บทที่ 41 ต่างคนต่างพูด
 ฟ้าหลังฝน ท้องฟ้าสีครามสุกสกาว ก้อนเมฆพลบค่ำส่องแสงสว่างไสว
 “พรุ่งนี้เป็นวันดี" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวขณะมองออกไปข้างนอก
อาหารมื้อค่ำยังขึ้นโต๊ะไม่เสร็จ วันแสนวุ่นวายสิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้เป็นช่วงที่สุขกายสบายใจที่สุด
“ท่านแม่เจ้าคะ”
เสียงของแม่นางเฉิงหกดังมาจากข้างนอก
ฮูหยินใหญ่เฉิงเอื้อมมือไปแตะหน้าผาก ลูกๆ ก็เหมือนหนี้สิน ชีวิตนี้สะบัดอย่างไรก็ไม่หมด
“ท่านป้าเจ้าคะ" เสียงของแม่นางเฉิงเจ็ดดังจากข้างหลัง
หญิงสาวทั้งสองนางถอดรองเท้าเกี๊ยะ แล้วนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าประกบซ้ายขวาฮูหยินใหญ่เฉิง
“จ้ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม แล้วมองไปยังลูกสาวทั้งสอง ช่างงดงามเหมือนดอกไม้อะไรเช่นนี้
“ท่านป้าเจ้าคะ" แม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงห้าที่ตามมาทีหลังถอดรองเท้าขึ้นมาอย่างเงียบๆ แล้วนั่งคุกเข่าลงเพื่อแสดงความเคารพอยู่ด้านข้าง
“เอาล่ะ พวกเจ้าพี่น้องสามสี่คนหิวกันหรือไม่” ฮูหยินใหญ่เฉิงถามด้วยรอยยิ้ม
“ท่านแม่เจ้าคะ ยังไม่กินตอนนี้เจ้าค่ะ" แม่นางเฉิงหกกล่าว
“ท่านป้าเจ้าคะ พวกเราอยากจัดงานเลี้ยงดอกเบญจมาศเจ้าค่ะ" แม่นางเฉิงเจ็ดชิงพูดก่อน
เมื่อถูกแม่นางเฉิงเจ็ดแย่งพูดไปก่อน แม่นางเฉิงหกจึงเบิกตาจ้องมองนาง
"หยุดพูดได้แล้ว เจ้าพูดไม่รู้เรื่อง ไปนั่งฟังข้างๆ ไป” นางพูดพร้อมดึงแขนท่านแม่ของนาง "ท่านแม่ พวกเราอยากจัดงานเลี้ยงดอกเบญจมาศ แล้วเชิญพวกแม่นางต่งมาเล่นที่บ้าน แข่งวาดภาพและจัดดอกไม้ด้วยเจ้าค่ะ"
"ท่านป้าเจ้าคะ แล้วก็ตกปลาด้วยเจ้าค่ะ ข้าชอบตกปลา อยากเล่นตกปลาเจ้าค่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวต่อ
"ดี แม่นางเฉิงเจ็ดแข่งตกปลาคงได้ที่หนึ่งเป็นแน่" ฮูหยินใหญ่เฉิงยิ้มกล่าว พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวไหล่ของแม่นางเจ็ด
"ไม่อยากตกปลาเจ้าค่ะ" แม่นางเฉิงหกไม่เห็นด้วย "สระบัวของเราเล็กจะตายไป หากจัดตกปลา ก็สู้ของบ้านคนอื่นไม่ได้ ข้าไม่อยากถูกพวกนางหัวเราะเยาะเจ้าค่ะ"
แม่นางเฉิงเจ็ดเรียนรู้ช้า เพิ่งจะอ่านหนังสือออกได้ไม่นาน ทั้งยังไม่ชำนาญศิลปะการเขียนพู่กัน หรือแม้แต่การวาดภาพและจัดดอกไม้ หากจัดงานเลี้ยงดอกเบญจมาศ มีแต่แข่งวาดภาพกับจัดดอกไม้ นางคงไม่มีโอกาสแสดงความสามารถที่มีอยู่ได้ นางจึงไม่พอใจเป็นอย่างมาก
เหล่าลูกสาวถกเถียงกันวุ่นวายจนฮูหยินใหญ่เฉิงเริ่มทนไม่ไหว เรือนที่เงียบสนิทเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะกัน ฮูหยินใหญ่เฉิงรู้สึกเหมือนได้ยินแต่เสียงดังอื้ออึงอยู่เต็มสองหู ทันใดนั้นนางรีบเรียกหาแม่บ้าน ให้มารับใช้บรรดาเหล่าลูกสาวและช่วยจัดเตรียมงาน จนในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมให้ทุกคนออกไปได้
เสียงดังจากเรือนอีกหลังลอยเข้ามาเป็นระยะๆ แต่ก็ดีกว่าเดิมมาก ในระหว่างที่เหล่าพี่สาวน้องสาวทะเลาะกันหรือในยามที่หัวเราะอย่างมีความสุข บรรยากาศนั้นสุดแสนสนุกสนาน เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
อย่างนี้สิถึงเรียกว่า ”บ้าน” ดั่งสำนวนที่ว่า “มีความสุขร่วมกันสมัครสมาน”
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจอย่างสบายใจ
นางควรเชื่อฟังคำของแม่สามีว่าควรส่งคนบ้านั้นไปวัดเต๋าตั้งแต่แรก ไม่เช่นนั้นคงไม่ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายอย่างเช่นก่อน
เมื่อพูดถึงเหตุรำคาญใจ ฮูหยินใหญ่เฉิงก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง
เรื่องสินสอดใช้เวลาตกลงกันอยู่หลายวัน ถึงตอนนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน เดิมทีตระกูลโจวยอมถอยหนึ่งก้าว แต่เรือนรองนั้นดันเข้ามาแส่ แถมยังมาคอยบงการ เดิมทีก็แบ่งกันเสร็จสรรพแล้วแท้ เลยต้องมานั่งแบ่งใหม่อีก คนของตระกูโจวจึงย้ายเข้าไปอยู่ในร้าน ทำให้กิจการที่ดีอยู่นั้นยอดขายตกฮวบในชั่วพริบตา
“ใครก็ได้เข้ามานี่หน่อย” ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นางจึงตะโกนเรียกเรียกคนให้เข้ามา
 แม่นมที่อยู่ด้านนอกเดินเข้ามา
“เดือนหน้านอกจากเรือนของเหล่าฮูหยิน รายจ่ายของห้องครัวทั้งหมดให้ลดลงกึ่งหนึ่ง” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
แม่นมอ้าปากค้าง แต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก นอกจากขานตอบว่า “ได้เจ้าค่ะ”
“ลดครึ่งหนึ่งก็ลดครึ่งหนึ่ง” ฮูหยินรองเฉิงเอ่ยพลางหัวเราะหลังจากได้ยินข่าวนี้ “เหตุใดต้องติดร่างแหไปด้วย พวกนางกินเนื้อสัตว์ แต่พวกเราแม้แต่น้ำแกงยังไม่มีปัญญาหาดื่มเลย”
“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ตกลงยกจวนนอกเมืองหลวงให้แก่ตระกูลโจวได้อย่างไรกัน เหตุใดถึงไม่ลองคิดทบทวนให้ดีเสียก่อน จวนเหล่านั้นสร้างผลกำไรเป็นกอบเป็นกำเลยนะเจ้าคะ” แม่นมที่อยู่ด้านข้างกระซิบ
“แน่นอนว่านางไม่ต้องการเสียร้านทั้งสองไปหรอก เพราะถือครองมานานหลายปี คุ้นเคยกับทั้งคนและเงิน หากเสียร้านทั้งสองไป ก็เท่ากับกรีดเนื้อของนางไปด้วยเช่นกัน” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเยาะกล่าว “ ร้านหนึ่งถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ถึงข้าจะแย่งมาได้ ก็สู้คนของนางไม่ได้หรอก มีก็เหมือนไม่มี เอาจวนนอกเมืองหลวงไปยังจะดีเสียกว่า”
“ใช่เจ้าค่ะ" แม่นมยิ้มพลางโน้มตัวเข้าไปกระซิบ "คนในครอบครัวข้าทำนาเก่งเป็นที่หนึ่งเลยเจ้าค่ะ ถึงจะไม่มีหัวด้านการค้า แต่ก็ทำนาเก่งเจ้าค่ะ"
“อืม” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว
แม่นมประจบสอพลอ
“ฮูหยินใหญ่ไม่สนใจจวนนั่นหรอก สามีข้าไปดูมาเมื่อหลายวันก่อน ที่ผืนงามเช่นนั้น กลับปล่อยรกร้าง น่าเสียดายยิ่งนัก" นางกล่าว "ปิดพวกข้ามาตั้งหลายปี ไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไรเลย ไม่ลองคิดดูบ้างว่า นางบ้าผู้นั้นเป็นคนของเรือนรอง จะยึดสินสอดไว้เป็นของตัวเองตลอดชีวิตเลยหรือ”
 “อย่างน้อยก็ควรให้เป็นสินสอดแก่ลูกสาวคนอื่นบ้าง” ฮูหยินรองเฉิงกล่าวอย่างไม่พอใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห “ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าต้องได้มันมาครอบครอง มีแต่นางคนเดียวที่มีลูกสาวหรือไร”
“ใช่เจ้าค่ะ หากนับจริงๆ แล้ว คนบ้านั้นมีศักดิ์เป็นพี่สาวแท้ๆ ของแม่นางเจ็ด แต่กับพวกนางแล้ว มีศักดิ์เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าว
หากเปรียบเทียบกับความวุ่นวายภายในบ้านแล้ว เขาเสวียนเมี่ยวที่ตั้งอยู่นอกเมืองกลับเงียบสงบและอิสระกว่ามาก
เป็นเพราะเมื่อวานฝนตก พื้นจึงเปียกชื้น สาวใช้หักกิ่งไม้ลงมาแล้วขลิบใบออก ก่อนจะค่อยๆ ใช้มือลูบที่ก้านอีกสองรอบอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีเสี้ยนตำมือ ถึงจะส่งให้แก่เฉิงเจียวเหนียง
แม้ว่าเฉิงเจียวเหนียงจะยังคงสวมมี่หลีอยู่ แต่ก็สามารถเปิดผ้าคลุมขึ้นเพื่อสัมผัสกับสายลมของช่วงฤดูใบไม้ร่วงได้บ้างแล้ว
นางยื่นมือออกมารับกิ่งไม้ แล้วนั่งบนก้อนหินที่อยู่ด้านข้าง
สาวใช้มองอย่างประหม่า
มือข้างหนึ่งของเฉิงเจียวเหนียงจับแขนเสื้อ อีกข้างหนึ่งถือกิ่งไม้ แล้วค่อยๆ เขียนตัวหนังสือลงบนพื้น แต่น่าเสียดายยิ่งนักที่มือของนางนั้นแสนอ่อนแรงจนกิ่งไม้ในมือสั่น รอยขีดเขียนที่อยู่บนดินชุ่มเลยบิดเบี้ยวไปมา ดูไม่ออกว่าเขียนคำว่าอะไร
เฉิงเจียวเหนียงวางกิ่งไม้ลงแล้วนั่งหลังตรง
“นายหญิงเจ้าคะ ฝึกเขียนต้องใช้เวลาหลายวันนะเจ้าคะ” สาวใช้พูดปลอบ “ข้าไปซื้อกระดาษกับพู่กันให้นายหญิงนะเจ้าคะ พวกเราค่อยๆ ฝึกกัน”
ณ บัดนี้ สำหรับนางแล้วกระดาษกับพู่กันไม่มีประโยชน์แต่อย่างได้
“ไม่ต้อง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวแล้วลุกขึ้นยืน
เขาเสวียนเมี่ยวมีทิวทัศน์ที่สวยงามมาก วัดเต๋าถูกสร้างขึ้นตามแนวเขา หากเดินออกจากประตูจะพบถนนที่ตัดวนรอบวัดเต๋า แม้เส้นทางจะไม่ยาวนั้น แต่ก็มีความชันเล็กน้อย การเดินวนหนึ่งรอบของที่นี่จึงเดินลำบากกว่าที่รอบลานบ้านตระกูลเฉิงนัก
สมใจของเฉิงเจียวเหนียงมาก ยามเมื่อนางค้นพบที่แห่งนี้ก็ได้ลองเดินวนไปรอบหนึ่งแล้ว และบัดนี้การเดินได้กลายเป็นสิ่งที่นางต้องทำเป็นประจำทุกวัน
นางยกเท้าก้าวเดิน สาวใช้ก็รีบเดินตาม
แม้ว่ามือจะขยับเองได้ไม่มากนัก แต่อย่างน้อยไม่จำเป็นต้องช่วยประคองเดินแล้ว และถึงแม้ว่าจะยังคงเคลื่อนตัวได้ช้าอยู่ แต่เมื่อคำนวณดูแล้ว ในระยะเวลาเพียงหกเดือนกว่า แต่กลับฟื้นตัวได้เร็วเช่นนี้ ก็ถือว่าไม่ช้าแล้ว เชื่อว่าเมื่อวันตรุษจีนมาถึง น่าจะเดินเหินได้อย่างคล่องแคล่ว
เมื่อเดินครบหนึ่งรอบ เฉิงเจียวเหนียงและสาวใช้ก็เดินกลับเข้าประตูวัด เจ้าอาวาสกำลังคุยกับใครสักคนบริเวณลานหน้าวัด บนพื้นมีตะกร้าหวายวางอยู่สองใบ ใบหนึ่งว่างเปล่า อีกใบหนึ่งเหลือของอยู่เพียงครึ่งหนึ่ง
“นายหญิงกลับมาแล้วหรือ” เจ้าอาวาสเอ่ยถาม มือหนึ่งชี้ไปที่ของที่อยู่ในตะกร้าหวาย “ที่บ้านส่งข้าวสารกับผักมาให้ท่าน ให้เขาแบกไปส่งท่านนะ”
เฉิงเจียวเหนียงเดินผ่านไป ซึ่งเจ้าอาวาสก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะกำลังยืนคุยอยู่กับสาวใช้
สาวใช้ตอบรับพร้อมกับเดินไปดู แต่กลับพบข้าวสารเพียงหนึ่งถุงกับผักอีกไม่กี่มัด นางจึงขมวดคิ้วขึ้นมา
“ของจำนวนแค่นี้ไม่ถูกนะ” นางกล่าว “เหตุใดถึงน้อยเพียงนี้ แถมยังไม่มีปลา เนื้อสัตว์กับผลไม้อบแห้งด้วย”
เจ้าอาวาสยิ้มอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไร ส่วนบ่าวชายเบ้ปาก
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ทางบ้านท่านให้มาแค่นี้” เขากล่าว
“ปกติไม่ได้มีแค่นี้นะ” สาวใช้กล่าว
“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็กลับบ้านไปถามเถอะ” บ่าวกล่าวอย่างไม่เกรงใจ ยกตะกร้าหวายใบที่มีของอยู่ขึ้น แล้วเทลงกับพื้น จากนั้นจึงสะพายตะกร้าเปล่าสองใบเดินจากไป
สาวใช้โมโหจนสั่นไปทั้งตัว นางชี้หน้าบ่าวที่เดินไกลออกไปผู้นั้น โดยพูดอะไรไม่ออก
“โถ่ แล้วจะทำเช่นไรดี” เจ้าอาวาสที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจเอ่ย
สาวใช้กัดฟันแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงเก็บของที่ถูกเทลงพื้น
“ไม่ต้องเก็บแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว โดยไม่รู้ว่านางเห็นเหตุการณ์นี้ตั้งแต่เมื่อใด ก่อนนางจะกลับหลังเดินต่อ
สาวใช้ที่กำลังก้มเก็บของอยู่นั้นตะลึงไปชั่วครู่ ปราดตามองข้าวสารและผักที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นอยู่เพียงครู่ แล้วจึงหันหลังเดินตามเฉิงเจียวเหนียงไป
คนบ้านี่พูดได้จริงๆ แล้วยังโกรธเป็นอีกด้วย
ทว่าโกรธไม่รู้เวล่ำเวลาเช่นนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เป็นคนบ้า เจ้าอาวาสเบ้ปากใส่


บทที่ 48 กล้าก็ไป
บนทางเดินมีคนแบกดินเหนียวและหญ้าแห้งเดินผ่านไปอยู่เนืองๆ ช่างคึกคักนัก คนของวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ต่างพากันถามไถ่ เมื่อได้ยินว่าวัดเสวียนเมี่ยวน้อยบนเขานั้นซ่อมแซมหลังคา ในใจก็รู้สึกวุ่นวายสับสน
“หญิงผู้นี้ไปเอาเงินมาจากไหนอีกกัน” มีเด็กน้อยคนหนึ่งพึมพำ “ไม่สนใจปากท้อง แต่กลับมาซ่อมเรือนเสียอย่างนั้น”
เมื่อผู้คนกำลังพูดอยู่นั้น แม่ชีผู้หนึ่งก็ส่งเสียงร้องออกมา
“รีบดูเข้า รีบดูเข้า” นางตะโกนพลางยื่นมือชี้ไปทางนอกประตู
ประตูเปิดออกกว้างจนมองเห็นไปยังถนนทางด้านนอก เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบสองสิบสามปีคนหนึ่งถือว่าวกระดาษเต็มสองมือเดินผ่านไป
“ว่าวกระดาษนั่นมีอะไรน่าดูกัน” เด็กน้อยกล่าวอย่างหน้ามุ่ย “ถึงแม้ช่วงนี้จะพบเห็นได้น้อย แต่ก็ไม่ได้แปลกอะไรนี่”
“ไม่ใช่ หญิงผู้นั้น” แม่ชีกล่าว
หญิงผู้นั้นหรือ
ทุกคนต่างพากันมองไป เห็นนายหญิงผู้หนึ่งเดินไปยังหนุ่มน้อยคนนั้น หนุ่มน้อยชูว่าวกระดาษในมือให้นางดู คล้ายกับกำลังถามว่าใช้ได้หรือไม่
“เอ๊ะ นั่นนายหญิงผู้นั้นนี่!” แม่ชีผู้หนึ่งตะโกนขึ้น
“คนไหนหรือ” เด็กน้อยถามอย่างสงสัย
“คนนั้นอย่างไรเล่า นายหญิงที่ให้ผู้เฒ่าคนนั้นกินส้มเชื่อมตอนอยู่บนเขา” แม่ชีกล่าว
ท่านเซียน! เด็กน้อยตกตะลึงแล้วรีบวิ่งไปข้างนอก คนอื่นก็พาวิ่งตามกันไป เจ้าอาวาสเองก็ตามออกมาด้วย
“หากเป็นนายหญิงผู้นั้น ก็กล่าวขอบคุณแทนผู้เฒ่าคนนั้นสักหน่อย” นางกล่าว
ผู้คนต่างแห่แหนไปยังนอกประตู แต่ทว่านายหญิงและเด็กหนุ่มผู้นั้นได้เดินจากไปแล้ว
“นายหญิง...” แม่ชีผู้หนึ่งกำลังจะตะโกนเรียก แต่เห็นว่าทางที่พวกนางเดินไปนั้นคือวัดเสวียนเมี่ยวน้อยบนเขา เสียงพูดนั้นก็หยุดชะงักไป
ทั้งมีชายหนุ่มที่แบกตะกร้าใส่ดินโคลนสองคนเดินตามไปอีก
“นายหญิงขอรับ หญ้าแห้งต้องรอตอนบ่ายจึงจะส่งมาขอรับ” พวกเขากล่าว
“อย่าให้ช้าไปกว่านี้ เย็นนี้ต้องทำให้เสร็จ” สาวใช้กล่าว
คนกลุ่มนั้นพูดคุยและเดินขึ้นเขาไป เหล่าแม่ชีวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่มองตามอย่างงุนงง
“อ้อ ท่านเซียนผู้นั้น อาศัยอยู่ที่วัดเสวียนเมี่ยวน้อยหรอกหรือ” เด็กน้อยกล่าวขึ้น หันหน้าไปยังเหล่าศิษย์พี่ “ท่านเซียนไม่อาศัยอยู่ในที่แบบนั้นหรอก!”
เหล่าแม่ชีสีหน้าอึกอักทั้งยังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
“ที่แท้ก็มีแขกมาอยู่ใหม่ จึงได้ซ่อมแซมเรือนสินะ” เจ้าอาวาสกล่าวพลางพยักหน้า
สาวใช้ถือว่าวตัวหนึ่งแล้ววิ่งเข้าไป
“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ ท่านดูว่าอันนี้ใช้ได้ไหมเจ้าคะ” นางตะโกนเสียงดัง
“ข้ายังมีนกนางแอ่นอีกนะ” หนุ่มน้อยตะโกนจากทางด้านหลัง ชูว่าวในมือขึ้นแล้ววิ่งตามเข้าไป
คงสติไม่สมประกอบจริงๆ โตขนาดนี้แล้ว ยังจะเล่นของเช่นนี้อีกหรือ
เจ้าอาวาสที่ยืนดูช่างอิฐซ่อมหลังคาอยู่ในเรือนส่ายหน้าเบะปาก
“ปั้นฉิน” นางคิดอยู่สักครู่จึงตะโกนกล่าว “พานายหญิงไปเล่นข้างนอก ทางนี้วุ่นวายกันมาก”
สาวใช้ในเรือนรีบขานรับ เพียงไม่นานก็พยุงเฉิงเจียวเหนียงที่สวมผ้าคลุมหน้าเดินออกไป
“ทำไมถึงไม่ลอยขึ้นเล่า”
“นายหญิงเจ้าคะ วันนี้ไม่มีลมเจ้าค่ะ”
“ต้องลอย ต้องลอย”
“พี่ชิงเหมยข้าเอง ข้าวิ่งเร็ว”
สองสามวันมานี้บนเขามักจะได้ยินเสียงร้องตะโกนของสาวใช้ เด็กหนุ่ม และคนสติไม่สมประกอบนั่นอยู่บ่อยๆ บนฟ้าก็มีว่าวกระดาษลอยไปลอยมา แต่ทว่าลอยได้ไม่เท่าไรก็ตกลงมาเช่นกัน ทั้งยังมีครั้งหนึ่งที่พลาดตกลงมาโดนไหล่ของเจ้าอาวาสอีกด้วย
“โอย นี่ไม่ใช่ฤดูที่จะเล่นของเช่นนี้ บนเขาก็เล่นไม่ได้” ช่างเก่าแก่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็นไรไม่เป็นไร นางไม่รู้อะไรพวกนี้หรอก ขอเพียงมีความสุข จะทำอะไรก็ทำเถิด” เจ้าอาวาสยิ้มกล่าว
เหล่าช่างอิฐสองสามวันมานี้ก็ได้รู้แล้วว่านายหญิงผู้นั้นเป็นคนสติไม่สมประกอบ
“ช่างน่าสงสารเสียจริง” พวกเขาต่างแอบนินทากันเซ็งแซ่
คนบ้าสติไม่สมประกอบ ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่แล้ว
เมื่อฟ้าเริ่มมืดลง เหล่าช่างทั้งหลายก็เริ่มเลิกงานกัน
สาวใช้เอาเหล็กหล่อแท่งยาวยื่นให้หนุ่มน้อย
“จะเอาสิ่งนี้ใส่บนหลังคาหรือ” หนุ่มน้อยถามอย่างสงสัย
“ใช่ ตอนนั้นเหล่าฮูหยินเคยบอกว่า ที่ที่นายหญิงอยู่ต้องมีสิ่งนี้ นี่เรียกว่าแท่งเรียกสติ มีสิ่งนี้แล้ว จิตวิญญาณของนายหญิงก็จะค่อยๆ เข้าที่” สาวใช้กล่าว “แม่นางปั้นฉินคนก่อนสั่งเสียไว้ก่อนไปน่ะ”
เรื่องพวกนี้เด็กหนุ่มไม่อยากจะใส่ใจนัก อย่างไรเสียก็เอาเงินเขามาแล้วก็ต้องทำงานให้เขา ตนเพิ่งจะเคยหาเงินได้มากเพียงนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกเหมือนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทั้งยังภูมิใจเป็นอย่างมาก
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” เขากล่าวแล้วรับแท่งเหล็กมาก่อนเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน แอบๆ หน่อย อย่าให้ใครเห็นเข้า เห็นแล้วจะไม่ศักดิ์สิทธิ์” สาวใช้รีบกล่าวกำชับ
เด็กหนุ่มถอนหายใจแล้ววิ่งออกไป
ข้างนอกเลิกงานแล้วเจ้าอาวาสก็โล่งใจ วันๆ ยืนเฝ้าดูงานก็เหนื่อยอยู่หรอก ยังดีที่อีกไม่กี่วันก็คงจะเสร็จแล้ว
นางให้เด็กน้อยทั้งสองคอยดูให้คนออกไปจนหมดแล้วจึงลงกลอนประตู ส่วนนางนั้นกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนก่อนหน้าแล้ว นางเพิ่งจะได้นั่งลงบนเบาะรอง ชายหนุ่มก็ยกกาสาเกเดินเข้ามา
เขาฉวยโอกาสในช่วงช่างอิฐทำงานอยู่ ชายหนุ่มผู้นั้นก็ลักลอบเข้ามา ทำทีช่วยผสมดิน และยื่นน้ำให้ แน่นอนว่าไม่ยอมทำงานหนักๆ เมื่อคนอื่นเดินออกจากวัดไป เขาก็เดินอย่างเชื่องช้าอยู่ข้างหลังแต่ไม่ได้เดินออกไปด้วย
“คนยังไปไม่หมด เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!” หญิงสาวตกใจเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
“ไม่มีใครเห็นหรอก” ชายหนุ่มกล่าวพลางยิ้มไป ไม่สนใจอะไร
อีกอย่างถึงมีคนเห็นแล้วจะทำไม เรื่องไม่เกี่ยวข้องกับตน ใครอยากจะออกหน้าไปเรื่อยกันเล่า
“มา ท่านเซียนหญิงลำบากแย่แล้ว มาดื่มสาเกแก้เหนื่อยสักแก้ว” เขากล่าวพลางยิ้มไป ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
เจ้าอาวาสจ้องเขาตาเขม็ง นางก็ไม่ได้กลัวหรอก ขอเพียงไม่มีใครถูกใครจับไว้บนเตียง ใครจะพูดอะไรแล้วจะทำไม พวกเขากล้าพูด ตนจะฟ้องร้องว่าพวกเขาทำลายชื่อเสียงของตน! ทำลายชื่อเสียงของนาง ก็เท่ากับทำลายชื่อเสียงบ้านตระกูลเฉิง เมืองเจียงโจวนี้คนที่กล้ามีเรื่องกับเป่ยเฉิงมีเพียงไม่กี่คน
ทั้งสองเพิ่งจะเทสาเกกัน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากบนห้อง
“อะไรน่ะ รีบไปดูเร็ว” เจ้าอาวาสตกใจกำลังจะลุกขึ้น
“เฮ้อ คงเป็นช่างที่เพิ่งเลิกงานพวกนั้นลืมของแล้วขึ้นไปอีกกระมัง” ชายหนุ่มกล่าว
อย่างนั้นหรือ
“ไปหมดหรือยัง” เจ้าอาวาสถามออกไปนอกห้อง
“ยังเหลืออีกคนขอรับ” เด็กน้อยพูดเสียงสั่นอยู่ข้างนอก
ชายหนุ่มทำสีหน้าประหนึ่งว่า ’ดูสิ ข้าพูดถูกแล้ว’ ใส่เจ้าอาวาส
“บอกเขาให้เร็วหน่อย ฟ้ามืดแล้ว” เจ้าอาวาสตะโกนบอก
เด็กน้อยขานรับจากข้างนอก เพียงไม่นานทั้งเรือนก็เงียบสงัดลง
ฟ้ายามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วอารามหลังเล็กนี้
ในห้องแสงไฟสลัว สาวใช้มองดูเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิง นายหญิงจะให้ข้าไปขอผักกำหนึ่งจากที่นั่นหรือเจ้าคะ” นางถาม
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพลางมองดูนาง
สาวใช้ ‘อ่อ’ ตอบรับ ไม่ถามแม้กระทั่งว่าจะขอผักไปทำอะไรก็เดินไปออกไปเสียแล้ว
“ชายผู้นั้นน่าจะอยู่ที่นั่น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ร่างกายของสาวใช้ยืดตรงขึ้นในทันใด นางกัดริมฝีปากไว้แต่ก็ยังก้าวเท้าเดินต่อไป
ข้าจะให้เจ้าทำสิ่งหนึ่ง เจ้ากล้าหรือไม่ นายหญิงเคยถามนาง นางก็เคยตอบว่าแม้ตายก็กล้า มีอะไรไม่กล้าทำอีก
นายหญิงไม่ได้ให้นางไปตาย แต่ให้นางฟังคำตน ตนพูดอะไรนางก็จะไปทำอย่างนั้น
“ถ้าหากนางให้เจ้านั่งดื่มเหล้าด้วยกัน เจ้าก็ดื่มสักแก้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวต่อ “แต่ดื่มเพียงหนึ่งแก้วเท่านั้น หากนางยื้อเจ้าอีก เจ้าก็บอกว่าฝนจะตกแล้วเจ้าต้องกลับมาอยู่เป็นเพื่อนข้า”
สาวใช้กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด นางอดไม่ได้ที่จะหันไปมองท้องฟ้าด้านนอก ท้องฟ้าสดใสอากาศดีมาหลายวันติดต่อกันแล้ว ร้อนจนจะเหมือนเป็นฤดูร้อนอยู่แล้ว แม้ยามค่ำคืนลมเย็นไร้เดือนไร้ดาว แต่ไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกเลยนี่
ข้ออ้างปลอมเท็จเพียงนี้จะช่วยนางให้หลุดรอดมาได้หรือ
แต่ว่า...
