by Harmonica
นิโคลาโยส วาลลาซนั่งเรือเร็วของคิโรสซึ่งขับกลับมาส่งเขาที่เกาะปาโรสอย่างอารมณ์เสีย
เขาหงุดหงิดอย่างมากกับพินัยกรรมของคิโรสที่ยกสิทธิ์ในหุ้นส่วนเกือบทั้งหมดของกลุ่มบริษัทในเครือคิริยาคอสให้กับนายคริส ไอ้หลานนอกไส้ของตระกูลอนาโตลาคิสคนนั้น
ไม่รู้พ่อตาของเขาคิดอะไร ทั้งที่อนาสเตเซียกับเขามีจูเลี่ยนเป็นทายาทให้อยู่แล้ว กลับอุตริไปยกบริษัทให้คนนอก
นายคริสนั่น เขาก็แสนจะไม่ชอบหน้า มันคงนึกว่าเขาไม่รู้ โธ่เอ๋ย! ผู้ชายด้วยกันดูกันออกหรอก ไอ้หมอนี่ชอบทำตาละห้อยทุกครั้งที่มองดูอนาสเตเซีย ส่วนแม่เมียรักของเขาเองก็คงมีจิตพิศวาสเจ้าคริสนี่ไม่น้อยเช่นกัน ไม่เช่นนั้นเจ้าหล่อนคงไม่กลายเป็นผู้หญิงจืดชืดเป็นน้ำยาเย็น และปิดกั้นตัวเองกับเขาอยู่แบบนี้ โดยเฉพาะเวลาร่วมเตียงกัน มันทำให้เขาหมดอารมณ์พิศวาสหล่อนไป แม้หล่อนจะสวยปานนางฟ้านางสวรรค์ก็ตาม ไม่มีผู้ชายคนไหนจะทนเมียที่สวยเป็นรูปปั้นแล้วก็เย็นชาเป็นน้ำแข็งได้หรอก
ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดขี้หน้านายคริสตอฟมากขึ้น เพราะความเย็นชาของอนาสเตเซีย ทำให้เขาทนร่วมเตียงกับหล่อนได้ไม่กี่ครั้งเพียงเพื่อให้มีทายาทกับหล่อนเท่านั้น แม้ความสวยของหล่อนจะดึงดูดใจและน่าพิศวาสเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อได้ร่วมรักกับหล่อนแล้ว ก็ช่างเย็นชาจืดชืดราวกับน้ำยาเย็น
เขาเบื่อหน่ายความเป็นผู้ดิบผู้ดีและความสำรวมกิริยาอาการของหล่อนภายในเวลาไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ทั้งหมดคงเพราะอนาสเตเซียแอบรักกับนายคริสตอฟ ทำให้หล่อนไม่เคยปล่อยอารมณ์ร่วมกับเขา ทั้งยังจืดชืดเย็นชา เก็บตัวแล้วก็เอาแต่หม่นเศร้าจนน่าเบื่ออีกด้วย
แล้วนี่พ่อตาของเขาก็ยังเหมือนจะเป็นใจ เจตนายกหุ้นส่วนบริหารแทบทั้งหมดในธุรกิจที่ตัวเองก่อร่างสร้างมาให้กับไอ้หลานนอกไส้ของเมียเก่านี่อีก ราวกับเจตนาจะยกลูกสาวให้กับมัน โดยข้ามหัวเขาไปกระนั้น ฝันไปเถอะไอ้เด็กกำพร้า หากเขายังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีวันยอมให้นายคริสตอฟสมหวังแน่
นิโคลาโยสหงุดหงิดมากเสียจนไม่สนใจมองทิวทัศน์รอบข้าง และไม่สนใจที่จะเอ่ยแสดงความยินดีกับอาคิลตามมารยาท หรือกระทั่งพูดคุยกับเขาขณะที่นั่งเรือกลับมาปาโรส
เมื่ออาคิลนำเรือเร็วแบบสปอร์ตมาจอดเทียบท่าเรือเล็กที่บ้านของเขาและอนาสเตเซีย นิโคลาโยสก็รีบลุกจากที่นั่งด้านหลังซึ่งเขาไม่ยอมไปนั่งคู่ด้านหน้ากับอาคิล แล้วก้าวขึ้นจากเรืออย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจจะเอ่ยคำอำลากับอาคิลที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเรือ
เขาลงและโบกมือให้อาคิลกลับหันหัวเรือออกไปเลย เพื่อกลับไปที่เกาะแอนติปาโรส
ชายหนุ่มนึกโกรธทุกคนในที่นั้นไปหมด เขาอยากโวยวายใส่สเตฟานอส นักกฎหมายที่จัดการเรื่องพินัยกรรม แต่ก็ยังพยายามเก็บอาการไว้ เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร สเตฟานอสเป็นเพียงนักกฏหมายที่ทำตามความประสงค์ของลูกค้าและไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรที่คิโรสทำไว้
เมื่อทำอะไรไม่ได้ ก็สู้เก็บอาการเอาไว้ดีกว่าจะปล่อยให้มีพิรุธให้ใครต่อใครจ้องจับผิด
แต่ลาซารอสนี่สิ ยั่วโมโหเขาพอตัวทีเดียว
นิโคลาโยสนึกถึงคำสนทนาระหว่างเขากับสารวัตรลาซารอสที่สำนักงานกฎหมายนั่น ดราโก้ถามเขาขึ้นมาหลังการอ่านพินัยกรรมเสร็จสิ้น ว่าเขารู้สึกยังไงที่พ่อตายกหุ้นส่วนในธุรกิจของตระกูลเกือบทั้งหมดให้กฤชไป
เขาจำได้ว่าเขามองหน้าสารวัตรนิ่ง พยายามวางสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุด
"สารวัตรถามผมในฐานะอะไรล่ะ" เขาย้อน "ในฐานะสามีของอนาสเตเซีย ผมย่อมรู้สึกเฉย ๆ เพราะผมไม่ได้แต่งงานกับเธอเพื่อหวังในทรัพย์สิน ไม่เช่นนั้นผมคงไม่ยอมเซ็นสัญญาก่อนแต่งนั่นหรอก"
"ผมรู้ว่าคุณยอมเซ็นชื่อในสัญญาข้อตกลงก่อนแต่งงานไป แต่นั่นมันก่อนที่คุณกับมาดามวาลลาซจะมีทายาทด้วยกัน คุณจะบอกว่าคุณรู้สึกว่ามันยุติธรรมดีแล้วที่คุณคิริยาคอสยกธุรกิจของตระกูลให้กับคนในตระกูลอนาโตลาคิส ไปอย่างนั้นหรือ" สารวัตรกล่าว
นิโคลาโยสหลุบตาลง ยักไหล่นิดหนึ่ง
"ถ้านั่นเป็นความประสงค์ของคนที่เป็นตาของลูกผม แล้วผมจะไปทำอะไรได้ ในเมื่อมันไม่ใช่สิทธิ์ของผมที่จะไปโต้แย้งอะไร และสารวัตรคงไม่คิดว่าผมจะไปโวยวายกับคนที่ตายไปแล้วหรอกนะ"
ก่อนดราโก้จะพูดอะไรต่อ สเตฟานอสก็เดินมาเรียกอนาสเตเซียซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างนิโคลาโยส
"มาดามวาลลาซ ผมต้องขอเชิญคุณกับคิริโยสอนาโตลาคิสที่ห้องทำงานส่วนตัวของผมหน่อย"
"มีอะไรหรือคะ" อนาสเตเซียเอ่ยถามเบา ๆ
สเตฟานอสนิ่งไปเพียงนิดหนึ่งก่อนพูด
"เกี่ยวกับพินัยกรรมที่ประกาศไป มีเอกสารกับข้อสัญญาที่คุณกับคิริโยสอนาโตลาคิสต้องไปอ่านให้ละเอียด และเซ็นชื่อรับทราบ คงต้องใช้เวลานานสักหน่อย"
เขาพูดจบก็มองหน้านิโคลาโยส
"ไม่ทราบคุณวาลลาซจะสะดวกนั่งคอยอยู่ที่ห้องรับรองไหม ผมจะสั่งให้เขาเอากาแฟมาเพิ่ม"
นิโคลาโยสทำสีหน้าส่อแววหงุดหงิดนิดหนึ่ง ให้เขานั่งคอยอยู่แล้วรอให้ตำรวจสองนายนี่คอยจับผิดและซักถามโน่นนี่เขาเห็นจะไม่มีทางหรอก
"ขอโทษนะคุณทนาย" เขาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มนิด ๆ ที่จุดประกายเสน่ห์เน้นความหล่อคมเข้มอย่างน่ามอง "ผมมีนัดที่โรงแรม ต้องไปให้ทันบ่ายนี้ คุณต้องการเวลาจากภรรยาผมนานขนาดไหนล่ะ"
สเตฟานอสนิ่งไป ขณะที่อนาสเตเซียอึดอัด ตอนนี้เองที่สารวัตรลาซารอสเข้ามาเจ้ากี้เจ้าการ
"ไม่เป็นไรนี่ครับ คุณโรคาซขับเรือเร็วมาพร้อมกับคุณอนาโตลาคิสไม่ใช่หรือ คุณก็นั่งเรือเร็วกลับไปพร้อมกับคุณโรคาซก่อนก็ได้นี่ครับ หรือถ้าสะดวกเครื่องบินน้ำมากกว่าคุณก็ไปนั่งคอยกับผมก็ได้ ผมยินดีเลี้ยงกาแฟ"
ดราโก้ ลาซารอสตบท้ายด้วยคำถาม เขามองสีหน้าพิพักพิพ่วนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของนิโคลาโยส อย่างขบขันก่อนจะพูดต่อ
"ถ้าคุณวาลลาซไม่มีเวลาดื่มกาแฟกับผม ก็คงต้องใช้เรือเร็วกลับ คุณอนาโตลาคิสก็ต้องกลับเครื่องบินน้ำพร้อมมาดามวาลลาซแทน"
นิโคลาโยสกวาดสายตาคมกริบของตนไปยังกฤชกับอนาสเตเซีย และย้อนกลับไปที่สเตฟานอส เขารู้สึกหงุดหงิดไม่รู้มีอะไรหมกเม็ดไว้อีกหรือเปล่าที่สเตฟานอสไม่ต้องการให้เขารู้
เมื่อเห็นทุกคนรุมเสนอแนะขนาดนั้น อีกทั้งตัวเขาเองก็ต้องการไปให้พ้นจากนายตำรวจจอมแส่สองนายนั่นโดยเร็ว ให้ไปนั่งดื่มกาแฟกับเจ้าสารวัตรลาซารอสนั่นเห็นจะไม่มีทาง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้ายอมรับอย่างไว้เชิง
"ดีเหมือนกัน" เขาพูดด้วยรอยยิ้ม "ถ้างั้นผมลาเลยแล้วกันครับ สารวัตรและทุก ๆ คน"
นิโคลาโยสพูดจบก็ลุกขึ้น ด้วยความรู้สึกอยากเอาชนะเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาหันไปรวบตัวอนาสเตเซียไว้ในอ้อมกอดด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะก้มลงจุมพิตเธออย่างดูดดื่มโดยเจตนาต่อหน้าคนอื่นในห้องอยู่หลายวินาที ไม่เพียงแค่จุมพิต แต่มือข้างว่างยังแกล้งขยำลงที่บั้นท้ายกลมมนของอนาสเตเซียด้วย
"อย่านานนะที่รัก"
เขากระซิบเบา ๆ ที่ริมหูหลังจากถอนริมฝีปากออกแล้ว เสียงแหบพร่านั้นเต็มไปด้วยความหมาย และมีเจตนาให้คนข้าง ๆ ได้ยิน
สีหน้าตกตะลึงและโกรธเคืองของกฤชสร้างความสะใจให้กับนิโคลาโยสเป็นอย่างมาก เขาเจตนาจูบอนาสเตเซียอย่างดูดดื่ม และขยำบั้นท้ายหล่อนอย่างมีความหมายต่อหน้าธารกำนัล เพียงเพื่อเย้ยกฤชเล่นเป็นการแก้เผ็ดให้หายหมั่นไส้
นิโคลาโยสปล่อยมือจากร่างของภรรยาที่ตัวแข็งไปด้วยความโกรธ ชายหนุ่มคว้าหมวกที่วางไว้มาสวม รอยยิ้มที่มุมปากบ่งบอกความสะใจอย่างเหลือแสน เขาเอามือแตะหมวกก้มศีรษะนิดหนึ่งเป็นการอำลา ก่อนจะก้าวนำอาคิลออกจากห้องไป
สารวัตรลาซารอสและผู้หมวดอลองโซ่นั่งอยู่มุมอีกด้านที่มองไม่เห็นมือข้างที่เขาขยำบั้นท้ายของอนาสเตเซียอย่างหยาบหยาม ซึ่งเขาเจตนาแสดงเพื่อหยามน้ำหน้ากฤชเท่านั้น ไม่คิดจะทำลายภาพพจน์สามีผู้น่ารักต่อหน้าคนอื่นโดยเฉพาะนายตำรวจทั้งสอง
ทว่านิโคลาโยสสามารถสะกดกลั้นความโกรธไว้ได้เพียงเท่านั้น เมื่อพ้นอาคารหลังนั้นออกมา เขาก็ไม่อาจเก็บซ่อนความไม่พอใจไว้ได้อีกต่อไป นิโคลาโยสนิ่งเงียบตลอดทางที่เดินผ่านตรอกคนเดินเล็ก ๆ เพื่อลงไปยังถนนใหญ่ด้านล่างสู่ท่าเรือซึ่งอาคิลจอดเรือเร็วไว้ เขาไม่สนใจที่จะผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงเพื่อคอยอาคิลแต่เดินนำลิ่วไปไกล
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนหยามน้ำหน้าอย่างแรง การที่คิโรสยกหุ้นส่วนในบริษัทเกือบทั้งหมดให้กฤช มันเป็นการแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่แล้วว่าคิโรสอยากได้กฤชเป็นลูกเขยขนาดไหน
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งชังน้ำหน้าไอ้หนุ่มลูกครึ่งจากประเทศไทยคนนั้นมากขึ้น
ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้ธุรกิจที่ควรจะต้องตกเป็นของจูเลี่ยน ไปเป็นของคนอื่นอย่างไม่ชอบธรรมเช่นนี้ เขาเฝ้าฝันมานานแล้วว่าชื่อของนิโคลาโยส วาลลาซจะต้องกลายเป็นชื่อที่มีความสำคัญ เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่ที่เพียงแค่เอ่ยนามใครต่อใครก็รู้จักและยำเกรง
นิโคลาโยสกดโทรศัพท์ไปนัดพบคาริสซ่า รอสซี่ แม่นางแบบสาวผมแดงที่แสนจะร้อนแรงนั่นน่าจะช่วยดับโมโหให้เขาได้ เมื่อวางสายจากหล่อนเขาก็ตัดสินใจฉับพลันกดไปหาใครอีกคนหนึ่ง
"ฮัลโหล คาร์ลอสหรือ" เขาพูดเมื่อปลายทางรับสาย "ฉันเอง นิคกี้"
สารวัตรลาซารอสเฝ้ามองความเป็นไปในวันนั้นอย่างสนใจ
ทุกคนออกจากห้องไปหมดแล้ว นิโคลาโยสออกไปพร้อมกับอาคิล ส่วนอนาสเตเซียกับกฤชเดินออกไปอีกห้องพร้อมกับสเตฟานอส
เขารู้สึกว่าตัวเองคิดถูกที่ขอให้มีการเปิดพินัยกรรมและขอเข้ามานั่งฟังด้วย
สายสัมพันธ์ทางใจที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ท่าทางเรียบเฉยของอนาสเตเซียและกฤชนั้นเป็นเหมือนเชือกเส้นบาง ๆ ที่เชื่อมคนทั้งสองไว้ด้วยกันโดยไม่มีใครมองเห็น
บางทีข้อสงสัยของผู้หมวดอลองโซ่ที่เกี่ยวกับกฤชอาจจะไม่พลาดเป้ามากนักก็ได้ ดราโก้เริ่มหันมาจับสายตามองที่นายคริสตอฟ อนาโตลาคิสผู้นี้ เหตุใดคิโรสจึงยกธุรกิจของตระกูลให้กับคนอื่น แม้จะได้ชื่อว่าเป็นหลานชายของอดีตภรรยาผู้ล่วงลับ แต่ก็ไม่ได้สืบทอดสายเลือดใด ๆ ของตระกูลเขาเลย ธุรกิจเหล่านั้นมีมูลค่าหลายพันล้านเหตุใดจึงไม่มอบให้กับ อนาสเตเซีย หรือไม่ก็จูเลียนหลายชายแท้ ๆ ของเขาเอง
แล้วทำไมเขาจึงเปลี่ยนพินัยกรรม ตัดชื่อภรรยากับลูกชายที่ยังไม่คลอดออก คิโรสมีส่วนรู้เห็นอะไรเกี่ยวกับการหายตัวไปของลีย่าหรือไม่
ปริศนาเหล่านี้ยังไม่มีคำตอบหรือคำอธิบายใด ๆ ที่ฟังดูมีเหตุมีผลมีน้ำหนักเพียงพอ เขารู้สึกว่ามีหลายอย่างที่ขาดหายไปซึ่งเขาไม่รู้ และนั่นคือเงื่อนงำของสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด
"สารวัตรไม่มีอะไรจะถามมาดามวาลลาซหรือ" ไอวานถามขึ้นมา
"ตอนนี้ยังหรอก"
"ทำไมล่ะครับ แล้วนายอนาโตลาคิสนั่นล่ะ" ผู้หมวดยังสงสัย
ลาซารอสยิ้มนิด ๆ จุดประกายความคมสันของใบหน้าให้ดูมีเสน่ห์ชวนมอง แม้อายุเขาจะล่วงเข้าวัยปลายสามสิบ เป็นหนุ่มใหญ่แล้วก็ตาม แต่ความคมเข้มของเขากลับไม่ได้ลดลงตามวัย
"ตอนนี้เราใช้การจับสังเกตก่อนดีกว่า บางครั้งเราอาจมองอะไรได้ชัดกว่า หากมองจากภาษากายของพวกเขา แทนที่จะฟังสิ่งที่พวกเขาจะพูด" เขาพูดก่อนจะเสริมขึ้น
"และเมื่อเราอ่านพฤติกรรมกับความคิดของพวกเขาได้พอสมควร เราค่อยเลือกถามคำถามที่เหมาะสม ก็ยังไม่สาย"
"ว่าแต่นายเช็คกับหน่วยค้นหาหรือยังว่ามีความคืบหน้าเรื่องมาดามคิริยาคอสอย่างไรบ้าง" ดราโก้ถาม
"เช็คแล้วครับ แต่ยังไม่พบเหมือนเคย"
สารวัตรหนุ่มใหญ่นิ่วหน้า ลีย่า คิริยาคอสหายตัวไปพร้อมลูกในท้องนานถึงห้าวันแล้ว แต่พวกเขายังไม่พบร่องรอยอะไรเลย ไม่มีจดหมายหรือโทรศัพท์ติดต่อเรียกร้องขอเงินค่าไถ่ใด ๆ ซึ่งยืนยันถึงข้อสงสัยของเขาที่ว่านี่ไม่ใช่คดีเรียกร้องค่าไถ่อย่างที่ใคร ๆ คิดในตอนแรก
"แล้วทีมค้นหาของทางคุณวาลลาซล่ะ" ดราโก้ถามขึ้นอีก
"ที่ถามนายวาลลาซไปเมื่อเช้า เห็นว่ายังไม่รู้ความคืบหน้าครับ" ไอวานตอบ
"ฉันหมายถึงให้นายไปสืบดูว่า พวกเขาส่งทีมค้นหาอย่างไร และค้นที่ไหนบ้าง" สารวัตรอธิบาย
"เท่าที่ทราบจากทางหน่วยของเรา ทางนายวาลลาซส่งทีมค้นหาจริง แต่เป็นเพียงหน่วยเล็ก ๆ หาอยู่ไม่กี่ครั้ง มีทั้งทางบก ทางทะเล และทางอากาศ และจำกัดบริเวณเฉพาะบนเกาะปาโรส กับแอนติปาโรสเท่านั้น ไม่ได้เลยไปค้นหาตามเกาะแก่งเล็ก ๆ ต่าง ๆ ที่มีอยู่ไม่น้อยในบริเวณใกล้เคียงนี่ครับ"
"งั้นหรือ" ดราโก้นิ่งคิด "งั้นทีมค้นหาของเราไปในที่ ๆ นายวาลลาซไม่ได้ส่งทีมไปด้วยก็แล้วกัน ลองไปดูตามเกาะเล็กเกาะน้อยแถวนี้ดู"
"ได้ครับ" ไอวานรับคำ
อนาสเตเซียโกรธจัดจนไม่อาจพูดอะไรกับใครได้
พฤติกรรมของนิโคลาโยสสร้างความอับอายขายหน้าให้กับเธออย่างเหลือประมาณ หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองถูกลดระดับลงเป็นเพียงผู้หญิงข้างถนนหรือโสเภณีคนหนึ่ง ที่นิโคลาโยสจะกระทำประเจิดประเจ้อด้วยอย่างไม่มีกาลเทศะอย่างไรก็ได้
อนาสเตเซียไม่เข้าใจว่าเหตุใดสามีของเธอจึงเจตนาหยามเธอด้วยการขยำบั้นท้ายต่อหน้าธารกำนัล การจุมพิตเป็นสิ่งปกติที่รับได้ แต่การขยำบั้นท้าย พระเจ้าช่วย เขาเจตนาทำให้เธอดูเหมือนผู้หญิงสำส่อนที่เขาไม่จำเป็นต้องให้เกียรติในสถานที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้ และแท้ที่จริงเขาก็ไม่ได้นึกพิศวาสเธอด้วยซ้ำ เขากระทำเพียงเพื่อดูถูกหรือเหยียดหยามเธอเท่านั้น
เธอรู้ดีว่าเขาไม่เคยมีจิตใจพิศวาสเธอมาแต่ไหนแต่ไร และเลิกเสแสร้งว่ารักใคร่ใยดีเธอนับแต่ที่เธอตั้งครรภ์จูเลียนไม่นาน ความห่างเหินที่เขาปฏิบัติต่อเธอจนชาชินได้สร้างเกราะกำบังใจให้กับเธอมานานเกือบสี่ปีแล้ว
เขาคงหงุดหงิดมากที่คิโรสทิ้งหุ้นส่วนในกิจการต่าง ๆ ให้กับเธอเพียงเล็กน้อย ซึ่งนั่นหมายความว่าจูเลียน วาลลาซ บุตรชายคนเดียวของคนทั้งคู่จะไม่ได้สิทธิ์ในการบริหารอะไรในธุรกิจของตระกูลคิริยาคอสไปด้วยในอนาคต นิโคลาโยสจึงเจตนาระบายความโกรธแค้นของเขา ด้วยการแสดงพฤติกรรมเหยียดหยามลดค่าของเธอต่อหน้าผู้อื่น
หญิงสาวรู้ดีว่าเขารู้สึกเดือดร้อนแทนลูกชาย เพราะไม่ว่านิโคลาโยสจะหมางเมินเย็นชากับเธอเพียงใด สิ่งหนึ่งที่เธอรู้ว่าเขามีคือความรักอย่างจริงใจให้กับจูเลียน เขาอาจจะแทบไม่เคยซื้อของขวัญหรือให้เวลากับลูกชายมากมาย แต่ทุกครั้งที่เขาอยู่บ้าน จูเลี่ยนจะมีความสุขอย่างมากที่ได้เล่นและใกล้ชิดกับพ่อของเขา
เธอรู้สึกสะท้อนใจในความไม่สมบูรณ์แบบของครอบครัวตนเอง ใช่! ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจเหตุผลของคิโรสเช่นกัน ทั้งที่ดูบิดาของเธอจะรักใคร่จูเลียนไม่น้อยไปกว่าเธอและสามี แต่เหตุใดคิโรสจึงเจตนาตัดเธอและครอบครัวออกไปจากธุรกิจของครอบครัวที่คิโรสเป็นคนสร้างจนยิ่งใหญ่ขึ้นมาด้วยตัวเอง
เธอเดินตามกฤชไปที่ห้องทำงานของสเตฟานอสอย่างเงียบขรึมยิ่งกว่าเคย ใบหน้าขาวเนียนเรื่อแดงด้วยความโกรธปนอาย
อนาสเตเซียรู้สึกอับอายขายหน้ามากจนไม่กล้ามองหน้าใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฤช เธอรู้สึกอับอายกฤชเป็นพิเศษกว่าคนอื่น หญิงสาวเดินตัวแข็งตรงไปนั่งหน้าโต๊ะทำงานของสเตฟานอสอย่างเงียบ ๆ โดยมีกฤชเลื่อนเก้าอี้ให้ และลงนั่งที่เก้าอี้อีกตัวข้าง ๆ เธอ
กระแสความร้อนจากตัวกฤชส่งผ่านมายังตัวเธอขณะที่เดินผ่านในระยะใกล้ มันเจือออกมาพร้อมกลิ่นหอมจางของอาฟเตอร์เชฟชั้นดี ที่สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดและอ่อนไหวบางอย่างให้เกิดขึ้นกับเธอ อนาสเตเซียก้มหน้าสำรวมกิริยาให้นิ่งและไม่พยายามมองไปทางกฤช แม้ว่าเธอจะรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเขานั่งอยู่ข้าง ๆ นี่เอง
ขายาว ๆ ของเขามันเหยียดยาวออกมาให้เธอมองเห็นได้ทางหางตา
สเตฟานอสปิดประตูปิดกั้นห้องทำงานที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือเต็มสามด้านนั้นออกจากโถงทางเดินภายนอก เขาเปิดซองที่เตรียมไว้พร้อมกับซองพินัยกรรม และหยิบเอกสารออกมาส่งให้คนทั้งคู่
"นี่เป็นเอกสารที่คุณสองคนต้องอ่านให้ละเอียดแล้วเซ็นชื่อกำกับทุกหน้า" เขาพูด ขยับแว่นมองชายหนุ่มหญิงสาวตรงหน้า สเตฟานอสรับปรึกษาด้านกฎหมายให้กับคิโรสมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว เขาเคยเห็นและรู้จักคนหนุ่มสาวตรงหน้าเขาทั้งคู่ แม้จะไม่สนิทสนมใกล้ชิดด้วยก็ตาม
"คุณสองคนเอากลับไปอ่าน หรือจะอ่านแล้วเซ็นที่นี่ก็ได้" เขาแนะ
กฤชรับเอกสารมาพิจารณา
