บทที่ 7
การทดสอบ
หลังจากงานเลี้ยงในวันนั้นนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มแล้วที่ผมโยนทิ้งความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจเกี่ยวกับจินหลงไปแล้วตั้งหน้าตั้งตาใช้ชีวิตและเรียนไปวันๆเหมือนเดิมและนี่เข้าก็เข้าสู่ช่วงการทดสอบของเขตสำนักบุหลันแล้ว หลังจากที่อาจารย์เซียงสั่งสอนมาก็ถึงช่วงที่ผมจะต้องเข้ารับการทดสอบเลื่อนขั้นสักที โดยวันนี้อาจารย์จะให้ผมไปจัยฉลากโรคและทำการวินิจจัยโรคจากนั้นให้บอกวิธีการรักษาและตั้งตำรับยาที่จะใช้รักษาโรคเองแล้วอาจารย์เซียงก็จะให้ผมไปหาสมุนไพรในป่าหลังเขตสำนักเอง จากนั้นนำมาต้มแล้วลองชิมรสชาติว่าควรเติมสมุนไพรอะไรเสริมลงไปมั้ยเพื่อให้ยากินง่ายขึ้นแต่สรรพคุณยังคงเดิมและความบริสุทธิ์ยาต้องมีระดับ 7 ขึ้นไปถึงจะทดสอบผ่านด่านผู้ฝึกตนไปเป็นนักปรุงยาได้ แล้วที่ผมรู้ขบวนการการทดสอบก็เพราะศิษย์พี่ทุกคนละครับที่บอกผมทุกอย่างที่ตัวเองเคยทดสอบมา ทั้งยังบอกถึงทิศทางในการหาสมุนไพรกับผมอีกซึ่งพอรวมกันแล้วกลายเป็นทั้งป่าเลยครับที่มีสมุนไพร นั้นมันของแน่นอนอยู่แล้วนะที่สมุนไพรจะอยู่ในป่าอะ แล้วเหมือนเสี่ยวเสี้ยวจะรู้ว่าผมจะต้องไปทำการทดสอบแล้วออกไปที่ป่าเสี่ยวเสี้ยวเลยพยายามขอไปด้วยโดยการขึ้นมาพันรอบข้อมือเป็นกำไลแน่นเพราะกลัวผมมีอันตราย แต่ผมก็เบรกเอาไว้เพราะไม่อยากห่วงหน้าพะวงหลัง ถ้ามีเสี่ยวเสี้ยวไปด้วยเขาจะต้องเป็นห่วงเสี่ยวเสี้ยวว่าจะโดนสัตว์ตัวอื่นทำร้ายเป็นแน่ เลยบอกเหตุผลที่เสี่ยวเสี้ยวไปด้วยไม่ได้ให้อีกฝ่ายฟังอย่างใจเย็นพร้อมทั้งสัญญาจะใช้เวทย์เชื่อมจิตให้เสี่ยวเสี้ยวเห็นว่าเขาทำอะไรและอยู่ตรงไหน เสี่ยวเสี้ยวจะได้ไม่เป็นห่วงอีกด้วยเสี่ยวเสี้ยวจึงยอมคลายตัวแล้วเลื้อยลงไปอยู่ในตะกร้ารอเขาอยู่ที่นี่
"พร้อมทำการทดสอบรึยังหลงเอ๋อร์"ตอนนี้ผมยืนอยู่เบื้องหน้าอาจารย์เซียงในศาลาที่อาจารย์เซียงใช้สอนศิษย์ โดยมีศิษย์พี่ทุกคนมาดูการทดสอบนั่งอยู่ข้างหลังเขาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
"พร้อมแล้วขอรับ"
"หลังจากที่เจ้าจับฉลากขึ้นมาแล้วให้เขียนทุกอย่างที่เจ้ารู้เกี่ยวกับโรคที่จับได้ลงไปในกระดานคำตอบโดยอาจารย์ให้เวลาเพียงหนึ่งการธูปเท่านั้น ช้ากว่านี้ได้เพียงครึ่งก้านธูปเท่านั้น หากตอบไม่ละเอียดไม่ผ่าน มีคนช่วยก็ไม่ผ่าน หลังจากผ่านข้อเขียนแล้วอาจารย์จะให้เจ้าไปหาสมุนไพรมาปรุงยาแก้โรคที่เจ้าจับได้ โดยให้เวลาหาตามที่อาจารย์เห็นสมควรว่าตำรับยาที่เจ้าตั้งจะใช้สมุนไพรมากน้อยเพียงใด"อาจารย์บอกเงื่อนไขในการทดสอบกับผม จากนั้นก็หยิบไหใบนึงขนาดพอดีที่มือจะหยิบเอาบางสิ่งขึ้นมาได้ ที่ภายในได้ใส่หินทำนายโรคที่อาจารย์เซียงคิดเวทย์นี่ขึ้นมาเองเอาไว้ โดยร่ายเวทย์ให้ก้อนหินจดจำตัวเองว่าเป็นโรคอะไร เมื่อหยิบขึ้นมาก้อนหินจะเปล่งเสียงบอกตนเองว่าคือโรคอะไรเหมือนเป็นการแนะนำตัวอะไรแนวนั้น
"ขอรับอาจารย์"
"งั้นเจ้าก็เริ่มการทดสอบเถอะ"สิ้นประโยคนั้นอาจารย์ก็ยื่นไหมาตรงหน้าผม ผมจึงล้วงมือเข้าไปคนๆหินในไหแล้วกำลังจะหยิบหินก้อนที่อยู่ใกล้มือที่สุดขึ้นมา แต่ดันมีหินก้อนนึงดีดเข้ามือผม ผมเลยได้แต่หยิบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้สงสัยตอนคนหินมันจะกระทบกันจนกระเด็นเข้ามือผมนั้นละ
"โรคพันพิษสลายรัก"หลังจากที่มือพ้นปากไหออกมา แล้วชูก้อนหินขึ้นมันก็ส่งเสียงทันที
"หือออ"เสียงครางในลำคอของศิษย์พี่ข้างหลัง
"=_=?"ใบหน้าที่นิ่งงันของอาจารย์เซียงเหมือนกำลังขบคิดอะไรอยู่สักอย่าง
"มีอะไรกันหรือเปล่าขอรับ โรคนี่มันทำไมเหรอขอรับ"ผมถามอย่างสงสัย
"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก หลงเอ๋อร์ไปเขียนคำตอบลงกระดานเถอะเวลาไม่เคยคอยใครนะ"อาจารย์พูดแบบนั้นผมเลยเดินไปที่กระดานคำตอบแล้วเขียนทุกอย่างที่รู้ลงไป
โรคพันพิษสลายรักนี้อยู่ในตำราโอสถเวทย์ขั้นผู้ใช้โอสถที่สรรพคุณจริงๆควรจะอยู่ในขั้นจอมโอสถด้วยซ้ำ เพราะโรคนี้จริงๆไม่ได้เกิดจากโรคทั่วไป แต่มันคือการต้องพิษดอกอันฮวาที่มีลักษณะคล้ายดอกมะลิผสมดอกพุดซ้อน ขนาดเท่าดอกกุหลาบ และส่งกลิ่นที่มีพิษออกมา ทำให้คนที่สูดดมกลิ่นดอกอันฮวาจะเริ่มลืมเลือนความรักที่มีไป แต่จะใช้ได้กับผู้ที่เจ็บปวดกับความรักเท่านั้น หากเป็นคนที่มีความรักและไม่เจ็บปวดกับความรักก็จะไม่เป็นอะไร และต้นอันฮวามักจะเกิดในป่าอาถรรพ์ลึกเข้าไปจนสุดรู้ที่ต้องฝ่าอันตรายเข้าไป แต่จะพบรึเปล่าก็อยู่ที่ป่าอาถรรพ์อีกทีเช่นกัน นี้จึงทำให้มันอยู่ในสมุนไพรระดับจักรพรรดิ แต่เพราะสรรพคุณมันใช้ได้เฉพาะเจาะจงกับคนแค่บางกลุ่มจึงทำให้มันจัดอยู่ในตำราชั้นผู้ใช้โอสถที่ให้ผู้สนใจสายโอสถร่ำเรียนเท่านั้น ลักษณะของคนที่ต้องพิษดอกอันฮวานั้นจะค่อยๆลืมความเจ็บปวดภายในจิตใจที่เกิดขึ้น เมื่อสูดดมนานไปเรื่อยๆความทรงจำที่เจ็บปวดก็จะเลือนรางจางหายไป จนลืมสิ้นถึงความเจ็บปวดทุกอย่างในจิตใจและความทรงจำ อาการแรกๆจะมีเหม่อลอยไปบ้างเหมือนคนคิดอะไรไม่ออก และเซื่องซึม เชื่องช้า แต่พอผ่านไปสักระยะก็จะใช้ชีวิตปกติเช่นเดิม โดยจริงๆคนส่วนใหญ่ไม่อยากจะแก้พิษดอกอันฮวานี่หรอก เพราะฤทธิ์ของมันจะมีผลอยู่ 5 ปี และคนที่โดนพิษมักเต็มใจต้องพิษเอง แต่หากผสมหัวใจของพยัคฆ์เวทย์ชั้นสูงลงไปด้วยจะได้ยาพันพิษสลายรัก หัวใจพยัคฆ์เป็นส่วนนึงของยาระดับเทพเซียนเพราะมีฤทธิ์คงสรรพคุณยาทุกตัวให้ออกฤทธิ์นานขึ้นตามอายุของหัวใจพยัคฆ์ที่ใส่ลงไป และพยัคฆ์ที่มีเวทย์ระดับสูงมักมีไม่กี่ตัวและมีอิทธิฤทธิ์มากเช่นกัน เมื่อใส่หัวใจพยัคฆ์ลงไปจะทำให้ฤทธิ์ในการลืมเลือนนั้นนานขึ้น จนเมื่อตายไปแล้วเกิดใหม่กี่ชาติภพก็ยังออกฤทธิ์ต่อจิตวิญญาณที่กินหัวใจพยัคฆ์เข้าไปอยู่ดี ดังนั้นจึงมียาแก้พิษนี่ไว้ให้ภพต่อไปจิตวิญญาณที่ต้องพิษจะได้เริ่มต้นรักใครได้ ดังนั้นยาแก้พิษจึงเป็นอะไรที่หายากพอควรเพราะต้องใช้สมุนไพรระดับราชันและจักรพรรดิขึ้นไป และทั้งตำรับมีส่วนผสมยาน้อยกว่าโรคทั่วไปที่เป็นการแก้พิษซะอีก เพราะใช้แค่สมุนไพร 5 ชนิดเองแต่ทุกชนิดล้วนอันตรายมากเช่นกัน
1.ดอกกุยหลาง สมุนไพรระดับจักรพรรดิที่มักขึ้นอยู่ริมขอบหน้าผาที่มีอากาศหนาวเท่านั้น มีสรรพคุณล้างพิษทุกชนิดในร่างกายไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม ล้างลึกยันจิตวิญญาณเลยก็ว่าได้
2.ผนึกหวนคืน เป็นผลึกที่เกิดจากการตกตะกอนของน้ำตาพยัคฆ์มักจะอยู่สักที่ในถ้ำของพยัคฆ์เวทย์ พิษมักต้านพิษได้ฉันใด โดนสิ่งใดไปต้องแก้ด้วยสิ่งนั้นเสมอ ผลึกหวนคืนจะไปกระตุ้นจิตวิญญาณที่โดนหัวใจพยัคฆ์ครอบคุมให้ลืมเลือนไว้ ให้เกิดภาพจำทุกอย่างที่จะลืมเลือนไปแล้วให้กักเก็บไว้ที่ผลึกหวนคืนไม่ให้ความทรงจำนั้นเลือนหายไปอีกทีนึง
3.ดอกต้นพญาเสน สมุนไพรระดับราชันที่มักเจออยู่ทั่วไปในป่าหมอกของป่าอาถรรพ์เพราะต้นมันเติบโตขึ้นจากจิตวิญญาณ ทำให้มันเป็นสมุนไพรวิญญาณระดับกลางเพราะสามารถเจอได้ในสุสานหรือป่าที่มีความตายเกิดขึ้น ชายาของมันคือสมุนไพรแห่งความตายเพราะทุกที่ที่มันเกิดมักคือจุดที่เคยมีสิ่งมีชีวิตตายตรงนั้น แต่สรรพคุณที่สามารถคืนวิญญาณได้ของมันนั้นก็ทำให้มันเป็นที่ต้องการอยู่เรื่อยๆเช่นกัน
4.ดอกแก้วผสานจิต สมุนไพรระดับจักรพรรดิที่หายากพอๆกับผลึกหวนคืน ปกติจะพบดอกแก้วผสานจิตไม่ใกล้จากที่พบผลึกหวนคืนนักเพราะทั้งสองสิ่งเกิดมาเป็นคู่กัน เพราะเมื่อผนึกความจำลงในผลึกหวนคืนก็ต้องใช้ดอกแก้วผสานจิตให้ความทรงจำที่ผนึกลงในผลึกหวนคืนผสมกันเป็นอันนึงอันเดียวแล้วฝังลึกลงไปในจิตวิญญาณทำให้ไม่ลืมเลือนสิ่งใดได้อีก แต่ของทั้งสองสิ่งนี้มักหายากมาก ถ้าไม่เพราะป่าอาถรรพ์ประทานให้พบก็มักจะหาเองไม่เคยเจอเลย
5.น้ำทิพย์ ส่วนผสมตัวสุดท้ายที่มีความสำคัญไม่ต่างจากทุกชนิด เพราะต้องใช้บำรุงร่างกายหลังจากความเจ็บปวดหวนคืนกลับมา ช่วยเยี่ยวยาจิตใจให้เย็นสงบ ไม่เจ็บปวดรวดร้าวจะเป็นจะตายจนดวงจิตจะแตกดับเช่นเดิม
แล้วทำไมผมถึงรู้รายละเอียดกับโรคนี้นัก เพราะตั้งแต่ที่อาจารย์สอนผมก็สนใจในพิษนี้เป็นพิเศษไม่รู้ทำไม จนศึกษาตำราเกี่ยวกับพิษนี้จนเข้าใจในโรค และหารายละเอียดยาแก้พิษอย่างลำบากเพราะมีตำราน้อยมากที่เขียนเกี่ยวกับโรคนี้ไว้ ต้องเป็นคนที่สนใจในพิษนี้จริงๆถึงจะรู้ และยา 5 ชนิดนี้ก็เป็นผมเองที่คิดตำรับขึ้นมา นี่ก็กะว่าถ้าอาจารย์เซียงไม่ว่าอะไรก็แสดงว่าตำรับยาแก้พิษของผมน่าจะได้ผลไม่ต่ำกว่า 80 เปอร์เซ็นละนะ
"อืม ใช้ได้ทีเดียว"อาจารย์เซียงพรึมพรำหลังจากอ่านคำตอบในกระดานที่ผมตอบ
"อาจารย์ตรวจดูตำรับยาแก้พิษแล้วนะ ค่อนข้างดีเลยทีเดียว แต่ดูจากตัวยาในตำรับแล้วอาจารย์จะให้เจ้าหามาเพียงสามในห้าตัวยาพอ เพราะบางตัวมันอันตรายเกินไปที่จะหามาได้ ฉะนั้นหลงเอ๋อร์ก็เลือกหามาสักสามชนิดก็พอ แล้วขาดเหลือชนิดใดค่อยไปดูให้ห้องเก็บโอสถ"
"ขอบคุณขอรับ อาจารย์เซียง"
"ส่วนเวลาในการหาสมุนไพรอาจารย์ให้เวลา 7 วันในการเข้าไปในเขตป่าหลังสำนักเรา เจ้าต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในครั้งนี้ให้มากหนาเพราะไม่สามารถมีใครช่วยเจ้าได้ เจ้าต้องช่วยตัวเองให้ได้มากที่สุด หากพบเจออันตรายที่ถึงแก้ชีวิตให้รักษาชีวิตก่อนสิ่งอื่นใดเข้าใจหรือไม่"อาจารย์เซียงกำชับอย่างเป็นห่วง
"ข้าจะจำที่อาจารย์สอนสั่งขอรับ"ผมตอบรับอย่างหนักแน่น
"ส่วนนี้เป็นยันต์เคลื่อนย้าย หากมีภัยให้ฉีกยันต์นี้แล้วมันจะนำพาหลงเอ๋อร์กลับมาที่สำนักเรา"อาจารย์เซียงยื่นยันต์แผ่นนึงให้ผม
"ขอบคุณอาจารย์เซียงขอรับ"ผมจึงยื่นมือไปรับมาแล้วเก็บลงไปในแหวนมิติทันที
"งั้นหลงเอ๋อร์จงไปเตรียมของให้พร้อมเพื่อออกเดินทางเถิด แล้วเจอกันที่ศาลาในตอนบ่าย อาจารย์จะส่งเจ้าไปอยู่กลางป่าเอง"
"ขอรับอาจารย์"หลังจากตอบรับอาจารย์เซียง
ผมจึงกลับห้องแล้วมาจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมทั้งเสื้อผ้า อาหารแห้ง อาวุธ และยารักษาโรคซึ่งส่วนนึงเป็นศิษย์พี่ยัดเยียดให้มาเยอะเกินไป เพราะด้วยความที่นี่เป็นเขตที่ใช้โอสถอยู่แล้ว ฉะนั้นศิษย์ของที่นี่มักจะปรุงยาเองจนชำนาญแล้วมีคลังยาเป็นของตัวเอง ดังนั้นเมื่อเห็นน้องเล็กจะออกเดินทางไปหาสมุนไพรนานผิดปกติ ที่บอกว่านานผิดปกติคือปกติอาจารย์จะให้เข้าป่าหาสมุนไพร 3-4 วันเท่านั้น นานสุดคือ 5 วัน นี่เล่นปาไปอาทิตย์นึงเลยดูนานผิดปกติ ศิษย์พี่ทุกคนเลยขนยาที่จำเป็นมาให้ แล้วต้องรับทุกคนนะ ถ้าปฏิเสธว่ามีของศิษย์พี่คนนึงแล้วก็จะโดนศิษย์พี่อีกคนงอนที่ไม่รับของตนด้วย ผมเลยต้องรับของศิษย์พี่ทุกคน ตอนนี้ในแหวนมิติผมเกินครึ่งคือมีแต่ยาครับ จากนั้นผมก็รอเวลาบ่ายที่จะต้องไปผจญภัยแล้ว ในป่าจะมีอะไรสนุกๆบ้างนะ เขาคิดอย่างตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวเล่นในป่า โดยไม่รู้ว่ามีอะไรบ้างอย่างรอเขาอยู่เช่นกัน
อีกมุมของห้องในตะกร้านั้นมีสายตาสีแดงกร่ำที่มองอย่างยินดีปรีดาไปที่เจ้าของพันธะมันที่ตอนนี้กำลังมีความสุขอย่างเต็มประดาที่ได้ไปเที่ยวเล่น เมื่อนึกถึงสิ่งที่นายมันกำลังจะไปตามหาแล้วดวงตามันยิ่งแววโรจน์อย่างปิติดีใจที่มันจะมีโอกาศกลับมาดวงจิตสมบูรณ์ก่อนเวลาที่สมควร
คล้อยหลังน้องเล็กของเขตบุหลัน ศิษย์พี่ยังนั่งรายรอบอยู่ในศาลามองมาที่อาจารย์ของตนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
"เอ่อ อาจารย์ขอรับ โรคที่น้องหกได้ไม่อยากเกินไปสำหรับการเลื่อนขั้นเป็นนักปรุงยาหรือขอรับ"ศิษย์คนแรกหรือศิษย์พี่ใหญ่เซียวพูดขึ้นมาด้วยอยากถามหาความยุติธรรมให้น้องเล็กของตน
"โรคนั้นจริงๆควรเหมาะที่จะเลื่อนขั้นเป็นผู้ใช้โอสถมากกว่านะขอรับ"ศิษย์คนรองพูดเสริมขึ้นมาบ้าง
"แล้วของแต่ละชนิดที่น้องหกต้องเข้าไปหานั้นไม่ใช่จะหาได้ง่ายดายนัก ต่อให้อาจารย์จะลดตัวยาให้หามาเพียง 3 ชนิด แต่ไม่ว่าชนิดใดมักหายากอยู่ดีนะขอรับ"ศิษย์คนที่สามก็บอกถึงความยากลำบากในการหาตัวยา
"หายากไม่เท่า แต่ละตัวยากว่าจะได้มา มักพบอันตรายอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้รออยู่นะขอรับ"ศิษย์คนที่สี่ก็ทำเสียงจริงจังกว่ายามปกติที่มักจะทำเสียงสนุกสนานอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ความเป็นห่วงที่มีมันมากกว่าจะมาล้อเล่นได้
"อาจารย์จะไม่บอกกล่าวสิ่งใดบ้างหรือขอรับ"ศิษย์คนที่ห้าเร่งเร้าอยากฟังคำตอบจากจากอาจารย์ของตน
"ที่พวกเจ้าพูดมาอาจารย์ย่อมรู้ทุกอย่าง และรู้มากกว่าพวกเจ้านัก แต่ที่อาจารย์อนุญาตให้ศิษย์น้องพวกเจ้าไปหาสมุนไพรมา สิ่งหนึ่งที่ต้องการจะให้คือประสบการณ์ เพราะต่อให้พวกเจ้าคิดหาทางรักษาโรคได้ แต่กว่าจะหาตัวยามารักษาโรคได้นั้นมันไม่ง่าย ฉะนั้นพวกเจ้าต้องตระหนักในการเรียนรู้ให้มากเพราะตำรับยาที่คิดออกมามีผลต่อชีวิตทั้งสิ้นทั้งต่อผู้รักษาหรือผู้ที่ต้องรักษาเองก็ตาม อาจารย์จึงบอกให้รักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ก็พอไม่หวังให้ศิษย์น้องของพวกเจ้าหามาได้จริงๆหรอก หากศิษย์น้องของพวกเจ้าหาสมุนไพรกลับมาได้ต่อให้เป็นหนึ่งในห้าสิ่ง อาจารย์ก็ให้เขาผ่านอยู่ดี "อาจารย์เซียงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่ศิษย์ทุกคนรักใคร่ห่วงใยกัน จนมาประท้วงเขาแทนคนน้องที่ไม่รับรู้ถึงความอันตรายที่รออยู่เลยสักนิด
"แล้วอีกอย่าง ชะตาได้กำหนดมาแล้ว ศิษย์น้องของพวกเจ้าจะได้รับประสบการณ์สำคัญในชีวิตกลับมาอย่างแน่นอน อย่างน้อยก็การเอาตัวรอดละนะ"อาจารย์เซียงพูดแปลกๆออกมาประโยคนึงที่ทำให้เหล่าศิษย์ทั้งหลายทำหน้าเข้าใจบ้างบางคน แต่บางคนก็ทำหน้างงๆ
"พวกเจ้าไปดูศิษย์น้องพวกเจ้าเถอะ ไปดูสิว่าเตรียมของที่จำเป็นครบมั้ย ขาดเหลือสิ่งใดพวกเจ้าก็ช่วยจัดหาเถอะ อาจารย์จะไปพักสักหน่อย"
"ขอรับอาจารย์ น้อมส่งท่านอาจารย์ขอรับ"เหล่าศิษย์คารวะน้อมส่งอาจารย์ตน
ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปหาของที่สำคัญที่ควรพกไปในการหาสมุนไพรแล้วนำไปให้ศิษย์น้องของตนที่ห้องพัก จากนั้นก็บอกการใช้ชีวิตในป่าตามที่ทุกคนเคยเจอมาให้น้องเล็กรู้ถึงวิธีเอาตัวในป่าอาถรรพ์ หลังจากที่บอกทุกอย่างที่น่าเป็นประโยชน์แก่น้องเล็กหมดทุกคนแล้วจึงแยกย้ายกลับห้องตนเองไป ปล่อยให้น้องเล็กจัดของที่จำเป็นต่อและพักผ่อนก่อนออกเดินทางในยามบ่าย
เมื่อถึงเวลาทุกคนมารวมตัวกันที่ศาลาเพื่อส่งน้องเล็กออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในชีวิต โดยมีอี้เหลียนหลงยืนอยู่หน้าอาจารย์เซ๊ยงที่ตอนนี้กำลังร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายเพื่อส่งอี้เหลียนหลังไปที่กลางป่าหลังเขตสำนักบุหลันที่ติดภูเขามีเนื้อที่กี่ลูกไม่อาจนับได้ และไม่ลืมส่งกระบอกเงาเสียงให้ลูกศิษย์ตนเผื่อมีอะไรจะได้ส่งเสียงพูดคุยหรือบอกกับเขาได้หากต้องการความช่วยเหลือ จากนั้นร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าอาจารย์เซียงก็หายวับไป


บทที่ 12
ผจญภัยในโลกกว้าง 5
