ตอนที่ 4 เอาอะไรไปสู้อิ๋งลู่เวย
พอได้ฟังคำอธิบาย บรรดาลูกค้าถึงกระจ่าง พวกเขาต่างเข้าใจ รีบพูดขึ้น “ไม่เป็นไรๆ เชิญท่านเจียงตามสบาย”
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงมั่วหย่วนอยู่ด้วย แม้แต่ที่นั่งในร้านฮั่นเก๋อพวกเขาก็จองไม่ได้
หลังจากเลขาแสดงความขอโทษอีกครั้งก็ตามเจียงมั่วหย่วนไป
ร้านฮั่นเก๋อในเวลานี้ไม่มีลูกค้าคนอื่นแล้ว เหล่าบริกรต่างคอยบริการอยู่ข้างๆ
ผู้จัดการย่อมเห็นเหตุการณ์นี้ เขาขมวดคิ้ว ขณะที่กำลังจะเข้าไปห้าม ทันใดนั้นก็มีสีหน้าตกใจ พยักหน้าเงียบๆ แล้วถอยกลับไป
ฟู่อวิ๋นเซินละสายตากลับมาถาม “กินอีกหน่อยไหม”
เด็กสาวปฏิเสธอย่างไร้อารมณ์ “ไม่กิน”
“อย่าดื้อสิ ไม่กินมันจะไม่ดีต่อร่างกายนะ”
“ไม่กิน”
เนี่ยเฉา “...”
วันนี้คุณชายเจ็ดอาการหนักจริงๆ
ยังจะบังคับกึ่งล่อหลอกให้เธอกินตับหมูอีกเหรอ
พอเห็นเด็กสาวยืนกรานปฏิเสธ ฟู่อวิ๋นเซินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลากเสียงยาวขึ้น “ไม่กินจริงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินดันจานไปไกลๆ “ไม่ชอบกินเครื่องใน”
ตับหมูพวกนี้ค่อนข้างพิเศษจริงๆ หลังจากที่เธอกินหมดหนึ่งจานสิบสองชิ้นก็รู้สึกว่าร่างกายผลิตเลือดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นที่ได้ผลดีกว่าเธอฟื้นฟูตัวเองเสียอีก
แต่เธอทำใจยอมรับพวกเครื่องในไม่ได้จริงๆ นี่ถึงขีดจำกัดของเธอแล้ว
“งั้นก็ห่อกลับแล้วกัน” ฟู่อวิ๋นเซินเคาะโต๊ะ ริมฝีปากผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แช่ตู้เย็นไว้ พรุ่งนี้เช้าเอามาอุ่นกิน”
“พรวด” เนี่ยเฉาพ่นน้ำ “คุณชายเจ็ดไม่กลัวถูกลูกพี่อัดเหรอ”
“หืม?” พอได้ยินคำพูดนี้ฟู่อวิ๋นเซินก็เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เด็กน้อย ฉันใจดีกับเธอขนาดนี้ เธออัดฉันลงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเหลือบมองเขา ดวงตาราวกับเต็มไปด้วยสายฝนโปรยปราย เธอค่อยๆ พูดขึ้น “ใช่ ทำไม่ลง”
ฟู่อวิ๋นเซินหรี่ตา “หืม?”
เนี่ยเฉาตกใจ
เขาดูผิดไปเหรอ เดิมทีคิดว่าเด็กสาวคนนี้จะเก็บอารมณ์เก่ง ใครจะรู้ว่ายังกล้าโต้กลับคุณชายเจ็ดด้วย สุดยอดเลย
และทันใดนั้นเองม่านก็ได้ถูกแหวกออก แรงเหวี่ยงที่มากเกินไปทำให้กระดิ่งที่แขวนไว้ถูกกระชากจนตกพื้นดังกรุ๊งกริ๊ง
“ใครน่ะ มารบกวนท่านเนี่ยได้...” เนี่ยเฉาหันไป วินาทีที่เห็นผู้ชายในชุดสูทสีดำ คำพูดที่เหลือก็ค้างไปทันที ไอออกมาอย่างแรง
โวะ เจียงมั่วหย่วนเหรอ
นี่มันเวรกรรมอะไรเนี่ย
เขาหันไปมองอิ๋งจื่อจินทันที แต่กลับเห็นเธอยกชามน้ำพุทราลำไยขึ้นมากินราวกับไม่เห็นคนที่เข้ามา
เธอทำตัวสบายๆ เอาแขนวางไว้บนโต๊ะ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่มีมาดของคุณหนูผู้ดี แต่กลับมีความงามชั้นสูงที่ทำให้คนไม่อาจมองข้ามได้ คล้ายเจ้าหญิงยุโรปยุคกลางที่เดินออกมาจากภาพสีน้ำมัน
เจียงมั่วหย่วนก้มมองเด็กสาวด้วยท่าทางเชิดหยิ่ง น้ำเสียงเคร่งขรึม “เธอหนีออกมาจากโรงพยาบาล ออกมาก็เพื่อคลุกคลีกับคนพวกนี้ที่นี่เหรอ”
คำพูดเดียวก็ทำให้เนี่ยเฉาโมโหแล้ว แต่เขาอดทนไว้
เขาน่ะไม่เป็นไร แต่เขาจะทำให้น้องคนนี้เดือดร้อนไม่ได้
“อิ๋งจื่อจิน ฉันไม่มีเวลามานั่งสั่งสอนเธอนะ” เจียงมั่วหย่วนดูนาฬิกาข้อมือ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดขีด “เธอเองก็ไม่ได้มีค่ามากพอให้ฉันเสียเวลาด้วย ยิ่งไปกว่านั้นฉันไม่มีทางสนว่าเธอจะทำลายตัวเองหรือเปล่า ฉันแค่อยากบอกเธอว่า...”
เขาหยุดเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเข้มงวดแบบที่เวลาเจรจาธุรกิจเท่านั้นถึงจะมี “อย่าทำให้ลู่เวยเป็นห่วง สุขภาพของลู่เวยไม่ดี เธอกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ไปอธิบายกับลู่เวย”
เลขาพูดเสริมอย่างอ้อมๆ “หวังว่าคุณหนูรองจะเข้าใจ อย่าตื๊อท่านสาม ท่านสามยุ่งมาก ท่านสามไม่มีเวลาเล่นกับคุณหนูนะคะ”
คุณหนูรองคนนี้คิดว่าตัวเองแซ่อิ๋งก็คิดจะทำตัวเทียบชั้นคุณหนูลู่เวยได้งั้นเหรอ
ก็แค่ลูกเลี้ยง เอาอะไรไปสู้คุณหนูไฮโซอันดับหนึ่งของฮู่เฉิง
ทันใดนั้นเด็กสาวก็เงยหน้าขึ้น
ใบหน้างดงามจนน่าตะลึง
ความคลุมเครือในดวงตาหงส์หายไปฉับพลัน เมื่อเมฆหมอกจางหายก็กลายเป็นความเย็นชา เจือไปด้วยประกายอ่อนๆ อันงดงาม
“น่าสนใจดีนะคะ ฉันหนีมาถึงนี่แล้ว คุณอาเจียงยังจะตามมาสั่งสอนฉัน” อิ๋งจื่อจินเท้าศอก สีหน้าเรียบเฉย “ตกลงใครตื๊อใครกันแน่”
น้ำเสียงนี้ไม่หวาดกลัวนอบน้อมเหมือนแต่ก่อน กลับเย็นชาจนเสียดแทงหัวใจ
เจียงมั่วหย่วนสีหน้าเปลี่ยน
เลขาเองก็ตกใจ แทบไม่อยากเชื่อ
ปกติคุณหนูรองคนนี้ไม่มีทางพูดกับท่านสามแบบนี้
ทันใดนั้นฟู่อวิ๋นเซินก็หัวเราะออกมา
เขาเงยหน้าเล็กน้อย กวาดตามองคนที่ยืนอยู่ ดวงตาดอกท้อโค้งมน ล้ำลึกมีมนต์สะกด พูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง “ก็งั้นๆ แหละ ไม่สู้คุณหนูลองมองฉันดีกว่า”
น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย แต่จุดประสงค์ต้องการปกป้องชัดเจน
เจียงมั่วหย่วนขมวดคิ้ว
ฟู่อวิ๋นเซินเป็นคุณชายเสเพลไม่ผิดแน่ ทว่าเขากลับเป็นคนโปรดของผู้เฒ่าฟู่
ตระกูลเจียงยิ่งใหญ่มาก แต่เมื่อเทียบกับตระกูลฟู่ก็ยังห่างชั้นอยู่บ้างนิดหน่อย
“เจียงมั่วหย่วน ฉันไม่สนหรอกนะว่าวันนี้นายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา” นิ้วเรียวของฟู่อวิ๋นเซินเคาะโต๊ะเบาๆ ยิ้มมุมปาก “ฉันกินข้าวอยู่ อย่ามาทำให้หมดอารมณ์”
มีบริกรเข้ามาทันที “คุณเจียง สวัสดีครับ โต๊ะที่คุณจองไว้อยู่ทางนี้ครับ ขอความกรุณาอย่ารบกวนแขกท่านอื่น ไม่อย่างนั้นคุณจะถูกขึ้นบัญชีดำของร้านฮั่นเก๋อ ห้ามเข้ามาอีกต่อไปครับ”
การเย้ยหยันแบบไร้เสียงเป็นการกระทำที่รุนแรงที่สุด
เจียงมั่วหย่วนเม้มริมฝีปากแน่น กรามก็ขบแน่นตามไปด้วย สีหน้าแย่มากทีเดียว
ร้านฮั่นเก๋อไม่ไว้หน้าแม้แต่ตระกูลใหญ่ในเมืองตี้ตู แล้วนับประสาอะไรกับตระกูลเจียง
นี่เป็นครั้งแรก เขาไม่อยากไปแต่ก็ต้องไป
เลขารีบสับเท้ารัวๆ ตามไปติดๆ
บรรยากาศรอบตัวกลับสู่ความเงียบสงบ เสียงน้ำไหลริน ปะปนกับเสียงเครื่องดนตรีโบราณประเภทสาย ไพเราะเสนาะหู
เนี่ยเฉารู้สึกเหมือนตัวเองได้ดูละครฉากใหญ่ หันไปหันมาด้วยความตื่นเต้น
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเขา “ปีศาจงูสิงร่างเหรอ”
“ผุยๆๆ” เนี่ยเฉารีบวางมาดให้สุภาพทันที “ก็ฉันสะใจไงล่ะ นายกับลูกพี่เข้าขากันดีมากเลยนะ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจอีก เขาพูดอย่างเนือยๆ “ถนนคนเดิน ดิสนีย์แลนด์ โอเชียนอควาเรียม เหมาะสมทุกที่”
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้ว
“พอเหอะคุณชายเจ็ด ที่นายแนะนำเชยๆ ทั้งนั้น” เนี่ยเฉาหมดคำจะพูด “คุณหนูอิ๋ง ผมจะบอกให้ที่หนึ่ง รับรองว่ามีไม่กี่คนที่เคยได้ยิน”
เขาทำท่ามีลับลมคมใน “คุณรู้จักทางไปหอออกอากาศของสถานีโทรทัศน์ไหม”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “รู้จัก”
“ที่นั่นมีตลาดนัดใต้ดิน สนุกมากเลยนะ มีส่องอัญมณี มีทำนายดวง ทั้งยังมีของโบราณแปลกๆ หายากด้วย” เนี่ยเฉาพูดด้วยความตื่นเต้น “คราวก่อนมีคนจ่ายเงินไม่กี่สิบหยวนซื้อแจกันลายครามน้ำเต้าคู่ไปหนึ่งอันได้กำไรมหาศาลเลยนะ”
“ทำนายดวงเหรอ” อิ๋งจื่อจินเงี่ยหูฟัง “ทำนายยังไง”
“อ๋า ก็แค่ใช้ไพ่ทาโรต์ เอาเป็นว่าผมไม่เชื่อหรอก” เนี่ยเฉาส่ายมือ “ถ้าลูกพี่อยากไปเที่ยวนะ เดี๋ยวผมพา...”
ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดจังหวะ
“เนี่ยเฉา” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มเล็กน้อย ฟังจากน้ำเสียงไม่ออกว่าอารมณ์ไหน “พูดเพ้อเจ้ออะไรน่ะ”
“ใช่ๆๆ เพ้อเจ้อ!” เนี่ยเฉาฉุกคิดขึ้นมาได้ “ผมพูดเพ้อเจ้อทั้งนั้น ลูกพี่ห้ามไปเด็ดขาดนะ”
ถูกต้อง ตลาดนัดใต้ดินวุ่นวายมาก หลังเที่ยงคืนถึงจะเปิด คุณชายอย่างพวกเขาไปไม่มีปัญหา แต่บรรดาคุณหนูห้ามไป
เกิดลือออกไปชื่อเสียงของน้องคนนี้จะยิ่งไม่ดี เขาได้กลายเป็นคนบาปแน่
อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง ไม่ถามอีก
ไพ่ทาโรต์ เธอลืมไปเลยว่าเธอเคยเล่นมัน
เพียงแต่โลกยุคนี้ยังมีไพ่ทาโรต์ที่แท้จริงอยู่อีกเหรอ


ตอนที่ 6 หนุนหลัง
ยังไม่รู้จักสถานะของตัวเองดีรึ
พ่อบ้านหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “คุณหนูรอง คุณทำตัวแบบนี้คงไม่สามารถทำให้คุณนายพอใจได้ ผมว่าคุณ...”
เขากลับไม่สามารถพูดได้จนจบ
ฟึ่บ แขนของเขาถูกนิ้วมือเรียวยาวจับไว้ ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
วินาทีถัดมาก็ถูกแรงมหาศาลถาโถมอย่างไม่ทันตั้งตัว พ่อบ้านทรุดลงไปบนพื้น
ดวงตาของอิ๋งจื่อจินมองลงพลางพูดขึ้น “ก็บอกแล้วว่าให้หลบไป”
พ่อบ้านเงยหน้าอย่างหวาดกลัว แทบไม่อยากเชื่อ ดวงตาเบิกโพลง
“เอ่อ”
ยามกลางคืนในเวลานี้ ทันใดนั้นได้มีเสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความสะใจ หากตั้งใจฟังยังแฝงไปด้วยความเย็นชา
“ถ้าฉันไม่วกกลับมาก็คงไม่รู้ว่า คนรับใช้ของตระกูลอิ๋งตอนนี้กล้าสั่งเจ้านายแล้ว คุณนายอิ๋งอบรมมาแบบนี้เหรอ”
ชายหนุ่มสูงยาวผึ่งผาย สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเช่นเดียวกัน กระดุมถูกปลดออก สีผิวยิ่งถูกขับให้ขาวยิ่งขึ้นดุจหยกท่ามกลางหิมะ
ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ก็กลายเป็นทิวทัศน์แบบหนึ่ง หิมะขาวโพลนท่ามกลางแสงจันทร์ เป็นภาพที่งดงามยากจะหาใดเปรียบ
อิ๋งจื่อจินชักเท้ากลับ เงยหน้าขึ้น สายตาชะงักไปเล็กน้อย “คุณยังไม่ไปอีกเหรอ”
“โชคดีที่ยังไม่ไป” มือข้างหนึ่งของฟู่อวิ๋นเซินล้วงกระเป๋า มุมปากโค้งขึ้น “ก็ถ้าไปเด็กน้อยของเราก็ต้องถูกรังแกน่ะสิ”
สายลมเบาๆ พัดผ่าน เปิดอกเสื้อของเขา เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมา
สุขุมอ่อนโยน เย้ายวนดึงดูด
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย “ขี้เกียจสนใจ”
เธอไม่ชอบพูด มัวเสียเวลาพูดไม่สู้ลงมือไปเลย
“อืม ฉันรู้” ฟู่อวิ๋นเซินลูบศีรษะของเธอ “ฉันถึงได้มาสนใจแทน เธอไปยืนดูข้างๆ ก็พอ”
เขาหันไป เชิดคางเล็กน้อย ยังคงยิ้มอยู่ “คุณให้ใครขอโทษเหรอ”
เดิมทีพ่อบ้านถูกผลักก็งงอยู่แล้ว เวลานี้ยิ่งไม่กล้าหายใจแรง อดกลั้นจนใบหน้าแดงก่ำ เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ขาก็สั่น เหลือแค่คุกเข่าลงแล้ว
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางไม่รู้จักผู้ชายที่ปรากฏตัวอยู่ตรงนี้
คุณชายเจ็ดแห่งตระกูลฟู่ ฟู่อวิ๋นเซิน
คุณชายที่เสเพลที่สุดในเมืองฮู่เฉิง ไม่รักความก้าวหน้า
ได้ยินว่าฟู่อวิ๋นเซินเอาแต่ใจเกินไป มีเรื่องกับผู้สืบทอดของตระกูลหนึ่งในเมืองตี้ตู จึงถูกตระกูลฟู่ส่งไปยุโรปในคืนนั้นทันที
ทำไมอยู่ๆ ก็กลับมาแล้วล่ะ
อีกทั้งยังมาปกป้องคุณหนูรองแบบนี้ด้วย
บ้าไปแล้วเหรอ
“ขอโทษครับคุณหนูรอง” พ่อบ้านทนแรงกดดันไม่ไหว ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเอง พูดเสียงสั่น “ผมไม่ควรทำตัวไม่เคารพคุณหนู ผมผิดไปแล้วครับ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจ “ไป เด็กน้อย คราวนี้ฉันจะไปส่งเธอเข้าข้างในด้วยตัวเอง”
พ่อบ้านมีหรือจะกล้าขัดขวางอีก “คุณชายเจ็ด คุณหนูรอง เชิญทางนี้ครับ”
ในขณะที่กำลังอดกลั้นอยู่นั้น เขากลับโล่งอก อย่างน้อยคุณนายก็ไม่มีทางโทษเขาแล้ว
...
เปิดประตูออก ไอเย็นเข้ามากระทบ เกล็ดน้ำแข็งตกลงบนพรมหรูหรา
ภายในห้องรับแขกชั้นหนึ่งของคฤหาสน์อบอุ่นมาก
สตรีไฮโซนั่งอยู่บนโซฟา เธอกำลังพลิกหนังสือด้วยท่วงท่าที่สง่างาม กิริยาท่าทางแบบผู้ดี
นี่คือจงมั่นหวา คุณนายของตระกูลอิ๋ง เกิดในตระกูลจงที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่
จงมั่นหวาได้ยินเสียงฝีเท้า แต่กลับไม่เงยหน้าขึ้น พูดอย่างไม่รีบร้อน “คุณหนูรองยอมสยบแล้วเหรอ”
ภายในบ้านเก็บเสียงดีมาก คนข้างในไม่มีทางได้ยินเสียงจากด้านนอก
พ่อบ้านไม่กล้าหายใจแรง แค่ตอบเสียงเบา “คุณนายครับ”
“หืม?” จงมั่นหวาขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้น “ไม่ยอม...”
คำพูดที่เหลือหยุดชะงักลงตอนเห็นชายหนุ่ม
จงมั่นหวาอึ้งไปเล็กน้อย ผ่านไปหลายวินาทีถึงรู้สึกตัว
เธอวางหนังสือในมือลง ลุกขึ้นไปต้อนรับ ทำเหมือนไม่เห็นเด็กสาว ยิ้มพลางพูด “ที่แท้ก็คุณชายเจ็ด เมื่อวานเพิ่งได้ยินพ่อของคุณชายบอกว่าคุณชายกลับมาจากยุโรปแล้ว มาบ้านตระกูลอิ๋งดึกดื่นขนาดนี้ มีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าคะ”
ตระกูลฟู่เป็นผู้นำของสี่ตระกูลใหญ่ แม้ฟู่อวิ๋นเซินจะไปจากเมืองฮู่เฉิงสามปี แต่ตราบใดที่ผู้เฒ่าฟู่ยังอยู่ก็ใช่ว่าตระกูลอิ๋งจะล่วงเกินได้
“มาส่งเด็กน้อยกลับบ้าน” ฟู่อวิ๋นเซินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมไม่วางใจ กลัวเธอถูกรังแก”
รอยยิ้มของจงมั่นหวาหยุดชะงัก ดูคาดไม่ถึงอย่างเห็นได้ชัดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้ สายตาของเธอถึงได้หันไปหาเด็กสาวแล้วถามขึ้น “เรื่องอะไรกัน”
พ่อบ้านรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างคร่าวๆ
พอฟังจบจงมั่นหวาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยิ้มพลางพูด“คุณชายเจ็ด นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดค่ะ ยังต้องรบกวนคุณชายมาถึงที่ จื่อจินก็เป็นลูกสาวของฉันเหมือนกัน ฉันจะทนเห็นเธอลำบากได้ยังไงกันคะ”
“อย่างนั้นเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินแสยะยิ้ม ท่ายืนเอื่อยเฉื่อย “แบบนั้นก็ดี ผมวางใจแล้ว คุณนายอิ๋งดูแลลูกเลี้ยงของตัวเองดีแบบนี้ ลือออกไปก็ได้ชื่อในเรื่องความเมตตา”
สีหน้าของจงมั่นหวากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
คำพูดนี้เป็นการประชดอย่างเห็นได้ชัด
“ก็แค่คนรับใช้นี่...” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง แสยะยิ้ม “ใจกล้าเกินไปหน่อย”
พ่อบ้านเข่าอ่อนยิ่งกว่าเดิม
จงมั่นหวาหน้าตึง ไม่พูดอะไร
“แต่ผมเป็นคนนอก จะไปสั่งสอนคนรับใช้ของตระกูลอิ๋งก็คงไม่ดี” ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจอีก หันหน้าไปชี้โทรศัพท์มือถือของเด็กสาว อมยิ้มพลางพูด “เด็กน้อย ฉันเซฟเบอร์ไว้ให้เธอแล้ว ติดต่อมาได้ตลอด”
ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง ภายในห้องเงียบสงัด
พ่อบ้านโล่งอก ปาดเหงื่อไม่หยุด
“ไปไหนมา” จงมั่นหวาอดกลั้นความโมโห ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าทันทีหลังจากฟู่อวิ๋นเซินไป “ลู่เวยบอกว่าเธอออกจากโรงพยาบาลเมื่อสามชั่วโมงก่อน ไปทำอะไรมาล่ะ”
หนีออกไปท่ามกลางหิมะตกหนักคนเดียว เมื่อไรจะเลิกทำให้เธอหนักใจเสียที
ทั้งยังพาคนกลับมายั่วโมโหเธอโดยเฉพาะ ไม่รู้จักมารยาท
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบ หาวออกมา
นอกจากหิว ตอนนี้ก็เริ่มง่วงแล้ว
อยู่ๆ ก็ได้กลับมาเป็นมนุษย์ปกติ เธอต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้ดี
จงมั่นหวาพูดอย่างเย็นชา “ถามเธออยู่นะ ไร้มารยาทขนาดนี้เชียวเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าแล้วตอบ “แม่จำเป็นต้องสนใจคลังเลือดมีชีวิตคนหนึ่งด้วยเหรอ”
จงมั่นหวาแทบจะไม่อยากเชื่อหูตัวเอง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ตัวสั่นขึ้นมาทันที “เธอว่าไงนะ”
พ่อบ้านเองก็มองด้วยความตกใจ สีหน้าเหลือเชื่อ
เรื่องที่ตระกูลอิ๋งรับเลี้ยงเด็กสาวคนหนึ่งเพื่อเป็นคลังเลือดมีชีวิตไม่ใช่ความลับอะไรในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่ ทุกคนในแวดวงไฮโซต่างรู้
แต่ไม่มีใครแคร์เรื่องนี้เพราะไม่สำคัญ บางครั้งยังคุยเล่นเรื่องนี้กันระหว่างรับประทานอาหารเพื่อเพิ่มอรรถรส ตระกูลอิ๋งเองก็ไม่รู้สึกว่าแปลกอะไร
แต่ยามที่เรื่องอัปลักษณ์นี้ถูกพูดออกมาตรงๆ จงมั่นหวารู้สึกเพียงว่าผ้าคลุมปกปิดความน่าเกลียดที่คลุมร่างกายไว้ทุกส่วนได้ถูกกระชากออก ราวกับถูกแทงข้างหลัง เลือดในกายเย็นยะเยือก มือเท้าเย็นเฉียบ
อย่างไรเสียจงมั่นหวาก็เกิดในตระกูลชื่อดัง เธอควบคุมอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าผ่อนคลายลง แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเชิงสั่ง “ดูสภาพของเธอสิ เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ไปอาบน้ำก่อน อีกเดี๋ยวฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”
เห็นเพียงเด็กสาวหาวออกมาอีกครั้ง เดินขึ้นชั้นบนอย่างไม่สนใจ
จงมั่นหวาหน้าบึ้ง วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงดัง ‘ปึ้ก’
พ่อบ้านก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
“ดูท่าทางของเธอสิ ฟังเอานะว่าพูดอะไรกับฉัน” จงมั่นหวาโมโหจนปวดหัวปวดอก ที่มากกว่าคือความน้อยใจ “เธอคิดว่าฉันอยากให้เธอโดนสูบเอาเลือดไปเหรอ เลือดเนื้อของฉัน ฉันไม่ปวดใจได้เหรอ”


