โลกเปลี่ยนไปแล้ว ความสงบสุขหายไปเหลือไว้เพียงความสิ้นหวัง ที่แม้จะมีคนบอกให้หาหนทางเอาชีวิตรอด และมีความหวังในวันพรุ่งนี้ แต่ความจริงก็โหดร้ายเสมอโดยเฉพาะกับผู้ที่ไม่เคยเตรียมใจยอมรับมัน
 และผมเองก็เป็นหนึ่งในหลายร้อยล้านชีวิตที่ไม่ทันได้เตรียมใจ ความจริงอันโหดร้ายก็ถาโถมเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้ง เริ่มตั้งแต่เรื่องที่ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยสำคัญสำหรับใครหลายคน แต่มันสำคัญกับผมอย่างเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย
 ผมชื่อ ทวีโชค ใจงาม คนไทยโดยกำเนิดและอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ กับครอบครัวสามชีวิต โดยพ่อกับแม่เป็นพนักงานกินเดือนของบริษัทเอกชนธรรมดา ทำให้รายได้มีไม่มากนัก และไม่สามารถจ่ายค่าเทอมของมหาวิทยาลัยเอกชนได้
 ส่วนสาเหตุก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร เป็นเพราะผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐบาลไม่ผ่าน แถมมหาวิทยาลัยที่เปิดรับโดยไม่ต้องสอบผมก็ไม่อยากเข้า ทำให้ต้องตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อสอบใหม่ในปีหน้า
 แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มต้นเปิดหนังสือ โลกก็พบกับหายนะครั้งใหญ่ และต้นเหตุก็มาจากตัวตนที่เรียกตัวเองเป็นพระเจ้าเสียด้วย ซึ่งในทีแรกไม่มีใครเชื่อ จนกระทั่งได้พบกับพลังอำนาจที่ไม่สามารถทำความเข้าใจได้ มนุษย์ทุกคนบนโลกถึงได้ยอมสยบ
 แล้วถ้าถามว่าพระเจ้ามาทำอะไรในตอนที่เทคโนโลยีก้าวหน้าจนออกไปในอวกาศได้แล้วนั้น คำตอบก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แถมยังเป็นเรื่องที่มนุษย์ทุกคนต้องเคยผ่านหูผ่านตามาแทบทุกคน โดยเฉพาะคนที่นับถือศาสนา
 วันพิพากษา วันล้างโลก วันโลกาวินาศ หรือจะวันอะไรก็แล้วแต่ที่มีบันทึกไว้ในทุกศาสนา ว่าเป็นวันที่มนุษย์ทุกคนจะถูกตัดสินพร้อมกับการล้มสลายของอารยธรรม และวันที่ว่าก็มาถึงอย่างไม่ทันตั้งตัว
-ท่านได้รับการฟื้นฟูโดยสมบูรณ์แล้ว-
 เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าใสลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าผม ทำให้ผมที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลังจากกำจัด หนอนชาเขียว ไปเกือบยี่สิบตัวลุกขึ้นตรวจดูบาดแผลของตัวเอง
"หายดีแล้วแฮะ ไอ้ทักษะ ฟื้นฟูขั้นต้น นี่มันดีจริงๆ คุ้มค่าที่เอาแต้มทักษะไปแลกมา"
 ผมได้รับภารกิจจากระบบให้กำจัดสัตว์มายาเป้าหมายในจำนวนที่กำหนด ซึ่งหนอนชาเขียวที่ว่าก็คือหนอนตัวอ้วนขนาดใหญ่เท่าท่อนขา แถมยังพ่นน้ำลายที่เป็นกรดใส่ศัตรูได้ด้วย และด้วยความประมาทมันก็ทำให้ผมได้แผลตามแขนขา
 แต่ยังดีที่ผมเก็บแต้มทักษะเอาไว้ ที่ถึงแต้มเริ่มต้นจะมีแค่ร้อยแต้ม และคนที่ถูกเลือกให้เข้าสู่ระบบของพระเจ้า มักจะเลือกทักษะสายต่อสู้หรือป้องกันเป็นส่วนใหญ่ แต่ผมก็คิดว่าการเลือกทักษะนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง
 เพราะแต้มหนึ่งร้อยหน่วยสามารถแลกทักษะเริ่มต้นได้แค่อย่างเดียว การเลือกอย่างรอบคอบจึงจำเป็น โดยเฉพาะในเวลานี้ที่ตัวแทนประเทศไทยล้มเหลวในการพิชิตบททดสอบของพระเจ้ามาถึงห้าครั้ง
"เป้าหมายของภารกิจที่ระบบให้มาคือห้าสิบตัว แต่ดูยังไงมันเยอะไปสำหรับมือใหม่นะ หรือเพราะเรามีทักษะขี้โกงฟระ"
 ผมบ่นหลังจากเรียกดูหน้าต่างสถานะภารกิจจากระบบ ซึ่งตัวเลขเป้าหมายที่ต้องกำจัดยังเหลืออีกสามสิบสองตัว แล้วในตอนนี้ผมมีเลเวลอยู่ที่ห้า และเป้าหมายในวันแรกของการเป็นผู้ถูกเลือกของผมคือไปให้ถึงเลเวลสิบ
 โดยสถานที่ในตอนนี้เป็นเหมือนมิติที่พระเจ้าสร้างขึ้น เพื่อใช้สำหรับฝึกฝนผู้ถูกเลือก จะเรียกว่ามิติฝึกหัดก็คงได้ แล้วสัตว์มายาในพื้นที่ก็จะเป็นคู่ต่อสู้ให้คุ้นชินก่อนจะเจอของจริง
 เนื่องจากพระเจ้ายังดูเหมือนจะมีเมตตาให้กับมนุษย์ชาติอยู่ ด้วยการให้บททดสอบแห่งความอยู่รอดมาก่อนลงมือล้างโลก ซึ่งบททดสอบที่ว่าก็คือการ พิชิตหุบเหวลึกที่ปรากฏขึ้นใจกลางเมืองหลวงของทุกประเทศ
 และหากประเทศไหนทำสำเร็จก็จะได้รับอนุญาตให้มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่หากล้มเหลวก็จะถูกลบหายไปจากโลกใบนี้ เหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับเมืองที่สาบสูญในตำนานต่างๆ อย่างเช่นเมืองแอตแลนติส หรือหอคอยบาบิโลน
 ซึ่งแน่นอนว่าพระเจ้าไม่ได้ใจดีที่จะยอมให้ใครก็ได้เข้าไปพิชิตหุบเหวนั่น เพราะจะมีแต่ผู้ถูกเลือกเท่านั้นที่จะเข้าสู่บททดสอบได้ และสิ่งที่ใช้จำแนกก็คือ ระบบที่พระเจ้าสร้างขึ้น
 โดยระบบดังกล่าวจะสนับสนุนผู้ถูกเลือกในหลายๆด้าน ทั้งเพิ่มความสามารถด้วยระบบเลเวลและแต้มทักษะ การมอบหมายภารกิจประจำวัน รวมถึงการสนับสนุนด้านข้อมูล อย่างที่ผมกำลังใช้อยู่ตอนนี้
"หนอนชาเขียวที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปสองร้อยเมตรสินะ"
 ผมเดินตรงไปยังเป้าหมายโดยเปิดดูแผนที่จากระบบไปด้วย แล้วรู้สึกว่ามันจะมีทักษะที่ใช้พัฒนาแผนที่ของระบบได้ด้วย แต่กว่าผมจะมีทักษะแบบนั้นได้น่าจะต้องรอจนเลเวลสูงกว่านี้ก่อน เพราะแต้มทักษะจะได้มาเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้น
 แต่การเพิ่มหนึ่งเลเวลจะได้แต้มแค่สิบหน่วย ดังนั้นกว่าจะได้แต้มพอแลกทักษะก็ต้องรอถึงเลเวลสิบเป็นอย่างน้อย แถมทักษะระดับที่สูงกว่าขั้นต้นยังใช้แต้มมากกว่าร้อยหน่วย ทำให้การเลือกทักษะต้องรอบคอบเป็นอย่างมาก
"เจอแล้ว"
 ฉึก
 กี๊ซ
 ผมแทงมีดทำครัวยาวสิบนิ้วลงบนหัวของหนอนชาเขียวจนมิดด้าม ก่อนที่ดึงออกมาพร้อมกับมีแสงสีฟ้าที่เหมือนไฟฟ้าสถิตห่อหุ้มอยู่ และนี่คือสาเหตุที่มีดทำครัวธรรมดาสามารถสังหารสัตว์มายาได้
 ด้วยความสามารถควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกาย ทำให้ผมใช้มันเพิ่มพลังโจมตีให้กับสิ่งที่ถืออยู่ได้ และมันยังทำได้มากกว่านี้อีกหลายอย่าง เพียงแต่ค่าตอบแทนของความสามารถนี้ก็คือ ทุกครั้งที่ใช้สมองของผมจะได้รับความเสียหาย
 และความสามารถนี้ไม่ใช่ทักษะที่ได้มาจากระบบ แต่มันเป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของผมเอง ซึ่งถ้าจะให้เรียกง่ายๆ มันก็คือพลังจิตของผม ที่รู้สึกจะเรียกด้วยภาษาอังกฤษเท่ๆว่า อิเล็กโทรคิเนซิส
 นั่นหมายความว่าผมเป็นผู้มีพลังจิต และผมเป็นแบบนี้ก่อนพระเจ้าจะมาพิพากษาโลกแล้ว แต่ก่อนหน้านี้พลังจิตของผมไม่ได้แข็งแกร่งอะไร ทำได้อย่างมากแค่สร้างไฟฟ้าสถิตที่มีพลังระดับต่ำ ที่ทำให้ขนลุกตั้งชันเท่านั้นเอง
 แต่พอผมได้รับระบบมาจากพระเจ้าแล้วกลายเป็นผู้ถูกเลือก ระดับพลังจิตของผมก็สูงขึ้นจนสามารถใช้ในการต่อสู้ได้ แต่ก็แลกมาด้วยอาหารบาดเจ็บของสมอง ดังนั้นผมจึงเลือกทักษะฟื้นฟู เพราะมันจะทำให้ผมใช้พลังจิตได้อย่างไร้ปัญหา
-ท่านทำภารกิจ กำจัดหนอนชาเขียว ห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับดาบหนอนชาเขียวเป็นรางวัล-
 ผมได้รับดาบหน้าตาปัญญาอ่อนที่มีด้ามจับเป็นตัวหนอนอ้วนสีเขียว ที่ถึงมันจะจับเหมาะมือดี แต่ให้ใช้สู้ตลอดไปคงไม่ไหว ดังนั้นก็ขอใช้จนกว่าจะได้ของที่ดีกว่ามาแล้วกัน
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 7
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 100 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10 ความอดทน 15
ความว่องไว 8 ความแม่นยำ 7
พลังโจมตี 5 (+11) พลังป้องกัน 30
แต้มทักษะ 70
 แล้วหน้าจอสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับรายละเอียดต่างๆเหมือนเกมแทบทุกอย่าง ตั้งแต่เลเวล ชื่อ สัญชาติ ค่าพลังชีวิต ค่าพลังเวท แล้วก็ค่าสถานะต่างๆอีกหลายอย่าง เพียงแต่การเพิ่มค่าเหล่านี้ไม่ได้เหมือนเกม
 ที่แค่เลเวลเพิ่มขึ้นค่าสถานะก็ขึ้นตาม หรือมีแต้มให้ใช้เพิ่มได้ง่ายๆ แต่การเพิ่มค่าสถานะจำเป็นต้องใช้การฝึกฝน และการฝึกฝนจำเป็นต้องใช้เวลา ทว่าเวลาเป็นสิ่งเดียวที่มนุษย์เหลือน้อยเต็มที
"หกเดือน ถ้าบอกว่าเป็นระยะเวลาที่จะต้องฝึกฝนแล้วไปกู้โลก ไม่ว่าจะมองมุมไหนมันก็ไม่น่าจะพอ แต่ถึงจะมีเวลาหนึ่งปีเต็มตามที่พระเจ้ากำหนดมาแต่แรกมันก็น้อยไปอยู่ดี"
 ผมบ่นกับตัวเองหลังจากต้องมาแบกรับภาระแสนหนักอึ้งอย่างการกอบกู้โลก ที่ตอนแรกพระเจ้าให้เวลาหนึ่งปีสำหรับการพิชิตบททดสอบ แต่ไม่ว่าจะชาติไหนก็ทำไม่สำเร็จสักที แถมยังสูญเสียผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนๆไปจนหมดอีก
 ทำให้ตอนนี้บรรดาผู้ถูกเลือกเป็นรุ่นที่สองที่สามไปเกือบหมดทุกชนชาติแล้ว แถมประเทศไทยยังเป็นรุ่นที่หกแล้วด้วย เลยทำให้ความหวังของทุกคนช่างเลือนลางเหลือเกิน
 เท่านั้นยังไม่พอ เหมือนกับสันดานด้านมืดของมนุษย์จะแสดงออกมาในยามวิกฤต ที่ผู้ถูกเลือกบางคนเลือกที่จะใช้ความสามารถจากระบบของพระเจ้าหาความสุขใส่ตัวก่อนจะตาย
 ส่งผลให้ผู้ถูกเลือกคนอื่นที่ยังมีสามัญสำนึกทนไม่ไหวจนต้องออกมากำจัดให้หายไปจากโลกนี้ก่อนกำหนด แล้วหลังจากนั้นสังคมมนุษย์ก็เริ่มวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ จนชักกลัวว่าจะล้มสลายไปเองซะด้วยซ้ำ
"เฮ้อ คิดไร้สาระไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เก็บเลเวลต่อดีกว่า"
 ผมถือดาบหนอนชาเขียวเดินลึกเข้าไปในพื้นที่ฝึกหัด ที่ดูยังไงมันก็คือป่าดงดิบชัดๆ แถมดูเหมือนจะไม่ใช่ป่าธรรมดาเสียด้วย เพราะมันมีสิ่งมีชีวิตที่เหมือนหลุดมาจากนิทานปรัมปรามากมาย
 แถมในแผนที่ของระบบยังยืนยันสิ่งที่คิดไว้ว่าถูกต้องอีกด้วย แต่พระเจ้านี่ก็นิสัยขี้เล่นกว่าที่คิดแฮะ ถึงขนาดสร้างมิติที่ถอดแบบมาจากความเชื่อของคนตามวัฒนธรรมและเชื้อชาติเนี่ย
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ป่าหิมพานต์-
"ขออย่าให้มีตัวอะไรโหดๆ โผล่มาแต่แรกเหมือนนิยายเลยนะ"
 ผมเดินเข้าป่าอย่างกล้าๆกลัวๆ โดยมือขวาถือดาบหนอนชาเขียว ส่วนมือซ้ายก็ถือมีดทำครัวที่ซื้อมาจากแถวบ้านในราคาไม่กี่บาท แถมตอนนี้ยังมีดาบที่สมเป็นอาวุธแล้วด้วย เลยอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้อีกแล้ว
 แต่ผมถูกสอนให้ใช้ของอย่างรู้คุณค่า ดังนั้นจะให้ทิ้งไปเฉยๆมันก็ทำไม่ลง อย่างน้อยก็อยากได้สถานการณ์ที่ต้องใช้เป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งมันก็ไม่แน่ว่ามีดทำครัวนี่อาจจะช่วยชีวิตผมได้สักครั้ง
"จะว่าไป มันมีท่าไม้ตายในการ์ตูนที่อยากลองใช้อยู่เหมือนกัน แต่กลัวว่าใช้ตอนนี้สมองจะสุกซะก่อน ไว้รอได้ทักษะใหม่ค่อยลองละกัน"
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด กบิลปักษาวัยเยาว์ จำนวนห้าตัว-
 แล้วระบบก็แสดงภาพของเป้าหมายให้เห็น ว่ามันคือลิงมีปีก หรือเรียกว่าลิงผสมนกก็คงได้ เพราะท่อนล่างมันเป็นเท้านกแถมมีหางเหมือนนกอีก แต่ปัญหาคือไอ้ตัวแบบนี้มันต้องบินได้ แล้วจะให้ล่ายังไงในเมื่อไม่มีอาวุธยิง
"อย่าบอกนะว่าพระเจ้าได้ยินความคิดของผมน่ะ"
 ผมอุทานหลังจากคิดถึงวิธีล่าศัตรูที่บินได้ออกหนึ่งอย่าง แถมวิธีนี้ยังต้องใช้มีดทำครัวเป็นหลักอีกด้วย จนมันเหมือนกับว่าพระเจ้ามอบภารกิจนี้มาให้ เพื่อตอบสนองความต้องของผมยังไงชอบกล
"เอาวะ ไหนๆก็ได้ภารกิจมาแล้ว ลองลุยกันสักตั้ง"
 แล้วผมก็อาศัยแผนที่ในการหาเป้าหมาย ก่อนจะรีบวิ่งออกจากป่าแทบไม่ทัน เพราะจุดที่แผนที่พาไปนั้น มันเป็นรังของพวกลิงครึ่งนก ที่มีตั้งแต่ตัวลูกจนถึงตัวพ่อแม่ ที่ต่อให้มีเลเวลมากกว่านี้สักสิบเลเวลก็ไม่น่าจะรอดหากฝ่าเข้าไปกลางรัง
"สงสัยต้องหาตัวที่หลงฝูงเอา"
 ผมเดินวนเวียนเข้าๆออกๆป่าหิมพานต์เพื่อตามหาเป้าหมายที่อยู่ตัวเดียว แต่หายังไงก็ไม่เจอสักทีจนแทบจะถอดใจ แต่ในระหว่างที่กำลังคิดหาทางออกกับภารกิจที่ได้รับมา โอกาสก็มาหาถึงที่
 ลิงครึ่งนกที่ระบบเรียกว่ากบิลปักษาตัวหนึ่งกำลังบินเล่นออกห่างจากฝูงของตัวเอง และดูจะเป็นตัวเด็กที่เป็นเป้าหมายพอดี ดังนั้นเมื่อโอกาสมาถึงแบบนี้แล้ว เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดมือ
 ผมเสียบดาบหนอนชาเขียวไว้กับเข็มขัดก่อนจะเปลี่ยนไปถือมีดทำครัวที่มือขวา ก่อนจะใช้พลังจิตห่อหุ้มไฟฟ้าสถิตลงบนมีด ส่วนผลข้างเคียงที่ถึงจะเริ่มชินแล้ว แต่ความเจ็บปวดเหมือนเข็มทิ่มแทงในหัวก็ยังไม่น่าอภิรมย์อยู่ดี
"ยังดีที่มีทักษะฟื้นฟู ไม่งั้นนี้ได้ตายก่อนกู้โลกแน่"
 เมื่อทุกอย่างพร้อม ผมก็เล็งเป้าหมายไปที่ลูกลิงครึ่งนก ก่อนจะขว้างมีดทำครัวเสริมพลังไฟฟ้าเต็มแรง ที่ถึงค่าความแม่นยำจะมีแค่เจ็ด แต่ก็มันเพียงพอที่จะทำให้มีดเข้าเป้า
 ฉึก
 เจี๊ยก
 เสียงร้องโหยหวนของลูกลิงครึ่งนกดังก้องไปทั่วป่า จนผมมั่นใจว่าฝูงของมันต้องได้ยินแน่นอน จึงรีบวิ่งไปเก็บมีดแล้วเผ่นออกจากป่าทันที แต่ดูเหมือนผมจะดูถูกลิงครึ่งนกฝูงนี้มากเกินไป
 เจี๊ยกๆๆ
 เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าทั้งฝูงกำลังเคียดแค้นผมที่สังหารลูกของพวกมัน แต่ในเมื่อมันเป็นภารกิจจากพระเจ้า แถมสัตว์มายาพวกนี้ก็ถูกสร้างมาเพื่อฝึกฝนผู้ถูกเลือก
 จะสร้างให้มันสมจริงไปทำไม นี่คือความคิดของผมระหว่างวิ่งหนีฝูงสัตว์มายาที่บ้าคลั่ง ให้ตายสิ ใครมันจะยอมตายง่ายๆแบบนี้วะ
-ท่านได้รับการฟื้นฟูโดยสมบูรณ์แล้ว-
 เสียงของระบบทำให้รู้ว่าอาการบาดเจ็บของผมหายเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นก็เหลือแค่หาทางออกในสถานการณ์วิกฤตนี้ ซึ่งทางที่ง่ายที่สุดก็คือวิ่งหนีแบบนี้ไปเรื่อยๆจนพวกมันเลิกตามไปเอง แต่คงยาก
 ส่วนอีกทางคือลองเสี่ยงดวงกับพลังจิตของผม ที่ส่วนตัวแล้วก็อยากจะลองท่าไม้ตายในการ์ตูนดูสักครั้ง แต่ความเสี่ยงที่ผลข้างเคียงจะมากจนหมดสติก็มีสูง แถมการหมดสติตอนกำลังหนีฝูงลิงครึ่งนกคลั่งน่าจะศพไม่สวย
"โว๊ย ทำไมมันตามตื้อจังเลยวะ"
 เมื่อหันหลังไปมองก็เห็นว่าจำนวนพวกมันไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แถมยังดูจะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ ทำให้สถานการณ์ตอนนี้อันตรายถึงขีดสุด เหมือนกับความตายวิ่งไล่หลังมาติดๆเลยทีเดียว
"เอาวะ ในเมื่อมันถูกสร้างให้สมจริง ก็หวังว่ามันจะเหมือนสัตว์ป่าทุกอย่างก็แล้วกัน"
 ผมสบถก่อนจะเริ่มใช้พลังจิตรวบรวมพลังงานไฟฟ้ามาไว้ที่แขนทั้งสองข้าง ซึ่งผลข้างเคียงของมันทำให้เลือดเริ่มไหล่ออกจากจมูกก่อน ตามด้วยหูและดวงตา และแน่นอนความเจ็บปวดจนหัวแทบระเบิดย่อมมาพร้อมกัน
 แต่ผมต้องกัดฟันทนเพื่อเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ในตอนนี้ ก่อนที่แขนทั้งสองข้างจะเรืองแสงสีน้ำเงินจากพลังงานไฟฟ้า แล้วเมื่อการเตรียมตัวของผมพร้อม กระสุนที่ผมจะใช้ยิงปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ขนานก็อยู่ในมือเช่นกัน
"ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์แถมยังช่วยชีวิตด้วย ตรงตามที่อยากได้เป๊ะเลยแฮะ"
 ผมหัวเราะกับคำพูดของตัวเองทั้งๆที่ตอนนี้สภาพผมคงอนาถไม่น้อย ด้วยเลือดออกจากตาจมูกแล้วก็หูจนอาบเสื้อเชิ้ตสีขาวให้แดงฉาน พร้อมกับมีฝูงลิงครึ่งนกที่กำลังไล่กวดมาอย่างไม่ลดละ
 ที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนผมก็คงรอดยาก แต่ไพ่ตายที่ผมกำลังจะใช้มันก็มีพลังรุนแรงพอให้ผมพลิกกลับมาชนะไอ้ลิงครึ่งนกพวกนี้ และมีชีวิตรอดไปอีกวันได้เช่นกัน
"ที่เหลือก็แค่อย่าพลาด ไม่งั้นตายแน่"
 เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ผมก็หยุดวิ่งแล้วหันไปเผชิญหน้ากับฝูงลิงครึ่งนกที่ตรงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่แขนทั้งสองจะยกขึ้นคู่ขนานกัน แล้วพลังจิตของผมก็ทำงานอีกครั้งด้วยการปลดปล่อยพลังงานไฟฟ้าจำนวนมหาศาลออกมา
 เปรี้ยง
