บทที่ 6
ร่างหนึ่งถูกวางไว้ที่หน้าผา เเน่นอย่อมเป็นเฉินตง เขารู้สึกตัวขึ้นมาร่างก็ถูกจับกดลงกับพื้น เเขนขาถูกตรึงไว้ กระบี่เล่มหนึ่งจ่อมายังหัวใจของเขา
"พวกเจ้าเป็นใคร ตระกูลเฉินไม่ปล่อยพวกเจ้าไปเเน่" เฉินตงตะโกนออกมา ทว่าอีกฝ่ายหัวหัวร่อเสียงดัง พร้อมกับเเทงกระบี่เข้าไปยังหน้าอกข้างซ้ายของเฉินตงลึกไปหนึ่งนิ้ว
"เจ้าโง่ นับเเต่นี้สกุลเฉินไม่มีอีกต่อไปเเล้ว" ผู้ใช้กระบี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
"เเกหายความว่ายังไง" เฉินตงรู้สึกสับสน ขณะเดียวกันเลือดก็ไหลออกมาจากรอยแผลที่ถูกเเทง
"ก็หมายความว่าทุกคนในตระกูลเจ้าถูกฆ่าไปหมดเเล้วยังไงเล่า!"
เฉินตงตะลึงงัน เเม้สกุลเฉินจะไม่เคบเหลียวเเลเขา ทว่าเขาเติบโตมาภายในจวนของตระกูล เเม้จะอยู่สุดขอบของจวน หากคิดเเค้น เขาคิดเป็นรายบุคคลมากกว่า ทว่าตอนนี้ถูกฆ่าหมดเเล้ว เฉินตงใบหน้าซีดเผือก หสติของเขาราวกับถูกเเช่เเข็ง
เปรี้ยง
"อ๊ากกก"
จู่ๆ เงาดำทะมึนก็พุ่งเข้าโจมตีร่างของนักฆ่าพวกนี้
ร่างของพวกมันกระเด็นไปราวกับว่าวที่เชือกขาด มีเพียงหัวหน้ากลุ่มเท่านั้นที่ยังต้านรับเอาไว้ได้
"ไอ้เจ้านี่มันมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร" หัวหน้านักฆ่ากล่าว พร้อมกันเตรียมพร้อมสู้ พลังชี่เค้นออกมา เงาของเขาปราดเข้าหาร่างที่ใหญ่ยักษ์
"ร้อยมายา เเทง!" เขาทิ่มเเทงกระบี่ออกไป บังเกิดเงากระบี่นับพันเขาโจมตีร่างใหญ่ยักา์
ทว่ากลับไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ หัวหน้านักฆ่าถอยร่นออกมา เขาคือผู้ฝึกตนขั้นนักรบ ทว่ากลับไม่อาจสร้างความเสียหายเเก่มันมิได้เลย เขาหันไปมองเฉินตงหมายคิดใช้เป็นเหยื่อล่อ ทว่ามันกลับรวดเร็วปานสายฟ้า เขาฉกเข้ามา พร้อมกับปากที่อ้ากว้าง
สวบ
งับเข้าที่ร่างของหัวหน้ามือสังหารอย่างรวดเร็ว เฉินตงตะลึงงัน พร้อมกับมองไปยังร่างที่ชูคอสูงใหญ่
"อสรพิษ?" เหตุใดเขาจึงหนีไม่พ้นเรื่องเกี่ยวกับงูๆ เฉินตงเเทบสิ้นหวัง มันมองเขาตาเป็นประกาย ก่อนจะพุ่งเข้ามาหา เเต่ว่เชิงผากลับรับน้ำหนักไม่ไหว ทำให้ทั้งคนเเละงูยักษ์ร่วงหล่นลงไปหุบเหวทันที
ตูมมมมม
เฉินตงรับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือก เขาก็ได้สติทันที
ตอนนี้เขากำลังอยู่ในน้ำก้นเหว นี่ต้องโชคดีขนาดไหนกัน
เฉินตงมองรอบๆ ก็พบกับไข่มุกราตรีที่ฝังบนผนังถ้ำ เป็นนำทาง ทอดยาวไปยังน้ำตกสายหนึ่ง
"ฟ่อ"
เขาพลันสะดุ้ง เหลือบมองไปอีกพลัน ก่อนจะพบกับร่างของงูยักษ์ตัวนั้น ทว่าบัดกลับถูกหินเเหลมที่ยื่นออกมาเสียบทะลุร่าง ไม่นานมันก็สิ้นลมไป
เฉินตงมองไปรอบๆ เขามีตัวเลือกน้อยมาก อีกทั้งที่นี่คือที่ใด เขาไม่รู้เลย จึงเลือกว่ายขึ้นบนบกก่อน
บนพื้นถ้ำเต็ทมไปด้วยตะไขร่น้ำเเละมอสส์ ทำให้ลื่นจนคว้าจับสิ่งใดฉุดร่างไปด้านบนไม่ได้ เฉินตงพยายามอยู่นาน จึงถอดเสื้อขูดบนพื้นถ้ำให้พืชพวกนี้ให้หายไป เเล้วปีนขึ้นไป
เฉินตงนอนเเผ่ร่างอย่างเหนื่อยหอบ หวนนึกถึงน้องสาว พลันร้อนรุ่มใจขึ้นมา ไม่รู้ว่านางเป็นอันใดบ้าง เฉินตงลุกขึ้นพร้อมกับมองไปยังน้ำตก ตอนนี้มีเส้นทางเดียว ดังนั้นเขาจึงก้าวเดิรไปยังเส้นทางนั้น
เเสงจากไขมุกราตรีนั้น ทำให้มองเห็นมน้ำตกสายหนึ่ง กระเเสน้ำ มาจากเบื้องบน ทว่าไม่น่าจะปีนแป่ายขึ้นไปได้ เพราะมีตะไคร่น้ำเต็มไปหมด
"ให้ตายเถอะ ทำไมววยอย่างนี้" เฉินตงกำหมัดเเน่น จากนั้นก็คลายออก เพราะเขาเห็นบางสิ่ง
ในม่านน้ำตกที่ไหลลงมา ปรากฏเเสงของไข่มุกราตรี ซึ่งเป็นไปได้ว่า มีเส้นทางเดินในม่านน้ำตกอีก
เฉินตงเดินลงไปยังลำธารที่น้ำตกไหลลงมา เเละไปหยุดยืน ม่านน้ำตกนี้สะท้อนรูปลักณ์ของเขา ก่อนที่เฉินตงจะพบว่ามันช่างประหลาดนัก เพราะเงาที่สะท้อนกำลังจ้องเขาเขม็ง ก่อนพุ่งออกมา
ร่างของตัวเขาอีก!
เฉินตงก้มหลบมันที่พุ่งเข้ามาด้วยการ ก้มตัวลง เขางุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า เกิดอันใดขึ้น ทำไมถึงมีตัวเขาอีกคนออกมาจากม่านน้ำตก เเละโจมตีเขากันเล่า เฉินตงขบคิดจนเสียเวลา ทำให้หลบหมัดของตัวเขาอีกคนไม่พ้น หมัดนี้ซัดเข้าที่เบ้าหน้าเต็มๆ ความเจ็บปวดเเผ่ซ่าน ก่อนร่างจะล้มลงกับพื้นน้ำทันที
"เวร อ๊อก" เฉินตกสำนักน้ำ ก่อนจะถูกหยุมนมเเละดึงขึ้นมา หมัดซ้ายซัดเข้ามาในทันที
เฉินตงไขว้เเขนเพื่อป้องกัน ก่อนจะตะเบงเสียงคำรามลั่น เท้าขวาค้ำพื้นเป็นฐานเเน่น ก่้อนจะโถมร่างใส่เอวของร่างนั่นจนล้มลงกับผืนน้ำ เฉินตงกดสีรษะของอีกฝ่ายลงน้ำทันที ก่อนจะใช้ร่างกดทีบลงซ้ำเพื่้อคาวามมั่นใจ ร่างของเขาอีกคนดิ้นพล่านๆ ก่อนจะเเน่นอน เเละกลับกลายเป็นน้ำ ทำให้เฉินตงทรุดลงน้ำอีกครั้ง
"บัดซบ เกิดะไรขึ้นกันเนี่ย" เขาร้องออกมา มองไปยังม่านน้ำตก ทว่าเงาสะท้อนในคราวนี้กลับไม่พุ่งออกมาโจมตีเจ้าของเเล้ว มันขยับตามตัวจริง ซึ่งทำให้เฉินตงโล่งใจ เพราะเป็นเงาจริงๆเเล้วคราวี้มิใช่ตัวเขาอีกคนอีก
เด็กหนุ่มมองไปยังม่านน้ำตก คาดว่านี่คือกับดักที่ใครสักคนวางไว้ เเสดงว่าถายในนั้มีบางอย่างที่ไม่พิเสษก็เลวร้ายอยู่เป็นเเน่เเท้
ทว่าตัวเลือกมีเเค่อย่างเดียว เฉินตงกัดฟันเดินฝ่าม่านน่ำลงไปยังด้านใน
ขั้นบันไดหยสลับกันทอดยาวขึ้น ไปยังบานประตูศิลาอันหนึ่ง เฉินตนกำหนดลมหายใจกาวเดินไปอย่างระมัดระวัง เขาค่อนข้างหวาดกลัวกับดักที่อาจมีอยู่ตามรายทาง เเต่เขาคิดผิด ตลอดการก้าวเดินบนขั้นบันได ไม่มีกับดักเเม้สักอันเดียวโผล่มาให้ตกใจ จึงก้าวฉับๆ ไปหยุดยืนที่ประตูศิลา
เฉินตงออกเเรงผลัก ทว่าไม่เเม้เเต่เคลื่อนมันได้สักนิ้วเดียว ทำให้เฉินตกนั่งลงเอาหลังพิงบานประตูไว้พลางถอนหายใจออกมา
"ต้องเป็นผู้ฝึกตนเท่านั้นกระมัง ถึงจะขยับประตูศิลานี้ได้ ไอ้คนทำก็ไม่นึกถึงคนธรรมดาบ้างเลยนะ" เฉินตงสบถขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเงียบงัน
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ผ่านไปกี่ชั่วยามหรือกี่วัน ร่างกายที่เหนื่อยล้าเริ่มสูญเสียความอบอุ่นไป
ใต้หน้ผา หุบเหวนี้ มีเเต่น้ำ ดังนั้นอากาศจึงชื้น เย็นยะเยือก ไม่นานเฉินตงก็หนาวปากตัวสั่นงันงก หวดนึกไปว่าเเท้จริงเเล้วตนต้องหนาวตายหรือนี่ ช่างอดสูจริงๆ ตกตายด้วยน้ำมืออสูรยังรู้สึกดีกว่าเสียอีก
ครืน
จู่ๆ ประตูบานใหญ่ก็เเปิดอ้า ทำให้เฉินตงที่เอนหลังพิงมันอยู่ถึงกับหงายหลัง
เขารีบลุกมองรอบๆ ที่นี่ไม่ต่างจากตรงทางเดินเลย ชื้นเเฉะ มีไข่มุกราตรีให้เเสงสว่าง เขานึกว่าจะมีห้องลับอะไรเเบบนั้นอยู่ ใครจะไปนึกเล่าว่า ดันมีเเค่โรงศพอันหนึ่งตั้วไว้ เเละที่สำคัญ ไอ้โลงนี่กลับทำให้พื้นรอบๆมันกลายเป็นน้ำเเข็ง ทำให้เฉินคตงมิกล้าเข้าไปใกล้ ได้เเต่เดินวนรอบๆ
จนมาสุดสายตาเข้ากับเสาต้นหนึ่ง ขนาดเท่าไม้หน้าสาม


บทที่ 4
สำนักเเพทย์ สาขาเมืองล่อนภา ผู้คนไม่ได้เยอะเหมือนกับหอโอสถ เพราะที่นี่มีไว้รักษาโรคซะส่วนใหญ่ ดังนั้นผู้ที่มาจึงมักเป็นผู้ป่วย มิใช่ผู้ฝึกตน
เฉินตงอุ้มน้องสาวถึงหน้าทางเข้า เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในทันที มีศิษย์สำนักเเพทย์คนหนึ่งออกมาต้อนรับ เเม้ท่าทางดูถูกที่เเสดงออกมาชัดเจน กระนั้นด้วยจรรยาบรรณเเพทย์มอาจปฏิเสธได้
"คุณชายเฉิน ไม่ทราบวาวันนี้มาทำอะไร" ศิษย์คนนั้นกล่าว
"ข้าพาน้องสาวมารักษาโรค" เฉินตงเอ่ยพลางยกน้องสาวขึ้นมาให้อีกฝ่ายดู "นี่คือน้องสาวข้า นางตัวเล็กลงอีกเเล้ว"
ศิษย์เเพทย์คนนี้มิใช่ คนที่เฉินตงเคยคุยด้วย ดังนั้นอีกฝ่ายจึงอึ้งเล็กน้อย พร้อมกับมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของเด็กชาย ข้อมูลของทุกตะกูล ผู้มี้อำนาจในเมืองส่วนใหญ่มีอยู่ในมือเเล้ว เด็กหญิงคนนอนขดในผ้านี่คือ เฉินหยู ฝาเเฝาของเฉินตง
ทว่าร่างกลับหดเล็กลงอยา่งน่าประหลาด
"เจ้าไปนั่งรอตรงโน้น" ศิษย์คนนั้นกล่าวพร้อมกับเดินจากไป
เฉินตงนั่งลงที่ม้านั่ง พลางกวาดตามองรอบๆ มีผู้คนไม่น้อยใช้บริการ ทันใดนั้นเขาสัมผัสได้ถึงเเรงดิ้น
เฉินหยูตื่นขึ้นมา ส่งเสียงอ้อเเอ้
"เสี่ยวหยู พี่มาเจ้ามาหาหมอเเล้ว สำนักเเพทย์มีชื่อเสียงมาก ดังนั้นไม่ต้องห่วง เจ้าต้องหายจากโรคเเน่นอน"
เฉินหยูหลับตาพริ้มพลางพยักหน้า เฉินตงสงสารน้องสาวจับใจ
อีกด้านใน ลูกศิษย์ที่คุยกับเฉินตงก็เดินเข้ามาในห้องของอาจารย์ตนเอง
"ท่านอาจารย์ คุณชายเฉินเเห่งตระกูลเฉินมาขอพบเเพทย์ขอรับ"
ชายวัยกลางคนไม่ได้มอง พลางเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง
"ไล่กลับไปซะ"
ลูกศิษย์ชะงักเงยหน้ามองอาจารย์ตน ที่กำลังอ่านตำราเเพทย์อยู่ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดอาจารย์ถึงได้ทำเช่นนี้
ส่วนเเพทย์วัยกลางคน ได้เเต่ถอนหายใจออกมาอย่างไร้สุ่มเสียง เมื่อเช้ามีคนผู้หนึ่งส่งสารลับมายังเขาว่า ห้ามตรวจโรคให้กับเฉินตงเด็ดขาด คำสั่งนี้ มาจากผู้อาวุโสสามของสำนัก ซึ่งคนคนนี้มิใช่ใครอื่น นอกจากท่านตาของเฉินจง เเละเป็นพ่อของเเม่เฉินจง
เเม้จรรยาบรรณจะสำคัญ เเต่เบื้องบนก็สำคัญยิ่งกว่า หากขัดคำสั่ง เเม้เขาจะเป็นหัวหน้าสาขาของสำนักเเพทยื ก็อยู่ยากได้เหมือนกัน
"เเต่ท่านอาจารย์ เด็กคนนั้นร่างกายหดเล็ก อีกไม่นานข้าว่าคงกลายเป็นเด็กทารกไปเเล้ว โรคนี้ประหลาดมากเลยนะ" ลูกศิษย์รีบกล่าว
"เจ้าว่ายังไงนะ ร่างหดเล็กลง เกือบจะเป็นเด็กทารก?" ชายวัยกลางคนชะงักมือที่เปิดหน้าตำรา พลางหันมามองลูกศิษย์ตน
"ใช่เเล้วอาจารย์ ข้าเห็นมากับตาเลยนะ ไม่เชื่อ ท่านตามข้าไปชมดู"
"นำทางข้าไป"
หนึ่งอาจารย์หนึ่งศิษย์เดินมายังห้องโถง
เฉินตงเห็นดังนั้นก็ยกมือคาราวะอีกฝ่าย ชายวัยกลางคนโบกมือพร้อมกับชะโงกหน้าไปมอง พลันพบว่าสิ่งที่ศิษย์เขาพูดเป็นความจริง ร่างกายของเด็กคนนี้เหมือนจะหดเล็กลง
"นำนางมาให้ข้า ข้าจะตรวจโรคให้นาง" ชายวัยกลางคนบอกเฉินตง เขาดีใจมาก ยื่นน้องสาวออกไป ลูกศิษย์คว้าไว้ พร้อมกับเดินหายไปยังชั้นบนของสำนักเเพทย์
ปิดประตูได้ ชายวัยกลาวงคนก็วางเฉินหยูลง พร้อมกับสั่งให้ลูกศิษย์ไปเฝ้าหน้าประตู
เมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องนอกจากเขาเเละเด็กสาว ก็พลันหยิยตำราเล่มหนึ่ง ที่เก่าเละเเฝงด้วยกลิ่นอายบางอย่างออก เขาเปิดหน้าตำราอย่างรวดเร็ว เเละตาเบิกกว้างเมื่อพบว่าสิ่งที่คิดกับความจริงช่างเหมือนกัน
เเต่กระนั้นยังไม่มั่นใจ เขาสะบัดมือขวา เรียกกระจกพันเนตร สมบัติวิเสษที่ได้รับมาจากเจ้าสำนัก ส่องไปยังร่างที่นอนอยู่บนโต๊ะ
คนธรรมดา กระทั่งผู้ฝึกตนที่ยังไม่บรรลุขั้นกษัตรา มิอาจมองเห็นพลังวิเศษของมันได้ เขาจึงต้องพึ่งพาของวิเศษ ผลปรากฏว่าทั่วร่างของเด้กน้อยผู้มี มีไอทิพย์มากมายไหลเวียนอยู่ในร่างกาย
"ร่างนิรันดร์!" เขาร้องออกมาเบาๆ "จีหม่า เจ้าช่างโชคดีจริงๆ ถึงกับพบเจอร่างนิรันดร์ในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้"
"ร่างกายของเด็กสาไม่ใช่หดเล็กลง ทว่าเกิดจากพลังที่ควบคุมพลังชีวิตตางหาก พลังที่สามารถทำให้ตนเองโตขึ้นหรือกลายเป็นเด็กเยาว์วัยได้อย่างไร้ข้อจำกัด เหมือนว่านางจะควบคุมมันไม่ได้ ร่างกายจึงกลับไปเป็นเด็กทารก ร่างนินัดร์ ว่ากันว่าเป็นหนึ่งในร่างสวรรค์ เฉกเช่นร่างเทพ กับร่างเซียน ว่ากันว่า สี่จักรพรรดิเองก็ครอบครองสิ่งนี้ จึงได้บรรลุขั้นอมตะในตำนาน!"
มือของจีหม่าสั่นเทาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบสงบอารมณ์ ร่างนิรันดร์ คือสิ่งหายาก หมื่นปีจะปรากฏสักครั้ง เขาต้องบอกเจ้าสำนักเรื่องนี้โดยด่วน ไม่สิต้องส่งสารไปตอนนี้เลย หากมีผู้ใดค้นพบอีก เกรงว่าพวกเบื้องบนที่อยู่นอกดินเเดนเเห่งนี้ คงเเห่กันมาที่นี่เเน่นอน
จีหม่าสะบัดมือเรียกกระดาษเเละพู่กันออกมา จากนั้นตวัดเขียนมันด้วยพลังชี่ของตนเองเเทนที่หมึก เนื่องจกานี่เป็นสารลับ เกิดผู้อื่นเปิดนอกจากเจ้าสำนัก มันจักทำลายตนเองทันที เขียนเสร็จก็ก็หยิบหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากอากาศธาตุ ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ กลันกลายเป็นนกตัวหนึ่ง เเละมันคาบจดหมายฉบับนั้นก่อนจะหายวับไป
จีหม่าพ่นลมหายใจออกมาเพื่อระงับความตื่นเต้น นกเเสงตัวหนึ่งปรากฏพร้อมจดหมายฉบับหนึ่ง มันเฝงเร้นด้วยพลังชี่อันเเข็งเเกร่ง ถึงขนาดที่ว่า ใช้โยนใส่คน ก็ฆ่าคนได้ จ่าหม่าเปดิอ่านทันที พร้อมกับมองไปยังร่างของเฉินหยู
"นับว่าประเสิฐยิ่งนัก เจ้าสำนักบอกให้รั้งตัวนางไว้ เขาจะมารับนางด้วยตนเอง" จีหม่ากล่าวขณะอ่านจดหมาย เเน่นอน นี่คือ ร่างสวรรค์ เชียวนะ ไม่มีผู้นำคนไหนกล้าเสี่ยงให้ผู้อื่นมาพานางกลับสำนักหรอก ทว่าเจ้าสัำนักจะมาก็วันหนึ่ง เขาต้องรั้งเด็กคนนี้ไว้ เเต่เเล้วพี่ชายของนางละ?
ร่างสวรรค์นี้ หากได้รับการฝึกฝนโดยท่านเจ้าสำนัก อนาคตของสำนักเเพทย์คงพุ่งทะยายดุจมัฉจาข้าประตูมังกรเป็นเเน่เเท้ เล้วเหตุใด ชายหนุ่มธรรมดาผู้นั้นถึงเหมาะสมเป็นพี่ชายของร่างสวรรค์กันเล่า เเววตาของจีหม่าส่องประกายสังหารขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหายไป
"ช่างเถิด หน้าที่ของข้าคือรั้งเด็กสาวคนนี้ไว้ ส่วนเด็กชายคนนั้น หัวน่าจะอ่อนเชื่อคนง่าย โดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับคนในครอบครัว" จีหม่าะลางขบคิดเรียบรเียงถ้อยคำที่จะกล่อมเกลาเด็กชาย โดยให้เชื่อย่างสนิทใจ พลางเปิดประตูสั่งลูกศิษย์ที่อยู่ด้านนอก ให้พาตัวเฉินตง
"ท่านหมอ น้องสาวข้าเป็นอย่างไรบ้าง" เฉินตงกล่าวขึ้นทันทีที่มาภายในห้อง
"เเน่นอน สำนักเเพทย์ของเราย่อมรักษาได้ เพียงเเค่ร่างของนางยังหดเล็กลงเรื่อยๆ ไม่เกินสามวันคงกลายเป็นทารกน้อยคนหนึ่ง ข้อจำต้องใช้วิชาเเพทย์ในการยับยั้งมันไว้ ก่อน เพื่อรอสมุนไพรตัวหนึ่ง ซึ่งให้นางอยู่ที่นี่คงสะดวกเเก่การรักษา" จีหม่าเเสร้งถอนหยใจออกมาอย่างหนักใจ เห็นเเบบนั้นเฉินตงก็ตอบตกลงอย่างไม่ติดใจอะไร เพราะเขามั่นใจในสำนักเเพทย์ ซึ่งเฉินตงไม่ได้รู้เลยว่าเขากำลังคิดผิด
เฉินตงต่ายเงินไป 15 ตำลึง
จีหม่ามองส่งร่างของเฉินตงไป
"ศิษย์ข้า นับเเต่นี้ จงไปบอกผู้อื่นว่าข้าไปยังดินเเดนไกลเคียงเพื่อรักษาคนคนหนึ่ง ห้ามผู้ใดชขึ้นมาบนชั้นสองเด็ดขาด" ว่าเเล้วก็ก้าวเข้าห้องที่เด็กสาวอยู่
ลูกศิษย์มึนงงกับคำพูดของอาจารย์ตน เเต่ก็ไม่ได้คิดไร ทำตามที่อาจารย์สั่งทันที


