาวเดี๋ยวฉันหาให้! สั่งให้ทุกคนหนีเดี๋ยวนี้! สลัมไม่ปลอดภัยแล้ว!"
ฉันตกใจที่คุณลาสวินพูดเสียงดังด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่ก็ตั้งสติแล้วตอบเธอกลับไป
"อะ เอ่อ ค่ะ หนูก็ได้เบาะแสว่าน้องสาวถูกพาออกจากสลัมไปแล้ว"
"งั้นดีเลยเธอรีบไป ส่วนฉันต้องรีบไปสำนักงานหลักก่อน ไว้เสร็จเรื่องแล้วจะกลับมาช่วยนะคาลิก้า!"
"ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"
แล้วคุณลาสวินก็หุ้มตัวเองด้วยลมสว่านสีดำ ก่อนพุ่งไปทางเมืองด้วยความเร็วสูง
โดยที่ทิ้งลูกบอลสีดำเอาไว้หน้าทางเข้าท่อระบายน้ำ ที่ตอนนี้ถูกถล่มลงจนทางปิดโดยฝีมือของคุณลาสวิน
*****
ลาสวิน นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา วายุคลั่ง
เหตุการณ์ก่อนเข้าไปในท่อระบายน้ำ
"ไม่ต้องห่วง แล้วก็ไม่ต้องสั่งการอะไรทั้งนั้น แค่ให้พวกทาสหาเด็กรอบบริเวณนี้ก็พอ รอไม่นานหรอก"
เพราะฉันเห็นการเคลื่อนไหวของทหารน้ำแข็งสายนักฆ่าที่เริ่มลอบเร้นหายไปทีละตัวเพื่อไม่ให้ศัตรูสงสัย
ตอนนี้มีเรื่องด่วนกว่าต้องตรวจสอบ ฉันพุ่งตรงเข้าไปในท่อระบายน้ำเก่า สถานที่ที่พวกมันใช้เป็นแหล่งพักเด็กก่อนส่งไปขาย
ฉันหยิบอุปกรณ์เวทที่สร้างจากซากมอนสเตอร์ชนิดหนึ่งออกมาถือไว้
ลักษณะเป็นแผ่นกระเบื้องขนาดพอดีมือ
เวลาใช้งานแค่กดตรงกลางแล้วเขย่าสองสามที แสงก็จะส่องสว่างออกมารอบทิศทาง
ข้างในท่อทรุดโทรมอย่างมาก กลิ่นก็เหม็นอับจนหวนนึกถึงช่วงเวลาสมัยเด็กในสลัมเลย
ฉันรีบส่ายหัวสะบัดความทรงจำเลวร้ายนั้นทิ้งไป
ฉันตรงไปเกือบสุดทาง ถึงจะเจอรอยแยกแปลกๆ บนกำแพง
ฉันโบกมือปล่อยลมพัดใส่เข้าไปในรอยแยกนั้น แล้วดึงมือกลับมา ลมที่ปล่อยออกไปก็พุ่งกลับมา
ลมกระแทกจนรอยแยกเปิดออก แล้วก็เป็นไปตามที่คิด รอยแยกคือประตูลับที่พวกมันทำไว้
ตอนนั้นเองที่กลิ่นเค็มปะทะเข้าเต็มใบหน้า
อย่าบอกนะ
ฉันรีบพุ่งเข้าไปในประตู ข้างในเป็นทางเดินยาวลาดชันลงไป
ทางลึกมาก ใช้เวลาสักพักนึงกว่าจะถึงปลายทาง
และก็ใช่จริงๆ ด้วย
พวก [หนูผี] มันเจอดันเจี้ยนในเขตอยู่อาศัยแล้วไม่แจ้งสำนักงาน
"ไอพวกเวรบัดซบ!"
หมัดที่หุ้มด้วยลมหมุนสีดำทุบเข้าที่ผนังจนแตกละเอียด
แถมเป็นดันเจี้ยนแบบไหนไม่เป็น ดันเป็นดันเจี้ยนทะเล
หนึ่งในรูปแบบดันเจี้ยนที่ทำลายยากมาก
ในชั้นแรก จากทางเข้าไปจนถึงครึ่งห้องจะเป็นทราย ส่วนอีกครึ่งที่เหลือเป็นน้ำทะเลที่ลึกแค่หัวเข่า
ซึ่งทางไปชั้นสองจะอยู่ใต้ทะเล
ที่ปราบยากเพราะตั้งแต่ชั้นสองลงไปอยู่ในน้ำทะเลและดันเจี้ยนแบบทะเลจะไม่มีแสงสว่างเหมือนดันเจี้ยนอื่น
ฉันรีบหาทางไปชั้นสอง ภาวนาว่าพวกมันจะไม่โง่
อย่างที่คิดไว้เลย ไอ้พวก [หนูผี] โง่สมควรตายพวกนี้ มันคิดว่าดันเจี้ยนนี้มีแค่ชั้นเดียว
เพราะทางไปชั้นสองยังปิดสนิทอยู่
ต้องจับพวกมันมาถามว่าเจอดันเจี้ยนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
และตอนนั้นเองที่หินปิดทางไปชั้นสองถูกผลักกระเด็นออกมา
จากนั้นปลาที่มีขาและแขนก็กรูกันออกมาจำนวนนับไม่ถ้วน เมื่อพวกมันเห็นฉัน มันก็วิ่งเข้ามาอย่างกระหายเลือด
"เลี้ยงไว้จนดันเจี้ยนแตกเลยนะ! ไอ้พวกโง่สารเลว!"


คงเพราะทาสมักถูกลงโทษเวลาแสดงความคิดเห็นเองโดยที่เจ้านายไม่ได้สั่ง
แต่ฉันไม่ใช่คนวิเศษวิโสอะไร แค่เด็กในสลัมอ่อนแอตัวเล็กๆ ฉันจึงยินดีรับฟังทุกคน
"พูดมาได้เลยค่ะ"
"ผมเป็นฮีลเลอร์ครับ ถูกหักหลังจากเพื่อนเลยกลายเป็นทาส เอ๊ย ไม่ได้จะมาพูดเรื่องนี้ ขอประทานโทษด้วยครับ คือ... ผมอยากบอกนายหญิงว่า ทหารน้ำแข็งของนายหญิงสามารถรักษาได้ด้วยเวทฮีลนะครับ คือ... เผื่อท่านจะไม่ทราบ"
พูดเสร็จเขาก็ก้มหน้าราวกับรอการถูกลงโทษ
"จริงเหรอคะ รักษาได้จริงเหรอคะ"
เสียงตื่นเต้นของฉันทำเขาเงยหน้ามองด้วยความแปลกใจ
"ชะ ใช่ เอ๊ย! จริงครับ เพราะทหารน้ำแข็งสร้างจากเวทมนตร์ แค่เติมพลังเวทที่ไม่ใช่ธาตุปฏิปักษ์เข้าไป ร่างกายก็จะถูกซ่อมแซมจนสมบูรณ์เหมือนเดิมครับ"
"ดีเลยค่ะ งั้นรบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ"
เป็นครั้งแรกที่มีเจ้านายก้มหัวขอบคุณให้ทาส ทาสทุกคนที่ได้เห็นฉากนั้นก็ถึงกับตะลึง
"มะ ไม่ได้รบกวนเลยครับนายหญิง ก็แค่ความรู้ทั่วไปเองครับ แล้วก็อย่าก้มหัวขอบคุณทาสต่ำต้อยอย่างผมเลยครับ ผมไม่คู่ควรเลยสักนิด ทาสอย่างผมต่างหากที่รู้สึกดีใจที่ได้ช่วยนายหญิง"
"แต่มันก็เป็นเรื่องที่ฉันไม่รู้นี่คะ และถ้าคุณไม่บอก ฉันก็คงรักษาทหารน้ำแข็งพวกนี้ไว้ไม่ได้แน่ เพราะงั้นรับคำขอบคุณไว้เถอะค่ะ"
"อึก... ถะ ถ้านายหญิงว่ายังงั้น... ก็ได้ครับ"
"ดีแล้วค่ะ งั้นช่วยรักษาพวกเขาทุกคนที่เสียหายทีนะคะ"
"ให้เป็นหน้าที่ผมเองครับนายหญิง"
*****
หลังตอบรับอย่างหนักแน่น ฮีลเลอร์หนุ่มคนนั้นก็รีบหันหลังกลับเพื่อซ่อนใบหน้าเขินอายของตนเอง
แต่ก็ไม่รอดถูกเพื่อนใหม่ทั้งชายหญิงที่เป็นทาสในกลุ่มแซว
"เขินเพราะนายหญิงใหม่ของเราสวยอะเด้..."
"ก็ท่านเล่นใจดี ยอมให้พวกเราใส่เสื้อผ้าหลายชั้น แล้วยังให้ถืออาวุธดีๆ ด้วยนะ"
"ขนาดชุดเกราะยังยอมให้ใส่เลย ข้าไม่เคยเห็นเจ้านายคนไหนเห็นค่าชีวิตของทาสอย่างพวกเราขนาดนี้มาก่อน"
"ยารักษาก็ยกให้พวกเราใช้อย่างไม่เสียดาย ปกติทาสแบบเราใครบาดเจ็บ ไม่ปล่อยให้ตายก็ถูกลากไปฆ่าทิ้งเป็นอาหารให้ดันเจี้ยนด้วยซ้ำ"
"แถมท่านยังรับฟังเราทุกเรื่องด้วย แนะนำอะไรท่านไป ท่านก็ไม่เคยด่าตวาดว่าอวดดีอวดรู้เลยสักครั้ง"
"ทำอะไรพลาดก็ไม่เคยลงโทษด้วย ทั้งยังบอกให้ระวังอย่างเป็นห่วงอีกต่างหาก"
"ถ้าข้าไม่มีวันเป็นอิสระจากฐานะทาสได้ เจ้านายที่ข้าอยากรับก็มีแค่นายหญิงท่านนี้ท่านเดียว"
แล้วทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
"พูดมากโว้ย! ผมต้องรีบไปรักษาให้ทหารของนายหญิงแล้ว ไม่มีเวลามาคุยไร้สาระ"
""""""จ้าาาาาาา""""""
*****
เหตุการณ์ที่คาลิก้าไม่รู้ระหว่างค้นหาเอลด้า
การที่คาลิก้าไล่ค้นหาอย่างโจ่งแจ้งและโจมตีไม่เลือกหน้า ทำให้หลายฝ่ายเสียผลประโยชน์ รวมถึงหยามหน้าของพวกเขา
ระหว่างทางคาลิก้าจึงมีศัตรูเพิ่มขึ้นนับไม่ถ้วน จนถูกหมายหัวจากสมาคมนักฆ่า ลัทธิและกลุ่มอันตรายต่างๆ แทบทุกกลุ่มแล้ว
พวกตัวอันตรายมีชื่อทั้งหลายที่อยากลองของหรือถูกว่าจ้างก็เข้าร่วมกำจัดคาลิก้า
จึงเกิดการปะทะกับพลทหารน้ำแข็งสายนักฆ่าอยู่เกือบตลอดเวลา
เพราะอยู่ในถิ่นของพวกมัน บางรายก็เก่งกาจจนทหารน้ำแข็งต้องใช้พวกรุม พลทหารน้ำแข็งจึงเริ่มได้รับความเสียหาย มีหลายตัวสู้ต่อไม่ได้
ซึ่งในตอนที่คาลิก้าไม่รู้ พวกเขาแอบเข้ามาเปลี่ยนตัวกับพลทหารน้ำแข็งสายอื่นเพื่อมารับการรักษาจากฮีลเลอร์
รักษาเสร็จก็กลับไปทำหน้าที่เดิมต่อ
ส่วนฮีลเลอร์หนุ่มคนนั้นก็รักษาจนพลังหมด เป็นลมล้มพัดไป ต้องเดือดร้อนให้เพื่อนมาช่วยหาม
แต่โชคยังเข้าข้างคาลิก้าเพราะหลังจากนั้นทาสที่เข้าร่วมหลังเสียเจ้านาย ก็มีฮีลเลอร์อยู่หลายคน จึงผลัดกันรักษาและพักฟื้นพลังเวทได้ทัน
แต่ก็ยังเหนื่อยแทบขาดใจตายกันอยู่ดี
*****
คาลิก้า เนฮิว
ระหว่างทางหาเอลด้า พวกเราบุกค้นสถานที่น่าสงสัยหลายที่ตามคำแนะนำของคุณทาสหลายๆ คน
อย่างบ้านของพวกลัทธิอะไรไม่รู้ รู้แต่พวกมันชอบเลือด พวกนี้มักส่งสาวกไปจับคนไร้ทางสู้มารีดเลือดแล้วสาดขึ้นไปบนฟ้า
ในระยะรอบบ้านของพวกลัทธิจึงไม่มีใครกล้าอาศัยนอกจากสาวกของมันเอง
คุณทาสหลายคนมีความแค้นกับพวกนั้นด้วยเพราะคนรู้จักหรือคนในครอบครัวเคยถูกพวกมันจับไป
เพราะพวกมันชอบจับคน ฉันจึงสั่งให้บุกเข้าไปค้นเผื่อเจอเอลด้า
ตอนบุกพวกคุณทาสที่มีความแค้นกระตือรือร้นกันมาก ตอนสู้กันคือใส่กันไม่ยั้ง ฆ่าได้ฆ่า ซ้ำได้ซ้ำ
หลังชนะพวกเราก็เข้าไปค้นในบ้าน บอกเลยว่าสะอิดสะเอียนจนแทบอ้วก
ในบ้านมีอุปกรณ์ชำแหละและที่บีบคั้นเพื่อใช้รีดเลือด มันทำให้นึกถึงตอนที่โรจาทำร้ายฉัน เลยต้องรีบขอตัวออกมา
แล้วสั่งให้ทุกคนพังทุกอย่าง ก่อนจุดไฟเผาทิ้งไปให้หมด
ส่วนทาสที่พวกนั้นบังคับให้เป็นสาวกและรอดมาได้ แบ่งเป็นสองพวก
พวกแรกมีสีหน้าหวาดกลัวเลือดจนไม่อยากต่อสู้ ฉันเลยให้ไปช่วยขนของแทน
ส่วนอีกพวกคือกลายเป็นพวกโรคจิตชอบชำแหละกับเห็นเลือดไปแล้ว ฉันเลยส่งไปสู้แนวหน้ากับพวกทหารน้ำแข็ง
เมื่อฝ่ายเราคนเยอะ เวลาชนะฉันจึงริบทรัพย์มาหมดทั้งไอเทม ยารักษา อาหาร เงิน เสื้อผ้า อาวุธ
ฉันไม่เคยนึกเสียดายและเก็บเอาไว้เอง ไม่ว่าทาสคนไหนอยากใช้หรืออยากได้อะไร ฉันอนุญาตหมด คำขอบคุณจึงมาไม่หยุด
ขวัญกำลังใจของกลุ่มเราก็สูงขึ้น
พวกเราจึงกลายเป็นกลุ่มติดอาวุธไปแล้ว มีข้อดีคือทำให้ค้นหาได้ง่ายขึ้น เพราะพวกอันธพาลกลุ่มเล็ก ไม่กล้ามาหาเรื่องและยังให้ความร่วมมือชี้เบาะแสของเด็กที่ตรงกับเอลด้าหรือพวกกลุ่มน่าสงสัยที่ชอบจับเด็กไป
พวกเราจึงสามารถปูพรมค้นหาได้แทบทุกจุด มีหลายครั้งที่เจอบ้านน่าสงสัย เพราะคนคุ้มกันเยอะมาก
แต่พอบุกค้นเข้าไปกลับเป็นที่ใช้เก็บสมบัติของกลุ่มโจรแมวอะไรก็ไม่รู้
แต่ฉันไม่มีเวลามาสนใจ สมบัติอะไรก็ไม่มีค่าเท่าน้องสาวฉัน
ฉันจึงสั่งให้เอาไปแต่อาวุธ พวกสมบัติก็ปล่อยทิ้งไว้
ตอนที่พวกเราจากไป คนในสลัมก็แห่กันมาขโมยไปจนเกลี้ยง
พวกลัทธิที่เหลือ หากผ่านทาง ฉันจะสั่งเดินหน้าบุกค้นและทำลายทิ้งให้หมด เพราะกลัวว่าเอลด้าจะโดนพวกนี้จับตัวไป ฉันกลัวช่วยเธอไม่ทันเหมือนตอนพี่เทียร่า
ผลคือพวกเราทำลายแหล่งลัทธิไปมากกว่าสิบแห่ง พวกที่เหลือเลยรวมตัวกันพร้อมกับจ้างนักฆ่าฝีมือดีแล้วเข้าโจมตีพวกเรา
พวกลัทธิเอาอาวุธลูกเล่นเยอะออกมาใช้ อาวุธของพวกมันเน้นไปที่การเฉือนหรือกะซวกให้แผลเหวอะเลือดจะได้ออกเยอะๆ
แถมไม่เคยกลัวตาย ยิ่งเห็นเลือดก็ยิ่งคลั่ง พวกนั้นเลยวิ่งเข้ามาตายกันเองเพราะโดนกำแพงหอกของเหล่าทาสกับพลทหารน้ำแข็งเสียบ
ตอนที่เลือดตัวเองออก พวกนั้นก็รีบทิ้งอาวุธ ใช้สองมือรองแล้วชูขึ้นเหนือหัว ก่อนตะโกนว่า
"ขอปฐพีจงสีแดงฉาน"
แล้วยอมโดนฝ่ายเราฆ่าง่ายๆ เลย
ส่วนนักฆ่าที่พวกลัทธิจ้างมาก็ชอบใช้พิษ ทักษะก็เหนือชั้น ทั้งหลบหลีกเก่งและโจมตีจุดตายได้อย่างแม่นยำ
ขอแค่สร้างความเสียหายได้ฝ่ายเราก็รอความตายได้เลย ทาสแนวหน้าจึงตายกันไปหลายคน
ฉันเลยให้ทาสทุกคนถอยออกมาแล้วให้ทหารน้ำแข็งเข้าไปรุม
แล้วพวกนักฆ่าก็แพ้อย่างง่ายดาย อาวุธของพวกนั้นไม่ได้หนักเน้นไปที่โจมตีรวดเร็ว เพื่อหวังผลกับพิษ
แต่พิษมันใช้กับทหารน้ำแข็งไม่ได้ผล แทงจุดตายก็ไม่เข้า ฤดูหนาวทำให้ทหารน้ำแข็งแข็งแกร่งกว่าปกติด้วยล่ะมั้ง
แถมยิ่งสู้ไปแนวหลังของพวกนักฆ่าก็ลดลงอีก คงมีคนกลัวจนหนีไปล่ะมั้ง
เสร็จศึกจากพวกลัทธิตรงนี้ เราก็เจอกับพวกแก๊งทวงหนี้ต่อเลย
ในครั้งแรกที่เจอกัน พวกแก๊งตะโกนใส่ฉันว่าให้จ่ายหนี้ค่าทำลายบ้านของผู้ว่าจ้างมาแล้วจะไม่เอาเรื่อง
พวกนั้นไม่บอกว่าผู้ว่าจ้างคือใคร คงเป็นสักกลุ่มที่ฉันถล่มไปนั่นแหละ
แล้วหนี้ที่ว่าก็ต้องชดใช้ด้วยทาสและทรัพย์สินทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ รวมถึงฉันต้องไปขายตัวในซ่อง [นารีคราง] ด้วย
เห็นด้วยก็บ้าแล้ว แต่ฉันไม่ทันตะโกนสวนกลับไป
พวกทาสฝ่ายฉันทุกคนต่างโมโหและตะโกนกลับไปว่านายหญิงคือของพวกเรา ไม่ใช่ของพวกแก
จากนั้นก็เปิดฉากตะลุมบอนซัดกันเละ
กลุ่มนี้ค่อนข้างฉลาดกว่าพวกกลุ่มหมาบ้า มีทั้งหลอกล่อและช่วยกันโจมตีปิดจุดบอด
แต่ไม่นานทหารน้ำแข็งที่ไม่มีวันเจ็บปวดและฟื้นขึ้นได้เรื่อยๆ ก็ชนะ
จากนั้นพวกแก๊งมันก็เริ่มเปลี่ยนจุดประสงค์ในการทวงหนี้
พวกแก๊งทวงหนี้ที่กลับไปรวมกลุ่มมาอีกรอบ ประกาศว่า ฉันต้องจ่ายค่ารักษาให้พวกกลุ่มแรกที่มาทวงหนี้ รวมถึงฉันต้องไปเป็นนางบำเรอให้พวกมัน
เราจึงได้ปะทะกันอีกรอบและได้อุปกรณ์กับทาสพวกมันมาเพิ่ม
กลุ่มของฉันจึงขยายเป็นหลักร้อย ไม่รู้กี่ร้อยแต่เยอะจนนับไม่ไหว