 แล้วมีดทำครัวที่เป็นเหมือนกระสุนก็พุ่งออกไปจากมือทั้งสองข้าง ที่ประคองพลังงานไฟฟ้าไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกไป แล้วพุ่งตรงไปหาฝูงลิงครึ่งนกจนเห็นเป็นลำแสงสีน้ำเงิน ก่อนที่ร่างของพวกมันจะถูกทำลายด้วยความร้อนสูงจนไม่เหลือซาก
 และดูเหมือนพลังจิตของผมจะมีพลังมากกว่าที่คิด เพราะฝูงสัตว์มายาหลายสิบตัวถูกทำลายลงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว พร้อมกันนั้นเสียงจากระบบก็ดังขึ้นถี่ยิบ เป็นเครื่องยืนยันว่าผมได้สังหารพวกมันไปจริงๆ
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
…
-ท่านทำภารกิจ กำจัดกบิลปักษาวัยเยาว์ ห้าตัวสำเร็จ ได้รับสร้อยคอขนหางกบิลปักษา-
 ผมที่นอนหอบหายใจแรงอย่างหมดสภาพ พยายามขยับปากพูดเพื่อใช้แต้มทักษะ เพราะทักษะฟื้นฟูขั้นต้นมีความเร็วในการรักษาไม่พอที่จะรักษาชีวิตผม แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมมีชีวิตรอดจากการใช้พลังจิตในปริมาณมากได้
"ใช้…แต้ม…ทักษะ…"
-ระบุทักษะที่ต้องการ-
"ฟื้นฟู…ขั้นกลาง"
-ทักษะฟื้นฟูขั้นกลาง ต้องการแต้มทักษะ 120 หน่วย ยืนยันหรือไม่-
"ยืน…ยัน"
-ท่านได้รับทักษะ ฟื้นฟูขั้นกลาง-
 แล้วอาการบาดเจ็บของผมก็ค่อยๆหายไปด้วยความเร็วที่มากขึ้น และในเวลาราวสิบนาทีผมก็สามารถลุกขึ้นนั่งได้ พร้อมกับตรวจดูสภาพร่างกายของตัวเองว่ายังปกติดีรึไม่ และดูเหมือนทักษะฟื้นฟูขั้นกลางจะทำงานได้ดีสมราคา
"แต่นึกไม่ถึงว่าจะเลเวลอัปเป็นยี่สิบรวดเดียวแบบนี้แฮะ"
 ผมมองหน้าต่างค่าสถานะตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่แน่นอนว่าความยินดีที่เอาชีวิตรอดได้นั้นย่อมมีมากที่สุด และในเมื่อผมบรรลุเป้าหมายไปไกลกว่าที่ตั้งใจแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่ต่อ กลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่า
"หวนคืน"
-ทำการส่งผู้ถูกเลือกออกจากมิติปิดกั้น-
 แล้วภาพตรงหน้าของผมก็กลายเป็นแสงสีขาวก่อนที่จะรู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะ แล้วเมื่อทุกอย่างกลับเป็นปกติ ผมก็กลับมาอยู่ที่ห้องนอนของตัวเองในสภาพโชกเลือด
 สงสัยต้องอาบน้ำก่อน ไม่งั้นพ่อกับแม่ช็อกตายกันพอดี
ผู้ถูกเลือก เลเวล 20
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10 ความอดทน 50
ความว่องไว 10 ความแม่นยำ 9
พลังโจมตี 5 (+10) พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 80
ทักษะ ฟื้นฟูขั้นกลาง
ความสามารถพิเศษ ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ


"เออ ยอมให้จับง่ายๆเลยแฮะ"
ผมจับหนอนชาเขียวตัวอ้วนขนาดเท่าท่อนขาได้โดยไร้การต่อต้าน ที่อาจจะเป็นเพราะว่าเลเวลห่างกันมากก็ได้ เพียงแต่การลากหนอนตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นระยะทางกว่าสามกิโลเมตร มันก็ทุลักทุเลเอาการ
"เอาละ ทีนี้ก็ลองทำเหมือนเวลาตกปลาดูสิ"
ผมเข้าป่าไปหาเถาวัลย์มาใช้แทนเชือก ซึ่งยังดีที่หาได้ง่ายและไม่ต้องเข้าป่าไปลึกมาก ก่อนจะนำมาผูกกับท่อนไม้สามท่อน เพื่อใช้แทนเบ็ดตกปลา แล้วมัดหนอนชาเขียวที่ดิ้นไปมาอยู่เหนือแอ่งน้ำ
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าในแอ่งน้ำนี่จะมีสัตว์มายารูปแบบสัตว์น้ำชนิดอื่นอยู่รึเปล่า เพราะการจะหวังให้เป้าหมายมาติดกับตลอดคงไม่ง่าย ดังนั้นสิ่งสำคัญของแผนการนี้ก็คือ การรักษาเหยื่อให้ได้นานที่สุด เพราะถ้าต้องกลับหาหนอนทุกรอบคงไม่ไหว
ซูม ซ่า
เสียงวัตถุแหวกผิวน้ำดังขึ้นให้ได้ยิน ซึ่งสัตว์มายาตัวแรกที่ติดกับไม่ใช่ปลาเสือลายเมฆ แต่เป็นปลามีเขาหน้าตาดุร้าย แถมยังมีขนาดตัวไม่แพ้หนอนชาเขียว ตกลงขนาดของสัตว์มายาในมิตินี้มันใหญ่ยักษ์เหมือนกันหมดสินะ
ฉึก
หอกไม้แทงเข้ากลางลำตัวที่มีเกล็ดหนาของปลามีเขา ซึ่งการที่หอกไม้แทงทะลุผ่านเกล็ดของมันได้ก็เป็นเพราะผมใช้พลังจิตช่วย และด้วยพลังงานไฟฟ้าที่ปล่อยผ่านหอกไม้ ปลามีเขาก็สิ้นชีพลงในเวลาไม่นาน
"อึบ ตัวหนักเป็นบ้าเลยโว้ย"
ผมลากปลามีเขาขึ้นจากน้ำ และจากข้อมูลของระบบก็พบว่ามันคือ ปลาศฤงคมัสยา วัยเยาว์ ห๊ะ นี่ตัวลูกเรอะ งั้นตัวเต็มวัยไม่เท่าฉลามหรือปลาวาฬเลยเหรอเนี่ย ว่าแต่ชื่อมันอ่านว่าไงนะ สะ-หลิง-คะ-มัด-สะ-หยา มั้ง อ่านยากฉิบ
แล้วจากนั้นผมก็ใช้วิธีเดิมจัดการปลาในแอ่งน้ำที่ถูกล่อด้วยหนอนชาเขียว จนเวลาผ่านไปราวสามชั่วโมง ผมก็สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ
-ท่านทำภารกิจ กำจัด ปลาเสือลายเมฆ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัวสำเร็จ ได้รับโล่หนังปลาลายเมฆ-
เมื่อสิ้นเสียงจากระบบ โล่ขนาดกลางก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าผม ซึ่งเท่าที่ลองยกดูก็ไม่ได้หนักอะไร แต่การใช้โล่มันไม่เข้ากับนิสัยผมซะด้วยสิ ถึงค่าสถานะของผมจะเหมาะกับสายป้องกันก็เถอะ แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องเลือกตามนั้นสักหน่อย
เพราะผมถือคติว่า ต้องลองเลือกในสิ่งที่อยากจะเป็นก่อนสิ่งที่เหมาะจะเป็น เหมือนสมัยเรียนที่อาจารย์หลายคนบอกว่าผมเหมาะกับสายศิลป์ภาษา แต่ผมอยากเรียนสายวิทย์ และหลังจากได้เรียนผมก็พิสูจน์ให้ครูทุกคนเห็นว่าผมเรียนได้
แต่ก็ต้องยอมรับว่าผลการเรียนสายวิทย์ของผมไม่ได้ดีอะไร แค่อยู่ในระดับพอใช้ ต่างจากคะแนนด้านภาษาต่างประเทศที่อยู่ในระดับสูง และนั่นส่งผลให้ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้สักแห่ง
ทว่าผมก็ไม่เคยเสียใจที่เลือกเรียนสายวิทย์ เพราะผมสนุกไปกับมัน และเชื่อว่าหากไม่ยอมแพ้มันจะต้องมีสักวันที่ผมทำสำเร็จ โอ๊ะ คิดออกทะเลไปไกลซะแล้วสิ รีบออกจากมิติก่อนดีกว่า น่าจะใกล้เที่ยงแล้วละมั้ง
แต่ก่อนที่ผมจะได้ออกจากมิติปิดกั้น ยัยผู้หญิงน่ารำคาญก็ดันโผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
"นายเก่งดีนี่น่า"
"นี่เธอ แอบตามคนอื่นมันเสียมารยาทนะ"
"ไม่ได้แอบตามสักหน่อย ฉันเดินตามหาอาวุธที่ทำตก แล้วบังเอิญเห็นนายพอดีต่างหาก"
ยัยเตี้ยแถสีข้างเข้าถูจนน่าจะถลอกแล้วมั้ง แต่ยังไงก็ช่าง ผมเสร็จธุระในตอนนี้แล้ว ดังนั้นจึงไม่คิดจะอยู่เสวนาด้วย แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น ยัยนี่ก็ยื่นสิ่งหนึ่งมาให้
"เอ้านี่ ของตอบแทนที่ช่วยฉัน"
สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคือ ตุ้มหูที่มีหน้าตาเหมือนอมยิ้ม และแน่นอนว่าให้ตายยังไงผมก็ไม่คิดจะใส่ของแบบนี้ แถมผมก็ไม่ได้เจาะหูและไม่คิดจะเจาะด้วย
"ไม่ต้องหรอก แล้วผมไม่ใส่ตุ้มหู"
"เห หายากนะเนี่ย"
"เสร็จเรื่องแล้วใช่ไหม งั้นไปก่อนนะ"
"เดี๋ยวสิ แล้วปลาพวกนี้นายไม่เอาเหรอ"
ผมมองปลาที่นอนตายเรียงรายอยู่เกือบสามสิบตัว และสิ่งนี้ทำให้ผมแปลกใจ เพราะปกติสัตว์มายาที่ถูกกำจัดในมิติปิดกั้นจะหายไปเองเมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่ง แต่ปลาพวกนี้กลับยังอยู่ ซึ่งน่าจะมีเหตุผลบางอย่าง
แล้วถ้าจะให้ผมแล่ปลาละก็มันคงเป็นไปไม่ได้ และมันไม่ใช่แค่ผมทำไม่เป็น แต่ไม่คิดจะทำด้วย เพราะผมไม่ชอบอะไรที่มันเหม็นคาวหรือน่าขยะแขยง จนนึกแปลกใจเหล่าตัวเอกในนิยายที่แล่เนื้อเถือหนังได้จริงๆ
"ไม่ล่ะ ผมแล่ปลาไม่เป็น"
"งั้นเดี๋ยวฉันทำให้ ถือว่าตอบแทนที่ช่วยไง"
แล้วยัยเตี้ยนี่ก็ถือวิสาสะเดินมาจัดการแล่ปลาเองทันที สงสัยจะเป็นประเภทที่ทำอะไรตามใจสินะ แบบนี้ผมยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่
ว่าแต่ยัยนี่พกมีดทำครัวมาเป็นอาวุธงั้นเหรอ บังเอิญดีชะมัด แล้วก็ต้องยอมรับว่าฝีมือแล่ปลาของยัยเตี้ยนั้นรวดเร็วสวยงามราวกับมืออาชีพ หรือว่ายัยนี่จะเป็นลูกแม่ค้าขายปลากันนะ
จากนั้นปลาเกือบสามสิบตัวก็ถูกแล่จนหมดในเวลาไม่ถึงชั่วโมง แต่ผมก็ได้ปัญหาใหม่คือ จะเอาเนื้อกับหนังพวกนี้กลับไปยังไง
"เสร็จแล้ว ถ้าเอาไปขายน่าจะได้หลายแสนเลยนะเนี่ย"
"ก็น่าจะ แต่ผมไม่มีช่องทางขายหรอก น่าจะเก็บไว้กินเองมากกว่า"
"เอ๋ นายไม่ได้ลงทะเบียนกับราชการเหรอ"
ยัยเตี้ยทำท่าทางตกใจเหมือนเห็นตัวประหลาด แต่ผมว่ายัยนี่ที่ไปลงทะเบียนต่างหากที่แปลก หรือจะเป็นพวกไม่ตามข่าวสารจนไม่รู้ถึงผลเสียของการลงทะเบียน แต่ไม่ว่าจะอย่างไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับผมละนะ
"ผมชอบอิสระมากกว่า แล้วเธอก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าลงทะเบียนแล้วจะเป็นยังไง อย่างที่เธอโดนบังคับให้เข้ามิติปิดกั้นนี่ไง"
"ก็นะ แต่ผลประโยชน์มันก็เยอะกว่าในความคิดฉันนะ ทั้งได้บ้าน ได้เงินเลี้ยงดู แถมได้ฝึกกับทหารอีก ดีกว่ามาเสี่ยงตายโดยไม่ได้อะไรเลย"
อืม ฟังดูมีเหตุผลจนผมชักจะลังเลซะแล้ว แต่ความสามารถของผมมันก็ไม่ควรให้ใครรู้อยู่ดี ดังนั้นไม่ว่าจะยังไง เรื่องลงทะเบียนผมก็ขอผ่าน
"เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่คนละนะ แต่เอาเป็นว่าขอบใจที่แล่ให้ก็แล้วกัน"
ผมปิดการสนทนาเพื่อจะได้ออกจากมิตินี้ซะที แต่ยัยเตี้ยนี่ก็ยังวุ่นวายไม่เลิก
"เดี๋ยวสิ จะเย็นชาไปไหนละนายนี่ก็ ไหนๆก็เป็นผู้ถูกเลือกเหมือนกัน มาสนิทกันไว้ไม่ดีกว่าเหรอ"
"เธอนี่ได้ตามอ่านข่าวเกี่ยวผู้ถูกเลือกห้ารุ่นก่อนหน้าพวกเราบ้างไหมเนี่ย แล้วถ้าเกิดผมคิดร้ายขึ้นมาเธอจะเอาตัวรอดได้ยังไง"
"ก็เพราะคนที่พูดว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีน่ะ ไม่มีทางเป็นจริงอย่างที่พูดหรอก แล้วฉันว่านายเองมากกว่าที่ยังเกรงฉันอยู่"
ยัยเตี้ยนี้ดูจะไม่โง่สมองกลวงอย่างที่คิด แต่ในเมื่อรู้แล้วยังดันทุรังอีกแบบนี้มันยิ่งน่าสงสัย
"แล้วรู้ตัวรึเปล่าว่า ที่พูดออกมาเมื่อกี้มันยิ่งทำให้เธอน่าสงสัยนะ"
"เพราะงั้นถึงจะให้ช่องทางติดต่อกับนาย แต่นายไม่ต้องให้ฉันก็ได้ แล้วถ้าอยากรู้จักกันก็ติดต่อมานะ"
ยัยเตี้ยหยิบสมาร์ทโฟนออกมาเปิดแอปพลิเคชันสำหรับสนทนาเพื่อแลกการติดต่อ แต่ถึงจะเปิดใช้งานได้มันก็ยังเชื่อมต่อไม่ได้อยู่ดี เพราะในมิติปิดกั้นสัญญาณสื่อสารและคลื่นวิทยุไม่สามารถเข้ามาได้
ดังนั้นถึงผมจะรับแลกการติดต่อ แต่ถ้าออกไปจากมิติปิดกั้นแล้วผมไม่กดตกลง มันก็ไม่มีทางเชื่อมต่อกันได้อยู่ดี ดังนั้นการที่ยัยเตี้ยทำแบบนี้ก็แสดงให้รู้ว่าไม่คิดจะบังคับให้ผมรับแลกการติดต่อกับเธอ
และเมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็เอามือถือของผม ไปรับแลกช่องทางติดต่อไว้ตามที่ยัยเตี้ยต้องการ แต่เรื่องจะกดรับไหมนี่คงต้องขอเวลาคิดดูก่อน
"โอเค แล้วถ้ามีอะไรก็ติดต่อมาได้นะ ฉันชื่อ เมริสา เรียก เม ก็ได้"
"ผมวี"
"นายนี่ขี้ระแวงจังนะ แต่เอาเถอะ แค่ชื่อเล่นก็ยังดี แล้วเจอกันวี"
แล้วยัยเตี้ยที่บอกว่าตัวเองชื่อเมริสาก็ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้นไป เหลือเพียงผมกับกองเนื้อปลาหลายสิบกิโลกรัม กับหนังปลาสภาพดีอีกหลายสิบผืน แต่ผมก็ยังแปลกใจอยู่ดี ว่าแค่มีดทำครัวมันแล่ปลาจากป่าหิมพานต์ได้ด้วยงั้นเหรอ
สงสัยยัยเตี้ยนี่จะแอบซ่อนทักษะไว้แน่นอน แถมยังต้องเป็นทักษะที่ช่วยให้มีดทำครัวตัดผ่านเกล็ดและหนังของปลาจากป่าหิมพานต์ได้อีกด้วย เห็นที่แบบนี้ผมต้องไปนั่งศึกษาทักษะของระบบอย่างจริงจังซะแล้วสิ
"ว่าแต่ จะเอายังไงกับของพวกนี้ดีเนี่ย"
ตอนนี้เลเวลของผมเพิ่มขึ้นเป็นยี่สิบสามแล้ว ทำให้มีแต้มทักษะหนึ่งร้อยสิบหน่วย ที่ถึงจะไม่พอแลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูง แต่ทักษะช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้นนั้นสามารถแลกได้เลย
"จะทิ้งก็เสียดายแฮะ"
ด้วยนิสัยประหยัดและใช้ของอย่างรู้คุณค่า ทำให้ผมตัดสินใจแลกทักษะช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น แล้วพอเริ่มเก็บของเข้าทักษะ ผมก็ได้รู้ประโยชน์ที่คาดไม่ถึงของทักษะนี้
"เนื้อปลาเสือลายเมฆยี่สิบกว่ากิโลกรัมใช้แค่ช่องเดียว หมายความว่าของชนิดเดียวกันใส่รวมกันได้สินะ เป็นทักษะที่ดีกว่าที่คิดแฮะ"
และด้วยเหตุนี้ ผมก็ได้ของกลับไปเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่ชิ้นส่วนของปลาเสือลายเมฆ ที่ประกอบด้วยเนื้อ หนัง และกระดูก เช่นเดียวกับปลามีเขา ทำให้ใช้ช่องเก็บของไปเพียงหกช่อง ก็สามารถเก็บเนื้อปลาเกือบร้อยกิโลกรัมได้ทั้งหมด
แถมยังมีปลาควายอีกสองตัว ทำให้ช่องเก็บของเกือบเต็ม แต่ผมก็ยังสงสัยนิดหน่อยถึงชื่อปลาพวกนี้ เพราะหน้าตามันก็เหมือนปลาอยู่หรอก แล้วทำไมชื่อมันถึงเป็นปลาเสือ ปลาควายกันนะ
และด้วยความสงสัยผมจึงค้นหาข้อมูลสัตว์มายาจากระบบ แล้วทำให้รู้ว่าปลาพวกนี้ยังเป็นเด็ก ที่พอโตเต็มวัยแล้ว ปลาเสือลายเมฆจะวิวัฒนาการท่อนบนเป็นเสือแถมมีขาหน้าด้วย ส่วนปลาควายก็จะมีท่อนบนเป็นควาย
จะมีก็แต่ปลาชื่ออ่านยาก ที่มีเขาเท่านั้นที่มีหน้าตาเหมือนเดิม แต่ขนาดตัวนี้เรียกได้ว่ามหึมา เพราะตัวเต็มวัยมีขนาดใหญ่กว่าปลาวาฬสีน้ำเงินซะอีก จนผมชักจะสงสัยแล้วสิว่า ไอ้มิติปิดกั้นนี่มันกว้างขนาดไหน
"ไว้ช่วงบ่ายค่อยสำรวจเพิ่มละกัน ตอนนี้ออกไปกินข้าวเที่ยงก่อนดีกว่า ชักหิวแล้วด้วย"
ผมตรวจสอบสิ่งของที่นำติดตัวมาด้วยว่าอยู่ครบรึไม่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าควรจะเก็บดาบหนอนชาเขียวไว้ในทักษะช่องเก็บของ ทำให้ช่องเก็บของต่างมิติเต็มพอดี ส่วนโล่หนังปลาเสือลายเมฆก็สะพายไว้ด้านหลัง และเมื่อแน่ใจว่าไม่ลืมอะไรแล้ว ผมก็ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น
"หวนคืน"
-ทำการส่งผู้ถูกเลือกออกจากมิติปิดกั้น-
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
"เมริสา ทำไมออกมาเร็วนัก"
ชายในชุดทหารร้องทักเด็กสาวที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่เมื่อเด็กสาวยื่นตุ้มหูที่มีลักษณะเหมือนอมยิ้มให้ ชายคนดังกล่าวก็กลับมามีสีหน้าชื่นชมยินดี
"ดี ทำภารกิจสำเร็จแล้วก็ไปพักได้ อีกหนึ่งชั่วโมงเธอต้องกลับเข้าไปใหม่"
"ค่าๆ"
เมริสาตอบแบบขอไปที ก่อนจะเดินออกจากสถานที่เหมือนกับห้องทดลอง ที่มีแผ่นกระจกใส่รอบด้าน พร้อมกับกล้องวงจรปิดแบบสามร้อยหกสิบองศาที่เพดาน และสถานที่แห่งนี้ก็คือ สำนักงานสนับสนุนผู้ถูกเลือกของรัฐบาล
โดยสถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ภายในกองทัพ และแฝงตัวอยู่ในอาคารหลังหนึ่งในบรรดาอาคารมากมาย ซึ่งหากไม่มีผู้นำทางแล้วละก็ จะไม่สามารถหาสถานที่แห่งนี้พบได้อย่างแน่นอน
ซึ่งผู้ถูกเลือกที่ลงทะเบียนกับรัฐบาลจะถูกส่งตัวมายังสถานที่แห่งนี้ แล้วถูกตัดขาดจากครอบครัวและมิตรสหาย โดยแลกกับเงินสนับสนุนจำนวนมหาศาล พร้อมกับจัดหาที่อยู่อาศัยในพื้นที่ปลอดภัยให้อีกด้วย
และสิ่งเหล่านี้คือราคาที่รัฐบาลยอมจ่าย เพื่อแลกกับการเข้าควบคุมผู้ถูกเลือก ให้ปฏิบัติตามแผนการของภาครัฐ ซึ่งแน่นอนว่าผู้ได้ประโยชน์ตัวจริงจากสิ่งนี้ก็คือ ครอบครัวของผู้ถูกเลือกนั่นเอง
"เฮ้อ ทำวนเวียนอยู่แต่เข้ามิติปิดกั้นกับพักผ่อน ไม่มีอย่างอื่นให้ทำบ้างรึไงนะ"
เมริสาบ่นหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วกำลังนั่งเล่นอินเทอร์เน็ต เพื่อรอเวลากลับเข้าไปฝึกฝนในมิติปิดกั้นอีกครั้ง ซึ่งระหว่างนั้นเธอก็เฝ้ามองการแจ้งเตือนถึงผู้ติดต่อใหม่ ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหนก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
"หมอนั่นขี้ระแวงชะมัด แต่เอาเถอะ ในยุคนี้มันก็คงไม่แปลก"
สาเหตุที่เมริสาอยากแลกช่องทางการติดต่อกับชายหนุ่มที่บอกแค่ชื่อเล่น เป็นเพราะความเหงาส่วนหนึ่ง อีกส่วนคืออยากได้สหายร่วมต่อสู้ เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่แข็งแกร่งพอจะผ่านบททดสอบของพระเจ้า
ซึ่งในความเป็นจริงยังมีผู้ถูกเลือกอีกหลายคนที่อยู่ในความดูแลของรัฐบาล แต่กว่าทุกคนจะได้เจอกันก็ต้องเป็นช่วงเวลาที่จะเข้ารับบททดสอบแล้ว ดังนั้นระหว่างฝึกฝนทุกคนจึงถูกแยกจากกันอย่างเด็ดขาด
