บุย ลูกน้องของพีโวด้า รับผิดชอบตรวจตราบริเวณรังหลักของกลุ่มโจร [แมวราตรี]
โครม!
หลังข้าออกมาจากบ้าน ข้าก็ถีบกองขยะแถวนั้นจนกระจุย
อีหน้าเลือดเอ๊ย ลดหนี้ให้แค่ 3 เหรียญทองแดงเนี่ยนะ
ตอนแทงชนะก็จ่ายช้า ลีลาผัดผ่อนไปเรื่อย แต่พอแทงแพ้ ก็ทวงเอาๆ จ่ายช้าก็คิดดอกอีก
อีดอกพีโวด้าเอ๊ย
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น แต่ถ้าไม่ยอมมันก็ไม่มีแดกอีก
เซ็งโว้ยยยย! ต้องทนอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่วะ
ตอนนั้นเองที่คนสนิทของอีนังนั่นวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรน
"หืม? เกิดอะไรขึ้น หนีใครมาวะ"
"มีพวกไหนไม่รู้มาถล่มบ้านเก็บสินค้าของเราน่ะสิ โดนไปหลายหลังแล้ว ฉันไปก่อนนะ ต้องรีบไปรายงานหัวหน้า"
ข้ารีบเอามืออุดปากเพราะกลัวเสียงหัวเราะเล็ดลอดออกไป
ฮ่าๆๆๆๆ สมน้ำหน้าอีนังหน้าเลือด กรรมตามสนองแล้วโว้ย
อีพีโวด้ามันหัวเสียแน่ จังหวะดีเลย ระหว่างที่มันหัวหมุนกับการตามของคืน มันก็จะไม่สนใจอะไรสักอย่าง
ข้าจึงหยุดตรวจตราแล้วออกไปเดินเล่น
ไปดูซ่องละกัน เผื่อมีสินค้าใหม่น่าเสียน้ำ
หลังเดินมาสักพัก แต่จังหวะที่จะเดินพ้นตรอก ข้ากลับโดนขอทานที่ไม่รู้รีบร้อนมาจากไหนชนเข้าอย่างจัง
"เฮ้ย! จะรีบไปตายรึไงวะ!"
ข้ารีบกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาพร้อมกับเงื้อหมัดขู่จะต่อยมัน
อุตส่าห์อารมณ์ดีขึ้นแล้วเชียว ไอเวรนี่มันน่าโดนกระทืบนัก
"ขะ ขอโทษครับ ยกโทษให้ด้วย"
"ถามไม่ได้ยินรึไงวะ! ว่ารีบร้อนไปไหน! ห๊ะ!"
"อ๊าาาาา! อย่าทำผมเลย ผมบอกแล้ว ผมบอกแล้ว"
"ก็บอกมาสักทีสิวะ!"
"มีกิลด์ใหญ่สองกิลด์กำลังไล่จับเด็กผู้หญิงทุกคนอยู่ครับ"
"จับไปทำไมวะ"
"ไม่ทราบเหมือนกันครับ ผมแค่กลับไปพาลูกสาวไปซ่อน"
พอข้าเงยหน้ามองดู ก็เห็นความวุ่นวาย
มีทั้งพวกที่พาเด็กผู้หญิงไปซ่อนกับพวกไล่จับไปส่งเพื่อหวังเงินรางวัล
ทำให้เกิดการสู้กันไปทั่ว ข้าจึงปล่อยไอขอทานนี่ไป
แล้วหาไม้เหมาะๆ มาถือไว้ ก่อนเข้าหาพวกมันคนนึงที่ไล่จับเด็ก
ข้าพุ่งเข้าไปกระโดดถีบจนมันล้มลงกับพื้น
"ไอเวรที่ไหนวะ!"
มันสบถอย่างเดือดดาล แล้วก็ถูกข้าเหยียบหน้าอกกดลงไปไม่ให้มันลุกขึ้น
ข้าเงื้อไม้เตรียมฟาด
"ยะ อย่านะ!"
"แกจับเด็กแบบไหนอยู่วะ"
"อะ เอาไปเลยครับ! ผมจะไปจับที่อื่น! ผมจะไม่ยุ่งที่นี่แล้ว!"
"จะถามแค่ครั้งเดียว รู้อะไรก็คายออกมาให้หมด แกจับเด็กแบบไหนอยู่"
"รู้แค่ว่าผมสีดำกับชื่อเอลด้าครับ"
ข้าเงื้อไม้ขู่มันอีกครั้ง
"รู้แค่นี้จริงๆ ครับ! อย่านะ!"
ข้าจึงยกเท้าปล่อยมันไป ตอนที่มันพลิกตัวเตรียมจะวิ่งก็ถีบตูดมันจนล้มไปทีนึง
เพราะข้าตัวใหญ่กว่า แม้จะไม่พอใจมันก็ไม่กล้าหาเรื่อง
จากนั้นข้าจึงรีบเดินกลับ จะใช่เด็กคนเดียวกันหรือเปล่าวะ ไม่ได้ถามชื่อซะด้วยสิ
แต่ถ้าใช่ พวกมันอาจจ่ายแพงกว่าอีหน้าเลือดนั่นก็ได้
ปัญหาอย่างเดียวคือจะเอามันออกไปขายให้พวกกิลด์ยังไงดี
อีพีโวด้าต้องให้คนเฝ้าไว้เด็กนั่นไว้แน่ๆ
ต้องรีบไปชิงมาก่อนมันรู้ข่าวนี้
และเหมือนท่านเทพธิดาเข้าข้างข้า เพราะข้าเห็นนักผจญภัยกลุ่มนึงไล่จับเด็กผมสีดำมาสอบถาม
ดูแล้วท่าจะแข็งแกร่งมาก แถมจำนวนก็เยอะ พอมีหวังละวะ
ข้าจึงเข้าไปเจรจาบอกว่ามีเด็กผู้หญิงผมดำที่อาจตรงกับที่พวกเขาหาอยู่ในบ้านหัวหน้าข้า
พอบอกลักษณะอื่นๆ ของเด็กนั่นไป หัวหน้ากลุ่มก็ยอมตกลงด้วยทันที
ข้อเสนอของข้าคือให้พวกเขาช่วยจัดการคนทั้งหมดแล้วเหลือสมบัติของอีนังนั่นไว้ให้ข้าสักชิ้นสองชิ้น จะได้เอาไปเป็นทุนหนีไปใช้ชีวิตที่เมืองอื่น
แต่หัวหน้าคนนั้นกลับบอกปัด เขาบอกจะเอากี่ชิ้นก็เอาไป เขาไม่สน ขอแค่เด็กนั่นใช่คนที่ตามหาก็พอ
นี่แหละหัวหน้าที่ข้าอยากได้ ไม่ใช่แบบนังหน้าเลือดนั่น
ข้าจึงบอกจำนวนคน ทักษะการต่อสู้ เผ่าพันธุ์ อาวุธ และแผนผังชั้นใต้ดินทั้งหมด พร้อมกับนำทางไปหาด้วย
พอถึงที่หมาย ข้าก็ถีบประตูเข้าไป
"เอ๊า ตกใจหมด แกจะถีบประตูทำไมวะไอบุย"
"ซ่อมเดี๋ยวนี้เลยนะ แค่นี้ก็หนาวจะตายอยู่แล้ว"
"เดี๋ยวก็ไม่หนาวแล้วลุง ฮ่าๆๆๆ"
ข้ารีบถอยไปหลบมุม เพื่อให้พวกเขาจัดการ
"กะ แกพาใครมาวะ"
"ลูกค้าหัวหน้าเหรอหรือว่าหัวหน้าจ้างพวกนี้คุ้มกันพวกเรา"
คำตอบของพวกลุงคือการโดนฆ่าทิ้ง คนนึงโดนมีดแทงเข้าที่หัวใจ อีกคนถูกฟันจนคอเกือบขาด
พวกอ่านสถานการณ์ไม่ออกก็ตายไปโง่ๆ แบบนี้แหละ ฮ่าๆๆๆ
หลังจากพวกเขาเตะกองผ้าออกก็เจอประตูลับตรงตามที่ข้าบอก
ข้าถือท่อนไม้แล้วเดินนำลงไปเพื่อให้พวกนี้เชื่อใจว่ามันไม่ใช่กับดัก
"บุย เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมคนเฝ้าประตูถึงร้องเสียงดัง"
หนึ่งในคนงานของนังพีโวด้ารีบเดินเข้ามาถามข้าที่กำลังซ่อนไม้ไว้ข้างหลัง
"ไม่มีอะไรหรอก ลุงมันก็บ่นเรื่องอากาศหนาวของมันนั่นแหละ"
"อ๋อ แล้วไป งั้นแกไปบอกให้พวกมันหุบปากหน่อย หัวหน้ากำลังเครียด"
"ได้สิ"
และพอมันหันหลังข้าก็เงื้อไม้ฟาดหัวมันเต็มแรง
ผัวะ!
แล้วรีบแนบตัวกับกำแพงปล่อยให้พวกเขากวาดล้างพวกมัน
ฆ่าให้หมด ฆ่าให้หมดเลย
สมบัตินี้จะกลายเป็นของข้าคนเดียว ฮ่าๆๆๆๆ
*****
โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
"ยิงเวทลมพังประตูเข้าไปเลย ธนูตาม แล้วค่อยตามไปเก็บให้หมด"
เพื่อไม่ให้พวกมันตลบหลังหรือหนีไปเรียกพวกมาเพิ่ม
ประตูที่ถูกเวทลมยิงอัดใส่ระเบิดขึ้นเสียงดัง เพราะเป็นประตูไม้ธรรมดามันจึงแตกเป็นชิ้นๆ และพุ่งเข้าใส่ทุกคนในห้อง
บางคนก็โดนเศษประตูเสียบจนสู้ต่อไม่ไหว หลังโดนลูกธนูยิงซ้ำเข้าไป จำนวนคนในห้องก็ลดลง
แล้วค่อยให้พวกแทงค์ถือโล่บุกนำเข้าไป
ส่วนผมเงื้อมีดรอ หลังเสียงระเบิดของประตู พวกที่สงสัยก็แห่กันออกมาดู
เมื่อพวกมันพ้นมุมออกมา ผมก็เขวี้ยงมีดใส่พร้อมกับนักธนู
พวกที่ไม่คาดคิดว่าจะมีการโจมตีเข้ามา จึงป้องกันตัวไม่ทัน ไม่บาดเจ็บก็ตายคาที่ในทันที
พวกที่ไหวตัวทันก็เริ่มโวยวายแจ้งว่าศัตรูบุกและเตรียมการรับมือพวกเรา
ข้อมูลทุกอย่างตรงตามที่เจ้านั่นบอก งานก็ง่ายขึ้น
หลังฆ่าพวกที่อยู่ในห้องหมด ผมก็เตรียมการบุกต่อ
ผมให้แทงค์ลากศพคนในห้องออกมาแล้วโยนออกไปตรงมุมหักเลี้ยวพอดี
พวกมันที่คิดว่าเป็นศัตรูก็ทั้งยิงเวทและยิงธนูใส่ศพเพื่อนของมัน
ครั้งที่สองพวกมันก็ยังยิง แต่พอโยนครั้งที่สี่มันก็เรียนรู้ที่จะหยุดมองก่อน
ครั้งที่ห้าผมจึงให้นักเวทไฟกอดศพแล้วพุ่งออกไป
พอพวกมันเห็นว่าเป็นเพื่อนอีกแล้วจึงไม่ทันระวังตัวและเงยหน้าขึ้นมองตรงมุมแทนที่จะสังเกตที่ศพ
นักเวทไฟที่ซ่อนอยู่จึงยิงระเบิดเพลิงเข้าใส่พวกมัน พร้อมกับที่แทงค์พุ่งเข้าไปตั้งโล่กำบังให้ตัวเองและนักเวท
เปลวไฟสว่างจ้าและเผาอากาศจนที่นี่ร้อนอบอ้าว
เสียงกรีดร้องดังขึ้นจนปวดหูเพราะมันเป็นสถานที่ปิด
นักเวทลมก้าวออกไปแล้วใช้เวทลมพัดเปลวไฟเผาไล่จนพวกมันต้องถอยร่น
จังหวะที่พวกมันถอยลูกธนูหลายดอกก็พุ่งฝ่าเปลวไฟฆ่าพวกมันได้อีกหลายคน
เพราะกลัวว่าอากาศจะหมดจึงไม่ให้ใช้เวทไฟต่อ
ผมสั่งให้นักเวทลมสร้างพายุขึ้นมาแล้วยิงออกไป พร้อมให้ทุกคนโยนอาวุธของศัตรูเข้าไป
พายุเคลื่อนที่ช้ากว่าปกติ เพราะน้ำหนักของอาวุธ
วิธีนี้สามารถหยุดกำลังเสริมพวกมันได้ เพราะถ้ามีแค่พายุก็อาจมีคนกล้าฝ่าเข้ามา
พวกเราจะได้มีเวลาเข้าไปฆ่าคนในห้องได้อย่างไม่ต้องกังวล
หลังเก็บกวาดพวกที่ซ่อนอยู่ในห้องแถวนี้หมด ผมก็พยักหน้าให้นักเวทลมพร้อมกับที่ทุกคนในทีมเข้าไปหลบในห้อง
พวกมันยืนออติดกันอยู่หน้าพายุ รอให้เวทหมดลง และมันก็เป็นไปตามแผนของผม
ผมให้นักเวทลมฝ่ายเราสั่งให้พายุระเบิดออก อาวุธทุกอย่างจึงปลิวว่อนไปทั่ว
จึงเกิดเสียงกรีดร้องระงมผสมกับเสียงอาวุธดังไปทั่ว
"ฆ่าให้หมด!"
พวกเราทั้งทีมเดินหน้าบุก โดยแทงค์กับผู้ใช้หอกไม่ต้องสนใจพวกที่ยังนอนบาดเจ็บสาหัสตามพื้น เดินเหยียบและก้าวข้ามพวกมันไปเลย
โดยผมกับพวกที่เหลือจะคอยซ้ำปิดฉากพวกมันเอง
แทงค์กับผู้ใช้หอกจะเดินหน้าเข้าไปปะทะกลุ่มถัดไปทันที โดยให้นักธนูช่วยยิงเสริม
พอเจอหอกจนเข้ามาไม่ได้ ก็โดนธนูยิงใส่ พอหลุดเข้ามาได้ก็ติดโล่ของแทงค์
รอจนจำนวนหลุดเข้ามาได้เยอะ พลหอกจะถอยมาแนวหลังเตรียมพร้อม
จากนั้นแทงค์จะพร้อมใจกันหมุนตัวเปิดทางให้นักเวทลมกับไฟยิงเวทใส่พวกมัน
เผาฆ่าไปได้อีกเพียบ แล้วแทงค์ก็กลับไปยืนเอาโล่ขวางอีกครั้งพร้อมกับเดินหน้ากดดันให้พวกมันถอยหลังไปเรื่อยๆ
เมื่อพวกมันรวมตัวนักเวทโดยมีคนถือโล่คอยกันให้ ผมก็สั่งทันที
"ปาเลย!"
หลังออกคำสั่งแทงค์สองคนจะใช้ท่าพุ่งกระแทก พุ่งเข้าไปเพื่อให้พวกมันลนลาน
แต่ก่อนจะถึงแทงค์จะหยุดสกิลแล้วเบี่ยงตัวหลบ ให้ผู้ใช้หอกทั้งสามคนใช้สกิลปาหอก
"""เสียบทะลวง!"""
หอกสามเล่มพุ่งทะลุโล่ แทงค์ของฝั่งนั้น จนเสียบทะลุตัวนักเวทติดกับกำแพง
แทงค์กลับมาตั้งโล่อีกครั้งแล้วเดินหน้าไปพร้อมกับนักดาบไล่เก็บพวกมันที่ไม่มีจิตใจจะสู้ต่อแล้ว
"หยุดก่อนค่ะ! ถ้าอยากได้อะไรเราจะรีบคืนให้! เพราะงั้นได้โปรด! ช่วยหยุดโจมตีพวกเราก่อนได้มั้ยคะ!"
ตามข้อมูลที่บุยบอก ผู้หญิงคนนี้คือหัวหน้าของกลุ่มโจร [แมวราตรี]


โซร่า เผ่าพันธุ์มนุษย์หมา ทาสของพีโวด้า หัวหน้ากลุ่มโจร [แมวราตรี]
เหตุการณ์ก่อนหน้า ช่วงเวลาก่อนรุ่งเช้า
หลังพีโวด้าตกลงราคากำไลที่ขโมยมาได้กับเจ้าของกำไลเสร็จ
กลุ่มของฉันก็ถูกสั่งให้เอากำไลไปที่สถานที่แลกเปลี่ยน ข้างกองทิ้งขยะเก่าในสลัม
เพราะสถานที่แลกเปลี่ยนอยู่ในสลัม ฝ่ายนั้นจึงส่งพ่อบ้านกับคนคุ้มกันอีก 4 คน มาแทนตัวเอง
"โจรอย่างพวกแกนี่มันต่ำช้าจริงๆ ขโมยของแล้วยังมีหน้ามาขายคืนแพงๆ อีกนะ"
"พวกเราถูกสั่งให้มาแลกเปลี่ยนของค่ะ ไม่ทราบเรื่องอะไรเลย"
"เออ ดูปลอกคอก็รู้ พวกทาสชั้นต่ำ"
"มนุษย์ก็ไม่ใช่ สัตว์ก็ไม่เชิง กล้าเกิดกันมาได้ไงวะ!"
"แหวะ กลิ่นพวกแกมันเหม็นยิ่งกว่าน้ำคลองเน่าอีก!"
"สกปรกขนาดนี้ ต่อให้ตายไปหนอนยังไม่แดกเลยมั้ง!"
ฉันกับคนในกลุ่มยืนฟังพวกนั้นด่าทอโดยไม่ตอบโต้ เพราะเป็นคำสั่งของเจ้านาย ซึ่งเรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่พวกเราถูกส่งให้มาแลกเปลี่ยนของ
ใครจะไปพอใจที่ต้องซื้อของที่เป็นของตัวเองอยู่แล้วกลับคืนในราคาสูง
พวกเราถูกสั่งอีกว่าห้ามตอบโต้หรือป้องกันตัว หากลูกค้าอยากระบายอารมณ์ด้วยการทำร้ายร่างกาย
ส่วนเหตุผลเจ้านายบอกกับเราว่า เพื่อให้ลูกค้าอารมณ์ดี แล้วโอกาสที่พวกมันจะไม่ฆ่าแล้วฉกของไปแทนจะได้มีเพิ่มขึ้น
แต่เหตุผลจริงๆ คือท่านสนุกกับการทายพนันกับคนสนิทของท่านว่าเราจะแลกเปลี่ยนของสำเร็จไหม จะรอดกลับมาได้กี่คน
ของที่ให้ทาสต่อสู้อย่างพวกเรามาแลก จึงเป็นของที่ทำราคาไม่ค่อยได้
อย่างกำไลอันนี้มันก็แค่กำไลธรรมดาที่แฟนสาวของเจ้าของซื้อให้ มีคุณค่าทางจิตใจแต่ไม่มีประโยชน์หรือราคาสูงอะไรเลย
แล้วตอนนั้นเองฉันก็ถูกถีบจนล้ม ก่อนโดนมันกระทืบจนใบหน้าเลือดอาบ ตาซ้ายปิด เลือดกบปาก บอบช้ำไปทั้งตัว
ปลอกคอของฉันเป็นแบบไฟเผา ถ้าขัดคำสั่งไฟจะถูกจุดขึ้นมาเผาทั้งหัวของฉันจนกว่าจะยอมทำตามคำสั่ง
"พอแล้ว ไปเอาของมา จะได้แลกให้มันจบๆ!"
พ่อบ้านที่เห็นสภาพพวกเราเละจนจำเค้าเดิมแทบไม่ได้ก็ค่อยพอใจขึ้น
ฉันลุกขึ้นพลางเช็ดคราบเลือดที่มุมปากแล้วพยักหน้าให้คนในทีมไปคุ้ยกำไลที่ซ่อนไว้ในกองขยะออกมา
นี่ก็เป็นคำสั่งของเจ้านาย เพื่อให้พวกลูกค้าโกรธที่เห็นของตัวเองถูกวางรวมกับขยะ
"ไอ้พวกหมาชั้นต่ำสมควรตาย! บังอาจมากที่กล้าทำกำไลของนายท่านแปดเปื้อน ฆ่าพวกมันให้หมดแล้วเอาของมา! เราจะไม่จ่ายให้มันแม้แต่เหรียญเดียว!"
ผู้คุ้มกันชักอาวุธแล้วพุ่งเข้ามา ฝ่ายเราจะหนีได้ก็ต่อเมื่อถูกโจมตีแล้วหนึ่งครั้ง เพราะเจ้านายของพวกเราสั่งเอาไว้
เพื่อนในกลุ่มบางคนโชคดี โดนแค่มีดแทงเลยสามารถวิ่งหนีไปได้แต่ก็ไม่รู้ว่าจะรอดจากการเสียเลือดไหม
แต่บางคนถูกฟันจนหัวหลุดในครั้งเดียว
อีกคนก็ถูกขวานจามหัว วิ่งหนีไปได้ไม่กี่ก้าวก็ร่วงลงไป
มีคนที่ถูกลูกธนูยิงปักที่ขา ทำให้วิ่งไม่รอด จนถูกยิงปักเข้ากลางอกตายคาที่
"หยุด! ไอคนสุดท้ายเหลือไว้ให้ข้า!"
พ่อบ้านสั่งก่อนเดินเข้ามาหาฉันอย่างมาดร้าย
เพราะฉันยืนอยู่หลังสุด จึงยังไม่โดนโจมตีเลยสักครั้ง
หูกับหางฉันตกเพราะสัมผัสได้ถึงอันตรายจากพ่อบ้านคนนี้
อยากหนี แต่ขัดคำสั่งไม่ได้
"ขะ ขอร้องล่ะค่ะ พวกเราถูกสั่งให้ทำแบบนี้ จะให้ก้มกราบเลียตีนขอโทษก็ได้นะคะ ได้โปรด... อย่าฆ่าหนูเลย"
"เก็บลิ้นสกปรกโสโครกของแกไว้กินน้ำคลองเหอะ! อีหมาขยะ!"
พ่อบ้านง้างหมัดพร้อมกับเปิดใช้สกิล เวทลมสีเขียวเริ่มหมุนวนรอบกำปั้นอย่างบ้าคลั่ง
ฉันกลัวจนเผลอก้าวถอยหลังไปก้าวนึง ปลอกคอทาสจึงทำงาน
เปลวไฟลุกท่วมเผาหัวฉันในทันที
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!"
"คลื่นอัดกระแทก!"
แล้วหมัดที่เสริมด้วยเวทลมก็ชกเข้าใส่แขนกับซี่โครงด้านซ้ายหัก
ตามด้วยเวทลม ระเบิดแรงกระแทกซ้ำ ตัวฉันปลิวไปกระแทกกับหลังคาบ้านไม้จนพังถล่มก่อนพุ่งสูงขึ้นไปบนอากาศ
"เวรเอ๊ย! ว่าจะเล็งที่ใบหน้า มันดันเสือกดิ้นไปมาจนต่อยพลาด"
เพราะโดนโจมตีแล้วปลอกคอจึงหยุดลงโทษ
แต่ใบหน้ากับเส้นผมไหม้เกรียมไปหมดแล้ว รู้สึกปวดแสบร้อนไปหมด
แล้วตัวฉันก็ร่วงลงกระแทกใส่บ้านไม้หลังนึง
โครม!
เพราะช็อกจากอาการเจ็บที่เกิดขึ้นมาจากการตก ทำให้ฉันเผลอปล่อยสกิลออกไป
เปรี๊ยะ!
สกิลกระจอกที่ทำได้แค่สร้างไฟฟ้าช็อตให้คนสะดุ้งตกใจเท่านั้น
*****
เอลด้า เนฮิว
"เฮือก! แค่ก! แค่ก! แค่ก!"
ยะ ยังไม่ตาย
ความรู้สึกเหมือนถูกอะไรสักอย่างกระชากหนูกลับมาจากความมืดเลย
หัวใจกลับมาเต้นอีกครั้งแล้ว
แต่หนูก็ต้องรีบนอนขดตัวกลับไปที่เดิมเพราะคนที่ตามล่าหนูมันตามเข้ามา
"แม่ง! เหม็นฉิบหาย! สมกับเป็นพวกทาสสัตว์ในสลัม โสโครกจริงๆ! แดกแม้แต่ของโสโครกแบบนี้!"
มันสบถเสร็จก็รีบออกไป พร้อมกับที่มีเสียงต่อสู้เกิดขึ้นด้านนอกบ้าน
หนูลืมตาและลุกขึ้นมาสำรวจโดยรอบ เพราะหลังคาทะลุเป็นรู เปลวไฟเวทมนตร์จากการต่อสู้กันข้างนอกจึงส่องให้เห็นสภาพโดยรอบ
หนูถึงได้เห็นทาสเผ่ามนุษย์หมา นอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ตรงมุมห้อง
ทั่วร่างโชกไปด้วยเลือด ใบหน้าเหมือนถูกเผาเละ หนักสุดคือแขนซ้ายบิดเบี้ยวกับช่วงซี่โครงด้านซ้ายยุบลงไป
"อ่อก! ค่อก! ค่อก! แค่ก ๆ ๆ ๆ"
เธอกระอักเลือดกองใหญ่ออกมาพร้อมกับตัวกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปวดจากการขยับตัวเพราะอาการไอ
เปรี๊ยะ!