เราค้นหาได้ไม่นาน พวกแก๊งก็กลับมาแก้แค้นอีกครั้ง มันประกาศว่าฉันมีหนี้เพิ่มจากการที่พวกมันจ้างคนมาช่วย
โคตรหน้าด้านเลย จ้างเองแต่จะให้ฉันจ่ายหนี้ให้
แต่คราวนี้ฝ่ายแก๊งเหนือกว่า พวกมันพาคนมาเยอะกว่าเราหลายเท่า
พวกที่จ้างมามีขอทานที่ดูเหมือนโจร เพราะพวกนี้ทั้งตัวใหญ่ แผลเต็มตัวอีกทั้งยังชำนาญการสู้กับคน
พวกนักฆ่าที่ชอบใช้พิษก็จ้างมา บางคนก็มาเพื่อแก้แค้นแทนเพื่อนที่ตายไป
พวกอาชญากรมีชื่ออีกหลายคนก็เข้าร่วม มีทั้งชายตัวอ้วนใหญ่ลักษณะหิวโซตลอดเวลา เผ่ามนุษย์หมาป่าตัวใหญ่แต่ขี้เรื้อนทั้งตัว ผู้หญิงหน้าตาน่ากลัวที่ชอบจ้องของมีค่า และอีกเพียบที่จำนามกับฉายาไม่ได้
รวมถึงกลุ่มอันธพาลเล็กๆ หลายกลุ่มที่อยากสร้างชื่อเสียงให้กลุ่มตัวเองก็มาเข้าร่วม
ฝ่ายเราจึงเสียเปรียบในทันที เพราะทหารน้ำแข็งมีน้อยจึงวางกำลังครอบคลุมไม่ได้ทั้งกลุ่ม พวกมันจึงค่อยๆ โอบล้อมเข้ามา
ทาสที่สู้เก่งก็มีน้อย ถึงจะสู้เก่งแต่ก็ยังสู้พวกมีชื่อไม่ไหว ฝ่ายนั้นเหนือกว่าเยอะ
ฉันได้แต่ภาวนาให้ฝั่งตัวเองชนะเพราะยังหาเอลด้าไม่เจอ
ผลคือในเวลาไม่นานฝ่ายเราก็ถูกกดดันจนต้องถอยร่น ก่อนจะถูกล้อมไว้ตรงกลาง
เพราะทาสทรยศเจ้านายไม่ได้ ฉันจึงไม่ถูกพวกทาสจับตัวไปส่ง หลังพวกมันประกาศว่าจะไว้ชีวิตทุกคนถ้ายอมส่งตัวฉันให้
ถึงมันจะประกาศแบบนั้นแต่อาวุธยังกวัดแกว่งโจมตีไม่หยุด
ขวัญกำลังใจจึงลดลงเรื่อยๆ กลุ่มของฉันเริ่มระส่ำระสาย ทหารน้ำแข็งหลายนายก็โดนรุมจนแตกเป็นชิ้นๆ
ถึงแนวหลังฝ่ายศัตรูจะโดนลอบโจมตีจนวุ่นวาย แต่ไม่นานก็พลิกสถานการณ์กลับมาได้เพราะจำนวนที่มากกว่า
ทหารน้ำแข็งคงยึดถือความปลอดภัยของฉันมากที่สุด พวกนั้นจึงถอยร่นจากแนวหน้าเพื่อมาปกป้องฉันแทน
แนวรบด้านหน้าจึงพังลง ฝ่ายศัตรูบุกทะลวงเข้ามาจากทุกด้าน
ทาสที่สู้ไม่ได้ใช้ตัวเข้าแลกเป็นกำแพงเนื้อให้ฉันก็เริ่มบาดเจ็บล้มตาย
ทาสหลายคนที่ล้มลงยังถูกพวกมันซ้ำ
ทหารน้ำแข็งรีบเข้ามารวมตัวกันรอบฉันและคิดจะตีฝ่าออกไป
แต่พอเริ่มตีฝ่า พวกศัตรูก็กรูกันเข้ามาขวางเป็นกำแพงจนเดินหน้าต่อไม่ได้ จะไปทางไหนก็โดนดักหมด
ลูกธนูน้ำแข็งหมด โล่แตกร้าว ดาบบิ่นไม่ก็หัก หอกพังเป็นสองท่อน
สถานการณ์สิ้นหวังลงเรื่อยๆ
นักฆ่าคนนึงฉวยโอกาสกระโดดเหยียบหลังและหัวทหารน้ำแข็งพุ่งเข้าจับฉันเป็นตัวประกัน
มันจ่อมีดเคลือบยาพิษและขู่ให้ทหารน้ำแข็งหยุดเคลื่อนไหว
ก่อนจะให้ฉันสั่งให้พวกทาสทุกคนทิ้งอาวุธแล้วหมอบลงกับพื้น
ทหารน้ำแข็งที่เป็นเป้านิ่งจึงถูกรุมทำลายแตกเป็นชิ้นๆ
พวกอันธพาลปลายแถวก็สนุกกับการทำร้ายทาสที่ไม่ขัดขืน
แล้วหัวหน้าแก๊งทวงหนี้ก็พาพ่อค้าทาสเดินเข้ามาหาฉัน
ในมือพ่อค้าทาสมีปลอกคอกับสัญญาทาส
หมดหวังแล้ว ทั้งที่ยังหาเอลด้าไม่เจอเลยแท้ๆ


โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
"หลังนี้แหละค่ะ"
เมื่อผมมาถึงบ้านของตระกูลเนฮิวตามการนำทางของเด็กที่ซื้อมา
บ้านตรงหน้าเหลือเพียงซากไม้ รอบบริเวณบ้านมีอวัยวะกับคราบเลือดของมนุษย์กระจายอยู่เต็มไปหมด
กลุ่มที่มาด้วยกันบางคนขมวดคิ้ว บางคนตกใจ บางคนก็เบือนหน้าหนี
ต่างกับเด็กทั้งสองที่ซื้อมา เพราะยืนมองนิ่งราวกับนี่คือเรื่องปกติ
ถ้าเป็นศพมอนสเตอร์พวกนั้นคงชิน
และเหตุผลเดียวกัน คนในสลัมคงเห็นศพมนุษย์จนเฉยชา
สภาพศพเละจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร กะคร่าวๆ น่าจะซัก 10 ราย
มีโอกาสเป็นไปได้ไหมนะ ว่ามีตระกูลเนฮิวที่เหลือรวมอยู่ในศพพวกนี้ด้วย
เทียร่ามีโอกาสเป็นไปได้เพราะความพิการ เอลด้าที่ร่างกายอ่อนแอก็คงแบกหนีไม่ไหว
"หัวหน้าครับ มีเด็กน่าสงสัยจ้องมองบ้านหลังนี้ตลอดเลยครับ"
ระหว่างวิเคราะห์ลูกทีมก็พูดพร้อมกับลากคอเสื้อเด็กวัยรุ่นชายคนนึงมา
"ทำไมถึงจ้องบ้านหลังนี้ แกเกี่ยวอะไรกับพวกเนฮิว"
จากการสังเกตเด็กคนนี้มีแววตาเกลียดชังและโกรธแค้น
"ถ้าไม่ตอบ ก็ไปนอนกองรวมกับพวกมัน"
"พวกมันฆ่าเพื่อนข้า!"
"ใคร"
"นังเลร่ากับคาลิก้า!"
"...หือ!? เมื่อกี้ แกพูดว่าไงนะ"
"ก็บอกว่านังเลร่ากับคาลิก้าไง!"
มีคนชื่อคาลิก้ามาที่บ้านของคาลิก้าเนี่ยนะ
"เล่ามาให้ละเอียดซะ ตั้งแต่ต้น"
----- หลังจากนั้น 10 นาที -----
สรุปคือมันเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม
เพียงแต่วันนี้ต้องตามไปช่วยพี่มันทำงานยกของ เลยมาสนุกกับการฆ่าเทียร่าด้วยไม่ได้
แต่ตอนมาถึง กลับเจอเลร่ากำลังช่วยพี่สาวคาลิก้า เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเก่งมันเลยแอบซ่อนตัว
หลังจากฆ่ากลุ่มพวกมันทิ้งไป มันก็สร้างทหารให้เธอไปหาน้องสาวที่ชื่อเอลด้า
ลักษณะของคาลิก้าคนนั้นก็ไม่ตรงกับคาลิก้าที่ผมฆ่าไปก็จริง
แต่ทำไมมันถึงเรียกเทียร่าว่าพี่และเอลด้าว่าน้อง
ตระกูลนี้มันมีแค่ 3 คน
"รีบกลับไปที่สำนักงานดูแลนักผจญภัย สอบถามข้อมูลว่ามีใครใช้ชื่อคาลิก้าบ้าง จดมาให้หมด"
"ได้เลยค่ะ"
เกิดอะไรขึ้นในดันเจี้ยนหรือเปล่า แต่ถ้าเป็นงั้นหน่วยปิดฉากก็ต้องรายงานเข้ามาสิ
มาจอก้า ลาโบ้ ทู้เก้ โดนสั่งเก็บเพราะเรื่องมีด
มีดเล่มนั้นใช้ฆ่าคาลิก้า
มีดหายไป
คาลิก้าอีกคน? มาที่บ้านตระกูลเนฮิว
เรียกสองคนที่เหลือว่าพี่กับน้อง
เรื่องนี้ชักจะไม่ชอบมาพากล เป็นไปได้ไหมว่าคาลิก้าผมทองคนนั้นเป็นคนคนเดียวกันและอาจมีเอี่ยวในเรื่องมีดของท่านไจเกีย
"เปลี่ยนเป้าหมายในการค้นหา เราจะหาเอลด้าให้เจอก่อนแล้วจับมันเป็นตัวประกัน"
"ได้เลยครับ/ค่ะ"
ถ้าเอลด้าสำคัญกับมันมาก มันก็จะยอมคายทุกอย่างออกมาเอง
*****
อัสทิล สมาชิกกลุ่มวัยรุ่นอันธพาล คนเดียวที่รอดชีวิตเพราะติดธุระ
นังเลร่า นังคาลิก้า
พวกแกจะต้องชดใช้ที่มาฆ่าเพื่อนและทำลายกลุ่มของข้า
ทั้งที่พวกเรามีความฝันว่าจะได้เป็นนักผจญภัยที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
ตั้งกิลด์ชื่อเสียงกระฉ่อน มีแต่คนก้มหัวให้ความเคารพ
แต่เพราะพวกแกสองตัว ความฝันร่วมกันของพวกเราจึงจบลง
ทำไมวะ แค่พี่สาวขยะตัวเดียว ถึงกับต้องฆ่าเพื่อนของข้าทั้งกลุ่มเลยเหรอวะ
อภัยให้ไม่ได้
ข้ากำหมัดแน่นพลางมองไปที่เศษอวัยวะของเพื่อน
"พวกแกไม่ต้องห่วง ข้าจะล้างแค้นให้"
ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วกู่ก้องเสียงดัง
"ท่านเทพธิดาจงเป็นพยาน! ข้าอัสทิลขอสาบาน! จะบดขยี้นังเลร่ากับนังคาลิก้าให้เละเหมือนที่พวกมันทำกับเพื่อนของข้า!"
*****
คาลิก้า เนฮิว
หลังถูกบังคับให้สั่งทาสของฉันทิ้งอาวุธแล้วหมอบลงกับพื้น
"สวมปลอกคอนี่ซะอีหนู แล้วก็ประทับลายมือลงในสัญญายอมรับการเป็นทาสด้วย อย่าให้พี่ต้องใช้กำลัง"
หัวหน้าแก๊งทวงหนี้พูดพร้อมกับเชยคางฉันขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้มลงมาจูบ พ่อค้าทาสก็พูดโพล่งออกมาด้วยเสียงสั่นๆ
"แน่ใจเหรอครับ! ว่าจะไม่เป็นไร! เธออาจจะเป็นลูกขุนนางก็ได้นะครับ แล้วการจับลูกขุนนางเป็นทาสโดยที่ไม่มีความผิดพวกเราจะถูกอาณาจักรสั่งจับตายเอาได้เลยนะครับ"
"แล้วคิดว่าข้าจะอยู่อาณาจักรนี้ต่อเหรอวะ"
"หรือว่า!? คุณจะหนีไปอาณาจักรอื่นเหรอครับ"
"ก็เออดิ ตอนนี้มีหลายกิลด์เข้ามากวาดล้างพวกเราในสลัมแล้ว จะอยู่ให้โง่เหรอวะ!"
สิ้นคำนั้นพวกที่ไม่รู้เรื่องต่างส่งเสียงโวยวาย แล้วทุกคนก็อยู่ในความสับสนวุ่นวาย
"หา เรื่องจริงดิ"
"กะ กิลด์ไหนบ้างวะ มากันเยอะมั้ย"
"ครั้งนี้ราชวงศ์เอาจริงเหรอ พวกเราซวยกันหมดแน่"
"ลูกพี่ เราเอาไงกันดี"
"บ้าเอ๊ย เด็กนี่คงเป็นลูกขุนนางจริงๆ จนตระกูลของเธอจ้างกิลด์มาพาตัวเธอกลับแน่"
"รีบปล่อยคุณหนูคนนั้นไปดีมั้ย"
"แม่ง ไม่น่าตามมาด้วยเลย"
มีแต่พวกกลุ่มอันธพาลเล็กๆ ที่หวาดกลัว
แต่กลับพวกกลุ่มอาชญากร พวกมันกลับสงบนิ่งเหมือนรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
กิลด์กำลังกวาดล้างพวกอาชญากรในสลัมเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ยังไง
ล่ามอนสเตอร์ยังคุ้มค่ากว่า แถมเสี่ยงน้อยกว่าเพราะพวกมอนสเตอร์ถ้าเรารู้ข้อมูล เราก็หาวิธีรับมือได้ง่าย
ล่าเสร็จยังเอาซากของพวกมันไปขาย บางครั้งยังได้ไอเทมที่ดันเจี้ยนสร้างหรือแร่หายากอีก
แต่กับพวกกลุ่มอาชญากร จะจัดการก็ต้องเข้ามาในถิ่นของมัน เงินรางวัลก็ไม่คุ้ม
ถ้าต้องแลกกับการสูญเสียนักผจญภัยฝีมือดี ก็สู้เอาไปลงดันเจี้ยนดีกว่า
เพราะงั้นถึงไม่มีกิลด์ไหนรับคำขอแล้วเข้ามาจัดการไอพวกนี้สักที
เว้นแต่จะมีพวกโง่ไปแหย่พวกผู้มีอำนาจเข้า แบบนั้นอาจจะมีกิลด์หรือทหารของประเทศเข้ามา
แต่พวกกลุ่มอาชญากรในสลัมมันก็ร่วมมือขับไล่ไสส่งพวกโง่พวกนั้นออกมานอกสลัมหรือกีดกันไม่ให้มาอยู่ในเขตของพวกมัน
ตัดเนื้อร้ายชิ้นเดียว โดยไม่ต้องเสี่ยงสูญเสียเยอะ พวกผู้มีอำนาจก็เลือกอย่างแรก จนกลายเป็นข้อตกลงอย่างลับๆ กันสองฝ่าย
สลัมมันถึงบ่มเพาะคนชั่วออกมาเรื่อยๆ และเป็นสถานที่เลวร้ายอยู่ตลอดเวลา
แล้วทำไมหลายกิลด์ถึงเข้ามากวาดล้างกัน แสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นแน่ๆ
"เอ่อ... คุณหนูครับ คุณหนูมาจากตระกูลไหนเหรอครับ"
พ่อค้าทาสพูดกับฉันอย่างนอบน้อมด้วยสีหน้าหวาดกลัวจนเหงื่อตก
ฉันก็ดันไม่รู้จักชื่อของตระกูลขุนนางด้วยสิ เลยพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งออกไปดู
"แล้วคิดว่าฉันมาจากตระกูลไหนล่ะ!"
"เอ่อ แองก้า ใช่ไหมครับ หรือว่า เวลม่า ไม่สิๆ น่าจะ โรซาค เอ๊ะ หรือว่า คาลิน"
แองก้า เวลม่า โรซาค คาลิน ถ้าให้สุ่มเลือกสักตระกูลในนี้มาหลอกพวกมัน งั้นเอาชื่อที่ฟังดูโหดๆ ละกัน
"แค่นี้ดูไม่ออกรึไง ฉันมาจากตระกูลโรซาค พวกแกที่บังอาจแตะต้องฉัน ตระกูลโรซาคจะล่าหัวพวกแกทุกคนแน่"
"ฮี้! งานนี้ผมไม่ทำแล้วครับ ไม่ทำแน่นอนครับ คุณหนูฟอร์ซิเทียได้โปรดบอกท่านต้นตระกูลให้ละเว้นชีวิตผมด้วยนะขอรับ กระผมมิกล้าแล้ว"
พ่อค้ารีบก้มไปกราบหัวโขกพื้นจนเลือดออก แปลว่าฉันเลือกถูกสินะ
แต่ก็ดูจะไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่เพราะหัวหน้าแก๊งทวงหนี้มัน
"จะปอดแหกอะไรนักหนาวะ! กว่าพวกกิลด์จะมาถึงนี่ก็อีกนาน พวกมันเสียเวลาไล่จับเด็กผู้หญิงทุกคนอยู่ แค่รีบทำให้มันเป็นทาส แล้วรีบไสหัวหนีไปก็พอแล้ว!"
"อย่าพูดหมาๆ งี้ดิวะ! นี่ขุนนางตระกูลโรซาคเลยนะ! แล้วเด็กผู้หญิงที่พวกนั้นหา ต้องเป็นคุณหนูฟอร์ซิเทียท่านนี้แน่!"
"แกโง่รึไง พวกโรซาคมันมีอำนาจที่อาณาจักรอื่นหรือไงวะ แค่หนีพ้นก็รอดแล้ว"
"ไม่เอา! ยังไงก็ไม่เอา! งานนี้ยกเลิก! เอาเงินคืนไปเลย! ข้าไม่ขอยุ่งถ้าเป็นตระกูลโรซาค!"
"ไอ้โง่! คิดว่าพวกโรซาคจะปล่อยแกไปหลังรู้ว่าแกจะจับลูกสาวมันทำเป็นทาสเหรอวะ! ถ้ายังไม่รีบทำให้มันเป็นทาส! แกกับข้าก็หัวหลุดอยู่ที่นี่แหละ!"
"ฮี๊ๆๆๆๆๆ! จริงด้วย!"
"เลิกเสียเวลาแล้วทำสักที!"
"เฮ้ย จ่ายค่าจ้างพวกข้ามาก่อน กลุ่มข้าจะได้รีบหนี!"
"ของสมาคมพวกเราด้วย จ่ายมา"
"เอาเธอเข้าลัทธิ ถ้าทำให้โรซาคเป็นสาวกได้ล่ะก็ กลุ่มเราจะมีอำนาจในการเผยแพร่ลิขิตเทพไปถึงราชวงศ์"
"เดี๋ยวจ่ายให้ทีหลังโว้ย! เงินอยู่ที่แก๊ง แล้วนังนี่ก็ของข้า รอข้าเสพสุขจนมันพังก่อนเดี๋ยวขายให้"
"ไม่มีเงินก็บอกมา จ่ายไม่ได้พวกข้าจะเอานังนี่ไปขายที่ซ่อง"
"พวกข้าเสียหายไปเยอะเพราะนังนี่ ถ้าจะขาย ข้าก็ต้องได้ส่วนแบ่งด้วย"
"หุบปากให้หมด บอกแล้วไงว่านังนี่มันของข้า แล้วจะยืนโง่ไปถึงไหน รีบทำให้มันเป็นทาสข้าสักทีสิวะ"
"อะ เอ่อ..."
"ให้นังนี่ปลดทาสของมันก่อน ข้าอยากได้พวกมันบางตัว ใช้แทนค่าจ้างก็ได้"
"เฮ้ย ไอพวกนี้ข้าเห็นมันก่อน"
"ไม่ ข้าจะเอาทาสทั้งหมดไปชดเชยที่มันปล่อยสินค้าเราหนีไป ไม่งั้นหัวหน้าเล่นข้าแน่"
"มันเรื่องของแกว่ะ!"
"พูดงี้อยากตายเหรอวะ!"
"ไม่ได้! พวกเราเสียสาวกไปเยอะแล้ว ต้องจับเป็นสาวกให้หมด!"
"จะทำอะไรก็เรื่องของพวกเอ็งโว้ย! เอาเงินมาสักที!"
"ก็บอกว่าหุบปากให้หมด!"
