TW : มีฉากบรรยายศพที่ค่อนข้างน่าสยองอยู่ท้ายตอนนะคะ!
หลังจากที่แซนกับพี่เวย์มาถึงห้องครัวที่เป็นที่ทำงานของพวกเขา พวกเขาก็ได้รับแซนวิชจากคุณแม่ครัวที่ทำงานกันอยู่ในครัวคนละชิ้นเป็นมื้อเช้า ก่อนที่งานหลักในคฤหาสน์แห่งนี้ของเขาและพี่เวย์จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
งานของพวกเขาก็ไม่มีอะไรมากหรอก เพราะหน้าที่หลักในการปรุงก็จะเป็นของแม่ครัวอยู่แล้ว ส่วนแซนก็จะได้ทำเพียงแค่ช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆเช่นการล้างวัตถุดิบ หรือการหันเนื้อหั่นผักชนิดต่างเตรียมไว้เฉยๆเพียงเท่านั้น
มันเป็นงานที่สบายเสียจนแซนยังรู้สึกงุนงง แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก บางที่ที่ครัวอาจจะกำลังขาดผู้ช่วยอยู่ก็ได้ เขาถึงได้มาทำงานแบบนี้
นอกจากหั่นและล้างวัตถุดิบ แซนก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นทำอีก ส่วนทางด้านของพี่เวย์นั้นก็ไม่ได้ต่างจากเขาเท่าไหร่นัก หน้าที่ของอีกฝ่ายมีเพียงแค่ผสมส่วนผสมและเครื่องปรุงต่างๆที่แม่ครัวปรุงเอาไว้ให้เข้ากัน และต้องคอยดูเตากับหม้อเป็นระยะก็เท่านั้น
แม่ครัวหลักในครัวนี้มีกันอยู่สามคน แต่ละคนก็ต่างมีหน้าที่เป็นของตัวเอง เช่นบางคนทำซุป บางคนทำสลัด ส่วนอีกคนก็ทำเมนูเนื้อ อะไรแบบนี้ ทั้งบรรยากาศภายในครัวก็ยังไม่ดูเคร่งเครียดอย่างที่แซนเคยกังวล เพราะแม่ครัวทั้งสามนั้นใจดีกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก
ตัวอย่างเช่นในตอนนี้..
"น้องแซน เดี๋ยวเสร็จตรงนี้ก็เลิกงานช่วงเช้าได้แล้วล่ะจ้ะ เรากลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนได้เลยนะ เดี๋ยวช่วงเที่ยงๆค่อยมาใหม่ก็ได้" แม่ครัวคนหนึ่งเอ่ยพูดกับแซนอย่างใจดี สายตาของเธอที่มองมานั้นมีแต่ความเอ็นดู
"ส่วนมีดนั่น น้องแซนก็ใช้มีดนั้นไปเลยก็แล้วกันนะจ๊ะ พี่ว่ามันเหมาะกับเราที่สุดแล้ว"
"..ครับ" แซนยิ้มแห้งตอบกลับพี่สาวที่เป็นแม่ครัว ก่อนจะก้มมองมีดเด็กที่ทำจากพลาสติกสีสันสดใสในมือของตนเองอย่างอ่อนใจ
นี่พวกพี่ๆแม่ครัวเห็นเขาเป็นเด็กขนาดนั้นเลยหรอ?
เขาอายุยี่สิบแล้วนะ!
ทางด้านของเวย์ เขาก็แอบลอบมองท่าทางปลงตกของคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู
แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ยิ่งเวย์ได้รู้จักกับแซนมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น ดวงตาใสซื่อและจริงใจที่หาได้ยากในโลกสยองขวัญนั้นสามารถดึงดูดเขาได้ตั้งแต่ครั้งแรก
นอกจากนี้ ความจริงใจของแซนไม่ได้ดึงดูดเพียงแค่เขาเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าจะดึงดูดเหล่า'ผี'ในคฤหาสน์แห่งนี้ด้วยเช่นกัน
ถูกต้องแล้ว..เหล่า'ผี'
จากการทำภารกิจในโลกสยองขวัญมาหลายโลก หนึ่งในพลังระดับสูงที่เวย์ได้มาจากภารกิจก็คือพลังในการมองออร่าของแต่ละคน ซึ่งพลังนี้ก็สามารถทำให้เวย์สามารถแยกได้ในทันทีว่าใครเป็นคน ใครเป็นผี และคนคนนั้นเป็นคนที่มีความคิดดีหรือเลวมากเท่าไหร่
หากเป็นออร่าของคนจะแบ่งเป็นสีขาว สีดำ และสีเทา ยิ่งคนคนนั้นเป็นคนชั่วมากแค่ไหน ออร่ารอบๆตัวก็จะยิ่งเป็นสีดำสนิทมากขึ้นเท่านั้น ส่วนออร่าของตัวเวย์เองก็ไม่ได้เป็นสีขาว แต่สีของมันนั้นเป็นสีเทาเข้มจนเกือบดำต่างหาก
ก็อย่างที่บอก เขาไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้น
แต่สำหรับแซน ออร่าของอีกฝ่ายส่วนมากนั้นเป็นสีขาวสะอาดจนน่าตกใจ แม้จะมีสีเทาอ่อนๆเจือปนบ้าง แต่นั่นก็เป็นปกติของมนุษย์ ไม่สิ ออร่าแบบนี้ถือว่าหาได้ยากมากๆแล้วต่างหากในช่วงอายุเท่านี้
ส่วนสำหรับเหล่าผี ออร่าของผีแต่ละตนนั้นจะเป็นสีแดง หากเป็นสีแดงอ่อนก็จะถือว่าเป็นผีและวิญญาณที่ดี แต่หากออร่ารอบๆตัวเป็นสีแดงเข้มมากขึ้นเท่าไหร่ ก็แสดงว่าวิญญาณตนนั้นก็จะยิ่งเป็นวิญญาณร้ายมากขึ้นเท่านั้น
และแม่ครัวทั้งสามที่เขาและแซนมาเป็นผู้ช่วยให้นั้น ต่างก็มีออร่ารอบๆตัวเป็นสีแดงกันทั้งหมด บ่งบอกว่าพวกเธอทั้งสามนั้นไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว
หัวหน้าแม่บ้านคนนั้นก็เช่นกัน เธอไม่ใช่มนุษย์ อีกทั้งออร่ารอบๆตัวของเธอยังเป็นสีแดงเข้มเสียด้วย แต่น่าแปลกที่สีของออร่าของเธอดูจะอ่อนลงตอนที่อยู่ใกล้ๆแซนเป็นพิเศษ
แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อน ดูจากการที่ยืนคุยกับเหล่าแม่ครัวโดยที่ไม่ได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผีนั่น
เวย์ไม่แปลกใจเท่าไหร่หากจะมีคนที่รู้สึกเอ็นดูแซนแบบเขา แต่กับเหล่าผี เขาค่อนข้างที่จะแปลกใจอยู่นิดหน่อย เพราะเหล่าผีในความทรงจำของเวย์คือสิ่งที่จะคอยมาพรากชีวิตของผู้เข้าร่วมไปทีละคนอย่างไม่ปราณีมากกว่า
และเพราะแบบนั้น เวย์จึงต้องการไขปริศนาให้โลกสยองขวัญแห่งนี้จบลงเร็วๆ แซนไม่เหมาะกับที่นี่ อีกทั้งตัวเขาเองก็ไม่ต้องการให้แซนเป็นอันตรายเช่นกัน
เอาไว้ไปทำความรู้จักกันมากกว่านี้ในโลกความเป็นจริงก็ยังไม่สาย..
รอยยิ้มอ่อนโยนถูกเจ้าตัวเรียกขึ้นมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง "แซนครับ ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับกันก่อนดีมั้ยครับ"
ทางด้านของแซนที่คุยกับเหล่าแม่ครัวอยู่ก็หันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะพยักหน้ารับตอบกลับไปอย่างว่าง่าย
"ได้เลยครับพี่เวย์ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ประโยคแรกแซนพูดกับพี่เวย์ตามปกติ ส่วนประโยคหลังเขาหันไปพูดกับเหล่าแม่ครัวทั้งสาม
แซนเดินไปหาพี่เวย์ที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนออก เขาไม่อยากจะโม้หรอกนะว่าพี่เวย์ตอนถกแขนเสื้อขึ้นแล้วใส่ผ้ากันเปื้อนน่ะดูดีมากๆ ดูดีราวกับเป็นดาราที่หลุดออกมาจากทีวีเลยล่ะ!
เอ๊ะ..?
จะว่าไป..หน้าตาของพี่เวย์นี่ก็ดูคุ้นๆอยู่รึเปล่านะ? เหมือนกับว่าเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยยังไงยังงั้น แต่จะเป็นไปได้ยังไงกัน ถ้าเขาเคยเจอคนหน้าตาดีแบบพี่เวย์มาก่อน เขาก็ต้องจำได้แม่นอยู่แล้วสิ!
"แซนครับ แล้วเราจะไม่ถอดผ้ากันเปื้อนหรอ?" แซนพลันหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงของพี่เวย์ทักขึ้นด้วยน้ำเสียงขำๆ
แซนก้มมองตัวเองตามที่อีกคนบอก ก่อนจะยิ้มแห้งออกมาเมื่อผ้ากันเปื้อนยังอยู่บนตัวเขาจริงๆ "จริงด้วย เดี๋ยวผม-"
"ถ้าอย่างนั้นแซนหันหลังมาสิครับ เดี๋ยวพี่ช่วยถอดให้" ร่างสูงพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ
แม้รูปประโยคจะดูแปลกๆไปสักหน่อย แต่แซนก็หันหลังให้อีกฝ่ายอย่างไม่คิดอะไร และเพียงครู่เดียว ผ้ากันเปื้อนบนตัวเขาก็ถูกถอดออกไปแขวนไว้ที่ผนัง
"ไปครับ กลับไปพักกันก่อนดีกว่า หรือว่าแซนมีที่ที่อยากไปมั้ยครับ เดี๋ยวพี่เดินไปเป็นเพื่อน"
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนก็เงยหน้าขึ้นมองพี่เวย์อย่างงุนงง ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับโลกสยองขวัญก็ตาม แต่เขาก็พอจะรู้ว่าที่นี่มันอันตรายและไม่ควรจะเดินไปที่ต่างๆแบบสุ่มสี่สุ่มห้า
แต่นี่พี่เวย์กำลังชวนเขาไปเดินเล่น..
..ในโลกสยองขวัญ!?
หรือว่าเพราะพี่เวย์เป็นผู้เชี่ยวชาญ อีกฝ่ายก็เลยไม่กลัวอย่างนั้นหรอ?
แต่ทันใดนั้นเอง แซนก็พลันนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างออก
บางทีพี่เวย์อาจจะกำลังสืบหาอะไรบางอย่างเพื่อทำภารกิจรองหรือภารกิจลับของตัวเองอยู่ก็ได้ ดังนั้นก็เลยอยากไปสำรวจที่ต่างๆเพื่อหาหลักฐานสินะ!
ว่าแต่..แล้วเขาควรจะบอกให้ไปที่ไหนดีล่ะ?
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แซนก็ตัดสินใจพูดตอบกลับไป "ผมยังไงก็ได้ครับ พี่เวย์อยากพาผมไปที่ไหน ผมก็ไปได้หมดเลยครับ"
เวย์ที่ได้ยินคำตอบน่าเอ็นดูนั่นก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมา "อย่างนั้นเองหรอครับ งั้นถ้าพี่อยากพาแซนไปที่ห้อง แซนก็จะไม่ปฏิเสธพี่หรอครับ?"
"อ..เอ๊ะ!?" ร่างบางพลันมีสีหน้าเหรอหราขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่
ป..ไปห้อง!?
"พี่ล้อเล่นครับ" เวย์เอ่ยขึ้นยิ้มๆพลางเหลือบมองเหล่าแม่ครัวที่มองมาทางนี้พร้อมกับกำมีดในมือแน่น "ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพี่พาแซนเดินหาภารกิจรองทำดีกว่า พอกลับไปที่โลกจริง แซนจะได้มีพลังดีๆกลับไปด้วยไงครับ"
"คือ..ไม่เป็นไร-"
"แซนไม่ต้องเกรงใจพี่นะ มา ตามมาเร็วครับ" ยังไม่ทันที่แซนจะได้ปฏิเสธอะไร พี่เวย์ก็โน้มตัวลงมาจับมือเขาแล้วพาเดินออกไปจากห้องครัวทันที
แซนยิ้มแห้ง ที่พี่เวย์เสนอมามันก็ดีนะ ถ้าไม่ติดว่าเขาดันทำภารกิจรองเสร็จไปแล้วนี่สิ..
ในโลกนี้จะทำภารกิจรองสองรอบได้มั้ยนะ?
พี่เวย์เดินจูงมือเขาเดินในคฤหาสน์ไปเรื่อยๆด้วยท่าทางสบายๆราวกับที่นี่ไม่ใช่โลกสยองขวัญ แต่เมื่อพวกเขาเดินผ่านพื้นที่ตรงส่วนที่เป็นโถงของคฤหาสน์ พวกเขาทั้งคู่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นทั้งผู้เข้าร่วมและพ่อบ้านแม่บ้านในคฤหาสน์กำลังมุงดูอะไรบางอย่างอยู่
อะไรน่ะ? เกิดอะไรขึ้น?
ไม่รอช้า พี่เวย์พาเขาเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปดูทันที แต่ยังไม่ทันที่แซนจะได้เห็นอะไร มือของพี่เวย์ก็เอื้อมมาปิดตาของเขาไว้อีกครั้ง
"มีคนตายครับ แต่แซนอย่ามองเลยดีกว่า" เวย์ที่มองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ภาพตรงหน้าของพวกเขานั้นดูน่าสยดสยองเป็นอย่างมาก ปกติแล้ว ตรงโถงของคฤหาสน์จะมีรูปปั้นของเทพีที่ถือตรีศูลอยู่กลางห้อง โดยตรีศูลที่รูปปั้นถือนั้นเป็นตรีศูลที่เป็นอาวุธของจริง และในตอนนี้ มันก็มีร่างของมนุษย์ที่น่าจะร่วงมาจากที่สูงถูกตรีศูลนั่นแทงทะลุร่างอยู่ ส่งผลให้ทั้งเลือดและเครื่องในต่างๆสาดกระจายออกไปทั่วบริเวณ
เหล่าผู้เข้าร่วมบางคนถึงกับอาเจียนออกมากับภาพอันน่าสยดสยองตรงหน้า และจุดที่สำคัญที่สุด ศพที่ตายนั้นก็เป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมเช่นเดียวกับพวกเขา..
แม้แซนจะมองไม่เห็น แต่กลิ่นคาวเลือดที่โชยไปทั่วห้องก็ทำให้เขาพอจะเดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ยิ่งเมื่อรวมกับเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกรอบๆตัวเขานั่นอีก แซนเดาว่ามันจะต้องเป็นการตายที่น่าสยองมากแน่
และที่แซนได้ยินเสียงพูดจากคนรอบข้าง ดูเหมือนว่าคนที่ตายจะเป็นผู้เข้าร่วมเหมือนพวกเขาอีกด้วย
ทางด้านของเวย์ เขากวาดตามองเก็บรายละเอียดรอบๆอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าผู้ที่ตายจะร่วงลงมาจากชั้นสามของคฤหาสน์ เพราะระเบียงของชั้นสามนั้นตรงกับบริเวณที่รูปปั้นตั้งอยู่พอดี
แต่นี่มันตอนกลางวันแสกๆ เวย์เลยคิดว่าผู้ที่ลงมือฆ่าน่าจะเป็นคนมากกว่าผี แต่เรื่องนั้นก็ยังไม่อาจตัดสินได้ในตอนนี้ เขาต้องมีหลักฐานมากกว่านี้ก่อน
เหล่าแม่บ้านในโลกสยองขวัญเริ่มกันคนออกและทำความสะอาดพื้นที่กันอย่างเงียบๆ ท่าทางของแต่ละคนดูเฉยชากับศพของผู้เข้าร่วมเป็นอย่างมาก พวกเธอทำราวกับว่านั่นไม่ใช่ศพ แต่เป็นเพียงแค่สิ่งของชิ้นหนึ่งที่ต้องทำความสะอาดก็เท่านั้น
ก็แน่ล่ะ เพราะในสายตาของเวย์ แม่บ้านเหล่านั้นล้วนเป็นผีทั้งหมด
เห็นที ในคืนนี้เขาคงจะได้ออกมาหาหลักฐานกันอีกรอบเสียแล้ว
ร่างสูงเงยหน้าขึ้นไปมองบริเวณชั้นสามด้วยสายตาเรียบนิ่ง
ครู่หนึ่ง เงาสีดำพาดผ่านบริเวณระเบียงแล้วหายลับไปอย่างรวดเร็ว
___________________________
มาแล้วว แต่ตอนนี้พี่เวย์เบาได้เบานะคะ อะไรคือการหยอกน้องว่าจะชวนไปห้อง!
ส่วนน้องกับคุมผีแม่ครัวกะคือ 555555 ต้องเอ็นดูขนาดไหนก่อนถึงให้น้องจับแต่มีดพลาสติกอ่ะ ฟิลเต้อเด่กเร้กของเหล่าผีๆนี่เค้าใส่กันหนากันจริงๆนะคะ 5555
#นั่นผีนะครับแซน


TW : มีฉากบรรยายศพนิดหน่อย ใครที่กินข้าวอยู่เลื่อนผ่านก่อนได้ค่ะ
เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า แซนก็ถึงกับเบิกตากว้างออกมาอย่างตกใจ
ศีรษะของมนุษย์ที่อยู่ที่พื้นนั้นแม้จะเต็มไปด้วยเลือด แต่แซนก็ยังพอเห็นใบหน้าของผู้ตายได้อย่างชัดเจน
ดูเหมือนว่าคนที่ตายน่าจะเป็นคนในโลกสยองขวัญ เพราะหากเป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วม แซนก็ต้องรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง ด้วยความที่มีความจำที่ค่อนข้างดี กวาดตามองเพียงครู่เดียวเขาก็สามารถจดจำทุกคนได้แล้ว
หญิงสาวที่ตะโกนกรีดร้องออกมานั้นยืนตัวสั่นก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ในขณะที่แซนนั้นทำเพียงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยท่าทางปกติ
จากประสบการณ์การเห็นผีและวิญญาณมาตั้งแต่เด็ก ภาพสยองขวัญทุกประเภทนั้นแซนล้วนเคยผ่านมาหมดแล้ว พอได้มาเห็นอะไรแบบนี้ก็เลยไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเท่าไหร่
คนตัวเล็กรีบเดินเข้าไปพยุงผู้เข้าร่วมหญิงคนนั้นให้ลุกขึ้นยืนอย่างใจดี หญิงสาวคนนั้นจึงพยักหน้าขอบคุณมาให้ หากแต่ร่างกายของเธอก็ยังคงมีอาการสั่นกลัวอยู่ดี
และเพียงไม่นาน ผู้เข้าร่วมคนอื่นๆก็เริ่มวิ่งมาที่นี่เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่คุณป้าที่น่าจะเป็นหัวหน้าแม่บ้านก็ด้วย เธอมาพร้อมกับหญิงสาวในชุดแม่บ้านอีกสองคนที่มีใบหน้าเรียบนิ่งและไม่มีป้ายชื่อ บ่งบอกว่าพวกเธอสองคนไม่ใช่ผู้เข้าร่วมเหมือนกับพวกเขา
"ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีศพ" หญิงวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าแม่บ้านพูดขึ้นมาเสียงเย็นขณะกวาดตามองผู้คนโดยรอบด้วยสายตาเรียบนิ่ง ท่าทางของเธอดูไม่ได้หวาดกลัวศพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "ใครเป็นคนเจอศพคนแรก"
"ฉ..ฉันค่ะ" หญิงสาวที่สามารถยืนได้ด้วยตัวเองแล้วเอ่ยตอบ ในขณะที่แซนก็กลับมายืนอยู่ที่เดิมแล้วฟังที่เธอเล่าอย่างตั้งใจ "ฉันเพิ่งได้รับหน้าที่ให้ดูแลสวน และตอนที่ฉันกำลังตัดตกแต่งพุ่มไม้ตรงนี้อยู่ตามปกติ อยู่ๆก็มีหัวคนร่วงออกมาจากพุ่มไม้ค่ะ"
เมื่อแซนได้ยินแบบนั้นก็เกิดสงสัย ถ้ามีแค่ส่วนหัวร่วงออกมาจากพุ่มไม้ เป็นไปได้มั้ยว่าส่วนอื่นๆของร่างกายก็อาจอยู่ในพุ่มไม้นั้นด้วย
และดูเหมือนว่าคุณแม่บ้านก็กำลังคิดแบบเดียวกับเขาอยู่เช่นกัน เธอส่งสัญญาณให้หญิงสาวในชุดแม่บ้านอีกสองคน ก่อนที่พวกเธอสองคนนั้นจะพยักหน้ารับและเดินดุ่มๆเข้าไปแหวกพุ่มไม้ออก เผยให้เห็นร่างของมนุษย์ที่ถูกหั่นเป็นท่อนๆไว้เสียเละเทะ เลือดสีแดงสดและสิ่งปฏิกูลต่างๆสาดกระจายอยู่เต็มไปหมด
เหล่าผู้เข้าร่วมคนอื่นๆที่ได้มาเห็นภาพตรงหน้าต่างก็พากันหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับอาเจียนออกมาด้วยความขยะแขยง
แต่ในขณะที่แซนยืนจ้องภาพตรงหน้าอยู่นั้น จู่ๆมือหนาของใครบางคนก็ยกขึ้นมาปิดตาให้เขาจนภาพด้านหน้ากลายเป็นมืดสนิท
..พี่เวย์?