เข้าสู่วันที่ห้าอย่างทุลักทุเลที่ผมเข้ามาที่ป่าอาถรรพ์แห่งนี้และตอนนี้ผมก็กำลังก้าวเดินอย่างรวดเร็วตามหลังพี่หลงเพื่อเข้าสู่เขตด้านในของป่าเหมันต์ โดยออกเดินทางมาตั้งแต่เช้ายันตอนนี้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือตอนนี้หนาว หนาวมาก หนาวจนไม่อยากก้าวขาเดินไปอีกแล้ว หรือต่อให้อยากเดินก็ก้าวไม่ออกแล้ว โดนลมหนาวและหิมะโถมพัดมาใส่ร่างขนาดนี้ ทำให้แขนขาเริ่มชา และตอนนี้ขาที่ต้องก้าวเดินโดนลมหนาวมาตลอดทาง ทำให้เหมือนเริ่มเป็นตะคริวเริ่มจากข้างซ้ายที่เท้า ยันตอนนี้เริ่มเป็นทั้งสองข้างและจากเท้าเริ่มชาขึ้นมาถึงต้นขาจนตอนนี้ผมก็ก้าวขาไม่ออกแล้ว ทำให้ตอนนี้ระยะระหว่างผมกับพี่หลงเริ่มห่างกันมากขึ้นตามระยะเดินอากาศที่พี่หลงใช้
"พะ..พี่..พี่หลงขอรับ"ผมเรียกพี่หลงเสียงสั่น จะตะโกนก็รู้สึกแสบคอมาก เพราะคอแห้งจากการหอบหายใจเข้าทางปาก พี่หลงที่ไปไกลจนมองเห็นแผ่นหลังใหญ่เลืองรางเหมือนชะงัก ก่อนจะหันกลับมาเห็นผมที่อยู่ห่างจากตัวเองมาก จึงรีบเดินย้อนกลับมาจุดที่ผมยื่นอยู่
"เหยียนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร ทำไมหน้าซีด ปากม่วง ร่างกายแข็งทื่อเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องลมจนเป็นไข้หรอกนะ"พี่หลงพูดเสียงเข้มออกมา พร้อมกับสำรวจหน้าตาร่างกาย ก่อนยื่นมือมาวางที่หน้าผากแล้วลากมาที่แก้มก่อนจะหยุดที่ลำคอ ก่อนจะชักมือกลับ
"เจ้าไม่สบาย ทำไมไม่บอกพี่"อ้าว ป่วยจริงเหรอเนี่ย เมื่อเช้าก็เหมือนครั้นเนื้อครั้นตัวก่อนออกเดินทาง พอเดินทางมาไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกตัวเหมือนตัวร้อนๆขึ้น ความคิดตอนนั้นก็คือรู้สึกอุ่นดีพอ เพราะตัวร้อนๆทำให้เสื้อผ้าที่สวมใส่อุ่นขึ้นเวลาโดนลมหนาวก็รู้สึกไม่หนาวมากจนตอนนี้ที่ตัวผมร้อนเท่าไหร่ก็ไม่คลายความหนาวรอบตัวได้เลย กลับกันยิ่งทำให้ผมรู้สึกหนาวมากขึ้น หนาวจนเข้ากระดูก
"ข้าก็ไม่รู้นี่น่า แล้วตอนนี้ขาทั้งสองข้างของข้าก็เป็นตะคริวไม่รู้สึกอะไรแล้วพี่หลง"ผมพูดเสียงอ่อนแรง ก่อนที่อยู่ๆร่างเล็กของผมก็โดนพี่หลงอุ้มในท่าเจ้าสาวขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยที่ร่างสูงใหญ่ไม่รู้สึกหนักสักนิด
"เปิดแหวนมิติให้พี่พาเจ้าเข้าไปพักเดี่ยวนี้เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงพูดเสียงเข้ม ก่อนที่ผมจะเปิดแหวนมิติให้พี่หลงอุ้มผมเข้ามา จากนั้นพี่หลงก็วางผมลงที่เก้าอี้โต๊ะกินน้ำชา รินน้ำชาอุ่นๆส่งมาให้ผม
"เห้ยย พี่หลงทำอะไรนะขอรับ"ผมที่ยกชาขึ้นดื่มกำลังกระดกลงคอ แต่พี่หลงที่คุกเข่าลงข้างนึงแล้วยกเท้าผมขึ้นวางที่เข่าเขากำลังจะถอดรองเท้าให้ผม ทำให้ผมตกใจชาแทบพุ่งออกปาก เมื่อตั้งสติได้ก็รีบกลืนชาลงไปละถามออกมาอย่างคนโง่งม
"พี่ก็จะถอดรองเท้าและเสื้อผ้าให้เจ้า ก่อนจะพาเจ้าไปแช่น้ำอุ่นให้ตะคริวที่ขาเจ้าหายไงละเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงพูดเสียงเข้มเหมือนต้องช่วยชีวิตผมอย่างเร่งเด่น ทั้งที่ผมแค่เป็นตะคริวและเป็นไข้
"เอ่อ.. ไม่เป็นไรขอรับ เดี่ยวข้าจัดการเองได้ขอรับ"ผมรีบปฏิเสธกลับอย่างร้อนรน
"อย่าดื้อดึงกับพี่ เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงก็ขยันทำเสียงดุใส่ผมซะด้วย ทั้งที่ผมไม่ได้ดื้อเลยนะ แค่ไม่ชินที่มีคนมาปรนนิบัติดูแลอย่างนี้นี่น่า ต่อให้จริงๆร่างนี้จะเคยมีตงหมิงดูแลขัดถูให้มาก่อน แต่ตั้งแต่ที่ผมตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ผมก็ไม่เคยให้ใครมาปรนนิบัติดูแลขนาดนั้นเลยนะ พูดได้ว่านี้เป็นครั้งแรกที่จะมีคนถอดเสื้อถอดผ้าอาบน้ำปะแป้งให้เลยนะ จะให้ยอมเออออเลยตามเลยแบบนี้ไม่ได้ แก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายเลยนะ ต่อหน้าผู้ชาย
"ข้าไม่ได้จะดื้อ แต่ข้า..ขะ..ข้าอาย"ผมตอบอ้อมแอ้มกลับไปพร้อมเลือดที่สูบฉีดขึ้นไปที่ใบหน้ามากขึ้น
"เจ้าจะอายพี่ทำไม เราต่างเป็นบุรุษทั้งคู่"ร่างสูงพูดหน้านิ่งเสียงเรียบเหมือนไม่คิดอะไร
"ข้ารู้ แต่ข้าก็อายอยู่ดีนี่ขอรับ"
"เดี่ยวเหลียนเอ๋อร์ก็ชิน"ร่างสูงพรึมพรำอะไรไม่รู้ ผมได้ยินไม่ชัด จากนั้นร่างสูงที่ถอดรองเท้าให้ผมเสร็จก็ถอดชุดคลุมสีครามแล้วก็ชุดฮั่นฝูสีฟ้าอ่อนออกจากร่างผมอย่างรวดเร็ว ขณะที่ผมกำลังเถียงกับร่างสูงอยู่เมื่อกี้ จนตอนนี้ร่างของผมเหลือเพียงแค่ชุดซับในสีขาวบางคอไขว้มัดปมที่ข้างเอวกับกางเกงสีขาวเข้าชุด จากนั้นร่างสูงก็อุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วเดินพามาที่ฉากกั้นแล้ววางลงที่อ่างน้ำอุ่นขนาดกลางที่เมื่อมีร่างเล็กอยู่ในอ่างก็ยังรู้สึกว่าอ่างใบนี้ใหญ่อยู่ดี ร่างเล็กในชุดขาวบางเมื่อวางลงในน้ำใสสะอาดเสื้อผ้าสีขาวก็แนบเนียบทำให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดละออทันทีราวกับไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าอยู่ ใบหน้างดงามเริ่มมีสีแดงซับที่ข้างแก้มเมื่อโดนสายตาคมนั้นจ้องมองไม่วางตา จะขยับหนีสายตานั้นก็ไม่ได้เพราะขายังเป็นตะคริวอยู่ ยังดีที่มีไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งขึ้นอยู่ภายในฉากกั้นนี้น่าจะพอบังบดเนื้อหนังจากสายตานั้นได้บ้าง
"นะ…นั้นพี่หลงจะทำอะไรนะขอรับ จะถอดชุดทำไม"จนเมื่อร่างเล็กเห็นร่างสูงเหมือนกำลังจะถอดชุดออกจากตัว เลยร้องถามเสียงหลง
"พี่ก็จะช่วยเจ้าอย่างไรเล่า เหลียนเอ๋อร์"ร่างสูงตอบมาเสียงเรียบ
"ช่วยอะไรขอรับ"
"พี่จะช่วยโคจรพลังปราณขับไล่พิษเย็นในตัวเจ้าอย่างไรเล่า"
"ไม่เป็นไรขอรับ เดี่ยวข้าค่อยๆโคจรพลังปราณเองจะดีกว่า พี่หลงออกไปรอข้างนอกเถอะขอรับ"
"ด้วยตัวเจ้าในตอนนี้ หากโคจรพลังปราณไล่พิษเย็นเอง สงสัยจะหมดพรุ่งนี้เช้า ให้พี่ช่วยนี่ละดีแล้ว เหลียนเอ๋อร์ไม่ต้องเกรงใจ พี่ช่วยเจ้าแค่นี้ ไม่ถึงหนึ่งในสิบที่เจ้าช่วยชีวิตพี่เลย"พอพี่หลงพูดมาขนาดนี้ ผมจะปฏิเสธยังไงไหว พูดซะไม่มีหนทางให้ได้เลือกเลย ถึงแม้ที่พี่หลงพูดจะเป็นความจริงก็เถอะ เพราะตอนนี้ร่างกายผมชาไปหมด ทำให้ผมโคจรพลังปราณได้น้อยมากเพราะแก่นพลังธาตุในตัวอยู่ๆก็เหมือนโดนแช่แข็ง ทำให้ไม่สามารถโคจรหรือดึงพลังธาตุออกมาได้เลย ซึ่งผมก็มานั่งคิดว่าทำไมร่างกายผมถึงเป็นแบบนี้ เหมือนแพ้ทางให้กับความเย็นทั้งที่ผมมีพลังถึงสามสายในตัว แต่ทำไมเวลาโดนลมหนาวมากๆพลังทั้งสามสายผมกลับใช้ไม่ได้ในความทรงจำที่ผ่านมา อี้เหลียนหลงไม่เคยเลยที่จะโดนลมหนาวขนาดนี้ทำให้ไม่รู้ถึงขีดจำกัดตังเองเลย และเหตุที่ร่างนี้เหมือนแพ้ทางให้ความหนาวเหน็บเพราะผลึกเพิ่มปราณธาตุที่ได้มานั้นเป็นแก่นธาตุพลังไฟของสายฝึกยุทธ์ทำให้ร่างนี้เหมือนไฟ แล้วพอต้องมาอยู่ในที่ที่หนาวเย็นมากๆเป็นกองน้ำแข็งนานๆก็ทำให้ไฟในร่างกายน้อยลงจนใกล้ดับลงได้ ทำให้ลมหนาวพิษที่พัดผ่านมาแฝงกับลมหนาวธรรมดา ทำให้ร่างเล็กที่ไม่รู้เรื่องนี้โดนพิษเย็นแช่แข็งเส้นพลังปราณและแก่นธาตุในตัวทันที ต่างจากอีกคนที่รู้อยู่แล้วจึงเลือกทางเดินนั้นพร้อมทั้งร่างเวทย์ป้องกันขั้นสูงที่ร่างเล็กไม่อาจมองเห็นครอบคลุมร่างใหญ่ไว้ ทำให้ลมหนาวพิษทำอะไรร่างใหญ่ไม่ได้
จ๋อม เสียงร่างใหญ่หย่อนเท้าขาวลงในอ่างเรียกสติร่างเล็กกลับมา ก่อนที่ร่างเล็กจะเห็นกำแพงมนุษย์รูปร่างล่ำสันขาวเนียนทั้งอกขาวแกร่ง ทั้งแผงหน้าท้องเป็นลอนคลื่น หรือก็คือซิกแพ็คนั้นละ ทำให้ร่างเล็กทำหน้ามุ่ยก่อนก้มหน้าลงมองพุงน้อยๆก็ตัวเองทัันที อดอิจฉาร่างใหญ่ไม่ได้ ทั้งที่ร่างนี้ก็ไม่ได้ผอมแห้งแรงน้อยขนาดนั้น แต่ผมก็ยังอยากมีร่างกายสวยงามสมบูรณ์แบบนั้นอยู่ดี เวลากินอาหารต่อให้ผมกินมากเท่าไหร่หรือพยายามจะเพิ่มกล้ามเนื้อหรือน้ำหนักแค่ไหน ก็ไม่อ้วนขึ้นหรือมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นมาเลยสักนิด ราวกับร่างโดนสาปให้อยู่แค่นี้ ร่างที่ดันมีเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย ร่างที่เหมาะกับส่วนสูง 170 ซม. น่ารักน่าเอ็นดูทั้งส่วนสูงและรูปร่างนี่ โดยไม่เฉลียวใจกับร่างใหญ่ที่มีแค่กางเกงซับในตัวขาวบางเท่านั้นที่กำลังก้าวเข้ามาดึงร่างเล็กออกจากภวังค์ความคิดตนเองก่อนที่ร่างสูงจะนั่งลงแทนที่ร่างเล็ก โดยนั่งพิงขอบไม้ผนังอ่างอาบน้ำแล้วแขนแกร่งเกี่ยวเอวบางคอดร่างเล็กให้เข้ามานั่งซ้อนด้านหน้าร่างใหญ่ แผ่นหลังเล็กแผ่ความร้อนจางๆออกมาจากตัวทำให้อกและหน้าท้องแกร่งรู้สึกถึงความร้อนได้เมื่อแผ่นหลังเล็กแนบชิดอยู่เบื้องหน้า ตึกตักๆๆๆ เสียงหัวใจที่เต้นระรัวเสียงดังอยู่ในตอนนี้ไม่รู้ว่ามาจากไหน แต่ที่แน่ๆผมเกร็งหลังมากเพราะสัมผัสได้ถึงอกขาวแกร่งที่มีก้อนเนื้อกำลังเต้นระรัวส่งมาถึงแผ่นหลังผม ที่ตอนนี้หัวใจผมก็ทำงานหนักขึ้นโดยการเต้นระรัวแข่งกับร่างสูงอยู่เหมือนกัน จนตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกเลย สมองขาวโพลนไปหมด จนไม่รู้ว่าตอนนี้นอกจากแผ่นหลังที่แนบชิดกับอกแกร่งแล้วยังมีมือใหญ่ที่เลื่อนมาประสานนิ้วมือกับร่างเล็กทั้งสองข้างและใบหน้าของร่างสูงที่เกยมาที่ไหล่ร่างเล็ก จากนั้นความร้อนก็ค่อยๆแผ่ออกมาจากร่างใหญ่ทำให้ร่างเล็กที่แนบชิดติดอยู่กับร่างใหญ่นั้นซึมซับเอาความร้อนนั้นเข้าร่างกายอย่างง่ายดาย จนเวลาผ่านไปไม่นานร่างเล็กที่เริ่มสัมผัสได้ถึงแก่นธาตุในร่างกายที่เริ่มมีพลังขึ้นมาและพลังปราณในร่างกายที่ถูกแช่แข็งเริ่มถูกละลายจนสามารถเดินพลังปราณได้แล้ว ร่างเล็กจึงรีบเดินพลังปราณโดยดึงพลังจากแก่นพลังธาตุที่ตอนนี้เริ่มมีพลังปราณกลับมาดังเดิมแล้ว เพื่อไล่ความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายออกไปจนหมด เมื่อพิษเย็นในร่างกายเริ่มหมดไป ความชาที่แขนเริ่มดีขึ้นจนหายเป็นปกติดังเดิม และสุดท้ายตะคริวที่ขาและเท้าทั้งสองข้างเริ่มหายไปจนร่างเล็กเริ่มขยับเท้าและขาดู ก็ไม่มีอาการอะไรแล้วจึงลืมตาขึ้นอย่างดีใจแล้วจะหันหน้าไปหาร่างสูงที่ร่างเล็กลืมไปถึงลมหายใจที่อยู่ข้างใบหูขาวเล็กด้านขวา พอหันไปก็ทำให้แก้มนิ่มที่อมชมพูในตอนนี้ปะทะเข้ากับจมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากนั้นทันที
"เอ่อ…พี่ขออภัย พี่มิได้ตั้งใจล่วงเกินเหลียนเอ๋อร์นะ"ด้วยความตกตะลึงทำให้ทั้งคู่ยังค้างอยู่ท่าเดิมนั้นเหมือนเดิม จนเมื่อร่างสูงเรียกสติกลับมาจึงดึงใบหน้ากลับที่เดิมที่ควรอยู่และเอ่ยขอโทษร่างเล็กที่ตอนนี้แก้มอมชมพูกลายเป็นแดงระเรื่อแทนที่ตอนนี้ไม่แดงแค่แก้มแล้วแต่ลามไปถึงคอ
"เอ่อ..ไม่ใช่ความผิดของพี่หลงเป็นข้าที่หลงลืมไปจึงไม่ระวัง ล่วงเกินพี่หลงแล้ว"เมื่อตั้งสติได้ผมจึงเอ่ยขอโทษพี่หลงทันที พร้อมทั้งรู้สึกเขินมากกลับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้ว รู้สึกได้แค่ว่าตอนนี้ผมหน้าร้อนไปหมดและไม่ใช่แค่หน้าที่ร้อนแล้วยังร้อนไปถึงลำคออีกต่างหาก
"อาการเหลียนเอ๋อร์ดีขึ้นมากแล้ว งั้นเดี่ยวพี่ออกไปรอเจ้าข้างนอกดีกว่า เหลียนเอ๋อร์ก็อาบน้ำแล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยซะละ เดี่ยวพี่เตรียมอาหารไว้รอ"เมื่อเห็นบรรยากาศกระอักกระอ่วนร่างสูงจึงค่อยๆลุกขึ้นออกจากอ่างอาบน้ำไปก่อนจะสวมใส่ชุดคลุมแล้วเดินออกไปนอกฉากกั้นทันที โดยที่ผมยังคงหันหลังให้ร่างสูงอยู่ เมื่อหันกลับไม่มองผมก็ไม่เห็นใครแล้ว ผมจึงร่ายเวทย์เปลี่ยนน้ำให้เป็นอุณหภูมิปกติจะได้ไล่ไข้ไปในตัวด้วยและที่ไม่ใช่น้ำเย็นเนี่ย เพราะกลัวตะคริวกลับมาถามหาที่อยู่ในขาเหมือนเดิม ผมจึงอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวออกไปจากฉากกั้นที่สวนทางกับพี่หลงที่เดินเข้าไปอาบน้ำในฉากกั้นต่อทันที ผมจึงไปทานอาหารที่ร่างสูงจัดไว้ให้ ทานได้ไม่มากผมก็เดินไปชั้นยาหายาลูกกลอนแก้ไข้ระดับ 5 ออกมาทานกินจะเดินไปล้มตัวนอนที่ตัวเอง โดยไม่นานยาก็ออกฤทธิ์ทำให้ร่างเล็กนอนหลับสนิทด้วยเวลาอันรวดเร็ว เมื่อร่างสูงเดินออกมาจากฉากกั้นก็ร่ายเวทย์เก็บกวาดอาหารให้หายไปเหลือเพียงโต๊ะที่สะอาดเหมือนเดิมตามจริงร่างสูงไม่จำเป็นต้องกินอาหารเช่นมนุษย์ทั่วไป เพราะเขาบรรลุเป็นเทพเซียนขั้นสูงสุดหรือเป็นอมตะแล้ว แต่ที่ทานเพราะอยากมองร่างเล็กที่เวลากินนั้นช่างน่าเอ็นดูนัก เวลาเคี้ยวแก้มกลมเป็นลูกเหมือนกระรอกเลย ยิ่งคิดยิ่งน่าขัน ก่อนจะเดินไปล้มตัวลงนอนข้างร่างเล็กแล้วรั้งร่างบางนั้นเข้าสู่อ้อมกอด และจุมพิตทั่วใบหน้าเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา
ตามจริงวันนี้เขาวางแผนไว้หมดแล้วถึงการเดินทางไปจุดที่มีลมหนาวพิษพัดผ่านมากับลมธรรมดา ถ้าป่าเหมันต์มีแต่ลมหนาวธรรมดาจะอยู่ในป่าอาถรรพ์นี่ได้ยังไง ด้วยพิษสงของมันที่มีมาจากดอกไม้พิษต่างๆจากต้นไม้ใบหญ้าธรรมดาที่โดนลมพิษนี้จนมีพิษเพิ่มขึ้น เมื่อลมธรรมดาพัดผ่านเอาพิษมันไป ก็ทำให้มันเป็นลมพิษที่สามารถแช่แข็งเส้นปราณและแก่นพลังธาตุในร่างกายได้ ทำให้ป่าเหมันต์นี้น่ากลัวไม่ได้ต่างจากป่าเขตอื่นๆของป่าอาถรรพ์เลย ฉะนั้นจะมาคิดเดินเข้าเดินออกเหมือนลืมไปว่านี่คือป่าอาถรรพ์นั้นก็เตรียมตัวตายได้เลย แต่ที่เขาไม่ได้คำนวณไว้คือร่างเล็กนี่จะมีความอดทนมากจนลมหนาวพิษนั้นแทบจะแช่แข็งร่างบางไปด้วยแล้ว ถ้าช้ากว่านี้อาจถึงขั้นแก่นพลังธาตุแข็งจนแตกดับและร่างบางอาจตายได้ ดีที่ร่างเล็กยังรู้สึกตัวไวอยู่บ้างถึงแม้จะช้าในความรู้สึกเขา แต่ก็ดีที่ทำให้เขาต้องช่วยร่างบางด้วยการแบ่งพลังปราณให้ เดิมทีเขาแค่อยากขัดขวางไม่ให้ร่างเล็กไปเสี่ยงอันตราย แต่เมื่อขัดขวางไม่ได้ ทำให้ร่างเล็กป่วยก็เป็นทางออกที่ดีทางนึง และยิ่งแผนนี้ทำให้เขาได้ใกล้ชิดร่างเล็กมาก มากจนเขาลืมไปแล้วว่าเคยใกล้ชิดขนาดนี้กับร่างเล็กเมื่อไหร่ยิ่งทำให้ใจเขากลับมาเต้นแรงมีความสุขดังเดิม จากที่มันเคยด้านชา เจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ครั้งนี้ล่ะที่ใจเขาจะมีความสุขเฉกเช่นที่มันควรจะเป็น เมื่อคิดถึงใบหน้างาม ร่างเล็กที่ขาวเนียนละเอียด เอวคอดกิ่ว แขนเรียวดั่งลำเทียน สะโพกผาย ขาเรียวสวย ยิ่งคิดยิ่งทำให้ร่างสูงอยากให้แผนทุกอย่างสำรวจอย่างรวดเร็วก่อนที่ตัวเขาจะหมดความอดทนอดกลั้นลง เพราะอยากกลืนกินร่างเล็กทั้งตัวแล้วซ่อนไว้ในตำหนักไม่ให้ใครได้เห็นแม้เพียงเงา เขาคิดไปอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหรี่ไฟจากไข่มุกแล้วหลับตาลงนอนหลับไป
ณ ห้องนอนที่เขตบุหลันในตะกร้านั้นมีงูตาแดงกล่ำที่ตอนนี้กำลังโกรธแค้น สะบัดหัวสะบัดหางในตะกร้าไปมา มันเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากมุมมองเดียวกับอี้เหลียนหลงเจ้าของพันธะมัน ตั้งแต่ที่ผลึกหวนคืนและดอกแก้วผสานจิต จนช่วยชีวิตคนที่มันจำหน้าได้ว่าคืออีกร่างนึงของไอ้คนน่าตายนั้น ไอ้สารเลวนั้นมันใช่อีกร่างเข้าหานายของมันอีกแล้ว น่าตาย น่าตายนัก เขาจะทำยังไงถึงจะขัดขวางมันได้ แต่เมื่อนึกดอกแก้วผสานจิตนั้นแล้ว ก็ทำให้คลายความร้อนรุ่มในจิตใจลงได้บ้าง ด้วยความที่คิดว่าเมื่อได้กินดอกแก้วผสานจิตแล้วคงจะทำให้จิตวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์นี่ของเขาแข็งแกร่งขึ้นจนกลับคืนสู่ร่างจิตเดิมได้ เขาจะได้ขัดขวางมันได้แล้วจะได้แก้แค้นมัน เปิดโปงทุกความชั่วช้าของมันสักที
อืม ฮ่าว ผมที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นกำลังนอนบิดขี้เกียจไปมาพร้อมกับหาวออกมาด้วยความขี้เกียจ ก่อนจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นนั่งพร้อมกับร่างกายที่หายไข้สนิทแล้ว แต่เมื่อเห็นร่างสูงนั่งพิงผนังอ่านหนังสือในมือ พร้อมกับแสงไฟสลัวๆน่านอนนี่แล้วทำให้ผมสงสัยเหมือนกันว่าแสงแค่นั้นพี่หลงอ่านรู้เรื่องด้วยเหรอ