“เจ้าค่ะ” นางกล่าว แล้วยกเท้าก้าวเดินออกไป
ระยะทางไม่ใกล้ไม่ไกล สาวใช้เดินทางราวกับยาวนานทั้งชีวิต แต่ถึงจะไกลเพียงไหนก็ยังมีจุดสิ้นสุด นางยืนนิ่งอยู่หน้าเรือน สายลมยามค่ำคืนพัดพาเสียงหัวเราะของหนุ่มสาวมารำไร
สาวใช้ยกมือขึ้นเคาะประตู เสียงพูดหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นช่วงๆ ก็จางหายไปทันใด
“ใครน่ะ”
เสียงอันสั่นเครือของเด็กน้อยลอยมาจากด้านใน
สาวใช้สูดลมหายใจสองสามครั้ง
“ข้าเอง ปั้นฉิน” นางกล่าว “มาขอผักกำหนึ่งน่ะ”


บทที่ 46 ไปเที่ยว
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง สาวใช้ที่ยืนอยู่มุมห้องของวิหารกลางก็อดหนาวสั่นไม่ได้
อากาศบนเขานี้ เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม่ร่วงแล้วก็จะหนาวกว่าตอนอยู่ที่บ้านมาก
นางทนไม่ไหวจนต้องกอดไหล่ตนเอง ยามค่ำคืนกลางเขาจะมืดกว่าและเงียบกว่าที่ใด เสียงร้องของนกและสัตว์ที่ไม่รู้จักชื่อก็ชัดเจนเป็นพิเศษ
นางทนไม่ไหวจนกรามเริ่มสั่นเครือ ในที่สุดเสียงเคาะประตูอันแผ่วก็เบาลอยมาจากที่ที่ไม่ไกลนัก
ประสาทของสาวใช้เกร็งตึงในทันใด นางหยุดหายใจไป แนบตัวกับกำแพงแน่น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นาน ก็มีเงาคนเล็กๆ จากเรือนเจ้าอาวาสเปิดประตูออกมา
แม้จะมีความมืดมิดดั่งน้ำหมึกคั่นกลาง สาวใช้ก็คล้ายว่าจะมองเห็นเงาคนผู้นี้ได้อย่างชัดเจน ตัวของนางสั่นเทา นิ้วมือจิกฝ่ามือแน่น ความโกรธและความกลัวผสมปนเปกันไปหมด
เงาคนเงาใหญ่หนึ่งเงา เงาเล็กหนึ่งเงา ทั้งเข้าไปในเรือนทางนั้นอย่างรวดเร็วแล้วก็ใส่สลักประตู
สาวใช้รออีกสักครู่แล้วจึงวิ่งออกมาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
กว่าจะทำให้มือที่สั่นนั้นหยุดนิ่งได้แล้วไขกลอนก็ใช้แรงมากโข พอเข้าไปได้ก็รีบใส่สลัก สาวใช้พิงบานประตูหอบหายใจอย่างแรง แต่จู่ๆ กลับเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงทางเดิน ทำเอานางตกใจจนกรีดร้องออกมา
“ข้าเอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้ตบหน้าอกตนเอง นางหอบอยู่หลายทีจึงหายเหนื่อยขึ้นมาหน่อย
“นายหญิง ท่านมายืนทำอะไรตรงนี้เจ้าคะ” นางเดินเข้าไปหาในทันที มองผ่านแสงไฟในห้อง เห็นเฉิงเจียวเหนียงที่สวมเพียงถุงเท้ามายืนตรงทางเดินก็รีบเอ่ยขึ้น
“ดูท้องฟ้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว เงยหน้าเล็กน้อยมองดูท้องฟ้ายามราตรี
ผืนฟ้ามืดมิด ไม่มีแม้แต่แสงดาว
สาวใช้ละสายตาออกมา มีอะไรน่าดูกัน...
“นายหญิง อากาศเย็นแล้ว อย่ามายืนตรงนี้เท้าเปล่าสิเจ้าคะ” นางกล่าวพร้อมพยุงเฉิงเจียวเหนียงเข้าไป
ทั้งสองนั่งอยู่หน้าแคร่ สาวใช้สีหน้าตระหนก
“นายหญิง โจรชั่วนั่นมาจริงๆ เจ้าค่ะ” นางกล่าวเสียงสั่นเครือ “ทำอย่างไรดีเจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า
“อย่างนั้นก็ดีเลย” นางกล่าว
คนชั่วมาทำไมถึงดีกันเล่า สาวใช้ไม่เข้าใจ แต่นางก็ไม่ได้ถาม นางมองดูนายหญิงใต้แสงไฟ หากเป็นหญิงอื่นที่ประสบเรื่องอัปยศเรื่องน่าตกใจเช่นนี้ เกรงว่าจะโมโหเสียใจร้องไห้ฟูมฟายไปแล้ว แต่ตั้งแต่แรกจนบัดนี้ นายหญิงสีหน้ายังดูนิ่งเฉยอยู่ตลอด
มองดูใบหน้าที่เรียบเฉยของนาง จิตใจที่หวาดกลัวของสาวใช้ก็เหมือนว่าจะได้รับการปลอบประโลม ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น ใครจะคิดว่าคนบ้าคนหนึ่งจะสามารถปลอบคนได้ อีกยังคล้ายว่าจะเป็นที่พึ่งได้อีกด้วย
“หากเขาไม่มา กลับอันตรายกว่า จะต้องเสี่ยงเพราะเข้าตาจนเป็นแน่ เช่นนั้น เจ้าและข้าจะไม่มีเวลากัน” เฉิงเจียวเหนียงมองดูสาวใช้ ตัดสินใจพูดต่อไปเรื่อยๆ ไม่เช่นนั้นหากสาวใช้ผู้นี้หวาดกลัวไม่หยุด จะให้นางทำพลาดเป็นแน่ “เขามา ก็แปลว่าเขากลัว มาเพื่อคิดวิธีรับมือร่วมกับหญิงผู้นั้น วิธีนี้จะต้องชี้ว่าข้าเป็นคนบ้า พูดให้ดูว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แล้วปลอบเจ้า ไม่ให้เจ้าพูดไป เช่นนี้ พวกเขาจะไม่ทำให้เจ้าและข้าลำบากใจอีก พวกเราจะสงบสุขได้ชั่วคราว”
สาวใช้จิตใจสงบในทันที
“ใช่หรือไม่ พรุ่งนี้เจ้าก็รู้เอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แล้วค่อยๆ เอนตัวลง
พูดคำพูดเหล่านี้ทำเอานางเหนื่อยล้าหมดแรง
สาวใช้รีบช่วยนางจัดหมอน ห่มผ้าผืนบาง นางเฝ้ามองดูเฉิงเจียวเหนียงหลับตาลงก่อนจะนั่งลงตรงหน้าแคร่
นางนึกย้อนถึงคำพูดที่เฉิงเจียวเหนียงพูดเมื่อครู่ แล้วนั่งเหยียดขาตรงในทันใด
“นายหญิง ท่านบอกว่าสงบสุขได้ชั่วคราว แล้วหลังจากนั้นเล่า พวกเขายังจะทำกับเรา...” นางเอ่ยเสียงสั่นเครือ
เฉิงเจียวเหนียงนอนอยู่ไม่ขยับเขยื้อน และไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนว่าจะหลับแล้ว
สาวใช้ไม่กล้าถามอีก อย่างไรเสียเรื่องนี้หากพูดถึงความกลัว นายหญิงกลัวกว่าตนอีก อย่าซ้ำเติมนางอีกเลย
นางดับไฟแล้วปลดมุ้งลง
ทุกวันนี้งานประจำวันทั้งหมดนางต้องทำอยู่คนเดียว กลางวันทำไม่หมด งานจำพวกขัดล้างและดองผักต้องทำในตอนกลางคืน
ไฟในห้องครัวสว่างขึ้น เงาเล็กๆ ยังคงยุ่งง่วนอยู่
เฉิงเจียวเหนียงในห้องค่อยๆ พลิกตัว ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย
“หลังจากนั้นหรือ หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่มีโอกาสแล้ว” นางกล่าวช้าๆ
ยามฟ้าสาง เมื่อได้ยินว่าเฉิงเจียวเหนียงยังจะออกไปเดินเล่นอีก สาวใช้แทบจะร้องไห้ออกมา
“นายหญิงเจ้าคะ พวกเราอยู่ในบ้านเถอะเจ้าค่ะ ออกไปข้างนอกอันตรายเกินไปนะเจ้าคะ” นางกล่าว
“อยู่ในบ้าน เจ้าจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามีอันตรายอะไรบ้าง แล้วจะไม่มีวิธีรับมือ นี่สิอันตรายที่สุด” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว จับแขนของนาง “ไปเถอะ ไม่ต้องกลัว”
ไม่ต้องกลัวจริงหรือ
สาวใช้ตัวสั่นเปิดประตูออก ก็ต้องตกใจจนกรีดร้องออกมา แล้วคว้าสลักประตูมาถือไว้ในมือ
“นายหญิงอภัยให้ข้าด้วย นายหญิงอภัยให้ข้าด้วย” ชายหนุ่มคุกเข่าอยู่หน้าประตูคำนับหัวโขกพื้นตึงตัง “เมื่อวานเป็นความผิดข้าเองที่ล่วงเกินนายหญิง ข้ายอมให้ตีให้ทำโทษตามใจท่าน ขอแค่นายหญิงไว้ชีวิตข้าด้วย”
เขาพูดพลางร้องไห้ฟูมฟาย
“บ้านข้ายังมีแม่อายุแปดสิบ ลูกสามขวบ ทั้งบ้านข้านั้นหวังว่าข้าจะมีชีวิตรอด” เขาตะโกนพลางโขกหัว “นายหญิงไว้ชีวิตข้าเถิด”
เจ้าอาวาสที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบตะคอกใส่
“เจ้าล่วงเกินนายหญิงเช่นนี้แล้วยังจะอยากมีชีวิตอยู่อีกหรือ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห
“ท่านเซียนหญิง ขอท่านเซียนหญิงพิจารณาด้วยเถิด วันนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจจะเข้าเรือนนายหญิงจริงๆ ข้าได้ยินนายหญิงเรียกคน จึงเข้าไปดู ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะขอรับ” ชายหนุ่มตะโกนร้องเรียกความยุติธรรม “ไม่เชื่อพวกท่านก็ลองถามนายหญิงดูสิขอรับ”
“นายหญิงข้าสติไม่สมประกอบ เจ้าพูดอะไรนางก็ว่าตามนั้น จะยืนยันได้อย่างไร” เจ้าอาวาสกล่าว
“อย่างนั้นจะให้พวกท่านพูดอะไรก็ได้หรือขอรับ ข้าน้อยถูกใส่ร้าย!” ชายหนุ่มตะโกนโหวกเหวก ท่าทางเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างนั้น
สาวใช้ดูแล้วฟังแล้วโมโหอยู่ในใจจนตัวสั่นเทา นี่ต้องเป็นวิธีรับมือของชายโฉดหญิงชั่วที่คิดไว้เมื่อคืนเป็นแน่!
นึกว่านายหญิงของนางเป็นคนบ้า จึงอยากจะโยนทั้งหมดนี้ให้เป็นความผิดของนายหญิง พวกเจ้าพูดอะไรก็ว่าตามนั้น คนบ้าพูดอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่!
เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่านายหญิงของนางไม่ใช่คนบ้า
สาวใช้กำสลักประตูก้าวเข้ามากำลังจะปริปากพูด
เสียงของเฉิงเจียวเหนียงดังขึ้นมาจากข้างหลังก่อน
“ไปเที่ยว จับผีเสื้อ” นางกล่าว
สาวใช้อึ้งไป เจ้าอาวาสก็อึ้งไปเช่นกัน แต่ชายที่คุกเข่าอยู่ดีใจเป็นบ้า
“ดูสิ ดูสิขอรับ เมื่อวานก็พูดแบบนี้แหละ!” เขาตะโกนกล่าว ยื่นมือไปชี้เฉิงเจียวเหนียง “เมื่อวานนางเองที่เรียกข้าเข้าไป แล้วก็บอกให้ข้าไปจับผีเสื้อให้นาง ข้าบอกว่าเวลานี้บนเขาไม่มีผีเสื้อ นางก็ร้องไห้โวยวาย ข้าตกใจจะเข้าไปปลอบนาง แล้วพวกท่าน...พวกท่านก็เข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรก็เข้ามาตีข้า!”
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนบ้านี่จะพูดได้ อีกทั้งยังพูดได้ถูกจังหวะพอเหมาะพอดีเสียจริง
สีหน้าดีอกดีใจของชายหนุ่มยากจะปกปิดไว้ เขาลุกขึ้นมาจากพื้น
ในใจสาวใช้นั้นก็ตกตะลึง แต่ก็เข้าใจที่นายหญิงย้ำเตือน นางถือสลักประตูไว้ไม่ได้เดินเข้าไปอีก
“อย่างนั้น...ถึงอย่างนั้นเจ้าก็เข้าเรือนข้ามาตามใจชอบไม่ได้ นายหญิงข้าเป็นคนสติไม่สมประกอบไม่รู้ความ เจ้า... เจ้าก็ไม่รู้ความอย่างนั้นหรือ” นางกล่าวเสียงสั่นเครือ
สำเร็จแล้ว เจ้าอาวาสและชายหนุ่มผู้นั้นโล่งใจ
“ข้าไม่รู้ว่านายหญิงเจ้าเป็นคนสติไม่สมประกอบนี่” ชายหนุ่มกล่าวเสียงโกรธเคือง
“พอแล้ว หวงเอ้อร์หลัง เจ้าอย่ามาได้ประโยชน์แล้วมาพูดนั่นพูดนี่ ข้าเห็นว่าคนแก่และเด็กบ้านเจ้าลำบากจึงให้เจ้ามาส่งฟืนหาเงินได้ ให้ท้ายเจ้าจนไม่รู้กฎระเบียบ ใครให้เจ้าเที่ยวเดินในวัดของข้าไปเรื่อย!” เจ้าอาวาสตะโกนกล่าว จ้องชายหนุ่มตาเขม็ง
ชายหนุ่มเบะปากอย่างฝืนใจไม่พูดอะไรต่อ
“เอาล่ะ เอาล่ะ ในเมื่อเป็นการเข้าใจผิด แม่นางปั้นฉินอย่าได้โกรธเคืองไปเลย” เจ้าอาวาสกล่าวแล้วจ้องชายหนุ่มผู้นั้น “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก ครั้งนี้ไว้ชีวิตเจ้า คราวหลังไม่ต้องมาส่งฟืนให้แล้ว”
ชายหนุ่มบ่นพึมพำ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไป
เจ้าอาวาสโล่งใจยิ้มพลางยื่นมือไปเอาสลักประตูในมือปั้นฉินมาถือไว้
“เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าไล่เขาไปแล้ว คราวหลังไม่ให้เขาเข้าวัดมาแม้แต่ครึ่งก้าว แม่นางปั้นฉินหายโกรธเถิด ข้าไม่ดีเอง” นางกล่าว
ปั้นฉินกัดริมฝีปากล่าง แทบอยากจะเอาสลักประตูเคาะหัวหญิงผู้นี้สักที
“ไปเที่ยวกัน ไปเที่ยวกัน” เฉิงเจียวเหนียงพูดอยู่ข้างหลัง
ปั้นฉินปล่อยมือ เจ้าอาวาสเห็นว่านางเชื่อฟังก็ดีใจยิ่งนัก
“ดีมาก ดีมาก น้องสาวคนเก่ง ครั้งนี้ทำเจ้าตกใจเสียแล้ว” นางกล่าว “คืนนี้ข้าเข้าครัวเอง ทำอาหารให้น้องเป็นการเรียกขวัญ”
สาวใช้ก้มหน้าไม่อยากจะมองหน้านางเลยสักนิด
“ข้าพานายหญิงไปเที่ยวนะเจ้าคะ” นางกล่าว
“ได้ ได้ ไปเถอะ” เจ้าอาวาสกล่าว นางยิ้มพลางตบแขนของตน แล้วกล่าวอย่างทอดถอน “ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ”
สาวใช้ไม่พูดอะไรพลางพยุงเฉิงเจียวเหนียงเดินออกไป
มองดูสองคนนี้เดินหายไปจากในเรือน เจ้าอาวาสก็ยิ้มออกมาอย่างได้ใจ
“บอกแล้ว คนบ้าคนหนึ่ง สาวใช้คนหนึ่ง ปลอบง่ายจะตายไป” นางกล่าว เดินซ้ายทีขวาทีอย่างสบายใจ
เด็กน้อยสองคนที่มุมเรือนค่อยๆ นั่งลงบนกองฟืน
“ท่านพี่ พวกเราหนีกันเถอะ”
ครั้งนี้พี่สาวไม่ได้ตอบอะไร ในเงาร่มที่แสงแดดส่องไม่ถึง เด็กน้อยสองคนนั่งตัวสั่นเทาอยู่ในนั้น


บทที่ 45 น่าชัง
“ปลาของเมืองเจียงโจวเราขึ้นชื่อนัก แต่ก่อนตอนที่น้ำอุดมสมบูรณ์ หน้าบ้านเราก็ตกปลาได้ตามใจเลย” เจ้าอาวาสยิ้มกล่าว ชี้ปลากลิ่นหอมฉุยที่เพิ่งจะวางบนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น
สาวใช้ฝืนยิ้มออกมาแล้ว ‘อ้อ’ ขานรับ
“นายหญิงของเจ้ากินข้าวหรือยัง” เจ้าอาวาสเอ่ยถาม
“เจ้าค่ะ กำลังกินเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวพลางจะก้าวเท้าเดินออกไป “หากเจ้าอาวาสไม่มีอะไรแล้ว ข้าต้องกลับไปรับใช้นางหญิงแล้วเจ้าค่ะ”
“นี่ ในเมื่อนางกินข้าวเองได้ก็ให้นางกินเองเถิด มา นั่งลง เจ้ากินกับข้าที่นี่” เจ้าอาวาสยิ้มกล่าว แล้วส่งตะเกียบให้ “กินแต่ของเหลือคนอื่นช่างน่าสงสารนัก”
“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว “ขอบคุณน้ำใจของเจ้าอาวาสนะเจ้าคะ”
ขณะที่ทั้งสองกำลังฉุดกระชากลากถู เสียงพูดของเหล่าเด็กน้อยก็ลอยมาจากข้างนอก
“ท่านพี่ ฟืนอยู่ไหนหรือ”
“ท่านอาไปเอาแล้วไม่ใช่หรือ”
“อ้อ อย่างนั้นหรือ ข้าเห็นท่านอาไปที่ห้องพี่ปั้นฉิน...”
“คงจะไปส่งให้พี่ปั้นฉินก่อนสินะ รอเดี๋ยวก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น คนในห้องก็นึ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
สาวใช้กระโจนออกมาเป็นคนแรก นางทั้งตื่นกลัวทั้งลนลาน ทั้งยังกลัวว่าฝีเท้าที่ส่ายไปมาแทบจะสะดุดล้ม แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตูน้ำตาก็ร่วงหล่นลงเสียมาแล้ว รู้สึกเพียงในหัวอื้ออึงไปหมด
เจ้าอาวาสก็ตามติดออกมา ง้างมือขึ้นตบเด็กน้อยที่ยืนงงอยู่ในเรือนไปหนึ่งที
“เสี่ยวถีจื่อ ทำไมเจ้าไม่รั้งนางไว้!”
นางด่าเสร็จก็รีบร้อนพุ่งตัวออกไปเช่นกัน
เจ้าชายโฉดนี่ จะพานางซวยให้ได้เลยใช่ไหม!
“นายหญิงน้อย...ข้า...ข้าพาเจ้าไปเล่นดีหรือไม่...จับ...จับผีเสื้อกันไหม” ชายหนุ่มเดินเข้าห้องโถงทีละก้าว
จากตรงนี้สามารถมองเห็นสาวน้อยที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ ชุดคลุมตัวกว้างสีพื้นธรรมดา หน้าม้าที่ตรงเรียงเส้น ผมดกดำด้านหลังที่ปล่อยสยายปกคลุมไปบนพื้น นางยกตะเกียบอย่างเงียบๆ แล้วมองมา
คนบ้าก็เหมือนเด็กที่ยังไม่โต ตอนเขาอยู่ในหมู่บ้านก็เจอเคยคนบ้าเหมือนกัน คนพวกนั้นไม่รู้อะไรสักอย่าง รู้แต่เพียงกินเล่นแล้วก็หัวเราะ ให้ก้อนหินยังหลอกว่าเป็นลูกกวาดจนกัดฟันหักได้
“พี่ให้ลูกกวาดเจ้ากิน... เจ้า...อยากกินลูกกวาดหรือไม่” เขากล่าวเสียงสั่นเครือ ในที่สุดก็เดินมาใกล้ทางเดิน ยิ่งเห็นโฉมหน้าของสาวน้อยได้ชัดเจนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งควบคุมตนเองไม่อยู่ เขาคว้าระเบียงไม้แล้วนั่งเอนตัวลง ก่อนจะควานหาก้อนหินก้อนหนึ่งมาจากพื้นแล้วยกมือชูขึ้น
สาวน้อยตรงหน้ามุมปากโค้งขึ้น คล้ายว่าจะยิ้มแล้ว
ยิ้มแล้วสินะ ยิ้มแล้วสิ ได้ผลจริงด้วย!
ชายหนุ่มรู้สึกถึงเพียงลำคออันแห้งผาก สาวน้อยที่ผิวขาวใสเช่นนี้ ไม่เหมือนกับคนบ้าคนอื่นที่ทำเอาคนอยากอาเจียนเลยสักนิด แค่ดูยังทนไม่ไหว แล้วถ้าหาก...
