สายลมหนาวเย็นของฤดูหนาวพัดผ่านร่างชายหนุ่มซึ่งนอนอยู่บนภูเขา ผมสีดำและเสื้อผ้าของเขาขยับเมื่อสายลมพัดผ่านร่าง ชายหนุ่มคนนี้มีใบหน้าหล่อเหลา ผิวพรรณขาวเนียน รูปร่างลักษณะตัวดูไร้พลัง
 "หวังเทียนหลง ในที่สุดฉันก็เจอนาย" เสียงของเด็กสาวดังขึ้น เธอเดินเข้าใกล้ชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่พอใจ
 สติของเฉินหมิงยู่กลับมาชัดเจนภายในระยะเวลาไม่นาน เขาเปิดเปลือกตาทั้งสองขึ้นดูเจ้าของเสียงที่ตนเองได้ยินเมื่อครู่ เขาเห็นเด็กสาวผมสีดำยาว หน้าตาสะสวย รูปร่างไม่ได้แย่อะไร
 เฉินหมิงยู่รู้สึกประหลาดใจ ทำไมเด็กสาวอ่อนแอแบบนี้ถึงกล้าส่งเสียงดังใกล้เขา? เธอไม่รู้หรือว่าเขาเป็นใคร?
 "สาวน้อย เธอกล้ามากที่ส่งเสียงดังใกล้ๆฉัน" เฉินหมิงยู่ขยับปากกล่าวชมเด็กสาว เหล่าคนอ่อนแอไม่มีใครกล้าทำเช่นเธอ
 "ดูนายพูดสิ เสียสติไปแล้วหรือไง?" เด็กสาวที่ไม่พอใจอยู่แล้วไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม พี่ชายที่ไร้ประโยชน์ไม่เคยพูดแบบนั้นกับเธอมาก่อน ทุกครั้งที่เธอเจอเขาทำตัวไร้ประโยชน์ เขามักจะเงียบ ไม่กล้ากล่าวสิ่งใด
 "พูดกับฉันแบบนี้ เธอไม่กลัวตายรึไง?" เฉินหมิงยู่พูดพร้อมปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรงออกมา เด็กสาวตกใจ เธอมองชายหนุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอรู้สึกว่าพี่ชายที่ไร้ประโยชน์ของเธอแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้
 "นะ นาย" เด็กสาวตัวสั่น เธออยากจะกล่าวบางอย่าง แต่เริ่มพูดได้ไม่นาน เธอก็ไม่สามารถพูดสิ่งใดได้ คล้ายกับว่าเสียงของเธอหายไป
 เฉินหมิงยู่เองก็ตกใจไม่ต่างจากเด็กสาว ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเขาหายไป! มันหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน เขาไม่อาจสัมผัสความแข็งแกร่งตัวเองได้แม้แต่น้อย
 ชายหนุ่มมองไปยังเด็กสาว ไม่นานหลังจากนั้นก็ส่ายหัว ผู้หญิงคนนี้อ่อนแอเกินไป เธอไม่มีทางทำให้เขาความแข็งแกร่งหายไปได้ เรื่องนี้มันต้องไม่เกี่ยวกับเธอแน่นอน
 "หวังเทียนหลงคือใคร?" เฉินหมิงยู่จำชื่อที่เด็กสาวเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ได้ เขากล่าวถามเธอทันที หวังเทียนหลงคนนั้นอาจจะเป็นคนทำให้ความแข็งแกร่งเขาหายไปก็ได้ เฉินหมิงยู่ได้รับบาดเจ็บสาหัสหลังจบการต่อสู้กับเทพเจ้า และสติเขาก็ดับไป ผู้ที่พอมีความแข็งแกร่งอยู่บ้างสามารถขโมยหรือทำลายความแข็งแกร่งเขาได้
 เด็กสาวไม่ตอบ เธอมองพี่ชายที่ไร้ประโยชน์ของเธอ เขาเหมือนไม่ใช่คนเดิม ทว่าได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้นกับเขากัน?
 "ตอบมาสิ!" เฉินหมิงยู่ปลดปล่อยจิตสังหารออกมามากกว่าเดิม ในอดีต เขาฆ่าสิ่งมีชีวิตจำนวนนับไม่ถ้วน จิตสังหารของเขาน่ากลัวอันดับต้นๆของจักรวาล เพราะงั้นเฉินหมิงยู่จึงไม่ได้ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาทั้งหมด เกรงว่าถ้าปลดปล่อยทั้งหมด เด็กสาวจะต้องเสียชีวิต เธอคือคนแรกที่เขาเจอเมื่อสติกลับคืนมา บางทีเด็กสาวอาจจะเกี่ยวข้องกับผู้ที่ทำให้ความแข็งแกร่งเขาหายไป
 "นะ นาย หวังเทียนหลงคือนาย จำไม่ได้เหรอ?" เด็กสาวกลัวมาก เธอคิดว่าพี่ชายที่ไร้ประโยชน์จะฆ่าเธอ
 "คือฉัน?" เขากลายเป็นหวังเทียนหลงตั้งแต่เมื่อไหร่? เฉินหมิงยู่สงสัยหลายเรื่อง แต่เขาไม่อาจหาคำตอบได้ในตอนนี้
 "แล้วเธอเป็นใคร?" เด็กสาวบอกว่าเขาคือหวังเทียนหลง ทำไมเธอถึงบอกแบบนั้น คนชื่อหวังเทียนหลงคล้ายเขางั้นหรือ?
 'เขาจำฉันไม่ได้?' หัวพี่ชายที่ไร้ประโยชน์ของเธอต้องโดนอะไรบางอย่างแน่
 "ฉ-ฉันคือหวังลี่อินไง นายจำฉันไม่ได้เหรอ" เด็กสาวกล่าวด้วยความกลัว
 'หวังลี่อิน' เฉินหมิงยู่มองเด็กสาวพลางครุ่นคิดบางสิ่ง


หวังลี่อินแอบมองพี่ชายของเธอด้วยความกลัว จำได้ว่าเมื่อหลายวันก่อน ชายคนนี้ตั้งใจจะฆ่าเธอ เขาไม่ใช่หวังเทียนหลงที่เธอรู้จัก
 'ระดับความแข็งแกร่งของฉันตอนนี้พังทลายจนไม่สามารถฟื้นฟูได้แล้ว' เนื่องจากเคยผ่านหลายสิ่งหลายอย่างมามากมาย เฉินหมิงยู่รับรู้ได้ถึงการแอบมองของหวังลี่อิน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้มีความคิดเปิดเผยสิ่งที่เธอทำ เขาเพียงแค่คิดบางสิ่งภายในใจขณะกินอาหารต่อไป
 ระดับความแข็งแกร่งเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เฉินหมิงยู่มั่นใจว่าร่างกายนี้คือของเขา หวังเทียนหลงอะไรนั่นจะมีระดับความแข็งแกร่งเดียวกับตัวเขาได้อย่างไร? และถ้ามีระดับความแข็งแกร่งเท่ากันจริง ทำไมมันถึงพังทลาย ทำไมเขาไม่เคยรู้จักชื่อหวังเทียนหลงเลย ตัวตนอันแข็งแกร่งอย่างน้อยก็ควรมีชื่อเสี่ยงบ้างเล็กน้อย
 'ระดับความแข็งแกร่งของฉันยังเท่ากับก่อนหมดสติ แต่ความแข็งแกร่งของฉันหายไป นี่มันแย่มากจริงๆ' เฉินหมิงยู่คิดแล้วก็อดหัวเสียนิดหน่อยไม่ได้ ระดับความแข็งแกร่งยังอยู่ทว่าความแข็งแกร่งหายไป นี่มันหมายความว่ายังไง? แน่นอน เขาไม่สามารถเริ่มฝึกฝนพัฒนาความแข็งแกร่งใหม่ได้
 ระดับความแข็งแกร่งของเฉินหมิงยู่ ถึงยามนี้จะเป็นระดับความแข็งแกร่งที่พังทลาย แม้เป็นเช่นนั้น ความแข็งแกร่งปัจจุบันของตัวเขาก็ไม่มีทางทำลายระดับความแข็งแกร่งได้ นั่นเท่ากับไม่อาจฝึกฝนใหม่ จำเป็นต้องอยู่ในระดับเดิมโดยมีความแข็งแกร่งเพียงมนุษย์ธรรมดา
 'น่าเศร้าอะไรแบบนี้ บางทีฉันควรลืมเรื่องในอดีตไปทั้งหมด และใช้ชีวิตในฐานะตัวตนหวังเทียนหลง' ลองคิดดูแล้วเฉินหมิงยู่ก็รู้สึกว่ามันไม่แย่เท่าไหร่นัก เขาต่อสู้เพื่อมนุษย์มานับไม่ถ้วนแล้ว มันถึงเวลาที่เขาต้องเกษียณ
 'มนุษย์ในปัจจุบันอยู่ดีมีความสุข และดูเหมือนจะมีความแข็งแกร่งไม่แพ้เผ่าพันธุ์ระดับสูงในจักรวาล สิ่งที่ฉันและเจ้าพวกนั้นทำลงไปนับว่าไม่สูญเปล่าจริงๆ' เฉินหมิงยู่พอเข้าใจสถานการณ์ของมนุษย์ในตอนนี้หลังศึกษาหาข้อมูลมาสามวัน สถานการณ์ของมนุษย์เมื่อก่อนนั้นเลวร้ายมาก สถานการณ์ปัจจุบันดีกว่าหลายเท่า
 'ถือว่าสิ่งที่ฉันทำไปทั้งหมดเพื่อตัวเองแล้วกัน'
 เมื่อกินอาหารเสร็จ เฉินหมิงยู่ก็กลับไปบนชั้นสอง เขาปิดประตูห้องนอนและเข้าสู่โลกแห่งจิตใจ เด็กสาวยังคงนอนอยู่ และเธอไม่น่าจะตื่นขึ้นมาง่ายๆ
 เฉินหมิงยู่นั่งลง เขาหลับตาทั้งสองข้าง เริ่มคิดถึงเป้าหมาย วางแผนสิ่งต่างๆ เวลานี้ตัวตนเขาคือหวังเทียนหลง เป้าหมายย่อมไม่ใช่เป้าหมายของเฉินหมิงยู่
 เริ่มวางแผนไม่นาน เฉินหมิงยู่ก็พบปัญหาที่น่าปวดหัว เขาลืมความฝันของตัวเองในอดีตไปแล้ว!
 ตั้งแต่กลายเป็นหนึ่งในความหวังของมนุษย์ เฉินหมิงยู่ก็ค่อยๆลืมความฝันและเป้าหมายเก่าของตนเองไป
 'ตอนที่ฉันเป็นความหวังของมนุษย์ เป้าหมายเพียงอย่างเดียวของฉันคือทำให้มนุษย์ไม่โดนกดขี่โดยเผ่าพันธุ์อื่น' คิดเรื่องนี้ เฉินหมิงยู่พลันนึกถึงหลายคน ห่าวอู๋, จางหมิ่น, ซีห่าว, เฟยลี่ และเฟยเทียน ทั้งห้าคนนี้คือตัวตนทรงพลังของเหล่ามนุษย์
 'ไม่รูัเจ้าพวกนั้นแข็งแกร่งขนาดไหนแล้ว?' เฉินหมิงยู่หมดสติยาวนานมาก ยุคสมัยหนึ่งผ่านไป นี่คือระยะเวลาที่เขาหมดสติ ด้วยเวลาขนาดนี้ ตัวตนระดับเดียวกับเขายามอดีตย่อมพัฒนาทรงพลังกว่าเดิม เฉินหมิงยู่เชื่อว่าห้าคนนั้นยังไม่ตาย ถึงจะมีคนตาย แต่อย่างน้อยก็น่าจะเหลือหนึ่งคน เฟยเทียน เขาแข็งแกร่งและเต็มไปโชค ไม่มีวันตายง่ายๆแน่นอน
 'มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด หากเขาตายง่ายนี่สิแปลก' เฉินหมิงยู่กล่าวภายในใจ เขาไม่ใช่มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด คนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่มนุษย์คือเฟยเทียน เฉินหมิงยู่ไม่เคยชนะเขาได้เลยสักครั้ง ความแข็งแกร่งแตกต่างกันเกินไป เฟยเทียนกับตัวเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน
 "อืม~ " ขณะเฉินหมิงยู่กำลังคิด เสียงหนึ่งพลันเข้าสู่การได้ยินของเขา คล้ายกับว่าเด็กสาวกำลังจะตื่น
 "สติกลับมาเร็วกว่าที่ฉันคิดอีกนะเนี่ย ตัวตนที่ไม่ธรรมดาก็คือตัวตนที่ไม่ธรรมดา" เฉินหมิงยู่พึมพำพลางมองไปยังเด็กสาว


เฉินหมิงยู่ที่อยู่ในบ้านมองหิมะตกผ่านหน้าต่าง ผ่านมาแล้วสามวันนับตั้งแต่ฟื้นขึ้น เขาพอเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม เฉินหมิงยู่ยังไม่สามารถหาสาเหตุที่ทำให้ความแข็งแกร่งเขาหายไปพบ
 'ฉันไม่ใช่หวังเทียนหลง' เฉินหมิงยู่กล่าวในใจ เด็กสาวที่ชื่อหวังลี่อินบอกเขาว่าเขาคือหวังเทียนหลง แต่เฉินหมิงยู่รู้ดี เขาไม่ใช่คนที่เธอพูดถึง แม้ตัวเขาจะคล้ายหวังเทียนหลงมากก็ตาม
 'มันไม่ใช่การสิงร่าง' ร่างนี้เป็นของเขาแน่นอน เฉินหมิงยู่มั่นใจ ต่อให้ความแข็งแกร่งเขาจะหายไป ทว่าเขาก็ยังเป็นตัวตนที่ไม่ธรรมดา เฉินหมิงยู่สามารถระบุร่างกายที่เขาใช้อยู่ได้ว่าเป็นของใคร คำถามคือหวังเทียนหลงหายไปไหน? ตอนนี้ไม่อาจหาคำตอบได้
 ขณะเฉินหมิงยู่กำลังครุ่นคิดหลายสิ่งหลายอย่าง ทันใดนั้นเองเขาก็รับรู้บางสิ่ง โลกแห่งจิตใจของเขาฟื้นฟูจนสามารถเข้าไปได้แล้ว! ในการต่อสู้กับเทพเจ้า โลกแห่งจิตใจของเฉินหมิงยู่ได้รับความเสียหายร้ายแรง ขนาดไหน? โลกแห่งจิตใจของเขาเกือบพังทลายโดยสมบูรณ์!
 เฉินหมิงยู่หลับตาลง เขารู้สึกราวกับตัวเองย้ายไปอยู่ที่อื่น เมื่อเปิดเปลือกตาทั้งสองขึ้น สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ห้องของหวังเทียนหลงอีกต่อไป ทว่าเป็นโลกที่มีพื้นดิน, ต้นไม้หนึ่งต้น, สายนํ้าเล็กๆหนึ่งสาย และเด็กสาวหนึ่งคน มีเพียงเท่านี้ เฉินหมิงยู่ไม่ได้ประหลาดใจต้นไม้หนึ่งต้นกับสายนํ้าเล็กๆ โลกแห่งจิตใจของเขาฟื้นฟูแค่เล็กน้อย ไม่แปลกที่ในนี้จะมีเพียงไม่กี่อย่าง
 สิ่งทำให้เฉินหมิงยู่ประหลาดใจคือเด็กสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น เธอนั้นสวยมาก ผมสีเงินงดงามจนไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้ เธอดูอ่อนแอน่าปกป้อง
 "วิญญาณของเธอยังไม่ถูกทำลายสินะ" เฉินหมิงยู่พึมพำ เขาจ้องเด็กสาวผมเงินไม่กระพริบตาแม้สักวินาที ก่อนหน้านี้โลกแห่งจิตใจของเขาอยู่ในสภาพเลวร้ายมาก กระทั่งตัวเขาก็อาจจะถูกทำลายหากเข้าไป ถึงอย่างงั้นเด็กสาวก็ไม่ได้ถูกทำลาย ตัวตนที่ไม่ธรรมดายังไงก็คือตัวตนที่ไม่ธรรมดา
 หลายนาทีผ่านไป เฉินหมิงยู่ละสายตาออกจากเด็กสาวผมเงิน เขาหลับตาและออกจากโลกแห่งจิตใจ เวลานี้เขาไม่สามารถทำอะไรกับมันได้เนื่องจากโลกแห่งจิตใจเพิ่งฟื้นฟูเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เหตุผลที่เฉินหมิงยู่เข้ามาที่นี่เป็นเพราะต้องการดูว่าเด็กสาวผมเงินถูกทำลายหรือไม่
 เฉินหมิงยู่ลืมตา จากนั้นเขาก็ออกจากห้องนอนของหวังเทียนหลง ครอบครัวหวังเชื่อว่าเขาเป็นหวังเทียนหลง เฉินหมิงยู่ที่ไม่ได้มีความแข็งแกร่งอีกต่อไปก็ไม่ได้พยายามบอกความจริงให้ใครรู้ เขากำลังใช้ตัวตนของหวังเทียนหลงเพื่อประโยชน์ของตัวเอง ท้ายที่สุดแล้วผู้ที่สังหารสิ่งมีชีวิตมานับไม่ถ้วนก็ไม่ใช่คนดีอะไร
 ห้องของหวังเทียนหลงอยู่ชั้นบน ทันทีที่เฉินหมิงยู่ลงมาด้านล่าง เขาก็เห็นผู้หญิงสองคน คนแรกคือหวังลี่อิน คนสองคือฉินอ้ายฉิง แม่ของหวังเทียนหลง
 "ลูกจำพวกเราไม่ได้จริงๆเหรอ?" เห็นเฉินหมิงยู่เดินลงมา ฉินอ้ายฉิงอดถามเขาไม่ได้
 เฉินหมิงยู่ส่ายหัว "ผมจำไม่ได้ แม่ถามแบบนี้มาเป็นสิบครั้งแล้วนะ"
 ตอนนี้ตัวตนของเขาไม่ใช่เฉินหมิงยู่ ทว่าเป็นหวังเทียนหลง ดังนั้นเขาจึงเรียกอีกฝ่ายว่าแม่ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เฉินหมิงยู่ไม่เคยเรียกใครด้วยคำนี้มาก่อน เขาไม่มีพ่อแม่ เพราะงั้นนี่เลยเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกผู้หญิงคนหนึ่งว่าแม่ ถึงเธอจะอายุน้อยกว่าเฉินหมิงยู่มากๆ แต่เขาก็ไม่ได้คิดมากอะไรกับเรื่องนี้
 ฉินอ้ายฉิงมองเฉินหมิงยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก เธอถอนหายใจหลังได้ยินสิ่งที่ลูกชายพูด "ลูกจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ต่อให้ลูกจะจำไม่ได้ แต่แม่ก็ยังคือแม่ของลูก"
 เฉินหมิงยู่รู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกของฉินอ้ายฉิงส่งผลต่อจิตใจของเขา
 'หรือว่านี่คือความรักของแม่?' แม้เฉินหมิงยู่จะเป็นตัวตนไม่ธรรมดา ทว่าเขาไม่เคยได้รับความรักแบบนี้ ฉินอ้ายฉิงคือผู้หญิงคนแรกที่ให้ความรักของแม่ที่มีต่อลูกชายกับเขา


ณ หมู่บ้านเเห่งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งเขานั่งอยู่ในเนินเขาสูงสลับซับซ้อนมากมาย เขาได้ครุ่นคิดถึงว่าโลกภายนอกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้น เป็นเช่นไรกัน โลกใคร่เป็นผู้สร้าง ใคร่สร้างสิ่งมีชีวิตมากมายใคร่กันที่สร้าง
ชีวิตคนเราสิ่งมีชีวิตมากมายล้วนเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน ทำไม่ถึงมีการเกิดการตายกันเเน่
เด็กชายคนนั้นนั่ง ครุ้นคิดเรื่องอีกมากมายเขาไม่เคยสัมผัสโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นเป็นไม่รุ้ว่าเป็นเช่นไรกัน
ในจังหวะนั้นเอง เซียวไป๋เเม่ของเจ้าให้มาตามเจ้ากลับไปกินข้าวเย็น ท่านพ่อกับเจ้าได้หมู่ป่าตัวใหญ่มาวันนี้
เเม่ของเจ้าทำอาหารโปรดของเจ้า เพื่อเป็นการฉลองวันเกิด10ขวบของเจ้ากัน..
เซียวไป๋ได้มองไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลมี ความมืดมิดอย่างไร้ขอบเขตเขาได้พูดขึ้นมา ท่านอาสาม บนท้องฟ้าอันมืดนั้นมีอะไรกันเเน่
ข้านั่งครุ่นคิดมาหลายวันเเล้ว ข้าอยากรู้ว่าบนท้องฟ้าอันมืดมิดดวงดาวนับไม่ถ้วนที่ส่องแสงสว่างอันสวยงานที่เกิดขึ้นมาทุกวันนั้น เป็นอย่างไรกันน.
อาไป๋น้อย ตามตำนานได้เล่าขานกันมา หนึ่งล้านปีก่อน ตามตำนานเขาว่ากันว่า โลกที่เราอาศัยอยู่นั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นใน จักรวาลดวงดวงอันมากมายไม่มีที่สิ้น
มีสิ่งมีชีวิตอีกมากมาย บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่จนดูเหมือนไร้ขอบเขต มีสิ่งมีชีวิตอีกโลกคู่ขนานดวงดาว มากมาย
ทั้งหมดที่ข้าเล่าให้เจ้าฟังมาจากตำนานเล่าขานกันตามๆ กันมา เจ้าต้องไปพิสูจน์ด้วยตัวของเจ้าเองอาเซียวไป๋น้อย
หลังจากนั้นเซียวไป๋ได้ กินข้าวเย็นกับควรอันเเสนธรรมดาเเต่เเสนวิเศษและเขาได้คุยเรื่องความฝันมากมาย
หลังจากกินข้าวเย็นกับควรเสร็จเขาได้เข้าไปนอน เซียวไป๋ได้นอนครุ่นคิดเกืยบทั้งคืนเขาได้เเต่คิดจากที่อาสาม ของเขาได้เล่าให้ฟัง เจ้าจงไปพิสูจน์ด้วยตัวเจ้าเอง
เซียวไป๋ คุ้นคิดเเล้วตัวของข้าจะไปพิสูจน์ได้เช่นไรกัน เเล้วต้องใช้อะไรกันถึงจะขึันไปดูตัวตาของข้าได้กันท้องฟ้าอันกว้างใหญ่เช่นนั้น ข้าไม่มีปีกบินเหมือนนกเขา นกใหญ่ที่บินบนท้องฟ้าอย่างกะนกพวกนั้น
3วันต่อมาเซียวไป๋ ได้มาพบเจอกับ เหย้าเหย้า หญิงงามอันดับหนึ่งในหมู่บ้านเเห่งนี้เซียวไป๋ตามนางมาตั้งเเต่เติบโตมาในหมู่บ้านเเห่งนี้
เซียวไป๋ เดินมาหานางช่วนนางคุยเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำ เซียวไป๋เจ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือทำไม่เหมือนเจ้า กระตือรือร้นกัน
เฮ้อ..
ข้ามีเรื่องจะเล่าให้เจ้าฟัง เจ้ารู้ไม่โลกของเรานั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นอันกว้างไพศาลบนท้องฟ้าอันมืดมิดในยามคํ่าคืน
เหย้าเหย้าได้เเต่หัวเราะขึ้นมาฮึฮึ..
เซียวไป๋วันนี้เจ้าไปโดนตัวไหนกันมาถึงมาพูดเรื่องไร้สาระให้ข้าฟังกัน ข้าคิดว่าเจ้ามีเรื่องอันใดกันถึงกระตือรือร้นที่เเท้เจ้ามาพูดเรื่อง พำเพ้อฝันมาให้ข้าฟัง
มันคือเรื่องจริงข้าไม่เคยโกหกเจ้าเลยเหย้าเหย้า ตัวข้าเซียวไป๋นั้นสักวันข้าคนนี้จะไปพิสูจน์ด้วยตาคู่กายของข้าเองกับตา
เฮ้ย...ข้าว่าวันนี้เจ้าคงนอนน้อยเกินไป เซียวไป๋เจ้าพูดเเต่เรื่องเพ้อฝันไปวันๆ
อือ..เฮ้อ กะเเล้วเเต่เจ้าเถอะเหย้าเหย้าข้า อุส่าหวังดีบอกความหลับที่คนส่วนน้อยจะรู้กัน
เออ..ว่าเเต่คืนพรุ่งนี้ข้ามีอะไรจะคุยกับเจ้าที่ตีนเขาที่เรานัดพบกันประจำ เจ้าว่างหรือไม่เหย้าเหย้า
อือ...                                                                 ข้าจะไปก็เเล้วกันข้าคงไปก่อนล่ะกัน ท่านเเม่ข้ามีเรื่องจะคุยกะข้าพอดี
หลังจากเหย้าเหย้าได้เดินออกไปจากสถานที่เเห่งนั้น เซียวไป๋ครุ่นคิดในใจข้ารู้จักเจ้ามาตลอด5ปีมานี้ข้าจะบอกความรู้สึกที่มีต่อเจ้าให้หมดในคืนพรุ่งนี้
 เซียวไป๋ มายืนรอเหย้าเหย้าก่อนเวลา1ชั่วยามเขาได้เเต่ครุ่นคิดเหย้าเหย้าคิดอะไรกับข้าบ้างหรือไม่ตลอด5ปีมานี้
เหย้าเหย้าเดินขึ้นมาตีนเขาอันสูงชันใบหน้าเหย้าเหย้าสะท้อนแสงจันทร์อันสว่างไสวอันเเสนสวยงามดังเทพธิดา ใบหน้าอันสวยงามสีผมสีขาวอันยาวไกลดวงตาสว่างไสว จนทำให้เซียวไป๋มองนางตาไม่ กระพริบอันยาวนาน
เอ่อ...เจ้ามองอะไรกัน
เอ่อ..ข้า..เซียวไป๋กล่าวขึ้นมาวันนี้เจ้าสวยงามไม่เคยเปลี่ยน ข้าไม่คิดเลย เจ้าจะมาตามนัด
เจ้าพูดอะไรกันเซียวไป๋ ข้ากับเจ้าพวกเรานัดกันมาที่เเห่งนี้ประจำเป็นที่โปรดปรานของข้ากับเจ้ามองไปทิศทางใด มีดวงดาวมากมายนับไม่ถ้วนสว่างไสว
ว่าเเต่เซียวไป๋ ข้ากับเจ้าพบกันครั้งเเรก คือสถานที่เดียวกัน ที่พวกเราชอบเหมือนกันข้าว่า มันบังเอิญเกินไป หรือพระเจ้ากำหนดให้พวกเรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...
เอ่อ...เหย้าเหย้า..ข้าา..มีเรื่องจะบอกเจ้า..เอ่อ
ข้าเซียวไป๋เออร์ ข้ากับเจ้าพวกเรารู้จักมานานหลายปี ข้าว่าพวกเรา...เอ่อ
ข้าชอบเจ้ามาตั้งเเต่ ที่ข้าพบเจอเจ้าครั้งเเรกเหย้าเหย้า ข้าไม่เคยพบเจอหญิงใดที่สวยงามอย่างกะเจ้ามาก่อนเลย เหย้าเหย้า
เอ่ออออ..
ขอโทษนะเซียวไป๋เออร์ ข้าคิดกับเจ้าเป็นเพียงเพื่อนเพียงคนหนึ่ง ข้าไม่เคยคิดกับเจ้ามากกว่าเพื่อนคนหนึ่งเลยตลอดมา ตัวข้าเองนั้นมีชายที่ข้าชอบเเล้ว ข้าพึ่งพบเจอเขาเมื่ออาทิตย์ก่อน
เขาคนนั้นเหมือนจะมีใจ'ให้ข้าด้วยต้องขอโทษเจ้าจริง เซียวไป๋เราคงเป็นได้เเค่เพื่อนกันเท่านั้น
ทำไม่ ทำไม่ ทำไม่กันเหย้าเหย้า ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาตั้งเเต่พวกเราเติบโตกันมา เเต่เจ้ามองข้าเเค่เพื่อน เเล้วชายคนนั้นเจ้าพึ่งพบเจอเมื่ออาทิตย์ก่อน ทำไม่กัน,