ส่วนสาเหตุมาจากพวกรุ่นก่อนที่ก่อเรื่องไว้ ซึ่งเมริสาเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นเรื่องอะไร แต่มันต้องเป็นเรื่องใหญ่และร้ายแรงพอจะทำให้รัฐบาลไม่กล้าเสี่ยงอีก แต่ส่วนตัวแล้วเมริสาไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่ และอย่างหาความสุขใส่ตัวมากกว่า
"ชักหิวแฮะ สั่งอาหารจากโรงแรมมากินดีกว่า เอาเป็นอาหารจีนละกัน มื้อก่อนเป็นอาหารญี่ปุ่นนี่เนอะ"
และหนึ่งในสิ่งที่เมริสาชอบก็คือ การได้ทานอาหารระดับโรงแรมห้าดาวทุกครั้งที่ต้องการ ที่หากเป็นก่อนหน้านี้ การจะได้กินอาหารเหมือนคนกินนั้นช่างยากลำบาก และนี่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่เมริสาเลือกที่จะมาอยู่ในความดูแลของรัฐบาล
"อีตาคนที่ชื่อวี ท่าทางจะมีตัง ถึงได้ไม่รับความช่วยเหลือจากรัฐบาล แต่ฉันที่มีโอกาสแบบนี้ ก็ขอหาความสุขใส่ตัวดีกว่า"
แล้วเมริสาก็ล้มตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่ม ที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาหลายปีแล้ว


ผมเดินตามผู้หญิงครึ่งกวางที่เรียกเผ่าตัวเองว่า อับ-สอน-สี-หะ และตอนนี้พวกเราก็กำลังมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านของเธอ
"ท่านชื่อวีเหรอเจ้าคะ เรียบง่ายดีนะเจ้าคะ"
"พอดีครอบครัวผมชอบความเรียบง่ายครับ แล้วคุณชื่ออะไรเหรอครับ"
ผมบอกแค่ชื่อเล่นเพราะไม่อยากให้ข้อมูลรั่วไหล ส่วนคุณพี่สาวครึ่งกวางก็ออกอาการตกใจที่ลืมบอกชื่อตัวเอง
"ขออภัยเจ้าคะ ข้าพเจ้านี่ช่างเลินเล่อนัก ข้าพเจ้ามีชื่อว่า ละไม ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าคะ"
"เช่นกันครับ"
แล้วการสนทนาก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ถูกเลือกก่อนหน้านี้ ที่ไม่มีใครเลยแม้สักคนเดียวที่คิดจะเข้าหาพวกอัปสรสีหะอย่างเป็นมิตร เพราะแค่เห็นก็โจมตีเข้าใส่แล้ว
แต่เพราะพระเจ้าสร้างให้เผ่าพันธุ์ของเธอ เป็นผู้ช่วยเหลือและสนับสนุนมนุษย์ ทำให้เหล่าอัปสรสีหะเลือกที่จะหลบหนีการโจมตี แล้วพยายามเข้าหามนุษย์ให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จแม้แต่ครั้งเดียว เพราะมนุษย์ที่เห็นพวกเธอจะหนีไปอย่างรวดเร็ว หรือไม่ก็โจมตีใส่จนพวกเธอต้องหนีเท่านั้น
ฟังแล้วอายแทนเผ่าพันธุ์มนุษย์ชะมัด
"ขอบคุณที่ยังเป็นมิตรกับมนุษย์นะครับ แล้วก็ขอโทษแทนพวกคนก่อนหน้านี้ด้วยจริงๆ"
"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พวกข้าพเจ้าถูกสร้างขึ้นเพื่อให้การสนับสนุนเหล่ามนุษย์ที่จะเข้ารับการทดสอบจากพระเจ้า ดังนั้นท่านไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ"
อารมณ์ประมาณปัญญาประดิฐษ์สินะ ที่ทำได้แค่ปฏิบัติตามคำสั่ง แต่ของที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาก็น่าจะมีสติปัญญาสูงพอตัว แล้วทำไมถึงหาทางติดต่อกับมนุษย์ที่เข้ามาในมิตินี้ไม่ได้กันนะ
จากนั้นพวกเราก็เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ค่อยๆโล่งมากขึ้น ต้นไม้ใบหญ้าเริ่มหายไป ซึ่งน่าจะเป็นผลของการตัดแต่งมากกว่าเกิดเองตามธรรมชาติ และไม่นานรั้วไม้เหมือนที่เคยเห็นในหนังย้อนยุคก็ปรากฏแก่สายตา
"เดี๋ยวข้าพเจ้าจะเข้าไปแจ้งให้ทุกคนในหมู่บ้านทราบ ท่านวีโปรดรอที่หน้าหมู่บ้านสักครู่นะเจ้าคะ"
"เข้าใจแล้วครับ"
ประตูเข้าหมู่บ้านของพวกอัปสรสีหะไม่มีการเฝ้ายาม แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องห่วงเรื่องผู้บุกรุก เพราะหมู่บ้านแห่งนี้มีเกราะที่มองไม่เห็นปกป้องอยู่ ที่ถึงจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่สัมผัสที่มือนี้ก็แจ่มชัดว่ามีกำแพงโปร่งใส่ขวางทางเข้าเอาไว้
แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะป้องกันการโจมตีได้ถึงระดับไหน และผมก็คงไม่เสี่ยงตายทดสอบตอนนี้ เพราะการถูกรุมใจกลางถิ่นของฝ่ายตรงข้ามแบบนี้ มีกี่ชีวิตไม่พอแน่นอน
แต่การยืนอยู่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้านก็ทำให้ผมเป็นจุดเด่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จนตอนนี้มีผู้หญิงครึ่งกวางมามุงดูผมเกือบสิบคนแล้ว แถมแต่ละคนยังสวยระดับนางแบบ
พร้อมกับทรวดทรงดินระเบิดที่มีแค่ผ้าแถบปิดหน้าอกเต่งตึงเอาไว้ ทำให้ผมไม่รู้จะเอาสายตาไปมองที่จุดไหนดี แต่ก่อนที่สถานการณ์จะกลายเป็นงานแสดงของแปลก ละไมก็เดินมาพร้อมกับผู้หญิงครึ่งกวางคนหนึ่ง ที่มีบรรยากาศแตกต่างจากคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด
"รอนานไหมเจ้าคะ"
"ไม่ครับ แล้วคนนี้คือหัวหน้าหมู่บ้านรึเปล่าครับ"
หญิงสาวครึ่งกวางผมยาวสีดำดูมีเสน่ห์ลึกลับน่าค้นหา เข้ากับใบหน้าสวยคมราวกับรูปสลักของจิตรกรเอก เดินมาพร้อมกับผู้หญิงครึ่งกวางอีกสองคนที่เหมือนองครักษ์ ทำให้ผมนึกไม่ออกจริงๆว่าถ้าไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านแล้วจะเป็นใครได้
"ท่านช่างสายตาแหลมคมนัก ข้าพเจ้ามีนามว่า กิรณา (กิ-ระ-นา) เป็นหัวหน้าหมู่บ้านทิศอุดรของเผ่าอัปสรสีหะ ยินดีต้อนรับผู้ถูกเลือกนะเจ้าคะ"
"ขอบคุณครับ"
จากนั้นผมก็ได้รับอนุญาตให้เข้ามาภายในหมู่บ้านได้ โดยที่มีเงื่อนไขว่าห้ามทำการต่อสู้โดยใช้อาวุธในหมู่บ้าน และแน่นอนว่ากฎข้อนี้ครอบคลุมถึงชาวบ้านทุกคน ทำให้ผมพอเบาใจได้ว่าจะเอาตัวรอดได้หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
แต่ไม่ทันที่จะได้เตรียมใจ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น แถมมันยังมาจากระบบอีกด้วย
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ปลอดการต่อสู้ด้วยอาวุธ-
-ท่านเข้าสู่พื้นที่หมู่บ้านอัปสรสีหะประจำทิศอุดร-
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ใหม่เป็นคนแรก ได้รับแต้มทักษะร้อยหน่วย-
*แต้มทักษะ 120
ห๊ะ แต้มทักษะร้อยหน่วยเป็นรางวัลของการเป็นคนแรกที่เข้าพื้นที่ใหม่ แบบนี้ไอ้พวกรุ่นแรกไม่ได้แต้มกันสบายเลยเรอะ บ้าที่สุด อยากย้อนเวลาไปอยู่รุ่นแรกเป็นบ้า
"ท่านวีเป็นที่รักของพระเจ้านะเจ้าคะ ถึงได้รับรางวัลจากการเข้าหมู่บ้านซอมซ่อเช่นนี้"
ผมที่กำลังก่นด่าพวกรุ่นแรกในใจก็ได้สติจากคำพูดของหัวหน้าเผ่า แต่เรียกหมู่บ้านตัวเองว่าซอมซ่อมันก็ออกจะโหดร้ายไปนะ
"ไม่หรอกครับ หมู่บ้านแห่งนี้สงบสุขดี ผมชอบนะครับ"
และนี่ไม่ใช่การยกยอแต่อย่างใด เพราะหมู่บ้านแห่งนี้สร้างตามแบบเรือนไทยโบราณ ที่แม้จะไม่มีการยกพื้นแต่ก็ดูโล่งสบาย น่าอยู่อาศัย แถมพื้นที่แห่งนี้ยังปลอดภัยจากการต่อสู้ด้วยอาวุธ ทำให้เหมาะจะเป็นจุดปลอดภัยที่ใช้พักผ่อนมาก
"ข้าพเจ้าดีใจที่ท่านชอบนะเจ้าคะ"
แล้วพวกเราก็เดินลึกเข้ามาจนน่าอยู่ตรงกลางของหมู่บ้านแล้ว ส่วนเรือนไทยยกพื้นที่หัวหน้าหมู่บ้านกำลังนำทางผมไปนั้น น่าจะเป็นบ้านของเธอเอง โดยมีละไมคอยเดินตามมาด้วยตลอด สงสัยจะให้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นละมั้ง
"เรือนแห่งนี้เป็นของข้าพเจ้าเอง ขอท่านวีเชิญพักผ่อนตามอัธยาศัยนะเจ้าคะ ส่วนข้าพเจ้าจะจัดประชุมหมู่บ้าน ระหว่างนี้ก็ให้ละไมปรนนิบัติท่านได้ตามสบายนะเจ้าคะ"
อืม เหตุการณ์ทำนองนี้ ถ้าเป็นเกมมันต้องมีภารกิจยากๆ แต่มีรางวัลเจ๋งๆมาให้ทำ แต่กับมิติฝึกฝนอย่าตั้งความหวังจะดีกว่าแฮะ
ซึ่งตอนนี้ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวที่คนแก่ชอบมีติดบ้าน แถมยังมีละไมนั่งอยู่กับพื้นราวกับสาวใช้ จนผมชักสงสัยว่าฐานะของผู้ถูกเลือกมันสูงกว่าพวกอัปสรสีหะรึไงนะ
"เออ ทำไมถึงไปนั่งกับพื้นแบบนั้นละครับ"
"ข้าพเจ้าไม่อาจนั่งเทียบเคียงผู้ถูกเลือกหรอกเจ้าค่ะ"
"หมายความว่าอัปสรสีหะมีหน้าที่รับใช้ผู้ถูกเลือกเหรอครับ ผมนึกว่าจะช่วยสอนทักษะให้อย่างเดียวซะอีก"
"ก็ไม่เชิงหรอกเจ้าคะ ถ้าเป็นตามปกติแล้ว ข้าพเจ้าก็คงไม่อยู่รับใช้ท่านวีเช่นนี้ แต่ท่านวีเป็นผู้ช่วยชีวิต ดังนั้นชีวิตของข้าจึงเป็นของท่านวีเจ้าคะ"
ห๊ะ เอางั้นเลยเหรอ แต่การมีสาวใช้ครึ่งกวาง ที่ท่อนบนเป็นอาหารตาชั้นดีก็ไม่เลวแฮะ แถมละไมยังอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าน่ารัก ถึงจะไม่สวยเท่าหัวหน้าหมู่บ้าน แต่ผมยาวตรงสีน้ำตาลก็เข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้ม ประกอบกับดวงตากลมโตสีทองก็ทำให้ดูมีเสน่ห์ดีเช่นกัน
"อ๊ะ จริงสิ ข้าพเจ้านี่ช่าวเลินเล่อนัก มีท่อนล่างเป็นกวางเช่นนี้คงทำให้ท่านวีไม่สะดวกใจ เดี๋ยวข้าพเจ้าจำแลงกายก่อนนะเจ้าคะ"
ว่าแล้วละไมก็พนมมือก่อนจะขยับปากเหมือนร่ายคาถา แล้วแสงสีทองก็เปล่งออกมาจนผมต้องยกมือขึ้นบัง กระทั่งแสงจางลงหญิงสาวมนุษย์ก็นั่งอยู่ต่อหน้าผม
"เช่นนี้แล้ว หากท่านวีต้องการ จะเสพสังวาสเพื่อผ่อนคลายก็ทำได้อย่างสะดวกใจแล้วละเจ้าคะ"
"ห๊ะ"
เดี่ยวนะ เสพสังวาสเนี่ยถ้าจำไม่ผิด มันแปลว่ามีเพศสัมพันธ์ไม่ใช่เรอะ แล้วละไมจะยอมมีอะไรกับผมงั้นเหรอ เอาจริงดิ
"พวกเราอัปสรสีหะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสนับสนุนผู้ถูกเลือกเจ้าคะ และนั่นรวมถึงการดูแลรับใช้ในทุกด้าน แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเราจะยอมผู้ถูกเลือกทุกคนนะเจ้าคะ"
ดูเหมือนละไมจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ จึงออกปากอธิบายถึงธรรมเนียมของอัปสรสีหะ ที่หากเป็นการพบกันตามปกติแล้ว จะช่วยเหลือเพียงการสอนทักษะให้เท่านั้น ส่วนเรื่องการรับใช้นั้น ตัวผู้ถูกเลือกต้องทำให้อัปสรสีหะคนนั้นยอมตกลงด้วยตัวเอง
แต่เพราะผมช่วยชีวิตละไมเอาไว้ ทำให้เธอยอมรับใช้ผมเพื่อตอบแทน ดังนั้นผมจึงมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง ยกเว้นการสั่งให้เธอทำสิ่งที่ขัดกับความต้องการของตนเอง หรือการสั่งให้ทรยศเผ่าอัปสรสีหะนั้นก็เป็นไปไม่ได้
และจากการที่ผมเป็นคนแรกที่มีปฏิสัมพันธ์แบบเป็นมิตรกับพวกเธอ ทำให้มีความประทับใจค่อนข้างสูงในตัวผม ทางเผ่าจึงต้องประชุมกันเพื่อหาทางตอบแทนอย่างเหมาะสมด้วย
"งั้นก็ขอรับไว้แค่น้ำใจแล้วกันครับ"
"ท่านวีนี่เป็นสุภาพบุรษมากเลยนะเจ้าคะ ข้าพเจ้าได้รับความรู้จากพระเจ้าเกี่ยวกับชายหนุ่มมาบ้าง และตามปกติแล้วจะไม่ค่อยมีใครปฏิเสธการชวนเช่นนี้ หรือว่าท่านวีนิยมในตัวบุรุษเพศเจ้าคะ"
ว่าไปนู้นเลยเว้ย แต่ไอ้การปฏิเสธสาวสวยแบบนี้ มันก็น่าสงสัยจริงๆละมั้ง แต่ผมชอบผู้หญิงนะ แถมยังรู้สึกเสียดายมากเลยด้วย แต่ส่วนตัวผมไม่คิดว่าเรื่องดีๆมันจะเกิดขึ้นง่ายขนาดนี้หรอก ดังนั้นระวังไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
"ไม่ใช่หรอกครับ แล้วผมก็ชอบละไมนะ แต่เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ชั่วโมง จะมีเพศสัมพันธ์กันเลย ผมก็ไม่สะดวกใจเท่าไหร่"
"แหม ได้ยินแบบนี้แล้ว ข้าพเจ้ายิ่งอยากรับใช้ท่านให้มากขึ้นเลยละเจ้าคะ"
ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับ แต่ผมก็ยังไม่รู้ว่าถ้ามีเพศสัมพันธ์กับตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นแล้วจะมีผลกระทบตามมารึเปล่า อย่างในเกมหรือหนังก็มีอยู่บ่อยๆ ที่ตัวละครสายหื่นชอบเย็ดไปเรื่อยแล้วจบไม่สวยเนี่ย
และตัวอย่างที่เห็นบ่อยที่สุดก็คือ โดนสูบชีวิตจนแห้งตายในระหว่างมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งผมที่ไม่มีความรู้เกี่ยวกับตำนานของไทย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องป่าหิมพานต์ที่รู้จักแต่ชื่อ หรือตัวตนของอัปสรสีหะที่พึ่งเคยได้ยินชื่อก็ตาม
ดังนั้นการระวังตัวไว้ก่อนจึงไม่เสียหาย แถมถ้ากลับบ้านไปค้นหาข้อมูลจนแน่ใจแล้วว่ามีเซ็กส์ด้วยแล้วไม่เป็นไร ผมก็อยากมีเซ็กส์ด้วยอยู่แล้ว
"ละไม สำรวมด้วย"
แล้วในระหว่างที่พวกเรากำลังคุยกัน ผู้หญิงผมแดงคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาบนเรือน ที่แม้ท่อนร่างเป็นมนุษย์ แต่ผมคิดว่าเธอคงเป็นอัปสรสีหะเหมือนกัน เพราะในหมู่บ้านนี้มีแต่เผ่านี้ และผมเป็นคนนอกคนแรกที่ได้เข้ามาด้วย
"มณี ข้าไม่สำรวมตรงไหนรึ"
"ก็เจ้าหยอกเอินท่านผู้ถูกเลือก มันไม่สมควร"
เอ ไอ้คำนี้มันแปลว่าอะไรหว่า ทำเอาอยากกลับไปตั้งใจเรียนภาษาไทยเลยแฮะ
"ขออภัยแทนนางด้วยนะเจ้าคะ แล้วข้าพเจ้ามีนามว่า มณี จะเป็นผู้ฝึกสอนทักษะการต่อสู้ให้ท่านเจ้าค่ะ"
"ขอบคุณครับ ผมชื่อ วี ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณมณี"
สาวผมแดงท่าทางดุดันยกมือไหว้อย่างสง่างาม จนผมที่รับไหว้รู้สึกเขินกับการไหว้ของตัวเองไปเลย แถมผู้หญิงคนนี้ยังให้ความรู้สึกเข้าถึงได้ยาก ไม่เหมือนกับละไมที่รู้สึกเป็นมิตรมากกว่า
"ท่านกิรณากำลังประชุมหารือเรื่องผู้ฝึกสอนให้ท่านวี แต่ข้าพเจ้านั้นเป็นนักรบอันดับหนึ่งของหมู่บ้านนี้ จึงได้รับคำสั่งให้มาดูแลท่านก่อน ดังนั้นหากท่านต้องการทักษะต่อสู้ชนิดใดโปรดบอกเจ้าค่ะ"
"งั้นรบกวนช่วยอธิบายเรื่องทักษะสายต่อสู้ให้ฟังได้ไหมครับ"
แล้วระหว่างที่ผมกำลังคุยกับสาวผมแดงผู้มาใหม่ ละไมที่นั่งฟังอยู่ก็ลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยปากหาน้ำมาต้อนรับ แต่ตอนเธอลุกนี่ทำเอาหัวใจจะวาย เพราะท่อนล่างที่จำแลงกายอยู่นั้น ไม่ได้สวมอะไรไว้เลย
"เดี๋ยวข้าพเจ้าจะเตรียมน้ำให้ดื่มแก้กระหายนะเจ้าคะ"
อู้หู้ เต็มสองตาเลยเว้ย ขาอ่อนขาวนวลกับหน้าท้องแบนราบทำเอาใจสั่น แถมขนในที่ลับก็ทำเอาหลบตาแทบไม่ทัน
"เออ ถ้ายังไง ละไมช่วยหาอะไรใส่เหมือนมณีก็ดีนะครับ พอดีผมเขิน"
"อุ๊ย ขออภัยเจ้าค่ะ แล้วท่านวีนี้ก็น่ารักจังนะเจ้าคะ"
ละไมหัวเราขบขันอย่างมีจริตจะก้านชวนดูเย้ายวนอีกต่างหาก เย็นไว้ไอ้ลูกชาย
"ละไมนี่ละก็ หัดสำรวมเสียบ้างเถอะ"
"มณีก็อย่าเข้มงวดนักเลย เจ้าจะทำให้ท่านวีลำบากใจเอาได้นะ"
แล้วดูเหมือนสองคนนี่จะรู้จักกันในระดับที่น่าจะเรียกได้ว่าสนิทละมั้ง เพราะต่อปากต่อคำกันตลอดเลย แล้วพอละไมเดินไปที่ด้านหลังของเรือน มณีก็นั่งลงกับพื้นเหมือนคนรับใช้อีกแล้ว
"ถ้าเช่นนั้น ข้าพเจ้าจะเริ่มอธิบายทักษะสายต่อสู้ให้ฟังนะเจ้าคะ"


เอ๋ง
เสียงร้องของหมาสีน้ำตาลเข้มแถมมีกลิ่นเหมือนช็อกโกแลตดังขึ้น หลังจากผมใช้ขวานจามหัวมันจนเลือดสาด แต่ถ้าจะพูดให้ถูก มันเหมือนน้ำเชื่อมมากกว่าเลือดแฮะ
แถมความแปลกประหลาดของสัตว์มายาในพื้นที่ทุ่งหญ้าก็ต่างจากป่าหิมพานต์มาก ราวกับว่าเป็นคนละโลกก็ว่าได้ เพราะชื่อสัตว์มายาในส่วนของทุ่งหญ้าจะมีชื่อของขนมหวานผสมอยู่
แต่ในป่าหิมพานต์จะเป็นสัตว์หิมพานต์ตามตำนานของไทย อย่างไอ้ลิงครึ่งนกก็เรียกตามตำนานเลย แถมความแข็งแกร่งก็ต่างกันมาก ทำให้คาดเดาได้ว่าการเข้าพื้นที่แต่ล่ะแห่งในมิติปิดกั้นจะเป็นเหมือนการฝึก
ที่จะต้องเริ่มจากพื้นที่ที่มีสัตว์มายาระดับต่ำและสามารถกำจัดได้ง่าย จากนั้นก็ค่อยๆเพิ่มระดับความยากไปเรื่อยๆ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นก็หมายความว่า ผมเมื่อเช้าดันลองของข้ามขั้นสินะ แหม่ รู้สึกดีใจที่รอดตายมาได้เลยแฮะ
"พอเป็นสัตว์มายาในพื้นที่ทุ่งหญ้า ค่าปะสบการณ์ที่ได้ก็ดูจะน้อยลงรึเปล่านะ หรือว่ามันจะเหมือนเกมที่พอเลเวลสูงเกินแล้วค่าประสบการณ์ที่ได้จะลดลง"
ตอนนี้ผมกำจัดสุนัขช็อกโกแลตไปแล้วสามสิบกว่าตัว แต่เลเวลกลับไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่เลเวลเดียว แต่จะทิ้งภารกิจก็ไม่ได้ เพราะถ้าทำภารกิจเดิมไม่เสร็จ ก็จะไม่ได้รับภารกิจใหม่ ทำให้ผมต้องรีบกำจัดเป้าหมายให้ครบ จะได้ไปพื้นที่อื่นซะที
"แถวนี้ก็ไม่เหลือแล้วสิ ลองเปิดแผนที่ดูดีกว่า"
แล้วในระหว่างที่ผมกำลังค้นหาเป้าหมายจากแผนที่ของระบบ เสียงร้องก็ดังขึ้นจากด้านหลัง และเสียงนี้ทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ร้ายอย่างช่วยไม่ได้
"ช่วยด้วยค่า"
ผมก้มต่ำทันที เพราะไม่อยากตกเป็นเหยื่อของพวกโรคจิต เพราะมันเคยมีข่าวว่าผู้ถูกเลือกทำร้ายปล้นฆ่ากันเองอยู่ ดังนั้นสำหรับผมแล้ว ผู้ถูกเลือกคนอื่นไม่ถือว่าเป็นพวกเดียวกัน แต่ตัวตนที่ควรระวังอย่างมาก