"ผมจะเอากลับไปให้นักกฎหมายของผมช่วยตรวจดูก่อนครับ แล้วจะเซ็นคืนส่งมาให้คุณทีหลังหากไม่พบข้อแก้ไขอะไร" กฤชพูดเมื่อเห็นว่าข้อความในเอกสารนั้นต้องพิจารณาอย่างละเอียด และเต็มไปด้วยภาษาทางกฎหมาย
สเตฟานอสหันมามองหน้าอนาสเตเซียเหมือนจะถามว่าเธอจะเซ็นเลยไหม
"ฉันต้องกลับไปอ่านก่อนเช่นกันค่ะ" เธอกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ "แล้วจะส่งกลับคืนให้ภายในสองสามวัน"
สเตฟานอสพยักหน้ารับก่อนจะเปิดเอกสารซองเดิมหยิบซองจดหมายสีครีมมีตราประทับของตระกูลคิริยาคอสเป็นครั่งผนึกไว้ที่มุมปิดซอง เขายื่นซองนั้นมาตรงหน้าอนาสเตเซีย
"นี่เป็นจดหมายของคิริโยสคิริยาคอสที่ฝากให้กับคุณตอนวันที่ท่านทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นมา"
อนาสเตเซียรับจดหมายฉบับนั้นมาอย่างมึนงง เหตุใดบิดาของเธอจึงเตรียมจดหมายไว้ให้เธอผ่านทนายความ ในวันที่ทำพินัยกรรมฉบับนี้ ราวกับรู้ว่าตัวเองจะไม่มีโอกาสมีชีวิตอยู่ต่ออีกนานหลังจากเปลี่ยนพินัยกรรม
สเตฟานอสมองดูอนาสเตเซียที่นั่งลูบคลำจดหมายอยู่เงียบ ๆ ราวกับลังเลที่จะเปิดออกอ่าน
"เก็บไว้อ่านคนเดียวนะครับ" เขาพูดขึ้น "ท่านสั่งไว้ว่าเป็นความลับ สำหรับคิเรียอนาสเตเซียเท่านั้น"
หญิงสาวมองหน้าเขา ลังเลเล็กน้อย รู้สึกอยากจะถามอะไรอีกมากมายแต่ในที่สุดก็ตัดสินใจเก็บจดหมายฉบับนั้นเข้ากระเป๋าถือโดยไม่กล่าวอะไรออกมา
เธอเงยหน้าขึ้นมองสเตฟานอส
"หมดธุระของฉันแล้วใช่ไหมคะ" หญิงสาวถามพลางเก็บเอกสารที่ต้องนำกลับไปอ่านและเซ็นชื่อเข้าไว้ในกระเป๋าด้วย เธออยากออกไปจากห้องนี้โดยเร็วด้วยไม่อาจทนต่อความใกล้ชิดระหว่างเธอกับกฤชได้ หลายปีแล้วที่เธอคอยหลบหน้าเขา หากแต่วันนี้เธอกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา และความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนที่แฝงได้ด้วยความถวิลหา ได้แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เธอใส่เกราะปิดกุญแจไม่ให้ใครล่วงล้ำเข้ามาได้เป็นเวลากว่าสิบสองปี
"ครับ แต่เข้าใจว่าคุณต้องคอยกลับพร้อมคุณอนาโตลาคิสไม่ใช่หรือครับ"
อนาสเตเซียพยักหน้า
"คุณอยากออกไปนั่งคอยที่ข้างนอกไหมครับ ถ้าไม่อยากรออยู่ในห้องนี้" สเตฟานอสแนะ
อนาสเตเซียพยักหน้ารับ เธอกล่าวขอบคุณพร้อมกับขอตัวก่อนลุกจากเก้าอี้เดินตัวตรงออกประตูไป
เธอเดินย้อนกลับไปตามโถงทางเดิน ผ่านประตูบานใหญ่ด้านหนึ่งที่เปิดออกสู่ระเบียงซึ่งเหมือนถูกจัดไว้เป็นที่นั่งเล่นดื่มกาแฟและอาบแดดอุ่นให้กับพนักงานซึ่งมีไม่กี่คนในช่วงพัก หญิงสาวก้าวเดินออกไปที่ระเบียงซึ่งขณะนั้นไม่มีใครอยู่ เธอเดินไปเกาะราวระเบียงมองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้าผ่านอาคารบ้านเรือนที่สร้างไล่ระดับกันลงไปตามเนินเขาต่ำลงไปสู่ชายหาดด้านล่างแบบขั้นบันได
อนาสเตเซียสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ปนมากับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ฤดูร้อนซึ่งปลูกไว้ด้านหน้าอาคารเก่าหลังนี้ แสงแดดอบอุ่นในเดือนมิถุนายนสร้างความรู้สึกผ่อนคลาย ลมเย็นสบายช่วยคืนความสดชื่นให้เธอได้อย่างน่าอัศจรรย์
ภายในห้องทำงานของสเตฟานอสหลังจากอนาสเตเซียลุกออกไป เขาก็ลุกไปหยิบสมุดเขียนภาพเล่มหนึ่งจากตู้ข้างผนังมาวางตรงหน้ากฤช
"ท่านฝากไว้ให้คุณ บอกว่าถ้าคุณเห็นแล้วจะเข้าใจ" สเตฟานอสบอก
กฤชมองดูสมุดเขียนภาพนั้นนิ่งอยู่ครู่ มันดูคุ้นตามากแม้ว่าหน้าปกที่ทำจากหนังแท้สีครีมมีลายเส้นสีดำนั้นจะดูเก่าจนเหลืองแล้วก็ตาม เขาหยิบสมุดขึ้นมาเปิดดู ภาพสเก็ตตามหน้าต่าง ๆ แต่ละหน้านั้นเกิดจากลายเส้นที่คุ้นตาซึ่งเป็นลายเส้นของเขาเอง เขามีนิสัยชอบบันทึกภาพความทรงจำที่ประทับใจต่าง ๆ ไว้ในสมุดเขียนภาพ และสมุดเล่มนี้แองเจลลิก้ามารดาของเขาเป็นคนซื้อให้ที่อิตาลีช่วงฤดูร้อนปีที่เขาไปพำนักกับญาติของเธอตอนเป็นวัยรุ่น
เขาเปิดดูไปเรื่อย ๆ เห็นภาพทิวทัศน์ริมทะเล ชายหาดที่เต็มไปด้วยต้นมะกอก และแนวโขดหินริมหน้าผาที่ทอดยาวลงไปในทะเลจากมุมมองบนเรือใบซึ่งเขาเคยไปทอดสมอปิกนิกกับอนาสเตเซีย
ชายหนุ่มเปิดมาพบหน้าที่เขาวาดภาพอนาสเตเซียไว้จากความทรงจำเมื่อครั้งที่เป็นเด็กสาวแรกรุ่น ภาพสวนหลังบ้านที่พวกเขานั่งร่วมวงดื่มน้ำชายามบ่ายกัน ภาพวาดคู่กันของอนาสเตเซียกับอเล็กซิสลูกพี่ลูกน้องของเขา ภาพของอแนสซ่าที่นั่งถักนิตติ้งอย่างอบอุ่นบนเก้าอี้ที่มองออกไปเห็นหน้าผาและทะเลที่สวยงามของเกาะแอนติปาโรส ภาพภูเขาทางตอนเหนือของอิตาลีในฤดูใบไม้ร่วงที่เต็มไปด้วยสีสันสวยงามตั้งแต่ส้มเหลืองและแดงตัดกับท้องฟ้าใสที่มีเมฆสีขาวลอยอยู่ประปราย ภาพบิดาและมารดาของเขาในความทรงจำนั่งคู่กันที่เก้าอี้ในสนามหลังบ้าน และภาพบ้านเรือนแบบเวนิซที่ปลูกอยู่ริมชายหาดที่ริมินี่
ความทรงจำครั้งเก่าผ่านเข้ามาในความคิดของชายหนุ่มอย่างช้า ๆ ราวกับความฝัน ภาพวาดในหน้าสุดท้ายเป็นภาพของไร่องุ่นในเขตที่ดินของปู่เขาเองที่บ้านพักตากอากาศในซานโตรินี
ภาพความอุดมสมบูรณ์ของไร่องุ่นถูกฉาบทอด้วยแสงสีส้มและสีเหลืองที่ปลายขอบฟ้ายามอาทิตย์อัสดงตัดกับสีคล้ำมัวของท้องฟ้ายามเย็น
มีภาพวาดของคนคู่หนึ่งเป็นภาพเล็ก ๆ ตรงกลางซึ่งไม่ได้วาดให้เห็นใบหน้าชัดเจน เพียงแต่มองก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงกับผู้ชายที่ยืนจุมพิตกันอย่างแสนหวานและอ่อนโยนกลางไร่องุ่นในหุบเขา ที่ทาบทอด้วยแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์อัสดงเท่านั้น
กฤชมองดูลายเซ็นของตัวเองที่มุมภาพนั้นซึ่งเขียนไว้ว่า 'ตราบสิ้นกาลเวลา' นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้เบา ๆ เฉพาะบนลายเซ็นนั้นเพื่อถนอมสีที่วาดบนกระดาษไว้ไม่ให้เสียหาย
เสียงของสเตฟานอสเอ่ยขึ้นขัดเข้ามาในห้วงความคิดของเขา
"คุณคิริยาคอสสั่งว่าให้คุณถนอมรักษาให้ดี ให้สมกับที่ท่านไว้ใจและเชื่อในตัวคุณ"
กฤชพยักหน้าเงียบ ๆ โดยไม่กล่าวอะไร เขาเข้าใจถึงความนัยของสมุดภาพที่คิโรสเคยขอจากเขาไปเมื่อสิบปีก่อน และความหมายที่คิโรสต้องการจะสื่อให้เขาทราบเป็นอย่างดีโดยไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใด ๆ
บิดาของอนาสเตเซียฝากฝังอนาสเตเซียและธุรกิจของตระกูลให้เขาช่วยดูแล แต่เขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ในเมื่ออนาสเตเซียไม่ใช่สิทธิ์ของเขาที่จะเป็นคนดูแล เธอเป็นภรรยาตามกฎหมายของชายอื่น แม้ว่าคิโรสจะอยากหรือไม่อยากยอมรับความจริงข้อนั้นก็ตาม สามีของเธอก็ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่แล้วว่า จะไม่ยอมปล่อยเธอไปอย่างง่ายดายนัก


by Harmonica
กฤชเดินออกมาสมทบกับอนาสเตเซียซึ่งยืนคอยอยู่ที่ระเบียงนั่งเล่น
ทั้งคู่เดินออกจากอาคารไปตามถนนที่เป็นขั้นบันไดด้วยกันอย่างเงียบ ๆ ต่างฝ่ายต่างซึมซับบรรยากาศอันสวยงามในแบบเฉพาะของเกาะซีโรส
ด้านบนสูงขึ้นไปจากสำนักงานกฎหมายของสเตฟานอสทางยอดเขาฝั่งตะวันออกซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะเป็นโบสถ์ที่สร้างอยู่บนเนินเขาด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมที่เลียนศิลปะไบแซนไทน์ ชื่อว่าโบสถ์อนาสเตเซีย ด้านบนของโบสถ์สามารถมองลงมาเห็นได้ไกลถึงเกาะตินอส และมิโคนอส
เดินมาไม่ไกลนักทั้งคู่ก็มาถึงจัตุรัสเพอเตซี่ ที่ซึ่งอนาสเตเซียได้จอดรถคันเล็กที่เช่ามาจากมาริน่า หรือท่าจอดเรือยอร์จและเครื่องบินน้ำไว้ ภายในที่จอดรถขนาดเล็กนอกอาคารสามชั้นบริเวณนั้น
หญิงสาวจะเดินนำผ่านอาคารเพื่อไปลานจอดรถด้านหลัง หากแต่กฤชแตะต้นแขนรั้งเธอไว้
เขามองเธอด้วยแววตาที่ดูอบอุ่น อ่อนโยน
"รีบกลับหรือ อัณญ่า" ช่วงเวลาที่ห่างเหินกันนานถึงสิบสองปี ทำให้ความเป็นกันเองของทั้งคู่เลือนหายไป เหลือแต่กิริยามรรยาทอันสุภาพเรียบร้อยของคนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
กระนั้นเขาก็ยังเรียกขานเธอด้วยชื่อสั้น ๆ อย่างสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อน
"ไปเดินเล่นกันหน่อยได้ไหม" เสียงของเขานั้นเรียบแต่มีแววเว้าวอนอยู่ในที
อนาสเตเซียนิ่งคิด เธอไม่มีธุระอะไร จูเลียนอยู่ที่บ้านกับซอนญ่าและมีเมลานีกับอีเนียสอยู่ด้วย หญิงสาวยืดตัวขึ้นเงยหน้ารับแดดอุ่นที่สาดทอลงมาบนร่างที่สวมชุดสูทกางเกงเนื้อบางเข้ารูปขาสี่ส่วนแบบเรียบสีครีม เสื้อแจ็คเก็ตเนื้อเดียวกันสีครีม และเสื้อเชิ้ตตัวในสีกาแฟนมเนื้อเนียนวาว
ลมเย็นที่พัดมาเรื่อย ๆ มอบความรู้สึกสบายให้กับเธอจนไม่อยากรีบไปไหน หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ แล้วเดินตามกฤชไปตามทางเดินเล็กแคบของเมืองนั้น
ทั้งคู่เดินเรื่อย ๆ ผ่านบ้านเรือนและสิ่งปลูกสร้างอาคารสำนักงานต่าง ๆ ที่ล้วนเป็นสีขาวสะอาด ถนนเป็นตรอกเล็กตรอกน้อย และผ่านโรงละครอพอลโล่ซึ่งสร้างตั้งแต่ปี 1864 โดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส เลียนแบบลา สกาล่าในมิลาน ประเทศอิตาลี โรงละครนี้ถือเป็นโรงละครโอเปร่าแห่งแรกของกรีซ และมีชื่อเสียงอย่างมากเกี่ยวกับภาพเขียนที่สวยงามของโมสาร์ทและแวร์ดี้ซึ่งแขวนอยู่บนผนังในโรงละคร
ห่างจากจัตุรัสนั้นมาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงจัตุรัสมิอาอูลิส ซึ่งเป็นจัตุรัสใหญ่และสำคัญที่สุดของเมืองเออเมาโปลี เมืองหลวงของเกาะซีโรส จัตุรัสแห่งนี้อยู่ติดกับศาลาว่าการเมือง เป็นจัตุรัสที่ปูด้วยหินอ่อน รอบด้านเรียงรายไปด้วยต้นปาล์ม ร้านกาแฟและร้านพิซเซอเรีย เป็นศูนย์รวมแหล่งท่องเที่ยว จุดนัดพบของคนโดยเฉพาะยามค่ำ ที่ผู้คนเลิกงานออกมากินดื่มหรือนัดพบกันที่บริเวณนี้
กฤชมองดูร้านพิซเซอเรียที่มีอยู่หลายร้านในย่านนั้นแล้วยกข้อมือดูนาฬิกา
"เที่ยงกว่าแล้ว หาอะไรกินกันดีไหม" เขาถามขึ้น
อนาสเตเซียซึ่งกำลังง่วนอยู่กับความคิดของตัวเองอย่างเงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย สายตาเธอสบเข้ากับดวงตาคมที่มีแววห่วงใยอาทรเธอเป็นพิเศษแล้วก็รู้สึกเก้อเขิน พูดไม่ออก
เธอพยักหน้าเงียบ ๆ หลบตาลงมองพื้น "ค่ะ"
"คุณอยากทานอะไร พิซซ่า หรือว่าอาหารกรีก" ชายหนุ่มถาม
"ตรงนี้มีร้านพิซซ่า งั้นพิซซ่าก็ได้ค่ะ"
กฤชเดินนำเข้าไปที่ร้านพิซเซอเรียขนาดเล็ก ที่ดูเก๋และน่านั่งร้านหนึ่ง เลือกโต๊ะแบบสองที่นั่งซึ่งตั้งอยู่บนลานนอกร้านเพื่อชมผู้คนที่เดินผ่านไปมาและทำกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งยังได้รับอากาศเย็นสบายและแดดอุ่นด้านนอกร้านด้วย เขาส่งเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะให้อนาสเตเซียเลือกดูรายการอาหารก่อน
หญิงสาวตาพร่าจนมองแทบไม่เห็นรายการอาหาร และนึกโมโหตัวเองที่ทำประหม่าเก้อเขินราวกับเป็นเด็กสาวรุ่น อนาสเตเซียสงบใจและพยายามสำรวมอารมณ์ตัวเองอีกครั้งไว้ภายใต้สีหน้าที่พยายามให้ดูเรียบเฉย
เธอเลือกสั่งพิซซ่าหน้าไส้กรอกอิตาเลี่ยนกับมะกอกดำมาถาดหนึ่งพลางถามกฤชว่าเขาชอบทานอย่างเดียวกันหรือไม่ เนื่องจากเธอไม่คิดว่าตัวเองจะทานได้หมดคนเดียวทั้งถาด
กฤชพยักหน้า เขาเลือกสั่งเป็นแบบหน้าชีสเปล่าตามสไตล์อิตาเลี่ยนแท้ ซึ่งทางร้านทำให้แบบแบ่งหน้าละครึ่ง ช่วยให้ทั้งคู่สามารถทานร่วมกันและแบ่งกันได้ทั้งสองแบบในถาดเดียว
อนาสเตเซียสั่งซุปทะเลแบบเมดิเตอร์เรเนียนมาด้วยที่หนึ่งสำหรับรับประทานก่อนพิซซ่า ส่วนกฤชเลือกสั่งซุปผักอิตาเลี่ยนมินิสโตรนี่ และสั่งสลัดกรีกมารับประทานคนละจาน
ท่าทางสบาย ๆ และดูอบอุ่นของกฤชช่วยลดความประหม่าและเก้อเขินของเธอได้อย่างประหลาด หญิงสาวค่อย ๆ รู้สึกผ่อนคลายทำให้รับประทานอาหารมื้อนั้นได้อย่างอร่อยและออกรสเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา
ความคุ้นเคยสนิทสนมเก่า ๆ ค่อย ๆ ถูกรื้อฟื้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว น่าแปลกที่กฤชสามารถทลายกำแพงหินที่อนาสเตเซียได้ก่อไว้ขวางกั้นทุกคนไม่ให้เข้าถึงหัวใจเธอให้ทลายลงอย่างง่ายดาย เขาเป็นคนบุคลิกดี มีสง่า เชื่อมั่นในตัวเองแต่ไม่ล้นขอบ มีความอ่อนโยนในดวงตา และความสุภาพในกิริยาท่าทาง หากแต่คล่องแคล่วและฉลาดเฉลียวสมเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่บิดาและคุณตาของเธอมอบความไว้วางใจให้อย่างเต็มร้อย
ความอบอุ่นในดวงตาคมซึ้งและท่าทางที่คอยจับสังเกตและเฝ้าดูแลเธอ เป็นความคุ้นเคยและความอ่อนหวานที่ขาดหายไปนานจากชีวิตที่โดดเดี่ยวและอ้างว้าง ซึ่งอนาสเตเซียได้สร้างให้กับตัวเองมานานกว่าสิบสองปี
กฤชชวนคุยด้วยเรื่องทั่วไปเขารู้ว่าอนาสเตเซียได้ก่อตั้งและอุปถัมภ์สถานสงเคราะห์แม่และเด็กที่ถูกทารุณทำร้ายแห่งหนึ่งในเอเธนส์ และตัวเธอเองก็เข้าไปทำงานในสถานสงเคราะห์นั้นอยู่เป็นประจำ จึงเลือกชวนคุยในเรื่องเกี่ยวกับงานของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอสนใจและสบายใจที่จะคุย
อนาสเตเซียเล่าให้เขาฟังถึงการเลือกสถานที่ก่อตั้ง บุคลากร และการประชาสัมพันธ์มูลนิธิ รวมถึงงานที่ทำเพื่อช่วยเหลือหญิงสาวและเด็กที่น่าสงสารซึ่งต้องเผชิญกับความรุนแรงในครอบครัว
"ครั้งแรกที่เริ่มต้น เพราะฉันพบเห็นผู้หญิงที่ต้องเร่ร่อนขอทานหรือหางานทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามถนนบนเกาะโรดส์ พวกเธอสะพายลูกเล็กบ้างก็มีลูกที่ยังไม่โตเท่าไหร่เดินตามอยู่ข้าง ๆ แล้วฉันก็เห็นภาพแบบเดียวกันตามตรอกซอกซอยในแหล่งเสื่อมโทรมของเอเธนส์" หญิงสาวเล่าให้เขาฟังเรื่อย ๆ
"ยังมีผู้หญิงที่ตกระกำลำบาก จากการขาดความรู้ที่จะประกอบอาชีพหาเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้อย่างเพียงพออยู่ในสังคมเราอีกมากเหลือเกินค่ะ คริส ผู้หญิงพวกนี้ต้องพึ่งพาสามี ถ้าสามีเลี้ยงดีก็โชคดีไป แต่มีไม่น้อยที่ถูกสามีทุบตี จะเนื่องจากความเครียดจากงานหรือสภาพเศรษฐกิจที่คนเป็นสามีเผชิญก็ตามแต่ มันก็เป็นภาพชีวิตที่น่าเศร้าเหลือเกินในสังคมมนุษย์เรา เด็ก ๆ ต้องทนเห็นภาพความรุนแรงภายในบ้าน และบางครั้งความรุนแรงพวกนั้นก็เกิดขึ้นกับตัวเด็ก ๆ เองด้วย"
"คุณเลยตัดสินใจก่อตั้งมูลนิธิขึ้นเพื่อช่วยเหลือพวกเขา"
กฤชต่อให้ เขารู้สึกมีความสุขกับการเฝ้ามองสีหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์อ่อนไหวและจริงจังดูมีชีวิตชีวา ซึ่งเกิดจากการได้พูดถึงงานที่เธอทำเพื่อคนที่ขาดโอกาสทางสังคม อารมณ์ความรู้สึกบนใบหน้ายามนั้นทำให้อนาสเตเซียกลายเป็นผู้หญิงมีเลือดเนื้อธรรมดา ไม่ใช่รูปปั้นหินอ่อนหรือภูเขาน้ำแข็งอย่างที่ใคร ๆ ต่างแอบค่อนขอดลับหลังเธอ
"ค่ะ" หญิงสาวรับ "ฉันเริ่มจากหาเงินสนับสนุนเบื้องต้นก่อน ก็ขอจากคุณตาแล้วก็คุณพ่อนั่นล่ะค่ะ ตัวฉันเองได้เงินในส่วนมรดกของคุณแม่มา ก็เอามาลงเป็นเงินหมุนเวียน"
"ใช่จำได้ว่าเคยมาขอเงินผมด้วย" กฤชพูดขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้ม
อนาสเตเซียยิ้มเขิน เมื่อนึกถึงว่าเขาอุตส่าห์จำได้ ปีนั้นจูเลียนอายุสองขวบ เธอพาเด็กชายไปเยี่ยมเขากับคุณตาที่บ้าน และพูดเรื่องเงินสนับสนุนโครงการช่วยเหลือของเธอ กฤชให้เงินบริจาคมาห้าหมื่นยูโร ขณะที่คุณตาของเธอเขียนเช็คให้มาหนึ่งแสนยูโร
"มีคนในศูนย์ช่วยเหลือนี่อยู่กี่คนครับ" กฤชถาม
"ตอนแรกเรามีเคสอยู่ประมาณสิบกว่าเคส ต่อมาก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อเรามีการประชาสัมพันธ์เรื่องโครงการช่วยเหลือออกไปทั่วเอเธนส์รวมถึงเกาะที่ยังมีคนยากจนอยู่มากนอกเขตคลิคลาเดสนี่ เราก็มีเคสเพิ่มขึ้นมากร่วมแปดสิบเคสแล้วค่ะตอนนี้"
"แล้วทุกเคสของคุณพักอยู่ที่ศูนย์หมดเลยหรือ"
"ไม่หรอกค่ะ เรามีการหมุนเวียน เริ่มต้นเราให้คำปรึกษากับผู้หญิงที่มีปัญหา ต่อมาถ้าดูว่าไม่ไหวแน่ ก็จะช่วยเหลือออกจากครอบครัว และปรับสภาพจิตที่ศูนย์สุขภาพจิต เมื่อจิตใจฟื้นฟูดีแล้วก็จะส่งต่อไปยังศูนย์ฝึกอบรมงานอาชีพ ให้พวกเขาได้พัฒนาฝีมือ และค้นพบสิ่งที่ถนัดเพื่อหารายได้มาเลี้ยงครอบครัว" อนาสเตเซียเล่าอย่างมีความสุข
"เราไม่ได้ช่วยฝึกอาชีพอย่างเดียว เรายังช่วยหาตลาดรองรับงานของพวกเขาด้วย ใครถนัดงานด้านสำนักงาน เราก็มีหน่วยจัดหางาน ช่วยหางานตามสำนักงานต่าง ๆ ให้ หลายคนตอนนี้เป็นพนักงานธุรการ เลขานุการ พนักงานขายตั๋ว แม่บ้านและพนักงานเสริฟในโรงแรม เราทำให้ผู้หญิงพวกนี้ยืนอยู่ได้ ไม่เพียงเท่านั้นเรายังส่งเด็ก ๆ กลับเข้าโรงเรียน และตั้งทุนการศึกษาสำหรับเด็กที่เรียนดีอีกด้วย"
"ดูคุณมีความสุขกับงานที่ทำมากเลยนะ อัณญ่า" ชายหนุ่มกล่าวขึ้น รู้สึกพอใจที่สามารถทำให้อนาสเตเซียที่กลายเป็นคนเงียบขรึมและเก็บตัว เปิดปากคุยอะไรได้ยาวถึงขนาดนี้
หญิงสาวนิ่งคิดด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความสุขใจที่ไม่ค่อยได้พบบ่อยนักในดวงตาคู่นั้น