"มันไม่น่ามองหรอกครับ เราอย่ามองเลยดีกว่า เดี๋ยวแซนจะเก็บเอาไปนอนฝันร้ายเอานะครับ" เสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบข้างหูเขาจากทางด้านหลังอย่างอบอุ่น
"ข..ขอบคุณครับ" แซนเอ่ยขอบคุณพลางยิ้มแห้ง อันที่จริง เขาไม่ได้หวาดกลัวภาพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่ถ้าจะให้บอกไปว่าตัวเองคุ้นชินกับการเห็นศพก็คงจะดูแปลกๆ พี่เวย์คงได้คิดว่าเขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องกันพอดีน่ะสิ!
"วันนี้ทุกคนเลิกทำงานได้ ให้แยกย้ายกลับไปพักที่ห้องของตัวเองและห้ามออกมาจากโซนที่พักจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า" แม้จะมองไม่เห็น แต่แซนก็ยังได้ยินเสียงของคุณแม่บ้านออกคำสั่งเด็ดขาดได้อย่างชัดเจน
แซนรู้สึกสงสารคุณแม่บ้านขึ้นมา แค่พวกเขามาทำงานวันแรกก็มีศพเกิดขึ้นแล้ว เธอจะต้องรู้สึกเครียดมากแน่ๆ ไหนจะมีคนร้ายที่ไม่ทราบตัว ไหนจะยังต้องคอยจัดการความเรียบร้อยในคฤหาสน์อีก
แซนถูกพลิกตัวให้หันหลังกลับ ก่อนที่มือที่ปิดตาของเขาจะค่อยๆคลายออกจนเขาสามารถกลับมามองเห็นภาพรอบตัวได้อีกครั้ง
"ไปเร็วครับ กลับที่พักกัน ไม่ต้องหันกลับไปมองข้างหลังแล้วนะครับแซน" เสียงทุ้มอ่อนโยนของพี่เวย์พูดขึ้นอีกครั้ง แซนจึงทำตัวเป็นเด็กดีพยักหน้าตอบรับหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง
เอาเถอะ ที่พี่เวย์ทำก็แค่ไม่ต้องการให้เขาเห็นภาพน่ากลัวๆนี่นา เห็นอีกฝ่ายหวังดีกับเขาขนาดนี้ แซนก็อดรู้สึกดีใจขึ้นมาไม่ได้ เพราะปกติมีแต่เหล่าวิญญาณที่ใจดีกับเขา น้องมากที่จะเจอคนที่ใจดีกับเขาแบบนี้
กลุ่มของผู้เข้าร่วมพากันเดินกลับโซนที่พักของพวกเขาเงียบๆ แต่ละคนมีสีหน้าไม่ค่อยดีนักจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เพราะครั้งนี้ยังโชคดีที่คนที่ตายเป็นคนในโลกสยองขวัญอยู่แล้ว แต่ถ้าหากครั้งต่อไปมันเป็นพวกเขาขึ้นมาล่ะ?
แค่คิด สีหน้าของแต่ละคนก็ยิ่งย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม
เมื่อกลับมาถึงโซนที่พัก เหล่าผู้เข้าร่วมก็ทยอยแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองไปในทันที แซนเองก็เช่นกัน ถึงแม้ว่าในความเป็นจริง เขาจะอยากลองสำรวจบริเวณรอบๆดูสักหน่อยก็เถอะ
ตามคำแนะนำที่เขาได้อ่านมา ส่วนมากแล้วจะห้ามการออกไปเพ่นพ่านในตอนกลางคืนมากกว่า แต่นี่ยังเป็นช่วงกลางวันอยู่นี่นา ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก..ใช่มั้ย?
เพราะเท่าที่แซนรู้ หากอยากได้ภารกิจรอง พวกเขาแต่ละคนจะต้องไปไล่ถามคนในโลกนี้แต่ละคนเอาเองว่ามีอะไรให้ช่วยรึเปล่า แต่จะได้ภารกิจจากผีหรือจากคนก็ต้องคอยดูกันอีกที
"อ..เอ่อ ถ้าอย่างนั้น ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะครับ" แซนเอ่ยลาพี่เวย์ที่มายืนส่งเขาหน้าห้อง
ร่างสูงยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน "ได้ครับ"
แซนที่ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนจากคนตรงหน้าอีกครั้งก็พลันรู้สึกเลิ่กลั่กขึ้นมา รอยยิ้มของพี่เวย์ดูดีเกินไป ถ้าได้รับรอยยิ้มแบบนี้ทุกวัน ใจของเขาคงรับไม่ไหวแน่ๆ!
แซนตัดสินใจเอ่ยลาพี่เวย์อีกครั้งก่อนปิดประตูห้องลง มือบางยกมือขึ้นกุมแก้มร้อนๆทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้ด้วยความเขินอาย
แย่แล้ว ไม่มีใครเคยบอกพี่เวย์เลยหรอว่าตัวเองน่ะหน้าตาดีมาก แล้วการที่มาแจกรอยยิ้มอ่อนโยนไปทั่วแบบนี้ มันทำให้คนอื่นรู้สึกหวั่นไหวนะ!
แซนพยายามส่ายหัวปัดภาพรอยยิ้มของพี่เวย์ทิ้งไป ก่อนจะกลับมาตั้งใจหาวิธีออกจากโซนที่พักแทน
ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาบ่ายๆจนเกือบเย็นแล้ว เพราะตอนที่แซนและผู้เข้าร่วมคนอื่นๆมาถึงก็เป็นช่วงเที่ยงๆ หลังจากนั้นตอนที่คุณป้าแม่บ้านพาไปดูห้องพักและแจกแจงหน้าที่ก็กินเวลาไปอีกหลายชั่วโมง เพราะคฤหาสน์หลังนี้กว้างมาก แค่เดินไปยังที่ต่างๆก็กินเวลาไปหลายนาทีแล้ว
แต่อันที่จริง ผู้เข้าร่วมที่กลับมายังโซนที่พักนั้นยังกลับมาไม่ครบเลยด้วยซ้ำ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะที่เกิดเหตุอยู่บริเวณสวนข้างห้องอาหาร ดังนั้นบางคนที่ได้รับหน้าที่ให้ทำงานอยู่อีกฟากของคฤหาสน์ก็คงจะยังไม่รู้จนกว่าแม่บ้านหรือผู้เข้าร่วมคนอื่นๆจะไปบอกนั่นแหละ
เพราะฉะนั้น ช่วงนี้ยังถือว่าเป็นช่วงที่ปลอดภัยอยู่ที่จะออกไปหาภารกิจรองข้างนอกสักครู่หนึ่งก่อน
แซนสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อยๆแง้มประตูออกไปใหม่อีกครั้ง ในตอนนี้พี่เวย์ไม่ได้อยู่ที่หน้าห้องของเขาแล้ว แซนเดาว่าอีกฝ่ายคงเข้าห้องของตัวเองไปแล้วนั่นแหละ
แซนไม่ได้กลัวผีอยู่แล้ว ดังนั้นโลกสยองขวัญสำหรับเขาจึงไม่น่ากลัวเท่าในความคิดของคนอื่นๆ ที่เขาต้องระวังก็มีเพียงแค่อย่าไปเผลอทำอะไรสุ่มเสี่ยงที่มีแนวโน้มว่าจะอันตรายถึงชีวิตก็เป็นพอ
ซึ่งการออกไปข้างนอกของแซนในครั้งนี้ก็ยังไม่ถือว่าเป็นการกระทำที่เสี่ยงเกินไปนัก อีกทั้งแซนก็ไม่ได้จะไปไหนไกล เขาเพียงแค่จะหาคนในโลกสยองขวัญแถวๆนี้เพื่อรับภารกิจรองก็เท่านั้น แต่ถ้าหาไม่ได้จริงๆ เอาไว้พรุ่งนี้ก่อนและหลังทำงานก็ค่อยๆเดินหาเอาใหม่ก็ยังไม่สาย
ร่างบางหันมองซ้ายมองขวาครั้งหนึ่ง แล้วเดินออกจากโซนที่พักไปอย่างเงียบๆ
…
อีกด้านหนึ่ง เวย์ไม่ได้เดินเข้าห้องของตัวเองไปอย่างที่แซนคิด แต่เขากำลังเดินย้อนกลับไปยังจุดที่เกิดเหตุต่างหาก ใบหน้าหล่อเหลายามที่อยู่คนเดียวตอนนี้เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ผิดกับภาพลักษณ์อันอ่อนโยนในยามที่อยู่กับคนอื่นๆไปโดยสิ้นเชิง
แต่เมื่อมาถึงสวนที่มีเหล่าแม่บ้านกำลังทำความสะอาดคราบต่างๆอยู่ ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งก็เปลี่ยนกลับมาเป็นใบหน้าอันอ่อนโยนอีกครั้ง
หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนที่ยืนคุมงานอยู่หันมาหรี่ตามองผู้มาใหม่ทันทีด้วยสายตาน่าขนลุก "ฉันแจ้งไปแล้วนะคะว่าให้อยู่แต่ในโซนที่พัก"
เวย์ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า เขาพูดตอบกลับไปอย่างไหลลื่นไร้ซึ่งพิรุธใดๆ "พอดีตอนที่ผมวิ่งมาดูเหตุการณ์ที่นี่ เข็มกลัดป้ายชื่อของผมน่าจะตกอยู่ในพุ่มไม้แถวนี้ด้วย ผมขอหามันสักครู่ได้มั้ยครับ"
ร่างสูงไม่พูดเปล่า เขายังชี้ไปบริเวณอกขวาที่ไม่มีป้ายชื่อติดอยู่ด้วยให้เห็นอีกด้วย
หัวหน้าแม่บ้านจ้องหน้าของเวย์นิ่งราวกับกำลังจับผิด "ถ้าอย่างนั้นก็หาสิคะ ฉันจะยืนดูคุณอยู่ตรงนี้"
เวย์พยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนที่เขาจะทำท่าหาของบางอย่างบนพื้นอย่างจริงจัง ทว่าสายตาคมกริบกลับกวาดมองไปยังบริเวณที่เคยมีศพแล้วจดจำภาพเหล่านั้นเอาไว้อย่างรวดเร็ว
ความลับหนึ่งของโลกสยองขวัญที่คนอื่นๆยังไม่ค่อยรู้กันนั่นก็คือ ทุกคนสามารถออกจากโลกสยองขวัญก่อนครบเจ็ดวันได้ถ้าทำตามเงื่อนไขบางอย่าง
ซึ่งเงื่อนไขที่ว่านั่นก็คือจะต้องไขปริศนาของโลกสยองขวัญแต่ละใบให้สำเร็จ แล้วพวกเขาทุกคนที่ยังรอดชีวิตก็จะสามารถกลับไปในโลกความเป็นจริงได้ในทันที
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้ที่เป็นคนไขปริศนาจะได้รับรางวัลหรือพลังที่ดีกว่าการทำภารกิจรองให้สำเร็จเสียอีก
และนั่นก็เป็นเป้าหมายของเวย์ตั้งแต่แรก
หลังสำรวจและเก็บรายละเอียดต่างๆจนพอใจในระดับหนึ่ง เวย์ก็ทำท่าทางคว้าอะไรบางอย่างที่พื้นขึ้นมา ก่อนที่เข็มกลัดที่เป็นป้ายชื่อจะปรากฏขึ้นมาในมือของเขาอย่างแนบเนียน
"ผมเจอแล้ว ขอโทษที่รบกวนนะครับ" เวย์กล่าวขึ้นยิ้มๆ "อ้อ..พอดีเพื่อนร่วมงานของผมที่ชื่อแซน.."
ระหว่างที่พูด เวย์ก็คอยสังเกตท่าทีของหญิงวัยกลางคนไปด้วย และก็ไม่ผิดไปจากที่เขาคาดนัก เพราะหัวหน้าแม่บ้านดูจะชะงักขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น
"ผมเห็นน้องเขาบ่นหิวๆน่ะครับ น่าจะยังไม่ได้ทานอะไรเลย ไม่ทราบว่าคุณแม่บ้านพอจะมีของว่างเล็กๆน้อยๆให้น้องบ้างรึเปล่าครับ?"
หญิงวัยกลางคนเปลี่ยนท่าที น้ำเสียงของเธอดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ตามมาสิ"
เวย์เผยยิ้มอ่อนโยนออกมามากกว่าเดิม
..ดูเหมือนว่าเด็กใสซื่อคนนั้นจะมีอะไรบางอย่างที่พิเศษกว่าที่เขาคิดจริงๆ
…
ทางด้านของแซน เขาก็ได้แต่เดินคอตกกลับมาที่ห้อง เพราะหลังจากที่เขาไปเดินหาคนให้ภารกิจรองในบริเวณรอบๆจนทั่ว เขาก็ยังไม่พบแม้แต่คนหรือผีสักตนเลยด้วยซ้ำ
ใบหน้าน่ารักยู่ลงอย่างขัดใจ หรือบริเวณที่พักเป็นบริเวณที่ปลอดภัยสำหรับผู้เข้าร่วม ดังนั้นภารกิจรองจึงต้องไปหาที่อื่นเอารึเปล่า?
แต่ทันใดนั้นเอง สายตาของแซนก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ห้อยอยู่หน้าประตูห้องของเขา เขารีบเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วหยิบมันขึ้นมาดูทันที
ถุงในมือของแซนเป็นถุงสีชมพูที่ถูกตกแต่งด้วยโบอย่างน่ารัก เมื่อเปิดเข้าไปดูข้างใน เขาก็พบกับมาการองสีสันน่ากินอัดแน่นอยู่เต็มถุง
และไม่พอเพียงเท่านั้น ข้างๆถุงยังมีกระดาษใบหนึ่งแปะอยู่อีกด้วย
'พี่คิดว่าแซนน่าจะหิวก็เลยไปขอของว่างจากคุณแม่บ้านมาให้ ทานให้อร่อยนะครับ - เวย์'
เพียงแค่อ่านข้อความสั้นๆนั้น มันก็ทำให้แซนเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเผลอลืมความหงุดหงิดก่อนหน้าไปจนสิ้น
พี่เวย์ใจดีจัง! อีกฝ่ายไปขอของว่างมาให้เขาได้ด้วย!
แต่ทันใดนั้น แซนก็พลันชะงัก
เดี๋ยวนะ..แสดงว่าพี่เวย์ก็ออกไปนอกโซนที่พักมาหรอ?
__________________________
น้องค้าบ เก็บอาการหน่อย คือน้องโดนตกแบบจริงจังมากนะ 555555
แต่ก็เข้าใจน้องหน่อยเนอะ ตลอดชีวิตไม่ค่อยมีใครมาทำดีด้วย จะมีก็แต่เหล่าผี พอมาเจอคนใจดีอ่อนโยนแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ใจเหลว โดยเฉพาะยิ่งเป็นคนหร่อๆ -แค่กๆ //ท่องไว้ว่านั่นว่าที่แฟนลูก
จริงๆวันนี้ไปเที่ยวกับเพื่อนมาค่ะ แต่ไม่อยากลาก็เลยพยายามกลับมาแต่งให้เสร็จ ทำให้มาลงช้ากว่าปกติไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะ
#นั่นผีนะครับแซน


เวย์ยกมือขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลของตัวเองอย่างหงุดหงิด
เขาอุตส่าห์เสี่ยงออกมาหาหลักฐานตอนกลางคืนเพิ่มเติมแท้ๆ แต่พวกแม่บ้านเหล่านั้นกลับเก็บกวาดไปหมดจนแทบไม่เหลือร่องรอย โชคดีที่ตอนกลางวันเขายังพอได้หลักฐานบางอย่างกลับมาบ้าง
เวย์ก้มมองกระดุมเม็ดหนึ่งในมือ เขาเก็บมันมาได้เมื่อตอนที่แกล้งทำเป็นหาป้ายชื่อในที่เกิดเหตุ มันเป็นกระดุมเสื้อของพ่อบ้านแบบเดียวกับที่เขาและผู้เข้าร่วมคนอื่นๆใส่
เวย์มั่นใจว่ามันไม่ใช่กระดุมของศพที่ตายแน่นอน เพราะถึงแม้จะเป็นผู้ชายเหมือนกัน และศพนั้นก็ถูกหั่นเป็นท่อนๆ แต่พอลองสังเกตดีๆก็จะพบว่ากระดุมบนเสื้อที่ฉีกขาดของศพนั้นยังอยู่ครบ
ดังนั้น นี่อาจเป็นหนึ่งในหลักฐานที่จะทำให้สาวไปถึงตัวฆาตกรได้ ในตอนนี้ เวย์พอจะเดาได้แล้วว่าฆาตกรคนนี้เป็นผู้ชาย แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจแบบเต็มร้อย เพราะบางที ฆาตกรอาจเป็นผู้หญิงที่นำชุดพ่อบ้านมาใส่ชั่วคราว หรืออีกฝ่ายอาจจะจงใจทิ้งหลักฐานปลอมเอาไว้ก็ได้
ปริศนาที่ซับซ้อนไปหมดในโลกนี้ทำเอาเวย์รู้สึกหงุดหงิด นอกจากจะไม่แน่ใจว่าฆาตกรคนนี้จะเป็นบอสของโลกรึเปล่า หลักฐานในที่เกิดเหตุก็ยังจะไม่เหลือให้สืบต่ออีก
อันที่จริง หากเป็นในโลกอื่นๆ เวย์คงไม่รีบร้อนและหาภารกิจรองทำสักภารกิจก่อนแล้วค่อยลงมือไขปริศนาอย่างจริงจัง แต่พอมาเป็นโลกนี้ เขากลับตัดสินใจที่จะละทิ้งภารกิจรองและพยายามไขปริศนาให้ได้เร็วที่สุดแทน
เวย์ต้องการให้ทุกคนออกไปจากโลกนี้ให้เร็วที่สุด
ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะเด็กใสซื่อคนนั้น..
แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆที่พวกเขาได้รู้จักกัน แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้เขาพอจะรู้จักนิสัยจริงๆของแซนพอสมควรแล้ว อีกฝ่ายเป็นคนที่จริงใจเป็นอย่างมาก คิดอะไรก็แสดงออกมาบนสีหน้าจนน่าเอ็นดูไปหมด
เวย์เผลอหลุดยิ้มอ่อนโยนออกมา
และเพราะแบบนั้น เวย์เลยไม่อยากให้แซนต้องอยู่ในโลกสยองขวัญแบบนี้นานๆ เพราะในโลกใบนี้ ยิ่งใกล้ครบกำหนดเจ็ดวันมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น และเขาก็ไม่ต้องการให้เด็กคนนั้นต้องมาเสี่ยงชีวิตหรือตายที่นี่ แม้แซนจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้แม่บ้านคนนั้นมีท่าทางอ่อนลง แต่นั่นก็ไม่สามารถรับประกันได้อยู่ดีว่าอีกฝ่ายจะปลอดภัย
ทั้งๆที่ที่ผ่านมา เวย์ไม่เคยทำอะไรเพื่อใครในโลกสยองขวัญเลยแท้ๆ
ร่างสูงส่ายหัวปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับที่พักของตัวเองเงียบๆ และเฝ้ารอโอกาสที่จะได้หาหลักฐานเพิ่มอีกครั้ง
…
ลับหลังของร่างสูง แซนก็ค่อยๆออกมาจากพุ่มไม้อย่างทุลักทุเล
พี่เวย์นี่สมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านโลกสยองขวัญมาหลายโลกจริงๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับ อีกฝ่ายก็ลงทุนเสี่ยงออกมาหาหลักฐานด้วยตัวเองคนเดียวเลยนะ!
ส่วนน้ำเสียงเย็นๆของพี่เวย์ แซนคิดว่าเขาคงจะแค่หูฝาดไป เพราะหลังจากที่จ้องมองพี่เวย์ดีๆอีกครั้ง อีกฝ่ายก็ยังคงมีรอยยิ้มละมุนอยู่บนใบหน้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
พี่เวย์ต้องเจอหลักฐานอะไรบางอย่างแล้วแน่ๆถึงได้ยิ้มดีใจแบบนั้น
แซนค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าในโลกใบนี้จะต้องมีปริศนาให้แก้ไขอยู่แน่นอน และพี่เวย์ก็กำลังทำมันอยู่เช่นกัน หรือบางทีมันอาจเป็นภารกิจลับที่ผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นที่จะรู้?
แซนเริ่มตื่นเต้น นี่เขามารู้ความลับสุดยอดเข้าแล้วสินะ!
ผีสาวที่ล่องหนอยู่เริ่มปรากฏกายขึ้นมาอีกครั้งข้างๆคนตัวเล็ก แซนจึงเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เขาควรหาลูกตาให้กับพี่สาวคนนี้ก่อน
"อะ..ขอโทษด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบหาให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!"
ไม่ว่าเปล่า แซนได้ทำตามที่พูดจริงๆโดยการมุดหัวเข้าไปหาในพุ่มไม้ต่างๆอย่างจริงจัง หลังจากจับๆคลำๆที่พื้นแถวนั้นอยู่ประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุด เขาก็สามารถหาลูกตาทั้งสองข้างให้พี่สาวได้จนครบ
"เจอแล้ว!" แซนชูลูกตาทั้งสองข้างขึ้นมาก่อนจะเผยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
กว่าจะหาลูกตาทั้งสองข้างของพี่สาวเจอก็ใช้เวลานานเอาเรื่อง เพราะมันไม่ได้อยู่บนพื้นดินหรือในพุ่มไม้ตามปกติ แต่กลับถูกดินฝังกลบไปจนเกือบหมด
หากแซนไม่เอะใจตอนที่คลำเจอหลุมดินนุ่มๆ ป่านนี้เขาก็ยังคงหาไม่เจอหรอก
ใบหน้าน่ารักของแซนในตอนนี้เปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบดิน ส่วนกลุ่มผมสีดำของเขาก็มีแต่เศษใบไม้ติดอยู่เต็มไปหมดราวกับลูกแมวที่แอบเข้าไปเล่นซนในสวน มองดูแล้วน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก
ผีสาวมองสภาพของเด็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู
อีกฝ่ายอุตส่าห์ลงทุนทำเพื่อเธอขนาดนี้ และจะไม่ใช้เธอรู้สึกเอ็นดูได้ยังไงกัน
"ผมหาตาให้พี่สาวเจอแล้วครับ!" แซนเอ่ยขึ้นอย่างดีใจขณะที่ยื่นลูกตาทั้งสองข้างไปให้พี่สาวตรงหน้า แต่เขาก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าตัวเขาและลูกตาทั้งสองข้างนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินเต็มไปหมด
ไม่ได้การแล้ว ถ้าให้พี่สาวไปทั้งแบบนี้ ดินได้เข้าตากันก่อนพอดี ต้องไปหาที่ล้างก่อน!
"ด..เดี๋ยวผมไปล้างตาให้พี่สาวก่อนดีกว่าครับ ตอนนี้มันเลอะมากๆเลย!"
พูดจบ แซนก็ไม่ปล่อยให้ผีสาวต้องรอนาน เขาวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาก๊อกน้ำข้างๆสวนอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะลงมือล้างลูกตาให้อีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม
ถึงจะไม่มั่นใจก็เถอะว่าลูกตาทั้งสองข้างนี้จะเป็นของพี่สาวจริงๆรึเปล่า แต่ถ้าไม่ใช่จริงๆค่อยมาหาเอาใหม่วันอื่นก็ยังไม่สาย ตอนนี้ทำให้พี่สาวมีตาไว้มองเห็นรอบข้างชัดๆก่อนดีกว่า
หลังขัดๆถูๆจนสะอาด แซนก็วิ่งเอาลูกตาทั้งสองข้างไปให้พี่สาวที่ยืนรออยู่อย่างกระตือรือร้น
หากจะถามว่าทำไมแซนถึงดูไม่กลัวลูกตาของมนุษย์ ก็อย่างที่เขาเคยบอก เขาเห็นอะไรสยองๆพวกนี้มาจนชินแล้ว แม้จะเป็นชิ้นส่วนจากร่างกายของมนุษย์ก็ตาม แต่แซนก็ไม่ได้รู้สึกกลัวมันอยู่ดี
ผีสาวยืนอมยิ้มกับท่าทางน่าเอ็นดูของเด็กตรงหน้า ตอนนี้มันราวกับว่าเธอโดนอีกฝ่ายตกเข้าอย่างเต็มเปา
และเมื่อเธอได้รับลูกตาคืนมา หญิงสาวก็ค่อยๆใส่ลูกตากลับเข้าไปในดวงตากลวงโบ๋ของเธออีกครั้ง แม้ภาพตรงหน้ามันอาจจะดูน่าสยองไปหน่อยสำหรับใครบางคน แต่สำหรับแซน เขากำลังยืนลุ้นเรื่องภารกิจอยู่อย่างเงียบๆต่างหาก
หากภารกิจสำเร็จ นั่นก็แสดงว่าลูกตาคู่นั้นเป็นของพี่สาวจริงๆ แต่ถ้าไม่ แซนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาหาลูกตาให้พี่สาวใหม่
'ภารกิจรอง : สำเร็จ'
'รางวัลจะได้รับหลังภารกิจหลักสำเร็จ'
ทันทีที่เห็นตัวอักษรสีเลือดอันคุ้นเคย แซนก็พลันยิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อยๆจางลงเมื่อเห็นข้อความบรรทัดที่สอง
ให้หลังภารกิจหลักสำเร็จ นั่นก็คือหลังจากที่กลับไปในโลกความเป็นจริงแล้วไม่ใช่หรอ?
แซนหน้ายู่ เขาก็คิดว่าจะได้พลังอะไรสักอย่างมาช่วยให้เขาอยู่รอดในโลกนี้ได้มากขึ้นเลยเสียอีก
แต่ก็เอาเถอะ ภารกิจรองก็สำเร็จไปแล้ว ต่อจากนี้เขาจะทำหน้าที่ของตัวเองในคฤหาสน์หลังนี้ต่อไปอย่างเงียบๆจนกว่าจะครบเจ็ดวันก็แล้วกัน
"..ขอบคุณมากนะ"
ผีสาวเอ่ยขอบคุณแซนอย่างจริงใจ ใบหน้าของเธอในตอนนี้กลับมาดูคล้ายกับมนุษย์อีกครั้ง แถมยังเป็นใบหน้าที่งดงามมากเสียด้วย นอกจากนี้ หากสังเกตดีๆ วิญญาณสาวตนนี้สามารถพูดได้คล่องกว่าเดิมมาก ราวกับว่าพลังของเธอนั้นกำลังค่อยๆถูกฟื้นฟูกลับมาทีละนิด
"ไม่เป็นไรเลยครับ ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวกลับไปอาบน้ำก่อนนะครับ แหะๆ"
แซนเอ่ยพูดพลางยิ้มแห้ง ตอนนี้ตัวของเขานั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดินโคลนและเศษใบไม้เต็มไปหมด แม้จะยังอยู่ในชุดนอน แต่เขาก็กลับไปนอนต่อในสภาพนี้ไม่ลงจริงๆ
เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง แซนก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะจัดการอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายเสียใหม่ แล้วกลับไปนอนต่อที่เตียงของเขาราวกับว่าที่ผ่านมานั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทางด้านผีสาวที่ถูกแซนช่วยเอาไว้ เธอก็ตัดสินใจที่จะตามดูแลอีกฝ่ายอย่างห่างๆ ในใจของเธอนั้นมองแซนด้วยความเอ็นดูราวกับเป็นลูกแท้ๆเลยทีเดียว
…
เช้าวันต่อมา แซนก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เพราะถึงแม้เมื่อคืนเขาจะต้องตื่นขึ้นมาทำภารกิจรองกลางดึก แต่เวลาที่เขาได้นอนพักผ่อนนั้นก็ถือว่ามากกว่าวันที่เขาต้องไปทำงานในโลกจริงอยู่มาก
แซนเปิดประตูห้องของเขาออกและเตรียมไปทำงานอย่างอารมณ์ดีเนื่องจากที่ทำภารกิจรองสำเร็จ แต่เมื่อเขาเปิดประตูออกมา เขาก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนยืนรอเขาอยู่หน้าห้องอยู่ก่อนแล้ว
"..พี่เวย์?"
คนถูกเรียกหันมามองตามเสียง ก่อนจะเผยยิ้มละมุนออกมาเสียจนแซนรู้สึกตาพร่า "พี่กำลังรอแซนอยู่พอดี เดินไปห้องครัวด้วยกันนะครับ"
"ด..ได้ ได้เลยครับ"
แซนพยักหน้าหงึกหงักพลางพูดตอบกลับไปด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มพี่เวย์ใกล้ๆแบบนี้ เขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกมากกว่าเดิม
ใบหน้าน่ารักเริ่มขึ้นสีแดงจางๆอย่างไม่อาจห้าม
เวย์ที่เห็นแบบนั้นก็เผลอหลุดหัวเราะเสียงทุ้มออกมาด้วยความเอ็นดู สายตาที่มองไปยังคนตัวเล็กดูอ่อนลงโดยที่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้สึกตัว
"ขนมเมื่อวาน..แซนชอบมั้ยครับ"
"อื้อ ผมชอบครับ อร่อยมากเลย ขอบคุณพี่เวย์มากๆเลยนะครับที่อุตส่าห์เอามาให้" เมื่อคิดถึงมาการองเมื่อวาน แซนก็อดรู้สึกหิวขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้
ตั้งแต่แซนเกิดมา เขาก็ยังไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน เขาเคยเห็นพวกขนมแบบนี้แค่ในหนังสือหรือตามร้านขนมเท่านั้น แต่ก็ไม่เคยซื้อกินหรอก เพราะราคาของพวกมันก็ไม่ใช่ว่าจะถูกๆเสียเมื่อไหร่
"ถ้าอย่างนั้น.." เวย์พูดพลางโน้มตัวลงเข้าไปใกล้ๆคนข้างตัวราวกับจะแกล้ง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาด้วยใบหน้ายิ้มๆ "..เดี๋ยวพี่จะไปแอบคุณแม่บ้านเอาขนมมาให้แซนบ่อยๆดีมั้ยครับ?"
"ครับ..ดี.." แซนที่ถูกรอยยิ้มของคนตรงหน้าชักจูงก็เผลอพูดตามไปอย่างไม่ทันได้คิด ก่อนจะมาเพิ่งนึกความหมายของประโยคเมื่อครู่ได้ทีหลัง "เอ๊ย! ไม่ครับ ไม่เป็นไรเลยครับพี่เวย์"
ถ้าพี่เวย์แอบคุณแม่บ้านเอาขนมมาให้เขา นั่นก็เท่ากับว่าอีกฝ่ายจะไปแอบขโมยมาน่ะสิ!
ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ!
เวย์หลุดหัวเราะกับท่าทางน่าเอ็นดูของแซนขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปห้องครัวของคฤหาสน์ด้วยกัน บรรยากาศรอบๆนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายความอบอุ่นอย่างประหลาด
ทางฝ่ายของผีสาวตาโบ๋ที่กลายเป็นผีสาวแสนสวยก็ได้แต่มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วกำผ้าเช็ดหน้าที่ลูกแซน- น้องแซนให้มาจนยับยู่ยี่ด้วยความอิจฉา
หนอย..เจ้าผู้ชายคนนั้นคิดจะล่อลวงลูก- แค่ก! น้องชายของเธอด้วยหน้าตาหล่อๆนั่นหรอ!?
เธอไม่ยอมหรอกนะ น้องแซนของเธอเพิ่งจะสามขวบเท่านั้น!
___________________________
เห่ยย นายคนนั้นน่ะเอ็นดูลูกเรามากไปป่าววว มันเกินไปมุ้ยยย
ส่วนน้องแซน หนูโดนพิเขาล่อลวงแบบถอนตัวไม่ขึ้นไปแล้วลูกเอ้ย พี่เวย์อย่างนั้นพี่เวย์อย่างนี้ พี่เขายิ้มให้ก็เขินหน้าแดงไปหมด คนเป็นมัมหมีแบบเราน่ะมันใจเจ่บ
ทุกคน นี่เพิ่งจะตอนที่หกเท่านั้นนะ แต่ทุกคนสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาหารหมาแล้วใช่มั้ยคะ 5555555
#นั่นผีนะครับแซน


TW : มีฉากบรรยายหน้าตาของผี
ถ้าพี่เวย์ออกไปข้างนอกจริง นั่นก็คงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้นั่นแหละ อีกฝ่ายเคยบอกเขาว่าตัวเองผ่านโลกสยองขวัญมาหลายโลกแล้วนี่นา บางทีพี่เวย์อาจจะกำลังออกไปหาภารกิจรองก็ได้
แต่ที่บอกว่าไปขอของว่างจากคุณป้าแม่บ้านมาให้เขานี่เรื่องจริงหรอ?
ดูเหมือนว่าคุณป้าแม่บ้านจะใจดีอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ..
แซนยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เขาหยิบมาการองในถุงขึ้นมาเคี้ยวหงุบหงับอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ภายในห้องของตัวเองเงียบๆ
หลังจากจัดการขนมที่ได้มาจนหมด แซนก็เลือกที่จะอาบน้ำและเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำราวกับที่นี่ไม่ใช่โลกสยองขวัญอันน่ากลัว เขาคิดเพียงแค่ว่านานๆทีจะได้มีโอกาสนอนได้เต็มอิ่มสักครั้ง เขาก็ต้องตักตวงช่วงเวลาแบบนี้ให้มากๆหน่อย
เนื่องจากในชีวิตจริงของแซน กว่าจะทำงานเสร็จและกลับถึงบ้านก็ปาไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว อีกทั้งวันถัดไปเขาก็ต้องตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปทำงานตั้งแต่ตีสามครึ่ง เวลานอนของเขานั้นเรียกได้ว่าน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย มันเป็นเวลาพักผ่อนที่น้อยเกินไปสำหรับคนที่ทำงานหนักมาทั้งวันจริงๆ
และเพียงแค่หัวแตะหมอน แซนก็ผล็อยหลับสนิทไปอย่างง่ายดาย
…
ก๊อกๆ! ก๊อกๆ!
กลางดึก แซนก็ต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนกำลังเคาะประตูห้องของเขาอยู่ ร่างบางขยี้ตาไล่ความง่วงงุนออกไปครั้งหนึ่งก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องด้วยความงัวเงีย
แต่เมื่อประตูเปิดออก แซนก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด เส้นผมสีดำรุงรังของเธอยาวลงจนปกปิดใบหน้าไปจนหมดจนดูน่ากลัว ยิ่งเมื่อรวมกับผิวที่ซีดขาวราวกับคนตายนั่นอีก แซนก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าของเขาไม่ใช่มนุษย์
แต่ถึงแม้จะรู้แบบนั้นแล้ว แซนก็ยังคงมีท่าทางปกติ เขาไม่ได้ดูหวาดกลัวร่างตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังเอ่ยถามผีสาวออกไปด้วยน้ำเสียงเชื่องช้าเพราะความง่วงงุนอีกด้วย
"มีอะไรรึเปล่าครับ?"
เมื่อเห็นท่าทางของแซน ผีสาวก็คล้ายจะชะงักไปเล็กน้อย อันที่จริง เธอไม่ได้คิดมาก่อนด้วยซ้ำว่าที่นี่จะกล้ามีคนมาเปิดประตูให้กับเธอด้วย
"..ตา..ของ..ฉัน"
น้ำเสียงเย็นเยียบน่าขนลุกเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นผมจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นจนเผยให้เห็นบริเวณดวงตาทั้งสองข้างที่กลวงโบ๋ เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกจากเบ้าตาของเธอลงมาจนดูน่าสยดสยอง
แซนที่เห็นแบบนั้นก็พลันชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกตาสว่างขึ้นมานิดหน่อย ก่อนจะตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อออกมาซับเลือดให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างใจดี
เขาลืมไปได้ยังไงว่าตัวเองสามารถขอภารกิจรองจากพี่สาวคนนี้ได้!
"เอาผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ซับเลือดไปก่อนนะครับพี่สาว แล้วพี่จะให้ผมช่วยหาตาของพี่ใช่รึเปล่าครับ?" แซนเอ่ยถามขึ้นมาอย่างใคร่รู้ ในตอนนี้ความง่วงงุนของเขาพลันหายไปจนหมดสิ้นตั้งแต่ที่คิดถึงรางวัลของภารกิจรองแล้ว!
เมื่อเห็นการกระทำของแซน กลับเป็นฝ่ายผีสาวเสียเองที่เป็นฝ่ายชะงักไปด้วยความคาดไม่ถึง หากเธอมีลูกตาอย่างคนปกติ บนใบหน้าของเธอคงมีแต่เครื่องหมายคำถามอย่างงุนงงเป็นแน่
ตั้งแต่ที่เธอตายและกลายเป็นวิญญาณ เธอก็ไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีแบบนี้จากใครมาก่อน แต่พอได้เห็นการกระทำของเด็กคนนี้ ในใจของเธอก็พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
แม้จะเป็นวิญญาณที่ไม่มีตา แต่เธอก็ยังสามารถมองเห็นภาพรอบๆตัวได้ถึงจะไม่ค่อยชัดเจนก็ตาม อีกทั้งภาพที่เธอเห็นก็ยังเป็นเพียงภาพขาวดำ นั่นจึงทำให้เธอไม่สามารถหาลูกตาของตัวเองเจอได้สักที
ผีสาวตัดสินใจผงกหัวตอบรับคำพูดของแซน
"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เดี๋ยวผมช่วยหาตาของพี่สาวให้เอง พี่จำได้รึเปล่าครับว่าครั้งสุดท้ายที่พี่มองเห็น พี่อยู่ตรงส่วนไหนของคฤหาสน์"
ผีสาวผงกหัวให้แซนอย่างช้าๆอีกครั้ง "..ตาม..มา"
และทันใดนั้นเอง ในอากาศตรงหน้าของแซนก็พลันปรากฏตัวอักษรสีเลือดขึ้นมา
'ภารกิจรอง : ช่วยผีสาวตามหาลูกตาทั้งสองข้างที่หายไป'
แซนเผยยิ้มกว้าง เขาเดินตามหลังผีสาวออกไปนอกโซนที่พักอย่างร่าเริง
เขาได้ภารกิจรองมาแล้ว!
แต่ยิ่งเดินตามผีสาวไปไกลมากขึ้นเท่าไหร่ แซนก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเท่านั้น เพราะทางที่เขากำลังเดินไปอยู่นี้ มันเป็นทางเดียวกับทางที่ใช้ไปยังสวน สถานที่เดียวกันกับที่มีคนพบศพเมื่อตอนบ่าย
อย่าบอกนะว่าพี่สาวที่เดินนำหน้าเขาก็ตายที่สวนแห่งนี้หรอ!?