ตอนนั้นเองที่ทั่วร่างของสาวหูหมาคนนั้นปล่อยสายฟ้าออกมาชั่วขณะหนึ่ง
"เหวอ! ไม่แย่งกินแน่ค่ะ"
พร้อมกับผลักกองอาจมไปตรงหน้าเธอ
"..."
สาวหูหมาส่ายหน้าให้หนู
"ไม่พอเหรอคะ แต่หนูไม่ได้กินสักคำเลยนะคะ"
"ฉัน... ก็... ไม่กิน... อ่อก!"
แล้วเธอก็กระอักเลือดออกมาอีกรอบ
"งั้นหนูไปดีกว่าค่ะ"
เพราะยังเจ็บแผล ตอนนี้เลยลุกไม่ไหว หนูจึงพลิกตัวแล้วค่อยๆ คลานไป
แหมะ!
พอหันกลับไปมองก็เห็นสาวหูหมาล้มตัวแล้วพยายามคลานตามมา
"ตามมาทำไมคะเนี่ย"
หนูรีบคลานหนีแต่เธอก็รีบคลานตามแม้สภาพจะอนาถสุดๆ
"ช่วย... ด้วย..."
เอิ่ม... ตัวเองยังเอาตัวแทบไม่รอดเลย
พี่เทียร่าก็อยู่บ้านคนเดียว ส่วนพี่คาลิก้าถ้ากลับมาไม่เจอหนู ได้ออกตามหากันวุ่นวายแน่
แต่ปัญหาคือพวกนี้มันยังตามหาหนูไม่เลิก รู้ได้จากเสียงเพื่อนมันอีกคนที่ตามมาสมทบ
มันตกลงกันว่า คนนึงอยู่สู้ อีกคนนึงตามหาหนู
หนูจึงหันไปถามสาวหูหมา
"เธอปล่อยสายฟ้าแบบนั้นได้อีกมั้ย"
สาวหูหมาพยักหน้าพร้อมกับชี้ที่ตัวเองแล้วพูดว่า
"โซ... ร่า... ชื่อ... อ่อก!"
หนูจึงพยายามลุกขึ้นแล้วไปช่วยดึงเธอขึ้นมา
โดนเข้าไปขนาดนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้ สงสัยที่พวกนายทาสชอบพูดกันว่ามนุษย์สัตว์อึดและตายยากกว่ามนุษย์ท่าจะเรื่องจริง
โชคดีที่โซร่าก็ตัวผอมแห้ง จึงให้ใช้แขนขวาโอบคอแล้วช่วยกันพยุงเดินไปได้
แต่ก็หนักอะ ร่างกายหนูก็ไม่ได้แข็งแรงแต่แรกอยู่แล้วไง
แต่ก่อนที่จะไปหนูก็เตี๊ยมแผนการกับโซร่าเอาไว้เผื่อเจอสถานการณ์ฉุกเฉิน
เตี๊ยมเสร็จเราก็เดินออกทางหลังบ้าน แล้วค่อยๆ เลาะหลบไปตามกองซากขยะ ซากไม้
หลบพวกมันและทุกคนในสลัมที่พร้อมจะช่วงชิงเมื่อเห็นคนอ่อนแออย่างพวกเรา
หนูเลยตัดสินใจอ้อมไปส่งโซร่าใกล้ๆ บ้านเจ้านายเธอก่อน แล้วค่อยอ้อมกลับบ้านอีกที
อย่างน้อยก็ได้ล่อพวกมันออกห่างจากบ้านของเรา
แต่ตอนที่หลบเข้าไปในตรอกแคบๆ ได้ครึ่งทาง พวกเราโดนขอทานสองคนดักทางทั้งหน้าและหลัง
"มีอะไรเอาหมด ถอดแล้วโยนมา ไม่งั้นตาย"
หนูจึงวางโซร่าพิงผนังแล้วตีแขนเธอเป็นสัญญาณ
"จัดการมันเลยค่ะ ท่านนักผจญภัย อัสนีคำราม ใช้สกิล โลหิตอัสนี ขยี้มันเลยค่ะ"
"น่ะ นักผจญภัยมีชื่อหรือนี่!"
"มีสกิลด้วยหรือนี่!"
พวกมันพอได้ยินฉายากับชื่อสกิลที่กุขึ้นมามั่วๆ ก็หน้าซีดกันในทันที
"โลหิสอั... อ่อก!"
เปรียะ!
"ไม่นะ! พวกเราผิดไปแล้ววววว!"
"ยะ ยกโทษให้พวกเราด้วยครับ! ท่านอัสนีคำราม!"
ตอนโซร่ากระอักเลือดกับปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมา พวกมันก็หนีหางจุกตูดเลย
"ตามไปฆ่ามันดีมั้ยคะ!"
หนูแกล้งตะโกนไล่หลังพวกมันไป เผื่อพวกมันหันกลับมามอง พอไม่เห็นสายฟ้าอลังการ พาลจะคิดว่าพวกเรากระจอกแล้วกลับมาได้
หลังเสียงฝีเท้าหายไปไกล หนูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ได้ผล... ด้วยแฮะ... อ่อก!"
"หลอกได้แค่พวกโง่เท่านั้นแหละ แล้วก็เก็บเลือดไว้บ้างเถอะ เดี๋ยวได้ตายก่อนถึงหรอก"
"..."
"ไม่ต้องมามองบนใส่ ถ้าเผลอคิดว่าตายตาเหลือกแล้วโดนโยนทิ้ง ก็อย่ามาบ่นทีหลังนะ"
โซร่าจึงหุบปากเงียบพร้อมกับที่หูและหางตกไปด้วย
หลังพ้นตรอกแคบแล้วเดินอ้อมหลบพวกตัวอันตรายไปได้สักพัก พวกเราก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวเรียกชื่อหนูแว่วๆ มา
"เอลด้า! อยู่ที่ไหน! นี่พี่คาลิก้าเองนะ!"
"ซ่อนอยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวมา"
หนูวางโซร่าลงไปบนกองขยะ หลังจากเขี่ยขยะมากลบเธอ หนูจึงแอบตามเสียงไป
ใจกลางพวกมนุษย์น้ำแข็ง มีสาวสวยผมสีทองตะโกนเรียกชื่อฉัน พร้อมกับอ้างว่าตัวเองคือพี่คาลิก้า
คนละคนเลยเถอะ แม้แต่เสียงก็ยังไม่ใช่ แถมสาวคนนั้นยังแต่งตัวแบบพวกผู้ดี ผู้คุ้มกันก็รอบตัว
ถ้าบอกว่าพี่คาลิก้าส่งเธอมาตามหาพร้อมกับชูหลักฐานสักอย่างก็จะยอมเสี่ยงดู
หนูจึงเลือกที่จะซ่อนแล้วกลับไปหาโซร่า
แต่ตอนหันกลับไป ดันมีมนุษย์น้ำแข็ง ในมือถือมีดสั้นยืนขวางทางอยู่และยื่นมือเปล่าอีกมือจะมาคว้าตัวหนู


สำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก เหตุการณ์ก่อนประกาศสภาวะฉุกเฉิน
หลังแจ้งเรื่องราวดันเจี้ยนแตกไปที่พระราชวัง
ไม่นานพระราชาก็ออกคำสั่งลงมา โดยให้ใช้กฎอัยการศึกบังคับและอนุญาตให้ใช้ประกาศสภาวะฉุกเฉิน
พนักงานทุกฝ่ายต่างวิ่งวุ่นทำงานกันจนสับสนวุ่นวาย
หลังเรียบเรียงคำสั่งและลำดับการประกาศอย่างรวดเร็วที่สุด กลุ่มนักเวทหลวงก็เดินทางมาอย่างรีบร้อน
พวกเขาตรงไปที่ห้องกระจายเสียง ภายในห้องมีแร่สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่วางอยู่บนแท่น
การเปิดใช้งานต้องใช้กุญแจของราชาและใช้พลังเวทเติมเข้าไป
"เนื่องจากไม่ใช่สถานการณ์ถูกข้าศึกโจมตี จึงจะไม่จำกัดเสียงให้อยู่แต่ภายในเขตกำแพง แต่จะจำกัดไม่ให้เขตสลัมได้ยิน"
โรเซ่นที่ได้ยินจึงรีบท้วง ทั้งที่ส่งรายงานเรื่องที่หลายกิลด์เข้าไปในสลัมแล้ว
"แต่ท่านครับ ตอนนี้มีหลายร้อยกิลด์เข้าไปในเขตสลัมนะครับ"
"แล้วมันยังไง"
"คือ... มีกิลด์ใหญ่หลายกิลด์ร่วมด้วยครับ"
"ชิ เสียโอกาสซะได้ นึกว่าจะได้ถอนรากถอนโคนพวกขยะรกอาณาจักรไปในคราวเดียวแล้วซะอีก"
"ต้องขออภัยด้วยครับ"
"ช่างมัน รีบประกาศซะ"
"ครับ"
โรเซ่นถือสคริปต์ที่พนักงานเรียบเรียงไว้ให้แล้วไปยืนอยู่หน้าแท่น
"กุญแจเปิดใช้งานแล้ว!"
"เปิดใช้งานได้ปกติ! ไม่มีปัญหา!"
"ทำการถ่ายเทพลังเวท!"
"ไม่มีการรั่วไหล! ทุกอย่างปกติ!"
"พลังเวทเต็มแล้ว!"
"ดำเนินการทดสอบ!"
"ทดสอบการทำงานแล้ว! ไม่พบปัญหา!"
"ไม่มีส่วนใดขัดข้อง!"
"พร้อมใช้งาน!"
"เริ่มประกาศได้!"
----- <นี่คือเสียงประกาศจากสำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก> -----
----- <ทางเราได้รับอนุญาติจากท่านราชาเรฟเว่น สไตรค์ ผู้ปกครองสูงสุดของอาณาจักรทาเทนทาย> -----
----- <จึงขอประกาศสภาวะฉุกเฉิน! ย้ำอีกครั้ง! ประกาศสภาวะฉุกเฉิน!> -----
----- <ทั้งหมดที่จะประกาศหลังจากนี้เป็นคำสั่งโดยตรงจากท่านราชาเรฟเว่น สไตรค์ ผู้ปกครองสูงสุดของอาณาจักรทาเทนทาย> -----
----- <จากนี้อาณาจักรจะบังคับใช้กฎอัยการศึก! ย้ำอีกครั้ง! อาณาจักรจะบังคับใช้กฎอัยการศึก!> -----
----- <ขอให้ประชาชนตั้งแต่เมืองชั้นในลงไปจงกลับเข้าบ้านภายในเวลา 3 ชั่วโมงและห้ามออกมาจนกว่าจะกฎอัยการศึกจะถูกยกเลิก> -----
----- <ทหารในเมืองชั้นในจงเคลียร์เส้นทางให้ทหารหลวงและอัศวินผ่านออกไป หลังจากนั้นให้ปิดประตูเมืองชั้นในโดยทันที> -----
----- <ทหารทุกนายในเมืองชั้นในที่เหลือให้ขึ้นประจำการบนกำแพงเมืองชั้นในในสภาพพร้อมรบเต็มอัตราโดยทันที> ----
----- <ขอให้ประชาชนทุกคนรีบอพยพออกห่างจากเขตสลัมในรัศมี 30 กิโลเมตรโดยทันที> -----
----- <ทหารในเมืองชั้นนอกให้ดูแลการอพยพประชาชนให้เร็วที่สุดโดยทันที> -----
----- <ทหารในเมืองชั้นนอกให้ขึ้นประจำการบนกำแพงเมืองชั้นนอกในสภาพพร้อมรบเต็มอัตราโดยทันที> -----
----- <ทหารในเมืองชั้นนอกให้ส่งคนไปตามตัวนักผจญภัยที่อยู่นอกกำแพงเมืองทั้งหมดกลับมาโดยทันที> -----
----- <ทหารในเมืองชั้นนอกให้ปิดประตูเมืองชั้นนอกภายใน 30 นาที หลังเกิดการปะทะกันครั้งแรกโดยทันที> -----
----- <หลังปิดประตูเมืองไม่อนุญาตให้ใครเข้าออกนอกจากอัศวิน ทหารและนักผจญภัย ผู้ใดฝ่าฝืนให้อำนาจทหารและอัศวินประหารได้โดยทันที> -----
----- <ทหารในเมืองชั้นนอกเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจก่อนหน้าแล้วให้คงกำลังทั้งในและนอกประตูตลอดจนแนวกำแพงด้านนอกแถวเขตสลัมในสภาพพร้อมรบเต็มอัตราโดยทันที> -----
----- <ขอให้นักผจญภัยทั้งหมดทุกระดับแรงค์ไปที่เขตสลัมโดยทันที> -----
----- <ขอให้นักผจญภัยทั้งหมดเตรียมพร้อมการต่อสู้ระยะยาว ในระดับสาหัสรุนแรงโดยทันที> -----
----- <กิลด์ระดับปานกลางให้เชื่อฟังและอยู่ภายใต้คำสั่งของกิลด์ระดับสูงโดยไม่มีข้อยกเว้น> -----
----- <กิลด์ระดับสูงมีอิสระในการตัดสินใจ โดยไม่ตกอยู่ภายใต้คำสั่งของทหารโดยไม่มีข้อยกเว้น> -----
----- <หากกิลด์ระดับสูงไร้ผู้นำและสั่งการผิดจนเกิดความเสียหาย อนุญาติให้อัศวินยึดกิลด์แล้วสั่งการแทนได้จนกว่าสถานการณ์จะสิ้นสุดโดยไม่มีข้อยกเว้น> -----
----- <ให้สำนักงานดูแลนักผจญภัยทุกสาขาซัพพอร์ตทุกเรื่องที่หัวหน้ากิลด์ระดับสูงร้องขอโดยไม่มีข้อยกเว้น> -----
----- <อัศวินมีอำนาจสั่งการได้ทุกภาคส่วนโดยไม่มีข้อยกเว้น> -----
----- <ทหารทุกนายและนักผจญภัยที่ไม่ได้อยู่ในกิลด์ระดับปานกลางขึ้นไปให้เชื่อฟังคำสั่งของอัศวินโดยไม่มีข้อยกเว้น> -----
----- <ทาสทุกตัวในเมืองชั้นนอกและสลัมให้ไปที่เขตสลัมโดยทันที> -----
----- <ทาสที่ได้รับการยกเว้นมีแค่ทาสความใคร่ที่ลงทะเบียนแล้วเท่านั้น> -----
----- <ห้ามมิให้ผู้ใดฝ่าฝืนกฎอัยการศึกในทุกกรณีโดยไม่มีข้อยกเว้น> -----
----- <ผู้ใดก็ตามที่ฝ่าฝืน ให้อำนาจทหารและอัศวินตัดสินประหารได้โดยทันที> -----
----- <และขอแจ้งความจริงให้ทราบโดยทั่วกัน ทางสำนักงานตรวจพบดันเจี้ยนแตกในเขตสลัม> -----
----- <เป็นดันเจี้ยนประเภททะเล ไม่ทราบความลึกของระดับชั้น> -----
----- <ย้ำอีกครั้ง> -----
----- <นี่คือเสียงประกาศจากสำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก> -----
----- <...> -----
*****
หลังเสียงประกาศทหารทุกนายไล่ต้อนคนสลัมกลับเข้าสลัมในทันทีเพราะตามกฎที่ต้องกลับเข้าบ้าน คนสลัมจึงถือว่ามีบ้านอยู่ในสลัม
เกิดการปะทะและฆ่ากันตายมากกว่าร้อยศพสำหรับคนสลัมที่ฝ่าฝืนอยากหนีออกไป
ทาสที่เป็นทาสแรงงานในตอนแรก ต้องจำใจยอมไปหาพ่อค้าทาสเพื่อเปลี่ยนตัวเองเป็นทาสความใคร่
อิสทัฟรีบเปลี่ยนทาสเกือบทุกคนของตัวเองเป็นทาสความใคร่แล้วส่งกลับร้านตัวเองทันที เหลือไว้แต่พวกที่ต่อสู้เป็นคอยคุ้มครองเขา เพราะตัวอิสทัฟเองก็โดนบังคับเพราะเป็นนักผจญภัย
แต่ราชาส่งอัศวินส่วนตัวมารับเขาออกไป อิสทัฟและทาสที่เหลือจึงได้ออกจากการต่อสู้
กิลด์ที่เข้าร่วมกวาดล้างและหาตัวน้องสาวคาลิก้าได้รับผลกระทบหนักที่สุด เพราะต้องเข้าไปยื้อจนกว่ากำลังของทหารหลวง อัศวินและนักผจญภัยทั้งหมดจะมาถึง
ราคาสินค้าประเภทอาหารถีบตัวสูงขึ้นหลายเท่าตัว แต่ก็ยังถูกรุมแย่งซื้อจนหมดอย่างรวดเร็ว
เขตเมืองชั้นนอกเกิดการแย่งชิง ทำร้ายและขโมยระบาดไปทั่ว จนเมืองชั้นในต้องส่งทหารบางส่วนเข้ามาช่วยควบคุมและปราบปราม
สาเหตุส่วนใหญ่มาจากความกลัวที่กฎอัยการศึกจะบังคับใช้นานจนต้องอดตาย
ซึ่งเมืองชั้นนอกไม่มีนโยบายแจกอาหารฟรีเหมือนเมืองชั้นใน แต่จะมีทางการนำขบวนสินค้าประเภทอาหารและของจำเป็นในการดำรงชีวิตมาขายให้ แต่ราคาขายขุนนางเป็นคนกำหนดเองได้ตามใจชอบ
โดยที่ขุนนางบังคับให้พ่อค้าขายสินค้าให้ตนในราคาทุน โดยอ้างเรื่องน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
ประชาชนที่มีเงินเก็บน้อยจึงยอมเสี่ยงที่จะขโมยอาหารหรือเงินเพื่อให้ครอบครัวตัวเองอยู่รอดได้นานที่สุด
งานของทหารเมืองชั้นนอกจึงล้นมือจนจัดการแทบไม่ทัน
*****
คาลิก้า เนฮิว
ฉันขึ้นขี่หลังทหารน้ำแข็งอีกครั้งเพื่อความรวดเร็ว
ระหว่างที่เรากำลังวิ่ง หัวหน้าทหารก็ควบม้าวิ่งมาข้างตัวฉัน
"คุณหนูครับ เพราะสถานการณ์ที่คุณหนูปกปิดตัวตน ผมเลยยังไม่ได้แนะนำตัวที่ซึ่งเป็นมารยาทพื้นฐานของขุนนางกันเลย ผมรอคต้า เจนเทียครับ"
"ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"
และฉันก็รีบเมินทันที ใครจะมาสนเรื่องแนะนำตัวกันตอนนี้
"คุณหนูผมขอแนะนำนะครับ ถ้าท่านไม่มีตราประจำตระกูลมาแสดง ทาสทุกคนของคุณหนูจะถูกเกณฑ์เข้าสลัมไปเป็นด่านหน้าทันทีนะครับ"
"เอ๊ะ?!!"
"จากที่ฟังประกาศ หากเอลด้าที่คุณหนูตามหาเป็นคนสลัม ถ้าไม่มีตราประจำตระกูลขุนนางชั้นสูงของคุณหนูพาออกมา เธอจะต้องอยู่ในสลัมจนกว่ากฎอัยการศึกจะถูกยกเลิกนะครับ จะใช้แค่คำพูดบอกสถานะไม่ได้แล้ว ถ้าฝ่าฝืนทหารชั้นผู้น้อยก็มีสิทธิประหารได้ทันทีครับ"
"มะ ไม่จริงน่า...?!!"
งั้นจะทำยังไงดี ทั้งฉันกับเอลด้าเป็นคนในสลัม ถึงจะหาเจอแต่ถ้าพวกเราสองพี่น้องถูกใช้ให้ไปเป็นด่านหน้าล่ะ
พี่เทียร่าก็ยังสาหัสแบบนั้นอีก ถ้าพวกเราเป็นอะไรขึ้นมา ฉันนึกไม่ออกเลยว่าจะมีใครดูแลสภาพของพี่เทียร่ากับหาทางรักษาให้พี่
ทะ ทำยังไงดีล่ะ
"คุณหนูครับ เรื่องทาสถ้าคุณหนูไม่อยากให้พวกเขาโดนจับไปเป็นแนวหน้า เดี๋ยวผมจะส่งพ่อค้าทาสมาปลดพันธะทาสให้ เรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวผมออกให้ก่อนเอง ส่วนเรื่องเอลด้าผมช่วยไม่ได้จริงๆ ครับ"
แล้วคุณรอคต้าก็สั่งให้ประหารพวกพ่อค้าทิ้งทันที เพื่อไม่ให้เสียเวลาจับส่งเข้าคุก จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้องทุกคนไปตามตัวนักผจญภัยที่อยู่ในป่ากับดันเจี้ยนกลับอาณาจักร
สั่งเสร็จคุณรอคต้าก็ควบม้าไปที่เมืองทันที
ยังไงก็ต้องหาเอลด้า ฉันจึงรีบเดินทางกลับเมือง
ตอนนั้นเองที่มีกองทหารม้าจำนวนนับไม่ถ้วนออกมาจากเมือง พวกเขาแยกตัวกระจายไปตามที่ต่าง
แต่มีทหารม้านายนึงพาพ่อค้าทาสมาหาฉันตามคำสั่งของคุณรอคต้า
ฉันให้พ่อค้าทาสปลดปล่อยทาสทุกคนให้เป็นอิสระ พวกเขาต่างก้มกราบขอบคุณ แต่ฉันไม่มีเวลามาสนใจและสั่งให้ทหารน้ำแข็งพาฉันกลับเข้าไปในกำแพง
*****
และเนื่องจากทำเรื่องปลดพันธะทาสนอกอาณาจักร กฎอัยการศึกจึงไม่ครอบคลุมและสามารถจับพวกเขากลับเข้าสลัมได้
พวกเขาจึงต่างตกลงคุยกันว่าจะเอายังไงดี
และก็ได้ข้อสรุป บางคนยังมีครอบครัวอยู่จึงเลือกกลับเข้าไป ถ้าครอบครัวอยู่ในเมืองก็โชคดีไป แต่ถ้าครอบครัวอยู่ในสลัมพวกเขาก็ยังเลือกกลับไปอย่างน้อยก็ตายไปพร้อมกัน
และบางส่วนที่ไม่มีที่ไป เลือกเดินทางไปเริ่มต้นใหม่ที่หมู่บ้านสักแห่ง ที่จะไม่ถูกบีบให้ไปใช้ชีวิตในสลัมและตกเป็นทาสอีก
โดยที่ต่างคนต่างสัญญากับตัวเองว่าสักวันจะตอบแทนบุญคุณของสาวน้อยคนนี้ให้ได้
*****
คาลิก้า เนฮิว
ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ ฉันก็ตัดสินใจแล้ว ถ้ามัวแต่หาไปเรื่อยแบบนี้ มันจะสายเกินไป
ต่อให้หาเจอ เราสองคนก็ออกมาไม่ได้
ไม่แน่อาจถูกสั่งให้ยืนเป็นโล่ที่แนวหน้าก็ได้ ถ้าพวกเราทั้งคู่ตาย พี่เทียร่าก็ไม่มีหวังรอดเลย
ถ้าขอให้กิลด์ [เวทกังวาน] ช่วยอีก จะถือว่าเห็นแก่ตัวไหมนะ
นักผจญภัยทุกคนตอนนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์ต่อสู้เสี่ยงตาย เขาคงไม่ส่งคนทั้งกิลด์ไปช่วยหาแน่
ที่เขาช่วยก็เพราะคุณเลร่า
เอลด้าไม่ได้สำคัญกับพวกเขาเท่าชีวิตของพวกเขาในตอนนี้
คงมีแต่ต้องขอร้องกับพวกสามกิลด์นั่นเพิ่ม
ฉันหัวเราะให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง
ถ้าฉันไม่ได้หน้าตาแบบนี้มา ฉันคงเป็นแค่ขยะ [แรงค์ F] ไร้ค่าสำหรับพวกมันทั้งสามกิลด์
งั้นถ้าอยากได้ก็เอาไป จะเอาไปต้มยำทำแกงอะไรก็เชิญ
ฉันจึงตัดสินใจ ไม่ว่าใครที่เจอ จะให้ฉันทำอะไร ฉันจะยอมคนคนนั้นทุกอย่าง ต่อให้ต้องเป็นทาสไปตลอดชีวิตก็ตาม
ส่วนพี่เทียร่ากับเอลด้าก็ให้ทหารน้ำแข็งคุ้มครองหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้
แค่นี้ก็พอแล้ว แค่นี้... ฉันก็พอใจแล้ว
ตอนนั้นเองที่หน้าต่างโปร่งแสงที่เอาแต่แสดงข้อความเดิมมานาน จางหายไป
อืม... ถูกแล้วล่ะ
คนอย่างฉันไม่มีปัญญาไปเอาแกนดันเจี้ยนมาได้หรอก
มันไม่มีทางเปิดใช้งานได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
...
...
...