ตอนที่ 2 บำรุงเลือดให้เด็กน้อยของพวกเราเสียหน่อย
อิ๋งจื่อจินชักมือกลับ ไม่แคร์สายตาแปลกๆ จากคนที่มามุงดูแม้แต่น้อย เธอพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินต่อ
เมืองฮู่เฉิงเป็นมหานครอันดับสองของประเทศจีน เศรษฐกิจและเทคโนโลยีพัฒนาอย่างรวดเร็ว
“คุณชายเจ็ด นายเห็นหรือยัง” ผ่านไปสักพักกว่าเนี่ยเฉาจะได้สติกลับมา เขาหยิกต้นขาตัวเอง ร้องซี้ด “ฉันจำได้ดีเลยนะว่าน้องผู้หญิงคนนี้เพิ่งเข้าโรงพยาบาลเมื่อวันก่อน แต่เธอสู้หนึ่งต่อห้าได้เลยเหรอ”
“อืม เห็นแล้ว” มือข้างหนึ่งของฟู่อวิ๋นเซินล้วงกระเป๋า มองตามหลังเด็กสาวคนนั้น “แต่ศิลปะการต่อสู้แบบนี้ ดูไม่ออกว่าคืออะไร คล้ายมวยไทย แต่ก็เหมือนยูโดหน่อยๆ”
เนี่ยเฉาอึ้งไป “ยังไง”
“ท่าที่เธอใช้ต่อสู้แต่ละท่ามันเจ๋งมาก” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มเล็กน้อย “ถ้าเธอออกแรงมากอีกหน่อย ห้าคนนั้นไม่ใช่แค่ล้มจนลุกไม่ขึ้นแน่นอน”
เนี่ยเฉาได้ฟังก็เหงื่อแตกไม่หยุด “เป็นไปไม่ได้มั้ง น้องคนนี้จะเป็นวิทยายุทธ์แบบโบราณหรือไง”
จอมยุทธ์ผู้ฝึกวิชาโบราณ ผสมผสานกับวิทยาการยุคปัจจุบัน ซึ่งก็คือจอมยุทธ์โบราณ จอมยุทธ์โบราณแข็งแกร่งกว่าเขาที่เป็นคาราเต้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า
ในประเทศจีนมีจอมยุทธ์โบราณอยู่ เพียงแต่เหลือไม่มากแล้ว ผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยายุทธ์แบบโบราณจำนวนหนึ่งก็ค่อยๆ หายไปหลังจากการมาเยือนของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด แม้แต่ตระกูลใหญ่ๆ ในเมืองตี้ตูก็กำลังตามหาจอมยุทธ์โบราณอย่างแท้จริง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในเมืองฮู่เฉิง
หากตระกูลไหนสามารถเชิญจอมยุทธ์โบราณที่แท้จริงมาอยู่เป็นเกียรติในตระกูลได้ ก็จะมีความสามารถทัดเทียมตระกูลเศรษฐีเก่าแก่เหล่านั้นในยุโรป
หากลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้เป็นวิทยายุทธ์โบราณ ตระกูลอิ๋งยังจะใช้เธอเป็นคลังเลือดที่มีชีวิตอยู่ไหม
ทุกคนในบ้านตั้งแต่เจ้านายยันคนรับใช้คงได้รีบเอาใจกันเต็มที่
“วิทยายุทธ์โบราณเหรอ...” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง สายตาจับจ้อง
ขณะนั้นที่ด้านหน้า เด็กสาวก็เดินย้อนกลับมาทันที อีกทั้งยังตรงมาทางพวกเขา
ฟู่อวิ๋นเซินหรี่ตา หันตัวเล็กน้อย
แสงไฟริมถนนสว่างไสว เงาสะท้อนอยู่ในดวงตาดอกท้อที่เรียวยาวของเขา ฉาบด้วยสีแดง เจือไปด้วยประกายอ่อนโยน
ยากนักที่จะมีคนต้านทานสายตาของเขาได้
พออยู่ในระยะใกล้ ฟู่อวิ๋นเซินสามารถมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวที่อยู่ใต้ผิวขาวซีดของเด็กสาวได้อย่างชัดเจน เธอดูอ่อนแอจนน่าตกใจ คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย
เนี่ยเฉาเหงื่อแตกหนักกว่าเดิม
คงไม่ใช่ได้ยินที่เขานินทาใช่ไหม
ถึงเขาจะได้คาราเต้เก้าดั้ง[footnoteRef:1] ทั้งยังเป็นผู้ชายอกสามศอก แต่ก็เทียบไม่ได้กับความโหดเมื่อครู่ของน้องสาวคนนี้ที่สู้กับร้อยคนได้สบาย [1: คาราเต้เก้าดั้ง คาราเต้คือศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่น ดั้งคือการแบ่งระดับทักษะคาราเต้ใช้ในระดับสายดำ (สายดำคือต้องได้ 1 คิว เป็นระดับคิวสูงสุดโดยเริ่มจาก 10 คิว) ]
ทันใดนั้นเด็กสาวก็หยุดยืนตรงหน้าเขา เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตายังคงมีความคุกรุ่นจางๆ เธอพูดขึ้น “คุณ...”
เนี่ยเฉาเข่าทรุดลงข้างหนึ่ง “ผมเป็นแค่คนขี้เม้าท์ปากดี อันที่จริงไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยนะครับ ลูกพี่โปรดเมตตาด้วยครับ!”
ฟู่อวิ๋นเซินรู้สึกสนใจ “คุกเข่าหนึ่งข้าง ความจริงใจเต็มเปี่ยม นายขอแต่งงานเหรอ”
เนี่ยเฉา “...”
ไอ้ขาไม่รักดี!
อิ๋งจื่อจินมองเนี่ยเฉาที่ยืนขึ้นมาอีกครั้ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างไม่รีบร้อน “ตอนหนึ่งทุ่มตรงในอีกสามวันให้หลัง ภายในร้านเหล้าอีฮ่าวตรงถนนหวงผู่ คุณจะมีเลือดตกยางออก แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ นับตั้งแต่เวลาเที่ยงของเจ็ดวันให้หลัง ฉันขอเตือนคุณว่าให้อยู่ห่างจากแถวผู่หนาน ไม่อย่างนั้นชีวิตจะน่าเป็นห่วง”
เนี่ยเฉางงไปหมด
ฟู่อวิ๋นเซินได้ฟัง นิ้วเรียวยาวที่เล่นหยกอยู่ก็คว้าหมับ ดวงตาดอกท้อเชิดขึ้น อมยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เด็กน้อย ดูดวงเป็นด้วยเหรอ”
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบ แค่พูดว่า “ขอบคุณ”
การขอบคุณเป็นเพียงข้ออ้าง จะมีใครช่วยเธอหรือไม่ก็ไม่เป็นไรสำหรับเธอ เธอแค่อยากลองดูว่าความสามารถในการพยากรณ์ของเธอยังเหลืออยู่เท่าไร
ดูท่าเธอยังต้องใช้เวลาอีกนานทีเดียวกว่าจะฟื้นฟูเต็มร้อย แต่ตอนนี้ก็พอใช้แล้ว
เนี่ยเฉางงยิ่งกว่าเดิม “หา?”
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเนี่ยเฉาแล้วมองเด็กสาว ดวงตาของเขาเป็นสีอำพันอ่อนๆ ให้อารมณ์อ่อนโยนประหนึ่งเย้ายวน “เด็กน้อย ขอบคุณแค่เขาไม่ค่อยยุติธรรมกับฉันเท่าไหร่นะ หืม?”
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินชะงัก
เนี่ยเฉางงไปหมด “คุณชายเจ็ด ไม่ใช่มั้ง เห็นๆ อยู่ว่านายรังแกน้องสาวคนนี้ วันนี้นายกินยาผิดมาเหรอ”
ลูกผู้ชายอกสามศอก อายไหมล่ะ
ทำไมเขาไม่เคยเห็นคุณชายคนนี้คุยแบบนี้กับเพศตรงข้ามมาก่อนเลยล่ะ
ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจเขา ดวงตาดอกท้อหรี่ลง จ้องมองเด็กสาว ราวกับกำลังปล่อยกระแสไฟ “เธอทำนายดวงให้เขา ไม่สู้ทำนายให้ฉันบ้างเป็นไง”
อิ๋งจื่อจินหรี่ตามอง
“น้องสาว อย่าไปสนใจเขาเลยนะ” เนี่ยเฉารู้สึกได้ว่าวันนี้ฟู่อวิ๋นเซินดูเพี้ยนๆ จึงช่วยกู้สถานการณ์ “จะไปไหนล่ะ ให้พวกเราไปส่งไหม”
พวกตระกูลใหญ่มีเบื้องลึกเบื้องหลังจริงๆ สินะ ดูก็รู้ว่าน้องผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแบบที่ลือกัน
“ไม่ต้อง” อิ๋งจื่อจินส่ายหน้า กำลังจะเดินจากไป
ในขณะที่หันตัวร่างกายก็โงนเงนเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นอาการจากการที่สูญเสียเลือดมากเกินไป
เธอยกมือขึ้นนวดขมับ ใบหน้าฉาบด้วยความหนาวเย็น
ทันใดนั้นก็มีเสียงเนือยๆ ดังมาจากด้านหลัง
“เด็กน้อย”
อิ๋งจื่อจินหยุดแล้วหันไป
ชายหนุ่มพิงประตูกระจก ยังคงมีท่าทางเหมือนคนเสเพล “ผู้มีพระคุณของเธอบอกว่า เพื่อเป็นการขอบคุณที่เธอเตือนเขา คืนนี้จะขอเลี้ยงข้าวเธอ”
...
ร้านฮั่นเก๋อ
จนกระทั่งบริกรวางอุปกรณ์บนโต๊ะอาหารเสร็จ เนี่ยเฉาก็ยังคงไม่เข้าใจ เขามองเด็กสาวที่ใบหน้าซีดเซียว “คุณรับปากมาจริงเหรอเนี่ย ไม่กลัวถูกเอาไปขายเหรอ เกิดพวกเราเป็นคนเลววางยาพิษคุณล่ะ”
อีกอย่างคุณชายเจ็ดก็แปลกคน เป็นฝ่ายชวนผู้หญิงก่อนตั้งแต่เมื่อไรกัน
อิ๋งจื่อจินหลับตาครึ่งหนึ่งตั้งสมาธิ “เพราะฉันหิวจริงๆ”
เนี่ยเฉา “...”
“อืม แค่นี้แหละ เอาผัดตับหมูมาอีกที่แล้วกัน” ฟู่อวิ๋นเซินปิดสมุดเมนู
บริกรโค้งตัวแล้วออกไปเตรียม
ร้านฮั่นเก๋อเป็นร้านอาหารเพียงหนึ่งเดียวภายในประเทศจีนที่ปฏิเสธรางวัลร้านมิชลินสามดาว รับลูกค้าเพียงวันละสิบโต๊ะ ทั้งยังต้องจองล่วงหน้าสามเดือน
เนี่ยเฉามองบรรยากาศรอบตัว “คุณชายเจ็ด นายคงไม่ได้รู้จักเจ้าของร้านฮั่นเก๋อใช่ไหม ร้านนี้ต่อให้เป็นพ่อฉันก็ต้องจองล่วงหน้าเลยนะ”
“ไม่รู้จัก” ฟู่อวิ๋นเซินเอาแขนวางลงตรงที่เท้าแขน พูดอย่างสบายๆ “คงดูที่หน้าตามั้ง”
“คุณหนูอิ๋ง ได้ยินแล้วใช่ไหม คุณชายเจ็ดชอบพูดเหลวไหล คุณไม่ต้องไปเชื่อคำพูดของเขาหรอกนะ” เนี่ยเฉาก็ไม่แคร์ โบกมือหนึ่งที “แต่วันนี้เป็นโอกาสที่หาได้ยากทีเดียวที่คุณชายเจ็ดจะเลี้ยง กินเต็มที่เลยนะ เขาน่ะขาดทุกอย่างยกเว้นเงิน”
“บังเอิญจัง” อิ๋งจื่อจินพูด “ฉันขาดแค่เงิน”
ฟู่อวิ๋นเซินเงยหน้า
“คุณขาดเงินเหรอ” เนี่ยเฉาอึ้ง “ตระกูลอิ๋งไม่ให้เงินคุณใช้เหรอ”
คนรับใช้ตระกูลอิ๋งมีเงินเดือนกันหมด แล้วนับประสาอะไรกับลูกเลี้ยงคนเดียว
“ฉันเรียนไม่เก่ง และก็ไม่เคยเรียนมารยาท ปักดอกไม้ชงชาก็ไม่เป็น” เด็กสาวพูด “น่าขายหน้าขนาดนี้ทำไมต้องให้เงินฉันด้วย”
เนี่ยเฉาพูดไม่ออก
ขนตาของฟู่อวิ๋นเซินขยับ มุมปากถูกยกขึ้น “งั้นพวกเขาก็มีตาหามีแววไม่ มารยาทของเธอบนโต๊ะอาหารใกล้เคียงกับเชื้อพระวงศ์ยุโรปโบราณแล้ว”


ตอนที่ 3 ยุโรปโบราณ
เนี่ยเฉาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจอีกครั้ง “?”
ว้อท?
เขาได้ยินอะไรไปนะ
พอเติมคำว่าโบราณข้างหลังยุโรป ความหมายก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
นั่นมันยุโรปในช่วงศตวรรษที่สิบสี่ถึงศตวรรษที่สิบหก เพราะการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมครั้งหนึ่งทำให้เกิดบุคคลดังๆ จำนวนมากมายนับไม่ถ้วนในแต่ละวงการ เช่น วรรณกรรม ศิลปะ ดนตรี เป็นต้น ซึ่งยุโรปก็ได้กลับมารุ่งเรืองหลังจากที่เสื่อมโทรม
ราชวงศ์ในยุโรปมีจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว สิบราชวงศ์ที่ยังอยู่จนถึงปัจจุบันนี้มีประเทศวายนำมาเป็นอันดับแรก ขนบธรรมเนียมของแต่ละราชวงศ์ก็แตกต่างกัน
เอาแค่ท่านั่งธรรมดาๆ เขามองไม่เห็นออกเลยสักนิด ทำไมถึงบอกว่าใกล้เคียงกับมารยาทของราชวงศ์ในยุโรป
แต่เนี่ยเฉาไม่มีทางสงสัยคำพูดของฟู่อวิ๋นเซิน
เพราะคุณชายคนนี้เคยบอกเขาว่า หากต้องการเป็นคนเสเพลที่ประสบความสำเร็จ สิ่งที่ต้องมีก็คือ ทำตัวรอบรู้เข้าไว้
เนี่ยเฉารู้สึกว่าคำพูดนี้มันออกจะทะแม่งๆ แต่ก็คิดไม่ออกว่าแปลกตรงไหน เลยต้องน้อมรับคำสั่งสอนแบบงงๆ
คุณชายเสเพลอันดับหนึ่งของฮู่เฉิงรู้เรื่องมารยาทของราชวงศ์ในยุโรปไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไร แต่เด็กสาวของตระกูลอิ๋งที่มาจากบ้านนอกคนนี้?
อิ๋งจื่อจินลืมตา สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
เธอเปลี่ยนท่านั่ง เอามือเท้าคางด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย “เคยอ่านหนังสือแนวนั้นน่ะ”
ฟู่อวิ๋นเซินพิงพนัก ยิ้มพลางพูด “งานอดิเรกแบบนี้ดูแตกต่างดีนะ”
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบอีกต่อไป
ช่วงเวลาสิบกว่านาทีอาหารก็ออกมาครบ
ภายในร้านฮั่นเก๋อไม่มีห้องส่วนตัว แต่ละโต๊ะจะมีม่านเขียวกั้นระหว่างกัน ข้างโต๊ะวางเตาเครื่องหอมที่ใส่ตามความชอบของลูกค้า
ด้านข้างยังมีสะพานหินธารน้ำไหลขนาดเล็ก ทำให้บรรยากาศออกแนวโบราณ
อิ๋งจื่อจินหันหน้าไปมอง ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย
ดอกหอมหมื่นลี้ โรสแมรี่ ไม้กฤษณา ลาเวนเดอร์ ไม้จันทน์...ทั้งหมดเป็นสมุนไพรที่ช่วยให้ใจสงบ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจเตรียมไว้
เพียงเวลาแค่ชั่วครู่เธอรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง ครั้งแรกที่เธอมาโลกมนุษย์เป็นช่วงกลางศตวรรษที่สิบห้า เธอนึกไม่ถึงว่าตัวเองยังจะได้มายังโลกมนุษย์อีก ยังไงซะเดิมทีเธอก็เป็นคนที่ต้องตายมีชีวิตอยู่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
เนื่องจากบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นดวงวิญญาณแหลกสลาย จิตรู้สำนึกของเธอจึงหลับใหลไปเกือบสิบเจ็ดปี วันนี้เพิ่งจะตื่นมาอย่างสิ้นเชิง หลังจากตื่นมาสถานการณ์ก็อนาจพอสมควร
อาการเลือดพร่องอย่างยาวนานทำให้ร่างนี้อ่อนแอมาก ถึงขนาดเรียกได้ว่าพรุนไปหมดทั้งตัว แค่ถูกแตะก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ได้
เธอต้องใช้สมุนไพรหยกศิลาจำนวนมากเพื่อปรับร่างกาย ฟื้นฟูเลือดลม
แต่เธอไม่มีเงิน
เมื่อก่อนเธอเคยเก็บทองไว้จำนวนไม่น้อยที่ยุโรป ผ่านมานานขนาดนี้ ธนาคารในอดีตน่าจะปิดกิจการไปแล้ว ไม่รู้ว่าทองของเธอยังอยู่ไหม
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วถามขึ้น “เมืองฮู่เฉิงมีสถานที่สนุกๆ ไหม”
“เยอะมาก” เนี่ยฉางถูกฤทธิ์สุราตีขึ้น จึงเรอออกมา
“คุณมาอยู่นานขนาดนี้แล้วไม่ได้ออกไปเที่ยวเลยเหรอ”
“คลังเลือดมีชีวิต น่าจะไม่มีอิสระหรอก” เนี่ยฉางจุกไปอีกครั้ง
“ดื่มนี่สิ” ฟู่อวิ๋นเซินยื่นน้ำพุทราลำไยให้หนึ่งชาม หลังจากเห็นเธอรับไปถึงพิงเก้าอี้ไม้ไผ่
“ในหนึ่งปีอิ๋งลู่เวยบาดเจ็บไปแล้วกี่ครั้ง”
เนี่ยเฉาอึ้งไปสักพัก ลองนับดู “ถ้านับแค่เข้าโรงพยาบาลก็ไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง”
พอพูดจำนวนนี้ออกไปแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังตกใจ
เรื่องที่อิ๋งลู่เวยเป็นโรคฮีโมฟีเลีย ทั้งเมืองฮู่เฉิงไม่มีใครรู้ ดังนั้นบรรดาคุณหนูคุณชายไฮโซต่างก็ปกป้องด้วยความระมัดระวัง
อีกทั้งเธอยังเป็นคู่หมั้นของเจียงมั่วหย่วน เก่งศิลปะทุกด้าน เป็นที่ชื่นชอบของสี่ตระกูลใหญ่
ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่ปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บหลายครั้งขนาดนั้น
เนี่ยเฉาลองถาม “ลูกพี่ก็คงไม่ได้บริจาคเลือดไปเยอะขนาดนั้นใช่ไหม...”
พอพูดถึงตรงนี้กลับพูดไม่ออกอีก
บริจาคเลือดสิบกว่าครั้ง ใครจะทนไหว
อิ๋งจื่อจินค่อยๆ ดื่มน้ำพุทราลำไยจนหมด หรี่ตาหงส์ลงท่าทางกลับไม่ทุกข์ร้อน “ไม่น่าจะแค่นั้นมั้ง”
พลังชีวิตของร่างนี้ถูกใช้จนหมดตอนที่เธอฟื้นมาพอดี ตอนนี้ก็แค่พอฟื้นฟูกลับมาได้บ้าง แสดงให้เห็นว่าเสื่อมโทรมไปถึงขั้นไหนแล้ว
ภายในใจของเนี่ยเฉามีหลากหลายความรู้สึกปนเปกัน
สกุลอิ๋งรับเด็กสาวมาเลี้ยง บำรุงอย่างดี เพียงเพื่อเลือดแค่นั้นเลยเหรอ
ช่วงหลายปีมานี้พวกเขาเห็นด้านมืดของตระกูลใหญ่จนชินแล้ว ยังมีเรื่องที่สกปรกโสมมยิ่งกว่านี้อีก
เนี่ยเฉาถอนหายใจ เรียกบริกรมาพยายามเอาใจ “ลูกพี่กินเยอะๆ เลยนะ คุณชายเจ็ดพูดถูก ต้องบำรุงเลือดให้ดี”
อิ๋งจื่อจินมองจานตับหมูที่เธอกินหมดด้วยความยากลำบากได้ถูกเติมจนเต็มอีกครั้ง “...”
...
เวลานี้ประตูไม้แกะสลักของร้านฮั่นเก๋อได้ถูกเปิดออกอีกครั้ง เสียงฝีเท้าดังขึ้น มีคนเดินเข้ามาหลายคน
คนที่เดินนำมาเป็นผู้ชายรูปร่างสง่าผ่าเผย ใบหน้าของเขาเย็นชา หน้าตาเคร่งขรึม ต่อให้เป็นบริกรของร้านฮั่นเก๋อ ตอนที่เห็นคนที่มาเยือนก็ยังอดตกใจไม่ได้ ใบหน้านี้ คนทั้งเมืองฮู่เฉิงไม่มีใครไม่รู้จัก
ท่านสามตระกูลเจียง เจียงมั่วหย่วน ผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของสี่ตระกูลใหญ่ รวมหน้าตา ฐานะ อำนาจ ไว้ในตัวคนคนเดียว ผู้ชายที่บรรดาคุณหนูไฮโซทั้งเมืองฮู่เฉิงต่างอยากแต่งงานด้วย
ผู้จัดการเดินเข้าไปพูดด้วยความนอบน้อม “ประธานเจียง โต๊ะที่ท่านจองไว้อยู่ทางนี้เชิญตามผมมาครับ” เจียงมั่วหย่วนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป
แต่ในขณะนั้นเอง เลขาที่เดินตามหลังกลับเดินเข้ามากระซิบ “ท่านสามคะ” พูดจบก็ชี้ไปหนึ่ง
เจียงมั่วหย่วนขมวดคิ้ว แต่ก็ยังคงหันไปตามทางที่เลขาชี้ ทันใดนั้นสายตาก็ขรึมลง
เด็กสาวที่รูปร่างผอมบางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ เห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าดูต่อต้านมาก ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างเธอ เขาเองก็รู้จัก ‘ฟู่อวิ๋นเซิน’ คุณชายเสเพลแห่งตระกูลฟู่ ชื่อเสียงไม่ได้แย่ธรรมดา
ส่งไปอยู่ต่างประเทศสามปี ดูท่าทางไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ เจียงมั่วหย่วนขมวดคิ้วแน่นขึ้น สาวเท้าเดินเข้าไป คนด้านหลังที่มาด้วยหลายคนมองหน้ากัน คนพวกนี้เป็นลูกค้าของเจียงซื่อกรุ๊ป และก็ถือว่ารู้จักนิสัยของเจียงมั่วหย่วนดี
ท่านเจียงสามแห่งเมืองฮู่เฉิง แต่ไหนแต่ไรไม่เคยแสดงอารมณ์ให้เห็นไม่ว่าจะโกรธหรือดีใจ เรื่องอะไรที่ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปได้แบบนี้
“ท่านสามไปสั่งสอนเด็กที่ไม่เชื่อฟัง อีกเดี๋ยวกลับมาค่ะ” เลขาพูดเป็นเชิงขอโทษ “เชิญทุกท่านเข้าไปนั่งก่อนนะคะ”


