ความทรงจำต้องการพื้นที่ของการตีความ
"ยิ่งลงไปลึกมากเท่าไหร่ ยิ่งบินสูงได้เท่านั้น"
เป็นการบรรจบกันระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
กาพย์กลอนแห่งความทรงจำ เกิดขึ้นจากสิ่งมีชีวิต หมักหมมกับบาดแผล ความทรงจำเป็นเคมีที่ดูดรวมความรู้สึก บริบท คลื่นเสียง รูปภาพ ล้อมรอบด้วยน้ำทะเลสีเทา ก่อนที่ปลายสายตาจะเป็นสีขุ่นสั่น และเป็นผืนดินติดอยู่กับเสียงคำรามจากแกนโลก กลายเป็นก้นบึ้งแห่งความลวงในเวลานี้เวลาจุดหยุดเดิน คืนนี้ไร้ความทรงจำ มวลอากาศชะงักงัน อากาศเหือดหาย พัฒน์หยิบยาขึ้นมากิน ยาจะทำให้ไม่อ่อนไหวกับความสวยงามของโลกใบนี้หรือเรื่องโหดร้ายของโลกใบนี้ เขาต่างมองเห็นความงามที่จริงของโลกใบนี้ผ่านเวลาทุกคืนเขาฝันเหมือนเดิมและหลังจากนั้นฝันร้ายก็เริ่มต้นตอนตื่นขึ้นมารับภาพ
ที่แคลเทค มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ในอาคารวิศวกรรมหลัก พัฒน์กำลังเดินกับลินในทางเดินตรงไปห้องที่พัฒน์ยังไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไร
"ผมไม่ได้นอนบนเตียงในคืนที่ผ่านมา พี่ก็รู้ผมหลับไม่ได้ผมไม่สามารถหยุดสมองผมได้" พัฒน์พูดอย่างหวั่นใจ
"อย่ามาแหยพัฒน์" ลินเตือน
พวกเรากำลังเปิดไปสวนหลังบ้านของเทคโนโลยีของมนุษย์ 'แคลเทคกับมีเดียแล็บ'คือที่แบบนั้นมีแต่หัวกะทิในสนามเด็กเล่นของปัญญา
หลังประตูบานนั้น พัฒน์ได้เจอใบหน้าคุ้นหน้า ศาสตาจารย์วินเซนต์เป็นหนึ่งในคนที่เคารพและเคยมาสอนคิปป์ทีม พัฒน์เคยอ่านหนังสือที่ศาสตราจารย์เขียนตอนเรียนอยู่เอ็มไอที ศาสตราจารย์วินเซนต์นั่งอยู่ปลายห้องประชุม ในนี้เต็มไปด้วยนักวิทยาศาสตร์นั่งล้อมรอบโต๊ะวงลีขนาดใหญ่ ฝาผนังห้องเป็นไม้ มีรูปภาพผู้ค้นพบทางชีวภาพ สมัยใหม่ และนักชีวเคมีที่ได้รับรางวัลที่นี่ ไล่เรียงเป็นบุคคลที่แก้สมการที่พึ่งถูกแก้ได้เมื่อสี่ปีที่แล้ว แต่คนที่นั่งอยู่ในห้องทั้งหมดคือคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในรูป พวกเขามีอายุและอยู่ในการทำงานโปรเจคอื่น
"สวัสดีพัฒน์"
"ศาสตราจารย์วินเซนต์" พัฒน์พูดทักทาย คนที่มีความรู้ตรงหน้าคือคนที่มอบทุนให้พัฒน์ตอนเด็กแต่ที่บ้านตอนนั้นอารยาเป็นคนปฏิเสธ
หลังจากคำทักทายพัฒน์ถูกพาเข้าประเด็น ด้วยการชวนเดินเล่นในโซนวิจัยของวินเซนต์ไปพร้อมกับพัฒน์
"สาธารณชนไม่ยินดีให้มีงบการพัฒนาของมนุษย์ เมื่อเรายังดิ้นรนหาอาหารกิน โรคระบาด ไวรัสจะกลายเป็นโรคประจำภูมิภาคกับแบคทีเรียในปีนี้ ตอนนี้เราเหลือแค่ยารักษาโรค"
"ระบบสาธารณสุขเราดีกว่าเมื่อก่อนนะ" พัฒน์เถียง
"เหมือนชนเผ่าย่อยในแอมะซอน และการโรงงานยาในแม็กซิโก การรักษา… ไม่สามารถนำการระบาดได้"
"เราจะหาทางออก ศจ. เรามีทางออกเสมอ" พัฒน์ตอบ
"แก้ไขและปรับปรุงเป็นเรื่องปกติของอารยธรรม โชคชะตาที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยง ยีนเป็นของเรา"
"มันไม่ใช่แค่สิ่งของ มันคือชีวิต"
วินเซนต์มองตาพัฒน์ เขารู้ว่าเลือกทำสิ่งต่าง ๆ เพราะอยากยืดระยะเวลาของความหวัง ก่อนเดินหันหลังไปทางอื่นของแล็บ "ชั้นบรรยากาศโลก 80 เปอร์เซ็นต์เป็นไนโตรเจน เราไม่ใช้ไนโตรเจนหายใจ แต่เมื่อจุลชีพ โรคระบาดมันลุกลามออกซิเจนจะร่อยหรอผู้คนจะขาดอาหารและอากาศ และคนรุ่นลูกคุณ คือกลุ่มสุดท้ายที่ต้องดิ้นรน"
พัฒน์ฟังและเดินผ่านไปยังโครงการที่แล็บนี้กำลังทำอยู่ นอกจากการวิจัยจุลชีพและนาโนฟิสิกส์
"โอเค คุณบอกมาเลย คุณมีแผนอะไรช่วยโลก"
"เราไม่ได้จะช่วยโลก เราจะออกจากการเป็นมนุษย์"
"ควอนตัมโฟม" วินเซนต์พูดและพัฒน์ก็รับรู้ การข้ามสายพันธุ์ดีเอ็นเอมีมาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว ในแต่ละช่วงเวลาก่อนที่โฮโมส่งต่อมาจนกระทั่งเป็นโฮโมเซเปียนส์ ทั้งไวรัสทำให้เกิดกรดนิวคลีอิกในร่างกาย เราต้องทำลายขีดจำกัดตลอด และผลักขอบเขตของบทสนทนาสมการที่จะทำให้สิ่งมีชีวภาพที่อยู่ในขอบเขตเวลาของเหตุและผลไม่สามารถใช้ภาษาทางเวลาแบบเส้นตรงเสียด้วยซ้ำ วินเซนต์พูดต่อ "ชิ้นส่วนสุดท้ายในการเข้าใจโครงสร้างนิวเครียส อะตอม นี่คือโปรเจคสุดท้ายของเรา"
"คุณจะส่งคนไปเป็นสิ่งมีชีวิตสี่มิติเพื่อหาความหวังเหรอ"
"ภารกิจโฮโมดีอุส" วินเซนต์พูดอย่างใจเย็น
"ชื่อท่าจะไม่รอด เราสามารถทำแบบนี้กับทุกคนได้เลยเหรอ" พัฒน์ถาม
"เราไม่ได้ออกแบบมนุษย์ทุกคน เราออกแบบผู้เหลือรอด พระเจ้าฟื้นจากความตาย" วินเซนต์พูด
"แน่นอน แต่เขาต้องตายก่อนฟื้น ไม่มีแรงโน้มถ่วงในการค้นคว้าโฟตอน การอยู่ในเบรนที่เราสามารถอยู่ได้ พื้นที่แหล่งที่มนุษย์สามารถอยู่ได้มีข้อจำกัดมากเกินไป ดาวเคราะห์ใกล้สุดห่างออกไปกว่า 1,000 ปี มนุษย์อายุสั้นเกินไป มันยิ่งกว่าไร้ความหวังคุณส่งพวกเขาไปที่ไหน"
"พัฒน์ ผมพูดไม่ได้ จนกว่าคุณจะแก้ปัญหาเรื่องของคุณ…"
พัฒน์ถูกกั้นความอยากรู้วินเซนต์ ยื่นแฟ้ม "มีนักนาโนฟิสิกส์ใช้อัลกอริทึมของคุณทำแอนแทร็กซ์"
ใบหน้าเขาขมวดคิ้ว กังวลกับผลกระทบที่แย่ของตัวเอง "แต่ผมไม่เคยทำเรื่องพวกนี้" พัฒน์ปฏิเสธ
"มันเลยระยะเวลาการระเบิดของการติดเชื้อแล้ว คุณต้องทำให้เขารับสารภาพ ไม่อย่างงั้นคุณอาจจะติดคุกแทน"
พัฒน์ต้องยอมรับแม้แต่เรื่องที่เขาไม่ได้ทำ นักวิทยาศาสตร์คนนั้นถูกจับแล้วอยู่ในคุกที่ปักกิ่ง
สามชั่วโมงถัดมา บนเครื่องบินเหนือยุโรป
 ระหว่างที่พัฒน์เอียงหน้าออกไปนอกหน้าต่าง เขาคิดเรื่องตัวอักษรที่นักวิวัฒนาการสายวิวัฒนาการเคยบันทึกไว้มักเปรียบเปรยสิ่งมีชีวิตที่หลากหลายว่าเป็นดั่งต้นไม้ 'ความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตจำพวกเดียวกัน บางทีก็เหมือนต้นไม้ใหญ่… หน่ออ่อนสีเขียวเหล่านั้นคือเผ่าพันธุ์ที่เรามีอยู่… กิ่งใหญ่แตกแขนงเป็นก้านย่อย ๆ ต่อเนื่องเป็นลำดับ ครั้งหนึ่งมันก็เคยเป็นเพียงหน่อน้อย ยามที่ไม้ต้นนี้เพิ่งแรกแย้มงอกงาม' มนุษย์ในปัจจุบันแตกหน่อมาจากคนรุ่นก่อนหน้า ในวันนี้ย่อมมีบรรพบุรุษร่วมกันตามจุดต่าง ๆ ในอดีตเคยแยกสายจากกัน พวกเขาย่อมไม่อาจจะย้อนกลับมาบรรจบกันได้อีก เฉกเช่นกิ่งก้านของต้นไม้ แต่แล้วอุปมาอุปไมยเรื่องต้นไม้ก็ไม่สามารถใช้เปรียบเทียบความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นได้ในปัจจุบัน ในระบบกลุ่มประชากรสมัยใหม่ได้เลย เป็นส่วนหนึ่งในเรื่องที่พัฒน์คิดในหนึ่งนาทีบนนกเหล็กกำลังปะทะกับก้อนเมฆ
"มันบ้าคลั่งใช่ไหม เสียงในหัวเธอ" ลินเอ่ยถาม
พัฒน์เอียงหัวนิดหน่อยพร้อมตอบด้วยการพยักหน้ายอมรับ พัฒน์เบื่อที่จะอยู่ในขอบเขตภาษามนุษย์ถึงแม้เลขจะเป็นภาษากลางเหมือนกัน
ลินคิดแวบเดียวประมวลพัฒน์ "จดโน๊ตช่วยได้นะ" ลินแนะนำ นั้นเป็นวิธีที่พัฒน์เคยได้ยิน
"ขอบคุณ ผมพึ่งรู้ว่ามันช่วยว่าให้ผมพูดยังไงกับใครได้"
"บางทีมันอาจจะเป็นหนังสือ" ลินรู้ว่าความคิดในหัวพัฒน์แล่นชนกันไปมา ลินหยุดคิดครู่เดียวและมองตาพัฒน์ก่อนจะแนะนำพัฒน์อย่างเห็นใจอีกครั้ง "ไว้เขียนเสร็จแกให้ฉันอ่านได้นะ"
พัฒน์พยักหน้าตอบ ลินยิ้มหัวเราะในลำคอกับสิ่งที่พัฒน์ส่งกลับมาพูดคุย เธอใช้มือซ้ายตบไหล่พัฒน์เบา ๆ "พวกเราแค่โตขึ้น" ลินยังคงเป็นผู้ให้กำลังใจต่อการถักทอของตัวพัฒน์เสมอ ลินใกล้เคียงกับคนในครอบครัวที่สุดทั้งเรื่องที่ลินเคยเจอ มีแค่พัฒน์รับรู้ พัฒน์ยิ้มรับคำชมและหันหน้ากลับหน้าต่างข้างนอกเมืองแสงไฟสีเหลืองอยู่ไกล ๆ พวกเขาใกล้ถึงสนามบินนานาชาติปักกิ่ง


สามเดือนถัดมาในโรงพยาบาลเอกชน ในบอสตัน สหรัฐอเมริกา
พัฒน์เดินเข้า ในอาคารสีขาวมีกระจกสะท้อนท้องฟ้ากับไฟในเมือง เขาเดินตามสิ่งที่ต้องการเข้าสู่หน้าห้องกล่องใบหนึ่งที่ถูกให้ความสำคัญผ่านโรงพยาบาล ห้องทำงานหัวหน้าแผนกศัลยกรรม ตรงข้ามพัฒน์คือที่ตอบสนองเป้าหมายบางอย่างกับเขาพัฒน์พูดในสิ่งที่ตัวเขาต้องการกับหน่วยงานเอกชน
"สิบชิ้นต่อเดือน ถ้าต้องการสิบสองชิ้นต่อสัปดาห์ หากมีการสนับสนุน สัปดาห์ละสองร้อยสิบล้านเหรียญจะช่วยได้มากถึงไตรมาสแรก ผู้ป่วยโรคไตร้อยสี่สิบสี่คนที่คุณจะช่วยได้ในสามเดือน"
"บอกก่อนสัปดาห์หน้า งานวิจัยทั้งหมดจะถูกส่งมาเพิ่มเดือนหน้า ทั้งสเต็มเซลล์ที่ได้มาจะได้กลับเป็นอวัยวะ ภายในห้าวัน"
"หมายความว่า อาทิตย์หน้าก็ทำได้เลยใช่มั้ย"
"ในความหมายนั้นก็ใช่ ผมต้องเปิดแล็บใหม่ ถ้าคุณต้องการ"
"ถามหน่อยได้มั้ยว่าทำไม?"
"สามที่แรกเต็มถึงเดือนที่หกปีหน้า"
เขาพยักหน้ายอมรับ เปิดกระดาษพลิกไปมา "คิปป์ทีม ชื่อดีนี่ โอเคงั้นไว้ฉันติดต่อไปนะ" ทั้งสองคนจับมือกัน เธอเดินมาส่งที่ประตู เปิดประตูให้พัฒน์ พัฒน์กำลังจะเดินออกจากห้อง ผู้จัดการ ทำหน้าครุ่นคิด ที่คำถามอยู่ที่ปาก "ฉันถามหน่อยได้มั้ย คุณทำได้ยังไง เอ่อ…ฉันหมายถึงคุณค้นพบคนเดียวเลยเหรอ?"
พัฒน์เอียงคอ หันใบหน้ากลับมา คนที่ต้องการคำตอบ "เราไม่เคยค้นพบคนเดียว" หลังจากนี้ สิ่งที่เขาทำอยู่คือการแก้ปัญหาระบบสุขภาพให้เร็วขึ้นในอีกห้าสิบปีของปัญหามนุษย์ส่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับพัฒน์ไม่ใช่การศึกษาจากระบบรัฐหรือประเทศอื่นอีกต่อไป ถึงแม้ อีกสองสัปดาห์พัฒน์จะรับปริญญาของมหาวิทยาลัยเอ็มไอที จากการดิสรัปชันโครงสร้างสาธารณสุขขนาดใหญ่
ครู่เดียวพบว่าความเป็นมนุษย์ใกล้เข้ามา ผ่านการเดินเข้าด้วยชายผิวขาวร่างใหญ่ ชายคนนั้นตะโกนขึ้นจากด้านข้างซ้ายพัฒน์ระยะสองเมตร เสียงตะโกนออกจากปากร่างใหญ่นั้น "นี่มันประเทศของคนขาว!!" พัฒน์ตกใจจากเสียงคอเอียงหันมองดูความต้องการของประโยคนั้น "ออกจากประเทศนี้ไปใช้หัวกะโหลกคุณที่อื่น คุณไม่เหมาะกับที่นี่" คนสูงอายุพูดใส่พัฒน์เสียงดัง ทุกอย่างดูถูกต้องมากขึ้นเมื่อเราแก่ขึ้น พัฒน์คิดแบบนั้นกับการที่มีคนพูดแบบนี้ ทุกคนมีสิทธิพูดที่นี่ แต่คำพูดก็ไม่ได้ช่วยชีวิตคนทั้งหมดอยู่ดี เขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคยเอาแต่พูดต่อความรู้ หากปราศจากการพิสูจน์เราจะเป็นเพียงผู้นั่งคิด และมองโลกเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของตัวเขาเองในหลายปีที่ผ่านมานี้ แทบจะไหลออกจากความหมายของคำว่าหยุดนิ่ง เมื่อการมีชีวิตคือการเปลี่ยนแปลงและแก้ปัญหาสำหรับเขา ประเทศไทยกับสหรัฐสอนเขาแบบนั้น หากอยู่กับปัญหาเดิมสนใจแต่เรื่องเดิมแสดงว่าเราไม่เคยคิดปัญหาอื่นเลยที่ใหญ่กว่าความต้องการของตัวตนแบบปัจเจก ทั้งหมดหลังจากการที่พัฒน์ย้ายมาอยู่ที่นี่ ความถูกต้องไม่จำเป็นสำหรับคนพูด ทุกคนเข้าถึงความถูกต้องในแบบของตัวเอง ความถูกต้องไม่ได้พาเขาออกจากปัญหา หรือหามุมมองต่อปัญหาได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่เกิดขึ้นเร็ว
สถานการณ์ตรงหน้า ความเป็นมนุษย์นี้เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในเรื่องที่เขาสนใจตั้งแต่แรก การลดคุณค่าของคำพูดจากคนอื่นเป็นเรื่องทั่วไปของมนุษย์ เราต่างลดคุณค่ากันและกันด้วยคำพูดเพื่อเติมเต็มความวิเศษของตัวเอง ครั้งนี้แค่เป็นอีกครั้งที่มีคนอยากแปะคำพูดในความคิดพัฒน์ ต่อความเป็นไปได้ของตัวเอง เขารู้ดีว่าความเป็นไปได้ของตัวเขาเองไม่ได้อยู่ที่คำพูดของคนอื่นตั้งแต่แรก พัฒน์ตอบด้วยใบหน้า จ้องมองด้วยสายตาที่โกรธเกรี้ยวนั้นราวกับความโกรธจะเปลี่ยนแปลงโลกกับคำพูด พัฒน์ไม่รู้ที่มาของความโกรธนี้ ประโยคพวกนี้ไม่ได้บอกว่าพัฒน์เป็นยังไง พัฒน์ไม่ได้ใช้ชีวิตบนคำพูดของคนอื่น
"กลับประเทศคุณไปซะ!!" ชายคนนั้นยังคงพูดต่อ พัฒน์ไม่ได้สนใจคนคนนั้นขนาดนั้น
 ตรึ๊ง!! การแจ้งเตือนข้อความแสดงผลบนหน้าจอสี่เหลี่ยมบนโทรศัพท์พกพา นิ้วโป้งเลื่อนเปิดดูในข้อความนั้นแจ้งผลการตัดสินใจกับทางโรงพยาบาล หลักฐานการโอนสินทรัพย์ทางการเงินเพื่อการพัฒนาโครงการพิมพ์อวัยวะส่งโรงพยาบาลเอกชน และเขาต้องหาพื้นที่วิจัยมาก่อนจำนวนหกสิบสองล้านเหรียญ ข้อมูลที่พัฒน์รับผ่านไซแนปส์ที่ดวงตาเดินทางให้สมองเห็นในเวลา 1.3 มิลลิวินาที ข้อมูลจำนวนนั้นทำให้เขารู้ว่า การตอบโต้ของคนตรงหน้า กับความเป็นไปได้ที่ต้องทำอวัยวะต่อ เรื่องไหนที่เขาจะเลือกว่าจะอยู่กับปัจจุบันแค่ไหน แต่จริง ๆ แล้วเขาได้เลือกอนาคตของเขาเรียบร้อยแล้วพัฒน์เดินออกมาจากการตะโกนเพื่อพูดถึงความถูกต้องของตัวเองในการพูด
พาตัวเองล่องลอยผ่านร่างกายด้วยขาที่ก้าวเดิน ช่วงเวลาในการเดินในเมืองเริ่มต้น เดินเหยียบซีเมนต์ทางเดินมองท้องฟ้า ฟังเสียง ความตื่นตัวของพัฒน์ต่อความถี่ในเมือง ในหูเขาแทบจะได้ยินเสียงทุกอย่างราวกับว่าทุกเสียงอยากพูดคุยกับพัฒน์ทั้งเสียงในตัวเอง มันเป็นเรื่องที่ดีที่จะเดินไปด้วยและรับฟังเสียงในหัวกับเสียงดนตรีของเมืองไปด้วย จังหวะเพลงยังคลออยู่ในหูไปกับการรับฟังเสียงด้านในตัวเอง
พัฒน์ฟังเสียงภายนอกเพื่อตัดเสียงภายใน และบางทีโลกภายนอกของพัฒน์เป็นเหมือนคอนเสิร์ตตลอดเวลา แม้จะนั่งรถไฟฟ้าหรือเดินบนฟุตบาทในเมือง พัฒน์เกลียดไอเดียของชีวิตที่จะต้องมองไปในอุโมงค์แห่งชีวิตภายในกับมุมมองเรื่องราวต่ออดีต บางทีชีวิตก็เป็นมหาสมุทร เราไม่เคยเข้าถึงการเป็นตัวเอง ทั้งความจริงและความต้องการของตัวเองเลยสักครั้ง มีแค่บริบทของสถานการณ์สร้างให้พัฒน์ต้องทำบางอย่างตลอดเวลา
เมื่อเขาได้ลิ้มรสของชัยชนะในแต่ละเรื่องของทุกทุกวัน ในการสร้างเหตุการณ์จำนวนมากพอที่จะทำให้เขาได้ทำในสิ่งที่มีความหมายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขาเอง สำหรับพัฒน์เขารู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันเป็นการรวบรวมเหตุการณ์จำนวนมากจากในอดีต ไม่มีใครอยากจากลากับคนที่ตัวเองรักหรือสิ่งที่ตัวเองได้ให้คุณค่า แต่เป็นการหาสิ่งที่สนใจมากกว่า สิ่งที่เขาทำออกจากการหาความสวยงามจากการจากลาคนที่ตัวเองรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เป็นการซื้อเวลาต่ออยู่อีกหน่อยในทุก ๆ ครั้งผ่านความทรงจำ เขารู้ถึงความรู้สึกนั้นดีเราใช้เวลาในกรวยแสงในอดีต อดีตไม่เคยวิ่งหนีจากความทรงจำ เวลาในอดีตยังคงอยู่ แต่มุมมองต่อเรื่องราวถูกปรับเปลี่ยนผ่านอารมณ์ในทุกทุกวัน ความรู้สึกที่อยากได้ความทรงจำทั้งหมดของคนที่รักกลับมามีชีวิตเกิดขึ้นบ่อยครั้งในความคิด ถึงแม้ตัวพัฒน์เองจะไม่ได้สนใจต่อความรู้สึกมากขนาดนั้น เขาแค่อยู่กับความรู้สึกและความสนใจเป็น บนถนนสีเทาที่ทุกคนต่างหลงทางได้ บางครั้งเขารู้ว่าจะไปที่ไหน แต่หลายครั้งเราก็ไม่รู้ว่าการไปที่ไหนที่ว่านั้น จะมีคุณค่ากับตัวเองจริงรึเปล่า เขาแค่ต้องอยู่กับความทรงจำของตัวเองและพาตัวเองไปสู่เป้าหมาย
เขาเดินข้ามทางม้าลายตรงเข้ามาประตูทางเข้าห้องโถงอาคารที่พักอาศัย ประตูกระจก กรอบอะลูมิเนียม เปิดเข้าสู่พื้นที่รับแขกของอาคาร ไฟสลัวฉายไปที่คนนั่งอยู่บริเวณโซฟาทางเข้า ใบหน้าที่คุ้นเคย กับการแต่งตัวหลวม ๆ ที่รู้จัก นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาล โค้ทตัวใหญ่สีน้ำตาลสีขุ่นเข้ากับแสงไฟที่นี่ และข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับสูทสีดำ หญิงสาวที่ในความทรงจำยกมือทักทายพัฒน์
"ผมนึกว่าพี่จะมาอีก สองสัปดาห์" พัฒน์ตอบกลับทักทายลิน เดินตรงเข้าไปคุยกับเธอ
ลินเดินตรงเข้ามา "ฉันเจออะไรบางอย่าง"
"ค้นพบการทำปัญญาประดิษฐ์ให้เป็นภูมิปัญญาได้แล้วเหรอ? หรือรู้ทำให้หุ่นยนต์รู้ตัวแล้วว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์?"
