บทที่ 49 ค้าขายยังเมืองหลวง
อาหารเย็นคือเกี๊ยวไส้หมูผักกาดขาวกับไส้หมูหอมใหญ่ ทานคู่กับน้ำแกงหางวัวหัวไชเท้าเรียกน้ำย่อย
น้ำแกงหางวัวนั้นเป็นของดี ไม่เพียงช่วยบำรุงชี่ขับความชื้น แต่ยังเสริมความแข็งแรงให้กระดูกและเส้นเอ็น รักษาห้าอวัยวะตัน[footnoteRef:1] รสชาติสดอร่อย เหมาะสำหรับทุกวัย เพียงแต่วัวเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่ล้ำค่ามากในสมัยโบราณ ด้วยเหตุนี้ จึงมีพระราชฎีกาห้ามฆ่าวัวตั้งแต่รัชสมัยก่อนแล้ว [1: ห้าอวัยวะตัน หมายถึง ห้าอวัยวะภายในตัน ได้แก่ ตับ หัวใจ ม้าม ปอด ไต]
ดังนั้นต้องเป็นคนแบบไหนกันแน่ถึงกล้าทำน้ำแกงหางวัวต้องห้ามออกมา?
ในห้วงสมองของอวี๋หวั่นปรากฏใบหน้าที่ดูดีหาใดเปรียบขึ้นมาทันที
คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก...
ไม่ว่าอย่างไร ต้องขอบคุณโชคของเถี่ยตั้นน้อย ครอบครัวนี้ถึงได้ลิ้มรสน้ำแกงหางวัวที่ประชาชนคนธรรมดาไม่มีทางได้กินทั้งชีวิต
หางวัวถูกตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยจนแทบเป็นเนื้อเดียวกับน้ำแกง น้ำแกงใสๆ พลันข้นขึ้นมา เมื่อตักกินก็รู้สึกได้ว่าเนื้อวัวที่เปื่อยยุ่ยละลายอยู่ในปาก ความหวานของหัวไชเท้าเข้ากันได้ดีกับน้ำแกงที่เผ็ดร้อน ส่วนเต้าหู้อ่อนคือไม้เด็ดที่ดึงความสดของวัตถุดิบออกมาอย่างถึงที่สุด
ทั้งครอบครัวทานจนอิ่มหมีพีมัน ร่างกายก็อบอุ่นขึ้น
ในช่วงฤดูหนาว การได้ทานน้ำแกงเช่นนี้จึงจะเรียกได้ว่าถึงอกถึงใจ
เถี่ยตั้นน้อยแทะหางวัวชิ้นสุดท้ายจนเกลี้ยง หลังจากเคี้ยวหมดเขายังดูดนิ้วมือเบาๆ แม้แต่น้ำมันสักหยดก็ไม่ให้เหลือ
เกี๊ยวก็ถูกกินจนหมด แต่ไส้ยังเหลืออยู่มาก หลังทานอาหารเย็นเสร็จ อวี๋หวั่นกับป้าสะใภ้ก็ยังนวดแป้งข้าวโพดกับแป้งสาลีให้เป็นแป้งห่อเกี๊ยวกับแป้งห่อซาลาเปา เพื่อห่อไส้ที่เหลืออยู่ทั้งหมด
เถี่ยตั้นน้อยก็ห่อไปหลายชิ้น เขาห่อได้ไม่เลวทีเดียว!
แต่อย่างไรก็ยังเป็นเด็ก ห่อได้ไม่นานก็เอนตัวหลับบนเก้าอี้ไปเสียแล้ว
อวี๋หวั่นใช้ผ้าแพรห่อตัวเถี่ยตั้นน้อยไว้แน่น แล้วอุ้มเขากลับไปยังห้องนอนพร้อมกับนางเจียง
อวี๋หวั่นต้มน้ำร้อนและจุดตะเกียง หลังจากทั้งบ้านอาบน้ำกันเรียบร้อย เธอก็เอนตัวลงนอนบนฟูกที่อบอุ่น
เถี่ยตั้นน้อยนอนฟุบกับหมอน นอนหลับน้ำลายไหลเป็นทาง
แสงไฟในห้องนอนค่อยๆ มืดลง
อวี๋หวั่นหลับตาลง แต่ยังคงพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ
“อาหวั่นนอนไม่หลับหรือ?” นางเจียงถามเสียงอ่อนโยน
อวี๋หวั่นพลิกตัวมามองด้านข้างของนางเจียงท่ามกลางความมืด “ข้ารบกวนท่านแม่หรือ?”
นางเจียงพลิกตัวมามองนาง ในดวงตาคู่สวยราวกับมีประกายเคลื่อนไหวอยู่ “ไม่หรอก ข้านอนตอนกลางวันเยอะแล้วจึงยังไม่ง่วง อาหวั่นมีเรื่องให้คิดอยู่หรือ”
อวี๋หวั่นอ้าปากเล็กน้อย “ท่านแม่ ปีนั้นที่ข้าออกจากบ้านไป ข้าไปที่ไหนกันแน่? ข้าเคยเล่าให้ท่านฟังไหม?”
“ไม่เคยหรอก” นางเจียงหันไปนอนหงายพลางส่ายศีรษะเบาๆ นางมองไปที่คานหลังคาอันมืดมิด “แต่เจ้าเอาของกลับมาด้วย”
“เช่นนั้นหรือ?” อวี๋หวั่นอึ้งเล็กน้อย
นางเจียงค่อยๆ เลิกผ้าห่มลงจากเตียงแล้วตรงไปยังหน้าตู้เสื้อผ้า นางเปิดตู้แล้วก้มตัวหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา และหยิบของบางอย่างออกมาจากกล่องอีก
นางกลับไปที่เตียง คลุมผ้าห่มแล้วยื่นของไปให้อวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นลองจับๆ ดูและมองให้ละเอียด ก่อนจะเอ่ยอย่างสับสน “พู่หรือ?”
นางเจียงตอบ “เป็นพู่ที่มากับหยกแขวน ตัวหยกเจ้าเอาไปขายแล้ว ส่วนพู่ก็ตัดทิ้งไว้ที่บ้าน”
อวี๋หวั่นลูบคลำตัวพู่ “ลำบากท่านแม่ต้องเก็บมันไว้เสียแล้ว”
“มันทำได้ประณีตมากนี่นา” นางเจียงพูดอมยิ้ม ถือว่าเป็นการอธิบายว่าเหตุใดตนถึงเก็บของที่ถูกตัดทิ้งไว้
อวี๋หวั่นมองพู่ผ่านแสงไฟ “ด้านบนมีไข่มุกอยู่ มิรู้ว่าจะขายเป็นเงินได้หรือไม่”
“อาหวั่น...ไม่สงสัยว่าปีนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” นางเจียงถามอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นส่ายหน้าตอบ “ข้าคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่มีค่าพอให้จำ มิเช่นนั้นข้าต้องบอกท่านแม่ไปแล้ว”
นางเจียงหัวเราะแห้งๆ “นอนเถิด”
“อืม” อวี๋หวั่นยัดพู่ไว้ใต้หมอนลวกๆ เธอหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา
ท้ายสุดแสงไฟนั้นก็ดับไป
ในความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด มีเสียงถอนหายใจเบาๆ ของนางเจียงลอยมา
.........................................
“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”
ในหอกุยอวิ๋นของจวนแม่ทัพ เหยียนหรูอวี้กำลังทำลายเครื่องปั้นดินเผาของทั้งเรือนทิ้ง
สาวใช้ในห้องล้วนตกใจกันไม่เบา
คุณหนูสูงศักดิ์ที่ปกติแม้แต่เอ่ยวาจายังไม่เคยใช้เสียงดัง มิทราบว่าไปถูกใครข้างนอกทำให้มีโทสะมา ทันทีที่กลับมาถึงห้องนางก็เริ่มทำลายข้าวของ
สาวใช้ผู้หนึ่งฉวยโอกาสตอนที่เหยียนหรูอวี้ไม่ทันตั้งตัว แอบไปหยิบแจกันดอกไม้เตรียมเอาออกไปด้านนอก
“เจ้าหยุดบัดเดี๋ยวนี้!” เหยียนหรูอวี้ชี้นิ้วตรงไป
ร่างของสาวใช้แข็งทื่ออยู่หน้าประตู
“หันกลับมา” เหยียนหรูอวี้เอ่ยอย่างเย็นชา
สาวใช้ไม่ขยับ
เหยียนหรูอวี้ขึ้นเสียงสูง “คุณหนูให้เจ้าหันกลับมาอย่างไรเล่า! เจ้าหูหนวกหรือโง่เง่ากันแน่? ถ้ายังไม่ฟังคำของข้าอีก เย็นนี้จะหาพ่อค้าคนกลางเอาเจ้าไปขายซะ!”
“คุณหนูเมตตาข้าเถิด!” สาวใช้รีบหันกลับมาแล้ววางแจกันดอกไม้ลงกับพื้นเสียงดังตุบ “แจกันดอกไม้นี้เป็นของที่จวนคุณชายส่งมา บ่าวเกรงว่าคุณหนูจะพลั้งมือทำตกแตกจึงอยากจะเอาไปเก็บก่อนเจ้าค่ะ”
เหยียนหรูอวี้เอ่ยเสียงเย็นชา “เจ้าไม่มาเป็นนายข้าเลยล่ะ! ยกตำแหน่งในจวนแม่ทัพให้เจ้าไปเลยดีไหม! เจ้ามาเป็นคุณหนูใหญ่สิ! เจ้าแต่งเข้าจวนคุณชายไปแทนข้าเสียสิ!”
สาวใช้หน้าซีดเผือด รีบโค้งตัวขออภัย “บ่าวไม่กล้า! บ่าวไม่กล้า!”
“เกิดอะไรขึ้น?” ฮูหยินเหยียนรีบเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้เดินตามเป็นพรวน ทันทีที่เห็นความยุ่งเหยิงอยู่เต็มพื้น นางก็พรูลมหายใจเย็นๆ ออกมาก่อนจะหันมองบุตรสาวที่สุขุมมาตลอด บัดนี้กลับมีน้ำโหหนักเหมือนสิงโตคำราม นางรีบคุมสีหน้าทันที “พวกเจ้าถอยไปให้หมด!”
“เจ้าค่ะ” เหล่าสาวใช้ทยอยเดินกันออกไป
สาวใช้ที่หมอบอยู่กับพื้นก็ลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกัน
“วางแจกันไว้!” เหยียนหรูอวี้เอ่ยเสียงกร้าว
“ยังกล้าโวยวายอีกหรือ?!” ฮูหยินเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีโทสะสุดขีด “คนจวนตระกูลเหยียนที่สูงศักดิ์ กลับทำตัวเหมือนหญิงปากร้ายในตลาด เจ้าไม่ได้ถูกอบรมสั่งสอนหรือ? เอาให้สุนัขกินไปแล้วหรือ?!”
เหยียนหรูอวี้ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดทั้งน้อยใจ
นิสัยของบุตรสาวนั้นฮูหยินเหยียนรู้เป็นอย่างดี ไม่ได้มีโทสะง่ายๆ ทำให้นางมีน้ำโหได้เช่นนี้ย่อมไม่ใช่การได้รับความไม่เป็นธรรมทั่วไป
ฮูหยินเหยียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “แม่รู้ว่าเจ้าได้รับความไม่เป็นธรรม แต่โกรธเคืองไปก็แก้อะไรมิได้ เจ้าเป็นคนที่ฉลาดที่สุด เจ้าจำต้องใจเย็นแล้วคิดให้ดี จึงจะรู้ว่าทำเช่นไรถึงจะรักษาชื่อฮูหยินของคุณชายไว้ได้”
เหยียนหรูอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใจเย็นลงจริงๆ นางหยิบหยกแขวนแกะสลักรูปมังกรและเสือที่ห่ออยู่ในผ้าแพรไหมสีขาวออกมาจากสินติดตัวเจ้าสาว “ท่านแม่ เตรียมการให้ข้าที ข้าต้องการพบพระชายา”
..................
ฟ้าส่องแสงสว่างรำไร อวี๋หวั่นตื่นนอนเพราะนาฬิกาชีวภาพในตัว เธอเดินไปเก็บไข่ที่เล้าไก่ตามปกติ จากนั้นก็ต้มเกี๊ยวหมูผักกาดหนึ่งหม้อเป็นอาหารเช้า
อีกสามวันก็จะสิ้นปีแล้ว พวกเขายังมีผ้าแพรผ้าไหมส่วนหนึ่งที่ยังไม่ได้ขายไป ร้านผ้าในตำบลให้ราคาไม่สูงนัก อวี๋หวั่นจึงตัดสินใจจะไปเสี่ยงโชคในเมืองหลวง
ผ้าที่ทำให้ฮูหยินไป๋มองตาเป็นมันได้ จะขายราคาสิบกว่าตำลึงได้หรือ?
หากขายผ้าหกผืนนี้ออกไปได้หมด ค่ารักษาของลุงใหญ่ก็จะเพียงพอแล้ว
อวี๋เฟิงรู้ว่าเธอจะไปเมืองหลวงจึงมาหาแต่เช้า
อวี๋เฟิงเอ่ย “นั่งเกวียนไปลงที่ตำบลก่อน จากนั้นค่อยเปลี่ยนเป็นนั่งรถม้าไปเมืองหลวง”
ค่ารถม้าเพิ่มขึ้นแล้ว จากหนึ่งเที่ยวร้อยอีแปะเพิ่มเป็นสองสามเท่า แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เกวียนราคาถูกแสนถูกล่ะ แต่เกวียนก็ช้าเกินไปจริงๆ
เขาไม่อยากให้พอไปถึงเมืองหลวง ประตูเมืองก็ปิดเสียแล้ว
อวี๋หวั่นยกยิ้มมุมปาก “ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ใหญ่ ผ้าพวกนี้ดีมาก ขอเพียงขายได้ ค่ารถก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆ แล้ว”
...................................


บทที่ 48 เด็กน้อยตื่นนอน
เหตุการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจผ่านไปแล้ว คนที่มุงดูอยู่ก็ถูกผู้จัดการโจวสั่งแยกย้ายแล้ว
ไป๋ถังได้ยินเรื่องแปลกเล็กน้อยเมื่อครู่ จึงลากอวี๋หวั่นมาคุยเรื่องที่ขึ้นรถม้าเยี่ยนจิ่วเฉาผิดวันนั้น
“ข้าหลับอยู่ จึงไม่รู้อะไรเลย” อวี๋หวั่นพูดตามตรง
ไป๋ถังกอดอกพร้อมจ้องเขม็ง “เจ้ามันใจกล้าขนาดไหนกัน? ไปหลับในรถม้าของเจ้าบ้านั่นเสียได้!”
“เจ้าบ้าหรือ?” อวี๋หวั่นกะพริบตาปริบๆ
ไป๋ถังพยักหน้าพลางเบ้ปากเอ่ย “กล้าไปทะเลาะกับคนในพระตำหนัก จะไม่ใช่เจ้าบ้าหรือ?”
แต่ถือว่าเป็นเจ้าบ้าที่หล่อเหลาที่สุดในใต้หล้าทีเดียว
แน่นอนว่าไป๋ถังมิอาจคิดเลยเถิดอะไรกับชายหนุ่มเช่นนี้ได้ นางยังอยากมีชีวิตอยู่อีกหลายๆ ปี
ระหว่างที่ทั้งสองคนสนทนากัน อวี๋เฟิงก็กลับเข้ามา
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? เหตุใดข้างนอกจึงมีคนมากมายนัก?” เขาถาม
ที่แท้ คนพวกนั้นยังไม่ได้จากไปไหนไกล ยังคงยืนจับกลุ่มกันวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ด้านข้าง
“เรื่องนี้จำต้องถามน้องสาวเจ้าเองแล้ว” ไป๋ถังเข้าไปยังห้องโถงผ่านประตูหลัง
อวี๋เฟิงมองนางพร้อมสายตาที่ชะงักเล็กน้อย “อาหวั่นกลับมาแล้วหรือ? นางไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ไป๋ถังตอบด้วยน้ำเสียงขำขัน “พวกเจ้าพี่น้องช่างถามเหมือนกันเสียจริง นางอยู่ในห้องข้า เจ้าเข้าไปถามนางเองเถอะ”
อวี๋เฟิงนึกถึงตอนที่เห็นชุดชั้นในข้างห้องของไป๋ถังคราก่อน ใบหูก็ร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “แค่ก รบกวนคุณหนูไป๋เรียกอาหวั่นออกมาให้หน่อยเถิด”
“อืม” ไป๋ถังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของอวี๋เฟิง และไม่ถามว่าเหตุใดเขาจึงไม่เข้าไปเองด้วย นางกลับไปเรียกอวี๋หวั่นให้ออกมาที่ห้องโถง
อวี๋เฟิงเห็นอวี๋หวั่นปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ในที่สุดก็วางใจลง แต่หลังจากได้ยินไป๋ถังเอ่ยถึงเรื่องโจร ก็ตกอกตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมร่าง
โจร? มือสังหาร?
เด็กคนนี้ไปทำอะไรมาเนี่ย?!
ไม่รู้หรืออย่างไรว่าอันตรายเพียงใด? กล้าเข้าไปยังรังโจรเพียงลำพัง ผู้ที่โชคดีหนีรอดมาได้มีไม่ถึงหนึ่งในหมื่นกระมัง?
นางเคยคิดถึงจุดจบของการเกี่ยวพันเรื่องนี้บ้างไหม!
“เจ้าว่ามาสิ เหตุใดเจ้าถึงใจกล้าขนาดนี้? ข้าให้เจ้ารออยู่ที่หอหยกขาวดีๆ ไม่ใช่หรือ? ไม่เห็นเจ้าครู่เดียว เจ้าก็เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว! หากเจ้ามีอันเป็นไป ข้าจะไปบอกอาสามกับอาสะใภ้สามอย่างไร? จะบอกพ่อข้าอย่างไร?”
“ก็เป็นเพราะนางห่วงเจ้าไม่ใช่หรือ!” ไป๋ถังส่งเสียงฮึดฮัด
โทสะของอวี๋เฟิงลดลงมาเกินครึ่ง แต่มิทราบว่าเป็นเพราะประโยคนี้ หรือผู้ที่เอ่ยประโยคนี้กันแน่
อวี๋หวั่นมองทั้งสองคนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
อวี๋เฟิงกระแอมไอเบาๆ ก่อนตีหน้าขรึม “ต่อไป...ไม่อนุญาตให้เจ้าทำอะไรตามใจชอบอีก เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว จะเชื่อฟังพี่ใหญ่ทั้งหมด” อวี๋หวั่นรับคำอย่างว่าง่าย
ดูสิ นี่ล่ะน้องสาวเขา ปากบอกว่าจะเชื่อฟังตลอดไป แต่เรื่องที่แอบทำกลับทำให้ตกใจเจียนตายได้เลย
แต่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องช่วยชีวิตม้า เขาจำเป็นต้องใช้เวลาทำความเข้าใจดีๆ เสียหน่อย แล้วคิดว่าจะบอกคนที่บ้านอย่างไรไม่ให้พวกเขาตกใจเจียนตายกัน
เมื่อพูดถึงอีกด้านหนึ่ง เยี่ยนจิ่วเฉาพาเด็กน้อยทั้งสามกลับจวนแล้ว
เด็กน้อยทั้งสามนอนแผ่หลาอยู่บนฟูกอันอบอุ่น
ในชีวิตของเยี่ยนจิ่วเฉาที่เติบโตมาจนอายุยี่สิบสามปี ไม่เคยเห็นสิ่งที่เล็กและบอบบางเช่นนี้มาก่อน สวมใส่อาภรณ์แบบเดียวกัน แต่ร่างกายกลับเล็กกว่าหมอนอิงด้วยซ้ำ กำปั้นเล็กวางอยู่เหนือหัว ศีรษะเล็กหันไปในทิศเดียวกัน หายใจด้วยจังหวะสม่ำเสมอ
เยี่ยนจิ่วเฉาเห็นแล้วก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
เขายื่นนิ้วชี้ที่เรียวยาวดั่งหยกออกไปจิ้มพุงของเด็กน้อยคนหนึ่งเบาๆ
เด็กน้อยคนนั้นกำหมัดแน่นแล้วเหยียดออกบิดขี้เกียจ
เยี่ยนจิ่วเฉาจิ้มพุงนิ่มๆ ของเด็กน้อยอีกสองคนต่อ
เด็กน้อยทั้งสองก็เริ่มกำหมัด หาวแล้วเหยียดออกบิดขี้เกียจ
เด็กน้อยทั้งสามที่ทำอย่างไรก็ไม่ตื่นจึงตื่นเพราะถูกบิดาจิ้มปลุกอย่างไร้เมตตาเช่นนี้...
พวกเขาเปิดดวงตาโตสีดำขลับขึ้นมา
สิ่งที่น่าแปลกใจคือ พวกเขากลับไม่ร้องไห้โวยวายกันเลย
เยี่ยนจิ่วเฉามองพวกเขา พวกเขาก็มองไปยังเยี่ยนจิ่วเฉาเช่นกัน
ทันใดนั้น คนโตที่ถูกปลุกให้ตื่นคนแรกสุดก็คลานไปหาเยี่ยนจิ่วเฉา อีกสองคนก็คลานไปหาตาม
เยี่ยนจิ่วเฉาไม่เคยใกล้ชิดกับใครเช่นนี้มาก่อน เห็นว่าเด็กน้อยทั้งสามคลานเข้ามายังอ้อมอกของตัวเอง ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก
แม้แต่สายตาของเขาก็อ่อนโยนลง
ทว่าเขาเสพสุขได้ไม่นานเท่าไร ก็รู้สึกถึงสิ่งร้อนๆ ตรงท้องของตัวเอง...
เขาแข็งเป็นหินไปทั้งตัว...
............................
เวลายามเย็น สองพี่น้องกลับมายังหมู่บ้านเหลียนฮวา แต่ละบ้านต่างยุ่งกับการจัดเตรียมอาหารเย็น หมู่บ้านเล็กๆ ถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มควันโขมง
เถี่ยตั้นน้อยกับอวี๋ซงกำลังติดตุ้ยเหลียน[footnoteRef:1]อยู่ตรงหน้าประตู อวี๋ซงอุ้มตัวเถี่ยตั้นน้อยขึ้นมา เถี่ยตั้นน้อยถือกระดาษสีแดงที่ทาแป้งเปียกไว้พร้อมเอ่ยว่า “สูงอีกหน่อยสิพี่รอง” [1: ตุ้ยเหลียน คือ ตัวหนังสือที่เขียนข้อความเป็นคู่ มักเห็นตามประตูหน้าบ้านของชาวจีน]
“ซ้ายอีกหน่อย”
“เลยแล้วๆ ขวาอีกหน่อย!”
“สูงอีกหน่อย!”
อวี๋ซงเหนื่อยจนเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มหน้า “รู้บ้างไหมว่าเจ้าตัวหนักมากน่ะ?”
เถี่ยตั้นน้อยทำเสียงฮึดฮัด “ข้ายังเด็กเช่นนี้ จะไปหนักตรงไหนเล่า? พี่รองแรงน้อยเองต่างหาก!”
ไม่มีทางยอมรับหรอกว่าข้าอ้วน!
“ผ่านปีนี้ไปเจ้าก็หกขวบแล้ว ยังเด็กอีกหรือ?” อวี๋ซงกลอกตาใส่
อวี๋เฟิงเดินมาหาแล้วรับตัวเถี่ยตั้นน้อยไปจากมือของน้องชาย ก่อนจะให้เถี่ยตั้นน้อยนั่งบนไหล่ที่หนากว้างและแข็งแรงของตนเอง แขนข้างหนึ่งก็โอบเขาไว้
เถี่ยตั้นน้อยพลันรู้สึกว่าตนเองนั่งได้มั่นคงแล้ว เขาก้มหัวลงพลางยิ้มกว้างใส่อวี๋เฟิง “พี่ใหญ่!” แล้วหันไปมองอวี๋หวั่นด้านข้าง “ท่านพี่!”
อวี๋หวั่นยกยิ้มบางๆ
ด้วยการร่วมแรงของหลายคน จึงติดตุ้ยเหลียนเฉลิมฉลองได้สำเร็จ
ภายในห้องโถง ป้าสะใภ้กับนางเจียงกำลังห่อเกี๊ยว ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยก็กำลังเล่นแป้งบะหมี่อยู่
“ท่านแม่ ท่านป้า” อวี๋หวั่นทักทาย
นางเจียงส่งยิ้มบางๆ “กลับมาแล้วหรือ?”
“เหตุใดจึงกลับกันมาช้าเล่า?” ป้าสะใภ้มองสีท้องฟ้าที่หม่นลง
อวี๋เฟิงเล่าเรื่องที่อวี๋หวั่นช่วยเด็กน้อยทั้งสามให้คนในบ้านฟัง แน่นอนว่าข้ามรายละเอียดที่ช่วงน่าตกใจไป เล่าเพียงว่าไปเจอโจรลักพาตัวระหว่างทาง จากนั้นก็ช่วยเด็กน้อยทั้งสามมาจากเงื้อมมือพวกเขา
“อาหวั่นมิเป็นไรใช่หรือไม่? มิได้ถูกพวกโจรหมายหัวใช่หรือไม่?” ป้าสะใภ้ถามอย่างหวาดกลัว
“แล้วโจรลักพาตัวเล่า?” ลุงใหญ่ก็ค้ำไม้เท้าเดินออกมาจากห้องครัว
อวี๋เฟิงรู้อยู่แล้วว่าทั้งบิดามารดาจะต้องตอบสนองเช่นนี้ เขายังมิได้เอ่ยถึงเรื่องมือสังหารเลยด้วยซ้ำ หากเล่าไปหมดเปลือกจริงๆ เกรงว่าเขาคงต้องถูกตีเพราะดูแลน้องสาวได้ไม่ดีแล้ว
“นางไม่เป็นไร โจรลักพาตัวก็ถูกจับแล้ว”
นี่คือข้ออ้างที่อวี๋เฟิงคิดออกมาจากใจสำหรับบิดามารดาและอาสะใภ้สาม แต่สิ่งที่อวี๋เฟิงมิทราบคือ โจรลักพาตัวเหล่านั้นมิใช่แค่ถูกจับ แปดถึงเก้าในสิบยังถูกสังหารไปแล้ว กลุ่มมือสังหารที่วัดร้างนั้นมิใช่คนธรรมดา หากหนีรอดมาได้ก็เท่ากับอวี๋หวั่นแพ้แล้ว
“อาหวั่นเก่งจริงๆ” นางเจียงอมยิ้มให้อวี๋หวั่น
อวี่หวั่น ‘รู้สึกเหมือนแม่ของเราจะรู้เรื่องอะไรเลยนะ!’