ชายหนุ่มเลียริมฝีปาก
“นายหญิงน้อย พี่ชายมีลูกกวาดอร่อยๆ แท่งหนึ่ง ให้เจ้ากินดีไหม” เขาพูดเสียงกระเส่า อดไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว รู้สึกแต่เพียงใต้หว่างขานั้นแทบจะระเบิดออกมา เขาใช้มือข้างหนึ่งไปจับขยำให้ความอึดอัดคลายลง อีกมือหนึ่งจับขั้นบันไดไว้จะกระโดดขึ้นไป
เฉิงเจียวเหนียงที่อยู่ในห้องโถงค่อยๆ วางตะเกียบลงมากำไว้ในมือแทน นางมองดูเขาอยู่อย่างเงียบๆ
เสียงฝีเท้าร้อนรนลอยมาจากนอกประตู แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ยิน จนกระทั่งประตูถูกพังเสียงดังปังเข้ามา
สาวใช้เห็นชายหนุ่มที่ปีนขึ้นมาบนเรือนก็กรีดร้องเสียงแหลม หยิบสลักประตูด้านข้างแล้วกระโจนเข้าหาเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มีเพียงแต่เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นเรื่อยๆ นางเล็งไปที่หัวและใบหน้าของเขาก่อนจะทุบตีอย่างแรง
ชายหนุ่มสะดุ้งได้สติหลังจากถูกตีไปสองสามที ถึงแม้หญิงสาวจะไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง แต่ถ้าเป็นบ้าขึ้นมาแล้วก็น่ากลัวเช่นกัน
ชายหนุ่มรีบหลบหลีก
“เข้าใจผิดเข้าใจผิดแล้ว ข้ามาส่งฟืนน่ะ... คนบ้านี่เป็นคนเรียกข้า...ข้าแค่มาดูว่ามีอะไรจะสั่งหรือไม่...” เขากล่าวด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน
สาวใช้ยังคงอาละวาดราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น มีเพียงความคิดเดียวคือจะต้องตีโจรชั่วนี่ให้ตายให้ได้ เจ้าโจรชั่วช่างเหิมเกริมยิ่งนัก
ชายหนุ่มก็เริ่มโมโห เป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง ช้าเร็วก็ต้องมาเป็นของเล่นใต้ร่างของตนอยู่ดี อวดดีเหลือเกิน!
เขาหลบสลักประตูได้อย่างว่องไว
“นังตัวดี อยากโดนดีอย่างนั้นรึ...” เขากระโกนด่า
พูดไม่ทันขาดคำ ข้างประตูก็มีเสียงแหลมของหญิงสาวตะโกนขึ้นมาอีก
“หวงเอ้อร์หลัง เจ้าจะทำอะไร” นางตะโกน แล้วทำทีเป็นหันไปเรียกเด็กน้อย “รีบไปบอกนายใหญ่ตระกูลเฉิง มีคนมาหาเรื่องคนในเขตของตระกูลเฉิง!”
ชายหนุ่มสะดุ้งได้สติ
จริงสิ ที่นี่ที่ของบ้านตระกูลเฉิง! นายหญิงผู้นี้ก็เป็นคนของตระกูลเฉิง! ไม่ใช่สาวใช้ทั่วไป! แล้วยังไม่ใช่คนในบ้านรองของตระกูลที่กำลังตกต่ำอีก! แต่เป็นเลือดเนื้อคนบ้านใหญ่ของตระกูลเฉิง!
ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป เขาจะต้องถูกโบยจนตายในทันที
“เข้าใจผิดน่ะเข้าใจผิด ข้าบอกไปแล้ว ข้าผ่านมาทางนี้ นายหญิงเป็นคนเรียกข้า ข้าแค่เป็นห่วงว่ามีอะไรเลยเข้ามาดูเท่านั้น!” ชายหนุ่มโยนสลักประตูที่แย่งมาชูขึ้นแล้วปาลงพื้นอย่างโกรธเคือง ทำทีราวกับตนนั้นถูกกลั่นแกล้งแล้วตะโกนกล่าวออกไป
สาวใช้ถูกแย่งสลักประตูทั้งยังถูกสะบัดจนนั่งกองลงบนพื้น นางร้องโวยวาย เมื่อพยุงตัวขึ้นมาได้ก็เข้าไปทุบตีตัวชายหนุ่ม
เจ้าอาวาสรีบเข้ามาห้ามนาง
“หวงเอ้อร์หลัง ต่อจากนี้ไปที่นี่ไม่สั่งฟืนของเจ้าแล้ว รีบไสหัวไป!” นางตะโกนแล้วก็ปลอบสาวใช้ “อย่ากลัวไป อย่ากลัวเลยมีข้าอยู่”
ก็เพราะมีเจ้าอยู่จึงเป็นเช่นนี้! สาวใช้ขัดขืนจิกข่วนหญิงสาว
เจ้าอาวาสตกใจมาก ถูกข่วนหน้าจิกผมอย่างไม่ทันตั้งตัว
“บ้าไปแล้ว รีบมาจับนางไว้” นางตะโกน
ชายหนุ่มวิ่งหนีไปแล้ว เหล่าเด็กน้อยก็หวาดกลัวไม่กล้าเข้ามา เจ้าอาวาสถูกสาวใช้ดึงกระชากในทันใด นางเสียหลักไปพักหนึ่งก่อนจะสลัดหลุดออกมาได้ เมื่อเห็นสาวใช้เริ่มอาละวาดแล้ว นางก็ไม่มีใจอยากอยู่ต่อ
“พวกเจ้าเฝ้านางไว้ ปลอบนาง ข้าไปดูว่าโจรชั่วนั่นหนีไปหรือยัง ข้าจะไปตามคนมา” นางกล่าว
นางหนีไปแล้ว เด็กน้อยสองคนนั่นยังกล้าอยู่อีกหรือ รีบหนีไปเช่นกัน
สาวใช้จะวิ่งตาม แต่กลับใช้แรงไปหมดตัวเสียแล้ว นางวิ่งออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ทรุดลงบนพื้น ร้องไห้โฮออกมา
เฉิงเจียวเหนียงที่ได้ยินอึกทึกคึกโครมก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว ทั้งยังกินข้าวต่ออย่างเชื่องช้า
นางเลือกกิน ของที่ไม่ชอบก็จะไม่กิน แต่หากอาหารที่ถูกใจวางอยู่ตรงหน้าแล้ว ก็จะกินจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือ
เมื่อนางคีบข้าวเม็ดสุดท้ายขึ้นมา สาวใช้ก็เดินร้องไห้เดินโซซัดโซเซกลับมา
“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ” นางกล่าวพลางร้องไห้ ก่อนจะคิดได้ว่าไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน หญิงสาวลูกผู้ดีถูกกระทำเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นการดูถูกอย่างใหญ่หลวงแล้ว หรือจะให้ถูก...จริงๆ จึงจะเรียกว่าเป็นไรอย่างนั้นหรือ
สาวใช้ถอยหลังสองสามก้าว ก้มหัวคำนับโขกกับพื้นเสียงปึงปัง
“ข้าสมควรตาย ข้าสมควรตาย” นางกล่าวพลางร้องไห้ไป
“ปั้นฉิน” เฉิงเจียวเหนียงเรียก
สาวใช้น้ำตานองเงยหน้าขึ้นมามองเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิง นายหญิงจะ...พูดอะไรเจ้าคะ” นางกล่าวพลางร้องไห้
“เติมข้าว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แล้ววางตะเกียบลง
จานชามว่างเปล่า สาวใช้ยื่นมือไปเก็บจานทีละใบ แล้ววางน้ำแกงอีกถ้วยหนึ่งให้
“นายหญิง น้ำสาลี่เจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงแหบพร่า
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือมาใช้ช้อนค่อยๆ ตักกิน
สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มน้ำตาไหล
“นายหญิง พวกเรากลับไปกันเถอะเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางร้องไห้ “พวกเรากลับไปกันเถอะเจ้าค่ะ บอกนายใหญ่บอกฮูหยิน พวกเขาคงไม่ห้ามให้เรากลับไปหรอกเจ้าค่ะ”
“พูดโง่ๆ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
กว่าจะออกมาได้ จะกลับเข้าไปทำไมกัน
“ชายโฉดหญิงชั่วนั่นช่างน่ารังเกียจนัก” สาวใช้กล่าวพลางร้องไห้ “น่าชังยิ่งนัก!”
ขณะมองดูสาวใช้ร้องไห้จนตาบวม แต่เฉิงเจียวเหนียงสีหน้านิ่งเรียบไม่เปลี่ยนแปลง น้ำสาลี่ที่ทำจากโม่หินสีใสเข้มข้น นางก้มหน้าแล้วมองเห็นเงาสะท้อนครึ่งหน้า ก้มลงไปอีกก็เห็นคิ้วยาวดกดำดังหมึกใต้ผมหน้าม้า ยิ่งเสริมให้ดวงตาคู่นั้นดูเปล่าเปลี่ยว
“คนทำชั่ว สมควรตาย” นางกล่าว
พูดเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองดูสาวใช้
“ปั้นฉิน ข้าจะให้เจ้าทำสิ่งหนึ่ง เจ้ากล้าหรือไม่” นางเอ่ยถาม
สาวใช้พยักหน้าด้วยน้ำตาเต็มเบ้า
“นายหญิงเจ้าคะ แม้จะให้ข้าไปตายข้าก็กล้าเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปากยิ้มเล็กน้อย
“ทำไมเจ้าต้องไปตายเล่า” นางกล่าว “คนที่สมควรไปตายไม่ใช่เจ้าสักหน่อย”


บทที่ 44 ผู้ใด
บ่าวชราและเซียนหญิงสองคนพยุงผู้เฒ่าให้นั่งลงบนเบาะฟางรองนั่งตรงทางเดินอย่างระมัดระวัง
“เลือดนี่จะเช็ดสักหน่อยไหม” เซียนหญิงผู้หนึ่งเอ่ยถามอย่างวิตก มองดูรอยเลือดบนหูทั้งสองข้างของผู้เฒ่า
“ไม่ต้อง ไม่ต้องหรอก” ผู้เฒ่าเอ่ยอย่างเชื่องช้า
เมื่อทางนั้นได้ข่าว เซียนหญิงสองคนก็เร่งฝีเท้าเดินออกมา
“เจ้าอาวาส” เซียนหญิงสามคนรีบกล่าวพลางคำนับ
“เกิดอะไรขึ้น” เซียนหญิงเอ่ยถาม
เหล่าเซียนหญิงรีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
“ต้องรบกวนแล้ว ขอพักที่ท่านเซียนหญิงสักพัก” ผู้เฒ่ากล่าว
ถึงแม้สีหน้าอ่อนล้า แต่ท่าทางของเขานั้นดูไม่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไป
เจ้าอาวาสรีบคำนับ
พวกนางพบเห็นผู้คนที่มาปีนเขาแห่งนี้จนคุ้นชินแล้ว เพียงแต่ประการแรกวัดเสวียนเมี่ยวนั้นชื่อเสียงไม่โด่งดัง ประการที่สองวัดเสวียนเมี่ยวน้อยนั้นชื่อเสียงไม่ดีเลยทำให้ติดร่างแหไปด้วย จึงไม่ค่อยมีคนเดินเข้าวัดพวกนางนัก
ผู้เฒ่าผู้นี้เองก็เช่นกัน หากไม่ใช่เพราะเกิดเหตุฉุกเฉิน เขาไม่เดินเข้าวัดเต๋านี้เป็นอันขาด ถึงแม้จะไม่มีหวังที่จะให้เขาเป็นแขกบูชาที่วัดนั้น แต่เจ้าอาวาสยังคงนำทุกคนมาต้อนรับอย่างดี
น้ำแกงกับข้าวมาจัดวางไว้บนโต๊ะอย่างเร็วไว
“อาหารในวัดธรรมดา โยมอย่าได้ถือสา” เจ้าอาวาสกล่าว
“ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก” ผู้เฒ่ากล่าวพลางคำนับกลับ
เจ้าอาวาสเห็นว่าเขาไม่ได้กินทันที แต่เทลูกปั้นกลมสีขาวออกมาจากถุงหอมในมือ แล้วนำเข้าปากอย่างช้าๆ
“นี่คือยาที่นายหญิงบนเขาผู้นั้นให้มาหรือ” เจ้าอาวาสเอ่ยถามอย่างสงสัย
ผู้เฒ่าหัวเราะ
“ที่จริง ไม่ใช่ยาหรอก” เขากล่าว แล้วเทออกมาอีกเม็ดยื่นให้ “ท่านเซียนหญิงลองชิมดู”
ไม่ใช่ยาหรือ ทั้งยังชิมได้ตามใจอย่างนั้นหรือ
เหล่าเซียนหญิงต่างตกใจกัน
“จะดีหรือ” เจ้าอาวาสรีบปัดป้อง
“ลองชิมดู ลองชิมดู” ผู้เฒ่ากล่าวพลางยิ้มให้
เมื่อได้พักผ่อนสักพัก เรี่ยวแรงก็เริ่มกลับมา
เจ้าอาวาสอายุมากแล้วค่อนข้างไว้ตัวจึงไม่ได้ลองชิม เซียนหญิงน้อยคนหนึ่งอดสงสัยไม่ได้จึงยื่นมือมาหยิบไปเม็ดหนึ่ง แล้วมองอาจารย์อย่างหวั่นเกรง
เจ้าอาวาสส่ายหน้าแต่กลับไม่ได้ว่ากล่าวใดๆ เด็กน้อยจึงหยิบใส่ในปากอย่างวางใจ รสน้ำผึ้งฟุ้งกระจายทั่วโพรงปาก
“ท่านอาจารย์ มันคือส้มเจ้าค่ะ!” เด็กน้อยเบิกตาโพรงก่อนตะโกนเสียงอู้อี้ จนน้ำผึ้งไหลย้อยออกมา
นอกจากผู้เฒ่าที่รู้อยู่แล้ว คนอื่นต่างพากันตกใจกันใหญ่
“ส้มหรือ”
“มันคือส้มที่ซื้อจากตรงเชิงเขาน่ะ”
ไม่ใช่ยาจริงๆ ด้วย เจ้าอาวาสคิด
“ท่านอาจารย์ ส้มก็กินเช่นนี้ได้หรือเจ้าคะ”
“ท่านอาจารย์ ส้มไม่ได้แกะกินเลยหรือเจ้าคะ”
แน่นอนว่าไม่ใช่ บ้านคนร่ำรวย ขนาดกินเมล็ดแตงยังกินได้หลากหลายรูปแบบ ผลไม้แช่อิ่มยิ่งซับซ้อนหรูหรา
ได้ยินเหล่าเซียนหญิงแอบถกเถียงกัน ผู้เฒ่าอมยิ้มพลางกินข้าว เขาเป็นคนเลือกกิน น้ำชาอาหารแสนหยาบและธรรมดาเช่นนี้ไม่ถูกปากเขาอยู่แล้ว
“นายท่าน นายหญิงผู้นั้นบอกให้ท่านกินข้าว...” บ่าวชราเอ่ยเสียงเบา มองดูนายท่านของตนที่กำลังจะหยุดกิน
ผู้เฒ่าส่ายหน้าหัวเราะ
“เจ้าไม่เคยว่าง่ายเช่นนี้มาก่อนเลย” เขากล่าวหยอกเย้า แล้วยื่นมือมาลูบหูก่อนจะเอ่ยพึมพาออกมาอีก “นึกไม่ถึงจริงๆ วั่นผิง เหตุใดเจ้าถึงลงมือได้โหดเหี้ยมเพียงนี้”
บ่าวชราแสยะยิ้มอย่างขมขื่น
“นายท่าน ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นอยู่นะขอรับ ท่านกินข้าวเสร็จ เราก็ไปหาหมอกันเลย” เขากล่าว
“นายหญิงผู้นั้นบอกว่าไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ เจ้าไม่ฟังคำนางแล้วหรือ” ผู้เฒ่ากล่าวพลางหัวเราะ แต่แล้วก็จับตะเกียบขึ้นมาเพื่อกินข้าวต่อ
เหล่าเซียนหญิงออกไปแล้ว เจ้าอาวาสจึงต้องรับรองแขกด้วยตนเอง นางมองดูผู้เฒ่ากินข้าวและน้ำแกงอีกถ้วยหนึ่งจนหมด
เด็กน้อยยกน้ำเปล่ามาให้
“ไม่มีน้ำชา ขอโยมอย่าได้ถือสา” เจ้าอาวาสกล่าว
น้ำชาจากข้างนอก ข้าก็ไม่กินไปเรื่อยอยู่แล้ว ยิ่งเป็นวัดเต๋าที่ดูธรรมดาเพียงนี้อีก ผู้เฒ่ายิ้มเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เขากล่าว ยกแก้วดินเผาที่ปั้นออกมาค่อนข้างหยาบขึ้นดื่มหนึ่งคำ พอกินข้าวเสร็จเรี่ยวแรงก็กลับมาบ้าง เขามองดูรอบๆ วัดเต๋าแห่งนี้
อิฐดำและกระเบื้องเทา พอดูออกว่าเจ้าของตั้งใจบูรณะดูแลเป็นอย่างดี แต่ทว่าก็ไม่สามารถปกปิดความเก่าแก่ไว้ได้ แม้ความศักดิ์สิทธิ์จะลดลงแต่ความเป็นที่อยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้น
มีเซียนก็ย่อมมีความศักดิ์สิทธิ์ วัดเต๋าจำต้องพึ่งพาความนิยมศรัทรามาคอยหนุน จึงจะมีความศักดิ์สิทธิ์
เมื่อดื่มน้ำไปแก้วหนึ่ง ผู้เฒ่าก็เทส้มเชื่อมออกมาอีกสองเม็ด เขาลังเลไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกกินเพียงเม็ดเดียว ผู้เฒ่าเอาเม็ดที่เหลือใส่กลับเข้าไปก่อนจะลุกขึ้นยืน
ข้างนอกมีรถลาวิ่งผ่านมา บ่าวชราพยุงผู้เฒ่าขึ้นรถ เจ้าอาวาสพาเหล่าลูกศิษย์ออกมาส่ง
“ขอบคุณมาก” ผู้เฒ่ากล่าว
เจ้าอาวาสคำนับกลับ
“ขอบคุณมาก” ผู้เฒ่ากล่าวพลางยกมือขึ้นมาคารวะ
รถลาค่อยๆ วิ่งไกลออกไป
“ผู้เฒ่าผู้นี้ช่างเกรงใจเสียจริง เขาเอ่ยขอบคุณถึงสองครั้ง” เด็กน้อยกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก
“ครั้งนั้นไม่ใช่ขอบคุณเราหรอก ขอบคุณนายหญิงผู้นั้นต่างหาก” เซียนหญิงผู้หนึ่งลูบหัวเด็กน้อยแล้วเอ่ยพลางหัวเราะ
“ศิษย์พี่ นายหญิงผู้นั้นเป็นใครกัน หรือจะเป็นเซียนบนเขา” เด็กน้อยเอ่ยถามอย่างสงสัย เสียดายที่ตนไม่ได้ไปขุดหาผักป่าด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้พบท่านเซียนเหมือนกัน
คำพูดของเด็กน้อยทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปบนเขา แสงแดดจ้ากลางท้องฟ้า สาดส่องป่าเขาจนเป็นประกายวาววับ ในพงไม้ปิดทึบมีวัดเต๋าปรากฏขึ้น พร้อมกับควันไฟลอยพวยพุ่ง
ทุกคนนิ่งไปเพราะอารมณ์ที่ขุ่นมัว
มีหญิงโสโครกผู้นั้นอยู่ เซียนเทพที่ไหนก็คงรั้งไว้ไม่อยู่!
สาวใช้เปิดฝาหม้อออก เนื้อในถ้วยสีชมพูสวยงาม นางใช้ผ้ารองแล้วยกขึ้นมาพร้อมตักข้าวมาถ้วยหนึ่ง ก่อนจะคีบผักดองเรียวยาวสีเขียวเข้มจากในไหด้านข้างมาจัดใส่จาน เมื่อเห็นว่าไฟในเตาดับแล้วจึงยกถาดรองเดินไปในห้อง
เฉิงเจียวเหนียงนั่งดูหนังสืออยู่ในห้องโถง
“นายหญิงเจ้าคะ กินข้าวก่อนเจ้าค่ะ” สาวใช้นั่งคุกเข่าแล้วกล่าว นางมองดูหนังสือที่พลิกเปิดแล้วเม้มปากยิ้มออกมา “ไม่รีบดูหนังสือนะเจ้าคะ ปีใหม่ยังอีกนาน ต้องอ่านจบหนึ่งหน้าแน่นอนเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย
รู้จักกันมาจนเดี๋ยวนี้ สาวใช้ผู้นี้ไม่ประหม่าเหมือนตอนแรกแล้ว ทั้งยังล้อเล่นกันได้อีก
คนเราก็แบบนี้ไม่ใช่หรือ จากแปลกหน้ากระทั่งสนิทสนม จากสนิทสนมแล้วกลายเป็นแปลกหน้าอีก
เฉิงเจียวเหนียงยกตะเกียบขึ้น คีบเนื้อวางบนข้าว แล้วคีบผักดองมาหนึ่งชิ้น คลุกเคล้ากันเล็กน้อยแล้วกินเข้าไป
“ผู้นั้นคือชายเถื่อนของเจ้าอาวาสหรือ” นางเอ่ยถามขึ้นกระทันหัน
หัวข้อสนทนานี้สำหรับหญิงที่ยังไม่ได้ออกเรือน ช่างเป็นเรื่องน่าอับอายยิ่งนัก สาวใช้ไม่คิดว่านายหญิงจะพูดคำที่น่าอับอายเช่นนั้นออกมา อีกทั้งยังพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ เหมือนกับตอนพูดบ่นว่าข้าววันนี้นิ่มเกินไปอย่างไรอย่างนั้น
“น่าจะใช่เจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า ไม่ได้พูดต่อ ก่อนจะกินข้าวอย่างช้าๆ ต่อไป
มีคนเรียกดังขึ้นจากนอกประตู
“พี่ปั้นฉิน พี่ปั้นฉิน”
เป็นเด็กน้อยที่เจ้าอาวาสผู้นั้นเก็บมาเลี้ยง สาวใช้ลุกขึ้นแล้วเดินไป
“เจ้าอาวาสเชิญพี่ไปหาเจ้าค่ะ” เด็กน้อยกล่าวอย่างหวั่นเกรง
สาวใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลียวไปมองเฉิงเจียวเหนียงในห้องโถง เฉิงเจียวเหนียงโบกตะเกียบให้นาง
“เจ้าค่ะ ข้าจะไปดูสักหน่อย” สาวใช้กล่าว นางก้าวเท้าออกประตูแล้วปิดประตูลง พร้อมเดินตามเด็กน้อยไป
พวกนางเพิ่งจะออกไป เด็กน้อยอีกคนก็ชะโงกหัวมาสอดส่องจากด้านหนึ่งของห้อง นางเหลียวซ้ายแลขวา สุดท้ายก็กัดฟันเดินย่องเข้ามา ยื่นมือมาเปิดประตูบานหนึ่งออก ไม่รู้ว่ากำลังเล่นซนอะไร จากนั้นเด็กน้อยจะหันหลังกลับวิ่งออกไป
เฉิงเจียวเหนียงได้ยินเสียงประตูดังขึ้นเลยเงยหน้าดู แต่กลับไม่พบปั้นฉินเดินเข้ามา นางนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วก็กินต่อ
“จะเลี้ยงข้าวสาวใช้นั่น ก็ไม่ต้องไล่ข้าไปก็ได้นี่ กินด้วยกันดีจะตาย” ชายหนุ่มท่าทางหงุดหงิดเดินแวบเข้ามาจากประตูด้านหลัง เขาบ่นเสียงพึมพำ “รีบร้อนอะไรปานนั้น...ข้ายังไม่อิ่มเลย”
เขาหยุดฝีเท้าลงกระทันหันเมื่อหันมาเห็นบานประตูเปิดออกอยู่ครึ่งหนึ่ง
นี่คงเป็นเรือนของนายหญิงสติไม่สมประกอบผู้นั้นสินะ...
ยามคำว่านายหญิงสติไม่สมประกอบแวบขึ้นมา ภาพใบหน้าที่งดงามอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนที่ได้พบเห็นในตอนเช้านั้นก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า...
ประเด็นคือนางเป็นคนบ้า...
คนบ้าที่ไม่รู้ความ...