ลินครุ่นคิดก่อนที่จะพูด ใบหน้าสะท้อนสีที่ดูกังวล "ขึ้นไปคุยดาดฟ้าแล้วกัน" ลินเอียงตัวเปิดไหล่ผายไปทางลิฟต์ พัฒน์สื่อสารและรับรู้ พัฒน์เดินตรงไปที่ลิฟต์ เขายังไม่เข้าใจแต่ความกังวลเลียนแบบกันได้ผ่านพฤติกรรม ท่าทางพัฒน์กำลังสื่อสารกับลินผ่านภาวะไร้สำนึกเขาเคลื่อนไหวตัวช้าลงตามความช้าของการเดินของลิน แต่ยังไม่ได้กังวลตราบใดที่ลินยังไม่ได้พูด ลินเดินเข้ามาในกล่องเหล็ก เสียงครืดคราดของรอก รอลินเข้ามาในลิฟต์การก้าวเท้าเข้ามาในกล่องสีเทา ทำให้ใช้เวลาพูดคุยกลับเป็นความเงียบของบรรยากาศและเสียงลมหายใจที่ล้าจากลิน
"พี่เป็นยังไงบ้าง" พัฒน์พูดเริ่มจากหลายเรื่องที่อยากพูดคุย
"พึ่งจบ สัปดาห์ที่แล้ว เยล" ลินพูดช้าและผ่อนจังหวะในแต่ละคำที่เอ่ยออกมา
"จริงเหรอ? ปริญญาตรี?" พัฒน์ถามด้วยความดีใจ ท่าทางลินดูไม่ตื่นเต้นกับการเรียนจบ
"ตรึ๊ง!" ลิฟต์เปิดประตูจากตรงกลาง พัฒน์ยังรอคอยคำตอบจากลิน ลินเดินเข้าไปในลิฟต์ กดปุ่มเลขชั้นที่ยี่สิบสามชั้นบนสุด พัฒน์ก้าวเท้าเข้ามาในกล่องสี่เหลี่ยมสีเทา หันหน้าออกจากลิฟต์ทางประตู ยืนมองตรงไปข้างนอกพร้อมกับลิน เธอกดปุ่มข้างล่างเลยแถบตัวเลขใต้สุดเป็นสัญลักษณ์ปิดลิฟต์ "โท เศรษฐศาสตร์" ประตูลิฟต์ปิดลง เสียงรอกและปล่องท่อลิฟต์ สลิงกำลังดึงทั้งสองคนขึ้นสู่ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเรื่อย
แสงไฟสีแดงในกระจกสี่เหลี่ยม เหนือปุ่มกดลิฟต์ตัวเลขของทุกชั้น คือการแสดงผลแววตาของพัฒน์จับจ้องอยู่ที่การเปลี่ยนไปของตัวเลข การเพิ่มขึ้นของตัวเลขรอบหน่วยเวลาที่แสดงออกผ่านตัวเลขที่มากขึ้น และเวลาที่ผ่านไปยังคงไม่ได้พาพัฒน์ ให้รู้คำตอบของเรื่องหลายเรื่อง เราต่างใช้ชีวิตในวันถัดไปเป็นวันแรกของชีวิต ตัวเลขนี้เป็นเลขเดียวของรอบเวลาอายุของพัฒน์ยี่สิบเอ็ดและกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
"ตริ๊ง!" ประตูลิฟต์เปิดออก
พวกเขาสองคนเดินผ่านเหยียบ บันไดก้าวเดินขึ้นไปสูง เหยียบกรวดหินที่ถูกปูนซีเมนต์บนดาดฟ้า ควันที่ออกจากท่อใหญ่ด้านซ้ายลอยต่ำในชั้นที่สูงสุดของตึก ลินก้าวเดินไปสู่ริมดาดฟ้าอาคารดูริมสุดของทางเดิน ศอกวางอยู่บนความสูงของชานระเบียงอาคาร สายตาจับจ้องมองตรงลงไปพื้นถนนกับความขมุกขมัวในความสับสนพร้อมกับความแออัดของคนที่เดินและอาศัยในเมืองนี้ แสงจากเสาไฟแต่ละจุดราวกับเมืองเป็นเกมของคนผู้เป็นเจ้าของเมือง รถคันเล็กสีเหลืองหมุนกลิ้งด้วยล้อพาคนไปมา ทุกอย่างเมื่อมองจากมุมสูงราวกับเป็นโลกในวัยเด็ก เคลื่อนไหวไร้ทิศทาง น่าสนใจ และเต็มไปด้วยเรื่องประหลาดใจทุกครั้งในการจ้องมองและสังเกตสิ่งต่าง ๆ แสงของเมืองจะเปล่งประกาย
"ไม่ได้ถ่อมาที่นี่เพื่อคุยเจ๊าะแจ๊ะใช่มั้ย" พัฒน์เกริ่นถามก่อนเดินไปยืนข้าง ๆ
ลินมองสีเทาและแสงไฟด้านล่าง ส่วนพัฒน์มองตึกสูงตรงข้าม และท้องฟ้าสีฟ้าหม่นเปื้อนสีเทาก่อนจะหันหน้ามาตอบพัฒน์ "การกระทำของเราจะผลทางเวลาอยู่แล้วใช่มั้ย ถ้าเราผลักแท่งไม้โดมิโน่ ชิ้นแรกต่อให้เล็กแค่นิดเดียว" ลินชูมือขวาสัญลักษณ์เหมือนตัวอักษรซีในภาษาอังกฤษบอกขนาดแท่งไม้โดมิโน่ "อัตราส่วนที่เพิ่มขึ้นล้มชิ้นถัดไปที่มากกว่าครึ่งหนึ่งได้ ทุกชิ้น ขนาดชิ้นที่ 57 เท่าไหร่รู้มั้ย?"
พัฒน์คำนวณตัวเลขค่าเฉลี่ยการยกกำลังทันที "ประมาณ 345,896 กิโลเมตร" คำตอบเงียบและเบาไปกับความสงสัยที่ก่อตัวเป็นลูกบอลหิมะกลิ้งอยู่ในความคิดพัฒน์
"ใช่ ระยะจากโลกถึงดวงจันทร์" ลินตอบ และเหลือบดูนาฬิกาเหนือหลังข้อมือขวา "ตอนนี้คือชิ้นที่ 631 นายคือชิ้นที่ 29 เมื่อสามปีก่อน"
"พี่หมายความว่าไง?"
"หลังจากที่การพิมพ์อวัยวะชิ้นที่หนึ่งร้อยสามสิบสี่ แต่ละกลุ่มทั่วโลกพิมพ์อวัยวะทดลองกับคนทั้งผ่านกฎหมายและไม่ผ่านกฎหมาย" สายตาลินแกว่งไปแกว่งมาความกังวลที่หางตากลับจ้องมองพัฒน์
"ผมไม่ได้ทำงานแบบนั้น พวกเราไม่ได้ทำโปรเจคแบบนั้นแล้ว" พัฒน์แย้งกับสิ่งที่ลินพูด
ลินนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "พวกเราสร้างหายนะของความหมายการเป็นมนุษย์ งานนี้อยู่เหนือผลประโยชน์หลายประเทศ มันเป็นเรื่องความอยู่รอด"
"จากใคร?" พัฒน์ถาม
"หลังจากสงครามเย็นเราไม่ได้เห็นศัตรูเป็นคนอีกแล้ว ตอนนี้พวกมันกระจายไปทั่ว"
พัฒน์สงสัยพูดถึงพร้อมคำถาม "มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
"มันไม่เกี่ยวกับ 'ยังไง' มันเกี่ยวกับ 'ผลกระทบ' มันไม่ใช่แค่สงครามการค้า เราอยู่ในสงครามแบบอื่น คนไม่ได้ตายจากกระสุนเหมือนสงครามโลก แต่ตายจากการอดอยากและหนี้สาธารณะ ยิ่งรู้จักมันมากเท่าไหร่ จะยิ่งแพ้มากขึ้น อาจจะมากกว่า ขึ้นอยู่กับจะเรียกว่าอะไร ชิ้นถัดไปตัวที่ 781"
"เหลือเวลาอีกเท่าไหร่?" พัฒน์รอคำตอบ
ลินยกแขนขวา ชูมือขึ้นตอบด้วยเสียงสิ้นหวัง "ห้าวัน"
โน๊ตเรื่องเกี่ยวกับลิน
ถึงแม้พัฒน์และเบนจะเป็นคนก่อตั้งแต่คนที่ดูแลรูปแบบการศึกษาในโปรแกรมคิปป์ แต่การรวมกลุ่มและตารางสอนเกิดขึ้นได้คือลิน ลินเป็นโครงข่ายความรู้สึกของคนในกลุ่มขณะเดียวกันเป็นประธานชมรมยิงธนูตั้งแต่มัธยมต้น ความขัดแย้งในตัวลินพัฒนาไปสู่การแก้ปัญหาในเรื่องรูปแบบข้อมูลคอมพิวเตอร์ระบบเลขฐานสองหลังจากเกิดเหตุระเบิดขึ้นในคิปป์ทีม คนที่ทำให้ระบบการศึกษาของคิปป์ทีมยังดำเนินได้ต่ออีกสองปีคือเธอคนนี้ลินเป็นกระจกสะท้อนตัวพัฒน์เพียงแต่อายุมากกว่า ภายในลินเป็นหัวใจที่แข็งแกร่งและว่างเปล่า
พวกเขาทั้งสองคนเดินลงมาจากประตูดาดฟ้า บทสนทนาเร่งรีบแต่คำพูดคุยเป็นควันล่องลอยเป็นความร้อนออกจากร่างกาย "ทรัพยากรมนุษย์ที่ผูกขาดในทุนนิยม กับรัฐบาลทำให้คนอดอยาก อพยพ นายก็รู้เมื่อคนตายแล้วเขากลับมาไม่ได้" ลินพูดถึงเรื่องที่เราต่างรู้ภายในแววตาของความเศร้า คุณค่าของชีวิตที่ไม่ได้กลับมากับความหิวโหยที่ไม่เคยสัมผัสความอิ่ม การดิ้นรนของชีวิตเป็นรสชาติที่พวกเขาสองคนเคยเจอ
"ตอนนี้พี่ยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้เหรอ?" พัฒน์ถาม
"ใช่ ปัญหานี้มาไกลกว่าแค่ช่วงอายุเวลาของเรา คนจะตายอีกมากขึ้นจากระบบที่ไม่มีอาหาร ในอนาคตพืชทุกชนิดปลูกบนโลกไม่ได้ 180 -300 ปีข้างหน้า ความร้อน ฝุ่นนั้นคือผลที่ตามมา เราได้รับการเรียนรู้ แต่แค่ความรู้แก้ปัญหาไม่ได้ มันต้องการความจำเพาะต้องมุมมองปัญหา"
"นั้นเลยเป็นเหตุผลให้พี่ต้องการ 'มัน'"
"ใช่ เรื่องนี้มันมากกว่าการมองขึ้นไปบนท้องฟ้า รอคอยดาวตก แล้วอวยพรให้ชีวิตดีขึ้น มันไม่มีดาวบนท้องฟ้าตั้งแต่แรก"
"บางทีมันอาจมีหลักฐานการเกิดขึ้น ระบบความจริงของเรื่องพวกนี้ เมื่อพบต้นตอแล้วอาจพบแนวทางการแก้ก็ได้"
"มันไม่ใช่ การแก้มันคือการชะลอผลกระทบ"
พัฒน์พยักหน้า เขาคิดว่านั้นคือสิ่งมนุษย์ทำการแก้ปัญหาและสร้างผลกระทบ และแก้ปัญหาที่ใหญ่ขึ้น ชีวิตเป็นการด้นสดสำหรับเขา พวกเราแต่ละคนถูกหลอกหลอนในอดีต จากความรู้สึก ความรัก ความคิดถึง มันปรุโปร่งจนทำให้ชีวิตมนุษย์ดูอ่อนแอ
"เราต้องเข้าถึงโครงสร้างอัลกอริทึม ที่แคลเทค" ลินพูดขึ้น
"แก้แค่ระยะเราใช่ไหม" พัฒน์ถามซ้ำ
"ใช่ ไม่ใช่การตีลูกไกล" ลินตอบอย่างเข้าใจสถานการณ์ "เหมือนคิปป์ทีม อยู่ด้วยกันเราแก้ได้มากกว่า"


การตื่นขึ้นครั้งแรก
ผิวหนังหน้าพัฒน์จุ่มน้ำ เขาลืมตาตื่นออกซิเจนออกจากหลอดลม ฟองตีเรียบเคียงเดินทางออกมาข้างนอกและขึ้นเหนือผิวน้ำ เขาถูกกดศีรษะลงไปในน้ำมีชายทั้งถือปืน และตะโกนพูดภาษาจีนแมนดารินเกี่ยวกับเชื้อโรคที่พัฒน์ทำ การปวดกระบอกตากับการสำลักน้ำของพัฒน์ เขาแทบไม่เข้าใจว่าความโกรธแค้นและการทรมานนี้ต้องการอะไรพัฒน์ถูกเอาหัวกดน้ำจนจำไม่ได้และหมดสติไปกับความเจ็บบนใบหน้าที่โดนชกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระบบของสมองกำลังพยายามเล่าเรื่องหลังวูบสีดำคั่นกลาง สมองกำลังพัดพาตัวตนพัฒน์ให้ปะติดปะต่อ เมื่อเราหลับตา ความรับผิดชอบของตัวตนกำลังสร้างเรื่องทั้งให้สบายใจ และน่าปวดใจ ความรู้สึกระงมทุกข์ของตัวเองเป็นสิ่งที่เขาอยากขายต่อ ชัดเจนว่าความทรงจำกำลังถูกซ้อนทับ ถูกหยิบใช้ในเวลาที่ไหลช้า ให้รวดเร็วขึ้นเสียงเพลงในหัวพัฒน์ยังคงถูกเล่นอย่างต่อเนื่อง แม้มันจะถูกฮัมเบา ๆ ความทรงจำกำลังตรวจสอบเสียงของตัวโน้ต มันกำลังตั้งวงออร์เคสตรา และเฉลิมฉลองไปกับความรู้สึกเศร้า ความเกี่ยวดองของตัวตนกำลังถูกแยกออกจากกันเป็นการตัดสินตัวเองในการแสวงหาความทรงจำ เขากำลังหลงทางในความทรงจำของตัวเอง ตอนแรกพัฒน์คิดว่าการตายทำให้เขากลัว แท้จริงเมื่อตายแล้วก็เหลือแค่กระดูก เขารู้ว่าเขาไม่มีชื่อตอนที่เขาไม่มีความทรงจำ
การตื่นขึ้นครั้งที่สอง
แสงไฟถี่แยงตาไปมา พัฒน์นอนกับเตียงและเจ็บที่ปอด ซี่โครงที่หักทิ่มเซลล์เนื้อเยื่อบริเวณด้านใน เขาทรมานกับการผ่าตัด แสงจากหลาดไฟสอดแทรกมุมมสายตามีคนพยายามผ่าตัดพัฒน์อยู่ เขาตกใจกับกระจกข้างหลอดไฟสะท้อนบาดแผลอยู่รอบตัว
 "เราต้องทำให้เธอโคม่าก่อนคุณสโตค" เสียงแทรกพูดขึ้นของหมอรู้ว่าพัฒน์จะเกิดภาวะช็อกได้ สำหรับพัฒน์ได้ยินเท่านั้นกับภาพประกอบเบลอก่อนจะวูบหมดสติอีกครั้ง
การตื่นขึ้นครั้งที่สาม
พัฒน์สะดุ้งตื่น หายใจเฮือกใหญ่ ราวกับเป็นฝันร้ายระยะยาว เขาตื่นขึ้นมาเจอบรรยากาศ กระอักกระอ่วนพร้อมความทรมานของร่างกาย พัฒน์คลำและรู้สึกอึดอัดของท่ออาหาร และสายออกซิเจน เขาค่อย ๆ ใช่แผ่นมือจับท่อแต่ละท่อ เพื่อจะรีบดึงเพราะสติรู้ตัวทำให้เกิดความเจ็บปวดของการหายใจ ความโกลาหลของความทรงจำลุกลามต่อร่างกายและรอยแผล เซลล์ไม่ถูกรบกวนผ่านเสียง เสียงทุกเสียงจุกอยู่ที่คอหอยพัฒน์พยายามสื่อถึงความหมายโดยยากที่จะออกเสียง ความเจ็บปวดของร่างกายไร้ทิศทางเวลา พัฒน์สะลึมสะลือและลุกขึ้นประหลาดใจกับตัวเองในความตื่นตูมกับสถานการณ์ นี่เป็นการเต้นรำที่มองไม่เห็นซึ่งมอบพลังงานแก่ร่างกาย ไม่มีควันหรือเปลวไฟและมันสวยงามเมื่อทุกอย่างเป็นปกติ
มีเสียงตือนจากชายมีอายุร่างผอมใส่แว่น "ใจเย็นก่อน ศีรษะคุณกระแทก" อัลเลนพูด
"เกิดอะไรขึ้น!! เกิดอะไรขึ้นกับผม"
"คุณหลับไปสองสัปดาห์ ผมนึกว่าคุณจะไม่ฟื้นแล้ว คุณต้องไปโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการเลือดคั่งในสมอง คุณน่าจะรู้ปล่อยไว้คุณจะตายในไม่ช้า"
"ว่าไงนะ" พัฒน์กำลังช็อกของการเจ็บที่หน้าอก
พัฒน์สังเกตเห็นกล้องอยู่หัวมุมห้อง และอัลเลนก็รู้ว่าพัฒน์เห็นกล้องแล้ว
"ถูกต้อง ยิ้มได้เหมือนที่ออร์เวลล์บอกพี่ใหญ่จับตาดูเราอยู่ เราเคยเจอกันครั้งหนึ่งที่แล็บในแคนาดา"
"จริงเหรอ ผมจำไม่ได้ว่าเคยไปแคนาดา"
"ตอนนั้นคุณอาจจะยังจำไม่ได้"
"ที่นี่ที่ไหน"
"ที่นี่คือฝันร้าย ผมเรียกที่นี่ว่าโมบี้แล็บ มีคนทั้งมาและไป"
"แล้วที่นี่ทำงานยังไง" พัฒน์ถามทั้ง ๆ ที่สะลึมสะลือ
"มันเหมือนแล็บที่เคลื่อนที่ได้ ในอากาศผ่านฟรีพอร์ต ที่นี่ทั้งสามารถรับลูกค้าปลูกถ่ายที่มาสนามบิน และส่งกลับได้"
"แล้วสินค้าคืออะไร"
"คุณไง คุณเคยผลิตอวัยวะให้ที่นี่ ปาหินไปตรงไหนก็เจอแต่คนปลูกถ่ายอวัยวะ ที่นี่แค่ไว้ผ่าตัดเคลื่อนที่ มันไม่ผิดกฎหมายถ้ามันไม่เคยอยู่บนรัฐไหน ขอบเขตชาติถึงแม้จะยิงขึ้นตรงทะลุฟ้า แต่มันใช้ไม่ได้ผลถ้าคุณบินเหนือน่านน้ำ ไขว้ไปมาระหว่างประเทศ ที่นี่เคยทำงานให้กับสินค้าคุณ คนที่จับคุณมาอาจจะไม่ชอบคุณ คุณมีใครในใจมั้ย"
พัฒน์ส่ายหน้า เขาซวยแล้ว บางที่นี่อาจจะเป็นฝีมือลีดูซัม "ผมจะเผาที่นี่ให้ราบ พอแล้วผมอยากออกไป"
"กลับเข้ามาในกรง เราไม่รู้ว่าที่นี่ต้องการอะไร"
"คุณอยู่ที่นี่มานานเท่าไหนแล้ว"
"ก็นานพอควร" อัลเลนพูด
เสียงเปิดประตูของคอนเทนเนอร์เข้ามา ชายใส่สูทหน้าตาคุ้นหน้า ลีดูซัมเดินเข้ามารองเท้าหนังสีน้ำตาลคุ้นตา
"ยินดีต้อนรับอิชิอิผู้ยิ่งใหญ่ เขามีน้ำใจที่จะมาช่วยเรา" ลีดูซัมเกริ่นเขาตรบมือและเผยไหล่กางแขนต้อนรับ "ผู้วิวัฒนาการมนุษย์แห่งซิลิคอนวัลเล่ย์ เป็นเกียรติมาก ผมอยากให้คุณสร้างแบคทีเรียแบบที่เพื่อนคุณทำ"
ลูกน้องของลีดูซัมส่งรูปซิกและกระบวนการที่ซิกทำมาให้ดู เหมือนในแล็บของซิก
"ผมไม่ทำ" พัฒน์กล่าว
พัฒนถูกทรมานด้วยการเอาผ้าคลุมหน้าและเทน้ำเป็นถังย้อนขึ้นจมูก ปอดจะเต็มไปด้วยน้ำก่อนสำลักออกมา หน้าพัฒน์ที่อยู่ในผ้าคลุมแทบจะเห็นทุกอย่างของชีวิต ลีดูซัมให้พัฒน์ออกมาเห็นแล็บที่นี่ทั้งหมด เขาพาออกมาจากคอนเทนเนอร์ ที่นี่อยู่บนเครื่องบิน
"แกคิดยังไง"
"สิ่งที่ผมทำเต็มไปหมด"
"ที่นี่มีทุกอย่างที่แกต้องใช้ทำสิ่งที่แกเรียกว่าโปรแกรม แกเขียนวัสดุที่ต้องใช้มาได้และเริ่มงานได้ทันทีและพอเสร็จงานเมื่อไหร่ ฉันจะปล่อยแก" ลีดูซัมบอก 'มันไม่ปล่อยหรอก' พัฒน์รู้และบอกเรื่องนี้กับตัวเองในใจ เราไม่รู้คำตอบของพัฒน์ที่บอกลีดูซัมแต่เขาต้องอยู่ที่นี่ต่อไป โลกที่เคยเป็นแค่คำพูดกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ติดตัวไปการเห็นแล็บที่ทุกอาวุธเชื้อโรค มีชื่อของพัฒน์อยู่ เขาเป็นส่วนหนึ่งของการฆ่าคนที่นี่และนี่ความเจ็บปวดในการยอมรับผลลัพธ์ในการมีชีวิตอยู่ของตัวเองมากกว่าการตื่นขึ้นทั้งสามครั้งรวมกันสายโซ่แห่งหายนะ


สามสัปดาห์ถัดมา ตอนนี้ผมอยู่ในเรือนั่งบนหลังคาของเรือท่องเที่ยว กลับจากเกาะพะงันกำลังลมทะเลปะทะหน้าเต็มไปด้วยภาพเขียนทะเลจากธรรมชาติประมาณสองชั่วโมง
ความโกลาหลทางอากาศ ท้องฟ้าราวกับถูกวาดด้วยพู่กันจากปลายน้ำหมึกที่เคยรุ่งเรือง ผมจ่ายราคาของการเป็นตัวเองไปแล้วในการยกอัลกอริทึมให้กับยูเอ็น แต่บอร์ดบริหารตัดสินใจจะขายราคาทุนกับรัฐบาลแทน หมายความว่าบริษัทผมจะได้เงินแค่ต่อยอดการแก้ปัญหาของมนุษย์ตราบเท่าที่มนุษย์จะมองว่าสิ่งนี้เป็นปัญหา ผมถูกไล่ออกจากบอร์ดบริหารแต่ยังเป็นผู้ถือหุ่นหลัก 51 เปอร์เซ็นต์ เบนอีก 10 เปอร์เซ็นต์ ตอนนี้ทั้งผมทั้งเบนถอนตัวจากการทำงาน เราสองคนอยู่แค่ในฐานะผู้ก่อตั้ง
เบนนั่งเอนหลังกับเก้าอี้สีขาว ยกแขนพยักนิ้วชี้เข้าหูตัวเองเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อสารกับพัฒน์ เขากลับถามดัง ๆ ย้อนเสียงลมที่กระทบหูตัวเอง "ฟังเพลงเหรอ หรือใส่เฉย ๆ"
พัฒน์หันหลังกลับมาตอบ "แค่คิดหน่ะ" เขาตอบทั้ง ๆ ที่ฟังเพลงอยู่เพลงช่วยให้พัฒน์คิดบางอย่างได้
พวกเราทั้งสองไม่อยากนั่งอยู่ที่ออฟฟิศให้เราค้นพบตัวตนของตัวเองในถังขยะ กระถางถุงพลาสติกเต็มไปด้วยแก้วสตาร์บัคส์ กระป๋องเบียร์และกล่องสินค้าไอบีเอ็ม ท่ามกลางความมืดและความเงียบงันของการรอความตาย ที่นั่นไร้ซึ่งตัวตนคือความอิสระของตัวเอง อิสระกลายเป็นความทรงจำที่ให้ผมรู้สึกถึงการเป็นมนุษย์ในตัวเองมากกว่านั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตอนนี้ผมกลายเป็นจุดเล็ก ๆ จุดหนึ่งบนโลกที่รายล้อมไปด้วยคนตกงานและตามการปฏิวัติทางเทคโนโลยีไม่ทัน ในประเทศท่องเที่ยว ที่นี่ยังคงไม่มีอะไรที่ผมต้องการ และอีก 90 เปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่ของชิ้นเนื้อสมอง
วันหนึ่งเราจะลืมทุกอย่างที่เคยจำได้เป็นความรู้สึกอย่างแรกหลังจากกลับมาบ้านในภูเก็ต คนทั่วไปน้ำหนักสมอง หนึ่งพันห้าร้อยกรัม ของพัฒน์ตอนนี้มีอยู่ที่หนึ่งพันสามร้อยเจ็ดสิบแปดกรัม สมองกำลังจัดเรียงข้อมูลรสชาติและควบคุมการจับตะเกียบ ในการเอาเส้นอาหารผัดไทยจากกล่องกระดาษในมือซ้าย โดยทั้งหมดมีหนึ่งในความรู้สึกคือความปลอดโปร่งของการเอาเท้าแช่น้ำอุ่น ตอนนี้พัฒน์นั่งอยู่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่น อีกสามสิบนาที เขาต้องประชุมพอดแคสต์วิชาการชีววิทยาและจุลชีวะ มีสื่อหลายสำนักได้นำข้อมูลการมีเนื้องอกในสมองอีกครั้งไปเป็นข่าวเพื่อลดความเชื่อถือในบอร์ดบริหาร
พัฒน์นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ที่ต้องประชุมวิชาการโดยมีคณะก่อตั้งชมรมสุดท้าย ทั้งโชที่ทำบริษัทเอาท์ซอร์สอัลกอริทึม ซอฟต์แวร์จากพัฒน์ไปทำต่อต่อให้โชไม่ใช่หัวหน้าแผนกแต่ก็พอใจที่ได้อยู่ในบริษัทนั้น ไมล์ ลิน และเบน คนฟังนับแสนคนในแอปพลิเคชันแบบการเสวนาเปิด ที่ถูกบันทึกไว้
ทั้งเรื่องอาการและการกลับมาของเนื้องอกถูกพูดถึงในก่อนหน้านี้เรียบร้อยแล้ว ความหวังของการรักษาก่อนหน้าถูกพูดถึงผ่านกลุ่มแพทย์และวิธีการรักษาที่หลากหลาย ตอนนี้ทุกคนกำลังฟังไมล์บ่น
"พี่ผมว่าผมมีแผนแล้ว ถ้าพี่สร้างเตาปฏิกรณ์อันเท่าฝ่ามือได้ และทำให้เป็นส่วนหนึ่งของระบบอวัยวะ ให้พลังงานการรักษายีนของร่างกาย พี่ก็สามารถรักษาสมดุลในยีนได้และพี่ก็เป็นอมตะในการคงยีน" ไมล์ไปศึกษาเรื่องจุลชีววิทยาเพิ่มเพื่อพูดภาษาเดียวกันกับคนในชมรมสุดท้าย
"ฉันไม่เห็นว่าจะควบคุมได้ไง แกต้องใช้หาวิธีการส่งพลังงานไปที่แต่ละอวัยวะ การกักข้อมูลยีนแทบเป็นไปไม่ได้" พัฒน์ตอบคำถาม
"ใช่ พี่พูดมีประเด็น แต่ลองคิดตามนะ พี่จะเป็นไอรอนแมน มีเตาปฏิกรณ์ตรงหน้าอก" ไมล์เสนอ
พัฒน์พยักหน้า ยิ้มตลกตามไปกับไอเดียของไมล์ มันอาจจะไม่เป็นความจริงแต่มันก็เป็นความคิดที่ดี อีกไม่กี่วินาทีถัดมา พัฒน์ปิดสัญญาณและฉุกคิดขึ้นได้ ปรับการออนไลน์ปิดเป็นการพูดคุยส่วนตัวของคนในชมรมสุดท้าย ผู้ฟังข้างนอกนับแสนสัญญาณขาดหาย พิธีกรที่นำการพูดคุยงงกับการปรับขนาดวงสนทนาให้เล็กลง
"ไอเดียนี้ก็ไม่แย่นักหรอก" พัฒน์พูดลอย ๆ ลงไปในห้องแชท
"มันแย่ที่สุดในโลกเลยต่างหาก" เบนที่อยู่ในห้องแชทด้วยซ้ำเติม
"ไม่ใช่เรื่องไอรอนแมน แต่เรื่องที่ใช้สมดุลในยีน จะเป็นยังไงถ้าเราใช้ไวรัสทำให้ร่างกายติดเชื้อ" พัฒน์สงสัย
"เดี๋ยวนะ นายจะทำให้ร่างกายติดเชื้อเหรอ" เบนสับสน
"นั้นช่วยเราอีกแรงในการไม่กลับไปเป็นเนื้องอก" พัฒน์เสนอ
"แต่ร่างกายอาจจะช็อก" เบนบอกข้อเสีย
"และภูมิคุ้มกันร่างกายจะลดลง เราต้องการภูมิคุ้มกัน" ลินเตือน
"เราจะหยุดการทำงานของร่างกาย ให้เข้าในภาวะโคม่าก่อน ส่วนอื่นของร่างกายจะทำงานเป็นปกติ" พัฒน์ยอมรับความเป็นไปได้ โดยเอามาจากเรื่องที่ผ่านมา พัฒน์ถามโช "โช ช่วยเช็คอัลกอริทึมในไดรฟ์ที่ส่งไปให้แกสามารถทำไวรัสได้มั้ย"
"อาจจะได้ แต่ผมขอเตือนก่อนว่า การทำให้ร่างกายติดเชื้อไวรัสเป็นไอเดียที่แย่มาก ๆ" โชอธิบาย
"ใช่ แกทำได้มั้ย" พัฒน์ถามซ้ำ
"ได้" โชตอบ โชที่อยู่บริษัทในออสเตรเลียเอาข้อมูลประมวลผลในซอฟต์แวร์ดูหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ประมวลผลเพิ่มอยู่
เบนรีบขับรถตรงมาบ้านพัฒน์ เปิดประตูตรงเข้ามาทางพัฒน์ในห้องนั่งเล่น
 "นายทำอะไรของนายวะ นายเสียสติไปแล้วเหรอ" เบนว่า
 "ผมพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง นี่จะไม่ใช่เวลาจะมาห่วงเรื่องตัวเอง พี่มีหน้าไปบอกคนที่ตายจากสมการพี่มั้ย" พัฒน์บอก ข้อมูลในหน้าจอบนโต๊ะคอมพิวเตอร์บอกถึงสถานะต่อเนื่องของร่างกายกับอาการพัฒน์ไม่ได้อยู่ในจุดที่ต่อรองได้
"เราไม่ได้เตรียมรับกับเรื่องนี้" เบนใจเย็นลงและแนะนำ "มันสมองพาเรามาถึงไกลที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ"
"แต่มันไม่ไกลพอ เราติดอยู่ที่นี่ขอบเขตของเงิน และโลกนี้ก็ไม่มีอะไรเหลือ" พัฒน์หงุดหงิดที่เบนไม่เข้าใจ เขาไม่ค่อยได้พูดว่าจริง ๆ แล้วเขาโกรธเรื่องต่าง ๆ อยู่ตลอดเวลา
"ฉันกำลังโมโหทุกนาทีพอ ๆ กับนาย พัฒน์!!" เบนตะคอก "มีความเป็นไปได้มั้ยถ้ามีวิธีอื่น หรือนายก็แค่ยอมรับแผนการรักษา มันเป็นไปไม่ได้!"