บทที่ 5
"หมายความว่ายังไง เป็นเเค่หัวหน้าสาขากลับฝ่าฝืนคำสั่งของผู้อาวุโสสำนัก?" เฉินจงได้ยินรายงายจากคนรับใช้พลันสบถขึ้นทันที ไม่ใช่เพียงเเค่ไม่ไล่ กลับรั้งตัวยัยเด็กขี้โรคนั่นไว้เพื่อรักษาอีก
"สั่งคนของเจ้า บุกโจมตีเฉินตงคืนนี้ซะ" เฉินจงกล่าวเสียงเย็น
"เเต่ว่านายน้อย ถ้าทำเเบบนั้นมันไม่ดีกระมัง ท่านลืมกฏของตระกูลเฉินไปเเล้วรึ" คนรับใช้รีบขัด กฏของตระกูลเฉินข้อหนึ่งบัญญัติไว้ชัดเจนมาก 'สมาชิกในตระกูลห้ามสังหารคนในตระกูลเด็ดขาด'
"ออกไป" เฉินจงไล่คนรับใช้ออกไป ร่างหนึ่งในชุดดำปกปิดใบหน้ามิดชิดก้าวออกมาจากเงามืด
"ที่ข้าสั่งเมื่อครู่ได้ยินใช่ไหม อุ้มมันไปฆ่าที่นรกดำซะ อีกทั้ง คนในตระกูล ฆ่าให้หมด" เฉินจงเอ่ย น้ำเสียงเขาไร้ซึ่งอามรมณ์ใดๆ ร่างในชุดดำคพนับ พร้อมกับเร้นกายหายไปในความมืดมิด
"เฉินตง หนอ เฉินตง ข้าอดทนมาสิบกว่าปีเเล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่ข้าจะจัดการเจ้าสักที รวมไปถึงตระกูลเฉินด้วย" เฉินจงหยิบเอาจดหมายฉบับหนึ่งออกมา มันคือสิ่งที่ท่ามเเม่ของเขาส่งมาก่อนหน้านี้ ภายในจดหมายได้เขียนบอกไว้ ว่าไม่จำเป็นต้องเก็บตระกูลเฉินไว้อีกต่อไป
ขณะเดียวกันเฉินตงกลับมายังเรือนของเขา
"ถึงมือหมอคงไม่เป็นอันใด" เฉินตงเอ่ย เงินพวกนี้เขาเก็บไว้สำหรับซื้อของบำรุงให้กับเฉินหยู ที่เหลือมีเพียงลูกปัดตบะที่ได้มาจากนรกดำ เขาควรทำกับมันอย่างไรดี เฉินตงนั่งขบคิด
จนมืดค่ำ เขาก็ทิ้งตัวลงนอน มองลอดออกไปนอกหน้าต่าง กลุ่มดาวมากมายเรียงรายอยู่ หากเปรียบเทียบกับเหล่าผู้ฝึกตน เเต่เขากลับคือความมืดมิดที่อยู่ล้อมรอบหมู่ดาวเหล่านั้น
เเครก
เฉินตงลืมตาขึ้นทันที เขากวาดตามองรอบๆ ก่อนจะพบว่า มีเงาดำสิบกว่าคนกำลังล้อมเรือนของเขาไว้
"พวกที่ส่งมาคุ้มกันรอบๆ หายไปไหนหมด!" เฉินตงตกใจ พลันนั้นกระบี่เทือกเเทงเข้ามา เขาฉากหลบด้วยความตื่นตระหนก กระบี่เเทงทะลุพื้นเรือนที่ทำจากไม้แผ่นหนาๆ ไปไปราวกับกระดาษ
"บัดซบ!" เฉินตงคิดกระโจนออกจากหน้าต่าง ก็ถูกดักทางไว้หมด ตัวเขาไม่ได้ฝึกฝนวิชาต่อสู้ใดๆ ดังนั้นจึงไม่อาจตอบโต้ใดๆ กลับไปได้เลย
ด้ามกระบี่กระเเทกเข้าที่ท้ายทอย ทำให้เฉินตงหมดสติทันที
ร่างอขงเฉินตงถูกเเบกขึ้นบนบ่า ก่อนะพุ่งทะยานอกไปยังนรกดำ
อีกด้านหนึ่ง
"อ๊ากกก อย่าฆ่าข้า"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นทั่วทั้งจวรสกิลเฉิน เหล่าตระกูลใหญ่ ต่างส่งคนมาสืบข่าว ก็พบว่า เหลือไว้เพียงศพของคนสกิลเฉิน ที่กระจายอยู่ภายในจวน เรือนหลายหลังกำลังลุกไหม้ พร้อมกับเสียงร้องอันสิ้นหวัง พวกเขามิอาจต่อต้านได้เลย ผู้เเข็งเเกร่งในจวนราวกับเป็นเพียงคนธรรมดา เหล่าผู้อาวุโสเองก็เปลี่ยนหน้ามิใช่คนที่พวกเขาคุ้นเคย เเละเริ่มเข่นฆ่าคนในตระกูล
"เกิดอันใดขึ้น ทำไมสกิลเฉินถึงถูกฆ่าล้างตระกูลเช่นนี้"
"ข้าไม่รู้เหมือนกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พวกเราเข้าไปดูกันไหม"
"ไปทำไมละ เจ้าดูพวกตระกูลฉู่กับตระกูบหลิวสิ พวกนี้ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ด้วยซ้ำ นอกจากส่งคนมาดูรอบๆ ก็ไม่กล้าส่งคนเข้าไปด้านในเลยสักคน"
ทุกคนล้วนหวาดกลัว เเม้เเต่ตระกูลใหญ่อีกสอง ถึงเทียบเคียงได้กับตระกูลเฉิน
"ท่านคิดเห็นอยางไร" ผู้นำตระกูลหลิวกล่าวกับชายชราที่อยู่ข้างตัว ขณะมองไปยังจวนสกิลเฉินที่ลุกท่วมด้วยเปลวเพลิง
"คาดว่าตระกูลเฉินคง ทำให้ผู้อื่นขุ่นเคือง จึงได้พบจุดจบเช่นนี้" ชายชรากล่าวออกมา
ผู้นำตระกูลหลิวพยักหน้ารับ "ทว่าในดินเเดนเสินอู๋ของเรา ตระกูลเฉิน หลิว ฉู่ ล้วนเป็รตระกูลระดับ3 ทว่ากลับโดนฆ่าทั้งตระกูลได้โดยที่ไม่อาจต่อต้านได้เลยนี่ กลุ่มพลังอำนาจใดกันที่มีกองกำลังเเข็งเเกร่งเยี่ยงนี้"
ต้องยอมรับว่าความเเข็งเเกร่งของตระกูลเฉินเทียบกับ ฉู่เเละหลิว ทว่าสู้อีกฝ่ายไม่ได้เเม้เเต่นิดเดียว นี่หมายความว่าคราวเเข็งเเกร่งของอีกฝ่ายสุดจะหยั่งงั้นเหรอ
ทางด้านสกุลฉู่ล้วนเงียบเชียบ ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว ผู้คนในตระกูล้วนไม่ออกจากเรือนตนเองเเม้เเต่ก้าวเดียว เพราะทั่วทั้งเมืองรู้ดี ว่าสองสกุลนี้มีสัญญาหมั้นกัน ดดต่ด้วยกลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย สกุลฉู่จึงปิดตายจวนตัวเอง


บทที่ 3
เฉินตงออกมาจากป่ามนรก ก็เกือบเช้า ดันเจออสสูรฝูงหนึ่งนับพันตัววิ่งฝ่าไปยัง ซากร่างของอสรพิษมรกต ทำให้เขาต้องเสียเวลาไปมาก กว่าจะได้ออกจากป่า
นรกดำอันตรายจริงๆ หากไม่ได้หญิงสาวนางั้นช่วยไว้ เขาคงจบชีวิตเพราะโดนอสรพิษตัวใหญ่เขมือบ
เฉินตงเข้าเมืองเเละหลบเลี่ยงไปยังจวนตระกูลเฉินผ่านประตูหลัง เฉินหยูยังคงนอนหลับสนิทไม่มีใครมาก่อกวน เขาจึงนำสมุนไพรที่ได้มา ไปเก็บไว้ยังห้องครัว เเละล้วงลูกปัดเม็ดหนึ่งออกมา สีของมันมีสีเเดง หากขายมันเขาได้เงินไม่ต่ำกว่าพันตำลึงเเน่นอน ทว่ายังก่อน เเค่สมุนไพรก็คงพอ เขารื้นเเผ่นไม้ตรงพื้นห้องครัวออก เเละขุดลึกลงไปสิบกว่านิ้ว จากนั้นนำลูกปัดห่อผ้าขี้ริ้วไว้โยนลงหลุมเเละกลบจนเเน่นค่อยน้ำพื้นไม้ติดเข้าดังเดิม
สมุนไพรที่เก็บมา ถูกวางเรียงไว้ จำนวนเจ็ดต้น นี่นับว่าเยอะเเล้ว จากนั้นก็ห่อพวกมันด้วยผ้าผืนหนึ่งเเละนำไปมัด คาดกับลำตัว
เฉินตงมุ่งหน้าออกนอกจวน จุดหมายของเขาคือ หอโอสถที่ตั้งในเมืองล่องนภา อันเป็นสาขาของนิกายโอสถที่มีอยู่เเทลบทุกเมือง ทเเม้จะเช้า ทว่าคนกลับเยอะมาก เฉินตงใช้ร่างกายที่เล็กของเขา เเทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้าไปด้านใน จนหลุดพ้นมาด้านหน้าได้สำเร็จ
ด้านหน้าเป็นชายในชุดอาภรณ์สีครามที่ดูคุ้นตาสองคน ยืนจังก้าเฝ้าโถงทางเดินเข้าไปหอไว้ เฉินตงรีบยกมือคาราวะอีกฝ่ายทันที เอ่ยจุดประสงค์ที่มาในครานี้
"ท่านจอมยุทธ์ ข้ามาขายสมุนไพรขอรับ"
อีกฝ่ายไม่เปลี่ยนสีหน้ เเละเอ่ยเสียงเรียบ
"เอามาให้พวกข้าดู"
เฉินตงเเก้หอผ้าเเละหยิบมาต้นหนึ่ง อีกฝ่ายรับมันไป ก่อนจะคิ้วขมวดขึ้น กระซิบข้างหูผู้เฝ้ายามอีกคน ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับสมุนไพรของเฉินตง
ไม่นานนักชายชราคนหนึ่งก้าวเดินมา
"เจ้าคือผู้ที่นำ กุหลาบอสนีมา?" ชายชราลูบเคราถามตนเองเเละถาม
"ใช่ ขอรับ" เฉินตงรีบตอบ
ชายชราเชิยเฉินตงเข้าไปด้านในทันที
ภายในห้อง มีเขากับชายชราสองคนภายในห้อง เฉินตงเเก้ห่อผ้าเเละคลี่วางไว้บนโต๊ะหินอ่อน เผยให้เห็นกุหลาบอสนีอีกหกต้น
ดวงตาชายชราลุกวาวเเวบหนึ่ง โดยที่เฉินตงไม่ได้สักนิด เขาลูเคราเเพะของตนเองอย่างเชื่องช้าง ใบหน้าเเสร้งทำเป็นยิ้มเเววตาใจดีประหนึ่งญาติผู้ใหญ่
"กุหลาบอสนีพวกนี้ ล้วนเสียความสดไปเเ้ว ทว่าทางเรายินดีรับซื้อไว้ ราคาต้นละ 5 ตำลึงเป็นอย่างไรพ่อหนุ่ม" ชายชรากล่าว
เฉินเเสดงสีหน้าสีหน้าดีใจออกมา ก่อนจะหรี่ตาลง 'ไม่น่าใช่ราคานี้' เชาเองก็ศึกษาสมุนไพรมาหลายตัว สำหรับสมุนไพรที่ปลดปล่อยพลังธาตุออกมาเช่นน้ อย่างต่ำก็ร้อยตำลึงเเน่นอน
"ผู้อาวุโส ท่านมั่นใจเหรอ ว่าราคาของกุหลายอสนี เเค่ 5 ตำลึง" เฉินตงกล่าวเสียงเรียบ ทว่ากลับทำให้ชายชราผงะ เเละเปลี่ยนท่าที
"เจ้าหนุ่มหมายความว่าอย่างไร นิกายโอสถของเราล้วนมีชื่อเสียงกระฉ่อนทั่วดินเเดนนี้ เจ้าคิดว่าชายเเก่ๆ คนี้จะโกงเจ้ารึอย่างไร" ชายชรากล่าวออกมา พลางมองไปยังเฉินตงที่จ้องมองมายังเขาเช่นกัน
"ผู้อาวุโสล่อเล่นเเล้ว ทว่าชื่อเสียงก็ส่วนชื่อเสียง ราคาขอกุหลายอสนี สมควรอยางต่ำก็ร้อยตำลึง" เฉินตงหรี่ตาเอ่ย ขณะเดียวกันบรรยากาศในห้องพลันนิ่งงันไป
"เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร" ทันใดนั้นเเรงกดดันทหาศาลก็กดทับที่ร่างของเฉินตง เขาทรุดกายลงคุกเข่าโดยมิอาจต้านทานได้เลย
เฉินตงนึกเสียใจที่กระทำเเบบนั้นออก เขาควรเเกล้งโง่มากกว่าทักท่วงเรื่องพวกนี้ อย่างไรอตนเองก็เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น
"เฉินตง บุตรชายคนโตของตระกูลเฉิน 'ขยะ' ที่ผู้คนในเมืองต่างพูดถึง เป็นเพียงคนสามัญ คิดกล้าต่อล้อต่อเถียงกับผู้ฝึกตน ช่างไม่กลัวตาย เจ้าคิดว่าผู้นำตระกูลเฉินจะช่วยออกหน้าเเทนเจ้าได้รึ หากข้าสังหารเจ้าลงที่นี่"
พลังชี่ปกคลุมทั่วร่างของชายชรา ผมสีขาวเเละเคราเเละสะบัดไปมาเเม้ไม่มีลมสักนิด ดวงตาเปี่ยมด้วยอำนาจเพ่งมองมายังเฉินตง เขาราวกับมดตัวหนึ่งที่กำลังถุกจ้องมองโดยพยัคฆ์ตัวใหญ่ ไมีอาจขยับเขยื้อน เเม้เเต่หายใจยังทำมิได้
"เจ้ารู้ที่ของเจ้าดี เก็นเงินนี่ไปซะ นิกายโอสถหาใช่สถานที่ที่จ้าจะสงสัยได้" ชายชราเอ่ยพร้อมโยนถุงเงินมาให้จำนวนหนึ่ง เขาคลายเเรงกดดันออก ทำให้เฉินตงหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ มือเท้าสั่นไปหมด
"ออกไป"
เฉินตงออกด้านหลังหอโอสถพลางกำหมัด เขามองไปยังหอโอสถด้วยเเววตาที่รังเกียจ ก่อนจะเดินจากไป
ผู้อ่อนเเอมักโดนกระทำเช่นนี้ นี่คือสิ่งเกิดขึ้นบ่อย
มาถึงเรือน เฉินหยูก็ตื่นขึ้น นางเดินเตาะเเเตะไปทั่วบ้าน ก่อนจะนอนขดตัวอยู่บนฟูกเก่าๆ ที่ห้องนั่งเล่นด้วยความเหนื่อย เฉินตงกลับถึงบ้านก็นั่งนับเงินอยู่นอกเรือน
"50 ตำลึง" นี่คือจำนวนเงินที่เยอะสุดเท่าที่เขาเคยจับต้องมา ดังนั้นจึงตื่นเต้นไม่น้อย ทว่าเมื่อคิดถึงชายชราของหอโอสถ กหลาบอสนี สมควรมีราคามากกว่าเงินตำลึงในถุงนี้ เฉินตงนึกไปส่ายหัว จากนั้นเเบ่งเงินเป็นส่วนๆ
"เสี่ยวหยู พี่พาไปสำนักแพทย์" เฉินตงกล่าวเเบะอุ้มร่างที่เล้กลงของน้องสาว ก่อนจะเดินออกไปทางด้านหลังจวน
อีกด้านหนึ่ง ข้างรับใช้ที่ถูกให้มาเฝ้าด้านหลังจวนเข้ารายงายต่อเฉินจง
"ไอ้ขยะเฉินตงกับน้องสาวของมันกำลังไปที่สำนักเเพทย์รึ สั่งให้คนของเราตามมันไป จะทำยังไงก็ได้อย่าให้มัน ไปถึงที่นั่นเด็ดขาด" เฉินจงสั่งการไปพลางโบกมือให้คนรับใช้ออกไป ไม่นานบุคคลหนึ่งพลันปรากฏตัวด้านหลัง
"นำข่าวไปบอกท่านเเม่ ให้ใช้เส้นสายในสำนักเพทย์ ไล่พี่น้องขยะคู่นั้นขากสำนักเเพทย์เสีย"
จากนั้นคนคนนั้นก็หายวับไป เฉินจงเหยียดยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
"เฉินตง เจ้าอาจคิดว่าทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี เเต่ว่าเจ้าคิดผิด มารดาของข้าคือศิษยืผู้อาวุโสสำนักเเพทย์ ดังนั้นเจ้าไม่มีทางได้รักษาน้องสาวเจ้าหรอก" เฉินจงกล่าวด้วยรอยยิ้ม


บทที่ 7
เสานี้ เป็นไม้หน้าสามยาวหนึ่งเมตร ปักบนพื้นถ้ำที่ทั้งเเข็งเเละหนาได้อย่างน่าอัศจรรย์ บนเสามีตัวอัการสลักไว้ ทว่าเป็นภาษาอันใดเฉินตงอ่านไม่ออก ที่มัน่ใจคือ ไม่ใช่ภาษาที่เขารู้จัก มองไปคล้ายป้ายหลุมศพ
ทว่ามองไปยังตัวอักษร เเรงกดดันหนักหน่วงพลันกดทับลงมาทันที
"อั่ก" เฉินตงรีบละสายตา ปากพ่นโลหิตออกมาสาสดไปบนพื้น เเรงกดดันที่เเผ่ออกมาจากตัวอักษรที่เขียนบนเสานี้ รุนเเรงมาก หากเขาไม่ละสายตาจากมัน เมื่อครู่ได้ตกตายไปเเล้ว
"ดูจากกองหินตรงหน้า นี่คงเป็นหลุมศพของใครสักคน เเต่ว่า ต้องเเข็งเเกร่งถึงขั้นไหนกัน จึงได้ครอบครองป้ายหน้าหลุมที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้"
เฉินตงทรุดกายลงอย่างไร้เรี่ยวเเรง เขาบาดเจ็บภายในเกิดกว่าจะยืนไหวเเล้ว
"ไม่นึกว่า เจ้าจะสามารถมาถึงที่นี่ได้ คนธรรมดารึช่างทำให้ข้าตกใจโดยเเท้" น้ำเสียงเย็นลอยออกมาจากที่ไหนสักเเห่ง เฉินตงสะดุ้งโหยงขนลุกเกรียวทันที
"ใคร ใครพูด"
เฉินตงเริ่มคล้ายกับว่าตนเองจะเป็นบ้า สาดสายตาไปมารอบๆไม่หยุด
"ไม่ต้องมองหา ข้าอยู่ตรงหน้าเจ้านี่เเหละ"
เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างใจเย็น
เฉินตงพลันมองไปยังหลุมศพตรงหน้าทันที เเล้วถอยหลังออกมา
"ท่าน ท่านเป็นใคร?" เด็กหนุ่มชี้นิ้วไปยังหลุมศพ
"ข้าคือ ผู้ยิ่งใหญ่ในร้อยดินเเดน นามนั้นคือ จักรพรรดิมาร ผู้ยิ่งใหญ่!"
เสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ เฉินตงอ้าปากหวอ อะไรนะ จักรพรรดิมาร?
"อะไร ไม่เชื่อเหลือ ถ้างั้น"
ชั่วกระพริบตาต่อมา วิญาณดวงหนึ่งลอยออกมาจากหลุมศะ เขายืนเก๊กหล่อ เท้าค้างค้ำกับเสาป้ายหลุมศพตนเอง ดวงหน้าคมเข้ม เวววตาดุดันดุจพญาเหยียว
"อ๊ากกกกก อุจาตตายิ่งนัก" เฉินตงเเทบเอามือทิ่งตาตนเอง
"อะไรนะ เจ้ากล้า.....ว้ากกกกก" ดวงวิยญรร้องลั่นเมื่อพบว่า ตนไม่สวมเสื้อผาเเม้เเต่ชิ้นเดียว ช้างนอนเเหวกไปมาน่าอุบาทมาก
"ท่านไม่สวมใส่เสื้อผ้าหน่อยเล่า วิญญาณอัปปรีย์" เฉินตงเเทบอยากจะหาน้ำมาล้างตา
"ใครมันจะรู้เล่าว่าออกมาจะเปลือยเปล่า" ดวงวิญญาณตอบพลางใช้มือปกปิดเรือร่างของตนเองอย่างเก้อเขิน
"ท่านจะเขินอันใด เป็นบุรุษเพศด้วยกันทั้งคู่เนี่ย" เฉินตงข่มสติตัวเองมองเเละกล่าวออกมา
"บัดซบเอ๊ย" ว่าเเล้วมุดกลับลงหลุมไปทันที
"เฮ้อ ดันมาเจอวิญญาณวิตาถารเข้าอีก ตัวข้านี่ช่าง เฮ้อ" เฉินตงกล่าวออกมาอย่างสิ้นหวัง
"นี่เจ้าถอนใจอันใด การได้พบข้าถือเป็นโชคชะตาอย่างหนึ่งเชียวนะ เพราะข้าคิือ จักรพรรดิมาร!"
"ครับๆ จักรพรรดิมาร ท่านเป็นผี ช่วยอันใดข้าได้เล่า เฮ้อช่างเถอะ ไม่คุยกับท่านเเล้ว" เด็กหนุ่มนอนขดตับทันท เพื่อคลายความหนาวเย็น พลางพักฟื้นร่างกายเพื่อเอาชีวิตรอด
"ช่วยได้สิ ข้าสามารถทำให้เจ้ากลายป็นผู้ฝึกตนได้ทันทีเลยนะจะบอกให้!"
เฉินตงดีดตัวลุกขึ้นมาทันที หลังจากได้ยิน
"ท่าน ท่านทำได้จริงเหรอ?" เฉินตงก้าวไปยังข้างๆ หลุมศพโดยไม่มองป้ายด้านหน้า
"เเน่นอน ข้าจักรพรรดิมารผู้ยิ่งใหญ่ ยังไงเล่า" พูดจบกลิ่นอายอันเเข็งเเกร่งพลันกระจายรอบๆ ทว่ากลับดูชั่วร้ายมาก พลังงานสีดำทมิฬ ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ เเตกจากพลังชี่ที่เขาเคยพบเห็นอย่างสิ้นเชิง
"จักรพรรดิ....." เฉินตงขบคิด พลันนึกบางอย่างออก "ไม่เห็นรู้จักเลย!"
"ใช่ นั่นละคือข้าเอง" ดวงวิญญาณกล่าวพร้อมกับดึงกลิ่นอายของตนกลับมา "ไม่ใช่สิ ทำไม เจ้าไม่เคบได้ยินเรื่องของข้าเลยรึยังไง!!!"
"ไม่อะ ไม่เคยเลย" เฉินตงตอบไปตามจริง วันๆ วุ่นอยู่เเต่กลับการหาเงินเเละดูเเลน้องสาว เขาจะเอาเวลาที่ไหนมาตรวจสอบเรื่องอื่นกันเล่า เเต่เรื่องพื้นฐานที่ผู้คนในดินเเดนนี้ เฉินตงรู้หมดนะ
"บัดซบ นี่ข้าเฝ้าปกป้องร้อยดินเเดนเพื่อันใด" เสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณดังขึ้น เหมือนจะร้องไห้เสียด้วย สักครู่ใหญ่ก็ถามเฉินตงกลับ
"เเล้วเจ้ารู้รึเปล่าว่า ดินเเดนนี้มีชื่อว่าอะไร?"
"เออ ข้าขอโทษด้วยผู้อาวุโส ข้าไม่รู้จริงๆ" เฉินตงตอบ "อีกอย่างเท่าที่ฟังดุ ดินเเดนทั้งร้อย ท่านหมายความว่ายังไง"
"เรื่องนี้เจ้าก็ยังไม่รู้ บัดซบ บรรพบุรุษของพวกเจ้าเป็นกบในกะลาหรืออย่างไรกัน ดินเเดนทั้งหมดมีนับร้อย กระจายกันอยู่ในดาราจักรที่สร้างโดยจักรพรรดิคงหมิง เเบ่งออกเป็น ดินเเดนระดับล่าง ดินเเดนระดับกลาง เเละดินเเดนระดับสูง"
"เเละดินเเดนที่เจ้าอาศัยอยู่เรียกว่า ดินเเดนเมฆา ระดับล่าง!"
เฉินตงงุนงง ดินเเดลที่เขาอยู่ เป็นดินเเดนระดับล่าง อีกทั้งยังมีอีกดินเเดนนับร้อย กระจายอยู่ทั่วดาราจักรที่สร้างโดย จักรพรรดิคงหมิง ความรู้ใหม่นี้ทำให้เฉินตง ตกตะลึง เขาราวกับได้เปิดโลกทัศต์ขึ้นมา
มือสองข้าของเฉินตงสั่นเทาเล็กน้อย ยังมีเรื่องราวใดอีกมากที่เขาไม่รู้
"จักรพรรดิเช่นข้ามีชื่อเรียกว่า ไน่เหอ เจ้าสามารถเรียก ผู้อาวุโสไน่ ก็ได้" ไน่เหอกล่าว
"ผู้น้อยชื่อ เฉินตง คำนับผู้อาวุโส ไน่เหอ" เฉินตงยกมือคาราวะไปทางด้านหลุมสพ ดวงวิญญาณด้านในพึงพอใจอย่างมา
"น้อมนอบดีนี่ เจ้าโค่นตนเองที่ออกมาจากน้ำตกนั่นมาได้ เเสดงให้เห็นว่าศักยภาพอยู่เล็กน้อย ในอดีตเคยลั่นวาจาไว้ ว่าผู้ใดที่ผ่านมาเเละ ปลุกข้าให้ตื่น ข้าผู้นี้จะชี้เเนะมันผู้นั้น เเละเจ้าคือคนที่ปลุกข้าให้ตื่นขึ้นมา" ไน่เหอกล่าวออกมา
"เเต่ว่า เผ่าพันธุ์ของข้าคือ เผ่ามาร เจ้าเป็นมนุษย์ ดังนั้นสิ่งที่ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นผู้ฝึกตน มันคือสิ่งที่ข้าคิดค้นขึ้นมา ในช่วงเวลาที่อยู่บนจุดสูงสุด สิ่งนั่นเรียกว่า เมล็ดพันธุ์มาร" เสียงของไน่เหอเริ่มดังขึ้น เฉินตงฟังอย่างตั้งใจ
"เมล็ดพันธุ์มาร คือ ต้นกำเนิดของพลังมารเทียม ที่ข้าสร้างขึ้น โดยดัดเเปลงมาจาก อสูรมารตนหนึ่ง มันมีลักาณะคล้ายกับปรสิต สิ่งนี้หากเจ้ารับไปเเล้ว ไม่อาจสยบมันลงได้ เจ้าจะมันครอบครองร่างกายในทันที เจ้าที่เป็นอยู่ตอนนี้จะถูกกลืนกินหายไปตลอดกาล เจ้ายังคิดจะรับมันไว้หรือไม่ ไอ้หนู"
"ข้าจะรับมัน เมล็ดพันธุ์นั่น!" เฉินตงไม่รู้ว่าอันใดคือพลังมาร ทว่าช่างหัวมัน ตรอบใดที่เขากลายเป็นผู้ฝึกตนได้ ต่อให้เป็นอสูรกายได้ในตอนนี้ เขาก็ยอม!
"เเต่ว่าข้าไม่มีทางทำให้เจ้าฟรีๆ หรอกนะ" ไน่เหอกล่าวออกมา
"ข้ารู้ ทุกอย่างย่อมมีราคาของมัน ต่อให้กลายเป็นม้าวัวหรือขี้ข้าท่านเป็ดชั่วโคตร ข้าจะทำ" เฉินตงกล่าวพร้อมกับโขกสีรษะลงอย่างเเรง เเม้จะเเลกด้วยชีวิตก็ตาม
"คิกๆ เอาละๆ เจ้าก็พูดเข้า ข้ไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้นหรอก เงื่อนไขก็มีเเค่อย่างเดียว เจ้าต้องนำดวงวิญญาณของข้าติดตัวออกไปจากที่นี่ด้วย" ไน่เหอบอกพลางขำออกมาเล็กน้อย
"อะไรนะ ปกติวิญญาณมิใช่ว่าไปจากที่ที่ตายไม่ได้มิใช่หรือ" เฉินตงเอ่ย ตามความเข้าใจของเขามั่นเป็นเช่นนั้นนะ
"เจ้าโง่ พวกนั่นมันวิญญาณทั่วไป เอาละข้ามีวิธีของข้าเเล้วกัน"
"นี่ไม่ใช่ว่าฝึกเสร็จท่านก็ชิงร่างของข้าไปหรอกนะ"
"ไอ้หนู เจ้าอย่าพุดอะไรน่ากลัวเเบบนั้นออกมาสิ งั้นข้าสาบานต่อสวรรค์ชั้นฟ้า ว่าสิ่งที่เจ้ากล่าวออกไป ข้าไม่ทำเป็นอันขาด" ดวงวิญญาณเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ พร้อมกันนั้นเบื้องบนท้องฟ้า พลันมีเสียงฟ้สคำรามดัง เฉินตงเชื่อเขา เพราะไม่มีหนทางอื่นเเล้ว
ไน่เหอปรากฏอีกครั้ง หมอกขุ่นมัวคลุมร่างเขาไว้ ไม่ให้มองเห็นเรือนร่างอันเปลือยเปล่า ก่อนจะชี้นิ้ว ยิงลำเเสงไปหว่างคิ้วของเขา
ความทรงจำของเคล็ดวิชาที่ใช้ควบคุมเเละกำราบ เมล็ดพันธุ์มาร พลันปรากฏขึ้นมาในสมองของเขา
"ตั้งสมาธิ ทำให้ให้สงบ เเละอดทนให้ได้ พลังนี้มิใช่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เเถมข้ายังมิเคยทดลองกับผู้ใด ดังนั้นโอกาสที่มันจะล้มเหลวมีมากกวาสำเร็จเสียอีก" น่เหอตอบพลางโบกมือไปมา พลังสีดำสายหนึ่ง พลันพุ่งออกมาจากป้ายหลุมศพ เข้าปกคลุมทั่วร่างของเฉินตงอย่างรวดเร็ว
"อ๊ากก" เฉินตงคราวออกมา พลังนี้ราวกับกัดกินร่างกายของเขา ความเจ็บปวดเเผ่ซ่านไปทั่วร่าง กระนั้นกัดฟันอดทนไว้
"ดีมาก เช่นนั้นขั้นต่อไป!" ไนเหอระเบิดพลังมารออกมาจากป้ายหลุมสพของตนเองเรื่อยๆ จนบัดนี้ร่างของเฉินตงปกคลุมด้วยพลังมารสีดำ ก่อนจะมีบางสิ่งพุ่งทะยานออกมาจากหลุมศพ
"ฝัง!"
สิ่งนั่นฝังเข้าไปที่ตันเถียนของเขา ตันเถียนยังคงตีบตันเช่นเดิมไร้ซึ่งพลังชี่ ทว่ากลับปรากฏเมล็ดถั่วสีดำที่เเผ่พลังมารออกมา
"ทีนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าเเล้วไอ้หนู ว่าจะสามารถควบคุมมันได้หรือไม่" สิ้นเสียง เมล็ดมารในร่างพลันปลดปล่อยพลังมารอันเชี่ยวกราดเเละดุร้ายออกมา ร่างกายของเฉินตงคล้ายกับพองขึ้น เพราะเส้นลมปราณทั่วร่างล้วนอุดตัน
เฉินตงเพ่งสมาธิ ฉับพลันนั้นพลังมาร ที่ปกคลุมร่างกายของเขา พลันถูกดูดซับเข้ามาในร่างกาย ความเจ็ปวดปานเข็มพันเเล่มทิ่มเเทง เฉินตงขบความเจ็บปวดเอาไว้ เเละใช้เคล็ดวิชา ควบคุมพลังมารที่ดูดซับมา เเละสั่งให้มันเข้าหาเมล็ดพันธ์มารทันที
"สยบให้เเก่ข้า!" เฉินตงคำราม พลันมารที่เขาควบคุมพลันกลายเป็น โซ่ตรวนนับสิบเส้น เข้าพันรอบๆเมล็ดพันธุ์มารทันที
เมล็ดพันธุ์ไม่ยินยอม พลังมารเเผ่ออกมา กลายเป็นร่างของบางอย่าง ทว่าโซ่ตรวนของเฉินตงราวกับยิ่งขัดขืนยิ่งรัดเเน่น จนท้ายสุดเมล็ดพันธุ์ก็ยอมสยบเเก่เขา ทว่าเเลกมาด้วยร่างกายที่บอบช้ำภายในอย่างรุนเเรง
"ดูดซับ!" เฉินตงคำรามอีกครั้ง
พลังมารจากป้ายหลุมศพเเทรกซึมเข้าไปในร่างกาย เเละเข้าสู่เมล็ดพันธุ์ ทำให้เมล็ดพันธ์นั่น มีต้นอ่อนงอกออกมาเล้กน้อย ก่อนจะระเบิดพลันมารอันบ้าคลั่งออก มันได้ไหลทะลวงไปตมเส้นลมปราณของเขา เเละชำระล้างเส้นลมลมปราณทั่วร่างของเฉินตง ทำให้ตอนนี้ไม่ตีบตันอีกต่อไป เขาสามารถโคจรพลังมารได้
พลังมาร ถูกควบคุมให้โคจรตามเส้นลมปราณซ้ำไปมานับร้อยรอบ พร้อมกันนั้นไน่เหอก็พลันปรากฏที่ด้านหลัง ใช้ฝ่ามือโปร่งเเสงทาบเข้าใส่เเผ่นหลังของเฉินตงเเละเข่นพลังบางอย่างออกมาหนึ่งเฮือก
ร่างเฉินตงพลันขับสิ่งสกปรกสีดำออกมาทันที
เมื่อก้าวเข้าสู่การเป็นผู้ฝึกตน ร่างกายจะขับสิ่งสกปรกออกมา ผู้ฝึกตนมือใหม่นั้นจำเป็นต้องบ่มเพาะร่างกายตนเองเเข็งเเกร่งขึ้น ยิ่งรากฐานในขั้นตอนนี้ดีเยี่ยม ยามขึ้นไปขั้นที่สูงกว่าจะนิ่งเเข็งเเกร่งมากขึ้น
ผู้ฝึกตนเเรกเริ่ม มีขั้นปรับเเต่งร่างกาย เเบ่งเป็น
ขั้นหลอมกระดูก
ขั้นหลอมกล้ามเนื้อ
ขั้นหลอมโลหิต
ขั้นชำระล้างเส้นเอ็น
ในเเต่ละขั้นมีสามระดับย่อยได้เเก่ ระดับต้น กลาง เเละปลาย
พลังมารในป้ายไหลมาเข้ามาปาวกับเขื่อนเเตก เฉินตงดูดซับมันไว้ทั้งหมด ในเมล็ดพันธุ์มาร เเละบพว่ามันเริ่มที่จะงอกออกมา จนทิ้งเปลือกเมล็ด กลายเป็นต้อนอ่อนพืชสีดำที่ก่อเกิดภายในตันเถียนที่ยังคง ตีบตับต่อไป เนื่องจากพลังมารไม่จำเป็นต้องพึ่งพอตันเถียนในการกักเก็บ เเต่พลังมารจะกักเก็บในต้นอ่อนมาร
พลังมารขั้นต้นอ่อน เทียบเท่าจอมยุทธ์ขั้นหลอมกระดูก ซึ่ง ณ จุดนี้ พลังมารกำลังซึมเข้าไปด้านในกระดูกของเฉินตง ความเจ็บปวดเเผ่ซ่าน ทว่าเด็กหนุ่มกลับกัดฟันจนเเละผ่านพ้นมาได้
พลังมารพลันขาดช่วงไปด้วยฝีมือของดวงวิญญาณเจ้าของ
"เทียบเท่าขั้นหลอกกระดูก ระดับกลาง ดูดซับเพียงเท่านี้ก่อน ด้วยเจ้าในตอนนี้ยังมิอาจทนต่อพลังมารที่เเข็งเเกร่งกว่านี้ได้ ปรับสมดุลฐานพลังเสีย เมื่อมั่นคงเจ้าจะพบว่าโลกได้เปลี่ยนไปเเล้ว" เสียงดังลอดเข้ามาในหู เฉินตงรับฟังเเละเริ่มทำตาม
ต้นอ่อนมารไม่ได้อาวะลาด กลับนิ่งสงบลง การโคจรพลังมารเองก็ไร้ซึ่งข้อขัดเเย้ง เฉินตงลืมตาขึ้นมา เมื่อปรับสภาพพลังได้สำเร็จ
"ผู้อาวุโส ข้ารับรู้ได้เลยว่าข้าเเข็งเเกร่งขึ้นอย่างมาก" เฉินก้มมองงดูร่างกาย ก็พบว่าไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ เเต่เขาก็เข้าใจ นี่เพียงขั้นหลอมกระดูกเท่านั้น หากไปถึงขั้นชำละล้างเส้นเอ็น คาดว่าเขาคงกำยำล่ำสันขึ้นไม่มากก็น้อย
"เจ้าไปกินอะไรก่อน อย่าพึ่งคิดเรื่องฝึกฝน ยังมิใช่ขั้นขุนนาง จึงอดอาหารได้เป็นสิบๆปีเพียงเเค่พลังหล่อเลี้ยง" ไน่เหอ
เฉินตงยิ้มเเห้ง ตอนนี้เขาอยู่ก้นเหวยังมีอาหารที่ไหนเล่า หวนนึกถึงร่างของงูยักษ์ ก็เดินไปยังด้านนอกทันที
เขางมหาร่างนักฆ่ามาวางไว้บนบก จากนั้นงมหาใช้กระบี่ของมันเลาะเอาเกล็ดงูออก เพื่อเอาเนื้อของมันกลับมายังโถงถ้ำในม่านน้ำตก ไม่ลืมค้นหาสิ่งของนักฆ่ามาด้วย เป็นตำราสองเล่มเเละเเหวนมิติวงหนึ่ง