หลังคุยกันไม่ลงตัว พวกมันก็เริ่มมีปากเสียงกัน
จากสามัคคีตอนนี้ต่างฝ่ายต่างจะเริ่มฆ่ากันเองแล้ว
และตอนนั้นเอง
ฟู่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
มีลมสีดำทมิฬหมุนวนเป็นพายุพุ่งลงมาจากฟ้าด้วยความเร็วสูง พายุลูกนั้นตรงมาที่ฉันยืนถูกจับเป็นตัวประกันอยู่
แม้พวกมันจะพยายามจับฉันหนี แต่พายุลูกนั้นมาถึงเร็วกว่า
ทันทีที่พายุลูกนั้นถึงพื้น ลมพายุสีดำก็ระเบิดออก พัดทุกสิ่งอย่างปลิวกระเด็นไปไกล
จนกลายเป็นพื้นที่โล่งๆ ที่แม้แต่ฝุ่นยังไม่มี
คงมีเพียงแค่ฉันกับทาสที่หมอบอยู่บนพื้นที่ไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากการโจมตีของพายุลูกนี้เลย
สำหรับฉันลมมันเบี่ยงทิศออกไปโจมตีคนด้านหลังฉันแทน
หลังพายุสีดำทมิฬสงบลง ก็ปรากฏหญิงสาวผิวสีแทน ผมสีดำยาว แต่งกายมิดชิด ยืนอยู่ต่อหน้าฉัน


การที่มอนสเตอร์ชั้นล่างจะข้ามชั้นที่ตัวเองอาศัยอยู่ มีด้วยกัน 2 ประการ
ประการแรก พวกมันตามไล่ล่านักผจญภัยที่หนีขึ้นมาชั้นบน
ประการที่สอง มอนสเตอร์ชั้นล่างสุดถูกสร้างจนล้นชั้น พวกมอนสเตอร์สร้างใหม่ที่ชั้นล่างซึ่งเก่งกว่าก็จะไล่พวกเดิมที่เคยอยู่ขึ้นไปชั้นบน
จากนั้นก็จะเป็นห่วงโซ่ไล่กันขึ้นไปเป็นทอดๆ
มอนสเตอร์ที่ถูกไล่ทุกตัวจะหงุดหงิดเป็นพิเศษ จึงมีนิสัยหาสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนเดียวกันฆ่าเพื่อระบายอารมณ์
และหากไม่เจอในชั้นตัวเอง มันก็จะแห่กันขึ้นมาเรื่อยๆ จนออกจากดันเจี้ยนในที่สุด
เราเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า ดันเจี้ยนแตก
ดันเจี้ยนแตก คือ การที่มอนสเตอร์ทุกชั้น ยกเว้นบอสชั้นล่างสุดที่มีหน้าที่ปกป้องแกนดันเจี้ยน กรูกันออกมาฆ่าล้างบางทุกสิ่งมีชีวิตที่พบเจอ
ถ้าไม่มีใครปราบหรือหยุดพวกมันได้ มอนสเตอร์พวกนี้ก็จะวิวัฒนาการไปเป็นอสูร
และหายนะก็จะเกิดขึ้น หลุดไปแค่ตัวสองตัวก็ว่าน่ากลัวแล้ว แต่ถ้าหลุดมาทั้งดันเจี้ยน หลังกลายเป็นอสูรพวกมันจะสร้างอาณานิคมและกองทัพ จากนั้นก็จะเข้ารุกรานทุกสิ่งมีชีวิต
*****
ลาสวิน นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา วายุคลั่ง
ฉันสร้างลมสว่านสิบลูกยิงถล่มใส่ฝูงพวกมัน
ก่อนจะสร้างเพิ่มอีกสิบลูก ยิงใส่ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อพังผนังกับกำแพงดันเจี้ยน
ทำได้แค่ยื้อเวลา เพราะอีกไม่นานดันเจี้ยนก็จะซ่อมแซมตัวเองจนชั้นนี้กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ฉันรีบพุ่งออกจากที่นี่
จนกระทั่งหลุดออกมาจากประตูทางเข้าลับ ฉันก็หันกลับไปสร้างลมสว่านทมิฬลูกใหญ่ยิงอัดลงไปเพื่อทำลายเส้นทาง
ลมสว่านทมิฬทำลายตั้งแต่ประตูทางเข้าลับไปจนถึงหน้าดันเจี้ยน
ทำได้แค่ยื้อเวลาเท่านั้น
ฉันพุ่งตัวออกไปพร้อมกับสร้างลมสว่านอีกห้าลูกยิงออกไป
ลมสว่านพุ่งฉวัดเฉวียนไปมาบดขยี้และคว้านทำลายทุกสิ่งอย่างในท่อระบายน้ำเก่าจนผนังพังครืนลงมาปิดเส้นทาง
ส่วนฉันเร่งความเร็วลมดันตัวฉันออกมา
ตูมมมมมมม!
เกิดเสียงกัมปนาทและฝุ่นควันคละคลุ้งจนพวกคาลิก้าตกใจ
เพราะไม่มีเวลาอธิบายฉันจึงตะโกนบอกให้คาลิก้ารีบหนีไป ส่วนเรื่องน้องสาวที่หายไปในสลัมฉันจะรับผิดชอบหาให้เอง
แต่ก็โชคดีที่คาลิก้าเจอเบาะแสว่าน้องสาวของเธอถูกพาไปนอกสลัมแล้ว
ฉันจึงเปลี่ยนแผนไปรายงานที่สำนักงานหลักในตัวเมืองชั้นในแทน แล้วค่อยกลับมาช่วยคาลิก้าทีหลัง
แต่ก่อนจะไป ฉันบังคับบอลลมมาที่หน้าทางเข้าท่อระบายน้ำเก่า เพราะใช้งานตลอดโดยไม่เติมพลังเวทเข้าไป มันจึงหดเล็กลงไปมาก
หลังอัดพลังเวทจนมันใหญ่เท่าเดิม ก็ปล่อยทิ้งไว้ให้มันยิงใส่ทุกอย่างที่ออกมาจากท่อระบายน้ำ
ฉันพุ่งตัวขึ้นไปบนฟ้าเพื่อไม่ให้มีกระทบลงไปบนพื้นดิน จากนั้นคลุมตัวเองด้วยลมสีดำ
ทำการบีบอัดลมไว้ข้างหลังก่อนระเบิดพลังมัน
บรึ้ม! ฟู่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
ตัวฉันจึงพุ่งไปที่เมืองชั้นในด้วยความเร็วเหนือเสียง
*****
คาลิก้า เนฮิว
บรึ้ม! ฟู่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
ฉันกับทุกคนถึงกับต้องเอามือปิดหูเพราะเสียงดังสนั่นที่คุณลาสวินทำ ขนาดอยู่สูงมากกระแสลมยังพัดมาถึงพื้นจนฉันเซถอยหลังเลย
เร็วกว่าตอนที่มาช่วยฉันซะอีก ไม่นานก็เห็นสายลมสีดำเล็กจนตัวเท่ามดบนท้องฟ้า
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ถ้าคนระดับคุณลาสวินยังตื่นตระหนกขนาดนี้ งั้นมันก็ต้องอันตรายมากแน่
ฉันจึงสั่งให้ทุกคนวิ่งออกจากสลัมทันทีและถ้าเจอใครก็ให้ทุกคนตะโกนบอกพวกเขาว่าอย่าไปที่ท่อระบายน้ำเก่าและให้หนีออกจากสลัมเดี๋ยวนี้
มีทั้งคนที่เชื่อและไม่เชื่อ
พวกคนที่ไม่เชื่อ ก็ปล่อยเค้าไป ฉันก็ไม่มีเวลามานั่งอธิบาย เพราะเอลด้าตอนนี้ก็ไม่รู้โดนพาไปถึงไหนแล้ว
เพราะไม่ต้องค้นหาจึงไม่เสียเวลามากนัก พอกลุ่มเราใหญ่มากก็ไม่มีใครอยากมาหาเรื่องเรา
พวกตัวอันตรายกับกลุ่มน่ากลัวคงโดนจัดการไปเยอะ ระหว่างทางเลยไม่เกิดการปะทะขึ้นเลย
ทาสคนไหนร่างกายอ่อนแอหรือวิ่งต่อไม่ไหว ก็ให้ทหารน้ำแข็งอุ้มไป
ตอนแรกว่าจะตรงไปจนถึงทางออก แต่ทหารน้ำแข็งเหมือนจะพาเบี่ยงออกไป
คงมีเหตุผลอะไรสักอย่าง ฉันจึงไม่ได้ปฏิเสธและตามไปทางนั้น
ใช้เวลาสักพักนึงเราถึงออกจากสลัมมาได้
เมื่อกลุ่มของเราเข้าเขตเมืองชั้นใน ก็ตรงดิ่งไปที่ประตู ระหว่างทางประชาชนกับนักผจญภัยค่อนข้างตื่นตระหนกเพราะกลุ่มของเรา
ไปได้เกินครึ่งทาง พวกเราก็ถูกกองทหารพร้อมกับนักผจญภัยขวางทางหยุดพวกเราไว้
เหตุผลง่ายๆ คือเพราะเราพาคนกลุ่มใหญ่ออกมาจากสลัม พวกเขาจึงคิดไปก่อนเลยว่าเรากำลังจะก่อการร้ายอะไรสักอย่าง
แต่มันจะต่างไปทันทีและปล่อยพวกเราผ่านไปได้ง่ายๆ หากเราเป็นกิลด์หรือตระกูลขุนนาง
"หัวหน้าของพวกเจ้าคือใคร! ทาสอย่างพวกเจ้าออกจากสลัมมาทำอะไรในเขตเมือง!"
ชายในชุดเกราะเต็มยศลงจากม้าพร้อมกับกำชับดาบที่มือแน่น ฉันจึงรีบไปออกหน้ารับแทน
"หัวหน้าของกลุ่มนี้คือฉันเองค่ะ ไม่ทราบว่าหยุดพวกเราไว้ทำไมคะ"
เพราะเห็นการแต่งตัวของฉันที่เป็นผู้นำกลุ่มเขาจึงยอมเจรจาด้วย
"ไม่ทราบว่าคุณหนูมีนามว่าอะไรครับ มาจากตระกูลไหน"
"ฉันมาจากตระกูลโรซาค"
สั้นๆ ง่ายๆ เพียงแค่ประโยคเดียว หัวหน้าทหารที่กำลังจะถามว่ากำลังจะพาทาสพวกนี้ไปไหนและทำอะไร ก็รีบหุบปากแล้วสั่งให้เปิดทางให้โดยทันที
"รีบเปิดทางเร็ว! พวกแกกลับไปลาดตระเวน! ส่วนพวกนายกลับไปทำงาน ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว! ไปแจ้งทุกคนด้วยว่าไม่มีอะไรต้องกังวลหัวหน้ากลุ่มนี้แค่จะพาพวกเขาไปลงดันเจี้ยน!"
เขาพูดกับผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างเข้มงวดและบอกกับนักผจญภัยอย่างเป็นกันเอง และให้เหตุผลที่ทุกคนพอรับได้เพื่อจบเรื่อง
จากนั้นจึงรีบก้มหัวให้ฉัน
"ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงครับที่กระผมทำตัวเสียมารยาทกับคุณหนูฟอ... อุ๊บ!"
หัวหน้าทหารรีบเอามือปิดปากก่อนพูดชื่อเสร็จเพราะคิดว่าคาลิก้าสวมหน้ากากเพื่อปิดบังตัวตน
เรื่องที่ว่าทำไมถึงเชื่อคำพูดฉันง่ายๆ อันนี้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้เอลด้าต้องมาก่อน
"ขอถามหน่อยสิคะ"
"ถามมาได้ทุกเรื่องเลยครับ"
ฉันจึงบอกลักษณะของพ่อค้าที่ซื้อเอลด้าไป เพื่อถามว่าเขาเคยเห็นหรือเปล่า ถ้าเห็นตอนนี้อยู่ไหนหรือเดินทางไปทางไหน
"พ่อค้าคนนั้นออกจากเมืองไปได้สักพักแล้วครับ"
"ไปเส้นทางไหน"
"เส้นทางหลักอ้อมภูเขาไปเมืองบาเร็กซ์ครับ"
"งั้นตรงไปที่ประตูเลย! พวกเราต้องรีบตามพ่อค้าคนนั้นให้ทัน!"
แต่ตอนที่พวกเรากำลังเตรียมวิ่งอีกครั้ง หัวหน้าคนนั้นก็รีบเอ่ยอย่างประจบ
"คุณหนูครับ ให้กระผมได้รับเกียรติรับใช้ตระกูลของท่านสักครั้งได้ไหมครับ"
"ยังไงคะ?"
"ผมมีกองทหารม้าในบัญชาอยู่ครับ สามารถสั่งให้เคลื่อนพลไปหยุดและนำขบวนรถม้าของพ่อค้าคนนั้นกลับมาที่เมืองได้ครับ"
"งั้นทำเลย! ทำเดี๋ยวนี้เลย!"
แล้วเขาก็ตอบกลับด้วยเสียงกระตือรือร้น
"เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยครับ!"
แล้วเขาก็ควบม้าส่วนตัวออกไปทันที
ส่วนฉันก็ยังให้ทุกคนไปที่ประตูเพื่อตามหาขบวนรถม้าของพ่อค้าค้นนั้น
เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะช่วยได้ขนาดไหน ยังไงก็ต้องพึ่งตัวเองเผื่อไว้ก่อน
ที่หน้าประตูกองทหารที่เคยมาหยุดฉันได้แจ้งกับทหารยามเฝ้าประตูไว้ก่อนแล้ว
พวกเขาจึงทำแค่ตรวจดูหน้าตาของทุกคน เผื่อมีคนที่มีใบหน้าตรงกับใบประกาศจับที่ทางการต้องการตัวแฝงออกมา
ซึ่งฉันก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเพราะไม่มีตราประจำตระกูลมาแสดง
ฉันจึงเปิดหน้ากากออกให้ดูแค่ชั่วครู่แล้วรีบใส่กลับ
พวกทหารยามจึงปล่อยพวกเราผ่านประตูไป ด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มล่องลอย
*****
รอคต้า เจนเทีย หัวหน้ากองทหารรักษาความปลอดภัยเมืองชั้นในที่ 10 รับผิดชอบเขตใกล้สลัมจนถึงประตูทางเข้าออกเมือง
ขณะที่ผมกำลังตรวจรายงานของลูกน้องอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างร้อนรน
"มีเรื่องอะไร"
"เรื่องด่วนครับท่าน! มีทาสกลุ่มใหญ่จากสลัมพร้อมอาวุธครบมือหลายร้อยคนกำลังเดินในเมืองครับ! ตอนนี้มีประชาชนกับนักผจญภัยแจ้งคำร้องขอให้ตรวจสอบโดยด่วนครับ!"
"เตรียมม้าให้ข้า! สั่งกองร้อยที่ห้าและเรียกตัวนักผจญภัยใกล้เคียงไปหยุดไว้ก่อน!"
ผมรีบหยิบดาบประจำตัวแล้วออกจากห้องทำงานไป ตรงไปลานรวมพลแล้วกระโดดขึ้นขี่ม้าที่ลูกน้องเตรียมไว้ให้แล้ว
เมื่อมาถึงผมก็สั่งให้กระจายกำลังขวางทางกลุ่มทาสพวกนั้นไว้
แต่หลังจากได้รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลโรซาค ผมก็รีบสั่งให้เปิดทางแล้วแยกย้ายทันที
โดยอ้างเรื่องไปว่าทาสกลุ่มนี้กำลังจะถูกพาไปลงดันเจี้ยน เพื่อให้ประชาชนกับนักผจญภัยในเมืองสบายใจ
เพราะเป็นขุนนาง ถึงรู้เรื่องที่ว่าคุณหนูตระกูลโรซาค ชอบปิดบังใบหน้าเวลาไปไหนมาไหน
ข่าวลือบอกว่าไม่ใช่ว่าเธอหน้าตาน่ารังเกียจ แต่เพราะงดงามเกินไปจนคนไม่อาจละสายตาได้แม้จะอายุแค่ 10 ขวบ
รวมกับการที่ตระกูลโรซาคเป็นขุนนางตระกูลใหญ่มีอำนาจมากมายในมือ
จึงเป็นที่หมายปองของหลายตระกูล ทั้งอยากหมั้นหมายและจับเป็นตัวประกันต่อรอง
ตระกูลโรซาคจึงจ้างหญิงสาวอายุ รูปร่าง สีผมและลักษณะท่าทางใกล้เคียงกับเธอมามากมาย
เพื่อที่ทุกครั้งเวลาคุณหนูฟอร์ซิเทียออกไปไหน ก็จะให้ตัวปลอมรวมถึงคุณหนูเองสวมหน้ากากเอาไว้แล้วแยกกันไปคนละทิศทาง
เพื่อลดโอกาสในการถูกลักพาตัวลง
ทำให้ไม่มีใครเห็นหน้าตาเธออีกเลยตลอด 5 ปีที่ผ่านมานี้
ถึงคุณหนูคนนี้จะเป็นตัวปลอม แต่ก็ยังเป็นคนของตระกูลโรซาค จึงไม่อาจแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้าได้
จริงๆ ก็ควรตรวจตราประจำตระกูลอยู่หรอก แต่ท่าทางเธอดูเร่งรีบและร้อนรน พอทราบเหตุผลว่าต้องการตามหาพ่อค้าคนนึง
แถมพ่อค้าที่เธอต้องการก็มีสายสืบรายงานมาว่าแอบลักลอบซื้อขายซากมอนสเตอร์จากแหล่งไม่รู้ที่มา
ตอนพวกมันจะออกจากเมือง ถึงได้ตรวจค้นอย่างละเอียด แต่เพราะไม่มีหลักฐานความผิดอะไรสักอย่างจึงทำอะไรมันไม่ได้
ถึงจะสงสัยเด็กสาวผมดำที่มันอ้างว่าได้รับการว่าจ้างให้คุ้มกันเธอไปส่งยังอีกเมือง
แต่เพราะถามอะไรไปเด็กคนนั้นก็ตอบเหมือนกับที่พ่อค้าพูดทุกอย่าง เลยหาเรื่องกักตัวมันไว้ไม่ได้
จากการทำงานมาหลายปี ดูยังไงเด็กคนนั้นก็ถูกบังคับให้เล่นตามบท กับอาการของพวกพ่อค้ามันดูรีบร้อนอยากหนีไปจากเมืองให้ได้โดยเร็วที่สุด
แต่เพราะไม่มีหลักฐานจึงต้องยอมปล่อยพวกมันไป
แล้วโอกาสจับมันก็มาถึง ผมจึงไม่ลังเลออกตัวช่วยคุณหนูฟอร์ซิเทียทันที
ถ้าตระกูลโรซาคเป็นคนสั่งให้หยุดหรือจับพวกมันมาสอบสวน ต่อให้ไม่มีหลักฐานพวกมันก็ต้องทำตามเท่านั้น
ถ้าขัดขืนก็สามารถประหารทิ้งตรงนั้นได้เลย นี่แหละอำนาจของขุนนางตระกูลใหญ่
งานนี้อาจได้ทั้งบุญคุณที่ช่วยเหลือตระกูลโรซาคและปิดคดีนี้ได้ จึงไม่มีเหตุอะไรที่จะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้
ผมรีบควบม้ากลับค่าย แล้วสั่งการให้กองทหารม้าไปหยุดรถม้าคันนั้นไว้ทันที
หลังรวมพลเสร็จ ผมก็ควบม้านำกองทหารม้ากว่าร้อยคนไปที่ประตูเมือง
และในตอนนั้นเอง เพียงแค่เสี้ยววินาที คุณหนูฟอร์ซิเทียได้เปิดใบหน้าออกให้ดู
ถึงแม้จะได้เห็นเพียงแค่ครึ่งใบหน้า แต่นั่นเป็นโครงหน้าที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเจอมา สวยเกินกว่าที่ข่าวลือบรรยายไว้ซะอีก
ผมรีบส่ายหน้าเพื่อเรียกสติ ค่อยมาเคลิ้มหลังจับพ่อค้าให้คุณหนูก็ยังไม่สาย
หลังรอให้กลุ่มทาสของคุณหนูออกประตูไปจนหมด ผมก็ควบม้าไปหยุดหน้าพวกทหารเฝ้าประตูที่มีสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
"ดูมีความสุขกันดีนะ งั้นเฝ้าผลัดคืนนี้ต่ออีกผลัดนึง"
และผมก็ทิ้งเสียงโหยหวนของพวกมันไว้ข้างหลัง
สาบานเลยจริงๆ ว่าไม่ได้อิจฉาที่พวกมันได้เห็นใบหน้าเต็มๆ ของเธอ


เขตสลัม อุโมงค์ใต้ดินร้าง รังหลักของกลุ่มโจรลักเด็ก [หนูผี]
ตั้งแต่ทางเข้าจนถึงห้องด้านในสุด ดูเก่าแก่และทรุดโทรม ไม่มีการปรับปรุงหรือซ่อมแซมใดๆ
ตรงหน้าประตูทางเข้าห้องในสุด มีทาสชายถืออาวุธคอยคุ้มกันประตูถึง 4 คน
ประตูทางเข้าก็ดูเก่า แต่เมื่อเปิดเข้าไปด้านในกลับมีสิ่งอำนวยความสะดวกเต็มไปหมด
ห้องสว่าง ไร้กลิ่นอับชื้น เฟอร์นิเจอร์ชั้นดีวางอยู่เต็มไปหมด แทบจะเรียกว่าห้องในโรงแรมชั้น 1 ได้เลย
ในห้องมีสาวแต่งตัวเซ็กซี่เกือบ 10 คน กำลังปรนนิบัติเจ้าของห้องที่เป็นเผ่าดวาฟ
ขณะที่กำลังเสพสุข ลูกน้องคนสนิทก็รีบเปิดประตูเข้ามา
"รายงานด่วนครับท่าน!"