.................................................


บทที่ 44 หลบหนีสำเร็จ
ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ด้านนอกมีหิมะโหมกระหน่ำ
เกล็ดหิมะปลิวว่อน โดยรอบเงียบสงัด
สภาพอากาศเช่นนี้ ไม่เหมาะกับการเดินทางเอาเสียเลย
อวี๋หวั่นมองไปยังเด็กน้อยด้านข้าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาที่โจรป้อนให้หรือไม่ พวกเขายังหลับใหลจนถึงบัดนี้ แต่กระนั้น ลมหายใจของพวกเขาก็ยังสม่ำเสมอ แก้มแดงระเรื่อ ดูไม่เหมือนป่วยแต่อย่างใด และนั่นทำให้อวี๋หวั่นรู้สึกวางใจขึ้น
ไม่นาน อวี๋หวั่นก็นึกถึงอวี๋เฟิง
เดิมทีเธอต้องการไปช่วยอวี๋เฟิง แต่กลับถูกเหล่าโจรไล่ตามมาจนถึงที่นี่ ไม่รู้ว่าอวี๋เฟิงจะเป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าเขาจะมีไหวพริบมากพอ และคิดวิธีหลบหนีออกมาได้
ปุ!
ถ่านในกองไฟปะทุขึ้นเบาๆ
อวี๋หวั่นได้สติกลับคืนมา เธอจึงหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเขี่ยถ่านที่ยังไม่ไหม้
เมื่อเช้า อวี๋หวั่นกินซาลาเปาไปเพียงลูกเดียว บัดนี้รู้สึกหิวขึ้นมาเล็กน้อย เธอควานหาของกินจากในตะกร้า ทว่าเมื่อล้วงลงไป ก็นึกขึ้นได้ว่าตะกร้าใบนี้มิใช่ใบที่เธอนำมาจากบ้าน เธอจึงดึงมือออกมาด้วยความผิดหวัง
ทันใดนั้นเอง ก็มีเซาปิ่ง[footnoteRef:1]แผ่นหนึ่งถูกยื่นมาจากอีกฝั่งของกองไฟ [1: เซาปิ่ง อาหารประเภทหนึ่ง ทำจากแผ่นแป้ง โดยทั่วไปจะนำมาย่างหรือทอด โรยด้วยถั่วและงา]
สายตาของอวี๋หวั่นไปหยุดอยู่ที่มือซึ่งกำลังยื่นเซาปิ่งให้เธอ มือนั้นเรียวยาว เห็นข้อนิ้วชัดเจน แข็งแกร่งและงดงาม ทว่านิ้วชี้และง่ามมือนั้นเต็มไปด้วยเนื้อด้านและแผลเป็น
อวี๋หวั่นมองไปยังสัมภาระของเขา มีห่อผ้าห่อหนึ่ง และสิ่งของรูปทรงเรียวยาวซึ่งใช้ผ้าสีดำห่อเอาไว้
นอกเหนือจากนั้น อวี๋หวั่นมิได้มอง
และหาอย่างอื่นไม่เจอแล้ว
บุรุษผู้นี้มีสัมภาระติดตัวเพียงสองชิ้น
อวี๋หวั่นรับเซาปิ่งที่เขาส่งมาให้ พร้อมกล่าวว่า “ขอบคุณ”
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังจะกัดเซาปิ่งเข้าปากนั้นเอง เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงถามเขาต่อว่า “ท่านยังมีอีกหรือไม่”
“มี” บุรุษตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ
อวี๋หวั่นจึงพูดว่า “ให้ข้าอุ่นให้ไหม”
“ได้” เขาหยิบเซาปิ่งที่เหลืออีกสองชิ้นออกมาจากห่อผ้าแล้วส่งให้อวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นใช้กิ่งไม้วางพาดกันเป็นชั้น แล้วจึงนำเซาปิ่งของเธอขึ้นไปปิ้ง
เซาปิ่งที่ถูกปิ้งแล้วทั้งกรอบทั้งนุ่ม เมื่อกัดเข้าไป จะได้ยินเสียงกรุบๆ น้ำตาลที่จับตัวเป็นก้อนละลายเข้าไปในเนื้อแป้ง ทำให้ด้านในของเซาปิ่งนุ่ม หวานละมุนไปทั้งปาก
 ในตอนนี้ อวี๋หวั่นรู้สึกดีใจที่ตนมาหลบอยู่ในวัดร้างแห่งนี้ และดีใจยิ่งกว่าที่ได้พบกับบุรุษผู้นี้ เธอไม่เพียงแต่หลบหนีเหล่าโจรได้สำเร็จ ยังได้กินเซาปิ่งรสเลิศเช่นนี้อีกด้วย
ทว่าผ่านไปไม่นาน อวี๋หวั่นก็รู้สึกว่าตนเองรีบดีใจเกินไปสักหน่อย
มีเสียงดังกรอบแกรบดังมาจากด้านนอก
“โจรกลุ่มนั้นรึ?” มือของอวี๋หวั่นซึ่งกำลังถือเซาปิ่งอยู่หยุดกึก
บุรุษผู้นั้นยังมิทันได้ตอบ ก็ได้ยินเสียง ‘สวบ’ ดังขึ้น ศรธนูดอกหนึ่งถูกยิงเข้ามาด้านใน!
อวี๋หวั่นใจกระตุกวูบ รีบหันหลังไปหาเด็กทั้งสามคน
ศรธนูแฉลบผ่านหลังของเธอ ข้ามไปยังกองไฟ แล้วพุ่งตรงไปยังบุรุษผู้นั้น
มือของเขาลูบไปที่ห่อสีดำนั้น เขาตวัดมือครั้งหนึ่ง กระบี่ยาวเป็นประกายวับดุจเกล็ดน้ำค้างแห่งเหมันต์ฤดูก็ปรากฏขึ้น ตัดศรธนูที่กำลังพุ่งเข้ามาเป็นสองท่อนอย่างไร้ความปรานี!
อวี๋หวั่นพลันนึกขึ้นได้ เป็นมือกระบี่หรือนี่…
ศรธนูทยอยยิงเข้ามาเพิ่มมากขึ้น ลายฉลุบนหน้าต่างมิสามารถรับแรงโจมตีมากเช่นนี้ได้ เกิดเสียง ‘แกร็ก’ แล้วร่วงลงบนพื้นทั้งแผ่น
ลมหนาวโหมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
อวี๋หวั่นรีบอุ้มเด็กๆ ใส่ลงในตะกร้า
ประตูใหญ่ของวัดร้างถูกถีบจนเปิดออก มือสังหารซึ่งได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีกว่าสิบคนก็กระโดดเข้ามา ทุกคนล้วนถือมีด คลุมหน้า ไฟอาฆาตลุกโชติช่วง
วันนี้น่าตื่นเต้นเเสียจริง มิได้พบแต่เพียงหัวขโมย ยังพบกับมือสังหารอีกด้วย
เธอไม่คิดว่าเด็กสาวชาวบ้านตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวจะทำให้มือสังหารบุกมามากเช่นนี้ หากเธอเดาไม่ผิด มือสังหารบุกมาที่วัดร้างเพราะบุรุษผู้นี้
และตนเองก็มาอยู่พร้อมกับเขาพอดี จึงถูกมองว่าสมรู้ร่วมคิดกันไปเสียอย่างนั้น
 จบสิ้นแล้ว เดิมทีคิดว่าจะวิ่งหนีไปหลบบนเขา แต่ใครจะไปคิด ว่าเมื่อหันหลังไป ก็พบว่าเขาลูกนั้นกลายเป็นภูเขาเพลิงเสียแล้ว
มือสังหารมีทักษะมากกว่าโจรทั่วไป พวกเขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอคงจะวิ่งหนีไปไกลสักหน่อย
กระนั้นต่อให้ตอนนี้มีเวลามากเพียงใดก็ไม่ทัน ตอนนี้เธออับจนหนทางเสียแล้ว
โชคดีที่ในโลกก่อนหน้า ป้าใหญ่บังคับให้เธอทำอะไรหลายอย่าง เธอมิได้มือไม้ไร้แรงไปเสียทีเดียว ทว่าหากต้องแบกตะกร้าใส่เด็กสามคน...
มือสังหารกลุ่มนั้นเห็นจุดอ่อนของเธอเข้าแล้ว พวกเขาแต่ละคนต่างเข้ามาล้อมเธอไว้ หมายจะยิงตะกร้าสะพายหลัง
มีดยาวแทงเข้ามา ดูแล้วน่าจะจงใจแทงที่ตะกร้าด้านหลัง อวี๋หวั่นยังมิทันหันหลังกลับ ปลายกระบี่ก็หันมาทางขั้วหัวใจเธอพอดี
ทันใดนั้นเอง…
“พี่ใหญ่ท่านดู! เป็นเด็กคนนั้น!”
โจรกลุ่มนั้นกลับมาแล้ว!
“อย่าเดินลุยโคลน[footnoteRef:2]” หัวหน้าโจรปรามลูกน้องที่กำลังจะบุกเข้าไปด้านใน “พวกเรามิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา” [2: เดินลุยโคลน หมายถึงทำเรื่องผิดๆ ตามผู้อื่น]
เงินเป็นสิ่งสำคัญ แต่ก็ซื้อชีวิตกลับคืนมามิได้
 ขณะที่กลุ่มโจรกำลังจะหันหลังกลับ อวี๋หวั่นก็พูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่! พวกท่านมาได้จังหวะพอดี! พวกเขารังแกข้า! พวกท่านรีบมาช่วยข้าฆ่าพวกเขาเถิด! ”
“ฉิบหายแล้ว!” หัวหน้าโจรกัดฟัน
คิดจะหนีก็หนีไม่ทันเสียแล้ว เมื่อมือสังหารได้ยินดังนั้น ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แบ่งเป็นสองกลุ่มและพุ่งเข้าไปฆ่าเหล่าโจรทันที
วัดร้างอันเงียบสงัดบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงดังอื้ออึง
อวี๋หวั่นใช้โอกาสนี้หลบหนี
แต่บุรุษผู้นั้นยังอยู่ด้านใน
อวี๋หวั่นมองไปยังวัดร้างอีกครั้งหนึ่ง เขามาช่วยอวี๋หวั่นจากโจรพวกนั้น เธอหาคนมารับเคราะห์แทนเขา ถือว่าเสมอกัน หลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่โชคชะตา มิได้ติดหนี้บุญคุณต่อกัน…
เพราะมีมือสังหาร ตลอดเส้นทางอวี๋หวั่นก็ไม่ถูกโจรเหล่านั้นตามล่าอีก เธอกลับถึงตำบลอย่างปลอดภัย
เธอกลับไปที่หอหยกขาว เพื่อดูว่าอวี๋เฟิงกลับมาแล้วหรือยัง แต่ไหนเลยจะรู้ว่า ทันทีที่เดินเข้าประตูไป ก็พบกับไป๋ถังที่โถงกลางพอดี
“แม่นางอวี๋?” ไป๋ถังตกใจ
อวี๋หวั่นเองก็รู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง “คุณหนูไป๋?”
ไป๋ถังขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ไยเพิ่งมาเอาป่านนี้เล่า พี่ใหญ่เจ้าหาเจ้ามาตั้งนาน!”
อวี๋หวั่นจึงเอ่ยขึ้นว่า “พี่ใหญ่กลับไปแล้วหรือ?”
“อืม” ไป๋ถังพยักหน้า
“เขาไม่เป็นไรใช่ไหม” อวี๋หวั่นถาม
หัวคิ้วของไป๋ถังขมวดเล็กน้อย “เขาจะเป็นอะไรได้อย่างไร?”
นั่นก็หมายความว่าเขามิได้ถูกอันธพาลรังแก คิดแล้วก็น่าจะเป็นไปได้ อวี๋เฟิงเป็นคนซื่อตรง ทว่ามิได้โง่ อวี๋หวั่นเป็นห่วงเขามากเกินไป จึงคิดว่าเขาไม่สามารถรับมือกับอันธพาลเพียงไม่กี่คนได้ โชคดีที่อวี๋หวั่นเข้าใจผิดไป มิเช่นนั้นหากเธอรอเขาอยู่ที่หอหยกขาว ก็คงมิได้ไปพบกับเด็กทั้งสามคนโดยบังเอิญเช่นนี้กระมัง?
ไป๋ถังเตือนว่า “เจ้าอย่าไปไหนเสียละ รอพี่ใหญ่ของเจ้าอยู่ที่หอหยกขาวเถิด ประเดี๋ยวเขาหาเจ้าไม่เจอ ก็กลับมาที่นี่เอง”
อวี๋หวั่นพยักหน้าพร้อมยิ้มน้อยๆ “ใช่สิ คุณหนูไป๋ ข้าได้ยินจากผู้จัดการโจวว่าท่านกลับเมืองหลวงไปแล้ว คงมิได้กลับมาก่อนสิ้นปี หอหยกขาวเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
คุณหนูไป๋ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “มิใช่หอหยกขาว แต่เป็นเมืองหลวง เมืองหลวงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยนหายตัวไป ได้ยินมาว่าหายตัวไปใกล้ๆ กับตำบลเหลียนฮวานี่แล เจ้าได้ยินข่าวคราวมาบ้างหรือไม่”
“เป็นลูกที่คุณหนูของจวนแม่ทัพผู้นั้นให้กำเนิดหรือ?” ไป๋ถังเคยพูดกับอวี๋หวั่นถึงความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูจวนแม่ทัพกับคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนแล้ว ทว่าอวี๋หวั่นไม่มั่นใจว่าคุณชายเยี่ยนจะมีหญิงสาวเพียงคนเดียว
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าประหลาด “แน่นอนว่าเป็นนางที่ให้กำเนิดเด็ก คุณชายเยี่ยนไม่เข้าใกล้สตรีเพศ ในห้องไม่มีแม้แต่บ่าว เล่ากันว่าเขาเป็นหมัน เพียงแต่คุณหนูเหยียนผู้นี้เป็นข้อยกเว้น หากมิใช่นางที่ให้กำเนิด จะเป็นใครไปได้?”
อวี๋หวั่นนึกถึงเด็กทั้งสามที่อยู่ในตะกร้า เธอดึงนิ้วมือและกล่าวว่า “คงมิใช่เด็กสามคน...”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีสามคน?” กล่าวตามตรง หากมิใช่เพราะประกาศตามหาเด็กเผยแพร่ออกไป ไป๋ถังคงไม่รู้ว่าคุณหนูเหยียนจะให้กำเนิดบุตรได้เก่งถึงเพียงนี้
เมื่อคิดว่าเด็กทั้งสามคนนี้จะเรียกสตรีอื่นว่า ‘ท่านแม่’ หัวใจของอวี๋หวั่นก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา
ต้องเป็นเพราะเรื่องที่สถานีส่งสารเป็นแน่ ที่ทำให้อวี๋หวั่นมีอคติต่อนาง
หลังจากที่หาสาเหตุที่เหมาะสมให้กับความรู้สึกอันไร้เหตุผลของตนได้แล้ว อวี๋หวั่นก็ถอนหายใจ เธอหยิบตะกร้าสะพายหลังมาถือเอาไว้ในอ้อมอก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงแง้มมุมผ้าขึ้น “ท่านดู ใช่พวกเขาหรือไม่”
...............................


บทที่ 50 จะร่ำรวยแล้ว (1)
พวกเขาไปเช่ารถม้าที่สถานีรถในตำบล ค่ารถเพิ่มขึ้นไม่น้อยเหมือนที่อวี๋เฟิงคาดไว้จริงๆ
“สองร้อยอีแปะไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงกลายเป็นสามร้อยอีแปะเล่า?” อวี๋เฟิงขมวดคิ้วถาม พวกเขาเช่ารถม้าแบบที่เรียบง่ายที่สุด แทบไม่ต่างจากเกวียน เพียงแค่เปลี่ยนจากวัวเป็นม้า รถม้าเช่นนี้ปกติไม่ควรเกินหนึ่งร้อยอีแปะ
“สามร้อยอีแปะ! มิพอใจก็มิต้องเช่า!” เจ้าของรถโบกมือเบาๆ อย่างหมดความอดทน ปีก่อนธุรกิจเดินรถถือว่าดี แต่ไม่ได้ดีเป็นเทน้ำเทท่าเท่าปีนี้ มิทราบว่าเกี่ยวกับที่คุณชายเยี่ยนคนนั้นกลับไปเตรียมงานแต่งงานที่เมืองหลวงหรือไม่ คนสูงศักดิ์จากหลายท้องที่ต่างรีบไปรวมตัวกันที่เมืองหลวงแล้ว
อวี๋เฟิงยังอยากต่อราคาอีก แต่อวี๋หวั่นดึงเขาไว้เบาๆ แล้วเอ่ยกับเจ้าของรถว่า “สามร้อยอีแปะก็สามร้อยอีแปะ รบกวนเตรียมรถม้าให้พวกเราด้วย”
เจ้าของรถเหลือบมองอวี๋หวั่นครู่หนึ่ง “ต้องการคนขับหรือไม่? แต่คนขับต้องเพิ่มอีกหนึ่งร้อยอีแปะ”
“เจ้า!” อวี๋เฟิงโกรธจนไม่อยากเอ่ยวาจาอีก มีคนขับแล้วต้องเพิ่มราคาอีกมีที่ใดกัน? เห็นพวกเขาเป็นคนโง่ชัดๆ!
อวี๋หวั่นปลอบโยนเขา “พี่ใหญ่ ไปเมืองหลวงเป็นเรื่องเร่งด่วน ช่วงปีใหม่หาคนขับได้ไม่ง่ายหรอก”
สิ่งที่อวี๋หวั่นไม่ได้บอกคือ มีคนใช้บริการเดินรถมาก แต่คนขับกลับมีไม่พออุปสงค์ หากลังเลอีกเกรงว่าจะจ้างไม่ได้แล้ว
อย่างที่คาดไว้ ทันทีที่อวี๋หวั่นด้านนี้จ่ายเงินไป อีกด้านก็มีนายท่านกำลังเอะอะโวยวายด้วยสำเนียงต่างถิ่น “คนคับก็ไม่มีแล้ว จะทำอย่างไลเล่า?”
คนขับคนสุดท้ายถูกอวี๋หวั่นแย่งไปแล้ว
ระหว่างทาง อวี๋เฟิงก็เอาแต่ปวดใจกับเงินสี่ร้อยอีแปะ
เป้าหมายในอนาคตของอวี๋หวั่นเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่อง ‘เก็บเงินซื้อรถม้า แบบนี้พี่ใหญ่จะได้ไม่ต้องปวดใจเพราะต้องเช่ารถอีก’
เป็นน้องสาวที่รักพี่ใหญ่มากจริงๆ เลย!
“ขอสอบถามท่านหน่อย ร้านผ้าในเมืองหลวงร้านใดดีที่สุดหรือ?” เมื่อเข้าสู่เมืองหลวง อวี๋หวั่นก็ถามคนขับทันที
คนขับคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ดีที่สุด...ร้านผ้าหงเต๋อกับหอไฉ่อวิ๋นกระมัง หอไฉ่อวิ๋นเป็นที่ที่คนสูงศักดิ์ไปกัน หากพวกเจ้าจะไปซื้อผ้า ไปที่หงเต๋อก็ได้”
อวี๋หวั่นพยักหน้าเบาๆ ไม่ต่างจากที่ลุงใหญ่พูดไว้ ที่เธอถามเขาเป็นเพราะห่วงว่าผ่านไปสามปี ธุรกิจร้านผ้าจะมีการเปลี่ยนแปลง
ทว่าเธอไม่ใช่คนซื้อผ้าแต่เป็นคนขายผ้า ย่อมต้องไปร้านที่แพงที่สุดอยู่แล้ว
“รบกวนท่านไปส่งเราที่หอไฉ่อวิ๋นด้วย”
คนขับ “...”
หอไฉ่อวิ๋นตั้งอยู่ในเขตการค้าที่เจริญที่สุดในเมืองหลวง มีอาณาเขตกว้างมาก เพียงพอต่อการรองรับรถม้าสี่คัน ร้านค้าสองข้างทางตั้งเรียงราย คนเดินถนนคับคั่ง เมื่อเปรียบเทียบกัน ความครึกครื้นของตำบลเหลียนฮวาไม่มีค่าให้พูดถึงเลย
“ถึงหอไฉ่อวิ๋นแล้ว” คนขับหยุดรถม้าตรงหน้าตึกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา
สองพี่น้องลงจากรถม้า
สมกับเป็นพื้นถนนของเมืองหลวง แม้แต่หินปูพื้นใต้เท้ายังปูได้ยิ่งใหญ่อย่างบอกไม่ถูก
หอไฉ่อวิ๋นนั้นสมกับชื่อของมัน ป้ายร้านล้อมรอบไปด้วยผ้าไหมหลากสี ภายในร้านก็สว่างสีสันสวยงาม กระทั่งสาวใช้ด้านในยังแต่งตัวได้สวยสดงดงามนัก
“ทั้งสองท่านมาดูผ้าหรือมาดูชุดสำเร็จหรือ?” พนักงานที่ดูฉลาดปราดเปรื่องผู้หนึ่งเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ราวกับไม่ได้ดูแคลนการแต่งกายที่ซอมซ่อของอวี๋หวั่นและอวี๋เฟิง
อวี๋หวั่นกลับมองความฝืนใจของเขาออก แต่คิดแล้วก็ไม่แปลก พวกเขาในวันนี้ก็เหมือนคนที่ใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นเข้าโรงแรมห้าดาว ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางมองดีๆ
รอบด้านมีสายตาแปลกประหลาดจับจ้องมา
อวี๋เฟิงไม่สบายใจเล็กน้อย
อวี๋หวั่นมองไปที่พนักงานแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “พวกเราไม่ได้มาซื้อเสื้อผ้าหรอก แต่พวกเรามีผ้าชั้นดีอยู่หลายผืน มิทราบว่าร้านพวกท่านต้องการหรือไม่”
“ขายผ้าหรือ?” พนักงานพิจารณาทั้งสองคนครู่หนึ่งแล้วเผยรอยยิ้มจางๆ “ร้านเราไม่รับผ้าที่ขายตามท้องตลาดหรอกนะ”
อวี๋เฟิงรีบเอ่ย “ท่านลองดูก่อนเถิด ผ้าของพวกเรากระทั่งมิวางขายในตำบลเชียวนะ”
.................................................


ราชันเร้นลับ 1 : แดงฉาน
 เจ็บ!
 เจ็บฉิบ!
 ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้!
 ดินแดนความฝันอันแปลกประหลาดที่เปี่ยมด้วยเสียงเพรียกหาลึกลับพลันแหลกสลายไปอย่างรวดเร็ว โจวหมิงรุ่ยผู้กึ่งหลับกึ่งตื่นรู้สึกเพียงเจ็บแปลบที่ศีรษะอย่างประหลาด ประหนึ่งถูกทุบด้วยท่อนเสาเหล็กแรงๆ ไม่สิ ระบุให้ชัดคือ เป็นความเจ็บปวดราวกับถูกสิ่งของแหลมคมเสียบทะลวงขมับพลางคนกวนให้ยุ่งเหยิง!
 ซี้ด... ระหว่างที่สะลึมสะลือโจวหมิงรุ่ยอยากพลิกตัว อยากเงยหน้า อยากลุกขึ้นนั่ง แต่ไม่ว่าจะสองมือหรือสองเท้าก็ล้วนมิอาจขยับเขยื้อนได้ดั่งใจ ราวกับร่างกายนี้มิใช่ตนที่เป็นเจ้าของ
 บางที เราอาจยังไม่ตื่นดี นี่คงเป็นเพียงความฝันเสมือนจริง… ใช่แล้ว เราอาจคิดไปเองว่ากำลังตื่นอยู่ แต่แท้จริงแล้วกำลังหลับ...
 เพราะไม่คุ้นชินกับสถานการณ์ปัจจุบัน โจวหมิงรุ่ยพยายามตั้งสติเพื่อสลัดความดำมืดที่เป็นดั่งฝันร้ายออกไป จิตใจกำลังฝืนเอาชนะร่างกายที่ถูกพันธนาการ แต่ด้วยสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เจตจำนงอันแรงกล้ากลับบางเบาราวกลุ่มหมอก ห้วงความคิดไม่ปะติดปะต่อและยากจะควบคุม ไม่ว่าจะพยายามฝืนสักเพียงใด แต่ความคิดต่างๆ ก็ยังฟุ้งซ่านไม่หยุด
 ทำไมจู่ๆ ถึงปวดหัวกลางดึก?
 แถมยังเจ็บบัดซบขนาดนี้!
 หรือจะเป็นอาการเลือดคั่งในสมอง…
 บ้าจริง นี่เรากำลังจะตายทั้งที่ยังหนุ่มยังแน่นเนี่ยนะ!
 รีบตื่นเร็วเข้า! ตื่น!
 อา… ตอนนี้เหมือนไม่ค่อยเจ็บแล้ว แต่ในหัวเหมือนกับมีบางสิ่งคล้ายมีดทื่อกำลังบรรจงสับสมองเราอย่างเชื่องช้าอยู่…
 คงนอนต่อไม่ได้แน่ แล้วเราจะไปทำงานพรุ่งนี้ได้ยังไง
 เดี๋ยวสิ นี่เรายังคิดจะไปทำงานอีกหรือ ปวดหัวขนาดนี้ ต้องลาป่วยอยู่แล้ว! ไม่ต้องกลัวผู้จัดการพูดจิกกัดหรอก!