บทที่ 9
ไอหมอกเย็นยะเยือกลอยคลุ้ง ทันทีที่เท้าของเฉินตงเหยียที่พื้นน้ำเเข็ง
พลันมีน้ำเเข็งเกาะที่ตามตัว ทว่าเพลิงมารนั้นกลับละลายพวกมันในทันที เฉินตงถอนหายใจพร้อมกับก้าวเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น จนมาหยุดอยู่ที่ข้างโลง พลันชะโงกหน้าลงไปมอง ทันใดนั้นเขาก็ต้องตกตะลึง
มีสตรีผู้หนึ่งนอนอยู่ในโลงศพน้ำเเข็ง
ดวงหน้างดงาม ราวกับเทพธิดาที่หลุดออกมาจากเเดนสวรรค์ สีผมเเละผิวกายของเธอ ขาวราวกับหิมะ อีกทั้งยังเปลือยเปล่าอีกด้วย เฉินตงราวกับต้องมนต์ มิอาจละสายตาไม่จากใบหน้าของเทพธิดาเหมันต์นี้ไปได้เลย
สายตาลดต่ำลง มองเห็นกระต่ายสองตัว ขาวอวบใหญ่ สีชมพูจนปลายยอดปานองุ่นหวานชวนให้ลิ้มลอง ต่ำลงไปอีกพบเห็นสิ่งนั้น เเละเรียวขาขาวเนียนหน้าสัมผัส เฉินตงราวต้องมนต์เข้าเเล้วจริงๆ ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวาในทันที เเม้จะได้สติมองเห็นทุกอย่าง เเละรับรู้ถึงสัมผัสที่ส่งผ่านมาจากร่างกาย ทว่าเขากับควบคุมร่างของตนเองไม่ได้
ดวงตาของหญิงสาวลืมขึ้นมา นันย์ตาสีเงินส่องประกายวาววับ ร่างนั่นค่อยๆ โน้มขึ้นมา สองมือขาวเนียนผุดผ่องคล้องที่ลำคอของเฉินตงพร้อมกับประทับริมฝีปากลงไป
"เฮ้ยๆ ไอ้หนู รีบถอยออกมาเร็ว ไม่งั้น....." ไน่เหอรีบรีบร้องเตือน ทว่าไม่ทันเสียงเเล้ว ร่างหญิงสาวในโลงศะ ดึงร่างของเฉินตงลงไปในโลงกับนางเรียบร้อย
ไน่เหอรีบปรากฏร่างออกมา ฝ่ามือวาบทาบที่ป้ายเคารพศพของตนเอง พลังมารระเบิดออกทันที ก่อรูปเป็นช้างสามเศียรตัวใหญ่กระทืบเท้าหน้าลงมายังโลงศพ
ทันใดนั้นเอง โลงศพก็ระเบิดพลังไอเย็นออกมาเช่นเดียวกัน
ไน่เหอหรี่ตาลงทันที
ไน่เห่อระเบิดพลังมารออกไป ช้างสามเศียรกระทืบลงในอย่างรุนเรง
พลังความเย็นพุ่งทะยานก่อรูปเป็นหมียักษ์ สองมือของมันยื่นออกไปด้านหน้า หยุดยั้งเท้าท้งสองของช้างสามเศีรษะที่กระทืบลงมา คลื่นพลังอันเกิดจากการปะทะระหว่างพลังสองสาย เเผ่กำจายโดยรอบ จนเกิดคลื่นลมกรรโชกซัดออกไปยังปากทางเข้า ซัดเอาน้ำตกที่ไหลลงมาจนกระจายไปรอบๆ
"ขั้นอมตะ? เเถมกลิ่นอายพลังที่คุ้นเคยเช่นนี้ พลังอมตะ ร่างเหมันต์ เผ่าน้ำเเข็ง? พวกเจ้าลงมาอยู่ที่ดินเเดนระดับล่างทำซากอะไรเนี่ย!" " ไน่เหอตะลึงงั้น บนใบหน้าเเสดงออกถึงความตกใจ
ผู้ฝึกตน หากบรรลุถึงขั้นอมตะ จะมีชีวิตยืนยาวอย่างมาก ทว่าในยุคสมัยของเขา มีเพียงสามจากดินเเดนระดับกลาง หนึ่งจาดดินเเดนระดับสูง ที่สามารถมุ่งสู่ขอบเขตของขั้นนี้ได้ เเต่ว่า สามคนนี้ ไน่หอรู้จัก จักรพรรดิดาบ จักรพรรดิศักสิทธิ์ เเละคนสุดท้ายที่มาจากดินเเดนระดับสูง จักรพรรดิเทพ
สี่คนนี้ล้วนคุ้ยเคยต่อกัน เพราะว่า ได้ร่วมสงครามในครั้งนั้น จนเเทบจะคุ้นเคยกับกลิ่นอายของอีกฝ่าย เเต่เเน่นอนว่ามีเพียงจักรพรรดิเทพเท่านั้น ที่สามจักรพรรดิที่เหลือไม่รู้จักใบหน้าหรือล่วงรู้เพศสภาพ เพราะคนคนนี้ล้วนปกปิดตนเองด้วยสมบัติวิเศษ ไน่เหอเเละจักรพรรดิคนอื่นจดจำได้เพียง กลิ่นอายเเละพลังเท่านั้น
"ที่เเท้จักรพรรดิเทพ เป็นสตรีนางหนึ่งงั้นเหรอ ไม่ๆ ตอนนี้ข้าควรสงสัยสิ ว่าทำไมถึงลากไอ้หนูนั้นไปกินตับในโลงศพเเล้ว!"
ไม่นานช้างสามเศียรก็ถอยร่นออกมากลับเข้าไปยังป้ายหลุมศพ ร่างของไน่เหอ จางลงทันที พร้อมกับถูกกดให้หลับไปยังหลุมของตนเอง
"บัดซบยัยบ้า กล้าดียังไงที่มาผนึกข้า ทำอย่างกับไม่รู้จักกันงั้นเเหละ....." เเละเสียงไน่เหอก็หายไป ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ ไน่เหอได้อยู่ภายในผนึก ไม่อาจมองเห็น ได้ยิน เเละสัมผัสสิ่งใดได้อีก


บทที่ 13
เฉินตงกระโดดไปหน้าผาอีกฝั่งหนึ่งที่พังทะลายหล่นลงไป เหลือไว้เพียงขอบเหวที่เเค่เหยียบก็ทรนุดลงใต้เหว
"พวกผู้ฝึกตน สามารถกระโดดได้ไกลถึงเพียงนี้"เฉินตงมองร่างตนเองที่ทะยานกลางอากาศ ก่อนจะม้วนหน้ากลิ้งไปตามพื้น เพื่อลดทอนความเจ็บปวด
"ย่อมเเน่นอน เมื่อเป็นผู้ฝึกตน เเริ่มเริ่มปรังเเต่งร่างกาย หอมกระดูกหลอมกล้ามเนื้อ หลอมโลหิต เเละชะระล้างเส้นเอ็น ถ้าเจ้าสามารถบรรลุระดับไร้ที่ติทุกขั้นในตอนปรับเเต่งร่างกาย อดทนต่อสายฟ้าจากสววรค์ทเชื่อข้าเถอะ เจ้าสามารถใช้ร่างกายเปล่าๆ ฆ่าขั้นนักรบได้สะบายๆเลย" ไน่เหออธิบาย
เฉินตงสูดลมหายใจเข้าปอด สายฟ้าที่ผ่าลงมายังร่างยังทำให้เขาหวาดกลัวไม่อาจเมื่อนึกถึง เเต่เมื่อคิดว่าตนจะเเข็งเเกร่งขึ้น เมื่อผ่านมันมาได้ เฉินตงย่อมดีใจมากเเละออกวิ่งไป
จนเกือบๆ ถึงชายป่า ความเร็วของเขาก็ลดลง นรกดำมือมาก เเต่ประสาทสัมผัสกับสัญชาตญารของเฉินตงก็สูงมากเช่นกัน ไม่ต้องให้ไน่เหอบอก เขาก็สามารถหลบเลี่ยงพวกอสูรหลายสิบตัวตามทางได้อย่างว่องไว
'ผู้ฝึกตนนี่เเข็งเเกร่งจริงๆ' เฉินตนเอ่ยในใจ
เมืองเมฆาล่อง
เกิดโศกนาฎกรรมขึ้น ล้างพล่านชีวิตของคนในสกุลเฉินจนหมด ซากศพนอนเกลื่อน ทว่าไร้ซึ่งผู้ใดมาเหลียวเเล ปล่อยซากร่างพวกนั้นไว้ ให้เเร้งเเละกาจึกกินร่าง ว่ากันว่านิกายหนึ่งได้ลงมือต่อสกุลเฉิน ทำให้เกิการฆ่าล้างจวนเช่นนี้
ไม่มีเงาของผู้มีชีวิตอยู่ในจวนเลย ทำให้สองสามวันมานี้ ที่นี่กลายเป็นสถานที่ต้องสาป ไม่มีผู้ใดย่างกายเข้ามาสักคน เเม้เเต่ตระกูลใหญ่ๆ หรือตระกูลที่มีสัมพันธ์อันดีด้วย ไม่มีใครเข้ามาดูเเลเลย นับว่าตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างชัดเจน
เฉินตงก้าวเดินขึ้นมาด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง
ซากศพมากมาย ล้วนเป็นคนคุ้นหน้าบ้าง เเต่โดยส่วนใหญ่ เขาไม่รู้จักเพราะถูกเลี้ยงดูอยู่ท้ายจวน
"โหดเหี้ยมมาก เเม้เเต่เด็กเล็กยังสะบั้นคอโดยไม่มีละเว้น" เสียงของไน่เหอดังขึ้น ทำให้หัวใจของเฉินตงรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา
เเม้จะไม่เคยได้รับการดูเเลใดๆ ไม่เคยเจอกระทั่งผู้ให้กำเนิด เฉินตงเองก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆกับสกุลเฉินนอกจากใช้เเซ่เดียวกัน ทว่าเลือดในกายของเขาตอนนี้มันกลับพลุพล่านไม่หยุด ปานกระเเสน้ำที่เชี่ยวหลาก ในหัวสับสนมึนงง ขณะเดียวกันก็ไม่รู้ว่าควรโกรธเละเคียเเค้นเเทนคนที่ตายหรือไม่ เขาไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร
ไน่เหอไม่พูด เพราะเขารับรู้ว่า เฉินตงต้องก้าวผ่านไปด้วยตนเอง ดินเเดนทั้งหลายล้วนโหดร้ายเช่นนี้ ผู้อ่อนเเอมักถูกสังหารโดยผู้เเข็งเเกร่ง นี่คือวัฏจักรที่คงอยู่มานานเเสนนาน ตั้งเเต่สิ่งมีชีวิตยังไม่ล่วงรู้ถึงพลังของผ้าดิน เเละสรวงสวรรค์ หากผ่านไปได้ จิตใจจะเเข็งเเกร่งขึ้นอย่างมาก
เฉินตงยืนนิ่ง เเร้งตัวหนึงบินลงมาจากฟาก จงอยปากของมันจิกลงที่ร่างของเด็กหญิงคนหนึ่ง เจาะกินดวงตาที่อยู่ในเบ้า ก่อนเเร้งตัวนั้นมอดไหม้เป็นขี้เถ้าด้วยเพลิงสีดำ
"ไอ้หนู ข้าสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตอยู่ใต้จวนเเห่งนี้ อยู่ลึกมากน่าจะใต้ดิน"
"จริงเหรอ นำทางไปที" เฉินตงกล่าวอย่างตื่นเต้น เเละเดินไปตามที่ไน่เหอบอก
"ไอ้หนู มีคนสิบคนกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่"
เสียงของไน่เหอ สร้างความหวาดหวั่นให้กับเฉินตง ทว่าเขากลับไม่หนี เลือกปักหลักอยู่ในจวนของตน
"พวกนั้นเเข็งเเกร่งมากไหม" เฉินตงถามพลางขนวดคิ้วสงสัย เหตุใดตนจึงจับสัมผัสใดๆ ไม่ได้เลย
"ขั้นนักรบทั้งหมด เเต่ว่ามีคนหนึ่งถือกระบี่วิเศษไว้ เจ้าควรระมัดระวังมันเป็นพิเศษ"
เฉินตงหรี่ตาลง ตอนนี้เขาอยู่ขั้นหลอมกล้ามเนื้อระดับไร้ที่ติ นี่คือศึกเเรกของเขา หลังจากที่กลายเป็นผู้ฝึกตนก็ฟัดกับขั้นนักรบเลยรึเนี่ย ซวยจริงๆ


บทที่ 10
เฉินตงเเม้ร่างกายถูกควมคุม ทว่าสัมผัสเเละรสชาติที่ส่งมาก เขากลับสามารถลิ้มรสมันได้อย่างหวานหอม มือของเขาถูกดึงไปยังที่กระต่ายขาวคู่ใหญ่ พลางลูบเเละขย้ำมันอย่างรุนเเรง จนร่างผมสีขาวส่งเสียงครางรัญจวนจิตออกมา
ชุดของเฉินตงมอดไหม้เพราะเพลิงมาร จึงไม่มีสิ่งใดสวมใส่บนร่างกาย ร่างของเขาเเนบเข้ากับร่างของหญิงสาวที่นอนอยู่ พร้อมกันั้นใส่บางอย่างเข้าไปในร่างกายของนาง อันเป็นสิ่งที่ชายหญิงที่เป็นสามีภรรยาทำกันหลังล้มลงที่เตียงนอน
เสียงครวญครางดังลั่น ผสานกับเสียงหอบหายใจ เพลิงมารลุกโหมราวกับตอบสนองต่ออารมณ์กำหนัด พลังไอเย็นก็เช่นกัน หนึ่งเเผดเผา หนึ่งเย็นยะเยือก สอดผสานเข้าด้วยกันอย่างมีจังหวะ ท่วงท่าเปลี่ยนไปจากเดิม ร่างของเฉินตงจู่โจมใด้านหลัง โดยมีร่างของสตรีคลานสี่ขาอยู่ด้านหน้า
สอดผสานกันสองชั่วยาม เฉินตงปลดปล่อยสิ่งนั้นออกมาหลายสิบครั้ง สร้างความเหนื่อยล้าเเละสุขสม ให้กับเขาอย่างยิ่ง
เฉินตงนอนเเผ่ร่างที่โลงศพ โดยมีหญิงสาวผมสีขาวนอนอยู่บนเเผงหน้าอก เขาพึ่งอายุเท่าใดกัน กลับมีสัมพันธ์กับสตรีที่ไม่รู้จักผู้หนึ่งซะเเล้ว
เฉินตงในคราวนี้ มีสติครบถ้วน ทีจริงเขาหลุดจากการสะกดจิตตั้งเเต่หนึ่งชั่วยามเเรกเเล้ว ดังนั้นอีกหนึ่งชั่วยามหลัง เขาเป็นคนทำสงครามกับสตรีนางนี้อย่างดุเดือด
สายตามองลงไปยัง ใบหน้างามปานเทพธิดานี้ ช่างทำให้ผู้อื่นลุ่มหลงนัก เฉินตงโน้มซีรษะลงไปเเละจูบที่ปาก ชิมรสหวานๆของนาง พลางถอนริมฝีปากออก ดวงตาสีขาวจ้องมองเขากลับเช่นกัน ก่อนจะโอบก่อนเขาเเน่น พร้อมกับฟุบหน้าลงไป
"ขอบคุณเจ้ามาก เเต่ว่าเจ้าเเย่เกินกว่าจะรับสิ่งที่ข้ามีอยู่ ดังนั้นข้าจึงตอบเเทนได้เพียงสิ่งนี้เท่านั้น" เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่เฉินตงจะลุกขึ้นไปยืนข้างโลงเพราะรับรู้ได้ว่าน้ำเเข็งกำลังเกิดขึ้นเพื่อที่จะปิดโลงศพนี้
สตรีในโลงลุกขึ้นนั่งมองเขาด้วยรอยยิ้ม มันทำให้หัวใจของเฉินตงสั่นไหว จนอดไม่ได้ที่จะดึงนางเข้ามากอดจูบลูบคลำกระต่ายอวบใหญ่เเละเรือนร่างของนาง
นางไม่ได้ขัดขืนยอมให้เขาสัมผัสเรือนร่างได้เต็มที่ จนกระทั่งเเยกจากกัน
เขาสับสนไม่ทราบว่าจะเอ่ยอันใด สายตามองไปยังหยกรูปหงส์หลายชิ้นที่วางอยู่ใต้โลง นี่คือ หยกที่ให้พลังเเก่โลงศพนี้ ซึ่งมันมีอยู่นับไม่ถ้วน เฉินตงหยิบมันมาชิ้นหนึ่ง ก่อนจะหักครึ่ง หยกหงส์ชิ้นหนึ่งยื่นออกไปพร้อมกับเขาที่โน้มตัวลงไป เเละจุมพิตที่หน้าผากของนาง
"ถือซะว่านี่เป็นของเเทนใจ เจ้ากับข้าล้วนร่วมรักกันเฉกเช่นสามีภรรยา ดังนั้นนับเเต่นี้ เจ้าคือภรรยาของข้า" เฉินตงกล่าวจบ สตรีนางนั้นก็ส่ายหน้าทันที ราวกับปฏิเสธ มันทำให้เฉินตงรู้สึกปวดที่หัวใจ นี่เขาโดนหักอกงั้นเหรอ
นางที่นอนกายนอนลงที่โลงศพอีกครั้ง เฉินตงโยนหยกหงส์ครึ่งหนึ่งลงไปโลงศพก่อนที่มันจะปิดลง จากนั้นก็กระโจนถอยออกมา พร้อมๆ กับที่บังเกิดน้ำเเข็งขึ้นที่โลงศพ จนล้อมรอบโลงนั่นไว้ ทำให้เขาไม่อาจเข้าไปใกล้ได เเม้จะใช้เพลิงมาร ทว่าไม่ได้ ไม่อาจละลายมันได้เลย
เฉินตงถอนหายใจ สตรีผู้นี้ฐานะไม่ธรรมดา คาดว่าอยู่ในสถานที่ที่จักรพรรดิมารอาศัยอยู่ได้ ฐานะคงสูงไม่น้อยกว่าไน่เหอเเน่นอน
มองดูร่างกายตนเองอีกที ก็พบว่าล้วนสวมใส่ด้วยอาภรณ์เนื้อดี สีดำขลับ นี่คงเป็นฝีมือนางกระมัง ที่เเม้กระทั่งชื่อ เขายังไม่อาจทราบ
"เฮ้ย เฉินตงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ไน่เหอราวกับหลุดออกจากสิ่งที่พันธนาการ รีบลุกขึ้นมาถาม
"เอ่อ เท่าที่เห็นไม่เป็นไร เเต่เหมือนพลังหยางในร่างข้าจะถูกปล่อยออกไปไม่น้อยทีเดียว" เฉินตงตอบพลาง พวงเเก้มเเดงเรือ
"เจ้าจะหน้าเเดงทำซากอะไรเนี่ย เเต่คาดไม่ถึงว่านางจะดูดซับพลังพลางของเจ้าไป" ไน่เหอมองไปยังก้อนน้ำเเข็งที่ปกปิดทุกอย่างไว้ ไม่อาจมองเห็นด้านในได้เลย พลางเอ่ยออกมา
"เจ้ารู้ไหมว่านางเป็นใคร" เฉินตงถาม
ทว่าไน่เหอกลับส่ายหัว ไม่คิดบอกเฉินตงเกี่ยวกับสตรีในโลงศพน้ำเเข็ง
"เจ้ากับนางล้วนต่างกัน ลืมไปเสียเถอะ ดินเเดนระดับสูง เผ่าน้ำเเข็ง เจ้าไม่เหมาะสมกับนางหรอก"
เฉินตงถอนหายใจ ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลง สิ่งที่สตรีผู้นั้นให้มา
เคล็ดวิชาบ่มเพาะร่างหยินหยาง ซึ่งเเม้ไม่ใช่หนึ่งร่างสวรรค์ เเต่ก็เป็นร่างระดับสูง