ซึ่งจะว่าไป ถ้าคิดให้เหมือนกับเกมที่มีระบบสู้กันเองของผู้เล่นโดยไม่จำกัดพื้นที่ แถมยังแย่งชิงของใช้ได้ทุกอย่างจากศพ มันก็พอจะยอมรับได้อยู่ เพียงแต่การทำแบบนั้นในชีวิตจริงมันก็ออกจะน่ารังเกียจไปสักหน่อย
และในระหว่างที่ผมคิดแผนรับมือในสถานการณ์ต่างๆ เสียงฝีเท้าก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่มันแปลกตรงที่เสียงฝีเท้ามีแค่เสียงเดียว ที่หากถูกไล่ตามจากสัตว์มายา มันก็น่าจะมีเสียงอื่นด้วย
แต่แล้วสิ่งที่ปรากฏขึ้นก็คือ ผู้หญิงร่างเตี้ยที่น่าจะสูงไม่เกินร้อยห้าสิบเซนติเมตร กำลังวิ่งหนีฝูงผีเสื้ออมยิ้มมากกว่าสิบตัวอย่างสุดฝีเท้า และนี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำไมถึงมีแค่เสียงฝีเท้าอย่างเดียว
"เฮ้ยๆ อะไรมันจะบังเอิญเหมือนเหตุการณ์ในนิยายแบบนี้ฟระ แม่งวิ่งตรงมาหากันเลยนี่หว่า"
ผมสบถขึ้นอย่างหัวเสีย เพราะยัยเตี้ยนี่ดันวิ่งมาทางผมพอดี และถ้ายังอยู่กับที่แบบนี้ ฝูงผีเสื้ออมยิ้มก็จะมาโจมตีผมด้วยแน่นอน ให้ตายสิ ทำไมมีแต่เรื่องวะ
"วิ่งไปทางซ้าย"
ผมตัดสินใจลุกขึ้นตะโกนให้ยัยเตี้ยวิ่งไปทางซ้าย แต่ดูเหมือนสมองของยัยนี่จะหยุดทำงานไปแล้ว ถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตรงมาที่ผมอย่างเดียว และในเมื่อฝ่ายนั้นไม่ยอมทำตามที่บอก ผมก็จำเป็นต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น
"โธ่โว๊ย"
เสียงสบถของผมดังขึ้นพร้อมกับสองขาที่ออกวิ่งไปทางขวามือของผมเอง ซึ่งเป็นทิศทางที่อยู่ตรงข้ามกับป่าหิมพานต์ เพราะการวิ่งหนีเข้าไปในป่ามันเท่ากับฆ่าตัวตาย ดังนั้นถ้ายัยเตี้ยนั่นอยากตายก็เชิญไปคนเดียวก็แล้วกัน
"เดี๋ยวดิ มาช่วยกันก่อน"
แล้วยัยนี่ยังมีหน้ามาขอให้ช่วยอีกต่างหาก แต่ในเมื่อวิ่งไปคนละทางแบบนี้แล้ว ผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องสนใจอีก เพราะผมไม่คิดจะเป็นพระเอกนิยายในสถานการณ์เสี่ยงตายแบบนี้อยู่แล้ว
หลังจากวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตมาได้ราวห้านาที รอบด้านก็ไม่พบสัตว์มายาหรืออันตรายอะไรอีก ผมจึงทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า ทว่ากลับมีสิ่งหนึ่งที่ผมแปลกใจ เพราะไม่มีอาการเหนื่อยหอบเลยแม้แต่น้อย
ซึ่งสิ่งเดียวที่สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ก็คือ ค่าสถานะความอดทนของผมที่เพิ่มขึ้นมาก ได้ส่งผลต่อร่างกายของผมโดยตรง จนทำให้อาการเหนื่อยล้าจากการใช้แรงวิ่งเต็มฝีเท้าไม่มีแม้แต่น้อย
"ได้รู้แบบนี้แล้ว ก็ยิ่งอยากเพิ่มค่าอื่นด้วยขึ้นมาเลย แต่จะให้เสี่ยงตายเหมือนเมื่อเช้านี้ละก็ ขอผ่านดีกว่า"
จากนั้นเมื่อเปิดแผนที่ของระบบก็ทำให้พบว่า ตอนนี้ผมอยู่ห่างจากเขตป่าหิมพานต์เกือบสองกิโลเมตร และสุนัขช็อกโกแลตจะพบได้บริเวณรอบป่า ทำให้ต้องเดินกลับไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ซึ่งก็ได้แต่หวังว่ายัยเตี้ยนั่นจะวิ่งหนีจนหายไปแล้วเท่านั้น แล้วตลอดทางที่เดินผ่านสัตว์มายาก็ไม่มีตัวไหนเข้ามาโจมตีผมก่อน ทำให้คิดว่าเลเวลน่าจะมีส่วนในเรื่องนี้ และน่าจะมีประโยชน์มากกว่าใช้แค่เก็บแต้มทักษะเท่านั้น
"โอ๊ะ ยัยนั่นตายยากดีแฮะ"
แล้วเมื่อมาถึงจุดเดิมที่เคยล่าสุนัขช็อกโกแลต ยัยเตี้ยก็กำลังวิ่งวนไปวงกลมเพื่อหนีฝูงผีเสื้ออมยิ้ม เออ ก็ยังดีที่ฉลาดพอจะไม่หนีเข้าป่าละนะ
"วิ่งไปแบบนั่นแหละ ที่เหลือเดี๋ยวผมช่วยเอง"
เสียงตะโกนของผมทำให้ยัยเตี้ยพยักหน้าอย่างมีความหวัง ก่อนที่ผมจะหยิบมีดดายหญ้าออกมาใช้ เพื่อใบมีดที่หนาและหนักนั้น เหมาะจะใช้จัดการผีเสื้ออมยิ้มที่มีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ
โพละ
เสียงอมยิ้มแตกระจายดังขึ้นเป็นระยะ แล้วดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกมันจะมีแค่ยัยเตี้ยนี่เท่านั้น หรือไม่ก็เพราะเลเวลมันห่างจากผมมากจนไม่กล้าเข้ามาโจมตี แถมผมยังฆ่ามันได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวโดยไม่ต้องใช้พลังจิตอีกด้วย
แบบนี้เลเวลาน่าจะส่งผลกับการล่าสัตว์มายามากกว่าที่คิดซะแล้ว แต่ตอนนี้ผมควรสนใจยัยเตี้ยที่กำลังนั่งหอบตรงหน้าก่อน เพราะผมไม่คิดจะช่วยใครฟรีๆ
"นี่เธอ คนเขาช่วยแล้วก็หัดขอบคุณซะบ้างสิ"
"อ๊ะ ขอบคุณค่า โอ๊ย นึกว่าจะตายซะแล้ว"
ผมมองยัยผู้หญิงไร้ยางอายที่นั่งอ้าขาทั้งๆที่ใส่กระโปรงสั้น หรือจะเรียกว่าไม่มีสามัญสำนึกดี เพราะคนปกติที่ไหนจะใส่กระโปรงมามิติปิดกั้นเพื่อฝึกฝนกัน สงสัยจะเป็นพวกสมองกลวงแฮะ
"แล้วนึกยังไงถึงใส่กระโปรงมามิติปิดกั้นห๊ะ แถมอาวุธก็ไม่มี อยากตายรึไง"
"แหม อย่าพึ่งด่ากันสิ ไอ้ฉันก็ไม่ได้อยากมาทั้งแบบนี้หรอก แต่โดนบังคับมาต่างหาก"
เอาแล้วไง อย่าบอกนะว่ายัยนี่เป็นหนึ่งในผู้ถูกเลือก ที่ไปลงทะเบียนไว้กับรัฐบาลนะ
"ต่อให้โดนบังคับมา มันก็ควรจะเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้ไม่ใช่รึไง อย่างน้อยก็ควรจะมีอาวุธสิ"
"ก็มีหรอก แต่มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้"
ผมกุมขมับกับคำตอบของยัยนี่ ที่ทำเหมือนเป็นเรื่องเล่นๆ ทั้งๆที่ตัวเองเกือบตายด้วยซ้ำ แถมคนแบบนี้ยังเป็นประเภทที่ผมเกลียดที่สุดด้วย ดังนั้นรีบจบเรื่องแล้วเผ่นดีกว่า
"เฮ้อ ช่างเหอะ แล้วตอนนี้เธอก็ออกจากมิติปิดกั้นได้แล้ว ผมไปละ"
"อ๊ะ เดี๋ยวสิ อย่างน้อยให้ฉันได้ตอบแทนนายก่อน"
"ไม่ต้องหรอก"
แล้วผมก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปทันที และดูเหมือนยัยเตี้ยจะยอมแพ้เรื่องตอบแทนแล้ว ดังนั้นผมก็แค่ทำภารกิจให้เสร็จ แล้วค่อยลองสำรวจพื้นที่ต่อไปเพื่อดูว่าเลเวลแบบนี้ควรจะไปล่าแถวไหน
เอ๋ง
-ท่านทำภารกิจ กำจัด สุนัขช็อกโกแลต จำนวนห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับสนับมือเขี้ยวสุนัขช็อกโกแลต-
หลังจากวนเวียนหาหมาชะตาขาดอยู่เกือบชั่วโมง ผมก็ได้รับของรางวัลเป็นสนับมือที่มีเขี้ยวติดอยู่ แถมพอใส่แล้วยังถืออาวุธอื่นได้อีกด้วย แบบนี้ค่อยสมกับเป็นโลกจริงหน่อย เพราะถ้าเป็นเกมมันจะบังคับให้ใส่แค่อย่างเดียวเท่านั้น
แต่การใส่อาวุธซ้อนกันแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าพลังโจมตีจะเพิ่มขึ้นรึเปล่า ดังนั้นเพื่อเป็นการทดสอบผมจึงเรียกหน้าต่างสถานะออกมาดู โดยใส่สนับมือพร้อมกับถือดาบหนอนชาเขียวไว้ด้วย
ผู้ถูกเลือก เลเวล 20
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10 ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 9
พลังโจมตี 5 (+15) พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 80
ทักษะ ฟื้นฟูขั้นกลาง
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
แล้วพอผมปักดาบลงบนพื้น ก็พบว่าค่าพลังโจมตีของผมกลายเป็นบวกสิบ ซึ่งหมายความว่าปกติแล้ว ทั้งดาบและสนับมือจะเพิ่มพลังโจมตีสิบหน่วย แต่พอใส่ด้วยกันพลังโจมตีของชิ้นใดชิ้นหนึ่งเลยลดลงครึ่งหนึ่ง ก็โอเคนะ
และเพียงเท่านี้ผมก็ได้วิธีเพิ่มพลังโจมตีแล้ว ที่เหลือก็แค่หาเหยื่อลองของเท่านั้น แต่จะให้เข้าป่าหิมพานต์ก็ยังไม่กล้า ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะเดินไปตามชายป่า เผื่อจะได้เจอเขตอื่นบ้าง
-ท่านเข้าสู่พื้นที่สระน้ำย่อย สระสาขาของสระสีหัปปาตะ-
มันคืออะไรวะ พอดีเคยได้ยินแต่สระอโนดาต แต่ช่างเหอะ มันก็คงเป็นสระน้ำในป่าหิมพานต์สักสระนั่นแหละ
ผมลองเดินตามแผนที่ไปจนเจอกับแอ่งน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ซึ่งแอ่งนี่มีทางน้ำไหลออกมาจากป่า ที่หากเดินตามไปคงเจอกับสระน้ำใหญ่ที่ระบบบอกว่าชื่อ สี-หับ-ปา-ตะ คงอ่านแบบนี้เนอะ
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด ปลาเสือลายเมฆ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัว-
โอเค ได้ภารกิจใหม่แล้ว แถมดูจะไม่ยากเท่าไอ้ลิงครึ่งนกเมื่อเช้า เพราะจำนวนที่ให้กำจัดมีมากกว่า
"แต่ให้จับปลาแบบนี้ ไอ้ของที่ซื้อมาก็ไม่ได้ใช้น่ะสิ เสียตังเปล่าอีกแล้วเรอะ"
ผมบ่นด้วยเสียดายเงินที่เสียไปกับมีดดายหญ้าและขวาน เพราะผมเลือกที่จะปิดบังว่าตัวเองเป็นผู้ถูกเลือก จึงไม่ได้รับเงินสนับสนุนจากทางรัฐบาล แต่การแลกอิสรภาพกับเงินมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะทำเท่าไหร่
แถมตอนนี้ผมก็ยังอยู่ในป่าที่มีต้นไม้ให้เลือกใช้ทำหอกได้ไม่ยาก ดังนั้นการลองสร้างอาวุธเองก็น่าสนใจไม่น้อย เพราะไม่แน่ว่าผมอาจจะได้วิธีประหยัดเงินแบบไม่รู้ตัวก็ได้
"ก่อนอื่น ลองหาต้นไม้เหมาะๆก่อน"
ผมลองเดินดูต้นไม้รอบป่าที่แท่งยอดสูงชะลูดขึ้นไปบนฟ้าจนคอตั้งบ่า แล้วต้นไม้แบบนี้ไม่ได้มีแค่ต้นเดียว แต่เป็นแบบนี้แทบทุกต้นก็ว่าได้ ทำให้ผมตัดใจจากการตัดกิ้งไม้มาทำหอก ก่อนหันไปมองหาท่อนไม้ตามพื้นแทน
แล้วพอเดินหาได้สักสิบนาที ผมก็เจอท่อนไม้ขนาดพอเหมาะที่จะเอามาทำหอก ก่อนจะเริ่มลงมือด้วยการเหลาให้เรียบทั้งท่อน เพื่อไม่ให้เสี้ยนตำมือ จากนั้นก็ค่อยๆเหลาปลายให้แหลม เพียงเท่านี้ผมก็ได้หอกไม้ไว้ใช้งาน
"คงหวังเรื่องพลังโจมตีไม่ได้ แต่ก็คงไม่มีปัญหาหรอก"
เพราะผมมีพลังจิตให้ใช้เพิ่มพลังโจมตีอยู่ ดังนั้นต่อให้หอกไม้นี่มีพลังโจมตีแค่หนึ่งเหมือนมีดทำครัว ผมก็มั่นใจว่ามันพอที่จะกำจัดเป้าหมายในภารกิจได้ ถึงจะไม่รู้ว่าไอ้ปลาเสือลายเมฆมันเก่งกว่าหนอนชาเขียวแค่ไหน
แต่เป็นปลาอยู่ในแอ่งน้ำแบบนี้ก็ไม่น่าจะจัดการยากอะไรหรอกมั้ง
ฉึก
แล้วเสียงหอกไม้แท่งลงบนโคลนก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และมันทำให้ผมรู้ว่าการแทงปลามันยากกว่าที่คิด ทั้งๆที่ดูจากสารคดีแล้วเหมือนจะง่ายแท้ๆ แต่ยังไงซะมันก็ดีกว่าไปเสี่ยงตายกับฝูงสัตว์มายาในป่าละนะ
"เฮ้อ จะเป็นชั่วโมงแล้ว ยังแทงไม่ถูกสักตัวเลยวุ้ย"
ผมนั่งบนพื้นหญ้าริมแอ่งน้ำด้วยความเหนื่อยใจ จนอยากจะเอามือแช่น้ำแล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าให้รู้แล้วรู้รอด แต่การทำแบบนั้นมันก็เสี่ยงตายจากการใช้พลังจิตมากเกินไป แถมกระแสไฟฟ้าจะไหลตามน้ำไปถึงไหนก็ไม่รู้ เกิดซวยไปกระตุกต่อมตัวอันตรายเข้ามีหวังตายลูกเดียว
"เออ มันมีหนอนที่เป็นเหยื่อปลานี่หว่า ลองดูดีกว่า"
แล้วความคิดพิสดารก็แล่นเข้ามาในหัวของผม ด้วยการใช้หนอนชาเขียวเป็นเหยื่อล่อปลาให้อยู่นิ่ง จากนั้นผมก็น่าจะจัดการได้ไม่ยากนัก ดังนั้นเมื่อตัดสินใจได้แล้วผมก็ลงมือทันที
"แต่แบบนี้เดินไปมาก็เสียเวลาน่าดู แต่เอาเหอะ ถือว่าทดลองก็แล้วกัน"
จากแผนที่ของระบบ ทำให้รู้ระยะจากจุดที่เป็นแอ่งน้ำไปถึงที่อยู่ของหนอนชาเขียวห่างกันถึงสามกิโลเมตร ถ้าเดินไปกลับก็หกกิโลเมตร เฮ้อ เสียเวลาเป็นบ้า


บ้านของผมเป็นทาวน์เฮ้าส์เก่าแก่ที่อยู่ชานเมือง ที่รู้สึกว่าจะเป็นมรดกตกทอดมาจากคุณปู่ แต่ตอนนี้ครอบครัวของผมก็เหลือแค่พ่อแม่ลูกสามคนเท่านั้น แถมด้วยสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ทำให้เพื่อนบ้านลดลงอย่างน่าใจหาย
ส่วนคนที่อยู่ก็ต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา แล้วสาเหตุก็ไม่ใช่อะไรที่แปลกใหม่ แค่อาชญากรรมจากคนที่ฉวยโอกาสทำตามใจตัวเอง ด้วยข้ออ้างวันสิ้นโลกมันเยอะขึ้นจนตำรวจทำงานกันไม่ไหว แถมบางครั้งก็ยังเป็นตำรวจหรือทหารซะเองที่ก่อเรื่อง
ยังดีที่เหล่าผู้ที่มีจิตสำนึกลุกขึ้นมาจัดการ ทำให้สามารถจัดการคนบ้าได้อย่างทันท่วงที แต่ก็แลกมาด้วยการแบ่งแยกเมืองออกจากกันอย่างชัดเจน โดยพื้นที่สำหรับคนปกติที่ยังมีหัวคิดและหวังว่าโลกจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม จะอยู่ในตัวเมือง
ส่วนพื้นที่นอกกฎหมายของคนต่อต้านสังคมทุกรูปแบบ จะอยู่ตามพื้นที่รกร้างว่างเปล่า รวมถึงสลัมที่โดนหางเลขไปด้วย ซึ่งบริเวณเหล่านี้หากใครเฉียดเข้าไปใกล้ก็เท่ากับรนหาที่
และจากเหตุการณ์นี้ ก็ทำให้ประชากรของประเทศลดลงถึงหนึ่งในสาม เพราะความวุ่นวายเกิดขึ้นทั่วประเทศ หรือพูดให้ถูกคือทั่วโลก ทั้งการปล้นสะดม ฉุดคร่าข่มขืน ทำร้ายร่างกาย เกิดขึ้นทุกหย่อมหญ้า เพียงเพราะคิดว่าโลกจะถึงกาลอวสาน
"เฮ้อ อาบน้ำแล้วค่อยยังชั่วหน่อย"
ผมออกจากห้องน้ำพร้อมกับเอาเสื้อที่ล้างเลือดออกแล้วไปซัก ส่วนกางเกงยีนส์ไม่ได้สกปรกอะไรก็เลยเอาไปตากแดดซะหน่อย จากนั้นพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จถึงได้รู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ชั่วโมงกว่า
ทำให้ได้รู้ว่ามิติปิดกั้นที่พระเจ้าสร้างให้ผู้ถูกเลือกฝึกฝนมีกระแสเวลาที่ต่างไปจากโลกนี้ เพราะผมมั่นใจว่าอยู่ในมิติมากกว่าสี่ชั่วโมงแน่นอน แต่พอกลับออกมาเวลากลับเดินช้ากว่าที่คิด
เพราะผมคาดว่าจะกลับมาในช่วงเที่ยง หลังจากได้เป็นผู้ถูกเลือกในช่วงดึกของเมื่อวาน พร้อมกับการประกาศจากระบบว่าผู้ถูกเลือกรุ่นที่ห้าคนสุดท้ายของประเทศไทยเสียชีวิตแล้ว
จากนั้นก็ใช้เวลาทำใจกับเตรียมตัวฝึกฝนเพื่อกู้โลก จากการอ่านคู่มือของระบบจนถึงเช้า แล้วผมก็รอให้พ่อกับแม่ออกไปทำงานก่อนจะออกไปซื้อมีดทำครัวจากร้านใกล้บ้าน แล้วเข้ามิติฝึกฝนช่วงแปดโมงเช้า
"แต่แบบนี้ก็ดี จะได้มีเวลาฝึกมากขึ้นด้วย"
จากนั้นผมก็กลับห้องเพื่อเตรียมตัวเข้ามิติฝึกฝนอีกครั้ง โดยในตอนนี้มีอุปกรณ์จากระบบสองชิ้น คือดาบหนอนชาเขียว กับสร้อยคอขนหางกบิลปักษา ที่หากดูจากค่าสถานะของผมแล้ว ดาบนี่จะให้พลังโจมตีสิบหน่วย ดังนั้นสร้อยนี่ก็ต้องลองใส่ดูถึงจะรู้ว่าสินะ
"ไหนดูสิว่าเป็นยังไง"
ผมเปิดหน้าต่างค่าสถานะออกมาดู ก่อนจะแปลกใจกับค่าพลังชีวิตกับความอดทน แต่ตอนนี้ต้องดูก่อนว่าสร้อยนี่ทำอะไรได้
ผู้ถูกเลือก เลเวล 20
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10 ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 9
พลังโจมตี 5 (+10) พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 80
ทักษะ ฟื้นฟูขั้นกลาง
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
และดูเหมือนสร้อยคอเส้นนี้จะเพิ่มความว่องไวให้ห้าหน่วย ก็ถือว่าดีใช้ได้ในระดับเริ่มต้น จากนั้นผมก็ย้อนกลับมานึกถึงสาเหตุที่ค่าพลังชีวิตกับความอดทนของผมเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก แถมยังมีความว่องไวกับความแม่นยำที่รู้สึกจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อยด้วย
"จะบอกว่าการกัดฟันทนจนรอดมาได้นี่ ช่วยเพิ่มค่าสถานะเหรอ"
ผมนั่งมองค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นพร้อมกับนึกหาวิธีอื่นๆ ที่ไม่ต้องเจ็บตัวได้แต่ผล และจากค่าสถานะตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นสายตั้งรับอย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยความอดทนกับพลังป้องกันที่สูงขนาดนี้ ทำให้ผมเหมาะจะเป็นแนวหน้าในปาร์ตี้ที่คอยรับการโจมตีแทนคนอื่น
เพียงแต่ในโลกแห่งความจริงที่มีชีวิตเดียว ผมก็ไม่คิดจะทำหน้าที่เสี่ยงตายแบบนั้น แถมการจะไปรวมกลุ่มกับผู้ถูกเลือกคนอื่นก็ไม่อยาก เพราะไม่รู้ว่าจะเจอคนบ้าเหมือนที่เป็นข่าวอีกรึเปล่า
"จะว่าไป ทางรัฐบาลให้การสนับสนุนผู้ถูกเลือก แลกกับการเก็บข้อมูลนี่นะ ลองเข้าไปดูหน่อยดีกว่า"
ด้วยจำนวนผู้ถูกเลือกรุ่นละร้อยคน ทำให้รัฐบาลตัดสินใจให้การสนับสนุน แต่ในความเป็นจริงมันคือการจับตาดูมากกว่า เพราะผู้ถูกเลือกคือกลุ่มคนที่มีพลังของระบบ และสามารถเป็นภัยกับประเทศได้ ดังนั้นมันจึงไม่แปลกที่รัฐบาลจะอยากควบคุมไว้
เหมือนในหนังต่างๆที่แสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวต่อผู้มีพลังพิเศษ จนมีการตามล่าเพื่อขังไว้รวมกัน ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพราะถึงจะได้รับการสนับสนุนในด้านต่างๆ แต่ต้องแลกมาด้วยอิสระภาพมันไม่คุ้ม