"โว้ย มีอะไรค่อยว่ากันทีหลัง เรื่องเล็กๆ ก็หัดจัดการกันเองบ้างสิวะ"
"แต่ท่านครับ มีคนทำลายบ้านพักเด็กไปเกือบ 5 หลังแล้วนะครับ ตอนนี้เด็กที่จับมาหลบหนีไปได้เกือบ 50 คนแล้ว"
เจ้านายของเขาถึงกับหยุดไซร้สาวสวยคนนึงแล้วรีบลุกออกจากเตียง
"ใครทำวะ!"
ยังไม่ทันตอบ ลูกน้องคนสนิทอีกคนก็พุ่งเข้ามา
"รายงานครับท่าน!"
"อะไรอีกวะ!"
"บ้านพักเด็กที่ยืนยันว่าถูกทำลายแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ 14 หลังแล้วครับ คนทำเป็นเด็กสาวผมสีทองครับ"
"แล้วมันใครวะ! แค่นี้จะไปรู้ไหม!"
"คนของเราเข้าใกล้ไม่ได้เลยครับ แถมใครก็ตามที่แอบติดตามเด็กสาวคนนี้ใกล้เกินไปจะถูกลอบฆ่าทันที แถมรอบตัวนังเด็กนั่นยังมีทหารน้ำแข็งคุ้มกันตลอดเวลาด้วยครับ"
"ตระกูลขุนนางเรอะ"
"คาดว่าใช่ครับ เธอมีอำนาจสั่งการพวกทหารน้ำแข็ง แถมยังได้ทาสจากคนของเราไปเสริมกำลังด้วยครับ"
"เวรเอ๊ย! ไอ้พวกโง่! ถึงทาสมันจะซื่อสัตย์ แต่ถ้าเจ้านายอย่างมันตาย ทาสก็ต้องเปลี่ยนนายน่ะสิวะ แทนที่จะจ้างพวกไร้ค่ามาเยอะๆ แทน โง่กันจริงๆ"
"เด็กสาวผมทอง ตระกูลขุนนาง ถ้าตัดพวกที่จ่ายส่วยให้ก็เหลือแค่ตระกูล แองก้า เวลม่า โรซาค แล้วก็ คาลิน ครับ"
"แล้วนังเด็กผมทองที่ว่ามันเด็กรุ่นไหนวะ เด็กเลยหรือวัยรุ่น ประมาณกี่ปี"
"เด็กเลยครับ เอ่อ... น่าจะประมาณ 10 กว่าปีครับท่าน"
ปึง!
"ลูกสาวของตระกูล แองก้า เวลม่า คาลินอายุ 20 ขึ้นทั้งนั้น งั้นก็ตระกูลโรซาค! ก็แม่งไม่รับส่วยนี่หว่า เป็นตระกูลอะไรไม่เป็น ดันเป็นพวกโรซาคซะได้! ฉิบหายเอ๊ย! จะเอาคืนก็ไม่ไหว! แล้วมันเกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมาวะ! ถึงส่งลูกสาวมาทำลายธุรกิจข้า!"
"รายงานครับ!"
แล้วก็มีคนสนิทอีกคนพุ่งเข้ามา
"บ้านพักเด็กที่ยืนยันว่าถูกทำลายแล้ว มีมากกว่า 30 หลังแล้วครับ สินค้าที่ลูกค้าจองก็หายไปเกินครึ่ง ตอนนี้ความเสียหายเริ่มจะประเมินไม่ได้แล้วครับท่าน ทำไงดีครับ"
"ไอ้พวกโร...!?"
พูดไม่ทันจบคนสนิทอีกคนก็พุ่งเข้ามา
"รายงาน!"
"อะไรอีกวะเนี่ย!"
"ท่านครับ มีกิลด์ใหญ่สองกิลด์กับกิลด์ดาวรุ่งอีก 1 กิลด์ กำลังปูพรมจับเด็กผู้หญิงอยู่ด้านหน้าสลัมครับ"
"กะ กิลด์อะไรวะ"
" [เขี้ยวประกายแสง] [โซ่อัคคี] แล้วก็ [ปราการเหล็ก] ครับ"
"ไปปล่อยสินค้าผู้หญิงที่จับมาให้หมด! ส่วนพวกสินค้าชายขนออกนอกเมือง! ให้ไวเลย! แล้วไปสืบมาว่าเด็กคนสำคัญนั่นใคร! ไอตัวไหนเป็นคนจับมา! ข้าจะฆ่ามันด้วยมือข้าเอง!"
แต่แล้วก็มีชายร่างใหญ่หนวดเคราเฟิ้มวิ่งเข้ามา
"รายงานนนน!"
"ไม่ต้องรายงานแล้ว! ช่วยกันเก็บของ! หนีเห๊อะ!"
"ผมก็คิดแบบเดียวกับท่านเลยครับ!"
ซึ่งไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้องในใจของหัวหน้าพวกเขา
โดนสองธุรกิจเลยโว้ยยยยยยย!
*****
พีโวด้า หัวหน้ากลุ่มโจร [แมวราตรี]
เขตสลัม ชั้นใต้ดินในบ้านซอมซ่อหลังนึง หนึ่งในรังลับของกลุ่มโจร [แมวราตรี]
หลังโต๊ะทำงาน พีโวด้าหญิงสาวเผ่ามนุษย์แมวกำลังตรวจสอบและเพลิดเพลินกับของมีค่าที่ลูกน้องในกลุ่มขโมยมาได้เมื่อคืน
"สร้อยมณีเพลิงชิ้นนี้ลงประมูลตลาดมืดคืนนี้เลย"
"รับทราบครับหัวหน้า"
ลูกน้องของเธอรับของชิ้นนั้นไปใส่กล่องอย่างดีแล้วแยกเก็บไว้ต่างหาก
"แหวนแต่งงานชิ้นนี้ขายคืนให้เจ้าของไป แต่เรียกราคาสูงๆ นะ ยังไงมันก็ยอมจ่าย ถ้าไม่อยากโดนตระกูลภรรยาบังคับหย่า"
"จะรีดให้หมดตัวเลยค่ะหัวหน้า"
"ส่วนดาบมรกตเล่มนี้ ส่งไปขาย..."
ปึง!
"มีอะไรรึ!"
"หัวหน้า! เรื่องใหญ่แล้วค่ะ! มีเด็กตระกูลขุนนางพากลุ่มทาสกับคนฝีมือดีคนนึงอาละวาดไปทั่วสลัมเลยค่ะ ตอนนี้หลายกลุ่มโดนผลกระทบกันหมดแล้ว"
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรา"
"บ้านเก็บสินค้าของเราก็ถูกบุกไปด้วยค่ะ แถมยังจัดการลูกน้องของเราซะหมด พอไม่มีคนคุ้มกัน สินค้าเราเลยโดนขโมยจนเกลี้ยงเลยค่ะ"
"บ้านหลังไหน!"
"ตอนที่ดิฉันจะมารายงานก็โดนไป 3 หลังแล้วค่ะ แต่ก่อนเคาะประตู มีคนมาแจ้งเพิ่มว่าตอนนี้โดนครบทั้ง 7 หลังแล้วค่ะ เหลือแค่บ้านหลักที่เราอยู่หลังนี้หลังเดียวแล้ว"
"ห๊ะ! แล้วกลุ่มอื่นมันทำบ้าอะไรกันอยู่ ที่นี่สลัมนะ นังเด็กนั่นก่อเรื่องขนาดนี้ควรโดนเก็บไปนานแล้วมั้ย"
"คนที่โดนเก็บกลายเป็นฝ่ายสลัมแทนแล้วค่ะท่าน ทั้งแก๊งทวงหนี้ [มือทอง] สมาคมนักฆ่ารับจ้าง [คมพิษ] กลุ่มอันธพาล [หมาบ้า] ลัทธิ [ฝนโลหิต] พลพรรคขอทาน [ขันไม้] ซ่อง [นารีคราง] แม้แต่พวกอาชญากรมีชื่ออย่าง คนคลั่งเงิน นักกินโรคจิต หญิงบ้าจอมทุบ ขอทานจอมเชือด หมาป่าสลัม และอีกหลายนามก็โดนจัดการไปหมดแล้วค่ะ พวกที่ยังเหลือรอดต่างรีบหนีเอาตัวรอดกันหมดแล้ว"
กลุ่มอันธพาล [หมาบ้า] พวกชอบต่อยตีกับกลุ่มอันธพาลอื่นบ่อยๆ แล้วยึดพื้นที่เก็บค่าคุ้มครอง ในถิ่นตัวเองพวกมันยังทำไรไม่ได้เนี่ยนะ
แก๊งทวงหนี้ [มือทอง] พวกนี้มีทั้งโหดเหี้ยมและไม่เลือกวิธีการ มีลูกน้องเป็นชายฉกรรจ์กว่า 300 คนเชียวนะ
สมาคมนักฆ่ารับจ้าง [คมพิษ] กลุ่มนี้ใช้พิษในการฆ่าเสมอ ทักษะการสังหารเป้าหมายก็สูง แล้วแพ้ได้ไง
ลัทธิ [ฝนโลหิต] ก็มีแต่พวกโรคจิตที่ชอบจับคนไปฆ่าแล้วเอาเลือดสาดขึ้นไปบนฟ้า ไม่มีใครอยากยุ่งกับพวกนี้ แล้วพวกมันโดนได้ไง
พลพรรคขอทาน [ขันไม้] พวกนี้ก็กลุ่มโจรชั่วที่ชอบปล้นฆ่าในป่า ตอนนี้แอบปลอมตัวเป็นขอทานมากบดานในสลัมรอให้เรื่องเงียบเพราะทางสำนักงานส่งนักผจญภัยฝีมือดีไปปราบ พวกนี้ก็เก่งการฆ่าฟันเชียวนะ สู้ไม่ได้เลยเรอะ
ซ่อง [นารีคราง] พวกผู้มีอิทธิพลในเงามืดควบคุมอยู่ ต้องใหญ่ขนาดไหนวะ ถึงกล้าเข้าไปแตะต้อง
"ตระกูลไหนถึงบ้าได้ขนาดนี้วะเนี่ย!"
"เป็นเด็กสาวผมสีทองค่ะ อายุประมาณสิบกว่าปีค่ะ"
"ตระกูลเด็กผมทองที่เหลือมันไม่กล้าแตะต้องซ่อง [นารีคราง] งั้นก็พวกโรซาคอะดิ! ฉิบหายเอ๊ย! ไอ้โง่ที่ไหนกล้าไปแหย่ขุนนางตระกูลใหญ่อย่างนั้นวะเนี่ย!"
"รายงานครับ"
"มีอะไรอีก!"
"ตอนนี้มีกิลด์มากกว่าครึ่งร้อยเข้าร่วมกวาดล้างสลัมแล้วครับ! พวกเราคาดว่าตระกูลโรซาคจ้างมาเสริมความปลอดภัยให้คุณหนูของพวกเขา!"
"ห๊ะ! จริงดิ! มีกิลด์ไรบ้าง!"
"กิลด์ใหญ่ที่ยืนยันแล้วมี [เขี้ยวประกายแสง] [โซ่อัคคี] [ปราการเหล็ก] [เพลิงวารี] [ผู้พิชิต] [ปีกอัสนี] [อาภรณ์แดง] ส่วนที่เหลือเป็นกิลด์ระดับกลางกับเล็กที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงครับ"
"มีแต่กิลด์โหดๆ ทั้งนั้นเลยนี่หว่า! แบบนี้พวกคู่แข่งกิลด์ของพวกมันก็ต้องร่วมด้วยแน่ บรรลัยกันหมดแน่งานนี่ พวกแกรีบเก็บข้าวของซะ! เราจะหนีออกจากเมืองเดี๋ยวนี้เลย! แล้วก็ไปสืบมาว่าไอโง่ตัวไหนไปแหย่พวกโรซาค! เดี๋ยวจะไปคิดบัญชีกับมันให้เละเลยคอยดู!"
แล้วทั้งห้องก็เริ่มวุ่นวาย ต่างคนต่างรีบเก็บสัมภาระกันสุดชีวิต
"สมบัติชิ้นใหญ่ทิ้งไว้นั่นแหละ! อะไรราคาถูกก็ไม่ต้องเอาไป! ขอแค่ไม่ตายก็ขโมยใหม่ได้!"
ระหว่างที่สั่งการ ฉันก็หันไปตะคอกใส่ทาสที่นอนปางตายโดยมีเด็กขอทานที่มันพามาด้วยกำลังดูแลมันอยู่
"ทำอะไรอยู่วะนังเด็กโสโครก! ทิ้งมันไว้นั่นแหละแล้วรีบไปช่วยคนอื่นเก็บของสิวะ!"
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เข้าไปทุบตีสั่งสอน ประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างรุนแรง ลูกน้องหลายคนวิ่งเข้ามาด้วยสภาพโชกเลือดและบาดแผลเต็มร่างกาย บางคนถึงกับแขนขาด
"หัวหน้า! พวกเราถูกโจมตี!"
*****
วานิว นักผจญภัย [แรงค์ D] สมาชิกหน่วยหาตัวพี่น้องตระกูลเนฮิวของโรจา
ฉันรีบวิ่งไปที่สำนักงานดูแลนักผจญภัย สาขาย่อย ที่ใกล้เขตสลัมที่สุด พร้อมกับอีก 2 คนเพื่อความปลอดภัยของพวกเราในสลัม
เพื่อตรวจสอบว่าในอาณาจักรนี้มีใครชื่อคาลิก้าบ้าง
แต่ที่แน่ๆ ราชวงศ์หรือตระกูลขุนนางไม่มีใครใช้ชื่อนี้
แต่พวกเรายังไม่ทันออกสลัม ข้างหน้าก็มีกลุ่มนักผจญภัย 3 กลุ่มใหญ่ ระดมกำลังกำลังไล่จับเด็กผู้หญิงทุกคนมาตรวจสอบ
เป็นแค่เด็กสลัม แต่พวกเขากลับไม่ทำร้าย ซ้ำยังให้อาหารและพูดจาดีด้วย
แถมหนึ่งในกลุ่มนั้นมีกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] ที่ฉันสังกัดรวมอยู่ด้วย
ซึ่งคุณบีบีที่เห็นพวกฉันก็รีบเข้ามาสอบถาม
"วานิว แล้วก็พวกนายทำไมถึงเดินออกมาจากสลัมล่ะ"
"ฉันถูกส่งมาช่วยคุณโรจา ตามหาพี่น้องตระกูลเนฮิวที่เหลือตามคำสั่งของท่านไจเกียน่ะค่ะ"
"อ๋อ แล้วตอนนี้ทำไมออกมาล่ะ หาเจอแล้วเหรอ"
"ยังเลยค่ะ คุณโรจาสงสัยอะไรบางอย่างเลยให้ฉันไปหาข้อมูลที่สำนักงานนิดหน่อย ว่าแต่คุณบีบีมาทำอะไรที่นี่กันเหรอคะ"
"เรามาตามหาน้องสาวของท่านคาลิก้าน่ะ ท่านไจเกียสั่งพวกเราไว้ว่าให้ดูแลและช่วยเธออย่างสุดความสามารถ ตอนนี้ก็ส่งข่าวไปแจ้งท่านเรื่องน้องสาวหายไปในสลัมแล้ว เป็นไปได้ว่าท่านไจเกียจะระดมกำลังมาช่วยพวกเราค้นหาเพิ่ม"
"เอ๊ะ ท่านคาลิก้า เหรอคะ?"
"มีอะไรงั้นเหรอ"
ฉันจึงเล่าเรื่องของคาลิก้าที่รู้มาจากเด็กอันธพาลที่เสียเพื่อนให้ฟัง โดยมีเพื่อนอีก 2 คนเล่าเสริมเรื่องที่ท่านไจเกียสั่งให้มาจับตัวพี่น้องของเธอ และเรื่องคุณโรจากำลังไปตามจับน้องสาวเพื่อมาใช้เป็นตัวประกันขู่เอาข้อมูล
พอคุณบีบีได้ฟังจบก็ทำหน้าเครียด
"ยกเลิกภารกิจของพวกเธอเดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้ท่านคาลิก้าเป็นแขกของท่านไจเกียแล้ว ห้ามทำอะไรน้องสาวของเธอเด็ดขาด พวกนายก็ตามไปด้วย ไปหาคุณโรจาแล้วเปลี่ยนภารกิจเป็นคุ้มครองน้องสาวของท่านมาหาพวกเราเดี๋ยวนี้ แล้วต้องหาให้เจอก่อนท่านคาลิก้าให้ได้"
ฉันกับเพื่อนที่มาด้วยอีกสองคนหลังฟังจบก็เครียดในทันที
โชคดีเหลือเกินที่เราไม่เจอท่านคาลิก้ากับน้องสาวก่อนรู้เรื่องนี้
คุณบีบีส่งคนมาช่วยเพิ่มอีกเป็นสิบ
และก่อนที่ฉันจะไป คุณบีบีที่พึ่งนึกได้ก็รีบสั่งพวกเราเพิ่ม
"อย่าลืมจับตัวเด็กอันธพาลคนสุดท้ายนั่นมาด้วย พวกเราจะทรมานจนกว่ามันจะจำฝังลงไปในกะโหลกว่าไม่ควรแตะต้องแขกของท่านไจเกีย"
"รับทราบค่ะ"
ฉันกับทุกคนจึงรีบกันสุดชีวิตเพื่อตามหาท่านโรจา
ต้องยกเลิกภารกิจให้ได้ ขอล่ะคุณโรจาอย่าพึ่งเจอเอลด้าเลยนะ ถ้าเจอก็อย่าแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผมเลยนะคะ
ไม่งั้นหัวพวกเราหลุดแน่
แต่ระหว่างที่รีบกันสุดชีวิต กิลด์ [โซ่อัคคี] กับ [ปราการเหล็ก] ก็ส่งคนจำนวนมากตามพวกเรามาติดๆ
พวกนี้คงไม่ได้มาช่วย อาจจะตามมาขัดขวางหรือชิงทำอะไรสักอย่างที่ไม่ส่งผลดีต่อพวกเราแน่
ไม่เข้าใจเลย ทำไมเรื่องมันถึงได้ใหญ่โตวุ่นวายขนาดนี้กันนะ


"สวัสดีคาลิก้า ฉันลาสวิน จากกิลด์ [เวทกังวาน] ท่านเลร่าส่งฉันมาช่วยเธอ"
ฉันตาฝาดหรือเปล่านะ เพราะตอนที่คุณลาสวินพูดถึงคุณเลร่า แววตาเธอดูเศร้าๆ
"เอ่อ... ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณลาสวินมาช่วยไว้พอดีเลยค่ะ"
ที่ทำให้เธอน่าเชื่อถือเพราะคุณลาสวินมีตราประจำกิลด์ [เวทกังวาน] ติดอยู่บนเสื้อ
เป็นตรารูปไม้เท้าจอมเวทและมีวงกลม 3 วง 3 ขนาดซ้อนกันตรงหัวไม้เท้า
"หาน้องสาวเจอหรือยัง"
"ยังเลยค่ะ ตอนนี้ก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหนแล้ว"
ฉันเครียดจนอยากทึ้งหัวตัวเองแล้ว
"เธอยังไม่ได้ค้นหาในซ่องใช่มั้ย"
"จริงด้วย! ลืมที่นั่นไปได้ยังไง แล้วคุณลาสวินรู้ได้ยังไงเหรอคะ"
"เพราะคนที่มาจัดการเธอไม่มีคนของซ่องเลยสักคนเดียว งั้นก็ไปกันเถอะ ฉันก็อยากทำลายที่นั่นเหมือนกัน แต่ก่อนอื่น"
คุณลาสวินยื่นหน้ากากมาให้ฉัน มันเป็นหน้ากากไม้ธรรมดาไม่มีลวดลาย มีสายรัดที่หัว
"ปิดใบหน้าเอาไว้ เบื้องหลังพวกซ่องน่ากลัวกว่าที่คนธรรมดาอย่างเธอจะรับมือไหว"
"เอ่อ... แล้วคุณลาสวินล่ะคะ"
ฉันถามเพราะคุณลาสวินไม่คิดจะสวมหน้ากากหรือปิดบังอะไรเลย
"พลังของฉันปกปิดไม่ไหวหรอก แล้วอีกอย่างพวกนั้นจะเข้าใจผิดไปเองว่าฉันถูกคุณหนูจากตระกูลขุนนางจ้างมา ผิวพรรณเธอดี แถมชุดที่ใส่ก็หรูหราราคาแพง ถึงจะดูมอมแมมไปหน่อย แต่ก็ยังสะอาดมากกว่าคนในสลัมเยอะ ไม่ว่ามองยังไงมันก็จะคิดว่าเธอเป็นลูกขุนนาง"
"แต่คุณลาสวิน จะไม่เป็นไรจริงเหรอคะ"
"ไม่ต้องห่วง ตอนนี้มีหลายกิลด์มารวมตัวกันเพื่อช่วยหาน้องสาวเธอ ยังไงมันก็ต้องค้นซ่องแน่ ต่างกันตรงที่ ถ้าพวกมันทำอาจจะแค่ตรวจค้น แต่ถ้าให้ฉันทำ ฉันจะลบมันทิ้งซะ"
คุณลาสวินกำหมัดแน่น แววตาเจือความโกรธ
"แล้วถ้าให้พวกมันเลือกระหว่างยอมให้กิจการสาขานึงถูกทำลายกับเป็นศัตรูกับกิลด์ทรงอำนาจหลายกิลด์ มันเลือกอย่างแรกแน่ ซึ่งฉันก็มีกิลด์ [เวทกังวาน] หนุนหลัง แต่ปกติพวกฉันจะไม่ทำอะไรที่ทำให้กิลด์มีผลกระทบแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้ถ้าไม่ระบายออกบ้าง ฉันคงจะบ้าตายเอาได้น่ะ"
เสียงตอนท้ายของคุณลาสวินฟังดูเศร้าสร้อยมาก
"ว่าแต่... จะโทษตระกูลไหนดีนะ"
"พวกนั้นเข้าใจผิดคิดว่าหนูเป็นตระกูลโรซาคค่ะ"
"...เมื่อกี้ว่าไงนะ!"