บทที่ 11
สตรีในโลงไม่เพียงมอบเคล็ดวิชาบ่มเพาะร่าง ให้กับเขา เเต่ยังช่วยเเบ่งพลังส่วนหนึ่งของนางมาให้กับเขาด้วย เพื่อที่ทำให้เขาสำเร็จร่างหยินหยางได้รวดเร็วขึ้น
ไม่นานบนพื้นที่เฉินตงนั่งอยู่ ก็ปรากฏเครื่องหมายหยิบหยางของลัทธิเต๋าขึ้นมา
พลังหยินสีดำเป็นตัวเเทนของ ความเย็น หรือ ดวงจันทร์
พลังอย่างสีขาวเป็นตัวเเทนของ ความร้อน หรือดวงอาทิตย์
"หยินหยาง หมุนวน ก่อเกิดสมดุลของพลัง" เฉินตงกล่าวพลาง ยื่นมือขวาชี้ขึ้นฟ้า ส่วนมืออีกอย่างชี้ลงพื้น
เครื่องหมายหยินหยางชัดเจนขึ้น ก่อนจะหมุนวน เเละดูดวับเอาพลังฟ้าดินรอบๆ เข้าไป ทว่าไม่เพียงพอ เพราะเขาไม่อาจดูดซับพลังจาก ดวงอาทิตย์เเละดวงจันทร์ ได้ ร่างหยินหยางจึงขาดพลังจากพวกมันทั้งสอง ต้องหาอย่างอื่นมาทดเเทน
ในหัวของเฉินตง มีทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับสิ่งนี้ เขาจึงดูดซับน้ำเเข็งส่วนหนึ่งที่กระจายอยู่บนพื้นเข้ามายังสีดำของฐานหยิบ สว่นเพลิงมารที่เรียกออกมาเป็นตัวเเทนของธาตุพลาง
"หมุนวน สมดุล ร่างหยินหยางจงมา!"
เครื่องหมายหยินหยาง ถูกเฉินตงดุดวับไปในทันที ร่างกายของเขาราวกับโดนไฟลวก บางครั้งก็ราวกับถูกเเช่เเข็ง นี่คือร่างหยินหยาง เขารีบโคจรพลังของมันเเละปรับให้เขากับร่างกายของตัวเอง
อึดใจต่อมา ขั้นพลังของเฉินตงทะลวงผ่าน ถึงระดับปลาย ทว่าพลังของสตรีในโลงกลับเเผ่ซ่านอีกครั้ง กระดูกของเขาพลันถูกหลอมอีกครั้ง ด้วยความเจ็บปวดที่รุนเเรงมาก
"ระดับไร้ที่ติ?" ไน่เหอเอ่ยด้วยความตกตะลึง จริงอยู่ว่าระดับของขั้นพลัง พอถึงระยะปลายเเล้ว หากกดไว้ไม่บรรลุ เพื่อก้าวไปสู่ระดับที่ไม่ค่อยจะมีผู้ใดไปถึงมากนัก สิ่งนั้นก็คือ ระดับไร้ที่ติ
ระดับไร้ที่ติคือ สิ่งที่บ่งบอกถึงศักยภาพของตัวบุคคล โดยมาก อัจฉิรยะฟ้าประทานมักบรรละระดับไร้ที่ติ ทุกขั้นพลังจนถึงขั้นอมตะ!
ครืน
เสียงฟ้าคำราม เเม้เหวนี้จะอยู่ลึก เเต่ว่าไน่เหอกลับสามารถได้ยินชัดเจนมาก เขาเเหงนมองบนถ้ำ ก็ราวกับมันจะถล่มลงมา
"ไอ้หนู ข้าช่วยเจ้าไม่ได้ในขั้นตอนนี้ หากเจ้าผ้าไปได้ เจ้าจะบรรลุขั้นหลอมกระดูกระดับไร้ที่ติ เมื่อยามไปถึงขั้นหลอกกล้ามเนื้ เจ้าจะเเข็งเเกร่งขึ้นอย่างมาก มาเเล้ว!" ไน่เหอรีบหลบ สายฟ้าที่ฟ้าลงมาจากเมฆาสวรรค์ใช่สิ่งที่ดวงวิญญาณอย่างเขาจะต้านทานได้
เปรี้ยง
พื้นดินด้านบนเเยกออก สายฟ้าที่เเดงฉานพุ่งลงสู่พื้นพิภพราวกับคลุ่มคลั่ง
ถ้ำของไน่เหอโดนเจาะทะลุ สายฟ้าสายนั้นฟาดลงมาอย่างรุนเเรง
"อ๊ากกกกก" เฉินตงเจ็บปวดเจียนตาย กระดูกของเขาถูกสายฟ้านั้นหลอม จนเเทบจะถูกเรียกว่าสร้างขึ้นมาใหม่ เฉินตงกำหมัดจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ มุมปากปรากฏเลือดไหลเพราะเขากัดริมฝีปากตนเองไว้เพื่อข่มความเจ็บปวด หากเขายอมเเพ้ตอนนี้ เขาจะเสียโอกาส
พลันหวนนึกถึงร่างหยินหยาง เด้กหนุ่มพลันร้องคำรามขึ้นมา
ปรากฏเป้นภาพหยินหยางอยู่ด้านหลัง พลังสองสายขาวเเละดำก่อรูปเป็นปราสาทริดรอนพลังทำลายลง เพราะถถ้าหากมากกว่านี้ ร่างกายของมนุษย์ของเฉินตงคงรับไว้ไม่ไ่ด้
ร่างหยินหยางนี้ยังไม่สมบูรณ์ มันจะเเข็งเเกร่งขึ้นตามความสมบูรณ์ของมัน
จนเมฆดำหายไป เฉินตงพลังปกคลุมด้วยพลังมารสีดำที่บัดนี้เพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก
"สมบูรณ์เเล้ว" เฉินตงลืมตาขึ้นมา เมล็ดพันธุ์มารของเขนยืนต้นขึ้นมา เเผ่ก้านใบออกต้นสูงขึ้นเล็กน้อย
พลังของเขาเทียบเท่าผู้ฝึกตนขั้นหลอมกล้ามเนื้อเเล้ว
เฉินตงลุกขึ้นยืน หยิบตำราของหัวหน้านักฆ่าออกมาเเละกวาดตาอ่านจนหมด จากนั้นก็เผาตำราจนไหม้เป็นขี้เถ้า เพราะจดจำทุกอย่างที่เขียนไว้ได้ทั้งหมด
เดิมทีพลังมารของเขาถูกใช้จนหมด เเต่ว่าด้วยร่างหยินหยาง ทำให้พลังมารของเขาฟื้นฟูได้เร็วมากขึ้น อีกทั้งพลังมารในร่างกายของเขาไหลเวียนสมดุลมากขึ้น นั้นหมายความว่าพลังในร่างกายของเขาจะเสถียรอย่างมาก เเม้เลื่อนขั้นพลัง ก็ไม่จำเป็นต้องนั่งสมาธิเพื่อปรับสมดุลพลัง
"ไม่นึกว่า ผู้หญิงคนนั้นจะมอบมันให้กับเจ้า ร่างหยินหยาง ร่างระดับสูง ปกติเเล้ววิชาพวกนี้มักจะไม่ถ่ายทอดให้กับคนอื่นหรอกนะ" ไน่เหอมองเฉินตงกล่าวออกมา
"ผู้อาวุโส ท่านว่าร่างหยินยางเป็นเช่นไร" เฉินตงถาม อย่างไรอีกฝ่ายก็โม้ไว้เยอะ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถาม
"อ้อ ร่างหยินหยางเหรอ ก็ดี เพียงเเต่ไม่มีใครบ่มเพาะอย่างเเพร่หลายเท่าไหร่" ไน่เหอเอ่ยพลาง ดวงวิญญาณล่องลอยวนไปรอบๆ เขาอยากจะเฉินตงว่ามันเป็นร่างขยะอันหนึ่ง เเต่ก็ไม่ได้กล่าว เพราะอย่างไรเขาก็ไม่เคยฝึก ฟังผู้อื่นบอกเล่ามาอีกที กระนั้นผู้คนทั่วทั้งดินเเดนระดับกลางเเละสูงต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า มันกระจอก เพราะไม่สามารถเพิ่มพูนพลังของผู้ฝึกให้เเข่งเเกร่ง เนื่องด้วยร่างนี้เหมาะจะใช้ปราบผีกับปีจาจร้ายมากกว่า ซึ่งพิภพในตอนนี้พัฒนาไปไกลมาก จึงสามารถกำจัดพวกมันได้โดยไม่ต้องมีร่างหยินหยางก็ได้
"ร่างหยินหยางเกิดสมดุลของพลังในร่างกายเจ้า อีกอย่างพวกสิ่งชั่วร้ายมักจะไม่ชอบมัน" ไน่เหอมองไปยังเมล็ดพันธุ์มารที่ยืนต้นอ่อนเเผ่ใบสีดำขลับออกมาในตันเถียนอย่างสงบ ไม่มีอาการต่อต้านสักนิด นับว่าเเปลกประหลลาดพิกล
"อ้าว งั้นข้าไม่ซวยเหรอ" เฉินตงก้มมองตนเองด้วยสีหน้าหวั่นๆ
"ก็ยังไม่เป็นไรนี่นา ช่างเถอะ เจ้ายังไหวไหม เราจะขึ้นไปด้านบนกัน" ไน่เหอรีบตัดบท ทำให้เฉินตงคิดได้ทันที
"เช่นนั้น รอข้าแปบเดียว" ไน่เหอพุ่งไปยังหลุมศพ ก่อนจะเเหวนวงหนึ่งกระเด็น ลอยมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของเฉินตง
เฉินตงยื่นมือคว้าไว้ เขาสัมผัสได้ถึงไน่เหอ
"นี่เเหวนมารของข้า มันเหมือนกับเเหวนมิติ เเต่สิ่งที่ต่างกันก็คือ ข้าได้ทำให้มันสามารถกักเก็บวิญญาณได้ เจ้าช่วยเก็บป้ายของข้าเข้ามาในนี้หน่อยสิ" ไน่เหอสั่ง
เฉินตงสวมเเหวนไว้ ก่อนจะถ่ายพลังมารเข้าไปทำให้ตัวเเหวนส่องเเสง เขาใช้มือเเตะไปยังป้ายหลุมศพ ก่อนที่ป้ายนั่นจะลอยเข้ามาเก็บไว้ในมิติของเเหวนทันที เพราะไน่เหอสั่งมันอีก


บทที่ 12
"เออ ผู้อาวุโส ท่านมั่นใจนะว่่ามันขึ้นไปได้" เฉินตงมองเชือกขนาดเท่าเเขน ทว่าเก่ามาก จนเปื่อยยุ่ย สิ่งนี้ เขาต้องปีนมันเพื่อขึ้นไปด้านบน เเต่ว่า มันคงไม่ขาดใช่ไหมเนี่ย
"ไม่ๆ เชือกนี้นะอยู่มาตั้งเเต่ตอนที่ข้าลงมายังถ้ำใต้น้ำตกลงเลยนะ อายุมันยามนานกว่าเเสนปีกลับยังสภาพดีเเบบนี้ ข้าว่ามันไม่ขาดง่ายๆ หรอก" ไน่เหอตอบ โดยมีเพียงเสียง ร่างอยู่ในเเหวนวิญญาณ
"โอเค" เฉินตงภาวนาให้กับสวรรค์ครู่หนึ่ง เเละไต่เชือกขี้นไป
ผ่านความมืดมิด เฉินตงใช้เพลิงมาร ส่องนำทาง ไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบเเต่ตัวเขากลับไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิด อีกทั้งไม่มีตัวประหลาดใดๆ โผล่ออกมาขัดขวาง
 เฉินตงสัมผัสได้ถึงสายตามองเห็นจุดเเสงที่ด้านบน เขาเร่งมือที่ไต่เชือกให้เร็วขึ้น
ก่อนจะมองเห็นขอบเหวอยู่กลายๆ ทว่าเป็นอีกฝั่งหนึ่ง เพราะด้านที่เฉินตงร่วงลงมานั้นหน้าผาได้พังทะลายลงมาเเล้ว ไม่อาจใช้งานได้อีก
เหลือเพียงห้าเมตรก็จะถึงเหวอีกฝั่ง ทว่าเสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนเชือกที่ตึงเปรี๊ยะจะอ่อนยวบลง ร่างของเขาร่วงลงไปทันที เฉินตงในหล่นวูบ ก่อนจะกระโดดพุ่งไปเกาะปุ่มหินที่ยื่นออกมา เเละเฝ้ามองเชือกที่ร่วงลงไป จากที่หเ็นส่วนปลายเหมือนจะถูกบางอย่างละลายจนขาด ทำให้เฉินตงมองขึ้นด้านบน ในใจสังหรณ์บางอย่างขึ้นมา
"ข้าสัมผัสได้ถึงตัวตนบางอย่างที่เเข็งเเกร่งด้านบน เจ้าควรระวังตัวให้มากเมื่อขึ้นไป" ไน่เหอรีบบอก
เฉินตงพยักหน้า พลางออกเเรงที่เเขน ปีนป่ายตามปุ่มหินที่ยืนออกมา ก่อนจะคว้าที่ขอบเหวเเละฉุดร่างดึงขึ้นไป
ร่างของเด็กหนุ่มเหยียบลงบนพื้นหญ้าอย่างเงียบเชียบ เฉินตงก้มต่ำลงพลางมองไปยังรอยเชือกที่ลากกับพื้น ไล่ไปจนถึงโคนต้นไม้ที่น่าจะเป็นจุดที่มัดเชือกไว้
ต้นไใหญ่ขนาดห้าคนโอบถึงขั้นที่หักโค่น ตรงโคนต้นมีร่องรอยของเมือกสีดำส่งกลิ่นอายร้ายกาจออกมา
"พิษสวรรค์?" ไน่เหอว่าพลางโผล่หัวออกมาดู
"ครั้นที่ข้ามาที่นรกดำ ได้ปะทะกับราชาของที่นี่ ตอนนั้นข้าสังหารมันตาย คาดไม่ถึงว่า ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมัน จะพ่นพิษนี่ออกมาใส่เชือกกับต้นไม้ที่ข้ามัดไว้ ให้ตายเถอะ เจ้าตัวนั่นใช้เวลาเเสนปีเพื่อให้พิษสำฤทธิ์ผล มันคงเดาได้ว่าต้องมีผู้เกี่ยวข้องกับข้า ไต่เชือกขึ้นมาจึงได้ว่าอุบายกากๆ นี่ไว้ ซึ่งทำให้เจ้าเกือบตาย"
เฉินตงเบิกตากว้าง จากนั้นมองไปเห็นโครงกระดูกที่อยู่ไม่ไกล
ร่างนั้นมีเเค่ กระดอง ก้ามทั้งสอง เเละหางของมันที่ยังเหลืออยู่ ระยะเวลานานเพียงนั้นมีเพียงเนื้อที่หายไป คงเหลือไว้เพียงสามสิ่ง เฉินตนคิดว่าเจ้าพวกนี้ต้องมีความทานทานมากเเน่ๆ
"เจ้าก็เก็บไว้ซะสิ กระดองของมันเเข็งพอๆ กับโลหะเทวะเลยละ ส่วนหางของมัน เจ้าสามารถใช้มัน้ป็นอาวุธได้ ปลายหางมีพิษที่ร้ายเเรงอยู่ ขนาดเชือกเทพเเสนปีไม่ขาด ยังละลายเลย ความอันตรายของมันต้องสิ่งมีชีวิตไม่ต้องพูดถึงน่าจะมีลูกปัดตบะของมันด้วย" ไน่เหอบอก เฉินตงจึงเดินเข้าไปเเละเก็บทุกอย่างเข้าสู่เเหวนวิญญาณของเขา
เฉินตงเดิมคิดจากไป เเตว่ากลับก้มลงเเละหยิบเชือกขนาดสองวามาถือไว้ในมือ นี่คือเชือกเทพตามคำกล่าวของไน่เหอ
"ผู้อาวุโสมันเเข็งเเรงมากใใช่ไหม ไอ้เชือกนี่นะ" เฉินตงถามด้วยความสนใจ
"เเน่นอน นี่นะเชือกเทพเลยนะ มันใช้วัสดุจากเส้นขนของอสูรเเข็วงเเกร่งหลายหมื่นตัวทักทอมัดรวมกันเป็นเส้นๆ ดังนั้นความเเข็งเเกร่งของมันจึงสูงมาก เจ้าคิดอยู่สิ นรกดำเป็นสถานที่เช่นไร ราชาของพวกมันมีตบะถึงหมื่นปี เเต่ดูเอาเถอะ พิษของมันยังใช้เวลาเเสนปีในการละลายให้เชือกเทพนี่ เเล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า" ไน่เหอตอบพลาง รู้สึกสงสัย
เฉินตงรับรู้ได้วาไน่เหอสงสัย จึงรับตอบ
"ในเมื่อมันเเข้งเเกร่งเช่นนั้น มันสมควรเป็นอาวุธที่ดี ไม่สิถ้าเทียบสมบัติวิเศษที่ข้าเคยบเหน เเม้เชือกนี่มันจะไม่ปลดปล่อยพลังวิเศษใดๆ ออกมา เเต่ด้วยความเเข็งเเรงของมัน ข้าว่านี่เป็นเชือกเทพที่มีความคงทนมากกว่าของวิเศษพวกนั้นมากเลยนะ เเสนปี ฮ่า ฮ่า ช่างโชคดีจริงๆ ผู้อาวุโสไน่ ข้าจะใช้เจ้านี่เป็นอาวุธ"
ไน่เหอ "...."


บทที่ 8
"เเล้วจะกินยังไงละเนี่ย" เฉินตงมองเนื้อสดๆ ก่อนจะพบกับปัญหา ไม่มีฟืน ไม่มีไฟ เเล้วเเบบนี้จะให้ทำยังไงเล่า
"เมื่อเจ้าสู่วิถีมาร เจ้าควรเรียนรู้การกินของพวกนี้ ไว้ก็ดี เพราะเจ้าอาจจะไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งทำอาหารมากนัก" ไน่เหอตอบ
"ท่านหมายถึงอะไร" เฉินตงงุนงง
"ตอนนี้เจ้าไม่ต่างอะไรกับพวกมาร มารนั่นล้วนเป็นตัวตนของความชั่วช้าสามาน หากเจ้าสำเเดงพลังมารออกไป คาดว่าคงโดนไล่ล่า ฆ่าพันลี้หลบหนีไปทั้งสิบทิศเเน่นอน"
คำกล่าวนี้ทำให้ เฉินตงนิ่งไป เขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายหน้า
"อธรรมก็ดี มารก็ดี ท้ายสุดล้วนเป็นผู้ฝึกตน หากอีกฝ่ายคิดฆ่าข้า ท่านคงไม่คิดว่าข้าจะอยู่เฉยๆให้มันมาฆ่าตนเองกระมัง"
"คิดเช่นนี้ข้าก็สะบายใจ"
เฉินตงมองเนื้อสด เขากลั้นใจใช้กระบี่ตัดเป็นชิ้นเเละโยนเข้าปาก ความคาวกระจายปาก เขาก็เกือบอ้วกออกมา เเตก็ฝืนกลืนนลงไป พร้อมกับเดินไปกินน้ำจากน้ำตก ล้างหน้าล้างปากไปด้วย
ไน่เหอเห็นเเบบนั้น ก็รู้สึกครั่นเนื่อคั้นตัวเล็กน้อย เพราะน้ำตกนี่ธรรมดา เเต่เจ้าเด็กหน้าเหม็นนี่กลับดื่มลงไปเฉยๆ เสียอย่างนั้น
"นี่เจ้า กล้าดื่มน้ำจากน้ำนี่ได้อย่างไรกัน" ไน่เหอกล่าวขึ้น
"หา ท่านหมายความว่ายังไง" เฉินตงรู้สึกว่ามีลางสังหรณ์เเปลกๆขึ้นมา
"เปล่าๆ ข้าวาเจ้าอย่ารู้เลยดีกว่า" ไน่เหอหวนนึกถึงต้นกำเนิดของน้ำตก พลันพะอืดพะอมขึ้นมานิดๆ หากมีร่างกายเขาคง.....ไปนานเเล้ว
"ตอนนี้เจ้าก็ปรับพลังมารให้สมดุลเสีย ให้ร่างของเจ้าชินกับมัน จากท่าทางของเจ้าคงจะรีบไม่น้อย"
เฉินตงพยักหน้าพร้อมกับเข้าสู่สมาธิอีกครั้ง
พลังมารก็เหมือนกับพลังชี่ เพียงเเต่ต้นกำเนิดมันต่างกัน พลังชี่ออกมาจากตันเถียน ทว่าพลังมารออกมาจากเมล็ดพันธุ์มาร ที่ตอนนี้กลายเป็นต้นอ่อน ยิ่งมันเติบโตเท่าไหร่ พลังมารยิ่งเเข็งเเกร่งเเละมากขึ้นเฉกเช่นเดียวกับพลังชี่ที่หากบรรลุขั้นพลัง ตันเถียนจะกว้าง กักเก็บพลังชี่ได้เยอะ เเข็งเเเกร่งขึ้น
เฉินตงปลดปล่อยพลังมารของเขาสออกมา มันเหมือนกับพลังงานสีดำ ดวงวิญญาณพยักหน้าออกมาอย่างพึ่งพอใจพร้อมกับเอ่ยออกมา
"ที่จริงขาคิดสอนวรยทุธ์ให้กับเจ้า เเต่ที่ข้ามีอยู่ล้วนต้องรอเจ้าบรรลุขั้นขุนนางเสียก่อน ฉะนั้นเจ้าต้องพึงพาตนเองเเล้ว"
เฉินตงลืมตาขึ้น หยิบเอาตำราวิทยายุทธตรงหน้า ที่ได้มาจากศพของหัวหน้านักฆ่า
วิทยายุทธนี้มีชื่อเรียกว่า 'พันมายา' เหวี่ยงหมัดหรืออาวุธออกไปนับพันในการจู่โจมเพียงครั้งเดียว ทำให้ศัตรูสับสน เพราะการโจมตีนับพันมีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นของจริง ฟังดูเหมือนกระจอก ทว่าเฉินตงกลับไม่คิดเเบบนั้น ในเเง่ของการโจมจี ตราบใดที่คู่ต่อสู้ไม่ใช่พวกยอดยุทธ์ที่ปัดป้องการโจมตีนับพันได้ในคราวนี้ วิทยายุทธนี้นับว่าเอาเรื่องอยู่
"เจ้าให้ข้าเเนะนำหรือเปล่า" ดวงวิญญาณกล่าวออกมา เฉินตงพยักหน้า เพราะเขาไม่เคยเรียนวิชาต่อสู้เลย ดังนั้นย่อมไม่อาจฝึกฝนได้โดยไร้ผู้ชี้เเนะ
เฉินตงเริ่มฝึกด้วย เพลงหมัด
หมัดมายา คือชื่อของมัน หมัดนี้ยามปลดปล่อยออกไป ราวกับมีหมัดนับร้อยพุ่งออก เเต่อย่างไรก็ดี วิทยายุทธเองก็มีลำดับขั้นฝึกฝนเหมือนกัน
วิทยายุทธ์มีระดับข้นได้เเก่ ขั้นเเรกเริ่ม ขั้นกลาง ขั้นชำนาญ เเละขั้นสมบูรณ์
หมัดมายา เมื่อใช้ออก หากอยู่ขั้นเเรกเริ่ม จะปลดปล่อยออกมาเพียงเงามายาของหมัด 10 หมัด
บรรลุขั้นกลาง สามารถทำให้เงาจะปรากฏชัดเจนมากขึ้น มายา 100 หมัด
บรรลุขั้นชำนาญ ความสมจริง เเละ เพิ่มจำนวนมายา 1,000 หมัด
บรรลุขั้นสมบูรณ์ สามารถสร้างเงามายาที่สมจริงเเละจำนวนนับไม่ถ้วน
"ไอ้หนู หาดเจ้าสามารถเข้าถึงวิถีหมัด เจ้าสามารถใช้มายาหมัด เป็นรังสีหมัดเข้าโจมตีได้ คราวนี้จะไม่ใช่มายาหมัดที่มีดีเเค่หลอกศัตรูอีกเเล้ว หากเเต่มายาหมัดเหบ่านั้น มันสามารถสร้างความเสียหายให้เเก่ศัตรุได้เช่นกัน" ไข่เหออธิบาย
เฉินตงรับฟัง พลันตื่นเต้น อย่างที่คิด วิทยายุทธนี้เอาเรื่องเหมือนกัน
ด้วยการชี้เเนะไน่เหอที่อ้างเป็นจักรพรรดิมารที่เฉินตงไม่รู้จัก ตัวเฉินตงได้พัฒนาขึ้นอย่างมาก เขาสามารุบรรลุขั้นกลางได้สำเร็จโดยไม่ยากเย็น เขาคิดว่านี่คงเป็นเพราะการชี้เเนะของไน่เหอ
ทว่าความเป้นจริงกลับมิใช่
ไน่เหอหรี่ตามอง เอ่ยด้วยเสียงที่ไม่มีผู้ใดได้ยินนอกจากเขา
"พรสวรรค์ในความเข้าในด้านวิทยายุทธสูงมาก มายา เป็นวิทยายุทธระดับสูง ไม่ใช่สิ่งผู้ฝึกตนมือใหม่ จะเข้าใจได้เลย เเต่ไอ้หนูนี่กลับสามารถเข้าได้มันได้ เพียงเเค่รับฟังคำชี้เเนะจากข้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำเอานึกถึงคนคนหนึ่งที่ข้ารู้จักเลย หากเจ้าเด็กนี่มีอีกความสามารถหนึ่งอย่างที่เจ้านั่นมีละก็ จะกลายเป็น อัจฉริยะที่เเท้จริงเหมือนกับเจ้านั่นทันที"
เฉินตงไม่อาจบรรลุขั้นชำนาญได้ เพราะว่ายังขาดประสบการณ์เพียงเล็กน้อย ซึ่งไน่เหอเข้าใจดี เรียนในห้องเรียนเเล้ว ย่อมต้องเรียนนอกห้องด้วย
"เจ้าเด็กน้อย มีสิ่งหนึ่งที่ข้าสงสัย ข้าจะสอนเจ้าอีกอย่างให้ก็เเล้วกัน" พร้อมกับยิงลำเเสงเข้าที่หว่างคิ้ว เฉินตงหลับตาลง เเละลืมตาขึ้นมา หงายฝ่ามือขวาขึ้นพร้อมกับวิทยายุทธ
"เพลิงมาร"
เปลงไฟลุกดำพลันลุกโหมขึ้น เฉินตงเเม้ดีใจทว่า วิทยายุทธนี้กลับผลาญพลังมารเขามหาศาล เขารีบดับมันทันทีเเละมองไปยังกองหิน
"ท่านสอนสิ่งนี้ให้ข้าทำไม" เฉินตงถามด้วยความสงสัย
"ข้าอยากให้เจ้า เดินไปอยู่หน่อยบ ใครมันนอนอยู่ในโลงศพน้ำเเข็งนั่น" ว่าเเล้วมือโปร่งใสชี้ไปยังโลงศพที่ตั้งไว้กลางพื้นที่
"อ้าว ท่านไม่รู้เหรอ ว่าเป็นใคร" เฉินตงงุนงง เขานึกว่าคนในโลงเป็นคนรู้จักของผู้อาวุโสซะอีก
"ข้าพึ่งตื่นก็ตอนเจ้าฝ่าน้ำตกนั้นมา จะตรัสรู้ได้อย่างไรเล่าว่ามีคนขนโลงสพเข้ามา ไอ้ข้าอุตส่าห์หาสถานที่มิดชิด เพื่อละสังขารตนเอง ใครจะไปนึกเล่าว่า ตื่นขึ้นมาอีกจะมีโลงเพิ่มมาอีกหนึ่ง มันเป็นตระกูลไหนกันฟะ ที่กล้าขนโลงศพมาไว้ยังทีเดียวกับข้าเนี่ย" ว่าเเล้วก็ปลดปล่อยจิตอาฆาตออกมา เล่นเอาเฉินตงฉี่เเทบราด
"ใช้เพลิงมารคลุมร่างไว้ จากนั้นเดินไปดูซะ น้ำเเข็งกากๆ นั้นทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก"
เฉินตงพยักหน้าพร้อมกับก้าวเดินเข้าไป


