ก่อนที่องค์ราชาจะมีโอเมก้าคู่ใจมาดูแลอยู่ใกล้ๆ คนที่คอยอยู่ข้างๆพระองค์ในทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องออกไปเที่ยวเล่นก็คือมหาดเล็กประจำวัง ที่หน้าที่ไม่ได้เล็กอย่างชื่อ
นอร์ทเวสต์ไม่ได้มีความยินดียินร้ายใดๆกับช่วงเวลานั้นเลยหลังจากรับสืบทอดตำแหน่ง เขาเพียงทำมันตามหน้าที่ และทำอย่างดีที่สุด
"ทั่วดาราจักรกล่าวขานถึงจักรพรรดิที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ที่สุด ผู้ปกครองอย่างยุติธรรม จิตใจกว้างขวาง ความเมตตาล้นเหลือ สยบสงครามทั้งน้อยใหญ่ มีพันธมิตรอยู่สามย่านสมุทรสี่ทิศดารา จักรวาลนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเขา นามนั้นคือราชาอิกไนท์ รุ่นที่46 ผู้ถูกสรรเสริญว่าเป็นมหาราชาที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เคยมีมา โดยเฉพาะความหล่อเหลาของเขาที่ตราตรึงอยู่ในหัวใจของชาวเฟลม่าทุกๆคน...นายก็คิดอย่างนั้นใช่มั้ย เวสต์?"
"มีแค่ท่านเท่านั้นแหละครับที่คิดเช่นนั้น"
มหาดเล็กผู้รับฟังอยู่นานตอบอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่หวาดกลัวว่าศีรษะจะหลุดจากหัว เพราะนี่คือหน้าที่ของมหาดเล็กที่จะต้องบอกความจริงแก่ราชาของตน โดยเฉพาะราชาที่ออกไปเที่ยวเล่นและกลั่นแกล้งประชาชน ซ้ำยังใช้เวลาราชการในการเขียนบทกลอนสรรเสริญตัวเอง ยิ่งสมควรรู้ความจริงอย่างยิ่ง
เวสต์ถอนหายใจเพลียๆและเริ่มเหนื่อยใจกับการทำงานเป็นครั้งแรก โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองเริ่มรู้สึกถึงความ 'เหนื่อยใจ' ต่ออัลฟ่าขึ้นมาได้เมื่อไร น่าจะเป็นหลังจากที่ราชาทำอะไรบางอย่างกับตราประทับของเบต้าทุกคน
"เวสต์" ราชาเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไร "ผมยอมรับไม่ได้จริงๆนะ..."
เวสต์ไม่สะทกสะท้านเพราะเขารู้ว่าราชาไม่ได้ด่าเขา แต่กำลังพูดถึงเรื่องเมื่อวานก่อน ที่ราชาได้ปลอมตัวออกไปเยี่ยมราษฎร์ และได้พบกับเบต้าที่กำแหงใช้อำนาจบาตรใหญ่ เป็นประชาชนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคิดว่าท่านเป็นโอเมก้าจึงเข้ามาใช้งานตามใจชอบ
แต่พอท่านเอ่ยประโยคทักทายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ เบต้าผู้โชคดีคนนั้นแทนที่จะปลาบปลื้มกลับใช้ไม้ตายหมดสติหนีความผิดไป จนตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น คาดว่าจิตใจของเขาคงยังรับความกระทบกระเทือนครั้งนี้ไม่ได้
"นั่นเป็นเรื่องที่สมควรแล้วขอรับ" เบต้าที่โง่เขลาพอจะชี้นิ้วสั่งราชาของตัวเองสมควรดับสูญไปเลยด้วยซ้ำ ถ้าท่านไนท์ไม่ละเว้นโทษให้ ข้าราชบริพารทั้งหลายคงรุมพิพากษาเบต้าคนนั้นไปแล้ว
"นั่นน่ะเป็นเพราะนายต่างหากเวสต์ เพราะนายมาขัดขวางการทำสารานุกรมเรื่องชีวิตประจำวันและผลงานของของราชาอิกไนท์รุ่นที่ 46 แจกให้พลเมืองทุกคน ประชาชนถึงได้ไม่รู้จักผม เลยไม่มีใครสรรเสริญผมเหมือนแม็กซิมัส"
อิกไนท์ ราชาของเขากำลังบ่นกระปอดกระแปดอยู่บนบัลลังค์สีทองอย่างเป็นกิจวัตรประจำวัน
"น่าสงสารเหลือเกิน ทั้งที่มีโอกาสได้มองหน้าราชาคนใหม่ชัดๆ แต่กลับหมดสติไปเสียได้ หน้าตาหล่อๆของผมไม่ได้ออกไปให้ชมบ่อยๆหรอกนะ"
เวสต์พยายามไม่ปล่อยให้เกิดความคิดแง่ลบต่อองค์ราชาของตัวเองในระยะประชิด แล้วตัดสินใจถามสิ่งที่เขาสงสัย
"ข้าน้อยขออนุญาตออกความเห็นสักเรื่องหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ"
เวสต์เอ่ยอย่างนอบน้อมที่สุด เพราะมหาดเล็กอย่างเขาเป็นตำแหน่งเดียวที่ได้รับการยกเว้นให้สามารถเอ่ยทักท้วง หรือแสดงความคิดเห็นตรงๆต่อจักรพรรดิได้ อันเป็นสาเหตุให้ตำแหน่งนี้มีความสำคัญมาก และผู้ที่ยืนในตำแหน่งนี้ได้จะต้องมีคุณสมบัติครบถ้วน ทั้งความรู้ และไหวพริบการเอาตัวรอด เพราะแม้ว่าการคอยเตือนจะทำได้โดยไม่ผิดกฎ แต่กฎก็ไม่ได้ปกป้องเขาจากการโดนทำลายล้างถ้าไปขัดใจจักรพรรดิผู้มีอารมณ์ไม่แน่นอน มากๆเข้า
เพราะกฎที่แท้จริงบนดวงดาวก็คือ อัลฟ่า
"ว่าไปสิ" ไนท์เอ่ยพลางเริ่มต้นสั่งอาหารมารับประทานทั้งที่จริงแล้ว อัลฟ่าไม่จำเป็นต้องกินก็ได้
เวสต์ก้มหน้าขอบคุณแล้วแสดงมุมมองของเขาออกมาอย่างไม่รอช้า
"เรื่องของการผ่อนผันการตีตราประทับขอรับ ข้าน้อยไม่เห็นว่าการทำเช่นนี้จะเป็นผลดีต่อการปกครองประชาชนและอนาคตของดาวเฟลม่านะขอรับ"
เวสต์กลั้นใจถามออกไป ยอมเปิดประเด็นที่เสี่ยงต่อการโดนตัดหัวมากที่สุด เพราะเรื่องนี้คือสิ่งที่ส่งผลกระทบมากที่สุด และเป็นหน้าที่ที่เขายอมตายเพื่อมันได้
หน้าที่ในการเตือนอัลฟ่าว่ากำลังไปผิดทาง...
แต่อัลฟ่าที่ว่าก็เพียงแค่พยักหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาตักซุปกินต่อด้วยท่าพาดเท้าไว้บนโต๊ะและยกจานซุปขึ้นซด ราชาเลิกคิ้วอย่างฉงนเมื่อเห็นว่ามหาดเล็กกำลังจ้องเขาด้วยดวงตาโหลลึกจนน่ากลัว
"นายอยากกินซุปนี่เรอะ เอามั้ยล่ะผมแบ่งให้"
ราชาเอ่ยอย่างโอบอ้อมอารี ราวกับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่มหาดเล็กอยากได้จริงๆคืออะไร
เวสต์หลับตาลง ทำใจให้สงบ เขารู้ดีว่าจักรพรรดินิสัยเสียคนนี้ชอบกลั่นแกล้งคนอื่นมากแค่ไหน เขาต้องทำเป็นไม่เห็นมารยาทบนโต๊ะอาหารที่บกพร่อง แล้วรีบเข้าเรื่องสำคัญ
"จากผลสำรวจ ตรวจพบการกระทำผิดของเบต้าในช่วงเดือนนี้มากถึงสองร้อยสี่สิบหกครั้ง พวกเขาตามอำเภอใจมากขึ้นเรื่อยๆ เบต้าหลายระดับเริ่มวางแผนการและทำตัวนอกกฎระเบียบ ท่านไนท์ ข้าน้อยคิดว่าการที่ท่านละเลยการประทับตราในช่วงเวลาที่สมควร จะทำให้อำนาจของการจัดระเบียบ และวินัยของข้าราชบริพารอ่อนแอลง ส่งผลต่องานราชการในภาพรวมและปัญหาอาชญากรที่มากขึ้น ปัญหาหลายอย่างเราก็ยังไม่มีข้อกฎหมายที่จะใช้ลงโทษเลยด้วยซ้ำ"
มหาดเล็กกล้ำกลืนคำตักเตือนในเรื่องมารยาทเล็กๆน้อยๆ เพื่อที่จะเอ่ยเรื่องที่สำคัญกว่าออกมาอย่างใจเย็นที่สุด ด้วยหวังลึกๆว่าจักรพรรดิจะไม่บอกปัดเรื่องอันตรายเช่นนี้เหมือนครั้งก่อนๆ
"อืม.." มีแค่เสียงครางในลำคอ ผ่านริมฝีปากที่บรรจงละเลียดกินขนมปังด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
"ขนมปังจากไร่ทางเหนือรสชาติดีเยี่ยมจริงๆ นายจงไปบอกห้องเสวยให้เอาเข้ามาอีกเยอะๆ แล้วให้มีขนมปังอยู่ในอาหารเช้าของผมทุกเช้านะ"
มหาดเล็กคนสนิทค้อมศีรษะการรับคำสั่ง และรอคอยด้วยความอดทนให้อีกฝ่ายรับสั่งสิ่งที่สมควรกระทำต่อ แต่จนขนมปังหมดไปหลายแถวผู้เป็นราชายังไม่มีท่าทีจะเปลี่ยนอารมณ์สุนทรีจากการกินมาสนใจเลยแม้แต่น้อย เอาแต่เชยชมความละเอียดอ่อนของแป้งขนมปังชิ้นแล้วชิ้นเล่าเผาผลาญความอดทนของมหาดเล็กให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน
เวสต์จึงทรุดตัวลงคุกเข่า สองมือประสานกันข้างหน้าด้วยความมั่นคง
"ท่านไนท์ โปรดเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญด้วยเถอะขอรับ โปรดประทับตราพวกเราด้วย ประชาชนของดวงดาวนี้สมควรจะรับใช้ท่านอย่างไม่บิดพลิ้ว มิใช่รับใช้ความต้องการของตัวเอง"
เวสต์สบตากับอัลฟ่าผู้เป็นนายชีวิตอย่างไม่หวาดกลัว และเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ไนท์หรี่ตามองอย่างรู้ทันแล้วถอนใจ
"นายนี่นะ พอเห็นว่าผมไม่สนใจ ก็ชอบใช้วิธีคุกเข่าเรียกร้องความสนใจตลอดเลยนะ อยากให้ผมลงไม้ลงมือถึงจะพอใจงั้นเรอะ?"
ราชายังพูดทีเล่นทีจริง แต่มหาดเล็กก็ไม่ย่อท้อ
"หากท่านไม่ประทับตรา ประชาชนจะทำตามอำเภอใจ ส่งผลต่อระบบการปกครอง และอำนาจอันเด็ดขาดในภายภาคหน้าขอรับ"
เวสต์ไม่ยอมถอย เขากำลังทำหน้าที่มหาดเล็กอย่างเต็มความสามารถ เขาอาจจะตายในวันนี้ก็ได้ แต่ทั้งหมดก็เพื่อดาวเฟลม่าและองค์ราชา
แต่ทำไมท่านไนท์จึงทำเช่นนั้น? เวสต์เองก็ไม่เข้าใจ และไม่รู้เช่นกันว่าทำไมแววตาของราชาที่มองมาถึงเศร้าสร้อยลง ทั้งที่เขาหวังสิ่งที่ดีที่สุดให้กับราชาของเขาแท้ๆ
"ผมเองก็ทำตามอำเภอใจอยู่นะ แปลว่ามันไม่ดีหรอกเรอะ?"
"เพราะท่านคืออัลฟ่าของพวกเรา แต่พวกเขาไม่ใช่!"
"อัลฟ่าแล้วอย่างไร เบต้าแล้วอย่างไร ถ้าพวกเราเป็นสีเดียวกัน ทุกสิ่งก็คงจะจืดชืด วันนี้ดวงดาวนี่มีสีสันมากขึ้น นายไม่คิดว่ามันสนุกขึ้นเรอะ?"
"...ไม่...ขอรับ"
"แต่ผมกำลังสนุกนะ เพราะงั้นก็ตามใจอัลฟ่าอย่างผมหน่อยสิ เวสต์"
ไนท์ว่าพรางยื่นขนมปังชิ้นสุดท้ายให้เขาด้วยรอยยิ้มกดลึก
"ไม่อย่างนั้น...ก็แปลว่าตราประทับของนายก็ชักจะอ่อนลงแล้วด้วยล่ะมั้ง ให้ผมเริ่มจากประทับตรานายก่อนดีมั้ย?"
"…"
เวสต์หมดถ้อยคำจะทัดทาน ได้แต่รับคำยื่นมือไปรับของขวัญอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้วถอนหายใจ เขาหมดโอกาสจะท้วงติงในเรื่องนี้แล้ว
หน้าที่มหาดเล็กของเขาช่างลำบากจริงๆ พอตามน้ำก็คือไม่ทำหน้าที่มหาดเล็กอย่างเหมาะสม ปล่อยองค์จักรพรรดิทำตามพระทัย จนผลสุดท้ายย่อมเป็นภัยกับพระองค์เอง แต่พอท้วงติงก็กลายเป็นว่าเขาล้ำเส้นเกินไป มหาดเล็กอย่างเขาจะทำยังไงได้!
จักรพรรดิขี้เล่นคนนี้มีหลายบุคลิกจนใครต่อใครก็รับมือไม่ไหว ภายนอกพระองค์อาจดูเหมือนไม่ใคร่ใส่ใจในเรื่องใด ไม่คิดแย่งชิงอำนาจในจักรวาล มีความเป็นอยู่เรียบง่าย ชอบออกไปสอดส่องความเป็นอยู่ของประชากร และปล่อยปะละเลยกฎเกณฑ์ด้วยอ้างว่ากำลังแก้ไขกฎหมายอยู่ แต่น่าประหลาดที่ความเป็นอยู่ของพวกเขาไม่เคยต้องขัดสน ไม่มีมรสุมหรือภัยสงคราม ทั้งเบต้าและโอเมก้าที่นี่มีความสุขสมฐานะของตัวเองทุกคน
แต่ก็เพราะท่านอิกไนท์ไม่ได้กระตือรือร้นใช้แรงงานเพื่อพัฒนาดาว ทำให้เทคโนโลยีของดาวเฟลม่าออกจะล้าหลังดาว อื่นๆไปหลายหมื่นปี ล่าสุดจึงถูกจัดเป็นดาวที่ด้อยพัฒนาเสียแล้ว เวสต์เองก็ได้พยายามท้วงติงเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว ก็ได้แต่คำตอบกลับมาว่า
"ผมชอบนั่งเกวียนนะ นายไม่ชอบหรอ?"
หรือไม่ก็
"ผมไม่ชอบแสงสีน่ะ เห็นท้องฟ้าครามปุยเมฆขาวชัดๆแบบนี้ก็ดีแล้ว จะสร้างสิ่งก่อสร้างไปบดบังทำไม"
เขาค้นพบแล้วว่าเรื่องใดที่พระองค์ตัดสินใจไปแล้ว ไม่ว่าจะหลุมดำหรืออุกกาบาตพุ่งใส่ ก็ไม่อาจเปลี่ยนใจองค์ราชาองค์นี้ได้เลย เช่นเดียวกับเรื่องการประทับตราที่เขาพยายามท้วงติงอยู่หลายครั้งแล้ว
"นายนินทาอะไรผมใจในน่ะ เวสต์"
ในฐานะอัลฟ่า ท่านไนท์สามารถอ่านความคิดของผู้ใต้บัญชาทั้งหมดได้ หรือก็คือประชากรทั้งหมดของดวงดาวถ้าเขาคิดจะทำ แต่เนื่องจากมันวุ่นวายและชวนปวดหัวมาก เวสต์ก็เข้าใจดีว่าราชามักเลือกทำเป็นครั้งๆไป
"ข้าน้อยแค่อยากให้ท่านรู้ว่าเหล่าข้าราชบริพารทั้งหมดกำลังเป็นห่วงสถานการณ์ล่อแหลมในตอนนี้กันอย่างมาก และหวังว่าเราจะสามารถขอให้ท่านเปลี่ยนใจได้สักเรื่องหนึ่ง"
ไม่มีคำตอบรับจากองค์ราชา ท่านไนท์เพียงแค่ยิ้ม...รอยยิ้มอ่อนโยนที่ย้อมโลกและจักรวาลทั้งผืนให้กลายเป็นสถานที่ที่แตกต่างอย่างที่ไม่เคยมีอัลฟ่าคนใดทำได้มาก่อน
"แล้วถ้าผมไม่เปลี่ยนใจล่ะ เวสต์ ยังจะมีใครร่วมทางไปกับผมมั้ย?"
ประโยคคำถามที่แฝงความหมายลึกซึ้งจนเวสต์สั่นสะท้าน ทั้งยำเกรง ทั้งหวาดหวั่น ทั้งยังมองไม่เห็นปลายทาง แต่กลับไม่อาจคลายความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยมนี้ลงได้
เชื่อมั่นแม้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปสิ้นสุดที่ใด แต่อย่างไรนี่ก็คือหน้าที่ของมหาดเล็กอย่างเขาอยู่แล้วที่จะเชื่อในราชาของตนเอง
เขาทรุดเข่าลงด้วยความภักดีอย่างที่สุด
"ข้าน้อยจะติดตามท่านไปจนสุดขอบเอกภพ ชั่วสิ้นจักรวาลขอรับ"
เขาไม่อาจปฏิเสธมันได้ อย่างไรพวกเขาทั้งหมดก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้คนคนนี้ แต่มันมีอยู่จริงๆหรือ อัลฟ่าที่ยินดียืนในระดับเดียวกับพวกเขา อัลฟ่าที่เห็นใจและเห็นพวกเขาอยู่ในสายตาอย่างแท้จริง
ถ้าหากมีอยู่ คนคนนั้นจะเป็นแบบไหน? ใช่คนตรงหน้าเขาหรือเปล่า
และชวนให้สงสัยว่าพระเจ้าสร้างคนผู้นั้นขึ้นมาเพื่ออะไร? เพื่อต่อต้านตัวเองอย่างนั้นหรือ?
ท่านไนท์ยิ้มกว้าง วางมือบนบ่าของบริวารผู้ภักดี
"นั่นไม่จำเป็นหรอก เพราะนายก็ต้องมีชีวิตของนายเอง ใช่มั้ยเวสต์" เขายื่นมือมาข้างหน้า แล้วเอ่ยอย่างแน่วแน่
"จับมือผม แล้วจงเป็นอิสระตั้งแต่วินาทีนี้"
ในวินาทีแรก เวสต์ไม่เข้าใจว่าองค์ราชาต้องการจะสื่ออะไร แต่พอสบสายตาที่มั่นคง และรอยยิ้มเด็ดขาดบนใบหน้า เวสต์ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าอัลฟ่าของตนหมายถึงอะไร
อิสระ? ท่านไนท์กำลังจะมอบอิสระให้กับเขา!?
แต่แทนที่จะดีใจ เวสต์กลับรู้สึกตกใจและยิ่งไปกว่านั้นคือ เขาไม่อาจหยุดร่างกายที่สั่นเทาได้เลย
"ข้าน้อยขอปฏิเสธ..." เวสต์ก้มหน้าคุกเข่า เอ่ยตอบอย่างยากลำบาก
"นายปฏิเสธอัลฟ่าไม่ได้ ไม่ใช่เรอะ?"
ท่านไนท์เอ่ย แล้วยื่นมือเข้ามา เหมือนจะเอาบางสิ่งบางอย่างไปจากเขา บางสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้
"เรียนองค์ราชา มีแค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ข้าน้อยยอมรับไม่ได้..."
"ทำไม?" อัลฟ่าเลิกคิ้วฉงน
"เพราะถ้าข้าน้อยไม่ใช่เบต้า ข้าน้อยก็ต้องไปจากที่นี่"
"นายสามารถอยู่ที่นี่ต่อไป จะอยู่ที่ไหน และนานเท่าใดก็ได้ตามแต่นายต้องการ"
"ถ้าข้าน้อยไม่ใช่มหาดเล็ก ข้าน้อยก็จะไม่ได้รับใช้ท่าน"
"ถ้านายยังสมัครใจจะรับใช้ผม ผมก็จะให้นายเป็นมหาดเล็กต่อไปได้"
ทุกสิ่งเป็นแค่ข้ออ้าง เวสต์รู้ดี ยิ่งพออัลฟ่าอนุญาต เขาก็ได้แต่เงียบ ไม่อาจตกลงรับปาก...
"นาย...กำลังกลัวงั้นเรอะ?"
เวสต์เบิกตากว้าง เขาเพิ่งเข้าใจว่านี่คือความกลัว เขาเบต้าอันดับหนึ่งที่ถูกสร้างมาอย่างสมบูรณ์กำลังหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ได้ ราวกับกำลังถูกโยนลงไปในใจกลางหลุมดำอันมืดมิด
 เวสต์พยักหน้ายอมรับในที่สุด
เขากำลังกลัว กลัวที่จะเป็นอิสระ...
จากความรู้ที่เขามี เขานึกภาพไม่ออกเลยว่า หากไม่ได้เป็นเบต้าของดาวเฟลม่าแล้ว เขาจะกลายเป็นอะไร? ในบันทึกทั้งหมดไม่มีการกล่าวถึง เบต้าและโอเมก้าคนสุดท้ายที่เป็นอิสระได้สูญสิ้นไปหมดแล้ว ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิแม็กซิมัส
"นายกำลังกลัวที่จะเป็นอิสระ เพราะไม่รู้โชคชะตาของตัวเองต่อจากนั้น"
องค์ราชาวางมือบนบ่าเขาอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นแทรกผ่านฝ่ามือ
"ไม่ต้องกังวลหรอก ผมจะไม่ปล่อยให้นายเป็นอะไร จนกว่าจะแน่ใจว่านายสามารถเดินไปบนเส้นทางของตัวเองได้ ผมจะดูแลนายอย่างดีที่สุด แม้ว่านายจะไม่ใช่เบต้าของผมแล้วก็ตาม เวสต์"
เวสต์คุกเข่าก้มหน้าลงแทบเท้า
"ข้าน้อยรับความหวังดีนี้ไว้ไม่ได้ อย่างไรข้าน้อยก็ต้องขออนุญาตปฏิเสธ"
ท่านไนท์ขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร เวสต์ก็เอ่ยขอร้องต่อ
 "ได้โปรดอย่าฝืนใจข้าน้อยเลย องค์ราชา"
"…"
อัลฟ่าถอนใจยาวออกมาในที่สุด แววตาเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"เอาเถอะ ถ้านายว่างั้นนะ" น้ำเสียงอัลฟ่าเหมือนคนน้อยใจ ทำเอาคนฟังใจฝ่อด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ่มแทง
"ท่านไนท์ ถ้าเป็นเรื่องอื่น ข้าน้อยยินดีทำตามรับสั่ง...ทุกเรื่อง"
อัลฟ่ายังคงมีสีหน้าสะเทือนใจ พลางต่อว่า
"งั้นเรอะ? เรื่องอะไรนายก็ยอมทำให้หมด ยกเว้นแต่เรื่องที่ผมอยากให้นายทำไม่ใช่เรอะ"
"องค์ราชา..."
เวสต์รู้สึกลำคอตีบตัน เขาทำได้ทุกสิ่งเพื่ออัลฟ่า แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่อัลฟ่าต้องการ ท่านไนท์ต้องการสิ่งที่เบต้าไม่อาจทำให้ได้ และไม่ต้องการให้เขาเชื่อฟังอัลฟ่า
ทำไม? แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก
"ช่วยไม่ได้ งั้นเอานี่ไป"
"ขอรับ?"
อัลฟ่าแตะที่ข้อมือของเขา แล้วกำไลงาช้างสีขาวมุกเรียบๆไร้ลวดลายก็ปรากฎรอบข้อมือขวาของเขา มันดูเปราะบางและพร้อมแตกหักได้ทุกเมื่อ
"เมื่อไรที่นายอยากเป็นอิสระ ก็ถอนกำไลนี้ออก ผมย่อสัญญาและอำนาจตราประทับทั้งหมดมาใส่ไว้ในนี้แล้ว"
เวสต์อ้าปากเหวอเป็นครั้งแรก นั่นเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมและเสียมารยาทต่อหน้าอัลฟ่ามาก แต่เขาก็ไม่อาจทำสิ่งอื่นใดได้นอกจากเบิกตาโตจ้องกำไลสุดอันตรายที่เขาไม่สมควรได้รับ แล้วมองอัลฟ่าที่ยิ้มแฉ่งมาให้
"ไม่ต้องห่วง มันไม่ระเบิดหรอก นายไม่ใช่หนูทดลอง วางใจได้"
ถ้อยคำนี้ไม่ทำให้เวสต์คลายความกังวลเลย ตรงกันข้ามกลับทำให้สงสัยบางอย่างมากยิ่งขึ้นไปอีก
"ท่านไนท์...ท่านเคยทำแบบนี้มาก่อนหรือเปล่าขอรับ"
เวสต์เอ่ยถามด้วยเหงื่อแตกพลั่ก จ้องหน้าราชาของตนที่พยักหน้าช้าๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
"ท่านเคยปลดปล่อยประชาชนของท่านเช่นนี้?" ราชาพยักหน้าซ้ำ
"นานแล้วล่ะ เป็นโอเมก้าคนหนึ่ง"
สีหน้าเวสต์ซีดลงทันที
การทำเช่นนี้นับว่าหักหลังพระผู้เป็นเจ้าและภาคีหรือไม่ เขารู้ว่าอัลฟ่าของตนรู้ดีที่สุด และเลือกที่จะไม่สนใจ เขาปล่อยโอเมก้าคนหนึ่งไป ปล่อยเป็นอิสระ??