แซนขมวดคิ้วกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับ สวนแห่งนี้มีอะไรบางอย่างแปลกๆแล้วรึเปล่า ทำไมคนสองคนถึงได้มาตายที่เดียวกันได้ล่ะ?
เดินตามไปอีกครู่หนึ่ง พี่สาวที่เดินนำทางเขาก็หยุดลง ซึ่งตรงจุดที่พี่สาวหยุดเดินนั้น แซนก็สามารถจำมันได้แม่น
มันเป็นจุดเดียวกันกับที่มีคนพบศพเมื่อตอนบ่าย..
"พี่สาว..มั่นใจนะครับว่าเป็นตรงนี้?" แซนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเล แต่เมื่อเห็นการพยักหน้ายืนยันของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าที่คฤหาสน์แห่งนี้อาจมีอะไรแปลกๆ
บางที ในโลกสยองขวัญอาจจะมีปริศนาอะไรบางอย่างให้ผู้เข้าร่วมไขด้วยรึเปล่านะ? ทำไมทุกอย่างมันดูมีเงื่อนงำเต็มไปหมดเลยล่ะ..
"ถ..ถ้าอย่างนั้น รอผมสักครู่หนึ่งนะครับ เดี๋ยวผมจะลองหาให้ก่อน แต่ถ้าหากไม่เจอก็ค่อยว่ากันอีกที โอเคมั้ยครับ?"
หลังคำถามของแซน ผู้เป็นผีสาวก็พยักหน้าหงึกหงักตอบรับอย่างว่าง่าย
แซนไม่ได้คิดมากกับการพูดน้อยของพี่สาวตรงหน้าอยู่แล้ว เพราะเขาเข้าใจดีว่าวิญญาณบางตนก็ไม่ได้มีพลังมากมายอะไร ทำให้บางครั้งก็อาจจะพูดสื่อสารออกมาไม่ได้เท่าที่ควร
แต่เมื่อแซนกวาดตามองออกไปบริเวณรอบๆ เขาก็ถึงกับต้องยกมือตบหน้าผากของตัวเองเสียงดังเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
จะมาช่วยพี่สาวหาของทั้งที ทำไมเขาถึงไม่ยอมเอาไฟฉายมาด้วยกันนะ!
แซนส่ายหัวอย่างอ่อนใจ จะให้เดินกลับไปเอาไฟฉายก็คงกินเวลาไปอีกพักใหญ่ๆเลย แต่ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้วทั้งที ลองหาๆดูก่อนก็ไม่เสียหาย
โชคดีที่แสงจากพระจันทร์ในคืนนี้ค่อนข้างสว่าง หลังจากที่สายตาของเขาคุ้นชินกับความมืดแล้ว แซนก็สามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ชัดขึ้น
แซนเริ่มหาจากบริเวณพุ่มไม้ก่อนเป็นอันดับแรก ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่าย ศพที่พวกเขาเจอนั้นถูกหั่นเป็นท่อนแล้วทิ้งไว้ในพุ่มไม้ เป็นไปได้มั้ยว่าศพของพี่สาวก็อาจจะถูกทำแบบเดียวกัน?
แต่คนที่ลงมือฆ่านี่ก็โหดเหี้ยมจริงๆ ฆ่าแล้วหั่นศพยังไม่พอ ยังจะเอาศพมาทิ้งไว้ในสวนอีก ในคฤหาสน์หลังนี้มีคนที่โหดเหี้ยมแบบนั้นด้วยหรอ?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แซนก็พลันรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมา
ในโลกนี้ คนที่เขาควรจะระวังและอยู่ห่างให้มากที่สุดเพื่อความปลอดภัยในชีวิตของตนเองก็คือฆาตกรคนนั้นสินะ..
..แต่ทำไงได้ ตอนนี้เขาก็น่าจะเข้ามาเกี่ยวไปเต็มๆแล้วนี่นา แถมยังอยู่ในสถานที่เกิดเหตุด้วยอีก
แซนเริ่มรู้สึกเลิ่กลั่ก
เอาเป็นว่า รีบหาลูกตาให้พี่สาวแล้วกลับห้องไปนอนไวๆดีกว่า!
แต่ในทันใดนั้นเอง ยังไม่ทันที่จะได้เริ่มหา แซนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินมาที่นี่อย่างรวดเร็ว
คนตัวเล็กพลันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
และในเมื่อไม่รู้ว่าคนที่มาใหม่นั้นมาดีหรือมาร้าย แซนจึงเลือกเข้าไปซ่อนตัวในพุ่มไม้หนาๆข้างตัว ก่อนจะยกมือปิดปากของตัวเองและพยายามเงียบเสียงให้ได้มากที่สุด
ส่วนวิญญาณของพี่สาวนั้น ร่างของเธอก็ค่อยๆกลายเป็นโปร่งใสราวกับกำลังล่องหน แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น แซนก็ยังสามารถมองเห็นร่างของเธอได้อยู่ดี
แซนเบะปาก บางทีหากเขามีพลังการล่องหนแบบเธอได้บ้างก็คงจะดี..
นอกจากนี้ เขายังเห็นด้วยว่าท่าทางของเธอดูจะเป็นห่วงเขาเป็นอย่างมาก
ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นที่น่าจะเป็นของผู้ชายดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่ร่างของอีกฝ่ายจะหยุดลงที่พุ่มไม้ใกล้ๆกับตรงจุดที่เขาซ่อนอยู่
หรือว่าจะเป็นฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวและคนเมื่อตอนบ่ายคนนั้น!?
ยิ่งคิดได้แบบนั้น หัวใจของแซนก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างลุ้นระทึก ร่างบางเผลอกลั้นใจเมื่อเห็นว่าร่างของชายตรงหน้าหันมองมาตรงพุ่มไม้ที่เขาอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นฆาตกรรึเปล่า แต่แบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
แม้ว่าแซนจะไม่ได้กลัวผี แต่ถ้าหากอีกฝ่ายเป็นฆาตกรที่มนุษย์ขึ้นมาล่ะก็ เขาจะเอาแรงที่ไหนไปสู้!
แซนไม่สามารถมองเห็นร่างของอีกฝ่ายได้ชัดนักเพราะความสูงของคนคนนั้น เขาเลยเห็นเพียงแค่เงาอันเลือนรางเท่านั้น
ชายคนนั้นย่อตัวลงมองพุ่มไม้ที่อยู่ใกล้ๆเขาราวกับต้องการจะหาอะไรบางอย่าง และถ้าแซนจำไม่ผิด พุ่มไม้นั่นเป็นพุ่มเดียวกับที่พวกเขาเจอศพเมื่อตอนบ่าย..
"เหอะ เล่นเก็บหลักฐานไปหมดแบบนี้ สืบยากซะแล้วสิ"
"..!!"
สิ้นเสียง แซนก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเสียงที่เขาได้ยินจากร่างของผู้ชายตรงหน้ากลับเป็นเสียงของคนที่เขาคุ้นเคยไปเสียอย่างนั้น
พ..พี่เวย์!?
แม้จะเป็นเสียงเดียวกัน แต่น้ำเสียงที่แซนได้ยินนั้นต่างออกไปจากเวลาปกติไปเป็นอย่างมาก มันไม่ได้เป็นเสียงที่นุ่มละมุนชวนให้รู้สึกอบอุ่นแบบที่เขาเคยได้ยิน เพราะน้ำเสียงที่เขากำลังได้ยินนั้นทั้งเรียบนิ่งและเย็นชาจนดูน่ากลัว
น..นั่น..
พี่เวย์จริงๆหรอ..?
__________________________
น้องง น้องคือเป็นเด็กดีมากๆ ความเอาผ้าเช็ดหน้าซับเลือดให้ผี คือถ้าเป็นเรานะจะไม่เดินไปเปิดประตูตั้งแต่แรกแล้ว จิง อีกอย่าง ถ้าเห็นหน้าตาผีในระยะประชิดแบบนั้น เราคงช้อคก่อน 5555555555
ทางด้านพี่เวย์ตอนนี้จะมาดีหรือมาร้ายก็ต้องมาลุ้นกันอีกที แต่ว่าเราบอกเลยว่าพี่เวย์เป็นพระเอกแน่นอนค่ะ ส่วนก่อนที่จะได้เป็นพระเอกนั้นจะโดนมัมหมีหรี่ตามองอีกกี่รอบก็ต้องรอดูที่การกระทำกันไปนะคะ 5555
#นั่นผีนะครับแซน


TW : มีฉากบรรยายรูปลักษณ์ของผีที่ค่อนข้างน่ากลัว
แม้ในวันนี้จะมีศพเกิดขึ้นเหมือนกับเมื่อวาน แต่ท่าทางของเหล่าแม่บ้านกลับดูเฉยชาอย่างน่าใจหาย พวกเธอมารวมตัวกันเพียงเพื่อทำความสะอาดคราบเลือดและศพ แล้วก็แยกย้ายจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันไม่มีการให้ทุกคนหยุดทำงานเหมือนเมื่อวานเลยด้วยซ้ำ
หรือเพราะวันนี้คนที่ตายเป็นผู้เข้าร่วม คนในโลกนี้ก็เลยไม่สนใจอย่างนั้นหรอ?
นี่มันจะแปลกเกินไปรึเปล่า?
แซนขมวดคิ้ว ถึงแม้เขาจะไม่ได้เห็นศพเพราะพี่เวย์ปิดตาเขาตอนที่ศพยังไม่ถูกเก็บกวาดเอาไว้ก็เถอะ แต่ว่าคราบเลือดที่กระจายอยู่รอบๆกับสีหน้าหวาดกลัวของคนอื่นๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็พอจะทำให้เขาเดาได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นน่ากลัวมากแค่ไหน
แซนเงยหน้าขึ้นไปมองตรงระเบียงของคฤหาสน์แต่ละชั้น ก่อนจะพบว่าระเบียงที่น่าจะเป็นจุดที่ผู้เข้าร่วมที่ตายร่วงลงมานั้นน่าจะเป็นชั้นสามเพราะมันอยู่ใกล้ที่สุด
แซนย้อนนึกถึงครั้งที่คุณป้าแม่บ้านพาเหล่าผู้เข้าร่วมเดินไปที่ต่างๆเพื่อแจกแจงหน้าที่ หากจำไม่ผิด ที่ชั้นสามมีผู้รับผิดชอบงานที่นั่นมากถึงแปดคน แบ่งเป็นงานทำความสะอาดห้องน้ำสองคน ทำความสะอาดห้องดนตรีสองคน ดูแลสวนในร่มสองคน และสุดท้าย ทำความสะอาดโถงทางเดินอีกสองคน
แม้แซนจะความจำดีถึงขนาดที่พอจำหน้าของผู้เข้าร่วมเกือบทุกคนได้ แต่เรื่องที่ใครได้รับหน้าที่อะไรบ้าง เรื่องนี้แซนจำไม่ได้จริงๆ
ต้องโทษตัวเองด้วยที่ตอนนั้นเขามัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับความใหญ่โตและหรูหราของคฤหาสน์หลังนี้จนไม่ได้สนใจคนอื่นๆเท่าไหร่นัก
"แซนครับ เราอยากไปสำรวจชั้นสามกับพี่รึเปล่า"
เวย์เอ่ยถามคนตัวเล็กขึ้นมาตรงๆ สำหรับเขา ชั้นสามในตอนกลางวันแบบนี้ยังไม่ดูอันตรายเท่าไหร่นัก เพราะนอกจากเขากับแซนแล้ว ก็ยังมีผู้เข้าร่วมคนอื่นๆที่ทำงานอยู่ชั้นสามด้วยเช่นกัน เพียงแต่ศพที่เกิดขึ้น เวย์เดาว่าน่าจะเป็นฝีมือของคนมากกว่า
"ได้ครับพี่เวย์ ผมก็ไม่ได้มีอะไรต้องไปทำอยู่แล้ว" แซนพยักหน้าหงึกหงักตอบรับไปอย่างว่าง่าย ถึงจะให้เขากลับห้องไปตอนนี้ เขาก็ไม่มีอะไรจะทำอยู่ดี ไม่สู้ไปสำรวจที่ชั้นสามกับพี่เวย์ดีกว่าเยอะ
อีกอย่าง เวลาที่อยู่กับพี่เวย์ แซนก็รู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย
เวย์อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู "ถ้าอย่างนั้น แซนต้องห้ามปล่อยมือพี่นะครับ โอเคมั้ย"
"อ..โอเคครับ"
แซนหลุบตามองต่ำ เอาอีกแล้ว รอยยิ้มของพี่เวย์จะมีพลังทำลายล้างเกินไปแล้วนะ! ถ้าอีกฝ่ายยังยิ้มแบบนี้ใส่เขาบ่อยๆอีกล่ะก็ เขาได้แย่แน่ๆ!
"ถ้างั้นก็ไปกันครับ"
เวย์พูดด้วยรอยยิ้มละมุนเต็มใบหน้า ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนมากอบกุมมือของแซนเดินไปด้วยกันอีกครั้ง ทิ้งผู้เข้าร่วมคนอื่นๆที่ยังยืนอยู่กับที่ด้วยความหวาดผวาเอาไว้ข้างหลัง
บรรยากาศมืดมนในคฤหาสน์คล้ายจะสว่างขึ้นมานิดหน่อยสำหรับคนทั้งคู่
…
ที่ชั้นสามนั้น แม้จะเป็นช่วงเช้า แต่บรรยากาศในชั้นนี้ก็ยังดูวังเวงชวนให้รู้สึกขนลุกอย่างประหลาด อากาศบริเวณโถงทางเดินเองก็มีความเย็นเยียบมากกว่าปกติ
แซนกวาดตามองไปรอบๆอย่างสำรวจ
ดูเหมือนว่าในชั้นสามนี้จะมีวิญญาณมากกว่าปกติมากเลยทีเดียว สังเกตได้จากบรรยากาศเย็นเยียบที่อยู่รอบๆตัวของพวกเขา
ซึ่งอันที่จริง แซนก็รู้สึกคุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้มากๆ
ก็นะ ในโลกความเป็นจริง ในห้องเช่าของเขาเองก็มีวิญญาณของคุณน้าอยู่ตั้งสามตน ส่งผลให้บรรยากาศให้ห้องของเขานั้นเย็บเยียบกว่าที่อื่นๆ แต่สำหรับแซนแล้ว เขากลับชอบบรรยากาศแบบนั้นเอามากๆ เพราะเดิมที ประเทศที่เขาอยู่นั้นก็มีอากาศที่ร้อนราวกับกำลังซ้อมตกนรกอยู่ ดังนั้นแซนที่ไม่มีเงินพอที่จะซื้อแอร์หรือพัดลมก็ต้องพึ่งพาเหล่าน้าๆของเขาที่เปรียบเสมือนเครื่องทำความเย็นเคลื่อนที่ไปแทนก่อน
ว่าแต่ เท่าที่แซนจำได้ ที่ชั้นสามนั้นมีผู้เข้าร่วมที่ทำงานอยู่ที่นี่มากถึงแปดคนเลยไม่ใช่หรอ? ทำไมมันถึงได้เงียบแปลกๆแบบนี้ล่ะ?
"ที่นี่มันเงียบไปรึเปล่าครับพี่เวย์ คนอื่นๆไปไหนกันหมดนะ?" แซนพูดพึมพำออกมาเบาๆขณะที่พวกเขาสองคนเดินไปตามทางเดินอันเงียบสงัด
ที่นี่ไม่มีแม้แต่แม่บ้านหรือผู้เข้าร่วมสักคนเลยด้วยซ้ำ แล้วผู้เข้าร่วมที่ได้รับหน้าที่ให้ทำความสะอาดโถงทางเดินก็ไม่เห็นจะมีเลยสักคน
อะไรกันเนี่ย อย่าบอกนะว่าผู้เข้าร่วมคนอื่นๆแอบโดดงานกันน่ะ?
แซนยู่ปากอย่างไม่ชอบใจ
"ชั้นสามก็กว้างออกขนาดนี้ คนอื่นๆคงทำความสะอาดอยู่ในห้องที่ตัวเองได้รับผิดชอบนั่นแหละครับ" เวย์หันมาตอบกลับคนข้างตัวยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสำรวจบรรยากาศรอบๆของบริเวณชั้นสามอีกครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้น ที่นี่ก็ดูแปลกๆอย่างที่แซนว่าจริงๆ
มันเงียบเกินไป..
มือหนากระชับมือที่จับมือกับคนข้างตัวแน่นขึ้น ในใจของเวย์พลันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่พาแซนมาที่นี่
ทั้งๆที่เป็นตอนกลางวัน แต่บรรยากาศในชั้นนี้กลับเย็นเยือกได้ขนาดนี้ นั่นบ่งบอกว่าวิญญาณที่อยู่ในชั้นนี้จะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ
เวย์ขมวดคิ้ว แต่หลังจากครุ่นคิดไปอีกครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินหยุดเดิน แล้วตั้งใจจะพาแซนกลับไปยังห้องพักก่อน
ตอนแรกเขาก็คิดว่ามันไม่มีอะไรนั่นแหละ แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว ถ้าแซนกลับไปพักที่ห้องน่าจะปลอดภัยมากกว่าอยู่กับเขาที่นี่
"แซนครับ พี่ว่าเรา.." แต่ยังไม่ทันที่เวย์จะพูดจบ เขาก็พลันชะงักไป
เพราะมือที่เขากำลังจับ..
..มันไม่ใช่มือของแซนอีกต่อไปแล้ว
ร่างสูงหันไปมองวิญญาณสาวที่อยู่ข้างตัวด้วยดวงตาแข็งกร้าวอย่างน่ากลัว แขนแกร่งยกขึ้นมาบีบคอของผีสาวข้างตัวอย่างรวดเร็วและไม่ปราณีจนฝ่ายผีต้องเป็นฝ่ายที่หน้าซีดเสียเอง
ท่าทางอันอบอุ่นอ่อนโยนของเวย์ในตอนนี้ไม่มีหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว แต่บรรยากาศรอบตัวของเขากลับกลายเป็นเย็นยะเยือกจนแม้แต่เหล่าวิญญาณยังต้องรู้สึกหวาดผวา
"เขาอยู่ไหน" เวย์เอ่ยถามวิญญาณตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"ฉ..ฉัน"
"ฉันถามว่าเขาอยู่ไหน!"
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ น้ำเสียงที่เอ่ยถามก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้นมามากกว่าเดิม อีกทั้งร่างของผีสาวที่ถูกเวย์บีบคออยู่ก็เริ่มอ่อนแสงลงราวกับจะสามารถสลายไปได้ทุกเมื่อ
ผีสาวที่ถูกบีบคอทำหน้าราวกับจะร้องไห้ ทำไมไม่เห็นมีใครบอกเธอเลยล่ะว่าผู้ชายตรงหน้าเธอจะน่ากลัวได้ขนาดนี้!?
ใครก็ได้! ช่วยด้วย!!
…
ทางด้านของแซน เมื่อรู้สึกว่ามือที่จับกับพี่เวย์จู่ๆก็เย็นขึ้นอย่างประหลาด เขาก็รีบหันไปมองอย่างสงสัยทันที
มือพี่เวย์ไม่น่าจะเย็นแบบนี้นะ..
แต่เมื่อแซนหันไปมอง เขาก็ต้องเผลอชะงักไปเมื่อมือที่เขาจับอยู่นั้นไม่ใช่มือของพี่เวย์อีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับกลายเป็นมือของใครก็ไม่รู้ที่เต็มไปด้วยเลือดแทน
นอกจากนี้ สิ่งที่แซนกำลังจับก็มีเพียงแค่มือข้างหนึ่งที่ขาดออกจากตัวเท่านั้น ดูแล้วน่าสยดสยองเป็นอย่างมาก
แซนก้มมองมือเปื้อนเลือดของใครบางคนที่เขาจับอยู่ด้วยความงุนงง
เดี๋ยวก่อน ก่อนหน้านี้เขาจับมือกับพี่เวย์อยู่ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมอยู่ๆเขาถึงมาจับมือของใครก็ไม่รู้แบบนี้ไปได้ล่ะ!?
แซนกวาดตามองสำรวจไปรอบๆตัว แม้บรรยากาศที่นี่จะยังเป็นชั้นสามของคฤหาสน์อยู่เหมือนเดิม แต่รอบๆตัวของเขากลับเต็มไปด้วยหมอกสีขาวอันหนาทึบอยู่เต็มไปหมด
และที่สำคัญ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว แล้วพี่เวย์ไปไหน? อีกฝ่ายจะเป็นอะไรไปรึเปล่า?