เซียวไป๋เออร์ เขาตื่นตั้งเเต่เช้าเขาหลับตาลงอย่างช้าๆก่อนจะลืมตาขึ้นเขาวิ่งออกนอกบ้านของเขาก่อนฟ้าสว่างเขาวิ่งเข้าไปในป่าส่วนลึก
พอมาถึงสถานที่เเห่งหนึ่งภายนอกดูเหมือนสิ่งของธรรมดาที่ไม่มีอะไรที่หน้าสนใจพอเขาเดินเข้าไปข้างในเขตบริเวณเเห่งนั้นกลายเป็นพื้นที่อันมหัศจรรย์อันสวยงานมากมาย
เซียวไป๋เออร์เขาไม่สนใจอะไรเขาเดินเข้าไปในส่วนลึก พอมองออกไปในทิศทางใดกับต่างเเตกกันกับที่ผ่านมา จากที่มีป่าไม้มากมายนับไม่ถ้วนเสียงนกเสียงกาเสียงสัตว์หลากหลายชนิด
พอมาถึงใจกลางสถานที่เเห่งนี้กับงียบเหง้า เซียวไปเออร์เขามองลงไปด้านล่างที่เเห่งนั้นกับมีเเม่น้ำอันสวยงามส่องเเสงสีฟ้าอันมหัศจรรย์เเม่นํ้าอันยาวไกลทั้งหมดพวกมัน ไหล่วิ่งวนต้นไม้เเห่งนั้นที่ตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่เเห่งนั้น
ชาวบ้านคนในทวีปเเห่งนี้พวกเขาทั้งหลายต่างนับถือกันมาอย่างช้านานคนรักคนสุขภาพไม่ดีเมื่อมาขอพรในสถานที่เเห่งนี้ต่างคนก็ได้รับในสิ่งที่ต้องการ
ตามตำนานเล่าขานกันว่าเเม่น้ำด้านล่างเเห่งนั้นมันคือโลกคู่ขนานกาลเวลาอวกาศไร้ที่สิ้นสุดเมื่อลงไปในที่เเห่วนั้นก็ไม่มีใคร่หลุดพ้นออกมาได้ตลอดกาล ตามตำนานเล่าขานกันมาน้ำตาเเห่งพระเจ้าเมื่อครั้งหนึ่งพระเจ้าเคยทำให้มนุษย์ต้องพบเจอกับการสูบเสียมากมาย พระเจ้าได้ร้องให้จนเกิดเป็นเเม่น้ำเเห่งนี้ขึ้นมา
ใคร่ได้ดื่มน้ำเเห่งนั้นเข้าไปเขาว่ากันว่าจะทำให้คนนั้นไม่เเกไม่เจ็บไม่ป่วยอายุยืนยาวไม่ว่าจะมีบาดแผลสาหัสเพียงใด
เซียวไป๋เออร์ได้เเต่นึกคิดเรื่องราวที่ชาวบ้านเเห่งนี้ต่างกันนับถือกันมาช้านาน หลังจากนั้นเซียวไป๋เออร์เขาเดินไปในใจกลางที่เเห่งนั้นสถานทีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อยู่
พอถึงหน้าต้นไม้เเห่งนั่นเขามองขึ้นไปส่วนที่สูงที่สุด ไม่ว่าจะมองไปกี่ครั้งก็เหมือนกับมันไม่มีที่สิ้นสุด
เซียวไป๋เออร์นั่งคุกเข่าลงเเล้วมองไปยังต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ข้าขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เเม่น้ำเเห่งนํ้าตาเเห่งพระเจ้า สถานที่เเห่งนี้ทุกสรรพสิ่งจงให้พรข้าเซียวไป๋เออร์ในการทดสอบช่วงเย็นวันนี้ขอให้ข้าประสบความสำเร็จทุกอย่าง
หลังเขาพูดจนจบเขาก้มหัวลงไปในพื้นที่เเห่งนั้นในจังหวะนั้นเองสถานที่เเห่งนั้นกลับเข้าสู่ความสงบ เซียวไป๋เออร์ลุกขึ้นก่อนที่เขาจะวิ่งออกพื้นที่เเห่งนั้นไปสถานที่ทดสอบ สำนักฟ้าสวรรค์
พื้นที่ทดชอบมีผู้คนมากมายมีคนหลากหลายตระกูล ตระกูลคนใหญ่คนโตชาวบ้านมากมายต่างก็พากันมาดู สำนักฟ้าสวรรค์กันทั้งนั้น
มีผู้ฝึกเซียนมาหมู่บ้านเเห่งนี้ในรอบหลายร้อยปีชาวบ้านก็พากันมาเห็นกับตาของพวกเขาทั้งนั้น เซียนนั้นเป็นเช่นไรกัน
ในจังหวะนั้นเองมีเกรียนรถม้าได้บินในท้องฟ้า มีฝูงคนกลุ่มหนึ่งใส่เสื้อคลุมสีขาวกลางหน้าอกมีตรา สำนักฟ้าสวรรค์ใจกลางกลุ่มคนเหล่านั้นมีเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์นั่งอยู่ในเกรียนรถม้ากลางท้องฟ้า
ต่างคนก็พากันมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีคนกลุ่มนั้น ล่องลอยอยู่ในใจกลางหมู่บ้านเเห่งนั้น
พวกเขานั้นค่อยๆบินลงมาในพื้นดินเเห่งนั้นในจังหวะที่พวกเขาเหล่านั้นได้ลงมาอยู่ในพื้นที่เเห่งนั้นพื้นที่เเห่งนั้นกลับสู่ความเงียบสงบ
ผู้นำหมู่บ้านได้เดินเข้ามาต้อนรับการมาถึง สำนักฟ้าสวรรค์ เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ ข้าเจ้าถู่เถิงเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเเห่งนี้ข้ายินดีต้อนรับการมาของ สำนักฟ้าสวรรค์ นี่คงเป็นบุญวาสนาของหมู่บ้านเเห่งนี้ที่สำนักฟ้าสวรรค์สนใจมาสถานที่เเห่งนี้ในรอบหลายร้อยปีมานี้
ท่านเจ้าสำนักฟ้าสรรค์เชิญท่านมานั่งอยู่ที่ข้าพวกข้าได้จัดเตรียมไว้ให้ท่านเทิด
เขาเดินลงไปนั่งในสถานที่ที่จัดเตรียมไว้ให้หลังจากนั้นเขาพูดขึ้นมามีเด็กที่น่าสนใจที่ หัวหน้าหมู่บ้านสนใจหรือไม่
เอ่ออ.
ซูซิงหลานชายเซียนหกวิถีขอรับเขาได้รับการฝึกสอนจากเซียนหกวิถีมาตั้งเเต่เขาเด็กขอรับ เซียนหกวิถีคือหนึ่งในสิบคนเเรกที่ได้ก้าวเข้าสู่ขั้น,สรรพสิ่ง,เขานั้นเป็นหนึ่งในสิบคนเเรกขอรับ
ต่างคนก็คิดเช่นเดียวกับข้าซูซิงต้องกลายเป็นหนึ่งในสามคนที่ได้รับคัดเลือกในวันนี้อย่างเเน่นอน
ส่วนอีกคนเหย้าเหย้านางเป็นคู่หมั้นของซูซิงนางก็มีพรสวรรค์ไม่เเพ้ซูซิงเลย นางอยู่กับซูซิงมาโดยตลอดในหนึ่งปีมานี้นางคงได้ ซึมซับความสามารถจากซูซิงมาอย่างเเน่นอน
น่าสนใจจริงๆหลานชายเซียนหกวิถี คู่หมั้นของเขาคงจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังข้าตั้งหน้าตั้งตารอดูความสามารถพวกเขาทั้งสอง ตามที่หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวขึ้นมา
ท่านเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ เด็กสองคนนั้นจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างเเน่นอน
ด้านล่างสถานที่ที่ทดสอบความสามารถมีเด็กหลายคนที่ยืนรอการทดสอบสำนักฟ้าสวรรค์ต่างคนก็ไม่มีใครรู้จักกัน
เด็กเหล่านั้นต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอดูวิธีการทดสอบของสำนักฟ้าสวรรค์กันทั้งนั้น
มีชายคนหนึ่งเหมือนกับเป็นผู้อาวุโสสำนักฟ้าสวรรค์ได้เดินออกมาในกลางเวทีทดสอบความสามารถเขาพูดขึ้นมา ในการทดสอบความสามารถพวกเจ้าทั้งหลายเพียงเเค่สัมผัส ลูกเเล้วสีขาวอันสดใส
เพียงเเค่พวกเจ้าสัมผัสมันเข้าไปมันจะสว่างไสวตามพลังวิญญาณของพวกเจ้าทั้งหลาย ความสามารถจะเเบ่งกันตามลำดับป็นสี่ระดับตามนี้
หนึ่งสีเขียวความสามารถระดับต่ำ,สองสีฟ้าความสามารถระดับปานกลาง,สามสีม่วงความระดับสูง,สี่สีทองความสามารถระดับหายาก,
ผู้ใดกันที่ทดสอบความสามารถเเล้วพวกเจ้าไม่ผ่านตามที่กฎสำนักฟ้าสวรรค์กำหนดไว้เเล้วไม่ได้ตามที่กำหนดพวกเจ้าทั้งหมดสามารถท้าทายการต่อสู้กับคนที่ผ่านทุกอย่างตามที่กำหนดสามอันดับเเรกเพื่อท้าชิงกับเขาทั้งสามคนนั้นได้ตามที่พวกเจ้าต้องการ
เริ่มการทดสอบได้ คนเเรกสีเขียวไม่ผ่านคนที่สองสีเขียวไม่ผ่าน สีฟ้าไม่ผ่าน,สีฟ้าไม่ผ่าน,สีเขียวไม่ผ่าน จนเวลาผ่านมาเหลือสี่คนสุดท้าย
เฮ้อ..หมู่บ้านเเห่งนี้ไม่มีความสามารถพรสวรรค์กันสักคนผ่านมาเกือบหนึ่งพันกว่าคนเเล้วข้าหวังว่า ซูซิงเหย้าเหย้าจะไม่ทำให้การมาของข้าผิดหวัง
หนึ่งในสี่คนนั้นได้เดินออกมาทดสอบกันตามระดับ คนถัดมาข้าอู๋ก๋วงขอรับการทดสอบขอรับ อู๋ก๋วงได้สัมผัสไปบนลูกเเก้วเเห่งนั้นในจังหวะนั้นเองเเสงสีม่วงก็ได้ปรากฏขึ้นคนในบริเวณนั้นได้เเต่เงียบ
เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์หัวหน้าหมู่บ้านได้เเต่ดีอกดีใจ ดี ดีมากที่การมาครั้งนี้ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ
อู๋ก๋วงเเสงสีม่วงผ่านตามที่สำนักฟ้าสวรรค์ กำหนดเอาไว้เจ้ายืนรอดูอีกสามคนนั้น เจ้าจะได้รับสิทธิ์นั้นหรือไม่ สำนักฟ้าสวรรค์รับเพียงสามคนเเรกเท่านั้นเอง
คนถัดมาเถิงหยู่ขรับการทดสอบขอรับ เถิงหยู่สัมผัสไปบนลูกเเก้วลูกนั้นผลที่ได้กับ สีเขียวไม่ผ่านเจ้าออกไปได้
อู๋ก๋วงได้เเต่ดีอกหักดีใจเขาไม่ทำให้พ่อเเม่ผิดหวังอย่างน้อยเขาได้เป็นหนึ่งในสามคนนั้นที่จะกลายเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์
คนถัดมาเหย้าเหย้าขอรับการทดสอบ เหย้าเหย้าสัมผัสไปบนลูกเเล้วลูกนั้นพร้อมกับขอพรจาก ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เเห่งนั้น ในจังหวะนั้นเองเเสงสีทองก็ได้ปรากฏขึ้นเเสงสีทองอันสวยงาม
พรสวรรค์ระดับหายากฮึฮึฮึ ข้าเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์เป็นการยินดีอย่างยิ่งที่ข้าเลือกหมู่บ้านเเห่งนี้ข้า ภูมิใจอย่างยิ่งกับการมาสถานทีเเห่งนี้ลูกศิษย์เหย้าเหยาข้าคนนี้จะดูเเลอย่างดีจะไม่ทำให้หมู่บ้านเเห่งนี่ผิดหวัง ในนามเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์
เหย้าเหย้าได้เเต่ดีอกหักดีใจกับสิ่งที่ได้รับเหย้าเหย้าคุกเข่าลงกับพื้นกราบไหว้ท่านเจ้าสำนัก ข้าเหย้าเหย้าจะตั้งใจบ่มเพาะฝึกตนให้ สำนักฟ้าสวรรค์ทุกอย่าง
คนสุดท้าย ซูซิงขอรับการทดสอบขอรับซูซิงหมิ่งไม่คิดอะไรมากตัวของเขานั้นมั่นใจ ในความสามารถของตนเองมาโดยตลอดเขาได้รับการฝึกมาจากเซียนหกวิถี
ซูซิงสัมผัสไปบนลูกเเก้วลูกนั้นมีสีทองปรากฏขึ้นมาในกลางสนามทดสอบเเห่งนั้น ซูซิงหมิ่งไม่ดีอกดีใจเพราะเขารู้อยู่เเกใจเขาคือผู้ที่อยู่ที่หนึ่งในหมู่บ้านเเห่งนี้
ดีข้าชอบเจ้าที่เป็นคนเช่นนี้ไม่สนใจอำนาจสนใจความเเข็งเเกร่งของตัวเจ้าเองเจ้ามั่นใจในความสามารถของตนเองเจ้าทำให้ข้าถูกใจเจ้า ดีมาก
นี้คือลูกศิษย์สามอันดับเเรกที่จะกลายเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์อย่างเป็นทางการพวกเจ้าทั้งหลายมีอันใดจะถามหรือไม่
เอ่ออ..ถ้าไม่มีข้าขอปิดการทดสอบรับลูกศิษย์ เดียวก่อนเดียวก่อนเหลือข้าคนสุดท้าย
มีเสียงอันยาวไกลดังมาจากข้างนอกสนามในสถานที่เเห่งนั้นรูปร่างเสื้อผ้าอันขาดเกือบหมด ใบหน้าเปื้อนโคลน
คนในพื้นที่เเห่งนั้นต่างก็พากันหัวเราะเขากันทั้งนั้น
ข้าเซียวไป๋เออร์คืคนสุดท้ายใบหน้าของเขาเย็นชาเขามองไปที่เหย้าเหย้าเขาไม่พูดอะไรขึ้นมาเขาเดินไปเฉยเมยไปที่สถานที่ที่ทดสอบอย่างช้าๆด้วยความมั่นอกมั่นใจในตัวเขาเอง..


หลังเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้เซียวไป๋เออร์ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมีผิดหวัง สมหวังเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอการสูญเสียทุกอย่างสักวันมนุษย์ก็ต้องพบเจอมัน
ผ่านมาได้สองเดื่อนเต็ม
เซียวไป๋ ไม่ได้พบเจอกับเหย้าเหย้าอีกเลยเขาอยู่กับครอบครัวของเขาช่วยพ่อเเม่ทำงานบ้านเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง
พอตกกลางคืนเซียวไป๋ได้เเต่นั่งอยู่บนเขาอันสูงชัน ที่เดิมที่เก่าของเขาทุกวัน เซียวไป๋ได้เเต่ครุ่นคิดเรื่องเก่าๆมันต้องมี สักหนทางที่ที่ทำให้ข้าไปที่นั้นได้ด้วยตัวของข้าเอง จนเวลาผ่านไปหนึ่งปีเต็ม
เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างบ้านของเขาอยู่นั้น ในจังหวะนั้นเองพ่อเเม่เซียวไป๋เออร์ ได้เรียกเขามาคุยเรื่องด่วนทำให้พ่อเเม่ของเซียวไป๋เออร์ กระตือรือร้นอย่างมาก
ท่านเเม่ท่านพ่อ ท่านมีสิ่งใดหรือมีเรื่องอันใดกันถึงทำให้ท่านทั้งสองกระตือรือร้นกันเพียงนี้หรือขอรับ
หัวหน้าหมู่บ้านได้ประกาศเมื่อเช้านี้ ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าที่จะมาถึงนี้จะมีสำนัก ฟ้าสวรรค์ มารับลูกศิษย์สามคนในเเต่ละหมู่บ้านข้าหวังว่าหนึ่งในสามจะมีเจ้าอยู่ในสามหลายชื่อนั้น
เซียวไป๋ได้กล่าวขึ้นมา เอ่อ..
สำนักฟ้าสวรรค์คืออะไรกันทำไม่ถึงมีการรับลูกศิษย์เพียงสามคนในเเต่ละหมู่บ้านกันทำไม่กันท่านทั้งสองถึงมาพูดเรื่องเช่นนี้ให้ข้าฟังกัน
สำนักฟ้าสวรรค์ ก็คือสถานที่ฝึกเซียน สร้างเซียนมากมายในทวีปเเต่ละทวีปมีสำนักมากมายนับไม่ถ้วน สำนักฟ้าสวรรค์ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ท่านพ่อเซียนคืออะไรทำไม่ถึงต้องเป็นเซียนกันข้าเห็นท่านพ่อท่านเเม่ กระตือรือร้นกันเเต่เช้าเลยเซียนมันทำให้ท่านทั้งสองคนกระตือรือร้นกันเพียงนี้เลยหรือ
เซียนก็คือผู้ที่มีร่างกายพลังเหนือธรรมชาติพวกเขาทั้งหมดนั้นมีชีวิตเป็นอมตะนิรันดร์ไม่เจ็บไม่ป่วย เหาะเหินเดินอากาศ พวกเขาสามารถทำลายพื้นดินภูเขาเเม่น้ำอันกว้างใหญ่พาลเพียงเเค่ความคิดเดียว เซียนทั้งหลายนั้นมีความสามารถอันเเตกต่างกันนับไม่ถ้วน
โลกที่เราอาศัยอยู่มีระดับพลังเพียงสามขั้นตอนเท่านั้นเอง เต๋าต้นกำเนิด-สรรพสิ่งฟ้าดิน-เหนือธรรมชาติ หลังจากสามขั้นนี้ มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับรู้เข้าใจการดำรงอยู่ทั้งหมดของขั้นตอนหลังจากสามขั้นตอนนี้ได้
บ้างก็ว่าหลังจากขั้นฝึกตนขึ้นที่สามพวกเขาทั้งหลายออกไปนอกโลกใบเล็กๆของเราอาศัยอยู่พวกเขาไปดวงดาวอื่นอันกว้างใหญ่ไพศาล ในสายตาของพวกเขาอาจจะมองเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้นเอง
เมื่อเซียวไป๋เออร์ได้ยินอย่างงั้นเขาได้เเต่ดีอกหักใจ'เขาต้องการที่จะไปเห็นด้วยตาของเขาเอง โลกที่อยู่นอกที่เขาอาศัยอยู่นั้นมีการดำรงอยู่เช่นไรกัน
เอ่อว่าเเต่ท่านพ่อท่านเเม่..ท่านพอจะมีตำราฝึกเซียนหรือไม่ข้าต้องการจะดูเซียนนั้นเป็นเช่นไรกัน
หลังจากเขาได้ตำราจากพ่อเเม่ของเขาเสร็จเซียวไป๋เออร์ มุ่งหน้าไปที่ภูเขาอันสูงชันที่เดินที่เก่าของเขา
ข้าได้ทำตามทุกวิถีทางตามที่หนังสือเล่มนี้บอกเเต่ดูเหมือนมันจะไร้ค่าสิ้นดี ข้าขาดสิ่งใดคุณสมบัติใดกันข้าพยามมาตั้งหลายวันเเต่ผลที่ได้กับไร้ค่าเช่นนี้กัน
หลังพึมพำอยู่อย่างงั้นอยู่นาน เซียวไป๋เออร์ไม่ย่อท้อเขาได้พยายามต่อไปเรื่อยๆ ทั้งเช้าทั้งเย็น
มาถึงวันที่หกผลที่ได้กับเป็นเพียงเศษเสี้ยวเเห่งความผิดหวังไม่ว่าจะพยายามเเค่ไหน เซียวไป๋เออร์ก็ไม่ สามารถทำตามในหนังสือที่พ่อเเม่ของเขาให้เขามาได้เลย
ทำไม่กันถึงเช่นนี้กันข้าไม่สามารถทำในสิ่งที่ในหนังสือเล่มนี้บอกกัน ความพยายามทั้งหมดกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าทั้งนั้น
คงรอถึงวันพรุ่งนี้ก่อนสินะถึงข้าเซียวไป๋เออร์ถึงจะรู้คำตอบทำไม่คนธรรมดาไม่สามารถทำตามในสิ่งที่บันทึกเหตุผลต่างๆ
หลังจากพึมพำอยู่อย่างนั้นเขาได้มองขึ้นไปบนท้องฟ้าเเล้วกำหมัดอันเเรงกล้า สักวันหนึ่งข้าคนนี้เเละจะกลายเป็นผู้พิชิตสิ่งลึกลับทั้งหมดในโลกอันไม่มีที่สิ้นสุด
ข้าทนรอวันนั้นไม่ไหวเเล้ว ท้องฟ้าดวงดาวความมืดมิดอันนิรันดร์พวกเจ้าตั้งหน้าตั้งตารอข้ากันได้เลย
หลังจากนั้นเซียวไป๋เออร์หลับตาเเล้วลืมตาขึ้นมามุ่งกลับไปบ้านของเขาเพื่อรอการทดสอบในการเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์ เขาได้เเต่ยิ้มดีใจเขารอมาทั้งเจ็ดวันเจ็ดคืนมาโดยตลอด
พ่อเเม่พี่น้องอาสามต่างก็พากันตั้งความหวังไว้กับเซียวไป๋เออร์กันทั้งนั้น เซียวไป๋เออร์เป็นเด็กฉลาดกตัญญูช่วยงามพ่อเเม่ขยันมาโดยตลอด พวกเขาเหล่านั้นต่างก็คิดตามๆกันยังไงเซียวไป๋เออร์จะต้องมีชื่อติดหนึ่งในสามในวันพรุ่งนี้..