ชายหนุ่มหอบหายใจถี่รัว เขากลืนน้ำลายสองสามอึกที่ไหลทะลักในลำคอ แม้จะอยู่ในฤดูใบไม้ร่วงแต่เขากลับรู้สึกเร่าร้อนไปทั่วร่าง อดไม่ได้ที่จะยื่นมือมาปลดเสื้อออก เผยให้เห็นหน้าอกที่มีกลุ่มขนดกดำ
เขาสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ แล้วก้าวเข้าประตูที่เปิดออกครึ่งหนึ่ง
“นายหญิงน้อย...” เขาเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ สายตามองเข้าไปในห้องโถง


บทที่ 47 ช่วยข้า
เฉิงเจียวเหนียงเดินวนรอบวัดเต๋าอยู่สองรอบ ไม่เหมือนกับวันก่อนๆ ครั้งนี้นางเดินช้ามาก และหยุดเดินเป็นครั้งคราว
สาวใช้มีเรื่องในใจ นางเดินอย่างใจลอย จู่ๆ ก็ชนเข้ากับร่างของเฉิงเจียวเหนียงที่ไม่รู้ว่าหยุดเดินเมื่อไร
“นายหญิง เหนื่อยแล้วหรือเจ้าคะ” นางรีบเอ่ยถามพร้อมประคองร่างตัวเอง
เฉิงเจียวเหนียงส่ายหน้า นางยืนมองวัดเต๋าจากด้านบน ณ จุดที่ยืนอยู่
สาวใช้มองไปทางเดียวกันกับนางอย่างเหม่อลอย
“เจ้าดูสิ หลังคานี้ชำรุดเสียแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนมองออกไป หลังคาดูเก่าชำรุดไปบ้างจริงๆ แต่ก็ถือว่ายังพอใช้ได้อยู่ ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับพวกนางกัน
ยามแสงแดดเริ่มเจิดจ้า สาวใช้สวมผ้าคลุมให้กับเฉิงเจียวเหนียง แล้วเดินไปยังวัดเต๋า แต่ยังไม่ทันถึงประตูวัดก็มีคนกระโจนเข้ามาจากด้านข้างเสียก่อน
สาวใช้ขวัญอ่อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อเห็นคนกระโจนเข้ามา นางจึงกรีดร้องก่อนจะหันตัวมากอดเฉิงเจียวเหนียงไว้แน่น
ทว่าก็ทำคนผู้นั้นตกใจจนต้องถอยหลังออกไปเช่นกัน
คนผู้นั้นคือเด็กหนุ่มอายุราวสิบสองสิบสามปี สวมใส่เสื้อผ้ามอซอ ท่าทางดูเหม่อลอย
“ท่านคือพี่ชิงเหมยใช่หรือไม่” เขาเอ่ยถาม
สาวใช้เมื่อตอนยังไม่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นปั้นฉินนั้น ชื่อว่าชิงเหมย
“พี่สาวข้าคือชุนหลาน นางให้ข้ามาหาท่าน” หนุ่มน้อยกล่าวต่อ
สาวใช้เพิ่งกักเก็บความตื่นตระหนกไว้ได้
“นี่คืออะไรหรือ” นางมองดูห่อผ้าที่เด็กหนุ่มยื่นมาให้อย่างสงสัย
“นี่เป็นเงินที่พี่สาวข้าให้ข้านำมาให้ท่าน” หนุ่มน้อยกล่าว
ชิงเหมยเปิดห่อผ้าออก เห็นเศษเงินจำนวนหนึ่งในนั้นแล้วตกใจ
“พี่สาวเจ้าให้เงินข้าทำไมกันหรือ” นางถาม
เมื่อนางอยู่ที่บ้านนั้นฐานะต่ำต้อยนัก เมื่อเทียบกับสาวใช้ที่รับใช้ท่านชายแล้วต่างกันราวฟ้ากับเหว เหล่าสาวใช้ที่ติดตามท่านชายนั้น ปกติแล้วยามพบหน้ากันแล้วก็มักจะมองพวกนางด้วยสายจาเหยียดหยาม ยิ่งตอนนี้โดนไล่ออกจากบ้านยิ่งแล้วใหญ่ ชาตินี้คงไม่ได้กลับไปอีก นางให้เงินตนอย่างนั้นหรือ นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน
“มิได้ให้ท่านหรอก” หนุ่มน้อยกล่าว “ตอนนั้นพี่ปั้นฉินผู้นั้นมีบุญคุณกับพี่สาวข้า ตอนจากกันฝากฝังกับพี่ข้าไว้ว่าให้ดูแลนายหญิงให้ดี พี่สาวข้าเกรงว่าพวกท่านอยู่ข้างนอกจะลำบาก จึงเก็บเงินบางส่วนให้ข้านำมาให้ ท่านให้นายหญิงกินของดีๆ บ้างเถิด”
ทันใดนั้น สาวใช้ก็อยากร้องไห้แล้วน้ำตาร่วงอย่างไม่รู้ตัว
หนุ่มน้อยตกใจอย่างมาก คนรับใช้คนบ้าท่าทางคงจะเสียสติตามคนบ้าไปแล้วจริงๆ อยู่ดีๆ ถ้าไม่ตะโกนโวยวายก็ร้องไห้ออกมา
“ขอบคุณพี่สาวเจ้ามาก” สาวใช้กล่าวพลางเช็ดน้ำตา
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า ในบ้านมีคนมากมาย กลับมีสาวใช้คนหนึ่งยังนึกถึงนายหญิง แม้จะเป็นคำฝากฝังของสาวใช้คนก่อนหน้าก็ตาม แต่เมื่อคนเราห่างกันก็มักเย็นชาต่อกัน คนที่ยังจำบุญคุณของผู้อื่นได้นั้นมีไม่มากแล้ว
“ไม่ต้องขอบคุณ ไม่ต้องขอบคุณ ข้า...ข้าอาศัยอยู่ในซอยด้านหลังเรือนนี้ หากท่านมีธุระใดก็ให้คนมาหาข้าได้” เด็กหนุ่มกล่าวแล้วหันกลับกำลังจะเดินจากไป
“รอเดี๋ยว” เฉิงเจียวเหนียงที่นั่งอยู่ด้านหลังอยู่ตลอดปริปากเอ่ยขึ้น
เด็กหนุ่มอึ้งไปครู่หนึ่ง หันมามองหญิงสาวสวมใส่ผ้าคลุมที่นั่งอยู่ตรงทางเดิน
“นาง...เรียกข้าหรือ” เขากล่าวอย่างสงสัย
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ปั้นฉิน เอาเงินให้เขาไป”
สาวใช้และเด็กหนุ่มต่างพากันอึ้งไปครู่หนึ่ง
คงเป็นเพราะยังโกรธสาวใช้คนก่อนหน้านั้น จึงไม่รับน้ำใจของนาง สาวใช้นึกขึ้นได้ดังนั้นก็ขานรับอย่างไม่ลังเล ยื่นห่อผ้าคืนให้หนุ่มน้อย
“ทำอะไรน่ะ” เด็กหนุ่มถามอย่างตกตะลึง
“ข้าจะให้เจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่ง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “นี่เป็นค่าตอบแทนสำหรับเจ้า”
สาวใช้กับหนุ่มน้อยต่างพากันอึ้งไปตามกัน
“ท่าน...ท่านจะให้ข้าช่วยอะไร” หนุ่มน้อยเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก
“หลังคาที่นี่ชำรุดแล้ว เจ้าช่วยหาช่างอิฐมาซ่อมแซมหลังคาให้ข้าหน่อย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
หลังคาชำรุดแล้วเกี่ยวข้องกับพวกนางจริงหรือ สาวใช้มองดูเฉิงเจียวเหนียงอย่างตกใจปนสงสัย
ชายหนุ่มเข้ามาในห้อง เจ้าอาวาสกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนแคร่ได้ยินเสียงจึงลืมตาขึ้น เมื่อเห็นเป็นเขาจึงตกใจ
“กลางวันแสกๆ เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!” นางลุกขึ้นตะโกนกล่าว
ชายหนุ่มรุดหน้าไป เขายิ้มอย่างมีเลศนัยพลางบีบนวดลูบไล้ไปบนร่างหญิงสาว
“ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมข้าจะมาไม่ได้เล่า ไม่ได้แนบชิดกายกันมากี่วันแล้ว ข้าแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”
หญิงสาวสลัดตัวหลายครั้งแต่ก็สลัดไม่ออก ทั้งสองฉุดกระชากกันพักใหญ่
“ข้าบอกให้เจ้าหลบเลี่ยงไปก่อนไม่ใช่หรือ รอให้ข้าปลอบสาวใช้นั่นให้ได้ก่อน เจ้าค่อยมาใหม่” หญิงสาวกล่าว พลางจัดผมของตน
“สาวใช้ผู้นั้น เจ้าได้มาอย่างง่ายดายอยู่แล้วมิใช่หรือ” ชายหนุ่มนอนหงายบนเตียงเอื้อนเอ่ยอย่างไม่สนใจ
หญิงสาวโกรธงอน มองขวางชายหนุ่มอยู่สักพัก ก่อนจะยกมือขึ้นทุบเขาไปครั้งหนึ่ง
“เจ้าทำอะไร” เขาตะโกนกล่าว หน้าท้องเปล่าเปลือยของเขาถูกตีจนเจ็บ
หญิงสาวจ้องเขาอย่างโกรธเกลียด
“เจ้ามันกินไม่เลือก ขนาดคนบ้าก็ยังจะเอา!” นางกล่าวอย่างขุ่นเคือง
ชายหนุ่มหัวเราะดังลั่น พูดถึงคนบ้าก็พลางนึกถึงหน้าตาของคนบ้าขึ้นมา ไฟราคะที่กดเก็บไว้ก็ประทุขึ้นมาอีกทันใด
คนสติไม่สมประกอบนั่น ใบหน้างดงามเพียงนั้นแถมยังไม่รู้ประสาอีก อยู่บนเตียงไม่ใช่ว่าให้นางทำอะไรก็ทำอะไรหรอกหรือ...
เขาลุกขึ้นโอบหญิงสาวไว้
“คนบ้าทิ้งไว้ก็เสียดายเปล่าน่า” เขายิ้มเยาะกล่าว
“เจ้าจะไปตายก็ไปตายคนเดียว อย่ามาทำร้ายข้า!” หญิงสาวกล่าวอย่างโกรธเกลียด
“มีเจ้าอยู่ ข้าจะไปตายได้ลงหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางหัวเราะ ทั้งหอมทั้งง้อปลอบใจหญิงสาว “ในวัดแห่งนี้เจ้าเป็นใหญ่อยู่แล้วนี่ ในเมื่อบ้านตระกูลเฉิงนั่นเอาคนบ้ามาทิ้งไว้ที่นี่ ก็หมายความว่าไม่เอาแล้ว บ้านตระกูลเฉิงยังไม่เอาเลย เจ้ายังจะรับใช้นางดั่งนายหญิงอยู่หรือ ถ้าจะใจดีอย่างนี้ ให้ข้าง่ายๆ เสียไม่ดีกว่าหรือ”
หญิงสาวถูกฉุดกระชากลากถูอย่างจนใจ ทั้งรักทั้งเกลียดชายหนุ่มผู้นี้ แล้วยังรู้ว่าตัวเองเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ อีกทั้งยังไม่มีเงินทอง หากอยากจะจับชายหนุ่มผู้นี้ให้อยู่หมัดก็ต้องให้เขาได้ลองอะไรแปลกใหม่บ้าง
เพียงแค่สาวใช้และคนสติไม่สมประกอบอีกคนหนึ่ง จะหลอกล่อให้อยู่ในกำมือนั้นเป็นเรื่องแสนง่ายดาย หากนางทำสำเร็จตามที่หมายแล้วไม่ต้องกลัวว่าพวกนางแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป อีกทั้งยังไม่ต้องกลัวว่าพวกนางจะจับชายหนุ่ม
ผู้นี้แล้วทิ้งตนไป ไม่มีอะไรจะเหมาะเจาะไปกว่านี้อีกแล้ว
“ก่อนที่จะเก็บสาวใช้นั่น อย่าเพิ่งยั่วคนบ้านั่นก็แล้วกัน” หญิงสาวยื่นมือมาจิ้มหน้าผากชายหนุ่มยามพูดขึ้น
ชายหนุ่มดีใจใหญ่ ในเมื่อมีก่อนก็ต้องมีหลัง แต่ไม่ว่าจะก่อนหรือหลัง ขอเพียงได้มาก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี เขากอดหญิงสาวผู้นั้นแล้วกดร่างของนางลง
“ข้ามีวิธีอะไรบ้างเจ้ายังไม่รู้อีกหรือ รับรองว่าสาวใช้นั่นได้ลองเพียงครั้งเดียวก็ต้องคิดถึงทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่” เขากล่าวพลางยิ้มอย่างทะลึ่ง
หญิงสาวได้ยินดังนั้น ทั้งที่ในใจรู้สึกอิจฉาแท้ๆ แต่กลับโอนอ่อนตามอย่างไร้เหตุผล ก่อนจะหงายตัวขึ้นตอบรับเขา
ขณะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันนั้น ก็มีเสียงจอแจดังมาจากนอกห้อง เหมือนมีคนมากมายกำลังพูดคุยกันโหวกเหวก ทั้งสองรีบกระชับเสื้อผ้าของตน
“เกิดอะไรขึ้น ใครอยู่ข้างนอกกัน” หญิงสาวตะโกนกล่าว ในใจตื่นตระหนก
นางได้ยินเสียงชายหลายคนพูดคุยกันข้างนอก คงไม่ใช่สาวใช้นั่นกลับไปฟ้องหรอกนะ บ้านตระกูลเฉิงส่งคนมาอย่างนั้นหรือ
ไม่สิ ให้เด็กน้อยนั่นคอยสังเกตนายบ่าวคู่นั้นอยู่ตลอด ตอนกลับมารายงานก็ไม่มีอะไรแปลกนี่
หญิงสาวรวบรวมความกล้ามาที่เรือน เห็นกลุ่มชายหนุ่มถือตะกร้าแบกเชือก กำลังยืนล้อมรอบเรือนถกเถียงกันวุ่นวาย
“มาซ่อมเรือนหรือ” นางเอ่ยถามอย่างตกตะลึง
“เจ้าค่ะ” สาวใช้เดินออกมาอย่างเร่งรีบเช่นกันก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้าอาวาสเจ้าคะ เรือนข้านั้นค่อนข้างเก่าทั้งยังมีรอยรั่วชำรุด ข้าจึงให้คนมาซ่อมแซม เรือนท่านก็ซ่อมสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”
ซ่อมเรือนให้โดยตนเองไม่ต้องเสียเงินทอง อย่างนั้นก็ดีสิ
หญิงสาวยิ้มพลางพยักหน้า
“อย่างนี้ก็ดี สองสามวันนี้ฝนตกบ่อย ข้ากำลังจะเรียกคนมาพอดี อย่างนั้นก็ซ่อมทีเดียวเลยแล้วกัน” นางกล่าว
เด็กน้อยสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมองตากัน สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
นึกว่าชายหนุ่มผู้นั้นมาแล้วจะเป็นโอกาสเสียอีก ไม่คิดว่าจะผิดแผนเพราะมีคนมาซ่อมเรือนเสียนี้
คนบ้าก็คือคนบ้าจริงๆ


บทที่ 49 ลวงฟ้า
หลังจากปั้นฉินเดินออกแล้ว เฉิงเจียวเหนียงจึงออกมายืนอยู่ตรงทางเดิน
การให้หญิงบอบบางผู้หนึ่งก้าวเข้าไปในเรือนเจ้าอาวาสยามวิกาล อีกยังรู้ทั้งรู้ว่ามีชายโฉดอยู่ในนั้น เป็นเรื่องที่อาจหาญยิ่งนัก
ตามปกติแล้วหากได้ชื่อว่าเป็นคนของตระกูลเฉิง ชายโฉดหญิงชั่วนั่นคงไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม แต่โลกใบนี้อย่างไรก็ยังมีเรื่องที่คาดคิดไม่ถึงเกิดขึ้นอยู่มากมาย
หากไม่ใช่เพราะเวลากระชั้นชิด พลาดโอกาสครั้งนี้แล้วไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่ นางจึงไม่อยากเสี่ยงเช่นกัน
ฟ้าเริ่มมืดเริ่มลงเรื่อยๆ แม้กระทั่งลมยามค่ำคืนก็คล้ายว่าจะหยุดพัดลง
สาวใช้รับแก้วสาเกมาด้วยมืออันสั่นเทา นางเงยหน้าดื่มหมดภายในอึกเดียว
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้อง
“น้องสาวคนเก่ง น้องสาวคนเก่ง” เจ้าอาวาสกล่าวอย่างหน้าระรื่น
ชายที่อยู่ด้านข้างท่าทางนอบน้อมเป็นที่สุด
“ขอบคุณนายหญิงที่ใจกว้าง” เขายิ้มกล่าว
สาวใช้วางแก้วสาเกลง
“ข้าไปแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงสั่น หันหลังกำลังจะเดินไป
ชายหนุ่มสีหน้ากังวลเล็กน้อย เขาพยายามส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เจ้าอาวาสอย่างสุดกำลัง
กว่าจะได้พบนายหญิงน้อยในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก อีกทั้งเขานั้นได้พูดจาหว่านล้อมจนเจ้าอาวาสใจอ่อนไปบ้างแล้ว จะปล่อยไปได้อย่างไร
“น้องสาว” เจ้าอาวาสยื่นมือมาดึงสาวใช้ไว้
สาวใช้ตกใจจนตัวสั่นเทา
“นี่เจ้าหนาวหรือ” เจ้าอาวาสกลับตกใจกับปฏิกิริยาของนางแทนจึงเอ่ยถามขึ้น ก่อนแล้วมองไปทางข้างนอก “วันนี้อากาศร้อนออก”
“ตอนกลางคืนหนาวอยู่บ้าง” ชายหนุ่มรีบกล่าว “นายหญิงน้อยใส่เสื้อผ้าบางนักอาจหนาวก็เป็นได้”
ขณะที่พูดอยู่ก็รีบเอาเบาะรองนั่งมา แล้วเทสาเกอีกแก้ว
“รีบนั่งลงสิ ดื่มสาเกอีกแก้วแก้หนาว” เขาพูดอย่างเอาใจใส่
ท่าทางหิวกระหายของชายหนุ่ม ทำเอาเจ้าอาวาสเห็นแล้วแอบกัดฟันแน่น นางแทบอยากจะถีบสาวใช้นี้ออกไปให้พ้น แต่รู้ดีว่าทำไม่ได้ จึงทำได้เพียงดึงแขนของนางไม่ยอมปล่อย
สาวใช้หน้าซีดเผือด
“ข้า...ข้าต้องกลับแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว
“กลับไปทำอะไรเล่า ยังเช้าอยู่เลย” เจ้าอาวาสกล่าวพลางยิ้มไป
สาวใช้อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากไว้ จะพูดประโยคนั้นออกไปอย่างนั้นหรือ ตอนนี้พูดได้แล้วสินะ
นางมองออกไปนอกห้อง
“ฝนจะตกแล้ว ข้าต้องกลับไปดูแลนายหญิงเจ้าค่ะ” นางกล่าวเสียงสั่น
เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวและชายหนุ่มต่างพากันอึ้งไป แล้วหัวเราะขึ้นมาทันใด
“ฝนตกที่ไหนกันเล่า ฟ้าสดใสขนาดนี้...” ชายหนุ่มกล่าวพลางหัวเราะไป เสียงหัวเราะยังไม่ทันขาด ทันใดนั้นเสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นขึ้น ฟ้ายามค่ำคืนราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้น ก่อนมีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมา
หญิงทั้งสองนางในห้องตกใจจนกรีดร้องออกมา ชายหนุ่มเองก็อึ้งไปเช่นกัน รู้สึกเหมือนมีเสียงอื้ออึงอยู่ในหู ผ่านไปสักพักใหญ่จึงจะดีขึ้น เสียงฟ้าร้องข้างนอกที่ลอยไกลออกไปยังขอบฟ้า
“นายหญิงข้ากลัวเสียงฟ้าร้องมากเจ้าค่ะ ข้าต้องรีบไปดูเจ้าค่ะ” สาวใช้ตะโกนกล่าว นางสะบัดมือเจ้าอาวาสแล้วพุ่งออกไป
เจ้าอาวาสไม่มีสนใจว่าจะรั้งตัวนางไว้อย่างไรแล้ว นางออกไปรีบเรียกเด็กๆ ให้เก็บของที่ผึ่งตากไว้ข้างนอก
ฝนเม็ดใหญ่เริ่มตกลงมา
สาวใช้วิ่งกลับเรือนโดยไม่หยุดพัก รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นระรัวจนจะหลุดออกมาจากอก ก่อนจะเหลือบไปเห็นเฉิงเจียวเหนียงยืนอยู่ตรงทางเดิน
“นายหญิง” นางร้องไห้กระโจนเข้าใส่ บอกไม่ถูกว่าเพราะดีใจหรือเสียใจกันแน่
ฝนตกแล้วจริงๆ! ฝนตกแล้วจริงๆ! ที่ท้องฟ้าเป็นเช่นนี้... นี่...นี่นายหญิงเรียกลมฝนได้อย่างนั้นหรือ
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือมาขวางนางไว้
“ยังไม่เสร็จ” นางกล่าว
สาวใช้หยุดร้องไห้แล้วเงยหน้าขึ้นมามองนาง เฉิงเจียวเหนียงนำของในมือยื่นมาให้
ว่าวกระดาษ
“นายหญิงเจ้าคะ” สาวใช้ถามอย่างสงสัย
เสียงฟ้าร้องข้างนอกดังอย่างต่อเนื่อง เม็ดฝนเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
“ตอนนี้เจ้าช่วยพยุงข้าไปที่นั่น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้สูดลมหายใจเข้า จ้องตาเขม็ง
“นายหญิง ไม่ได้เจ้าค่ะ” นางจับมือเฉิงเจียวเหนียงไว้พลางตะโกนกล่าว
หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น อย่างไรนางก็เดินเหินสะดวกวิ่งได้ขัดขืนได้ แต่นายหญิงไม่มีแรงต่อต้านใดเลย
“เจ้าส่งข้าไป แล้วหาข้ออ้างออกมา” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวต่อ
สาวใช้ฟังแล้วอึ้งตะลึงงันไป
“เจ้าไม่ต้องพูด ไม่มีเวลาแล้ว ลมจะพัดมาแล้ว ตอนนี้ ฟังข้า เจ้าไม่ต้องคิดไม่ต้องถาม ขอแค่จำคำที่ข้าพูดต่อไปนี้ให้ดี ทำตามที่ข้าบอก ห้ามผิดพลาดสักประโยค สักก้าว สักนิด” เฉิงเจียวเหนียงไม่เว้นช่วงให้นางร้องไห้ได้อีก นางดึงแขนของสาวใช้ไว้แล้วค่อยๆ พูดทีละคำ “ผิดพลาดเพียงเล็กน้อย เราจะตายกันหมด”
สาวใช้มองดูนาง เนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากเกร็งแน่น
เมื่อสาวใช้พยุงเฉิงเจียวเหนียงเดินเข้าไปในเรือนทางนี้ ลมพัดกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องถี่ขึ้นทุกที
“ท่านเซียนหญิง นายหญิงข้ากลัวเสียงฟ้าร้อง เสียงฟ้าร้องนี้รุนแรงเหลือเกิน” สาวใช้กล่าวเสียงสั่น
เจ้าอาวาสและชายหนุ่มในห้องต่างพากันอึ้งไป มองดูสาวใช้ที่ไปแล้วกลับมาอย่างไม่เชื่อสายตา ที่น่ายินดีไปกว่านั้นคือ คนสติไม่สมประกอบนั่นก็มาด้วย
ใต้แสงสว่างจากฟ้าแลบฟ้าร้องข้างนอกห้อง ยิ่งทำให้เจียวเหนียงที่ยืนอยู่ในห้องที่เห็นอยู่รำไรยิ่งเย้ายวนนัก
“บนเขาพอถึงเวลาแบบนี้ก็เป็นเช่นนี้ล่ะ อย่าหวาดกลัวไปเลย สักพักก็ผ่านไป” เจ้าอาวาสได้สติกลับมาจึงรีบกล่าวออกไป แล้วรีบเชิญพวกนางให้นั่งลง
สาวใช้ขานรับ พยุงเฉิงเจียวเหนียงนั่งลงบนเบาะรองนั่ง ส่วนตนเองที่กำลังจะนั่งนั้นกลับทำท่าทีเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“เอ๊ะ ข้าลืมปิดหน้าต่างประตูน่ะ” นางกล่าวแล้วรีบหันกลับวิ่งออกไป
เจ้าอาวาสยังไม่ทันได้พูดประโยคที่ว่า ‘ให้เด็กๆ ไปปิด’ แต่สาวใช้ก็วิ่งไปจนไม่เห็นเงาเสียแล้ว
นางจะลุกขึ้น แต่กลับโดนชายหนุ่มผู้นั้นยื้อเอาไว้
“คืนนี้เจ้าเฝ้าสาวใช้นั่นเอาไว้ดีๆ” เขากล่าวเสียงแผ่วเบา ถึงเสียงจะเบาแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีว่าปกปิดอะไร
ก็แค่คนบ้ามีอะไรต้องปิดบังกัน
เจ้าอาวาสอึ้งไปสักพัก นางเห็นสายตาทะลึ่งลามกของชายหนุ่มที่ตกกระทบบนตัวของคนสติไม่สมประกอบที่นั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้างตั้งแต่ต้น
“เจ้า!” นางอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว “บอกแล้วว่าไม่ใช่หรือว่าตอนนี้ยังไม่ได้”
“มาเสนอถึงหน้าประตูแล้วยังไม่เอาอีก ยังจะเห็นข้าเป็นผู้ชายอยู่อีกหรือ” ชายหนุ่มกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ผลักหญิงสาวออก “วันฝนกระหน่ำเช่นนี้ เป็นโชคที่สวรรค์มอบให้ข้า หากไม่ลงมืออีก จะโดนฟ้าผ่าเอา”
เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน แล้วขยับไปทางเฉิงเจียวเหนียง
เฉิงเจียวเหนียงตอนนี้ก็ลุกขึ้นเช่นกัน ชายหนุ่มตกใจจนหยุดฝีเท้าลง
เจ้าอาวาสก็อึ้งไปครู่หนึ่ง นางกับชายหนุ่มเหม่อมองดูคนบ้านั้นเดินไปยังหน้าต่าง ยื่นมือไปผลักหน้าต่างออก
ลมฝนพัดเข้ามาในห้อง จนผ้าปูเตียงปลิวว่อน
“นี่ อย่าเปิดหน้าต่างสิ” เจ้าอาวาสรีบตะโกนบอก
“สนุกจังเลย” เฉิงเจียวเหนียงหันมามองนางแล้วกล่าว พลางยิ้มเล็กน้อย
รอยยิ้มใต้แสงไฟทำเอาชายหนุ่มแทบสลบ เขายื่นมือไปขวางเจ้าอาวาสที่กำลังเดินเข้าไป
“ได้ สนุกนัก ก็เล่นสิ” เขากล่าวเสียงสั่นแล้วสลัดเจ้าอาวาสทิ้ง พลางกลืนน้ำลายแล้วขยับเข้าไปข้างเฉิงเจียวเหนียง ก่อนจะผลักหน้าต่างออกอีก
เฉิงเจียวเหนียงยิ้มอีก
“สนุกจัง” นางกล่าว
ชายหนุ่มดีใจใหญ่
“อย่างนั้น ข้าพานายหญิงเล่นดีหรือไม่” เขากล่าวเสียงสั่น
เฉิงเจียวเหนียงมองดูเขา แล้วพยักหน้า
ชายหนุ่มดีใจจนตัวแทบลอย เหลียวซ้ายแลขวา วิ่งไปหน้าประตู แล้วผลักประตูออก
เวลานี้ฝนกำลังตกหนัก เพียงครู่เดียวบนพื้นก็เต็มไปด้วยน้ำขัง
เจ้าอาวาสโกรธจนกัดฟันแน่น
“พวกเจ้าหยุดวุ่นวายสักทีได้หรือไม่ ฝนตกหนักอยู่นะ” นางตะโกนกล่าว “เป็นเช่นนี้แล้วข้าจะอยู่ได้อย่างไร”
ขณะนี้ชายหนุ่มได้ลองจับมือเฉิงเจียวเหนียงแล้ว ตัวก็แข็งทื่อไปหมด
“ไม่ได้ให้เจ้าอยู่นี่ เจ้ารีบไปเล้าโลมสาวใช้นั่นไว้” เขากล่าวเสียงแหบพร่าอย่างไม่สบอารมณ์แล้วกลืนน้ำลายลงคอ สายตาตกอยู่บนหน้าอกของเฉิงเจียวเหนียง จะบ้าไม่บ้า ที่ที่ควรโตก็เจริญเติบโตแล้ว...