แถมครอบครัวของผมก็มีความเสี่ยงที่จะถูกจับเป็นตัวประกัน หากรัฐบาลต้องการให้ผมทำงานให้ หรือบังคับให้เข้าสู่บททดสอบทันที เหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับรุ่นก่อนหน้านี้ ที่ผู้ถูกเลือกโดนบังคับให้ไปตายโดยรัฐบาล
"มีผู้ถูกเลือกเข้ารายงานตัวแล้วสิบหกคน ถือว่าน้อยถ้าคิดถึงจำนวนทั้งหมด แต่ก็ไม่แปลกหากมองถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นละนะ"
ผมมองข้อมูลในหน้าเว็บไซต์ ที่แสดงถึงจำนวนผู้ถูกเลือกที่เข้ารายงานตัว แต่ข้อมูลก็มีเพียงแค่นี้ ส่วนรายละเอียดอื่นๆถูกปิดเป็นความลับ ก็อย่างว่า ในตอนนี้ที่มีคนบ้าอยู่มากกว่าคนปกติ การเปิดเผยเรื่องนี้มีแต่จะสร้างผลเสียมากกว่าอยู่แล้ว
โดยเฉพาะครอบครัวของผู้ถูกเลือก ที่อาจจะโดนลูกหลงไปด้วย จากความไร้เหตุผลของสังคม ที่ต้องการแพะรับบาปในช่วงเวลาที่ยากลำบาก เหมือนกับครอบครัวของ อรุณ ผู้ถูกเลือกรุ่นแรกที่ถูกสังคมประนามเพราะล้มเหลว
"จะว่าไป หาทักษะเกี่ยวกับช่องเก็บของไว้ใช้น่าจะดี"
แม้ในยุคนี้การพกอาวุธไปไหนมาไหนจะเป็นเรื่องปกติ แต่อาวุธที่ได้จากระบบมันก็แตะตาอยู่ดี เพราะแค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่ของที่สร้างด้วยน้ำมือมนุษย์ อย่างดาบหนอนชาเขียวที่พึ่งได้มาก็เช่นกัน
ถึงหน้าตามันจะทุเรศไปสักหน่อย แต่ถ้าไปเทียบกับดาบที่คนสร้างขึ้นมาเอง มันก็ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด ด้วยรัศมีที่เปล่งออกมาจางๆแต่ก็เห็นได้ด้วยตาเปล่า กับพลังโจมตีที่มากกว่าอย่างเทียบกันไม่ติด
เพราะต่อให้ของที่มนุษย์สร้างจะสวยงามน่าเกรงขามแค่ไหน พลังโจมตีที่ได้ก็ไม่เกินสองหรือสามหน่วย พอมาเทียบกับพลังโจมตีสิบหน่วยของดาบหนอนชาเขียว ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาก็รู้ได้ว่าอะไรดีกว่า
"ทักษะช่องเก็บของต่างมิติ ขั้นต้นจะมีช่องเก็บของให้สิบช่อง ใช้แต้มทักษะร้อยหน่วย"
ผมคิดคำนวนเลเวลาที่ต้องเพิ่ม ด้วยแต้มทักษะจะได้รับก็ต่อเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล ซึ่งจำนวนที่ได้จะคงที่ตลอด ทำให้ผมต้องการอีกยี่สิบหน่วยจะครบร้อย ก็หมายความว่าต้องเพิ่มเลเวลอีกสองเลเวล
แต่ทักษะที่ต้องการจริงๆอย่าง ฟื้นฟูขั้นสูง ต้องใช้แต้มทักษะแลกร้อยห้าสิบหน่วย และหากผมจะแลกทั้งสองทักษะ ก็ต้องเพิ่มเลเวลถึงสิบเจ็ดเลเวล ซึ่งคงไม่มีทางทำได้ในวันสองวันแน่นอน
"มีแต่ต้องเลือกว่าจะแลกทักษะไหนก่อน แต่ถ้าคิดถึงความปลอดภัยในชีวิต ทักษะฟื้นฟูขั้นสูง มันก็จำเป็นกว่าอยู่แล้วละนะ"
แต่ก่อนที่ผมจะได้เรียกใช้งานระบบเพื่อเข้ามิติปิดกันไปเก็บเลเวล ท้องก็ร้องขึ้นมาจนนึกได้ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืน ทำให้ผมตัดสินใจออกไปซื้อข้าวเช้ามากินจากร้านข้างแกงแถมบ้าน
และแน่นอนผมก็ไม่ลืมที่จะหยิบชะแลงเหล็กติดมือไปด้วย เพราะถึงแถวนี้จะนับเป็นเขตเมือง แต่ก็ใกล้กับพื้นที่นอกกฎหมายที่มีพวกบ้ามาสุมหัวกันอยู่ ดังนั้นการมีอาวุธติดตัวไว้ให้อุ่นใจย่อมดีกว่า
"อ้าว วี มากินข้าวเหรอ"
"ครับป้า ขอซื้อกลับบ้านครับ เอาพะโล้รวมกับผัดวุ้นเส้น แล้วก็ข้าวถุงนึงครับ"
ป้าเจ้าของร้านทักทายผมด้วยรอยยิ้ม แต่ลูกค้าในร้านก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีลุงสามีของป้ามานั่งรักษาความปลอดภัยหน้าร้าน ยิ่งตอกย้ำว่ายุคสมัยที่สงบสุขมันหายไปแล้ว
"แล้วยังอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่อีกเหรอ ยุคนี้แล้ว ไปสมัครเป็นทหารหรือไม่ก็ตำรวจไม่ดีกว่าเหรอ"
ป้าถามหลังจากส่งถุงกับข้าวมาให้ผม เพราะระบบสังคมที่เลือกได้ว่าแทบจะล้มสลาย ทำให้ความรู้วิชาการถูกลดท่อนความสำคัญลง พร้อมกับการใช้กำลังเข้ามามีบทบาทสำคัญ ส่งผลให้อาชีพต่างๆมีความต้องการที่แตกต่างไปจากปกติ
ที่แม้งานเอกสารจะยังคงมีอยู่ แต่ทรัพยากรมนุษย์นั้นถูกคาดหวังให้ปกป้องตัวเองได้เป็นอันดับแรก และแน่นอนว่าถึงความต้องการจะเปลี่ยนไป ก็ใช่ว่าจะมีคนปรับตัวตามได้ทันที ดังนั้นกองกำลังรักษาความปลอดภัยจึงเป็นที่ต้องการ
อย่างที่บริษัทของพ่อกับแม่ก็มีการจ้างกองกำลังของตัวเอง โดยใช้กำลังทหารผสมกับคนจากบริษัทรักษาความปลอดภัยเอกชน ส่วนพนักงานทั่วไปที่ไม่จำเป็นก็ถูกให้ออกจากงาน ส่งผลให้เงินเดือนของพนักงานรักษาความปลอดภัยสูงขึ้นแซงหน้าทุกอาชีพ
"จะเปลี่ยนทันทีคงไม่ไหวครับป้า แล้วผมก็ว่าจะลองสอบเข้าอีกรอบ ถ้าไม่ไหวค่อยหางานสายอื่น"
"อืม ยังไงก็พยายามเข้านะ ถึงพระเจ้าจะบอกว่ามีเวลาอีกครึ่งปี ก็ใช่ว่าโลกจะแตกสักหน่อย เอานี่เงินทอน"
ป้าพูดตามประสาคนมองโลกในแง่ดี หลังจากทอนเงินให้ผมห้าร้อยบาทจากที่จ่ายไปพันบาท ซึ่งราคานี้ก็ไม่ได้แพงในยุคนี้ แถมยังถือว่าถูกด้วยซ้ำไป หากเทียบกับฟาสต์ฟูดที่ขายเซ็ตละพันกว่า
หลังจากได้ข้าวเช้าแล้วผมก็มุ่งหน้ากลับบ้าน แต่ระหว่างทางก็ได้เจอกับกลุ่มคนที่ดูยังไงก็เป็นบ้าหลุดโลก เพราะพวกมันแต่งตัวเหมือนหลุดมาจากหนังแนววันสิ้นโลก และแน่นอนว่าพวกมันไม่ได้มาเที่ยวเล่นชัวร์
"ยะฮู้ ไอ้พวกโง่ที่ไม่รู้จักมองความจริงมันเยอะจริงเว้ย พวกเราปล้นมันให้หมด"
"เย้"
ผัวะ
แต่ก่อนที่พวกมันจะได้ลงมือทำอะไร ลุงร้านข้าวแกงก็เดินไปเข้าเหล็กเส้นฟาดหัวมันเต็มแรง ส่วนคนในชุมชนก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือจนพวกมันนอนจมกองเลือด ส่วนผมเองก็เข้าไปช่วยผสมโรงนิดหน่อย
จากนั้นทุกคนก็จับพวกมันมัดรวมกันไว้ที่กลางถนน ก่อนจะแจ้งตำรวจให้มาจัดการ ซึ่งเหตุการณ์ทำนองนี้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปซะแล้ว และครั้งนี้ถือว่ายังดีที่ไม่มีใครตกเป็นเหยื่อของพวกบ้านี่
แต่จะว่าไป ลูกสาวร้านข้าวแกงรู้สึกจะโดนคนจำพวกนี้ฉุดไปนี่นา ถึงว่าลุงถึงเดินไปใส่ก่อนเลย แล้วถ้าใครถูกคนพวกนี้จับไปก็อย่าหวังว่าจะรอด เพราะถ้าไม่กลายเป็นพวกมัน ก็มีแต่กลายเป็นศพเท่านั้นเอง
"จริงสิ คราวนี้พกขวานไปด้วยน่าจะเหมาะ เพราะมีป่าอยู่ด้วยนี่นะ"
ระหว่างเดินกลับบ้านผมก็แวะร้านขายของจิปาถะ แล้วเลือกซื้อมีดดายหญ้ากับขวานตัดไม้มาอย่างละอัน ซึ่งความจริงผมก็อยากซื้อถุงมือด้วย แต่ติดที่ว่าพลังจิตของผมมันใช้ผ่านถุงมือไม่ได้ ทำให้ต้องใช้มือเปล่าต่อ แต่ถึงมือจะเป็นแผลยังไง เดี๋ยวทักษะก็รักษาให้เองละนะ
"เอาล่ะ เติมพลังเรียบร้อย ของก็พร้อม ไปลุยอีกสักรอบก็แล้วกัน"
ผมใส่กางเกงยีนส์ที่ตากแดดไว้ ก่อนจะสวมเสื้อเชิ้ตทับเสื้อยืดคอกลม กับรองเท้าผ้าใบซอมซ่อที่ใช้มาตั้งแต่ ม.ต้น เพื่อเข้าไปยังมิติปิดกั้นอีกครั้ง
"เข้าสู่มิติปิดกั้น"
-ทำการเปิดมิติปิดกั้น เริ่มกระบวนการเคลื่อนย้าย-
แล้วภาพเบื้องหน้าของผมก็บิดเบี้ยวก่อนจะกลายเป็นสีขาวโพลน จากนั้นร่างของผมก็เหมือนอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนักครู่หนึ่ง และเมื่อเวลาผ่านไปราวสี่ถึงห้าวินาที ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของผมก็คือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ที่มีป่าสีเขียวขจีอยู่ห่างออกไป
และพื้นที่ทุ่งหญ้านี้ก็เหมือนพื้นที่สำหรับเด็กใหม่ ที่มีสัตว์มายาระดับต่ำอย่างหนอนชาเขียว หรือผีเสื้ออมยิ้ม ที่หากฟังแค่ชื่อมันออกจะน่ารักดีอยู่หรอก แต่เวลาเจอของจริงแล้ว ไอ้พวกนี้มันก็ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายในหนังผจญภัย
ที่หากประมาทแม้แต่นิดเดียวก็สามารถส่งผู้ถูกเลือกที่ไม่รอบคอบไปหาพระเจ้าได้ไม่ยาก แล้วรู้สึกว่ามิติปิดกั้นนี่จะมีการแบ่งเขตเหมือนกับเกมด้วย เพราะยิ่งเดินทางลึกเข้าสู่จุดศูนย์กลางมากเท่าไหร่ สัตว์มายาก็จะอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
-ท่านเข้าสู่มิติปิดกั้น-
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด สุนัขช็อกโกแลต จำนวนห้าสิบตัว-
แล้วไม่ทันไรระบบก็มอบภารกิจมาให้อีกแล้ว แต่คราวนี้เป็นหมาแทนหนอน แล้วรู้สึกว่าไอ้หมานี่มันจะอยู่ใกล้กับป่าหิมพานต์ เพราะถ้าจำไม่ผิดตอนเข้าไปลองของที่ป่าก็เห็นอยู่สองสามตัว
แต่ชักสงสัยแฮะ ว่าระบบจะให้ภารกิจทุกครั้งที่เข้ามามิติปิดกั้นเลยรึไงนะ แต่เป้าหมายในตอนนี้คือเพิ่มเลเวลให้ถึงยี่สิบเจ็ด จะได้แลกทักษะฟื้นฟูระดับสูงซะที
"เอาละ ลุย"


เมื่อกลับมาอยู่ที่บ้านก็พบว่าเวลาผ่านไปแค่ชั่วโมงกว่าเหมือนเดิม ที่หากคำนวณแบบง่ายๆก็พอจะเดาได้ว่า เวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าบนโลกสี่เท่า เพราะเวลาที่ผมเข้ามิติปิดกั้นจะอยู่ราวสี่ชั่วโมงตลอด แต่พอกลับออกมาเวลาพึ่งผ่านไปชั่วโมงกว่า ดังนั้นมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น มั้งนะ
"เที่ยงแล้ว กินข้าวเลยดีกว่า แต่จะออกไปซื้ออีกก็ขี้เกียจ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเอาละกัน"
ผมต้มน้ำเพื่อทำบะหมี่กินเป็นมื้อเที่ยง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเนื้อปลาเกือบร้อยกิโลกรัมอยู่ในช่องเก็บของต่างมิติ ดังนั้นลองเอามากินดูน่าจะดี เพราะเมื่อตรวจสอบข้อมูลกับระบบแล้ว ทำให้รู้ว่าเนื้อปลาพวกนี้กินได้ ชักชอบที่มีระบบให้ใช้แล้วสิ
"โอ้ ดึงของออกมาได้ตามต้องการด้วย เจ๋งเลย"
ผมทดลองใช้ทักษะช่องเก็บของต่างมิติ โดยเลือกที่จะหยิบเนื้อปลาเสือลายเมฆออกมาหนึ่งชิ้น แล้วจำนวนที่แสดงให้เห็นก็ลดลงหนึ่งหน่วย ซึ่งการใช้งานแบบนี้ทำให้ง่ายต่อการเก็บของในอนาคตเป็นอย่างมาก
เพราะถ้าผมเก็บเสบียงอาหารไว้ในช่องเก็บของนี่ เวลาเข้ามิติปิดกั้นก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องน้ำกับอาหารอีก หรือหากได้วัตถุดิบมาเป็นจำนวนมากก็ไม่ต้องตัดใจทิ้ง เหมือนที่ได้ปลามาจากการทำภารกิจเมื่อครู่
แต่ยังติดปัญหาอยู่นิดหน่อย ตรงที่ผมไม่รู้ว่าอาวุธ หรือพวกเสื้อผ้าจะสามารถทำแบบเดียวกันได้รึเปล่า เพราะหากยึดตามระบบของเกมแล้ว อุปกรณ์สวมใส่จะต้องใช้หนึ่งช่องต่อชิ้น ดังนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดคือทดลอง
"เอาดาบออกมาก่อน แล้วลองใส่มีดลงไป"
เคร้ง
เสียงมีดตกกระทบพื้นดังขึ้นพร้อมกับภาพมีดปอกผลไม้ปรากฏอยู่ในช่องหนึ่งด้าม ส่วนอีกด้ามที่เหมือนกันก็ตกอยู่แทบเท้า และสิ่งนี้ก็ยืนยันในความคิดของผม ว่าพวกอุปกรณ์สวมใส่จะต้องใช้หนึ่งช่องต่อหนึ่งชิ้นจริงๆ
"เอาเหอะ แค่เก็บวัตถุดิบได้ก็มีประโยชน์มากแล้วละน่า"
ผมพูดออกมาเพื่อปลอบใจตัวเอง ที่ต้องเก็บเลเวลใหม่อีกครั้ง เพื่อสะสมแต้มทักษะไว้แลกทักษะฟื้นฟูขึ้นสูง ที่ต้องการแต้มถึงหนึ่งร้อยห้าสิบหน่วย แถมผมยังพึ่งใช้แต้มแลกทักษะช่องเก็บของต่างมิติมา ทำให้แต้มเหลือแค่สิบหน่วยเท่านั้น
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 23
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12 ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15) พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 10
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
"เฮ้อ จะดูกี่ทีก็เหลือแค่สิบ ให้ตายเถอะ"
แล้วยิ่งเลเวลมากขึ้นเท่าไหร่ การเพิ่มเลเวลก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น ทำให้การล่าสัตว์มายาในพื้นที่เดิมๆ ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป แต่เงื่อนไขการได้รับภารกิจของระบบก็ค่อนข้างตายตัว
ด้วยการเข้ามิติปิดกั้นจะได้รับภารกิจเริ่มต้นเสมอ โดยจะยึดเอาจุดที่ทำการออกจากมิติเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ ดังนั้นเป้าหมายต่อไปคงต้องเป็นป่าหิมพานต์เท่านั้น เพราะจะออกหาปลาต่อมันก็น่าเบื่อด้วยส่วนหนึ่ง
"ว่าแต่ ไอ้เนื้อปลาเสือลายเมฆนี่ก็อร่อยดีแฮะ แค่ต้มเฉยๆยังอร่อยเลย"
ผมกินบะหมี่สำเร็จรูปใส่ไข่และเนื้อปลาตัดเป็นชิ้นพอดีคำ ที่ถึงหน้าตาจะดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่รสชาติถือว่าอร่อยสำหรับผมแล้ว และดูเหมือนผมจะหิวกว่าที่คิด เพราะบะหมี่สองห่อไม่ได้ทำให้อิ่มเหมือนที่เคย
จากนั้นระหว่างรอบะหมี่สุก ผมก็อ่านข้อมูลของทักษะช่องเก็บของต่างมิติ ที่ในระดับขั้นต้นจะมีช่องเก็บของให้สิบช่อง และของที่เก็บไว้จะเน่าเสียช้ากว่าปกติ เพียงแต่มันก็ไม่ต่างจากช่องแช่แข็งของตู้เย็นเท่าไหร่
และหากต้องการให้ของที่เก็บไว้ไม่มีทางเน่าเสียและสดเหมือนใหม่ตลอดเวลา จำเป็นจะต้องเพิ่มระดับทักษะเป็นขั้นสูง โอเค ใช้แค่ขั้นต้นก็พอ เก็บแต้มทักษะไว้แลกทักษะอื่นดีกว่า
"เอาล่ะ ท้องอิ่มแล้วก็ไปลุยกันต่อดีกว่า"
แต่ก่อนจะเข้าสู่มิติปิดกั้น ผมก็ไม่ลืมที่จะเอามีดปอกผลไม้ออก แล้วใส่ดาบหนอนชาเขียวกลับเข้าไปใหม่ เพราะหากเข้าไปทั้งแบบนั้น มีหวังได้ใช้พลังจิตจนเจียนตายอีกชัวร์
และการเข้ามิติปิดกั้นนั้นก็ไม่ได้สะดวกสบายและง่ายดายเท่าไหร่ เนื่องจากระบบจะกำหนดเวลาขั้นต่ำที่ผู้ถูกเลือกจะต้องอยู่ในมิติก่อนใช้คำสั่ง หวนคืน เหมือนกับมีระยะเวลาที่ต้องรอเพื่อใช้ใหม่เหมือนในเกม
ทำให้ในแต่ละครั้งที่ผมจะเข้ามิติปิดกั้น การเตรียมพร้อมด้วยความระมัดระวังจึงจำเป็น และด้วยความงกส่วนตัวของผม กระดูกกับหนังที่เน่าเสียยากจึงถูกใส่ลงถุงดำ แล้วเอาไปเก็บซ่อนไว้ในห้องของผม
และสาเหตุไม่เก็บไว้ในตู้เย็น ก็เป็นเพราะว่าพื้นที่ในตู้เย็นของบ้านผมนั้นมันไม่เหลือแล้ว แถมต่อให้มีที่ว่าง ไอ้การเก็บกระดูกปลาที่ยาวเป็นเมตรในตู้เย็นธรรมดามันก็คงเป็นไปไม่ได้
ดังนั้นผมจึงได้แต่หวังว่า กระดูกและหนังปลาพวกนี้จะไม่เน่าเสียก่อนผมกลับมาจากมิติปิดกั้น
-ท่านเข้าสู่มิติปิดกั้น-
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด ปูแดงยักษ์ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัว-
แล้วโผล่มาก็ได้ภารกิจทันทีเหมือนเคย แต่ปูแดงยักษ์วัยเยาว์ อารมณ์มันจะเหมือนลูกปูที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติรึเปล่าหว่า แถมมันยังมีกระดองที่ใช้ป้องกันตัวจากการโจมตีจากศัตรูได้ด้วย สงสัยงานนี้ต้องใช้พลังจิตช่วยอีกแล้วสิ
"เอ ปูๆ เจอละ"
ผมค้นหาจากแผนที่ระบบ ก็ได้พบเป้าหมายอยู่บริเวณเดียวกับแอ่งน้ำที่พึ่งล่าปลาเสือลายเมฆไป เพียงแต่มันจะอยู่ในจุดที่น้ำลึกกว่า ดังนั้นผมจึงใช้วิธีเดิม คือการใช้เนื้อปลาเป็นเหยื่อล่อ และโชคยังดีที่อุปกรณ์ที่ผมทิ้งไว้ก่อนออกไปยังอยู่
จากนั้นผมก็เหวี่ยงคันเบ็ดที่หน้าตาไม่ต่างจากท่อนไม้พันด้วยเถาวัลย์ โดยอาศัยพื้นที่ชายป่าเป็นจุดตกปู ที่ถึงจะเสี่ยงกับสัตว์มายาในป่าหิมพานต์นิดหน่อย แต่จุดนี้ก็เป็นจุดที่ใกล้รังปูจากแผนที่มากที่สุดแล้ว เพราะผมไม่อยากลุยน้ำไปสู้กับปูอ่ะนะ
"โอ๊ะ กินเหยื่อเร็วดีแฮะ"
เมื่อเบ็ดกระตุกผมก็รีบดึงทันที แต่พละกำลังของผมดูจะสู้สิ่งที่กินเหยื่อไม่ได้ ดังนั้นก่อนที่มันจะดึงผมร่วงลงแอ่งน้ำ พลังจิตก็ถูกใช้งานโดยแลกกับอาการปวดหัวนิดหน่อย ที่แทบจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว สงสัยจะชินกับความเจ็บปวด หรือไม่ก็ทักษะฟื้นฟูขั้นกลางทำการรักษาเร็วจะไม่ให้รู้สึกเจ็บละมั้ง
เปรี๊ยะ
เสียงไฟช็อตดังขึ้นก่อนที่ผิวน้ำจะกระเพื่อมเล็กน้อย จากนั้นเมื่อทุกอย่างสงบลง ผมก็ลากสิ่งที่กินเหยื่อมาดู และพบว่ามันคือปูสีแดงที่มีก้ามข้างหนึ่งใหญ่กว่าอีกข้างมาก แต่ดูจากขนาดตัวแล้วคงใช่เป้าหมายของภารกิจแล้ว แต่เพื่อความแน่นอน ลองใช้ระบบตรวจดูดีกว่า
"ดูจากรูปแล้ว คงใช่แหละ"
จากนั้นการตกปูของผมก็ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ราวกับเป็นการผักผ่อนหย่อนใจก็ว่าได้ แถมยังไม่มีสัตว์มายามากวนใจอีกด้วย ที่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเลเวลที่มากขึ้น จนสัตว์มายาที่มีเลเวลต่ำกว่าผมไม่กล้าเข้าใกล้
-ท่านทำภารกิจ กำจัด ปูแดงยักษ์ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัวสำเร็จ ได้รับเสื้อเกราะปูแดง-