 พอคิดแบบนี้ก็เหมือนไม่แย่เท่าไหร่ ฮะๆ อย่างน้อยก็ได้ลาหยุดหนึ่งวัน
 หลังจากความรู้สึกคล้ายสมองถูกกรีดแทงจบลง โจวหมิงรุ่ยเริ่มมีกำลังวังชากลับคืนมาอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งสามารถเหยียดตัวหลังตั้งตรง ดวงตาสองข้างลืมขึ้นพลางสลัดอาการกึ่งกลับกึ่งตื่นเมื่อครู่ได้เป็นปลิดทิ้ง
 ภาพการมองเห็นพร่ามัวอยู่สักพักจึงค่อยปรับสายตาให้ชินกับบรรยากาศรอบข้างที่มีสีออกแดงระเรื่อได้ โจวหมิงรุ่ยมองเห็นโต๊ะไม้ตั้งวางอยู่เบื้องหน้า บนโต๊ะมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งอยู่ในสภาพกางเปิดออก กระดาษสมุดทั้งหยาบและเหลือง บนผิวกระดาษมีตัวอักษรประหลาดถูกเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำเข้มเด่นสะดุดตา
 ด้านซ้ายของสมุดเป็นกองหนังสือที่ตั้งเรียงรายราวเจ็ดแปดเล่ม วางชิดขอบโต๊ะเป็นระเบียบเรียบร้อย บนกำแพงขวามือมีท่อสีเทาอ่อนถูกติดตั้งอย่างเป็นระบบ ปลายสุดของท่อเชื่อมเข้ากับโคมไฟผนัง
 โคมไฟผนังให้ความรู้สึกแบบตะวันตกยุคเก่า ขนาดเพียงครึ่งศีรษะผู้ใหญ่ เป็นโครงเหล็กกรุด้วยกระจกใส…
 ใต้โคมไฟผนังมีขวดหมึกดำที่หุ้มด้วยกระดาษสีแดงสดเปล่งประกาย ลวดลายบนกระดาษถูกพิมพ์นูนด้วยภาพนางฟ้า
 ถัดจากขวดหมึกคือปากกาดำหัวกลมที่วางอยู่ข้างขวาของสมุดอย่างเงียบงันไม่ส่งเสียง ปลายปากกายังคงเหลือคราบหมึกเจือจาง ส่องกระทบแสงสีแดงจนเกิดประกายแวววาว ข้างปลอกปากกามีปืนลูกโม่สีทองเหลืองวางแน่นิ่งอยู่
 ปืน… แถมยังเป็นลูกโม่…
 โจวหมิงรุ่ยผงะไปครู่ใหญ่ ทุกสิ่งที่มองเห็นล้วนแปลกตา ไม่เหมือนกับบรรยากาศห้องนอนตัวเองเลยสักนิด!
 ท่ามกลางความตกตะลึง ชายหนุ่มเริ่มตระหนักว่าโต๊ะไม้ สมุดจด ขวดหมึก และปืนลูกโม่ล้วนถูกหุ้มไว้ด้วยชั้น ‘ผ้าบาง’ สีแดง นั่นคือแสงจากภายนอกที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
 ขณะสติยังกลับมาไม่ครบถ้วน โจวหมิงรุ่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
 บน ‘ม่านกำมะหยี่’ สีดำยามค่ำคืน จันทร์เต็มดวงกำลังสุกสว่างพลางส่องแสงสีแดงเลือดอย่างเงียบงัน
 นี่มัน… โจวหมิงรุ่นเริ่มสัมผัสถึงความไม่ปรกติ มันรีบลุกพรวด แต่น่าเสียดายที่แข้งขายังคงปราศจากเรี่ยวแรง แถมหัวสมองยังคงวิงเวียนไม่หายจากอาการปวด ชายหนุ่มเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าใส่เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งพอดิบพอดี
 ตุ้บ!
 โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเพิ่มเติม โจวหมิงรุ่ยเอามือยันโต๊ะ พยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งเพื่อทำความเข้าใจว่าตนเองอยู่ที่ไหนบนโลกกันแน่
 ที่นี่คือห้องขนาดเล็กและแคบ มีประตูสีน้ำตาลสองบานซ้ายขวา เตียงไม้สองชั้นวางชิดกับผนังฝั่งด้านตรงข้าม
 ระหว่างเตียงไม้และประตูซ้ายมีตู้เสื้อผ้าหันหน้าออก ด้านล่างตู้มีลิ้นชักทั้งหมดห้าชั้น
 ท่อสีเทาอ่อนขนาดสูงเท่ามนุษย์ถูกติดตั้งตรงมุมห้อง ปลายท่อเชื่อมกับกล่องกลไกแปลกประหลาดที่ด้านในเผยให้เห็นลูกปืนและเฟืองบางส่วน
 ไม่ไกลจากโต๊ะไม้มากนัก มุมห้องฝั่งขวามือมีข้าวของเครื่องใช้มากมายวางเรียงราย ทั้งเตาถ่าน หม้อซุป หม้อเหล็ก และอุปกรณ์ทำครัวอีกหลายชิ้น
 ข้างประตูฝั่งขวามีแท่นกระจกเงาสำหรับแต่งตัวที่ฐานทำมาจากไม้ธรรมดา
 หลังจากกวาดเพ่งสายตาอยู่ครู่หนึ่ง โจวหมิงรุ่ยเริ่มมองเห็นรูปลักษณ์ในสภาพปัจจุบันอย่างเลือนราง
 ผมสีดำขลับ ดวงตาสีน้ำตาล เสื้อลินินบาง ร่างกายผอมเพรียว หน้าตาปานกลาง กรามค่อนข้างเรียวชัด
 นี่มัน…
 โจวหมิงรุ่ยพลันสูดหายใจลึกเข้าปอด ความคิดฟุ้งซ่านนานาชนิดกำลังถาโถมโหมกระหน่ำ
 ปืนลูกโม่ บรรยากาศอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายของยุโรปยุคเก่า รวมไปถึงดวงจันทร์สีชาดที่แตกต่างจากโลกมนุษย์โดยสิ้นเชิง ทั้งหมดนำพาไปสู่ข้อสรุปเพียงหนึ่งเดียว
 เราถูกส่งมาต่างโลก…!
 โจวหมิงรุ่ยอ้าปากค้างไม่หุบ
 ชายหนุ่มเติบโตมาพร้อมกับนิยายออนไลน์ มันเฝ้าฝันการเดินทางไปยังต่างโลกอยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อได้สัมผัสกับตัวเองจริงๆ กลับยากที่จะทำใจยอมรับเสียเหลือเกิน
 นี่สินะที่เขาเรียกว่า ‘เย่กงชื่นชอบมังกร[footnoteRef:1]’… [1: เย่กงชื่นชอบมังกร เป็นสุภาษิตมาจากนิทานที่กล่าวถึง เย่กง ชายที่ชื่นชอบมังกรมาก จนวันหนึ่งมังกรมาหาเขา ทว่าพอเย่กงเห็นมังกรตัวจริงเข้าก็ตกใจจนหน้าซีด แล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต เพราะแท้จริงแล้วเย่กงชอบเพียงมังกรที่เป็นภาพวาด ไม่ได้ชอบมังกรตัวเป็นๆ จึงสื่อถึงการที่ปากบอกว่าชอบ แต่ที่จริงแล้วไม่ได้ชอบ เหมือนแสร้งทำเท่านั้น]
หลังจากผ่านการครุ่นคิดอยู่นาน โจวหมิงรุ่ยเริ่มพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้ว
 หากไม่ใช่เพราะยังมีความเจ็บปวดคุกรุ่นในหัว รวมถึงสติสัมปชัญญะที่เริ่มเฉียบคมและชัดเจนมากขึ้นทุกขณะ โจวหมิงรุ่ยคงเข้าใจว่าตนกำลังดำดิ่งอยู่ในฝันประหลาด
 ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อน… หลังจากสูดลมหายใจเข้าปอดสองสามหน โจวหมิงรุ่ยก็เริ่มข่มจิตใจให้สงบนิ่ง
 ในวินาทีนี้ ขณะจิตและกายเริ่มปรองดองเป็นหนึ่ง เศษเสี้ยวความทรงจำใหม่พลันพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองอย่างช้าๆ
 ไคลน์·โมเร็ตติ ชาวเมืองทิงเก็น แคว้นอาโฮว่าของอาณาจักรโลเอ็นในทวีปเหนือ แถมยังเป็นนักศึกษาจบใหม่จากคณะประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยโฮอี้…
 บิดาเป็นจ่าสิบเอกแห่งกองทัพหลวงผู้สละชีพในสงครามยึดครองดินแดนบนทวีปใต้ เงินชดเชยที่ครอบครัวได้รับ ช่วยให้ไคลน์ได้ศึกษาในโรงเรียนประจำ และนั่นคือพื้นฐานสำคัญที่ส่งผลให้ไคลน์สอบเข้ามหาวิทยาลัยสำเร็จ
 มารดาเป็นผู้ศรัทธา ‘เทพธิดารัตติกาล’ อย่างแรงกล้า เธอจากโลกนี้ไปในปีเดียวกับที่ไคลน์สอบเข้ามหาวิทยาลัยโฮอี้สำเร็จ
 เขายังมีพี่ชายและน้องสาวที่อาศัยอยู่ร่วมกันในบ้านพักสองห้องนอน
 ครอบครัวมิได้ร่ำรวย จะเรียกว่ายากจนกว่ามาตรฐานก็ไม่ผิดนัก รายได้ที่จุนเจือครอบครัวทั้งหมดมาจากพี่ชายผู้ทำงานเป็นเสมียนในบริษัทนำเข้าและส่งออก
 เพราะจบด้านประวัติศาสตร์ ไคลน์จึงเชี่ยวชาญภาษาโบราณที่ชื่อ ‘ฟุซัค’ ซึ่งถือเป็นรากฐานของอักษรทวีปเหนือทั้งหมด รวมถึงอักษรเฮอร์มิสที่มักปรากฏบ่อยครั้งในสุสานเก่าแก่ และยังปรากฏในตำรากับบทสวดอีกมาก
 อักษรเฮอร์มิส…
ความทรงจำหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัวโจวหมิงรุ่ย มันรู้สึกเจ็บแปลบที่ขมับจนต้องเลื่อนมือขึ้นไปจับเพื่อบรรเทา จากนั้น ชายหนุ่มชำเลืองสายตากลับไปมองสมุดบันทึกบนโต๊ะที่หน้ากระดาษเปิดค้างอยู่ ตัวอักษรที่เขียนกึ่งกลางเริ่มแปรเปลี่ยน จากแปลกตากลายเป็นคุ้นเคย จากคุ้นเคยกลายเป็นอ่านออกในที่สุด
 ประโยคสั้นที่เขียนด้วยอักษรเฮอร์มิส
 หมึกดำนั้นเขียนไว้ว่า
 ‘ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา’
 วาบ!
 โจวหมิงรุ่ยสัมผัสถึงความหวาดกลัวจากก้นบึ้ง มันผงะเซถอยหลังตามสัญชาตญาณ ราวกับต้องการออกห่างจากสมุดเล่มนี้ให้ไกลที่สุด
 ร่างกายยังคงอ่อนล้า ชายหนุ่มเสียหลักล้มลงอีกครั้ง เคราะห์ดีว่ายังใช้มือคว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน รู้สึกเพียงบรรยากาศรอบตัวปั่นป่วน หูเริ่มได้ยินเสียงประหลาดดังแว่ว ให้ความรู้สึกคล้ายกับฟังผู้ใหญ่เล่าเรื่องสยองขวัญสมัยเป็นเด็ก
 โจวหมิงรุ่ยสะบัดหน้า ทั้งหมดเป็นเพียงอาการจิตหลอน มันพยายามยืนให้มั่นคงอีกครั้งพร้อมกับเบนสายตาหนีจากสมุดและหายใจหอบคำโต
 ขณะนั้นเอง สายตาของโจวหมิงรุ่ยชำเลืองมองปืนลูกโม่สีทองเหลืองที่ส่องแวววาว ความสับสนเริ่มถาโถมเข้ามาในสมอง
 “ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวไคลน์ หมอนั่นเอาปืนลูกโม่มาจากไหน?”
 ชายหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิด
 ท่ามกลางความสับสนและตื่นตระหนก โจวหมิงรุ่ยเหลือบเห็นรอยครึ่งฝ่ามือสีแดงฉานตรงขอบโต๊ะ สีแดงของมันทั้งสดใหม่และน่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าจันทร์สีเลือดด้านนอกหน้าต่าง
 ไม่ผิดแน่…นี่คือรอยฝ่ามือเปื้อนเลือด!
 “รอยมือเปื้อนเลือด…”
 โจวหมิงรุ่ยรีบยกมือขวาที่เมื่อครู่ใช้พยุงตัวกับขอบโต๊ะตามสัญชาตญาณ มันเห็นฝ่ามือและนิ้วมือเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน
 ขณะเดียวกัน อาการปวดหัวได้วนกลับมาหลอกหลอนอีกระลอก ถึงจะบางเบากว่าช่วงแรก แต่มันยังคงดำเนินอย่างไม่จบสิ้น
 “เราหัวแตกงั้นหรือ…”
 โจวหมิงรุ่ยคาดเดาพลางเดินไปส่องกระจกที่แตกร้าว
 เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ได้เห็นภาพของชายส่วนสูงปานกลาง ผมสีดำขลับ นัยน์ตาสีน้ำตาล ดูมีการศึกษา สะท้อนบนกระจกเงาอย่างชัดเจน
 นี่คือตัวเราในปัจจุบันสินะ…ไคลน์·โมเร็ตติ?
 เพราะแสงไฟยามค่ำคืนไม่สว่างมากพอ มันจึงเห็นบาดแผลของตัวเองไม่ชัด โจวหมิงรุ่ยพยายามขยับใบหน้าเข้าใกล้กระจกมากขึ้นพลางเอนศีรษะไปยังจุดต้นตอที่เลือดไหล
 ภาพบนกระจกเงากำลังสะท้อนบาดแผลเหวอะหวะชวนอาเจียนตรงขมับ รอบปากแผลมีรอยไหม้และคราบดินปืน รอบด้านเปรอะไปด้วยรอยเลือด และด้านในมีสมองสีเทากำลังยุบพองอย่างช้าๆ
........................


ราชันเร้นลับ 2 : สถานการณ์ปัจจุบัน
 ตึกตัก! ตึกตัก!
 โจวหมิงรุ่ยพลันผวากับสิ่งที่ตนเห็น ร่างกายเซถอยหลังตามสัญชาตญาณ ฉากในกระจกเมื่อครู่ไม่เหมือนกับภาพสะท้อนเงาของตน หากแต่เป็นซากศพของใครบางคน
 มนุษย์ที่มีแผลฉกรรจ์ปานนั้นจะมีลมหายใจได้อย่างไร
 โจวหมิงรุ่ยยากทำใจเชื่อ กระนั้นก็ต้องพิสูจน์ให้แน่ชัด ด้วยการเอนศีรษะไปด้านหลังพลางชำเลืองมองกระจกจากระยะห่าง แสงจันทร์อาจมัวสลัว แต่ไม่ผิดแน่ บาดแผลของตนกำลังเหวอะหวะเป็นรูโหว่และเปี่ยมด้วยคราบเลือดเกรอะกรัง
 “เป็นความจริงหรือเนี่ย…”
 โจวหมิงรุ่ยสูดลมหายใจยาวเข้าปอดเพื่อข่มสติ
 มันเลื่อนมือสัมผัสหน้าอกซ้าย หัวใจยังคงเต้นตามปรกติ ไม่สิ แรงกว่าปรกติมาก เส้นขนบนผิวหนังตั้งชูชัน เหงื่อไคลผุดแซมหลายจุด เป็นอุณหภูมิร่างกายของมนุษย์ปรกติ
 หลังจากพิสูจน์ว่าเข่ายังงอได้ ชายหนุ่มยืนตัวตรงอีกครั้งพลางครุ่นคิด
 “เกิดอะไรขึ้นกันแน่…”
 มันขมวดคิ้ว ลังเลจะสำรวจปากแผลอีกหนดีหรือไม่
 หลังจากก้าวขาไปสองสามครั้ง มันชะงักอีกครา แสงสลัวจากจันทร์สีเลือดด้านนอกไม่เพียงพอต่อการวิเคราะห์สถานการณ์
 ทันใดนั้น ชายหนุ่มฉุกคิดบางสิ่งได้ จึงรีบเหลือบมองท่อสีเทาข้างโต๊ะไม้ โดยปลายสุดของท่อเชื่อมติดกับโคมผนัง
 โคมผนังเป็นแบบตะเกียงแก๊ส เปลวเพลิงจากตะเกียงจะคงที่และให้ความสว่างในระดับน่าพึงพอใจ
 เดิมที ครอบครัวของไคลน์·โมเร็ตติไม่มีปัญญาครองแม้กระทั่งตะเกียงน้ำมันก๊าด อย่าว่าแต่ตะเกียงแก๊สเลย เทียนไขคือแสงสว่างชนิดเดียวที่มันได้รับ แต่ราวสี่ปีก่อน ในช่วงที่มันต้องติวหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัยโฮอี้ พี่ชายของไคลน์—เบ็นสัน มองว่าการสอบเข้าของไคลน์หมายถึงอนาคตครอบครัว ต่อให้ต้องหยิบยืมเงินก็ต้องทำ เพื่อให้ไคลน์มีสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับการเรียนหนังสือ
 แต่แน่นอน เบ็นสันไม่ใช่คนสมองทึบและใจร้อน มันนำข้ออ้าง ‘หอพักต้องติดตั้งโคมตะเกียงแก๊สทุกห้องเพื่อยกระดับมาตรฐานและเรียกลูกค้า’ ไปกล่าวกับเจ้าของหอพัก โน้มน้าวให้เจ้าของพัฒนาสาธารณูปโภคพื้นฐาน ไม่เพียงเท่านั้น เบ็นสันยังใช้เส้นสายที่มีต่อบริษัทนำเข้าส่งออกเพื่อจัดหาตะเกียงแก๊สในราคาใกล้กับต้นทุน ความพยายามทั้งหมดส่งผลให้เบ็นสันไม่ต้องหยิบยืมเงินจากผู้ใด เพียงควักเงินส่วนตัวเก็บจำนวนไม่มาก
 เศษเสี้ยวความทรงจำจบลง โจวหมิงรุ่ยเดินกลับมายังโต๊ะไม้ มันใช้มือบิดวาล์วท่อแก๊สพลางเปิดสวิตช์ใช้งานตะเกียง
 เสียงแกร่กดังขึ้นแห้ง ๆ คล้ายคลึงกับการเปิดเตาแก๊ส แต่โคมตะเกียงกลับไม่ส่องสว่าง
 แกร่ก! แกร่ก!
 ชายหนุ่มพยายามบิดหมุนอีกสองครา แต่ไฟตะเกียงยังคงดำมืดเช่นเดิม
 “หืม…”
 มือขวาถอนกลับจากสวิตช์ ฝ่ามือซ้ายยังคงแนบขมับ โจวหมิงรุ่ยนึกเค้นสมองหาสาเหตุของความล้มเหลว
 ไม่กี่วินาทีถัดมา มันหมุนตัวเดินมาทางประตู หมิงรุ่ยหยุดยืนหน้าอุปกรณ์กลไกที่ติดไว้บนผนังข้างลูกบิดประตู อุปกรณ์ดังกล่าวมีท่อสีเทาขาวเชื่อมติดอยู่
 มิเตอร์แก๊ส
 หลังจากเห็นลูกปืนและเฟืองอยู่ในสภาพหลวมโครก โจวหมิงรุ่ยรีบควักเหรียญจากกระเป๋าเสื้อ
 เป็นเหรียญโลหะสีเหลืองหม่น ส่องแสงทองแดงเล็กน้อยยามกระทบความสว่าง บนเหรียญมีใบหน้าของบุรุษสวมมงกุฎ ขอบเหรียญสลักถักทอลวดลายต้นข้าวสาลี ใจกลางเหรียญทองแดงมี 'เลขหนึ่ง' นูนเด่นสง่า
 โจวหมิงรุ่ยทราบทันทีว่าเป็นสกุลเงินพื้นฐานของอาณาจักรโลเอ็น ผู้คนเรียกมันว่า ‘เพนนีทองแดง’ ค่าเงินหนึ่งเพนนีในโลเอ็นจะมีมูลค่าราวสามถึงสี่ดอลลาร์เมื่อเทียบกับโลกเก่าที่โจวหมิงรุ่ยเคยอาศัย ยังมีเหรียญประเภทอื่นอยู่อีก เช่นห้าเพนนี ครึ่งเพนนี และหนึ่งส่วนสี่เพนนี ในชีวิตประจำวัน การจ่ายตลาดแต่ละหนต้องพกพาเหรียญให้มากชนิดที่สุด
 บนโลกเก่า เหรียญเพนนีถูกนำมาใช้ครั้งแรกหลังจากพระเจ้าจอร์จที่สามขึ้นครองราชย์ โจวหมิงรุ่ยดีดมันเล่นบนปลายนิ้วครู่หนึ่ง จากนั้นนำไปแทรกกลางระหว่างรูช่องว่างมิเตอร์แก๊ส
 กริ๊ก!
 ทันทีที่เหรียญหล่นถึงก้นเครื่อง เฟืองกลไกเริ่มขยับ เกิดเป็นท่วงทำนองอันไพเราะ
 โจวหมิงรุ่ยยืนมองมิเตอร์เพื่อให้แน่ใจ หลังจากผ่านไปสองสามนาที มันเดินกลับมายังโต๊ะสีไม้พร้อมกับบิดหมุนสวิตช์ตะเกียงแก๊ส
 แกร่ก! พรึ่บ!
 เปลวเพลิงในตะเกียงถูกจุดติดอย่างรวดเร็ว มันขยายขนาดจนถึงระดับพอเหมาะ แสงสว่างแผ่จากด้านในตะเกียงไปยังโดยรอบทีละนิด เพียงไม่นาน ห้องของไคลน์เปี่ยมด้วยแสงนวลสว่างไสว
 ความมืดมิดสลายไป สีแดงระเรื่อจากจันทร์เลือดเริ่มเลือนลง โจวหมิงรุ่ยแสดงสีหน้าโล่งใจ มันเดินกลับไปยังหน้ากระจกแต่งตัวทันที
 ในครานี้ มันบรรจงเพ่งมองรอบขมับพลางสังเกตรายละเอียด
 หลังจากสำรวจถี่ถ้วน มันพบว่า นอกจากคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรัง ไม่มีเลือดใหม่ไหลออกจากบาดแผลแม้แต่น้อย ประหนึ่งได้รับยาห้ามเลือดและผ้าพันแผลชั้นเลิศ บาดแผลบนเนื้อสมองสีเทาที่ยุบพองเริ่มสมาน เฉกเช่นบาดแผลตรงขมับ หากปล่อยไว้ บาดแผลคงสมานสนิทภายในครึ่งชั่วโมง เหลือทิ้งไว้เพียงแผลเป็นไม่ลึกมาก
 “เป็นพลังฟื้นฟูร่างกายจากการข้ามโลกรึไง?”
 โจวหมิงรุ่ยพึมพำพลางอมยิ้มมุมปาก
 หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก มันถอนหายใจยาวสุดปอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยตนก็ยังมีลมหายใจ
 เมื่อตั้งสติให้นิ่ง โจวหมิงรุ่ยรีบดึงลิ้นชักและนำสบู่ออกมา จากนั้นก็คว้าผ้าขนหนูผืนเล็กในตู้เสื้อ มันเปิดประตูและรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำรวมบนชั้นสอง
 'ต้องขจัดคราบเลือดให้เร็วที่สุด ต่อให้เราไม่กลัว แต่น้องสาวเราต้องตกใจแน่ เมลิสซ่าจะตื่นในตอนเช้า ถ้าไม่รีบทำความสะอาดคงได้เกิดปัญหาใหญ่'
 ทางเดินด้านนอกค่อนข้างมืด มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างสุดปลายทางเดิน แสงจันทร์สลัวกระทบกับวัตถุบนผนังสองข้างทาง ประหนึ่งดวงตาปีศาจที่คอยเฝ้ามองมนุษย์ยามค่ำคืน
 โจวหมิงรุ่ยเกิดอาการหวาดกลัว มันรีบจ้ำเท้าเพื่อไปให้ถึงที่หมายโดยไว
 ภายในห้องน้ำ หน้าต่างรับแสงจันทร์อย่างเต็มเปี่ยม ภาพการมองเห็นกระจ่างและชัดเจน โจวหมิงรุ่ยหยุดลงหน้าก๊อกน้ำพลางหมุนเปิดวาล์ว
 เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหล ความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของหอพลันแล่นเข้ามาในหัว
 ด้วยความที่ค่าน้ำถูกคิดเหมารวมในค่าเช่า มิสเตอร์แฟรงค์ ชายร่างเล็กที่ชอบสวมหมวกทรงสูง ชอบสวมเสื้อกั๊กสีดำด้านในและแจ็คเก็ตสีดำคลุมทับด้านนอก มักแอบเงี่ยหูฟังการใช้น้ำของลูกบ้านเสมอ
 หากเสียงน้ำดังมาก มิสเตอร์แฟรงค์จะสลัดมาดผู้ดีทันที มันมักใช้ไม้ค้ำกระแทกประตูอย่างเกรี้ยวกราดพลางตะโกน “ไอ้หัวขโมย!” “ละอายแก่ใจบ้าง!” “ฉันจำแกได้!” “ถ้าฉันจับได้อีกครั้ง แกเตรียมเก็บข้าวของออกไปได้เลย!” “เชื่อฉันเถอะ หอพักของฉันคุ้มราคาที่สุดในเมืองทิงเก็นแล้ว! แกไม่มีวันได้พบกับเจ้าของหอที่ใจกว้างไปกว่าฉัน!”