"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับโอเมก้าตนนั้นขอรับ..." เวสต์หยุดถามไม่ได้
ท่านไนท์เหมือนไม่สนใจว่ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาแค่ไหน เขาเท้าคางทำสีหน้าเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง สู่พื้นที่ว่างในจักรวาล
"ไปแล้วล่ะ ไปจากผมแล้ว ผมไม่รู้ว่าตนเองทำถูกหรือไม่ แต่สุดท้ายวันหนึ่งพวกเราก็คงได้เจอกันอีกครั้งในจักรวาลที่กว้างใหญ่ ผมเชื่ออย่างนั้นนะ"
สีหน้าเบต้ายิ่งแย่ลงไปอีก เขาหวังว่าจะไม่มีใครรู้ และหวังว่าสิ่งมีชีวิตนั่น ถ้าได้เจอกันอีกครั้งก็ไม่รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะโอเมก้าคนนั้นจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่หลุดจากนิยามของพระผู้เป็นเจ้าไป กลายเป็นสิ่งที่ไร้นิยามในจักรวาลนี้ ท้ายที่สุดจะกลายเป็นสิ่งใดก็สุดจะรู้ได้
ท่านไนท์ยันตัวลุกขึ้นแล้วบอกราตรีสวัสดิ์
"ตอนนี้นายยังไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรนะ เวสต์ เพราะถ้าลองจินตนาการถึงวันเวลาที่ไม่มีนายคอยเตือนนู่นนี่ข้างๆ
ผม มันคงจะเหงาน่าดู..."
"…"
เวสต์รู้สึกจุกจนพูดไม่ออก เขาไม่ทันได้ตอบอะไร ราชาของเขาก็กลับไปแล้ว ทิ้งเขาไว้กับกำไลสีขาวนวล และความกลัดกลุ้ม
มือหนาลูบกำไลที่สร้างจากแร่ธาตุใต้เปลือกโลก โลหะชั้นเลิศที่มีแต่อัลฟ่าเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้ เนื้อโลหะแวววับแต่กลับไม่เย็นเยือกจนแสบผิว ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอุ่นวาบทุกครั้งที่สัมผัส ปัดเป่าทุกความหวาดกลัวและกังวลให้สลายไป
ต่อให้วันไหนเขาปรารถนาจะเป็นอิสระ เวสต์ก็สงสัยว่าเขาจะกล้าพอที่จะถอดกำไลอันนี้ออกหรือ
ใครกันจะกล้าละทิ้งบ้านอันแสนอบอุ่น ออกไปเผชิญจักรวาลอันไพศาลที่ไม่เคยรู้จัก ทั้งไม่รู้ด้วยว่าเมื่อไร้หน้าที่ที่ถูกมอบให้ เราจะกลายเป็นอะไร จะดำรงอยู่เพื่อสิ่งใด และที่สำคัญจะมีโอกาสได้รับความอบอุ่นเช่นนี้อีกหรือเปล่า?
…
"ท่านนิกกลับมาแล้ว"
เสียงตะโกนภายในพระราชวังทำให้เวสต์ได้สติกลับมาสู่ปัจจุบัน เขาคลายมือที่กุมกำไลสีขาวออก และออกวิ่งไปตามทิศทางของเสียงร้องทันที
"ตามหน่วยรักษามาเร็วเข้า ท่านนิกบาดเจ็บ!"
เป็นอีกครั้งที่เวสต์ตื่นตระหนกอย่างที่สุด มีความคิดมากมายจุกอยู่ในอก และความรู้สึกที่ชัดเจนยิ่งว่าเขา...ไม่อยากสูญเสียคนคนนั้นไปอีกแล้ว


การโจมตีเปิดฉากขึ้นรอบทิศ ผมเหมือนชมดูดอกไม้ในงานเทศกาลประจำปีที่ท่านไนท์แอบพาไปเที่ยวเล่น
ร่างเล็กจ้อยของโอเมก้าสีขาวสะอาดยืนอยู่กลางวงล้อม มันไม่มีทางให้หนี แต่ใบหน้าของมันก็ไร้ซึ่งความกลัว
อันที่จริงมันดูปราศจากอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น
พลังงานแสงสีเหลืองส้มที่เห็นจากปลายนิ้วอัลฟ่า ร้อนเท่าแก่นดาวเคราะห์ของพวกเขา อัลฟ่าคนอื่นๆโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ละคนมีพลังจำกัดเพราะมาจากดาวที่ห่างไกล แต่ผมกลับเห็นจักรพรรดิอาเบลลอยอยู่เหนือสุด กอดอกจับตามองเป้าหมายอย่างกินแรง เอ้ย ผมหมายถึงอย่างใจเย็น และคิดวางแผนต่างหาก
นัยตาสีทับทิมเม็ดงามเหลือบมาทางผม จนผมต้องรีบมุดหลบหลังเสา แค่กๆคือผมไม่ได้กำลังแอบส่องใต้ผ้าคลุมของท่านนะ และไม่ได้บ่นท่านในใจด้วย อย่าเขม่นผมแบบนั้นเลย
ผมชะโงกแค่ดวงตาออกไปดูลาดเลา และเพิ่งสังเกตเห็นว่าบริเวณรอบๆสิ่งก่อสร้างทั้งหมดปรากฎบาเรียนับสิบชั้นเคลือบไว้ ดีเหลือเกิน ผมรู้สึกว่าชีวิตปลอดภัยมากขึ้นเป็นกอง
แต่ไม่ว่าการโจมตีจะซัดกระหน่ำเข้าไปเท่าใด เจ้าสัตว์ประหลาดยังคงยืนนิ่ง เพราะเส้นแสงความร้อนสูงเหล่านั้นเข้าไม่ถึงตัวมันเลย มันสะกัดพลังก่อนจะถึงตัวมันด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น
"สนามแม่เหล็ก" อัลฟ่าสักคนตะโกน แล้วอีกหลายๆเสียงก็ร้องฮือฮา
ดูเหมือนว่าจะเป็นพลังขั้นสูงของระดับอัลฟ่าสินะ แต่สำหรับผมที่แค่สร้างลมยังเหงื่อตกคงไม่ต้องหวังว่าจะทำตามได้
"หลีกไป"
จักรพรรดิอาเบลเอ่ยอย่างเยือกเย็น อัลฟ่าที่บังอาจยืนบังรัศมีความงามของเขารีบหลบฉาก แล้วองค์จักรพรรดิก็ยื่นมือออกไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า เหมือนกำลังคว้าบางสิ่งในอากาศ ทำไมแค่การกรีดข้อมือไปข้างหน้าถึงยังดูสง่างามเหมือนภาพวาดขนาดนี้นะ แถมมีฉากหลังเป็นเนบิวล่าที่ห่างออกไปร้อยยี่สิบล้านปีแสงก็ยิ่งขับเน้นให้ไม่อาจละสายตาไปได้
แล้วเขาก็กำมือฉับพลัน!
[ S T R I N G : CODE : S I N G U L A R I T Y ]
เกิดแรงบีบอัดบดขยี้จากรอบทิศ เป็นสนามแม่เหล็กที่รุนแรงยิ่งกว่ากำแพงที่สัตว์ประหลาดสร้าง คลื่นพลังทำให้ผมทุกเส้นตั้งชันแม้จะอยู่ในบาเรียที่ปลอดภัย
สนามแม่เหล็กจากแรงดึงดูดของใจกลางดาราจักร หลุมดำที่มีมวลมหาศาลเป็นอันดับสามของจักรวาล
ยังจะมีใครอยากเข้าไปยืนตรงนั้นอีกมั้ย...
นี่คือนิยามของบอสใหญ่ชัดๆ ยืนเฉยๆ ขยับตัวน้อยที่สุด แต่กลับได้ผลลัพธ์มากที่สุด ไม่แปลกถ้าจะถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ในฐานะตัวเอกอย่างสง่างาม
ร่างเล็กๆของมันเมื่อถูกบีบอัด ก็เริ่มบิดเบี้ยว เห็นได้ชัดว่ามันพยายามใช้สนามแม่เหล็กต้านเช่นเดียวกัน
ปลายเท้ามันเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ทำให้ทุกสายตาเบิกกว้าง
สะพานข้ามดารา?
อาเบลสบถเมื่อพบว่าเศษเสี้ยวเล็กๆของมันหนีรอดไปจากสนามพลังของเขาได้ แม้เหลือแค่อนุภาคเล็กๆก็คงจะสามารถไปเติบโตขยายร่างใหม่จนเท่าเดิมได้ หากไม่ถูกกำจัดให้สิ้นซากไปทั้งหมดจริงๆ
"มันหนีไปแล้ว!"
"เรายังตามมันไปได้ทันนะ การเดินทางด้วยสะพานข้ามดารามีระยะที่จำกัดมันต้องเปิดเส้นทางซ้ำๆถึงจะหนีไปได้ไกลพอ จำนวนเรามากกว่า อย่างไรก็ต้องตามทัน!!" อัลฟ่าหัวร้อนคนหนึ่งเสนอ มองหาแนวร่วม ทว่าเขากลับสะอึกเมื่อพบแต่ความนิ่งเฉยของคนอื่นๆ
"แล้วใครจะตามมันไปล่ะ?" เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ถ้าใครคนหนึ่งปะทะกับมันคนเดียวจะมั่นใจได้ยังไงว่าจะไม่ถูกมันแย่งชิงพลังไป"
"มันมีพลังในการแปลงร่างเลียนแบบไม่ใช่เรอะ ถ้ามันเลียนแบบพวกเราคนใดคนหนึ่งแล้วเข้ามาใกล้ล่ะ จะให้ข้านับทุกคนเป็นศัตรูแล้วโจมตีไว้ก่อนหรือเปล่า?"
ประโยคจากฝ่ายค้านทำให้ไม่มีใครขยับตัวอีกเลย เพราะตอนนี้ทุกคนล้วนคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง คุ้มหรือเปล่าที่จะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง ขณะที่อัลฟ่าคนอื่นกำลังรอรับประโยชน์โดยไม่ต้องทำอะไร? บ้างก็สงสัยว่านี่เป็นแผนการของใครหรือเปล่าที่กำลังรอโจมตีจากด้านหลัง?
แม้ในจักรวาลที่กว้างใหญ่ไร้จุดสิ้นสุด ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเรื่องของผลประโยชน์ ถ้าไม่เห็นประโยชน์ที่ตัวเองจะได้รับ ก็ไม่มีใครคิดจัดการกับปัญหาที่ไม่แน่ว่าจะส่งผลกระทบต่อดาวของตัวเอง เพราะจักรวาลก็แสนจะไพศาล นักล่าอัลฟ่าตัวเดียวจะคุกคามมาถึงดาวของตนได้จริงๆหรือ? พวกเขาก็ยังไม่แน่ใจ
นี่คือเหตุผลที่ไม่มีใครคิดจะลงมือทำอะไร แม้จะประชุมอีกกี่ครั้ง ฝ่ายคัดค้านที่ไม่อยากลงแรงแต่ร่วมรับผลประโยชน์ก็คอยแต่เสนอวิธีให้คนอื่นไปตาย แต่ค้านการจัดตั้งกองกำลังใหญ่ที่ตัวเองต้องลงแรงเพื่อปราบปรามอย่างจริงจัง
และแม้ศัตรูจะอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีใครคิดจะเอาชีวิตตัวเองที่เป็นอัลฟ่าเข้าแลก พวกเขาล้วนมีดาวของตัวเองต้องกลับไปดูแล ทั้งยังมีชีวิตที่แทบนิรันดร์ให้เสพสุขรออยู่
อาเบลย่นจมูก พ่นเสียงฮึ
"มันคงไปไกลแล้วล่ะตอนนี้ เสียเวลาเปล่าๆ นับจำนวนคนเจ็บ ระบุความเสียหาย แล้วจัดทีมตามตามล่าในวันหลัง แยกย้ายได้"
ด้วยคำสั่งอันเด็ดขาดจึงไม่มีใครค้าน ทุกคนต่างต้องการถอนตัวกลับไปยังดวงดาวของตัวเองที่มีพลังเกื้อหนุนเพียงพอ
ทิ้งคำถามว่า สัตว์ประหลาดนั่นคือสิ่งใดไว้ อย่างไม่คิดหาคำตอบในเวลานี้
ผมถอนใจโล่งอกที่เรื่องตื่นเต้นจบลงด้วยดีโดยที่ผมไม่ต้องออกโรง ส่วนชายหนุ่มที่ยืนข้างๆผมก็คงจะคิดเหมือนกัน
"เรื่องตรงนี้วุ่นวายปล่อยเป็นหน้าที่ของคนอื่นดีกว่า ผมมันคนรักสันติภาพ แล้วเจอกันใหม่นะ ไนท์คนใหม่"
เวอร์ชูวโบกมือลา แล้วยิ้มดั่งเทพบุตรส่งท้าย
"ไม่ต้องคิดถึงผมนะไนท์คนใหม่ แต่ถ้าคิดถึง..." เขาเปิดสะพานข้ามดาราขึ้นมาแล้วหยักยิ้มให้
"ก็ไปเจอกันในห้องแห่งความลับแล้วกันนะครับ"
ผมเผลออ้าปากเหวอกับมุขเสี่ยวๆ ถ้าไม่ได้มีใบหน้าแบบเทพบุตรเล่นไม่ได้นะเนี่ย เวอร์ชูวหัวเราะทิ้งท้ายแล้วขอตัวจากไปอย่างรวดเร็วก่อนที่อาเบลจะทิ้งตัวลงมายืนข้างหลังผม
ผมตกใจแทบกระโดดเกาะเสา แต่จักรพรรดิคนงามไม่สนใจ เขามองตามหลังเวอรชูวที่หายวับไปไวๆด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะตวัดดวงตาที่เฉียบคมนั่นมาออกคำสั่งผม
"อย่าไปยุ่งกับเจ้านั่น อิกไนท์ เราขอเตือนแกด้วยความหวังดี"
ดวงตาของเขาแฝงความอำมหิตเอาไว้จนเหมือนกำลังข่มขู่เอาชีวิตแทนความหวังดี ทำเอาผมต้องเหลือบมองหาความช่วยเหลือจากชาร์ลที่ยืนอยู่ห่างๆ ทำเป็นไม่รู้จัก
พี่ใหญ่ยักไหล่ทำท่านิ้วปาดคอ อ่า แปลว่าให้ทำตามไปก่อนสินะ ไม่งั้นสงสัยจะไม่มีชีวิตกลับบ้าน
ผมรีบพยักหน้าให้องค์จักรพรรดิ แต่สายตาอาเบลไม่มีทีท่าจะอ่อนลงเลย
"ตัวไร้ประโยชน์อย่างแกรีบๆกลับไปซุกหัวที่บ้านได้แล้ว อย่ามาเกะกะแถวนี้"
ได้ยินแล้วเผลอคิดถึงคำปลอบใจของเทพบุตรสันติภาพนี่จะผิดมั้ย อุ๊ก สายตาทิ่มแทงที่เหมือนมองวัชพืช ขอโทษครับ แค่คิดก็ไม่กล้าแล้วครับ กระผมจะกลับบ้านไปพับผ้าถูบ้านเดี๋ยวนี้แหละครับ
ผมลนลานรีบหาทางกลับบ้าน แต่อาเบลคงทนความชักช้าของผมไม่ไหวจึงเรียกสะพานข้ามดาราของตัวเองขึ้นมาแล้วสะบัดมือเหมือนปัดแมลงวัน ส่งผมกลับดาวเฟลม่าไปทันที


"แกน่ะ...ใช่ไนท์จริงๆหรือเปล่า?"
ผมรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว เหมือนในวินาทีใดวินาทีหนึ่งข้างหน้าความตายจะมาเยือนได้ทุกเมื่อ ตาเริ่มเห็นแสงสีชมพูจากสัญญาณเตือนภัย เมื่อ 'เอซิสอาย' เล็งไปที่ดาวเฟลม่า อัลฟ่าอ่านใจอัลฟ่าไม่ได้ก็จริง แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ
"ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ อาเบล"
อาเบลคว้าไหล่ผมไว้ บีบแน่นจนผมรู้สึกว่ากระดูกร้าว
"แล้วทำไมแกถึงต้องกำเนิดใหม่"
เรื่องนี้ ทั้งเวสต์ ทั้งชาร์ลเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่ากันว่าในประวัติศาสตร์มีอัลฟ่าแค่ไม่กี่คนที่เลือกกำเนิดใหม่แทนการส่งมอบพลังให้ผู้สืบทอดตามเงื่อนไข
"อาเบล ผมบอกแล้วว่าผมจำไม่ได้ ตอนนี้ผมยังตอบไม่ได้..."
"ถ้าแกเป็นไนท์ งั้นแกก็ควรจะตอบได้"
อาเบลยืนจ้องไม่วางตา คล้ายจะบอกว่าถ้าวันนี้ไม่มีคำตอบดีๆออกจากปากผม เขาก็จะไม่ปล่อยให้ผมไปไหนแน่ๆ
พอโดนกดดันหนักๆเข้าผมก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำความสงบ เวสต์คาดเดาไว้แล้วว่าใครต่อใครจะต้องสงสัยเรื่องนี้แน่ๆ จึงสอนวิธีรับมือให้ผมสามวิธี วิธีแรกคือเลี่ยงที่จะตอบ เช่นการเปลี่ยนหัวข้อ หรือการขอตัวไปทำธุระให้ห้องน้ำ ซึ่งคงล้มเหลวถ้าเอาออกมาใช้ตอนนี้
ดังนั้นก็ต้องเป็นวิธีที่สองแล้ว แผนสองทำเป็นโมโห ให้ผู้คนคิดว่าเป็นปัญหาภายในของการปกครอง ที่คนนอกไม่จำเป็นต้องมายุ่งเกี่ยว!
"อาเบล ผมเกรงว่านี่เป็นเรื่องภายในของดาวเฟลม่านะครับ ผมว่าอาเบลไม่ควร..."
"เรื่องภายในบ้าบออะไร ตอนแกเป็นอัลฟ่าล่าอัลฟ่า ไม่เห็นดาวแกจะมีกฎระเบียบอะไรควบคุมการกระทำของอัลฟ่าเลยสักนิด"
อุก เจ็บ
ในหมายเหตุของเวสต์ เขาดอกจันตัวใหญ่ๆว่าสองวิธีแรกมักจะใช้ไม่ได้ผลกับคนที่รู้จักไนท์มาก่อน เช่น ชาร์ลหรืออาเบลแล้วทำไมคนที่ผมเผชิญหน้าบ่อยๆต้องเป็นสองคนนี้ด้วยล่ะ
"แกคิดหนีคำตอบของเรางั้นเรอะ ไนท์"
อาเบลฟาดเล็บของเขาเข้าไปที่ผนัง ผนังที่ว่ากันว่าทำจากแร่ที่แข็งที่สุดในจักรวาลยังเป็นรูเบ้อเริ่ม แล้วถ้านั่นเป็นหัวผมล่ะ...
"เลิกทำเป็นโง่เง่าสักที ไนท์"
อาเบลเอามือบีบหัวผม
"รหัสคืออะไร บอกมา"
หา?
ยิ่งเห็นหน้างงๆของผม อาเบลก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า แรงบีบที่หัวแรงขึ้น เสี้ยววินาทีต่อมาหัวผมอาจจะแตกโพล่งเป็นฟองน้ำแล้วก็ได้
"รหัสอะไร?" ผมจับต้นชนปลายไม่ถูก
"รหัส ที่ แก เอา ไป จาก เรา"
ผมไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไร แต่ที่แน่ใจได้ก็คืออาเบลเดือด...แล้ว
ตูม
อุ๊ก กำแพงข้างหัวผมอีกด้านสลายเป็นผงไปแล้ว ใจเย็นไว้ก่อนนะคนดี ถ้าหัวผมหายไปแล้วท่านจะเอาคำตอบจากใครแทนล่ะ
ขณะที่ผมกำลังใช้ความคิดครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะไม่ได้ใช้อีกต่อไป ก็มีคนหาญกล้าเข้ามาห้ามปราม
"องค์จักรพรรดิขอรับ"
อาเบลเหลือบมองอย่างไม่สบอารมณ์แว่บหนึ่ง ยกมือซ้ายขึ้นทำท่าจะใช้พลังผลักเบต้าไม่ดูตาม้าตาเรือนี่ออกไปจากดาว ให้มันไปลอยเคว้งคว้างอยู่ในอวกาศ โทษฐานที่มาขัดจังหวะ แต่แล้วเขาก็ชะงัก
เปลี่ยนจากตั้งใจผลัก เป็น ฆ่า...
เขาสะบัดมือปล่อยพลังทำลายพื้นที่ตรงนั้นให้เหลือเพียงที่ว่างที่ไม่มีสักอะตอมดำรงอยู่
[ S T R I N G : CODE : E M P T Y ]
ผมถึงกับอ้าปากค้าง...นี่นายต้องลงมือกับลูกน้องนายรุนแรงขนาดนี้เลยเรอะ เพียงแค่มาเป็นกอขอคอเนี่ยนะ
"มันไม่ใช่เบต้าของเรา!" อาเบลตวาดลั่น สีหน้าเขาน่ากลัวกว่าตอนข่มขู่ผมมากโข นี่ทำให้ผมรู้ว่าเวลาเขาเอาจริงเป็นอย่างไร
ก้อนสีดำปรากฎขึ้น มันเคลื่อนผ่านและกลืนแม้แต่ 'พื้นที่ว่าง' ตรงนั้นเข้าไป กลายเป็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตที่ 'คล้ายคลึง' กับสิ่งมีชีวิต แต่ไม่ใช่...มันไม่ใช่ประชากรของดาวดวงใดทั้งนั้น
"ไนท์..."
สสารสีดำมือกำลังหลอมรวมเป็นบางสิ่งบางอย่าง หรือไม่ก็ทุกอย่าง มันแปลงเป็นอะไรก็ได้ ทั้งเบต้า โอเมก้า หรือกระทั่ง...อัลฟ่า
มันคือตัวตนที่หลุดพ้นนิยามในจักรวาลนี้
อาเบลดูไม่ตกใจเท่าไร สีหน้าเขากึ่งจะยินดีด้วยซ้ำ
"นึกว่าหายไปไหนที่แท้ก็มุดหัวอยู่นี่เอง"
ที่นี่คือดาวของอาเบล พลังจากดวงดาวของเขามีล้นเหลือ เจ้าตัวประหลาดพลาดแล้วที่คิดมาหาเรื่องที่นี่
"ไนท์อยู่ที่ไหน..." ผมสะดุ้งโหยงเมื่อมันเอ่ยแบบเดิม แต่คราวนี้อาเบลได้ยินอย่างชัดเจนเลย เขาหันมามองผม
ผมรีบส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนที่ผมจะได้ตายไปจริงๆ
อาเบลแค่นเสียงเฮอะ
"แกมันสร้างปัญหาจริงๆ หัดอยู่เฉยๆซะบ้าง"
อาเบลเอ่ยจบมันก็บุกเข้ามาอย่างไม่รอช้า มือสีดำของมันยืดยาวออก พุ่งเข้ามาเกือบจะคว้าโดนใบหน้าของผมแล้ว พอดีกับที่อาเบลเปิดสะพานข้ามดาราขึ้นมาขวางกั้น
จากมือสีดำที่บดบังทุกอย่างในลานสายตา ตอนนี้ผมกลับเห็นอวกาศ และหมู่ดาวมากมายล้อมรอบ
อาเบลพาผมวาล์ปออกมาจากดาวบริวารดวงนั้นในเสี้ยววินาทีก่อนที่การจู่โจมของมันจะทำหน้าผมเป็นรูโหว่ ตอนนี้ผมกำลังเหม่อลอยอยู่บนสถานีอวกาศอีกแห่งที่ลอยอยู่นอกชั้นบรรยากาศ มองไปทางด้านล่างก็ยังเห็นผิวดาวสีฟ้าของดาวบริวารนั้นอย่างชัดเจน
ผมหนีน่ะไม่แปลก แต่ท่านจักรพรรดิหนีมาด้วยน่ะสิแปลก ไม่ใช่ว่าจะท่านจะล่อมันหรอกหรือ? ผมหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังติดต่อใครไม่รู้ผ่านทางภาพโฮโลแกรม
อาเบลเหลือบมองผมที่เต็มไปด้วยคำถาม แล้วแสยะยิ้มสยอง
ตัวอักษรปรากฎขึ้นเบื้องหน้าเขา
['เอซิสอาย' : ทำงาน]
[เป้าหมายการโจมตี ดาว Abell209]
[การโจมตีจะมาถึงใน 30 วินาที]
[โอกาสทำลายสำเร็จ 99.99 เปอร์เซ็นต์]
ผมอ้าปากค้าง ถึงผมจะไม่ใช่เจ้าของ ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แต่พอมาเห็นข้อความแบบนี้ก็เข้าใจได้ไม่ยาก
อาเบลเลียริมฝีปากแล้วแสยะยิ้มกว้างขึ้นอีก
"ถึงเวลากลับสู่จุดกำเนิดของมันแล้ว"
นะนี่นายท่านกะจะยิงทิ้งทั้งดาวเลยจริงๆเรอะ?