"เอ่อ…พี่หลง เพิ่มแสงได้นะขอรับ ข้าตื่นแล้วไม่ต้องหรี่แสงก็ได้"ผมเลยบอกพี่หลงด้วยความหวังดี
"ไม่เป็นไร เหลียนเอ๋อร์เพิ่งสร่างไข้พักอีกนิดค่อยกลับสำนักญาณศึกษาเถอะ"
"ข้าว่าจะออกไปหาสมุนไพรต่อขอรับ ยังเหลือเวลา"ผมบอกแบบนั้นเพราะนี้ก็วันที่หกแล้ว พรุ่งนี้ผมก็ต้องฉีกยันต์เดินทางกลับเขตบุหลันแต่เช้าเหลือเวลาอีกแค่วันนี้วันเดียว
"พี่ว่าเจ้าพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้จะได้กลับเขตสำนักเจ้าแต่เช้า เพราะนี้ก็บ่ายคล้อยแล้ว ออกไปไม่เท่าไหร่หาไม่ทันเจอก็ต้องกลับเข้ามาแล้ว สู้เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อยร่างกายแข็งแรงดีแล้ว หากพรุ่งนี้เหลียนเอ๋อร์ไม่รีบกลับมากนักเราก็เดินหาต่ออีกสักหน่อยก่อนกลับเป็นอย่างไร"พี่หลงบอกเวลา พร้อมวางแผนให้ผม
"นี่ข้านอนตั้งแต่เมื่อคืนถึงบ่ายอีกวันเลยหรอพี่หลง แล้วทำไมพี่หลงไม่ปลุกข้าละ"
"พี่เห็นเจ้าเพิ่งสร่างไข้จะปลุกเจ้าให้ออกไปหาสมุนไพรให้เจ้าไข้กลับทำไม"
"แต่ข้ามีเวลาไม่มากแล้ว พี่หลงน่าจะปลุกข้า ข้าหายแล้ว ข้าอาจจะเจอสมุนไพรดีๆสักต้น"
"เหลียนเอ๋อรื พี่บอกเจ้าแล้วว่าอย่างดื้อดึง เจ้าไม่สบาย การที่เจ้าพักผ่อนร่างกายหลังสร่างไข้นั้นเป็นสิ่งที่สมควรที่สุด เจ้าที่ร่ำเรียนสายโอสถจะเป็นหมอในภายภาคหน้า จะไม่รู้ข้อนี้เลยจริงเหรอ หากแม้แต่ชีวิตตนเองยังรักษาไม่ได้หรือดูแลได้ไม่ดี จะไปรักษาใครได้ แล้วเจ้าจะเป็นหมอที่ดีได้อย่างไรเหลียนเอ๋อร์"
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"ผมตอบรับคำเทศนานั้นอย่างเผลอไผล ให้ตายเถอะ ความรู้สึกตอนนี้เหมือนอาจารย์หมอสั่งสอนลูกศิษย์เลย ที่ผมทำได้เพียงพยักหน้าและตอบรับกลับไปเท่านั้น แย้งอะไรไม่ได้เลย
"เช่นนั้นเหลียนเอ๋อร์ก็ทานอาหารแล้วกินยาฟื้นฟูร่างกายสักหน่อยเถอะ"
"ขอรับ"ผมเลยเดินไปล้างหน้าล้างตาแล้วเดินออกมาทานอาหารที่พี่หลงเตรียมไว้ให้ ก่อนจะกินฟื้นฟูร่างกาย
"พรุ่งนี้หากเจ้าเดินทางกลับ พี่จะรอเจ้าอยู่ในแหวนมิติแห่งนี้ หลังจากนั้นเมื่อเหลียนเอ๋อร์ถึงห้องพักก็ค่อยให้พี่ออกมา แล้วพี่จะไปอาศัยในป่าหลังเขตบุหลัน เจ้าว่าเป็นเช่นไร"พี่หลงพูดแผนการทุกอย่างให้ผมฟัง
"เอ่อ ข้าว่าพี่หลงน่าจะกลับบ้านนะขอรับ เผื่อครอบครัวพี่หลงเป็นห่วง ไม่ต้องตามติดดูแลข้าขนาดนั้นก็ได้"ผมเลยปฏิเสธไปอีกรอบ เผื่อร่างสูงจะเปลี่ยนใจ
"พี่พูดไปแล้วย่อมไม่คืนคำ เอาเป็นว่า ทำตามแผนที่พี่ว่างไว้ก็แล้วกัน"ร่างสูงพูดเสียงเข้ม แล้วว่างถ้วยน้ำชาลงเสียงดังจนผมตกใจ ก่อนจะรวบรัดมัดมือผมทันที
"ขะ..ขอรับ"แล้วผมเลือกอะไรได้มั้ย เลือกให้เธอไม่ไปได้หรือเปล่า
"แล้วปกติเหลียนเอ๋อร์ เรียนวันไหน เวลาไหนทำอะไรบ้าง"พี่หลงถามผมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นดังเดิม
"ข้าเรียนทุกเช้าวันจันทร์ พุธ ศุกร์ตั้งแต่เช้าถึงเที่ยงส่วนบ่ายว่างเพราะอาจารย์ให้ทบทวนตำราเอง ส่วนอังคารและพฤหัสข้าต้องเข้าหาปรุงยาหัดหลอมยา ส่วนบ่ายไปห้องเก็บสมุนไพรเป็นเวรทำความสะอาดและเช็คสมุนไพร ส่วนทุกเย็นก็แล้วแต่ว่าศิษย์พี่ในสำนักจะพาข้าไปทำอะไร เสาร์อาทิตย์ข้าว่าง "ผมสาธยายกิจวัตรประจำตัวผมให้ร่างสูงฟัง เหลือเพียงเวลากินกับนอนเท่านั้นที่ไม่ได้พูด
"เช่นนั้นก็ดี งั้นเวลาที่เหลียนเอ๋อร์ว่างให้ไปที่ป่าหลังเขตบุหลันทันที พี่จะฝึกวิชายุทธ์ให้แก่เจ้า"
"ห๊ะ เวลาว่างเหรอพี่หลง ข้ามีเวลาว่างเยอะแยะ มันจะไม่ฝึกหนักไปเหรอขอรับ"ผมแย้งอย่างตกใจ จะรีบฝึกไปไหนกัน โดนรวมแล้วเวลาว่างนี่มากกว่าเวลาเรียนซะอีก งั้นนี่ก็ไม่ต้องอะไรกับมาเรียนฝึกยุทธ์มากกว่าเรียนโอสถนะสิ ให้ตายเถอะ ผมรับบ่ได่ ความสงบสุขกำลังจะหายไปสินะ
"ไม่มากหรอก เพราะเหลียนเอ๋อร์ต้องเริ่มฝึกใหม่ตั้งแต่การฝึกร่างกาย"ร่างสูงพูดอย่างขบขันที่เห็นท่าทางคร่ำครวญของผม
"โหยยยย ไม่เอาอะพี่ ข้าอยากฝึกวิชายุทธ์เลย ฝึกร่างกายอะไรกัน ข้าร่างกายแข็งแรงดีออก"
"ดีมากเลย ถึงขั้นต้องลมหนาวจนไข้ขึ้นแบบนี้ ร่างกายเหลียนเอ๋อร์แข็งแรงมาก"
"ใช่มั้ยละขอรับ"
"พี่ประชด"
"ข้ารู้ ข้าเลยประชดกลับ"
"หึหึหึหึ"
"มีอะไรน่าขำกันพี่หลง"
"ไม่มีอะไร"เหลียนเอ๋อร์เหมือนเด็ก พฤติกรรมเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
หลังจากที่ต่อปากต่อคำประชดประชันกันไปมาเราก็แยกย้ายกันกลับที่นอน ผมที่เพิ่งฟื้นไข้แล้วกินยาฟื้นฟูร่างกายเข้าไปจึงนอนหลับได้ไม่อยาก นอนนานจึงเข้าสู่วันใหม่ แล้วก็มาถึงวันที่เจ็ดที่ผมต้องเดินทางกลับไปยังเขตสำนักบุหลัน จริงๆช่วงเช้าผมกะว่าจะไปหาสมุนไพรต่อ แต่เมื่อออกไปได้ไม่นานผมก็หนาวจนพี่หลงกลัวผมจะป่วยอีก เราจึงพากันเข้ามาในแหวนมิติเหมือนเดิมแล้ว ผมจึงหายันต์เคลื่อนย้ายกลับสำนักก่อนที่ผมจะทำไมแผนคือให้พี่หลงอยู่ในแหวนมิติ ส่วนตัวผมเองออกมาด้านนอกแล้วรีบฉีกยันต์เคลื่อนย้ายกลับสำนักบุหลุนทันที ลมผ่านผมไปวูบนึงแล้วตอนนี้ผมก็ยืนอยู่ตรงกลางศาลาที่อาจารย์ส่งผมไปทีแรก แต่ที่แปลกคือเมื่อผมมาถึง รอบๆตัวกลับมีศิษย์พี่ทุกคนรายรอบอยู่พร้อมทั้งหน้าตาที่ซูบผอมเหมือนไม่ค่อยได้นอนเต็มที่เท่าไหร่ จนน่าเป็นห่วงกัน หน้าตาสวยๆน่ารักๆนั้นไม่เหมาะกับใต้ตาดำคล้ำเลย
"เหลียนเอ๋อร์เจ้ากลับมาแล้ว"พี่เซียวร้องตะโกนออกมาอย่างดีใจ ทุกคนตั้งแต่น้องเล็กเข้าป่าอาถรรพ์ไปพวกเขาก็แบ่งกันมาเฝ้าทั้งกลางวันกลางคืน กลัวว่าน้องหกจะมีอันตรายจนฉีกยันต์กลับมาก่อนเวลา พวกเขาเลยผลัดกันมาเฝ้าที่ศาลา แต่ตลอดทั้งเจ็ดวันด้วยความเป็นห่วงน้อง พวกเขาทุกคนจึงมาเฝ้าด้วยกันเวลาว่าง ทำให้ที่ศาลานี้ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมามีพวกเขาอาศัยกันอยู่มากกว่าห้องนอนตนเอง
"กลับมาแล้วจริงๆด้วย"พี่หงพูดอย่างดีใจ
"เจ้าปลอดภัยดีนะน้องหก"พี่รองหลิวพูดพลางมองสำรวจไปทั่วร่างกายผม
"ข้าปลอดภัยดีขอรับศิษย์พี่ แต่ศิษย์นะสิขอรับ ทำไมทุกคนจึงดูเพลียๆเหมือนไม่ได้หลับเลยละขอรับ"
"เออ พวกพี่เรียนหนักไปนิดหน่อย ไม่มีอะไร"พี่ข่ายแก้ตัว อย่างฟังไม่ขึ้นเลย แถไปได้สีข้างถลอกแล้วมั้งนะ ดูก็รู้ว่ามารอผมกันทุกคน
"แล้วเหลียนเอ๋อร์หิวมั้ย กินอะไรมากรึยัง"พี่สวี่คนน่ารักถามใส่ใจไม่ต่างกัน ศิษย์พี่ทุกคนน่ารักจังเลย
"ข้ากินมาบ้างแล้วขอรับ แล้วพวกศิษย์พี่ละขอรับ ทานอะไรกันรึยังทำไมแลดูซูบผอมจัง"ผมตอบกลับเสียงสั่นๆเหมือนอยากจะร้องไห้เลย แต่ผมพยายามฮึบอยู่ ก็ทุกคนเป็นห่วงผมถึงขนาดนอนไม่ได้กินไม่อิ่มแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนสำคัญ เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ที่มีแต่พ่อแม่พี่น้องเท่านั้นที่จะทำแบบนี้ บางครอบครัวก็ไม่ทำเหมือนที่นี่เลยด้วยซ้ำ ทำให้ผมคิดถึงบ้าน อยากพาพี่ๆไปแนะนำให้ท่านพ่อท่านแม่รู้จัก อยากให้เป็นครอบครัวใหญ่ที่รักกันกลมเกลียวแบบนี้นี่น่า
"งั้นก็ไปกินอาหารด้วยกันทั้งหมดนี่ละ ถือซะว่าต้อนรับศิษย์น้องของพวกเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย แล้วกัน และพรุ่งนี้ค่อยมาพูดคุยกัน แต่ดูเหมือนว่าน้องของพวกเจ้าจะได้ประสบการณ์ที่ดีมาไม่น้อยเลย"อาจารย์เซียงที่ปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างอาจารย์หลี่พูดขึ้นมาหลังจากเห็นบรรดาศิษย์ในการดูแลตนกำลังถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ แต่จากอ่อร่าที่อยู่ในระดับจินตานที่เขาเห็น ลูกศิษย์คนที่หกของเขาคงจะได้อะไรกลับมาไม่น้อย เขาจึงจะให้ไปพักก่อน พรุ่งนี้ค่อยสอบถามลายละเอียด เขาจะได้หลุดพ้นจากร่างสูงนี่ซะที ตั้งแต่ที่เหลียนเอ๋อร์เข้าป่าไปร่างสูงข้างตัวก็มาที่นี่ทุกวันถามไถ่ว่าลูกศิษย์เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ พอเขสตอบกลับไปก็ยังมาอยู่เรื่อยๆ แต่มากวนประสาทเหมือนทุกครั้งที่มานั้นแหละ
"ขอบคุณอาจารย์ขอรับ"ผมพูดขอบคุณอาจารย์เซียง
"เช่นนั้นพวกศิษย์ขอตัวกันก่อนนะขอรับ"พี่เซียวพูดบอกอาจารย์ทั้งสองก่อนจะส่งสัญญาณให้น้องๆ
"คารวะอาจารย์เซียง คารวะอาจารย์หลี่"ศิษย์ทั้งหกคนพูดอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะหายวับไปที่ศาลาริมน้ำที่นั่งทานอาหารสำหรับศิษย์ในเขตบุหลัน จากนั้นทุกคนก็ทานอาหารร่วมกันแล้วพูดคุยถึงประสบการณ์ที่ตัวเองเจอ รวมทั้งถามศิษย์น้องเล็กว่าพบเจออะไรบ้าง แล้วนั่งฟังน้องเล็กพูดอย่างออกรสออกชาติ จนดึกดื่นจึงได้แยกย้ายกันกลับไปพัก ที่คืนนี้ศิษย์พี่คงจะหลับได้เต็มตาสักที โดยที่ร่างเล็กก็เหนื่อยจนลืมร่างสูงในแหวนมิติเช่นกัน อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็นอนหลับเป็นตายทันที
ร่างงูเล็กเมื่อเห็นร่างบางอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเข้านอนทันที หัวยังไม่ถึงหมอนดีก็หลับไปซะแล้วทำให้เขาที่รออยู่นั้นไม่นึกโกรธร่างบางเล็ก กลับกันเข้ายิ่งอยากดูแลร่างบางให้ได้มากกว่านี้ มากกว่าร่างงูนี้ที่ทำได้แค่เลื้อยมากนอนอยู่บนอกขาวบางนี่ ราวกลับจะบรรเทาความคิดถึงที่ห่างกันไป


บทที่ 17
อดีต 2
"หลันเอ๋อร์ ข้าให้เจ้า"เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลังอี้หลันที่กำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว
"พี่บอกแล้วไง ให้เรียกข้าพี่ใหญ่ ทำไมไม่เรียกละ"อี้หลันหันไปพูดกับร่างที่สูงใหญ่กว่าตนที่ตอนนี้มีอายุสิบห้าปีแล้ว ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่มาอยู่กับเขาตอนห้าปี ก็เรียกเขาว่าพี่ดีทุกคำ แต่พอสามปีผ่านไป ถึงช่วงที่ต้องทดสอบเพื่อเลื่อนขั้นของเขาทั้งคู่ที่ฝึกฝนร่ำเรียนมาด้วยกันตลอดสามปี ถึงเวลาที่จะต้องวัดระดับเลื่อนขึ้นสักที ซึ่งพอวัดระดับกันแล้วเขากับเสี่ยวหู่มีระดับที่ห่างกันมาก โดยเสี่ยวหู่ที่ได้รับพลังจากแม่และพลังของตัวเองจึงมีระดับพลังปราณที่แข็งแกร่งอยู่ระดับเจ็ดหรือเทียบเท่าขั้นจอมยุทย์ของสายฝึกยุทธ์เหลืออีกเพียงสองขั้นก็จะบำลุเป็นสัตว์เวทย์เทพเซียนได้ ในขณะที่เขามีพลังสองสาย สายเวทย์จากท่านพ่อ และสายยุทธ์จากท่านแม่ โดยเขามีพลังสองสายเหมือนท่านแม่ที่เป็นทั้งผู้ฝึกยุทธ์และเป็นจอมเวทย์ แต่เขามีพลังสายเวทย์แข็งแกร่งกว่าเพราะร่ำเรียนมาจากท่านพ่อทำให้เขาอยู่ในขั้นนักเวทย์ตั้งแต่อายุแปดขวบ แต่สายฝึกยุทธ์ยังอยู่ในขั้นฝึกตนที่ถือว่าห่างจากเสี่ยวหู่ไปมาก ทำให้พอถึงเวลาทดสอบกว่าเขาจะผ่านก็หืดขึ้นคอเหลือเกิน แต่เสี่ยวหู่กับผ่านไปได้อย่างสบายๆ เขาถึงกับบ่นอุบเลยทีเดียวใจนึงก็อิจฉา แต่ใจนึงก็ยินดีที่เสี่ยวหู่แข็งแกร่งมากพอจะปกป้องตัวเองจากอันตรายได้แล้ว เสี่ยวหู่ที่เห็นเขาบ่นขิงข่าไปเรื่อยจึงเอ่ยอย่างยิ้มๆขอผูกพันธะสัญญากับเขาเพื่อที่จะได้เลื่อนขั้นฝึกไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว เขาทั้งดีใจที่เสี่ยวหู่อยากช่วยเขา ทั้งเสียใจที่เคยนึกอิจฉาน้องตัวเองทั้งที่น้องตัวเองแสนดีถึงขนาดยอมผูกพันธะตัวเองเพื่อเขา เขาจึงปฏิเสธไปแต่เสี่ยวหู่ก็ยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้าที่อยากตอบแทนท่านพ่อและเขาที่เป็นครอบครัวให้เสี่ยวหู่ ทั้งยังกล่อมเขาอีกว่าจะทำให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไปได้ ด้วยความที่ยังเด็กมากเขาจึงยังไม่ได้คิดมากอะไร เพียงแค่ครอบครัวได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว จึงกรีดนิ้วแลกเลือดกันกินทั้งคู่ จากที่จะทำพันธะสัญญาทั่วไปที่เจ้าของเลือดต้องหยดเลือดให้สัตว์เวทย์กินเพื่อยอมรับเจ้าของเลือดเป็นนาย กลายเป็นเขาและเสี่ยวหู่แลกเลือดกันกินกลายเป็นทำพันธะวิญญาณที่ต่อให้ตายจากกันไป แต่วิญญาณไม่แตกดับก็จะยังสามารถติดตามและสื่อสารกันได้จนกว่าจะอีกฝ่ายที่อยู่จะตายเป็นวิญญาณเหมือนกัน และไปเกิดใหม่ด้วยกันทุกภพทุกชาติ พอเขารู้อย่างนี้ก็ทำได้เพียงขออภัยเสี่ยวหู่ที่ต้องตัวติดกับเขาไปจนตายแล้วเกิดใหม่กี่รอบไม่รู้ ส่วนเสี่ยวหู่ทำแค่เพียงส่งยิ้มให้เขาพร้อมทั้งบอกว่าดีแล้วที่เราจะไม่แยกจากกัน และตั้งแต่นั้นมาเสี่ยวหู่ก็ไม่เรียกเขาว่าพี่อีกเลย เรียกเพียงหลันเอ๋อร์เท่านั้น และเสี่ยวหู่ก็ยังขยันสรรหาสิ่งต่างๆมาให้เขาทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน
"ก็เจ้าไม่ใช่พี่ข้าแล้วอย่างไรเล่าหลันเอ๋อร์ นายของข้า"เสี่ยวหู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมทำหน้าตากรุ้มกริ่มมองเขา จากนั้นมือก็ยื่นดอกไม้มาให้เขา
"เฮ้อ….ดอกไม้อีกแล้ว ดอกหอมนิทราซะด้วย ทำไมหู่เอ๋อร์ชอบให้ดอกไม้พี่นักนะ"เขารับดอกหอมนิทรามาสูดดมความหอมอ่อนๆของมัน พร้อมทั้งบ่นให้เสี่ยวหู่ลอยๆ
"ความงามของมันทำให้ข้าคิดถึงเจ้า คิดว่าคนงามกับของงามๆอยู่คู่กัน เหมาะสมดีแล้ว"เสี่ยวหู่ยังคงพูดอย่างอ่อนโยนจริงจัง แต่จริงๆแล้วเขาคิดว่าเสี่ยวหู่แค่แกล้งพูดป้อยอเขาตามประสานั้นแหละ เด็กคนนี้ปากหวานมาแต่เด็กแล้ว ทุกครั้งที่เห็นของสวยๆงามๆมักจะสรรหามาให้เขาตลอดพร้อมทั้งคำพูดหวานๆแบบนี้เลย หากคนนอกฟังอาจคิดว่าเป็นคำเกี้ยวพาละมั้ง แต่เขาที่อยู่กับเสี่ยวหู่มาตลอดนั้นรู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวหู่ปากหวาน ถึงแม้จะปากหวานแค่กับเขาก็เถอะ แต่นี่ก็เหมือนทุกวันที่เสี่ยวหู่พูดกับเขาเวลาหาของดีๆมาให้ฝากเขา
"เจ้านี่ช่างปากหวานเหมือนเดิม"
"รู้ได้อย่างไรว่าหวาน เคยชิมรึหลันเอ๋อร์"
"หือ!!! ทำตัวแก่แดดจริงเด็กคนนี้ เอาไว้เจ้าไปพูดกับสตรีที่พึงใจจะดีกว่านะ พี่นะไม่หลงกลเจ้าหรอก เจ้าเด็กปากหวาน"เขาเลยแกล้งทำเสียงดุและทำท่าสั่งสอนเสี่ยวหู่ราวกับผู้ใหญ่สั่งสอนบุตรหลาน
"55555 ท่าทางอย่างกับคนแก่ของเจ้าทำข้าเอ็นดูนะหลันเอ๋อร์"ร่างสูงหัวเราะเสียงดัง
"เอ็นดูอะไรกัน ห๊ะ!!! ข้าเป็นพี่เจ้านะ มีสิทธิ์สั่งสอนเจ้า แล้วเจ้าจะมาใช้คำว่าเอ็นดูราวกับข้าเป็นเด็กอย่างนี้ไม่ได้"เขาจึงแกล้งตีแขนแกร่งไปสองสามทีที่เห็นเสี่ยวหู่หัวเราะท้องขดท้องแข็งอยู่
"5555 ก็มันตลกจริงๆนี่น่า"
"พี่ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ทำอาหารต่อดีกว่า วันนี้พี่ทำอาหารที่เจ้าชอบด้วยนะหู่เอ๋อร์"เขาเปลี่ยนเรื่องคุยหลังจากเก็บดอกหอมนิทราลงในกระเป๋ามิติที่เอาไว้เก็บของโดยเฉพาะแล้วหันไปทำอาหารต่อ หลังจากที่ฝึกทำอาหารกับท่านพ่ออยู่นานเกือบปี เขาก็สามารถทำอาหารได้รสชาติใกล้เคียงกับที่ร่ายเวทย์อาหารแล้ว ทำให้หลังจากนั้นเขาและท่านพ่อจึงทำอาหารกินกันเองในครอบครัว รวมทั้งให้เสี่ยวหู่มาช่วยเป็นลูกมือทำอาหารด้วยกันสามคน แต่ช่วงหลังๆสามสี่ปีมานี่หน้าที่ทำอาหารกลายเป็นหน้าที่หลักของเขา เพราะท่านพ่อจะทำอาหารได้เฉพาะเมนูที่ลูกๆชอบไม่สนเมนูอื่นอีก แต่เขามักสรรหาเมนูอร่อยๆมาทำให้คนในบ้านกินหมุนเวียนกันไปเรื่อยๆตามฤดูกาล ทำให้ทุกคนลงความเห็นให้เขาดูแลอาหารการกินในบ้านโดยปริยาย ซึ่งเขาก็ยินดีมากเพราะเขาชอบทำอาหารและขนมอยู่แล้ว เวลาว่างๆได้ทำขนมให้คนกินแล้วได้รับคำชมว่าอร่อย มันทำให้เขามีกำลังใจอยากทำเมนูใหม่ๆขึ้นมาอีกเรื่อยๆเลย
"แล้วนี่ท่านพ่อยังไม่กลับอีกเหรอหลันเอ๋อร์"
"จะกลับอะไรละ เจ้าก็รู้ว่าเวลาท่านพ่อไปฝึกเวทย์บทใหม่บางครั้งใช้เวลาไปเป็นอาทิตย์ นี่พึ่งจะสามสี่วันเองจะกลับมาได้ไงละ มีแค่เจ้ากับพี่เหมือนเดิมนั้นแหละ"