 ขณะความทรงจำแล่นผ่าน โจวหมิงรุ่ยใช้ผ้าหมาดซับเลือดออกจากใบหน้า ทำซ้ำหนแล้วหนเล่า
 หลังจากสำรวจในกระจกและพบว่าบาดแผลเหวอะหวะถูกสมานเหลือเพียงรอยแผลเล็ก โจวหมิงรุ่ยแสดงท่าทีโล่งใจหลายส่วน มันรีบถอดเสื้อลินินออกและใช้สบู่ขัดถูคราบเลือด
 ทันใดนั้น ปัญหาใหม่ผุดขึ้นในห้วงความคิด
 แผลที่ขมับมีขนาดใหญ่มากในตอนแรก ย่อมหมายถึงเลือดที่เปรอะเปื้อนหลายจุด ไม่เพียงบนร่างกาย แต่ยังรวมถึงเฟอร์นิเจอร์และพื้นภายในห้อง
 หลังจากครุ่นคิดพลางทำความสะอาดหลายนาที โจวหมิงรุ่ยจัดการกับเสื้อลินินเสร็จ มันรีบใส่เสื้อกลับคืนและนำพาเช็ดตัวเปียกพาดบ่า รีบเดินกลับห้องด้วยความเร็วสูง เมื่อถึงห้อง หมิงรุ่ยใช้ผ้าหมาดเช็ดคราบเลือดบนโต๊ะไม้ จากนั้นก็อาศัยแสงไฟตะเกียงค้นหารอยเลือดในจุดที่เหลือ
 การตัดสินใจดังกล่าวช่วยให้มันพบคราบเลือดที่กระเซ็นลงบนพื้นและบริเวณใต้ลิ้นชัก ไม่เพียงเท่านั้น มันยังพบปลอกกระสุนสีเหลืองหม่นตกอยู่ริมกำแพงซ้ายมือ
 “…เอาปืนลูกโม่จ่อขมับแล้วลั่นไกสินะ”
 หลังจากปะติดปะต่อชิ้นส่วนเข้าด้วยกัน โจวหมิงรุ่ยก็ได้ข้อสรุปความตายของไคล์น·โมเร็ตติ
 หมิงรุ่ยไม่รีบร้อนสืบหาความจริง มันรีบขจัดคราบเลือดให้หมดเป็นลำดับแรก จากนั้นก็เก็บปลอกกระสุนและเดินกลับไปยังโต๊ะไม้ โจวหมิงรุ่ยหยิบปืนขึ้นและดันโม่ออกไปทางฝั่งซ้าย มันเทกระสุนในโม่ออกจนหมด
 ‘กระสุนห้านัด… รวมถึงปลอก ทั้งหมดทำจากทองเหลือง’
 ชัดเจนแล้ว…
 โจวหมิงรุ่ยยืนมองโม่ที่ว่างเปล่าครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใส่กระสุนกลับเข้าไป
 สายตาของมันเหลือบมองไปยังสมุดจดที่เปิดค้าง อักษรบนหน้ากระดาษเขียนไว้ว่า “ทุกคนต้องตาย รวมถึงฉัน”
 เมื่ออ่านจบ ความฉงนมากมายเริ่มผุดขึ้นในห้วงความคิด
 ปืนมาจากไหน?
 ฆ่าตัวตายหรือฆาตกรรมอำพราง?
 นักศึกษาจบใหม่จากสาขาประวัติศาสตร์ไปพัวพันกับอะไรเข้า?
 ทำไมการลั่นไกฆ่าตัวตายถึงหลงเหลือเพียงคราบเลือด? หรือการเดินทางข้ามโลกของเรามีผลช่วยฟื้นฟูร่างกาย...
 ขณะครุ่นคิด โจวหมิงรุ่ยเปลี่ยนไปใส่เสื้อลินินตัวอื่น มันนั่งลงบนเก้าอี้พลางทบทวนถึงสิ่งที่อาจมองข้าม
 ชายหนุ่มมิได้สนใจอดีตของไคลน์สักเท่าไร สิ่งที่มันต้องการทราบก็คือ เหตุใดตนถึงถูกส่งข้ามโลก และจะเดินทางกลับได้ด้วยวิธีใด
 พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิท โลกที่เปี่ยมด้วยอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงและอาหารรสเลิศ
 โจวหมิงรุ่ยปรารถนาจะกลับโลกเก่าด้วยเหตุผลข้างต้น
 มือขวาของมันกำลังดันโม่ปืนเข้าออกเล่นโดยไม่รู้ตัว
 ไม่มีเรื่องไหนปรกติสักอย่าง… เราทำอะไรลงไปบ้าง ถึงได้ถูกส่งข้ามโลกมาที่นี่… โชคร้ายชะมัด...
 โชคร้าย… เดี๋ยวนะ เราทำพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาก่อนอาหารค่ำ...
 ทันใดนั้น ความคิดในหัวหมิงรุ่ยพลันขาวโพลน ฉากความทรงจำอันเลือนรางถูกบดบังด้วยหมอกเทา
 ในฐานะนักการเมืองคีย์บอร์ด นักประวัติศาสตร์คีย์บอร์ด นักเศษรฐศาสตร์คีย์บอร์ด นักชีววิทยาคีย์บอร์ด นักคติชนคีย์บอร์ด โจวหมิงรุ่ยมักอวดโอ่กับเพื่อนฝูงว่าตน ‘รอบรู้ทุกเรื่องอย่างละนิด’ และแน่นอน เพื่อนของมันจะตอกย้ำด้วยคำว่า ‘อย่างละนิดจริง ๆ’ เสมอ
 พิธีกรรมโบราณคือหนึ่งสิ่งที่โจวหมิงรุ่ยศึกษาผิวเผิน
 ราวหนึ่งปีก่อน มันกลับบ้านเกิดและได้พบกับฉบับคัดลอกของหนังสือ ‘พิธีกรรมโบราณของราชวงศ์ฉินและฮั่น’ ในร้านหนังสือเก่า หากมองผิวเผิน นี่คือหนังสือที่น่าสนใจมาก มันเกิดความคิดที่จะซื้อเพื่ออวดทุกคนบนอินเทอร์เน็ต แต่น่าเสียดายที่เนื้อหาด้านในน่าเบื่อเกินไป หลังจากเปิดอ่านไม่กี่หน้า มันก็นำมันกลับไปวางบนชั้นทันที...
 จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน โจวหมิงรุ่ยพานพบความฉิบหายในชีวิตอย่างต่อเนื่อง โทรศัพท์สูญหาย เสียลูกค้า ก่อความผิดพลาดในที่ทำงาน เมื่อความอับโชคถาโถม มันจึงหวนนึกถึงพิธีกรรมชนิดหนึ่งที่ถูกระบุในช่วงต้นของหนังสือ พิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา การเตรียมการแสนง่ายดาย ไม่จำเป็นต้องใช้พลังภายในเข้าช่วย
 เพียงนำอาหารท้องถิ่นมาแบ่งเป็นสี่ส่วน แต่ละส่วนวางไว้มุมห้องสี่ทิศ จะบนตู้หรือโต๊ะก็ได้ จากนั้นก็ยืนกึ่งกลางห้องเพื่อเตรียมตัว พิธีกรรมแสนง่ายดาย เพียงก้าวเท้าทวนเข็มนาฬิกาสี่ครั้งให้เป็นรูปทรงจัตุรัส ก้าวแรกท่องในใจว่า “เซียนราชันฟ้าดินประทานโชค” ก้าวที่สองท่องว่า “เทพสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค” ก้าวที่สามท่องว่า “จักรพรรดิสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค” และก้าวที่สี่ท่องว่า “ราชันสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค” หลังจากเดินครบ หลับตาลงและสงบนิ่งเป็นเวลาห้านาที พิธีเป็นอันเสร็จสิ้น...
 ในเมื่อเป็นของฟรี ทดสอบสักนิดคงไม่เสียหาย มันปฏิบัติตามข้อความในหนังสือทุกประการก่อนทานข้าวเย็น แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นในทันที
 ใครจะไปคิดว่า ตัวมันจะถูกส่งข้ามโลกในเวลาเที่ยงคืนตรง!
 ข้ามโลกเชียวนะ!
 “ต้องเป็นเพราะพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาแน่… ดีล่ะ เราจะลงมือทดสอบพรุ่งนี้ หากเป็นสาเหตุของการข้ามโลกจริง เรายังมีหวังที่จะกลับไป”
 โจวหมิงรุ่ยหยุดเล่นโม่ปืนในมือขวา มันยืนขึ้นด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง
 ‘แม้โอกาสจะน้อยนิด แต่คุ้มค่าที่จะลองเสี่ยง’
........................


ราชันเร้นลับ 7 : นามแฝง
 “จงเรียกข้าว่า… เดอะฟูล”
 ชื่อที่เรียบง่ายถูกเปล่งกังวานทั่วห้วงมิติสายหมอกสีเทา แต่เพียงไม่นานก็เลือนลับหายไป
 ทว่า เสียงกลับยังดังสะท้อนภายในใจอัลเจอร์และออเดรย์อีกหลายระลอก
 พวกมันไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้นามแฝงเพื่อปกปิดตัวตน แต่เมื่อลองคิดดูให้ดี การเรียกด้วยนามแฝงคงเหมาะสมกับ ‘บุคคลลึกลับ’ มากกว่า
 หลังจากเงียบงันครู่หนึ่ง ออเดรย์ลุกยืนขึ้นพลางดึงชายกระโปรง ก่อนจะถอนสายบัวให้โจวหมิงรุ่ยอย่างนอบน้อม
 “มิสเตอร์ฟูลที่เคารพ ได้โปรดเป็นสักขีพยานในการแลกเปลี่ยนของพวกเราด้วยค่ะ”
 “ย่อมได้”
 หมิงรุ่ยตอบสั้นห้วนแต่สง่าผ่าเผย มันพยายามรักษาภาพลักษณ์ผู้ยิ่งใหญ่ไว้
 “เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”
 อัลเจอร์ยืนขึ้นพร้อมกับแบมือขวาแนบหน้าอก จากนั้นก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย
 โจวหมิงรุ่ยผายมือขวาลงพลางอมยิ้ม
 “เชิญสนทนาต่อ”
 อัลเจอร์พยักหน้าก่อนจะนั่งลง มันหันไปกล่าวกับออเดรย์
 “หลังจากคุณหาโลหิตฉลามวิญญาณได้แล้ว ให้ใครสักคนนำไปส่งที่บาร์นักรบท้องทะเล ท่าเรือพริสต์ ถนนนกกระทุง รัฐกุหลาบขาว บอกเจ้าของร้านที่ชื่อวิลเลี่ยมว่า นี่คือสิ่งที่ ‘กัปตัน’ ต้องการ หลังจากผมยืนยันแล้วว่าเป็นของจริง คุณต้องการให้ส่งสูตรให้ตามที่อยู่ หรือจะให้บอกปากเปล่าภายในมิติแห่งนี้?”
 ออเดรย์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
 “ขอเป็นวิธีที่ปลอดภัยดีกว่า ให้คุณบอกปากเปล่าภายในมิติแห่งนี้ ถือเป็นการทดสอบความทรงจำของดิฉันด้วย”
 ในมือมิสเตอร์ฟูลยอมเป็นสักขีพยานแลกเปลี่ยน หมายความว่าต้องมี ‘การรวมตัว’ คราวหน้าเกิดขึ้นอีกแน่
 ด้วยความคิดเช่นนี้ ออเดรย์หันมองไปทางโจวหมิงรุ่ยด้วยดวงตาเปล่งประกาย น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นหลายส่วน
 “มิสเตอร์ฟูลคะ… ช่วยทำการ ‘ทดสอบ’ แบบนี้อีกสักสองสามครั้งได้ไหม?”
 อัลเจอร์พยักหน้ารับเห็นด้วย มันรีบโน้มน้าว
 “มิสเตอร์ฟูล คุณไม่คิดว่า ‘การรวมตัว’ เช่นนี้น่าสนใจบ้างหรือ? แม้คุณจะเป็นผู้วิเศษที่ครอบครองพลังเหนือจินตนาการ แต่อาจมีสักเรื่องสองเรื่องที่ไม่เคยทราบมาก่อน… สตรีผู้นี้คือบุตรสาวของขุนนางตระกูลใหญ่ ส่วนผมก็มีทั้งประสบการณ์ วิสัยทัศน์ และทรัพยากรที่คุณอาจสนใจ หรือบางที อาจมีสักวันที่พวกเราพอจะช่วยคุณแก้ปัญหากวนใจเล็กน้อยได้”
 ในมุมมองอัลเจอร์ การที่อีกฝ่าย ‘ลาก’ ตนเข้ามาในห้วงมิติโดยมิอาจขัดขืน หมายความว่า มิสเตอร์ฟูลมีอำนาจกุมชะตาชีวิตมันได้ทุกลมหายใจ ในสถานการณ์เสียเปรียบ การผูกมิตรย่อมเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า
 หากสนิทกันไว้ นอกจากจะไม่มีผลเสีย อาจมีผลดี เพราะแต่ละคนมาจากพื้นฐานครอบครัวและปูมหลังที่แตกต่างกัน สิ่งที่อีกคนหนึ่งขาดไป อีกคนอาจเติมเต็มให้กันได้
 การแลกเปลี่ยนเมื่อครู่เป็นเพียงตัวอย่างพื้นฐาน หากต้องการอธิบายให้เห็นภาพ…
 ยกตัวอย่างเช่น การจะลงมือ ‘ฆ่า’ ใครสักคน ถ้าให้สมาชิกภายในนี้ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเหยื่อเป็นฝ่ายลงมือแทน ตำรวจไม่มีทางสืบสาวหาคนร้ายตัวจริงได้แน่
 ทว่า เมื่ออัลเจอร์กล่าวจบและหันไปมองเด็กสาวผู้ร่าเริง ใบหน้าของเธอกลับกำลังเหม่อลอย…
 เราเผลอทำตัวพิรุธออกไปหรือ?
 ออเดรย์จ้องมองอัลเจอร์พลางอ้าปากค้างชั่วขณะ นั่นไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นดีใจที่จะได้ทำเรื่องมหัศจรรย์ร่วมกับผู้อื่น
 เพียงไม่นาน เธอดึงสติกลับมาและรีบพยักหน้าซ้ำหลายครั้ง
 “มิสเตอร์ฟูล ดิฉันก็เห็นด้วย! หากมีเรื่องเล็กน้อยที่คุณไม่ต้องการเปลืองแรงลงมือทำด้วยตัวเอง คุณสามารถไหว้วานให้เราจัดการแทนได้ แต่ต้องอยู่ในขอบเขตความสามารถด้วยนะคะ”
 นับตั้งแต่อัลเจอร์เสนอแนะ โจวหมิงรุ่ยก็ชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียในใจมาตลอด
 ยิ่งรวมตัวกันบ่อยครั้ง ตนก็จะยิ่งได้รับข้อมูลที่จำเป็นมากขึ้น ไม่ว่าจะเรื่องผู้วิเศษหรือความลับโลกใบนี้ อาจรวมถึงวิธีเดินทางกลับโลกเก่า
 ตัวอย่างเช่น การพบปะกันครั้งหน้า เมื่อทั้งสองคนแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้นและชายรูปร่างสันทัดบอกสูตรโอสถ ‘ผู้ชม’ แบบปากเปล่า ตนก็มีสิทธิ์ได้รับฟังสูตรดังกล่าวด้วยเช่นกัน อาจมีบางวันที่ข้อมูลโอสถขวดนี้เกิดประโยชน์
 แต่ขณะเดียวกัน ยิ่งรวมตัวบ่อยครั้ง ความลับของตัวมันก็อาจถูกเผยได้ง่ายขึ้น
 นั่นสินะ ไม่ว่าจะโลกเก่าหรือใหม่ก็เหมือนกันหมด… ของฟรีก็ไม่มีในโลก!
 โจวหมิ่งรุ่ยเหยียดแขนขวาออกไปเคาะโต๊ะอย่างนุ่มนวล เมื่อคำนึงว่าตนคือเจ้าของมิติสายหมอก โอกาสที่ความลับจะแตกจึงมีไม่มากนัก หรืออีกนัยหนึ่ง ข้อดีมีมากกว่าข้อเสีย
 เมื่อโจวหมิงรุ่ยตัดสินใจได้ มันหยุดเคาะโต๊ะพลางอมยิ้มให้กับบุคคลทั้งสองที่กำลังแสดงสีหน้าคาดหวังปนกระสับกระส่าย
 “ข้าศรัทธาในความเท่าเทียม เมื่อมีคนช่วยเหลือ ผู้นั้นก็ต้องได้รับการตอบแทน ทุกวันจันทร์บ่ายสามโมงตรง พยายามทำตัวให้ว่างเข้าไว้ ขอเวลาข้าทดสอบพลังอีกสักสองสามครั้ง หากค้นพบหลักการของห้วงมิติ บางทีอาจมีวิธีให้พวกเจ้าแจ้งล่วงหน้าเมื่อไม่สะดวกที่จะเข้าร่วม”
 ทั้งอัลเจอร์และออเดรย์ต่างพยักหน้าพร้อมเพรียง
 ออเดรย์คือบุตรสาวขุนนางวัยสิบเจ็ดปี เธอถูกเลี้ยงดูเยี่ยงไข่ในหินมาตลอด จึงมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเรียนรู้สิ่งแปลกใหม่จากโลกภายนอก
 ดังนั้น เมื่อทราบว่า ‘ผู้ยิ่งใหญ่’ จะจัดการรวมตัวลี้ลับให้ทุกสัปดาห์ เด็กสาวผู้ไร้เดียงสาจึงกำหมัดแน่นอย่างมีความสุข
 ออเดรย์ไม่เปิดโอกาสให้อัลเจอร์พูด เธอรีบเสนอแนะเรื่องถัดไปด้วยดวงตาเปล่งประกาย
 “พวกเราทุกคนใช้ชื่อแทนกันเถอะ! จะให้บอกชื่อจริงคงไม่เหมาะสักเท่าไร”
 ‘เราอาจปกปิดมิสเตอร์ฟูลไม่ได้ แต่ชายรูปร่างสันทัดคนนี้มีท่าทางอันตรายเล็กน้อย… เราจะให้เขาทราบตัวตนที่แท้จริงไม่ได้เด็ดขาด!’
 “เป็นความคิดที่ดี”
 โจวหมิงรุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
 สมองออเดรย์พลันประมวลอย่างหนัก หลากหลายไอเดียผุดขึ้นในหัว จนกระทั่ง…
 “ในเมื่อคุณคือมิสเตอร์ฟูลจากไพ่ทาโรต์ ถ้าอย่างนั้น การรวมตัวลับของพวกเราก็ควรเป็นไปในทางเดียวกัน ดิฉันจะเลือกชื่อจากไพ่ทาโรต์บ้าง”
 ออเดรย์กำลังครุ่นคิดอย่างตื่นเต้น
 “ตัดสินใจได้แล้ว! ดิฉันเลือกชื่อ ‘จัสติส’!”
 หนึ่งในยี่สิบสองไพ่สำรับหลักของทาโรต์
 “แล้วคุณล่ะ มิสเตอร์…”
 สาวน้อยอมยิ้มพลางหันไปมอง ‘คู่ค้า’ รูปร่างสันทัดที่นั่งฝั่งตรงข้าม
 อัลเจอร์ขมวดคิ้วครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
 “แฮงแมน”
 นี่ก็เป็นหนึ่งในยี่สิบสองไพ่สำรับหลักเช่นกัน
 “เอาล่ะ พวกเราจะเรียกการรวมตัวที่นี่ว่า ‘ชุมนุมทาโรต์’!”
 ออเดรย์กล่าวอย่างตื่นเต้น จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งอึดใจ เธอเพิ่งตระหนักได้ว่ากิริยาของตนออกนอกหน้าเกินไปสักหน่อย จึงหันไปถามโจวหมิงรุ่ยที่มีหมอกเทารายล้อมเข้มข้น
 “ใช้ชื่อนี้ได้รึเปล่าคะ? มิสเตอร์ฟูล”
 โจวหมิงรุ่ยส่ายศีรษะเล็กน้อย
 “เรื่องเล็กแค่นี้ พวกเจ้าตัดสินใจกันเองเลย”
 “ขอบคุณมากค่ะ!”
 ออเดรย์รีบหันไปกล่าวกับอัลเจอร์ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
 “มีสเตอร์แฮงแมน คุณช่วยทวนที่อยู่ให้ฟังอีกครั้งได้ไหม? ดิฉันกลัวว่าความทรงจำของตัวเองจะทรยศ”
 “ไม่มีปัญหา”
 อัลเจอร์ชอบใจที่ออเดรย์แสดงสีหน้าจริงจังขณะทวนที่อยู่ของตนซ้ำไปมา
 หลังจากท่องในใจสามครั้ง สาวน้อยกล่าวอีกครั้งอย่างร่าเริง
 “ดิฉันได้ยินมาว่า ไพ่ทาโรต์เป็นเกมทำนายดวงชะตาที่มหาจักรพรรดิโรซายล์คิดค้นขึ้น หรืออีกนัยหนึ่งคือ พวกมันแฝงพลังทำนายอนาคตไว้ใช่ไหม”
 “ผิดแล้ว โดยส่วนมาก พลังทำนายดวงชะตาจะมีรากฐานมาจากตัวผู้ถูกทำนายเอง มนุษย์ทุกคนเกี่ยวพันกับโลกวิญญาณทั้งทางตรงและทางอ้อม หลายคนสามารถสื่อสารกับดวงจิตที่สูงกว่าตัวเองได้ ทว่า มนุษย์ทั่วไปมักไม่เอะใจถึงเรื่องนี้ ส่วนใหญ่ไม่ตระหนักถึง ‘สัญญาณ’ ของข้อมูลดวงชะตาที่ตัวเองได้รับ ส่งผลให้ต้องใช้อุปกรณ์เป็นสื่อกลางสำหรับอ่านสัญญาณดังกล่าว ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือความฝัน และนักทำนายฝัน”
 อัลเจอร์เหลือบมองโจวหมิงรุ่ยเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นท่าทีตอบสนองจึงเล่าต่อ
 “ด้วยเหตุนี้ ไพ่ทาโรต์จึงทำหน้าที่เป็นอุปกรณ์สื่อกลางสำหรับรับข้อมูลดวงชะตา เพื่อให้มนุษย์ตีความอนาคตตัวเองได้ง่ายขึ้น”
 แม้ภายนอกจะทำเป็นไม่แยแส แต่ภายในใจหมิงรุ่ยกลับคิดตามจนหัวแทบระเบิด สมองที่เคยโปร่งโล่งพลันปวดแปลบรุนแรง
 “อันนั้นก็ใช่ค่ะ”
 ออเดรย์พยักหน้าเห็นด้วย แต่จากนั้นก็เริ่มอธิบายคำถามของตัวเองใหม่ให้ละเอียดกว่าเดิม
 “ดิฉันไม่ได้หมายถึงไพ่ทาโรต์ชุดหลัง… เคยได้ยินมาว่า แท้จริงแล้ว จักรพรรดิโรซายล์เคยสร้างไพ่กระดาษจำนวนยี่สิบสอง ใบเป็นชุดต้นแบบ สำรับไพ่ดังกล่าวเต็มไปด้วยความลับและปริศนามากมาย แต่ละใบคือสัญลักษณ์แทนพลังอันยิ่งใหญ่… แต่ในภายหลัง ไพ่ดังกล่าวถูกดัดแปลงเป็นเกมไพ่ทาโรต์สำหรับทำนายโชคชะตาที่ไม่มีพิษมีภัย ข้อมูลนี้ถูกต้องไหมคะ?”
 เธอหันมองโจวหมิงรุ่ย เด็กสาวย่อมต้องการฟังความเห็นจากมิสเตอร์ฟูลผู้ยิ่งใหญ่
 แต่หมิงรุ่ยกลับทำเพียงอมยิ้มและหันไปหามิสเตอร์แฮงแมน ประหนึ่งกำลังลองภูมิความรู้จากมัน
 อัลเจอร์ผงะเล็กน้อย หลังของมันพลันเชิดตั้งตรงตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหันไปมอบคำตอบให้ออเดรย์ด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก
 “ถูกต้อง… กล่าวกันว่า จักรพรรดิโรซายล์เคยเห็นแผ่นศิลาเย้ยเทพด้วยตาตัวเอง จึงสร้างไพ่กระดาษขึ้นมายี่สิบสองใบ เพื่อแทนยี่สิบสองเส้นทางแห่งการกลายเป็นเทพ”
 “ยี่สิบสองเส้นทางแห่งการกลายเป็นเทพ…”
 ออเดรย์ทวนซ้ำด้วยสีหน้าครุ่นคิด
 ขณะเดียวกัน หัวสมองโจวหมิงรุ่ยเริ่มทวีความเจ็บแปลบเกินขีดจำกัด มันรู้สึกคล้ายกับการเชื่อมต่อระหว่างดวงดาวเริ่มเจือจางลง
 “วันนี้พอแค่นี้ก่อน”
 มันกล่าวเสียงทุ้มหลังจากตัดสินใจปุบปับฉับพลัน
 “สุดแล้วแต่ท่านครับ”
 อัลเจอร์ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม
 “สุดแล้วแต่ท่านค่ะ”
 ออเดรย์ทำท่าทางแบบเดียวกับมิสเตอร์แฮงแมน แต่ภายในของเธอยังคงมีคำถามอยากรู้อยากเห็นอีกมาก จึงนึกเสียดายที่ชุมนุมทาโรต์จบลงเร็วเกินไป
 ก่อนที่โจวหมิงรุ่ยจะตัดการเชื่อมต่อ มันอมยิ้มพลางกล่าว
 “แล้วพบกันใหม่ในการรวมตัวครั้งหน้า”
 ดวงดาวส่องแสงเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากหมิงรุ่ยเอื้อมมือไปสัมผัส ดาวแดงเริ่มละลายหายไปราวกับหยดน้ำ
 ในวินาทีที่ออเดรย์และอัลเจอร์ได้ยินเสียงมิสเตอร์ฟูลกล่าวคำอำลา ภาพการมองเห็นพวกมันพลันพร่ามัวก่อนจะมืดสนิท
 ผ่านไปหนึ่งวินาที ‘ภาพโฮโลแกรม’ ของทั้งแฮงแมนและจัสติสได้สลายไป เหลือไว้เพียงทะเลหมอกอันว่างเปล่าภายในห้องประชุมโอ่อ่า
 ศีรษะโจวหมิงรุ่ยเริ่มปวดแปลบทรมาน ภาพการมองเห็นสองข้างทางหมุนเคว้งเกรี้ยวกราด เพียงไม่นาน ความมืดก็เข้าปกคลุมโดยสมบูรณ์
 จากนั้นไม่กี่อึดใจ หมิงรุ่ยลืมตาขึ้นอีกครั้งภายในห้องของตัวเองที่มีแสงแดดส่องจ้า
 มันยังคงยืนอยู่ใจกลางห้องทำพิธี
 “เหมือนกับฝันไปเลย… มิติสายหมอกคืออะไรกันแน่… เป็นพลังของใคร หรือสิ่งใดที่เนรมิตให้เกิดขึ้นมา…”
 มันพึมพำกับตัวเองก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก โจวหมิงรุ่ยพยุงตัวเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ด้วยร่างกายที่หนักอึ้งประหนึ่งถูกตะกั่วถ่วงขา
 นาฬิกาห้อยคอทรงใบองุ่นที่วางไว้บนโต๊ะถูกหยิบขึ้นมาตรวจสอบเวลา มันต้องทราบให้ได้ว่าโลกภายนอกผ่านไปแล้วกี่นาที
 “เวลาเดินเร็วเท่ากัน…”
 มันประมาณอย่างคร่าว
 หลังจากวางนาฬิกาลง หมิงรุ่ยฝืนร่างกายตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป อาการปวดหัวรุนแรงจวนเจียนสลบ มันเลื่อนมือขึ้นมาบีบนวดขมับเผื่อว่าจะดีขึ้น
 หลังจากผ่านไปสักพัก หมิงรุ่ยส่งเสียงถอนหายใจยาวพร้อมกับกล่าวเป็นภาษาจีนกลาง
 “ดูเหมือนว่าเราจะยังไม่ได้กลับบ้านในอนาคตอันใกล้…”
 ความไม่รู้คือบ่อเกิดความหวาดกลัว หลังจากได้เผชิญเหตุการณ์ประหลาด ได้เรียนรู้เกี่ยวกับผู้วิเศษและโอสถ โจวหมิงรุ่ยไม่กล้าทดสอบทำพิธีเปลี่ยนดวงชะตาในภาษาฟุซัคหรือโลเอ็นอีก
 จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เรื่องนี้ไม่มีใครตอบได้
 อาจเลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อครู่หลายเท่า หรืออาจต้องทรมานราวกับตกนรก
 “ไว้ค่อยทดสอบใหม่หลังจากเรามีความรู้เกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติมากกว่านี้”
 อย่างน้อย สิ่งที่เรียกว่าชุมนุมไพ่ทาโรต์ก็ถือเป็นผลลัพธ์ด้านบวก
 หลังจากใช้สมาธิครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง โจวหมิงรุ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ผิดหวัง และเศร้าหมอง
 “นับแต่นี้ไป… เราคือไคลน์แล้วสินะ”
 …
 ไคลน์พยายามรวบรวมสติเพื่อหาหนทางดำเนินชีวิตต่อไป พร้อมกับหาวิธีขจัดอารมณ์ด้านลบในใจ
 บางที มันอาจกลายเป็นผู้วิเศษได้จากสูตรโอสถ ‘ผู้ชม’ ที่แฮงแมนขายให้จัสติส…
 การ ‘ชุมนุม’ ที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นน่าทึ่งมากหากมองในมุมยุคสมัยปัจจุบัน ผู้คนจากแต่ละส่วนของโลกถอดจิตมาคุยกันแบบเห็นหน้าตาในระยะใกล้ ถกเถียงประเด็นความรู้ ค้าขายแลกเปลี่ยน รวมถึงเติมเต็มจุดด้อยของกันและกัน
 เอ่อ… เหมือนกับ…
 ไคลน์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะคนเดียวราวกับคนบ้า มันใช้ปลายนิ้วนวดขมับพลางพึมพำกับตัวเองเสียงค่อย
 “เหมือนกับโซเชียลเน็ตเวิร์คเลยไม่ใช่รึไง…”
........................