ตอนที่ 7 คุณหนูใหญ่ตระกูลอิ๋ง
อิ๋งลู่เวยเป็นน้องสามีของเธอ เธอจะทนนิ่งดูดายได้เหรอ
เธอไม่เชิญหมอไปลงครัวด้วยตัวเองอย่างนั้นเหรอ
ทำไมลูกสาวแท้ๆ ของเธอถึงไม่เข้าใจเธอบ้าง กลับทำให้เธอเสียใจ
“คุณนายใจเย็นๆ นะครับ” พ่อบ้านคิดเล็กน้อยแล้วพูดปลอบ “คุณหนูรองอาจอยู่ในวัยต่อต้านก็ได้นะครับ”
“วัยต่อต้านเหรอ” จงมั่นหวาโมโหจนหัวเราะ “เธอเคยได้ดั่งใจฉันด้วยเหรอ ไม่เชื่อฟังเลยสักนิด ตอนนี้ไม่สนใจฉันแล้ว หรือเธอไม่อยากยอมรับฉันเป็นแม่แล้วใช่ไหม”
พอพูดถึงเรื่องนี้เธอก็โมโห
สอนมานานขนาดนี้เล่นเปียโนไม่เป็น เขียนศิลปะอักษรไม่เป็น แม้แต่ภาษาอังกฤษก็พูดไม่คล่อง ไม่มีบุคลิกของคุณหนูตระกูลไฮโซเลยสักนิด
จงมั่นหวายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห “เมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่มั่วหย่วนพาเธอกลับมา ฉันเห็นเธอว่านอนสอนง่าย ใครจะรู้ว่าจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้”
ตระกูลอิ๋งขายหน้าหมดแล้ว!
ตอนนี้ยังจะไปคบกับฟู่อวิ๋นเซิน
ฟู่อวิ๋นเซินเป็นใคร คุณชายเสเพลที่ใครๆ ในเมืองฮู่เฉิงต่างรู้จัก ทำอะไรก็ไม่เป็น มีแค่หน้าตาหล่อๆ ไว้ถึงเวลาถูกขายยังจะช่วยเขานับเงินเสียด้วยซ้ำ
พ่อบ้านไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จึงแค่เตือน “คุณนายครับ สี่ทุ่มครึ่งแล้ว คุณหนูใหญ่ยังรอคุยโทรศัพท์กับคุณนายอยู่นะครับ”
มองจงมั่นหวาที่ทั้งเสียใจทั้งโมโห เขาส่ายหน้าพลางถอนหายใจ
คุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋งไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของคุณนายอิ๋ง ถูกรับมาเลี้ยง
แต่ถึงจะเป็นลูกเลี้ยงกลับเอาใจใส่ยิ่งกว่าลูกแท้ๆ
โชคดีที่คุณนายผู้เฒ่าเป็นคนฉลาด ประกาศบอกคนภายนอกว่าคุณหนูรองเป็นแค่ลูกเลี้ยง ไม่อย่างนั้นหากให้อีกสามตระกูลใหญ่รู้ความจริงเรื่องนี้เข้า มีหวังได้โดนดูถูกเหน็บแนม
เขาอยู่กับตระกูลอิ๋งมายี่สิบกว่าปี และก็เคยรับใช้ผู้เฒ่าอิ๋งกับคุณนายผู้เฒ่า จึงพอจะรู้เรื่องราวในตอนนั้นอยู่บ้าง
สิบห้าปีก่อน ตระกูลอิ๋งมีการค้าครั้งใหญ่ที่เชื่อมโยงกับเมืองตี้ตู ทุกคนในบริษัททำงานกันหามรุ่งหามค่ำแทบไม่ได้นอน โชคดีที่สุดท้ายก็เซ็นสัญญาออเดอร์นี้ได้สำเร็จ
วันเซ็นสัญญา อิ๋งเจิ้นถิงกับจงมั่นหวาออกไปงานเลี้ยงสังสรรค์ด้วยกัน ปรากฏว่าพอกลับมาตอนค่ำก็พบว่าเด็กทารกหายไปจากเปลแล้ว
ไม่มีร่องรอยใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับหายไปกลางอากาศ
พ่อบ้านคิดแล้วก็ไม่เข้าใจ เขาแค่เดินไปที่ครัว ภายในระยะเวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้
เด็กทารกอายุยังไม่ถึงขวบ เป็นไปไม่ได้ที่จะวิ่งหนีออกไปเอง
ตระกูลอิ๋งส่งคนออกไปตามหาจำนวนไม่น้อย แต่ก็หาไม่พบ
ตอนนั้นจงมั่นหวาสติแตกจนเกือบเป็นบ้า ช่วงนั้นสภาพจิตใจของเธอเคว้งคว้าง ออกไปข้างนอกเห็นเด็กทารกที่ไหนก็จะวิ่งเข้าไปกอดพร้อมร้องไห้ อิ๋งเจิ้นถิงทนเห็นภรรยาตัวเองเป็นแบบนี้ไม่ได้ จำต้องคิดหาหนทาง รับเด็กมาเลี้ยงคนหนึ่ง
เด็กคนนี้จะต้องเหมือนลูกสาวของพวกเขาที่หายไป เด็กอายุไม่ถึงขวบยังไม่โตดีนัก ถ้าไม่ได้เลี้ยงด้วยตัวเองทุกวันไม่มีทางแยกออก
หลายเดือนต่อมาในที่สุดสภาพจิตใจของจงมั่นหวาก็มั่นคง ต่อมาพอเธอรู้เรื่องที่อิ๋งเจิ้นถิงทำก็ไม่ได้นึกโกรธอะไร ความรักของเธอที่มีให้ลูกก็ได้ย้ายมาอยู่ที่ตัวเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยงคนนี้ในช่วงเวลานี้ ดูแลอย่างเอาใจใส่ทุกวัน ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
แน่นอนว่าอิ๋งเจิ้นถิงยังคงแอบส่งคนไปตามหาทารกที่หายไปอยู่ เพียงแต่ตามหาอยู่สองปีไม่พบ นานวันเข้าก็เลิกล้มความคิด
เดิมทีตระกูลใหญ่ก็ไม่ขาดแคลนลูกหลาน แอบมีลูกเป็นโขยง อิ๋งเจิ้นถิงจัดการปิดเรื่องนี้ เตือนคนที่รู้เรื่องในตอนนั้นทุกคนว่าห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว
อย่างไรเสียตระกูลอิ๋งก็เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองฮู่เฉิง การเคลื่อนไหวทุกอย่างเป็นเรื่องสำคัญมาก ข่าวเสียหายแบบนี้หากถูกป่าวประกาศออกไปย่อมสะเทือนวงการอย่างที่เลี่ยงไม่ได้
ดังนั้นแม้แต่คุณชายใหญ่ของตระกูลอิ๋งก็ไม่รู้ว่าน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองหายตัวไป ยกเว้นพวกพ่อบ้านไม่กี่คน ผ่านไปสิบกว่าปี ทุกคนต่างค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไป
พ่อบ้านเองก็รู้ว่าจงมั่นหวาหงุดหงิดใจเรื่องอะไร ครอบครัวของเธอรักใคร่กลมเกลียว มีลูกสาวลูกชายที่ยอดเยี่ยมทั้งคู่ โดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางผู้คนใครเห็นเป็นต้องอิจฉา
ปรากฏว่าอยู่ๆ คุณหนูตัวจริงก็ถูกตามพบ เดิมทีควรเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่คุณหนูตัวจริงมาจากบ้านนอก ไม่รู้จักเรื่องมารยาท ทำอะไรก็ไม่เป็น ทั้งยังชอบทำเรื่องขายหน้า ไม่คู่ควรสถานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋ง
แต่สายเลือดของตระกูลอิ๋งจะถูกปล่อยไว้ข้างนอกไม่ได้ แม้ว่านี่จะเป็นจุดด่างพร้อย สุดท้ายก็รับกลับมาในรูปแบบของลูกเลี้ยง
ไม่ว่าจะเป็นอิ๋งเจิ้นถิงหรือจงมั่นหวาต่างไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม อย่างไรเสียคุณหนูรองก็สู้คุณหนูใหญ่ไม่ได้สักเรื่อง
ตระกูลอิ๋งแห่งเมืองฮู่เฉิงใช่ว่าเป็นอำเภอเล็กๆ ที่จะเอาชนบทมาเทียบได้ การที่ได้เข้าไปเหยียบในแวดวงคนชั้นสูงก็ถือเป็นวาสนาของคุณหนูตัวจริงคนนี้ ไม่ควรละโมบไปมากกว่านี้
“ดูความจำฉันสิลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปเสียสนิท” จงมั่นหวานวดขมับ หยิบโทรศัพท์มือถือมากดเบอร์ หลังจากได้ยินเสียงปลายสายก็ยิ้มออก “ฮัลโหล เสี่ยวเซวียน แม่เองนะลูก วันนี้เป็นไงบ้างจ๊ะ”
“ได้จ้ะได้ งั้นก็ได้ ลูกอยู่ยุโรปเรียนให้สบายใจขาดเหลืออะไรก็บอกแม่ แม่ไม่รำคาญหรอกลูก...”
...
ภายในห้อง
อิ๋งจื่อจินมองคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องเก่าที่อยู่บนโต๊ะ เอานิ้วเคาะแป้นคีย์บอร์ดไปสองสามทีหน้าจอก็ค้าง “จึ๊...”
ถึงจะไม่เคยสัมผัสกับคอมพิวเตอร์ แต่ก็รู้ว่านี่เป็นของที่เห่ยที่สุด
เธอไม่สนใจมันอีก ก้มหน้าหยิบบัตรธนาคารที่พกมาจากอำเภอชิงสุ่ยออกมาจากกระเป๋าเงินในลิ้นชัก ลองคำนวณดู
ห้าร้อยหกสิบสองหยวน[footnoteRef:1]แปดเหมา[footnoteRef:2] [1: หยวน อสกุลเงินของจีน หนึ่งหยวนประมาณห้าบาท] [2: เหมา หน่วยเงินตราของจีน สิบเหมาเท่ากับหนึ่งหยวน]
น้อยไปหน่อย แต่ก็พอใช้พอดี
อิ๋งจื่อจินละสายตา เอามือข้างหนึ่งยัน กระโดดออกจากชั้นสามที่สูงเก้าเมตรลงสู่พื้นอย่างง่ายดายแล้วออกไปทางด้านขวาของคฤหาสน์ตระกูลอิ๋ง
พ่อบ้านที่กำลังปิดหน้าต่างเห็นเงาของเด็กสาว แต่พอเขามองไปอีกรอบกลับไม่เห็นอะไรแล้ว
พ่อบ้านขยี้ตา พูดพึมพำด้วยความสงสัย “สงสัยจะตาฝาดล่ะมั้ง” เขาคงตาฝาดจริงๆ ที่คิดว่าคุณหนูรองแอบหนีออกไป พ่อบ้านส่ายหน้า หลังจากปิดหน้าต่างก็ไปอุ่นนมร้อนในห้องครัวเตรียมให้จงมั่นหวาดื่มก่อนนอน
...
เนื่องจากฟู่อวิ๋นเซินขัดจังหวะขึ้นมาก่อน เนี่ยเฉาถึงไม่ได้บอกพิกัดที่แน่นอนของตลาดใต้ดิน แต่สำหรับอิ๋งจื่อจิน ขอเพียงแต่ได้รู้ชื่อสถานที่ก็สามารถคำนวณหาได้
เธอมองตัวอักษรบิดเบี้ยวบนป้ายแขวนหน้าประตู ‘เฮอร์มิท’ สายตาจับจ้องชั่วขณะ จากนั้นก็ใส่ผ้าปิดปากแล้วเดินเข้าไป
ตลาดใต้ดินดูวุ่นวายเละเทะยิ่งกว่าเมืองฮู่เฉิงในยามค่ำคืน ผู้คนสำมะเลเทเมา อยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ ที่นี่เป็นบริเวณที่สี่ตระกูลใหญ่ยุ่งไม่ได้ คนที่เข้ามาในนี้ส่วนใหญ่จะปกปิดตัวตนของตัวเอง
การมาเยือนของเด็กสาวไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากคนอื่น สายตาคู่หนึ่งมองมาจากด้านหลังจับจ้องมาที่ตัวเธอ เกิดความสนใจเล็กน้อย
ภายในบาร์สตาร์รี่ไนท์ บาร์เทนเดอร์ที่อยู่หลังเคาน์เตอร์สังเกตเห็นความผิดปกติของชายหนุ่ม เขาเงยหน้าขึ้น “มองอะไรอยู่เหรอ”
“เปล่า” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม ช้อนไวน์ที่อยู่ตรงหว่างนิ้วเรียวยาวได้สะท้อนแสงแวววาว เขาหันมายิ้มพลางพูด “เห็นเด็กดื้อคนหนึ่งน่ะ ดึกป่านนี้ยังหนีออกมาจากบ้าน”


ตอนที่ 5 ลูบหัวสาว
หลังจากนั้นก็กินข้าวกันอย่างสงบสุข
“ไปเถอะ” หลังกินเสร็จฟู่อวิ๋นเซินก็ลุกขึ้น สีหน้าเอื่อยเฉื่อย “เด็กน้อย ฉันจะเป็นคนดีให้ถึงที่สุด ส่งเธอกลับบ้าน”
ขณะที่เนี่ยเฉากำลังอยากถามว่าแล้วเขาทำไง กลับถูกตอกกลับด้วยสายตา “...”
ก็ได้ เขากลับเอง
อืม…เพื่อนมันหมดความหมายเวลาอยู่ต่อหน้าสาว
เนี่ยเฉาเดินตามหลังอย่างเศร้าๆ
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิดอยู่สักพัก “ไม่รบกวนแล้วดีกว่า ไปๆ มาๆ กลายเป็นฉันติดค้างเข้าแล้ว”
ฟู่อวิ๋นเซินคนคนนี้ นอกจากข้อมูลภายนอกอย่าง อายุ ชื่อ เรื่องสำคัญอื่นๆ เธอกลับทำนายออกมาไม่ได้ อาจเป็นเพราะความสามารถของเธอยังไม่ฟื้นคืน ก็มีความเป็นไปได้...
พยายามอยู่ให้ห่างๆ ไว้จะดีกว่า
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินหยิบกุญแจรถ พอได้ยินคำพูดนี้ก็หัวเราะ “เธอติดค้างอะไร เธอช่วยเตือนเนี่ยเฉา พวกเราก็แลกเปลี่ยนกันอย่างยุติธรรมไม่ใช่เหรอ”
เขานิ่งไปเล็กน้อย ยกมุมปาก “เอาแบบนี้ ถ้าเธอรู้สึกว่าติดค้างฉันจริงๆ ไม่สู้ซุบซิบ[footnoteRef:1]เมืองฮู่เฉิงให้ฉันฟังมั้ง” [1: ซุบซิบ เป็นคำเดียวกับคำว่ายันต์แปดทิศ]
อิ๋งจื่อจินมองเขา ขมวดคิ้ว “ซุบซิบเหรอ”
เธอรู้ความหมายของคำว่าซุบซิบ มันหมายถึงเรื่องสนุก ข่าวลือ คนละเรื่องกับยันต์แปดทิศ
เห็นทียังมีเรื่องใหม่ๆ ของศตวรรษยี่สิบเอ็ดที่เธอยังต้องเรียนรู้อีกมาก
“นี่เพิ่งกลับมาไม่ใช่เหรอ” มือของฟู่อวิ๋นเซินวางที่ประตูรถ “เป็นไง ช่วยคลายความอยากรู้อยากเห็นของฉันหน่อยเป็นไง”
เขายกมือทำท่าเชิญ
แววตาของอิ๋งจื่อจินชะงัก
ตอนที่มาโลกมนุษย์ครั้งแรก เธออยู่ที่ยุโรปสามร้อยปี ระหว่างนั้นท่องยุโรปด้วยสถานะที่ต่างกัน ด้วยเหตุนี้ถึงรู้ขนมธรรมเนียมมารยาทต่างๆ ของทุกราชวงศ์ในยุโรป
การผายมือแบบนี้มีต้นกำเนิดมาจากราชวงศ์ประเทศวาย แต่ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่สิบหกได้ถูกเลิกใช้
“ถ้าเธอยังไม่ขึ้นรถ อีกเดี๋ยวอาเขยของเธอก็จะออกมาแล้วนะ” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง “เธอก็เห็นว่าฉันไม่มีอำนาจ เกิดเขาจับพวกเราสองคนไปด้วยกันจะทำไง”
คำพูดนี้ทำให้เด็กสาวตัดสินใจเลือกได้ เข้าไปนั่งตรงตำแหน่งข้างคนขับ
ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว “เจียงมั่วหย่วนมีอิทธิพลขนาดนั้นเลยเหรอ”
อิ๋งจื่อจินตอบ “ก็แค่น่ารำคาญ”
ฟู่อวิ๋นเซินอึ้งไปเล็กน้อยนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะเบาๆ
แสงไฟสาดส่องผ่านผมดำสลวยของชายหนุ่มวูบไหวไปมา ฉาบดวงตาของเขาให้เป็นสีทองอ่อน
ริมฝีปากสีแดงกับผิวพรรณที่ขาวโดยกำเนิดตัดกันอย่างเห็นได้ชัด มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างไม่เสื่อมคลาย
เขาปิดหน้าต่างรถ “ได้ยินว่าเจียงมั่วหย่วนเป็นคนพาเธอจากอำเภอชิงสุ่ยมาที่ฮู่เฉิงอย่างนั้นเหรอ”
“อืม” อิ๋งจื่อจินนึกย้อน “บอกว่าจะส่งฉันเรียนที่ชิงจื้อ”
โรงเรียนมัธยมชิงจื้อเป็นโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของฮู่เฉิง นักเรียนคนใดก็ตามที่มาจากห้องอัจฉริยะล้วนสามารถเข้ามหาวิทยาลัยตี้ตูได้ อีกทั้งเข้ามหาวิทยาลัยชั้นแนวหน้าได้กว่าเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ พวกผู้ปกครองถึงได้พยายามส่งลูกตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น
อิ๋งจื่อจินมองไปนอกหน้าต่างหรี่ตาลง “ระหว่างทางฉันเกิดอุบัติเหตุ ต้องเข้าโรงพยาบาล”
อุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ได้รุนแรงถึงชีวิต แต่ทำให้ตระกูลอิ๋งรู้การมีตัวตนของเธอ เพราะกรุ๊ปเลือดของเธอเป็นที่หาได้ยากมากเหมือนกับอิ๋งลู่เวยทุกอย่าง
เลือดประเภทนี้ถูกเรียกว่าเลือดสีทอง เป็นเลือดวิเศษอย่างแท้จริง สามารถให้เลือดได้ทุกกรุ๊ป แต่เมื่อตัวเองขาดเลือด กลับต้องใช้เลือดเหมือนกันเท่านั้น
คนที่มีกรุ๊ปเลือดสีทองบนโลกนี้มีอยู่ไม่เกินร้อยคน ต่อให้เป็นตระกูลอิ๋งก็ไม่สามารถหาแหล่งเลือดที่เพียงพอให้อิ๋งลู่เวยได้ทันเวลาตอนบาดเจ็บ
เธอเป็นคนที่เหมาะสมพอดี
นิ้วของฟู่อวิ๋นเซินชะงักเล็กน้อย “เพราะเรื่องนี้เธอถึงได้ถูกตระกูลอิ๋งรับเลี้ยงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเอามือเท้าศีรษะ ตอบอย่างไม่ใส่ใจเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง “คลังเลือดมีชีวิตมาถึงที่ ทำไมจะไม่เอาล่ะ”
กรุ๊ปเลือดสีทองยังมีจุดที่พิเศษ แต่ละคนสามารถถูกสูบออกไปได้ครั้งเดียว หลังสูบเสร็จร่างกายก็จะสร้างภูมิต่อต้าน
หากฝืนสูบอีกเป็นครั้งที่สองก็จะตาย แต่เธอไม่ ด้วยเหตุนี้ตระกูลอิ๋งถึงรับเลี้ยงเธอมาตลอด
ฟู่อวิ๋นเซินหันหน้ามาจ้องอยู่สองวินาที ทันใดนั้นก็เอามือลูบหัวเธอเบาๆ
เหมือนลูกแมว
อิ๋งจื่อจินค่อยๆ หันหน้าไปมองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก แววตาปรากฏความอาฆาต “ทำอะไรน่ะ”
“ทำให้เธออย่าคิดมาก” ฟู่อวิ๋นเซินมองไปข้างหน้า “คาดเข็มขัดสิ จะออกรถแล้ว”
...
สามสิบนาทีต่อมารถก็ไปหยุดในพื้นที่คฤหาสน์ตรงไหล่เขา
“รีบพักผ่อนล่ะ” ฟู่อวิ๋นเซินมองตามเด็กสาวลงจากรถ “กินน้ำพุทราลำไยบ่อยๆ”
ขนตาของอิ๋งจื่อจินขยับเล็กน้อย “รู้แล้ว ขอบคุณ”
“ได้ยินเธอพูดขอบคุณมากขนาดนี้ในหนึ่งวัน หูจะตื้อหมดแล้ว” แขนเรียวยาวของชายหนุ่มพาดอยู่ตรงขอบหน้าต่างรถ ยิ้มเล็กน้อย “ถ้าอยากขอบคุณฉันจริงๆ ไว้ทำนายดวงให้ฉันสิ”
อิ๋งจื่อจินเอามือนวดศีรษะแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน พูดอย่างจนปัญญา “ได้”
ฟู่อวิ๋นเซินได้ฟัง ไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา เขาครุ่นคิดอยู่สักพัก
เขาไม่ได้ออกไปทันที พูดเสริมอย่างเนือยๆ
“เอาล่ะ รีบไปพักผ่อนเถอะฟ้ามืดมากแล้ว ฉันจะมองส่งเธอ”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “คุณก็เหมือนกัน” ร่ำลาเสร็จเธอก็หันตัวเดินเข้าไปในหมู่คฤหาสน์ ยังไม่ทันเดินถึงหน้าคฤหาสน์ประตูก็ถูกเปิดออก คนที่ออกมาคือพ่อบ้าน
สายตาเข้มงวด เจือไปด้วยการสำรวจ “ในที่สุดคุณหนูรองก็กลับมาได้แล้ว”
เด็กสาวยืนอยู่ที่ขั้นบันได ขนตางอนยาวมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ บนศีรษะก็เต็มไปด้วยหิมะ
ข้อมือของเธอเล็กและซีด เส้นเลือดชัดเจน ร่างกายผอมบางราวกับแค่ลมพัดก็ล้มลงได้
พ่อบ้านขมวดคิ้วใส่เธอ แต่ก็ไม่ลืมคำสั่งของคนในบ้าน
เขาพูดขึ้น “คุณนายบอกว่า ในเมื่อคุณหนูรองมีจิตใจที่ต่อต้านรุนแรงขนาดนี้ อีกทั้งยังหนีออกจากโรงพยาบาลตามใจชอบ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้คุณหนูรองก็ไม่ต้องกลับบ้านแล้วครับ”
“คุณหนูรองสำนึกผิดได้เมื่อไรถึงจะเข้าบ้านได้ครับ”
“เชิญครับคุณหนูรอง” ความหมายประชดประชันเต็มที่ สีหน้าของพ่อบ้านไม่มีความใจดีแม้แต่น้อย แถมยังเจือไปด้วยความรำคาญ คุณหนูรองคนนี้รู้จักแต่สร้างความวุ่นวายได้ทั้งวัน ควรได้รับความลำบากเสียบ้าง เขาก็อยากจะดูว่า หิมะตกหนักขนาดนี้ เธอจะทนได้สักกี่น้ำ
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า ในที่สุดก็พูดขึ้น “หลบไป”
ท่าทีตอบสนองแบบนี้อยู่เหนือความคาดหมายของพ่อบ้าน เขาอดอึ้งไปไม่ได้
เขารู้ว่าคุณหนูรองมีนิสัยยังไง อ่อนแอปวกเปียก ไม่กล้าตอบโต้แม้แต่น้อย ทำไมวันนี้ถึงกล้าเถียงได้ล่ะ
พ่อบ้านคาดไม่ถึง “คุณหนูรอง อย่าเอาแต่ใจอีกเลยครับ คุณไปอ้อนคุณนายพูดจาเพราะๆ สำนึกผิด ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอครับ”