หญิงสาวโกรธจนแทบอยากจะถีบชายชั่วนี่ นางรีบเดินไปจนแทบลื่นหกล้ม
ทันในนั้นก็มีเสียงดังเกิดขึ้น เชือกเส้นหนาสองเส้นพัดมากับลม ตีกระทบบนหน้าต่างและประตู ทำเอาทั้งสองตกใจ
“ลมแรงมาก พัดเอาเชือกที่ซ่อมเรือนหลังนั้นหล่นลงมาแล้ว” หญิงสาวกล่าว
ชายหนุ่มมองไปข้างนอก เห็นเชือกสองเส้นส่ายไปมากับลม มีเส้นหนึ่งโดนพัดเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่าง
เฉิงเจียวเหนียงยกเท้าเดินออกไป
“นี่ นี่” ชายหนุ่มได้สติก็รีบตะโกนกล่าว “อย่าออกไป ฝนตกฟ้าร้องอยู่นะ”
เฉิงเจียวเหนียงได้ก้าวออกไปจากตัวเรือนแล้ว
ฝนสาดเทลงมาอย่างหนัก เฉิงเจียวเหนียงเปียกปอนไปทั่วตัวในทันใด น้ำฝนสาดใส่จนนางแทบหายใจไม่ออก
“นายหญิง!” เสียงของสาวใช้ลอยมาจากกลางสายฝน
“รีบเข้ามา” เจ้าอาวาสก็ได้ยินเช่นกัน นางเห็นสาวใช้กำลังวิ่งมาจากประตูเรือนอย่างเลือนลาง จึงรีบตะโกนออกไป “พวกเจ้ารีบเข้ามา ฝนตกหนักเพียงนี้อยู่ข้างนอกมันอันตราย”
หลังจากพูดจบ เสียงระเบิดกลางท้องฟ้าทำให้ทั้งห้องสั่นสะเทือน บนพื้นก็เองสั่น และตัวนางก็สั่นเช่นกัน
ตัวสั่นอย่างนั้นหรือ
จากนั้นเสียงฟ้าฝ่าก็ดังก้องไปทั่วห้อง เจ้าอาวาสหันไปตามจิตใต้สำนึกเมื่อมองเห็นลูกไฟลุกขึ้นบนพื้นข้างหน้าต่าง
“นี่อะไรกัน” เจ้าอาวาสกรีดร้องตะโกน
ชายหนุ่มที่กำลังจะพุ่งเข้าไปท่ามกลางสายฝนเพื่อดึงตัวนายหญิงที่ตัวเปียกปอนกลับมา ก็หันไปมองเช่นกัน
ณ เวลานี้ที่เนินเขา วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นเช่นกัน
“อาจารย์ อาจารย์ ท่านรีบดูเข้า วัดเสวียนเมี่ยวน้อยถูกฟ้าผ่า!” แม่ชีสองคนที่กำลังเข้าเวรในคืนฝนตกที่วิหารกลางมองไปข้างนอกแล้วส่งเสียงกรีดร้อง
บนยอดเขาในคืนฝน สายฟ้าเส้นตรงยาวผ่ากลางลงบนหลังคาของวัดเสวียนเมี่ยวน้อย ราวกับพุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้า
เสียงดัง ‘เปรี้ยง’ ของฟ้าร้องดังราวกับระเบิด เสียงตึงตังดังขึ้น คนทั้งสองในห้องไหม้ดำไปทั้งตัว นอนล้มอยู่บนพื้น
เสียงร้องคำรามดังอย่างต่อเนื่องบนท้องฟ้า แสงไฟลูกแล้วลูกเล่าลุกไหม้ขึ้นบนหลังคาของวัดเต๋า เปลวไฟนั้นลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ ว่าวกระดาษที่ลอยมาติดกับแท่งเหล็กบนหลังคาติดถูกแผดเผาจนเกิดเสียงดังของเปลวไฟ ก่อนจะร่วงหล่นลงมารวมเรือนที่กำลังมอดไหม้อยู่ในกองเพลิง


บทที่ 50 สมควรได้รับ
เสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฟ้าแลบสว่างวาบเป็นระยะ แต่เมื่อเทียบกับที่อยู่บนหัวเมื่อครู่นั้น ก็ถือว่าได้ไกลออกไปมากแล้ว
เรือนถูกไฟไหม้ไปครึ่งเรือนแล้ว สายฝนที่เทลงมาค่อยๆ ช่วยดับไฟลง
แสงไฟกระพริบเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด สะท้อนเงาที่นั่งคุดคู้ขดตัวเป็นก้อนกลางสายฝนในเรือน
ปรากฏภาพเงาของคนสี่คน
เด็กน้อยสองคนวิ่งออกมาจากห้องครัวเช่นกันยามที่เกิดไฟลุกไหม้ พวกนางหวาดหวั่นไม่เป็นสุข เมื่อได้ยินเฉิงเจียวเหนียงตะโกนให้สาวใช้ที่วิ่งมานั่งยองลงกอดเข่าไว้จึงทำตามด้วย
ฟ้าฝนกระหน่ำบนเขานี้มาเร็วไปเร็ว เมื่อตอนเสียงฟ้าร้องเริ่มเบาหูลง เฉิงเจียวเหนียงจึงค่อยๆ ลุกขึ้น แต่ทว่าสายฝนนั้นสาดเทลงมาหนักมากจนนางไร้เรี่ยวเรียงจะลุกขึ้นแล้ว
“ปั้นฉิน” นางเรียกอย่างอ่อนแรง “ได้แล้ว”
สาวใช้ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองดูเฉิงเจียวเหนียงที่อยู่ใกล้เรือนที่ถูกไหม้ยิ่งกว่านาง ปั้นฉินล้มลุกคลุกคลานพุ่งกระโจนเข้าหาก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมา
นางไถลลงบันไดแล้วจึงรีบวิ่งตรงมา แต่กลับถูกนายหญิงเรียกให้หยุดก่อนจะเข้ามาในเรือน
ลองนึกย้อนดูตอนนี้ ถึงได้รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นช่างแสนน่ากลัวและอันตรายมากเพียงใด นางนั่งย่อตัวลงข้างประตูเรือน รู้สึกว่าหัวชาตัวแข็งไปหมด คล้ายกับว่ามีสิ่งประหลาดแทงทะลุร่างไป แค่คิดก็รู้ว่าเฉิงเจียวเหนียงที่อยู่ใกล้ๆ นั้นจะเป็นอย่างไร
“นายหญิง นายหญิงไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ” นางร้องไห้ตะโกนกล่าว
“ไม่เป็นอะไร” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว นางไร้เรี่ยวแรงจะตบปลอบสาวใช้ ทำได้เพียงจับแขนนางลุกขึ้นมา
สาวใช้ทั้งเหนื่อยทั้งกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา อย่าเรียกว่าพยุงตัวเฉิงเจียวเหนียงเลย เรียกว่าทั้งสองคนพยุงกันและกันเสียดีกว่า พอเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายและเสียงตบประตูจากทางด้านนอกประตู
“พวกข้ามาช่วยดับไฟ ยังมีคนอยู่ไหม ยังสบายดีอยู่ไหม”
เสียงอันสั่นเครือของหญิงสาวลอยมาจากด้านนอกประตู
ด้านในประตูไร้ซึ่งเสียงคนตอบกลับมา มีเพียงเสียงของไฟที่ลุกโชน
“อาจารย์ คงถูกไฟคลอกตายกันหมดแล้วกระมัง” เหล่าแม่ชีที่ใส่เสื้อกันฝนฟาง สวมงอบ ถือขันน้ำ ถังไม้ และไม้กวาดเอ่ยขึ้น
เจ้าอาวาสมองดูประตูวัดแล้วหันไปมองดูแสงไฟและควันหมอกด้านในประตู
แม้คนจะมีความผิด แต่สรรพสิ่งมีชะตา ประสบความลำบากแต่ไม่ช่วย ก็ไม่สมควรเป็นมนุษย์
“พังประตู” นางกล่าว
แม่ชีสองสามคนมาเบียดกันหน้าประตูพร้อมกัน
“ฟังข้าส่งเสียงนะ” เจ้าอาวาสยืนอยู่ข้างๆ “หนึ่ง สอง สาม”
เหล่าแม่ชีส่งเสียงฮึดฮัด พุ่งชนบานประตูพร้อมกัน
ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก เสียงออกแรงของเหล่าแม่ชีกลายเป็นเสียงตกใจ พวกนางล้มระเนระนาดอยู่หน้าประตู
ไม่รู้ว่าอารมณ์ดีหรือว่าแม่ชีเหล่านี้ท่าทางดูตลกกันแน่ เด็กน้อยที่มาเปิดประตูจึงอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้
หญิงผู้นั้นถูกฟ้าผ่าตายแล้ว! หญิงผู้นั้นถูกฟ้าผ่าตายแล้ว!
ตอนที่พวกนางไร้หนทางไป หญิงผู้นั้นดันตายไปก่อนเสียแล้ว!
ช่างเป็นเรื่องที่ตลกเสียจริง
เด็กน้อยหัวเราะเสียงดังขึ้นทุกทีจนต้องกอดท้องไว้นั่งย่อลงไปกับพื้น
เหล่าแม่ชีที่ทับซ้อนกันบนพื้นกลางสายฝนได้แต่มองหน้ากันไปมา วัดเต๋าถูกฟ้าผ่าไฟไหม้ ยังจะหัวเราะออกมาได้หรือ ตกใจจนบ้าไปแล้วหรือไร
สาวใช้ใช้ผ้าห่มผืนบางห่อตัวเฉิงเจียวเหนียงไว้แล้วรีบยกน้ำขิงร้อนมาให้ หลังจากทั้งสองค่อยๆ ดื่มกันได้สองสามคำสีหน้าจึงเริ่มดีขึ้น
“นายหญิง เดี๋ยว เดี๋ยวอีกสักพักต้มน้ำร้อนแล้วแช่อีกหน่อยนะเจ้าคะ” สาวใช้กล่าว
ยามอ้าทั้งปากฟันบนฟันล่างของนางยังคงสั่นเครืออยู่ ไม่รู้ว่าเพราะตกใจหรือเพราะหนาวกันแน่
ด้านนอกมีเสียงฝีเท้า สาวใช้จึงรีบหันไปดู แม่ชีสูงอายุผู้หนึ่งหยุดยืนอยู่ตรงทางเดิน
“แม่นาง” นางคำนับกล่าว
สาวใช้รีบคำนับกลับ
“เจ้าอาวาสเฉิงมรณภาพแล้ว” แม่ชีกล่าว “ไฟก็ดับแล้ว นอกจาก เจ้าอาวาสเฉิง...และ...แล้ว ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต”
มีชายหนุ่มผู้หนึ่งตายอยู่ในห้องแม่ชียามวิกาล เรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้จริงๆ
“อย่างนั้น อย่างนั้น จะทำอย่างไรดีหรือเจ้าคะ” สาวใช้ถามกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ
มองดูสาวน้อยที่ถูกห่ออยู่ในผ้าห่มแลดูเหม่อลอย สาวใช้อายุน้อยผู้นี้เองที่ตัวสั่นเทาจนไร้สติ เจ้าอาวาสก็ถอนหายใจ
“เช่นนั้นก็ให้นายใหญ่ตระกูลเฉิงตัดสินแล้วกัน” นางกล่าวเตือนสติ
สาวใช้ขานรับ ‘อ้อๆ’ ในทันใด รีบหันหน้าไปมองเฉิงเจียวเหนียง
นายหญิงเหนื่อยแย่แล้ว ตั้งแต่กลับมาจนบัดนี้ยังไม่พูดเลยสักคำ
ทำเช่นนี้จะดีหรือ
เฉิงเจียวเหนียงมองดูเจ้าอาวาสผู้นี้
“ท่านนักพรต” นางปริปากพูด
เจ้าอาวาสที่อยู่ด้านนอกตกใจเล็กน้อย นางคงเคยได้ยินคนเล่าลือกันมาแน่นอนว่าคนที่อาศัยในวัดเสวียนเมี่ยวน้อยแห่งนี้คือลูกสาวที่สติไม่สมประกอบของตระกูลเฉิง คนสติไม่สมประกอบพูดได้ด้วยหรือ แถมน้ำเสียงก็ไม่เห็นมีความบ้าแฝงอยู่เลย
นางตั้งสติได้ก็รีบคำนับตอบรับ
“เกรงว่าจะต้องรบกวนท่านด้วย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
เจ้าอาวาสอึ้งไปสักครู่
“ได้ นายหญิงวางใจได้ ข้าจะไปเรียกคนตระกูลเฉิงมาให้นายหญิง บอกว่าเมื่อวานเห็นฟ้าผ่า คนตระกูลเฉิงคงเข้าใจดี” นางกล่าว
นางบอกเป็นนัยว่า นางไม่ได้เข้ามาในวัด จึงไม่รู้ว่าวัดเสวียนเมี่ยวน้อยเกิดอะไรขึ้น และแน่นอนว่าไม่รู้ว่าชายผู้นั้นอยู่ข้างในด้วย หน้าตาและชื่อเสียงของตระกูลเฉิงจะยังคงอยู่ดังเดิม
“ไม่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เจ้าอาวาสเห็นอะไรก็เป็นเช่นนั้น เจ้าอาวาสมีเมตตาจิตใจบริสุทธิ์ ไม่ต้องปกปิดอะไร”
เจ้าอาวาสมองดูเฉิงเจียวเหนียง สีหน้าตกใจของนางยากจะปิดไว้
คนบ้าหรือ
คนบ้าอย่างนั้นหรือ
“ท่านนักพรต วัดเสวียนเมี่ยวน้อยอยู่ดีๆ ก็ถูกฟ้าผ่าจนไฟไหม้ ต่อไปให้วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่มาดูแลแทนน่าจะดี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นายหญิงผู้นี้เป็นคนสติไม่สมประกอบหรือไม่ ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เจ้าอาวาสรู้ว่าตนไม่ใช่คนสติไม่สมประกอบแน่ ความหมายของคำพูดนี้ นางเข้าใจได้ในทันที
เรื่องที่ปรารถนามาตลอดจู่ๆ ก็บังเกิดขึ้นตรงหน้า บนใบหน้าของเจ้าอาวาสนั้นมีทั้งความตื่นเต้นและความเหลือเชื่อปรากฏออกมา
นางรู้สึกว่าตนจะควรพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับได้แต่นิ่งอึ้ง สุดท้ายก็ก้มตัวคำนับ
“ขอบคุณนายหญิงที่เห็นความสำคัญ” นางกล่าว
เมื่อคืนบนเขามีทั้งฟ้าร้องทั้งฝนตก แต่ในเมืองกลับไม่ได้รุนแรงเช่นนั้น ฝนกระหน่ำทั้งคืนมาเร็วไปเร็ว เมืองเจียงโจวในเวลาเช้าตรู่ก็เปิดฉากด้วยความคึกคักเช่นเดิม
เพียงแต่ม้าสองสามตัวที่ผ่านตลาดไปอย่างรีบร้อนทำให้ถนนที่เงียบสงบวุ่นวายไปพักหนึ่ง นำมาซึ่งเสียงก่นด่าสาปแช่ง
นายใหญ่ตระกูลเฉิงเดินไปมาในห้องรับแขกอยู่นาน ในที่สุดก็เห็นพ่อบ้านเข้ามาอย่างรีบร้อน
“ว่าอย่างไร” เขารีบเอ่ยถาม
พ่อบ้านพยักหน้าแล้วเข้าไปป้องปากกระซิบข้างหูอยู่สองสามคำ นายใหญ่ตระกูลเฉิงสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล โชคร้ายของตระกูลเสียจริง!” เขากลับเข้าห้องนอนแล้วนั่งลง โมโหจนแทบทนไม่ไหว
ฮูหยินใหญ่เฉิงให้สาวใช้ออกไป แล้วยกน้ำชาด้วยตนเอง
“ไม่มีใครรู้ ก็ไม่เป็นไร” นางกล่าวปลอบใจ พูดถึงเรื่องนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง “เป็นเช่นนี้จริงหรือ”
นายใหญ่เฉิงพยักหน้าอย่างหน้าดำคร่ำเครียด
“ตรวจสอบแล้วว่าเป็นชายหนุ่มหมู่บ้านใกล้เคียง ส่วนหญิงสาวนั้นกำลังตามหา พ่อบ้านก็ให้เงินแล้วไล่ไปแล้ว บอกเพียงล่าสัตว์บนเขาแล้วถูกฟ้าผ่า หญิงคนนั้นก็ไม่มีลูก เอาเงินไปอย่างดีใจขายนาทิ้งแล้วกลับบ้านแต่งงานใหม่ไปแล้ว” เขากล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจยาว
“ปิดเรื่องให้เงียบได้ก็ดีแล้ว” นางกล่าวพลางถอนหายใจ ประนมมือขึ้นสวดมนต์ “ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้าอาวาสซุนจริงๆ”
นายใหญ่เฉิงพยักหน้า
“เจ้าว่า เด็กคนนั้นยังอยู่ที่วัด เกิดเรื่องแบบนี้ จะรับกลับมาดีหรือไม่” เขาเอ่ยถาม
ฮูหยินใหญ่เฉิงเงียบไปไม่ได้พูดอะไร
ตามหลักแล้วเกิดเรื่องนี้ขึ้นควรจะรับกลับมา แต่ว่า...
ข่าวแม่ชีวัดเสวียนเมี่ยวน้อยถูกฟ้าผ่าตายได้แพร่กระจายไปถึงคนในบ้านอย่างรวดเร็ว
แม่นางเฉิงหกเพิ่งจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“โอย ทำไมอยู่ดีๆ ก็ถูกฟ้าผ่าล่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวอย่างตกใจ หันหน้าไปมองแม่นมที่คุกเข่ารับใช้อยู่ด้านนอก แล้วใช้พัดน้อยชี้ออกไป “ท่านแม่บอกว่า คนที่ทำเรื่องชั่วร้ายไม่น่าให้อภัยจึงจะถูกฟ้าผ่า หรือไม่ก็พวกวิญญาณเอย ปีศาจเอย โอย เจ้าอาวาสนั่นคงไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกหรือผีภูเขาหรอกนะ”
เด็กน้อยจริงๆ...
พี่น้องในห้องจ้องนางอย่างจนใจ
“ในเขามีฝนมาก ไฟป่าก็มีมาก พบเห็นได้บ่อยๆ” แม่นางเฉิงหกกล่าว
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเมื่อก่อนไม่ถูกฟ้าผ่า ตอนนี้คนบ้านั่นไปแล้วก็ฟ้าผ่าเลยล่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวอย่างไม่ยอม พอพูดถึงเรื่องนี้ก็ร้อง ‘อ๋อ’ ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงบนพื้นอย่างแรง นางโบกพัดน้อยของตนราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างออก “อ๋อๆ คนบ้า คนบ้านั่น คนบ้านั่นชักนำมาเป็นแน่!”
ในขณะเดียวกัน ผู้คนภายนอกก็ถกเถียงกันเซ็งแซ่
“ต้องเป็นเพราะคนบ้านั่นแน่ๆ”
“ใครอยู่ใกล้คนนั้นก็โชคร้ายจริงๆ ตั้งแต่เข้าบ้านมา พวกเจ้าลองนับดู มีคนโชคร้ายไปกี่คนแล้ว”
“...ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรองถูกคนมาด่าต่อหน้า คนแก่และเด็กทั้งบ้านเหล่าถัง เสี่ยวจวี๋และพ่อแม่นางถูกไล่ออกจากบ้าน ล้วนเป็นเพราะนางทั้งนั้น นับดูมีสักสิบคนได้แล้ว”
“นี่เพิ่งจะเข้าไปอยู่ในวัดเต๋าไม่กี่วัน อยู่ดีๆ เจ้าอาวาสก็ถูกฟ้าผ่าตายแล้ว...”
เสียงพูดคุยหัวเราะคิกคักดังลอยมาจากหลังประตู แม่นมที่นำทางมาชักสีหน้ากระทืบเท้าแล้วกระแอมหนึ่งที เสียงพูดคุยหัวเราะหลังประตูนั้นก็หายไปทันใด
“ท่านเซียนหญิง เชิญทางนี้” แม่นมฝืนยิ้มเล็กน้อยให้แม่ชีข้างหลังพลางกล่าวขึ้น
เจ้าอาวาสซุนพยักหน้า สีหน้าเฉยชาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม นางเดินอย่างช้าๆ สองสามก้าว แต่ในใจกลับวนเวียนอยู่กับเรื่องที่เหล่าแม่นมซุบซิบนินทากันเมื่อครู่
เพราะคนสติไม่สมประกอบนั่น มีหลายคนแล้วที่ต้องโชคร้าย...
หลายคน...
นายหญิงที่ดูแลบ้าน แม่นมและสาวใช้ที่คอยรับใช้...
คนเหล่านี้ไม่น่าจะโชคร้ายอย่างไร้สาเหตุหรอก...ยั่วโมโหคนบ้านั่นเข้าแล้วละสิ...
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เจ้าอาวาสซุนตัวสั่นเทา
ยั่วโมโหคนบ้านั่นอย่างนั้นหรือ
ฉะนั้น หญิงผู้นั้นก็เลยโชคร้ายถูกฟ้าผ่าตายอย่างนั้นหรือ
“ท่านเซียนหญิง” แม่นมเอ่ยเรียก ขัดจังหวะนางที่กำลังเหม่อลอย
เจ้าอาวาสซุนเพิ่งจะเห็นว่าตน เข้ามายังห้องของฮูหยินใหญ่เฉิงแล้ว นางจึงรีบคำนับ
“ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้าอาวาสมาก” ฮูหยินใหญ่เฉิงทำท่าทางบอกให้นางลุกขึ้นมา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เป็นธรรมชาติของมนุษย์” เจ้าอาวาสซุนกล่าวพลางคำนับอีกครั้ง
“ถึงแม้จะเป็นวัดเต๋าของบ้านเรา แต่อย่างไรเสียก็จัดการได้ไม่รอบคอบเท่าพวกท่านที่เป็นผู้บำเพ็ญตนหรอก ฉะนั้น ข้ากับนายท่านเห็นว่า จะมอบวัดเต๋านี้ให้เจ้าอาวาสเป็นคนดูแล” ฮูหยินใหญ่เฉิงพูดอย่างตรงไปตรงมา แล้วยื่นโฉนดใบหนึ่งให้
ถึงแม้ว่าคาดเอาไว้แล้วว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้ แต่หลังจากได้ยินได้เห็นจริงๆ แล้ว เจ้าอาวาสซุนก็ยังดีใจอย่างห้ามไม่ได้
“ขอบคุณนายท่าน ฮูหยินที่ไว้ใจ” นางคำนับและกล่าวอย่างเคร่งขรึมตั้งใจ
มักจะนึกอยู่บ่อยครั้งว่าบนโลกใบนี้มีบางเรื่องทำได้แต่คิดเท่านั้น เพียงแต่ไม่คิดว่าเรื่องที่ไกลเกินตัวจะมาอยู่ตรงหน้าในชั่วพริบตา
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน นางยังมึนงงอยู่เล็กน้อย
บนเขาฝนตกฟ้าร้องไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเวลานี้ของทุกปีก็เป็นเช่นนี้
แต่ปีนี้กลับมีคืนหนึ่งที่ฝนตกฟ้าร้อง แล้ววัดเสวียนเมี่ยวน้อยก็ถูกฟ้าผ่า
จากนั้นนางก็พาเหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายไปช่วยดับไฟ
จากนั้นก็เห็นสาวใช้พยุงหญิงสาวที่เปียกปอนไปทั้งตัวเดินมาท่ามกลางสายฝน
จากนั้นหญิงสาวผู้นั้นก็บอกนางว่า เรื่องของวัดเสวียนเมี่ยวน้อยให้วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ของนางมาสยบไว้จึงจะดี...
หญิงสาวผู้นั้น!