แม้ว่าพี่เวย์จะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านโลกสยองขวัญมาหลายโลกแล้วก็เถอะ แต่แซนก็อดที่จะเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้
เมื่อคิดได้แบบนั้น แซนก็รีบยกมือเปื้อนเลือดขาดๆที่เขาจับอยู่ชูขึ้นเหนือหัว ก่อนจะตะโกนถามออกมาเสียงดังทันที
"เอ่อ ขอโทษนะครับ แต่ว่ามีใครทำมือหล่นบ้างมั้ยครับ!?"
ไม่ว่าเปล่า แซนยังโบกมือเปื้อนเลือดในมือของเขาไปมาด้วยท่าทางน่าเอ็นดูอีกด้วย
เมื่อไร้วี่แววของการตอบกลับ แซนก็ถอนหายใจออกมาพลางก้มมองมือเปื้อนเลือดที่เขาจับอยู่อย่างสำรวจอีกรอบ
มือข้างนี้ดูเล็กและบอบบาง ทั้งยังนุ่มมือราวกับได้รับการดูแลมาอย่างดี แม้มันจะเปื้อนเลือดอยู่จนชุ่ม แต่แซนก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าของมือข้างนี้จะต้องเป็นผู้หญิงอย่างแน่นอน
ว่าแต่ว่าใครมาทำมือหายเอาไว้กับเขาเนี่ย เขายังต้องรีบไปตามหาพี่เวย์อีกนะ!
แต่ทันใดนั้นเอง แซนก็พลันรู้สึกว่าบรรยากาศด้านหลังของเขานั้นจู่ๆก็เย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างประหลาด เขาจึงหันไปมองด้านหลังทันทีแบบไม่ต้องคิด
ที่ด้านหลังของแซนนั้นมีร่างวิญญาณของเด็กสาวที่น่าจะอายุไม่เกินสิบห้าปียืนอยู่ในระยะประชิด ทั่วทั้งร่างของเธอนั้นมีรอยเย็บปะอย่างน่ากลัวราวกับชิ้นส่วนต่างๆของร่างกายเธอเคยถูกหั่นออกจากกันมาก่อน
และที่โดดเด่นที่สุดก็คงจะเป็นแขนข้างขวาที่ไร้ซึ่งมือนั่น
แซนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ
ที่แท้..มือเปื้อนเลือดข้างที่เขาถืออยู่ก็เป็นของน้องผู้หญิงคนนี้เองสินะ!
ว่าแต่ ทำไมร่างวิญญาณของเธอถึงได้เป็นแบบนี้กันนะ มันราวกับว่าอีกฝ่ายเคยถูกฆ่าหั่นศพมาก่อนยังไงยังงั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของแซนก็พลันเบิกกว้าง
จริงด้วย! ศพของผู้ชายที่ถูกฆ่าในสวนก็ถูกหั่นเป็นชิ้น ร่างของพี่สาวตาโบ๋คนนั้นเองก็มีรอยราวกับเคยถูกหั่นมาแล้วด้วยเช่นกัน ไหนจะยังมีเด็กสาวคนนี้อีก!
นี่เขามาเจอกับฆาตกรที่ชอบฆ่าหั่นศพหรอกหรอ!?
"พี่ชาย หนูขอมือของหนูคืนได้รึเปล่าคะ"
วิญญาณเด็กสาวเอ่ยถามด้วยท่าทางน่ารัก หากไม่ติดว่าดวงตาที่เป็นตาดำของเธอนั้นเล็กจนตาขาวกินพื้นที่ไปเกือบหมดนั้นกำลังกลอกตาไปมา เธอก็คงจะดูน่ารักกว่านี้
"อะ..ได้สิครับ พี่กำลังถามหาอยู่เลยว่ามันเป็นของใคร" แซนส่งมือที่ขาดให้กับเด็กสาวตรงหน้าอย่างใจดี "ว่าแต่ เรารู้รึเปล่าว่าพี่จะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง พอดีพี่พลัดหลงกับเพื่อนมาน่ะครับ"
แซนถามวิญญาณตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ตอนนี้เขาพอจะเดาได้แล้วว่าตัวเองน่าจะหลุดเข้ามาในมิติซ้อนทับหรืออะไรบางอย่างของวิญญาณที่เหล่าน้าของเขาเคยเล่าให้ฟัง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่รู้วิธีที่จะออกไปอยู่ดี
"รู้ค่ะ!"
เด็กสาวเผยยิ้มกว้างจนริมฝีปากเริ่มฉีกออกจากกันอย่างน่าสยดสยอง
"แต่ว่าพี่ชายต้องอยู่เล่นกับหนูก่อนนะ!"
แซนมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู แม้ร่างกายของเธอจะไม่อำนวยสักเท่าไหร่ แต่ความพยายามของเธอที่จะพูดคุยกับเขานั้นก็ดูน่ารักเอามากๆ
"ได้สิครับ ไหน..แล้วเราจะให้พี่เล่นอะไรหรอครับ?"
___________________________
พอน้องหายแปปเดียว พี่เวย์กะคือเทิร์นดาร์คบีบคอผีเลยจ้ะ ขนาดผียังกลัว น่ากลัวมากเว่อ 55555
ส่วนน้องแซน หนูลูก เจอผีน่ากลัวขนาดนั้นหนูยังเอ็นดู ขอล้องเรยนะ ถ้าเป็นเราคือวิ่งตั้งแต่เห็นมือขาดๆเปื้อนเลือดในมาอยู่มือแล้วค่ะ 5555555555
#นั่นผีนะครับแซน


TW : มีฉากบรรยายรูปลักษณ์ของผี
"ฉ..ฉัน เฮือก!"
ผีสาวที่กำลังอ้ำอึงพลันเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนกเมื่อมือที่บีบคอของเธออยู่นั้นออกแรงบีบมากกว่าเดิมจนร่างวิญญาณของเธอแทบจะสลายอยู่รอมร่อ
มนุษย์คนนี้นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมอีกฝ่ายถึงได้มีพลังมากจนแทบจะทำลายวิญญาณของเธอได้ขนาดนี้!?
"ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย.."
เวย์จ้องมองผีสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งราวกับมองสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เขาสามารถทำลายมันลงเมื่อไหร่ก็ได้
"..เขาอยู่ที่ไหน?"
"ฉ..ฉันตอบแล้ว! ฉันตอบแล้ว เขาถูกคุณหนูพาตัวไปค่ะ!"
ผีสาวเอ่ยตอบด้วยท่าทางร้อนรน เพียงแค่ดูก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าสามารถทำให้วิญญาณของเธอสลายไปได้จริงๆ เธอยังไม่อยากตายอีกรอบหรอกนะ!
เวย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับรับรู้ว่าในคฤหาสน์หลังนี้นอกจากแม่บ้านและนายหญิงของคฤหาสน์ ยังมีคนที่ถูกเรียกว่าคุณหนูอยู่อีกด้วย
อ่อ แต่ดูจากการที่อีกฝ่ายพาแซนไปแบบนี้ คุณหนูที่ว่านั่นก็อาจจะไม่ใช่คนแล้วล่ะ
"แล้วจะพาเขากลับมาได้ยังไง"
เวย์ยอมปล่อยมือออกจากคอของวิญญาณตรงหน้า ผีสาวพลันทรุดนั่งลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวทันที ก่อนที่เธอจะต้องจำใจตอบออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
"ค..คุณหนูน่าจะพาเขาไปเล่นที่ห้องใต้หลังคาค่ะ เพราะคุณหนูชอบไปเล่นที่นั่นบ่อยๆ"
ผีสาวที่อยู่ในชุดแม่บ้านก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ
ฉันขอโทษนะคะคุณหนู! แต่ว่าครั้งนี้มันจำเป็นต้องตอบจริงๆค่ะ!
เวย์จ้องมองผีสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"..นำไป"
สิ้นเสียง ผีสาวก็กุลีกุจอลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วเดินนำมนุษย์น่ากลัวข้างหลังไปอย่างหวาดๆ
เวย์เดินตามวิญญาณตรงหน้าไปอย่างเงียบๆ แม้สิ่งที่วิญญาณตรงหน้าพูดเกี่ยวกับคุณหนูอะไรนั่นขึ้นมานั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับเบาะแสที่เชื่อมโยงไปถึงการแก้ไขปริศนาของโลกใบนี้ก็ตาม แต่สำหรับเขาในตอนนี้ การช่วยแซนถือเป็นเรื่องที่สำคัญมากกว่า
เวย์ก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้เป็นแบบนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็มีผู้เข้าร่วมหลายคนที่ถูกวิญญาณพาตัวไปเหมือนกันแท้ๆ แต่เขาก็ไม่เคยใส่ใจจะช่วยเหลือใครเท่านี้มาก่อน
ร่างสูงปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะมุ่งหน้าเดินตามผีสาวไปด้วยสีหน้าจริงจัง
..รอพี่ก่อนนะครับแซน
…
ส่วนทางด้านของแซนนั้น สถานการณ์ของเขาไม่ได้น่ากังวลแบบที่เวย์คิดเลยแม้แต่น้อย..
"พี่แซนแพ้อีกแล้ว คิกๆ พี่ต้องนั่งดูพวกหนูเล่นไปก่อนอีกแล้วล่ะค่ะ"
วิญญาณของเด็กสาวที่เคยมือขาดพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขำขัน พลางหันไปหัวเราะคิกคักกับเหล่าเพื่อนๆของเธออย่างสนุกสนาน
ถูกต้อง ที่แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่แซนกับเธอสองคนเท่านั้น แต่ยังมีวิญญาณเด็กๆคนอื่นๆอีกสองสามตนอยู่ด้วยเช่นกัน
"โถ่ ทำไมพวกเราเล่นเก่งกันจังเลยครับ พี่ยังไม่เคยชนะสักรอบเลย" แซนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ตั้งแต่เล่นมาด้วยกันตาแรก เขายังไม่เคยชนะสักตาเลยนะ!
"ก็หนูบอกแล้วว่าให้พี่แซนระวังอย่าไปจับโดนตัวอื่น แต่นี่พี่ไปโดนตัวอื่นทุกรอบเลย พี่ก็แพ้สิคะ คิก!"
"ก็มันอยู่ติดกันแบบนั้นแล้วพี่จะหยิบได้ยังไงเล่า.." ร่างบางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแง่งอนพลางกวาดตามองโซ่พลาสติกอันเล็กๆสีสันสดใสที่กระจายเป็นหย่อมๆอยู่เต็มพื้นด้วยสายตาน้อยใจ
บางทีหมากเก็บอาจจะไม่ใช่ทางของเขา..
ถูกต้อง..สิ่งที่แซนและเหล่าเด็กๆกำลังเล่นกันอยู่ในตอนนี้ก็คือหมากเก็บนั่นเอง
ส่วนวิธีเล่นจะให้เขาอธิบายยังไงดีนะ จริงๆมันก็คือการโยนกลุ่มโซ่กลุ่มเล็กๆที่เรียกว่าหมากกลุ่มหนึ่งขึ้นไปในอากาศแล้วเก็บหมากอีกกลุ่มที่พื้นด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็ต้องใช้มือข้างเดิมรับหมากที่เราโยนขึ้นไปกลับมาไว้ในมืออีกรอบ
แต่ในระหว่างที่กำลังเก็บหมากที่พื้นจะต้องห้ามมือไปโดนหมากตัวอื่นที่เราไม่ได้ตั้งใจจะเก็บ และจนสุดท้าย หากใครสามารถเก็บหมากได้มากที่สุดก็จะเป็นฝ่ายชนะไป แต่กลับกัน หากแพ้รัวๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เล่นอย่างแซนก็ต้องทำใจนั่งดูคนอื่นๆเล่นกันต่อไป
เนื่องจากตอนเด็กๆแซนต้องทำงานตลอด เขาไม่เคยมีโอกาสได้มาเล่นอะไรเด็กๆแบบนี้มาก่อนในชีวิต นี่จึงเป็นการเล่นหมากเก็บครั้งแรกของเขา ดังนั้นมันก็เลยออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
เมื่อแพ้ แซนก็ไม่มีอะไรจะทำอีกนอกจากต้องมองดูเหล่าเด็กๆเล่นกันต่อไป ซึ่งเขาก็อาศัยช่วงเวลาเหล่านี้ลอบมองสำรวจเด็กๆทุกคนอีกรอบ
วิญญาณของเด็กๆเหล่านี้ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก จากการมองไปที่บาดแผลบนร่างกายของพวกเธอ ดูเหมือนว่าเด็กๆต่างก็ถูกฆาตกรรมโดยการฆ่าหั่นศพเป็นท่อนๆมาก่อน ซึ่งลักษณะของการฆ่านั้นก็เป็นแบบเดียวกับศพที่พวกเขาเจอในสวนราวกับว่าฆาตกรนั้นเป็นคนคนเดียวกัน
โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!
อีกฝ่ายลงมือฆ่าเด็กๆที่น่ารักเหล่านี้ไปได้ยังไงกันนะ..
ว่าแต่ หากฆาตกรคนนั้นเป็นมนุษย์แล้วยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังเพิ่งก่อเหตุฆ่าคนไปเมื่อวาน ถ้าอย่างนั้น..
วินาทีนั้น แซนก็พลันรู้สึกเย็นสันหลังวาบ
ย..อย่าบอกนะว่าเขาก็มีโอกาสได้เจอกับฆาตกรคนนั้นน่ะ!?
"พี่แซนคะ พี่แซน.." แซนพลันสะดุ้งและหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆเรียกเขาจากด้านข้าง
เป็นวิญญาณเด็กสาวที่เคยมือขาดตนนั้น
เด็กสาวเผยยิ้มออกมาอย่างจริงใจ "ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะพี่แซน วันนี้หนูสนุกมากเลย แต่ว่าพี่ต้องไปทำงานแล้วใช่รึเปล่าคะ"
แซนพยักหน้าตอบอย่างใจดี "ใช่ครับ นี่ก็ใกล้เวลางานช่วงเที่ยงของพี่แล้ว เอาไว้ถ้ามีโอกาสค่อยมาเล่นด้วยกันใหม่ก็แล้วกันนะครับ"
"น่าเสียดายจัง.." วิญญาณเด็กสาวหลุบตาลงต่ำอย่างเศร้าสร้อย "..ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวหนูจะพาพี่แซนออกไปจากที่นี่เองค่ะ ตามหนูมานะ!"
"ได้เลยครับคนเก่ง" แซนเผยยิ้มเอ็นดูออกมา ก่อนจะเดินจับมือกับวิญญาณของเด็กสาวผ่านหมอกอันหนาทึบออกไป
ส่วนวิญญาณเด็กๆคนอื่นๆต่างก็แยกย้ายหายตัวกันไป บางตนก็เดินหายไปท่ามกลางสายหมอกตามปกติ แต่บางตนก็จากไปด้วยท่าทางแปลกๆอย่างการทำท่าสะพานโค้งแล้วเคลื่อนที่จากไปทั้งอย่างนั้นก็มี
แซนมองภาพเหล่านั้นแล้วส่ายหัวน้อยๆอย่างเอ็นดู วิญญาณเด็กวัยกำลังซุกซนก็เป็นแบบนี้แหละ ถึงจะชอบทำอะไรแปลกๆไปบ้าง แต่มันก็คือความสนุกของพวกเขาล่ะ
หลังเดินตามวิญญาณเด็กสาวมาไม่นาน แซนก็พบว่าตัวเขานั้นได้กลับมาอยู่ที่บริเวณโถงทางเดินของชั้นสามอีกครั้ง มันเป็นที่ที่เดียวกันกับที่เห็นพี่เวย์เป็นครั้งสุดท้าย
"หนูคงมาส่งได้เท่านี้ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ดึงตัวพี่แซนมาอย่างกะทันหัน"
"ไม่เป็นไรเลยครับ พี่รู้ว่าเราเหงา แต่ครั้งหน้ามาบอกกันก่อนก็ดีนะครับ พี่จะได้เตรียมตัวถูก"
เมื่อได้ยินแบบนั้น วิญญาณของเด็กสาวก็เผยยิ้มแห้งจนรอยแตกร้าวบนใบหน้าเริ่มปรากฏขึ้นมาอย่างน่ากลัว
"แหะๆ ได้เลยค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็บ๊ายบายนะครับ" แซนโบกมือลาเด็กสาว เขาต้องรีบไปตามหาพี่เวย์อีก ไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะตามหาเขาไปจนถึงไหนแล้ว แต่การที่อยู่เขาก็หายตัวมาแบบนี้ พี่เวย์คงจะรู้สึกกังวลมากแน่
อันที่จริง แซนก็อยากออกมาให้เร็วกว่านี้ แต่ด้วยข้อจำกัดของมิติทับซ้อนที่ต้องทำตามคำขอของผู้สร้างถึงจะออกมาได้ เขาจึงจำเป็นต้องอยู่เล่นกับเหล่าวิญญาณที่นั่นไปก่อน
"พี่แซนคะ!"
แต่ในขณะที่แซนกำลังจะเดินจากไป เสียงตะโกนจากวิญญาณเด็กสาวด้านหลังก็ทำเอาเขาชะงัก
"พี่ต้องระวังพ่อบ้านในคฤหาสน์หลังนี้ให้ดีๆนะคะ ถึงหนูจะจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร แต่ว่าเขาเป็นคนฆ่าหนูค่ะ!"
"..!!"
แซนพลันเบิกตากว้างออกมาอย่างตกตะลึงทันทีที่ได้ยินข้อมูลสำคัญจากเด็กสาวตรงหน้า มันเป็นสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอดก็จริง แต่แซนก็ไม่กล้าเอ่ยถามเธอไปตรงๆ เพราะจากคำบอกเล่าของเหล่าวิญญาณน้าๆในโลกความเป็นจริงทำให้แซนรู้ว่า ทุกครั้งที่เหล่าวิญญาณนึกถึงเรื่องตอนที่ตัวเองตาย พวกเขาจะรู้สึกเจ็บปวดราวกับกำลังตายแบบนั้นไปอีกครั้ง
อย่างถ้าวิญญาณตนนั้นตายจากการผูกคอตาย เวลาที่เธอนึกถึงหรือเอ่ยเล่าเรื่องราวตอนนั้น เธอก็จะรู้สึกทรมานเหมือนตัวเองกำลังผูกคอตายอีกครั้ง
แต่วิญญาณของเด็กสาวตรงหน้าเขากลับ..
แซนรีบเดินเข้าไปดูอาการเด็กสาวใกล้ๆอย่างเป็นห่วง ดูท่าว่าเด็กคนนี้จะเป็นห่วงเขาจริงๆถึงได้เอ่ยเตือนเขามาแบบนี้ทั้งๆที่รู้ว่าตนเองจะต้องรู้สึกทรมานราวกับกำลังจะตายอีกครั้ง
"โอเคครับ ขอบคุณเรามากๆ แต่ตอนนี้พอแล้วนะครับ ไม่ต้องไปนึกถึงมันแล้วนะ"
แซนพูดปลอบวิญญาณเด็กสาวตรงหน้าอย่างอ่อนโยนโดยไม่สนว่าใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นบิดเบี้ยวและแตกร้าวขนาดไหน ลูกตาทั้งสองข้างของเธอกลอกขึ้นจนเห็นเพียงตาขาวก่อนจะกลิ้งหลุดออกจากเบ้าตาลงมาบนพื้น เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงมาอาบบนใบหน้าของเธออย่างน่าสยดสยอง ริมฝีปากที่เคยส่งยิ้มมาให้เขาก็ฉีกกว้างไปจนถึงใบหูอย่างน่ากลัว
มันราวกับว่าร่างวิญญาณของเด็กสาวตรงหน้ากำลังกลายสภาพเป็นศพที่ถูกหั่นเป็นท่อนๆอีกครั้ง เลือดสีแดงสดเริ่มไหลเปรอะพื้นพรมและเสื้อผ้าของแซนที่เข้าไปปลอบจนเปียกชุ่ม
แซนขมวดคิ้วเครียด เขาจดจำสิ่งที่เด็กสาวยอมทรมานตัวเองเพื่อเอ่ยเตือนเขาได้จนขึ้นใจ
ฆาตกรในโลกสยองขวัญที่ฆ่าหั่นศพคนนั้นเป็นผู้ชาย ทั้งยังเป็นพ่อบ้านที่ทำงานในคฤหาสน์หลังนี้อีกด้วย..