คายากิ คิชิซาวะ:ฉันมีชื่อว่าคายากิ คิชิซาวะ คนอื่นชอบเรียกฉันว่าซาวะชิ(เเอดขอย่อชื่อนะเป็นซาวะชินี้ละ)
คนอื่นมองฉันด้วยความรังเกลียดที่โรงเรียนไม่มีใครที่จะทำดีกับฉันสักคนหลังจากที่ฉันจบฉันก็ไปทำงานที่บริษัทมืดทำงานวันละ18ชั่วโมงที่เหลือนอนเอาที่บริษัทหลังจากตอนนั้นมันก็ผ่าน20ปีละตอนนั้นฉันอายุ26ใช่ฉันตอนนี้เป็นตาลุงอายุ46ตอนนี้ฉันได้ลาออกจ่กบริษัทนันมาเป็น10ปีเเล้วจากนั้นฉันก็เอาเงินเก็บที่มีทำบริษัทธรรมดาที่มีรายได้ประมาณ1'000'000เยนต่อปี
ฉันได้ทำเเบบนี้จนมีเเฟนเเละมีครอบครัวเเละเเต่งงานกันในที่สุดจนถึงวันที่ฉันต้องสิ้นใจลง
เเละนี้คือเรื่องราวในชีวิตของฉันเเบบสั้นๆ
จบ


ซาวะชิ:หลังจากที่ฉันได้ตายดูเหมือนว่าจะมีตัวตนที่เรียกว่าเทพเจ้าละฉันไม่สามารถฟังฉันของเข้าเต็มได้เพราะมีเสียงเเทรกผ่านเเต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าเเต่ทำไมชั้นไม่ตกใจกับอะไรเเบบนี้นะหรอเพาะว่าฉันไร้ความรู้สึกเกี่ยวกับการตกใจนะเเละกังวล
เทพเจ้า@#฿&:นี้นายนะ
ซาวะชิ:มีอะไรหรอครับ
เทพเจ้า@#฿&:ฉันนะไกล้ที่จะตายเเล้วข้าเหลืออายุไข้อีก1000ปีเท่านั้นฟังจากเจ้าเจ้าคงคิดว่ามันเยาะเเต่สำหรับข้ามันน้อยมากเพราะว่าข้ามีอายุถึง1000ล้านล้านล้านปีเเล้ว
ซาวะชิ:เอ่อครับ(พร้อมทำสีหน้าไม่เชื่อ)
เทพเจ้า@#฿&:นายอาจไม่เชื่อก็เรื่องของเจ้า
เพราะว่าข้าต้องพาเจ้าไปยังดืนเเดนเเห่งการฝึกฝนของข้า
ซาวาชิ:ดินเเดนเเห่งการฝึกฝนหรอ
เทพเจ้า@#฿&:ใช่เเล้วเจ้าจะต้องอยู่ในที่เเห่งนั้นเป็นเวลา1ล้านล้านล้านปี
ซาวาชิ:ห้าาา..
ซาวาชิถ้านานขนานนั้นฉันได้บ้าตายกันพอดี
เทพเจ้า@#฿&:เดะฉันให้พลังที่จะไม่มีความรู้สึกบ้าจาก
อาการอยู่คนเดียวหรออยู่ที่เดียวเป็นเวลานานให้ละกัน
ซาวาชิ:หืม..
เทพเจ้า@#฿&:ที่ดินเเดนเเห่งการฝึกฝนนะเจ้าจะเป็นอมตะเเละไม่มีวันหิวเเละไม่มีวันง่วงที่นั้นเป็นการจำลอง
จักรวาลที่นั้นจะรีกลับเป็นเหมือนเดินภายใน1ปีถ้าหากมีอะไรเสียหาย
ซาวาชิ:โอ้อย่างงั้นหรอ
เทพเจ้า@#฿&:ใช่เเล้ว.ที่นั้นข้ามอบ
วิชาทุกอย่างที่ข้าเคยฝึก
รวมถึงมีเวทมนตร์ด้วยละ
ซาวาชิ:โอ้อย่างงั้นวันความฝันวัยเด็กของฉันที่จะใช้
เวทมนต์ก็เป็นจริงได้สินะ
เทพเจ้า@#฿&:ใช่เเล้วละ..งั้นข้าจะส่งเจ้าไปเเล้วละ
ซาวาชิ:ได้สิฉันเตรียมจิตใจพร้อมเเล้ว
เทพเจ้า@#฿&:ทำได้ดีงั้นข้าจะให้อีกพลังคือควาเร็วการฝึกเพิ่มขึ้นเป็น1ล้านเท่านะเพาะฉะนั้นเจ้าไปได้เเล้ว
จบ


ซาวาชิ:(หลังจากนี้จะมีเเค่ซาวาชิที่จะพูด)
หลังจากที่เทพนั้นไปส่งฉันมาที่เเห่งนี้ดูเหมือนโลกนี้จะเหมือนสนามหญ้าขนานใหญ่เท่าดาวเคราะห์เเละมีภูเขาเเละเเม่น้ำบ้างเเต่กลับไม่มีทะเลเพาะเเม่นั้นน้ำเชื่อมต่อกันทั้งโลกใบนี่เลยมันยาววนรอบดาวนี้เลยละ
ฉันจึงเรียกว่าดาวเเห่งการฝึกฝน
10ปีเเรกฉันฝึกวิชาของเทพนั้นไป10/1ล้านล้านล้าน
69ปีต่อมาฉันได้ฝึกเวทมนในมังงะที่ฉันเคยอ่านมาได้ทั้งหมดที่ฉันจำๆด้อะนะ
178ปีต่อมาฉันสามารถเปาภูเขาให้หายไปหลายลูกได้เเล้ว
469ปีเพียงการต่อยธรรมดาของฉันทำให้ดาวเเห่งการฝึกพังลง1/100
872ปีฉันได้สำเร็จเวทมนตรวบจับขั้นราชันเทพสำเร็จพบว่าดาวเเห่งการฝึกฝนนี้ขนานประมาณ100ล้านกิโลได้นับว่าเป็นพื้นที่ทดสอบพลังอย่างดีเยี้ยม
2897ปีฉันได้เรียนวิชาเทพไป2897/1ล้านล้าน
28749ปีฉันต่อยโลกเเห่งการฝึกเพียง1หมัดด้วยวิชาหมัดดวงดาราหมัดเดียวโลกพังถามฉันสิว่าฉันอยู่ไหนฉันใช่เวทกาลเวลาย้อนเอานะเป็นเวทฝึกยากสุดฉันใช่ไปตั้ง1000ปีเลยนะ
100000ปีนี้เป็นปีที่1เเสนพอดีฉันเลยจำได้ว่าฉันยังไม่ได้เล่าเรื่องว่าฉันเรียนมันได้ไงมันเหมือนมีระบบตามกาตูนจีนบลาๆทั่วไปนั้นละเเค่ระบบนี้จะสอนว่าวิชาขั้นต่อไปเรียกเเบบไหนตอนนี้ฉันเรียกมา100ล้านวิชาเเล้วเพาะเเต่ละวิชาเรียนยากมาฉันใช่เวลาเรียกวิชาละปีใช่วิชาทั้งหมดมี1ล้านล้านล้านวิชาเเล้วมันค่อยยากขึ้นด้วยเเต่ฉันก็ตอนนี้ถ้าฉันกลับไปเรียนเวทย้อนเวลาก็คงใช่เเค่2ปีเองสำหรับตอนนี้พอเค่นี้ละกันฉันจะนอนพักสัก100ปี
777777ปีตอนนี้777777นับว่าเป็นเลขที่ดีเเละฉันฝึกวิชาสุดเทพสุดโกงนั้นคือเวทมนเเห่งความตายเพียงเเค่คิดอีกฝั่งก็ตายได้ฉันใช่เวลาไป26439ปีเลยละองประกอบมันยุ่งยากสุดนารำคารมากเลยละขนานเทพนั้นบอกว่าให้ฉันฝึกเร็วขึ้น1ล้านเท่ายังยากขนานนี้
1039432ปีฉันฝึกจนลืมมาบอกตอน1ล้านปีเเต่ไม่เป็นไรตอนนี้ก็ได้ฉันฝึงวิชาเทพไป1ล้าน/1ล้านล้านล้าน
พังดูสิ้นหวังมากเลยละถ้าเทพนั้นไม่ได้ให้พลังในการต้านอยู่คนเดียวฉันคงตายไปเเล้วมั้ง555
864557899ปีฉันเหนื่อยฉันจะนอนฉัก10000ปี
19283729291ปีฉันฝึกวิชาไป2พันล้าน/1ล้านล้านล้าน
8เเสนล้านปีฉันสามารถลบหลุดดำเล็กๆได้เเล้ว
1ล้านล้าน:ในที่สุดฉันก็มาถึงตรงนี้ได้เเละดูเหมือนวิชาเทพนั้นจะปลดล็อกการฝึกเเบบใหม่คือสกิลติดตัวต่างฉันก็ฝึกไปบ้างเเล้วตอนนี้ความคืบหน้าก็คือ2.89ล้านล้าน/1ล้านล้านล้าน
57ล้านล้ายปีมันเป็นเวลานานมากฉันเบื่อที่จะฝึกเเล้วฉันไปหาสร้างบ้านในชิวิตสบายๆสัก500ล้านปีดีกว่า
689ล้านล้านปีฉันจะบอกอะไรนะตอนนี้ฉันสร้างชีวิตได้เเล้วเเละฉันเป็นอมตะเเล้วเเละเป็นอมตะในอมตะด้วย
1999ล้านล้านปีดูเหมือนว่าฉันจะฝึกวิชาทั้งหมดเสร็จเเล้ว
19938ล้านล้านจักรวาลตอนนี้ฉันสามารถลบมันได้ด้วยการคิดเเล้ว
78228ล้านล้านปีโอ้ะฉันลืมไปที่จักรวาลนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตเลยนะฉันเลยสร้างขึ้นมาดูเเละมันก็ตายทันทีปรากฏว่าระบบว่าฉันต้องปลดล็อก1ล้านล้านล้านปีก่อน
82929ล้านล้านปีฉันพึ่งคิดออกได้ว่าเทพนั้นจะให้ฉันสร้างจักรวาลเเห่งนี้หรอด้วยการสร้างสิ่งมีชีวิตใช่เจ้าระบบนั้นบอกฉันว่าเป็นจริงสิ่งที่ฉันบอกหรือจะออกไปเล่นอีกจักรวาลได้ตอน1ล้านล้านล้านปี
287993ล้านล้านล้านปีฉันได้ฝึกวิชาวนซ่ำไปเรื่อยจนตอนนี้ระบบบอกฉันว่าพลังของฉันมันถึงขั้นไร้จุดจบเเล้วเเละฉันก็สร้างอีกหลายจักรวาล
498721ล้านล้านล้านปีฉันสามารถคุมพลังได้สำเร็จฝึกดูออกหายเเต่มันยากมากฉันไม่รู้เป็นเพาะอะไร
637322ล้านล้านปีฉันได้หาความรู้จากดาวเคาะห์มาหลายล้านดวงตอนนี้ฉันรู้สึกโครตฉลาดเจอคำตอบอะไรตอบได้
1ล้านล้านล้านปีน.น.น.น.น...นน.นๆๆๆๆๆๆๆในที่สุดมันก็ถึงเวลาที่ฉันจะได้ออกไปจากสถานที่เเห่งนี้ได้สักทีอยากจะร้องให้ฉันจะบอกสามวิชาหลักสามสายของฉัน
วิชากายภาพ(ดาบ) ดาบพาตัดจักรวาล ตัดทุกอย่างให้เป็นเสี้ยวอตอม
เวทมน เอเลเมทอลทั้ง100ล้าน ลบล้างเทพ ลบล้างทุกอย่างให้หายไปเเละไม่มีวนห้วนกลับเเต่ผู้ใช้สามารถทำให้สิ่งที่หายไปกลับมาได้(เฉพาะผู้ที่ใช่เวทนี้เท่านั้น)
สกิลติดตัว ลบล้างผู้คิดไม่ดี ผู้ที่คิดฆ่าผู้ใช่จะถูกลบหายไป(เฉพาะผู้ใช่สกิลติดตัวเท่านั้นจึงทำให้กลับมาได้)
เเละนี้คือทั้งหมดที่ฉันจะพูดเเล้วลาก่อนจักรวาลเเห่งการฝึกฝน
จบ


"เฮือก เฮือกๆ"
"ตึกๆตึกๆ" เสียงฝีเท้า
เหนื่อยจัง ทําไมกัน ทําไมหยุดไม่ได้ อยากพักจัง ทําไมเราถึงวิ่ง...
''อย่าหยุดวิ่ง หนีไปให้ไกลที่สุดและอย่าหันกลับมามอง'' เขาได้ยินเสียงของคนๆหนึ่ง พูดด้วยนํ้าเสียงที่เป็นห่วงเขาวิ่งออกไปและไม่หันกลับมามองอีก ขณะที่เขาวิ่งอยู่นํ้าตาของเขาก็ไหลลงมา
เขาวิ่งไปเรื่อยๆโดยผ่านป่าทึบหลายกิโลเมตร
'ก่อนที่เขาจะได้เจอชายคนหนึ่ง' เขาคิดกับตัวเองและขอความช่วยเหลือ
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หมดสติลงไป...
หลังจากนั้นเขาก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับนํ้าตา เขาเช็คนํ้าตาและหันไปรอบๆห้อง เขาคิดกับเองเกี่ยวกับความฝันที่เลวร้ายที่เขาไม่อยากจะจํา เขาไม่คิดอะไรมากและเปิดประตูออกจากห้องของเขา
ก่อนที่เขาจะคิดอะไร เขาก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งเรียกเขา
"อาเทอร์เรีย มาช่วยพ่อหน่อยเร็ว ตอนนี้ลูกค้าแน่นร้านแล้ว" พ่อของเขาเรียกให้ไปช่วย
อาเทอร์เรียคือชื่อของเขา อาชีพของพวกเขาตอนนี้คือขายอุปกรณ์เวทมนต์
เขาพยักหน้าแล้วไปช่วยพ่อขายอุปกรณ์เวทมนต์ หลังจากปิดร้านแล้ว พวกเขาก็พูดคุยกัน
"เป็นอะไรไปลูกชายสีหน้าไม่ค่อยดีเลย" พ่อถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่มีอะไรหรอกครับพ่อ แค่อาจจะกังวลเกี่ยวกับการบททดสอบที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วัน" อาเทอร์เรียตอบกลับด้วยสีหน้าปกติ
"งั้นก็ดีแล้วแหละที่ไม่ได้ฝันร้าย" พ่อถอนหายใจ
'ที่ฉันเป็นห่วงเขาเนื่องจากตั้งแต่ ที่ฉันรับเลี้ยงเขาเหมือนลูกของตัวเอง ตั้งแต่อาเทอร์เรียอายุประมาณ 5 ขวบ ตอนนี้ก็ผ่านมาแล้ว 8 ปี ทําให้ตอนนี้เขามีอายุประมาณ 13 ปี อาเทอร์เรียความจําเสื่อมตั้งแต่นั้นมาแล้วคิดว่าฉันเป็นพ่อของแท้ๆของเขาเอง บางครั้งเขาก็ฝันร้ายแล้วก็มาเล่าให้ฟัง เขารู้แค่ชื่อและวันเกิดของเขาเอง'
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ไปเก็บของและเตรียมตัวออกเดินทางไปที่บททดสอบเถอะ"
อาเทอร์เรีย พยักหน้าแล้วไปเก็บของตรวจเช็คความเรียบร้อยแล้วไปส่องกระจกดูตัวเอง ตอนนี้เขาใส่เสื้อแจ็คเก็ตมีฮู้ดสีดําและมีเสื้อสีขาวข้างใน ใส่กางเกงยาวมิดชิดริงเท้าผ้าใบสีดํา เขามีผมสีดําและมีสีแดงดําปะปนตรงปลายผม มีนัยน์ตาสีแดงราวกับอัญมณีมีรูปร่างและทรวดทรงค่อนข้างดีเขามีขนาดตัวและส่วนสูงน้อยกว่าค่าเฉลี่ยตามอายุ
"ถ้าเตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็ไปเถอะข้าจะเฝ้าร้านเอง เจ้าไปที่บททดสอบเลยแล้วกลับมาหาข้า" เขายิ้มอย่างอ่อนโยน หยิบเงินให้จํานวนหนึ่งและชี้ให้ไปขึ้นรถม้าเวทมนต์
เขาพยักหน้าแล้วไปขึ้นรถม้าเวทมนต์
'เขาสงสัยว่ารถม้าเวทมนต์ทํางานอย่างไรเพราะปกติจะมีแค่รถม้าธรรมดาเท่านั้น เขาจึงตั้งทฤษฎีว่าเกิดมาจากอุปกรณ์เวทมนต์หรือเปล่าที่ทําให้ม้าสามารถวิ่งได้เร็วกว่าม้าปกติหลายเท่า'
ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ รถม้าก็วิ่งผ่านเขตตัวเมืองไปอย่างรวดเร็ว ทําให้เขาตกใจไม่น้อยเพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาได้ขึ้นรถม้าเวทมนต์
สถาณที่ที่เรากําลังไปคือการทดสอบทางเหนือ ชื่อของการทดสอบคือ 'การคัดเลือกของเทพและเทพี' เนื่องจากทางเหนือเป็นสถานที่ที่มีพลังงานศักดิ์สิทธิ์เป็นจํานวนมากจึงเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ไปโดยปริยาย
เกี่ยวกับพื้นที่ทางเหนือและบททดสอบ พื้นที่บริเวณทางเหนือเป็นพื้นที่ที่หนาวเหน็บ และมีโบสถ์เป็นจํานวนมาก ส่วนการทดสอบจะมีอยู่สามขั้นตอนโดยที่ขั้นตอนเหล่านั้นขึ้นอยู่กับแต่ละคน
ขณะที่กําลังเดินทางไป เขาก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ขณะที่หลับอยู่นั้นเขาฝันถึงอะไรบางอย่าง
"เฮ้ๆ ได้ยินไหนอาเธอร์เรีย เราเรียกนายอยู่นะ" เสียงๆนึงได้เรียกอาเธอร์เรียอยู่
 ตอนนี้เขาอยู่ในสถานที่แปลกๆที่ไม่มีอะไรนอกจากความมืด เขาจึงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น และทําไมเขาถึงได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงเรียกเขาอยู่ เขาจึงตัดสินใจลองพูดคุยดู
"ขอโทษด้วย ช่วงนี้เราสติไม่อยู่กับตัวค่อนข้างบ่อย" เขาตอบไปโดยไม่คิดอะไร
พอเด็กผู้หญิงได้ยินเขาพูด จึงอยากรู้ว่าอะไรทําให้ไม่ค่อยมีสติ
"ถ้ากังวลเรื่องอะไรก็บอกพี่สาวที่แสนดีได้นะ" เด็กผู้หญิงคนนี้ได้บอกว่าเขาเป็นน้องของเธอ
'เธอเป็นพี่สาวของเราหรอ?' เขาคิดและสงสัยว่าเธอเป็นพี่สาวของเขาจริงหรือเปล่า
"อย่ากังวลไปเลย ไม่มีใครรู้นอกจากพวกเราหรอกบอกมาได้เลย" เธอพูดด้วยนํ้าเสียงที่เป็นกังวล
ก่อนที่เขาจะถามอะไรเขาก็ตื่นจากความฝัน
เขาย่อยข้อมูลและกําลังคิดว่าความฝันของเขาเป็นเรื่องจริงรึเปล่าอย่างไรก็ตามตอนนี้เขามาถึงดินแดนทางเหนือแล้ว เขาสวมฮู้ดแล้วค่อยลงจากรถม้าเเละไปหาโรงแรมที่อยู่ใกล้กับการทดสอบมากที่สุด
เขาเดินผ่านอาคารต่างๆและเห็นว่าอาคารเหล่านั้นมีร้านขายของต่างๆ เช่น โรงตีเหล็ก อุปกรณ์เวทมนต์ เสื้อผ้า และ บาร์ เขาไม่ได้สนใจรายละเอียดมากและได้ไปเช่าห้องอยู่ 2 วัน โดยราคาห้องค่อนข้างแพงเนื่องจากเป็นเวลาที่บททดสอบใกล้จะเรื่ม เขาจ่ายเงินไป 100 ทองแดง
'ค่าเงินมีดังนี้ 1000 เหรียญทองแดง = 1 เหรียญเงิน
 100 เหรียญเงิน = 1 เหรียญเงินใหญ่
 50 เหรียญเงินใหญ่ = 1 เหรียญทอง
 25 เหรียญทอง = 1 เหรียญทองคําขาว
และยังมีค่าเงินของแต่ละพื้นที่ที่อาจแตกต่างกันได้'
เขาได้ห้องชั้น 3 บริเวณที่สามารถมองเห็นภูเขานํ้าแข็งได้ เขามองชมบรรยากาศอยู่สักพัก แล้วนึกถึงชื่อเมืองก่อนที่เขาจะถอนหายใจ
"ไอซ อคอริ" เขาพึมพําเกี่ยวกับชื่อเมือง เนื่องจากเขาไม่รู้ว่าชื่อเมืองเกี่ยวข้องอย่างไรกับการทดสอบหรือไม่
เนื่องจาก ไอซ อคอริ เป็นเป็นดินแดนที่หนาวมากและมีพลังงานศักดิ์สิทธิ์เป็นจํามากจึงอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับการทดสอบ เขาจึงอยากจะศึกษาเกี่ยวกับเมืองนี้ให้มากขึ้น
เขาตัดสินใจเดินทางไปที่ห้องสมุด ระหว่างทางไปเขาเห็นคนมองเขาเป็นจํานวนมากเนื่องจากตอนนี้เขาน่ารักมาก
'เราต้องหาซื้อหน้ากากมาปกปิดใบหน้าแล้วละ' เขาพึมพํากับตัวเองแล้วไปที่ห้องสมุดประจําเมือง
"ไม่ทราบว่าต้องการหนังสือประเภทไหนหรอคะ" บรรณารักษ์ ถามด้วยรอยยิ้ม
"ผมต้องการหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองน่ะครับ" อาเทอร์เรียตอบกลับ
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ไปหยิบหนังสือเล่มใหญ่มาให้เขา
"อ่านให้สนุกนะคะ" เธอหัวเราะเล็กน้อย
"ขอบคุณมากครับ" เขาตอบกลับ พร้อมกับหยิบหนังสือขนาดใหญ่ไปนั่งอ่านบนโต๊ะ
'เฮ้ออออ นานแน่เลย' เขาถอนหายใจแล้วอ่านด้วยความรวดเร็ว
หลังจากอ่านจบแล้วก็สรุปได้ดังนี้ นานมาแล้วเมืองนี้เคยมีเทพลงมาบนพื้นดินแล้วได้สร้างการทดสอบไว้
เทพองค์นั้นได้มีลูกศิษย์ด้วยกันสามคน จากนั้นเขาก็จากไป
ลูกศิษย์แต่ละคนจะถูกเรียกว่าเศษเสี้ยวแห่งแสง
แต่ละคนจะมีผู้ทืบทอดหรือทายาทสายตรงของพวกเขา ไว้เพื่อสืบทอดพลังให้อยู่ตลอดไป
อาเทอร์เรียเดินออกมาจากห้องสมุด เขาเดินไปหาซื้อหน้ากาก เขาได้หน้ากากสีดํามา ตอนนี้เขาใส่สีดําเต็มตัว เขาคิดว่าเขาควรใส่สีอื่นบ้าง
เขาออกจากร้านแล้วตรงไปที่พัก สั่งอาหารให้ไปที่ห้องของเขา เขาฝึกการเดินไม่ให้มีเสียงระหว่างไปที่ห้อง
รออาหารสักครู่ เขากินอาหารสั่งอย่างรวดเร็ว แล้วรีบนอนหลับ
เขาตื่นขึ้นมาอีกวันเตรียมตัวให้พร้อมแล้วไปสถานที่ทดสอบ เขาเห็นสถานทดสอบมีรูปร่างเป็นหอคอยที่สูงมาก เข้ามาข้างในเห็นเทคโนโลยีที่ดูไฮเทคเป็นอย่างมากเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทําไมเทคโนยีถึงดูดีกว่าบ้านเรือนเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะคิดอะอีกเขาได้ยินพิธีกรประกาศ
"ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ การคัดเลือกของเทพและเทพี
หรืออีกชื่อคือบททดสอบ บททดสอบจะวัดด้านต่างๆที่จําเป็นสําหรับคุณ แล้วจะมอบทักษะและสกิลที่เหมาะสมให้แต่ละคนโดยมีการสอบเพื่อบ่งชี้ทักษะระดับต่างๆ มีดังนี้
ระดับ E,D,C,B,A,S,SS,SSS
สําหรับคนที่มีระดับCขึ้นไปจะมีกิลด์จองตัวอย่างแน่นอน ขอให้ทุกท่านโชคดีกับการทดสอบนะครับ" พิธีกรกล่าวเปิดงาน
ไม่นานนักประตูที่มีแสงสีทองจํานวนมากรุมล้อม ปรากฏออกมาให้เห็นแล้วประตูก็เปิดออก
"ถึงเวลาแล้วสินะ งั้นไปลุยกันเลย" อาเทอร์เรียกล่าวแล้วเดินเข้าไปในประตู
เขาตื่นขึ้นมาในห้องที่ถูกล้อมรอบไปด้วยกําแพงหินประตูไม้ถูกล็อคด้วยกุญแจมียาม1คนเฝ้าเขาอยู่ เขาเห็นข้อความอะไรบางอย่าง
[บททดสอบที่ 1 การหาทางออก]