"ไม่!! มันจำเป็น" พัฒน์สารภาพและจำนนต่อความจริง เขารับรู้ว่าต้องพาตัวเองเข้าสู่ภาวะหลับใหลเพื่อแก้ระบบอัตโนมัติของร่างกายตัวเอง
 "มันต้องมีทางอื่นดิวะ ทางอื่นที่จะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ได้"
 "ผมไม่มีเวลาแล้ว!! ผมไม่อยากนอนรอวันตายเหมือนแม่ นี่เป็นการตัดสินใจของผม"
 ทั้งสองเงียบผงะอย่างนึกขึ้นได้
 "ผมน่าจะอยู่ที่ไหน สักที่ในความทรงจำ ผมว่ามันไม่เป็นไร ผมเจอพ่อแม่บ่อยในความทรงจำ" พัฒน์พูดพร้อมกับสะอึกร้องไห้ เขาคิดว่าความเจ็บปวดไม่จำเป็นต้องถักทอทั้งชีวิต แต่นี่ก็อาจจะเป็นความทรมานครั้งสุดท้ายของตัวเอง พัฒน์รับทราบเรื่องนี้ดีในบทสนทนานี้
ในออสเตรเลีย โชที่นั่งหลับในโกดังฮาร์ดแวร์เพื่อประมวลผลข้อมูลอัลกอริทึมของพัฒน์ โชหลับรอในนี้จนข้อมูลประมวลผลความเป็นไปได้ที่เป็นทั้งทางออกเดียวของพัฒน์ และทางออกของการเป็นมนุษย์ ในการลดโอกาสเนื้องอกและการรักษา พันธุกรรม กฎของเมอร์ฟี่มันมีโอกาสที่จะพลาดได้ อุบัติเหตุคืออุปสรรคแรกของวิวัฒนาการ ช่วงที่ยังไม่เข้าใจพันธุกรรมและการรักษายีน มาจนถึงการแพทย์ที่ใช้ "ตรึ๊ง" ข้อมูลประมวลผลเสร็จใน 1,038 แบบ และโชส่งข้อมูลไปให้พัฒน์เลือกรูปแบบการรักษาผ่านไวรัสพันธุกรรม พัฒน์ต้องเข้ารับการรักษา โดยการที่ยังไม่ผ่าตัด และให้ตัวเองติดเชื้อไวรัส และส่วนที่แย่ที่สุดคือมีโอกาสรอบแค่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์จากการคำนวณ
สามสัปดาห์ถัดมา สถานีอนามัย ในนิวแม็กซิโก
ทั้งระยะเวลาการฟักตัวของไวรัสสามสัปดาห์ เราเลือกไวรัสตับที่มีผลต่อสมอง อาจจะเกิดผลข้างเคียงต่อตับได้ แต่ตับก็มีโอกาสปลูกถ่ายหลังจากมีภูมิคุ้มกัน การหลับของพัฒน์อยู่ในการดูแลขององค์กรกลาง เป็นข่าวที่มีผู้ช่วยรัฐบางส่วน มีสำนักข่าวเทคโนโลยีนำข่าวเข้ารับการรักษาของพัฒน์ไปลง ในขณะที่การเตรียมแล็บและการรักษาของพัฒน์ไม่ได้ทำการรักษากับคนมาก่อน ความเร่งรีบของผลลัพธ์ทำให้ความหวังริบหรี่ ในห้องสีขาว เต็มไปด้วยพลาสติกที่พัฒน์ใกล้จะหลับ
ข้อความที่พัฒน์ส่งให้คนในชมรมสุดท้ายทุกคนก่อนเข้าสู่ภาวะหลับ
"กฎของชาลส์ข้อสาม ความแปรผันของลักษณะจะมีโอกาสแก่การรอดชีวิต"
สมองเป็นเพียงโรงพยาบาล ที่มีคนไข้ในโรงพยาบาลเป็นคนเข้ามาเยี่ยมคุณอีกที คนไข้เหล่านั้นก็คือคนแวะเวียนเข้ามาในชีวิตซุกตัวอยู่หลังผ่านผ้าม่านดูร่า เยื่อหุ้มอันบอบบาง พัฒน์ใช้อาการป่วยและการไม่คงร่องรอย ก็คือความรู้สึกหดหู่และไร้ค่าที่สุดมันคือการทำความเข้าใจว่าโรคประจำตัวก็คือส่วนหนึ่งของการเป็นปัจเจกบุคคล พัฒน์ไม่รู้ว่าเขาเก่งชีวะมั้ย เขาไม่รู้ว่าเขาเก่งหรือไม่เก่ง มันเป็นแค่การบำบัดส่วนตัวด้วยการใช้ความรู้ของเขา ความหงุดหงิดต่อความไม่รู้เรื่องของครอบครัวก็ลดลง จะมัวเสียเวลาอยู่ไม่ได้ เขาเป็นนักปฏิบัติ เขาเต็มไปด้วยข้อเรียกร้อง นั้นเพราะเขาเรียกร้องจากตัวเองอยู่ตลอดเวลา มันผลักดันให้เขาหาคำตอบและก็สร้าง เขาไม่เคยปล่อยให้ตัวเองหรือมั่นใจเกินไป ผมกังวลว่ามผมจะไม่สำเร็จในหัวเขาเต็มไปด้วยเรื่องประโยคราวนี้
เขากำลังเข้าสู่สภาวะโคม่า ในร่างกายของพัฒน์ จมูกหายใจแผ่วเบา ร่างกายที่เป็นบ้านหลังสุดท้ายทรุดโทรมและกำลังพังทลายบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำ โครงข่ายของสมองการส่งกระแสไฟฟ้าและการทำงานของสายประสาทนิวรอนกำลังเชื่อมโยงข้อมูลน้อยลง
การสูบฉีดเลือดของหัวใจ ความสว่างของข้อมูลชีวภาพทยอยหรี่ลงเรื่อย ๆ เปลือกตาง่วงชวนไปสู่การหลับตา ภาพสุดท้ายของพัฒน์ตรงหน้าเป็นภาพของคือผู้หญิงที่เป็นความหวังสุดท้ายของตัวเขาเองในการแหวกว่ายสติที่เลือนลาง เรื่องราวปรากฏการณ์เคมีชีวภาพครั้งสุดท้ายกำลังจะหยุดลง เป็นวินาทีที่พัฒน์ได้ถึงขอบเขตของชีวิต ที่นี่ไม่ได้มีความหมายที่ก่อนหน้านี้ชีวิตที่วางไว้และสร้างความหมาย มุมมองต่อช่วงเวลาสุดท้าย ก็ยังไม่ได้สามารถทำให้ตัวพัฒน์เองเข้าใจชีวิต โอกาสที่ได้ทบทวนว่าทุกอย่างที่แลกไปกับการกระทำที่พัฒน์ต้องการ เขาเองยังไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดที่ผ่านมาจะคุ้มค่ามั้ยกับสิ่งที่เลือกทั้งหมดของชีวิตพัฒน์เป็นเพียงทรัพยากรของมุมมองต่อจิตวิทยา เพื่อสร้างเป้าหมายและเห็นใจกับมนุษย์ จนเกิดการแลกเปลี่ยนครั้งสุดท้าย กระแสไฟฟ้าในร่างกายจำนวนหนึ่งร้อยจูลต่อพื้นที่ออกซิเจนในร่างกาย ตัวเลขถอยลดลง พัฒน์ยังโหยหาภาพลวงตาที่คิดว่าตัวเองควบคุมได้ทุกสิ่ง แม้แต่ความตายที่ไม่มีใครคุมได้ แม้แต่ตัวพัฒน์เอง เสียงหัวใจไม่ใช่เต้นแผ่วรัว กล้ามเนื้อหัวใจพัฒน์เกร็งเป็นครั้งสุดท้าย การระบำของระบบหมุนเวียนเลือดกำลังจะปิดม่านลง ที่เส้นประสาทกำลังจะหยุดทำงาน ต้องลดความดันในสมองทันที หัวใจหยุดลง ม่านตากำลังขยาย ต้องให้ออกซิเจนเพิ่ม ร่างกายของพัฒน์ไม่ตอบสนองต่อคนตรงหน้า สมองไร้ปฏิกิริยา พัฒน์กำลังจะตายเขาไม่มีเวลาแล้ว ร่างพัฒน์กำลังจะล้มลงอับปางบนเตียงผู้ป่วย เวลาใกล้ความตายช่วงเวลาจะถูกยืดออกขณะที่เวลาชีวิตหดลง พัฒน์ใช้เวลาหลายปีเฝ้าดูและสร้างอนาคต พยายามทำบางอย่างแต่ไม่สามารถเห็นเวลาของตัวเองได้ พัฒน์เฝ้าหาห้วงเวลานี้ทุกครั้ง ทุกครั้งที่ชีวิตจบไปจะมีชีวิตใหม่ แต่ทั้งหมดกำลังจะจบลงตรงนี้ พัฒน์เชื่อว่าเขาจะตายตรงนี้ พัฒน์เต็มไปด้วยสารพัดแนวโน้มเขาเปี่ยมไปด้วยศักยภาพด้านความดี ทำสิ่งใดก็ล้ำเลิศ ไม่ใช่เพราะคลั่งความสำเร็จแต่เพราะกลัวความล้มเหลว นั้นทำให้พัฒน์เป็นคนพิมพ์อวัยวะที่เก่ง โลกที่เคยหมุนรอบพัฒน์กำลังทำอย่างอื่นกับความทรงจำครั้งสุดท้ายของเขา
ปรากฏการณ์เคมีครั้งสุดท้ายอยู่ในรูปแบบการเชื่อมโยงรูปภาพในสมองข้อมูลกำลังวิ่งเล่น กระโดดระหว่างกันผ่านไซแนปส์ ความทรงจำฝากร่องรอยทิ้งไว้ ทั้งเสียงหัวเราะและคราบน้ำตา ทั้งเวลาที่ดีและร้ายที่เราได้เห็นเป็นสนามเด็กเล่นของความคิด ที่ผ่านมาเขาไม่ชอบทำร้ายใครแต่บางครั้งก็ต้องแหกกฎเพื่อค้ำจุนเพื่อคุณธรรมที่ยิ่งใหญ่กว่า เหมือนการชดใช้ทางศีลธรรมของตัวเอง พัฒน์ยังไม่พร้อมที่จะตายแต่เขาก็ตอบตัวเองว่าไม่มีใครพร้อมที่จะตายเหมือนกัน เราไม่สามารถเลือกวาระเวลาได้ ความตายทำให้ชีวิตมีค่า ภาพสุดท้ายกำลังเดินทางและสร้างการยึดโยงครั้งสิ้นสุด การได้รู้ว่าชีวิตมีสิ้นสุด นานแค่ไหนก็สั้น เขาคงคิดว่าตัวเขาพร้อมที่จะไปแต่ดูดี ๆ พัฒน์กำลังยื้อหนึ่งห้วงขณะให้ยาวเป็นพัน ๆ เพียงเพิ่มเวลาฟังเสียงคลื่นทะเล จิตใจพัฒน์ปล่อยมือจากร่างกายของตัวเอง ชีวิตหยุดลง กับความคาดหวังว่าจะเจอคนที่เรารักทุกคนสุดหัวใจหลังจากนั้น ในแสงอาทิตย์อีกวันหนึ่งของดวงจิตขอเพียงได้พบกับจินตนาการที่อยู่พร้อมกับทุกคน ลมหายใจที่แผ่วลงหมุนเอื่อยไปกับโลกที่เอียงยี่สิบเอ็ดจุดห้าถึงยี่สิบสี่จุดห้า โลกไม่สามารถบอกถึงความคุ้มค่าของชีวิตหนึ่งที่เกิดใหม่ได้ พวกเราไม่เคยคิดว่าเด็กจะเติบโตมาเป็นไอน์สไตน์ หรือไอแซก นิวตันหนึ่งชีวิตที่เกิดมามีค่าตัวเลขความเป็นไปได้เป็นอนันต์ค่าความเป็นไปได้แลกความเป็นไปได้ และเขาก็สามารถเติบโตมาเป็นพัฒน์ได้ เด็กอาจจะถูกสอนว่าอย่าพึ่งแหกกฎของชีวิต หรือกฎของชีวิตสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ชีวิตที่เป็นมากกว่าชีวิต ทั้งหมดเป็นความจริงและแสนเจ็บปวด พัฒน์ครอบครองความสามารถการเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ และตายแบบมนุษย์ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาตายซ้ำแล้วซ้ำอีกทุก ๆ ครั้งที่เจอเลือกที่ยุ่งยากการละทิ้งตัวตนเกิดขึ้นบ่อยครั้งในภายใน พัฒน์เชื่อเรื่องนั้น เขาเข้าแทรกแซงธรรมชาติ เขาเชื่อเรื่องวงล้อเหตุและผลและกลับมาสู่การสูญเสียของตัวเองเหมือนเด็กที่พึ่งเกิดมาไม่มีอำนาจแต่มีค่าความเป็นไปได้ วิญญาณที่เปล่งเสียงจากร่างกายออกมา ทั้งยังคือสิ่งทรงกลมสถิตเสถียร ไม่ยื่นไปคว้าสิ่งภายนอก ไม่ย่อกลับมาภายใน ไม่แตกเป็นเสี่ยงออกไปและไม่ยุบลงมา แต่เปล่งแสงที่ส่องความจริง ทั้งสิ่งภายนอกและที่ภายใน สิ่งนั้นออกมาครั้งสุดท้ายลอยออกจากชีวภาพกลุ่มอวัยวะที่หยุดลง ความทรงจำเป็นเพียงของกำนัลจากร่างกาย ดวงดาววูบวาบเดียวกลายเป็นเรื่องเล่านิรันดร์
"ใจเอ๋ย หัวเราะร่าอยู่ภายใน ก่อนเราที่จะกลายเป็นดิน หมดสิ้นแล้วความคะนอง บทเพลงไพเราะ และวันพรุ่งนี้"
นาฬิกาของพัฒน์หยุดเดิน โลกกำลังลุกเป็นไฟ และอีกหนึ่งชีวิตจากไป ไม่มีอะไรยับยั้งได้ สิบแปดชั่วโมงที่ดำมืดว่างเปล่าภายใต้ร่างกาย
ในชั่วพริบตาแห่งทริปแดนสนธยาของร่างกายเวลากระจัดสั้นพัฒน์ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สูดหายใจเฮือกใหญ่ จากการคำนวณทั้งหมดเขาคิดว่าเวลาผ่านไปแค่สิบแปดชั่วโมง แต่เขาหลับไปสามสัปดาห์กับระยะเวลาการฟักตัวอีกสามสัปดาห์โดยรวมทั้งหมด กระบวนการดูแลต้องใช้เวลาไปมากกว่าหกสัปดาห์ของชีวิต ที่ตื่นขึ้นมาและอาจจะไม่พบชีวิต เหมือนการดำมืดทุกครั้งในการหลับ อาการและค่าของยีนคงที่ เขาชะลอระยะเวลาของเนื้องอกออกไปได้ ค่าแปรปรวนของการรักษาชีวิตนี้เต็มไปด้วยสมการ แค่พัฒน์ได้รับอนุญาตให้ตื่นขึ้นมาต่อ รับความทรมานจากอาการของร่างกายไร้ที่สิ้นสุด ความทรมานภายในตามหลอกหลอนชีวิต พัฒน์ลูกตากรอกรับข้อมูลอ่านข่าวการตายของตัวเองไปบนหนังสือพิมพ์ ที่ถูกนำมาไว้ในห้องผู้ป่วย
"นักชีววิทยาผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดที่สุดในยุคสมัยของเราหรืออาจจะยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล"
-เดอะเดลี่นิวส์
"นับตั้งแต่มนุษย์เริ่มความสามารถทางการแพทย์ และภายในร่างกาย บางทีอาจไม่มีผู้ศึกษาคนใดเคยมีแนวคิดอันล้ำหน้าถึงสิ่งที่อาจจะเป็นจริง ทั้งยังได้รับการยอมรับจากคนยุคสมัยนี้ด้วยเช่นกัน"
-นิวยอร์กไทม์
"ผู้มีบทบาทระดับกระทรวงสาธารณะสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศของเขา"
-เคมบริช ยูนิเวอร์ซิตี้ เพลส
"…เขาทำได้ยิ่งกว่าคนผู้ใดที่เคยมีชีวิตอยู่ โดยฝากผลงานอันยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษ และสร้างเส้นทางอันทรงคุณค่าแห่งความเป็นไปได้ของมนุษย์ทั้งปวง"
-เดอะโกรป
หลังจากมีการตรวจผลอาการเบื้องต้นทั้งหมด การรักษาด้วยไวรัสพันธุกรรมได้ผลถึงแม้จะมีความเสี่ยงสูง ก้อนเนื้อขนาดเล็กลง ถ้าชิ้นเนื้อใหญ่ขึ้นนั้นขึ้นเป็นทุกข์ทรมานที่ทนได้ พัฒน์คิดว่าการให้โลกนี้รู้ว่าเขาตายอาจจะมีประโยชน์กว่า 'ความคิดเป็นบทความที่เขียนโดยอวัยวะในตัวผม ผมเป็นเนื้องอกและผมก็ฆ่ามัน ผมทำลายทุกอย่างแม้กระทั่งตัวเอง ผมวาดภาพตัวเองร่ำความตายทุรนทุรายออก' นี่เป็นแค่อีกส่วนหนึ่งของการโทรศัพท์ในการอพยพวิญญาณจากรูปแบบความจำมาสู่ร่างกายม้วนเทปกรอย้อนเหตุการณ์ถอยหลังการสูญเสียตัวตนชั่วขณะเหมือนสูญเสียตัวระยะยาว
พยาบาลเข้ามาตรวจสอบอาการเบื้องต้นรอบที่สาม "อีกสองสัปดาห์ก็กลับไปใช้ชีวิตได้ แล้วคุณจะทำอะไรต่อ?" เธอถาม
พัฒน์ยังอยู่ในการปวดหัว กับรู้สึกแปลกเหมือนทั้งโล่งใจและผิดหวัง
"ไม่รู้สิ โฮโมดีอุสโปรเจคมั้ง"


ปัญหารอบเดียว
คำว่าปัญหารอบเดียวของพัฒน์มาจากการขึ้นเครื่องบิน 'เพื่อนรอบเดียว' เพื่อนที่เจอกันบนเครื่องแต่ละครั้งเราจะพูดอะไรก็ได้ เพราะเราจะเป็นเพื่อนกันแค่ครั้งเดียวแล้วอาจไม่เจออีกแล้ว เขาคิดว่าปัญหาบนโลกที่มนุษย์เจอถ้าไม่ใช่ปัญหาทางความขัดแย้งวัฒนธรรม ทุกอย่างบนโลกที่ยังไม่ถูกค้นพบจะเป็น 'ปัญหารอบเดียว' หากแก้ได้ มนุษย์คนอื่นก็จะสามารถทำมันให้ดีขึ้นและไม่ต้องกลับมาแก้เรื่องเดิมอีก เราแค่พยายามทำดีขึ้น ปัญหาที่พัฒน์แก้แต่ทั้งหมดก็อยู่ในขอบเขตเศรษฐกิจและทรัพยากรบนโลกที่มีราคาตลาดทุนนิยม
สองเหตุการณ์ในเดือนตุลาคม
หนึ่งอาทิตย์หลังจากที่พัฒน์ต้องนอนโรงพยาบาล สามชั่วโมงก่อนแถลงข่าว วิธีคืนดีของพัฒน์กับเบน หนึ่งในข้อห้ามของคิปป์ทีมคือการห้ามต่อยกัน ถ้าใครต่อยกันจะไม่ได้มาเรียนในหลักสูตรและหลักสูตรจะยุติไปหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้พัฒน์กับเบนยืนอยู่ต่อหน้ากันที่ลานจอดรถร้านอาหารฟาสต์ฟู๊ด พัฒน์ใส่ชุดผู้ป่วยโรงพยาบาล พวกเขาสองคนมีเรื่องพูดกันไปบ้างแล้วก่อนจะออกมายืนอยู่ที่ลานจอดนี้ ทั้งเรื่องการยอมรับกับเบนเรื่องต่าง ๆ
"มั่นใจนะ ว่านี่เป็นความคิดนาย"
 พัฒน์หยักหน้าตอบ "มั่นใจ! นี่คือความคิดของผมคนเดียว" พัฒน์ย้ำเตือนเบน
"นายบอกว่าให้ฉันต่อยนายเนี่ยนะ" เบนถามซ้ำ
 พัฒน์หยักหน้าตอบกลาย ๆ
"โอเค ๆ" เบนง้างหมัดชั่วพริบตาพัฒน์ หมัดกำปั้นขวาเบนสัมผัสพุ่งตรงเข้าใบหน้า ผัวะ!!! หมัดเบนกระทบใต้ตาขวาพัฒน์ เบนถอยหลังสะบัดมือเจ็บหลังจากต่อย
พัฒน์สบถในใจนับไม่ถ้วน หนนี้เจ็บฉิบหาย "ใครเขาบอกให้ต่อยเข้าที่ตากันวะ"
เบนสงสารพัฒน์ที่เจ็บและเอามือกุมใต้ตา หลังจากพัฒน์พึ่งยอมรับเรื่องปืนทั้งสองไม่มีใครอยากโทษตัวเอง แต่พัฒน์ก็อยากทำแบบนี้ พัฒน์บอก "ต่อยอีก!!" เขาเสียใจกับตัวเองหลายเรื่องที่เขาเป็นทั้งโดมิโน่และความมืด ทั้งยังเป็นความล้มเหลว เขาพยายามยอมรับทุกอย่างด้วยความเจ็บปวด เบนไม่กล้าต่อยในขณะที่เห็นพัฒน์เอามือปิดหน้าข้างที่ปวด
ทันใดนั้น พัฒน์กำหมัดต่อยเข้าสีข้างเบน เบนยกแขนขึ้นเพราะคิดจะป้องกันกำปั้นพัฒน์เข้ากกหู ผัวะ! เบนถอยตัวชะงักเจ็บไปทั้งสีข้าง "ห่า!!" เบนสบถพร้อมความเจ็บตะโกนเสียงดัง "อะไรของนายวะ!"