ราชันเร้นลับ 6 : ผู้วิเศษ
 ไม่เพียงจะพูดภาษาโลเอ็นเหมือนกัน แต่ทั้งสองยังแสดงสีหน้าแบบเดียวกันด้วย
 เป็นสีหน้าของความตึงเครียดสุดขีด
 เรากำลังอยู่ที่ไหน และถูกนำตัวมาที่นี่ทำไม?
 เรื่องนั้น แม้แต่มันเองก็อยากทราบเหมือนกัน…
 หลังจากสงบสติอารมณ์ โจวหมิงรุ่ยนำคำถามของทั้งสองคนมาวิเคราะห์ตีความในหัว
 คำถามของอัลเจอร์และออเดรย์มิได้ต้องการคำตอบ แต่เป็นการไต่ถามตามสัญชาตญาณเมื่อร่างกายเกิดภาวะตกตะลึง หวาดกลัว และไม่ปลอดภัย
 ด้วยเหตุผลบางประการซึ่งหาคำอธิบายไม่ได้ สองบุคคลเบื้องหน้าถูกลากตัวเข้ามาในมิติทะเลหมอกสีเทาอย่างไม่เต็มใจ
 ในฐานะตัวต้นเหตุ แม้แต่โจวหมิงรุ่ยยังเกิดภาวะตื่นตระหนกรุนแรง ไม่แปลกที่คนทั้งสองจะแสดงท่าทีกระวนกระวายขนาดนี้
 สำหรับพวกมัน เหตุการณ์ปัจจุบันคงอยู่เหนือสามัญสำนึกอย่างมากแน่… ใช่แล้ว...
 ในช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ โจวหมิงรุ่ยคำนึงถึงความเป็นไปได้สองตัวเลือก ข้อแรก หากมันแสร้งทำเป็นผู้เสียหายเหมือนกับอีกสองคน อาจได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจและร่วมกันหาทางออก แถมยังใช้โอกาสนี้จับตามองการกระทำไปในตัว เผื่อว่าจะได้รับข้อมูลที่น่าสนใจใหม่
 ข้อสอง แสร้งทำเป็นตัวตนปริศนาต่อไป วิธีนี้จะส่งผลให้อีกฝ่ายเกรงกลัว รวมถึงอาจได้รับข้อมูลที่มีค่ามหาศาล
 ด้วยระยะเวลาที่จำกัด ไม่เพียงพอให้มันประมวลผลชั่งน้ำหนักหาข้อดีข้อเสียโดยละเอียด หมิงรุ่ยกัดฟันยอมเสี่ยงเลือกข้อสอง
 แสร้งทำเป็นบุคคลลึกลับให้อีกฝ่ายยำเกรง เพื่อที่ตนจะได้ถือไพ่เหนือกว่าภายในห้วงมิติไร้ก้นบึ้งแห่งนี้
 หลังจากช่วงเวลาเงียบงันผ่านไปหลายวินาที ชายหนุ่มเปิดเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เปี่ยมด้วยความสุขุมเยือกเย็น เพื่อเป็นการทักทายสหายใหม่สองคนที่กำลังเสียขวัญ
 “ข้าแค่ลองทดสอบดู”
 ทดสอบ… ทดสอบอะไร?
 ออเดรย์·ฮอลล์รีบหันมองทางบุคคลลึกลับทันที รอบกายชายปริศนายังคงห้อมล้อมด้วยหมอกเทาหนาทึบเช่นเดิม สถานการณ์ปัจจุบันช่างน่าฉงน น่าหวาดกลัว และแปลกประหลาดเหนือคำบรรยาย
 เมื่อครู่ ตนยังนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องนอน แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็ถูก ‘ลาก’ เข้ามายังสถานที่ซึ่งมีเพียงทะเลหมอกไหลผ่าน
 ช่างน่าอัศจรรย์อะไรเช่นนี้!
 ออเดรย์สูดลมหายใจยาวเต็มปอด ก่อนจะเผยรอยยิ้มใสซื่อและอ่อนโยน คำถามถูกเปล่งออกจากปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
 “มิสเตอร์… การทดลองอะไรหรือ แล้วท่านสามารถส่งพวกเรากลับได้ไหม?”
 อัลเจอร์·วิลสันยังคงเคลือบแคลงในตัวโจวหมิงรุ่ยไม่น้อย แต่ด้วยประสบการณ์ที่มากกว่า มันจึงรักษาท่าทีสุขุมสง่างาม และเลือกที่จะเป็นผู้ชมอย่างเงียบงัน
 โจวหมิงรุ่ยชำเลืองมองตามต้นเสียงของหญิงสาวที่เอ่ยปากถาม สายตามันมองเห็นเพียงคร่าว ๆ ว่าอีกฝ่ายคือสตรีรูปร่างสูง ผมสีทองเงางาม แต่มิอาจมองเห็นรูปลักษณ์ที่ชัดเจนได้
 มันไม่รีบตอบ โจวหมิงรุ่ยหันไปชำเลืองบุรุษอีกหนึ่งคนที่ยังเงียบงัน เส้นผมของมันยุ่งเหยิงและมีสีน้ำเงินเข้ม หุ่นกำยำสันทัด ไม่จัดว่าอ้วนท้วม
 โจวหมิงรุ่ยเกิดสมมติฐานใหม่ หากมันมีพลังมากกว่านี้ในอนาคต อาจมองทะลุผ่านหมอกเทาจนเห็นรูปลักษณ์ที่ชัดเจนของทั้งคู่
 ถ้าเข้าไม่ใจผิดไป… เราคือเจ้าบ้าน และสองคนนี้เป็นแขกของห้วงมิติทะเลหมอก...
 หลังจากเปลี่ยนมุมมอง โจวหมิงรุ่ยเริ่มตระหนักถึงรายละเอียดเล็กน้อยที่มันมองข้าม
 ทั้งเด็กสาวที่มีเสียงไพเราะและชายหนุ่มกำยำ ตัวตนของพวกมันมิได้กระจ่างชัดเจนเท่าที่ควร บนลำตัวส่องแสงแดงระเรื่อเจือจาง ราวกับเป็น ‘ภาพฉาย’ มากกว่าร่างเนื้อ
 หากให้เดา คงเป็นดาวสองดวงที่ตนบังเอิญสัมผัสเข้าจนลุกไหม้เมื่อครู่
 ภาพฉายเกิดจากสายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นระหว่างตัวมันกับคนทั้งสอง และด้วยความเป็นเจ้าบ้าน จึงมีเพียงโจวหมิงรุ่ยเท่านั้นที่ตระหนักในเรื่องนี้
 ภาพฉายจะหายไปเมื่อสายสัมพันธ์ระหว่างดวงดาวถูกตัดขาด และนั่นจะเป็นการส่งพวกมันกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงตามเดิม…
 โจวหมิงรุ่ยพยักหน้าอย่างอ่อนโยนขณะหันมองเด็กสาวผมสีทอง มันส่งเสียงหัวเราะในลำคอก่อนตอบกลับ
 “แน่นอน หากเจ้าปรารถนาที่จะกลับ สามารถแจ้งความประสงค์ได้ทุกเมื่อ แล้วข้าจะส่งกลับให้เอง”
 เมื่อสัมผัสว่าน้ำเสียงของโจวหมิงรุ่ยปราศจากความมุ่งร้าย ออเดรย์ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ด้วยสีหน้าโล่งใจ หล่อนเกิดความคิดที่ว่า หากสุดยอดตัวตนที่สามารถบันดาลเรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้กำชับรับปาก อีกฝ่ายไม่มีทางคืนคำแน่นอน
 เมื่อจิตใจเริ่มสงบลง เธอจึงยังไม่อยากกลับ ออเดรย์กวาดสายตามองไปรอบทะเลหมอกที่มีประกายแสงระยิบระยับมากมาย
 เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล แต่ก็คาดหวังในเวลาเดียวกัน
 “นับเป็นประสบการณ์ที่สุดยอดมาก… ดิฉันเฝ้าฝันมาตลอดให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับตัวเองในสักวัน เอ่อ… ดิฉันเป็นคนชอบเรื่องลี้ลับและพลังพิเศษมาก เอ่อ… ที่อยากจะถามก็คือ ดิฉันจะกลายเป็นผู้วิเศษด้วยวิธีใดได้บ้าง”
 ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ถ้อยคำของออเดรย์จึงตะกุกตะกัก สิ่งที่เธอเฝ้าฝันมาตลอด สิ่งที่เคยทำได้เพียงจินตนาการถึง บัดนี้เกิดขึ้นเบื้องหน้ากับตัวเองแล้ว
 หลังจากกล่าวจบ ความกังวลและตึงเครียดก่อนหน้าได้เลือนหายโดยสมบูรณ์
 ถามได้ดี! มันเองก็อยากทราบเหมือนกัน...
 โจวหมิงรุ่ยตัดพ้อในใจ มันยังคงเงียบงันเพื่อรักษามาดของบุคคลลึกลับไว้
 ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มรู้สึกว่าการยืนสนทนาค่อนข้างไม่สะดวก สถานที่จับเข่าคุยเรื่องสำคัญควรโอ่อ่าหรูหราเหมือนกับมหาราชวัง และตัวมันต้องนั่งหัวโต๊ะประชุมยาวเพื่อทำหน้าที่ประธานใหญ่ เก้าอี้ทุกตัวรอบโต๊ะประชุมต้องสลักด้วยลวดลายเก่าแก่ และตัวมันมีหน้าที่เป็นเพียงผู้เฝ้ามองเท่านั้น
 หลังจากความคิดจบลง ห้วงมิติสายหมอกเริ่มสั่นสะเทือน ทั้งอัลเจอร์และออเดรย์ต่างแสดงท่าทีตกตะลึง
 เพียงพริบตา เสาหินทรงกระบอกขนาดใหญ่ผุดขึ้นรอบตัวพวกมันเป็นจำนวนมาก ท้องฟ้าที่เคยเปิดโล่งและมีประกายดาวระยิบระยิบ ได้ถูกเพดานโดมคล้ายหลังคาปกคลุมมิดชิด
 วิวทิวทัศน์รอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นบรมมหาราชวังที่โอ่อ่าและอลังการ คล้ายกับวังสวรรค์ของเผ่าพันธุ์คนยักษ์ในตำนานก็มิปาน
 ภายใต้เพดานโดมกว้างขวางโอ่อ่า เบื้องล่างยังคงมีสายหมอกสีเทาไหลเวียนไม่ขาดสาย กึ่งกลางห้องปรากฏโต๊ะทองแดงยาวยี่สิบสองที่นั่ง แบ่งเป็นเก้าอี้ฝั่งละสิบตัว รวมหัวท้ายอีกสองตัว
 บริเวณพนักพิงเก้าอี้ทุกตัวจะส่องแสงสีแดงเข้มเป็นรูปทรงของหมู่ดาวที่โจวหมิงรุ่ยไม่พบเห็นมาก่อน
 ออเดรย์และอัลเจอร์นั่งหันหน้าเข้าหากัน
 พวกมันนั่งลงบนเก้าอี้สองตัวแรกใกล้กลับกับหัวโต๊ะของบุรุษลึกลับ เด็กสาวผมทองยังคงกวาดสายตามองรอบข้างด้วยสีหน้าสุดทึ่ง
 “สุดยอดไปเลย…”
 ใช่แล้ว มันสุดยอดมาก… สุดยอดเกินไป...
 โจวหมิงรุ่ยนั่งลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ก่อนจะเหยียดแขนขวาออกไปวางบนขอบโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 อัลเจอร์ชำเลืองมองสภาพแวดล้อมด้วยนัยน์ตาที่ยังคงสั่นระริก หลังจากเงียบงันอยู่พักใหญ่ มันตัดสินใจตอบคำถามของเด็กสาวผมทองแทนโจวหมิงรุ่ย
 “คุณมาจากโลเอ็นใช่ไหม? ถ้าต้องการเป็นผู้วิเศษ ก็ต้องเลือกเข้าร่วมเป็นสาวกของโบสถ์สักแห่ง ไม่ว่าจะเป็นโบสถ์เทพธิดารัตติกาล โบสถ์เทพแห่งวายุสลาตัน หรือโบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำ คนธรรมดาคงยากที่จะเดินสวนกับผู้วิเศษในชีวิตจริงได้ ต้องเกี่ยวพันกับโบสถ์แห่งเทพไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่ต้องมีตำแหน่งที่สูงพอสมควรด้วย ยกตัวอย่างเช่น นักบวชทั่วไปของแต่ละโบสถ์จะมีชะตากรรมไม่ต่างจากคนทั่วไปมากนัก ถึงอย่างนั้น ผมสามารถบอกคุณได้ว่า มีผู้วิเศษจำนวนไม่น้อยแฝงตัวเป็นเจ้าหน้าที่รัฐทำงานอยู่ในศาล ตุลาการ และหน่วยงานบังคับกฎหมายของอาณาจักร พวกมันคอยใช้พลังพิเศษต่อสู้กับภัยมืดมิดที่มนุษย์มองไม่เห็น ทว่า หากเทียบกับช่วงต้นยุคเหล็กแล้ว จำนวนผู้วิเศษลดลงจากอดีตจนน่าใจหาย”
 โจวหมิงรุ่ยเพ่งสมาธิตั้งใจฟังสุดชีวิต แต่ท่าทีภายนอกยังแสร้งไม่แยแส ประหนึ่งนั่งฟังเด็กสองคนเล่านิทานให้กันและกัน
 จากความทรงจำอันเลือนรางของนักศึกษาวิชาประวัติศาสตร์อย่างไคลน์ โจวหมิงรุ่ยย่อมทราบว่า ‘ยุคเหล็ก’ หมายถึงยุคปัจจุบัน หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ‘ยุคสมัยที่ห้า’ ซึ่งเริ่มต้นเมื่อ 1349 ปีก่อน
 ออเดรย์นั่งฟังอัลเจอร์จนจบประโยค ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าผิดหวัง
 “มิสเตอร์… เรื่องนั้นดิฉันทราบอยู่แล้ว และทราบลึกยิ่งกว่าที่คุณเล่า รู้ไปถึงตัวตนหน่วยลับของทั้งสามโบสถ์ซึ่งประกอบด้วย เหยี่ยวราตรี ทูตพิพากษา และจิตแห่งจักรกล แต่ดิฉันไม่ต้องการสูญเสียอิสรภาพของตัวเองโดยการอุทิศตัวรับใช้โบสถ์”
 อัลเจอร์หัวเราะแห้งในลำคอ ก่อนจะตอบกลับอย่างคลุมเครือ
 “การเป็นผู้วิเศษต้องเสียสละบางสิ่ง หากไม่ต้องการเข้าร่วมโบสถ์และอุทิศตัวเพื่อผ่านบททดสอบ คุณก็ต้องเข้าหาตระกูลราชวงศ์ของอาณาจักร หรือไม่ก็ตระกูลขุนนางที่มีประวัติศาสตร์ไม่ต่ำกว่าพันปี ไม่อย่างนั้น หนทางสุดท้ายคือการเข้าร่วมกับองค์กรลับชั่วร้าย แต่วิธีนี้จำเป็นต้องใช้วาสนามากหน่อย”
 ออเดรย์ทำแก้มป่องตามความเคยชิน ก่อนจะกวาดสายตามองไปมาระหว่าง ‘บุรุษลึกลับ’ กับอัลเจอร์
 เมื่อมั่นใจว่าไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม
 ออเดรย์ถามย้ำ
 “ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วจริงหรือ...”
 อัลเจอร์เงียบงันอยู่นานกว่าครึ่งนาที ก่อนจะชำเลืองสายตาไปยังบุรุษลึกลึกลับที่เอาแต่เฝ้ามองอย่างเงียบงัน
 เมื่อมั่นใจว่าโจวหมิงรุ่ยไม่กล่าวสิ่งใดเสริม อัลเจอร์หันไปมองออเดรย์พลางกล่าวอย่างระมัดระวัง
 “ผมครอบครองสูตรปรุงโอสถลำดับ 9 อยู่สองชนิด”
 ลำดับ 9? โจวหมิงรุ่ยพึมพำในใจ
 “จริงหรือ อันไหนบ้าง?”
 ออเดรย์ทราบว่าสูตรปรุงโอสถลำดับ 9 หมายถึงสิ่งใด
 อัลเจอร์เอนหลังเล็กน้อย ก่อนจะมอบคำตอบให้ออเดรย์อย่างใจเย็น
 “อย่างที่คุณทราบ มนุษย์ต้องดื่มโอสถเพื่อให้กลายเป็นผู้วิเศษ ซึ่งชื่อของโอสถดั้งเดิมนั้นถูกสลักไว้บน ‘แผ่นศิลาเย้ยเทพ’ แต่หลังจากถูกแปลงเป็นหลายภาษา ทั้งภาษาคนยักษ์ ภาษาเอลฟ์ ภาษาเฮอร์มิสโบราณ ภาษาฟุซัคโบราณ และภาษาเฮอร์มิสปัจจุบัน ชื่อของโอสถมีการปรับเปลี่ยนให้เข้ากับยุคสมัยอยู่เสมอ ชื่อจึงไม่ใช่แก่นสำคัญของพลังวิเศษ สิ่งที่ควรสนใจคือ ‘ธรรมชาติพลัง’ ของโอสถชนิดดังกล่าวมากกว่า ผมมีสูตรโอสถลำดับ 9 สองชนิด ประเภทแรกชื่อว่า ‘ลูกเรือ’ มันจะช่วยให้คุณทรงตัวได้ยอดเยี่ยม ต่อให้ยืนบนเรือที่กำลังฝ่าพายุฝน คุณก็สามารถวิ่งเล่นได้เหมือนกับบนพื้นดินปรกติ พละกำลังจะสูงกว่ามนุษย์ปรกติค่อนข้างมาก มีเกล็ดลวงตาที่ซ่อนภายใต้ผิวหนัง สามารถเคลื่อนไหวใต้น้ำได้ว่องไวไม่ต่างกับสัตว์ทะเล และต่อให้ไม่มีอุปกรณ์ช่วย แต่คุณจะดำน้ำได้นานสิบนาทีโดยไม่พักหายใจ”
 “สุดยอด… ใช่อันเดียวกันกับ ‘ผู้พิทักษ์สมุทร’ ของโบสถ์เทพแห่งวายุสลาตันรึเปล่า?”
 “อา… มันเคยมีชื่อนั้นเมื่อในอดีต”
 อัลเจอร์กล่าวต่อไป
 “ส่วนโอสถลำดับ 9 ชนิดที่สองคือ ‘ผู้ชม’ ผมไม่แน่ใจว่ามันถูกเรียกว่าอย่างไรเมื่อในอดีต แต่เป็นโอสถที่ช่วยให้ครอบครองพลังสังเกตเหนือมนุษย์ คุณจะตระหนักถึงทุกรายละเอียดเล็กน้อยที่อยู่รอบตัว ตัวอย่างที่เห็นภาพชัดคือโรงละครโอเปร่า ‘ผู้ชม’ หมายถึงคนดูในโรงละคร และเป้าหมายของผู้ชมก็คือนักแสดงบนเวที เจ้าของพลัง ‘ผู้ชม’ จะเฝ้าสังเกตทุกการกระทำของนักแสดง รวมถึงอารมณ์ สีหน้า ท่าทาง และยังสามารถอ่านความคิดอีกฝ่ายได้เล็กน้อย”
 เมื่ออธิบายถึงจุดนี้ อัลเจอร์รีบตักเตือน
 “จงจำไว้ให้ดี ไม่ว่าจะสถานที่ใด โรงละครหรือถนนที่แออัดด้วยผู้คน แต่ผู้ชมจะเป็นได้เพียงผู้ชมวันยังค่ำ”
 แววตาออเดรย์เริ่มเปล่งประกาย เธอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะถามต่อ
 “งั้นหรือ หืม… ดิฉันเริ่มตกหลุมรัก ‘ผู้ชม’ เข้าแล้วสิ ต้องทำอย่างไรคุณถึงจะยอมบอกสูตรผลิตโอสถ ดิฉันต้องแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งใด?”
 มุมปากอัลเจอร์กระตุกเล็กน้อย สีหน้าและแววตาคล้ายรอจังหวะนี้อยู่นานแล้ว มันกล่าวออกไปด้วยเสียงทุ้มต่ำ
 “โลหิตฉลามวิญญาณ อย่างน้อย หนึ่งร้อยมิลลิลิตร”
 ออเดรย์พยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น ทว่า เพียงไม่นานก็ถามกลับด้วยสีหน้าสงสัย
 “เอ่อ… ถ้าหากดิฉันหามาได้ จะต้องส่งให้คุณด้วยวิธีใด แล้วจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณจะยอมมอบสูตรผลิตโอสถเป็นการตอบแทน รวมถึงความถูกต้องของสูตร”
 อัลเจอร์ตอบกลับอย่างใจเย็น
 “ผมจะบอกที่อยู่ของตัวเองให้ หลังจากได้รับโลหิตฉลามวิญญาณ คุณมีสองวิธีในการรับสูตรโอสถ หนึ่งคือ ให้ผมส่งจดหมายไปหา และสองคือ ผมจะบอกด้วยปากเปล่าภายในห้วงมิติสายหมอกแห่งนี้ ส่วนเรื่องความมั่นใจ ผมคิดว่าท่านบุรุษลึกลับผู้นี้สามารถเป็นพยานให้ได้”
 เมื่อกล่าวจบ มันชำเลืองมองโจวหมิงรุ่ยที่นั่งหลังตรงบนพนักเก้าอี้หัวโต๊ะ
 “มิสเตอร์… คุณคือผู้วิเศษที่มีพลังเหนือจินตนาการ พวกเราคงไม่กล้าละเมิดข้อตกลงหากคุณยอมเป็นสักขีพยานให้”
 “จริงด้วย!”
 แววตาออเดรย์ส่องประกายอีกครั้งพร้อมกับผงกศีรษะอย่างตื่นเต้น ในมุมมองของเธอ บุรุษลึกลับคือสักขีพยาน ‘ที่ไว้ใจได้’
 ทั้งหล่อนและชายผมยุ่งเหยิงไม่มีวันกล้าปลิ้นปล้อนต่อหน้าบุรุษลึกลับผู้ยิ่งใหญ่แน่!
 ออเดรย์หมุนตัวพร้อมกับจ้องมองโจวหมิงรุ่ยด้วยสายตาเว้าวอน
 “มิสเตอร์… ได้โปรดเป็นสักขีพยานให้การแลกเปลี่ยนของพวกเราด้วย”
 ทันใดนั้น หล่อนพลันตระหนักถึงความเสียมารยาทที่ตนกระทำลงไป การค้าขายแลกเปลี่ยนเมื่อครู่เกิดขึ้นโดยยังไม่ได้รับความเห็นชอบจากบุรุษลึกลับด้วยซ้ำ!
 “เอ่อ… มิสเตอร์… จะให้พวกเราเรียกคุณว่าอย่างไรดี?”
 อัลเจอร์พยักหน้ารับ มันถามซ้ำด้วยถ้อยคำที่ขึงขังและหนักแน่นกว่า
 “ใช้แล้วครับ พวกเราต้องเรียกคุณว่าอย่างไร?”
 โจวหมิงรุ่ยชะงักชั่วครู่ มันใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะทองแดงเป็นจังหวะขณะใช้ความคิด
 เป็นนิสัยเก่าที่แก้ไม่หาย
 ทันใดนั้น ผลการทำนายดวงชะตาเมื่อเช้าพลันแล่นเข้ามาในหัว ชายหนุ่มเอนหลังตั้งตรงทันที เมื่อขวาถูกดึงกลับ สิบนิ้วประสานใต้คางพร้อมกับเผยรอยยิ้มให้คนทั้งสอง
 “จงเรียกข้าว่า…”
 มันชะงักคำพูดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงสุขุม
 “เดอะฟูล”
........................