[บททดสอบที่ 2.1 บททดสอบความอดทน]
ตอนนี้คุณอยู่สถานที่ที่ทุกคนเรียกว่า ด่านทดสอบความอดทน
[ภารกิจ]
อดทนรออยู่ที่นี่ให้ได้นานสามวัน
"ไม่มีอะไรซับซ้อน" เขายักไหล่ เอนตัวลงนอนคอยเวลา ตอนนี้เขาอยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่งไม่มีแสงไม่มีเงาเป็นสถานที่ที่เหมือนจุดจบของทุกสิ่ง ไม่มีความหิวในสถานที่แห่งนี้
.
.
.
"ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะ เป็นวัน หรือไม่กี่ชั่วโมง" ภารกิจง่ายก็จริงแต่ไม่บอกเวลาเลย
ตอนนี้เขาเบื่อมาก
"อ๊ากกกกเมื่อไหร่จะหมดเวลา"
เขาตัดสินใจที่จะฝึกทักษะดาบของเขาขณะรอเวลา เมื่อเหนื่อยก็พัก พร้อมเมื่อไหร่ก็ฝึกต่อ
"ในที่สุดดดดดด" เขาตะโกนออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นข้อมความเด้งขึ้นมา
[ยินดีด้วยคุณผ่านบททดสอบที่ 2.1 บททดสอบต่อไป บททดสอบที่ 2.2 เริ่มได้]
[ผ่านด่าน 1/3]
ตอนนี้เขาถูกเทเลพอร์ตมาอีกสถานที่อีกแห่ง
[บททดสอบที่ 2.2 ผ่านด่าน]
สิ่งที่คุณต้องทําคือผ่านสิ่งกีดขวางทั้งหมดแล้ววิ่งให้ไปถึงเส้นชัยให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
[ภารกิจ]
คุณมีเวลาสิบนาทีก่อนที่เส้นชัยจะถูกกําแพงหินปิดตาย
"อย่างน้อยก็ไม่ใช่นอนรอเฉยๆละนะ"
'โอเคตอนนี้ ข้างหน้ามีกับดักเยอะแยะเลยแต่เห็นได้ชัดว่ามีอะไรบ้างเช่น ธนูที่ยิงเราทันทีที่เข้าใกล้ หรือขวานที่แกว่งไปมา ไหนจะพื้นที่มีไฟออกมาเป็นช่วงๆอีก เฮอะ' คิดแผนแปบ
'นี่คือแผนด่านแรกธนูเราสามารถปัดป้องได้ด้วยของดาบเรา มันจะยากขึ้นเมื่อไปใกล้ถึงด่านขวาน เราจะต้องปัดป้องลูกธนูที่ยิงมาพร้อมหลบหลีกขวานไปด้วย ส่วนด่านสุดท้าย...ยากชิบ เราจะต้องกะเวลาของพื้นที่ไฟออกมาเป็นช่วงๆและต้องหลบขวานและลูกธนูที่ยิงมาอีก' เฮ้อ เขาถอนหายใจตอนนี้เขามีเวลาเหลืออีกแปดนาที
"ต้องลองดูสักตั้ง" เรียกดาบออกมา พุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว ตอนนี้เขาจําเวลาของไฟที่ออกมาได้หมดแล้ว
เขาปัดป้องลูกธนูด้วยทักษะการใช้ดาบของเขาตอนนี้เขาสามารถปัดลูกธนูได้ง่ายมากขึ้นแถมดาบของเขาก็แทบไม่มีนํ้าหนักทําให้เขามีความเร็วในการกวัดแกว่งดาบของเขาได้รวดเร็วกว่าเดิม
ตอนนี้เขาอยู่ใกล้กับด่านที่มีขวานแล้ว ตอนนี้เขาปัดป้องลูกธนูอย่างต่อเนื่องและหลบขวานที่กวัดแกว่งไปมา ถึงเขาจะโดนลูกธนูอยู่บ้างแต่เขาสามารถหลบขวานได้ ตอนนี้เขาบากมากขึ้นเนื่องจากแผลจากลูกธนูทําให้ความเร็วเขาลดลง
ตอนนี้เขามาถึงด่านที่มีไฟแล้วถ้าเกิดเขาจําทางผิดเขาต้องกระโดดเพื่อหลบไฟอย่างหวุดหวิด ถ้าเกิดหลบลูกธนูหรือปัดป้องไม่ทันเขาต้องเลี่ยงจุดสําคัญไว้ให้ได้มากที่สุด สิ่งที่สําคัญมากที่สุดคือขวานแต่ความเร็วของขวานไม่ได้เร็วมากเกินไปทําให้หลบได้อย่างไม่ต้องกัลวลมาก
ตอนนี้เหลือเวลาอีกสองนาทีในการไปเส้นชัย เขากัดฟันสู้ตอนนี้เขามีแผลเต็มตัวทั้งรอยไหม้และลูกธนูที่ปักตัวเขา
"เหลืออีกแค่ไม่กี่ก้าวจะถึงแล้ว..." ตอนนี้เขาใกล้ถึงเส้นชัยแล้วแต่ตอนนี้เขาก็บาดเจ็บสาหัสมากเหมือนกัน
[ยินดีด้วยคุณผ่านบททดสอบที่ 2.2 บททดสอบต่อไปบททดสอบที่ 2.3 เริ่มได้]
[ผ่านด่าน 2/3]
ตอนนี้เขาถูกเทเลพอร์ตไปอีกสถานที่เหมือนเดิม ตอนนี้แผลของเขาได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมหมดแล้ว
[บททดสอบที่ 2.3 การตัดสินใจ]
คุณมีตัวเลือกในการทําหรือไม่ทําอะไร เพราะฉะนั้นต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด
[ภารกิจ]
ผลของการตัดสินตอนท้ายขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่าน
"ได้สิฉันจะเลือกให้ดีเลย" เขาเตรียมตัวให้พร้อม
[จะเริ่มในอีก]
[3]
[2]
[1]
.
.
.
[เริ่มต้น]
ตอนนี้คุณมีสองทางเลือกถ้าคุณช่วยแล้วอีกฝั่งที่คุณไม่เลือกจะตกลงไปในหุบเหวลึกทันที หนึ่งคือช่วยเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารแต่เราไม่รู้จัก หรือสองช่วยสุนัขที่คุณเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก
[คําเตือน]
ถ้าคุณเลือกแล้วคุณจะไม่สามารถยกเลิกได้
"โอเค ตอนนี้ต้องเลือกสินะ" ครุ่นคิดอยู่สักพักเขาตัดสินใจที่จะช่วยสุนัขของเขา
ขณะที่เขากํลังจะไปช่วยสุนัข เขาได้กลิ่นที่คล้ายกับตอนบททดสอบที่หนึ่ง
'กลิ่นเลือด ยิ่งเข้าใกล้สุนัขมากเท่าไหร่กลิ่นก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น' เขาตัดสินใจที่จะไปช่วยเด็กผู้หญิงแทน
เมื่อสุนัขเห็นว่าเขากําลังจะไปช่วยเด็กผู้หญิงแทนที่จะเป็นมัน มันก็กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดทันที มันเป็นหมาป่าประเภทล่องหนได้แต่ลบจิตสังหารไม่ได้
ตอนนี้เด็กผู้หญิงกําลังจะร่วงลงไป เขาได้กระโดดไปรับและใช้อาวุธของเขาปักกับหินเพื่อเป็นที่รองรับนํ้าหนัก
ตอนนี้เด็กผู้หญิงได้สลายไป กลายเป็นไอเทม
[คริสตัลเทพแห่งการควบคุม ระดับ ??? ]
เมื่อทําการทําลายคริสตัล คุณจะได้รับทักษะเทพแห่งการควบคุม
ไม่รอช้าเขาทําลายคริสตัลทันที กระโดดขึ้นไปข้างบนประจันหน้ากับหมาป่า ตอนนี้หมาป่าได้หายตัวไปแล้ว ตอนนี้เขาสามารถควบคุมอะไรได้ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เขามุ่งเน้นไปที่จิตสังหารของหมาป่า
เมื่อหมาป่ามากัดเขา เขาได้โดนหมากัดหนึ่งทีทําเขามีเลือดไหล นั่นคือแผนของเขาเนื่องจากตอนนี้เขาไม่สามารถระบุที่มาของจิตสังหารได้คงที่ ทําให้ได้แค่บอกแค่ทิศทางเท่านั้น
แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว เขาสาดเลือดของเขาไปที่ทิศทางที่หมาป่าอยู่ ตอนนี้หมาป่าติดเลือดของเขาแล้วทําเขาสามารถโจมตีได้อย่างแม่นยํา
เขาได้พยายามฟันไปที่ตัวของหมาป่าแต่หมาป่าได้รวดเร็วมากเขาได้สลับมาใช้ธนู ยิงไปหลายนัดแต่ก็ไม่โดน
"แน่จริงก็อย่าหลบสิ" ตอนนี้เขาขมวดคิ้ว เขาจริงจังในการต่อสู้แล้ว
ยิงไปอีกครั้งแต่ตอนนี้เขาได้ควบคุมลูกธนูที่ยิงออกไปย้อนกลับมาโดนที่หมาป่าได้สําเร็จ
"เป็นไงล่ะ"
ไม่รอช้าตอนนี้หมาป่าไม่ทันได้ตั้งตัวเขาได้ควบคุมดาบไปโจมตี หมาป่าพยายามหลบแต่ตอนนี้หมาป่าความเร็วลดลงทําโดนดาบปักกลางลําตัวพอดี
"แค่นี้ก็เรียบร้อย" เขาเดินไปหยิบไอเทมจากหมาป่า
[คริสตัลล่องหน ระดับ สีเหลือง]
เมื่อคุณทําลายคริสตัลคุณจะได้รับทักษะล่องหน
"คุ้มค่ามากเลย" เขาทําลายคริสตัล
[ผ่านด่าน 3/3]
[บททดสอบที่ 2 ทั้งหมด] (สําเร็จ)
ประมวณผลความสําเร็จ
(ภารกิจหลัก เกรด S)
(ภารกิจลับ เกรด A)
"ไม่เป็นไรไม่ได้รับเอสทั้งหมด เเต่ได้ทักษะมาก็โอเค"
[บททดสอบสุดท้าย บททดสอบที่ 3]
จะเริ่มในอีก
[3]
[2]
[1]
......
.....
.....


[บททดสอบที่ 1 หาทางออก]
[เนื้อเรื่องเบื้องต้น]
เรากระทําความผิดโดยการที่เราสังหารขุนนางชั่วคนนึง ทําให้เราถูกจับไว้ในห้องขัง เรามีเวลาอยู่7วันก่อนจะถูกประหารชีวิต เบาะแสตอนนี้คือเราอยู่ห้องใต้ดินของขุนนางที่ได้ประโยชน์จากขุนนางชั่วที่เราฆ่าไป
[ภารกิจ]
หลบหนีออกจากจักรวรรดิ [0/1]
สังหารขุนนางที่ได้รับประโยชน์ [0/?] (ไม่บังคับ)
[สําเร็จ]
ผ่านบททดสอบที่ 1 ไปยังบททดสอบที่ 2
[บทลงโทษ]
ถ้าเราตายในการทดสอบ -50% ทุกเสตตัส
"นี่คือระบบสินะ ภารกิจค่อนข้างยากเลยนะเนี่ย" อาเทอร์เรียกล่าว
เขาเดินดูรอบๆห้อง ค้นหาวัสดุพอจะช่วยเขาได้
[ค้นพบ]
-มีดสั้น(เกือบสมบูรณ์)
-กุญแจปริศนา???
-กุญแจประตูห้องขัง
'กุญแจมาจากไหนเนี่ย? ช่างก่อนตอนนี้เราควรวางแผนก่อน เราควรรอจังหวะให้ยามเปลี่ยนกะกันก่อนแล้วค่อยออกไป' นี่คือแผนที่เขาคิด
หลังจากรอไม่นานยามก็เปลี่ยนกะกัน ระหว่างที่ยามกําลังเปลี่ยนกะเขารีบไขกุญแจและวิ่งตรงไปทางขึ้นชั้นบนระหว่างที่กําลังขึ้นไป ยามก็รีบวิ่งตามมาด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเขา
"ชิ น่ารําคาญ'' เขาเดาะลิ้นด้วยความรําคาญ
เขาเหยียบกําแพงแล้วพุ่งตัวไปหายามกระทันหันทําให้ยามตั้งรับไม่ทัน เขาใช้มีดสั้นที่เขามีปาดคอยามได้สําเร็จ หยิบอาวุธของยามขึ้นมาแล้วขว้างไปทางยามอีกคนอย่างรวดเร็ว
ยามอีกคนสามารถปัดป้องการโจมตีได้บางส่วนทําให้แขนของยามบาดเจ็บ ไม่รอช้าเขารีบกระโจนเขาใส่ยามอย่างรวดเร็ว ยามพยายามป้องกันให้ดีที่สุดทําให้ยามสามารถบล็อคการโจมตีของเขาได้
'ชิ ยากแล้วไง ทําไมยามคนนี้ถึงแข็งแกร่งกว่าคนเมื่อกี้อย่างมาก' เขาคิดกับตัวเอง ถอยหลังออกมา พยายามหาจุดได้เปรียบในการโจมตี
เขาพบว่าสามารถโจมตีได้แค่ ส่วนหัว คอ ใต้ศอก ไม่ก็... ก่อนที่จะคิดต่อยามก็กระโจนเข้าใส่เขา เขาปัดป้องการโจมตีด้วยการหักเหดาบของยามแล้วพยายามฟันไปที่คอของยามให้มากที่สุดและหลบดาบของยามที่ฟันมาที่เขา
เขากระโดดขึ้นไปข้างบนจับที่หัวแล้วหักคอของยามหยิบอาวุธของยามทั้งสองคนขึนมาเก็บไว้จากนั้นรีบขึ้นข้างเพื่อจะได้ออกจากคฤหาสน์ของขุนนาง
'เกือบไปแล้ว โชคดีที่เรียนศิลปะต่อสู้ไว้บ้าง' เขาคิดกับตัวเองเนื่องจากส่วนใหญ่เขาจะฝึกเกี่ยวกับความเข้าใจของเวทมนต์กับพ่อของเขา
ความฝันของเขาคือการเป็น ผู้วิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อจะได้ปกป้องครอบครัวของเขาเอง
ออกมาจากชั้นใต้ดินตอนนี้เขาอยู่ในห้องมืดๆ เขาแง้มประตูเพื่อดูมีใครอยู่ข้างนอกเขาเห็นมียามอยู่หนึ่งคนขุนนางหนึ่งคน เขาคิดที่จะฆ่าขุนนางก่อน
เขารออยู่ในห้องสักพักตอนนี้ขุนนางกําลังเดินทางมาทางที่เขาอยู่ เขาดักรออยู่ข้างๆห้องรอให้ขุนนางเดินเข้ามาในห้อง
หลังจากขุนนางเข้ามาในห้อง เขาไม่ลังเลนําดาบของยามมาฟันคอของขุนนางให้ขาดโดยทันที ไม่รอช้าปามีดสั้นเข้าไปในตาของยามโดยทันที ก่อนที่ยามจะได้ชักดาบออกมาตาของเขาก็หายไปหนึ่งข้างโดยทันที
ยามร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ยามจะร้องมากกว่านี้เขาได้ใช้ดาบของเขาฆ่ายามโดยทันที
'ไม่น่ามีใครได้ยินนะ' ถ้าเกิดมีใครได้ยินจะทําให้เขาลําบากกว่าเดิมอย่างมาก เขาหยิบอาวุธและเงินจากศพกลับมาทั้งหมด ก่อนคิดจะหาเสื้อเปลี่ยนในบ้านขุนนาง เขาเดินด้วยความระมัดระวังไม่ให้ใครเห็น เขาเดินเข้าไปในห้องขุนนาง เจอเอกสารเกี่ยวกับยาพิษที่ฉีดใส่เราบางส่วนหลังจากนั้นเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาเห็นมีคันโยกที่น่าสงสัยในตู้เสื้อผ้า จึงดึงคันโยกลงมาไม่นานนักตู้เสื้อก็กลายเป็นทางลงไปใต้ดิน
ระหว่างที่เขาเดินลงไปเขาเห็นโครงกระดูกจํานวนมากตามทางที่เดินลงมา เข้ามาข้างในไม่มีอย่างอื่น มีเพียงกล่องใส่ดาบอยู่แค่กล่องเดียวในห้อง เมื่อเดินเข้าไปใกล้กับกล่องกุญแจปริศนาก็มีปฏิกิริยา มีแสงสีแดงและสีดําปรากฏขึ้นบนกุญแจ มีอักษรที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้นบนกล่องและกุญแจ เขาตัดสินใจลองไขกล่องดู เปิดออกมากุญก็หายไป ในกล่องมีดาบอยู่หนึ่งเล่มรูปร่างไม่แน่นอนมีสีแดงและสีดําปะปนกันไป
เขาเงื้อมมือไปหยิบดาบ ทันทีที่หยิบดาบเขาเข้าไปในดินแดนแห่งหนึ่งมีวิญญาณจํานวนมากอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ ไม่มีพื้นดินมีแต่แอ่งเลือดขนาดใหญ่จนมองไม่หมด ในมือของเขาตอนนี้มีดาบอยู่หนึ่งเล่ม มีเสียงๆหนึ่งได้กล่าว
"จงทดสอบความแข็งแกร่งของเจ้าซะ เพื่อจะได้ครอบครองอาวุธที่เหมาะสม"
เมื่อกล่าวจบวิญญาณทั้งหมดได้พุ่งมาหาเขาเพียงคนเดียว เขาตั้งรับพร้อมกับคิดแผน อยู่ๆดาบของเขาก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นดาบขนาดเล็กและแหลมคม ตามความต้องการของเขา
"เห แบบนี้ก็สวยสิ" เขาฟาดฟันวิญญาณนับไม่ถ้วนที่เข้ามาหา อาวุธของเขาเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ เช่น ดาบและธนู ธนูเป็นธนูที่สามารถสร้างลูกศรที่เหมือนเลือดได้นับไม่ถ้วน ขณะที่เขากําลังฆ่าวิญญาณเขารู้สึกได้ว่า ยิ่งเขาฆ่าเขาจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
หลังจากที่เขาฆ่าวิญญาณไปหมดแล้วเขารู้สึกอ่อนล้าเป็นอย่างมากก่อนที่เขาจะหมดสติเขาเห็นข้อความนึงขึ้นมา
[เควสลับสําเร็จ อาวุธแห่งความหวาดกลัว]
-ได้รับ อาวุธแห่งความหวาดกลัว
จากนั้นเขาก็หมดสติไป
ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนนี้กลับมาอยู่ในห้องใต้ดินเหมือนเดิม
เขาสงสัยว่าอาวุธที่ได้มาอยู่ที่ไหน เมื่อเขาคิดจู่ๆก็มีดาบโผล่ออกมาจากมือขวาของเขา เมื่อเขาคิดว่าจะเลิกใช้ดาบก็หายไป
'สะดวกดีแฮะ' เขาเดินออกมาจากห้องใต้ดินพยายามหาอาหารในบ้านขุนนางเขากินอาหารที่พบ เขาสังเกตเห็นว่ามีความโกลาหลเกิดขึ้น ตอนนี้ผ่านมาแล้วสองวันหลังจากฆ่าขุนนางไป เหลือเวลาห้าวันก่อนเราจะตายถ้าเกิดยังอยู่จักรวรรดิ เนื่องจากมียาพิษฉีดในร่างกายของเรา ยาพิษจะทํางานได้แค่ในอาณาจักรนี้เท่านั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง
เนื่องจากขุนนางที่ฆ่าไปทําให้มีอัศวินจํานวนมากมาที่บ้านของขุนนางแล้วสอบสวนทุกคน ตอนนี้การที่จะออกจากที่นี่ยากขึ้นมาก เขาตัดสินใจลอบฆ่าอัศวินด้วยการลอบสังหาร แถมยังขุนนางอยู่ด้วยกันหลายคนในที่นี้อีกด้วย
'แบบนี้ ช่วยได้เยอะเลย' เขาคิดกับตัวเอง เขาเห็นยามสองคนยืนคุยกันอยู่โดยห่างจากคนอื่นค่อนข้างมาก เปลี่ยนอาวุธเป็นธนู สร้างลูกสร้างขนาดเล็กมายิงไปทางยามทั้งสองอย่างรวดเร็ว
'เสร็จสอง' ขณะกําลังดูอยู่ยามทั้งสองก็สลายไป เขารู้สึกว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
'ทําไมถึงสลายไป' เขาคิดอย่างมึนงงมองไปทางอาวุธของเขา อาวุธดูดกลืน?เขาคิดไปก็เสียเวลาเปล่า เขาดักซุ่มยิงไปเรื่อยๆ ถ้าบางคนสามารถหลบหรือป้องกันได้เขาก็จะยิงที่อื่นแทน
ถ้ามีใครร้องเรียกเขาจะยิงคนที่พูดแล้วยิงคนอื่นที่มาสมทบ โดยที่คนเหล่านั้นไม่สามารถหลบหนีได้สักคน
'ฟู่ววว เหนื่อยนะเนี่ย' เขาพึมพํากับตัวเอง ตอนนี้เขาสังหาร ขุนนางไปประมาณเจ็ดคน อัศวินประมาณยี่สิบกว่าคน ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นมากเป็นเท่าตัวเลย
'ได้เวลาออกจากที่นี่แล้ว' เขาวิ่งออกไปพยายามไม่ให้คนเห็น ตอนนี้เขาอยู่ภายในเมืองแล้ว เขาเดินไปหาที่พักพยายามไม่ให้ใครรู้ตัว เนื่องจากตอนนี้มีประกาศจับตัวเขาแล้วทําให้ลําบากในการหาที่พัก
เขาเจอบ้านร้างแห่งหนึ่งบริเวณนั้นไม่มีบ้านหรือคนอยู่เลย เขาตัดสินใจจะนอนที่บ้านร้าง
ตื่นข้มาอีกวันเขาตัดสินใจหาพวลักลอบเข้าเมือง หลังจากสังเกตมานาน เขาพบว่ามีคนแอบเข้าออกทางป่าต้องห้ามน่าจะเป็นพวกลักลอบเข้าเมือง เพราะเป็นสถานที่ค่อนข้างอันตราย
ไม่รอช้าดักซุ่มที่ป่าต้องห้าม สะกดรอยตามพวกผู้รับจ้างลักลอบ เดินตามสักพักสังเกตเห็นว่ามีอัศวินคอยจัดการสัตว์ดุร้ายในป่าไม่ให้มาก่อกวนผู้รับจ้าง ตอนนี้หยุดอยู่ที่กําแพงหินแห่งหนึ่งแล้วมีคนหนึ่งพูดบางอย่าง ตอนนี้กําแพงค่อยๆเคลื่อนที่ลงไปข้างล่างจากนั้นทั้งหมดก็เดินเข้าไปแล้วออกมาพร้อมคนจํานวนมากไม่นานนักกําแพงหินก็เลื่อนกลับมาปิดเหมือนเดิม
เมื่อเห็นอย่างนั้น เขารอให้ทุกคนกลับไปให้หมดตรวจสอบให้แน่ชัดว่าทุกคนออกไปไกลแล้ว จากนั้นเขาเดินไปที่กําแพงแล้วพูดตามที่ได้ยิน เขาไม่รู้ว่าคือภาษาอะไร แต่ตอนนี้กําแพงหินได้ลงไปแล้ว ทําให้เขาสามารถออกจากจักรวรรดินี้ได้สําเร็จ
[บททดสอบที่ 1 หาทางออก] (สําเร็จ)
ประมวณผลความสําเร็จ
(ภารกิจหลัก เกรด S)
(ภารกิจลับ เกรด S)
"ว้าวเกรดSสองอันดีมากเลยนะเนี่ย แถมยังได้อาวุธมาด้วย" เขายิ้มด้วยความสุข เขาสงสัยว่าบททดสอบต่อไปคืออะไร