"นี่คือท่อนฮุกไง จบได้ยังความเศร้าของพี่" พัฒน์ประชดประชัน สุดท้ายต่อยกันอีกคนละสองสามหมัดจนลงไปนั่งพัก ทั้งสองพึ่งรู้ว่าต่อยกับคนแล้วจะเหนื่อยขนาดนี้ เบนเข้าไปหยิบขวดเบียร์ยกขึ้นดื่ม เขาสองคนนั่งที่ฟุตบาท เบนยื่นอีกขวดหนึ่งให้พัฒน์
พัฒน์ปฏิเสธเบนด้วยการทำมือส่ายไปมานิดเดียว เขารู้ว่าเขาต้องอ่านแถลงให้นักข่าวในอีกไม่กี่ชั่วโมง
"นายจะทำยังไงกับบริษัท คงฉลุยอยู่แล้วสิ"
 "เมื่อวานผมยังเกาหัวแกรก ๆ ก็คิดว่ามันผ่านไปด้วยดี" ตอนนี้มูลค่าบริษัทพัฒน์เกินหนึ่งพันล้านเหรียญเรียบร้อยแล้ว "ผมพยายามทำดี แต่มันยากฉิบหายผมไม่รู้ว่ามันจะดีสำหรับคนอื่นยังไง เอาเถอะ" พัฒน์ถอนหายใจหลังประโยค
 เบนสังเกตความกังวลของพัฒน์ เขาชูขวดเบียร์ และให้กำลังใจพร้อมรอยแผล "แด่รอยแผล"
"แด่รอยแผล" พัฒน์พูดตามเบน
สามชั่วโมงถัดมา พัฒน์เดินเข้ามาในหอประชุมที่เต็มไปด้วยแสงแฟลชระยิบระยับ เขาเดินขึ้นเวทีและยืนอยู่ต่อหน้านักข่าวและสื่อนับร้อย ไมค์อยู่ตรงหน้าเขา ในมือคือโพยในสิ่งที่เขาควรพูด
กับอีกสองสามประโยคที่ทำให้พัฒน์ดูดี เขาอ่านมันด้วยการกวาดสายตาก่อนร่อนโพยจากฝ่ามือ ความจริงที่สำคัญคือแล้วทรัมไดรฟ์จุลชีวะที่พัฒน์เอามา พัฒน์เอาไปใช้กับอัลกอริทึมที่แล็บที่ห้องพัก เราสามารถหาวัสดุแทนหมึกชีวภาพได้แทนการผูกขาดของตลาดในแต่ละระลอกของระบบเศรษฐกิจและคลื่นเคพีไอ เขาแค่พยายามเอาสิ่งแย่มาทำประโยชน์ เขาคิดมาตลอดแค่โล่งใจครู่เดียว คิดว่าพวกเราจะไม่เป็นไร แสงเทียนบนโลกก็ริบหรี่เหลือเกิน อยากจะออกจากดาวเคราะห์สีฟ้าไปอยู่ดาวอังคารหรือเคปเลอร์ถ้าแก้ปัญหาความเร็วแสงได้หรือการสร้างรูหนอน เออร์เนส เฮมมิ่งเวย์ เคยเขียนไว้ว่า 'โลกนี้คือที่ที่น่าอยู่ และคุ้มค่าที่จะปกป้อง' พัฒน์เห็นด้วยกับประโยคหลังเขาหลับตาคิด ตัดสินใจเรื่องที่จะพูดถัดไปโดยการถักทออดีตไปสู่อนาคตที่ต้องการ เขาต้องด้นสดชีวิตตัวเองเสมอ ทำไงได้คู่มือมนุษย์ก็ยังไม่มีความรู้และภูมิปัญญาก็โคตรจะขาดแคลน เต็มไปด้วยคนโง่ที่บอกว่าตัวเองรู้แล้ว เขาไม่อยากเป็นคนแบบนั้น
"ผมชื่อพัฒน์ ณ อยุธยา เด็กที่เกิดในภูเก็ตของประเทศโลกที่สาม ครั้งแรกที่ผมคิดจะพิมพ์อวัยวะ ผมคิดว่ามันจะสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ คนที่ผมรัก" พัฒน์พูดด้วยแววตาน้ำตา เขากระตุกนิ่งคิดก่อนจะพูดต่อ "แต่ผมเห็นสิ่งที่ผมทำคร่าคนหนุ่มสาวจำนวนมาก พ่อผมสอนว่าเราปาหินลงน้ำได้ แต่เราไม่สามารถควบคุมคลื่นได้ การกระทำที่ขาดวิสัยทัศน์จะนำมาซึ่งผลลัพธ์การโกหกระยะยาว แต่ในเวลาวิกฤตเราต้องหาเส้นทางของตัวเอง ผมทำได้ดีมากกว่าหาเงินให้ตัวเอง" พัฒน์สูดหายใจเข้าก่อนจะพูดประโยคถัดไป "สิทธิบัตรเราจะมอบให้สหประชาชาติ ทุกโรงพยาบาลและผู้ป่วยจะเข้าถึงและเป็นสิทธิพื้นฐานในการพิมพ์อวัยวะของตัวเองในเวลาฉุกเฉินได้" เขาพูดออกไปแล้วนี่คือโลกที่พัฒน์อยากเห็น เขาไม่สามารถให้สิทธิบัตรกับพระอาทิตย์ได้ นั้นคือสิ่งที่จะเสียใจกับมันน้อยที่สุดเป็นการปาหินลงไปในน้ำครั้งใหญ่อีกครั้ง เสียงหิวโหยคำตอบตะโกนจากฝากฝูงนักข่าวตรงหน้า แสงแฟลชมากกว่าสี่ถึงห้าเท่ากะพริบรัวอย่างกับมีดาราฮอลลีวูดแก้ผ้าบนเวที เสียงกะพริบของเลนส์ทำให้พัฒน์ตื่นเต้นหัวใจกับการรัวชัตเตอร์ไปด้วย ภายหลังสิ่งที่พัฒน์ทำถือว่าเป็นก้าวครั้งใหญ่และครั้งสำคัญต่อรากฐานศักยภาพมนุษย์ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด


วันที่ 12 ในคอนเทนเนอร์
แบทแมนจะมาเป็นศาลเตี้ยอีกทำไมกัน ในเมื่อเศรษฐีที่รวยที่สุดคือบรูซ เวย์น คนรวยแห่งเมืองก็อตแธมควบคุมศาลอยู่แล้ว
วันที่ 16 ในคอนเทนเนอร์
ทำให้ลินรู้ได้แล้วว่า ผมมีชีวิตอยู่ผ่านการส่งเมลสแปมที่เข้ารหัส แต่ลินอาจจะรู้ว่าเป็นผมหรือไม่เป็นผม การตีความฝั่งเดียวนั้นมันค่อนข้างกำกวม เอาเป็นว่าข้อความเข้ารหัสและบีบอัดไฟล์ แต่เรื่องที่ยากไม่ใช่ลินว่าข้อความนั้นเป็นผมหรือไม่เป็นผม เพราะต่อให้ข้อความออกไปได้ ลินก็น่าจะหาพิกัดปัจจุบันได้ยากกว่า
ในขณะที่สายตาข้างนอกมองผ่านวิดีโอ
เริ่มเรียกคนมามุงดูว่าสิ่งที่พัฒน์ทำอาจไม่ใช่สิ่งที่ลีดูซัมต้องการให้ทำ การฮือฮาอันนี้จะเข้าถึงหูลีดูซัมในอีกสองถึงสามวันถัดมาเขาโทรแจ้งลีดูซัมและโทรให้ลีดูซัมรู้ว่าพัฒน์ไม่ได้ทำตามสิ่งที่ลีดูซัมต้องการ
วันที่ 18 ในคอนเทนเนอร์
สำหรับพัฒน์ความรู้ไม่เคยถูกห้าม สิ่งที่น่าสนใจของวัฒนธรรมสิ่งมีชีวิต มนุษย์เป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตอนินทรีย์สสารและไม่มีรากเหง้าจิตวิญญาณ คือการสร้างวิญญาณและจิตใจ สิ่งที่มอบแสงสว่างต้องทนความร้อนของตัวเองได้ ต่อให้เขาอยู่ข้างนอกจิตวิญญาณเขาก็เหมือนถูกขังอยู่ในคุก พัฒน์กำลังประกอบเครื่องมือเป็นสิ่งที่น่าสนใจเพียงพอในเวลานี้เพื่อพาเขาออกจากที่นี่ พัฒน์ตายและเกือบตายเพราะความอยากรู้อยากเห็น ความตายน่าชิงชัง
"คุณเรียนพวกนี้มาจากไหน"
"ปัญญาประดิษฐ์ หรือว่าอัลกอริทึม" พัฒน์ถามจำเพาะคำถามที่อัลเลนถาม แต่เขาคำนวณทิศทางการตอบไม่ได้ เขานิ่งเงียบครู่หนึ่ง "บนเรือ เอ่อ…ผมหมายความว่าส่วนใหญ่ก็ต่างประเทศ"
"ที่ไทยไม่มีเหรอ"
พัฒน์ส่ายหน้าตอบ
"ไม่น่าล่ะ ชีวิตรันทด"
"เรื่องยากไม่ได้แปลว่ามันไม่ดีนี่" พัฒน์แดกดัน
"ก็ทำแตเรื่องยากมาตลอดใช่มั้ยล่ะ" อัลเลนเห็นด้วย
พัฒน์เอียงคอตอบ เรื่องที่ต้องทำยังมีอีกเยอะ มันแทบไม่ใช่การเรียงตัวข้อมูล นี่คือรูปแบบการกระทำในเวลาไม่ว่าจะหันไปทางไหนมีแต่ตายกับตาย
วันที่ 19 ในคอนเทนเนอร์
หลังจากที่นอนเต็มอิ่มงานก็คืบหน้ามากขึ้น ใบหน้าบวมบูดเริ่มลดลง หลังจากเมื่อวานพัฒน์เดินวนเป็นเลขแปดในห้องเหมือนผึ้งบ้า ความเจ็บปวดเป็นส่วนหนึ่งของความคิดส่วนใหญ่ที่จะตายก่อนเติบโต แต่ส่วนใหญ่ภาพหลอนจะเติบโตได้ถ้าอยู่ในห้องที่ไม่เข้าถึงแสงมาก ๆ เวลาจะถูกเลื่อนออกไป เราต้องปรับให้นาฬิกาของทั้งอัลเลนกับผมตรงกัน ผมใช้นาฬิกาลิมิเต็ด อิดิชั่นที่มีการ์ตูนดอร่า น่าจะมีคนไข้หรือคนที่เคยทำตกไว้ที่นี่ ปกติคนตาบอดก็จะเจ็ทแลคเพราะจมูกเรารับอิเล็กตรอนจากแสงอาทิตย์ แต่พอไม่ได้เข้าถึงแสงอาทิตย์เลย การรับรู้เวลาทั้งหมดก็แทบคลั่ง ในนี้ตื่นมาทุกครั้งเหมือนกันหมด แค่รูปแบบการคำนวณความเป็นไปได้ในหัวและในจอคอมพิวเตอร์มากขึ้น นี่ค่อนข้างมากกว่าละครน้ำเน่ากับไอศกรีมบนเตียง เพราะเวลาและแสงเหลือแค่การทำงานของเครื่องจักรบนข้อมือ นี่แม่งทำใจยากฉิบหาย ข่าวดีเดียวคือลินติดต่อมาได้ผ่านข้อความเข้ารหัส แต่ดูเหมือนตัวรับสัญญาณจะรับแค่ในเครื่องบิน หมายความว่าต่อให้รับข้อมูลได้แต่ยังไม่สามารถฝังตัวติดตามที่มาข้อมูลหรือยังใช้สัญญาณดาวเทียมไม่ได้ลินไม่มีทางหาผมเจอ ยินดีต้อนรับเราทุกคนกำลังจะตาย
วันที่ 25 ในคอนเทนเนอร์
ผมแทรกตัวไปในตลาดอวัยวะตั้งแต่มัธยมสี่ 'ชมรมสุดท้าย' ผมจะทำแบบผิดกฎหมายต่อก็ได้ ผมกำลังตรวจสอบการประมวลข้อมูลทั้งหมดอยู่ เสียงทุบประตู เปิดประตูเหล็กเสียงดัง ลีดูซัมใส่สูทเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดอีกสองคน ที่นี่เคยเป็นชีวิตพัฒน์ เขาไม่น่าต่อต้านอารยธรรมกลุ่มทุนผูกขาดเลย ตอนเด็ก ๆ ผมเคยรู้สึกว่าตัวเองพิเศษกว่านี้ แต่ในวัฒนธรรมเอเชียบอกให้ผมละทิ้งความเป็นปัจเจกและวัตถุนิยมกับเชื่อในระบบ แล้วเป็นไงล่ะ ระบบเคยให้อะไรกับผมบ้าง พัฒน์จ้องหน้าลีดูซัมตอนเดินเข้ามา ลีดูซัมเข้ามาตรวจสอบข้าวของต่าง ๆ ในแล็บทั้งผังและข้อมูล ลีดูซัมเพียงดูคร่าว ๆ เท่านั้น
"ปืน เชื้อโรค ของพวกนี้จะทำให้มีอำนาจมากขึ้น รู้มั้ยทำไมฉันเชื่อใจแก เพราะว่า แกเหมือนฉัน แกหาทางเอาชนะระบบตลอด น้าฉันที่รู้เรื่องเกี่ยวกับแกบอกว่าถ้าปล่อยแกโตไป ฉันไม่มีที่ยืนแน่" ลีดูซัมพูดพร้อมตบมือและเดินไปรอบ ๆ ขณะที่พัฒน์ยืนอยู่ตรงกลางกับอัลเลน "แต่เราก็ต้องการของต่อรองมากขึ้น ถ้าอยากจะอยู่เหนือระบบได้ คนเกาหลีจะรุ่งเรืองอีกครั้ง แกคิดว่าประเทศที่มีหัวรบ 8 ลูกกับ 45 ลูกอำนาจต่อรองทางเศรษฐกิจก็ต่างกันแล้ว วันหนึ่งฉันรู้แล้วว่าวิธีการควบรวมกลุ่มทุนสาธารณสุข คือการมีคนและความกลัวกับความโลภเป็นสินค้า และนั่นแหละเชื้อโรคเอาชนะมาตลอด" ลีดูซัมส่ายหน้าพร้อมกับเดินเทียบมาตบบ่าพัฒน์ "นี่มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เป็นเรื่องของธุรกิจ ฉันเป็นปีศาจที่โลกนี้ต้องมี"
"ผมกำลังทำอยู่" พัฒน์พูดด้วยสีหน้าสลด
"แกคิดว่าฉันโง่เหรอ ฉันรู้ว่าแกทำอะไรอยู่ ถ้าอยากส่งความช่วยเหลืออีก" ลีดูซัมหยิบปืนออกมาจากในสูทด้านหลังและจ่อไปที่ใต้คางพัฒน์ พร้อมใช้มืออีกด้านจับหลังคอ ใต้คางพัฒน์คือปากกระบอกปืน พวกใส่สูทที่ว่างเปล่าต้องการแค่เงิน
"ผมต้องการอีกหนึ่งสัปดาห์ มันยากผมอยากให้คุณเข้าใจ" พัฒน์พูดภาษาเกาหลี
ลีดูซัมปล่อยมือ และเขาหันหลังกลับไปคิด ครู่เดียว ลีดูซัมหันมาตบหน้าพัฒน์และให้ลูกน้องจับตัวพัฒน์กดศีรษะลงที่โต๊ะทดลอง ลีดูซัมเอาปืนจ่อหัวพัฒน์
"ไม่ ไม่ ไม่ แกคิดผิด โลกนี้ไม่ได้ต้องการเชื้อโรค ไวรัสราคาสูงกว่า" พัฒน์อธิบาย
"ฉันจะบอกว่าแกเรียกร้องความยุติธรรมได้มากกว่า คลังข้อมูลของแก วิญญาณของแก หรือร่างกายของแก ฉันแค่ทำให้แกเห็นว่าโลกนี้ทำงานยังไง" ลีดูซัมพูดขณะที่ปืนจ่อศีรษะพัฒน์ลำดับเหตุการณ์ของตลาดหุ้นจะยิ่งทำให้ราคาสินค้าสาธารณสุขจากบริษัทเอกชนสูงขึ้น "โทษของแกมันหนักหนามากกว่านั้น"
พัฒน์เรียนรู้สัจธรรมจากความผิดหวัง เขาหลับตาและพร้อมระนาบของความจริงกับการหายไปในความทรงจำ พัฒน์กล้ำกลืนที่จะพูดสิ่งที่ตัวเองคิด เขาพะงาบปากจะพูด
"เป็นฉันจะระวังคำพูดถัดไปให้ดี" ลีดูซัมเตือน
ทันใดนั้น "พรุ่งนี้!! พวกเราทำเสร็จให้ได้พรุ่งนี้" เสียงแทรกจากอัลเลน หลังจากพูดเสร็จก็มีลูกน้องลีดูซัมมาจับตัวอัลเลนไว้กับที่ ความไร้เดียงสาไม่อาจจะงดงามในพื้นที่ไร้ดินแดนแห่งการกดดันใกล้เข้ามา
พัฒน์ขอบคุณกับอัลเลนที่ช่วยตัวเองไว้เมื่อกี้ พรุ่งนี้เราจะออกจากที่นี่ ลินพึ่งติดต่อกลับมาได้ พรุ่งนี้ก่อนการเปลี่ยนเครื่องครั้งสุดท้าย จะมีเวลาสองชั่วโมงที่กระโดดออกมา เราต้องสกัดน้ำตาลจากอาหารทดแทน พัฒน์ชอบเคมี เราจึงรู้วิธีสร้างระเบิด ในเมื่อไม่มีเวลานั่งคำนวณจึงกะปริมาณเอา โดยปกติแล้วในอาหารจะมีไฮโดรคาร์บอนที่ติดไฟได้ แต่ที่นี่มีแต่อาหารทดแทน น้ำตาล 1 กิโลกรัมมี 4,000 แคลอรี่อาหาร 1 แคลอรี่อาหารเท่ากับ 4,184 จูล ในน้ำตาลที่อยู่ในอากาศบริสุทธิ์ และใช้ออกซิเจนเหลว 16.7 ล้านจูล เทียบเท่ากับแรงระเบิดไดนาไมต์แปดลูก มันเป็นธรรมชาติของการเผาไหม้ออกซิเจนบริสุทธิ์ พัฒน์พึมพำว่างานนี้อันตรายมาก
เราเทน้ำตาลไปในกระบอกภาชนะที่ทนทานที่สุดเท่าที่น่าจะหาได้ ก็คือกระบอกแก้วทดลองแบบหนา ความแข็งแรงของภาชนะสำคัญพอ ๆ กับระเบิด ภาชนะที่เปราะบางไม่มีทางสร้างลูกไฟที่ส่งแรงระเบิดขั้นเทพได้ ต้องเป็นภาชนะที่แกร่งพอเท่านั้นถึงจะกักความดันไว้จนกว่าสำแดงฤทธิ์ นั่นแหละถึงต่อให้พูดอย่างนั้นแต่เรามีแค่ห้ากรัมอาจจะพอระเบิดลูกกุญแจได้ แต่ที่เจ๋งของที่นี่คือไขมันต่างหาก
ไขมันทุกหยดจากที่นี่จะพาเราออกจากที่นี่พอเคี่ยวได้ที่ ไขมันจะลอยขึ้นมา คนไปเรื่อย ๆ พอไขมันจับตัวแข็งก็ตักชั้นบนที่เป็นกลีเซอรีนออกมา เติมกรดไนตริกลงไป ได้ไนโตรกลีเซอรีนแล้วถ้าเติมโซเดียมไนเตรตกับขี้เลื่อยก็จะได้ดินระเบิด ไดนาไมต์ ถ้ามีไขมันมากพอที่นี่จะเหลือเพียงแค่เศษเหล็ก
คนที่ครอบครองเชื้อโรคสามารถไล่ต้อน วัฒนธรรมกับเศรษฐกิจได้ เทคโนโลยีห่วยแตก เทคโนโลยีควรจะปลดปล่อยเราแต่ไม่เลยเหมือนเรื่องรถ มีคนคิดค้นขึ้นมาแล้วเราก็ไปไหนมาไหนได้ตามใจ แต่แล้วมันกลายเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องมีรถ แต่แทนที่จะเป็นอิสระกว่าเดิมเรากลับถูกจำกัดและบีบบังคับ ทุกเมืองในทุกสังคมจัดระเบียบโดยใช้เรื่องรถเป็นหลัก จนเราไม่สามารถซื้ออะไรกินได้โดยที่ไม่ต้องใช้รถ เราถูกบีบบังคับให้ทำแบบนั้น ทีวีก็ดูไม่มีพิษภัยจนเราเปลี่ยนมัน ติดตั้งกล้องทีวีวงจรปิดไว้ทุกที่เอาไว้เป็นเครื่องมือจับตาดูเรา เราขับรถเร็วก็ไม่ได้แม้ว่าเราจะรีบขับช้าเพราะอยากชมวิวก็ไม่ได้อีก เราเริ่มต้นจากการอยากเป็นผู้ควบคุมแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นทาสของเทคโนโลยีที่เราสร้าง มนุษย์ถูกลดค่าลงกลายเป็นสินค้าวิศวกรรมเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรทางสังคม สูญเสียศักดิ์ศรี อิสระ และเสรีภาพ ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือเชื่อฟัง เรากำลังถูกเปลี่ยนเป็นหนูในกรง แคบ ๆ เย็น ๆ วิ่งวนอยู่ในเขาวงกต ที่มีชีสไร้ความหมายที่เราวิ่งตามหา สถานะทางสังคม การเลื่อนตำแหน่ง เงินทอง รถหรูขึ้น บ้านใหญ่โตขึ้น ทีวีหลายเครื่อง เบิกบานสำราญใจอยู่กับความบันเทิงแก้ไขด้วยการบำบัดและยาซาแน็ก จนคุณไม่อยากเป็นอิสระอีกต่อไป หรือถ้าคุณปรับตัวไม่ได้ก็ตายอย่างโดดเดี่ยวในโรงพยาบาลแผนกจิตเวชหรือคุก ทางเลือกเดียว ความหวังเดียวของเรา ทางเดียวที่เราจะเป็นอิสระได้ 'ก็คือระเบิดทุกอย่างทิ้งไปซะ'
นี่แหละคือทางออกของเรา เราจะออกจากที่นี่พรุ่งนี้
วันที่ 26 ในเครื่องบิน
เช้าวันที่ 26 เริ่มปฏิบัติการ
 พัฒน์กับอัลเลนติดตั้งระเปิดจากไขมันถังใหญ่ ส่วนเสียงระเบิดที่เล็กที่สุดก็ดังกระทบร่างกาย ระเบิดน้ำตาลที่ระเบิดตัวล็อกประตูออก ประตูคอนเทนเนอร์เปิดออก พัฒน์รีบตรงไปที่ร่มชูชีพและหยิบให้อัลเลน อัลเลนตรงไปห้องเครื่องตรวจสอบระบบการลงจอด แค่เพียงอัลเลนเข้าไปชั่วครู่พัฒน์ที่กดเปิดประตูท้ายเครื่องได้ยินเสียงปืน "ปัง! ปัง! ปัง!" ดังมาจากในห้องเครื่อง เขารีบวิ่งไปตามเสียงแต่ถูกอัลเลนห้ามไว้ ลีดูซัมติดตั้งปืนเอาไว้ และที่นี่เป็นเครื่องบินไร้คนขับ เลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายกำลังทำให้ร่างกายตรงหน้าพัฒน์รวน หัวใจเต้นรัวกลัวความตายโหยหาการเร่งเร้าเพื่อหนีออกจากตรงนี้ แต่เขายังมองแววตาของชายที่ร่างกายกำลังจะดับ
"พัฒน์รีบไปเถอะ"
"รีบไปเถอะ ลุกเถอะน่า วางแผนมาแล้ว อย่าออกนอกแผน"
"มันต้องมีเราอยู่ตอนเขาพบศพ นี่แหละแผนของผม"
"นายต้องไปหาลูกเมีย ลุกขึ้นกลับบ้านกัน"
พวกเขาตายหมดแล้วอัลเลนคิดในหัว แววตาพร้อมกลั้นน้ำตาออกมาส่องไปยังพัฒน์ "ผมกำลังไปหาเขานี่ไง มันโอเค ผมได้ใช้เวลาที่ผมต้องการแล้ว" ระบบร่างกายของชายตรงหน้าพัฒน์กำลังดันเลือดออกจากร่างกาย ระบบอวัยวะแต่ละส่วนกำลังจะดับลง
พัฒน์พยายามทำใจยอมรับสถานการณ์ตรงหน้า "ขอบคุณที่ช่วยผม"
"อยู่ให้คุ้มนะ อยู่ให้คุ้ม" อัลเลนบอก อีกไม่กี่วินาทีเครื่องก็จะระเบิด
พัฒน์มองเห็นใบหน้าที่กำลังจะตาย เขารับรู้สีหน้าของอัลเลน เขาเหมือนโดนปล้นเรื่องเล่าของชีวิตตัวเองไป อัลเลนจะไม่สามารถจำเรื่องอะไรเกี่ยวกับพัฒน์ได้ เขาจะเป็นคนสุดท้ายที่จดจำอัลเลน ความหวังกำลังกลบหน้าอัลเลน พัฒน์ต้องทำใจยอมรับ ตัวพัฒน์เหวี่ยงออกมาก่อนที่เวลาบนเครื่องจะหมด เขาเดินออกจากห้องนักบินตรงเลยคอนเทนเนอร์และสินค้าบนเครื่องไป
ตัวเครื่องเหมือนแกนกระดาษชำระกำลังหมุนควงจากภายใน คอนเทนเนอร์ที่มีเชือกรัดอยู่ภายใต้พื้นผิวของการกระจายแรงเหวี่ยง มันไม่เดินกลิ้งเหมือนพัฒน์ ที่เดินตามพื้นที่โน้มถ่วงตรงออกมาทางประตูท้ายเครื่องที่เปิดอยู่ เขาหลับตาแน่นก่อนถอนหายใจก่อนจะกระโดดออกจากเครื่องมาเหมือนลิงอวกาศ วินาทีที่แรงลมเผชิญกับก้อนร่างกายปะทะหูและรับรู้การต้านของอากาศ ลมหายใจร่วงหล่นราวกับสายฝน แรงลมปะทะหน้า เสียงระเบิดของเครื่องดังไล่หลัง ร่มถูกกางหลังจากนั้นเหมือนหมวกสู้ลมนำพาเขาลงพื้นดินสีเหลืองอากาศร้อนและงูหางกระดิ่ง
วันที่ 27 หลังจากถึงพื้นดิน
ร่างกายพัฒน์ตกลงในอัลบูเคอร์คี รัฐนิวแม็กซิโก
พัฒน์ตื่นมาในที่ไกลผู้ไกลคนมือถือร่วงลงมากลิ้งแตกตอนพัฒน์พยายามกระตุกเสื้อชูชีพ ตื่นซากร่มชูชีพที่เกี่ยวต้นไม้เหมือนเด็กปีนแล้วลงจากต้นไม้ไม่ได้ตอนเด็ก พัฒน์มีแผลช้ำเข้าที่เอว ถ้าไม่นับรวมกับที่พัฒน์ขวัญเสีย จิตใจที่ลอยเท้งเต้ง ถ้าไม่เจอใครจากนั้นคือจบ เขาเอาตัวเองลงมาจากต้นไม้ได้แต่ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตแถวนี้นอกตากงูหางกระดิ่งหรือต้นกระบองเพชร เขาพยายามเดิน ทุกเข้าที่ก้าวถลำไปด้วยความสั่นของหัวเข่า ทุกเท้าที่ย้ำไป เสื้อพัฒน์ที่เปื้อนเลือดกับความตื่นตระหนกของเสียงระเบิดในแก้วหูทำให้ต้องเดินไปทางเดียว จนกว่าจะเจอคน กางเกงเลอะเสื้อเต็มไปด้วยทราย ทรายแต่ละเม็ดกำลังเดินขบวนเข้ารองเท้าผ้าใบ ถ้าหยุดเดินจะเสียพลังงานเปล่า ขาล้าและอากาศที่หนาวแห้งใกล้เข้ามา ปากพัฒน์แห้งจนเป็นแผล