ราชันเร้นลับ 3 : เมลิสซ่า
 หลังจากยืนยันแผนการ โจวหมิงรุ่ยพลันปวดขมับรุนแรงอีกครั้ง ภาวะหวาดกลัวและกระวนกระวายกำลังคุกรุ่นในหัวสมอง
 แต่ก่อนอื่น มันต้องไล่ย้อนอ่านความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติอย่างระมัดระวัง พลางลุกเดินไปปิดวาล์วแก๊สด้วยความเคยชิน สายตาเหลือบมองโคมไฟกำแพงที่เริ่มหรี่แสง ก่อนจะนั่งลงเมื่อแสงดับสนิท มือข้างหนึ่งเล่นโม่ปืน ส่วนอีกข้างเลื่อนขึ้นมากุมแนบขมับ
 ความทรงจำของบุคคลอื่นกำลังฉายซ้ำในสมองประหนึ่งนั่งชมภาพยนตร์เรื่องยาว แต่ที่แปลกจากปรกติคือบรรยากาศของฉากหลังถูกฉาบด้วยสีแดงหม่น
 เวลาล่วงผ่านไปนาน อาจเพราะถูกกระสุนเจาะทะลุสมอง ความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติจึงกระจัดกระจายไม่ปะติด ปะต่อ หลายจุดถูกฉายข้าม โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับปืนลูกโม่กระบอกนี้
 มันมาอยู่กับไคลน์ได้อย่างไร และฆ่าตัวตายไปทำไม หลายคำถามที่โจวหมิงรุ่ยสงสัยยังคลุมเครือ ข้อความบนสมุด ‘ทุกคนต้องตาย รวมถึงฉัน’ หมายถึงสิ่งใดกัน และไม่กี่วันก่อนหน้าเกิดเหตุฆ่าตัวตาย ความทรงจำเหล่านั้นหายไปไหน
 ไม่เพียงเรื่องสำคัญ แต่เรื่องที่เกี่ยวกับความรู้ทั่วไปของโลกใบนี้ก็หายไปหลายส่วน
 ท่ามกลางความฉงน มีสิ่งหนึ่งที่โจวหมิงรุ่ยมั่นใจ หากไคลน์·โมเร็ตติกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้งในสภาพปัจจุบัน มันไม่มีทางจบการศึกษาอย่างแน่นอน
 ความจำแหว่งโหว่ถึงเพียงนั้น ทั้งที่ไคลน์·โมเร็ตติจะเพิ่งเรียนจบเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง
 แล้วตัวเรา โจวหมิงรุ่ย ต้องแบกร่างไคลน์ไปสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานกับมหาวิทยาลัยทิงเก็นในอีกสองวันข้างหน้าเนี่ยนะ…
 ตามธรรมเนียมปฏิบัติของอาณาจักรโลเอ็น ผู้ที่จบการศึกษามักไม่ทำงานต่อในมหาวิทยาเดิมที่เคยเรียน… อาจารย์ที่ปรึกษาจึงเขียนจดหมายแนะนำให้เข้าสมัครงานที่มหาวิทยาลัยทิงเก็นและมหาวิทยาลัยเบ็คลันด์…
 …
 ด้านนอกหน้าต่าง โจวหมิงรุ่ยนั่งมองจันทร์สีเลือดกำลังลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก แสงจันทร์บรรจงริบหรี่ลงอย่างเงียบงัน เมื่อจันทร์ลับขอบฟ้าโดยสมบูรณ์ ท้องฟ้าฝั่งทิศตะวันออกเริ่มฉายแสงทองอร่ามระยิบระยับ
 ทันใดนั้น ความวุ่นวายเล็กๆ เริ่มอุบัติขึ้นภายในหอพัก เสียงฝีเท้าผู้คนเดินขวักไขว่ อาจไม่ดังจนรบกวน แต่ก็มากพอจะได้ยินทั่วหอพักที่ผนังแสนบอบบาง
 เพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าคนผู้หนึ่งดังแว่วใกล้เข้ามายังประตูห้องนอนไคลน์
 “เมลิสซ่าตื่นแล้วสินะ… ยังเป็นเด็กตรงเวลาเหมือนเคย”
 โจวหมิงรุ่ยพลันอมยิ้ม เนื่องจากความทรงจำของมันเริ่มผสานกับไคลน์ทีละนิด ตัวตนของเมลิสซ่าจึงมอบความรู้สึกเหมือนกับน้องสาวแท้ ๆ ไปโดยปริยาย
 แต่เราไม่มีน้องสาวสักหน่อย… ชายหนุ่มรีบดึงสติกลับสู่ความจริง
 เมลิสซ่ามีสถานะแตกต่างจากไคลน์และเบ็นสันเล็กน้อย เธอยังไม่จบการศึกษาขั้นพื้นฐานตามข้อบังคับของรัฐบาล
 ในช่วงก่อนที่เมลิสซ่าจะถึงวัยเรียนเล็กน้อย อาณาจักรโลเอ็นได้ออกกฎใหม่ให้ประชาชนทุกคนได้รับ ‘การศึกษาขั้นพื้นฐาน’ โดยมีทุนการศึกษาสนับสนุน
 เพียงสามปี หลังจากศาสนจักรหลักเริ่มจัดตั้งหลักสูตรโรงเรียนวันอาทิตย์ขึ้น โรงเรียนสามัญทั่วอาณาจักรโลเอ็นต่างรีบนำหลักสูตรด้านศาสนาออก เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างคำสอนของทั้งสามเทพประจำอาณาจักร ประกอบด้วย เทพวายุสลาตัน เทพธิดารัตติกาล และเทพจักรกลไอน้ำ
 โรงเรียนวันอาทิตย์ของโบสถ์จะคิดค่าเล่าเรียนเพียงหนึ่งเพนนีทองแดงต่อสัปดาห์ นับเป็นราคาที่ถูกมากเมื่อเทียบกับค่าเล่าเรียนของโรงเรียนสามัญซึ่งแพงถึงสามเพนนีต่อสัปดาห์
 แต่แบบแรกจะมีเรียนเฉพาะวันอาทิตย์ ส่วนแบบหลังนั้นต้องเรียนสัปดาห์ละหกวัน คุณภาพการศึกษาย่อมต่างกันหลายขุม
 แต่เมลิสซ่าไม่เหมือนกับเด็กสาวทั่วไป
 ในวัยเด็ก เธอมิได้สนใจตุ๊กตาหรือของเล่น แต่จะชื่อชอบเฟือง เกียร์ สปริง และตลับลูกปืนมากเป็นพิเศษ เธอมีความฝันอยากเป็นช่างกลไอน้ำในอนาคต
 พี่ใหญ่อย่างเบ็นสันที่ขาดโอกาส ย่อมตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาได้ดีกว่าใครในครอบครัว เฉกเช่นที่เคยสนับสนุนการเรียนของไคลน์อย่างสุดความสามารถ
 เหนือสิ่งอื่นใด เมลิซ่าเล็งศึกษาต่อเพียงเป้าหมายเดียว นั่นคือโรงเรียนเทคนิคทิงเก็นที่มีค่าเล่าเรียนค่อนข้างต่ำและสอบเข้าไม่ยากนัก เมลิซ่าจึงไม่จำเป็นต้องเรียนด้านภาษาหรือวิชาการเสริม
 เมื่อถึงกรกฎาคมปีที่แล้ว เมลิซ่าวัยสิบห้าปีจบการศึกษาจากโบสถ์และสอบเข้าโรงเรียนเทคนิคทิงเก็นสำเร็จ กลายเป็นนักเรียนเทคนิคทิงเก็นสาขาไอน้ำและเครื่องจักรเต็มตัว
 ด้วยเหตุนี้ ค่าเล่าเรียนของเธอจึงเพิ่มเป็นสามเพนนี่ต่อสัปดาห์
 ในทางกลับกัน บริษัทที่เบ็นสันทำงานได้รับผลกระทบอย่างหนักจากสถานการณ์เศรษฐกิจที่ย่ำแย่ของทวีปใต้ กำไรเหือดแห้ง ลูกค้าหดหาย พนักงานหนึ่งในสามถูกลอยแพอย่างไม่มีทางเลือก หากเบ็นสันต้องการรักษาสถานภาพพนักงานไว้ มันต้องทำงานให้หนักกว่าปรกติหลายเท่า รวมถึงต้องเดินทางไปยังสถานที่ทุรกันดาร นั่นคือสาเหตุที่เบ็นสันไม่กลับบ้านติดต่อกันหลายวันในช่วงหลัง
 ไม่ใช่ว่าไคลน์ไม่ต้องการช่วยพี่ชายแบ่งเบาภาระ แต่เมื่อเกิดเป็นสามัญชน ไคลน์จำเป็นต้องศึกษาในโรงเรียนสามัญและมหาวิทยาลัยเพื่อให้แข่งขันกับครอบครัวขุนนางได้ทัดเทียม
 ค่าเล่าเรียนมหาศาลของไคลน์ส่งผลให้ครอบครัวประสบปัญหาด้านการเงินอย่างต่อเนื่องตลอดหลายปีที่ผ่านมา
 แต่นั่นคือสิ่งจำเป็น เพราะทายาทตระกูลขุนนางล้วนรู้ภาษาโบราณทุกชนิดของทวีปเหนือตั้งแต่เด็ก แต่กลับกัน สามัญชนจะได้เรียนเป็นครั้งแรกในระดับมหาวิทยาลัย
 ทว่า นั่นมิได้ทำให้ไคลน์ย่อท้อ มันตั้งใจเรียนหนังสืออย่างหนักตั้งแต่ยังเล็ก ขณะเรียนมหาวิทยาลัย ทุกคืนต้องศึกษาตำราจนดึกดื่นและตื่นก่อนใครเสมอ
 จนท้ายที่สุด ไคลน์เรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยคะแนนที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย
 ขณะความทรงจำมากมายเกี่ยวกับพี่ชายและน้องสาวกำลังซัดโถมโจวหมิงรุ่ยอย่างไม่หยุดพัก เสียงลูกบิดประตูถูกหมุนได้ดังแว่วเข้ามากระทบแก้วหู
 มันเพิ่งนึกได้ว่า ในมือยังกำลูกโม่ทองเหลืองแน่นถนัด นี่เป็นอาวุธกึ่งควบคุมที่ต้องมีใบอนุญาต!
 เมลิสซ่าอาจเข้าใจผิด และที่แย่ไปกว่านั้น บาดแผลตรงขมับก็ยังไม่หายดี…
 เมื่อตระหนักว่าน้องสาวอาจเปิดประตูเข้ามาทุกเมื่อ โจวหมิงรุ่ยรีบใช้มือขวาปกปิดบาดแผล ส่วนมือซ้ายดึงลิ้นชักออกและกระแทกลูกโม่ลงไปจนเกิดเสียงดังโครม
 “เกิดอะไรขึ้น?”
 เมลิสซ่าเอ่ยปากถามหลังจากได้ยินเสียงกระแทก เธอยังอยู่ในวัยช่างสงสัย ถึงจะได้รับสารอาหารไม่เพียงพอเพราะความยากจน แต่ยังคงมีท่าทีอยากรู้อยากเห็นเหมือนเช่นเด็กในวัยสาวทั่วไป
 เมื่อหันไปเห็นน้องสาวเปิดประตูพลางจ้องเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย
 ลิ้นชักยังไม่ถูกปิด มันจึงแสร้งหยิบบางสิ่งในลิ้นชักขึ้นมากำแทนลูกโม่เพื่อเบนความสนใจ และใช้กำปั้นดันลิ้นชักไม้กลับเข้าไปเพื่อซ่อนปืนให้มิดชิด
 มือข้างขวาที่สัมผัสขมับเริ่มรับรู้สิ่งผิดปรกติ บาดแผลที่ควรมีได้หายไป สมานติดกันอย่างสมบูรณ์ไร้ร่องรอย
 โจวหมิงรุ่ยเริ่มคลายกำมือข้างซ้ายที่ใช้ดันลิ้นชัก จนเผยให้เห็นนาฬิกาห้อยคอสีทองเหลืองทรงใบองุ่น
 มันใช้ปลายนิ้วกดอย่างทะนุถนอม ฝาเครื่องดีดเปิดตามกลไกพร้อมเสียงกริ๊ก
 ด้านในบรรจุภาพถ่ายบิดาของสามพี่น้อง เป็นสิ่งของมูลค่าสูงสุดเท่าที่ทางกองทัพทิงเก็นจะหาคืนครอบครัวโมเร็ตติได้
 แต่ด้วยความที่เป็นนาฬิกามือสอง เมื่อผ่านไปสักพัก เวลาเริ่มเดินผิดเพี้ยน ถึงแม้จะมีช่างนาฬิกาหมั่นซ่อมบำรุงอย่างสม่ำเสมอแล้วก็ตาม
 การระบุเวลาผิดได้สร้างความลำบากใจให้เบ็นสันบ่อยครั้ง มันเคยชอบพกนาฬิกาเรือนนี้เพื่อเป็นของต่างหน้าพ่อ รวมถึงเป็นสัญลักษณ์แทนผู้นำครอบครัว แต่เมื่อเริ่มบอกเวลาผิดพลาดบ่อยครั้งเข้า เบ็นสันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวางเก็บไว้ที่บ้าน
 เมลิสซ่าทำตัวสมกับความใฝ่ฝันที่จะเป็นช่างจักรกล ในช่วงต้น เธอตั้งใจศึกษากลไกการทำงานของนาฬิกาโดยละเอียด จนกระทั่งเมื่อมีความรู้พร้อมซ่อม เครื่องมือหลายชนิดถูกยืมจากโรงเรียนเทคนิคทิงเก็น และเธอบอกกับทุกคนว่าซ่อมมันสำเร็จแล้วเมื่อไม่นานมานี้
 แต่หลังจากยืนพิจารณาอยู่พักหนึ่ง หมิงรุยพบว่าเข็มนาทีไม่ขยับเขยื้อน จึงเลื่อนนิ้วขึ้นไปบิดเม็ดมะยมตามสัญชาตญาณ
 ทว่า บิดเท่าไรก็ไม่ได้ยิงเสียงสปริง เข็มนาทียังคงนิ่งค้างในจุดเดิม
 “ดูเหมือนจะเสียอีกแล้วล่ะ”
 ชายหนุ่มหันมองเมลิสซ่าเพื่อหาหัวข้อสนทนา น้องสาวสุดที่รักมองตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาคว้านาฬิกาไป
 เมลิสซ่ายังคงไม่เป็นไหน เพียงยืนเพ่งนาฬิกาพร้อมกับใช้นิ้วดึงเม็ดมะยมขึ้นหนึ่งล็อก เมื่อลองบิดซ้ายขวาสองสามครั้ง เข็มนาทีก็เริ่มส่งเสียงดังติ๊กต่อกอีกครั้ง
 ไม่ใช่ว่าการดึงเม็ดมะยมขึ้นจะหมายถึงตั้งเวลาหรอกหรือ… โจวหมิงรุ่ยขมวดคิ้วฉงน
 ทันใดนั้น เสียงระฆังจากวิหารพลันกังวานจากจุดห่างออกไป สัญญาณดังขึ้นหกครั้ง หมายถึงเวลาหกโมงตรงในตอนเช้า เป็นเสียงที่ใสกังวานเสนาะหู
 เมลิซ่าเอียงคอฟังระฆังวิหารอย่างตั้งใจ เมื่อกลับเข้าสู่ความเงียบงัน เธอก้มลงหมุนเม็ดมะยมเพื่อปรับเวลาให้ตรงกัน
 “ใช้ได้แล้ว”
 เป็นถ้อยคำเรียบง่ายไร้อารมณ์เช่นเคย หลังจากเม็ดมะยมถูกกดลงดังกริ๊ก เมลิซ่ายื่นนาฬิกากลับให้โจวหมิงรุ่ย
 มันอมยิ้มแทนคำขอบคุณ
 เธอขมวดคิ้วพลางหรี่ตาจ้องพี่ชายคนกลางด้วยสายตาเสียดแทง จากนั้นก็เดินกลับไปยังตู้เสื้อผ้าที่ห้องรวม เมลิสซ่าจัดเตรียมอุปกรณ์อาบน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว เมื่อเรียบร้อย เธอออกจากห้องพักและมุ่งหน้าตรงไปยังห้องน้ำรวม
 เหตุใดเธอถึงจ้องพี่ชายตัวเองด้วยสายตาเย็นชาและดูแคลนขนาดนั้น?
 เป็นห่วงพี่ชายไม่เอาไหนงั้นหรือ?
 หมิงรุ่ยเอียงคอพร้อมกับพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่าย มันส่งเสียงหัวเราะในลำคอ
 ขณะเดียวกัน นาฬิกาในมือถูกนิ้วดันให้ฝาพับปิดลง จากนั้นก็กดเปิดเล่นอีกครั้ง หมิงรุ่ยมักมีนิสัยเล่นของบนมือขณะใช้ความคิด
 ไคลน์ยิงตัวตายด้วยลูกโม่โดยไม่ใส่ที่เก็บเสียง มันขอสมมติให้เป็นการฆ่าตัวตายไปก่อน
 เสียงจากปืนลูกโม่กระบอกนี้น่าจะคำรามได้กึกก้องพอตัว แล้วเหตุใดเมลิซ่าถึงไม่เอะใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องพี่ชายเลย…
 หลับลึก? หรือว่าการฆ่าตัวตายของไคลน์จะมีเงื่อนงำมากกว่านี้?
 กริ๊ก! ฝานาฬิกาเปิดออก
 แกร่ก! ฝานาฬิกาปิดสนิท
 เมื่อเมลิสซ่ากลับจากห้องน้ำรวม เธอเหลือบเห็นพี่ชายกำลังยืนครุ่นคิดพลางปิดเปิดนาฬิกาเล่นอยู่พักใหญ่ สายตาของเด็กสาวแฝงด้วยความหงุดหงิดอีกครั้ง
 ทว่า น้ำเสียงกลับอ่อนหวานนุ่มนวลสวนทาง
 “ไคลน์ เอาขนมปังที่เหลือออกมา วันนี้อย่าลืมไปซื้อของใหม่ด้วย เนื้อกับถั่วก็หมดแล้วเหมือนกัน การสัมภาษณ์งานใกล้เข้ามาแล้วใช่ไหม ฉันจะทำสตูแกะใส่ถั่วให้”
 ขณะกล่าว เมลิสซ่าเดินไปหยิบหม้อต้มกับถ่านฟืนจากมุมห้องและเริ่มต้มน้ำ
 ก่อนน้ำเดือด เธอก้มดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดและหยิบบางสิ่งออกมาด้วยท่าทางทะนุถนอมประหนึ่งเป็นสมบัติล้ำค่า
 กระปุกใบชาราคาถูก!
 เมลิซ่าเปิดฝาหยิบออกมาราวสิบใบ โปรยลงไปในหม้อต้ม สีหน้าพึงพอใจประหนึ่งกำลังชงชาแท้คุณภาพชั้นเลิศ
 เมื่อร้อนได้ที่ เธอรินชาใส่ถ้วยสองใบใหญ่ จากนั้นก็ฉีกขนมปังไรย์ที่เริ่มแข็ง แบ่งกับกินกับพี่ชายสองคนอย่างเอร็ดอร่อย
 บนผิวขนมปังไม่มีเศษฝุ่นผง ความนุ่มอยู่ในระดับปรกติ แต่รสชาตินั้นเข้าขั้นบัดซบ…
 ท้องที่หิวโหยของโจวหมิงรุ่ยยังไม่ถูกเติมเต็ม ร่างกายอ่อนล้าและปราศจากเรี่ยวแรงเหมือนเช่นเคย แต่ถึงจะบ่นในใจ ทางเลือกคงมีไม่มากนัก ต้องฝืนกระเดือกขนมปังไรย์ในมือให้หมด
 เมลิสซ่ากินหมดหลังหมิงรุ่ยไม่นาน เธอจัดแจงเส้นผมสีดำขลับไปด้านหลังพร้อมกับกล่าว
 “อย่าลืมซื้อขนมปังสด เอามาแค่แปดปอนด์ก็พอ ช่วงนี้อากาศร้อน ขนมปังจะเสียง่าย แล้วก็อย่าลืมซื้อเนื้อแกะกับถั่วมาด้วย ห้ามลืมเด็ดขาด!”
 เป็นอย่างที่คิด เธอคงเป็นห่วงพี่ชายสุดบื้อของตัวเอง ถึงขั้นเน้นยำหลายครั้งเพราะกลัวลืม… โจวหมิงรุ่ยอมยิ้มพลางผงกศีรษะ
 “รับทราบ”
 จากความทรงจำของไคลน์ หน่วยชั่งตวงของอาณาจักรโลเอ็นจะใช้ ‘ปอนด์’ เป็นหลัก แปดปอนด์จะใกล้เคียงกับครึ่งกิโลกรัมของโลกเดิมที่มันคุ้นเคย
 เมลิซ่าไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงลงมือทำความสะอาดห้องรวมจนเรียบร้อย เศษขนมปังไรย์ที่เหลือถูกนำใส่กระเป๋าสะพายเตรียมไว้เป็นอาหารกลางวัน
 เมลิซ่าหยิบผ้าคลุมหัวซึ่งมีสภาพค่อนข้างเก่าออกมาสวม เป็นของต่างหน้าจากมารดาผู้ล่วงลับ จากนั้น เด็กสาวหยิบกระเป๋าที่บรรจุเครื่องเขียนและหนังสือออกมาแขวนบ่า เป็นใบที่ผ่านการซ่อมแซมครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยฝีมือเย็บปักที่เมลิสซ่าภาคภูมิใจ
 ถึงคราวเธอออกเดินทางไปเรียนแล้ว วันนี้ไม่ใช่วันอาทิตย์ การเรียนการสอนจึงยาวนานตลอดทั้งวัน
 หากด้วยเดินเท้า จากหอพักไปถึงโรงเรียนเทคนิคทิงเก็นจะใช้เวลาราวห้าสิบนาที
 ภายในเมืองมีบริการรถม้าสาธารณะ อัตราค่าโดยสารกิโลเมตรละหนึ่งเพนนี ค่าโดยสารสูงสุดในเขตเมืองจะมีราคาไม่เกินสี่เพนนี และไกลสุดชานเมืองจะมีราคาไม่เกินหกเพนนี
 แต่เพื่อประหยัดเงิน เมลิสซ่าเลือกเดินเท้าไปโรงเรียน
 ขณะยืนอยู่หน้าประตูห้องพัก เธอชะงักไปครู่หนึ่งหลังจากเปิดประตูค้างไว้ครึ่งบาน
 เมลิสซ่าหันหลังกลับมากล่าว
 “ไคลน์ อย่าซื้อมาเยอะเกินไปนะ เบ็นสันจะกลับมาวันอาทิตย์ เราสองคนต้องการขนมปังแค่แปดปอนด์เท่านั้น”
 “รู้แล้วน่า”
 โจวหมิงรุ่ยเริ่มตอบด้วยน้ำเสียงเจือความไม่พอใจ
 ขณะเดียวกัน ภายในหัวกำลังทบทวนคำว่า ‘วันอาทิตย์’ ซ้ำหลายหน
 อ้างอิงจากปฏิทินของทวีปเหนือ หนึ่งปีแบ่งออกเป็นสิบสองเดือน แต่ละปีจะมี 365 หรือ 366 วัน และในหนึ่งสัปดาห์จะแบ่งออกเป็นเจ็ดวัน
 ตามหลักปรกติ การแบ่งสิบสองเดือนเกิดจากความรู้ด้านดาราศาสตร์ของมนุษย์ โจวหมิงรุ่ยจึงนึกสงสัยว่า ที่นี่อาจเป็นโลกคู่ขนานกับโลกที่ตนเคยอาศัย
 แต่ในทางกลับกัน การแบ่งวันทั้งเจ็ดจะมีรากฐานมาจากศาสนา
 ทวีปเหนือมีเทพทั้งหมดเจ็ดองค์ประกอบด้วย เทพสุริยันเจิดจรัส เทพวายุสลาตัน เทพปัญญาความรู้ เทพธิดารัตติกาล พระแม่ธรณี เทพสงคราม และเทพจักรกลไอน้ำ
 เมื่อเห็นน้องสาวปิดประตูเดินจากไป โจวหมิงรุ่ยพลันถอนหายใจยาว สมาธิทั้งหมดหันมาจดจ่อกับพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา
 ขอโทษนะ… แต่พี่อยากกลับบ้าน…
........................


ราชันย์เร้นลับ 5 : พิธีกรรม
 ฟรี? ของฟรีนี่แหละอันตรายที่สุด!
 โจวหมิงรุ่ยพึมพำกับตัวเอง มันสาบานว่าจะไม่เสียเงินซื้อบริการเสริมทุกชนิดโดยเด็ดขาด การปฏิเสธต้องฉะฉานและหนักแน่น!
 ถ้าแน่จริง ก็ทำนายให้ได้สิฟะว่าฉันเป็นผู้เดินทางข้ามโลก!
 ด้วยความคิดเช่นนี้ในหัว โจวหมิงรุ่ยเดินก้มตัวตามสตรีปริศนาเพื่อมุดเข้าไปในเต็นท์
 ภายในเต็นท์มืดสนิท มีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาเพียงเล็กน้อย บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยไพ่ถูกตกแต่งด้วยลวดลายหลากสี ชวนให้วิงเวียนศีรษะ
 แต่ลวดลายกลับไม่ส่งผลต่อสตรีสวมหมวกปลายแหลม เธอเดินเข้าไปนั่งด้านในด้วยสีหน้าราบเรียบ เมื่อก้นติดพื้น เทียนไขถูกจุดเพื่อมอบแสงสว่าง
 ภายในเต็นท์มีจุดกำเนิดแสงแหล่งใหม่ เป็นทั้งความสว่างและมืดมิดในเวลาเดียวกัน บรรยากาศเริ่มลี้ลับมากขึ้นทุกขณะ
 โจวหมิงรุ่ยนั่งลงอย่างเงียบงัน สายตาเหลือบมองหน้าไพ่บนโต๊ะ ทั้งภาพและชื่อของไพ่เป็นแบบที่มันคุ้นเคยทุกประการ มีทั้งเดอะเมจิกเชี่ยน ดิเอ็มเพอเรอร์ เดอะแฮงก์แมน เท็มเพอแรนซ์ และอีกมาก
 มีโอกาสสูงมากที่โรซายจะเป็น ‘รุ่นพี่’ ของเรา…
 จะเป็นคนชาติเดียวกันไหม…
 มันพึมพำในใจตามความเคยชิน
 แต่ยังไม่ทันได้มองหน้าไพ่ครบ หญิงสาวฝั่งตรงข้ามทำการเหยียดแขนรวบไพ่กลับไปกองด้านหน้าตัวเอง จากนั้นก็บรรจงคว่ำไพ่และวางกองกันเป็นสำรับ ก่อนจะดันกลับมาหาโจวหมิงรุ่ย
 “สับไพ่ก่อน จากนั้นค่อยตัด”
 นักทำนายปริศนาแห่งคณะละครสัตว์กล่าวเสียงค่อย
 “ผม? สับเองหรือ?”