ผมหยิบเสื้อเกราะที่ทำมาจากกระดองปูสีแดงขึ้นมาดู ที่ถึงจะแลดูอัปลักษณ์ไปสักหน่อย แต่มันก็น่าจะช่วยป้องกันการโจมตีได้ ดังนั้นผมจึงไม่ลังเลที่จะใส่มันทันที และตัวผมในตอนนี้ที่มีเสื้อเกราะใส่พร้อมถือดาบกับโล่ ก็เหมือนกับตัวละครเริ่มต้นในเกมสมัยก่อน ที่หาความเข้ากันของอุปกรณ์สวมใส่ไม่ได้ เน้นแต่การใช้งานเท่านั้น
"เอาเหอะ ความสวยงามไม่ได้ช่วยให้เอาตัวรอดได้ในชีวิตจริงนี่หว่า"
ผมพูดปลอบใจตัวเองหลังจากมองดูเงาของตัวเองบนแอ่งน้ำ ที่สารรูปออกจะทุเรศไปสักหน่อย แต่มันก็เป็นของที่ผมมีทั้งหมดในตอนนี้แล้ว
จากนั้นผมก็หันมาสนใจซากปูจำนวนสิบตัวที่กองอยู่ริมน้ำ ก่อนจะทดลองจับใส่ช่องเก็บของต่างมิติ แล้วสิ่งที่คิดก็เป็นจริง เพราะศพปูหนึ่งตัวปรากฏขึ้นในช่องเก็บของ
และมันหมายความว่าผมสามารถเก็บศพสัตว์มายาที่ไม่ยอมสลายไปเข้าช่องเก็บของได้ทั้งตัว ซึ่งมันสามารถประหยัดช่องเก็บของไปได้มาก และหลังจากนี้ผมก็ไม่จำเป็นต้องชำแหละเองให้เสียเวลา แต่เอาซากไปขายได้ทั้งตัวเลย
ทว่าปัญหาก็ยังคงมีอยู่ เพราะการขายอาหารที่ไม่ทราบแหล่งที่มามักจะโดนกดราคา แถมจะโดนสงสัยเอาได้ ว่าไปเอาสัตว์หน้าตาประหลาดแบบนี้มาจากที่ไหน ยกเว้นว่าผมจะหาคนกลางมาออกหน้าแทน
"เฮ้อ นี่ต้องติดต่อยัยเตี้ยนั่นจริงๆเหรอเนี่ย"
ผมถอนหายใจอย่างอับจนในหนทาง แต่ในเมื่อมันมีแค่ทางนี้ จะมัวคิดมากก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา แต่เรื่องนี้ไว้ค่อยทำหลังจากกลับถึงบ้านละกัน
หลังจากเก็บกวาดทุกอย่างเข้าช่องเก็บของจนหมด ผมก็มุ่งหน้าเข้าป่าหิมพานต์ เพราะภารกิจเมื่อครู่ไม่สามารถทำให้เลเวลของผมเพิ่มขึ้นได้ ดังนั้นการล่าสัตว์มายาที่แข็งแกร่งขึ้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ป่าหิมพานต์-
เสียงระบบดังขึ้นหลังจากผมเดินเข้าป่ามาได้ราวร้อยเมตร แต่คราวนี้กลับไม่มีภารกิจให้เหมือนทุกครั้ง จนชักจะสงสัยว่าเงื่อนไขการได้รับภารกิจมันคืออะไรกันแน่ แต่ไม่ทันจะได้ค้นหาข้อมูลจากระบบ สัตว์มายาที่เคยทำให้ผมต้องนอนจมกองเลือดก็ปรากฏแก่สายตา
"ไอ้ลิงครึ่งนกนั่นนี่หว่า"
ผมรีบหลบเข้าหลังต้นไม้ และดูเหมือนไอ้ลิงครึ่งนกจะไม่ทันสังเกตด้วย แต่การที่มันอยู่ตัวเดียวแบบนี้ ก็หมายความว่ารังของมันน่าอยู่ไม่ไกล ยกเว้นมันจะออกหากินจนหลงฝูง แต่ส่วนตัวแล้วผมอยากให้มันเป็นอย่างหลังมากกว่า
"เอาไงดีวะ ถ้ามันเรียกพวกมามีหวังเผ่นป่าราบอีกแน่"
หลังจากคิดหาวิธีจัดการกับไอ้ลิงครึ่งนกอยู่นาน ผมก็ตัดสินใจลองใช้เหยื่อล่ออีกครั้ง โดยคราวนี้ผมใช้ปูที่พึ่งได้มาโยนไปใกล้ๆมัน จากนั้นก็เฝ้าดูว่ามันจะทำยังไง และไม่นานเมื่อมันเห็นซากปู ก็รีบบินเข้าไปหาทันที
"ดีละ ระหว่างนี้ต้องรีบอ้อมไปด้านหลังมัน"
ลิงครึ่งนกลงมือฉีกกินเนื้อปูอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่รู้ว่ามันกำลังจะชะตาขาด เพราะเมื่อผมอ้อมมาอยู่ด้านหลังของมันได้แล้ว ดาบหนอนชาเขียวก็แทงลงในที่หลังคอของมันจนทะลุออกมาทางปาก เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้มันส่งเสียงร้องได้
ฉึก
แล้วเมื่อลิงครึ่งนกสิ้นชีพเรียบร้อย ร่างของมันก็ค่อยๆสลายไปจนไม่เหลือแม้แต่ซาก จนผมชักจะสงสัยว่ามันใช้อะไรเป็นตัวกำหนด ว่าสัตว์มายาตัวไหนจะเหลือซากให้เก็บเกี่ยวได้กันนะ
-ท่านทำตามเงื่อนไข ได้รับทักษะซ่อนเร้นขั้นต้น-
"ห๊ะ"
ผมรีบปิดปากตัวเองก่อนจะส่งเสียงดังจนเรียกสัตว์มายามาหา ก่อนจะรีบหลบไปตั้งสติที่ชายป่า ก่อนจะเรียกข้อมูลการได้ทักษะของระบบขึ้นมาอ่าน แต่ไม่ว่าจะอ่านยังไงมันก็บอกว่าต้องใช้แต้มทักษะแลกเท่านั้น
"เดี๋ยวนะ หรือว่าไอ้ทักษะซ่อนเร้นนี่จะไม่มีในระบบ"
จากนั้นผมก็ค้นหาเรื่องทักษะ จนได้พบกับคำอธิบายเกี่ยวกับทักษะของระบบ ว่าแยกเป็นทักษะที่ไม่สามารถฝึกฝนได้และต้องแลกจากระบบเท่านั้น กับทักษะที่สามารถฝึกฝนได้เอง และต้องใช้การฝึกฝนเพื่อพัฒนาทักษะด้วย
"เฮ้ย นี่อ่านข้ามเรื่องสำคัญแบบนี้เลยเหรอวะ แม่ง ชักจะไม่แปลกใจตัวเองแล้วที่สอบไม่ติด เวรเอ๊ย"
แล้วเป้าหมายของผมก็ต้องเปลี่ยนอีกครั้ง เพราะการได้ทักษะมาโดยไม่ต้องใช้แต้มแลกนั้น เป็นผลประโยชน์ที่ไม่อาจมองข้ามได้ และดูเหมือนว่าในครั้งนี้ผมจะต้องอยู่ในมิติปิดกั้นนานกว่าปกติซะแล้วสิ
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
"ตอนนี้เรารวบรวมผู้ถูกเลือกได้กี่คนแล้ว"
ชายสูงวัยที่มีใบหน้าเข้มงวดถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนที่ทหารหนุ่มผู้ดูแลเมริสาจะลุกขึ้นอ่านรายงานด้วยน้ำเสียงฉะฉาน
"ตอนนี้เรามีผู้ถูกเลือกในความดูแลทั้งสิ้นสิบหกคนครับ และอยู่ระหว่างดำเนินการเจรจาอีกสี่คน"
"หมายความว่าเรามีผู้ถูกเลือกรุ่นที่หกแค่หนึ่งในห้า น้อยไปมากนะ"
น้ำเสียงไม่พอใจของผู้อาวุโสในชุดนายพลผู้ร่วมประชุมคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการพยักหน้าเห็นด้วยของบรรดานายทหารทั้งหลาย จนนายทหารหนุ่มผู้อ่านรายงานต้องกัดฟันด้วยความอับอาย
"เพราะรุ่นก่อนๆก่อเรื่องไว้มากนั่นแหละ ผู้ถูกเลือกถึงได้ปิดบังตัวตนกันมากขึ้น"
เพราะความวุ่นวายในอดีต ทำให้ผู้ถูกเลือกรุ่นใหม่เลือกที่จะทำตามใจตัวเอง แทนที่จะให้ความร่วมมือกับรัฐบาลและกองทัพ เพราะเคยเห็นแล้วว่าถึงให้ความร่วมมือไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
แถมยังต้องอยู่ในกฎระเบียบที่เข้มงวด แม้จะได้รับเงินทองและการสนับสนุนในหลายๆด้าน แต่ผลประโยชน์ดังกล่าวมักจะตกอยู่กับครอบครัวของผู้ถูกเลือกมากกว่า ทำให้ความสนใจที่จะร่วมมือลดทอนลงอย่างมาก
แต่ทางรัฐบาลก็ไม่สามารถให้ความสะดวกสบายกับผู้ถูกเลือกได้มากนัก เพราะต้องส่งไปฝึกฝนในมิติปิดกั้นอย่างหนัก และความยากลำบากนี้เองที่ผู้ถูกเลือกหลายคนยอมแพ้และพยายามหลบหนี จนเกิดการปะทะกันในที่สุด
แล้วข่าวเรื่องนี้ก็แพร่หลายในสื่อสังคมออนไลน์อย่างรวดเร็วและกว้างขวาง จนทางรัฐบาลไม่สามารถปิดข่าวได้ ส่งผลให้เกิดการต่อต้านจากกลุ่มผู้ถูกเลือก และเลยเถิดจนถึงขั้นนองเลือดหลายครั้งด้วยกัน
"เรื่องดึงตัวผู้ถูกเลือกต้องใช้เวลา เร่งไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก มาสนใจผู้ถูกเลือกที่ยอมร่วมมือกับเราดีกว่า"
ข้อเสนอของนายทหารอาวุโสที่ให้บรรยากาศเหมือนคนแก่ใจดี ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในที่ประชุม ก่อนที่นายทหารคนเดิมจะรายงานผลการฝึกให้ที่ประชุมทราบ
"ตอนนี้การฝึกในมิติปิดกั้นเป็นไปอย่างราบรื่น ส่วนหนึ่งคาดว่าพึ่งเริ่มต้นการฝึก แต่ในบรรดาผู้ถูกเลือกรุ่นนี้ ก็มีหลายคนที่คาดหวังได้ครับ"
แล้วเอกสารผลการฝึกของผู้ถูกเลือกแต่ละคนก็ถูกแจกจ่ายให้ผู้เข้าร่วมประชุมผ่านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และเอกสารนี้จะทำลายตัวเองเมื่อเวลาผ่านไปหลังจากการประชุมจบลงครึ่งชั่วโมง ดังนั้นทุกคนจึงต้องตั้งใจอ่านระหว่างประชุม
"เท่าที่ดู มีใช้ได้อยู่สองคนในความเห็นผม ทุกท่านคิดว่ายังไง"
"อันดับหนึ่งกับสองสินะ ก็ใช้ได้นะ"
"งั้นก็ให้การสนับสนุนสองคนนี่เต็มที่ ส่วนที่เหลือก็ตามสมควรแล้วกัน"
แล้วการประชุมถึงการตัดสินชะตากรรมของประเทศก็ดำเนินไปด้วยความเห็นของคนกลุ่มเล็กๆ ที่คิดว่าตนเองนั้นมีคุณสมบัติที่จะตัดสินผู้ถูกเลือกของพระเจ้า โดยที่คนกลุ่มนี้ไม่รู้ตัวเลยว่า แท้จริงแล้วพวกมันเองที่เป็นสาเหตุหลักของความล้มเหลวก่อนหน้านี้


"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 23
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185 พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12 ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15) พลังป้องกัน 100 (+10)
แต้มทักษะ 10
ทักษะ
- ฟื้นฟูขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
ความสามารถพิเศษ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ
ผมเปิดหน้าต่างสถานะออกมาดูเพื่อยืนยันสิ่งที่ได้ยิน และทักษะซ่อนเร้นขั้นต้นก็ปรากฏอยู่ในส่วนของทักษะจริงๆ
"อยากตบหน้าตัวเองที่ไม่อ่านรายละเอียดให้ดีจริงๆ"
เสียงสบถของผมดังขึ้นเป็นระยะด้วยความหงุดหงิดผสมโกรธเคืองในความโง่ของตัวเอง แต่ในเมื่อรู้แล้วก็ต้องหาวิธีเอาทักษะที่มีประโยชน์มาไว้ใช้ให้ได้ ทว่าทักษะที่ไม่ต้องใช้แต้มแลกนั้น ไม่มีคำอธิบายว่าต้องทำยังไงถึงได้มา
"พระเจ้านี่ก็โหดจริงเชียว แต่ดูจากที่ได้ทักษะซ่อนเร้นมาด้วยการลอบโจมตี มันก็คงไม่ยากนักหรอก"
ผมเดินกลับมาที่ทุ่งหญ้าชายป่าเพื่อหาที่นั่งคิดทบทวนแผนการใหม่ เพราะในตอนแรกตั้งใจจะเก็บเลเวลให้ถึงเป้า แล้วเอาแต้มไปแลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูง จากนั้นค่อยหาทักษะโจมตีเพิ่ม
แต่ในเมื่อมันมีทักษะที่ได้มาฟรีๆ โดยขอแค่ทำตามเงื่อนไขได้สำเร็จแบบนี้ ก็ขอใช้สัตว์มายาในทุ่งหญ้าที่อ่อนแอกว่าเป็นหนูทดลองละกัน เพราะไหนๆตอนนี้ก็ยังไม่ได้ภารกิจใหม่อยู่ดี
"รู้สึกแถวนี้จะเป็นถิ่นของสุนัขช็อกโกแลต กับแมววานิลลา ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องระวังเท่าไหร่หรอกมั้ง"
จากนั้นผมก็ถือโล่พร้อมกับดาบหนอนชาเขียวตามหาสัตว์มายา จนมาเจอกับแมวสีขาวนวลที่ส่งกลิ่นหอมจางๆอยู่ตรงหน้า และไม่ต้องดูข้อมูลจากระบบก็รู้ได้ว่ามันคือ แมววานิลลา
แต่ไอ้แมวนี้มันตัวเท่าหมาได้เลยแฮะ แถมยังดูจะดุกว่าหมาช็อกโกแลตอีก แต่ยังดีที่มันอยู่ตัวเดียว แล้วในบริเวณนี้ก็ไม่มีสัตว์มายาอยู่ในรัศมีสายตา โอเค ลองทำอะไรเสี่ยงๆสักหน่อยก็แล้วกัน
"เฮ้ย ไอ้แมวหน้าโง่"
เสียงเรียกทำให้แมวหันมามองอย่างดุร้าย แต่มันก็ไม่ยอมเข้ามาโจมตี ที่น่าจะเป็นเพราะเลเวลที่ต่างกันระหว่างผมกับมัน ดังนั้นผมก็ต้องลงมือยั่วยุมันให้มากขึ้น
"แน่จริงเข้ามาสิวะ"
ก้อนหินและก้อนดินถูกขวางใส่แมววานิลลาจนมันเริ่มที่จะโกรธ แต่มันก็ยังไม่เข้ามาโจมตีทันที เพียงเดินวนไปรอบๆเหมือนจะหาช่องว่าง ผมจึงหันไปเผชิญหน้ากับมันพร้อมยกโล่ขึ้นเตรียมพร้อม
"เข้ามาๆ"
แมววานิลลาเริ่มมีปฏิกิริยากับเสียงของผม จนมันตัดสินใจโจมตีด้วยการตะปบใส่ โดยมีเป้าหมายที่หน้าของผม แต่โลหนังปลาเสือลายเมฆในมือก็พร้อมรับการโจมตีอยู่แล้ว
ตึง
เสียงปะทะดังทึบๆก่อนที่แรงกระแทกจะทำให้แขนชาเล็กน้อย ซึ่งในจังหวะที่มันถอยหลังด้วยแรงปะทะ ดาบในมือของผมก็แทงเข้าใส่สีข้างของมัน
แง้ว
และด้วยการเสริมพลังจิตเข้าไปในการโจมตี แมววานิลลาก็สิ้นชีพลงอย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงของระบบที่ผมคาดหวังเอาไว้
-ท่านทำตามเงื่อนไข ได้รับทักษะยั่วยุขั้นต้น-
"ได้จริงเว้ยเฮ้ย"
แต่การได้ทักษะน่าจะสัมพันธ์กับการกำจัดสัตว์มายา เพราะระหว่างที่ผมทดลองยั่วโมโหแมววานิลลา ระบบก็ไม่มีการแจ้งเตือนอะไรเข้ามาสักนิด ทำให้สรุปได้ว่าการจะได้ทักษะ จะต้องเป็นหลังจากกำจัดสัตว์มายาไปแล้ว เหมือนกับการใช้คำสั่งของระบบ ที่ต้องอยู่สถานะพักนั่นเอง
"แบบนี้ชักอยากได้ทักษะสายสร้างของแฮะ แต่ไม่รู้ว่ามันจะมีรึเปล่า สงสัยไว้กลับบ้านต้องนั่งอ่านให้ถี่ถ้วนอีกที"
จากนั้นผมก็เดินวนเวียนเข้าต่อสู้กับสัตว์มายาในทุ่งญ้าไปเรื่อยๆ เพื่อทดลองดูว่าจะได้รับทักษะเพิ่มหรือไม่ แต่ด้วยจินตนาการที่จำกัดของผม ทำให้วิธีที่พอจะนึกออกก็มีไม่กี่อย่าง
ตั้งแต่ลองขว้างขวานใส่ ใช้โล่กระแทก หรือแม้แต่ต่อยเตะโดยไม่ใส่อาวุธ แต่ดูเหมือนการโจมตีธรรมดาจะไม่ทำให้ได้ทักษะ ทำให้ไม่มีอะไรคืบหน้าเท่าไหร่ แถมจะให้ขุดหลุมทำกับดัก หรือสร้างของในตอนนี้ก็ไม่มีอุปการณ์ด้วย
"ช่วยไม่ได้แฮะ กลับเข้าไปในป่าดีกว่า ชักเบื่อสัตว์มายาแถวนี้แล้วด้วย"
จากนั้นพอผมเข้ามาในพื้นที่ป่า ก็เริ่มทดลองสังเกตรอบตัวให้ละเอียดมากขึ้น ตั้งแต่ต้นไม้ใบหญ้า ก้อนหิน รวมถึงพื้นดิน เพราะเคยดูในสารคดีเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอด ว่าร่องรอยพวกนี้สามารถใช้แกะรอยสัตว์ป่าได้
ดังนั้นในป่าหิมพานต์ที่มีสัตว์มายาอยู่แถมมีความคล้ายคลึงกับสัตว์ป่า การทำแบบนี้ก็น่าจะทำให้ผมได้ทักษะจำพวกแกะรอย หรือสังเกตได้บ้าง และหากตามรอยไปจนกำจัดสัตว์มายาได้ ก็น่าจะได้ทักษะเช่นกัน
โดยเมื่อลองสังเกตดูให้ดีแล้ว ร่องรอยส่วนใหญ่มันจะเป็นสิ่งที่เกิดจากตัวผมเอง เพราะการเข้าออกป่าหลายครั้งทำให้ทิ้งรอยเท้าเอาไว้ แต่ก็ยังสงสัยว่าการเจอร่องรอยที่ตัวเองทิ้งไว้นี้มันนับเป็นหนึ่งในเงื่อนไขรึเปล่านะ
"โอ๊ะ เจอรอยเท้าอย่างอื่นแล้วแฮะ"
ซึ่งลักษณะรอยเท้านี้เหมือนกับสัตว์กีบ ที่ทิ้งรอยเป็นหลุมลงไปเป็นคู่ ที่ดูแล้วน่าจะเป็นตัวที่มีน้ำหนักไม่มากนัก เพราะรอยยุบค่อนข้างตื้น ทำให้คาดเดาว่าไม่น่าจะใช้พวกควาย หรือหมูป่า ที่มักจะมีน้ำหนักมาก
แต่ความรู้เรื่องสัตว์ของผมก็เรียกได้ว่าน้อยมาก ที่อย่างมากก็รู้เพราะอาศัยดูสารคดีเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นจะหวังให้ตัวเองมีความสามารถตามรอยจนเจอคงเป็นไปไม่ได้ ยกเว้นมันจะบังเอิญเจอพอดี
ดังนั้นผมจึงลองเสี่ยงดวงเดินตามรอยเท้าสัตว์กีบไปเรื่อยๆ แต่ถ้ามันลึกเข้าไปในป่ามากเกินไปก็คงต้องล้มเลิกความคิด เพราะยังไม่อยากเสี่ยงตายเหมือนเมื่อเช้า ถึงพลังจิตของผมมันจะช่วยให้เอาชีวิตรอดได้ก็ตาม
"ทางแยกเหรอ"
เมื่อเดินตามมาได้ระยะหนึ่ง ก็ปรากฏทางแยกอยู่เบื้องหน้าผม แต่ถึงจะเรียกทางแยกมันก็ไม่ได้เป็นเส้นทางชัดเจนขนาดนั้น เพราะด้านหน้ามันเป็นป่ารกทึบที่เดินเข้าไปลำบากแม้แต่สัตว์แค่นั้นเอง
แล้วพอดูจากรอยเท้าแล้ว สัตว์ที่ผมกำลังตามรอยอยู่ก็มุ่งหน้าไปทางขวา ที่ดูจากแผนที่แล้วไม่ได้มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า แต่เป็นบริเวณชายป่าที่หากกะระยะจากแผนที่ของระบบ มันน่าจะอยู่ที่ราวสองกิโลเมตรได้
"วิ่งเต็มที่ในระยะสองกิโล ก็น่าจะเอาตัวรอดได้แหละน่า"
พอตัดสินใจได้ก็เริ่มออกเดินอีกครั้ง ซึ่งเส้นทางนี้เหมือนจะมีการใช้งานค่อนข้างบ่อย เพราะหญ้าสั้นกว่าจุดอื่น แถมยังมีรอยเท้าอื่นๆอีกหลายรอย ทำให้เดาได้ว่าข้างหน้าจะมีสิ่งที่สัตว์พวกนี้เดินทางไปหาบ่อย
ที่หากเป็นป่าธรรมดา มันก็ควรจะเป็นแหล่งน้ำหรือไม่ก็แหล่งอาหาร แต่ในป่าหิมพานต์ที่เกิดจากฝีมือของพระเจ้า ที่สร้างขึ้นเพื่อฝึกฝนผู้ถูกเลือก การจะหวังให้มันเป็นอะไรแบบนั้นคงยาก
"ใกล้ถึงแล้ว ลองใช้ทักษะซ่อนเร้นดูดีกว่า"
แต่พอลองใช้ทักษะกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีแต่ความรู้สึกที่ว่าเสียงฝีเท้าเบาลง กับสังเกตเห็นจุดที่สามารถหลบซ่อนตัวได้ง่ายขึ้นเท่านั้น แต่ก็อย่างว่า มันเป็นขั้นต้นนี่นะ
จากนั้นผมก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเป้าหมายโดยดูแผนที่ไปด้วย เพราะสัตว์มายาจะปรากฏเป็นจุดสีแดงในแผนที่ หากอยู่ใกล้มากกว่าร้อยเมตร และจะทำให้ผมได้หนีทัน
แต่แผนที่ของระบบก็ให้ความรู้สึกสับสนนิดหน่อย เหมือนกับมันจะทำการบันทึกสัตว์มายาที่เคยเจอไว้ให้ แล้วเมื่อมาเจออีกครั้งจะรู้ได้ทันที่ว่าอยู่ไหนบ้าง เหมือนอย่างตอนหาหนอนชาเขียวกับหมาช็อกโกแลต ที่สามารถเดินตามแผนที่ได้เลย
ซึ่งมันเหมือนเป็นการบอกให้ตามหาสัตว์มายาในมิตินี้ให้ครบทุกตัว ถ้าอยากจะรู้ว่ารอบตัวมีสัตว์มายาชนิดไหนอยู่บ้าง และหากรู้แบบนั้นมันก็ทำให้การฝึกฝนทำได้ง่ายขึ้นมาก
"แอ่งน้ำเหรอ แสดงว่านี่เป็นที่ดื่มน้ำของสัตว์มายาในป่าสินะ"
แอ่งน้ำด้านหน้าของผมมีลักษณะคล้ายกับแอ่งน้ำบริเวณชายป่า ที่ใช้ล่าปลาเสือลายเมฆ เพียงแต่ตอนนี้ผมน่าจะอยู่นอกระยะของแอ่งน้ำ ทำให้ระบบไม่แจ้งเตือนการเข้าสู่พื้นที่ใหม่
แล้วไม่นานสัตว์มายา หรือสิ่งที่เหมือนสัตว์มายาก็ปรากฏขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของแอ่งน้ำ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์เพศหญิงแค่ท่อนบน โดยมีเขากวางบนหัว กับท่อนล่างที่เป็นกวางยืนสี่ขา
แต่เท่าที่ดูจากสายตา มันน่าจะมีสติปัญญาไม่มากก็น้อย เพราะรู้จักปกปิดที่ลับแบบหน้าอกด้วยผ้าแถบ แถมยังมีลวดลายสวยงามเกินกว่าจะเป็นฝึมือของคนป่าไร้อารยธรรมซะด้วย