เจ้าอาวาสซุนเนื้อตัวสั่นเทาอีกครั้ง
“ยังมีอีกเรื่องจะรายงานฮูหยิน ให้ฮูหยินเป็นผู้ตัดสิน” นางกล่าว
“ท่านเซียนหญิงเชิญกล่าว” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
“นายหญิงที่อาศัยอยู่ในวัดเสวียนเมี่ยวน้อยก่อนหน้านี้นั้นตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก ข้าพอจะรู้การแพทย์เล็กน้อย จึงอยากจะดูอาการให้นาง ทำให้นางหายจากอาการตกใจเสียหน่อย อีกอย่างธูปที่ใช้ในวัดก็ควรจะใช้ของดีหน่อย
มิทราบว่าท่านฮูหยินจะว่าอย่างไร” เจ้าอาวาสซุนกล่าว
นี่เป็นโพธิสัตว์มีชีวิตที่สวรรค์ประทานให้นางจริงๆ ฮูหยินใหญ่เฉิงยิ้มหน้าระรื่น อมิตาพุทธ ขอเพียงแค่คนบ้านั่นไม่อยู่ในบ้าน นางก็สมความปรารถนาราบรื่นทุกประการได้จริงด้วย
ฮูหยินใหญ่เฉิงรีบไปบอกนายใหญ่เฉิง แล้วก็เชิญคู่สามีภรรยานายรองเฉิงมาเพื่อบอกข้อเสนอของเจ้าอาวาส
ข้อเสนอนี้สำหรับทุกคนแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว
“เจ้าอาวาสซุนเป็นผู้บำเพ็ญตนจริงๆ หนักแน่นน่าเชื่อถือ ทำตามที่นางบอกแล้วกัน” นายใหญ่เฉิงกล่าว
นายรองเฉิงก็พยักหน้าเช่นกัน
“ตอนนั้นนักพรตก็เคยบอกว่า ต้องอาศัยอยู่ในวัดเต๋า เป็นเรื่องดีจริงด้วย” เขากล่าว
“วัดเสวียนเมี่ยวน้อยไฟไหม้เสียหายอย่างหนัก จัดสรรเงินให้คนไปซ่อมแซมบูรณะเสีย” นายใหญ่เฉิงกล่าว มองดูฮูหยินใหญ่เฉิง แล้วก็คิดสักครู่หนึ่ง “หาใครมาซ่อม จะซ่อมอย่างไร ก็ให้เจ้าอาวาสซุนเป็นคนตัดสินใจแล้วกัน”
จ้างคนบูรณะซ่อมแซมนั้นย่อมมีกำไรให้ตักตวง เจ้าอาวาสซุนนี้ช่วยบ้านพวกเขาไว้อย่างมาก แล้วยังเข้าใจหัวอกคนอย่างพวกเขา ทั้งยังแนะให้คนบ้านั่นอยู่ในวัดเช่นนี้อีก นายใหญ่เฉิงคิดว่าจะต้องตอบแทนคนผู้นี้อย่างแน่นอน
ไม่มีผู้ใดคัดค้านในจุดนี้ ฮูหยินใหญ่เฉิงลุกขึ้นไปบอกกับเจ้าอาวาสซุน นายใหญ่เฉิงก็เรียกให้พ่อบ้านมาสั่งเรื่องจ่ายค่าจ้างคนงาน
คู่สามีภรรยานายรองเฉิงหมดธุระก็ขอตัวกลับก่อน
“ว่าแต่ช่างแปลกเสียจริง” ฮูหยินรองเฉิงเหมือนคิดอะไรได้ กล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา
“อะไรแปลกหรือ” นายรองเฉิงกล่าวอย่างใจลอย
ช่วงนี้การแต่งตั้งของเขาก็ยังไม่มีคำสั่งลงมา เมื่อถามอีกก็บอกว่าผ่านแล้วผ่านแล้ว แต่เมื่อใดที่ยังไม่ได้รับหนังสือแต่งตั้ง ก็ยังไม่ถือว่าผ่านแล้ว
“วัดเต๋าที่ปิ้งโจวก็ถูกฟ้าผ่า ทำไมกลับมาถึงวัดเต๋านี้ก็ถูกฟ้าผ่า หรือว่าจะมีอะไร...” ฮูหยินรองเฉิงกล่าวเสียงแผ่วเบา
“มีอะไร ไม่มีอะไรสักนิด!” นายรองเฉิงขัดจังหวะนางอย่างไม่สบอารมณ์ “อยู่ดีไม่ว่าดี เจ้าไปฟังหญิงต่ำช้าไม่รู้ความพวกนั้นพูดอะไรไปเรื่อย!”
พอพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินนำไปก่อน ฮูหยินรองเฉิงเบะปากอยู่ข้างหลังแล้วเดินตามไป
สาวใช้พยุงเฉิงเจียวเหนียงเดินเข้าในวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ที่ตีนเขา เจ้าอาวาสซุนนำทางด้วยตนเอง เหล่าแม่ชีที่ถูกกำชับและไล่ออกไปก่อนหน้านี้ต่างแอบอยู่ในห้อง พวกที่อายุน้อยสองสามคนทนความสงสัยมิได้ ก็แอบมองลอดออกไปผ่านช่องหน้าต่าง
“เป็นนายหญิงผู้นั้นจริงๆ!” มีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันเบา “วันนั้นที่เจอบนเขานั้นก็คือนายหญิงสองคนนี้แหละ”
“ที่แท้พวกนางก็เป็นคนของตระกูลเฉิงนี่เอง”
“นายหญิงผู้นั้นเป็นคนสติไม่สมประกอบจริงๆ”
“พวกเจ้าเพิ่งมาไม่รู้อะไร ข้ายังจำได้ว่าตอนนั้นฮูหยินโจวของตระกูลเฉิง เดินผ่านตีนเขาไปยังวัดเสวียน
เมี่ยวน้อยอยู่บ่อยครั้ง เดินผ่านที่นี่ก็เข้ามาไหว้เพื่อขอพรให้เด็กคนนี้ ทุกครั้งต้องร้องไห้อยู่ในนั้นเป็นนานสองนาน ช่างน่าสงสารนัก”
คนอื่นๆ แอบถกเถียงกันเสียงเบา เขย่งเท้ามองดูหญิงสาวที่สวมผ้าคลุมสีดำปิดจรดเท้าผู้นั้น แล้วสุดท้ายสายตาก็มองไปยังสาวใช้ผู้นั้นที่อยู่เคียงข้าง
“สาวใช้ผู้นี้เป็นคนดีเสียจริง”
“ไม่ใช่คนดีก็คงไม่ตามมาคอยรับใช้คนบ้านี่หรอก หากเป็นคนอื่นคงรังเกียจเป็นแน่”
“นั่นสิ จะต้องชักสีหน้าไม่พอใจแน่ เจ้าดูสิว่าสีหน้านางตอนนี้ช่างเอาใจใส่นัก ดูแลคนบ้านี้ด้วยความจริงใจ”
เจ้าอาวาสซุนนำเบาะรองนั่งฟางมาปูให้ด้วยตนเอง มองดูสาวใช้พยุงเฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ นั่งลงแล้ว ตนจึงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ
“ทำตามที่นายหญิงบอกแล้ว บ้านตระกูลเฉิงให้นายหญิงอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว” นางกล่าว ความตื่นเต้นดีใจบนในหน้ายากจะปกปิดได้ “ขอบคุณนายหญิงมาก”
ความดีใจเช่นนี้บังเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่นางเห็นพ่อบ้านตระกูลเฉิงเบิกตั๋วเงินให้แล้ว
นางไม่คิดว่าตระกูลเฉิงจะมอบหน้าที่การบูรณะวัดเสวียนเมี่ยวน้อยให้เป็นธุระของนาง ช่างเป็นความน่ายินดีที่คาดไม่ถึงเสียจริง
เงินก้อนนี้นำมาบูรณะวัดเสวียนเมี่ยวน้อยนั้นมากมายเกินพอ ในฐานะเจ้าอาวาสวัดเต๋าที่คนมากราบไหว้ไม่มาก ก็ขาดเงินจริงๆ มีเงินที่เหลือเกินมาส่วนนี้ เสื้อผ้าที่ใส่จนใส่ไม่ได้แล้วของนางและเหล่าลูกศิษย์คงจะได้เปลี่ยนกันเสียที
“นี่เพียงเริ่มต้นเท่านั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพลางมองดูนาง
ก้าวแรกได้เริ่มก้าวออกมาแล้ว ประการแรกวัดเสวียนเมี่ยวน้อยเป็นกิจการของตระกูลเฉิง ประการสองความสัมพันธ์ต้องมีการไปมาหาสู่ การไปมาหาสู่จึงเกิดความสัมพันธ์ ในภายหลังจะไปไหนก็ทันเวลา อีกยังมีครั้งนี้ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเฉิงเป็นรากฐานอีก หลังจากนี้ปัจจัยถวายพระต้องมีไม่น้อยเป็นแน่
แน่นอนว่าเจ้าอาวาสซุนก็คิดได้เช่นกัน แต่ว่า...
ตนคิดได้ก็ไม่แปลกอะไร เพียงแต่ยังไม่ได้พูดอะไร นายหญิงผู้นี้ก็ดูเหมือนจะรู้ได้ว่าตนคิดอะไรอยู่ แม้กระทั่งอยากพูดอะไรก็ยังรู้
นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองนายหญิงตรงหน้า
เฉิงเจียวเหนียงเปิดผ้าคลุมหน้าออก เผยหน้าตาออกมาให้เห็น นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าอาวาสซุนได้เห็นโฉมหน้าของนางอย่างชัดเจน ครั้งก่อนนั้นเป็นช่วงกลางคืน อีกยังเป็นเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานจึงมองเห็นไม่ชัดเท่าไรนัก
เจ้าอาวาสซุนยังจำฮูหยินสกุลโจวของบ้านตระกูลเฉิงได้ เวลานี้มองดูแล้วเด็กคนนี้หน้าตาคล้ายแม่ของนางที่ผสมผสานกับหน้าตาพ่อของนาง ผ้าคุมที่เปิดออกเลิกผมหน้าม้าขึ้น เผยให้เห็นคิ้วคู่ดกดำดั่งน้ำหมึก เรียวเล็กดังใบหลิว และคมกริบดังใบมีด มาคู่กับดวงตาคู่โตคู่นั้น แต่เสียดายที่ในดวงตาตาดำเล็กกว่าตาขาว เพิ่มความเย็นยะเยือกให้ดวงตา จนทำให้คนไม่กล้ามอง
เจ้าอาวาสซุนก้มหน้าลง
“ขอบคุณนายหญิงที่เห็นความสำคัญ” นางกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
“เจ้าอาวาสมีเมตตา สมควรจะได้รับมัน” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
อากาศฟ้าฝนคะนองเช่นนั้น ไฟจากฟ้าผ่าลุกโชนรุนแรง อีกยังเป็นวัดเสวียนเมี่ยวน้อยที่ชื่อเสียงไม่ดีนัก นางยังพาเหล่าลูกศิษย์มาช่วย เห็นได้ว่าเป็นผู้มีจิตใจดีมีเมตตาจริงๆ
ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเช่นนี้ต่ออีก เจ้าอาวาสซุนกล่าวขอบคุณ
“นายหญิงอาศัยที่นี่ชั่วคราวไปก่อน รอให้ทางนั้นบูรณะเสร็จแล้วค่อยย้ายไป” นางพูดขึ้นและเอ่ยต่อด้วยความรู้สึกผิด “ห้องทรุดโทรมนายหญิงคงต้องลำบากสักหน่อย”
เฉิงเจียวเหนียงคำนับกลับไม่ได้พูดอะไร
เจ้าอาวาสซุนไม่กล้าพูดมากถอยออกไปก่อน เหล่าลูกศิษย์รอจนทนไม่ไหวตั้งนานแล้วรีบรุมล้อมเข้ามา มองดูอาจารย์ที่เหมือนว่าจะโล่งใจดังยกภูเขาออกจากอก
“เจ้าอาวาส คนบ้านั่นน่ากลัวไหม” ศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น
ตีคนด่าคนร้องไห้โวยวายปลอบไม่ได้เตือนไม่ได้ไม่เข้าใจหัวอกคนอย่างนั้นหรือไม่
คนบ้านั่น...
เจ้าอาวาสอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง นางอายุยังน้อย นั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับไม่พูดจา ไม่แสดงสีหน้าอาการ แต่กลับทำให้นางไม่กล้าพูดไม่กล้ามอง
ที่สำคัญที่สุดนางยังรู้สึกว่าเรื่องครั้งนี้เกี่ยวกับเด็กสติไม่สมประกอบคนนั้น แต่ว่าทว่าไฟจากฟ้าผ่านั้นคนสามารถควบคุมได้อย่างนั้นหรือ มันเป็นไปไม่ได้เลย มีเพียงเทพเซียนเท่านั้นที่จะทำได้
แต่ความคิดแบบนั้นยังวนเวียนอยู่ในใจไปมา นางไม่รู้ว่าทำไมถึงมีความคิดเช่นนั้นได้
“นั่นสิ น่ากลัวเสียจริง” นางกล่าวพึมพำ


บทที่ 1 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง ( 1 )
"อย่าวิ่งนะ! ไอ้แซ่เหมียว แกเจ้าหนีไม่พ้นหรอก หยุดอยู่ตรงนั้น!"
เด็กหนุ่มสามคน ในมือถือมีดดาบยาว วิ่งวุ่นอยู่ท่ามกลางเทือกเขารูปร่างประหลาดอันมืดมิดแห่งหนึ่ง แกว่งดาบร้องขู่ให้คนที่วิ่งหนีอยู่ข้างหน้าหยุด
ขู่ไปก็ไร้ประโยชน์ คนตรงหน้าไม่ยอมหยุด กลับวิ่งเร็วขึ้นเสียด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มที่กุมมีดฆ่าหมูอยู่ในมือ ไม่ฟังเสียงเรียกอะไรทั้งนั้น วิ่งพลางหันกลับมาตะโกนว่า "หมาบ้าเอ๊ย ไม่ดูหน่อยล่ะว่าที่นี่ที่ไหน ไอ้สมองป่วย!"
ถ้าเขาหยุดสิถึงจะแปลก คงรักษาชีวิตน้อยๆ นี้ไว้ไม่ได้แน่ เขาวิ่งต่อไป ขณะที่วิ่ง เสียง "‘กรอบๆ"’ ดังอยู่ใต้เท้าอย่างต่อเนื่อง ตรงจุดที่เขาย่ำผ่าน ต้นหญ้าสีดำกลายเป็นเถ้าถ่าน
บริเวณรอบๆ ต้นหญ้าเป็นสีดำ ต้นไม้ก็เป็นสีดำ พืชพรรณทั้งหมดก็เป็นสีดำเช่นกัน
พวกมันไม่ได้ถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำ และก็ไม่ได้เป็นสีดำโดยธรรมชาติด้วย แต่เป็นเพราะทั้งหมดถูกเผาจนเป็นสีดำ หนึ่งแสนปีก่อนเป็นอย่างไร หนึ่งแสนปีหลังก็ยังเป็นอย่างนั้น ราวกับว่าเวลาของที่นี่หยุดเดินแล้ว พืชพรรณทั้งหมดเหมือนกับรูปปั้นสีดำที่มีชีวิต ถูกปกคลุมอยู่ท่ามกลางหมอกขาวจางๆ
ชื่อของสถานที่ที่เหมือนกับขุมนรกแห่งนี้คือ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง[1]’" ว่ากันว่าหนึ่งแสนปีก่อนมีกองทัพสวรรค์หนึ่งแสนนายข้ามท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ไล่สังหารจอมมารผู้ยิ่งใหญ่มาถึงที่นี่ จนใจจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อที่จอมมารร้ายกาจเกินไป กองทัพสวรรค์หนึ่งแสนนายค่อยๆ ตายลงพร้อมกับจอมมารตนนั้นที่ค่ายกลมรณะแห่งนี้
หนึ่งแสนปีมานี้ หมอกขาวที่อยู่ตรงหน้าเวลาส่วนใหญ่ล้วนหลายครั้งก็เป็นสีแดงเลือดประหลาดน่ากลัว หมอกเลือดที่น่ากลัวราวกับจะกลืนกินทุกอย่างลงไป ไม่ว่าจะเป็นคน ภูตผี หรือเทพ ล้วนไม่กล้าบุกเข้ามาที่นี่ เป็นเขตต้องห้ามของทุกชีวิต
แต่ทุกๆ หนึ่งพันปี ค่ายกลมรณะแห่งนี้จะเปิดออกด้านหนึ่ง เมื่อหมอกเลือดเปลี่ยนเป็นสีขาว มนุษย์ธรรมดาจะสามารถเข้ามาสำรวจความลึกลับได้ แต่ภูตผีปีศาจและสิ่งมีชีวิตสัตว์อื่นๆ จะเข้ามาไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว ไม่เช่นนั้นจะถูกหมอกประหลาดนี้เปลี่ยนให้กลายเป็นชายหาดสีดำแน่ เหมือนกับว่าต่อให้เป็นผู้ฝึกตนที่เก่งกว่านี้ ก็ต้านทานความประหลาดและการกัดกร่อนอย่างรุนแรงของหมอกเหล่านี้ไม่ได้ และไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุด้วย
ที่นี่เป็นที่ฝังศพแห่งสุดท้ายของเซียนและมาร ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสิ่งของที่เซียนและมารพกติดตัวนั้นถูกฝังไว้ด้วยกันที่นี่ ไม่รู้ว่าดึงดูดความต้องการของผู้ฝึกตนกี่คนต่อกี่คนแล้ว ที่นี่ยังเต็มไปด้วยสมุนไพรเซียนชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า "‘ซิงหัว"’ เป็นยาเทวดาที่บรรดาผู้ฝึกตนยกย่องราวกับสมบัติล้ำค่า
ทุกๆ พันปียามที่ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง’ "เปิดขึ้นหนึ่งครั้ง ก็จะเป็นเวลาเคลื่อนไหวที่คึกคักวุ่นวายของเหล่าผู้ฝึกตน น่าเสียดายอย่างไรเสีย ที่พวกเขาก็ไม่มีทางเข้าไปได้ จึงหลอกล่อให้มนุษย์ธรรมดาเข้าไปแทน ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงหาสิ่งของที่เซียนและมารทิ้งไว้ รวมทั้งสมุนไพรเซียน "‘ซิงหัว"’ พบ ก็จะได้เข้าสู่สำนักเซียนอย่างไม่มีเงื่อนไข
แต่ที่นี่ยังมีสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง ว่ากันว่าเป็นสัตว์ประหลาดที่คอยปกป้องคุ้มกันหลุมศพให้เซียนและมาร ว่ากันว่ามันกระหายเลือด สังหารคนได้เหมือนผักปลา
ดังนั้นหากไม่ใช่คนสิ้นไร้หนทางหรือพวกที่ไม่รักตัวกลัวตาย ใครกันจะกล้าวิ่งมาเสี่ยงอันตรายที่นี่? อยากสำเร็จเป็นเซียน ก็ต้องมีชีวิตไว้เสพสุขนะเหมือนกันนะ!
เหมียวอี้ไม่ใช่คนสิ้นไร้หนทาง และไม่ใช่พวกไม่รักตัวกลัวตายด้วย เขาอายุเพียงสิบเจ็ดปี ไม่มากแต่ก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว หรับคนอายุเท่าเขา การแต่งงานมีลูกถือว่าเป็นเรื่องปกติมากของที่นี่
เขาชอบบุตรสาวคนสวยของเฒ่าหลี่ เจ้าของร้านเต้าหู้ที่อยู่ตรงข้ามกับร้านฆ่าหมูของเขา ได้หาแม่สื่อไปสู่ขอคุยเรื่องแต่งงานแล้ว แต่พอเฒ่าหลี่เจ้าของร้านเต้าหู้รู้เรื่อง ก็ไล่ตะเพิดแม่สื่อออกมาทันที สองบ้านห่างกันแค่ถนนกั้นหนึ่งสาย จะไม่รู้จักว่าใครเป็นใครได้อย่างไรไม่รู้ว่าใครเป็นใครซะแล้ว ไอ้เด็กหนุ่มอาชีพฆ่าหมู ไร้ทั้งเงิน ไร้ตำแหน่ง ไร้ฐานะ ซ้ำยังมีภาระต้องเลี้ยงน้องอีกสองคน ยังคิดอยากจะแต่งงานกับลูกสาวตนงั้นหรือ?
ต่อให้แม่สื่อเอาคนตายมาอ้างก็ไร้ประโยชน์ ภรรยาเฒ่าหลี่ด่าอยู่นานสองนาน คำพูดจำพวกหากเป็นพวกคางคกที่อยากจะกินเนื้อหงส์[2] เป็นอะไรที่ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่แล้วเรื่องแบบนี้แน่
ไม่สู่ขอยังก็ดี พอพูดเรื่องสู่ขอ บ้านเฒ่าหลี่ก็กันลูกสาวออกจากเหมียวอี้ เหมือนกับป้องกันโจรทันที ไม่ยอมให้ลูกสาวที่แก้ผ้าเล่นกับเหมียวอี้ตั้งแต่เด็ก มาเจอหน้าเหมียวอี้อีกต่อไป เพราะกลัวจะโดนเหมียวอี้ฉุดหนี ทั้งสองบ้านหยุดไปมาหาสู่กันโดยสิ้นเชิง แตกคอกันอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้เองก็ไม่ได้ชอบลูกสาวของเฒ่าหลี่มากขนาดนั้น ลำพังแค่ฐานะครอบครัวก็ทำให้ไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แล้ว เขาเพียงแค่ทำตามธรรมเนียมท้องถิ่น ไม่สำเร็จก็ช่างเถิด ไม่ถือเป็นเรื่องจริงจังด้วย แต่เรื่องนี้ก็ได้ทำให้เขาเข้าใจสัจธรรมแล้วอย่างหนึ่ง
พ่อแม่บุญธรรมที่ตายไปนานแล้ว ตอนยังมีชีวิตอยู่ก็ดูแลเหมียวอี้อย่างดี พวกเขาทิ้งลูกไว้สองคน เหมียวอี้ไม่อยากให้น้องชายและน้องสาวเดินตามรอยของตนเอง บังเอิญว่า "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง’" เปิดพอดี เขาจึงอยากเข้าไปพยายามเพื่ออนาคตของน้องๆ
ใครจะไปคิดล่ะ เพิ่งวิ่งเข้ามาได้ไม่นาน ก็โดนหวงเฉิงศัตรูเก่า กับพี่น้องตระกูลจ้าวฝีเท้าหมาติดตามซะแล้ว ยังไม่ทันได้ทำอะไรทั้งนั้น เอาแต่วิ่งหนีไปพลางด่าไปพลาง
รอบด้านล้อมด้วยหมอกหนา ท่ามกลางหมอกหนา พวกคนที่แยกย้ายกันมาเสี่ยงอันตรายพากันหันกลับมามองทั้งสี่คนที่วิ่งไล่กันอยู่ พวกเขาต่างตกตะลึง เหมือนจะนึกไม่ถึง ว่าพวกเด็กหนุ่มที่หนวดยังไม่งอกดีพวกนี้ จะกล้าวิ่งมาทะเลาะกันถึงสถานที่อันตรายอย่างที่นี่
"ไอ้นี่มันเกิดปีหมา วิ่งเก่งจริงๆ ลูกพี่ ข้าวิ่งไม่ไหวแล้ว พักหน่อยเถอะ!"
น้องรองสองของตระกูลจ้าว จ้าวหังอู๋พูดไปหอบไป
จ้าวหังขุยผู้เป็นพี่ชาย ก็ตะโกนบอกหวงเฉิงเช่นกัน "ใช่ ลูกพี่ พักหน่อยเถอะ"
หวงเฉิงนเองก็วิ่งไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ยื่นมือยันหินก้อนหนึ่งแล้วหอบหายใจแรงๆ พี่น้องตระกูลจ้าวเองก็หยุดอยู่ข้างๆ เช่นกัน
เหมียวอี้เองก็เหนื่อยจนเต็มทน เห็นว่าข้างหลังไม่มีคนตามมาแล้ว จึงก็ยื่นมือยันหินก้อนใหญ่ไว้ แล้วก้มบิดตัวลงนั่ง เบะปากถอนหายใจ ส่ายหัวหันไปทางสามคนนั้นแล้วพูดว่า "หวงเฉิง แกเจ้าสมองป่วยรึเปล่าวะ อยากจะหาเรื่องก็ดูสถานที่หน่อย เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือไง?"
หวงเฉิงเคาะดาบยาวในมือลงบนหินหลายครั้งดัง'โช้งเช้ง' แล้วชี้ไปที่เหมียวอี้ "ถ้าจะโทษก็โทษไอ้คางคกอยากกินเนื้อหงส์อย่างแกเจ้า เป็นแค่คนเชือดหมู อยากจะสำเร็จเป็นเซียนงั้นเหรอ? คิดจะเหยียบหัวตระกูลของข้าด้วยสินะ? วันนี้ข้ามาก็เพื่อตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม!"
บิดาของเขาเป็นหนึ่งในผู้ใหญ่บ้านเป๋าจ่าง[3]ของเจ้าเมืองฉางเฟิง ผู้ใหญ่บ้านหวงเป๋าจ่างผู้มีชื่อเสียง พื้นที่ในเขตรับผิดชอบของเขาก็รวมบ้านของเหมียวอี้ด้วย เขาไม่กินเส้นกับเหมียวอี้มาตั้งแต่เด็ก มักจะเสียเปรียบให้เหมียวอี้เสมอ แต่จะทำอย่างไรได้ นี่คือการทะเลาะกันของเด็กๆ แม้แต่พ่อของอย่างเขาก็ไม่อาจใช้อำนาจรังแกคนได้ ไม่เช่นนั้นจะโดนเพื่อนบ้านรุมประณามเอา
ครั้งนี้พอรู้ข่าวว่าเหมียวอี้จะมาผจญภัยที่ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง’" ก็รู้สึกแตกตื่นพลุ่งพล่านคึกคะนองขึ้นมาทันที ขนาดมีครอบครัวหนุนหลังยังสู้กับเหมียวอี้ไม่ได้ ถ้าปล่อยให้เขาสำเร็จเป็นเซียนได้ จะไม่ยิ่งแย่ไปกันใหญ่หรือ?
ตีให้ถึงตายเขาก็ไม่ยอมให้เหมี่ยวอี้เหยียบหัวแน่ จึงดึงตัวส่งสองพี่น้องเท้าหมามา ให้ร่วมลงมือสังหารด้วย!
เหมียวอี้มองที่ดาบยาวแวววับในมือของสามคนนั้น เขาหอบหายใจแรงๆ พลางถามว่า "พวกเจ้าอยากจะฆ่าข้าจริงเหรอ?"
สามคนยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย หวงเฉิงมองไปรอบๆ พูดด้วยน้ำเสียงแปลกแปร่งวิตถาร "ที่นี่ไม่ใช่ในเมืองนี่ มีคนตายสักคนจะแปลกตรงไหน ใครจะไปรู้ล่ะว่าใครเป็นคนทำ?"