[คาลิก้า เนฮิว สถานะ : พึ่งเกิด]
[ต้องการแกนดันเจี้ยน 0 / 1 เพื่อวิวัฒนาการเป็น : โอเกอร์]
[เนื่องจากเป็นโอเกอร์สายพันธุ์ใหม่ ที่ไม่ถูกจำกัดการพัฒนาในแบบมนุษย์ มอนสเตอร์ อสูรหรือเผ่าพันธุ์อื่นใด]
[คาลิก้า เนฮิว สามารถช่วยน้องสาวและพี่สาวได้]
...
…เอ๊ะ?!!


เหตุการณ์หลังจากโรจาปักมีดใส่มือเอลด้าแล้วลงไปชั้นใต้ดิน
เมื่อแน่ใจว่าเสียงในบ้านเงียบ กลุ่มคนในสลัมประมาณ 7 คนก็แอบย่องเข้ามา
หัวโจกกลุ่มคือพี่ชายของชายที่โดนบุยซ้อมละข่มขู่ให้บอกเรื่องกิลด์หาตัวเด็กผมสีดำ
ตอนแรกคิดจะมาหักแขนขาให้บุยขยับไม่ได้ แล้วทิ้งให้ฝูงมอนสเตอร์จากดันเจี้ยนแตกฆ่ามัน
แต่พอเห็นเด็กตรงตามที่กิลด์กำลังหา ต่างคนต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มกริ่ม
หลังช่วยกันดึงมีดออกเพราะมีดปักแน่นมาก พวกมันก็เอาทั้งเอลด้าและมีดไปด้วยเพราะดูราคาแพง
ตอนแรกพวกมันจะตรงไปให้กิลด์เพื่อแลกกับเงิน แต่เพราะเด็กผมดำตอนนี้เป็นที่ต้องการ
ยิ่งหลังมีการประกาศไปทั่วอาณาจักรเรื่องดันเจี้ยนแตกในสลัม คนในสลัมทุกคนต่างออกปล้นคนที่อ่อนแอกว่าทันที
เพราะไม่รู้อีกนานเท่าไหร่กว่าดันเจี้ยนจะถูกทำลาย บ้านในสลัมก็ไม่มีให้อยู่ เขตเมืองชั้นนอกก็ต้องมีเงินเช่าบ้าน
ทำไม่ได้แม้แต่จะนอนข้างถนนในเขตเมืองได้เพราะทหารจะออกมาขับไล่ อยู่นอกกำแพงก็รอวันอดตายไม่ก็ถูกอสูรจับกินได้เลย
ทางเดียวที่เหลือคือต้องเดินทางไปเมืองอื่น ลำพังการเดินคงไม่ไหวจึงต้องพึ่งรถเกวียนหรือรถม้าพาไป
และการเดินทางพวกนี้ก็ต้องใช้เงิน
พวกมันที่แบกเด็กที่กิลด์กำลังต้องการตัว จึงเป็นที่หมายปองของหลายคน
มีดซ่อนได้แต่เด็กซ่อนยาก ต่อให้เอาผ้าคลุมมาปิดหัวก็มีแต่เพิ่มความสงสัยและถูกดักปล้นอยู่ดี
พวกมันจึงเอาเอลด้ากับมีดไปขายให้นายหน้าที่รู้จัก แม้จะโดนกดราคาก็ตกลงขาย
เพราะนายหน้าคนนั้นก็ต้องการหนีกลับไปที่เมืองอื่นอยู่แล้ว จึงรับซื้อทุกอย่างในราคาถูกแล้วเอาบางส่วนไปขายให้พวกพ่อค้าที่กำลังอพยพหนีเหมือนกัน
และเก็บบางส่วนเอาไปฟันกำไรที่เมืองอื่น
"อีกนานไหมวะ! ขบวนรถม้าของข้าจะมาถึง!"
"เอ่อ... อ๊ะ มาแล้วครับๆ"
"รีบขนขึ้นไปสิวะ! ขนให้หมด! ส่วนนังเด็กผมดำคนนั้นเอาขึ้นรถข้า!"
*****
ลาสวิน นักผจญภัย [แรงค์ A] เจ้าของฉายา วายุคลั่ง
ขนาดใช้ความเร็วสูงสุดยังเสียเวลาตั้งนานกว่าจะถึง
และเพื่อไม่ให้โดนผลกระทบจากลมพายุของฉัน ก็ต้องคลายและลดความเร็วลงก่อนถึงสำนักงานหลัก ทำให้ช้าเข้าไปอีก
ฉันลงจอดตรงสนามประลองที่ไม่มีใครใช้ แต่เสียงของลมก็ดังจนพนักงานกับนักผจญภัยแห่กันมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"เอ๊ะ! คุณลาสวินนี่"
"สวัสดีค่าท่านลาสวิน ดิฉันเป็นแฟนคลับตัวยงท่านเลยค่ะ"
"วันนี้มีเรื่องเร่งด่วนอะไรหรือเปล่าคะ เดี๋ยวดิฉันจะรีบจัดการให้ทันทีเลย"
"เปิดทางด้วย! เปิดทาง! คุณลาสวินจะเข้าไปข้างใน"
และเหล่านักผจญภัยที่มาติดต่องาน
"เฮ้ยเพื่อนดูนั่น วายุคลั่งตัวเป็นๆ"
"นายเห็นพลังของเธอตอนเธอลงจอดมั้ย โคตรสุดยอดเลย"
"เธอโคตรเท่เลย ฉันอยากบินไปบนฟ้าแบบเธอได้บ้างจัง"
"สักวันข้าจะเป็นแบบเธอให้ได้"
"อยากแต่งงานกับคุณคร้าบบบ!"
"อึก!! [แรงค์ A] นี่อยู่คนละระดับกับเราเลยแฮะ"
ฉันไม่สนใจพวกมันแล้วถามหาหัวหน้าสำนักงานหลักจากพนักงานทันที
"ถ้าท่านโรเซ่นล่ะก็ ตอนนี้นั่งพักจิบชาอยู่ในห้องส่วนตัวค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลาสวินมีเรื่องเร่งด่วนไหมคะ ดิฉันจะรีบไปแจ้งให้"
"ไม่ต้องเดี๋ยวฉันไปเอง"
ฉันรีบออกจากกิลด์แล้วลอยตัวพุ่งขึ้นไปที่ชั้นบนสุดที่ชั้น 10
เมื่อเจอห้องส่วนตัวฉันก็ง้างหมัดโดยใช้เวทลมสว่านสีดำคลุมไว้แล้วชกเข้าไปที่บาเรียเต็มแรง
ลมสว่านหมุนเจาะบาเรียอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็สลายหายไปเพราะฉันยกเลิก
บาเรียแทบไม่มีรอยขีดข่วน แต่นั่นก็เพียงพอให้แจ้งเตือนไปยังเจ้าของห้องแล้ว
ไม่นานโรเซ่นก็เปิดหน้าต่างออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"ทำไมดูรีบร้อนยังงั้นล่ะ คุณลาสวิน"
ชายผมสีเทาสวมแว่นตาเท้าคางบนหน้าต่างพร้อมกับยิ้มให้ฉัน
ฉันไม่มีเวลาให้เสียจึงตรงเข้าประเด็นทันที
"พวกโง่ในสลัมมันเลี้ยงดันเจี้ยนไว้! ตอนนี้ดันเจี้ยนแตกแล้ว!"
โรเซ่นหุบยิ้มแล้วเลิกเท้าคางในทันที เขาเดินกลับไปที่โต๊ะส่วนตัวแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
มันทำมาจากแร่ชนิดหนึ่งที่ขุดได้จากในดันเจี้ยน มีคุณสมบัติในการส่งผ่านเสียงไปยังแร่ชนิดเดียวกัน
โดยนักวิจัยทำการปรับปรุงจนสามารถใช้งานได้สะดวกและหลากหลายยิ่งขึ้น
แต่ก็ยังต้องใช้แร่พลังงานที่พบในดันเจี้ยนมาเติมพลังเพื่อให้ใช้งานได้
ซึ่งโทรศัพท์ของโรเซ่นสามารถติดต่อไปยังทุกเครื่องที่ติดตั้งไว้ในสำนักงานได้
และโรเซ่นก็เลือกให้ติดต่อไปยังทุกชิ้นในสำนักงานและเปิดการใช้งานแบบกระจายเสียง
"โนนา! บินขึ้นมาหาผมที่ห้องส่วนตัวด่วน!"
เสียงประกาศดังไปทั่วทั้งสำนักงาน ไม่นานหญิงสาวเผ่าฮาร์ปีก็บินพุ่งขึ้นมาอยู่ข้างตัวฉันอย่างรีบร้อน
"มาแล้วค่ะท่านโรเซ่น มีอะไรด่วนให้รับใช้คะ"
"ไปที่สลัม ตรวจดูว่ามีดันเจี้ยนแตกจริงไหม ถ้ามีทำลายตุ๊กตาคู่รักเลย ถ้ายื้อไหวก็ยื้อให้หน่อย แต่อย่าฝืน ไม่ไหวก็รีบแจ้งนักผจญภัยแถวนั้นให้เตรียมสู้ศึกไปเลย ส่วนลาสวินรีบเข้ามาคุยกันในห้อง"
โรเซ่นเปิดลิ้นชักแล้วหยิบตุ๊กตาคู่รักที่กอดกันแน่นออกมา เขาดึงมันแยกออกจากกัน แล้วโยนตัวนึงให้โนนา ก่อนยกเลิกบาเรียให้ชั่วคราว
ฉันสร้างลมสีดำคลุมรอบตัวโนนา
"มันจะช่วยเร่งให้เธอไปถึงเร็วขึ้น"
"ขอบคุณค่ะลาสวิน แล้วจะรีบแจ้งผลให้ทราบโดยไวค่ะท่านโรเซ่น"
แล้วโนนาก็บินพุ่งจากไป ส่วนฉันรีบลอยตัวเข้าไปข้างใน
"อธิบายมาได้เลย"
โรเซ่นถึงบางครั้งจะชอบเล่นมุกว่าอยากรวย ไม่อยากทำงานหรืออยากไปนั่งกินนอนกินในเขตขุนนางก็เถอะ
แต่เท่าที่เคยร่วมงานกันมา โรเซ่นเหมาะกับการเป็นหัวหน้าสำนักงานสาขาหลักที่สุดแล้ว ก็เพราะความเฉียบคมและรวดเร็วในการตัดสินใจและออกคำสั่ง
"ดันเจี้ยนพบที่ท่อระบายน้ำเก่า พวกกลุ่ม [หนูผี] มันเลี้ยงเอาไว้ สำรวจชั้นหนึ่งแล้ว พวกโง่นั้นไม่รู้ว่ามีทางไปชั้นต่อไป"
"ดันเจี้ยนประเภทไหน"
"ทะเล"
ฉันพูดด้วยเสียงเครียด จนคนฟังตกตะลึงเกือบทำถ้วยชาหลุดจากมือ
แต่แล้วโรเซ่นกลับฉีกยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"อะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ อาณาจักรนี้สบายแล้วล่ะ ผมก็ด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"สบายบ้าอะไรของนาย! หยุดเล่นมุกซะที! นี่มันเรื่องฉุกเฉินนะ!"
โรเซ่นเอานิ้วจุ๊ปาก
"ฟังผมอธิบายก่อนน่า ถ้าเป็นดันเจี้ยนทะเลจริง สลัมจะถูกราชาสั่งกวาดล้างแล้วสร้างเป็นตลาดค้าเกลือแทน เธออาจจะไม่รู้แต่เรานำเข้าเกลือปริมาณมหาศาลและแพงมากจากทางตอนใต้ การมีดันเจี้ยนทะเลเกิดในเขตของอาณาจักรเรา แถมยังอยู่ในกำแพงเป็นเรื่องที่ดีราวกับเทพธิดาอวยพรให้อาณาจักรเราเลย เพราะถ้าอยู่นอกกำแพงคงได้วุ่นวายสู้รบแย่งชิงกับอาณาจักรอื่นแน่"
ดูแล้วมันน่าจะพล่ามไปเรื่อย ฉันจึงทุบโต๊ะเสียงดังโครมเพื่อเรียกสติมัน
"ฉันบอกว่าไง! ดันเจี้ยนแตก! แล้วเราก็ไม่รู้ว่ามีกี่ชั้น! มอนสเตอร์ทั้งหมดในนั้นยกเว้นบอสกำลังออกมาแล้วนะ! แล้วมันก็ยังอยู่ในกำแพงด้วย!"
"นักผจญภัยเอาอยู่น่า มีหลายกิลด์ไปตามหาเด็กอยู่นี่ กิลด์ใหญ่ก็ไปกันตั้งหลายกิลด์ พวกนั้นคงดีใจซะด้วยซ้ำที่ได้ล่ามอนสเตอร์ประเภทปลามากินฟรี ใครๆ ก็รู้ว่าปลานำเข้ามีราคาแพงจนมีแค่ขุนนางกับเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ได้กิน"
นี่ฉันคิดผิดมาตลอดเหรอ ที่คิดว่ามันฉลาดและเหมาะสมกับตำแหน่ง
"รับชาหน่อยมั้ย... ไม่เหรอ"
ฉันได้แต่อึ้งกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของโรเซ่น ในขณะที่มันพล่ามไม่หยุด
"อย่าเครียดไปเลยน่า ผมจะเสนอชื่อเธอว่าเป็นคนค้นพบคนแรกให้ราชาแน่ เธอคงได้รางวัลจนไม่ต้องเป็นนักผจญภัยไปอีกนานเลย หรือจะเอารางวัลไปเปิดธุรกิจที่เมืองชั้นในก็ดีนะ เธออาจเป็นเสือนอนกินไปเลยก็ได้ ไม่ต้องมาเสี่ยงตายในดันเจี้ยนอีกตลอดชีวิต"
เสียเวลา โคตรเสียเวลาเลย ถ้าไม่ติดกฎของสำนักงานฉันแทบอยากจะพุ่งออกไปจัดการพวกมอนสเตอร์ที่สลัมแล้วด้วยซ้ำ
เพราะสิ่งที่ฉันบอกมันเป็นเรื่องใหญ่มาก ตามกฎคนที่มารายงานต้องถูกควบคุมตัวไว้ หากเป็นความเท็จฉันจะถูกจับขังคุกแล้วไต่สวนความผิดในทันที ข้อหายุยงปลุกปั่นหรือสร้างความแตกแยกโกลาหลให้อาณาจักร
ถ้าออกไปตอนนี้ กฎจะถือว่าฉันพูดเท็จและคิดจะหนีความผิด
โรเซ่นจะระดมกำลังคนมาจับฉันทันทีตามกฎจนเสียเวลา แทนที่จะเอากำลังไปจัดการมอนสเตอร์ที่หลุดออกมาแทน
ฉันจึงต้องทนฟังโรเซ่นมันพล่ามแต่เรื่องเงิน เงิน เงิน กับตำแหน่งของมัน
คงอยากเป็นขุนนางจนตัวสั่นเลยล่ะสิ ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่มันพูดเล่นมาตลอดคือใจจริงของมัน
ในเมื่อได้แต่นั่งรอ ฉันจึงถามออกไปเผื่อมันจะมีคำตอบช่วยให้ฉันเบาใจขึ้น
"ถ้าพวกกิลด์ใหญ่รับมือไม่ไหวแล้วมอนสเตอร์หลุดออกจากกำแพงหรือเข้าไปในเขตเมืองล่ะ จะทำยังไง"
"อ๋อ กังวลเรื่องนั้นเองเหรอ"
โรเซ่นจิบชาพร้อมกับโบกมือให้อย่างสบายใจ
"คนคนเดียวก็เอาอยู่ สบายมากน่า"
"แล้วถ้าเขาพลาดล่ะ..."
โรเซ่นแทบจะพูดสวนฉันทันที
"ไม่มีทาง ต้องบอกว่าไม่มีวันเป็นไปได้ ต่อให้จะมีกี่ชั้น ดันเจี้ยนประเภทน้ำก็เป็นแค่ของค่าเวลาสำหรับเธอ"
"แล้วคนที่ว่าน่ะใคร"
"ก็..."
ตอนนั้นเองที่ตุ๊กตาคู่รักกรีดร้องแล้วแตกสลายกลายเป็นฝุ่นไป
"สุดยอดดดด! วะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เธอทำดีมากลาสวินที่มาแจ้งผมก่อน! ปกติแล้วก็ต้องแจ้งผมก่อนอยู่แล้วนี่เนอะ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า----"
โครม!!!!!
ฉันหุ้มหมัดด้วยลมสีดำแล้วทุบโต๊ะของมันจนพังด้วยความโมโห
"นักผจญภัยกับประชาชนข้างนอกกำลังจะตายห่า! ยังเสือกมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอวะ! ลองออกไปสู้เองดูไหม!"
"เฮ้อ... ก็ควรแล้วที่เธอจะเป็นนักผจญภัยไปตลอดชีวิต ผมคิดว่าต่อให้ได้รางวัลมา เธอก็คงเอาไปช่วยสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกล่ะสิ"
"แล้วจะจัดการยังไง! เข้าเรื่องสักทีได้มั้ย! ตามตัวคนที่นายว่ามาด่วนเลย!"
"ตามทำไมให้ยุ่งยาก เธอนั่นแหละต้องไปบอกเอง"
"หมายความว่าไง!"
"ก็คนที่สามารถจัดการดันเจี้ยนประเภทน้ำได้ด้วยตัวคนเดียว ในอาณาจักรนี้ก็มีแค่นักผจญภัยที่ได้รับฉายาว่า ทุ่งน้ำแข็ง ท่านเลร่าไง"
ฉันอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก
"ดันเจี้ยนที่มีแต่น้ำพรรค์นั้น ท่านเลร่าสามารถแช่ทีเดียวได้ถึงชั้น 10 ทีนี้จะปล่อยให้มอนสเตอร์พวกนั้นตายช้าๆ หรือฆ่าทิ้งก็แล้วแต่ท่านเลร่าจะตัดสินใจ ต่อให้มันหลุดมา พวกมันที่เป็นมอนสเตอร์ธาตุน้ำ แถมยังฤดูหนาวแบบนี้ ท่านเลร่าก็แค่ใช้เวทสนามเปลี่ยนสลัมให้เป็นทุ่งน้ำแข็งยังได้ เห็นมั้ยล่ะว่าคนคนเดียวก็จบเรื่องนี้ได้ เสียดายที่ท่านชราแล้วไม่งั้นอีกสักสิบยี่สิบปี อาณาจักรเราคงมี [แรงค์ S] จริงสักๆ คน ไม่ใช่ [แรงค์ S] ที่จ่ายค่าจ้างเพื่อยืมชื่อเขามาคุ้มกะลาหัว"
ฉันจับคอเสื้อมันกระชากมา
"ฟังให้ดีนะไอ้แว่นปัญญาอ่อน! ติดต่อไปหาราชาหรือใครก็แล้วแต่ในราชวงศ์ซะ ให้เขาแจ้งอพยพกับส่งกำลังทหารมาช่วยเดี๋ยวนี้!"
โรเซ่นปัดมือฉันพร้อมกับสลายลมสีดำที่หุ้มมือฉันออกได้อย่างง่ายดาย
"เพราะอารมณ์ดีหรอกนะ คราวนี้ผมจะไม่ลงโทษเธอ แต่อย่าได้เอามือสกปรกมาแตะต้องผมที่กำลังจะได้กลายเป็นขุนนางอีก"
ไม่นึกเลยว่ามันจะเน่าในได้ขนาดนี้
"ท่านเลร่าเสียแล้ว พึ่งเสียไปได้ไม่นานนี้ รีบติดต่อไปถามที่กิลด์ [เวทกังวาน] ซะ แล้วเลิกฝันกลางวันได้แล้ว ถ้าเมืองฉิบหายแกก็เตรียมถูกราชาสั่งประหารได้เลย"
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบก่อนพุ่งออกจากห้องไปโดยไม่สนใจมันอีก
"ละ ล้อเล่นแรงไปมั้ยเนี่ย อะ ฮ่า ๆ ๆ ..."
*****
โรเซ่น นิลเลี่ยน หัวหน้าสูงสุดของสำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก มีอำนาจครอบคลุมทุกสาขา
ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก ลาสวินมันก็แค่โมโหจนอำผมเล่นเท่านั้นแหละ
ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ยวะ?!!
นิสัยลาสวินมันไม่ชอบโกหกหรือเล่นมุกด้วยสิ
ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรสั่งให้แผนกติดต่อ ติดต่อไปสอบถามเรื่องคุณเลร่าที่กิลด์ [เวทกังวาน]
เป็น 3 นาทีที่ยาวนานเท่ากับชั่วชีวิต
ปลายสายเป็นเสียงสะอื้นไห้และโศกเศร้าของพนักงานที่แจ้งกลับมาว่า
ท่านเลร่าจากไปด้วยโรคชราภาพที่กิลด์ [เวทกังวาน] แล้วจริงๆ
ผมทำโทรศัพท์ตกจากมือพร้อมกับทรุดตัวลงไปบนพื้น
ฉิบหายแล้ว... ชีวิตผม
ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดการใช้งานเป็นกระจายเสียงแล้วตะโกนสุดเสียง
"ติดต่อไปที่พระราชวังเดี๋ยวนี้! ขอความอนุญาตจากท่านราชาให้ใช้ประกาศสภาวะฉุกเฉิน! เราพบดันเจี้ยนแตกภายในสลัม!"
แล้วทั้งสำนักงานก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย


โนนา นักผจญภัยเผ่าฮาร์ปีสังกัดสำนักงานดูแลนักผจญภัย แผนกตรวจสอบเฝ้าระวังและส่งข่าว รับคำสั่งโดยตรงจากโรเซ่นหรือเหนือกว่าขึ้นไปเท่านั้น
หนีไม่ทันแล้ว ฉันจึงใช้สกิล เกราะขนนก
เป็นสกิลที่มีข้อเสียตรงที่มันจะใช้ขนนกทั้งตัวมาห่อหุ้มเป็นชั้นๆ จนเหมือนไข่นกขนาดใหญ่
ถึงจะมีข้อเสียแต่ก็แลกกับพลังป้องกันที่สูงมาก สามารถทนไฟได้สบาย
ท่าฟองระเบิดเป็นท่าที่แรงมากหากใช้ในน้ำเพราะมันจะสร้างคลื่นใต้น้ำกระแทกไปมากับกำแพง
ถึงบนบกมันจะเบาลง แต่เมื่อเน้นจำนวน เกราะขนนกจึงกันแรงระเบิดได้ไม่กี่ระลอกก็พังทลายหลุดเป็นชิ้นๆ
ฉันโดนแรงลมร้อนที่เกิดจากการระเบิดซัดจนร่วงลงมา และนกที่ไร้ขนก็ไม่มีทางบินได้
ฉันรีบตั้งสติพลิกตัวเอาหัวลง เพื่อพ่นลมหายใจเพลิงชะลอการตก เมื่อความเร็วลดลงถึงพลิกตัวอีกครั้งเพื่อเอาเท้า ส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดลง
ตุ้บ!
"โอ๊ย!"
ถึงจะยังเจ็บ แต่ก็ดีกว่าตกลงมาตายหรือพิการ
ง้าวของฉันหล่นหายไปตั้งแต่ตอนสร้างเกราะ เพราะขนนกมันปกป้องแค่ฉัน ถ้าตั้งสติได้ดีกว่านี้คงเก็บเข้ามิติเก็บของไปแล้ว
ฉันรีบเปิดมิติเก็บของแล้วกวาดยารักษาออกมาดื่มกับราดขา แล้วรีบวิ่งหนีพวกมอนสเตอร์ชั้นสาม
กุ้งฟองระเบิดมีขนาดเท่าหมาโตเต็มวัย แต่พวกมันทั้งวิ่งและว่ายน้ำช้า เลยไม่ได้ไล่ตามฉัน ฟองระเบิดมันก็ไม่ยิงใส่คงเพราะอาจโดนพวกชั้นสาม
เผ่าฮาร์ปีอย่างฉันอาจจะไร้เทียมบนอากาศ แต่ถ้าต้องวิ่งหรือเดิน กรงเล็บเท้าใหญ่ๆ ของฉันมันไม่เหมาะ ยิ่งพื้นเป็นน้ำขังเพราะพวกปลาอ้วน เลยแทบทำความเร็วไม่ได้
ฉันจึงตัดสินใจหยิบดาบคู่จากมิติเก็บของออกมาถือไว้ แล้วพยายามฝืนวิ่งให้ห่างจากดันเจี้ยนมากเท่าที่ไหว
ตอนที่เข้าระยะโจมตีพวกปลาอ้วนฉันก็ยกดาบขึ้นมาตั้งท่ากัน แต่มันกลับไม่สนใจและพ่นน้ำต่อไป ฉันจึงตัดสินใจวิ่งผ่านมันไป
แต่พวกชั้นสามเนี่ยสิ วิ่งไล่มาไม่หยุด พื้นเปียกแฉะแบบนี้สำหรับพวกมันเหมือนได้บัฟให้วิ่งเร็วขึ้น
พอฉันเริ่มหอบและระยะของพวกมันก็ใกล้เข้ามาทุกที ฉันจึงหยุดวิ่งแล้วหันกลับไปเตรียมสู้กับพวกมัน
ถ้ามีแค่พวกชั้นสามแบบนี้พอไหวอยู่ รีบฆ่าก่อนตัวหลังกุ้งฟองระเบิดจะออกมาดีกว่า
ยิ่งเจ้าปลาอ้วนไม่สนใจฉันแบบนี้ก็ยิ่งสบาย
ตอนนั้นเองที่ฉันได้ยินเสียงอากาศแหวกอากาศของบางอย่างที่เร็วมากมาจากข้างหลัง เผ่าฮาร์ปีนั้นหูดีถ้าเกี่ยวข้องกับสายลม
ฉันกลิ้งตัวหลบและมองไปยังตัวการที่ทำเสียงนี้ ปรากฏว่ามันคือบอลน้ำของเจ้าปลาอ้วน
และพอมองไปรอบตัวอีกครั้ง ฉันก็รู้สึกถึงความสิ้นหวัง
ได้แต่โทษความโง่ของตัวเองในตอนที่ยังมีปีก แทนที่จะรีบไปรายงานท่านโรเซ่นเรื่องมีตัวสั่งการได้ทั้งชั้น
ฉันกับอยู่โจมตียื้อให้ได้นานที่สุด เพียงเพราะอยากให้ท่านโรเซ่นชมเชยและประทับใจในตัวฉัน
ท่ามกลางปลาอ้วนนับไม่ถ้วนรอบทิศทาง พวกมันหยุดพ่นน้ำแล้วเงยหน้ามองฉันด้วยดวงตาโหดเหี้ยม
พวกชั้นสามก็หยุดยืนมองดูฉันจากที่ไกลๆ
แสดงว่าพวกมันหลอกให้ฉันวิ่งมาตรงนี้ ตรงลานสังหารของพวกมัน
แล้วบอลน้ำก็ถูกยิงมาจากรอบทิศทาง
ฉันเค้นพลังทั้งหมดพ่นลมหายใจเพลิงออกไปรอบตัว
จะตายไม่ได้ ฉันยังไม่ได้สารภาพรักกับท่านโรเซ่นเลยนะ เร่งไฟขึ้นอีก พ่นให้คอพังไปเลย
แต่มันก็เปล่าประโยชน์ บอลที่เผาไม่ทันลูกนึงกระแทกเข้าที่ขาจนฉันตีลังกา ขาชี้ฟ้า หัวกระแทกพื้น
สมองตื้อจนเห็นภาพเบลอ เลือดไหลอาบใบหน้า พอส่ายหัวเรียกสติแล้วมองไปที่ขา ตอนนี้มันหักจนเห็นกระดูกสีขาวแทงออกมา
"กรี๊ดดดด...!"