[ดวงดาวรหัส E – L.D.01506 ได้ทำการยกเลิก 'การคุ้มครองของ 'X@#!#@#' แล้ว']
[ทำการเปิดระบบยังชีพพื้นฐานให้แก่ทุกสิ่งมีชีวิต]
"อะไรละเนี่ย"
จู่ๆก็มีหน้าต่าง Loading ลอยขึ้นมากลางอากาศตรงหน้ากะทันหันระหว่างกำลังโซ้ยข้าวเที่ยงหลังจบคลาสหนักๆในยามเช้ามา พร้อมกับคำว่าชิบหายแล้วดังลั่นในหัว
"หยาบแล้วไหมล่ะ ซวยแล้ว" ผมสบถลั่นในทันทีรีบจ้วงข้าวในจานแล้วลุกไปจ่ายเงินแล้วเอ่ยเตือนป้าเจ้าของร้านไปเล็กน้อยแล้วรีบออกมาจากโรงอาหาร ตรงไปยังหอพักในทันที
ทำไมผมจึงร้อนรนขนาดนี้น่ะหรือ ไม่เอาน่าพวกคุณๆเองก็คงต้องเคยอ่านิยายแฟนตาซีมาบ้างแหละ ตอนนี้คือสถานการณ์ที่ว่านั่นไงล่ะ
คำถามคือตัวอะไรจะโผล่มาก่อนระหว่าง ซอมบี้กับ ก๊อบลิน
[ระบบพื้นฐาน Loading 50% ]
'ระบบ? ยอดเยี่ยมพอจะมีตัวช่วยบ้างละวะแต่ยังไม่ใช่เวลานี้'
แฮร่ กร้วมๆ
คิดยังไม่ทันจบดี เสียงแปลกๆก็ดังเข้ามาในโสตประสาทหู
เสียงที่แฟนๆเกมแนวซอมบี้น่าจะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี พร้อมกับศพของเพื่อนร่วมมหาลัยหนึ่งนายที่กำลังโดนแทะอย่างสยดสยองอยู่หน้าหอพักของกระผมพอดิบพอดี
กรี้ดดดดดดดดดด!!!!! ว้ากกกกกกกก!!!!!
เข้าใจนะเพื่อนว่าตกใจ แต่สภาพนี้ร้องไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรสิเฮ้ย ผมสบถด่านักศึกษาคนอื่นที่แหกปากเสียงดังในใจซึ่งหลังจากที่มันได้ยินเสียงร้องมันก็เงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงเรียบร้อย
สลัดเอ้ยมันหันมาแล้วไง
ด้วยความที่มันกำลังขวางทางพอดีเข้าหอของผมพอดิบพอดี สมองของผมจึงประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด แล้วคว้าอิฐแต่งสวนหน้าหอพักแล้วขว้างสุดแรงใส่ช่วงลำตัวของซอมบี้ที่กำลังลุกด้วยท่าทางน่าขนลุกสุดขีด จนมันล้มลงไปอีกรอบ
จังหวะนี้ละวะไปก่อนละตัวใครตัวมันแล้ว
สับตีนหมาไปก่อนที่ไอ้อดีตเพื่อนร่วมมหาลัยที่กำลังตัวกระตุกจะลุกขึ้นมาเป็นตัวที่ 2 ใครขาแข็งก็ช่วยตัวเองไปแล้วกัน
แกร็ก ปัง!!!!!
ผมรีบลงกลอน ห้องล่ามโซ่ ปิดประตูและหน้าต่างพร้อมหาอะไรมาขวางให้เรียบร้อนก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโลกอก
'ยังดีที่วิ่งมาทันก่อนที่จะชิบหายมากกว่านี้' ผมคิดก่อนที่จะเหลือบสายตามองออกหน้าต่างไปข้างนอก
ภาพหนังซอมบี้ที่เมื่อโดนกัดแล้วจะเพิ่มจะนวนขึ้นเรื่อยๆกำลังฉายสดๆให้เห็นแบบชัดเจนยิ่งกว่าดูจอทีวี 4k
[ระบบพื้นฐาน Loading 90% ]
[ระบบพื้นฐานติดตั้งเสร็จสิ้น]
'เยี่ยม เอาล่ะตอนนี้มีอะไรบ้าง'
"เปิดสเตตัส"
——————————————————————————————————————————————————
ชื่อ: สุริยะ อายุ: 22 อาชีพ: นักศึกษา
สถานะ: สุขภาพดี มานา : 2/10
[คุณลักษณะประจำตัว]
{แรร์} ผู้เตรียมพร้อม : คุณจะมีลางสังหรณ์ที่แม่นยำกว่าคนอื่นๆเล็กน้อย
{อีปิค} สงบนิ่ง : ลดอัตราความเครียดลงครึ่งหนึ่ง ลดความเสียหายจากการโจมตีทางจิต
{แรร์} อัฉริยะเทียม(บกพร่อง) : คุณจะเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างได้ง่ายกว่าคนอื่นๆ ทว่าด้วยความบกพร่องจากบางสิ่ง ทำให้ถ้าไม่ใช้ทักษะบางอย่างนานๆจะหลงลืมไปและต้องเรียนรู้ใหม่อีกครั้ง
[สกิล]
เสริมพลังเฉพาะส่วน [Active] (ซุปเปอร์แรร์) Lv.1
 เพิ่มความสามารถให้ส่วนใดๆในร่างกายให้ดีขึ้น ไม่ใช้มานา ไม่มีคูลดาวน์
[ฉายา]
ผู้ตื่นตัว : ได้รับความสามารถ สัมผัสอันตราย [Passive] ( Uncommon ) Lv. 2
 สามารถรับรู้ถึงอันตรายต่างๆได้ในระยะไม่เกิน 10 เมตร
ผู้แสวงหาคำตอบ : ได้รับความสามารถ สังเกตการณ์ [Active] ( Uncommon ) Lv.1
 เมื่อใช้งานจะมอบข้อมูลส่วนหนึ่งของสิ่งที่สังเกตการณ์ ใช้มานา 1 หน่วย คูลดาวน์ 5 วินาที
เปิดก่อนถามทีหลัง : ทุกๆการโจมตีแรกใส่ศัตรูจะทำความเสียหายได้เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
——————————————————————————————————————————————————
"ไม่มีเลเวล ไม่บอกจำนวนเลือด ( Hp = Heath point ) แต่มีบอกมานา แสดงสกิลพร้อมรายละเอียด นี่จะบอกว่าเทพแค่ไหนโดนซัดจุดสำคัญก็ตายได้สินะ" ผมวิเคราะออกมาในทันที นิยายแฟนตาซีแบบโหดๆหน่อยก็ประมาณนี้ ไม่บอกพลังชีวิต ไม่มีเลเวล มีแค่สกิลให้
พอไหวละมั้งเพราะไม่มีของอย่างเลเวลเวลาสู้แต่ยังไม่แน่ใจเรื่องของมานาเท่าไหร่ งั้นสิ่งแรกที่เราต้องทำ คือสำรวจสิ่งที่เรามี
ไม่รู้ว่าโชคดีหรือบังเอิญที่เรามีสกิลจำพวก ประเมิณ อยู่ด้วย
" ใช้ 'สังเกตการณ์' กับ 'มานา' " สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาจากที่เรารู้ก็มีแค่ มานา นอกจากนั้นรอบๆตัวเรานี่คือสิ่งที่เราคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดังนั้นสิ่งที่ควรใช้สกิลประเภท ประเมิน ก่อนเลยคือ มานา 2/10 คืออะไร
ทันที่ทีเอ่ยจบความรู้สึกที่มีอะไรบางอย่างไหลออกไปเหมือนตอนพึ่งออกกำลังกายมาหมาดๆ
[มานา (สังเกตการณ์ 1/1) : พลังงานจากโลกที่มอบให้กับสิ่งมีชีวิตทุกชนิด สามารถฟื้นฟูได้ด้วยตัวเองตามธรรมชาติ (อัตราฟื้นฟู 1 หน่วย ต่อ 1 นาที)]
มีจำนวนที่สังเกตการณ์บอกด้วยแฮะ งั้นลองใช้กับซอมบี้ข้างนอกดูหน่อยแล้วกัน
[ซอมบี้(?????) (สังเกตการณ์ 1/5 ) : ซากศพเดินได้ที่ถูกควบคุมโดยจ้าวแห่งความตาย ]
แค่นี้หรอวะ?????? 1 มานาของตรูได้แค่นี้เองเราะไอ้ชิบผาย ได้! ตรูจะใช้มันให้ครบเนี่ยแหละ
.
.
.
หลังจากใช้สังเกตการณ์ ซ้ำๆกับซอมบี้ในที่สุดก็ครบ 5 ครั้งเสียที อัตราฟื้นฟูมานาตามธรรมชาตินี่นานพอตัวเลย
แต่ระหว่างรอเวลาเองก็ไม่ได้นั่งเฉยๆนะเออ หาของทำพวกเครื่องป้องกันด้วยกระดาษจนได้เกราะกระดาษมาป้องกันการกัดได้ด้วยแหละ
ส่วนอันนี้เป็นผลลัพธ์ของความพยายาม
[ซอมบี้ (โจเซฟ) (สังเกตการณ์ 5/5 ) : ซากศพเดินได้ที่ถูกควบคุมโดยจ้าวแห่งความตาย
- โจมตีด้วยวิธีการกัดและข่วน ทำให้โดนสถานะติดพิษ หากตายระว่างนี้จะลุกขึ้นมาเป็นซอมบี้ตัวใหม่
- จะตายหากโดนทำลายส่วนศีรษะหรือต้นคอ
- มีโอกาสเล็กน้อยที่เมื่อตายจะมอบยาแก้พิษให้]
อืม หากสังเกตดีๆไอ้วงเล็บท้ายคำว่าซอมบี้มันคือชื่อของเจ้าซอมบี้นั่นแหละ ซึ่งมันเปลืองมานาเพิ่ม 1 หน่วยเพื่อตรวจสอบมัน
"ซึ่งมันเปลืองโคตรๆเลย" รอฟื้นมานาตั้งสิบนาทีได้แค่ชื่อของอดีตมนุษย์เนี่ยนะ
เฮ้อ แต่จะไม่ใช้ก็ไม่ได้ เพราะจากการทดลองคือข้อมูลพวกนี้จะอยู่ถาวรและจะเรียกขึ้นมาดูเมื่อไหร่ก็ได้เหมือนสารานุกรมที่เราเป็นคนบันทึก และถ้าเป็นประเภทเดียวกันกับที่เคย สังเกตการณ์ไปแล้วมันจะโผล่ข้อมูลมาทั้งหมด
ทันทีที่บ่นจบจู่ๆ หน้าจอใสสีฟ้าๆก็ลอยอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับเสียงทีพูดภาษาที่ไม่เคยเห็นและดันฟังรู้เรื่องซะอย่างนั้น
[ประกาศ]
[สถานการณ์ที่ 1 ได้เริ่มขึ้นแล้ว ผู้ที่ไม่อาจปรับตัวจักร่วงหล่น ผู้ที่อดทนรอดมาได้จักได้รับโอกาศ และผู้แข็งแกร่งจักได้รับ 'พลัง' ]
[ เนื้อของสถาณการณ์ : เอาชีวิตรอดหรือโค่นล้ม
จำกัดอาณาเขตในมหาวิทยาลัย x จนกว่าจะจบเหตการณ์
เงื่อนไขการเคลียร์ :
เงื่อนไขอย่างใดอย่างหนึ่งต้องสำเร็จ :
1. เอาชีวิตรอดเป็นระยะเวลา 1 เดือน
2. สังหาร 'ลิช ผู้บัญชาการคนตาย' ได้สำเร็จ
รางวัล : ตามแต่สภาพที่เอาชีวิตรอดมาได้ ]
ทันที่เสียงประกาศความโกลาหลที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้จบผมก็เผลอเอามือกุมหัวขึ้นมาเลย แถมเผลอลั่นคำด่าคำสบถคำที่ไม่ควรจะออกอากาศออกมาด้วย
ไม่ใช่เพราะประกาศมันน่าเศร้าน่าหดหู่หรอกนะ
ปึงๆๆๆๆๆๆๆ
แต่เพราะมีได้ห่าตัวไหนไม่รู้มาทุบประตูห้องตรูข้าอยู่เนี่ย!!!!!!!!


สวัสดี นี่ผมสุริยะเองนะ ตอนนี้ผมกำลังมีปัญหาสุดๆเลยครับ
ปึงๆๆๆๆๆ แฮร่ๆๆๆๆๆๆ
ใช่ๆ ปัญหากับคุณมึงนั่นแหละครับ ดังนั้นขอความกรุณาหุบปากและเลิกทุบประตูห้องผมซักทีด้วยครับไอ้ศพเดินได้
เอาล่ะเข้าเรื่องผมจะอธิบายสถานการณ์ให้ฟังนะว่าในตอนนี้ของผมนั้นมันฉุกเฉินแค่ไหน
เนื่องด้วยหอพักของผมเป็นหอพักภายในมหาลัย เรียกง่ายๆว่าหอในนั้นแหละ มันจึงไม่ค่อยจะมีของมีคมหรืออะไรที่น่าจะทำร้ายคนได้
ซึ่งผมมีของที่พอจะทำร้ายคนได้ประมาณสี่อย่าง
หนึ่งคือ มีดเล่มเล็กๆที่ไว้หั่นหมู หั่นผัก
สองคือ ก้อนอิฐที่หยิบติดมือมาด้วยหลังจากปาก้อนแรกใส่ซอมบี้
สามคือ ของจำพวกโต๊ะตู้เตียงเรียกรวมๆกันนะถ้าแยกทีละชิ้นมันเยอะ
สี่คือ เครื่องเขียนวิชาวาดรูปต่างๆ
ตามปรกติแล้วคนเราคงจะเลือกเอามีดหั่นหมูไปจิ้มพวกซอมบี้แต่ ช้าก่อน!!!!
ถ้าเอาไอ้มีดนี่ไปจิ้มสมองพวกมันผมคงไม่กล้าเอามันกลับมาใช้หั่นเนื้อในตู้เย็น(มินิ) ที่พึ่งซื้อมาเมื่อวานแน่ๆ
เอ้อ หอผมใช้ระบบโซล่าเซลล์นะดังนั้นถ้าไฟฟ้าจะพังนี่ต้องไปเครื่องจ่ายไฟบนดาดฟ้าต้องพังก่อน ซึ่งมันโดนล๊อคไว้ด้วยฝีมือ เจ้เหมียว คนคุมหอของเรา หายห่วงเรื่องไฟฟ้าไปพักใหญ่ๆ
ส่วนเรื่องน้ำระหว่างกำลังพักเหนื่อยผมเอาขวดน้ำเก่าๆไปรองน้ำไว้แล้วตอนจะกินก็เอาไปต้มในกระติกทำน้ำร้อนเอา สะดวกดีใช่ป่ะล่ะ
ปึง!!!!!!! โฮกกกกกกกกกก!!!!!
โอเคๆ รู้แล้วใจเย็นสิวะเฮ้ย
กลับมาต่อกัน
ตอนนี้สิ่งที่เหลือที่พอจะไปกระซวกไอ้คนหน้าห้องนั่นได้มีแค่ วงเวียนยาวครึ่งแขนกับ ฟุตเหล็กที่ไม่เคยแกะออกจากซองยาว 1 เมตร
ฟุตเหล็กไม่น่าจะเฉาะหัวพวกมันเข้าดังนั้นผ่าน พวกโต๊ะเก้าอี้ใหญ่เกินไปที่จะลอดช่องประตู
มีดต้องเก็บไว้หั่นหมู ดังนั้นเหลือแค่วงเวียนอันเท่าแขนที่น่าใช้งานได้
และแน่นอนใครมันจะบ้าเอามือเปล่าๆไปแทงซอมบี้ให้โง่ละถ้าแทงแล้วมันไม่ตายแล้วงับมือนี่จบชีวิตเลยนะ ดังนั้นถุงมือยางสำหรับขัดห้องน้ำจึงสวมเข้าที่มือทันที
ถุงมือยางพร้อม
 วงเวียนพร้อม
ตั้งท่าให้มั่นคงพร้อม
 ลุย!!
แกร๊ก! ปึงๆๆๆๆๆ
ทันทีที่หมุนลูกบิดประตู แรงกระแทกก็ทำให้โซ่ที่คล้องไว้แทบขาดและแขกไร้มารยาทสามคน ก็พยายามจะแทรกตัวเข้าช่องเล็กๆที่เปิดนั่นเข้ามา
"สามเลยหรือวะ เยอะไปไหมเนี่ย" ตั้งท่าให้ดีง้างสุอแขนและทิ้งตัวแทงออกไปสุดแรงเกิด เข้าที่ส่วนหัวของ ซอมบี้เน้นๆ
ฉึก ฉึก ฉึก
เสียงแทงเข้าเบ้าตาของทะลุไปยังส่วนสมองของซอมบี้ตัวแรกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องก่อนที่มันจะนึ่งไป
[คุณได้สังหารซอมบี้]
[คุณได้รับ เหรียญ 100 เหรียญ]
[ปลดล๊อคความสำเร็จ เฟริสบลัด(first blood)]
[คุณได้รับกล่องสุ่มระดับต่ำจำนวน 1 กล่อง]
ตายแล้ว.....ถึงไอ้ตรงหน้านี่จะไม่ใช่คนก็เหอะ นี่ผมพึ่งจะทำการสังหารสิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่กว่าแมงกะจั้ว แถมหน้าตาเหมือนคนอีกไปซะแล้ว
ถามว่ากลัวรึเปล่า? แน่นอนสิตอนนี้มือนี่สั่นเป็นสันนิบาทเลย
สัมผัสที่แทงลงไปเหมือนเนื้อหมูเละๆเนี่ยทำเอาอยากจะคายของเก่าออกเลยทีเดียวเชียว นี่พวกพระเอกนิยายทำได้ยังไง แทงหัวคนแล้วเดินไปเชือดคนต่อไปชิลๆเนี่ย
[ผลของสงบนิ่งทำงาน ความเครียดของคุณลดลงครึ่งหนึ่งทันที]
ผลของสกิลติดตัวทำงานอัตโนมัติ ทำให้มือที่สั่นสุดๆ สั่นเบาลงแล้ว อาการคลื่นใส้อยากคายของเก่าก็ลดน้อยลงแล้ว ถึงจะไม่ถึงกับหายไปจนหมดเลยก็ตาม
"ถ้าจำไม่ผิด พวกตัวละครแนวๆอาจารย์ของตัวเอกคงพูดไว้ประมาณ 'จงจำความรู้สึกนี้เอาไว้อย่าได้หลงลืมว่าตัวเองเป็นคนช่วงชิงชีวิตของคนอื่นมาเพื่อเอาตัวรอด' สินะ"
จะจำไว้ให้แม่นเลย คิดแบบนั้นในใจแล้วก็ลงมือแทงอีกสองตัวที่เหลืออยู่
[ได้รับ เหรียญ 100 เหรียญ x 2 ]
หลังจากที่แทงตัวที่เหลืออยู่จนหมดก็เอาโต๊ะมากั้นประตูแล้วก็แวะไปอ้วกแตกไปรอบนึงเต็มๆ กว่าจะจัดการตัวเองเสร็จก็ล่อไปตั้งชั่วโมงกว่า
บ้าเอ้ยข้าวแกงกะหรี่ตรูออกไปหมดกระเพาะเลย เสียดายชะมัด
[ผลของอัฉริยะเทียม(บกพร่อง)ทำงาน เรียนรู้ทักษะเรียกใช้ แทง(คอมม่อน) lv 1]
"ใช้สังเกตุการณ์ กับ แทง(คอมม่อน)"
[แทง(คอมม่อน) lv 1 (สังเกตการณ์ 1/1) สกิลเรียกใช้
- ใช้มานา 1 หน่วย
- จะมอบบัฟที่เพิ่มประสิทธิภาพในการแทงเป็นระยะเวลา 10 วินาที
- เพิ่มประสิทธิภาพในการแทงขึ้น 50%
- มีโอกาศเล็กน้อยที่จะแทงทะลุเกราะเบาตามสภาพของสิ่งที่ใช้แทง
- มีโอกาศน้อยมากที่จะแทงทะลุเกราะหนักตามสภาพของสิ่งที่ใช้แทง ]
จะว่าไปก็ยังไม่ได้ตรวจสอบพวกคุณสมบัติเฉพาะเลยไหนจะเหรียญอีกแฮะไหนๆแล้วของลองหน่อยแล้วกัน
"ใช้สังเกตการณ์ กับ ผู้เตรียมพร้อม"
[ผู้เตรียมพร้อม{อันคอมม่อน}(สังเกตุการณ์1/1) : ทุกอย่างย่อมไม่น่ากลัวหากเราเตรียมพร้อม
- คุณจะตรวจจับอันตรายได้ดีกว่าคนอื่นๆ
- คุณลักษณะนี้เติบโตได้ ]
???? บอกแค่นี้เองเรอะ ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรเพิ่ม หรือเพราะเป็นแค่ 'อันคอมม่อน' หว่า
"ไหนลองกับอีกอันซิ ใช้สังเกตุการณ์ กับ สงบนิ่ง"
[สงบนิ่ง{อีปิก}(เล็ก)(สังเกตการณ์ 1/1) : หากเราสงบคำตอบจักอยู่ข้างเรา
- ทำงานอัตโนมัติ ไม่ใช้มานา ไม่มีคูลดาวน์
- เมื่อความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงจะดับที่อันตรายต่อการตัดสินใจ คุณสมบัตินี้จะทำงาน โดยการบังคับให้ความเครียดและแรงกดดันที่ได้รับในสภาวะนั้นๆ ลดลงครึ่งนึงทันที
- ป้องกันการโจมตีทางจิตได้ถึงระดับกลาง
- คุณลักษณะนี้เติบโตได้ ]
"แจ๋วอยู่นี่หว่าตอนนี้ก็ไม่ต้องกลัวโดนสะกตจิตสั่งให้ไปตายแล้ว"
แต่ไม่บอกเงื่อนไขการพัตนาด้วยแฮะ งกชะมัดหรือเพราะ 'สังเกตการณ์' ไม่ใช่ 'ประเมิน' กันนะ
"ไอ้อันสุดท้ายนี่น่าจะมีปัญหานะ ใช้สังเกตการณ์ กับ อัฉริยะเทียม(บกพร่อง)"
[อัฉริยะเทียม{แรร์}(บกพร่อง) : ไม่ว่าจะเป็นของแท้หรือไม่ สิ่งที่ใช้ได้มันก็ยังดีกว่าไม่มีใช้ใช้
- คุณลักษณะนี้ติดสถานะบกพร่องความสามารถของมันจะลดลงอย่างมาก
- ทักษะที่ไม่ใช่ passive มีโอกาศหายไปหรือลดระดับลงตามระยะเวลาที่ไม่ได้ใช้งาน
- คุณจะเรียนรู้ทักษะต่างๆได้ไวกว่าคนอื่นๆ 50%
- คุณจะคิด มอง อ่าน ทำความเข้าใจได้เร็วกว่าคนอื่นๆ 50%
- หากต้องการซ่อมแซมส่วนที่บกพร่องจำเป็นที่จะต้องใช้ไอเทมเพื่อรักษาสมองบางส่วนที่ได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุรถคว่ำ ]
อย่างน้อยๆก็บอกวิธีแก้ไม่ต้องไปหาด้วยตัวเอง
"ใช้สังเกตการณ์กับเหรียญ"
[เหรียญ : มันคือเงินมันคือเหรียญ มันคือของไว้ใช้แลกเปลี่ยนกับบางสิ่ง แต่บางสิ่งก็ใช้มันแลกไม่ได้
- มันคือค่าเงินปัจจุบันที่ทุกชีวิตต้องใช้งานเพื่อแลกเปลี่ยนกับไอเทม อาหาร ยารักษา
- หาได้จากการสังหารสิ่งมีชีวิต หรือทำภารกิจพิเศษ ]
สรุปคือมีเยอะๆไว้จะดีกว่าสินะว่าแต่ไม่เห็นร้านค้าเลยแฮะจะใช้อะไรได้ละเนี่ย
[ร้านค้าจะเปิดให้ใช้งานได้หลังผ่านสถานการณ์ที่ 1 ไป]
ขอบคุณที่บอก เอาละถึงเวลาเปิดกาชา ถ้าจะเป็นกล่องระดับต่ำของอะไรที่มันใช้งานได้ที สาธุ
"เปิดกล่องระดับต่ำ"


สวัสดีนี่ สุริยะนะ ตอนนี้นี้กำลังจะเปิดกาชาน่ะ
ว่ากันตามตรงต่อให้รู้ว่าของเป็นระดับต่ำแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดีเนอะว่าไหม
[ยินดีด้วยท่านได้รับ ปลายหอกที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย(คอมม่อน) จากล่องสุ่มระดับต่ำ]
"....ใช้สังเกตการณ์ กับ ปลายหอกที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย"
[ปลายหอกที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย(คอมม่อน) (สังเกตการณ์1/1) :
- ปลายหอกทำหรับแทงของทหารยุสงครามเก่า
- มีตราประทับแปลกๆอยู่ในจุดที่ขึ้นสนิม
- ถึงจะมีสนิมและใช้สำหรับแทงก็จริงแต่ส่วนใบหอกกลับคมแบบแปลกๆ ]
...…..แล้วทำไมคุณเมิงไม่ให้ด้ามหอกมาด้วยละเฮ้ยเอามาแต่ปลายหอกเพื่อ แถมปลายหอกแค่ 30 เซนไม่มีด้ามจับจะให้ใช้เป็นมีดรึไงห่ะ
หัวจะปวด นี่ดวงเกลือหรือพระเจ้ากลั่นแกล้ง
.
.
.
อืม...…..ไหนๆก็ไหนๆแล้วลองเอาด้ามไม้ถูพื้นมาใช้เป็นตัวหอกดูแล้วกัน น่าจะพอใช้ได้มั้ง
[ผลจากสกิลอัฉริยะเทียม(บกพร่อง)ทำงาน คุณได้รับสกิลติดตัว สร้างสิ่งของ(คอมม่อน) lv 1 แล้ว]
"ใช้สังเกตการณ์กับ สร้างสิ่งของ(คอมม่อน)"
[สร้างสิ่งของ(คอมม่อน) lv 1 (สังเกตการณ์ 1/1)
- สิ่งที่คุณสร้างจะมีคุณภาพดีขึ้นครึ่งหนึ่งไปจนถึงถึงหนึ่งระดับตามระดับความประณีตของคุณ แต่ระดับของมันจะไม่เกินระดับอันคอมม่อน ]
"ใช้สังเกตการณ์กับ หอกนี่"
[หอกประดิษฐ์(อันคอมม่อน)(สังเกตการณ์ 1/1)
- ด้วยความแหลมคมเป็นพิเศษของหัวหอกทำให้ 'การแทง' จะทรงประสิทธิภาพมากขึ้น
- มีตราประทับแปลกๆอยู่ในจุดที่ขึ้นสนิม
- ถึงจะมีสนิมและใช้สำหรับแทงก็จริงแต่ส่วนใบหอกกลับคมแบบแปลกๆ
- ไม่เหมาะกับการฟาดเพราะตัวด้ามไม่เข็งแรงขนาดนั้น ]
เอาเถอะถึงมันจะดูกากๆหน่อยแต่ไม้มันค่อนข้างแข็งแรง แถมรวมระยะหอกตอนนี้ราวๆเมตรครึ่ง ซึ่งน่าจะยาวพอใช้แทงได้ดีกว่าวงเวียนนี่
เปลี่ยนชุดแขนยาวกางเกงพละให้กระชับเคลื่อนไหวง่าย สวมเกราะกระดาษด้านในให้เรียบร้อยเก็บของที่เกะกะขวางทางในห้อง
โอเค พร้อมลุย! เราจะไปฟามเหรียญกัน ไม่ว่าด้วยผลของลางสังหรณ์จากคุณสมบัติ หรือจากที่เคยอ่านๆนิยายแนวนี้มา ไอ้เหรียญนี่น่าจะจำเป็นสุดๆ
ซึ่งถ้าเราไม่ได้เป็นพระเอกมีพลังเทพๆเหมือใครเขา ไอ้เหรียญนี่แหละน่าจะใช้แก้ปัญหาได้
"ดังคำกล่าวของแบตแ*น ว่าพลังของชั้นคือชั้นรวยยังไงละ"
ว่าแล้วก็แง้มประตูเอามือถือยื่นออกไปกดถ่ายรูปสองสามทีแล้วเอากลับมาดู
ผมบอกไปรึยังนะว่าห้องผมอยู่ชั้น 5 สุดริมหอฝั่งซ้ายซึ่งชั้น 6 เป็นดาษฟ้าน่ะ
"สองตัวอยู่ริมอีกฝั่งของหอ แบบนี้นี่เองมิน่าตอนไอ้สามตัวนั้นโวยวายพวกมันถึงไม่มาแจม"
พวกมันมีระยะมองเห็นกับการฟังที่จำกัด ราวๆสิบเมตรได้มั้งน่าจะแย่ลงตามความดังกับระยะเสียง
ข้อมูลใหม่นับว่าดี ว่าแล้วเช็คโซ่ให้ดีๆว่ามันจะไม่พังตอนโดนกระแทก ยกโต๊ะวางกันไว้อีกชั้น แล้วสูดลมหายใจลึกๆ เอาหน้าไปชิดร่องประตูแล้วแหกปาก
"ไอ้พวกหน้าโง่!! ทางนี้โว้ย!!"
ยังไม่ทันจะจบประโยคพวกมันก็หันขวับแถมพุ่งมาอย่างไว
แหม่ ดีนะไม่ได้ไปเปรี้ยวโชว์โหดยืนวัดกะพวกมันกลางโถงทางเดิน สิบเมตรนี่สองวินาทีนิดๆก็พุ่งมาถึงแล้ว
บางทีพวกเอ็งก็ไวไป๊ นี่เร็วพอๆกะนักวิ่งทีมชาติเลยเร้อ
และแน่นอนอย่างที่รู้ๆกันว่าซอมบี้มันมีสมองคิดเป็นที่ไหน พวกมันเบรกไม่เป็นพุ่งมาสไลด์ศพเพื่อนตัวเอง 3 ศพแรก ซึ่งตัวแรกหน้าทิ่ม จูบพื้นไปเต็มรัก ตามมาด้วยตัวที่สองที่สะดุดขาตัวแรกที่ล้มทำให้ร่างของมันกระเด็นไปชนกำแพงหอพัก
"เร็วแต่โง่เนอะพวกแกเนี่ย"
ว่าจบพวกมันก็ลุกมาพุ่งต่อซึ่งแน่นอนติดโซ่มุมเดียวกับไอ้สามตัวแรกนั้นแหละ
"เอาหอกไปกินแทนเนื้อละกันไอ้พวกสัมภเวสี ขอลองสกิลหน่อยซิ 'แทง'"
ปลายหอกเรืองแสงสีฟ้าจางๆแล้วผมก็แทงเข้าที่หัวของพวกมันทันที
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก
[คุณได้รับเหรียญรวม 200 เหรียญ]
สรุปคือแทงเข้าไปตัวละสองที พลังโจมตีตอนนี้พอไปวัดไปวาได้มั้ง ตอนใช้วงเวียนแทงไป 3 ครั้งถึงจะตาย คิดง่ายๆก็ ดาเมจเพิ่มมา 30% สินะ
แง้มประตูยื่นมือถือไปถ่ายรูปเช็คอีกทีว่าไม่มีตัวที่สาม หรือสี่ในชั้นนี้
แต่ก็ว่าเถอะตะโกนดังขนาดนั้นไม่วิ่งขึ้นมาจากชั้นล่างก็ดีเท่าไหร่แล้ว จากรูปถ่ายในมือถือ ที่เป็นทางเดินเปล่าๆไม่มีใครหรือ ตัวอะไรยืนอยู่ สรุปคือโล่งชั้นนี้มีทั้งหมด 5 ตัว...
"ซึ่งตรูไม่เชื่อว่ะ 5 ตัวเนี่ยนะหอนี้คนพักครึ่งร้อยแค่ชั้นนี้ก็ปาไปสิบห้องแล้ว แถมนี่ก็ช่วงบ่ายกว่าๆเองด้วย"
มันหมายความว่าคนที่กินข้าวแล้วกลับหอมีเยอะแน่ แต่คำถามคือเป็นคนปรกติกี่คน
"เอาวะค่อยๆไล่ดูทีละห้องละกัน"
ว่าแล้วก็ปลดโซ่เขี่ยศพไปให้พ้นทางด้วยเก้าอี้ไม้ก่อนจะค่อยๆขนโต๊ะออกมาขวางทางเดิน
เอามาขวางทำไมงั้นหรือ
ไม่เอาน่า...จะให้เด็กมหาลัยตาดำๆไม่เคยฝึกหอกวิ่งไปแทงไอ้พวกวิ่งสี่คูณร้อยได้เนี่ยนะ ถ้าทางนี้เอาเปรียบได้ก็จะทำอ่ะ
ว่าแล้วก็ค่อยๆขยับโต๊ะตัวที่สองไปกั้นหน้าประตูห้องตรงข้ามแล้วเคาะประตูซึ่งเป็นห้องพักของรุ่นพี่ปี 4 ที่ไม่ถูกกันเท่าไหร่นัก
ที่ไม่ถูกกันเพราะห้องพี่แกชอบเอาขยะมากองไว้หน้าห้องตอนเช้าๆกลิ่นนี่ตีอัดจมูก ห้องในหอนี้กันเสียงดีก็จริงแต่มันไม่กันกลิ่น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"พี่หนุ่ยคร้าบอยู่ห้องไหมพี่"
ตึง ตึง ตึง แอร้กกกก %{€%*…$
เสียงทุบประตูดังลั่นแถมด้วยเสียงครางแปลกๆไม่เป็นภาษาคนดังออกมาจากหลังประตู
โอเคชัดเจนไอ้หลังประตูนี่ไม่ใช่ 'คน' ล้านเปอเซ็นต์