เหมียวอี้ตกตะลึง ทั้งสองทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็ก อย่างมากก็ตีกันหัวแตก ไม่เคยถึงขั้นอยากจะฆ่าแกงกัน อย่างไรเสีย กฎฏหมายก็คงไม่ได้มีเอาไว้เฉยๆ
"บ้าไปแล้วหรือไง? กล้าวิ่งตามมาสังหารข้าถึงที่นี่ ยังจะต้องกลัวข้าจะสำเร็จเป็นเซียนอีกเหรอ?" เหมียวอี้ชี้ไปรอบๆด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากเชื่อเชื่อ
"เชอะ!" หวงเฉิงเหยียดหยาม มองไปรอบๆ ด้วยท่าทางราวกับไม่ยินยอมเหมือนเด็ดเดี่ยวมาก
เขาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง จึงคิดอยากจะทำเช่นนี้ แต่พี่สาวของเขาที่ถูกบิดาหาเส้นสายส่งตัวไปเป็นหญิงรับใช้อยู่ข้างกายเซียน ไม่รู้ว่านางไปได้ข่าวเบื้องหลังอะไรมา จึงเตือนเขาไม่ให้เข้ามาแปดเปื้อนกับเส้นทางนี้เด็ดขาด ส่วนสาเหตุคือเพราะอะไรนั้น นางไม่ยอมเปิดเผย
และเป็นเพราะพี่สาวได้เป็นหญิงรับใช้ข้างกายเซียน บิดาของเขาจึงได้ขึ้นไปสู่ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านเป๋าจ่าง
"อย่าดื้อรั้นสิ! หยุดก่อเรื่องได้แล้ว รีบกลับบ้านไปซะ" เหมียวอี้โบกมือที่ถือมีดฆ่าหมูอยู่ขึ้นมา แล้วหันหลังเดินจากไป
หวงเฉิงอึ้งไปพักหนึ่ง พลันโกรธขึ้นมาทันที เขามองตนเป็นเด็กน้อยงั้นหรือ? หวงเฉิงแกว่งดาบมีดพลางตะโกน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
"ถ้าตามทันก็ตามมาเลย ที่นี่อันตรายแค่ไหนพวกเจ้าก็รู้ ขอแค่พวกเจ้าไม่กลัวตายก็พอ "
เหมี่ยวอี้ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค แล้วเดินต่อไปตามทางของตัวเอง ขี้คร้านจะใส่ใจ
หวงเฉิงมองไปรอบๆ เหมือนเพิ่งจะรู้ตัว ว่าตนกับพวกวิ่งเข้ามาลึกมากแล้ว ถ้าลึกกว่านี้ต้องอันตรายมากแน่
พวกเขาวิ่งตามหลังเหมียวอี้มาถึงที่นี่เพราะอยากซุ่มทำร้าย น่าเสียดายช่วยไม่ได้ที่ต้นหญ้าในนี้ที่นี่ถูกเผาไหม้หมดแล้ว เดินไปก็มีเสียง ‘"แกรกกราก"’ ดังขึ้น ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ เหมียวอี้จึงรู้ตัวก่อน ผลก็คือวิ่งมาไกลขนาดนี้อย่างไม่ทันได้ระวัง
"ได้ วิ่งไปเลย ไอ้แซ่เหมียว ถ้าเจ้ากล้านักก็วิ่งไป ยังไงก็เหมือนพระที่วิ่งไม่พ้นวัดอยู่ดี ที่บ้านเจ้าก็ยังมีน้องอีกสองคนนี่ ไว้กลับไปจัดการพวกเขาก็เหมือนกันนั่นแหละ"
หวงเฉิงไม่กล้าวิ่งเข้าไปข้างในอีกแล้ว แต่กลับทำท่าทางหยาบคาย ยั่วโมโหเหมียวอี้อยู่ตรงนั้น
พอเอ่ยคำนี้ขึ้นมา เหมียวอี้ก็หยุดก้าวเท้า แล้วค่อยๆ หันกลับมา ที่อีกฝ่ายพูดนั้นไม่ผิดหรอก กลับเป็นการเตือนสติเขาด้วยซ้ำไป ถ้าเขากลับออกมาไม่ได้จริงๆ ล่ะ ถึงตอนนั้นเจ้าเดรัจฉานพวกนี้ต้องไปรังแกเจ้าสองกับเจ้าสามแน่อยู่ดี
พอเห็นว่ายั่วโมโหได้ผล จ้าวหังขุยก็พูดกับหัวงเฉิงด้วยสีหน้าชั่วร้ายเพื่อช่วยเติมเชื้อไฟทันที "น้องสาวคนนั้นของมันสวยตั้งแต่หัวจรดเท้า ผิวพรรณอ่อนโยน ถ้าเปลือยถอดออกหมดนะ..."
"หุบปาก!"
อีกฝ่ายยิ่งพูดยิ่งหยาบช้าคาย ซ้ำยังทำท่าทางประกอบอย่างน่ารังเกียจ เหมียวอี้โมโหชี้แกว่งมีดชี้ไปที่สามคนนั้น พูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างน้นเขี้ยวเน้นฟันว่า "รนหาที่ตาย!"
หวงเฉิงกวักมือเรียกเหมียวอี้ด้วยสีหน้าท่าทางกวนประสาท "ถ้ากล้าก็อย่าหนี มาเลย! ข้ายืนรอเจ้าอยู่ตรงนี้ ข้ามารนหาที่ตาย มาสิ มาฆ่าเลย!"
เหมียวอี้กลั้นไฟโกรธเอาไว้ได้ จ้องไปที่สามคนนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ทำท่าทางจะบุกเข้าไป เม้มปากไว้แน่นสนิท
ปกติเขาฆ่าหมูมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็มีพละกำลังด้วย เรื่องชกต่อยแบบสามต่อหนึ่งใช่ว่าเขาจะไม่เคยทำ แต่วันนี้สามคนนั้นต่างก็ถือดาบอยู่ในมือ ตัวเองไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน ถ้าถูกแทงเข้าคงหัวเราะไม่ออก เอาชีวิตมาทิ้งไว้ในน้ำมือสามคนนี้คงไม่คุ้มแน่
เมื่อเห็นเขาไม่ตอบโต้ ทั้งสามคนส่งเสียงโห่ถอนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตะโกนก้องโห่ร้อง ด่าเหมียวอี้ว่าขี้ขลาดไม่ได้เรื่อง
แต่เหมียวอี้กลับมองไปยังผู้ผจญภัยคนอื่นที่ไล่ตามหลังสามคนนี้มา หนึ่งในนั้นเป็นบุรุษมีเครา ในมือถือดาบยาว ร่างกายกำยำเหมือนหมี สายตาคมเผยความดุร้ายเหมือนเหยี่ยว มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะสู้ด้วยได้่ง่ายๆ
เหมียวอี้ยกโค้งมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย็นชา พอคนพวกนั้นเข้ามาใกล้ จู่ๆ เขาก็แกว่งมีดพร้อมตะโกนาว่า "ส่งสมุนไพรเซียนมาเดี๋ยวนี้!"
หวงเฉิงและพวกอึ้งไปพักหนึ่ง นึกว่าเหมียวอี้กินยาผิดมา จากนั้นพวกเขาก็พบความผิดปกติ บรรดาคนที่ตามมาข้างหลังทั้งซ้ายและขวา ได้หยุดเดินอย่างกระทันทหัน แต่ละคนจ้องมาไปที่พวกหวงเฉิงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา สายตาแปลกๆ แต่ละคู่นั้นทำให้ทั้งสามหนาวยะเยือกในหัวใจ
พอเห็นว่าทั้งสามคนนี้เป็นเด็กวัยละอ่อน อายุไม่เยอะ จึงดึงดูดใจให้เริ่มขยับฝีเท้าเข้ามาใกล้ ไม่ว่าจะจริงหรือหลอก เอาให้รู้ชัดก่อนค่อยว่ากัน
"พวกเจ้าอย่าไปฟังมันพูดเหลวไหล พวกข้าไม่มีสมุนไพรเซียน ข้ามาหามันเพื่อสะสางบัญชีกับมัน ไม่ได้มาเก็บสมุนไพรเซียน" หวงเฉิงรีบร้อนอธิบาย
ใครจะไปเชื่อคำพูดพวกนี้ล่ะ วิ่งเอาชีวิตมาเสี่ยงตายที่นี่เพื่อจะสะสางบัญชีงั้นหรือ ล้อเล่นอะไรกัน ไอ้พวกเด็กน้อยคิดว่าทุกคนจะปัญญาอ่อนหลงเชื่อรึไง?
…………………………
^1 จั้ง คือ(หน่วยวัดของจีน) 1จั้ง = 31.33 เมตร
^2 คางคกที่อยากจะกินเนื้อหงส์ สำนวนจีน อุปมาว่าผู้ชายที่หมายปองหญิงที่สูงส่งเกินเอื้อม
^3 ตำแหน่งหัวหน้าของระบบการปกครองแบบลำดับชั้นในสมัยก่อนของจีน ปกครองจำนวน100 ครัวเรือนขึ้นไป


บทที่ 5 บัณฑิต (1)
เหมียวอี้เบิกตาโพลงมองไปยังที่ลึกๆ ในหมอกหนา เขาชี้ไปอีกครั้งแล้วพูดอย่างตื่นตะลึง "มีคนดีดฉินอยู่ข้างใน!"
"ดีดฉิน?" เยียนเป่ยหงไม่พูดอะไร เห็นท่าทางของเหมียวอี้ไม่เหมือนคนกำลังโกหก ก็รีบเอานิ้วก้อยล้วงหูอยู่ครู่หนึ่ง รวบรวมสมาธิอย่างสงบแล้วตั้งใจฟัง
ฟังอยู่นาน ไม่ต้องพูดถึงเสียงฉินอะไรนั่นหรอก แม้แต่เสียงผายลมยังไม่ได้ยินเลย เขาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยสีหน้าฉงน "เจ้าหนุ่ม คิดมากไปแล้วมั้ง?"
เหมียวอี้กลับยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด ชี้ไปข้างหน้าด้วยความฮึกเหิมแล้วพูดว่า "มีคนดีดฉินอยู่ในนั้น งั้นแปลว่าข้างหน้าก็เป็นเขตปลอดภัยเหมือนกันน่ะสิ พวกเราไปดูหน่อย ข้างหน้ายิ่งมีคนที่เข้าไปเหยียบยิ่งเข้าไปเหยียบน้อย ก็ยิ่งเป็นไปได้มากว่าจะเจอสมุนไพรเซียน"
พอหันหน้ากลับมา ก็พบว่าสีหน้าเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงค่อยๆ เปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าเหมียวอี้พูดอะไรผิดไป
หารู้ไม่ว่าเหยียนเป่ยหงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิด เขาเป็นคนที่แบ่งแยกบุญคุณและความแค้นได้ชัดเจน คนแบบนี้มันกจะไม่ชอบให้ทรายเข้าตาตัวเอง[1]
อยากจะลากเขาไปเป็นองครักษ์ก็ไม่เป็นไรหรอก แค่อธิบายออกมาก็พอ เจรจากันดีๆ แต่ 'ข้ออ้าง' นี้ของเหมียวอี้ ทำให้หเยียนเป่ยหงรู้สึกได้ถึงแผนการที่ไม่ปกติของเขา
เหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงก็เคยได้รับบทเรียนมาแล้ว ตอนที่เหมียวอี้หลอกยืมมือเขาฆ่าคน ตอนนี้มีสมุนไพรเซียนอยู่ที่ตัว หากเจ้าหนุ่มนี่้คิดไม่ซื่อขึ้นมา อาจจะทำจนตนเสียเรื่องได้
ดังนั้น ความเชื่อใจอันน้อยนิดที่เหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงมีต่อเหมียวอี้จึงหายไปหมดทันที เขาถอดถุงย่ามที่แย่งชิงมาได้ หยิบของกินเล็กน้อยยัดเข้าอกตัวเอง นำอาหารส่วนใหญ่รวมทั้งถุงย่ามโยนใส่เท้าเหมียวอี้
"ในเมื่อน้องชายไม่ฟังข้าเตือน ข้าคงทำได้เท่านี้แหละ หากมีโอกาสเราคงได้พบกันใหม่นะ!"
เหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค ก่อนเดินจากไปโดยอย่างไม่หันกลับมา
การกระทำของเขาทำให้เหมียวอี้ประหลาดใจเล็กน้อย บอกจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยนใจเลยได้ยังไงกัน ?
เห็นเงาเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงหายลัิบไปในหมอกหนาแล้ว เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ คิดแค่ว่าเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงไม่อยากไปเสี่ยงอันตรายกับตนอีก
ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว สมุนไพรเซียนสักต้นก็หาไม่เจอ จะไล่ตามเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหง หรือไปตามหาต่อดี? จากฝีมือของเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหง หากมีเขาร่วมทางกลับไปด้วยน่าจะปลอดภัยหน่อย…
เหมียวอี้ยืนลังเลอยู่ลำพังบนเขานานมาก คิดถึงอนาคตน้องชายและน้องสาวพลาง หันกลับไปมองจุดที่เสียงฉินดังออกมา แล้วพูดพึมพำกับตัวเองว่า "ที่ที่คนอื่นกล้าไป ทำไมข้าจะไม่กล้าไปล่ะ?"
เขาแหงนหน้าสูดหายใจลึกหนึ่งที จัดการความรู้สึกตัวเอง ตั้งปณิธานแน่วแน่ หยิบถุงย่ามที่พื้นขึ้นมาบนพาดไหล่ เดินก้าวยาวๆ ลงเขาไปตามทิศทางที่เสียงฉินดังมา
พอเขาถึงด้านล่างของภูเขาแล้ว เสียงฉินที่ดังมาไกลๆ เหมือนจะปั่นป่วนงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
พอเหมียวอี้เดินไปตามทางได้สักระยะหนึ่ง พบว่าภูมิประเทศของที่นี่เหมือนจะราบเรียบผิดปกติ
เขาเดินไปตามทิศทางที่เสียงฉินดังออกมา แต่พอเดินมาไกลได้สักระยะหนึ่งแล้ว ดูเหมือนเสียงฉินอยู่ตรงหน้าไม่ไกล แต่ก็เหมือนจะไม่มีทางได้เข้าใกล้มัน ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองฟังผิดแล้วหรือเปล่า หรือเดิมทีจะไม่ใช่เสียงฉิน
เหมียวอี้อดไม่ได้ที่จะหยุดเดินด้วยความลังเล
สถานที่ที่ไม่ห่างจากเขานัก บนยอดเขาสูงที่ล้อมรอบด้วยหมอกหนา มีกู่ฉินขนาดใหญ่ที่ยาวเกินหนึ่ง จั้งวางนอนอยู่บนโต๊ะหินตัวหนึ่งตรงแท่นราบ
บนตัวกู่ฉินที่เก่าแก่ มีภาพสลักดาราจักร ผืนน้ำ และแผ่นดิน
มังกรสามตัวยื่นหัวออกจากทะเล หันมองดาราจักรอย่างภาคภูมิ
ส่วนลำตัวของมังกรทั้งสามเป็นเป็นสายฉิน แบ่งเป็นสามสี งดงามประณีต
พอเข้าใกล้ จะมองเห็นเกล็ดมังกรและขาทั้งสี่ที่งองุ้มอยู่บนสายฉิน บวกกับหัวมังกรที่เจียระไนอย่างประณีตเสมือนมีชีวิต หากไม่มองดีๆ อาจจะเข้าใจผิดนึกว่าสายฉินนี้คือมังกรย่อส่วน
พอจะมองออกได้ว่า กู่ฉินตัวนี้เดิมทีคงจะมีสายมังกรแบบนี้แปดสาย แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กู่ฉินที่ประณีตงดงามเช่นนี้จึงพังไปแล้วห้าสาย เหลืออยู่เพียงสามสาย
ผู้ชายรูปร่างสูงยาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกู่ฉินที่วางบนโต๊ะหิน ชุดบัณฑิตขงจื๊อตัวยาวสีขาวล้วน ชุดคลุมด้านนอกโปร่งบาง เหมือนผ้าคลุมสีเขียวอ่อนที่ถูกซักจนกลายเป็นสีขาว เสื้อผ้าดูเหมือนจะธรรมดาไปเสีย หมด ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะทรงผม คงถูกเข้าใจผิดเอาง่ายๆ ง่ายว่าเป็นบัณฑิตบ้านยากจนที่แต่งกายสะอาดสะอ้าน
ผมยาวสะอาดตาปล่อยลงมาคลุมเอวด้านหลัง หน้าผากกลมเกลี้ยงแวววาว
น่าเสียดายที่ผมยาวดำขลับมีจุดที่ไม่งามอยู่ เพราะจอนผมทั้งสองข้างเป็นสีขาวน้ำค้าง
จอนผมขาวทั้งสอง แบ่งส่วนหนึ่งเป็นปอยย้อยลงข้างหน้าอกสองฝั่งทั้งสองข้าง แล้วอีกส่วนหนึ่งปอยเก็บเฉียงไปด้านหลังศีรษะ ถักเปียเล็กๆ ตรงท้ายทอย บังคับไม่ให้มัดผมสลวยดำขลับที่สยายยาวคลุมด้านหลังไม่ให้ยุ่งเหยิงเกินไป
รูปร่างหน้าตาของ ‘บัณฑิต’ ผู้นี้ แม้จะมีท่าทางเป็นผู้ใหญ่แบบชายวัยกลางคน แต่กลับสง่าเสียจนเกือบบรรยายไม่ถูก
จมูกสันเป็นคม หน้าตาคมเข้มแต่อ่อนโยน ดวงตาเหมือนหงส์ ลูกตาดำดุจเหมือนดวงดาวในค่ำคืนฤดูหนาว บนโหนกแก้มที่ดุดันเผยความรู้สึกนุ่มนวลเหมือนสายน้ำและขุนเขา ริมฝีปากอ่อนนุ่มนี้ทำให้สาวงามที่ได้จุมพิตลุ่มหลงได้
บอกไม่ถูกว่าทั้งตัวเขาให้ความรู้สึกแบบไหน พอมองไปแล้ว มีทั้งกลิ่นอายคุณธรรมและความชั่วร้ายปนกัน มีความสูงส่งและความธรรมดา มีความเย่อหยิ่งร่วมกับความอ่อนโยน ไม่ขาดความกล้าหาญและความนุ่มนวล ตอนหันกลับมาจะเผยให้เห็นท่าทางหยิ่งยโสโดยไม่ทันระวัง
มีคำกล่าวหนึ่งที่เรียกว่า งดงามหลายมิติ แต่แต่คำว่าหลายมิติของเขานั้น ไม่เหมือนกับคำว่างดงามหลายมิติที่ใช้อธิบายลักษณะผู้หญิง
ยังมีคำที่ใช้บรรยายลักษณะผู้หญิงอีกแบบหนึ่งที่ใช้กับร่างกายเขาได้ นั่นก็คืองดงามมีเอกลักษณ์!
นี่คือผู้ชายที่งดงามมีเอกลักษณ์ หาได้ยากในโลกนี้!
ยอดเขาที่มีหมอกหนาลอยอยู่ 'บัณฑิต' ยืนตัวตรงอยู่ข้างกู่ฉินบนโต๊ะหิน มองไปที่ไกลๆ มือหนึ่งอยู่ด้านหลัง ห้านิ้วของอีกมือหนึ่งดีดดึงสายฉินสามเส้นเบาๆ ประหนึ่งว่านิ้วมือกำลังสั่นไหวตามแรงลม เสียงฉินที่เหมียวอี้ได้ยินก็มาจากมือของเขานั่นเอง
ภายในบริเวณรอบนอกยี่สิบลี้ที่มียอดเขานี้เป็นจุดศูนย์กลาง เป็นที่ราบลุ่มแอ่งกระทะแอ่งหนึ่ง เสียงฉินที่เขาบรรเลงออกมาเหมือนกับคลื่นเสียงค้างคาว ใครก็ตามที่บุกเข้ามา ไม่มีทางเล็ดลอดหูของเขาไปได้
เขาไม่มีทางแน่ใจได้เลยว่าเหมียวอี้มาเพราะถูกเสียงฉินดึงดูดหรือไม่ เป็นไปได้เหมือนกันว่าจะถลันเข้ามาผิดที่ แต่เขาสังเกตเห็นว่างกตุเห็น เหมียวอี้ที่หยุดก้าวเดินด้วยความลังเล
ห้านิ้วปลุกปั่นสายฉินต่อไปอย่างสบายอารมณ์ ยกมือที่ไขว้หลังอยู่ขึ้นมาที่หน้าอก ดึงเชือกที่ผูกมัดชุดคลุมออกเบาๆ
ชุดคลุมลอยออกไปเอง ลอยขึ้น ลอยออกจากหัวไหล่ของเขา ลอยไปแล้ว ลอยหลบเข้าไปท่ามกลางหมอกหนา
เหมียวอี้ที่ที่หยุดเดินด้วยความลังเลก็ตกตะลึงงัน รู้สึกว่าเสียงฉินเหมือนกำลังเคลื่อนที่ เปลี่ยนไปยังอีกทิศทางหนึ่ง
นี่มันอะไรกัน? เหมียวอี้เอามือเกาหัว มองไปรอบๆ ด้วยความกระวนกระวายเล็กน้อย สุดท้ายก็บังคับตัวเองให้เดินไปยังต้นเสียงอีกครั้ง
‘บัณฑิต’ 'ที่อยู่บนยอดเขา เคลื่อนลูกตาลงต่ำแล้วกะพริบเล็กน้อย เอียงคอช้าๆ มองดูทิศทางของเหมียวอี้
เขาแน่ใจแล้วว่าเหมียวอี้ได้รับการรบกวนจากเสียงฉินแล้วจริงๆ ภายนอกเขาดูสงบนิ่ง แต่จิตใจเหมือนจะได้รับผลกระทบแล้ว เขาเร่งความเร็วของนิ้วทั้งห้าที่กำลังบรรเลงปลุกปั่นขึ้นเล็กน้อย
เสียงฉินเปลี่ยนทิศทางหลายครั้ง เหมือนมีคนกำลังถือฉินวิ่ง เหมียวอี้ถูกดึงดูดจนรีบเร่งฝีเท้า อยากจะเห็นว่าใครกันแน่ที่ดีดฉินอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่นี่
เขาเองอาจจะยังไม่สังเกตเห็น ว่าตัวเอง ตัวเขาด้ถูกเสียงฉินพาวิ่งมาเป็นรูปอักษร ‘จือ’ (之) ถึงเส้นทางรูปซิกแซ็กแล้ว
และแต่ตรงข้างนอกเส้นทางอักษร ‘จือ’ รูปซิกแซ็ก มีตั๊กแตนสีดำที่ แต่ละตัวกางขาหน้ารูป 'เคียว' อันใหญ่จนน่ากลัว ปล้องขายาวมีหนังลอกอัปลักษณ์ เหมือนกำลังใส่เสื้อเกราะ หนวดและเขาแตะสัมผัสกัน บ้างก็กำลังผสมพันธุ์กัน บ้างก็ใช้ส่วนปากที่แหลมคมกัดแทะศพอาบเลือดที่ล่ามาได้
…………………………
^1 อุปมาว่า รักเกลียดชัดเจน ไม่ชอบความรู้สึกคลุมเครือ


บทที่ 7 บัณฑิต (3)
บัณฑิตพยักหน้ายิ้มแล้วพูดว่า "พบกันราวพรหมลิขิตเช่นนี้ นี่ถือเป็นของขวัญแรกพบ เจ้าเก็บไว้เป็นที่ระลึก"
ยังพูดกันไม่กี่คำ แม้แต่ที่มาของแต่ละฝ่ายก็ยังไม่รู้แน่ชัด ก็ให้ของแล้วเหรอ? เหมียวอี้รู้สึกว่าคนผู้ๆนี้แปลกนิดหน่อย แต่ของชิ้นนี้ดูแล้วก็ไม่เลวแฮะ ไม่แน่อาจจะแลกเป็นเงินได้ รับไว้ก็ไม่เสียหายนี่
เหมียวอี้รับจับของนั่นไว้ในมือ ทำทีสุภาพคล้องใส่คอ แล้วก็กล่าวขอบคุณเขา
บัณฑิตหมุนตัวจากไป พอเดินถึงข้างหน้าผาแล้ว ชุดคลุมกับผมสลวยก็ปลิวสยายอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกดุจเทพเซียน ราศีจับยิ่งนักมาก
เขาชำเลืองไปตรงไหล่เขาใต้หน้าผา ที่นั่นมีต้นไม้ต้นไม้ที่กำลังเปล่งแสงอ่อนๆ ห้าต้น มันคือสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่บรรดาผู้ฝึกตนมองว่าเป็นยาวิเศษสำหรับรักษาการบาดเจ็บได้ และเป็นหนี่งในสิ่งของที่เหมียวอี้อยากได้เมื่อมาที่นี่
แต่ทว่า บัณฑิตที่หันหลังให้เหมียวอี้อยู่กลับดีดนิ้วไปที่ไหล่เขาหนึ่งครั้ง สมุนไพรเซียนสามในห้าต้นถูกพลังงานลึกลับแปรสภาพให้กลายเป็นผงละเอียด เหลือไว้เพียงสองต้น
สิ่งของที่หลายคนใฝ่ฝันอยากจะได้มา กลับถูกเขาทำลายไปชั่วพริบตาเดียว
ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด แค่เพราะว่าเมื่อครู่นี้ เหมียวอี้บอกว่าตนว่ามีกันสามคนพี่น้อง ดังนั้นเขาจึงเหลือไว้เพียงสองต้น คอยดูว่าเหมียวอี้จะเลือกอย่างไร
บัณฑิตถือโอกาสชี้ไปที่ไหล่เขา โดยที่ตัวก็ไม่ได้หันกลับมา เขาพูดว่า "น้องชาย เจ้ามาดูสิ"
เหมียวอี้ยังคงระแวดระวังคนประหลาดผู้นี้อยู่ มีดฆ่าหมูที่อยู่ในมือไม่เคยวางลง พอเดินไปใกล้ก็รักษาระยะห่างเล็กน้อย มองไปตามทิศทางที่นิ้วเหล่าไป๋ชี้ สายตาพลันจ้องเขม็ง พร้อมพูดเสียงหลงว่า "สมุนไพรเซียน เป็นสมุนไพรเซียน" แถมยังมีสองต้นด้วย
แต่สักพักก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล หันมาจ้องบัณฑิตแล้วถามว่า "ทำไมท่านไม่เก็บล่ะ? อย่าบอกนะว่าที่ท่านมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อหาสมบัติ?"