"งั้นเดี่ยวข้าเอาอาหารไปจัดโต๊ะรอนะหลันเอ๋อร์"
"ได้สิ เคี่ยวอีกนิดก็กินได้แล้วละ ยกอาหารออกไปรอพี่เลย เดี่ยวพี่ตามออกไป"เขาและเสี่ยวหู่แบ่งหน้าที่กันเวลาอยู่กันสองคน ส่วนใหญ่เสี่ยวหู่จะทำหน้าที่ไปล่าสัตว์หาวัตถุดิบมาให้เขาทำอาหาร วันนี้ได้ไก่มาสองตัวไว้ทำอาหารพรุ่งนี้ ส่วนวันนี้เป็นตุ๋นน้ำแดงหมูป่า ผัดผัก และไข่ตุ๋น สามเมนูของชอบของเสี่ยวหู่ที่ชอบกินเมนูจากเนื้อสัตว์และไข่เป็นส่วนใหญ่ ส่วนเขากินได้ทุกอย่างที่อร่อย ตอนนี้เขาเคี่ยวหมูตุ๋นได้ที่แล้วก็ตักออกไปที่โต๊ะกินข้าวที่ตอนนี้ถูกจัดเตรียมข้าวชามช้อนตะเกียบไว้เรียบร้อยแล้วรอเพียงเขามา
"เริ่มกินกันเถอะเสี่ยวหู่"
"อืม เจ้าต้องกินให้มากหน่อยช่วงนี้เจ้าดูผอมไปนะ"เสี่ยวหู่พูดพร้อมทั้งคีบเนื้อหมูตุ๋นมาใส่ชามเขา
"ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวโตเองรึ ถึงได้มองพี่ว่าตัวเล็กลงนะ"
"หึหึหึ หากหลันเอ๋อร์อยากตัวโตก็กินเยอะๆสิ จะได้ตัวโตเช่นข้า กินแค่ไม่กี่คำก็อิ่มร่างกายจะเอาอาหารที่ไหนไปเลี้ยงตัวให้โตได้ละ"เสี่ยวหู่พูดสั่งสอนเขาราวกับเขาเป็นเด็ก
"ข้าก็พยายามแล้วนิ แต่กินเยอะเช่นเจ้าแล้วข้าทรมาน อึดอัดไปหมด กินเท่าที่ข้ากินไหวนี่ละ โตไม่โตก็ช่างมันเถอะ ข้าไม่สนใจแล้ว"นอกจากอายุและร่างกายของเราเท่ากันในตอนห้าขวบแล้ว หลังจากนั้นเสี่ยวหู่ก็เริ่มเติบโตเร็วกว่าเขาทั้งส่วนสูงและรูปร่าง เขาพยายามทำทุกอย่างเหมือนเสี่ยวหู่แล้ว ทั้งฝึกร่างกายเหมือนกัน กินเหมือนกัน กินเท่ากัน เสี่ยวหู่กินได้สบายๆแต่เขากินเท่าเสี่ยวหู่แล้วอาเจียนบ้างละ ท้องอืดบ้างละ ทำยังไงเสี่ยวหู่ก็โตเร็วกว่าเขาอยู่ดี เขาจึงเลิกพยายามไปนานแล้ว ยิ่งคิดยิ่งช้ำ ทำไมข้าไม่โตกว่านี้นะ ตั้งแต่ปีที่แล้วส่วนสูงเขาก็เหมือนจะไม่สูงขึ้นเลยจากเจ็ดฉื่อครึ่ง (ประมาณ 173 ซม.) แถมตัวก็ผอมบางร่างก็ขาว ทั้งๆที่อายุสิบห้าจะเข้าสิบหกปีแล้วยังไม่ต่างอะไรกับเด็กอายุสิบสองสิบสามปีเลย ต่างกับเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้สูงแปดฉื่อ (ประมาณ 184 ซม.) แถมมีแนวโน้มจะสูงขึ้นไปอีก ร่างใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ผิวขาวสุขภาพดี ใบหน้าที่คมสวย ท่าทางราวกับคนอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีดูโตกว่าอายุจริงไปตั้งสองสามปี ในตอนที่ลงเขาไปเที่ยวเทศกาลด้วยกันตอนท้ายปี เขายังเหมือนเป็นน้องชายที่เพิ่งโตสนใจทุกอย่างที่เห็นในงาน ส่วนเสี่ยวหู่ราวกับพี่ชายที่ค่อยดูแลป้องกันเขาเดินชนนั้นหลงนี้ตลอดเลย คิดแล้วช่างน่าโมโห ทำไมเขาไม่โตเท่าเสี่ยวหู่สักทีนะ
"หึหึหึ เช่นนั้นก็กินเถอะ"
เขาและเสี่ยวหู่จึงกินอาหารกันไป พร้อมทั้งเสี่ยวหู่ก็เล่าเรื่องที่ไปล่าสัตว์หาอาหารให้เขาฟังว่าเจออะไรบ้างในป่า นอกเขตวิมานดาวแห่งนี้ วิมานแห่งนี้อยู่ในป่าที่เขาว่ามีอาถรรพ์ ใครที่เข้ามาในป่าแห่งนี้ล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ แต่ครอบครัวเขากลับเลือกปักหลักที่นี่เพราะถึงแม้จะมีอันตรายรอบด้าน แต่ก็มีความปลอดภัยสูงเช่นกัน เพราะใช่ว่าใครจะเข้ามาได้และหาที่นี่เจอ เพราะเนื่องจากท่านพ่อเป็นปรมาจารย์เวทย์จึงร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตที่นี่ขึ้นมาพร้อมทั้งร่ายเวทย์สร้างทุกอย่างขึ้นมาทั้งเรือนใหญ่ที่มีความสะดวกสบายหรูหราราวกับราชวัง และยังสร้างเรือนส่วนตัวให้กับลูกเมียตามความชื่นชอบส่วนตัวที่ในเรือนเต็มไปด้วยของหรูหรามีค่าและหายาก และของในเรือนยังมีชีวิตสามารถทำหน้าที่ได้ด้วยตัวเองไม่จำเป็นต้องทำความสะอาดเลย และรอบๆเรือนยังเต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าที่ท่านพ่อร่ายเวทย์เชิญเข้ามาอยู่ในอาณาเขตนี้ที่มีอุณหภูมิพอดิบพอดีแก่การเจริญเติบโตของพืชพรรณดอกไม้นานาชนิด และที่ในอาณาเขตนี้ได้ชื่อว่าวิมานดาวเพราะอยู่บนหุบเหวหน้าผาที่เต็มไปด้วยต้นไม้มากมายรายรอบเมื่อมองลงไปในตอนกลางวัน และเป็นจุดที่สูงพอจะเห็นดาวชัดที่สุดในป่าอาถรรพ์แห่งนี้ ท่านแม่จึงให้ที่นี่ชื่อว่าวิมานดาว ซึ่งคนนอกจะมองเห็นเป็นหน้าผาธรรมดา ไม่สามารถมองเห็นอาณาเขตที่เป็นเรือนได้ นอกจากคนภายในจะเป็นคนพาเข้ามาที่นี่จึงจะเห็นทุกอย่างที่ถูกปลูกสร้างอยู่ ฉะนั้นจึงไม่แปลกที่จะไม่มีคนเคยเจอที่นี่ หรือมาที่นี่ได้ สัตว์ในป่าก็เช่นกัน ทำให้เวลาออกไปล่าสัตว์ต้องเป็นคนที่ชำนาญกับป่ามากพอที่จะไม่หลงทาง ซึ่งเสี่ยวหู่มีสัญชาตญาณในการล่าสัตว์ที่ดีมาก ทำให้ออกไปไม่นานก็ได้สัตว์กลับมา ต่างจากเขาที่เคยออกไปล่าสัตว์ด้วยแล้ว นอกจากไม่เจออะไรแล้วยังหลงทางอีก ต้องได้ใช้ยันต์เคลื่อนที่ฉีกกลับเรือน พร้อมส่งสารเวทย์บอกเสี่ยวหู่ว่ากลับมาแล้ว เพราะหาจุดหมายที่นัดกันไม่เจอ เสี่ยวหู่ขบขำหลังจากที่เขาเล่าให้ฟังเสร็จ และก็อาสาจะออกไปล่าสัตว์เองคนเดียวให้เขารอที่เรือนคอยทำอาหารก็พอ เขาจึงไม่ค่อยออกไปนอกเขตมากนัก นอกจากลงเขาไปเที่ยวเล่นและออกไปฝึกเวทย์ในบางครั้งเท่านั้นเอง แต่เวลาที่เสี่ยวหู่ออกไปล่าสัตว์มักจะมีเรื่องตื่นเต้มมาเล่าให้เขาฟังเสมอ ซึ่งเขาก็ฟังไปอย่างเพลิดเพลินแต่ก็ไม่ได้อยากออกไปเท่าไหร่ แค่ฟังเท่านั้นเพราะหากเขาไปบ้าง เรื่องคงรันทดมากกว่าสนุกอย่างเสี่ยวหู่เป็นแน่ เพราะเทพเจ้าไม่เคยรักเขาเลย ดูจากที่ผ่านๆมาละ
หลังจากที่กินข้าวเสร็จเขาก็เอาผลไม้ที่ปอกเสร็จแล้วมาให้เสี่ยวหู่ทานล้างปากพร้อมจิบชาอุ่นๆไปด้วย บรรยากาศกำลังดี เพราะเขากับเสี่ยวหู่ย้ายมาทานของว่างกันที่ศาลาชมดาว กลางคืนที่อากาศดีอย่างนี้เหมาะแก่การดูดาวเป็นที่สุด
"ดาววันนี้สวยนะ เจ้าดูนั้นสิเสี่ยวหู่ มีดาวตกด้วยละ"
"อืม ช่างสวยงามมากจริงๆ"
"ใช่มั้ยละ"
"ข้าหมายถึงเจ้าต่างหากหลันเอ๋อร์ งามกว่าดาวดวงไหนที่ข้าเคยชม แค่มีเจ้าดวงดาวที่ส่องสว่างก็พร้อมม่นแสงลงแล้ว"เสี่ยวหู่พูดเสียงอ่อนหวานขึ้นข้างหูเขา ทำให้เขาหันไปมองเสี่ยวหู่ที่จ้องมองเขาอยู่อย่างอ่อนโยนราวกับต้องการสื่ออะไรให้เขารู้สักอย่าง ซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าคืออะไร แต่หัวใจดันเต้นเร็วไปวูบนึงเหมือนกัน มองสบกันไปแวบนึงเขาก็รั้งสติกลับมาได้
"หึหึหึ เจ้านี่น่าหู่เอ๋อร์ เฮ้ออ…."เขาจึงพรีมพรำออกมาให้เสี่ยวหู่ได้ยินเบาๆ
"เจ้าก็ยังไม่เข้าใจสินะหลันเอ๋อร์ เฮ้อออ…"เสี่ยวหู่ถอนหายใจออกมาเบาๆ
".....?"
"นี่ก็ดึกมากแล้ว เข้านอนเถอะ เดี่ยวข้าเดินไปส่งที่เรือน"
"เหรอ งั้นก็ไปกันเถอะ"เขากับเสี่ยวหู่จึงเดินไปตามทางที่มีดอกไม้นานาชนิดยังไม่ผลิบาน ที่บางชนิดก็ผลิบานส่งกลิ่นหอมอวลหยอกเย้าเล่นกับแสงจันทร์ เพราะมีแสงจันทร์ส่งแสงดอกไม้เหล่านี้จึงสว่างเรืองรองขึ้นมาอวดช่อชูชัน ซึ่งเป็นทัศนียภาพที่หาได้ยากมากในเรือนจวนทั่วไป
"ส่งพี่แค่นี้ละ เจ้ากลับไปเรือนเจ้าเถอะ"
"เช่นนั้น หลับฝันดีละหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ยกมือขึ้นลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบา
"อืม เจ้าก็เช่นกัน"เขาจึงยกมือขึ้นลูบหัวร่างสูงเช่นกัน
"หึหึหึ เช่นนั้นข้าไปนะ"
"อืม"แล้วหลังจากนั้นเสี่ยวหู่ก็หายวับกลับไปที่เรือนตนทันที ส่วนเขาก็เข้ามาภายในเรือนแล้วอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวเข้านอน ก่อนจะนอนเขาจึงหยิบดอกหอมนิทราออกมาสูดดมเพื่อให้กลิ่นหอมของมันส่งเขาเข้านอนพร้อมทั้งช่วยผ่อนคลายให้นอนหลับฝันดีตลอดทั้งคืน เขาจึงวางไว้หัวโต๊ะข้างเตียงจะได้ดมกลิ่นถนัดๆ จากนั้นก็ดับเทียนเข้านอน พอหัวถึงหมอนเขาก็หลับสนิททันที
เปียะ เสียงดังอะไรสักอย่าง เหมือนของตกแตกส่งเสียงมาจากเรือนใหญ่ ทำให้ของในห้องนั้นจึงเกิดการโกลาหลตกใจวิ่งชนกันไปส่งจนเกิดเสียงก๊องแก๊งดังตามมาจนเขาที่กำลังนอนหลับอยู่สะดุ้งตื่น
ก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูเขาดังขึ้นระรัวเหมือนมีเรื่องรีบร้อนเลย เขาจึงตื่นเต็มตาละวิ่งไปเปิดประตูทันที
"หลันเอ๋อร์ ไปดูที่ห้องนอนท่านพ่อเถอะ เสียงดังมาจากที่นั้น "เสี่ยวหู่ยืนหน้าไม่สู้ดีอยู่ตรงประตูทำให้เขาใจเสียไปด้วย
"อืม ไปกันเถอะ พี่รู้สึกไม่ดียังไงบอกไม่ถูก"เขาบอกตามความรู้สึกก่อนที่เสี่ยวหู่จะยื่นมือมากุมมือเขาแล้วหายวับไปที่ห้องท่านพ่อ พอเข้ามาถึงเขาถึงกับตัวแข็งทื่อ เนื่องจากสิ่งของที่แตกนั้นเป็นหยกชิ้นนึงที่ขนาดเท่ากำปั้น แต่ตอนนี้ดันแตกออกเป็นเสี่ยงๆละเอียดอยู่บนพื้นห้อง เขาที่เห็นแบบนั้นทำอะไรไม่ถูกทำเพียงแค่ปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมาเท่านั้น ร่างสูงที่กุมมือเขาอยู่รั้งร่างเขาเข้ามากอดพร้อมทั้งลูบหลังให้ไปมา ก่อนที่เขาจะตั้งสติได้แล้วดันตัวออกมาหยุดยืนดูเศษชิ้นส่วนของหยกวิญญาณของท่านพ่อที่บ่งบอกว่าวิญญาณของท่านแตกดับไปแล้ว
"ท่านพ่อตายแล้ว? ตายได้ยังไงกัน? ท่านพ่อเก่งกาจออกปานนั้น? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ข้าไม่เข้าใจ? ท่านพ่อไม่เคยมีศัตรูที่ไหน? ทำไมถึงมีคนที่จะเอาชีวิตท่านพ่อได้? เป็นไปไม่ได้? ท่านพ่อต้องยังไม่ตายสิ? ไม่จริงข้าแค่ฝันไป? ม่ายยยยย?"เสี่ยวหู่ที่พยายามรั้งร่างบางที่มือพยายามกอบโกยเศษหยกที่แตกจนโดนหยกบาดเลือดไหลเต็มหยกและฝ่ามือพร้อมทั้งร่างไห้และพรึมพรำออกมาอย่างคนไร้สติ พอเสี่ยวหู่พยายามดึงร่างบางเท่าไหร่ อี้หลันยิ่งดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องออกมาแล้วหมดสติไป เขาจึงอุ้มร่างบางขึ้นไปพักบนเตียงใหญ่ก่อน จากนั้นจึงทำแผลให้ใส่ยาสมานแผลเรียบร้อยแล้วพันผ้าพันแผล จากนั้นเสี่ยวหู่จึงไปเก็บกวาดหยกวิญญาณขึ้นใส่พานทองที่อยู่เดิมของหยก จากนั้นเขาจึงลองเรียกวิญญาณจากหยกดู แต่ก็ไม่มีวิญญาณท่านพ่อมา แต่เหมือนจะมีเศษเสี่ยววิญญาณที่มีความทรงจำก่อนที่วิญญาณจะแตกดับ เข้ามาในหัวของเสี่ยวหู่ เห็นร่างคนกลุ่มนึงที่ยืนรายรอบแล้วรุมทำร้ายร่างนี้อย่างป่าเถื่อนรอบทิศทางทุกคนต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นจิตตานตอนปลายใกล้เป็นเทพเซียนแล้ว แล้วยังมีจอมเวทย์อีก ทุกคนต่างใช้ทีเผลอทำร้ายร่างกายนี้ที่เสี่ยวหู่เห็น เห็นร่างนี้พยายามต่อรองเจรจา และพยายามจะหายตัวกลับมาที่นี่เหลือเกิน แต่เชือกมัดเซียนเวทย์ที่จอมเวทย์สามคนกำลังร่ายเวทย์มัดเขาไว้อยู่นั้นแน่นหนามาก จะหายไปทั้งอย่างนี้ พวกนั้นต้องตามรอยเชือกเวทย์มาได้แน่ ทำให้ร่างนี้ทำอะไรไม่ได้ นอกจากให้พวกนี้ทำร้ายร่างกายแล้วจะร่ายเวทย์ก็โดนเชือกมัดเซียนเวทย์จำกัดพลังไม่สามารถใช้เวทย์ได้ ร่างกายที่โชกเลือดเต็มไปด้วยบาดแผลแหวะหวะ ช่วงลมหายใจสุดท้ายได้รวบรวมพลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายส่งสารนี้ลงในจิตวิญญาณที่รู้ว่าลูกและเสี่ยวหู่ต้องเรียกจิตวิญญาณเขากลับไปเป็นแน่
บอกถึงเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่การตายของแม่อี้หลันและการตายของเขา พร้อมฝากฝังให้เสี่ยวหู่ดูแลอี้หลันให้ดี ซึ่งเขาเชื่อว่าเสี่ยวหู่จะดูแลและปกป้องอี้หลันที่เป็นดวงใจเขาได้แน่ เสี่ยวหู่ที่เห็นเรื่องราวทั้งหมดแล้วนั้นทำได้เพียงยืนน้ำตาไหลออกมาอย่างไร้เสียงสะอึ้นพยายามเข้มแข็งอย่างยิ่งเพื่อจะเป็นหลักให้อีกคนที่เปราะบางกว่า เมื่อร่างบางตื่นเขาจะเล่าทุกอย่างให้ฟังพร้อมทั้งจะช่วยทุกอย่าง หากร่างเล็กจะแก้แค้นทวงคืนทุกอย่างที่เสียไปกลับมา


บทที่ 14
เริ่ม
มันอะไรกันนักหนานะ ตั้งแต่ที่ผมกลับมาจากป่านี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วครับ ทุกวันมีแต่เรื่องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ความจริงวันนี้จากที่ผมจะได้พักผ่อนต่อหลังจากเรียนตอนเช้าเสร็จต้องได้มานั่งเก็บหนอนออกจากแปรงสมุนไพรเพราะพี่ข่ายไปล่าไก่แล้วลืมว่าตัวเองจะต้องมาร่ายเวทย์กำจัดแมลงศัตรูพืช ทำให้ตอนนี้แปลงสมุนไพรพื้นฐานเต็มไปด้วยหนอนที่เริ่มมีพลังปราณขึ้นมาจากการกินสมุนไพรในแปลงอีกแล้ว แล้วก็เข้าอีหรอบเดิมที่ผมโดนพี่ๆชวนแกมบังคับให้มาช่วยกันเก็บหนอนออก ตอนนี้ศิษย์พี่แทบทุกคนก็อยู่ที่นี่ยกเว้นพี่หลิว ยกโขยงมาเพื่อเล่น เอ้ย เพื่อช่วยกัน แต่ใช้คำว่าเล่นน่าจะถูกแล้วละ เพราะแต่ละคนคือซนมาก จากต่างคนต่างเก็บหนอน พี่ข่ายเริ่มโยนหนอนแกล้งพี่เซียวที่ขี้ตกใจ พี่เซียวจึงแกล้งเสกหนอนไต่ขึ้นขาพี่ข่าย จนพี่ข่ายสะบัดหนอนโดนพี่น้องคนอื่น จนเกิดการอลหม่านแกล้งกันไปมาไม่หยุดหย่อน หนักสุดพี่สวี่ใจกล้าใส่หนอนลงไปในคอเสื้อพี่ข่ายที่ก่อเรื่องวุ่นวาย จนตอนนี้เกิดสงครามย่อมๆขึ้นแล้ว ที่ผมพูดไม่ได้เกินจริงเลยสักนิดเพราะตอนนี้ทุกคนเล่นปาโคลนที่สอดไส้หนอนใส่กัน และตอนนี้ผมก็เปื้อนไปเกินครึ่งตัวเพราะพยายามห้ามพี่ๆทุกคนอยู่
"หยุดดดดดดด พี่ๆโว้ยยยย พอได้แล้ว ข้าจะโมโหแล้วนะ"ผมหมดความอดทนเลยตะโกนเสียงดังเพื่อหยุดทุกการกระทำตอนนี้
"แต่พวกพี่ยังไม่ไดแก้แค้นเลยนะหลงเอ๋อร์ เรานะหลบมาหลังพี่ดีกว่า เดี่ยวพวกพี่เหนื่อยพวกพี่ก็หยุดเองละน่า"พี่ข่ายพูดขึ้นทางขวามือผมที่ฝั่งพี่ข่ายมีพี่หงที่โดนลูกหลงจากพี่เซียว เลยอยู่ฝั่งพี่ข่าย
"มาอยู่ฝั่งพี่ดีกว่าน้องหก เราจะได้เอาคืนคนที่เริ่มเรื่อง"พี่เซียวพูดอย่างโมโหที่ตอนนี้มีพี่สวี่อยู่ด้วยกันทางฝั่งซ้ายมือผม
"ศิษย์พี่พอเถอะขอรับ ตอนนี้สมุนไพรในแปลงเละหมดแล้ว จากที่มาแค่เก็บหนอนตอนนี้ไม่ต้องเก็บกันแล้วขอรับ มาปลูกใหม่ง่ายกว่า"ศิษย์พี่เลยค่อยๆมองไปรอบๆตัวก็เห็นแปลงสมุนไพรที่เละเทะและเต็มไปด้วยหนอนที่ตัวใหญ่กว่าเดิมจากการร่ายเวทย์ขึ้นมา และมันก็ไปกินสมุนไพรจนตอนนี้เหลือแต่ต้นกับก้าน ส่วนใบได้ไปอยู่ในท้องพวกมันหมดแล้ว ให้ตายเถอะ
"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมแปลงสมุนไพรจึงเละเทะเช่นนี้"เสียงเย็นเยียบดังขึ้นข้างหลังผม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเสียงพี่หลิวที่เดินมาดูว่าเก็บหนอนกันเสร็จรึยัง
"เอ่อ…พอดีว่าเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยนะขอรับ"ศิษย์พี่ทุกคนรอบข้างเงียบไม่มีใครตอบผมเลยเป็นคนตอบ
"เล่ามา เกิดอะไรขึ้น"พี่หลิวทำเสียงเข้มขึ้นแล้วยังจ้องหน้าทุกคน เพราะต้องการจะหาคนที่เล่าเรื่องทั้งหมดได้ ซึ่งทุกคนก็พร้อมที่จะหลบสายตาคมกริบนั้นอย่างพร้อมเพรียง คงมีแค่ผมที่สบสายตานั้นพอดี ฮือ คงต้องเป็นผมสินะที่ต้องเล่าเรื่องทั้งหมด
"คือว่า…เรื่องมันเป็นอย่างนี้ขอรับศิษย์พี่รอง…."แล้วผมก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างสั้นๆและเอาแต่เนื้อไม่เอาน้ำ ไม่มีอารัมภบทและบทนำ ไปกลางเรื่องแล่นเข้าจุดจบทันที