เวอร์ชูวคือใคร
เมเรสคือใคร
บัดนี้ผมรู้แล้ว แต่กลับยิ่งเต็มไปด้วยความสงสัย
จริงอยู่ว่ามันไม่น่าแปลกที่ท่านไนท์จะเคยมีโอเมก้ามาก่อนหน้านี้ แต่เมเรสไปไหนแล้วล่ะ? ทำไมตอนที่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย เวสต์เองก็ไม่เคยเอ่ยถึง
เมเรสที่ถูกพาไปเก็บไว้ในกรงเหมือนหายไปในช่องว่างช่วงหนึ่ง...และไม่มีใครพูดถึงมันอีกเลย
"ไนท์ ได้ยินเรื่องภาคีแล้วใช่มั้ย อัลฟ่าทั้งหลายกำลังรวมตัวกันเป็นภาคีที่ยิ่งใหญ่"
"ได้ยินแล้ว แต่ดาวเล็กๆอย่างพวกเราจะมีวันที่ได้รับการยอมรับด้วยเรอะ?" ท่านไนท์ทอดถอนใจเบาๆ
"ยังไม่ทันเริ่มก็ท้อซะแล้วเรอะอิกไนท์ ไม่ไหวเลยนะ" เวอร์กระทุ้งสีข้าง ท่านไนท์ร้องอั่กแล้วหรี่ตาจ้องเพื่อนอย่างดุดัน
"งั้นก็อย่าให้เห็นว่านายยอมแพ้ก่อนแล้วกัน เวอร์" เด็กหนุ่มทั้งสองเอากำปั้นชนกัน ด้วยแววตามุ่งมั่นจะไปให้ถึงเป้าหมาย...
นี่คือท่านไนท์ก่อนจะที่จะได้เจอกับชาร์ลและอาเบล เป็นอัลฟ่าคนหนึ่งที่กำลังฝึกหัดตัวเองเพื่อเป็นราชาแห่งดาวเฟลม่า และข้างๆเขาก็มีอัลฟ่าจากดาวข้างเคียงเป็นเพื่อนร่วมฝันคนหนึ่ง ผู้เป็นเพื่อนอัลฟ่าคนแรกของท่านไนท์
พวกเขาเป็นแค่อัลฟ่าประจำดวงดาวเล็กๆสองดวงที่อยากจะท้าทายอัลฟ่ามหาอำนาจ อยากได้รับการยอมรับ อยากมีตัวตนในจักรวาล พวกเขาทั้งสองคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเด็กหนุ่มที่กำลังออกล่าความฝันตามความปรารถนาของตนเอง
บางทีผมก็ลืมไปว่าท่านไนท์เองก็เคยมีช่วงเวลาที่เป็นเด็กด้วย มีวัยเยาว์ที่สดใสและเต็มไปด้วยความเพ้อฝัน
เปรี้ยะ แล้วภาพก็เปลี่ยนไป...นาฬิกาทรายกำลังแตกร้าว
รอยยิ้มของเทพบุตรสลายไปเหลือแต่เพียงความโกรธเกรี้ยว
ผมตัวแข็งทื่อกับภาพที่เห็น
"ไม่ยกโทษให้..."
 เสียงเวอร์ชูวกดต่ำและเย็นชาจนผมขนลุก ดวงตาแดงก่ำพร้อมจะระเบิดความคลุ้มคลั่งที่อัดแน่นอยู่ข้างในออกมา
"เราจะล่ามัน อัลฟ่าสวะนั่นจะต้องชดใช้"
เทพบุตรคำรามก้องดั่งสัตว์ที่เจ็บปวด แล้วกระซิบกับตัวเองแผ่วเบา
"ที่ทำร้ายนาย..."
เปรี้ยะ
นาฬิกาทรายแตกออก รอยบิ่นของมันร้าวจนบิดเบี้ยวทำให้เม็ดทรายกระจายหายไปจนหมดสิ้น
เกิดอะไรขึ้น?
เปรี้ยะ
เศษซากที่เหลืออีกครึ่งในมือผมก็พลันแตกสลายเป็นเถ้าธุลี นำพาภาพอดีตทั้งหมดให้หายไปด้วย
ผมกลับมายืนใต้ท้องฟ้าอันเดิมเหมือนเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน ในมือมีแค่เศษฝุ่นที่ปลิวละลายไปในสายน้ำ ผมยืนเหวอ เมื่อรู้ตัวว่าทำของสำคัญของท่านไนท์แตกไปแล้ว
เมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่
ผมไม่รู้...แต่ที่แน่ๆคือการล่าอัลฟ่าเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น ฉายา อิกไนท์ คลอร์วนักล่าอัลฟ่าเกิดขึ้นหลังจากนาฬิกาแก้วคริสตัลแตกออก งั้นก็แปลว่าคนที่มีส่วนร่วมในการล่าอัลฟ่าของท่านไนท์ ก็คือเวอร์ชูวเรอะ?
แต่ชื่อของเวอร์ชูวกลับไม่ปรากฎในประวัติศาสตร์ เห็นได้ชัดว่าทั้งจักรวาลไม่ได้เกลียดเขา เพราะเขายังเข้าร่วมกับสายสันติภาพได้สบายๆ
กลับมีแค่ท่านไนท์ที่มอบตัว และมีชื่อเสียงเลวร้าย จนคนอื่นๆพากันเหม็นขี้หน้า
พวกเขาคือเพื่อนกัน คือศัตรูกันหรือเป็นอะไรที่มากกว่านั้น?
ผม...งงไปหมดแล้ว ยิ่งคิดพยายามเชื่อมโยงก็รู้สึกปวดหัว ผมเดินหาเบาะแสอื่นๆในห้องลับนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ไม่มีสิ่งของชิ้นใดที่มีความทรงจำตกค้างอยู่อีกแล้ว และดวงดาวก็ไม่ตอบคำถามอะไรผมอีกเลย
ผมกลับมาสำรวจทรงกลมกลางห้อง พิจารณาดวงดาวเฟลม่าที่หมุนรอบตัวเองอย่างช้าๆ สิ่งมีชีวิตอื่นๆอยู่อย่างสงบ ไม่มีภัยธรรมชาติรุนแรง หรือภัยสงครามอะไร มีพายุฝนฟ้าคะนองบางพื้นที่ และลมสุริยะพัดมานานๆครั้ง
ผมเอานิ้วจิ้มๆลงไปมั่วๆ ทรงกลมกลายเป็นแผนผังทรงกระบอกของจักรวาลแบบที่ผมเห็นที่กลางโต๊ะประชุม...นี่เป็นการหดแผนที่ลงสินะ ให้มองเห็นทั้งดาราจักร ดาวเฟลม่ากลายเป็นจุดเล็กๆกลางหมู่เทหวัตถุมากมาย พอจิ้มไปอีกครั้ง ดาวทั้งหมดก็หดเล็กลงจนมองไม่เห็น กลายเป็นดาราจักรก้นหอย กังหัน ก้อนกลม กระจัดกระจายปะปนกันไป
ผมกวาดตามองไปทั่วแผนที่จักรวาลอย่างอยากรู้อยากเห็น แล้วสะดุดตากับเส้นประคดเคี้ยวประหลาดที่กะพริบช้าๆ มันเป็นเหมือนการติดตามเส้นทางเดินของอะไรบางอย่าง
ยานอวกาศ ดวงหาง ดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์น้อย? แต่เมื่อสังเกตดูดีๆก็พบว่าไม่ใช่...มันเดินทางอย่างสะเปะสะปะไปทั่ว ไม่มีความแน่นอน ไม่ใช่วงโคจร เมื่อมองย้อนกลับไปตามทิศทางที่ผ่านมาของมัน ก็พบว่ามันเคยแวะเวียนไปหลายๆดาราจักรมาแล้ว
และล่าสุดคือ...พิกัดของ
ภาคี?
มันไปภาคีมาด้วย? วันนั้นสิ่งที่ไปเยือนภาคีก็มีแค่สมาชิกอัลฟ่า เบต้าผู้ติดตาม โอเมก้าที่ถูกเอาไปฆ่าเวลา และ...
ผมเบิกตากว้าง และรีบหันกลับไปอ่านรายชื่อดวงดาวก่อนหน้านี้ สี่ชื่อสุดท้าย
ดาวออร์ค ดาวฟอร์นาส ดาวเวลเว็ท และดาวยูเนส
ชื่อเหล่านี้คุ้นหูเป็นอย่างมาก...เพราะในงานประชุม พวกเขาก็ประกาศชื่อเหล่านี้ไม่ใช่เรอะ ชื่อของดวงดาวที่ล่มสลายไปเพราะสัตว์ประหลาด!!
ภาคีคือที่สุดท้ายที่มันปรากฎ จากนั้นเส้นทางก็ฉีกออกไปไกลมาก ไปถึงอีกดาราจักรหนึ่ง คือตอนที่มันหนีไป?
นี่คือเส้นทางของสัตว์ประหลาดนั่น เทเนบริส แคนนิส สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม!! ทำไมเส้นทางของมันถึงมาปรากฎที่นี่ล่ะ!?
วินาทีนี้ผมสรุปได้เพียงอย่างเดียวว่า ท่านไนท์กำลังติดตามเส้นทางของมันอยู่!
มันรู้จักท่าน แปลว่าท่านเองก็คงรู้จักมันเช่นกัน!
ศัตรูที่ทั้งจักรวาลกำลังตามหา ถ้าผมนำเรื่องนี้ไปบอกแก่ชาร์ลหรืออาเบล พวกเขาจะต้องจัดการมันได้แน่ๆ เพียงแต่พวกเขาคงสงสัยอย่างแน่นอนว่าผมรู้ได้ยังไง
แล้วแบบนี้ผมควรทำยังไงดี? แอบบอกพี่ใหญ่อ้อมๆดีมั้ยว่ามันกำลังจะไปที่ไหน
ผมอ่านพิกัดที่ปลายเส้นตรงลากเข้าไปใกล้ที่สุด ปลายทางแสดงรหัสแปลกๆที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน จนผมต้องเลื่อนออกมาเรื่อยๆเพื่อหาชื่อของกลุ่มดาวตรงนั้น แล้วชื่อตัวใหญ่ๆก็ทิ่มเต็มสองลูกตาของผม
'สหพันธ์ดาว ABELL'
หัวใจผมสั่นสะท้าน ควบคุมความรู้สึกเย็นเยือกนี้ไม่ได้อีกแล้ว...มันกำลังเดินทางไปที่ดาวของอาเบล จักรพรรดิน่ากลัวที่มันควรจะอยู่ห่างๆ มันพกความกล้ามาขนาดไหนกันนี่
ไม่สิ ถ้าคิดอีกที ความน่ากลัวของอาเบลที่เลื่องลือกันก็คือ 'เอซิสอาย' ถ้าหากเป็นฝ่ายตั้งรับ อาเบลผู้นั้นก็ยากจะใช้พลังนั้นออกไปได้
ผมกลืนน้ำลายเอื๊อก แม้รู้ว่าคือที่ไหน แต่ผมก็ไม่อยากไปเยือนเลย ใจหนึ่งผมก็คิดว่าระดับอาเบลคงไม่เป็นอะไรหรอก แต่อีกใจก็กลับรู้สึกกังวล มีสัญญาณเตือนร้องบอกว่าบางสิ่งที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น
แต่กับอาเบลคนนั้นน่ะนะ ผมว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้นกับคนไม่รักชีวิตที่ไปยุ่งกับเขามากกว่ามั้ง
อ่า แต่ยังไงในเมื่อผมเปิดสะพานข้ามดาราเองไม่ได้ ผมก็ไปเยี่ยมอาเบลไม่ได้หรอก เห็นมั้ยว่าผมทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว
ครืน
ผมกำลังโล่งใจ แต่ดวงดาวกลับช่วยตอบรับคำขอที่ไม่ได้ตั้งใจของผม ทางลับหลังตู้หนังสือเปิดออกเผยตัวอักษรประดับสลักลึกด้วยลายมือเขี่ยๆของท่านไนท์ว่า
'ห้องนอนอาเบล'
"…"
ท่านไนท์...
ท่านจะชัดเจนให้น้อยกว่านี้หน่อยได้มั้ย? ผมขอร้องล่ะ หัวใจผมจะวายแต่ละทีที่ท่านทำอะไรแพลงๆแบบนี้
แต่ให้ตายเถอะ ผมขอสบถดังๆสักครั้ง
นี่ท่านจีบไปถึงขั้นไหนแล้วครับเนี่ย


จดหมายถึงชาร์ลไม่มีคนรับ เบต้าอันดับหนึ่งแจ้งมาว่าชาร์ลไม่ได้อยู่ในดาว เขาไปประจำกองหน้าในเขตภาคีซึ่งเป็นความลับ เหมือนพวกเขาจะมีเบาะแสบางอย่างของสัตว์ประหลาดนั่นแล้ว
ส่วนผมก็ยังออกไปไหนไม่ได้ เพราะถูกกักบริเวณในฐานะผู้ต้องสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการล่าอัลฟ่า
ล่าอัลฟ่า...จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม ท่านไนท์ต้องทำแบบนั้น
ดวงดาวรู้หรือเปล่า? ทำไมแม้ผมจะหลับตาและพยายามดึงความทรงจำส่วนนี้ของท่านไนท์ออกมาเท่าไร กลับพบแต่ความว่างเปล่า
ท่านไม่ต้องการให้ผมรู้งั้นเรอะ? หรือแม้แต่ดวงดาวก็ไม่อยากบอกผม
ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวและไม่มีประโยชน์ ผมล้มตัวลงนอน หลับตาไล่ความคิดที่ยุ่งเหยิง ผมไม่เคยต้องคิดอะไรมากมายแบบนี้มาก่อนเลย ไม่ชินเลยจริงๆ
คนตัวโตกว่าที่ม้วนตัวอยู่ในฟูกนอนรีบเข้ามาตะครุบพื้นที่ว่างข้างๆผม แล้วหลับตาพริ้มเลียนแบบจนทำให้ผมอดหัวเราะไม่ได้
"มู ทำอะไรของนายน่ะ"
เวสต์ยุ่งมากในการคุมความสงบของประชากรที่ตราประทับอ่อนลง จึงลากอีสต์ไปช่วยงานด้วย ทุกคนไปทำงานจริงจังเลยทิ้งมูไว้กับผมที่ไม่มีอะไรทำจริงจัง
เมื่อหนึ่งโอเมก้าและหนึ่งอัลฟ่าอยู่ด้วยกันตามลำพังจะมีอะไรให้ทำนอกจาก...
นอน
หรือใช้คำสวยๆว่าสามัคคีกันกลิ้งเกลือก และล้างผลาญเสบียงกลังในวังหลวงเท่านั้นเอง ก็จะให้อัลฟ่าและโอเมก้าที่ไร้สัญชาตญาณและประสบการณ์ทำอะไรได้มากกว่านั้นล่ะ
มูกินจุมากทีเดียว ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันเอาปริมาณอาหารมากมายขนาดนั้นไปเก็บไว้ที่ไหน พอกินเสร็จก็ทำตาปรือมองผมสักพักราวกับจะขออนุญาตพักผ่อน และพอผมพยักหน้าเท่านั้นแหละ มันก็ฟุบตัวลงฟูกที่ใกล้ที่สุดทันที
มู...
ผมมองเด็กหนุ่มมอมแมมที่หลับอย่างเป็นสุขตามคำสั่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย
เมื่อไม่มีดาวให้กลับไป เขาคิดหรือรู้สึกอะไรบ้างมั้ย หรือการคิดถึงบ้านเกิดเองก็ไม่ใช่คุณสมบัติที่โอเมก้าอนุญาตให้มีได้?
ผมถูกไนท์สร้างขึ้นที่นี่ คงไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นได้ และไม่รู้เหมือนกันว่ามูควรจะรู้สึกอย่างไร
อ่า ผมว่างเหลือเกิน เพราะไม่อาจไปร่วมรบอะไรกับเขาได้ ถึงไปก็อาจเป็นตัวถ่วงให้จักรพรรดิแปรปรวนเตะส่งกลับมาอีก จึงได้แต่บอกให้ศูนย์บัญชาการรายงานสถานการณ์ของกองหน้ามาเป็นระยะ แต่ทั้งตัวประหลาดและข่าวของชัยชนะล้วนยังอยู่ในเงามืด
อาเบลไม่ว่าง ชาร์ลก็ยุ่ง เวสต์กับอีสต์ก็ทำงาน มูก็...อืม ให้เขานอนไปเถอะ
นอนเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ภาพของห้องแห่งหนึ่งก็ว่าบเข้ามาในหัวผมอย่างไม่มีที่มาที่ไป...
มันเป็นภาพของประตูผนังหินสลัก มีลวดลายอ่อนช้อยฝังลึกลงไป ในร่องเหล่านั้นมีของเหลวไหลเวียนอยู่เหมือนลาวาร้อนในแก่นโลก ราวกับหัวใจที่หล่อเลี้ยงด้วยเส้นเลือดคดเคี้ยวจำนวนมหาศาล
ห้องนี้คืออะไร?
ผมไม่เคยเห็นสถานที่แห่งนั้นมาก่อน แต่เพราะอะไรไม่รู้ ผมกลับรู้ว่ามันอยู่ในดาวดวงนี้
แปลว่านี่คือความทรงจำของอัลฟ่ารุ่นก่อน? ท่านไนท์มาชี้ทางให้ผมแล้ว!
ผมดีดตัวลุกขึ้น แล้วผมก็เห็นท่านไนท์ ภาพของเขาสะท้อนตามกระจกริมทางเดิน ท่านไนท์ในอดีตกำลังเดินไปช้าๆตามระเบียงของพระราชวัง ผ่านหน้าสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้ขาวแล้วหายเข้าไปในมุมมืด
'ท่านไนท์'
ผมวิ่งตามไปอย่างไม่ต้องคิด แต่ยิ่งผมวิ่ง เงาสะท้อนของท่านไนท์ก็ยิ่งเคลื่อนที่ไปเร็วขึ้น
ตุบ ตุบ ตุบ
ตอนนี้ผมไม่ได้กลัวว่าจะไปไม่ถึงเป้าหมาย แต่กำลังกลัวว่าคนในความทรงจำจะหายไปโดยที่ยังสัมผัสไม่ได้ ไม่ทันได้มีโอกาสพูดคุยหรือเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคา
แต่วิ่งเท่าไรก็ไม่ทัน ไขว่คว้าอย่างไรก็จับเอาไว้ไม่ได้ เพราะเงาของท่านไนท์ที่ผมเห็นก็คือเงาของผมเองที่สะท้อนในกระจก
อัลฟ่าที่เหลือเพียงหนึ่งเดียว
เส้นทางกระจกสิ้นสุดแล้ว ผมยืนหอบตัวโยนจนต้องย่อตัวลงกุมเข่าไว้พักหายใจ เมื่อมองไปรอบๆก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เคยใกล้ชิด
"…"
มีแต่เงาของผมที่ทาบทับลงไปยังประตูผนังหินสลักอันเดียวกับในภาพฝัน แต่มันทั้งสูงและใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ผมแหงนหน้าเกือบเก้าสิบองศาเพื่อมองไปจนสุดขอบบนของประตูหิน
ห้องนี่คืออะไรกัน? มันซ่อนอยู่ในพระราชวังโดยที่เบต้าระดับสูงสุดอย่างเวสต์ก็ยังไม่เคยเอ่ยถึง ผมที่อยู่ใกล้ชิดท่านไนท์มาตลอดก็ไม่เคยเห็น ดังนั้นผมจึงรู้ได้ทันทีว่ามันคือสถานที่เฉพาะของอัลฟ่า ผู้เป็นหนึ่งเดียวกับดวงดาวเท่านั้นที่มีสิทธิมาเยือน
ผมทาบฝ่ามือลงไปพยายามจะผลักมันให้เปิดออกตามวิธีที่สมควรทางขนบธรรมเนียม แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าคุณสมบัติเดียวที่ห้องนี้ต้องการคือการเป็นอัลฟ่า งั้นถ้าผมยกเท้าเตะก็น่าจะเปิดประตูบานนี้ได้เหมือนกันรึเปล่า
วูบ
เคราะห์ดีที่ผมไม่ได้ทดลองทำอย่างนั้น เพราะฝ่ามือผมทะลุผ่านไปทันที ผมเสียการทรงตัว แล้วล้มพลั่กเข้ามาด้านหลังประตูที่ไม่ได้มีไว้ให้ผลัก...แต่มีไว้ให้ผ่าน
ซ่า
เสียงน้ำไหล อากาศเย็นๆโชยมา พร้อมกลิ่นหอมเหมือนขนมปังอบใหม่
พื้นแฉะไปด้วยน้ำใสที่เย็นฉ่ำ รอบๆเป็นชั้นหนังสือที่มีน้ำตกเล็กๆไหลผ่านลงมา กองหนังสือวางจมน้ำอยู่หลายตั้ง แต่มันกลับไม่เปียก ผมหยิบขึ้นมาและพบว่ามันคือเรื่องราวของแม็กซิมัสตำนานที่ท่านไนท์หลงใหล มีหลายเล่มเป็นเล่มที่ผมเคยเห็นท่านไนท์พกออกไปอ่าน และอีกหลายเล่มที่ผมอ่านไม่ออกเพราะไม่ใช่ภาษากลางของภาคี
เหนือขึ้นไปในห้องแทนที่จะเป็นเพดานเหมือนปกติ แต่กลับเป็นท้องฟ้าที่มองเห็นเนบิวล่าฝุ่นแก๊สที่หลงเหลืออยู่ของหมู่ดาวออลเรีย ผมไม่เคยลืม นี่เป็นท้องฟ้าแบบเดียวกับที่ท่านไนท์ชี้ให้ผมดูทุกๆคืน
ตรงกลางชั้นหนังสือนับสิบ คือทรงกลมที่เลียนแบบดาวเฟลม่าทุกอย่าง ผมก้มมองก็เห็นสภาพของพื้นผิวดาวทั้งหมด เนินสูงต่ำ ภูเขา ทุ่งหญ้า บ้านเมือง และดวงจันทร์ที่โคจรไปรอบๆดาวเฟลม่า ผมสามารถขยายหรือหดภาพ เพื่อดูภาพรวมหรือสัมผัสบรรยากาศในแต่ละสถานที่ได้เพียงแค่แตะนิ้วลงไป
ที่นี่คือ...สถานที่ที่เป็นของอัลฟ่า แก่นกลางของดวงดาว ห้องแห่งความลับของราชา
อัลฟ่าทุกรุ่นคงใช้เวลาส่วนตัวที่นี่ สำรวจดวงดาวและความเป็นไปของราษฎร ผมนึกภาพท่านไนท์ยืนอยู่ตรงนี้ แล้วมองดูประชากรของตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ผมก็อดยิ้มตามไม่ได้
ผมสำรวจไปรอบๆอย่างตื่นเต้น วิ่งไปทางนู้นทีทางนี้ที ย่ำลงในน้ำใสๆ แล้วปีนขึ้นไปดูบนหลังชั้นหนังสือเผื่อว่าจะเจอความลับอะไรซ่อนอยู่
แล้วสักพักหนึ่งผมก็สะดุดตากับชุดน้ำชาชุดหนึ่งที่ส่งควันลอยฉุยออกมาอย่างประหลาด ผมเอื้อมไปแตะแล้วสะดุ้งโหยงกับเสียงของชาร์ลที่โพล่งออกมา
"เอ็งชอบกินชาเรอะ เห็นกินแต่ชาจืดๆนี่ตลอด"
"ผมไม่ได้ชอบกินชาหรอกครับชาร์ล" เสียงท่านไนท์ว่า
"อ้าว ก็เห็นเอ็งกินอยู่ตลอด"
"ผมชอบกินน้ำชาเฉพาะตอนอยู่กับชาร์ลเท่านั้นแหละครับ"
"ถุย!"