ยังกรีดร้องไม่สุดเสียง ฉันก็โดนอีกลูกซัดเข้าใส่ใบหน้าจนกลิ้งไปอีกหลายตลบ
มันแรงซะจนหนังศีรษะเปิด ตาซ้ายบอด จมูกหัก ฟันกับคางหลุดจนลิ้นห้อย
พวกปลาอ้วนหยุดยิงแล้วกลับไปพ่นน้ำตามเดิม ปล่อยให้พวกชั้นสามวิ่งเข้ามาจัดการแทน
ฉันกวาดมือควานหาดาบรอบตัว เมื่อตั้งใจมองดีๆ จึงพบว่ามันกระเด็นไปอยู่ข้างปลาอ้วนตัวนึง ส่วนอีกเล่มก็หักจนใช้งานไม่ได้แล้ว
ฉันจึงเปิดมิติเก็บของเอายารักษาออกมาราดหัว ก่อนจะหยิบมีดที่เป็นอาวุธชิ้นสุดท้ายออกมาป้องกันตัวพลางคลานหนีพวกชั้นสามที่ใกล้เข้ามา
"อร่าเอร้าอราอร๊ะ!" (อย่าเข้ามานะ!)
*****
มอนสเตอร์ไม่เคยสนใจเสียงขอร้องของอีกฝ่าย
พวกมันใช้โล่รุมทุบตีโนนาจนกระดูกหักไปทั่วร่าง ก่อนแย่งกันฉีกร่างเธอทั้งเป็น
หลังโนนาตายมิติเก็บของส่วนตัวจึงถูกยกเลิก ไอเทมของเธอล้นทะลักออกมากองบนพื้น
ในนั้นมีทั้งโพชันยารักษาแบบต่างๆ เนื้อตากแห้ง ขนมหวาน เครื่องสำอาง กระจก เงิน ชุดสวมใส่ ภาชนะใส่อาหารและอุปกรณ์จิปาถะต่างๆ
พวกมันไม่สนใจแล้วกลับไปทำหน้าที่ปกป้องกุ้งฟองระเบิดตามคำสั่งของบอสมอนสเตอร์เฝ้าแกนดันเจี้ยน
แต่มีอยู่ตัวนึงตัดสินใจกินทุกชิ้นส่วนของโนนาเข้าไปจนหมด
หลังกินเสร็จมันก็จะกลับไปทำตามคำสั่ง แต่แล้วมันก็เจ็บปวดไปทั่วร่าง นอนดิ้นทุรนทุรายไปมาบนพื้น
ร่างกายเริ่มเดือดปุดๆ ผิวหนังยุบเข้ายุบออก กระดูกส่งเสียงหักไม่หยุด ก่อนที่ร่างกายทั้งหมดจะยุบเข้าหากันแล้วเริ่มสร้างใหม่
ใช้เวลาสักพัก มันก็วิวัฒนาการเป็นอสูรแรกเกิดได้สำเร็จ
ร่างปลาของมันหายไปเปลี่ยนไปเป็นมนุษย์ปลาตัวผอมแห้ง หน้าตาอัปลักษณ์ ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดปลาที่ยังไม่แข็งมากนัก
มันทรุดหอบหายใจอยู่สักพัก ก่อนจะพูดออกมา
"ขะ... ข้า... การ... ต้อง... ต้อง... การ... อีก... ต้อง... กิน... อีก... เยอะ ๆ"
ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาเผยให้เห็นฟันแหลมคมเต็มปาก เพราะเสียงคำสั่งของบอสเฝ้าแกนดันเจี้ยนในหัวของมันหายไปแล้ว
แทนที่ด้วยเสียงที่บอกให้มันกินเพื่อวิวัฒนาการไปขั้นถัดไป
*****
กำแพงนอกเมือง เขตสลัม
ทหารหมื่นกว่านายกำลังวิ่งล้อมกำแพงนอกเมืองเขตสลัมเป็นรูปครึ่งวงกลม
"จัดแถว! ตรงนั้นทำอะไรอยู่! รีบวิ่งไปจัดแถว!"
แนวหน้าของพวกเขามีพลโล่ยืนตั้งแถวเรียงชิดติดกันกว่า 5 แถว โดยมีพลหอกยาวอีก 3 แถว ประกบอยู่ด้านหลัง
ตามด้วยพลธนู 6 แถว พลดาบโล่ 30 แถว ทหารนักเวทเกือบ 1 แถว กระจายไปตามจุดสำคัญ ท้ายสุดคือทหารม้าอีก 5 แถว
และด้านหน้าพลโล่มีทหารอีกชุดกำลังขุดและปักแท่งเหล็กลงไป
"ปักให้เสร็จใน 10 นาที! ใครช้าจะทิ้งไว้ตรงนี้!"
เหล็กที่ปักลงไปเป็นเหล็กปลายแหลมสูงเท่าเอวผู้ใหญ่ ตัวเหล็กเชื่อมแท่งเหล็กแหลมสั้นทำมุมเฉียงติดเอาไว้รอบแท่งเพื่อเพิ่มความเสียหาย
โดยปักสลับฟันปลาเว้นระยะห่างกัน ซึ่งทำการปักตั้งแต่กำแพงเมืองมาจนเกือบถึงพลโล่
"ขุดให้ไว! ใครไม่มีพลั่วก็ใช้มือซะ!"
และห่างไม่ไกลจากพลโล่ ก็มีคำสั่งให้ทหารช่วยกันขุดหลุมกว้างเพื่อชะลอหรือหยุดพวกมัน
"ให้ไวเลย! ให้ไว! มีแรงกันแค่นี้เหรอวะ! รีบยกรีบผูกเร็วเข้า! จะรอมันมาแดกหัวถึงจะทำเสร็จกันเหรอวะ!"
สุดท้ายคือตรงหน้าพลโล่ มีกองทหารม้าช่วยกันลากท่อนซุงมาวางกองไว้ตรงหน้า ก่อนจะให้ทหารทหารราบช่วยกันใช้เชือกมัดไขว้ติดกันเพื่อทำเป็นสิ่งกีดขวางอีกชั้นนึง
*****
บนกำแพงเมือง เขตสลัม
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
"ประจำตำแหน่ง! ประจำตำแหน่ง! นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อม! ประจำตำแหน่งแล้วเตรียมสู้ทันที!"
เสียงตะโกนสั่งการ พร้อมกับเสียงตีกลองดังขึ้นไม่หยุด
ทหารจำนวนมากวิ่งมาจากคนละฝั่งของกำแพงเพื่อมาบรรจบกันตรงกลาง
โดยแถวแรกสุดเป็นพลหอกที่ถูกสั่งให้นั่งลงกับพื้นเพื่อไม่ให้ขวางทางลูกธนู ตามด้วยพลธนู 5 แถวยืนสลับฟันปลา
หลังพลธนูมีทหารนักเวทตามจุด แล้วปิดท้ายด้วยพลดาบอีก 2 แถว
"เตรียม!"
เพราะเห็นสถานการณ์ด้านล่างที่ฝูงมอนสเตอร์จำนวนมหาศาลกำลังรุกคืบไปทางเมือง
ผู้บัญชาการก็รีบสั่งในทันที ทั้งที่พึ่งตั้งแถวเสร็จและทหารยังไม่หยุดหอบจากอาการเหนื่อย
"ยิง!"
พลธนูยิงออกไปตามลำดับแถวเพื่อหวังผลการฆ่าต่อเนื่อง
ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งติดๆ กันขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนตกลงไปในสลัมเหมือนสายฝน
*****
ฝูงมอนสเตอร์จากชั้น 3 5 กับ 6 รวมตัวกันเกินครึ่งพันแล้วเข้าทำลายทุกสิ่งที่เห็น
ไม่ว่าจะบ้านเรือนหรือคนสลัมที่แอบซ่อนตัว
มอนสเตอร์จากชั้นหก เป็นปลาสี่แขนไม่มีขา ถือดาบทั้งสี่มือ พวกมันว่ายสไลด์ตัวไปมาบนพื้นได้อย่างรวดเร็วเพราะปลาอ้วนปล่อยน้ำจนเริ่มสูงเกือบถึงเอว ยิ่งหิมะตกไม่หยุดพวกปลาอ้วนมันก็ยิ่งมีทรัพยากรสร้างน้ำได้ไม่รู้จบ
และเพราะกุ้งฟองระเบิดเคลื่อนที่ช้ามันจึงเกาะหลังพวกปลาจากชั้นหก และคอยปล่อยฟองระเบิดขึ้นไปบนอากาศ เมื่อฝนธนูกระทบถูกมันก็ระเบิดอย่างต่อเนื่อง สร้างแรงลมมหาศาลพัดพวกทหารบนกำแพงเมืองที่ตั้งตัวไม่ทันปลิวกระเด็นหล่นลงไปจากกำแพง
บางคนโชคดีที่มีจอมเวทใช้ช่วยดึงกลับมาหรือชะลอการตก แต่พวกที่โชคร้ายร่วงลงไปกระแทกพื้นด้านล่างเสียชีวิตในทันที
แต่เพราะการยิงต่อเนื่องของพลธนู หลังฟองระเบิดหมด ธนูก็เข้าโจมตีฟองที่พึ่งปล่อยออกมาและยังไม่ทันลอยไปไหน
พวกมันจึงโดนระเบิดของตัวเองฉีกร่างกายเป็นชิ้นๆ อวัยวะกับเลือดสีแดงสดสาดกระจายไปทั่ว
ฝูงมอนสเตอร์ฝั่งทหารที่อยู่ในระยะยิงธนูบนกำแพงระลอกนี้จึงยังไปไม่ถึงแนวหน้าสลัม แต่ช่วงที่บนกำแพงหยุดยิงพวกปลาอ้วนที่ซ่อนตัวอยู่ตามซากบ้านก็เริ่มเคลื่อนไหว
พวกมันเริ่มซ่อนตัวและแอบปล่อยน้ำออกมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ทหารเริ่มวางกำลังบนกำแพง
แต่ตอนนี้มันได้รับคำสั่งให้กลิ้งไปจนถึงพื้นที่ที่น้ำยังไปไม่ถึงแล้วพ่นน้ำออกมาอีกครั้ง
ผู้บัญชาการจึงสั่งยิงอีกครั้ง ด้วยจำนวนลูกธนูมหาศาล พวกมันจึงโดนยิงจนพรุน
หลังจากพวกปลาอ้วนตายมันก็เริ่มพองตัว ก่อนระเบิดออกมาเป็นน้ำจำนวนมหาศาลเพิ่มพื้นที่ให้ฝ่ายมัน
เมื่อไม่เห็นมอนสเตอร์ในระยะยิงอีก คำสั่งจึงเปลี่ยนเป็นเฝ้าระวังและเติมอาวุธ
"หยุดยิง! ทำการเติมลูกธนู!"
"เติมลูกธนู!" "เติมลูกธนู!" "เติมลูกธนู!" "เติมลูกธนู!"
หลังส่งคำสั่งไปถึงหน่วยคลังอาวุธบนภาคพื้นดิน พวกเขาก็ส่งลังใส่ลูกธนูขึ้นไปเป็นทอดๆ
ระหว่างหยุดพักหายใจกัน โดยที่ไม่มีใครรู้ มอนสเตอร์จากชั้น 7 ได้ออกมานานแล้ว
เป็นมอนสเตอร์ปลาดาวที่มีความสามารถในการกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมและพวกมันกำลังคลานกระจายตัวไปตามแนวกำแพงของฝั่งทหารฝั่งเดียว
*****
แนวหน้าสลัม ฝั่งทหาร
ทหารกับนักผจญภัยแบ่งกันปกป้องคนละครึ่ง ทหารรับผิดชอบทางซ้ายเพราะติดกำแพงกับประตูเมือง
ส่วนนักผจญภัยรับผิดชอบทางด้านขวาก็ได้ประโยชน์จากสำนักงานในตัวเมืองที่สามารถซัพพอร์ตพวกเขาได้เร็วขึ้น
ฝ่ายทหารมีอัศวินเป็นผู้บัญชาการ เขานั่งฟังรายงานอยู่ในเต็นท์ที่สั่งให้สร้างเป็นฐานบัญชาการรบชั่วคราว
ข้อมูลมาจากทั้งภาคพื้นและบนกำแพง
คำสั่งแรกคือให้ทหารไล่ต้อนทาสกับคนสลัมไปที่แนวหน้าสุด โดยไม่ให้อาวุธแม้แต่ชิ้นเดียว พวกเขาจึงทำได้แค่หาอาวุธที่เจอตามบ้านมาถือไว้
ดีหน่อยก็เจอดาบไม่ก็มีด แต่ที่เลวร้ายก็ถือแค่ท่อนไม้หรือแผ่นไม้ใช้แทนโล่
พวกทาสกับคนสลัมถูกบังคับให้เดินหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ โดยมีกำแพงหอกไล่ต้อนอยู่ข้างหลัง ใครที่ช้าหรือล้มลงจะถูกแทงจนตาย
และไม่ว่าเจอใครระหว่างทาง หากเป็นทาสหรือคนสลัมจะบาดเจ็บยังไงก็ไม่สน พวกเขาจะบังคับให้เดินไปข้างหน้า
แต่ถ้าเป็นนักผจญภัย หากสาหัสจะรักษาให้เบื้องต้นแล้วส่งไปฝั่งนักผจญภัย
เมื่อดูภาพรวมแล้วกับรายงานแล้ว อัศวินจึงสั่งให้เร่งเดินทัพไปให้ถึงปากทางเข้าดันเจี้ยนก่อนพวกนักผจญภัย
ตอนที่มีรายงานเข้ามาว่ามีพื้นที่น้ำขังตรงหน้า เพราะบ้านเรือนแออัด ขยะก็รก มันเลยอุดตันจนน้ำระบายลงคลองไม่ได้
เลยสั่งเดินข้ามไปเลย ไม่ต้องเสียเวลาเคลียร์เส้นทาง
ตามแผนการ หลังจากกองทัพไปถึงปากทางเข้าดันเจี้ยน จะทำการเข้าปิดล้อมแล้วระดมยิงถล่มเข้าไปไม่หยุดเพื่อลดการสูญเสียของฝั่งเราและจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด
ส่วนเรื่องจัดการกับบอสชั้นสุดท้ายอาจต้องร่วมมือกับนักผจญภัย
แต่ยังไงหลังโค่นได้ เราก็ได้รับคำสั่งให้ปกป้องแกนดันเจี้ยนอยู่ดี แค่นี้ก็สร้างผลงานใหญ่ให้ตัวเองได้แล้ว
ไม่แน่ว่าจบศึกนี้ ราชาอาจยกระดับตระกูลขุนนางของเขาให้สูงขึ้นก็เป็นได้


เหตุการณ์ในอดีต ของกลุ่ม [หนูผี] และดันเจี้ยนทะเล
กลุ่ม [หนูผี] ในตอนแรกเริ่มนั้นเป็นเพียงกลุ่มอันธพาลกระจอกเล็กๆ เพียงไม่กี่คน
เพราะไม่มีสถานที่ใช้รวมตัว จึงเข้าไปยึดท่อระบายน้ำเก่า ขับไล่ขอทานแก่และผู้สูงอายุที่ไร้ครอบครัวออกไป
แต่หลังจากสำรวจทุกซอกทุกมุมเพราะหวังเศษเงินหรืออาหาร หัวหน้าของกลุ่มกลับเจอประตูทางเข้าดันเจี้ยน
ในดันเจี้ยนมีมอนสเตอร์ปลาฟันแหลมคมแถมมีสองขาเหมือนมนุษย์เดินกันอยู่ 30 ตัวเท่านั้นในตอนแรกเริ่ม
เขาเกิดความโลภขึ้นทันที คิดว่านี่คือพรที่เทพธิดาอวยพรให้แก่กลุ่มของเขา
นี่คือสมบัติของเขาเท่านั้น จึงตัดสินใจซ่อนเอาไว้โดยไม่แจ้งสำนักงาน
แต่การลงดันเจี้ยนทะเลสำหรับคนสลัมแบบพวกเขานั้นยากมาก มอนสเตอร์ปลาตัวเดียวในนั้นก็ฆ่าพวกเขาได้ทั้งกลุ่มแล้ว
หลังขบคิดกันอยู่นานพวกเขาก็เริ่มแผนการลักพาตัวเด็กไปขายให้พ่อค้าทาสต่างเมือง
จนชื่อเสียงโด่งดังกลายเป็น กลุ่มโจรลักเด็ก [หนูผี]
หลังจากได้เงินจำนวนมาก สิ่งที่เขาทำคือการซื้อทาสถูกๆ กับอาวุธพังๆ แล้วส่งพวกนั้นเข้าไปสู้ โดยเน้นที่จำนวน
ด้วยความที่ไม่รู้ ไม่ได้รับการศึกษา ทุกคนในกลุ่มจึงไม่มีใครรู้ว่าชั้นต่อไปของดันเจี้ยนทะเลจะซ่อนอยู่ใต้ก้อนหิน
พวกเขาหลงระเริงอยู่กับความโลภตรงหน้า เพราะหลังจากล่าได้ ก็รีบติดต่อหาพ่อค้าจากนอกอาณาจักรมาซื้อ
ถึงจะโดนกดราคา แต่เงินที่พ่อค้ารับซื้อก็ยังสูงซะจนน่าตกใจ เรียกว่าเปลี่ยนชีวิตจากยาจกกลายเป็นเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในสลัม
กลุ่มของพวกเขาใหญ่โตขึ้น พวกที่อยู่มาตั้งแต่ต้นได้ใช้ชีวิตสุขสบายในรังลับ อาหารการกินเหลือเฟือ มีทาสคอยปรนนิบัติรับใช้
วิธีการขายคือ นำซากที่ได้มาสับเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วยัดใส่ร่างสัตว์ใหญ่ ก่อนใช้เครื่องเทศกลิ่นฉุนเพื่อกลบกลิ่นคาวทะเลยัดเข้าไป แล้วขนออกไปในตอนกลางคืน
พวกเขาติดสินบนทหารเฝ้าประตูเมืองทุกคนเอาไว้ ให้ตรวจสอบแบบไม่ละเอียด
พอตรวจสอบคร่าวๆ ก็เจอแต่เครื่องเทศ พวกทหารเลยเข้าใจกันไปเองว่าลักลอบขายเครื่องเทศเฉยๆ
โดยที่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าดันเจี้ยนทะเลแห่งนี้มีถึง 10 ชั้นตั้งแต่เกิด และควรถูกกำจัดโดยทันที
และการที่ส่งทาสที่ไม่มีทักษะการต่อสู้และอาวุธดีๆ จำนวนมากไปตาย ก็กลายเป็นสารอาหารชั้นดีป้อนให้ดันเจี้ยนทะเลทุกวัน
*****
เหตุการณ์ก่อนประกาศฉุกเฉิน ซากท่อระบายน้ำเก่าเขตสลัม หลังถูกลาสวินทำลาย
ตั้งแต่ที่ลาสวินกับคาลิก้าจากไปมันก็เริ่มสั่นตั้งแต่ตอนนั้น
จากการสั่นเพียงแค่ก้อนทรายเม็ดเล็กๆ เพียงไม่กี่ก้อน มันค่อยๆ ขยายตัวเป็นการสั่นสะเทือนไปทั้งท่อระบายน้ำ
เศษซากเริ่มร่วงหล่นและกลิ้งออกไปมากขึ้น มากขึ้น จนกระทั่งแขนของมนุษย์ข้างนึงโผล่ออกมา
แขนข้างนั้นตวัดไปมารอบทิศ เมื่อสัมผัสอะไรไม่ได้เลย แขนจึงถอยกลับเข้าไปในรู
ในรูอันมืดมิดนั้นมีลูกตาของปลามาแทนที่
เมื่อพบกับแสงสว่างและสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างหิมะ
มันก็รีบทำลายสิ่งกีดขวางและกรูกันออกมายิ่งกว่ามดแตกรัง
ตอนนั้นเองที่มีลมสว่านสีดำยิงใส่พวกมันจนอวัยวะกับชิ้นส่วนกระจายกันไปคนละทาง
พวกที่รอดจึงยิ่งกระหายเลือดอยากฆ่าทุกสิ่งที่ไม่ใช่พวกเดียวกัน
*****
โนนา นักผจญภัยเผ่าฮาร์ปีสังกัดสำนักงานดูแลนักผจญภัย แผนกตรวจสอบเฝ้าระวังและส่งข่าว รับคำสั่งโดยตรงจากโรเซ่นหรือเหนือกว่าขึ้นไปเท่านั้น
เพราะได้ลมสีดำของลาสวินช่วยเร่ง ฉันจึงไม่ต้องขยับปีกมาก แค่กางปีกไว้ก็ร่อนไปข้างหน้าเองอย่างรวดเร็ว
พอเข้าเขตสลัมก็เห็นความวุ่นวายจากพวกนักผจญภัย บางส่วนไล่กระทืบอันธพาล บางส่วนก็ตามจับเด็กมาถาม
ฉันมองไปทั่วสลัมหาจุดผิดสังเกต ถ้าดันเจี้ยนแตกจริงก็ต้องเห็นแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียว
บินวนอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงระเบิด ตอนแรกดังแล้วเงียบหายไป แต่หลังจากนั้นก็ดังขึ้นถี่มาก
ฉันจึงบินไปตามเสียงนั้น จนได้เจอลูกบอลสีดำยิงพายุสว่านใส่ฝูงมอนสเตอร์ปลาจำนวนมหาศาลที่ทะลักออกมาไม่หยุด
ฉันหยิบตุ๊กตาคู่รักออกมาบีบทิ้งในทันที
ฝูงมอนสเตอร์วิ่งเข้าใส่ลูกบอลสีดำอย่างไม่กลัวตาย ตัวที่เล็ดลอดไปได้พุ่งเข้าไปข้างในลูกบอลแล้วถูกปั่นเละเป็นเนื้อบด
ทำให้บอลลมสีดำหดขนาดเร็วกว่าเดิม
ก็คิดจะให้บอลดำยื้อจนหายไป แล้วฉันค่อยเข้าไปถ่วงเวลาให้อีกที จะได้มีเวลาเตรียมตัวนานหน่อย
แต่พอโดนพวกที่เอาตัวเข้าแลกไปหลายครั้งเข้า บอลลมสีดำก็อ่อนกำลังลง ยิงได้อีกไม่กี่นัดก็สลายไป
จะยื้อได้นานไหมเนี่ย
ฉันบินลงต่ำ สูดลมหายใจเข้าแล้วพ่นออกมาเป็น ลมหายใจเพลิง
แล้วไล่เผาบ้านเป็นทางยาวเพื่อสร้างกำแพงไฟขังมันเอาไว้
ดีที่ด้านหลังจุดที่พวกมันออกมาเป็นกำแพงเมือง จึงไม่ต้องเสียเวลาบินวน
บ้านในสลัมก็สร้างติดกันจนแออัดไฟจึงลามติดกันได้ แต่โชคไม่ดีตรงที่ไม้มันเย็นเพราะฤดูหนาวประกอบกับหิมะตกไม่หยุดทำให้บางหลังต้องเผาอยู่นานไฟถึงจะติด กำแพงไฟจึงบิดเบี้ยวไปมา
มอนสเตอร์ประเภทอยู่ในน้ำอย่างพวกมันไม่ถูกกับไฟอย่างมาก แต่มันก็ยังวิ่งฝ่าเข้าไปในกองไฟอย่างหน้าตาเฉย
ฉันรีบเปิดมิติเก็บของแล้วสอดกรงเล็บเท้าเข้าไปหยิบอาวุธออกมา
มันเป็นง้าวขนาดใหญ่ ตัวด้ามจับมีความยาวมากกว่าฉันซะอีก
ฉันพุ่งลงไปในกำแพงไฟที่ทำไว้ จุ่มใบง้าวลงไปให้โดนไฟเผา
จนง้าวติดไฟก็หมุนตัวฟันอากาศในแนวนอน สร้างคลื่นเปลวเพลิงเผาถล่มพวกมันไปเกือบ 30 ตัว
กลิ่นปลาไหม้ลอยคลุ้งไปในอากาศ
ฉันบินเข้าไปตวัดง้าวไล่ฟันพวกที่หลุดฝูงขาดเป็นสองท่อนตัวแล้วตัวเล่า
พอเห็นสิ่งมีชีวิตอื่น พวกมันก็เปลี่ยนเป้าหมายจากการฝ่ากำแพงไฟมาฆ่าฉันทันที
ฉันพ่นลมหายใจเพลิงอีกนัดพร้อมกับตวัดง้าวลากเปลวเพลิงหมุนวนไปรอบตัว
สร้างคลื่นไฟแผ่ขยายโจมตีทุกทิศทางโดยมีฉันเป็นจุดศูนย์กลางแล้วรีบบินขึ้น หลบพวกที่ยังฝ่าเข้ามาได้
เสียงกรีดร้องของพวกมันดังระงมผสานกับเสียงตัวเองถูกย่างจนฉันแทบปวดหู
ฉันมองไปยังทางที่มันออกมา เมื่อเห็นว่าพวกปลาสองแขนสองขาไม่ออกมาแล้ว
ฉันก็รีบไล่เก็บพวกที่เหลือ ด้วยการบินโฉบฟันมันจากบนฟ้า
พวกมันบางตัวพยายามกระโดดจับง้าวเพื่อจะลากฉันลงมา แต่ถ้าคิดจะยื้อแรงกับฮาร์ปี้กลางเวหาล่ะก็ ไปคิดใหม่ในโลกหน้าซะ
ฉันงัดง้าวขึ้นเหวี่ยงมันขึ้นไปบนฟ้า หมุนตัวฟันผ่ามันเป็นสองซีกกลางอากาศ
พอจะไปเก็บกวาดที่เหลือต่อ พวกมอนสเตอร์ชั้นสามก็กรูกันออกมา
เป็นปลาที่มีแขนขาเหมือนกับชั้นสอง ต่างกันที่พวกมันสวมชุดเกราะและถือดาบกับโล่
มอนสเตอร์ชั้นยิ่งลึก ยิ่งดุร้ายและเยอะกว่าเดิม ยิ่งเป็นดันเจี้ยนแตกที่ไม่มีใครไปลดจำนวน มันก็จะแออัดกันจนเต็มความจุของชั้น
ประมาณคร่าวๆ ของชั้น 3 น่าจะเกือบร้อยเลยล่ะ
พวกมันวิ่งกระจายออกไปทุกทิศทางยกเว้นกำแพงเมือง ใช้โล่บังด้านหน้าตัวเองแล้ววิ่งฝ่าไฟออกไป
ฉันจึงต้องเร่งกำแพงไฟที่อ่อนแรงลงให้มันลุกโชนขึ้นอีกครั้งด้วยลมหายใจเพลิง
แต่ตอนที่ไล่เสริมกำแพงไฟ ฉันก็ต้องหยุดแล้วบินหนีดาบที่พวกมันปาใส่ขึ้นไปบนฟ้า
พอดูท่าว่าฝ่าไม่ได้พวกมันจึงเริ่มรวมตัวกันในจุดเดียวแล้วเหยียบศพเพื่อนที่ตายฝ่าไป
แบบนี้หลุดออกมาได้แน่
ฉันม้วนตัวบินลงไปหน้ากำแพงไฟ แล้วตวัดฟันขึ้นในแนวตั้งใส่กำแพงไฟ
เปลวเพลิงก่อตัวเป็นรูปง้าวพุ่งเข้ากระแทกและเผาพวกมันเป็นเส้นตรงยาว
เป็นท่าที่แรงก็จริง แต่ทำให้กำแพงไฟส่วนที่ฟันหายไป พวกที่เหลือพอเห็นช่องว่างจึงวิ่งเข้ามารวมกันทางนี้
ฉันจึงต้องรีบพ่นลมหายใจเพลิงปิดเส้นทาง
"พวกชั้นสามอย่างแกฝ่าไฟฉันไม่ได้หรอกน่า!"