"ค่ะ งานนี้ทำให้ฉันรู้สึกตัวเองมีคุณค่าขึ้น น่าแปลกนะคะคริส ในขณะที่ฉันพยายามช่วยเหลือผู้คนที่ด้อยโอกาสและเดือดร้อนพวกนั้น ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกช่วย" เธอยิ้มก่อนจะอธิบายต่อ
"พวกเขาช่วยให้ฉันมองเห็นคุณค่าในตัวเอง และทุกครั้งที่เราสามารถทำให้ใครสักคนลุกขึ้นยืนและเดินต่อได้โดยไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งสุขทั้งภาคภูมิใจอย่างอธิบายไม่ถูกเชียวค่ะ"
อนาสเตเซียเล่าด้วยรอยยิ้มและดวงตาฝัน ทำให้เธอดูราวกับอนาสเตเซียเด็กสาวช่างฝันเมื่อสิบสองปีก่อน หญิงสาวสบสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักและชื่นชมในตัวเธอของกฤชแล้วก็รู้สึกเขินจนหน้าแดง
ทั้งคู่จิบไวน์ขาวชาร์ดอนเน่ย์รสดี แม้จะไม่เก่าปีนักแต่รสชาติใช้ได้ทีเดียว โดยเฉพาะเมื่อแช่มาจนเย็นเฉียบ และจิบร่วมกับอาหารมื้อกลางวันที่แสนอร่อย ประกอบกับการพูดคุยในเรื่องต่าง ๆ ที่ทั้งคู่ทำตลอดระยะเวลาสิบสองปีที่ห่างเหินกันไป ช่วยสร้างความเพลิดเพลินจนเวลาล่วงเข้าไปกว่าบ่ายสามโมงครึ่ง
อนาสเตเซียไม่รู้ตัวว่าเธอเผลอยิ้มและหัวเราะบ่อยแค่ไหนในช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงนั้น รอยยิ้มของเธออ่อนหวาน น้ำเสียงก็ใสน่าฟังดุจระฆังเงิน ดวงตาสีฟ้าดุจน้ำทะเลยามเช้าเปล่งประกายระยับด้วยความสุข แสงแดดยามบ่ายทอทับเรือนผมดกหนาสีบลอนด์ทองอ่อน ๆ จนสะท้อนประกายแวววาวดุจเส้นไหมทองคำ ใบหน้าจิ้มลิ้มสวยหวานปานเทพธิดา งดงามจนกฤชเผลอเฝ้ามองอย่างไม่อาจถอนสายตาได้
เธอกลับมาเป็นอนาสเตเซียผู้มั่นใจและร่าเริง คุยสนุกอีกครั้ง ราวกับรูปปั้นหินอ่อนได้รับสัมผัสทิพย์จากทวยเทพจนกลับฟื้นชีวิตขึ้นเป็นหญิงสาวที่งามสง่า อ่อนหวาน น่ารัก น่าปรารถนา มีเลือดเนื้อและมีชีวิตชีวาอีกครั้ง กฤชเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงยามที่เธอเผลอถอดหน้ากาก และเกราะแห่งความเงียบขรึมเฉยชาออกไป และซึมซาบแทบทุกอณูในตัวเธอผ่านทางสายตาและโสตสัมผัส
หลังอาหารกฤชชวนเดินเล่นต่อลงไปจากจัตุรัสแห่งนั้นเลยลงไปจนถึงท่าเรือด้านล่าง นกทะเลสีขาวบินว่อนอยู่ที่ท่าเรือ แสงแดดสะท้อนขึ้นมาจากทะเลทอประกายระยับราวกับเกล็ดเพชร
กฤชมองไปที่หัวมุมถนน เห็นรถบัสที่บริการรับส่งผู้โดยสารระหว่างตัวเมืองเออเมาโปลีฝั่งวรอนทาโด้กับอาโน ซีโรส หรืออาโน ซิราจอดรอผู้โดยสารอยู่พอดี จึงเอ่ยชวนขึ้นอีกครั้ง
"รถบัสมาโน่นแล้วกำลังจะออกพอดีเลย" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหันไปมองดูรถบัสคันนั้นที่เขียนป้ายว่าไปอาโน ซิร่า "ไปเดินสำรวจอาโน ซีโรสกันหน่อยไหมอัณญ่า"
อนาสเตเซียลังเล หากแต่วันนี้เธอเพลิดเพลินและมีความสุขเกินกว่าจะกล้าขอให้มันจบลงเพียงเท่านี้ ตลอดเวลาสิบสองปีที่เธอทำโทษและปิดกั้นตัวเองจากสิ่งที่เรียกว่าความสุขและความรัก อย่างน้อยในเวลานี้ขอให้เธอได้มีวันนี้ กับชายผู้ครอบครองหัวใจเธอมาตลอดนับแต่วัยเด็ก ขอให้เธอมีเวลาที่ไม่ต้องคิดถึงอะไร ไม่ต้องเศร้าเสียใจ ไม่ต้องรู้สึกผิด และไม่ต้องรู้สึกเกลียดชังหรือประณามตัวเองอย่างที่เป็นมาตลอดนับจากการตายของอแนสซ่า
ขอเพียงวันนี้เท่านั้น
กฤชมองสำรวจอารมณ์อันหลากหลายบนใบหน้าของอนาสเตเซีย จากความลังเลไปจนถึงความสับสนและจบลงที่ความยินยอมพร้อมใจ หัวใจของเขารู้สึกปิติกับการตอบรับแบบเงียบ ๆ ของเธอ ราวกับมีผีเสื้อนับร้อยนับพันบินว่อนอัดแน่นอยู่ภายในใจ และส่งให้เขามีความสุขจนตัวเบาหวิวราวกับจะลอยละล่องขึ้นบนท้องฟ้า
เขาถือโอกาสคว้ามือเธอจูงให้วิ่งตามไปขึ้นรถบัสซึ่งจอดคอยอยู่ เขาจ่ายค่าโดยสารและเลือกที่นั่งคู่กันทางด้านหน้าของรถ ประมาณห้านาที คนขับก็ขึ้นมาขับรถบัสคันนั้นมุ่งหน้าสู่อาโน ซีโรส
เพียงไม่ถึงห้านาทีรถบัสคันนั้นก็มาจอดที่อาโน ซีโรส ซึ่งเป็นเขตเมืองแบบยุโรปยุคกลาง ออกแบบตามสถาปัตยกรรมแบบเวนิซ และเป็นถิ่นอาศัยของชาวคริสต์นิกายโรมัน คาธอลิค
สองหนุ่มสาวเดินลงจากรถและเดินสำรวจจากถนนที่เลียบทะเลผ่านคาแมร่าซึ่งเป็นทางเดินเก่าแก่สมัยโบราณเชื่อมต่อจากถนนภายนอกเข้าสู่ถนนภายในอาโน ซีโรส หรือเรียกว่าถนนปิอัตซ่า
ภายในอาโน ซีโรสถูกสร้างขึ้นราวกับเขาวงกตด้วยสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร เต็มไปด้วยโค้งทางเดิน ภายในถนนแบบขั้นบันไดในตรอกเล็กสีขาวสะอาด เชื่อมต่อกันระหว่างตรอกเล็กตรอกน้อยที่เรียงรายด้วยบ้านรูปทรงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตัดกับสีครีม
เมืองนี้เป็นเมืองที่ลาดชันด้วยถูกปลูกสร้างอยู่ตามแนวลาดเอียงของยอดเขาคู่ทางตอนเหนือ สองหนุ่มสาวเดินชมบ้านเรือนเล็ก ๆ เหล่านั้นแล้วก็รู้สึกประหลาดใจในความสามารถของสถาปนิกที่ก่อสร้างเมืองนี้ เนื่องจากสามารถใช้ประโยชน์จากพื้นที่กะทัดรัดได้อย่างน่าทึ่ง ทำให้พื้นที่แม้จะจำกัดและแคบ แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัด
ตรอกเล็กตรอกน้อยเหล่านี้เล็กเกินกว่ารถจะเข้าได้ มีเพียงลา คนเดินที่สามารถสัญจรผ่านได้สะดวก
กฤชเดินนำอนาสเตเซียไปเรื่อย ๆ ชมร้านรวงต่าง ๆ และบ้านเรือนที่บางหลังผสมผสานศิลปะแบบไบแซนไทน์เข้ากับแบบเวนิซได้อย่างลงตัวน่าชม เขาชวนเธอคุยเรื่องทั่วไปและอธิบายประวัติของซีโรสให้เธอฟัง หญิงสาวเดินมานานจนเริ่มเมื่อย จึงมองหายานพาหนะ
"ที่นี่ไม่มีอะไรให้นั่งได้เลยนะคะ" อนาสเตเซียบ่นขึ้นมา
กฤชหันมองรอบตัวแต่ไม่เจออะไรที่จะใช้เป็นยานพาหนะได้
เขาก้มลงมองรองเท้าคัทชูแบบพื้นราบที่ไร้ส้นของเธอแล้วก็แปลกใจ เขาคงพาเธอเดินเยอะไปจริง ๆ เพราะไม่อาจโทษว่าเธอเมื่อยเนื่องจากสวมรองเท้าสูงได้
อนาสเตเซียเป็นคนไม่ชอบสวมรองเท้าส้นสูงหรือส้นตึก ร่างสูงระหงและช่วงขาทเรียวยาวรับกับบั้นท้ายกลมกลึงของเธอ ไม่จำเป็นต้องอาศัยตัวช่วย
"เมื่อยหรืออัณญ่า"
"ก็เมื่อยเหมือนกันค่ะ" หญิงสาวตอบ
"เดี๋ยวเราไปนั่งพักที่ร้านกาแฟแล้วกัน แล้วค่อยเดินกลับถนนใหญ่หารถนั่ง" กฤชแนะ
ทั้งคู่เดินเลี้ยวมุมตึกอีกมุมออกมาตั้งใจจะมองหาร้านกาแฟ แต่กลับพบเจ้าลาสีน้ำตาลช็อคโกแล็ตตัวหนึ่งถูกผูกยืนอยู่หน้าร้านขายขนมหวาน
สองหนุ่มสาวมองหน้ากันคล้ายจะถามกันว่า "หรือจะขี่เจ้านี่ดี"
แล้วภาพของเจ้าลาโง่จากเรื่องเล่าของผู้หมวดไอวาน อลองโซ่ที่แอบได้ยินกันในสำนักงานกฎหมายของสเตฟานอส ลูคาสก็ผ่านเข้ามาในสมอง สองหนุ่มสาวหันมองหน้ากัน นึกภาพผู้หมวดหน้าตาเถรตรงร่างใหญ่ผู้นั้นขี่เจ้าลาตัวน้อย และบังคับให้มันเดิน แต่มันดื้อไม่ยอมเดิน หนำซ้ำยังพาเขาเดินถอยหลังลงจากเขาซึ่งเขาตั้งใจที่จะเดินขึ้นไปอีกด้วย ตาสบตาแล้วก็นึกขันจนหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างกลั้นไม่อยู่
เจ้าลาน้อยตัวนั้นยืนอยู่หน้าร้านขนมอย่างไม่สนใจว่าใครจะทำอะไร ช่างคล้ายกับลาโง่ตัวนั้นบนเกาะปาโรสที่ผู้หมวดอลองโซ่พร่ำบ่นถึง แม้ผู้หมวดจะไม่ได้บ่นให้พวกเขาฟัง แต่เสียงที่ไม่ค่อยเบาของไอวาน อลองโซ่ก็ทำให้เรื่องที่เล่าไม่เป็นความลับ และทั้งคู่ต่างก็นึกขบขันที่อลองโซ่เอาแต่บ่นถึงลาโง่ตัวนั้น โดยที่สารวัตรลาซารอสไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจฟังแต่อย่างใด
การหัวเราะช่วยลดความตึงเครียดทางจิตใจของทั้งคู่ลงได้มากทีเดียว เหมือนคืนวันเก่า ๆ ของสองหนุ่มสาวได้หวนกลับคืนมา ราวกับทั้งคู่ได้หวนกลับไปสู่อดีตที่สะอาด บริสุทธิ์ และมีความสุข ของวัยเด็ก
อนาสเตเซียซาหัวเราะแล้วและหยุดหันมามองกฤช ชายหนุ่มซาหัวเราะแล้วเช่นกันและกำลังแอบมองอนาสเตเซียอยู่ ตาสบตาแรงดึงดูดบางอย่างระหว่างคนทั้งคู่เหมือนจะหวนคืนมาและสะกดดวงตาสองคู่ไว้ไม่ให้ถอนออกจากกันได้ หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาที่แก้มซึ่งแดงเรื่อของเธออย่างปิดไม่มิด เธอรวบรวมสติพยายามถอนสายตาออกมาจากดวงตาคมซึ้งที่มีอำนาจดึงดูดเธออย่างน่ากลัวของกฤช
"จะถึงเส้นทางที่เราเดินเข้ามาแล้วค่ะ" อนาสเตเซียกล่าวทำลายบรรยากาศล่อแหลม
กฤชถอนสายตาจากใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวอย่างยากเย็น
"ครับ ออกจากทางเดินโบราณนั่นก็ถึงถนนใหญ่แล้ว น่าจะมีร้านให้เช่ารถอยู่"
อนาสเตเซียรีบเดินนำเขาออกจากตรอกนั้นมาด้วยไม่ไว้ใจตัวเองพอ ๆ กับที่ไม่ไว้ใจเขา
ข้างหน้าตรงริมถนนใหญ่เลียบชายฝั่งทะเล ทั้งคู่พบร้านให้เช่ารถมอเตอร์ไซด์หลายขนาดและหลายสี
อะไรบางอย่างดลใจให้อนาสเตเซียกล่าวชวนขึ้นมา
"เช่ามอเตอร์ไซด์ไปขี่เล่นชมเกาะกันไหมคะ คริส"
หญิงสาวยังไม่อยากให้วันอันแสนสุขนี้จบลง เธออยากยืดเวลาแห่งความสุขนี้ออกไปอีกนิด
กฤชยิ้มและพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย เขาเดินไปเลือกได้มอเตอร์ไซด์สีแดงสดที่ดูยังใหม่และสภาพเครื่องยังดีอยู่คันหนึ่งก็หันมามองอนาสเตเซียเป็นเชิงถามความเห็น
เมื่อเห็นอนาสเตเซียพยักหน้าตกลง กฤชก็เดินเข้าไปติดต่อขอเช่า
"อยากไปไหนล่ะ อัณญ่า" เขาถามขึ้น
"ที่ไหนก็ได้ค่ะ อยากชมวิวเล่นเท่านั้นเอง"
"ได้สิ มีอยู่ที่นึงซึ่งผมมักไปนั่งเล่นทุกครั้งที่มาซีโรส"
"ไกลไหมคะ" อนาสเตเซียถาม แม้ใจจะอยากโถมเข้าใส่ความสุขที่อยู่ตรงหน้า แต่เธอก็ไม่อาจทำได้อย่างอิสระ อย่างไรเสียเธอก็คือคนที่มีครอบครัวแล้ว
"ไม่หรอกครับ ขี่รถนี่ไปไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำ ไปทางตะวันตกของเกาะน่ะ" กฤชตอบ
ชายหนุ่มกำลังคิดถึงคินี่ ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวประมงขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ด้านในอ่าวแคบ ลึกเข้ามาในเกาะ มีรูปทรงเหมือนเกือกม้า คินี่มีหาดทรายสีทองอยู่สองหาดและเป็นสถานที่คนนิยมไปชมพระอาทิตย์อัสดงและดื่มเหล้าอูโซ่ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่นิยมกันอย่างมากในกรีซ
กฤชเคยมาที่หมู่บ้านนี้หลายครั้งเมื่อคราวที่เขาเคยพยายามมาเยี่ยมอนาสเตเซีย ณ สถานบำบัดจิตซึ่งอยู่เลยคินี่ไปไม่มากนักเมื่อสิบสองปีก่อน
ทุกครั้งที่อนาสเตเซียปฏิเสธไม่ยอมพบ เขาได้แต่มานั่งมองพระอาทิตย์ตกเหนือชายหาดที่หมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ เฝ้าคิดถึงช่วงเวลาที่เขากับเธอมีแต่ความสุข ปราศจากทุกข์และมณฑิลใด ๆ ในหัวใจ
กฤชขึ้นขี่รถมอเตอร์ไซด์คันนั้น อนาสเตเซียลังเลอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจขึ้นซ้อนท้าย เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังหนีตามกฤชไปอย่างนั้น
'หากเป็นจริงตามนั้นได้ก็ดีสิ'
หญิงสาวตกใจกับความคิดตัวเอง 'เธอแต่งงานมีครอบครัวแล้วนะอัณญ่า' อนาสเตเซียแอบเตือนตัวเองในใจ
ชายหนุ่มขี่รถพาอนาสเตเซียออกนอกเมืองเออเมาโปลีที่อยู่ฝั่งตะวันออก ตัดข้ามเกาะไปทางฝั่งตะวันตกสู่คินี่
มอเตอร์ไซด์คันใหญ่นั้นแล่นได้เรียบพอใช้ผ่านถนนที่ตัดผ่านภูเขา สองหนุ่มสาวเพลิดเพลินกับสายลมพัดแรง กลางแดดซึ่งยอแสงลงมากแล้วในเวลาหกโมงเย็นกลางฤดูร้อน ที่แม้จะยังสว่างแต่ก็ไร้แดดจ้า ระหว่างทางผ่านคอนแวนต์ของกรีกออร์โธด็อกซ์ ชื่ออาเจีย วาร์ฟาร่า ซึ่งมีโดมและหลังคาโบสถ์สีแดง
ครั้งหนึ่งคอนแวนต์นี้เคยเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หากแต่แม่ชีในคอนแวนต์ได้ช่วยกันพัฒนาและเปลี่ยนเป็นโรงเรียนสอนการทอผ้าและถักไหมพรม รวมถึงผลิตภัณฑ์สิ่งทอต่าง ๆ จนปัจจุบันกลายเป็นแหล่งผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์สิ่งทอที่สำคัญแห่งหนึ่งของเกาะซีโรส
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงทั้งคู่ก็มาถึงคินี่ หมู่บ้านชาวประมงซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของภูเขาทางฝั่งตะวันตกของเกาะ กฤชขี่มอเตอร์ไซด์อย่างชำนาญไปตามถนนสายเล็กในหมู่บ้านชาวประมงซึ่งเต็มไปด้วยบ้านทรงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวนั้นออกสู่ถนนหน้าหาดซึ่งแบ่งออกเป็นสองหาดตามแนวอ่าวแคบลึกที่เว้าเข้ามาในตัวเกาะ
เขาเลือกได้ร้านเหล้าของชาวประมงร้านหนึ่งทางด้านใต้ของอ่าว มีบรรยากาศเป็นแบบท้องถิ่นแต่ดูสะอาดตา คนไม่พลุกพล่าน และวิวสวย
ชายหนุ่มจอดมอเตอร์ไซด์ไว้ข้างร้านแล้วพาอนาสเตเซียเดินเข้าไปในร้านเหล้า เขาสั่งอูโซ่ให้กับเธอและตัวเองคนละแก้ว แล้วเดินออกมานั่งที่เก้าอี้นอกร้านชมพระอาทิตย์ตก
ทั้งคู่นั่งจิบอูโซ่มองวิวทะเลของอ่าวแคบนั้นอย่างเงียบ ๆ ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร มีแต่เพียงเสียงลมและคลื่นในทะเล เสียงผู้คนที่เดินผ่านไปมาทำกิจวัตรประจำวันนาน ๆ ครั้ง เสียงนักท่องเที่ยวที่มีอยู่ไม่มาก และเสียงนกทะเลที่เป็นสักขีพยานความสุขของอดีตคู่รักวัยเยาว์คู่นี้
เสียงเพลง 'Somewhere Over The Rainbow' ที่กลับมาขับร้องใหม่ล่าสุดโดยเจสัน คาสโทร ผู้ติดหนึ่งในสี่คนสุดท้ายในการแข่งขันร้องเพลงอเมริกันไอดอลปี 2008 แว่วออกมาจากเครื่องไอพ็อตของนักท่องเที่ยวชาวอเมริกันผู้นั่งอยู่ที่โต๊ะด้านนอกไม่ไกลจากคนทั้งคู่สักเท่าไหร่
เสียงเพลงและท่วงทำนองที่อ่อนหวาน ซาบซึ้งเข้ากับบรรยากาศของเสียงคลื่นลมบนเกาะเป็นพิเศษช่วยขับกล่อมช่วงเวลาที่เงียบสงบของคู่รักได้อย่างโรแมนติค
' ณ ที่แห่งหนึ่งเหนือสายรุ้งสูงขึ้นไปบนฟากฟ้าไกล*
มีดินแดนแห่งหนึ่งซึ่งฉันเคยได้ยิน..จากเพลงกล่อมเด็กขับขาน
ที่แห่งหนึ่งเหนือสายรุ้ง…ขึ้นไปท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใส
ที่ซึ่งความฝันของเธอจะกลายเป็นจริง… มิมีสิ่งใดหาญทัดทาน
สักวันหนึ่งฉันจะอธิษฐานขอพรต่อดวงดาว
และตื่นขึ้นมาในคราวที่เมฆหมอกสลายหายห่างไป
ที่ซึ่งอุปสรรคต่างๆ มลายหายดุจลูกกวาดละลายเลือน
ไกลออกไปเหนือยอดปล่องหลังคาเรือน
ที่นั้น ..คือที่ที่เธอจะพบกับฉัน
ณ ที่แห่งหนึ่งเหนือสายรุ้ง… นกสีฟ้าจะโบยบิน
โผบินเหนือสายรุ้ง
แล้วเป็นเพราะเหตุใด .. ไยฉันไม่อาจบิน
ถ้านกสีฟ้าตัวน้อยเริงร่าโบยบินเหนือสายรุ้งได้
แล้วไฉน ..ไยฉันจึงไม่อาจโผบินได้บ้าง'
อนาสเตเซียนั่งแปลเนื้อเพลงในใจแล้วก็ใจหายกับความหมายแฝงที่แสนเศร้าของเพลง ท่วงทำนองอ่อนหวานกับเนื้อเพลงที่มีนัยถึงความหวัง แต่ตัวเธอเองกลับไปตีความถึงความตาย สำหรับเธอปัญหาทั้งหมดคงมลายหายไปในยามที่วิญญาณของเธอล่องลอยอยู่สรวงสวรรค์ ที่ซึ่งท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใสไร้เมฆหมอก และอยู่บนดินแดนเหนือสายรุ้ง
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพลงที่ท่วงทำนองอ่อนหวาน เนื้อหาชวนฝัน แต่สำหรับเธอแล้วกลับฟังดูเศร้าสร้อยได้ถึงเพียงนี้ หรือความตายจะเป็นทางออกเดียวที่เธอจะสามารถพบความสุขแบบที่เคยมีในวัยเด็ก และสามารถเริงร่าดั่งนกสีฟ้าในเพลง ได้โบยบินหวนกลับไปยังคืนวันที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาและไร้ทรงจำอันโหดร้ายของเธอ
อนาสเตเซียลอบถอนใจออกมาเบา ๆ พลางเอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเหม่อลอยไปเบื้องหน้ายังท้องทะเลซึ่งพระอาทิตย์เตรียมจะลาขอบฟ้า เธอหักห้ามใจไม่ให้เหลือบมองไปทางกฤช แม้จะรู้สึกว่าเขาลอบมองดูเธออยู่บ่อย ๆ เกือบตลอดเวลา เธอกลัวที่จะประสานสายตากับเขาตรง ๆ กลัวความอ่อนแอของใจตัวเอง และกลัวดวงตาคมที่มีประกายกล้า และพลังดึงดูดเธออย่างน่ากลัวของชายหนุ่ม


by Harmonica
อนาสเตเซียออกจากห้องอาหารเช้าหรือที่เรียกว่ามอร์นิ่งรูม
หญิงสาวสั่งกาแฟจากพ่อบ้านให้ไปเสริฟให้ยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเธอซึ่งอยู่ชั้นล่างของบ้าน ห้องนั้นอยู่ด้านข้างของตัวบ้านติดกับสระว่ายน้ำ แลเลยไปเป็นสวนดอกไม้สวยงามและป่าร่มครึ้มที่เจ้าของเดิมลงทุนถมดินอย่างหนักเพื่อลงต้นไม้ใหญ่ บำรุงรักษา ปลูกสร้างขึ้นมาเองจนสมบูรณ์คล้ายป่าจริงขนาดย่อม
"ขออนุญาตครับคิเรียอัณญ่า" อีเนียสเคาะประตูเบา ๆ พลางยกถาดกาแฟเข้ามาตั้งยังโต๊ะเล็กในห้อง
"ขอบใจจ้ะ อีเนียส" หญิงสาวกล่าวกับพ่อบ้านวัยสี่สิบปีซึ่งรับใช้ครอบครัวเธอมานานตั้งแต่ยังเด็ก เขาแก่กว่าเธอสิบสามปี และเป็นลูกชายของอาคิลพ่อบ้านของบิดาเธอซึ่งยังอยู่ที่บ้านของคิโรสบนเกาะแอนติปาโรส
"คิเรียอัณญ่าครับ" อีเนียสกล่าวพลางเดินไปมองที่โถงทางเดิน เมื่อเห็นไม่มีใครก็ปิดประตูและเดินกลับเข้ามา
อนาสเตเซียมองอากัปกิริยาแปลก ๆ ของพ่อบ้านแล้วเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"มีอะไรหรืออีเนียส"
"พ่อโทรมาครับ" อีเนียสเริ่ม "บอกว่าถ้าคิเรียอัณญ่าว่าง ท่านอยากขอพบคิเรียอัณญ่า"
"ได้สิ" อนาสเตเซียรับ "พรุ่งนี้ฉันก็จะเจอกับอาคิลอยู่แล้ว ตอนไปฟังการอ่านพินัยกรรม"