ผมปล่อยมือแล้วเสียงก็หายไป ชาร้อนยังคงตั้งอยู่ที่เดิมบนโต๊ะคละด้วยของแปลกประหลาดสามสี่ชิ้นเรียงอย่างเป็นระเบียบ ให้ความรู้สึกว่าเป็นของที่เจ้าของห้องให้ความสำคัญ และดูแลไม่ให้มีหยดน้ำหรือคราบสกปรกอะไรมาเปรอะเปื้อน
ผมรู้ได้ทันทีว่านี่คือของขวัญที่เวสต์เคยบอกไว้ ของขวัญเมื่อตอนที่ท่านไนท์ขึ้นเป็นราชา ของแสดงความยินดีจากดาว อื่นๆ จำนวนที่ได้มาคงมหาศาลแต่บางชิ้นท่านไนท์คงขายไป บ้างคงมอบให้คนอื่น มีแค่ของคนสำคัญที่ถูกเก็บเอาไว้ที่นี่
ด้วยความสงสัย ผมลองยื่นมือไปแตะของชิ้นอื่น แล้วก็ต้องขวัญผวาขึ้นมาทันที เมื่อจักรพรรดิอารมณ์แปรปรวนมายืนอยู่ข้างๆผม ทำให้ผมรู้ว่าเจ้าของสร้อยเส้นงามที่ประดับทับทิมเม็ดโตนี้คือใคร
"ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ" ท่านไนท์เอ่ย
"เฮอะ แค่ให้ตามมารยาทเท่านั้นแหละ" เจ้าตัวตอบพลางเชิดหน้าเหมือนไม่แยแส
ท่านไนท์ยกอัญมณีขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ
"ผมจะคิดเสียว่าของชิ้นนี้คืออาเบลนะ"
อุ๊ก แม้แต่ผมยังเผลอปิดหน้าเขินแทน ท่านไนท์ ท่านมัน...น่ากลัวจริงๆ ละแล้วคนในสถานการณ์เล่าจะเป็นยังไง
จักรพรรดิอาเบลแสดงสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเพียงครู่เดียว แล้วใบหน้างามก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
"อย่า...ให้...มัน...มาก...นัก" เขาคำรามอย่างเหลืออด
"ผมไม่ขออะไรมากไปกว่านี้หรอกครับ" ท่านไนท์ว่าแล้วโน้มเข้ามากระซิบเบาๆ
"ขอแค่อาเบลจะยอมผมสักครั้ง..."
'ตายซะ' สายตาอาเบลว่าอย่างนั้น ผมรีบปล่อยมือจากจี้เส้นนั้นทันที ไม่อยากเห็นฉากสยองต่อจากนั้น
อ่า ท่านไนท์ยอดชายผู้หาญกล้าจีบมหาจักรพรรดิที่น่ากลัวได้ แต่ผมว่าผมกระเถิบไปห่างๆจากของขวัญต้องห้ามดีกว่าก่อนที่ผมจะขนหัวลุกและหวาดกลัวจนนอนไม่หลับ
แกร๊ง
ผมถอยหลังไปเหยียบบางอย่างบนพื้น โลหะสองชิ้นที่จมอยู่ในน้ำใต้โต๊ะของขวัญ มันคือนาฬิกาทรายที่แตกหัก เม็ดทรายข้างในหล่นหายไปหมดแล้ว ดูเหมือนมันจะเป็นของขวัญที่ตกจากโต๊ะลงไป แต่มีคนให้อะไรแบบนี้เป็นของขวัญด้วยเรอะ?
โลหะที่หลอมมันขึ้นมาเป็นโลหะชั้นเลิศ กรอบกระจกก็เป็นคริสตัลที่ทนทาน ผมไม่คิดว่าแค่การตกจากโต๊ะเตี้ยๆจะทำให้สิ่งนี้แตกหักได้ แสดงว่ามันหักครึ่งด้วยสาเหตุอื่น
ผมเลิกคิ้วด้วยความฉงนก้มลงหยิบมันขึ้นมา...
แล้วผมก็ได้ยินเสียงของท่านไนท์ เสียงที่ไม่เหมือนปกติ
"เวอร์นายเอาอะไรมาให้ผมน่ะ?"
ท่านไนท์?
ผมสะดุ้งแล้วอ้าปากค้าง เมื่อข้างๆผมเป็นคนที่ผมไม่รู้จัก แต่เขาคือท่านไนท์แน่นอน เป็นท่านไนท์ในรูปลักษณ์ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เขาดูเด็กกว่าตอนที่เจอชาร์ลหรืออาเบล ผมของเขาก็ไม่ใช่สีดำ แต่กลับเป็นสีเงินสว่างสดใส และดวงตาก็ยังเป็นสีเขียวมรกตอย่างชัดเจนไม่ใช่สีดำประกายเขียวอย่างที่ผมเคยเห็น
จริงอยู่ว่าใบหน้าอ่อนเยาว์ของอัลฟ่าอาจจะไม่บอกอายุที่แท้จริง แต่แววตาของเด็กหนุ่มเลือดร้อนที่เพิ่งได้จับดาบออกศึกแรกต่างหากที่ทำให้ผมแน่ใจว่า ท่านไนท์ตรงหน้าผมคนนี้คือ ท่านไนท์ที่อายุน้อยที่สุดที่ผมได้พบเจอ
"ยินดีด้วยกับตำแหน่งอัลฟ่าฝึกหัดนะ ไนท์"
ผู้ที่สนทนากับเขาอยู่ก็คือเวอร์ชูวที่มีรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มธรรมชาติที่ดูอบอุ่นโล่งสบายไม่ใช่งามแบบเทพบุตรแต่เฉยชา เป็นรอยยิ้มของเด็กหนุ่มที่มั่นใจในเป้าหมายของตัวเอง น่าประหลาดที่ในปัจจุบันรอยยิ้มนี้ได้หายไปแล้ว เช่นเดียวกับรูปลักษณ์ของท่านไนท์ที่เปลี่ยนไป
"นาฬิกานี้จะเริ่มเดินในวันที่นายขึ้นเป็นราชาที่ยิ่งใหญ่แห่งดาวเฟลม่า" ชายหนุ่มว่ากลับนาฬิกาทรายคริสตัลขึ้น แต่ทรายสีขาวก็ยังไม่โปรยปรายลงมาราวกับว่ามันกำลังรอเวลาของเหตุการณ์นั้นให้เกิดขึ้น
ท่านไนท์ดูตื่นตาตื่นใจกับของเล่นชิ้นนี้มาก เขาจับมาเขย่าอย่างไร เม็ดทรายก็ไม่ร่วงลงมา
"นายตรึงมันไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงสินะ จนกว่าผมจะเป็นอัลฟ่าเต็มตัว มีพลังของดวงดาวมาหักล้าง เม็ดทรายพวกนี้จึงจะร่วงหล่นลงมา นาฬิกาทรายเรือนนี้ถึงจะเริ่มเดิน" เวอร์หัวเราะเมื่อเพื่อนอ่านทริกง่ายๆของเขาออก แล้วก็ยักไหล่
"ก็ประมาณนั้น" เขาว่าจบก็ถอยฉากไปให้คู่สนทนาเห็นสิ่งที่เขาแอบซ่อนไว้ด้านหลัง ดวงตาสีมรกตสุกใสเปิดกว้างทันที สีหน้าท่านไนท์แสดงความอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก
"ส่วนนี่เป็นของแถม เผื่อนายสนใจ ผมเพิ่งลองสร้างขึ้นมาเอง นายคิดว่าไง ไนท์?"
"เวอร์ นายสร้างโอเมก้านี้ได้อย่างไม่มีที่ติเลย!"
เมื่อท่านไนท์พูดจบ ผมก็สะท้านไปทั้งร่าง หันไปมองสิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองช้าๆ
ผมบอกได้ทันทีว่ามันเป็นโอเมก้า เพราะดวงตาของมันเลื่อนลอย ผิวสีหิมะ เส้นผมสีทองดวงตาสุกสว่าง ร่างเล็กๆย่อตัวอยู่บนเก้าอี้นอบน้อมและเชื่อฟังทุกสิ่ง ร่างกายมันตลอดจนคุณสมบัติคงจะไร้ตำหนิในทุกส่วน และราคาคงสูงลิบในตลาด
"แน่นอน อันนี้เป็นชิ้นโบแดงเลยนะ ให้นายคนแรก" เทพบุตรเอ่ย สีหน้าเขาภาคภูมิใจและพอใจมากที่เพื่อนชอบของขวัญชิ้นนี้
"ผมได้โอเมก้าพันธ์ุพิเศษตัวแรกจากเพื่อนอัลฟ่าคนแรกของผม คงไม่มีอะไรพิเศษไปมากกว่านี้แล้วล่ะ ขอบใจเวอร์"
ท่านไนท์เข้าไปพิจารณามันใกล้ๆ แล้วยิ้มกว้าง
"ผมตั้งชื่อให้มันได้มั้ย?"
"มันเป็นของนายแล้วนายจะทำอะไรก็ทำสิ"
"งั้นก็..." ท่านไนท์ในวัยเยาว์เท้าคาง ทำหน้ามุ่ยแบบที่ผมเหลือเชื่อว่าเขาเคยทำได้
"เมเรส...เอาชื่อเมเรสแล้วกัน ต่อจากนี้เจ้าคือโอเมก้าของผม จากนี้และตลอดไป!"


อาวุธหายนะกำลังเตรียมพร้อม จักรพรรดิอาเบลเดินขึ้นไปบนแท่นที่ยกสูงเป็นพิเศษ เพื่อล็อคเป้าหมาย ส่วนผมก็ถูกทิ้งไว้ด้านล่างเหมือนเป็นส่วนเกิน
แต่ถ้าคิดจะให้ผมร่วมเป็นพยานในการระเบิดครั้งใหญ่ของดวงดาว ก็ควรจะมีแว่นป้องกันแสงซุปเปอร์โนวาหรือที่ปิดหูให้ผมหรือเปล่า บางทีอาจควรมีชุดป้องกันคลื่นระเบิดหรือป้องกันการสูดละอองเนบิวล่าด้วยมั้ย? มายืนหัวโด่กลางแจ้งแบบนี้ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
 ผมมองไปรอบๆหาที่กำบัง แล้วเริ่มสังเกตเห็นว่าบนแท่นชมดาวไม่ได้มีผมคนเดียว ไกลออกไปมีอัลฟ่าหลายคนพร้อมเบต้าคนสนิทยืนดูอยู่เช่นกัน
พวกเขามาทำอะไรกัน? ชมปืนใหญ่หายากหรือว่ามาเพื่อดูจุดจบของศัตรูที่ทำให้ทั้งจักรวาลหวาดกลัว
"ไงไนท์คนใหม่"
ผมคุ้นเคยกับเสียงเรียกอย่างสุภาพแบบนี้ และพอหันไปก็เห็นชายหนุ่มที่มาพร้อมรอยยิ้มเทพบุตร เวอร์ชูว แห่งปีกสันติภาพ 'ไร' อะไรสักอย่าง ผมเรียกชื่อพ่วงท้ายของเขาไม่ถูกสักที
"มาดูการแสดงโชว์ของหายากด้วยเรอะไนท์"
เปล่า ผมโดนลากมา และผมก็ไม่ได้อยากดูชิดจอขนาดนี้ด้วย ในใจผมอยากตอบแบบนี้จริงๆ แต่ก็กลัวมีคนมาได้ยิน
"นายก็มาดูเหมือนกันเรอะ เวอร์ชูว"
เขารับคำแล้วพยักเพยิดไปทางด้านหลัง
"ทุกคนต่างบอกว่ามามองวินาทีสุดท้ายของศัตรูที่โง่เขลากันทั้งนั้นแหละ แต่จริงๆ แล้วหลายคนคงมาเพื่อสอดส่องพลังทำลายล้างของอาวุธที่โด่งดังว่าจะสมคำเล่าลือหรือไม่"
อยากรู้กันขนาดนั้นเลย?
" 'เอซิสอาย' ไม่ได้ยิงมาตั้งเกือบหมื่นปีแล้ว อาเบลแต่ละรุ่นมีอาวุธพลังทำลายล้างสูงขนาดนี้ในมือ แต่กลับไม่คิดยึดจักรวาล มันชวนให้ข้องใจนะว่ามันเป็นเรื่องจริง หรือแค่ข่าวลือ"
"ก็ไม่ใช่ทุกคนจะต้องบ้าอำนาจมั้ยนะ?" มีของแต่โชว์บ่อยๆมันก็โหลพอดีสิ เก็บเป็นไพ่ตายสิดีกว่า
"เรอะ?" เวอร์ชูวยิ้มบางๆ "ใครที่ไม่โง่ ก็คงคิดได้ว่ามันอาจมีเหตุผลบางอย่างที่จำกัดการใช้ของจักรพรรดิมากกว่า เพียงแค่ยังไม่มีใครรู้เงื่อนไขนั่น และวันนี้เราจะได้เห็นแล้วไงล่ะ ทุกคนเลยอยากมาพิสูจน์ด้วยตาของตัวเองถึงอานุภาพของอาวุธในตำนาน"
นายแอบด่าผมอ้อมๆว่าโง่หรือเปล่า ผมหรี่ตาอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนเวอร์ชูวก็คว้ากล้องทางไกลรุ่นโบราณออกมา มีอารมณ์สุนทรีขั้นไหนถึงได้พกกล้องมาส่องการระเบิดดาวได้
แต่พอมองไปรอบๆ อัลฟ่าหลายๆคนก็มีอุปกรณ์เดียวกับเวอร์ชูวเช่นกัน โอ้ว นี่ผมตกเทรนอยู่คนเดียวสินะ เดี๋ยวนี้เขานิยมส่องการระเบิดดาวมากกว่าดาวตกเชยๆกันแล้ว
"คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจะบิดเบี้ยวจากการล็อคเป้า จึงใช้ระบบสืบค้นตรวจสอบบริเวณผิวดาวไม่ได้ กล้องรุ่นโบราณพวกนี้จึงเป็นสิ่งเดียวที่มองเข้าไปถึงผิวดาวได้ในเวลานี้" เวอร์ชูวอธิบายแล้วผิวปาก เมื่อกล้องของเขามองเห็นอะไรบางอย่างที่ผิวดาว
"เป็นชาร์เลสนี่เอง กำลังลุยแนวหน้าล่อมันไว้อยู่ คงจะถอยออกมาในวินาทีสุดท้ายล่ะมั้ง กล้าหาญจริงๆ เพื่อนรักของนายคนนี้"
หา ชาร์ลน่ะเรอะ?
"ดูมั้ย?" เวอร์ชูวยื่นกล้องในมือให้ ผมก็คว้ามาโดยไม่รอช้า
เป็นชาร์ลจริงๆด้วย ผมสีส้มเพลิง เขากำลังรับมือกับสัตว์ประหลาดเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้มันหนีออกไปนอกอวกาศ โดยระวังไม่ให้ตัวเองเพลี่ยงพล้ำ
ในระยะประชิด พี่ใหญ่กับอาวุธแสงคู่ใจกำลังได้เปรียบสัตว์ประหลาดที่ไม่มีอาวุธอยู่หลายขั้นเลยทีเดียว ผมค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพราะดูเขาจะไม่เสียทีเอาง่ายๆ
แต่ที่ทำให้ผมตกใจจนหน้าซีดกลับเป็นสิ่งอื่น
ดาวเคราะห์ที่อาเบลบอกว่าเป็นดาวร้าง ตอนนี้รอบๆพื้นที่การต่อสู้ของชาร์ลกลับมีคนอีกตั้งมากมาย คนพวกนั้นมีสีหน้าอิดโรย ล้อมดูอยู่ไกลๆจากการต่อสู้โดยไม่เข้ามายุ่ง ดูจากการแต่งกายก็ไม่ใช่ทหารเสียด้วย ประชาชนงั้นเรอะ?
"ทำไมพวกเขาไม่อพยพประชาชนออกไปก่อนล่ะ?" ผมร้องถามอย่างตื่นตระหนก เพ่งมองจนแน่ใจว่าไม่ใช่ภาพหลอน ใจผมก็สั่นรัว ตัวเลขนับถอยหลังกำลังจะสิ้นสุดแล้ว จะทันการได้อย่างไรกัน จากการกะประมาณผมนับได้ตั้งหลายพันคน
เวอร์ชูวผิวปาก เอามือรองท้ายทอย สีหน้าไม่ได้ทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย
"คงจะเป็นโอเมก้าล่ะมั้ง"
โอเมก้า...
ผมชะงัก รู้สึกว่าประโยคนี้เสียดแทงเข้าไปกลางใจ
เขาจะยิงดาวดวงนี้ทิ้งไปพร้อมกับโอเมก้าบนนั้นเรอะ
[นับถอยหลัง 10 วินาที ก่อน 'เอซิสอาย' จะถึงเป้าหมาย]
กว่าจะรู้ตัวผมก็ออกวิ่งไปแล้ว วิ่งไปหาอาเบลด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ผมนี่มันช่างอ่อนแอจริงๆ ระยะทางแค่นี้กลับชักช้าจนแทบทนไม่ได้
7 วินาที
"อาเบล บนนั้นยังมีประชาชนเหลืออยู่นะ!!"
ผมวิ่งขึ้นไปบนแท่นไม่ทัน จึงใช้การตะโกนแทน อาเบลหันมามองอย่างหงุดหงิด เพราะอัลฟ่าแทบทุกคนหันมาจ้องพวกเราเป็นตาเดียว
ผมรู้ว่าอาเบลไม่ชอบให้ทำตัวสนิทสนมกลางที่สาธารณะ แต่นี่มันชีวิตคนนะ จะให้ผมชักช้าอะไรอีกล่ะ
"พวกนั้นเป็นโอเมก้า" อาเบลตอบห้วนๆ เขาตวัดมือสร้างทางผ่านพิเศษขึ้น ดึงชาร์ลกลับมาในวินาทีที่ 5
[สนามพลังต้านการวาล์ป : ทำงาน]
การเคลื่อนย้ายใดๆหลังจากนี้จะไม่สามารถกระทำได้เป็นเวลา 45 วินาที]
ชาร์ลมายืนเซๆ ในสภาพสะบัดสะบอมเล็กน้อย แต่เขาก็ปลอดภัยดี ผมก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง แต่คนที่เหลือล่ะ?
"อาเบลแล้วนายจะไม่พา..."
อาเบลกรอกตา พ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย
"แกมันใจอ่อนไม่เปลี่ยน ไนท์"
หา?
"เจ้าพวกนั้นจำเป็นต้องอยู่ตรงนั้น พวกมันเป็นตัวล่อ"
ตัวล่อ?
3
"หมายความว่าไง อาเบลหยุดก่อน!"
2
"แล้วแกคิดว่าพวกเราล่อมันมาได้ยังไงล่ะ"
1
ตาผมเบิกโพลง ร่างกายเย็นเฉียบไปทุกส่วน
โอเมก้า
มันมาเพราะโอเมก้า...
ลำแสงเส้นตรงพาดผ่านดวงดาว ข้ามดาราจักร ทะลุผ่านทุกสิ่งในจักรวาล เดินทางเป็นระยะทางนับแสนปีแสง เข้าอาบไล้ทั้งดวงดาวสีฟ้า และปีศาจข้างในนั้น หวังให้ทุกสิ่งในเส้นทางดับสูญอย่างไม่อาจเรียกคืนกลับมาได้ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตที่มีนิยาม หรือไม่มีก็ล้วนถึงจุดสิ้นสุดเดียวกัน


ใครๆก็คิดว่าเขาคือคนที่สยบนักล่าอัลฟ่าในตำนานได้ ทำให้ระดับดาวของเขาจากวงแหวนอันดับสามพุ่งขึ้นมาไกลถึงวงแหวนแนวหน้า ทั้งๆที่ชาร์ลไม่คิดว่าตัวเองมีฝีมือหรือความสามารถอะไรเป็นพิเศษเลย
มันเป็นแค่โชคดีในวันนั้นเท่านั้นเอง...
"เฮ้ย แกน่ะ"
มีแขกมาเยือนที่ดาวโดยไม่คาดคิด เป็นคนที่เขาไม่ได้อยากเจอ ไม่ได้รู้จักเป็นพิเศษ ไม่แม้แต่จะเคยแนะนำตัวด้วย
เรียกว่าเป็นแค่เพื่อนของเพื่อนอีกทีเท่านั้น แต่ก็ต้องรับหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะหากปฏิเสธการมาเยือนครั้งนี้ ดาวของเขาอาจจะไม่เหลือแม้แต่ซาก
"ข่าวที่ว่าอิกไนท์กำเนิดใหม่เป็นความจริงเรอะ"
คนแรกและเป็นคนเดียวที่มาถามเขาคือ จักรพรรดิอาเบลผู้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เจ้าตัวเปิดสะพานข้ามดารามาด้วยตัวเองทันทีที่ทราบข่าวเพื่อมายืนยันกับเขา ดูเหมือนข่าวนี้จะทำให้จักรพรรดิอาเบลเดือดร้อนไม่ใช่น้อยเลย เพื่อนเขามันสำคัญขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?
"อืม" ชาร์ลจะตอบอะไรได้นอกจากพยักหน้า
"แกรู้เมื่อไร..."
"เมื่อกี้ ตอนประกาศทางการของดาวออกมา"
คนฟังเหมือนไม่เชื่อเท่าไร จักรพรรดิอาเบลยังคงจี้ถามต่อไป
"มันไม่ได้ไปหาแกเมื่อวานก่อนเรอะ?"
ชาร์ลเลิกคิ้วประหลาดใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเพื่อนเขาทำอะไร ไปที่ไหน จะไม่รอดหูรอดตาขององค์จักรพรรดิที่อยู่ไกลออกไปเป็นล้านปีแสงเลยนะ
"มา แต่ก็นั่งกินขนมไปเรื่อยเปื่อยไม่เห็นบอกอะไรเลย" ชาร์ลบอกตรงๆ ยอมรับว่าเขาเองก็ตกใจกับข่าวกะทันหันเช่นนี้ด้วยเหมือนกัน
"แกรู้มั้ยว่าทำไมมันถึง..."
ผู้มาเยือนถามออกมาได้ครึ่งประโยคก็เปลี่ยนใจ องค์จักรพรรดิสะบัดมือเปิดสะพานข้ามดาราด้วยสีหน้าพร้อมจะกลับไปฆ่าคน
"ฮึ ช่างหัวมัน" อัลฟ่าที่น่ากลัวที่สุดในจักรวาลทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะกลับไป
ชาร์ลกะพริบตาปริบๆ คล้อยหลังไปสักพัก เขาก็ค่อยๆนึกย้อนไปถึงการมาเยือนเมื่อวานก่อน หรือว่าไนท์มาเพื่อบอกลากันนะ? แต่ตัวเขาก็ไม่ใช่คนหัวไวนัก ทำไมไม่บอกมาตรงๆเลย แต่ด้วยนิสัยของเจ้านั่น คงคิดจะแกล้งให้คนอื่นตกใจเล่นล่ะมั้ง
ชาร์ลคิดขำๆ ไม่วิตกกังวลอะไรเลยสักนิด เพราะสำหรับเขา การกำเนิดใหม่ของเพื่อนไม่ใช่เรื่องต้องร้อนใจอะไรเลย ยังไงไนท์ก็คือไนท์ แต่มันจะเดือดร้อนถ้าเพื่อนของเพื่อนเกิดอยากระบายอารมณ์ใส่ดาวของเขาน่ะสิ
เพราะงั้นอิกไนท์ เอ็งไปทำอะไรจักรพรรดิอาเบลไว้ก็กลับมารับผิดชอบด้วย อย่าให้เดือดร้อนคนอื่น เข้าใจนะ เขาอยากขอไว้แค่นี้แหละ
หลังวันนั้นสองสามวัน ชาร์ลรอจนอะไรๆเข้าที่เข้าทางแล้ว ตัวเขาจึงค่อยติดต่อขอไปพบบ้างเพื่อไม่ให้สะดุดตาคนอื่นมากเกินไป
และเพียงแค่ก้าวออกจากสะพานข้ามดาราในก้าวแรก
"สะสวัสดีครับชาร์ล...ยินดีที่ได้พบ"
เด็กหนุ่มผมดำคนหนึ่งกำลังคอยต้อนรับเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ สีหน้าไม่มั่นใจแบบนั้น เขาไม่เคยเห็นจากไนท์เลยสักครั้ง
แต่น่าประหลาดที่เขากลับไม่คิดว่ามันเลวร้ายสำหรับการเป็นอัลฟ่า ที่จริงแล้วชาร์ลรู้สึกถูกชะตาไม่น้อย เขาคิดว่าไนท์คนใหม่น่ารักดี เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ไม่เลวสำหรับเพื่อนที่ทำตัวน่าปวดหัวมาตลอด เขาตั้งใจว่าจะคอยสั่งสอนให้ไนท์คนใหม่ไม่ออกนอกลู่นอกทางแบบเดิมเด็ดขาด นี่น่าจะเป็นการช่วยจักรวาลให้สงบสุขทางอ้อม
ไนท์เรียกเขาว่าพี่ใหญ่ เขาชอบคำเรียกนี้ เขาอยากจะปกป้องไนท์บ้าง และนี่เป็นโอกาสที่ดี แต่เขากลับทำพลาดอย่างร้ายแรงในงานประชุมภาคีครั้งล่าสุด
พลาด...ที่ปล่อยให้ไนท์มาเข้าร่วมประชุม
"ไม่ใช่ว่าเอ็งตั้งใจจะไม่ให้ไนท์เข้าร่วมงานประชุมหรอกเรอะ?" เขาเอ่ยถามประธานที่ประชุมเมื่อเห็นว่าไนท์เองก็ได้รับเชิญด้วยเช่นกัน
จักรพรรดิแค่นเสียงเฮอะ "มันดื้อด้านอยากมาให้ได้ เดี๋ยวได้เจอดีก็รู้เอง"
ชาร์ลถอนใจอย่างไม่มีทางเลือก เขาไม่อยากให้เพื่อนมาเจอกับสนามการเมืองที่หนักหน่วงกดดันเลย ไนท์คงไม่พร้อมสำหรับเวทีเช่นนี้ และก็เป็นดังคาด หลายฝ่ายรอเวลาเล่นงานไนท์อยู่แล้วจากความแค้นในอดีต และผลประโยชน์ในอนาคต อาเบลไม่อาจออกหน้าให้ไนท์ได้ รวมทั้งเขาเองก็เช่นกัน
ไนท์ถูกโยนออกไปอยู่วงแหวนระดับสามทันที และตอนนั้นเองคนที่ไม่ควรพูดคุยด้วยมากที่สุดก็เดินเข้าไปหาไนท์ที่กำลังนอนน้ำลายยืดอยู่บนโต๊ะ
เวอร์ชูว...