ตอนที่ 10 ท่านนี้คือหมอเทวดา
ช่างกล้าพูดมาได้
มู่เฉิงข่มความโมโห เริ่มโทรศัพท์ “ครับ อยู่ที่ตลาดนัดใต้ดิน พวกคุณรีบมาหน่อยนะครับ”
หลังวางสายเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณหนูท่านนี้ อย่าคิดว่านายท่านของเราเพิ่งซื้อเหรียญโบราณมาจากคุณแล้วคุณจะทำอะไร...”
ยังไม่ทันพูดจบก็ได้ยินเด็กสาวพูดขึ้น “หัวใจเต้นผิดปกติ บริเวณด้านหน้าหัวใจเจ็บหนักขึ้น แผ่ซ่านไปถึงไหล่ซ้ายกับส่วนท้องแล้ว”
“ผลจากการสูบบุหรี่ทำให้ปอดมีฝ้า ทางเดินหายใจมีสิ่งอุดตันที่กำจัดออกไม่หมด”
พอพูดจบอิ๋งจื่อจินก็เงยหน้าขึ้น “กลางคืนจนถึงแปดโมงเช้าเป็นช่วงที่อาการกำเริบ เพิ่งผ่าตัดมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ดึกขนาดนี้แล้วไม่ควรออกมา”
มู่เฉิงตะลึง เหลือเชื่อมาก “คุณ...”
ไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว!
รวมถึงช่วงเวลาที่ผ่าตัดด้วย!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติกลับมาจากอาการตกตะลึงก็ได้ยินเด็กสาวพูดอีก “เข็มเงิน”
มู่เฉิงยังไม่ทันได้คิดว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาพกเข็มเงิน เขาก็รีบเอากล่องที่บรรจุเข็มเงินยื่นให้
อิ๋งจื่อจินเปิดกล่อง หยิบเข็มเจ็ดเล่มในกล่องมาไว้ในมือ กำลังจะลงมือ
พอเห็นแบบนั้นมู่เฉิงก็อดเตือนไม่ได้ “ใช้ได้มากสุดสี่เล่ม”
อิ๋งจื่อจินได้ฟังในที่สุดก็หันไปมองเขา
ดวงตาขาวดำที่ตัดกันอย่างชัดเจนไม่แสดงอารมณ์ใดๆ หมอกขาวปกคลุม อารมณ์ดีร้ายไม่ชัดเจน
“คุณช่วยเงียบหน่อย”
“ขอ ขอโทษ” มู่เฉิงอายนิดหน่อย แต่เขาไม่รู้สึกว่ามีอะไรพิกล
เมื่อก่อนตอนเขาเห็นคุณหนูเมิ่งที่เป็นหมอแผนโบราณรักษามู่เฮ่อชิงก็แค่ใช้เข็มเงินสี่เล่มพร้อมกัน
เขายังเคยถามดูถึงได้รู้ว่าหมอแผนโบราณที่สามารถใช้เข็มเงินเจ็ดเล่มพร้อมกันได้นั้นโดยรวมไม่มีตัวตนอยู่แล้ว
คิดๆ ดูก็น่าจะจริง มีมืออยู่แค่สองข้าง เข็มเจ็ดเล่มจะควบคุมไหวเหรอ
แต่วินาทีถัดมามู่เฉิงก็อดเบิกตาโพลงไม่ได้
เขาเห็นเข็มเจ็ดเล่มทิ้งรอยเข็มอยู่ในมือของเด็กสาว เข็มถูกทิ่มลงบนจุดฝังเข็มแล้วดึงออกจุดแล้วจุดเล่า กระทำอย่างรวดเร็ว
มู่เฉิงพยายามจับตำแหน่งของเข็ม แต่กลับพบว่ามองไม่ทัน เขาตกใจมาก
นี่มือเร็วขนาดไหนเนี่ย
หลังจากที่อิ๋งจื่อจินปักเข็มเล่มสุดท้ายเสร็จ มู่เฮ่อชิงที่นอนอยู่บนพื้นในที่สุดก็หายใจเฮือกขึ้นมา อาการหน้าเขียวค่อยๆ หายไป กลับมาแดงระเรื่อ
ตลอดกระบวนการรักษาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ
อิ๋งจื่อจินเก็บเข็มเงินเอาใส่เข้าไปในกล่องอีกครั้ง
เธอลุกขึ้น มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ยืนอย่างสบายๆ ลมหายใจยังคงเป็นปกติ “เสร็จแล้ว”
มู่เฉิงยังคงอึ้งอยู่ รู้สึกยิ่งกว่าความฝัน
ขนาดคุณหนูเมิ่งพอรักษาให้มู่เฮ่อชิงเสร็จยังหมดแรง แล้วนี่...
“แค่กๆๆ!” มู่เฮ่อชิงไอออกมาอย่างแรง ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ยังพอรับรู้โลกภายนอกอยู่บ้าง
หลังจากควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ มู่เฮ่อชิงค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีมู่เฉิงช่วยพยุง
เขาไออีกเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม สายตาอ่อนโยน น้ำเสียงผ่อนคลาย “สาวน้อย เธอช่วยชีวิตฉันไว้ หากมีความจำเป็นอะไรก็บอกฉันได้”
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหัวใจของเขาดีกว่าเมื่อก่อนมาก
ฝีมือการรักษาระดับนี้ ถ้าเทียบในแวดวงหมอแผนโบราณคงไม่มีใครเทียบได้
“ไม่เป็นไรค่ะ” อิ๋งจื่อจินไม่ได้สนใจ “แค่ช่วยไปตามสถานการณ์”
นานแล้วที่ไม่ได้รักษาคน ดูท่าความสามารถของเธอไม่ได้ถดถอย ต่อไปถ้าขัดสนเงินทองอีกยังใช้วิชานี้หาเงินเลี้ยงปากท้องได้
มู่เฮ่อชิงก็ไม่ได้บังคับ เขาครุ่นคิดแล้วหยิบหยกแขวนออกมาชิ้นหนึ่ง พูดอย่างจริงจัง “งั้นเธอช่วยรับนี่ไว้ มีเรื่องอะไรขอเพียงแต่ไม่ใช่การโกหกหลอกลวง ฉันช่วยได้แน่”
มู่เฉิงตกใจ
นี่ไม่ใช่การรับปากทั่วไป นี่เป็นคำสัญญาของนายแห่งตระกูลมู่
อิ๋งจื่อจินไม่อยากรับ แต่ตอนที่เห็นอักษร ‘มู่’ บนตัวหยก ดวงตาก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา สุดท้ายก็รับเอาไว้ “ค่ะ”
มู่เฮ่อชิงถึงพอใจ ผุดรอยยิ้ม “ไม่รู้ว่าฉันขอทราบชื่อเธอได้ไหม”
ยากนักที่จะได้เจอเด็กสาวที่เขาถูกชะตา ไม่ว่าอย่างไรก็ขอรู้จักสักหน่อย
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย พูดเพียงว่า “หนูแซ่อิ๋งค่ะ”
อิ๋งเหรอ
พอได้ยินแซ่นี้มู่เฉิงก็นึกถึงตระกูลอิ๋งที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของฮู่เฉิง อย่างไรเสียแซ่อิ๋งก็พบไม่บ่อยนัก
คุณหนูอิ๋งคนนี้ดูไม่เหมือนเกิดในครอบครัวธรรมดาจริงๆ ความทะนงตนที่อยู่ในตัวมีมาแต่กำเนิด แต่ตระกูลอิ๋ง...
มู่เฉิงขมวดคิ้ว
พวกเขาย่อมเคยคลุกคลีกับตระกูลอิ๋ง ความสามารถหางแถวแบบตระกูลอิ๋งสามารถบ่มเพาะคุณหนูที่เป็นวิชาแพทย์โบราณได้เลยเหรอ
มู่เฮ่อชิงก็คิดแบบนั้น แต่ไม่ได้ถามมากอีก แค่ยิ้มให้ “คุณหนูอิ๋งสนใจไปตี้ตูด้วยกันกับฉันไหม”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย เหนือความคาดหมาย “ตอนนี้ไม่สนใจค่ะ”
ตอนนี้เธอแค่อยากใช้ชีวิตยามแก่ ปลูกต้นไม้เลี้ยงหมู เป็นมอดที่มีความสุข
“ก็ได้ๆ” มู่เฮ่อชิงพยักหน้า “อีกหน่อยถ้าอยากไปก็ติดต่อฉันได้ มู่เฉิง”
มู่เฉิงก้าวขึ้นหน้ายื่นนามบัตรให้หนึ่งใบ รู้สึกอายนิดหน่อย “ขอโทษด้วยนะครับคุณหนูอิ๋ง ก่อนหน้านี้ผมสงสัยในตัวคุณถึงได้ล่วงเกินไป ขอโทษครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเองก็ไม่รู้ ไม่มีความเชื่อใจอะไรทั้งนั้นระหว่างคนแปลกหน้าด้วยกัน” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ฉันไปก่อนนะคะ”
มู่เฉิงกลับอายยิ่งกว่าเดิม
เขายังคิดไม่ได้เท่าเด็กสาว
มองตามหลังเด็กสาวที่จากไป มู่เฮ่อชิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม เงียบไปสักพัก ทันใดนั้นก็ถามขึ้น “มู่เฉิง นายว่าจัดการหมั้นหมายเป็นไง”
ไม่รอให้มู่เฉิงตอบ เขาพึมพำกับตัวเอง “ช่างเถอะ เจ้าพวกนั้นแต่ละคนไม่ได้เรื่อง ไม่คู่ควรกับเธอ อย่าไปทำร้ายเธอดีกว่า”
มู่เฉิง “...”
มีคนแขวะลูกหลานตัวเองแบบนี้ด้วยเหรอ
“น่าเสียดาย ทำไมถึงไม่เป็นลูกสาวตระกูลมู่ ถ้าเป็นนะ...” มู่เฮ่อชิงถอนหายใจแล้วหันไปสั่ง “อยู่เมืองฮู่เฉิงอีกสักสองสามวัน”
...
ท้องฟ้าแจ่มใสหลังหิมะตก แดดในยามเที่ยงกำลังดี
เมฆหมอกลอยอยู่ไกลๆ ท้องฟ้าสีคราม นกสีขาวบินโฉบขึ้นลง ความเงียบสงบแบบที่หาได้ยาก
ณ คฤหาสน์ตระกูลอิ๋ง
จงมั่นหวาเหลือบมองชั้นสาม ขมวดคิ้ว “คุณหนูรองยังไม่ตื่นเหรอ”
พ่อบ้านส่ายหน้า “ไม่ได้ยินเสียงเลยครับ”
“นี่มันตั้งเที่ยงแล้วยังไม่ตื่นอีก” จงมั่นหวาไม่พอใจ “ปลุกเธอ ให้เธอลงมากินข้าว”
พ่อบ้านกำลังจะไป ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ในห้องรับแขกก็ดังขึ้น
เขาเดินเข้าไปดู “คุณนาย สายจากเมืองตี้ตูครับ”
จงมั่นหวาหน้าเครียด “เอามา”
พ่อบ้านยื่นให้อย่างนอบน้อมแล้วไปรออย่างเงียบๆ ที่ด้านข้าง
ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร จงมั่นหวาพยักหน้าต่อเนื่อง หลังวางสายก็ยิ้มแย้ม “ตระกูลมู่จะส่งเฉินโจวมาที่นี่ น่าจะประมาณช่วงเดือนพฤษภา”
พ่อบ้านตกใจ “เกิดเรื่องอะไรกับตระกูลมู่เหรอครับ”
ตระกูลมู่เจริญก้าวหน้าดีที่เมืองตี้ตู ทำไมอยู่ๆ จะส่งหนึ่งในผู้สืบทอดมาที่เมืองฮู่เฉิงได้
“ไม่รู้สิ แต่ต้องต้อนรับให้ดี” จงมั่นหวารินน้ำชาด้วยท่าทางสง่างาม “ต้องเริ่มเตรียมตั้งแต่ตอนนี้ อีกเดี๋ยวพ่อบ้านส่งคนไปจองเฟอร์นิเจอร์นะ จัดการเก็บห้องที่สองทางขวาของชั้นสามด้วย”
ตระกูลมู่จากเมืองตี้ตู สี่ตระกูลใหญ่แห่งฮู่เฉิงล่วงเกินไม่ได้ ต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดี
“คุณนายครับ ผมว่าอย่าให้คุณชายเฉินโจวพักที่นี่เลยครับ” พ่อบ้านลังเลเล็กน้อยแล้วพูดเตือน “ตอนนี้คุณหนูรองยังไม่รู้จักมารยาทของผู้ดี ถ้าเกิดล่วงเกินเข้า...”


ตอนที่ 9 ลูกพี่นัมเบอร์วัน
อิ๋งจื่อจินเอาเหรียญโบราณใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วโยนชามหินที่ซื้อมาทิ้งลงถังขยะ เธอกระชับเสื้อกันหนาวแล้วหันตัวเดินออก
เด็กหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เธอหมายความว่าไงเนี่ย!”
ซื้อแล้วก็ทิ้ง ทั้งยังทิ้งต่อหน้าเขาด้วย จงใจดูถูกเขางั้นเหรอ
อิ๋งจื่อจินไม่สนใจ เดินหน้าต่อ
เด็กหนุ่มโมโหลุกยืนขึ้น “เธอเป็นหน้าใหม่ใช่ไหม รู้จักมารยาทหรือเปล่า หยุดนะ!”
พอเขาจะตามไปก็มีเสียงพูดดังขึ้น เจือไปด้วยความร้อนรนเล็กน้อย
“คุณหนู นายท่านของผมอยากซื้อเหรียญเงินครึ่งตำลึงที่อยู่ในมือคุณด้วยเงินหกล้าน ไม่ทราบว่ายินดีจะขายไหมครับ”
เด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อทันที แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
อะไรนะ จ่ายหกล้านซื้อเหรียญที่เขาบังเอิญเก็บได้น่ะเหรอ
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย หันไปมองตามเสียง
‘มาแล้ว’
คนคนนั้นเป็นชายชราสวมใส่ชุดตัวยาวแบบสมัยถัง หนวดเคราผมเผ้าสีขาว ย่างก้าวกลับหนักแน่นมั่นคง บุคลิกน่าเกรงขาม
คนที่พูดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นชายหนุ่มที่ติดตามอยู่ด้านหลังชายชรา เขาเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงเจรจา “ถ้ายังไม่พอใจ ยังเพิ่มได้อีกครับ” แค่ประโยคเดียวก็สร้างความฮือฮาได้
“นั่นมันเหรียญอะไรกันแน่ หกล้านยังไม่พออีกเหรอ”
“เหมือนเมื่อกี้ฉันได้ยินว่า เหรียญเงินครึ่งตำลึงอะไรหรือเปล่า”
“ไม่น่าเป็นไปได้มั้ง...”
“ถ้าเป็นเหรียญเงินครึ่งตำลึงจริงก็คุ้มค่ากับราคานี้นะ”
ในงานประมูลระดับสากลครั้งหนึ่งเมื่อไม่กี่ปีก่อน เหรียญเงินครึ่งตำลึงแบบเดียวกัน สุดท้ายจบการประมูลที่ราคาเจ็ดล้านหกแสน
“เหรียญเงินครึ่งตำลึงอะไร” เด็กหนุ่มทั้งร้อนใจทั้งโมโห “เหรียญนั่นผมเก็บได้ที่ริมแม่น้ำ คิดว่าเหรียญเงินครึ่งตำลึงเป็นหัวผัดกาดขาวหรือไง”
ถ้าเป็นเหรียญเงินครึ่งตำลึงจริง เขาไม่กลายเป็นตัวตลกเลยเหรอ
ชายชราเอามือไพล่หลัง พูดอย่างใจเย็น “มู่เฉิง”
มู่เฉิงเข้าใจ หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมา เป็นใบรับรองอักษรสีแดงบนกระดาษขาวเขียนไว้อย่างชัดเจน
นักประเมินราคาวัตถุโบราณของประเทศ ระดับแปด ระดับสูงสุด
“...”
ใบรับรองนี้ได้ตอบข้อสงสัยทั้งหมด ประหนึ่งเป็นการเอาฝ่ามือตบหน้าเด็กหนุ่มเจ้าของร้านอย่างโหดเหี้ยม อิ๋งจื่อจินกลับมองใบรับรองใบนั้นอย่างจริงจังพลางครุ่นคิด ตามคาด อาชีพใหม่ของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็มีมากเหมือนกัน
เธอพยักหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ราคานี้กำลังดี”
“ครับ ขอบคุณคุณหนูที่ยินดีขายให้” มู่เฉิงพยักหน้า หยิบบัตรสีดำออกมาใบหนึ่ง “ในนี้มีเงินอยู่หกล้าน ใช้ได้สากลทั่วโลกครับ”
มุมขวาบนของบัตรสีดำใบนี้มีดอกไอริสสีทองหนึ่งดอก
สายตาของอิ๋งจื่อจินหยุดชะงัก ดวงตาโค้งมนเล็กน้อย
อืม ดีมาก ธนาคารที่เมื่อก่อนเธอฝากทองไว้ยังไม่เจ๊ง
“ไม่ได้ ฉันไม่ขายแล้ว!” พอเห็นบัตรสีดำใบนั้น มีเหรอที่เด็กหนุ่มจะทนไหว เขารีบเดินเข้าไปจะแย่งเหรียญโบราณจากมือของอิ๋งจื่อจิน ท่าทางรุนแรง “เอามานี่!”
นี่เป็นเหรียญที่เขาเก็บได้ เงินก็ควรเป็นของเขา
อิ๋งจื่อจินไม่แสดงสีหน้าอะไร เธอแค่ยกขาขวาขึ้น
ท่าทางเหมือนยกเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ตั้งใจ
แต่แค่ลูกเตะทีเดียวเด็กหนุ่มก็กระเด็นไปไกลหลายเมตร
“โครม”
คนแถวนั้นงงกันเป็นแถว “...”
อิ๋งจื่อจินถึงยื่นเหรียญโบราณให้ รับบัตรสีดำมา “ขอบคุณค่ะ”
มู่เฉิงอึ้ง นึกว่าฝันไป “...ไม่เป็นไรครับ”
อย่าว่าแต่มู่เฉิง แม้แต่ชายชราในชุดแบบสมัยถังก็ยังตกใจเล็กน้อย สายตามองอย่างสำรวจ และเรื่องที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่าคือ คนดูแลที่ปกติไม่เคยโผล่หน้าได้เดินเข้ามา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ตลาดนัดใต้ดินก็มีกฎของตลาดนัดใต้ดิน ของที่ขายไปแล้วยังคิดจะยึดคืนเหรอ ยึดใบอนุญาตของคนนี้ ต่อไปห้ามเข้ามาในตลาดนัดใต้ดินอีก”
พูดจบก็หันไปโค้งตัวให้อิ๋งจื่อจิน “ขอโทษด้วยครับที่ทำให้ตกใจ”
อิ๋งจื่อจินเก็บบัตรสีดำเข้ากระเป๋า “ไม่เป็นไรค่ะ”
หกล้านหยวน พอใช้ไปได้ระยะหนึ่งแล้ว
คนดูแลถึงได้โล่งอก เขาหันไปสั่งให้ยามลากตัวเด็กหนุ่มเจ้าของร้านออกไป
ไม่ไกลออกไป บาร์เทนเดอร์ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะ พูดจากใจ “เด็กน้อยที่นายรู้จักดูเหมือนจะโหดไปหน่อยนะ”
สาวน้อยที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัยแต่กลับถีบผู้ชายตัวโตให้กระเด็นออกไปได้
“พูดเหลวไหลอะไรน่ะ” ดวงตาดอกท้อของฟู่อวิ๋นเซินโค้งมน “เห็นๆ อยู่ว่าทั้งเรียบร้อยทั้งน่ารัก”
บาร์เทนเดอร์ “...” ท่าจะหลงหนักเกินไปแล้ว
แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจ “ทำไมนายไม่เข้าไปล่ะ ทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยสาวงามไม่ดีเหรอ”
จะต้องรอให้เป็นแบบนี้ ให้คนดูแลมาจัดการ
ขนตาฟู่อวิ๋นเซินกะพริบ เขายิ้มเล็กน้อย “ฉันเข้าไปไม่ได้”
บาร์เทนเดอร์อึ้ง “ทำไมล่ะ”
“อืม...” ฟู่อวิ๋นเซินเงียบไปชั่วขณะ ยิ้มแล้วพูดต่อ “ฉันต้องใส่ใจความรู้สึกของเด็กน้อย ยังไงซะเมื่อสองชั่วโมงก่อนพวกเราเพิ่งบอกกู๊ดไนท์กัน”
ปรากฏว่ามาเจอกันในตลาดนัดใต้ดินอีก แบบนั้นมันไม่น่ากระอักกระอ่วนเหรอ ถึงแม้เขาจะเดาได้อยู่ก่อนแล้วว่าหลังจากเธอได้ยินคำพูดนั้นจะต้องมาที่ตลาดนัดใต้ดินแน่นอน และก็มาจริง
“...” บาร์เทนเดอร์หมดคำจะพูดยิ่งกว่าเดิม
“ฉันว่าหลังจากนายกลับมาก็เอาเวลาไปใช้เอาใจสาวแล้วสินะ”
แม้แต่ความรู้สึกเล็กน้อยแบบนี้ก็ต้องเอาใจใส่ ละเอียดอ่อนไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
เขายังงงอยู่ว่าคุณชายท่านนี้สร้างภาพลักษณ์คุณชายเสเพลให้ตัวเองทำไม
“นายพูดอะไรของนายอีก” ฟู่อวิ๋นเซินก้มหน้า “ฉันจำเป็นด้วยเหรอ”
บาร์เทนเดอร์มองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีใบหน้าสยบได้ทุกคน “...”
...
ภายในซอยอีกด้านหนึ่ง
“นายท่านครับ ถ้าพวกเราไปเร็วกว่านี้หน่อยก็คงดีนะครับ” มู่เฉิงพูด “เสียเงินไปเปล่าๆ ตั้งหกล้าน”
ถึงแม้เงินหกล้านจะไม่เท่าไรสำหรับพวกเขา แต่ถึงอย่างไรหากประหยัดได้ก็ควรประหยัด
“ไม่สิ้นเปลืองหรอก” ชายชราส่ายมือ ใบหน้ามีรอยยิ้มปรากฏ “อย่างน้อยฉันก็ได้เจอสาวน้อยที่น่าสนใจ”
มู่เฉิงเข้าใจทันที “นายท่านหมายถึงลูกเตะเธอเมื่อกี้เหรอครับ”
“ถูกต้อง” ชายชราตอบ “อีกทั้งเหรียญโบราณเหรียญนี้ เธอไม่ได้บังเอิญซื้อส่งเดชหรอกนะ”
มู่เฉิงสงสัย “เป็นไปไม่ได้มั้งครับ...”
เขารู้ว่าหลังจากมู่เฮ่อชิงปลดเกษียณก็ไม่มีงานอดิเรกอย่างอื่น แค่ชอบเก็บของโบราณเอาไปบริจาคให้พิพิธภัณฑ์ของประเทศ
มู่เฮ่อชิงไม่ได้พูดอะไรมาก กระแอมสองที “ไปเถอะ”
มู่เฉิงตามไป ขณะที่กำลังจะเอ่ยถามอีกครั้งกลับเห็นชายชราเอามือจับตรงหน้าอก ทันใดนั้นร่างกายหดเกร็ง ล้มลงไป
มู่เฉิงตกใจรีบเดินเข้าไปหา “นายท่าน!”
แย่แล้ว ใครก็ไม่คาดคิดว่าอาการของมู่เฮ่อชิงจะกำเริบตอนนี้ พวกเขาไม่ได้พาหมอมาด้วย
สุขภาพของมู่เฮ่อชิงแข็งแรงมาตลอด แต่ก่อนเกษียณถูกยิงตรงตำแหน่งเฉียดหัวใจ ถึงแม้จะฟื้นขึ้นมาแล้วแต่กลับมีอาการหลงเหลือที่พร้อมจะกำเริบได้ทุกเวลา
แต่ก่อนหน้านี้เพิ่งผ่าตัดไป ไม่ควรจะกำเริบเร็วขนาดนี้ ทำไงดีล่ะเนี่ย
คุณหนูเมิ่งอยู่ตั้งเมืองตี้ตู มาไม่ทันอยู่แล้ว มู่เฉิงร้อนใจจนเหงื่อแตกเต็มหัว เขาใช้มือที่สั่นเทาหยิบยา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ป้อนไม่เข้าปาก
ในขณะที่เขากำลังลนลานอยู่นั้นก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง
“อย่าประคองหลัง จะทำให้เขายิ่งหายใจลำบาก ปล่อยเขานอนราบ”
มู่เฉิงเงยหน้ามองด้วยความตกใจ
เด็กสาวยืนอยู่นอกซอย สองขาทั้งยาวทั้งตรง
หลังจากเธอเดินเข้ามาใกล้หน่อยก็นั่งลง เอามือจับชีพจรของมู่เฮ่อชิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในที่สุดมู่เฉิงก็ได้สติกลับมา พอเห็นท่าทางของเด็กสาวก็ทั้งตกใจทั้งโมโห เขาตีมือเธอทันทีพร้อมตวาดเสียงดุ “อย่ามาจับนะ!”
มู่เฮ่อชิงเป็นใคร
ถ้าเกิดเรื่องขึ้นใครก็รับผิดชอบไม่ไหว
แต่มือของเขาไม่สัมผัสถูกแม้แต่น้อย ตีลงไปที่พื้น
มู่เฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก โมโหยิ่งกว่าเดิม “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่”
อิ๋งจื่อจินยังคงลองจับชีพจร “ช่วยชีวิตคน”
มู่เฉิงราวกับได้ยินเรื่องตลก “คุณเป็นแค่เด็กเองนะ”
ในประเทศจีนนอกจากหมอแผนโบราณไม่กี่คน ใครกล้าพูดว่ารักษามู่เฮ่อชิงได้บ้าง