 โจวหมิงรุ่ยซักถาม
 นักทำนายสาวชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้ม
 “แน่นอน ดวงใครดวงมัน ฉันเป็นเพียงผู้แปลความหมาย”
 ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มันเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าหวาดระแวง
 “การแปลความหมายจะไม่ถูกคิดเงินเพิ่มใช่ไหม?”
 ในฐานะนักมานุษยวิทยาคีย์บอร์ด เราเคยเห็นลูกไม้ต้มตุ๋นแบบนี้มานับครั้งไม่ด้วยแล้ว!
 หล่อนอึ้งไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงกระซิบกระซาบ
 “…ไม่คิดเงิน”
 โจวหมิงรุ่ยเผยสีหน้าโล่งใจ มันใช้มือซ้ายยัดปืนเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม จากนั้นก็ใช้มือทั้งสองข้างสับและตัดไพ่
 “เสร็จแล้ว”
 กองสำรับไพ่ที่ตัดเสร็จถูกวางกลางโต๊ะ
 นักทำนายใช้ฝ่ามือสองข้างดึงสำรับไพ่กลับไปหาตัว เธอจ้องไพ่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
 “ขอโทษที ฉันลืมถาม แต่คุณอยากให้ฉันทำนายในเรื่องใด”
 ขณะกำลังจีบสาวซึ่งเป็นรักแรก โจวหมิงรุ่ยเคยศึกษาเกี่ยวกับไพ่ทาโรต์มาบ้างในระดับพื้นฐาน จึงตอบกลับไปโดยไม่ลังเล
 “อดีต ปัจจุบัน และอนาคต”
 นี่คือหลักการสามัญสำหรับทำนายดวงชะตาด้วยไพ่ทาโรต์ ไพ่สามใบจะถูกเลือกและเปิดเรียงต่อกัน ใบแรกหมายถึงอดีต ถัดมาคือปัจจุบัน และสุดท้ายเป็นอนาคต
 หล่อนพยักหน้าเล็กน้อยพลางอมยิ้มมุมปาก
 “ช่วยสับไพ่ใหม่ด้วย การทำนายจะแม่นยำหลังจากทราบจุดประสงค์ของผู้ถูกทำนาย”
 คิดจะใช้ลูกไม้ตื้น ๆ อีกแล้วหรือ… หน้าตาของเราดูหลอกง่ายขนาดนั้นเชียว ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมจ่ายเงินเพิ่มเด็ดขาด!
 มุมปากโจวหมิงรุ่ยเริ่มกระตุก มันสูดลมหายใจยาวเข้าเต็มปอด ก่อนจะดึงสำรับไพ่กลับมาสับและตัดใหม่อีกครั้ง
 “ต้องทำอะไรอีกไหม”
 มันวางไพ่ลงบนโต๊ะและส่งให้เธอ
 “ไม่แล้ว”
 นักทำนายใช้ปลายนิ้วหยิบไพ่ใบบนสุดออกมาวางฝั่งซ้ายมือชายหนุ่ม เธอกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงบางเบาจนแทบไม่ได้ยิน
 “ใบนี้แทนอดีต ส่วนใบนี้แทนปัจจุบัน”
 ไพ่ใบที่สองถูกวางตรงหน้า ก่อนที่เธอจะวางไพ่ใบสุดท้ายลงบนฝั่งขวามือของหมิงรุ่ย
 “และใบนี้แทนอนาคต”
 “เอาล่ะ คุณอยากทราบเรื่องไหนก่อน”
 หล่อนเงยหน้าขึ้นมองหลังจากวางไพ่ใบสุดท้ายเสร็จ นัยน์ตาสีฟ้าหม่นกำลังจ้องมองโจวหมิงรุ่ยอย่างไม่กะพริบ
 “เอาเป็น… ปัจจุบัน”
 มันตอบหลังจากครุ่นคิดหนึ่งอึดใจ
 เธอผงกศีรษะรับอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้ปลายนิ้วพลิกไพ่ใบกลาง
 บุคคลในไพ่สวมชุดหลากสีสัน เหนือศีรษะสวมหมวกหรูหรา มือข้างหนึ่งจับไม้เท้าหาบเร่วางพาดบ่า ปลายสุดไม้หาบมีถุงผ้ามัดไว้สำหรับใส่สิ่งของ บนพื้นมีลูกสุนัขสีขาวเดินตามไม่ห่าง
 ไพ่หมายเลข ‘0’
 “เดอะฟูล”
 นักทำนายอ่านชื่อไพ่ขณะสายตายังคงจ้องมองโจวหมิงรุ่ย
 เดอะฟูล?
 หมายเลข ‘0’ แห่งสำรับไพ่ทาโรต์น่ะหรือ?
 หมายความว่ายังไง… การเริ่มต้น? หรือการเริ่มใหม่ที่มีความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน?
 ความรู้ทางด้านไพ่ทาโรต์ของหมิงรุ่ยมีเพียงหางอึ่ง ยังไม่ถึงขั้นมือสมัครเล่นด้วยซ้ำ จึงทำได้เพียงคาดเดาความหมายไพ่จากองค์ประกอบและความรู้สึกส่วนตัว
 แต่ขณะนักทำนายสาวเตรียมแปลคำอธิบาย ผ้าม่านทางเข้าเต็นท์ถูกยกขึ้นจนแสงแดดส่องผ่านมายังด้านใน โจวหมิงรุยรีบหันศีรษะมองตามความเคยชิน แต่ก็ต้องหรี่ตาลงเมื่อปะทะแสงแดดเจิดจ้า
 “ทำไมเธอถึงปลอมตัวเป็นฉันอีกแล้ว! การทำนายดวงชะตาเป็นงานของฉันต่างหาก!”
 สตรีภายนอกแผดเสียงโมโห
 “รีบกลับไปประจำตำแหน่งเดี๋ยวนี้! งานของเธอเป็นแค่นักฝึกสัตว์!”
 น…นักฝึกสัตว์?
 เมื่อดวงตาชายหนุ่มเริ่มคุ้นชินกับแสงสว่าง มันเริ่มเผยความสับสน เพราะหญิงสาวด้านนอกเต็นท์แต่งกายคล้ายคลึงกับนักทำนายที่นั่งฝั่งตรงข้ามมาก หมวกยาวแหลม เดรสสีดำสนิท ใบหน้าทาด้วยแถบสีแดงสลับเหลือง สิ่งเดียวที่ต่างกันคือ บุคคลด้านนอกมีส่วนสูงมากกว่า และร่างกายที่ผอมบางกว่า
 หญิงสาวฝั่งตรงข้ามโจวหมิงรุ่ยลุกขึ้นยืนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเสียเต็มประดา
 “ต้องขอโทษด้วย แต่ฉันชอบทำนายดวงมาก และมั่นใจว่าตัวเองแม่นยำพอสมควรในบางครั้ง นี่ฉันพูดเรื่องจริงนะ…”
 เมื่อกล่าวจบ เธอยกชายกระโปรงขึ้นพร้อมกับเดินผ่านชายหนุ่ม จากนั้นก็วิ่งเหยาะออกไปนอกเต็นท์
 “มิสเตอร์… คุณต้องการให้ฉันแปลความหมายของไพ่ไหม?”
 นักทำนายตัวจริงเอ่ยปากถามพลางอมยิ้ม
 มุมปากชายหนุ่มกระตุกอีกครั้ง มันถามกลับด้วยสีหน้าขึงขัง
 “ฟรีไหม?”
 “…ไม่”
 นั่นคือคำตอบ
 “ลืมไปซะ”
 โจวมิงรุ่ยชักแขนออกจากโต๊ะทำนาย มือข้างซ้ายถูกนำไปซุกกระเป๋าข้างที่มีปืนอีกครั้ง ตามด้วยการก้มศีรษะมุดออกจากเต็นท์ไป
 บ้าจริง! นักฝึกสัตว์หลอกมาดูดวงไพ่ให้เรา?
 ‘แต่นักฝึกสัตว์ที่ชื่นชอบการทำนายไพ่ คงต้องเป็นตัวตลกที่ดีได้แน่…’
 โจวหมิงรุ่ยรีบเดินออกจากจัตุรัสและตรงไปยังย่านที่ขายเนื้อกับถั่ว สายตากวาดมองหาร้านขาย ‘เนื้อแกะเกรดพอประมาณ’
 ชายหนุ่มตัดสินใจซื้อเนื้อแกะหนักหนึ่งปอนด์ จากนั้นก็ซื้อถั่วปากอ้า กะหล่ำ หอมใหญ่ มันฝรั่ง และผักชนิดอื่น
 ราคารวมของขนมปัง เนื้อ ถั่ว และผักคือ 25 เพนนี หรือเทียบเท่า 2 ซูลกับ 1 เพนนี
 “ซื้อของมาแค่นี้ แต่เงินกลับยังไม่พอ… เบ็นสันผู้น่าสงสาร…”
 หมิงรุ่ยพกธนบัตร 1 ซูลมาสองใบ ทำให้มันต้องออกเงินตัวเองอีก 1 เพนนีในกระเป๋า
 ชายหนุ่มไม่เถลไถลที่ไหนอีก เป้าหมายเดียวคือการเดินตรงกลับหอพัก ด้วยอาหารจานหลักที่ซื้อเตรียมไว้ มันพร้อมแล้วสำหรับการเริ่มพิธีเปลี่ยนดวงชะตา
 …
 หลังจากกลับมาถึงห้องในช่วงสาย ชาวหอพักชั้นสองเริ่มทยอยออกไปทำงานหรือเรียนหนังสือกันหมด มันจึงไม่รีบร้อนทำพิธี เพียงนั่งแปลบทสวด “เซียนราชันย์ฟ้าดินประทานโชค” ให้เป็นภาษาฟุซัคโบราณรวมถึงภาษาโลเอ็น เผื่อว่าบทสวดภาษาจีนดั้งเดิมไม่ได้ผล มันจะได้ทดลองใหม่ด้วยภาษาท้องถิ่นโลกนี้
 เหมือนกับสำนวนที่ว่า เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม!
 แน่นอน มันไม่ลืมแปลให้เป็นภาษาเฮอร์มิสที่นิยมใช้ในพิธีกรรมโบราณหลายชนิด สมองถูกเค้นอย่างหนักเพื่อแปลเทียบทีละคำอย่างตั้งใจ
 หลังจากจัดการบทสวดเรียบร้อย มันนำขนมปังไรย์สี่ชิ้นออกมาเตรียมทำพิธี แต่ละชิ้นถูกวางไว้ยังมุมห้องสี่ทิศ ชิ้นแรกวางไว้บนเตาถ่าน ชิ้นที่สองวางไว้ด้านข้างกระจกเงาสำหรับแต่งตัว ชิ้นที่สามวางไว้บนตู้กับข้าว และชิ้นสุดท้ายวางไว้ซ้ายมือโต๊ะไม้อ่านหนังสือ
 ลมหายใจถูกสูดเข้าเต็มปอด โจวหมิงรุ่ยเดินกลับมายังกึ่งกลางห้องและใช้เวลาสงบจิตใจนานหลายนาที จนกระทั่งเท้าขวาขยับไปด้านหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะเริ่มเดินทวนเข็มนาฬิกาเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส
 เมื่อจบก้าวแรก มันเปล่งเสียง
 “เซียนราชันย์ฟ้าดินประทานโชค”
 ก้าวที่สอง
 “เทพสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค”
 ก้าวที่สาม มันสูดลมหายใจก่อนเปล่งเสียง
 “จักรพรรดิสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค”
 เมื่อจบก้าวสุดท้าย มันท่องคาถาพร้อมกับหลับตาทำสมาธิสงบจิตใจ
 “ราชันย์สวรรค์ฟ้าดินประทานโชค”
 หลังจากกลับมายืนในจุดกึ่งกลางอีกครั้ง โจวหมิงรุ่ยเฝ้ารอผลลัพธ์ด้วยใจจดจ่อ อารมณ์ความรู้สึกหลายหลากกำลังถาโถม ทั้งคาดหวัง กระสับกระส่าย รวมถึงหวาดกลัว
 ตนจะกลับไปโลกเดิมได้หรือไม่
 จะมีผลข้างเคียงอะไรไหม
 หรือจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
 ความไม่รู้คือบ่อเกิดของสองความรู้สึก หนึ่งคืออยากรู้อยากเห็น และสองคือหวาดกลัว โดยแม้จะหลับตาสนิท แต่เปลือกตากลับยังมองเห็นแสงสีแดงทะมึน
 ทันใดนั้น ห้วงความคิดในหัวโจวหมิงรุ่ยเริ่มปั่นป่วนและหมุนเคว้ง ไม่ว่าจะพยายามเพียงใดก็มิอาจยับยั้งอาการดังกล่าว
 ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่า บรรยากาศรอบตัวเริ่มหยุดนิ่ง แต่ยังเปี่ยมด้วยมวลพลังปริศนาปริมาณเข้มข้น
 ถัดมาไม่นาน เกิดเสียงเพรียกอันโหยหวนดังแว่วข้างหูอย่างต่อเนื่อง บ้างดังชัดเจนเสมือนมีใครยืนกระซิบ บ้างดังหวีดแหลมเสียดแทงโสตประสาท บ้างดังลอยฟุ้งประหนึ่งสุ้มเสียงในจินตนาการ บ้างดังเย้ายวนน่าหลงใหล
 บ้างดังกระเส่าอย่างคลั่งไคล้
 และบ้างดังกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง
 ถึงจะไม่เข้าใจว่าเสียงแว่วที่ดังต่อเนื่องกำลังพูดในสิ่งใด แต่ด้วยความใครรู้ มันจึงพยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจเพื่อแปลความหมาย
 ทันใดนั้น ศีรษะพลันเจ็บแปลบประหนึ่งมีใครนำสว่านทะลวงเข้าที่ขมับ เป็นความทรมานราวกับหัวจะระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
 ภาพในสมองของหมิงรุ่ยเริ่มผุดสีสันประหลาดคล้ายกับอาการหลอนยาเสพติด
 เมื่อสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีนัก มันตัดสินใจลืมตาขึ้นเพื่อยุติพิธีกรรม ทว่า กระทั่งอิริยาบถที่ง่ายที่สุดก็มิอาจกระทำสำเร็จ ร่างกายถูกบีบรัดแน่นขึ้นทุกขณะราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
 ทันใดนั้น มันตัดพ้ออย่างสมเพชตัวเอง
 “ไม่น่ารนหาที่ตาย…”
 ชายหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป แต่ขณะหัวสมองจวนเจียนระเบิด บรรยากาศรอบข้างพลันสงบลงอย่างน่าประหลาด เสียงแว่วข้างหูมลายหายไปโดยสมบูรณ์ อารมณ์ของโจวหมิงรุ่ยเริ่มแปรปรวนจนไม่มั่นคง
 ไม่เพียงอารมณ์ แม้แต่ร่างกายก็เริ่มโงนเงนไม่มั่นคงเช่นกัน มันกลั้นหายใจและฝืนลืมตาขึ้นด้วยสมาธิทั้งหมด แต่คราวนี้กลับขยับตัวได้ง่ายดายกว่าที่คิด
 ทัศนียภาพตรงหน้า รอบตัวชายหนุ่มเต็มไปด้วยกระแสหมอกควันสีเทา ทั้งคละคลุ้ง ฟุ้งกระจาย และไร้สิ้นสุด
 “เกิดอะไรขึ้น…”
 โจวหมิงรุ่ยรีบกวาดตามองรอบข้างอย่างลนลาน เมื่อก้มลงมองด้านล่าง มันพบว่าตัวเองกำลังลอยเคว้งท่ามกลางกลุ่มหมอกสีเทาที่ไร้ก้นบึ้ง
 มิติแห่งนี้ไม่มีพื้น!
 สายหมอกรอบตัวมิได้หยุดนิ่ง พวกมันไหลวนไปตามกระแสประหนึ่งสายวารี ท่ามกลางสายหมอกสีเทามีจุดแสงคล้าย ‘ดวงดาว’ สีแดงเข้มลอยเรียงราย ขนาดของแต่ละดวงไม่เท่ากัน บ้างใหญ่มาก บ้างก็เล็กมาก บ้างจมลึกลงไปราวกับกำลังหลบซ่อน บ้างก็ลอยเหนือกระแสหมอกอย่างไม่เกรงกลัว
 ขณะกวาดตามองฉากสุดอลังการตรงหน้าที่คล้ายคลึงภาพโฮโลแกรม โจวหมิงรุ่ยเหยียดมือขวาออกไปสัมผัสกับ ‘ดาว’ ดวงหนึ่งซึ่งกำลังลอยเหนือสายหมอกสีเทา
 เนื่องจากกำลังกึ่งสงสัย กึ่งหวาดกลัว จึงไม่ได้คิดเรื่องใดเป็นพิเศษ เพียงต้องการออกไปจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็ว
 ในวินาทีที่ฝ่ามือสัมผัสดาวแดงเข้มดวงดังกล่าว คลื่นน้ำพลันกระเพื่อมออกจากร่างกายชายหนุ่มอย่างฉับพลัน ดาวแดงถูกคลื่นซัดปะทะและเผาไหม้ตัวเองจนระเหิดหายไป
 โจวหมิงรุ่ยพลันตะลึง มือขวาถูกชักกลับอย่างลนลานตามสัญชาตญาณ แต่ดันสัมผัสไปโดนดาวอีกดวงโดยไม่ได้ตั้งใจ
 ผลก็คือ ดาวแดงโชคร้ายเกิดการลุกไหม้และระเหิดไปต่อหน้าต่อตาเหมือนเช่นเคย
 ทันใดนั้น หัวสมองโจวหมิงรุ่ยพลันขาวโพลน คล้ายกับวิญญาณใกล้หลุดลอยออกจากร่าง
 …
 ณ กรุงเบ็คลันด์แห่งอาณาจักรโลเอ็น
 ภายในคฤหาสน์สุดหรูใจกลางเมืองหลวง
 ‘ออเดรย์·ฮอลล์’ กำลังนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเก่าแก่ กึ่งกลางมีบานกระจกทองเหลืองสำหรับแต่งตัว บนผิวกระจกมีรอยร้าวเล็กน้อย
 “กระจกเอ๋ย จนตื่นขึ้นเถิด… ในนามแห่งตะกูลฮอลล์ ข้าของสั่งให้เจ้าลืมตาตื่น ณ บัดนี้!”
 …
 หล่อนพยายามเปลี่ยนบทสวดอีกหลายอย่าง แต่ทุกครั้งก็ยังไร้ผลลัพธ์เหมือนเช่นเคย
 ออเดรย์ก็ยอมแพ้หลังจากผ่านไปสิบนาที เธอนั่งทำแก้มป่องหน้ากระจกด้วยสีหน้าหงุดหงิดพลางพึมพำบ่นอย่างหัวเสีย
 “ท่านพ่อต้องโกหกเราแน่ ไหนบอกว่ากระจกบานนี้เป็นสมบัติหายากของจักรพรรดิมืดแห่งจักรวรรดิโซโลมอน แถมยังเป็นของวิเศษ…”
 ทันใดนั้น สุ้มเสียงของเธอมีอันต้องขาดห้วง แสงสว่างสีแดงเข้มพลันเจิดจ้าจากบานกระจกทองเหลือง โอบล้อมร่างกายออเดรย์·ฮอลล์ไว้โดยสมบูรณ์
 …
 ท่ามกลางทะเลโซเนีย เรือใบเก่าแก่ประหนึ่งซากวัตถุโบราณขนาดสามเสากระโดงกำลังแล่นฝ่าใจกลางพายุ
 อัลเจอร์·วิลสันยืนบนดาดฟ้าเรือที่มีสภาพโคลงเคลงหนักจากคลื่นทะเลอันเกรี้ยวกราด แต่ถึงอย่างนั้น มันกลับรักษาสมดุลร่างกายได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
 ชุดคลุมที่อัลเจอร์สวม กึ่งกลางหน้าอกมีลวดลายสายฟ้าขนาดใหญ่สลัก ในมือถือขวดแก้วทรงประหลาด ของเหลวภายในขวดฉวัดเฉวียนอยู่ไม่เป็นสุข ประเดี๋ยวผุดฟองเดือดพล่าน ประเดี๋ยวจับตัวเป็นน้ำแข็ง ประเดี๋ยวหมุนวนประหนึ่งเกลียวพายุ
 “ยังขาดโลหิตฉลามวิญญาณสินะ…”
 อัลเจอร์พึมพำ
 ทันใดนั้น แสงสว่างสีแดงฉานพลันเจิดจ้ากึ่งกลางระหว่างฝ่ามือและขวดแก้ว อัลเจอร์ถูกแสงเลือดกลืนกินร่างกายฉับพลัน
 …
 ท่ามกลางสายหมอกสีเทา เมื่อออเดรย์ได้รับการมองเห็นกลับคืน เธอรีบกวาดสายตามองโดยรอบด้วยสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัว
 หล่อนก็ได้พบเงาลางของบุคคลปริศนาที่ยืนไม่ห่างนัก คนผู้นั้นกำลังแสดงพฤติกรรมคล้ายคลึงกับเธอ
 เพียงไม่นาน ทั้งออเดรย์และอัลเจอร์ได้พบกับอีกหนึ่งตัวตนปริศนาที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย รอบกายบุคคลดังกล่าวมีกระแสหมอกสีเทาห่อหุ้มหนาแน่นจนมองไม่เห็นใบหน้า
 ‘ตัวตนปริศนา’ ดังกล่าวไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโจวหมิงรุ่ย มันเองก็ฉงนไม่ต่างจากทั้งสองคน
 “มิสเตอร์… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
 แม้นกำลังตกตะลึง แต่ทั้งออเดรย์และอัลเจอร์ไม่กล้าแหกปากโวยวาย พวกมันตัดสินใจเอ่ยปากถามพร้อมกันโดยมิได้นัดแนะ
 “คุณคิดจะทำอะไรกับพวกเรา?”
........................


ราชันย์เร้นลับ 4 : ทำนายดวงชะตา
 เมื่อกลับมานั่งเก้าอี้ตัวเดิม โจวหมิงรุ่ยได้ยินเสียงระฆังวิหารกังวานจากระยะไกลเป็นหนที่สอง หลังจากระฆังตีดังครบเจ็ดครั้ง ชายหนุ่มลุกยืนขึ้นและเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อแต่งตัว
 ด้วยเสื้อกั๊กดำสีเดียวกับสูท กางเกงขายาวสีดำสนิทรัดรูป หมวกทรงกึ่งสูง เมื่อผนวกเข้ากับกลิ่นอายนักวิชาการมารขรึม โจวหมิงรุ่ยรู้สึกราวกับตนคือสุภาพบุรุษขุนนางแห่งยุควิคตอเรีย
 เสียงพึมพำหลุดจากปากพลางอมยิ้ม
 “เราจะไม่สอบสัมภาษณ์เข้าทำงาน สิ่งเดียวที่ต้องทำคือพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา…”
 จิตใต้สำนึกของ ‘ไคลน์’ จะกังวลกับการสอบสัมภาษณ์ตลอดเวลา โจวหมิงรุ่ยจึงซึมซับอิทธิพลการแต่งกายมาโดยไม่รู้ตัว
 หลังจากสูดลมหายใจยาว มันตัดสินใจถอดสูทกับเสื้อกั๊กออก เปลี่ยนไปใส่โค้ทสีเหลืองอมน้ำตาลแทน และยังเปลี่ยนหมวกทรงกึ่งสูงเป็นหมวกปีกกว้างสีเดียวกับเสื้อ
 เมื่อจัดการเครื่องแต่งกายเสร็จ เป้าหมายต่อไปคือพรมสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่วางบนพื้นข้างเตียง หลังจากยกพรมขึ้น โจวหมิงรุ่ยใช้มือควานหารูเล็กจากช่องลับ จนได้พบสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ด้านใน
 มันชักมือขวากลับ วัตถุที่ติดมาด้วยคือธนบัตรซึ่งถูกม้วนเป็นทรงกระบอกจำนวนแปดใบ ทั้งหมดมีสีเทาอมเขียวเจือจาง
 นี่คือเงินเก็บทั้งหมดในปัจจุบันของเบ็นสัน และยังเป็นค่าครองชีพในอีกสามวันข้างหน้าของไคลน์และเมลิสซ่า สองจากแปดใบเป็นธนบัตร 5 ซูล ส่วนที่เหลืออีกสามใบเป็นธนบัตร 1 ซูล
 ซูลคือเงินสกุลอาณาจักรโลเอ็น มีมูลค่ามากเป็นลำดับสองรองจากปอนด์ทอง เดิมทีแล้ว หน่วยซูลมีต้นตอมาจากเหรียญเงินโบราณ หนึ่งซูลจะเท่ากับ 12 เพนนีทองแดง
 ธนบัตรซูลจะมีอยู่สองประเภท คือ 5 ซูล และ 1 ซูล
 ส่วนหน่วยเงินมูลค่าสูงสุดในอาณาจักรคือ ‘ปอนด์ทอง’ ธนบัตรอาจมีลักษณะคล้ายคลึงกับกระดาษทั่วไป แต่จะสอดแทรกด้วยลวดลายสีทองเอาไว้หลายจุด
 หนึ่งปอนด์ทองจะมีค่าเท่ากับ 20 ซูล
 ธนบัตรปอนด์ทองมีสามประเภท ประกอบด้วยธนบัตร 1 5 และ 10 ปอนด์ทอง
 โจวหมิงรุ่ยคลี่ธนบัตรออกพร้อมกับดมกลิ่นหมึกที่ติดเจือจาง
 นี่สินะ... กลิ่นของเงิน…
 อาจเป็นจิตใต้สำนึกจากไคลน์ที่ปรารถนาเงินทองอย่างแรงกล้า โจวหมิงรุ่ยจึงตกหลุมรักธนบัตรเหล่านี้ตั้งแต่แรกพบ
 ดูการออกแบบนี้สิ… แม้แต่กษัตริย์จอร์จที่สามซึ่งแต่เดิมเป็นคนน่าเกรงขามด้วยหนวดเคราอันคมเข้ม กลับน่ารักน่าเอ็นดูจนน่าเหลือเชื่อเมื่อปรากฏตัวบนเงินตรา...