บทที่ 16่
"ไม่ได้สูดอากาศด้านนอกนานเท่าไหร่เเล้ว" ชายชราเเหงนหน้ามองขึ้นฟ้า สูดกลิ่นอันบริสุทธิ์ของอากาศ ทว่ากลิ่นคาวเลือดกลับดับฝันของเขาทันที ดวงตาที่ราวกับปลาตายเพ่งมองรอบๆ อย่างพินิจ หัวใจของชายชราพลันบีบรัดทันทีที่พบว่า มีซากศพมากมายนอนเกลื่อนอยู่ในพื้นที่ที่ตนอยู่
"เกิดอันใดขึ้น เหตุไฉน ผู้คนถึงได้ล้มตายมากมายเช่นนี้" ชายชรากวาดตามองไปพบเด็กน้อยหลายคน ก็อดอุทานขึ้นมาเสียไม่ได้ "กระทั่งเด็กยังไม่เว้น โหดเหี้ยมจริงๆ"
"นี่คือผู้คนในจวนสกุลข้าเองผู้อาวุโส" เฉินตงรีบบอกกล่าวออกไป
ชายชราได้ยินก็ผงะเล็กน้อย ขมวดคิ้วเค้นความทรงจำที่เรือนลางของตน กระทั่งทราบว่าที่เเห่งนี้คืออันใด ก็ถอนหายใจออกมา
"มีของดีเก็บรักษาไว้ หากปกป้องมันไม่ได้ย่อมนำมาซึ่งภัยพิบัติ เเละเป็นภัยพิบัติยากจะเลี่ยงจริงๆ " ชายชรามองซากศพอย่างเวทนา ทำให้เฉินตงงุนงง อะไนหรือมีของดี สกุลเฉินมีของดีเก็บไว้หรือ?
"เจ้าคือ เฉินตงสินะ" ชายชราหันมาถามเฉินตง เขารีบพยักหน้ารับทันที
"ตัวข้านั่น มีนามว่า เฉินซานซัว นับว่าเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเฉิน" ชายชรากล่าวออกมา ทำให้เฉินตงลงไปคุกเข่าเเละคำนับอีกฝ่าย เฉินซานซัวไม่ทันได้ปรามอีกฝ่ายก็โขกศีรษะเสียเเล้ว ทำเอาเขาอึดอัดไม่น้อยทีเดียว กระนั้นยามที่เฉินตงเงยหน้าขึ้น สีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนไปดั่งผู้เฒ่าที่มองลูกหลาน
"หลานเฉินตง คำนับผู้อาวุโส"
"ยืนขึ้นเทิด"
เฉินตงลุกขึ้นยืน เฉินซานซัวมองรอบๆ
"คงต้องเก็บกวาดเสียก่อน" มือขวาโบกไป พลังฟ้าดินถูกควบคุมให้หมุนวน ซากศพพวกนั้นต่างนอนเรียงรายบนลานกว้างอย่างเป็นระเบียบ
ฝ่ามืขวาพลิกหงายขึ้น พลังชี่ควบเเน่นเเละกลั้นเป็นเปลวเพลิงสีเเดงฉาน เเละโยนออกไป
ร่างเหล่านั้นลุกไหม้ในทันที
เฉินตง นิ่งงัน สงบนิ่งให้กับผู้คนที่ล้มตาย ทว่าหัวใจของเขากลับไม่มีความเปลี่ยนเเปลง จนไม่เเสดงออกใดๆ เนื่องจากไม่ได้สนิทกับสกุลเฉินเลย.....
ขี้เถ้ากลุ่มใหญ่ถุกหอบเข้ามา เฉินซานซัวใช้พลังของตนกวาดเอาขี้เถ้าเหล่านั้น รวมไว้ที่ไหใบหนึ่งที่ใหญ่ เฉินตงค้นเจอในโรงครัวของจวน
ปากไหถูกปิดด้วยผ้าไหมชั้นดี ที่ฉีกมาจากเศษซากของเรือนที่พังทลาย
เฉินซานซัวอุ้มไหไว้ ดวงตาที่ราวกับปลาตาย บัดนี้เเจ่มเเจ้งชัดเจน มีชีวิตชีวาขึ้นมามากขึ้น สภาวะบางอย่างกลายเป็นหมอกปกคลุมทั่วร่าง จยากคาดเดาขั้นพลังของเขาได้ ทว่าที่บอกได้คือ คนผู้นี้เเข็งเเกร่งอย่างมาก ไม่รู้ว่าถูกขังอยู่คุกของสกุลเฉินได้อย่างไร
ระหว่างอยู่ในภวังค์ของความคิด เฉินตงก็ถูกมือของชายชราจับลงที่ไหล่
"เฉินตง นับเเต่นี้ เจ้าคือ ประมุขของสกุลเฉิน"
คำกล่าวนี้ทำทำเอาเฉินตงตะลึงงัน เขาคิดปฏิเสธ เเต่เฉินซานซัวกลับส่ายหัว เพ่งมองไปยังร่างของเฉินตง
"ไม่คาดว่าเจ้าจะเป็นคนธรรมดา ตันเถียนยังตีบตัน ทว่าเส้นทางข้างหน้าช่างยากเย็นนัก ยุทธภพล้วนเต็มไปด้วยอันตราย เเละบททดสอบที่คร่าชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ นับเเต่นี้ข้าจักดูเเลเจ้าเอง ด้วยชีวิตของข้า"
เฉินส่ายหน้าให้ รีบเเย้งขึ้นทันที "ผู้อาวุโสเฉิน ท่านมองเเค่เปลือกนอก ข้านั่นไมได้อ่อนเเออยางที่ท่านคิดหรอก บนตัวข้ามีพลังขุมหนึ่งอยู่ในร่างกาย อีกทั้งยังสามารถพัฒนาได้"
เเน่นอน เขาไม่อาจใช้พลังมารออกไปได้ ใครจะรู้ว่าเฉินซานซัวคิดอันใดอยู่ หากรูสว่าเขาเป็นผู้ฝึกตนสายมาร ไม่ใช่ว่าปลิดชีพเขาทันทีหรอกนะ เฉินตงจึงขบคิดพลางสำเเดงพลังของร่างหยินหยางออกมา เเน่นอนมันยังปลดปล่อยออกมาได้มากนัก เนื่องจากยังไม่มีเวลาศึกษาอย่างจริงจัง
เฉินซานวัวสัมผัสถึงได้ความผันผวนของฟ้าดิน เขาตกตะลึง พลันเพ่งมองร่างของเฉินตง บนร่างของเด็กผู้นี้มี มีพลังเเฝงอยู่ไม่น้อย
"เจ้าครอบครองร่างพิเศษ?"
เฉินตกผงกหัวให้ทันที เเต่ไม่กล่าวอันใดอีก
"ดีๆ สวรรค์ยังคงไม่ทอดทิ้งเจ้า....." ดวงตาชายชราคล้ายกับรู้สึกโล่งอก ขณะเดียวกันเฉินตงยังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่จริงใจเเผ่ออกมา จากสัญชาตญาณ ชายชราคนนี้ ควรค่าเเก่การเชื่อถือ


บทที่ 17
เฉินตงสำรวจข้าวของมีค่าเท่าที่จะเหลือในจวนมากองรวมกันไว้ เเล้วเดินไปเอาลูกปัดสีเเดงที่ฝังไว้ใต้เรือนของตนเองกับเสื้อผ้า จากนั้นเอาเข้าเเหวนมิติทั้งหมด เพราะเกรงว่าที่นี่คงอยู่ไม่ได้ ไน่เหอลงมือฆ่าพวกมือสังหารไปก่อนหน้านี้ อีกไม่นานคนสั่งการคงจะรับรู้ได้ว่าลูกน้องตนถูกจัดการหมด ต้องส่งคนมาที่นี่เเน่ ดังนั้นจะอยู่นานไม่ได้
มาถึงลานกว้างของจวนชายชรานาม เฉินซานซัวก็นำไหใส่ขี้เถ้าฝังไว้ เเละยกเอาศิาลาเเผ่นใหญ่สูงสองเมตรมาตั้งทับไว้ กิ่งไม้อันหนึ่งถูกคว้าขึ้นมา ก่อนจะกระโดดขึ้นกลางอากาศ กิ่งไม้โบกไปมาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นคลื่นพลังพลันพุ่งเข้าหา เเผ่นศิลา ปรากฏตัวอักษร
'สุสานของสกุลเฉิน'
เขาร่อนลงพื้น พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ นี่คงเป็นหลุมศพหรือป้ายวิญญาณกระมัง เฉินตงขบคิด ไม่ๆได้กล่าวอันใด ราวกับยืนสงบนิ่งให้เเก่คนที่ตกตายไป
"อาตง เจ้ามีอันใดติดค้างที่นี่หรือไม่" เฉินซานซัวเอ่ยขึ้น ขณะเพ่งสายตาไปยังทิศทางหนึ่ง หน้านิ่วคิ้วขมวดทันที
"ผู้อาวุโส คือว่า....." เฉินตงเล่าเรื่องเฉินหยูให้กับเขาฟัง รวมถึงเรื่องสำนักเเพทย์ ชายชราฟังไป บรรยากาศรอบๆ กายเขายิ่งดูดันขึ้นเป็นเท่าตัว มีประโยคหนึ่งคำพ่นออกมาอย่างเดือดดาล "สามห้าวยิ่งนัก" ก่อนจะหันมาหาเฉินตงด้วยรอยยิ้มที่เเสนอบอุ่น
"อาตง มีผู้ฝึกตนสองคนกำลังมา เราต้องเเยกกัน ข้าจักไปสำนักเเพทย์ของเมืองเมฆาล่อวง ตามหาน้องสาวของเจ้า ส่วนอาตง เจ้าตงรีบไปที่นรกดำ เป็นไปได้ออกห่างจากเมืองเมฆาล่องให้มากที่สุด ข้าได้ทิ้งพลังของข้าส่วนหนึ่งไว้ที่ป้ายนี้" เฉินซานซัวควักป้ายหยกอันหนึ่งโยนมาให้ เฉินตงรับไว้เเละพลิกขึ้นดู มีอักษรตัว 'เฉิน' สลักไว้ อีกทั้งยังมีพลังชี่อันเเข็งเเกร่งขุมหนึ่งสถิตอยู่
เฉินซานซัวมองไปทางด้านที่สำนพเเพทย์สาขาเมืองเมฆาล่อง
"ป้ายหยกของประมุขสกุล อาตงนับเเต่นี้เจ้าคือ ประมุขของตระกูลเฉิน รุ่นที่ 4!"
เฉินตงอึ้ง เเละพยายามปฏิเสธ
"ข้าจะส่งพลังล่อพวกมัน พร้อมๆ กับไปที่สาขาสำนักเเพทย์"เเต่ชายชราส่ายหัว พลางเหินร่างพุ่งไปยังสาขาสำนักเเพทย์ทันที
เสียงหนึ่งลอยมาตามลม มีเพียงเฉินตงได้ยิน
"ข้ามีอันตรายถึงชีวิต จงใช้เลือดของเจ้ากระตุ้นป้ายหยก มันสามารถสังหารผู้ฝึกตนขั้นขุนนางลงมา ได้ในพริบตาเดียว เเละใช้ได้เพียงสามครั้งเท่านั้น หากพบเจออาหยู ข้าจะติดต่อผ่านป้ายหยก เก็บป้ายนั้นอย่าให้หายเป็นอันขาด"
เฉินตงยกมือคาราวะอีกฝ่าย เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไน่เหอลอยออกมาจากเเหวน
"ผู้อาวุโสท่านฟื้นเเล้วเหรอ" เฉินตงดีใจมาก หากมีไน่เหอคอยช่วย เขาสามารถรอดชีวิตจากผุ้ฝึกตนที่เเข็งเเกร่งได้
"ข้าฟื้นมาครูหนึ่งเท่านั้น อีกเดี๋ยวจะกลับไปจำศีลต่อ นี่ป้ายวิญญาณของคนในจวนเจ้าหรือ" ไน่เหอมองไปยังป้านศิลาเเผ่นใหญ่สูงเกือบสองเมตร ก่อนจะส่งพลังส่วนหนึ่ง จากป้ายวิญญาณของตนเอง เข้าไปในเเผ่นสิลา
"ท่านทำอันใด" เฉินตงงุนงง
"ข้าเพียงทำให้มั่นใจว่า ที่นี่จะไม่มีผู้ใดเข้ามารบกวนคนตายได้" จากนั้นหันมามองที่เขา ไน่เหอร่ายพลังบางอย่างใส่ร่างของเฉินตง
"ไปเถอะ ข้าสร้างม่านพลังคุ้มกายเจ้าไว้ ในเวลาสองชั่วยาม ต่ำว่าขั้นขุนนางจะไม่สามารถสัมผัสถึงเจ้าได้" ไน่เหอบอก เเละกลับเข้าไปในเเหวน
เฉินตงมองป้ายวิญญาณ อีกครั้ง ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกจากจวนสกุลเฉินอย่างรีบร้อน
******
มาถึงสาขาของสำนักเเพทย์ เฉินซานซัวร่อนลงอย่างนิ่มนวล ก้าวเท้าเข้าไปด้านใน
ศิษย์ที่เฝ้าด้านหน้า เห็นท่าทางขึงขังของผู้เฒ่ารีบเข้ามารับหน้าทันที
"เอ่อ ผู้เฒ่าไม่ทราบว่า ท่านต้องการอะไร"
"หลานสาวข้าอยู่ด้านใน จงพานางออกมาเสีย ชื่อของนางคือ เฉินหยู" น้ำเสียงเปี่ยมด้วยพลัง ทำให้ศิษย์คนนั้นเหงื่อเเตกหน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้าไปด้านในทันที ครู่ใหญ่ก็ออกมาพร้อมกับบันทึกสักอย่าง
"ผู้เฒ่า ไม่มีคนชื่อ เฉินหยู เข้ารักษาเลยนะขอรับ" ศิษย์คนนั้นอ่านนักทึกในมือพร้อมกับบอกกล่าวออกไป
เฉินซานซัวนิ่วหน้า ความไม่สบอารมร์เเสดงออกมาเต็มที่ "เป็นไปไม่ได้ หลานข้าพึ่งพานางมาเมื่อหลายวันก่อน ผู้อาวุโสจงของที่นี่ยังรับนางไว้ในการดูเเลอยู่เลย"
"ผู้อาวุโสจงหรือ เออ ถ้าเป็นท่านผู้นั้น เขาพึ่งกลับไปยังสพนักเเพทย์เมื่อวันก่อนเองขอรับ เเต่เท่าที่ดู มีเพียงศิษย์ของเขาที่ติดตามเขากลับไป ไม่มีคนอื่นเลยนะขอรับ"
ได้ยินดังนั้นเฉินซานซัว ก็ถอนหายใจออกมาทันที
"ร่างสวรรค์ถูกค้นพบเร็วไป หรือว่าข้าออกมาช้าเกินไป"
จากคำกล่าวชัดเจนว่าเฉินซานซัวล่วงรู้วา เฉินหยู ครอบครองอันใด เเละยังรู้สะเอียดยิ่งกว่าพวกที่พานางไปเสียอีก
เฉินซานซัวหลับตาลง ก่อนที่พลังชี่ในร่างกายจะปะทุออกมา เเรงกดดันราวกับขุนเขาทั้งลูกกดทับลงมาทั่งบริเวณทันที
"ผู้ใดกล้ามาหาเรื่องที่สำนักเเพทย์" เสียงตะโกนดังออกมาจากด้านใน เเฝงเร้นด้วยพลังเเข็งเเกร่งสายหนึ่ง เฉินซานซัวโบกมือสลายพลังสายนั้นไป ก่อนจะซัดหนึ่งฝ่ามือใส่ศิษย์ตรงหน้า
ตูม
ร่างนั้นกระเด็นลอยไปด้านในกระเเทกเข้ากับตู้ใส่สมุนไพรจนพังครืนลงมา
ชายชราไม่พูดไม่จา ก้าวอาดๆ เข้าไปด้านในทันที
"ทำหลานสาวข้าหายไป เช่นนั้นก็ไม่ต้องมีอยู่อีกต่อไป" เฉินซานซัวเปล่งเสียงคำรามลั่น มันทรงพลังอำนาจจนสั่งคล่อนทั่วทั้งสาขาของสำนักเเพทย์
ร่างหนึ่งพุ่งออกมา ขวางกั้นไว้ เป็นผู้พิทักษ์ของที่นี่ ขั้นพลังอ่อนด้อยกว่าเฉินซานซัวไปหนึ่งขั้น
ผู้ฝึกตนขั้นเเม่ทัพ!
"ขอทานเฒ่า เจ้าช่างกล้านัก บังอาจทำร้ายศิษย์ของสำนักเเพทย์เรา" เขาว่าพลางเหลือบมองศิษย์ที่นอนนิ่งพลางเค้นพลังออกมา
พลังชี่อันเเข็งเเกร่งกำจายออกไปรอบๆ ราวกับลมหอบใหญ่ เฉินซานซัวไม่หวาดกลัว ก้าวไปด้านหน้า ใช้พลังชี่ของตนกำจายออกไปรอบๆ รัสมีพลังทั้งลอยปะทะกันจนเกิดเสียงระเบิด ทั่วทั้งสาขาสำนักเเพทย์เกิดรอยร้าวขึ้นทั่วอาคาร
"ถึงกับหักล้างพลังของข้า ยี่นู๋ ได้ ตาเม่านับว่าเจ้าเเน่มาก เเต่ว่า...." ผู้พิทักษ์ของสาขาสำนักเเพทย์เอ่ยไม่ทันจบ เฉินซานซัวพลันซัดหมัดที่ห่อหุ้มด้วยพลังชี่ออกไป
หมัดนี้ท่วงท่าปกติมิใช่พิศดารอันใด ทว่าพลังชี่ที่ห่อหุ้มนั้นไหลเวียนรุนเเรงมาก เพียงปะทะเข้ากับร่างของยี่นู๋ มันก็ปลิวในทันที
ปัง
ร่างนั้นทะลุกำเเพงของสำนักเเพทย์สาขาเมืองเมฆาล่องจนทะลุ ยี่นู๋ปีนออกมาจากซากอาคาร สีหน้าเดือดดาลถึงขีดสุด ระเบิดพลังชี่ออกมา จนก่อรูปเป็นยักษาตัวใหญ่สูงเท่าอาคารสำนักเเพทย์ พลันกระโดดขึ้นด้านบน เท้าขวาถีบลงมาอย่างเเรง ร่างยักษาพลันกระทืบเท้าลงมาเช่นกัน
"เเค่ขอทาน บังอาจนักนะ บาทาขยี้พสุธา!"
บาทาของยักษ์ดิ่งลงมาราวกับดาวตก เฉินซานซัวส่งเสียงฮึมฮัมออกมา สองมือวาดออกไปหมุนวน พลังชี่รวมกันเป็นตราประทับอันหนึ่งยาวหนึ่งเมตร เขาจับมันเเละยกขึ้นด้านบนค้ำไว้เหนือศีรษะ
ปัง
ตราประดับหยุดยั้งบาทาของยักษาไว้ พื้นใต้เฒ่าผู้เท้ายุบลงไปด้วยพลังอันเเข็งเเกร่งของยักษา เฉินซานซัวคำรามลั่น ผลักเท้ามหึมานั้นไปด้านข้าง
ตึง
ยี่นู๋ร่วงลงกับพื้นทันที
เฉินซานซัวทะยานเข้าหายี่นู๋ มือขวาเหยียดออก พลังชี่สีขาวรวมไว้ที่ฝ่ามือ เเละตบลงไปด้านหลังหนึ่งครั้ง
"ฝ่ามือพยัคฆ์คำราม"
โฮกกกกกก
เสียงพยัคฆ์คำรามลั่น บังเกิดเงาคล้ายเสือโครงสีขาวซัดเข้าใส่ร่างของยี่นู๋ที่นอนอยู่
"มือยักษา!"
ด้านยี่นู๋ สองมือผสานเข้าหากัน พลี่งชี่ก่อรูปเป็นมือขนาดใหญ่กุมร่างเข้าไว้ในฉับพลัน วิทยายุทธสายป้องกัน
ตูม
ทว่าพลังฝามือของเฉินซานซัวรุนเเรงยิ่งนัก ปกติขั้นเเม่ทัพจะมีเพียงราวสี่พันจินเท่านั้น ทว่าการโจมตีนี้ของเฉินซานซัวเหยียบหมื่นช่างได้เลย รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ซัดลงบนพื้นดินจนยุบลงไปหลายสิบเมตร ส่วนยี่นู๋หรือ อยู่ใต้หลุมนั้นเเหละ เป็นตายไม่เเน่ชัด
"บังอาจทำเฉินหยูหายไป สำนักเเพทย์บัดซบ!!" เฉินซานซัวลอยขึ้นด้าน สองมือขมับไปมาพร้อมกับพลังชี่หลายสายก่อรูปร่างเป็นตรารูปร่างคล้ายกับหัวพยัคฆ์
"ตราประทับพยัคฆ์ขาว"
เฉินซานซัว ส่งตราประทับขนาดเท่าฝ่ามืออันหนึ่งลอยตกลงไปยังอาคารของสำนักเเพทย์
"ทำลาย!!!"
เสียคำรามของเฉินซานซัวดังลั่น พร้อมๆกับตราพยัคฆ์ที่ประทับลงบนอาคาร พรึบตานั้นมันก็เกิดระเบิดขึ้น
โฮกกกกกกกกกก ตูม
เสียงคำรามของเสือดังขึ้นก่อนจะเกิดการระเบิด มันไม่ได้รุนเเรงถึงขั้นเป่าทั้งเมืองทิ้ง เพราะเฉินซานซัวกดพลังของมันไว้เหลือเพียง 1 ใน 10 เท่านั้น ทว่าก็เพียงพอบดขยี้อาคารสาขาของสำนักเเพทย์ให้กลายเป็นซากได้สบายๆ
ศิษย์สำนักเเพทย์ตายเกลื่อน เฉินซานซัวผู้นี้ลงมือหนักมาก ก่อนจะเร้นกายหายไปจากเมืองเมฆาล่อง
เดิมทีทุกตระกูลควร ออกมาดู เหตุการณ์ใหญ่โตขนาดนี้ ทว่า น่าเสียดาย เมื่อวันก่อนเหล่าตระกูลใหญ่ ต่างพากันไปยังเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการประชุมใหญ่ ของขุมกำลังอำนาจในดินเเดนเเห่งนี้ สมาชิกตระกูลสำคัญล้วนไปหมด เหลือไว้เพียงไม่กี่ร้อยคนเท่านั้นคอยดูเเล กว่าพวกเขาจะรู้เรื่อง ก็ปาไปสองชั่วยามเเล้ว