"อยู่ไกลไปเลยไม่มีการแจ้งเตือนจากระบบก็ดีไปอย่าง เพราะเสียงดังแบบนั้นมีหวังถูกเจอแน่"
ผมเฝ้าดูจากระยะเกินร้อยเมตรได้ โดยอาศัยทักษะซ่อนเร้น กับพุ้มไม้เป็นที่กำบัง เพราะไม่รู้ว่าคนครึ่งกวางจะแข็งแกร่งขนาดไหน แถมการสู้กับสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์มันทำใจค่อนข้างยาก โดยเฉพาะที่อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงด้วยยิ่งทำใจลำบาก
"หือ มีพวกมาด้วยเหรอ"
คราวนี้สิ่งที่วิ่งเข้ามายังแอ่งน้ำคือสัตว์มายาที่น่าจะเป็นชนิดเดียวกัน เพียงแต่ท่อนบนของมันน่าจะเป็นเพศชาย และมีลักษณะเหมือนลิงมากกว่ามนุษย์ แต่มันก็อาจจะเป็นลักษณะเฉพาะของสัตว์มายาชนิดนี้ก็ได้
แต่แล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อสัตว์มายาที่เหมือนลิงครึ่งกวางเข้าไปทำร้ายผู้หญิงครึ่งกวาง จนอีกฝ่ายที่มีจำนวนน้อยกว่าต้องวิ่งหนี แต่ไอ้พวกลิงครึ่งกวางก็ไม่ยอมให้หนีง่ายๆเช่นกัน
"พึ่งรู้ว่าสัตว์มายามันสู้กันเองด้วยแฮะ แต่จะว่าไปก็คงไม่แปลก เพราะพวกมันเหมือนสัตว์ป่านี่นะ"
แต่การดูผู้หญิงถูกทำร้ายมันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำ โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ผมมีพลังมากพอจะช่วยเหลือ เพียงแต่ที่ยังลังเลอยู่ก็เพราะกลัวจะทำคุณบูชาโทษเนี่ยแหละ เอาไงดีหว่า
"โอ๊ย ช่วยด้วยเจ้าค่า"
หือ พูดได้ด้วยวุ้ย แบบนี้ไม่น่าจะเป็นสัตว์มายาแล้วมั้ง
ผู้หญิงครึ่งกวางร้องขอความช่วยเหลืออย่างไร้ความหวัง พลางยกมือป้องกันตัวเอง แต่ไอ้พวกลิงครึ่งกวางก็ยังรุมทำร้ายเหมือนไม่สนใจการขอร้องนั้น เหมือนกับพวกมันเป็นแค่สัตว์ป่าที่กำลังทำร้ายผู้หญิงธรรมดาเท่านั้น
"เอาวะ"
เมื่อตัดสินใจได้ ผมก็ลุกขึ้นจากที่ซ่อนแล้วใช้ทักษะยั่วยุ เพื่อดึงความสนใจของไอ้ลิงครึ่งกวางสองตัว ที่กำลังรุมเตะต่อยผู้หญิงครึ่งกวางอย่างเมามัน
"เฮ้ย ไอ้ลิงเฮงซวย แน่จริงมาทางนี้สิวะ"
แล้วทักษะยั่วยุก็ทำงานได้ตามต้องการ ที่แม้จะเป็นขั้นต้นแต่มันก็ทำให้ลิงครึ่งกวางสองตัวละความสนใจจากผู้หญิงครึ่งกวาง ก่อนจะวิ่งลุยแอ่งน้ำมาหาผมอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนผมที่ยืนรออยู่ก็ยกโล่ขึ้นเพื่อบังมือขวาที่ถือดาบหนอนชาเขียวเอาไว้ และเมื่อลิงครึ่งม้าตัวแรกเข้ามากระโดดใส่ผม เหมือนจะตั้งใจเหยียบให้จมดิน ผมก็หลบออกด้านขวาแล้วจ้วงแทงดาบเข้าที่ชายโครงของมันทันที
เจี๊ยก
และด้วยพลังจิตของผมที่ช่วยเสริมพลังโจมตี ที่แม้จะไม่ได้บอกเป็นตัวเลขในหน้าต่างสถานะ แต่ทุกครั้งที่ใช้ผมก็จะสามารถล้มศัตรูลงได้แทบจะทันที และไอ้ลิงครึ่งกวางตัวนี้ก็ไม่ต่างกัน
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนสองตัว-
ชื่อแม่งพิลึกอีกแล้วว้อย แต่ช่างแม่งก่อน
หลังจากกำจัดลิงครึ่งกวางตัวแรกไปแล้ว อีกตัวที่วิ่งตามกันมาก็มีทีท่าระมัดระวังมากขึ้น แต่การที่มันยังไม่หนี แสดงว่ามันยังไม่เห็นผมเป็นภัย และคิดว่าจะเอาชนะผมได้
ซึ่งก็เป็นเรื่องดี เพราะภารกิจของผมจะต้องกำจัดสองตัวถึงจะสำเร็จ ดังนั้ถ้ามันหนีไปละก็ ภารกิจของผมก็จะไม่มีวันเสร็จ แล้วถ้ายังทำภารกิจเดิมไม่เสร็จ ก็อย่าหวังจะได้ภารกิจใหม่
"เฮ้ย ปอดแหกแล้วรึไง"
ด้วยทักษะยั่วยุ ทำให้ลิงครึ่งกวางดูจะโมโหที่โดนท้าทาย จึงวิ่งเข้าใส่เหมือนต้องการจะจับผมให้ได้ แต่การวิ่งมาหาแบบนี้มันก็เข้าทางผมพอดี
ตึง
โล่กระแทกเข้ากับหน้าของมันอย่างจัง ก่อนที่ดาบในมือขวาจะแทงเข้าไปที่กลางหน้าอกของมัน และเพียงเท่านี้ ภารกิจฉุกเฉินของผมก็สำเร็จ
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนสองตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะสิบหน่วย-
*แต้มทักษะ 20
โว้ว เจ๋งเลย พึ่งรู้ว่าภารกิจก็ให้แต้มทักษะเป็นรางวัลนะเนี่ย
แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ดีใจนากนัก ผู้หญิงครึ่งกวางก็เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณอย่างงดงาม
"ขอขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ หากไม่ได้ท่านช่วยกำจัดพวกพานรมฤคชั้นต่ำสองตัวนี้ ข้าพเจ้าก็คงสิ้นชีพเป็นแน่"
เออ ไอ้เหตุการณ์เหมือนตัวเอกนิยายเจอนางเอกแบบนี้มันก็ดีอยู่หรอก แต่จะดีกว่านี้ถ้าเป็นผู้หญิงปกติอ่ะนะ
แต่ถึงผมจะรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย มือก็ยกขึ้นรับไหว้เรียบร้อยแล้ว และถ้าคิดในแง่ดี การได้คนในพื้นที่ค่อยให้ข้อมูลก็น่าจะดีกว่าเดินสำรวจมั่วไปเรื่อยๆ ดังนั้นผมจึงเลือกจะผูกมิตรกับผู้หญิงครึ่งกวางคนนี้
"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ทนเห็นผู้หญิงถูกทำร้ายไม่ได้เท่านั้นเอง"
"ท่านช่างมีจิตใจดีงาม สมกับเป็นผู้ถูกเลือกจากพระเจ้าจริงๆนะเจ้าคะ"
ผมสะดุ้งกับคำเรียกขานของเธอ แต่ก็ยังเก็บอาการไม่ให้ผิดสังเกต ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติ
"คุณรู้ว่าผมเป็นผู้ถูกเลือกงั้นเหรอ"
"เพราะมีเพียงมนุษยผู้ถูกเลือกเท่านั้น ที่จะเข้ามาในป่าหิมหานต์แห่งนี้ได้เจ้าค่ะ"
แบบนี้สงสัยพระเจ้าจะสร้างตัวละครสนับสนุนไว้ให้ซะละมั้ง แต่ก็ยังเชื่อไม่ได้เต็มร้อย เพราะเรื่องแบบนี้ไม่เคยมีการเปิดเผยมาก่อน ทั้งๆที่มีผู้ถูกเลือกก่อนผมถึงห้ารุ่น ซึ่งหมายถึงมีคนห้าร้อยคนตายไปโดยที่ไม่มีข้อมูลเรื่องนี้หลุดออกมาเลย
"แล้วไอ้ลิงครึ่งกวางที่เรียกว่า พา-นอน-มะ-รึก-คะ อะไรนี้ ทำไมพวกมันถึงมาทำร้ายคุณล่ะ"
ผู้หญิงครึ่งกวางมีสีหน้าสงสัยก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ แล้วตอบคำถามของผมด้วยน้ำเสียงหดหู่
"เพราะพวกมันเห็นอัปสรสีหะเช่นข้าพเจ้าเป็นศัตรู เพราะพระเจ้ามอบหมายให้พวกเราคอยช่วยเหลือผู้ถูกเลือกเช่นท่านเจ้าค่ะ"
โอเค รู้สึกเหมือนเจอภารกิจลับเลยวุ้ย เพียงแต่จะให้เชื่อทันทีก็คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นคงต้องรอดูท่าทีก่อน
"งั้นคุณจะช่วยผมยังไงงั้นเหรอ"
"หน้าที่ของพวกเราอัปสรสีหะ คือการสอนทักษะให้กับผู้ถูกเลือกเจ้าค่ะ"


หลังจากไปพักผ่อนกับมณีมาอย่างดุเดือด ผมก็เดินตัวเบาออกมาจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปยังลานชำแหละซากสัตว์ เพื่อดูว่าจะมีใครสามารถสอนผมเกี่ยวกับการสร้างอุปกรณ์ได้บ้าง
แล้วเมื่อไปถึงก็ได้พบกับภาพที่เหมือนกับหลุดมาจากโรงฆ่าสัตว์ ที่มีกระดูก เนื้อ หนัง และเครื่องในกองกันเป็นจุดๆ เพื่อรอนำไปใช้ภายในหมู่บ้าน ซึ่งแน่นอนว่าเนื้อจะเก็บเอาไว้กิน ส่วนหนังจะใช้เป็นเครื่องนุ่งห่ม
แต่กระดูกกับเครื่องในนั้นผมยังนึกไม่ออกว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร เพราะดูเหมือนพวกอัปสรสีหะจะไม่มีวัฒนธรรมการกินเครื่องใน ต่างจากมนุษย์ที่บางคนนิยมกินเครื่องในมากกว่าเนื้อปกติด้วยซ้ำ
"ขอโทษนะครับ ผมอยากถามเรื่องการจัดการสัตว์ที่ล่ามาได้น่ะครับ"
จากคำถามนี้ทำให้บรรดาสาวๆที่กำลังชำแหละสัตว์มายาต่างหยุดมือแล้วกรูกันมาหาผม จนผู้หญิงที่เป็นเหมือนหัวหน้าของส่วนงานนี้จะสั่งให้ทุกคนกลับไปทำงาน ก่อนจะสั่งให้เด็กสาวคนหนึ่งมาเป็นผู้อธิบายให้กับผม
ซึ่งเด็กสาวคนนี้ถือว่าดูอ่อนวัยที่สุดเท่าที่ผมเห็นมาในหมู่บ้านนี้ ที่เต็มไปด้วยผู้หญิงวัยแรกแย้มจนถึงวัยผู้ใหญ่เป็นสาวเต็มตัว แต่ก็ไม่เคยเห็นเด็กหรือคนแก่เลย เนื่องจากอัปสรสีหะนั้นไม่มีการเติบโต ถ้าเป็นจริงตามคำบอกของละไมละก็นะ
"ข้าพเจ้ามีชื่อว่า มะลิ เจ้าค่ะ ท่านผู้ถูกเลือกอยากรู้สิ่งใดขอให้ถามได้เลยเจ้าค่ะ"
มะลิที่รูปลักษณ์เหมือนเด็กอายุสิบสี่สิบห้า ที่อาจจะเป็นเพราะส่วนสูงด้วยก็ได้ ที่ทำให้ดูเด็กกว่าคนอื่นๆ แต่ถ้าเธอสอนผมเรื่องทักษะงานฝีมือได้ เรื่องรูปลักษณ์มันก็ไม่เป็นปัญหาหรอก
"ผมอยากรู้ว่าพวกกระดูก หรือหนังนี่จะเอาไปใช้ยังไงได้บ้างครับ"
"อ้อ ถ้าเรื่องหนังก็จะใช้ทำเครื่องใช้ที่ต้องการให้ทนทานเจ้าค่ะ ส่วนกระดูกนี่ข้าพเจ้าก็ไม่แน่ใจ แต่เห็นว่าบางคนก็เอาไปใช้เป็นอาวุธนะเจ้าคะ"
"แล้วปกติอาวุธของหมู่บ้านนี้ทำขึ้นเอง หรือมีแหล่งที่มายังไงครับ"
มะลิทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งเหมือนจะไม่เข้าใจคำถามของผม ก่อนจะปรบมือเข้าด้วยกันเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วในที่สุดผมก็ได้เห็นในสิ่งที่ต้องการสักที
"ข้าพเจ้าคงอธิบายได้ไม่ดีนัก ท่านผู้ถูกเลือกไปดูเองดีกว่าเจ้าค่ะ"
"ขอบคุณครับ เออ แล้วผมชื่อวีครับ ยินดีที่ได้รู้จักมะลินะครับ"
มะลิยิ้มให้ผมก่อนจะออกเดินไปยังบ้านหลังหนึ่ง หรือพูดให้ถูกคือมันเป็นเรือนไม้ที่มีขนาดใกล้เคียงกับเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่มีเสียงคล้ายกับค้อนกระทบโลหะดังมาตลอด ซึ่งที่แห่งนี้น่าจะมีสิ่งที่ผมต้องการ
มะลิเข้าไปในเรือนก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับหญิงสาวที่ดูทะมัดทะแมง แถมเรือนร่างยังดูยั่วยวนด้วยเหงื่อที่ไหลไปทั่วทั้งดู จนผ้าแถบนั้นแนบชิดไปกับหน้าอกขนาดพอเหมาะ และดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเป็นช่างฝีมือของหมู่บ้านนี้
"ท่านผู้ถูกเลือกต้องการดูงานหัตถกรรมเหรอเจ้าคะ"
"พอดีอยากรู้ว่าวัตถุดิบที่ได้จากสัตว์มายาเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้างน่ะครับ"
"ถ้าเช่นนั้นก็เชิญเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะพอชมเอง มะลิ เจ้ากลับไปทำงานได้แล้ว"
"ค่าๆ แล้วก็ไว้พบกันใหม่นะเจ้าคะท่านวี"
มะลิแยกตัวกลับไปทำงานชำแหละซากสัตว์มายาต่อ ส่วนหญิงสาวผู้มาใหม่ก็นำทางผมเข้าไปในเรือน ที่ภายในเหมือนกับโรงงานสมัยโบราณที่พวกช่างฝีมือทำงานกัน แถมยังมีเครื่องมือที่ทำจากโลหะซะด้วย แบบนี้น่าจะคาดหวังได้
"แล้วนี่หลอมเหล็กกันเองเหรอครับ"
"หือ…อ้อ ท่านหมายถึงเครื่องมือโลหะพวกนี้สินะเจ้าคะ ของพวกนี้ได้จากทักษะที่พระเจ้าประทานมาให้เจ้าค่ะ"
"หมายความว่าใช้ทักษะสร้างขึ้นมาเหรอครับ"
"ใช่เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าพเจ้าทำให้ดูจะง่ายกว่า เรียกใช้เครื่องมือ - ค้อน"
แล้วเมื่อสิ้นเสียงเรียกใช้ทักษะ ค้อนโลหะขนาดพอดีมือก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า และนี่คือสิ่งที่ผมต้องการ เพียงแต่ผมยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมสอนทักษะนี้ให้ผมรึเปล่า เพราะตอนที่คุยกับกิรณาที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่เห็นเรียกผู้หญิงคนนี้มาสอนผมเลย
"แล้วทักษะนี้สอนผมได้รึเปล่าครับ"
"เรื่องนี้ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ เพราะพระเจ้าเป็นผู้มอบทักษะให้แก่พวกเราตามความเหมาะสม ทำให้พวกเราไม่มีความรู้เกี่ยวกับการถ่ายทอดทักษะพวกนี้ ดังนั้สิ่งที่สอนให้ได้ก็คือทักษะที่พวกเราได้มาด้วยการฝึกฝนเจ้าค่ะ"
อานะ ก็พอเข้าใจ แต่มันก็น่าผิดหวังอยู่ดี
"งั้นผมฝึกทักษะเกี่ยวกับงานฝีมือได้ไหมครับ"
"ถ้าเช่นนั้นให้ข้าพเจ้า รายา เป็นผู้สอนเถอะเจ้าค่ะ เห็นข้าพเจ้าเช่นนี้ก็มีฝีมือไม่ด้วยไปกว่าใครนะเจ้าคะ"
แล้วผมก็ได้เรียนการทำข้าวของเครื่องใช้แบบโบราณกับรายา ที่การสอนของเธอนั้นเข้าใจง่ายและมีความใจเย็น ที่คอยตามแก้งานของผมได้โดยไม่บ่นสักนิด แต่งานฝีมือส่วนใหญ่ก็เป็นพวกงานสานกับเย็บแผ่นหนัง ที่พอจะใช้เป็นอุปกรณ์ป้องกันได้เท่านั้น ส่วนการสร้างอาวุธยังไม่มีวี่แว่วแม้แต่น้อย
-ท่านทำตามเงื่อนไข ได้ทักษะหัตถกรรมขั้นต้น-
และแล้วความพยายามหลายชั่วโมงของผมก็ได้รับการตอบแทน ซึ่งรายละเอียดเกี่ยวกับทักษะแม้จะดูไร้ประโยชน์ในการต่อสู้ แต่มันก็ช่วยให้ผมสามารถซ่อมแซมอุปกรณ์สวมใส่ต่างๆได้เอง แถมถ้าพัฒนาจนระดับสูงพอ ก็จะสามารถผสานอุปกรณ์เข้าด้วยกันเพื่อเพิ่มความสามารถได้ด้วย
"ท่านวีช่างเป็นที่รักของพระเจ้านะเจ้าคะ ภายในวันเดียวก็ได้ทักษะแล้ว"
ผมหันไปมองรายาที่กล่าวชมเหมือนเห็นผมเป็นคนพิเศษ ที่มีความสามารถมากถึงขนาดได้รับทักษะภายในวันแรกของการฝึก แต่ความจริงมันเป็นการช่วยเหลือของระบบ ที่ทำให้ผู้ถูกเลือกพัฒนาตัวเองได้เร็วกว่าคนปกติ ดังนั้นสิ่งนี้จึงไม่ใช่ความสามารถของผมเพียงอย่างเดียว
"ไม่หรอกครับ เพราะได้ระบบช่วยถึงได้ทักษะเร็วแค่นั้นเอง"
"แหม ช่างถ่อมตนนะเจ้าคะ"
รายาอมยิ้มกับท่าทางของผม ที่ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าว่าหญิงสาวผมสีส้มคนนี้มองผมปานจะกลืนกิน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเรื่องผมมีเพศสัมพันธ์กับละไมน่าจะรู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว แถมสาวๆทุกคนก็อยากปรนนิบัติผมเหมือนละไมด้วย แบบนี้สงสัยต้องรีบเผ่นก่อนโดนรีดน้ำหมดตัวดีกว่า
"ผมชักรู้สึกเหนื่อยซะแล้ว สงสัยเพราะทำงานฝีมือมาหลายชั่วโมง ขอตัวไปพักผ่อนกับทำธุระที่โลกจริงก่อนนะครับ"
แล้วโดยไม่รอให้รายาทักท้วงอะไร ผมก็ออกจากมิติปิดกั้นแล้วกลับมาอยู่ที่ห้องของตัวเอง ที่เมื่อดูเวลาแล้วก็เป็นช่วงกลางดึกของวันใหม่เรียบร้อย สงสัยผมจะอยู่ในมิติปิดกั้นนานกว่าที่คิด
"เอาละ ไหนๆก็ยังไม่ง่วง หาข้อมูลจากคลิปสอนทำอุปกรณ์คอสเพลย์น่าจะใช้อ้างอิงได้นะ"
ผมเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาคลิปสอนทำอุปกรณ์พวกชุดเกราะ ที่แม้จะเป็นของเลียนแบบ แต่วิธีการทำก็พอจะใช้อ้างอิงได้ เพราะอุปกรณ์คอสเพลย์สมัยนี้ทำออกมาได้สมจริงมาก
ซึ่งสิ่งที่ผมเลือกที่จะลองทำก็คือสนับแขนกับสนับขา เพราะตอนนี้ผมมีอุปกรณ์ป้องกันแค่สองชิ้น คือเกราะปูแดงกับโล่หนังปลา ทำให้การปิดจุดอ่อนจึงเป็นสิ่งสำคัญ
แต่ความจริงผมอยากลองทำหมวกเกราะมากกว่า แต่ก็ไม่อยากเสียเวลาเพราะสามารถใช้หมวกกันน็อคแทนได้ แถมยังมีความเป็นไปได้ที่อุปกรณ์จะได้จากภารกิจอีก ทำให้ผมเลือกที่จะทำของง่ายๆก่อนนั่นเอง
"ใช้ไม้ไผ่สานกับหนังปลาที่ได้มาน่าจะไหว แถมยังใช้ก้างปลาติดเพิ่มด้านนอกให้เป็นอาวุธได้ด้วย ไม่เลว"
ผมร่างแบบลงในกระดาษตามตัวอย่างในคลิป เพื่อจะได้มีแนวทางในการทำวัสดุให้เหมือนกัน จากนั้นเมื่อใช้เวลาไปราวสองชั่วโมง แบบแปลนของสนับแขนและขาของผมก็เสร็จสิ้น
"เอาละ กลับไปมิติปิดกั้นดีกว่า แล้วรู้สึกจะกลับไปที่ห้องในบ้านของคุณกิรณาตามที่บันทึกไว้เนอะ"
จากเวลาสองชั่วโมงกว่าที่ใช้ไปในโลกแห่งความเป็นจริง ทำให้เมื่อกลับไปในมิติปิดกั้นก็เป็นเวลามื้อเย็นแล้ว ซึ่งผมที่ไม่ได้กินอะไรมาหกชั่วโมงตามที่ร่างกายรู้สึกก็หิวขึ้นมาทันที
แล้วเมื่อทานมื้อเย็นเสร็จ ผมก็ขอตัวไปที่เรือนของรายาเพื่อทำอุปกรณ์ตามที่ตั้งใจ และแน่นอนว่าละไมก็ไม่ปล่อยให้ผมไปคนเดียว แต่รายาที่รออยู่ก็ไม่ได้มีท่าทางโกรธเคืองอะไรที่ผมหนีกลับไปก่อน แถมยังอนุญาตให้ผมใช้เครื่องมือช่างได้ตามใจอีกด้วย
"ท่านวีจะลองสร้างอะไรเหรอเจ้าคะ"
"ว่าจะลองทำสนับแขนกับขาน่ะครับ"
ผมตอบคำถามของละไมที่มองแบบแปลนของผมอย่างสนใจ ส่วนตัวละไมนั้นออกปากว่าไม่มีความสามารถด้านไหนเป็นพิเศษ จึงไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้มาก และทำได้เพียงปรนนิบัติผมทั่วไปกับการมีเพศสัมพันธ์เท่านั้น
ซึ่งแค่นี้ผมก็พอใจมากแล้ว แต่ละไมดูจะไม่ค่อยพอใจที่ไม่สามารถทำประโยชน์ให้ผมได้มากกว่านี้ ซึ่งส่วนตัวผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการที่ไม่มีคนช่วย เพราะแต่ไหรแต่ไรมาพ่อกับแม่ก็สอนให้ผมช่วยตัวเองอยู่แล้วด้วย
ดังนั้นแค่ละไมมาอยู่เป็นเพื่อนผมแบบนี้ก็พอแล้ว แถมการยอมมีเพศสัมพันธ์ด้วยแล้ว มันก็ถือเป็นรางวัลของผมด้วยซ้ำ
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
กิรณาเรียกประชุมเหล่าผู้ฝึกสอนทักษะด้านต่างๆรวมถึงมณี เพื่อหารือเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวต่อผู้ถูกเลือก ที่ในตอนนี้จากรายงานของมณี ได้มีการเสพสังวาสไปแล้วสองคน คือ ละไมกับมณี