"ดีๆกันทั้งนั้น ทั้งพี่ทั้งน้อง แทนที่จะช่วยกันทำในสิ่งที่ควรทำ กลับพากันทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง พี่เซียวแทนที่พี่เป็นพี่ใหญ่จะช่วยสอนน้องๆแทนอาจารย์ แต่พี่กลับเล่นไปตามเรื่องตามราวที่ข่ายเอ๋อร์สร้างขึ้น ท่านจงไปคัดคัมภีร์ว่าด้วยเรื่องกฏระเบียบของเขตสำนักเมฆาแล้วนำไปส่งอาจารย์เซียงหนึ่งร้อยจบภายในสิบห้าวัน ส่วนข่ายเอ๋อร์นี่เป็นความผิดของเจ้าเต็มๆตั้งแต่ออกไปล่าไก่จนทำให้แปลงสมุนไพรมีหนอนขึ้นเดือดร้อนพี่น้องคนอื่นต้องมาช่วยเจ้าอีก ยังไม่สำนึกยังก่อเรื่องจนแปลงเละเทะเช่นนี้ เจ้าจงปลูกสมุนไพรใหม่ให้หมด ทำเองตั้งแต่ปลูก รดน้ำ พรวนดิน จนกว่าจะเก็บเกี่ยว ทำคนเดียวห้ามใช้เวทย์ คนอื่นก็ห้ามช่วย หลังจากปลูกสมุนไพรใหม่ทั้งแปลงเสร็จแล้ว ไปคัดตำราว่าด้วยการประพฤติตนในทางที่ดีมาสามร้อยจบส่งอาจารย์เซียงภายในเวลาเจ็ดวันเกินกว่านั้นคัดเพิ่มวันละร้อยจบ ส่วนศิษย์น้องคนอื่นไปคัดตำราเดียวกันกับข่ายเอ๋อร์คนละห้าสิบจบนำมาส่งที่พี่ภายในสามวัน"ซึ่งพอผมเล่าจบ พี่หลิวก็มอบบทลงโทษอันโหดร้ายให้ทุกคน ซึ่งหนักสุดต้องเป็นพี่ข่ายอยู่แล้ว แต่พี่เซียวก็โหดร้ายพอกันเลย ถ้าตำราว่าด้วยการประพฤติตนในทางที่ดีมีร้อยห้าสิบข้อ คัมภีร์ว่าด้วยกฏระเบียบของเขตสำนักบุหลันมีประมาณเกือบพันกว่าข้อได้มั้งครับ ซึ่งเป็นการลงโทษที่โหดร้ายพอๆกับพี่ข่ายเลย ซึ่งพอคิดดูอีกที ตัวเองก็น่าสงสารไม่ต่างกันเลย ไม่ได้ทำอะไรแท้ๆ แถมพยายามห้ามอีก ยังได้รับการลงโทษเลย รู้อย่างนี้อ้างไม่สบายนอนอยู่ห้องดีกว่า นี่ก็วันศุกร์แล้ว พรุ่งนี้สินะที่ต้องไปเรียนฝึกยุทธ์กับพี่หลง ตายๆมีแต่ปัญหารอบตัว เสี่ยวเสี้ยวก็หายไปไหนไม่รู้มาสองวันแล้ว รู้แค่ว่าปลอดภัยดีในมิติจิตที่เชื่อมต่อกันอยู่ ถึงแม้จะไม่ชัดเท่าไรก็เถอะ สงสัยที่ที่เสี่ยวเสี้ยวอยู่น่าจะมีพลังปราณเยอะจึงรบกวนพลังปราณจิตที่ติดต่อกันละมั้ง แต่แค่รู้ว่าปลอดภัยก็สบายใจละ แต่พรุ่งนี้ที่ต้องไปเจอพี่หลงนี่สิ จะเอายังไงเรื่องราวอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง เสี่ยวเสี้ยวก็บอกอะไรไม่ได้ โอ้ยยยย สับสนวุ่นวายไปหมดแล้วในหัวเนี่ย ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่มันควรจะเป็นก็แล้วกัน คิดมากปวดหัว ตอนนี้กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่หอตำราเพื่อคัดบทลงโทษดีกว่า ทำให้เสร็จในคืนนี้ พรุ่งนี้และวันถัดไปเผื่อฝึกตนเหนื่อยจัดจะได้ไม่ต้องทำอะไร กลับมาอาบน้ำและนอนเลย จบ วางแผนดีมั้ยละ คิดเผื่อไว้หมดแล้ว จากนั้นผมก็ทำตามแผนที่วางไว้จนตอนนี้ที่คัดเสร็จแล้วห้าสิบจบนำไปส่งที่ห้องพี่หลิว ผมก็กลับมานอนด้วยความปวดมือปวดหลัง นั่งคัดงกๆใช้แค่พู่กันที่กว่าจะถนัดก็เกร็งมือจนปวดไปหมด กลับมาก็ต้องแช่มือในน้ำอุ่นกว่าจะดีขึ้น ก็ดึกดื่นจึงเข้านอนไปเลยไม่ได้ทำอะไรต่อแล้ว
เขตป่าหลังเขตสำนักบุหลันตอนนี้กำลังเงียบสงบและเย็นสบายดีจังเลยแฮะ แถมข้างทางที่ผมกำลังเดินไปน้ำตกนั้นก็มีแต่ดอกไม้งามบานสะพรั่งเต็มไปหมด กลิ่นหอมๆลอยอวลอยู่ในอากาศสูดเข้าไปเต็มปอดช่างสดชื่นมากจริงๆ บรรยากาศน่านอนต่อมากเลย ปกติตอนสายๆวันเสาร์อาทิตย์อย่างนี้หลังจากที่ผมกินข้าวเช้าเสร็จ ผมก็จะนั่งเล่นกับเสี่ยวเสี้ยวพออาหารเริ่มย่อยผมก็หมกตัวนอนต่อทันที ทำตัวขี้เกียจสันหลังยาว พอถึงเวลาอาหารก็ลุกขึ้นมากิน กินอิ่มหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ก็นอนกลางวันไปเลยสิครับ ชีวิตไม่เคยสบายอะไรขนาดนี้มาก่อน แต่วันนี้ต้องขุดตัวเองขึ้นมาจากเตียงแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวให้พร้อมก็ออกมาที่นี่เลย ยังไม่ลืมเตรียมอาหารเช้ามาให้พี่หลงอีกด้วย แถมยังมีอาหารกลางวันด้วยจะได้ไม่เสียเวลาหุงหาอาหารอีก พอมาใกล้ถึงสถานที่นัดหมายก็ทำตัวเดินเอ้อระเหยลอยชายอยู่แบบนี้ละ ก็ยังไม่ถึงเวลาที่นัดกันไว้นี่น่า ผมเลยเดินชิวๆชมนกชมไม้ไปเรื่อยจนมาหยุดที่หน้าน้ำตกที่ตอนนี้มีแผ่นหลังกว้างในชุดครามปักลายดิ้นทองยืนรออยู่
"ข้ามาแล้วขอรับพี่หลง ท่านทานอะไรรึยังขอรับ ข้าเอาอาหารเช้ามาด้วย เผื่อพี่ยังไม่ได้ทานอะไร"ผมพูดทักขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะหันมา
"พี่ทานมาแล้วละ เหลียนเอ๋อร์ละ ทานมารึยัง"พี่หลงถามกลับมาพร้อมกับเดินเข้ามาหาผม
"ข้าทานเรียบร้อยแล้วขอรับ"
"ดี เช่นนั้นก็เริ่มการฝึกได้เลยสินะ"
"ห๊ะ..ฝะ..ฝึกเลยเหรอขอรับ กะ…ก็ได้ขอรับ ฝึกเลยก็ฝึกเลย เช่นนั้นเราจะฝึกอะไรก่อนละขอรับ"ผมชะงักไปเหมือนกันนะ ที่มาถึงก็จะฝึกกันเลย ไม่มีเกริ่นก่อนเหรอว่าต้องยกน้ำชาฝากตัวเป็นศิษย์งี้
"เช่นนั้น เหลียนเอ๋อร์ตามพี่มา"ว่าแล้วพี่หลงก็เดินนำผมไปหลังน้ำตาที่มีเนินเขาไม่สูงมากแต่ก็เดินยากพอตัว พอเดินขึ้นมาก็เห็นบ้านไม้ยกพื้นไม่สูงมากหลังนึงที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป พออยู่ได้สองคนสบายๆสงสัยจะเป็นบ้านที่พี่หลงสร้างขึ้นหลังจากแยกกันกับผม แต่พี่หลงไม่มีพลังเวทย์นิ จะสร้างบ้านเสร็จไวในสามวันได้ยังไงนะ แต่ก็ว่าไม่ได้เพราะพี่หลงเป็นชาวยุทธ์อาจจะมีพละกำลังมากจนสร้างทั้งวันทั้งคืนภายในวันเดียวก็ได้ มีรั้วไม้ไผ่เล็กๆรอบบ้านกั้นสัตว์เข้ามาในเขตบ้าน เดินเข้ามาถึงบริเวณลานกว้างหน้าบ้านก็เห็นอ่างไม้ใหญ่ที่เหมือนอ่างอาบน้ำ แต่ใหญ่กว่าสามสี่เท่าน่าจะได้ ภายในว่างเปล่าไม่มีอะไร วางไว้มุมซ้ายมือติดริมรั้วห่างจากตัวบ้านไม่กี่เมตร
"นี่คือการฝึกแรกของเจ้า ต้องทำให้กล้ามเนื้อในร่างกายมีกำลังขึ้นมาก่อน และนี้จะช่วยให้กล้ามเนื้อเจ้ามีกำลังขึ้น"พูดพร้อมชี้มือไปทางอ่างไม้นั้น ไม่นะ ความรู้สึกลึกๆบอกผมว่าตายแน่ ไม่อยากเดาเลย แต่คงไม่ใช่อย่างที่ผมคิดใช่มั้ยอะ ขอละถือว่าปราณีกันหน่อยเถอะพระเจ้า
"อะ..เอ๋อ…คือ พี่หลงจะให้ข้าฝึกอะไรรึขอรับ"ผมถามเสียงผะแผ่วไป
"ตักน้ำมาให้เต็มอ่างไม้นั้นก่อนพระอาทิตย์ตกดิน หากทำได้ก็ผ่านด่านแรก หากไม่เสร็จวันนี้ก็ทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะเสร็จในวันเดียว และห้ามใช้เวทย์ใดๆในการฝึกครั้งนี้ด้วย หากเจ้าใช้หนึ่งครั้งพี่จะเพิ่มอ่างให้เจ้าหนึ่งใบ"ม่ายยยยยย ผมได้แต่ร้องในใจพร้อมอ้าปากค้างอยากช็อคสุดๆไปเลย ทำไมซื้อหวยไม่ถูกนะ น่าจะเดาออกตั้งแต่เห็นอ่างเปล่าๆแล้ว ฮือ ทำได้แค่ร้องไห้ในใจพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนไปให้
"ครึ่งอ่างได้มั้ยขอรับ"
"ไม่ได้"ผมต่อรองไปก็ไม่ได้หวังให้พี่หลงลดหย่อนการฝึกหรอก รู้ว่าพี่แกหวังดีฝึกฝนตามที่เห็นว่าสมควร แต่ถามรึยังว่าเคยทำมั้ยอะ ทั้งชีวิตคือแค่ร่างเวทย์ชีวิตก็ง่ายแล้วไง นี่อะไรต้องมาตักน้ำใส่ถัง บ้าบอนะสิ เกิดมาไม่ว่าที่นี่หรือในโลกที่ผมมา ผมก็ไม่เคยทำอะ ความเหี้ยมาเยือนขนาดนี้ คงทำได้แค่เดินไปหยิบถังไม้ขึ้นมาสองถังก่อนจะเดินสะโหลสะเหลไปทางน้ำตกอย่างจำยอม จะไม่ทำก็ไม่ได้ด้วยไงเดี่ยวเสียน้ำใจพี่หลงที่อยากฝึกให้เหลือเกิน ผมเดินมาถึงน้ำตกก็เอาถังตักน้ำทีละใบ ทีแรกคิดว่าถังไม่ได้ใหญ่อะไรเดินถือมาก็เบาๆตักน้ำใส่ก็ไม่น่าจะหนักมาก แต่ผมคิดผิดครับ พอเอาถังลงไปตักน้ำกำลังจะดึงถังที่มีน้ำเต็มอยู่ขึ้นมา แต่มันไม่ขึ้นเว้ย ตู้มมมม มึง มึงงง หนัก หนักเหี้ยๆ อีเหี้ยเอ้ย ตัวผมหัวถิ่มลงไปแทนแล้วเนี่ย แทนที่อีถังใส่น้ำจะขึ้นตามแรงดึงผม กลายเป็นมันหนักจนผมดึงไม่ขึ้นแล้วตกน้ำแทน แค่เริ่มก็ท้อแล้ว ไม่อยากทำแล้วอะ ฮือ
"เป็นอะไรมั้ยเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงที่ยืนมองจากบนเนินคงเห็นผมตกน้ำเลยรีบเดินเข้ามาดูแล้วถามด้วยความเป้นห่วง แต่ผมไม่ตอบหรอก พาลอยู่ โกรธอยู่ โมโหอยู่ ส่งแค่สายตาเขียวปั้ดไปให้ ผมขึ้นฝั่งมายืนที่เดิมได้ ก็ร่ายเวทย์เปลี่ยนชุด ทำตัวให้แห้งทันที ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดว่าผิดอะไร แต่ครับแต่ พี่หลงที่ยืนอยู่ข้างๆก็ผลักผมลงน้ำอีกครั้ง เหี้ยอะไรกันว่ะเนี่ย
"เจ้าทำบ้าอะไรนะ!!!!"โมโหแล้วนะเว้ย ผลักทำไมว่ะ
"เจ้าใช้เวทย์"ร่างสูงที่ยืนมองอยู่บนฝั่งตอบมาเสียงนิ่งๆพร้อมปรอยตามองผมที่อยู่ในน้ำ คงจะโกรธที่ถามแล้วผมไม่ตอบมั้ง ใจร้ายว่ะ
"แค่ทำให้ตัวแห้ง เสื้อผ้าแห้งเนี่ยนะ แค่นั้นเจ้าก็นับอ่อ ถ้าข้าตักน้ำทั้งชุดเปียกๆแบบนั้นทั้งวันไม่ปอดบวมตายเลยรึไง"ผมเถียงกลับด้วยแรงอารมณ์ที่มากขึ้น ตามความไร้เหตุผมที่อีกฝ่ายไม่มองข้อเท็จจริงเลยว่าผมมีสิทธิ์ไม่สบายได้นะ ถ้าทำแบบนั้นอะ
"เจ้าคิดว่าเจ้าจะเปียกแค่รอบนี้รอบเดียวงั้นรึ ข้าบอกได้เลยว่าไม่มีทาง"ร่างสูงตอบมาแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ ไม่มีเหตุผลมากกว่าผมต้องเปียกอยู่แล้ว ก็เปียกไปเลยไม่ต้องแห้งงี้เหรอ
"ต่อให้ข้าต้องเปียกกี่ร้อยรอบ ข้าก็จะทำตัวให้แห้งทุกครั้ง ทำไมเจ้ามีปัญหาเหรอ"ผมเริ่มเถียงกลับ อย่างไม่มีเหตุผลพอกัน
"งั้นข้าจะไปเพิ่มอ่างให้เจ้า"ร่างสูงพูดจบก็เดินขึงขังออกไปเลย ไปเลยนะ กลัวที่ไหนละ ระดับนี้ละ ดื้อมึนอะที่หนึ่งบอกเลย จะตักแค่อ่างเดียวด้วยคอยดู ผมเลยขึ้นฝั่งร่ายเวทย์เหมือนเดิม ตัวแห้งชุดแห้ง ค่อยยกถังไม้ที่ใส่น้ำครึ่งถังทั้งสองถัง และผมก็โกงนิดหน่อยคือใช้พลังปราณช่วยทำให้ไม่หนักและไม่เหนื่อยมาก รวมทั้งกินยารักษาพลังปราณไม่ให้พลังปราณลดลง ถ้าพลังปราณเริ่มลดลงยานี่ก็จะกระตุ้นพลังธาตุในร่างกายจุดกำเนิดพลังปราณให้เพิ่มมากขึ้น และผมก็เดินกลับขึ้นเนินเขาไป พอมีถังน้ำก็ทำให้ล้มบ้าง น้ำหกบ้างจนแทบจะไม่มีน้ำไปถึงอ่างเลย จนผมต้องเดินย้อนกลับไปตักน้ำใหม่ จนพอผมเริ่มจับทางว่าต้องตักน้ำเท่าไหร่ เดินขึ้นเนินเขายังไง ผมก็เริ่มมีน้ำไปเติมลงในอ่างไม้นั้น เติมไปสิบยี่สิบรอบก็ยังไม่เห็นน้ำเพิ่มมากขึ้น เห้ย งง อ่างรั้วป่ะว่ะ ผมเลยวางถังไม้แล้วเดินวนดูรอบๆอ่าง จนเห็นรูเล็กๆข้างอ่างไม้ที่ทำให้น้ำไหลออกมาจากอ่างเกือบหมด อือหือ ไอ้บ้าชิงหลงนั้นแน่ๆเลยอะที่แกล้งผมแบบนี้ อยู่ไหนแล้วละ มองไปรอบๆและในบ้านก็ไม่เจอ ผมเลยร่ายเวทย์ซ่อมและอุดรูไม่ให้อ่างรั้ว พร้อมทั้งลงเวทย์ป้องกันไม่ให้คนมาเจาะเพิ่มด้วย คนคนนั้นก็คือไอ้พี่ชิงหลงนะแหละไม่ต้องหาคนอื่นหรอกครับ ผมเลยเดินไปตักน้ำมาเติมใหม่จนตอนนี้เวลาผ่านไปเท่าไหร่ผมก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆผมเห็นไอ้พี่ชิงหลงยืนอยู่ข้างอ่างไม้ขนาดใหญ่เหมือนเดิมทางขวามือในขณะที่อ่างทางซ้ายมือใกล้จะเต็มแล้ว อ่อ ที่หายไปคือไปทำอ่าง คนจริงมาก พูดว่าจะทำอ่างเพิ่มให้ก็ทำจริงๆ แต่ผมก็คนจริงพอตัวเหมือน ผมไปตักอีกสิบกว่าถังอ่างทางซ้ายมือก็มีน้ำเต็มอ่างจนได้ เย่! เสร็จสักที ผมจะตักแค่ถังเดียวอย่างที่บอกนั้นแหละครับ ใครจะกล้ามาบังคับผม ถ้าผมไม่อยากทำอะ ผมเลยเดินไปนั่งพักที่บันไดทางขึ้นบ้านพร้อมทั้งเอาของกิน น้ำชา ขนมออกมากินอย่างสบายอารมณ์ ไม่สนใจร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างอ่างใหญ่ที่ว่างเปล่ากำลังส่งสายตาคมๆนั้นมาทางผมเลยสักนิด
"เจ้ายังพักไม่ได้ เจ้าต้องตักน้ำมาใส่อ่างให้เต็มอีกใบ"ร่างสูงพูดเสียงเข้มพร้อมเดินมาหยุดตรงหน้าผม
"ไม่ ข้าจะตักแค่อ่างเดียว หากเจ้าอยากให้อ่างนั้นเต็มก็ไปตักเองเถอะ"เราพูดจากันอย่างห่างเหินทั้งคู่
"จะไม่ไปตักดีๆใช่มั้ย"ร่างสูงพูดเสียงเจ้าเล่ห์
"เจ้าจะทำไมข้า"ผมถามอย่างระแวง พอสิ้นประโยคผมพี่หลงก็เดินเข้ามาอุ้มตัวผมพาดบ่าแล้วเดินไปทางน้ำตกทันที
"ปล่อยข้านะไอ้บ้า ปล่อยข้าลงไง ข้าไม่ไป เจ้าอยากไปก็ไปเองสิ ปล่อยนะ!"ผมดีดดิ้นโวยวายบนบ่าแกร่งตลอดทางพร้อมทั้งตะโกนอย่างบ้าคลั่งให้พี่หลงปล่อยผมลง
"จะลงใช่มั้ย ได้!"พี่หลงพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงน้ำตก จากนั้นก็โยนผมลงน้ำทันทีโดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผมว่ายขึ้นมาที่ผิวน้ำพร้อมสำลักน้ำที่เข้าทางจมูกและปากเต็มไปหมดออกมา เหี้ยเอ๊ย ตั้งแต่เดินตักน้ำหลายร้อยรอบจนตอนนี้ละนะ ทำไมผมต้องมาทรมานสังขารตัวเองขนาดนี้ไม่ทราบ
"ทำไมเจ้าต้องบังคับข้าด้วย?"ผมร้องถามอย่างโมโห
"ก็เจ้าไม่ฟังที่ข้าพูด ข้าเลยให้เจ้าทำเลยยังไงละ"ร่างสูงตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร
"นี่เจ้าจะมากเกินไปละนะ"ผมกัดฟันพูดออกมาอย่างเจ็บแค้น แต่ทำอะไรไม่ได้
"ยังไม่มากพอหรอก"ยังไม่พอ ยังไม่มากพอที่เจ้าจะมายืนอยู่ข้างข้าอย่างสง่างามด้วยตัวเจ้าเองหรอกนะเหลียนหลง เจ้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้า ร่างสูงคิดในใจ
"ได้ แค่น้ำเต็มอ่างนั้นใช่มั้ย"ผมเลยร่ายเวทย์เติมน้ำไปอ่างนั้นประชดพี่หลงทันที ก่อนจะหายวับกลับห้องตัวเอง โดยไม่สนใจเลยว่าพี่หลงจะทำหน้ายังไง ไม่มีอารมณ์มาสนใจอะไรทั้งนั้นแหละตอนนี้ ผมต้องการสงบสติอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ตอนนี้ ผมต้องจัดการหัวที่กำลังร้อนสุดๆอยู่ตอนนี้ และการที่ผมหนีมาดีกว่าที่ผมอยู่ปะทะอารมณ์กับพี่หลงต่อ เพราะไม่งั้นได้ต่อยกันปากแตกสักทีอะผมว่า วันนี้ผมเลยอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วกินข้าวพร้อมทั้งเข้านอนแต่หัววันด้วยความอ่อนล้าแล้วนอนหลับสนิทไปจนเช้า
อีกด้านที่ร่างเล็กเพิ่งจากไปร่างสูงของชิงหลงกำลังเป็นห่วงความรู้สึกของร่างเล็กที่โดนเขาแกล้งไปแรงพอตัว แต่เขาก็ปากหนักเกินกว่าจะขออภัยและยังคิดว่าที่ให้ร่างเล็กทำในวันนี้ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น สงสัยหากร่างเล็กยังมาฝึกในวันพรุ่งนี้คงต้องหาอะไรมาปลอบสักหน่อย ถึงจะเหมือนเข้าข่ายตบหัวแล้วลูบหลังก็เถอะ ถ้าไม่มาฝึกต่อ เขาคงต้องไปง้อถึงที่ละมั้ง แต่ตอนนี้คงต้องไปตามหางูตัวนั้นแล้วฆ่ามันซะก่อน ทีแรกก็ว่าจะไว้ชีวิตเพราะเหลียนเอ๋อร์ดูจะมีรอยยิ้มมากขึ้นตั้งแต่ได้งูตัวนั้นมาเลี้ยง แต่วันนั้นที่เขาได้สบตาและสัมผัสพลังที่ติดตัวงูตัวนั้น เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นมัน เดิมทีมันตายไปแล้ว จิตวิญญาณเขาก็ทรมานจนมันแตกดับไปแล้ว มันยังเหลือเลือดและจิตวิญญาณสุดท้ายอยู่อีก จนตอนนี้มันเริ่มฝืนคืนจิตวิญญาณจนมาอยู่เคียงข้างคนของเขาอีกแล้ว น่าตายนัก แล้วตั้งแต่คืนนั้นวันนั้นเขาก็ไม่พบตัวมันอีก เขาเห็นเพียงมันเลื้อยไปเอาขวดยาคืนวิญญาณนั้นแล้วหลบซ่อนตัวจากเหลียนเอ๋อร์ จากนั้นมันก็ไปไหนไม่รู้ มันคงจะพยายามคืนจิตวิญญาณให้ตัวเองเลยขโมยยานั้นไป เขาพยายามแกะรอยเพื่อตามหาและต้องฆ่ามันก่อนที่มันจะคืนวิญญาณสำเร็จแล้วทำให้แผนที่เขาวางไว้พังไปหมด เขาต้องรีบหามันให้เจอก่อนมันจะกลับไปหาเหลียนเอ๋อร์


บทที่ 18
อดีต 3
ฝัน…ข้าฝันร้าย…มันไม่ใช่ความจริง จะเป็นไปได้ยังไง ท่านพ่อจะตายได้ยังไง ไม่จริง ข้าแค่ฝันไป ท่านพ่อยังไม่ตาย ท่านเพียงแค่ไปฝึกเวทย์บทใหม่ ไม่กี่วันก็กลับแล้ว รอท่านพ่อกลับมาครอบครัวที่อบอุ่นของเขาก็เหมือนเดิมแล้ว ข้าแค่ต้องตื่น ต้องตื่นเท่านั้น เมื่อคิดได้แบบนั้นดวงตาเรียวสวยที่ปิดอยู่เปิดออกมองผ้าม่านสีขาวที่แล้วหันมองซ้ายขาวเพราะม่านที่เตียงนี่แตกต่างจะเตียงในเรือนเขานัก เมื่อเห็นหันไปทางซ้ายก็เห็นเสี่ยวหู่กุมมือเขาแล้วนั่งมองไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย เขาเห็นเพียงดวงตาที่แดงกล่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักนั้น รวมทั้งเตียงหลังใหญ่ที่เขานอนในห้องท่านพ่อนี่อีก หัวใจที่เหมือนสงบจากการหลอกตัวเองก็ตื่นขึ้น ท่านพ่อตายแล้วจริงๆ มันไม่ใช่ความฝัน หางตาเริ่มกลับมาร้อนเหมือนมีน้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆเสี่ยวหู่ที่กุมมือเขาอยู่คงสัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นเบาๆจึงหันกลับมามองเขาที่กำลังนอนปล่อยน้ำตาไหลรินออกมา
"หลันเอ๋อร์ ตื่นแล้วรึ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"
"....."