คุณลาสวินโพล่งออกมาเสียงดัง จนฉันยังตกใจ
ฉันจึงเล่าให้ฟังเรื่องที่ฉันสุ่มเลือกชื่อตระกูลจากพ่อค้าทาสที่เข้าใจผิด
"ซวยของแท้เลย"
"ฉันไม่ควรเลือกตระกูลนั้นเหรอคะ?"
"เปล่าหรอก ที่ซวยน่ะมันพวกซ่อง โรซาคเป็นตระกูลที่ไม่ควรเป็นศัตรูด้วยเลย สบายล่ะ อาละวาดได้เต็มที่เลยทีนี้"
"จับตัวคุณหนูฟอร์ซิเทียมาให้ได้ คนอื่นฆ่าทิ้งให้หมด!"
"""""""""โอ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"""""""""
พวกลัทธิที่ถูกพัดปลิวไป รวมตัวกันแล้ววิ่งมาจับฉันอย่างไม่กลัวตาย ไม่ว่าจะสาหัสแค่ไหน พวกมันบางคนยังยอมคลานมาเพื่อจับฉันให้ได้
"ขอปฐพีจงสีแดงฉาน!"
"""""""""ขอปฐพีจงสีแดงฉาน!"""""""""
พอหัวหน้าของพวกมันท่องคำนี้ ทุกคนในลัทธิก็หยุดวิ่ง ทิ้งอาวุธแล้วประสานมือชูขึ้นเหนือหัวพร้อมกัน
"พวกนายนอนพักไปก่อน"
คุณลาสวินทำมือกดลง พวกทาสที่จะลุกขึ้นมาปกป้องฉันก็ถูกสายลมสีดำกดเอาไว้กับพื้น
จากนั้นคุณลาสวินก็ปัดมือไปข้างหน้า
ลมสีดำก่อตัวหมุนควงเป็นสว่านพุ่งเข้าใส่พวกลัทธิที่ยืนเป็นเป้านิ่ง
ทันทีที่เกิดการปะทะ ร่างของพวกลัทธิก็ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ แขน ขา เลือดและชิ้นส่วนอวัยวะต่างๆ ปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว
เมื่อเห็นฉากการสังหารหมู่ด้วยการยิงเวทแค่เพียงครั้งเดียว ฝ่ายศัตรูก็ตื่นตระหนกในทันที
"ข้าบอกแล้วว่ามันคือ วายุคลั่ง ตัวจริง!"
"หนี! หนี! หนี!"
"เฮ้ย! อย่าผลักสิวะ!"
"ฉิบหายแล้ว! ที่นี่จะฉิบหายแล้ว!"
"ลูกพี่ อย่าทิ้งผม!"
"ท่านเทพธิดา ได้โปรดช่วยลูกด้วย!"
มีแต่อันธพาลปลายแถวที่พึ่งจะมาคิดหนี
ส่วนพวกกลุ่มตัวเป้งๆ อย่างพวกนักฆ่า แก๊งทวงหนี้ แม้แต่พวกมีชื่อกลับโกยไปตั้งนานแล้ว
คุณลาสวินยื่นมือออกไปคว้าอากาศแล้วดึงเข้าหาตัว พร้อมกับปลดเวทที่กดพวกทาสทั้งหมดออก
ลมสีดำพัดเอาก้อนน้ำแข็งมารวมกันเป็นกองใหญ่
"คาลิก้าสั่งให้ฮีลเลอร์ใช้เวทกับน้ำแข็งกองนี้สัก 2 คน ที่เหลือก็ไปรักษาให้ทาสคนอื่น"
"ได้ค่ะ"
แล้วคุณลาสวินก็ลอยตัวขึ้นไปบนอากาศด้วยเวทลมสีดำ ก่อนจะยิงเวทแบบที่ใช้กับพวกลัทธิพุ่งไปทุกทิศทาง
ลมสว่านสีดำหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง มันพุ่งฉวัดเฉวียนไปมา จนพวกนักฆ่าที่หลบเก่งๆ ยังเดาทางไม่ออก
จากนั้นรอบทิศทางก็เกิดการทำลายล้าง
ทั้งบ้านเรือน ข้าวของ พื้นดิน สิ่งมีชีวิต ทุกอย่างถูกลมสว่านสีดำทมิฬฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วเหวี่ยงทิ้งไปรอบๆ เหมือนขยะ
สภาพรอบตัวที่มีบ้านแออัดเรียงรายจนแน่นขนัด ตอนนี้กลายเป็นซากกองขยะเหมือนพึ่งถูกพายุซัดมา
แต่คุณลาสวินยังไม่หยุด เธอซัดลมสว่านสีดำพุ่งขึ้นไปบนฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วน
*****
ในมุมมองที่คาลิก้าไม่เห็น แต่ลาสวินเห็นทุกอย่างในสายตา
ลมสว่านสีดำหลายลูกที่ยิงขึ้นไปบนฟ้า มันพุ่งไปดักหน้าพวกที่หนีไป
พวกมันจึงต้องหนีกลับทางเดิมเพราะลมสว่านไล่บดขยี้พวกมันเข้ามาจากด้านหน้า
ลาสวินบังคับลมสว่านต้อนพวกมันให้มารวมกลุ่มกัน
แล้วพวกมันก็ถูกขังอยู่ตรงใจกลาง โดยมีลมสว่านสีดำวนเฉี่ยวไปมาเป็นวงกลม และค่อยๆ ขยับลดพื้นที่ให้เล็กลงเรื่อยๆ
อาชญากรพวกนี้ไม่ลังเลที่จะถีบหรือผลักพวกปลายแถวอ่อนแอไปเป็นเหยื่อลมสว่าน เพื่อให้กำลังมันอ่อนลงจนฝ่าไปได้
จึงเกิดการปะทะกันขึ้นจากสองฝั่ง
แต่ก็เป็นการฆ่าฝ่ายเดียวของพวกตัวเป้ง พวกอันธพาลปลายแถวไม่ใช่คู่มือแม้แต่น้อย
ยิ่งโยนศพหรือผลักคนใส่เข้าไปเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งเลอะเลือดกับเศษชิ้นส่วนมนุษย์ที่ถูกฉีกจนเละแล้วดีดกลับมา
พวกที่ทนภาพนี้ไม่ไหวถึงกับทรุดลงไปอาเจียน ไม่ก็เริ่มฆ่าตัวตายเพราะความสิ้นหวัง บางคนก็สวดอ้อนวอนเทพธิดา
ลาสวินแสร้งให้ลมสว่านเบาบางลง เพื่อหลอกให้พวกมันคิดว่าทำถูกแล้ว
แต่ก็ยังให้ลมสว่านบีบหดพื้นที่ให้น้อยขึ้นเรื่อยๆ
พวกมันจึงเริ่มฆ่ากันเองแบบไม่สนแม้แต่พวกเดียวกัน
และตอนที่ความหวังก่อตัวขึ้นมาจากการฆ่าฟันคนอื่นอย่างเลือดเย็นจนลมสว่านรอบตัวเบาลง
ลาสวินก็ทิ้งบอลลมสีดำลงไปตรงกลาง
ทันทีที่บอลลมสีดำทมิฬลงถึงพื้น มันก็ดูดทุกสิ่งอย่างเข้ามาพร้อมกับขยายขนาดไปพร้อมกัน
ครืนนนนนนนนนนน!
ทุกอย่างที่ถูกดูดไปถูกปั่นเละจนเป็นเนื้อบด บอลลมคว้านแม้กระทั่งพื้นดินจนเป็นหลุมครึ่งวงกลม
ลาสวินจึงดึงมือกลับมา ทำให้บอลลมสีดำทมิฬพุ่งขึ้นมาอยู่เหนือหัวของทุกคน
*****
คาลิก้า เนฮิว
หลังฮีลเลอร์ใช้เวทกับกองน้ำแข็งไปได้สักพัก พวกมันก็เริ่มขยับเข้าหากันและต่อร่างจนเป็นทหารน้ำแข็ง แม้แต่อาวุธก็ยังกลับมาเหมือนเดิม
"สุดยอดดดดด"
แต่จำนวนเนี่ยสิ ทำไมมันเยอะขึ้นกว่าเดิม มีแค่ 30 ตัวไม่ใช่เหรอ ไหงมันงอกมาเพิ่มอีก 20 ล่ะเนี่ย
ไม่ทันหายสงสัยแสงอาทิตย์ก็หายวับไป พอมองขึ้นไปบนฟ้าก็เห็นภาพน่ากลัว
บอลลมสีดำที่มีขนาดความกว้างกว่า 1 กิโลเมตร บดบังแสงอาทิตย์จนเป็นเงาขนาดใหญ่
ภายในบอลลม มีสายลมสีดำนับไม่ถ้วนหมุนวนอย่างบ้าคลั่งราวกับกำลังหาทางออกมา
ทาสทุกคนรวมถึงฉันได้แต่ลอบกลืนน้ำลายด้วยความกลัว ตอนนั้นเองที่คุณลาสวินลอยตัวลงมา
"ไม่ต้องห่วง มันจะไม่ตกลงมาใส่พวกเธอแน่แล้วก็รวบรวมคนที่เสียชีวิตเสร็จรึยัง"
"เสร็จแล้วค่ะ"
ฉันตอบคำถามแทนคนที่ลากพวกเขามานอนเรียงกัน
"ฉันลาสวิน ไร้นามตระกูล ขอส่งดวงวิญญาณพวกเจ้าทุกคนสู่อ้อมกอดของเทพธิดา"
แล้วทาสที่รับหน้าที่จุดไฟก็เผาพวกเขาทีละคนโดยใช้เสื้อผ้าเป็นเชื้อเพลิง โดยมีคุณลาสวินควบคุมลมให้ไฟโหมกระพือแรงขึ้น
ทุกคนยืนไว้อาลัย ซึ่งทาสทุกคนต่างตื้นตันจนร้องไห้ออกมา เพราะน้อยคนนักจะทำพิธีส่งวิญาณไปหาท่านเทพธิดาให้พวกที่เป็นทาส
มันหมายความว่าหากพวกเขาตาย พวกเขาก็จะได้คุณลาสวินช่วยทำพิธีให้
และเป็นอีกครั้งที่ในใจของทุกคนต่างคิดเหมือนกันว่า ถ้าต้องเป็นทาสก็อยากได้คาลิก้าเป็นเจ้านายตลอดไป
หลังเผาจนเป็นเถ้าธุลีคุณลาสวินก็เป็นคนนำทุกคนไปหาเอลด้าที่ซ่อง [นารีคราง]
ส่วนฉัน สั่งให้ทหารน้ำแข็งยืนกระจายตัวอยู่รอบนอกเพื่อปกป้องทุกคน โดยเหลือไว้สามนายยืนคุ้มครองฉันตามความต้องการของพวกทหารน้ำแข็ง
หลังจากเดินหน้าค้นหา ระหว่างทางก็ได้รับรู้ว่า ไม่จำเป็นต้องสู้อีกเลย
เพราะทันทีที่คุณลาสวินเห็นใครเป็นศัตรู บอลลมยักษ์จะยิงลมสว่านสีดำออกไปทันที
แล้วตรงจุดที่ยิงก็จะกลายเป็นซากชิ้นส่วนในพริบตา
จึงแทบไม่เสียเวลาหยุดปะทะกับศัตรูแม้แต่ครั้งเดียว
ระหว่างทางคุณลาสวินเล่าให้ฟังว่า ซ่อง [นารีคราง] ที่สลัมเป็นแค่สาขาย่อย สาขาในเมืองจะดูแลสาวดีกว่านี้
สาขาในสลัมคือเลวร้ายที่สุด แทบเรียกว่าจุดจบของผู้หญิงได้เลย
สาวทุกคนในนั้นคือทาสที่ซื้อมาในราคาถูก บางคนก็ป่วยหนัก บางคนก็ใกล้ตาย ยิ่งเป็นทาสก็ยิ่งขัดขืนอะไรไม่ได้
พวกมันเน้นทำรอบขายให้พวกไม่ค่อยมีเงิน มากกว่าราคาเหมือนสาขาในตัวเมือง
คนไหนตายก็ซื้อใหม่ มันใช้ผู้หญิงทำเงินเหมือนสิ่งของ ชิ้นไหนพังก็เปลี่ยนใหม่
ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าพวกขุนนางมันชั่วร้ายขึ้นทุกที
ฉันที่คิดถึงแต่การเอาตัวรอดในแต่ละวัน เลยไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลย
แล้วเราก็มาถึงสถานที่ ที่เรียกว่าซ่อง
เอาจริงๆ มันเหมือนคอกม้า เพียงแต่เล็กกว่ามาก ขนาดพอดีคนสองคนนอนเบียดกันและไม่มีหลังคาบังแดดบังฝน
ซ่องที่นี่มีทั้งหมด 2 แถว แต่ละแถวมีคอกอยู่ 10 หลัง
ในคอกมีผู้หญิงเปลือยกายถูกโซ่ล่ามคอติดกับผนังคอก นอนบนพื้นที่ปูด้วยฟางหยาบๆ
สภาพแต่ละคนคือน่าเวทนาจนทนดูแทบไม่ได้ บางคนก็หยุดหายใจไปแล้วแต่พวกมันก็ยังขายเธอต่อ
หน้าคอกแต่ละหลัง มีคนงานคอยเก็บเงินพวกผู้ชายที่ยืนต่อแถวใช้บริการอยู่
แต่ละคอกมีคนรอใช้บริการไม่ต่ำกว่า 20 คน และยังมาเพิ่มอีกเรื่อยๆ
ทันทีที่เห็นกลุ่มใหญ่ของเรา พวกลูกค้าก็ตื่นตระหนก ต่างกับพวกผู้คุมที่ยืนอวดเบ่งไม่กลัวใคร
"พวกแกน่ะถ้าจะมาขายตัวก็รีบแก้ผ้าซะ อยากเปลี่ยนพวกพังแล้วพอดี"
"เดี๋ยวก่อน อีผมดำกับผมทองต้องทดสอบสินค้ากันก่อนให้ลูกค้าใช้"
"ฮ่าๆๆๆ เห็นด้วยๆ"
"แก้ผ้าแล้วรีบคลานมาสิวะ"
"เชื่อฟังดีๆ แล้วจะไม่ทำรุนแรงนะจ๊ะ"
"คิดให้ดีนะไอ้พวกโง่ เจ้านายพวกเราน่ากลัวอย่างที่พวกแกคาดไม่ถึงเลยล่ะ"
แต่คุณลาสวินตอบสวนกลับไปง่ายๆ
"ตระกูลโรซาค ส่งคุณหนูฟอร์ซิเทียมากวาดล้างพวกแก"
ทันทีชื่อโรซาคออกจากปาก พวกลูกค้าที่รู้จักตระกูลนี้ต่างหนีกันอย่างไม่คิดชีวิต พวกที่เสพสุขอยู่ในคอกยังทิ้งเสื้อผ้าแล้ววิ่งหนีอย่างไม่อายใคร
ส่วนผู้คุมก็สองจิตสองใจ
คุณลาสวินจึงสั่งยิง
ลมสว่าน 2 ลูกก็พุ่งเข้ากวาดคนงานและลูกค้าหน้าคอกจนเกลี้ยง
"ไปปล่อยพวกเธอออกมาให้หมด เอาเสื้อให้ใส่ด้วย"
ฉันสั่งเสร็จก็รีบวิ่งไปดูแต่ละคอก ในใจภาวนาว่าอย่าให้เจอเอลด้าในนี้
และก็โล่งอกที่ไม่เจอ
"คนที่ไม่รอดเอามาวางรวมกัน เราจะส่งวิญญาณพวกเธอ"
คุณลาสวินกำหมัดแน่นและมองตรงไปยังเขตขุนนางด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวจนลมสีดำหมุนวนรอบตัวเธอ
ไม่มีใครรู้ว่าในใจลาสวินเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังต่อพวกขุนนาง


"หนูเห็นเอลด้าอยู่ทางนู้นค่ะ ตรงนู่นเลย"
มนุษย์น้ำแข็งมองไปตามทางที่หนูรีบชี้ไปมั่วๆ แล้วหันกลับมามองหนู
จากนั้นก็ยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับพยักหน้าเหมือนขอบคุณ
หนูจึงยกนิ้วโป้งให้กลับไป พร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงว่ารับคำขอบคุณ
แล้วเราทั้งสองก็จากกันด้วยดี ต่างคนต่างไปคนละเส้นทาง
หนูกลับไปรับโซร่าที่ทำท่าทางหูตก ดวงตาสอดส่ายหวาดระแวงไปทุกสิ่งอย่าง
แต่พอเห็นหนู ดวงตาเธอก็รื้นน้ำตาจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
เกิดมาหนูยังไม่เคยขี้แยใส่พวกพี่ๆ เลยนะ
แล้วทำไมหนูต้องมาลูบหัวปลอบเด็กขี้แยแบบนี้ด้วยเนี่ย
โซร่าใช้มือข้างที่ไม่หักโอบกอดหนูพร้อมกับน้วยท้องหนูไปด้วย
หางส่ายดิ้กๆๆ เชียวนะ
"รีบไปเร็ว เดี๋ยวก็ทิ้งไว้หรอก"
"อื้อ อื้อ"
โซร่าพยักหน้ารัวๆ ราวกับกลัวว่าหนูจะปฏิเสธ
หลังเดินลัดเลาะหลบเลี่ยงและหยุดพักเป็นช่วงๆ เพราะร่างกายหนูรับภาระหนักไม่ไหว
ใช้เวลาไปสักพักใหญ่ๆ เราก็มองเห็นบ้านเจ้านายของโซร่า
เป็นบ้านไม้ที่ซอมซ่อมาก ดูไม่สะดุดตา แต่หนูก็ไม่พาเธอเข้าไปและปล่อยให้โซร่ากลับไปเอง
ใครจะไปรู้ว่าหัวหน้าหรือคนข้างในจะไม่จับหนูไปด้วย
ต้องรีบกลับบ้านแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวพี่ๆ เป็นห่วงแล้วออกตามหาหนูแล้วจะวุ่นกันใหญ่
แต่แล้วก็เจอชายตัวใหญ่ยืนขวางทางเอาไว้
"แกรอดเหรอวะเนี่ย โซร่า แล้วคนอื่นล่ะ"
โซร่าส่ายหัวพร้อมกับฝืนพูดออกมา
"ไม่... รู้… แค่ก ๆ ๆ"
"โธ่เว้ย! ทำไมไม่แทงข้างนังนี่แต่แรกวะ!"