คืนแรกพัฒน์หักไฟแท่งไฟเรือแสงที่ติดมา เขาว่าเขาควรเจอคนตั้งหลายชั่วโมงก่อนแล้ว ตอนนี้นอนหลบอยู่ใกล้หิน อากาศก็หนาว คนที่รู้จักผมคงมีบางคนเป็นห่วงมากแน่ ๆ หรืออาจจะคิดว่าผมปาร์ตี้แล้วติดเกาะที่มีแต่หุ่นยนต์จนหาทางออกไม่ได้ หรือคิดว่าถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ อยู่ในท่อ รายละเอียดของชีวิตที่เขาคิดอยู่ในหัวพร้อมสารละลายไฮโดรเจนเปอออกไซด์ที่แตกออกจากหลอดแก้วขนาดเล็กรวมกันกับสารละลายฟินิล ออกซาเลท เอสเทอร์เม็ดสีเหลืองเปล่งแสงออกมา เกิดเป็นพลังงานที่ไม่มีความร้อนพัฒน์ต้องนอนกับแท่งเรืองแสง กลไกการเรืองแสงทางชีวภาพนี้เคยเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งในวัยเด็กของพัฒน์ ตอนนี้มันแค่ย้ำเตือนสติชั่วคราวพัฒน์ก่อนที่จะปรือตาหลับลงบนพื้นทราย เขารู้ว่าต้องจุดไฟเพื่อให้ความอุ่น ผ้าห่มตอนนี้คือผ้าห่มฟอยล์ฉุกเฉินที่อัลเลนเตรียมไว้ให้ ตัวเขาถูกคลุมไปเหมือนเคบับเป็นอาหารแม็กซิกัน ที่นี่อากาศเย็นเร็วมาก ท้องฟ้าและดวงดาวห่มความคิดโกลาหลเขาในคืนนี้
วันที่ 28 บันทึกกลางทราย
ผมตื่นมาพร้อมกับเสียงเพลงไกล ๆ และเสียงเครื่องยนต์ที่ดังมาก ๆ เสียงนั้นมาเร็วว่า แต่กว่าผมจะตื่นและออกไปยืนที่ถนนรถคันนั้นก็ไปไกลแล้ว ตะโกนจนเสียงแหบ นั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย เราต้องเดินไปกับดินและหญ้าแห้ง ๆ เป็นเพื่อน มีแต่หินกับการเมื่อยนิ้วเท้าคุยกันเป็นเสียงเพลง ผมได้หยุดพักบ้าง แน่นอนเราไม่เจอน้ำเลย เจอแต่ทรายที่เทออกมาจากรองเท้าได้สองกำมือ คิดว่าผมคงทนได้อีกทีคือพรุ่งนี้ เสียงเพลงดิสโกกำลังเปิดอยู่ในหัวมีแสงพระอาทิตย์เป็นดีเจเปิดแผ่น ผมคิดว่าเราน่าจะเจอคนก่อนจะตาย หรือตายก่อนแล้วค่อยเจอคน หรืออาจจะทั้งสองอย่างพร้อมกัน
จริง ๆ แล้วต้นกระบองเพชรพวกนี้มีน้ำ แต่กว่าจะทุบก็ต้องเสียพลังงานเพิ่ม ดูชดเชยกันไม่พอ ผมต้องกินน้ำแต่แทบจะไม่สำคัญผมไม่อยากให้คนเจอศพที่มีฉี่เต็มปาก พัฒน์นอนลงกับพื้นเขาไม่รู้ว่าเขาจะเดินไหวต่ออีกจากนี้ได้เท่าไหร่ แค่นี้ก็ง่วงนอนมากพอแล้ว อยากหลับอีกสักพัก ปากแห้งกรังในหัวว่างเปล่า ดีเจหายไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปทำไม อะไรสำคัญ พัฒน์ลุกขึ้นและห่อตัวด้วยผ้าห่มฟอยล์เขาไหวอีกแค่สามเนินเท่านั้น ๆ อีกแค่สามเนิน อีกแค่สามเนิน พัฒน์ย้ำตัวเองขณะก้าว
เขาเดินเลยมา หลังจากเนินที่สอง ในที่สุดก็เจอปั๊มน้ำมันมันราวกับเป็นโอเอซิสในทะเลทราย พัฒน์รีบพุ่งตรงเข้าไปในร้านหยิบน้ำในตู้กิน และเอาหน้าแนบพลาสติกครอบเครื่องหมุนไส้กรอก มันอุ่นกว่าลมที่เย็นสิ่งนี้จะทำให้เขาไม่ตาย เขาขอใช้โทรศัพท์จากร้านโดยการสื่อสารที่รู้เรื่องมากกว่าที่เจ้าของร้านจะโทรหนึ่งเก้าหนึ่ง เจ้าของร้านบอกว่าโทรศัทพ์ที่มีสัญญาณมีตู้เดียวข้างนอก พัฒน์อธิบายเรื่องตัวเองจนได้ใช้ตู้โทรศัพท์ พัฒน์โทรไปยังเบอร์โทรศัทพ์ลิน เธอรับสาย เสียงของลินทำให้เขาหมดกังวลประสบการณ์ของพัฒน์กับลินเหมือนหนังสือลายน้ำ ต้องสังเกตเราถึงพบเจอ เสียงลมกลายเป็นขบวนพาเหรดของใบพัฒน์เฮลิคอปเตอร์ ขบวนความช่วยเหลือมาหาพัฒน์ พัฒน์จ้องมองรถและเฮลิคอปเตอร์ที่มาช่วยจากระยะไกล 'ขอบคุณพระเจ้าทุกองค์' เขาคิดในใจ ถึงแม้เขาจะไม่เชื่อแต่ทุกก้าวที่ผ่านมาได้ในพื้นที่แห้งแล้งทั้งหมดเขาสวดมันหลายบทและหลายศาสนา รวมทั้งการนับเลขที่ทำเป็นประจำเมื่อเกิดความกังวล
ลินมารับที่ท่าอากาศยาน ทั้งพัฒน์และลินนั่งเบาะหลังบนรถยนต์ ข่าวดีจะเป็นการเจอกับลินส่วนข่าวร้ายจากปากลินว่าการจู่โจมเชื้อโรคของซิกเป็นจริงมีคนตายไปมากกว่าหนึ่งพันรายแล้วเกือบสองเดือนมาแล้วตั้งแต่การล้มลงของโดมิโน่
"ผมทำพังทุกครั้ง" พัฒน์พูดขณะที่มองออกนอกกระจกรถไป ที่คลื่นลมสีขาวข้างนอก
"ไม่มีใครโทษแกพัฒน์" ลินเตือน
"ผมโทษ พี่ยังไม่หมดหวังในตัวผมอีกเหรอ" พัฒน์น้ำตาคลอคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา ชีวิตเขาเละเทะไปหมด
"ไม่เลย" ลินตอบ "เธอจะผ่านพ้นมันไปได้ เธอจะผ่านพ้นมันไปได้เสมอ บางทีแกอาจจะอยากได้คนระวังหลัง… แบบคู่หูที่ดี"
พัฒน์หันหน้าไปทางลิน ลินกลั้นหัวเราะ พัฒน์ถอนหายใจกับใบหน้าพึงพอใจนี้ ลินภูมิใจในตัวพัฒน์ที่ผ่านมาได้
"พี่เป็นคนฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเจอมาแล้ว" พัฒน์มองลินก่อนจะกลับมาคิดถึงเรื่องที่ต้องทำในหัว "พอดีมีเรื่องต้องคิดหน่ะ"
"มีที่ไหนที่อยากไปก่อนมั้ย" ลินถาม
"เบอร์เกอร์คิง ผมอยากกินชีสเบอร์เกอร์ แล้วก็พี่นัดแถลงข่าวให้ผมที" บริษัทพัฒน์ยังอยู่ตอนนี้บอร์ดบริหารน่าจะพยายามทำตามให้ตรงกับไตรมาสที่ผ่านมา ตอนนี้มันสายเกินกว่าจะเสียใจแล้วโลกเปลี่ยนแปลงในสามเดือนที่ผ่านมา พจนานุกรมความเจ็บปวด และสารานุกรมบาดแผลสมบูรณ์ในตัวพัฒน์ พัฒน์แบกดวงวิญญาณและร่างกายอันบอบช้ำผ่านมาได้ กับในกระเป๋ากางเกงพัฒน์ที่มีทรัมไดรฟ์เป็นข้อมูลแห่งความเป็นความตายน่ากลัวอยู่


สองปีหลังจากเหตุการณ์ หลังจากการล้มลงของตัวโดมิโน่ 781 มันได้ผลกับทุกคนที่อยู่ในห่วงโซ่ ทั้งความงดงามและความตาย
 เบนสะดุ้งตื่นบนเตียงด้วย อำนาจเครื่องมือที่ควบคุมชีวิตของแม่คือเทคโนโลยีของโรงพยาบาลกับอุปกรณ์การแพทย์ พวกเราลงโทษคนจนและยกระดับคนรวย ผ่านข้อมูลและนักวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีจะเข้าถึงทุกคนแต่จะเข้าถึงคนรวยก่อนความเหลื่อมล้ำทางสาธารณสุขมากขึ้นเป็นความปกติ ผลลัพธ์ของการครอบครองสกุลเงินเดียวจะทำให้เข้าโรงพยาบาลที่ดีในประเทศนั้นได้ ตอนนี้เบน ภาคทั้งสองคนนั่งเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย และเมษาที่อยู่บนเตียง คานไปโรงเรียนในวันนี้หลังจากที่ไม่ได้ไปมาหนึ่งอาทิตย์
 ผู้ป่วยในห้อง 1415 ทางร่างกายในห้องผิวสีครีม กับเครื่องช่วยหายใจ เมษาแม่ของเบนอยู่ในอาการโคม่า เมษาหลับอยู่และมีแค่เบนและภาคนอนไปการสะดุ้งตื่นของเสียงชีพจร ทั้งสองคนไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ พวกเขากังวลกับการตื่นของเมษา เขากลัวเธอไม่เจอใครอยู่ในห้อง ทุกคนรู้ดีว่าความว้าเหว่ของสายสัมพันธ์กับความทรงจำจะเหลืออยู่แค่ไม่กี่ประโยคและคุณค่าของชีวิตตัวเองจะหายไป หากคนที่จำเรื่องของเราได้ไม่สามารถเล่าเรื่องของเราได้แล้วเบนคิดแบบนั้นขณะปวดตาและเจ็บหลังกับการนอนบนเก้าอี้
 เบนไม่สามารถอ่อนข้อต่อความกลัวไปกับการผิดหวังได้ มือซ้ายเบนลูบหน้าพร้อมขยี้ตา บ้องตื้นชะมัดเบนเชื่อมโยงภาษาแล้วบอกกับตัวเอง เครื่องมือการแพทย์ทั่วไปได้แค่พยุงอาการ เป็นแบบนี้ต่อไปแม่อาจไม่ตื่นขึ้นมา เราไม่เคยเข้าถึงพันธุกรรมบำบัดเลยเสียด้วยซ้ำโรคบางโรคเกิดจากพันธุกรรม การรักษาด้วยความเข้าใจที่ยีนมั่นคงกว่าการผ่าตัดเพื่อพยุงอาการชั่วคราว เบนเป็นกำปั้นของความแค้นต่อระบบการแพทย์ ราวกับเป็นวัฒนธรรมแห่งบาป ความกังขาต่อความตายเป็นเข็มทิศมาตลอดของชีวิตเบนว่าใครควรถูกพิพากษาสิ่งที่เหลือต่อจากนั้นเป็นความคลางแคลงใจต่อระบบชีวภาพของตัวเอง บางทีการรักษาก็มาก่อนโรคและยาพิษก็อยู่ในพันธุกรรม ระบบทางเดินหายใจของเมษาไม่ได้ยืดเยื้อได้ขนาดนั้น
 พวกเราแพ้ใจตัวเองได้ง่ายและพร้อมจ่ายราคาของชีวิต ค่ารักษาโรงพยาบาลเอกชนจะตามมาเวลาออกจากโรงพยาบาล หมอเดินเข้ามาจดเอกสารปลายเตียงแล้วก่อนจะพูดให้ภาคและเบนฟัง
 "คุณพ่อดนัยอยู่ในโบสถ์ แค่กดปุ่มเรียกถ้าต้องการ" ที่นี่มีพระสำหรับศาสนาคริสต์
เบนเงยหน้ารับทราบพร้อมกับภาค ภาคนั่งกุมมือประสานทาบปาก ภาคพยายามยอมรับความจริง เบนสังเกตถึงความเครียดของภาค "นายกินอะไรครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"
"อะไร" ภาคสะดุ้งก่อนหันหน้าไปหาเบน
"อาหาร ได้กินอะไรบ้างมั้ย"
"ไม่เป็นไร" ภาคตอบ
"เอาน่าภาค ไปยืดเส้นยืดสาย สูดอากาศแล้วหาอะไรกิน" เบนสะดวกที่จะดูเมษาที่นี่เขากังวลกับภาค
"อยากกินแซนด์วิชเนี่ยนะ" ภาคถามย้ำกับเบน
"แค่คิดหน่ะ" เมษากำลังหลับอยู่ระหว่างเขาทั้งสอง แม่ดูไม่จืดเลยสำหรับเบน
"จำตอนผมเชิญโจ กับดิวมาวันเกิดแม่ได้มั้ย เรื่องเต้นตลกชะมัด เป็นคืนที่สนุกชะมัด"
"จำได้แค่ทั้งครอบครัวต้องทำความสะอาดที่นายทำเละทิ้งไว้ และเมษาต้องทิ้งงานวันเกิดตัวเองเพื่อไปส่งคนพวกนั้น"
เบนสำนึกผิด กลืนน้ำลาย "จริง ๆ นะภาคคุณจำเป็นต้องกินอะไรบ้าง แค่ไม่กี่นาทีแม่รอได้น่านี่มันสามวันมาแล้วนะ ไปกันเถอะ"
"เบน นายอยากกิน ก็ไปกิน"
"ซีซ่าสลัด พร้อมเบคอนไม่เอาเกรียม โอเคนะ เดี๋ยวกลับมา"
เบนหันหลังกลับไปจากภาคและเมษา ภาคกำลังเครียดเรื่องลมหายใจของเมษา เขานั่งรอสักพักกว่าตัวเองจะสะอึกและร้องไห้ออกมา ภาคละอายใจตัวเองกับความสุขที่เคยมี
 เมษาไอครอกออกมา เธอตื่นขึ้นหลังจากที่แวะเวียนทริปหรรษาของการหลับ
ภาคโน้มตัวจากเก้าอี้มาที่เตียง "คุณ คุณ" ภาคเรียกเมษาพร้อมมือจับแขนเตือนสติเมษาและให้เธอรับรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้
"เบนเหรอ?" เมษายังไม่ได้สติเธอแค่ตื่นขึ้นเธอแค่รับรู้ผ่านเสียง
"ไม่เมษา นี่ฉันเอง" ภาคเรียกตัวเอง
"เบน" เมษาเรียกเบนอีกครั้ง ดวงตาเธอยังไม่เปิด ลมหายใจหอบกับความเสียหายของร่างกายเสียงเรียกเบนยาว
"ไม่เมษา นี่ฉ…" เสียงตู๊ดดด ยาวกับการดับสูญไปชีพจรของเมษาแทรกก่อนที่ภาคจะพูดจบประโยค
เมษาหลับตาลง เพียงครู่หนึ่งเหมือนหลับลง พร้อมกับคลื่นชีพจรที่นิ่งเงียบ ภาครับรู้การจากไปแบบที่ตัวเขาเองไม่พร้อม พยาบาลเปิดประตูเดินเข้ามาปิดเสียงเครื่องวัดชีพจรทันที นิ้วมือของพยาบาลตรวจการสูบฉีดเลือดจากหัวใจ นิ้วมือดังกลับมา ภาคมีคำถาม
"เธอไปแล้วเหรอ" ชายข้างเตียงผู้เฝ้ารอถาม
"เสียใจด้วยค่ะ เธอมีคำสั่งปฏิเสธการกู้ชีพ" พยาบาลพูดย้ำกับภาค "ลูกชายเขาอยู่ในอาคารรึเปล่า เราใช้อินเตอร์คอมได้"
"ไม่" ภาคตอบทันที เขารู้สึกว่าเบนไม่ได้ให้ความสำคัญกับเมษามากพอเสียด้วยซ้ำ
พยาบาลรับทราบและหันไปปิดเครื่อง "คุณภาค มีใครที่คุณอยากให้เราโทรหารึเปล่า"
"ไม่" ภาคถอนหายใจ
อีกสิบห้านาทีถัดมา เบนกลับมาเดินเข้าไปในห้องเปิดประตูเข้าไปทั้ง ๆ ที่ภาคนั่งอยู่อีกทางเดินหนึ่งของอาคาร เบนไม่เจอแม่ตัวเองในห้องนั้น เขาเดินไปหาพยาบาลที่แผนก "นี่คุณ" เบนไม่เจอใคร เขาหันตัวกลับมาเจอภาคนั่งอยู่ปลายทางในมือที่ถือถุงสลัด "ภาค! ภาค! ภาคแม่อยู่ไหน เกิดอะไรขึ้น"
"เมษาเสียแล้ว"
"อะไรนะ เมื่อไหร่ เกิดขึ้นได้ยัง…" เขาพูดไม่ทันจบประโยคแต่ก็รู้ว่าพวกเขาเหนื่อยเรื่องกายและใจเรื่องเมษาแล้ว เบนนั่งลงและนั่งข้างภาค "แม่ฟื้นรึเปล่า แม่ได้พูดอะไรบ้างมั้ย"
"เปล่า" ภาคเลือกที่จะตอบให้เขาแบบนี้ เบนถอนหายใจและเหม่อไปกับอดีต บทสนทนาสุดท้ายระหว่างเบนกับแม่เขาไม่ได้ยิน ชีวิตเป็นแบบนี้สินะ โคตรอึดอัดและน่ากลัว เบนโกรธมาก ๆ ความรู้ค่อย ๆ กัดกินชีวิตเขาเหมือนปรสิต ทุกสิ่งที่เบนเข้าไปยุ่งเกี่ยวเน่าเปื่อย กับถูกทำลาย เหมือนเบนไม่ได้เจ้าของร่างกายตัวเองความว่างเปล่าเป็นนักบินขับร่างกายเขาอยู่ ทุกที่ที่เบนไปความสูญเสียจะไปถึง เขาอยากทำตัวเองเหมือนก่อนหน้านี้คือการเอาตัวเองออกจากสมการ ปลีกวิเวกต่อไป
ในประเทศพม่า เมืองย่างกุ้ง มีคนมากมายบนโลกถูกกดขี่เพราะการล้มระบบทางการเงิน มันคือการที่ผู้มีอำนาจเอาเปรียบผู้ไร้อำนาจ ที่นี่คือกล่องดำของมนุษย์ โมเดลเพิ่มมูลค่าคือการให้ราคาของชีวิตและการเลือกให้ลดราคาของชีวิตคนอื่น
 เด็กอายุสิบสี่ขวบทำงานเป็นผู้ใช้ผ้าห่อการดับสูญของความทรงจำ ร่างกายที่ว่างเปล่ามีเด็กคนนี้เป็นคนผูกผ้าและพาไปยังพิธีฌาปนกิจในวัดในเมืองหลวง โรคระบาด แปลว่าไม่มีใครเข้าไปช่วย แต่เป็นเรื่องของระบบที่คอยควบคุมชีวิตในโลกความเป็นจริง ทุกคนมีส่วนได้ส่วนเสียและทุกคนได้รับผลกระทบต่ออนาคต เทคโนโลยีที่คาดหวังว่าเป็นประโยชน์จากสังคม เท่าเทียมกัน ภูเขาลูกถัดไปของทรัพยากร เป็นทั้งกองศพและการเฝ้าระวังประตูของข้อมูล ไม่มีใครได้ประโยชน์จากเทคโนโลยีเพราะคอมพิวเตอร์สามารถแก้ปัญหาทุกอย่างในโลกนี้ยกเว้นการว่างงานที่มันเป็นต้นเหตุ ทุกอย่างผ่านเลยไป บางทีในอีกเวลาสามสิบปีข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ วันหนึ่งมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่ฉลาดที่สุดบนโลกนี้อีกต่อไป เด็กคนนี้ไม่เคยได้มีโอกาสคิดถึงสิ่งนั้น เพราะทุกวันเขาเพียงได้นำร่างเข้าสู่เตาเผา
 ในโลกที่เชื่อมต่อกัน ทุกคนเป็นค่ารบกวนซึ่งกันและกัน ทั้งมีผลกระทบของข้อมูล เด็กอายุสิบสี่ขวบเป็นเพียงค่ารบกวนที่ส่งผลต่อความน่าเชื่อถือของตัวเอง เรากำลังอยู่ในลัทธินิยัตินิยมอัลกอริทึมกันอยู่ทุกวัน อัลกอริทึมกำลังบันทึกค่าของความต่างของรูปแบบการมีชีวิตด้วยตัวเลข ว่าเด็กคนนี้จะส่งผลทางเศรษฐกิจถูกกว่าหรือแพงกว่า จะผ่อนค่าเช่าบ้านถูกกว่าหรือน้อยกว่าจะมีความเสี่ยงอาชญากรรมความเสี่ยงมากแค่ไหน ในฐานข้อมูลของใครที่ไหนสักแห่งเรากำลังถูกให้คะแนน
 เขาเก็บศพของการระบาดระลอกสาม ครั้งที่โรงพยาบาลและที่ฌาปนกิจสงเคราะห์ของรัฐเต็ม ห้องเย็นต้องใช้ตู้แช่คอนเทนเนอร์แทน เก็บร่างกายที่ร่วงหล่นมามากกว่าสองเดือน เขาต้องใช้ชีวิตเหมือนผู้ใหญ่ สวมชุดพีพีอี และหน้ากากพลาสติก เขากำลังทำสิ่งที่คิดว่าช่วยได้ตอนแรกก็กลัว พอยกหลายศพก็ไม่กลัวอีกแล้ว เขาเศร้าใจเวลาคนเสียชีวิต และสมาชิกครอบครัวพากันร่ำไห้ตอนนี้เขาชินแล้ว แสดงถึงอนาคตที่หมดหวัง ความกังวลต่ออนาคตทีไม่มีหลักจริยธรรม แก่นสำคัญของการเป็นมนุษย์คือการกล้าที่จะอ่อนแอ เมื่อกล้าที่จะอ่อนแอได้เราก็จะเข้าใจถึงความรู้สึกของผู้อื่นได้มากขึ้น ยิ่งเราอ่อนแอได้มากเท่าไหร่ยิ่งมีทิศทางต่อคำถามที่จะเห็นใจผู้อื่นในเทคโนโลยีได้มากขึ้น ทุกอย่างเกี่ยวกับในตัวเขากำลังจะตายมันจะเกิดจากการให้คำสั่งโปรแกรมทางสังคม สิ่งที่หล่อหลอมคือ'วัฒนธรรม' โลกนี้และสถานที่นี้ ดาวเคราะห์ดวงนี้มีปัญหา ที่นี่ไม่ได้ให้ทั้งความหวังและเต็มไปด้วยการดับสูญ
วันที่ 1 ในคอนเทนเนอร์
กลับมาที่ปัจจุบัน หลังจากการแพร่ระบาดสามสัปดาห์ จุดเริ่มต้นของค่ารบกวนอันหนักหน่วง พัฒน์ ยังอยู่ในห้องเหล็กคอนเทนเนอร์หุ้มด้วยพลาสติก เขานั่งก้มหน้าไปกับแสงสีฟ้าสะท้อนจากไฟกระทบทั่วทั้งใบหน้า หลังจากเขาข้ามภูเขาของความตายไม่สำเร็จ
"เขาต้องพลิกแผ่นดินตามหาคุณ แต่ไม่มีทางเจอหรอกในการสับเปลี่ยนนี้"
"นี่ ที่ได้เห็นเมื่อกี้"
"อัลกอริทึมคุณชุดแรกที่ปล่อยให้ฟรี แต่กระบวนการทำหมึกชีวภาพเป็นที่ที่ใครก็อยากลดต้นทุน ผลงานคุณทั้งนั้นพัฒน์ ผลงานชั่วชีวิตในมือของคนที่อยากขูดรีด ทำให้มีคนตาย มือคุณเปื้อนเลือด"
"จะทำไปทำไมกัน ยังไงมันก็ฆ่าผมอยู่ดี คุณ ใครสักคน ถึงไม่ฆ่าอีกสามเดือนผมก็ตาย"
"ถ้างั้น นี่ก็เป็นสามเดือนที่มีค่ามากใช่มั้ยล่ะ"
พัฒน์ว่าเขาจะไม่ได้คิดจะตายที่นี่ ถ้าพยายามติดต่อโลกภายนอกที่นี่จะระเบิด ถ้าทำอะไรไม่ชอบมาพากลที่นี่เราก็ตายได้ หันไปทางไหนก็สามารถตายได้ทั้งหมด ที่นี่มันอะไรกัน ออกแบบอย่างสมบูรณ์ ทุกอย่างกำลังหมุนรอบตัวพัฒน์และเกี่ยวกับพัฒน์มาตลอด ถ้ายังมีชีวิตอยู่มันก็ยังไม่ใช่จุดจบ เรายังหาจุดอื่นที่มีความหมายได้
วันที่ 3 ในคอนเทนเนอร์
พัฒน์นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขานั่งหน้าคอมมา 48 ชั่วโมงติด ทั้งยังนอนไม่พอแต่ก็เรียกให้อัลเลนมาดูโปรแกรม
 "นั้นมันไม่เหมือนเชื้อโรค เท่าไหร่เลยนะ ยูแคเรียเหรอ" อัลเลนหยอกล้อ
 "มันคือเพลง" พัฒน์ออกแบบอัลกอริทึมเพื่อแปลงเสียงเป็นเพลงพร้อมกับหันหน้าถาม "คุณพร้อมนะ"
"กดเพลย์เลย" อัลเลนพูดเงี่ยหูฟัง พัฒน์กดเปิดเพลงให้อัลเลนฟังและใช้เวลาประมวลผล "คลาสสิกเหรอ" อัลเลนถามเขารู้สึกเหมือนเพลงปลายปีหกศูนย์ พัฒน์พยักหน้า เขาอธิบายต่อว่าการทำรากฐานของการคำนวณจะช่วยหาค่าความเป็นไปได้ ที่จริงเขากำลังคำนวณตัวเลขภาคอื่นของแผนผังความเป็นไปได้ในหัวไปด้วย พัฒน์กด 'Enter' ฟังต่อ เวลาในห้องแล็บผ่านไปเร็วขึ้นเขายังหาค่าแปรปรวนของข้อมูลจุลชีวภาพและความอันตรายที่เลือกไม่ได้ เขาไม่ได้ต้องการทำและไม่ได้มีแรงจูงใจที่จะทำ
"ถ้าให้ผมร่วมวางแผนด้วย มันจะเสร็จเร็วกว่านี้นะ"
พัฒน์เริ่มต้นจากการออกแบบคุณค่าและวัฒนธรรม ทั้งสองอย่างออกแบบได้ ผ่านข้อมูลและการเดินทางของอิเล็กตรอนในสมองในหัวของพัฒน์ ที่จริงเขากำลังหาทางออกแบบข้อมูลโดยใช้ข้อมูลปลอมข้างบนเป็นเพลง
"นี่คือตั๋วออกจากที่นี่" พัฒน์ไม่ได้คิดจะตายที่นี่ในกล่องแคบ ๆ