"ปีนขึ้นปีนลงกลัวเสื้อผ้าเลอะได้ง่ายจะเลอะน่ะ"
บัณฑิตทิ้งท้ายสาเหตุที่ทำให้คนฟังอึ้งไว้หนึ่งประโยค และหันหลังจากไป
เหมียวอี้อ้าปากค้างพูดไม่ออก มองดูหลังของบัณฑิตที่กำลังกึ่งเดินกึ่งเหาะจากไป สุดท้ายก็เข้าใจว่าทำไมร่างกายของเขาถึงสะอาดสะอ้าน มาถึงสถานที่ที่ต้นไม้ใบหญ้าถูกเผาหมด ลองถูดูมั่วๆ ล้วนเป็นสถานที่ที่ฉาบด้วยสีดำทั้งสิ้น เขายังทำตัวสะอาดหมดจดอยู่ได้ คง รักสะอาดมากกระมังทำไมยังกล้ารักสะอาดอยู่อีก
แต่เหมียวอี้ยังเต็มไปด้วยความสงสัย กลัวสกปรกแล้วยังจะมาเสี่ยงภัยที่นี่ทำไมอีกเหรอ? คงไม่มีแผนอะไรหรอกนะ?
"ท่านจะไปไหนน่ะ?" เหมียวอี้ตามไปถึงข้างบันได มองเห็นเงาบัณฑิตเหาะลงเขาไป จึงตะโกนว่า "พวกเราไปด้วยกันเถอะ?"
"ลิขิตแห่งเส้นทางแห่งเซียนยังไม่จบ เรือกระดูกลอยอยู่ในทะเลเลือด! พ่อหนุมน้อย หากมีวาสนาคงได้พบกันอีก"
เสียงของบัณฑิตดังมาจากที่ไกลๆ
เหมียวอี้หันกลับไปมองตัวอักษรที่ทิ้งไว้บนแท่นหินใหญ่ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ แล้วหันมองด้านล่างภูเขาอีกครั้ง พบว่าเงาของบัณฑิตหายไปท่ามกลางหมอกหนาแล้ว
ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องอื่น อีกฝ่ายเขาจะมีแผนการหรือไม่มีแผนก็ช่าง เก็บสมุนไพรเซียนสองต้นนั้นมาไว้ในมือก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เขากลับไปตรงข้างหน้าผา เหน็บมีดฆ่าหมูไว้ที่เอว ใช้แขนขาทั้งสี่ปีนลงหน้าผาอย่างระมัดระวัง
ลักษณะภูเขาไม่ถือว่าสูงชันมาก เหมียวอี้เก็บสมุนไพรเซียนสองต้นนั้นได้อย่างราบรื่น ตาทั้งคู่เป็นประกาย ฮึกเหิมจนหัวใจเต้นแรง
ตลอดตามทางที่มาที่นี่ เขาเห็นการเข่นฆ่ากันเพื่อของสิ่งนี้ เพื่อที่จะแย่งชิงสมุนไพรเซียนหนึ่งต้น ไม่รู้ว่าตายกันไปแล้วอีกี่คน ตอนนี้ตนกำลังจะก็หาจะได้สองต้นแล้ว ไม่ให้ตื่นเต้นก็คงจะยาก
สมุนไพรเซียนต้นก่อนหน้าที่นี้เขาเคยเห็นเยียนเป่ยหงชิงไปนั่นแย่งชิงสมุนไพรเซียนได้แล้วหนึ่งต้น แต่ก็ไม่ใหญ่เท่าสองต้นที่อยู่ตรงหน้าเขา
เหมียวอี้ที่ตัวติดอยู่บนหน้าผา ไม่มีอารมณ์จะเชยชมสมุนไพรเซียนที่เพิ่งเก็บมาไว้ในมือ เพราะบัณฑิตผู้นั้นใจกว้างซะจนเขากังวล เขารีบฉีกห่อผ้ามาห่อสมุนไพรเซียนสองต้นนี้ จากนั้นก็ซ่อนไว้ในอ้อมอก
พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เพิ่งปีนขึ้นไปได้นิดเดียว ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าข้างๆ ตัวมีลมวูบใหญ่พัดมา
ลมพัดเหรอ? พอหันกลับไปมอง เขาตกใจจนขวัญกระเจิง
เห็นเพียงตั๊กแตนทมิฬรูปร่างขนาดสองจั้งตัวหนึ่งกระพือบินอยู่ข้างหลัง ดวงตาเขียวทะมึนบนหัวรูปสามเหลียมกำลังจ้องเขาอยู่ ปากแบบกัดกินที่แหลมคมอ้าขึ้นอ้าลงไม่หยุด
หมดกัน! เหมียวอี้ก้มหัวมองทะเลสาบด้านล่างภูเขาอยู่ครู่หนึ่ง ทางไหนก็ตายเหมือนกัน เสี่ยงสู้ดูสักตั้งครั้งดีกว่า เขาทำใจแน่วแน่ ปล่อยมือปล่อยเท้า กระโดดลงไปทันที
จังหวะที่เขากำลังจะตกลงไปในน้ำ พลันพบว่าร่างกายตนลอยขึ้นมาอีกครั้ง
เหมียวอี้อยากจะบ้าตาย นิ้วมือถึงผิวน้ำแล้ว พยายามใช้แรงยื่นมือไปที่ผิวทะเลสาบอยู่หลายครั้ง อยากจะทะลวงเจาะเข้าไปในน้ำจริงๆ แต่ร่างกายกลับก็ได้ออกห่างจากระยะที่มือจะแตะถึงทะเลสาบ ไปอย่างรวดเร็ว
เจ้าไม่เชื่อว่าตั๊กแตนทมิฬตัวนั้นดัน ‘ช่วยชีวิต’ เหมียวอี้ที่กำลังกระโดดทะเลสาบ ‘'ฆ่าตัวตาย'’ ขึ้นมาแล้ว ปล้องขาแหลมคมทั้งสี่โอบเหมียวอี้เฉียดผ่านผิวน้ำไปไกลอย่างรวดเร็ว
สมุนไพรเซียนสองต้นที่ ได้มาอย่างยากเย็น ใครจะไปรู้ว่าตนจะตกได้มาอยู่ในน้ำมือตั๊กแตนทมิฬอีกครั้ง
เหมียวอี้อยากจะร้องไห้ ดึงมีดฆ่าหมูที่เอวออกมาฟันลงที่ปล้องขาตั๊กแตนสองที หวังว่าจะฟันให้ตั๊กแตนทมิฬคลายมือ เพื่อให้ตนเองตกลงไปในทะเลสาบ
เสียงดังเช้งๆ มีดฆ่าหมูฟันที่ปล้องขาสีดำของตั๊กแตนทมิฬจนมีประกายไฟออกมา แต่เหมือนฟันลงไปบนเหล็ก ไม่ทิ้งร่องรอยให้มันเลยแม้แต่น้อย กลับยั่วยุแย่จนมันก้มหัวมองที่ส่วนอกของตัวเองแทนด้วยซ้ำ
เมื่อโดนดวงตาสีเขียวขลับน่ากลัวจ้องเขม็ง เหมียวอี้ที่กำลังชูมีดฆ่าหมูอยู่ในมือชะงักไปทันที ทิ้งมีดลงด้วยสีเจื่อนๆ เขาไม่กล้าฟันส่งเดชอีกแล้ว กลัวโดนมันบิดตาย
ตั๊กแตนทมิฬพลันบินเร็วขึ้น เมฆหมอกลอยหายไปอย่างรวดเร็ว ลมแรงที่พุ่งมาข้างหน้าพัดจนเหมียวอี้ลืมตาไม่ขึ้น หนาวจนตัวสั่นระริก
ไม่รู้เหมือนกันว่าบินไปนานแค่ไหนแล้ว รอจนรู้สึกว่าความเร็วลดช้าลง พอลืมตาทั้งสองขึ้น กลับพบว่าตั๊กแตนทมิฬอยู่ๆ ก็ดิ่งลงในระดับต่ำ
พอเห็นตัวเองกำลังจะชนพื้น หัวใจของเหมียวอี้ก็ก็จุกอยู่ที่คอหอย
จู่ๆ ตั๊กแตนทมิฬก็หมุนกลับขึ้นฟ้าไป ขณะโฉบลงจากที่สูงเสร็จแล้ว ขาทั้งสี่ของมันก็คลายปล่อยเหมียวอี้ออก
"อา...แค่กๆ..."
 เหมียวอี้ตกลงมาในสภาพทุลักทุเลเหมือนหมากินขี้ พอคลานลุกขึ้นได้ ก็บ้วนโคลนออกมาไม่หยุด ด้วยจิตใต้สำนึกเขารีบพลิกตัวไปดูตั๊กแตนทมิฬว่ามันจะทำอะไรกับเขากันแน่
"…." ผลลัพธ์ก็คือไม่เห็นอะไรเลย ตั๊กแตนทมิฬตัวนั้นไม่รู้ไปไหนแล้ว หายไปแบบไร้เงาไร้ร่องรอย ที่ไม่น่าเชื่อที่สุดก็คือ…
เหมียวอี้เบิกตาโพลงมองไปข้างหน้า ขยับแขนขาทั้งสี่ที่หนาวจนแข็งทื่ออยู่บ้าง เดินโซซัดโซเซออกไปจากหมอกหนาไร้พรหมแดน
ตรงหน้าเขา มีคนไม่น้อยกำลังยืนมุงดูอยู่ข้างนอกข้างๆ กำลังมองเขาอยู่
ด้านหลังของกลุ่มคน เป็นเมืองกู่เฉิงนั่นที่เขาคุ้นเคย ตอนที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งเปิด เขาก็ออกเดินทางจากตรงนี้
เขาหันกลับไปมองด้านหลังทันที เป็นหมอกมายาที่มิติเชื่อมต่อฟ้าดินนั่นนี่นา
เขาพยายามขยี้ตาดู ยังนึกว่าเป็นภาพลวงตา หันหน้าหันหลังอยู่หลายครั้ง ดูให้แน่ใจหลายๆ รอบและ พบว่าดูไม่ผิด ตนเองออกมาได้แล้วจริงๆ แล้ว ออกมาได้ยังไงกัน? ตั๊กแตนทมิฬตัวนั้นพาเขาส่งออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจเหรอ?
"ใช่พี่ใหญ่บ้านจางรึเปล่า?"
สตรีที่คลุมผ้าโพกหัวนางหนึ่งมองเหมียวอี้ที่อยู่ในสภาพครึ่งผีครึ่งคนแล้วเอ่ยถาม เหมือนนางจะไม่มั่นใจเล็กน้อย
แล้วก็ไม่กล้ามั่นใจจริงๆ ต้นไม้ใบหญ้าในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งไหม้เป็นสีดำหมดแล้ว ทุกคนที่เข้าไปในนั้นเหมือนปีนออกมาจากเหมืองถ่าน ถ้าไม่ใช่เพราะคุ้นหูคุ้นตามีดฆ่าหมูที่อยู่บนเอวเหมียวอี้ สตรีนางนั้นก็คงจะไม่เอ่ยปากถาม
สาเหตุที่เรียกเหมียวอี้ว่าพี่ใหญ่บ้านจาง เพราะว่าเหมียวอี้ยังมีน้องสาวกับน้องชายอีก น้องชายอายุสิบสี่ ชื่อจางเฟิงเป่า น้องสาวอายุสิบสอง ชื่อลู่เสวี่ยซิน
…………………………


บทที่ 6 บัณฑิต (2)
"แอ่งกระทะนี้เหมือนจะเป็นรังของตั๊กแตนทมิฬ เกือบทุกที่มีตั๊กแตนทมิฬตัวเล็กตัวใหญ่หนาแน่น และเสียงฉินทำให้เหมียวอี้หลบหลีกตั๊กแตนทมิฬจำนวนมากนั้นได้พอดิบพอดี "
เห็ดนได้ชัดมากว่า ถ้าเหมียวอี้ไม่ได้มาเพราะได้ยินเสียงฉิน หากถลันเข้าไปผิดที่ คงโดนตั๊กแตนทมิฬจับกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว
"ตอนเสียงฉินหยุดลง เขาได้มาถึงทะเลสาบแห่งหนึ่งที่มีไอหนาวปกคลุม น้ำในทะเลสาบเงียบสงบ และตรงริมฝั่งทะเลสาบ มียอดเขาแห่งหนึ่งตั้งอยู่ เสียงฉินจู่ๆ ก็หายไปแล้ว"
"เสียงฉินหยุดลงแล้วจริงๆ เพราะ 'บัณฑิต' หยุดดีดฉินแล้ว เขายืนอยู่ข้างหน้าผา ชุดคลุมสีเขียวอ่อนตัวนั้นกลับมาอยู่บนบ่าเขาแล้ว"
เหมียวอี้มองไม่เห็นเขา แต่เขามองเห็นเหมียวอี้ที่มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังและสับสนตรงตีนเขาด้านล่างแล้ว
บัณฑิตยืนสองมือไขว้หลัง ชำเลืองลงมองเหมียวอี้ที่อยู่ข้างล่างภูเขา อ้าปากพูดด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า "ผู้ที่ไร้โชคไร้ดวง หากเข้ามาในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งนี้ได้ ถ้าไม่ตายโหงก็กลับไปมือเปล่า ยากจะเข้าใกล้แอ่งกระทะยี่สิบลี้นี้ได้ หากไม่ใช่ผู้ที่มีทั้งสติปัญญาและความกล้าหาญ ก็ยากจะเข้าใกล้ที่นี่ หากไม่ใช่ผู้มีปณิธานแน่วแน่ เข้ามาถึงนี่เกินครึ่งเดือนก็ต้องรีบกลับไป เจ้ามีดีอะไรจึงมาพบข้าเล่าล่ะ? หากไม่ใช่ผู้ที่มีจิตใจเชื่อมโยงกับข้า ก็ยากจะได้ยินเสียงของข้า หากล่้วงล้ำเข้ามาย่อมไม่ได้ตายดีแน่ เพียงดีดนิ้วก็ผ่านไปแล้วแสนปี ในเมื่อมาเพราะได้ยินเสียง เหตุใดจึงมัวเสียเวลา ยังไม่รีบขึ้นมาหาข้าอีก!"
พอเสียงพูดหยุดลง หมอกหนาที่อยู่ไกลๆ ก็ตลบม้วนเข้ามาทันที หากยืนบนยอดเขา มองลงไปจากมุมสูง จะเห็นรางๆ ว่า มีตั๊กแตนทมิฬยั้วเยี้ยที่ถูกหมอกหนารอบๆ ลอยมาปกคลุมลอยเข้ามาอำพรางอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้ที่อยู่ด้านล่างภูเขาไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร ยังคงจ้องมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เสียงฉินหายไปไหนแล้ว?
เขามองเห็นตรงตีนเขามีบันไดหินที่คนงานขุดเจาะไว้ตรงตีนเขา เหมือนจะนำทางขึ้นไปยังบนนั้น เหมียวอี้ถือมีดฆ่าหมูเดินเข้าไปใกล้ แล้วย่ำเท้าเหยียบขึ้นไปช้าๆ
พอเหยียบถึงยอดเขา ก็ถูกดึงดูดด้วยก้อนหินมหึมาก้อนหนึ่งทันที บนหินนั้นวาดสลักรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังทะยานสู่ฟ้าอย่างนิ่มนวลอ่อนช้อย แม้จะเป็นแค่รูปสลัก แต่สลักได้อย่างมีจิตวิญญาณมาก สวยจนน่าตะลึง อดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีก
‘ลิขิตแห่งเส้นทางแห่งเซียนยังไม่จบสิ้น เรือกระดูกลอยอยู่ในทะเลเลือด!’'
ตัวอักษรใหญ่สีแดงเลือดแนวตั้งสองแถว ข้างๆ รูปสลักผู้หญิง คล้ายกับคำอธิบาย เลือดร้อนน่าเกรงขาม มีพลังอำนาจไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าแฝงความหมายอะไรอยู่
หน้าตาของผู้หญิงที่กำลังทะยานฟ้ามีเสน่ห์ดึงดูดมาก แต่ตอนนี้เหมียวอี้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์สุนทรีที่จะมาค่อยๆ เชยชมช้าๆ เนิบๆ เขากุมมีดฆ่าหมูไว้แน่นแล้วเดินไปข้างหน้าต่อ
เดินไปได้สิบกว่าเมตร ภาพที่เห็นทำให้เหมียวอี้ต้องหยุดเดิน เป็นชายคนหนึ่งยืนตัวตรงเอามือไขว้หลังอยู่ข้างหน้าผา เหมียวอี้เขาถือมีดฆ่าหมูขึ้นมาด้วยความประหม่าเล็กน้อยและถามว่า "เป็นท่านเองหรือที่ดีดฉิน?"
‘บัณฑิต'’ หมุนตัวช้าๆ สายตากำลังมองสำรวจอยู่ที่ตัวเหมียวอี้
พอมองหน้าตาของอีกฝ่าย เหมียวอี้ตกตะลึงทันที เขาไม่เคยเห็นผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้มาก่อน ลักษณะเหมือนนั่งอยู่บนก้อนเมฆ สายตาที่เหมียวอี้มองเขาราวกับ เหมือนเห็นเซียนบนสวรรค์ชั้นเก้ากำลังก้มลงมองลงมาที่มนุษย์ธรรมดา
"เซียนเหรอ?" เหมียวอี้ถามด้วยความกังวล
บัณฑิตส่ายหัว
เหมียวอี้ถามอีก "ปีศาจ?"
บัณฑิตส่ายหัวอีก
ทันใดนั้นเหมียวอี้ก็เอามือตบหน้าผากตนเอง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา รู้สึกตัวเองคิดมากไปหน่อย ไม่ว่าจะเป็นเทพเซียนหรือภูตผีปีศาจ แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งเวลานี้นอกจากมนุษย์ธรรมดา ใครก็เข้ามาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นพวกเซียนข้างนอกคงเข้ามาตั้งนานแล้ว
เหมียวอี้หัวเราะ "ท่านอา ท่านหน้าตาหล่อมากเลย "
บัณฑิตพยักหน้ายิ้มเล็กน้อย เหมือนกำลังพูดว่าขอบคุณที่ชม
พอเห็นบนตัวบัณฑิตไม่ได้พกอาวุธ เหมียวอี้ก็วางใจไปเยอะ แล้วเอ่ยถามว่า "เมื่อครู่นี้เป็นท่านใช่มั้ยที่กำลังดีดฉิน?"
"ข้าถูกเสียงฉินดึงดูดให้มาที่นี่" ในที่สุดบัณฑิตก็เอ่ยปากพูดแล้ว น้ำเสียงราบเรียบสุขุมผิดปกติ โบกมือชี้ไปยังกู่ฉินบนโต๊ะหินที่อยู่ไม่ไกลนัก "เห็นแต่ฉิน ไม่เห็นคน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนดีด"
"เอ..." สายตาเหมียวอี้ไปหยุดอยู่บนโต๊ะหิน อึ้งเล็กน้อย ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ชี้ เขาคงจะไม่สังเกตเห็นจริงๆ ว่าเจ้าตัวใหญ่มหึมานั่นเป็นฉิน เขาเดินไปดูใกล้ๆ รู้สึกใจหายใจคว่ำทันที
ไม่ใช่เพราะความใหญ่ของฉิน แต่พอเข้าใกล้ฉินตัวนี้แล้ว มีความรู้สึกกดดันอึดอย่างอธิบายไม่ถูก เหมือนกับมองหลายๆ ครั้งแล้วจะตัวสั่นด้วยความกลัว
"นี่เป็นฉินจริงๆ หรือ? "เหมียวอี้ถามออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
บัณฑิตตอบเงียบๆ "น่าจะใช่"
"ฉินใหญ่ขนาดนี้..." ทันใดนั้นเหมียวอี้ก็ตาเป็นประกาย ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ พอมองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีคนอื่น ก็พลันยื่นแขนโอบไว้ นอนคว่ำหน้าร้องโอดโอยอยู่บนฉินเป็นเวลานาน เกร็งอึดอัดจนแดงก่ำไปทั้งหน้า
สายตาบัณฑิตแสดงความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร?
ดูอยู่ตั้งนานจนคล้าย เหมือนจะมองออกในที่สุดแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
เขาเดาไม่ผิด เหมียวอี้เดาออกแล้วว่านี่คือสมบัติล้ำค่า เพราะคนธรรมดาไม่สามารถใช้ฉินใหญ่ขนาดนี้ได้ เข้าทางเหมียวอี้แล้ว เห็นบริเวณรอบๆ ไม่มีคนอื่น บัณฑิตก็ดูไม่เหมือนคนที่จะชกต่อยได้ อีกทั้งในมือก็ไม่มีอาวุธ แต่ในมือตนมีมีด ดังนั้นเขาจึงอยากใช้โอกาสนี้แย่งชิงกู่ฉินตัวนี้หนีไป
แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้เหมียวอี้กลัดกลุ้มก็คือ เขาใช้แรงอย่างสุดกำลังแล้ว กู่ฉินตัวนี้กลับก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย หนักเหมือนกับภูเขาลูกหนึ่ง
ยกไม่ขึ้นจริงๆ สุดท้ายก็คลายมือออก เขาหัวเราะแล้วพูดว่า " ข้าลองทดสอบน้ำหนักดูหน่อยน่ะ หนักมากเลยนะ… ท่านอาชื่ออะไรเหรอ?"
"เรียกข้าว่าเหล่าไป๋ก็ได้ " บัณฑิตยิ้ม มองที่กู่ฉินแล้วถามว่า "เจ้าอยากนำมันกลับไปด้วยเหรอ?"
เหมียวอี้พูดแบบดูถูก "อย่าบอกนะว่าท่านไม่อยากนำมันกลับไป ?"
บัณฑิตพูด "ข้าก็ย้ายไม่ไหวเช่นกัน"
เหมียวอี้ลองถาม "ท่านเตรียมจะกลับไปหาคนมาช่วยหามออกไปเหรอ ?"
บัณฑิตส่ายหัวเบาๆ แล้วพูดว่า "ข้าขอแนะนำว่าตอนเจ้าออกไปแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องฉินตัวนี้ ไม่เช่นนั้นจะมีแต่สร้างความยุ่งยากให้เจ้า "
เหมียวอี้สงสัย "ทำไมล่ะ?"
บัณฑิตยิ้มบางเบาๆ แล้วพูดว่า "ตลอดทางที่มาที่นี่ เจ้าไม่รู้เลยเหรอว่าอันตรายมาก? ถ้าเซียนที่อยู่ข้างนอกรู้เข้า ก็ต้องส่งคนมาช่วยเจ้าหามออกไป และต้องให้เจ้าเข้ามานำทางด้วยแน่ ดังนั้นตอนข้าออกไป ข้าจะไม่พูดเรื่องฉินตัวนี้ เพราะข้าไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเอง "
เหมียวอี้ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ต้องยอมรับว่าที่อีกฝ่ายพูดมีเหตุผล อย่าเพิ่งไปพูดถึงเวลาที่ค่ายกลปิดเลย ความอันตรายของที่นี่ตัวเองก็ได้บทเรียนมาแล้ว เดินมาถึงที่นี่ได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ถ้าถูกเซียนมนุษย์บังคับให้เข้ามานำทางอีก จะมีชีวิตกลับไปได้หรือไม่นั่นแหละคือปัญหา
พอคิดได้แล้วก็ทำได้เพียงหยุดคิดเรื่องฉินไว้ก่อนชั่วคราว เขามองบนตัวของบัณฑิตที่สะอาดไร้ฝุ่น แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "เมื่อครู่ท่านไม่เห็นจริงหรือว่าใครเป็นผู้ดีดฉิน?"
"ถ้าเจ้าบอกว่าเมื่อครู่นี้ เมื่อครู่ข้าถือโอกาสบรรเลงดูหลายครั้ง" บัณฑิตเดินไปข้างๆ ฉิน ยื่นมือออกมาดีดสายฉิน เสียงฉินติงๆ ตังๆ ราวกับน้ำไหลดังขึ้นอีกครั้ง
ขณะที่เสียงฉินดังขึ้น เหมียวอี้ก็สั่นไปทั้งตัว พฤติกรรมผิดปกติในชั่วพริบตาเดียว มองสายฉินที่สั่นไหวเบาๆ ด้วยความล่องล่อยไร้สติ
"เจ้าอายุยังน้อย เหตุใดจึงมาเสี่ยงอันตรายที่นี่?" บัณฑิตไม่หันกลับมา จ้องห้านิ้วของตัวเองที่กำลังดีดฉินแล้วถามเบาๆ
เหมียวอี้พลันเหมือนอยู่ในความฝัน คนอื่นถามอะไร ตนเองก็ตอบความจริงไปแบบซื่อๆ
หลังจากถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้จนชัดแล้ว 'ตึง' บัณฑิตใช้นิวชี้หยุดอุดสายฉินไว้ เหมียวอี้ตื่นจากความเหม่อลอยทันที
ยังไม่ทันมีปฏิกิริยาโต้ตอบว่าเกิดอะไรขึ้น บัณฑิตก็แบมืออกมา ในมือมีสายคล้องหนึ่งเส้น เขายื่นให้ตรงหน้าเหมียวอี้
แล้ว
เป็นลูกประคำสีเขียวเข้มร้อยอยู่บู่บนเชือกเส้นหนึ่ง เหมือนเป็นสร้อยคอ ดูธรรมดาแต่มองแล้วกลับสบายตา
เหมียวอี้กล่าวแบบงงๆ "ให้ข้าเหรอ?"
…………………………