ตอนที่ 11 ฉันเนี่ยนะไตไม่ดี
เรื่องเจียงมั่วหย่วนเป็นตัวอย่างที่ดี
เรื่องเดียวที่ควรค่าให้ดีใจคือ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เจียงมั่วหย่วนกับอิ๋งลู่เวยก็ไม่ได้ถือสาหาความ ไม่อย่างนั้นไม่แน่อีกสามตระกูลใหญ่กับพวกตระกูลเล็กๆ ในฮู่เฉิงคงได้แอบหัวเราะเยาะกันไปถึงไหนแล้ว
นับตั้งแต่รับคุณหนูตัวจริงกลับมา ตระกูลอิ๋งก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย
จงมั่นหวาสีหน้าเย็นชา “ก็จริง พ่อบ้านไม่พูดฉันก็ลืมไป ให้เฉินโจวไปอยู่ที่บ้านตระกูลจงแล้วกัน”
เธอไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก จะสร้างความด่างพร้อยให้ตระกูลอิ๋ง เธอเองก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เห็นทีเธอจะต้องเชิญพวกอาจารย์มาสอนอิ๋งจื่อจินเรื่องมารยาทกับศิลปะชงชาจัดดอกไม้ที่คุณหนูไฮโซควรเป็นอีกครั้งแล้ว
จงมั่นหวาเริ่มกดโทรศัพท์ “อืม ใช่ค่ะ ไว้ถึงตอนนั้นเฉินโจวจะไปพักที่บ้านพี่สาม จือหว่านอายุเท่าเขา จะได้ดูแลกันได้...”
จงมั่นหวาเปลี่ยนใจ พ่อบ้านถึงได้วางใจขึ้นชั้นบนไปปลุก
...
ภายในห้องนอนที่อยู่ชั้นสาม
เด็กสาวกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง ท่านอนของเธอดูไม่สบาย นอนขดตัว เอาผ้าห่มห่อตัวเหมือนปลาโลมา ขาเรียวยาวโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง ผิวพรรณขาวดุจกระเบื้องเคลือบภายใต้แสงแดดที่สาดส่องจากนอกหน้าต่าง ทันใดนั้น
“ติ๊งๆ”
“ติ๊งๆๆ!”
โทรศัพท์มือถือที่อยู่ใต้หมอนร้องอย่างบ้าคลั่ง สั่นไม่หยุด อิ๋งจื่อจินกดหัว รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย
เธอลืมตาขึ้น พลิกตัว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดแอปที่ชื่อว่า ‘เวยปั๋ว’
ค้างอยู่หลายสิบวินาทีกว่าจะเข้าไปได้ จุดสีแดงแจ้งเตือนไปหมด
เด็กสาวหลุบตาลง สายตาเย็นชาฉาบด้วยความรำคาญเล็กน้อย
ด้านบนสุดในหน้าหลักของเวยปั๋วมีโพสต์หนึ่งที่อิ๋งลู่เวยเพิ่งโพสต์ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง ซึ่งโพสต์นี้ได้แท็กชื่อของเธอด้วย
ภายในเวลาไม่กี่นาทีได้ถูกแชร์ไปแล้วเกือบพันครั้ง
แอทอิ๋งลู่เวย : [ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงค่ะ [หัวใจ] ฉันอาการดีขึ้นแล้ว ตั้งใจมาอัปเดตอาการกับทุกคนโดยเฉพาะ ครั้งนี้โชคดีที่ได้ แอทอิ๋งจื่อจิน และก็ต้องขอโทษเสี่ยวจินไว้ตรงนี้ด้วย อาเล็กประมาทเกินไป ทำตัวเองบาดเจ็บ และยังทำให้เธอต้องบริจาคเลือดให้อามากขนาดนั้น ถ้าเธอจะไม่พอใจอา อาก็เข้าใจได้ แต่อาหวังว่าครั้งหน้าเธออย่าโมโหแล้วหนีออกไปอีก ทุกคนเป็นห่วงเธอมากนะ]
อิ๋งลู่เวยเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน หน้าตาก็สวย
อีกทั้งยังสถานะสูงส่ง เกิดในตระกูลดี แถมยังมีคู่หมั้นที่เหมาะสมทั้งรักและเอาใจเธอ
ชีวิตในตระกูลอิ๋งแบบนี้ใครจะไม่อิจฉา บวกกับเธอเป็นคนอ่อนโยน ดังนั้นจึงฮอตมากในอินเทอร์เน็ต มีแฟนคลับกว่าสี่สิบล้านคน ฮอตยิ่งกว่าดาราระดับรอง
หลังจากโพสต์นี้ออกไป แฮชแท็ก ‘อิ๋งลู่เวยอาการดีขึ้น’ ก็ติดอันดับในชั่วพริบตา ทั้งยังพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว
ใต้โพสต์มีแฟนคลับจำนวนมากมาให้กำลังใจและปลอบใจ
[พักผ่อนมากๆ นะคะพี่ รอพี่เปิดคอนเสิร์ตอยู่นะคะ]
[ลู่เวยของพวกเราจิตใจงดงาม ตัวเองบาดเจ็บยังต้องปลอบเด็กน้อยอีก]
[ลู่เวยเป็นนางฟ้า ทุกครั้งที่ได้ยินลู่เวยเล่นเปียโน ต่อให้ฉันหงุดหงิดอยู่ก็จะสงบลง]
อิ๋งจื่อจินไม่รู้สึกสนใจเรื่องพวกนี้ เธอกวาดตาดู เตรียมจะปิดเวยปั๋วแล้วนอนต่อ
แต่ยังไม่ทันได้กดออกจากระบบก็มีเสียง “ติ๊งๆ” ดังขึ้นมาอีกระลอก
เป็นกล่องข้อความส่วนตัว ข้อความมาจากคนที่ไม่ได้ติดตาม
[หนีไปไหนยะ ลู่เวยเป็นห่วงเธอขนาดนี้ ทำตัวดีๆ บ้างเถอะ]
[มีสิทธิ์อะไรไม่พอใจลู่เวย ลู่เวยเป็นอาเล็กของเธอ บริจาคเลือดก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ]
เป็นข้อความต่อว่าทั้งหมด หยาบคายขึ้นเรื่อยๆ
อิ๋งจื่อจินกดหัว ไล่บล็อกด้วยสีหน้าเรียบเฉย กดรายงานให้หมดไม่ใช่เพราะโมโหข้อความวิจารณ์พวกนี้ แต่เป็นเพราะหงุดหงิดที่โดนปลุก กว่าเธอจะหลับได้ไม่ใช่ง่ายๆ ยังไม่ได้นอนแบบสงบสุขอีก
ไม่ถึงวินาทีโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ครั้งนี้เป็นดนตรีผ่อนคลาย เธอเหลือบดูชื่อกดรับ ปลายสายเป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชาย เจือไปด้วยเสียงหัวเราะเล็กน้อย
ราวกับกลิ่นหอมอันเย้ายวนเมื่อคืนก็มาโอบล้อมอยู่ตรงหูด้วย
“เด็กน้อย ตื่นหรือยัง”
ความหงุดหงิดในดวงตาของเด็กสาวค่อยๆ หายไป เธอเปิดผ้าห่มออกแล้วลงจากเตียง “เพิ่งตื่น”
ไม่ได้อาละวาดอะไร ว่าง่ายพอสมควร “หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินเสียงสูงเล็กน้อย “เมื่อคืนเธอทำอะไร เสียงแบบนี้ฟังดูเหมือนลูกแมวเพิ่งเกิด ไม่ได้นอนทั้งคืนเหรอ”
อิ๋งจื่อจินคิดเล็กน้อย “ไม่เชิง ฉันนอนตอนตีสี่”
เธอก็แค่ไปค้นพบสิ่งที่เรียกว่านิยายอินเทอร์เน็ตในขณะที่ศึกษาเทคโนโลยีใหม่ๆ ของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ก็เลยอ่านไปสามชั่วโมง เนื้อเรื่องน้ำเน่ามาก แต่ก็สนุกดี ยามเธอเกษียณมีเรื่องสนุกให้ทำแล้ว
“ห้าทุ่มถึงตีหนึ่งเป็นช่วงที่ตับขับพิษ” ฟู่อวิ๋นเซินลากเสียงยาว “นอนดึกจะทำให้ไม่สวย หัวจะล้านด้วยนะ” อิ๋งจื่อจินหาว ไม่ได้แคร์อะไร “ฉันผมหนา สวยแต่เกิด”
ปลายสายอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด
“โอเคๆ เธอสวยแต่เกิด” ฟู่อวิ๋นเซินถอนหายใจ “คนแก่อย่างฉันไม่เหมือนกัน แค่นอนน้อยก็ปวดเอวปวดหลัง” ได้ยินเพียงเสียงเนือยๆ ของเด็กสาว “อย่างคุณน่ะไตไม่ดี”
พอได้ยินแบบนี้ทันใดนั้นฟู่อวิ๋นเซินก็หัวเราะออกมา “ฉันเนี่ยนะไตไม่ดี”
อิ๋งจื่อจินคาบยางมัดผม มือซ้ายที่ว่างอยู่จับผมยาวไว้ “ถ้าไม่รังเกียจฉันช่วยทำยารักษาคุณได้นะ” เตาปรุงยาของเธอก็อยู่ที่ยุโรป ตอนนี้ยังต้องทำขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเองอีกครั้ง
เขาช่วยเธอไว้มาก เธอให้ยาเขาหน่อยแล้วกัน
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินรู้สึกสนใจ “เธอเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ นอกจากดูดวงเป็นยังเป็นหมอแผนโบราณด้วยเหรอ มาจากสำนักง้อไบ๊[footnoteRef:1]หรือเปล่า คงไม่ใช่ว่าวันไหนจะใช้กรงเล็บกระดูกขาวเก้าพระกาฬกับฉันหรอกนะ” [1: สำนักง้อไบ๊ นางชีที่มีชื่อด้านกำลังภายใน ปรากฏในนิยายของกิมย้ง]
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย “กรงเล็บกระดูกขาวเก้าพระกาฬคืออะไร”
“เคยดูดาบมังกรหยกไหม” เขาพูดอย่างเนือยๆ “หนึ่งในสุดยอดวิชาของในนั้น”
เด็กสาวมัดผมเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็เอาเสื้อนอกมาใส่ “ไม่เคย มันเยี่ยมขนาดไหนเหรอ”
“อืม...” ฟู่อวิ๋นเซินเงียบไปชั่วครู่ ยิ้มพลางพูด “ระเบิดหัวคนได้ในฝ่ามือเดียว โหดกว่าเธออีก”
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “งั้นก็เก่งพอสมควร”
“ต่อไปอ่านนิยายให้น้อยหน่อย มีแต่เรื่องหลอกลวงทั้งนั้น” ฟู่อวิ๋นเซินเห็นเธอคิดอะไรเป็นเด็กเลยไม่ได้ใส่ใจ เขาพูดต่อ “แฮชแท็กติดอันดับนั่น เธอไม่ต้องสนใจ ฉันจัดการให้”
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้วเล็กน้อย “แฮชแท็กติดอันดับเหรอ”
เธอเอาโทรศัพท์ออกมาจากหูแล้วเปิดเวยปั๋วอีกครั้ง ดูตรงแฮชแท็กประเด็นร้อน
แต่ไหนแต่ไรเธอเป็นคนหัวไหว
นอกจากแฮชแท็ก ‘อิ๋งลู่เวยอาการดีขึ้น’ ที่เป็นประเด็นร้อน ยังมีอีกหนึ่งประเด็นที่กำลังทะยานไต่อันดับ ขึ้นอันดับประเด็นร้อนอย่างรวดเร็ว
แฮชแท็ก ‘ลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งอกตัญญู’


ตอนที่ 12 เรียกพี่ชายให้ฟังอีกครั้งซิ
และก็เป็นเพราะแฮชแท็กนี้ คนที่แชทเข้ามาในกล่องข้อความส่วนตัวของเธอจึงมีมากยิ่งขึ้น ทั้งยังส่งรูปประหลาดมาให้
คอมเมนต์ใต้โพสต์เวยปั๋วของอิ๋งลู่เวยก็เปลี่ยนทิศทาง
[ลู่เวย อย่าถูกหลานสาวตัวเองหลอกนะ]
[คนพวกนี้ ยิ่งดีด้วยมากเท่าไรก็ยิ่งได้ใจ ดังนั้นจะตามใจไม่ได้ ทุกคน ฉันพูดถูกไหม]
[เห็นๆ อยู่ว่าตัวเองผลักลู่เวยตกบันได]
ไม่เพียงแต่อิ๋งจื่อจินจะไม่โกรธ ยังตั้งใจอ่านด้วย ถือโอกาสเรียนศัพท์สมัยใหม่ “ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”
เธอไม่แคร์ตระกูลอิ๋ง ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้แคร์คนพวกนี้
ตราบใดที่ไม่มาหาเรื่องซึ่งหน้า เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องทำอะไรเธอไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไร
“ไม่ได้หรอก” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม น้ำเสียงราบเรียบ “เด็กน้อยว่าง่ายขนาดนี้ แถมยังฉลาดความสามารถสูง ฉันทนเห็นเธอถูกด่าขนาดนี้ไม่ได้”
อิ๋งจื่อจินนวดหู เอาโทรศัพท์ออกห่างหน่อย “มาตกลงกันหน่อย เลิกเรียกฉันว่าเด็กน้อยได้ไหม”
จึ๊ เสียงเพราะใช้ได้
ดูเหมือนจะช่วยเยียวยาอาการหงุดหงิดจากการถูกปลุกได้
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินพูดช้าลง “อายุห่างสามปีก็มีช่องว่างระหว่างวัยแล้ว พี่ชายคนนี้โตกว่าเธอห้าปี เธอไม่ใช่เด็กน้อยจะเป็นอะไร”
อิ๋งจื่อจินชะงัก ขมวดคิ้ว “พี่ชายเหรอ”
ให้เธอเป็นเด็กน้อย แถมยังอยากเป็นพี่ชายของเธอด้วยงั้นเหรอ
น้ำเสียงของเด็กสาวเดิมทีก็เป็นประเภทที่เย็นชาชวนหมดอารมณ์ แต่เนื่องจากเพิ่งตื่นจึงงัวเงียเล็กน้อย กลับให้ความรู้สึกเย้ายวนอย่างเห็นได้ชัด ฟังแล้วอยากออกไปซื้อแมวมาสักตัว
แม้แต่ฟู่อวิ๋นเซินก็ตกใจ
ดวงตาดอกท้อหรี่ลง “เรียกพี่ชายให้ฟังอีกครั้งซิ”
“ฝันเก่งนะคุณ”
“...”
ได้ การเจรจาล้มเหลว
ฟู่อวิ๋นเซินยอมแพ้
เด็กน้อยหลอกยากพอตัว
อิ๋งจื่อจินดื่มน้ำ เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวเธอกวาดตามองไปที่ริมหน้าต่าง
มองไปที่ประตูเหล็กพอดี เห็นหญิงสาวลงจากรถมาเซราติ ทั้งยังประคองหญิงชราที่อายุมากพอสมควรคนหนึ่งมาด้วย
พรวด!
เพียงชั่วพริบตาเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ฉันมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย” อิ๋งจื่อจินหรี่ตา “ไว้จะเลี้ยงข้าวคุณ แล้วจะถือโอกาสเอาของไปให้คุณด้วย”
“อืม ได้” ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตาลง น้ำเสียงเนือย “พี่ชายจะรอยารักษาไตจากเธอนะ...”
โทรศัพท์ถูกกดตัดสาย
อิ๋งจื่อจินเอาโทรศัพท์มือถือใส่เข้ากระเป๋าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ให้เรียกพี่ชาย งานอดิเรกอะไรน่ะ
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อกๆๆ เสียงดังมาก
“คุณหนูรอง รีบลุกเถอะครับ อยากให้คุณนายโมโหเหรอครับ”
ไม่มีเสียงตอบ
พ่อบ้านหน้าบึ้ง หยิบกุญแจ ต้องการเปิดประตูเข้าไปเอง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร
ตึง!
ประตูที่หนักอึ้งพังลงตรงหน้าเขา อีกนิดเดียวก็จะโดนเขาแล้ว
แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ให้ความสว่างแก่ทางเดินที่มืดทึบ
พ่อบ้านยืนอึ้ง มองเด็กสาวที่ยืนย้อนแสงด้วยความตกใจ ขาสั่นอย่างไม่รู้ตัว เกือบขี้แตกฉี่ราดแล้ว
สองมือของอิ๋งจื่อจินล้วงกระเป๋า พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ได้ฤกษ์เปลี่ยนประตูแล้ว”
แค่เธอสะกิดนิดหน่อยก็พังแล้ว
ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเรียกว่าอะไรนะ
อ๋อ ของกากๆ
พ่อบ้านยังขาสั่นอยู่ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก อยากพูด แต่เสียงกลับไม่ออก
เสียงจากชั้นบนย่อมหนีไม่พ้นหูของจงมั่นหวา เธอหน้านิ่ว ขณะที่กำลังเตรียมขึ้นไปดูด้วยตัวเองทันใดนั้นประตูบ้านก็เปิดออก
เสียงอ่อนโยนของผู้หญิงดังขึ้น เจือไปด้วยความตกใจ
“พี่สะใภ้ใหญ่ ยังไม่กินข้าวกันอีกเหรอคะ”
“ลู่เวยเหรอ” จงมั่นหวาหันมา อึ้งไปชั่วขณะ “คุณแม่ มาได้ยังไงคะ”
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งถือไม้เท้า “ทำไม คนแก่อย่างฉันมาไม่ได้รึ”
“คุณแม่ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ” จงมั่นหวาตกใจ รีบเดินเข้าไปหา “ก็แค่นึกไม่ถึงว่าคุณแม่จะมา ไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลยค่ะ”
นับตั้งแต่เธอมีลูกคนที่สอง คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งก็ย้ายออกไปอยู่คอนโดใจกลางเมืองกับอิ๋งลู่เวย มีแค่ตอนเทศกาลเท่านั้นถึงจะกลับมา
“ไม่มีอะไรให้ต้องเตรียม ฉันมาจัดการธุระเสร็จก็กลับ” คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งไม่รับน้ำใจ “เรียกลูกสาวเธอคนนั้นออกมา”
เห็นได้ชัดว่ารังเกียจถึงขั้นที่ไม่อยากเรียกชื่อ
จงมั่นหวาเดาได้ เธอเม้มริมฝีปาก พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คุณแม่นั่งก่อนนะคะ หนูจะไปตามให้”
“พี่สะใภ้ใหญ่ คุณแม่ไม่ได้เจอพี่นานแล้ว อยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เถอะค่ะ” อิ๋งลู่เวยยิ้ม “ฉันไปเรียกเสี่ยวจินให้ดีกว่า ฉันต้องขอโทษเสี่ยวจินด้วย”
“ขอโทษเหรอ” ชัดเจนว่าคำพูดนี้ทำให้คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งโมโห เธอเอาไม้เท้ากระแทกพื้นอย่างแรง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มั่นหวา ลูกสาวคนนี้ของเธอช่างกล้าดีจริงๆ นะ ตัวเองทำผิดยังต้องให้คนอื่นขอโทษอีก”
“ตระกูลอิ๋งของเราไม่แยกแยะถูกผิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร”
จงมั่นหวารู้สึกอึดอัด ไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว
“เวยเอ๋อร์ ไม่ต้องไป” คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งจับมืออิ๋งลู่เวยไว้ พูดอย่างเย็นชา “มีที่ไหนกันผู้ใหญ่ไปเชิญเด็ก”
จงมั่นหวาสูดลมหายใจเข้าลึก เรียกเสียงดัง “อิ๋งจื่อจิน!”
ตรงบันได เด็กสาวเดินลงมาอย่างเอ้อระเหย
เธอเงยหน้า กวาดตามองที่ห้องโถง ดูเหมือนจะไม่ได้แปลกใจกับสถานการณ์ที่เหมือนขึ้นศาลแบบนี้ “มีธุระเหรอคะ”
ท่าทีไม่แยแสแบบนี้ทำให้จงมั่นหวาโมโหควันออกหู “เจอผู้ใหญ่ทำไมไม่ทักทาย”
“ไม่ต้อง” คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งยกมือขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันมีหลานสาวแค่คนเดียว”
หลานสาวแท้ๆ ของเธอกำลังเรียนอยู่ที่ยุโรป ลูกเลี้ยงไม่ใช่หลานสาวของเธอ
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ใส่ใจและก็ไม่ได้เสียอาการ “ก็ดีค่ะ หนูเองก็ไม่ได้มีนิสัยนับญาติกับใครไปทั่ว”
ไม้เท้าในมือคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งสั่น เกือบหายใจไม่ทัน
เดิมทีจุดประสงค์ของเธอต้องการหักหน้าลูกเลี้ยงคนนี้ ใครจะรู้ว่ากลับกลายเป็นเธอที่ถูกประชด
จงมั่นหวาสีหน้าแย่ลงกว่าเดิม พูดด้วยความโมโห “พูดอะไรน่ะ พูดจาแย่ขนาดนี้เลยเหรอ”
“พี่สะใภ้ใหญ่!” อิ๋งลู่เวยตกใจ รีบปลอบ “พี่สะใภ้ใหญ่อย่าโกรธเลยค่ะ เสี่ยวจินยังเด็ก มีอะไรพวกเราใจเย็นๆ คุยกันนะคะ”
“ใจเย็นๆ คุยกันเหรอ” จงมั่นหวาโมโหดวงตาแดงก่ำ “ไร้มารยาท ขอโทษเดี๋ยวนี้!”
ลูกสาวแท้ๆ ของเธอมาเพื่อหักหน้าเธอจริงๆ ทำให้เธอเงยหน้าไม่ขึ้นต่อหน้าแม่สามี
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า ท่าทางเหนื่อยหน่าย “ฉันรู้จักพวกคุณเหรอคะ”
ท่าทีไม่แยแสไม่เห็นใครในสายตาแบบนี้ทำให้จงมั่นหวาโมโหมากกว่าเดิม “อิ๋งจื่อจิน!”
“เอาล่ะ” กลับเป็นคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งที่พูดขึ้น เธอพูดอย่างใจเย็น “วันนี้ฉันไม่ได้มาดูเธอสั่งสอนลูกสาว เธอให้ลูกสาวเธอพูดมาซิว่าทำไมวันนั้นต้องผลักเวยเอ๋อร์ในงานเลี้ยงด้วย”
เธอหลับตา “คงไม่ใช่เพราะคิดว่าถ้าไม่มีเวยเอ๋อร์ ตัวเองก็จะเป็นนายหญิงของตระกูลเจียงได้หรอกนะ”
คำพูดนี้เป็นการต่อว่าตรงๆ
จงมั่นหวาสีหน้าเปลี่ยนไปมากทันที เริ่มกระวนกระวาย “คุณแม่คะ ไม่มีเรื่องแบบนั้น คุณแม่อย่าไปเชื่อข่าวลือนะคะ”
“นั่นสิคะแม่” อิ๋งลู่เวยก็ช่วยพูด “ไม่มีเรื่องแบบนั้น ทำไมคุณแม่ยังติดใจเรื่องนี้อยู่ ไม่เชื่อหนูเหรอคะ”