แม้สารวัตรลาซารอสจะยังสืบสวนเกี่ยวกับคดีของคิโรส คิริยาคอสต่อ สืบเนื่องจากการหายตัวของลีย่าก็ตาม แต่เนื่องจากทางการได้สรุปมรณกรรมของคิโรสไปแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ สเตฟานอส ลูคัส ทนายความของคิโรสจึงเห็นควรที่จะเปิดพินัยกรรมของคิโรสได้ เขาได้โทรศัพท์นัดทุกคนที่มีชื่ออยู่ในพินัยกรรมและผู้ที่เกี่ยวข้อง ให้มาฟังการอ่านพินัยกรรมที่สำนักงานกฎหมายของเขายังเกาะซีโรสตอนสิบโมงเช้าพรุ่งนี้ โดยไม่รอจนกว่าจะหาตัวลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอส ภรรยาใหม่ของคิโรสให้พบ
และในรายชื่อผู้เข้าร่วมฟังนั้นมีชื่อของอาคิล บิดาของอีเนียสอยู่ด้วย
"ไม่สะดวกหรอกครับคิเรีย" อีเนียสแย้ง "พ่อขอพบคิเรียอัณญ่าตามลำพัง"
อีเนียสหยุดนิดหนึ่งเหลือบมองไปทางประตูอีกครั้งอย่างระวัง "โดยไม่ให้ใครรู้"
"มีเรื่องอะไรหรือ" อนาสเตเซียแปลกใจ
"ท่านไม่ได้บอกผมไว้ แต่สั่งให้บอกคิเรียอัณญ่าว่าอย่าบอกใคร" เขากล่าวเสียงเบาอย่างระวัง ในขณะที่ยังคงรักษากิริยาสุภาพเรียบร้อยและเคร่งครัดเยี่ยงพ่อบ้านประสิทธิภาพสูงในบ้านผู้ดีมีเงินแถบยุโรป
"ท่านขอให้คิเรียไปพบที่ร้านกาแฟในฮอร่า*ครับ" อีเนียสเอ่ยชื่อร้านกาเฟนิโอแบบดั้งเดิมของกรีกออกมา ก่อนกล่าวต่อไป "คิเรียอัณญ่าอย่าให้ใครทราบนะครับ แม้แต่คิริโยสจูเลี่ยนก็ตาม"
อนาสเตเซียพยักหน้ารับคำอย่างแปลกใจ อีเนียสบอกวันเวลาที่นัดหมายเสร็จก็เดินอย่างระวังไปเปิดประตูห้องนั่งเล่นและเดินจากไปทำงานตามกิจวัตรของตน
เสียงโทรศัพท์หัวเตียงดังขึ้นปลุกกฤชให้ตื่น
ชายหนุ่มคว้านาฬิกาข้อมือมาดูเวลาก็ตกใจเมื่อพบว่าเป็นเวลาเกือบเที่ยง เขาเอื้อมมือออกไปรับโทรศัพท์
"ฮัลโหล" กฤชกรอกเสียงลงไปอย่างงัวเงีย
"เฮ้ย คริส ยังไม่ตื่นอีกหรือ" เสียงเจอโรมดังมาตามสาย
"เออ โทษว่ะ นี่นายอยู่ไหน" กฤชขอโทษพร้อมกับถามกลับไป
"อยู่บ้าน เพิ่งตื่นเหมือนกัน" เจอโรมสารภาพด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น
"เวร แล้วมาหลอกให้ฉันขอโทษนี่นะ" กฤชว่าเข้าให้
"เอาน่า นายลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเร็ว ฉันจะพาญาติไปเบรกฟาสต์กับนายที่โรงแรม"
"ญาติไหนวะ จู่ ๆ จะพามาไม่มีปี่มีขลุ่ย" กฤชย้อนถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
"แกจำเธนอสได้รึเปล่า" เจอโรมไม่ตอบแต่ถามกลับ "เธนอส อพอสโธลอส เป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน เคยเรียนกับเราอยู่ห้าปี ตอนหลังมันย้ายตามพ่อมันไปอยู่อัลบาเนียไง"
กฤชนิ่งคิด แต่ด้วยความที่ยังง่วงอยู่จึงนึกไม่ออก
"เออ ๆ เอาไงก็เอา ให้ฉันมาคิดตอนนี้ปวดหัว จำไม่ได้หรอก เพิ่งนอนไปเมื่อตอนเช้านี่เอง นายจะมาก็รีบมา ฉันจะไปอาบน้ำ แล้วคงต้องหากาแฟกินสักถ้วยด้วย"
"โอเค ไว้เจอกัน" เสียงเจอโรมพูดแล้ววางสายไป
กฤชวางสายทางฝั่งตัวแล้วบิดขี้เกียจก่อนลุกจากที่นอน พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงไปนั่งดื่มกาแฟดำคอยเจอโรมกับญาติที่ห้องอาหารของรีสอร์ท
วันนี้ชายหนุ่มแต่งตัวง่าย ๆ ด้วยกางเกงยีนส์สีซีดเนื้อดีราคาแพง กับเสื้อยืดคอกลมสีขาว แขนสั้น อวดรูปร่างที่แม้จะดูผอมเพรียว แต่มีกล้ามเนื้อสวยงามมีเสน่ห์แบบผู้ชาย
กฤชเป็นคนร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผิดกับคนไทยทั่วไป เขาไม่รู้จักพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของตัวเองเนื่องจากเป็นเด็กกำพร้า ทราบเพียงว่าเขาเกิดจากแม่วัยรุ่นคนไทยที่อายุยังน้อยมากและไม่พร้อมมีครอบครัว ส่วนบิดาคาดเดาว่าเป็นชาวตะวันตก เนื่องจากผิวพรรณ รูปร่างและหน้าตาของกฤชเองที่ดูผิดไปจากคนไทยทั่วไป และดูเป็นชาวตะวันตกอย่างเด่นชัด
กฤชเคยคิดถึงบุพการีตามเชื้อสายจริงในบางครั้ง เคยสงสัยบ้างว่าพวกเขาเป็นใคร มีรูปร่างหน้าตาแบบไหน และคิดว่าทั้งบิดาและมารดาของเขาน่าจะเป็นคนรูปร่างสูงพอควร จึงทำให้ตัวเขาเองมีรูปร่างสูงกว่าชาวตะวันตกหลายคน อาหารที่เขารับประทานและกีฬาที่ชอบเล่นอยู่เป็นประจำตั้งแต่เด็ก ก็มีส่วนช่วยอย่างมากเช่นกัน
เขานั่งจิบกาแฟคอยล่วงหน้าไปได้เกือบสองถ้วยเจอโรมก็มาถึงพร้อมกับญาติ
เจอโรมใส่เสื้อแขนสั้นคอฮาวายสีขาวกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีขาว ส่วนญาติของเขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงผอมดูเก้งก้างผิวขาวเหมือนไม่เคยถูกแดด ผมของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนเจอโรมและดวงตาสีเขียว ญาติของเจอโรมแต่งตัวคล้ายกฤชคือสวมกางเกงยีนส์ กับเสื้อยืดคอกลมแบบง่าย ๆ ไม่ดูสำรวยเป็นคุณชายอย่างเจอโรม
เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาใกล้กฤชก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับ เขาตรงเข้ากอดไหล่เจอโรมและหันมาจับมือทักทายกับญาติของเจอโรมที่ชื่อเธนอส
"สวัสดีครับ เห็นเจอฯ บอกว่าเราเคยเรียนหนังสือด้วยกันตอนเด็กงั้นหรือ" กฤชถาม
"นายจำฉันไม่ได้หรือคริส" ชายผมสีน้ำตาลตาสีเขียวผู้นั้นถามด้วยท่าทางชอบใจ "เมื่อก่อนฉันใส่แว่นหนาเตอะ ชอบอ่านหนังสือเชอร์ล็อค โฮล์มไงล่ะ"
กฤชยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มนึกเห็นภาพเด็กชายเธนอส เพื่อนจอมเพี้ยนฉายาหนอนหนังสือซึ่งเคยเรียนชั้นเดียวกันในสมัยเป็นนักเรียนประจำ
"ที่ชอบเล่นเป็นนักสืบน่ะหรือ นึกออกแล้ว แล้วนี่เลิกเล่นเป็นเชอร์ล็อค โฮล์มแล้วยัง"
เธนอสยิ้มดวงตาพราวด้วยประกายขบขันกับการจุดไต้ตำตอของกฤช ขณะที่เจอโรมหัวเราะเสียงดัง
"เปล่าเพื่อน เธนอสมันไม่ได้เล่นเป็นนักสืบแล้ว แต่มันเป็นนักสืบจริง ๆ นักสืบเอกชนอย่างเป็นทางการ มีใบอนุญาตพร้อม แถมมีสำนักงานของตัวเองในเอเธนส์ด้วยนะ"
เจอโรมเป็นฝ่ายตอบแทนในขณะที่เธนอสยืนยิ้มแบบมีภูมิและเขินนิด ๆ กับคำโฆษณาของญาติ
"ยินดีด้วยนะเธนอส ฉันดีใจด้วยที่นายทำตามความฝันของตัวเองจนสำเร็จ" กฤชแสดงความยินดี
"ขอบใจคริส" เธนอสตอบ
"ว่าง ๆ นายจะลองใช้บริการมันก็ได้นะ มันดังพอตัวเชียวล่ะ หลายครั้งทางกรมตำรวจในอัลบาเนียก็เรียกใช้บริการมันด้วย ตอนหลังมันย้ายมากรีซ ยังไม่ได้รับงานของทางราชการเท่าไหร่ แต่แค่งานเอกชนนี่มันก็มีงานตลอดแล้ว นี่มาที่ปาโรสนี่ก็มาสืบคดีด้วย ฉันถึงได้เจอมันเลยพามาเจอกับแกไง"
เจอโรมขยายต่อ
"งั้นเชียว คดีอะไรน่ะ ลับหรือเปล่า" กฤชถามพร้อมผายมือเรียกให้เพื่อนลงนั่งที่เก้าอี้ และโบกมือเรียกบริกร
ทั้งสามคุยกันอย่างสนิทสนมได้อย่างรวดเร็วเนื่องจากเคยรู้จักและเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเด็กโดยมีเจอโรมเป็นตัวเชื่อม
"ไม่หรอก แค่มาสืบคดียักยอกเงินเท่านั้น แต่จริง ๆ ก่อนหน้าคดีนี้ มีอีกคดีแปลก ๆ ตลก ๆ เข้ามานะ" เธนอสเล่า
"ตลกยังไงหรือ" เจอโรมถาม
เธนอสยิ้มขำนิดหนึ่งก่อนเล่า "ก็มีเจ้าทุกข์กลุ่มหนึ่ง เป็นคนสูงอายุทั้งหมด แล้วมาลงขันกันจ้างนักสืบให้สืบหาคนคู่หนึ่ง ที่เคยไปต้มพวกเขาไว้ตั้งแต่สมัยเมื่อประมาณยี่สิบสองปีก่อน"
เธนอสแจกแจงพลางชี้นิ้วไปบนเมนูอาหารเช้าให้บริกรดูว่าต้องการสั่งอะไร
"แต่นักสืบที่เขาจ้างสืบเนี่ย ยังสืบหาตัวไม่เจอ จนพวกคนในกลุ่มที่ลงขันกันล้มหายตายจากกันไปเกือบหมด ก็ไม่รู้นะว่าเจ้านักสืบคนแรกนี่จะแก่ตายตามไปด้วยหรือเปล่า เอาเป็นว่าเงินลงขันนี่ก็เลยกลายเป็นเหมือนเงินกองทุน ที่คนกลุ่มนี้เขาลงกันไว้ทุกปี ใครที่สืบเรื่องนี้รู้และจัดการสองคนนั่นได้ ก็จะเป็นคนได้เงินนี้ไป โดยที่นักสืบจะได้เงินสามสิบเปอร์เซนต์จากเงินกองทุนนั่น"
"แล้วมันเท่าไหร่หรือ เงินที่ว่านี่" เจอโรมซักต่อ
"ถ้าให้เปรียบเป็นเหรียญยูเอสตอนนี้ บวกดอกเบี้ยเบ็ดเสร็จก็อยู่ที่ประมาณหกเจ็ดแสนดอลลาร์ได้"
"งั้นแกก็จะได้ค่าเหนื่อยตั้งหลักแสนเลยหรือวะ" เจอโรมทึ่ง
"ใช่ คุ้มเหนื่อยเลยล่ะ" เธนอสยิ้ม
"งั้นทำไมไม่รับทำล่ะ" กฤชสงสัย
"มันประหลาดไปน่ะ ผ่านมายี่สิบสองปี จะไปหาตัวเจอได้ยังไง ชื่อเสียงก็ไม่รู้จัก หลักฐานอะไรก็ไม่มี เจ้าทุกข์ก็ตายไปกันหมดแล้ว จะเอาหลักฐานพยานอะไรไปแจ้งตำรวจจับล่ะ"
"ว่าแต่ ที่ว่าโดนต้มนี่ ต้มอะไร ยังไง" สองหนุ่มถามพร้อมกันอย่างใคร่รู้
"มุกเก่าน่ะยี่สิบสองปีก่อน ก็จะมุกไม่ค่อยเด็ดเท่าไหร่" เธนอสว่า
"ก็ที่ว่าไม่เด็ดน่ะ เป็นไงล่ะ" เจอโรมยืนกรานอยากรู้
"ก็ประมาณว่าเด็กสาววัยรุ่นทำเป็นถูกแฟนเก่า ตามรังควาญ ทุบตี น่าสงสาร แล้วก็ซมซานมาเปิดโอกาสให้ชายสูงวัยขาดความอบอุ่น ที่เริ่มรู้สึกตัวเองไม่ค่อยมีค่า ลูกโตจนไม่สนใจพ่อ เมียก็เบื่อเอาแต่ยุ่งเรื่องไกลตัว ได้เป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยให้หนีจากแฟนมือเท้าหนัก เข้าใจว่าพวกนี้จะเลือกเหยื่อแต่เฉพาะรุ่นลุง ประมาณห้าหกสิบอยู่กับเมียมีลูกจนเซ็ง ๆ กันแล้ว อยากเป็นฮีโร่ในชีวิตสาวสวยแปลกหน้า วัยละอ่อน หวังได้แอ้มประมาณนั้น" เธนอสเล่า
"แล้วได้แอ้มรึเปล่าล่ะ" กฤชสงสัย
"แล้วแต่ ได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ร้อยทั้งร้อยจะบอกว่าได้ กลัวเสียฟอร์ม" เธนอสเล่าพร้อมยิ้มขำ
"แต่ที่ได้แน่ ๆ คือได้ถ่ายรูป อัดวีดีโอ ภาพอนาจารทั้งหลาย เก็บไว้ แบล็คเมล" เธนอสเฉลย "พวกนี้โดนเรียกกันไปเป็นแสน ขู่ว่าจะเอารูปเอาวีดีโอไปเผยแพร่บ้าง ส่งไปให้ลูกเมียดูบ้าง ต้องเอาเงินมาจ่ายถึงจะได้ฟิล์มต้นฉบับคืน"
เธนอสหยุดพักจิบกาแฟ ก่อนจะเล่าต่อ
"ไม่ใช่แค่เหยื่อเป็นผู้ชายนะ ผู้หญิงก็มี ก็ไอ้ผู้ชายที่แสดงบทเป็นแฟนเก่านั่นล่ะ มันรูปหล่อ แถมอายุน้อย แกล้งทำเป็นเด็กหนุ่มซื่อ ๆ ทำทีมาเอาอกเอาใจพวกผู้หญิงสูงอายุ ที่ถูกสามีหมางเมินเหมือนกัน พอใกล้ชิดมาก ๆ ก็ตามกันไปบ้าน แอบใส่ยาบ้าง ไม่ต้องใส่บ้าง วันรุ่งขึ้นก็มีภาพถ่ายส่งมาให้ถึงบ้าน เรียกร้องค่าไถ่ฟิล์มกับวีดีโอ"
"เฮ่ย! อุบาทว์จะตาย ขำตรงไหนวะ" เจอโรมถามขึ้นอีก
"มันขำตรงที่ ไอ้เรื่องโดนต้มเนี่ยมันตั้งแต่เมื่อยี่สิบสองปีก่อน แล้วพวกคนที่เป็นเหยื่อก็ตายกันไปหมดแล้ว เหลือคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งก็เท่ากับเป็นคนได้เงินกองทุนนี่ไปจัดการดูแลภารกิจตามล่านี่ต่อ ตาแก่คนที่เหลืออยู่แกคงยังไม่หายแค้น เหมือนว่านอนตายตาไม่หลับ พอภารกิจไม่ลุล่วง คือมีเค้าได้ตายก่อนแน่ เลยทำพินัยกรรมไว้ ให้ลูกสืบหาต่อ ใครหาเจอ จับคนคู่นี้ส่งตำรวจ หรือเอาคืนได้ ก็จะได้เงินกองทุนนี้ไป"
"แล้วถ้าหาตัวเจอ จะมีหลักฐานอะไรไปจับได้ล่ะ" เจอโรมสงสัย
"ก็นี่ไง ฉันถึงลังเลที่จะทำน่ะ เพราะหลักฐานอะไรก็ไม่มี เหยื่อแต่ละรายก็ทำลายหลักฐานต่าง ๆ ไปหมดแล้ว เพราะอาย"
"ก็เท่ากับเจอไปก็ทำอะไรตามกฏหมายไม่ได้งั้นหรือ" กฤชเป็นฝ่ายถาม
"ทางคนจ้างเขาคิดว่าน่าจะใช้คำให้การที่ตรงกันของเหยื่อซึ่งลงเป็นบันทึกเก็บไว้ได้มั้ง"
"เฮ่ย! แล้วแบบนั้นมันจะใช้ได้จริงหรือ" เจอโรมแย้ง
"ยากว่ะ เจ้าทุกข์ล้มหายตายจากไปหมดแล้วแบบนี้ ถ้าเอาบันทึกมาอ่าน ก็ไม่ใช่บันทึกที่แจ้งความกับตำรวจ มันก็ยังหลวมอยู่ดี ศาลเขาต้องมองว่าใคร ๆ ก็ทำได้ จะพาลกลายเป็นคดีปรักปรำกันไปซะอีก" เธนอสรับ
"แล้วทำอีท่าไหนเหยื่อพวกนี้ถึงมารู้จักกันได้" กฤชถามด้วยรู้สึกว่ามันช่างบังเอิญจนเกินไป
"ก็นี่ไง ฉันก็สงสัยเหมือนนาย เลยถามไปเหมือนกัน" เธนอสตอบ "ปรากฏว่าเหยื่อทั้งหมดเป็นสมาชิกในคลับเดียวกัน ประมาณคลับส่วนตัวพวกไฮโซในรัสเซียนี่ล่ะ ตอนโดนต้ม ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครกล้าบอกใคร เก็บเงียบ เรื่องมาแดงก็ตรงที่มีคนหนึ่ง ไม่ได้รวยจริง คือเคยรวย แต่หมดตัว ล้มละลาย ไม่มีเงินจ่ายตามที่ถูกขู่กรรโชก คิดมากไม่รู้จะทำยังไง เลยตัดสินใจโดดตึกตาย ทิ้งเงินประกันชีวิตให้ลูกให้เมีย"
เธนอสหยุดเล่านิดหนึ่งเพื่อเรียกความสนใจของผู้ฟัง
"ไอ้พวกเลวนี่ยังไม่พอใจ ยังกล้าเอารูปกับเทปไปขู่ลูกเมียเขาต่ออีก ยัยเมียที่เป็นหม้ายไม่รู้จะทำยังไง เลยหันไปปรึกษาเพื่อนสนิทที่อยู่ในคลับนั่น ซึ่งก็บังเอิญเป็นเหยื่อคนหนึ่งเหมือนกัน คุยกันไปคุยกันมา เรื่องเลยแดง"
"แล้วไงต่อ" เจอโรมอยากรู้
"พวกนี้ถึงยอมตกลงมาจับกลุ่มกันแบบเฉพาะกิจ มีเฉพาะพวกที่เคยเป็นเหยื่อขู่กรรโชกเหมือนกัน ตั้งเป็นกองทุนนำจับอย่างที่บอกมานี่ล่ะ"
"เรื่องนี้เกิดในรัสเซียหรือ" เจอโรมถามอีก
"ก็รัสเซียแล้วก็พวกประเทศที่เคยเป็นประเทศสหภาพโซเวียต แต่ปัจจุบันแตกแยกออกมาเป็นประเทศเล็ก ๆ แล้วนั่นล่ะ เขาจะมีกลุ่มคนมีเงินส่วนน้อยของประเทศ ก็ยังคงมีชมรมส่วนตัว สำเริงสำราญกันแต่เฉพาะวงของตัว พวกนี้มีหน้ามีตาในสังคม แต่ละคนเลยอายไม่มีใครกล้าปริปากตอนแรก ถึงตอนหลังคุยกันก็คุยกันเอง เป็นความลับเฉพาะกลุ่ม"
"สรุปแล้วหาตัวเจอก็ทำอะไรตามกฎหมายไม่ได้สักอย่าง หลักฐานไม่มี เจ้าทุกข์ตายไปหมดแล้ว งั้นจะทำยังไงล่ะ" กฤชไม่เข้าใจ
"ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ถึงได้ยังไม่รับปากว่าจะช่วยหาให้น่ะสิ กลัวว่าจะกลายเป็นสืบหาตัวเพื่อฆ่าชำระแค้นหรืออะไรทำนองนั้น คิดงี้เลยไม่อยากยุ่ง ไม่อยากไปพัวพันคดีแปลก ๆ แบบนี้"
"แล้วเงินกองทุนจะทำยังไง ถ้าจัดการไม่ได้ตามที่พินัยกรรมบังคับ" เจอโรมซัก
"เห็นว่าจะถูกโอนเข้ามูลนิธิช่วยเหลืออะไรสักอย่างในประเทศทางแถบนั้นล่ะ" เธนอสบอก
"งั้นก็ดีแล้วนี่ที่นายไม่รับทำ ทายาทนั่นมีเงินอยู่แล้วหรือเปล่า ถ้ามีอยู่แล้วเงินก้อนนี้เอาไปให้คนที่เขาลำบากมันก็สมควรแล้ว" เจอโรมพูดขึ้น
"ก็นั่นน่ะสิ ถึงบอกว่ามันเป็นคดีขำ ๆ น่ะ" เธนอสเออออเห็นด้วย
"แล้วนี่นายจะกลับเอเธนส์เมื่อไหร่" เจอโรมเปลี่ยนเรื่องหันมาถามกฤช
"อีกสองสามวัน ทำไมหรือ"
"ว่าจะชวนไปปีนเขาหน่อย เมาท์ซาส ที่นักซอสน่ะ ไม่ได้ไปนานแล้ว" เจอโรมชวนพลางหันมาพูดกับเธนอส "นายไปด้วยนะเธนอส ไปสูดอากาศ เรียกเหงื่อหน่อย ตัวผอมแห้งผิวซีดแบบนี้ ดูไม่ได้เลยว่ะ"
เธนอสเบะปาก
"ก็อยากไปสำรวจตามเกาะอยู่หรอกนะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เพราะวัน ๆ ฉันได้แต่ทำงานไม่ได้ไปชื่นชมธรรมชาติสักเท่าไหร่" เขาว่า "แต่กลัวว่าพรุ่งนี้เช้าจะลุกไม่ไหวน่ะสิ"
"ทำไมล่ะ" เจอโรมสงสัย
"ก็วันนี้จะเล่นเรือใบกันไม่ใช่หรือ ฉันกลัวจะเหนื่อยเพลีย จนพรุ่งนี้ไม่มีแรงตื่น ลุกไปปีนเขากับนายต่อไม่ไหว" เธนอสอธิบาย
"พวกนายไปกันเถอะ ฉันต้องขอผ่าน พรุ่งนี้ทนายอาคิโรสนัดเปิดพินัยกรรม" กฤชพูดขึ้น
เจอโรมทำหน้างง "พินัยกรรมของคิโรส คิริยาคอสน่ะหรือ ทำไมถึงมีชื่อนายเข้าไปฟังด้วยล่ะ"
"ไม่รู้เหมือนกัน ต้องรอฟังพรุ่งนี้" กฤชว่าพลางหันมาทางเธนอสเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
"ว่าแต่เธนอส นายมีนามบัตรหรือเปล่า เผื่อฉันมีเรื่องต้องใช้นักสืบจะได้เรียกหาได้"
"มีสิ นึกว่าจะไม่ขอซะแล้ว"
เธนอสพูดพลางล้วงกระเป๋าเพื่อหยิบนามบัตรซึ่งอยู่ในกระเป๋าสตางค์ออกมา อะไรบางอย่างร่วงจากกระเป๋าลงบนพื้น กฤชเห็นว่าใกล้ตัว จึงก้มลงช่วยเก็บ และอดไม่ได้ที่จะพลิกดู
ชายหนุ่มมองภาพที่ถืออยู่อย่างงุนงง เขาเงยหน้าขึ้นมองเธนอสพลางถาม
"นี่รูปใครน่ะ ทำไมนายถึงพกติดกระเป๋า"
"นี่หรือ" เธนอสยื่นมือจะรับรูปคืนแต่กฤชยังไม่ยอมส่งให้
"ก็รูปที่พวกเหยื่ออาวุโสกลุ่มนั้นช่วยกันบรรยายให้นักวาดภาพอาชญากรที่จ้างมาฟังน่ะ เขาก็วาดภาพออกมาได้ตามนี้ แต่เป็นภาพเมื่อยี่สิบสองปีก่อนโน่นนะ ฉันเห็นมีอยู่เลยให้ผู้ช่วยสแกนใส่คอมพิวเตอร์ ย่อขนาดแล้วพิมพ์ออกมาเป็นภาพเล็กสำหรับพกพาน่ะ"
"อ้าว! ไหนว่าจะไม่ทำคดีนี้แล้วพกรูปไว้ทำไม" เจอโรมถามขึ้นอย่างสงสัย
"ไม่รู้สิ เผื่อ ๆ มั้ง เป็นนิสัยติดตัวของนักสืบน่ะ แก้ไม่หาย ถ้ามีปมก็ต้องเก็บไว้คิดก่อน เผื่อ ๆ " เธนอสตอบง่าย ๆ พลางพูดต่อเมื่อเห็นกฤชยังจ้องภาพนั้นไม่เลิก
"ไม่ได้มีแค่รูปเดียวนะ มีสองรูป ที่นายถืออยู่นั่นรูปผู้ชาย อีกรูปนี่เป็นรูปผู้หญิง"
เธนอสล้วงกระเป๋าหยิบรูปอีกใบยื่นออกมาให้ดู
กฤชตาค้าง รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก ขณะที่กำลังตะลึงมองเจอโรมก็แย่งคว้ารูปวาดผู้ชายในมือเขาไปพิจารณาดูบ้าง หลังจากที่ดูภาพผู้หญิงผ่าน ๆ ไปแบบไม่ได้สนใจอะไร
"เฮ้ย! คริส" เจอโรมเรียกขึ้นพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด "หน้าตาแบบนี้นี่คล้ายสามีญาติสุดเลิฟนายหรือเปล่า"
กฤชหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยกับคำแหย่ของเพื่อน เขาแย่งเอาภาพกลับมาถือไว้ พิจารณาคนในภาพนั้นซึ่งเป็นภาพที่วาดขึ้นจากคำบอกเล่าเมื่อยี่สิบสองปีก่อน
เจอโรมมองเห็นเหมือนที่เขาเห็นในครั้งแรก ไม่ว่าจะเป็นรูปหน้า ดวงตา คิ้ว จมูก ริมฝีปากของคนในภาพนั้น คล้ายนิโคลาโยส วาลลาซมาก หากแต่อ่อนวัยกว่า และดูใบหน้าหล่อจนเกือบเป็นสวยมากกว่าตอนปัจจุบัน เนื่องจากผู้ชายในรูปดูเป็นหนุ่มวัยรุ่นอายุน่าจะราวสิบเจ็ดสิบแปดเท่านั้น
เขาวางรูปนั้นลงเลี่ยงไม่ตอบคำถามเจอโรม พลางหยิบภาพผู้หญิงกลับมาพิจารณาดูให้แน่ชัดอีกครั้ง เขาอยากจะคิดว่าเขาตาฝาด หรือเข้าใจอะไรผิดไป ชายหนุ่มตัวชาไปหมด ความงุนงงสงสัยมากมายก่อตัวขึ้นในหัวสมองพร้อมด้วยคำถามอีกร้อยแปด
ภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าแทบจะไม่ผิดเพี้ยนไปจากลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอส เมื่อสมัยยังสาว ซึ่งเขาได้รู้จักหล่อน ตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเพียงลีย่า ซิออนดิส พี่เลี้ยงของอนาสเตเซียเมื่อสิบห้าปีก่อนอย่างไม่ผิดเพี้ยน
*ฮอร่า เป็นคำเรียกเมืองหรือหมู่บ้านหลักและสำคัญของเกาะ คล้ายเมืองหลวงของเกาะ


by Harmonica
อนาสเตเซียนำเฮลิคอปเตอร์ขึ้นจากเกาะนักซอส ลอยลำอยู่เหนือบ้านไร่ของครอบครัวคาคาราส
สองสามีภรรยายืนโบกมือให้ในขณะที่เจ้าแคสซี่สุนัขแสนรู้ยืนเห่าอำลา พลางชูสองขาหน้าขึ้นเป็นระยะ ลูก ๆ ของเจ้าแคสซี่สองตัวซึ่งไม่รู้เรื่องอะไรกับใครด้วยแต่ก็ตื่นเต้นตามแม่ของมัน กระโดดโหยงเหย็งพลางแย่งกันงับหางที่กระดิกอยู่ตลอดเวลาของแม่มันเล่นอย่างเพลิดเพลิน
หญิงสาวขับเฮลิคอปเตอร์กลับไปยังบ้านของเธอทางตอนเหนือของเกาะปาโรส ในสมองนั้นสับสนกับสิ่งต่าง ๆ ซึ่งเกิดขึ้นรอบตัว มันเหมือนมีชิ้นส่วนภาพต่อเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนทิ้งไว้ให้เธอค้นหาและต่อเอาเองทีละชิ้นจนกว่าจะได้ภาพใหญ่ที่ชัดเจนว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอและครอบครัวคืออะไร
มันจะแปลกอะไรหรือกับการที่นิโคลาโยสจะมาขอซื้อลูกหมาจากไร่ของฟาริส คาคาราส ทำไมเรื่องนี้จึงรบกวนจิตใจเธอมากนัก
เธอไม่เคยเชิญสองสามีภรรยาคาคาราสมางานแต่งงานของเธอ หรือมาร่วมรับประทานอาหารกับสามี คนทั้งสามไม่รู้จักกัน
อนาสเตเซียรู้จักและคบหากับครอบครัวคาคาราสเป็นระยะมานานถึงสิบสองปีก็จริง แต่เว้นช่วงไปห้าปีในช่วงที่เธอออกจากประเทศกรีซไป ฟาริสเป็นฝ่ายมาเยี่ยมเยียนเธอตลอดเวลาระหว่างอยู่โรงพยาบาลและที่สถานบำบัดจิต
หลังจากอนาสเตเซียใช้เวลาเกือบหนึ่งปีที่สถานบำบัดจิตจากอาการซึมเศร้าบนเกาะซีโรส เธอได้เดินทางไปศึกษาต่อที่เจเนวา สวิสเซอร์แลนด์เป็นเวลาห้าปี อนาสเตเซียเรียนช้ากว่าคนอื่นนิดหน่อยด้วยเสียเวลาในชีวิตไปนานหนึ่งปี
ตลอดระยะเวลาที่จากกรีซไปเธอไม่ได้กลับมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อหกปีก่อนที่เธอจบการศึกษากลับมา และตัดสินใจซื้อบ้านของเธอเองบนเกาะปาโรส
ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่อาจทำใจให้กลับไปเกาะนักซอส โดยเฉพาะที่ไร่ของฟาริส ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ ย้ำเตือนความทรงจำเกี่ยวกับคืนหฤโหดและความตายของมารดา
จนเมื่อเธอมีจูเลี่ยน หัวใจของเธอราวกับได้รับการเติมเต็มขึ้นอย่างประหลาด เธอรู้สึกกล้าหาญขึ้นมาก กอปรกับความเงียบเหงาที่ทับทวีมากขึ้นจากความห่างเหินของนิโคลาโยสนับแต่เธอเริ่มตั้งครรภ์จูเลียน นั่นทำให้เธอตัดสินใจขึ้นในวันหนึ่งที่จะกลับไปยังเกาะนักซอส ไปที่บ้านไร่เชิงเขาซึ่งอยู่ติดชายทะเลแห่งนั้นของครอบครัวคาคาราส
สองสามีภรรยาเข้าใจดีที่เธอไม่ได้ติดต่อพวกเขาก่อนหน้านั้น ทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสรู้เรื่องการแต่งงานของเธอกับนิโคลาโยส และเมื่อความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เสื่อมทรามลง ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะชักนำให้ทั้งสองฝ่ายมารู้จักกัน อนาสเตเซียไม่คิดว่านิโคลาโยสจะใส่ใจที่จะอยากรู้จักผู้สูงวัยทั้งสอง และเธอก็ไม่อยากให้คนที่เธอนับถือทั้งคู่ได้ล่วงรู้ถึงชีวิตแต่งงานอันล้มเหลวของเธอ
เฮลิคอปเตอร์ลดเพดานบินลงจอดตรงลานจอดกลางสนามบนที่ดินของอนาสเตเซีย อิสวานได้ยินเสียงเครื่องมาแต่ไกลรีบขี่สกู๊ตเตอร์ออกมา ในขณะที่อีเนียสพ่อบ้านนำรถบั๊กกี้สีขาวออกมารับคณะของอนาสเตเซีย
บั๊กกี้นำทั้งหมดออกจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์กลับมายังตัวตึกใหญ่ นิโคลาโยสยืนคอยอยู่ที่หน้าบ้าน
"คุณพ่อครับ" เสียงร้องเรียกอย่างตื่นเต้นดีใจของจูเลียนยามเห็นหน้าบิดาสะท้อนใจอนาสเตเซียยิ่งนัก ถ้าหากว่านิโคลาโยสจะอยู่บ้านให้มากขึ้น และทำบ้านให้อบอุ่นกว่านี้ลูกน้อยของเธอจะยิ่งมีความสุขขึ้นกว่านี้สักเพียงใด
เด็กชายกระโดดเข้าใส่อ้อมแขนของบิดาทันทีที่รถบั๊กกี้จอดตรงวงเวียนหน้าบ้าน ซึ่งต่อไปเป็นบันไดเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ซึ่งนิโคลาโยสยืนคอยรับอยู่
"หน้าคุณพ่อไปโดนอะไรมาครับ" เด็กชายถามเมื่อเห็นรอยสีเขียวจางบนผิวหน้าอ่อนบางละเอียดของบิดา
"พ่อหกล้มลูก" หนุ่มใหญ่ตอบขณะอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขน "ไปเที่ยวไหนกันมา เที่ยวเผื่อพ่อหรือเปล่า"
จูเลียนได้ยินคำถามก็เริ่มจ้ออย่างอารมณ์ดีจนผู้เป็นพ่ออดเอ็นดูไม่ได้ขโมยหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่
อนาสเตเซียก้าวตามไปช้า ๆ หยุดยืนดูพ่อลูกกอดและหอมแก้มกันอยู่เงียบ ๆ น่าชื่นใจอยู่อย่างที่ดูนิโคลาโยสจะรักใคร่เอ็นดูลูกชายของเขาอยู่พอควรทีเดียว
นิโคลาโยสอุ้มลูกชายที่ยังคงฝอยไม่จบเดินเข้าบ้านไปโดยมีซอนญ่าซึ่งดูมีสีหน้าสดชื่นขึ้นมากก้าวตามไปพร้อมเจ้าดิโน่ ดูราวกับภาพครอบครัวพ่อแม่ลูก โดยมีอนาสเตเซียเป็นเพียงคนนอก
อีเนียสรับของเข้าบ้านแล้วก็แยกไปช่วยเมลานีเตรียมมื้อค่ำ อนาสเตเซียเดินขึ้นไปยังห้องชุดส่วนตัวของเธออาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุดใหม่สำหรับอาหารค่ำแล้วก็เดินลงมานั่งที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัว
เธอบอกอีเนียสให้เชิญสามีมาพบที่นั่น เมื่อเดินเข้าไปก็พบนิโคลาโยสนั่งคอยอยู่แล้วพร้อมกับจูเลียน และซอนญ่าที่อาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้วเช่นกัน
อนาสเตเซียบอกให้ซอนญ่าพาจูเลียนออกไปนั่งดื่มน้ำมะนาวคอยที่ริมสระว่ายน้ำก่อน เมื่อทั้งคู่คล้อยหลังไปแล้วจึงหันมาสอบถามสามีเรื่องการติดตามหาตัวลีย่า
"มีความคืบหน้าอะไรบ้างหรือยังคะ" หญิงสาวถามหลังจากจิบเครื่องดื่มเรียกน้ำย่อยหรืออาเพริตีฟ ที่พ่อบ้านนำมาเสริฟให้
นิโคลาโยสยักไหล่ มือยังคลึงแก้วเครื่องดื่มจินโทนิคเย็นเฉียบอยู่อย่างเหม่อลอย
"ยังเลย อนาสเตเซีย"
เขาตอบสั้น ๆ แค่นั้น
นิโคลาโยสไม่เคยเรียกเธอว่า 'อัณญ่า' เหมือนกับคนอื่นในครอบครัวหรือคนที่สนิทสนมกับเธอ เขาจะเรียกชื่อเธอเต็ม ๆ ทุกครั้งว่าอนาสเตเซีย
หญิงสาวนิ่ง กัดริมฝีปากนิดหนึ่ง ดวงตากลมใหญ่จับจ้องใบหน้าด้านข้างของสามีโดยไม่พูดอะไร ราวกับคอยฟังคำตอบที่มีรายละเอียดกว่านั้นจากเขา ที่สุดนิโคลาโยสก็ยอมกล่าวเสริมขึ้น
"ผมให้คนหาอยู่ ส่งหน่วยตรวจค้นไป แล้วก็นักสืบ ยังไม่มีวี่แวว ทางตำรวจว่าไงบ้างล่ะ"
"หลังจากวันนั้นแล้วก็ไม่ได้ติดต่อมาอีก ฉันเข้าใจว่าสารวัตรมีแจ้งข่าวให้คุณฟังเสียอีก" หญิงสาวตอบพลางกล่าวเปรยเป็นเชิงถาม เมื่อเห็นสามียักไหล่แบบไม่ทราบเรื่องก็ถามขึ้นใหม่
"บัญชีที่เปิดให้พอหรือเปล่าคะ"
นิโคลาโยสทำหน้าเนือย อนาสเตเซียเปิดบัญชีให้เขาสำหรับค้นหาลีย่าเป็นจำนวนสูงถึงสามแสนยูโรเมื่อสองวันก่อนหลังจากทราบข่าวการหายตัวไปของมารดาเลี้ยงพร้อมลูกในท้อง
"ตอนนี้ก็คงพอ แต่ถ้ายังหาไม่เจอก็คงต้องใช้เพิ่มน่ะ" เขาตอบแบบไม่ใส่ใจและไม่มองหน้า
อนาสเตเซียมองหน้าด้านข้างของสามีอย่างพินิจพิเคราะห์
"เจ้าดิโน่น่ารักมากนะคะ" เธอเปลี่ยนเรื่องใหม่อย่างไม่ทันให้สามีได้ตั้งตัว
แต่นิโคลาโยสประสาทแข็งพอควร เขาเพียงแต่พยักหน้ารับเฉย ๆ อย่างไม่ใสใจตามเคย หญิงสาวจึงพูดต่อ
"จูเลียนรักมันมาก ดูจะพันธุ์แท้" เมื่อเห็นเขาเงียบไม่ต่อความ เธอก็ถามออกไปตรง ๆ
"คุณซื้อมาจากไหนคะ"
นิโคลาโยสหันกลับมามองหน้าภรรยาเป็นครั้งแรก ดวงตาสีน้ำตาลที่สวยราวกับสีน้ำผึ้งทอประกายอำพันดูคมปลาบลุ่มลึกจ้องสบดวงตาสีฟ้าใสกลมใหญ่ของอนาสเตเซีย ก่อนจะเมินกลับไปมองนอกหน้าต่างอย่างเดิม
"เพื่อนน่ะ หมาเขาตกลูก เลยขอแบ่งมา"
"ที่ปาโรสนี่หรือคะ" หญิงสาวถามอีก
นิโคลาโยสนิ่งไปครู่จึงตอบเบา ๆ "ใช่"
ความคับข้องใจรุมเร้าเธอจนอกแทบระเบิด หญิงสาวพยายามสงบอารมณ์ควบคุมสติ ทำไมนิโคลาโยสจึงต้องหลอกเธอเพียงแต่เรื่องสถานที่ ๆ เขาไปซื้อลูกหมามา
มันสำคัญอย่างไรงั้นหรือ
ก่อนที่เธอจะทันได้โพล่งหรือถามอะไรต่อไปที่ผิดปกติวิสัยอันเงียบขรึมของตัวเอง อีเนียสก็เดินมาเคาะประตูแจ้งว่าถึงเวลาอาหารค่ำแล้ว
นิโคลาโยสกระเด้งตัวจากอาร์มแชร์ที่นั่งอยู่แทบจะทันที ราวกับคอยเวลาที่จะหนีออกจากห้องไปแทบไม่ไหว หญิงสาวรู้สึกหน้าชา แม้จะทำใจไว้นานแล้วกับความไม่ใยดีในตัวเธอของสามี แต่เธอก็ยังเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีเลือดเนื้อและหัวใจ การแสดงท่าทางซึ่งบ่งบอกชัดเจนว่าไม่อยากอยู่ตามลำพังกับเธอของนิโคลาโยส สร้างความขุ่นเคืองเล็ก ๆ ให้กับอนาสเตเซียอยู่ไม่น้อย มันทำให้เธอรู้สึกสงสัยในคุณค่าของตัวเองในฐานะอิสตรี เธอช่างไร้เสน่ห์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ อนาสเตเซียพยายามข่มอารมณ์วางสีหน้าเรียบเฉย แล้วจึงค่อยเชิดศีรษะขึ้นอย่างสง่างาม ก้าวตามเข้าไปยังห้องรับประทานอาหารค่ำ
เกาะซีโรสหรือซิร่า คือเกาะซึ่งเป็นศูนย์กลางทางการค้า วัฒนธรรม และการบริหารของหมู่เกาะในเขตคลิคลาเดส
เกาะนี้ถือเป็นเกาะที่ร่ำรวย และเป็นเมืองท่าสำคัญในเขตเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ซีโรสเริ่มมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเที่ยวเป็นจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่ารายได้หลักของเกาะจะไม่ใช่การท่องเที่ยวก็ตาม
เออมูโพลี คือเมืองหลวงหรือเมืองสำคัญที่สุดของเกาะซีโรส และถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตคลิคลาเดสทั้งหมดด้วย ชื่อเมืองตั้งตามชื่อของเฮอร์เมส เทพเจ้าแห่งการพาณิชย์ ตัวเมืองมียอดเขาคู่สองยอดตระหง่านอยู่เหนืออ่าวซึ่งเว้าเข้ามาของเกาะ ซึ่งแบ่งกลุ่มบ้านเรือนและผู้อยู่อาศัยเป็นสองกลุ่มตามความเชื่อทางศาสนา
ทางเหนือเป็นเขตของชาวคาธอลิคซึ่งได้รับอิทธิพลจากฝรั่งเศสนับแต่สมัยยุคกลางชื่อว่าเขตอาโน ซีโรส หรืออาโน ซิร่า ซึ่งสถาปัตยกรรมในแถบนี้จะเป็นแบบเวนิซหรือเวเนเชี่ยนเป็นส่วนใหญ่ และทางใต้เป็นเขตของชาวกรีก ออโธด็อกซ์ชื่อเขตวรอนทาโด้ สถาปัตยกรรมทางเขตนี้จะเน้นแบบนีโอคลาสสิค
ซีโรสถือเป็นเกาะที่มีประชากรที่นับถือนิกายโรมันคาธอลิกมากที่สุด โดยครอบคลุมพื้นที่กว่าครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งเกาะซึ่งส่วนใหญ่มักเป็นกรีกออโธด็อกซ์
ทางเหนือของเกาะซีโรสจะเป็นพื้นที่เกษตรกรรมและอุตสาหกรรมสิ่งทอ มีทั้งแหล่งเพาะปลูกต้นปาล์ม พืชไร่แบบขั้นบันได รวมถึงปศุสัตว์ และโรงงานทอผ้า ส่วนทางใต้เต็มไปด้วยคฤหาสน์สไตล์อิตาเลี่ยนและบ้านพักตากอากาศ หมู่บ้านชาวประมงซึ่งมีมาแต่สมัยโบราณมีให้เห็นได้แทบทุกหาดและทุกอ่าวบนเกาะซีโรส
สารวัตรดราโก้ ลาซารอสและผู้หมวดไอวาน อลองโซ่ประจำการอยู่ที่เกาะซีโรสในแผนกสืบสวนคดีพิเศษ ฝ่ายสอบสวนกลาง กรมตำรวจ ประจำท้องที่เขตคลิคลาเดส
สารวัตรได้ยื่นขอหมายศาลเพื่อขอให้มีการเปิดพินัยกรรมของคิโรสและขอเข้าร่วมฟังเพื่อสังเกตการณ์ เขามีมูลเหตุให้ยื่นขอหมายศาลไปเช่นนั้น เนื่องจากการหายตัวไปของลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอสอาจเกี่ยวข้อง หรือมีเงื่อนงำบางประการที่เกี่ยวโยงกับพินัยกรรมของคิโรสก็ได้
สำนักงานกฎหมายของสเตฟานอส ลูคาสตั้งอยู่ใจกลางเมืองทางฝั่งวรอนทาโด้ เป็นสำนักงานที่อยู่บนชั้นสองของอาคารสามชั้นผนังสีเหลืองครีม ตัดด้วยเสาและกรอบหน้าต่างสีขาว สร้างเลียนสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่พบเห็นได้ทั่วไปในตึกรามบ้านช่องที่อยู่ทางฝั่งเมืองวรอนทาโด้
สารวัตรลาซารอสกับผู้หมวดอลองโซ่ขี่มอเตอร์ไซด์จากสำนักงานของตนใกล้กับศาลากลางเมือง ไปยังสำนักงานกฎหมายของลูคาส ถนนในเมืองนั้นเล็กและเป็นถนนลาดชันไปตามแนวเขา ทางเดินเท้าเป็นขั้นบันไดสลับกับทางลาดเอียงเลาะเลียบไปกับถนนตรอกซอกซอยต่าง ๆ ของเมืองซึ่งปลูกสร้างอยู่บนแนวเขาด้านล่างเป็นอ่าวที่ใช้เป็นท่าเรือตามธรรมชาติ
เมื่อนายตำรวจสืบสวนทั้งสองมาถึง ก็พบว่าอนาสเตเซียกับนิโคลาโยส วาลลาซได้มาถึงและนั่งดื่มกาแฟคอยอยู่ก่อนแล้วในห้องรับรอง ทั้งหมดทักทายกันตามธรรมเนียม ดราโก้สังเกตเห็นใบหน้าที่ดูเหมือนมีรอยฟกช้ำซึ่งยังไม่จางลงของนิโคลาโยส เขาเก็บความแปลกใจไว้กับตัวเองด้วยไม่อาจเสียมารยาทเอ่ยถามได้โดยที่เป็นเรื่องส่วนตัว และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคดีที่เขาทำอยู่
ไม่นานกฤชก็มาถึงพร้อมกับอาคิล โรคาสพ่อบ้านเก่าแก่ของคิโรส คิริยาคอส
ดราโก้ลอบสังเกตความห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางเรียบเฉยเป็นผู้ดีระหว่างอนาสเตเซียและนิโคลาโยส วาลลาซอย่างสนใจ และเมื่อกฤชมาถึงเขาก็อดที่จะสะดุดตากับกระแสหรือสายใยบางอย่างที่เขาจับสังเกตได้ในระหว่างการทักทายกันของกฤชกับอนาสเตเซีย
มันมีความเก้อเขินแปลก ๆ ในท่าทีของอนาสเตเซีย กับแววตาห่วงหาอาวรณ์จับจ้องไม่วางตาของกฤช
ชายหนุ่มจับมือทักทายกับนิโคลาโยสแบบผิวเผิน จนแทบจะเป็นเพียงการแตะมือพอเป็นพิธี ไม่ได้กระชับแน่นอย่างตอนที่จับมือกับเขาหรือผู้หมวดไอวาน
หากแต่ตอนสัมผัสต้นแขนอนาสเตเซียในขณะที่หอมแก้มซ้ายขวาเธอซึ่งเป็นธรรมเนียมการทักทายแบบยุโรปซึ่งจะกระทำต่อสุภาพสตรีนั้น เขาลอบเห็นความผิดปกติระหว่างคนทั้งสอง
เขาไม่คิดว่าตัวเองตาฝาดที่เห็นอาการอ้อยอิ่งนิดหนึ่งของกฤชยามที่แก้มชนกับแก้มอนาสเตเซีย และเห็นชายหนุ่มแอบสูดดมกลิ่นผมของเธอโดยไม่รู้ตัว
อนาสเตเซียเองก็มีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อยามสัมผัสใกล้ชิดกับกฤช ใบหน้าที่เคยดูเยือกเย็นเรียบเฉยกลับมีสีแดงเรื่อขึ้นอย่างน่าสงสัย
สารวัตรหนุ่มใหญ่ลอบมองปฏิกิริยาของคนทั้งสองด้วยความสนใจ เขาทำทีเป็นนั่งฟังผู้หมวดไอวานพล่ามอะไรเกี่ยวกับเจ้าลาตัวหนึ่งที่ผู้หมวดไปเช่าขี่บนเกาะปาโรส แถบปาริเกีย แล้วเจ้าลามันดื้อไม่ยอมเดิน
แต่จริงๆ แล้วดราโก้แอบสังเกตจริตกิริยาของแต่ละคนภายในห้องและเก็บบันทึกไว้ในคลังสมองอย่างละเอียด แววอาทรที่แฝงประกายรุ่มร้อนถวิลหาในดวงตาของกฤชยามที่มองดูอนาสเตเซียนั้นมันผิดปกติเกินกว่าผู้เป็นญาติจะมีให้กัน
และแววรวดร้าวใจเหมือนเห็นของรักที่ไม่อาจแตะต้องได้ ในดวงตากลมสีฟ้าใสของอนาสเตเซียยามที่มองดูกฤชก็ดูผิดปกติเกินกว่าจะมองข้ามไปได้
ดราโก้รู้สึกได้ถึงคลื่นหรือแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นระหว่างคนสองคนนั้น ราวกับทั้งคู่มีความหลังและอดีตอันยาวนานร่วมกัน และลึกซึ้งเกินกว่าที่ใคร ๆ ในที่นี่จะล่วงรู้ และสายสัมพันธ์นั้นก็ดูจะเหนียวแน่นกว่าสายสัมพันธ์ระหว่างอนาสเตเซียกับนิโคลาโยสสามีของเธอมากมายนัก
ไอวานยังคงพร่ำบ่นถึงเจ้าลาโง่ตัวนั้นไม่เสร็จ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าผู้บังคับบัญชาของเขาเออออกับเขาไปโดยไม่ได้ใส่ใจฟังเรื่องที่เขาเล่าอย่างจริงจังสักนิด
เมื่อถึงเวลานัด สเตฟานอส ลูคาสนักกฏหมายซึ่งเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของสำนักงานกฏหมายชื่อดังในเขตคลิคลาเดส ก็เดินออกมาเชิญทุกคนเข้าไปนั่งในห้องประชุมขนาดเล็ก เขาเป็นชายสูงวัยอายุราวห้าสิบปลาย ร่างเตี้ยผมหงอกเทา ใบหน้าบ่งบอกแววฉลาด และไหวพริบดีสมเป็นนักกฎหมายที่คิโรสไว้วางใจให้ดูแลเรื่องผลประโยชน์ของเขา
สเตฟานอสกล่าวเริ่มต้นตามธรรมเนียมถึงการจัดการพินัยกรรม ซึ่งเป็นไปโดยถูกต้องตามกฎหมายมีพยานพร้อม และกระทำโดยที่คิโรส คิริยาคอสมีสติสัมปชัญญะดี ไม่ได้ถูกบังคับ หรือครอบงำโดยใครหรืออิทธิพลใด ๆ ทั้งสิ้น ก่อนจะนำเข้าสู่การเปิดพินัยกรรมของคิโรส
เขาจัดแจงเปิดผนึกซองใส่พินัยกรรมต่อหน้าพยานทุกคน แล้วดึงแผ่นพับที่หน้าปกเป็นตราประจำตระกูลคิริยาคอสและมีชื่อของคิโรสอยู่ตรงมุมล่างด้านขวา ข้างในแผ่นพับเป็นกระดาษที่พิมพ์ขึ้นและมีคิโรสเซ็นกำกับ
"วันที่เปิดอ่านพินัยกรรมฉบับนี้คือวันพุธที่ 18 มิถุนายน 2008
พินัยกรรมฉบับล่าสุดของนายคิโรส คิริยาคอสซึ่งทำไว้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเสียชีวิตไปในวันอังคารที่ 29 เมษายน 2008
พินัยกรรมฉบับล่าสุดนี้ทำขึ้นเมื่อวันศุกร์ที่ 25 เมษายน 2008 โดยมีผม นายสเตฟานอส ลูคาส เป็นนักกฎหมายที่มีหน้าที่รับรองและเก็บรักษาพินัยกรรมฉบับนี้ ทั้งยังได้ร่วมเป็นสักขีพยานพร้อมกับนายอาคิล โรคาซพ่อบ้านของนายคิโรส คิริยาคอส"
สเตฟานอสพูดถึงตรงนี้ก็เงยหน้ามองทุกคนในห้อง ก่อนจะเริ่มอ่านความจำนงของผู้ตายตามรายการที่บันทึกไว้ในพินัยกรรม
"ข้าพเจ้านายคิโรส คิริยาคอส ได้ทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นใหม่แทนฉบับเดิม พินัยกรรมฉบับนี้ได้จัดทำขึ้นในวันศุกร์ที่ 25 เมษายน 2008 เวลา 10.00 น.