แต่ในขณะที่แซนกำลังพูดปลอบวิญญาณเด็กสาวนั่นเอง จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกเขาด้วยความตกใจจากทางด้านหลัง
"แซนครับ!!"
ร่างบางหันไปมองตามเสียงเรียกทันที ก่อนจะพบว่าเป็นพี่เวย์ที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาตกตะลึง
อะไรกัน..ทำไมพี่เวย์ถึงได้มองเขาแบบนั้นล่ะ!?
ทางด้านของเวย์ เขามองร่างบอบบางที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดของแซนด้วยความตกตะลึง
วินาทีนั้น..มันราวกับว่าหัวใจของเขาได้หยุดเต้นไปชั่วขณะ
แซน!!!
__________________________
พี่ใจเย็นก่อนนะ นั่นไม่ใช่เลือดน้องจ้า 555555555
กะคือที่หายไปคือไปเล่นหมากเก็บกันมาจ้ะ เกมนี้ใครรู้จักก็คือคุณมีอายุพอสมควรแล้วนะคะ 55555555 ((ไม่อยากจะโม้ว่าเราเซียนหมากเก็บมากนะขอบอก))
เบาะแสเกี่ยวกับฆาตกรเริ่มทะยอยเข้ามาที่ละนิดแล้วค่ะ ว่าแต่ ฆาตกรจะเป็นคนหรือผีกันน้า มาลุ้นไปด้วยกันค่า
#นั่นผีนะครับแซน


บทนำ
ภายใต้โลกที่งดงามใบนี้ยังมีคนอีกหลายสิบล้านคนบนโลกที่ไม่สามารถมองเห็นความงดงามนี้ได้ด้วยตาของตัวเอง และหนึ่งในนั้นคือว่าที่สามีของเธอในอนาคตที่เขาไม่มีแม้โอกาสจะมองเห็นว่าหน้าตาว่าที่เจ้าสาวของเขาเป็นอย่างไร ผิวสีอะไร หรือแม้กระทั่งสายตาที่เธอมองเขาเป็นอย่างไร หลายคนคงไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวถึงต้องให้เธอแต่งงานกับคนพิการอย่างเขา หรือแม้กระทั่งอาจจะมีคำถามว่าทำไมเธอถึงยอมแต่งงานกับเขาทั้งที่เธอในวัยยี่สิบสองปีมีอนาคตมากมายรออยู่ ทำไมต้องเอาอนาคตตัวเองมาฝากไว้กับผู้ชายพิการทางสายตาคนนี้ ส่วนคำตอบสั้นๆ ของเธอก็คงจะเป็น
…เพราะว่าเขาเป็นคนมอบอนาคตให้เธอมาก่อน
ถึงแม้ว่าว่าที่สามีของเธอเท่าที่จำได้เขาแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับเธอเลย ไม่ว่าเธอจะพยายามเปิดใจทำความรู้จักกับเขามากแค่ไหนสิ่งที่เธอจะได้รับกลับจากเขาคือความเงียบ หรือไม่ก็คำตอบสั้นๆ กับท่าทีที่ยุ่งตลอดเวลา เพราะถึงเขาจะมองไม่เห็นเหมือนคนทั่วไปแต่เขาก็สามารถเข้าทำงานตำแหน่งผู้บริหารที่บริษัทผลิตเครื่องสำอางชั้นนำได้อย่างไร้ที่ติโดยใช้การสื่อสารและการทำงานผ่านเสียง และอักษรเบลล์เป็นหลัก การที่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อพิสูจน์ให้คณะกรรมการในบริษัทเห็นว่าการผิดปกติทางด้านสายตาของเขาไม่มีผลต่อการทำงานทำให้เขาเป็นที่ยอมรับของทุกคนถึงแม้จะใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองอยู่นานหลายปี
ก่อนหน้านี้เธอจะจำได้ว่าก่อนที่เขาจะสูญเสียการมองเห็นไปตอนอายุสิบเจ็ดปี ตอนนั้นเธอเองก็มีอายุประมาณสิบสามปียังจำได้ว่าเขามักจะมาเล่นเป็นเจ้าชายที่แสนดีให้เธออยู่เป็นประจำเรียกง่ายๆ ว่าเธอกับเขาสนิทกันมาก แต่พอเขาสูญเสียการมองเห็นไปเขาก็เริ่มตีตัวออกห่างจากเธออีกทั้งยังไปรักษาตัวอยู่ที่ต่างประเทศนานอยู่เกือบห้าปีทำให้ช่วงนั้นเธอไม่ได้ติดต่อกับเขาเลย เพราะไม่ว่าเธอจะพยายามติดต่อเขามากแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมติดต่อเธอกลับมา กระทั่งวันที่เขากลับมาเมื่อสี่ปีก่อนเธอถึงได้เจอกับเขาอีกครั้ง แต่เขาก็ทำเหมือนกลับไม่รู้จักเธอไปแล้ว
เมื่อเวลาผ่านไปเธอเองก็มีแฟนคนแรกเป็นของตัวเอง เธอเริ่มคบกับแฟนคนแรกมาตั้งแต่เริ่มเรียนจบมัธยมปลายปีที่หก เราคบกันมาสามปีจนกระทั่งเธอเรียนอยู่ปีสามแฟนเธอก็นอกใจเธอไปมีคนอื่นทำให้ต้องเลิกรากันไป และนี้กลับเป็นโอกาสให้พ่อของเธอเสนอให้เธอแต่งงานกับเขา
ในช่วงชีวิตที่ว่างเปล่าถูกแฟนคนแรกนอกใจไปมีคนอื่นทำให้ตอนนั้นเธอยอมรับปากที่จะแต่งงานกับคนพิการเพื่อประชดชีวิต จนได้มีเวลามานั่งตกตะกอนความคิดตัวเองว่าแท้จริงแล้วการแต่งงานกับเขาเป็นสิ่งที่เธอควรทำ
เพื่อชดใช้อนาคตเขาที่เขายอมแลกมันกับเธอ
"วันนี้ลูกก็ไปหารามไหม"
"หนูก็อยากไปนะ แต่เดี๋ยวนี้พี่รามแทบจะไม่ให้หนูเจอหน้าเลย" 'อลิชา' ที่กำลังนั่งดมกลิ่นดอกไม้ตอบกลับไพโรจน์ผู้เป็นพ่ออย่างไม่จริงจังนัก เพราะทุกครัั้งที่เธอไปหาเขาเขาก็จะให้เลขามาบอกเธอว่าไม่ว่างพบให้เธอกลับไป
"พี่เขามีปมในใจเราเข้าใจพี่เขาหน่อยนะ"
"หนูเข้าใจ เข้าใจมากๆ ด้วยหนูเองก็อยากรับผิดชอบทุกอย่างให้ดีที่สุด"
"พ่อดีใจนะที่แกยอมแต่งกับรามน่ะ"
"ต่อให้ไม่อยากแต่งก็ต้องแต่งอยู่ดี ถ้าปฏิเสธก็คงจะละอายใจเกินไป"
"พ่อรู้แล้วแหละว่าลูกพ่อจะตอบยังไง"
"หนูยอมแต่งแล้วไง ตอนนี้พี่รามเอาแต่ปฏิเสธการแต่งงาน"
"พ่อกับอาราคินเลยวางแผนไว้ให้ลูกแล้วไง"
"หมายความว่าไง"
"เรียนจบแล้วจะไปทำงานที่ไหนเหรอ"
"เอ้า พ่อไม่ให้หนูทำที่บริษัทเราเหรอ" อลิชาเงยหน้ามองไพโรจน์ด้วยสีหน้าประหลาดใจที่เขาถามเธอมาแบบนั้น เพราะธุรกิจที่บ้านของเธอคือการทำเครืื่องหอมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นก้านไม้หอม กล่นอโรม่า เทียนหอม เป็นต้นทำให้เธอตัดสินใจเข้าเรียนสาขาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางเพื่อมาพัฒนาธุรกิจในครอบครัว
"นั่นสิเนอะ แต่ว่าเราก็พึ่งจบมาใหม่ๆ ลองไปฝึกงานที่อื่นดูไหม"
"ที่อื่นที่พ่อหมายถึงบริษัทพี่รามรึเปล่า" เธอกล่าวถึงรามิลด้วยชื่อเล่นที่เรียกจนติดปาก
"รู้ทันตลอดเลยลูกสาวคนนี้"
"พ่อไม่ต้องมาตีเนียนวางแผนอะไรไว้บอกมาเลยดีกว่าค่ะ" อลิชาหรี่ตามองจับผิดไพโรจน์อย่างรู้ทัน
"พ่อกับอาราคินว่างแผนให้เราไปฝึกงานที่บริษัทรามิลไงจะได้เจอกันบ่อยๆ พ่อฝากให้เราไปอยู่แผนกน้ำหอมให้แล้ว" ไม่ใช่แค่พ่อของเธอที่รู้ว่าเธอต้องการจะแต่งงานกับรามิล แต่ครอบครัวของเขาเองก็รับรู้และสนับสนุนเธอมาตลอดถึงขั้นเตรียมวันแต่งงานเอาไว้ให้ แต่ก็ถูกเขาบ่ายเบี่ยงไปทุกรอบ
"ว่าไงนะ!" อลิชามองหน้าพ่อตาค้าง เธอไม่คิดว่าทุกอย่างจะปุบปับแบบนี้
"พ่อให้ป้าสายเก็บเสื้อผ้าลูกให้แล้ว"
"เก็บเสื้อผ้า? แล้วทำไมต้องเก็บเสื้อผ้าด้วย"
"ลูกต้องย้ายไปอยู่กับพี่เขาน่ะ จะได้เดินทางไปบริษัทพร้อมกันไง"
"แบบนี้มันไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอยังไงตอนนี้เราก็ยังไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ สักหน่อยจะให้หนูย้ายไปอยู่กับพี่เขาเนี่ยนะ พ่อไม่หวงลูกสาวคนเดียวหน่อยเหรอ"
"จะช้าเร็วก็ต้องได้แต่งกันอยู่ดี พ่อก็แค่ผลักดันให้ได้กันสักที ไม่ใช่สิให้ลงเอยกันสักที ก็ไม่ใช่อีกให้เปิดใจให้กัน ใช่ๆ เปิดใจให้กัน คิดซะว่าทดลองอยู่ก่อนแต่งละลายพฤติกรรมกันแล้วกัน"
"พ่อทำแบบนี้พี่รามเขารู้รึยังเนี่ย"
"พ่อคุยไว้แล้วรามไม่ได้ว่าอะไร"
"พ่อพูดจริงรึเปล่าแค่จะเจอหน้ายังไม่อยากให้เจอแล้วนี่ให้หนูไปอยู่ด้วยเนี่ยนะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ"
"ถ้าอยากรู้ว่าทำไมวันนี้ก็ไปหาพี่เขาสิพ่อจองโต๊ะไว้ให้แล้ว"
"ตลอดเลยพ่ออะทำอะไรไม่เคยปรึกษาหนูเลย"
"ถ้าปรึกษาแล้วลูกจะเห็นด้วยเหรอ"
"แน่นอนว่าไม่อยู่แล้ว ดูพ่อทำแต่ละอย่างสิคนปกติที่ไหนเขาทำกัน" อลิชาได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย สงสัยวันนี้เธอคงเลี่ยงที่จะไปเจอรามิลไม่ได้อย่างน้อยก็ควรบอกให้เขามาพูดกับพ่อเธอเรื่องยกเลิกการทดลองอยู่ด้วยกันอะไรนี่ซะถึงแม้มันจะเป็นโอกาสที่ดีมากๆ ให้ได้เข้าใกล้เขาก็เถอะ
ทำท่าไม่อยากแต่งงานกับเธอปฎิเสธกำหนดวันงานแต่งอยู่ทุกรอบจะมาทดลองอยู่อะไรกันไม่เห็นจะเข้าท่าเลยสักนิด อลิชาได้แต่คิดตัดพ้ออยู่ในใจเพียงลำพังก่อนจะวางมือจากดอกไม้ตรงหน้าลุกเดินไปแต่งตัวที่ห้องนอนเพื่อออกไปพบกับรามิลตามนัด….ที่พ่อเธอจัดการนัดเอาไว้ให้


Episode 02 ทดลองอยู่ด้วยกัน
บ้านรามิล
วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะย้ายเข้ามาอยู่กับรามิลในบ้านหลังเดียวกัน ซึ่งก่อนหน้านี้ที่ไปท้าทายเขาเอาไว้ว่าจะทำให้เขาเปลี่ยนใจยอมแต่งงานกับเธอให้ได้ทำให้เธอรู้สึกประหม่านิดหน่อยที่ต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเขา ถ้าวันนั้นเธอไม่ปากไว้ไปแบบนั้นก็คงไม่ต้องรู้สึกกดดันแบบนี้
บ้านรามิลเป็นบ้านหนึ่งชั้นขนาดใหญ่มีทั้งหมดสามห้องนอนสองห้องน้ำซึ่งห้องอาบน้ำต้องใช้ร่วมกัน ภายในบ้านจะดูโล่งๆ โปร่งสบายคงออกแบบมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับรามิลที่มองไม่เห็น
"อยู่ได้ไหมอยากเปลี่ยนอะไรรึเปล่า" รามิลที่ใช้ความคุ้นเคยทางเดินในบ้านเดินนำเธอมาที่ห้องนอนของเธอซึ่งถูกตกแต่งสไตล์มินิมอลสีขาวเรียบง่าย ซึ่งเป็นแบบที่เธอชอบจึงไม่รู้สึกติดขัดอะไร
"สบายมากค่ะ ห้องสวยมาก"
"ที่นี่จะมีแม่บ้านมาอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง ระหว่างนั้นต้องดูแลบ้านเอง หากับข้าวกินเองส่วรใหญ่จะสั่งมาแช่ตู้เย็นเอาไว้แล้วอุ่นเอา" รามิลอธิบายรายละเอียดคราวๆ ให้คนตัวเล็กฟัง
"แล้วห้องพี่รามอยู่ทางไหนเหรอคะ"
"อยู่ถันจากห้องเราไป"
"แล้ววันนี้พี่รามไม่ออกไปทำงานเหรอ" อลิชาแสร้งถามเพราะวันนี้หากสังเกตจากชุดที่เขาใส่แล้วไม่เหมือนกับคนที่กำลังจะไปทำงานเลยสักนิด
"วันนี้ไม่ได้ไป"
"ไม่ได้ไปแล้วทำอะไร"
"ไม่ได้ทำอะไร"
"งั้นไปเดินเล่นข้างนอกกันไหมคะ"
"พี่อยากอยู่คนเดียว"
คำตอบที่แสนจะเย็นชาไร้ความรู้สึกของรามิลทำให้อลิชาแอบเบ๊ะปากคว่ำใส่เขาด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ก็ไม่ย่อท้อที่จะหาเรื่องคุยกับเขา
"งั้นพี่รามช่วยเล่าเกี่ยวกับบริษัทพี่ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ"
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เริ่มงานจะมีคนคอยแนะนำให้เอง"
ดวงตากลมโตยืนกระพริบตามองดูร่างสูงโปร่งที่หันหลังเดินออกไปด้วยความเหนื่อยใจ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่ไร้ปฏิสัมพันธ์ขนาดนี้
"แต่ที่ผ่านมาพี่เขาก็เป็นแบบนี้นี่ ยังไม่ชินอีกเหรอลิชา" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเมื่อชวนอีกฝ่ายคุยไม่สำเร็จเธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปเก็บข้าวของของตัวเองเข้าที่แทน
ในขณะที่อลิชากำลังเก็บของอยู่ภายในห้องรามิลก็เดินมาที่ห้องทำงานที่ออกแบบเป็นกึ่งห้องหนังสือ ซึ่งหนังสือทั้งหมดในห้องนี้จะเป็นหนังสืออักษรเบลล์สำหรับผู้พิการทางสายตาโดยเฉพาะ
หนังสือส่วนใหญ่ก็จะเป็นเกี่ยวกับการทำธุรกิจ เศรษฐศาสตร์ต่างๆ เพื่อใช้ในการบริหารบริษัทในเครือของเขา รวมถึงบนโต๊ะทำงานที่ยังคงมีกองเอกสารที่ฉะลุเป็นตัวอักษรเบลล์เกือบทั้งหมด
ภายในบ้านหลังนี้เขาสามารถเดินไปยังที่ต่างๆ หรือทำกิจวัตรประจำวันได้โดยที่ไม่ต้องใช้ไม้เท้านำทางสำหรับคนพิการ เพราะความคุ้นเคยบวกกับตำแหน่งข้าวของที่วางตำแหน่งเดิมเขาจึงไม่มีปัญหาในการใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้เพียงลำพัง โทรศัพท์มือถือที่ใช้ติดต่อก็เป็นโทรศัพท์แบบมีปุ่มกดที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ และจะเน้นการใช้งานรูปแบบเสียงเป็นหลัก อย่างเวลามีคนโทรเข้ามาก็จะอ่านชื่อเบอร์โทรเพื่อระบุตัวตนของเจ้าของเบอร์โทร
อลิชาที่เก็บของเสร็จแล้วเดินออกมาแอบดูเขานั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ตรงมุมประตูห้องนอนไม่ได้เข้าไปรบกวนสมาธิของเขา พอได้มองมุมสบายๆ ของเขาตอนอ่านหนังสือแล้วยิ่งทำให้เธอรู้สึกถึงอ่อร่าบางอย่างในตัวของรามิลที่เปล่งประกายออกมา ถึงแม้ดวงตาของเขาจะมองไม่เห็นแต่เขากลับโดดเด่นอยู่ตลอดเวลาราวกับรูปปั้นไม่มีที่ติ
"มาตั้งแต่เมื่อไหร่"
"พี่รามรู้ได้ไงคะว่าหนูอยู่ตรงนี้" คนตัวเล็กตาเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจที่รามิลทักออกมาราวกับรู้ว่าเธออยู่ตรงไหน
"ได้ยินเสียงหายใจน่ะ"
"หนูหายใจดังขนาดนั้นเลยเหรอ" เธอย่นหน้าด้วยที่ถูกจับได้ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงบนพื้นข้างๆ เก้าอี้ของเขา "พี่รามอ่านหนังสืออยู่เหรอคะ" เธอเอ่ยถามพร้อมกับมองหนังสือที่มีรอยปะของตัวอักษรเบลล์อยู่เต็มหน้ากระดาษซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่สามารถอ่านมันออกได้
"อืม"
"สอนหนูอ่านบ้างได้ไหม"
"จะอยากอ่านไปทำไม"
"ก็เพื่อหนูจะช่วยงานพี่ได้บ้างไง หรือจะให้หนูอ่านหนังสือให้ฟังดีไหม"
"พี่อยากอยู่ด้วยตัวเองไม่ต้องมาดูแลพี่"
"หนูรู้ว่าพี่อยากทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่หนูก็แค่…"
"เราไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้พี่ทั้งนั้นพี่ดูแลตัวเองได้ อีกอย่างงานแต่งของเราก็ไม่มีวันเกิดขึ้นอยู่แล้วไม่ต้องมาเสียเวลากับพี่หรอก"
เนื่องจากไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับประโยคตัดความสัมพันธ์กลายๆ ของเขายังไงอลิชาจึงเลือกที่จะไม่ตอบอะไรกลับไปแทน
"หนูไปชงชามาให้นะคะ จะได้อ่านหนังสือสบายๆ"
เสียงฝีเท้าที่เดินไกลออกไปบ่งบอกว่าอลิชาคงเดินออกไปจากห้องนี้แล้วทำให้รามิลแอบผ่อนลมหายใจออกมาให้กับความดื้นรั้นของคนตัวเล็ก
เขาไม่อยากให้เธอมาสร้างความทรงจำเพิ่มเติมให้กับเขา เพราะที่มีอยู่มันก็มีค่ามากพอที่จะทำให้เขาจดจำไปทั้งชีวิตแล้ว
"พี่รามเรามาเล่นกันเถอะ" น้ำเสียงเล็กๆ ตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งถือมงกุฎมาสองอัน
"เล่นอะไรตัวเล็ก" เขาเอ่ยถามสาวน้อยวัยห้าขวบลูกสาวเพื่อนพ่อที่มักจะมาเล่นที่บ้านบ่อยๆ ด้วยความเอ็นดู
"คุณพ่อซื้อมงกุฎเจ้าหญิงมาให้ หนูเลยขอคุณพ่อซื้อมงกุฎเจ้าชายมาด้วย"
"ให้พี่เหรอ"
"ใช่ค่ะ หนูจะให้พี่รามเป็นเจ้าชายของหนู"
"ฮ่าๆๆ โอเค"
"คุณพ่อบอกว่าตอนนี้หนูเป็นเจ้าหญิงน้อยอยู่ยังแต่งงานไม่ได้"
"งั้นเหรอ"
"โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าหญิงแต่งงานกับพี่เอง แต่พี่รามต้องมาเป็นเจ้าชายให้หนูนะ"