" จงรักในอิสระ และ โบยบินด้วยปีกแห่งฝัน "
โลกเสมือนนะหรอ สำหรับผมแล้วมันคงเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะไม่เป็นจริงเลย
อันยองค้าบ ผมชื่อริน อายุ 16 ปี เป็นนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4 ค้าบ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะค้าบ ( ที่ผมใช้ค้าบเพราะมันน่ารักดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า )
เราเริ่มนอกเรื่องกันไปไกลแล้ว เมื่อกี้ผมพูดถึงเรื่องของโลกเสมือนไปนั้นไม่ต้องแปลกใจนะค้าบ เพราะว่าตอนนี้ ปี พ.ศ. 2575 แล้ว
และวันนี้ก็ยังเป็นวันที่ เกม BMORG Online เปิดให้บริการพร้อมกับเครื่องเล่นเกมสุดล้ำที่ถูกพัฒนาขึ้นมาด้วยระบบฟลูไดฟ์แบบตู้แคปซูลโดยบริษัท JENNE Grop บริษัทชั้นนำในการพัฒนาระบบฟลูไดฟ์แบบตู้แคปซูลแห่งแรกของโลก และยังครอบคลุมไปถึงธุรกิจต่าง ๆ ทั่วทุกมุมโลก กล่าวอีกนัยนึง JENNE Grop นั้นก็เปรียบเสมือนรากฐานของโลกธุรกิจ ณ ปัจจุบันก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงไปเลย
เพราะแบบนั้นแหละ เจ้าเกม BMORG Online ที่กำลังจะเปิดตัวในวันนี้ ได้ขึ้นเป็นกระทู้หลักในหมู่ คอมมูนิตี้เกม และมีผู้คนมากมายออกมาแสดงความคิดเห็นไปในทิศทางต่างๆ แต่ก็นั้นแหละสำหรับผมว่ามันเป็นเพียงแค่การคาดเดา หรือจะให้พูดตรง ๆ เลยก็ คิดไปเองนั้นแหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตราบใดที่ยังไม่มีการประกาศจากทาง Official ก็เชื่อถือไม่ได้หรอก
พอดีเลย ใกล้ถึงเวลาเปิดตัวของเกม BMORG Online แล้ว ทาง Official ได้เริ่มนับถอยหลังแล้ว ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก ที่ในที่สุด โลกเสมือนที่ผมเฝ้ารอมานานกำลังจะเปิดตัวในอีกไม่ช้า
" เกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก อิสระอันไร้ขีดจำกัด "
" 3 ... 2 ... 1 ... "


เวลาได้ร่วงเลยไปจนถึง 12.10 น. ผมก็ได้ตื่นขึ้นมาในสภาพที่งัวเงีย พร้อมที่จะทิ้งตัวลงไปนอนต่อเมื่อไรก็ได้ แต่แล้วก็มีการแจ้งเตือนการโทรเข้าที่มือถือดังขึ้นมา ผมได้หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อรับสาย
" ริน ! ฮัลโหล ริน ได้เวลาแล้วนะเพื่อน "
" ก็นึกว่าใคร คีซแกนี้เอง โอเครเพื่อน ฉันพึ่งตื่นนะโทษที "
" แกรีบลุกไปล้างหน้าล้างตาเลยริน ให้ไว ฉันทนที่จะเข้าไปเล่นไม่ไหวแล้ว "
" ค้าบจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละค้าบ คุณเพื่อน "
ผมได้กดวางสายคีซแล้วรีบไปลุกขึ้นจากที่นอนอันแสนจะนุ่มสบาย เดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างหน้า ( การล้างหน้าช่วยให้ตื่นจริงหรือป่าว ผมก็ไม่รู้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ) หลังจากที่หน้าล้างเสร็จเรียบร้อยและออกมาจากห้องน้ำ ก็มานั่งอ่านคู่มือเครื่องเล่นสักพักเพราะเดี๋ยวมันจะเกิดอันตรายถ้าเกิดผมกดมั่ว
" โอเคร เท่านี้ก็อ่านจนครบหมดแล้ว ได้เวลาเข้าไปแล้วสินะ "
หลังจากที่ผมได้อ่านคู่มือเสร็จหมดแล้ว ผมก็ได้เดินไปเปิดเครื่องแคปซูลฟลูไดฟ์และเข้าไปนอนในแคปซูลตามที่คู่มือได้บอกไว้ จากนั้นผมก็ได้ใช้คำสั่งเสียงเพื่อสั่งการให้เครื่องแคปซูลได้เริ่มทำการเชื่อมต่อระบบต่าง ๆ กับตัวของผม โดยการเชื่อมต่อกับเครื่องนั้นจะถูกเชื่อมต่อผ่านคลื่นสมองของผู้ใช้งาน เมื่อเริ่มทำการเชื่อมต่อเจ้าตัวระบบของแคปซูลจะส่งคลื่นสมองเข้ามาหาผู้ใช้งานเพื่อทำให้ผู้ใช้งานเข้าสู่สภาวะหลับลึก จากนั้นผู้ใช้งานก็จะเชื่อมต่อกับระบบต่าง ๆ ภายในตัวเครื่องแคปซูลทั้งหมด ( คำสั่งทั้งหมดจะถูกดำเนินการผ่านความคิดเราในขณะนั้นเลยทันที )
" อะไรค้าบเนี่ย จะสุดยอดเกินไปแล้ว ตอนที่เราอ่านมาก็ว่าสุดยอดแล้วนะ พอมาเจอของจริงเท่านั้นแหละ บ้าไปแล้ว เกินไปมากจริง ๆ "
สิ่งแรกที่ผมทำหลังจากเชื่อมต่อกับระบบนั้นก็คือใช้คำสั่งของตัวระบบให้โทรไปหาเจ้าตีซมัน เพื่อที่จะได้บอกคีซว่าผมเชื่อมต่อกับระบบเสร็จเรียบร้อย
" คีซเพื่อน ฉันเชื่อมต่อระบบเสร็จแล้วนะ พร้อมเข้าเกมแล้ว "
" โอเครริน เข้าเกมกันเลย "
" จัดไปเพื่อนรัก "
ผมและคีซพวกผมทั้งสองคนก็ได้เข้าสู่เกม BMORG Online เกมที่พวกผมเฝ้ารอกันมานาน ในที่สุดพวกผมก็ได้เข้ามาสัมผัสมันด้วยตัวเอง จากนั้นระบบภายในเกมก็ได้ส่งตัวผมและคีซไปสร้างตัวละคร
ผมต้องอธิบายก่อนสินะว่าในการสร้างตัวละครของเกม BMORG Online นั้นถูกแบ่งออกเป็น 5 อาชีพหลัก 14 อาชีพย่อย ( หลังจากผ่านช่วง CBT เสร็จสิ้นจะมีการอัปเดทอาชีพหลักและอาชีพย่อยอีกมากมาย ) และ 1 ไอดีผู้ใช้งาน จะสามารถสร้างตัวละครได้เพียง 1 ตัวละครเท่านั้น ( ถ้าอยากเปลี่ยนสายอาชีพของตัวละครต้องไปทำเควสลับในเปลี่ยนอาชีพที่จะถูกซ่อนไว้ในส่วนต่าง ๆ ของเกม ) โดย 5 อาชีพหลัก 14 อาชีพย่อยนั้นจะถูกแบ่งตามนี้
อาชีพหลัก นักดาบ : อาชีพย่อย ( ดาบโล่ , ดาบคู่ , ดาบใหญ่ , คาตานะ )
อาชีพหลัก นักสู้ : อาชีพย่อย ( ขวานใหญ่ , ขวานคู่  , เทควันโด  , มวยไทย )
อาชีพหลัก นักเวท : อาชีพย่อย ( เวทมนตร์ธาตุ , เวทมนตร์ภูต , เวทมนตร์ดำ )
อาชีพหลัก นักลอบสังหาร : อาชีพย่อย ( พิษสังหาร , เงาสังหาร )
อาชีพหลัก ผู้รักษา : อาชีพย่อย ( เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ )
ถ้าจะให้สรุปง่ายๆ ในการเลือกอาชีพ ก็คือ ถ้ากรณีที่เรานั้น เลือกอาชีพหลักเป็น นักดาบ เราก็ต้องเลือกอาชีพย่อยให้อาชีพหลักด้วย เพราะระบบจะบังคับให้เลือกอาชีพย่อยในทันทีเลย โดยถ้าเราเลือกอาชีพย่อยเป็น คาตานะ ตัวละครของเราก็จะถูกจัดให้อยู่ในอาชีพ คาตานะ ( นักดาบ ) ทันที
เกือบลืมอธิบายอีกเรื่องที่สำคัญพอ ๆ กับการเลือกอาชีพเลย นั้นก็คือการจัดสรรค่าสเตตัสของตัวละคร โดยการจัดสรรค่าสเตตัสต่าง ๆ จะมีผลเป็นอย่างมากต่อความสามารถของตัวละคร เพราะค่าสเตตัสแต่ละค่านั้นจะให้ความสามารถที่แตกต่างกันออกไป
ค่าสเตตัส พลังโจมตี : จะเพิ่มความเสียหายทั้งหมด 10 หน่วย / 1 แต้ม
ค่าสเตตัส พลังป้องกัน : จะเพิ่มพลังชีวิตและเกราะ 5 หน่วย / 1 แต้ม
ค่าสเตตัส ความเร็ว : จะเพิ่มความเร็วทั้งหมด 10 หน่วย / 1 แต้ม
ค่าสเตตัส จุดตาย : จะเพิ่มความแม่นยำและเจาะเกราะ 5 หน่วย / 1 แต้ม
ค่าสเตตัส ควบคุม : จะเพิ่มโอกาสติดคริติคอลและหลบหลีก 1 หน่วย / 1 แต้ม
ยกตัวอย่างให้เห็นภาพจะดีกว่า อย่างเช่น ตัวละครเรานั้นจัดสรรค่าสเตตัสทั้งหมดลงไปที่ พลังโจมตี กรณีที่พลังโจมตีสูงสุดเรามีอยู่ 100 หน่วย โจมตีคู่ต่อสู้ที่ไม่มีพลังป้องเลยก็จะทำความเสียหาย 100 หน่วยทันที แต่ถ้ากรณีที่คู่ต่อสู้นั้นมีพลังป้องกัน ความเสียหายที่เกิดขึ้นจะถูกหักล้าง ไปตามค่าพลังป้องกันของคู่ต่อสู้ ( คู่ต่อสู้พลังป้องกัน 50 หน่วย = ความเสียหายที่คู่ต่อสู้ได้รับจะลดลงทันที 50 หน่วย )
เพราะงั้นการจัดสรรค่าสเตตัสถึงสำคัญพอๆ กับการเลือกอาชีพเลยล่ะ ผมขอตัวไปเลือกอาชีพก่อนนะทุกคน
" โปรดเลือกอาชีพหลักของท่าน "
" เลือก นักสู้ "
" โปรดเลือกอาชีพย่อยของท่าน "
" เลือก มวยไทย "
" โปรดจัดสรรค่าสเตตัสของท่าน ( 10 แต้ม ) "
" พลังโจมตี 1 แต้ม พลังป้องกัน 1 แต้ม ความเร็ว 2 แต้ม จุดตาย 1 แต้ม ควบคุม 5 แต้ม "
" รูปลักษณ์ของตัวละครของท่านจะถูกตั้งค่าตามรูปลักษณ์จริงของท่าน "
" ตกลง "
" สร้างตัวละครเสร็จสิ้น "
" เอาล่ะ ได้เวลาผจญภัยแล้วสินะ "


" อ้าว! นี้ 8.00 น. แล้วหรอเนี่ย เผลอหลับไปซะได้ หวังว่าจะไม่พลาดอะไรไปนะ "
หลังจากที่ผมบ่นเสร็จ ผมก็ไปปิดคอม เก็บกวาดห้องของผมให้เรียบร้อย เข้าที่เข้าทาง ( เก็บห้องในรอบ 1 เดือน ) เพราะถ้าไม่เก็บผมก็จะไม่มีที่ไว้สำหรับวาง เครื่องแคปซูลฟลูไดฟ์นะสิ อิอิ ทุกคนกำลังแปลกใจละสินะที่ผมไปซื้อเครื่องมาตอนไหน
พอดีว่าผมได้สั่งจองเครื่องแคปซูลฟลูไดฟ์เมื่อ 5 เดือนที่แล้วนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า และวันนี้ก็เป็นกำหนดรับเครื่องของผม รอไม่ไหวแล้วอยากเข้าไปเล่นเกมแทบจะเป็นบ้าแล้ว
" จงรักในอิสระ และ โบยบินด้วยปีกแห่งฝัน ..... "
สายเข้าแบบนี้หรือว่าเครื่องแคปซูลฟลูไดฟ์จะมาถึงแล้ว ในที่สุด ผมขอรับสายแปป
" ฮัลโหลครับ นี้ใช้สายคุณรินหรือป่าวครับ "
" ใช่ค้าบผม "
" ช่วยลงมาเซ็นรับมอบเครื่องแคปซูลฟลูไดฟ์หน่อยครับ "
" โอเครค้าบ รอสักครู่นะค้าบ ผมกำลังลงไป "
หลังจากที่คุยกับพี่พนักงานขนส่งเสร็จ ผมก็ได้วิ่งด้วยความเร็วที่ผมมีทั้งหมดลงบรรไดไปอย่างรวดเร็ว ( เกือบหัวทิ่ม ) จนมาถึงข้างล่างคอนโดโซนรับแขก พวกพี่พนักงานเขาก็นั่งรอผมอยู่ เพราะถ้าไม่มีคีย์การ์ดของผู้อาศัยในคอนโดจะไม่สามารถขึ้นไปได้
พอผมเห็นพวกพี่พนักงานเท่านั้นแหละ ผมตรงดิ่งไปหาพวกพี่เขาเลยเพื่อจะเซ็นรับมอบและก็รูดคีย์การ์ดคอนโดให้พี่พนักงาน ขนเครื่องแคปซูลขึ้นไปติดตั้งบนห้องผมได้ พอพี่พนักเริ่มพากันขนเครื่องแคปซูลขึ้นไป ผมก็ออกไปหาข้าวเช้ากิน เพราะการติดตั้งเครื่องต้องใช้เวลาสักพักเลย
ระหว่างทางไปหาอะไรกินผมก็ได้โทรไปหาเพื่อนสนิทของผม มันชื่อคีซ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมศึกษาปีที่ 1 ก็ถ้าให้นับก็น่าจะ 3 ปีแล้ว ( อยู่ห้องเดียวกันทุกปี )
จะไม่ให้เรียกมันเพื่อนสนิทก็ไม่ได้ด้วยสิ เพราะมันเป็นคนเดียวที่ผมยอมคุยด้วย ผมนะไม่ค่อยชอบเข้าสังคมกับใครเลย ยกเว้นคนที่เป็นเซฟโซนจริงๆ นั้นก็คือมัน
" มอ ... มอ ... มอ ... "
เป็นไงล่ะ นี้แค่เสียงรอสายนะ โครตจะปั่น
" ฮัลโหล ริน ว่าไงเพื่อน "
" ฮัลโหล คีซ แค่อยากรู้เฉย ๆ ว่าเครื่องแคปซูลของแกมาส่งยัง "
" อ่อ เครื่องแคปซูลของฉันหรอ พึ่งติดตั้งเสร็จไปเมื่อกี้เอง แล้วของแกละ "
" ของฉันกำลังติดตั้งอยู่ "
หลังจากนั้นผมก็ชวนมันออกมาหาอะไรกินเป็นเพื่อนผม แต่มันก็ไม่ยอมออกมาถ้าไม่ไปกินที่ร้านป้ามิ้ง ( เมนูโปรดของพวกผมก็คือ กะเพราหมูกรอบ ) ขอบอกไว้เลยว่าป้ามิ้งแกทำกะเพราหมูกรอบได้โครตจะอร่อย อร่อยแบบวัวตายคามล้ม อร่อยแบบเกิดใหม่ได้เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมไปเวอร์ไปงั้นแหละ
เดินไปสักพักผมก็ถึงร้านป้ามิ้ง ผมเดินตรงเข้าไปสั่งกะเพราหมูกรอบกับป้ามิ้ง 2 ที่ สั่งให้คีซด้วย ( เพื่อนสนิทไม่จำเป็นต้องพูดว่าจะกินอะไร ฮ่า ฮ่า ฮ่า ) แล้วก็ไปหาที่ว่างนั่งรอคีซ กับรอกะเพราหมูกรอบที่แสนอร่อยฝีมือป้ามิ้ง
ผ่านไปสักพัก คีซมันก็มาถึงร้าน พร้อมกับซื้อพวกของหวาน น้ำอัดลม ก่อนที่มานั่งที่ว่างตรงกันข้ามผม พอคีซมันนั่งลงเท่านั้นแหละ ป้ามิ้งก็เรียกให้ไปเอากะเพราหมูกรอบ สรุปคีซมันก็ต้องลุกไปเอากะเพราหมูกรอบสองที่ ที่ผมได้สั่งไว้ก่อนหน้านี้แล้วก็กลับมานั่งที่อีกรอบ
จากนั้นพวกผมก็ได้คุยเรื่องข้อมูลรายละเอียดภายใน BMORG Online ที่ทาง Official ได้ปล่อยออกมาในช่วง 1 เดือนที่ผ่านมาก่อนเปิดตัว แล้วผมก็ลืมบอกทุกคนสินะว่า การเปิดตัวครั้งนี้ของเกมเป็นช่วงของ CBT แน่นอนว่าถ้าใครไม่ได้ลงทะเบียนไว้ก่อนล่วงหน้าก็จะไม่สามารถเข้าเล่นเกม BMORG Online ในช่วงนี้ได้ และไม้ต้องห่วง พวกผมนั้นลงทะเบียนทันทั้งคู่พร้อมกับคำเชิญให้เข้าทดสอบเกมช่วงเปิดตัวอย่างเป็นทางการ
เกมจะเปิดให้เข้าเล่นได้ 12.00 น. ของวันนี้ เพราะแบบนั้นแหละพวกผมทั้งสองคนถึงต้องมาแชร์ข้อมูลที่มีอยู่กัน รวมไปถึงช่วยกันวางแผนแนวทางการเล่นของพวกผมทั้งสองคนเพื่อไม่ให้เสียเวลามากไปกับการที่ต้องมาได้เรียนรู้เรื่องพื้นฐานใหม่ทั้งหมดตอนเข้าไปในเกมแล้ว
ระหว่างที่คุยกันไปสักพัก คีซ ก็ได้ถามผมเรื่องแฟนเก่าของผมขึ้นมาแบบ งง ๆ ช่วงเวลานั้นทำให้ผมเงียบไปสักพักเลย พอคีซเห็นผมเงียบเท่านั้นแหละมันก็เลยไม่ได้เซ้าซี้ให้ผมตอบ พร้อมกับขอโทษผม
" ริน ฉันขอโทษนะเพื่อน ฉันไม่คิดว่าแกจะยังลืมแฟนเก่าแกไม่ได้ "
" ไม่เป็นไรเพื่อน ฉันรู้ว่าอยู่แกไม่ได้ตั้งใจ "
" รินเพื่อน เพื่อเป็นการไถ่โทษ มื้อนี้ฉันเลี้ยงแกเอง "
" คีซ แกพูดแล้วนะ ป้ามิ้งค้าบ ! เอากะเพราหมูกรอบกลับบ้านหนึ่งที่ค้าบผม "
" รินแกนะแก เล่นไม้นี้เลยหรอ จำไว้เลยนะ "
หลังจากพวกผมกินข้าวกันเสร็จ จ่ายตังเรียบร้อยแล้ว ก็ได้พากันไปซื้อเสบียงเข้าห้องที่เซเว่นหน้าปากซอย และแยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง ( คีซกับผมอยู่คนละคอนโดกันนะค้าบ )
" คีซ ถึงห้องแล้วอย่าทักมาด้วยนะเพื่อน "
" โอเครเพื่อน เดี๋ยวฉันถึงห้องจะทักแกไปนะริน "
ผ่านมาสักพักระหว่างผมเดินกลับคอนโดผมอยู่นั้น พี่พนักงานที่ดูแลการติดตั้งเครื่องแคปซูลฟลูไดฟ์ก็ได้โทรมาหาผมเพื่อแจ้งว่า เครื่องแคปซูลฟลูไดฟ์นั้นทำการติดตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว พอผมได้ยินคำนั้นเท่านั้นแหละ รีบวิ่งตรงดิ่งไปที่คอนโดอย่างรวดเร็วเลยค้าบ
" ในที่สุดเครื่องก็ติดตั้งเสร็จแล้ว ตื่นเต้นจัง จะได้เล่นเกมแล้ว ! "
ผมที่มาถึงหน้าคอนโดได้ไม่นาน ก็ได้เจอพวกพี่ ๆ พนักงานเดินลงมาจากห้องผมพอดี พร้อมกับยื่นเอกสารการติดตั้งเครื่องให้กับผมเซ็นอีกครั้งเพื่อเป็นการคอนเฟิร์มความสำเร็จในเรื่องของการส่งมอบเครื่องและการติดตั้ง
" ขอบคุณสำหรับการใช้บริการนะครับ คุณลูกค้า "
ระหว่างที่ผมกำลังจะแยกย้ายกับพี่พนักงานนั้น ก็ได้มีข้อความส่งเข้ามา ผมเลยหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อเช็คดูว่าใครส่งข้อความมาหาผม ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคีซที่มันส่งข้อความมาบอกผมว่ามันถึงห้องแล้ว
" ริน ฉันถึงห้องแล้วนะ "
" โอเคร ไว้เจอกัน 12.00 น. นะคีซ "
หลังจากที่ผมถึงห้องแล้วนั้น ก็ได้เช็คความเรียบร้อยของห้อง และทิ้งตัวลงนอน ...