ข้าพเจ้าขอมอบทรัพย์สินตามรายการต่าง ๆ ของข้าพเจ้าให้กับบุคคลต่อไปนี้
รายการที่ 1: หุ้นส่วนในบริษัทเดินเรือคิริยาคอสจำนวน 45%
รายการที่ 2: หุ้นส่วนในบริษัทเดินอากาศคิริยาคอสจำนวน 20%
รายการที่ 3: หุ้นส่วนในบริษัทเรือขนส่งสินค้าคิริยาคอสจำนวน 45%
รายการที่ 4: หุ้นส่วนในกลุ่มบริษัทค้าปลีกคิริยาคอสจำนวน 45%
รายการที่ 5: หุ้นส่วนในกลุ่มโรงแรมสปาสถานออกกำลังกายจำนวน 35%
จากรายการที่ 1-5 นั้น ข้าพเจ้าขอแบ่งออกเป็นสองส่วน
ส่วนที่หนึ่งขอมอบให้นางอนาสเตเซีย คิริยาคอส/ วาลลาซ บุตรสาวคนเดียวของข้าพเจ้าเป็นสินส่วนตัว โดยมอบให้รายการละสิบเปอร์เซ็นต์ของจำนวนหุ้นทั้งหมดที่ข้าพเจ้าถือครองอยู่
ส่วนที่สอง ซึ่งเป็นหุ้นส่วนที่เหลือทั้งหมดจากรายการที่ 1-5 ขอมอบให้นายคริสตอฟ อลาสเตอร์ อนาโตลาคิส หลานชายบุญธรรมของอดีตภรรยาข้าพเจ้านางอแนสซ่า อนาโตลาคิส/คิริยาคอส"
สเตฟานอสอ่านถึงตอนนี้ก็เงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองผู้ฟังในห้องอีกครั้ง สีหน้าของแต่ละคนแม้จะหลากหลาย อารมณ์ แต่มีหนึ่งความรู้สึกที่ต่างเหมือนกันคือคาดไม่ถึง
"ข้าพเจ้าขอมอบเงินบำนาญจำนวนสองแสนยูโร พร้อมวิลล่ารับรองของข้าพเจ้าบนเกาะนักซอสให้แก่นายอาคิล โรคาซ พ่อบ้านของข้าพเจ้า
นอกจากนี้พนักงานที่ทำงานในบ้านข้าพเจ้าตั้งแต่สามปี ทุกคนจะได้รับเงินบำนาญเทียบเท่ากับปีละสามพันยูโรคูณด้วยจำนวนปีที่ทำงาน
สุดท้ายข้าพเจ้าขอมอบทรัพย์สินและเงินฝากในธนาคารรวมถึงหุ้นกู้ พันธบัตรและหุ้นส่วนต่าง ๆ ที่ข้าพเจ้าลงทุนไว้กับสถาบันการเงินต่าง ๆ ทั้งหมดที่ข้าพเจ้ามี อสังหาริมทรัพย์ทุกแห่งทั้งในกรีซและในต่างประเทศตามรายละเอียดแนบท้ายหลังพินัยกรรม เครื่องเพชรและทรัพย์สินมีค่าที่ฝากไว้ในธนาคาร รถยนต์ เครื่องบิน เรือใบ เรือยอชท์เรือเร็วทุกชนิดที่อยู่ในความครอบครองของข้าพเจ้า รวมถึงทรัพย์สินอื่นที่เป็นของข้าพเจ้าโดยชอบธรรมและไม่ได้หยิบยกมาพูดถึงในพินัยกรรมฉบับนี้ ขอยกให้เป็นสินส่วนตัวของบุตรสาวคนเดียวคือนางอนาสเตเซีย คิริยาคอส/ วาลลาซ
ด้านล่างนี้คือรายการทรัพย์สินและรายละเอียด ….."
ทนายลูคาสอ่านรายการทรัพย์สินยาวเหยียดของคิโรสที่จะตกเป็นของอนาสเตเซียทั้งอสังหาริมทรัพย์นับไม่ถ้วนทั้งในประเทศและต่างประเทศ รถยนต์ เรือ เครื่องบิน เครื่องเพชร หุ้นส่วนต่าง ๆ ที่เขาลงทุนในบริษัทการเงินและบริษัทอหังสาริมทรัพย์ใหญ่ ๆ ระดับโลกต่าง ๆ รวมทั้งเงินฝากในบัญชีธนาคารรวมมูลค่าแล้วร่วมหกร้อยล้านยูโร
หากแต่นิโคลาโยสหาได้มีสีหน้าปลาบปลื้มใจไม่ เขาพยายามตีสีหน้านิ่ง แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นได้ชัดว่าภายในใจนั้นเดือดพล่านทีเดียว จนแทบจะเรียกได้ว่าเกือบเห็นเปลวไฟแลบออกมาจากดวงตาสีทองของเขา
ใช่ ที่กฤชได้ไปหากตีเป็นมูลค่าระยาวแล้ว มันมากมายมหาศาลกว่าอนาสเตเซียมากนัก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดคิโรสจึงอุตริยกหุ้นส่วนในธุรกิจหลักสำคัญ ๆ ของตัวเองให้กับหลานชายบุญธรรมของเมียที่ตายไปนานแล้ว ซึ่งไม่ใช่แม้แต่เชื้อสายจริงของตระกูลทางเมียด้วยซ้ำ เป็นแค่เด็กกำพร้าลูกครึ่งเอเชียผิวผสมจากประเทศเล็ก ๆ ในโลกที่สามเท่านั้นเอง
เขาพยายามรักษาสีหน้าให้ดูสบาย ๆ ไม่เดือดร้อนอะไร ทั้งที่ภายในแทบระเบิดด้วยความผิดหวังโกรธแค้น
"หุ้นส่วนจำนวน 3% ในกลุ่มบริษัทก่อสร้างและปิโตรเคมีโอลิมปัส ขอมอบให้กับอนาสเตเซีย คิริยาคอส/ วาลลาซ บุตรสาว"
สเตฟานอสยังคงอ่านรายการทรัพย์สินตามพินัยกรรมต่อไปเรื่อย ๆ และรายการหุ้นส่วนในบริษัทก่อสร้างและปิโตรเคมีมูลค่าเหยียบหมื่นล้านยูโรนั้น แม้จะมีมูลค่าหุ้นส่วนอยู่เพียงสามเปอร์เซ็น แต่ก็สร้างความสนใจให้กับนิโคลาโยสไม่น้อยเลยทีเดียว
ดราโก้ลอบสังเกตใบหน้าของแต่ละคนในขณะที่สเตฟานอสอ่านพินัยกรรม เขาเห็นสีหน้าแปลกใจและไม่เข้าใจของอนาสเตเซีย รวมทั้งสีหน้าประหลาดใจและคาดไม่ถึงที่ดูเป็นธรรมชาติของกฤชยามที่ได้ยินว่าตนได้หุ้นส่วนเกือบทั้งหมดในกิจการหลักของคิโรส และเห็นประกายตาลุกโชนด้วยความโกรธเคืองชั่ววูบหนึ่งก่อนที่เจ้าตัวจะควบคุมไว้ได้ของนิโคลาโยส
เมื่อสเตฟานอสอ่านพินัยกรรมเสร็จก็ให้แต่ละคนที่มีชื่ออยู่ในพินัยกรรมเซ็นชื่อ
ผู้หมวดอลองโซ่มองดูแต่ละคนภายในห้องนั้นอย่างไม่เข้าใจ ในที่สุดก็อดรนทนไม่ได้ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถาม
"ทำไมคุณคิริยาคอสถึงไม่ระบุชื่อภรรยาและบุตรชายของเขาในพินัยกรรมเลยล่ะ"
คำถามของไอวานครั้งนี้ไม่พลาดเป้า ตรงกันข้ามมันตรงกับใจของแทบทุกคนในที่นั้น หากแต่ละคนไม่ยอมเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามออกมาก่อนให้เสียเชิง
อนาสเตเซียไม่ถามเพราะหยิ่งเกินกว่าจะถาม ความเป็นผู้ดีที่ต้องสำรวมกิริยาอาการนั้นแทรกซึมอยู่ทุกอณูสายเลือดเกินกว่าที่จะแสดงกิริยาที่ไม่งาม หรือความสนใจใคร่รู้อย่างออกหน้าออกตาต่อธารกำนัล
นิโคลาโยสไม่ถาม เพราะไม่มีชื่อตัวเองเกี่ยวข้องกับมรดก และเขายังได้เซ็นสัญญายินยอม ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินส่วนตัวของอนาสเตเซียไปแล้ว จึงไม่ควรแสดงออกถึงความสนใจใด ๆ ในมรดกของเธอให้ใครได้เห็น
กฤชไม่ถาม เพราะบางสิ่งที่เพิ่งรู้มาเกี่ยวกับลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอส แม้อาจไม่ใช่เรื่องจริง แต่มันก็ทำให้เขาลังเลเกินกว่าจะสงสัยว่าเหตุใดลีย่าและลูกชายที่ยังไม่ถึงกำหนดคลอดของเธอจึงไม่ได้รับอะไรเลย บางทีคิโรสอาจจะบังเอิญรู้อะไรมาเหมือนกันก็ได้
เขาคิดเล่น ๆ แต่แล้วก็ตกใจกับความคิดเล่น ๆ ชั่ววูบนั้นของตน
เป็นไปได้ไหมว่าคิโรสจะรู้อะไรมา
ดราโก้แอบเก็บข้อมูลจากสีหน้าที่แตกต่างกันไปของแต่ละคน มันน่าแปลกจริง ๆ นั่นล่ะ คิโรสแจกเงินให้ทุกคนกระทั่งคนรับใช้ในบ้าน และแม้แต่พ่อบ้านก็ได้บ้านหนึ่งหลังพร้อมเงินเกษียณมากถึงสองแสนยูโร ทว่ากลับไม่คิดจะให้เงินภรรยาเลยแม้แต่เหรียญเดียว หากคุณนายคิริยาคอสไม่ได้สูญหายไป ดราโก้ก็เชื่อว่าเธอคงต้องตั้งทนายฟ้องคัดค้านพินัยกรรมอย่างแน่นอน
สเตฟานอส ขยับแว่นสายตาก่อนอธิบายขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่งราวกับต้องการเวลาเรียบเรียงคำพูด
"พินัยกรรมฉบับนี้เพิ่งเขียนขึ้นใหม่ต่อหน้าพยานซึ่งรวมตัวผมด้วย และไม่มีการเอ่ยถึงคุณลีย่า คิริยาคอสและทายาทในครรภ์ของเธอในพินัยกรรมฉบับนี้ ตัวผมเองก็ไม่ทราบถึงเหตุผลและไม่อยู่ในวิสัยที่จะสอบถามจากลูกความ"
"แปลว่ามีฉบับก่อนหน้านี้งั้นหรือครับ" ไอวานถามอีก
สเตฟานอสนิ่งคิดอยู่ครู่จึงตอบ
"ครับ ท่านมีพินัยกรรมเก่าแก่ที่ทำนานมากแล้ว กว่ายี่สิบปีโน่น ตั้งแต่สมัยที่ภรรยาเก่าของท่านยังมีชีวิตอยู่ และเพิ่งเปลี่ยนใหม่หลังจากที่ทราบว่าคุณลีย่าตั้งครรภ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้"
"และเมื่อเดือนเมษายนท่านก็มาหาผมที่สำนักงาน ขอเปลี่ยนพินัยกรรมใหม่และยกเลิกของเดิมทั้งหมด ผมก็ทำตามที่ท่านขอ ก็เพียงเท่านี้ครับ" สเตฟานอสอธิบาย
มาหาถึงสำนักงานที่เกาะซีโรสงั้นหรือ ดราโก้คิด คนระดับคิโรส คิริยาคอส น่าจะเป็นฝ่ายเรียกตัวสเตฟานอสไปหาเขาถึงที่บ้านมากกว่าจะเป็นฝ่ายเดินทางมาหาที่สำนักงานของนักกฎหมาย
เขากังวลว่าจะมีใครรู้เรื่องการเปลี่ยนพินัยกรรมของเขาอย่างนั้นหรือ เขามีเหตุผลอะไรจึงต้องระมัดระวังเรื่องการติดต่อกับสเตฟานอสเกี่ยวกับการทำพินัยกรรมใหม่มากถึงขนาดนั้น
ทั้งอนาสเตเซียและกฤชต่างก็กำลังครุ่นคิดในประเด็นเดียวกันกับสารวัตร พฤติกรรมของคิโรสแปลกไปกว่าที่เคยเป็นมากทีเดียว สมัยเด็กอนาสเตเซียจำได้ว่าสเตฟานอส ลูคาสเป็นฝ่ายไปพบบิดาของเธอทุกครั้งที่มีธุระด้านกฎหมาย เช่นพวกทรัพย์สินหรืออสังหาริมทรัพย์ใด ๆ ของคิโรสที่เพิ่งซื้อ จะซื้อหรือจะขายไป ทั้งการร่างสัญญา พิจารณาสัญญา การเซ็นชื่อซื้อ ขาย และโอนหุ้น รวมถึงเอกสารทรัพย์สินอื่น ๆ ตั้งแต่จำความได้อนาสเตเซียเห็นหน้าสเตฟานอสบ่อยเป็นหลายสิบครั้งที่บ้านของเธอ
สารวัตรลาซารอสปล่อยให้ผู้หมวดอลองโซ่ ผู้ช่วยของเขาเป็นฝ่ายตั้งคำถามไป ในขณะที่ตัวเขาเป็นฝ่ายแอบจับสังเกตทั้งสีหน้า คำพูด น้ำเสียงของทุกคน
ใช่! เป็นคำถามที่ดีทีเดียว ทำไมจึงไม่มีชื่อภรรยาและลูกชายซึ่งยังไม่เกิด และทำไมจึงมีการเปลี่ยนพินัยกรรมหลังจากที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ไปก่อนหน้านั้นเพียงชั่วเวลาสองเดือน
"คุณทนายลูคาส ผมจะขอดูพินัยกรรมฉบับก่อนหน้าทั้งสองฉบับเพื่อเปรียบเทียบกับฉบับนี้ได้มั้ยครับ บางทีอาจได้ข้อมูลประกอบการพิจารณาคดีของคุณนายคิริยาคอส" สารวัตรเอ่ยถาม
สเตฟานอส เขม้นมองสารวัตร "สารวัตรต้องมีหมายศาลมาครับ ไม่เช่นนั้นผมไม่อาจให้ได้"
ลาซารอสยิ้ม "ได้ครับ ผมจะรีบทำเรื่องผ่านอัยการโดยด่วน"


by Harmonica
sieksoksketogksaineksoa29cm.s sia'wsikl.sic
ciks'w0kds'
xkd.s0
sick90w
sikc'wsi'a
209ckosa'tiw]ak]ksx./az\
}
skdios
จบ Book III เงาใจ
.........….