หนูก้มตัวเพื่อเตรียมหนี แต่กลับถูกคว้าคอเสื้อยกขึ้นมาซะก่อน
"พอดีเลยเอานังเด็กนี่ไปลดหนี้ดีกว่า"
"ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ ปล่อยหนูไปเถอะ หนูไม่เกี่ยวอะไรเลยนะ"
"ไม่เกี่ยวแล้วไปพยุงมันทำไม"
"เธอบอกจะจ่ายเงินให้ถ้าช่วยพามาที่นี่"
"โห เดี๋ยวนี้หลอกคนอื่นเป็นด้วยเหรอวะ"
ชายคนนั้นพูดจบก็ยกเท้าขึ้นไปเหยียบหัวโซร่าแล้วออกแรงขยี้ไปกับพื้น
"ถ้าเงินเดี๋ยวจ่ายแทนมันให้ ยังไงก็ทาสของหัวหน้าข้าอยู่แล้ว"
ถึงชายคนนี้จะพูดแบบนั้น แต่ตอนยิ้มกลับชั่วร้ายมาก
"มะ ไม่เป็นไรค่ะ หนูถูกหลอกเอง หนูไม่เอาแล้วก็ได้"
"ไม่เอาก็เรื่องของแกสิวะ ใครสน"
แล้วมันก็กับจับขาโซร่าลากเข้าไปในบ้านพร้อมกับหนู
ซวยแล้ว จะดิ้นก็ไม่หลุดแน่ ถ้าขัดขืนแล้วมันโมโหขึ้นมา คงโดนกระทืบแน่ เลยต้องยอมให้มันพาไป
หลังผ่านประตูเข้าไปก็เจอแต่ห้องว่างๆ ที่มีแค่ลุงสองคนนอนหายใจรวยรินอยู่บนกองผ้าเก่าๆ
แต่พอลุงทั้งสองเห็นชายที่เข้ามากับโซร่า ก็รีบดีดตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง
"ฮ่าๆๆๆ ข้าชนะพนันว่ะ"
"เวรเอ๊ย ทำไมไม่แทงข้างโซร่ามันวะ"
"เออ ผมเองก็พลาดเหมือนลุงแหละ"
จากนั้นทั้งสามก็คุยกันเรื่องคนนั้นแทงพนันข้างคนนั้น คนไหรแทงข้างโซร่าบ้าง คนชนะได้เงินเท่าไหร่ แกลงไปเท่าไหร่
พูดคุยกันเสร็จ ลุงทั้งสองก็เดินกลับไปที่กองผ้าแล้วใช้เท้าเขี่ยพวกมันออก
ใต้กองผ้ามีประตูลับพาไปชั้นใต้ดิน
ชายที่จับพวกเรามา มันลากโซร่าลงบันไดโดยไม่สนเลยว่าเธอจะบาดเจ็บ
แน่นอนว่าหัวโซร่ากระแทกใส่ทุกชั้นจนหัวแตก
"เฮ้ย บุย เบามือหน่อยสิว้า ให้หัวหน้าเห็นก่อนสิว่ามันยังมีชีวิต จะได้ไม่โดนเบี้ยวเงิน"
"เรื่องสิ ก็ผมไม่ได้แทงข้างมันนี่หว่า ฮ่าๆๆๆ"
"เฮ้อ..."
ลุงที่แทงข้างโซร่าจึงรีบมาจิกหัวโซร่าขึ้นมาเพื่อช่วยไม่ให้กระแทกบันไดตายไปซะก่อน
แต่พอถึงชั้นล่างสุดลุงก็ปล่อยทันทีแล้วกลับขึ้นไปเลย พร้อมกับปิดประตู
จากนั้นทางเดินที่มืดสนิทเมื่อสักครู่ ก็ส่องสว่างขึ้นมาด้วยอุปกรณ์เวทมนตร์
ฉันจึงเห็นพื้นที่ทั้งขรุขระและสกปรก โซร่าที่ถูกลากไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใบหน้าจะถลอกขนาดไหน
ชั้นใต้ดินของที่นี่เป็นทางตรงยาว แต่คดเคี้ยวหักไปมา ตอนพ้นมุมก็จะเจอคนของพวกมันยืนเฝ้าอยู่
คล้ายการดักซุ่มโจมตีทีเผลอและใช้หลบพวกลูกธนูหรือเวทมนตร์ได้
เรื่องพวกนี้พี่เทียร่าเคยเล่าให้ฟังเพราะไม่มีอะไรทำนอกจากนอน
ทางเดินของที่นี่กว้างขนาดผู้ใหญ่สามคนยืนเรียงกันได้ และมีการสร้างห้องต่างๆ ไว้มากมาย ทั้งที่พัก ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องเก็บอาวุธและอื่นๆ ตอนมองเข้าไป ของใช้แต่ละอย่างก็ดีๆ ทั้งนั้น
เป็นคนในสลัมเหมือนกัน แต่งตัวก็คล้ายกัน แต่รวยและสะดวกสบายกว่าเยอะเลย
ฉันกับโซร่าถูกพาไปที่ห้องด้านในสุด
พอเข้าห้องมามันก็ปล่อยโซร่าแล้วก็โยนฉันทิ้งลงไปบนพื้นข้างหน้ามัน
ยังดีที่ห้องนี้พื้นเรียบ ตอนล้มกลิ้งจึงไม่บาดเจ็บมากนัก
ข้างในห้องรอบด้านมีชั้นวางของเต็มไปหมด แต่ละชั้นก็มีสิ่งของดูมีราคามากมาย
โดยมีคนงานทั้งชายหญิงกว่า 30 คน ทำงานกันอยู่ มีทั้งจดบันทึก ยกของ ทำความสะอาด เก็บขึ้นชั้นหรือไม่ก็ใส่กล่องที่สวยกว่าเดิมแล้วยกให้อีกคนเอาออกไป
แต่ห้องนี้อุ่นมาก จนทำให้การหายใจกับสุขภาพร่างกายของหนูรู้สึกดีขึ้น
"หัวหน้าตอนนี้มีแต่นังโซ่ราที่กลับมา ส่วนนังเด็กนี่ขอใช้เป็นส่วนลดที่แทงไว้หน่อยสิ"
หัวหน้าที่ว่าเป็นเผ่ามนุษย์แมว คอยดูสิ่งของทุกชิ้นและตัดสินใจว่าจะขายหรือทำยังไงกับมัน
เธอชำเลืองมองหนูแวบนึงก่อนหันไปพูดกับชายที่พาตัวหนูมา
"อ่อนแอขนาดนี้ ยกของเบาๆ ยังไม่ไหวเลยมั้ง"
"เอาน่าหัวหน้า ก็ใช้มันรักษานังโซร่าไปสิ เห็นมันช่วยพยุงกันมาด้วย รักษาเสร็จก็เอาไปขายให้พวกกลุ่มลักเด็กได้ด้วยนา"
"...แกนี่นะ เออๆๆ แต่ลดให้แค่ 3 เหรียญทองแดง"
"น้อยไปไหมเนี่ย! หัวหน้า!"
"หรือจะไม่เอา เป็นแกจะยอมซื้อมันด้วย 3 เหรียญทองแดงไหมล่ะ"
"เอ้อ เอาก็เอา"
หลังเจรจาเสร็จมันก็ออกไป จากนั้นพนักงานคนนึงก็เดินเอาโซ่มาล่ามคอหนูไว้แล้วกระชากให้รีบเดินตามไปอีกห้อง
ห้องที่พาหนูมาเป็นห้องที่มีแค่อ่างไม้ขนาดใหญ่ ประมาณผู้ใหญ่นอนแช่ได้ถึงสามคน และอ่างสูงเท่าเอวผู้ใหญ่
คนที่พาหนูมาจับปลอกคอหนูยกขึ้นไปไว้เหนืออ่าง
ตอนแรกคิดว่าจะโดนฆ่าแล้ว เพราะปลอกคอมันรั้งจนหายใจไม่ออก
แต่พอเห็นสิ่งที่อยู่ในอ่าง หนูก็แทบลืมความเจ็บที่คอไปเลย
มันใช้เวทน้ำล้างคราบสกปรกบนตัวตั้งตัวหัวจรดเท้า เอาแค่พอสะอาด มันถึงปล่อยหนูลงพื้นแล้วลากหนูออกจากห้อง
ส่วนสิ่งที่อยู่ในอ่าง คือ สไลม์สีดำยั้วเยี้ยคลานทับกันไปมาเกือบถึงปากอ่าง
พี่เทียร่าเคยเล่าให้ฟังว่าสไลม์เป็นมอนสเตอร์ที่เอามาใช้งานเรื่องกำจัดของเสียได้ แต่ประชาชนหรือคนทั่วไปไม่มีสิทธิ์ใช้งาน
คนที่ใช้ได้มีแต่ราชวงศ์ ขุนนาง หรือกิลด์ที่มีนักเวทธาตุไฟ [แรงค์ B] ขึ้นไป คอยจัดการพวกมันเป็นประจำเท่านั้น
สำหรับกิลด์นั้น ต้องมีการขออนุญาตสำนักงานก่อนเลี้ยงพวกมันและจะโดนสุ่มตรวจเช็กว่ายังคอยควบคุมพวกมันอยู่หรือเปล่า
หากละเลยก็จะถูกยึดไปทำลายและปรับเป็นเงินมหาศาลหรืออาจถึงขั้นติดคุกกันยกกิลด์ เพราะถือว่ามีส่วนรู้เห็นใช้งาน
เพราะการเอาสไลม์ออกมาจากดันเจี้ยน ทำให้มันมีโอกาสวิวัฒนาการเป็นอสูรได้ ถ้าไม่ลดจำนวนพวกมันลงอย่างต่อเนื่อง
และจากที่พี่เทียร่าเล่า สไลม์ที่เอามาใช้งานได้ต้องมีสีขาวและร่างกายโปร่งใสเท่านั้น หากวิวัฒนาการไปแล้วต้องกำจัดทิ้งสถานเดียว
หลังออกมาจากห้อง มันก็หันไปพยักหน้าให้นักเวทอีกคนที่นั่งทำหน้าน่าเบื่อรออยู่หน้าห้อง
นักเวทคนนั้นลุกขึ้นไปยิงบอลไฟลูกเล็กๆ ลงไปในอ่าง
เสียงกรีดร้องของสไลม์และเสียงเผาไหม้ดังขึ้นแค่ชั่วครู่เดียว เขาก็ปิดประตูทันที
หนูถูกพากลับไปที่ห้องเดิม และถูกสั่งให้เงยหน้าขึ้นให้หัวหน้าของพวกมันเห็น
"อืม... อย่างงี้ค่อยขายได้ราคาหน่อย"
แล้วก็เลิกสนใจหนูแล้วโบกมือให้พาไป
หนูถูกพาไปตรงมุมห้อง ตรงนั้นมีโซร่านอนขดตัวเจ็บอยู่บนพื้น ทั่วทั้งตัวมีเหงื่อผุดเต็มไปหมด
ดูยังไงก็ไข้ขึ้นแล้วแน่ๆ
หนูถูกล่ามไว้กับชั้นวางของ จากนั้นมันก็โยนครกกับหญ้าอะไรไม่รู้มาให้
ตัวหญ้ามีสีน้ำตาลแก่แถมมีจุดดำๆ เต็มไปหมด ดูยังไงก็ควรทิ้งมากกว่าเอาไปใช้
"บดมันให้ละเอียด ผสมกับน้ำลายไม่ก็เลือดของมันแล้วทาแผลให้มันซะ ถ้ามันตายแกต้องจ่ายค่าสมุนไพรนี้ด้วย"
แล้วมันก็กลับไปทำงานต่อ
เพราะทำจากหินมันจึงหนักสำหรับหนูมาก ต้องใช้ถึงสองมือยกขึ้นแล้วปล่อยให้ครกตกลงไปแทน
ใช้แค่น้ำลายคงไม่พอ
ตอนนั้นเองที่พวกมันคนนึงเดินเข้ามาตรงหน้าครก
มันถกกางเกงลงแล้วยืนฉี่ใส่ครกที่หนูตำ หนูเอามือออกทันแต่ไม่มีแรงยกครกหลบ
ฉี่ของมันจึงเข้าไปในครก
"ขอบใจด้วยสิวะ! อุตส่าห์สร้างน้ำให้ช่วยรักษาเพื่อนแก"
"...ขอบคุณค่ะ"
"อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆๆ มันขอบคุณเยี่ยวข้าด้วยว่ะ"
แล้วคนอื่นก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
ถ้าเทฉี่ทิ้งคงโดนพวกมันหาว่าทำสกปรกแล้วซ้อมเอาแน่
โทษทีนะโซร่า คงต้องใช้ทั้งอย่างงี้เลย หวังว่าเธอจะต้านทานเชื้อโรคได้บ้างนะ
หนูยกสากแล้วตำมันอีกครั้ง แม้ฉี่จะกระเด็นใส่ก็ต้องทนทำไปเรื่อยๆ
ได้แค่พอละเอียด เพราะใช้แรงแขนยกไม่ไหวแล้ว
ถ้าทาลงไปแล้วโซร่าตาย จะถือว่าหนูเป็นฆาตกรไหมนะ
รู้สึกผิดไปก็เท่านั้น ไม่ทำก็จะถูกฆ่าซะเอง ก็คนอ่อนแอต้องยอมจำนนต่อผู้แข็งแกร่งนี่นะ
หนูจุ่มมือลงไปในครกแล้วเอาไปป้ายตามบาดแผลของโซร่า
โซร่าทำจมูกฟุดฟิด ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรังเกียจ
หนูจึงโน้มตัวไปกระซิบที่หู
"ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนต่อเลย มันจะสบายกว่านะ ถ้าหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย"
ในขณะที่หนูทายา โซร่าก็ร้องไห้ออกมาตลอด เธอร้องไห้กับชีวิตที่น่าสมเพชของตัวเอง
หลังทาเสร็จหนูก็นั่งกอดเข่าก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้อง แต่คอยแอบชำเลืองมองทุกสิ่งและฟังทุกอย่างที่พวกนั้นคุยกัน
แผลของโซร่าไม่ได้ถูกรักษาสักนิด แค่เลือดไหลน้อยลงนิดเดียว
"เฮ้ย นั่งว่างอะไรอยู่วะ เอานี่ไปเช็ดให้สะอาดซะ"
พวกมันคนนึงเดินยื่นไหที่มีลวดลายสวยงาม ตกแต่งด้วยพลอยเม็ดใหญ่ตรงกลางกับผ้าสะอาดอีกหนึ่งผืน
หนูจึงยกมือขึ้นทั้งสองข้าง พลางเหล่ตามองไปที่ครกกับคนที่ฉี่ใส่ลงไป
"อีไร้ค่าเอ๊ย!"
มันรีบเก็บไหกับผ้าแล้วเดินหนีไปทันที
จากนั้นไม่ว่าใครจะมาสั่งให้หนูทำอะไร หนูก็ใช้มุกเดิม จนไม่มีใครกล้าใช้หนูอีก
กลายเป็นคนที่ฉี่ใส่ครกโดนมองแรงจากพวกเดียวกันเองไปแทน
ส่วนมันก็มองมาที่หนูอย่างโกรธแค้น
ตัวต้นเรื่องก็เป็นตัวเองแท้ๆ แต่กลับโกรธหนูซะอย่างนั้น
ด้านโซร่าใบหน้าเธอบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน ร่างกายเริ่มสั่นเทาทั้งที่อากาศในนี้อบอุ่น
โซร่ายื่นมือขวามาให้หนูด้วยแววตาเศร้าหมอง เธอคงกลัวที่จะตายไปอย่างโดดเดี่ยว
หนูจึงเช็ดมือกับเสื้อตัวเองแล้วกุมมือเธอไว้แน่น เหมือนที่ทำกับพี่เทียร่าตอนเธอฝันร้ายบ่อยๆ
ตอนนี้ พี่เทียร่าจะเครียดจนเผลอทำร้ายตัวเองอีกไหมนะ เป็นห่วงจัง
ส่วนพี่คาลิก้าน่าจะกลับมาแล้ว ตอนนี้คงตามหาหนูให้ทั่วแล้วมั้ง
อยากกลับบ้านจัง
ตอนนั้นมือโซร่ากระตุกแรงขึ้น หนูจึงก้มลงไปกระซิบปลอบเธอ
"ไม่ต้องห่วงนะ เอลด้าจะอยู่ด้วยตลอด หลับให้สบายเถอะนะ"
ปลอบด้วยคำพูดเดียวกับที่บอกพี่เทียร่าบ่อยๆ
ไม่นานมือของโซร่าก็หยุดสั่นและค่อยๆ ไหลออกจากมือหนู ตกลงไปบนพื้น


วานิว นักผจญภัย [แรงค์ D] สมาชิกหน่วยหาตัวพี่น้องตระกูลเนฮิวของโรจา
ปัจจุบัน เปลี่ยนภารกิจเป็นหยุดโรจาไม่ให้ทำร้ายน้องสาวแขกของท่านไจเกีย
พวกเราวิ่งเต็มฝีเท้าไม่มีหยุด โดยให้ทั้งนักสะกดรอย ซัมมอนเนอร์และนักเวทที่คุณบีบีส่งมาช่วย ค้นหาโรจากันอย่างสุดความสามารถ
นักสะกดรอยใช้สกิลมองหาร่องรอย แต่ถ้าร่องรอยถูกคนอื่นแทนที่ เช่น รอยเท้าถูกคนอื่นเดินทับ สกิลของเขาจะตรวจหาไม่พบเพราะยังระดับต่ำ
ซัมมอนเนอร์ สร้างนกขึ้นไปบนฟ้าแล้วใช้สกิลแชร์การรับรู้กับดวงตาของนกเพื่อมองหาจากบนฟ้า
นักเวทใช้เวทตรวจจับ แต่เพราะแรงค์ต่ำ จึงตรวจจับได้ไม่กว้างและข้อมูลที่ได้ก็ไม่ละเอียด แถมพลังเวทน้อยเลยนานๆ ใช้ได้สักครั้ง
คนที่พอจะหวังได้จึงมีแค่ซัมมอนของทีมเรา
เพราะไอสองกิลด์ที่ตามมาติดๆ ก็ดันไม่มีพวกสายค้นหาสักตัว
"ทำไมยังหาไม่เจออีก!"
ฉันตะคอกด้วยความหงุดหงิดใส่ซัมมอนเนอร์
"ก็มันไม่ใช่หมาจะได้ตามกลิ่นถูก! แล้วผมก็แชร์การมองเห็นกับมันตลอดนะ! นี่มองจนตาแทบบอดแล้วมั้ง!"
"แกจะเอาตาบอดหรือถูกท่านไจเกียฆ่าดีล่ะ!"
"อึก! รู้แล้วน่า!"
โธ่เว้ย เจ้าซัมมอนก็ดันระดับต่ำเลยอัญเชิญได้แค่นกตัวเล็ก บินก็ไม่เร็ว แถมบางทียังตาถั่ว
คุณโรจาก็ไปอยู่ไหนวะ ฉันยังไม่อยากหัวขาดเพราะคุณนะโว้ย
ขอร้องล่ะค่ะ ท่านเทพธิดา อย่าให้คุณโรจาทำร้ายน้องสาวแขกของท่านไจเกียทีนะคะ
"เจอแล้ว! เห็นแล้ว!"
"แล้วเห็นเด็กด้วยไหม! คุณโรจาทำร้ายหรือยัง!"
"เห็นสองคน! ดูปกติดีทั้งคู่!"
"มีเด็กคนอื่นอีกหรือเปล่า!"
"ไม่มีนะ!"
"แล้วคุณโรจามีคราบเลือดเปื้อนมั้ย!"
"อืม... คิดว่าไม่มีนะ!"
ฉันจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ฝีเท้าหนักที่วิ่งหาไม่หยุดเริ่มเบาลงและความตึงเครียดที่ผ่านมาค่อยๆ หายไป
อย่างน้อยก็ยังไม่ได้ทำอะไร รักษาหัวได้แล้วโว้ยยย
แต่ก็ยังวางใจไม่ได้
"นำไปเร็ว! ก่อนคุณโรจาจะเจอ!"
"เดี๋ยวสั่งให้มันบินต่ำ! ตามนกไปเลย!"
"ไป! ไป! ไป!"
หลังวิ่งไปได้สักพักซัมมอนที่สังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงรายงานออกมา
"เหมือนคุณโรจาจะเข้าไปในบ้าน"
"เร็วเลย! เร็วเลย! สั่งนกบินไปขวางเลยสิวะ!"
"เออ! เออ! เออ!"
ขอแค่จับตัวเฉยๆ เถอะ อย่าทำร้ายเธอเชียวนะคุณโรจา
"ฉิบหาย! ภาพตัด!"
"เกิดอะไรขึ้น!"
"นักธนูในทีมคุณโรจาอะดิ! มันยิงใส่นกข้า!"
"จะยิงทำซากอะไรวะ! ไอ้เวรเอ๊ย! เร็ว! ต้องรีบแล้ว! ไม่อยากตายกันก็รีบไปหยุดคุณโรจาไว้!"
ใช้เวลาสักพักเราจึงถึงบ้านที่คุณโรจาเดินเข้าไป
ในบ้านมีศพชายรุ่นลุงสองคน
"เกิดการต่อสู้ขึ้น! เราจะเน้นไปที่การหาและหยุดคุณโรจากับคุ้มครองเด็กผู้หญิงทุกคนที่เจอในนั้น!"
หลังทุกคนขานรับ ฉันก็รีบวิ่งนำเข้าไป
เพราะไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้เลย ใจฉันจึงเริ่มหนักอึ้ง
คุณโรจามีนิสัยชอบชำแหละทุกครั้งหลังเกิดการต่อสู้
เจ้าตัวอาจไม่รู้แต่ทุกครั้งหลังต่อสู้ คุณโรจามักจะจับมีดมาถือเล่นพร้อมกับมองไปที่ซากศพ
พวกเราเจอทีมคุณโรจากำลังเลือกและขนสมบัติกันอยู่ พอถามว่าคุณโรจาอยู่ไหนก็ได้ความว่าอยู่ห้องด้านในสุดและพูดติดตลกกันว่า
"คงสนุกกับการชำแหละอยู่นั่นแหละครับ ฮ่าๆๆๆ"
"!!?"
ทุกคนในทีมฉันรีบวิ่งไม่คิดชีวิตไปที่ห้องด้านในสุด
และภาพตรงหน้าก็บอกพวกเราว่า พวกเรามาไม่ทัน
เขี้ยวข้างนึงของเด็กผู้หญิงคนนั้นถูกเลาะออกมาแล้วและแก้มอีกข้างก็กำลังถูกผ่าเปิด
"หยุดเดี๋ยวนี้นะคะคุณโรจา!"