ใบบุญ บุญกฤษ ชายผู้รักความสงบ ชอบความเป็นส่วนตัว ไม่เคยให้ใครหน้าไหนมารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของตนได้เลยสักครั้ง ในแต่ละวันของเขาดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ความเงียบขรึมเป็นทุนเดิมทำให้หน้าตาของเขาไม่ค่อยเป็นมิตรกับใครนัก แต่ด้วยความคมเข้มหล่อเหลาของเขานั้น ก็สร้างความอึดอัดใจให้เจ้าตัวไม่น้อย เพราะชีวิตวัยเรียนมหาลัยมักจะวุ่นวายกับการคอยหลีกเลี่ยงคำทักทายเชิงเข้าหาหวังได้ครองใจเขาอยู่เสมอ ไม่ว่าจะสาวสวยหมวยน่ารักเซ็กซี่ หรือเหล่าหนุ่มหล่อหน้าใส ที่มักแวะเวียนคอยทักทาย ทั้งที่เขาเองไม่เคยรู้จักคนเหล่านั้นเลย สำหรับเขาแล้วทั้งชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยคิดจะมีใคร เขาชอบการใช้ชีวิตคนเดียวที่สุด สบายใจ ไม่ต้องคอยกังวลใดๆ แต่ชีวิตเขาก็ยังหนีไม่พ้นความวุ่นวาย นอกจากชีวิตมหาลัยอันแสนจะ popular ด้วยความหล่อเป็นเหตุ ซึ่งเขาเองไม่เคยต้องการแล้ว ชีวิตครอบครัวเขาก็เป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิตไม่น้อย ด้วยครอบครัวทำธุรกิจต่างๆมากมายหลายอย่างทั้งด้านสว่างและด้านมืด แน่นอนว่าตัวเขาไม่เคยสนใจใยดีกับงานของที่บ้าน แม้ว่าพ่อแม่จะพยายามเคี่ยวเข็นให้เรียนรู้งานเท่าไหร่ก็ตาม เขาก็มักจะทำพอผ่านๆไปให้มันจบๆ เพราะเป้าหมายเดียวที่เขามุ่งหวัง คือ การได้เป็นนักโบราณคดีไทย ซึ่งขัดแย้งต่อความต้องการของผู้เป็นพ่ออย่างที่สุด เขาคาดหวังไว้มากกับใบบุญว่าต้องสืบทอดธุรกิจอย่างน้อย 70 % แทนตนเอง แต่ความหวังยิ่งจะริบหรี่ลงเรื่อยๆ เพราะใบบุญไม่เคยทำในสิ่งที่พ่อต้องการจริงๆเลยสักครั้ง
.
.
"ก็ผมไม่ได้ทำนี่ครับพ่อ ผมจะทำในสิ่งที่ผมอยากทำ" ใบบุญพูดตอบพ่อของเขา
"แต่อะไรที่แกว่าอยากทำนั่นน่ะ มันไร้ประโยชน์!! เข้าใจมั้ยย ฮะ!" บดินทร์เองก็ตอบกลับลูกชายด้วยความโมโห ด้วยลูกชายคนโตไม่เคยได้ดั่งใจเขาเลยจริงๆ
"มันไร้ประโยชน์สำหรับพ่อคนเดียวนะสิครับ สำหรับผมมันคือความฝัน คือ เป้าหมาย มันไม่เคยไร้ประโยชน์สักนิด" ผมเหลือจะทนกับความคิดพ่อ ทำไมต้องคิดว่าการที่ผมจะทำความฝันของตัวเองแล้วจะทำธุรกิจต่อให้พ่อไม่ได้ ทุกๆวันก็เอาแต่กดดันให้ผม ทำทุกอย่างที่ผมไม่อยากทำ และให้เลิกทำในนิ่งที่ผมรักอยู่ได้ โคตรอึดอัดสุดๆ ผมแทบไม่อยากเจอหน้าเขาเลยจริงๆ
"เห้ออ ความฝันงั้นหรอ ฝันไปเถอะ แกคิดว่าชีวิตแกจะหมกมุ่นกับอะไรแบบนั้นไปเรื่อยๆได้ยังไง แกดูรอบตัวแกตอนนี้สิ ถ้าแกอยากจะมีชีวิตรอด ช่วยฟังที่ชั้นพูดบ้างก็แล้วกัน" ใจจริงบดินทร์เองไม่ได้กังวลเรื่องสืบทอดธุรกิจอะไรมากมายนัก เพียงหวังให้ลูกชายใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย เพราะธุรกิจต่างๆของเราใช่จะมีแค่ด้านที่ดีใสสะอาดเท่านั้น อีกด้านนึงนั้นมีทุกสิ่งผิดกฏหมาย แต่อย่างเดียวที่เขาไม่คิดจะแตะต้องคือสารเสพติดทุกชนิด เขาเกลียดมันที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นธุรกิจด้านมืดที่ทำก็ส่งผลให้มีทั้งมิตรและศัตรูมากมาย มิตรที่คงเรียกได้ว่าทำมาค้าขายกันด้วยดีมาตลอดในเบื้องหน้า แต่เบื้องหลังแล้วคิดกันยังไงไม่มีทางไว้ใจกันได้เต็มร้อย ไม่ต้องพูดถึงพวกที่เป็นศัตรูกัน จ้องแต่จะล้างผลาญกันทั้งสิ้น แบบนี้ไงเขาถึงรบเร้าให้ใบบุญไปเรียนการต่อสู้ต่างๆไว้ป้องกันตัวเอง แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะสนใจ จนวันนี้ก็มาทะเลาะกันอีกตามเคย เพราะผมคะยั้นคะยอให้เขาไป
.
"อะไรของพ่อ เอาชีวิตรอดอะไร ผมไม่ได้จะไปยิงรันฟันแทงกับใครที่ไหนสักหน่อย ผมก็เรียนของผมใช้ชีวิตของผมปกติเนี่ย"
"พี่ก็เถียงพ่อเก่งจริงๆเลยนะครับ"
"แกยุ่งอะไร ไอบลู เงียบเหอะ" ไอบลู บูรพา น้องชายตัวยุยงส่งเสริมให้พ่อด่าว่า คัดค้าน ทุกอย่างที่ผมทำ มันอายุห่างจากผมแค่ 2 ปี ดีที่ยังเห็นหัวกันเรียกผมว่าพี่ ไม่รู้จะจงเกลียดจงชังอะไรผมนักหนา ให้ผมมีชีวิตที่มีความสุขสักหน่อยก็ไม่ได้
"โอเค เงียบก็ได้ เกิดอะไรขึ้นว่าก็อย่าหาว่าไม่เตือนละกันน" พูดจบยังทำหน้ากวนบาทาใส่ผมอีก ไอน้องเวร ผมละเบื่อการออกจากห้อง เบื่อการอยู่บ้านที่สุด เพราะแบบนี้ไง บ้านไม่ใช่พื้นที่ที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุข สบายใจได้สักครั้งเลย
"ชั้นขอร้องได้มั้ยใบบุญ ชั้นขอ แกช่วยฟังชั้นสักครั้ง ชั้นไม่บังคับให้แกไปเรียนอะไรก็ได้ ไม่ได้บังคับให้ทำธุรกิจต่อจากชั้นก็ได้ แต่แกช่วยระมัดระวังตัวเองบ้าง อย่าลืมว่า..."
"อย่าลืมว่าศัตรูที่พ่อสร้างไว้มันมีมากมายเหลือเกิน จะเกิดอะไรขึ้นตอนไหนก็ได้ งั้นใช่ไหมครับ ผมพูดถูกมั้ย" เขาพูดเรื่องนี้ซ้ำๆมาตลอด และนับวันมันก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
"ชั้น...แค่เป็นห่วงแกนะใบบุญ แล้วนั่นกำลังจะออกไปไหนอีก"
"ไปมหาลัยครับ มีงานต้องทำ"
"โอเค แล้วจะไปยังไง ให้คนขับรถไปส่งมั้ย" เห้ออ ผมล่ะอดห่วงลูกชายคนนี้ไม่ได้จริงๆ ทั้งที่เป็นลูกคนโต แต่เขาดูใสสอาดบริสุทธิ์ซะจน...อาจกลายเป็นเป้าหมายของคนที่ไม่หวังดีได้
"ผมจะเอารถไปเองครับ สะดวกกว่า"
"โอเคๆ ดูแลตัวเองดีๆ"
"ครับ" ผมตอบกลับพ่อไปสั้นๆ แล้วรีบก้าวเดินออกมาให้พ้นประตูบ้าน และขึ้นรถขับออกมาทันที อึดอัดจนแทบจะคลั่งตาย ผมว่าผมน่าจะเกิดผิดที่ผิดทาง ผมถึงได้ไม่มีความสุขกับคนในครอบครัวนี้เลย สถานที่นี้เลย แต่ในฐานะลูก ผมก็รักและอยากเห็นเขามีความสุขครับ ผมรู้ว่าเขาหวังดี แต่ขอให้ผมได้ทำในสิ่งที่ผมรักก็พอ เรื่องอื่นผมจะพยายามทำให้อย่างสุดความสามารถของผม


ใบบุญ
ผมขับรถออกมาจนถึงมหาวิทยาลัย และรีบตรงไปยังห้องสมุดกลางของมหาลัย ที่ๆผมมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่เมื่อมีเวลาว่างอยู่ได้ทั้งวันเพื่ออ่านหนังสือประวัติศาตร์ต่างๆ ทำความเข้าใจเรื่องราวในอดีตมากมาย ทั้งวิถีชีวิตความเป็นอยู่ การเมืองการปกครอง การบริหารจัดการบ้านเมือง และชีวประวัติของบุคคลต่างๆในประวัติศาตร์ที่น่าศึกษาหลายต่อหลายท่าน และในวันนี้ ผมก็กำลังยืนมองสันหนังสืออยู่ มองผ่านไปหลายเล่มเพราะผมอ่านไปเยอะแล้ว จน...ไปสะดุดตากับหนังสือชีวประวัติของบุคคลหนึ่งเข้า ท่านมีนามว่าเจ้าพระยาภูมินทรบวรวงศ์ คุมกรมพระคลังสินค้า ผู้หายสาบสูญ...หายสาบสูญ ยังไงกัน ถูกลักพาตัวไปฆ่าหรอ ทำไมอยู่ๆถึงหายตัวไปล่ะ ผมเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจหยิบหนังสือเล่มนั้นมา หนังสือไม่ได้หนารึบางมากจนเกินไป หยิบแล้วก็กลับมานั่งที่โต๊ะทันที ผมอยากจะรู้นักว่าท่านผู้นี้หายไปไหนหายไปได้ยังไง หนังสือเริ่มต้นด้วยชีวประวัติคร่าวๆของท่าน ต้นตระกูลบวรวงศ์ ไม่เคยได้ยินมาก่อนแฮะ เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเจ้าพระยาสุรศักดิ์บวรวงศ์ กับคุณหญิงบัวดาราบวรวงศ์ แค่เนี่ย! มีประวัติพ่อเยอะกว่าซะอีก ผมนั่งอ่านประวัติท่านตั้งแต่เด็กจนโต มีภาพเป็นภาพวาดสเก็ตที่พอได้เห็นเค้าโครงหน้า หล่อเอาการทีเดียวเชียว ผมอ่านมาเกือบจะจบเล่ม มาถึงเนื้อหาตรงที่ท่านโตจนอายุครบเข้ารับราชการทหาร ท่านได้ไปเกณฑ์ทหารห่างไกลบ้าน จนไป....พบรัก! พบรักงั้นหรอ ผมพลิกอ่านหน้าถัดไป ตื่นเต้นที่จะได้เห็นคนรักของท่าน จะพบรักกับสาวสวยขนาดไหนกันนะ แต่พอพลิกเปิดไป ภาพที่เห็นกลับเป็นชายผู้หนึ่ง ทำเอาผมตกตะลึงไม่น้อย ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับตัวผมเหลือเกิน ถ้าจะบอกว่าเป็นญาติกันคนก็คงเชื่อสนิทใจ
ใบบุญตัดสินใจเปิดอ่านต่อหน้าถัดไปอย่างไม่รอช้า เนื้อหาเล่าต่อว่า...ท่านทั้งสองแอบคบหากันในช่วงที่กำลังรับราชการทหาร แต่หลังจากเสร็จกิจทางทหารกลับมาบ้านได้ไม่นาน ทั้งสองก็เสียชีวิตไปในเวลาไล่เลี่ยกัน....
"อ้าววว ทำไมเป็นงั้นไปได้อ่ะ" ใบบุญทำหน้าสงสัยสุดขีด เขาไม่คิดว่ามันจะจบสั้นๆแต่โคตรเศร้าขนาดนี้ ตายยังไง เพราะอะไร ทำไมไม่เล่าต่อกันนะ มันเป็นความลับรึยังไงกัน อยากรู้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขาทั้งสองท่าน
หลังจากอ่านหนังสือเล่มนั้นจนจบ ใบบุญก็อยู่ในห้องสมุดต่ออีกพักใหญ่ ก่อนจะออกมาในช่วงเย็นไปแล้ว ด้วยความหิวจึงขับรถหาร้านอาหารอร่อยๆใกล้ๆมอกิน


เราเห็นเขาอยู่เสมอ ยามใจที่ใจถวิลหาเราจะมองเขาอยู่ในมุมเดิมทุกวัน เรามีความสุขเสมอเมื่อได้เห็นใบหน้าอันงดงาม ผ่านรูปวาดผืนใหญ่ในห้องนอนของเรา ไม่สิ เดิมทีมันเป็นของปู่ทวด น้องชายแท้ๆของปู่ทวดของเรา ปู่ทวดที หรือพระนามเต็ม หม่อมเจ้านทีบวรวงศ์ ท่านวาดภาพนี้ด้วยมือของท่านเอง ท่านพ่อของเรามักจะพูดเสมอว่าเราเหมือนท่านปู่ที ปู่ทวดของเรา เหมือนอย่างว่าเป็นคนๆเดียวกัน และภาพที่อยู่ในห้องเรานั้นคือภาพวาดของชายอันเป็นที่รักของท่าน ฟังไม่ผิด ท่านพบรักกับผู้ชายสามัญคนนึงระหว่างที่ท่านไปเป็นทหารอยู่ชายแดนเมืองพิษณุโลก ทั้งคู่รักกันมากและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดระยะเวลาที่เป็นทหารอยู่ จนกระทั่งปลดประจำการทหารท่านปู่ทวดต้องกลับมายังพระนคร ท่านได้พาคนรักของท่านกลับมายังเรือนบวงวงศ์ด้วย และพามาแนะนำตัวกับท่านพ่อของท่าน พระยาภูวเดชบวงวงศ์ ต้นตระกูลบวงวงศ์ สมัยนั้นและยาวนานมาจนถึงสมัยเราแน่นอนว่า ชายรักชายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดเผยเป็นเรื่องเป็นราวโจ่งแจ้ง คู่รักทั้งหลายที่เป็นชายรักชายย่อมมีอยู่ไม่น้อย แต่ล้วนเป็นรัก "ในพื้นที่แห่งความลับ" ทั้งสิ้น ไม่มีใครรับรู้ถึงความรักของคนทั้งคู่ในที่สาธารณะ หากทั้งสองครอบครัวยอมรับได้ ก็ทำได้เพียงแสดงความรักกันได้ภายในบ้านตนเองเท่านั้น ยามออกสังคมก็กลายเป็นเพื่อนชายคนสนิทเท่านั้น เมื่อพ่อของท่านทราบเรื่องตามคำบอกของปู่ทวด มีหรือที่ท่านจะยอมรับได้ ท่านผู้ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมและกฏของบ้านเมืองอย่างเคร่งครัดมาตลอด ย่อมไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดแปลกจากจารีตเดิมเป็นแน่นอนอยู่แล้ว ท่านปู่ทวดโดนต่อว่าสารภัดคำให้เจ็บช้ำใจอย่างแสนสาหัส ชายอันเป็นที่รักก็พยายามยืนยันว่าตนนั้นรักและจริงจังจริงใจกับท่านปู่แค่ไหน จะไม่ยอมทิ้งท่านไปไหนอย่างแน่นอน แม้ว่าตนจะเป็นเพียงสามัญชนแต่ก็มีฐานะครอบครัวตระกูลตนนั้นมั่งคั่งรำรวย มีที่ดินมากมาย ทำการค้าขายกับฝาหรั่งและพวกแขกมายาวนาน เลี้ยงดูท่านปู่ทวดได้สบาย แต่เหมือนว่าคำพูดเหล่านั้นของคนรักท่านปู่ทวดคงไม่ได้ส่งไปถึงท่านพ่อของท่านปู่ทวดเลยแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นคำพูดอวดดีและถูกไล่เตพิดอีกครั้ง ท่านปู่ทวดจึงถูกสั่งให้กักบริเวณอยู่เพียงในห้องนอนของตนเอง ถูกล็อกประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา แทบไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน ท่านถูกกักขังอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีกำหนดวันเวลา เพราะพ่อของท่านกลัวว่าท่านจะออกไปหาชายคนรักคนนั้นอีก วันเวลาผ่านไปร่วมเดือนร่วมปี ท่านทนทุกข์ทรมานข้าวปลาแทบไม่ได้กิน นอนไม่เคยหลับเต็มตื่น ร่างกายซูบผอมอ่อนแอลงผิดหูผิดตา และไม่นานพ่อของท่านก็แจ้งข่าวแก่ท่านว่า...ชายคนรักของท่านตรอมใจจนป่วยตายไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน เหมือนฟ้าถล่มลงมาทับกายใจจนแหลกไม่เหลือชิ้นดี สติล่องลอยไม่รับรู้สิ่งใดๆรอบข้างอีก แม้จะเป็นเพียงคำบอกเล่าจากท่านพ่อของเรา แต่เราสัมผัสและรับรู้ได้เลยว่าท่านปู่ทวดนั้นรู้สึกเช่นไร หัวใจที่แตกสลายไม่เหลือแม้เรี่ยวแรงจะหายใจ ท่าน....ตัดสินใจวาดภาพนี้ขึ้นมา และสั่งให้คนนำภาพมาติดไว้ที่ฝาห้องของท่าน และขังลืมตัวเองไว้ในห้องนอนของท่าน จนสุดท้าย...ท่านก็ตัดสินใจทำร้ายตัวเอง จบชีวิตของท่านไปเองต่อหน้ารูปวาดคนรักของท่าน....และสุดท้ายห้องนี้ก็ส่งต่อมาถึงเรา หรือเราจะเป็นท่านปู่ทวดกลับมาเกิดจริงๆ หากคนในเรือนรับรู้ว่าเราเป็นเช่นท่านปู่ทวด ชะตาชีวิตเราจะมีจุดจบเช่นท่านรึเปล่า เราคิดหนักเหลือเกิน ความรักของเราจะลงเอยเช่นไรกัน ความรักที่แปลกแตกต่าง ทั้งยังอยู่กันคนละโลกเช่นนี้...พูดให้ใครที่ไหนฟังคงไม่มีเชื่อ จะหาว่าเราบ้าซะด้วยซ้ำไป แต่เราจะทำอะไรได้ ในเมื่อใจของเราถวิลหาเขาอยู่ทุกคืนวัน ไม่ได้เรียกว่ารู้สึกดี ไม่ได้เรียกว่ารู้สึกชอบ แต่เป็นรัก รักที่ได้เห็นเขาอยู่ในโลกของตนอย่างมีความสุขและปลอดภัย แม้เขาไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของเรา แต่เราหวังว่าสักวันปฏิหาร...คงมีจริง เราคงได้พบ ได้อยู่ด้วยกันกับเขา ไม่ใช่ทำได้แค่รักและเฝ้ามองเขาผ่านภาพวาดรูปนี้ไปตลอดกาล...เราคงไม่อาจจะทานทนได้นานนัก เพราะแค่ได้มองผ่านภาพวาดรูปนี้ ใจเรายังไม่เคยจะอยู่กับเนื้อกับตัว อยากสัมผัสใบหน้างาม ร่างกายกำยำด้วยสองมือของเราเองในสักวัน ก็เพียงพอ