แต่ผิดคาด
คราวนี้พวกมันรวมตัวอยู่หน้ากำแพงไฟแล้วเหยียบพวกเดียวกันขึ้นไปเป็นกลุ่มก้อนขนาดใหญ่สูงเหนือกำแพงไฟ จนฉันต้องรีบบินหนี
จากนั้นพวกมันก็โถมตัวลงมาทับกำแพงไฟตรงหน้าจนดับแทบจะในทันที
"เมื่อไหร่จะประกาศสักทีค๊าาาา! จะยื้อไม่อยู่แล้วน๊าาาา!"
ฉันสร้างกำแพงไฟเพิ่มอีกชั้น ส่วนพวกมันก็คิดจะทำแบบเดิม
ฉันจึงพ่นลมหายใจเพลิงใส่ง้าวแล้วตวัดฟันจากด้านหลังพวกมัน คราวนี้มันร่วมมือกันปาโล่เพื่อลดพลังโจมตีของเปลวเพลิง
"อะไรเนี่ย!"
ฉลาดขนาดนี้ได้ไงเนี่ย
ฉันจึงเปลี่ยนไปโจมตีด้วยการโฉบฟาดง้าวใส่ตรงๆ
ถ้าสู้กันในน้ำเกราะพวกมันอาจจะกันได้เพราะแรงโจมตีของเราจะลดลง แต่อยู่บนบกเกราะแบบนี้ก็เหมือนกระดาษสำหรับฉัน
แรงปะทะของฉันทำพวกมันหลายตัวกระเด็นไปไกล บางตัวที่โดนใบมีดง้าวฟันเต็มๆ ก็ตัวขาดกระจุย
Hit and Run แบบนี้ไปเรื่อยๆ กลุ่มก้อนพวกมันก็ล้มครืนลงมา
"เอาสิ จะก่อตัวอีกกี่รอบ ฉันก็จะโค่นพวกแกลงมาทุกรอบนั่นแหละ"
ตอนที่เตรียมตัวจะบินโฉบลงไปฟันอีกรอบ ฉันก็ต้องตีลังกาเบี่ยงตัวหลบกระสุนน้ำจำนวนมากกลางอากาศ
พวกชั้นสี่ออกมาแล้ว เป็นปลาตัวอ้วนกลมใหญ่เท่าโต๊ะทำงาน จากที่เคยศึกษาข้อมูลของพวกมัน
พวกนี้จะมีครีบเล็ก ทำให้ว่ายน้ำช้า แต่โจมตีได้ระยะไกลมาก
แต่พออยู่บนบกมันดันกลิ้งตัวเฉย เลยเคลื่อนที่ได้ไวสุดๆ
"อะไรวะเนี่ย?!!"
มันกลิ้งกระจายตัวออกไป แล้วไล่ยิงฉันจากหลายๆ ทิศ จนต้องบินหักหลบอย่างต่อเนื่อง
โดนเข้าไปสักนัดคงมีจุกแน่ ดูจากกระสุนน้ำลูกเดียวพังบ้านได้สามถึงสี่หลัง
กำแพงไฟก็ถูกบอลน้ำพวกมันดับอย่างรวดเร็ว แถมยังกินหิมะแล้วเปลี่ยนเป็นเป็นน้ำได้อย่างรวดเร็ว มันจึงยิงได้ไม่จำกัด
ฉันได้แต่บินสูงขึ้นไปบนฟ้าเพื่อให้พ้นระยะยิงแทน
ยื้อไม่ไหวแล้วแบบนี้ บินกลับไปแจ้งเตือนพวกนักผจญภัยเลยละกัน
พอมันยิงฉันไม่ถึง ก็เปลี่ยนไปดับกำแพงไฟแล้วเริ่มกระจายตัวไปในสลัม
----- <นี่คือเสียงประกาศจากสำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก> -----
----- <...> -----
"โว้ววว! มาได้สักทีนะคะ!"
ในตอนที่ดีใจก็เหลือบไปมองเห็นพวกปลาอ้วนมันหยุดกลิ้ง กับพวกชั้นสามที่ทิ้งดาบแล้วถือแต่โล่วิ่งไปรวมตัวกัน
อะไรของมัน ตามปกติมอนสเตอร์จากดันเตี้ยนแตกควรจะเดินหน้าฆ่าไม่หยุดสิ
แต่ตอนนี้ปลาอ้วนมันกลับพ่นน้ำทะเลใส่พื้น ส่วนพวกชั้นสามก็วิ่งไปรวมตัวแล้วยกโล่ขึ้นเหมือนพยายามปกป้องอะไรสักอย่าง
"บ้าไปแล้ว! มันกำลังสร้างพื้นที่ได้เปรียบ!"
พวกมันคิดเองแบบนี้ไม่ได้แน่ ต้องมีตัวสั่งการ
ฉันรีบกวาดตามองหาปลาอ้วนที่ลักษณะแปลกกว่าตัวอื่นจะได้ฆ่าทิ้ง
แต่มองไปทางไหนก็ไม่มี ฉันจึงสงสัยใต้โล่ที่พวกชั้นสามคอยปกป้องอยู่
ต้องอยู่ในนั้นแน่ แต่มันชักจะแปลกๆ ที่มอนสเตอร์ต่างชั้นกันจะช่วยเหลือกัน
ค่อยคิด เอาเป็นตอนนี้รีบหยุดมันก่อนละกัน
ฉันบินเข้าหาพวกมันตรงๆ เมื่อได้ระยะก็พ่นลมหายใจเพลิงแล้วตวัดง้าวฟันเป็นท่าง้าวเพลิงเข้าใส่
ไฟไม่แรงพอท่าง้าวเพลิงจึงเบากว่าตอนทำกับกำแพงไฟที่มีเชื้อเพลิงอย่างไม้ แต่ก็เพียงพอให้ตัวสั่งการบาดเจ็บไม่ก็ตกใจกลัวได้
แค่นี้มันก็จะลนจนการสั่งการชะงักไปเอง ถือเป็นของขวัญแถมท้ายไปละกัน ยื้อได้แค่นี้นะค๊าท่านโรเซ่น
ทันทีที่ง้าวไฟพุ่งกระทบโล่ เปลวไฟก็ลามกระจายไปทั่ว โล่ร้อนจนละลายหลอมมือกับแขนพวกมันจนขาด
บางตัวก็หน้าแหว่งคอหลุดไปเลย
แต่พวกปลาอ้วนก็ยังไม่ยอมหยุดพ่นน้ำ และใต้โล่ที่คิดว่ามีตัวสั่งการกลับไม่มีอะไรเลย
แล้วพวกมันทำบ้าอะไรของมัน ยกโล่ขึ้นมาเล่นๆ เหรอ...?!!
"หรือว่า...?! มันหลอกให้ฉันโจมตี!"
ในที่สุดก็นึกออก ทำไมถึงพึ่งมาคิดได้ ก็ว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่มอนสเตอร์สั่งการมอนสเตอร์ชั้นอื่นแล้ว
ปกติตัวบอสเล็กจะสั่งการได้แค่มอนสเตอร์ในชั้นเดียวกันเท่านั้น
แต่ถ้าสั่งการข้ามชั้นได้ คิดได้อย่างเดียวเลยว่า บอสชั้นสุดท้ายที่คุ้มกันแกนดันเจี้ยนเป็นคนสั่งการอยู่
และบอสที่จะทำแบบนั้นได้ ต้องเป็นบอสที่เกิดตั้งแต่ชั้น 30 ลงไปเท่านั้น
ดันเจี้ยนนี้มันลึกเกินไปแล้ว ต้องรีบไปรายงานท่านโรเซ่น
และเพราะลดเพดานบินลงมาโจมตี และมัวแต่คิดจึงไม่ทันระวังและสังเกตรอบตัวให้ดี อีกทั้งพวกมันยังโปร่งใส
ตอนนี้รอบๆ ตัวฉันแม้แต่บนหัว มีฟองอากาศจำนวนมากลอยไปมาอยู่รอบตัว และตัวที่ปล่อยฟองพวกนี้ออกมาก็ค่อยๆ คลานขึ้นมาจากพื้นหิมะใต้น้ำ
ฉิบหายแล้ว!! นี่มันมอนสเตอร์ชั้นห้า กุ้งฟองระเบิด
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!


คาลิก้า เนฮิว เหตุการณ์ปัจจุบัน
ด้วยความช่วยเหลือของกองทหารม้า กลุ่มรถม้าของพ่อค้าจึงถูกคุมตัวกลับมา ในข้อหาลักพาตัว
เมื่อพวกเขาเห็นฉัน ก็เข้าใจผิดว่าฉันมาจากตระกูลโรซาค จึงยอมให้ความร่วมมือในการตรวจค้น
แต่เด็กผมดำที่เจอไม่ใช่เอลด้า
"ไม่มี! แกเอาเอลด้าไปซ่อนไว้ที่ไหน!"
ฉันตะโกนเสียงดังใส่พ่อค้า ซึ่งเขาก็ส่ายหน้าอ้อนวอนและบอกว่าไม่มีแล้วจริงๆ
"ค้นอีกรอบ!"
ฉันให้ทหารน้ำแข็งกับพวกคุณทาสค้นอย่างละเอียดอีกรอบ แบบไม่ต้องเกรงใจ
"อ๊ะ! เจอแล้วครับ! มีเด็กสลบถูกซ่อนอยู่หีบด้วย"
"ผมเจอตรงช่องลับใต้รถม้าครับ!"
"บนหลังคาก็มีช่องลับด้วย! พวกมันยัดเด็กเอาไว้!"
"ใต้ท้องรถด้วยค่ะ!"
"รื้อรถทุกคันทิ้งซะ!"
คุณรอคต้าสั่งกองทหารให้รื้อรถม้าออกเป็นชิ้นๆ เผื่อมีจุดที่ค้นไม่ทั่วอีก
หลังรื้อเสร็จพวกทหารกับคุณทาสก็พาเด็ก 10 กว่าคน ที่หน้าตากับผิวพรรณดูดีกว่าเด็กชุดแรกมานอนเรียงกันให้ฉันดู
พวกพ่อค้าจึงถูกจับกุมทันที ในข้อหาลักพาตัว
แต่ในกลุ่มเด็กเหล่านั้นก็ยังไม่มีเอลด้า
"เอลด้าล่ะ..."
ฉันที่ยังช็อกกับเรื่องนี้ไม่หาย ก็มีเสียงประกาศดังก้องไปทั่วอาณาจักร
----- <นี่คือเสียงประกาศจากสำนักงานดูแลนักผจญภัยสาขาหลัก> -----
----- <ทางเราได้รับอนุญาติจากท่านราชาเรฟเว่น สไตรค์ ผู้ปกครองสูงสุดของอาณาจักรทาเทนทาย> -----
----- <จึงขอประกาศสภาวะฉุกเฉิน! ย้ำอีกครั้ง! ประกาศสภาวะฉุกเฉิน!> -----
เนื้อหาหลังจากนั้นฉันฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
ฉันตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แล้วหันกลับไปยังสลัมที่จากมา
ถ้าพ่อค้าไม่ได้พาเธอมา งั้นเอลด้าก็ยังอยู่ข้างใน...?!!!
"กลับสลัม! เดี๋ยวนี้! เดี๋ยวนี้เลย!"
*****
โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ผมใช้สกิลลอบเร้นอีกครั้ง ก่อนวิ่งกระโดดไปมาบนหลังคาบ้าน
แต่ต้องใช้ความระวังเพราะบ้านของพวกคนในสลัมมันเปราะบาง บางหลังแค่เหยียบหลังคาก็ทะลุ บางหลังก็ไปทั้งหลังคา หนักสุดคือพังทั้งบ้าน
ผมสอดส่ายสายตามองไปทั่ว เห็นภาพแล้ววิเคราะห์ทันที
เด็กนั่นไม่มีทางดึงมีดออกเองได้ ดูจากการดิ้นต่อต้านที่แทบไม่มีแรงขัดขืนตอนผมเลาะฟันเขี้ยวมันออกมา
แสดงว่ามีคนพาตัวมันไป ประเด็นคือมาช่วยหรือลักพา
แต่ถ้าคิดจากสถานการณ์หลังประกาศสภาวะฉุกเฉินออกมา มีสิทธิที่พวกมันจะลักพาตัวไปมากกว่า
ผมหันกลับไปมองบ้านหลังที่จากมา
ไม่ ไม่ดีกว่า ยังไม่ใช่เวลาเผยตัวตน
ผมส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นแล้ววิ่งหาต่อไป
คนเริ่มไปในทิศทางเดียวกันคือออกจากสลัม
พอกวาดตามองไปรอบๆ ก็เจอสิ่งเด่นสะดุดตาที่ไม่ควรมีอยู่ในสลัม
ขบวนรถม้าขบวนใหญ่ที่มีคนคุ้มกันเต็มไปหมด
ยังไงก็ไม่รู้ว่านังเด็กนั่นไปไหน งั้นก็ลองไปดู
ผมกระโดดไปจนถึงรถม้าขบวนสุดท้ายแล้วถีบหน้าต่างจนพัง
คันนี้มีแต่สมบัติ
"เฮ้ย อะไรวะ"
ผมกระโดดไปอีกคันข้างหน้าแล้วทำแบบเดียวกัน
คนคุ้มกันเริ่มแตกตื่น พวกมันพยายามหาสาเหตุ แต่เพราะความชุลมุนของผู้คนที่หนีตายกับการลอบเร้นของผม
พวกมันจึงไม่รู้จะจัดการยังไงกับเรื่องที่อยู่ๆ หน้าต่างก็พังเอง เลยได้แต่วิ่งไปถามเจ้าของรถม้าขบวนนี้
ผมจึงกระโดดข้ามรถม้าทุกคันไปลงที่คันของมัน
ขณะที่รถม้าเคลื่อนเจ้าของรถเปิดประตูออกมาเพื่อฟังรายงานเรื่องประตูรถม้าพัง
ผมอาศัยจังหวะนั้นก้มหัวลงไปมองในรถม้า
เจอสักที
ผมยื่นมือไปคว้าคอเสื้อดึงหัวมันออกมานอกตัวรถ อีกมือชักมีดเงื้อขึ้นแทงเข้าที่ลำคอของเจ้าของรถม้า ก่อนกระชากมันให้ร่วงลงไปบนพื้น
ผมม้วนตัวเข้าไปในตัวรถ คว้านังเด็กผมดำออกมาแล้ววิ่งย้อนกระโดดกลับไป
สกิลลอบเร้นใช้ได้แค่ตัวผม พวกคนคุ้มกันจึงยังเห็นเด็กที่ผมอุ้มอยู่ตลอดเวลา
พวกมันบางส่วนเลือกที่จะจากไปเพราะนายจ้างตายแล้ว แต่บางส่วนคงเป็นพวกภักดีเลยตามมาแก้แค้น
ระหว่างกระโดดไปมาบนหลังคาบ้านก็เกือบทรงตัวไม่อยู่เพราะนังเด็กที่อุ้มอยู่มันดิ้นไม่หยุด
"เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะหรอก"
มันจึงหยุดขยับแล้วหันไปมองข้างหลัง
"ขยะอย่างพวกมันช่วยแกไม่ได้หรอก"
แล้วจังหวะที่กระโดดข้ามอยู่กลางอากาศ ผมก็โดนนังเด็กนี่กัดเข้าที่แขน ถึงจะเหลือฟันเขี้ยวแค่ซี่เดียวแต่มันก็ยังเจ็บ
พอเท้าเหยียบหลังคาบ้านอีกหลัง ผมก็กำหมัดทุบลงไปที่ใบหน้า
มันฝืนอดทนแล้วยิ่งออกแรงกัดหนักขึ้น ผมจึงชกเข้าไปสุดแรง
"โอ๊ยยยย!"
ฟันมันหลุดพร้อมกับร้องเสียงหลง
ผมจิกหัวมันขึ้นมาก่อนจะยกเท้าขึ้น แต่ก่อนจะได้ถีบมันกลับพ่นเลือดในปากใส่หน้าผม แม้จะเบี่ยงคอหลบแต่ก็โดนใบหน้าไปครึ่งซีก
ผมจึงออกแรงถีบมันจนตัวปลิวทะลุหลังคาบ้านข้างหน้า
ตอนนั้นเองที่ผมถูกลูกธนูยิงเข้ากลางหลัง
"อั่ก!"
โชคดีที่ใส่เกราะหนังมา ลูกธนูจึงไม่ทะลุมาถึงอวัยวะภายใน
ผมรีบกระทืบเท้าให้หลังคาพังจนตัวเองร่วงลงไป เพื่อหลบลูกธนูอีกหลายดอกที่ยิงมาได้แบบเฉียดฉิว
อีเด็กเวรนั่นมันจงใจก่อความวุ่นวายเพื่อทำให้ผมเป็นเป้านิ่ง แถมยังพ่นเลือดเพื่อระบุตำแหน่งผม
เพราะเป็นเลือดคนอื่นสกิลลอบเร้นจึงไม่ส่งผล
ยิ่งใช้มือเช็ดก็ยิ่งเผยตัวตน น้ำแถวนี้ก็ไม่มี ผมจึงปลดเกราะหนังแล้วดึงเสื้อขึ้นมาเช็ดก่อนสวมกลับเหมือนเดิม
ที่ผมย้อนกลับมาก็เพื่อฆ่ามอนสเตอร์ที่หลุดออกมาสักตัวแล้วเอาเลือดมันมาละเลง จะได้อ้างกับไจเกียได้ว่าคนอื่นที่เหลือหนีออกมาไม่ทัน แต่ฝากเด็กให้ผมเป็นคนพาออกมา
ว่าจะสร้างเรื่องแบบนี้แล้วแท้ๆ แต่พอกันทีอีเด็กเปรต
ผมเอื้อมมือไปดึงลูกธนูออกมาจากหลัง แล้วใช้มันแทงพวกมันคนนึงที่พุ่งเข้ามาในบ้านพร้อมกับดาบเข้าที่ดวงตาของมัน
แล้วกระโดดหลบดาบที่ฟันสวนเข้ามา ก่อนพุ่งเข้าไปจับดาบของมันกดเข้าที่ลำคอ
มันพยายามยื้อ แต่ผมแล้วต่อยเข้าที่สันดาปจนดาบฟันเข้าไปในลำคอ
พวกมันอีกคนพังหน้าต่างเข้ามา ผมจึงรีบกระชากดาบออกมา แล้วหมุนตัวฟันเป็นแนวเฉียงใส่ จนมันตายในดาบเดียว
เพราะการกระชากดาบออกมาจากคอเลือดจึงกระฉูดใส่ผมทั้งตัว จนต้องยกเลิกสกิลลอบเร้นไป
ตอนที่จะออกจากบ้านเพื่อไปฆ่าอีเด็กนั่นทิ้งให้มันจบๆ
แทงค์สองคนก็พังผนังบ้านคนละฝั่งเข้ามาด้วยโล่
ผมกระโดดถอยหลังหนีจนติดกำแพง
ก่อนพวกแทงค์จะชนกันเอง พวกมันก็เปลี่ยนทิศแล้วตั้งโล่พร้อมกับชี้ดาบใส่ผม ด้านข้างก็มีแทงค์เข้ามาตั้งโล่ปิดทางหนีจนหมด
ตอนนั้นเองที่ลูกธนูหลายสิบลูกยิงข้ามหัวแทงค์เข้ามาจากรอบทิศยกเว้นด้านหลังเพราะติดกำแพง
ผมรีบกระแทกกำแพงเพื่อดันให้มันล้มไปข้างหลัง แต่มันแทบไม่ขยับเหมือนมีอะไรขวางไว้
จึงตัดสินใจก้มหลบแทน แต่ลูกธนูก็ถูกเวทลมผลักหัวลงตามทันที
ผมจึงได้แต่วาดดาบฟันมันทิ้ง แต่ก็ได้แค่ประมาณสี่ห้าลูก ที่เหลือผมรีบหันหลังเพื่อปกป้องส่วนสำคัญ
ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลัง ไม่ทันได้ทำอะไรกำแพงบ้านไม้ก็ล้มลงมาทับผม ลูกธนูบางลูกที่ถูกผนังบ้านกดทับจึงแทงทะลุอวัยวะภายในจนผมกระอักเลือด
เมื่อติดอยู่ใต้เศษซาก พวกมันยังซ้ำด้วยการใช้เวทไฟเผาผมทั้งเป็น
"อ๊ากกกกกกกกกก!"