ตอนที่ 13 กล้องวงจรปิดตบหน้า
“ก็เพราะว่าแม่เชื่อลูกถึงรู้ว่าลูกชอบทำให้ตัวเองลำบากใจ” ดวงตาของคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งขุ่นมัว แต่สายตากลับเฉียบคม “ไม่รู้ว่าใคร รู้ทั้งรู้ว่าเป็นห้องที่อาเขยของตัวเองจองไว้ ก็ยังจะอาบน้ำที่นั่น...”
“ไร้ยางอายสิ้นดี!” จงมั่นหวาสีหน้าเปลี่ยนอีกครั้ง
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เรื่องที่อิ๋งจื่อจินยั่วเจียงมั่วหย่วนก็เป็นความจริง นั่นเป็นเรื่องเมื่อหนึ่งเดือนกว่าก่อนหน้านี้ วันที่สิบเจ็ดมกราคม โรงเรียนมัธยมชิงจื้อเพิ่งปิดเทอมได้ไม่นาน
ใกล้สิ้นปี[footnoteRef:1] อิ๋งเจิ้นถิงวุ่นเรื่องจัดการบริษัท จงมั่นหวาต้องไปส่งคุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋งไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ยุโรปครึ่งปี นี่เป็นโอกาสที่หามาไม่ได้ง่ายๆ ห้ามเกิดข้อผิดพลาดอะไรเป็นอันขาด [1: สิ้นปี นับแบบจันทรคติ ประเทศจีนยังไม่ขึ้นปีใหม่ หรือยังไม่ถึงวันตรุษจีนนั่นเอง]
คุณหนูใหญ่คุณหนูรองใครสำคัญกว่า นี่แทบไม่ต้องคิด แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง จงมั่นหวาก็ไม่มีทางวางใจได้อย่างสิ้นเชิง
โชคดีที่อิ๋งลู่เวยเสนอตัวบอกดูแลให้ได้ จงมั่นหวาถึงอยู่ที่ยุโรปได้อย่างสบายใจหลายวัน ปรากฏว่ายังไม่ทันที่เธอจะกลับมาก็มีข่าวลือว่าลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งยั่วยวนอาเขยตัวเองอย่างไร้ยางอาย
เธอจึงรีบเปลี่ยนตั๋วบินกลับฮู่เฉิงทันที ถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เจียงมั่วหย่วนเคยชินกับการทำงานที่โรงแรมควีนเซ็นเตอร์มาตลอด นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนในเมืองฮู่เฉิงต่างรู้ว่า ห้องเพรสซิเดนสูทชั้นสิบแปดของโรงแรมควีนเซ็นเตอร์ก็คือห้องส่วนตัวของเขา
แต่ลูกสาวแท้ๆ ของเธอคนนี้กล้าไปอาบน้ำที่นั่น!
ถ้าไม่ใช่ตั้งใจไปยั่วเจียงมั่วหย่วนยังจะเพื่ออะไรได้
โชคดีที่เจียงมั่วหย่วนเห็นแก่หน้าอิ๋งลู่เวย ไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่ แต่ก็มาที่บ้านตระกูลอิ๋งอย่างไร้ความปรานี เรียกชื่อเรียกแซ่บอกให้พวกเขาสั่งสอนให้ดี
ดังนั้นต่อให้เรื่องนี้จะเงียบไปแล้วก็ยังคงมีข่าวลือเล็ดลอดออกไป ช่วงหลายวันนั้นจงมั่นหวาไปข้างนอกเจอคนตระกูลอื่นก็ถูกหัวเราะเยาะทั้งต่อหน้าและลับหลัง
เธอโดนมาพอแล้วจริงๆ!
จงมั่นหวาพยายามข่มความโกรธ “ยังไม่รีบขอโทษอีก!”
“พี่สะใภ้ใหญ่...” อิ๋งลู่เวยเห็นเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จจึงหันไปทางเด็กสาว “เสี่ยวจิน อาเล็กรู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอมาปลอบคุณแม่ของเธอหน่อย โมโหไปจะไม่ดีต่อร่างกาย”
ขาเรียวยาวของอิ๋งจื่อจินงอเล็กน้อยยืนพิงประตู พอได้ยินคำพูดนี้ก็เบิกตาโต “หนูตาบอดเองเหรอ”
“เสี่ยวจิน เธอจะตาบอดได้ยังไง เธอก็ดีๆ อยู่...” ยังไม่ทันพูดจบทันใดนั้นอิ๋งลู่เวยก็ฉุกคิดได้ เธอตกใจ
“เสี่ยวจิน เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะมั่วหย่วนพวกเราก็คงหาเธอไม่เจอ”
เธอขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจ
เจียงมั่วหย่วนเป็นผู้ชายที่สาวไฮโซทั้งเมืองฮู่เฉิงอยากแต่งงานด้วย เธอจะตาบอดได้ยังไง
นี่ไม่เท่ากับด่าเธอไปด้วยเหรอ
อิ๋งลู่เวยเม้มริมฝีปาก ก้มหน้า ท่าทางเสียใจ
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งมีเหรอจะทนเห็นลูกสาวตัวเองโดนว่าได้ เธอแสยะยิ้มด้วยความโมโห “สมกับเป็นเด็กที่มาจากบ้านนอก คำพูดอะไรก็พูดออกมาได้หมด!”
เสียงดังเอะอะขนาดนี้พวกคนรับใช้ต่างได้ยินกันหมด
พวกเขามองมาด้วยความสงสัย สายตาที่มองเด็กสาวเจือไปด้วยการดูถูก
จงมั่นหวานิ้วสั่น เธอไม่เคยเสียหน้าเท่านี้มาก่อน
อีกทั้งลูกสาวแท้ๆ เป็นคนที่ทำให้เธอเสียหน้า
เธอคลอดลูกมาเพื่อมาเป็นกาลกิณีให้ตัวเองอย่างนั้นเหรอ
พอนึกถึงตรงนี้ เลือดในกายจงมั่นหวาก็พลุ่งพล่าน ราวกับเลือดร้อนแล่นขึ้นสมอง กำลังจะระเบิดออกในที่สุดเธอก็หมดความอดทน ก้าวขึ้นหน้า ขณะที่กำลังจะกระชากตัวลูกสาวมา...
ภายในห้องรับแขกที่เงียบสงบ ทันใดนั้นก็มีเสียงนุ่มนวลของผู้หญิงดังขึ้น
“เสี่ยวจิน เธอไปรออาที่โรงแรมควีนเซ็นเตอร์ห้องหนึ่งแปดศูนย์หนึ่งก่อนนะ อาเตรียมของใช้กับเสื้อผ้าใหม่สำหรับอาบน้ำไว้ให้เธอข้างในแล้ว พอเธออาบน้ำเสร็จก็ไปริมแม่น้ำกับอาด้วยกัน ดีไหม”
“...”
จงมั่นหวาชะงัก ตกใจเล็กน้อย “ลู่เวยเหรอ”
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งเองก็ตกใจ
อิ๋งลู่เวยเงยหน้าขึ้นทันที มองเด็กสาวด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
ก็แค่บทสนทนาทั่วไป ยังจะอัดเสียงไว้ด้วยเหรอ
อิ๋งจื่อจินเอาโทรศัพท์มาปิดเสียงอย่างเหนื่อยหน่าย “ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม”
เทคโนโลยีของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดมันดีแบบนี้ ไม่ต้องให้เธอเปลืองแรง มือถือเครื่องนี้ก็ใช้ได้ อัดเสียงให้เองอัตโนมัติตอนคุย
ทันใดนั้นคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน ยืนหน้าเสียอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง ทั้งยังอารมณ์เสีย พอนึกถึงคำพูดที่เธอพูดก่อนหน้านี้ แล้วมาฟังเสียงอัดพวกนี้ เธอแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
อิ๋งลู่เวยได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอหลุบตาลง พูดเสียงเบา “แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ หนูผิดเอง หนูลืมเรื่องนี้ไปสนิท หนูเป็นคนให้เสี่ยวจินไปเอง แต่ตอนนั้นหนูออกไปข้างนอกเลยให้เสี่ยวจินรอหนู นึกไม่ถึงว่ามั่วหย่วนจะกลับมาเร็ว อันที่จริงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น ไม่รู้ว่าทำไมลือออกไปแบบนั้น”
จากนั้นก็ยิ้มเป็นเชิงขอโทษ “ต่อมาหนูก็อธิบายกับมั่วหย่วนไปแล้ว แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ใช่ความผิดของเสี่ยวจินจริงๆ ค่ะ หนูบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
แสดงความจริงใจอย่างสุดซึ้ง จงมั่นหวามองเด็กสาวด้วยสีหน้าสับสน จากนั้นก็กลับไปนั่งที่โซฟา ครั้งนี้เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งรู้สึกอายมาก แค่อยากจบเรื่องนี้โดยเร็ว เอาไม้เท้าในมือเคาะพื้นอีกครั้ง แววตาเข้มงวด แต่กลับไม่ดุดันแบบก่อนหน้านี้แล้ว “ได้ ในเมื่อไม่ใช่เพื่อตำแหน่งนายหญิงของตระกูลเจียง แล้วทำไมเธอต้องผลักเวยเอ๋อร์ด้วย”
คำพูดนี้ทำให้ไฟโกรธที่เพิ่งดับไปของจงมั่นหวาปะทุขึ้นมาอีกครั้ง “รู้ทั้งรู้ว่าอาเล็กของเธอเป็นโรคฮีโมฟีเลีย เธอยังจะทำแบบนี้อีกเหรอ”
“แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ใช่...” อิ๋งลู่เวยดวงตาเบิกโพลง ท่าทางร้อนใจ ชิงพูดขึ้นก่อน “พูดอะไรกันคะ หนูบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่เกี่ยวกับเสี่ยวจิน ตอนนั้นเสี่ยวจินจะประคองหนู”
“ลู่เวย ไม่ต้องช่วยแก้ตัวเด็กคนนี้โกหกจนเคยตัว เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ยังจะตามใจอีกเหรอ” จงมั่นหวาโมโหมาก ตบโต๊ะอย่างแรง รู้สึกปวดใจมาก “เธอรู้ไหมว่าคนในเวยปั๋วพูดถึงเธอว่ายังไง!”
อกตัญญู!
นี่ต้องเป็นตราบาปขนาดไหน
ทันใดนั้นเอง พ่อบ้านที่กำลังดูเวยปั๋วอยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้น “คุณนาย คุณนายผู้เฒ่า แย่แล้วครับ มีคนปล่อยคลิปกล้องวงจรปิดในงานเลี้ยงวันนั้น”
“กล้องวงจรปิดเหรอ” จงมั่นหวาตกใจ “เอามาซิ”
นั่นเป็นงานเลี้ยงปีใหม่ส่วนตัว จะมีกล้องวงจรปิดได้ยังไง
ถ้ามีกล้องวงจรปิด ไม่เท่ากับว่าไม่มีแม้แต่ที่จะมุดดินแล้วเหรอ
“มีกล้องวงจรปิดก็ดี” คุณนายผู้เฒ่าแสยะยิ้ม “ความจริงกองอยู่ตรงหน้าแล้ว คำพูดโกหกก็ปิดไม่มิดแล้ว”
พ่อบ้านรีบยื่นโทรศัพท์มือถือ ถือไว้ตรงหน้าจงมั่นหวากับคุณนายผู้เฒ่า
อิ๋งลู่เวยคล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำลังจะเข้าไปขวาง แต่คลิปเล่นเองอัตโนมัติ เธออยากจะปิดก็ไม่ทันเสียแล้ว
ภายในคลิป หญิงสาวเดินลงบันไดอย่างสง่างาม ขณะที่เดินไปได้ครึ่งทาง เท้าขวาของเธอได้ก้าวไปเหยียบกระโปรง พลาดตกบันได มือข้างหนึ่งยังได้ฉุดเด็กสาวที่อยู่ข้างหลังไปด้วย
เด็กสาวตกใจอย่างเห็นได้ชัด จับราวบันไดได้ทันเวลา ถึงไม่ล้มตามไปด้วย
ภาพจากกล้องวงจรปิดไม่ถึงยี่สิบวินาทีนี้ได้ติดอันดับที่สิบเจ็ดของประเด็นฮอต


ตอนที่ 8 อีกสามปีก็แต่งงานได้แล้ว
“เด็กเหรอ” บาร์เทนเดอร์มองตามสายตาชายหนุ่ม มองเพียงแวบเดียวก็ละสายตากลับมา หมดความสนใจ “ก็เด็กจริง”
“ก็ไม่เด็กหรอก” ฟู่อวิ๋นเซินแสยะยิ้ม น้ำเสียงเนือยๆ “อีกสามปีก็อายุครบเกณฑ์แต่งงานตามกฎหมายได้แล้ว”
“...” คำพูดนี้เล่นเอาบาร์เทนเดอร์ไปต่อไม่ถูก เขาส่ายหน้า พูดเสียงเบา “ระวังหน่อย นายถูกตั้งรางวัลนำจับแล้ว”
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว ท่าทางไม่แปลกใจแต่อย่างใด “เท่าไร”
“รางวัลระดับดับเบิ้ลเอส พันล้านดอลล่าร์ มูลค่าอยู่ในอันดับเจ็ดของเงินรางวัลนำจับ” บาร์เทนเดอร์มองเขา “อย่างน้อยมีสิบคนขึ้นไปที่ติดอันดับนักล่าที่รับงานนี้ไปแล้ว ตอนนี้รู้หรือยังว่ามีคนเกลียดนายขนาดไหน”
แต่ใครก็ตามที่ติดสิบอันดับแรกของเงินรางวัลนำจับจะต้องถูกใครสักคนฆ่าแน่นอน ถ้าไม่ฆ่าก็ไม่คุ้มกับเงิน
ดวงตาดอกท้อของฟู่อวิ๋นเซินโค้งมน ดูเย้ายวนเล็กน้อย “งั้นพวกเขาก็ต้องหาฉันให้เจอก่อนนะ”
จุดนี้บาร์เทนเดอร์กลับเห็นด้วย เขาพูด “ขนาดไอบีไอยังหานายไม่เจอ ความสามารถในการพรางตัวของนาย เกรงว่าเป็นรองก็แค่อันดับหนึ่งคนนั้นแล้ว”
ไอบีไอย่อมาจากสำนักงานสอบสวนระหว่างประเทศ (International Bureau of Investigation) เป็นหน่วยงานที่ไว้รับมือกับพฤติกรรมที่ผิดกฎหมายโดยเฉพาะ
“เทียบกันไม่ได้หรอก” ฟู่อวิ๋นเซินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ตั้งกี่ปีแล้วอันดับหนึ่งยังไม่เปลี่ยน ฉันเพิ่งจะได้ขึ้น”
มูลค่าเงินรางวัลนำจับของอันดับหนึ่ง อีกเก้าอันดับที่เหลือรวมกันยังสู้ไม่ได้ สูงถึงขั้นเทียบได้กับจีดีพีของประเทศเล็กๆ ในยุโรปประเทศหนึ่ง แต่ไม่เคยมีใครรับงานนี้ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าตามฆ่าอันดับที่หนึ่งยากขนาดไหน
ไม่สิ ควรพูดว่าแม้แต่ตามหาก็ยังไม่เจอ
“ฉันชักสงสัยขึ้นมาจริงๆ แล้วว่าเทพพยากรณ์คนนี้เป็นใครกันแน่” บาเทนเดอร์ทำเสียงจึ๊ “ทำไม ‘เขา’ ถึงสร้างความโกรธแค้นได้มากกว่านายอีก”
เป้าหมายอื่นๆ ของรางวัลนำจับยังพอมีร่องรอยให้รู้บ้าง แต่มีแค่อันดับหนึ่งที่ราวกับหายสาบสูญไปแล้ว ไม่มีข้อมูลอะไรเลย
อีกทั้งคำเรียกที่ว่าเทพพยากรณ์มันก็ออกจะเว่อร์เกินไปหน่อย
ต่อให้เป็นแม่หมอพวกนั้นที่มีความสามารถอย่างแท้จริงในสมัยยุโรปโบราณก็ยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเทพพยากรณ์เลย
สมัยนี้หมอดูก็มี แต่ก็เหมือนจอมยุทธ์โบราณที่มีของแท้อยู่แค่ไม่กี่คน ซึ่งส่วนใหญ่จะไม่แสดงตัว พวกที่เหลือก็แค่เทพกำมะลอที่หลอกชาวบ้านไปทั่ว
หากมีคนสามารถทำนายทุกอย่างออกมาได้จริง มันก็ออกจะเหลวไหลเกินไป
ฟู่อวิ๋นเซินเชิดดวงตาดอกท้อขึ้น พูดกึ่งยิ้ม “นายพูดอะไรน่ะ”
“ความจริงไง เดิมทีนายก็ศัตรูเยอะอยู่แล้ว เอาเป็นว่าระวังไว้หน่อย พันล้านดอลล่าร์ซื้อเกาะได้เกาะนึงเลยนะ นายเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้ นักล่าที่ติดชาร์ตพวกนั้นเหมือนคนบ้า แต่ว่า...” บาร์เทนเดอร์พูดถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้ว “นายจะอยู่ที่นี่จริงเหรอ ฉันยังคิดว่าอย่างน้อยนายก็น่าจะไปตี้ตู”
“อืม” ฟู่อวิ๋นเซินปิดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่ง สายตาเหม่อลอย “ฉันอยากอยู่ฮู่เฉิงสักระยะ”
ฟังถึงตรงนี้ทันใดนั้นในใจของบาร์เทนเดอร์ก็เกิดความคิดเพ้อเจ้อขึ้นอย่างหนึ่ง “เพราะผู้หญิงเหรอ”
ฟู่อวิ๋นเซินขมวดคิ้ว พูดอย่างใจเย็น “พูดอะไรน่ะ เธอยังเด็กอยู่เลยนะ”
บาร์เทนเดอร์สีหน้าเปลี่ยน “นายบ้าไปแล้ว”
“บ้าตั้งนานแล้ว” ฟู่อวิ๋นเซินลุกขึ้น เอาเสื้อนอกพาดแขน ยิ้มเจ้าเล่ห์ตบบ่าบาร์เทนเดอร์ “ดื่มเหล้าให้น้อยหน่อย ไม่ดีต่อร่างกาย”
...
ตลาดนัดใต้ดินไม่จำเป็นต้องใช้บัตรประชาชนก็เข้าไปได้ มีคนทุกประเภท แต่ส่วนใหญ่จะจงใจปกปิดตัวตน
สองข้างทางมีร้านค้าสารพัด เนื่องจากของที่ขายแตกต่างกัน ลักษณะอาคารก็แตกต่างไปด้วย
มีสไตล์ยุโรปอย่างสไตล์โรมันโบราณ สไตล์โกธิค สไตล์บาร็อก และยังมีอาคารสไตล์สวนโบราณแบบจีน
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าก็สังเกตเห็นป้ายร้าน ‘ดูดวง’ มองๆ ดูมีร้านแบบนี้สิบกว่าร้านได้
แต่ก็มีแค่ร้านนี้ที่มีคลื่นพลังลอยอยู่จางๆ
ไพ่ทาโรต์เป็นอุปกรณ์ทำนายประเภทหนึ่งที่มีต้นกำเนิดมาจากยุโรป เป็นที่นิยมมากในช่วงกลางศตวรรษ เธอเองก็ตามกระแสไปด้วย แต่เรื่องราวต้นกำเนิดของมันยังคงเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้
แต่ไพ่ทาโรต์ของแท้มีอยู่ไม่มาก ไพ่ทาโรต์ที่ขายอยู่ตามท้องตลาดสมัยนี้ถ้าใช้ทำนายเรื่องเล็กน้อยก็พอทำเนา แต่ในสถานการณ์อื่นก็เป็นแค่เศษกระดาษ
บางทีเธอควรหาไพ่ทาโรต์ของแท้สักสำรับก่อนที่ความสามารถของเธอจะฟื้นคืนกลับมาทั้งหมด
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิด กดผ้าปิดปาก ดวงตาหลุบลง เดินเข้าไปในตลาด
นอกจากร้านค้าในอาคาร บริเวณรอบๆ ยังมีร้านแบกะดินจำนวนไม่น้อย ส่วนใหญ่วางขายของโบราณที่แตกหัก แต่นี่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการหลอกคนซื้อที่อยากเก็บของเก่า
เธอกวาดตามองไปเรื่อยๆ สำรวจของเก่าเกือบร้อยชิ้นได้หมดภายในเวลาสิบกว่าวินาที และที่อยู่ในความคาดหมายก็คือของพวกนี้เป็นของปลอมหมดทุกชิ้นไม่มียกเว้น
จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดอิ๋งจื่อจินก็เจอของที่เธอต้องการ
มันคือเหรียญโบราณเหรียญหนึ่งที่ปะปนอยู่ท่ามกลางกองเครื่องกระเบื้อง ไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย
อักษรที่ถูกประทับไว้บนเหรียญนั้นเสียหายไปไม่น้อย เลอะดินโคลน มองแวบแรกเหมือนทำมาจากดิน
เธอก้มหน้า เพ่งตามอง คำนวณยุคสมัยและชื่อของเหรียญโบราณเหรียญนี้ออกมาได้ในชั่วพริบตา
เหรียญเงินครึ่งตำลึง ถูกหลอมตอนสามร้อยสามสิบเก้าปีก่อนคริสตศักราช ยุคสมัยจ้านกั๋ว
ผ่านมาสองพันปี ราคาต้องอยู่ที่ห้าล้านหยวนขึ้นไป
อิ๋งจื่อจินนั่งยอง “อันนี้ขายยังไงคะ”
เธอกลับไม่ได้ชี้ไปที่เหรียญนั้น แต่เป็นชามหินที่อยู่ข้างกัน
เจ้าของร้านเป็นเด็กหนุ่ม เขามองเด็กสาวอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอบแบบขอไปที “เอาไปห้าร้อยหยวน”
น้ำเสียงเจือไปด้วยการดูถูกไม่มากก็น้อย
อิ๋งจื่อจินเสมอง ชี้ไปยังเหรียญเงินโบราณเหรียญนั้น “แล้วก็อันนี้ด้วยค่ะ”
“แถมฟรีๆ” เด็กหนุ่มเริ่มรำคาญ “เอาไปหมดนั่นแหละ อย่ามาเกะกะคนจะค้าขาย”
เขากำลังรอลูกหลานคนรวยมาให้หลอกสักสองสามคน ไม่มีเวลามาเสียให้คนจน
อิ๋งจื่อจินสีหน้าไม่เปลี่ยน หลังจากวางธนบัตรหนึ่งร้อยห้าใบเธอก็หยิบชามหินกับเหรียญโบราณ เอามือลูบเล็กน้อย ดวงตาหงส์เพ่งมอง
ตอนนี้เธอแน่ใจได้ว่า โลกมนุษย์เป็นโลกที่ไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ แต่แบบนี้ก็ดี เธอจะได้อยู่ไปจนแก่ได้อย่างสบายใจ
แต่ท่าทางของเธอพออยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มกลับกลายเป็นว่ายากจนจนบ้าไปแล้ว เขาแสยะยิ้ม ไม่เบาเสียงตัวเองเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังจงใจพูดเสียงดังขึ้น “พวกคนจน ดูของไม่เป็น คิดว่าตัวเองได้ของดีไปหรือไง”
เจ้าของร้านข้างๆ ได้ยินเข้า “เอ๊ะ นายอย่าพูดตรงแบบนั้นสิ ไว้หน้าเธอบ้าง”
“ยังจะเอาหน้าไปทำไม ตอนนี้ใครก็เข้ามาในตลาดใต้ดินได้แล้วเหรอ”
“นั่นน่ะสิ ช่วงนี้เจอแต่คนจนอยากได้ของดี น่าขายหน้าจริงๆ”
พวกเขาอยู่ในตลาดใต้ดินมานานขนาดนี้ ยังจะไม่รู้อีกเหรอว่าลูกค้าคนไหนรวยจริง
คนจนแบบนี้ พวกเขาแม้แต่จะหลอกยังขี้เกียจ
เด็กหนุ่มแสยะยิ้มอีกครั้ง “นี่ไม่ใช่แค่จนนะ โง่ชัดๆ แม้แต่ความสามารถพื้นฐานในการดูของก็ไม่มี”
ชามหินนั่นเขาซื้อจากเถาเป่า[footnoteRef:1]มาห้าหยวน เหรียญนั่นเขาก็เก็บได้จากสวนสาธารณะในผู่หนาน ไม่มีค่าแม้แต่แดงเดียว [1: เถาเป่า แพลตฟอร์มขายสินค้าออนไลน์ชื่อดังของจีน]
ของสองอย่างนี้ก็แค่เอามาวางให้ดูมีของ นึกไม่ถึงว่าจะมีคนโง่ซื้อจริง เขาเลยได้เงินห้าร้อยมาง่ายๆ