จบบริบูรณ์


by Harmonica
so0ksow'aowkdoajgmwox9cdk.wxoka'2},,skd |skowke,cosk120kdma'wqimsmcbnhtehsiw.xa
s,di0w,cl's
cis,aow
ixks,w0xk
aksi0
q,dlsow


by Harmonica
ลมเย็นพัดมาหอบเอากลิ่นจาง ๆ ของน้ำทะเลเคล้ากลิ่นหอมอบอวลของต้นส้มและต้นมะนาวซึ่งกำลังสุกปลั่งอยู่เรียงรายไม่ไกลจากร้านที่นั่ง
สองหนุ่มสาวต่างครุ่นคิดถึงเรื่องราวของกันและกันอย่างเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางบรรยากาศหวานปนเศร้าภาพความสนุกสนานของทั้งคู่ในวัยเยาว์ดูจะลางเลือนดุจความฝันเข้าไปทุกที
จนพระอาทิตย์ยอแสงลงเกือบเป็นแสงสุดท้ายของวันนั้นซึ่งบอกเวลาสองทุ่มครึ่ง กฤชจึงลุกขึ้นชวนญาติสาวของเขาออกไปเดินเล่นที่ชายหาด สองหนุ่มสาวถอดรองเท้าออกมาถือไว้แล้วลงไปเดินลุยหาดทรายสีทองที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มสะท้อนสีของดวงอาทิตย์ ซึ่งทอรัศมีเป็นวงกว้างตัดกับน้ำทะเลที่ดูคล้ำเข้มและท้องฟ้าที่เริ่มมัวหม่น
อนาสเตเซียเดินเรื่อย ๆ เฝ้ามองนกทะเลที่เริ่มโบยบินกลับรัง และน้ำทะเลที่เริ่มซัดออกจากฝั่งส่อให้เห็นเค้าว่าน้ำกำลังลง ทั้งคู่เดินห่างจากหน้าหาดลงมาไกลจากผู้คนบนหาดค่อนข้างมาก หญิงสาวหยุดเดินและหันกลับไปมองด้วยรู้สึกสะดุดใจว่าเหมือนเดินอยู่คนเดียวโดยไม่มีกฤชตามมาด้วย
อนาสเตเซียมองกฤชด้วยสายตาฉงน ชายหนุ่มหยุดยืนนิ่งมองเธอเฉยอยู่โดยไม่พูดอะไร เธอขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยเสียงสดใสกว่าปกติที่เคยเป็นราวกับเธอย้อนกลับไปเป็นเด็กหญิงอนาสเตเซียผู้ร่าเริงคนเดิม
"เป็นอะไรไปคะ"
กฤชส่ายศีรษะแต่ยังคงยืนมองเธอนิ่งด้วยสายตาเข้มและลึกลับ ฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อย ๆ ก่อให้เกิดเงาทาบผ่านใบหน้าของชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวไม่อาจอ่านความรู้สึกบนสีหน้าและแววตาเขาได้ อนาสเตเซียเดินย้อนกลับมาหากฤชและมองเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม
"คริส มีอะไรหรือเปล่าคะ" หญิงสาวถามซ้ำอีก เริ่มรู้สึกอึดอัดกับท่าทีของเขา
"อนาสเตเซีย" กฤชเรียกขึ้นด้วยชื่อเต็มของเธอ "ทำไมคุณจึงแต่งงานกับเขา"
คำถามจู่โจมของกฤชสร้างความตกใจและอึดอัดให้กับอนาสเตเซีย เธอนิ่งเงียบไปนานเหมือนจะคิดหาคำพูดแต่ก็ไม่อาจเอ่ยวาจาใดออกมาได้
"คุณรักเขางั้นหรือ อัณญ่า" กฤชถามอีกด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ
อนาสเตเซียยังคงนิ่งอั้น กฤชถามคำถามที่เธอเองก็เฝ้าถามตัวเองมานานตลอดระยะเวลาหกปี และเธอก็ไม่อาจหาคำตอบที่ดีพอให้กับใจตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำตอบที่ดีพอที่จะตอบชายที่เธอรักและทอดทิ้งไปนานถึงสิบสองปี
หญิงสาวสบสายตาเจ็บปวดและเว้าวอนซึ่งปรากฏให้เห็นเป็นครั้งแรกของกฤช เขาเก็บกลั้นความรู้สึกไม่เข้าใจและเสียใจของชายที่อกหักจากความรักครั้งแรกซึ่งตราตรึงในหัวใจเขาอย่างไม่มีวันลืมมานานถึงสิบสองปี เธอรู้สึกตกใจกับดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่เรียกร้องขอคำตอบนั้น
อนาสเตเซียหมุนตัวกลับหันหลังให้เขา เธอตัดสินใจตอบออกไปด้วยเสียงเบาราวกับกระซิบ
"นิคกี้ขอฉันแต่งงานค่ะ คริส"
"เขารักคุณงั้นหรือ อัณญ่า" กฤชถามมาจากด้านหลังเธอ หญิงสาวก้มหน้านิ่งไม่อาจต่อคำใด ๆ ออกไปได้
"เขาพูดว่ารักตอนที่ขอฉันแต่งงาน" เธอพูดออกไปในที่สุด "แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันไม่จริง"
"แล้วคุณล่ะ อัณญ่า" เสียงของกฤชแหบพร่า "คุณรักเขารึเปล่า"
อนาสเตเซียนิ่ง เธอส่ายศีรษะช้า ๆ แทนคำตอบในขณะที่ยังคงหันหลังให้เขา
กฤชคว้าแขนเธอดึงให้หันกลับมาเผชิญหน้า
"เกิดอะไรขึ้นกับเราหรือ อัณญ่า" เขาถาม ดวงตาสีน้ำตาลคมที่เหมือนมีเปลวไฟสีอำพันแลบออกมานั้นเต็มไปด้วยความปวดร้าวและไม่เข้าใจ "ทำไมคุณถึงหนีหน้าผม ทำไมคุณถึงทิ้งสิ่งที่เราเคยมี ทำไมคุณถึงปิดกั้นตัวเองจากผม ทำไมคุณไม่ให้โอกาสเราอัณญ่า ตอบผมหน่อยเถอะว่าทำไม"
เสียงของเขาสั่น และเข้มขึ้นด้วยแรงอารมณ์ในขณะที่หญิงสาวเองไม่อาจตอบคำใด ๆ ให้กับเขาได้ ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ตามหลอกหลอนเขาตลอดเวลาสิบสองปีทั้งในยามหลับและยามตื่น ใบหน้าขาวซีดนั้นบัดนี้กลับยิ่งเผือดลงไปกว่าเดิมมาก น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตากลมสีฟ้าคู่งามที่ปิดสนิทแน่น เห็นเพียงแพขนตางอนดกหนาสีทองเข้มที่พริ้มพร่างด้วยหยาดน้ำตาจากความเจ็บปวดใจ
"ผมไม่เคยเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา หรือว่าที่จริงมันไม่เคยมีคำว่าเราอยู่เลยในระหว่างเราสองคนงั้นหรือ อัณญ่า" ชายหนุ่มตัดพ้อด้วยเสียงแหบพร่า ที่บัดนี้ราบเรียบลงอย่างคุมอารมณ์ได้ดีขึ้น "รู้ไหมอัณญ่า ผมมาหาคุณที่ซีโรสนี่กี่ครั้ง คุณไม่เคยยอมพบหน้าผม ผมต้องมาเดินหงอยนั่งดูพระอาทิตย์ตกที่นี่คนเดียว เฝ้าฝันถึงเย็นวันนั้นที่ซานโตรินี วันที่เรามีจูบแรกด้วยกัน วันที่เรา…เกือบจะกลายเป็นของกันและกัน"
เสียงของชายหนุ่มอ่อนไหวลงเมื่อพูดถึงตอนนี้ อนาสเตเซียยังคงหลับตาด้วยไม่อาจทนมองสีหน้าเจ็บปวดของเขาได้ ในหัวใจเธอนั้นรวดร้าวไม่แพ้กัน
"ทิ้งเขาเถอะ อัณญ่า" ชายหนุ่มวิงวอน "เขาไม่ใช่สามีที่ดีของคุณเลย เขาไม่ให้เกียรติและไม่ซื่อสัตย์ต่อคุณ"
อนาสเตเซียส่ายศีรษะ เธอรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เธอได้กระทำต่อสายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชายคนเดียวที่เธอรัก เธอไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลยว่าการที่เธอลงทันต์ตัวเองนั้น มันเท่ากับเป็นการสร้างความทุกข์ทรมานใจให้กับเขาด้วยมากมายถึงเพียงนี้
"ฉันจะพรากลูกไปจากพ่อที่รักเขาได้อย่างไรคะ คริส" เธอตอบออกมาในที่สุด
ชายหนุ่มนิ่งฟังคำพูดที่ราวกับนาฬิกาปลุกให้เขาตื่นขึ้นและมีสติ เขาเฝ้ามองใบหน้างามในฝันนั้นอย่างยอมแพ้ จริงสิ เขากำลังขอให้เธอทำในสิ่งที่เป็นการทำร้ายจิตใจจูเลียนลูกชายของเธออยู่หรือเปล่า
"ฉันขอโทษค่ะ คริส ฉันเสียใจ ฉันเสียใจจริง ๆ กับทุกอย่างที่ผ่านมา ฉัน…"
อนาสเตเซียกล่าวดวงตากลมใสสีฟ้ากวาดมองทั่วใบหน้าของเขา ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาจนเธอกลั้นไม่อยู่ เธอสะอื้นออกมาด้วยแรงอารมณ์
กฤชรวบตัวหญิงสาวเข้าไว้ในวงแขนอย่างที่ใจอยากทำมาแสนนาน เขาค่อย ๆ ก้มศีรษะลงและจุมพิตไล้ไปตามเปลือกตาเพื่อช่วยซับน้ำตาให้กับเธออย่างปลอบประโลม ริมฝีปากของเขาสร้างความอบอุ่นและร้อนผ่าวไปทั่วทุกอณูบนใบหน้าที่กระหายความรักและความเอาใจใส่ จวบจนมาพบกับริมฝีปากอิ่มเต็มของหญิงสาว
จุมพิตนั้นเริ่มจากความนุ่มนวล อ่อนหวาน ถวิลหา และค่อยแปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้อง เว้าวอน หนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะดูดกลืนสติและความคิดที่มีเหตุผลใด ๆ ของเธอออกไปจนหมดสิ้น
แรงดึงดูดทางกายและทางใจที่มีอยู่ระหว่างทั้งคู่ถูกปลุกให้ตื่นและโลดแล่นราวกับเปลวไฟที่ค่อย ๆ ลุกไหม้อย่างช้า ๆ ความแข็งแกร่งของกฤชหลอมละลายความเข้มแข็งในใจของอนาสเตเซียจนแทบไม่เหลือแรงต้านทานใด ๆ
"ผมรักคุณ อนาสเตเซีย คิริยาคอส" กฤชกระซิบหนักแน่นด้วยเสียงแหบพร่ากับริมฝีปากอ่อนนุ่มของหญิงสาว
"ขอให้ผมได้รักคุณอย่างที่ผมเฝ้าฝันที่จะได้รักอีกมาตลอดเวลาสิบสองปีได้ไหม"
"คริส"
อนาสเตเซียอ่อนยวบไปกับคำกล่าวและสัมผัสที่อ่อนหวานของเขา ทั้งริมฝีปากบดเคล้าอ่อนหวานทว่าเรียกร้อง อ้อมแขนโอบรัดและมือที่เริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเธออย่างหนักแน่นถวิลหา จุดประกายไฟให้ลุกเรืองขึ้นในร่างกายที่เคยเป็นประดุจรูปปั้นหินเย็นเฉียบของเธอให้เริ่มลุกโพลงขึ้นอย่างช้า ๆ ใจหญิงสาวทั้งโลดแล่นและอ่อนระทวยไปกับสัมผัสหนักแน่นทว่าความอ่อนหวานเร้าอารมณ์ของเขาอย่างไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน แม้แต่กับนิโคลาโยส สามีผู้ช่ำชองเจ้าเสน่ห์ของเธอ ยังไม่เคยทำให้เธอรู้สึกถึงอารมณ์วูบไหวได้
หากอนาสเตเซียจะปล่อยตัวปล่อยใจให้กับชายคนรัก โดยไม่คิดถึงความผิดชอบชั่วดี แล้วเธอจะรู้สึกอย่างไรเมื่อทุกอย่างจบสิ้นลง
"ฉันแต่งงาน มีสามีแล้วนะคะ คริส" เธอเอ่ยขึ้นในที่สุด พยายามบังคับใจฝืนดันตัวเองออกจากร่างแข็งแรงของเขา
ชายหนุ่มยังไม่ยอมคลายวงแขน ริมฝีปากยังกดกระชับประพรมอยู่กับดวงหน้าของหญิงสาวที่เขาแสนรักและแสนปรารถนามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
"ทำไมล่ะอัณญ่า สามีคุณไม่เคยคิดถึงเลยว่ามีคุณอยู่แล้ว เขาไม่ซื่อสัตย์ต่อคุณ คุณก็รู้ใช่ไหม อัณญ่า" เขาเว้าวอนด้วยเสียงกระซิบดวงตาคมสีน้ำตาลอำพันดูเข้มลึกและวูบไหวด้วยอารมณ์พิศวาส
อนาสเตเซียเรียกสติและความเข้มแข็งกลับมา เธอจำต้องสำนึกถึงความควรไม่ควร และเธอไม่อาจกระทำการที่จะทำให้เธอต้องรู้สึกผิดในภายหลังได้อีกต่อไป
"คริสคะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานทว่าหนักแน่น "การที่คนรอบตัวเราขาดจิตสำนึกที่ดีและใช้ชีวิตที่ขาดศีลธรรมจรรยา มันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องลดระดับมาตรฐานทางศีลธรรมของตัวเราให้ลงไปเท่าเทียมกับเขาไม่ใช่หรือคะ"
อนาสเตเซียกล่าวช้า ๆ อย่างให้สติ
"อย่าให้อารมณ์ชั่ววูบของคุณ ทำให้คุณต้องสูญเสียคุณธรรมประจำใจของคุณไปเลยค่ะคริส แม้ว่าจะเพื่อฉันก็ตาม" เธอหยุด มองใบหน้าที่ยังเข้มด้วยอารมณ์พิศวาสที่มีให้กับเธอ "ให้ฉันได้นับถือคุณในฐานะของผู้ชายที่หนักแน่น มีคุณธรรมประจำใจ ไม่อ่อนไหวต่อสิ่งยั่วยุรอบตัวได้ง่าย ๆ อย่างที่คุณเคยเป็นมาตลอดเถอะนะคะ คริส"
เธอจบประโยคด้วยแววตาวิงวอนและชื่นชมบูชาเขา ชายหนุ่มก้มลงมองดวงตาที่เข้มแข็ง มีแววเด็ดเดี่ยว
ดวงตาของอนาสเตเซียนั้นกลมใหญ่ราวกับบ่อน้ำใสที่มีพลังดึงดูดอย่างมหาศาล และมีอำนาจอย่างประหลาดที่จะทำให้คนที่จ้องมองรู้สึกอ่อนแอลงไปอย่างไร้สาเหตุ
"อัณญ่า" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ดูจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้บ้างแล้ว "คุณเคยรักผมบ้างหรือเปล่า"
อนาสเตเซียกวาดตามองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแสนรักก่อนจะมองสบตาเขาด้วยสายตาที่จริงจัง
"ฉันรักคุณค่ะ คริส คุณเป็นรักครั้งแรก และครั้งเดียวของฉัน"
กฤชมองเธอด้วยสายตาไม่เข้าใจ
"แล้วทำไมคุณถึงผลักไสผมล่ะ ทำไมคุณถึงตัดขาดจากทุกคน แล้วไปแต่งงานกับนายวาลลาซนั่น" กฤชถามด้วยสายตาวอนเว้าขอคำตอบ
อนาสเตเซียผละร่างออกจากอ้อมกอดเขา และหันหลังให้ ความโทมนัสถาโถมเข้ามาในจิตใจเธออีกครั้ง
"ฉันตอบคุณไม่ได้หรอกค่ะ คริส" เธอกล่าวออกมาในที่สุด "เรากลับบ้านกันไม่ดีหรือคะ"
กฤชจ้องมองหญิงสาวที่กำลังยืนหันหลังให้เขาอย่างทุกข์ทรมานใจ อารมณ์หลายอย่างกำลังต่อสู้กันอยู่ภายใน ทั้งความรู้สึกอยากจะคว้าตัวเธอไว้และเรียกหาคำอธิบายจากเธอให้ได้ และความรู้สึกที่อยากจะวิงวอนขอให้เธอกลับมาเป็นอนาสเตเซียคนเดิม แต่ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความอยากที่เก็บกดอยู่ในอารมณ์ส่วนลึก ซึ่งเขาไม่อาจปฏิบัติตามใจตนเองได้ ปัญหาทางจิตของอนาสเตเซียทำให้เธอดูบอบบางเกินกว่าที่เขาจะกล้าก้าวล่วง เขาไม่อาจกระทำการที่จะกระทบกระเทือนจิตใจอันอ่อนไหวของเธอ ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ แม้ว่ามันจะขัดกับความต้องการของเขา ทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาไม่ต้องการบีบคั้นเธอ
พระเจ้า เขารักและปรารถนาเธอเหลือเกิน มันมากมายท่วมท้นจนกลายเป็นความทุกข์ทรมานยามต้องทนเห็นเธอใช้ชีวิตไร้สุขกับชายผู้ไม่คู่ควรคนนั้น
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างชัดเจนระหว่างเธอกับอแนสซ่าในคืนพายุหนัก คืนแห่งความวิปริตของธรรมชาติในทะเลอีเจียนซึ่งมีเพียงร้อยปีครั้ง คืนที่คร่าชีวิตอแนสซ่าไปเมื่อสิบสองปีก่อน อนาสเตเซียไม่เคยปริปากเล่าเหตุการณ์ให้ใครฟัง เธอเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง และกลายเป็นคนเงียบขรึมไม่พูดไม่จา ดวงตามีแต่แววหม่นเศร้า และเหม่อลอยอยู่นานกว่าหนึ่งปีเต็ม ก่อนจะกลายเป็นคนเครียดขรึม เยือกเย็น ประหนึ่งรูปสลักหินอ่อนอย่างทุกวันนี้
ทั้งคู่เดินกลับไปยังร้านเหล้าชาวประมงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ แล้วขี่กลับไปเมืองเออเมาโปลี เพื่อไปขับรถเช่าและขับต่อไปยังมาริน่าซึ่งอนาสเตเซียจอดเครื่องบินน้ำของเธอไว้
กฤชขอเป็นคนขับเครื่องบินสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกนั้นเอง ด้วยต้องการเพ่งสมาธิไปที่เรื่องอื่น จิตใจจะได้ไม่ไปวนเวียนอยู่กับหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตน
เขาเลือกที่จะนำเครื่องลงจอดบนรันเวย์สำหรับจอดเครื่องบินเล็กในเขตที่ดินของอนาสเตเซีย ซึ่งได้ติดต่ออิสวานทางอากาศให้เปิดไฟรันเวย์ไว้ให้แล้ว กฤชปล่อยล้อลงเมื่อได้ระดับ และค่อย ๆ นำเครื่องลงจอดอย่างนุ่มนวลแม้ว่าจะมีกระเทือนบ้างนิดหน่อยยามที่ล้อสัมผัสกับพื้นดิน ไฟบนรันเวย์ดับลงทันทีที่เครื่องจอดสนิท ชายหนุ่มเปิดประตูกระโดดลงจากเครื่องและอ้อมมาเปิดประตูรับอนาสเตเซียลงมายังพื้นดิน
หญิงสาวเอื้อมมือแตะแขนเขาไว้ ชายหนุ่มหันกลับมามอง และเมื่อเห็นใบหน้าและแววตาที่วิงวอนขอโทษของเธอแล้วก็รู้สึกใจอ่อน ดวงตาของอนาสเตเซียมักทำให้เขารู้สึกทั้งอ่อนแอและเข้มแข็งขึ้นในขณะเดียวกัน
อนาสเตเซียโผเข้าหาอ้อมกอดของเขา ซบใบหน้ากับไหล่กว้างและสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ทำไมเรื่องทั้งหมดนี้ต้องเกิดขึ้นกับเธอ ทำไมเธอจึงไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ ทำไมเธอถึงต้องผลักไสชายคนเดียวที่เธอรักและรักเธอไปจากชีวิตที่แสนเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างของเธอด้วย ทำไมเธอถึงหนีไม่พ้นคุกที่ขังหัวใจของเธอไว้ตลอดเวลาสิบสองปีอันเงียบเหงานี้
แสงไฟจากรถของอีเนียสที่อนาสเตเซียโทรเรียกไว้ให้ขับมารับกฤชไปส่งที่โรงแรมสาดสว่างแหวกความมืดมาจากระยะไกล หญิงสาวรวบรวมพลังใจถอนกายออกจากชายหนุ่ม
ช่วงเวลาแห่งความฝันของทั้งคู่ได้จบลงแล้วสินะ เหลือแต่พียงความจริงที่ทั้งคู่ต้องเผชิญ ความจริงที่ว่าเธอแต่งงานมีสามีและลูกชายคนหนึ่งแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็มีคู่ควงเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วที่เอเธนส์เช่นกัน
"ลาก่อนค่ะ คริส"
เธอกล่าวพร้อมกับหอมแก้มเขาในขณะที่อีเนียสจอดรถคอยอยู่ห่าง ๆ อิสวานมาถึงพอดีเตรียมมานำเครื่องบินน้ำกลับเข้าไปในโรงจอดเพื่อเช็คเครื่องและน้ำมัน ก่อนจะนำกลับไปจอดยังท่าจอดเฉพาะที่ท่าเรือ
"ลาก่อน อนาสเตเซีย"
กฤชตอบเบาๆ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมใสราวกับบ่อน้ำสีฟ้าของอนาสเตเซีย เขาปล่อยแขนของเธอราวจะตัดใจ และผละไปขึ้นรถที่อีเนียสขับมาจอดรออยู่นั้นออกจากเขตที่ดินของเธอไปยังโรงแรมที่พักของเขาในเขตเนาซ่า
*Somewhere over the rainbow, way up high.
There's a land that I heard of once in a lullaby.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.
Someday I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me.
Where troubles melt like lemon drops,
High away above the chimney tops.
That's where you'll find me.
Somewhere over the rainbow, blue birds fly.
Birds fly over the rainbow.
Why then – oh, why can't I?
If happy little bluebirds fly beyond the rainbow,
Why, oh, why can't I?