บทที่ 14
ลักษณะการเเต่งตัวคล้ายกับพวกที่อุ้มเฉินตงไปฆ่าที่นรกดำไม่มีผิด
พลังชี่เเผ่ซ่านออกมา ก่อนจะเข้าปะทะกับเฉินตง
ด้านเฉินตงไม่ยืนเป็นกระสอบทรายให้อีกฝ่าย ก้าวเท้าหลบอย่างว่องไว มือขยวากำเป็นหมักดซัดออกไป
"สิบหมัดมายา"
เงามหัดนับสิบทะยานเข้าหาร่างพวกนักฆ่าราวกับลูกปืนใหญ่ พวกมันเเตกหือจากนั้นด้วยความตกใจ ก่อนจะตั้งหลักได้ก็อยู่บนพื้นเสียเเล้ว ทั้งสิบคนเคลื่อนไหวพร้อมๆกัน เฉินตงกรอกตาไปมาสายขวา ดวงตาคล้ายกับลายไปชั่วขณะ
"ย่อตัวลง โน้มตัวไปม้วนหน้า" เสียงของไน่เหอพลันเข้าสู่หู เฉินตงเคลี่ยวไหวฉับพลัน ย่อตัวลงดาบที่ฟันกวาดมา หมายตัดคอของเขาตัดลมฟันห้วงอากาศไปทันที จากนั้นเขาพลันเซล้มไปด้านหน้า สองมือค้ำพื้นกลิ้งตัวม้วนไปด้านหน้าทันที
กระบี่เล่มหนึ่งเเทงเข้ามา ปักที่พื้นจนเกิดรอยบากขนาดใหญ่ เฉินตงรีบลุกขึ้นพร้อมกับทิ้งระยะห่างทันที
"ขอบคุณมากผู้อาวุโส" เฉินตงบอก เเล้วตั้งสมาธิให้มากขึ้น
"ศัตรูเเข็งเเกร่งเอาเรื่อง ข้าจะช่วยเจ้าลดจำนวนพวกมันให้เหลือเเค่คนเดียว" ไน่เหอบอก ก่อนที่ร่างวิยญาณจะปรากฏขึ้นมา เสาไม้ป้ายหลุมศพตั้งลงกับพื้น ก่อนจะระเบิดพลังออกมา
"อ๊ากกกก" ร่างของเก้าคนกลายเป็นฝนเลือดเเละเศษเนื้อทันที เหลือไว้เพียงตัวหัวหน้าทที่ชักกระบี่วิเศษของตนออกมาด้วยเเววตาที่หวาดกลัว
 เฉินตงพยักหน้าอย่างเงียบงัน ภาพตรงหน้าทำให้เขาต้องสุดลมหายใจเข้าปอดกลิ่นคาวนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียนโดยเเท้
"อีกอย่าง ถ้าเจ้าไปถึงขั้นหลอมกล้ามเนื้อโลหิตระดับไร้ที่ติได้ ข้ามีบางอย่างจะสอนให้เจ้า" ไน่เหอกลับไปในเเหวนพร้อมกับป้ายหลุมศพของตน
คราวก่อนไน่เหอบอกเขาว่า ไม่อาจสอนวิทยายุทธ์ให้ได้เพราะเเข็งเเกร่งไม่พอ มาคราวนี้กลับพุดเช่นนั้น ทำเอาเฉินตงงุนงง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ
พลังมารถูกโคจรไปทั่วร่าง เฉินตงพุ่งทะยานออกไปในพริบตา
หัวหน้ามือสังหาร สิบเท้าเข้ามาเช่นกัน
กระบี่ในมือตวัดเเทงออกไป เฉินตงเบิกตากว้างมองดู พลันพลิ้วกายหลบทันที
"ซ้าย ขวา ก้ม ถอย"
เสียงของไน่เหอดังขึ้นมาไม่หยุด ทว่าเฉินตงฟังเเล้ว ตอบสนองไปทัน หมัดซ้ายซัดเข้ามาจนร่างเขากระเด้น
เฉินตงลุกขึ้น เขาไม่ลังเลที่จะปล่อยหมัดมายาออกไป
"กลหรอกเด็ก!" อีกฝ่ายพุดจบ กระบี่ในมือตวัดฟาดซ้ายขวาอยางรวดเร็ว เฉินตงพริ้วกายหลบไม่ได้ หลบกระบี่ได้ก็โดนสวนด้วยหมัดเท้า หลบหมัดได้ก็โดนสวนด้วยกระบี่ ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดเเผล อาภร์สีขาดวิ่น
"ผู้อาวุโส ข้าสัมผัสได้ว่ากำลังจะบรรลุ จึงอยากจะสู้ด้วยตนเอง"
ไน่เหอเพียงหัวร่อออกมา "ย่อมได้ เเต่คราวนี้ข้าไม่ช่วยนะ"
"เด็กสกุลเฉิน ยอมตายซะเถอะ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทรมาน" เห็นเฉินตงนิ่ง หัวงหน้ามือสังาการจึงลดกระบี่ลง เอ่ยปากพูดเเทน
"พวกเจ้าฆ่าคนสกุลเฉินด้วยเหตุใดกัน เท่าที่ข้าอยู่ที่นี่มา ตระกูลเฉินไม่เคยยั่วยุผู้ใดเลย ไม่สิน่าจะเรียกว่า สงบเสงียมอย่างมาก" เฉินตงตอบโต้ไปเหมือนกัน
"ตายก็คือตาย มีอันใดให้คุย ฆ่า"
จิตสังหารเเผ่ซ่าน ทำให้เฉินตงราวกับถูกตรึงไว้กับที่
เพียงอึดใจก็ม่หยุดยืนข้างๆ เฉินตง
นี่นับว่าเป็นครั้งเเรกที่เฉินตงสัมผัสกับจิตสังหารเเละความตายในระยะเผาขน หัวใจของเขาเต้นระรัว
เดิมทีไน่เหอคิดเอ่ย ทว่าฉับพลันที่การโจมตีลบงมายังร่าง เฉินตงพลันหายวับไปทันที
"สิบก้าวย่างมายา"
ร่างทั้งสิบทะยานออกไปพร้อมกับโจมตีด้วยเพลงหมัด
"เเค่ภาพมายา มีอันใดน่ากลัว" กระบี่วาดเป็นวงกลม ปลดปล่อยคลื่นพลังชี่ออกไป ทำให้ร่างมายาหายวับไปในทันที เเต่ร่างของเฉินตงเองก็หายไปเช่นนั้น
อึดใจต่อมา ร่างมายานับร้อยปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเดินวนอย่างมั่วซั่วไร้รูปเเบบ เฉินเเฝงตัวในร่างมายาของเขา
"อ่อนหัด" พลังชี่ทะลักออกมจากร่าง เขาเงื้อกระบี่ขึ้นพร้อมกับฟันลงมา ร่างมายาหายไปจนหมด
เฉินตง ถอยร่นออกมา เเนซ้ายถูกคลื่นพลังชี่จนบาดเจ็บ
"อย่าดื้อดาน เเละตายไปซะ" เขากระทืวงเท้าพุ่งเข้าใส่ เเละร่ายรำกระบี่จู่โจมในทันที
เฉินตงโยกหลบอย่างว่องไว ก่อนจะกำหมัด ถ่ายพลังมาเข้าไปเเล้วซัดใส่อีกฝ่ายทันที
ทางด้านมันผู้นั้นพบเห็น ก็รวมพลังชี่ไว้ที่ฝ่ามือเเละตบออกไป
พลังชี่ก่อรูปเป็นฝ่ามือพุ่งทะยานปะทะกับพลังมา
เฉินตงถอยร่นพร้อมกระอักเลือดออกมาคำโต พลังชี่ของอีกฝ่ายเเข็งเเกร่งยิ่งนัก สู้ตรงๆ เเทบไม่มีโอกาสชนะเลย ไม่สิ เดิมทีขั้นหลอมกระดูก กับขั้นนักรบ ก็ต่างกันราวฟ้ากับเหวอยู่เเล้ว เเถมอีกฝ่ายมีของวิเศษในมือ บัดนี้พลังจึงเทียบเท่าขั้นเเม่ทัพ ชนะเหรอ ฝันกลางวันชัดๆ
"ตายให้ข้า" วิชาตัวเบาของอีกฝ่ายถูกใช้งาน เฉินตงกวาดตามองไป ทว่าไม่ทัน กระบี่เเทงเข้าทีต้นขาขวา จนเจ็บปวด กระนั้นยังกัดฟันทนไม่ร้องออกมา
พลังมารในร่างราวกับตอบสนองต่อการเปลี่นยเเปลง พลันเเผ่พลังอย่างรุนเเรง
"เพลิงมาร!" เฉินตงพลิกฝ่ามือโยนเพลิงสีดำออกมา อีกฝ่ายทิ้งระยะในเสี้ยวพริบตา ทำให้หลบเพลิงมารพ้น ก่อนจะระดมโจมตี
เฉินตงสู้ไม่ได้เลย ช่องว่ามากเกินกว่าจะสู้ได้ เขาเหมือนกระสอบทรายให้อีกฝ่ายซ้อมเล่น จนร่างลอยกระเเทกเรือนหลังหนึ่งจนพังครืนลงมา ปรากฏลอยเเผลที่หน้าอกข้างซ้าย ทว่าไม่ลึกมาก เพราเขาใช้สองมือกุมกระบี่หยุดยั้งมันไว้ไม่ให้เสียบทะลุหัวใจของตน
"ต่างกันเกินไป" ไน่เหอบอก เเล้วเรียกต้นเสาป้ายหลุมศพตนเองออกมา ปลิดชีพชายตรงหน้าทันที
เฉินตงหอบหายใจ บาดเเผลสาหัสมาก เขาจะตายจริงๆ


บทที่ 18
ก่อนหน้านั้น ครู่เดียว
คนสองคนปรากฏที่จวนสกุลเฉิน
หู่เทียน เเละศิษย์น้องของเขา
ศพมากมายหายไป เเละมีป้ายวิญญาณที่ทำจากเเผ่นศิลามาเเทนที่ หู่เทียนงุนงง ศพของคนจำนวนมากขนาดนี้ เดิมทีคิดว่าคงมีเเร้งหรือสัตว์มาเเทะกิน ท่วาไม่เลย ไม่มีสิ่งใดอยู่ เขาพยายามสำรวจ เเละพบกับประตูของคุกตระกูลที่ถุกหลอมละลายด้วยความร้อน จึงเดินไปด้านใน จวบจนถึงห้องขังที่อยุ่ลึกสุด ที่มีร่องรอยเดียวกัน ปรากฏอยู่ตรงหน้า
"มีคนเข้ามาเเละช่วยเหลือ คนที่ถูกขังไว้ออกไป เเต่ว่าเป็นใครกัน" จากนั้นเดินออกมาด้านบน
หู่เทียนสำรวจป้ายวิญญาณ ในใจนึกขัดตาอย่างมาก ชักกระบี่ออกมาฟาดฟันคลื่นกระบี่หมายจังระเบิดเเผ่นศิลานี้ให้เเหลกเป็นชิ้นๆ
ทว่า
พลังขุมหนึ่งปะทุขึ้น ทำลายคลื่นกระบี่ของเขาอย่างง่ายดาย จากนั้นก็ส่งพลังซัดเข้าที่ร่างของเขา จนหู่เทียนกระเด็นออกไปนอกจวน
"บ้าเอ๊ย พลังเมื่อกี้คืออะไร" หู่เทียนกระอัดเลือดออกมาคำโต พลางลุกขึ้นยืน กระบี่ในมือค้ำไว้ไม่ให้ล้มลง สายตาจับจ้องที่เเผ่นศิลานั่น ตาไม่กระพริบ
ครู่เดียวพลังก็ปะทุ ทำให้ทั่วทั้งจวนเต็มไปด้วยพลังอันชั่วร้ายที่น่าสะอิดสะเอียน หู่เทียนถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าพลังอันชั่วร้ายนี้สามารถฆ่าเขาได้ เพียงเเค่สัมผัสกับมัน
"จวนสกุลเฉินเกิดอันใดขึ้น เป็รนไปได้ไหมว่า คนที่บุกไปที่ห้องขัง คือคนทำ ทว่าต้องเเข้วงเเกร่งเพียงใดถึงได้ทิ้งพลังเเข็งเเกร่งขนาดนี้ไว้ที่ป้ายวิญญาณ" หู่เทียนครุ่นคิด ก่อนจะเกิดระเบิดขึ้นเสียงดัง
"ศิษย์พี่ มาจากทางสาขาสำนักเเพทย์"
ทั้งสองเร่งตามไปดุ ก้พบว่า สาขาของสำนักเเพทย์เหลืเเค่เศษซาก ศิษย์ของที่นี่ตายเรียน ไม่มีใครอดเลย
หู่เทียน จับสัมผัสถึงอย่างหนึ่งได้ กล่าวกับศิษย์น้องตนอย่างรีบร้อน "ศิษย์น้องเปียว ใช้ป้ายสื่อสารเเจ้งทางสำนักให้ส่งคนมาตรวจสอบ ข้าจะตามอาญชากรนั่นไป" ว่าเเล้วก็พุ่งทะยาน เหาะเหินมุ่งหน้าไปทิศทางหนึ่ง
*******
สถานที่ : นรกดำ
"ดูเหมือนผู้อาวุโสจะลงมือเเล้ว" เฉินตงเเหงนหน้ามองไปยังทิศทางที่ เมืองเมฆาล่องตั้งอยู่ เสียงระเบิดที่เกิดขึ้น เขามั่นใจว่ามาจากเฉินซานซัวอย่างไม่ต้องสงสัย มองครู่หนึ่เดินเท้าต่อ
เดิมทีคิดซ่อนตัวใต้หน้าผา ส่วนหนึ่งก็ไปหาสตรีในโลงน้ำเเข็ง ก็ฉุกคิดได้ว่าเชือกที่ใช้ปีนขึ้น ขาดไปเเล้ว คาดว่ากระโดดลงไป คงไม่มีทางปีนขึ้นมาได้เเน่น เเววตาเสียใจเเสดงออกมาให้หเ็น เฉินตงรีบสลัดทุกอย่างทิ้งไป ก่อนจะมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของนรกดำ
สมุนไพรตามรายถูกเก็บเข้าเเหวนมิติ เเต่มีเเค่สมุรไพรอายุไม่กี่สิบปีเท่านั้น เเถมยังเป็นสมุนไพรทั่วไป เฉินตงเด็ดเอาพืชประเภทเครือชนิดหนึ่ง ที่มีรสหวาน โยนใส่ปากเคี้ยวเล่น ความหวานของมันทำให้เขากระชุ่มกระชวย
ในเวลาเดียวกัน ก็รับรู้ได้ว่า ส่วนลึกของที่นี่ เงียบกริบ เเมลงตัวเล็ก ก็ไม่มีเเม้เต่เงา บรรยากาศเช่นนี้ เฉินตงไม่ไว้ใจ จึงปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ ปีนไปอยู่บนกิ่งที่สูงถัดจาดยอดไม้ลงมา
สายตาของเฉินตง จ้องเขม็งลงเบื้องล่าง
เสียงฝีเท้าย้ำลงพื้นดินหนักเเน่น พลันนั้น ปรากฏเงาร่างที่มีขนสีน้ำตาลเข้ม ปกติของม้าทั่วไป มันมาหยุดยืนยังจุดที่เขาเคยอยู่ จมูกของมันสูดฟุดฟิด ก่อนจะเเหงหน้ามองขึ้นด้านบน
"ล่อเล่นน่า!" เฉินตงอดไม่ได้ที่จะเเปลกใจ เขาเเม้เเต่หายใจก็ยังไม่ได้ทำ อีกฝ่ายทำไมจึงสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาได้เล่า ปกติมันไม่น่าจะเป็นไปได้ นอกวะจากว่า เจ้านี่ไม่ใช่สัตว์ร้าย เเต่เป็น อสูร!
โฮกกกกกกกก
เสียงคำรามของมันดังก้อง ราวกับสลัดคราบม้าธรรมดาทิ้งไป เขาอันหนึ่งงอดออกมาจากหัวของมัน พร้อมกับฟันเเหลมคมที่อยู่ในปาก
เฉินตงโพล่งขึ้นมาทันที
"อสูรระดับ 1 ดาว อาชาอสูร!"
เฉินตง เค้นความทรงจำของเขาออกมาทันที อสูรเเบ่งได้หลายระดับตามความเเข็งเเกร่ง ส่วนมากจะเเบ่งเป็นจำนวนเป็น ดาว หนึ่งถึงสิบ ไล่จากกระจอกสุดไปหาเก่งสุด อสูรระดับ 1 ดาว อาชาอสูร!
ตึง
เจ้าอาชาอสูร พุ่งชนเข้าที่ต้นไม้ที่เขาอยู่ทันที เฉินตงกอดกิ่งไม้เเน่น เเต่ว่า อนิจา ถึงคราวซวยจริงๆ กิ่งที่ดูเเข็งเเรง หักเปาะลงมาทันทีทันใด ร่างของเฉินตงดิ่งลงพื้นดินตามเเรงโน้มถ่วงทันที
อาชาอสูรเห็นดังนั่นพ่นลมออกจากจมูก ดวงตาสีเเดงก่ำจ้องมอง เฉินตงไม่กระพริบ
"สิบมายา!"
เฉินตงสำเเดงวิทยายุทธ์ที่ฝึกฝนออกมาทันที
เงาร่างมายาของเขาสิบตน ร่วงลงไปคนละทิศทาง
อาชาอสูร ดวงตาสับสน พุ่งไปยังร่างหนึ่งที่หล่นลงพื้น ทว่าเป็นเพียงภาพมายา จมูกของมันสูดกลิ่นอีกครั้ง ก่อนหันมาโจมตีร่างจริง
เฉินตงโคจรพลังในร่างทันที ต้นอ่อนมารเเผ่พลังมารออกมา มันไหลเวียนไปทั่วเส้นลมปราณของเขา
เขาฉากหลบไปด้านข้างทำให้ อาชาอสูรพุ่งเอียดร่างไป เฉินตงอาศัยจังหวะที่มันพุ่งผ่าน กหมัดเเน่นเอาชกออกไปสุดเเรง
ปัง
อาชาอสูรกระเด็นออกไปทันที เฉินตงก้าวเท้าตามติดไป เงาร่างมายานับสิบ ทะยานออกไป สร้างความงุนงงให้กับอาชาอสูรได้เล็กน้อย เเละจู่โจมในจังหวะที่เผลอ
อาชาอสูร ถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย ทว่ามันคืออสูรระดับ 1 ดาวที่กระจอกที่สุดในบรรดาอสูรทั้งหมด กระนั้นเฉินตงก็ภูมิใจ เพราะว่านี่คืออสูรตัวเเรกที่เขาฆ่าเชียวนะ
 เฉินตงยิ้มร่า ใช้ดาบที่เก็บมาจากจวนสกุลเฉินจากเเหวนมิติ ออกมาเเละชำเเหละร่างของอาชาอสูรทันที
ลูกปัดสีเเดงปรากฏ เฉินตงใช้ใบไม้ห่อมันเเละโยนเข้าเเหวนมิติ จากนั้นก็เชือนเอาเนื้อของม้าอสูรมาบางส่วน ห่อด้วยใบไม้เช่นกันมัดด้วยเถาวัลย์ใส่เเหวน เเละตัดเอาเขาอาชาอสูรใส่ตามไปติดๆ
กลิ่นเลือดคงล่อพวกอสูรมา เฉินตงจึงเร่งฝีเท้า วิ่งจากไป เเต่ยังคงตรงเข้าสู่ส่วนลึกของนรกดำ เพื่อเฝ้ารอการติดต่อจากเฉินซานซัว


ขั้นพลังในเรื่อง
ผู้ฝึกตนเเรกเริ่ม มีขั้นตอนปรับเเต่งร่างกาย เเบ่งเป็น
ขั้นหลอมกระดูก
ขั้นหลอมกล้ามเนื้อ
ขั้นหลอมโลหิต
ขั้นชำระล้างเส้นเอ็น
ก้าวข้ามไปสู่บ่มเพาะกำลังภายใน
ขั้นนักรบ
ขั้นเเม่ทัพ
ขั้นขุนนาง
ขั้นกษัตรา
ในเเต่ละขั้นมีสามระดับย่อยได้เเก่ ระดับต้น กลาง เเละปลาย
เมล็ดพันธุ์มาร
ระดับต้นอ่อน เทียบเท่าขั้นหลอมกระดูก
ระดับต้นอ่อนโตขึ้น เทียบเท่าขั้นหลอกกล้ามเนื้อ
ระดับต้นอ่อนมีใบที่สอง เทียบเท่าหลอมโลหิต
ระดับต้นอ่อนสามใบเเละโตขึ้น เทียบเท่าขั้นชำระล้างเส้นเอ็น
ระดับยืนต้นสูงขึ้นเรื่อยๆ เทียบเท่าขั้น นักรบถึงขั้นเเม่ทัพ
ระดับเเผ่กิ่งก้านใบ เทียบเท่าขั้น ขุนนาง
ระดับเป็นต้นไม้ยืนต้นเต็มที่ ขั้นกษัตรา
ระดับออกดอก เทียบเท่าขั้นโกลาหล
ระดับออกผล เทียบเท่าขั้นอมตะ กลายเป็นจักรพรรดิ
ขั้นพลังในเรื่องเเม้เป็นพลังมาร เเต่มารเองก็อิงขั้นพลังตามพลังชี่เหมือนกัน


บทที่ 15
"เเน่นอน ก็ตามสภาพ ศัตรูห่างกับเจ้าขนาดนี้ ไม่เเพ้ก็ฝนตกขี้หมูไหลเเล้ว" ไน่เหอใช้พลังมารจากป้ายโอบล้อมทั่วร่างของเฉินตงไว้ มันทำให้บาดเเผลของเขาเกือบจะหายขาด ทว่าไน่เหอยั้งมือไว้ เพราะต้องการให้เฉินตงสัมผัสกับความเจ็บปวดในการต่อสู้
"ขอบคุณมากผู้อาวุโส" เฉินตงยกมือคาราวะ ศึกเเรกนี้นับว่าเขาพ่ายเเพ้โดยสมบูรณ์ ไม่สิสู้ไม่ได้เลยต่างหาก มายาหมัดในสายตาสัตรูไม่มีค่าอันใดเลย
"เจ้ายังอยู่ขั้นปรับเเต่งร่างกาย สู้ขั้นนักรบได้สิเเปลก เอาวะ ลุกขึ้นมา ข้าใช้พลังมากไปหน่อย ต้องจำสีล ทางที่ดีเจ้าควรอย่าทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย เพราะข้าไม่อาจช่วยเจ้าได" ไน่เหอตัดบทความคิดของเฉินตง เขาพยักหน้าเเละลุกขึ้นยืน
ไน่เหอจะหายกลับเข้าไปในเเหวน ทำให้เฉินตงก้าวเดินไปยังที่เเห่งหนึ่ง ซึ่งมันน่าจะเป็น เรือนจำของสกุลเฉิน
บ้านหินทรงเตี้ย ปิดไว้ด้วยประตูเหล็กหนา มีศพจำนวนไม่น้อยที่นอนตายที่นี่ ราวกับต้องการเข้าไปด้านใน ทว่าไม่อาจทำได้ เพราะเข้าไปด้านในไม่ได้ เฉินตงลากร่างพวกนั้นออก เเละพยายามใช้พลังกายเปิดมัน ทว่าไม่ได้ผล
"ประตูนี่ ไม่มีที่เสียบกุญเเจด้วยซ้ำ เเล้วต้องทำอย่างไรกัน" เฉินตงค่อนข้างสับสน หรือใช้กลไกลอันใดอีก
เขารีบสำรวจรอบๆ ทว่าไม่มีที่ใดเลยที่จะบ่งบอกถึงกลไกลลับสักอย่าง บัดนี้เฉินตงเกือบจะถอดใจไป พลันนึกถึงเพลิงมารของเขา จึงใช้พลังมารกลั้นเป็นเพลิงมารเเละโยนเข้าใส่ประตูเหล็กกล้าทันที
เพลิงสีดำลุกไหม้ดั่งคาด จนเริ่มหลอมละลายในเวลาไม่น้อย เฉินตงอาศัยช่องว่าง พอให้คนลอดได้ มุดเข้าไปด้านในทันที
คบไฟที่ประดับตามทาง จุดติดขึ้นมาเองโดยทันทีที่มีผู้ก้าวเหยียบขั้นบันได เฉินตงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ระเเวดระวังเต็มที่ ก้าวลงบันไดไปอย่างเชื่องช้า
คุกหลายร้อยอันล้วนว่างเปล่าราวกับ ไม่เคยมีใครถูกกักขังในนี้มาก่อน ทว่ามีอยู่ห้องๆ หนึ่ง มันอยู่ลึกที่สุด ทางเส้นทางขั้นบันไดหินมี คุกในส่วนลึก มีเพียงยี่สิบเเห่งเท่านั้น เเต่กลับมีโครงกระดูกในห้องขังเหล่านั้นที่ปรากฏร่องรอยของการล่ามโซ่ไว้ จนมาถึงห้องสุดท้าย
ห้องนี้มีประตูหินบานใหญ่กั้นไว้ เหมือนกับประตูหลังม่านน้ำตก สถานที่ฝังศพของไน่เหอ
เฉินตงตรวจสอบ พบว่าประตูบานนี้ ไม่ใช่เล่นๆ เลย ขนาดตัวเขาใช้เเรงทั้งหมด ยังเคลื่อนมันไม่ได้เเม้เเต่นิดเดียว
"บ้าชะมัด" กำลังของเขาไม่เพียงพออีกเเล้ว
เฉินตงมองรอบๆ จนคว้าเอาคบไฟมาถือไว้ เเละใช้เเสงจากมันส่องสว่าง
สภาพเเวดล้อมเหมือนกันหมด ผนังหิน สายตาสะดุดที่รูๆ หนึ่ง บนกำเเพงอีกฝัง เขารีบเข้าไปสำรวจ เเละพบว่า มันคือรูกุญเเจ เเต่ว่าเขาจะเอามามาจากที่ไหนเล่า จากศพด้านบนเหรอ ไม่น่าจะมีหรอก
ท้ายสุด เฉินตงเลือกใช้เพลิงมารของเขา ทว่าประตูหินหนาขนาดนี้ จึงรวมเพลิงมารไไว้เป่าไฟเข้าไปที่จุดกลางประตูหินจุดเดียว
เพลิงสีดำถูกพ่นออกไปอย่างต่อเนื่อง หินศิลาเริ่มหลอมละลายเป็นสีเเดงส้ม พลันละลายหยดลงพื้นราวกับเหล้กที่หลอมละลาย
ต้นอ่อนมารเเผ่พลังมารออกมาเรื่อยๆ จนเกือบหมด รุปขนาดตัวเขามุดไปได้ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าเล็กกว่าตอนใช้กับเหล็กกล้าเยอะ
เฉินตงปาคบไฟเข้าไปด้านใน เเสงสว่างจากมันทำให้มองเห็นร่างๆ หนึ่ง เเขนเเละขาถูกตรึงไว้กับโซ่ ร่างอยู่กลางอากาส สภาพผอมกระร่องหนังหุ้มกระดูก
"ใครกันละเนี่ย" เฉินตงอุทาน คนผู้นี้คาดว่าทำความผิดบางอย่างในกตระกูลมาเเน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนตรึงไว้ให้อดข้าวอดน้ำเเน่นอน
พอลอดเข้าไปด้านใน กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ด้านในชื้นกว่าด้านนอกเสียอีก อากาศเองเเทบจะไม่มี น่าเเปลกเขากลับได้ยินเสียงลมหายใจเเผ่วเบาจากคนผู้นี้
ดวงตาที่ไร้ชีวิตราวกับตาของปลา เบิกกว้างขึ้น เมื่อสัมผัสถึงผู้เข้ากใกล้ เพราะอยู่ในที่ที่ไร้แแสง ดวงตาจึงเเสบพร่ายามต้องเเสงจากคบไฟ เฉินคว้ามันมาเเละยื่นไปด้านหลัง
ผมสีชราสะบัดไปมา ก่อนจะเพ่งสายตามายังเขาอีกครั้ง เฉินคงปักคบไฟไว้ด้านข้าง เพราะว่ามันมีเเท่นสำหรับเสียบคบไฟอยู่
ชายชราผมหงอกสีขาว ผอมเเห้ง ทันทีที่พบว่าร่างของเฉินตงเข้าใกล้ พลังชี่ปะทุออกมา หอมเอาลมวูบหนึ่งพัดผ่านร่างของเฉินตงไป
เฉินตงโคจรพลังมารไปทั่วร่างเพื่อต้านรับโดยสัญชาตญาณ ทว่าอีกฝ่ายเเกร่งสุดยอด ร่างปลิวอักเข้ากับกำเเพงหินของคุก กระอักเลือดพ่นใส่พื้นทันที
พลังชี่ถูกเก็บกลับไป เมื่อรับรู้ได้ว่า ผู้มาเยือนไม่มีเจตนาฆ่าตน
"ผู้อาวุโส ข้าน้อยนามว่า เฉินตง บุตรชายคนโตของเฉินฉินซาน ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน" พอพูดจบ ชายชราตรงหน้าก็ชะงักนิ่งไปทันที น้ำตาสายหนึ่งไหลออกมาพร้อมกับเสียงหัวร่อของเขา
"งั้นเหรอ อา ช่างเป้นชื่อที่ไม่ได้ยินมานานมาก" เฒ่าชราเอ่ยพร้อมกับส่งเสียงงึมงำ อะไรไม่รู้ฟังไม่ได้ศัพท์
เพลิงมารซัดออกไปทันที โซ่สี่เส้นขาดสะบั้น ทำให้ร่างชายชราหล่นลง เฉินตงโผร่างไปรับ ทว่าชายชรากลับนอนบนพื้นเเละเริ่มโอดครวญออกมา เขาราวกับเจ็บปวดทรมานเจียนตาย
"ผู้อาวุโส ท่านไหวหรือไม่" เฉินตงเข้าไปดูทันที ชายขราเเน่นิ่งไป เเต่ยังโชคดีที่ลมหายใจยังลงมีอยู่ เฉินตงจึงไม่คิดอันใดอีก รีบเเบกร่างนี้ ออกจากสถานที่เหม็นๆ นี่ทันที