"อืม สัญญา"
ความทรงจำวัยเด็กเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อนตอนที่ดวงตาของเขายังมองเห็นรอยยิ้มสดใสของเด็กน้อยที่ชื่ออลิชา กับสัญญาวัยเด็กที่เขาเคยให้เอาไว้กับเธอ แต่น่าเสียดายที่เขารักษาสัญญากับนั้นกับเธอไม่ได้ เพราะว่าดวงตาที่ไม่สามารถคอยมองดูเธอเติบโต และปกป้องเธอได้อีกต่อไปเขาจึงไม่สามารถเป็นเจ้าชายให้เธอได้ตามที่ให้สัญญาเอาไว้ ถึงแม้เธอจะจำมันไม่ได้เพราะตอนนั้นยังเด็กมาก ทว่านับตั้งแต่วินาทีนั้นเขาก็ตั้งใจจะแต่งงานกับเธอมาตลอดจนกระทั่งวันที่เขาหยุดความคิดนั้นลงเมื่อไม่สามารถใช้ชีวิตปกติร่วมกับเธอได้
ตอนนี้จึงทำได้แค่ปล่อยให้เธอได้เติบโตเป็นเจ้าหญิงที่งดงามในอ้อมแขนของเจ้าชายที่พร้อมจะปกป้องเธอจริงๆ ไม่ใช่คนพิการแบบเขา


Episode 03 คืนแรก
ตกดึก
ด้วยความคุ้นชินคิดว่าตัวเองกำลังอยู่บ้านของตัวเองทำให้อลิชาเดินออกจากห้องน้ำมาในชุดนอนลายการ์ตูนสีฟ้าอ่อนเหมือนปกติจนลืมไปว่าตอนนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นในอยู่ ถึงแม้ว่ารามิลที่อยู่ด้วยจะมองไม่เห็นแต่ยังไงเขาก็ถือเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
แต่เพราะห้องน้ำอยู่นอกห้องนอน และต้องใช้ร่วมกันทำให้เธอไม่ได้หยิบชุดชั้นในติดมือมาตั้งแต่แรก สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือรีบกลับห้องนอนของตัวเอง และภาวนาไม่ให้รามิลเดินออกมา
"ลิชา"
"ขะ…คะ!" คนตัวเล็กที่กำลังเดินหย่องกลับห้องนอนของตัวเองขานรับเสียงเรียกจากชายหนุ่มด้วยความตกใจ เธอหันหลังไปหาเขาพร้อมกับเอามือกอดอกเอาไว้
"ได้ยินเสียงเดินน่ะเลยลองเรียกดู คงยังไม่ชินที่มีคนอื่นมาอยู่ด้วย"
"อ๋อ แล้วนี่พี่รามออกมาทำอะไรเหรอคะ มาเข้าห้องน้ำเหรอ" อลิชาถามด้วยความสงสัยเพราะนี่ก็ดึกพอสมควร
"ออกมาดื่มน้ำน่ะ พอดีน้ำในห้องหมด"
"งั้นพี่รามไปนั่งรอก่อนนะเดี๋ยวหนูเอาไปให้"
"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวพี่…"
"รอแป๊บหนึ่งนะคะ" คนตัวเล็กรีบบอกตัดบทแย่งขวดน้ำเก็บอุณหภูมิในมือของเขามาพร้อมกับกอดอกวิ่งไปที่ห้องครัวรินน้ำใส่แก้วมาให้เขา ส่วนแก้วเก็บอุณหภูมิเธอก็เต็มน้ำมาให้เต็มแก้วเพื่อที่กลางดึกเขาจะได้ไม่ต้องลุกออกมาเอาน้ำอีก
รามิลที่เดินไม่ทันคนตัวเล็กทำได้เพียงเดินไปนั่งรอคนตัวเล็กที่โซฟาเงียบๆ จนกระทั่งเธอนำน้ำมาให้
"ได้แล้วค่ะ"
"ขอบใจ"
"เดี๋ยวหนูไปเก็บให้" อลิชารับแก้วน้ำจากรามิลไปเก็บที่เดิม เนื่องจากไม่สามารถวางอะไรไว้ผิดตำแหน่งไม่ได้อาจทำให้รามิลที่ใช้ความคุ้นเคยในการจดจำตำแหน่งของสิ่งของ และทิศทางเกิดอันตรายได้
ทว่าระหว่างที่เธอเก็บแก้วน้ำเสร็จรีบกลับมาหาเขาก็หม่เห็นรามิลนั่งอยู่ที่เดิม เธอมองแผนหลังกว้างที่เดินไปไกลเกือบถึงประตูห้องนอนด้วยความตื่นตระหนกรีบวิ่งไม่ขว้างทางเขาเอาไว้ทำให้รามิลที่ไม่รู้ว่าเธอวิ่งมาขว้างชนเข้ากับหน้าอกของคนตัวเล็กอย่างจัง
"เออ…คือว่าให้หนูอ่านหนังสือให้ฟังไหม" อลิชาคิดหาวิธีที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา พร้อมกับถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเว้นระยะห่างจากเขา
"พรุ่งนี้ไปทำงานวันแรกรีบไปนอนดีกว่าเดี๋ยวตื่นสาย"
"แต่ว่า…"
"พี่ง่วงแล้ว ฝันดี"
"ฝันดีค่ะ" เมื่อไม่สามารถรั้งเขาเอาไว้ได้เธอจึงทำได้เพียงโบกมือลาเขาถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นก็ตามที
และเมื่อรามิลเดินกลับเข้าห้องนอนไปจนลับตาแล้ว เธอจึงยกมือขึ้นหมายจะวัดอัตราการเต้นของหัวใจตัวเอง ทว่ามันกลับทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นในอยู่ แล้วเมื่อกี้ที่เธอเดินชนกับเขาก็หมายความว่า…
"โอ๊ย! ลิชาทำไมแกซื่อบื้อแบบนี้เนี่ย เมื่อกี้พี่รามเขาจะคิดว่ามาอ่อยเขารึเปล่านะ" อลิชาต่อว่าตัวเองด้วยความรู้สึกผิด และอับอายที่ผสมกันแล้วเดินหน้างอกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
ทางด้านรามิลทันทีที่กลับเข้ามาในห้องเขาก็รีบเปิดขวดน้ำกระดกน้ำขึ้นดื่มดับกระหายความกระวนกระวายในจิตใจจนเกือบหมดขวด สัมผัสนุ่มๆ ที่โดนตัวเขาเมื่อครู่คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากหน้าอกของเธอ เพียงแค่คิดใบหน้าคมคายก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย อีกทั้งยังพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้จินตนาการต่อไปมากกว่านี้
เช้าวันต่อมา
อลิชารีบตื่นมาทำกับข้าวมื้อเช้ารอรามิลที่กำลังอาบน้ำแต่งตัวอยู่ ส่วนเธอจะไปอาบมาก่อนแล้วแต่จะไปเปลี่ยนชุดสำหรับไปทำงานทีหลังเพื่อไม่ให้กลิ่นกับข้าวติดชุดทำงานไป โดยชุดทำงานของเธอก็เป็นชุดไปรเวทสบายๆ ที่ต้องเรียบร้อยและสุภาพเหมาะสมกับการทำงาน เนื่องจากพอเข้าห้องแล็บไปเธอก็จะได้สวมชุดคลุมสำหรับเข้าห้องแล็บอยู่ดี
"อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ"
"ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ไปกินที่บริษัท" คำตอบที่ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับกรอกตาพ่นลมหายใจออก
"ยังไงพี่รามก็ต้องรอหนูอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ" เธอตอบกลับเข้าด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนเดินไปจับแขนเขาให้เดินมายังโต๊ะอาหาร
"แต่…"
"กินข้าวกันค่ะ" เธอบอกพร้อมกับดันเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ ตำแหน่งจานช้อนที่เธอได้เรียนรู้มาจากนาวาเลขาของเขาถูกวางตำแหน่งเดิมเป๊ะๆ ทำให้เขาหยิบอุปกรณ์อาหารขึ้นมาตักอาหารทานอย่างไม่มีปัญหา "อร่อยไหมคะ"
"อืม"
"วันนี้หนูจะไปฝึกงานวันแรกพี่รามอวยพรหนูเหมือนตอนที่หนูจะไปสอบได้ไหม" อลิชาร้องขอทั้งยังอ้างอิงเรื่องราวในอดีตเมื่อตอนที่เขายังมองเห็น ตอนนั้นเธอมักจะมาเล่นกับเขาที่บ้านอยู่เป็นประจำ และเธอก็จะขอให้เขาอวยพรให้เธอก่อนวันสอบทุกครั้ง
"พี่จำไม่ได้แล้ว" รามิลตอบปัดราวกับเรื่องที่เธอเล่ามาไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเขาแล้ว ต่อให้ความจริงเขาจะจำทุกอย่างได้ไม่เคยลืมก็ตาม
ความน่ารัก ความสดใส รอยยิ้มหวานๆ บนใบหน้าเล็กตอนนี้คงโตขึ้นเป็นสาวสวยสะพรั่ง
"ก็ตอนนั้นเวลาหนูจะไปสอบหนูจะขอให้พี่รามอวยพรให้แล้วพี่รามก็จะบอกว่า…"
'เจ้าหญิงน้อยของพี่เก่งอยู่แล้ว'
"พี่อยากกินข้าวเงียบๆ" เขาเอ่ยขึ้นตัดบทสนทนาในขณะที่ภายในใจกับต่อประโยคที่เธอกำลังจะกล่าวถัดมาได้อย่างแม่นยำ
อลิชาสีหน้าเจื่อนลงทันที เขาคงจะรำคาญที่เธอเอาแต่พูดถึงเรื่องราวในอดีต แต่หากไม่พูดถึงเรื่องราวในอดีตเธอคงจะไม่มีหัวข้อสนทนาให้พูดกับเขาเลย เพราะที่ผ่านมาเขาเอาแต่หลบหน้าเธอ
ก่อนหน้านี้เธอเคยถามถึงอาการป่วยของเขาตอนที่เจอกันแรกๆ คำตอบที่ได้รับกลับมาจากเขาคือเขาไม่ต้องการความสงสารความเห็นใจจากใครทั้งนั้น โดยเฉพาะกับฉัน
'ไม่ต้องมาสงสาร ไม่ต้องมาเห็นใจ และก็ไม่ต้องรู้สึกผิดใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีต่อไปก็พอ ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรพี่ทั้งนั้น'
ประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอตอนเจอหน้ากันหลังจากที่เขากลับมาจากรักษาตัวที่ต่างประเทศเธอยังจดจำมันได้ดี หลังจากนั้นเธอจึงเลี่ยงที่จะให้ความช่วยเหลือที่ไม่จำเป็นกับเขา หรือถามเขาว่าทำได้ไหม เพราะเขาต้องการมีชีวิตอยู่ด้วยการพึ่งพาตัวเอง แต่คาดไม่ถึงว่าแม้แต่เรื่องราวในอดีตที่เคยมีร่วมกันเขาก็ไม่อนุญาตให้เธอกล่าวถึง


Episode 01 ว่าที่สามีตาบอด
ร่างอรชรในชุดเสื้อฮู๊ดแขนยาวสีขาวพิมพ์โลโก้แบรนด์ดังกับกางเกงยีนคู่ใจสีฟ้าอ่อนเดินตามพนักงานร้านอาหารเข้ามายังโต๊ะที่พ่อของเธอจองเอาไว้ตามเวลานัด ซึ่งครั้งนี้ดูจะผิดคาดจากที่เธอคิดอยู่หน่อยๆ เพราะว่ารามิลมานั่งรอที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว
"รอนานไหมคะ" อลิชาเอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำเสียง และถ้อยคำที่เป็นกันเอง ถึงแม้จะรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่ต้องมาเจอเขาก็ตาม
"พี่พึ่งมาถึงเหมือนกัน" รามิลตอบกลับประโยคคำถามของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกับสีหน้าของเขาที่ไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ออกมา
"สั่งอะไรมาทานรึยังคะให้หนูสั่งให้ไหม" อลิชายังคงชวนอีกฝ่ายคุยเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดเนื่องจากหัวข้อสนทนาที่ตั้งใจมาพูดคุยวันนี้ค่อนข้างอึดอัดพอสมควร
"พี่ให้เลขาสั่งให้แล้ว"
"อ๋อ งั้นหนูสั่งของหนูนะ"
"อืม"
อลิชาหันไปสั่งอาหารกับพนักงานพร้อมกับเครื่องดื่ม เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหล่าของเขาเงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าจะชวนคุยเรื่องอะไรดีอีกทั้งยังแอบรู้สึกเสียดายดวงตาคู่สวยของเขาที่มองไม่เห็น ถ้าหากเขามีร่างกายที่ปกติเหมือนคนอื่นคงจะมีสาวๆ รุมล้อมกายตลอดเวลา
"ทำไมวันนี้พี่รามถึงมีเวลาว่างมากินข้าวกับหนูได้ ปกติพี่รามงานยุ่งมากนี่คะ" หลังจากนั่งเงียบอยู่นานเธอก็ตัดสินใจเอ่ยถามเขาอีกครั้ง เพราะดูแล้วถ้าเธอไม่เป็นฝ่ายชวนคุยก่อนเขาก็คงจะไม่พูดอะไรเลย
"เรามีเรื่องจะคุยกับพี่ไม่ใช่เหรอ"
"พี่รามรู้ได้ยังไงคะว่าหนูมีเรื่องจะคุยด้วย"
"เรื่องยกเลิกงานแต่งใช่ไหม" เพราะกำหนดวันแต่งงานที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายบีบบังคับเข้ามาหลังจากที่อลิชาเรียนจบ เขาเองก็พอจะเดาได้ว่าเธอคงจะรู้สึกกดดันไม่น้อย
"เกือบจะเดาถูกแล้วค่ะ แต่หนูไม่ได้มาคุยเรื่องนี้" เธอตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มถึงแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นก็ตามว่าเธอมีสีหน้ายังไงตอนนี้ "เดี๋ยวหนูทำเองค่ะ" เธอหันไปบอกนาวาเลขาของรามิลที่กำลังจะเข้ามาจัดตำแหน่งอุปกรณ์ทานอาหารให้เขาเอาไว้ พร้อมกับลุกเดินไปจัดวางตำแหน่งช้อนส้อมให้เขาด้วยตัวเอง
ถึงแม้ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่เธอก็ทำหน้าที่ว่าที่ภรรยาของเขามาตลอดเท่าที่จะทำได้เนื่องจากเขาไม่ใช่ว่าที่สามีแบบปกติทั่วไปจึงมีรายละเอียดให้เธอได้เรียนรู้ก่อนจะแต่งงานกัน แน่นอนว่าทั้งหมดที่ทำเขาไม่เคยต้องการเลย แต่เธอก็ทำมันจนกลายเป็นความเคยชินจึงรู้รายละเอียดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของเขาดีไม่แพ้กับนาวาเลขาคู่ใจของเขาที่จะคอยตามดูแลเขาไปทุกที่
"ขอบใจ"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอกางผ้าเช็ดปากลงบนตักของเขาเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
"แล้ววันนี้ตั้งใจมาคุยกับพี่เรื่องอะไร"
"เรื่องงานแต่งค่ะ แต่ไม่ใช่เพราะไม่อยากแต่ง แต่อยากรู้ว่าทำไมพี่รามถึงไม่อยากแต่งต่างหาก"
"เพราะไม่อยากแต่ง"
"ถ้าไม่อยากแต่งทำไมต้องรับปากพ่อเรื่องให้เราไปทดลองอยู่ด้วยกันด้วย"
"พี่ก็ถูกแม่บังคับมาเหมือนกัน" เขารู้มาตลอดว่าก่อนหน้านี้อลิชามีแฟนที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมปลายพึ่งจะเลิกกันไปไม่กี่เดือนก่อน ทั้งสองครอบครัวเลยบังคับให้เธเต้องมาแต่งงานกับเขา
การที่เธอต้องมาแต่งงานกับคนอย่างเขาคงไม่ง่ายเลย เขาเองก็อยากรีบยกเลิกงานแต่งนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย แต่การเอาชนะครอบครัวเขาเป็นอะไรที่ยากเกินไป
"ที่ผ่านมาสำหรับหนูไม่ใช่การเสียเวลาถึงแม้จะแค่เวลาสั้นๆ ที่หนูกับพี่ได้กลับมาทำความรู้จักกันอีกครั้ง" อลิชาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เธอไม่รู้ว่าต้องทำแบบไหนเขาถึงจะมองเห็นความจริงใจของเธอ
"ต่อให้เราอยู่ด้วยกันพี่ก็จะไม่เข้าไปก้าวกายชีวิตส่วนตัวของเราแน่นอน เราจะแยกกันอยู่คนละห้องไม่น่ามีปัญหาอะไรใช่ไหม"
"หนูไม่ติดอยู่แล้วค่ะ"
"อดทนหน่อยนะ"
"ทำไมต้องใช้คำว่าอดทนด้วย ไม่อยากแต่งงานกับหนูขนาดนั้นเลยเหรอ" เป็นครั้งที่สองที่เธอเอ่ยถามเขาถึงเรื่องนี้ เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงอยากยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ทั้งทีเธอเองก็เต็มใจแต่งกับเขา และครอบครัวเขากับเธอก็เห็นด้วยกับการแต่งงานของเรา
"บอกแล้วไงว่าแค่ไม่อยากแต่ง"
"ไม่อยากแต่งงาน หรือไม่อยากแต่งกับหนู"
"เราจะอยากรู้ไปทำไม"
"อยากรู้ไม่ได้เหรอคะ หนูก็อยากรู้ว่าหนูไม่ดีตรงไหนขาดคุณสมบัติอะไรถึงจะสามารถเป็นเจ้าสาวของพี่ได้"
"…" คำถามของหญิงสาวทำให้รามิลนิ่งเงียบไป แต่กลับไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไร เขาเองก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเธอควรเจอคู่ชีวิตที่ดีกว่านี้ คนที่พร้อมจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต
"หนูไม่เคยรู้สึกไม่ดีที่พี่เป็นแบบนี้ถ้าพี่เต็มใจที่จะแต่งงานกับหนู หนูก็ยินดีที่จะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีดูแลพี่อย่างไม่มีเงื่อนไข" เป็นครั้งแรกที่เธอเปิดใจคุยกับเขาอย่างตรงไปตรงมา เพราะเธอเองก็รู้สึกอัดอั้นเต็มทนที่เขาแสดงท่าทีแบบนี้ใส่เธออยู่ตลอดเวลา
"…"
"ไหนๆ เราก็ต้องไปอยู่ด้วยกันแล้วทำไมแทนที่พี่จะขีดเส้นกั้นระหว่างเรา ทำไมเราไม่มาลองเปิดใจกันดูละบางทีพี่อาจจะชอบหนูก็ได้นะ" จากที่ตอนแรกตั้งใจมาเพื่อปฏิเสธการอยู่ร่วมกันกับเขา พอได้ฟังคำตอบที่ไร้เหตุผลจากเขาบ่อยๆ เข้ากลับทำให้เธออยากเอาชนะใจเขาให้ได้เสียอย่างนั้น
"พี่ยังยืนยันคำเดิมว่าพี่ไม่ต้องการแต่งงาน"