ตอนที่ 15 พ่อเลี้ยง
ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้สนใจอะไร “หืม?”
ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับตอบมาอย่างรวดเร็ว
“สามคน ทั้งหมดอยู่ในอันดับนักล่าฆ่าหัว เดี๋ยวฉันส่งข้อมูลให้”
“เดี๋ยว...ไม่ใช่ว่าฉันยังไม่เจอนาย นายก็จะตายแล้วนะ”
ขนตาฟู่อวิ๋นเซินขยับและแสดงใบหน้าแสยะยิ้ม “วางใจได้ เจอสักครั้งยังพอไหว”
ตัวอักษรสีแดงหายไป หน้าจอถึงกลับมาเป็นปกติ บนหน้าจอที่เดิมทีไม่มีอะไรเลย ทันใดนั้นได้ปรากฏแฟ้มเอกสาทั้งสามแฟ้ม โดยแบ่งเป็นชื่อดังนี้
‘ชาร์พชูทเทอะอันดับสี่, คิลเลอะอันดับห้า, ฮิพนะทิสท์อับดับเจ็ด’
ฟู่อวิ๋นเซินกวาดตามอง แต่ไม่ได้กดเปิดแฟ้มดู
เขาพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง ยืนขึ้น หลังจากยกข้อมือดูเวลาก็ออกไปข้างนอก
...
วันนี้เป็นวันที่สิบห้าเดือนอ้ายตามปฏิทินจันทรคติ บนถนนมีขายโคมไฟอยู่ไม่น้อย ถึงแม้แสงแดดในยามเที่ยงครึ่งจะเจิดจ้า ไม่ทำให้แยงตา แต่กลับกันให้ความอบอุ่นแบบกำลังดี
อิ๋งจื่อจินเอียงหน้า มองเด็กน้อยหลายคนที่กำลังกระโดดเชือกอยู่ไม่ไกลมากนัก สีหน้าผ่อนคลายลง เคยชินกับการสู้รบปรบมือทุกวัน พอได้อยู่อย่างเงียบสงบ ก็ทำให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
สองมือของเธอล้วงกระเป๋า ยืนพิงรั้ว ท่าทางสบายๆ มองทิวทัศน์พลางจัดระเบียบความทรงจำของตัวเองใหม่
ตระกูลเจียงมีมูลนิธิช่วยการศึกษา ให้ทุนการศึกษาแก่นักเรียนในพื้นที่ห่างไกลโดยเฉพาะ
เธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นพอดี เดิมทีก็เป็นประเภทที่ไม่สะดุดตา
เมื่อหนึ่งปีก่อน เจียงมั่วหย่วนต้องการรับเธอมาอยู่ที่เมืองฮู่เฉิงโดยให้เหตุผลว่าจะสนับสนุนให้เธอเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมชิงจื้อ
เป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหัน
ตอนนั้นเธอไม่ได้ยินยอมอะไร เพราะเวินเฟิงเหมียนพ่อเลี้ยงของเธอเป็นโรคหอบหืด ป่วยหนักมาก จำเป็นต้องมีคนดูแล
แต่เวินเฟิงเหมียนบอกว่า ทั้งชีวิตเขาคงต้องเป็นแบบนี้เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว ดังนั้นเขาหวังว่าเธอจะได้เดินออกไปมีอนาคตที่ดีกว่านี้
แต่ใครก็นึกไม่ถึงว่า พอเดินออกไปจะมีผลลัพธ์แบบนี้ ตระกูลอิ๋งรับเธอกลับไป แต่กลับเป็นในรูปแบบลูกเลี้ยง เนื่องจากอิ๋งเจิ้นถิงจัดการกลบข่าวไม่ดีเรื่องที่คุณหนูใหญ่ตระกูลอิ๋งหายไป จึงให้ลูกเลี้ยงแทนที่ตัวตนเดิมของเธอ รวมถึงชื่อและวันเกิด
ตอนแรก จงมั่นหวากับอิ๋งเจิ้นถิงก็ยังดีกับเธออยู่ จนกระทั่งอิ๋งลู่เวยบาดเจ็บครั้งแรก จนกระทั่งเธอเป็นข่าวเสียหายในแวดวงไฮโซครั้งแล้วครั้งเล่า บวกกับมีอิ๋งลู่เวยที่เป็นคุณหนูไฮโซอันดับหนึ่งกับคุณหนูใหญ่ตระกูลอิ๋งเป็นตัวเปรียบเทียบ ลูกเลี้ยงที่มาจากชนบทเทียบไม่ได้แม้แต่น้อย
อิ๋งจื่อจินหรี่ตาลง ความทรงจำในสมองมีเพียงด้านเดียว ไม่สามารถแอบดูเรื่องราวทั้งหมดได้ และน่าเสียดาย ด้วยความสามารถในการพยากรณ์ของเธอตอนนี้ ยังไม่เพียงพอให้เธอมองเห็นอดีต และอนาคตอันสมบูรณ์ของเธอที่นี่ได้
แต่โดยทั่วไปแล้ว คนทำนายจะไม่ดูให้ตัวเอง
ความทรงจำบอกเธอว่า นับตั้งแต่กลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลอิ๋ง ตระกูลอิ๋งก็ไม่ให้เธอไปยุ่งกับครอบครัวเก่าของเธอแม้แต่น้อย ทั้งยังกลัวว่าเธอจะทำขายหน้าเสื่อมเสียชื่อเสียงให้กับวงตระกูลอีก จึงให้ตัดขาดการติดต่อของเธอกับครอบครัวเวินอย่างสิ้นเชิง
จงมั่นหวากลัวเธอหนีไป เอาบัตรประชาชนของเธอไปล็อกไว้ในตู้ เตือนเธอหลายครั้งว่าเธอเป็นคุณหนูตระกูลอิ๋ง ห้ามไปที่อำเภอชิงสุ่ยให้ถูกคนจนพวกนั้นเกาะ
ส่วนเวินเฟิงเหมียน พวกเขาได้ให้เงินไปแล้วหนึ่งแสน ครอบครัวเวินควรรู้จักพอแล้ว
เป็นคนอาศัยในอำเภอเล็กๆ คงไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนั้น
ถึงแม้อำเภอชิงสุ่ยจะอยู่ไม่ไกลจากเมืองฮู่เฉิง ระยะทางแค่สองร้อยกว่ากิโลเมตร แต่ในฐานะที่เป็นคลังเลือดมีชีวิตของอิ๋งลู่เวย เธอถูกจับตาอยู่ตลอดเวลา
ดังนั้นหนึ่งปีแล้วที่เธอยังไม่ได้กลับอำเภอชิงสุ่ยเลยสักครั้ง นี่ต่างหากคือการอกตัญญู
อิ๋งจื่อจินหยิบบัตรประชาชนในกระเป๋าออกมาดู รู้สึกปวดหัว
เทคโนโลยีสมัยใหม่ก็มีข้อเสียเหมือนกัน ทำอะไรก็มีข้อจำกัด
แต่เธอจำเป็นต้องกลับอำเภอชิงสุ่ยสักครั้ง เวินเฟิงเหมียนสุขภาพไม่ดี บุญคุณที่เคยเลี้ยงดูเธอหนักหนาเหลือเกิน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่ดูแล
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิด หยิบโทรศัพท์ออกมาเริ่มเสิร์ชหาร้านยาแผนจีนที่อยู่ใกล้ที่สุดในแผนที่
...
สามนาทีต่อมา
ณ ถนนจงซานใต้
พอลงจากรถแท็กซี่อิ๋งจื่อจินก็ได้กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ทำให้จิตใจขุ่นมัวที่หลับไม่สบายสงบลงไปมาก
เธอกดศีรษะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตายมาแล้วครั้งหนึ่งหรือเปล่า เธอตื่นมาครั้งนี้ควบคุมอารมณ์ได้แย่ไปหน่อย
เห็นทีจะต้องปรุงยาระงับประสาท
อิ๋งจื่อจินเข้าไปที่ธนาคารแห่งหนึ่งก่อน ช่วงบ่ายคนน้อยช่องให้บริการจะว่าง เธอยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่าย ติดกระดุมครบ สวมเสื้อกันหนาวสีกากี กางเกงขายาวสีดำเข้ม รองเท้าบู๊ทหนัง มัดผมครึ่งหัว รัดกุมและเย็นชา
ภาพลักษณ์นี้โดดเด่นดึงดูดสายตาคนผ่านไปผ่านมา
ตอนหยิบบัตรคิว อิ๋งจื่อจินหันหน้าเหลือบไปเห็นดอกไอริสสีทองที่บนผนัง ทำให้สีหน้าชะงักไปชั่วขณะ
ผ่านไปสักพักเธอถึงค่อยๆ นึกออกว่าสัญลักษณ์นี้เป็นภาพที่เธอวาดเล่นในตอนนั้น
นึกไม่ถึงว่าผ่านมาหลายปี ตระกูลลอเรนท์ได้ขยับขยายธนาคารของพวกเขาจากยุโรปไปทั่วโลกแล้ว
อิ๋งจื่อจินหาวออกมา ค่อยๆ เดินไปที่เคาน์เตอร์ ดวงตาหงส์ของเธอเปล่งประกายดุจแสงจันทร์ที่สาดส่องลงบนกิ่งไม้ ขับให้ผิวพรรณที่ขาวนวลตรงคอเสื้องดงามเสียจนพาให้ใจสั่น พนักงานหญิงที่เคาน์เตอร์หน้าแดง รีบเบนสายตาไปทางอื่น “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”
“ถอนเงินก่อนสองพันค่ะ” อิ๋งจื่อจินยื่นบัตรสีดำกับบัตรประชาชนให้
“จากนั้นก็ทำบัตรอีกใบแล้วโอนเงินเข้าหนึ่งล้าน ขอบคุณค่ะ”
เงินหนึ่งล้านถ้าเอาฝากไว้ธนาคารอื่นเป็นยอดที่สูงมาก แต่กลับไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับธนาคารลอเรนท์ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องทำขั้นตอนอะไรมาก
“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” พนักงานเคาน์เตอร์รับไปแล้วเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว
อิ๋งจื่อจินคิดแล้วถามขึ้น “ฝากเงินไว้ที่นี่ฝากได้นานแค่ไหนเหรอคะ”
พนักงานอึ้งไปชั่วขณะแล้วถึงตอบ “ตราบใดที่มีหลักฐานแสดง จะนานเท่าไรก็ได้ค่ะ”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า นั่งพิงหาวด้วยความอ่อนเพลีย
ไม่แน่ทองของเธออาจยังสามารถกลับมาอยู่ในมือเธอได้
...
ณ ร้านยาแผนจีนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
ลู่ฟั่งกำลังหมอบเขียนการบ้านอยู่ที่โต๊ะแคชเชียร์ เขียนอยู่นานก็ยังตอบคำถามเรื่องอนุพันธ์ข้อสุดท้ายไม่ได้สักที โยนหนังสือทิ้งด้วยความหงุดหงิด
เขายืนขึ้นเตรียมจะไปหาขนมกินพอเงยหน้าขึ้น เหมือนกลับถูกเงาที่อยู่หลังหน้าต่างกระจกสะกดสายตา
“พี่ นั่นไม่ใช่คนนั้นเหรอ” ลู่ฟั่งกึ่งสงสัยกึ่งดูถูก “เธอมาจากชนบท ไปทำอะไรที่ธนาคารลอเรนท์ มีเงินหรือไง”
ธนาคารลอเรนท์เป็นธนาคารใหญ่ระดับสากลเพียงหนึ่งเดียวทั่วโลก คนที่เข้าไปมีแต่เศรษฐี
อิ๋งจื่อจินเป็นคนของตระกูลอิ๋งนั้นถูกต้อง แต่ก็เป็นแค่ลูกเลี้ยงที่ไม่มีตำแหน่งอะไร ผลการเรียนก็รั้งท้ายในคลาสเด็กอัจฉริยะของพวกเขา
“ใคร” ลู่จื่อกำลังเขียนรายการอยู่ พอได้ยินก็แค่หันไปมองอย่างไม่ตั้งใจ
แต่พอเห็นสีหน้าก็บึ้งลง
ลู่ฟั่งพูดขึ้นมาอีก “พี่ พี่บอกว่าเมื่อวานเธอยังชักสีหน้าใส่พี่เลยไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
ลู่จื่อแสยะยิ้ม “ความสามารถก็ไม่มี แถมนิสัยอวดดีอีก คิดว่าฉันอยากช่วยบำรุงร่างกายให้หรือไง”
ถ้าไม่ใช่เพราะอิ๋งลู่เวยเชิญเธอไป เธอคงไม่ปรนนิบัติลูกเลี้ยงให้หรอก
ลู่ฟั่งกำลังเตรียมปลอบลู่จื่อ แต่กลับเห็นอิ๋งจื่อจินเดินออกจากธนาคารลอเรนท์ ทั้งยังเดินมาทางพวกเขา จึงอดตกใจไม่ได้ “พี่ ทำไมเธอมาทางนี้ล่ะ คงไม่ได้มาซื้อยาหรอกนะ”
ยาแผนจีนสมัยนี้ไม่ได้รับความนิยมเท่าแผนปัจจุบัน ร้านของพวกเขาเป็นร้านขายสมุนไพรแผนจีนโดยเฉพาะ โดยทั่วไปมีแค่โรงพยาบาลมาสั่งซื้อ น้อยมากที่จะมีลูกค้าขาจร
“มาซื้อยาเหรอ” ลู่จื่อแสยะยิ้ม “ไม่ขายให้หรอก”


ตอนที่ 14 เด็กน้อยของฉัน ฉันต้องเอาใจ
ไอดีที่ไม่มีผู้ติดตามเป็นคนโพสต์ ใช้ชื่อไอดีอย่างง่ายๆ ว่า ‘เรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่าย’
ในโพสต์ก็ไม่มีบรรยายอะไรไว้ แค่ติดแฮชแท็ก ‘ลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งอกตัญญู’
แต่เนื่องจากเป็นอันดับหนึ่งในประเด็นฮอต ผู้ใช้เวยปั๋วคนไหนก็ตามที่กดเข้าไปจากอันดับประเด็นฮอตก็จะเห็นคลิปนี้ในแวบแรก
หลังจากที่ได้ดูคลิปนี้ แฟนคลับที่ก่อนหน้านี้เป็นเดือดเป็นร้อนก็นิ่งกันหมด รีบลบคอมเมนต์ที่โพสต์ไว้ก่อนหน้านี้กันอย่างบ้าคลั่ง
ถ้าไม่ลบจะให้ทิ้งไว้ตบหน้าตัวเองเหรอ
ปรากฏว่าพอพวกเขาเพิ่งลบ ไอดีที่ชื่อเรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่ายก็โพสต์เวยปั๋วอีกเป็นโพสต์ที่สองอย่างไม่รีบร้อน
แอดเรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่าย : [ในโลกอินเตอร์เน็ตมีความทรงจำนะ]
แนบรูปสิบสี่รูป ทั้งหมดเป็นภาพแคปหน้าจอคอมเมนต์ที่แฟนคลับอิ๋งลู่เวยด่าอิ๋งจื่อจิน
คราวนี้พวกแฟนคลับตัวยงของอิ๋งลู่เวยพากันเลิ่กลั่ก แชทเข้าไปหาเป็นการส่วนตัวไม่หยุด อยากให้เรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่ายลบโพสต์นี้ทิ้ง แต่ก็เงียบ ไม่มีการตอบกลับใดๆ โมโหเสียจนไประบายกันในกลุ่มแฟนคลับในเวยปั๋ว
อีกทั้งเนื่องจากซื้ออันดับประเด็นฮอต ทำให้อยู่ในอันดับสิบเจ็ดอย่างเหนียวแน่นไม่ขยับเขยื้อน คนที่กดเข้าไปอ่านมีมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็มีคอมเมนต์เสียงแตก
[แฟนคลับสมองเพี้ยน อะไรคือการบริจาคเลือดให้เป็นเรื่องปกติ ข่มขู่ด้วยศีลธรรมเหรอ]
[แฟนคลับสมองเพี้ยนพวกนี้น่าสนใจดีนะ ขนาดเจ้าตัวยังไม่พูดอะไรก็จินตนาการกันไปไกลแล้วว่ามีคนจะทำร้ายคนที่ตัวเองชอบ นิสัยอะไรเนี่ย โรคเพ้อเจ้อระแวงคนเหรอ]
ในบรรดาคอมเมนต์เหล่านี้ยังมีคนพูดแบบอื่นอีก
[ไม่มีใครรู้สึกเหรอว่าท่าทางของอิ๋งลู่เวยเหมือนจงใจสะดุดล้มเอง เธอต้องการอะไรน่ะ]
[คิดแล้วก็น่ากลัว คงไม่ใช่เพราะอยากให้คนอื่นบริจาคเลือดให้หรอกนะ ลูกเลี้ยงยังจะสั่นคลอนตำแหน่งของเธอได้อีกเหรอ]
[แอนตี้แฟนข้างบนนี่มาจากไหน ลู่เวยจิตใจดีขนาดนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบมด กดรายงานดีกว่า]
[ลู่เวยไม่รู้อะไรทั้งนั้น ลู่เวยไม่ได้พูดว่าลูกเลี้ยงเป็นคนทำ ทั้งหมดเป็นความผิดของแฟนคลับ พวกเราจะขอโทษทุกคนตรงนี้ กรุณาอย่าลามไปถึงลู่เวย]
[เห็นอิ๋งลู่เวยแล้วขัดตามานานแล้ว เธอไม่ได้พูดออกมาชัดเจน แต่ความหมายที่แฝงอยู่ใครๆ ก็รู้ ทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ล่ะ]
[นั่นสิ อิ๋งลู่เวยเป็นตัวต้นเรื่อง ไม่ออกมาขอโทษหน่อยเหรอ]
[ทำไมลู่เวยต้องขอโทษ บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่ความผิดของลู่เวยเลยสักนิด!]
[แฟนคลับสมองเพี้ยนของอิ๋งลู่เวยเยอะจริงๆ หนีเร็วทุกคน ระวังติดเชื้อนะ]
ในเวยปั๋วเกิดสงครามระหว่างแฟนคลับกับแอนตี้แฟน ต่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งยังดึงดูดคนมามุงดูได้มากมาย ขณะนั้นภายในคฤหาสน์ตระกูลอิ๋งกลับเงียบอย่างน่าประหลาด
คลิปจากกล้องวงจรปิดนี้ได้เปิดเผยความจริงทั้งหมด ประหนึ่งตบหน้าจงมั่นหวากับคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งฉาดใหญ่เสียงดังสนั่น
โหดเหี้ยม ไร้ความปรานี
จงมั่นหวาหน้าแดงด้วยความอับอาย
ริมฝีปากสั่น พูดด้วยความยากลำบาก “จื่อจิน ถ้าลูกบอกแม่ แม่คงไม่...”
เมื่อสบตากับดวงตาดำขลับสุกใสที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย คำพูดที่เหลือของเธอก็หยุดชะงัก รู้สึกหนาวไปทั้งตัว พูดไม่ออกสักคำ
แม้แต่คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งเวลานี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เดิมทีเธอยังไม่ขายหน้าขนาดนี้ คิดอยากกู้หน้าคืนมาบ้าง ปรากฏว่าใครจะรู้กลับกลายเป็นขายหน้ายิ่งกว่าเดิม
เห็นๆ อยู่ว่าตอนแรกแค่ต้องการคำขอโทษ ก่อนจะกลายเป็นแบบนี้ไป คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งจึงโมโหมาก แต่ก็ไม่มีหน้าจะพูดอะไรได้อีก
“นิสัยขี้เหยียดของตระกูลอิ๋งดูท่าจะสืบทอดต่อกันมา” อิ๋งจื่อจินถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ดีมาก รักษาไว้นะคะ”
ประโยคเดียว เหมือนเป็นการตบหน้าอีกครั้ง
สีหน้าของคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งบึ้งตึง ลมหายใจถี่เร็วขึ้น เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก
แต่เด็กสาวได้เปิดประตูออกไปแล้ว ไม่สนใจใครทั้งนั้น
ลมเย็นพัดเข้ามาจากนอกประตู เล่นเอาจงมั่นหวารู้สึกหนาวสั่น
เธออดกอดอกไม่ได้ มองตามหลังลูกสาว ทันใดนั้นภายในใจได้เกิดความรู้สึกหวาดกลัว
คล้ายกับอะไรบางอย่างได้จากไปแล้วโดยสิ้นเชิง จับไว้ไม่อยู่
มารร้ายมากวนใจ
จงมั่นหวาสะบัดหน้า แสยะยิ้มให้ตัวเองที่คิดมากไป
วันนี้จะไปก็ไปสิ ยังไงก็ต้องกลับมา ตระกูลอิ๋งต่างหากที่เป็นบ้านของเธอ ยังจะไปที่ไหนได้
เป็นไปไม่ได้ที่จะหายไป
อิ๋งลู่เวยที่อยู่ข้างๆ เม้มริมฝีปาก อ่านคอมเมนต์ในเวยปั๋วที่ชวนหงุดหงิด
สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่มือที่สั่นเล็กน้อยกลับบอกถึงความกระวนกระวายภายในใจของเธอ
ไม่ว่าอย่างไรอิ๋งลู่เวยก็นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่เธอปูทางไว้ก่อนหน้านี้ทั้งหมดจะถูกเวยปั๋วสองโพสต์นี้ทำลายไปได้
ไม่เพียงแต่จะไม่บรรลุวัตถุประสงค์ของเธอ กลับเล่นเธอจนแผลเหวอะหวะเสียด้วยซ้ำ เธอยังเห็นแฟนคลับถอนตัวออกจากกลุ่มแฟนคลับในเวยปั๋วด้วย ถึงแม้จะแค่ไม่กี่คน แต่ก็ทำให้เธอหงุดหงิดไม่น้อยเลย
ไอดีเล็กๆ นี่เป็นใครกัน
อิ๋งจื่อจินเหรอ
อิ๋งลู่เวยไม่คิดแบบนั้น
เด็กบ้านนอกที่มาจากชนบท ไร้อำนาจไร้อิทธิพล จะไปเอาคลิปจากกล้องวงจรปิดมาได้ยังไง
หรือช่วงนี้เธอไปล่วงเกินใครเข้า
อิ๋งลู่เวยขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก จำต้องโพสต์เวยปั๋วอีกครั้ง
แอดอิ๋งลู่เวย : [ทุกคนเลิกทะเลาะกันเถอะค่ะ ฉันไม่ทันระวังสะดุดตกเองจริงๆ เลยทำให้คนที่รักฉันเข้าใจผิด ฉันต้องขอโทษ แอดอิ๋งจื่อจิน แทนแฟนคลับของฉันด้วย ขอโทษนะ]
หลังจากโพสต์แบบนี้ออกไปบรรดาแฟนคลับก็พากันเห็นใจเหลือเกิน
[ลู่เวย เป็นความผิดของพวกเราเอง ไม่ต้องโทษตัวเองนะ]
[ก่อนหน้านี้คนที่ด่าหลานสาวของลู่เวยไม่ใช่พวกเราลู่สุ่ย[footnoteRef:1] พวกเราไม่ยอมรับ!] [1: ลู่สุ่ย ชื่อเรียกแฟนคลับของลู่เวย]
[แฟนคลับบางคนคำพูดรุนแรง แต่แฟนคลับส่วนใหญ่รักลู่เวย โปรดอย่าเอาพฤติกรรมของแฟนคลับบางส่วนมาเหมารวมแฟนคลับทั้งหมด หลานสาวของลู่เวยเป็นคนดี]
พอเห็นในที่สุดคลื่นลมก็สงบลง อิ๋งลู่เวยถึงได้ปิดเวยปั๋ว รู้สึกโล่งอก
โชคดีที่เธอเตรียมการไว้ก่อน เรื่องถึงไม่ได้เลวร้ายเกินไป แต่เรื่องที่เธอถูกบังคับให้ขอโทษก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อยากยอม
นับตั้งแต่คืนนั้นที่โรงพยาบาล ดูเหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหมด
อิ๋งลู่เวยหลุบตาลง สีหน้าหม่นหมอง เธอจับมือของคุณนายผู้เฒ่า พูดอย่างอ่อนโยน “แม่คะ หนูไปหามั่วหย่วนนะคะ”
“ได้จ้ะ” คุณนายผู้เฒ่าพอได้ยินแบบนี้ก็พยักหน้าไม่หยุด ดีใจมาก “ไปใช้เวลาอยู่กับมั่วหย่วนให้มากหน่อย ช้าเร็วพวกลูกก็ต้องแต่งงานกัน”
“หนูรู้ค่ะ” พอพูดถึงเรื่องนี้ในที่สุดอิ๋งลู่เวยก็อารมณ์ดีขึ้น เธอยิ้ม “แม่คะ เมื่อวานมั่วหย่วนยังถามอยู่ว่าหนูอยากเลื่อนงานแต่งให้เร็วขึ้นไหม”
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งตบมือลูกสาวเบาๆ “เลื่อนเร็วขึ้นก็ดี คนบางคนจะได้ล้มเลิกความคิด ลูกก็อย่าดีกับคนอื่นให้มากเกินไป แม่ดูแล้วลูกเลี้ยงคนนั้นไม่ธรรมดา”
อิ๋งลู่เวยเม้มริมฝีปากยิ้ม ไม่พูดอะไรอีก
...
ณ คอนโดส่วนตัวแห่งหนึ่งใจกลางเมือง
ฟู่อวิ๋นเซินถือแก้วอยู่ในมือ ภายในแก้วบรรจุชาพุทราเมล็ดเก๋ากี้ ควันโชยกรุ่นๆ
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ฟึ่บ’ เขาหันไป เห็นคอมพิวเตอร์ตัวเองอยู่ๆ ก็หน้าจอดับ เขาขมวดคิ้ว เคาะแป้นไปสองสามที
“ทำอะไรน่ะ”
บนหน้าจอที่ดำมืด ไม่นานก็มีข้อความปรากฏขึ้นมาบรรทัดหนึ่ง อักษรสีแดง น่ากลัวพอตัว
“ใครน่ะ ถึงต้องให้ฉันออกหน้า”
“เด็กน้อยของฉัน”
“?”
“?”
“?”
อีกฝ่ายส่งเครื่องหมายคำถามมาสามครั้งต่อกัน
ฟู่อวิ๋นเซินวางแก้วลง ยิ้มมุมปาก เคาะแป้นต่อ “ฉันก็ต้องเอาใจอยู่แล้ว”
“...”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่พูดอะไรมาก “ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม”
หน้าจอนิ่งไปสิบวินาทีแล้วถึงมีข้อความปรากฏ
“มีคนวานให้ฉันสืบเรื่องนาย”