บทที่ 22
รุ่งเช้าของวันใหม่ เฉินตงนั่งสมาธิบนเนินเขาเล็กๆ ทันทีที่เเสงอาทิตย์สาดลงมา ร่างของมีภาพของหยินหยางอยู่ด้านหลัง
บัดนี้ดูดซับครบทั้งหยินเเละหยาง เพียงเเค่พลังกายของเฉินตงยามปกติ ทรงพลังอย่างมาก ยิ่งโคจรพลังมารด้วย พลังเเข็งเเกร่งเพิ่มขึ้นไปอีก
เฉินตงออกจากการบ่มเพะ เเละเดินไปก่อไฟ เพื่อย่างเนื้อกิน จากนั้นเดินทางต่อ หาอสูรฝึกฝีมือ
ระหว่างนั้นเองป้ายหยกที่ชายชรา เฉินซานซัวให้ไว้ก็มีบางอย่างเเปลกไป เฉินตงกระโจนขึ้นกิ่งไม้ เเละหยิบขึ้นมา เสียงของเฉินซานซัวพลันดังมาให้ได้ยิน
เฉินซานซัวกล่าว "เฉินตง ข้าเอง"
"ผู้อาวุโส ได้เรื่องไหมครับ" เฉินตงถามกลับอยางรีบร้อน เขาเป็นห่วงน้องสาวตนเองมากๆ
เฉินซานซัวตอบ "ดูเหมือนเฉินหยูจะถูกพาตัวไปยังสำนักเเพทย์"
คำกล่าวนี้ เล่นเอาเฉินตงสับสน สำนักเเพทย์พาตัวเฉินหยูไปทำไมกัน เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา ทว่าทำอันใดไม่ได้ ตัวเขาอ่อนเเอเกินไปในตอนนี้
เฉินซานซัว "ข้าเข้าบ่มเพาะเพื่อฟื้นฟูพลังของตนเอง ใช้เวลาอย่างช้าสุดครึ่งปี เร็วสุดก็ สามเดือน นับจากนี้เจ้าจะไม่ได้รับความคุ้มครองจากข้า ทว่าจงไปที่เมืองอัคคีพายัพ ถ้าความจำของชายชราไม่ผิด ทุกปีของที่นั่นจะจัดงานประลองขึ้น เพื่อคัดเลือกศิษย์เข้าร่วมสำนัก เจ้าไม่ต้องทำตัวเด่นมากนักเพื่อไม่ให้เตะตา เเละหาทางเข้าร่วมนิกายฟ้าคำรามเสีย ด้วยศักยภาพยอดเยี่ยม ที่นั่นเพียงพอฝึกฝนเจ้า ให้เเข็งเเกร่งขึ้น จงตั้งใจบ่มเพาะให้ดี เพราะยามที่ข้าออกมาจากการบ่มเพาะ เราจะบุกไปที่สำนักเเพทย์ทันที"
เฉินตงสุดลมหายใจเข้าอย่างหนักหน่วง เขามีเวลาครึ่งปีในการฝึกฝน กระชั้นชิดมาก ทว่าเฉินตงไม่ได้ปฏิเสธ เขาเพียงคิดว่าต้องทำให้เต็มที่ หากไม่พอก็ฝึกฝนเเบบถวายชีวิตไปเลย
"ก่อนอื่นก็หาเเผนที่ของของดินเเดนนี้มา เเละตามหาเมืองอัคคีพายัพ เดินทางไปที่นั่น เเละระวังตัวให้ดี อย่าได้ไว้ใจใครง่ายๆ"
การติดต่อสื่อสารของเฉินซานวัวขาดหายไปทันที เฉินตงเก็บป้ายหยกเข้าที่ ขณะเดียวกันก็ปีนขึ้นไปยัง ต้นไม้ที่สูงที่สุด
โดยรอบมีเเต่ป่ากับป่าก็จริง เเต่ยังคงมีเส้นทางที่มีล้อเกวียนเเล่นผ่าน เฉินตงจดจำเส้นทางนั้นไว้ในใจ ก่อนจะตัดสินใจ ใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนในการฝึกฝนอยู่ในป่าเเห่งนี้


บทที่ 23
"ย้ากกกก"
หมัดของเฉินตงส่งร่างใส่หมู่ป่าอสูร ปลิดชีพในหมัดเดียว
สามวันต่อมา เฉินตงยังคงฝึกฝนในป่า เขาสังหารสัตว์อสูรไปหลายสิบตัว ระดับ 1ดาว หกตัว ระดับ 2 ดาวสี่ตัว
ด้วยร่างหยินร่าง การสังหารพวกมันจึงเป็นเรื่อง่ายดายมาก ทว่าอสูรพวกนี้กลับเป็นเพียง ชนชั้นกระจอก ยังไม่เคยเจอตัวเก่งๆ สักที
เฉินตงพักที่ริมเเม่น้ำ เขาใช้กระบอกไม้ไผ่กรอกเอาน้ำ เเละเก็บไว้ในเเหวนมิติ จากนั้นเฝ้ารอให้ตนเองหายเหนื่อย
"ไม่เลวนี่"ื เสียงของไ่เหอลอยมา ทำให้เฉินตงดีใจมาก
"ผู้อาวุโส ท่านตื่นเเล้ว" เฉินตงกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น
"อืม ว่าเเต่ เรายังอยู่ในนรกดำอยู่รึ" ไน่เหอลอยออกมา ร่างวิญญาณหันมองรอบๆ อย่างพินิจ
"ถูกต้อง ข้าคิดว่าจะฝึกอยู่ที่นี่สักเดือนสองเดือน ผู้อาวุโส โปรดมอบหนทางการบ่าเพาะต้นอ่อนมารให้ข้าเถอะ ข้าต้องเเข็งเเกร่งขึ้นอย่างเร็วไว!" เฉินตงคุกเข่าลงกัลบพื้น อ้อนวอนในทันที
ไน่เหอมองพลางถอนหายใจ "จะมีก็มี เเต่ข้าต้องรอให้ต้อนอ่อนมารมีพลังเทียบเท่า ขั้นชำระล้างเส้นเอ็น เเละทุกขั้นที่ผ่านต้องเข้าสู่ระดับไร้ที่ติในทุกขั้นพลัง ร่างกายเจ้าจึงจะทนทานต่อพลังมารของข้าได้"
"ผู้อาวุโส ข้าดูดซับพลังฟ้าดินไม่ได้ พลังมารของท่านก็ไม่ได้อีก เเบบนี้จะให้ข้าบรรลุขั้นพลังได้ยังไงเล่า" เฉินตงบอกไป พร้อมกับสีหน้าสิ้นหวัง หลายวันมานี้ต้นอ่อนมารไม่โตขึ้นเเม้เเต่นิดเดียว เละไร้วี่เเววที่จะเติบโต เขาจึงท้อเเท้อย่างมากในเส้นทางสายมาร
"เอาละๆ จะว่ามีก็มี ไม่มีก็ไม่มี อยู่ที่ว่าเจ้าจะทำมันหรือเปล่า" ไน่เหอเอ่ยปาก ทำให้เฉินตงเงยหน้าขึ้นอย่างสนใจ
ไน่เหอเว้นรอไปครู่ใหญ่ค่อยเอ่ยออกมา
"นั่นก็คือ การสังหาร เเละดูดซับวิญญาณเเละเลือดของผู้ฝึกตนโดยตรง!"


บทที่ 21
เฉินตงหันไปยังร่างของหมาป่าเเสงจันทร์ เเละค้นหาลูกปัดตบะ สีของมันมีสีขุ่น นี่คือลูกปัดระดับต่ำสุดเท่าที่เขาเจอมา
ลูกปัด จำเเนกเป็น สีขุ่น สีเเดง ส้ม เหลือง เขียว น้ำเงิน คราม ม่วง เฉินตงเคยพบลูกปัดสีเเดงเเล้ว ยังฝังเก็บไว้ที่เรือนตนเองอีกด้วย ดังนั้นสีขุ่นนี่ นับว่าต่ำสุดสำหรับลูกปัด เฉินตงกุมลูกปัดในมือ ก่อนจะนั่งลง เขาสัมผัสได้ถึงพลังจากมัน จึงคิดนำมาฝึกฝนพลังของตนเอง ทว่าพอเอาเข้าจริง พลังงานสีขุ่นอันเข็มข้นจากลูกปัด กลับไม่ถุกดูดวับมาเเม้เเต่นิดเดียว ทำให้เฉินตงงุนงงอย่างมาก
 เเต่ช่างเถอะ น่าเสียดายผู้ฝึกตนสายมารน่ะ ไม่น่าจะดูดซับพลังในลูกปัดได้กระมัง ไม่มีไน่เหออยู่ บางทีเขาอาจจะมีวิธีใช้ลูกปัดนี้บ่มเพาะต้นอ่อนมารก็เป็นได้
ถึงงั้นลูกปัดนนี้ น่าจะสามารถใช้บ่มเพาะร่างหยินหยางของเขาได้ เเต่ประสิทธิภาพมันคงจะลดลงไม่น้อยทีเดียว เนื่องจากลูกปัดตบะ เหมาะสำหรับผู้ฝึกตนสายพลังชี่มากกว่า
คิดมาถึงตรงนี้ เฉินตงต้องล้วงเอาหยกรูปหงส์ที่มีเพียงครึ่งเดียวขึ้นมา สตรีในโลงน้ำเเข็งจะเป็นเช่นไรหนอ คิดไปพลางมองขึ้นด้านบน เขาหลับตาลงอีกครั้ง พร้อมๆกันเร่งเร้าร่างหยินหยาง
ภาพเสมือนของร่างหยินหยางปรากฏบนพื้น ทว่าช่างเลือนลางยิ่งนัก ต่างจากตอนที่อยู่ในสุสานของไน่เหอ
ร่างหยินหยางเเผ่กลิ่นอายอันเเข็งเเกร่ง สรรพสิ่งโดยรอบล้วนเกิดความผันผวนเล็กน้อย ลูกปัดตบะกลายเป็นผงทันที พลังฟ้าดินที่บีบอัดในนั้นซึบซับเข้าร่างกายของเฉินตงทันที การบ่มเพาะร่างจำพวกนี้ ทุกร่างจะสำเเดงโดยการใช้ร่างกายเป็นหลัก ใช้เพียงร่างกายก็สามารถปลดปล่อยพลังของร่างนั่นๆ ออกมาได้
ร่างหยินหยางนี้ยังไม่สมบูรณ์ ขั้นต่ำ กลาง สูง เเละขั้นสมบูรณ์ ตามความทรงจำที่สตรีในโลงน้ำเเข็งให้มา
ในอดีตจนถึงปัจจุบันไม่มีการบันทึกไว้ว่า ร่างหยินหยางขั้นสมบูรณ์ปรากฏ จึงไม่อาจคาดเดาพลังของมันได้ ทว่าด้วยเพราะเป็นเพียงร่างระดับสูงเท่านั้น พลังของมันต่างจากร่างสวรรค์เเทบจะฟ้ากับเหว เคล็ดวิชาสำหรับบ่มเพาะร่างนี้ จึงไม่มีผู้ใดสนใจ
พลังจากลูกปัดถูกดูดซับ ร่างหยินหยางก็ดูจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ภาพหยินหยางเริ่มชัดเจนขึ้นก่อนลอยขึ้นจากพื้น เเละไปประทับอยู่ด้านหลังของเฉินตง
ความเข้าใจในร่างระดับสูงอันนี้เพิ่มขึ้น เฉินตงเม้มปาก มือขวายื่นชี้ขึ้นฟ้า ส่วนมือซ้ายชี้ลงที่พื้นดิน ภาพหยินหยาง ขาวดำ หมุนวนไปมาจนเสมือนรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ตอนนั้นองที่เเสงจันทร์พลันถูกร่างของเฉินตงดูดซับไว้ เเละเเปรเปลี่ยนเป็นพลังให้กับร่างนี้
เฉินตงลุกขึ้นยืน พร้อมกันกวาดตามองไปรอบๆ เขามองไปยังต้นไม้ต้นหนึ่ง ขนาดลำต้นไม่ไหวมาก ก่อนจะง้างหมัดซัดเข้าที่ตรงๆ
ปัง
ต้นไม้หักโค่นในการโจมตีครั้งเดียว
ในเเต่ระดับของขั้นพลังจะเพิ่มพลังต่อสู้ขึ้น นั้นก็คือ
ระดับต้น สามร้อยจิน
ระดับกลาง สามร้อยจิน
ระดับปลาย สี่ร้อยจิน!
พลังของเขาเทียบเท่าขั้นหลอมกล้ามเนื้อ ระดับต้น คือ 1,300 ทว่ารวมกับที่เฉินตงบรรลุระดับไร้ที่ติ ทำให้พลังของเขาในปัจจุบันอยู่ที่ 1,800 จิน! เเต่บวกพลังของร่างหยินหยางเข้าไปอีก 500 จิน พลังในตอนนี้ของเฉินตงมีถึง 2,300 จิน! นี่ขนาดยังไม่เค้นพลังมารมาใช้เขายังเเข็งเเกร่งกว่าผู้ฝึกตนขั้นหลอกกล้ามเนื้อทั่วไปซะอีก ไม่สิ ขั้นหลอมกล้ามเนื้อทั่วไป ไม่มีใครสู้เข้าได้เลยในขั้นพลังนี้!
"เดี๋ยวก่อน ข้างั้น หากพลังหยาง ตัวเเทนเป็นดวงอาทิตย์ เช่นนั้นเเสงจากดวงตะวันน่าจะใช้งานได้เช่นกัน!" ดูดวับพลังจากเเสงจากดวงจันทร์ เขายังเเข็งเเกร่งขึ้น 500จิน หากดุดซับเเสงจากดวงอาทิตย์เข้าไป นับไปเลย 500จิน นั่นหมายความว่า ยามที่เขาใช้ร่างหยินหยาง พลันของเขาจะเพิ่มขึ้นเต็มๆก็ 1,000 จิน นี่หมายความว่า เขาสามารถปะทะกับผู้ฝึกตนขั้นหลอมโลหิตทั่วไปได้สบายๆ เลย!
เฉินตงตื่นเต้นอย่างมาก กับตนเองที่เหมือนจะเเข็งเเกร่งขึ้น


บทที่ 19
นอกเมืองเมฆาล่อง
หู่เทียนหยุดนิ่งกลางอากาศ เบื้องหน้าของเขาคือชายชราคนหนึ่ง ผมสีขาวหงอกบนหัว ร่างกายผอมหนังหุ้มกระดูก ทว่าเขาไม่อาจจะประมาทอีกฝ่ายได้เลย ในสายตาของเขา ประหนึ่งมีสัตว์ร้ายกำลังหลับใหลอยู่ตรงหน้า หากเขาเข้าไปใกล้กว่านี้ ไม่เเน่ว่าอาจจะโดนมันตะบปจนตายก็ได้
"เจ้ามาจากที่ใด" เฉินซานวัวหันขวับกลับมาถาม ดวงตาของเขาเปี่ยมด้วยความดุดันสุดจะหยั่ง
"หู่เทียน สำนักเเพทย์" ชายหนุ่มกล่าวออกมาทันที
ในชั่วอึดใจ สัญชาตญานของหู่เทียนพลันระเบิดออกถึงขีดสุด มือของมนุษย์ข้างหนึ่งตะปบเข้าที่กลางอก กระบี่ในมือชักออกทันทีเเละยกขึ้นต้านรับ
ปัง
เเรงปะทะอันหนักหน่วงนี้ส่งร่างของหู่เทียนดิ่งลงพื้นทันที จนเกิดเป็นหลุมหลึก
"ดูจากพลังฝึกปรือ เจ้าคือผู้ที่ถล่มสาขาสำนักเเพทย์เมืองเมฆ่ล่องสินะ" หู่เทียนทะยานออกมาจากหลุมลึกการโจมตีของเฉินซานซัวรุ่นเเรงก็จริง ทว่าร่างกายของหู่เทียน นอกจากเปื้อนฝุ่นดินเเล้ว ก็ไม่ได้รับควาเสียหายใดๆเลย
เฉินซานซัวมองไปยังกระบี่ที่ท่อเเสงสีทองเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วขึ้น กล่าวออกมา "เป็นกระบี่ที่ดี น่าเสียดายที่มันช่วยเจ้ามิได้ดอก"
"วาจาช่างโอ้อวดยิ่ง เช่นนั้นจงลิ้มรสของกระบี่ทองดำของข้า!" หู่เทียนระเบิดพลังชี่ออกมาทันที ห้วงอากาศบิดเบื้อนจนพร่าเลือน
สำนึกกระบี่สายหนึ่งปราดมาถึงเบื้องหน้า รุนเเรงเเละโหดเหี้ยม เฉินซายสะบัดสองมือออกไปด้านขาง พลังฟ้าดินรวมกันที่มือขวาเเละซ้าย ก่อนสองฝ่ามือนั้นจะกระปบเข้าด้วยกัน
"ตราพยัคฆ์!"
พลังฟ้าดินเเผ่พุ่งออไปกด้านหน้า ก่อรูปลักษณ์เป็นตราหัวพยัคฆ์เปล่งเสียงคำรามลั่น
โฮกกกกกกก
ตูมมมมม
ทันทีที่ปะทะกันก่อเกิดเเรงระเบิดกึกก้อง เฉินซานซัว ลอยออกมา ในเวลาเดียวกัน คมกระบี่ฟาดฟันใส่หอกคัวนจนหายไป หู่เทียนกระทืบเท้าพุ่งเข้าโจมตีทันที
"กระบี่ดอกเหม่ย รูปเเบบที่หนึ่ง ดอกเหม่ยตูม!" หู่เทียนควบพลังชี่ไว้ในกระบี่เเละฟาดออกไป พลังชี่เเปรเปลี่ยนเป็นดอกตูมของดอกเหม่ยโถมไปด้านหน้าทันที
เฉินซานวัวเเค่นเสียง ฝ่ามือวซัดเข้าปะทะ หักล้างกระบวนท่าเเทงของอีกฝ่ายในทันที
หู่เทียนคือศิษย์สายใน ของสำนักเเพทย์ พลังฝึกปรืออยู่ในขั้นเเม่ทัพ เขาคือ หนึ่งในสี่ อัจฉริยะเเห่งยุคของสำนักเเพทย์ที่ถภูกสอนสั่งโดยเจ้าสำนักเเพทย์ ผู้เป็นหนึ่งในปรมจารยกระบี่ ดังนั้นวิชากระบี่ของเขายามใช้ออกจึงรุนเเรงมาก ยิ่งปะทะ ยิ่งรุนเเรงขึ้น ยิ่งใช้ออกยิ่งรุนเเรงกว่าเดิม
เฉินซานซัวเลิืกคิ้ว โคจรพลังชี่ในรางกายไปที่หมัด จากนั้นโถมชกออกไปรัวๆ ปะทะกับคมกระบี่ที่ทิ่มเเทงย้ำจุดเดียวออกมาเป็นร้อยครั้ง
คลื่นพลังสะท้อนออกไปรอบทิศทาง ทำให้บ้างเกิดระเบิด บ้างเกิดร่องรอยทะลวงลึกลงไปหลายสิบเมตร กระจายอยู่บริเวณรอบๆ
ทั้งสองทิ้งระยะห่างออกจากกันอีกครั้ง หู่เทียนพ่นลมหายใจออกมา ชายชราตรงหน้าเขา นับว่าเยี่ยมยุทธ์ยิ่ง กระบวนท่าเเรก ดอกเหมยตูม นั่นรุนเเรงจะยังเเทงออกไปรวดเร็ว ทว่าอีกฝ่ายกลับใช้หมักชกหักล้างได้ทั้งหมด นี่นับเป็นอันใด เขาจึงเลือกใช้กระบวนท่าที่ 2
"ดอกเหม่ย บาน!" พลังชี่หลอมรวมกับกระบี่ ก่อนจะชี้ขึ้นฟ้า ดอกเหมยสีชมพู ที่บานสวยงมตระการตาปรากฏขึ้น หู่เทียนโยนกระบี่ไปไปยังดอกเหมยบานนั่น เเละใช้มือของเขาควบคุมมัน บังคับจู่โจมไปยังศัตรู
"ตายให้ฆ่า!"
ดอกเหมยนี้ทรงพลังมาก อีกทั้งยังประดับด้วยกระบี่วิเสา ทำให้มีพลังทำลายล้างของรังสีกระะบี่หลอมรวมมาด้วยกัน
ดอกเหมยบินดฉบไปมา เฉินซานซัวเเม้จะป้องกันได้ ทว่าความเร็วของมันนั้นกลับยากจะตามทันที ไม่ช้าก็โดนโจมตีเข้าที่ขา จนเข่าทรุดลงข้างหนึ่ง ดอกเหมยบานเหนือร่างของเขาเเละทิ้งตัวลง เฉินซานซัว ปลดการบินออกร่วงหล่นลงมา ก่อนจะใช้วิชาบินอีกครั้ง บินหนีการโจมตี
ตูมมมมมม
ดอกเหมยร่วลงพื้น ทำลายล้างป่าโดยรอบจนเกิดหลุมยักษ์ เเละมันก็บินขึ้นมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คราวนี้ดอดกเหมยหดเล้กลงจนเเทบเท่าดอกเหมยในยามปกติ มันพุ่งปราดไปมาราวกับเเมลงวัน รวดเร็ว เด็ดขาด สีร้างบาดเเผลทั่วร่างของเฉินซานซัว เเขนขาอย่างละข้างถูกดอกเหมยสีชมพูที่บัดนี้ย้อมด้วยสีเลือดตัดผ่านจนเฉือนลง เลือดสีเเดงสดไหลริน
เฉินซานซัวดวงตาเริ่มเเดงก่ำ พลันเปล่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ออกมา
โฮกกกกกกกกกก
เสียงคำรามนีเซัดมวลอากาศโดยรอบให้ปลิวออกมา ดอกเหมยของหู่เทียนเเม้เเข็งเเกร่ง ทว่ากลับไม่สามารถต้านทานเสีงคำรามนี้ได้เเม้เเต่นิดเดียว มันเเหลกสลายหายไป กระบี่ทองดำกระเด็นกลับมา หู่เทียนรับมันไว้ทันที
เฉินซานซัวถีบตัวพุ่งขึ้นฟ้า พลังชี่ควบเเน่นที่หมัดขวา ก่อรูปเป็นพยัคฆ์ตัวหนึ่งกำลังวิ่งราวกับมันลงจากขุนเขา ซัดลงมาโจมตี
"พยัคฆ์ลงเขา!"
รัสมีของพลัวงนี้ไม่ใช่เล่น หูเทียนเคร่งเครียด เพราะวิชาหมัดนี้เปี่ยมด้วยรีงสีหมัดที่รุนเเรง มันก็เหมือนกับรังสีกระบี่
ดอกเหมยบาน ป้องกัน!
ดอกเหมยพุ่งออกจากตัวของหู่เทียน ขนาดของมันใหญ่มาก จากดอกตูมก็เบ่งบานออก สีชมพูสวยสดงดงาม ทว่าพยัคฆ์ตัวเท่าวัวควายกลับไมใม่สนใจ เปล่งเสียงคำรามเข้าปะทะในทันทีทันใด
ปัง
ครืนกระเเทกส่งหู่เทียน บอมช้ำภายในทันที เขากระอักเลือดออกมาคำโต ส่วนเฉินซานซัวไม่ต่างกันเลย
ชายชรามองมือของตนเอง เเล้วขมวดคิ้วอย่างสงสัย พลังของตนเหมือนจะอ่อนเเอลงกว่าตอนที่ถล่มสำนักเเพทยื นี่คือพลังฝึกตนทดถอยเช่นนั้นหรือ เร็วอย่างนี้เชียว
"ตาเเก่ เจ้าเเน่มาก ฝีมือถึงขนาดนี้ เเต่ว่า จบเเค่นี้ละ" หู่เทียนคำราม เขาตกใจในพลังฝีมือของเฉินซานวัวจนลืมกระทั่งสังเกตศัตรูว่าพลังถดถอยลงไปหนึ่งขั้น เขาระเบิดพลังชี่ออกมา หมายจะสังหารอีกฝ่ายในกระบวนท่าเดียว
"ที่จบนะมันเจ้าต่างหาก เฮ้อ รุ่นเยาว์สมัยนี้ รังเเกคนชรายิ่งนัก" ฝ่ามือของชายชราเหยียดออก พลังชี่ก่อรูปเป้นตราพยัคฆ์อันใหญ่ ขณะเดียวกันพลังฟ้าดินราวกับถูกดูดเข้ามารวมที่ตรานั่น
"ตราพยัคฆ์!" เฉินซานซัวคว้ามันไว้เเละเหวี่ยงโยนไปทางหู่เทียน
หู่เทียนที่เตรียมใช้กระบวนทาที่ 3 พลันถูกตราพยัคฆ์อันนั้นทับลงที่ร่างทันที พลังกดทับนี้หนักราวภูเขาทั้งลูก หู่เทียนดิ่งลงพสุธาอย่างเร็วไว
ก่อนจะถูกทับฝังอยู่ในพื้นดิน
กระนั้นเขาก็ยังไม่ตาย
"ตาเเก่ เจ้าเป็นใคร กล้าดียังไง ถึงได้ทำร้ายศิษย์ของสำนักเเพทย์ ไม่อยากมีชีวิตอยู่เเล้วรึ!!" หู่เทืียนคำรามลั่น
"หุบปากเจ้าเสีย หลานสาวของข้า เฉินหยู ถูกผู้อาวุโสของสำนักเเพทย์พาตัวไป! หึ สำนักเเพทย์ของเจ้ามันเก๋านักหรือ ได้อีกไม่นาน ข้าผู้ชราเเซ่เฉิน จะไปเยี่ยมเยือนถึงที่ ตราพยัคฆ์ ทำลายล้าง!"
ตราพยัคฆ์เปล่งเเสงจ้าทันที ก่อนจะเกิดระเบิดขึ้น ความรุนเเรงนี้ ไม่อาจเทียบเท่าครั้นถล่มสาขาของสำนักเเพทย์ ถึงอย่างนั้นก็เพียงพอให้เกิดระเบิดที่รุนเเรง กรรโชกเข้าต้นไม้ใบหย้าปลิวว่อนไปทั่วฟ้า
เฉินซานซัวหายไป เหตุที่เขาไม่เค้นคอถาม เพราะพลังฝึกตนของเขาในตอนนี้ มันกำลังถดถอย สิ่งนี้เหมือนกับโรค ตอนรักษาจึงจะหาย หากอยู่นานกว่านี้ เกิดอันใดขึ้นมีเเต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ เฉินซานซัวไม่กล้าเสี่ยง เพราะชีวิตของเขา เป็นของเด็กน้อยสองคน เเละจำต้องหอบสังขารปกป้องคนสองคนให้รอดปลอดภัย สองคนนั่นก็คือ เฉินหยูกับเฉินตง สองฝ่าเเฝดของสกุลเฉิน ด้วยเหตุผลบางอย่าง!