*****
หลังโรจาถูกเผาทั้งเป็นด้วยการใช้ซากบ้านไม้เป็นเชื้อเพลิง
หัวหน้าของพวกเขาก็สั่งให้แทงค์หลายคนบีบวงล้อมโล่เข้าไปจนชิดติดกันเป็นวงกลม
โดยให้นักธนูขึ้นไปประจำการบนบ้าน ง้างคันธนูเล็งเตรียมไว้
และให้นักเวทไฟกับลมช่วยกันเพิ่มความแรงของไฟ
ยิ่งเสียงร้องทรมานดังมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งพอใจที่ได้แก้แค้นคืนให้นายของพวกเขา
แล้วศัตรูของพวกเขาก็ทนไม่ไหวแหวกกองไม้ออกมา ผิวหนังทั่วร่างพุพองและบางส่วนไหม้จนเกรียม กลิ่นเนื้อไหม้ฉุนจนแสบจมูก
ศัตรูของพวกเขาดีดดิ้นไปมาในกองไฟ กรีดร้องเสียงโหยหวน เขาดูมันอย่างสะใจก่อนสั่งให้พลธนูยิง
ลูกธนูกว่าสามสิบดอกปักทะลุจนพรุนไปทั้งร่าง
แล้วมันก็สิ้นใจล้มลงไปไหม้เกรียมเป็นตอตะโก
พวกเขาจึงลดอาวุธกับโล่ลงแล้วถอยให้หัวหน้าเดินเข้าไป หลังนักเวทไฟดับไฟจนมอดสนิท
เขาจิกหัวมันขึ้นมา เงื้อดาบขึ้นเพื่อตัดหัวมันเอาไปวางไว้หน้าหลุมศพของเจ้านาย
แต่ศพที่คิดว่าตายไปแล้วกลับเบิกตาโพลง พุ่งเข้ากัดคอของเขาแล้วฉีกเนื้อออกมา
มันเคี้ยวได้แปปเดียวก็ถ่มเนื้อส่วนคอของเขาทิ้ง
"ถุย! ก็พอแดกได้อยู่"
ไม่ทันได้ถอยหนี หัวหน้าของพวกเขาก็ถูกมือของศัตรูแทงทรวงอกทะลุไปถึงด้านหลัง ในมือที่เปื้อนโลหิตของมันกำกระดูกสันหลังของเขาอยู่
มันกระชากมือกลับ ดึงเอากระดูกสันหลังและอวัยวะภายในออกมา จากนั้นก็ไล่ฆ่าพวกเขาด้วยพละกำลังมหาศาลเหมือนไม่ใช่มนุษย์
หลบการโจมตีทั้งดาบและลูกธนูได้หมดและฆ่าด้วยการจับร่างกายฉีกออกหรือควักอวัยวะภายในออกมา
ยิ่งร่างกายอาบเลือด ผิวหนังที่ไหม้เกรียมไปแล้วยังสามารถรักษาตัวเองจนหายเป็นปกติ
ไม่ถึงห้านาที พวกเขาก็ไม่เหลือรอดกันสักราย
*****
โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
เพราะซ่อนตัวตนมานานเกินไป ร่างกายเลยอ่อนแอจนถูกพวกมันเล่นงานเอาซะได้
ผมหยิบเสื้อผ้าพวกมันมาสวมแทนของเก่าที่ไหม้ไป
สวมเสร็จก็หยิบคันธนูพร้อมกับลูกศรขึ้นมา กระโดดขึ้นไปบนบ้านแล้วง้างสายค้างไว้จนตึง
พอกันทีอีเด็กเปรต
ผมเงยหน้าสูดกลิ่นเพื่อหาตัวของนังเด็กนั่น
เมื่อรู้ตำแหน่งก็หันทิศธนูไปทางมันแล้วยิงออกไปด้วยพละกำลังเหนือมนุษย์จนคันธนูพัง
ลูกธนูพุ่งทะลวงทุกสิ่งกีดขวาง ถึงจะมีบ้านขวาง แต่มันก็แค่ไม้เก่าๆ
ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของมัน ก่อนเงียบหายไปอย่างรวดเร็ว
นังเด็กนั่นยังไม่ตาย ที่เสียงเงียบคงเพราะมันเอามือปิดปากไว้
มันโชคดีที่ผมไม่ได้ฟื้นตัวเต็มที่ ตั้งใจเล็งที่หัวแล้วแท้ๆ แต่จากเสียงหายใจอย่างลำบากอย่างน้อยก็แทงทะลุปอด
อยากจะเข้าไปซ้ำให้มันตายสนิท แต่ตอนนี้มีเสียงคนจำนวนมากกำลังใกล้เข้ามา คงเป็นพวกนักผจญภัย
และฝั่งตรงข้าม เสียงของมอนสเตอร์จำนวนมากมายมหาศาล ถ้าไม่ถอนตัวตอนนี้กลัวจะไม่ทัน
ถ้ามันยังรอด ค่อยตามไปฆ่าปิดปากมัน
ผมถอนตัวแล้วรีบหาที่ซ่อนเพื่อรอให้ทั้งสองฝั่งปะทะกันไปสักพัก แล้วค่อยหาซากมอนสเตอร์สักตัวเอาเลือดมันมาทา
ยังไงก็โกหกได้ว่าโดนโจมตีจนสลบไปและพึ่งฟื้นเมื่อได้ยินเสียงต่อสู้กัน
ต่อจากนั้นก็จะให้ฮีลเลอร์รักษา และเพราะผมเป็นแค่นักชำแหละซาก จึงสามารถไปอยู่แนวหลังแบบไม่ต้องเสี่ยงตาย


ช่วยได้ที่ว่ามันคือยังไง ทำได้จริงเหรอ!
[มีพลังช่วยน้องสาวออกมาได้ด้วยตัวเองและสามารถรักษาพี่สาวให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ถ้ายังไม่เสียชีวิต]
"พูดจริง!"
ฉันถึงกับหลุดอุทานออกมาจนทหารน้ำแข็งมองฉันอย่างสงสัย
[ต้องการแกนดันเจี้ยน 0 / 1 เพื่อเปิดใช้งาน]
อะ เอาไงดีล่ะ
มีทางช่วยพี่เทียร่าแล้ว แต่เอลด้าเนี่ยสิ
ถ้าเราเข้าไปหา พวกเราก็ออกมาไม่ได้เพราะกฎอัยการศึก จะรอดชีวิตจนจบได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
แต่ถ้าจะให้ลงดันเจี้ยนไปเอาแกนตอนนี้ ก็อาจจะช่วยเอลด้าไม่ทัน
และถ้าฉันเดาไม่ผิด
เจ้าหน้าต่าง แกนดันเจี้ยนแค่ลูกเดียวจะแข็งแกร่งจนช่วยพี่กับน้องสาวฉันได้ไหม
...
แล้วมันก็ลบคำออกจนเหลือแค่
[เพื่อเปิดใช้งาน]
นั่นไงล่ะ แค่ลูกเดียวมันไม่พอ
ต้องใช้แกนกี่ลูก เสียเวลาอีกเท่าไหร่ ถึงจะแข็งแกร่งพอล่ะ แบบนี้เอลด้ามีสิทธิตายกันพอดี
คิดสิ คิดสิ คิดเข้าสิ คาลิก้า คิดสิ!!!
...
อ๊ะ?!!
ฉันหันไปมองที่ป่า ตอนนี้นักผจญภัยกำลังรีบทยอยกลับมาแล้ว
นี่ไงล่ะ วิธีที่จะทำให้สำเร็จได้ทั้งสองอย่าง
เพราะอ่อนแอจึงหลบซ่อนตัวมาตลอด เพราะหวังว่าเทพธิดาจะเห็นใจในความบริสุทธิ์จึงไม่เคยคิดจะกระทำความผิด
ไม่เคยลักขโมย ทำร้ายผู้อื่นหรือเบียดเบียนใครแม้แต่น้อย พยายามมาตลอด
แต่ดูผลที่ได้กลับมาสิ
ไม่มีใครจ้าง ถูกใส่ร้าย โดนทำร้ายร่างกาย ใครๆ ก็ขับไล่ไสส่งเหมือนหมูเหมือนหมา โดนฆ่า น้องสาวต้องอาบของสกปรกทุกวันเพื่อไม่ให้โดนจับไปขาย พี่สาวถูกทำร้ายและถูกเผาทั้งเป็น
งั้นเทพธิดามันก็ไม่มีอยู่จริง แค่เรื่องเหลวไหลหลอกลวง
ในเมื่ออาณาจักรกำหนดให้ฉันเป็นคนสลัม และทุกอย่างบีบคั้นจนฉันไม่เหลือทางรอด
งั้นก็มาเลวแบบที่คนสลัมเค้าทำกัน
ขอเดิมพันหมดหน้าตักกับการเป็นโอเกอร์
ฉันให้ทหารน้ำแข็งครึ่งนึงไปที่สลัม บอกลักษณะอย่างถี่ถ้วนอีกรอบทั้งตอนที่ล้างหน้าแล้วและยังไม่ได้ล้าง เพื่อหาตัวและปกป้องคุ้มครองจนกว่าฉันจะไปรับ
ส่วนที่เหลือวิ่งกลับไปหานายทหารที่พาพ่อค้าทาสมาตามคำสั่งของคุณรอคต้า
เพราะทาสของฉันมีจำนวนเยอะจึงยังปลดพันธะไม่เสร็จ
ฉันขอให้คุณทหารที่พาพ่อค้าทาสมา ไปคุยด้วยกันส่วนตัว
บอกเขาว่าให้ไปแจ้งคนจากสามกิลด์ให้หน่อย ว่าถ้าใครหาเอลด้าเจอ คาลิก้าจะยอมเป็นของคนคนนั้นโดยไร้เงื่อนไข
ฉันถอดเสื้อคลุมกันหนาวให้ทหารน้ำแข็งถือ แล้วให้ทหารน้ำแข็งอีกคนใช้ดาบตัดเส้นผมของฉันทิ้งไปจนสั้น
แค่นี้ก็เป็นหลักฐานยืนยันว่าฉันเป็นคนพูด
"แค่ยื่นให้พวกเขาดูก็พอนะคะ อย่าให้พวกเขาไปนะคะ บอกเขาไปว่าต้องเอาไปใช้ยืนยันเพื่อบอกกับกิลด์ที่เหลือ"
พวกมันจะได้แข่งกันเองเพื่อหาเอลด้า
"เข้าใจแล้วครับ"
เขายอมทำตามเพราะคุณรอคต้า ถ้ามีโอกาสค่อยไปขอบคุณเขาทีหลัง แต่ไม่รู้จะได้ขอบคุณไหมนะ
แล้วฉันก็ให้ทหารน้ำแข็งวิ่งไปยังทางที่พวกนักผจญภัยจากมา
----- หลังจากนั้น 20 นาที -----
ฉันกับทหารน้ำแข็งขึ้นไปซ่อนตัวบนต้นไม้ จนแน่ใจว่าไม่มีทหารกับนักผจญภัยเหลือแล้ว จึงค่อยลงมาแล้วตรงไปที่ดันเจี้ยนฟาร์มในทันที
ถ้าเป็นดันเจี้ยนฟาร์มของกิลด์จะมีหลายชั้น ทำให้เสียเวลาสู้นานเกินไป ฉันจึงเล็งดันเจี้ยนฟาร์มของอาณาจักร
ดันเจี้ยนฟาร์มของอาณาจักร หากผู้ใดทำการปิดดันเจี้ยนโดยการทำลายแกนดันเจี้ยน ผู้นั้นจะมีความผิดโทษสูงสุดถึงขั้นประหารชีวิต
แต่ละดันเจี้ยนจึงมีคนทำหน้าที่เฝ้าแกนดันเจี้ยนตลอดเวลาประมาณ 15 – 20 คน
คนเฝ้าแกนเป็นทหารครึ่งนึงกับนักผจญภัยที่ถูกจ้างมาอีกครึ่งนึง
แต่เพราะกฎอัยการศึก พวกเขาทุกคนเลยถูกบังคับให้กลับอาณาจักร จึงไม่มีใครกล้าอยู่เฝ้าแม้แต่คนเดียว
*****
ส่วนสาเหตุหลักที่พวกเขากล้าทิ้งหน้าที่ปกป้องแกนดันเจี้ยนไป เพราะอาณาจักรแห่งนี้ไม่เคยเกิดเหตุดันเจี้ยนแตกมาก่อน
ด้วยความแตกตื่นและรีบร้อนจึงสั่งเรียกทุกคนกลับเข้ามา แล้วค่อยดูสถานการณ์และวางแผนกันใหม่อีกที
นอกจากอาณาจักรที่ไม่ถูกกัน คงไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนในอาณาจักรตัวเองตั้งใจทำลายดันเจี้ยนฟาร์ม
ซึ่งในปัจจุบันอาณาจักรที่ไม่ถูกกันกับทาเทนทายไม่มีแม้แต่อาณาจักรเดียว
เพราะอาณาจักรที่ไม่มี [แรงค์ S] เป็นของตัวเอง ไม่เป็นที่หมายปองของอาณาจักรอื่น
กลับกันประเทศที่อยากได้ [แรงค์ S] มาครอบครอง จะคอยยุยงปลุกปั่นและบ่อนทำลายอาณาจักรที่มี [แรงค์ S] เพื่อให้เกิดความระส่ำระสาย จนทั้งการเงินและการปกครองไม่มั่นคง
เพื่อให้ [แรงค์ S] ตัดสินใจถอนตัวออกมา ตอนนั้นเองที่พวกเขาจะรีบไปต้อนรับด้วยข้อเสนอที่ดีกว่า
*****
ฉันกับทหารน้ำแข็งตรงเข้าดันเจี้ยนฟาร์มที่ใกล้ที่สุด
ดันเจี้ยนของที่นี่มีแค่ชั้นเดียว ส่วนมอนสเตอร์แทบไม่มี เพราะโดนฟาร์มอย่างหนักตลอดเวลา
แกนดันเจี้ยนจึงแสดงตัวแทบตลอดเวลา
ฉันเดินไปตรงหน้าแกนดันเจี้ยนที่ลอยอยู่ในระดับศีรษะของฉัน แล้วเอื้อมมือไปหยิบมันมาถือไว้
"ได้มาแล้ว ให้ทำไงต่อ"
[กินเข้าไป]
"..."
ถึงจะสงสัยว่าจะกินวัตถุแข็งๆ นี่ได้จริงเหรอ แต่ฉันก็อ้าปากแล้วกัดมันอย่างไม่ลังเล
ผลคือ อร่อยมากและเคี้ยวง่ายด้วย
แกนดันเจี้ยนขนาดเท่าหัวผู้ใหญ่ลงท้องไปย่างรวดเร็ว
แล้วหน้าต่างก็เด้งขึ้นไม่หยุด พร้อมกับส่งเสียงอธิบายเข้ามาในหัวฉันโดยตรง
[ต้องการแกนดันเจี้ยน 1 / 1 เพื่ออัพเลเวลและเปิดใช้งาน]
[เงื่อนไขครบถ้วน]
[คาลิก้า เนฮิว เข้าสู่สถานะ : โอเกอร์สายพันธุ์ใหม่]
[เปิดใช้งานการอัพเลเวลสกิลเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง]
[แต้มอัพสกิล 0]
[ต้องการแกนดันเจี้ยนเพื่อเปลี่ยนเป็นแต้มสกิล]
[สมดุลร่างกาย 0 / 10]
[ร่างกายจะรองรับพลังได้ถึงระดับที่อัพไว้ สมดุลร่างกายอยู่ที่ระดับไหน สกิลก็จะอัพได้ถึงแค่ระดับนั้น]
[พละกำลัง 0 / 10]
[เพิ่มพลังกายพื้นฐานทุกส่วนของร่างกาย]
[ความเสียหาย 0 / 10]
[เพิ่มพลังโจมตีทุกส่วนของร่างกาย]
[ความทนทานของผิวหนัง 0 / 10]
[เพิ่มความทนทานต่อการถูกโจมตีทุกส่วนของร่างกาย]
[ความคล่องแคล่ว 0 / 10]
[เพิ่มความรวดเร็วในการเคลื่อนที่หรือหลบหลีกให้ทุกส่วนของร่างกาย]
[การฟื้นฟู 0 / 10]
[เพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูส่วนที่เสียหาย]
[เทคนิค]
[เงื่อนไขไม่ครบถ้วน ไม่สามารถเปิดตารางสกิลให้อัพได้]
ถ้าอยากรักษาพี่สาวต้องอัพการฟื้นฟูใช่ไหม
[เนื่องจากเป็นสายพันธุ์ใหม่ จึงไม่ถูกยึดติดกับสกิลแบบเดิม]
[สกิลการฟื้นฟู สามารถใช้กับสิ่งมีชีวิตอื่นได้ แต่ต้องสูญเสียระดับที่อัพการฟื้นฟูไว้ทั้งหมด]
อยากได้ก็เอาไปฉันไม่แคร์
[ระดับ 10 ของการฟื้นฟู คือ การฟื้นสภาพแบบ 100% แต่ใช้ไม่ได้ผลกับคนที่ตายแล้ว]
เข้าใจล่ะงั้นก็ต้องอัพให้เต็ม 10 เท่ากับตอนนี้ต้องใช้แกนดันเจี้ยน 20 อัน เพื่ออัพสมดุล 10 กับฟื้นฟู 10
แล้วถ้าอยากช่วยน้องสาวล่ะ เอาแบบด่วนๆ ฉันไม่มีเวลามานั่งอัพทุกอย่าง
[พละกำลัง ความทนทานของผิวหนังและความคล่องแคล่ว]
[ยิ่งอัพระดับได้สูงเท่าไหร่ ยิ่งเอาตัวรอดและมีโอกาสช่วยได้สำเร็จมากขึ้น]
ตกลง
ฉันสั่งให้ทหารน้ำแข็งกระจายตัวไปดันเจี้ยนละ 2 - 5 คนแล้วแต่ความลึกของชั้น เพื่อเคลียร์เส้นทาง
เนื่องจากแกนดันเจี้ยนไม่สามารถออกจากดันเจี้ยนได้ แต่พวกทหารน้ำแข็งก็หยิบมันมารอฉันที่ปากทางเข้า ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปจนสุดทาง
ฉันขี่หลังทหารน้ำแข็งแล้วไล่กินแกนดันเจี้ยนฟาร์มทั้งหมด
สิ่งแรกที่อัพคือสมดุลสลัมกับสกิลฟื้นฟูจนเต็ม 10 ทั้งคู่ เท่านี้ก็ช่วยพี่เทียร่าได้แล้ว
หลังจากนั้นไล่อัพอีก 3 สกิลที่หน้าต่างแนะนำ แต่ไม่ได้เต็ม 10 ทุกสกิล เพราะดันเจี้ยนฟาร์มแถบนี้ถูกกินไปหมดแล้ว
ถ้าจะอัพให้เต็มต้องเข้าไปลึกกว่านี้ และเพราะมันเสียเวลามากเกินไป แถมยังเสี่ยงเจอพวกอสูรด้วย ฉันจึงหยุดไว้แค่นี้
[พละกำลัง 5 / 10]
หลังอัพได้ถึงระดับที่ 3 ฉันก็สามารถวิ่งเองได้โดยไม่ต้องให้ทหารน้ำแข็งคอยช่วยแบก
ยิ่งระดับสูง ฉันก็ยิ่งไม่เหนื่อย มอนสเตอร์ระดับต่ำก็ไม่ใช่คู่มืออีก แทบจะเป็นความฝันเลยที่ฉันสามารถหยุดพวกมันด้วยมือเปล่าและจับมันเหวี่ยงจนตายได้
และเพราะทหารน้ำแข็งเห็นฉันต่อสู้ไม่เอาไหน พวกเขาจึงสอนฉันแบบคร่าวๆ ด้วยการทำให้ดูกับมอนสเตอร์ตัวอื่น
[ความทนทานของผิวหนัง 8 / 10]
พอถึงระดับ 3 พวกมอนสเตอร์พวกนี้ก็แทบทำความเสียหายอะไรฉันไม่ได้แล้ว แต่เพราะกลัวความเจ็บแบบที่โรจาเคยทำเลยอัพไว้เยอะ
[ความคล่องแคล่ว 6 / 10]
ยิ่งอัพก็ยิ่งวิ่งได้เร็วตามที่มันบอก ตอนนี้สามารถวิ่งแซงทหารน้ำแข็งที่วิ่งเต็มกำลังได้แล้ว
แต่การหลบหลีกฉันยังต้องคิดให้ทัน ถึงร่างกายจะหลบได้ไว แต่ถ้าฉันมัวแต่คิดเรื่องอื่นแล้วพึ่งมาหลบในระยะที่โดนแน่นอน ก็หลบไม่ทันเหมือนกัน
ต้องช่วยได้แน่ ถ้ามีพลังนี้
ฉันออกวิ่งนำหน้าทหารน้ำแข็งทุกนาย
ทันทีที่พ้นป่า ฉันก็เห็นภาพความยิ่งใหญ่ของกองทัพทหารหลักหมื่นด้านล่างรอบนอกกำแพง พวกเขาปิดล้อมไปตลอดแนวตั้งแต่ประตูเมืองไปยังสุดกำแพงเขตสลัมของอีกฝั่ง
ต่างกับด้านบนกำแพงเมืองที่ดูโกลาหลวุ่นวาย ลูกธนูกับเวทกระหน่ำยิงเข้าไปในกำแพงไม่มีหยุดพัก
ฉันที่กำลังวิ่งตรงไปที่ประตู แต่ก็สังเกตเห็นคนด้านบนกำแพงตะโกนบางอย่างกับทหารด้านล่าง
จากนั้นก็เกิดเสียงดังกึกก้องจนฉันที่อยู่ห่างมากยังได้ยิน
กำแพงเมืองด้านบนแหลกละเอียดต่อหน้าต่อตา เศษกำแพงกับซากร่างของทหารปลิวว่อนไปบนท้องฟ้า
รอยแตกร้าวกระจายไปทั่ว จากนั้นก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง แล้วกำแพงเมืองก็พังทลายลงมา
ทหารด้านล่างโดนเศษกำแพงเมืองตกใส่ตายไปอีกหลายศพ
เมื่อฝุ่นควันจางลง ทุกคนก็เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่
อัศวินรีบออกคำสั่งยิงดังลั่นไปทั่วกองทัพ และตอนที่ลูกธนูกับเวทมนตร์จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังยิงเข้าใส่ช่องโหว่อยู่นั้น
น้ำก็พลันทะลักออกมาพร้อมกับฝูงมอนสเตอร์จำนวนมหาศาลหลากหลายชนิด
"เอลด้าาาาาาาาาาา!!!"
ฉันวิ่งเต็มกำลังไปที่กำแพงเมือง แต่ละก้าวที่เหยียบลงไปทำให้พื้นดินยุบตัวเป็นรอยเท้า


แนวหน้าสลัม ฝั่งทหาร ปัจจุบันเดินเข้าไปในเขตน้ำขังจนเกือบถึงหัวเข่าที่มอนสเตอร์ทำไว้ได้เกินครึ่งทัพ
แนวหน้าสลัม ฝั่งนักผจญภัย ด้วยประสบการณ์ของหัวหน้ากิลด์ใหญ่หลายคน หลังเห็นสภาพพื้นที่ข้างหน้ามีน้ำขัง
พวกเขารีบเปิดประชุมหารือและได้ข้อสรุปว่า จะหยุดรอดูสถานการณ์ก่อน โดยเว้นระยะห่างจากพื้นที่น้ำขังประมาณสามสิบก้าว
แต่ก็มีพวกฉายเดี่ยว ไร้สังกัด อีโก้สูงหรือโลภมาก ไม่ยอมฟังคำสั่ง และเดินเข้าเขตน้ำขังไปแอบขโมยซากมอนสเตอร์หรือของมีค่าตามบ้าน บางคนยังค้นศพเพื่อหวังเศษเงิน
*****
คาเวิด หัวหน้าหน่วยกล้าตายที่ 5 สังกัดกิลด์ [หมีคลั่ง]
กิลด์ [หมีคลั่ง] เป็นกิลด์อริของ กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
โซนที่กิลด์ [หมีคลั่ง] รับผิดชอบ อยู่ตรงกลางสลัม ติดกับทัพทหาร
พอมีคำสั่งให้หยุดเดินหน้าเพราะสงสัยในพื้นที่น้ำขัง กลุ่มของเขาจึงไปขออนุญาตหัวหน้ากิลด์ แล้วจึงไปเข้าเขตพื้นที่น้ำขังเดินค้นบ้านหาของมีค่า
ระหว่างค้นหา เขาก็เจอเด็กผมดำซ่อนตัวในบ้านที่มีแต่ขยะ ที่หาเจอเพราะน้ำมีเลือดลอยออกมา
"เป็นทาสหรือคนสลัมวะ! ออกมา!"
หลังโดนหัวหน้าหน่วยกล้าตายที่ 5 ตะคอกสั่ง
เด็กผมสีดำหน้าตาน่าเกลียดเพราะเนื้อส่วนปากแหว่งหายจนเห็นข้างในช่องปาก ข้างในก็ดูเละเทะไม่แพ้ข้างนอกเพราะเหงือกถูกเลาะออกมา ฟันก็หายไปหลายซี่
เอลด้าเดินกุมท้องออกมาช้าๆ
"หน้าตาอุบาทว์จังวะ เกือบนึกว่ามอนสเตอร์แล้วเนี่ย"
""""""ฮ่าๆๆๆๆ""""""
คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากลูกน้องได้เป็นอย่างดี
"ขยะอย่างแกแอบอู้งานเหรอวะ โดนแค่ธนูดอกเดียวทำมาเป็นสำออย ไปอยู่กับแนวหน้าซะ!"