"มณีได้ร่วมเสพสังวาสกับท่านวีแล้ว และดูเหมือนจะทำให้ท่านวีพึงพอใจได้ไม่น้อย เช่นเดียวกับละไม ดังนั้นนับจากนี้ก็ขอให้ทุกคนพยายามเข้าหาท่านวีให้มากขึ้นนะ"
กิรณาพูดในสิ่งที่เหล่าอัปสรสีหะต่างเห็นด้วยและพร้อมใจจะทำตาม เนื่องจากการปรนนิบัติผู้ถูกเลือกถือเป็นเกียรติสูงสุดของพวกนาง ทั้งยังเป็นการเติมเต็มความรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่
เพราะตัวตนของอัปสรสีหะนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้ผู้ถูกเลือก และในทางตรงกันข้ามก็เป็นบททดสอบเช่นกัน แม้ว่าเหล่าอัปสรสีหะจะไม่รู้ตัว แต่ความต้องการที่จะมีเพศสัมพันธ์กับผู้ถูกเลือกนั้น ก็คือสัญชาตญาณที่จะผูกมัดผู้ถูกเลือก
ทำให้การที่พวกนางจะเข้าหาวีเพื่อร่วมเสพสังวาสนั้น เป็นเหมือนบททดสอบที่พระเจ้าแฝงไว้ในตันตนของพวกอัปสรสีหะ และโดยที่ไม่รู้ตัว เหล่าอัปสรสีหะก็ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ได้ขัดขวางผู้ถูกเลือกไปโดยปริยาย
"น่าเจ็บใจที่พวกข้าไม่ได้มีโอกาสสอนท่านวี แต่โอกาสยังมีอีกมาก แล้วจากที่รู้มา ยังมีอีกสองคนที่ท่านวีน่าจะได้ร่วมเสพสังวาสในคืนนี้ ซึ่งหวังว่าละไมจะรู้จักแบ่งปัน"
หนึ่งในผู้ฝึกสอนเวทมนตร์พูดขึ้น ด้วยหวังว่าอัปสรสีหะคนอื่นๆจะได้รับโอกาสรับใช้ท่านวี เช่นเดียวกับละไมและมณี ซึ่งในตอนนี้นี้ดูเหมือนท่านวีจะสนใจงานฝีมือ จนได้พบกับรายาที่มีฝีมือด้านนี้มากกว่าใครในหมู่บ้าน
"ยังมีมะลิอีกนะ ถ้าท่านวีชมชอบเด็กสาวละก็ นางคงได้ร่วมปรนนิบัติในคืนนี้เป็นแน่"
"เช่นนั้นก็ดี แล้วหวังว่าพวกนั้นจะออกปากให้ท่านวีมีความคิดอยากร่วมเสพสมกับพวกเราบ้าง"
เหล่าผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ต่างกระตือรือร้นที่จะได้มีเพศสัมพันธ์กับวี ซึ่งตัวของกิรณาเองก็เช่นเดียวกัน แต่ในมุมมองของนางนั้นค่อนข้างจะต่างออกไป เนื่องจากมองเรื่องการสมสู่ต่างออกไปจากอัปสรสีหะคนอื่นๆ
"อย่ากดดันจนเกินไป หาไม่แล้วจักได้ผลตรงกันข้ามนะ"
กิรณาออกปากเตือน ด้วยรู้ดีว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่รักอิสระ และหากถูกบีบบังคับมากจนเกินไป การหลบหนีจะเป็นสิ่งแรกที่เผ่าพันธุ์นี้จะทำ ดังนั้นเพื่อให้ผู้ถูกเลือกอยู่ในหมู่บ้านนี้ไปนานๆ การปล่อยให้ทำตามใจจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า
"เช่นนั้นแล้ว ก็คอยให้อัปสรสีหะคนอื่นๆ พลัดเปลี่ยนกันไปแสดงตัวให้ท่านวีได้เลือกก็แล้วกัน เช่นนั้นแล้วจะได้เพิ่มโอกาสขึ้นบ้าง"
"ใช่แล้ว พวกเราเองก็ไปด้วยเถอะ เพราะจากสายตาของท่านวีเมื่อครั้งแรกเจอ ก็ดูเหมือนจะถูกใจพวกเราเช่นกันนะ"
"ภัสสร เจ้าน่าจะได้เป็นคนแรกในหมู่พวกเรา เพราะท่านวีดูจะสนใจเจ้ามากกว่าใคร ดังนั้นก็จงพยายามเข้าล่ะ"
"ได้เช่นนั้นจักดียิ่ง แต่ข้าก็ไม่รีบร้อนหรอกนะ ให้ท่านวีได้เลือกตามใจอย่างที่ท่านกิรณาว่าไว้จะดีกว่า"
เหล่าอัปสรสีหะตกลงใจอย่างพร้อมเพรียง ว่าจะพลัดเปลี่ยนกันไปเสนอตัวโดยอ้อมให้ท่านวี ผู้ถูกเลือกเพียงหนึ่งเดียวที่ได้มาอยู่ในหมู่บ้าน ได้เลือกผู้ที่จะร่วมหลับนอนด้วยตามใจปรารถนา
และนับจากนี้ การอาศัยอยู่ในหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศอุดรของวี ก็จะเป็นเหมือนบททดสอบทางกามารมณ์ โดยมีเหล่าอัปสรสีหะเป็นบททดสอบอันยากจะก้าวข้ามได้ โดยเฉพาะกับชายหนุ่มวัยเจริญพันธุ์


ผลจากการหาข้อมูลทำให้รู้ว่าหน่วยโยชน์มีค่าเท่ากับสิบหกกิโลเมตร ทำให้พื้นที่ของป่าหิมพานต์มีถึง สี่หมื่นแปดพันตารางกิโลเมตร ที่หากเทียบเป็นพื้นที่จังหวัดของประเทศไทยแล้ว รวมสองจังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุดยังไม่เท่าพื้นที่ป่าหิมพานต์เลยด้วยซ้ำ
*พื้นที่จังหวัดของประเทศไทย 3 อันดับพท้นที่มากที่สุดได้แก่
นครราชสีมา 20,493.964 ตารางกิโลเมตร
เชียงใหม่ 20,107.057 ตารางกิโลเมตร
กาญจนบุรี 19,483.148 ตารางกิโลเมตร
ทำให้แผนการเดินทางไปหมู่บ้านอื่นๆของเผ่าอัปสรสีหะต้องพักไว้ก่อน เพราะการเดินทางด้วยเท้าจะไม่มีทางเป็นไปได้ในระยะเวลาหกเดือนแน่นอน แถมจะเอารถจักรยานยนต์เข้าไปในมิติปิดกั้น ก็ไม่รู้ต้องเตรียมน้ำมันไปเท่าไหร่ถึงจะพอดี และที่สำคัญ ผมไม่มีเงินพอจะทำแบบนั้นด้วย
"ต่อไปก็เรื่องของอัปสรสีหะ"
แต่ข้อมูลของอัปสรสีหะมีน้อยมาก และข้อมูลที่มีก็ไม่ช่วยให้รู้จักตัวตนเหล่านั้นได้เลย ทำให้ผมต้องลองเปลี่ยนคำค้นหา จนได้เจอกับข้อมูลที่น่าสนใจเข้า
"ข้อมูลของนางอัปสรเหรอ ชื่อคล้ายกันคงใช้อ้างอิงได้แหละน่า"
นางอัปสรคือนางฟ้าประเภทหนึ่ง และนางฟ้าในบทความก็ไม่ได้หมายถึงทูตสวรรค์ตามความเชื่อของทางฝั่งยุโรป แต่เป็นเหมือนภูตชั้นสูงซะมากกว่า และเกิดมาจากพิธีกวนเกษียรสมุทร เพื่อเอาน้ำอมฤต
โดยนางอัปสรจะมีรูปโฉมงดงาม แถมยังมีความสามารถในการขับร้องและเต้นรำ ทำให้เหมาะจะรับใช้เทพชั้นสูงทั้งหลาย ซึ่งในบรรดาเทพที่ปรากฏในบทความ พระอินทร์จะเป็นผู้ที่มีนางอัปสรคอยรับใช้มากที่สุด
แต่การใช้งานนางอัปสรออกจะเอนเอียงไปทางร้ายมากกว่าดี เพราะพวกนางอัปสรมักถูกส่งไปล่อลวงผู้บำเพ็ญตบะ เพื่อให้ลุ่มหลงและหมดอำนาจจากการบำเพ็ญเพียร โดยอ้างการจัดระเบียบมนุษย์เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย
"ฉิบแล้วไง หมายความว่าถ้ามีเซ็กส์กับนางอัปสร พลังก็จะหายไปงั้นสิ แบบนี้ถ้าทำกับอัปสรสีหะก็น่าจะไม่ต่างกันหรอกมั้ง"
โอ้ ไม่นะ โอกาสเปิดซิงของผม แต่ก่อนที่จะหมดหวัง ผมก็นึกถึงแต้มทักษะที่ได้มาตอนเข้าหมู่บ้าน จึงเปิดระบบเพื่อค้นหาทักษะที่น่าจะช่วยเรื่องนี้ได้ ส่วนเรื่องการสะสมไว้แลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูงไม่เหลืออยู่ในหัวผมอีกเลย
"เอ ทักษะที่ใช้ต้านอาการผิดปกติ หรือที่ใช้ป้องกันไม่ให้พลังหายไปมันมีไหมนะ"
แล้วสิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็คือ พลังจิตของผมอาจจะหายไปหากมีเพศสัมพันธ์กับอัปสรสีหะ เหมือนที่บทความบอกเอาไว้
"อืม ทักษะต้านพิษ ทักษะต้านเหน็บชา ทักษะ…"
ผมไล่อ่านทักษะสายป้องกันอาการผิดปกติของระบบ เพื่อจะใช้แต้มทักษะที่ได้มาเติมเต็มความต้องการของชายหนุ่ม จนสะดุดตากับทักษะหนึ่ง ที่ไม่เชิงเป็นทักษะสายป้องกัน แต่ออกจะไปทางสายรักษามากกว่า
"ทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์ เป็นทักษะเรียกใช้ ที่สามารถทำให้ร่างกายกลับไปอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด ไม่ว่าสภาพร่างกายตอนใช้ทักษะจะอยู่ในสภาพไหน แถมยังรวมถึงค่าสถานะและทักษะที่มีอยู่ด้วย เอ แล้วพลังจิตนี่มันจะเอาคืนมาได้ไหมนะ"
จากรายละเอียดเกี่ยวกับทักษะที่ระบบมีให้ ทำให้ผมรู้สึกมีความหวังขึ้นมา เพียงแต่ว่าทักษะนี้มีข้อจำกัดที่สามารถใช้ได้วันละครั้งเท่านั้น และต้องรอให้ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงถึงจะใช้ใหม่ได้
"ระบบ ขอรายละเอียดทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์"
-ทักษะประเภทเรียกใช้ ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์ สามารถใช้ได้วันละหนึ่งครั้ง…-
เสียงระบบบรรยายสรรพคุณทักษะดังขึ้น ซึ่งนี่เป็นหนึ่งในการทำงานของระบบที่พระเจ้ามอบให้ผู้ถูกเลือก เพื่ออำนวยความสะดวกในระดับที่ไม่ถือว่าแบ่งแยกผู้พิการ เพราะมีผู้ถูกเลือกบางคนเป็นคนตาบอดเหมือนกัน
และจากฟังรายละเอียดที่ระบบบรรยายด้วยเสียง ที่มีเนื้อหามากกว่ารายละเอียดในหน้าต่างของระบบในบางครั้ง ผมก็ได้รู้ว่าทักษะนี้สามารถนำพลังจิตของผมกลับมาได้ และเท่านี้ความหวังของผมก็จะได้รับการตอบสนองสักที
*แต้มทักษะ 20
"พอรู้แบบนี้แล้วชักตื่นเต้นซะแล้วสิ"
ผมจัดการแลกทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์ทันที ก่อนจะออกไปซื้อถุงยางจากร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน เพราะไม่แน่ใจว่าการมีเพศสัมพันธ์กับอัปสรสีหะจะปลอดภัยจากโรคติดต่อทางเพศไหม
เนื่องจากทักษะนี้แม้จะฟื้นสภาพร่างกายได้เต็มร้อย แต่มันไม่รักษาอาการป่วยไข้ให้ เพราะดูเหมือนระบบจะถือว่าโรคภัยไข้เจ็บเป็นอาการผิดปกติ ที่ต้องใช้ทักษะอื่นในการป้องกันแทน
ดังนั้นถึงผมจะอยากเปิดซิงตัวเองแค่ไหน ก็ไม่กล้าเสี่ยงพอจะมีเพศสัมพันธ์ปบบไร้การป้องกันได้ แต่อีกใจก็อยากลองดูสักครั้ง ดังนั้นเป้าหมายต่อไปอาจจะเป็นทักษะที่ป้องกันเรื่องโรคภัยก็ได้ และดูเหมือนทักษะฟื้นฟูขั้นสูงจะอยู่ห่างออกไปทุกที
"อาบน้ำก่อนดีกว่าแฮะ"
และนี่ก็เป็นข้อเสียอีกอย่างของการเข้ามิติปิดกั้น เพราะเหงื่อไคลที่ติดตัวกลับมาโลกจริงด้วยนั้น ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเท่าไหร่ จนต้องรีบอาบน้ำทุกครั้งเพื่อไม่ให้พ่อกับแม่ผิดสังเกต
แต่จะว่าไป ต่อจากนี้ผมที่สามารถใช้เรือนของคุณกิรณาได้ทุกเมื่อ ก็น่าจะขออาบน้ำก่อนออกจากมิติปิดกั้นได้ เอาไว้ลองขอดูดีกว่าแฮะ
"จริงสิ เกือบลืมกระดูกกับหนังปลาเลย"
ผมที่กำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวหันกลับมาเก็บกระดูกและหนังปลาเข้าช่องเก็บของ เพราะเนื้อปลากับซากปูทั้งตัวผมยกให้คนในหมู่บ้านไปแล้ว แถมยังมีงานเลี้ยงต้อนรับผมด้วย ทำให้คาดหวังถึงมื้อเย็นฝีมืออัปสรสีหะเหมือนกัน
"แต่แบบนี้ นาฬิกาในร่างกายจะรวนเอาได้นะเนี่ย"
เพราะเวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าโลกจริง ทำให้ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาเล็กน้อย เนื่องจากการเข้ามิติปิดกั้นตั้งแต่เช้า แถมเมื่อคืนก็ไม่ได้นอนอีก จะสลบขึ้นมาก็คงไม่แปลก ดังนั้นการได้สถานที่ปลอดภัยอย่างหมู่บ้านอัปสรสีหะนับว่าช่วยได้มาก
แล้วหลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็พร้อมกับสำหรับการเข้ามิติปิดกั้นรอบที่สี่ของวันนี้
"เข้าสู่มิติปิดกั้น"
แล้วสถานที่ก็เปลี่ยนเป็นห้องสมัยโบราณ ที่มีแค่แคร่ไม้ไผ่สำหรับนอนพร้อมผ้าห่มหนึ่งผืน ส่วนหมอนก็มีลักษณะเป็นเหลี่ยมดูไม่น่านอนเท่าไหร่ แต่สำหรับมิติแห่งนี้ ผมว่าห้องนี้คงอยู่ในระดับดีทีเดียว
จากนั้นผมก็เปิดหน้าต่างเพื่อดูเวลา แล้วก็เป็นไปตามคาดที่ตอนนี้เป็นช่วงโพล้เพล้ ที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสดงให้เห็นว่ายามกลางคืนใกล้จะแทนที่แล้ว
และดูเหมือนการที่ผมเปิดหน้าต่างจะทำให้คนในหมู่บ้านรู้ตัวว่าผมกลับเข้ามิติมาแล้ว แล้วในเวลาไม่นานเสียงเคาะประตูจึงดังขึ้น ส่วนผู้ที่มาหาผมเป็นคนแรกก็คือละไม อู้ว ยังไม่ทันเตรียมใจเลยวุ้ย ตื่นเต้นเป็นบ้า
"ยินดีต้อนรับกลับนะเจ้าคะ"
"ครับ ขอรบกวนอีกครั้งนะครับ"
เสียงหัวใจเต้นของผมน่าจะได้ยินไปถึงนอกห้องได้ แถมมันยังเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไปหมดแล้ว ส่วนต้นเหตุที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ก็ยืนมองด้วยความสงสัย โอ๊ย จะน่ารักอะไรขนาดนี้ จะห้ามใจไม่ไหวแล้วนะเนี่ย
"เออ ละไม ผมขอคุยด้วยสักครู่นะครับ"
"มีอะไรเหรอเจ้าคะ"
"คือ ที่ว่าละไมจะปรนนิบัติผมทุกเรื่องแม้แต่การมีเพศสัมพันธ์เนี่ย ละไมฝืนใจตัวเองรึเปล่าครับ"
ละไมมีสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะตอบคำถามของผมด้วยน้ำเสียงชื่นชม
"ท่านวีใจดีจังนะเจ้าคะ ต่างจากมนุษย์ที่พระเจ้าใส่ความรู้มาให้มากเลยเจ้าค่ะ"
พระเจ้าครับ ท่านเห็นมนุษย์เพศชายเป็นพวกบ้าตัณหาหมดเลยเหรอครับ ผมขอใช้สิทธิ์ประท้วงว่ามันไม่จริงครับ
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้แก้ตัว ละไมก็เดินเข้ามาอยู่ต่อหน้าผม ซึ่วมันใกล้กันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจ และกลิ่นตัวของเธอนั้นหอมมาก จนผมแทบจะลืมตัวดึงเธอมากอดเสียเดียวนี้เลย
"ข้าพเจ้าไม่ได้ฝืนใจตัวเองหรอกเจ้าคะ ท่านวีไม่ต้องกังวล แล้วถ้าอยากเสพสังวาสกับข้าพเจ้าละก็ ขอแค่ออกปากข้าพเจ้าก็ยินดีให้ท่านเชยชมเรือนร่างนี้เจ้าคะ"
ละไมกระซิบข้างหูของผมด้วยน้ำเสียงยั่วยวน แต่ก่อนที่ผมจะขาดสติ สาวใช้ของคุณกิรณาก็เดินเข้ามาแจ้งว่าสำรับอาหารเสร็จแล้ว ผมกับละไมจึงเดินออกจากห้องเพื่อไปร่วมทานอาหารกับคุณกิรณา
โดยผุ้ที่ร่วมทานอาหารในครั้งนี้นอกจากคุณกิรณาแล้ว ยังมีห้าผู้ฝึกสอนและมณีรวมอยู่ด้วย สงสัยจะอยากให้ผมอยู่ฝึกเวทมนตร์ละมั้ง แต่ผมยังมีเรื่องที่อยากปรึกษาคุณกิรณาอยู่ จะทำตัวเสียมารยาทคงไม่ได้
"ท่านวี สำรับอาหารนี้ทำจากเนื้อปลาและปูที่ท่านมอบให้ แล้วยังมีพืชผักผลไม้อีกมากมาย เชิญทานได้เต็มที่นะเจ้าคะ"
อาหารตรงหน้าของผมนั้นมีหน้าตาค่อนข้างธรรมดา แต่ด้วยจำนวนที่หลากหลายทั้งต้มผัดแกงทอด แถมด้วยกลิ่นหอมจนน้ำลายสอ ผมก็ลงมือทานทันที และหลังจากผมตักอาหารเป็นคนแรกแล้ว ทุกคนก็เริ่มทานบ้าง
แต่ในระหว่างทานอาหารนั้น ละไมไม่ได้รับอนุญาตให้ร่วมทานด้วย เนื่องจากเธอมีฐานะเป็นคนรับใช้ของผม แต่คุณกิรณาก็ยินยันว่าอาหารการกินในมื้อนี้ ทุกคนในหมู่บ้านจะได้ทานเหมือนกัน ผมจึงเบาใจลงได้บ้าง
และต้องยอมรับว่าฝีมือทำอาหารของอัปสรสีหะนั้นมีดีกว่าที่คาด เพราะสามารถทำอาหารออกมาได้อร่อยและกลมกล่อมมาก ที่ทำให้คนอย่างผมสามารถทานผักสดควบคู่ไปด้วยได้อย่างเหลือเชื่อ
เพราะปกติแล้วผมไม่ค่อยชอบทานผักสดเท่าไหร่ แต่การกินคู่กับอาหารมื้อนี้กลับเพิ่มรสชาติได้เป็นอย่างดี ราวกับว่ามันส่งเสริมรสชาติซึ่งกันและกัน และในเวลาอันรวดเร็วสำรับอาหารของผมก็หมดลงอย่างหมดจด
"ท่านวีเติมได้นะเจ้าคะ"
"ไม่ละครับ ผมอิ่มแล้ว อาหารอร่อยมากเลยครับ"
"เช่นนั้นก็ดียิ่งแล้วเจ้าค่ะ"
ผมนั่งพักดื่มน้ำครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าการสนทนาจะไม่ขัดขวางการทานอาหารของใคร ผมก็ถามคุณกริณาถึงทักษะงานฝีมือ เพราะหากมีทักษะประเภทนี้ติดตัว น่าจะทำให้ผมเพิ่มอุปกรณ์ที่จะใช้ได้มากขึ้น
"พวกเรานั้นไม่สันทัดเรื่องเช่นนี้ แต่พอจะแนะนำให้ได้บ้างในระดับใช้งานทั่วไปนะเจ้าคะ"
"ได้แบบนั้นก็ดีเลยครับ"
จากนั้นผมก็เอากระดูกและหนังปลาออกมาให้คุณกริณาดู เพราะผมอยากจะใช้วัตถุดิบที่หาได้จากสัตว์มายาให้เกิดประโยชน์สูงสุด และทุกคนก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ ดังนั้นที่เหลือก็แค่หาคนมาสอนผมเท่านั้นเอง
"เรื่องนี้คงต้องใช้เวลา อย่างเร็วคงเป็นพรุ่งนี้ ท่านวีสะดวกไหมเจ้าคะ"
"ได้ครับ แล้วผมเองต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่ขอร้องตามใจตัวเองแบบนี้"
"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พวกเราถูกสร้างมาเพื่อสนับสนุนผู้ถูกเลือกอยู่แล้ว"
การโต้ตอบของผมกับคุณกริณานั้นฟังดูเหมือนต่างฝ่ายต่างถ่อมตัว แต่ผมกลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ค่อยจะจริงใจเท่าไหร่ ไม่รู้คิดไปเอง หรือเป็นเพราะภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายกันแน่ แต่ไม่ว่าจะแบบไหน ผมก็จะหาประโยชน์ให้ได้มากที่สุดในระหว่างพักอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้
"แล้วจากนี้ท่านวีจะพักผ่อนเลยไหมเจ้าคะ"
หลังจากสาวใช้มาเก็บสำรับและทำความสะอาดเสร็จแล้ว พวกเราก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ปรึกษากันอีก ดังนั้นมันก็ถึงเวลาที่ผมรอคอยซะที
"ก็คงจะเป็นแบบนั้นครับ แล้วผมอยากให้ละไมมาดูแลที่ห้องด้วย คงไม่มีปัญหานะครับ"
แล้วทุกคนก็ส่งสายตากันเหมือนเข้าใจในความคิดของผม ก็นะ ขอโทษทีละกันที่เป็นผู้ชายซื่อตรงกับความต้องการของตัวเอง
"ตามสบายเจ้าค่ะ แล้วถ้าหากละไมคนเดียวไม่พอ จะให้ข้าพเจ้าจัดหาสาวใช้ให้เพิ่มก็ได้นะเจ้าคะ"
"ไม่เป็นไรครับ ละไมคนเดียวก็พอแล้วละครับ"
แหม มีการเสนอฮาเร็มให้ด้วยเว้ย แต่อะไรที่ดีเกินกว่าจะเป็นจริงนี่ต้องระวังให้ดี ดังนั้นคืนนี้ผมขอแค่ละไมคนเดียวก็พอ
และในที่สุด หลังจากครองความบริสุทธิ์มากว่าสิบแปดปี มันก็ได้เวลาที่ผมจะก้าวข้ามการเป็นเด็กชาย เพื่อที่จะเป็นชายหนุ่มเสียที