วันที่ 6 ในคอนเทนเนอร์
อย่างน้อยพวกนี้ฮาร์ดแวร์จากกล่องดำของการผ่าตัด พัฒน์กำลังประกอบสายการใช้ข้อมูลเข้ากับกล่องดำทั้งสามกล่อง นี่แค่จะทำให้การประมวลผลเร็วขึ้น ยังไม่มีส่วนของการระบายความร้อนหรือการใช้ไฟฟ้าทั้งหมด
"คุณจะเอาสิ่งนั้นมาทำเชื้อโรคเหรอ"
"ถามได้เข้าเป้า" พัฒน์ตอบ
"แน่นอน"
"กล่องดำ จะประมวลผลสามล้านข้อมูลได้ภายในหนึ่งวินาที" พัฒน์เอาเข้าเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ อัลเลนมาดูที่หน้าจอ อย่างน้อยพัฒน์ก็ได้ข้อมูลร่างกายชีวะพื้นฐานจากคนไข้ที่นี่เป็นข้อมูลตั้งต้น "นี่มีข้อมูลของการผ่าตัดทั้งหมด รวมกับอัลกอริทึม ข้อมูลของการออกแบบสสาร จะทำตัวอย่างการอันตรายต่ำสุดพื้นฐานต่อร่างกายขึ้นมาได้"
 "น่าทึ่งมาก"
 ส่วนนี้ยังไม่ใช่ส่วนที่ยากที่สุดสำหรับพัฒน์ ไม่ว่าจะทำทางไหน งานนี้มันเร่งมาก ความหวังอยู่ที่ความรู้และความเข้าใจพันธุกรรม เขารู้ว่าเรื่องยากไม่ได้แปลว่าไม่ดี แต่นี่มันยากฉิบหายและโคตรจะดวงกุด พัฒน์สบถกับตัวเองนับร้อยครั้งกว่าจะหาทางออกของปัญหานี้ได้ ที่ผ่านมาเขาก็ทำเรื่องยากมาตลอด งานนี้ฉิบหายแน่ ปัญหาของมนุษย์หลายอันเป็นปัญหาที่เกิดมาพึ่งเคยเจอ ถ้าแก้ปัญหาบางอย่างได้ ก็จะเป็นการแก้ปัญหาเที่ยวเดียวจบ เหมือนเจอเพื่อนบนเครื่องบิน เที่ยวเดียวจบ พัฒน์ชอบปัญหาเที่ยวเดียวจบมันมากกว่าปัญหาทางวัฒนธรรม
อีกฝั่งหนึ่ง ปลายสัญญาณลูกน้องของลีดูซัมคอยเช็คภาพผ่านวิดีโอ
ลีดูซัมหลังจากคุยงานในแล็บตัวเองเดินผ่านมา แต่ไม่ได้ดูหน้าจอ "พวกนั้นทำอะไรกันอยู่"
"ทำงาน" คนรักษาความปลอดภัยพูดให้จบ ๆ ไป
เรื่องราวสำคัญของเอไอ
คำจำกัดความฉลาด มีวิธีโปรแกรมคอมพิวเตอร์สองวิธี วิธีหนึ่งก็คล้ายประกอบสูตรอาหาร เราสั่งให้คอมพิวเตอร์ "ทำนี่ ทำนี่ ทำนี่" และเราได้ใช้วิธีนั้นในการโปรแกรมคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร และก็มีอีกวิธีหนึ่งคือวิธีป้อนข้อมูลมหาศาลให้คอมพิวเตอร์แล้วคอมพิวเตอร์จะเรียนรู้วิธีการจำแนกประเภทด้วยการเอาข้อมูลไปย่อย วิธีการนี้เพิ่งจะเป็นที่นิยมเมื่อไม่นานมานี้เอง เพราะก่อนหน้านี้เรามีข้อมูลไม่พอกระทั่งทุกคนมีสมาร์ตโฟนที่เก็บข้อมูลของเราได้เมื่อคนนับล้านใช้อินเทอร์เน็ต และกูเกิลกับเฟซบุ๊กมีข้อมูลกองเป็นภูเขาทันใดนั้นเองปรากฏว่าเราสามารถป้อนข้อมูลปริมาณมากให้อัลกอริทึมระบบการเรียนรู้ของเครื่องแล้วสั่งให้มันจำแนกประเภทข้อมูลนั้นได้ ซึ่งได้ผลดีมากพัฒน์ก็เลือกอย่างหลัง แต่แบบที่สองเพราะข้อมูลไม่มากพอบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่เลยเลือกขอครอบครองความเป็นส่วนตัวเพื่อเก็บข้อมูลผู้ใช้ให้ได้มากที่สุดแถมยังไม่มีใครเฝ้าประตูข้อมูล เป็นเครื่องมือประเมินแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ ในการต่อสู้ทางคณิตศาสตร์จะขัดขวางโอกาสบางอย่างของคนคนหนึ่งได้ อนาคตมาแล้วแค่กระจายไม่ทั่วถึง มุมมองต่อโลกของคุณเลยมีปัญญาประดิษฐ์ควบคุม
วันที่ 11 ในคอนเทนเนอร์
มีเขาวงกตอยู่ในทะเลทราย สร้างขึ้นจากทรายและหินเส้นทางวกวนยืดยาว กำแพงยาวนับร้อยไมล์และกว้างเป็นพันไมล์ เต็มไปด้วยทางวกวนและทางตัน ลองนึกภาพดูสิ ความยากลำบากที่คุณต้องเผชิญ ข้อมูลแต่ละอันคืนทรายแต่ละเม็ดผันผวนแปรปรวน และที่ทางออกของเขาวงกตนี้ ก็มีรางวัลที่รอให้ค้นพบที่คุณต้องทำคือหาทางออกไปให้ได้ คุณนึกภาพออกมั้ย กำแพงและประตูของมัน ความคดเคี้ยวไปมา การออกแบบเขาวงกตนั้น เขาวงกตของความคิดก็ครอบครองตัวพัฒน์ทั้งยามหลับและยามตื่น ที่นี่ไม่ได้มีหมึกชีวภาพเหลือขนาดนั้น บางอันก็หมดอายุแล้ว มีแต่ถุงไขมัน ไม่น่าเชื่อว่านอกจากลีดูซัมจะเอาที่นี่เป็นที่ผ่าตัดอวัยวะเคลื่อนที่แล้วยังใช้ดูดไขมันจากแขกที่ต้องการด้วย คนรวยนี่แม่งอะไรกันวะ
บทสนทนาระหว่างพัก
"ว่าแต่นายมาจากไหน"
"เมืองเล็ก ๆ ชื่ออาวิ อาโต้ น่าอยู่ทีเดียว"
"แล้วลูกเมียล่ะ"
"มี หนีจากนี่ได้จะกลับไปหา แล้วคุณล่ะพัฒน์"
พัฒน์ค่อย ๆ ส่ายหน้าเป็นคำตอบ
 "เหรอ สรุปคือผู้ทำได้ทุกอย่างแต่ไม่รู้ว่าจะทำเพื่อใคร"
เสียงนาฬิกาเตือนดัง ไฟล์เข้ารหัสและได้ผลลัพธ์การคำนวณเรียบร้อยแล้ว
"มีวิธีเท่าไหร่ที่ทำให้มนุษย์สิ้นชีวิตได้"
"40…" พัฒน์พูดขณะตรวจสอบข้อมูลผลลัพธ์โปรแกรมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
"40 เหรอ"
"40,000 จุลชีวะ ทำได้จากของในห้องวิทยาศาสตร์โรงเรียน"
"ราคามันคงสูงน่าดู นั้นดูเป็นข่าวร้ายต่อมนุษยชาติได้เลยนะนั้น" แน่นอนว่าอัลเลนไม่ได้พูดถึงเงินแต่ยิ่งข่าวร้ายที่สามารถทำได้ยิ่งเป็นผลต่อรองทางเศรษฐกิจ
พัฒน์ไม่ได้คิดจะยกอันนี้ให้ลีดูซัม แค่จะหาทางทำให้คนเฝ้าข้างนอกสลบก่อนจะหาทางออกจากเครื่อง กับการเข้ารหัสข้อมูลความช่วยเหลือส่งออกไปข้างนอก ด้วยปัญหาที่ล้นหลามที่สามารถทำให้พัฒน์ตายได้ตลอดเวลา เขาต้องใช้วิทยาศาสตร์แก้ปัญหาที่นี่
ปัญหาสามชั้น
1.เราเคยคิดว่าอนาคตจ้องเราอยู่ในดวงดาว ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันอยู่ในยีนของเรา การสร้าง 'แผนผัง' ของยีนจำนวนทั้งหมดซ่อนอยู่ท่ามกลางโครโมโซม 23 คู่ 2. สิ่งที่เรามีตอนนี้คือระบบถนนที่มีประมาณ 1,850 ยีน เราสามารถออกจากที่แห่งหนึ่งไปยังที่แห่งหนึ่งได้ แต่การเป็นมนุษย์เป็นงานหนักในบางครั้ง บางโอกาสอาจจะต้องลงจากเกวียนและเดินไปเอง 3. 'พจนานุกรมแห่งชีวิต' ซึ่งโดยหลักการแล้วจะครอบคลุมทุกอย่างที่จำเป็นในการสร้างตัวเราขึ้นมาเอง เมื่อทำได้สำเร็จเราจะได้มี 'คู่มือการใช้งาน' สำหรับมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ใช่ผ่านโฆษณาและวัฒนธรรม เพราะวัฒนธรรมเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงยังไม่ใช่ภูมิปัญญาของมนุษย์


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


ผ่านไป 1 สัปดาห์ พรุ่งนี้จะเป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรก ตอนนี้ภีมได้เปลี่ยนจากเฟรชชี่ปี 1 ขึ้นมาอยู่ปี 2 เสือก็เข้าสู่การเรียนปีสุดท้ายเป็นรุ่นพี่ปี 4 การอยู่ด้วยกันหลังจากภีมโดนจับตัวมา ชีวิตทั้งคู่มีอะไรที่เปลี่ยนไปและยังมีบางอย่างที่เหมือนเดิม
โครม!
เสียงดังจากห้องครัว ดังปลุกคนตัวโตที่กำลังนอนไปได้ไม่นานให้สะดุ้งตื่น
"ไอ้ภีม ทำเชี่ยอะไรเนี่ย"
เสือเดินออกมาดูคนที่กำลังวุ่นอยู่กับกระทะตรงหน้า ไข่ที่ตอกอยู่ในกระทะกำลังไหมจนแทบไม่เหลือซาก
"มึงทำอะไร?"
"กูหิวข้าว"
"แล้วนี่อะไร?"
"ไข่ดาว"
"ไหม้แบบนี้มึงจะกินเข้าไปยังไง"
"ก็น้ำมันมันกระเด็น กูเลยไม่กล้ายกขึ้นอะ"
"ไอ้ภีม มึงนี่มัน ทำอะไรเป็นบ้างห๊ะ นอกจากเรื่องเหี้ยๆเนี่ย"
"เออ! กูมันเหี้ย มึงก็เลิกยุ่งกับกูสักที ถ้าเกลียดกูนักจะมายุ่งกับกูทำไม…อื้ออ"
"ปากดีนะมึง"
แก้มขาวถูบีบจนปากยู่ ก่อนจะโดนกัดลงที่ปากล่างจนบวมแดง เสือดันคนปากดีให้นั่งลงบทเก้าอี้ แล้วหันกลับมาสนใจไข่ดาวที่ไหม้อยู่ในกระทะ เขาตักมันทิ้ง ก่อนจะตอกไข่ใบใหม่ใส่ไปแทน ท่าทางทะมัดทะแมง คล่องแคล่วทำคนที่นั่งมองแอบทึ่งไม่น้อย ไม่นานไข่ดาวโป๊ะข้าวก็มาวางอยู่บนโต๊ะ ภีมเหลือบมองอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะรีบตักกินไม่สนใจคนที่เดินไปชงกาแฟมานั่งจิบข้างๆ
"พรุ่งนี้มึงเรียนกี่โมง"
"ก็เรียนเช้า ทำไม?"
"เปล่า มึงส่งตารางเรียนมึงมาให้กูด้วย"
"เรื่องเหอะ"
"มึงแน่ใจ หรือพรุ่งนี้มึงอยากไปสาย"
เสือยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จมูกเป็นสันเฉียดเข้ามาตรงซอกคอขาว ภีมรีบเอนตัวหลบความคุมคามที่เริ่มลุกล้ำเข้ามาทุกที
"เออๆ เดี๋ยวกูส่งให้ แล้วโทรศัพท์กูอะ มึงจะคืนได้ยัง"
"กูโยนทิ้งไปแล้ว"
"ห๊ะ อะไรนะ! แล้วกูจะใช้อะไร ข้อมูลในนั้นกูก็ไม่ได้เซฟไว้"
"มึงก็เอาเครื่องกูไปใช้ไง"
"พ่อมึงสิ ไอ้เสือ ไอ้เลว มึงทำแบบนี้ได้ไง…"
เสือเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจคนที่ทั้งด่าทั้งบ่นอยู่ลับหลัง วันนี้ทั้งสองคนไม่ได้ออกไปไหน นั่งดู Netflix กินข้าว ตีกัน เถียงกัน จนหมดไปวันหนึ่ง
เช้าของวันที่ต้องเริ่มต้นกลับไปเรียนอีกครั้ง ภีมดูจะดีใจมากเป็นพิเศษ เพราะอย่างน้อยเขาก็จะได้ห่างจากไอ้คนอันธพาล สักครึ่งวันก็ยังดี
"ยิ้มหน้าระรื่นเชียวนะมึง"
"อะไร เปล๊าาา เร็วดิมึงเดี๋ยวกูสาย"
ทั้งคู่ขี่รถเข้ามาในมหาลัย รถ Ducati สีแดงที่คนต่างพากันใฝ่ฝันว่าอยากจะได้ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายสักครั้ง กลับมีชายหนุ่มปริศนามานั่งซ้อนท้ายไปซะแล้ว ทุกคนต่างจ้องมองเขาทั้งคู่เมื่อรถมาจอดที่คณะ
"กูไปก่อนนะ"
"เดี๋ยว!"
เสือพูดดักขึ้น เมื่อคนหน้าระรื่นกำลังจะเดินไปที่ตึกเรียน
"มึงแน่ใจว่าไม่ให้กูเดินไปส่ง"
"สัด กูไม่ใช่เด็กอนุบาล"
"งั้นมึงดูนู้น"
กลุ่มแฟนคลับของเสือ พากันเอามือถือขึ้นมาถ่ายรูปเขาทั้งสองคน บ้างก็ซุบซิบอะไรสักอย่าง ภีมเหลือบมองอย่างหวั่นๆ แฟนคลับไอ้เสือคงน่ากลัวพอกัน เขาลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ยอมให้อีกคนไปส่งน่าจะปลอดภัยกว่า
เสือที่รู้ตารางเรียนของเขาหมดแล้ว จึงเดินนำไปโดยบางระยะก็มีคนแอบถ่ายรูปพวกเขาไปด้วย
"ไอ้เสือ มึงไม่อึดอัดหรอว่ะ แม่งตามอยู่ได้"
"กูไม่ได้สนใจ เรื่องไร้สาระ"
"สัด ไอ้…"
"ถึงห้องมึงแล้ว"
เสือเดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง แล้วหันหลังกลับไปหาคนที่กำลังจะพ่นคำด่า หน้าเจ้าเล่ห์เหมือนมีแผน การจะทำอะไรสักอย่าง จู่มือหนาก็ยกขึ้นมาลูบผมนิ่มก่อนจะพูดแฝงความในแกล้งอีกคนเล่น
"ตั้งใจเรียนนะครับ"
ภีมอ้าปากค้าง จากที่จะด่ากลับพูดอะไรไม่ออก ซึ่งเป็นจังหวะเดียวที่ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมา คนทั้งห้องตอนนี้ ต่างจ้องมองมายังทั้งคู่ที่เหมือนกำลังสวีทหวานต้อนรับเช้าของวันเปิดเทอมอยู่หน้าห้องเรียน เสียงฮือฮาดังออกมา จนภีมต้องรีบดันตัวต้นเรื่องให้รีบกลับออกไป
"แหมมมม ไอ้ภีม ไม่เจอแค่เทอมเดียวมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วโว้ย"
แดนเพื่อนสนิทของเขาพูดแซวทันทีที่ภีมเดินเข้ามาในห้อง
"สัดแดน หุบเลยนะมึง ผัวพ่อมึงสิ"
ไม่ใช่แค่แดนที่พูดแซวเพื่อนในกลุ่มต่างรีบเอยถามเรื่องของเขากับพี่เสือ ภีมก็ได้แต่เลี่ยงไม่ตอบคำถามใดๆ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงกับสิ่งที่เขาต้องเจอ
วันนี้การเรียนไม่ได้หนักหนาอะไร ผ่านมาถึงช่วงพักเที่ยงทุกคนก็ไปกินข้าวในโรงอาหารตามปกติ จนกระทั่ง
"เห้ย! อะไรว่ะเนี่ย"
น้ำสีแดงถูกสาดใส่เสื้อของภีมจนเปื้อน แถบใส่ไม่ได้
"อ้าว ขอโทษนะ พอดีไม่เห็นนะ นายเดินไม่ดูทางเอง"
คนได้ฟังอยากจะเดินไปชกปากเสียๆของผู้หญิงที่สาดน้ำใส่เขา แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้ เพราะยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย ไม่ควรรังแกผู้หญิง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะใช้วิธีอื่นไม่ได้
ซ่าาาา
กรี๊ดดดด
"แก เอาน้ำมาสาดฉันทำไมเนี่ย ไอ้บ้า"
"อ้าว โทษทีมองไม่เห็นนะ"
ภีมพูดเสร็จก็เดินออกไป โดยไม่สนใจเสียงโวยวายที่ดังตามหลังมา เขาเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อล้างคราบน้ำที่เปื้อนออก แต่เหมือนจะทำได้ยากเพราะมันซึมติดเสื้อจนแน่น แดนเพื่อนในกลุ่มจึงเสนอว่าเขาควรจะกลับห้องไปก่อน สภาพนี้คงนั่งเรียนไม่ได้แน่ๆ
"ไงมึง"
ทั้งคู่มองไปตามเสียงที่ดังเข้ามา เสือที่มองเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น เขาแสร้งเดินตามภีมเข้ามา
"พี่เสือ พี่มาพอดีเลย พาไอ้ภีมกลับไปหน่อยดิพี่ เสื้อมันเลอะจนไปเรียนไม่ได้แล้วเนี่ย"
"ใครทำ"
"พวกผู้หญิงในมอ.เนี่ยแหละพี่ โคตรน่ากลัว"
"หึ…"
ภีมมองสีหน้าเจ้าเล่ห์ของเสือก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้
"ไอ้เสือ ที่มึงจงใจลงรูปกูกับมึงในเฟส เพราะมึงต้องการให้ไอ้พวกแฟนคลับของมึงมารุมแกล้งกูใช่ไหม"
"เอองั้นผมไปก่อนนะ เรื่องของคนในครอบครัว"
แดนรีบชิ่งออกมา เพราะดูเหมือนสถานการณ์ชักจะเริ่มไม่ค่อยดี
เสือไม่ได้ตอบ เขาเดินเขามาใกล้แล้วบีบแก้มอีกคนจนหน้านิ่ว
"ฉลาดหนิ ตอนนี้มันพึ่งเริ่ม ต่อไปมีงน่าจะเจอหนักกว่านี้นะ"
ผว๊ะ!
ภีมผลักคนตรงหน้าจนเซ แล้วชกกลับจนเลือดซึมข้างปาก
"มึง…กูไม่ได้ฆ่าพี่ฟ้า เออ...กูมีอะไรกับพี่ฟ้า กูแม่งเห็นแก่ตัว รักสนุก ไม่นึกถึงใจคนอื่น แต่กูก็ไม่เหี้ยพอที่จะฆ่าใครได้ เมื่อไหร่มึงจะเข้าใจสักที"
"สัด!"
เสือพุ่งเข้าไปบีบคอคนตรงหน้า กดแนบไปกับประตูห้องน้ำ
"แฮะๆ ไอ้เสือ"
ภีมเริ่มหายใจลำบาก แต่คนทำก็ไม่มีท่าทีจะออมแรง
"ใช่ มึงไม่ใช่คนฆ่า แต่มึงคือต้นเหตุไง ฟ้าเสียใจจนต้องฆ่าตัวตายเพราะมึง"
เมื่อภีมใกล้จนหมดลม แรงบีบที่คอจึงค่อยๆผ่อนลงและปล่อยเขาเป็นอิสระ ภีมนั่งพับลงไปกองกับพื้น ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว อยากจะร้องไห้ แต่ก็ต้องฝืนกลั่นเอาไว้ ความรู้สึกตอนนี้ตีรวนปนกันไปหมด ทั้งเจ็บใจ เสียใจ น้อยใจ โมโห โกรธ เกลียด ไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดยังไง
"ลุกขึ้น"
คนที่กำลังนั่งหมดแรงไม่ได้ทำตามคำสั่งใดๆ ยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั่น
"ไอ้ภีม ถ้ามึงไม่ลุก กูเอามึงในห้องน้ำแน่"
ภีมเงยมองหน้าคนป่าเถื่อนอย่างเครียดแค้น สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูด
"หึ มึงมันก็ทำได้แค่นี้แหละ ข่มขืน ทำร้าย ตบตี ไอ้สวะ"
"ไอ้สัดภีม! มึงแน่มากที่กล้าหือกับกู"
เสือกดโทรศัพท์โทรออก รอซักพักก่อนพูดตอบปลายสาย
"พวกมึงว่างไหม มาหากูที่มอ. กูมีคนอยากให้พวกมึงรุมโทรม"


"โอ้ย ไอ้เสือทำเชี่ยไรเนี่ย"
ภีมถูกลากลงจากที่นอน เพราะนิสัยตื่นสายเป็นประจำ ทำให้เสือต้องใช้วิธีปลุกที่รุนแรงทุกที
"ไปอาบน้ำ มันจะเที่ยงแล้ว"
"กูง่วง กูแทบจะไม่ได้นอนเลยนะมึง"
เสือยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วถามกลับไป
"มึงมัวแต่ทำอะไร…หึม?"
"จิ ไอ้สัด มึงจะถามหาพ่อมึงหรอ เออกูไปอาบน้ำก็ได้"
คำตอบที่รู้กันดีอยู่แล้ว ทำภีมไปไม่ถูก ทำไมเขาต้องเขินกับเรื่องบ้าๆนี้ด้วย หลังจากภีมเข้าห้องน้ำ เสือก็โทรหาเอก ส่งรูปบางอย่างให้เอกช่วยไปจัดการให้เขา ไม่นานเอกก็โทรเข้ามา
"ไอ้เสือ นี่มึงเอาจริงหรอ ในกลุ่มมีเป็นหมื่นนะมึง"
"เออ จัดการให้กูด้วย"
"แต่มันเสี่ยงนะมึง กูว่าไอ้ภีมก็คงไม่ปลอดภัย"
"ไอ้เอก กูจัดการได้ มึงแค่เอารูปไปลงกระจายให้กูก็พอ แค่นี้แหละ"
เสือตัดสายไป เอกที่มองดูรูปของภีมที่นอนซบอยู่บนอกเสืออย่างเหนื่อยใจ เขาได้แต่ภาวนาให้ไอ้ภีมอยู่รอดปลอดภัย เพราะแฟนคลับและคู่อริไอ้เสือไม่ปล่อยมันแน่
ไม่ถึง 1 นาที เมื่อรูปโพสลงไป คอมเม้นต่างๆนาๆก็เด้งขึ้นจนเครื่องแถบค้าง ทุกคนต่างพากันสงสัยรูปที่ไม่มีแคปชั่น บางคนก็ไปสืบเซาะหาว่าคนที่นอนซบอกเสืออยู่ว่าเป็นใครมาจากไหน จนได้รู้ว่าคือภีม รุ่นน้องในคณะเดียวกัน แต่ทำไมถึงไปนอนด้วยกัน ไปคบกันตอนไหน รูปนี้ตัดต่อรึเปล่า คำถามต่างๆมากมายเด่งขึ้น แต่ก็ไม่มีคำตอบทฝ
เสือมองมือถือและดูคอมเม้นต่างๆอย่างอารมณ์ดี เพราะอีกไม่นานมหาลัยก็จะเปิด ตอนนั้นคงมีเรื่องสนุกให้ไอ้ภีมได้ปวดหัวเล่น ส่วนภีม ไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเลยเพราะเขาถูกยืดมือถือไปตั้งแต่วันที่มาอยู่กับเสือ จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อต้องการโทรหาพ่อกับแม่ ซึ่งก็มีเสือนั่งคุมอยู่ข้างๆตลอด
"ไอ้ภีม เสร็จรึยัง ถ้ามึงยังไม่ออกมากูจะให้มึงอดข้าวจนถึงเช้า"
ตุบๆ เสียงฝีเท้ารีบวิ่งออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าเสือ
"สัด เร่งอยู่นั้นแหละ กูยังใส่เสื้อไม่เสร็จมึงเห็นไหมเนี่ย"
"หึ…ก็ รีบใส่ มัวแต่ยืนยั่วกูอยู่นั้นแหละ"
"ยั่วพ่อมึงสิ"
เสื้อที่ยังใส่ไม่เสร็จถูกสวมใส่ทันที ภีมหัวเสียที่เขาต้องเป็นฝ่ายแพ้ทุกครั้ง
"มึงจะไปไหน ปกติไม่ค่อยพาไปกินข้าวข้างนอก"
"วันนี้กูอารมณ์ดี หรืออยากให้กูอารมณ์เสีย"
"จิ…เออๆ จะไปไหนก็ไป"
ทั้งคู่ขี่รถมากินข้าวใกล้กับมหาลัย ภีมแทบอยากจะหายตัวไปหาเพื่อนสนิทที่หอพักซะเหลือเกิน ปานนี้พวกมันคงสงสัยที่เขาหายไปไม่ติดต่อตั้งแต่ปิดเทอม
"ภีม เฮ้ย!ไอ้ภีม ทางนี้ๆ"
แดนเพื่อนสนิทที่สุดของเขา รีบโบกมือเรียกเมื่อเจอภีมนั่งอยู่ในร้านอาหารใกล้กัน
"สัดภีม กูโทรหามึงไม่ติดเลย ตอนนั้นโทรมาสายก็ตัดไป กูนึกว่ามึงตายห่าไปแล้ว"
"เชี่ยแดน คือกู…"
"เชี่ย พี่เสือ!"