"จดหมายนี่น่ะ ของเธอใช่ไหม?" เด็กหนุ่มมัธยมปลายหน้าตาดีชูซองจดหมายสีชมพูต่อหน้าคนส่งจดหมายและ...ผู้คนทั้งโรงเรียน
"อื้อ ของเราเอง..." เด็กสาวตัวอ้วน ผิวดำ หน้าตาไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเลยแม้แต่น้อยตอบด้วยความขัดเขิน เขารู้ได้ยังไงว่าเป็นเธอ? ยิ่งต่อหน้าทุกคนแบบนี้ยิ่งประหม่าเป็นที่สุด
แคว้ก!!
เด็กหนุ่มฉีกซองจดหมายทิ้งพร้อมเหยียดยิ้มให้แก่เธอ เขาเดินไปจับมือเด็กสาวที่มีใบหน้าตาสวยงาม น่ารัก มายืนข้าง ๆ ทำให้เจ้าของจดหมายรู้สึกเจ็บแปลบในใจ คนรอบข้างต่างพากันหัวเราะเย้ยหยันเธอราวกับว่าตัวเธอนั้นเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่ารังเกียจของสังคม
"ขอบใจที่รู้สึกดีกับฉันนะ แต่อย่างที่เห็นว่าฉันมีแฟนแล้ว...ถึงไม่มีฉันก็ไม่เลือกเธอหรอก ไปศัลยกรรมมาซะให้เรียบร้อยก่อนไป้! แล้วค่อยมาส่งจดหมายรักมาอีก จะว่าไปก็สงสารหมอว่ะ! ฮ่าๆ อาจจะทำงานหนักก็ได้กว่าจะทำให้ผีอย่างเธอมาเป็นคน" เด็กหนุ่มคนนั้นพูดจาไม่รู้ถึงจิตใจของอีกฝ่ายว่าจะเจ็บปวดสักเพียงไหน เด็กสาวตัวอ้วนมองเขาแล้วก็น้ำตาไหลออกมา...เพื่อนๆของเธอเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาปลอบใจแล้วต่อว่าคนตรงหน้า
ช่างใจร้ายเหลือเกิน...
"จะด่าจะว่าอะไรฉันก็ช่าง แต่คนที่ไม่เจียมสารรูปแบบยัยอัปลักษณ์นี่น่ะแม่งน่าขำว่ะ นี่ๆ ก่อนจะไปหาหมอศัลยกรรมน่ะ ลดน้ำหนักลงให้ได้สักกิโลก่อนเถอะ ฮ่าๆ"
ใครๆก็ชอบคนสวยคนหล่อด้วยกันทั้งนั้น เด็กสาวตัวอ้วนก็เช่นกัน.. เธอได้แต่มองผู้คนที่หัวเราะเยาะเธอด้วยความเจ็บปวดในใจ ในเมื่อคนบนโลกนี้ต่างให้หน้าตาเป็นตัวชี้วัดในหลายๆสิ่ง นี่คือสิ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ
เด็กสาวตัดสินใจขอทางบ้านลาออกจากโรงเรียนและย้ายไปเรียนที่อเมริกาโดยติดต่อแค่กลุ่มเพื่อนสนิทที่จริงใจต่อเธอเพียงเท่านั้น ความผิดหวังและการถูกดูหมิ่นจากคนที่เธอแอบปลื้มมานานนั้นสร้างรอยแผลเอาไว้ในใจจนลึกยากที่จะรักษาให้หาย เธอตั้งมั่นไว้ไม่ว่าชายใดบนโลกนี้จะแสนดีหรือรูปหล่อปานเทพบุตรมาจุติ...ก็อย่าได้หวังว่าจะได้ตัวและหัวใจของเธอไปครอบครอง
8 ปีต่อมาหลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น...
ร้านอาหารหรูใจกลางกรุงเทพฯ
"ผมรู้สึกยินดีนะครับที่นางแบบตัวท็อปอย่างคุณยอมมาทานข้าวกับผม แต่จะดีกว่านี้นะครับถ้ายอมรับข้อเสนอของผมที่ให้ไป คุณจะไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยเปล่าและนายหน้าที่ติดต่อคุณมาให้กับผม...จะได้ไม่ต้องชวดเงินก้อนที่เขาจะได้" เสี่ยอิทธิผู้มีอิทพลซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นในทางด้านมืด เขาพยายามพูดจาหว่านล้อมสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอนั้นงดงามแทบจะลืมหายใจแถมยังมีเสน่ห์เย้ายวนเป็นอย่างมาก แม้ชุดที่ใส่ในวันนี้ไม่ได้โชว์เนื้อหนังอะไรเหมือนอย่างที่ถ่าขึ้นปกหนังสือ แต่ดูก็รู้ว่าเธอนั้นเซ็กซี่เป็นที่สุด
หญิงสาวยกน้ำขึ้นดื่มด้วยท่าทางที่นิ่งเฉยและเย็นชา "ขอบคุณเงินจำนวนมากที่เสี่ยเสนอมานะคะ ค้าขายกันแบบนี้จนเคยชินล่ะสิ!?" ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นพร้อมส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้อีกฝ่าย "น่าเสียดายนะคะที่ฉันจะต้องปฏิเสธ"
"หึ! กล้าดีนะ เฮ่อ...สงสัย อะ นี่พวกมึง!! มาจับกูไว้ทำไม!!" เสียงของเสี่ยแก่โวยวายทันทีเมื่อจู่ ๆ ลูกน้องที่ยืนขนาบข้างมาจับตัวเขาเอาไว้ไม่ให้ขยับ
หญิงสาวตรงหน้ายกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะโชว์บัตรเจ้าหน้าที่เขึ้นมาเพื่อเป็นการตอกย้ำความโง่ของเฒ่าตัณหากลับผู้นั้น "เสี่ยอิทธิ เราขอจับกุมข้อหาค้าประเวณี ข่มขืนกระทำชำเราเด็กต่ำว่าสิบห้าปี ค้าอาวุธสงครามและลักลอบตัดไม้ทำลายป่า เงินนี่น่ะ...เก็บไว้ประกันตัวเองเถอะ!"
"มึง!!! ปล่อยกู!! อย่าคิดว่าคนอย่างกูจะติดคุกง่ายๆ ปล่อยสิเว้ย!!!"
หญิงสาวลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วจ้องมองผู้ต้องหาที่จับกุมได้ด้วยความเย้ยหยัน "แล้วแกคิดว่าใครมันอยากจะมาช่วยแกบ้างล่ะ! พยาน หลักฐาน ทุกอย่างตอนนี้มันมัดตัวแกและพวกจนดิ้นไม่หลุดแล้ว รับผลกรรมที่ก่อเอาไว้เถอะ!! ขอบใจนะที่ทำให้ทีมของฉันได้ผลงานชิ้นโบแดงเพิ่ม"
มารยาหญิงยังคงทำลายศัตรูได้อย่างดีเยี่ยม นักรบต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องพ่ายแพ้ต่อสตรีไปเสียแทบทุกราย หญิงสาวที่ไม่เคยเปิดใจยอมรับให้กับชายคนไหนนั้นเป็นเป้าหมายอันท้าทายของบุรุษเพศ
เธอคือผู้กองธีรารัตน์ ศุภราชมงคล หรือผู้กองบอมเบย์แห่งหน่วย XIX ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เธอไม่ค่อยชอบให้ใครมาเรียกชื่อเล่นเต็ม ๆ ของเธอสักเท่าไหร่นักแต่ก็อนุโลมให้เป็นบางคน สาวสวยประจำหน่วย XIX ดีกรีหลานสาวของอดีต ผบตร. ที่ปัจจุบันเกษียณอายุไปแล้วแต่ต้องมาปฏิบัติหน้าที่รักษาการตำแหน่งของตนเพื่อรอคนที่เหมาะสมมารับช่วงต่อ
ทันทีที่ผู้กองสาวย่างกรายเข้ามายังสำนักงาน สายตาของตำรวจทั้งหนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่ต่างพากันจ้องมองเธอคอแทบหมุน แต่คนพวกนั้นไม่สามารถสร้างความหวั่นไหวให้แก่เธอได้เลย
ในออฟฟิศของหน่วย XIX...
"ปิดคดี!" สารวัตรภากรหัวหน้าหน่วยปิดแฟ้มคดีความของเสี่ยอิทธิด้วยความสบายใจ ภารกิจส่งท้ายในชีวิตตำรวจของเขาถูกปิดฉากลงอย่างสวยงามเพราะอีกสองวันหลังจากนี้เขาก็จะไม่มีหน้าที่อะไรในสำนักงานแห่งนี้อีกแล้ว เนื่องจากตอนนี้ทางครอบครัวของเขาประสบปัญหาเนื่องจากว่าพ่อของภากรถูกลอบสังหารและน้องชายก็หายสาบสูญ
เหลือเพียงเขาที่ต้องเป็นที่พึ่งให้กับคนที่เหลืออยู่...
"เฮ่อ จะว่าไปก็เสียดายนะคะที่สารวัตรจะลาออก กำลังจะได้เลื่อนยศเป็นผู้กำกับอยู่แล้วเชียว" นวิตาเอ่ยออกมาด้วยเพราะเสียดายในความสามารถของเขา
ธีรารัตน์ยังนั่งนิ่งสีหน้าไร้ความรู้สึก ภากรก็เป็นหนึ่งในชายหนุ่มที่พยายามจะขายขนมจีบให้เธอ...แต่เมื่อปฏิเสธไปก็ยังดีที่เขาไม่ตามตอแยเหมือนคนอื่นๆให้เธออึดอัดใจ และสามารถเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่นับถือกันได้อีกนานแสนนาน "แล้วพี่ภากรรู้หรือยังคะว่าสารวัตรคนใหม่ที่จะย้ายมาในหน่วยเรา เขาเป็นใคร?"
ภากรยิ้ม "เป็นคนที่เธอรู้จักดีเลยล่ะ พรุ่งนี้เขาจะมารายงานตัวและรับตำแหน่งที่นี่ในตอนสายๆ เอาเป็นว่าวันนี้แยกย้ายกันพักผ่อนดีกว่า เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว"
คนที่เธอก็รู้จักดี....?
เขาเป็นใครกันนะ?
########
ในช่วงสายของวันถัดมา...
รถ BMW Z4 สีเหลืองเงางามแล่นเข้ามาจอดยังใต้สำนักงานตำรวจแห่งชาติ เจ้าของรถสวมเครื่องแบบของหน่วยพิเศษมาสร้างความตื่นตาตื่นใจแก่ผู้ที่ได้พบเห็นเป็นอย่างมาก ร่างสูง ผิวขาว หุ่นของเขาไม่ต้องพูดถึงเลยเพราะแน่นไปแทบจะทุกสัดส่วน
ใช่แล้ว!!
เขาคือ พ.ต.ต.ณัฐเศรษฐ์ สุวรรณวิเศษ สารวัตรหนุ่มหล่อมากด้วยความสามารถ และเป็นหัวหน้าหน่วยคนใหม่ของหน่วย XIX ที่จะเริ่มปฏิบัติการในวันนี้ นอกจากฝีมือการปราบปรามจะเป็นที่ร่ำลือในวงการแล้วเรื่องผู้หญิงเขาก็ชำนาญไม่แพ้กัน ในขณะที่เขากำลังสำรวจเครื่องแต่งกายในกับกระจกในรถอยู่นั้นก็มี MINI COOPER คันสีขาวมาจอดข้างๆ ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไรแต่พอเห็นเจ้าของรถลงมาเพียงเท่านั้นเอง
"โห! หุ่นแม่งสุดๆไปเลยว่ะ" ได้แต่อุทานออกมาคนเดียวในรถ หญิงสาวในชุดเดรสสีน้ำเงินรัดรูปจนเห็นทรวดทรงนาฬิกาทรายช่างน่ามองนั้นคงมาติดต่อราชการธรรมดาเพราะดูจากชุดที่เธอใส่แล้วคงไม่น่าจะใช่เจ้าหน้าที่
แต่รู้สึกคุ้นแปลกๆ
เธอเดินหายเข้าไปด้านในอาคารแล้ว เขาจึงลงจากรถแล้วเดินตามไปห่างๆ เพราะถึงอย่างไรก็ต้องเข้าไปรายงานตัวกับ ผบตร.อยู่ดี แต่ทว่า...เขาเดินตามเธอมาจนถึงห้องทำงานของผู้บัญชาการตำรวจ... ทั้งผู้การสุรเดช ภากรและหญิงสาวคนนั้นก็อยู่รวมกันด้านในด้วย
"นั่งก่อนสิสารวัตร" ชายชราอายุย่างเข้าเจ็ดสิบห้าแล้วยังคงอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของวงการตำรวจกล่าวเชื้อเชิญ สารวัตรหนุ่มรับคำแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเธอ "คงไม่ต้องแนะนำอะไรมากหรอกนะ ก็...คงจะรู้จักกันดีอยู่แล้ว สารวัตรภากรและผู้กองธีรารัตน์...หลานสาวแท้ ๆ ของผม" ประโยคสุดท้ายผู้การสุรเดชเน้นด้วยความหนักแน่น สาเหตุหนึ่งก็เพราะความที่หวงหลานสาวคนสวยมากอีกทั้งผู้มาใหม่ยังจ้องเธอไม่วางตาเหมือนพวกชีกอในสำนักงานนี้
มีหลานสาว (สวย) เท่ากับมีส้วมอยู่หน้าบ้านจริงๆ ยิ่งผู้การสุรเดชมีหลานสาวตั้งสองคน หัวบันไดบ้านแทบไม่เคยแห้ง
"ผู้กอง หลานสาวท่านผู้การ...หรือว่า!!?" เท่าที่จำได้ก็คงหนีไม่พ้นเธอคนนั้น คนที่เขาเคยทำให้เธออับอายต่อหน้าผู้คน "บอมเบย์ ยัยอ้วนนั่นเหรอ?"
"ค่ะ สารวัตร! ถึงจะไม่ยินดีที่จะได้ร่วมงานด้วย แต่ก็ขอต้อนรับนะคะ" ธีรารัตน์รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นใคร เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสัก...ดูดีกว่าเก่าก็จริงแต่นิสัยที่ตัดสินคนจากภายนอกยังคงเหมือนเดิม
ภากรสะกิดรุ่นน้องเขาเบาๆ "มึงอย่าได้คิดลองของเด็ดขาด ขนาดกูยังโดนหักหน้ากลางฝูงชนมาแล้ว"
ณัฐเศรษฐ์หันไปด้วยความสงสัย เพราะหากเป็นเรื่องผู้หญิงมีหรือรุ่นพี่ของเขาจะพลาด "ความจริงดิ!? รุ่นพี่แดกแห้วเหรอ?"
อะแฮ่ม!!
เสียงกระแอมของผู้บัญชาการทำให้สองหนุ่มกลับมาสนใจตรงหน้าอีกครั้ง "ตอนนี้คดีที่ยังหาจุดจบไม่ได้ก็คือคดีของแก๊งไก่ฟ้า ยินดีนะที่ได้คนมีฝีมืออย่างสารวัตรมาช่วย เสียดายก็แต่ภากร...ผมเข้าใจว่ามันเป็นสถานการณ์บังคับ ขอให้เจอตัวน้องชายเร็วๆ"
"ขอบคุณครับท่านผู้การ" ภากรโค้งตัวเล็กน้อย
ชายชราพยักหน้าเบาๆ "ตอนนี้ก็พาสารวัตรณัฐเศรษฐ์ไปเดินดูสำนักงานให้คุ้นชินเส้นทางก่อนเถอะ แล้วบ่ายค่อยประชุมเรื่องภารกิจ"
"ครับ/ค่ะ"
ทั้งสามคนเดินออกมาจากห้องพร้อมกันแล้วตรงไปยังออฟฟิศของหน่วย XIX แน่นอนว่าโต๊ะทำงานของผู้กองสาวนั้นมีช่อดอกไม้หลายสิบช่อ กล่องของขวัญหรือของแบรนด์เนมราคาแพงมาวางกองอยู่ในทุกๆวัน ก็เป็นของตำรวจหนุ่มทั้งน้อยใหญ่ที่หวังจะซื้อใจเธอด้วยสิ่งของเหล่านี้
"ระรินทร์"
"คะ!? ผู้กอง" ผู้หมวดสาวลุกมาจากโต๊ะทำงานของเธอ
ธีรารัตน์หยิบเครื่องบันทึกเสียงออกจากกระเป๋า "เดี๋ยวเอาไฟล์จากเครื่องนี้ออกมาแปลงเสียงและวิเคราะห์ให้เรียบร้อย ส่งให้ฉันเร็วที่สุดได้ก็ยิ่งดี"
"ค่ะ"
"อ้อ แล้วนี่สารวัตรณัฐเศรษฐ์ หัวหน้าหน่วยคนใหม่ของเราแทนสารวัตรภากร" ร่างบางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความรู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย "สารวัตรคะ! นี่หมวดสพลกับหมวดเตวิทย์ สองคนนี้ฉลาดและมีไหวพริบมากคงจะเบาแรงของคุณได้เยอะ ส่วนด้านนี้คือหมวดนวิตาเก่งในเรื่องการเจรจาต่อรอง แล้วก็ด้านนั้นคือหมวดระรินทร์จะเก่งในเรื่องอุปกรณ์และเทคโนโลยี"
"ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน่วยของเรา ค่ะ/ครับ สารวัตร" ลูกทีมของ XIX ต่างกล่าวต้นรับหัวหน้าคนใหม่ของพวกเขา
ณัฐเศรษฐ์ยิ้มยินดี แต่สายตานั้นกลับจ้องไปทางผู้หญิงตรงหน้าไม่ละเว้น ธีรารัตน์ที่รู้ตัวว่าถูกมองก็ทำทีไม่สนใจ เธอเดินไปยังที่โต๊ะทำงานแล้วนำดอกไม้ทั้งหมดให้แม่บ้านไปจัดใส่แจกันให้ทั่วสำนักงานเสีย ส่วนของใช้ราคาแพงก็แจกจ่ายให้กับบรรดาตำรวจสาวๆในนั้น
"ยินดีที่จะได้ร่วมงานกับทุกคนนะ" ชายหนุ่มตอบรับการต้อนรับของทุกคน
ธีรารัตน์หยิบเครื่องแบบของเธอออกมาจากกระเป๋า "พี่ภากรพาเขาไปดูห้องทำงานกับเส้นทางในสำนักงานก่อนเถอะค่ะ ฉันขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน"
ภากรผงกหัวเบาๆ "อ่า! ได้ ไปด้านโน้นกันก่อนเถอะ สพล เตวิทย์...นายสองคนไปเอาแฟ้มเอกสารคดีที่ผ่านๆมาแล้วไปรอฉันที่ห้องประชุม"
"รับทราบครับ!!" สองหมวดขานรับพร้อมกับก่อนจะแยกย้ายไปปฏิบัติหน้าที่
ณัฐเศรษฐ์เดินตามภากรมายังห้องที่กำลังจะกลายเป็นห้องทำงานของเขา ภากรแนะนำส่วนต่างๆและอธิบายให้อย่างชัดแจ้ง แต่ดูเหมือนสารวัตรคนใหม่จะยังคงติดตรึงใจกับผู้กองคนสวยเสียมากกว่า สบโอกาสเป็นต้องเอ่ยถามเรื่องเธออยู่บ่อยครั้งจนภากรต้องเอาแฟ้มสำนวนคดีตีหัวแรงๆ
"มึงไม่ต้องไปคาดหวังอะไรเลยเว้ย สาวสวยหนึ่งเดียวของหน่วยไม่มีทางชายตาแลมึงแน่ ๆ" พูดไปก็ยังรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย ภากรนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานในขณะที่รุ่นน้องของเขาก็นั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้า "ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้บอมเบย์ได้เกินหนึ่งช่วงตัวเลยว่ะ ขนาดกูที่เพียบพร้อมทุกอย่างยกเว้นสันดานยังโดนปฏิเสธเลย แล้วมึง! จงสำเหนียกตัวเองไว้ว่าเคยทำอะไรเอาไว้กับเขา"
ไม่ใช่ไม่รู้เพราะวันที่ณัฐเศรษฐ์ฉีกหน้าธีรารัตน์กลางฝูงชนทั้งโรงเรียน ตอนนั้นภากรก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเพราะกลับไปเยี่ยมอาจารย์ที่สอนเขา ในใจยังเคยนึกสงสารธีรารัตน์อยู่ไม่น้อยแต่ก็ยังดีที่หลังจากเหตุการณ์นั้นทำให้การทำงานของเขาสดใสเพราะมีสิ่งสวยๆงามๆอยู่ในสำนักงาน
"ก็ช่างเหอะ แต่ผมอาจจะไม่แดกแห้วเหมือนรุ่นพี่ก็ได้ ไม่คิดเลยนะว่าจะไปศัลยกรรมมาจริงๆ"
ภากรดีดเข้าที่หน้าผากของหัวหน้าหน่วยคนใหม่ "ศัลย์เหี้ยอะไร! ที่มึงเห็นทั้งตัวบอมเบย์น่ะของจริงล้วนๆเว้ยไม่มีพลาสติก กูเห็นการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่กูเริ่มรับราชการแล้วก็กะจองไว้ควง แต่ก็...แดกแห้วอย่างที่มึงว่าแหละ ผู้ชายทั้งโลกก็แดกแห้วทุกคนและต้องรวมมึงไปด้วย" ณัฐเศรษฐ์อึ้งไปสักพัก "เนื้อแท้เป็นคนสวย พอถอดรูปออกมาก็เลยเป็นแบบที่มึงเห็น...อย่าคิดลองของเพราะผู้หญิงคนนี้ คนที่จะได้ไปคงมีแค่เนื้อคู่จริงๆเท่านั้นแหละว่ะ"
สารวัตรหนุ่มยิ้มมุมปาก "อาจจะเป็นผมก็ได้"
#####
หลังจากที่มีการประชุมในห้องประชุมของหน่วย XIX
ณัฐเศรษฐ์ไล่อ่านสำนวนคดีทั้งเก่าและล่าสุดของทีมอย่างละเอียดเพื่อที่จะวางแผนว่าเขาจะต้องสานต่อจากภากรอย่างไร ธีรารัตน์อธิบายในส่วนที่เธอรับผิดชอบเสร็จก็เปลี่ยนหน้าที่ให้คนอื่นจึงไม่ได้ยินเสียงหวานๆของเธออีกเลย
"ตอนนี้พวกแก๊งไก่ฟ้ามีธุรกิจหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือ FOXY MODELING ที่มีนางแบบหลายคนหายตัวไปอย่างลึกลับ ตอนนี้ผู้กองบอมปลอมตัวเป็นนางแบบในสังกัดเพื้อสืบหาข้อมูลของนางแบบที่หายตัวไป คงจะถูกนำไปขังไว้ที่ไหนสักที่ก่อนส่งขายไปตามชายแดนและที่สุดท้ายของแต่ละคนที่มีคนพบเห็นคือที่นี่" เตวิทย์อธิบายตามหน้าที่ของแต่ละคนให้เขาเข้าใจ "ส่วนนี่เป็นข้อมูลของผู้ที่หายสาบสูญกับข้อมูลของคนในแก๊งไก่ฟ้าครับ"
"ถ้าให้เดา ตอนนี้มันคงสนใจผู้กองคนสวยของหน่วยเราล่ะสิ!" ณัฐเศรษฐ์หันไปทางหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าหวังจะหาเรื่องพูดคุย แต่กลับแต่ความเงียบและใบหน้าอันแสนเย็นชาตอบกลับมา
นวิตาเห็นท่าไม่ดีจึงยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อตอบคำถามแทนผู้กองสาว "ใช่ค่ะสารวัตร คราวก่อนเราทลายแหล่งซื้อขายขนาดย่อมของพวกมันแล้วช่วยบางส่วนออกมาได้แล้ว พวกมันเลยระวังตัวมากขึ้นถึงยังไม่พาตัวผู้กองไปยังสถานที่ต้องสงสัยว่าพวกนางแบบค่าตัวสูงๆอาจจะถูกขังอยู่ที่นั่น"
"ก็ดี เราต้องปรับแผนกันใหม่ แต่ก่อนอื่นเราจะต้องปิดคดีที่เราสามารถตัดตอนมันออกให้ได้มากที่สุดแล้วค่อยเริ่มแผนใหม่ ซึ่งผมจะลงพื้นที่ไปพร้อมผู้กองธีรารัตน์หลังจากที่จัดการตัวภาระสำคัญไปได้บ้างแล้ว" ตามประสาคนเจ้าชู้ก็ส่งสายตากรุ้มกริ่มโดยไม่คิดจะนึกย้อนในสิ่งที่ตนเองเคยกระทำ ธีรารัตน์หันขวับทันทีแต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป เธอจำเป็นจะต้องแยกแยะเรื่องระหว่างหน้าที่และอคติที่อยู่ภายในใจออกไปให้ได้
#####
หลังจากเลี้ยงส่งภากรที่อำลาตำแหน่งไปแล้วและต้อนรับหัวหน้าหน่วยคนใหม่อย่างณัฐเศรษฐ์ที่เข้ามาสานต่อโดยไม่ทำให้รุ่นพี่ของเขาผิดหวัง ตลอดระยะเวลาสามเดือนเขาสามารถนำทีมปิดคดีใหญ่ๆไปได้แล้วห้าคดีด้วยกัน กับเพื่อนร่วมงานก็ไม่มีปัญหาอะไรก็คงมีเพียงแค่ธีรารัตน์แค่คนที่เดียวเท่านั้น ผู้กองคนสวยจะพูดคุยกับเขาเฉพาะในเวลางานแต่นอกเหนือไปจากนั้นก็เหมือนกับคนที่ไม่รู้จักกัน
ออฟฟิศของหน่วย XIX
ณัฐเศรษฐ์เดินเข้ามาไม่เห็นธีรารัตน์ที่โต๊ะทำงานของเธอซึ่งมีเพียงแต่ช่อดอกไม้และของกำนัลวางกองไว้อยู่เช่นเคย แต่กลับเห็นบรรดาลูกน้องหนุ่มๆยืนสุมหัวกันอยู่ที่โต๊ะของสพล เตวิทย์ที่ไม่ได้ร่วมวงก็รีบเดินไปหาเขาทันทีเมื่อเห็นสัญญาณของหัวหน้าหน่วย
"ตำรวจผู้ชายมาทำอะไรที่นี่กันเยอะแยะ" ณัฐเศรษฐ์ถาม
เตวิทย์ถอนหายใจ "นิตยสารฉบับใหม่ที่ผู้กองขึ้นปกวางแผงแล้วครับ แทบทุกเดือนก็จะเป็นแบบนี้กันนั่นแหละ ยิ่งฉบับไหนเป็นผู้กองถ่ายชุด...เอ่อ ชุดชั้นในกับชุดว่ายน้ำก็จะมารวมตัวกันเยอะแบบนี้แหละครับ"
ชุดว่ายน้ำเหรอ?
แค่ในชุดปกติธรรมดาหรืออยู่ในเครื่องแบบก็เซ็กซี่เป็นบ้าอยู่แล้ว อยากเห็นเหมือนกันว่าในชุดวาบหวิวพวกนั้นจะน่าชวนมองขนาดไหน สารวัตรหนุ่มเดินเข้าไปใกล้กลุ่มตำรวจหนุ่มๆที่รายล้อมอยู่ที่โต๊ะทำงานของสพล
"อื้อฮือ! ผู้กองนี่ขาวอวบไปทั้งตัว น่าฟัดสุดๆเลยว่ะ" หนึ่งคนที่กำลังจ้องมองรูปหน้าปกนิตสารกล่าวด้วยสายตาวาววับ "อาหารตาของตำรวจไทยแท้ๆ"
"เฮ้ยๆ เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวผู้กองเข้ามาได้ยินก็ซวยกันหมด สวย ๆ แบบนั้นน่ะโหดบรรลัยเลย...ก็รู้กันอยู่ขนาดลูกนายกยังโดนปฏิเสธเลย แล้วอย่างพวกเราจะไปมีความหวังอะไร!!" อีกคนกล่าวด้วยความเสียดาย ธีรารัตน์สร้างกำแพงสูงและหนาเกินไปทำให้พวกเขาไม่สามารถพังทลายมันได้
ณัฐเศรษฐ์แทรกตัวเข้าไปตรงกลางแล้วหยิบนิตยสารฉบับนั้นมาไว้ที่ตัว พอเปิดดูทุกรูปทุกแผ่นก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอไปหลายครั้ง เขาไม่น่าพลาดทำเรื่องเมื่อแปดปีที่แล้วลงไปเลย...หากบอกให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองดีๆ ตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดก็ได้
"สะ สารวัตรครับ เก็บอาการหน่อย" สพลสะกิดเตือนหัวหน้าหน่วย
ณัฐเศรษฐ์กวาดมองไปรอบๆตัว "หึ! ผมก็ชายโสดนะ จะมองอาหารตาบ้างไม่ได้หรอ?"
"แหม... อ้าว!! วิตา!!"
พรึ่บ!!
สพลพูดเสียงหลงทันทีที่นวิตาก็เดินแทรกกลุ่มชายหนุ่มเข้ามาแล้วแย่งนิยสารอันล้ำค่าไปอีกแล้ว ผู้หมวดสาวส่งสายตาขุ่นเคืองให้กับสพลก่อนจะซ่อนของในมือไว้ด้านหลัง ระรินทร์ส่ายหัวระอาใจ...ธีรารัตน์ลงปกทีไรออฟฟิศของเธอเป็นต้องครึกครื้นทุกที
นวิตาสูดลมหายใจเข้าหนึ่งครั้ง "คำสั่งของท่านผู้การค่ะ ห้ามตำรวจนายใดตั้งแต่ยศสารวัตรลงมายังชั้นหัวหมู่เอาเวลางานมาดูรูปของผู้กองธีรารัตน์หลานสาวสุดที่รักของท่านซึ่งท่านหวงแหนมาก หากฝ่าฝืนมีโทษทางวินัยฐานละเลยการปฏิบัติหน้าที่ คำสั่งนี้ออกมาเมื่อห้านาทีที่แล้วนี่เองค่ะ"
เสียงโอดครวญดังขึ้นมาเบาๆก่อนที่ทุกคนจะสลายตัวแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตน ณัฐเศรษฐ์ไหวไหล่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ลืมสิ่งที่ตนเองต้องการ "ระรินทร์ ผมขอเบอร์ผู้กองคนสวยหน่อยสิ"
"เอะ!? อยู่ทีมเดียวกัน สารวัตรยังไม่มีอีกหรือคะ?" ระรินทร์ทำหน้าสงสัย
"คงเป็นเพราะสารวัตรแสดงอาการสนใจผู้กองมากไปล่ะมั้งคะ ผู้กองบอมเบย์ของวิตาน่ะเวลาที่มีผู้...มาตามจีบหรือมาทำทีว่าสนใจไม่มีใครได้เบอร์ ได้ไลน์ ไอจีหรือเฟซบุ้คไปหรอกค่ะ คนพวกนั้นแค่หน้าเขาผู้กองก็ไม่มองแล้วค่ะ" นวิตาตั้งแง่ใส่หัวหน้าหน่วยคนใหม่ หลายๆคนที่อยากจะเข้าร่วมกับหน่วย XIX ก็เพราะธีรารัตน์เพียงเท่านั้นไม่มีใครตั้งใจที่จะมาช่วยสะสางคดีแบบจริงๆจังๆ แต่ตลอดสามเดือนที่ทำงานด้วยกันมาถือว่าณัฐเศรษฐ์ไม่ได้ละเลยหน้าที่แม้แต่น้อย "ถ้าให้ไปแล้วสารวัตรอย่าบอกผู้กองนะคะ"
"ผมรับปาก ตอนนี้ผมมีเรื่องด่วนที่จะต้องคุยกับบอม แต่เจตนาอย่างอื่นผมคงไม่ต้องบอก" ใบหน้าคมคายยกยิ้มเจ้าเล่ห์ นวิตายอมฝ่าฝืนคำสั่งก็เพราะเห็นว่าอยู่ทีมเดียวกันก็ควรติดต่อกันเอาไว้ หากมีเรื่องด่วนจะได้ไม่ลำบาก ณัฐเศรษฐ์พอได้เบอร์โทรศัพท์แล้วก็กลับมายังห้องทำงานของตน เขาแอบเจาะสัญญาณโทรศัพท์ของธีรารัตน์จนรู้ที่อยู่ที่แน่ชัดของหญิงสาว "เรื่องในอดีตที่มันไม่น่าจำก็ควรจะลืมมันไปนะคนสวย อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทนลูกตื๊อของผมไปได้อีกสักกี่น้ำ"


กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในตำนานที่ราวกันมานานแสนนาน
ทุกคนยอมรู้ดีว่าบุรุษกับบุรุษมิอาจรักกันได้และที่ยิ่งไปใหญ่คือการที่เทพกับมารได้มาพบรักกัน ความรักเกิดมาจากความแค้น จากความแค้นกลายเป็นความรักที่ไม่สมบูรณ์ จากความรักกลายเป็นความตายหรือเสียสละให้ผู้คนรักที่เจ้ารัก จากความตายสู่วันวิญญาณห่วงคืน กลับมาเพื่ออะไรกัน แก้แค้น? ตามหา? สืบทอดต่อไป?
ณ โลกมนุษย์
เมืองมนุษย์อันแสนสงบสุขมิเคยมีเรื่องมิดีมิร้ายก่อนให้เกิดถึงโลก แต่แล้ววันหนึ่งวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ.2565 เกิดสุริยุปราคาขึ้นมา แต่ก็มีหญิงท้องแก่กำลังจะคลอดจึงต้องเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินอย่างด่วน เธอดังที่กำลังคลอดลูกอยู่นั้นสุริยุปราคาก็เกิดขึ้นมาตอนที่เธอกำลังคลอดลูกออกกมา จู่ ๆเธอรู้ว่าตนเองคงต้องตายแน่นๆเธอจึงขอร้องจากสุริยุปราคาว่า"ท่านเทพท่านเทวดาทั้งหลาย หากถึงเวลาของฉันแล้วฉันขอร้องท่านเทพท่านเทวดา ขอให้ลูกขอฉันอยู่ต่อเพื่อถึงว่าลูกฉันนั้นก็เหมือนชีวิตของฉันได้โปรด.."แล้วจากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วจากนั้นก็มีเด็กออกจากรูช่องคลอดขอเธอ แล้วเธอก็สิ้นใจทั้งที
จู่ ๆทุกอย่างก็ช้าลงแล้วก็หยุดไปในช่วงกาลเวลาแล้วก็มีเทพคนหนึ่งเดินตรงมาเด็กที่พึ่งออกมาจากช่องคลอดแล้วเทพคนนั้นก็ผู้ออกมาว่า
"ถึงเวลาของพวกเจ้าแล้ว"
"หลิงหลิงเจ้าจงใช้ชีวิตแทนที่ผู้หญิงคนนี้ด้วยนะ"
แล้วจากนั้นเทพก็หายไป กาลเวลาก็กลับมาเดินเป็นปกติอีกครั้งแต่เด็กคนนั้นก็เข้าใจภาษามนุษย์ทุกอย่างแม้ว่าจะเป็นภาษาที่เทพคนนั้นพูด เด็กก็ฟังออกแต่โดยที่เค้ายังเด็กจึงพูดไม่ได้ ได้แต่เงียบและทำตามคำสั่งของสมองมนุษย์และ"ตามหา"
จุดเริ่มต้นแห่งกาลเวลากำลังดำเนินต่อไปจากนี้
นามปากกา lonely fox