บทที่ 20
เดินทางจนค้ำ เฉินตงก็ปักหลักที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กลิ่นเนื้ออาชาที่เสียบไม้ยาง หอมกรุ่นไม่น้อย เเต่เพราะไร้เครื่องปรุง รสชาติจึงค่อนข้างจืดชืดไป เเต่เพื่อประทังชีวิค เฉินตงไม่ได้อะไรมากมายกับรสชาติ
นรกดำนี้ บรรยากาศดีมาก ลมเย็นสบายสุดๆ ทว่านรกดำก็คือ สถานที่ที่อันตราย ดังนั้นต่อให้บรรยากาศเช่นนี้ เฉินตงก็ไม่กล้าประสาท เขาพยายามติดต่อกับไน่เหอ เเต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับอันใด เอาเถอะ ยังไม่ถึงหนึ่งวันเลยด้วยซ้ำ อีกฝ่ายบอกจะพัก ไหนเลยพักเสร็จเร็วปานนั่น
ตกดึก ยิ่งเงียบ จนเฉินตงรู้สึกระเเวงขึ้นมา พลันนั้นเอง ณ เนินดินที่มีต้นหญ้าเเชมที่สูงไม่น้อย ที่อยู่ไม่ไกล
ร่างหนึ่งชูคอเห่าหอนท่ามกลางเเสงจันทร์ที่สาดลงมา มันคือหมาป่าตัวหนึ่ง ทว่ามีเขางอกออกมาที่กลางหน้าผาก ด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้ ย่อมต้องเป็นอสูร
การต่อสู้เริ่มทันที เพราะว่าเฉินตงอยู่ใต้ลม ขณะที่หมาป่าเเสงจันทร์อยู่เหนือลม มันจึงได้กลิ่นของเขาทันทีที่เข้าใกล้
ดวงตาสีเขียวเพ่งฝ่าความมืดมิด มายังร่างของเฉินตง มันไม่รีรอใดๆ กระโจนเข้าใส่ทันที
กรงเล็บของหมาป่าเเสงจันทร์ตะปบมาเบื้องหน้าในทันที เฉินตงไขว้เเขนเป็นกากยาทขึ้นฉับพลัน
เเรงตบอันหนักหน่วง ทำให้เฉินตงกระเด็นถอนยออกมา เท้าลากกับพื้นหญ้าจนเกิดรอย
เฉินตงส่งเสียงฮึมฮัมออกมา พร้อมกับวาดหมัดออกไป พลังกายเปล่าๆ วัดเข้าจู่โจมหมาป่าเเสงจันทรื มันถอยร่นเพราะพลังหมัดถึงพันห้าร้อยจิน เเต่ก็ไม่ได้รับความเสียงหายมากนัก ทันทีที่ตั้งหลักได้ก็พุ่งเข้ามากัดขย้ำ
ร่างฉากไปอีกทาง เฉินตงหลบการกัดของหมาป่าเเสงจันทร์ได้ด้วยความว่องไว จากนั้นก็ใช้หมัดขวาของเขาโจมตีสวนกลับ
ปัง
หมัดนี้เข้าที่ใบหน้า ส่งใหหมาป่าส่งเสียงร้องครวญครางออกมา เฉินตงไม่ปล่อยให้มันตั้งหลักได้ ระดมโจมตีด้วยหมัดของเขารัวๆ
หมาป่าเเสงจันทร์เหมือนกระสอบทรายให้เขาซ้อมเล่น เฉินตงยิ่งโจมตียิ่งดุดัน ทว่าอสูรย่อมต้องเป็นอสูน เหมือนมันเปล่งเสียงคำรามลั่น เเละปะทะขุมหนึ่ง ผลักร่างของเฉินตงให้ถอยออกมา เเสงจันทร์สาดลงมาบนขนสีเดียวกันกับดวงจันทร์ ทำให้ท่อประกายส่องเเสงขึ้นมา
เฉินตงมองมันเเละขบคิด "หมาป่าเเสงจันทร์ ควมสามารถน่าจะเหมือนกับชื่อของมัน มันสามารถดึงพลังมาจากเเสงจันทร์เพื่อเพิ่มพลังให้กับตนเอง เพราะเเบบนี้นี่มันถึงอยู่ระดับสองดาว"
"โฮกกกกก"
หมาป่าเเสงจันทร์กู่ร้องคำราม พลันนั้นพลังขุมหนึ่งก็ซัดพุ่งตรงมาด้านหน้า เข้าหาเฉินตง
ด้านเฉินตงไม่ยอมตั้งรับด้วยตัวเปล่าๆเเน่นอน ด้วยรางกายของเขาตอนนี้ ต้นอ่อนมารปลดปล่อยพลังมารออกมาเเละไหลเวียนไปทั่วเส้นลมปราณ
ปัง
ร่างกายของเฉินตงเสมือนเเฝงด้วยพลังที่ชั่วช้า เเละโหดร้าย โคจหมุนวนไปทั่วร่างกายของเขา ดวงตาของขึ้นสีเเดงเพียงน้อยนิด นี่คือสภาวะตอนที่เขาใช้พลังมารที่มีเต็มที เเม้เเต่ตอนสู้กับผู้ฝึกตนขั้นนักรบเทียบไม่ได้
เฉินตงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาหลบลำเเสงที่พุ่งเข้ามา ทำให้การโจมตีนั้นซัดลงที่พื้นจนเกิดเเรงระเบิดขนาดย่อม สร้างเป็นหลุมกว้างถึงสามศอกลึกลงไปราวกัหนึ่งศอก ชัดเจนว่ามันทรงพลังขนาดไหน เฉินตงไม่กล้าประมาทเเม้เเต่นิด
เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วด้วยการวิ่งไปมา ขณะเดียวกัน ก้าวย่างสิบมายาพลันถูกใช้ออก
ร่างมายานับสิบกระจายไปรอบๆ ขณะเดียวกัน ก็พุ่งเข้าประชิดร่างของหมาป่าเเสงจันทร์พร้อมกัน
หมาป่าเเสงจันทร์ไม่ได้สับสน เพราะมันสามารถใช้จมูกดมกลิ่นได้ เพียงอึดใจก็พบร่างจริง งักกรงเล้บตวัดฉับไปทิศทางนั้นทันที
เฉินตงงอตัวไปด้านหลังเพื่อหลบกรงเล็บ ตรงท้องมีรอยขาดของเสื้อ อันเกิดจากกรงเล็บของมัน เฉินตงทิ้งระยะห่างออกมา
ร่างมายาใช้ไม่ได้ ทว่าไม่ใช่ว่ามันไม่ได้ผล เพียงต้องในในจังหวะที่เหมาะสม เฉินตงขบคิดอย่างรวดเร็ วเท้าขวากระทืบลงพื้นอย่างเเรง ร่างทะยานไปราวกับวิหคบินโฉบลงมา ในพริบตาที่ประชิดร่างของหมาป่าเเสงจันทร์ได้วสิบหมัดมายาก็ พุ่งออกไปในระยะเผาขน
มายาหมัดนับสิบพุ่งเข้าสู่ทัศนวิสัยของหมาป่าเเสงจันทร์ทันที ด้วยระยะเเค่นี้เเถมยังรวดเร็วมาก ไม่ทันที่มันจะตอบโต้ได้ หมัดจริงของเฉินตรงปะทะเข้าที่ส่วนหัวของมันอย่างรุนเเรง ส่งร่างของมันกระเด็นไปไกลหลายเมตร
พลังทำลายของหมัดนี้รุนเเรงพอ ทำให้มันหัวของมันเเตกจนเลือดไหลออกมา มันกู่ร้องคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด พลังจากเเสงจันทร์ห่อหุ้มร่างของมัน เเละพุ่งโจมตี ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
เพลิงมารลุกพรึบขึ้นที่มือซ้าย เฉินตงคว้าออกไปทันที บังเกิดเปลวเพลิงกั้นด้านหน้าไว้
หมาป่าเเสงจันทร์ราวกับตกอยู่ภายใต้ความเดือดดาล มันพไม่สนอะไร วิ่ฝฝ่าเปลวเพลิงมารมา เเม้ร่างของมันจะลุกไหม้ด้วยเพลิงสีดำ
ต้นอ่อนมารพริ้วไหว พลังมารทะลักออกมา เเละถ่ายไปยังหมัดของเฉินตง หมัดขวาของเขาห่อหุ้มด้วยพลังมารสีดำ เฉินตงประคองหมัดไว้ ทันทีที่หมาป่าเเสงจันทร์ที่เดือดดาลพุ่งเข้ามาอย่างไร้สติ พลันเหวี่ยงหมัดขวาซัดออกไป
หมัดนี้รุนเเรงอย่างมาก เพียงครั้งเดียวก็ทำให้ร่างใหญ่ ลอยกระเด็นออกไปอัดกระเเทกกับต้นไม้จนหักโค่น ขณะเดียวกันเฉินตงก็คำนวนพลังหมัดของเขายามปล่อยออกไปเต็มที หมัดทรงพลังยิ่งกว่าใช้ออกยามปกติเสียอีกเมื่อเสริมด้วยพลังมาร
หมาป่าเเสงจันทร์สิ้นลมหายใจไปในทันที หัวของมันเละไปครึ่งหนึ่ง ขนทั่วร่างหม่นเเสงลง
เฉินตงไม่ได้ทำอันใด ทว่าเขากลับรู้สึกถึงบางอย่างในร่างกาย ต้นอ่อนมารกำลังเปลี่ยนเเปลง มันกำลังทะลวงขั้นพลัง
เขานั่งขัดสมาธิในทันที เเละเร่งเร้าพลังมารที่เหลือกลับไปยังต้นอ่อนมาร
มันได้เติบโตขึ้น จากต้นอ่อนที่มีใบหนึ่งใบ เติบโตขึ้นเล้กน้อย พลังมารเพิ่มขึ้น ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของเฉินตงก็ถูกขั้นเกลาด้วยพลังมาร เส้นลมปราณเเข็งเเกร่งขึ้นพร้อมๆ กับกล้ามเนื้อของเขาที่เจ็บปวดทรมาน
พลังเทียบเท่าขั้นหลอมกล้ามเนื้อ ระดับต้น!
ท้ายสุดเข้าก็ต้นอ่อนมารก็พัฒนา ถึงอย่างนั้นยังคงหางไกลจากความเเข็งเเกร่งที่เเท้จริง เพราะเขาเสมือนยังอยู่ในการปรับเเต่งร่างกายเท่านั้น


บทที่ 24
ไน่เหอยังอธิบายอีกว่า เทพมารของของได้เเบ่งเเยก เป็น มารชั้นต่ำ เเละมารชั้นสูง
มารชั้นสูง ครบครองสติ ความนึกคิด ภูมิปัญญา สามารถบ่มเพาะพลังได้ ดินเเดนมาร อุดมไปด้วยพลังชั่วร้าย ดังนั้นจึงกลั้นมันเพื่อบำรุงต้นอ่อน เเละทำให้มันเจริญเติบโต เมื่อบรรลุถึงขั้นต้นอ่อนมารเติบโตขึ้นเเผ่กิ่งก้านสาขามากมาย มารชั้นสูงจะสามารถปลดปล่อยร่างมารออกมาได้
ร่างมาร เหมือนกับร่างพิเสษของเผ่าพันธุ์อื่นๆ ยามใช้ร่างนี้ เผ่ามารจะสามารถเเปลงกายเป็นมารร้ายได้ ทว่ายิ่งใช่ ยิ่งถูกกักกินจิตใจเเละสติปัญญา ทำให้กลายเป็นมารร้าย จึงไม่มีมารชั้นสูงใช้มันบ่อยครั้งนัก นอกซะจากเวลาจำเป็น เเต่ก็มีคนที่ควบคุมร่างมารได้ เเละด้วยร่างนี้ ทำให้พวกมารชั้นสูงบางส่วนเเข็งเเกร่งขึ้นอย่างมาก เทียบเท่าเผ่าศักดิ์สิทธิ์ เเละเผ่าสวรรค์
มารชั้นต่ำ คือ มารที่ไม่มีสติปัญญา เมื่อเกิดมาร่างกายของพวกมันจะเป็นร่างมารโดยกำเนิด ทำให้ถูกบังคับให้ไร้สติปัญญา ต้องเข่นฆ่ากันเองตามสัญชาตญาณของสัตว์ป่าเพื่อเอาตัวรอด พวกมันจะกัดกินดูซับมารชั้นต่ำเช่นเดียวกัน ยิ่งฆ่าพวกเดียวกัน ก็ยิ่งทำให้ต้นอ่อนมารมากขึ้น ท้ายสุดจะได้รับสติปัญญา พร้อมกับพลังอันชั่วร้าย
ซึ่งโดยธรรมชาติ มารชั้นต่ำที่ล่าสังหารมาชั้นต่ำด้วยกัน เเละกลายเป็นมารชั้นสูง คือตัวตนที่น่าหวาดกลัวอย่างมาก เพราะพวกมันเกิดมาพร้อมกับร่างมาร โดยกำเนิด ทำให้มาชั้นต่ำ เมื่อกลายเป็ยมารชั้นสูง พลังชั่วร้ายของร่างมารจะไม่มีผลอันใดกับพวกมารชั้นต่ำที่พัฒนาเป็นมาชั้นสูง เพราะพวกมันอยู่ร่วมกับร่างมารมาตั้งเเต่ลืมตาดูโลก
ทว่ามารชั้นต่ำที่กลายเป็นมารชั้นสูงได้นั่น หมื่นปีจะโผล่มาสักตน
"ผู้อาวุโส ท่านคือ มารชั้นสูงสินะ" จากสภาพของไน่เหอโผล่มา เฉินตงคิดได้อย่างเดียว
ไน่เหอกลับยิ้มนิดๆ เเล้วกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจ "ไม่ใช่ ที่จริงข้า คือ มารชั้นต่ำต่างหาก เจ้าหนู!"
เฉินตงได้เเต่สับสน ปากอ้า เเต่พูดอันใดไม่ออกสักคำ
"เจ้าหนูฟังไว้นะ ข้าคือ มารชั้นต่ำ" ไน่เหอบอกพลางหวนนึกถึงความหลัง เขาไม่ได้ยินอีกเเล้ว ทว่าเเววตาเตต็มไปด้วยความชิงชัง
"ข้าเกิดมาเป็นมารชั้นต่ำ ตนหนึ่ง พ่อกับเเม่ของข้า ถูกฆ่า ทันทีที่ข้าลืมตาดูโลก ข้าจึงสังหารผู้ที่ฆ่าผู้ให้กำเนิดของข้า เเละกัดกินร่างเเละพลังของพวกมัน ลึกที่สุดของหุบเหวมาร มีเพียงข้าตนเดียวที่เหลือรอด ทว่าไร้วึ่งผู้ใดยินดี ข้าจึงปีนไปยังหุบเหวอีกเเห่ง เพื่อเข่นฆ่าอีกหน ท้ายสุดข้าก้กลายเป็นมารชั้นสูง เเละมารชั้นต่ำไม่สามารถทำให้ข้า พัฒนาได้อีก ข้างจึงเดินออกจากหุบเหวมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านของเผ่ามาร เเละได้นำพามารชั้นต่ำที่พอจะมีสติปีญญาติดตามมาด้วย"
"เข่นฆ่าที่หมู่บ้าน จนพึ่งพอใจ ก็เดินไปตีอีกหมู่บ้านต่อ จนท้ายที่สุดหมู่บ้านเผ่ามารชั้นสูงพวกนั้น โดนข้าตีเเตกหมด ข้าจึงรวมกำลังพวกนั้นเข้าด้วยกันเป็นกองทัพมาร เข้าเข่นฆ่าในมือ หลังจากในเมืองใหญ่ไร้ซึ่งผู้ใดให้ข้าดูดซับพลัง ข้าจึงกระโดดไปดินเเดนข้างๆ เพื่อเข่นฆ่าเผ่าพันธุ์อื่น"
"ชีวิตเกิดมาตั้งเเต่ต้น ล้วนอยู่กับการเข่นฆ่า เเละท้ายที่สุด ข้าก็ถูกเรียกว่า ราชามาร เเละเดินทางเข้าสู่ดินเเดนระดับสูง เเละกลายเป็นจักพรรดิมาร"
จักรพรรดิ? คำนี้นับว่าคุ้น เพราะเฉินตงเคยได้ยิน ไน่เหอบอกกล่าวตั้งเเต่ทีเเรกที่พบกัน ทว่าเขายังคงไม่เข้าใจ
"เจ้าหนู ยามใดก้าวเข้าเป็นผู้ฝึกตน เมื่อเจ้าถึงจุดสุดยอดของขั้นพลัง หากอยากจะก้าวไปอีกขั้น ซึ่งจุดที่ข้าเคยอยู่ เมื่อนั้นจงไปตามเส้นทางจักรพรรดิ ข้าจะไม่บอกว่ามันอยู่ที่ใด ยามเจ้าเเข็งเเกร่งเพียงพอเจ้าจะรู้เเจ้งเอง เเละเส้นทางจักรพรรดินั่น โหดร้ายยิ่งกว่านี้เสียอีก หากเตรียมใจไม่พอก็คงดับสูญไปอย่างไร้ผู้ใดนึกถึง"
เส้นทางจักรพรรดิ เฉินตงจำคำชื่อนี้ไว้ เเละสลักในหัวสมองของเขา
"เอาละ วิธีทำให้ต้นอ่อนมารเติบโต จากคำกล่าวของข้า เจ้าคงล้วงรู้วิธีเเล้ว เเต่ข้าจะบอกไว้อย่าง เพราะเข่นฆ่ามากเกินไป บางทีเจ้าอาจจะไปกระตุ้นร่างมารก็ได้ ร่างมารในขณะที่เป็นเเค่มนุษย์ เจ้าจักต้องทรมานเเสนสาหัสอย่างไม่ต้องสงสัยหากได้มันมา ไม่เพียงเเค่นั้น สติปัญญาของเจ้าอาจจะถูกกัดกินจนกลายเป็นมารร้ายก็ได้ หากไม่กลายเป็นมารร้าย เเต่สวรรค์นั่น ยามเจ้าบรรลุขั้นพลัง ย่อมส่งทัณฑ์สวรรค์เก้าสายมาผ่าเจ้า เนื่องด้วยการฆ่าที่มากล้น ทำให้ 'กรรม' ติดตัวมีมากเกินไป เฉินตงเส้นทางสายนี้เเม้ผลลัพธ์จะยอดเยี่ยมเพราะข้าผ่านมันมาให้เห็นเป็นตัวอย่าง เเต่ก็เสี่ยงอย่างมากเช่นกัน อีกทั้งยังเป็นเเค่มนุษย์ เจ้าจะทนเเบกรับมันไว้ได้หรือ"
เฉินตงหลับตาลง ผู้ฝึกตนสายมารนี้ ต้องเตรียมใจให้พร้อมสำหรับอนาคตเช่นนี้หรือ เฉินตงเเม้หวาดกลัว ทว่ากลับไม่ยินยอมให้ตนเองยอมเเพ้ เขาต้องเเข็งเเกร่งขึ้น เเม้จะต้องกลายเป็นมารร้ายก็ตาม! ตราบใดที่เฉินหยูปลอดภัยไร้ความกังวล เขายินดีที่จะเป็นมาร!


บทที่ 28
ทันใดที่ภาพหยินหยางของเต๋า ร่างมารเสมือนได้รับการยั่วยุ พลังมารสีดำทะลักไหลบาเข้าไปยังเส้นลมปราณ
ขณะเดียวกัน ภาพหยินหยางก็หมุนวนอย่างบ้คลั่ง ส่งพลังขาวดำไปยังเส้นลมปราณเช่นกัน พลังสองสายปะะทะกัน
ไม่มีเสียงใดๆ เกิดขึ้นด้านนอก ทว่าภายในร่างหาย เฉินตงครางออกมาอย่างเจ็บปวด ทั่วร่างสั่นสะท้าน เส้นลมปราณบ่วมเป่ง ราวกับจะระเบิด เดิมผิวสีขาวซีด ทว่าบัดนี้ผิวเเดงขึ้นราวกับถูกสุมไฟไว้ในร่างกายยังไงยังงั้นเลย
เเต่นับว่ามีข้อดีอยู่ ด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างสาหัสสากัน ทำให้เฉินตงกลับมาครอบครองร่างของเขาดังเดิม ในเวลาเดียวกันก็อดกลั้นความเจ็บปวด ลูมลมหายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วง
พลังขาวดำคล้ายกับด้อยกว่า ถูกผลัดดันออกจากเส้นลมปราณ ขณะเดียวกันพลังชั่วร้ายของร่างมารก็กัดกินจิตใจของเฉินตงอีกครั้ง
'ร่างมารนี้ พลังชั่วร้ายสูงเหมือนเกิน' เฉินตงกัดฟันเเทบเเตก อดกลันเอาไว้ คิดหาหนทางสำหรับร่างวิเศษทั้งสองนี้
หวนนึกถึงร่างหยินหยาง มันมีพลังในการสยบความชั่วร้ายมิใช่หรือ เหตุใดจึงพ่ายเเม้ให้กับร่างมารเล่า เฉินตงขมวดคิด ขณะเดียวกัน พลังมารก็ครอบครองพืนที่ในเส้นลมปราณทั่วร่างของเขาไป9ใน10ส่วน เหลือเพียง 1 ส่วน ที่พลังหยินหยางกำลังขว้างกั้นเอาไว้
'ไม่ได้ มัวรอเเบบนี้ สติกับจิตใจข้าคงโดนร่างมารนี้ครอบครอง ต้องใช้พลังของร่างหยินหยาง!' เฉินตงกัดฟันเเน่นเเละเรียกพลังของร่างหยินหยางออกมา คราวนี้มันไม่ได้ปรากฏขึ้นดเพื่อต่อต้านร่างมาร เเต่ถูกเรียกออกมาเต็มที่


บทที่ 25
"เช่นนั้น สร้างร่างมารกันก่อน" ไน่เหอเปยขึ้น
เฉินตงงุนงง "มิใช่บอกว่าร่างมารจะกัดกินผู้ใช้หรือ ทำไมถึงให้สร้างร่างมารเล่า"
"เจ้าไม่ใช่ เผ่ามารโดยกำเนิด การจะดูดซับพลังจากสิ่งมีชีวิต ทำได้ที่ไหนเล่า" ไน่เหอเบ้ปากตอบ
"ค้นหาถ้ำในบริเวณนี้ เพื่อปิดด่าน ที่เหลือก็เตรียมบ่อใหญ่สำหรับใช้เทเลือดของสิ่งมีชีวิตเข้าไป" ไน่เหอเว้นช่วงเล็กน้อย ก่อนจะบอกกกับเฉินตงด้วยความจริงจัง "บางที อาจจะใช้เลือดของมนุษย์ด้วย"
เฉินตงสูดลมหายใจเข้าปอด เเละปล่อยออกมา เมื่อตัดสินใจไปเเล้ว ควรทะยานไปให้สุด เฉินตงออกเดินทางตามหาถ้ำ
เฉินตงพบเจอถ้ำเเห่งหนึ่งที่อยู่ใต้เนินเขาไม่สูงมากนัก อันเกิดจากการขุดโดยสัตว์หรืออสูรบางตัว มันไม่ใช่ถ้ำร้างเเน่นอน ตรงหน้าถ้ำมีหลุมขนาดใหญ่ เเละกระดูกของสิ่งมีชีวิตมากมาย กองเต็ม ทำให้เฉินตงนิ่วหน้าทันที
ตรงนี้ เหมือนจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ ไอ้หลุมนี่คงเป็นที่นอนของมัน
ตรงหน้าถ้ำตอนนี้เช้าอยู่ อสูรเจ้าของที่นี่ อาจจะกลับมาตอนค้ำก็เป็นได้ เเต่ไน่เหอบอกว่าไม่เป็นไร เฉินตงจึงมีความมั่นใจในระดับหนึ่ง เเละล่าสัตว์ป่าเเละอสูร เขาไม่ได้ฆ่าทันที เเต่เลือกจับมาเป็นๆ ทว่าไม่มีมนุษย์เนื่องจากป่าทมิฬ หาใช่ที่ที่มีจอมยุทธ์หลงเข้ามา โดยเฉพาะส่วนลึกเช่นนี้
สัตว์ป่า จำพวก กวาง ละมัง กับอสูรพวกหมาป่า ถูกจับมาเเละขังไว้ จนครงจำนวน เฉินตงก็ย้ายกองกระดูกออก เเละนั่งในหลุม ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ก่อนจะพบกับเสียงกรีดร้องของสัตวืเเละอสูร คาดว่าไน่เหอคงริ่มต้นสังหารเเล้ว ทว่าตนเองหลับตาอยู่จึงไม่เห็นวิธีการของมัน
สัมผัสไม่เหมือนน้ำ เริ่มท่วมร่างของเฉินตง
"ไม่ต้องทำอันใด เเค่ข่มสมาธิไม่ให้ธาตุไฟเข้าเเทรกได้ก็พอ ถ้าผิดพลาด เจ้าในตอนนี้จักหายไปตลอดกาล" ไน่เหอที่ยืนอยู่ยนพื้นเอ่ย เเละเรียกเสาป้ายหลุมสพตนเองออกมาตั้งไว้ ก่อนจะประทับฝ่ามือลงบนที่นั่น
พลังมารถูกเค้นออกมาจากนาย ทว่ามันไม่ได้พุ่่งเข้าไปในร่างของเฉินตงเหมือนกับที่ถ้ำใต้น้ำตก เเต่ซึมเข้าไปในบ่อโลหิต
"ก่อรูป!" ไน่เหอประกบมือเข้าหากัน อักขระบางอย่าง พุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินตง ทำให้เด็กหนุ่มเจ็บปวดเจียนตายขึ้นมาทันที