"อย่าเศร้าเสียใจไปเลยนะหลันเอ๋อร์ "
"..."
"เจ้าอย่าร้องไห้เลยนะ อย่าเป็นแบบนี้ แค่ท่านพ่อจากไปหัวใจข้าก็เจ็บปวดแล้ว เจ้าอย่าเป็นแบบนี้เลยนะ ข้าขอร้อง เห็นเจ้าเป็นแบบนี้ใจข้าจะขาดแล้วหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ที่เห็นอี้หลันนอนร้องไห้เงียบและดวงตาสวยไร้แววนั้นม่นแสงลงมากจนเสี่ยวหู่ใจไม่ดี กลัวว่าร่างบางจะเป็นอะไรไปอีกคน เสี่ยวหู่ทนไม่ได้หรอกนะที่จะสูญเสียคนที่รักไปพร้อมกันสองคน เขาทำได้แค่เพียงกุมมือบางนั้นแน่นขึ้นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ขอร้องให้ร่างบางนึกถึงใจเขาบ้าง อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการตรอมใจแบบนี้เลย เขาที่มีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพื่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับหลันเอ๋อร์และท่านพ่อตลอดไปเท่านั้น แม้ตอนนี้จะไม่มีท่านพ่อแล้ว เหลือเพียงหลันเอ๋อร์ที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อเป็นความสุขที่เหลืออยู่ให้แก่กัน ขอเพียงเท่านั้นจริงๆ
"ท่านพ่อ…จากไปแล้ว…จริงๆใช่มั้ย"เสียงหวานเอ่ยออกมาสั่นๆราวกับจะขาดใจเมื่อพูดประโยคนั้นออกมา เสี่ยวหู่จึงเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมามองอี้หลันที่เอ่ยถามออกมา
"ท่านพ่อจากไปแล้วจริงๆหลันเอ๋อร์ แต่ยังเหลือเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่ข้าเรียกคืนมาได้บางส่วน หากเจ้าอยากรู้เรื่องราวทั้งหมดคงต้องใช้เวลาในการรวบรวมเสี้ยววิญญาณหน่อย เจ้า…เอ่อ..อยากรู้เรื่องก่อนที่ท่านพ่อจะจากไปหรือไม่"เสี่ยวหู่ถามเขาอย่างลังเล เหมือนกังวลว่าเขาจะรับเรื่องที่จะรู้ไม่ได้
"แสดงว่าเจ้าเห็นบางอย่างที่เกิดขึ้นกับท่านพ่อแล้วสินะถึงถามพี่อย่างนี้"เขาที่ยันตัวลุกขึ้นมาถามเสี่ยวหู่ถึงท่าทางแปลกๆที่อีกฝ่ายอึกอักเหมือนลังเลว่าจะพูดดีมั้ย
"ตอนข้ารวบรวมจิตวิญญาณท่านพ่อ มีเศษเสี้ยวความทรงจำเข้ามาที่หัวข้า เป็นความทรงจำที่ท่านพ่อผลึกลงในจิตวิญญาณ ข้าเลยเห็นมันแค่บางส่วน"เสี่ยวหู่บอกเล่าสิ่งที่ทำตอนเขาหมดสติไป
"เจ้าเห็นอะไรบ้างเสี่ยวหู่ บอกพี่สิ บอกพี่มา ทำไมท่านพ่อถึงตาย มีคนทำร้ายท่านพ่อใช่หรือไม่"เขาจับแขนเสี่ยวหู่เขย่าแล้วถามตามความคิดที่เขาคิดได้ในตอนนั้น ต้องมีคนทำร้ายท่านพ่อแน่ๆ แต่เหตุผลอะไรเขาเองก็ไม่ทราบ แต่ต้องมีคนรอบทำร้ายท่านแน่ ตัวท่านพ่อเองเป็นถึงปรมาจารย์เวทย์จะพ่ายแพ้ง่ายๆได้ยังไง อย่างน้อยๆคนพวกนั้นต้องมีมากกว่าหนึ่งคนเป็นแน่ แล้วต้องใช้เล่ห์กลบ้างอย่างที่ทำให้ท่านพ่อใช้ยันต์เคลื่นย้ายกลับมาที่นี่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นท่านพ่อจะตายได้ยังไง ด้วยตัวท่านพ่อเอง หากต้องสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปยังไงก็ไม่มีวันแพ้ หากจะสู้กับผู้ใช้เวทย์ด้วยกันก็ต้องชนะแน่อยู่แล้วเพราะท่านพ่อบำลุเป็นปรมาจารย์ด้านเวทย์ ซึ่งสูงที่สุดอยู่แล้วจะแพ้พวกใช้เวทย์ด้วยกันได้ยังไง เขาคิดยังไงก็ไม่มีทางที่ท่านพ่อจะแพ้จนตัวตายแบบนี้ได้ นอกจากจะโดนลอบทำร้าย โดนใช้เล่ห์กลจนตัวเองจนมุมมากกว่า เขาคิดวิเคราะห์ไปในทิศทางที่เป็นไปได้ ซึ่งก็ไม่มีทางไหนที่คิดได้นอกจากโดนลอบทำร้ายเลย
"ใช่ มีคนลอบทำร้ายท่านพ่อ"เสี่ยวหู่ตอบคำถามเขา ตามที่เขาคิดเลย
"เช่นนั้น มันเป็นใครต้องการอะไร ทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร"เขาถามเสี่ยวหู่ระรัว
"งั้นข้าจะพาเจ้าไปดูสิ่งที่ข้าเห็น"
"อืม…"เขาที่ตั้งสติกลับมาได้ เลิกร้องไห้แล้วลุกขึ้นนั่งเผชิญหน้ากับเสี่ยวหู่
"ข้าจะใช้วิชาผสานจิตให้หลันเอ๋อร์เห็นในสิ่งที่ข้าเห็น แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะมีสติทุกขณะจิต ไม่อย่างนั้น หากหลันเอ๋อร์ควบคุมสติและจิตไม่ได้ จิตวิญญาณที่ผนึกไว้จะไม่เปิดเผยต่อจิตเจ้า และจะทำให้ภาพที่เห็นเลือนรางจางหายไป"
"อืม ข้าจะพยายาม"เขารับปากที่เสี่ยวหู่บอก จากนั้นเสี่ยวหู่ก็ยกมือทั้งสองข้างผสานกับมือเขาแล้วหลับตาลงปล่อยใจให้วางและจู่ๆเขาก็เหมือนโดนดึงเขามาในจิตวิญญาณของใครสักคนที่ตอนนี้กำลังถูกมัดอยู่ ซึ่งพอมองสำรวจดูแล้วชุดแล้วน่าจะเป็นท่านพ่อไม่ผิดแน่
"เจ้าจะบอกมั้ย ว่าแก่นรากวิญญาณที่เหลืออยู่ที่ใด"เสียงที่เกรี้ยวกราดดังขึ้นตรงหน้า ร่างที่เขามองผ่านอยู่ตอนนี้เห็นเพียงภาพร่างใหญ่ที่เลือนราง น่าจะมาจากเลือดที่ไหลลงมาปิดดวงตาข้างขวาไว้ ทำให้มองหน้าไม่ชัดเท่าไหร่เพราะเวลานี่ก็มืดค่ำแล้ว นอกจากครอบเพลิงที่คนพวกนี้ถือก็ไม่มีแสงสว่างอื่นใดอีก คนที่ยืนอยู่รอบๆตัวกะจากสายตาน่าจะมีถึงแปดคน เชือกที่มัดอยู่ตอนนี้ที่เขาเห็นคือเชือกมัดเซียนเวทย์ มิน่าละท่านพ่อเขาจึงสู้ไม่ได้ เพราะแค่จอมเวทย์สามคนและผู้ฝึกยุทธ์ระดับจินตานห้าคนนี้ไม่คณามือปรมาจารย์เวทย์แน่ หากไม่มีเชือกมัดเซียนที่ทำให้คนที่โดนเชือกมัดไม่สามารถใช้เวทย์ได้ และยิ่งพยายามจะทำร้ายหรือแก้มัดยังไงก็จะยิ่งโดนรัดแน่นขึ้น เชือกนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้มัดนักโทษหรือโจรที่เป็นนักเวทย์หรือผู้ฝึกยุทธ์ชั้นสูงเท่านั้น จะได้ไม่สามารถแหกคุกหรือหนีได้ และที่เขาชอกช้ำสุดคืออาวุธเวทย์นี้ท่านพ่อเป็นคนคิดค้นขึ้นมา พวกมันตรงหน้าเขาใช้ของที่ท่านพ่อสร้างมาทำร้ายท่านพ่อเองงั้นเหรอ ช่างใจคอโหดเหี้ยมนัก
"แก่นรากวิญญาณอะไร ข้าไม่รู้จัก ข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าพูด"ท่านพ่อตอบไปด้วยเสียงแหบพร่าไร้เรี่ยวแรงจากการโดนทำร้ายร่างกายทั่วทั้งร่าง
"ท่านจะไม่รู้ได้ยังไง ปรมาจารย์เวทย์เมิ่งซีหลี่ ก็แก่นรากวิญญาณเดิมทีอยู่ในร่างของธิดาเผ่าจิ้งจอกเก้าหางฟู่ชิวหลิง ภรรยาของเจ้าไง ข้าติดตามแกะรอยจนเจอภรรยาเจ้าที่ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีหวังว่าจะได้แก่นรากวิญญาณมาง่ายๆ แต่ภรรยาเจ้าสู้สุดใจนัก สู้ไปด้วย หนีไปด้วย แถมยังจะคลอดอีกด้วย น่าจะเป็นตอนที่โดนซ่างหมิ่นฟาดพลังยุทธ์ใส่นะ จึงช่วยเร่งภรรยาเจ้าคลอดเร็วขึ้น น่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่มีเชือกมัดเซียนเวทย์นะ ไม่อย่างนั้น ข้าคงได้แก่นรากวิญญาณที่สมบูรณ์กลับไปแล้ว ไม่ใช่เศษเสี้ยวแก่นรากวิญญาณนั้น"ร่างสูงตรงหน้าพูดออกมาเสียงเหี้ยมก่อนจะเดินเข้ามาบีบคางท่านพ่อ จนเขาเห็นใบหน้านั้นชัดๆ ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาหล่อเหลามีรอยบาดที่หางคิ้วแบบนี้มีอยู่ไม่กี่คน ซึ่งเขาที่ไม่ได้รู้เรื่องภายนอกเขตเท่าไหร่จึงไม่รู้จักคนผู้นี้
"นี่…เจ้า…หมิงหลง เจ้าสำนักมังกรนิลเพลิงนี่ เจ้าเองรึที่ไล่ล่าภรรยาข้า จนนางต้องคลอดบุตรก่อนกำหนดแล้วออกไปสู้ปกป้องลูกจนตัวตายเช่นนี้"ท่านพ่อพูดอย่างแค้นเคืองถืงเรื่องราวที่รู้ เดิมทีท่านพ่อเล่าให้ฟังเพียงแค่อยู่ๆก็มีเขาในห่อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดโผล่มากลางเรือนใหญ่ในเขตวิมานดาว แล้วมียันต์ส่งสารให้ท่านพ่อดูแลเลี้ยงดูเขาให้ดี เพราะนี่คือลูกของเรา ส่วนตัวเองจะจบเรื่องทางนี้เอง เพื่อป้องกันการแกะรอยและเพื่อชีวิตที่สงบสุขของท่านพ่อและเขา โดยบอกเพียงว่าในตัวของเขามีแก่นรากวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์อยู่ แก่นรากวิญญาณนี่จะช่วยให้เขามีชีวิตที่แข็งแรงและยืนยาวโดยไม่จำเป็นต้องเป็นเซียน แถมยังสามารถดึงพลังมันออกมาใช้มากเท่าไหร่ก็ได้เทียบเท่ากับผู้ที่บำลุเป็นเซียนเลยก็ว่าได้ โดยแก่นรากวิญญาณจะได้รับการสืบทอดมาเฉพาะเผ่าจิ้งจอกเก้าหางเท่านั้น ทำให้ตอนตั้งครรถ์เขาท่านแม่เลยทะนุบำรุงอย่างดีให้พร้อมที่แก่นรากวิญญาณจะเข้ามาอยู่ในร่างกายเขาจนกว่าจะคลอด แต่เมื่อคลอดก่อนกำหนดแก่นรากวิญญาณจึงไม่สมบูรณ์ ยังมีบางส่วนที่เหลือในตัวท่านแม่อยู่ และท่านแม่เองตั้งแต่ตั้งครรถ์ก็ไม่สามารถดึงพลังของมันใช้ได้ เพราะมันจะถ่ายเทพลังมาที่เขาแทน ท่านแม่จึงอ่อนแอจนใช้เวทย์มากไม่ได้ แถมยังโดนทำร้ายจนบาดเจ็บแทบไม่เหลือพลังเวทย์แล้ว หากจะใช้เวทย์เคลื่อนย้ายทางไกลทั้งแม่และลูกต้องพลังหมดก่อนจนโดนจับได้แน่ ท่านแม่จึงเลือกส่งเขากลับมาคนเดียว ส่วนตัวเองจะออกไปล่อให้พวกที่ต้องการแก่นรากวิญญาณมาเอาที่ตัวนางเอง เพื่อที่พวกมันจะได้ไม่ตามล่าลูกของนางต่อไป โดยไม่บอกท่านพ่อว่าอยู่ที่ไหนเพื่อให้ท่านพ่อไปช่วยหรือไม่ได้บอกว่าใครที่เป็นคนไล่ล่าอยู่ ท่านแม่บอกเพียงจงใช้ชีวิตให้มีความสุขเพื่อนางแล้วไม่ต้องแก้แค้นใดๆ ใช้ชีวิตต่อไปให้ดีเป็นพอ
"ใช่ ข้าเอง นางช่างทำข้าเจ็บแสบนัก ไม่เพียงแต่ฆ่าน้องชายของข้าได้ ก่อนตายนางยังร่ายเวทย์คำสาปใส่แก่นรากวิญญาณที่เหลืออยู่จนตอนนี้ลูกข้าที่ใช้มันเจ็บปวดเจียนตาย เมื่อทำการบำเพ็ญเพื่อบำลุเป็นเทพเซียน นอกจากแก่นรากวิญญาณที่เหลืออยู่เท่านั้นที่จะแก้คำสาปนี้ได้ หรือเลือดของจิ้งจอกเก้าหางที่ทำการสาปเท่านั้นที่จะล้างคำสาปได้ ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ก็คือเด็กคนนั้น ลูกของนางที่เป็นทั้งทายาทจิ้งจอกเก้าหางและเป็นแก่นรากวิญญาณที่เหลือ ข้าเพิ่งจะรู้ไม่นานนี่เองว่าแก่นรากวิญญาณจะส่งมอบกันในครรถ์เท่านั้น หากข้ารู้ ข้าจะรอจนกว่านางจะคลอดเด็กคนนั้นออกมาอย่างสมบูรณ์เลยละ แล้วค่อยแย่งชิงแก่นรากวิญญาณนั้นอีกที เรื่องราวจะได้ง่ายกว่านี้ พอข้ารู้ว่าลูกต้องคำสาป ก็ผ่านมาแล้วตั้งห้าปี ข้าตามล่าหาเบาะแสพวกเจ้าอยู่นาน แต่ก็ไม่พบอะไรสักอย่างทั่วทั้งแผ่นดินไม่มีใครรู้จักสามีหรือครอบครัวของนางเลย พวกเผ่าจิ้งจอกก็หายสาปสูญไปตั้งแต่เผ่าอสูรบุกลุกครั้งก่อน ข้าจึงได้แต่คิดว่าสามีของนางต้องเป็นบุคคลที่มีพลังแข็งแกร่งมากเป็นแน่ หรือไม่ก็เป็นผู้ใช้เวทย์ที่สามารถสร้างอาณาเขตเวทย์เป็นของตัวเองได้แน่ๆ ข้าเลยหาตัวพวกเจ้าไม่พบสักที ต้องได้ไปขุดหาศพภรรยาเจ้าที่ก้นเหวขึ้นมาเพื่อตามรอยจากกระดูกที่มีพลังแฝงหลงเหลืออยู่เพียงนิดนั้น กว่าที่จอมเวทย์คนของข้าจะหาร่องรอยพบว่าอยู่ในป่าอาถรรพ์เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบสิบปี สิบปีที่ลูกข้าทนทุกข์ทรมาน ที่ข้าต้องทนเห็นลูกข้าทุรนทุรายทุกครั้งเมื่อเดินพลังยุทธ์ เจ้ารู้มั้ยว่าข้าอยากจะกระชากวิญญาณนางกลับมาทรมานให้หายแค้นใจ เดิมทีข้ารู้สึกผิดที่ทำหน้าเด็กคนนึงต้องกำพร้าแม่ แต่ลูกข้าก็จำเป็นต้องมีชีวิตเหมือนกัน พอเห็นลูกตนเองมีชีวิตอย่างทุกข์ทรมานเช่นนั้น ไฉนเลยคนเป็นพ่อจะอยู่เฉยได้ ฉะนั้นไม่ลูกนางก็ลูกข้าที่ต้องมีชีวิตอยู่ ต่อให้ข้าจะตกนรกขุมสุดท้ายที่ก่อเวรสร้างกรรม ข้าก็ไม่สนใจ ขอเพียงลูกข้ามีชีวิตในเส้นทางเทพเซียนนั้นก็เพียงพอแล้ว ตลอดสามวันที่ข้าเฝ้าดูเจ้าฝึกเวทย์นี่ก็รู้ได้แล้วว่าเจ้าเป็นปรมาจารย์เวทย์ มีความเป็นไปได้ว่าเจ้าจะเป็นสามีนาง ข้าจึงสืบเรื่องราวของเจ้าจนรู้ว่าเจ้าเป็นผู้คิดค้นเวทย์บทต่างๆและอาวุธเวทย์ที่เป็นประโยชน์มากมาย เป็นผู้ที่ควรค่าแก่การนับถืออย่างยิ่ง แต่ที่ทำให้เจ้ามีสภาพเช่นนี้ คงเป็นเพราะพลังแฝงที่เหลือของกระดูกภรรยาเจ้า ที่ดูจะตื่นเต้นมีพลังเพิ่มขึ้นมาเมื่อเข้าใกล้เขตป้องกันเวทย์ของเจ้า นั้นจึงทำให้ข้ามั่นใจว่าเป็นเจ้าจริงๆ ซึ่งตอนนี้หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ ก็ส่งสารเวทย์ให้ลูกเจ้ามาที่นี่ซะ ข้าจะไม่ทำอะไรลูกเจ้า ขอเพียงเลือดไม่กี่หยดที่เพียงพอจะล้างคำสาปเท่านั้น เมื่อถอนคำสาปได้ ข้าสัญญาจะปล่อยพวกเจ้าไปและไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเจ้าอีก"หลิงหลงพูดออกมาอย่างหน้าไม่อาย ท่าทางที่ข่มขู่กับคำพูดที่เหมือนขอร้องนี่ดูยังไงก็เชื่อถือไม่ได้ทั้งสิ้น
"อ้าว พี่ใหญ่ ไหนพี่บอกว่าจะเอาทั้งเลือดไปล้างคำสาปทั้งแก่นรากวิญญาณไปเพิ่มพลังยังไงละ นี่ท่านจะเปลี่ยนใจงั้นเหรอ"ร่างใหญ่ทางซ้ายมือที่คอยทำร้ายท่านพ่อยามที่ท่านพ่อเผลอ เอ่ยขึ้นมาเมื่อหลิงหลงที่บีบคางท่านพ่ออยู่พูดจบ
"หุบปากเจ้าไปซะเจ้าสาม!! ไม่รู้อะไรก็ไม่ต้องพูด"เสียงตวาดดังขึ้นมาก่อนจะปล่อยคางที่บีบแล้วลุกขึ้นยืนตรงหน้าท่านพ่อ
"เจ้าจะส่งสารเวทย์เรียกลูกเจ้ามามั้ย หากไม่ มีแค่ทางเดียวให้เจ้าเลือก คือตาย!!!! เพราะถือว่าข้าให้ทางรอดเจ้าแล้ว และในไม่ช้า หากข้าตามหาลูกเจ้าพบข้าจะส่งเขาตามเจ้าไปซะ"เสียงเหี้ยมพูดออกอย่างเหลืออดเต็มที
"ต่อให้ตายข้าก็ไม่เชื่อคำที่เจ้าบอกหรอก เจ้ากล้าฆ่าคนที่ไม่เคยทำอะไรให้เจ้าอย่างชิวหลิง ทำไมจะไม่กล้าฆ่าข้าและลูก คำพูดของเจ้ามีคำไหนที่เชื่อได้กัน"ท่านพ่อเอ่ยออกมาอย่างโกรธแค้น