ภีมยังพูดไม่ทันจบเพื่อนตัวดีก็หันไปสนใจคนข้างๆเขา พี่เสือที่เป็นเหมือนไอดอลของน้องๆในคณะ แดนมองภีมกับเสือสลับกันไปมา ก่อนพูดถึงรูปที่เขาแชร์กันสนั่นโซเชียล
"จริงหรอเนี่ย มึงกับพี่เสือคบกันจริงหรอว่ะ"
"ไอ้แดน มึงพูดอะไรเนี่ยห๊ะ!"
"นี่ไง มึงดูนี่"
รูปของเขากับเสือที่นอนกอดกัน ถูกโพสต์ไปทั่ว คอมเม้นก็เยอะจนอ่านแทบไม่หมด
"มึง…ไอ้เสือ สัดเอ้ย"
ภีมอยากกระโดดถีบคนที่นั่งยักคิ้วยิ้มเยาะเขา แต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันแน่นขมอารมณ์ไว้ เพราะตอนนี้โต๊ะของพวกเขาเริ่มกลายเป็นจุดสนใจ
"แหม ตกลงที่หายไป คือไปอยู่กับ…แฟน"
"สัดแดน มึงหุบปากได้ไหม กูรำคาญ"
"เคๆ แล้วพี่เสือไปชอบมันตอนไหนอะพี่ ผมไม่เคยเห็นพี่กับมันคุยกันเลย"
"ไอ้แดน!"
ภีมพยายามเอามือปิดปากเพื่อนสนิท กลัวจะโดนเล่นงานไปด้วย เสือไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอะไร เขาแสร้งตักลูกชิ้นให้ภีม ก่อนนั้นกินไปเงียบๆ
"หวานจังงง"
"แดนมึงจะไปไหนก็ไป หรือจะให้กูแตะส่งห๊ะ!"
"เออๆ ไปก็ได้ แต่เปิดเทอมมา มึงซวยแน่ แฟนคลับพี่เสือหมายหัวมึงอยู่"
"สัดแดน เพื่อนเหี้ย"
ตอนนี้ก๋วยเตี๋ยวที่สั่งมาเริ่มขึ้นอืด ภีมแทบจะกลืนอะไรไม่ลง เขาเริ่มไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากให้ถึงวันเปิดเทอม อยากนั่งอยู่แต่ในห้อง รูปของเขากับไอ้เสือยิ่งจะทำให้ชีวิตวุ่นวายมากขึ้น ซึ่งเขาก็รู้ว่าไอ้เสือมันตั้งใจ มันถึงได้ไม่ร้อนตัว แถมอารมณ์ดีผิดปกติ
"ไอ้เสือ มึงทำแบบนี้ทำไม"
"กูก็แค่อยากอวดแฟน มึงมีปัญหา?"
"สัด แฟนบ้านพ่อมึงสิ มึงตั้งใจแกล้งกู"
"แล้วแต่มึงจะคิด"
"ไอ้เหี้ยเสือ!"
"เงียบ หุบปาก ถ้าไม่อยากให้คนมองเยอะกว่านี้ รีบกินแล้วกลับห้อง"
ภีมพยายามระงับอารมณ์ฉุนไว้ เขารีบกินแล้วเดินไปที่รถมอไซค์โดยไม่รอคนที่กำลังจะจ่ายเงิน เสือแวะซื้อของใช้ที่ร้านสะดวกซื้อระหว่างทางกลับ เขาหยิบของใช้ส่วนตัวที่ตอนนี้ใช้ร่วมกันใส่ตระกร้า ภีมมองแล้วแปลกใจ ของทุกอย่างถูกเปลี่ยนกลิ่นและยี่ห้อเกือบหมด
"กลิ่นนม ทำไมมึงเปลี่ยนมาใช้กลิ่นนี้ว่ะ"
ระหว่างหยิบของขึ้นมาจ่ายเงิน ภีมสงสัยเลยถามออกไป
"กลิ่นเหมือนมึงไง"
"อะ ไอ้สัด พูดหมาๆอีกแล้วนะมึง"
คนถามยังอึ้งไม่เท่ากับคนที่ได้ยินพวกเขาคุยกัน พนักงานสาวที่ขณะกดคีย์จำนวนเงินค่าสินค้า อมยิ้มมองเขาทั้งสองคนไปด้วย ภีมเริ่มทำหน้าไม่ถูก รีบหยิบของใส่ถุงผ้า แล้วลากคนที่จ่ายเงินเสร็จให้กลับคอนโดทันที
เมื่อมาถึงคอนโด ภีมหยิบของใช้บางส่วนรีบเดินตรงไปในห้องไม่พูดไม่จา เสือเองก็ไม่ได้จะเซ้าซี้ เขานั่งที่โซฟาตัวเดิมหยิบกระป๋องเบียร์จากถุงที่เพิ่งซื้อมาแกะดื่มอย่างอารมณ์ดี
ตื้ดๆๆๆ ~~~
เสียงโทรศัพท์เสือดังขึ้น เขามองชื่อคนที่โทรมาแล้ววางมันไว้ที่เดิม ก่อนมันจะดังขึ้นถี่ๆจะต้องกดตัดสายไป
ภีมเก็บของเสร็จเดินออกมาข้างนอกเห็นเสือพยายามกดตัดสายเรียกเข้าหลายรอบก็สงสัย แต่ไม่นานใบหน้าของเขากลับยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา โทรศัพท์ของเสือที่มีสายเรียกเข้าถูกภีมแย่งไป
"ไอ้ภีม มึง…อย่าเสือก"
ภีมกดรับมันทันทีแล้วพูดกับคนในสายแทน
"ฮัลโหล ต้องการพูดกับใครครับ"
"นี่เบอร์ของเสือ นายเป็นใคร"
"เออ เสือหรอ พอดีเขาอาบน้ำอยู่อะ"
เสือปล่อยให้ภีมพูดตอบโดยไม่ห้ามปรามอะไร เขามองการกระทำของคนตรงหน้าอย่างขำขัน
"นี่แกเป็นใคร หรือว่าคนที่เสือโพสรูปในเฟส"
"ก็…ไม่รู้สิ แค่นี้นะเรากำลังจะอาบน้ำ"
ภีมพยายามเน้นคำว่าเรา ให้ปลายสายสติแตก เธอกรี๊ดดังลั่นจนภีมต้องกดตัดสาย
"มึงทำอะไร จะแกล้งกู?"
"ทำไม ที่มึงยังแกล้งกูได้เลย กูก็แค่เอาคืนนิดๆหน่อยๆ"
"หึ กูก็ไม่ได้ว่าอะไร ดีซะอีกมีไม้กันหมา"
"ไอ้เสือ มึง…"
เสือเดินเข้ามาใกล้คนปากดีช้าๆ คนที่ถูกคุกคามถอยหนีจนหลังแนบติดกำแพง
"กูอยากอาบน้ำ ไหนบอกว่าอยากอาบน้ำกับกูไง"
เสือยื่นหน้าไปกระซิบข้างหู คนที่ได้ยินเริ่มใจไม่ดี เมื่อถูกกระชากจนตัวปลิวให้เดินตามไป


จากกรุงเทพถึงอยุธยา ใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง ภีมนั่งรถมาลงที่ขนส่งและขึ้นสองแถวเข้าบ้าน เขาชอบบรรยากาศของเมืองเก่า ชอบที่นี่ ความจริงเขาอยากจะกลับมานอนที่บ้านไม่อยากค้างที่หอ แต่แค่คิด ความจริงแค่ตื่นเช้าให้ทันเข้าเรียนยังทำไมได้เลย นั่งชมวิวข้างทางไปเรื่อยจนรถมาจอดหน้าปากซอย เขาจ่ายเงินค่ารถเสร็จ ก่อนจะเดินเข้าบ้านอย่างเงียบๆ เพราะถ้าพ่อกับแม่ได้เห็นสภาพคงตกใจ รีบพาเขาไปแจ้งความที่สถานีตำรวจแน่ๆ
แกร๊ก
"ภีม!"
แค่เสียงหมุนลูกบิดเปิดประตูบ้าน ผู้เป็นแม่ทำกำลังนั่งรอลูกชายอยู่บนโซฟาก็ทักขึ้นทันที กำลังจะเดินมากอดลูกชาย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสภาพร่างกายที่รักมีแต่รอยแผล รอยฟกช้ำ
"ภีม! ทำไมสภาพเป็นแบบนี้ ใครทำอะไร หรือ ลูกไปมีเรื่องกับใคร แล้ว…"
"แม่ๆ ใจเย็นๆ ภีมไม่เป็นไร เออ…พอดีรถมอไซค์ล้มอะ ภีมซ้อนท้ายไม่ได้ใส่หมวกกันน็อคเลยเจ็บเยอะ"
"แน่ใจนะ โกหกแม่รึเปล่า"
"เปล่าแม่ จริงจริ๊งงง"
"เสึยงสูงเชียว ก็ได้ๆ ครั้งนี้แม่จะเชื่อ ถ้ามีครั้งหน้าแม่ไม่ยอมนะ"
"ครับๆ ภีมหิวแล้วอะ พ่อละครับ?"
"ออกไปดูสวน เห็นว่ามีคนงานไม่สบาย เดี๋ยวก็กลับแล้วละ"
สองแม่ลูกคุยกัน ถามไถ่ทุกเรื่องที่อยากรู้ และ อยากบอก จนพ่อกลับมาถึงบ้าน เขาตกใจที่เห็นสภาพลูกชายไม่แพ้คนเป็นแม่ แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรมากเมื่อลูกเล่าถึงสาเหตุ
ตอนนี้อาหารที่แม่เป็นคนทำถูกนำมาตั้งเต็มโต๊ะ ซึ่งเป็นของโปรดของลูกชายเกือบหมด ทั้งสามคนนั่งกินข้าว และคุยกันไป จนภีมลืมไปว่า ใครอีกคนกำลังโมโหแทบบ้าที่เขาหายไปโดยไม่ได้รับอนุญาต หรือบอกกล่าวสักคำ
เช้าวันสดใส อากาศเมืองกรุงเก่าดีกว่าในเมืองกรุงหลายเท่า ภีมตื่นเช้าจนพ่อกับแม่ตกใจว่าลูกชายไข้ขึ้นหรือละเมอ
"วันนี้สงสัยพายุเข้าแน่ๆพ่อ ภีมมันตื่นเช้า"
"แม่อะ คนตื่นเช้าก็ผิด"
"ไม่จร้าๆ แม่แซวเล่น แหม…นานๆจะเห็นลูกชายตื่นก่อนข่าวเช้าจบ"
"งั้นไปสวนกับพ่อไหม"
"ได้ครับ จัดไป"
"ก่อนไปกินข้าวเช้ากันก่อนนะคะ"
เมื่อกินข้าวเสร็จ สองพ่อลูกจึงหายเข้าสวนไปหลายชั่วโมง ภีมไม่ได้เอะใจว่าทำไมเสือถึงได้หายไปไม่ตามรังควานเขาเหมือนทุกครััง จนกระทั่งเมื่อกลับมาบ้าน
"แม่ ดูพ่อดิใช้งานภี…เชี่ย ไอ้เสือ!"
"ภีม ทำไมพูดกับพี่เขาแบบนั้น"
ผู้เป็นแม่ตำหนิลูกชายที่พูดจาไม่สุภาพกับรุ่นพี่ที่มารอเขาหลายชั่วโมงโดยไม่บ่นสักคำ ภีมมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เสือไม่ได้มีท่าทีโกรธหรือโมโหใดๆเหมือนครั้งเขาเหมือนเป็นอีกคนที่ภีมไม่เคยเจอ
"ไม่เป็นไรครับ ปกติผมกับภีมก็พูดกันแบบนี้"
"มึง…"
"ภีม พูดกับพี่เขาดีๆสิลูก เห็นเสือเขาบอกว่ามาเที่ยวเลยแวะมาหา เนี่ย…ซื้อของฝากมาเต็มเลย"
"แม่ ไปสนิทกันตอนไหน นี่แม่เห็นคนอื่นดีกว่าลูกเหรอ?"
"เปล่า กว่าเราจะกลับ แม่เลยคุยกับเสือไปตั้งหลายเรื่อง คุยถูกคอเลยสนิทกันง่าย"
"หลายเรื่อง!?"
ภีมตกใจกลัวว่าแม่จะรู้เรื่องราวของเขากับไอ้เสือ เรื่องที่เขาไม่อยากบอกใคร แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากรับรู้
"ระ เรื่องอะไรอะแม่"
"ก็เรื่องทั่วไป เสือคุยสนุกจะตาย"
คนได้ฟังถึงกับเบะปากให้กับคนสองหน้าที่แสดงละครเก่ง เนียนซะจนไม่มีที่ติ
"แล้วเสือพักที่ไหนละลูก"
"ผมน่าจะพักโรงแรมแถวตัวเมือง เดี๋ยวขับรถดูไปเรื่อยๆก่อนครับ"
"ไม่ต้องๆ พักที่นี้แหละ ห้องไอ้ภีม เตียงมันนอนสองคนได้สบายๆเลย"
คนเป็นพ่อได้เสนอให้คนที่กำลังแสร้งทำหน้ากังวล พักที่บ้านพวกเขาแทน เพราะดูท่าทางไม่ค่อยคุ้นกับสถานที่และตอบแทนสำหรับค่าของฝากที่เสือซื้อมาให้ซะเต็มบ้าน
"พ่อ! เรื่องไรอะ ไม่เอานะ"
"ไอ้ภีม จะโวยวายทำไม ดีซะอีกพรุ่งนี้จะได้มีเพื่อนกลับด้วย"
ภีมสายหัวไปมา พยายามส่งสายตาอ้อนวอนไปยังพ่อกับแม่ แต่ก็สูญเปล่า เพราะตอนนี้เสือถูกชักชวนให้ไปกินข้าวเย็นแถมบอกทางไปห้องนอนเขาเรียบร้อย
ตอนนี้ทุกคนนั่งกินข้าวพร้อมหน้า บรรยากาศอบอุ่นที่เสือแถบไม่เคยได้สัมผัส ตั้งแต่จำความได้เขาก็อยู่กับพี่เลี้ยง จะกินข้าวพร้อมหน้าก็ต่อเมื่อมีงานสำคัญที่จัดขึ้นที่บ้าน
เมื่อกินข้าวเสร็จ พ่อกับแม่ของภีมก็พากันคุยถึงวีรกรรมของลูกชาย ตั้งแต่เด็กจนโต พร้อมกับชวนเสือไปดูสวน ทำนู้นนี้จนภีมถึงกับต้องรีบพูดดักไว้
"พ่อกับแม่พูดเยอะไปแล้ว ให้พี่เขาไปพักเถอะครับ"
"เออ…แม่ลืมเลย งั้นภีมพาเสือขึ้นไปพักเถอะ อาบน้ำนอนหลับให้สบายนะลูก ถือว่าเป็นบ้านตัวเองนะ"
"แม่! เจอกันไม่กี่ชั่วโมง จะรับเป็นลูกแล้วเหรอ"
"ดูเด็กขี้อิจฉาสิพ่อ โมโหใหญ่เลย 555"
ภีมเดินหน้างอนำเสือขึ้นมาบนห้อง เขายืนช่างใจอยู่สักพักกว่าจะเปิดประตูให้อีกคนตามเข้ามา เสือนั่งลงบนเตียง มองรอบห้อง ตั้งแต่เข้ามาไม่มีการพูดจาใดๆ เหมือนต่างคนต่างอยู่ สักพักเสือจึงเดินไปเข้าห้องน้ำในห้อง พอกลับออกมาเจ้าของห้องก็เอาแต่กดโทรศัพท์มือถือเล่นบนเตียง ไม่ได้สนใจอะไรเลย
"ภีม…ภีม…ไอ้ภีม!"
คนถูกเรียกถึงกับสะดุ้ง สุดท้ายหางก็โผล่ ภีมมองหน้าคนที่ตะคอกเขากลับ อย่างไม่มีใครยอมใคร
"ทำไม มึงจะทำอะไรกู นี่บ้านกูนะ มึงอย่าลืม"
เสือแอบขำกับความคิดของคนตรงหน้า เหมือนเด็กที่ถูกแกล้งแล้วกำลังจะวิ่งไปฟ้องพ่อแม่
"ไปอาบน้ำ กูไม่ชอบนอนกับพวกซกมก"
"ไม่ บ้านกู กูจะทำอะไรก็ได้"
"มึงแน่ใจ"
เสือก้มลงมาคล่อมคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนไว้ คนที่ถูกคุกคามพยายามถอดหนีจนติดหัวเตียง แต่ก็ถูกอีกคนคลานตามขึ้นมาทับค่อมไว้ ปลายจมูกเฉียดแก้มขาวไปแค่คืบ แล้วหยุดอยู่ที่ข้างหู
"ถ้ามึงยังไม่ไปอาบน้ำ กูจะจับมึงกดหน้าห้อง"
"มึง…ไอ้ชั่ว"
ภีมตื่นกลัว ล้นลานทุบอกคนนิสัยเสียให้ลุกขึ้น ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่รู้ว่าเขาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานเท่าไหร่ แต่พอกลับออกมาคนที่เขาไม่ชอบหน้าก็หลับสนิทไปแล้ว ภีมถึงกับโล่งอกที่คืนนี้คงไม่ต้องเหนื่อยรบกันอีก เขาเองก็ง่วงอยากนอนเต็มที เจ้าของห้องปิดไฟบนหัวเตียง แล้วจึงล้มตัวลงนอนอีกฝั่งที่ว่างอยู่ ไม่รู้หลับไปนานเท่าไหร่ แต่เหมือนคืนนี้เขาไม่ต้องสะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บปวดเหมือนที่ผ่านมา เหมือนได้รับการปลอบประโลม และจุมพิตจากใครบางคน ที่ทำให้นอนหลับฝันดีจนถึงเช้า
เช้าของวันรุ่งขึ้น ภีมลืมตาตื่น แต่กลับฉงนเมื่อเห็นความว่างเปล่าของคนที่นอนอยู่ข้างๆ จนถึงบางอ้อเมื่อได้ยินเสียงพ่อกับแม่คุยจ้อกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญไม่หยุด เขารีบอาบน้ำแต่งตัว เก็บกระเป๋า เพื่อกลับกรุงเทพฯให้เร็วที่สุด ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องที่ดีในสถานการณ์แบบนี้
"อ้าวภีม จะรีบกลับไปไหน"
ภีมสะพายกระเป๋าลงมาจากห้อง ก่อนสะกิดบอกให้เสือขึ้นไปเก็บของ เพราะเขาจะกลับแล้ว
"เออ พรุ่งนี้ภีมต้องส่งรายงานอาจารย์อะแม่ เลยว่าจะรีบกลับไปทำ"
"เอ้า เรานี่ลืมได้ไง"
"พ่อว่าจะพาเสือไปดูสวนซะหน่อย"
"ไม่เป็นไรครับ ไว้ครั้งหน้าเดี๋ยวค่อยพาผมไปก็ได้ครับ"
คนที่พึ่งเก็บกระเป๋าลงมา พูดตอบกลับเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจเจ้าของบ้าน แต่ลูกชายเจ้าของบ้านกลับยืนจ้องตาถลน ใครอยากให้มาอีก ทำร้ายลูกเขายังจะกล้ามาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ภีมหัวเสียแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะพ่อกับแม่ดันมัดมือชก ให้เขาพาไอ้เสือมาอีกให้ได้
เมื่อร่ำลาพ่อแม่เสร็จ ทั้งคู่ก็พากันขึ้นรถกลับบ้าน ภีมแปลกใจที่ได้เห็นรถจอดหน้าบ้าน เพราะมันไม่ใช่รถมอไซค์คู่ใจไอ้เสือ แต่ดันเป็นรถ Porsche718 ราคาแพงที่ภีมฝันอยากได้ แต่ก็ได้แค่ฝัน คิดแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้ไอ้พวกลูกคนรวย
ระหว่างทางกลับ เสือแวะดูสถานที่ท่องเที่ยวของที่นี้หลายแห่ง และเขาก็ไม่ต้องไปหาไกด์นำทางที่ไหน คนที่ไม่ชอบหน้าเขา กลับเสนอตัวเองเป็นไกด์นำทาง พรีเซ็นซะจนอยากจะจับมาให้ทิปหนักๆ
"ไอ้ภีม"
"หึ? อื้ออออ"
 คนที่กำลังจะคาดเข็มขัด หันมองตามเสียงเรียก ก่อนจะอึ้ง งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็วแทบไม่ได้ตั้งตัว ริมฝีปากถูกชกชิมบดเบียดแทบลืมหายใจ พยายามผลักคนที่รุกเข้ามาก็ทำได้ยาก จูบร้อนแทบไหม้ ค่อยๆเบาลงจนมันอุ่นนุ่มตัวแทบลอย
"อือออ"
มือของภีมที่บีบทุบแขนหนาเปลี่ยนมาโอบรอบคอ เพื่อรองรับจูบแสนหวานที่เขาไม่เคยได้จากคนตรงหน้า ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ จนคนที่จูบกระซิบข้างหูว่าค่อยไปต่อที่คอนโด สติที่หายไปของภีมจึงกลับมา กลายเป็นความรู้สึกเขินอายแทนที่ ภีมชกไปที่แขนคนเจ้าเล่ห์แรงๆ ก่อนจะหันไปมองวิวด้านข้าง ทำให้ทั้งคู่ ต่างไม่ได้เห็นสีหน้าอมยิ้มของกันเเละกัน


ร่างของคนที่นั่งอ่อนแรง เริ่มสั่นเทา พยายามดิ้นหนี แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะข้อมือถูกมัดด้วยเข็มขัดไว้จนแน่น
"กลัว? เมื่อกี้มึงยังปากดีอยู่เลย"
"ไง ไอ้เสือ ใครว่ะที่จะให้พวกกูจัดการ"
กลุ่มชายฉกรรจ์ 3-4 คน ยืนอยู่ตรงหน้าประตู กล่าวทักเพื่อนสนิท ก่อนมองไปยังร่างขาวที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม
"โหห มึง…จะไหวหรอเนี่ย มันจะไม่ตายก่อนใช่ไหมว่ะ"
ชายผมทอง หนึ่งในกลุ่มนั้น เดินเข้ามามองร่างที่ช้ำไปทั้งตัว
" ไอ้เสือ ฮึก…ไม่เอานะ กูไม่เอาแบบนี้ "
"หึ เมื่อกี้ยังด่ากูฉอดๆ ตอนนี้มาเกาะขาอ้อนวอนกู มึงนี่มันน่าสมเพช รู้ตัวไหมห๊ะ"
ภีมไม่ได้สนใจคำด่า หรือสายตาสมเพชน่ารังเกียจจากใคนแล้ว ตอนนี้ขอเพียงได้ออกไปจากตรงนี้ เขาจะยอมทำทุกอย่าง
"กูขอร้อง ให้กูทำอะไรก็ได้…ฮึก… กูจะเชื่อฟังมึงทุกอย่าง…อย่าให้พวกมันทำอะไรกูเลย"
เสือก้มลงไปจับแก้มคนที่ร้องไห้ตัวโก่ง ลูบมันเบาๆ ก่อนจะเอยพูดสิ่งที่คนได้ยินแทบสิ้นสติ
"งั้นกูให้มึงเลือก เอากับกูต่อหน้าพวกมัน หรือจะให้พวกมันเอามึงต่อหน้ากู"
"ไอ้เสือ มึง!"
ภีมตาเบิกกว้าง กลัวจนเข่าอ่อน หัวถุยสายไปมาปฏิเสธทุกการยัดเยียดที่เขากำลังจะได้รับ
"เร็วไอ้ภีม ถ้ามึงไม่เลือก กูจะให้ไอ้พวกนั้นเลือกให้ ดีไหม"
คนที่กำลังตัวสั่น กัดปากเเน่น ไม่ว่าจะเลือกแบบมันก็เป็นตราบาปไปชั่วชีวิตเขาอยู่ดี
"ไอ้ภีม! กูนับ 1 ถึง 3 ถ้ามึงไม่…"
"มึง…"
"หึม อะไรนะ?"
"เอากับมึง…"
เมื่อสิ้นเสียง เสือรีบบดปากลงไปขยี้ปากอีกคนบวมเจ่อ ขบกัดแรงๆที่ปากล่าง เสื้อนักศึกษาของภีมถูกถอดกระชากออกจนท่อนบนเปลือยเปล่า เขาจับคนตรงหน้าให้นั่งเผชิญหน้าบนตัก
"อ๊ะ! เจ็บ"
ภีมที่เอาแต่ก้มหน้าซบอกแกร่ง ถูกกัดเต็มแรงลงไปที่ไหล่ขาว
"ไอ้เสืออย่า"
กางเกงยีนส์สีดำที่กำลังจะถูกถอดลง ถูกมือของเจ้าของจับห้ามไว้ ภีมเหลือบมองไปที่เพื่อนของเสืออย่างกลัวๆ ก่อนหันมามองหน้าคนต้นเรื่องเชิงขอร้อง
"หึ พวกมึงจะอยู่ดูกูหรือจะกลับ
"เออๆ พวกกูกลับก็ได้ว่ะ แล้วจะให้มาเพื่อ!?"