แต่ตอนนั้นเองที่ลูกน้องพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน
"เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้า"
"มีอะไร"
"กิลด์เราเข้าใจผิดว่าพวกมันมากวาดล้าง แต่ความจริงคือพวกมันมาตามหาเด็กครับ ผมก็พึ่งรู้จากทีมหลักของหัวหน้ากิลด์ และเด็กผมดำคนนี้ อาจเป็นเด็กที่กิลด์เขี้ยวกระจอกนั่นตามหาอยู่ก็ได้นะครับ"
"ห้ะ แล้วไอเขี้ยวกระจอกจะหาเด็กน่าเกลียดแบบนี้ไปทำไมวะ"
หลังจากฟังลูกน้องอธิบายจบ ข้าก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ
"งั้นเอามันไปเรียกเงินแพงๆ กับอีนังเสือบ้านั่นดีกว่า ฮ่าๆๆๆ"
"ผมว่าอย่าเลยครับ หัวหน้าจำความแค้นที่โดนพวกมันแย่งฆ่าเป้าหมายของพวกเราในป่าไม่ได้เหรอครับ แถมตอนที่เราไปทวงส่วนแบ่งกลับโดนอีนังเสือบ้ามันไล่กระทืบซะเละเลย"
*****
ในความเป็นจริง หน่วยกล้าตายที่ 1 – 5 แอบไปรับเควสล่าอสูรมา แต่พอไปสู้จริงกลับเป็นฝ่ายถูกล่าเสียเอง
มีหลายทีมตายกันเกินครึ่ง บางทีมก็ไม่มีใครรอดสักราย
ตอนที่พวกเขาหนีหางจุกตูด ก็บังเอิญไปเห็นทีมหลักของไจเกียที่พึ่งล่าอสูรอีกตัวเสร็จเข้าพอดี
พวกเขาจึงตัดสินใจล่อใส่ทีมไจเกียแล้ววิ่งหนีกลับเมือง
ด้วยความเหนื่อยล้าและเสียหายจากการล่าอสูรของทีมเธอ ไจเกียจึงลงมือจัดการฆ่าด้วยตัวคนเดียวแล้วให้ทีมแบกซากร่างไปขึ้นเงินรางวัลทั้งสองตัว
พอสำนักงานส่งคนมาแจ้งเรื่องค่าปรับที่ทำภารกิจไม่สำเร็จที่กิลด์ หัวหน้ากิลด์จึงรู้เข้า
หลังโดนสอบถามราวเรื่องเสร็จ ด้วยความที่เป็นอริกัน จึงเลือกเข้าข้างลูกน้องแล้วส่งพวกเขาไปทวงส่วนแบ่งกลับมาเป็นการไถ่โทษที่ไปรับภารกิจเอง
ผลคือโดนกระทืบยับสาหัสปางตาย โชคดีที่ยังอยู่ในเมืองและเป็นนักผจญภัยสังกัดกิลด์ใหญ่อีกกิลด์ ไจเกียจึงไม่ลงมือฆ่าทิ้ง
ตอนกลับมาจึงโดนหัวหน้าตัดเงินเดือนไปเกือบ 1 ปีเต็ม โทษฐานที่จัดการและเอาส่วนแบ่งพวกมันไม่ได้
*****
"งั้นก็ไม่ต้องเอาไปขายให้มัน! เอาโซ่ล่ามหมามา!"
"ใช่แล้วหัวหน้า ให้อีนังเสือบ้าได้รู้จักการสูญเสียซะบ้าง"
"ฮ่าๆๆๆ ข้าล่ะอยากเห็นสีหน้าเจ็บใจของมันซะแล้วสิ เฮ้ย หลังจากนี้เจอเด็กผมดำคนไหนก็จับมาให้หมด"
พวกลูกน้องขานรับด้วยความกระตือรือร้น
พวกมันไม่แม้แต่ปลดลูกธนูให้เธอ แถมยังบังคับใส่ปลอกคอแล้วจูงโซ่บังคับให้เธอเดินเข้าไปลึกยิ่งขึ้น
ด้วยร่างกายที่อ่อนแออยู่แต่เดิม แถมเสียเลือดไปมาก ที่ยังยืนไหวอยู่เพราะยารักษาชนิดต่างๆ ของวานิวยังไม่หมดฤทธิ์
"ในเมื่อมอนสเตอร์ไม่มาสักที งั้นเราก็ใช้นังนี่ล่อพวกมันละกัน ฮ่าๆๆๆ ข้านี่ฉลาดจริงๆ"
หลังหาเสาไม้ในที่โล่งแจ้งเอจ มันก็ใช้มีดถูกๆ ปักโซ่ยึดเอาไว้ ก่อนจะเข้าไปกระชากลูกธนูออกมา โดยไม่หักหัวลูกศรก่อน
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!"
แผลของเอลด้าเหวอะจนน่ากลัว เลือดไหลทะลักออกมาทั้งสองปากแผล
แม้เอลด้าจะกรีดร้องแทบขาดใจ มันก็ไม่สนใจ
ซ้ำร้ายมันยังถีบเอลด้าแล้วเหยียบกดเธอลงไปในน้ำเพื่อให้เลือดผสมกับน้ำ
เอลด้าสำลักกลืนน้ำสกปรกลงไป ทำให้ยายิ่งอ่อนฤทธิ์ลง
"เอ้ามากินเร็ว! ของโปรดพวกแกไม่ใช่เหรอวะ! แต่เลือดอาจจะโสโครกหน่อยนะ ฮ่าๆๆๆๆ"
ตอนนั้นเองที่เกิดเสียงความวุ่นวายขึ้นที่ฝั่งทหาร
"ฮ่าๆๆๆ เห็นมั้ยล่ะว่ามันได้ผล!"
มันยังไม่ทันได้อวดใคร หัวหน้ากิลด์ระดับสูงทุกกิลด์ต่างพร้อมใจกันตะโกนเป็นคำสั่งเหมือนกันว่า
"พวกมันมาแล้ว! เตรียมต่อสู้!"
มันถึงถอนเท้าออกมาจากเธอแล้วถอยหลังใช้เธอเป็นเหยื่อ ก่อนชักดาบออกมาเตรียมต่อสู้
*****
แนวหลังสลัม ฝั่งทหาร
เต็นท์ฐานบัญชาการรบชั่วคราว ภารกิจหลัก : ปราบปรามมอนสเตอร์และยึดดันเจี้ยน
ในความเป็นจริง ทหารถนัดจัดการกับคนมากกว่า ถึงพวกเขาจะเรียนรู้เรื่องการสู้กับมอนสเตอร์มาบ้าง แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับนักผจญภัยที่ต้องสู้รบกับพวกมันอยู่ทุกวัน
จึงนำมาสู่การตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่
ถึงอัศวินจะได้รับรายงานว่านักผจญภัยไม่กล้าเข้าไปในพื้นที่น้ำขัง จึงรีบส่งคำสั่งหยุดทัพและให้หน่วยค้นหาตรวจสอบอย่างละเอียด
จากนั้นหลังได้รับรายงานเรื่องได้ยินเสียงแปลกๆ บนกำแพงแถมตรวจสอบไม่เจอ เขาก็รีบสั่งให้ถอยทัพทันที
แต่มันก็ไม่ทันการณ์ เสียงกัมปนาทและเสียงกรีดร้องดังขึ้นต่อเนื่องไม่หยุด
*****
แนวหน้าสลัม ฝั่งทหาร
หลังได้รับคำสั่งให้เร่งเดินทัพและไม่ต้องเคลียร์เส้นทาง
ทหารทั้งกองทัพก็วิ่งเต็มฝีเท้า แต่ยิ่งเข้าใกล้ดันเจี้ยนเท่าไหร่ ความเร็วในการเดินทัพก็เริ่มตก เพราะระดับน้ำที่สูงขึ้น
ตอนแรกพวกเขาระวังตัวว่าอาจมีมอนสเตอร์แปลกๆ ซ่อนอยู่ในน้ำ แต่ไม่ว่าจะเดินนานแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หัวหน้ากองจึงสั่งลดความระวังลงแล้วเร่งความเร็วขึ้นเพื่อไปให้ถึงปากทางเข้าดันเจี้ยนก่อนมอนสเตอร์ระลอกต่อไปหลุดออกมา
หลังกองทัพเข้ามาได้เกินครึ่งทัพ คำสั่งหยุดทัพและให้ตรวจสอบโดยรอบอย่างละเอียดพึ่งมาถึง
และตอนนั้นเองที่พวกเขาก็เริ่มได้ยิงเสียงแปลกๆ จากบนกำแพง เหมือนเสียงอะไรสักอย่างกะเทาะหินตลอดเวลา
แต่พอใช้เวทตรวจสอบกลับไม่พบความผิดปกติ เพราะพวกมอนสเตอร์ปลาดาวมันขึ้นไปสูงมากจนสกิลตรวจจับไปไม่ถึง
แม้แต่บนกำแพงก็สงสัยและทำการใช้สกิลตรวจสอบ แต่เพราะพวกมันเกาะอยู่ระหว่างกลาง ไม่ลงมากไปและไม่ขึ้นมากไป พวกเขาจึงได้แค่ส่งรายงานไปที่ฐานบัญชาการชั่วคราว
ตอนนี้พวกปลาดาวต่างกระจายตัวครอบคลุมกำแพงเมืองตั้งแต่โซนทางเข้าออกดันเจี้ยนไปจนเกือบถึงประตูเมือง
หลังส่งข้อมูลไปแนวหลังเรื่องได้ยินเสียงแปลกๆ บนกำแพงได้ไม่นาน พวกปลาดาวก็เริ่มทำการโจมตี
มันใช้ฟันบดผนังกำแพงจนเป็นชิ้นเล็กแล้วกลืนลงท้อง ภายในท้องมันใช้เมือกพิเศษที่มีความเหนียวและแข็งตัวเร็วผสมหินให้เป็นก้อนใหญ่เท่าลูกบาส
แล้วพ่นหินก้อนนั้นลงไป
เมื่อหัวหน้ากองเงยหน้ามองขึ้นบนกำแพงอีกครั้ง เขาก็เห็นก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วนตกลงมา
"ยกโล่! ป้องกันหัว! หาที่กำบัง!"
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงน้ำสาดกระจาย เสียงกรีดร้องดังระงม เสียงกระดูกหักกับเสียงเนื้อถูกทุบแรงๆ จนเละดังขึ้นไม่หยุด
หลายรายโดนเข้าที่หัวจนเละเหมือนแตงโมถูกทุบ พวกที่โดนเข้ากลางลำตัว ถ้าไม่อวัยวะภายในเละก็สาหัสปางตาย
พวกที่อาการสาหัสพอทรุดลงไปในน้ำก็จมน้ำตายเพราะลุกขึ้นไม่ขึ้น
แม้แต่พลโล่ที่ยกขึ้นมากันได้ทัน หากไม่แข็งแรงพอหรือมีสกิลสายป้องกัน โล่กับแขนก็พังหักไปพร้อมกัน
พวกที่ไม่มีโล่ได้แต่ตะเกียกตะกายหนีเอาตัวรอด มีการเหยียบกันตายเกิดขึ้น
ความเสียหายเริ่มกระจายเป็นวงกว้าง กองทัพทหารถูกกวาดไปเกือบครึ่ง
รายงานถูกส่งไปแนวหลัง กำลังเสริมถูกส่งเข้าไปช่วยทันที แต่กลับโดนเล่นงานด้วยก้อนหินเหมือนกับแนวหน้า
กำลังเสริมที่ส่งไปจึงเดินทางไปไม่ถึง ซ้ำร้ายยังต้องขอกำลังเสริมจากนอกกำแพงเมืองมาช่วยกำลังเสริมแรกที่บาดเจ็บล้มตายกันระนาว
ที่แนวหน้า มอนสเตอร์ชั้น 8 ที่ซุ่มรออยู่ในดินใต้น้ำ แถวทางเข้าออกดันเจี้ยนก็เริ่มทำการโจมตี
พวกมันคือ กุ้งเสียบ เป็นกุ้งที่มีขนาดยาวและใหญ่เท่าท่อนแขน ส่วนหัวมี กรี ยาวแหลมและแข็งมาก
ขาหน้าไม่มีก้ามหนีบแต่กลายเป็นของแหลมคมคล้ายหอกแทน
พวกมันพุ่งตัวในน้ำได้เร็วมาก ใช้เวลาไม่นานก็เข้าถึงกองทัพที่แตกกระเจิงและพยายามหนีไปฝั่งนักผจญภัย
พอถึงระยะโจมตีมันก็ดีดตัวพุ่งขึ้นจากน้ำแล้วเสียบทะลวงใส่ทุกอย่างตรงหน้า
ชุดเกราะกลายเป็นสิ่งไร้ค่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนสลัมกับทาส พวกเขาตายเรียบ
คนที่โดนมันพุ่งใส่ ร่างกายจะถูกเสียบทะลุจนเป็นรูเท่าขนาดตัวมัน แขนขาขาดกระจุย สมองหรืออวัยวะไหลออกมาตามจุดที่โดนเสียบ
น้ำขังสีน้ำตาลขุ่นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
แม้จะมีการสู้กลับ ใช้อาวุธฟันใส่ในจังหวะที่มันพุ่งเข้ามาจนตัวขาดหรือรีบทุบก่อนมันจะกระโดดใส่อีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเพราะก้อนหินยังตกลงมาไม่หยุด


เอโตส มาเจ็น นักผจญภัย [แรงค์ B] หัวหน้ากิลด์ [ปราการเหล็ก] เหตุการณ์หลังประกาศสภาวะฉุกเฉินไม่กี่วินาที
เพราะหัวหน้ากิลด์ระดับสูงไม่มีใครอยู่ที่นี่สักคน อำนาจสั่งการทั้งหมดจึงตกอยู่กับผม
หลังได้ยินประกาศ ผมก็สั่งให้ทุกคนเดินหน้าให้ไวที่สุด เพราะไม่รู้ว่าน้องสาวคาลิก้าอยู่ตรงส่วนไหนของสลัม จึงต้องรีบคลุมพื้นที่ปกป้องไว้ก่อน
เพราะกฎอัยการศึก นักผจญภัยทุกคนจึงต้องฟังคำสั่งผม
แต่มันก็มีพวกที่ไม่ฟัง ไม่ทำตาม อย่างเดินเอื่อยๆ หรือออกไปสำรวจเองเพื่อปล้นข้าวของ ก็ต้องปล่อยไป เพราะเราคือนักผจญภัยไม่ใช่ทหาร ไม่มีกฎเด็ดขาด
ตามจริงจะลงโทษแล้วฆ่าทิ้งก็ได้ แต่เครือข่ายนักผจญภัยมันผูกเข้าด้วยกัน เดี๋ยวทำภารกิจสักวันก็ต้องเจอพวกที่สนิทกับพวกที่ประหารไปมาล้างแค้น วุ่นวายตายชัก เลยปล่อยๆ ไป
ระหว่างทางหากเจอพวกคนสลัมกับทาสผมก็ไล่ให้ไปอยู่ข้างหน้า ใช้เคลียร์กับดักไปในตัว
ส่วนเด็กผู้หญิงผมดำให้พามาให้ผมดูก่อน ถ้าไม่ใช่น้องสาวคาลิก้าก็ส่งกลับไปแนวหน้า
ไม่นานก็เกิดการปะทะขึ้น ทหารพลธนูบนกำแพงฝั่งเรายิงห่าฝนธนูใส่ฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังว่ายเข้ามาจากที่ไกลๆ
ผมจึงสั่งหยุดทัพแล้วตั้งแนวป้องกัน แต่หลังจากสังเกตไปสักพักผมก็เปลี่ยนคำสั่ง
"เดินหน้าไปรวมกันตรงกลางกับทหาร! พื้นที่ฝั่งกำแพงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทหารไป!"
จากที่เห็นไกลๆ พวกมันเริ่มตายจากแรงระเบิดของตัวเอง อาจมีพวกที่รอดบ้าง แต่เดี๋ยวพวกแตกแถวไม่ฟังคำสั่งมันก็ไปเก็บกวาดให้เอง
พวกนี้มันคิดจะมุมมิบซากอยู่แล้ว
วิ่งกันไปได้สักพวกเราก็เห็นฝั่งทหารกำลังต่อสู้กับพวกมอนสเตอร์ที่ไม่อยู่ในระยะการยิงของธนูบนกำแพง
"ได้ระยะแล้วระดมยิงเข้าไปเลย! ระวังทหารด้วย!"
ผมให้นักผจญภัยสายยิงระยะกลางกับไกลขึ้นเป็นแนวหน้าแทน
ถึงการสู้ระยะประชิดกับมันจะน่ากลัว แต่เพราะพวกมันเป็นปลาจึงเสียเปรียบทันทีเมื่อพ้นพื้นที่น้ำขัง
พื้นที่เราอยู่มีแต่ดินแห้งแล้งสมกับเป็นเขตสลัม พวกมันได้แต่ใช้ครีบผลักตัวเองไปข้างหน้าได้ไม่ไกลเท่าในน้ำ
พอโดนกระหน่ำโจมตีจากทั้งสองฝั่ง พวกมันก็ตายเกลี้ยงก่อนเข้าถึงตัวพวกเรา
แต่ความน่ากลัวของกลุ่มนี้คือฟองระเบิด พวกปลาสี่แขนมันทิ้งกุ้งฟองระเบิดเอาไว้ข้างหลังแล้วเอาตัวเองมาโดนยิง
พวกกุ้งฟองระเบิดก็ยิงฟองขึ้นไปบนฟ้าแล้วปล่อยให้ตกลงมาใส่หัว มันใสจนบางคนมองไม่เห็น ถ้าไม่ตาดีหรือมีสกิลตรวจจับ
ถึงจะสั่งให้ยิงสุ่มๆ ขึ้นไปบนฟ้าแล้ว แต่ก็ยังมีบางลูกหลุดเข้ามาได้อยู่ดี
พวกที่ชุดเกราะไม่หนาโล่ไม่แข็งโดนเข้าแค่ลูกเดียว ร่างก็ขาดกระจุย
พวกที่ยังไม่ตายก็ให้พวกแทงค์ที่ทนไหวเข้าไปแบกออกมาให้ฮีลเลอร์รักษา
พวกที่พิการจนสู้ต่อไม่ได้ก็ส่งไปทำงานแนวหลัง
ถึงสถานการณ์จะดูตึงๆ แต่ก็ยังไม่ต้องถึงมือผมออกโรง เพราะบางจุดไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย แต่ก็เพราะพวกมันมาจากกิลด์ใหญ่ คนเยอะ อาวุธพร้อม ชุดเกราะดี หน้าที่หลากหลาย สลับผลัดกันได้ทุกเมื่อ เด่นๆ เลยคือพวกเขี้ยวของ อีป่าเถื่อน
ตอนนั้นเองที่มีทหารม้าควบม้ามาหาผมอย่างรีบร้อน
"คุณเอโตสใช่ไหมครับ"
"ใช่ มีอะไรเหรอครับ"
ทหารคนนี้อ้างตัวว่ามาส่งข้อความของคาลิก้า แล้วเปิดเสื้อคลุมที่คาลิก้าใส่ออก ข้างในนั้นมีเส้นผมสีทอง
สีสวยแบบนี้ แถมยังเปล่งประกายแม้จะถูกตัดออกมา รวมกับชุดแบบนี้ นี่ต้องเป็นของคาลิก้าแน่นอน
ส่วนข้อความก็เข้าใจง่าย ขอแค่เจอน้องสาวแล้วคุ้มครองเธอไว้ คาลิก้าก็จะยอมแต่งงานกับผม
ถึงกับยอมตัดผมมาแสดงตัวเพื่อขอร้อง งั้นผมก็คงต้องลงไปหาเองเพื่อแสดงความจริงใจ
แต่เด็กสลัมผมดำมันเยอะมากเลยเนี่ยสิ แถมยังตอแหลกันหน้าด้านๆ ตัวเองนี่แหละคือเป็นน้องสาวของคาลิก้า
เลยเสียเวลาสุดๆ แล้วก็ยังหาไม่เจอจนถึงตอนนี้
ผมเอื้อมมือจะไปหยิบเส้นผมของเธอมาเก็บไว้เป็นเครื่องราง แต่ทหารรีบพับเก็บแล้วหลบมือผม
"ต้องขอโทษด้วยครับ ผมต้องใช้ต่อ ท่านคาลิก้าให้ไปแจ้งกับอีก 2 กิลด์ที่เหลือ"
อ๋อ อีป่าเถื่อน กับ ไอ้โซ่วิปริต
" [โซ่อัคคี] หนีกลับเมืองไปแล้ว ส่วน [เขี้ยวประกายแสง] อยู่ทางนั้น"
"ขอบคุณครับ"
มันโค้งคำนับแล้วไปคนละทางกับที่กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] อยู่ อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาได้หน่อย
ผมมองไปยังสนามรบด้านหน้าอีกครั้ง พวกกิลด์ระดับกลางพอเอาอยู่แต่ก็มีสูญเสียบ้าง แต่ฝั่งที่กิลด์เล็กหรือพวกไร้สังกัดกิลด์นี่เสียหายหนักจนแทบดูไม่ได้
ต้องเร่งมือแล้ว ก่อนข่าวส่งไปถึงหูคนของอีป่าเถื่อน
ผมเดินเข้าสู่พื้นที่ของพวกอ่อนแอ เดินผ่านพวกมันเข้าไปยังแนวหน้า ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน ยกเว้นลูกกิลด์ผม
"ปราการเหล็ก!"
สกิลปราการเหล็กทำให้ทุกคนในรัศมีจะไม่มีวันได้รับความเสียหายใดๆ จนกว่าพลังของผมจะหมดหรือผมโดนโจมตีรุนแรงจนสกิลป้องกันไว้ไม่อยู่ มันถึงจะยกเลิกทันที
ตามจริงหลังใช้สกิลนี้ ผมควรไปยืนอยู่แนวหลังแล้วให้คนคอยคุ้มครอง เพราะหากผมไม่เป็นอะไรคนที่ได้รับผลของสกิลนี้ก็แทบจะเป็นอมตะ
"บงการปฐพี!"