"หยุดก่อนครับ!"
"ไม่ได้นะครับคุณโรจา!"
"หยุดก่อน! หยุดก่อน!"
"ไปรักษาเธอเร็ว!"
"ไปพาคุณโรจาออกมา!"
"หยุดเขาไว้! จับออกมาเลย!"
ทุกคนต่างพุ่งเข้าไปแยกคุณโรจาออกมา ส่วนฉันก็ถูกตะโกนสั่งให้รีบรักษา
"รู้อยู่แล้วโว้ย! ไม่ต้องมาสั่ง! ฮีล! รักษาสถานะผิดปกติ! ฟื้นฟูกำลังกาย! บัฟเพิ่มความแข็งแกร่ง! ฮีล! ฮีล! ฮีล! ฮีล!"
แค่ใช้เวทยังไม่พอฉันยังเอาขวดยารักษาทุกแขนงที่มี เทราดใส่ทั่วร่างเธอแบบไม่คิดเสียดาย
แล้วระดมใช้เวทเท่าที่มีและเท่าที่คิดได้ใส่เด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง จนพลังเวทหมดน็อกสลบกลางอากาศ
แต่เพราะมีคนช่วยพยุงและจับฉันกรอกยาฟื้นฟูพลังเวท จึงได้สติกลับมา
ฉันรีบใช้เวทซ้ำแบบไม่คิดจนสลบไปอีกหลายรอบ จนกระทั่งขวดยาเติมพลังเวทหมด ฉันถึงหยุด
เลือดหยุดไหลไปแล้วก็จริง แต่แผลเนี่ยสิค่อนข้างเละเลย เพราะไม่มีเครื่องมือชำแหละเหรอ
นี่มันหนักมือเกินไปแล้ว เล่นเอาเนื้อหายจนเห็นฟันทั้งปาก ฟันเขี้ยวกับฟันซี่รอบๆ ด้านซ้ายก็ถูกงัดออกไปแล้ว
ตอนนี้เธอสลบไปเพราะอาการบาดเจ็บรุนแรงกับเสียเลือด
ฉันดึงเด็กสาวเข้ามากอด
"ขอโทษนะ พี่ผิดเองที่มาช้าไป"
โธ่เว้ย! ได้แต่หวังว่าท่านไจเกียจะเล่นงานแค่คุณโรจา
ต้องเป็นอย่างงั้นแน่ เพราะเรามาช่วย ไม่ได้ทำร้ายเธอเลย
"รีบพาเธอกลับกิลด์! ส่วนคุณโรจาจับไปส่งท่านไจเกีย! ฉันจะอธิบายเรื่องทุกอย่างเอง!"
คุณโรจาเก็บอาวุธและยืนนิ่งไม่ขัดขืน
แต่ตอนนั้นเองที่มีเสียงประกาศดังก้องไปทั่วทั้งอาณาจักร
----- <นี่คือเสียงประกาศจากสำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก> -----
----- <ทางเราได้รับอนุญาติจากท่านราชาเรฟเว่น สไตรค์ ผู้ปกครองสูงสุดของอาณาจักรทาเทนทาย> -----
----- <จึงขอประกาศสภาวะฉุกเฉิน! ย้ำอีกครั้ง! ประกาศสภาวะฉุกเฉิน!> -----
ทุกคนอยู่ในอาการตื่นตระหนกและฟังเสียงประกาศหลังจากนั้นอย่างตั้งใจ
เนื้อหาที่ได้ฟังทำเอาสีหน้าทุกคนเครียดถึงขั้นสุด ยกเว้นแค่คุณโรจาที่ฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ
เมื่อเห็นภาพนั้น ลางสังหรณ์ของฉันกรีดร้องในใจว่า ให้รีบหนี
*****
โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
หลังจากได้ฟังลูกทีมที่วานิวพามาเรื่องท่านไจเกียเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจ จากเอาเขี้ยวเป็นหาตัวและคุ้มครองดูแลเด็กนี่กลับกิลด์
ผมก็รีบแสร้งยอมแพ้และปล่อยให้พวกมันจับ
ก่อนเจอบุย ผมดันพลาดที่ไม่คิดว่าสถานการณ์ที่คนในสลัมไล่จับเด็กมันแปลก
เพราะปกติสลัมมันก็เป็นซะแบบนี้ เจออาชญากรรมได้ทุกรูปแบบและแทบจะตลอดเวลา
ความเฉียบคมในการวิเคราะห์ทื่อไปจริงๆ แฮะ คงเพราะแอบซ่อนตัวมานาน กิลด์ของไจเกียทำให้ผมปลอดภัยเกินไปจนสัญชาตญาณเก่ามันจางลง
เอาเป็นตอนเดินทางกลับกิลด์ค่อยอาศัยจังหวะที่พวกมันเผลอหลบหนีไปแล้วกัน
เพราะยังไม่อยากเปิดเผยตัวตนตอนนี้น่ะสิ
ตอนที่กำลังตัดสินใจว่าจะหนีไปที่อาณาจักรไหนดี
ตอนนั้นเองที่สำนักงานประกาศไปทั่วอาณาจักรเรื่องดันเจี้ยนแตกในสลัม
ผมแทบจะฉีกยิ้มกว้างเลยทีเดียว เพราะได้ข้ออ้างไปอธิบายไจเกียได้แล้ว
งั้นก็ทำลายหลักฐานทิ้งให้หมด ฮ่าๆๆๆ
ผมสะบัดมือและผลักคนที่ทั้งสองคนที่จับแขนผมออก แล้วใช้สกิลลอบเร้นหายตัวไปต่อหน้าทุกคนในทันที
ผมไม่เคยบอกใครว่ามีอาชีพนักลอบสังหาร ก่อนเข้ากิลด์ต้องไปประเมินแรงค์ก็จริง แต่ผมจ่ายใต้โต๊ะให้พนักงาน
ตอนประเมินพนักงานจึงเอาข้อมูลของคนอื่นมาแสดงแทน กลายเป็น [แรงค์ C] ไร้อาชีพ
แล้วตามไปฆ่าปิดปากมันทิ้งโดยทำให้คนคิดว่าตายด้วยโรคประจำตัว
ในเมื่อไม่มีใครรู้ความสามารถที่แท้จริงของผม พวกมันก็จะรับมือไม่ถูกและลนลานกันแบบนี้
"หะ หายไปแล้ว!"
"เอ๊ะ! เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย!"
"ทำได้ไง! เขามีสกิลประเภทหายตัวเหรอ!"
"โรจาเนี่ยนะหายตัวได้!"
"เกิดอะไรขึ้น!"
"มีไส้ศึกเหรอ!"
"ใครเห็นโรจาบ้าง!"
"เขาไม่มีอาชีพนี่!"
"ใครใช้เวทพรางตาใส่เขาหรือเปล่า! แสดงตัวออกมา!"
"หาเขาเร็ว! ก่อนเขาหนีไป!"
"หรือว่า! อ่อก!"
ผมแทงมีดใส่ลำคอคนที่เริ่มรู้ตัวคนแรกสุดว่าผมมีอาชีพสายนี้
แทงเสร็จก็ปล่อยมือจากมีดเพื่อไม่ให้เลือดไหลมาอาบมือจนเปิดเผยตัวตน
แล้วหยิบดาบของอีกคนไล่ฆ่านักเวท นักธนูแล้วก็ซัมมอนทิ้งเป็นพวกแรกเพราะพวกมันมีสกิลค้นหากับตรวจจับ
โชคดีที่มันใช้ยารักษากับนังเด็กนั่นไปหมดแล้ว พอเล่นงานฮีลเลอร์ต่อพวกมันก็หมดโอกาสรอดชีวิต
ผมเข้าไปแทงคอวานิวจนทะลุแล้วรีบออกจากห้องทันที
ปล่อยให้พวกมันสับสนโกลาหล ระวังตัวคิดว่าผมยังอยู่ในนั้นต่อไป
ต้องไม่มีใครได้ออกไปจากที่นี่ พวกมันทุกตัวต้องตาย
ผมจะได้อ้างได้เต็มปากว่าพวกมันหนีคลื่นมอนสเตอร์กันไม่ทัน
ผมคว้าอาวุธบนพื้น ตรงดิ่งไปที่ปากทางเข้า ดึงประตูปิดลงมาแล้วเสียบอาวุธขัดมันเอาไว้
โรงฆ่าสัตว์เปิดบริการแล้ว!
จากนั้นก็เริ่มทำการสังหารหมู่ ไล่จากพวกที่อยู่ใกล้ประตูมากที่สุด แล้วเน้นไปที่นักเวทหรือคนที่ดูจะมีสกิลวงกว้าง
คนจากกิลด์อื่นก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น แต่ผมแอบปั่นหัวพูดว่า
"ฆ่าพวกมันให้หมด! สมบัติต้องเป็นของกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] เท่านั้น!"
พอพวกที่อยู่ในห้องในสุดออกมาตามล่าผม มันจึงดูสมเหตุสมผลไป
ยิ่งผมลอบฆ่าพวกแนวหลังของมันทิ้ง ทั้งสองกิลด์จึงหันมาโจมตีคนของกิลด์ผมเพื่อตอบโต้กลับ
ส่วนคนที่จะพยายามอธิบายว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ศัตรูมีแค่ผมคนเดียว ผมก็ลอบไปเชือดมันทิ้งทันที
ทางเดินกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ผมทั้งวิ่งทั้งกระโดดไต่กำแพงไปมาเสียงเงียบโดยที่พวกมันไม่รู้ตัวตน หยิบอาวุธบนพื้นขึ้นมาปา เชือดหรือแทงไปที่จุดตาย
ถ้าตัวไหนที่ยังไม่แน่ใจว่าจะตายในทีเดียว ผมก็จะเน้นไปที่การเฉือนข้อเท้าให้ล้มหรือเฉือนมือข้างที่ถืออาวุธ
และเพราะไม่มีใครรู้อาชีพกับสกิลของผม บวกกับการฆ่าพวกที่ดูฉลาดก่อนมันจะวิเคราะห์ผมออก พวกมันจึงรับมือกันไม่ถูก
กว่าพวกมันจะรู้ว่าศัตรูมีแค่คนเดียว ก็เสียหายหนักกันไปแล้ว
สกิลลอบเร้น ทำให้ตัวตนและเสียงของผมหายไป ถึงพวกมันจะเริ่มรู้ตัวและเตรียมสู้กลับ แต่ถ้ามองไม่เห็นเป้าหมายและยังไม่มีวิธีหาตัวผม พวกมันก็เป็นได้แค่เป้านิ่ง
สกิลลอบโจมตี ทำให้โจมตีได้รุนแรงขึ้นหากเป้าหมายไม่รู้ตัวว่าจะโดนโมตี พวกมันจึงตายในการโจมตีแค่ทีเดียว
ยิ่งมี สกิลโจมตีจุดตาย ทำให้รู้ว่าเป้าหมายมีจุดตายตรงไหนบ้างและทำให้สามารถโจมตีจุดตายที่เล็งไว้ได้อย่างแม่นยำ
ศพแล้วศพเล่าล้มลงราวกับใบไม้ร่วง
แม้แต่แทงค์เกราะหนาที่สวมชุดเกราะปิดทุกส่วนของร่างกายก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม
เพราะผมมีสกิลสุดพิเศษอีกสกิล สกิลไพ่ตายที่จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด
และผมก็ไม่บอกคุณหรอกนะ
ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!


วานิว นักผจญภัย [แรงค์ D]
การแทงคอของโรจารุนแรงมากจนฉันตายในทันที
แต่หลังจากเพื่อนดึงมีดออกจากคอให้ ฉันก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
แลกกับสร้อยคอแทนตัวที่เป็นมรดกตกทอดจากย่าของฉันพังไปแทน
ฉันรีบลุกขึ้นแล้วใช้เวทฮีลใส่คนที่โดนเล่นงานแต่ยังไม่ตาย
สถานการณ์โดยรวมคือวิกฤตมาก นี่มันถนัดสู้กับคนขนาดนี้เลยเหรอ
ถ้าหายตัวได้ก็ไม่ใช่ประเภทนักสู้แล้ว นี่มันสายนักฆ่าชัดๆ
"รวมตัวแล้วปกป้องเด็กคนนี้ออกไป! ขอแค่สักคนไปรายงานท่านไจเกียได้! โรจามันจบเห่แน่!"
เท่าที่ดูโรจามันฆ่าพวกที่สามารถค้นหาตัวมันได้ก่อนใคร จากนั้นก็เล่นสายซัพกับฮีลเลอร์อย่างฉันต่อ
นอกห้องตรงทางเดินเริ่มมีเสียงโหวกเหวกกับเสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่หยุด
"กวาดอาวุธรอบตัวไปเลย! ยังไงก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน!"
ฉันอุ้มเอลด้าขึ้นมา โดยมีเพื่อนล้อมรอบคุ้มครองอยู่ตรงกลาง
แต่ตอนที่พวกเราออกไป อีกสองกิลด์กลับเริ่มโจมตีใส่เรา
เพื่อนในทีมพยายามจะอธิบายแต่กลับถูกฆ่าทิ้งต่อหน้าต่อตา
แล้วรายต่อไปก็เป็นฉัน แต่เพราะทุกคนเข้ามารุมกอดฉันไว้ ฉันจึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
คนที่รับเคราะห์แทนฉัน ตายแทบจะในทันที จึงใช้ฮีลรักษาไม่ได้
สถานการณ์วุ่นวายไปหมด จนเดินหน้าต่อไม่ได้
ฉันจึงยื่นมือออกไปฮีลคนของสองกิลด์ที่บาดเจ็บแล้วให้อีกคนตะโกนอธิบาย
กว่าจะเชื่อใจและกว่าจะรู้ตัว คนที่ยังรอดเมื่อสักครู่ก็ตายกันไปเกือบครึ่ง
"มันอยู่ไหนวะ!"
"ออกมาสิวะไอ้ขี้ขลาด!"
"อ้ากกกกกกกก!"
"ท่านเอโตสจะมาจัดการแกแน่!"
"รักษาที! รักษาข้าที!"
"แกไม่ได้ตายดีแน่!"
"รีบออกไปกัน คลื่นมอนสเตอร์จะมาแล้วนะ!"
"ไม่มีใครมีสกิลตรวจจับมันเลยเหรอวะ!"
"ท่านอิสทัฟไม่ปล่อยแกแน่!"
"มันคิดจะฆ่าพวกเราทั้งหมด!"
"โจมตีซะ! อย่าหยุดมือ! มันจะได้เข้าใกล้ไม่ได้!"
"สำนักงานจะส่งคนมาจับแก!"
"ไม่นะ! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยยยย!"
"แทงค์มันยังฆ่าได้! สกิลอะไรวะเนี่ย!"
"ทุกคนฟังก่อน! มารวมตัวกันแล้วฝ่าออกไป! มันฆ่าพวกเราพร้อมกันทีเดียวไม่ได้!"
ทุกคนที่เห็นด้วยกับฉันรีบวิ่งเข้ามาร่วมกลุ่มกันเพื่อเตรียมฝ่าออกไป
มีบางส่วนทีสติแตกวิ่งไปที่ทางออก แต่ก็ถูกสังหารทิ้งในพริบตา
เพราะมีคนยกโล่บังหัวฉันไว้ให้ ฉันจึงรอดจากอาวุธที่ปาใส่ตอนมันเล่นทีเผลอ
หลังจากรวมตัวแล้ววิ่งไปข้างหน้าพร้อมกัน โรจาก็เปลี่ยนไปโจมตีที่ขา
เล็งให้พวกเราสะดุดล้มและหยุดชะงัก แต่เพราะฉันยังไม่ตายจึงฮีลคนเจ็บได้เรื่อยๆ
แต่ปัญหาคือพลังเวทใกล้หมด
โรจามันก็เหมือนรู้ พอเข้ามาฆ่าไม่ได้ มันก็เล่นเกมตอดให้ฉันรักษาไม่หยุด
ถ้าหยุดรักษาแล้วทิ้งใครไว้กลุ่มเราอาจแตกได้ทันที
พอเริ่มปกป้องขา ส่วนบนก็เปิดโล่ง คนที่ไม่ทันระวังก็จะตายจากการโจมตีในทีเดียว
วนลูปซ้ำไปมา ในที่สุดพลังเวทของฉันก็หมด
แต่เราก็มาได้เกินครึ่งทาง ยังไงก็ต้องเสี่ยงแล้ว
"ไปเลย! วิ่งฝ่ากันไปเลย!"
ทุกคนกระจายตัวออก ยกเว้นคนในทีมที่ยังล้อมฉันไว้อยู่เพื่อปกป้องเด็กกับฮีลเลอร์คนสุดท้ายอย่างฉัน
แต่ตอนนั้นเอง
บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ!
บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ!
บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ! บล๊อบ!
ฝูงสไลม์จำนวนนับไม่ถ้วนทะลักออกมาขวางทางเราไว้
สีดำแบบนี้แสดงว่าวิวัฒนาการไปแล้ว
นี่มัน สไลม์เชื้อโรค
"ใครกระโดดข้ามไหว! กระโดดเดี๋ยวนี้เลย! ก่อนมันจะคลานไปทั่ว!"
แทงค์บางคนยอมถอดเกราะ บางคนก็ทิ้งอาวุธเพื่อจะได้ตัวเบาขึ้น
"ใครสามารถอุ้มเธอแล้วกระโดดข้ามไหว! พาเธอไปด้วยที!"
"ส่งมาให้ผม!"
ฉันรีบส่งเด็กให้คนนึงในทีมรับไป
พวกที่กระโดดไหวก็กระโดดข้ามฝูงสไลม์เชื้อโรคไปทันที
ส่วนคนที่ข้ามไม่ไหวได้แต่ใช้อาวุธกวัดแกว่งไล่ให้มันไปข้างหน้าไม่ก็ต้อนเข้าห้อง
"อ้ากกกกก!"
"อ่อก!"
"สารเล…!"
"ยะ อย่านะ!"
แต่คนที่กระโดดข้ามไหวกับถูกโรจาดักรอฆ่าทิ้งกลางอากาศ
บางคนกระโดดได้แค่ครึ่งทาง ดาบก็ปักเข้าที่ท้อง
ส่วนคนที่อุ้มเด็ก เท้าแตะพื้นแล้ว แต่ก็โดนปาดคอในทันที
โรจายกเลิกหายตัวแล้วคว้าเด็กสาวมาอุ้มไว้ข้างตัว
"ไอ้โรจา! ไอ้สารเลว!"
"ขอบใจที่เอามาส่งให้!"
แล้วมันก็จากไปพร้อมกับเด็กสาว
"แกจะต้องถูกท่านไจเกียฆ่าแน่! เทพธิดาจะสาปส่งชีวิตแกไม่ให้ตายดี!"
"วานิว! ทำไงดี!"
"ฉะ ฉัน... ฉันไม่รู้แล้ว..."
ถ้ามีนักเวทไฟสักคนก็ยังมีหวัง เวทชำระล้างฉันก็ใช้ไม่เป็น
มีหลายคนสติแตกวิ่งฝ่าออกไป แต่ก็ถูกฝูงสไลม์รุมกินอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่น่ากลัวของสไลม์พันธุ์นี้ คือ หากมันรวมตัวกันเพื่อวิวัฒนาการอีกครั้ง มันจะกลายเป็นสไลม์พาหะ
สไลม์พาหะจะปล่อยละอองเชื้อโรคกระจายไปในอากาศ
ไม่ว่าจะสัมผัสหรือหายใจเข้าไป ไม่ถึงชั่วโมงอาการป่วยสารพัดจะเล่นงานจนคนป่วยล้มทั้งยืน
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาแล้วแต่สุขภาพร่างกาย คนป่วยก็จะตายแล้วกลายเป็นรังเพาะตัวอ่อนของพวกมัน
ตัวจะพองขยายถึงขีดสุด หลังร่างระเบิดออกสไลม์เชื้อโรคเกิดใหม่จำนวนมากก็จะกระจายความฉิบหายไปทั่ว
"ระ รีบถอย! ไปที่ห้องด้านในสุด! เราจะยันมันไว้จนกว่าความช่วยเหลือจะมาถึง!"
