แดดรอนๆยามทินกรจะลับเหลี่ยมเมฆา ท้องฟ้าเปล่งประกายสีแสดจ้าสวยสดงดงามดั่งภาพวาดที่ถูกจินตนาการขึ้น สานลมหนาวเริ่มพัดเอื่อยๆบ่งบอกว่าใกล้ถึงฤดูหนาวอย่างเต็มตัว บ้านไม้หลังเล็กบนยอดเขาในภาคเหนือของประเทศกลับอบอุ่นไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเล่าเรื่องราวต่างๆรอบๆกองไฟกองเล็กๆที่ก่อขึ้น
 " เรื่องนี้น่ากลัวเกินไปแล้วนะคะคุณอัญ...ตัวแบบนั้นจะมีจริงๆหรือคะ" ริสากอดเด็กชายตัวอวบอ้วนเอาไว้ในอ้อมแขนรู้สึกสยดสยองไปกับเรื่องเล่าของอัญชัน
 " มีจริงสิริสา...ตอนเด็กๆฉันก็เคยเห็นมากับตานะ...มีแต่หัวกับเครื่องในลอยไปๆมาๆหน้าซีดๆขาวๆสยดสยองพิกล" อัญชันเล่าย้ำถึงอมนุษย์ชื่อดังที่คนทะ่วประเทศไทยได้รู้จัก เธอรู้สึกเหมือนโดนเบียดโดยคนร่างยักษ์กับร่างบางๆที่กอดลูกชายของเธอเอาไว้แน่นอก
 " ผีหรือวิญญาณมันต้องโปร่งแสงเป็นเงาขาวๆไม่ใช่หรือครับ" เรนดอลฉงนสงสัย
 " นั่นน่ะวิญญาณค่ะแต่อมนุษย์ที่ฉันเล่านั้นเป็นกึ่งผีหรือวิญญาณค่ะดวงไฟของมันจะส่องแสงแวววาวสุกๆเหมือนลูกไฟและชอบกินของสกปรกค่ะ" อัญชันเล่าขยี้ความน่ากลัวทว่า ใบหน้าของเรนดอลกลับเบิกโพลงดวงตาค้างเติ่งอยู่กับลูกไฟที่วับๆแวมๆตรงข้างนอกรั้ว
 "บะ...แบบนั้นเหรอคะ...ครับ!!!" เรนดอลชี้สั่นๆไปยังจุดที่ดวงไฟดวงนั้นสั่นไหว เงามืดที่แฝงเร้นกายในเงาไม้ใต้อาทิตย์อัศดงในหน้าหนาวสั่นไหวไปมา
 " ใช่ค่ะ...กะ...กรี๊ดดดดด!!!" อัญชันหันไปมองจุดที่เรนดอลชี้ พลางกรีดร้องตกใจเพราะเรนดอลกระโดดข้ามกองไฟเข้ามากอดริสาเอาไว้ด้วยตัวยักษ์ใหญ่ที่สั่นเทาไม่ใช่แค่เรนดอลที่กระโดดข้ามกองไฟแต่ว่าร่างสูงกำยำที่นั่งเบียดเธออยู่ข้างๆก็กอดเธอเอาไว้จนแน่นไม่ต่างกัน
 " แหม่ๆๆๆๆรักกันดีจริงๆ" เสียงอันอบอุ่นที่แสนคุ้นหูดังขึ้นเสียงๆนั้นอัญชันจำได้ว่าเธอคิดถึงเจ้าของเสียงนั้นมากแค่ไหน เงาร่างสองเงาปรากฏขึ้นพร้อมกับดวงไฟที่เป็นไฟฉายสีแปลกๆร่างที่เคยอวบอ้วนเมื้อตอนนั้นกลับผอมบางจนเห็นได้ชัดเจนแต่ดวงหน้าที่แสนอบอุ่นของนภัทรากลับไม่เคยเปลี่ยนไป อีกเงาร่างคือเอเลนที่เดินตามหญิงสาวมาอย่างเหนื่อยอ่อนดูท่าทางแล้วคงจะถูกนภัทราดุมาเเน่นอน
 " พี่ฟ้า!!!" อัญชันสบัดกายออกจากอ้อมแขนเกร่งแล้ววิ่งตรงไปหาร่างบางนั้นอย่างแสนคิดถึง สองสาวสวมกอดกันด้วยความสุดแสนจะคนึงหา
 " น้องคิดถึงพี่...โอ๊ย!!!!"
 เสียง "เพี๊ยะ!!" ดังลั่นลานบ้านหน้าผากมนปรากฏรอยแดงเป็นปื้นใหญ่พร้อมรอยมืออีกสี่รอย
 " อย่ามาทำดราม่า...เป็นแกเองที่ไม่ยอมติดต่อฉันยัยซื่อบื้อ!!!รู้ไหมว่าฉันกับยัยดาวเป็นห่วงแกมากแค่ไหน!!!จะซื่อบื้อก็ให้มันมีขอบเขตบ้าง!!!นี่ทำร้ายหัวใจตัวเองไม่พอยังจะทำร้ายหลานฉันอีกแล้วนี่อะไรกันคนเขาอุตสาห์บินข้ามโลกข้ามทะเลมาง้อยังจะเล่นตัวเล่นแง่อีก...ยัยอัญ!!...จะมีผู้ชายอีกกี่คนบนโลกที่ละทิ้งทุกอย่างมาหาผู้หญิงเพียงคนเดียวกันห๊ะ!!!!" คำเทศนาที่ถูกร่ายยาวจนหูชาออกมาทันทีที่เจอหน้ากันครั้งแรกในรอบห้าปีของหญิงสาว ทว่าอัญชันกลับรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำบ่นของคนๆนี้
 " น้อง....ก็เป็นห่วงเขาเหมือนกันนะพี่..ถึงยอมจากมาไง...งือออ" อัญชันน้ำตารื้นไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เป็นเพราะเธอเหมือนปลดบางอย่างในใจตัวเองเสียมากกว่า
 " ตอนนี้ฉันหิว ฉันหนาว และเหนื่อยมากเพราะคนบางคนดันลืมเติมน้ำมันรถถึงได้เดินมาเกือบสิบกิโลเนี้ยะ!!!...เอาข้าวมาก่อนค่อยพูดกันเร็ว!!!จะกินหัวแกแทนข้าวแล้วนะ!!!" นภัทราปาดน้ำตาที่รื้นของอัญชันอย่างอบอุ่นหญิงสาวเดินจูงมือนภัทราไปนั่งข้างๆกองไฟก่อนจะขอให้ริสาที่นั่งหน้าแดงก่ำลุกไปตักข้าวและเนื้อที่หมักอยู่ในตู้เย็นมาเพื่อเริ่มงานปาร์ตี้เล็กๆต้อนรับลมหนาว
 ท้องนภาผลัดสีนานแล้วดวงดาราดาษดื่นขึ้นเต็มผืนฟ้ากว้างราวกับเพรชจรัสแสงที่ปักอยู่บนผ้าสีดำสนิทเสียงหรีดหริ่งเรไรร้องระงมทั่วผืนป่าขับกล่อมบรรเลงเป็นบทเพลงแห่งพงไพรที่ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน กองไฟเล็กๆที่ถูกจุดขึ้นมาเพื่อขับไล่ความหนาวเย็นไหววูบไปตามแรงลมที่ยิ่งดึกยิ่งหนาว แถงแง่งฟ้าระย้างามบนปลายนภาสีดำส่องแสงนวลเด่นหราจนทำให้ผืนพสุธาสว่างด้วยแสงนวลงามตา
 บทสนทนาถามไถ่ต่างๆในวงล้อมรอบกองไฟนั้นเป็นไปอย่างสนุกสนานเรื่องน่ากลัวบ้าง เรื่องสนุกบ้าง เรื่องสยองบ้าง หรือแม้แต่เรื่องตลกโปกฮาก็ถูกหยิบยกมาพูดสร้างอรรรถในวงสนทนาได้เป็นอย่างดี จวบจนร่างอวบอ้วนที่กำลังเห่อคุณป้านั้นม่อยหลับไปในอ้อมแขนของริสา หญิงสาวจึงขันอาสาที่จะพาเด็กชายตัวน้อยเข้านอน เรนดอลกับเอเลนก็รู้สึกเหนื่อยจึงขอตัวไปพักผ่อน ส่วนไลอาร์ก็ขอตัวไปทำธุระส่วนตัวจนในที่สุดก็เหลือเพียงสองสาวที่กำลังพูดคุยกันอยู่
 " ภูผานิสัยเหมือนพ่อเขาไม่มีผิด...ทั้งสุภาพและน่าเอ็นดู...แกเลี้ยงลูกได้ดีนะยัยอัญ" นภัทราเปิดหัวข้อการสนทนาเมื่อทั้งคู่เหลือกันอยู่แค่สองคน
 " ใช่พี่...แต่กินจุมาก...ดูสิหมดข้าวไปถึงสองจานนมอีกสองกล่องผลไม้อีกขนมอีก...จะเลี้ยงจนโตไหวไหมนะ..ฮิฮิ" แววตาฉายถึงความสุขทว่าอีกคนที่มองอยู่กลับฉายแววราวกับจะเฉือดเฉือนอีกฝ่าย
 " เลี้ยงไม่ไหวก็ให้พ่อเขาช่วยเลี้ยงสิ...แกจะคิดมากทำไม" เธอพูด
 "....พี่ฟ้า!!!คนแบบน้องไม่ควรไปเป็นนายหญิงของใครหรอก" อัญชันคัดค้านนัยตาที่เคยสุกสกาวกลับอ่อนแสงลง
 " นี่แหน่ะยัยซื่อบื้อนี่!!!"
 " โอ๊ย!!!พี่ฟ้า!!!" อัญชันลูบแขนป้อยๆเพราะเจ็บที่โดนมือบางหยิกจนเกิดรอยแดง เห็นทีเธอคงต้องโดนตบตีจนช้ำแน่ๆหากถูกนภัทราดุอย่างนี้บ่อยๆ
 " ทำไมแกตีคุณค่าของตัวเองได้ต่ำนัก!!!ยัยอัญ!!!แกอย่าเอาอดีตมาตีบรรทัดฐานอนาคตของแกสิยัยบื้อ!!! มัวแต่เหยียบย่ำตัวเองในอดีตซ้ำๆแบบนี้เมื่อไหร่แกจะหลุดออกจากลูปเดิมเสียทีล่ะ!!" นภัทราแนะ คำพูดของเธอทำให้อัญชัญฉุกคิดขึ้นมาได้ทว่าบางสิ่งบางอย่างยังคงตรึงความคิดของเธอเอาไว้ นภัทรามองแววตาที่มองไกลไปยังกองไฟข้างหน้าเธอรู้ว่าความคิดกับความรู้สึกของหญิงสาวนั้นกำลังตีกันอยู่ภายในใจ
 " อัญ...หากเป็นแก...แกจะออกตามหาคนที่พึ่งรู้จักกันไหม?" นภัทรายิงคำถามเพื่อกระตุ้นให้หญิงสาวคิดได้เสียที
 "ไม่หรอกพี่..จะตามหาเขาทำไม"
 " แล้วหากคนๆนั้นเป็นคนที่แกรักทั้งหมดหัวใจมอบทุกอย่างให้ไปแล้วและอยากอยู่ข้างๆกันชั่วนิรันดร์ละ...จะตามหาไหม?"
 " กะ...ก็อยากตามหาอยู่หรอก"
 " ตอนแกตัดสินใจทิ้งเขามา...ไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ...หรือแกไม่ได้รักเขา"
 " ไม่นะพี่...น้องไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้กับเขาน้องรู้ว่าเขารักน้องมาก...แต่หากว่าการมีน้องอยู่กับเขามันขัดขวางความเจริญของเขาน้องก็ไม่อยากเป็นแบบนั้นหรอก" อัญชันระบายความในใจออกมาเธอรู้สึกว่าความอึดอัดนั้นพรั่งพรูออกมาจากใจจนทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
 " งั้นลองคิดกลับกันหากภูผาหายไปแกจะเป็นยังไง"
 " ถามอะไรแปลกๆนะพี่ลูกทั้งคน...น้องก็ต้องใจแทบขาดอยู่แล้วสิ!!"
 " นั่นไงยัยบื้อ..คนที่แกรักหายไปใจยังจะขาดรอนๆคิดถึงคุณไลอาร์สิ...เมียหายทั้งคนไม่แทบสิ้นใจตายเหรอ!!...ยัยอัญ...เอเลนเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วนะ...คุณไลอาร์ถึงกับต่อสู้เพื่อแกทุกอย่างเสียเงินและเวลาไปมากยอมละทิ้งราชวงศ์เพื่อแกคนเดียว!!!แกยังจะมางี่เง่าอยู่แบบนี้อีกเหรอ?? อัญชัน...จะมีสักกี่คนบนโลกใบนี้ที่ยอมเสียสละขนาดนี้เพื่อรักแท้แบบแกคนเดียว!!!พ่อแกยังไม่เสียสละให้แกขนาดนี้แม่แกยังจะเห็นแก่ตัวขนาดนั้นผู้ชายที่ผ่านมาของแกยังไม่มีใคนจะให้แกได้ขนาดนี้!!!แกยังจะลังเลอะไรอีก!!!" นภัทรารู้สึกคอแห้งผากที่ร่ายยาวคำเทศนาเพื่อให้คนสมองทึบข้างๆได้เข้าใจถึงสิ่งที่เธอจะสื่อ
"..." อัญชันได้แต่เงียบคิ้วบางขมวดแน่นเป็นปม
" แกรักเขาไหม"
 "...รัก...."
 " แล้วรออะไร???รอให้ใครมาตัดริบบิ้น???รอให้คนอื่นมาแย่งเขาไปงั้นเหรอ???ความอดทนคนเรามีจำกัดนะอัญชัน...แกอาจจะหยิ่งผยองที่เขามาง้อทั้งๆที่แกผิดที่ไม่เคลียร์กับเขา..แต่แกเองนั่นแหล่ะยัยคนซื่อบื้อ!!ที่จะเจ็บปวดเพราะทิฐิกับอคติบ๊องตื้นของแกเนี้ยะ!!!" นภัทรารู้สึกอย่างเคาะหัวเพื่อนรักน้องรักคนนี้ของเธอเหลือเกินแต่กลัวผิวขาวราวกับหินอ่อนนั้นจะเขียวช้ำจนจะดูเป็นการทารุณกรรมไปเสียมากกว่า
 ' หมั่นใส้ว้อยยยยย!!!' เธอกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง
 " น้องเข้าใจแล้วพี่ฟ้า...ที่พูดมาก็ถูกทั้งหมด...แต่เขาจะคิดยังไงกับน้องล่ะถ้าน้องใจอ่อนง่ายๆ" คนซื่อบื้อยังคงตั้งแง่จนนภัทราทำสีหน้าปลงจากโลกใบนี้ไปแฝเสียแล้ว
 "ง่ายจะตาย...แกก็ถามเขาสิ" นภัทราพยักหน้าไปทางร่างสูงที่หอบผ้าห่มผืนหนามาทางหญิงสาว
 " ดึกกว่านี้คงหนาวฉันไปอาบน้ำก่อน...อยากรู่อะไรให้ถาม..ไม่ใช่กลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก...จำไว้ยัยซื่อบื้อ!!!" ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านไปปล่อยให้ค่ำคืนนี้เป็นของสองสามีภรรยาเขาได้เคลียร์ใจเสียที


เสียงจากกองไฟลั่นเปรี๊ยะๆทำลายความเงียบในคืนที่ดึกสงัด อัญชันเหม่อมองท้องฟ้าที่ดาษดื่นไปด้วยดวงดาวที่ประกายพราวบนฟากฟ้า ร่างสูงกำยำที่นั่งเงียบๆอยู่ข้างๆใช้ไม้เขี่ยขี้เถ้าเล่นแก้เบื่อ เขาไม่อยากรบกวนเวลาของหญิงสาวแต่ก็ไม่อยากห่างจากเธอหลังจากอาบน้ำแล้วเขาก็รีบนำผ้าห่มมาให้เธอห่มกันหนาว อัญชันนั่งเงียบมานานกว่าสิบนาทีแล้วและเขาก็ไม่อยากรบกวนอะไรเธอจึงได้แต่นั่งเงียบๆ
 " ทำไมคุณยึดติดกับคนอย่างฉันนัก" อัญชันพูดทำลายความเงียบไลอาร์ชะงักเล็กน้อยที่เธอยอมเปิดปากพูดกับเขาเสียที
 " นั่นสิ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน..รู้แต่เพียงว่าผมมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับคุณและลูก" เขาตอบ
 " ฉันไม่ได้สวยเหมือนนางแบบงานก็ทำไม่ค่อยเป็นแถมไม่ได้มียศฐาอะไรติดตัว...ฉันจะอยู่ข้างๆคุณได้ไหม...คนอื่นๆจะไม่ดูถูกคุณเอาเหรอ" อัญชันถามเธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่อยากจะฟังคำตอบหากเขาบอกว่าเธอจะต้องเป็นเพียงนางในฮาเร็มหัวใจของเธอคงจะเจ็บปวดอีกเป็นแน่
 " คุณก็ถามอะไรแปลกๆ...ที่คฤหาสน์ตะวันดาราเป็นคฤหาสน์ของนายหญิงแห่งฮาลันน่าร์คนที่ดำรงตำแหน่งนายหญิงเท่านั้นถึงจะอยู่ที่นั่นได้ นั่นหมายถึงว่าคุณคู่ควรที่จะอยู่ที่นั่น" เขาตอบ คำตอบของเขานั้นทำเอาอัญชันถึงกับตะลึงค้างเธอนึกขึ้นมาได้ว่าอิลลาเคยพูดถึงเรื่องนี้แต่เธอกลับไม่เชื่อเขาแต่ไปเชื่อคำยุแหย่ของใครก็ไม่รู้ อัญชันเอนศรีษะซบลงบนไหล่กว้างหลับตาลงแล้วปล่อยให้ความคิดถึงส่งผ่านใจสองดวงที่เต้นใกล้ๆกัน
 " ฉันขอโทษนะคะไลอาร์ที่ใจร้ายกับคุณถึงขนาดนี้" หญิงสาวพูด เสียงประกายไฟยังคงส่งเสียงแข่งกับเหล่าแมลงตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องยามค่ำคืนเหมือนเป็นบทเพลงขับกล่อมให้ผ่อนคลายความกังวลใดๆ อ้อมแขนแกร่งเอื้อมไปกอดกายบางที่แนบไหล่ให้กระชับเข้ากับกายหนาไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของทั้งคู่ มีเพียงแต่เสียงหัวใจสองดวงที่เต้นรัวอยู่ในอก ความรู้สึกนั้นมากล้นเกินกว่าจะพูดคำใดๆออกมา
 " ผมเองก็ขอโทษคุณด้วยนะอัญ...ที่ไม่อาจปกป้องคุณได้เท่าที่ควรทำให้คุณต้องระแวงถึงจนาดนี้" เขาจุมพิตหน้าผากมนอย่างเเผ่วเบา ยิ่งนานเขายิ่งรักหญิงสาวร่างบางคนนี้จนแทบบ้า ยิ่งเธอนั้นคือมารดาของบุตรชายเพียงคนเดียวของเขายิ่งทำให้เขารักเธอมากขึ้นอีก
 " อัญชัน...แต่งงานกันนะ..." เขาพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืนที่ดวงดาวพราวเต็มท้องฟ้า อัญชันเงยหน้ามองชายหนุ่มข้างๆอย่างลึกซึ้ง ใบหน้าที่งดงามราวกับจันทร์ฉายบนฟากฟ้าแย้มยิ้มขึ้นมาราวกระประกายของดวงดาวที่ทำให้พระจันทร์นั้นงดงามขึ้นหลายเท่าเธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่พยักหน้ารับเบาๆ พวงแก้มนวลซับสีระเรื่อขวยเขิน ไลอาร์เองก็แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจแต่ทว่าถูกอัญชันห้ามเอาไว้ก่อน
 " อย่าเสียงดังไปค่ะ...เดี๋ยวลูกตื่น" เธอพูดพลางหลบสายตาที่ร้อนแรงจากอีกฝ่าย
 " งั้นผมขอมัดจำก่อนได้ไหม...คุณรู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน"
 น้ำเสียงนั้นแหบพร่าสายตาเจ้าเล่ห์มองร่างบางราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหายแทบบ้า
 " มัดจำอะไรกัน...อะ...ว้าย!!!" ร่างบางถูกอุ้มขึ้นจนหญิงสาวกรีดร้องตกใจจนเผลอคว้ากอดเข้าที่ลำคอหนาเอาไว้แน่น
 " ห้าปีที่ผ่านมาผมเฝ้านึกถึงแต่คุณในทุกๆวัน...ในเมื่อคุณตกลงที่จะเป็นภรรยาผมแล้ว...ผมก็ต้องขอลงโทษคุณที่ทำให้ผมทรมาณมาตั้งห้าปี" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นภายใต้เงาของพระจันทร์ยามค่ำคืน ดวงตาสีอำพันเปล่งประปายราวกับจะฉกฉวยเอาร่างบางนั้นเป็นเหยื่อชั้นดี ร่างสูงก้าวข้ามกองไฟที่ไกล้มอดดับ ก้าวเท้ายาวๆไปยังเรือนนอนที่อยู่อีฝากของถนน อัญชันไม่ได้ขัดขืนอะไรต่อไลอาร์ กลับกันหัวใจของเธอกลับเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกจากอก ดวงหน้าซับสีเลือดฝาดปลดปล่อยให้ร่างสูงกำยำทำตามใจต้องการ
 ห้องสีทึบในแบบของชายหนุ่มที่ดูหรูหราผิดกับภายนอกเตียงกว้างที่นุ่มราวปุยเมฆที่บางเบาไลอาร์ค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา บรรจงจุมพิตลงบนริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาโหยหา มือหนาตระกรุ่มตระกรามลูบไล้กายบางไปทุกซอกทุกมุมราวกับนักสำรวจ เนินปทุมถันชูช่อสู้มือหนาที่แวะมาหยอกเหย้ามัน ร่างบางแอ่นกายเสียวสะท้านทรวง โพลงปากอวบอิ่มของหญิงสาวในตอนนี้ถูกดูดกลืนราวกับผึ้งหลวงที่กระหายน้ำ ไลอาร์สะบัดมือเพียงไม่กี่ครั้งอาภรณ์ที่กีดขวางเขาและเธอก็ถูกเหวี่ยงลงไปกองอยู่ข้างๆเตียง ร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่แดงไปทั้งกายตรงใต้ร่างของเขานั้นดูงดงามราวกับฝัน เขาคิดถึงเธอจนแทบจะขาดใจ คิดถึงร่างกายนี้จนแทบจะบ้าตาย ฉนั้นแล้วคืนนี้คงจะยืนยาวสำหรับพวกเขาทั้งสองคนเป็นแน่
 " ไลอาร์.....'' อัญชันร้องเรียกเสียงกระเส่า มือบางปะป่ายควานหาบางสิ่งบางอย่างที่เต้นตุบๆอยู่ตรงท้องน้อยของเธอ พญางูชูคอชี้หน้าเจ้าของอย่างองอาจ ทว่าเมื่อถูกมือบางสัมผัสมันกลับร่ำร้องไม่มีหยุด
 " อะ...อัญ..." เขาครางเสียงแหบพร่าสายตาเลือนลางแทบจะสะกดอารมณ์ไม่อยู่เมื่อเห็นสายตาอันเร้าร้อนของภรรยา
 เขาดันพญางูเข้าปากถ้ำเกสรที่ฉ่ำหวานความคับแคบที่ไม่เคยมีพญางูตัวไหนมาเยือนตลอดห้าปีนั้นทำเอาชายหนุ่มถึงกับซูดปากเสียวซ่าน ร่างบางภายใต้ร่างของเขาเองก็เกรงไปทั้งกายเนื่องจากห่างหายผู้มาเยือนมานาน ไลอาร์จูบปลอบประโลมหญิงสาวให้ลืมเจ็บเพราะพญางูของเขานั้นออกจะมีขนาดที่พิเศษนิดหน่อย และเมื่อเธอกำลังเพลิดเพลินกับรอยจูบที่เขาปรนเปรอให้เธอนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะดันพญางูเข้าไปจนมิดลำเพื่อสำรวจภายในไห้ถ้วนถี่ แต่ดูเหมือนว่าเจ้างูตัวใหญ่ตัวนี้นั้นจะไม่ค่อยมีความมั่นใจในตนเองเท่าไหร่นักมันจึงเข้าๆออกๆอย่างรวดเร็วและรุนแรงขึ้นทุกทีทุกที จนร่างบางนั้นกระสันเสียวจนร้องไม่ได้ศัพท์ออกมาไม่หยุดปาก ทว่าเสียงครวญครางนั้นกลับเป็นแรงฮึดให้เอวสอบมีแรงขยันขึ้นมาทันทีทันใด เขาจึงพาเจ้างูเข้าๆออกๆปากถ้ำอน่างหนักหน่วงและถี่จนอัญชันรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง เธอสุขสมอารมณ์หมายไปถึงสามครั้งแล้วแต่ดูท่าทางชายหนุ่มร่างสูงยังคงมัวเมาอยู่กับร่างเธออยู่ เขาจัดการพลิกกายบางให้นอนคว่ำแล้วยกบั้นท้ายให้เผชิญหน้ากับเขา กลีบกุหลาบที่บวมช้ำจากการกระทำของเขานั้นแย้มยิ้มเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปสำรวจต่อ ไลอาร์ไม่รีรอให้ใครมาตัดริบิ้นอีกแล้ว เขาจัดการกระหน่ำบั้นท้ายนั้นอย่างหิวกระหายโดยไม่สนว่าร่างบางนั้นจะครวญครางขนาดไหน
 " ไลอาร์!!! " อัญชันกรีดร้องเสียวซ่านในหัวของเธอขาวโพลนไม่รู้สึกอพไรเลยนอกจากความเสียวซ่านที่จุกแน่นไปทั่วท้องน้อย
 " อ่าห์...อัญ!!!!!" เขาเรียกเธอ พลางพลิกกายของเธอกลับแล้วอุ้มเธอนั่งคร่อมเขา
 " คุณเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้ผมคลั่งได้ขนาดนี้ยอดรักของผม" เขากระซิบเสียงแหบ
 " คุณก็เติมเต็มฉันจนอิ่มเช่นกันค่ะที่รัก" อัญชันพูดตอบคำพูดของเธอยิ่งทำให้เขานั้นจับกายบางโยกอย่างรุนแรงก่อนจะปล่อยพิษงูสีขาวฝากเอาไว้ในกายบางของเธอ
 ค่ำคืนที่ดาวดาษดื่นเต็มท้องฟ้าพระจันทร์นวลส่องแสงลงมายังผืนโลก สองหนุ่มสาวตระกองกอดกันอย่างลึกซึ้งแนบแน่นไม่รู้ต่อกี่ครั้งจนถึงกี่ครั้ง รู้แต่เพียงว่าในคืนนั้นคนทั้งคู่ได้เติมเต็มกันและจนอิ่มเอมและหลับไปด้วยกันจวบจนพระอาทิตย์แห่งรุ่งอรุณจับฉายขอบฟ้าของวันใหม่พร้อมหมอกสีขาวที่ปกคลุมยอดเขาจนเป็นทะเลหมอกที่งดงาม


คำพูดของริสาทำให้อัญชันนั้นตกอยู่ในความคิดนานเเสนนานจนกระทั่งเสียงเล็กๆของลูกชายเรียกสติเธอให้กลับมา
 "แม่เป็นไอใยเหรอ...ภูผาเรียกตั้งนานแม่ก็เหม่ออยู่นั้นแหล่ะ" เขาถาม
 " แม่ไม่ได้เป็นอะไรครับ...แค่คิดไม่ตกว่าจะทำอะไรกินกันดี" เธอตอบลูกชายแม้ว่าความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดแบบนั้นอยู่สักนิดเดียว
 " ภูผาอยากกินหมูกะทะ...อยากกินกับพวกคุณลุงคุนน้า...ได้ไหมครับแม่...นะนะนะ" เด็กชายออดอ้อนเขาคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่เขาได้รับยามที่อยู่กับคุณลุงคุณน้าและอยากแบ่งปันช่วงเวลานั้นให้แม่ของเขาอีกอย่างช่วงเวลาหมูกระทะคือช่วงเวลาที่เขาเองก็โปรดปรานที่สุดเช่นกัน
 " ก็ได้ๆ...งั้นเราไปซื้อของกันเถอะ" อัญชันตอบตกลงพลางจูงมือลูกชายของตนขึ้นรถเพื่อไปจ่ายตลาด ริสาที่ตื่นเต้นกับหมูกระทะที่เด็กน้อยพูดถึงนั้นก็พลอยตื่นตาตื่นใจรอชิมเมนูที่เรียกได้ว่านิยมที่สุดในประเทศก็ได้
 บ้านพักหลังเล็กๆถูกยกมาทั้งหลังแล้ววางบนรากฐานที่ปรับแต่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยอำนาจของเงินตราจึงทำให้บ้านพักหลังเล็กๆใหญ่ๆผุดขึ้นบนที่ดินตรงข้ามบ้านของอัญชันไลอาร์ควบคุมดูแลการทำงานอย่างใกล้ชิดในทุกขั้นตอนโดยเฉพาะสนามเด็กเล่นขนาดย่อมที่สร้างขึ้นมาเพื่อเด็กชายตัวน้อยที่เขาผูกพันธ์
 " ผลดีเอ็นเอมาถึงแล้วครับนายท่าน" เอเลนยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้ชายหนุ่มเขารีบรับมันมาเปิดอ่านอย่างตื่นเต้นตัวเลขความเข้ากันของเขากับภูผานั้นคือ100%อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เขาดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้นที่เขานั้นมีลูกกับหญิงสาวที่รักสุดหัวใจ เขาฉีกยิ้มกว้างจนแทบฉีกถึงหูหันไปเขย่ากายองครักษ์ข้างกายด้วยความตื่นเต้น
 "ภูผาเป็นลูกของฉันจริงๆด้วยเอเลน!!!เป็นทายาทคนเดียวของฉันเอเลน!!!ลูกของฉันกับอัญชัน!!!แสดงว่าที่ผ่านมาเธอก็ไม่ได้มีใคร!!!คำพูดของมหาราณีไม่ได้เป็นความจริง!!!"