หกปีก่อน "โลก" ถูกรุกรานโดยปีศาจร้ายจากต่างมิติ ทั่วโลกลุกเป็นไฟโดยฉับพลัน แม้จะมีเทคโนโลยีมากมาย แต่ก็ไม่สามารถสู้เวทมนตร์ของเหล่าปีศาจได้เลย จนกระทั่ง
"โอเอซิส" ผู้นำของเหล่าทวยเทพจากอีกฟากจักรวาลอันไกลโพ้น ได้ตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือมนุษยชาติ
กองทัพเทพผู้แข็งแกร่งเข้ารบรากับเหล่าปีศาจร้ายอย่างอาจหาญ ใช้เวลาเพียงแค่สามวันเหล่าปีศาจก็จำต้องถอยกลับไปยังมิติของตน แต่สักวันหากไร้ซึ่งเทพคุ้มครอง ปีศาจร้ายเหล่านี้ก็จะกลับมาอีกครั้ง
เหล่าทวยเทพ ที่แม้จะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่ด้วยผู้ที่เดือดร้อนมิได้มีเพียงแต่มนุษย์เท่านั้น หากแต่ยังมีเผ่าพันธุ์อื่นอีกมากมาย นั่นทำให้เหล่าทวยเทพไม่สามารถอยู่ปกป้องมนุษย์ได้ตลอดไป
โอเอซิสผู้มีเมตตาจึงได้สร้างวงแหวนเวทย์ขนาดยักษ์ เพื่อปิดกันมิให้เหล่าปีศาจร้ายสามารถข้ามมิติมายังโลกมนุษย์ได้เป็นระยะเวลายี่สิบปี โดยในช่วงระยะเวลานี้ มนุษย์จะต้องฝึกฝนสิ่งที่เรียกว่า "ระบบสกิล" เพื่อเอาไว้ใช้ต่อกรกับปีศาจร้าย และปกป้องตัวเอง
ปี คศ. 2066
เด็กหนุ่มและเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีจำนวนมาก กำลังเข้าแถวอยู่หน้าประตูสีทองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางสนามหญ้า ประตูบานนี้เหล่าทวยเทพได้ทิ้งเอาไว้ เพื่อให้มนุษย์สามารถเดินทางไปยังดินแดนของเทพ เพื่อขอเรียนรู้วิชาตกทอดประจำตระกูลของเผ่าพันธุ์เทพได้ โดยเด็กหนุ่มและเด็กสาวทุกคนจะถูกประเมินพลังและได้รับเหรียญทองตามระดับพลังของตน
บริเวณหน้าประตูทองคำที่สลักไปด้วยลวดลายอันวิจิตรศิลป์ เทพผู้ประเมินพลังกำลังยืนแจกจ่ายเหรียญทองให้กับเหล่าเด็กหนุ่มและเด็กสาวตามความเหมาะสม เทพเหล่านี้มีลักษณะเหมือนมนุษย์ แตกต่างก็เพียงว่าเทพทุกตนนั้นมีผิวพรรณที่เปล่งปลั่งเป็นประกาย และดูสง่างามกันทุกตน
เทพผู้มีใบหน้าหล่อเหล่ามองหน้าเด็กสาวหน้าตาน่ารักตรงหน้า แล้วหยิบเหรียญทองออกมาจากถุงใส่เงินที่ทำจากหนังสัตว์
"สองเหรียญ"
เด็กสาวรับเหรียญไปโดยมีใบหน้าผิดหวังเล็กน้อย ยิ่งได้รับเหรียญมากเท่าไหร่แปลว่ายิ่งมีพลังมากเท่านั้น โดยสูงสุดที่มนุษย์เคยได้รับ คือ สี่เหรียญ
เทพหน้าหล่อมองหน้าเด็กหนุ่มคนต่อไปแล้วล้วงหยิบเหรียญออกมา
"หนึ่งเหรียญ"
หญิงวัยกลางคนมองท้องฟ้ายามบ่าย ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกชายที่กำลังต่อแถวอยู่ แล้วเอาน้ำผลไม้ปั่นไปให้
"เป็นไงลูก ร้อนมั้ย"
เด็กหนุ่มรูปร่างสมส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบ เอามือขวาขยี้ผมสีดำของตัวเองแล้วหันมามองผู้เป็นแม่ด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาล
"ไม่เท่าไหร่"
"ดีแล้วลูก ตั้งสมาธิให้ดี เห็นป้าข้างบ้านบอกลูกเขาได้สองเหรียญเพราะทำสมาธิแล้วทำจิตให้นิ่ง"
เด็กหนุ่มได้ฟังก็โวยวาย
"แงะ ป้าข้างบ้านอีกละ แม่อ่ะ เลิกไปฟังอะไรจากคุณป้าข้างบ้านซะทีจะได้มั้ย"
"เอ๊า ก็ป้าเขาบอกมาแบบนี้นี่นา แม่หวังดี ก็เลยมาบอกลูกต่อนี่ไง"
เด็กหนุ่มเชิดหน้าใส่ แล้วไล่แม่ไป
"เหอะ ไปไป แม่ไปยืนพักในร่มนู่น ใกล้จะถึงคิวชีฟแล้ว"
"จ้า จ้ะ"
เด็กหนุ่มผู้มีนามว่าชีฟไล่แม่เสร็จก็เดินไปหาท่านเทพ เพราะถึงคิวตัวเองพอดี
เทพหน้าหล่อจ้องมองชีฟอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงหยิบเหรียญออกมา
"สามเหรียญ"
เสียงพูดของท่านเทพ ทำให้ทุกคนพากันมองมาที่ชีฟด้วยความอิจฉา
ชีฟหันหน้าไปหาแม่แล้วชูเหรียญทองให้ดูอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหันหน้าไปทางประตูที่เรืองแสงสีทองอร่ามออกมาต้อนรับ
เมื่อชีฟเดินเข้ามา เขาก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่ในสถานที่ที่คล้ายกับตลาดนัดถนนคนเดิน โดยสองฟากฝั่งนั้นมีประชาชนชาวเทพมากมายตั้งแผงลอยขายวิชาของตัวเองอยู่ ซึ่งแต่ละวิชาก็มีราคาที่แตกต่างกันออกไป โดยแพงที่สุดจะมีราคาอยู่ที่สามเหรียญทอง
แผงลอยแต่ละร้านจะมีกระดาษอธิบายวิชาวางเอาไว้ ชีฟเดินเข้าไปหยิบของร้านต่าง ๆ มาอ่านเพื่อตัดสินใจ เมื่อได้กระดาษข้อมูลมาแล้วเขาก็หาม้านั่งสักตัวเพื่อนั่งอ่านข้อมูลสกิลที่เขาไปหยิบเอามา
"วิชานักดาบ ใช้ดาบในการตู้สู้ได้หลากหลายรูปแบบ และสามารถใช้สกิลสร้างปีกให้ตัวเองไว้สำหรับบินได้ด้วย อืม ถ้าบินบนท้องฟ้าได้ก็เจ๋งดีนะ"
ชีฟหยิบอีกหลายใบขึ้นมาอ่าน หลายแผงลอยมีเด็กหนุ่มและเด็กสาวไปมุงดูกันเป็นจำนวนมาก ด้วยเทพเจ้าของวิชาบางตนที่อยากได้เหรียญทอง ก็มักจะโชว์วิชาของตนให้ดูต่อหน้าต่อตาเลย
ชีฟอ่านกระดาษอธิบายวิชาจนหมด ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบจากร้านอื่นที่เขายังไม่ได้หยิบมาอ่าน ชีฟเดินไปได้สักพัก ก็ไปสะดุดตากับเทพชายชราตนหนึ่งเข้า
เทพชายชรานั่งขายวิชาของตนอยู่ริมถนน ตรงหน้าของชายคนนี้มีเพียงแค่เหรียญสอนวิชาเพียงสามเหรียญวางอยู่ ไม่มีโต๊ะไม่มีแผงลอย ไม่มีแม้แต่กระดาษอธิบายวิชา
เทพหญิงสาวผู้มีผมสีทองยาวและดูงดงามคนหนึ่งเดินมาข้างหลังชายชรา ก่อนจะพยายามพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น
"พอเถอะค่ะพ่อ ไม่มีใครซื้อวิชาของเราหลอก"
เทพชายชราขืนตัวและปฏิเสธ
"แค่สามเหรียญเองลูก แค่สามเหรียญเราก็จะมีเงินทุนไปหมุนเวียนต่ออายุให้กับกิจการของเรา"
ชายชรายังคงมีความหวังว่าวิชาของเขาจะขายได้ สักสามเหรียญก็ยังดี
ชีฟที่ฟังภาษาเทพออกเพราะเรียนมาบ้าง ก็เดินเข้าไปหาและสนทนาด้วย
"สอนวิชาอะไรเหรอครับ"
เทพหญิงสาวและชายชรามองหน้าชีฟ ก่อนจะเป็นเทพหญิงที่ตอบให้
"แค่วิชาเกษตรพฤกษาธรรมดาน่ะค่ะ ไม่มีอะไรน่าสนใจหลอก ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน"
ชีฟเลิกคิ้วแล้วถามต่อ
"มันเป็นยังไงเหรอครับ เกษตรพฤกษา"
"ก็ ทำไร่ทำสวน ปลูกพืชสมุนไพรขาย แค่นี้เองค่ะ"
พูดจบเทพหญิงก็พยายามจะดึงพ่อตัวเองให้ลุกขึ้น
"ไปกันเถอะค่ะพ่อ"
ชีฟมองทั้งสองคนอย่างสงสัย แล้วคิดในใจ
'เผ่าพันธุ์เทพมีลำบากกันด้วยเหรอ เหมือนมนุษย์เลยแฮะ'
ชีฟมองเหรียญสอนวิชาที่เทพหญิงกำลังจะก้มหยิบ แล้วรีบชิงหยิบทั้งสามเหรียญมาไว้ในมือ ชีฟมองดูเหรียญสีเขียวในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองเทพหญิงแล้วส่งเหรียญทองสามเหรียญของตัวเองให้
เทพหญิงมีท่าทีอึกอัก เทพชายชราจึงเอื้อมมือมาหยิบไปหนึ่งเหรียญพร้อมความรู้สึกขอบคุณ
"วิชาของปู่มีราคาแค่เหรียญเดียวเท่านั้นลูก แล้วเหรียญในมือลูกก็เป็นวิชาเดียวกันทั้งหมด ขออีกสองเหรียญคืนให้ปู่นะ"
วิธีเรียนวิชาคือบีบเหรียญให้แตกใส่ตัวเอง หากบีบเหรียญต่างกันสองวิชา คนคนนั้นก็จะได้รับวิชาไปทั้งสอง แต่หากเป็นวิชาเดียวกัน ก็จะไม่ได้อะไรจากเหรียญที่สอง
ชีฟบีบเหรียญทั้งสามให้แตกพร้อมกันอย่างจงใจ ก่อนจะทำหน้าตกใจอย่างเสแสร้ง
"อุ้ย ผมเผลอทำแตกหมดเลย ถือว่าชดใช้ให้ละกัน"
ชีฟยัดเหรียญสองเหรียญใส่มือของเทพชายชรา แล้วหันหน้าเดินกลับไปที่ประตูทางเข้า โดยไม่หันไปมองเทพทั้งสองตนที่มองมาทางเขาด้วยสายตาที่งุนงง แต่ในสายตานั้น ก็มีความรู้สึกอื่นแฝงมาด้วย นั่นคือความรู้สึกขอบคุณ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ภายในโรงยิมสำหรับฝึกซ้อมกีฬาในสถาบันสกิลศาสตร์แห่งประเทศไทย นักศึกษาสกิลหลายคนกำลังนั่งฟังที่อาจารย์สาวอธิบายอย่างใจจดใจจ่อถึงวิธีการใช้ระบบสกิล
"เอาละนักศึกษา อาจารย์ขอให้พวกเธอพูดคำว่า System (ซิด-เท่ม) เพื่อเรียกดูหน้าต่างข้อมูลสกิลของตนเอง"
นักศึกษาหลายคนที่ได้ฟังก็พูดตาม ก่อนจะมีหน้าจอโฮโลแกรมสี่เหลี่ยมขนาดเล็กโผล่ออกมาตรงหน้าตัวเอง ชีฟที่นั่งอยู่หลังสุดลองเอามือไปจับที่ปลายขอบแล้วลากดู ก่อนจะพบว่ามันสามารถขยายใหญ่ได้ด้วย
อาจารย์สาวมองนักศึกษาแต่ละคนที่เรียกหน้าจอโฮโลแกรมออกมาได้แล้วก็พูดต่อ
"เอาละ ทีนี้ขอให้พวกเธออ่านดูข้อมูลสกิลของวิชาตัวเองแล้วนำสองข้อนี้มาแจ้งอาจารย์ หนึ่ง สกิลของพวกเธอที่เปิดให้ใช้งานได้ในตอนนี้มีอะไรบ้าง สอง วิธีเพิ่มระดับของขีดค่าประสบการณ์คืออะไร ถ้าใครได้แล้วก็ให้มาแจ้งเลยนะ"
ชีฟที่ฟังจบก็มองเมนูข้อความหลายข้อความที่ปรากฏขึ้นมา ก่อนจะจิ้มใส่คำว่าเปลี่ยนภาษาแล้วเลือกภาษาของตัวเอง ซึ่งก็คือภาษาไทย ในที่สุดชีฟก็อ่านชื่อวิชาของตัวเองออก
"เกษตรพฤกษา ตามที่เทพบอกจริงด้วยแฮะ"
เมื่อรู้ชื่อสกิลแล้วก็กดเลือกเมนูแสดงข้อมูลสกิล ซึ่งสกิลที่เปิดใช้งานอยู่จะเป็นไอคอนสี่เหลี่ยมที่ภาพตรงกลางจะมีสีสัน ส่วนอันไหนที่ยังใช้ไม่ได้จะเป็นสีเทา ชีฟมองไอคอนที่มีกรอบสีขาวแล้วเริ่มอ่านทีละอัน
"พรวนดินหนึ่ง เพิ่มพูนสารอาหารหนึ่ง ดูดกลืนสารอาหารหนึ่ง รดน้ำหนึ่ง เร่งโตหนึ่ง"
จากนั้นชีฟก็เลือกเมนูที่เขียนว่าเงื่อนไขการเพิ่มขีดค่าประสบการณ์
"ทำให้พืชที่ตนปลูกมีประโยชน์กับตนเอง"
ชีฟเลิกคิ้ว แต่ก็พอจะเข้าใจความหมายของมัน จากนั้นเขาก็เดินไปแจ้งอาจารย์ ซึ่งตอนนี้ยังไม่มีใครมาแจ้งเลยสักคน
อาจารย์ที่ได้ฟังความสามารถสกิลก็ถึงกลับอึ้งไปพักหนึ่ง แล้วตะโกนถามเสียงดัง
"นี่มันวิชาอะไรของเธอเนี่ย!"


สถาบันศูนย์เหรียญ คือสถาบันสำหรับคนที่เทพเฝ้าประตูนั้น ประเมินแล้วว่าไม่มีพลังมากพอที่จะเรียนรู้ระบบสกิล พวกเขาจึงไม่ให้เหรียญแก่คนเหล่านี้ ซึ่งบุคคลเหล่านี้ก็มีมากเกินครึ่งหนึ่งของจำนวนเด็กหนุ่มสาวทั้งหมดที่เข้ารับการประเมินในแต่ละปี
ชีฟที่พึ่งจะเก็บของเสร็จยืนมองหอพักของตัวเองด้วยความอาลัยอาวรณ์ น้ำหยดใส ๆ ไหลออกมาเล็กน้อย เขาปาดน้ำตาแล้วหันหลังเดินจากมา
ที่นอกรั้วมหาลัยนั้นมีทางเข้าแดนเทพที่ชีฟเคยเข้าไป มันเปิดอยู่ตลอดเวลาแม้จะไม่ค่อยมีมนุษย์ที่อยากจะเข้าไปนัก ชีฟเดินเข้าไปอีกครั้ง และมองถนนคนเดินที่ตอนนี้มีประชาชนชาวเทพตั้งแผงลอยขายของกินและของใช้ต่าง ๆ อยู่มากมาย สินค้าเหล่านี้ต้องซื้อด้วยเหรียญทองศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นเงินของชาวเทพ สิ่งนี้นี่เองที่ทำให้มนุษย์มักจะไม่ค่อยอยากเข้ามาในแดนของเทพ เพราะพวกเขาไม่มีเงินจะซื้อของของที่นี่นั่นเอง
ชีฟเดินไปตรงที่เคยเจอคุณปู่ ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายมีแผงลอยขายสมุนไพรที่ดูดีเป็นอย่างมาก และมีลูกค้ามากมายผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาซื้อสมุนไพรที่เทพชายชราและหญิงสาวกำลังช่วยกันขาย เขายืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอยู่พักหนึ่ง ความเศร้าโศกเสียใจจากการโดนไล่ออกแบบอ้อม ๆ หายไปจนหมด แทนที่ด้วยความสุขบางอย่างที่ตัวเขาไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดขึ้นได้ยังไง
เมื่อพอใจกับภาพที่เห็นแล้วชีฟก็เดินหันหลังกลับลากกระเป๋าของตัวเองออกนอกประตูไป
เทพหญิงสาวรู้สึกเอะใจบางอย่าง ก่อนจะหันไปมองตรงที่ชีฟเคยยืนอยู่ แต่ก็เธอก็ไม่พบอะไร เธอจึงหันไปถามพ่อของเธอ
"พ่อค่ะ เมื่อกี้เหมือนมีใครกำลังจ้องมองมาทางพวกเราหรือเปล่า"
ผู้เป็นพ่อเลิกคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะหันไปมองตามลูก แต่ก็ไม่เห็นใครเช่นกัน
"พ่อไม่เห็นนะ ลูกตาฝาดไปหรือเปล่า"
"สงสัยจะอย่างนั้น"
ผู้เป็นลูกตอบก่อนจะจ้องมองดูตรงที่ชีฟเคยยืนอยู่อีกสักพัก แล้วหันกลับไปขายของตามเดิม
ณ บ้านหลังหนึ่งที่อยู่ใจกลางทุ่งนา
ชีฟลงจากรถสองแถวที่มาส่งเขาถึงหน้าบ้าน ก่อนจะเดินลากกระเป๋าเข้าไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่พอจะให้รถยนต์หนึ่งคันวิ่งผ่านได้เท่านั้น
บ้านตรงหน้าเขาอยู่ลึกเข้าไปห้าร้อยเมตรจากถนนใหญ่ ตัวบ้านมีลักษณะเป็นบ้านสองชั้นสีฟ้าขาว รอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่มากมายและยังล้อมด้วยรั้วปูนอีกชั้นหนึ่ง
ชีฟเดินมาจนถึงประตูรั้วสีแดงที่ถูกคล้องกุญแจเอาไว้ ก่อนนิสัยเก่า ๆ ในวัยเด็กจะกลับมา ชีฟหยิบคลิปหนีบกระดาษออกมาจากกระเป๋าเสื้อนักศึกษา แล้วเริ่มลงมือสะเดาะกลอนกุญแจที่ล็อกอยู่
เด็กสาวตัวเล็กในชุดสี่ชมพูน่ารักวัยสี่ขวบคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นและจ้องมองผู้เป็นพี่ชายของตน
"แม่! พี่ชายงัดบ้านตัวเองอีกแล้ว"
ภายในบ้าน ผู้เป็นแม่กำลังดุลูกชายของตนที่คิดจะแอบงัดบ้านตัวเอง
"ถ้าโจรมาเห็นที่ลูกทำ พวกนั้นก็จะคิดว่าบ้านเรางัดง่าย ถ้าลูกงัดได้"
ชีฟพูดตัดบทด้วยความที่ได้ยินบ่อยแล้ว
"โจรก็งัดได้"
ผู้เป็นแม่มองลูกอย่างไม่สบอารมณ์แล้วถอนหายใจออกมาแรง ๆ
ชีฟนั่งลงบนโซฟาตัวยาวแล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาปัดดูสิ่งต่าง ๆ เล่น
ผู้เป็นแม่นั่งลงบนโซฟาตัวเล็กข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน
"แล้วนี่ติดต่อสถาบันอื่นไว้หรือยังละลูก"
"ไม่"
"อ้าว ทำไมละลูก เดี๋ยวเรียนจบไม่ทันเพื่อนนะ"
"ลูกแม่ไม่น่าจะเคยมีเพื่อนกับเขานะ"
"ก็นะ แล้วลูกจะทำยังไงต่อ"
ชีฟเงียบสนิท เพราะเขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน
แม่ลูกนั่งเงียบให้กันอยู่พักหนึ่ง
ชีฟคิดถึงความพยายามของแม่ที่จะส่งเขาเรียน น้ำตาแห่งความเสียใจก็ไหลรินออกมา
"ชีฟขอโทษนะครับแม่"
ผู้เป็นแม่เดินเข้าไปกอดลูกชายเอาไว้ แล้วลูบหลังอย่างแผ่วเบา
"ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่เป็นไรนะลูก"
ช่วงบ่ายในอีกวัน ชีฟนั่งเล่นโทรศัพท์ของตัวเองอย่างสบายใจ แต่จริง ๆ แล้วข้างในไม่ใช่เลย เขากำลังคิดหนักเกี่ยวกับอนาคตของเขา แม่เขาอุตส่าห์เก็บเงินแทบตายเพื่อส่งเขาเรียนสถาบันการศึกษาที่ดี แต่เขาดันทำตัวเองโดนไล่ออกซะงั้น แถมทุนจากรัฐที่เหลืออยู่ก็เหลือไม่มากแล้วด้วย
ชีฟตัดสินใจทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน น้องสาวตัวดีกำลังปั่นรถจักรยานสามล้อเล่นอย่างสนุกสนานอยู่คนเดียว แม้อีฟจะอายุครบสี่ขวบแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เข้าโรงเรียนที่ไหนเลย ด้วยแม่ของเขาที่มีเงินไม่มาก
ในยุคสมัยนี้โลกนั้นรวมกันเป็นหนึ่งทำให้ไม่เหลือประเทศอีกต่อไป แต่ก็เปลี่ยนรูปแบบการบริหารเป็นรัฐของใครของมัน โดยทั่วโลกจะใช้กฎหมายเดียวกัน แต่เรื่องสวัสดิการนั้นจะขึ้นอยู่กับผู้ครองรัฐแทน โดยไอ้ท่านผู้ครองรัฐของไทยแห่งนี้ ไม่รู้เอาสมองส่วนไหนคิด ดันตัดสวัสดิการการศึกษาของเด็กตั้งแต่อายุสี่ขวบจนถึงอายุสิบหกออกไป โดยอ้างว่ารัฐบาลโลกมีการสนับสนุนเรื่องนี้อยู่แล้ว จากนั้นทุนการศึกษาทั้งหมดก็เอาไปสนับสนุนเด็กอายุสิบเจ็ดขึ้นไปแทน โดยเด็กสิบเจ็ดทุกคนจะได้รับการศึกษาฟรีอย่างแน่นอน ซึ่งหากใครได้รับเหรียญทองก็จะได้รับทุนการศึกษาอีกก้อนมาใช้ด้วย แต่ถึงจะมีทุนอย่างนั้นอย่างนี้ สุดท้ายค่าเสื้อผ้า ค่าชุด ค่ากิน ค่าหอ ทางบ้านก็ต้องจ่ายเองอยู่ดี ส่วนไอ้ทุนจากรัฐบาลโลกที่ว่า จนถึงตอนนี้เขายังไม่เห็นทุนก้อนไหนตกมาถึงน้องสาวของเขาเลยสักก้อน
น้องสาวของเขาไม่ได้เรียบเพราะแม่ทุ่มเงินทั้งหมดมาที่เขา นั่นทำให้ชีฟที่กำลังมองน้องสาวอยู่ก็มีน้ำตาไหลออกมาอีกรอบ ก่อนจะกำหมัดแน่นแล้วเก็บงำความแค้นบางอย่างไว้ในใจ เขาไม่ได้โดนให้ออกเพราะเรื่องสกิลทองอะไรนั่นหลอก แต่เพราะเขาไปทำให้ลูกชายของมันเสียหน้าต่างหาก ที่จริงแล้วสกิลพุ่งทะลุลวงนั้นแรงมาก ต่อให้เป็นหอกไม้ก็เถอะ ในปีก่อน ๆ เคยมีคนโดนเข้าไปทั้ง ๆ ที่ยังสวมจี้คริสทัลอยู่ แต่ด้วยการกระแทกที่ต่อเนื่องของมัน ก็ทำให้คนคนนั้นบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล
คิดแค้นไปก็เท่านั้น ชีฟถอนหายใจเพื่อผ่อนคลายแล้วเดินออกจากบ้านมาเดินดูทุ่งนาที่เต็มไปด้วยต้นข้าวต้นเล็กอันเขียวขจี เดือนสิงหาคมเป็นช่วงของการเริ่มเพราะปลูก ทำให้ทุ่งนารอบ ๆ นั้นมีแต่ต้นข้าวที่กำลังโต ชีฟเปิดหน้าต่างเมนูแล้วลองใช้สกิลประเมินพืชพันธุ์กับต้นข้าวของตัวเอง ซึ่งไอคอนบนหน้าจอก็แสดงรูปข้าวขึ้นมา โดยกรอบสีของไอคอนนั้นเป็นสีขาว นั่นหมายความว่าข้าวนั้นปลูกง่ายมาก
ชีฟลองให้ระบบสกิลแสดงออร่าขอบเขตการเร่งโตสำหรับต้นข้าวพวกนี้ดู ก่อนจะพบว่าขอบเขตที่รวมการใช้สกิลเสริมอย่างขยายขอบเขตเข้าไปด้วยแล้ว เขาสามารถเร่งโตข้าวพวกนี้ได้ทีละยี่สิบไร่ในครั้งเดียว
เมื่อก่อนพืชสมุนไพรที่เขาเคยเร่งโตนั้นมีกรอบความยากคือสีแดง นั่นทำให้ขอบเขตการเร่งโตกว้างแค่ไม่กี่ตารางเมตร
ชีฟมองออร่าขอบเขตการใช้สกิลของตนก่อนจะยิ้มแก้มปริ แล้ววิ่งกลับไปบ้านเพื่อตะโกนเรียกใครบางคน
"แม่!"
ชีฟพาแม่และน้องสาวตัวดีเดินออกมานอกบ้าน
คุณป้าที่อยู่ข้าง ๆ ชะโงกหน้ามองผ่านรั้วที่ไม่สูงมากนัก ก่อนจะทักทายอีกฝ่ายที่บ้านอยู่ติดกัน
"คุณไพริน ได้ข่าวว่าลูกชายมีเรื่องจนต้องออกจากสถาบันการศึกษางั้นเหรอคะ"
ชีฟ แม่และน้องสาวหันขวับไปมองทันที พวกตนยังไม่ทันได้บอกอะไรกับใครแท้ ๆ แต่ป้าคนนี้กับรู้ข่าวคราวของพวกเขาไวมาก ชีฟคิ้วกระตุกกึกกึกในความรู้มากของใครบางคน
"เอ่อแม่ หนังสติ๊กสมัยผมเด็ก ๆ หายไปไหนแล้วนะ"
ไพรินหันหน้าผู้เป็นลูกชายไปทางอื่นก่อนจะยิ้มทักทายให้กับป้าข้างบ้าน
"นิดหน่อยน่ะค่ะ แต่เดี๋ยวคงแก้ได้"
ไพรินรีบพาลูกชายออกจากบ้านไปเร็ว ๆ ก่อนที่เจ้าตัวดีจะก่อเรื่อง
ทั้งสามคนพากันมายืนในที่นายี่สิบไร่ของตัวเอง ชีฟมองไปรอบ ๆ แล้วพูด
"เราจะรวยกันแล้ว"
ไพรินเลิกคิ้ว ยังคงไม่เข้าใจความหมายของลูกชาย
"ยังไงลูก"
"ดูนะ"
ว่าแล้วชีฟก็วาดมือไปรอบ ๆ ก่อนจะตะโกนว่า
"เหล่าพืชพรรณผู้งดงาม จงเติบโตและให้ผลผลิต ย้า!"
น้องสาวตัวน้อยจ้องมองพี่ชายที่ร่ายคำพูดยาว ๆ
"ต้องร่ายเวทย์ด้วยเหรอคะ ทำหนูไม่เห็นคนในทีวีทำเลย"
ชีฟชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองค้อนยัยน้องสาวช่างถามแล้วขู่แฮ่ ๆ ใส่
"ร่ายเอาเท่มีอะไรมะ เดี๋ยวไม่พาไปซื้อขนมเลย ฮึ่ย"
น้องสาวทำหน้ามุ่ยใส่ก่อนจะอยู่เงียบ ๆ เพราะเดี๋ยวพี่ชายจะไม่พาไปซื้อขนม
เมื่อได้จังหวะชีฟก็ประกบมือเข้าหากัน ซึ่งจริง ๆ แล้วไม่ต้องทำก็ได้
ต้นข้าวที่ยังเล็กอยู่ค่อย ๆ เติบโตและงอกงามขึ้นมา จากต้นข้าวสูงที่มีแต่ใบ ก็ค่อย ๆ มีดอกออกมาจากนั้นดอกก็ค่อย ๆ กลายเป็นรวงที่เต็มไปด้วยเมล็ดข้าวสีเขียว แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนสีจนกลายเป็นสีเหลืองทอง
ต้นข้าวยี่สิบไร่เปลี่ยนสภาพจากต้นเล็กกลายเป็นข้าวที่โตเต็มวัยพร้อมเกี่ยวในพริบตา
ชีฟทรุดเข่านั่งลงกับพื้น ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเหงื่อไหลมากมาย เขาเงยหน้ามองแม่แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"นี่ไง ไม่ต้องใส่ปุ๋ยไม่ต้องดูแลไม่ต้องเปลืองน้ำมันสูบน้ำใส่ ประหยัดต้นทุนไปได้เยอะเลย"
ไพรินมองความสามารถของลูกชายอย่างชื่นชม ก่อนที่เธอจะเอะใจถึงอะไรบางอย่างแล้วพูดออกมา
"ว่าแต่ เราจะขายให้ใครละลูก นี่พึ่งจะเดือนสิงหา"
ชีฟสะดุ้งกึก ลานรับซื้อข้าวจะเปิดเฉพาะฤดูเก็บเกี่ยวเท่านั้น ซึ่งก็คือช่วงกลางเดือนตุลาคมถึงกลางเดือนธันวาคม
น้องสาวตัวเล็กมองภาพตรงหน้าแล้วพึมพำเบา ๆ
"พี่ชายซื่อบื่อ"