ตอนที่ 18 เด็กอัจฉริยะ
ภายในห้องมีเครื่องปรับอากาศ ตอนทั้งสองคนเข้ามาได้ถอดเสื้อกันหนาวออกไปแล้ว
เด็กสาวนั่งหลังตรง คอยาวระหง
แขนเสื้อของเธอถูกพับขึ้นครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นข้อมือ สมุนไพรสีเขียวยิ่งขับให้นิ้วที่วางอยู่ด้านบนดูเรียวและขาวผ่อง
“ฉันอ่านหนังสือออก” อิ๋งจื่อจินเอนตัวพิง เงยหน้าอย่างเนือยๆ “ในหนังสือมีทุกอย่าง”
“...”
ได้ เขายอมแพ้
จ้องตาอยู่ไม่กี่วินาที เขางอนิ้วเขกหน้าผากเด็กสาวเบาๆ “ต่อไปห้ามอ่านหนังสือแบบนี้อีก”
“ไม่เอา” อิ๋งจื่อจินก้มหน้า จัดการกับหม้ออัดแรงดันไฟฟ้า “แบบนั้นก็หมดสนุกสิ”
เธอยังคิดจะซื้อนิยายสมัยนี้มาอ่านแก้เซ็งอยู่เลย
“งั้นพี่ชายเลี้ยงข้าวเธอเป็นไง”
“นั่นก็ไม่เอาเหมือนกัน”
ไร้เยื่อใยสิ้นดี
“...”
เด็กสาวพูดขึ้นมาอีก “อย่างมาก...”
ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตาลงมองเธอ
เธอยังคงดูจริงจัง “ฉันก็ชวนคุณอ่านด้วยกัน”
สีหน้าของฟู่อวิ๋นเซินชะงักไปชั่วขณะ ยกมุมปาก ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา “ชวนฉันอ่านด้วยเหรอ”
ยังจะอะไรได้อีกล่ะ
อิ๋งจื่อจินหาว ง่วงนอนอีกแล้ว หรี่ตาครึ่งหนึ่ง “อืม ขอฉันศึกษาการซื้อของออนไลน์ก่อนนะ”
ฟู่อวิ๋นเซินมองเด็กสาวที่ดูอ่อนเพลีย แต่สายตาไม่ได้โกหก เขารู้สึกได้ว่าเธอก็แค่คิดแบบนี้ แต่ไม่ได้มีความหมายอื่น
ยังคงเป็นเด็กน้อยจริงๆ สินะ
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองอิ๋งจื่อจิน หลังจากแน่ใจว่าเธอไม่มีทางทำหม้อระเบิดใส่ตัวเองถึงยอมลุกออกไปรับโทรศัพท์ด้านนอก
“คุณชายเจ็ด รีบมาสิ” เนี่ยเฉาโทรมา “ขาดนายแค่คนเดียวแล้วนะ”
ฟู่อวิ๋นเซินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีธุระฉันวางแล้วนะ”
“ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะจัดปาร์ตี้ต้อนรับนาย นี่ยังไม่ใช่ธุระอีกเหรอ” เนี่ยเฉาพูด “รีบมาๆ อยู่ที่คิงคลับ ตามคนมาให้นายครบแล้ว จริงสิ เพื่อนเล่นนายพวกนั้นก็มานะ กำลังรอนายอยู่เนี่ย”
ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว “ทำไมฉันไม่รู้ว่าฉันยังมีของแบบนี้ด้วย”
“เฮ้อ ก็แค่คำเรียก เอาเป็นว่าก็คนแวดวงไฮโซในเมืองฮู่เฉิงของพวกนายทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ” เนี่ยเฉาเร่ง “บ่ายป่านนี้แล้วนายทำอะไรอยู่ รีบมาดื่มเหล้ากับพี่ๆ น้องๆ เร็วเข้า ทำไมฉันเรียกนายทุกครั้งนายถึงไม่มาตลอดเลย”
“ฉันอยู่กับเด็กน้อย ไม่ไปแล้ว” ฟู่อวิ๋นเซินเอนตัวพิงประตู “เชิญพวกนายตามสบาย”
เนี่ยเฉาที่ถูกตัดสายมีสีหน้าตะลึง ราวกับถูกฟ้าผ่า สมองปรากฏคำคำหนึ่ง
ไอ้บ้าเอ๊ย!
น้องสาวเด็กขนาดนั้นก็กล้าลงมือ!
คุณชายคนอื่นๆ ภายในห้องไม่ได้ยินบทสนทนาในโทรศัพท์ แต่เห็นสีหน้าของเนี่ยเฉาแปลกไปก็รู้สึกตกใจ “คุณชายเจ็ดว่าไงบ้าง”
“เอ่อ...เขาบอกว่าเขาไม่มาแล้ว” ผ่านไปนานกว่าเนี่ยเฉาจะได้สติ “พวกนายสนุกกันไปก่อนนะ ฉันขอออกไปโทรศัพท์อีกรอบ”
ในฐานะที่เป็นคนขยันที่สุดในฮู่เฉิง เขาต้องรู้ข่าวซุบซิบเป็นคนแรกให้ได้
...
สามชั่วโมงต่อมา มีเสียง ‘ติ๊ง’ จากหม้ออัดแรงดันไฟฟ้า
อิ๋งจื่อจินลืมตา เปิดฝาออก
มีกลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมา ละมุนกำลังดี
ของภายในหม้อกลายสภาพเป็นยาเม็ดแล้ว สีเขียวเข้ม ไม่มากไม่น้อย มีอยู่ห้าสิบเม็ดพอดี
เธอนำยาเม็ดใส่ขวดยาที่ซื้อเตรียมไว้ก่อนแล้ว เก็บกวาดของรกๆ ที่อยู่บนพื้นแล้วเปิดประตู
ชายหนุ่มยืนกึ่งพิงกำแพง นิ้วเรียวยาวเคาะโทรศัพท์มือถือเบาๆ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น “เสร็จแล้วเหรอ”
อิ๋งจื่อจินนึกไม่ถึงว่าเขายังรออยู่ข้างนอก อึ้งไปชั่วขณะ “ทำไมไม่เข้าไปล่ะ”
“กลัวรบกวนเธอ” ฟู่อวิ๋นเซินท่าทางเนือยๆ ไม่พูดอะไรมาก
เขาก้มหน้า เห็นเด็กสาวยื่นขวดยาให้จึงขมวดคิ้ว “บำรุงไตเหรอ”
“ไม่ใช่” อิ๋งจื่อจินสะพายกระเป๋าหนังสือไว้ที่บ่า “ยืดอายุขัย”
ก็แค่มีสรรพคุณช่วยบำรุงไต บำรุงตับ บำรุงกระเพาะ ได้หมดนั้น
“หืม? อายุขนาดฉันต้องยืดอายุขัยแล้วเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินเกิดความสนใจ ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็รับขวดยามาเก็บไว้แล้วถามต่อ “กินข้าวไหม”
“ฉันจะออกนอกเมืองสักหน่อย” อิ๋งจื่อจินเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ “อีกสองสามวันค่อยเลี้ยงข้าวคุณ”
“ออกนอกเมืองเหรอ”
“อืม กลับอำเภอชิงสุ่ย”
การรักษาทางการแพทย์ของอำเภอชิงสุ่ยแย่กว่าในเมืองฮู่เฉิงมาก
เวินเฟิงเหมียนประหยัดมัธยัสถ์มาตลอดชีวิต เงินหนึ่งแสนที่ตระกูลอิ๋งให้ เขาจะต้องไม่กล้าใช้อย่างแน่นอนเพราะรู้สึกเสียดาย ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง
“วันนี้เป็นวันที่สิบห้าเดือนอ้าย...” ดูเหมือนฟู่อวิ๋นเซินจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาเย็นชาลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากก็คลายไป
แต่ในขณะที่เขาหันหน้าไป ดวงตาดอกท้อก็โค้งมนอีกครั้ง เขาเรียกเธอ “เด็กน้อย”
อิ๋งจื่อจินหันมา “หืม?”
“วันนี้พี่ชายไม่มีที่ไป” เขาลากเสียงในตอนท้าย ดวงตาสีอำพันเปล่งประกาย “เธอพอจะรับพี่ชายคนนี้ไว้ได้ไหม...”
“...”
...
เวลาทุ่มครึ่งฟ้ามืดสนิทแล้ว บนท้องฟ้ายามราตรีมีพลุถูกจุดขึ้นมาเรื่อยๆ
เวินเฟิงเหมียนหยิบแป้งทำอาหารออกมาจากตู้เย็นแบบเก่า พอเดินไปถึงโต๊ะทันใดนั้นก็ไอโขลกๆ ออกมาอย่างรุนแรง ผ่านไปสักพักกว่าจะหยุดลง
ขณะที่เขากำลังจะเตรียมต้มน้ำก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เวินเฟิงเหมียนเช็ดมือให้สะอาด ไอออกมาอีกเล็กน้อยแล้วถึงเดินออกไป “ใคร”
ค่ำขนาดนี้แล้วไม่ควรมีใครมาหาถึงบ้าน
เขาเปิดประตู พอมองไปกลับตกตะลึง
เด็กสาวยืนอยู่ใต้ชายคา แสงจันทร์ฉาบอยู่บนผมดำขลับ แสงไฟสลัว ไม่ค่อยชัดเจน
แม้จะไม่ได้เจอกันหนึ่งปี แต่ใบหน้ายังคงเดิม
เวินเฟิงเหมียนกลืนน้ำลาย ไม่กล้าเรียก
เขาเปล่งเสียงอย่างยากลำบาก เสียงสั่นเครือ ผ่านไปสักพักถึงเปล่งเสียงออกมาได้ “...เยาเยาเหรอ”
“หนูเองค่ะ” อิ๋งจื่อจินประคองแขนของเขา “ระวังนะคะ เดี๋ยวจะล้ม”
เธอลองจับชีพจรอย่างไม่ให้รู้ตัว พอจะเข้าใจบ้างแล้ว
สุขภาพของเวินเฟิงเหมียนแย่กว่าที่เธอคิดไว้ตอนแรก
การทำงานหนักมาเป็นเวลาหลายปีได้ทำลายสุขภาพเขาไปมาก
หลังจากได้ยินเสียงตอบยืนยัน เวินเฟิงเหมียนกลับเหม่อลอยอยู่นานไม่ค่อยมีสติ
เขาอึ้งไปสักพักแล้วถึงจับมือของเธอ พูดเสียงดุและร้อนใจ “เยาเยา ทำไมออกมาจากบ้านตระกูลอิ๋งล่ะ พวกเขาล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ”
จากนั้นก็มองสำรวจเด็กสาว สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม “บอกพ่อมา คนทางนั้นรังแกอะไรลูกหรือเปล่า”
เพียงแค่คำพูดธรรมดา แต่กลับพุ่งตรงเข้าที่หัวใจ ทำให้แทบจะทรุดลง
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นค่ะ ก็แค่วันนี้หนูว่างเลยกลับมาเยี่ยมพ่อ” อิ๋งจื่อจินจับบ่าเวินเฟิงเหมียน ยิ้มพลางพูด “หนึ่งปีที่ผ่านมาไม่ได้กลับมาเยี่ยมพ่อเลย หนูไม่ดีเองค่ะ”
ถ้าเธอฟื้นมาได้เร็วกว่านี้หน่อย เรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อนคงไม่มีทางเกิดขึ้น
เวินเฟิงเหมียนถึงได้วางใจ หันหน้าไปเช็ดตาป้อยๆ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ แต่ก็ยังคงข่มอารมณ์ได้ยาก น้ำเสียงยังคงสั่นอยู่ “ลูกกลับมาเยี่ยมได้ พ่อ...ก็ดีใจมากแล้ว”
อย่างไรเสียตอนนั้นตระกูลอิ๋งก็ได้ลั่นวาจาไว้ เดิมทีเขาคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
อิ๋งจื่อจินประคองเขาเข้าบ้าน “พ่ออยู่บ้านคนเดียวเหรอคะ”
“วันนี้อวี้อวี้ยังมีเรียนอีก” เวินเฟิงเหมียนไออีกครั้ง หลังหยุดไอเขาก็ยิ้มพลางพูด “แต่ก็น่าจะใกล้กลับมาแล้ว”
พอพูดจบที่นอกบ้านก็...
“พ่อ ผมกลับมาแล้ว วันนี้ผมซื้อเนื้อมาด้วย ตอนเย็นพวกเราจะได้...”
คำพูดที่เหลือได้หยุดไปหลังจากที่เห็นอิ๋งจื่อจิน


ตอนที่ 19 มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลก
เด็กหนุ่มรูปร่าง บ่ากว้าง ขายาว ยืนอยู่ที่ลานบ้าน เขานิ่งไปหลายวินาทีทันใดนั้นก็ได้หันตัววิ่งหนี
เวินเฟิงเหมียนตกใจ ตะโกนขึ้น “อวี้อวี้ จะวิ่งไปไหนน่ะ”
แต่เด็กหนุ่มได้วิ่งหายไปแล้ว
“แค่กๆๆ...” เวินเฟิงเหมียนโมโห ไอออกมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ “ดูสิ ทำไมพอลูกกลับมาเขาก็วิ่งหนีล่ะ”
“พ่อสุขภาพไม่ดี เข้าไปก่อนดีกว่าค่ะ” อิ๋งจื่อจินตบหลังของเขาเบาๆ “เดี๋ยวหนูไปดูเอง”
อวี้อวี้[footnoteRef:1]เป็นลูกชายแท้ๆ ของเวินเฟิงเหมียน ชื่อจริงว่าเวินทิงหลาน เนื่องจากขี้โรคตั้งแต่เด็ก ถึงได้มีชื่อเล่นเป็นชื่อนี้ [1: อวี้ ในที่นี้หมายถึงหายเจ็บป่วย]
พวกเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ กัน แต่ความผูกพันระหว่างกันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ
“เยาเยา...” เวินเฟิงเหมียนอยากพูดบางอย่างแต่ก็หยุดไป ผ่านไปสักพักถึงถอนหายใจ “ก็ดีเหมือนกัน”
เขายิ้มออกมาอีกครั้ง แววตาอ่อนโยน “งั้นพ่อจะไปทำอาหารให้นะ อีกเดี๋ยวกลับมาจะได้กินกัน”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ต้มบัวลอยก็พอค่ะ” สัมผัสควันจากน้ำมันทำอาหาร อย่าแม้แต่จะคิด
สมุนไพรของที่นี่อายุน้อยเกินไป เธอจึงจำเป็นต้องปรับสมดุลร่างกายของเวินเฟิงเหมียนในทุกๆ ด้าน
เวินเฟิงเหมียนมีอาการไอเล็กน้อย ค่อนข้างเกร็ง “พ่อรู้แล้ว ลูกรีบไปตามหาอวี้อวี้เถอะ” ประหนึ่งต้องการไล่ไป
“ถ้าหนูกลับมาแล้วเห็น...” อิ๋งจื่อจินกวาดตามองทางห้องครัว น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน “พ่อรู้นะคะว่าควรทำยังไง”
เวินเฟิงเหมียนที่รู้สึกว่าลูกสาวกลับมาครั้งนี้เหมือนจะดุขึ้น “...”
ครึ่งหนึ่งเขารู้สึกจนปัญญา อีกครึ่งก็รู้สึกขำ “ได้ พ่อฟังลูก”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าแล้วถึงออกไป
มองตามหลังลูกสาวที่เดินออกไปไกล เวินเฟิงเหมียนถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกสับสน ขอบตาเริ่มแดง
มีเหรอที่เขาจะมองไม่ออก ลูกกลับมาครั้งนี้ผอมลงไปมาก เมื่อก่อนบ้านยากจน แต่ก็ไม่มีทางปล่อยให้ลูกๆ อดอยาก หลังจากเยาเยากลับไปอยู่บ้านตระกูลอิ๋งได้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตอนนั้นตระกูลอิ๋งพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะรับเธอกลับไปใช้ชีวิตดีๆ
เวินเฟิงเหมียนหน้านิ่ง กดหน้าอกไว้แล้วไอออกมาอีกเขาเป็นห่วงมาก
...
ตอนนี้อิ๋งจื่อจินเจอตัวอวี้อวี้เขายืนอยู่ที่ริมแม่น้ำคนเดียว มองพลุที่อยู่ไกลๆ อย่างเงียบๆ ดวงตาดำขลับ แน่นิ่งเปล่งประกาย
ค่ำคืนราตรีอันมืดสนิท สายลมเอื่อยเฉื่อย ผิวน้ำจับตัวเป็นน้ำแข็ง สะท้อนดวงจันทร์กลมมน
เด็กหนุ่มดุจสายลม แผ่นหลังยืดตรงเสื้อขาวกางเกงดำ บุคลิกงามสง่า เป็นแบบที่เด็กสาวในโรงเรียนเห็นแล้วต้องใจสั่น
อิ๋งจื่อจินเดินขึ้นหน้า หยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋าอันหนึ่งแล้วยื่นให้เขา “รสท้อน้ำผึ้ง”
แต่อวี้อวี้ไม่รับ ไม่แม้แต่จะขยับ
เขากำลังหัวเราะ หัวเราะอย่างเย็นชา “ผมคิดว่าพี่จะไม่กลับมาอีกแล้วตลอดชีวิต พี่กลับมาทำไม”
ไม่ได้รับคำตอบ
ผ่านไปสิบนาทีเต็มๆ เด็กหนุ่มก็หันมามองด้วยสายตาเย็นชา
แต่เมื่อมองในระยะใกล้ขนาดนี้ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
รูปร่างของเธอผอมบางลงกว่าเมื่อก่อนหนึ่งปีก่อนตอนจากลาอย่างเห็นได้ชัด อาศัยแสงจันทร์ เขาเห็นบนแขนของเธอมีรอยเข็ม
ยุบยับหนาแน่น เยอะมาก นับไม่ถ้วนเดิมทีไม่ชัดเจน แต่เนื่องจากผิวพรรณของเธอที่ขาวซีดเหมือนคนป่วย กลับทำให้เห็นชัดขึ้นชวนให้ตกใจ
อวี้อวี้ตัวแข็งทื่อ เขามองรอยเข็มพวกนั้นอย่างอึ้งๆ พอเอ่ยปาก น้ำเสียงก็แหบแห้ง “พี่ พี่...ป่วยเหรอ”
พี่ไม่กลับมาหนึ่งปี ที่แท้เพราะป่วยเหรอ
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบ หยิบอมยิ้มออกมาอีกครั้ง เลิกคิ้ว “ไม่โกรธแล้วเหรอ”
น้องชายเธอคนนี้ เนื่องจากเพราะเรื่องบางอย่างทำให้มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่รุนแรงมาก ปฏิเสธการมีปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอก
หลังสิบขวบถึงอาการดีขึ้น แต่ก็ได้ทำให้เขาเป็นคนมีนิสัยเย็นชาเก็บงำความรู้สึก ช่วงแรกเวินเฟิงเหมียนเข้าใกล้เขาไม่ได้เลย การที่เธอหายไปอย่างไร้ข่าวคราวในหนึ่งปีนี้ได้สร้างความสะเทือนใจให้เขาไม่น้อย
มองทะเลฟังเสียงคลื่นเกิดเพราะลม ทะยานขึ้นฝ่าไปเก้าหมื่นลี้
เวินทิงหลาน ชื่อนี้ได้แบกความหวังของอวี้อวี้เอาไว้
“เกิดอะไรขึ้น” อวี้อวี้ไม่รับอมยิ้มของเธอ ดวงตาของเขาดำสนิท
“พี่ ตระกูลอิ๋งไม่ดีกับพี่เหรอ พวกเขาทำอะไร”
“เปล่า ก็โอเคดี” อิ๋งจื่อจินเตะก้อนหินบนพื้น ยิ้มบางๆ “นายตั้งใจเรียนให้ดี ไม่ต้องสนเรื่องอื่น”
อวี้อวี้เป็นอัจฉริยะตั้งแต่เด็ก แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอ อายุสิบสามถึงเพิ่งเริ่มเข้าเรียน แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นเขาก็กระโดดข้ามไปหลายระดับชั้นเรียนได้
เด็กกว่าเธอหนึ่งปี ปีนี้อยู่มอหกแล้ว เดือนหกก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย
พอฟังถึงตรงนี้อวี้อวี้ก็เม้มริมฝีปากแน่น แขนของเขาสั่น รับอมยิ้มอันนั้นมา ฉีกกระดาษห่อออก เอาเข้าปาก กัดให้แตก หวานมากเหมือนเมื่อก่อนไม่เคยเปลี่ยน แต่เขากลับอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก
ต่อให้ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่เคยลืมสีหน้าที่น่าขยะแขยงของคนพวกนั้นเมื่อหนึ่งปีก่อน
‘เวินจื่อจินอะไรกัน จื่อจินเป็นลูกสาวของตระกูลอิ๋ง ก็ต้องแซ่อิ๋งสิ พวกคุณอย่ามานับญาติส่งเดช’
‘ถ้าให้พวกนักเรียนที่ชิงจื้อรู้เข้าว่าเธอมีพ่อบ้านนอกกับน้องชาย พวกเขาจะคิดกับเธอยังไง’
‘นี่เงินหนึ่งแสน ลืมซะว่าเคยมีลูกสาวต่อไปเธอก็จะไม่มาเจอพวกคุณอีก พวกคุณมีแต่จะเป็นตัวถ่วงของเธอ เข้าใจใช่ไหม’
จากนั้นพี่สาวของเขาก็ไม่กลับมาหนึ่งปีจริงๆ ไม่แม้แต่จะโทรมา เขารอแล้วรอเล่าจนเลิกรอ
เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากพี่สาวไปอยู่เมืองฮู่เฉิงแล้วก็ลืมพวกเขา
แต่ดูจากตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าตระกูลอิ๋งทำอะไรบางอย่างกับเธอ อีกทั้งชีวิตเธอก็ไม่ได้ดีด้วย
อวี้อวี้เม้มริมฝีปากอีกครั้ง พูดเสียงเบา “พี่ ผมขอโทษ ผมไม่ควรตำหนิพี่”
เขารู้ว่าตัวเองเป็นโรคจิตเวช อารมณ์รุนแรงไม่น้อย แต่เขาควบคุมไม่ได้ เด็กหนุ่มหลุบตาลง กำมือแน่นเขาพยายามเปลี่ยนแล้วเขาอยากกลายเป็นคนปกติได้ อยากมากๆ
“ไม่โทษนายหรอก” สองมือของอิ๋งจื่อจินล้วงกระเป๋า “กลับกันเถอะ พ่อน่าจะร้อนใจแล้ว”
พอปมในใจคลี่คลาย ร่างกายที่หดเกร็งของอวี้อวี้ก็ผ่อนคลายลง พูดคุยเหมือนสิบกว่าปีที่ผ่านมา
“อันที่จริงวันนี้บ่ายผมไม่ได้เข้าเรียน ผมลา”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเล็กน้อย “หนีไปซื้อเนื้อที่ตลาดนัดในเมืองมาเหรอ”
“อืม” เวินทิงหลานเงียบไป พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พ่ออาการแย่ลงเรื่อยๆ ผมอยากบำรุงพ่อหน่อย”
ยามปกติต่อให้มีเนื้อกิน เวินเฟิงเหมียนก็ไม่มีทางกิน
อิ๋งจื่อจินคิดอยู่สักพัก “แล้วนายคิดดีหรือยังว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหน”
“คิดแล้ว” พอพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาดำขลับของเด็กหนุ่มก็เปล่งประกาย สว่างยิ่งกว่าดวงจันทร์กับดวงดาว “พี่ ผมอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยตี้ตู”
มหาวิทยาลัยตี้ตู มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศจีน นักเรียนนับพันนับหมื่นอยากเข้าที่นั่น
อิ๋งจื่อจินไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายกับคำตอบนี้ ด้วยความสามารถของอวี้อวี้ ต่อให้ไม่มีโอกาสเข้าถึงแหล่งความรู้ที่เพียงพอก็สามารถสอบเข้าได้อย่างง่ายดาย
อวี้อวี้พูดต่อ “แต่อันที่จริงมหาวิทยาลัยที่ผมอยากเข้าที่สุดคือมหาวิทยาลัยนอร์ตัน แต่ถ้าไม่มีจดหมายแนะนำจากผู้อำนวยการโรงเรียนก็ไปไม่ได้”
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินหยุดชะงักไปชั่วขณะ “มหาลัยอะไรนะ”
“มหาวิทยาลัยนอร์ตัน” อวี้อวี้คิดว่าพี่สาวไม่รู้จัก จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเสิร์ชให้เธอดู “ที่นี่ไง ถูกจัดอยู่ในอันดับหนึ่งของโลกไม่เคยเปลี่ยน”
อิ๋งจื่อจินมองหน้าจอ ตกอยู่ในห้วงความเงียบ หลังจากเธอกลับมาครั้งนี้รู้สึกว่าเรื่องแปลกๆ เยอะเหลือเกิน ตระกูลลอเรนท์ขยายกิจการธนาคารไปทั่วโลกยังไม่เท่าไร ยังไงซะคนงกก็เก็บเงินเร็ว
แต่ทำไมคนบ้าที่ศึกษาแค่เทววิทยาถึงเปิดมหาวิทยาลัยจนขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของโลกได้