ทางด้านของคุณหญิงวิไลรัตน์ หลังจากผ่านไป 1 เดือน ทุกอย่างที่วุ่นวายทั้งหมดกำลังจะกลับมาอีกครั้ง สิ่งที่คุณหญิงกังวลมากที่สุดคือ ความรู้สึก การยอมรับและความเข้าใจจากอัคราวิชญ์ ทำให้เธอแอบลังเลเล็กน้อย แต่เธอเองก็ไม่ใช่คนที่จะผิดคำพูดกับใคร และอีกอย่างพอได้สัมผัสและรู้จักตัวตนของวีรภัทราแล้ว ก็ยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่า หลานวีจะช่วยคินน์ได้อย่างแน่นอน ไม่เคยเจอผู้หญิงที่มีความแข็งแกร่ง เข้มแข็ง แต่ยังใส่ความอ่อนโยนลงไปในทุกการกระทำ ความใส่ใจเหล่านั้นเพิ่มคะแนนให้ได้อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
 คุณหญิงวิไลรัตน์ติดต่อหาอัคราวิชญ์ทันที เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิเรียบร้อย
 "ไม่ต้องแวะกลับบ้านตัวเอง มาหาแม่ก่อนเลยนะ" คุณหญิงพูดเสียงแข็งผ่านโทรศัพท์ไป ทำให้ปลายสายอย่างอัคราวิชญ์ต้องยอมทำตาม
 "ครับแม่" เสียงเนือยของอัคราวิชญ์ ทำให้คุณหญิงต้องปรามสักหน่อย
 "อย่ามาทำเสียงแบบนี้กับแม่นะ ใครกันแน่ที่วิ่งหนี ปล่อยให้แม่ต้องรับหน้าอยู่คนเดียว มารับผิดชอบในสิ่งที่ทำด้วย แม่ไม่เคยสอนให้คินน์ทำตัวแบบนี้นะลูก" แม้คุณหญิงจะพูดเสียงดุ ๆ ในตอนแรก แต่ก็ไม่ลืมที่จะอ่อนโยนกับอัคราวิชญ์เสมอ
 "ครับแม่ ผมขอโทษจริง ๆ ครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ
 "ดี งั้นเจอกันที่บ้านนะลูก" คุณหญิงบอกอัคราวิชญ์ก่อนที่จะวางสายไป
 เมื่อรถเข้ามาจอดที่โรงรถในคฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว อัคราวิชญ์ที่สวมใส่เสื้อยืดสีดำและกางเกงสีเดียวกัน พร้อมรองเท้าผ้าใบสีขาวก้าวขาลงจากรถอย่างทะมัดทะแมง เดินเข้าไปในบ้านอย่างชิล
 "มาได้สักทีนะ คินน์มานั่งดื่มน้ำ กินขนมก่อน" คุณหญิงวิไลรัตน์จับแขนของอัคราวิชญ์พาลากเดินไปยังที่นั่ง โดยตอนนี้วางของกินไว้ที่โต๊ะกระจกใสหน้าโซฟาเรียบร้อยแล้ว
 "ครับ ๆ" อัคราวิชญ์เดินตามอย่างว่าง่าย และหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟา หยิบของกินตามที่คุณหญิงบอก
 "อร่อยไหม" คุณหญิงถามด้วยน้ำเสียงน่ารักและใจเย็นเสมอ แถมยังกอดอัคราวิชญ์จากด้านข้างด้วย
 "อร่อยครับ" อัคราวิชญ์ตอบเสียงเรียบ ๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าหรืออาการอะไรเป็นพิเศษ
 "อืม ดีแล้ว กินเยอะ ๆ นะลูกคินน์" คุณหญิงวิไลรัตน์ย้ำอีกรอบ จนอัคราวิชญ์ส่งสายตาออกมามองด้วยความสงสัยว่าแม่วางแผนอะไรไว้แน่ ๆ และพอคินน์กินเสร็จ ก็โดนสอบสวนทันที แถมยังบังคับให้นั่งนิ่ง ๆ ด้วย
 "แม่จะไม่อ้อมค้อมอะไรทั้งนั้นนะ ไม่ว่าตอนนั้นคินน์จะมีเหตุผลอะไร แต่ตอนนี้สิ่งที่แม่ขอคือ แม่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากให้คินน์ไปเจอ แต่ถ้าลูกคิดว่า ไม่ต้องเจอก็ได้ พร้อมแต่งงานกับเขา ก็บอกแม่มาได้เลยนะ" คำพูดอันเฉียบขาดของคุณหญิง ทำให้อัคราวิชญ์นั่งคิดอยู่พักใหญ่
 "แม่ครับ ผมเพิ่งสูญเสียคนรักไป ทำไมแม่ถึงอยากให้ผมแต่งงานทันทีล่ะครับ" อัคราวิชญ์แย้งด้วยเหตุผล
 "เพราะแม่เห็นสิ่งที่คินน์ต้องทนทุกข์ทรมาน จึงคิดว่า จะต้องหาใครสักคนมาช่วยให้ลูกรู้สึกดีขึ้น และแม่ก็เชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นช่วยลูกได้ อยู่ ๆ กันไปก็รักกันได้ เชื่อแม่สิ น้องเขาน่ารัก นิสัยดีมากด้วยนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์อธิบายพลางเกลี้ยกล่อมไปด้วย
 "เหรอครับ แม่วัดจากอะไรครับ" อัคราวิชญ์ถามอย่างไม่เข้าใจในความคิดของคุณหญิงวิไลรัตน์
 "แม่เจอน้องมา 2-3 ครั้งแล้ว และอีกอย่างไม่ต้องเบี่ยงประเด็นเลย คินน์ยังจำพินัยกรรมได้ไหม มี 1 ข้อที่พ่อเขาเขียนให้แม่สามารถช่วยคินน์ตัดสินใจเรื่องคู่ครองได้ ในเมื่อแม่พอใจและให้ผ่านแล้ว ดังนั้นลูกก็ควรจะต้องเก็บไปพิจารณาดูก่อน ไม่ใช่มาหาเรื่องแม่แบบนี้นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์กลัวใจอ่อนให้อัคราวิชญ์ จึงทำเสียงเข้มใส่ ทั้ง ๆ ที่ในใจยังหวั่น ๆ กลัวคินน์วิ่งหนีไปเช่นเคย
 "ครับ ผมจะเก็บไปพิจารณาก็ได้ครับ" อัคราวิชญ์ตอบตกลง
 "แม่ให้เวลาแค่ 1 สัปดาห์เท่านั้นนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ยื่นคำขาดต่ออัคราวิชญ์ ซึ่งคินน์เองก็ได้แต่พยักหน้ายอมรับไป
 ทางฝั่งของป้านุชก็ไม่น้อยหน้า เธอเรียกกัลย์กมลให้มาพบส่วนตัว พร้อมยื่นคำขาดให้เลิกติดต่อกับวีรภัทราเด็ดขาด และพูดกลาย ๆ ว่ารู้เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดที่เคยทำไว้ในอดีต ทำให้มนได้ยินแบบนั้นก็อารมณ์เสียเกือบทำร้ายป้า แต่ยังดีที่มีพริมามากับป้าด้วย ซึ่งพริมก็ค่อนข้างตกใจกับเรื่องราวที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาเห็นว่ามนรักและดูแลวีดีมาก จึงไม่คิดว่าจริง ๆ แล้วจะมีเบื้องหลังแบบนี้ด้วย
 หลังจากสิ่งที่บีบคั้นนั้น ทำให้กัลย์กมลตัดสินใจไปหาผู้หญิงคนใหม่ทันที แต่จะบอกว่าคนใหม่ก็ไม่เชิง เพราะจริง ๆ แล้วก็แอบมีติดต่อมาโดยตลอด เพียงแค่เธอยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องสถานะกัน จนวันนี้ด้วยความโกรธแค้นในใจเลยไปบอกผู้หญิงที่แอบคบให้มาอยู่ในสถานะแฟนทันที พอวีรภัทรารู้จากเพื่อนสนิทอย่างพริมา ก็รีบวิ่งมาหาถึงที่บ้านมนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน แต่พอเปิดประตูเข้ามาเท่านั้นแหละ ก็ต้องเห็นภาพที่ทั้งคู่จูบกันอยู่ ทำให้วีสติแตกขึ้นมาเลย
 "มน ทำกับเราแบบนี้ได้ยังไง" วีรภัทราโวยวายเสียงดังด้วยความหัวร้อนจัด ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกอยากมาขอโทษแทนป้านุชที่เข้ามาก้าวก่ายความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่
 "เธอออกไปก่อน เดี๋ยวเราค่อยเล่าให้เธอฟัง" กัลย์กมลหันไปบอกแฟนใหม่
 "ตรงไหน ก็แค่จูบป่ะ ทีเธอจะไปแต่งงานกับคนอื่นไม่เห็นจะบอกให้เรารู้ตัวเลย" กัลย์กมลตะคอกกลับทันทีทั้ังที่ประตูยังปิดไม่สนิท
 "เราจะไปแต่งงานกับใคร ไหนบอกมาสิ" วีรภัทราถามกลับไปอย่างงุนงง เธอไม่เคยไปตกลงปลงใจกับใครนะเท่าที่จำได้
 "ป้านุชบอกเราเอง เพื่อนสนิทเธอก็รู้เห็นเป็นใจด้วย มีเหรอที่เธอจะไม่รู้เรื่องนี้ อย่ามาทำเป็นไม่รู้เลย" กัลย์กมลระเบิดสิ่งที่เธอรู้มาทั้งหมดอย่างเหลืออด
 "ไม่ใช่แล้ว เธอเข้าใจผิดทั้งหมดเลย" วีรภัทรายังเถียงต่อ
 "ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ เราก็ไม่สนแล้ว ในเมื่อป้าเธอก็ไม่ให้เกียรติเราเหมือนกัน พอแค่นี้เถอะ" กัลย์กมลพูดตัดความรำคาญ สั่งให้วีรภัทราเก็บข้าวของออกจากห้องทั้งหมด และไล่ให้ออกไปจากบ้าน แล้วก็ปิดประตูใส่ ทำให้วีต้องเข้าไปเก็บเสื้อผ้าและของทั้งหมดกลับบ้านป้านุชทันที ซึ่งระหว่างที่เก็บของอยู่นั้นน้ำตาแห่งความเสียใจก็ท่วมท้นออกมา แต่ก็ทำได้แค่ร้องไห้กับตัวเอง ไม่สามารถหันไปหาใครได้ในตอนนี้
 กัลย์กมลควงแขนแฟนใหม่พร้อมแง้มประตูเล็กน้อย เพื่อพูดกำชับว่า "พอเรากลับมาต้องไม่เจอเธอแล้วนะ"
 พอวีรภัทรากลับมาถึงบ้านแล้ว ยืนนิ่งอย่างคนไม่มีสติพร้อมข้าวของอยู่กลางห้องรับแขก ป้านุชเดินลงมาจากชั้น 2 เพื่อมาหาน้ำดื่มพอดี แต่ป้าก็จงใจทำเป็นมองไม่เห็น ยังไม่ทันที่ป้าจะได้เดินผ่านไป ก็ถูกวีรั้งไว้ด้วยคำพูดที่ไม่น่าฟังเท่าไร
 "ป้าทำกับหลานของตัวเองได้ไง ทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่นมันดี มันถูกต้องแล้วเหรอคะ วีนับถือป้ามาโดยตลอด แต่นับจากนี้คงไม่ละค่ะ" วีรภัทราพูดเสร็จ กำลังจะขนของขึ้นชั้น 2 ไปยังห้องนอนตัวเอง ก็ถูกป้านุชพูดออกมาประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอต้องหยุดเดินและถามต่ออย่างสงสัย
 "แล้วรู้หรือเปล่าว่าคนดีของหลานวีน่ะ แอบทำอะไรร้ายแรงไว้เมื่อตอนที่หลานอยู่โรงเรียนเดียวกันกับเขา" ป้านุชหยิบอาวุธที่ร้ายแรงที่สุดออกมา ทั้ง ๆ ที่อยากจะเก็บไว้ก่อน เพราะรู้ดีว่าจะต้องทำร้ายหลานสาวตัวเองแน่นอน ถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด
 "ยังไงคะ" วีรภัทราถามกลับทันที
 "จำคนที่เคยกลั่นแกล้งหลานตอนเด็กได้ใช่ไหม แล้วหลานรู้ไหมว่าทำไมอยู่ดี ๆ คนกลุ่มนั้นถึงมายุ่งกับหลาน" ป้านุชถามกลับบ้าง
 "จำได้ค่ะ ก็คงเพราะข่าวลือมั้งคะ" วีรภัทราตอบกลับ
 "ไม่ใช่ เพราะกัลย์กมลเป็นหัวโจกที่คอยกลั่นแกล้งหลาน แต่ถ้าจะให้ป้าลงรายละเอียดลึก ๆ ก็คงไม่ดีต่อความรู้สึกของหลานหรอกนะ รู้เท่านี้ก็พอแล้ว" ป้านุชตอบเท่าที่จำเป็นกลับไป
 "ไม่จริง วีไม่เชื่อค่ะ" วีรภัทราเถียงกลับ พร้อมส่ายหัวใส่ป้านุช ในใจก็คิดว่าป้านุชอคติกับความสัมพันธ์ของพวกเธอ ทำให้พูดเรื่องไม่มีมูล จากนั้นเธอก็ทิ้งข้าวของ และสะบัดตัววิ่งหนีออกจากบ้านขึ้นแท็กซี่ตรงดิ่งไปหาพริมาที่คอนโดส่วนตัวทันที โดยไม่เหลียวหลังหรือคิดจะฟังคำพูดถัดมาของป้าเลยแม้แต่น้อย
 "ป้ามีหลักฐานนะ จะดูไหม" เสียงตะโกนไล่หลังของป้านุช ไม่ได้ช่วยให้วีรภัทราหยุดวิ่งแล้วกลับมาฟัง แต่กลับกลายเป็นการเร่งวีให้วิ่งหนีเร็วที่สุดมากกว่า พอป้าเห็นอย่างงั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ และก็เดินกลับเข้าไปกินน้ำ และขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องนอนเช่นเดิม เพราะป้ารู้ดีว่าวีจะไปหาใคร
 เมื่อผ่านไป 1 สัปดาห์ตามที่คุณหญิงบอกอัคราวิชญ์ไว้ เขาก็กลับมาให้คำตอบ ในช่วงระหว่างกินข้าวด้วยกันกับมื้อครอบครัวที่แสนจะอึดอัด
 "ผมตกลงแต่งงานครับ เพราะยังไงผมก็ไม่มีทางรักใครได้อีกนอกจากเบสตี้แล้ว" อัคราวิชญ์พูดขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
 "ดีแล้ว แม่หาคนที่ดีมาให้คินน์แล้ว ไม่ต้องกังวลนะ แล้วก็คินน์อย่าแน่ใจในความรู้สึกตัวเองมากนักเลย วันเวลาเปลี่ยน ความรู้สึกคนเราก็เปลี่ยนได้นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ไม่พลาดที่จะเตือนอัคราวิชญ์ เมื่อเห็นเขายึดมั่นในความคิดแบบสุดโต่ง
 "ครับ แม่ก็คอยดูละกันครับ" อัคราวิชญ์เชื่อมั่นในความรักที่เขามีต่อนันทิชาอย่างแรงกล้า
 "จ้ะ เอาที่คินน์คิดไปก่อนละกัน แล้วถ้าวันนั้นมาถึงเมื่อไหร่ แล้วอยากให้แม่ช่วยอะไรก็บอกมานะ" คุณหญิงทิ้งท้ายประโยคชวนพิศวง


วีรภัทราผ่านพ้นในทุก ๆ วันด้วยกำลังใจดี ๆ จากคุณยายและพี่ ๆ ที่ร้านอาหารไทย เธอใช้คำแนะนำของคุณยายลองไปทำตามดู ปรากฏว่า ก็ดีขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ช่วยแก้นิสัยคนชอบแกล้งคนอื่นได้ เพียงแต่เธอไม่ต้องโดนแกล้งหนักเท่าเดิม อะไรที่เธอหลบเลี่ยงได้ เธอก็หลบไป อะไรที่เธอมีเพื่อนเดินข้างได้ เธอก็จะชวนกัลย์กมลไปด้วยเสมอ
 หลังจากวีรภัทราอายุครบ 10 ขวบได้ประมาณ 1 สัปดาห์ ป้านุชที่แวะเวียนมาเรื่อย ๆ ก็ได้เจอเธอจริง ๆ สักที หลังจากที่คลาดกันบ่อย ๆ เนื่องจากเธอต้องไปทำงานบ้าง ไปเรียนบ้าง และคุณปู่ก็ชอบอ้างว่าเธอไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนตลอด ซึ่งป้าก็ไม่เคยสงสัย ทั้งยังเข้าใจนิสัยของเด็ก ๆ ดี อาจเพราะเป็นครูสอนภาษาไทยด้วย จนกระทั่งได้เห็นรอยฟกช้ำ รอยแผลตามแขน ขา ที่มือก็มี เธอจึงโดนสอบสวนเข้มว่าเกิดอะไรขึ้น พอป้ารู้เรื่องทั้งหมด ถึงกับแสดงความเสียใจออกมาผ่านสายตาและคำพูด มีแต่ความรู้สึกผิดอยู่เต็มอก
 "ป้าเป็นป้าแท้ ๆ ของหลานวี แต่กลับดูแลได้ไม่ดี มัวแต่ไปดูแลลูกหลานของคนอื่น ป้าขอโทษนะ" น้ำตาป้านุชไหลลงมาเลอะแก้มเต็มไปหมด หลังจากที่เอ่อล้นอยู่นานระหว่างที่เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
 "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ใช่ความผิดของป้า วีเองที่ดูแลตัวเองไม่ได้" วีรภัทราจับมือปลอบใจป้านุชอยู่นาน
 "ไม่ผิดเลยที่หลานวีจะดูแลตัวเองไม่ได้ หลานอายุแค่นี้เอง ถ้าดูแลตัวเองได้ป้าก็ชื่นชม แต่ถ้าทำไม่ได้ ป้าก็ไม่โทษหลานหรอก เข้าใจมาก ๆ มันเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่ที่ต้องช่วยดูแล เข้าใจนะหลานวี" ป้านุชพูดเสร็จก็เข้าไปกอดเธอไว้แน่น
 "เข้าใจค่ะ ขอบคุณนะคะ" วีรภัทราพูดพลางกอดตอบกลับไป
 "มา เดี๋ยวป้าพาไปกินของอร่อย ๆ" พูดเสร็จก็จูงมือเธอไปหาคุณปู่ บอกให้รู้ว่าเดี๋ยวพากลับมาส่งที่บ้าน ซึ่งคุณปู่ก็รับฟัง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
 ป้านุชพาวีรภัทราไปแต่งตัวที่ห้อง โดยเธอใส่ชุดกระโปรงยาวถึงเข่าสีชมพูพาสเทลหวานน่ารัก ถักเปีย 2 ข้าง และรองเท้าแตะเก่า ๆ ที่ดูเหมือนเธอจะใส่เกิน 4 ปีมาแล้วนับตั้งแต่คุณแม่เธอซื้อให้
 วันนี้วีรภัทรามากินเกี๊ยวหมูกับป้านุชเป็นครั้งแรก คำแรกที่เธอได้ลองชิม รู้สึกสดชื่น อบอุ่นไปทั่วร่างกายเหมือนได้ถูกโอบกอดจากใครสักคน ไม่รู้ว่าที่รู้สึกแบบนี้เพราะได้กินเป็นครั้งแรกหรือเพราะป้านุชพามานะ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร หลังจากกินเสร็จ เธอรู้สึกอยากยิ้มอยู่ตลอดเวลาเลย ในใจเธอรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก
 "อร่อยไหม" ป้านุชเอ่ยถามขึ้น
 "อร่อยมากค่ะ วีเพิ่งรู้ว่ามีที่แบบนี้ด้วยค่ะ" วีรภัทราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนดีใจ
 "อร่อยก็กินเยอะ ๆ เดี๋ยวป้าสั่งเพิ่มให้ เอาอีกไหม" ป้านุชชวนเธอกินเพิ่ม
 "ขอบคุณมากค่ะ แต่..." วีรภัทราตอบกลับอย่างเกรงใจ
 "ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย ป้าเต็มใจ สั่งมา ไม่งั้นป้าโกรธจริง ๆ นะ" ป้านุชพูดหว่านล้อมจนเธอใจอ่อนยอมสั่งเพิ่ม
 "วีอยากกินหลายอย่างเลยค่ะ รวมมิตรลูกชิ้นลวกจิ้ม เกี๊ยวกรอบทอด และพุดดิ้งมะพร้าวอ่อนค่ะ แต่ว่าวีขอสั่งแค่รวมมิตรลูกชิ้นลวกจิ้มอย่างเดียวนะคะ" วีรภัทราพูดเมนูออกไปอย่างเกร็ง ๆ จนป้านุชสังเกตได้
 "สั่งทั้ง 3 อย่างไปเลย กินไม่หมดก็เอากลับบ้านก็ได้ ไม่ต้องคิดมากหรอก เข้าใจไหม" ป้านุชพูดด้วยน้ำเสียงดุ ๆ ซึ่งตรงกันข้ามกับการกระทำที่ดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี
 "ขอบคุณมากค่ะ" วีรภัทราพูดพร้อมยกมือขึ้นมาไหว้
 "หลังจากวันนี้มีอะไรเล่าให้ป้าฟังนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว เดี๋ยวป้าจะซื้อของอย่างอื่นให้ด้วย ดูแลและใช้มันอย่างดีล่ะ เข้าใจนะ" ป้านุชพูดอย่างตรงไปตรงมา
 "เข้าใจค่ะ ขอบคุณป้ามาก ๆ ค่ะ" วีรภัทรายังไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ
 หลังจากแยกย้ายกับป้านุชแล้ว วีรภัทราก็มาเปิดถุงชอปปิ้งที่ป้าซื้อให้ อย่างแรกที่เธอเจอคือเสื้อผ้าน่ารักสมวัยเธอ ตามด้วยรองเท้าแตะ และอุปกรณ์การเรียนที่จำเป็น ส่วนมือถือ ป้าให้เครื่องเก่ามา บอกว่า มีไว้รับสายป้าเท่านั้น แถมยังกำชับว่าไม่ต้องเอาไปที่โรงเรียน เพราะรู้เวลาเลิกเรียนของเธอมาจากการคุยกันในหลาย ๆ เรื่องที่เกิดขึ้น พอเธอเห็นของทั้งหมด เธอยิ้มและกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจสุด ๆ เป็นครั้งแรกที่เธอจะมีของใหม่ไว้ใช้บ้างแล้ว
 วีรภัทรายังจำคำพูดก่อนบอกลาได้เลยว่า ป้านุชจะช่วยเรื่องย้ายโรงเรียนให้เธอ ขอให้เธออดทนรอสักหน่อย แต่ป้าก็ไม่รับปากว่า จะมีปัญหาอะไรไหม หากป้าจะพาเธอมาอยู่ด้วย ต้องลองคุยกับคุณอาก่อน ในที่นี้ก็คือคุณปู่ณรงค์ของเธอนั่นแหละ เพียงแค่นี้ก็ทำให้เธอยิ้มได้ แม้ในวันที่เจอเรื่องแย่ ๆ แล้ว ความฟูในหัวใจของเธอ ก็ช่วยทำให้เธอไม่รู้สึกทุกข์ทรมานอย่างที่เคยเป็น แต่กลับมองกระทำที่ไม่ดีของคนอื่นอย่างรู้สึกสงสาร
 เช้าวันถัดไป วีรภัทราไปโรงเรียนด้วยความสบายใจ ความสุขใจ ซึ่งสิ่งนี้ได้เปล่งประกายผ่านสีหน้าวีรภัทราจนเพื่อนอย่างกัลย์กมลทัก
 "ไปทำอะไรมา ดูสดใสขึ้นนะ" กัลย์กมลถามด้วยความสงสัย
 "ก็แค่มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นเลยมีความสุขน่ะ" วีรภัทราพูดไปยิ้มไป
 "เรื่องดี ๆ อะไร มีใครมาจีบเหรอ" กัลย์กมลแซวเล่นอย่างขำ ๆ จนทำให้เธอขำตาม แต่เสียงหัวเราะก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะคนที่ชอบหาเรื่อง ดันได้ยินประโยคสุดท้ายที่คุยกัน ความสงบสุขจึงหายไป
 "แหม... ดี๊ด๊าอย่างกับโดนมานั่นแหละ" คำพูดแสนหยาบคายจากปากผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกผู้ดี มีอำนาจ เล่นทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับหงุดหงิดขึ้นมา
 "นี่ เสือกอะไรด้วย รู้จักกันเหรอ" กัลย์กมลเชิดหน้าพูดแล้วใช้สายตามองเหยียดต่ำลงใส่กลุ่มผู้หญิงพวกนั้น
 "ไม่ชอบเรา ก็ไม่ต้องยุ่งกันสิ" วีรภัทราโพล่งออกไป จนทุกคนที่ยืนตรงนั้นตะลึงหันมามองเธอเป็นตาเดียว
 "เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเยอะนะ จะมีใครมาช่วยหรือไง คงต้องจัดหนักให้ดูแล้วล่ะ" ผู้หญิง 1 ใน 3 คนนั้นพูดออกมา หวังจะทำให้วีรภัทรากลัว
 "เปล่า ก็แค่...รู้สึกยังไงก็บอกตามนั้น หลังจากนี้พอเถอะนะ" วีรภัทราพูดความในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา
 "ไม่!" ผู้หญิงทั้ง 3 คนตะโกนใส่หน้าวีรภัทรา แล้วก็กลับเข้าห้องเรียนไปพร้อมกันด้วยท่าเดินเหมือนนางแบบ
 "เห้อ... ช่างมันเถอะนะ" กัลย์กมลพูดพลางแตะบ่าวีรภัทราไปด้วย
 "อืม... ทำใจไว้แล้วแหละว่าต้องเป็นแบบนี้" วีรภัทราพูดอย่างปลง ๆ
 ผ่านไป 1 สัปดาห์ป้านุชกลับมาบอกวีรภัทราว่า ย้ายโรงเรียนได้ แต่เป็นเทอมหน้า อาจจะลำบากที่ต้องปรับตัวที่ใหม่หน่อย แต่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับที่ป้าสอนไม่มีใครกล้ารังแกแน่นอน ส่วนคุณปู่ของเธอนั้นก็ไม่ขัดข้อง เพียงแต่ว่า พวกเขาทั้ง 3 คนต้องย้ายไปอยู่กับป้าทั้งหมด จะได้ช่วยกันดูแลง่ายขึ้น ซึ่งหลังจากเธอฟังก็ไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่เธอมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ที่อยากจะขอให้ป้าช่วยย้ายไปด้วยกัน แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหม หากพาเพื่อนไปด้วย พอป้ารู้ ก็เลยบอกให้เธอไปถามกัลย์กมลดูก่อน ถ้าไม่ขัดข้องอะไร ป้าจัดการให้ได้
 เช้าวันจันทร์ของสัปดาห์ใหม่ หน้าตึกเรียน ทั้งคู่พากันไปแอบคุยในที่เงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ใครรบกวน พอกัลย์กมลรู้เรื่องย้ายโรงเรียนจากวีรภัทรา แถมยังชวนไปเรียนด้วยกัน ก็แสดงความดีใจออกมาแบบทื่อ ๆ จากนั้นเธอก็บอกข่าวร้ายกับวีเรื่องย้ายไปเรียนด้วยไม่ได้ เนื่องด้วยที่บ้านเธอไม่น่าจะอนุญาต จึงปฏิเสธไป ทำให้เราทั้งคู่เหลือเวลาไม่กี่สัปดาห์ก่อนจะปิดเทอม
 "ใจหายจัง แต่ก็ดีใจที่เธอจะได้ไปอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้" กัลย์กมลพูดอย่างเข้าใจในสถานการณ์ตอนนี้ แล้วก็กอดคอเธอที่น้ำตาซึมอยู่ พาเดินเข้าห้องเรียนไป
 "มน เราขอบใจนะ สำหรับทุกเรื่องเลย" วีรภัทราน้ำตาคลอเบ้า พลางบอกออกไปอย่างที่ใจรู้สึก
 "ไม่เป็นไรเลย เพื่อนกัน งั้นมาแลกเบอร์ติดต่อกันนะ" กัลย์กมลตอบกลับอย่างชิล ๆ ได้แต่แอบยิ้มอยู่ในใจ
 หลังจากปิดเทอม วีรภัทราเก็บข้าวของเตรียมย้ายบ้าน และป้านุชก็มารับพาไปที่แห่งใหม่วันแรก ความสวยงามของบ้าน ห้องนอนที่น่าอยู่ เป็นความแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยได้สัมผัส ทั้งตื่นเต้นและมีความสุขมากที่สุดเลย เธอได้แต่กรี๊ดในใจ
 ณ โรงเรียนรัฐแห่งใหม่ ที่ป้านุชเป็นครูอยู่ที่นี่ ทุกวันที่มาโรงเรียนกลายเป็นวันที่มีความสุขที่สุดของวีรภัทรา ทั้งเพื่อน ทั้งครู เป็นโรงเรียนในฝันของใครหลาย ๆ คน วันนี้ครูประจำชั้นพาวีรภัทรามารู้จักกับเพื่อน ๆ ในห้อง
 "นักเรียนทุกคนฟังทางนี้ วันนี้เรามีเพื่อนใหม่ 1 คนย้ายมาเรียนที่นี่วันแรก อยากให้นักเรียนทุกคนต้อนรับและเป็นเพื่อนที่ดีกันด้วยนะคะ" ครูประจำชั้นปรบมือเรียกให้นักเรียนในห้องตั้งใจฟัง
 "ครับ/ค่ะ" นักเรียนในห้องประสานเสียงขานรับ
 จากนั้นครูประจำชั้นก็กวักมือเรียกวีรภัทราให้เดินเข้ามาในห้อง เธอเดินก้มหน้าเล็กน้อยเข้าห้องมาอย่างช้า ๆ
 "แนะนำตัวกับเพื่อนได้เลยค่ะ" ครูประจำชั้นบอกเธอ
 "หวัดดี เราชื่อวีรภัทรา หรือวี ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เธอเอียงอายขณะพูดอยู่ก็มองตรงไปที่กำแพงหลังห้อง พร้อมทั้งโบกมือเล็กน้อยให้เพื่อนในห้อง
 "เอาล่ะ ไปนั่งได้" พอวีรภัทราได้ยินประโยคนี้จากครูประจำชั้น ก็รีบเดินไปนั่งโต๊ะคู่ที่เหลืออยู่ตัวเดียว
 "หวัดดี เราชื่อพริมา หรือพริมนะ" เสียงน่ารักสดใสของเพื่อนใหม่ที่นั่งติดกับวีรภัทรา ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
 "อืม เราวีรภัทรา หรือวีนะ" เธอยิ้มนิด ๆ
 จากตอนแรกที่วีรภัทราเงียบ ไม่กล้าคุยกับคนอื่นกลายเป็นว่าตอนนี้พริมาช่วยเธอไว้เยอะมาก ทั้งเรื่องเรียนและเพื่อน ทำให้พวกเขากลายเป็นเพื่อนซี้ ไปไหนไปกัน แม้แต่เรื่องคณะที่อยากเรียน มหาวิทยาลัยไหนที่อยากไปก็พากันไปสอบ จนได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันต่อ และที่ทำงานก็เช่นกัน
 พวกเขามักจะมาคุยกันอย่างตลกขบขันเสมอว่า เรานี่ไม่รู้ดวงสมพงษ์กันหรือเวรกรรมกันแน่ ที่ต้องเจอและวนเวียนกันอยู่แบบนี้ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไป ในที่สุดพวกเขาก็กลายเป็นนิสิตจบใหม่ วันหนึ่งพริมาได้ชวนวีรภัทรามากินข้าวเย็นด้วยกัน แล้วก็ถามถึงเรื่องที่พวกเขาขบคิดด้วยกันมานาน
 "วี แกเรียนจบ อยากไปทำงานที่บริษัทไหนอะ" พริมาถามขึ้นมา ช่วงที่กำลังกินข้าวเย็นด้วยกัน ที่ร้านอาหารไทยหน้ามหาวิทยาลัย
 "เราอยากทำงานที่บริษัทรุ่งโรจนพัฒน์ เห็นเขาเปิดรับสมัครตำแหน่งนักบัญชีน่ะ ไปสมัครด้วยกันไหม เราจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนตอนเรียนไง" วีรภัทราชักชวนพริมาให้ไปด้วยกันเหมือนเคย
 "อืม แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันอีกจริงเหรอ" พริมาทักขึ้นอย่างสงสัย
 "ได้สิ เขารับสมัครเป็นทีมเลยนะ เหมือนว่าต้องการปรับเปลี่ยนทีมภายในใหม่มั้ง"
 "อืม ๆ ไปสิ ถ้าได้ทำงานด้วยกัน คงสุดยอดไปเลยเนอะ" พริมาพูดถึงภาพวาดฝันที่ผุดขึ้นในใจเธอให้วีรภัทราฟังด้วยความตื่นเต้น


หลังจากวีรภัทรานั่งอธิษฐานเสร็จ เธอลุกขึ้นยืน และเดินไปหาป้านุชที่กำลังนั่งรออยู่ด้านหน้าวัด ทั้งคู่พากันไปซื้อปลาสด เพื่อจะทำบุญปล่อยปลากัน วันนี้ลมเย็นพัดอ่อน ๆ ริมแม่น้ำ ทำผมปลิวไสวเล็กน้อย ยิ่งเพิ่มความรู้สึกให้เธออิ่มเอมใจ มีความสุขและสดชื่นมากขึ้นไปอีก
 ต่อจากนั้นป้านุชและวีรภัทรากลับมาจากทำบุญที่วัด ก็เตรียมตัวทำอาหาร สำหรับปาร์ตี้วันเกิดเล็ก ๆ เย็นนี้ แถมป้ายังบอกเธออีกว่า มีแขกพิเศษมาร่วมฉลองด้วย เป็นคนที่เธอรู้จัก ไม่ต้องกังวลอะไรมาก สำหรับเมนูวันนี้ที่ทำล้วนเป็นเมนูไทยทั้งสิ้น ซึ่งป้าสอนเธอทำมาตั้งแต่ 10 ขวบจนตอนนี้ 24 แล้ว
 "ป้าคะ วันนี้มีเมนูอะไรบ้างคะ" วีรภัทราถามอย่างกระตือรือร้น เพราะเธอชอบและติดใจการทำอาหารมาก
 "แกงเขียวหวานไก่ หมูผัดเปรี้ยวหวาน ข้าวผัดปลาสลิด ไข่ดาวทอดกรอบ ปลาดอลลี่นึ่งมะนาว ผัดไทยทะเล ผัดผักบุ้งไฟแดง ขนมจีนน้ำยากะทิ บัวลอยพาสเทล เครื่องดื่มน้ำผลไม้รวมแบบเย็น อยากกินอะไรอีกไหม" ป้านุชพูดจบ ก็ถามเธอกลับ เธอได้แต่ส่ายหัว เพราะแต่ละอย่างก็ใช้เวลาทำทั้งนั้น
 วีรภัทราเริ่มจากช่วยล้างผัก หั่นผัก ตามด้วยล้างเนื้อหมู เนื้อไก่ และก็เนื้อปลา จากนั้นส่งให้ป้านุชแล่และหั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วเธอก็ไปเตรียมแป้งสำหรับทำขนมบัวลอยต่อ หลังจากเสร็จ ก็มาทำเครื่องดื่มผลไม้รวมเตรียมไว้ ส่วนป้านำวัตถุดิบที่เธอเตรียมไว้ มาทำเป็นเมนูต่าง ๆ ที่ได้คุยไว้ก่อนหน้านี้ พอทุกเมนูเสร็จ เธอก็ช่วยยกจานอาหารย้ายไปที่โต๊ะอาหารใหญ่ ทุกอย่างกว่าจะเสร็จก็ล่วงเลยเวลาไปถึง 6 โมงเย็น ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่รถฮุนไดสีดำขับเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี เมื่อเธอเห็นก็รู้ทันทีเลยว่า น่าจะเป็นแขกของป้านุชแน่ ๆ เลยออกไปเปิดประตูต้อนรับหน้าบ้าน
 คุณหญิงวิไลรัตน์ก้าวขาลงมาจากรถ จากนั้นหันกลับไปหยิบของขวัญในรถ พอหันกลับมาอีกที ก็เจอเข้ากับวีรภัทราพอดี วีจึงเดินก้าวเร็วเข้าไปหาเพื่อสวัสดี
 "สวัสดีค่ะ คุณหญิงวิไลรัตน์" วีรภัทรายังจำได้ดี เพราะล่าสุดเพิ่งไปร่วมงานศพของเจ้านายมา และที่สำคัญเธอทำงานในบริษัทนั้นด้วย
 "สวัสดีค่ะ หลานวี" คุณหญิงวิไลรัตน์รับไหว้ พร้อมยิ้มน้อย ๆ ให้
 "เชิญเข้าบ้านก่อนนะคะ" วีรภัทราพูดชักชวนแล้วผายมือไปพร้อม ๆ กัน จากนั้นคุณหญิงก็เดินนำเข้าไปในบ้าน ส่วนเธอเดินตามไปติด ๆ
 ป้านุชเดินออกมาจากห้องกินข้าวเห็นคุณหญิงวิไลรัตน์มาพร้อมกับกล่องของขวัญก็เดินจ้ำเข้ามาหา และทักทายกันอย่างสนิทสนมเช่นเดิม รอยยิ้มของทั้งคู่สดใสทันทีที่เห็นหน้ากัน
 "มานั่งตรงนี้ก่อนค่ะ" ป้านุชเชิญคุณหญิงวิไลรัตน์นั่งที่โซฟาในห้องรับแขก ต่อมาวีรภัทราก็ยกน้ำมาเสิร์ฟให้
 "ขอบใจจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เห็นความน่ารักของวีรภัทราก็เริ่มรู้สึกเอ็นดูมากขึ้น
 "ค่ะ" วีรภัทรายิ้มกว้างสดใส
 ป้านุชเดินกลับไปจัดแจงโต๊ะให้เรียบร้อย และกลับมาเชิญคุณหญิงวิไลรัตน์ไปที่โต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้แล้ว ส่วนวีรภัทราหลังจากเสิร์ฟน้ำเสร็จก็ไปเชิญให้คุณปู่ธนเดชที่อาวุโสที่สุดในบ้าน และคุณปู่กรชวัลกับคุณย่าฐิติวรรณ ซึ่งเป็นพ่อแม่ของป้านุช มาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกัน
 วันนี้โต๊ะอาหารครื้นเครงเป็นพิเศษ เพราะมีแขกพิเศษมาร่วมด้วย และสำคัญที่สุดคือ ป้านุชและคุณหญิงวิไลรัตน์แสดงท่าทีแปลก ๆ แบบมีลับลมคมนัยด้วยกันมาก่อนหน้านี้ หลังจากกินข้าวเสร็จ วีรภัทราก็ช่วยยกจานไปล้าง ส่วนป้านุขและคุณหญิงพากันแยกไปคุยในห้องทำงานของป้า ภายในห้องตกแต่งแบบเรียบง่าย ดูสะอาดตา เน้นสีไม้ธรรมดา ส่วนโต๊ะ เก้าอี้ที่ใช้ก็เป็นแบบฉบับโต๊ะทำงานในบริษัท ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นมากมาย มีเพียงชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือที่เกี่ยวกับภาษา และตู้ปลาขนาดเล็ก มีปลาหางนกยูงสีสันสดใสอยู่ 2 - 3 ตัว มองดูก็เพลินตา จนกระทั่งป้าเชิญให้คุณหญิงนั่งลงก่อน
 พอคุณหญิงนั่งลง และสูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ
 "คือรัตน์มีเรื่องที่จะปรึกษาคุณพี่นุชเกี่ยวกับลูกชายน่ะค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์แสดงสีหน้ากังวลออกมานิด ๆ
 "พี่ก็มีเรื่องปรึกษาคุณหญิงเหมือนกันค่ะ คืออยากจะหาผู้ชายดี ๆ สักคนให้หลานวีได้แต่งงาน เพราะตัวพี่เองก็อายุเยอะแล้ว เฮ้อ... ได้แต่หวังว่าเขาจะได้มีชีวิตที่ดี กับคนที่ดี คุณหญิงพอจะรู้จักบ้างไหมคะ" ป้านุชเปิดประเด็นทีละนิด เพื่อที่จะไม่กดดันคุณหญิงมากจนเกินไป
 "เอ... เราแอบใจตรงกันหรือเปล่าคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เริ่มแสดงความคิดเห็นในประโยคถัดมา
 "ก็ไม่แน่นะคะ พี่อยากให้หลานวีได้เจอใครสักคนที่ดีน่ะค่ะ" ป้านุชหยั่งเชิงเล็กน้อย แต่แล้วคุณหญิงวิไลรัตน์ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
 "รัตน์เองก็อยากให้ลูกชายรู้จักใครใหม่ ๆ สักคนเหมือนกันค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดพลางแสดงสีหน้าเห็นด้วย
 "ค่ะ งั้นถ้าเราเห็นตรงกัน ให้ทั้งคู่มาเจอกันบ้างดีไหมคะ" ป้านุชกระแซะต่อ
 "คงจะยากน่ะค่ะ ลูกชายรัตน์ เขาไม่พร้อมเจอใครตอนนี้" คุณหญิงวิไลรัตน์ปฏิเสธ
 "อ้าว ทำไมล่ะคะ เกิดอะไรขึ้น" ป้านุชถามด้วยความเป็นห่วง
 "คือคนรักของคินน์เพิ่งเสียชีวิตไปน่ะค่ะ ตอนนี้เลยไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น" คุณหญิงวิไลรัตน์แสดงสีหน้ากังวลและเป็นห่วงอัคราวิชญ์มากจนป้านุชเห็นช่องทางที่จะเสนอหลานสาวให้ได้
 "พี่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะคะ เห็นใจจริง ๆ ค่ะ แต่ว่า ถ้ามีใครสักคนคอยช่วยดูแล ไม่ใช่แค่งานในบ้าน แต่หมายถึงดูแลรักษาใจด้วย น่าจะดีนะคะ" ป้านุชเริ่มพูดเข้าประเด็นเพิ่มขึ้น
 "นั่นสิคะ แต่จะไปหาผู้หญิงที่ไหน ที่พร้อมจะเข้าใจและดูแลคนอื่น ทั้งที่ไม่ใช่คนในครอบครัวตัวเองได้ล่ะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เห็นด้วย แต่ก็เข้าใจปัจจัยแวดล้อมที่ไม่อาจเลือกได้
 "ก็หลานวีของพี่ไงคะ เธอเป็นคนเข้มแข็ง สู้ชีวิต อดทน พร้อมที่จะดูแลคนรอบข้าง ทำงานบ้านก็เก่ง ทำงานนอกบ้านก็เก่ง แถมยังเข้าใจคนรอบข้างมาก ๆ ค่ะ" ป้านุชพูดเจาะตรงประเด็น ชี้ให้คุณหญิงวิไลรัตน์เห็น
 "อืม... ก็ดีนะคะ รัตน์เองก็อยากให้ใครสักคนมาอยู่กับลูกคินน์เหมือนกันค่ะ แต่หลานวีจะเห็นด้วยเหรอคะ แล้วถ้าเธอต้องไปดูแลจริง ๆ รัตน์คิดว่าคงไม่เหมาะสม ถ้าจะเข้าไปดูแลแค่ในฐานะน้อง เพื่อนหรือแม้กระทั่งหลานของคุณพี่น่ะค่ะ คนอื่นจะมองหลานวีไม่ดีได้นะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์กำลังจะปฏิเสธอ้อม ๆ แล้ว พอป้านุชเห็นอย่างนั้น ก็รีบเสนอทางเลือกใหม่อย่างการแต่งงานให้ เพื่อแก้คำครหา
 "คุณพี่จะให้เด็กทั้ง 2 คนแต่งงานกันเหรอคะ คือ... การคลุมถุงชนแบบนี้ เด็กสมัยนี้คงไม่ชอบใจนัก แล้วพวกเขาจะยอมกันเหรอคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ท้วงติง
 "เราก็หาวิธีกันสิคะ พวกเรามีความหวังดีให้ ยังไงก็ต้องเข้าใจสิ" ป้านุชพูดหว่านล้อม
 "โอเคค่ะ จะลองดู แต่ถ้าลูกชายรัตน์ไม่เห็นด้วยยังไง อย่าว่ากันนะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดออกตัวก่อนจะได้ลองทำ
 "แน่นอนค่ะ เรามาวางแผนกันดีกว่า แล้วถ้าคุณหญิงมีเรื่องอะไรสงสัยเกี่ยวกับตัวหลานวี ถามได้หมดเลยนะคะ" ป้านุชแสดงท่าทีที่ชัดเจนมากขึ้น
 "ได้ค่ะ ก่อนอื่น รัตน์อยากรู้ชีวิตวัยเด็กของหลานน่ะค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เปิดคำถามแรกที่ใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงในการเล่าให้ฟัง หลังจากทราบเรื่องทั้งหมด คุณหญิงได้แต่เห็นใจ และเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณพี่อรนุชถึงเป็นห่วงมากขนาดนี้
 "ตกลงค่ะ รัตน์จะหว่านล้อมลูกชายให้ได้ค่ะ" แววตามุ่งมั่นของคุณหญิงส่งผ่านมาถึงป้านุช ทำไมป้านุชยิ้มออกมาอย่างพอใจ


หน้าคอนโดตึกสูงแถวพระราม 9 วีรภัทราค่อย ๆ ก้าวขาลงจากรถแท็กซี่ แล้วหยุดยืนมองตึกนิ่ง ๆ สักพัก ก่อนจะเดินเข้าไปในตึก ขึ้นลิฟต์ไปชั้นที่พริมาอาศัยอยู่ เธอกดกริ่งหน้าห้องเรียกเพื่อนเธอ เมื่อพริมเปิดห้องมาเห็นสภาพเธอที่มีแต่คราบหน้าตาอาบแก้มทั้ง 2 ข้างบ่งบอกให้รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก พอเธอเห็นพริมก็รีบก้าวขาเข้าไปโอบกอดเพื่อนอย่างไว และวินาทีที่เธอได้อยู่ในอ้อมกอดเพื่อนน้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดทางที่มาหาก็ทลายลงมาหมด
 "พริมช่วยเราด้วย" วีรภัทราพูดพลางกอดพริมาแน่นขึ้น พริมาพูดอย่างใจเย็นพลางตบบ่าเบา ๆ
 "เฮ้ย! เป็นอะไรแก" จากนั้นวีรภัทราก็ค่อย ๆ ดึงตัวเองออกจากการกอดแล้วเปลี่ยนมามองหน้าเพื่อนแทน เพียงไม่นานวีก็คว้ามือพริมาพาเดินเข้าไปนั่งยังโซฟาสีเหลืองสดใสที่ตั้งอยู่ตรงข้ามประตูเข้าห้องนอน
 พอพวกเขานั่งลงเสร็จ วีรภัทรามองหน้าเพื่อนสนิทตัวเองอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดประโยคต่อไป
 "พริม แกรู้เรื่องมนใช่ไหม ไหนแกเล่ามาให้หมดเลยนะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ และแสดงสีหน้าตึงเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนพริมากังวลขึ้นมาเล็กน้อย กลัวเพื่อนระเบิดลงกลางห้อง
 "แกใจเย็น ๆ และตั้งสติก่อนนะ" พริมาพูดเตือนสติพลางจับมือวีรภัทราไว้
 "อืม เราใจเย็นอยู่" วีรภัทราตอบกลับเสียงเรียบนิ่ง
 "คือ... เรารู้มาจากป้านุชอีกทีน่ะ แกยังจำที่เคยเล่าให้เราฟังได้ใช่ป่ะ ว่าแกเคยโดนกลั่นแกล้งก่อนที่จะย้ายโรงเรียนมา" พริมาพูดเกริ่น และก็เว้นวรรคเพื่อดูท่าทีของวีรภัทรา
 "มนเป็นคนวางแผนร่วมกับกลุ่มคนที่มาแกล้งแกน่ะ" พริมาพูดต่อ
 "จะเป็นไปได้ไง มนอยู่กับเราเกือบตลอดเวลา และไม่เคยทำตัวเหมือนอยู่ฝั่งนั้นเลยนะ เวลาเกิดอะไรขึ้นก็เข้าข้างเราตลอด" วีรภัทราเถียงกลับ
 "ตอนแรกเราก็ไม่อยากเชื่อหรอก จนกระทั่งป้านุชเอารูปหลักฐานให้ดู เพราะก่อนที่แกจะย้ายโรงเรียน ป้าก็ต้องไปคุยกับครูที่นั่นถูกไหม" พริมาเล่าต่อ
 "อืม" วีรภัทราตอบพร้อมพยักหน้าเห็นด้วย
 "ตอนนั้นแหละที่ป้านุชไปสืบ ทั้งจากครูประจำชั้น เพื่อนนักเรียนหลายคน และป้าแกก็ไปขอให้นักเรียนช่วยแอบถ่ายรูปหลักฐานไว้ให้ด้วย เราก็เลยได้เห็นหลักฐานไง" พริมาอธิบายเพิ่มพลางลอบมองสีหน้าวีรภัทรา
 "แกลองไปขอดูจากป้านุชได้เลย อันนี้ไม่ได้เข้าข้างป้าแกนะเว้ย" พริมารีบบอกให้วีรภัทรารับรู้ ไม่อยากให้เพื่อนเข้าใจผิด
 "เอาเป็นว่า แกอยากถาม อยากพูดอะไรไหม" พริมาโยนคำถามกลับหาวีรภัทรา หวังให้เพื่อนได้พูดระบายความคิดออกมาบ้าง
 "มันเรื่องจริงใช่ไหม ไม่ใช่เราฝันไป แกช่วยยืนยันหน่อย" วีรภัทราพูดพลางตบหน้าตัวเองเบา ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อว่าที่ได้ยินกับหูตอนนี้้จะเป็นเรื่องจริง
 "จริงสิ แต่ตอนนี้แกดูไม่ไหวแล้วนะ พอแค่นี้ก่อนดีกว่า" พริมาพูดพลางจับบ่าวีรภัทราไว้ หลังจากพูดจบก็เข้าไปสวมกอดเพื่อนทันที
 "อือ" วีรภัทรามีเพียงเสียงตอบรับผ่านลำคอเธอเท่านั้น
 "ไปอาบน้ำ พักผ่อนกัน คืนนี้นอนกับเราละกันนะ" พริมาตบบ่าวีรภัทราเบา ๆ แล้วก็ปล่อยเพื่อนออกจากอ้อมกอดของตัวเอง
 "อืม" วีรภัทราพยักหน้ารับ หลังจากนั้นพริมาก็ลุกยืนขึ้น เดินไปหยิบมือถือในห้องนอนตัวเอง เพื่อโทรแจ้งเรื่องวีให้ป้านุชรับทราบ พอป้ารับรู้เรื่องทั้งหมดก็ไม่ติดใจหรือว่าอะไรกลับมา เพียงแค่ฝากให้พริมดูแลเธอดี ๆ
 พอพริมาหันกลับมามองวีรภัทราอีกครั้ง ก็ยังเห็นว่าเหม่อลอยและนั่งนิ่งอยู่ติดกับโซฟา ไม่ยอมลุกไปอาบน้ำอย่างที่บอก เธอเลยตัดสินใจเดินไปฉุดแขนเพื่อนให้ลุกขึ้น แต่ด้วยความที่เธอตัวเล็กกว่าวี ทำให้ดึงไม่ไหว จึงเปลี่ยนกลยุทธ์มาคุยแทน
 "ก่อนที่แกจะสู้ไหว แกต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนนะ ลุก ไปอาบน้ำได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน โอเคไหม" พริมาพูดให้วีรภัทราได้คิดตาม หลังจากที่วีนั่งฟังนิ่ง ๆ ไปสักพัก จึงเห็นด้วยเลยตัดสินใจลุกไปอาบน้ำทันที
 "ดีมาก" พอพริมาเห็นเพื่อนลุกไปอาบน้ำ ก็พูดชมเพื่อนทันที
 เช้าวันรุ่งขึ้นที่แสนเศร้าของวีรภัทรา เธอลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงด้วยตาที่บวมเป่งหลังจากผ่านการร้องไห้หนักมาก และความเจ็บปวดที่กระแทกเธอตลอดคืนที่ผ่านมา ทำให้วันนี้สีหน้าเธอไม่สดชื่นอย่างที่เคยเป็น
 พอวีรภัทราตั้งสติได้ก็โทรลางานกับหัวหน้าทีม แต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ เธอก็ถูกบอกให้พักผ่อนและยังบอกอีกว่า พริมาช่วยลางานให้เธอแล้วด้วย อีกทั้งยังชื่นชมผ่านโทรศัพท์ว่าที่ผ่านมาเธอเป็นคนตั้งใจทำงานและทำงานเก่งมาก จึงไม่มีข้อสงสัยหรือติดใจกับการขอลาพักร้อน 1 สัปดาห์หรอก แต่แท้จริงแล้วพริมแอบแง้ม ๆ บอกหัวหน้าไปเรื่องที่วีอกหัก หัวหน้าจึงรู้สึกเห็นใจและยอมรับการลางานในครั้งนี้ หลังจากวางสายเสร็จ เธอก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มบัญชี เพื่อขอโทษหัวหน้าและเพื่อนในทีมที่ทำให้เดือดร้อนกับการลางานกะทันหันของเธอ
 ความสงสัยในหมู่พนักงานบริษัทเกิดขึ้นจนนำไปสู่การเม้าท์มอยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพราะที่ผ่านมาวีรภัทราทำงานมาตลอดโดยไม่เคยลางานมาก่อน พวกเขาจึงอยากรู้ว่าคนที่ทำงานหนักอย่างเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า จึงเอาแต่เดินแวะเวียนไปถามพริมาที่มาทำงานวันนี้ แต่กลับไม่ได้รับคำตอบอะไรมากมาย นอกจากบอกว่าวีอยากพักผ่อนบ้าง แต่คนที่อยากรู้มากพวกนี้ก็เหมือนกับหมาที่กัดไม่ปล่อย จึงส่งตัวแทนทักเข้าไปในกลุ่มแชททีมบัญชีของบริษัท จากที่วีจะทำใจสบาย ๆ ได้ ก็ต้องรู้สึกกังวลขึ้นมา เมื่อเห็นแชทเด้งขึ้นที่หน้าจอมือถือตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่วีจะตอบโต้อะไรไป พริมก็เข้ามาพิมพ์ตอบแทน
 "ดิฉันได้แจ้งให้ทุกท่านทราบแล้วว่า คุณวีรภัทราต้องการพักผ่อน จึงได้ขอลาพักร้อนวันนี้ไป และดิฉันขอออกความเห็นหน่อยนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ ถ้าวีต้องการเล่าให้ฟัง เขาจะบอกทุกคนเอง ควรพอแค่นี้ได้แล้วนะคะ" พริมาพยายามข่มใจพิมพ์อย่างสุภาพที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ีสีหน้าของเธอคือพร้อมกระโจนเข้าไปขย้ำหัวคนที่มาวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง
 "ขอโทษนะคะ ดิฉันถามคุณวีรภัทรา ไม่ใช่คุณพริมา กรุณาอ่านให้ดีด้วยค่ะ" พนักงานคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มพิมพ์ตอบโต้กลับมาทันที
 "ทราบค่ะ แต่ว่า คุณควรรู้ขอบเขตของคำถามนะคะ ไม่ใช่ว่าทุกคนเพิ่งเริ่มใช้ชีวิตนะคะ ตอนนี้พวกเราทุกคนเป็นผู้ใหญ่ที่ทำงานแล้วค่ะ" พอพริมาพิมพ์เสร็จก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวเอง จะเดินไปหาที่โต๊ะคนกลุ่มนั้น แต่ยังไม่ทันได้เดินไป หัวหน้าทีมก็เดินออกมาจากห้องเรียกคนเหล่านั้นไปคุย หลังจากนั้นไม่นานก็มีข้อความพิมพ์เข้ามาในกลุ่ม ขอโทษวีรภัทราและพริมาที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง อารมณ์โกรธเมื่อกี้ของพริมาก็เย็นลง ส่วนวีรภัทราเมื่อเห็นข้อความเหล่านั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที
 หลังเลิกงานพริมากลับมาถึงห้องก็มาเจอวีรภัทราที่ยังคงนอนเล่น และพอเห็นว่าวียังคงเลื่อนดูรูปเก่า ๆ ในโทรศัพท์อยู่ เธอจึงค่อย ๆ นั่งลงที่ขอบเตียงอย่างช้า ๆ แล้วก็เอ่ยถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน ก็รับรู้ได้ว่า ความรู้สึกของวีไม่ค่อยนิ่งเท่าไร จะต้องคลายเครียดสักหน่อย จึงชวนเปิดขวดดื่มไวน์กันในห้อง
 เมื่อวีรภัทราผ่อนคลายขึ้น เธอก็กล้าถามคำถามที่ชวนปวดใจได้มากขึ้น หลังจากเธอคิดวนเวียนมาทั้งวัน
 "พริม เราอยากรู้ว่า มนวางแผนอะไรไว้ตอนนั้น" วีรภัทราเปิดปากด้วยคำถามที่ทำให้พริมารู้สึกหนักอึ้งในใจ
 "เอ่อ..." พริมาพูดลากเสียงก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง แล้วค่อยพูดต่อ
 "แกทำงานตั้งแต่ช่วงปิดเทอม แล้วก็ช่วงเวลานั้นแหละที่แก๊งค์มนบังเอิญไปเจอ แต่มนจำแกได้แม่นตั้งแต่แวบแรกที่เห็น ทำให้มนคิดแผนการร้าย ๆ ออก" พริมาเริ่มเล่า
 "ยังไง" วีรภัทราถามกลับด้วยความอยากรู้มากขึ้น พร้อมเขยิบตัวเข้าไปใกล้
 "ก็... มนจะแกล้งเข้ามาเป็นเพื่อนแก ส่วนพวกนั้นจะไปปล่อยข่าวเสียหาย ซึ่งแกก็คงสงสัยตอนนั้นว่าใครทำ นั่นแหละฝีมือพวกนั้น" พริมาค่อย ๆ เล่าทีละนิด
 "แล้วเหตุการณ์ที่ไปประกาศในโรงอาหาร ก็คือต้องการกดดันให้แกรู้สึกไม่มีที่พึ่งจนต้องพึ่งพิงมนคนเดียวเท่านั้น ส่วนเหตุการณ์กลั่นแกล้งอื่น ๆ ก็เดาได้ไม่ยาก ยิ่งแกโดดเดี่ยวมากเท่าไร แกก็ยิ่งรู้สึกว่ามนสำคัญมากเท่านั้น หลังจากนั้นจะปั่นหัวแกยังไงก็ได้" พริมาขยายความอย่างชัดเจนให้วีรภัทรา ทำให้วีแจ่มแจ้งในเรื่องนี้มากขึ้น
 "แล้วเรื่องเป็นแฟนกันล่ะ เราเชื่อว่ามนรักเรานะ" วีรภัทราพูดเหมือนคนพยายามมองหาข้อดีในตัวกัลย์กมล ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ธาตุแท้ทุกอย่างเผยออกมาหมดแล้ว
 พริมาพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะพูดต่อ "แกเนี่ยนะ ใสซื่อจริง ๆ มนน่ะแค่แสดงออกว่ารักแก แต่ไม่ได้หมายความว่าในใจเขารักแก"
 "แล้วที่ทำให้ทุกอย่าง ถ้าไม่รักกันจะทำกันให้ได้เหรอ" วีรภัทราเถียงสู้กลับ
 "ถ้าเขารักแกจริง ถามหน่อยว่า ทำไมจะต้องไปมีคนอื่น และสำคัญคือเขาต้องสู้เรื่องของแกให้มากกว่านี้ ในตอนที่ป้านุชบอกให้เลิกยุ่งกับแกน่ะ" พริมาพูดเปิดเผยออกมาจนหมด
 "ถ้าแกรู้อย่างงั้น ทำไมแกไม่บอกเรา" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองในใจ
 "ถ้าเรารู้ก็บอกนานแล้วแหละ แต่เพราะเพิ่งมาเห็นพฤติกรรมวันนี้บวกกับสิ่งที่แกเล่ามา พอรวมกันมันก็สามารถอธิบายเป็นเหตุผลได้แล้วว่า ทำไมมนถึงทำตัวแบบนั้นกับแก" พริมาพูดกลับมาอย่างอารมณ์เสียนิด ๆ
 "ทำไมล่ะ" วีรภัทราถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ
 "เพราะมนอิจฉาแก เราจำประโยคที่แกเล่าให้ฟังได้ มนบอกแกว่า แกเคยเป็นคนร่าเริงที่มีเพื่อนรายล้อม ส่วนเขาน่ะไม่มีใคร มันก็เป็นการบอกเจตนาแอบแฝงแต่แรกแล้ว เพียงแต่เราไม่ได้เอะใจเหมือนที่แกก็เป็นเหมือนกันนั่นแหละ" พริมาอธิบายยืดยาวจนวีรภัทราเริ่มลังเล
 "จริงเหรอ" วีรภัทราถามและมองด้วยสายตาที่อยากจะเชื่อหูตัวเองที่ได้ยิน
 "จริง เราจะไปโกหกแกทำไม เราอยากให้แกได้เจอคนที่ดี คนที่รักแกจริง ๆ นะ" พริมาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าจริงจังออกมา จนวีรภัทราพยักหน้า เพื่อบอกให้พริมรับรู้ว่าเธอเข้าใจแล้ว
 วีรภัทราใช้ชีวิตอยู่กับพริมาจนถึงวันลาพักร้อนวันสุดท้าย และตัดสินใจกลับบ้านในตอนดึกแทน เพื่อเลี่ยงการเจอกับป้านุช แต่ไม่ทันที่จะเดินผ่านโซฟาที่ตั้งอยู่กลางห้องรับแขก ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย
 "หลานวีกลับมาแล้วเหรอ" ป้านุชทักขึ้นมาท่ามกลางความมืดและความเงียบสงัดในบ้าน
 "...ค่ะ" วีรภัทราเงียบสักพัก มองหาต้นเสียงด้วยความกลัว จนเห็นป้านุชนั่งรออยู่ที่โซฟาตัวเดิม จึงค่อยเปล่งเสียงตอบรับกลับไป
 วีรภัทราจึงเดินไปเปิดไฟที่มุมเสาด้านหนึ่งของบ้าน ก่อนจะหมุนตัวกลับมาทางที่ป้านุชนั่ง และเธอก็ค่อย ๆ นั่งลงด้านข้างป้า
 "ป้า... วีขอโทษนะคะที่พูดจารุนแรงเกินกว่าเหตุ และก็ขอบคุณที่ป้ามีแต่ความปรารถนาให้วีเสมอมาค่ะ" วีพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นในใจเธอ พร้อมทั้งยกมือไหว้ด้วย
 "ไม่เป็นไร ป้าเข้าใจ เข้าใจทุกอย่างที่หลานคิดและทำ" ป้านุชตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจจริง ๆ
 "ส่วนเรื่องแต่งงานที่หลานวีรับรู้มา ก็อย่างที่ป้าเคยบอก ป้าไม่บังคับ" ป้านุชพูดอย่างชัดเจน จนวีรภัทราไม่ต้องถามคำถามที่คาใจมาตลอดหลายวัน
 "ค่ะ ขอบคุณนะคะป้า" วีรภัทรายกมือไหว้อีกครั้ง ก่อนจะขอตัวไปพักผ่อน
 หลายวันมานี้ป้านุชไม่ได้มีทีท่าจะพาวีรภัทราไปหาใคร วีจึงใช้ชีวิตตัวเองได้อย่างสบายใจ จนกระทั่งถึงเช้าวันศุกร์ ป้าเรียกวีมาคุยส่วนตัวที่ห้องทำงาน
 "ลูกศิษย์ที่จบไปหลายปี โทรมาชวนไปงานแต่งวันพรุ่งนี้ ไปเป็นเพื่อนป้าหน่อยนะ" ป้านุชพูดน้ำเสียงปกติ ไม่ให้วีรภัทรารู้ถึงเบื้องหลังแผนการที่วางไว้กับคุณหญิงวิไลรัตน์
 "ค่ะ แต่ว่า... แปลกนะคะ ปกติต้องมีการ์ดเชิญส่งมาให้ไม่ใช่เหรอคะ" วีรภัทราถามด้วยความแปลกใจ เล่นทำเอาป้านุชสะดุ้งในใจเล็กน้อย
 "ก็...เดี๋ยวนี้เขาส่งกันผ่านมือถือ แต่ป้าไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไร และเด็กพวกนี้ก็จบไปนานแล้ว ก็คงติดวิธีสื่อสารแบบเก่าละมั้ง" ป้านุชพยายามพูดแถสุดฤทธิ์ ถึงมันจะฟังดูแปลก ๆ ก็ตามทีเถอะ
 "ค่ะ และวีไม่ต้องเตรียมตัวอะไรใช่ไหมคะ" วีรภัทราถามอีกเรื่องโดยไม่เอะใจเหตุผลที่ป้านุชให้มา
 "แค่ดูแลผิวหน้าคืนนี้หน่อยละกัน" ป้านุชบอกปัด ๆ ไป
 "ค่ะ งั้นวีขอตัวก่อนนะคะ" วีรภัทราพูดเสร็จ ก็ลุกขึ้น เดินไปเปิดประตูออกจากห้อง เพื่อเตรียมตัวไปทำงานที่บริษัท
 หลังจากวีรภัทราเดินออกไป ป้านุชที่กลั้นยิ้มอยู่เมื่อกี้ ก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดีที่จะได้เห็นหลานเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ความสุขที่รอมานาน บอกกับตัวเองในใจให้อดทนอีกสักนิดก็จะช่วยให้ทุกอย่างสำเร็จแล้ว


หลายสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ค่ำคืนนี้วีรภัทราอยากผ่านไปเร็ว ๆ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็มานอนพักผ่อนบนเตียง แต่สายตากลับมองออกไปนอกหน้าต่างห้อง ขณะคิดคำนึงถึงเหตุการณ์วุ่นวายมากมายที่เกิดขึ้นในวันนี้ เธอไม่คิดว่าการตัดสินใจในวันนั้นกับกัลย์กมลจะทำให้ครอบครัวเธอและครอบครัวอัคราวิชญ์เดือดร้อนได้ถึงเพียงนี้ เธอยังจำสายตาที่เขามองมาที่เธออย่างไม่ชอบใจ แต่ออกแนวจะข่มขู่มากกว่าด้วยซ้ำไป เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับปัญหาใหม่นี้อย่างไรดี เป็นหนึ่งคืนที่เธอลืมตาตื่นจนถึงเช้า และก็ออกเดินทางไปทำงานตอนเช้าด้วยขอบตาหมีแพนด้า
 วีรภัทราเดินเข้าไปในตึกทำงานเหมือนเคย แต่ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่เหมือนเดิมคือทุกทีจะมีเพื่อนพนักงานในแผนกอื่น ๆ ทักทายอย่างน่ารัก แต่วันนี้ทุกคนกลับเมินเฉย ไม่สนใจเธอ แม้ว่าเธอจะพยายามยิ้มให้ก็ตาม เธอจึงหน้าเจื่อนลง ความรู้สึกไม่มั่นใจเริ่มก่อตัวขึ้น ทำไมเหตุการณ์ถึงเหมือนตอนที่เธอยังเด็กนะ ที่มีแต่คนเกลียดเธอ ทั้ง ๆ ที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรพวกเขาเลยนะ ตลอดการขึ้นลิฟต์จนเดินตรงไปถึงโต๊ะทำงาน และนั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์ เหมือนเธอหลุดเข้าไปในห้วงความคิดจนไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเรียกของเพื่อนสนิทเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
 "ฮะ เมื่อกี้ว่าไงนะ" วีรภัทราสะดุ้งขึ้นมา แล้วเปลี่ยนสายตาจากที่มองหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองหน้าพริมาแทน
 "แกไหวไหมเนี่ย" พริมาถามอย่างห่วงใย
 "สับสนอะ ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้ถูกใจทุกคน" วีรภัทรากระซิบเบา ๆ ด้วยเกรงว่าใครจะมาได้ยิน
 "อืม ก็เข้าใจแหละ ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบแบบนั้น ใคร ๆ ก็อยากได้ไปครอบครอง พอไม่ได้ก็พาลคนที่ได้" พริมาพูดอย่างเข้าใจสถานการณ์ที่วีรภัทราเผชิญดี
 "อืม กำลังคิดว่า จะปล่อยให้เลยตามเลยดีไหม หรือเราควรยกเลิกงานแต่งดีอะแก" วีรภัทราพูดอย่างสับสน ทั้ง ๆ ที่ก็เป็นการทำตามความปรารถนาของป้านุช อยากให้ครอบครัวมีความสุข แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นทำลายความรู้สึกคนมากมาย
 "ไม่มีใครตอบได้ดีเท่าแกหรอก เรามีหน้าที่รับฟังและเคียงข้างแก ดังนั้นไม่ต้องกังวลกับคนรอบข้างมากจนเกินไป ฟังเสียงตัวเองให้มาก ๆ เข้าไว้" พริมาพูดอย่างเห็นใจและปลอบใจวีรภัทราไปในตัวด้วย
 "อืม เข้าใจ มาทำงานกันเถอะ มีอีกเยอะที่ต้องจัดการ" วีรภัทราพูดตัดบทสนทนา เมื่อเห็นพนักงานคนอื่น ๆ เริ่มเดินทยอยเข้ามาในห้องทำงาน
 สายตาของพนักงานจับจ้องมาที่วีรภัทราขณะที่พวกเขากำลังก้าวขาเข้ามา จังหวะการเดินและเสียงรองเท้าที่กระทบลงพื้นยิ่งเพิ่มความรู้สึกกังวลมากขึ้นไปอีก หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะคุมสีหน้าและท่าทางไว้ไม่อยู่ และเสียงดังที่ทุกคนได้ยินตอนเช้าก็มาถึง หากวันไหนมีประกาศตอนเช้าจากหัวหน้าทีม ให้ทุกคนรู้ตัวไว้เลยว่า อีกครึ่งชั่วโมงจะมีการประชุม แต่จะเป็นอะไรก็ต้องรอหัวหน้าชี้แจง
 "สวัสดีค่ะทุกคน เช้านี้มีประชุม เป็นการประชุมใหญ่คือรวมทุกแผนกเพื่อดูความคืบหน้าของผลประกอบการและการทำงานที่ผ่านมาตลอดระยะเวลา 2 เดือนครึ่ง เพื่อวางแผนหรือปรับปรุงงานก่อนจะสิ้นสุดไตรมาสแรกกันนะคะ ทุกคนเตรียมรายงานให้พร้อมนะคะ" หัวหน้าพูดเสียงเหมือนผู้ประกาศข่าวเสร็จก็เขยิบตัวเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัวทันที โดยไม่ทันได้สังเกตพนักงานหลาย ๆ คนกำลังจับจ้องมาที่วีรภัทรา ด้วยสายตาจับผิด เพราะถ้าเป็นการประชุมใหญ่ก็จะต้องเจอผู้บริหาร และทุกคนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่ต้องเห็น คือความสนิทสนมของ 2 คนนี้
 เมื่อวีรภัทราเริ่มรู้สึกตัวว่ามีคนจับจ้องมาที่เธอเต็มไปหมด ทำให้เธอใจเต้นแรงเพิ่มขึ้น หายใจไม่ค่อยสะดวก จึงรีบลุกขึ้น เพื่อเดินออกไปสูดอากาศนอกห้อง แต่จังหวะที่ลุกขึ้นและก้าวขาเดินนั้น อยู่ ๆ ก็มีเพื่อนพนักงานในทีมพูดแขวะขึ้นมา
 "ดีเนอะ มาทำงานก็ได้เจอสามีด้วย น่าอิจฉาจัง" พนักงานคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงแดกดันนิด ๆ แต่กลับทำสีหน้าเหมือนคนหยอกล้อเล่นเฉย ๆ เมื่อวีรภัทราเห็นท่าทางอย่างงั้นก็หงุดหงิดเล็กน้อย แต่ไม่อยากมีเรื่องด้วย จึงรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปโดยไม่ตอบโต้อะไรเลย
 วีรภัทรายืนมองออกไปนอกหน้าต่างตรงทางเดิน พร้อมสูดลมหายใจเข้าออก เพื่อตั้งสติสักพัก หลังจากนั้นพริมาก็เดินตามออกมาดูเธอ เสียงเรียกชื่อเธอ พอดีกับที่เธอกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่
 "แกกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ" พริมาถามขึ้นอย่างสงสัย ขณะที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ วีรภัทราเรียบร้อยแล้ว
 "เปล่าหรอก แค่..." วีรภัทราตอบปฏิเสธไป และก็หยุดพูดลง เมื่อเห็นว่ามีคนอื่นเดินผ่านมา
 พอไม่มีคนอยู่แถวที่วีรภัทรากับพริมายืนอยู่ เธอก็พูดต่อ "ก็แค่กังวลว่าจะรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นยังไง หากอยู่ดี ๆ เขาหาเรื่องเราขึ้นมาในตอนที่กำลังประชุมกันอยู่ จะทำยังไง" วีรภัทราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่จริงจังมากกว่าปกติที่พริมาเคยเห็น
 พริมาจับไหล่วีรภัทราทั้ง 2 ข้าง พร้อมพูดอย่างหนักแน่น "ไม่ต้องกังวลเลยแก คนเยอะแยะ ถ้าเขาทำแบบนั้น แสดงว่าทำงานไม่เป็นมืออาชีพ แต่เท่าที่เคยได้ยินคนอื่นพูดถึง เขาเป็นคนจริงจังกับการทำงานมากนะ แถมยังมีเหตุผลมากด้วย คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก" หลังจากที่พริมพูดจบก็พยักหน้าให้วีเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด พอวีเห็นก็พยักหน้าตามเกือบจะทันที
 "ไป เข้าไปเตรียมเอกสารให้พร้อม ประชุมวันนี้ต้องราบรื่น" พริมาพูดให้กำลังใจ พร้อมกอดคอวีรภัทราพาเดินกลับเข้าห้องทีมบัญชี
 "อีก 10 นาที เราจะขึ้นไปประชุมที่ชั้น 29 แล้วนะคะ" หัวหน้าทีมเปิดประตู และชะโงกหน้าตะโกนให้ทุกคนในทีมได้ยินพร้อมกัน
 "ครับ/ค่ะ" พนักงานทุกคนตอบกลับเป็นเสียงเดียวกัน และรับทราบว่าเวลากำลังบีบเข้ามาให้ทุกคนต้องเร่งงานที่กำลังทำอยู่ รวมถึงเอกสารที่จะต้องเอาเข้าในที่ประชุมด้วย
 เมื่อครบ 10 นาที พนักงานทุกคนมองนาฬิกาแขวนที่ผนังห้องและลุกขึ้นเกือบจะพร้อมกันทั้งหมด
 "คุณวีรภัทราคะ ช่วยไปเตรียมที่ห้องประชุมล่วงหน้าให้หน่อยค่ะ" หัวหน้าทีมเดินออกมาสั่งงานวีรภัทราเหมือนปกติ
 "ค่ะหัวหน้า" วีรภัทราตอบรับ และหยิบเอกสารพร้อมเดินออกจากห้องทำงาน เพื่อไปเตรียมห้องประชุมให้พร้อมตามคำสั่งของหัวหน้า
 จังหวะที่วีรภัทราเดินเกือบจะถึงประตูทางออก เสียงนกเสียงกาที่เธอภาวนา ขอให้ไม่หาเรื่องเธอมากกว่านี้ ก็พูดขึ้นจนเธอชะงัก หยุดเดินทันที
 "หัวหน้าคะ จะไปสั่งให้คุณวีรภัทราทำงานเหมือนอย่างเคยคงไม่ได้แล้วมั้งคะ ตอนนี้เขาอยู่ในสถานะไหน พวกเราก็รู้ดี จริงไหมทุกคน" พนักงานที่เพิ่งแขวะวีรภัทราไปก่อนหน้านี้ ก็ยังคงทำหน้าที่เดิมได้เหมือนเดิม
 "อืม... ก็จริงของคุณนะ" หัวหน้าพยักหน้าพลางกอดอก พร้อมตอบกลับอย่างเห็นด้วย
 วีรภัทราหันหน้ากลับมาทางที่หัวหน้ายืนทันที แล้วพูดขึ้นเสียงดังและหนักแน่นทันทีว่า "ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกค่ะ ยังไงวีก็ทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนเหมือนกับทุกคนนั่นแหละค่ะ"
 "อืม...ได้แน่นะคะ" หัวหน้าพูดกลับอย่างลังเลเล็กน้อย เพราะกลัวตัวเองเดือดร้อน หากใช้งานวีรภัทราหนักเกินไป จนป่วยขึ้นมา เธอต้องซวยมากแน่ ๆ
 "ได้แน่นอนค่ะ" เสียงใสแจ๋วของวีรภัทรา ทำให้หัวหน้าผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก และพยักหน้าอย่างเข้าใจ
 "ไปก่อนนะคะ" วีรภัทราขอตัวไปทำงานต่อ หลังจากพูดจบ และหัวหน้าก็พยักหน้าเชิงบอกว่ารับรู้แล้ว เธอจึงหันกลับไปทางประตูทางออกอีกครั้ง และเดินไปขึ้นลิฟต์ กดไปยังชั้น 29
 ที่ห้องประชุมใหญ่ กระจกรายล้อมรอบห้อง วีรภัทรามองเห็นตัวแทนของแต่ละแผนกนำเอกสารวางตามโต๊ะที่นั่งต่าง ๆ อย่างขะมักเขม้น เธอจึงรีบเดินเปิดประตูเข้าไปทำบ้าง ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาวางเอกสารอยู่นั้น ก็มีรุ่นพี่จากแผนกอื่นเข้ามาทักทายเธอ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เจอกันก็ไม่เห็นจะทำขนาดนี้ มีแต่เธอที่ต้องเข้าไปคุยก่อน
 "สวัสดีค่ะ" รุ่นพี่ฝ่ายจัดซื้อปั้นหน้าเข้ามายิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
 "สวัสดีค่ะ" วีรภัทราทักทายกลับอย่างสุภาพ และก็หันไปสนใจวางเอกสารต่อ
 "สวัสดีครับ" รุ่นพี่ฝ่ายการตลาดอีกคนก็เข้ามาทักทายวีรภัทราด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนให้เธอรู้สึกขนลุก ไม่ใช่เพราะเขาอยากจีบหรืออยากเป็นเพื่อนหรอก แต่เขาเห็นว่าเธอจะให้อะไรเขาได้ เขาจึงเข้ามาตีสนิทด้วย ซึ่งคนนี้แสดงเจตนารมย์อย่างชัดเจนตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้จักกัน ถ้าไม่มีผลประโยชน์ให้ เขาไม่มีทางญาติดีด้วยหรอก เธอจึงแค่ทักทายกลับไปตามมารยาทเท่านั้น และก็ไม่คิดจะคุยต่ออะไรใด ๆ ทั้งสิ้น
 ในที่สุดเวลาประชุมก็มาถึง เหล่าพนักงานและทีมผู้บริหารต่างเดินเข้ามานั่งพร้อมหน้ากันเรียบร้อย เมื่อทุกคนเห็นอัคราวิชญ์เดินเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย และนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งกึ่งกลางฝั่งหนึ่งของห้องประชุมแล้ว จากนั้นก็เริ่มต้นการประชุม โดยการรายงานความคืบหน้าของยอดขายในเดือนที่ผ่านมาของฝ่ายขาย ตามด้วยฝ่ายการตลาดที่มีการพูดถึงกลยุทธ์ที่ทำกันไป รวมถึงสิ่งที่อยากปรับปรุงแก้ไข จนมาถึงฝ่ายบัญชีที่จะต้องมีการรายงานภาพรวมของบริษัท ทั้งกำไร ขาดทุน รวมถึงผลประกอบการโดยรวมทั้งหมด ซึ่งคนที่มีหน้าที่รายงานทั้งหมดคือหัวหน้าของวีรภัทรา แต่ครั้งนี้กลับพูดอย่างตะกุกตะกัก ไม่ใช่กังวลตัวเลขที่กำลังอ่านอยู่ แต่กลัวว่าเจ้านายจะแสดงท่าทียังไงต่อทีม เพราะยังไงตอนนี้วีรภัทราก็ยังทำงานอยู่ในทีมนี้ด้วย ทุกอย่างไล่เรียงกันไปจนจบทุกแผนกทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง
 หลังจากอัคราวิชญ์ฟังจนครบทั้งหมดแล้ว เขาก็เริ่มพูดมีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยกับแผนงานต่าง ๆ จนกระทั่งมาถึงฝ่ายบัญชี เขาหยุดพูดลงและพิจารณามองหน้าทีละคนในทีมนั้นยกเว้นวีรภัทรา จากนั้นเขาก็พูดต่อตามปกติ โดยไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ในใจเธอตอนนี้ได้แต่คิดวนเวียนว่าตัวเองทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมเขาถึงแสดงออกแบบนั้น การทำตัวห่างเหินให้คนในบริษัทเห็น จะทำให้คนสงสัยถึงข้อตกลงเรื่องคลุมถุงชนมากขึ้น คนก็คงจะเอาไปเล่าต่อ ๆ กันอีก จากที่หวังว่าทุกอย่างคงจะเงียบไปในสักเวลาหนึ่ง แต่ดูท่าแล้วคงยาก เขาแอบทำตัวหาเรื่องเธออยู่บ่อย ๆ ทั้งสีหน้า แววตา และการปฏิบัติตัวกับเธอ อย่างกับคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันยังไงยังงั้น
 พอประชุมเลิกแล้ว แทนที่วีรภัทราจะกลับลงไปพร้อมเพื่อนในทีม เธอดันเลือกที่จะตามเขาขึ้นไปยังห้องผู้บริหาร เพื่อขอคุยด้วย เมื่อเธอออกจากลิฟต์ และเดินมาถึงยังประตูหน้าห้องทำงานส่วนตัวของอัคราวิชญ์ เธอชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนที่จะเคาะประตูและเปิดเข้าไป เมื่อเขาเห็นว่าเป็นเธอ ก็เปลี่ยนจากสีหน้าเรียบเฉยกลายเป็นบึ้งตึงทันที
 "มีอะไร" อัคราวิชญ์ถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ และก้มหน้าอ่านเอกสารที่ต้องเซ็นชื่อต่อ
 วีรภัทราหน้าถอดสีลงทันที ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "คุณอัคราวิชญ์คะ ดิฉันจะมาขอเคลียร์เรื่องการกระทำของคุณ ที่จะส่งผลต่อความคิดเห็นของเพื่อนร่วมงาน และจะทำให้ดิฉันทำงานได้ไม่สะดวกค่ะ" เธอโพล่งความในใจออกไปอย่างหมดเปลือก
 "การกระทำอะไร" อัคราวิชญ์ขมวดคิ้ว และเงยหน้ามองวีรภัทรา หลังจากได้ยินคำพูดที่ไม่ค่อยถูกหูสักเท่าไร
 "ก็ที่คุณแสดงท่าทีไม่ชอบดิฉัน จนออกจะดูเหมือนรังเกียจเสียด้วยซ้ำไงคะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
 "ตรงไหนที่บอกยังงั้น ก็แค่มอง" อัคราวิชญ์โต้กลับทันที
 "หากคุณไม่รู้ตัว ก็ลองส่องกระจกดูสีหน้าตัวคุณเองตอนนี้เลยก็ได้นะคะ" วีรภัทราพยายามพูดออกไปอย่างอดกลั้น ขณะที่อัคราวิชญ์ยักคิ้วใส่เธออย่างไม่แยแส
 "เอาเป็นว่า ถ้าคุณอยากทำแบบนั้นต่อ ดิฉันขอแค่ว่า ไม่ใช่ที่ทำงานและไม่ใช่ต่อหน้าเพื่อนพนักงานจะได้ไหมคะ ดิฉันยังต้องทำงานที่นี่ต่อ ยังต้องการเพื่อนร่วมงานนะคะ" วีรภัทราพูดออกไปอย่างชัดเจนมากขึ้น
 "เหรอ" อัคราวิชญ์พยักหน้าเล็กน้อยและตอบกลับอย่างยียวนกวนประสาท
 "ค่ะ ดิฉันมาเคลียร์แค่เรื่องนี้เท่านั้นค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" วีรภัทราพูดเสียงกระแทกกระทั้นกลับไป และเดินกลับออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิดใจ ที่ดูเหมือนจะแก้ไขได้ แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าแก้ไขแล้วเลย
 หลังจากวีรภัทราออกไป อัคราวิชญ์ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่กลั่นแกล้งเธอได้ ในใจก็คิดว่า ถึงเธอจะดูน่ารำคาญไปสักหน่อย แต่ก็ตั้งใจทำงานดี และก็คงจะทำให้อย่างที่เธอขอสักนิดแล้วกัน อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ได้ขอให้เลิกทำไปเลย
 วีรภัทราถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ หลังจากที่ไปฟาดฟันทางคำพูดกับอัคราวิชญ์มาเมื่อกี้ ก่อนที่เธอจะกลับมาจดจ่อที่การทำงานอีกครั้ง ซึ่งเธอมีสมาธิกับการทำงานมากจนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงานแล้ว จนกระทั่งพริมาเดินมาหาที่โต๊ะทำงานเธอ
 "วี กลับบ้านกัน" พริมาเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
 "โอเค กำลังเก็บของ รอแป๊ปนะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงโทนเดียวกันกับพริมา
 ระหว่างที่ง่วนอยู่กับการเก็บของ จัดโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนกลับ อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงนกเสียงกาพูดขึ้นมา
 "แหม ขยันจังนะคะ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องทำงานหนักขนาดนี้เลย ยังไงก็มีเงินให้ใช้อยู่แล้วไม่เหรอ" เสียงพูดกระแนะกระแหนลอยผ่านเข้าหูของวีรภัทราและพริมา ที่ตอนนี้เหลือแค่ 2 คนในห้อง
 "ใช่ ๆ ยิ่งช่วงนี้ของราคาแพงขึ้นเยอะมาก แต่ว่า...คนบางคนคงไม่ลำบากหรอก" อีกคนพูดเสริมด้วยท่าทีแบบเดียวกับเพื่อนร่วมงานคนก่อนที่พูดเมื่อกี้
 "แกว่าเหมือนได้ยินเสียงแว่ว ๆ อะไรไหม" พริมาพูดกระทบกระเทียบให้วีรภัทราฟัง
 "อืม ปล่อยเขาไปเถอะ" วีรภัทราบอกพริมาอย่างปลง ๆ
 "ได้ไงแก ขืนปล่อยไปแบบนี้ มีหวังแว้งกัดเราไม่รู้ตัวอีก" พริมาพูดเตือนวีรภัทรา แต่ไม่วายกระทบไปถึงหูของคนที่พูดจาไม่ดีเมื่อกี้ ทำเอาร้อนตัวจนสะบัดเดินหนีกลับบ้านทันที
 พริมาและวีรภัทราหันมามองหน้ากัน และก็ขำออกมาอย่างแรง กับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเพื่อนร่วมงานเมื่อกี้ พริบตาเดียวทำให้วีรู้สึกหายเครียดขึ้นมา หลังจากที่กดดันมาตลอดทั้งวัน จากนั้นทั้งคู่ก็พากันกลับบ้านอย่างสบายอารมณ์


เมื่อรถยนต์คันหรูของผู้บริหารหนุ่มสุดหล่อเข้ามาจอดเทียบหน้าบริษัท ซึ่งอัคราวิชญ์ไม่ได้ทำมานานแล้วหลังจากที่นันทิชาจากไป ทำให้เหล่าพนักงานบริษัทหันมามองกันเป็นตาเดียวทั้งหมด
 "ทำไม... คุณถึงมาจอดตรงนี้ล่ะคะ" วีรภัทราถามอย่างกังวลใจออกไป
 "ก็ปกติไหม หรือคุณจะเดินจากลานจอดรถแทน" อัคราวิชญ์สวนกลับทันควัน
 "แบบนั้นดีกว่าค่ะ" วีรภัทราพูดพลางก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาใครทั้งนั้น เธอยังจำเหตุการณ์ได้ดีทุกอย่าง ชีวิตเธอที่เคยสงบสุขก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว หลังจากวันที่จดทะเบียนสมรสกับอัคราวิชญ์
 "กลัวอะไร" อัคราวิชญ์ถามกลับอย่างสงสัย เพราะทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน
 "ปะ...เปล่าค่ะ" วีรภัทราพยายามไม่ตอบอะไรให้ยืดยาว แต่กลับทำให้อีกฝ่ายทำสีหน้าสงสัยออกมา
 "อืม งั้นก็ลงไปได้แล้ว จะให้จอดตรงนี้อีกนานไหม" อัคราวิชญ์พูดอย่างเซ็งที่อุตส่าห์จะดูแลให้ตามที่รับปากกับที่บ้านวีรภัทราไว้ แต่ดูท่าแล้วคงจะไม่ง่ายอย่างที่คิดสินะ
 พอวีรภัทราก้าวขาลงจากรถ พนักงานหลาย ๆ คนต่างก็ซุบซิบนินทาต่อหน้าเธอทันที ยิ่งทำให้เธอประหม่า และกังวลเพิ่มขึ้นอีก ขาที่เธอต้องก้าวไปข้างหน้ากลับรู้สึกหนักหน่วงขึ้นมาจนก้าวไม่ออก ขณะที่เธอยืนมึนอยู่นั้น พริมาก็มาถึงที่ทำงานพอดี และเห็นท่าทางของพนักงานพวกนั้น จึงรู้ว่า ทำไมเธอถึงยืนอยู่กับที่ ไม่ยอมไปขึ้นลิฟต์ จึงตัดสินใจพาเธอเข้าไปแทน
 วีรภัทราสะดุ้งขึ้นหลังจากพริมากระโดดเข้าไปควงแขนเธอ จากนั้นเธอก็กระพริบตาเล็กน้อยและสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อตั้งสติ พลางยิ้มนิด ๆ และเดินเข้าไปพร้อมกับเพื่อนสนิท เมื่อพวกเขาเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานทีมบัญชีก็ต้องตกใจ เพราะอัคราวิชญ์มานั่งรอที่โต๊ะของเธอแล้ว
 "ไปไหนมา ทำไมขึ้นมาช้า" อัคราวิชญ์พูดและแสดงสีหน้าบึ้งตึงออกมา
 "ก็..." วีรภัทราพยายามคิดถึงคำแก้ตัว แต่ก็ถูกพริมาชิงพูดตัดหน้าก่อน
 "ขอตัวก่อนนะคะ" พริมารีบบอก และเดินหลบไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะแตะแขนวีรภัทราเบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ
 "คือ...ดิฉันแค่ทำตัวไม่ถูกก็เลยยืนอึ้งอยู่ข้างล่างแป๊บนึงค่ะ" ในใจวีรภัทราคิดว่านี่คือคำแก้ตัวที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้ แต่อัคราวิชญ์ขมวดคิ้วขึ้น และทำสีหน้าไม่เข้าใจกับสิ่งที่เธอตอบไปเมื่อกี้ ก่อนจะบอกว่า
 "คุณขึ้นไปคุยที่ห้องทำงานผมละกัน" อัคราวิชญ์พูดนิ่ง ๆ และลุกขึ้นเดินนำวีรภัทราไป เธอเดินตามเขาไป พลางคิดไปด้วยว่า เขาต้องการคุยเรื่องอะไรกันแน่นะ และความกลัวในใจเธอก็ก่อขึ้นอีกครั้ง เพราะไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้าน จึงกลัวการจับจ้องของคนอื่น เลยเอาแต่เดินก้มหน้าจนเดินไปชนที่หลังของเขา
 "เป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย" อัคราวิชญ์พูดอย่างหงุดหงิดใจ ไม่วางฟอร์มอย่างที่เคย เพราะตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวเขาแล้ว
 "ไม่... ไม่มีอะไรค่ะ" วีรภัทราพูดติดขัดอีกแล้ว
 "จะไม่มีอะไรได้ไง" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น พลางนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานเขา และชี้บอกให้วีรภัทรานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
 "คุณพูดมาตามตรงดีกว่า" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากขึ้น พลางยกมือขึ้นมากุมไว้บนโต๊ะ
 "คุณแก้ไขอะไรให้ดิฉันไม่ได้หรอกค่ะ" วีรภัทราตอบกลับไปด้วยเหตุผล
 "ทำไมจะไม่ได้ นี่บริษัทฉันนะ" อัคราวิชญ์พูดพลางยกมือผายออกทั้ง 2 ข้าง
 "บางเรื่องมันก็แก้ไม่ได้หรอกค่ะ อำนาจที่คุณมี ไม่ได้ทำให้คุณอยู่เหนือกว่าจนทำอะไรก็ได้นะคะ" วีรภัทราพูดอย่างเถรตรงกลับไป
 อัคราวิชญ์ฉุนกึกกับคำตอบของวีรภัทรา จากที่เขาอยากจะช่วยเธอ ตอนนี้เขาเริ่มไม่อยากทำแล้ว แต่จะแสดงออกไปแบบนั้นก็ไม่ได้ เพราะจะดูไม่มีเหตุผล เขาจึงตอบกลับอย่างเย็นชาว่า
 "อืม แล้วแต่คุณละกัน" อัคราวิชญ์ทำเป็นเข้าใจในสิ่งที่วีรภัทราต้องการจะสื่อ
 "ขอบคุณค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ" วีรภัทรารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ที่จะต้องมานั่งเสวนากับอัคราวิชญ์ จึงรีบขอตัวกลับไปทำงาน เขาพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าอนุญาต เธอจึงลุกขึ้น หมุนตัว และเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนอัคราวิชญ์ได้แต่นั่งมองและพิจารณากับท่าทีของเธออยู่สักพัก แล้วก็ปล่อยผ่านไป เพราะในเมื่อเธอขอไว้แบบนั้น เขาก็จะเคารพในการตัดสินใจของเธอ
 เมื่อวีรภัทรากลับมาถึงห้องทำงาน ก็เห็นเพื่อนร่วมงานเต็มห้องแล้ว เธอจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะทำงานตัวเอง ขณะที่เธอกำลังหย่อนตัวลงนั่ง ก็ถูกเพื่อนร่วมงานพูดลอย ๆ ขึ้นมาอีกแล้วว่า
 "สบายจังนะ ไม่ต้องรีบทำงาน จะเดินไปไหนมาไหนก็ได้หมด ไม่มีใครกล้าว่า" พนักงานหญิงคนหนึ่งพูดแขวะใส่พลางปรายตาไปที่วีรภัทรา
 "เดี๋ยวนี้กลายเป็นตัวอิจฉากันหมดแล้วเหรอเนี่ย" พริมาก็เข้ามาร่วมผสมโรงด้วยการพูดลอย ๆ บ้าง
 "พวกหมานั่งเฝ้าก็มีด้วยหรือนี่" พนักงานหญิงคนเดิมยังคงต่อล้อต่อเถียงไม่หยุด
 "พวกผีสางมันเยอะจังเลย วี แกไปทำบุญให้พวกนั้นหน่อยไหม" พริมาได้ทีพูดประชดใส่
 "นี่! ว่าใคร" พนักงานหญิงคนเก่าพูดเสียงดังจนแสบหูแก้วพร้อมถลึงตาใส่พริมา
 "หยุด ๆ พอได้แล้ว" พนักงานชายในทีมพูดห้ามทัพของทั้งคู่ ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้
 "ไม่ต้องเลยคุณ พอเห็นเขามีเส้นสายหน่อย ก็พร้อมอยู่ข้างเดียวกันเลยนะ" พนักงานหญิงอีกคนที่ก็ไม่ได้ชอบวีรภัทราและพริมามากนักก็ตวาดแว้ดใส่
 "ครับ ผมเป็นคนชัดเจน ว่าแต่พวกคุณเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้เจ้านายมาเป็นสามี พวกคุณคงไม่ร้อนรนขนาดนี้หรอกมั้ง" พนักงานชายคนเดิมพูดจี้จุดกลับใส่พนักงานหญิง 2 คนนั้น ทำให้ความโกรธของพวกเขาพุ่งพล่านเพิ่มขึ้นไปอีก แต่แทนที่จะไปลงกับคนที่พูด กลับมาลงกับวีรภัทราแทน
 พนักงานหญิง 2 คนที่กล่าวหาวีรภัทราเมื่อกี้เดินเข้าไปจะตะปบเธอเหมือนเจอเหยื่อที่อยากล่า แต่ยังไม่ทันถึงตัวเธอก็โดนพริมาเข้ามาแทรกเพื่อช่วยเพื่อน รวมถึงพนักงานชายคนดังกล่าวที่เข้ามาร่วมวงโต้เถียงเมื่อกี้ด้วย ทำให้วีรอดตัวไปอย่างหวุดหวิด แต่ถึงยังงั้นอาการที่เธอหวาดกลัวก็กำลังคืบคลานกลับมาอีกครั้ง ทำให้เธอต้องลุกขึ้นออกไปสูดอากาศภายนอกทันที โดยไม่ฟังเสียงตะโกนแหกปากไล่หลังของพนักงานหญิงปากดีที่พยายามเรียกให้เธอกลับมา
 หลังจากพริมาและพนักงานชายช่วยกันจัดการแล้ว ยังมีหัวหน้าทีมที่เฝ้าสังเกตการณ์มาสักพักเข้ามาช่วยสงบศึกให้ เลยทำให้ทุกอย่างกลับเข้ามาอยู่ในภาวะปกติ แต่ที่ไม่ปกติตอนนี้คือวีรภัทรา นั่นคือความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวพริมทันที เธอจึงรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อไปหาวี เมื่อเจอตัวก็เห็นวีกำลังนั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งด้วยอาการสั่นกลัวพร้อมทั้งพยายามหายใจเข้าออกเพื่อตั้งสติ พอเธอเห็นอาการวีแบบนั้น จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหา ลูบหลัง จับมือนวดเบา ๆ ให้ เพื่อคลายความเครียดและความกังวลของวี
 อาการของวีรภัทราค่อย ๆ ดีขึ้น พวกเขาจึงชวนกันเดินกลับเข้าห้องเพื่อไปทำงานต่อตามปกติ หลังเลิกงานทั้งคู่จึงรีบเก็บของและกลับทันที โดยเลือกการเดินลงบันไดแทนการลงลิฟต์ แม้จะอยู่สูงมาก แต่มันก็ทำให้เธอไม่หวาดกลัวและกังวลมากจนเกินไป พอเดินลงมาถึงชั้น 1 และกำลังจะเดินถึงหน้าประตูบริษัท ก็มีเสียงเรียกจากหน่วยรักษาความปลอดภัยรั้งเธอไว้
 "คุณวีรภัทราครับ" เสียงเรียกอย่างสุภาพ ทำให้วีรภัทราหยุดเดินต่อ และหันกลับมามองหาต้นเสียง
 ผู้ชายที่มาจากหน่วยรักษาความปลอดภัยกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาวีรภัทราแล้วพูดต่อว่า "คุณอัคราวิชญ์ขอให้คุณรอกลับบ้านพร้อมกันครับ"
 "เออ... ช่วยแจ้งเขาให้หน่อยได้ไหมคะ ว่าดิฉันไม่ค่อยสบาย ขอกลับตัวก่อนค่ะ" วีรภัทราลังเลที่จะบอกความจริง เลยอ้างเรื่องทั่วไปกลับไป
 "คือว่า..." คนที่แจ้งเรื่องให้วีรภัทราทราบพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงลังเล
 "นะคะ ถือว่าดิฉันขอร้อง" วีรภัทราพูดและแสดงท่าทางขอร้องจนอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างเข้าใจ จากนั้นเขาก็ไปแจ้งอัคราวิชญ์ หลังจากทราบเรื่องทั้งหมด เขาที่จะทำงานต่อจนเสร็จก็ตัดสินใจขนกลับบ้านบางส่วน ด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นจากอาการที่ไม่สู้ดีเมื่อเช้านี้
 พออัคราวิชญ์ถึงบ้านก็รีบวางเอกสารที่ห้องรับแขก และขึ้นลิฟต์ตรงไปหาวีรภัทราทันที เขาเคาะเรียกเธออยู่หน้าห้อง 2 -3 ครั้ง ก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้วยกุญแจสำรอง เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะเห็นว่าเธอนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา เมื่อเขาลองเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากเธอ จึงรู้ว่าตัวร้อนมาก ไข้ขึ้นสูง เลยตัดสินใจว่าจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อชุบน้ำ บิดหมาดแล้วมาเช็ดตัวให้เธอ แต่ปรากฏว่า จังหวะที่เขาจับลูกบิดประตูห้องน้ำเพื่อเปิดนั้น ก็มีอีกคนเปิดประตูออกมา เขายืนตกใจอยู่สักพัก เพราะเขาไม่คิดว่า เพื่อนสนิทเขาจะมาอยู่ถึงในห้องนอนของภรรยาเขา
 "กลับมาแล้วเหรอ" ณัฐชานนท์ทักขึ้นก่อน
 "เฮ้ย นนท์มาได้ไง" อัคราวิชญ์โพล่งคำถามที่อยู่ในใจออกไปอย่างไม่วางมาดใด ๆ ทั้งสิ้นแล้ว
 "ก็... พอดีโทรหาวี แล้ววีบอกว่าป่วย ก็เลยแวะมาเยี่ยม" ณัฐชานนท์ตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ
 "แปลกนะ ปกตินนท์ไม่เคยสนใจมาดูแลใครเลย" อัคราวิชญ์พูดกลับไปอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน
 "คุยถูกคอ ก็เลยสนิทกัน ไม่มีอะไรหรอก" ณัฐชานนท์ตอบกลับเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา จากนั้นอัคราวิชญ์ก็หมุนตัว เดินไปโอบไหล่เพื่อนพาเดินไปนั่งที่เก้าอี้
 อัคราวิชญ์ลงไปนั่งแค่แป๊บเดียว ก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วก็พูดขึ้นว่า "เดี๋ยวผมดูแลวีเอง นนท์ไปรอข้างล่างเถอะ" จากนั้นเขาก็เดินไปเปิดประตูให้เพื่อนเดินออกไป ซึ่งณัฐชานนท์ก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี
 หลังจากที่อัคราวิชญ์เช็ดตัว ดูแลวีรภัทราเสร็จ ก็ลงไปที่ห้องรับแขกข้างล่าง แต่ก็ไม่เจอณัฐชานนท์แล้ว เขาเลยเรียกเพื่อนพลางเดินหาตามห้องต่าง ๆ แต่ก็ต้องมาสะดุดตรงที่ห้องครัว เพราะตอนนี้เพื่อนเขากำลังทำอาหารอ่อน ๆ ให้เธอ เขายืนอึ้งไปเลย ไม่รู้จะพูดยังไงดี ในใจก็ได้แต่สงสัยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันคืออะไรกันแน่นะ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป
 "นนท์ ทำอะไรอยู่" อัคราวิชญ์เลี่ยงที่จะถามตรง ๆ ออกไป
 "อ๋อ... ก็แค่โจ๊กอุ่น ๆ เดี๋ยววีตื่นแล้ว คินน์ช่วยเอาขึ้นไปให้หน่อยนะ" ณัฐชานนท์บอกกับอัคราวิชญ์เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาจนคินน์ถึงกับยืนงงว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมกลายเป็นแบบนี้ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น คินน์ก็ดูแลเธออย่างดีตลอดทั้งคืนจนอาการดีขึ้น
 วีรภัทราตื่นขึ้นมาพร้อมเห็นว่าอัคราวิชญ์นอนเฝ้าเธออยู่ที่เก้าอี้บุนวมริมประตูฝั่งระเบียง เธอจึงหยิบผ้าห่มไปห่มให้เขา และลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เตรียมไปทำงานตามปกติ พอเขาตื่นขึ้นมา จึงรีบเข้าไปขอเช็คอาการเธอ แล้วเห็นว่าเธอยังไม่หายดี เลยบอกให้พักผ่อนอยู่บ้านก่อน แต่เธอดื้อเกินกว่าที่จะฟังคำพูดเขา แถมเธอยังใช้เหตุผลเรื่องโดนหักเงินเดือน เพราะเธอเคยลางานมาก่อนหน้านี้และครบตามจำนวนเงื่อนไขบริษัทไปแล้ว ยิ่งมีน้ำหนักมากพอ ทำให้เขาเถียงเธอไม่ออก เขาเลยปล่อยเธอให้ไปทำงานตามที่คุยไว้
 วันนี้ที่ทำงานก็เกิดเรื่องเช่นเคย ทุกอย่างที่วีรภัทราเจอในที่ทำงานกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว คนที่ชอบหาเรื่องก็ยังคงทำอยู่อย่างนั้น ส่วนคนที่ไม่สนใจใครก็ทำเหมือนเดิม จากที่เธอไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียวกับการกระทำของคนอื่น ตอนนี้เธอก็ค่อย ๆ เริ่มเห็นแล้วว่า ความริษยานั้นน่ากลัวขนาดไหน และเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ พอถึงวันหยุดเธอเลยตัดสินใจกลับไปเยี่ยมป้านุชและทุกคนที่บ้าน เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศและหาที่พึ่งพิง
 เมื่อวีรภัทราถึงบ้าน เธอก็รีบเดินตรงไปกอดและพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนย่ากัลยาณีด้วยความคิดถึงและห่วงหา
 "ย่าณีคะ วีกลับมาหาแล้วนะคะ" วีรภัทรานั่งลงกับพื้นไม้พลางนวดมือคุณย่ากัลยาณีไปด้วย
 "..." คุณย่ากัลยาณีไม่ได้ตอบอะไรกลับเพียงแค่นั่งมองเหม่อบนเก้าอี้ไม้โยกตัวเก่าเท่านั้น
 "วีเสียใจมากเลยค่ะ หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเพื่อนที่ทำงานเอาแต่แกล้งวีไม่ยอมหยุด วีไม่คิดว่า โตมาจะต้องมาเจอเรื่องนี้อีก วียังจำความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ตอนวียังเด็กได้อยู่เลยค่ะ" วีรภัทราพูดอย่างเศร้าสร้อย น้ำตาก็เริ่มคลอขึ้นมา ภาพทุกอย่างถูกดึงย้อนกลับมา เหมือนดูหนังเรื่องเดิมอีกครั้ง
 "…" คุณย่ากัลยาณียังคงนั่งฟังนิ่ง ๆ เหมือนเดิม
 วีรภัทรายังคงพูดต่อ "เรื่องแต่งงานก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอกนะคะ ถึงบางครั้งเขาจะมีท่าทีเหมือนใส่ใจวี แต่วีก็ไม่แน่ใจว่า ความรู้สึกลึก ๆ หรือแม้แต่ความคิดของเขา วีก็เดาไม่ถูกเลยค่ะ ล่าสุดเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของวีกับคุณนนท์ด้วยนะคะ" เธอถอนหายใจออกอย่างเซ็ง
 แต่แล้วเสียงของชายแก่ ๆ ก็ดังขึ้น "ฉันว่าแล้วว่า แกไปอยู่ไหนก็มีแต่เรื่อง แบบนี้ไงฉันถึงเกลียดแกนัก ถ้าเป็นหลานชายคงดีกว่านี้" คุณปู่ณรงค์รีบปรี่เข้ามา เพราะอยากตำหนิหลานสาวตัวเอง และลึก ๆ แล้วคุณปู่ก็ไม่เคยคิดที่จะยอมรับของวีรภัทราเลยสักครั้ง
 วีรภัทราเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่าจะต้องอดทนฟังคำบ่นของคุณปู่ณรงค์นับจากนี้เลย
 "แกนี่ไม่เคยเห็นหรือไง พี่ชายฉันหรือที่แกเรียกเขาว่าปู่ธนเดชเนี่ย เขาประสบพบเจออะไร ทุกวันนี้ป่วยหนักแค่ไหน" คุณปู่ณรงค์พูดใส่อารมณ์กับวีรภัทรา เพื่อบอกให้เห็นถึงคนที่เคยผ่านโลกมาก่อนมันเป็นยังไง
 "ทราบค่ะ วีทราบว่าปู่ธนเดชเคยคลุมถุงชนกับคนรวยแล้วไม่รอด แต่นั่นก็มีหลายปัจจัยนะคะ และที่วีมานั่งบ่นกับย่าณีวันนี้ก็เพราะ..." วีรภัทราพยายามอธิบายกลับ แต่ก็ถูกคุณปู่ณรงค์พูดขัดคอขึ้น
 "แกไม่ต้องมายอกย้อน ฉันรู้ดี" คุณปู่ณรงค์พูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย และก็เดินจากไป โดยไม่คิดจะแวะนั่งคุยกับคุณย่ากัลยาณี เพราะไม่อยากอยู่กับวีรภัทรา
 "ค่ะ" วีรภัทราจึงตอบกลับคำที่คุณปู่ณรงค์ชอบฟังเท่านั้น และเธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอกที่การคุยวันนี้ไม่ทำให้เรื่องบานปลาย
 วีรภัทรากลับมามองหน้าคุณย่ากัลยาณีอีกครั้ง ก็ถูกคุณย่ามองด้วยแววตาอ่อนโยนพลางลูบหัวเธอไปด้วย แม้คุณย่าจะจำเธอไม่ได้ แต่ความอบอุ่นที่อยู่ในใจของคุณย่าก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่ได้กลับมาหา


7 โมงเช้าของวันรุ่งขึ้นทุกคนตื่นมาด้วยความสดชื่น แต่ใครจะไปคิดว่า ป้านุชกับคุณหญิงที่แอบไปคุยกันเมื่อคืนนี้คือเรื่องเกี่ยวกับการจดทะเบียนสมรสของอัคราวิชญ์และวีรภัทรา ซึ่งคุณหญิงได้แอบติดต่อนายทะเบียนไว้ล่วงหน้าแล้ว ถ้าตามแผนเดิมคือหลังจากจัดงานแต่งงานแล้ว นายทะเบียนจะเข้ามาพร้อมเอกสารในวันแต่งงาน แต่เมื่องานมันล่มไปเลยย้ายวันมาจดอีกวันแทน ส่วนงานแต่งงานค่อยว่ากันอีกที
 หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง อัคราวิชญ์และวีรภัทราเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินลงมาที่ชั้น 1 โดยที่พวกเขาไม่รู้ว่าข้างหน้ามีการเตรียมการอะไรไว้แล้วตอนนี้ จนเขากับเธอเห็นคุณแม่และคุณป้านุชแต่งตัวสวยผิดปกติ แถมยังชวนให้ไปยังห้องโถงใหญ่ที่จะใช้เวลามีงานสำคัญ พอพวกเขาทั้ง 4 คนเดินทะลุเข้าไปห้องนั้นก็เจอเข้ากับนายทะเบียน นักข่าวทุกสำนักและช่างกล้องที่เตรียมถ่ายภาพบรรยากาศในงานวันนี้ แสงแฟลชกล้องมากมายสาดใส่กันไม่ยั้งตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเดินเข้าไป
 คุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชพาทั้งคู่เดินไปนั่งที่โซฟาหนังแท้สไตล์เหลี่ยมมุมป้านสีโมโนโทนดูมีภูมิฐาน หลังจากที่ทั้งคู่หย่อนตัวนั่งลงแล้ว ทั้งคุณหญิงและป้าก็นั่งลงขนาบข้างทั้งคู่ทันที
 "ไม่ทราบว่าที่เชิญนักข่าวมาวันนี้ ทางคุณหญิงวิไลรัตน์มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะ" นักข่าวคนหนึ่งยกมือขึ้นถามอย่างตรงประเด็น
 "ค่ะ สิ่งที่ดิฉันต้องการแจ้งให้ทุกท่านทราบคือ อัคราวิชญ์หรือคินน์ ลูกชายของดิฉันกำลังจะแต่งงานกับหลานสาววีรภัทราหรือวี ซึ่งเป็นหลานของคุณพี่อรนุช และที่สำคัญยังเป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยที่ดิฉันจบมาด้วยค่ะ" คุณหญิงเกริ่นนำอย่างละเอียด ก่อนจะเว้นวรรคและอธิบายเหตุผลที่แท้จริงในวันนี้
 "ครอบครัวของเราทั้งคู่ตกลงกันที่จะเป็นครอบครัวเดียวกัน และวันนี้พิเศษมากก็คือ จะมีการจดทะเบียนสมรสต่อหน้าทุกท่านค่ะ" คุณหญิงแจ้งข่าวต่อหน้านักข่าวและทุกคนที่อยู่ในงานนี้อย่างฉะฉานและชัดถ้อยชัดคำ
 "ยินดีด้วยค่ะ" นักข่าวต่างพูดแสดงความยินดีพร้อมปรบมือ แต่ก็ไม่ลืมที่จะถ่ายรูปรัว ๆ และยิงคำถามที่ทำเอาวีรภัทราหน้าเจื่อนลง
 "ไม่ทราบว่าคุณวีรภัทรามารู้จักและรักกับคุณอัคราวิชญ์ได้ยังไงหรือคะ เนื่องว่าเท่าที่จำได้ ก่อนหน้านี้คุณอัคราวิชญ์มีคนรักอยู่แล้ว และก็เพิ่งจากไปไม่นานมานี้เอง" คำถามยิงตรงจากนักข่าวเล่นทำเอาทุกคนรู้สึกจุกในคอขึ้นมา
 "ดิฉันเป็นคนแนะนำให้เขาทั้งคู่รู้จักกันค่ะ พวกเขาเริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนกันมาก่อนนี่แหละค่ะ แต่อาจจะด้วยความน่ารักและใส่ใจคนอื่นของหลานวี ทำให้ทั้งคู่ตกลงปลงใจกันได้เร็วกว่าปกติที่หลายคนเป็นกันค่ะ" คุณหญิงพูดขึ้นมาหลังจากเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดีและอาจจะทำให้คนตีความผิดไปได้ และคุณหญิงไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มให้กำลังใจวีรภัทราด้วย
 "ค่ะ ถ้างั้นก็หมายความว่าทั้งคู่ชอบพอกันเลยตกลงปลงใจที่จะแต่งงานกันถูกไหมคะ ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจนต้องตัดสินใจทำแบบนี้ใช่ไหมคะ" นักข่าวอีกสำนักจี้ถามต่อ
 "ไม่ใช่แน่นอนค่ะ" คุณหญิงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
 "ขอถามคุณอัคราวิชญ์หน่อยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณวีรภัทรามีอะไรที่ดึงดูดหรือทำให้คุณ อัคราวิชญ์ประทับใจเป็นพิเศษเหรอคะ พอจะยกตัวอย่างให้หน่อยได้ไหมคะ" นักข่าวสำนักที่ 3 ถามเชิงลึกเพิ่ม ทำให้อัคราวิชญ์กลืนน้ำลายลงคอทันที เพราะเขาไม่รู้จะต้องตอบคำถามนี้ยังไงดี แต่ด้วยประสบการณ์การทำงานและความรักที่เขามีในอดีตเลยพยายามหาจุดเชื่อมโยงของพวกเขาทั้งคู่
 "ผมว่าน้องวีน่ารักดีครับ เธอเอาใจใส่และเป็นกำลังใจให้ผมในทุก ๆ เรื่องครับ" อัคราวิชญ์ตอบไว้หน้าทุกคน ทั้ง ๆ ที่ในใจก็รู้สึกเคืองแม่ไม่หายที่ทำอะไรไม่ปรึกษาเขาก่อน
 "แล้วทางคุณวีรภัทราล่ะครับ ในคำถามเดียวกัน" นักข่าวคนเดิมหันมาถามวีรภัทรา
 "วีว่าพี่คินน์ใจดีและก็ดูแลดีมากค่ะ" วีรภัทราตอบเท่าที่เธอนึกออกตอนนี้ เพราะเธอตื่นเต้นและกังวลมาก รวมถึงไม่ค่อยพอใจที่ป้านุชบีบให้เธอต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้
 "ขอสอบถามความคิดเห็นของคุณอัคราวิชญ์ครับ ไม่ทราบว่าคุณมีความคิดเห็นยังไงกับสิ่งที่เลขาทำกับคุณล่าสุดครับ"
 "ผมแค่สงสารและเห็นใจครับ และผมอยากฝากข้อคิดไว้ด้วยว่า คนเราจะรักจะชอบใครไม่ผิดครับ แต่อย่ามาทำร้ายกันโดยอ้างว่านี่คือความรัก มันไม่ใช่ครับ" อัคราวิชญ์ตอบตรงไปตรงมา
 "เลขาคนล่าสุดของคุณอัคราวิชญ์ที่ก่อเรื่องไป เขาก็เป็นลูกไฮโซ เรียนจบสูง คุณสมบัติครบถ้วน เธอคนนั้นไม่ได้อยู่ในพิจารณาของคุณในด้านคู่ชีวิตเลยเหรอครับ"
 "สำหรับผม คำว่าคู่ชีวิต มีหลายองค์ประกอบมากมายครับ แต่สิ่งที่สำคัญในความรู้สึกผมคือต้องมีความรัก ความเข้าใจ ส่งเสริมซึ่งกันและกันได้ครับ แม้น้องคนนั้นจะมีหลายด้านที่ใช่ แต่ถ้าจังหวะชีวิตของเราไม่ตรงกัน หรือไม่ได้อยู่ในช่วงจังหวะเดียวกับผมก็ไม่สามารถเป็นไปได้ครับ นั่นถึงทำให้ผมตัดสินใจออกมาแบบนี้ครับ" อัคราวิชญ์ตอบน้ำเสียงเรียบนิ่ง ส่วนวีรภัทราที่กำลังนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่ก็แอบสับสนในใจว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจแต่งงานกับเธอ ทั้ง ๆ ที่ก็มีคำตอบที่ดีขนาดนี้
 "ขอบคุณครับ/ค่ะ" นักข่าวทุกคนพูดพร้อมกัน ในจังหวะเดียวกันกับที่วีรภัทราก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
 หลังจากนั้นนายทะเบียนก็หยิบเอกสารที่ต้องเซ็นยื่นมาวางที่โต๊ะกระจกใสด้านหน้าทั้งคู่ และเมื่อเสร็จเรียบร้อยก็มีการถ่ายรูปร่วมกันทั้งแบบครอบครัว และแบบคู่ จากนั้นก็แยกย้ายกันไป ในด้านของอัคราวิชญ์เลือกที่จะเดินทางกลับบ้านตัวเอง ส่วนป้านุชและวีรภัทราขอตัวกลับบ้าน โดยคุณหญิงวิไลรัตน์ได้เสนอให้คนขับรถพาไปส่งที่บ้าน
 ต่อมาในโลกออนไลน์ได้มีการแชร์ภาพที่สื่อนำไปลงข่าว เพียงไม่กี่นาทีก็กลายเป็นประเด็นใหญ่ที่ร้อนแรงที่สุดในวันนี้กับการเปิดตัวสะใภ้เพียงคนเดียวของตระกูลรุ่งโรจนพัฒน์ว่า ผู้หญิงคนไหนจะมามัดใจผู้ชายที่แสนสมบูรณ์แบบคนนี้ได้ หลังจากที่เขาได้สูญเสียคนรักไปเมื่อปีก่อน ทำเอาพนักงานบริษัทที่สนใจอัคราวิชญ์และอยากทอดสะพานให้อยู่แล้ว ต่างทำท่าจะเป็นลมบ้างล่ะ โวยวายบ้างล่ะ จนตอนนี้ในแชทกลุ่มต่าง ๆ เด้งรัว ๆ โดยเฉพาะกลุ่มทีมบัญชีที่มีวีรภัทราอยู่ด้วย
 ระหว่างทางที่ป้านุชและวีรภัทรานั่งรถกลับบ้าน วีก็เปิดอ่านข้อความเหล่านั้น ซึ่งตอนแรกเธอนึกว่าเป็นเรื่องงาน แต่ปรากฏว่าข่าวการจดทะเบียนสมรสของเธอได้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว เธอค่อย ๆ เลื่อนอ่านทีละข้อความ เห็นก็จะมีแต่หัวหน้าที่เข้ามาแสดงความยินดี ส่วนพริมาเพื่อนสนิทเธอได้ทักแยกมาแสดงความยินดีไปก่อนหน้านี้แล้ว และตอนนี้เธอเองก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรก็ไม่รู้มาติดอยู่ที่คอ กลืนน้ำลายลงคอได้ไม่เต็มที่สักที
 "ยินดีด้วยนะ" หัวหน้าทีมพิมพ์เข้ามาเป็นคนแรก
 "ขอบคุณค่ะ" วีรภัทราตอบกลับ
 "ไม่รู้ว่าคุณวีรภัทราไปจับคุณอัคราวิชญ์ได้ยังไงนะ อุ๊ย! ไม่ใช่สิ ไปมัดใจคุณอัคราวิชญ์ได้ยังไง ฉันยังจำได้อยู่เลยว่าคุณนันทิชาทั้งน่ารักและอ่อนโยนขนาดไหน ไม่น่าลงมาเลือกคนที่ดีแต่ทำงานเอาหน้านะ ขอโทษนะคะ ไม่ได้ว่าคุณวีรภัทราค่ะ" คนในทีมเดียวกับวีรภัทราพิมพ์แซะขึ้นมา
 "นั่นสิ เห็นด้วย นี่ ๆ ฉันได้ข่าวว่า เลขาญาณิศา นั่นก็รวยระดับไฮโซเลยนะ ถ้าไม่ติดที่นางออกตัวเยอะขนาดนั้น ก็ไม่แน่อาจจะได้คุณอัคราวิชญ์ไปก็ได้ เพียบพร้อมขนาดนั้น น่าเสียดายจริง ๆ" อีกคนก็พิมพ์ผสมโรงเข้ามาด้วย
 "ใช่ ๆ นี่เห็นข่าวล่าสุดยัง"
 "อะไร ๆ รีบบอกมาเร็ว"
 "ก็จะอะไรซะอีก จริง ๆ แล้ววีรภัทราจนมาก สงสัยคงหวังเกาะครอบครัวคุณอัคราวิชญ์ จึงรีบเอาตัวไปเสนอแบบนั้น"
 "โอ้ ร้ายเหมือนกันนะ เห็นหน้าใส ๆ แบบนั้น"
 "ใช่เลยค่ะ"
 พนักงานทุกคนต่างเห็นด้วยกับสิ่งที่วิพากษ์วิจารณ์โดยไม่สนใจถามความจริงจากวีรภัทราแม้แต่คนเดียว ทำให้เธอเห็นธาตุแท้ของทุกคนว่า แท้จริงแล้วต่อหน้ากับลับหลังคนละอย่างเลย ที่ทำดีกับเธอที่ผ่านมามันก็แค่ผลประโยชน์เท่านั้น หลังจากที่เธอก้มหน้าอ่านข้อความด้านลบเหล่านั้นเสร็จก็พยายามตั้งสติ และเป็นจังหวะเดียวกับที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าถึงหน้าบ้านตัวเองพอดี เธอเลยได้โอกาสหลบหน้าทุกคนวิ่งขึ้นไปที่ชั้น 2 ห้องนอนตัวเองทันที โดยไม่สนใจทักทายคนในบ้านหรือรอคุยกับป้านุชก่อน เธอรู้สึกทั้งกลัว อึดอัดและอายมากที่จะต้องเผชิญหน้ากับคนในที่ทำงานในวันพรุ่งนี้ แต่ยังไม่ทันจะข้ามวัน ข่าวใหญ่โตก็ประกาศออกมาว่า เธอเป็นผู้หญิงที่รักร่วมเพศ จะมาแต่งงานกับผู้ชายได้อย่างไร พร้อมมีหลักฐานที่เธอจูบกับผู้หญิง เมื่อเธอเห็นพริมาโทรมาจึงกดรับสายทันที
 "แกได้อ่านข่าวยัง" พริมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด
 "เห็นแล้ว กำลังอ่านอยู่" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึกกลับไป
 "ทำไมแกดูไม่คิดมากหรืออะไรเลยล่ะ" พริมาถามกลับอย่างสงสัย
 "ก็เรารู้ไงว่าใครทำ เพียงแต่กำลังคิดว่าจะจัดการยังไงดี" วีรภัทราตอบกลับอย่างเรียบเฉย
 "ขนลุกเลยนะ แกยิ่งไม่ค่อยนิ่งด้วย ถ้าเป็นเรื่องเสียหายขนาดนี้ ตอนนี้ในโลกออนไลน์ลามปามไปถึงครอบครัวแกหมดแล้ว อย่าช้าล่ะ" พริมาพูดเตือนด้วยความกังวล
 "อืม รู้แล้วแหละ" วีรภัทราตอบกลับ ยังไม่ทันได้พูดคำต่อไป เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น 3 ทีพร้อมเสียงเรียกชื่อเธอ
 "หลานวี ป้านุชเอง ทำไรอยู่ ป้ารู้เรื่องข่าวล่าสุดแล้ว และตอนนี้คุณหญิงเขาร้อนใจมาก เลยเดินทางมาที่บ้านเราแล้ว ลงมาเร็ว ๆ ล่ะ อย่าให้ผู้ใหญ่ต้องรอนะ" ป้านุชพูดน้ำเสียงดุ ๆ และดูไม่สบอารมณ์เท่าไร
 "ค่ะป้า" วีรภัทราตะโกนตอบรับป้านุชเสร็จ ก็หันมาคุยโทรศัพท์ต่ออีกนิด เพื่ออธิบายเหตุการณ์ตรงหน้านิดหน่อย ก่อนจะวางสายจากพริมาไป
 เมื่อวีรภัทราเปิดประตูห้องนอนออกมาก็เห็นป้านุชยืนรออยู่ ยังไม่ทันทีเธอจะอ้าปากบอกป้าให้ลงไปข้างล่างกัน ป้าก็ยกมือขึ้นตบหน้าเธอทันที เสียงตบดังลั่นสนั่นจนคุณย่ากัลยาณีที่นั่งเล่นอยู่มุมหนึ่งที่ชั้นล่างกับคุณปู่ณรงค์สะดุ้งตกใจและร้องโวยวายขึ้นมาด้วยความกลัว คุณย่าเพิ่งมาเป็นช่วงที่สูญเสียวัฒนชัยและยมลพรไป ซึ่งก็คือพ่อแม่ของวีนั่นเอง จึงทำให้หลังจากวันนั้นทุกคนในบ้านพยายามที่จะไม่ทำเสียงดัง แต่ครั้งนี้ป้าคงทนไม่ไหวจริง ๆ ทั้งโกรธ ทั้งอายคนอื่น อุตส่าห์เก็บเป็นความลับ ไม่คิดว่าหลานตัวเองจะทำแบบนี้ นอกจากจะทำเรื่องงามหน้าแล้ว กัลย์กมลยังมีหลักฐานเก็บไว้ข่มขู่อีก
 เมื่อถึงชั้นล่าง รอยแดงที่หน้าวีรภัทรายังไม่หายไปไหน ส่วนคุณหญิงเองก็พยายามเก็บสีหน้าที่เหมือนโดนป้านุชหลอกเอาของย้อมแมวมาให้ ป้านุชและวีรภัทรานั่งลงเสร็จ คุณหญิงก็พูดขึ้นเลยทันที
 "หลานวี แม่ขอถามตรง ๆ นะ รูปภาพนั้นคือเรื่องจริงใช่ไหมจ้ะ" คุณหญิงพยายามไม่แสดงออกมากมาย และถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ
 "ค่ะ แต่...มันก็ผ่านมาสักพักแล้วค่ะ" วีรภัทราตอบตามความจริง พลางก้มหน้าบีบมือตัวเองอยู่
 ป้านุชหันขวับไปหาวีรภัทราทันทีหลังจากได้ยินคำตอบ ป้ารู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที อีกทั้งใจยังร้อนรุ่มไปหมด ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน "คุณหญิงรัตน์ พี่ขอโทษสำหรับเรื่องนี้นะคะ แต่จริง ๆ แล้ว..." ยังไม่ทันที่ป้านุชจะอธิบายต่อ ก็ถูกคุณหญิงขัดขึ้น
 "ถึงยังไงหลานวีก็เคย ๆ กับคนพวกนั้น จะให้รัตน์ทำยังไงล่ะคะทีนี้" คุณหญิงถามกลับด้วยการใช้คำพูดเลี่ยง ๆ ออกไป
 "เรื่องนี้ก็ตอบรับแค่ว่าเป็นรูปของหลานวีจริง แต่ไม่ยอมรับความสัมพันธ์ บอกว่าคนเราก็มีช่วงชีวิตที่เล่นมากไปจนอาจเลยเถิด แต่ตอนนี้ก็เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว" ป้านุชพยายามพูดหาทางลงให้กับปัญหานี้
 "ก็ได้ค่ะ แต่อย่างนี้แม่ไม่ได้ฝืนใจหลานวีใช่ไหมจ้ะ ที่ต้องมาแต่งงานกับคินน์น่ะ" คุณหญิงยังถามต่อ
 "ค่ะ ไม่ลำบากใจเลยค่ะ เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้มีความหมายอะไรมาก" วีรภัทราพยายามตอบคำถามให้ตรงใจป้านุชมากที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมามีปัญหาทีหลังกันอีก
 "งั้นก็...แม่จะแจ้งนักข่าวไปตามที่คุยกันไว้นะจ้ะ" คุณหญิงพูดสรุปก่อนจะขอตัวกลับ
 พอคุณหญิงวิไลรัตน์กลับไปแล้ว ป้านุชก็หันมาคาดโทษวีรภัทราทันที ต่อว่าที่ทำอะไรไม่คิด และบังคับให้ทิ้งของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับกัลย์กมล ก่อนที่อะไร ๆ จะมีตามมาหลังจากนี้ เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่ 2 และต้องการกำจัดไปให้พ้นทาง
 วีรภัทราทำได้แค่ทำตามที่ป้าสั่ง มีเพียงอย่างเดียวที่ป้าไม่เคยบังคับเลยในชีวิตคือเรื่องการเรียน อยากเรียนอะไรก็ได้หมด แต่พอเป็นเรื่องความรักทีไร เธอรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกขังอยู่ในกรงตลอดเวลา เธอได้แต่รำพึงรำพันกับตัวเอง


หลังจากวีรภัทราโดนคุณปู่ณรงค์ฟาดงวงฟาดงาใส่ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกเธอ เธอก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรมากนัก เนื่องจากคุณปู่ทำแบบนี้กับเธอมาตั้งแต่เธอยังเด็ก
 ตกบ่ายใกล้เวลาอาหารเย็น เสียงฝีเท้าจากใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในบ้าน ทำให้วีรภัทราหันกลับไปมอง ปรากฏว่า เป็นป้านุช แต่ที่น่าแปลกใจคือมีคุณหญิงวิไลรัตน์ และอัคราวิชญ์ตามเข้ามาด้วย เธอยืนอึ้งอยู่สักครู่ ก็ยกมือขึ้นไหว้ทักทายผู้ใหญ่ทั้ง 2 คน ส่วนสามีเธอนั้นไม่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ เพราะตั้งแต่วันที่เขาเจอเข้ากับณัฐชานนท์ในห้องนอนเธอ เขาก็เลี่ยงที่จะคุยและเปิดประเด็นกับเธอ
 ป้านุชเห็นวีรภัทรายืนทำหน้างงใส่ จึงอธิบายขึ้นมาอย่างใจเย็นว่า "พอดีป้าไปหาคุณหญิงที่บ้าน แล้วหลานวีโทรมา ก็เลยชวนทุกคนมากินข้าวที่บ้านเรานี่ไง"
 "ค่ะ" วีรภัทราตอบรับ และสีหน้าก็คลายความกังวลขึ้น
 "ไปนั่งกันเถอะค่ะ" วีรภัทราชวนให้ทุกคนมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น
 นี่เป็นครั้งแรกที่อัคราวิชญ์ได้มาบ้านของวีรภัทรา เขามองไปรอบ ๆ บ้านอย่างพินิจพิจารณา และสังเกตทุกอย่างรอบตัวจนป้านุชสังเกตเห็น จึงบอกให้วีพาชมบ้าน หลังจากที่ทั้งคู่เดินชมกันเสร็จก็กลับมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม ส่วนวีขอตัวเข้าไปช่วยทำครัวกับป้า แต่พอเธอเดินเข้าไปในครัวก็ถูกป้าไล่ออกมา เพราะป้าอยากให้เธอได้คุยและสนิทสนมกับครอบครัวสามีเธอเร็ว ๆ และอีกอย่างก็เป็นมารยาทที่จะต้องมีคนหนึ่งในบ้านคอยอยู่รับแขก เธอจึงจำเป็นต้องเดินออกมานั่งที่เดิม
 "อ้าว หลานวีไม่ต้องช่วยคุณพี่เขาแล้วเหรอจ้ะ" คุณหญิงวีไลรัตน์เห็นวีรภัทราเดินคอตกกลับมานั่ง จึงถามขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้
 "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เศร้านิดหน่อยที่ไม่ได้ทำอาหารด้วยค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงปนเศร้านิด ๆ
 "จ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ตอบรับอย่างเอ็นดูในความน่ารักของวีรภัทรา และยิ้มน้อย ๆ ออกมา
 "ลูกคินน์ชวนหลานวีคุยด้วยสิ" คุณหญิงวิไลรัตน์เปลี่ยนเป้าหมายไปคุยกับอัคราวิชญ์แทน
 "ครับ" อัคราวิชญ์สีหน้าเรียบเฉย และตอบเสียงนิ่ง ๆ กลับไป
 "คุณกินข้าวเที่ยงหรือยัง" อัคราวิชญ์ถามออกไปด้วยเสียงราบเรียบ
 "ค่ะ แล้วคุณล่ะคะ" วีรภัทราตอบ และถามกลับอย่างมีมารยาทกลับไป
 "อืม" อัคราวิชญ์ตอบสั้น ๆ กลับไป โดยไม่มองหน้าวีรภัทราแม้แต่น้อย
 หลังจากนั้นพวกเขาก็เงียบไป ทุกอย่างดูอึมครึมขึ้นทันตา จนกระทั่งป้านุชเดินออกมาจากห้องครัว และชวนทุกคนไปกินข้าวกัน ทุกคนจึงลุกขึ้นตามคำเรียกของป้า พอเดินไปถึงโต๊ะอาหารคุณหญิงวิไลรัตน์รีบบอกให้อัคราวิชญ์ไปนั่งข้างวีรภัทรา ทำให้เขาต้องเปลี่ยนทิศทางเดินและนั่งลงอย่างเซ็ง ๆ
 "มากินข้าวกันจ้ะ" ขณะเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนไม่กล้าหยิบจับอะไรของอัคราวิชญ์และวีรภัทรา ป้านุชจึงรีบพูดเชิญชวนเพื่อทำลายบรรยากาศนี้
 คุณหญิงวิไลรัตน์ที่มองเหตุการณ์ออกไม่แพ้กัน ก็รีบพูดต่อว่า "ใช่จ้ะ กินกันเถอะ"
 จากนั้นทุกคนจึงหยิบช้อนส้อมขึ้นก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่ปริปากพูดกัน จนป้านุชทำลายบรรยากาศเงียบนี้ลงด้วยการถามคำถามที่ทำให้ทั้งอัคราวิชญ์และวีรภัทราสำลักอาหารที่เข้าปากออกมา
 "แล้วนี่ทั้งคู่วางแผนจะมีลูกเมื่อไหร่เหรอจ้ะ" ป้านุชถามออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
 ทั้งคู่ไอออกมาเล็กน้อย และกลืนอาหารที่อยู่ในปากลงไปอย่างยากลำบาก แล้วพูดต่อว่า "ยังไม่ได้คุยกันครับ" อัคราวิชญ์ตอบกลับอย่างนิ่ง ๆ
 "ค่ะ พวกเรายังไม่ได้คุยกันเลยค่ะ" วีรภัทราพยายามตอบให้นิ่มนวลที่สุด เพราะกลัวว่าป้านุชและคุณหญิงวิไลรัตน์จะสงสัยกัน แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาที่ผู้ใหญ่มองกลับมา พวกเขาสังเกตเห็นถึงความห่างเหินของทั้งคู่ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งอยู่ร่วมชายคาแค่อาทิตย์เดียว
 "ลูกคินน์ได้มีคิด ๆ ไว้บ้างหรือเปล่าจ้ะ" คุณหญิงหันไปมองหน้าอัคราวิชญ์ และเปลี่ยนคำถามที่จะถามแทน
 "ยังเลยครับแม่ ผมมีงานที่จะต้องเร่งทำอยู่ครับ" อัคราวิชญ์ตอบเลี่ยง ๆ กลับไป
 "งานอะไรเหรอจ้ะ แม่ก็เห็นว่ายอดขาย กำไรบริษัทก็ดีอยู่นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามกลับอย่างไม่เข้าใจความหมายที่อัคราวิชญ์ต้องการจะสื่อ
 "คือผมได้วางแผนกับทีมการตลาดว่าจะขยายตลาดไปที่อเมริกา และพอดีช่วงที่ผ่านมาก็มีคุย ๆ กับทางบริษัทคู่ค้ามาบ้างครับ แต่ถ้าจะต้องดำเนินการจริง ๆ ผมจะต้องไปทำด้วยตัวเองที่โน่นครับ" อัคราวิชญ์อธิบายให้คุณหญิงวิไลรัตน์อย่างใจเย็นกลับไป
 "แล้วไปนานแค่ไหนจ้ะลูกคินน์" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามต่อ
 "อืม... อย่างน้อย 3 เดือนขึ้นไปครับ ผมก็ไม่แน่ใจว่างานจะลงตัวเมื่อไหร่" อัคราวิชญ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกับคุณหญิงวิไลรัตน์พลางนึกคำพูดไปด้วย
 "แล้ว... ยังงี้หลานวีจะทำยังไงล่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์โพล่งออกไปด้วยความกังวลในความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่
 "ก็อยู่ที่นี่แหละครับแม่" อัคราวิชญ์พยายามคุมเสียงในการตอบกลับให้เป็นปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่หายเคืองวีรภัทรากับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนเลย
 "แล้วแบบนี้เอาหลานวีไปช่วยด้วย ดีไหมจ้ะ" ป้านุชที่นั่งฟังมาสักพักแล้ว พอเห็นจังหวะก็พูดเสริมเข้ามา หวังให้ทั้งคู่ได้อยู่ใกล้กัน
 "คงไม่ได้ครับ เพราะที่นี่ก็มีงานที่วีต้องทำด้วย" อัคราวิชญ์ตอบปฏิเสธแบบทันควัน
 "แล้วทั้งคู่เพิ่งจะแต่งงานด้วย ห่างกันแบบนี้ ป้าคิดว่าจะทำให้เราสนิทกันยากขึ้นนะ" ป้านุชพยายามแหย่ต่อด้วยคำพูดที่ชวนให้คิด
 ระหว่างที่อัคราวิชญ์นั่งนิ่งคิดอยู่นั้น คุณหญิงวิไลรัตน์ก็ถามขึ้นมาว่า "แล้วลูกคินน์จะไปเมื่อไหร่จ้ะ"
 "อาทิตย์หน้าครับแม่" อัคราวิชญ์เลือกที่จะตอบคุณหญิงวิไลรัตน์ก่อน เพราะยังคิดไม่ตกเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่
 "เร็วเหมือนกันนะคะเนี่ย" ป้านุชพูดขึ้นพลางพยักพเยิดกับคุณหญิงวิไลรัตน์ เมื่อคุณหญิงเห็นสัญญาณจากป้าก็พูดต่อ
 "นั่นสิ แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลานของลูกคินน์และหลานวีล่ะจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดกระทุ้งใส่กลางใจของทั้งคู่ ทำให้พวกเขานั่งเงียบยิ่งกว่าเดิม
 คุณปู่ณรงค์ที่กำลังป้อนข้าวคุณย่ากัลยาณีเห็นว่าคุยวนแบบนี้คงไม่จบง่าย ๆ เลยพูดแทรกขึ้นมาว่า "ช่างเขาเถอะ เด็กมันยังไม่อยากมี จะไปบังคับมันทำไม เกิดไปเจอคนใหม่ที่ดีกว่า พวกเขาจะได้เลิกกันง่าย ๆ ไง"
 หลังจากคุณปู่ณรงค์พูดจบก็ลุกขึ้นพาคุณย่ากัลยาณีออกจากโต๊ะอาหารไปพักผ่อน ปล่อยทิ้งให้ทุกคนนั่งอึ้ง พูดไม่ออกกันเลยทีเดียว ส่วนคุณปู่ใหญ่อย่างคุณปู่ธนเดชที่สมองเสื่อมมาหลายปีแล้วนั้นก็นั่งกินข้าวไปอย่างไม่รับรู้อะไร กลายเป็นฉากหนึ่งในละครเหมือนมุขตลกร้ายเลยก็ว่าได้
 ป้านุชจึงรีบพูดเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อเห็นเหตุการณ์เลวร้ายมากขึ้น "งั้นตอนนี้มาตั้งใจทำงานกันก่อน ส่วนเรื่องลูกก็เอาที่หลาน ๆ สบายใจเลยละกัน" พอทุกคนได้ยินประโยคนี้ก็พยักหน้าเห็นด้วยพลางกินข้าวต่อให้หมดจาน
 หลังจากจบมื้อเย็นวันนี้ ความตึงที่ได้รับจากผู้ใหญ่ในบ้านวีรภัทรา ทำให้อัคราวิชญ์เงียบหนักยิ่งกว่าเดิม ระหว่างขับรถกลับบ้านพร้อมเธอ พอพวกเขาลงจากรถยนต์คันหรูเรียบร้อย และกำลังเดินผ่านห้องรับแขก เธอก็พูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมาจนเขาหยุดเดิน
 "วีขอโทษคุณด้วยนะคะ สำหรับเรื่องปู่และก็เรื่องลูก" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ
 "ไม่ต้องขอโทษหรอก" อัคราวิชญ์ตอบสั้น ๆ และเดินไปกดลิฟต์ต่อ
 "ยังไงวีก็ต้องขอโทษค่ะ เรื่อง...ลูก วีคิดว่า..." วีรภัทรากำลังจะพูดอธิบายอัคราวิชญ์ว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องนี้มาก ไม่จำเป็นต้องทำตามที่ผู้ใหญ่พูด แต่ลิฟต์ดันเปิดออกพอดี และเขาเองก็ไม่อยู่รอที่จะฟังด้วย เลยทำให้เธอต้องหุบปากลงทันที
 วีรภัทราเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้นอย่างช้า ๆ แต่ก่อนที่จะเดินขึ้นไป เธอก็ไปหยิบน้ำดื่มเพื่อไปนั่งผ่อนคลายตรงระเบียงกว้างที่อยู่หน้าประตูห้องนอนเธอ ระหว่างที่เธอนั่งจิบน้ำและคิดทบทวนเหตุการณ์อยู่บนเก้าอี้นุ่มนั้น ก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์หลังจากที่เขาพบว่าณัฐชานนท์อยู่ในห้องนอนเธอ และการดูแลที่พิเศษเกินกว่าเพื่อนปกติ
 วันรุ่งขึ้นที่วีรภัทราดีขึ้นแล้ว เธอตัดสินใจจะกลับมาคุยกับอัคราวิชญ์ เพื่อไม่ให้เข้าใจผิดกัน แต่จังหวะที่เธอเห็นเขาก้าวขาเข้ามาในห้องรับแขก และเธอก็นั่งรออยู่แล้วนั้น ก็พูดขึ้นทันทีว่า
 "คุณ คือว่า... เรื่องเมื่อวาน คุณเข้าใจผิดนะคะ" วีรภัทราพูดออกไปอย่างเกร็ง เพราะสายตาที่เขามองมาช่างเย็นชากับเธอมาก และไม่มีทีท่าจะอยากคุยด้วย แต่เธอจำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจน จึงตัดสินใจพูดต่อไป
 "ตอนที่คุณเจอคุณนนท์ เขาเพิ่งเดินเข้ามาคุยกับวีแค่เพียง 5 นาทีเท่านั้น หลังจากคุยไปสักพักเขาก็ขอตัวเข้าห้องน้ำ และวีก็ป่วยอยู่เลยนอนพัก ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นค่ะ" วีรภัทราพูดอธิบายยืดยาวจนอัคราวิชญ์พูดกลับมาเพียงประโยคเดียวที่ทำเอาเธอเจ็บตรงขั้วหัวใจ
 "ผมไม่สนใจ" อัคราวิชญ์พูดจบอย่างไม่แยแส และกำลังเดินไปขึ้นลิฟต์อย่างเช่นเคย ก็ถูกวีรภัทราเดินมาดักข้างหน้าไว้ แล้วพูดต่ออีก
 "งั้นวีขอเบอร์คุณไว้ได้ไหมคะ เผื่อวันไหนที่จำเป็นต้องติดต่อ วีจะได้ติดต่อคุณได้" วีรภัทราตั้งใจจะขอเบอร์อยู่แล้วหลายวัน แต่ก็ไม่มีจังหวะสักที จึงใช้โอกาสนี้ แม้มันจะดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ก็เถอะ ซึ่งผลลัพธ์สุดท้ายก็ไม่ได้เบอร์ เพราะเขายังอารมณ์เสียเรื่องเธออยู่ และทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปโดยที่พวกเขาไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่วันเดียว จนวันหยุดที่วีรภัทรากลับไปเยี่ยมบ้าน เธอรู้สึกเหมือนอะไร ๆ กำลังจะเป็นใจให้ จึงตัดสินใจเดินขึ้นไปเคาะประตูห้องนอนเขาเพื่อขอเบอร์โทรอีกครั้ง หลังจากที่วันนั้นเธอโดนปฏิเสธไป
 หลังจากวีรภัทราทบทวนความคิดในวันนั้นเสร็จ เธอก็ไม่รีรอเวลา ทำตามความคิดที่ตั้งใจไว้ทันที เธอยืนรออยู่สักพัก อัคราวิชญ์ก็เดินมาเปิดประตูพร้อมชุดคลุมอาบน้ำสีดำและกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมอยู่
 "คุณมีอะไร" อัคราวิชญ์ถามห้วนขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย
 "ก็...เรื่องเบอร์โทรที่วีขอคุณวันนั้นไงคะ ไหน ๆ คุณก็เห็นแล้วว่าผู้ใหญ่ของพวกเราต้องการให้มีลูกขนาดไหน วีก็ต้องมีเบอร์คุณไว้ เผื่อฉุกเฉิน จะได้ตอบตรงกันค่ะ" วีรภัทราพยายามพูดด้วยเหตุผล พลางใช้เท้ายันประตูไว้ กลัวอัคราวิชญ์ปิดหนี
 "ไม่จำเป็นหรอก ยังไงแม่ผมคงไม่มาถามคุณเรื่องนี้อีกแล้ว" อัคราวิชญ์ตอบปัดอีกเช่นเคย
 "ได้ไงคะ ให้ไว้ก็ไม่เสียหายนะคะ บอกเบอร์หน่อยค่ะ" วีรภัทราพูดพลางล้วงมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง แต่พอล้วงมาเสร็จประตูก็ถูกปิดลงเกือบจะทันที ทำให้เธอโมโหและตะโกนโวยวายกลับไป
 "ถ้าคุณไม่ให้เบอร์ก็ไม่เป็นไร วีเขียนเบอร์ไว้ในกระดาษแล้ว" วีรภัทราพูดด้วยความโมโหเสร็จก็สอดกระดาษใบเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้ใต้ประตูห้องนอนของอัคราวิชญ์
 พออัคราวิชญ์เห็นกระดาษที่เขียนตัวเลขเบอร์โทรศัพท์ด้วยลายมือน่ารักของวีรภัทรา เขาก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้กับความพยายามที่เธอทำให้ แต่มันก็ยังมีเรื่องตะขิดตะขวงใจที่ทำให้เขาไม่สามารถวางใจลงได้ และเขาก็ไม่อยากจะคิดว่าตัวเองเห็นใจเธอ และอยากจะดูแลเธอมากขึ้น เขาได้แต่เถียงในใจว่า ตัวเองทำตามหน้าที่ก็เพียงเท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกแบบอื่นเจือปนอยู่
 ส่วนวีรภัทราที่หงุดหงิดกับความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของอัคราวิชญ์ ทำให้เธอเดินกระฟัดกระเฟียดกลับห้องไปอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้เย็นขึ้น หลังจากนั้นเธอก็มานั่งทอดถอนหายใจอยู่ที่เก้าอี้ตัวโปรด และผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างอ่อนล้าทั้งกายและใจ
 ปัญหาที่เกิดจากป้านุชและคุณหญิงวิไลรัตน์ รวมถึงคุณปู่ณรงค์สร้างความอึดอัดใจจนวีรภัทราเลือกที่จะไม่เริ่มบทสนทนาก่อน ความจริงแล้วเธอไม่เคยแม้แต่จะคิดสักครั้งเดียวที่จะมีลูกกับอัคราวิชญ์ เธอแค่คิดว่าการประคองชีวิตคู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ มันก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับคนที่ไม่ได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก แต่กลายเป็นว่าเรื่องบานปลายยิ่งกว่าเดิม เหตุเกิดจากความต้องการที่พวกผู้ใหญ่พยายามยัดเยียดให้ทั้งเธอและเขา เธอไม่แน่ใจแล้วด้วยซ้ำว่าจะจัดการปัญหานี้อย่างไร ทั้งยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วันที่เขาจะอาศัยอยู่ในชายคาเดียวกันนี้ เขาสามารถทิ้งปัญหานี้ไปได้อย่างสบายใจ โดยปล่อยให้เธอตัดสินชะตาชีวิตตัวเองเพียงลำพัง ส่วนเธอนั้นคงไม่สามารถหาข้ออ้างใด ๆ มาแก้ตัวหรือจะหาเหตุผลดี ๆ สักข้อ ตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออกเลยสักนิด
 แต่แล้วเรื่องที่ทำให้ตกใจก็ยังไม่หมด วีรภัทราตื่นนอนและลงมาทำอาหารตามปกติ แต่สิ่งที่เธอเจอคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่อัคราวิชญ์เขียนทิ้งไว้ วีรภัทราจึงหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านด้วยความสับสนในใจ
 "หลังจากผมเคลียร์งานเสร็จ คงไม่ได้กลับบ้านแล้ว อย่างที่คุณรู้ว่าผมต้องบินไปทำงานที่ต่างประเทศ ดังนั้นถ้าคุณอยากใช้รถยนต์คันไหนก็หยิบกุญแจได้เลย ผมวางไว้ที่โต๊ะในห้องรับแขกแล้ว และเรื่องสำคัญคือ ถ้าคุณเจอใครคนใหม่ที่คุณรัก และคุณอยากจะไปก็บอกผมได้เลย ผมจะยินดีกับคุณมาก" อัคราวิชญ์ยังคงทิ้งท้ายประโยคชวนให้คิด
 วีรภัทราไม่รู้ว่าที่อัคราวิชญ์เขียนแบบนี้ต้องการไล่เธอไปให้พ้นหน้า หรือแค่บอกให้เธอสบายใจกันแน่ อะไรคือความรู้สึกในใจของเขากันนะ เธอได้แต่คิดวนเวียนอยู่ในบ้านตลอดทั้งวัน แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ถามเขาแล้ว เพราะเขาไม่คิดที่จะทิ้งเบอร์ติดต่อให้เธอไว้เลยสักนิด


วีรภัทราถึงบ้านอย่างอ่อนล้า ไม่ใช่เพราะงานหนักหนาสาหัสที่เจอทุกวัน แต่เป็นเพราะความเครียดและความกดดันที่ถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้งจากเพื่อนร่วมงาน และสามีของเธอ ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้จัดงานแต่งงานอย่างเป็นทางการ หลังจากจดทะเบียนสมรสไปแล้ว จึงทำให้ผู้ใหญ่ต่างรีบหาฤกษ์ใหม่ให้ทั้งคู่
 ผ่านไปเกือบ 2 อาทิตย์งานแต่งงานอย่างเป็นทางการของอัคราวิชญ์และวีรภัทราก็เกิดขึ้น ท่ามกลางช่วงเวลาเร่งด่วน เพราะดันจัดงานในวันศุกร์ที่พวกเขาต้องทำงานกัน แถมรถติดหนักด้วย ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่า เธอไม่สามารถกลับมาคิดให้ถี่ถ้วนอย่างดีได้ก่อนเลย แต่เท่าที่เธอพิจารณาเขาในแต่ละวันก็พอจะเห็นว่าเขาเก่ง มีความสามารถ ขยันทำงานมากแค่ไหน แม้นิสัยส่วนตัวออกจะแปลกไปสักหน่อย เพราะเธอไม่สามารถเดาอารมณ์ของเขาได้ถูกเลยสักครั้ง อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความหวังดีจากป้าทำให้เธอไม่อยากพังงานนี้ จึงทำได้แค่ปล่อยไปตามสิ่งที่ผู้ใหญ่ตัดสินใจให้ จากนั้นคุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชก็รีบจัดแจงให้เธอย้ายไปอยู่บ้านของเขาทันทีหลังจากจบงาน
 ณ บ้านหรูสไตล์โมเดิร์นผสมผสานความคลาสสิก 4 ชั้น ระดับซูเปอร์ลักซ์ชัวรี รถส่วนตัวของอัคราวิชญ์ขับเข้ามาจอดในบริเวณบ้านอย่างเช่นเคย แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือการที่เขาได้พาภรรยาอย่างวีรภัทราเข้ามาอยู่อย่างเป็นทางการแล้วในวันนี้ ประโยคแรกหลังลงจากรถที่เธอได้ยินจากเขา ทำให้เธอต้องหยุดชะงักเดิน และสับสนกับท่าทีเขามากกว่าเดิม ในใจก็ได้แต่คิดว่า ทำไมต่อหน้าคนอื่นถึงไม่แสดงออกว่าไม่ชอบเธอ ทั้ง ๆ ที่เขาเองเป็นคนตอบตกลงเรื่องแต่งงานนี้อย่างง่ายดายกว่าเธอแท้ ๆ แต่กลับปฏิบัติตัวต่อเธอราวกับไม่ใช่คน ความใจร้ายของเขา ทำให้เธอลังเลว่าควรจะอยู่ต่อดีหรือไม่
 เมื่อเดินเข้าไปในตัวบ้าน วีรภัทราสังเกตเห็นโซฟาสีเทาอ่อน และโต๊ะกระจกใสสี่เหลี่ยม ทุกอย่างจัดอย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่กลับปลูกต้นไม้เยอะแยะไปหมด เป็นความย้อนแย้งในการตกแต่งบ้าน มีทั้งความเป็นธรรมชาติและความทันสมัยอยู่ในตัว ทำให้บ้านไม่น่าอึดอัดจนเกินไป และยังได้รับความรู้สึกผ่อนคลายจากการเห็นสีเขียวธรรมชาติรอบตัวอีกด้วย ระหว่างที่เธอมองไปรอบ ๆ อัคราวิชญ์ก็ชี้ไปที่ประตูไม้ด้านหนึ่งที่ชั้น 2 พร้อมบอกให้เธอไปพักผ่อนห้องนั้น
 "ห้องนอนคุณอยู่ทางนั้น" อัคราวิชญ์พูดเสียงเรียบไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ
 "ค่ะ" วีรภัทราตอบรับอย่างสุภาพ และเดินขึ้นไปยังห้องที่อัคราวิชญ์บอก
 เมื่อวีรภัทราเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน สิ่งแรกที่สะดุดตาคือเตียงขนาดใหญ่สีขาวไร้ลวดลาย และเก้าอี้บุนวมสีเดียวกันสามารถนั่งชมวิวนอกบ้านได้ พอเดินต่อเข้าไปใกล้บริเวณประตูกระจกในแถบเดียวกับเก้าอี้ก็จะเห็นระเบียงกว้างที่สามารถนำกระถางต้นไม้มาวางไว้ได้ เธอจึงมีความคิดอยากจะปลูกดอกไม้สักต้น หรือไม่ก็ผักสวนครัว เพราะเธอชอบกลิ่นหอม ๆ ของดอกไม้และชอบทำอาหารมาก ทำให้เธอตั้งมั่นในใจว่า พรุ่งนี้เช้าจะรีบตื่นขึ้นมาทำอาหารให้อีกฝ่ายกิน แม้อัคราวิชญ์จะไม่ได้ขอร้องให้เธอทำก็ตาม
 เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาตี 5 เสียงนาฬิกาปลุกตรงเวลาเป๊ะ วีรภัทราตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน และเดินลงไปทำอาหารที่ห้องครัว เธอตั้งใจจะทำเมนูอาหารฝรั่งที่อัคราวิชญ์ชอบ แต่ตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมกินไหม เพราะท่าทีเมื่อคืนที่เขาแสดงต่อหน้าเธอนั้นแย่มาก ถึงอย่างนั้นเธอก็หวังว่า การกระทำต่าง ๆ ที่ใส่ใจเหล่านี้ พอจะช่วยลดทอนความเย็นชาและใจร้ายของเขาลงได้บ้าง อีกทั้งคำสอนที่ป้านุชบอกมาว่า ให้รู้จักเป็นแม่ศรีเรือน เอาอกเอาใจสามีให้มาก ๆ จะทำให้อยู่อย่างเป็นสุข แม้เธอไม่อยากจะเชื่อคำสอนนี้เท่าไร แต่การทำอาหารที่เธอกำลังทำอยู่นี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่รู้สึกว่ากำลังโดนบังคับจิตใจมากนัก
 พอวีรภัทราเดินมาถึงห้องครัวก็พบกับโต๊ะเตรียมอาหารทรงสี่เหลี่ยมที่เคลือบลามิเนตสีดำ จากนั้ันเธอก็หันไปเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ แต่กลับเจอแค่วัตถุดิบที่มีน้อยนิด เมนูเดียวที่พอจะทำได้ตอนนี้ก็คือสปาเกตตี้ครีมซอสกุ้ง
 ส่วนอัคราวิชญ์ตื่นขึ้นมาตอน 7 โมงครึ่ง ขณะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรประจำวันปกติ ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนมีคนใหม่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกับเขา หลังจากเขาเตรียมตัวเสร็จ จึงกดลิฟต์ลงมาชั้นล่าง แล้วเดินต่อไปยังห้องครัว เพื่อหาอะไรกิน แต่เขากลับเจอเข้ากับเมนูอาหารอย่างสปาเกตตี้ครีมซอสกุ้งที่วีรภัทราเป็นคนทำให้ เล่นทำเขาจุกในอก พูดไม่ออก อยากจะร้องไห้อีกครั้ง เพราะความคิดถึงที่ซ่อนอยู่ภายในใจเขายังไม่จางหายไปไหน แต่เพื่อความสุขของแม่ หัวใจดวงนี้จึงพยายามลืมและหันไปสนใจสิ่งที่ต้องทำตรงหน้ามากกว่า ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่าหายแล้ว และเคยชินมากพอที่จะอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีนันทิชานั้น ตอนนี้เขาได้รู้ซึ้งแล้วว่ามันไม่จริง เขาไม่เคยลืมคนรักได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว จึงยืนมองนิ่งอยู่สักพัก แล้วพูดใส่วีรภัทราว่า
 "เอาไปทิ้ง" อัคราวิชญ์พูดด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดปนความเศร้าที่อยู่ภายในใจ เขาจำได้ดีว่าเมนูนี้คือเมนูโปรดของคนที่เขารักสุดหัวใจ
 "ทำไมคะ วีคิดว่าคุณจะน่าจะทานได้ เพราะคุณแม่บอกวีว่าคุณชอบอาหารฝรั่ง แถมเมนูนี้ก็ไม่หนักท้องเกินไปที่จะกินตอนเช้าด้วยค่ะ" วีรภัทราแจกแจงให้อัคราวิชญ์เข้าใจ แม้ในใจเธอเองจะงุนงงว่าเขาโกรธอะไร เธอแค่ทำอาหารง่าย ๆ เองนะ หรือโกรธที่เธอมาใช้ห้องครัวเขาโดยพลการ
 "หรือว่าคุณโกรธที่วีมาใช้ห้องครัวคุณคะ ถ้าเป็นอย่างนั้น วีขอโทษค่ะ" วีรภัทรายกมือขึ้นขอโทษและเธอเองก็ไม่ชอบที่จะทะเลาะกับใครด้วย เลยเลือกวิธีเจรจาอย่างสันติที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
 "ไม่ใช่" อัคราวิชญ์ตอบกลับเสียงแข็ง และพยายามไม่ปรายตามองหน้าอีกฝ่าย ด้วยกลัวจะแสดงให้อีกฝ่ายเห็นความอ่อนแอภายในใจ
 "ไม่ใช่เรื่องไหนคะ" วีรภัทราถามกลับอย่างสงสัยกับคำตอบ พร้อมขมวดคิ้วไปด้วย
 "ห้องครัวอยากใช้ก็ใช้ไป แต่ต้องเก็บให้เรียบร้อยด้วย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด และรู้สึกไม่อยากอธิบายหรือยืนคุยตรงนี้แล้ว จึงเดินหนีไป และขับรถออกจากบ้าน เพื่อไปหาที่สูดอากาศ ผ่อนคลายอารมณ์ทันที
 "อ้าว เดี๋ยวก่อนคุณ แล้วตรงนี้ล่ะ..." วีรภัทรางงหนักกว่าเดิม และยังตะโกนเรียกอัคราวิชญ์ให้กลับมา แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาเดินไวมากเกินกว่าที่จะหยุดยืนฟังเธอได้ครบประโยค
 "งั้นวีกินเองก็ได้" วีรภัทราพูดอยู่คนเดียว เพื่อปลอบใจตัวเอง
 หลังจากกินมื้อเช้าที่ทำเองคนเดียวเสร็จ วีรภัทราก็ลุกขึ้นเก็บจานอาหารให้เรียบร้อยตามคำสั่งของอัคราวิชญ์ก่อนหน้านี้ จากนั้นเธอก็เดินกลับขึ้นห้องนอนไป นั่งเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่เมื่อคืนนี้โดนป้านุชมัดมือชกด้วยการเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเธอมายัดที่รถของคินน์โดยไม่บอกเธอล่วงหน้า พอเสร็จทุกอย่างเธอก็ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดสบาย ๆ อย่างเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน ระหว่างที่แต่งตัวอยู่ก็พลางคิดถึงเรื่องที่จะขออนุญาตอัคราวิชญ์อย่างการปลูกดอกไม้กับผักสวนครัว แต่ก็ลังเลว่าจะบอกยังไงดี ถ้าจะให้โทรหาก็ทำได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้ไม่มีเบอร์เขานี่สิ หรือควรจะโทรไปขอเบอร์จากคุณแม่ดีนะ จะดูแปลกไปไหม เพราะคุณแม่คงคาดหวังว่าเราจะอยู่ด้วยกันในวันหยุดนี้ แต่ความเป็นจริงก็ต่างคนต่างอยู่นั่นแหละ
 วีรภัทราตัดสินใจลงมารออัคราวิชญ์ด้วยการนั่งดูทีวีในห้องรับแขก แต่ระหว่างดูทีวีอยู่นั้นก็ผลอยหลับไปกลางคัน โดยไม่รู้ว่าอัคราวิชญ์กลับมาถึงบ้านแล้ว เมื่อเขาเห็นเธอนอนหลับที่โซฟา ก็แอบเอาผ้าห่มมาห่มให้เธอ และก็หลบขึ้นห้องไป พอเธอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็เห็นผ้าห่มอยู่บนตัว เธอแสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย และก็ออกไปดูหน้าบ้านเพื่อความแน่ใจว่าเป็นเขา พอเห็นรถเขาจอดอยู่ เธอก็แอบยิ้มอย่างดีใจ รู้สึกได้ว่าเขาใส่ใจ และนี่อาจจะเป็นการขอโทษของเขาก็ได้ เพราะปกติเขาก็ไม่ค่อยจะคุยกับเธอเท่าไร และตอนนี้ก็เป็นเวลา 1 ทุ่มแล้ว จึงตัดสินใจไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อออกไปซื้อวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นและมื้ออื่น ๆ
 พอวีรภัทราเดินลงมาถึงชั้นล่างก็เจอเข้ากับอัคราวิชญ์ที่นั่งกินข้าวเย็นอยู่ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ช่วยไม่ได้ที่เธอจะไม่ได้โอกาสแก้ตัวในการทำอาหารให้เขากินเย็นนี้ี ขณะเดียวกันเธอก็รู้ได้เลยว่าเขาสั่งอาหารออนไลน์ให้มาส่งในตอนที่เธอกำลังเตรียมตัวเมื่อกี้นี้เอง เพราะดูได้จากอาหารที่ยังมีไอร้อนลอยอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรออกไป ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้สั่งอาหารเผื่อเธอเลย เธอสนใจแค่เพียงถามเขาถึงสิ่งที่อยากให้ซื้อกลับบ้าน พอได้รับคำตอบ เธอก็ออกจากบ้านตรงไปยังห้างสรรพสินค้าเลยทันที ซึ่งระหว่างที่เขากินข้าวอยู่นั้น เขาก็รู้ตัวมาสักพักแล้วในช่วงที่ขับรถออกจากบ้านไปว่า จริง ๆ แล้วมันก็ผิดที่ตัวเขาเองที่ยังยอมรับความจริงไม่ได้ ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับนันทิชายังคงอยู่ในความทรงจำของเขา สิ่งที่วีทำจึงกระแทกลงที่กลางใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาไม่สามารถโทษใครได้ นอกจากต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ดีกว่านี้และพยายามไม่ไปลงที่คนอื่น แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอเลยทำให้เขารู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก พูดขอโทษไม่ออก เลยได้แต่พูดจาเรียบเฉยใส่เธอกลับไป
 หลังจากออกไปซื้อของเข้าบ้านเสร็จ วีรภัทราก็เตรียมทำอาหารไทยสำหรับตัวเธอเอง ในตอนที่ออกไปซื้อของนั้นเธอได้ไปเจอเข้ากับผักสด เนื้อไก่ และแฮมที่น่ากินมากในแผนกขายอาหารสดที่ห้าง จึงได้เมนูที่อยากกินมาอย่างไก่ผัดผักรวมมิตร และไข่ข้นแฮม ขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอยู่นั้น อัคราวิชญ์ก็เดินเข้ามาทางด้านหลัง และพูดแหย่ใส่เธออย่างแรง
 "ทำไมกลิ่นแรงอย่างนี้" อัคราวิชญ์พูดหาเรื่องไปอย่างนั้น เพราะเขาก็กำลังสับสนว่าควรง้อดีไหม ทั้ง ๆ ที่ในใจก็รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ตัวเองผิดเต็ม ๆ
 "เหม็นเหรอคะ เดี๋ยววีรีบทำรีบกินนะคะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างจริงจัง พลางผัดผักมือเป็นระวิง โดยไม่ทันได้สังเกตสีหน้าลังเลของอัคราวิชญ์ ที่นาน ๆ ทีเขาจะเป็น เพราะปกติแล้วเขามักจะทำทุกอย่างออกมาได้ดีเสมอ
 "เปล่าหรอก ค่อย ๆ ทำไปเถอะ" อัคราวิชญ์พูดออกไปอย่างตัดใจแล้วที่จะขอโทษวีรภัทรา
 "อ๋อ ค่ะ" วีรภัทราก็ตอบกลับไปด้วยเสียงราบเรียบ และไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเพิ่มเติม เพราะตอนนี้ต้องตั้งใจทำอาหารให้เสร็จก่อน ส่วนอัคราวิชญ์ก็เดินออกจากห้องครัว กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนที่ห้องนอนของเขาเอง
 วีรภัทราเดินออกจากครัวไปยังโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่ทำมาจากหินอ่อนสีขาวนำเข้าจากต่างประเทศ เธอวางจานอาหารทั้งหมดที่เธอทำ และนั่งลงด้านข้างฝั่งที่สามารถชมบรรยากาศนอกบ้านได้ ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินอยู่ก็มีคนโทรมาเมื่อเห็นเป็นเบอร์ที่ไม่ได้รับเชิญอย่างกัลย์กมลโชว์ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ เธอก็วางลงทันที ไม่สนใจที่จะรับสาย ส่วนอัคราวิชญ์ลงลิฟต์มาจากชั้น 3 ที่เป็นห้องนอนเขา เพื่อมานั่งดูทีวีด้านล่าง แต่กลับได้ยินเสียงโทรศัพท์ จึงเดินตามหาต้นเสียงจนมาเจอว่าเป็นโทรศัพท์ของเธอ เขาหยุดยืนแอบมองเธออยู่สักพัก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเธอจะรับสาย เขาจึงเดินเข้าไปแซะเธอ