*****
โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครรอด ผมจึงยังอยู่ดูให้เห็นกับตาจนถึงที่สุด
สไลม์เริ่มแพร่กระจายไปทั่ว ทั้งผมและฝั่งนั้นต่างถอยหลังกันไปเรื่อยๆ
แทงค์บางคนที่คิดว่าตัวเองไหววิ่งฝ่าเข้ามา แต่ส่วนใหญ่ไปได้ไม่เกินครึ่งทางก็โดนรุมกินจนตาย
สไลม์มันคลานเข้าช่องว่างเล็กๆ ของชุดเกราะได้ พวกนักผจญภัยแรงค์ต่ำมันก็โง่กันแบบนี้แหละ
ส่วนพวกที่ฝืนไหวใกล้จะหลุดรอดแล้ว ก็เจอผมถีบยันมันหงายหลังล้มไป
เสียงกรีดร้องโหยหวนจากการถูกย่อยสลายทั้งเป็นดังก้องไปทั้งชั้นใต้ดิน
ผมถอยหลังจนเกือบจะถึงทางขึ้น เพราะมีมุมบังจึงมองไม่เห็นพวกมันอีก
เลยเดินขึ้นไปดึงอาวุธที่ขัดประตูไว้ออก แล้วเดินขึ้นไปวางเด็กไว้บนพื้น
เพื่อความชัวร์ ผมจับมือมันวางแบกับพื้นแล้วปักมีดลงไปจนสุดด้าม
แล้วใช้สกิลลอบเร้นกลับลงไปอีกครั้ง
ผมหยิบมีดส่วนตัวที่สั่งทำเฉพาะสองเล่มขึ้นมาแล้วกระโดดวิ่งไปตามกำแพง
พอความเร็วตกและจะหล่นลงไป ผมก็ปักมีดทั้งสองเล่มที่ผนังแล้วขึ้นไปนั่งเหยียบบนมีด
ทางเดินไม่มีใครอยู่ ทุกคนต่างหนีเข้าห้อง ปิดประตูและยันพวกสไลม์กันสุดชีวิต
ต้องขอบใจความโง่ของพวก [แมวราตรี] ที่ไม่กำจัดสไลม์พวกนั้นทิ้งไป
ที่เขาออกกฎไม่ให้ประชาชนใช้งาน ก็เพราะอาจมีพวกสะเพร่าหรือไม่มีความรู้เลี้ยงจนมันเป็นแบบนี้นี่แหละ
พวกสลัมนี่มันแหกกฎจนฉิบหายกันดีจริงๆ ฮ่าๆๆๆ
ผมลงจากมีด กระชากมันออกจากผนังแล้ววิ่งต่อไปจนสุดทาง พวกห้องตามรายทางยื้อไว้ได้ไม่นานก็พัง
แต่ห้องด้านในสุดเนี่ยสิ พวกสัมภาระน่าจะเยอะ พวกนั้นเอาทั้งชั้นวางของ สมบัติ รวมถึงชุดเกราะของตัวเองมากองขวางทางเอาไว้
ถ้าเป็นแบบนี้สไลม์ก็จะตื๊ออยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ พวกมอนสเตอร์จากดันเจี้ยนแตกถึงจะลงมาที่นี่ก็คงถอยหนี
เพราะสไลม์เชื้อโรค เป็นมอนสเตอร์ไม่กี่ประเภทที่มอนสเตอร์หรืออสูรไม่ค่อยอยากยุ่งด้วย
ถ้ามันยันไว้อยู่จนความช่วยเหลือมาถึง
งั้นพวกมันก็มีสิทธิรอด
ผมเรียกใช้สกิลพิเศษ แล้วพุ่งตัวออกไปตวัดมีดใส่ประตูและสิ่งของที่ขวางกั้นไว้แล้วกระโดดกลับมานั่งเหยียบบนมีด
ของที่ขวางมันเยอะเลยฟันพังไม่หมดในทีเดียว
ผมทำซ้ำอีกสี่ห้ารอบ ของที่ขวางไว้จึงพังหมด
"มันเข้ามาแล้วววว!"
"อย่าเข้ามานะ!"
"อ้ากกกกกก! ช่วยด้วยยยยย!"
"มันจะกินฉันแล้วววว!"
"ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยยย!"
"ท่านเทพธิดา! ได้โปรดคุ้มครองลูกด้วย!"
และคนสุดท้าย ใบหน้าที่แสนสิ้นหวังของวานิว
"ฉันยัง... ไม่อยากตาย..."
วานิวร้องไห้คร่ำครวญปานจะขาดใจตาย
จากนั้นทุกคนในห้องก็ถูกสไลม์เชื้อโรคที่หิวโหยเข้ากลืนกิน
วานิวดูจะโชคร้ายสุดเพราะได้รับเลือกจากพวกมัน
พวกมันจับวานิวกดไว้ หลังแดกทุกคนในห้องจนหมดมันก็มารวมตัวกันที่วานิว
สไลม์ทุกตัวผสานร่างเข้าด้วยกันเป็นก้อนของเหลวสีดำข้นคลั่กขนาดใหญ่ ส่งกลิ่นชวนอาเจียน
แล้วค่อยๆ แทรกซีมเข้าไปในตัววานิวจากทุกรูทวาร
ลูกตาของเธอถูกดันกลับไปในกะโหลก รูจมูกกับหูฉีกขาดจากการฝืนแทรกตัวเข้าไป
ร่างของวานิวเริ่มพองขยายใหญ่
ผมรีบออกจากห้องแล้วตรงไปที่ทางออกทันที
ก่อนจะปิดประตูผมก็ได้ยินเสียงดัง
โพละ!
เสียงซึ่งแสดงว่าสไลม์เชื้อโรควิวัฒนาการเป็น สไลม์พาหะ ไปแล้ว
เก็บกวาดหลักฐานเรียบร้อย
งั้นก็เหลืองานสุดท้าย
ผมมองไปที่พื้น ตรงที่นังเด็กนั่นเคยนอนสลบอยู่
แต่ตอนนี้มันเหลือแค่กองเลือดของมัน ชักจะเบื่อเกมไล่จับหนูแล้วสิ
"เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้ง แล้วเอาแต่หัวไปถามพี่แกซะเลย"


โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
"การเจรจาแบบผู้แพ้ขอยอมจำนนจะเกิดขึ้น เมื่อฝ่ายแพ้มีสิ่งที่ฝ่ายชนะต้องการ และฝ่ายชนะไม่อยากเสียเวลาหรือสูญเสียไปมากกว่านี้ เลยยอมรับข้อเสนอเพื่อจบข้อพิพาท"
"ใช่แล้วค่ะ ฉันต้องขอโทษด้วยที่เอาของมีค่าของท่านมา ฉันจะส่งสิ่งนั้นคืนให้พร้อมกับเงินค่าเสียเวลาให้ท่านและจะยอมกราบขอขมาด้วยค่ะ"
"แต่การเจรจาจะไม่เกิดขึ้น ถ้าฝ่ายแพ้ไม่รู้ว่าฝ่ายชนะต้องการอะไร"
"ถ้าท่านช่วยกรุณาบอกให้คนโง่คนนี้ได้รับทราบจะเป็นพระคุณมากเลยค่ะ"
"เธอรู้จักคำว่าตัวประกันไหม"
พีโวด้าทำหน้างงเมื่อผมถามคำถามนี้ออกไป
"เอ่อ... รู้จักค่ะ???"
"ถ้าของสิ่งนั้นสำคัญกับผู้ชนะ ผู้แพ้จะทำยังไงกับมันเมื่อจนตรอกแบบนี้"
"...!?"
แล้วพีโวด้าก็รู้ความหมายที่ผมสื่อ
"อย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นฉันจะสั่งให้ทำลายมันทิ้ง!"
"หวังว่าจะทำลายทันก่อนโดนพวกผมฆ่านะ"
"สารเลวเอ๊ย!"
ถ้าเป็นสิ่งของก็อาจยอมเจรจาอยู่หรอก แต่สิ่งที่ผมอยากได้คือตัวคน
ถ้ามันรู้แล้วเอามาขู่เดี๋ยวเรื่องจะยุ่งอีก เลยต้องทำให้มันคิดไปเองว่าสิ่งที่ผมอยากได้คือสิ่งของ
ตามจริงจะปล่อยให้ตายไปแล้วเลาะออกมาทีหลังได้ก็เถอะ
แต่ถ้าเลือกได้ ผมขอเลือกเลาะแบบสดๆ ดีกว่า
ระหว่างแล่ซากศพเย็นชืดกับสิ่งมีชีวิตเป็นๆ ที่เลือดยังไหลเวียนอยู่ อย่างหลังจะได้วัตถุดิบที่ดีกว่า
คงเพราะผมเป็นคนประณีตกับงานแล่มาก... ล่ะมั้ง
พีโวด้าที่จนตรอกสุดๆ งอกเล็บยาวเท่านิ้วชี้เตรียมพร้อมสู้
"ลุยเลย! ยังไงพวกมันก็ไม่ไว้ชีวิต!"
"ไว้สิ ถ้าหัวหน้าพวกแกตายเมื่อไหร่ ผมจะปล่อยทุกคนออกทันที เพราะสิ่งที่ผมอยากได้อีกอย่างคือชีวิตของนังนี่แหละ"
พวกลูกน้องของพีโวด้าที่กำลังฮึกเหิมถูกผมปั่นหัวจนลังเลไม่กล้ายกอาวุธของตัวเองขึ้น
"โง่หรือไง! มันปั่นหัวพวกแกเล่นอยู่! มันก็พูดอยู่ว่าเป็นสิ่งของ!"
"ใช่ สิ่งของผมก็ต้องการ แต่ตัวการที่ขโมยมันมาผมก็อยากเอาคืน"
"หุบปากนะ! ไอตอแหล! มันคิดจะให้พวกเราฆ่ากันเอง!"
แต่ก็ไม่มีลูกน้องคนไหนขยับ
"พวกแกจะทรยศฉันเหรอวะ! ฉันที่อุตส่าห์มีเมตตารับพวกแกมาทำงาน! สำนึกซะบ้าง! ถ้าไม่ได้ฉันช่วย พวกแกได้นอนตายข้างถนนเหมือนกับขยะไปนานแล้ว!"
"ก็มีเหตุผล แต่พวกนายยังอยากรอดอยู่ใช่มั้ยล่ะ"
"วิธีรอดก็คือฝ่ามันออกไปไง! ไม่ต้องไปฟังมันแล้ว!"
"ก็แค่ฆ่าพีโวด้า แล้วจะเอาสมบัติชิ้นไหนก็เอาไป ผมแค่จะเอาสมบัติของผมกลับไปชิ้นเดียวเท่านั้น"
"มันโกหก! มันคิดจะฆ่าพวกแกหลังจากฉันตายต่างหาก!"
"ไม่เชื่อก็ลองถามบุยสิว่าจริงมั้ย"
"จริงครับ"
บุยเดินออกมาทำหน้าตาไม่พอใจ คงเพราะผมพูดว่าจะแบ่งสมบัติให้ทุกคนที่ฆ่าพีโวด้า
"ไอสารเลวบุย! แกกล้าทรยศฉันเหรอวะ!"
"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะช่วยใช้เงินให้ ส่วนพวกแกก็ตายๆ กันไปซะ ส่วนแบ่งข้าจะได้น้อยลง"
บุยมันไม่ได้ฉลาดพูดเพื่อช่วยสนับสนุนผมหรอก แต่เพราะผมส่งสัญญาณให้คนในทีมเข้าไปบอกมันให้พูดประโยคนี้
"รีบจัดการซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ"
"แม่งเอ๊ยยยยย!"
พีโวด้าจึงถูกลูกน้องรุมโจมตี
"พวกแกจะเอายังงี้ใช่มั้ย!"
ลูกน้องสามคนที่ใกล้ตัวเธอที่สุดฟันดาบเข้าใส่พร้อมกัน แต่พีโวด้าพลิ้วกว่า
เธอหลบการโจมตีพร้อมกับแทงเล็บใส่ลำคอแล้วกระชากออกจนเป็นแผลเหวอะเลือดไหลทะลักออกมา
"อ๊ากกก!"
"เหวอออ!"
"หะ หัวหน้าเก่งขนาดนี้เลยเหรอวะ!"
อีกสองคนที่มัวแต่ตกตะลึงก็โดนเล็บเธอเสียบ คนนึงยกดาบขึ้นจึงโดนที่ท้อง อีกคนยืนนิ่งจึงโดนเข้าที่หัวใจ
พอพีโวด้ากระชากมือออกเลือดสีแดงสดก็ทะลักออกมา
คนที่โดนเล็บแทงเข้าที่หัวใจ ตายในไม่กี่วินาทีต่อมา
ส่วนอีกคนที่โดนแทงตรงช่วงท้อง ล้มลงไปนอนกรีดร้องดิ้นทุรนทุรายเอามือกุมบาดแผล พีโวด้าก้มลงไปแทงเล็บซ้ำที่คอแล้วดึงออกมา
แผลที่คอกลับเป็นแผลเล็กเท่าขนาดเล็บที่แทงลงไป ไม่เหวอะเหมือนกับที่แผลที่แทงไว้ก่อนหน้า แต่แค่นั้นก็ดับลมหายใจเพราะหลอดเลือดที่คอขาดจนเสียเลือดมากเกินไป
ผมจึงรู้ทันทีว่าเธอมีสกิล คงเป็นสกิลประเภทโจมตีรุนแรงหรือทำให้แผลฉีกขาด
เป็นประเภทที่ผมไม่ชอบเลย เพราะสกิลพวกนี้ชอบทำให้ร่างชำแหละเสียหาย
ยังไงก็กันไว้ก่อนละกัน ผมพยักหน้าให้นักธนูลอบโจมตีเมื่อมีโอกาส
กับลูกน้อง พีโวด้าหลบได้ทุกการโจมตี แม้จะเล่นทีเผลอก็ไม่เฉียดตัวเธอเลยแม้แต่น้อย
แต่คนที่โดนพีโวด้าแทงเล็บใส่มักจะตายในการโจมตีเดียวเสมอ
แค่โดนเล็บกวาดใส่ถากๆ ยังเป็นบาดแผลฉกรรจ์ได้ง่ายๆ
มีพวกที่เริ่มไม่อยากสู้กับพีโวด้า แต่ไม่นานมันก็คิดได้
ถ้าให้เลือกรุมพีโวด้าคนเดียวกับสู้กับเราทั้งทีม มันก็ต้องเลือกเสี่ยงสู้กับพีโวด้า
และเพราะพีโวด้าไม่อยากบาดเจ็บเพราะต้องสู้กับเราต่อ เธอจึงหลบสุดชีวิตจนพละกำลังเริ่มน้อยลง
ความคล่องตัวเริ่มตก เหงื่อออกจนเช็ดตาบ่อยๆ และเริ่มหายใจหอบ
และจังหวะที่เธอหลบดาบ ลูกธนูของฝั่งเราก็ยิงใส่จุดที่คาดว่าเธอจะหลบจนปักเข้ากลางหลัง
"โอ๊ย!"
พอรู้ว่าเราเป็นฝ่ายลอบยิง
"ไอ้พวกลอบกัดสารเลว!"
พีโวด้าจึงรู้สึกกดดัน จะหันไปสู้กับลูกน้องก็ต้องระวังหลัง จะหันมาระวังเราก็โดนลูกน้อง
เธอเริ่มโจมตีพลาดและเริ่มหลบไม่ค่อยพ้น
ลูกน้องของเธอสร้างบาดแผลให้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ มีกระทั่งโดนธนูของลูกน้องยิงใส่ต้นขากับโดนฟันเข้ากลางหลัง
"ถ้าฉันไม่รอด! พวกแกก็ต้องตายอยู่ที่นี่!"
พีโวด้าตะคอกแล้วพุ่งใส่ลูกน้องอย่างบ้าคลั่ง
แต่ก่อนจะถึงตัวพวกลูกน้องอีกสองก้าว พีโวด้าก็เปลี่ยนทิศเหยียบกำแพงพุ่งสลับไปมาแล้วกระโดดข้ามหัวแทงค์เข้ามา
พีโวด้าง้างกรงเล็บเพื่อโจมตีสุดแรงใส่ผม
"จะเอาให้หน้าเละจนเพื่อนแกไม่ได้เลยไอสารเลว!"
ปึง!
"อั่ก!"
พีโวด้ากระแทกเข้ากับกำแพงลมของนักเวทที่ร่ายดักไว้ จนกระเด็นกลับไปฝั่งเดิม
แถมดันเอาหลังลง ลูกธนูที่ปักอยู่จึงแทงทะลุท้องออกมา
"อ่อก! อ๊าาาาาาาา! เจ็บโว้ยยยยยย!"
ลูกน้องที่ยังรอดฉวยโอกาสเข้ามาล้อมเธอแล้วเงื้ออาวุธขึ้น
"ยะ อย่านะ!"
พีโวด้ายกมือขึ้นขอให้หยุด แต่เพื่อชีวิตตัวเองจึงไม่มีใครยั้งมือ
สภาพศพพีโวด้าจึงน่าสังเวชมาก
"แฮ่ก ๆ ฆ่าได้แล้ว พวกเราทำได้แล้ว"
"มันตายแล้วแน่นอน"
"เย้ ข้ารอดแล้วววว!"
"จะปล่อยพวกเราไปใช่ไหมคะ"
"จะให้ช่วยขนของหรือทำอะไรอีกสั่งมาได้เลยครับ"
"ผมหยิบสมบัติเลยได้ไหมครับ แค่ชิ้นเดียวก็ได้ครับ"
"เอาสิ ขนได้เท่าไหร่ก็เอาไปเลย"
พวกมันจึงรีบทิ้งอาวุธแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องด้านในสุด
ส่วนผมกับทีมเดินให้ช้าลงและเว้นระยะห่างจนเป็นแถวยาว
จนพวกเราเกือบถึงประตู พวกมันก็ขนสิ่งที่อยากได้ออกมา
ทั้งอุ้ม ถือ หนีบและยัดในเสื้อกับกางเกงเท่าที่เอาไปไหว บางคนล้นจนของหล่นก็ใช้เท้าเตะลากไปด้วย
แทงค์เปิดทางให้พวกมันเดินผ่านไป
พวกมันหน้าระรื่นขอบคุณพวกผมกันยกใหญ่ รอจนคนสุดท้ายเดินผ่านแทงค์เข้ามา
ทุกคนก็ลงมือสังหารพวกมัน
ของพะรุงพะรังเต็มตัว ไม่มีอาวุธหรือเกราะป้องกันและไม่ทันระวังตัว
งานนี้จึงเชือดนิ่มๆ ไม่เสียเวลา ไม่เปลืองพลัง
แต่แปลกใจที่บุยมันฉลาดพอจะไม่เข้าไปร่วมแย่งด้วย ไม่งั้นศพของกลุ่มนี้คงมีบุยรวมอยู่ด้วย
ผมปล่อยให้คนในทีมกับเด็กที่ซื้อมาเก็บสมบัติกันตามใจชอบ บุยจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะรู้แล้วว่าผมไม่คิดจะฆ่ามัน
มันจึงเข้าไปร่วมหยิบด้วย แต่ฉลาดพอที่จะถามว่ามีใครต้องการสมบัติชิ้นนั้นไหม และมันจะเลือกเก็บของที่ทีมของผมไม่เอา
คนแบบนี้เอาตัวรอดเก่ง ไว้ถ้ามันกลายเป็นนักผจญภัย ค่อยขอท่านไจเกียเอามันเข้ากิลด์ แต่อย่างน้อยก็ต้อง [แรงค์ D] ด้วยล่ะนะ
ที่ห้องด้านในสุด สภาพถูกรื้อค้นเละเทะกระจัดกระจายไปหมด
เมื่อกวาดตามอง ก็เห็นเด็กเหลือกันแค่สองคน
ทาสเด็กเผ่ามนุษย์หมานอนแน่นิ่งเหมือนตายไปแล้ว
ส่วนอีกคนก็ใช่นังเด็กที่หลอกผมไปผิดทาง
"ไม่คิดเลยว่าเด็กอย่างแกจะเอาความจริงมาหลอก"
เมื่อเห็นและจำผมได้ นังเอลด้าก็ฝืนยิ้มแห้งให้ทั้งที่ตัวสั่นกลัว
"ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ"
แล้วก็ก้มกราบทันที ไม่ร้องไห้งอแง ไม่พูดจาขอร้องน่ารำคาญหรือพูดยั่วยุสักคำ ราวกับหลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้ศัตรูหัวเสีย
ที่มันสั่นกลัว ผมยังคิดไม่ออกเลยว่ามันกลัวจริงหรือแกล้งทำ
ชักถูกใจแล้วสิ อยากได้มาเป็นคู่หูเลย
แต่โทษที นิสัยอยากชำแหละมันกำเริบน่ะ ยังไงงานที่ท่านไจเกียสั่งไว้ก็ต้องมาก่อน
ผมง้างเท้าแล้วเตะนังเด็กนี่อัดเข้ากับกำแพง
"โอ๊ยยย!"
ตอนที่มันกลิ้งกลับมาผมก็เหยียบคอมันพร้อมกับตวัดมีดลงไป
"กรี๊ดดดดดดดดดดด!"
ริมฝีปากด้านซ้ายจนถึงแก้มฉีกขาดออกจากกัน
ผมใช้มีดงัดแก้มขึ้นเพื่อตรวจดูฟันเขี้ยว
ใช้ได้ ทรงแบบนี้ท่านไจเกียน่าจะต้องการ
"ไม่ต้องห่วง จะระวังไม่ให้ตาย เพราะยังต้องเอาไปใช้งานอยู่"
จะได้รู้สักทีว่าคาลิก้าผมทองมันเป็นใครและมีดของท่านไจเกียหายไปไหน
ท่านไจเกียจะต้องพอใจมากแน่
"งั้นมาเริ่มชำแหละกันเลย"