ชาร์ลรู้สึกมือตัวเองเย็นเฉียบ อยากเข้าไปลากไนท์ออกมาจากคนพรรค์นั้น ชื่อเสียงของเวอร์ชูว ไม่ค่อยเป็นที่รู้โดยทั่วไปเท่าไร แต่สำหรับคนวงในแล้ว พวกเขารู้ดีว่าดาวบริวารของมันกำลังทำอะไร
เวอร์ชูว และกลุ่มปีกสันติภาพไรโซเรีย
บุรุษผู้นี้ไม่ใช่อัลฟ่าที่ถูกเสนอชื่อให้เข้ามานั่งร่วมในวงแหวนวงแรกก็จริง แต่ใครๆก็รู้ว่าคนที่เป็นหัวหน้าจริงๆของกลุ่มปีกสันติภาพคือใคร
สายสันติภาพตัวจริงไม่ได้ไม่น่าคบหรอก แต่สายแอ๊บสันติภาพต่างหากที่น่ารังเกียจ
เขาจำได้ว่าไนท์คนก่อนก็พูดไว้แบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าไนท์คนใหม่จะจำเรื่องเหล่านั้นไม่ได้ และเขาผิดเองที่ไม่ได้เตือนไนท์ก่อนมาที่นี่
อาเบลเองก็เห็นแล้วว่าใครเข้าไปคุยกับไนท์ สีหน้าประธานเย็นชามากขึ้นทันที คนที่กำลังเสนอความเห็นอยู่ถึงกับพูดติดอ่างเพราะคิดว่ารังสีสังหารนี้ส่งมาให้ตัวเอง
แต่เคราะห์ดีที่เวอร์ชูวมาคุยไม่นานแล้วก็จากไป ชาร์ลถึงพอจะโล่งอกและหันกลับมาสนใจการประชุมได้ แต่พอหันไปอีกที ไนท์ก็หายไปเสียแล้ว...
ภาพของปีศาจที่ยิ้มเหมือนเทพบุตรแว่บเข้ามาในหัว ชาร์ลมองหาเวอร์ชูวไปรอบๆแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาเช่นกัน
ชาร์ลเริ่มร้อนรน เขาไม่สามารถจะปลีกตัวไปได้ เข็มเวลาที่ผ่านไปทุกวินาทีทำให้ใจเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆด้วยความกังวล ไนท์คนใหม่ใช้พลังอัลฟ่าไม่ได้ดีนัก จักรพรรดิอาเบลบอกเขาแล้ว และดูท่าทางจะไม่ทันคน ไม่น่าจะเอาตัวรอดในสถานการณ์ยากลำบากได้
สีหน้าประธานเองก็ดูมืดครึ้มขึ้นด้วย ไม่รู้ว่าใช่เหตุผลเดียวกับเขารึเปล่า แต่กระนั้นการประชุมก็ยังไม่จบเสียที
จนกระทั่งมีสัญญาณอันตรายเข้ามา รหัส 03 จากภายในพื้นที่สถานีอวกาศเซทราเรียส ประธานที่พร้อมยิงลำแสงจากดวงตาได้โอกาสเลิกประชุมทันที และบอกให้ทุกคนตามไปยังเป้าหมาย
พวกเขาไปถึง อัลฟ่าคนอื่นๆตกใจกับสัตว์ประหลาดที่มาปรากฎตัวในเขตสถานีอวกาศ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นตระหนกกลับเป็นเวอร์ชูวที่ยืนอยู่ข้างๆไนท์
"เจ้าสายสันติภาพลวงโลกนั่น เกะกะสายตาจริงๆ"
อาเบลสบถด่าอย่างไม่ไว้หน้า หลังบังคับส่งไนท์กลับไปที่ดาวแล้วเริ่มเก็บกวาดปัญหา อัลฟ่าส่วนใหญ่ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เวอร์ชูวและดาวบริวารของเขาก็หายไปกันหมด
อาเบลสั่งการให้มีการซ่อมแซมส่วนที่เสียหายและจัดตั้งหน่วยเฉพาะกิจเพื่อตามหาร่องรอยของสัตว์ประหลาดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตลอดเวลา
"ไนท์รู้จักกับมันตั้งแต่เมื่อไรกัน?" ท่านประธานคำรามถามในลำคอ ความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้า
"นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นไนท์คุยกับมัน" ชาร์ลพูดจบก็เพิ่งรู้ตัวว่าตอบผิดไป เขาน่าจะผลักระเบิดที่อยู่บนหัวตัวเองไปให้เวอร์ชูวตรงๆด้วยการตอบว่าข้ามักเห็นมันไปเยี่ยมไนท์บ่อยๆในห้องส่วนตัว น่าเศร้าที่เขาไม่ใช่คนโกหกที่ดีเท่าไร โอกาสโยนระเบิดให้คนอื่นจึงหลุดลอยไปอย่างน่าเสียดาย
อาเบลแค่นเสียงเฮอะ เหมือนไม่เชื่ออยู่แล้วว่าสองคนนั้นเพิ่งเคยรู้จักกัน
"เจ้านั่นรู้จักคนไปทั่ว โดยเฉพาะพวกน่ารังเกียจ"
"บางทีนั่นอาจเป็นเรื่องของมุมมอง...หรือบางทีไนท์อาจไม่ได้ถือสาเรื่องนั้น"
โอ๊ะ เขาตอบผิดอีกแล้ว เพราะทันทีที่พูดจบจักรพรรดิก็หันขวับมาจ้องเขาด้วยดวงตาที่แทบจะเปล่งรังสีทำลายล้างออกมา แต่คนอย่างชาร์ลก็ประจบใครไม่เป็นอยู่ดี เขาตอบตรงๆตามความเห็นของตัวเองเท่านั้นเอง
"งั้นเราขอถามอะไรแกหน่อย"
"?" ชาร์ลพยักหน้า
"แกน่ะเคย..." อาเบลพูดเสียงเบาลง จนชาร์ลต้องเอียงหัวเข้ามาใกล้ขึ้น
"…กับไนท์...รึเปล่า?"
คำถามมันฟังได้แค่กระท่อนกระแท่น เลยไม่แน่ใจว่าคนระดับจักรพรรดิต้องการจะสื่ออะไร ทำให้เขาต้องถามซ้ำ เพราะไม่อยากตอบผิด
"ท่านหมายถึงอะไรนะ?"
"สำหรับแก ไนท์คืออะไร? เกี่ยวข้องกับแกยังไง?"
ชาร์ลเลิกคิ้ว เมื่อประโยคคำถามถูกเปลี่ยนกะทันหัน แต่ในเมื่อคำถามแรกเขาฟังไม่ได้ศัพท์ งั้นก็ตอบเฉพาะคำถามที่สองก็พอสินะ
ไนท์คืออะไร? สำหรับเขานี่เป็นคำถามที่ตอบไม่ยาก
ตั้งแต่แรกที่ได้ยินเรื่องราวของอิกไนท์ คลอร์วจากประกาศเตือนภัยพิบัติ จนแรกพบ เขาก็คิดมาตลอดว่าเจ้านี่มันบ้าสิ้นดี ไม่เต็มบาทสุดๆ ทำเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ พูดเรื่องอะไรที่คนอื่นไม่เข้าใจและก็เต็มไปด้วยความพิศวง แต่ทั้งๆอย่างนั้นทั้งอาเบล ทั้งเวอร์ชูวกลับถูกดึงดูดด้วยคนคนนั้นอย่างประหลาด
แม้แต่เขาเองก็เช่นกัน เพราะวันที่เขาได้เจอไนท์ คือวันที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในตัวเขา
เขาเคยคิดว่าเขาคืออัลฟ่าที่แข็งแกร่งที่สุด เขาเทิดทูนความแข็งแกร่งนั้น เขามีชีวิตอมตะเท่าดวงดาว เป็นเขาที่ชี้นำทุกอย่าง
แต่เมื่อได้พบกับไนท์มันก็ทำให้เขารู้ว่าเขาคิดผิดอย่างมหันต์
มันมากับความมืด ความบ้าคลั่ง และพลังที่เหนือกว่า เหยียบย่างลงมาแล้วสยบทุกสิ่งไว้แทบเท้า
มันน่าเจ็บใจที่เขาแพ้ แต่มันกลับเปิดโลกของเขาอย่างที่สุด
เขาได้เห็นเส้นทางของอัลฟ่าที่ไปได้ไกลกว่านั้น ไม่ใช่แค่ดวงดาวของตัวเองอีกต่อไป เส้นทางนี้ยังไม่สิ้นสุด มันไปได้ไกลกว่าขอบเขตของดาราจักร ไกลกว่าซุปเปอร์คลัสเตอร์ที่มหาศาลที่สุด อาจจะไกลไปถึงขอบเขตของพระเจ้าตามตำนานก็เป็นได้
มันทำให้เขามีเป้าหมาย มีคู่ต่อสู้ที่คู่ควร ความแข็งแกร่งที่เขาแสวงหายังคงสามารถก้าวผ่านไปได้อีกขั้น เรื่องราวจากนี้จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป ชาร์ลได้ตระหนักในเรื่องนี้อย่างที่สุดแล้ว
อัลฟ่าแห่งดาวโฌฌอนยิ้มบางๆ กลั่นกรองทุกอย่างออกมาด้วยความหนักแน่นชัดเจน
"ไนท์เป็นเพื่อนอัลฟ่าคนแรกของข้า และเป็นคู่แข่งที่ข้าตั้งใจจะเอาชนะให้ได้ในวันหนึ่ง"
การพบไนท์ทำให้เขาได้พบโลกใบใหม่ พบเส้นทางให้ก้าวเดินต่อ และจนตอนนี้เขาก็ยังประหลาดใจไม่หาย ที่มันทำให้เขาได้เพื่อนอัลฟ่าคนแรกด้วยเช่นกัน
"แต่ดูเหมือนว่าข้าจะไม่ใช่เพื่อนอัลฟ่าคนแรกของเขา" ชาร์ลเอ่ยต่อ และจ้องใบหน้างดงามของจักรพรรดิด้วยคำถาม
"และถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด คนคนนั้นคือท่านใช่หรือเปล่า? เพื่อนอัลฟ่าคนแรกของไนท์?"
อาเบลกระแทกเสียงเฮอะ ไม่ตอบคำ แล้วเปิดสะพานข้ามดาราจากไปดื้อๆ ทิ้งให้ชาร์ลเกาศีรษะตัวเองอย่างงุนงน
ความสัมพันธ์ของไนท์กับคนอื่นๆรอบตัวดูจะคลุมเครือไปหมด ชาร์ลไม่เคยถาม ทำให้สำหรับคนบางคนเขาก็ไม่รู้ว่าไนท์เกี่ยวข้องกับคนเหล่านั้นยังไง อย่างเวอร์ชูว เป็นต้น เขารู้แค่ว่าคนที่ไนท์เอ่ยถึงบ่อยๆก็คืออาเบล...
ไนท์ชอบจักรพรรดิคนนั้นได้อย่างไร นี่เป็นปริศนาที่ชาร์ลไม่เข้าใจว่าเพื่อนใช้อะไรคิดแทนสมอง และเป็นอีกเหตุผลที่ชาร์ลเชื่อว่าเพื่อนของเขามันบ้าสิ้นดี บ้าตั้งแต่งานประชุมครั้งก่อนที่มันเริ่มพร่ำเพ้อถึงบุคคลอันตรายระดับสิบดาวด้วยแววตาเลื่อนลอย
"ชาร์ล ผมยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักสินะ"
"อะไร"
"นั่นแฟนผม"
"หา??เอ็งว่าไงนะ แฟน?" หน้าชาร์ลเป็นเครื่องหมายคำถามเรียงติดๆกัน
"แฟนผม" เพื่อนตัวดีเอ่ยย้ำและชี้ไปทางหน้าเวที
ชาร์ลกรอกตา มองชายหนุ่มรูปงามที่กำลังกล่าวสุนทรพจน์หาเสียงในการเลือกตั้งผู้นำภาคีอย่างดุดัน ท่วงท่าและน้ำเสียงของเขาโดดเด่น จนสะกดใจผู้ฟังได้ทั้งห้องโถงรวมทั้งเพื่อนที่นั่งเคลิ้บเคลิ้มอยู่ข้างๆ เหมือนกำลังฟังถ้อยคำรัก
ชาร์ลมองสภาพของเพื่อนที่เหม่อลอยดังคนโง่งมไร้สติ แล้วอดสงสัยไม่ได้
"อย่าเพ้อฝันไนท์ อย่างเอ็งมีดีตรงไหน จักรพรรดิอาเบลถึงจะยอมลงมาเล่นกับเอ็งได้ล่ะ"
อีกฝ่ายเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า กุมอำนาจใหญ่โต ส่วนเพื่อนตัวดีน่ะเรอะ ขนาดคิดแบบเข้าข้างสุดๆแล้ว สารรูปดูยังไงก็ไม่เข้ากันเลยสักนิด
ไนท์หันมายิ้มหวาน
"ของดีผมอยู่ในที่ลับที่มีแต่อาเบลเท่านั้นที่รู้"
ถุย! เอาไปเลยดอกแรก ชาร์ลประเคนให้
"แล้วชาร์ลก็ไม่ควรใช้ตำแหน่งเพื่อนสนิทมาถามย้ำผมบ่อยๆนะครับ เดี๋ยวผมเผลอนอกใจเผยของลับให้นายรู้ไปจะทำยังไง?"
ถุย เอ้าดอกสอง
ชาร์ลส่ายหน้าไม่อยากสนทนาด้วยแล้ว จึงตบหัวเรียกสติเพื่อนก่อนจะผละกลับดาวของตัวเองไปเมื่อการประชุมใกล้จบ เขามาเพื่อรับรู้ข้อตกลงการค้าหรือการแบ่งปันทรัพยากรที่เปลี่ยนแปลงเท่านั้น ไม่ได้สนใจจะมานั่งส่องหน้าใครเหมือนคนบางคน
จากวันนั้นชาร์ลจึงพอรู้คร่าวๆว่าไนท์กับอาเบลน่าจะมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาต่อกัน แต่ดูแนวโน้มยังไงเพื่อนของเขาก็น่าจะตบมือข้างเดียวแน่ๆ
ชาร์ลก็ไม่เคยรู้ข้อเท็จจริงตรงนั้น จนกระทั่ง ไนท์คนก่อนมาเยือนดาวของเขาในวันสุดท้าย
มันไม่เริงร่าบ้าบอเหมือนวันอื่นๆ นั่นทำให้ชาร์ลรู้สึกว่าเพื่อนคนนี้แปลกไป มันเดินโซเซเข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็กอดเขา แล้วเอาคางเกยบ่าเขาไว้ซะงั้น
"เอ็งอกหักมาเรอะ?" สมมุติฐานเดียวที่เขานึกออกในตอนนี้ได้ คงไม่พ้นเรื่องความรักเรือล่มของเพื่อนยาก
"เปล่าครับ แค่เศร้าๆ"
"อย่างเอ็งเศร้าเป็นด้วยหรือไง" ร้อยวันพันปีจะเห็นทำสีหน้าแบบนี้
"ชาร์ลไม่โกรธหรือเกลียดผมเลยเรอะครับ"
"โกรธเกลียดอะไร? ทำไมต้องถามอะไรมึนๆวะ"
"ก็ผมน่ะ...ชนะชาร์ลนะ แล้วก็ทำร้ายชาร์ล..."
ออ นี่มันยังคิดเรื่องเก่าๆอยู่อีกเรอะ? ชาร์ลกรอกตาอย่างเบื่อหน่าย
"แพ้ก็แพ้ ชนะก็ชนะ ข้าไม่ใช่ขี้แพ้ชวนตี วันไหนข้าชนะเอ็งได้เมื่อไร ข้าก็จะทำอย่างที่เอ็งทำกับข้าเหมือนกัน ถึงตอนนั้นเอ็งก็ไม่มีสิทธิบ่นว่าด่าทออะไรทั้งนั้น แล้วเอ็งไม่ต้องมาอาสาออมมือ ถ้าข้าต้องการชัยชนะข้าจะคว้ามาเอง ถ้าไม่ได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง สิ่งเหล่านั้นก็ไร้ค่า"
ไนท์ยิ้มอย่างอ่อนใจ แล้วกระชักวงแขนแน่นขึ้น
"ผมน่ะยอมพลีกายให้ชาร์ลวันนี้เลยก็ได้นะครับ"
ถุย ชาร์ลอยากจะสำลึกอากาศ เพื่อนเขาไปเอาความคิดนี้มาจากไหน ทำไมถึงคิดว่าเขาอยากได้เพื่อนมาดำรงเผ่าพันธ์ุ
"ชาร์ลไม่ต้องเป็นห่วง ผมยินดี ไม่ฝืนใจเลยสักนิดนะครับ"
ไม่ได้ห่วงเว้ย รังเกียจ! ทำไมเข้าใจอะไรยากนัก วันนี้มันไปเมาเห็ดพิษมาจากไหน ถึงละเมอได้ขนาดนี้
"อย่างเอ็งน่ะ ไปเกิดใหม่ทำตัวให้น่ารักกว่านี้แล้วข้าจะเอ็นดูให้ก็ได้"
ตอนนั้นเขาแค่พูดเล่นออกไป ไม่ได้ตั้งใจหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ แต่เหมือนไนท์รอคำนี้อยู่แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลายิ่งกว้างขึ้น และเจ้าตัวก็พยักหน้าอย่างเชื่องช้า
"ตกลงครับ"
"ตกลงอะไรของเอ็ง?"
ไนท์ไม่ตอบแต่หลุบตาลงต่ำ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ชิดจนแทบจะหายใจรดใบหน้า
"แล้วพบกันใหม่นะครับชาร์ล"
ไนท์กลับไปแล้ว ส่วนชาร์ลยังงวงงงไม่หาย ไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นวันสุดท้ายที่เขาได้เจอไนท์คนก่อน
 เขาได้แต่สงสัย เหมือนอย่างที่ไนท์สงสัย ในวันที่เขาพ่ายแพ้เขาควรจะโกรธ เขาควรจะเคียดแค้นไนท์หรือเปล่า แต่เขากลับหาความรู้สึกอย่างนั้นไม่เจอเลย
แต่ที่น่าสงสัยยิ่งกว่ากลับเป็นตัวอิกไนท์เอง...
จากศัตรูคู่แค้นของอัลฟ่าทั้งจักรวาล เจ้าของฉายาราชาอำมหิตที่เปิดศึกล่าอัลฟ่าในวันนั้น มาเป็นเพื่อนยากเจ้าของฉายาราชารักสงบจอมอู้ในวันนี้ได้ อะไรเปลี่ยนเขากัน?
ความรักงั้นเรอะ?
คำตอบที่ชาร์ลอยากจะถุยใส่ แต่มันก็เป็นคำตอบเดียวที่เขาคิดออกตอนนี้แล้ว เพราะคนที่จะตอบคำถามเขาได้ก็ไม่อยู่เสียแล้ว เหลือเพียงแค่ไนท์คนใหม่ที่น่าเอ็นดู อย่างที่เขาเคยขอไว้...


ผมออกมาโดยไม่ได้บอกเวสต์ อันที่จริงผมไม่ได้บอกใครเลย เพราะมันไม่ควรมีใครรู้ว่าในห้องความลับของอัลฟ่าประจำดาวจะมีเส้นทางลับไปหลังบ้านคนอื่นแบบนี้
ท่านไนท์ ท่านแอบไปสร้างไว้ได้ยังไง และปลายทางของมันเป็นดังที่เขียนไว้จริงหรือเปล่า ผมไม่รู้ว่าควรภาวนาให้ผิดหวังดีหรือไม่
ผมก้าวผ่านอุโมงค์น่ากลัวเข้าไปช้าๆ ทางเดินไม่ได้ลำบากอะไร เข้าไปไม่กี่ก้าวก็เจอสระน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ผิวน้ำเหมือนฉาบด้วยปรอท ผมก้มมองก็เห็นเพียงใบหน้าของตัวเอง
บางสิ่งซ่อนอยู่ข้างใต้ และผมก็รู้ด้วยสัญชาตญาณว่าผมต้องผ่านผิวน้ำนี้ลงไปเพื่อมุ่งสู่เป้าหมาย
ท่านไนท์คุ้มครองผมด้วย
ผมกลั้นใจกระโดดลงไปทั้งตัว ถ้ามัวแต่ลังเลค่อยๆลงทีละก้าวผมอาจจะถอดใจกลับไปก่อนได้ เมื่อผ่านเข้าไปความรู้สึกเหมือนไหลผ่านน้ำตกเชี่ยวกราด แรงเหวี่ยงรุนแรงทำให้ตัวผมหมุนคว้างจนหาทิศทางไม่เจอ แถมสายน้ำเย็นเฉียบก็แทรกเข้าไปในเนื้อผ้าจนสะท้านไปถึงกระดูก
ขณะที่ผมกำลังสงสัยว่าการตายระหว่างการเดินทางในช่องว่างแบบนี้จะเหลือซากศพให้เวสต์มากู้หรือไม่ ผมก็ไปถึงปลายทางโดยไม่คาดคิด
เบื้องหน้าผมคือหมู่เมฆสีขาว การเคลื่อนผ่านพวกมันไปทำให้ทุกรูขุมขนของผมชุ่มฉ่ำสดชื่น และใต้ทัพเมฆคือผิวดาวเคราะห์ ประกอบด้วยแผ่นดินที่เป็นเกาะเล็กเกาะน้อยกระจัดกระจายดูไม่สำคัญ เพราะสิ่งปลูกสร้างเกือบทั้งหมดผุดขึ้นมาจากน้ำ ไม่ก็ลอยอยู่บนอากาศ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ผืนน้ำสีเขียวมรกตที่ระยิบระยับ และเมืองที่เป็นส่องประกายดั่งคริสตัล
ที่นี่คือดาวบริวารแห่งสายน้ำ ดาวของอาเบลสักดวงสินะ
เมื่อเข้าใกล้เบื้องล่าง ผมตั้งใจจะใช้พลังลอยตัวแบบพื้นฐานของอัลฟ่าตามที่เวสต์สอนมาในหลักสูตรเอาตัวรอด แต่พลังนั้นกลับไม่ทำงาน ไม่ว่าผมจะพยายามอีกกี่ครั้งก็ไม่เกิดผลเช่นกัน พลังรอบตัวต่างก็ต่อต้านผม ไม่มีพลังของดวงดาวส่งมาให้ผมเลย
ทำไมกัน? แล้วผมก็เพิ่งรู้ตัวจากคำเตือนของเวสต์ในบทส่งท้ายการเรียนเอาตัวรอด ว่าอัลฟ่าที่เดินทางไปต่างดวงดาวจะต้องสะสมพลังจากดาวตัวเองไว้ก่อนออกมา เพราะที่ต่างดาวพลังจากดวงดาวของตนจะส่งมาไม่ถึง ยิ่งระยะทางไกลมากๆ อัลฟ่าคนหนึ่งก็เปรียบเสมือนโอเมก้าตัวน้อยๆเท่านั้นเอง
แล้วโอเมก้าที่ร่อนลงมาจากความสูงขนาดนี้จะเหลืออะไรให้เก็บกู้เรอะ?
แย่แล้ว...ผมหลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกที่ผิวดาว แต่วันนั้นก็ไม่มีวันมาถึง เพราะจักรพรรดิอาเบลดูเหมือนจะรู้ว่ามีแขกมาเยือนได้รวดเร็วมาก แถมมีมารยาทออกมารับแขกด้วยตัวเองเลยทีเดียว
แต่แบบนี้มัน...แย่ยิ่งกว่ารึเปล่านะ แอ้ก!
มือเรียวงามยื่นมาบีบคอผมตรงๆ หิ้วหัวผมไว้กลางอากาศ เรี่ยวแรงของมือเล็กๆน่าถนุถนอมนี้กลับมหาศาลจนผมหน้าเริ่มขึ้นอืด
"แก"
ท่านสอบตกเรื่องการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองนะท่านอาเบล ต้อนรับแบบนี้จะมีแขกที่ไหนกล้ามาเยี่ยมบ้านท่านกัน
"เราบอกให้แกอยู่เงียบๆที่ดาวไม่ใช่เรอะ!!"
ใบหน้างดงามตวาดก้อง ทำเอาหูผมแทบดับ
ใจเย็นก่อนท่านจักรพรรดิ ผมก็ไม่ได้อยากมาหรอกนะ ถ้ามันไม่จำเป็นน่ะ
"อ้าว ไนท์ เอ็งมาทำอะไร?"
เสียงนี้คุ้นๆ
ชาร์ล?
ผมกรอกตาที่ใกล้ถลนไปทางขวา เป็นชาร์ลจริงๆด้วย ไม่ใช่ว่านายไปอยู่ทัพหน้าตามที่ข่าวรายงานมาเรอะ แล้วตกลงนายมาทำอะไรกันที่นี่ เดี๋ยวๆอย่าบอกนะว่านายเป็นพวกตีท้ายครัวเพื่อนน่ะ? ผมเริ่มผูกโยงเรื่องไปไกล
"ไนท์มาทำอะไรที่นี่น่ะ?" คราวนี้ชาร์ลหันไปถามอาเบลแทน หลังพิจารณาแล้วว่าปล่อยให้พยายามหายใจก่อนน่าจะดีกว่า
"ไม่รู้" อาเบลยักไหล่ แล้วค่อยคลายมือออกเล็กน้อยก่อนที่ผมจะขาดอากาศ
"แต่เป้าหมายใกล้เข้ามาแล้ว ข้าว่าเอ็งควรไปอยู่ตามที่ตกลงกันไว้"
ชาร์ลเอ่ยต่อ อาเบลจึงส่งเสียงฮึทีหนึ่งแล้วก็โยนผมให้เบต้าที่มารอรับอย่างรู้ใจ
"เอาไปขังไว้ อย่าให้ออกมาเพ่นพ่านอีก ไม่งั้นหัวแกจะไม่ได้ตั้งอยู่บนบ่า"
นี่หมายถึงหัวเบต้าคนนั้นหรือหัวผมด้วยล่ะ แต่ไม่ว่าจะหมายถึงใคร ทั้งผมและเบต้าก็พร้อมใจกันผงกศีรษะ โค้งคำนับให้ประหนึ่งขอชีวิตไว้ล่วงหน้า
อาเบลดีดนิ้ว พริบตาก็หายไปพร้อมกับชาร์ล
อัลฟ่าสามารถเคลื่อนย้ายในดาวตัวเองได้อย่างรวดเร็วดังใจนึกอันนี้ผมมีประสบการณ์มาด้วยตัวเองแล้ว แต่เดี๋ยวก่อนสิ ผมยังไม่ได้บอกเรื่องที่ตั้งใจจะบอกเลยนะ แล้วผมจะถ่อมาให้โดนบีบคอฟรีๆทำไมกัน
ผมพยายามจะบอกเบต้าหน้าบึ้งตึงที่เป็นคนพาผมไปที่ห้องคุมขัง แต่เจ้าตัวก็ส่ายหน้าปฏิเสธการรับรู้ทุกอย่าง พร้อมกับยืนกรานจะลากผมไปขังให้ได้ พอผมขืนแรงสู้ เจ้านั่นก็เรียกโอเมก้าทหารที่แข็งแกร่งเข้ามา เมื่อเห็นพละกำลังและกล้ามเนื้อขนาดเท่าเสาในโถงราชวัง ผมก็ตัดสินใจยอมให้พวกเขาพาผมไปยังห้องขังโดยดี
ผมตั้งใจไว้ว่าเมื่อไรที่อาเบลโผล่หน้างามๆของเขามา ผมจะตะโกนใส่หน้าเขาก่อนที่เขาจะบีบคอ หรือตัดหัวผม
ทางเดินสู่ที่คุมขังมืดสลัว ผมหรี่ตามองสำรวจ พยายามจดจำทางเผื่อทางหนีทีไล่ แต่แล้วสายตาผมก็ไปปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตหน้าตาหลากหลายถูกยึดติดผนังไว้ ทั่วร่างห่อหุ้มด้วยรากแข็งสีดำดั่งโลหะ บ้างถูกเสียบทะลุ บ้างถูกโอบรัด
"นั่นอะไรน่ะ" ผมถามอย่างกล้าๆกลัวๆ จากที่เดินอยู่ห่างๆพวกทหาร ตอนนี้ผมแทบจะเข้าไปกอดแขนอันแข็งแรงของโอเมก้าทหารที่ทำหน้าขึงขังตลอดเวลาเอาไว้แน่น
เบต้าผู้เรียบร้อยเหลือบมองแล้วเอ่ยอย่างไม่รู้สึกอะไร "นั่นคือเหล่าคนที่ไม่สามารถทำหน้าที่ได้ตามพระประสงค์ ต้องลงมาทำหน้าที่สุดท้าย ณ ที่แห่งนี้ นำชีวิตที่องค์จักรพรรดิมอบให้คืนให้กับดวงดาว"
ผมเคยได้ยินท่านไนท์เล่าให้ฟังว่า ร่างเดิมของเผ่าพันธ์ุดาว ABELL คือพืช โดยมีจักรพรรดิเป็นต้นหลักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพียงหนึ่งเดียว ทั้งกลืนกินและสรรค์สร้างสิ่งมีชีวิตอื่น หากมีสิ่งใดบนดาวที่ไร้ประโยชน์แล้ว จะถูกเอามาฝังให้รากดูดกลืนแร่ธาตุไปเป็นน้ำเลี้ยงที่หล่อเลี้ยงดวงดาวต่อไป...
อ่า ผมเปลี่ยนใจละ ผมว่าผมทำตัวสุภาพ ค่อยๆพูดจาอย่างนอบน้อมดีกว่านะ ถ้าผมไม่อยากเป็นปุ๋ยเหมือนอัลฟ่าฝึกหัดสามคนก่อน และเบต้าอีกนับไม่ถ้วน
"โปรดพักอยู่ที่นี่อย่างสงบ อัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่า" เบต้าผู้เรียบร้อยพาผมมายังที่หมาย โค้งส่งท้ายก่อนจะปิดประตูขังผมไว้ในคุก
เอ่อ คุกในแบบที่ดาวผมเรียกว่าห้องพักหรูระดับสี่ดาวน่ะนะ
ผมกะพริบตาปริบๆกวาดตาไปทั่ว เครื่องเรือนดูใหม่เอี่ยม ทุกอย่างถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้านเหมือนมีคนมาดูแลทุกวัน แสงแดดส่องผ่านเข้ามาในห้องอย่างพอดี มองเห็นวิวของทะเลที่กว้างใหญ่และเกาะแก่งไกลสุดลูกหูลูกตา
เจ้าเบต้านั่นพาผมมาผิดที่หรือเปล่า คุกที่จักรพรรดิอาเบลคนนั้นพูดถึง มันไม่น่าจะเป็นที่นี่นะ
แล้วที่ผมจินตนาการถึงห้องมืดทืบชื้นแฉะ มีกองเศษเนื้อและเลือดกระจายไปทั่วพร้อมกับอุปกรณ์หน้าตาสยดสยองเต็มฝาผนังคือผมมองโลกในแง่ร้ายมากไปงั้นเรอะ
ผมเปิดลิ้นชักทุกอัน ส่องใต้ตู้เตียงทุกที่เพื่อหาร่องรอยการปรับปรุงครั้งใหญ่ หรืออุปกรณ์น่ากลัวที่อาจจะมีซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งแต่ก็ไม่พบ ที่นี่เหมือนเป็นห้องรับรองอาคันตุกะทั่วๆไป
หรือไม่ก็เป็นที่ทำให้เหยื่อตายใจ?
ผมกลืนน้ำลายอีกที สะบัดหน้าไล่ความผวา
ทำไมผมต้องคิดถึงเรื่องน่ากลัวตลอดเวลาด้วยนะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ถ้าลองได้ถูกทักทายด้วยการบีบคอจนหน้าเขียวแล้วล่ะก็ คนสติดีที่ไหนจะเชื่อว่าตัวเองจะได้รับการรับรองแบบปกติได้ล่ะ
"อาหารเย็นครับ" เบต้าคนเดิมนำถาดสีเงินเข้ามาเสิร์ฟอาหาร ทุกอย่างหน้าตาน่ากินมาก กลิ่นหอมอ่อนๆ แถมร้อนกำลังดีอีก ทำเอาผมน้ำลายสอจนแทบลืมวัตถุประสงค์การมาเยือนไปแล้วถ้าไม่รีบเรียกสติกลับมาก่อน
"อะแฮ่ม เอ่อ ตอนนี้จักรพรรดิอาเบลอยู่ที่ไหนเรอะ คือว่าผมมีเรื่องสำคัญจะบอกท่านน่ะ"
เจ้าเบต้าผู้เรียบร้อยไม่สบตาผม แต่ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"ท่านเสร็จธุระแล้ว อีกไม่นานจะมาพบปะกับท่าน ขอให้ท่านรับประทานอาหารให้อิ่มท้องก่อน แล้วนี่เป็นชุดสำหรับผัดเปลี่ยน โปรดชำระร่างกายให้สะอาดด้วยครับ"
อืม ดูแลดีสุดๆ ผมกำลังชื่นชมกับมารยาทของเบต้าที่ขอตัวออกจากห้องไปอย่างสงบเสงี่ยม แล้วจึงค่อยเอะใจกับประโยคสุดท้าย
ทำไมต้องชำระร่างกายก่อนเจอด้วยล่ะ? นี่ผมดูสกปรกโสโครกขนาดนั้นเลยเรอะ? หรือเป็นธรรมเนียมของที่นี่ ต้องสะอาดจนผิวสะท้อนแสงได้จึงจะเข้าพบองค์จักรพรรดิได้งั้นเรอะ
ผมหยิบชุดมาสำรวจ เป็นผ้าไหมที่เรียบลื่น ใส่สบาย ผมรีบกินอาหารจนเกลี้ยงแล้วเตรียมถอดเสื้อผ้าไปชำระร่างกายอย่างว่าง่าย ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออก
"ทำไมแกมาอยู่ที่นี่!!"
คนมาถึงตวาดเสียงดัง ผมตกใจจนหัวใจไปอยู่ตาตุ่ม...อะอาเบลกลับมาแล้ว ผมลุกลี้ลุกลนใส่เสื้อผ้ากลับแล้วรีบทูลบอกความจริง
"บะเบต้าของท่านเป็นคนพาผมมาที่นี่เองนะ"
ขอโทษนะเบต้าผู้แสนดีคนนั้น แต่ทุกคนต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน ยังไงก็ขอให้เจ้าปลอดภัยนะ ถ้าโดนเนรเทศก็มาอยู่ที่ดาวผมได้ ผมจะยกตำแหน่งเบต้าอันดับหนึ่งให้เลย
"งั้นเรอะ" สีหน้าอาเบลเหมือนจะคาดโทษเอาไว้
"แล้วแกมาที่นี่ทำไม"
อ่า ในที่สุดก็ได้เข้าประเด็นที่พาผมมาเสี่ยงอันตรายซะที ผมรีบลุกขึ้นคว้าโอกาสที่เข้ามาทันที
"เจ้าตัวประหลาดนั่นกำลังมาที่นี่อาเบล เจ้าหน้ากากที่ล่าอัลฟ่า!"
"แกรู้ได้ยังไง?"
คำถามที่ผมไม่รู้จะบอกยังไงดี ผมไม่รู้ว่าไอ้แผนที่นั่นมันทำงานยังไง ไม่รู้ว่าท่านไนท์ทำได้ยังไง และก็ไม่รู้ด้วยว่าการพาอาเบลไปที่แก่นดาวเพื่อดูด้วยตาตัวเองจะสามารถทำได้หรือเปล่า
"ผมรู้เพราะว่าที่แก่นดาว มันมีแผนที่แปลกๆ ที่ระบุเส้นทางของมัน อาเบล ผมคิดว่าเป็นฝีมือของรุ่นก่อนที่พยายามจะแกะรอยมันไว้ แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำได้ยังไง"
จักรพรรดิทำสีหน้าครุ่นคิด คิ้วเรียวของเขาขมวดมุ่นเหมือนกำลังคำนวนถึงความเป็นไปได้ในสิ่งที่ผมพูด แล้วเขาก็พยักหน้าเบาๆ
"เรื่องของแผนที่นั้นน่าสนใจ เพราะมันกำลังมาที่นี่จริงๆ เรากำลังวางแผนล่อมันมา" อาเบลเอ่ยเรียบๆ
ห๊ะ
ผมคิดว่าตัวเองหูฝาดไป แต่ไม่...อาเบลไม่ใช่คนพูดพล่อยๆ
 "นายล่อมันมา? เพื่ออะไรกัน?"
อาเบลเหลือบมองผมด้วยหางตาประหนึ่งผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่โง่งมที่สุดในจักรวาล
"มันจะได้จบไง จะได้ไม่ต้องเสียเวลา เสียทรัพยากรกองทัพไปคุ้มกันสมาชิกโง่ๆ ที่ยืนเซ่อให้โดนล่า"
อันนี้ด่าผมจริงๆ เจ็บแปล๊บไปถึงทรวงในเลย
"จริงๆแล้วตามแผนแรกเราตั้งใจจะใช้ดาวของใครสักคนล่อมันไปตรงนั้น แล้วยิงทิ้งทั้งดาวไปเลย แบบนั้นจะแน่นอนกว่า"
ข้อเสนอนี้เหมือนมีคนเอ่ยถึงในที่ประชุม แต่โดนท่านประธานปัดตกไปนี่หน่า
"ตอนนั้นมันมีปัญหาว่าจะใช้ดาวไหนเป็นเป้าล่อมันล่ะ? เชื่อเลยว่าไอ้คนเสนอมันก็ไม่คิดจะเสนอดาวตัวเองหรอก"
อ่า แล้วท่านมองผมทำไม อย่าทำร้ายดาวที่น่ารักของผมเลยนะ แต่เมื่อกี้อาเบลบอกว่าเขากำลังล่อมันมาที่นี่ นี่แปลว่าเขายอมใช้ดาวของตัวเองเป็นสนามรบงั้นเรอะ เขาเป็นคนดีขนาดนี้เลยเรอะเนี่ย
"นี่ไม่ใช่ดาวหลักหรอก" อาเบลเอ่ยเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ "ดาวดวงนี้เป็นหนึ่งในดาวบริวารที่รกร้างที่สุด จริงๆก็เหมือนดวงจันทร์ที่โคจรรอบดาวแม่อีกทีน่ะแหละ พังไปสักดวงก็ช่างมัน ขี้เกียจตั้งชื่อให้อยู่แล้ว"
"…"
ผมได้ฟังแล้วสมองว่างเปล่าไปเลยครับ สมกับเป็นคำพูดของหมู่ดาวที่มีดาวบริวารมากที่สุดจริงๆ นี่คือเหตุผลที่ท่านชอบเล็งปืนน่ากลัวนั่นใส่ดาวชาวบ้านใช่มั้ย ท่านรู้หรือเปล่าว่าคนอื่นเขาไม่ได้มีดาวหลายดวงแบบท่านนะ
"แล้วเมื่อกี้ที่ว่ามันเข้ามาใกล้แล้ว?"
"อืม มันมาแล้ว แต่จู่ๆก็หายไป จับสัญญาณไม่ได้เฉยๆ มันคงรู้ตัวแล้วถอยไปแล้ว เฮอะ มันก็ดีแต่เล่นงานพวกกระจอกที่ไม่ได้เตรียมตัวเท่านั้นแหละ"
อาเบลสบถอย่างหัวเสีย ส่วนผมนี่โล่งอกที่ไม่เกิดการต่อสู้ขึ้นอีก เจ้าตัวประหลาดนั่นนับว่ามีสัญชาตญาณดีเหมือนกันนะ
"ส่วนแกในเมื่ออยากลนหาที่นัก ชีวิตตัวเองก็ดูแลเองล่ะ แกไม่นับเป็นอาคันตุกะของดาว เป็นแค่ผู้ลักลอบเข้าดาวผิดกฎหมาย ตามปกติแล้ว ต่อให้เอาแกไปโยนทิ้งในโซนขยะอวกาศก็ไม่ผิดกฎภาคีหรอกนะ"
อุ๊ก แล้วท่านจะเอาผมไปโยนตรงนั้นทำไมล่ะ แต่แบบนี้แปลว่าการมาเยือนของผมมันไร้ประโยชน์ตั้งแต่ต้นจนจบเลยนี่หน่า ผมอนาถตัวเองจริงๆ
"แกมาที่นี่ผ่านเส้นทางนั้นสินะ" อาเบลเอ่ยทำลายความเงียบ
หมายถึงไอ้ทางลับที่เขียนว่าห้องนอนอะไรนั่นใช่มั้ย แสดงว่าทางลับนี้เป็นสิ่งที่ได้รับอนุญาตจากองค์จักรพรรดิน่ะสิ แต่ชื่อทางลับน่าจะเป็นความคิดของท่านไนท์เองมากกว่าผมกล้าพนันหมดหน้าตักเลย
เมื่อเห็นผมพยักหน้า อาเบลหลุบตาลงแล้วสักพักก็ลืมตากว้าง ทับทิมสีแดงก่ำคู่นั้นอ่านลึกเข้าไปในดวงตาของผมอย่างค้นหา แล้วเอ่ยถามเพียงแผ่วเบา
"แกน่ะ...ใช่ไนท์จริงๆหรือเปล่า?"


ซ่า ซ่า
ภาพของเด็กหนุ่มและอัลฟ่ารุ่นก่อนสลายไป
ผมเข้าใจแล้ว ในที่สุดผมก็เข้าใจ
ท่านไนท์...
อดีตของท่าน ความเจ็บปวดของท่าน
สัตว์ประหลาดนั่นคือเมเรส คือความรู้สึกผิดของท่านต่อโอเมก้าทั้งหมดที่เคยถูกท่านกระทำ ท่านจึงปล่อยมันเป็นอิสระ
และอันดับสี่หรือจักรพรรดิอาเบลคนปัจจุบัน คือคนที่ทำร้ายท่านอย่างสาหัส และ คือคนที่ทำให้ท่านเข้าใจพวกเราจากก้นบึงหัวใจ
ที่แท้ท่านไนท์ก็เข้าใจพวกเราด้วยเหตุการณ์นี้เอง
น้ำตาใสๆของผมไหลลงอาบแก้ม บทละครบทนี้ ผมไม่รู้แล้วว่าควรจะโกรธแค้นชิงชังหรือโศกเศร้าให้กับตัวละครทั้งหมดอย่างไร
"จำได้แล้วสินะ"
เทพบุตรที่ยืนตรงหน้าผมเอ่ยขึ้น ยื่นมือมาปาดน้ำตาผมออกไป สีหน้าเขาสงบนิ่งประหนึ่งรูปสลักบนสรวงสวรรค์
"ไนท์...สิ่งที่อาเบลคนนั้นทำกับนายไว้"
เขาเอ่ยเบาๆ ดวงตาจ้องมาที่ผม ข้างในดวงตาคู่นั้นทั้งเยือกเย็นและรุนแรงเหมือนพายุหิมะกำลังกระหน่ำซัด
"มันจะต้องชดใช้"
นี่คือสัญญา...
"ไนท์"
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความทรงจำ ไม่ใช่เสียงของใครอื่น แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมเอง
เวอร์ชูว?
อัลฟ่าหนุ่มในชุดเต็มยศยืนนิ่งหน้าประตูห้องที่ปิดสนิท ทางเข้าถูกผนึกด้วยพลังของดวงดาว ทำให้แขกต่างดาวอย่างเขาฝ่าเข้าไปไม่ได้
"แม้แต่ผมนายก็ไม่อยากเจอแล้วงั้นเรอะ?" เขารู้เรื่องจากนามิกแล้วจึงรีบมาหา แต่ดูเหมือนเพื่อนจะไม่อยากให้เขาเข้าไปพบ ไม่อยากให้เขาเห็น...ช่วงเวลาที่เจ้าตัวกำลังสมเพชตัวเอง
"นามิกเป็นห่วงว่านายจะทำอะไรไม่เข้าท่า"
"…"
คนในห้องไม่ตอบ มีแต่ความเงียบสะท้อนกลับไปมาในระเบียงทางเดิน เวอร์ชูวฝืนยิ้มบางๆ อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าอีกคนกำลังฟังอยู่
"นายไม่อยากดึงผมเข้าไปเกี่ยวสินะ เพราะศัตรูเป็นถึงสหพันธ์ดาวที่ใหญ่ที่สุด"
"…"
ชายหนุ่มถอนใจ พิงศีรษะกับบานประตูที่ไม่เคยสามารถกั้นพวกเขาออกจากกันได้ ดาวของพวกเขาอยู่ติดกัน เป็นดวงดาวสองดวงที่ดึงดูดกัน โคจรใกล้กันในระบบสุริยะเดียวกัน อัลฟ่าของพวกเขาทุกรุ่นล้วนสนิทสนม และครั้งนี้ก็คือยุคสมัยของพวกเขาที่จะเกิดและดับสลายไปพร้อมๆกัน
"นายคิดว่าผมจะวิ่งหนี ถ้านายบอกว่านายคิดจะทำอะไรต่อไปงั้นเรอะ?"
ดวงตาของเวอร์ชูวทอประกายเจิดจ้า ใบหน้าหล่อเหลาของเทพบุตรบิดเบี้ยว เป็นความพิโรธที่ยิ่งกว่าสวรรค์ทลาย
"นายดูถูกผมมากไปแล้ว ไนท์..."
เส้นผมสีขาว ดวงตาสีหมอกที่ว่างเปล่า เวอร์ชูวสร้างรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเองขึ้นมาใหม่ในวินาทีนี้เอง กลายเป็นเวอร์ชูวแห่งปีกสันติภาพคนปัจจุบัน รวมทั้งรอยยิ้มของอัลฟ่าหนุ่มก็กลายเป็นรอยยิ้มเทพบุตรที่ผมเคยเห็น รอยยิ้มที่ยิ้มแค่เพียงเปลือกนอกแต่กลับเย็นเยือกจากข้างใน รอยยิ้มที่ดูแคลนจักรวาลทั้งหมด แต่เทิดทูนสิ่งเล่อค่าไว้เพียงสิ่งเดียว
"ค่าตอบแทนที่ทำร้ายนาย ผมสัญญาว่าจะให้มันจ่ายคืนเป็นเท่าตัว อัลฟ่าทุกอันดับ และจักรพรรดิอาเบลจะต้องชดใช้"
คำพูดของเขาบาดลึก ถ้อยคำของสัญญาที่นานแค่ไหนก็ไม่เปลี่ยนแปลง
ในวันนั้นไม่ใช่แค่ไนท์ที่ออกล่า เวอร์ชูวเองก็ร่วมมือด้วยเช่นกัน แฝงตัวในนามของปีกสันติภาพ ยืมอำนาจและทรัพย์สินเพื่อต่อกรกับอำนาจของอาเบลที่ตอนนั้นกำลังเข้าสู่ช่วงเลือกจักรพรรดิคนต่อไป
เพราะนี่คือสัญญา...
"สัญญาของพวกเรา ที่จะเอาชนะมัน"
ภาพในอดีตหายไป ข้างหน้าผมคือเวอร์ชูวในปัจจุบันที่ยื่นมือออกมาข้างหน้า กำลังบอกผมว่าถึงเวลาที่จะลงมือแล้ว
"ที่ผ่านมาเป็นแผนการของนายที่จะตีสนิทจักรพรรดิคนนั้นใช่มั้ย งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะจัดการกับพวกมันแล้ว มัน...ที่ทำให้นายเจ็บปวด"
เพื่อนคนแรกสัญญาไว้แล้วว่าจะช่วยเขาแก้แค้น และเขาก็ไม่เคยผิดสัญญา กองกำลังและอำนาจทั้งหมดของปีกสันติภาพพร้อมสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เวอร์ชูวพร้อมแล้วที่จะลากทั้งจักรวาลเข้าสู่สงคราม
"กองกำลังทั้งหมดของผมเตรียมตัวที่จะลงมือแล้วไนท์ พวกเขาได้เห็นแล้วว่า 'เอซิสอาย' ของจักรพรรดิอาเบลน่ากลัวแค่ไหน และไม่มีใครอยากรับความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับดาวตัวเอง การทำให้คนพวกนั้นเห็นด้วยจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมเลย ไนท์ มติของปีกสันติภาพออกมาแล้ว..."
เวอร์ชูวเอ่ยด้วยรอยยิ้มเทพบุตรอันเดิม
ต้องแก้แค้นอาเบล ต้องทำลายมัน...ดวงดาวกระซิบบอกผม และแสดงสิ่งเลวร้ายที่อัลฟ่าคนนั้นเคยทำกับท่านไนท์ เส้นด้ายสีแดงที่ร้อยรัดข้อมือร่ำร้องเสียงจากอดีตให้ผมได้ยิน
เหงื่อกาฬไหลซึมที่แผ่นหลัง แต่ทั่วร่างกลับเย็นจัดเหมือนน้ำแข็งเมื่อผมได้รับรู้ความเจ็บปวด ความทรมานของท่านในช่วงเวลานั้น
ผมอยากโศกเศร้าแทนท่าน อยากจะเคืองแค้นแทนท่านอย่างที่สุด
แต่ทำไมผมถึงลังเลล่ะ?
จักรพรรดิอาเบลไม่รู้เรื่องนี้ใช่มั้ย เขายังให้ความสำคัญกับท่าน แสดงว่าเขาจำไม่ได้ เขาไม่เคยได้รู้ว่าคนที่เขาทำร้ายในวันนั้นคือใคร เขาคงคิดว่าโอเมก้าในวันนั้นเป็นแค่พวกพันธ์ุพิเศษที่กำแหง และได้ตายไปแล้ว...
"…"
ท่านไนท์ ทั้งหมดนี่คือแผนการของท่านจริงๆหรือ ทุกอย่างจนถึงวันนี้ที่ท่านเข้าใกล้จักรพรรดิอาเบลก็เพื่อแก้แค้นอย่างนั้นใช่มั้ย ท่านอยากแก้แค้น ท่านอยากทำลายล้างจริงๆหรือ?
แล้วถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมผมถึงตอบรับไม่ได้ล่ะ? อะไรบางอย่างบอกผมว่ามันไม่ถูกต้อง
เพราะไม่ว่าผมจะพยายามค้นลึกลงไปในเศษเสี้ยวความรู้สึกที่หลงเหลือของท่านไนท์อย่างไร...กลับไม่พบความเกลียดชังของท่านต่ออาเบลเลย
ไม่พบเลย
ทำไมกัน?
มันเกิดอะไรขึ้น ความพยาบาทของท่านในวันนั้นหายไปไหน ทำไมท่านถึงไม่แค้นเคืองอาเบลอีกแล้วล่ะ? ไฟของการแก้แค้นของท่านดับสลายไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?
"ใจอ่อนอีกแล้วเรอะไนท์ เห็นใจมันเรอะ?" ขณะที่ผมกำลังสับสนและไม่ได้ยื่นมือไปตอบรับคำชวนของเทพบุตร เวอร์ชูวก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้า
"ไนท์นายควรจะลืมตาตื่นได้แล้ว นายกำลังลุ่มหลงจักรพรรดิอาเบล มันคงใช้พลังของอัลฟ่าที่เหนือกว่าสะกดนายสินะ เหมือนครั้งนั้นที่มันทำร้ายนาย"
"อาเบลไม่ได้สะกดผม" ผมตอบโพล่งออกไป แม้จริงๆแล้วผมเองก็ไม่รู้เลยว่าทำไมท่านไนท์ถึงได้เปลี่ยนไป แต่ผมแน่ใจว่าไม่มีใครสามารถสะกดท่านไนท์ได้ หากท่านไม่ต้องการ
แล้วความสัมพันธ์ของท่านกับอาเบลเริ่มต้นขึ้นเพราะอะไร?
ท่านกำลังแก้แค้นงั้นเรอะ ท่านกำลังวางแผนการดัดหลังจักรพรรดิอาเบลอยู่งั้นเรอะ? แต่บางอย่างบอกผมว่าทุกช่วงเวลาที่ท่านไนท์มองอาเบลมันไม่ใช่เรื่องหลอกลวง
ท่านให้อภัยได้อย่างไร? ท่านกลับมารักอาเบลได้อย่างไร?
แม้ผมจะหาเหตุผลไม่ได้ แต่ผมเองก็ไม่อยากเกลียดจักรพรรดิอาเบล
เพราะถ้าไม่มีอัลฟ่าอันดับสี่และความเจ็บปวดของท่านในวันนั้น ก็ไม่มีเหล่าโอเมก้าที่ท่านปลดปล่อย และไม่มีตัวผมในวันนี้...
ผมหวังว่าความคิดเช่นนี้จะไม่ผิดต่อท่านใช่มั้ย?
"ผมไม่ได้โกรธอาเบลแล้ว เวอร์ชูว" ผมไม่รู้คำตอบของท่านไนท์ แต่ผมรู้คำตอบของตัวผมเอง และผมก็ขอยืนยันสิ่งที่สัญชาตญาณข้างในได้ร้องบอก
ดวงตาของเทพบุตรมีเพียงความนิ่งเฉย เขาดูไม่ข้องใจเลยสักนิด ราวกับคาดไว้อยู่แล้วว่าท่านไนท์จะต้องตอบเช่นนี้
"นายใจดีเกินไป นายให้อภัยง่ายเกินไป ไนท์ แต่อย่างไรมันก็ต้องชดใช้ นี่คือสัญญาของผม"
จู่ๆเวอร์ชูวก็วางมือบนหน้าผากผม ความทรงจำหนึ่งไหลผ่านไปที่ฝ่ามือของเวอร์ชูวอย่างรวดเร็วโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว
เป็นเสียงของใครคนหนึ่งจากอดีต ตามด้วยข้อความชุดหนึ่ง...ข้อความที่เป็นรหัสลับ
ทันใดนั้นผมก็เข้าใจแล้วว่าตอนนั้นอาเบลถามหาอะไร มันคือรหัสชุดนี้ รหัสที่เป็นความลับของอาวุธอันตราย
เวอร์ชูวกำความทรงจำนั้นไว้ด้วยรอยยิ้มเทพบุตร เพราะเขามาเพื่อความทรงจำนี้ตั้งแต่แรกแล้ว และเขารู้ว่ามันคือรหัสของสิ่งใด
M A X I M U S
[ D E S C A R M E N : ทำงาน ]
[รหัสถูกต้อง การขับเคลื่อนเตาพลังงาน 'เดสคาร์เมน' เสร็จสมบูรณ์]
[ A X I S A E Y E : ทำงาน]
[การโจมตีจะมาถึงใน 45 วินาที]
[โอกาสทำลายสำเร็จ 99.99 เปอร์เซ็นต์]
ปืนใหญ่ทำงานแล้ว แต่ครั้งนี้คนออกคำสั่งไม่ใช่เจ้าของ
"มันต้องตายด้วยอาวุธของตัวเอง นี่คือสิ่งที่สาสมกับมันแล้ว ให้มันชดใช้ให้กับนายเถอะ ไนท์"


มันมาเพราะโอเมก้า...
[เราค้นพบว่าเลือดของโอเมก้าที่ระเหยไปในอากาศ ถ้ามีปริมาณมากพอจะล่อมันมาได้]
ข้อความในคำประกาศของภาคีกล่าวไว้คร่าวๆเหมือนแจ้งข่าวที่ไม่ได้สำคัญ ผมอ่านแล้วนึกไปถึงในงานประชุม มีใครบางคนทดลองและหาวิธีที่จะดึงดูดมันมาด้วยเลือดของโอเมก้าที่ไร้เดียงสา ผมนึกถึงใบหน้าที่ซีดเซียวของพวกมันทั้งหลายที่ยืนรอความตายตามคำสั่ง ก็เข้าใจแล้วว่านี่คงเป็นสาเหตุ
เพื่อการใหญ่แล้ว เสียสละส่วนเล็กๆไปจะเป็นไร โดยเฉพาะเมื่อส่วนเล็กๆนั้นสามารถสร้างขึ้นมาทดแทนได้ พวกเราคืออัลฟ่าผู้กำลังเล่นบทบาทของพระเจ้ากับการทดลองด้วยสิ่งมีชีวิต
อะไรบางอย่างบิดม้วนอยู่ในท้องของผม ความรู้สึกเหมือนถูกแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแผลเดิมที่ผมไม่อาจเยียวยาอะไรได้ ผมโกรธ แต่จะไปต่อว่าใครได้ เพราะอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถเข้าใจ และผมก็ไม่อาจทำให้พวกเขาเข้าใจ พวกเราแตกต่างกันมากเกินไป ช่องว่างระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้าเป็นสิ่งที่กว้างยิ่งกว่าจักรวาล
ผมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ แล้วเดินโงนเงนเข้าไปในแก่นกลางของดาว สถานที่ที่ผมสามารถทำจิตใจของผมให้สงบได้
ที่กลางห้อง แผนที่ทรงกระบอกของเอกภพยังคงจับตามองสิ่งเดิม ผมก้มลงดูเส้นทางยาวไกลของมัน และปลายทางของจุดกะพริบที่อยู่นิ่งกับที่ สัตว์ประหลาดสิ้นฤทธิ์แล้วกำลังถูกตรึงไว้หน้าดวงดาว Abell 209 ที่สลายไปแล้ว
"…"
มันมาเพื่อล่าอัลฟ่า?
แต่กลับถูกล่อให้ออกมาได้ด้วยเลือดของโอเมก้า...?
ทำไมผมถึงคิดว่ามันมาเพื่อช่วยพวกเรานะ มาช่วยเหล่าโอเมก้า?
ผมส่ายหน้า ผมคิดมากไปเอง อาจจะพยายามปลอบใจตัวเองก็เป็นได้
"ไนท์ ผมขอเข้าไปนะ"
เวอร์ชูว เขาเปิดสะพานข้ามดารามาส่งผมและรออยู่ในห้องรับรอง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้เส้นทางจึงตามมาได้ ในความทรงจำของไนท์ ผมก็เคยเห็นเวอร์ชูวที่นี่ แปลว่าไนท์เคยพาเขาเข้ามา
ผมปิดแผนที่อวกาศไปก่อน ตอนนี้มันจบแล้ว ไม่มีใครต้องรู้ว่าท่านไนท์แกะรอยมันไว้
"ถึงจะเป็นไนท์คนใหม่ นายก็ยังเหมือนเดิมเลยนะ เก็บของแปลกๆไว้ในห้อง" ชายหนุ่มแห่งปีกสันติภาพก้าวเข้ามาในท่าทางสบายๆ เขามองสำรวจรอบๆ แล้วหันมาสบตากับผมพลางว่า
"นายดูไม่สบายใจนะ"
"อืม" ผมพยักหน้าตอบได้แค่นั้น
"เรื่องที่จักรพรรดิอาเบลใช้โอเมก้าพวกนั้นเป็นเครื่องสังเวยน่ะเรอะ?"
"…"
ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่มีพวกเขาคนไหนรู้ว่าผมเป็นอะไรมาก่อน ไม่มีทางที่พวกเขาจะเข้าใจ
"นายเองก็ไม่เคยเห็นด้วยที่ผมใช้โอเมก้าเป็นสินค้าส่งออก ทั้งๆที่แต่ก่อนนายออกจะดีใจที่ได้โอเมก้าตัวนั้นเป็นของขวัญด้วยซ้ำ หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น นายก็เป็นห่วงพวกมันตลอดเลยนะไนท์"
เวอร์ชูวว่า แล้วยิ้มบางๆ มุมปากของเทพบุตรกดลึก คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
"ผมถามได้มั้ยว่าทำไม?"
ผมนิ่งอึ้งไป สมองขบคิดไตร่ตรองในเรื่องที่ผมไม่เคยคิดมาก่อน เหตุผลของผมเข้าใจได้ไม่ยาก เพราะผมมีชาติกำเนิดแบบนั้นมาก่อน ผมจึงไม่อาจทนการกระทำโหดร้ายต่อโอเมก้าได้
แต่ท่านไนท์ล่ะ? ทำไมท่านถึงมาเห็นใจผม ทำไมท่านไม่ใช้ผมเป็นเครื่องมือทดลอง ใช้เป็นสินค้าแบบที่อัลฟ่าคนอื่นทำ ผมเองก็ไม่เคยสงสัย คิดแต่ว่าท่านไนท์นั่นแสนดี อ่อนโยนมาตั้งแต่กำเนิด เพราะพระเจ้าสร้างท่านมาแบบนั้น ผมไม่เคยสงสัยเหตุผลในความดีของท่านเลย
เหตุการณ์ในวันนั้น...ที่ทำให้ท่านไนท์เปลี่ยนไป? เวอร์ชูวหมายถึงอะไร
ผมห้ามตัวเองไม่ให้ถามออกไป เพราะถ้าผมเป็นไนท์คนใหม่ ผมก็ควรจะระลึกได้เอง ระหว่างนี้ผมก็ได้แต่ตอบเลี่ยงๆไปก่อน ด้วยคำตอบที่อาจจะไม่ใช่ของท่านไนท์ แต่ออกมาจากตัวผมเอง
"ผม...ไม่รู้ว่ามันแปลกหรือเปล่า ถ้าผมจะบอกว่าผมไม่เคยเห็นว่าโอเมก้าหรืออัลฟ่ามีตรงไหนที่แตกต่างกันเลย ในท้ายที่สุดเมื่อปราศจากขีดจำกัด บางทีโอเมก้าก็อาจเป็น...อัลฟ่าที่ดีได้เหมือนกัน"
"ก็อาจจะ...แต่มันคงเป็นไปไม่ได้" เวอร์ชูวถอนใจ
"ทำ...ไมล่ะ" ผมรู้สึกจิตใจแห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีใครเห็นด้วยกับผม ไม่มีเลย แม้แต่เพื่อนสนิทของท่านไนท์เอง...
เทพบุตรแห่งปีกสันติภาพเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบน แล้วเอ่ยตอบกับรัตติกาลที่พร่างพรายด้วยหมู่ดาว
"เพราะที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาแบบนั้น ไนท์ ใครที่พยายามทำลายกฎเกณฑ์จะถูกลงโทษโดยพระเจ้าที่เรามองไม่เห็น...เหมือนกับนาย หรือผม"
??
ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เวอร์ชูวเอ่ย เขาเองก็ไม่เข้าใจผม แต่ผมก็ต้องพยายาม บางทีถ้าเวอร์ชูว ชาร์ลหรืออาเบล คนใดคนหนึ่งสามารถยอมรับได้บ้าง ผมก็อาจจะบอกพวกเขาได้ว่า แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับท่านไนท์
"นายไม่คิดว่ามันโหดร้ายเรอะ ทั้งๆที่อัลฟ่...ผมหมายถึงพวกเราอัลฟ่าสร้างพวกเขาโอเมก้าและเบต้าขึ้นมา...แล้วกลับทำแบบนี้ ทำเหมือนกำลังทดลองกับชีวิตของพวกเขา"
"พระเจ้าก็คงโหดร้ายแบบเดียวกันที่สร้างพวกเรามาแบบนี้ เราคงไม่รู้หรอกว่าบางทีพระเจ้าเองก็กำลังทดลองสร้างจักรวาลหลายๆแบบ ด้วยกฎเกณฑ์ที่แตกต่างแล้วจับตาดูผลลัพธ์อยู่ก็ได้"
"เรื่องนั้นมัน..."
"ถ้าสิ่งที่ดีที่สุดเกิดขึ้นได้ด้วยการลองผิดลองถูก การทดลองของพระเจ้าก็อาจจะไม่ใช่เรื่องผิด เช่นเดียวกับบุตรของพระองค์อย่างพวกเรา อัลฟ่า..."
"…" ผมพูดอะไรไม่ออกเลย สัมผัสได้ว่าช่องว่างนี้ห่างไกลเกินไป ช่องว่างของผู้สร้างและผู้ถูกสร้าง อัลฟ่าเองก็ไม่เข้าใจพระเจ้าที่สร้างพวกเขามา ผมเองก็ไม่เข้าใจอัลฟ่าที่สร้างผมขึ้นมาเช่นกัน
"แต่ผมก็ไม่แปลกใจหรอกนะว่าทำไมนายถึงเห็นใจพวกมันนัก...เพราะแต่ก่อนนายก็ชอบปลอมตัวเป็นโอเมก้าไปเที่ยวเล่นนินะ" เวอร์ชูวยิ้มเอ็นดูให้ แล้วจิ้มหน้าผากผม "ร่างโอเมก้าของนายก็ตัวเท่านี้แหละ ยังไม่เข็ดอีกหรือไง"
ท่านไนท์...ปลอมเป็นโอเมก้า? ผมเบิกตาโพลงขึ้น
"ผม...เคยปลอมเป็นโอเมก้า?" คราวนี้ผมห้ามตัวเองไม่ทันแล้ว จึงหลุดปากออกไป
เวอร์ชูวเลิกคิ้ว
"นายจำไม่ได้สินะ แต่นั่นเป็นงานอดิเรกของนายเลยล่ะ นายเบื่อที่จะต้องถูกเคี่ยวเข็ญการเป็นอัลฟ่าจากลอร์ดนามิก อัลฟ่ารุ่นก่อน เลยปลอมตัวกลบกลิ่นอายและคลื่นเฉพาะตัวของอัลฟ่าจนหมด เพื่อหนีการฝึกออกไปเที่ยวเล่น ชมวิว ไม่ก็นอนกลางวันตามที่ต่างๆ"
ท่านไนท์มีช่วงเวลาที่เป็นเด็กเกเรด้วยเรอะ จะว่าไปตอนท่านเป็นราชาท่านก็ยังหนีเวสต์ไปเที่ยวเหมือนกันนี่น่า
"ตามปกติดาวเฟลม่าสืบทอดพลังอัลฟ่ากันตามความสามารถ โดยส่วนใหญ่อัลฟ่าจะเลือกอัลฟ่าคนต่อไปจากเบต้าอันดับหนึ่ง และเมื่อรุ่นก่อนมอบพลังความรู้ทั้งหมดให้แล้ว เขาก็จะหลับใหลไป อัลฟ่าทุกรุ่นเชื่อว่าการกระทำแบบนั้นทำให้ได้กลับไปหาพระเจ้า เป็นอันจบยุคสมัยหนึ่งๆลง และเริ่มต้นศักราชใหม่ของอัลฟ่ารุ่นที่ 46 อิกไนท์ คลอร์ว"
แต่ไนท์ไม่ได้ทำตามธรรมเนียม เขาเลือกผม ทำไม? จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจ
เวอร์ชูวยิ้ม "นายจำไม่ได้เลยสินะ ทั้งเรื่องที่นายปลอมตัวเป็นโอเมก้า ทั้งเหตุการณ์ในตอนนั้น ทั้งเหตุผลที่นายเลือกกำเนิดใหม่"
ผมชะงัก แต่ก็ไม่ตกใจเท่าไร ผมคงดูออกง่าย และเวอร์ชูวก็มองออกแต่แรกแล้วว่าผมจำไม่ได้เลย ไม่ใช่จำไม่ได้หรอก แต่ผมไม่รู้อะไรเลย เพราะผมไม่ใช่ท่านไนท์
"ถ้าอย่างนั้นให้ผมหาให้มั้ย คำตอบมันคงอยู่ในความทรงจำที่ไหนสักแห่งของนายเอง ของไนท์คนก่อน..."
"มันทำได้งั้นเรอะ?"
เทพบุตรพยักหน้า แล้วเขาก็แตะหน้าผากลงมาที่หัวถุยๆของผมเชื่อมต่อเข้าไปในความทรงจำ เขากำลังเอาความทรงจำของตัวเองมาผสมเข้าไปในวังวนนี้
"นายยินยอมให้ผมเข้าไปมั้ย?"
"อืม" ผมพยักหน้า สำหรับตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่านี้แล้ว เหตุผลของอิกไนท์คนก่อน เรื่องราวของท่าน ผมอยากจะรู้ อยากรู้กว่าทุกสิ่งในจักรวาล
"อดีตเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กันในแง่ของกาลเวลา เมื่อมันเชื่อมโยงถึงกัน มันจะนำเราไปสู่ตัวตนของไนท์ในต้นกระแสธารนี้"
สู่อดีตของท่านไนท์ และจุดเริ่มต้นของเขา
….


อาเบลไม่ได้งี่เง่า หรือความรู้สึกช้า เขารู้สึกได้ว่าไนท์โกรธ
ไนท์ที่อ่อนหัดโกรธเรื่องที่เขาใช้โอเมก้าล่อสัตว์ประหลาดแล้วยิงทิ้ง
ไนท์ใจอ่อนอีกแล้ว ใจอ่อนกับเรื่องไม่เข้าเรื่อง...
โอเมก้าคือสิ่งที่สร้างใหม่ได้ จะร้องโวยวายทำไมกัน นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่อนุญาตให้ใครหลุดปากบอกเรื่องนี้กับไนท์ เพราะเขารู้ว่าไนท์จะต้องไม่พอใจมากแน่ๆ
แต่เป็นเพราะมัน!
เจ้าคนเสแสร้งน่ารังเกียจนั่น
เวอร์ชูว...
ชื่อนี้พูดถึงทีไร พาลจะทำให้คิ้วองค์จักรพรรดิกระตุกถี่ยิบๆ
มันชอบปรากฎเวลาที่เขาไม่สามารถเอื้อมมือไปจัดการกับมันได้ เหมือนมันเองก็รู้ว่าเขาไม่เคยชอบหน้ามัน ทั้งยังรู้อีกว่าเขาพยายามปิดบังไนท์เรื่องอะไร และหาวิธีบอกอย่างแนบเนียน จนตัวเองเหมือนผู้ผดุงคุณธรรมที่แสนดี ขณะที่เขากลายเป็นผู้ร้ายในสายตาไนท์
[ยืนยันเป้าหมายถูกทำลาย]
[รวมระยะเวลาทั้งสิ้น 35 วินาที]
วันนั้นไนท์ช็อก และไม่เอ่ยอะไรอีกเลย
"เดี๋ยว ผมขอพาไนท์ไปส่งบ้านเอง ลำบากท่านจัดการสัตว์ประหลาดนั่นให้ทุกคนแล้ว"
มันเอ่ยแล้วก็พาไนท์ที่ไม่ขยับเขยื้อนจากไป โดยที่เขาตามไปไม่ได้ เพราะมีภารกิจติดพันอยู่
มันน่าฆ่าทิ้งนัก!
อาเบลเกลียดมันจนอยากยิงลำแสงใส่ดาวมันสักที ถ้าไม่ติดที่ว่ามันกับคณะหมู่ดาว ได้รวมตัวกันเป็นปีกแห่งสันติภาพ ประกาศตัวทำเรื่องเสียสละไปทั่วจักรวาล จนมีหลายฝ่ายเข้าสนับสนุนมันอย่างเหนี่ยวแน่น
เขาไม่ชอบขี้หน้ามันตั้งแต่แรกเห็นแล้ว ตั้งแต่ที่มันแสดงความสนิทสนมกับไนท์ ในวันครบรอบการครองราชย์ของไนท์ในปีที่สามสิบ
อาเบลคิดว่ามันเป็นเพื่อนเก่าแก่ของไนท์ แต่เขาก็ได้แต่คาดเดาไปต่างๆนานา เพราะไนท์ก็ไม่เคยเล่าว่ารู้จักมันได้ยังไง หรือตั้งแต่เมื่อไร
มันรู้เกี่ยวกับไนท์มากกว่าเขา นี่คือสิ่งที่ทำให้อาเบลหงุดหงิด
แต่ลึกๆแล้วเขารู้สึกได้ว่าไนท์ไม่อยากเอ่ยถึงและไม่อยากข้องเกี่ยวกับเวอร์ชูวมากนัก นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้อาเบลยอมปล่อยผ่านเรื่องคนน่าโมโหนี้ไป โดยไม่ทำอะไร
ในเมื่อไนท์ไม่สนใจ ก็ไม่มีอะไรให้เขาใส่ใจเช่นกัน
เวอร์ชูวเองก็เหมือนจะรู้ตัว แล้วถอยไปเอง คนผู้นั้นจึงไม่ได้เข้ามาในสายตาของเขาอีก จนกระทั่งวันประชุมที่ผ่านมา
อาเบลคิดผิดที่ยอมให้ไนท์มาที่ประชุมด้วย ประกอบกับความไม่เหมาะสมที่จะพูดคุยกับสมาชิกทั่วๆไปต่อหน้าคนอื่น เขาจึงต้องเว้นระยะห่างจากไนท์ ทำให้ตั้งแต่เปิดฉากการประชุมไนท์ก็ถูกโหวตออกจากวงแหวนแรกทันที แต่นั่นไม่ได้เหนือความคาดหมายเท่าไร
ไนท์อาจจะตกใจอยู่บ้าง แต่ก็ดูสบายใจกับที่นั่งใหม่ อาเบลเองคิดว่านั่นเป็นสิ่งดีแล้ว ไนท์ที่อ่อนหัดจะได้ไม่ต้องมารับมือกับพวกปีศาจในวงแหวนแนวราบที่พร้อมจะสูบเลือดสูบเนื้อกันไม่ต่างจากสัตว์ประหลาด
ไนท์นั่งๆนอนๆตลอดการประชุม ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างดูราบลื่นจนกระทั่งมันเดินเข้ามา
มันทักไนท์ด้วยรอยยิ้มสุภาพ ปราศรัยอย่างเป็นมิตรสไตล์ปีกสันติภาพ ไนท์คนใหม่ที่ไม่ทันเล่ห์เพทุบายก็เออออไปหมดทุกอย่าง อาเบลรู้ว่ามันแค่มาทดสอบดูว่าไนท์จำเรื่องในอดีตได้หรือเปล่าเหมือนที่ทั้งเขาและชาร์ลอยากจะรู้
แต่แค่บทสนทนาสั้นๆก็เห็นได้ชัดว่าไนท์คนนี้ไม่ได้ต่อต้านขัดขืนมันเลย ออกจะชอบอยู่ใกล้มันมากกว่าเขาเสียอีก
ซึ่งนี่ยิ่งทำให้อาเบลหงุดหงิด แม้เขาจะรู้สึกได้แต่แรกแล้วว่าไนท์เกิดใหม่ไม่ค่อยอยากเข้าใกล้เขามากนัก ออกจะหวาดกลัวอย่างผิดปกติตลอดเวลา อาเบลยกเหตุผลว่าไนท์คงยังไม่ชินกับโลกรอบๆตัวถึงตื่นตกใจง่าย แต่ไนท์ก็ไม่ควรจะรู้สึกดีกับเจ้านั่นนะ
ไม่ควรเลย
แต่อาเบลก็ยั้งมือไว้ เพราะคำขอร้องของไนท์
"แกรู้จักเวอร์ชูว แห่งปีกสันติภาพไรโซเรียรึเปล่า" เขาเคยเอ่ยถามเช่นนี้ในอดีต
"อืม รู้จัก"
"ดาวของมันผลิตโอเมก้าส่งออก...ขายเป็นสินค้าในตลาดมืดให้กับดาราจักรต่างๆ" อาเบลเอ่ย เขารู้ข่าววงในของดาวแทบทุกดวง โดยเฉพาะพวกอิทธพลใหม่ที่กำลังขยายอำนาจอย่างปีกสันติภาพ ไนท์ควรรู้ว่าพวกมันก็ทำเรื่องที่ไนท์คงไม่เห็นด้วยแน่ๆ และอาเบลก็ไม่ลังเลที่จะยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูดทันทีที่เขาสืบข่าวมาได้ แม้จริงๆแล้วมันควรจะเป็นความลับก็ตาม
ไนท์หันมาสบตาเขาแล้วยิ้มบางๆ เหมือนอิกไนท์จะดูออกถึงเจตนาที่อาเบลพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
"เวอร์ชูวเคยยกโอเมก้าให้ผมด้วยล่ะ อาเบล ผมค่อนข้างชอบนะ"
แววตาจักรพรรดิเย็นชาขึ้น ความไม่พอใจฉายชัดจนไนท์หัวเราะออกมา
"หึงเรอะครับ?"