"นี่เจ้า!!! ได้ งั้นข้าจะไม่ใจดีกับเจ้าอีกแล้ว ทำร้ายมัน!!! เค้นออกมาให้ได้ว่าลูกมันอยู่ที่ไหน!!"เสียงเหี้ยมเอ่ยออกมาอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมทั้งจอมเวทย์สามคนก็ร่ายเวทย์เพื่อตึงร่างท่านพ่อด้วยเชือกมัดเซียนเวทย์ไว้สี่มุมสองเส้นล่ามแขนทั้งสองข้างอีกสองล่ามข้อเท้า แต่เมื่อเห็นท่านพ่อยังคงร่ายเวทย์อะไรบางอย่างก็เสกอีกเส้นมามัดคอไว้ ลักษณะไม่ต่างอะไรจากนักโทษที่ต้องประหารด้วยห้าม้าแยกร่างเลย และเขาก็เพิ่งรู้ว่าเวทย์ที่ท่านพ่อฝืนพลังเวทย์เฮือกสุดท้ายใช้นั้นคือเวทย์ผนึกความทรงจำและความรู้สึกลงในจิตวิญญาณเพื่อส่งกลับมาให้เขาและเสี่ยวหู่ พร้อมทั้งฝากฝังเขาให้เสี่ยวหู่ดูแล เพราะท่านพ่อมั่นใจว่าเสี่ยวหู่จะดูแลเขาได้แน่ๆ พร้อมทั้งบอกรักเขาเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ก่อนที่ท่านพ่อจะทนความเจ็บปวดทรมานไม่ไหวใกล้จะตาย ก็มีวิหคเพลิงสัตว์เวทย์ระดับเก้าบินอยู่เหนือฟากฟ้าพร้อมทั้งสะบัดขนที่เต็มไปด้วยเพลิงลงมาที่จุดที่ท่านพ่อโดนมัดตึงไว้อยู่ และรอบๆตัวที่มีต้นไม้อยู่มากมายทำให้เกิดกองเพลิงรอบๆคนพวกนี้กองใหญ่ วิหคเพลิงที่ฝืนฉีกมิติพันธะสัญญาออกมาก็บาดเจ็บพอตัว แต่จะให้คู่พันธะตัวเองตายไม่ได้ เพราะซีหลี่นั้นเป็นเพื่อนบำเพ็ญที่ดีที่สุดที่มันเคยมีมา จะให้อยู่เฉยคงไม่ได้มันจึงฉีกมิติออกมาแล้วปล่อยขนเพลิงเพื่อช่วยซีหลี่เท่านั้น ซึ่งตอนนี้จอมเวทย์ทั้งสามเผลอตัวลืมร่ายเวทย์ให้เชือกมัดเวทย์แน่นเหมือนเดิม เป็นทีให้ท่านพ่อร่ายเวทย์ผนึกได้สำเร็จ เมื่อกำลังจะหลุดจากเชือกที่พันธการจอมเวทย์ทั้งสามก็หันกลับมาร่ายเวทย์ให้เชือกแน่นเหมือนเดิม ส่วนวิหคเพลิงตอนนี้ก็มีร้องเจ็บปวดออกมาเป็นระยะ เพราะโดนอสรพิษนิลกาฬและเต่ามังกรรุมทั้งร้ายทั้งซ้ายขวาอยู่ วิหคเพลิงที่โดนโจมตีทั้งสองฝั่งจึงทำได้เพียงตั้งรับ จนตอนนี้พลังที่เหนือกว่าขั้นนึงของวิหคเพลิงได้แต่ถดถอยลงจากการได้รับบาดเจ็บทั้งฝืนมิติและโดนรุมทำร้าย ร่างวิหคจึงเผาไหม้ตัวเองเพื่อนำร่างนี้กลับเผ่าตัวเองจากพลังที่ใกล้หมด เพื่อกำเนิดตัวเองจากขี้เถ้าใหม่ โดยกำเนิดขึ้นมาเหมือนเดิมทุกอย่างทั้งรูปร่างและพลัง ความทรงจำ แต่ต่างตรงไม่มีพันธะแล้วเพราะถือว่าร่างเดิมตายไปแล้ว ตอนนี้บนท้องฟ้าจึงเหลือแต่อสรพิษนิลกาฬและเต่ามังกรที่แทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลย จากนั้นก็มีกระเรียนน้ำที่บินโปรยน้ำลงไปบนกองเพลิงเพื่อดับไฟ เมื่อสถานการณ์กลับมาสงบพวกที่ถูกเรียกว่าน้องสามก็เข้ามาทำร้ายทุบตีท่านพ่อทันที เมื่อเห็นท่านพ่อไม่ปริปากอะไรสักคำ พวกมันจึงทรมานท่านพ่อ โดยเฉือนเนื้อและเส้นเอ็นท่านพ่อออกมาอย่างโหดเหี้ยมเริ่มจากขาทั้งสองข้างจนแขน มาที่ลำตัว ทั้งเนื้อทั้งตัวท่านพ่อเต็มไปด้วยเลือด จนในที่สุดท่านก็จากไปอย่างทรมานพร้อมทั้งจิตวิญญาณที่แตกละเอียดจากความเจ็บปวดที่ได้รับทั้งกายและใจ อยู่ๆเขาก็รู้สึกวูบแล้วเหมือนมีอะไรเขย่าตัวสักอย่าง
"หลันเอ๋อร์!! ตื่นสิ ตื่น! รู้สึกตัวสักทีสิหลันเอ๋อร์"เสียงเสี่ยวหู่เรียกเขา และแรงที่เขย่าตัวนี่อีก เขาจึงลืมตาที่มีแต่น้ำตาขึ้นมา ก็เห็นเสี่ยวหู่มองเขาอย่างเจ็บปวดและสงสารเขา เขาจึงพุ่งตัวเข้าไปกอดเสี่ยวหู่ทันทีพร้อมทั้งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก กับสิ่งที่เขามองเห็น ทั้งท่านพ่อและท่านแม่ล้วนแต่ใช้ชีวิตปกป้องเขา ใช้ชีวิตตัวเองแลกให้เขามีชีวิตอยู่ จากคนผู้เดียวที่โหดเหี้ยมที่สุด หลิงหลงเจ้าสำนักมังกรนิลเพลิง
"ไม่เป็นไร ข้าอยู่นี่แล้วหลันเอ๋อร์ ข้าอยู่นี่"เสี่ยวหู่กอดเขาแน่น พร้อมทั้งลูบหลังเขาไปด้วย
"พวกมัน!! พวกมันฆ่าท่านพ่อและท่านแม่ พวกมันทรมานท่านพ่อ ทำร้ายจิตใจท่านพ่อ ชั่วช้าที่สุด!!!ข้าเกลียดพวกมัน!! เกลียดๆๆ ข้าจะฆ่าพวกมันทุกคน!! ข้าจะแก้แค้นให้ท่านพ่อและท่านแม่"เขาร้องไห้ฟูมฟายออกมาพร้อมหมายมาดจะแก้แค้นให้ครอบครัวของเขา
"ได้สิ หากเจ้าจะแก้แค้น ข้าจะช่วยเจ้าเอง แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาของเรา ตอนนี้พวกมันทั้งแข็งแกร่งและมีจำนวนมากกว่าเรา กำลังตามล่าเราอยู่ เราคงต้องอยู่แต่ในอาณาเขตวิมานดาวฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นจนมากพอจะฆ่าพวกมันได้ แล้วเราจะเป็นฝ่ายไปหามันเอง พร้อมทั้งสงครามเลือดที่เราจะละเลงด้วยสองมือของเรา"เสี่ยวหู่พูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางราวกับให้คำสัญญาว่าช่วยเขาอย่างถึงที่สุด ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ตาม นั้นยิ่งทำให้เขาร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม เพราะอย่างน้อยก็เหลือครอบครัวเขาอีกคนนึงที่พร้อมจะปกป้องและก้าวเดินไปกับเขาทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่นรก
"อืม ยังไม่ถึงเวลาของเรา เราต้องแข็งแกร่งกว่านี้"เขาที่เปลี่ยนความเสียใจเป็นแรงผลักดันก็เริ่มปาดน้ำตาไม่ร้องไห้ฟูมฟายแล้ว จึงแบ่งหน้าที่กับเสี่ยวหู่เพื่อทำการปกปิดเขตที่อยู่นี้ใหม่แล้วเริ่มวางแผนหลอกล่อพวกนั้นไปไกลๆจากตำราเวทย์ใหม่ๆที่ท่านพ่อเขียนไว้ แต่ยังไม่เคยทดลอง เพื่อถ่วงเวลาให้เขากับเสี่ยวหู่ฝึกตัวเองเลื่อนขั้นขึ้นไปถึงขั้นสูงสุด โดยแผนที่วางไว้น่าจะมีเวลาฝึกสองถึงสามปีเลยทีเดียว


บทที่ 16
อดีต 1
หลังจากที่ผมฝันวันนั้นนี่ก็ผ่านมาแล้วเจ็ดวัน ซึ่งผมพยายามทำตัวว่าชั้นเรียนโอสถยุ่งจนไม่ได้ไปฝึกดนตรียุทธ์กับพี่หลง และทำเพียงส่งสารเวทย์ไปหาพี่หลงว่าช่วงนี้อาจจะไม่ได้ไปฝึกสักพัก จนกว่าชั้นเรียนจะไม่ยุ่งจึงจะกลับไปฝึกเหมือนเดิม ซึ่งพี่หลงก็เข้าใจแล้วยังส่งสารเวทย์มาให้กำลังอีก นั้นจึงทำให้ผมหนักใจมากไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี คนนึงผมก็เชื่อใจ ส่วนอีกคนแม้ไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ใจดันเชื่อฟังสุดๆว่าเขาหวังดีกับผม ทำให้ช่วงนี้ผมเว้นระยะห่างกับพี่หลงมากขึ้นจนกว่าเขาคนนั้นจะกลับมาอย่างที่บอก ต่อให้ไม่รู้ว่ากลับมาเมื่อไหร่ กลับมาตอนไหน กลับมารูปแบบใด แต่ในใจลึกๆผมก็ยังรอ รอจนกว่าจะรู้ทุกอย่างที่เขาจะบอก จนกว่าผมจะแน่ใจว่าเชื่อใจพี่หลงได้ ผมถึงจะกลับไปฝึกยุทธ์กับเขา ต่อให้เวลาที่ผมคิดถึงพี่หลงจะเห็นความหวังดีและสิ่งดีๆที่พี่หลงมอบให้ แต่พอนึกถึงคนในฝันที่บอกให้ระวังพี่หลง ทำให้ทุกการกระทำของพี่หลงที่ผมคิดถึงทำใจลึกๆผมเจ็บปวดอย่างประหลาด ซึ่งผมไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านี้มันคืออะไร หลายวันมานี้ผมจึงทำได้เพียงเฝ้ารอเผื่อสิ่งที่ได้รู้จะคลายหัวใจที่บีบรัดอยู่ตอนนี้ลงได้บ้าง ทั้งวี่ทั้งวันผมพยายามทำตัวยุ่งอย่างที่บอกพี่หลงจริงๆเพราะอยากลืมทุกความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในตัวตอนนี้มาก และเย็นวันศุกร์อย่างนี้หลังจากที่เก็บสมุนไพรในแปลงเสร็จ ผมก็กลับห้องทันทีไม่อยู่สังสรรค์ต่อกับเหล่าศิษย์พี่ เพราะวันนี้ผมเหนื่อยมากทั้งเรียนตอนเช้าและยังมาเก็บสมุนไพรแปลงใหญ่ต่อตอนบ่ายอีกเรียกได้ว่าไม่ได้พักกันเลย ผมจึงอยากอาบน้ำนอนเร็วๆมากกว่า ซึ่งพอจัดการทุกอย่างในห้องเรียบร้อยแล้ว ผมก็ล้มตัวลงนอนทันทีที่หัวถึงหมอนสติผมก็ดับวูบทันที
"หลันเอ๋อร์ ต่อจากนี้ไปเสี่ยวหู่จะเป็นเพื่อนลูกและเป็นสัตว์ในพันธะของลูกนะ จงดูแลเสี่ยวหู่ให้ดีล่ะ"ร่างใหญ่ของชายที่เริ่มมีอายุเข้าเลขสี่ ท่าทางภูมิฐาน และสุขุม หน้าตาจัดได้ว่าหล่อเหลาคนนึงกำลังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมแย้มยิ้มอย่างใจดี กำลังอุ้มสัตว์ตัวน้อยขนสีดำที่ตอนนี้กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมอกแล้วพูดกับเด็กน้อยที่ยืนมองสัตว์ตัวนั้นด้วยแววตาตื่นเต้นด้วยความดีใจที่จะมีเพื่อนเล่น
"ลูกขออุ้มเสี่ยวหู่ได้มั้ยขอรับท่านพ่อ"เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรานั้นเอ่ยออกมาเสียงหวานพร้อมทั้งยิ้มประจบคนเป็นพ่อตัวเองทันที
"หึๆๆๆ ได้สิลูก แต่ต้องระวังหน่อยนะ เสี่ยวหู่ยังไม่แข็งแรงมากนัก"
"ขอรับ"จากนั้นมือเล็กจึงยื่นมือออกไปรับสัตว์ตัวน้อยที่บิดาประคองส่งมาให้ถึงในอ้อมกอด ซึ่งถึงว่าเป็นสัตว์สี่ขาที่ตัวเล็กในอ้อมกอดบิดา แต่สำหรับตัวเมิ่งอี้หลันที่อายุเพียงห้าขวบนั้นถือว่าสัตว์ตัวนี้ค่อนข้างใหญ่และหนักพอตัว จึงทำให้พอได้อุ้มไปสักพักแล้วแขนเล็กๆของอี้หลันก็เริ่มมีอาการสั่นเล็กๆจากน้ำหนักตัวของเสี่ยวหู่ที่บิดาบอกว่าจะเป็นเพื่อนของเขาต่อไป ทำให้อี้หลันพยายามอย่างยิ่งที่จะอุ้มเสี่ยวหู่ไว้อย่างมั่นคง
"อุ้มเสี่ยวหู่มานอนตรงนี้ดีกว่าลูก เสี่ยวหู่จะได้นอนหลับสบายๆ"แต่บิดาที่เห็นท่าทางแบบนั้นจึงทำเพียงยิ้มออกมาแล้วร่ายเวทย์สร้างเบาะแสนนุ่มให้ จากนั้นก็เรียกบุตรตนให้อุ้มพยัคฆ์ทมิฬ สัตว์เวทย์ระดับเทพเซียนตัวสุดท้ายที่เมิ่งซีหลี่บังเอิญไปเจอแม่พยัคฆ์ตัวนึงบาดเจ็บหนัก จากการต่อสู้กับเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่ต้องการแก่นธาตุและหัวใจพยัคฆ์กลุ่มนึงด้วยความที่ไม่ทราบว่าพยัคฆ์ตัวนี้กำลังตั้งท้องใกล้คลอดจึงมีพลังในการต่อสู้มากกว่าปกติ ทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงได้เอาชีวิตมาทิ้งไว้ใต้คมเขี้ยวและคมเล็บของมัน ทั้งที่ระดับพลังไม่ต่างกันมากนัก และกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์มีคนมากกว่าน่าจะเอาชนะไม่ยาก แต่พยัคฆ์ตัวนี้ก็สามารถสู้ยิบตาจนชนะมาได้ด้วยพลังใจที่อยากปกป้องลูกเท่านั้น พอจัดการสะบัดหัวผู้ฝึกยุทธ์คนสุดท้ายออกจากปากเสร็จ มันจึงวิ่งสะเปะสะปะเข้าไปในป่าลึกทันที วิ่งมาจนถึงหน้าถ้ำใหญ่แห่งนึงที่มีแม่น้ำใสไหลผ่าน มันจึงกินน้ำแล้วล้างคราบเลือดออกไปจากตัวแล้วเข้าไปหลบรักษาตัวในถ้ำ ด้วยความที่ร่างกายบอบช้ำมากจากการต่อสู้ ทำให้พลังที่เหลือน้อยนิดไม่เพียงพอที่จะรักษาตัวได้ และลูกในท้องก็ต้องใช้พลังในการหล่อเลี้ยงเช่นกัน ต้องมีสักชีวิตที่ต้องเสียสละ หากทำให้ลูกในท้องตายพลังที่ต้องหล่อเลี้ยงลูกก็จะถูกดึงมารักษาร่างที่บาดเจ็บของแม่ แต่หากแม่ให้พลังเฮือกสุดท้ายกับลูก ลูกในท้องก็จะเติบโตเต็มที่และมีพลังที่มากพอจะปกป้องตัวเองได้ แต่จะเร่งให้แม่พยัคฆ์พร้อมคลอดทันที และหลังจากที่คลอดก็จะตายทันทีเพราะไม่มีพลังหลงเหลืออยู่แล้ว ปกป้องลูกมาถึงขนาดนี้เพื่อให้ลูกมีชีวิตต่อไปแม่พยัคฆ์จึงส่งพลังเฮือกสุดท้ายให้ลูกในท้องตัวเองทันที เมื่อพลังหล่อเลี้ยงลูกจนโตเต็มที่แล้วลูกในท้องก็พร้อมจะออกมาลืมตาดูโลก แต่ร่างกายแม่พยัคฆ์ไม่พร้อมที่จะคลอด เนื่องจากบาดเจ็บและไม่มีพลังเหลือที่จะเบ่งลูกออกมาแล้ว แม่พยัคฆ์จึงทำได้เพียงนอนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทั้งจากบาดแผลและจิตใจ นอนร้องไห้และส่งเสียงจิตเพื่อให้ใครสักคนได้ยินที่จะช่วยมันได้ นอนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและยาวนานจนผ่านวันและคืนไปถึงสามวันที่แม่พยัคฆ์ทนความเจ็บปวดไม่ยอมตายทั้งแม่และลูก ใจยังภาวนาให้มีใครสักคนเขามาช่วยลูกมันที
"ชะ…ช่วย…ด้วย..ช่วยลูก..ข้าด้วย"พลังจิตเฮือกสุดท้ายที่มันพอจะเปล่งออกมาได้
"หือ เจ้าเป็นใคร ต้องการให้ข้าช่วยอย่างไร แล้วเจ้าอยู่ที่ไหน"เมิ่งซีหลี่ที่ออกมาหาที่ทดลองเวทย์เหยียบเมฆาเวทย์บทใหม่ที่เขาคิดค้นขึ้นมาในป่าลึก โดยร่ายเวทย์เหยียบเมฆาเดินในอากาศด้วยความรวดเร็วจนมาหยุดดื่มน้ำที่แม่น้ำและกะจะพักทานอาหารก่อนฝึกเดินกลับบ้านกลางหุบเขาตัวเอง แต่พอดื่มน้ำล้างหน้าเสร็จก็ได้ยินเสียงที่เจ็บปวดและระโหยโรยแรงแผ่วเบาขอความช่วยเหลือมาในมิติจิตที่ไม่ทราบว่ามาจากไหน
"ขะ..ข้าอยู่..ในถ้ำใกล้แม่น้ำ…ช่วย..ช่วยลูกข้าด้วย"เสียงมีตอบกลับมาช่างโรยแรงราวกับนี่เป็นเสียงเฮือกสุดท้ายที่จะเปล่งได้แล้ว เขาจึงใช้เวทย์เหลียบเมฆาก้าวเดินไปตามชายฝั่งแม่น้ำทันที จนเดินมาระยะนึงจึงเห็นหน้าถ้ำใหญ่ที่มีเถาวัลย์โรยมาปิดปากทางเข้าถ้ำกว่าครึ่ง แต่ที่นั้นไม่น่าสนใจเท่ากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งที่ลอยโชยออกมาถึงจุดที่เขายืนอยู่ หากไม่เพราะกลิ่นอายสัตว์ชั้นสูงคาดว่าคงมีสัตว์มากน้อยที่พร้อมจะเข้าไปกินสัตว์บาดเจ็บในถ้ำแล้ว แต่เพราะกลิ่นอายที่สูงส่งและแข็งแกร่งจึงไม่มีสัตว์ตนใดกล้าเข้ามาใกล้บริเวณนี้ เขาจึงหยิบไข่มุกเวทย์ขึ้นมาให้เป็นแสงนำทาง พร้อมทั้งค่อยๆก้าวเข้าไปตามกลิ่นคาวเลือดนั้น จนเมื่อเดินเข้ามาถึงก้นถ้ำ เขาก็เห็นพยัคฆ์ทมิฬตัวเมียที่ท้องใหญ่ใกล้คลอดแต่ตัวแม่พยัคฆ์เองกลับมีร่างกายซูบผอมและเหมือนบาดเจ็บหนัก และมีเลือดไหลออกมาจากช่องคลอดตลอดพร้อมท้องใหญ่มีการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงอยู่
"ให้ข้าช่วยดูให้เจ้านะ ข้าชื่อเมิ่งซีหลี่ เป็นผู้ใช้เวทย์ที่มาฝึกวิชาแถวนี้แล้วบังเอิญได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือเข้านะ"เขาพูดแนะนำตัวกับแม่พยัคฆ์ที่เหมือนจะมีเวทย์ป้องกันขั้นสูงสุดหุ้มรอบตัวเป็นเกราะป้องกันสุดท้ายของตัวมันกับลูก เพื่อให้แม่พยัคฆ์คลายเกาะป้องกันออกเขาจะได้ช่วยดูอาการให้ แม่พยัคฆ์เมื่อเห็นแววตาที่มีความปราถนาดีอยากช่วยเหลือจึงคลายเกราะออก เมิ่งซีหลี่จึงตรวจอาการบาดเจ็บในร่างกายและส่งพลังตรวจสอบลูกในท้องทันที
"ตัวเจ้าบาดเจ็บหนักสาหัสและร่างกายไม่หลงเหลือพลังในการฟื้นฟูรักษาแล้ว แต่ลูกของเจ้าร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงดี ถึงแม้ตอนนี้ร่างกายจะอ่อนแรงจากการพลังหล่อเลี้ยงที่ลดน้อยลงเพราะดีดดิ้นอยากออกจากท้องเจ้า แต่ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมาก แต่ตัวเจ้าตอนนี้ไม่มีพลังที่จะเบ่งคลอดแล้ว หากเจ้าจะให้ข้าช่วยตอนนี้คงมีแค่วิธีเดียว คือข้าต้องผ่าท้องเจ้าเพื่อช่วยลูกเจ้าออกมา เจ้าจะว่าอย่างไร"เขาบอกตามความจริง
"ช่วย..ช่วยลูกข้า…ผ่าท้องข้าก็ได้"แม่พยัคฆ์ตอบมาเสียงระโหย
"แต่เจ้าจะไม่มีชีวิตอยู่เพื่อเลี้ยงดูลูกของเจ้านะ หากเจ้ารอได้ข้าจะออกไปหาสมุนไพรเพื่อมาฟื้นฟูรักษาเจ้า แต่ข้ารับปากไม่ได้ว่าจะฟื้นฟูได้มากน้อยเพียงใดหรือฟื้นฟูไม่ได้เลย แต่ก็ยังมีหวังอยู่บ้าง เจ้าจะได้อยู่เลี้ยงดูลูกที่เจ้าต้องการปกป้องอย่างไรเล่า"เขาพูดบอกเพื่อให้ความหวังกับแม่พยัคฆ์อีกทาง จริงๆไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเลยสักทีเดียว แต่อีกทางก็ใช่ว่าจะง่ายนักเพราะสมุนไพรฟื้นฟูขั้นสูงที่จะรักษาแม่พยัคฆ์ได้นั้นคงต้องใช้เวลาหาสักหน่อย ซึ่งอาจจะไม่ทันมารักษาแม่พยัคฆ์และลูกเขาเลยไม่พูดออกไปตั้งแต่แรก แต่พอส่งพลังไปสำรวจทั้งแม่พยัคฆ์และลูกพยัคฆ์แล้วก็พบว่าเพื่อลูกตัวนี้แล้ว แม่พยัคฆ์ส่งพลังทั้งหมดของตัวเองให้ลูกจนหมดเลยเป็นสภาพเช่นนี้ เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่คล้ายกับที่ภรรยาเขาปกป้องลูกจนนาทีสุดท้ายของชีวิตเหมือนแม่พยัคฆ์เขาก็อยากจะช่วยจนถึงที่สุดเพื่อให้ลูกพยัคฆ์มีแม่ดูแลปกป้อง ไม่เหมือนลูกเขาที่ไม่มีแม่เลี้ยงดูเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ดูแลลูกคนเดียว ซึ่งพ่อจะเลี้ยงดูและเข้าใจลูกเท่าแม่ได้อย่างไร ต่อให้เขาพยายามใส่ใจลูกเท่าไหร่ก็ยังไม่อ่อนโยนเท่าผู้เป็นแม่อยู่ดี หากเลือกได้เขาก็อยากเป็นคนที่ตายแล้วให้ภรรยาเลี้ยงดูลูกมากกว่าตนเองนัก เพราะลูกที่เกิดมานั้นเหมือนแม่ราวกับแกะ น่าจะเลี้ยงดูและเข้าใจกันได้ดี ทำให้เขาประคบประหงมราวกับบุตรีเพราะหลันเอ๋อร์ช่างเหมือนนางในดวงใจเขาเหลือเกิน พอเห็นแม่พยัคฆ์ที่พร้อมจะตายเพื่อให้ลูกรอดแล้ว ช่างทำให้เขานึกถึงภรรยาตนเอง แต่ไม่เหมือนกันตรงที่ภรรยาเขายังเหลือเขาดูแลลูกเมื่อตัวนางตาย แต่พยัคฆ์น้อยที่จะคลอดนี้จะไม่มีใครเลี้ยงดูและดูแลเลย ทำให้เขาเป็นห่วงถึงอนาคตพยัคฆ์น้อยตนนี้นัก