ตอนนี้เหลือแค่เขาสองคน กิจกรรมอย่างว่ายังไม่ลดละ ร่างกายเริ่มร้อนจนชุ่มเหงื่อ เสียงจูบปากดัง จ๊วบจ๊าบ คนที่ถูกมัดไว้ดูเหมือนจะทรมานจนแดงไปทั้งตัว
"มึงรอกูด้วย จะรีบไปไหนว่ะ"
เสียงคนคุยกันดังใกล้เข้ามา จนคนที่อยู่ในห้องน้ำต้องสะดุด
"ไอ้เสือพอ มีคนมาแล้ว"
"อืออออ"
"เสือ หยุด กูขอร้อง"
ภีมตื่นกลัว ลนลานไปหมด อยากจะหายไปจากตรงนี้แต่ก็ทำไมได้ ยินเสียงเดินใกล้เข้ามาทุกที ยิ่งหัวใจแทบวาย
ปัง!
เสืออุ้มคนบนตักเข้าไปในห้องน้ำแคบๆ ปิดประตูกดล็อก คนที่ถูกอุ้มถูกจับให้ยืนหันหน้าเข้าหาประตู พร้อมกางเกงที่ถูกถอดออก ก้นขาวถูกบีบจนขึ้นรอย ก่อนนิ้วของเสือจะแหย่งดันเข้าไป
"อื้ออออ อุบ"
ภีมรีบเอามือปิดปาก พยายามกลั้นเสียงร้องไม่ให้เล็ดรอดออกไป
"เสร็จยังว่ะเนี่ย มึงจะฉี่ไปถึงดวงจันทร์รึไง นานเป็นบ้า"
เสียงคนคุยกัน ดังอยู่หน้าห้องสักพักก่อนจะจางหายไป บ่งบอกว่าตอนนี้เหลือแต่เขาสองคน
เสือแหย่งนิ้วเข้าออกจนช่องทางแคบเริ่มนิ่ม แท่งกายแข็งของเขาจึงรีบเสียบใส่แทน
"อ๊ะ เบาๆสิว่ะ กูเจ็บ"
"ซี๊ด อย่าเกร็งสิว่ะ แม่งตอดกูชิบ"
เสือพยายามสอดใส่ กระแทกเข้าไปหลายรอบ แต่ด้วยความตื่นกลัว บวกกับความตื่นเต้น ทำให้ความต้องการยิ่งพุ่งสูง
"อ๊ะ เจ็บ มึงเบาๆสิว่ะ"
"สัดเอ้ย แม่งตอดชิบ"
เพียะๆๆ
ก้นขาวถูกตี บีบขย้ำ พร้อมกับแรงกระแทกเข้าออกที่ไม่ปราณี เสือกระทุ้งเข้าไม่หยุด สองมือก็จับเอวคนตรงหน้าเพื่อยึดไว้
"อ๊าา โคตรแน่น ซี๊ดดดด
เสือฉีดน้ำขุ่นใส่ช่องทางแคบจนล้น น้ำกามไหลเยิ้มลงมาตามง่ามขา ภีมที่ยังไม่ถึงฝั่งเพราะมือถูกมัดอยู่ ถูกแกล้งให้ยืนค้างไว้อย่างนั่น
"ไอ้เสือ อือออ มึง…"
เสือยื่นหน้าไปซุกไซร้คอขาวยั่วให้คนที่อยาก ยิ่งอยากเข้าไปอีก
"อยากเสร็จ ก็ขอร้องกูดีๆ เพื่อกูจะยอมใจอ่อนชักให้มึง"
"ไอ้เสือ"
"งั้นกูไปละ"
"เชี่ยเอ้ย…"
ภีมกัดปากเเน่น อยากจะด่า อยากจะต่อยหน้าไอ้คนโรคจิต แต่เขาก็แทบจะไม่ไหวแล้ว แกนกายของเขาบวมเปล่ง อยากจะปล่อยออกมาเต็มทน
"จิ…เสือ ช่วยทีนะ"
"หึ ช่วยใคร มึงอ้อนมากกว่านี้สิ"
"มึง! จิ…เสือ ช่วยภีม ช่วยทำให้ภีมเสร็จด้วยนะ"
"หึ…"
มือหน้าเลื่อนมากอบกุมแท่งร้อนของคนตรงหน้า รูดเข้าออกถี่ๆ ปากก็ซุกไซร้ กดเม้มซอกคอไปด้วย
"อ๊าา เสือ ระ เดี๋ยวอีก"
 "หันหน้ามาหากู"
ภีมทำตามอย่าว่าง่าย เมื่อหันไป ปากสองปากก็ประกบกัน จูบร้อนผ่าว ลิ้นแลกลิ้นจนน้ำลายไหลเยิ้ม
"อึ อื้อออออ"
ภีมเสร็จคามือคนที่ทั้งจูบทั้งกอดเขาไว้ เขาหอบเหนื่อยจนแทบไม่มีแรง จนอีกคนต้องประคองกอดเอาไว้ สักพักเมื่อแต่งตัวกันเสร็จ เสือจึงพยุงคนตัวขาวออกจากห้องน้ำ ประคองไปที่รถ เวลานี้คงจะเรียนกันต่อไม่ไหว พวกเขาขี่รถกลับมาที่ห้อง ภีมฟุบหลับไปทันที ทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บ แผลเก่ายังไม่หาย แถมมีแผลใหม่เพิ่มมาซ้ำรอยเดิมอีก ถึงเขาจะเป็นผู้ชาย ก็ใช่ว่าจะทนมือทนตีนได้ทุกวันขนาดนี้
ตื้ดดดดด🎶
คนที่หลับงัวเงียตื่น เสียงโทรศัพท์เขาดังไม่หยุด และดูเหมือนเจ้าของห้องก็ไม่อยู่ซะด้วย ภีมจึงลุกขึ้นรับโทรศัพท์
"ฮัลโหล"
"ใครค่ะ เสือรึเปล่าค่ะ"
จากที่หงุดหงิดที่โดนปลุก ยังต้องมาหงุดหงิดที่มีคนโทรมาหาไอ้เสืออีก ทำไมมันเสน่ห์แรงขนาดนี้ว่ะ ตั้งแต่เขาได้โทรศัพท์มันมาใช้ก็มีผู้หญิงโทรมาไม่หยุด
"เปล่าครับ มีอะไรรึเปล่า ไอ้เสือมันออกไปข้างนอกถ้ากลับมาผมจะบอกมันให้"
"เอ๋ เสือน่าจะลืมเอาโทรศัพท์ออกมา พอดีเห็นเสือโทรมานัดเราไว้อะ งั้นไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้นะคะ"
"สัด ที่หายไปคือไปหาหญิง แม่ง ไอ้เลว ไอ้ชั่ว ไอ้…โว้ยยย"
ภีมโวยวายลั่นห้อง หงุดหงิดแบบไม่รู้สาเหตุ เขานั่งมองโทรศัพท์สักพัก ก่อนจะกดโทรหาคนที่คิดถึงมากที่สุด
"สวัสดีค่ะ"
"แม่"
"ภีม อยู่ไหนเนี่ย ลูกเปลี่ยนเบอร์หรอ ถึงว่าแม่โทรไม่ติดเลย"
"ครับพอดีโทรศัพท์ภีมหาย แม่…เดี๋ยวภีมไปหานะ"
"เอ๋ วันนี้หรอ"
"ครับ พรุ่งนี้วันเสาร์ ภีมอยากไปนอนที่บ้าน"
"จร้า เดินทางดีๆ แม่จะเตรียมของโปรดไว้ให้"
"ครับ"
ภีมวางสาย จัดการเก็บของจำเป็นบางส่วนใส่เป้ด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก ดีหน่อยที่วันนี้ไม่ถูกล่ามโซ่เหมือนหมาเฝ้าบ้าน ไม่รู้เพราะไอ้เสือมันลืมหรืออะไร เขารีบขึ้นรถแท็กซี่ เพื่อไปขนส่งเดินทางต่อไปที่บ้าน บ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก เดินทางไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง
แต่ภีมคงนึกไม่ถึงว่าอีกคนรู้ทุกอย่างว่าเขาจะไปไหน ทำอะไร เพราะโทรศัพท์ของเสือที่ให้ภีมไว้ใช้ สามารถบอกพิกัดตำแหน่งของผู้ใช้ได้เป็นอย่างดี


แรงกอดจากด้านหลังทำภีมสะดุ้งตื่น เขาหันไปมองคนที่กอดไว้ เสือตัวโตและสูงกว่าเขาเล็กน้อย หน้าคม จมูกเป็นสัน ผิวเข้มกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด ไอ้คนบ้าที่เวลานอนคิ้วยังขมวดตลอดเวลา เขาอยากจะเอาหมอนปิดหน้าให้มันตายไปจะได้เป็นอิสระสักที แต่ถึงอย่างนั้นคนอย่างเขาก็ไม่เลวพอที่จะฆ่าใครได้ ภีมหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้เวลา 7 โมงเช้า เป็นวันที่เขาตื่นเช้าที่สุดในรอบปี ร่างกายเหมือนได้รับการพักผ่อนเต็มที่ แต่ก็ยังคงปวดแผลที่เริ่มบวมและอักเสบ
"ไอ้เสือ ปล่อยสิว่ะ จะกอดทำห่าอะไร"
ภีมทั้งผลักทั้งทุบคนขี้เซา จนเสือเริ่มสะลึมสะลือลืมตาตื่น
"กูพึ่งได้นอน มึงจะปลุกทำพ่อมึงหรอ"
"มึงก็นอนไปสิ จะมากอดกูทำไมอึดอัด"
ภีมผลักคนข้างๆออก เขาอยากลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่มือหนากลับดึงให้ลงมานอนบนเตียงอีกครั้ง
"อ๊ะ ไอ้เสือ"
เสือลุกคร่อมร่างของภีมเอาไว้ ข้อมือที่จับอยู่ถูกรวบยกตรึงไว้เหนือศีรษะทั้งสองข้าง
"กูหิว"
ภีมเบิกตากว้าง มือสากสอดเข้ามาในเสื้อ ลูบไล้ตั้งแต่ช่วงเอวไปจนถึงหัวนมสีชมพู เสือเขี่ยวนตรงหัวนมซ้ำไปซ้ำมา ก่อนปากหนาจะก้มไปงับเม็ดไตนั้น ขบกัดเบาๆ พร้อมกรอกตามองไปยังคนที่ถูกแกล้ง ภีมหลับตาปี้ กัดปากจนห้อเลือด หน้าตาของคนเริ่มมีอารมณ์ร่วมกับเขา ทำเสือยิ่งอยากแกล้งให้ร้องคราง แต่เขาดันหยุดการกระทำทั้งหมดซะดื้อๆ
"มึงจะไปห้องน้ำก็รีบไป เดี๋ยวกูเปลี่ยนใจ"
ภีมรีบผลักเสือออก วิ่งตรงไปห้องน้ำทันที เสือยิัมมุมปากเขาคิดแผนการบางอย่างไว้ในหัวและภีมจะต้องได้รับบทเรียนนี้
ช่วงบ่ายของวัน เสือยังคงนอนไม่ตื่น ภีมที่ไม่รู้จะทำอะไร ได้แต่นั่งดูทีวีฆ่าเวลาไปพลาง เขาปลายตามองไปเห็นโทรศัพท์ของเสือวางอยู่ข้างทีวี ภีมรีบหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อกดโทรหาเพื่อนสนิทที่คณะ รอปลายสายไม่นานเสียงเพื่อนที่คุ้นเคยก็พูดรับ
"ฮะ….ฮือออ" ตื้ดๆๆๆๆ
ยังไม่ทันได้เอยปากตอบ ปากของเขาก็ถูกมือหนาปิดแนบไว้สนิท พร้อมกดตัดสายไป เสือจิกหัวของภีมดึงจนหน้าหงาย
"กูบอกมึงแล้วใช่ไหม ว่าอย่าคิดหนี มึงอยากไปมากใช่ไหม ได้ เดี๋ยวกูพาไปเอง"
เสือหายเข้าไปในห้องนอนไม่นาน เขาก็เดินกลับมาลากภีมพาขึ้นรถ ducati สีเขียว เร่งขับไปยังสนามแข่งรถ ซึ่งวันนี้จะมีการแข่งรถที่เขาต้องลงแข่งด้วยอีกครั้ง
"ไอ้เสือ มึงมาเร็วจังว่ะ อีกนานกว่าจะเริ่ม"
"กูจะมาเปลี่ยนของเดิมพัน"
"หืม?"
เอกทำหน้างง แต่ก็ต้องคลายสงสัย เพราะเสือผลักคนที่เขาพามาด้วยไปด้านหน้า
"แน่ใจหรอว่ะ แล้วคนที่แข่งกับมึงจะเอาไหมเนี่ย"
"เอา!"
เสียงบุคคลที่ถูกกล่าวถึง ดังลอดมาจากด้านหลัง นนท์ คู่อริของเสือ ที่ไม่ถูกหน้ากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าภีม มองสำรวจตั้งแต่หัวจรอดเท้า
"ของเดิมพันมึงใช้ได้หนิ ขาวสัดๆ"
เสือกัดกรามแน่น เขารู้ว่านนท์ถูกใจทาสของเขา แต่มันก็สนุกไม่น้อยที่จะทำให้ไอ้คนอวดดี ได้รับกรรมเพิ่มขึ้นอีก
"โอเค ตามนี้นะ งั้น 1 ทุ่มเจอกันที่ลานแข่ง"
เสือให้ภีมไปนั่งรอที่ข้างสนาม เพราะเขามีธุระต้องคุยกับเอกก่อน ภีมนั่งหน้าเศร้า เขากลัวจนแทบบ้า จะหนีก็หนีไม่ได้ ที่สนามมีแต่พวกไอ้เสือ มันคงสั่งให้จับตาดูเขาอยู่ ถึงได้มานั่งล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด
"ไงมึง"
ภีมหันมองคนที่เดินมานั่งข้างๆ นนท์เอยทักอย่างเป็นมิตร โค้กกระป๋องถูกยื่นให้เพื่อดับร้อน ภีมรับมาแต่ก็ไม่ได้พูดตอบอะไรไป เขาไม่รู้ว่านนท์จะมาไม้ไหน จะดีหรือจะร้าย
"มึงกลัวกูหรอ"
ภีมหันมองแต่ก็ไม่พูดตอบ
"ไอ้เสือมันไปเอามึงมาจากไหนว่ะ ปกติไม่ควงผู้ชาย รถมันขนาดฟ้ายังไม่เคยได้ซ้อนท้าย"
นนท์ขยับหน้าเขาไปใกล้คนที่เอาแต่ก้มหน้ากัดปาก ภีมคิดลังเลอยู่สักครู่ก่อนพูดตอบอีกฝ่ายไป
"มันจับกูมา มึงหาทางช่วยกูได้ไหม"
นนท์ที่ได้ฟัง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
"ได้ดิ มึงจะให้กูช่วยยังไง"
"พากูออกไปหนีไปจากมัน มึงอยากได้อะไรกูให้ได้หมด"
"หึ…มึงแน่ใจ แล้วทำไมมันต้องจับตัวมึงด้วยว่ะ"
ภีมทำหน้าอึกอัก เขาไม่รู้จะตอบอีกฝ่ายว่ายังไง ถ้าพูดไปมันจะยอมช่วยเขารึเปล่า
"เอาเหอะ กูไม่อยากรู้หรอก วันนี้ยังไงกูก็ชนะไอ้เสืออยู่แล้ว"
นนท์ตบไหล่ภีมเบาๆ ก่อนเดินออกไป สวนทางกับเสือที่เดินเข้ามาพอดี ทั้งสองมองหน้ากัน นนท์ยิ้มแปลกๆมาให้เสือ แล้วเดินออกไป เสือเดินมานั่งข้างภีม เขารู้สึกถึงความผิดปกติของสถานการณ์ เขารู้ว่าภีมต้องพยายามทำอะไรสักอย่างแน่นอน
"มึงคุยอะไรกับมัน"
"ปะ เปล่า มันแค่มันทักกูเฉยๆ"
"หึ…กูจะรอดู ไปได้ละ"
"ไปไหนอีกห๊ะ ลากไปลากมาอยู่นั้นแหละ อ๊ะ!"
แก้มขาวถูกบีบจนปากยู่
"มึงมีสิทธิ์อะไรมาบ่นกูห๊ะ! ไป กูจะพาไปกินข้าว กูหิว"
ภีมเดินตามเสือออกไปอย่างว่าง่าย ทั้งคู่ไปทานข้าว นั่งดื่มกาแฟฆ่าเวลา
จนถึงช่วงเย็น ข้างสนามแข่ง เสือและนนท์ ต้องมาเตรียมรถและเช็คความเรียบร้อยก่อนลงเเข่ง วันนี้มีคนมาดูการแข่งมากกว่าทุกวัน และเงินเดิมพันก็สูงตามไปด้วย
6 โมง 45 นาที ทั้งเสือและนนท์พารถไปที่จุด start เสียงเร่งเครื่อง เสียงโห่ร้องดังไปทั่วสนาม ใกล้ถึงเวลา 1 ทุ่ม หญิงสาวผู้ที่ถือธงปล่อยสัญญาณเดินมาอยู่ตรงกลาง พอเวลาเริ่มนับถอยหลัง ธงที่ชูขึ้นถูกปล่อยลง รถทั้ง 2 คันจึงวิ่งด้วยความเร็วผ่านตัวหญิงสาวไป เสือและนนท์ขี่รถไล่เบียดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ความชำนาญของเสือทำให้ขึ้นนำได้เร็วกว่า เกือบใกล้ถึงเส้นชัยรถของนนท์กลับลำเลี้ยวออกข้างสนาม ผู้คนต่างแตกตื่นฮือฮา นนท์รีบขับรถตรงไปที่ภีม
"ไอ้ภีม ขึ้นรถ เร็ว!"
ภีมตื่นตกใจแต่ก็รีบซ้อนท้ายรถขึ้นไป
"ไอ้สัดนนท์!"
เสือสบถอย่างหัวเสีย มัน 2 คนกล้ามากที่หักหลังเขา เสือขี่รถไล่ตามไป ไม่ว่านนท์จะขับเร็วแค่ไหนก็ยังไม่ทันคนที่ขับตามมา เสือถีบเข้าข้างรถของนนท์เต็มแรงจนรถเซล้มข้างทาง เขารีบจอดรถลงมากระชากตัวภีม
ผัวะ! หมัดหนักต่อยเข้าที่แก้มขาวจนเลือดกลบปาก ก่อนจะเดินไปเตะกระทืบนนท์ที่นอนเจ็บอยู่ข้างรถจนสลบ
"มานี่ ไอ้ตัวดี กูบอกแล้วใช่ไหมว่ามึงไม่มีทางหนีกูพ้น ขึ้นรถ!"
ภีมสายหัว พยายามทุบตีมือแกร่งที่ลากเขาขึ้นรถมอไซค์ราคาแพง
"กูมีความอดทนไม่มากนะ มึงจะกลับแบบเป็นหรือตายห๊ะไอ้ภีม!"
ภีมสะดุ้งตื่นกลัว เขาขึ้นคร่อมขี่รถซ้อนท้ายไปอย่างจำนน
พอกลับมาถึงคอนโด ภีมรีบเข้าไปในห้องนอนแล้วล็อกห้องปิดไว้ทันที เขานั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง นานจนต้องแปลกใจที่เสือไม่ได้ลุกล้ำเข้ามา อย่างผิดวิสัย
"ไอ้ภีม"
ภีมที่เผลอหลับไปเพราะความเหนื่อย สะดุ้งตื่น ตาเบิกโตเมื่อเห็นเสือมายืนอยู่ข้างๆ พร้อมชามข้าวที่วางไว้ข้างเตียง
"หึ…กลัวดูมากรึไง ทีตอนทำไม่คิด…กินข้าวให้หมด ถ้าไม่หมดกูจะให้มึงกินตีนแทน แล้วมึงก็จำใส่หัวไว้ด้วย ว่านี่ห้องกู กูมีกุญแจสำรองทุกห้อง"
เสือเดินออกจากห้องไป ภีมได้แต่กำผ้าปูไว้แน่น โมโหเกลียด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำไมเขาถึงต้องมานั่งทนอยู่ในสภาพแบบนี้ เขายกชามข้าวต้มขึ้นมากินจนหมดตามคำสั่ง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำให้หายเหนื่อย ภีมกดครีมอาบน้ำถูชำระร่างกายตั้งแต่หัวลงไล่ลงไปเรื่อย
"อืออ อ่า…เชี่ย อะไรว่ะเนี่ย"
ท่อนเอ็นของเขาตั้งชูขึ้น ตอนนี้เขามีอารมณ์ ร่างกายลุ่มร้อน แทบระเบิด
"อืออออ ซี๊ดดด"
ภีมกำท่อนเอ็นรูดเข้าออก มือหนึ่งกำลังช่วยตัวเอง อีกมือลูบไล้บีบหัวนมไปด้วย
"อะ อ๊าาาา อืม"
ท่อนเอ็นแข็งถูกชักเข้าออกถี่ๆหลายครั้งจนเสร็จ น้ำเหนี่ยวไหลใส่มือจนเลอะ ภีมกัดปากแน่นทุบตู้กระจกอาบน้ำอย่างโมโห เขาโดนไอ้เสือใส่ยา ตอนนี้อารมณ์ร้อนรุ่มเริ่มทำให้น้องชายของเขาตื่นขึ้นอีกครั้ง
"เชี่ยเอ้ย ไอ้เหี้ยเสือ!"
ภีมหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอว รีบเดินไปหาคนต้นเรื่อง เสือที่นั่งอยู่บนโซฟา ยิ้มเหยียดมองคนที่กำลังอารมณ์เดือดอยู่ตรงหน้าเขา
"ไงมึง…" ผัวะ!
หมัดหนัก ต่อยเข้าแก้มเสือเต็มแรง คนที่กำลังจะยืนจึงเซล้มลงไป
"ไอ้ภีม มึง!"
เสือเช็ดเลือดที่มุมปาก ก่อนพุ่งมาบีบคอขาว แล้วดันไปติดผนังห้อง เขาเพิ่มแรงบีบจนคนถูกกระทำสำลักใกล้จะหมดลมหายใจ ถึงได้ปล่อยมือออก
ตอนนี้ภีมที่ร่างกายเปลือยเปล่า ร่วงลงนั่งพับไปที่พื้น เสือบีบแก้มขาว แล้วประกบปากลงไปจูบ ดูดเม้มจนดัง จ๊วบจ๊าบ มือก็ลูบไล้เรื้อยไปทั่วแผ่นหลังเนียน ก่อนตะปบลงไปที่ก้นบีบมันจนเป็นรอยจางของนิ้วมือ
"อื้ออ อ๊ะ!"
สองนิ้วของเสือ แหย่งลงไปที่รูก้นจนภีมสะดุ้ง แต่ร่างกายกลับตื่นชูชัน อยากปลดปล่อยแทบบ้า นิ้วของเสือที่แหย่งเขามายิ่งเพิ่มแรงอารม์ให้ยิ่งพุ่งสูง ภีมใช้มือของตัวเองกำรูดส่วนที่ตั้งชูชั้นของตนไปด้วย
"อ๊าา แรงๆ"
"หืม..?"
เสือจงใจแกล้งหยุดขยับนิ้ว นั่งนิ่งรอดูว่าคนตรงหน้าจะทำยังไง
"ไอ้เสือ…อือออ"
"กูยังไม่มีอารมณ์ว่ะ"
"นี่มึง…อ๊ะ"
เขาแกล้งดันนิ้วที่ยังคาอยู่ในรูก้นเข้าไปลึกอีก
"ขอร้องกู แล้วกูจะทำให้มึงจนหายเงี่ยนเลย"
ภีมมีสีหน้าลังเล ผิดกับร่างกายที่พยายามเร่งเร้าจะปลดปล่อยความใคร่นี่เต็มทน
"ชะ ช่วยกูด้วย กูไม่ไหวแล้ว"
"หึ…อ๊ะ เสือ!"
เสืออุ้มตัวภีมให้ขึ้นมานั่งทับบนตัว ท่อนเอ็นแข็งของเขา ถูไถไปมาที่ก้นจนภีมอารมณ์ขึ้นแทบคุ้มอารมณ์ไม่อยู่
"อยากหายเงี่ยนมึงก็ขึ้นเอง"
"ไอ้เสือ…มึง…อือออ"
มือหนาบีบก้นขาว ขย้ำกดลงมาบดเบียนแท่งกายแข็งให้ยิ่งเพิ่มความอยากเข้าไปอีก ภีมกัดปากจนห้อเลือด ตอนนี้คงไม่ต้องไปสนอะไรแล้ว เขายกก้นขึ้น จับท่อนเอ็นไปจ่อที่ปากทางค่อยๆกดมันเข้าไปอย่างลำบาก จนใกล้จะสุด
"อ๊าาาา ไอ้เสือ กูจุก
 เสือแกล้งดันสวนแกนกายขึ้นมา จนภีมที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับจุก
"ขยับสิว่ะไอ้ภีม มึงรัดของกูโครตแน่น"
"อ๊ะ กูไม่เคยนั่งให้ใคร อย่าเร่งสิว่ะ"
ภีมขยับก้นไม่ค่อยถูกจังหวะ แต่ไม่นานร่างกายก็ตอบรับกันได้อย่างดี
"อ๊าาาา เร็วอีก ไอ้ภีม"
"โอ๊ยย เสือ ไม่ไหวแล้ว อ๊ะๆๆ"
คนด้านบนขย่มร่อนสุดแรง จนเสือแทบเสร็จ สองมือของเขาช่วยพยุงก้นเนียนให้ขยับได้สะดวกขึ้น จนเสียงขย่มดัง ตับๆๆ ลั่นไปทั่วห้อง
"เสือ กูไม่ไหวแล้ว"
คนขย่ม จับแท่งร้อนขยับชักไปด้วย จนตอนนี้ใกล้จะสุดทาง
"อ๊ะๆๆ ซี๊ดดด อ๊าาาา"
น้ำของภีมกระเด็นเลอะเต็มหน้าท้องของเสือ ก่อนจะฟุบคาอกแกร่ง
"ซี๊ด เสียวชิบ อ๊าาาา"
เสือเร่งกระแทกใส่ไม่ยั้ง กอดคนด้านบนไว้แน่นแล้วปล่อยน้ำขุ่นเข้าไปจนหมด
แต่นี้แค่เริ่มต้น เกือบทั่งคืนยังคงมีเสียงครางพร้อมเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วห้อง กว่าจะสงบลงได้ มารู้ตัวอีกที ก็ตื่นกันเกือบบ่าย 3 และก็เป็นเช่นเคย ภีมไข้ขึ้นตามที่เสือคิดไว้ ซึ่งเขาก็ต้องดูตามเดิม