อาเบลแค้นเสียงเฮอะ "เราไม่ชอบหน้ามัน อย่าให้เราเห็นว่าแกไปสนิทกับมันอีกนะ ไม่งั้น..."
"หึงแรงเสียด้วย น่ารักจังนะครับ"
อาเบลกดเสียงต่ำข่มขู่ แต่มันก็หาได้มีความกลัวสักนิดไม่
"เรา...เตือน...แล้วนะ"
"ผมจะไม่ยุ่งกับเวอร์ชูว และปีกสันติภาพแน่นอน อาเบล แต่ผมขออย่างเดียวได้มั้ย?"
แววตาที่ร้องขอทำเอาอาเบลปฏิเสธไม่ได้
"อย่าทำร้ายเวอร์ชูว เขาเป็นเพื่อนของผม"
"เพื่อน?"
ไนท์พยักหน้า "นานมาแล้ว ก่อนที่เราจะทะเลาะกันเพราะความเห็นไม่ตรงกันบางเรื่อง"
….
เขาทำตามที่สัญญาไว้แล้ว แต่ไนท์กลับเป็นคนที่ผิดคำพูด
ทำไมถึงละทิ้งตัวตนไป ทำไมถึงไปโดยไม่บอกสักคำ
ก็ในเมื่ออิกไนท์ เป็นคนที่เริ่มทุกอย่าง...
ดาวแต่ละดวงมีวิธีเลือกอัลฟ่าแตกต่างกัน สำหรับดาวอาเบล ตำแหน่งอาเบลหรือจักรพรรดิ คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด อัลฟ่าที่กำเนิดใหม่ทั้งสี่จะมาแข่งขันกัน หรือใช้คำให้ชัดเจนกว่านั้นคือ ฆ่ากัน เพื่อหาผู้ที่เชี่ยวชาญในการใช้มิติที่สุดขึ้นมาเป็นผู้นำ
ดาวอื่นๆ สามารถเลือกเป็นพันธมิตรกับฝ่ายใดก็ได้ แต่ส่วนมากมักไม่อยากยุ่งเกี่ยวเพราะไม่มีอะไรการันตีว่าอัลฟ่าที่ตัวเองสนับสนุนจะชนะ ทำให้อนาคตมีความเสี่ยงมากเกินไป
อาเบลใช้มิติได้ถึงมิติที่สี่อันเป็นพื้นฐานของอัลฟ่า ขณะที่อัลฟ่าฝึกหัดคนอื่นใช้ได้ถึงมิติที่ห้าแล้ว เขากำลังจะแพ้ ไม่มีใครคิดจะสนับสนุนเขา แต่ทั้งๆที่เขาไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด ในวินาทีสุดท้ายกลับมีคนคนหนึ่งเลือกเขา...
"ผม อิกไนท์ คลอร์ว อัลฟ่าของดาวเล็กๆ ถ้านายไม่รังเกียจพันธมิตรอย่างผม ก็ให้ผมช่วยนะ" มันปรากฎตัว เรื่องราวของอิกไนท์ คลอร์ว เขาเคยได้ยินผ่านๆมาบ้าง แต่ไม่คิดสนใจ มาวันนี้ได้เจอตัวจริง ถึงได้รู้เลยว่าทำไมมันถึงไม่มีคนคบ เพราะมันเป็นคนบ้าดีๆนี่เอง
"ตอนนี้เราเสียเปรียบทุกด้าน เราจะไม่รับผิดชอบชีวิตของแกหรือประชากรของแกให้หรอกนะ" อาเบลหรืออัลฟ่าอันดับสี่ในตอนนั้นตอบเสียงเย็นชา เพราะเขาไม่คิดว่าพันธมิตรเพียงคนเดียวจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมใดๆได้
"อืม ผมรู้แล้ว" แต่คนบ้ากลับตอบมาแค่นี้ แล้วจากนั้นมาอิกไนท์คนนี้ก็คือพันธมิตรหนึ่งเดียวที่ช่วยเขาสู้กับอัลฟ่าอีกสามคน
ต่อหน้ากองกำลังของศัตรู ไนท์เปิดมิติโจมตีสายฟ้าแล่บด้วยการลากอัลฟ่าฝึกหัดทั้งสามเข้าไปสู้ในมิติเอกเทศแล้วฆ่าอัลฟ่าหัวหน้ากองทัพไปทีละคน กองทัพที่ไร้ผู้นำของพวกมันถูกเขาทำลายได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่กำลังสนับสนุนของดาวอื่นจะได้ย่างกรายมาร่วมสงคราม
เมื่อตำแหน่งจักรพรรดิเป็นของเขา ดาวอื่นๆจึงไม่มีทางเลือกนอกจากส่งข้อความขอโทษหรือแสดงความยินดีมาให้พร้อมของขวัญชดเชยมูลค่ามหาศาลแด่จักรพรรดิคนใหม่
อาเบลถึงได้เข้าใจในวันนั้นถึงความน่ากลัวของอัลฟ่าที่ล่าอัลฟ่า...
เขาแน่ใจเลยว่าไนท์จะต้องเปิดมิติได้สูงกว่าเขา รวมทั้งพี่ๆของเขาด้วยเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นมันอยู่ในระดับไหนแล้ว? ในเมื่อพี่ๆของเขาเปิดได้ถึงมิติที่ห้า แปลว่ามันต้องเหนือไปกว่านั้น หกงั้นเรอะ หรือเจ็ด ถ้าอย่างนั้นมันย่อมเป็นตัวตนที่ใกล้เคียงกับพระเจ้ามากที่สุดแล้วในจักรวาลตอนนี้...
แค่คิดถึงตรงนี้อาเบลก็รู้สึกหวาดระแวง อำนาจที่เหนือกว่าทำให้เขาไม่อาจไว้ใจคนคนนี้ได้ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไร มันจะเป็นภัยคุกคาม ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เมื่อเกิดปัญหาอัลฟ่าถูกล่า ทั้งภาคีจะสงสัยว่าสัตว์ประหลาดนั่นเป็นฝีมือของไนท์ เพราะหลายๆฝ่ายที่เคยเป็นพันธมิตรเก่าของอัลฟ่าทั้งสามก็ระแคะระคายเรื่องนี้อยู่ ทุกฝ่ายรู้ว่าไม่ใช่ฝีมือเขาที่ชนะพี่น้องทั้งสามได้ แต่เป็นคนอื่น...
"ทำไมแกถึงเลือกช่วยเรา?" อาเบลทนไม่ไหวจนต้องถามออกไปในที่สุด ตอนแรกเขาคิดว่ามันบ้า แต่ถ้ามันแข็งแกร่งขนาดนี้ มันก็ไม่จำเป็นต้องช่วยเขา ฆ่าทุกคนแล้วชิงพลังของจักรพรรดิหมู่ดาวABELLไปเลยไม่ดีกว่าเรอะ?
"ผมต้องการคนที่เห็นคุณค่าของผมมากที่สุด และผมต้องการพันธมิตรที่แข็งแกร่งเพื่อแผนการในภายภาคหน้า นายจะช่วยผมได้มั้ยล่ะ?"
"แกคิดจะทำอะไร?"
"ไว้ผมจะบอกวันหลังนะ แต่ตอนนี้..." อิกไนท์ฉีกยิ้มที่เขาลงความเห็นในใจว่าน่าโมโหมาให้ และเมื่อมันพูดประโยคถัดไปอาเบลก็แน่ใจเลยว่าไม่ใช่แค่น่าโมโห แต่เป็นน่าให้ไปเกิดใหม่ซะ
"ผม...ขอจีบอาเบลได้มั้ย?"
เจ้าของชื่อใช้เวลาประมวลผลร่วมนาที แล้วเบิกตากว้าง
"แก...ว่า...อะไรนะ" เขาคิดว่าเขาหูฝาด
"ผมขอจีบอาเบลได้มั้ย?" มันยังยืนยันคำเดิม อย่างไม่เกรงกลัวสักนิด!
"พูดบ้าอะไรของแก! นี่มันเรื่องไร้สาระอะไร" เขากำลังพูดคุยความลับทางการทหารอย่างจริงจัง ทำไมถึงได้กลายเป็นเรื่องแบบนี้ เห็นชัดๆว่ามันจงใจกวนประสาทเขา
"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ อาเบล ผมจริงจัง ผมขอจีบอาเบล เพราะผมอยากจีบอาเบล"
จักรพรรดิที่ถูกจีบเป็นครั้งแรกในชีวิตเมื่อหายตกใจก็หรี่ตาพิจารณา ไม่ว่ามันจะล้อเล่นหรือพูดความจริง เขาก็ไม่ยินดีทั้งนั้น คำตอบของเขามันแน่นอนอยู่แล้ว
"ไม่!" อาเบลเน้นคำเสียงดังจนแทบตะคอก เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้ความหวังหรอก! แต่อิกไนท์ก็ยังยิ้มแบบน่าไปเกิดใหม่เหมือนเดิม
"งั้นผมจะขอไปเรื่อยๆจนกว่าอาเบลจะอนุญาตนะครับ อย่าถือสาแล้วกัน"
ถือสิ ถือมากด้วย ถือจนอยากระเบิดดาวมันทิ้ง!
อย่าบอกนะว่ามันช่วยเขาด้วยเหตุผลนี้? ถึงอาเบลจะมั่นใจว่าตัวเขามีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี มีอัลฟ่าหลายคนชอบติดต่อมาเยินยอบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถหาพันธมิตรได้ด้วยสิ่งภายนอกเช่นนี้ และเขาก็ไม่เชื่อเช่นกันว่าอิกไนท์จะแค่หลงใหลภายนอกของเขา
มันมีเหตุผลอื่นที่ไม่ยอมบอกเขา เหตุผลที่อาเบลเลือกจะระวัง และคิดให้รอบคอบก่อนจะมีปฏิสัมพันธ์ใดๆกับคนคนนี้
แต่มันก็ไม่ย่อท้อแม้ว่าเขาจะเย็นชาแค่ไหนก็ตาม คอยแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนโดยมิได้นัดหมาย พร้อมความใจกล้าที่ทำให้อาเบลปวดหัวตุบๆ
"ผมอุตสาห์มาหา อาเบลไม่คิดถึงผมบ้างเลยเรอะ"
ไสหัวไปซะ!
"ผมคิดว่าอาเบลจะใจอ่อนยอมลงให้ผมซะทีนะครับ"
ลงอะไรไม่มีวัน!
มันทานทนคำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยของเขาได้ เหมือนที่อาเบลต้องทานทนความหน้าด้านครั้งแล้วครั้งเล่าของมัน จนวันไหนไม่รู้ที่เขาเผลอ เขาแค่เผลอ ขอยืนยันว่าแค่เผลอเท่านั้น! เขาเผลอไปเพราะต้องการอยากรู้ว่าไนท์คนนั้นผ่านมิติได้ถึงขั้นไหนแล้ว
วันนั้นเขาเอ่ยปากถามตรงๆ เพราะจากที่พยายามสังเกตและสืบอยู่หลายครั้งไม่เป็นผล อิกไนท์แย้มยิ้มเหมือนรู้ว่าเขาข้องใจมานานแล้ว
"ให้ผมเปิดให้ดูมั้ย?"
"แกจะทำให้ดู?" อาเบลถามอย่างประหลาดใจ ความลับขนาดนี้มันยังกล้าบอกอัลฟ่าคนอื่นด้วยเรอะ
"อ่า แลกเปลี่ยนกับที่อาเบลต้องเปิดของอาเบลให้ดู" เจ้าตัวเอ่ยแล้วมองเขาด้วยสายตาที่ทำให้อาเบลขนลุก
เปิดบ้าอะไร!
"แก...อยากตายเรอะ?" อาเบลถามเสียงเหี้ยม เขาจริงจังมันยังกล้าล้อเล่นอีก ไนท์หัวเราะ ใบหน้าของเขาเริงร่าเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
"ผมก็แค่หมายถึงอาเบลต้องเปิดเผยความลับอย่างหนึ่งให้ผมรู้ด้วยไงครับ ตกลงมั้ย?"
รอยยิ้มยียวนทำให้อาเบลกรอกตาคิดหนัก ดาวเขามีความลับเป็นร้อยเรื่อง แค่เรื่องเดียวแลกกับเรื่องที่เขาอยากรู้เจียนคลั่ง อาเบลคำนวนตัวเลขในหัว แล้วสุดท้ายเขาก็เผลอตกลง แค่เผลอไปเท่านั้นเอง!
แล้วอิกไนท์ก็ฉวยโอกาสนั้น มันเปิดเส้นทางมิติของมันให้เขาดู
ในความเข้าใจของเขา มิติที่สี่ คือพื้นฐานของอัลฟ่าทุกคน ทำให้อัลฟ่าคนนั้นสามารถเดินทางอย่างอิสระไปในช่วงเวลาใดๆในมิติที่สามของดวงดาวตนเองได้ ตั้งแต่ต้นกำเนิดจนดับสูญ ส่วนมิติที่ห้าที่เขาอยู่ในตอนนี้ จะทำให้สามารถล่วงรู้ความเป็นไปได้ทั้งหมดหรืออนาคตที่จะเกิดขึ้น เรียกง่ายๆว่ามันทำให้เขาเห็นผลลัพธ์ของการตัดสินใจเลือกทั้งหมดจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง
มิติที่หกเป็นเพียงคำเล่าลือ ว่าด้วยการที่เขาสามารถพบมิติคู่ขนานของตนเองที่เกิดจากเส้นทางที่แตกต่างในอดีต และทำให้มิติคู่ขนานนั้นคือปัจจุบันที่เขายืนอยู่ อาเบลพอจะจินตนาการออก
แต่ที่น่างงงวยคือสิ่งที่มันกำลังทำอยู่ นี่แปลว่ามันก้าวไปยังมิติที่เจ็ดแล้วงั้นหรือ มิติที่เจ็ดที่ว่าด้วยจักรวาลอันเป็นอนันต์มิได้มีแค่จักรวาลเดียว แต่มันคือความเป็นไปได้ที่จะค้นพบจักรวาลใหม่ที่มีกฎเกณฑ์ของพระเจ้าที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง
สถานที่ที่สุดจะจินตนาการได้
วันนั้นเขาได้เห็นมิติที่ตัวเองยังเข้าไม่ถึง แต่ก็แลกกับสิ่งที่สูงค่าไม่แพ้กัน เพราะขณะที่เขาได้เห็นความลับในมิติของไนท์ ไนท์เองก็ได้เห็น...ความลับของเขาเช่นกัน
ต้นกำเนิดของเขา


ยามเช้าของดาวเฟลม่าก็เหมือนทุกๆวัน เป็นรุ่งอรุณของเดือนสิบสองช่วงฤดูหนาวที่หิมะเริ่มตกลงมา ท้องฟ้าสีเทาดูหดหู่ดั่งดวงดาวกำลังโศกเศร้า
ไนท์ขังตัวอยู่ในห้อง พยายามรักษาบาดแผลที่ไม่เหลือร่องรอยใดๆไปอีกหลายสัปดาห์กว่าจะเริ่มกลับมาใช้ชีวิตเป็นปกติได้
อย่างน้อยๆก็ดูเหมือนว่าปกติ แม้ลึกๆแล้วเขาจะแน่ใจว่าตัวเองไม่มีวัน 'ปกติ' ได้อีกแล้วก็ตาม
เด็กหนุ่มไปที่คุกเป็นแห่งแรกในเช้าวันนั้น ดวงตาเย็นชาปราดมองโอเมก้ามากมายที่เขาได้รับมา และอีกมากที่เขาฝึกปั้นขึ้นมาเอง เพื่อฝึกการใช้พลังอัลฟ่าโดยมีเป้าประสงค์หลักคือเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง
เรื่องที่เขาไม่เคยคิดจะเข้าใจกลับเข้าใจ...เรื่องที่เขาอยากมองเมินก็ทำไม่ได้อีกแล้ว
เขาตวัดมือ สายโซ่ทั้งหมดก็แตกละเอียดเป็นเกล็ดหิมะ
"เอาพวกมันไปให้พ้นจากสายตาของผม"
คำสั่งเฉียบขาด ทำให้เหล่าเบต้ารีบก้มหัวพาโอเมก้าทั้งหมดออกจากกรงไป โดยไม่มีใครกล้าถามหาเหตุผล อันที่จริง ณ เวลานี้ ไม่มีใครกล้าสบดวงตาสีเขียวมรกตที่แทบจะบ้าคลั่งนี้อีกแล้ว
"ท่านไนท์ ท่านหมายรวมถึงเมเรสด้วยหรือไม่" นอร์ทเวสต์ลำดับที่ 268 ชายชราหัวขาวผู้เป็นคนเดียวที่กล้าเสี่ยงชีวิตทัดทานอัลฟ่าทุกรุ่น
ไนท์มองไปในกรงที่ลึกที่สุด จริงๆการขังโอเมก้าไม่มีความจำเป็น เพราะพวกมันไม่คิดจะหนีไปไหน กรงเหล่านี้จึงเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครหน้าไหนที่ทนแรงกระตุ้นไม่ไหว ฝ่าฝืนกฎมาแตะต้องของรักของหวงของอัลฟ่ามากกว่า
และที่ถูกคุ้มกันไว้แน่นหนาที่สุดก็คือ เมเรส...มันอยู่ข้างในนั้น
โอเมก้าที่เพื่อนให้มา
โอเมก้าคนแรกที่ทั้งโดดเด่นและเป็นที่ชื่นชอบของเขามากที่สุด
เขาไม่เคยไยดีว่าเมเรสจะพังอย่างไร เพราะเขาสามารถซ่อมเมเรสกี่ครั้งก็ได้ อันที่จริงเขาชอบทำให้เมเรสพังในหลายๆแบบเพื่อจะได้ฝึกใช้พลังอัลฟ่าที่แตกต่างกันไป ตั้งใจทดสอบขีดจำกัดที่โอเมก้าสามารถทนได้ และอีกเหตุผลหนึ่งคือเขาอยากที่จะทำเช่นนั้นด้วยสัญชาตญาณของอัลฟ่า
 แววตาที่เขามองเมเรสเหมือนกับอัลฟ่าคนนั้นหรือเปล่า มันทำให้เขาพึงพอใจได้ เหมือนกับที่อัลฟ่าคนนั้นพอใจเขาใช่มั้ย?
แปล๊บ
ไนท์กุมหัวตัวเองแน่น เจ็บร้าวเข้าไปถึงกระดูก หัวใจเต้นรัว มือเริ่มสั่นจนควบคุมไม่ได้ รู้สึกคลื่นเหียนจนอยากอาเจียนทั้งที่ในท้องว่างเปล่ามาหลายวันแล้ว
เขาลบความทรงจำตัวเองในวันนั้นทิ้งไปแล้วหลายครั้ง สร้างร่างกายใหม่ขึ้นมาอีกหลายสิบหน แต่ไม่ว่าจะทำยังไง ร่างกายเขาก็ยังจำได้ อนุภาคสั่นไหวทุกครั้งที่ภาพดวงตาสีทับทิมแว่บเข้ามาในสมอง
เขาพยายามลืม แต่หัวใจเขาไม่ลืม ดวงดาวก็ไม่ลืม แม้จะจำรายละเอียดทั้งหมดไม่ได้ แต่มันก็คอยบอกเขาว่าเคยมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นในวันนั้น
"ไปซะ"
โอเมก้าตรงหน้าเอียงคอ มันไม่เข้าใจคำสั่งนี้ มันยังคงรอคอยเรื่องเลวร้ายที่จะเกิดขึ้นกับมันอยู่ทุกวัน มันไม่มีทางเลือกใดนอกจากอยู่ตรงนี้ และรองรับทุกอย่างที่เขาทำกับมัน
จะต้องร้องเรียนต่อสิ่งใด มันก็แค่โชคร้ายที่เกิดมาเป็นโอเมก้าเท่านั้นเอง...
ใครบางคนอาจจะพูดแบบนี้
แต่ว่า
แค่โชคร้ายหรือ?
เมเรสแค่โชคร้าย แล้วเขาล่ะ? เขาเพียงแค่โชคร้ายที่อ่อนแอกว่า และบังเอิญไปอยู่ตรงหน้าอัลฟ่าคนนั้นเท่านั้นเองหรอ?
มันก็แค่เรื่องบังเอิญ เป็นความโชคร้ายของคนบางคนใช่มั้ย?
ดวงตามรกตลุกไหม้ด้วยความชิงชัง
ข้ออ้างห่วยๆนี้เขาไม่คิดจะรับฟังหรอก!!
เปรี้ยะ
ตราประทับสลายไปด้วยความตั้งใจของเจ้าของ โอเมก้าน้อยเบิกตากว้าง ไม่มีใครรู้แล้วว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นกับมันอีกแล้ว
"นายไม่ใช่โอเมก้าของผมแล้ว เมเรส จงไปซะ!"
[ S T R I N G : CODE : R E L E A S E ]
เบต้าชราอ้าปากค้าง เขาไม่มีคำพูดใดจะกล่าว หรือแม้แต่จะห้ามได้ทัน เพราะสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่มีในตำราเล่มไหนเคยบันทึกให้เขาได้รู้
สิ่งที่ถูกปลดปล่อยจะกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่มีนิยามในจักรวาลนี้
เมเรสเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเทามันพร่างพรายด้วยแสงของดวงดาว จากนั้นมันก็ทะยานออกจากกรงไป ร่างมันลอยขึ้นไปสู่ชั้นบรรยากาศ และไม่นานก็หายไปจากสายตา
มันไปแล้ว...ไปจากเขา หนีไปจากมัจจุราชคนนี้
"ผมขอโทษ เมเรส..."
ไนท์ยืนนิ่งมองตามไปโดยไม่ทำอะไร สองมือเขากำแน่น สายตาเขาแข็งกร้าว ดวงตาสีมรกตฉายแววเด็ดเดี่ยวมั่นคง
"เจ้าคิดจะทำอะไร อิกไนท์"
รุ่นก่อนก้าวเข้ามาเพราะรู้สึกถึงความผิดปกติ นามิกปรายตามองก็เห็นความเจ็บปวดในดวงตาสีเขียวคู่นั้นชัดเจน ทั้งที่ครั้งหนึ่งมันเคยเต็มไปด้วยความโอหังมั่นใจจนเขาแสนเหนื่อยใจ แต่มาวันนี้มันกลับทำให้เขาสั่นสะท้าน
เด็กหนุ่มเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปเพียงแค่ค่ำคืนเดียว ชั่วเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่เปลี่ยนความคิดของคนคนหนึ่งไปตลอดกาล ถึงอย่างนั้นนามิกก็อดทอดถอดใจไม่ได้ ทั้งๆที่โอกาสมีเพียงหนึ่งในล้านที่คนสองคนในดวงดาวกว้างใหญ่จะได้เจอกัน มันเป็นโชคชะตาหรือไรที่ทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้
"คุณควรจะสอนทุกอย่างให้กับผมโดยเร็วที่สุด" ไนท์เอ่ยอย่างเยือกเย็น
"จะไปแก้แค้นงั้นหรือไนท์?"
"…"
นามิกรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว เพราะดวงดาวบอกเขา แต่ก็สุดจะทำอะไรได้ ตอนนั้นเขาเข้าพบจักรพรรดิอยู่ และบัดนี้อาคันตุกะทั้งสองก็กลับไปแล้ว โดยทิ้งรอยแผลบาดลึกเอาไว้ในใจคนคนหนึ่ง
"เจ้าสามารถเข้าใจเหล่าโอเมก้าได้ในวันนี้ ถ้าเช่นนั้นมันก็ไม่ยากถ้าเจ้าจะเข้าใจอัลฟ่าคนนั้นเช่นกัน เพราะมันธรรมเนียมปฏิบัติที่ทุกคนทำต่อโอเมก้ามาโดยตลอด...เจ้าน่าจะเข้าใจมันดีที่สุดนะ อิกไนท์"
แววตาของไนท์วาวว่าบเหมือนแก่นดาวที่ลุกไหม้
"ถึงจะเป็นอย่างนั้น ผมก็มีสิทธิโกรธ และเมเรสก็มีสิทธิที่จะโกรธผมเช่นกัน"
"นี่คือเหตุผลที่เจ้าปล่อยมันไป?"
ไนท์หลุบตาลง น้ำเสียงของเขากดต่ำเหมือนพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังแผดเผาตัวเขาข้างในเอาไว้
"ผมจะตามล่าอัลฟ่าคนนั้น และเมเรสเองก็มีสิทธิที่จะตามล่าผม ผมจะให้สิทธินั้นกับเมเรส เช่นเดียวกับที่คุณไม่ควรมาขวางสิทธิของผม!"
ดวงตาสีเขียวได้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทฉับพลัน ไนท์สร้างร่างของตัวเองขึ้นมาใหม่ จากชายหนุ่มผมสีเงินดวงตาสีเขียวน้ำทะเล บัดนี้เขาจะกลายเป็นรัตติกาล ดวงตาสีดำเช่นเดียวกับสีผม ไม่หลงเหลือตัวตนดั้งเดิมใดเอาไว้ที่นี่อีกแล้วจนกว่าจะถึงวันที่เขาจะสามารถควักดวงดาวสีแดงสดดังทับทิมคู่นั้นออกมาขยี้ในกำมือได้
การล่าอัลฟ่าจึงเริ่มต้นขึ้นนับจากนั้น พร้อมกับฉายาอิกไนท์ คลอร์วที่สะท้านสะเทือนไปทั้งจักรวาล