 "สายจากแฟนเก่าหรือไง ถึงไม่กล้ารับ" อัคราวิชญ์พูดพลางพยักพเยิดไปทางมือถือของวีรภัทรา
 "ก็...ประมาณนั้นค่ะ" วีรภัทรากลับตอบตรงใส่อัคราวิชญ์ เล่นทำเอาอัคราวิชญ์ทำหน้าไม่ถูก จึงตอกกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบในใจ
 "ทำตัวให้ดี ๆ หน่อย อย่าทำคนอื่นเขาเดือดร้อน" อัคราวิชญ์ใช้คำพูดที่แฝงคำด่าไปในตัวแบบนิ่ม ๆ
 "นี่คุณ วียังไม่เคยกล่าวหาหรือก้าวก่ายเรื่องของคุณเลยนะ ให้มันน้อย ๆ หน่อย ถ้าไม่รู้ปัญหาของคนอื่น ก็อย่ามายุ่ง และไม่ต้องมาทำตัวว่ารู้ดีทุกอย่าง" วีรภัทราทนไม่ไหวจึงพูดกลับใส่อัคราวิชญ์ด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างแรง
 อัคราวิชญ์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ และเดินออกไป ปล่อยให้วีรภัทรากระฟัดกระเฟียดกับตัวเอง และเมื่อพายุแห่งความโกรธสงบลง เธอก็กลับมานั่งกินข้าวตามปกติและปล่อยให้ใจสบาย ๆ มองต้นไม้ และสิ่งสวยงามตามธรรมชาติรอบตัว เพื่อเยียวยาใจตัวเอง ส่วนอัคราวิชญ์ที่ไม่รู้หงุดหงิดอะไรระหว่างสิ่งที่ตัวเองทำผิดและยังไม่ได้ขอโทษ กับการกระทำที่ไม่น่าไว้วางใจของเธอ จึงตัดสินใจขึ้นไปห้องฟังเพลงที่อยู่ชั้น 3 ฝั่งตรงข้ามห้องนอนเขาเอง และเขาก็ไม่ลืมที่จะหยิบไวน์ขึ้นมาดื่มจากตู้แช่ไวน์ขนาดเล็กที่อยู่ในห้องเดียวกันนี้ ระหว่างนั้นเขาก็นั่งทบทวนพร้อม ๆ กับนั่งดื่มด่ำกับเพลงและเครื่องดื่มที่ช่วยให้ผ่อนคลายนี้ จนเขาเข้าใจตัวเองมากขึ้นว่า จริง ๆ แล้ว เดิมเขาแค่ซื้อของที่นันทิชาชอบ มาตุนไว้ที่บ้านตามความเคยชิน เผื่อวันไหนนันทิชาแวะมาจะได้ทำให้กินได้ แต่หลังจากที่ไม่มีเบสตี้แล้ว เขาก็ไม่เคยคิดที่จะแวะกลับเข้าครัวอีกเลย และมักจะออกไปกินข้าวนอกบ้านหรือไม่ก็สั่งเมนูอาหารในมือถือแทนในวันที่เหนื่อยล้ามาก ๆ และอยากพักผ่อน ซึ่งสิ่งที่เขาตกผลึกได้กลับไม่ใช่ความรู้สึก ณ ตอนนี้ แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้แค่นั้น
 วันรุ่งขึ้นวีรภัทราตื่นแต่เช้า เพื่อทำอาหารให้อัคราวิชญ์ โดยเลือกจากวัตถุดิบที่เขาฝากซื้อเมื่อวานนี้ หลังจากที่โดนเขาตัดหน้าด้วยการสั่งอาหารออนไลน์มากิน เมื่อเขาเดินลงมาถึงครัวด้านล่างก็เห็นเธอวางเรียงรายจานอาหารที่เขาชอบกินบนโต๊ะเตรียมอาหาร พอเธอเห็นเขาก็รีบกวักมือเรียกให้มากินด้วยกัน แต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ จะเดินหนี จนเธอเดินไปใกล้เขาแล้วใช้วิธีลากแขนเขาให้ไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว แถมเธอยังข่มขู่เขาเล็กน้อยว่า หากเขาหนี จะเท่ากับเขายอมรับว่ากลัวเธอ เขาจึงนั่งนิ่งรอเธอเอาอาหารมาวาง จากนั้นเขาก็ถูกบังคับให้ลองกิน ปรากฏว่า อร่อยทุกเมนู เขาแสดงสีหน้าไม่คาดคิดออกมา จนถูกเธอแซว
 "อร่อยสินะคะ ถึงทำสีหน้าแบบนั้นออกมา" วีรภัทราพูดแหย่เขา และขำออกมาเล็ก ๆ ด้วย
 "เปล่าสักหน่อย" อัคราวิชญ์ปฏิเสธเสียงแข็ง พลางก้มกินข้าวต่อ และปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่สิ่งที่วีรภัทราเห็นคือมันไม่ปกติ ใครมาเจอคงคิดว่าเขาเป็นไบโพลาร์แน่ ๆ คนอะไร อารมณ์เปลี่ยนได้ตลอดเวลา ถ้าเป็นผู้หญิงคงบอกว่าประจำเดือนมาแน่นอน
 หลังจากกินข้าวเสร็จ อัคราวิชญ์ก็ทำเป็นไม่สนใจ เดินออกจากโต๊ะอาหาร เตรียมตัวไปทำงาน แต่แทนที่เขาจะขับรถออกไปเลย ก็ไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นแทน และแอบมองว่าวีรภัทราล้างจานเสร็จหรือยัง จะได้พาไปทำงานด้วย แต่แล้วจังหวะที่เขาเผลอคุยโทรศัพท์กับแม่ตัวเองอยู่ เพื่อรายงานความเป็นอยู่ที่บ้าน ก็ไม่ทันสังเกตเห็นว่าวีรภัทราขึ้นไปหยิบกระเป๋าและกำลังเดินออกจากบ้าน เพื่อไปขึ้นรถแท็กซี่ พอเขาหันมามองในห้องครัวอีกที ก็ไม่เห็นแล้ว จึงเดินไปดูที่หน้าบ้านเห็นว่า เธอกำลังเปิดประตูรถแท็กซี่อยู่ เขาจึงรีบวิ่งหน้าตั้ง แต่ชะลอฝีเท้าในตอนใกล้ถึงเธอ จับแขนเธอไว้ และดึงเธอออกมาจากรถ จากนั้นก็ผลักเธอขึ้นรถ และขับพาไปทำงานทันที โดยไม่ถามเธอสักคำ
 วีรภัทรานั่งอึ้งในรถยนต์หรู เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้นั่งรถแบบนี้ แถมยังได้นั่งข้างอัคราวิชญ์อีก จากนั้นเธอหันหน้าไปมองหน้าเขาเพลิน ๆ และรู้สึกได้ถึงใบหน้าอันหล่อเหลา หุ่นที่สมบูรณ์แบบ ทำให้เธอละสายตาไปไม่ได้ จนเขาทักขึ้นมา ทำให้เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ
 "ตกหลุมรักแล้วล่ะสิ" อัคราวิชญ์ยิ้มเยาะขึ้นมา ขณะมองทางข้างหน้าอยู่
 "ปะ...เปล่าสักหน่อย" วีรภัทราพยายามพูดแก้ตัว แต่ดันพูดติดอ่างขึ้นมา
 "เหรอ" อัคราวิชญ์ยังไม่หยุดที่จะขยี้ต่อ
 "จริงค่ะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น
 "พูดแค่นี้ ทำเป็นจริงจังไปได้" อัคราวิชญ์พูดไปขำไป แถมยังส่ายหัวให้กับความไม่รู้ทันของวีรภัทรา
 วีรภัทราได้แต่กำหมัดแน่น ที่ไปเสียรู้ให้คนอย่างอัคราวิชญ์ เธอไม่ยอมแน่ ๆ สักวันจะต้องเอาคืนเขาให้ได้ ตอนนี้ทั้งแววตาและสีหน้าของเธอมุ่งมั่นมาก ชนิดที่ว่าถ้าใครมายุ่มย่ามตอนนี้อาจโดนลูกหลงได้ แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาเขาที่แอบมองอาการเธอเป็นระยะ และก็ทำให้เขาอมยิ้มนิด ๆ อย่างอารมณ์ดี


วันเสาร์ที่จัดงานแต่งงานของลูกศิษย์ป้านุช ทุกอย่างรอบตัวดูเป็นปกติเรียบร้อย แต่ก็มีบางสิ่งที่ไม่ค่อยเหมือนงานแต่งงานสักเท่าไร ตรงที่หน้างานไม่มีรูปคู่บ่าวสาว ซึ่งปกติจะติดไว้ทั่วงาน วีรภัทราแค่รู้สึกแปลกใจแต่ไม่ติดใจอะไร จึงเดินตามป้านุชเข้าไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ จนกระทั่งเริ่มเอะใจ เมื่ออยู่ดี ๆ ป้านุชก็ผลักไสให้เธอต้องทำตามทุกอย่าง จนเธอโพล่งถามป้าออกไป
 "งานแต่งลูกศิษย์ป้า วีต้องแต่งหน้า ทำผมขนาดนี้เลยเหรอคะ" วีรภัทราถามอย่างสงสัย
 "ใช่จ้ะ งานแต่งก็ต้องจัดเต็มกันหน่อยนะ และก็ถือว่าให้เกียรติเจ้าของงานด้วย" ป้านุชตอบอย่างใจดี จนวีรภัทรารู้สึกขนลุกขึ้นมา เพราะปกติแล้ว ป้าจะไม่พูดอย่างใจดีแบบนี้
 และพอวีรภัทราเห็นชุดที่ต้องใส่ยื่นมาให้เธอตรงหน้า ก็ยิ่งบอกให้เธอต้องรีบวิ่งหนีออกไปให้ไกล การบีบให้เธอต้องมาทำอะไรแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบ เธอไม่เคยเชื่อว่า การแต่งงานโดยไม่มีความรัก จะไปกันรอด ต่อให้พ่อแม่ของป้านุชอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่ก็ยังมีอีกหลายคู่ที่ไปกันไม่รอด ไม่มีอะไรรับประกันได้ แต่ถ้ามีความรักเป็นพื้นฐาน อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่าที่จะอยู่กันรอด
 สุดท้ายวีรภัทราก็ห้ามความปรารถนาของป้านุชไว้ไม่ได้ ทำให้เธอต้องจำใจเดินลงไปแต่งงานกับคนที่ไม่เคยแม้แต่รู้จักหน้าค่าตา แต่เหตุการณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นไปตามแผนที่ป้าวางไว้ก็ดันล่มลง หลังจากที่แฟนเก่าของเธอมาระรานถึงหน้างาน อีกทั้งสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นตามมา นั่นคือการหายตัวไปของอัคราวิชญ์ ว่าที่เจ้าบ่าวที่ป้านุชพยายามยัดเยียดให้เธอ
 ขณะที่ทุกคนกำลังละล้าละลังยืนคิดวกไปวนมาว่าจะทำยังไงดี ทั้งเรื่องเจ้าบ่าวหายตัวไป และเรื่องงานแต่งงานที่มีแขกเหรื่อมากมายอยู่ตรงหน้า แต่อยู่ ๆ ก็มีสายจากเบอร์แปลกที่ขึ้นต้นด้วย 02 โทรมาหาคุณหญิงวิไลรัตน์อ้างว่า เป็นคนขับรถที่บ้านคุณหญิง และบอกอีกว่าอัคราวิชญ์โดนชายฉกรรจ์ 3 คนที่มาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งจับตัวไป ลักษณะเป็นผู้หญิงสูงปานกลาง ใส่ชุดสีดำมิดชิดและรองเท้าหนังหุ้มข้อ พอณัฐชานนท์ฟังที่คุณหญิงบอกจบ ก็ขออนุญาตคุยต่อกับคนขับรถเอง โดยบอกให้ไปแจ้งพยาบาลที่รู้จักแล้วซ่อนตัวที่ห้องพักคนไข้วีไอพี แล้วเดี๋ยวเขาจะส่งคนไปรับ ส่วนงานที่นี่คงต้องให้คุณหญิงเป็นคนประกาศเลื่อนออกไปก่อน
 หลังจากที่เสียหน้ากับแขกระดับไฮโซมากมาย รวมถึงเหล่าพนักงานในบริษัทที่มาร่วมงานบางส่วนนั้น ตอนนี้คุณหญิง ป้านุช วีรภัทรา และณัฐชานนท์ พวกเขากลับมาตั้งสติ และแก้ปัญหาที่จะต้องตามตัวอัคราวิชญ์ให้เจอ โดยนนท์เป็นคนประสานงานกับทางตำรวจ ส่วนคุณหญิงประสานงานฝั่งทนายความ และนักสืบที่สนิทสนมกับครอบครัวของคุณดนุพัฒน์ที่เป็นสามีของเธอให้ช่วยออกตามหาอีกแรง
 ภายใน 1 ชั่วโมง ณัฐชานนท์ติดต่อกลับมาหาคุณหญิงที่นั่งรอในคฤหาสน์ตัวเอง พร้อมป้านุชและวีรภัทรา เพื่อแจ้งให้ทราบว่า รู้แหล่งที่อัคราวิชญ์โดนจับตัวไปแล้ว เป็นตึกร้างเก่าฝั่งบางนา-ตราด พอทุกคนทราบเรื่องทั้งหมด ก็ประสานทุกฝ่ายให้หยุดตามหา และมุ่งไปที่การเข้าช่วยเหลือตัวประกันแทน
 หลังจากนั้นณัฐชานนท์เป็นคนพาตำรวจไปยังตึกร้างด้วยตัวเอง ในขณะที่กองกำลังตำรวจกำลังล้อมเพื่อจับกุม ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกำลังพูดอยู่กับใครสักคน พอเขาเดินเข้าไปในมุมที่เห็นผ่านช่องตึกได้ ก็เห็นอัคราวิชญ์ถูกมัดด้วยเชือกและนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่สามารถหนีไปไหนได้ ตำรวจที่เห็นเหตุการณ์ร่วมด้วยนั้นเริ่มกระชับวงให้แคบลง
 ระหว่างนั้นณัฐชานนท์ก็ได้ยินประโยคที่ทำให้เขาหยุดชะงักมองไปที่ผู้หญิงคนนัั้นอย่างเพ่งพิจารณา แต่ก็เห็นได้เพียงแค่ด้านหลังของเธอเท่านั้น จนกระทั่งเธอเดินอ้อมไปอีกด้าน เขาจึงถึงบางอ้อเลยทีเดียว นี่คือคนเดียวกับเลขาหน้าห้องคนใหม่ของอัคราวิชญ์นี่นา ที่ชื่อ ญาณิศา มองภายนอกก็สวยแซ่บหน้ามอง แต่ไม่คิดว่านิสัยเธอจะร้ายกาจเพียงนี้ ถึงขั้นทำเรื่องที่ชวนช็อกได้ขนาดนี้
 "คุณคินน์คะ คุณรู้ใช่ไหมคะว่าฉันไม่พอใจมากที่คุณจะไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน" ญาณิศาพูดอ่อยพลางลูบไล้ไปบนตัวของอัคราวิชญ์ ขณะที่เขาทำสีหน้าเกร็งฝืนอยากจะหนีไปให้พ้น
 "..." อัคราวิชญ์เลือกที่จะไม่ตอบโต้ใด ๆ กลับ
 "คุณคินน์คะ ยัยผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีเหรอคะ ถึงได้อยากแต่งงานกับมัน" ญาณิศาทนไม่ไหวจึงพูดใส่หน้าอัคราวิชญ์ พร้อมทั้งระเบิดอารมณ์โมโหออกมาด้วย
 "…" อัคราวิชญ์ก็ยังเงียบเช่นเคย
 "คุณคินน์คะ ถ้าคุณแต่งงานกับฉัน คุณจะได้ทั้งเลขา ภรรยา แม่ของลูกคุณ และแม่บ้านแบบครบทุกด้านเลยนะคะ" ญาณิศากลับมาพูดเสียงออดอ้อนอีกครั้ง
 "..." อัคราวิชญ์เลือกที่จะมองไปทางอื่นแทนการตอบ
 "นี่คุณคินน์! คิดว่าการไม่ตอบฉัน มันจะทำให้ฉันปล่อยตัวคุณไปงั้นเหรอคะ โทษทีนะ คุณน่ะคิดผิดแล้วค่ะ" ญาณิศาพูดเสียงแข็งใส่อย่างคนอยากเอาชนะ แต่ก็ไม่มีผลอะไร
 ระหว่างที่ญาณิศากำลังจับจ้องอยู่กับอัคราวิชญ์อยู่ ชายชกรรจ์ 3 คนที่อยู่ข้างนอกก็ถูกจัดการโดยตำรวจไปอย่างเงียบเชียบจนเธอไม่รู้ตัวว่า กำลังตกอยู่ในอันตรายแล้ว และตอนนี้ตำรวจก็เข้าไปรวบเธอจากด้านหลัง ส่วนตำรวจอีกนายไปช่วยตัวประกัน หลังจากจบการจับกุม ณัฐชานนท์ก็เป็นคนพากลับบ้านไปหาคุณหญิงวิไลรัตน์ที่กำลังรออยู่อย่างร้อนใจ
 พอคุณหญิงได้ข่าวผ่านการโทรมาของณัฐชานนท์แล้ว เธอก็รีบร้อนเดินไปยืนรอที่ประตูหน้าบ้าน เมื่อเธอเห็นหน้าลูกชายที่มีบาดแผลจากการทำร้ายที่หน้างานแต่งไม่พอ ยังมีคราบฝุ่นดินที่เลอะเปรอะเปื้อนจากตึกที่โดนจับตัวไป และรอยแดงตามแขนที่ถูกรัดไว้อีก ยิ่งทำให้เธอรู้สึกปวดใจพาลทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาทันที
 "โอ้ ลูกคินน์" คุณหญิงวิไลรัตน์ลูบไปที่ใบหน้าของอัคราวิชญ์ และจับเนื้อตัวของเขาไม่ปล่อยด้วยความรู้สึกสงสาร
 "เรื่องนี้เลขาคนนั้นต้องรับผิดชอบ เดี๋ยวแม่จะส่งทีมทนายมือดีไปจัดการคนที่ทำให้ลูกต้องเจ็บตัวแบบนี้" คุณหญิงพูดอย่างเกรี้ยวกราด ไม่สนว่าใครจะได้ยินแล้วตอนนี้
 "แม่ครับ ผมเหนื่อย ขอตัวไปอาบน้ำก่อนได้ไหม แล้วค่อยคุยกันนะครับ" อัคราวิชญ์พูดขึ้นเสียงเรียบ ๆ เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ยอมปล่อย
 "จ้ะลูก ไปอาบน้ำก่อนก็ได้" คุณหญิงปล่อยแขนของอัคราวิชญ์ แล้วนึกขึ้นได้ว่า ป้านุชและวีรภัทรานั่งรออยู่ จึงเรียกเขาไว้
 "ลูกคินน์ แม่ลืมบอก ด้านนี้คุณพี่นุช และหลานวี คนที่จะแต่งงานกับคินน์น่ะลูก" คุณหญิงยืนพูดแนะนำพร้อมผายมือไปหาทั้ง 2 คนที่นั่งรอบนโซฟา
 "สวัสดีครับ" อัคราวิชญ์ยกมือไหว้ไปที่ป้านุชอย่างนอบน้อม ส่วนวีรภัทรา เขากลับทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบจนเกือบจะเรียกว่าเย็นชาใส่ได้เลย ไม่ได้แสดงสีหน้าหรือท่าทีสนใจใด ๆ แล้วก็เดินไปอาบน้ำที่ห้องนอนตัวเองที่ชั้นบน
 เมื่อป้านุชเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย จึงเอ่ยขึ้นมาว่า "พี่ขอตัวกลับก่อนนะคะ โล่งใจไปทีนะคะ" ป้าพูดพลางบีบมือคุณหญิงเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจกับคนที่เพิ่งเสียขวัญมา และคุณหญิงเองก็พยักหน้าและยิ้มบาง ๆ ไปด้วยพร้อมกล่าวขอบคุณ
 "อยู่ก่อนสิคะ ไหน ๆ ก็ได้เจอกันแล้ว รัตน์เองก็อยากให้เด็ก ๆ ทำความรู้จักกันเลย" คุณหญิงยังคงจับมือป้านุชไว้ พร้อมทั้งส่งสายตาเชิงรู้กัน
 "...ก็ได้ค่ะ พี่รอก่อนก็ได้" ป้านุชเว้นจังหวะตอบเล็กน้อยก่อนที่จะตอบตกลง และจากที่กำลังจะลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง ก็ต้องกลับมานั่งเหมือนเดิม
 ผ่านไป 30 นาที อัคราวิชญ์ลงมาจากชั้น 2 ด้วยชุดสบาย ๆ อย่างเสื้อยืดและกางเกงวอร์มโทนสีเทาทั้งตัว เขาตวัดสายตาไปมองวีรภัทราเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามองแม่ตัวเอง ทำเอาวีเกร็งขึ้นมา ไม่ใช่แค่ในฐานะพนักงานตัวเล็ก ๆ ในบริษัทเขาเท่านั้น แต่ยังพ่วงตำแหน่งว่าที่ภรรยาเขาอีกด้วย
 หลังจากที่ลงมาแล้วเห็นว่าทุกคนนั่งเงียบ อัคราวิชญ์จึงพูดขึ้น "แม่ กลับบ้านก่อนนะครับ"
 "เดี๋ยวลูกคินน์ กินข้าวเย็นกับแม่ก่อน ไหน ๆ ก็มาถึงบ้านเราแล้ว และก็จะได้ทำความรู้จักกับหลานวีด้วยไงจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดยื้อไว้อย่างนิ่มนวล
 พออัคราวิชญ์เห็นสายตาของแม่ เขาก็ตอบตกลงด้วยความใจอ่อน "ก็ได้ครับแม่"
 วันนี้มื้ออาหารเย็นพิเศษกว่าวันไหน ๆ ทั้งคุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชต่างอมยิ้มนั่งมองลูกหลานทั้ง 2 คนกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา ก่อนที่คุณหญิงจะเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะกินข้าวขนาดใหญ่
 "คืนนี้คุณพี่กับหลานวีก็พักที่นี่ด้วยกันเลยนะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เอ่ยชวนตามแผนที่แอบคุยกับป้านุช ตอนเข้าครัวมาเตรียมมื้อเย็นด้วยกัน
 "พี่เกรงใจน่ะค่ะ แต่ว่า..." ป้านุชกำลังจะปฏิเสธ
 "ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ ไหน ๆ ก็อยู่ที่นี่แล้ว ถือว่ามาเปลี่ยนบรรยากาศกันสักคืนนะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์รับส่งมุขกับป้านุชด้วยการพยายามโน้มน้าวใจอีกฝ่ายอย่างเต็มที่
 "ก็...ดีเหมือนกันค่ะ" ป้านุชทิ้งจังหวะการพูดเล็กน้อย ก่อนจะตอบตกลงไป
 "แต่ว่าวี..." วีรภัทราพูดขึ้น หลังจากที่ได้ยินคำตอบของป้านุช
 "ติดอะไรหรือเปล่าจ้ะ" คุณหญิงถามกลับและมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา
 "คือว่า... พรุ่งนี้วีต้องไปเตรียมงานไว้ประชุมกับทีมน่ะค่ะ" หลังจากวีรภัทราพูดจบก็ก้มหน้างุดทันทีด้วยความเกรงใจ
 "พรุ่งนี้วันหยุดนะจ้ะ" คุณหญิงตอบกลับเสร็จก็หันหน้าไปมองด้วยสายตาตำหนิอัคราวิชญ์ทันที
 "ลูกคินน์ ที่บริษัทลูกทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ วันหยุดพนักงานก็ต้องทำงานด้วย" คุณหญิงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจนิดหน่อย และแอบลำเอียงเข้าข้างวีรภัทรา
 อัคราวิชญ์ส่งสายตาพิฆาตใส่วีรภัทรา ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำให้เธอสะดุ้งกลัวขึ้นมา เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า มันอาจจะเป็นคำพูดที่สามารถคิดไปในแง่นั้นได้ด้วย และที่สำคัญผู้บริหารอย่างเขากำลังนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะอยู่ตรงนี้ จากนั้นเขาก็หันกลับมาตอบคุณหญิงวิไลรัตน์
 "แม่ครับ ที่บริษัทเราไม่ได้กดดันพนักงานขนาดนั้น บางทีพนักงานเขาคงแค่...ขยัน หรือไม่ก็อยากทำผลงานละมั้งครับ" อัคราวิชญ์ตอบ แต่ก็ยังแอบแซะใครบางคนไปด้วย
 "อ่อ... แม่ก็นึกว่าเราไปบังคับพนักงานให้ทำแบบนั้น" คุณหญิงวิไลรัตน์พยักหน้าหลังจากเข้าใจเหตุผล แต่ก็ไม่ทันได้สังเกตว่าอัคราวิชญ์พูดแดกดันใครบางคนอยู่
 "ครับแม่" อัคราวิชญ์ยิ้มให้แม่เขาเล็กน้อย