 " ตุบ!!!!"
 เสียงสิ่งของร่วงหล่นกระแทกพื้นร่างบางที่กำลังลงจากรถยนต์คันหรูพร้อมกับข้าวของเต็มในมือร่วงหล่นลงไปอยู่กับพื้นดิน อัญชันตะลึงงันกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูด แสดงว่าที่ผ่านมาเขานั้นไม่ได้เชื่อใจเธอเลยสักนิดเดียวและยังคิดว่าภูผาไม่ใช่ลูกของเขาทั้งๆที่มีดวงตาแบบเดียวกับเขาอีกทั้งที่เขาไม่ง้อเธอเสียทีเพราะเขานั้นยังยึดถือในคำพูดที่มหาราณีใส่ความเธอ ความรู้สึกน้อยใจของอัญชันนั้นมันจุกอกจนแทบหายใจไม่ออกร่างบางเดินหนีเข้าบ้านไปโดยไม่ได้สนใจแม้แต่ลูกชายของตนเลยด้วยซ้ำ ไลอาร์มองแค่แวบเดียวก็สัมผัสได้ว่าหญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นได้โกรธเขาเป็นแน่ร่างสูงจึงไม่อยากปล่อยโอกาสนี้อีกเขาเลยวิ่งตามอัญชันพลางร้องเรียกเธอ
 " อัญ!!! คุณฟังผมก่อน!!!" ไลอาร์คว้าข้อศอกของเธอเอาไว้จนร่างบางเซถลากระแทกเข้ากับหน้าอกแกร่ง
 " ปล่อย!!"
 " ไม่!!!! ผมจะไม่ยอมปล่อยคุณอีก!!" เขาดื้อรัน อ้อมแขนแกร่งกอดรัดร่างบางเอาไว้จนเธอดิ้นไม่หลุด
 " ไลอาร์ !!!!! คุณจะทำร้ายจิตใจฉันอีกแค่ไหนถึงจะพอใจกันห๊ะ!!!" อัญชันยังคงขัดขืนแต่ดูเหมือนยิ่งเธอดิ้นยิ่งถูกรัดแน่นกว่าเดิม
 " ผมขอโทษ!!! แต่คุณก็ทำร้ายผมมาตลอดห้าปีไม่ใช่หรือไง!!!! คุณหนีผมทำไม???คุณโกหกผมได้ยังไง!!!คุณต่างหากที่ทำร้ายจิตใจผมก่อนไม่ใช่หรือ!!"
 " ปล่อยฉันนะ!!!!คุณจะยึดติดกับนางบำเรออย่างฉันทำไม??เจ้าชายผู้ครองแคว้นฮาลันน่าร์อย่างคุณไม่ควรมาเกลือกกลั้วกับคนอย่างฉันสักนิด!!!"
 " มันไม่สำคัญว่าคุณเป็นใคร!!!แต่คุณเป็นภรรยาของผมเป็นแม่ของลูกผม!!!และเป็นดวงใจของผม!!!"
 ไลอาร์สารภาพรักอีกครั้งร่างบางที่ดีดดิ้นในอ้อมแขนของเขาสงบลงทว่าตัวของเธอกลับสั่นเทา
 " ฉัน...ก็เป็นได้เพียงนางในฮาเร็ม...หากว่าฉันต้องทนดูคุณแต่งงานกับคนอื่น...ฉันทนไม่ได้มันเจ็บ...ฮึก...เจ็บข้างในนี้!!!" อัญชันหลั่งน้ำตางบนหน้าอกแกร่งความรู้สึกที่เก็บลึกไว้ในใจพลั่งพรูออกมากับอ้อมอกที่เธอแสนจะคิดถึง
 " ผมไม่มีฮาเร็ม..ผมไม่มีเมียหนึ่งหรือสอง...ผมมีแต่เพียงคุณ...ขอสัญญาต่อพระเจ้า" เขาให้คำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมือหนาค่อยๆเฉยคางมนขึ้นเผชิญหน้าพลางค่อยๆจูบซับน้ำตาของเธอจนเหือดแห้ง ก่อนจะหยุดอยู่ตรงริมฝีปากที่อวบอิ่มนั้นเนิ่นนาน
 " แต่มหาราณีกับองค์สุลต่านคงไม่ยอม "
 " ผมลาออกจากราชสกุลแล้ว"
 " แล้วคุณจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ..แล้วฮาลันน่าร์ล่ะ"
 " ผมไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้นนะอัญ...ต่อให้ไม่มีฮาลันน่าร์ธุรกิจของผมก็ไม่ล่มจมหรอก" ไลอาร์นั้นรู้สึกอิ่มใจจนแทบจะตะโกนให้โลกนี้ได้รับรู้ทั้งโลก เพราะผู้หญิงคนนี้ห่วงเขาเพราะเขาเป็นนายไลอาร์ไม่ใช่ห่วงเขาที่เป็นหนึ่งในราชสกุลอัลโลฟาร์สักนิดเดียว
 " อัญ...แต่งงานกับผมเถอะนะ...คุณดีขนาดนี้จะให้ผมไปหาคนอื่นอีกผมจะไปหาได้ที่ไหน? คนที่คอยให้กำลังใจผมจัดการงานบ้านแทนผมเทคแคร์และดูแลผมยามเจ็บป่วยที่ผ่านมาก็มีเพียงคุณเท่านั้น...อย่าทิ้งผมไปอีกเลยนะอัญ"
 ไลอาร์อ้อนวอนเขาใจสั่นทุกครั้งที่พูดความในใจออกไปดวงตาสีอำพันที่จ้องมองร่างบางนั้นบ่งบอกว่าคำพูดนั้นคาดหวังต่อคำตอบนั้นอยู่
 " ตะ...แต่...ฉันไม่พร้อม...ฉัน...ฉัน...ขอโทษนะคะไลอาร์...ภูผาคงจะหิวแย่แล้ว...ไปทานเนื้อย่างด้วยกันเถอะค่ะ" อัญชันสะบัดกายออกจากอ้อมอกขอฃไลอาร์ได้สำเร็จร่างบางเดินหายเข้าไปในครัวทิ้งให้ไลอาร์ทอดสายตาอาลัยมองร่างบางนั้นอย่างอาวร ทว่าในความคิดของเขากลับลิงโลดเพราะนั่นไม่ได้แปลว่าอัญชันจะปฏิเสธเขาดั่งตอนแรกอีกแล้ว เพียงแต่เธอต้องการเวลาที่จะเรียนรู้เท่านั้น ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงมุมปากก่อนจะเดินตามอัญชันเข้าไปในครัว
 เด็กชายตัวน้อยๆหัวเราะชอบใจกับสนามเด็กเล่นที่เขาได้รับเป๋นของขวัญเขาวิ่งเล่นกับริสาอย่างสนุกสนานจนเสียงหัวเราะนั้นกังวาลไปทั่วลาน
 " ภูผา!!!หยุดวิ่งเล่นก่อนแล้วมากินได้แล้วลูกเดี๋ยวจะอ้วกนะ!!" อัญชันดุลูกชายเบาๆพลางคีบชิ้นเนื้อที่กำลังสุกวางบนจานของไลอาร์ที่กำลังเพลิดเพลินกับหมูกะทะกีบน้ำจิ้มรสแซ่บ
 " แม่ๆๆ...คุณลุงให้สนามเด็กเล่นกับภูผาด้วย!!!" เด็กชายตัวน้อยตื่นเต้นดีใจวิ่งมาบอกมารดาก่อนจะหยิบน้ำส้มของโปรดขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหาย
 " ภูผา...ไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ!!" ไลอาร์ถามเด็กชายตัวอวบอ้วนที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นจนแก้มตุ่ย
 " คิดถึงครับ...แต่ภูผาอยู่กับแม่ก็มีความสุขดีแล้ว" เขาตอบด้วยความไร้เดียงสาคำตอบนั้นทำเอาอัญชันกับไลอาร์ต่างก็รู้สึกจุกอยู่ในอก
 " งั้นภูผาอยากเจอพ่อไหมครับ" เรนดอลพูดเสริม
 " อยากสิ....แต่พ่อจะอยากเจอภูผาไหมอันนี้ภูผาไม่รู้"
 " อยากสิ!!!เขาอยากเจอภูผากับแม่มากรู้ไหมเขาตามหาภูผากับแม่ตลอดห้าปี...ก็เพราะเขาอยากเจอกับหนูไงลูก" ไลอาร์รีบตอบด้วยความกระวนกระวายใจ เขาไม่อยากให้ลูกชายของเขาต้องเข้าใจผิดอีกต่อไป
 " คุณลุงเป็นพ่อของภูผาเหรอ...คุณลุงถึงรู้" เด็กชายพูดตอกกลับทว่าแววตาไร้เดียงสากลับเเข็งกร้าวขึ้น ไลอาร์รู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเองในตัวเด็กคนนี้ขึ้นมา คำพูดคำจาช่างฉะฉานเกินเด็กสี่ขวบนัก
 " แล้วถ้าลุงเป็นพ่อของหนู...หนูจะโกรธไหม" ไลอาร์กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืดเคืองกลัวว่าบุตรชายของเขาจะไม่ยอมรับเขาที่เป็นบิดา
 " ภูผาชอบคุณลุง...คุณลุงใจดี...แต่ภูผาต้องถามแม่ก่อน...พี่ดอนพี่เลน...ไปเล่นตรงโน้นกับภูผาที!!" เด็กชายตัวน้อยวิ่งไปหาเรนดอลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเอเลนแล้วลากทั้งสองไปวิ่งเล่นสนุกต่อ
 " ลูกว่าอย่างงั้นนะ...แล้วคุณล่ะอัญ...คุณจะใจอ่อนกับผมได้ไหม" เขาถามหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่นาน
 " ฉันไม่มีความคิดเห็นค่ะ...ริสา...ลองชิมอันนี้ดูสิอร่อยนะ" อัญชันคีบชิ้นเนื้อที่กำลังเกรียมได้ที่ยื่นให้ริสา หมูกระทะในมื้อนี้นั้นอร่อยที่สุดเลยก็ว่าได้แต่สำหรับทุกคนแล้วเป๋นมื้อที่เปี่ยมความสุขที่สุดแล้ว
 " คุณอัญยอมพูดกับนายท่านแล้วอีกไม่นานก็คงจะมีข่าวดี...ว่าไหมเรนดอล" เอเลนพูดกับเรนดอลขณะยืนแกว่งชิงช้าให้กับภูผา
 " นายหญิงใจแข็งยิ่งกว่าอะไรอีก...ฉันก็ไม่รู้ว่านางจะเปิดใจให้นายท่านอีกเมื่อไหร่...เห้ออออ!!!" เรนดอลถอนหายใจเฮือกด้วยความอ่อนใจ
 " เอาเถอะน่า...ทำไมฉันถึงนึกถึง มิสนภัททราก็ไม่รู้สิ...หรือเป็นเพราะคำพูดที่เธอมักจะพูดบ่อยๆกันนะ" เอเลนพูดเมื่อจู่ๆเขาก็หวนนึกถึงเหตุการ์ณที่ผ่านมาตลอดห้าปี เขานั้นมักจะติดต่อกับมิสนภัททราอยู่เสมอเพื่อถามข่าวของอัญชันและด้วยความที่เจรจาเข้าคอกันทำให้เขากับนภัททรานั้นเป็นเพื่อนกันไปโดยปริยาย
 " พูดถึงมิสนภัททราแล้ว...นางรู้หรือยังว่าเราเจอนายหญิงกับนายน้อยแล้ว" เรนดอลถาม
 " ยัง...มัวแต่ยุ่งๆจนลืมบอกนางไปเลย...พรุ่งนี้ค่อยบอกนางก็แล้วกัน"
 " บอกข่าวนางช้าอย่างนี้ระวังโดนชุดใหญ่นะครับพี่..." เรนดอลแซวเพราะเขาเองก็เริ่มสนิทกับหญิงสาวเช่นกันและรู้ดีเลยว่าเธอนั้นจริงใจกับเพื่อนทุกคนแค่ไหนจึงไม่แปลกที่เธอจะเป็นที่รักของทุกคนแม้กระทั่งกับน้องๆเช่นอัญชันและเพียงจันทร์


" แม่ครับๆคุณลุงคนนั้นมาแก้งแม่ใจ้ไหม" เสียงเล็กๆถามผู้เป็นแม่ขณะกำลังวาดรูปเล่นด้วยกันอยู่ เด็กชายตัวน้อยๆมองเห็นรถคันหรูจอดอยู่นอกรั้วบ้านมาหลายวันแล้วไกล้ๆกันเป็นเต้นท์หลังใหญ่ที่มีพี่ชายพี่สาวและคุณลุงอาศัยอยู่ ทุกๆวันเขาจะเห็นคุณลุงเดินตามแม่ของเขาประจำส่วนพี่สาวและพี่ชายก็มักจะเล่นกับเขาอยู่บ่อยๆทำไห้เขาไม่รู้สึกเหงาเหมือนแต่ก่อน ยางครั้งเขาก็จะได้กินขนมและได้ของเล่นเยอะแยะจากคนแปลกหน้านั้นถึงแม้แม่ของเขาจะเมินเฉยต่อกลุ่มคนเหล่านั้นแต่ก็ไม่ได้ห้ามให้เขาไปคลุกคลีกับคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย
 " เขาไม่ได้แกล้งแม่หรอกลูก...แต่แม่แค่ไม่อยากคุยกับเขา " อัญชันตอบลูกชายเด็กน้อยนั้นไร้เดียงสาจนทำเอาอัญชันรู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกลูกชายว่าคุณลุงที่เขาพูดถึงนั้นก็คือพ่อแท้ๆของเขา
 " แต่ภูผาชอบพวกเขานะ...แต่ถ้าเขาแก้งแม่ภูผาก็ไม่ชอบ" เด็กชายหันไประบายสีหุ่นยนต์ตัวโตต่อ คำพูดของเด็กชายภูผาวัยสี่ขวบทำเอาอัญชันถึงกับน้ำตารื้น เธอจูบหน้าผากลูกชายสุดที่รักแล้วกระเซ้าแหย่กันสนุกสนาน
 " ภูผาคิดถึงพ่อไหม" อัยชันถาม
 " ไม่รู้จิ..." เด็กน้อยตอบตามความรู้สึก เพราะตั้งแต่รู้ความได้เขาก็อยู่ด้วยกันกับแม่มาตลอดจึงทำให้เขาไม่ได้ผูกพันธ์กับคำว่าพ่อหรือผู้เป็นพ่อเสียเท่าไหร่ อัญชันกระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาที่คลอหน่วยเธอรู้สึกผิดที่ทำให้เด็กคนหนึ่งต้องกำพร้าพ่อ
 ไลอาร์ลงทุนติดต่อซื้อที่ดินฝั่งตรงข้ามบ้านของอัญชันด้วยราคาสูงลิ่วแม้ความจริงแล้วราคามันแค่ไม่กี่แสนแต่เป็นเพราะเขาเห็นกระต๊อบทรงโย้เย้ไกล้จะพังของตาเฒ่าเจ้าของที่ดินเขาจึงมั่นใจว่าเงินที่เขาให้ไปนั้นครอบครัวของตาเฒ่าคงจะอยู่สุขสบายไปจนลูกหลานโต เขาตั้งเต้นท์อย่างง่ายๆและวางแผนลงทุนเพิ่มเติมในไทยขณะที่เขาก็เริ่มที่จะง้ออัญชันอย่างเต็มสูบ เขาได้คลุกคลีกับเด็กชายตัวน้อยๆในทุกๆวันอย่างสนุกสนานแม้จะแคลงใจอยู่บ้างว่าเด็กคนนี้นั้นเป็นลูกของเขาจริงหรือเปล่า เขาจึงกระทำการที่หากอัญชันรู้คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่นนอนนั่นคือการตรวจดีเอ็นเอ
 " เอเลน...ผลยังไม่มาอีกเหรอ" เขาถามองครักษ์หนุ่มในบ่ายวันหนึ่ง
 " เห็นบอกว่าอีกสองวันนะครับ...ว่าแต่เราจะอยู่ที่นี่อีกนานไหมครับ" เอเลนตอบพร้อมถามคำถามต่อ
 " ก็ไม่แน่นอนเท่าไหร่หรอก...เรื่องกิจการที่ฮาลันน่าร์ฉันก็ฝากให้เอฮาซานดูแลแทนแล้ว...ที่ปารีสฉันก็ให้เซนซิลไปดูแลแทน...ถ้าฉันจะอยู่ที่นี่ไปตลอดก็ไม่น่าแปลก" เขาตอบพลางจิบกาแฟ ความขมอมเปรี้ยวของมันนั้นทำให้สมองที่เคร่งเครียดกับเรื่องงานนั้นผ่อนคลายลง ตอนนี้นอกจากเขาจะหลงรักสาวชาวไทยแล้วดูเหมือนจะหลงรักประเทศไทยไปด้วยเสียแล้ว ที่นี่อุดมไปด้วยสัตว์ป่าและพันธุ์พืช คราคร่ำไปด้วยสรรพยากรที่มากคุณค่ากว่าอัญมณีใดๆ วิถีชีวิตของคนที่นี่ก็ล้วนมีเสน่ห์ ทุกเช้าชาวบ้านออกมาตักบาตรทำทานให้แก่พระสงฆ์ตามความเชื่อของศาสนาพุทธ วันพระก็ไปวัดฟังธรรม ส่วนวันอาทิตย์นั้นที่โบสถ์ที่ห่างไปอีกไม่กี่กิโลเมตรก็ยังคงพิธีมิตซาตามฉบับคริสต์ศาสนา ในเมืองก็ยังมีสุเหร่าที่ส่งเสียงบทสวดในทุกๆเช้าและเย็น ผู้คนนั้นล้วนเป็นมิตรและมีน้ำใจเป็นที่สุด เขามองกองผลหมากรากไม้ขนมต่างๆที่ชาวบ้านระแวกไกล้ๆนำมาให้อยู่เรื่อยๆจนทำเอาเขานั้นรู้สึกอิ่มใจแปลกๆ ครั้งหนึ่งเขาเคบเสนอเงินให้พวกคนที่เอาข้าวของมาให้แต่ก็โดนปฏิเสธเพราะที่เขาเอามาให้นั้นเป็นเพราะว่าเป็นธรรมเนียมต้อนรับแขกที่ชาวบ้านยึดถือปฏิบัติเป็นปรกติ บางครั้งเขาจะเห็นอัญชันนำอาหารไปให้บ้านนุ้นบ้านนี้เช่นกัน
 " นายท่านคะ..." ริสาร้องเรียกเมื่อเห็นเงาร่างของหญิงชรานางหนึ่งหน้าตาใจดีๆเดินงุ่มง่ามมาแต่ไกลในมือถือตะกร้าที่มีข้าวต่มมัดอยู่เต็มตระกร้า เมื่อมาถึงที่พวกเขาอยู่มือที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแต่ไกลๆก็ยกมือกวักเรียกให้ไลอาร์เข้าไปหา เมื่อเขาเข้าไปหานาง หญิงชราก็หยิบข้าวต้มมัดถุงใหญ่ยื่นให้เข้าพูดภาษาถิ่นที่เขาไม่เข้าใจพลางทำท่ากินให้เขาดูแล้วนางก็เดินงุ่มง่ามเข้าไปหาอัญชันต่อ
 " อีหล้า!!! อีหล้าเอ้ย!!!" เสียงยายเฒ่าตะโกนเรียกหญิงสาวอยู่ตรงหน้าบ้าน ไม่นานนักอัญชันก็ปรากฏกายขึ้นตรงระเบียงไกล้ๆกับบันใด
 " อ้าวแม่อุ้ย!!มาๆนั่งก่อนจ้าว" อัญชันยิ้มกว้างเมื่อเห็นหญิงชราที่เป็นเหมือนดั่งญาติผู้ใหญ่ของตนมาเยี่ยมเยือนเธอหายเข้าไปในครัวชั่วครู่ก่อนจะออกมาพร้อมน้ำเย็นๆแช่ดอกมะลิหอมๆพร้อมกับขนมที่ดีต่อสุขภาพคนแก่
 " แม่อุ้ยไปตังใดมาถึงมาหาน้องได้จ้าว" เธอถาม
 " วันนี้วันอ้ายคำบ้านเหนือยายทำข้าวต้มไปตานขันข้าวเยอะเลยกะเอามาปันหื้อสูนี่ล่ะ" ว่าแล้วก็หยิบถุงข้าวต้มมัดยื่นให้อัญชันหญิงสาวยกมือไหว้แล้วรับมันมา
 " ยายเอามาปันหื้อไอ้ฝาหรั่งดั้งงอหั้นตวยหนา...ย่หุ้มันจะกินแกว่นก่อ" นางพะยักพะเยิดหน้าไปยังกลุ่มคนที่ถือข้าวต้มมัดมองไปๆมาๆอย่างสงสัย อัญชันเห็นไลอาร์มองเธอด้วยสายตาสงนสงสัย เธอจึงหยิบข้าวต้มมัดออกมาหนึ่งคู่ และค่อยๆแกะมันแล้วกินให้อีกฝ่ายดูอย่างจงใจ
 " หืมมมม...ลำขนาดเลยแม่อุ้ย!!!ถึงกะทิถึงกล้วยถึงน้ำตาลขนาดเลยจ้าว!!!" อัญชันแทบจะล่องลอยไปในอากาศกับความอร่อยที่แตกกระจายอยู่ภายในปาก ฝีมือหญิงชรานั้นหาใครเปรียบได้ในหมู่บ้านบนเขาแห่งนี้ เท่าที่อัญชันเคยกินมาเธอรู้สึกว่าฝีมือของแม่อุ้ยเฒ่านางนี้นั้นอร่อยที่สุดแล้ว
 ไลอาร์เห็นอัญชันกินข้าวต้มมัดอย่างอร่อยเขาจึงเริ่มทำตามที่เธอทำบ้าง เริ่มแรกคือแกะตอกที่มัดข้าวต้มมัดไว้ออกก่อนและเอาใบตองที่ห่อนั้นออกก่อนจะเห็นตัวข้าวที่ฉ่ำไปด้วยกะทิข้างใน เมื่อกัดไปแล้วนั้นความเหนียวนุ่มหวานหอมของข้าวก็กระแทกเข้ากับโสตประสาทของเขามันช่างหอมมันและหวานลงตัวมากแต่ก็ไม่ได้เลี่ยนจนถึงขั้นกินต่อไม่ลงเพราะความหนึบและเปรี้ยวอมหวานของกล้วยที่อยู่ข้างในนั้นทำให้รสชาติของขนมชิ้นนี้ลงตัวและล้ำลึกมาก
 " อืมมม" เขาครางในลำคออย่างพึงพอใจแล้วกัดมันเข้าไปอีกคำและอีกคำ นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เขาอย่ากอยู่ที่นี่ต่อแน่ๆ
 " อร่อยไหมครับเจ้านาย " เรนดอลอมยิ้มแก้มตุ่ยเมื่อเห็นเจ้านายผู้ที่เข้มขรึมถึงกับเสียอาการเพียงแค่กินขนมพื้นเมืองของที่นี่เท่านั้น
 " ลองกินดูสิ...อ๊ะๆ อันนี้ฉันจะเก็บไว้ให้ภูผา..." เขาหยิบข้าวต้มมัดออกมาอีกสองชิ้น เเล้วเดินกลับไปที่เดิมพลางนึกถึงร่างอวบอ้วนตัวน้อยๆที่จะยิ้มตาหยีหากได้รับขนมที่แสนอร่อย
 " โอ้วววววว...เดอะเบสมากเลยครับเจ้านาย!!!" เรนดอลแทบจะพ่นแสงออกจากปากเขารู้สึกว่าน้ำหนักตัวของเขาจะเพิ่มขึ้นตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
 อัญชันเห็นกลุ่มคนต่างชาตินั้นฮือฮากับข้าวต้มมัดของอุ้ยเฒ่าก็อดที่จะยิ้มอ่อนไม่ได้
 " ฮ่าๆๆๆ...กินแก่วนเหมือนกันดุ๊นี่!!!สีท่าจะมักตวยหนา...ยายคงต้องทำมาแหมละก่านี่" ยายเฒ่าหัวเราะชอบใจพลางเช็ดน้ำหมากที่มุมปากสองสาวสองวัยนั่งคุยกันอยู่นานจนตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงถึงเวลาที่อัญชันจะไปรับลูกชายที่โรงเรียนแล้วยายเฒ่าจึงกลับบ้านไป
 ริสาวิ่งมาหาอัญชันอย่างรู้เวลาเธอมักจะขอติดตามไปรับเด็กชายตัวน้อยด้วยทุกครั้ง แม้อัญชันจะไม่คุยกับไลอาร์แต่กับเรนดอลริสาและเอเลนเธอก็ยังคงมอบไมตรีจิตให้พวกเขาอยู่เสมอ จนบางครั้งเธอก็แิบเห็นใบหน้าน้อยใจของไลอาร์อยู่บ่อยๆ
 " ริสา...ไม่กลับฮาลันน่าร์เหรอ" อัญชันถามขณะเดินทางไปโรงเรียนของภูผา
 " ตอนนี้ไม่กลับหรอกค่ะเพราะคุณอัญยังไม่ใจอ่อนให้นายท่านเลยนี่คะ" ริสาตอบ
 " ใจอ่อนอะไรกัน...ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรนี่" อัญชันแย้ง
 " คุณอัญคะ...คุณคงไม่รู้...ว่าตอนที่นายท่านหายไปเกือบปีหนนั้นเป็นเพราะนายท่านไปเคลียร์กับมหาราณีกับองค์สุลต่านมาแล้ว...และในตอนนี้...นายท่านนั้นไม่ได้อยู่ในราชสกุลอัลโลฟาร์แล้วค่ะ...นายท่านเป็นเพียงนายไลอาร์ เลอแคร์ ตามสกุลของท่านแม่ค่ะ" ริสาอธิบาย
 อัญชันรู้สึกทึ่งที่ผู้ชายคนหนึ่งยอมละทิ้งยศฐาบรรดาศักดิ์ที่หนุนหลังตนเองเพื่อผู้หญิงอย่างเธอหญิงสาวนิ่งเงียบไปนานไม่ได้พูดอะไรอีกจนกระทั่งรถยนต์คันงามจอดนิ่งสนิทที่หน้าโรงเรียนของภูผา


"แม่ครับๆดูสิๆภูผาสูงๆด้วยหล่ะครับ!!" เด็กชายตัวน้อยกระโดดโลดเต้นบนเครื่องเล่นปีนป่ายในสวนสาธารณะไกล้ๆโรงเรียน
 " ระวังตกนะลูก!!"
 " ค้าบบบบ"
อัญชันร้องเตือนบุตรชายตัวน้อยของเธอและเขาก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเล็กๆน่าเอ็นดู อัญชันมองดูลูกชายของตนเล่นกับเพื่อนๆสนุกสนานเธอก็ปริ่มไปด้วยความสุขเช่นเดียวกับลูกชาย
 ไลอาร์เห็นร่างบางที่คุ้นเคยบนม้าหินอ่อน เธอคือคนที่เขาคิดถึงสุดหัวใจมาตลอดห้าปีที่ผ่านมามือหนากำสร้อยรูปผีเสื้อที่เคยเป็นของเธอเอาไว้แน่น เขาอยากเข้าไปกอดเธอและทวงถามถึงเหตุผลที่เธอหนีเขาไปทว่าบางสิ่งบางอย่างที่จุกอยูในอกนั้นต่างหากที่ยังคงรั้งเขาเอาไว้อยู่ที่เดิม เด็กชายตัวอ้วนอวบที่เรียกเธอว่าแม่ คือลูกชายของอัญชันไม่ผิดแน่ๆ แต่เขากลับไม่แน่ใจว่าหลังจากที่เธอจากเขามา ใจของเธอนั้นอยู่ที่ใครอีกหรือเปล่า กาลเวลามันเปลี่ยนผันใจคนก็อาจจะเปลี่ยนเช่นกัน ไลอาร์จำไม่ได้แล้วว่าเขามองหญิงสาวกับลูกชายของเธออยู่แบบนี้กี่วันแล้ว รู้เพียงแต่เขาดีใจทุกครั้งที่ได้เห็นเธอ
 " นายท่านไม่เข้าไปหานายหญิงเหรอครับ" เรนดอลถามใขข้อสงสัยเขารู้ดีว่าเจ้านายของเขานั้นคิดถึงนายหญิงของเขามากแค่ไหนแต่ที่เขาไม่รู้ก็คือทำไมเจ้านายของเขาไม่เข้าไปหาเธอสักที
 " แน่ใจเหรอว่าเธอยังไม่มีใคร" เขาถามลูกน้องของตนเพื่อความเเน่นอน
 " ครับ..." เรนดอลยืนยันอีกเป็นครั้งที่ร้อย
 ถึงแม้คำตอบของลูกน้องจะยืนยันคำเดิมแต่เขากลับยังรู้สึกกลัวอยู่ดีหากว่าเธอนั้นมีคนที่รักและหวงแหนเธออยู่เขาคงจะเจ็บปวดมากกว่านี้แน่ๆ
 " หากนายท่านไม่ลองไปถามนายหญิงตรงๆก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าสิ่งที่นายท่านอยากรู้นั่นเป็นเรื่องจริงไหม...ไปถามนายหญิงเถอะค่ะ" ริสาแนะนำด้วยความรู้สึกรำคาญขึ้นมาต่อให้เป็นเจ้านายก็ตาม นี่หากป้าอิลลาอยู่เจ้านายคงลงเอยกับนายหญิงไวกว่านี้เป็นแน่ แต่ถึงแม้จะยุแหย่ให้ไลอาร์เข้าไปหาอัญชันเท่าไหร่ก็ดูเหมือนชายหนุ่มจะยิ่งดื้อรั้นมากเท่านั้นทำเอาริสาชักจะหงุดหงิดขึ้นมา
 อัญชันมองดูลูกชายเล่นสนุกกับเพื่อนๆพลางนั่งจิบเครื่องดืมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ สายลมยามเย็นพัดเอื่อยๆผ่านผิวกายทำให้รู้สึกเย็นสบายจนอยากจะนอนสักงีบ
 " สวัสดีครับ" เสียงๆหนึ่งร้องทักทายหญิงสาว ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง นัยตาคมผิวเข้มกำลังา่งยิ้มให้เธออยู่
 " สวัสดีค่ะ " อัญชันตอบกลับ
 " จะว่าอะไรไหมหากผมอยากทำความรู้จักกับคุณ" เขาเอ่ยเกี้ยวหญิงสาว เขาเห็นเธอมาที่นี่เกือบทุกวันและเธอนั้นก็น่าคบหาจนเขาตัดสินใจที่จะจีบเธอ
 " คะ...เอ่อ...ค่ะ " อัญชันตอบพลางขยับกายหนี เธอไม่ได้ขวยเขินแต่เธอยังคงไม่อยากมีใครในตอนนี้ถึงแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนหนุ่มๆมาจีบ ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่คิดที่จะมีใครในหัวใจอีกเพราะทุกครั้งเธอมักจะนึกถึงพ่อของลูกที่ตราตรึงในหัวใจของเธอไม่เคยเลือน
 " ผม เกรทนะครับคุณชื่ออะไรเหรอครับ " ชายหนุ่มแนะนำตัวพลางถามไถ่หญิงสาว
 " อัญชันค่ะ " เธอตอบ
 ภาพที่ชายหนุ่มกับหญิงสาวนั่งคุยกันนั้นยิ่งทำให้ไลอาร์แทบอยากจะออกไปบีบคออีกฝ่ายให้แหลกคามือ
 " ปล่อยไว้ไม่ดีแน่ๆนายท่าน" เรนดอลออกความเห็น
 " แฟนของนางหรือเปล่า" เขาพูดพลางอารมณ์เสียขึ้นมา
 " จากที่สืบมา...นายหญิงโสดมาตลอดค่ะ...และเด็กคนนั้นเป็นไปได้ว่าจะเป็นนายน้อยค่ะ" ริสาเสริม คำพูดของเธอทำเอาเรนดอลและไลอาร์หันมามองหญิงสาวเป็นตาเดียว
 " ความเป็นไปได้สูงนะคะ....จากอายุของเด็กคนนั้นคือสี่ขวบและนายหญิงก็หายไปเมื่อห้าปีก่อนหากรวมระยะตั้งครรภ์แล้วก็พอดีกับช่วงที่นางอยู่กับนายท่านพอดี....อีกทั้ง...เห้อ!!!!....อาการของป่วยของนายท่านเมื่อตอนนั้นที่เหมือนคนแพ้ท้องก็อาจเป็นไปได้ที่นายท่านจะแพ้ท้องแทนนายหญิงค่ะ" ริสาอธิบายยาว เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่กับความโง่เง่าของตัวเองที่น่าจะนึกเรื่องสำคัญขนาดนี้ออกให้เร็วกว่านี้ เธอไถสมาร์ทโฟนไปมาอยู่ต้องขอบคุณมันเลยที่เธอเลื่อนไปเจอข้อความที่เธอเคยพูดเรื่องอาการป่วยของไลอาร์กับอิลลา เธออยากจะทุปศรีษะตัวเองทิ้งเสียให้แหลกตรงนี้ หากว่านั่นเป็นนายน้อยก็หมายความว่าไม่มีเหตุผลที่ต้องคอยแอบมองอัญชันกับลูกอยู่อย่างนี้โดยไม่รู้ว่าจะต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่
 " ปึ้ง!!!!" เสียงประตูรถกระแทกกับตัวรถร่างสูงกำยำพุ่งไปยังคู่หนุ่มสาวที่นั่งคุยกันอยู่
 "กว่าจะรู้ตัวก็ทำเอาเหนื่อย"
 " ใช่...ฉันก็น่าจะนึกได้ตั้งนานแล้วด้วย" ริสาถอนหายใจเหนื่อย
 อัญชันรู้สึกอึดอัดเธอพยายามบ่ายเบี่ยงการจีบจากชายหนุ่มหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถสลัดชายหนุ่มขี้ตื้อตรงหน้าได้
 " งั้น...จะรังเกียจไหมครับหากผมจะขอไลน์คุณ...."
 " ผมคงอนุญาติให้ภรรยาของผมแจกไลน์หนุ่มๆไม่ได้หรอกนะครับ" เสียงนุ่มๆทุ้มๆอันคุ้นหูที่อัญชันจำได้ขึ้นใจ หญิงสาวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย หัวใจดวงน้อยๆของเธอเต้นระรัวราวกับสาวน้อยที่พึ่งเจอกับรักแรก
 " คุณ!!!" อัญชันอุทานลั่นตัวสั่นสะท้านเมื่อเธอได้เห็นชัดเจนว่าเจ้าของเสียงนั้นคือพ่อของลูกชายสุดที่รักใบหน้าที่แสนคิดถึงแบะกลิ่นน้ำหอมแบบพิเศษที่แสนคุ้นเคย ทำเอาอัญชันรู้สึกวิงเวียนจนเธอไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการ์ณตรงหน้าสักนิดเดียว
 " ผมขอโทษนะครับผมไม่รู้ว่าเธอมีสามีแล้ว" เกรทรีบกล่าวขอโทษก่อนที่เขาจะจากไปในใจนึกเสียวสันหลังวาบๆเมื่อเห็นชาวต่างชาติตัวใหญ่น่ากลัว
 " คุณ... " อัญชันไม่รู้จะทักทายชายหนุ่มตรงหน้ายังไง ความรู้สึกของเธอนั้นมีมากกว่าหนึ่งความรู้สึกเพราะเธอเป็นคนทิ้งเขามา แต่อีกใจหนึ่งก็คิดถึงเขาใจแทบจะขาด ใบหน้าที่เคยหล่อเหลานั้นดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัดจนอัญชันรู้สึกใจหาย
 " ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ...คุณอัญชัน " เขาทักทายด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
 " คุณหาฉันเจอได้ยังไง "
 " ผมควรถามคุณมากว่าว่าคุณทิ้งผมไปทำไม?"
 " ฉันแค่ลาออกจากงาน...ทิ้งเทิ้งอะไรฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด"
 อัญชันรู้สึกไหววูบกับคำพูดของชายหนุ่มแต่ความเป็นจริงที่ว่าเธอทำงานให้กับเขานั้นมันคอยเตือนสติอยู่ตลอดเวลาจนทำให้เธอปฏิเสธเขาอยู่ตลอดเวลาแม้ว่ามันจะขัดใจตัวเอง
 " คุณรู้ว่าผมรักคุณ...แต่คุณก็ยังหนีผมไปอีก!!!!...จิตใจคุณทำด้วยอะไรอัญชัน" เขาตัดพ้อ
 " รักอะไรกันคะ...เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ต่างหาก!! ไลอาร์คุณกับฉันนั้นไม่ควรจะมาเจอกันอีกด้วยซ้ำไป" อัญชันกัดฟันพูดด้วยหัวใจที่ปวดร้าวจริงๆแล้วเธออยากให้มันเป็นไปได้ต่างหากทว่าสถานะของเธอกับเขามันแตกต่างกันเกินไปเหมือนกับที่มหาราณีเคยตรัสกับเธอเมื่อตอนงานเลี้ยง
 " คุณไม่รักผมอย่างนั่นเหรอ..." ทั้งแววตาและสีหน้าแสนเจ็บปวดของไลอาร์นั้นทำเอาอัญชันถึงกับพูดไม่ออกเธออนากจะกอดเขาอยากจะอยู่กับเขาใจจะขาดแต่เธอก็ทนไม่ได้หากเขาต้องมาเป็นขี้ปากชาวบ้านเพียงเพราะเธอคนเดียว
 " ฉะ...ฉัน..."
 " อย่าแก้งแม่ของภูผานะ!!" เสียงน้อยๆดังขึ้นขัดจังหวะร่างอวบอ้วนตัวน้อยๆวิ่งเข้าไปหามารดาพร้อมทำท่าทางเอาเรื่องกับชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังยืนตะลึงงันกับเด็กชายตรงหน้า ดวงตาสีอำพัน ขนตายาวเป็นแพหนา ผิวขาวราวหินอ่อน ทว่าหน้าตาละม้ายเขาอยู่ไม่น้อย ไลอาร์อ้าปากค้าง เมื่อได้เห็นเด็กชายตัวน้อยอย่างถนัดตาเขาทรุดกายลงตรงหน้าของเด็กชายแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นหว่าเดิม
 " หนู...ลุงไม่ได้แกล้งแม่ของหนูเลยนะครับ...แม่ของหนูต่างหากที่เเกล้งลุงจนลุงใจแทบจะขาดอยู่แล้ว" เขาส่งสายตาที่อ่อนโยนให้เด็กชายตัวน้อยที่ทำตาปริบๆใส่เขา
 " แม่แก้งจุนลุงเหรอคับ..." เขาหันไปถามแม่ของเขาที่ยืนนิ่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว
 " แกล้งอะไรกัน...กลับบ้านกันเถอะลูกเดี๋ยวแม่จะทำข้าวผัดให้กินนะ" ว่าแล้วอัญชันก็พาเด็กชายตัวน้อยขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจจากไป ไลอาร์ไม่ยอมรามือจากอัญชัญง่ายๆหรอก เขาใช้เวลาถึง ห้าปีที่ตามหาหญิงสาวอันเป็นที่รัก และตอนนี้เขาก็มีทายาทตัวน้อยที่ละม้ายเขาและอัญชันมากเป็นกาวใจ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอคนนี้ต้องจากไปที่ไหนอีก ชายหนุ่มเรียกลูกน้องทั้งสองคนที่รออยู่ใกล้ๆทันที เขาตามรถมอเตอร์ไซค์คันเล็กๆที่ดูแล้วไม่ปลอดภัยเลยจนไปถึงบ้านไม้หลังเล็กๆท่ามกลางป่าเขา จากนี้ไปเขาต้องพาเธอกลับไปที่ฮาลันน่าร์ให้ได้แม้ว่าเขาจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยอม!!!


แสงแดดของประเทศไทยนั้นร้อนแรงเสียยิ่งกว่าอะไร แข่งกับสายลมจากทิศตะวันตกที่พัดแรงจนหมวกที่สวมอยู่บนหัวแทบจะปลิว ร่างบางยืนปาดเหงื่อสู้กับแสงแดดท่ามกลางหุบเขาที่รายล้อมไปด้วยทุ่งข้าวโพดสีเหลืองทอง อัญชันเหลือบมองรอบกายที่หลายๆคนกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บฝักข้าวโพดที่กำลังได้ที่ใส่กระสอบ เธอเห็นร่างเล็กๆที่กำลังนั่งเล่นอยู่ภายใต้ร่มเงาไม้ใหญ่
 " ภูผา!!! ตักน้ำให้แม่หน่อยสิ!!! " เธอตะโกนบอกร่างเล็กๆนั้น เด็กชายตัวอ้วนกลมที่มีดวงตาสีอำพันมองตามเสียงเรียกของมารดาก่อนจะค่อยๆคลานลงจากขนำท้ายไร่และวิ่งมาหาแม่ของเขาพร้อมกับน้ำเย็นๆหนึ่งแก้ว มืออ้วนป้อมยื่นแก้วน้ำให้มารดา ใบหน้าอ้วนกลมเล็กๆนั้นส่งยิ้มให้แก่เธอก่อนจะวิ่งกลับไปที่ขนำ
 ภูผา ลูกชายสุดที่รักของอัญชันดวงแก้วดวงใจของเธอนั้นหน้าตาคล้ายเธอมากเว้นเสียแต่ดวงตาที่คมและมีสีเดียวกับพ่อของเขา ไลอาร์ หลังจากที่เธอส่งไลอาร์กลับแคว้นฮาลัน เธอก็รีบหนีเขามายังแดนเหนือสุดในสยามเพื่อตัดความสัมพันธ์ของเธอกับเขาตามคำที่มหาราณีขอร้อง(ข่มขู่) อีกทั้งเธอเองก็ไม่ได้อยากผูกมัดกับเขาให้เขาต้องมาลำบากใจเพราะเธอสองคนแม่ลูก อัญชันใช้เงินที่มีทั้งหมดลงทุนทำสวนข้าวโพดและสวนผลไม้ในหมู่บ้านที่ห่างไกล เธอตัดการติดต่อใดๆกับคนภายนอกและอยู่กับลูกสองคนอย่างสงบสุขในบ้านไม้หลังเล็กๆ แม้แต่พี่ๆของเธอทั้งสองคนก็ขาดการติดต่อมาเป็นเวลานานแล้วเหมือนกัน นับได้ก็เท่ากับอายุลูกชายของเธอก็ สี่ ปีพอดี
 " แม่!!!ภูผาหิวจ้าวแล้ว" เสียงเล็กๆตะโกนเรียกเธอ มือน้อยๆโบกถุงกับข้าวเหนือหัวไปมาๆ อัญชันวางกระสอบข้าวโพดลงแล้วเดินไปหาเขาหญิงสาวแกะถุงกับข้าวให้เด็กชายตัวน้อยๆที่กำลังล้างมือตามที่คุณครูคอยสอนอยู่เสมอ สายลมบนพื้นที่สูงนั้นพัดแรงอยู่ตลอดอากาศก็อบอ้าวและชื้นแฉะ แต่กลับตลบอบอวนไปด้วยความสุขสงบที่ไม่อาจลืม อัญชันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูข่าวขณะที่รอให้ลูกชายกินข้าวอิ่ม เธอเห็นข่าวที่ไลอาร์ประกาศตามหาเธออยู่ก็หลายครั้งหลายหนถึงแม้ว่าอัญชันเองก็คิดถึงเขา แต่เธอก็ตระหนักถึงสถานะของตนเองดีอย่างที่มหาราณีเคยพูดกับเธอ
 "แม่ย้องไห้อีแย้ว...แม่เจ็บจี้ดๆเหยอ??" ภูผาถามผู้เป็นแม่ด้วยแววตาที่ใสซื่อร่างเล็กๆอ้วนๆกระโดดยืนขึ้นแล้วเดินไปหอมแก้มหญิงสาวฟอดใหญ่
 " โอ๋เอ๋นะ...โอ๋เอ๋" มือน้อยๆเช็ดน้ำตาเธอยิ่งทำให้อัญชันรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิม เธอดึงร่างอวบอ้วนของลูกชายเข้ามากอด พลางจูบหน้าผากมนด้วยความเอ็นดู
 " ฝุ่นเข้าตาแม่เฉยๆลูก...ไปกินข้าวต่อเถอะป่ะ" อัญชันโกหกคำโตแต่มันก็ทำให้ลูกน้อยของเธอไม่กังวลใดๆอีก
 อีกฝากของโลกสีน้ำเงินบรรยากาศยามค่ำคืนในวันนี้ก็ยังคงเงียบสนิทดั่งเช่นทุกๆวัน ไลอาร์เหม่อมองดวงดาวบนฝากฟ้าอย่างอาลัยอาวรณ์ เมื่อห้าปีก่อน เขาพึ่งจะมีความสุขที่สุดในชีวิตแต่ใครจะไปรู้ได้ว่าความสุขนั้นกลับสั้นนัก จู่ๆหญิงสาวอันเป็นที่รักก็หายไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาหาเธอไม่พบเลยมีเพียงสร้อยที่เขามอบให้เธอและจดหมายฉบับเล็กๆที่เขียนด้วยลายมือของเธอ
 ' ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างนะคะ ลาก่อน ดวงตะวันของฉัน '
เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกใจหาย แม้จะสั่งให้ริสากับเรนดอลตามหาอัญชันจนทั่วประเทศไทย ทว่าประเทศที่มีพื้นที่กว่า 513,130 ตารางกิโลเมตรนั้นใช่ว่าจะง่ายต่อการค้นหาคนๆเดียวเสียเมื่อไหร่ แม้กระทั่งพี่ๆของพวกเธอยังไม่รู้จะไปหาเธอได้จากที่ไหน ระยะเวลาผ่านไปเกือบห้าปีแล้ว เขาแทบจะหมดหวังในทุกๆขณะที่ถามถึงข่าวคราวของหญิงสาว บางครั้งเขารู้สึกโกรธที่เธอหนีเขาไป แต่ความโกรธกลับไม่ได้ทำให้เขาเลิกรักเธอน้อยลงสักนิดเดียว
 " นายท่าน!!! มีเบาะแสของนายหญิงครับ!! " เซนซิลรายงาน
 " เชื่อถือได้แค่ไหน " เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เพราะหลายต่อหลายครั้งที่เขาได้เบาะแสเท็จจนรู้สึกท้อ
 " 70 เปอร์เซนต์ครับ!!!...มีศูนย์เด็กเล็กแห่งหนึ่งที่มีเด็กนามสกุลเดียวกับนายหญิงครับ!!!" เขารายงาน
 " คงเป็นญาติๆเขานั่นแหล่ะ นามสกุลของอัญชัน...มีครึ่งอำเภอได้..ไม่แปลกหากจะโผ่ลที่ไหนสักที่ของประเทศไทย" เขารู้สึกปลงเพราะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจะตามหาหญิงสาวโดยสืบเอาจากญาติๆที่สกุลเดียวกัน แต่เมื่อเขาได้เห็นทะเบียนราษฏ์ของเธอนั้นกลับมีคนที่ชื่อและนามสกุลเดียวกันถึงสี่คน!!!
 " แต่สายข่าวบอกว่าเด็กคนนั้นมีอายุแค่สี่ขวบและอยู่กับแม่สองคนรูปร่างของแม่เด็กก็คล้ายนายหญิงนะครับ" เซนซิลยื่นภาพถ่ายที่เขาได้มาให้เจ้านายของตนดู ในภาพแม้ผู้หญิงในรูปจะสวมหมวกสวมแว่นตาและสวมผ้าปิดปากตามมาตรการป้องกันโรคระบาด แต่รูปร่างก็คล้ายคลึงกับหญิงสาวที่อยู่ในใจเขามาตลอด ทว่าเด็กน้อยผิวขาวตัวอ้วนกลมนั้นทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจ หากเป็นลูกของเขาและเธอก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีแต่หากเป็นลูกของเธอกับชายคนอื่น เขาจะทำอย่างไรดีนะ หากเราได้เจอกันอีกครั้งเขาควรจะทำยังไงดี ขณะที่ความคอดของไลอาร์กำลังตีกันนั้นเซนซิลก็ได้ทำการจองตั๋วเพื่อบินไปที่ไทยในรอบที่ร้อยได้ เขาเองก็ิยากให้นายหญิงที่เป็นเหมือนดวงจันทร์ในคืนเดือนเพ็ญกลับมาเช่นกัน เขาที่อยู่ใกล้ชิดเจ้านายที่สุดจึงรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของไลอาร์ ว่าเจ้านายของเขานั้นได้รักอัญชันอย่างสุดหัวใจหากไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ตามหานางมาตลอดห้าปีโดยไม่หยุดเลย
 " ริสา...เรนดอล...มีเบาะแสนายหญิงที่ชนบทแห่งหนึ่งในภาคเหนือของไทย....ใช่...ได้...ได้" เอเลนที่รู้หน้าที่รีบโทรทางไกลไปหาสองคนที่ประจำอยู่ที่ไทยเพื่อตามหาอัญชันอยู่ ทุกครั้งที่เขาได้เบาะแสเขาจะสั่งให้สองคนนั้นรีบไปตามดูทันที
 อัญชันยืนรอรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่หน้าโรงเรียนวันนี้ที่โรงเรียนมีกิจกรรมวันพ่อที่เด็กๆต่างต้องทำการ์ดวันพ่อเพื่อมอบให้พ่อของตน ร่างอ้วนๆน้อยๆปรากฏอยู่ข้างๆกายของครูในมือนั้นถือกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้แน่น
 " แม่!!! ภูผาได้ยางวัลด้วย!!" เด็กชายตัวน้อยๆวิ่งไปหาแม่ของเขาพลางชูแผ่นกระดาษที่อยู่ในมือ อัญชันรับแผ่นกระดาษนั้นมาดู เป็นรูปวาดยึกยือที่วาดด้วยสีเทียน
 " นี่แม่กับภูผากำลังปลูกข้าวโพด นี่ปะป๊านั่งอยู่บนเคี่ยงบินโยนดอกไม้ให้เรา" นิ้วน้อยๆชี้ไปในรูปเครื่องบินที่รูปร่างประหลาดๆกับภาพผู้ชายที่วาดด้วยสีดำทั้งตัว
 " ภูผาไม่เคยเห็นปะป๊าภูผาเลยไม่ได้ใส่สีที่ปะป๊า" เขาตอบ คำตอบของเขาทำเอาทั้งครูและผู้เป็นแม่รู้สึกบีบหัวใจเป็นที่สุด
 " ภูผาเก่งจังเลยที่วาดออกมาสวยขนาดนี้ปะป๊าเห็นคงดีใจแน่ๆ" อัญชันลูบหัวน้อยๆของลูกรักอย่างเอ็นดู เธอไม่เคยปิดบังลูกเรื่องพ่อของเขาแต่เธอเล่าไห้เขาฟังเสมอว่าพ่อของเขานั้นอยู่บนเครื่องบินทำงานอย่างหนักเลยไม่มีเวลาไห้พวกเธอแม่ลูก แม้จะเป็นคำโกหกแต่เด็กชายตัวน้อยๆก็ไม่ได้ถามอะไรถึงพ่อของเขาอีก
 " กลับบ้านกันดีกว่าวันนี้แม่ทำไข่เจียวหมูสับไว้ไห้ภูผาด้วยนะ" อัญชันจูงมือลูกน้อยขึ้นรถมอเตอร์ไซค์สองแม่ลูกร้องเพลงไปด้วยกันตลอดทาง แวะซื้อขนมและอาหาร แวะซื้อของใช้ แล่วก็พากันกลับบ้านหลังน้อยๆกลางป่าเขาที่แสนสงบสุข
 เสียงหรีดหริ่งเรไรของเหล่าแมลงยามค่ำคืนของชนบทนั้นดังกังวาลราวกับเป็นบทเพลงแห่งพงไพร ท้องฟ้าดาษดาไปด้วยดวงดาวระยิบระยับส่องประกายรอบดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยว อัญชันนั่งเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนรับลมเย็นๆที่พัดยามค่ำคืน เธอหวนนึกถึงชายหนุ่มที่เธอเคยใช้เวลาอยู่กับเขาในขณะหนึ่ง ถึงแม้เขาจะยังคงประกาศตามหาเธอ แต่ดูเหมือนจะเริ่มเงียบหายไปบ้างแล้ว เขาคงลืมเธอไปแล้ว คงไม่มีใครที่จะบ้าตามหานางบำเรอขนาดนั้นหรอก เมื่อคิดได้อย่างนั้น อัญชันก็ได้แต่ถอนหายใจ ตลอดสี่ห้าปีที่ผ่านมาเธอไม่คิดที่จะมีใครใหม่เลยสักนิดเดียว อาการแพนิคก็ดูเหมือนจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้เธอมีลูกชายที่เกิดจากความรักอยู่หนึ่งคน เธอก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ใครจะไปนึกค่ำคืนในกระโจมที่ทะเลทราย เพียงครั้งเดียวที่ไม่ได้ป้องกันจะทำให้เธอได้ลูกชายสุดที่รักคนนี้มา แต่นั่นกลับทำให้ชีวิตของเธอนั้นสดใสมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว
 " แม่!!! ภูผาปวดฉี่" เสียงงัวเงียของเด็กชายร้องเรียก ดึงไห้สติที่ล่องลอยไปกับสายลมของอัญชันไห้กลับมา เธอผละจากระเบียงเข้าไปหาลูกชาย พาเทพบุตรตัวน้อยไปทำธุระแล้วกลับมานอนอีกครั้ง
 " แม่ขอโทษนะครับภูผา..." อัญชันกระซิบพลางจูบหน้าผากลูกชายอย่างเอ็นดู


" แงงงงงง...ภูผาจะกินอันนี้!!!" เสียงเด็กชายร้องงอแงออดอ้อนสองเด็กสาวที่จูงมือเขาอยู่
 " อันนี้มันกินไม่ได้นะภูผาถ้าภูผาดื้องอแงแบบนี้ให้พี่ทั้งสองคนกลับบ้านดีไหม" เด็กหญิงวัย10ขวบดุน้องท ทำเอาเด็กชายถึงกับเงียบลงพลางทำหน้างอนตุ๊บป่อง
 " อ่ะๆ...งั้นกินอันนี้แทนไหมอร่อยเหมือนกันนะ" เด็กสาวอีกคนหยิบขนมสีทองอร่ามมายื่นให้เขา เด็กชายตัวน้อยยิ้มจนตาหยีแล้วรับมันมากินอย่างเอร็ดอร่อย
 " เกรท!!!พี่บอกแล้วไงว่าอย่าตามใจน้อง!!!เดี๋ยวน้องจะปวดท้องอีกคราวนี้เอ็งเป็นคนพาน้องไปล้างตูดเลยนะ!!" เสียงดุของเด็กหญิงวัย10ขวบดุเด็กหญิงวัย9ขวบตรงหน้าทว่าเด็กสาวตัวน้อยก็ไม่ได้ทำหน้าสลดแต่อย่างไร
 " โธ่!!!พี่ปราง!!แม่เคยบอกว่าเด็กมักจะหิวบ่อยๆแบบนี้แหล่ะนะ" เกรทเถียง
 " นี่ก็บ่อยเกินไปไหม!!!นี่เราวนอยู่แต่กับของกินมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ" ปรางทำหน้ายุ่ง สองสาวน้อยนั้นยืนเถียงกันจนลืมดูเด็กชายตัวน้อยๆที่กำลังเพลิดเพลินกับขนมอยู่
 " ปราง..เกรท...พิธีจะเริ่มแล้วนะ...มัวทำอะไรกันอยู่!!" นภัทราร้องเรียกเด็กๆที่กำลังถกเถียงกันอยู่ หญิงสาวสวมเสื้อลูกไม้สีครีมกับผ้าซิ่นตีนจกสีกรัก ผมสีแดงเหลือบเทาถูกม้วนเอาไว้บนศรีษะใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยสีสันดูงามแปลกตา
 เรือนไม้กลางป่าถูกตกแต่งไปด้วยดอกไม้สดสีสวยส่งกลิ่นหอมไปทั่วบ้าน ข้าวของถูกจัดเก็บเข้าที่เข้าทางและถูกแทนด้วยของตกแต่งต่างๆ ลานบ้านกว้างๆที่เคยเป็นลานดินสันทนาการ มีเต้นท์สีฟ้าหลังใหญ่กางอยู่เต็มลาน แต่ละเต้นท์ถูกตกแต่งด้วยผ้าผืนบางสีขาวและแซมด้วยดอกไม้จนดูหวานละมุนไปทุกจุด นภัทราจูงมือเด็กชายตัวน้อยจึ้นไปยังบนเรือน และยื่นเข็มขัดใข่มุกที่อยู่ในมือให้เกรทผู้เป็นหลานสาวที่ตนเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ
 " ภูผา...ฟังป้านะลูก...ถือเข็มขัดใข่มุกเส้นนี้กั้นประตูหน้าห้องเอาไว้นะห้ามให้ใครเข้าไปข้างในเด็ดขาดโดยเฉพาะลุงไลอาร์ หากว่าลุงไลอาร์มาขอให้เปิดประตูเข้าไปหาแม่ ภูผาต้องมีเงื่อนใขให้เขาจนกว่าจะถูกใจภูผานะ...เข้าใจไหมครับตุ้ยนุ้ยของป้า" นภัทราหยิกแก้มยุ้ยๆของหลานชายที่พยักหน้าอย่างไร้เดียงสา
 " ภูผาจะไม่เปิดง่ายๆหรอกคับป้าฟ้า" เสียงเล็กๆให้คำมั่น ทำเอานภัทราถึงกับอดที่จะฟัดแก้มยุ้ยๆของเด็กชายตัวน้อย
 เสียงโห่ร้องดังก้องมาแต่ไกลๆเสียงกลองเสียงฉาบร้องเป็นเพลงกู่ร้องสนุกสนานดังขึ้นเรื่อยๆ อัญชันแอบมองลอดหน้าต่างเห็นยอดกล้วยยอดอ้อยไหวๆมาแต่ไกลๆ กลุ่มคนร่างยักษ์เป็นขบวนยาวเต้นเก้ๆกังๆดูแปลกตา แม้แต่องค์สุลต่านและมหาราณีก็ดูสนุกสนานไปกับคุณลุงคุณป้าที่เต้นโหยงเหยงนำหน้าขบวน ภาพชายหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนหน้าคมราวเทพบุตรในชุดไทยสีครีมที่เดินยิ้มแป้นหน้าบานเท่าจานดาวเทียมนั้นทำเอาอัญชันอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
 " จะมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้ว...เก็บอาการระริกระรี้หน่อยสิ!!" เพียงจันทร์ ทำหน้าดุ ใส่หญิงสาวร่างบางในชุดไทยสีครีมเหลือบทอง
 " พี่ดาว!!! พี่ก็พูดไป!!!ดูว่าที่สามีของพี่เถอะ...นั่นเจาเต้นหรือโดนมดคันไฟกัดก้นกันนะฮิฮิ" ว่าเเล้วก็ชี้ชวนให้เพียงจันทร์ดูร่างสูงที่แบกต้นกล้วยข้างๆไลอาร์ ชุดไทยสีขาวนั้นทำให้เขาดูโดดเด่นมาแต่ไกลอีกทั้งท่าเต้นที่งกๆเงิ่นๆเหมือนโดนมดคันไฟกัดนั่นก็ดูน่าขันดี
 " ขบวนขันหมากมาแล้ว...พี่จะลงไปรับขันหมากก่อนนะ...พูดถึงขบวน...พี่เขยพวกเอ็งอยู่ฝ่ายเจ้าสาวไม่ใช่หรือ...เเล้วมันเสร่อไปร่วมขบวนกับเขาได้ยังไงนั่น...ดูสิ!!!" นภัทราชี้ให้สองสาวดูชายร่างบางตัวเล็กๆที่เต้นอยู่หน้าขบวน ในมือถือแก้วน้ำสีอำพันไม่ยอมปล่อย เมื่อเทียบกับชายหนุ่มส่วนใหญ่ในขบวนแล้วเขานั้นตัวเท่าขาพวกเขานั้นเอง
 " ดูๆ...เดี๋ยวก็โดนเหยียบตาย...ไม่ตายธรรมดานะ...ขี้แตกตาเลยนะนั่นมดในฝูงช้างชัดๆ" นภัทราพูดติดตลกทำเอาสาวๆถึงกับหัวเราะร่า
 " พี่ฟ้า...พี่ดาว...ขอบคุณนะพี่ที่ซัพพอร์ตน้องมากถึงขนาดนี้...น้องไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้วมีก็แต่พี่ที่เป็นเหมือนญาติ...ขอบคุณนะพี่ฟ้าที่เป็นธุระเฒ่าแก่ให้น้อง" อัญชันสวมกอดนภัทราแน่น
 " อะไรกันยัยซื่อบื้อนี่!!!วันนี้งานแต่งหล่อนนะยะจะมาดราม่าได้ยังไง...ฉันเป็นเพื่อนเล่นแกมาตั้งแต่เด็กจนแกมีผัว...เรื่องแค่นี้ไม่เหนือบ่ากว่าแรงฉันสักนิด" นภัทราลูบหัวอัญชันอย่างเอ็นดู เธอกอดนภัทราแน่นก่อนจะจับมือของสองสาวเอาไว้
 " เราสามคนพบเจออะไรมาก็เยอะ...ปล่อยให้ตัวเองมีความสุขบ้าง...ฉันเป็นพี่พวกแกแต่เหมือนเป็นมากกว่านั้นอีกว่ะ...ซึ่ง...มันทำให้มิตรภาพของพวกเรามีอยู่จนทุกวันนี้" ทั้งสามคนสวมกอดกัน นภัทราซับน้ำตาที่รื้นออกมาให้สองสาว
 " อย่าร้องสิ!!!ฉันไม่เติมแป้งให้แล้วนะ!!! นี่..ยัยดาว...แกก็อีกคนหน้าที่ส่งตัวเจ้าสาวให้เจ้าบ่าวแกต้องทำให้ดีที่สุดนะ...ถึงแม้ที่ผ่านมาคุณไลอาร์จะดีกับยัยอัญก็เถอะ...แต่หน้าที่นี้ก็เป็นหน้าที่ของแกนะอย่าให้เขาตีค่าน้องเราต่ำเกินไปล่ะ" นภัทราสั่งเสียก่อนจะเดินออกประตูไป สองสาวมองตามร่างที่เคยอวบหาลับไปจากหลังประตู
 เสียงโห่ร้องเคลื่อนที่มาถึงหน้าประตูรั้วพ่อสื่อทำการตะโกนร้องขอเจ้าสาวให้กับเจ้าบ่าวเป็นพิธี นภัทราทำหน้าที่แทนบิดาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอเจรจากับฝ่ายเจ้าบ่าวอย่างออกรสออกชาติ ทำเอาองค์สุลตานกับมหาราณีที่เคยหยิ่งผยองยิ่งใหญ่ตัวหดลงเหลือเพียงนิดเดียว การเจรจาสู่ขอนั้นดุเดือดเผ็ดมันส์จนคนข้างๆต่างลุ้นไปด้วยไลอาร์นั้นแทบจะหยุดหายใจเสียด้วยซ้ำเมื่อเห็นความสามารถของหญิงสาว ถึงตอนนี้เขาก็ไม่นึกสงสัยอะไรว่าทำไมเธอถึงสามารถดีลร้านเฟอร์นิเจอร์เล็กๆให้เป็นร้านที่สามารถเข้าไปถึงวงการต่างๆได้เพราะ การเจรจาต่อรองของนภัทรานั้นถือว่าเป็นมือโปรก็ว่าได้
 " ในเมื่อคุณพ่อกัยคุณแม่ของฝ่ายชายตกลงตามที่เราต้องการได้ดิฉันที่เป็นเฒ่าแก่ของเจ้าสาวขอเปิดทางให้นับแต่นี้!!!" สิ้นเสียงตะโกนของนภัทรา เสียงร้องเฮพร้อมกับเสียงฉาบเสียงกลองก็ดังขึ้นระงม ขบวนเจ้าบ่าวเคลื่อนที่เข้าสู่เรือนเจ้าสาวทว่าเด็กน้อยที่ยืนขวางประตูด้วยโซ่เงินนั้นกลับหยุดขบวนเอาไว้อีกครั้ง เด็กน้อยทั้งสองยื่นเงื่อนใขให้เจ้าบ่าวนั้นเต้นโคฟเวอร์วงเกริลกรุีปชื่อดัง ซึ่งต้องเต้นถึงสามครั้งกว่าจะถูกใจประตูเงินทั้งสองและได้ผ่านประตูไปเป็นที่สนุกสนานแก่แขกเหรื่อที่เอาใจช่วยอยู่ข้างๆ ซองเงินในมือก็ค่อยๆลดจำนวนลงตามที่ประตูเรียกร้องเหมือนกัน พอพ้นบันใดบ้าน หน้าระเบียงก็มีอีกประตูที่ไลอาร์ถึงกับตะลึงเมื่อเห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั้นงามเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิดและรู้ได้ทันทีว่านั่นคือบุตรสาวของนภัทรา เพราะเค้าหน้าของเธอนั้นได้แม่และพ่อมาเต็มๆทั้งดวงหน้าเหมือนแม่ปาก จมูก ตาที่หวานเหมือนพ่อ อีกทั้งรอยยิ้มที่ถอดแบบแม่มาไม่มีผิด
 " ประตูทองร้องขอให้หยุดก่อนค่ะ" เสียงใสๆยกมือขึ้นห้ามทั้งขบวนหยุดลง และสิ่งที่ทุกคนอึ้งก็คือ...เด็กคนนี้การเจราน่ากลัวถอดแบบแม่ของเธอมาราวกับส่องกระจก
 " น้าอัญเป็นคนสำคัญของเราคุณจะเอาอะไรมาแลกคะคุณลุง" เธอถาม
 " เท่านี้พอไหม " องค์สุลต่านยื่นซองสีแดงหนาให้เด็กสาวเธอรับมันเอาไว้แล้วเปิดดูผู้คนรอบข้างที่เห็นปึกใบเทาๆก็พากันร้องตกใจ
 " ไม่พอค่ะ...น้าของหนูมีค่ามากกว่าเงิน" เธอเก็บเงินนั้นแล้วส่งคืน หลังจากนั้นทั้งฉโหนดที่ดินและเพชรพลอยก็ถูกประเคนประโคมเข้ามาไม่ขาดสายทว่าเด็กสาวกลับปฏิเสธทั้งหมด
 " ถ้างั้นหากเป็นชีวิตของลุงทั้งชีวิตล่ะ...พอจะแลกน้าของหนูได้ไหม " ไลอาร์ทรุดกายลงตรงหน้าเด็กน้อย ใบหน้าที่เคยเข้มขรึมก็ยิ่มกว้างขึ้นมาได้
 " ได้ค่ะ" และแล้วในที่สุดประตูทองก็ปลดออก เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังขึ้นอีก ขบวนเจ้าบ่าวเคลื่อนที่เข้าไปในเรือน ร่างของเด็กชายตัวอวบอ้วนก็ยืนถือปรพตูใข่มุกรออยู่
 " คุณลุงมาแล้ว" เขาตะโกนดีใจแต่ยังคงถือเข็มขัดไข่มุกไว้ในมือไปมา
 " ภูผา...ขอลุงเข้าไปหาแม่หนูได้ไหมลูก" ไลอาร์ร้องขอ ทว่าเด็กชายตัวน้อยๆกลับส่ายหัวปฏิเสธ
 " พี่เกรทกับพี่ปรางบอกว่าถ้าลุงเเต่งงานกับแม่ลุงก็ต้องเป็นพ่อของภูผา...ภูผาไม่อยากมีพ่อ" เด็กชายพูดพลางทำหร้าเศร้า
 " อ้าว!!!??ทำไมล่ะลูก!!!" ไลอาร์ใจเสียเมื่อเห็นลูกชายพูดแบบนี้
 " ภูผากลัวลุงไม่รักแม่...ถ้าลุงไม่รักแม่ลุงก็จะไม่รักภูผา" เด็กน้อยพูด
 " ทำไมถึงคิดเเบบนั้นหล่ะครับลูกถ้าลุงไม่รักแม่ของภูผาลุงจะแต่งงานกับแม่ของหนูทำไมล่ะครับ"
 " ถ้า...ถ้าลุงรักแม่...แล้วลุงตะรักภูผาไหม" เด็กน้อยถามเสียงสั่นเครือเขาเอื้อมมือลูบศรีษะของเด็กชายตัวน้อยๆอย่างเอ็นดูในความคิดของเขา
 " ภูผาเป็นความรักที่ลุงมีให้กับแม่ทำไมลุงจะไม่รักล่ะ" ไลอาร์พูดปลอบใจเด็กน้อยเขารู้สึกปวดใจที่เด็กชายตัวน้อยรู้สึกน้อยใจขนาดนี้
 " ลุงจะเป็นพ่อของภูผาเหรอ" เขาถามชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า
 " ใช่ครับ...เพราะพ่อก็คือพ่อลูกชายของพ่อเหมือนพ่อขนาดนี้จะไม่ให้พ่อรักได้ยังไงล่ะครับ"
 " เหมือนตรงไหนเหรอ" เด็กน้อยเอียงคอถาม
 " ก็ตรงที่เรารักแม่มากๆเหมือนกันไงครับ" เขาตอบพลางจุมพิแก้มยุ้ยๆของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน เสียงหัวเราะของเด็กชายดังออกมา ในที่สุดประตูด่านสุดท้ายก็ได้เปิดออก
 บานประตูไม้สักขัดมันถูกผลักออกร่างบางที่ยืนรอตรงหน้านั้นทำเอาไลอาร์ตกตะลึง ดวงหน้านวลงดงามราวกับพระจันทร์ที่ส่องกระทบผืนทรายยามค่ำคืน รับกับชุดไทยที่เเนบรูปร่างทำให้เธอสง่างามราวเจ้าหญิงแห่งดวงจันทราใบหน้าที่หวานหยดราวกับฝันถูกแต่งเติมประทินโฉมยิ่งทำให้ความงามนั้นหยดย้อยราวน้ำผึ้งเดือนห้าก็มิปาน ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาว เอื้อมมือไปหาเธอที่ตรงหน้า เพียงจันทร์ประคองร่างบางนั้นไปหาไลอาร์
 " ในฐานะชีวิตคู่วันนี้คือจุดเริ่มต้นนวนิยายบทใหม่เท่านั้นนะ...ส่วนเนื้อเรื่องจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอสองคนแล้ว" เมื่อเพียงจันทร์พูดจบเธอก็ส่งมือบางของเจ้าสาวให้แก่เจ้าบ่าว มีคุณลุงพ่อสื่อตะโกนบอกข่าวดีให้แขกเหรื่อ พลันเสียงแสร้งสร้องโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังขึ้นลั่นป่า ไม่นานนักงานแต่งเล็กๆที่ถูกจัดขึ้นก็ถูกดำเนินไปตามกำหนด พิธีแต่งงานแบบไทยๆ ไม่ได้หวือหวามาก เป็นงานแต่งที่จัดขึ้นตามความเชื่อทางฝ่ายเจ้าสาว เมื่อขันหมากถูกนำมาถึงหน้ารั้ว พ่อสื่อหรือแม่สื่อจะเป็นผู้ตะโกนเรียกดูสู่ขอ และจะปล่อยให้พ่อแม่ขอทั้งสองฝ่ายเจรจาสู่ขอ เมื่ออีกฝ่ายยินยอม เจ้าบ่าวก็ต้องไปรับเจ้าสาวมาเจ้าพิธี จากนั้นก็เป็นพิธีเจริญพุทธมนต์ ซัดน้ำมนต์รับพรจากพระเกจิอาจาร์ย เลี้ยงผีบรรพบุรุษเป็นการบอกกล่าวผู้อวุโส ผูกข้อไม้ข้อมืออวยพรให้บ่าวสาว เลี้ยงเพลพระและรับประทานอาหารเที่ยง ก่อนจะจบด้วยปาร์ตี้สุดมันส์ในช่วงบ่าย
 เสียงอึกทึกครึกโครมในงานเลี้ยงยังคงมีเสียงเฮฮาบ้างตามประสาชาววงเหล้าที่ชอบเคล้ากับค่ำคืน แม้ว่างานเลี้ยงจะจบลงแล้วก็ตาม ย่าวสาวถูกส่งตัวเข้าหอตั้งแต่หัววันเพื่อเอาฤกษ์เอาชัยและถูกห้ามออกนอกห้องเป็นอันขาด ฉนั้นแล้วตอนนี้อัญชันกับไลอาร์จึงได้นั่งจิบไวน์รสเริสอยู่ในเรือนหอด้วยกันสองคน
 " คุณเอฮาซานเวลาเมานี่ตลกดีนะคะดูสิ.. เข้ากับพี่เขยฉันดีทีเดียว" อัญชันอิงกายเข้ากับแผงอกกว้างเหม่อมองไปยังลานกว้างที่ตอนนี้เหล่าขี้เมาทั้งหลายกำลังสนุกกันอยู่
 " แต่เขาก็ไม่ค่อยเมาถึงจนาดนี้เสียเท่าไหร่...นี่คงโดนบรั่นดีของพื้นบ้านไปคงเป็นได้ภึงขนาดนี้" ไลอาร์ออกความเห็น
 " ขอบคุณนะคะไลอาร์ที่มั่นคงในฉัน" อัญชันพูด
 " ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกัน...อัญที่ยอมอยู่เคียงข้างผม" เขาตอบ
 " อย่างที่พี่ดาวพูด...ต่อจากนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของเราสองคนเป็นเรื่องราวเรื่องใหม่ที่เราต้องช่วยกันเขียนขึ้นมา"
 " ใช่....งั้น...เรามาเริ่มเขียนกันเลยไหม!!" น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที
 " อะไรเหรอคะ??" อัญชันถามด้วยความสงสัย
 " ก็...นวนิยายเรื่องใหม่ของเราไง...เริ่มจาก....มีน้องสาวให้ภูผาก่อนเลย..." ไม่พูดเปล่า ริมฝีปากอวบอิ่มของเจ้าสาวป้ายแดงก็ถูกชายหนุ่มกลืนกินอย่างหิวกระหาย
 ดวงจันทร์ในเดือนเพ็ญส่องสกาวสุกใสบนฝากฟ้าสีกำมะหยี่ ประดับประดาไปด้วยดวงดาวพราวฟ้ายิ่งทำให้ดวงจันทร์นั้นโดดเด่น ผืนทรายที่กว้างใหญ่นั้นไม่ว่าตะกลางวันหรือกลางคืนก็ล้วนแต่มีเงาทราย
 เฉกเช่นเดียวกับคนทุกคนที่ไม่ว่าจะมีอดีตที่ดีหรือเลวก็ยังคงเปล่งประกายได้เสมอ เหมือนกับ "เล่ห์เงาทราย" ที่เปลี่ยนแปลงในทุกๆวันแต่ก็นังคงความงดงามและเงาที่เป็นมุมมืดของมันอยู่เสมอๆ ความรักรั้นก็เช่นกัน
,.....,...,...,....,,.......,......,....
 (จบบริบูรณ์)
จากใจผู้เขียน :
 ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่คอยซัพพอร์ตเรามาตลอดนะคะ ตอนนี้นวนิยายเรื่องเล่ห์เงาทรายก็จบลงไปแล้ว นวนิยายเรื่องนี้เราได้เขียนขึ้นมาเพื่อสะท้อนความมืดดำของจิตใจของคนและความสว่างของจิตใจคน เหมือนกับเงาบนทรายที่แปรเปลี่ยนไปในทุกๆวัน ขอให้ทุกท่านมีความสุขในการอ่านนะคะ
 รัก
 เรืองรัสมิ์


บทนำ
"สุขสันต์วันเกิดนะครับท่านเจ้าสัว ขอให้สุขภาพแข็งแรงนะครับ"
"ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก เชิญๆ อาเขมพาท่านนายพลไปที่โต๊ะหน่อยไป"
"ครับคุณปู่" ผมตอบรับคำคุณปู่
"นี่คุณชายสามหรอครับ โตขึ้นเยอะเลยนะครับเนี่ย" นายพลคงเดช อัศวเดชเดชาหันมามองผมแวบนึงละหันไปฟูดกะปู่ผมต่อ ราวกับจะไม่อยากไปนั่งที่โต๊ะอยากยืนคุยกะปู่ผมนานๆเพื่อให้คนมองว่าเขาสนิทสนมกับปู่ผมมากยังไงอย่างนั้นละ
"จะอายุ 20 ปีละครับท่านนายพล " คุณปู่ก็ตอบรับกลับไปราวกับไม่รู้จุดประสงค์ของผู้พูด
"เชิญท่านนายพลที่โต๊ะเถอะครับ เดี่ยวเขมนำทางเองครับ เชิญครับ" ผมเลยตัดบท และพาท่านนายพลไปยังโต๊ะเลย เมื่อเห็นว่าคนที่มาอวยพรคุณปู่เริ่มมาต่อคิวรอแล้ว
หลังจากที่ผมส่งท่านนายพลถึงโต๊ะแล้วผมที่จึงจะเดินย้อนกลับไปหาคุณปู่ ผมอดที่จะคิดไม่ได้ว่าเบื่อ เบื่อมากกก ทำไมมันน่าเบื่อแบบนี้นะ ในงานเลี้ยงแซยิดของคุณปู่ผม ที่ภายในงานเต็มไปด้วยคู่ค้าทางธุรกิจ เหล่าเสือสิงห์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่ออย่างตระกลูอี้ หาคนอวยพรจากใจจริงๆไม่เห็นจะมีสักคนเลย ต้องเล่าก่อนว่าตระกลูผม หมายถึงตระกลูอี้นะครับ เราทำธุรกิจหลายอย่างมาก เกี่ยวกับยาทั้งแบบแผนปัจจุบันหรือยาแผนโบราณ ยังไม่รวมเหล่าโรงพยาบาลที่ตระกลูอี้ถือหุ้นอยู่และเป็นผู้นำเข้ายาทางการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศหรือโรงพยาบาลที่ตระกลูอี้ต้องส่งยาไปให้ทั้งในประเทศและนอกประเทศ ทำให้มีหลายคนต้องการผูกมิตรกับตระกลูอี้เพื่อผูกขาดเส้นทางในการขายกับตระกลูอี้แต่เพียงผู้เดียว ทำให้ในงานนี้ครอบครับผมต้องกระจายตัวเพื่อพูดคุยกับเหล่าคู่ค้าที่ไว้ใจและมีประโยชน์มากพอทั้งกับตระกลูอี้และประชาชนที่จะมารับการรักษาที่โรงพยาบาลต่างๆทั่วประเทศ
ทำให้แม่ผมหรือคุณหญิงเหมยก็ต้องไปพูดคุยกับเหล่าผู้ถือหุ้น พ่อผมก็ต้องไปตกลงธุรกิจกับคู่ค้าคนสำคัญ พี่ใหญ่ที่เป็นหมอควบกับผู้บริหารหลักของโรงพยาบาลในเครือก็ต้องพูดคุยกับเหล่านายแพทย์ใหญ่จากโรงพยาบาลต่างๆ พี่รองก็รองรับคนใหญ่คนโตที่มาจากไหนไม่รู้ มาเนียนกินโต๊ะจีนฟรีรึเปล่าก็ไม่รู้อีกด้านนึงของงาน ดูๆไปแล้วไม่เหมือนงานแซยิดอะ เหมือนประชุมผู้ถือหุ้น หรืองานเลี้ยงหาคู่ค้ามากกว่านะในความรู้สึกผม ส่วนผมที่ไม่มีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอันเลยได้ยืนต้อนรับแขกกับคุณปู่ไปโดยปริยาย
อ่อ ลืมเล่าถึงครอบครับที่น่ารักของผม คุณพ่อหรือคุณชายก้องเกียรติ อี้ ลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าสัวชัยมงคล อี้กับคุญหญิงลำดวน มัวซ์ ที่เป็นลูกครึ่งจีน-ฝรั่งเศษ ทำให้คุณพ่อของผมหล่อเหลามากทั้งจากผิวพรรณที่ขาวหยวก โครงหน้าคม จากฝั่งจีน และตากลมโตสีเขียว ริมฝีปากได้รูปจากฝั่งฝรั่งเศษ ทำให้คุณพ่อผมเป็นที่ต้องตาต้องใจกับสาวๆทั่วทั้งประเทศ แต่คนที่ได้ใจคุณพ่อผมดันเป็นน้องสาวข้างร้านสาวน้อยไทยแท้ตาคม ผมยาวดำสะลวย รูปร่างสมส่วน หน้าตาจิ้มลิ้ม ที่ขยันมาก เพราะแต่ก่อนด้วยความที่คุณปู่คุณย่าผมท่านเปิดร้านขายยาสมุนไพรแบบเป็นหน้าร้านทั้งคู่ช่วยกันค้าขายในร้านเองกับลูกน้องไม่กี่คน ทำให้ร้านอาหารที่เปิดข้างๆกัน จึงรู้จักกันไปด้วยความที่คุณพ่อผมต้องมาเฝ้าร้านกับคุณปู่คุณย่าเสมอเลยได้รู้จักกับเหมยเหมย เด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักอย่างกะตุ๊กตาที่แม่ก็มาเฝ้าร้านเหมือนกัน คุณพ่อด้วยความะเป็นลูกชายคนเดียวจึงเอ็นดูเหมยเหมยๆมาก ต่างเติบโตมาด้วยกันระยะนึงจนคุณปู่ได้ค้าขายกับบริษัทยาแผนจีนขนาดใหญ่ทำให้คุณปู่ผมขยายกิจการออกไปเรื่อยๆทำให้ต้องย้ายบ้าน ย้ายร้านไปเปิดสาขาอื่นๆอีกมากมาย ไม่ได้อยู่เป็นหลักแหล่ง จนเมื่อคุณพ่อผมเรียนจบบริหารมาจึงมาทำให้ร้านขายยาคุณปู่ขึ้นเป็นบริษัทยา และผูกขายค้าขายกับโรงพยาบาลและร้ายขายยาทั่วไป และได้มาตรวจงานที่สาขาแรกทำให้รู้ว่าร้านอาหารเหมยฟางข้างร้านตัวเองได้ขยายร้านอย่างยิ่งใหญ่และสวยงามมาก ลูกค้าเต็มร้าน พ่อจึงนึกได้ถึงน้องสาวตัวน้อยของเขาไม่รู้ว่าจะโตขนาดไหนแล้ว เลยจะเข้าไปอุดหนุนทักทาย พอเข้าไปเด็กเสริฟ์จึงพาเข้าไปนั่งโต๊ะริมระเบียงติดแม่น้ำที่บรรยายกำลังดีเหมาะแก่การกินลมชมวิวเหลือเกิน เขาจึงกวาดตามองไปรอบๆชมความสวยงาม แต่ดันสะดุดตากับร่างบอบบางร่างนึงที่กำลังปัดฝุ่นออกจากชุดเด็กน้อยคนนึงที่เพิ่งหกล้มเมื่อกี้และกำลังยิ้มปลอบเด็กคนนั้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้เขาตกหลุมรักรอยยิ้มที่สวยงามนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เมื่อพ่อแม่เด็กมา ผู้หญิงคนนั้นจึงวิ่งเข้าไปหลังร้านแล้วยกอาหารออกไปเสริฟ์ลูกค้าโต๊ะอื่นและเมื่อมองมาที่โต๊ะพ่อผมเลยเข้ามาสอบถามดูแลราวกับพรหมลิขิตเพราะพ่อและแม่ผมคุ้นหน้ากันตั้งแต่แรกเริ่มจนถามไถ่กันไปมากจึงรู้ว่าเป็นใคร ยิ่งพอรู้พ่อผมก็เดินเต็มสูบสิครับ จีบสิรออะไร แม่ผมที่ชอบพ่อมาแต่เด็กก็ตกลงปรงใจคบหากันไม่ถึงปีก็แต่งงานกันอย่างยิ่งใหญ่ ถามว่าผมรู้ได้ไงนะเหรอครับ ก็พ่อแม่มักจะเล่าถึงความหลังอันหวานซึ้งให้ลูกๆอย่างพวกผมฟังยังไงละครับ เล่าทุกวี่ทุกวันที่มีโอกาส คลั่งรักแม่มากแหละผมรู้ ก็ไม่คลั่งรักได้ไงละครับ ก็แม่ผมหลังจากแต่งงานกันมาก็ช่วยเหลือพ่อนำพาธุรกิจมาได้ไกลขนาดนี้ นี่ละน่าที่เขาว่าคู่ชีวิตที่ดี ต้องเป็นทั้งเพื่อนคู่คิด เพื่อนคู่บุญ คู่ทุกข์คู่ยากจนสบายมาด้วยกัน ส่วนร้านอาหารของแม่ก็ขยายออกไปเหมือนกันครับตอนนี้เป็นร้านอาหารไทยที่มีเมนูหากินยากต้องจองคิวข้ามปีถึงได้กินและด้วยความเป็นสะใภ้ร้านขายยาแม่ผมจะธรรมดาไม่ได้ จึงคิดค้นทำอาหารยาที่แรกของประเทศให้บริษัทพ่อผมขายสิครับรออะไร อาหารที่ขายมีหลายรูปแบบมากเหมาะแก่คนกินยายากจึงทำมาในรูปแบบอาหารและตอนนี้กำลังทำแบบขนมออกมาเพื่อความกินง่ายและสะดวกสบาย ทุกคนสามารถอุดหนุนได้นะครับที่ร้านขายยาอี้ทั่วประเทศครับนี่ก็เป็นตำนานรักของพ่อกับแม่ผมเองครับ
ส่วนพี่ชายผมทั้งสองคนนั้นงานดีไม่แพ้คุณพ่อครับ สูงยาวเข่าดี บอดี้มาร์เวล ผิวขาว หน้าตาพระเจ้าปั้น และดวงตาน้ำตาลแหลือบเขียวทั้งคู่ครับ ส่วนผมได้แม่มากเต็มๆ ไม่สูงไม่ยาว แค่ขาว จมูกนิดตปากหน่อย หน้าตาจิ้มลิ้ม ฉายาลูกสาวคนที่สุดท้องครับ เพราะผมสวยมาก ไม่อยากใช่คำนี้หรอก แต่ตรงสุดเห็นภาพสุดน่าจะคำนี้แหละ และที่อกซ้ายตรงหัวใจมีปานรูปคล้ายดอกไม้ดอกนึงด้วยครับ ปู่กับย่าผมเลยมีความเชื่อแปลกๆว่าสงสัยมีคนจับจองผมเอาไว้แล้วแน่เลย
ตุ้บบ!! ด้วยความที่ผมมัวแต่เดินไปคิดไปเลยไม่ทันระวังจึงเผลอเดินชนกำแพงครับ เอ๊ะ ไม่ใช่กำแพง กำแพงอะไรอยู่กลางห้อง กำลังอะไรใส่สูทสีดำบ้านะสิ พอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ ใบหน้าคมคลาย คิ้วดกเข้มโก่งได้รูป ตาคมเรียวรีคมปราบดุดันนั้น ตวัดมองทีทำให้คนหวาดหวั่นได้ รับกับจมูกโด่ง และริมฝีปากหนาได้รูปนั้น ทำให้ผมตกตะลึงในความหล่อเหลาของเขาไม่ได้ จนเขาก้มหน้าลงมาสบตากับผม ผมถึงได้เห็นสีตารัตติกาลที่ดูลุ่มลึกยากจะเข้าถึงของเขา
"ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง" ผมรีบกล่าวคำขอโทษเขาทันที ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เผื่อเป็นคู่ค้าของที่บ้านจะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง
"ไม่เป็นไร คุณไม่บาดเจ็บนะครับ"
"ไม่เป็นไรคครับ" ร่างสูงใหญ่จึงมองสำรวจผมทั้งตัว ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกลไม่รู้
"คุณคงเป็นหลานท่านเจ้าสัวสินะครับ"
"ครับ ผมเขมรัตน์ครับ"เขาทำเหมือนรู้จักผมเลย สงสัยจะเป็นคู่ค้าของที่บ้านจริงๆแฮะ
"พอดีเลยครับ เจอตัวสักที พอดีผมอยากจะฝากของขวัญไปให้ท่านเจ้าสัวหน่อยนะครับ" เขานำกล่องของขวัญขนาดกลางที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงงดงามมากยื่นให้ผม ก็จึงรับมาอย่างปฏิเสธไม่ได้
"ครับ เดี่ยวผมมอบให้คุณปู่ให้นะครับ แต่จะให้บอกว่ามาจากใครครับ" ผมถามด้วยความฉงน
"เดี่ยวท่านเจ้าสัวจะรู้เองละครับ ว่าใคร"เขาตอบมาด้วยเสียงเจ้าเล่ห์มากอะ ผมควรทิ้งดีมั้ย และสวสัยเขาคงเห็นว่าผมไม่ไว้ใจเขามั้ง เขาเลยยื่นบางอย่างให้ผม
"อะไรเหรอครับ" ผมงงสิ เหมือนจะยื่นหนังสือเล่มนึงให้ผมนะ
"ของตอบแทนที่คุณช่วยส่งมอบของขวัญให้ท่านเจ้าสัวแทนผมไงครับ"เขาด้วยท่าทางสบายๆ
"หนังสืออะไรครับ"
"หนังสือทั่วไปนี่ละครับ ไว้ใจได้ มันจะประโยชน์กับคุณ"หนังสืออะไรว่ะ ผมจึงยื่นมือไปรับมาและพิจารณารูปร่างหนังสือแปลกๆนี่ เล่มไม่หนาไม่บาง ปกดำล้วนไม่มีลวดลายไม่มีชื่อหนังสือ แปลก?