 ดูลายน้ำนี่สิ… ช่างงดงามจนเหนือคำบรรยายหากนำไปส่องกับแสงแดด แถมการออกแบบยังประณีตวิจิตร ป้องกันการปลอมแปลงได้ดีเยี่ยม แตกต่างจากธนบัตรราคาถูกโดยสิ้นเชิง…
 โจวหมิงรุ่ยเชยชมเงินนานเกือบนาที ก่อนจะดึงธนบัตรหนึ่งซูลสองใบออกมาถือ ส่วนที่เหลือเก็บใส่ไว้ในช่องลับตามเดิม
 จุดซ่อนเงินถูกพรมเช็ดเท้าปกปิดไว้มิดชิด จากนั้น ชายหนุ่มพับธนบัตรหนึ่งซูลสองใบอย่างประณีตและเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเหลืองอมน้ำตาล มันไม่ต้องการให้ธนบัตรกับเศษเหรียญเพนนีในกระเป๋ากางเกงปะปนกัน
 เมื่อเตรียมตัวเสร็จ กุญแจห้องถูกนำมาใส่ในกระเป๋าเสื้อข้างขวา โจวหมิงรุ่ยหันไปคว้าถุงกระดาษสีน้ำตาลตัวและเดินตรงไปยังประตูหน้าห้อง
 เสียงฝีเท้าซอยถี่ในตอนแรก แต่ไม่นานก็ช้าลง จนกระทั่งหยุดนิ่งสนิทหน้าประตู
 โจวหมิงรุ่ยที่ครุ่นคิดหลายเรื่องขณะยืนเหม่อ เริ่มขมวดคิ้วชนกัน
 มันไม่กล้าออกไปนอกห้อง
 การฆ่าตัวตายของไคลน์เต็มไปด้วยปริศนา หากออกไปเดินเพ่นพ่านภายนอก ตนจะไม่ถูก ‘อุบัติเหตุ’ เล่นงานเข้าหรือ?
 หลังจากไตร่ตรองถี่ถ้วน ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องและดึงลิ้นชักออก ก่อนจะหยิบปืนลูกโม่สีทองเหลืองแวววาวขึ้นมาถือ
 นี่เป็นเพียงอาวุธชนิดเดียวที่ตนนึกออก และยังเป็นเครื่องรางที่อุ่นใจ เพราะพลังทำลายของเจ้าสิ่งนี้เหลือเฟือเกินกว่าจะเรียกว่าป้องกันตัว
 ถึงจะไม่เคยฝึกยิง แต่ลำพังการยกขู่ให้อีกฝ่ายฉี่ราดก็มากเพียงพอ
 ชายหนุ่มลูบคลำปืนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะนำไปยัดไว้ในกระเป๋าเสื้อฝั่งซ้ายซึ่งเป็นช่องเดียวกับธนบัตรทั้งสองใบ ฝ่ามือรองธนบัตรพลางใช้นิ้วชี้วางรอใกล้โกร่งไกปืน พร้อมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจต้องใช้งานแบบเร่งด่วน
 นับเป็นการเตรียมตัวและซุกซ่อนอันสมบูรณ์แบบ แต่หลังจากรู้สึกปลอดภัยได้ไม่นาน สัญชาตญาณ ‘รู้ทุกเรื่องอย่างละนิด’ ได้สร้างความกังวลใหม่ภายในใจ
 จะเกิดอะไรขึ้นถ้าปืนลั่น?
 เมื่อจินตนาการถึงความฉิบหายที่อาจมาเยือน โจวหมิงรุ่ยไม่รีรอ รีบปลดโม่ปืนออกพร้อมกับตบมาฝั่งซ้าย หยิบกระสุนออกหนึ่งนัด รังเพลิงเปล่าถูกเลื่อนให้ตรงกับนัดแรกที่จะถูกยิง
 โม่ปืนถูกตบกลับอีกครั้ง
 ด้วยเหตุนี้ ต่อให้เกิดปืนลั่น แต่ก็จะลั่นในนัดเปล่า
 ปืนถูกยัดใส่กลับกระเป๋าเสื้อช่องเดิม ชายหนุ่มนำมือซ้ายสอดไว้ในกระเป๋า มือขวาจัดระเบียบหมวกปีกกว้างเป็นครั้งสุดท้าย
 ประตูใหญ่ห้องรวมถูกเปิดออก การผจญภัยสู่โลกภายนอกครั้งแรกของโจวหมิงรุ่ยได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
 ทางเดินยังไม่สว่างมากนักแม้จะเป็นยามเช้า ภายในอาคารไม่มีโคมไฟมากเท่าที่ควร หน้าต่างมีเพียงไม่กี่บาน คงยากที่แสงสว่างจะลอดผ่านเข้ามาถึง โจวหมิงรุ่ยไม่รีรอ มันรีบล็อกห้องและเดินลงไปชั้นล่างเพื่ออ้าแขนรับแสงแดดยามเช้า
 ถึงจะย่างเข้าใกล้เดือนกรกฎาคม แต่สำหรับเมืองนี้ยังถือเป็นฤดูร้อน
 เมืองทิงเก็นอยู่ค่อนขึ้นมาทางทิศเหนือของอาณาจักรโลเอ็น สภาพอากาศที่นี่จึงพิเศษกว่าเมืองอื่นเล็กน้อย อุณหภูมิสูงสุดไม่มากไปกว่า30 องศาเซลเซียสของโลกเก่า ซึ่งนับเป็นอากาศที่ค่อนข้างเย็นสบาย โดยเฉพาะในยามเช้าที่มีลมเอื่อยเย็นยะเยียบโชยปะทะใบหน้า
 ทว่า ถนนหนทางกลับสกปรกกว่าที่คิด แอ่งน้ำเน่าและเศษขยะกระจัดกระจายเรียงราย จากความทรงจำของไคลน์ นี่คือภาพที่พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองยากจน เพราะเหนือสิ่งอื่นใด ทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตให้รอดในแต่ละวัน ไม่มีเวลาคิดถึงส่วนรวมมากนัก
 โดยเฉพาะภายในเมืองแร้นแค้นแสนแออัด
 “เข้ามาลองเร็วเข้า! ปลาย่างอร่อยมาก!”
 “ซุปหอยนางรมสดใหม่ร้อนๆ การได้ซดในยามเช้าจะทำให้วันทั้งวันเหมือนกับสวรรค์!”
 “ปลาสดมาจากท่าเรือ เพียงห้าเพนนีต่อหนึ่งชิ้นเท่านั้น!”
 “มัฟฟินและซุปปลาไหลมีรสชาติกลมกล่อมเข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อ!”
 “เปลือกหอยจ้า! เปลือกหอย!”
 “ผักสดเก็บจากฟาร์มนอกเมือง ถูกและสดสะอาด!”
 …
 พ่อค้าแม่ค้าแผงลอยยืนกระจายขายของเต็มสองฝั่งถนน สินค้ามีหลากหลายชนิด ทั้งผักสด ผลไม้ รวมถึงอาหารร้อน พวกมันส่งเสียงตะโกนโน้มน้าวผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาในชั่วโมงเร่งด่วน
 บ้างหยุดเพื่อหาอะไรทานรองท้อง บ้างก็โบกไม้โบกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดประหนึ่งยังหางานทำในวันนี้ไม่ได้
 โจวหมิงรุ่ยลองสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดหนึ่งฟอดใหญ่ บรรยากาศแฝงไว้ด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของอาหาร ปะปนกับกลิ่นเหม็นหืนจากของเสีย
 มือซ้ายกำธนบัตรและปืนลูกโม่แน่นถนัด ศีรษะก้มลงเล็กน้อย มือขวากดปีกหมวกต่ำลง ลำตัวเอนด้านหน้าพร้อมกับรีบเดินแหวกฝูงชนให้พ้นเขตแออัด
 หัวขโมยมักลอบแฝงตัวในเขตชุมชนเสมอ แถมถนนเส้นนี้ยังมีกลุ่มคนตกงานและยากจนเดินขวักไขว่ รวมถึงเด็กเล็กที่ถูกพ่อแม่บังคับให้แร่ขอทาน
 โจวหมิงรุ่ยกัดฟันจ้ำเท้าจนพ้นจุดที่ผู้คนเดินเบียดเสียด เมื่อรอบข้างบางตาลง มันตัดสินใจเงยหน้าขึ้น หลังเหยียดตั้งตรง สายตากวาดมองสองข้างทาง
 เสียงหีบเพลงถูกบรรเลงอย่างไพเราะ ท่วงทำนองเพลงเป็นไปอย่างเบาสบาย แต่บางครั้งก็อัดแน่นด้วยห้วงอารมณ์เศร้าหมอง
 ไม่ห่างจากหมิงรุ่ยคือกลุ่มเด็กเล็กที่สวมชุดเก่าและขาดรุ่งริ่ง สีหน้าพวกมันซีดเซียวเนื่องจากขาดสารอาหาร
 เด็กเหล่านี้ยืนฟังเพลงพลางเต้นรำด้วยท่าทางที่ตัวเองคิดค้น แน่นอนว่าไม่เข้าจังหวะเลยสักนิด แต่สีหน้ากลับยินดีปรีดาประหนึ่งเทวดาและนางฟ้าตัวน้อยจากสรวงสวรรค์
 สตรีใบหน้าไร้อารมณ์เดินผ่านหมิงรุ่ยไป กระโปรงที่เธอสวมมีสภาพสกปรกมอมแมม ผิวพรรณตามร่างกายหยาบกร้าน
 แววตาของหญิงสาวจ้องมองรอบข้างอย่างเฉื่อยชาไร้อารมณ์ตอบสนอง จนกระทั่งเหลือบไปเห็นกลุ่มเด็กเต้นรำ มุมปากเธอพลันกระตุกเล็กน้อย ราวกับได้เห็นตัวเองย้อนกลับไปสามราวสิบปีก่อน
 โจวหมิงรุยเดินแซงเธอไปพร้อมกับเลี้ยวตัดเข้าถนนอีกเส้น ก่อนจะหยุดหน้าร้านที่ป้ายเขียนว่า ‘สลินเบเกอรี่’
 เจ้าของร้านคือหญิงชราใจดีวัยเจ็ดสิบกว่านามว่า ‘เวนดี้·สลิน’ เส้นผมสีขาวเทาทั้งหัว สวมรอยยิ้มอบอุ่นตลอดเวลา เวนดี้ขายขนมปังและเค้กที่ร้านแห่งนี้มาแต่ไคลน์จำความได้
 ทิงเก็นบิสกิตและเค้กมะนาวของเธอคือของขึ้นชื่อของเมือง มีรสชาติเปรียบประหนึ่งอาหารจากสรวงสวรรค์… โจวหมิงรุ่ยน้ำลายสอทันทีเมื่อจินตนาการจากความทรงจำไคลน์
 “คุณนายสลิน ขอขนมปังแปดปอนด์ครับ”
 “โอ้ ไคลน์ที่รักเองหรือ เบ็นสันไปไหนแล้วล่ะ ยังไม่กลับจากทำงานใช่ไหม?”
 เวนดี้ถามพลางอมยิ้ม
 “อีกไม่กี่วันก็กลับครับ”
 โจวหมิงรุ่ยตอบคลุมเครือ
 ขณะเวนดี้นำขนมปังไรย์ใส่ถุง เธอถอนหายใจยาวพลางเริ่มบทสนทนา
 “เขาเป็นคนหนุ่มที่ทำงานหนักกว่าใครเสมอ หวังว่าจะมีภรรยาที่ดีนะ”
 กล่าวจบ เวนดี้อมยิ้มมุมปากพร้อมกับเล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงร่าเริง
 “แต่ก็ดีแล้วล่ะ ไคลน์ของฉันเรียนจบจากมหาวิทยาลัยโฮอี้แล้วนี่นา~ อีกไม่นานก็จะทำงานและมีเงินจุนเจือครอบครัว พวกเธอสามพี่น้องจะได้เปลี่ยนหอพักสักที อย่างน้อยก็เลือกที่มีห้องน้ำส่วนตัว”
 “คุณนายสลินยังสาวและร่าเริงเหมือนเคยนะครับ”
 โจวหมิงรุ่ยกล่าวชมตามมารยาท มันทำได้เพียงอมยิ้มขื่นขม
 หากไคลน์·โมเร็ตติสอบสัมภาษณ์ผ่านเข้าไปทำงานในมหาวิทยาลัยทิงเก็นได้ แน่นอนว่าสถานะทางสังคมของครอบครัวจะถูกยกระดับมหาศาล
 จากเศษเสี้ยวความทรงจำของไคลน์ มันมีความฝันจะเช่าบ้านเดี่ยวในเขตชานเมืองอยู่ร่วมกันสามพี่น้อง บ้านในฝันต้องมีห้าถึงหกห้องใหญ่ สองห้องน้ำ ระเบียงบ้านชั้นสองกว้างขวางโอ่อ่า ชั้นล่างมีห้องรับแขก ห้องอาบน้ำ ห้องทานอาหาร และห้องใต้ดินสำหรับเก็บของ
 นี่ไม่ใช่ความเพ้อฝันเกินเอื้อม หากได้เข้าทำงานในฐานะอาจารย์ฝึกสอนของมหาวิทยาลัยทิงเก็น รายได้จะอยู่ที่สองปอนด์ทองต่อสัปดาห์ และเมื่อถูกยกระดับเป็นอาจารย์สอนเต็มตัว รายได้จะอยู่ที่สามปอนด์ทองกับอีกสิบซูลต่อสัปดาห์
 เมื่อลองย้อนกลับไปมองเบ็นสัน พี่ชายของไคลน์ แม้จะทำงานมานานหลายปี แต่รายได้กลับต่ำเพียงหนึ่งปอนด์ทองกับอีกสิบซูลต่อสัปดาห์
 งานอาจารย์มหาวิทยาลัยนับว่ามีหน้ามีตาและมั่นคงมาก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับชนชั้นแรงงานซึ่งมีรายได้สูงสุดไม่เกินหนึ่งปอนด์ทองต่อสัปดาห์ หรือมากกว่านั้นเล็กน้อย
 ค่าเช่าบ้านเดี่ยวจะเริ่มที่สิบเก้าซูล ไปจนถึงหนึ่งปอนด์กับอีกแปดซูลต่อสัปดาห์
 “แตกต่างระดับเดียวกับชนชั้นแรงงานที่โลกเก่าของเรา… ค่าจ้างคนงานจะตกสามถึงสี่พันหยวนต่อเดือน ส่วนค่าจ้างของชนชั้นกลางจะตกสี่ห้าถึงหมื่นหยวน…”
 โจวหมิงรุ่ยพึมพำ
 แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความฝันของไคลน์จะเป็นจริงก็ต่อเมื่อสอบเข้าทำงานในมหาวิทยาลัยทิงเก็นหรือเบ็คลันด์ได้เท่านั้น
 โอกาสด้านอื่นมีไม่มาก โดยเฉพาะตำแหน่งข้าราชการที่ต้องใช้เส้นสาย แถมไคลน์ยังเรียนจบด้านประวัติศาสตร์ งานที่ทำได้ยิ่งจำกัดวงแคบลง เหลือแค่ที่ปรึกษาส่วนตัวด้านประวัติศาสตร์ให้กับชนชั้นสูง ธนาคาร หรือไม่ก็อุตสาหกรรมใหญ่
 เมื่อปะติดปะต่อความทรงจำที่กระจัดกระจายของไคลน์ โจวหมิงรุ่ยแสดงสีหน้าเจ็บแปลบเมื่อมิอาจตอบสนองความหวังของคุณยายเวนดี้ได้
 “ฉันยังสาวเสมอแหละนะ… โฮะโฮะ~”
 คุณนายสลินตอบกลับอย่างอารมณ์ขัน
 เมื่อกล่าวจบ ถุงขนมปังไรย์หนักแปดปอนด์ถูกยื่นให้โจวหมิงรุ่ย
 “เก้าเพนนี”
 ขนมปังแต่ละก้อนหนักราวครึ่งปอนด์ ขนาดไม่ต่างกันมากนัก
 “เก้าเพนนี? ไม่กี่วันก่อนยังราคาสิบเอ็ดเพนนีอยู่เลย…”
 หมิงรุ่ยถามพลางขมวดคิ้ว ขนมปังไรย์เคยมีราคาสูงถึงสิบห้าเพนนีเมื่อหลายเดือนก่อนด้วยซ้ำ ค่าครองชีพลดลงอย่างน่าประหลาด
 “เธอต้องไปขอบใจผู้คนที่ร่วมใจเดินขบวนต่อต้านพระราชบัญญัติเมล็ดพันธุ์ล่ะนะ”
 เวนดี้กล่าวพลางยักไหล่
 โจวหมิงรุ่ยพยักหน้ารับ มันพอจะมีข้อมูลอยู่บ้าง แต่ก็เพียงน้อยนิด เนื่องจากความทรงจำของไคลน์ยังกระจัดกระจายและไม่สมบูรณ์
 เนื้อหาสำคัญของกฎหมายเมล็ดพันธุ์คือ รัฐจะช่วยประกันราคาเมล็ดพันธุ์ขั้นต่ำภายในประเทศ แต่ขณะเดียวกัน เมื่อราคาเมล็ดพันธุ์สูงขึ้น ประเทศในทวีปใต้อย่าง ‘เฟเนพ็อต’ ‘มาซิน’ ‘ลุนเบิร์ก’ และอื่น ๆ จะหยุดการนำเข้าเมล็ดพันธุ์จากทิงเก็นโดยปริยาย
 ในสายตาชายหนุ่ม นี่คือกฎหมายที่ช่วยเหลือเกษตรกรได้ดีในระดับหนึ่ง แล้วเหตุใดถึงมีผู้คนเดินขบวนประท้วงจำนวนมาก?
 มันมิได้ซักถามออกไป ด้วยกังวลว่าตนจะเผลอหยิบปืนออกมาจากกระเป๋า มือซ้ายที่ซุกอยู่พยายามดันลูกโม่ออก ปลายนิ้วตวัดหนีบธนบัตรหนึ่งซูลออกมาสองใบ
 หนึ่งใบถูกยื่นให้เวนดี้เพื่อเป็นค่าขนมปังไรย์หนักแปดปอนด์ ส่วนอีกหนึ่งใบเก็บกลับ
 1 ซูลมีมูลค่า 12 เพนนี โจวหมิงรุ่ยได้รับเงินทอน 3 เพนนี
 ถุงกระดาษสีน้ำตาลที่เตรียมไว้ถูกนำออกมาใส่ขนมปังไรย์สดใหม่ หลังจากนั้น ชายหนุ่มเดินออกจากร้านและมุ่งหน้าไปยังเขตที่ขายเนื้อและถั่ว มันตั้งตารอ ‘สตูเนื้อแกะใส่ถั่ว’ ที่เมลิสซ่ารับปากว่าจะทำให้
 เมื่อเดินผ่านจัตุรัสของเมืองซึ่งเป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนกางเขนเหล็กและถนนดารารัตน์ เต็นท์ชั่วคราวถูกวางตั้งเรียงรายเต็มบริเวณ คณะตัวตลกหลายคนแต่งกายด้วยชุดประหลาด หลายคนกำลังยืนแจกใบปลิว
 “จะมีการแสดงของคณะละครสัตว์พรุ่งนี้ตอนกลางคืน?”
 โจวหมิงรุ่ยชำเลืองสายตาอ่านเนื้อหาที่ถูกเขียนไว้บนใบปลิว
 เมลิสซ่าต้องชอบแน่ ว่าแต่… ค่าเข้าเท่าไรกัน?
 เมื่อเกิดความสงสัย มันเดินดุ่มตรงไปยังเต็นท์ใกล้ที่สุด
 ขณะเตรียมเอ่ยปากถามตัวตลกที่ทาหน้าด้วยแถบสีเหลืองสลับแดง เสียงแหบพร่าของสตรีปริศนาดังแว่วข้างหู
 “พ่อหนุ่ม ไม่ลองทำนายดวงชะตาสักหน่อยหรือ?”
 โจวหมิงรุ่ยรีบหันมองตามสัญชาตญาณ เบื้องหน้าคือสตรีสวมหมวกปลายแหลม เดรสยาวสีดำสนิท ยืนใกล้กลับเต็นท์ขนาดเล็กหลังหนึ่ง
 ใบหน้าถูกทาด้วยแถบแดงสลับเหลือง ดวงตาของเธอมีสีฟ้าหม่นแฝงไว้ด้วยบรรยากาศลุ่มลึก
 “ไม่ดีกว่า”
 มันส่ายหน้าพร้อมกับส่งเสียงตอบ เศรษฐกิจของครอบครัวโมเร็ตติไม่มั่งคั่งพอจะใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยขนาดนั้น โดยเฉพาะการทำนายดวงชะตาไร้ประโยชน์
 สตรีปริศนาอมยิ้ม
 “การทำนายไพ่ทาโรต์ของฉันแม่นมากนะ”
 “ทาโรต์…”
 ชายหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะ การออกเสียงเหมือนกับไพ่ทาโรต์ของโลกเก่าทุกประการ
 และบนโลกเก่า ไพ่ทาโรต์ ก็มีไว้เพื่อทำนายดวงชะตาเช่นกัน ไพ่แต่ละใบคือตัวแทนลางบอกเหตุหลายชนิด
 เดี๋ยวก่อน…
 ขณะครุ่นคิดเรื่องที่ไพ่ทาโรต์มีความคล้ายคลึงกับโลกเก่า ความทรงจำไคลน์พลันพรั่งพรูในหัวสมองหลังจากได้ยินคีย์เวิร์ด
 ต้นกำเนิดของไพ่ทาโรต์ มิได้มาจากเทพทั้งเจ็ดองค์ หรือมิได้เกิดจากตำนานโบราณแต่อย่างใด ไพ่ทาโรต์ ถูกคิดค้นโดยบุรุษนามว่า ‘โรซาย·กุสตาฟ’ กงสุลแห่ง ‘สาธารณรัฐอินทิส’ ในสมัยนั้น โดยเหตุการณ์ผ่านมาแล้วราว 170 ปี
 มิสเตอร์โรซายยังเป็นผู้คิดค้นเครื่องจักรไอน้ำ ยกระดับเทคโนโลยีเรือพาย ล้มล้างระบบปกครองราชวงศ์อินทิสเดิม และเป็นผู้ที่ถูกยอมรับโดยโบสถ์ ‘เทพช่างฝีมือ’
 หลังจากปฏิวัติอินทิสสำเร็จ โรซาลขึ้นกุมอำนาจกงสุลแห่งสาธารณรัฐต่อทันที
 จากนั้น โรซาลย์นำกองทัพบุกลุนเบิร์กและอาณาจักรข้างเคียงในทวีปทิศใต้เพื่อเปลี่ยนให้เป็นเมืองขึ้น เมื่อจบสงคราม มันออกราชโองการสั่งให้อาณาจักรโลเอ็น เฟเนพ็อต จักรวรรดิฟุซัค รวมถึงชาติมหาอำนาจของทวีปเหนือ ต้องตกอยู่ใต้อาณัติของอินทิส
 โรซายทำการเปลี่ยนชื่อสาธารณรัฐอินทิสให้เป็น ‘จักรวรรดิอินทิส’ และสถาปนาตนเองเป็น ‘มหาจักรพรรดิซีซาร์’
 ระหว่างที่โรซายครองบัลลังก์ โบสถ์เทพแห่งช่างฝีมือได้รับ ‘วิวรณ์จากสวรรค์’ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ ‘ยุคสมัยที่ห้า’ อุบัติขึ้น
 นับแต่นั้นเป็นต้นมา ‘โบสถ์ช่างฝีมือ’ จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ‘โบสถ์จักรกลไอน้ำ’
 โรซายล์ไม่เพียงคิดค้นการทำนายไพ่ทาโรต์ แต่มันยังสร้างเกมไพ่กระดาษอีกหลายชนิดให้เข้ากับวัฒนธรรมในยุคดังกล่าว โดยแต่ละเกมจะมีวิธีเล่นที่ละเอียดซับซ้อนแตกต่างกันไป
 เมื่อพยายามรีดเค้นความทรงจำ โจวหมิงรุ่ยพบว่า เกมไพ่ที่ไคลน์รู้จักนั้น มีหลายชนิดคล้ายคลึงกับเกมไพ่บนโลกเก่า ไม่ว่าจะเป็นเท็กซัสโป๊กเกอร์ สลาฟ ไพ่นกกระจอก และไพ่กเวนต์
 ไม่เพียงเท่านั้น กองทัพเรือของโรซายยังค้นพบเส้นทางเดินเรือใหม่ระหว่างทวีปเหนือและใต้ เป็นทางลัดที่ต้องฝ่าเขตพายุและคลื่นสมุทรอันเกรี้ยวกราด ถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยเดินเรือและโจรสลัด
 แต่โชคไม่ดีนัก มหาจักรพรรดิโรซายถูกทรยศในวัยชรา
 ณ ปี 1198 ของยุคสมัยที่ห้า มันถูกลอบสังหารโดยกองกำลังร่วมระหว่างโบสถ์สุริยันเจิดจรัส อดีตราชวงศ์อินทิส—ตระกูลเซารอน และเหล่าตระกูลขุนนางที่เปี่ยมอิทธิพล
 ลงเอยด้วย โรซาลจากโลกไปในวัยชรา ที่พักสุดท้ายของชีวิตคือบรมมหาราชวังเมเปิ้ลขาว
 อึก…!
 ความทรงจำที่พรั่งพรูส่งผลให้ชายหนุ่มเจ็บแปลบบริเวณขมับฉับพลัน
 หรือว่าเขาจะเป็น… ผู้เดินทางข้ามโลกรุ่นพี่?
 เมื่อทราบเช่นนี้ โจวหมิงรุ่ยเกิดความอยากรู้อยากเห็นทันที ว่าไพ่ทาโรต์ ที่นี่จะเหมือนกับโลกเก่าของตนขนาดไหน
 มันผงกศีรษะให้สตรีปริศนาที่ทาหน้าแถบเหลืองสลับแดง
 “ถ้าราคาสมเหตุสมผล จะลองดูก็ได้”
 หญิงสาวคนดังกล่าวอมยิ้ม
 “คุณเป็นลูกค้าคนแรกของวันนี้ จะทำนายให้ฟรีก็แล้วกัน”
........................