"ขะ...ข้ารู้ขีดจำกัดตัวเองดีท่านนักเวทย์ ต้องให้ท่านหาสมุนไพรมาได้ทัน แต่ตัวข้าคงอยู่ได้อีกไม่นานอยู่ดี ข้า..ขอบคุณท่านมากที่อยากช่วยเหลือข้า แต่ข้าไม่ไหวแล้ว หากท่านนักเวทย์จะเมตตา โปรดจงช่วยดูแลปกป้องไป๋เสี่ยวหู่น้อยของข้าด้วยเถิด ให้เขาได้เป็นสัตว์เวทย์ในพันธะของท่านด้วย"แม่พยัคฆ์เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นคนที่ดีมากคนนึง จากการที่พยายามจะช่วยมันทุกทาง แต่ตัวมันเองมีชีวิตอยู่ต่อได้ถึงตอนนี้เพราะคำว่าลูกคำเดียว เมื่อเห็นคนที่จะปกป้องลูกตัวเองได้ มันจึงไม่ลังเลที่จะฝากชีวิตลูกมันไว้ในมือเขาทันที เพราะมันมั่นใจว่าคนตรงหน้าไม่มีวันทำให้ลูกของมันเป็นอันตราย ลูกมันได้ติดตามเขาจะต้องมีชีวิตที่ดีแน่
"ไป๋เสี่ยวหู่งั้นรึ ช่างเป็นชื่อที่ดีนัก และหากเจ้าไว้ใจข้า ข้าจะช่วยดูแลลูกเจ้าเองจะรักและเลี้ยงดูราวกับลูกอีกคนของข้า แต่ข้ามีสัตว์ในพันธะแล้ว หากเจ้าไม่ว่าอะไร ลูกข้า หลันเอ๋อร์อายุห้าขวบ น่าจะอยู่ในช่วงอายุใกล้กันกับร่างทิพย์ของลูกเจ้า จะว่าอย่างไรหากข้าจะขอลูกเจ้าเป็นสัตว์ในพันธะของเขา หลันเอ๋อร์เป็นเด็กดีและว่าง่ายมาก ต้องดีใจแน่ หากมีเสี่ยวหู่น้อยไปเป็นเพื่อนเล่นและพี่น้องเขา"เขาชมอย่างจริงใจ แม่ที่ตั้งใจตั้งชื่อให้ลูกตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกนั้น ช่างรักลูกยิ่ง เหมือนภรรยาเขาที่ตั้งชื่อให้หลันเอ๋อร์เช่นกัน และเขายังรับปากเรื่องที่แม่พยัคฆ์ขอ แต่ยกเว้นเรื่องให้เป็นสัตว์ในพันธะเพราะตัวเขามีพันธะกับวิหคเพลิงแล้ว คงเหลือแต่ลูกเขาที่ยังไม่มีสัตว์ในพันธะ
"ได้สิ ให้เสี่ยวหู่เป็นเพื่อนและติดตามลูกท่านคงดีไม่น้อย"แม่พยัคฆ์รับคำอย่างดีใจทันที
"เช่นนั้น ข้าจะร่ายเวทย์ความทรงจำเจ้าทุกอย่างลงในแก่นผลึกพลังของเจ้า เพื่อลูกเจ้าได้กินผลึกนั้นจะได้รับรู้ว่าแม่รักเขาเพียงใด และเพื่อให้เจ้ามีเวลาช่วงสุดท้ายจดจำลูกเจ้าด้วย เพราะเวทย์บทนี้จะทำให้เจ้ามีชีวิตต่อจนกว่าทุกความทรงจำจะถูกผลึกจนหมด"
"ขะ…ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณจริงๆ ข้าไม่มีอะไรตอบแทนท่านเลย นอกจากหัวใจพยัคฆ์ที่หลังจากข้าจากไปคงเหลือเพียงร่าง ท่านจงเอาหัวใจ คมเขี้ยว และหนังข้าไปเป็นของตอบแทนเถิด มันน่าจะมีประโยชน์ต่อท่านในสักวัน"แม่พยัคฆ์พูดอย่างยินดี ไม่เสียดายสักนิดที่จะได้ตอบแทนคนตรงหน้า
"หากเจ้าจะให้ งั้นข้าจะเก็บไว้ให้ลูกเจ้า ไว้เป็นสมบัติติดตัวของเขาเพราะเป็นสิ่งที่แม่เขามอบให้ แต่ตัวข้าช่วยเพราะอยากช่วย หาใช่เพราะหวังสิ่งตอบแทนไม่"
"ท่านเป็นคนที่ดีมากจริงๆ เพียงเท่านี้ข้าก็ตายตาหลับแล้ว"แม่พยัคฆ์ยิ้มส่งให้ด้วยความสุขสุดท้าย
"งั้นข้าทำคลอดให้เจ้าเลยนะ"เขาบอกก่อนร่ายเวทย์ผนึกความทรงจำและหยิบของที่จำเป็นออกมาจากแหวนมิติ ก่อนจะโปรยผงยาชาลงไปบริเวณท้องนูนนั้น ก่อนจะใช้กริชเหมันต์กรีดผ่าผิวหนังหน้าท้องลงไปทีละชั้นกล้ามเนื้ออย่างเบามือ เหตุที่ใช้กริชเหมันต์เพราะความเย็นจากกริชจะช่วยทำให้เลือดที่จะไหลออกมาหยุดไหล เขาจึงผ่าผ่านกล้ามเนื้อชั้นสุดท้ายลงไปก่อนจะเห็นถุงน้ำที่มีน้ำคร่ำเหลืออยู่ไม่มาก พร้อมทั้งตัวพยัคฆ์น้อยสีดำที่เหมือนจะลืมตาสีแดงกร่ำมองมาที่เขา ราวกับมองเห็นทางที่มันจะได้ออกจากท้องคับแคบนี่สักที เขาจึงกรีดถุงน้ำคร่ำแล้วคว้าตัวพยัคฆ์น้อยนั้นออกมา จากนั้นก็เอารกที่ติดตัวพยัคฆ์น้อยอยู่ออก แล้ววางพยัคฆ์น้อยลงเบื้องหน้าแม่พยัคฆ์ที่นอนรออยู่อย่างใจเย็น ช่วงที่เขาผ่าคลอดแม่พยัคฆ์ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลย นั้นจึงเป็นทำให้แม่พยัคฆ์ยิ้มออกมาอย่างสุขล้นเมื่อเห็นลูกพยัคฆ์ตัวน้อยที่กำลังแลบลิ้นเลียหน้าแม่ ก่อนแม่พยัคฆ์จะช่วยเลียทำความสะอาดขนให้ลูกด้วย แต่เมื่อเห็นรกที่วางอยู่ใกล้ๆจึงเอาจมูกดันร่างเล็กของลูกไปทางรกเพื่อให้ลูกกินจะได้แข็งแรงเพราะรกมีพลังเกราะป้องกันหากกินเข้าไปจะช่วยให้ลูกร่างกายแข็งแรงเร็วขึ้น มันจึงอยากให้ลูกกิน เขาเห็นอย่างนั้นเมื่อใส่ยาสมานแผลให้แล้ว จึงอุ้มร่างเล็กของลูกพยัคฆ์ไว้ก่อนจะหันชิ้นรกเล็กๆและค่อยๆป้อนให้กินจนหมด จากนั้นค่อยวางไว้ตรงหน้าแม่พยัคฆ์เช่นเดิม หลังจากกินรกไปพยัคฆ์น้อยก็มีขนสีดำที่เงางามมาขึ้น มาจึงเดินเข้าไปคลอเคลียแม่พยัคฆ์ที่มองทุกการกระทำของมันอย่างเป็นสุข จากนั้นไม่นานแก่นธาตุในร่างของแม่พยัคฆ์ก็มีแสงสว่างแวบออกมาจากอก เป็นเวลาที่แก่นธาตุผนึกความจำทุกอย่างลงไปหมดแล้วควรค่าแก่การลอยออกมาเบื้องหน้าแล้ว แก่นธาตุนั้นลอยออกมาจากอกแม่พยัคฆ์ทั้งที่แม่พยัคฆ์รุ้ตัวว่าจะต้องไปแล้ว ก็ทำเพียงเลียขนลูกแล้วก็ยิ้มส่งให้เท่านั้นก่อนจะเหมือนนอนหลับไปอย่างเหนื่อยล้าเฉยๆ โดยที่ลูกพยัคฆ์ไม่เข้าใจพฤติกรรมเหล่านี้ เห็นแม่หลับจึงทำเพียงเดินไปเอาจมูกดันหน้าแม่ตนหวังปลุกให้ตื่นเท่านั้น เขาที่เห็นอย่างนั้นทำได้เพียงเวทนาในใจ แล้วจึงอุ้มลูกพยัคฆ์ขึ้นแนบอก
"แม่เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ให้นางพักเถอะเสี่ยวหู่ เจ้ามีนามว่าไป๋เสี่ยวหู่นะแม่เจ้าตั้งให้เจ้า เจ้าจงจำชื่อเจ้าไว้ละ"เขาบอกอย่างเสียงเศร้าๆ เขาไม่ชอบการจากลาการเห็นแบบนี้ทำให้เขาเศร้าใจอยู่บาง
"เจ้าอยากรู้จักแม่เจ้าหรือไม่"เขาถามพยัคฆ์น้อยที่เหมือนจะฟังเขาเข้าใจ เมื่อเห็นหัวเล็กๆนั้นพยักหัวงึกงักสองที เขาจึงหยิบแก่นธาตุที่ได้ผนึกความทรงจำทุกอย่างไว้แล้วมาป้อนให้ร่างเล็กกิน เมื่อร่างลูกพยัคฆ์กินเข้าไปก็มีเรื่องราวทั้งที่เข้าใจและไม่เข้าใจเต็มหัวไปหมดจนมันปวดหัวแล้วครางหงิงๆมุดลงไปกับอกเขา เขาจึงอุ้มกล่อมมันไปมาจนลูกพยัคฆ์นอนหลับไป เขาจึงร่ายเวทย์ควักหัวใจ ตัดคมเขี้ยว และถลกหนังแม่พยัคฆ์เก็บไว้ในแหวนมิติรอวันส่งมอบให้ลูกพยัคฆ์อีกที จากนั้นก็ร่ายเวทย์กลบฝังร่างแม่พยัคฆ์ไว้ในถ้ำพร้อมทั้งร่ายเวทย์ให้รอบๆหลุมศพมีมวลดอกไม้สวยสดเติบโตขึ้น แล้วร่ายเวทย์ปิดปากถ้ำไม่ให้ใครมาเห็นได้ นอกจากเขาและลูกพยัคฆ์นี่ จากนั้นเขาก็กลับมาบ้านอย่างรวดเร็วและแนะนำเสี่ยวหู่ให้หลันเอ๋อร์รู้จักเสี่ยวหู่
"ท่านพ่อไปพบเสี่ยวหู่ที่ใดรึขอรับ แล้วพ่อแม่ของเสี่ยวหู่ละขอรับทำไมไม่มาด้วยกันละขอรับ แล้วเสี่ยวหู่จะอยู่อย่างไรขอรับ"อี้หลันถามสิ่งที่สงสัย ต่อให้เขาดีใจที่จะมีเสี่ยวหู่เป็นเพื่อน แต่ถ้าท่านพ่อพรากเสี่ยวหู่มาจากพ่อแม่ของเขา อี้หลันก็พร้อมจะส่งคืนเสี่ยวหู่ให้พ่อแม่ทันที เพราะเขาเข้าใจ การไม่มีแม่ดูแลนั้นช่างไร้คนที่อ่อนโยนและคนให้ออดอ้อนนัก ต่อให้อี้หลันจะออดอ้อนบิดาได้แต่ก็ไม่เหมือนออดอ้อนมารดาเท่าไหร่ อี้หลันเห็นเด็กที่มีมารดาดูแลเลี้ยงดูในโลกมนุษย์แล้ว เด็กเหล่านั้นมีกับข้าวที่มารดาทำให้กิน มีชุดที่มารดาปักให้ใส่ ล้มก็มีมารดาอุ้มชูขั้นมา แต่ตัวอี้หลันที่มีเพียงบิดาเป็นปรมานจารย์เวทย์นั้น ทุกอย่างในชีวิตง่ายดายเพียงแค่เสกวางไม่ได้อะไรพิถีพิถันทำขึ้นมาเองแบบมนุษย์เลย ทำให้อี้หลันเป็นห่วงความรู้สึกเสี่ยวหู่นัก หากจะต้องไร้ทั้งพ่อแม่เช่นนี้ อี้หลันยอมอยู่คนเดียวตลอดไปซะยังดีกว่าพรากพ่อพรากแม่ของเสี่ยวหู่
"ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอกนะหลันเอ๋อร์…."ซีหลี่จึงเล่าทุกอย่างให้อี้หลันฟัง เพราะเขาสอนลูกด้วยเหตุด้วยผลแบบผู้ใหญ่อยู่แล้ว จึงเล่าทุกอย่างให้ลูกฟัง ซึ่งอี้หลันก็ฟังอย่างตั้งใจและร้องไห้ออกมาเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดของเสี่ยวหู่ กับชะตะกรรมที่เหมือนกับอี้หลัน เพียงแต่เขาโชคดีกว่าที่ยังมีบิดา แต่เสี่ยวหู่ไม่เหลือใครเลย
"งั้นต่อไปนี้เสี่ยวหู่คือครอบครัวอีกคนของหลันเอ๋อร์ เสี่ยวหู่จะเป็นน้องของหลันเอ๋อร์ขอรับ"อี้หลันอย่างหนักแน่นทั้งน้ำตา พร้อมทั้งยกมือเล็กไปลูกหัวเสี่ยวหู่ ทำให้น้ำตาได้หยดลงไปที่เสี่ยวหู่ที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ตอนมีมือมาลูบหัว เมื่อรู้สึกได้ถึงหวังดีในมือเล็กนั้นหัวมันจึงดุนๆมือเล็กแล้วก็หลับต่อทันที
"55555 ท่านพ่อ เหมือนเสี่ยวหู่จะตอบรับคำหลันเอ๋อร์ด้วยละขอรับ"อี้หลันบอกอย่างดีใจที่จะมีเพื่อนมีน้องมีครอบครัวเพิ่มขึ้นซะที อยู่กับบิดาสองคนนอกจากเล่นคนเดียว และเรียนกับบิดา อี้หลันก็ไม่ได้ทำอะไรอื่นอีกเลย หากมีเสี่ยวหู่เพิ่มมาเขาต้องมีเรื่องสนุกๆให้ทำอีกมากเป็นแน่
จากนั้นสามวันหลังจากที่เสี่ยวหู่จัดการกับพลังในร่างกายตนได้ก็แปลงร่างจากลูกพยัคฆ์เป็นร่างทิพย์มนุษย์เด็กที่ส่วนสูงไล่เลี่ยกันกับอี้หลัน มีผมสีดำสลวย ดวงตาสีแดงกล่ำ ร่างกายสมส่วนแข็งแรง เมื่อเสี่ยวหู่เห็นตัวเองมีร่างเหมือนกับอี้หลันที่แนะนำตัวว่าจะเป็นครอบครัวให้เสี่ยวหู่และจะเป็นเพื่อนเป็นพี่ให้ขา ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่ลืมตาขึ้นมาที่เรือนไข่มุกนั้น เสี่ยวหู่ก็รับรู้แค่ว่าที่นั้นคือเรือนของเขา ตลอดสามวันมานี้เสี่ยวหู่เห็นร่างเล็กขาวผ่องที่ใบหน้ามีความงดงามที่หากเติบใหญ่ต้องงามล้มเมืองได้แน่ เข้ามากอดมาอุ้มเขาแล้วคอยป้อนข้าวป้อนน้ำเขาช่วงที่พลังเขายังไม่เสถียรและช่วยเหลือตัวเองยังไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาควบคุมพลังในกายจนมีกายทิพย์แล้วจึงดีใจวิ่งไปเปิดประตูแล้ววิ่งไปเรื่อยๆตามสัญชาตญาณที่ได้กลิ่นหอมของดอกไม้ที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของอี้หลันจึงวิ่งตามกลิ่นไปเรื่อยๆจนกลิ่นชัดมากขึ้นที่ห้องหนังสือที่มีร่างของซีหลี่คนที่ช่วยชีวิตเขาไว้กำลังสอนคัมภีร์อยู่อีกด้านของโต๊ะกับอี้หลันที่กำลังนั่งร่ำเรียนอยู่อีกฝั่ง เสี่ยวหู่จึงเปิดประตุเข้าไปทันที
"อี้หลัน ข้ามีกายทิพย์แล้ว เจ้าดูข้าสิ"เสี่ยวหู่รีบวิ่งเข้าหาร่างขาวทันที ก่อนจะหมุนรอบตัวให้ทั้งสองคนดูอย่างภาคภูมิใจ
"นี่…จะ…เจ้าคือ…สะ..เสี่ยวหู่เหรอ"อี้หลันพูดอย่างตกละลึงร่างเล็กในชุดแดงเพลิงนี่ที่วิ่งเข้ามาหาหน้าตาตั้ง พร้อมยิ้มอย่างดีใจตรงหน้าเขา ดวงตาแดงกล่ำแบบนี้มีตัวเดียวแน่ๆ นี่คือเสี่ยวหู่จริงๆ
"ใช่ ข้าเองขอรับ"
"เสี่ยวหู่ววว เจ้าเป็นมนุษย์แล้ว เย่ๆๆๆ ข้าดีใจที่สุดเลย"อี้หลันกระโดดกอดร่างที่สูงไล่เลี่ยกัน เสี่ยวหู่ออกจะเตี้ยกว่าอี้หลันนิดหน่อยด้วยซ้ำ ทำให้ตัวเซไปนิดตอนอี้หลันกระโดดกอดเมื่อกี้
"5555 ยินดีต้อนรับอีกรอบนะเสี่ยวหู่ เรียกข้าท่านพ่ออย่างที่พี่หลันเอ๋อร์เจ้าเรียกก็ได้นะหู่เอ๋อร์"ซีหลี่เมื่อเห็นทั้งคู่สมัครรักใคร่กันดีก็อารมณ์ดี พร้อมทั้งคิดว่าตัวเองมีลูกเพิ่มอีกคนจึงให้เสี่ยวหู่เรียกเช่นนั้น
"ขอรับท่านพ่อ ขอบคุณท่านพ่อที่ช่วยชีวิตข้า บุญคุณของท่านพ่อ ไป๋เสี่ยวหู่จะมิมีวันลืมขอรับ"เสี่ยวหู่ผละจากอ้อมกอดอี้หลันกอดจะคุกเข่าทั้งสองข้างลงตรงหน้าซีหลี่แล้วโขกหัวลงพื้นเสียงดัง
"เจ้าอย่าคิดมากเช่นนี้หู่เอ๋อร์ ไม่มีใครเป็นหนี้ชีวิตใครทั้งสิ้น เพราะถือว่าพ่อได้ลูกเพิ่มขึ้นมาอีกคน เป็นบุญของพ่อด้วยซ้ำที่มีเจ้า พ่อขอบคุณเจ้านะที่ทำให้ครอบครัวเราสมบูรณ์มากขึ้น"ซีหลี่ก้มตัวลงไปรั้งร่างเล็กของเสี่ยวหู่ขึ้นมา พร้อมทั้งพูดความจริงว่าตลอดสามวันมานี้ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่มาอยู่ด้วยกันก็ทำให้ที่นี่มีความสุขมากขึ้น ทำให้เขากับลูกพูดคุยกันมากขึ้นถึงสิ่งที่อี้หลันรู้สึกและไม่อยากให้เสี่ยวหู่รู้สึกเหมือนตนเอง ทำให้เขารู้ว่าลูกคิดหรือรู้สึกอะไรมากขึ้น โดยปกติหากอี้หลันอยากได้อยากมีอะไร เขาก็ร่ายเวทย์ขึ้นมาให้อย่างง่ายดาย โดยไม่คำนึกถึงความรู้สึกลูกเลยว่าต้องการความใส่ใจที่มากกว่านี้ของเขา จนอี้หลันได้พูดบอกทุกอย่างกับเขา เขาจึงรู้ตัวว่าควรใส่ใจลูกมากกว่านี้ ทำให้ตลอดสามวันมานี้ต่อให้อาหารที่เอาไปป้อนให้เสี่ยวหู่กินจะร่ายเวทย์ขึ้นมา แต่ก่อนหน้านั้นเขากับอี้หลันได้ลงครัวใช้เวลาด้วยกันในการฝึกทำอาหารแล้ว ก็ทำให้เราพ่อลูกเข้าใจในการใส่ใจคนในครอบครัวมากขึ้น เขาจึงพูดขอบคุณเสี่ยวหู่ออกมาจากใจจริง
"ครอบครัวเดียวกัน จะติดหนี้กันทำไม เจ้าห้ามคิดอย่างนี้อีกนะเสี่ยวหู่ นี่คือคำจากท่านพี่ของเจ้าบอกละ จงจำเอาไว้ด้วยล่ะ"อี้หลันบอกออกมาก่อนจะเดินเข้าไปกอดท่านพ่อพร้อมทั้งรั้งร่างเสี่ยวเข้ามาในอ้อมกอดท่านพ่อด้วยกัน
"ขอรับท่านพ่อ พี่หลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ตอบรับออกมาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ก่อนจะกอดตอบทั้งสองคน
"แล้วเสี่ยวหู่หิวมั้ย กินอะไรมั้ย เดี่ยวพี่กับท่านพ่อจะทำอะไรให้กินละ"
"ห๊ะ อาหารที่ข้ากินท่านทั้งสองทำรึขอรับ อร่อยมากเลย"เสี่ยวหู่ถามอย่างตกตะลึง
"ไม่ใช่หรอก นั้นร่ายเวทย์เอานะ"อี้หลันตอบหน้านิ่งๆ
"อ้าว…"เสี่ยวหู่ทำหน้าเหวอ อ้าปากค้างอย่างงงใจ สรุปยังไง
"ก็พี่กับท่านพ่อฝึกทำอาหารให้เจ้า แต่มันกินไม่ได้ เลยได้เสกเอาไง"อี้หลันอธิบายพร้อมส่งยิ้มแห้งๆไป
"อ่อ…"เสี่ยวหู่ทำหน้าเข้าใจพร้อมลูบอกตัวเองอย่างเบาใจ
"เดี่ยวนะ…ท่าทางเช่นนี้หมายความว่ายังไง เจ้าไม่อยากกินฝีมือข้ากับท่านพ่อรึ"อี้หลันแกล้งทำเสียงเข้มขึ้นเมื่อเห็นท่าทางเบาใจนั้นก็อยากแกล้งขึ้นมา
"ปะ..เปล่าขอรับ ข้าอยากกิน แต่พวกท่านทำอาหารเป็นรึขอรับ"
"ไม่เป็นอะ"อี้หลันตอบตอบสัตย์จริงที่เขากับพ่อไม่เคยทำอาหารเลย ไม่เคยเห็นคนทำด้วย เพราะที่นี่ร่ายเวทย์ขึ้นมาตั้งแต่ที่อี้หลันจำความได้แล้ว
สรุปวันนั้นสองพี่น้องหมาดๆก็แกล้งกันหน้านิ่งเถียงกันไปมาจนบิดาที่เป็นบิดาลูกสองหมาดๆ ได้แต่หัวเราะแล้วร่ายเวทย์อาหารและขนมขึ้นมามากมายสังสรรค์วันครอบครัวด้วยใจที่ปิติทั้งสามดวง