เป็นสกิลที่จะสร้างออร่าสีน้ำตาลทองหุ้มรอบตัวผม และหลังจากนี้การโจมตีกับการป้องกันของผมทั้งหมดจะเหมือนการใช้เวทดิน
ผมตวัดดาบฟันขึ้น แผ่นดินตรงหน้าก็ยกตัวขึ้นสูงเหมือนคลื่นทะเลแล้วถล่มใส่พวกมอนสเตอร์ตรงหน้าฝังพวกมันทั้งเป็น
และพอผมยกโล่ขึ้นผืนดินก็รีบยกตัวเข้ามาล้อมรอบตัวผมเป็นกำแพงทรงกลมหนาหลายชั้น ระเบิดฟองอากาศไม่สามารถทำอะไรผมได้แม้แต่รอยขีดข่วน
หลังเสียงระเบิดสิ้นสุดผมก็กระแทกโล่ลงพื้น กำแพงดินพลันกระจายตัวเป็นเศษหินแหลม พุ่งเสียบพวกมันจนบาดเจ็บล้มตาย
พอเห็นคนสั่งการอย่างผมออกมาสู้เองที่แนวหน้า พวกที่เหลือก็ต่างฮึกเหิมแล้วเข้าโรมรันอย่างไม่กลัวตาย
เพราะยังไงพวกมันก็ไม่ตายแน่นอนถ้าสกิล ปราการเหล็กยังแสดงผลอยู่
แต่ข้อเสียของทั้งสองสกิลคือกินพลังงานเยอะมาก หลังยกเลิกสกิลผมจะเหนื่อยสุดๆ แทบจะล้มทั้งยืน
สู้ไปสักพักผมก็ต้องคลายสกิล เพราะเคยใช้นานเกินไปจนสลบไปเกือบอาทิตย์
พอผมคลายสกิล ผมก็ง่วงจนถึงขีดสุด ตอนนั้นจะเป็นหน้าที่ลูกทีมพาผมไปกรอกยาฟื้นพลัง
ใช้เวลาไม่นานก็กวาดล้างได้หมด
ทีมหลักอีป่าเถื่อนมันโคตรโหดเลย แทบไม่ต้องพึ่งสกิลผม ฝั่งมันก็เก็บกวาดเสร็จก่อนใครแล้วมาช่วยทางฝั่งคนอื่น
ที่ศึกนี้จบเร็วก็เป็นเพราะพวกมันด้วยส่วนนึง
แต่จากที่ไกลๆ ยังมีมอนสเตอร์อยู่ตัวนึง ตอนแรกผมเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเผ่ามนุษย์ปลา แต่พอเห็นว่ามอนสเตอร์ไม่โจมตีและว่ายผ่านมันหน้าตาเฉย ถึงแน่ใจว่าเป็นมอนสเตอร์
ตัวมันผอมแห้งดูอ่อนแอมาก หน้าตาก็อัปลักษณ์สุดๆ ที่แปลกคือมันไม่เข้ามาโจมตีมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง กลับกันเลย มันค่อยๆ ถอยหนีจากพวกไม่ฟังคำสั่งที่กำลังล่ามันอยู่
ผมไม่ได้สนใจเพราะนึกว่าเป็นพวกหลุดฝูง โดนรุมแบบนั้นเดี๋ยวมันก็ตาย
พอสั่งการกับช่วยแนวหน้าอีกสักพัก ผมก็หันไปดูอีกที กลับเป็นพวกไม่ฟังคำสั่งที่โดนฆ่าเรียบแทน แล้วมันก็กำลังกินศพของเจ้าพวกนั้น
แถมยังยึดอุปกรณ์กับอาวุธของนักผจญภัยไปใช้
ตอนที่มันหันมาสบตากับผม มันก็เลียริมฝีปากแล้วกวักมือเหมือนท้าให้ผมเข้าไป
เป็นอสูรที่กวนส้นตีนดีจริงๆ
มีพวกที่เครื่องติดอยากตามไปฆ่า ผมจึงอนุญาตทันที ปล่อยไปก็มีแต่จะเป็นภัยภายหลัง
แต่พอรู้ว่ามีคนหลายกลุ่มและจำนวนมากเข้าไปจัดการมัน มันกลับรีบถอยหนีเข้าดันเจี้ยนทันที
แบบนี้อันตรายเกินไป ผมจึงต้องสั่งให้ถอยกลับมา มอนสเตอร์ชั้นต่อไปก็ไม่รู้จะแห่ออกมาเมื่อไหร่ พวกนักผจญภัยปลายแถวนี่มันไร้ความคิดจริงๆ
พากันไปตายแบบนี้จะกลายเป็นไปเร่งให้มันวิวัฒนาการจนเก่งยิ่งกว่าเดิม
ค่อยรอจัดการพร้อมกันทั้งทัพทหารกับนักผจญภัย เจอแบบนี้เข้ายังไงมันก็ไม่รอด
ตอนนี้รีบกลับไปหาตัวน้องสาวคาลิก้าก่อนดีกว่า
จบศึกแล้วได้เมียสวย เป็นรางวัลที่ดีจริงๆ
หลังเก็บกวาดเสร็จ ผมก็สั่งถอยทันทีเพื่อไปรวมตัวกับนักผจญภัยทั้งหมดที่กำลังเดินทางมา
ก่อนยกเลิกสกิล ผมก็กำชับให้พวกลูกกิลด์รีบหาน้องสาวคาลิก้าให้เจอก่อนคนของอีป่าเถื่อน
และพอยกเลิกสกิล ภาพก็ตัดทันที
*****
แนวหน้าสลัม ฝั่งนักผจญภัย
หลังจากรวมตัวกัน อำนาจสั่งการก็เปลี่ยนมือ
หัวหน้ากิลด์ใหญ่หลายกิลด์แบ่งหน้าที่กันคุมโซนพื้นที่ของตัวเอง แต่เพราะพื้นที่มันกว้างมาก จึงต้องกระจายอำนาจให้พวกกิลด์ระดับกลางสั่งการพวกกิลด์ระดับเล็กกับไร้สังกัดกิลด์อีกที
ในการหาข้อมูล พวกเขาจะให้เผ่าที่มีปีกหรือคนที่มีความสามารถเหาะหรือลอยตัวได้ บินนำไปสำรวจล่วงหน้า
แถวหน้าสุดคือทาสกับคนสลัม ฝั่งนักผจญภัยคือดีหน่อยที่มีโล่หรืออาวุธทั่วๆ ไปให้ยืมไปป้องกันตัว
จากนั้นก็เป็นแทงค์กับนักเวทที่มีสกิลสร้างบาเรีย โดยติดคนที่มีสกิลค้นหาสิ่งมีชีวิตหรือกับดักไปด้วย
แผนหลักๆ ของพวกเขาคือให้แทงค์ที่มีสกิลยั่วยุมอนสเตอร์ใช้สกิลล่อพวกมันมา แล้วให้นักธนูกับนักเวทระดับต้นถึงกลางระดมยิงลดจำนวนลง
เมื่อพวกมันหลุดมาถึงบาเรียก็ให้อาชีพระยะกลางอย่างหอก แส้ หรือสายขว้างปาอาวุธ ทำการโจมตี
เมื่อบาเรียใกล้พัง แทงค์ทั่วไปกับสายต่อสู้ระยะประชิดจะเข้าไปสลับต่ำแหน่งเพื่อให้พวกเขาถอยออกมา
คนที่บาดเจ็บก็จะถูกส่งไปแนวหลังให้ฮีลเลอร์รักษา อนึ่งฮีลเลอร์จะกระจายตัวอยู่ทุกแนวเพื่อให้รักษาได้ทันท่วงที
พวกเขาเก็บนักเวทระดับสูงที่มีสกิลโจมตีวงกว้างเอาไว้จัดการพวกตัวใหญ่อีกที โดยตามข้อมูลที่ขอจากสำนักงานจึงได้รู้ว่ามีมอนสเตอร์ตัวเท่าบ้านหรือใหญ่ยิ่งกว่านั้นอยู่อีกหลายชนิด
พวกนักผจญภัยเลือกที่จะเดินหน้าช้าๆ สำรวจทุกอย่างที่ผ่านเพื่อความปลอดภัย ไม่เหมือนทหารที่รีบเดินไปข้างหน้า
ระหว่างทางหากเจอทาสหรือคนสลัมแอบอยู่ก็จะต้อนให้ไปอยู่แนวหน้าเหมือนกับที่ทหารทำ
*****
โรจา หัวหน้าทีมนักชำแหละ สังกัดทีมรอง หน่วย 5 กิลด์ [เขี้ยวประกายแสง]
ผมใช้ลอบเร้นซ่อนตัวอยู่ใกล้กำแพงฝั่งนักผจญภัย พอเอโตสสั่งให้นักผจญภัยทุกคนไปรวมตัวกันตรงกลาง
ผมจึงมีเวลาไปเอาเลือดของมอนสเตอร์มาทาตามตัว หาหินมากระแทกใส่ร่างกายให้ฟกช้ำ แล้วหักไม้เป็นสองท่อน ใช้ด้านที่มีเสี้ยนขูดไปตามเนื้อตัว ปิดท้ายด้วยการหักแขนซ้ายตัวเอง
แล้วนอนรอให้พวกนักผจญภัยที่ไม่ฟังคำสั่งเอโตสเดินมาถึงจุดที่ผมอยู่ ผมถึงค่อยคลานออกไป
"เจอคนบาดเจ็บ!"
"พวกไหน?"
"นายชื่ออะไร เป็นใคร ทาสหรือคนสลัม"
ทีมนักผจญภัยกลุ่มนึงเดินมาหาผมแต่ยังไม่ให้การช่วยเหลือ
"โร... จา... ครับ"
แต่หลังจากบอกชื่อไป
"ฉันรู้จัก เขาเป็นนักผจญภัยของกิลด์ [เขี้ยวประกายแสง] "
"นายลุกเดินไหวมั้ย"
"ไม่ต้องห่วงนะ นายรอดแล้ว"
"ไม่... ไหว... ครับ"
"เดี๋ยวเราพาไปส่ง แต่อาจจะต้อง..."
มันพูดพร้อมกับทำมือขยุกขยิกเหมือนเล่นตอนเล่นเหรียญเงิน
ผมจึงพยักหน้าตกลง
"เดี๋ยวจ่ายให้ครับ"
ผมจึงกลับแนวหลังไปรักษาโดยมีพวกเขาแบกกลับไปอย่างระมัดระวัง


บนกำแพงเมือง ฝั่งทหาร
หลังรู้ว่าการโจมตีมาจากกำแพงเมือง เขาก็สั่งให้พลหอกถอยออกมาแล้วให้นักธนูไปยืนแทน
แล้วสั่งให้ยิงเรียดกำแพงเมืองลงไป ไม่นานก็เห็นปลาดาวถูกสอยร่วงลงไป
ขณะที่กำลังกู้สถานการณ์ เขาก็เห็นตัวอะไรสักในน้ำพุ่งมาเร็วมาก
เขาจึงรีบสั่งให้พลธนูแถวหลังระดมยิงต่อเนื่องไปที่สกัดไว้ แต่พวกมันทั้งเร็วและพลิ้วมาก จำนวนกุ้งเสียบจึงแทบไม่ลดลงเลย
แล้วก็ต้องสั่งหยุดยิงเพราะพวกกุ้งเสียบทั้งหมดปะปนไปกับทัพทหารและกำลังไล่ฆ่าพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง
"ยิง! ยิง! ยิง! ระดมยิง!"
แล้วก็ต้องรีบสั่งยิงใหม่ เพราะมอนสเตอร์ชั้น 9 แห่กันออกมา
เป็นมอนสเตอร์ตัวกลมสีแดงขนาดเท่าลูกเทนนิส พวกมันดีดตัวกระเด้งตัวไปมาบนผิวน้ำ
*****
แนวหน้าสลัม ฝั่งนักผจญภัย
หลังเห็นความวุ่นวายและฉากการสู้รบทางฝั่งทหาร
หัวหน้ากิลด์ระดับสูงต่างรีบสั่งเป็นคำสั่งเดียวกัน
"พวกมันมาแล้ว! เตรียมต่อสู้!"
นักเวทรีบกางบาเรียเชื่อมติดกัน โดยที่แทงค์โดนสั่งไม่ให้ใช้สกิลยั่วยุ
เพื่อให้พวกมันกระจายกันโจมตี หากกระจุกอยู่ที่เดียวบาเรียคงต้านไว้ได้ไม่นาน
"ระดมยิงเข้าไป! ยิงอิสระไปเลย!"
นักธนูรีบยิงใส่ไม่ยั้ง สกิลของบางคนสามารถพุ่งเข้าใส่เป้าหมายได้เอง
ส่วนนักเวทระดับล่างถึงปานกลางก็ระดมยิงเวทแบบเน้นจำนวน
ลูกธนูกับเวทธาตุหลากหลายธาตุ พุ่งเข้าใส่พวกกุ้งเสียบก่อนถึงระยะโจมตี ทำให้แนวหน้าของพวกมันถูกเก็บไปเป็นจำนวนมาก
ด้านโซนรับผิดชอบของกิลด์ [เวทกังวาน] หน้าทาสกับคนสลัมมีเถาวัลย์ต้นไม้จำนวนมากงอกขึ้นมาจากพื้นแล้วถักทอรวมกันจนเป็นกำแพงสูงเท่าหลังคาบ้านและหนาถึง 10 เมตร
พวกกุ้งเสียบที่พลาดพุ่งทะลวงเข้าไปในกำแพงเถาวัลย์ จึงตัวติดขยับตัวไม่ได้ จากนั้นพวกมันก็ถูกกำแพงเถาวัลย์บีบอัดจนเละ
*****
คาเวิด หัวหน้าหน่วยกล้าที่ 5 สังกัดกิลด์ [หมีคลั่ง]
"โหดเกินไปแล้วโว้ยยยย!"
หลังเห็นฉากทหารโดนสังหารหมู่และน้ำสีขาวขุ่นกลายเป็นสีเลือดกับตา
ทั้งกลุ่มก็ทิ้งเอลด้าแล้วรีบวิ่งหนีกลับเข้าไปรวมกับกิลด์ตัวเองทันที
*****
เอลด้า เนฮิว
หนูใช้มือซ้ายกดแผลไม่ให้เลือดไหล เคยได้ยินทหารเก่าที่ตกอับมาอยู่ในสลัมโม้กับขอทานแถวนั้นว่าถ้าเลือดไหลมากเกินไปจะตายได้
แล้วใช้มือขวาพยายามดึงโซ่ให้หลุด ร่างกายที่อ่อนแอบวกกับอาการบาดเจ็บ ทำให้ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน มีดที่ปักอยู่ก็ไม่ขยับเลยสักนิด
หนูหวาดกลัวจนน้ำตาไหล เลิกใช้มือซ้ายอุดแผลแล้วใช้สองมือออกแรงดึงสุดชีวิต
พี่เทียร่าไม่รู้จะยังอยู่ในบ้านไหม ถ้าพี่คาลิก้าไม่พาออกไป ก็มีแค่หนูที่ต้องไปช่วย เพราะพวกเรามีกันแค่สามพี่น้อง
จากนั้นพวกนักผจญภัยก็ระดมยิงเวทกับธนูใส่มอนสเตอร์ หนูจึงตกอยู่ใจกลางการโจมตีนับไม่ถ้วน
"โอ๊ยยย! เจ็บบบบบบ! ฮืออออออ!"
ลูกธนูลูกนึงเฉี่ยวหูซ้ายของหนูจนขาดแหว่ง
ตูม!
แล้วก็มีเวทระเบิดไฟลูกนึงชนเข้ากับเสาไม้ แรงระเบิดกระแทกหนูปลิวกระเด็นไปไกล
หนูพยายามฝืนลุกขึ้นเพื่อกลับไปรวมกลุ่มกับพวกคนสลัมกับทาส แต่ก็เริ่มหายใจไม่ออก หัวใจเริ่มเต้นช้าลงอีกครั้ง
พวกนักผจญภัยแหกคอกพยายามวิ่งหนีตายกลับไป หนูพยายามส่งสายตาขอร้อง ขอความช่วยเหลือ
แต่ไม่มีแม้แต่คนเดียว
เสียงกระโดดจนน้ำสาดกระจายดังขึ้นจากข้างหลัง และเพราะเวียนหัวหนูจึงเอนล้มลงไปทางด้านขวา
ทำให้รอดจากการโดนมันเสียบทะลวงเข้าที่กลางลำตัว
แต่มันก็เฉี่ยวไปโดนแขนซ้ายจนขาด
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"
ด้านหลังที่เอลด้าไม่เห็น ตอนนี้มีกุ้งเสียบหลายตัวที่รอดจากการระดมยิงรุมพุ่งเข้าใส่เพราะเธอคือมนุษย์ที่อยู่ใกล้พวกมันมากที่สุด
แต่เอลด้าถึงขีดสุดของร่างกาย เธอสิ้นสติแล้วจมลงไปในน้ำ
*****
ลูกธนูน้ำแข็ง ดาบและมีด จำนวนมากพุ่งเข้าปะทะกับพวกกุ้งเสียบก่อนจะถึงตัวเอลด้า
มีทั้งที่ตายในทันทีและโดนอาวุธชนจนเบี่ยงทิศออกไป
หลังขัดขวางสำเร็จทหารน้ำแข็งก็วิ่งเข้ามาล้อมรอบตัวแล้วรีบอุ้มเอลด้าขึ้นมาจากน้ำ
มีสองสามนายใช้มือจับบาดแผลของเธอเพื่อใช้ความเย็นห้ามเลือด
ส่วนที่เหลือหยิบอาวุธขึ้นสู้ปกป้องเธอพลางถอยร่นออกมา
ถึงทหารน้ำแข็งจะผิวแข็งกว่ามนุษย์ แต่พอถูกพวกมันพุ่งใส่บ่อยๆ น้ำแข็งก็เริ่มแตกร้าว
ยิ่งมาขยับตัวในน้ำ ร่างกายของพวกเขาก็เริ่มละลายและตัวหดเล็กลงทีละนิด
ทหารน้ำแข็งบางรายโดนการสุ่มยิงของนักผจญภัยเข้า ร่างกายที่เปราะอยู่แล้วจึงพังทลายไป
ตอนที่ถอยไปถึงแนวหน้าของพวกทาสกับคนสลัม
พวกมอนสเตอร์ชั้น 9 ก็มาถึง พวกมันปะปนไปกับกุ้งเสียบแล้วเข้าโจมตีพร้อมกัน
มอนสเตอร์ชั้น 9 คือ กุ้งหนาม ตัวกลมสีแดงเท่าลูกเทนนิส เคลื่อนไหวด้วยการกระเด้งไปมาบนน้ำ ทำให้ยากต่อการถูกโจมตี
พวกมันกระโดดข้ามหัวทุกคนไป แผ่ตัวที่ม้วนอยู่ออก แล้วงอกเข็มกว่า 10 เล่มออกมาตามลำตัวก่อนยิงออกไปแบบสุ่มทิศทาง
เข็มมีขนาดเล็กถ้าไม่เก่งจนสามารถหลบหรือปัดป้องได้ทันก็ต้องยกโล่มากันเท่านั้น
เข็มที่ยิงออกไปทำได้แค่เจ็บๆ คันๆ แต่สิ่งที่น่ากลัวคือมันมีพิษอัมพาตเคลือบติดอยู่
ทาสกับคนสลัมจึงยืนเป็นเป้านิ่งให้พวกกุ้งเสียบฆ่าได้ตามใจชอบ
บางคนก็ล้มลงไปในน้ำ พอขยับตัวไม่ได้ก็จมน้ำตาย
ทหารน้ำแข็งทุกนายจึงตัดสินใจเข้ามารวมตัวใช้ร่างกายตัวเองเป็นโล่กอดเอลด้าไว้ตรงกลาง เพราะพวกเขาไม่แน่ใจว่าจะกันหนามเล็กๆ ของกุ้งหนามที่ยิงสุ่มมั่วไปหมดได้
กลุ่มทหารน้ำแข็งอุ้มเอลด้าพลางพยายามถอย แต่การโจมตีจากรอบทิศทาง ทั้งจากมอนสเตอร์สองชนิดและนักผจญภัยทำให้พวกเขาแทบจะเดินหน้าสองก้าวถอยหลังสามก้าว
ทหารน้ำแข็งเริ่มพังทลายลงไปเรื่อยๆ พวกที่ยังไม่พังก็เริ่มละลายเล็กลงขึ้นทุกที
พอฤทธิ์ยารักษาหมดลง ความเย็นจากทหารน้ำแข็งรอบตัวก็แผ่ซ่านเข้าตัวเอลด้า ก็ทำให้เธอตายลงอย่างช้าๆ
*****
หลังแนวหน้าของทาสกับคนสลัมพังลง พวกกุ้งหนามก็ดีดตัวข้ามพวกเขาไป
เป็นการตัดสินใจที่ถูกที่ถอยห่างจากพื้นที่น้ำขัง
พวกกุ้งหนามพออยู่บนพื้นก็ดีดตัวได้ช้าและระยะทางไม่ไกล พวกมันจึงถูกฆ่าได้อย่างง่ายดาย
พวกกุ้งเสียบจึงพุ่งเข้าชนกองขยะที่กั้นน้ำไว้เหมือนเขื่อนจนพังลง
พอน้ำทะลักเข้าไปถึงปลายเท้า มอนสเตอร์ทั้งสองชนิดก็เข้าโจมตีเต็มกำลัง
โซนพื้นที่ที่พวกกิลด์ระดับสูงคุมอยู่ พวกมันทำอะไรไม่ได้
ส่วนโซนพื้นที่ของกิลด์ระดับกลางสามารถสร้างความเสียหายจนแทงค์ถอยร่นและป่วนหลังได้นิดหน่อย
เลวร้ายสุดคือพวกกิลด์เล็กหรือพวกไร้สังกัด
พวกมันกระโดดข้ามโล่เข้าไปกลางวงนักผจญภัยแล้วยิงเข็มสาดกระจายไปทั่ว
คนที่โดนเล่นงานส่วนใหญ่เป็นพวกสายยิงระยะไกล
เมื่อยิงสนับสนุนแนวหน้าไม่ได้เพราะพิษอัมพาต แทงค์จึงโดนกุ้งเสียบทะลวงจนร่างทะลุ ล้มตายลงอย่าต่อเนื่อง
"พวกนักธนูกับนักเวททำอะไรกันอยู่!"
"ระวัง! พวกมันยิงเข็มพิษ!"
"รักษาที! รักษาข้าที!"
"อะ... อะ... อะ..."
"กำจัดพวกกุ้งหนามก่อน!"
"ฮีลเลอร์ถอยเร็ว!"
"ขอแทงค์มาเสริมตรงนี้ด่วน!"
"อ๊ากกกกกกกก!"
เมื่อเห็นว่าเจาะได้พวกมันจึงรวมตัวแล้วทะลักเข้าไปในจุดนั้น
กิลด์ระดับสูงก็ต้องปกป้องโซนตัวเองจึงส่งคนไปช่วยได้แค่บางส่วน แต่พวกกิลด์ระดับกลางแค่ยันพื้นที่ตัวเองก็เต็มกลืน
พวกกุ้งเสียบก็เริ่มไล่ฆ่าพวกเขาอย่างโหดเหี้ยม
นักเวทระดับสูงสามารถกวาดล้างพวกมันด้วยสกิลวงกว้างได้ แต่ติดตรงที่มีนักผจญภัยคนอื่นปะปนอยู่
แทงค์ที่ใช้สกิลยั่วยุเพื่อช่วยเพื่อนถูกรุมเสียบตายในพริบตา
คนโดนพิษอัมพาตเริ่มกระจายตัวเป็นวงกว้าง แทงค์บางคนต้องถอยร่นมาช่วย
พวกแรงค์สูงที่เก็บออมพลังตัวเองไว้ใช้กับพวกมอนสเตอร์ชั้นลึกๆ จึงต้องเริ่มเคลื่อนไหว
แต่แล้วลมสีดำก็พัดผ่านทุกคนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพัดมอนสเตอร์ทุกตัวลอยขึ้นแล้วผลักมันกลับไปในเขตน้ำขัง
จากนั้นเถาวัลย์ก็เลื้อยขึ้นมาจากพื้นรัดตัวพวกมันไว้อย่างแน่นหนา
แล้วหัวหน้ากิลด์ทุกคนก็สั่งให้ระดมยิงเวทไฟใส่เข้าไป ซึ่งลาสวินช่วยเร่งให้ไฟลามเผาพวกมันทุกตัวจนเป็นเถ้าถ่าน แม้แต่น้ำยังระเหยไปเป็นจำนวนมาก
หลายคนต่างส่งเสียงเชียร์ [แรงค์ A] ที่ช่วยพวกเขาไว้
ดีใจได้ไม่นานเสียงคำรามของมันดังก้อง แม้จะอยู่ไกลจนมองแค่ตัวเล็กๆ
แต่นั่นคือบอสมอนสเตอร์ของชั้น 10 กุ้งแดงเดือด
ลักษณะเหมือนกุ้งเสียบทุกประการเพียงแต่ตัวใหญ่เท่าอาคารสองชั้น เกราะมีสีแดงสดหนาและแข็งมาก
หัวหน้ากิลด์ระดับสูงรีบสั่งให้แทงค์กับนักเวทที่มีสกิลป้องกันทุกคนไปรวมตัวกันข้างหน้าโดยด่วนแล้วรีบทำการรักษาพวกที่ติดพิษ
เพราะมอนสเตอร์ตัวนี้ไม่ใช่อะไรที่กลุ่มคนไม่กี่คนจะหยุดไหว
ลาสวินค่อยๆ ลอยลงมาด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน เหงื่อผุดเต็มใบหน้า
ตั้งแต่ช่วยคาลิก้าถล่มพวกอาชญากรในสลัม บินไปเมืองชั้นในด้วยความเร็วสูง พลังเธอก็ร่อยหรอจนขากลับ เธอต้องหยุดพักฟื้นเป็นช่วงๆ กว่าจะมาถึงแนวหน้าได้
พอมาถึงก็ต้องใช้พลังช่วยพวกนักผจญภัยที่กำลังแย่ ทำให้เธออ่อนล้าเป็นอย่างมาก
แต่ก่อนจะถึงพื้นเธอก็เห็นเด็กผมดำที่อยู่ในอ้อมกอดทหารน้ำแข็งคนสุดท้ายที่ตัวหายไปครึ่งนึงแล้ว
ลาสวินจึงได้ตระหนักว่าน่าจะเป็นเพราะเวทไฟที่ยิงถล่มใส่เข้าไป
ลาสวินหาฮีลเลอร์ที่ใกล้ที่สุดแล้วจับมือลากไปหาเด็กคนนั้น
ตอนที่ไปถึงก็รีบให้ฮีลเลอร์อัดเวทรักษาเข้าไป
แต่คงสายเกินไป เอลด้านอนแน่นิ่งไม่รับรู้หรือตอบสนองอะไรสักอย่าง คงมีแต่ลมหายใจเข้าออกถึงทำให้รู้ว่าเธอยังมีชีวิต
และในตอนที่ไม่มีใครคาดคิด
ฟู่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!
น้ำถูกแหวกแยกเป็นสองทางจากการพุ่งด้วยความเร็วสูงแบบที่กุ้งเสียบเทียบไม่ติด
ไม่มีใครตั้งตัวได้ทัน ยกเว้นพวก [แรงค์ A] กับ [แรงค์ B] แค่บางคน
รองหัวหน้ากิลด์ [เวทกังวาน] สร้างกำแพงเถาวัลย์หนาเป็นกิโลจากเพื่อหยุดยั้งมัน แต่ก่อนจะชนกำแพงเถาวัลย์ มันกลับเบี่ยงทิศออกอย่างหน้าตาเฉย
แม้จะให้กำแพงเถาวัลย์คลายตัวแล้วพุ่งไปรัดมัน แต่ก็ตามความเร็วของมันไม่ทัน
หรือจะสร้างดักหน้าเพื่อรัดมัน เถาวัลย์ที่พึ่งงอกก็ไม่แข็งแรงพอจะหยุดมันได้จากความเร็วระดับนี้ เถาวัลย์จึงถูกฉีกกระจุยเป็นทางยาว
พอไม่มีเวลาเตรียมตัวก็สร้างได้แต่กำแพงเถาวัลย์ที่ไม่ค่อยหนา มันจึงสามารถชนจนพังทลายราวกับเจาะกระดาษ กลายเป็นเสียพลังเวทไปโดยเปล่าประโยชน์
จากการหักหลบไปมา สุดท้ายทิศที่มันพุ่งไป ก็มีลาสวินกับเอลด้าอยู่