ทันทีที่ผมเงยหน้าจะถามว่ามันเกี่ยวกับอะไร เบื้องหน้าผมก็ไม่เห็นใครแล้ว เหี้ย!!! หาย!!! หายไปแล้ว หายไปไหน ไม่เห็นแม้แต่หลัง ไม่เห็นหัวเห็นหางเลยเว้ย ผีป่ะว่ะเนี่ย แต่ไม่น่าใช่ก็ของที่เขาให้ทั้งสองอย่างยังอยู่ในมืองผมอยู่เลย
"อาเขม ยืนทำอะไรตรงนั้นคนเดียวนะลูก มาช่วยปู่รับแขกมาลูก"ช่วงที่ผมกำลังงงอยู่นั้น คุณปู่ก็ส่งเสียงผมจากหน้าห้องงานเลี้ยง ผมเลยเดินเอาของขวัญไปวางไว้ยังกองของขวัญและถือหนังสือไปยืนต้อนรับแขกกับคุณปู่จนงานเลี้ยงเสร็จ
เฮ้อออ เหนื่อย หลังจากงานเลี้ยงเลิก ทุกคนก็แยกย้ายกลับห้องตัวเอง ไม่มีเวลาพูดคุยอะไรกันหรอกครับ เหนื่อยรับแขกกันทุกคน ผมจึงเดินเข้าไปอาบน้ำอาบท่าก่อน รู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย ผมแต่งตัวพร้อมเข้านอนแล้ว จึงเดินมาล้มตัวนอนคว่ำไปกะเตียงกำลังจะหลับตา แต่หางตาดันเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มนั้นที่โต๊ะหัวเตียงผมเลยลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงละหยิบหนังสือมาดูอย่างละเอียด ซึ่งภายนอกไม่มีอะไรเลย ไม่มีแบบไม่มีเลยยยย หนังสืออะไรว่ะเนี่ย ผมเลยเปิดหนังสือออกดู ก็เห็นบทนำหนังสือที่ห้องนอนของอี้เหลียนหลงเลยครับ นึกว่าหนังสือน่ากลัวอะไร ที่แท้ก็หนังสือนิยายนี่เอง ผมเลยว่าจะอ่านเล่นๆก่อนนอนสักละกัน แต่ตอนที่จะอ่านต่อความง่วงก็เข้ามาครอบงำผมเลยล้มตัวลงนอนละเปิดไฟในห้องโดยที่มีหนังสือวางอยู่บนอก
จู่ๆหนังสือเล่มนั้นก็เริ่มเรืองแสงสว่างจ้า จนแสงเริ่มครอบคลุมไปทั้งร่างของเขมรัตน์ละหายวับไปทั้งร่างของเขมรัตน์เหลือเพียงหนังสือเล่มเดิมที่กำลังจะโลดแล่นมีตัวอักษรร้อยเรียงตามเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ โดยมีสายตาคู่นึงที่ยืนมองอยู่ในเงามืดมาตั้งแต่แรกจนเกิดแสงสว่างวับหายไปกับตา เมื่อเห็นว่าสำเร็จทุกอย่างด้วยตาตัวเองแล้ว มุมปากจึงกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แล้วร่างนั้นก็ค่อยๆสะลายหายไปกับสายลม


บทที่ 3
สำนักญาณศึกษา
สำนักญาณศึกษาแห่งนี้อยู่ท่ามกลางหุบเขาในป่าอาถรรพ์ที่เรียกว่าป่าอาถรรพ์ เพราะในป่าแห่งนี้มีทุกอย่างทั้งสัตว์เทพ สัตว์อสูร ทั้งสมุนไพรล้ำค่า แก่นปราณ หรืออีกมายมาก แต่ที่พิศวงกว่านั้นคือป่านี้ตั้งอยู่ท่ามกลางทุกแว่นแคว้นนั้นคือมีทางเข้าจากทุกแคว้นและมีแค่เส้นเดียวเท่านั้น หากเป็นผู้ที่มีพลังธาตุในกายหลงเข้ามาที่ป่าอาถรรพ์นี้ยังไงคุณก็รอดครับ เพราะป่าอาถรรพ์จะปรากฏเส้นทางนำพาคุณมาที่สำนักญาณศึกษาแห่งนี้เท่านั้น แต่ถ้าคุณเป็นคนธรรมดาดั้นด้นจะมาที่นี่บอกได้คำเดียวเลยว่าตายครับ ถ้ามีจิตคิดชั่วป่านี้ก็จะนำพาคุณไปเจอสิ่งเลวร้ายตามจิตใจส่วนลึกของคุณเอง เรียกง่ายๆป่าแห่งนี้มีความคิดและจิตวิญญาณจะเปิดรับเฉพาะคนที่สมควรเท่านั้น แต่หากคุณเป็นคนดีมีจิตใจสะอาด ป่านี้จะไม่ทำร้ายคุณครับแถมยังอาจจะมีของขวัญจากป่ามอบให้อีกต่างหาก และยังไม่มีใครสามารถสำรวจได้ว่าป่าแห่งนี้มีกี่ลูก มีกี่ถ้ำ หรือมีพื้นที่แน่นอนเท่าไหร่ เพราะต่อให้เป็นคนที่ถูกเลือกเมื่อลองสำรวจไปแล้ว ก็พบว่าเมื่อสำรวจภูเขาไปแล้ว 10 ลูกก็จะพบว่ายังเหลืออีก 10 ลูก พอสำรวจ 20 ลูกไปแล้วก็พบว่ามีเพิ่มอีก 20 ลูก จนคนสำรวจถอดใจไม่สำรวจแล้ว เพราะยิ่งสำรวจยิ่งมากกว่าเดิม เอาเป็นว่าป่านี้มีความลับจนได้ชื่อป่าอาถรรพ์ละครับ ละทำไมสำนักญาณศึกษาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ นั้นก็สุดที่จะรู้ครับ เพราะหนังสือความเป็นมาของสำนักญาณศึกษาเล่มนี้ไม่ได้บอกผมไว้ ก็เนื่องจากมีศิษย์พี่ที่เป็นศิษย์ของอาจารย์เซียงก่อนผมรุ่นไหนไม่รู้ละ เอาหนังสือเล่มนี้มาให้ผมพร้อมบอกผมว่าอาจารย์เซียงฝากมาพร้อมทั้งให้ผมอ่านให้จบทั้งความเป็นมาและกฏระเบียบของที่นี่ และศิษย์พี่ก็ยังบอกท่านไปโรงครัวกลางที่ไปกินข้าวที่นั้นได้ แต่จะวุ่นวายหน่อยเนื่องจากมีศิษย์มากมายหลายเขตสำนักมาทานที่นั้นกัน เนื่องจากเขตศึกษาที่นี่แบ่งออกตามความถนัดของเหล่าผู้อาวุธโสแต่ละคนทำให้มีหลายเขตศึกษานั้นเองครับ หรือจะทำกินเองที่โรงครัวในเขตสำนักบุหลันก็ได้จะมีคนส่งของสดเข้ามาที่โรงครัวประจำ และห้องครัวก็จะลงเวทย์ทำอาหารเอง คือในห้องครัวแห่งทุกอย่างจะขยับเองทำหน้าที่ของมันเองเพื่อรังสรรค์อาหารตามที่เขียยลงในกระดานอาหารหน้าห้องครัว ของภายในครัวก็จะปรุงเองทำเอง หลังจากปรุงสุกอาหารก็จะมาปรากฏที่โต๊ะในห้องคนเขียนรายการอาหารทันที นี่สินะโลกแห่งเทพเซียน ชีวิตสบายโคตร แต่ถ้าผมไปทานที่โรงอาหารกลางแสดงว่าผมอาจจะได้เจอพี่ชายทั้งสองคนที่นั้นนะสิ เพราะพี่ผมคนนึงศึกษาสายยุทธ์ควบคู่ไปกับสายเวทย์ แต่เป็นเวทย์เกี่ยวกับสัตว์เวทย์นะครับ จึงมีผู้อาวุโสซ่งที่เก่งเรื่องสัตว์เวทย์ทุกชนิดเป็นอาจารย์ แม้แต่ระดับตำนานท่านยังเคยพบเจอมาแล้ว ไม่ธรรมดาด้านสัตว์เวทย์ครับจากชื่อเสียงเรียงนามที่หนังสือนี้บอกมานะ ส่วนอีกคนสนใจสายเวทย์อย่างเดียวครับเพราะมันน่าตื่นเต้นที่สุด มีอะไรแปลกๆให้เล่นตลอดเวลา ตอนที่พี่รองยังอยู่ที่จวนมักจะเขียนเวทย์เป็นยันต์ขึ้นมาแกล้งอี้เหลียนหลงเสมอ พี่รองผมมีพรสวรรค์ด้านสายเวทย์มากครับ จนตอนนี้เท่าที่จำได้พี่รองเข้าขั้นปรมาจาร์ยเวทย์ตอนต้นละครับเหลืออีกสองขั้นก็จะบำเพ็ญตนเป็นเซียนเวทย์ละครับเป็นรองแค่อาจารย์เวินที่บรรลุเป็นเซียนเวทย์ไปแล้ว ตอนนี้พี่รองเลยเป็นผู้ช่วยและเป็นอาจารย์สอนศิษย์ช่วยอาจารย์เวินครับ
พรึ่บ คิดได้ดังนั้นผมเลยปิดหนังสือและจะไปกินข้าวที่โรงอาหารดีกว่า แต่พอเปิดประตูออกมาก็เจอกับศิษย์คนนึงที่เป็นคนละคนกับที่เอาหนังสือมาให้ผม คนนั้นหน้าตาไม่รับแขกและไม่บอกชื่อแซ่ด้วยผมไลยไม่รู้จัก รีบมารีบไปเว่อร์ พอเจออีกคนที่หน้าตารับแขกที่แลดูเป็นมิตรกว่าผมเลยยิ้มกว้างและคารวะศิษย์พี่ทันที
"ศิษย์น้องหกใช่มั้ย ข้าเป็นศิษย์พี่สามของเจ้านะ มีนามว่าเหลียงหลิวหง" ศิษย์พี่สามยิ้มละมุนส่งมาให้พร้อมทั้งแนะนำตัว
"ศิษย์น้องมีนามว่าอี้เหลียนหลงขอรับ คารวะศิษย์พี่ เรียกหลงเอ๋อร์ก็ได้ขอรับ"ผมแนะนำตัวกลับ
"งั้นก็เรียกข้าว่าพี่หงก็ได้ ที่นี่เนื่องจากมีจำนวนศิษย์น้อยที่สุด เราจึงอยู่กันอย่างครอบครัวนะ ศิษย์พี่รองที่เอาหนังสือมาให้เจ้า เขาเป็นคนคุยไม่เก่งและไม่รู้จะคุยอะไรกับเจ้า เขาเลยวานให้พี่มาช่วยแนะนำและอยู่เป็นเพื่อนเจ้านะ"ที่แท้คนผู้นั้นก็เป็นศิษย์พี่รอง นึกว่าหยิ่งไม่รับแขกที่แท้ก็แค่คุยไม่เก่งสินะ อืม ผมไม่ควรตัดสินพี่แกเร็วไปเลยแฮะ จากที่ส่งพี่หงมาก็แสดงว่าเป็นห่วงผมอยู่ละนะ
"ที่พี่หงบอกว่าที่นี่รับศิษย์น้อยมากคือยังไงเหรอขอรับ"ผมงงตรงข้อนี้ละ อาจารย์เซียงที่กำลังบรรลุปรมาจารย์โอสถขั้นปลายไปไม่ค่อยเปิดรับศิษย์งั้นเหรอ หรือยังไง
"ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก แต่ที่อาจารย์รับศิษย์น้อยเพราะท่านมักจะพูดเสมอว่าท่านไม่เก่งกาจพอที่จะสั่งสอนใครได้ ท่านเลยไม่ค่อยรับศิษย์ ถ้าจะเป็นศิษย์ท่านจะต้องมีดวงชะตาเกี่ยวพันกับท่านจริงๆท่านจึงจะรับ อย่างหลงเอ๋อร์ก็เป็นหลานของปรมาจารย์อี้ที่เป็นหมอเทวดาที่เป็นท่านอาจารย์ของอาจารย์เซียงอีกทียังไงละ ท่านจึงรับเป็นศิษย์เพื่อสั่งสอนทุกสิ่งอย่างที่ปรมาจารย์อี้สั่งสอนท่านมาให้กับหลานของท่านปรมาจารย์อี้เอง เพื่อวันนึงปรมาจารย์อี้กลับมาท่านจะได้ภูมิในสายเลือดของท่านที่มีความรู้ของท่านที่แสวงหามาและมีหลานสืบทอดเจตนาลมตนเองอย่างไรเล่า"
"อย่างนี้นี่เอง"ผมพรึมพรำออกมาเบาๆ ที่แท้ปู่ผมคืออาจารย์ของอาจารย์ผมอีกที มิน่าถึงรับผมเป็นศิษย์แถมเป็นศิษย์คนที่หกเอง แสดงว่าอาจารย์เซียงมีศิษย์แค่ห้าคน ซึ่งน้อยมากนะเนี่ย
"หลงเอ๋อร์เข้าใจก็ดีละล่ะ แล้วนี่กำลังจะไปไหนเหรอ"พี่หงนึกขึ้นได้จึงถามผมที่เปฺิดประตูออกมาก่อนที่จะเคาะประตูเรียก
"ข้ากำลังจะไปที่กินข้าวที่โรงอาหารกลางนะขอรับ พี่หงไปด้วยกันมั้ยขอรับ"
"ไปโรงอาหารกลาง ไปทำไมละ"พี่หงถามผมอย่างงงๆ
"ก็ไปทานอาหารไงขอรับ"
"แต่เขตสำนักเรามีครัวเป็นของตัวเองนะ ไม่เหมือนสำนักอื่นที่ครัวเล็กไปไม่เพียงพอกับจำนวนศิษย์ในเขตตัวเอง ศิษย์ในเขตเลยไปทานกันที่โรงอาหารกันบ้างส่วนนะ"พี่หงอธิบายใหเผมฟัง
"เอ่อ จริงๆข้าอยากไปเจอพี่ชายของข้าที่มาเรียนที่นี่นะขอรับ ตั้งแต่มาถึงข้ายังไม่ได้เจอเลย"ผมเลยบอกความจริงไป
"จริงสินะ เขตสำนักบุหลันใช่ว่าจะมีศิษย์จากเขตอื่นเข้ามาได้ แถมที่นี่ยังปลีกวิเวกออกมาอย่างสันโดดอีก ไม่เหมือนเขตอื่นที่ศิษย์สามารถเข้าไปเขตอื่นเพื่อขอประลองกับคนที่ตนอยากปะมือด้วยได้"
"มีเรื่องอย่างนี้ด้วยรึขอรับพี่หง"ผมเพิ่งรู้เหมือนกันเหมือนกันนะเนี่ย
"ใช่แล้ว และศิษย์ของเขตสำนักบุหลันก็ไม่ค่อยไปกินข้าวที่โรงอาหารกลางกันหรอก คือ..มัน..ค่อนข้างจะมีปัญหาอยู่นิดหน่อยนะ"พี่หงลังเลว่าจะบอกผมดีมั้ย
"ทำไมเหรอขอรับ มีปัญหาอะไรเหรอ"
"ก็…ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ ถ้าหลงเอ๋อร์จะไป เดี่ยวพี่ไปเป็นเพื่อน"พี่หงจะบอกก็ไม่บอก อ้ำๆอึ้งๆ มาทำให้อยากละจากไป แต่ก็ยังไปเป็นเพื่อนผมซึ่งก็ดีละครับ เพราะผมไม่รู้ทางไป555
"ขอบคุณพี่หงขอรับ "ผมยิ้มหวานประจบพี่หงทันที
"จะเดิมชมวิวไปหรือจะใช้เวทย์เคลื่ยนย้าย"
"ร่ายเวทย์ไปขอรับ เพราะข้าหิวแล้ว ขากลับเราค่อยเดินย่อยชมวิวมาดีหรือไม่พี่หง"ผมเสนอแผนการไป
"ตามใจหลงเอ๋อร์เลย เดี่ยวก็รู้ว่าจะทำตามแผนได้หรือไม่"พี่หงพูดจาแปลกๆ แถมยังยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผมอีก ทำแบบนี้น่าหยิกแก้มแดงๆนี่มากเลย ก็พี่หงหน้าตาราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนี้ครับ แต่จากที่เห็นศิษย์พี่รองนั้นก็สวยประหารเหมือนกัน สวยแบบดุๆ ส่วนความสูงก็สูงไล่เรี่ยผมทุกคนเลยครับ ดูเหมือนตั้งแต่อาจารย์ลามมาลูกศิษย์จะสวยๆกันทั้งนั้นเลย แต่ก็คงจะเป็นปกติของเบ้าหน้าฟ้าประทานละครับ หุหุหุหุ
ทันทีที่พี่หงร่ายเวทย์พาผมมาที่โรงอาหารกลางทุกสายตาก็จ้องมองมาทางพวกผมสองคนแบบไม่วางตาเลยครับ และที่ผมคิดว่าหน้าตาสวยๆแบบเขตสำนักบุหลันคือปกติที่สำนักญาณศึกษาแห่งนี้ที่น่าเต็มไปด้วยคนรูปงามแบบสวยๆหล่อๆประปนกัน แต่ผมคิดผิดครับ กะจากสายตาผมเกือบคิดว่าพี่หงพาผมมาผิดที่ละครับ เพราะจากสายตานี่คงเป็นเผ่ายักษ์มากกว่า คือตัวสูงหนาแทบทุกคน ย้ำว่าแทบทุกคน หน้าตาก็หล่อเหลอคมคลายเป็นชายสมชายอะ พูดได้แค่นี้ ละยังมีออร่าบางอย่างที่รู้สึกดุดันแปลกๆ ส่วนพวกผมสองคนแตกต่างมากครับ แตกต่างจากศิษย์เขตอื่นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งตัวบางร่างเล็ก หน้าสวยอีก ออร่ารอบตัวก็ดูน่าขย้ำ บอบบางน่ารักน่าเอ็นดู น่าปกป้องนะครับ ผมว่าผมเริ่มเข้าใจละว่าทำไมพี่หงทำท่าทางแปลกๆ ไม่แปลกได้ไง ขนาดผมยังรู้สึกราวกับสาวน้อยที่โดนคุมคามเลยพี่หงคงโดนบ่อยกว่าผมมากอะก็คงจะกลัวพวกศิษย์เขตอื่นจะทำแปลกๆกับผมละมั้ง
"ไปเลือกอาหารเถอะ ละพี่ชายเราละจะมาหาเราถูกเหรอหลงเอ๋อร์"ทันทีที่พี่หงพูดเสียงหวานใสขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบรอบข้างที่ยังมองพวกผมไม่เลิกนั้น ก็ทำให้โรงอาหารกลางเริ่มกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
"ไม่ทราบขอรับพี่หง ข้าลองมาดูเผื่อเจอท่านพี่นะขอรับ"ผมตอบตามความจริงก่อนจะเดินตามพี่หงไปรับถาดอาหารน่ากินชุดนึงจากครัวอาหารปกติ เพราะที่นี่จะแยกครัวอาหารปกติและครัวอาหารเจ ตามแต่คนที่ชื่นชอบครับ หลังจากนั้นก็เดินหาโต๊ะนั่งทานกัน ระหว่างทางที่เดินไปผมได้ยินเสียงแว่วๆจากศิษย์เขตสำนักอื่น พูดถึงพวกผมสองคน
"วันนี้วันดีอะไรนะ ทำไมข้าเห็นเทพธิดาตัวเป็นๆถึงสองคน"ศิษย์ 1
"ที่เขาเล่าลือกันว่าศิษย์เขตสำนักบุหลันงดงามราวกับเทพธิดาที่อยู่บนตำหนักสวรรค์ เห็นทีจะเป็นเรื่องจริง"ศิษย์ 2
"แปลก ทำไมสองคนนั้นถึงออกมาโลกภายนอกได้ ปกติเขตสำนักบุหลันเก็บตัวเงียบทั้งศิษย์และอาจารย์ ทำราวกับไม่อยากยุ่งโลกมนุษย์สวรรค์ แต่ยังไงก็ตามได้เห็นกับตาว่าศิษย์เขตสำนักบุหลันงดงามราวกับเทพเซียนนั้นไม่เกินจริงเลย สวยมากจริงๆ"ศิษย์ 3 บลาๆ
เสียงที่ได้ยินก็จะประมาณนี้ละครับ พูดราวกับพวกผมไม่ใช่มนุษย์และไม่เคยเห็นอะไรอย่างนั้นแหนะ พวกผมเลยทำราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เพราะพวกนี้ทำราวกับพวกผมหลงทางมาดงชายฉกรรจ์ทั้งที่พวกผมก็ผู้ชายแมนๆเตะบอลป่ะครับ
"หลงเอ๋อร์ หลงเอ๋อร์เจ้ารึเปล่า"มีเสียงตะโกนดังลั่นเรียนหาผมจากหน้าทางเข้าโรงอาหารกลาง เสียงเหมือนพี่ใหญ่เลยแฮะ ผมเลยลุกขึ้นยืนหันไปมองนอกโรงอาหาร โอ้โห้ชัดเลย พี่ใหญ่อี้เหลียนฟง คือพี่ชายผมในปัจจุบันจริงๆครับ หน้าตาท่าทาง สุขุมเยือกเย็นเหมือนกันเลย แต่ดูจากท่าทางนั้นทำไมแลดูรีบๆยังไงชอบกล
"พี่ใหญ่ข้าอยู่นี่ขอรับ"ผมยกมือโบกไปมาเรียกพี่ชายเสียงหวาน พร้อมยิ้นกว้างดีใจที่ได้เจอพี่ชาย ถึงจะแค่คนเดียวก็เถอะ
"ทำไมน้องมากินข้าวที่นี่ ที่เขตสำนักบุหลันมีครัวเวทย์ที่เพียงพอต่อพวกเจ้าทั้งสำนักบุหลันนี่ เจ้าออกนอกเขตทำไมมันอันตรายมากนะ เกิดเจ้าเป็นอะไรไปพี่จะบอกท่านพ่อท่านแม่ยังไง"อืมมม พี่ใหญ่ใส่มาเป็นชุดเลยครับ หลังจากเดินมาถึงโต๊ะที่ผมอยู่ ลืมความสุขุมของตัวเองจนหมดสิ้นแล้ว
"น้องแค่คิดว่าจะได้เจอพี่ใหญ่กับพี่รองที่นี่"ผมตอบพี่ใหญ่เสียงอ่อยๆ
"แค่น้องส่งสารน์เวทย์ว่าอยากพบพี่ เดี่ยวพี่จะไปพบน้องถึงสำนักบุหลันเลย ไม่ต้องให้เจ้าเสี่ยงอันตรายมาที่นี่หรอก"พอเห็นผมเสียงอ่อยพี่ใหญ่จึงพูดกับผมด้วยน้ำเสียงอ๋อนโยนลง และยกมือขึ้นลูบหัวผมด้วยความเอ็นดู
"มีข้าอยู่ด้วย ใครจะกล้าทำอะไรน้องเจ้าเหลียนฟง"เสียงพี่หงที่นั่งกินข้าวอยู่ก็พูดขึ้นมาราวกับหงุดหงิดใครสักคน
"นี่เจ้าเองเหรอที่พาหลงเอ๋อร์มาที่นี่นะ เจ้านี่ไม่เข็ดไม่หลาบ ไม่จดไม่จำอะไรบ้างเลยนะหลิวหง"
"หมายความว่ายังไง นี่เจ้าว่าข้าโง่เขลางั้นหรอ"
"ใช่ เคยโดนอะไรจำไม่ได้รึไง แล้วเจ้ายังกล้าพาน้องข้ามาที่นี่อีกนะ ช่างไม่จดจำ"พี่ใหญ่กับพี่หงเถียงกันไปมาราวกับโกรธเกลียดกันมาชาตินึงได้ นี่สองคนนี่รู้จักกันด้วยเหรอ ทำไมพี่หงไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย ถ้าพี่หงรู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร จะไม่รู้จักพี่ชายผมเลยงั้นเหรอ มันเป็นไปไม่ได้นะ และอีกอย่างผมไม่เคยเห็นใครทำพี่ใหญ่เสียงอาการหลุดความสุขุมได้เลยนะนอกจากครอบครัวและคนสำคัญเท่านั้น และทั้งคู่เหมือนไม่รู้ตัวว่าต่างคนต่างทำตัวแปลกๆใส่กัน
"ข้าจำได้ แต่แล้วยังไงเจ้าคนถ่อยนั้นก็ออกไปแล้ว ข้าไม่เห็นต้องกลัวกระไรเลย"
"เจ้ามันดูแลตัวเองได้ที่ไหนกัน พ้นสายตาข้าเป็นต้องมีปัญหาตามมาทุกทีสิน่า"
"มันก็เป็นเรื่องของข้าไม่เกี่ยวกับเจ้า"
"ไม่เกี่ยวกับข้างั้นเหรอ ทุกเรื่องของเจ้าคือเรื่องของข้าต่างหาก อย่าให้ข้าได้ยินที่เจ้าพูดแบบเมื่อกี้อีกนะ ไม่งั้นเจ้าเจอดีแน่"
"ทำไม เจ้าจะทำอะไรข้า ไอ้หมีดุ ไอ้ยักษ์ เห็นว่าตัวโตกว่าละข้าจะกลัวงั้นเหรอ ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก"
ทั้งสองทุ้มเถียงกันไปราวกับโลกนี้มีเพียงแค่สองคน เหมือนคนเป็นแฟนกันเถียงกันอะ งองแงงใส่กัน พี่หงก็ท้าทายไปซะน่ารักเลยนะ พี่ใหญ่คงจะกลัวหรอกมั้ง เอาเป็นว่าคู่นี้คือคู่รักคู่กัดใช่มั้ย แต่ยังไม่รู้ตัวทั้งคู่ละสิ แต่ไม่ต้องห่วงผมมือชงอันดับหนึ่งอยู่แล้ว
"พวกท่านทั้งสองคนทำราวกับสามีภรรยาที่อยู่กันมานานและกระทบกระทั่งกันบ้างเลยนะขอรับ"ผมชงไปหนึ่งดอกเน้นๆ
"ห๊าา"พี่หง
"ว่าไงนะ"พี่ใหญ่
"ก็พวกท่านทั้งสองทำราวกับคู่สามีภรรยาจริงๆนี่น่า"
"ใครจะไปเป็นสามีไอ้ยักษ์นี่กัน"พี่หงพูดพร้อมกับหน้าแดงกล่ำราวกับโกรธที่ได้ยินแบบนั้น
"เจ้าว่าไงนะ เจ้านะเหรอจะเป็นสามีข้าได้นะ"พี่ใหญ่ก็ไม่น้อยหน้าตอบกลับอย่างเจ็บแสบ
เอ่อ ผมว่าผิดโพนะ อะไรที่ทำให้พี่หงมั่นใจว่าจะได้เป็นผัวเนี่ย กล้าพูด ดูยังไงก็ความเมียอะ
"ข้าทำไม อย่างข้านี่ใครได้ไปเป็นสามีโชคดีทั้งชาติ เพราะข้าเก่งแถมยังร่ำรวย ต้องเป็นสามีที่ดีมากแน่ๆ"
"เจ้าเนี่ยนะจะเป็นสามีใครได้ ใครจะอยากได้คนที่สวยกว่าตัวเองเป็นสามี อย่างเจ้าต้องเก็บไว้ในห้องหอไม่ให้ชายอื่นได้ชายตามองต่างหาก"
"เจ้าพูดจาราวกับข้าเป็นสตรีในห้องหอที่งามจนสามีขังไว้ไม่ให้ใครได้เห็นอะไรอย่างนั้นแหละ"
"นี่เจ้าเพิ่งรู้ตัว ว่าเจ้าเป็นสามีใครไม่ได้หรอก "
"นี่เจ้า นี่เจ้าาา…"พี่หงยกมือขึ้นชี้หน้าพี่ใหญ่แต่ก็โมโหจนพูดไม่ออก มีแต่กัดฟันระงับความโกรธจนหน้าแดงไปหมด ยิ่งน่ารักไปใหญ่
"ทำไม ข้าทำไมรึ"พี่ใหญ่ยื่นหน้าไปหามือที่ชี้หน้าตนก่อนจะอ้าปากงับนิ้วมือลงไปเบาๆ ทำให้พี่หงรีบชักมือกลับละหน้าแดงกว่าเดิมไม่รู้ว่าโกรธหรือเขิน จากนั้นก็หายตัวแวบไป ส่วนพี่ใหญ่ก็ยิ้มกริ่มเลยที่แกล้งเขาได้ ชัดละว่าตำแหน่งซ้อใหญ่ตระกลูอี้คือพี่หงนั้นเอง
"เบาได้เบาพี่ใหญ่ ชอบเขาละแกล้งแหย่เขาทำไมละพี่ชาย"ผมถามไปแบบนั้นจริงๆไม่ต้องการคำตอบหรอก
"ก็น่ารักดี และอีกอย่างพี่ไม่ได้ชอบเขา"
"ปฏิเสธหน้ายิ้มแบบนี้ น้องเชื่อได้เหรอพี่ใหญ่"
"อย่ารู้มากน่าหลงเอ๋อร์ แล้วเจ้าได้เข้ามาศึกษาที่นี่แล้ว จงทำตัวให้ดีละ หมั่นศึกษาร่ำเรียน อย่าเกียจค้าน อย่างอแงมากไปเพราะไม่มีคนโอ้เจ้าแล้ว เจ้าต้องเติบโตขึ้นได้แล้ว และที่สำคัญห้ามเจ้าออกมานอกเขตสำนักบุหลันด้วยเข้าใจมั้ย พี่สามหงเจ้าก็ด้วย เป็นหูเป็นตาแทนพี่ด้วย ห้ามให้เขาฃุกซน"แห่ม นี่ขนาดปากบอกไม่ชอบนะเนี่ย แต่การกระทำชัดเว่อร์ พวกปากแข็ง
"น้องรู้แล้วน่า กลับดีกว่าได้เจอพี่ใหญ่ละ"
"แค่นี้เหรอที่อยากพบพี่ "
"ไม่หรอก ยังมีที่ท่านแม่ฝากมาบอกว่ากลับไปเยี่ยมท่านบ้าง ท่านคิดถึง"
"อืม เดี่ยวพี่จะส่งสารน์เวทย์กลับไปหาท่านเองละกัน หลงเอ๋อร์กลับเถอะ กลับถูกใช่มั้ย ให้พากลับรึเปล่า"หลังจากที่ผมบอกจุดประสงค์ที่อยากพบพี่ใหญ่เสร็จ ก็ไล่ผมกลับทันทีครับ
"น้องกลับเองได้น่า"
"งั้นก็โชคดีน้องรัก"
"ขอรับพี่ใหญ่"จากนั้นพี่ใหญ่ก็ยืนมองผมร่ายเวทย์กลับห้องตัวเอง ก็สบายใจขึ้นจึงกวาดสายตาดุร้ายมองไปรอบๆที่มีศิษย์ชายหลายคนมองจ้องน้องเขาและคู่กัด?เขานานเพื่อข่มขู่ว่าห้ามยุ่งกับทั้งสองคนเด็ดขาด
กลางตำหนักเวหาที่ตั้งอยู่บนเขาที่สูงที่สุดในป่าอาถรรพ์ผู้อาวุโสเหมินกำลังก้มหัวคารวะเทพเซียนด้านยุทธ์ที่แข็งแก่งที่สุดในโลกเทพเซียนด้วยกัน ที่กำลังนั่งมองกระจกส่องชีวิตที่ในกระจกปรากฏภาพของอี้เหลียนหลงที่กำลังทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองก่อนเตรียมจะนอน เห็นดังนั้นริมฝีปากบางสีเข้มก็กระตุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
"จัดเตรียมทุกอย่างเสร็จรึยัง"เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ได้ยินชัดเจนทุกคำ
"เตรียมทุกอย่างแล้วขอรับ "ผู้อาวุโสเหมินตอบกลับท่านเทพทันทีทันใด
"ดี งั้นรอ รอแค่เวลาที่ใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว"ท่านเทพจ้องสบตากับผู้อาวุโสเหมินถึงเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า


บทที่ 5
บังเอิญหรือพรหมลิขิต
"เสี่ยวเสี้ยวกินข้าวกันเถอะ วันนี้มีขาหมูตุ่นน้ำแดงของโปรดเจ้าด้วยนะ"เสี่ยวเสี้ยวเลื้อยไปมาอย่างตื่นเต้นที่จะได้กินของโปรดตัวเอง ผมไม่รู้ว่างูทั่วไปชอบกินอะไรหรอกนะ แต่เสี่ยวเสี้ยวของผมดูจะชื่นชอบอาหารจำพวกเนื้อเป็นที่สุดทั้งเนื้อไก่ หมู แพะ กินเนื้อแทบจะทุกอย่าง ทุกอย่างในที่นี้คือผมสั่งเมนูอะไรที่มีเนื้อ เสี่ยวเสี้ยวมักจะกินหมดทุกทีกินจนท้องเล็กๆนั้นกลมจนจะแตกก็ยังไม่หยุดกินจนผมต้องห้ามกินเกินที่ผมป้อน เพราะผมจะป้อนอย่างพอดิบพอดี ไม่กินจนพุงกางแบบนี้ ไม่งั้นอันตรายพอดี
"แล้ววันนี้ตอนข้าไปเรียนเจ้าไม่ได้ออกไปซนข้างนอกใช่มั้ย"เสี่ยวเสี้ยวเหมือนชะงักไปแปปนึง และผงกหัวตอบว่าไม่ได้ออกไป เพราะตั้งแต่เสี่ยวเสี้ยวมาอยู่กับผมตอนนี้ก็ผ่านมาเดือนนึงแล้ว ช่วงแรกๆที่เสี่ยวเสี้ยวมาอยู่กับผม ผมจะไม่ค่อยพาเสี่ยวเสี้ยวออกนอกห้องไปไหนเท่าไหร่เพราะกลัวศิษย์พี่ที่ยังไม่เห็นหรือรู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวเป็นสัตว์เลี้ยงผมจะตกใจเอาได้ จนผ่านไปสักสองอาทิตย์เสี่ยวเสี้ยวก็คุ้นเคยกับที่นี่ จึงได้ออกไปเลื้อยเล่นเองตัวเดียวและจะชอบแกล้งศิษย์พี่ที่เดินผ่านไปมาห้อยตัวลงมาจากขื่อให้คนตกใจ หรือแม้แต่ค่อยเลื้อยๆขึ้นไปที่ตัวด้วยความที่ตัวเล็กเท่าตะเกียบและยาวแค่ประมาณ 15 ซม. ทำให้คนไม่ค่อยรู้สึกตัวว่ากำลังถูกงูเลื้อยขึ้นมาบนเสื้อผ้าและมาขดตัวอยู่บนไหล่ชูคอขึ้นขู่ฟ่อๆที่ข้างหู ทำให้พี่เซียวที่โดนเสี่ยวเสี้ยวแกล้งแบบนั้นก็เป็นลมล้มพับไปแถมเจ้าตัวยังเลื้อยภูมิใจบนอกของพี่เซียวและรออยู่แบบนั้นจนพี่ข่ายไปเห็นเข้าก็หัวเราะลั่น พอพี่เซียวฟื้นก็โมโหมากที่โดนแกล้งแถมมองไปที่ดวงตาแดงกล่ำนั้นก็เห็นแววตาขบขันอีก พี่เซียวยิ่งโมโหไปใหญ่จนตอนนี้พี่เซียวกับเสี่ยวเสี้ยวเหมือนคู่กัดกันต้องหาเวลาแกล้งกันไปมาตลอดและเดี่ยวนี้แผนแกล้งคนของเสี่ยวเสี้ยวก็ไม่มีใครกลัวเพราะชินไปซะแล้วครับ แต่เสี่ยวเสี้ยวก็ยังออกไปเล่นซนอะไรไม่รู้บางวันเปื้อนมาทั้งตัวเหมือนไปคลุกดินคลุกฝุ่นมา แต่ที่ผมสัมผัสได้อย่างนึงคือระดับปราณของเสี่ยวเสี้ยวที่เพิ่มมาหนึ่งขั้นหลังจากที่มาอยู่กับผมเดือนเดียว แต่ก็ยังมองไม่ออกอยู่ดีจนกว่าเสี่ยวเสี้ยวจะแสดงพลังออกมาถึงจะรู้ว่าเป็นสัตว์เวทย์หรือสัตว์อสูร แต่นั้นก็ไม่สำคัญอะไรครับเพราะผมรักเสี่ยวเสี้ยวที่น่ารักตัวเล็กแบบนี้ตั้งแต่ที่เป็นสัตว์พื้นฐานขั้น 1 แล้ว และผมยังคิดจะทำพันธะสัญญาเลือดกับเสี่ยวเสี้ยวให้เราสามารถสื่อสารและเชื่อมต่อกันได้แม้จะอยู่คนละที่ก็ตาม
"เสี่ยวเสี้ยว เจ้าอยากทำพันธะสัญญาเลือดกับข้ามั้ย"ต้องบอกก่อนว่าการทำพันธะสัญญาเลือดก็เหมือนที่ทำพันธะกับสัตว์เวทย์ที่สามารถสื่อสารเชื่อมต่อกันได้และสามารถฝึกปราณให้พลังธาตุเลื่อนขั้นขึ้นไปด้วยกัน แต่ที่ต่างกันคือทำพันธะกับสัตว์เวทย์ต้องมีพลังธาตุในระดับขั้นเดียวกันไม่ห่างขั้นพลังมากนักไม่งั้นจะเวลาที่ทำพันธะกันพลังธาตุที่ห่างขั้นกันจะทำให้ฝั่งที่พลังธาตุต่ำกว่าได้รับพลังธาตุของอีกฝ่ายเพื่อเพิ่มพลังธาตุให้อยู่ในระดับเดียวกัน แต่ถ้าห่างชั้นกันมากจะทำให้เกิดอันตรายได้เพราะหากร่างกายรับพลังที่อีกฝ่ายมอบให้ไม่ไหวธาตุไฟจะเข้าแทรกแก่นพลังธาตุในตัวจะแตกและอาจถึงตายได้ ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่เลือกที่จะทำพันธะกับสัตว์เวทย์ที่ไม่ห่างขั้นกันมากนั้น แต่ที่ห่างขั้นกันและทำพันธะเลื่อนขั้นขึ้นอย่างก้าวกระโดดนั้นก็มี แต่น้อยคนที่จะรอดแค่นั้นเองครับ แต่พันธะสัญญาเลือดนั้นต่างออกไปคือห่างขั้นกันแค่ไหนก็ไม่ส่งผลอะไรต่ออีกฝ่ายที่พลังธาตุต่ำกว่า ข้อดีคือเหมือนการทำพันธะทั่วไปสามารถสื่อสารเชื่อมต่อ ช่วยกันฝึกหรือช่วยเสริมพลังให้กันได้ แต่ข้อเสียคือต่างคนต่างเลื่อนระดับขั้น อยู่ที่จะฝึกปราณได้มากน้อยแค่ไหนไม่เลื่อนพร้อมกันแบบพันธะทั่วไป แล้วพันธะทั้งสองแบบนี้หากฝ่ายใดตายไปอีกฝ่ายก็จะเป็นอิสระทันที และที่ผมถามเสี่ยวเสี้ยวแบบนี้เพราะไม่รู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวคิดอยากสื่อสารกับผมให้รู้เรื่องจริงๆบ้างมั้ยไม่ใช่แบบทุกวันนี้ที่ผมคิดเองเออเองทั้งหมดเนี่ย ไม่อยากบังคับเอาแต่ใจตัวเองหากเสี่ยวเสี้ยวไม่คิดเหมือนผม ไม่ใช่เสี่ยวเสี้ยวมาอยู่กับผมแล้วผมจะโมเมข่มเขาโคขืนให้กลืนหญ้าได้หรอกนะ
"ว่าไง อยากอยู่กับข้ามั้ย"ผมถามอีกรอบเมื่อเห็นเสี่ยวเสี้ยวจ้องผมด้วยสายตาราวกับดีใจจนเต็มประดาจนช็อคไปแล้วหลังจากได้ยินคำถามประโยคแรกของผม จนเมื่อได้ยินที่ผมถามอีกรอบเสี่ยวเสี้ยวจึงผงกหัวอย่างรุนแรงระรัวราวกับถ้าตอบช้าผมจะเปลี่ยนใจ
"555555 ไม่ต้องทำหน้าตาตลกอย่างนั้นเลยนะ ข้าไม่เปลี่ยนใจหรอก"หลังจากหัวเราะเสร็จผมเลยเอากริชเวทย์ออกมาจากแหวนมิติแล้วร่ายเวทย์ทำพันธะสัญญาจากนั้นก็กรีดปลายนิ้วให้เลือดไหลออกมาละเอาไปจ่อที่ปากของเสี่ยวเสี้ยว เสี่ยวเสี้ยวจึงรีบกินหยดเลือดของผมจากนั้นพันธะก็เริ่มทำงานตัวเสี่ยวเสี้ยวเริ่มมีพลังปราณแผ่ออกมาจากตัวสีแดงอ่อนๆทำให้รู้ว่าเป็นสัตว์เวทย์แน่นอน ส่วนกลางหน้าผากผมก็มีสัญลักษณ์งูสีแดงออกมาเช่นกัน
"นายท่าน นายท่านของข้า" ผมได้ยินเสียงที่แผ่วเบานี้ในหัวของผม
"เสี่ยวเสี้ยวนั้นเจ้าเหรอ"ผมถามออกเสียงไป
"ขอรับนายท่าน นายแห่งข้า ข้าได้กลับมาอยู่กับท่านแล้ว ข้าดีใจเหลือเกิน" ประโยคเบาๆที่เลือนรางนี้ผมได้ยินไม่ถนัดแถมไม่ชัดด้วยในจิตของผม
"เจ้าว่าอะไรนะ ข้าได้ยินไม่ถนัด ทำไมข้าสื่อสารกับเจ้าได้แค่เลือนรางละเสี่ยวเสี้ยว"
"เพราะดวงจิตของข้าไม่สมบูรณ์และพลังธาตุของข้าก็น้อยนักนายท่าน ข้าจึงสื่อสารกับท่านได้ไม่มากนัก" ทำไมเป็นอย่างนั้นละ
"แล้วทำยังไงเสี่ยวเสี้ยวถึงจะดวงจิตแข็งแรงและเลื่อนระดับขั้นให้สูงขึ้นได้ละ"
"ไม่มีสิ่งใดช่วยข้าได้นายท่าน นอกจากเวลา เวลาจะเยียวยาทุกสิ่งอย่าง แต่ข้ายังสามารถสื่อสารกับท่านได้เช่นนี้ต่อไป แม้มันจะเลือนรางและไร้ตัวตนในร่างแปลงของสัตว์เวทย์ก็ตามที" เดิมทีสัตว์เวทย์เมื่อทำพันธะเลื่อนขั้นพลังธาตุก็จะมีร่างแปลงดั่งมนุษย์ทั่วไปทุกอย่างเพื่อสามารถฝึกยุทธ์เลื่อนขั้นกับคู่พันธะนั้นเอง
"เฮ้ออ นึกว่าเราจะได้คุยได้รู้จักกันมากกว่านี้ซะอีกเสี่ยวเสี้ยว"
"อีกไม่นานหรอกขอรับนายท่าน ท่านคอยข้าสักหน่อยเถิดแล้วข้าจะอยู่กับท่านทุกเวลาดั่งเช่นกาลก่อน"
"อ่าา เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะรอเจ้า นานแค่ไหนก็จะรอละกัน 5555"ผมตอบรับไปแบบไม่คิดอะไรมากแค่จะมีเพื่อนอยู่ด้วยก็เลยตอบรับไปโดยไม่แปลกใจหรือเฉลียวใจกับประโยคหลังที่เสี่ยวเสี้ยวพูดเลยสักนิด
ก๊องๆๆๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเรียกความสนใจผมที่นั่งทานข้าวแล้วทำพันธะสัญญาเลือดกับเสี่ยวเสี้ยวจนเสร็จอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่างในห้อง ผมเลยเดินมาเปิดประตูแล้วก็เห็นพี่หงและพี่สวี่ยืนอยู่หน้าห้อง
"เชิญขอรับศิษย์พี่"ผมผายมือเชิญทั้งคู่ไปโต๊ะน้ำชากลางห้อง
"พี่หงและพี่สวี่มาหาข้า มีเรื่องอันใดหรอขอรับ"ผมถามขึ้นหลังจากรินชาหอมหมื่นลี่ร้อนกรุ่นๆให้ทั้งสองคน
"อาจารย์ให้พี่มาถามหลงเอ๋อร์นะเพราะนี้ก็ใกล้งานฉลองวันเกิดอาจารย์หลี่แห่งเขตสำนักชาดทมิฬแล้ว เขตสำนักบุหลันจะแสดงอะไร ซึ่งหลงเอ๋อร์เป็นตัวแทนของเขตเราที่ต้องแสดง อาจารย์เลยอยากรู้ว่าหลงเอ๋อร์จะแสดงอะไรแล้วให้พวกพี่มาช่วยเจ้าอีกแรงด้วย"พี่หงพูด
"พูดขึ้นมาละข้าก็อยากรู้จริงๆเลยนะขอรับว่าจริงๆแล้วอาจารย์หลี่อายุเท่าไหร่กันแน่ ฉลองทุกปีเลย แต่ไม่เห็นบอกเลยว่าฉลองครบอายุเท่าไหร่ ทุกวันนี้นะไม่มีใครรู้ว่าอาจารย์หลี่อายุเท่าไหร่กันแน่แม้แต่ศิษย์เอกของท่านเองก็เหอะ"พี่สวี่พูดอย่างสงสัย
"ช่างอายุอาจารย์หลี่เหอะสวี่เอ๋อร์ เพราะไม่น่าจะมีใครรู้นอกจากตัวท่านเองหรอก ขนาดเรายังไม่รู้อายุของอาจารย์เซียงเลย"
"จริงของพี่หง ดูจากหน้าตานี่ไม่สามารถบอกอายุได้เลยจริงๆ บางคนคิดว่าแก่รุ่นปู่ย่า แต่ข้าก็เห็นเรียกอาจารย์เซียงว่าผู้อาวุโสอยู่เลยอะ"พี่สวี่พูดอย่างเหลือเชื่อ
"แล้วทำไมเขตบุหลันต้องทำการแสดงทุกปีละขอรับพี่หง พี่สวี่"ผมถามอย่างแปลกใจที่วันก่อนเห็นอาจารย์หลี่หยอดอาจารย์เซียงและก็มัดมือชกให้เขตบุหลันแสดงโชว์เปิดงานฉลองวันเกิดอาจารย์หลี่ทุกปี
"ก็อย่างที่หลงเอ๋อร์รู้นั้นแหละ จริงๆอาจารย์หลี่น่าจะอยากให้อาจารย์เซียงไปร่วมงานเฉยๆมากกว่าเลยแกล้งว่าจะขอให้อาจารย์เซียงแสดงโชว์อวยพรกับท่านเทพเอง อาจารย์เซียงจะได้ปฏิเสธไม่ได้ แต่อาจารย์เซียงไม่ยอมจึงต่อรองให้ศิษย์เขตบุหลันแสดงแทน อาจารย์หลี่ก็รีบตกลงทันที เพราะยังไงๆอาจารย์เซียงก็ต้องไปดูศิษย์ตัวเองแสดงแน่นอนอยู่แล้ว เลยให้เราโชว์เปิดงานไปเลยจะได้เป็นจุดเด่นให้งานครื้นเครง"
"งี้ก็ไม่ต่างอะไรกับจัดงานเพื่อเรียกร้องความสนใจจากอาจารย์เซียงนะสิขอรับ"ผมถามพาซื่อ
"ใช่"พี่หงกับพี่สวี่เห็นด้วยกับผม
"แล้วความลำบากก็ตกมาที่เราสินะขอรับ "
"ใช่"
"งี้ข้าจะแสดงอะไรละขอรับ มีอะไรที่พวกศิษย์พี่ยังไม่แสดงมั้ยขอรับ"
"ไม่มีนะ เพราะพวกพี่ก็ผลัดเปลี่ยนกันแสดงทุกปีและก็ทำการแสดงทุกอย่างในโลกหล้านี่แล้วจริงๆไม่เหลืออะไรเลยน้องหก"พี่หงตอบตามจริงในระยะหลังปีมานี่มีการแสดงใดบ้างที่เขตบุหลันยังไม่เคยแสดง ตอบเลยว่าไม่มี เพราะความคาดหวังจากทุกเขตที่เลื่องลือว่าเขตบุหลันเต็มไปด้วยดอกไม้งามที่นอกจากความงามแล้วยังเต็มไปด้วยพรสวรรค์ทุกด้านทำให้เวลาที่เขตบุหลันจะทำอะไรสักอย่าง ต้องโดดเด่นที่สุด ไม่ใช่ที่หนึ่งเพราะไม่คิดจะแข่งขันกับผู้ใด แต่ต้องแข็งแกร่งที่สุด ทำให้ทุกปีที่เขตบุหลันแสดงจะดึงดูดใจจากผู้คนมากที่สุดเนื่องด้วยหน้าตาที่โดดเด่นแตกต่างจากเขตอื่นแล้ว การแสดงยังไม่เหมือนใครและไม่ซ้ำกันสักปี
"งั้นข้าจะแสดงดนตรีที่ไม่มีในโลกนี้ขอรับ"
"หือ"พี่หงทำหน้าตื่นเต้น
"หลงเอ๋อร์จะทำอะไรเหรอ"พี่สวี่ถามด้วยความอยากรู้
"เป็นความลับขอรับ"
"โธ่เอ้ยย ไม่สนุกเลยอะ บอกพี่ก่อนไม่ได้เหรอพี่อยากรู้อะ นะๆๆๆๆหลงเอ๋อร์"พี่หงทำตัวอ้อนอย่างกับเด็กขอขนมกินแถมยังเขย่าแขนผมเบาๆแล้วส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นนั้นมาให้อีก ใจแข็งไว้เว้ย อย่าให้ความน่ารักมาทำให้ใจอ่อน ถ้าบอกไปศิษย์พี่ทุกคนต้องมาขอดูก่อนแน่เลยงี้จะไปตื่นเต้นได้ไงกัน
"ไม่ขอรับ"ผมปฏิเสธเสียงแข็ง
"ใจร้าย หลงเอ๋อร์ไม่น่ารักเลย"พี่หงตัดพ้อผมออกมาอย่างงอนๆแล้วก็หายวับไปทันที
"5555 พอมีอะไรสนุกๆแล้วไม่บอกหรือแบ่งพี่หงทีไร จะโดนแบบนี้ละ เดี่ยวก็ชินหลงเอ๋อร์"
"ข้าชินแล้วขอรับ"ผมตอบเอือมๆ
"แล้วการแสดงนะ บอกพี่ไม่ได้จริงๆเหรอ"พี่สวี่กระซิบกระซาบราวกับมีผู้ใดแอบฟังอยู่แถวนี้
"บอกไม่ได้ขอรับ รอดูวันงานนะขอรับ"
"เช่นนั้นก็ได้ งั้นพี่ไปฝึกปรุงยาต่อดีกว่า งั้นพี่ไปละ มีอะไรให้พี่ช่วยก็ไปที่ห้องพี่หรือห้องปรุงโอสถนะหลงเอ๋อร์"
"ขอรับพี่สวี่"ผมตอบก่อนพี่สวี่จะหายวับไป เหลือเพียงผมและเสี่ยวเสี้ยวในห้องตามเดิม ที่ตอนนี้เสี่ยวเสี้ยวนอนหลับไปในตะกร้าแล้วหลังจากกินข้าวอิ่ม ผมจึงเข้าไปในแหวนมิติดูสิ่งของที่ผมเอามาด้วยจากจวนหลังจากที่ผมได้สิ่งที่ต้องการ ผมจึงนั่งประดิษฐ์ของที่จะใช้ในการแสดงจนเวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ พอทำเสร็จแล้วได้ลองฝึกไปเพลงสองเพลงก็พอใจในผลงานจึงออกมาจากแหวนมิติ จึงรู้ว่าใช้เวลาในนั้นไปกว่าครึ่งค่อนวันออกมาก็ดึกมากแล้วจึงอาบน้ำแต่งตัว เตรียมตัวเข้านอน


บทที่ 1
ทะลุมาหรือฝัน
ตึกๆๆๆๆ
"คุณชายขอรับ คุณชายสาม เสร็จรึยังขอรับ"
งืมมม เสียงเอะอะอะไรกันหน้าห้องนะ คนกำลังหลับกำลังนอน ยิ่งเหนื่อยๆจากงานแซยิดคุณปู่อยู่นะ จะปลุกทำไมแต่เช้าว่ะ กำลังจะลุกไปด่าสักหน่อย แต่ทำไมปวดหลังแปลกๆ ผมจึงลืมตาตื่นมาดู
เห้ยยย ทำไมผมมานอนฟุบหลับบนโต๊ะได้ละ แปลกๆละ ละรอบตัวผมคืออะไรเนี่ย ห้องนี่ห้องใครอะห้องผมไม่ใช่แบบนี้นะ ละทำไมมันดูโบราณจังเลย หยั่งกะอยู่ในห้องในซีรีย์จีนที่ดูในทีวีเลยละ อะไรว่ะเนี่ย
"คุณชายสามเหลียนหลงขอรับ นายท่านกับฮูยินรออยู่นะขอรับ " เสียงคนที่อยู่นอกประตูไม้ที่ลั่นดาลไว้ตะโกนเข้ามาเร่งอีก
 "อะไรนะ ใครอะไร ใครรอใคร"ผมที่งงๆอยู่จึงเผลอตะโกนตอบไป
"ก็ท่านพ่อและท่านแม่ของคุณชายกำลังรอคุณชายอยู่ไงขอรับ"
ผมเหรอ พ่อแม่ผมเหรอ แต่เมื่อกี้ที่คนเมื่อกี้ตะโกนเรียกชื่อผมไม่ใช่เขมรัตน์นี่ แต่เป็นเหลียนหลง จะใช่อี้เหลียนหลงในหนังสือนิยายเล่มที่ผมเพิ่งได้มารึเปล่านะ ถ้าใช้ก็แสดงว่าผมทะลุเข้ามาในนิยายเล่มนั้นเหรอ บ้าน่าผมจะเข้ามาทำไม เข้ามาเพื่ออะไรว่ะ อะไรคือการที่ผมนอนอ่านนิยายอยู่ดีๆพอตื่นมาที ดันมาอยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ แถมอยู่ในจีนโบราณอีกต่างหาก แย่แล้ว! แย่แล้ว!! แย่แน่ๆ!!! ถึงผมจะมีเชื้อสายจีนนิดหน่อยแต่ใช่ว่าจะเข้าใจทุกคำนะ และที่สำคัญร่างนี้ดันเป็นผู้หญิงงงงง แน่ๆอะตอนตื่นมานอกจากงงแล้ว ผมก็หันไปเจอกระจกบานนึง แทบสะดุ้งในความสวยหน้าตัวเองสวยมากอะ หน้าเรียวได้รูป คิ้วโก่งเรียวดำได้รูป ตากลมโต จมูกโด่งปลายรั้นเชิดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากที่เล็กบางจิ้มลิ้มสีแดงระเรื่อ ทั้งแก้มที่ชมพูอ่อนๆแลดูสุขภาพดีมีเลือดฝาดนั้นอีก หน้าคล้ายผมในปัจจบันมาก แต่ดูสวยกว่ามาก สวยแบบมีมนต์ขลังอะ ต้องใช่แน่ๆเลยอะ แต่เอ๊ะทำไมบนหัวไม่ได้ทำทรงผมอลังการงานสร้างอย่างที่ผมเคยดูในซีรีย์ละ ทำแค่รวบผมไว้ครึ่งศรีษะละก็มัดด้วยผ้าที่คล้ายริบบิ้นมัดม้วยผมไว้ละปล่อยผมยาวเงางามดกดำนั้นลงมาละ แต่ชุดที่ใช่ก็แปลกเป็นชุดฮั่นฝูผู้ชาย แล้วยังมีผู้ห้อยเอวที่มีหยกขาวประทับคำว่าอี้อีก ทำไมแต่งตัวเหมือนผู้ชายเลยละ รึจะปลอมตัวอยู่
หมับบบ!!!!!!ผมเลยยกมือขึ้นบีบตรงหน้าอกเพื่อความแน่ใจในความคิดตัวเอง เชี้ยยยย!!!!!!ไม่มีหน๊มน๊มมมม ไม่มีหน้าอก ผู้ชายเหรอว่ะะะ ไม่อยากจะเชื่อที่เคยบอกว่าผู้ชายก็สวยได้นี่คือตัวอย่างใช่มั้ย ตอบบบ ผมเลยสำรวจทั่วทั้งตัว หันซ้ายหันขวา รูปร่างเพรียวสวย เอวคอด สูงสัก 170 ซม. เตี้ยไปสักหน่อย อายุน่าจะสัก 14-15 ปี ทั้งรูปร่างน่าตาคล้ายผมเองในปัจจุบันถึง 6 ส่วนนะ แต่ยังแลดูไม่โตเต็มที่เท่าไหร่ ยังๆผมยังไม่เชื่อหรอกนะว่าผมจะทะลุมิติมาจริงๆนะ
เผียะะะะ ซี้ดดดดโคตรเจ็บเลยยยย ผมยกมือตบหน้าตัวเองฉาดนึงไปสิครับ แต่ไอ้ความเจ็บบนใบหน้านี่บ่งบอกเลยครับ ว่านี่คือเรื่องจริงอะะ แต่นี่อาจจะไม่ใช่ร่างผมเลยหรอกครับ เพราะร่างนี่ออกจะสวยกว่าอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้ ต้องพิสุทธิ์ ผมจึงปลดกระดุมชุดออกละรั้งคอเสื้อลงดูที่แผ่นอกขาวข้างซ้ายตรงหัวใจบนอกขาวไม่มีปานแดงเหมือนผมครับ เห็นมั้ยว่านี่ต้องเป็นร่างคนอื่นในนิยายแน่ๆไม่ใช่ผมสักหน่อยโธ่เอ้ย อาจจะไม่ใช่ฝันเพราะตบละเจ็บจริง แต่ต้องเข้ามาในนิยายเล่มดำนั้นแน่
 "คุณชายขอรับ นายท่านกำลังรออยู่ที่ห้องหนังสือนะขอรับ คุณชายเปลื่ยนอาภรณ์เสร็จรึยังขอรับ"
ในขณะที่ผมกำลังสำรวจตัวเองอยู่นั้นๆจู่ๆก็ได้ยินเสียงของใครบ้างคนร้องเรียกผมอยู่หน้าห้องอีกแล้ว ทำให้ความทรงจำที่อยู่ๆก็เหมือนภาพในหัวผมลางๆเข้ามาว่าร่างที่ผมเข้ามาอยู่ตอนนี้คือ คุณชายอี้เหลียนหลง คุณชายสามแห่งตระกลูอี้ ที่บิดาหรืออี้เหลียนคง เป็นถึงพ่อค้าใหญ่ที่กุมอำนาจการค้าขายภายในแคว้นตงเกินครึ่ง ไม่เพียงเท่านั้นบิดามารดาเขายังเป็นผู้ฝึกยุทธ์คู่บำเพ็ญที่เข้าขั้นต้นของจินตานทั้งคู่ ทำให้แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจถึงห้าส่วน กำลังรอที่จะพูดคุยกับผมอยู่ ภาพที่ผมเห็นในความทรงจำนั้นคือเหมือนจะพูดคุยเกี่ยวกับที่จะส่งผมไปเรียนนะ
"สะ..เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว "ผมเลยตะโกนตอบกลับไปและเดินไปคลายลั่นดาลละเปิดประตูออกไป
เอี้ยดดดด เสียงประตูไม่เปิดออกทำให้ผมมองเห็นตงหมิง คนสนิทของอี้เหลียนหลงที่ยืนรออยู่ที่น่าประตู ตงหมิงเป็นลูกชายของตงเย่วพ่อบ้านตระกลูอี้ที่ตอนนี้เป็นคนสนิทของท่านพ่อ จึงส่งมารับใช้เขาด้วยความที่อายุใกล้เคียงกัน
 "รีบไปกันเถอะขอรับคุณชาย เดี่ยวนายท่านจะโมโหเอาได้นะขอรับ นายท่านรอคุณชายมานานแล้ว"พอประตูเปิดออกจึงเห็นผู้เป็นนายของตน จึงรีบร้อนเตือนด้วยความกลัวคุณชายตนจะถูกลงโทษเอาถึงแม้ตั้งแต่ที่ตงหมิงมารับใช้คุณชายสามจะไม่เคยเห็นนายท่านและฮูหยินลงโทษคุณชายเลยก็เถอะ
"รู้แล้วๆ เจ้าก็นำทางไปสิ"ตงหมิงทำหน้าชะงักไปแวบนึงแล้วจึงเดินนำคุณชายของตนไป เขมรัตน์ในร่างอี้เหลียนหลงจึงเดินตามไปและลอบสังเกตเรือนของตนที่มีชื่อว่าเรือนบุปผา เนื่องด้วยท่านแม่ที่รักบุตรคนนี้มากเพราะมีความงามคล้ายนางถึง 7 ส่วน เรือนที่เต็มไปด้วยมวลบุปผานี้นางจึงประทานเรือนนี้ที่เคยเป็นเรือนส่วนตัวของตนให้บุตรนางและนางจึงไปอยู่ที่เรือนใหญ่กับสามีของนาง เพราะเมื่อยังเด็กอี้เหลียนหลงถูกเลี้ยงดูที่เรือนและติดกลิ่นมวลบุปผาที่รายรอบเรือนมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อท่านพ่อสร้างเรือนพักของเขาเสร็จตอนอายุ 7 ขวบ พอเข้าไปอยู่อี้เหลียนหลงกับนอนไม่หลับเมื่อไม่ได้กลิ่นบุปผา ลองพยายามให้คนไปตัดดอกไม้มาประดับที่เรือนตนจะได้มีกลิ่นหอมดั่งเรือนท่านแม่ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรทำให้ ท่านแม่จึงปรึกษากับท่านพ่อ ท่านพ่อจึงเสนอให้ท่านแม่ไปอยู่ถาวรกับท่านพ่อเลยส่วนเรือนบุปผาจึงยกให้เขาอยู่ ระหว่างทางก็มีคนก้มหัวคารวะเขาตลอดทาง ตงหมิงพาเดินลัดเลาะตามทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่เหมือนจะเป็นอุทยานในจวนนะเพราะมีต้นไม้หายากบ้างต้นด้วยแฮะ ที่เขารู้เนี่ยก็เพราะที่บ้านคุณปู่ก็ปลูกครับ ซื้อมาแพงมากต้นเป็นล้าน บางต้นซื้อมาแค่ใบ แต่ใบนั้นใบเดียวแค่ล้านกว่าอะครับ ผมยอมใจเลยจริงๆและเข้าไม่ถึงถึงความสวยงามมันด้วย มันเอาอะไรมาแพงตั้งเป็นล้านอะใบไม้ใบเดียว ต้นไม้ใบหญ้าที่ควรราคาแพงขนาดนั้นควรเป็นสมุนไพรที่ทำยาช่วยชีวิตคนได้อะนะในความคิดผมอะ แต่ก็ช่างมันเถอะมันคงเป็นความชอบส่วนบุคคลจริงๆแหละ ขณะที่ผมกำลังคิดเพลินๆอยู่ จู่ๆตงหมิงก็หยุดเดินผมเลยหยุดตามทำให้รู้ว่าผมเดินมาถึงเรือนใหญ่ที่ติดป้ายหน้าเรือนว่าอี้ตัวใหญ่ๆไว้เหนือประตูไม้ตัวป้ายประดับด้วยสีทองงามอร่าม และลวดลายบุปผารายรอบป้ายที่ดูลงตัวกับมากกับตัวป้ายทำให้ป้ายนี้ดูงดงามอย่างไร้ที่ติ ผมไม่ได้อวยเกินไปนะครับ ผมพูดจริงๆในยุคปัจจุบันหาดูของเก่าสวยๆงามๆแบบนี้ยากมากเลยนะครับ การทะลุมิติมาก็มีประโยนช์เหมือนกันนะเนี่ย
"เชิญคุณชายด้านในขอรับ"พ่อบ้านตงเปิดประตูออกมาทันทีที่ตงหมิงเคาะประตูเสร็จ เพื่อเชิญนายน้อยของจวนเข้ามาที่ห้องโถงใหญ่ในเรือนที่ภายในตกแต่งด้วยเครื่องลายครามหายากจากหลายแว่นแคว้น ภายในมีบุตรและสตรีวัยกลางคนคู่นึงกำลังพูดคุยหยอกล้อกันอยู่ราวกับโลกนี้มีเพียงสองคน พอผมเดินเข้าไปใกล้และได้เห็นหน้าทั้งคู่ชัดๆแล้วนั้น
"พ่อ แม่"ผมเผลอเรียกท่านตามความเคยชินปกติของผม
"หลงเอ๋อร์ มาแล้วรึลูก มานั่งข้างแม่สิลูก"ท่านแม่ของร่างนี้เรียกลูกตนให้ไปนั่งข้างที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ข้างสามีตน ผมที่กำลังงงอยู่จึงเดินมึนๆไปนั่งข้างนางอย่างมึนๆ จะไม่ให้มึนยังไงครับ ถ้าคุณมาเห็นพ่อแม่ตัวเองที่อยู่ในชุดจีนโบราณราวกับฝันไปแบบนี้ นอกจากร่างนี้จะหน้าตารูปร่างคล้ายเขาแล้ว พ่อแม่ยังเหมือนกันอีก อย่าบอกเชียวนะที่ร่างนี้เป็นคุณชายสามแสดงว่ามีพี่ชายอีกสองคน ไม่ต้องเดาเลยว่าต้องเป็นพี่ชายทั้งสองคนของผมแน่ๆอะ สรุปว่านี่โลกในนิยายรึโลกในอดีตของบ้านผมเนี่ย ให้ตายเถอะ
"ลูกเตรียมตัวเสร็จรึยัง ข้าวของที่จำเป็น เสื้อผ้า ศาสตราวุธของลูกนะ"ห้ะ!!! จะไปไหน ผมเพิ่งมาถึงจะให้ผมไปไหน ผมจะต้องไปไหนอีก
"เออ น่าจะเรียบร้อบแล้วขอรับท่านแม่"ผมตอบแบบตะกุกตะกัก ก็ไม่รู้ว่าร่างนี้เตรียมอะไรรึยังหรอกนะ แต่ตอบไปแบบนี้น่าจะดีละล่ะ แบ่งรับแบ่งสู้ดี
"ให้แม่ไปช่วยมั้ย"
"เด็กในจวนเยอะแยะ รึไม่ก็ให้ตงหมิงจัดช่วยสิลูก ส่วนคุณจะไปทำเองให้เหนื่อยทำไมกัน "ท่านพ่อรีบเสนอทางเลือกให้ผมมากมายเลยครับ แต่ไม่เหมือนหวังดีเลย เหมือนกลัวเมียเหนื่อยมากกว่านะผมว่า
"แต่น้องอยากช่วยลูกนี่เจ้าคะ คุณพี่"ท่านหันไปพูดกับท่านพ่อเสียงหวาน
"หากน้องอยากช่วยลูก พี่ก็จะช่วยเจ้าอีกแรงจ้ะ"นั้นปะไร ท่านพ่อผมหลังจากที่ได้ฟังเสียงที่อ่อนหวานของท่านแม่ล้วนใจอ่อนยอมทุกอย่างที่นางขอจริงๆ ให้ตายเถอะทำไมซื้อหวยไม่เคยถูกผมเดาไว้แล้วว่าท่านพ่อจะต้องเหมือนพ่อผมแน่ๆเลยที่ยอมแม่ผมทุกอย่างนะ
"ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ ท่านพี่ช่างน่ารักและเป็นสามีที่ดีจริงๆ"ท่านแม่ตอบรับเสียงหวานและกล่าวชมสามีนาง ส่วนท่านพ่อดูจากสายตาคงเคลิ้มลอยไปไกลละมั้ง หมายถึงวิญญาณอะ ออกจากร่างลอยไปเลย
"เออ ท่านพ่อท่านแม่เลิกเกี้ยวกันสักทีเถอะขอรับ ลูกโตกันขนาดนี้แล้วพวกท่านยังเกี้ยวกันอยู่ได้" ผมพูดแบบที่พูดกับพ่อแม่ผมมาเลยครับเวลาที่พ่อแม่ผมจีบกัน ผมก็ตัดบทแบบนี้เหมือนกันครับเพราะรู้สึกเป็นส่วนเกินชอบกล
เพียะ จู่ๆท่านแม่ก็หันมาตีพัดใส่แขนผม
"ลูกคนนี้ ชอบขัดคอแม่จริงๆ ขัดได้ทุกวี่ทุกวันสิน่า"แม่ผมพูดพร้อมกับหยิกเอวผมเบาๆ ทำให้ผมสะดุ้งตัวโหยงเลย เหมือน เหมือนเลย แม้แต่วิธีการแกล้งตีผมยังเหมือนกันขนาดนี้ รึว่าจริงๆแล้วชีวิตผมคือในโลกของนิยายรึเปล่าว่ะะ เป็นไปได้
"เดี่ยวของลูกจะไปจัดเตรียมเองนะขอรับ ถ้ายังไงลูกขอตัวก่อน"ผมรีบบอกแบบนั้นเพื่อที่จะได้ไปทบทวนเรื่องราวในหัวผมอย่างละเอียดนะสิ
"เดี่ยวลูก เรายังไม่ได้คุยกันเรื่องสำคัญเลยนะ พ่อจะบอกเจ้าว่าอีกสามวันลูกจะได้ไปที่สำนักญาณศึกษาแล้วนะลูก มั่นทบทวนตำราการฝึกตนที่พ่อกับแม่เจ้าสั่งสอนให้ดีละ"ท่านพ่อรีบร้องบอกผมที่กำลังรีบร้อนกลับเรือนตน
"ขอรับท่านพ่อ ลูกจะมั่นทบทวนตำราขอรับ"ผมรีบตอบรับท่านพ่อทันที
"ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นหรอกลูก ไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด แม่ขอแค่ลูกมีความสุขก็พอนะลูก ท่านพี่ก็อย่าบีบคั้นลูกสิเจ้าค่ะ ดูหน้าลูกสิ คิ้วขมวดเป็นปมเชียว"ท่านแม่ก็ยังคงเป็นห่วงลูกตนเสมอ กลัวลูกจะเครียดกดดันตัวเองจนไม่มีความสุขในชีวิต แต่ที่ผมขมวดคิ้วเนี่ยเพราะกำลังเครียดอยู่เพราะเหมือนความทรงจำรางๆในหัวมันกำลังชัด ชัดขึ้นว่าโลกนิยายนี้คือยุคกำลังภายใน บำเพ็ญตนเป็นเซียนและผมก็กำลังจะไปเรียนเรื่องการใช้กำลังภายในไง ในซีรีย์ที่ดูมันคือวิบากกรรมเลยนะ ทรมานสังขารดั่งดาวพระศุกร์เลยละทุกคน และผมที่เคยดูไปหัวเราะไปตอนที่พระเอกกำลังจะผ่านด่านเคราะห์อะไรสักอย่าง ตอนนั้นคิดแค่ว่าตลก แต่พอรู้ว่าตัวเองต้องมาเจออะไรแบบนั้นเองก็อดเครียดไม่ได้ป่ะ รึเวรกรรมจะมาในรูปแบบทะลุนิยายเหรอ
"ลูกแค่ปวดหัวนิดหน่อยนะขอรับ พักสักหน่อยน่าจะดีขึ้น"ผมตอบท่านแม่ไป ท่านจะได้ไม่เป็นห่วง
"สงสัยตอนลูกเดินมาจะต้องแดดมากไป งั้นลูกไปพักเถอะจ้ะ เดี่ยวแม่กับพ่อเจ้าก็จะไปพักแล้ว"
"ขอรับ"หลังจากตอบท่านแม่ ผมเลยคารวะท่านพ่อและท่านแม่ก่อนจะรีบกลับเรือนบุปผามา
"ไม่ต้องตามเข้ามา ข้าอยากอยู่เงียบๆคนเดียว เจ้าไปพักเถอะ"ผมรีบบอกตงหมิงทันทีที่เห็นว่าเขากำลังตามผมเข้ามาใน้องเพื่อรับใช้ผม
"เอ่อ..ขอรับคุณชาย"ตงหมิงจึงดินออกไปจากห้องและปิดประตูอย่างเบามือ ผมเลยเดินไปลงดาลประตูไว้จะได้ไม่มีใครเจข้ามาได้ จากนั้นผมเลยเดินไปนั่งที่เตียงไม้หอมที่หัวเตียงสลักเป็นดอกไม้ผลิกลีบงดงามจากนั้นจึงทบทวนทุกอย่างในความทรงจำว่าอี้เหลียนหลงชอบทำอะไร มีความรู้อะไรบ้าง จากความทรงจำร่างนี้ค่อนข้างมีพรสวรรค์มากเพราะในโลกนี้ผู้มีความสามารถจะฝึกตนเป็นเซียนได้ต้องมีพลังธาตุในร่างกายก่อนถึงจะพัฒนาพลังธาตุนั้นให้เป็นกำลังภายในได้ โดยแบ่งออกเป็นทางสามอย่าง คือ
ผู้ฝึกยุทธ์ (สีแดง) -เริ่มต้น
-ก่อกำเนิด
-ฝึกตน
-บำเพ็ญญาณ
-ทะลวงญาณ
-จอมยุทธ์
-จินตาน
-เทพเซียน
ผู้ใช้เวทย์ (สีฟ้า) -ผู้ฝึกเวทย์
-นักเวท
-จอมเวทย์
-ปรมาจาร์ยเวทย์
ผู้ใช้โอสถ (สีเขียว) -ผู้ฝึกตน
-นักปรุงยา
-ผู้ใช้โอสถ
-จอมโอสถ
-ปรมาจารย์โอสถ (หมอเทวดา)
ทุกระดับแบ่งออกเป็น ต้น กลาง ปลาย และยังมีสัตว์อสูร สัตว์เวทย์ อาวุธ และแก่นธาตุ มีความแข็งแกร่งระดับ 1-10 ส่วนสมุนไพร อุปกรณ์มิติ แบ่งเป็น ระดับพื้นฐาน ระดับราชัน ระดับจักรพรรดิ ระดับเทพเซียน ระดับตำนาน ซึ่งจากสำรวจในความทรงจำแล้วร่างนี้มีพลังธาตุในกายถึงสามธาตุ เช้ดดดด ไม่ใช่เล่นๆเลยเว้ย ไม่ธรรมดานี่หว่า เห็นหน้าสวยๆแบบนี้ สวยประหารสินะ ภูมิใจจริงๆ ประหนึ่งคือร่างตัวเองเลย แต่ก็นั้นแหละผมอยู่ในร่างนี้ละไงก็ถือว่าเป็นผมละกัน แห่ม ผมนี่เก่งจริงๆ หึๆๆๆๆภูมิใจว่ะ ความสามารถระดับเอสนี่ไม่ต้องเดาเลยว่าผมต้องเป็นพระเอกแน่ๆ55555 มันต้องอย่างนี้สิ ทะลุมิติมาทั้งต้องเป็นพระเอกเลย จะไปเป็นตัวรอง ตัวร้าย เป็นตัวประกอบทำไม เป็นพระเอกนี่ละลูกรักนักเขียนเขาละ ฮิ้ววว ภูมิใจ เพราะผมเชื่อว่าตัวเองต้องเป็นพระเอกที่เก่งกาจและสามารถมากแน่ๆ5555 หลังจากนั่งทบทวนความทรงจำละรู้สึกเมื่อยๆแฮะ เหมือนจะนั่งนานเลยอะ มองออกหน้าต่างไปละเริ่มเห็นฟ้าเปลี่ยนสี จึงเรียกตงหมิงมาเตรียมน้ำให้อาบละจัดชุดนอนให้พร้อมกับหาข้าวหาน้ำมาให้กิน ตั้งแต่มายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ต้องกินตุนพลังหน่อย คนจะเป็นพระเอกจะผอมเพรียวปลิวลมแบบนั้นไม่ได้ หลังจากจัดการตัวเองเสร็จผมจึงเตรียมตัวจะเข้านอนแต่หัวค่ำ แต่ปรากฏว่านอนไม่หลับครับ ไม่ใช่แปลกที่หรือไม่ง่วงอะไรหรอกนะ ผมอะง่วงมากแต่เตียงแข็งมาก นอนไปปวดหลังอะใครจะหลับลง ผมเลยมองหาอะไรที่ปูรองที่นอนได้อีกเห็นจะมีแต่พรมขนสัตว์ที่ปูรองเวลางีบหลับข้างๆหน้าต่างบนตั่งขนาดเล็กนั้นอะ แต่ก็น่าจะพอดีกับที่นอนอยู่ผมเลยจัดการปูรองนอนซะ นุ่ม อุ่น สบายขึ้นเยอะเลย อย่างงี้ค่อยหลับลงหน่อย จากนั้นร่างบอบบางจึงเข้าสู่ห้วงนิทราลึกอย่างรวดเร็ว
"มาถึงสักที ข้ารอคอยเจ้ามานาน นานเหลือเกิน"เสียงแผ่วเบาที่ดังมาจากปลายเตียงดังขึ้นด้วยความยินดี ดวงตาแดงกล่ำนั้นมองร่างเล็กบนเตียงด้วยความยินดีปรีดาอย่างสุดใจ ก่อนร่างกายที่บางเบานั้นจะเร้นกายหายไป