"แล้วถ้าหนูทำให้พี่อยากแต่งได้ พี่จะแต่งงานกับหนูไหม"
ความสดใส ความจริงใจ ความตรงไปตรงมาของหญิงสาวทำให้รามิลไม่สามารถตอบกลับอะไรออกมาเป็นคำพูดได้ แต่ก็รับรู้มาตลอดว่าที่เธอทำไปทั้งหมดคงเพราะต้องการประชดชีวิตหลังการอกหัก ซึ่งการอยู่ร่วมกันในครั้งนี้เขาจะทำให้เธอได้เรียนรู้ว่าการที่ตัดสินใจแต่งงานกับเขาเป็นอะไรที่ผิด
"อาหารพร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะ" พนักงานสาววางจานอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะเดินกลับออกไป
ทว่ารามิลกลับไม่ยอมทานอะไรเลยจนอลิชาต้องละจากจานตัวเองเงยหน้าขึ้นไปถามเขา
"ทำไมไม่ทานคะ"
"คุยธุระเสร็จแล้วพี่กลับก่อนแล้วกัน…อือ" รามิลร้องอุทานในลำคอเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่อชิ้นสเตกถูกป้อนเข้ามาในปากกะทันหัน
"ไหนๆ ก็มาถึงร้านดังแล้วลองชิมสักคำก็ยังดีค่ะ" อลิชาบอกพร้อมกับแอบหัวเราะด้วยความเอ็นดูท่าทางเลิ่กลั่กของชายหนุ่มที่ไม่ได้มีมาให้เห็นบ่อยนัก "ถ้าไม่ทานเองหนูจะป้อนอีกนะคะ" เธอข่มขู่เขาเสียงหวานทำให้รามิลแอบผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็ยอมหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาหันสเตกทาน ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่เขาก็สามารถทานอาหารได้เหมือนคนปกติ ใช้ความเคยชิ้นจากตำแหน่งการวางอุปกรณ์อาหารที่ใช้เป็นประจำ


Episode 06 เหตุการณ์ในวัยเด็ก
อลิชาโบกมือลาชินที่ขับรถมาส่งหน้าบ้านก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป เธอทำการเปลี่ยนรองเท้าสำหรับใส่เดินในบ้านพร้อมกับเก็บรองเท้าตัวเองเข้าที่ให้เรียบร้อย
"ทำไมไม่กลับกับคนขับรถที่พี่เตรียมไว้ให้" น้ำเสียงเย็นยกเยือกที่ดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินตรงไปห้องตัวเองหยุดชะงักแล้วหันไปมองตามต้นเสียง
"วันนี้มีนัดกับเพื่อนค่ะ"
"แล้วทำไมไม่โทรบอกพี่ก่อน" รามิลยังคงซักไซ้ไล่เลียงคนตัวเล็ก อีกทั้งยังลุกขึ้นเดินมาหาเธอตามเสียงอีกต่างหาก ทำให้อลิชาขยับตัวไปยืนตรงหน้าเขาเพื่อไม่ให้เขาเดินหาเธอนาน
"ไปกับเพื่อนคนไหน แล้วใครมาส่ง"
"บอกไปพี่รามก็ไม่รู้จักอยู่ดีจะถามทำไมคะ"
"พี่ถามก็แค่ตอบ"
"วันหลังไม่ให้กลับด้วยก็แค่บอกค่ะ ไม่เห็นยากใช่ไหมคะ" คำตอบประชดประชันของคนตัวเล็กทำให้รามิลยื่นมือมาจับแขนของตัวเล็กเอาไว้พร้อมกับใช้จมูกสูดดมกลิ่นที่ติดมากับตัวเธอ
"ดื่มเหล้ามาเหรอ"
"นิดหน่อยค่ะ"
"แล้วตกลงใครมาส่ง"
"พี่ชินค่ะ พี่ที่แผนกเดียวกันพอดีขากลับพี่เขาขอไปด้วย"
"เจอกันวันเดียวไว้ใจให้เขามาส่งบ้านแล้วเหรอแถมยังดื่มมาอีก"
"หนูดื่มแค่นิดหน่อยไม่ทันเมาค่ะ สติยังครบถ้วนดีพี่รามไม่ต้องสนใจหรอก" คนตัวเล็กบิดแขนออกเบาๆ การถูกเขาซักไซ้ราวกับเธอเป็นนักโทษทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
"ต่อไปนี้จะไปไหนกับใครให้บอกพี่ก่อน"
"ทำไมต้องบอกด้วย"
"ตอนนี้พี่เป็นผู้ปกครองของเราอยู่นะ"
"หนูบรรลุนิติภาวะนานแล้วค่ะ สามารถดื่ม เที่ยว หรือเลิกที่จะไว้ใจคนเองได้แล้วไม่ต้องให้พี่รามมาคิดแทนเหมือนตอนเด็กๆ แล้ว"
"ทำไมถึงโตมาดื้อแบบนี้" รามิลผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อคนตัวเล็กเอาแต่ประชดประชันไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของเขา
"พี่รามว่าหนูโตมาดื้อ ที่พี่รามที่เคยใจดียังโตมาเป็นหมีขั้วโลกเหนือได้เลย"
"ทำไมต้องหมีขั้วโลกเหนือ"
"ก็อยู่แต่กับน้ำแข็งไงคะ หัวใจเลยด้านชาไม่มีความรู้สึกแล้ว ไม่สนใจว่าใครจะรู้สึกยังไง อยากทำอะไรก็ทำ อยากพูดอะไรก็พูดสนใจแต่ตัวเอง"
"พี่เป็นคนแบบนั้นเหรอ"
"ก็…"
"ที่พี่บอกก็เพราะพี่เป็นห่วงแต่ถ้าความเป็นห่วงพี่ทำให้เราลำบากใจวันหลังพี่ก็จะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเราอีก พี่จะให้เบอร์คนขับรถไว้ถ้าจะไปไหนก็โทรบอกคนขับรถอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเวลากลางคืนพี่ขอแค่นี้ทำได้ไหม" บทสรุปเด็ดขาดของรามิลทำให้อลิชารู้สึกตัวขึ้นมาได้ว่าเมื่อครู่เธออาจจะพูดจาไม่ทันคิดใช้คำพูดแรงเกินไป
เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอก็แค่อย่างประชดเขาที่เขากลับมาไม่บอกเธอก็เท่านั้นไม่คิดว่าจะทำให้เขาเข้าใจผิดไปมากขนาดนั้น
"หนู…"
"ดึกแล้วไปอาบน้ำนอนเถอะ" รามิลชิงพูดขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น เขาเดินกลับไปยังห้องนอนตามเส้นทางที่เคยชินปล่อยให้คนตัวเล็กยืนมองแผนหลังเขาที่เดินไกลออกไปด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ไม่ได้อธิบายให้เขาเข้าใจ ปล่อยให้เขาเดินจากไปทั้งที่เข้าใจผิดอยู่แบบนั้น
อลิชาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองด้วยความงุนงงทั้งที่ก่อนหน้านี้ควรเป็นเธอที่ต้องน้อยใจเขาที่กลับไม่บอก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาโกรธเธอที่ไปไหนไม่บอกแทนอีกทั้งยังเรื่องที่เธอพูดจาประชดเขาอีก แต่เวลาเขาพูดจาไร้เยื่อใยกับเธอทำไมเขาถึงไม่ผิดบ้างเลย
"อ้าว แล้วสรุปฉันผิดเหรอ?" อลิชายืนถามตัวเองหนูหน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยความงุนงง เธอเดินตรงไปยังกำแพงที่ติดกับห้องของรามิลเงียหูฟังแต่ก็ไม่ได้ยินอะไรเลยเธอจึงเดินไปอาบน้ำพร้อมกับคำถามที่ว่า
…สรุปแล้วเธอเป็นคนผิดใช่หรือไม่
เช้าวันต่อมา
อลิชายังคงตื่นมาทำหน้าที่เตรียมอาหารเช้าเหมือนที่เคยทำเมื่อวาน และก็ตั้งใจจะอธิบายเรื่องเมื่อวานให้เขาเข้าใจ เพื่อที่เธอเองจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดที่ถูกเขาเข้าใจผิด
"ตื่นแล้วเหรอคะ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ"
"พี่ไม่หิวเดี๋ยวไปกินที่ทำงาน พี่ไปรอที่รถนะ" รามิลที่เดินออกมาจากห้องเดินตามทางไปหยิบไม้เท้าสำหรับช่วยนำทางเวลาออกนอกบ้านเดินออกไปรอคนตัวเล็กที่รถ ซึ่งนาวาจะเป็นคนขับมารอรับเขาที่บ้านทุกเช้าเพื่อไปส่งที่ทำงานรวมถึงส่งกลับ
อลิชาก้มมองดูจานอาหารที่ตั้งใจทำหวังจะให้เมนูโปรดที่เขาชอบทานตอนเด็กๆ ช่วยให้บรรยากาศระหว่างเขากับเธอผ่อนคลายขึ้น แต่เขากลับแสดงท่าทีเย็นชาแต่เช้าตรู่ไม่เปิดโอกาสให้เธออธิบายเลย
"ไม่เป็นไร ไปพูดบนรถก็ได้" อลิชาบอกกับตัวเองพร้อมกับเบะปากด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางหยิ่งยโสของเขาอย่างไม่จริงจังนักอาจจะเพราะเคยชินไปแล้ว เธอเดินไปหยิบกล่องอาหารมาเพื่อนำอาหารเช้าที่เธอเตรียมใส่จานเอาไว้ย้ายมาบรรจุลงกล่องเพื่อเอาไปให้รามิลทานที่ทำงานยังไงเธอก็ต้องให้เขาลองชิมรสชาติแพนเค้กที่เธอทำให้ได้ เพราะจำสูตรมาจากเขาที่ตอนเด็กๆ ชอบทำให้เธอทานเวลาที่เธอไปเล่นที่บ้านอาราคินพ่อของเป็นประจำ
รอไม่ถึงสิบนาทีอลิชาก็ตามเขามาที่รถหากไม่ใช่เพราะอาราคินกำชับว่าทั้งสองคนต้องไปทำงานด้วยกันเขาคงไปไม่รอเธอเหมือนตอนกลับ
"คุณลิชาทานมื้อเช้าเสร็จแล้วเหรอครับ"
"ยังเลยค่ะ"
"อ้าว" นาวาเจ้าของคำถามหันมามองอลิชาด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้รามิลบอกว่าเธอกำลังทานมื้อเช้าอยู่
"ทำไมไม่กิน"
"มีคนรีบอยากไปทำงานค่ะเลยไม่อยากเสียเวลา"
"พี่บอกว่าพี่จะรอ"
"หนูก็ไม่ได้บอกว่าจะกินนี่คะ หนูก็ไม่ได้หิวเหมือนกันไว้ไปกินที่ทำงานก็ได้" คนตัวเล็กใช้ประโยคเดียวกันกับที่รามิลตอบกลับเธอมาตอบเขาทำให้เขาลอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเอือมระอา "ออกรถเลยค่ะ"
"ครับ" นาวารับคำสั่งจากอลิชาตามหน้าที่
ระหว่างทางขับรถไปบริษัทที่ต้องใช้เวลาราวยี่สิบนาทีซึ่งตอนนี้ก็หมดไปแล้วสิบนาที แต่อลิชาก็ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อคืนออกมา เพราะความเย็นชาของเขาทำให้เธอรู้สึกกดดันจนไม่กล้าพูด แต่ก็รู้สึกอึดอัดถ้าไม่พูดออกไป
"เรื่องเมื่อวานนี้…"
"ผ่านไปแล้วช่างมันเถอะ"
"งั้นก็ฟังเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจ" กว่าเธอจะตัดสินใจพูดออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ต่อให้เขาไม่อยากฟังเธอก็จะพูดออกมาให้จบๆ ไป
"…"
"เรื่องเมื่อวาน…หนูขอโทษค่ะที่ไปไหนไม่บอกหนูควรจะบอกพี่รามก่อนจริงๆ ไม่ควรทำให้เป็นห่วง แล้วเมื่อวานหนูก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปดื่มด้วยแค่ดื่มเป็นเพื่อนเพื่อนแค่แก้วเดียวเท่านั้น แต่ถ้าพี่รามไม่ชอบวันหลังจะขออนุญาตก่อน"
"ไม่ต้องเก็บคำพูดพี่ไปใส่ใจหรอก" รามิลตอบกลับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง เพราะเมื่อคืนเขาก็ได้ตกตะกอนความคิดตัวเองแล้วเหมือนกันว่าไม่ควรเข้าไปก้าวกายชีวิตส่วนตัวของเธอ ที่เผลอห้ามเธอไปแบบนั้นเพราะหากเกิดอันตรายอะไรขึ้น เขาคงไม่สามารถไปช่วยเธอได้จึงอยากกันเอาไว้ดีกว่าแก้ จนลืมไปว่าเขากำลังล้ำเส้นของเธออยู่
"ถึงแม้ที่ผ่านมาเราจะไม่ได้เล่นด้วยกัน คุยกันบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อน หรือแม้กระทั่งสนิทกันเท่าตอนนั้น แต่ตอนนี้หนูก็ยังเคารพ และหวังดีกับพี่รามเหมือนเดิม ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุที่พี่รามช่วยเอาไว้…แต่เป็นเพราะพี่รามยังคงเป็นพี่รามคนเดิมของลิชาคนนี้เสมอ"
'พี่รามไปเล่นพับเครื่องบินกันเถอะ วันนี้คุณพ่อสอนหนูพับแบบใหม่มาเอาชนะเครื่องบินของพี่รามได้แน่ๆ'
'ตัวแค่นี้คิดจะเอาชนะพี่แล้วเหรอ'
'หนูอยากชนะพี่รามบ้าง ไม่ใช่ชนะเพราะพี่รามยอมให้ชนะตลอดเลย'
เพราะนิสัยอ่อนโยนของรามิล เขาจึงมักจะแกล้งแพ้เวลาเล่นเกม หรือต้องแข็งขันอะไรกันเพื่อให้อลิชาได้เป็นคนชนะอยู่เสมอในช่วงวัยห้าขวบเธอเองก็หลงดีใจมาตลอดที่ตัวเองสามารถเอาชนะคนเก่งๆ อย่างรามิลได้แต่พอเริ่มโตขึ้นถึงได้เข้าใจว่าที่ชนะเพราะเขาตั้งใจให้เธอเป็นคนชนะต่างหาก
'คราวนี้พี่รามห้ามยอมหนูแล้วนะรู้ไหมคะ'
'โอเคๆ อย่ามางอแงแล้วกัน' รามิลบีบปลายจมูกเล็กๆ ด้วยความเอ็นดู ยิ่งโตเธอก็ยิ่งเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคงจะเป็นความน่ารัก ความขี้อ้อนของเธอที่ทำให้เขาดีใจทุกครั้งเวลาที่ได้เล่นกับเธอทั้งที่อายุเขากับเธอก็ห่างกันไม่ใช่น้อย
'เราไปเล่นที่สวนสาธารณะกันเถอะค่ะ'
'ไปสิ'
เครื่องบินกระดาษสีขาวสะอาดตาถูกร่อนขึ้นไปอากาศปลิวไปตามแรงลม และแรงเหวี่ยงจากข้อมือเล็กๆ ของเด็กสาววัยสิบขวบ ตามด้วยเครื่องบินของรามิลในวัยสิบเจ็ดปีที่มาร่อนเครื่องบินกระดาษเป็นเพื่อนเธอ
'อ๊ะ! เครื่องบินไปนู้นแล้ว!' น้ำเสียงใสตะโกนร้องด้วยความจกใจพร้อมกับวิ่งไปตามเครื่องบินกระดาษของตัวเองไปทำให้เธอไปทันสังเกตเห็นรถยนต์ที่พุ่งตรงเข้ามา
รามิลที่วิ่งมาตามหลังเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเขารีบวิ่งเข้าไปดึงคนตัวเล็กผลักเข้าไปในฝั่งแต่ตัวเองไม่สามารถก้าวกลับไปได้ทันทำถูกรถชนกระเด็นขึ้นมาอยู่บนหน้ารถ และอุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้ดวงตาของเขา
….ไม่สามารถมองเห็นโลกที่เคยสดใสได้อีกเลย
ภาพความทรงจำในอดีตที่ยังคงชัดอยู่ในความทรงจำความรู้สึกขอบคุณ และความรู้สึกผิด หากไม่ได้เขาช่วยเธอเอาไว้ในวันนั้นคนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ภายในโลกที่มืดมิดอาจจะเป็นเธอแทนก็ได้


Episode 04 เพื่อนร่วมงาน
Ramicle.co
อลิชาเดินตามหลังรามิลที่ใช้ไม้เท้าช่วยนำทางสำหรับผู้พิการทางสายตาเดินเข้ามาภายในบริษัทพร้อมกับนาวาเลขาของเขา และแน่นอนว่าการที่เธอเดินเข้ามาพร้อมกับประธานบริษัทอย่างเขาทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น
"พาอลิชาไปที่แผนกน้ำหอม"
"ครับบอส" นาวารับคำสั่งจากรามิลมาทำให้เธอต้องเดินแยกกับเขาตามนาวาไป
"ห้องทำงานพี่รามอยู่ทางไหนเหรอคะ"
"ขึ้นไปชั้นบนสุดครับ ด้านบนจะเป็นโซนผู้บริหารแต่แผนกของคุณลิชาจะอยู่ที่ชั้นสิบสองครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
"อันนี้เป็นบัตรฝึกเข้าทำงาน เราจะใช้บัตรนี้สำหรับผ่านทางในการเข้าไปด้านใน"
"ขอบคุณค่ะ" เธอรับบัตรพนักงานที่มีรูปหน้าของเธอมาคล้องคอเอาไว้ตามกฎระเบียบของบริษัท
วันนี้นาวาพาเธอเดินนำมาที่แผนกวิจัยน้ำหอมซึ่งเป็นที่ทำงานของเธอภายในแล็บมีพนักงานหญิงอยู่สองคน และพนักงานชายอยู่สองคน
"นี่คุณลิชาจะมาฝึกงานด้านการปรุงน้ำหอมที่บริษัท"
"สวัสดีค่ะฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" อลิชาก้มศีรษะกล่าวทักทายทุกคนอย่างนอบน้อม และเป็นกันเอง
"ฝากด้วยนะ ถ้าคุณลิชามีอะไรแจ้งผมได้เลยนะครับ" นาวาบอกกับคนในแผนก ก่อนจะหันมาพูดกับเธอในประโยคหลัง
"ขอบคุณมากค่ะ" อลิชาส่งยิ้มบางๆ ให้นาวาก่อนที่เขาจะกลับออกไป
"นี่คุณรดาเป็นหัวหน้าแผนกวิจัยน้ำหอม" ผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเริ่มแนะนำชื่อคนในแผนกให้อลิชารู้จัก "ส่วนนี่คุณปราโมทย์เป็นรองหัวหน้า นี่พี่ชิน ส่วนเราชื่อฟ้าใส เป็นผู้ช่วยวิจัยเหมือนกันทั้งคู่"
"ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนอีกครั้งนะคะ อลิชาค่ะ เรียกว่าลิชาเฉยๆ ก็ได้ค่ะ"
"ชื่อน่ารักจังเลย" ฟ้าใสบอกด้วยน้ำเสียงสดใส
"ยินดีต้อนรับนะ เดี๋ยวให้ฟ้าใสพาไปเปลี่ยนชุดแล้วเรามาเรียนรู้งานเบื้องต้นที่ต้องทำในแผนกกัน"
"ค่ะ" อลิชารับคำอย่างนอบน้อมเดินตามฟ้าใสไปเปลี่ยนชุดสำหรับใส่เข้าห้องแล็บ
"ทุกคนที่นี่ใจดีมากไม่ต้องกังวลนะ" ฟ้าใสเริ่มต้นชวนอลิชาคุยอย่างเป็นกันเองทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายได้มาก
"ดีจังเลย"
"อันนี้เป็นชุดคลุมกับรองเท้าที่ต้องเปลี่ยนก่อนเข้าห้องทุกครั้ง เวลาออกก็ต้องถอดออกเหมือนกัน ส่วนเรื่องการแต่งหน้าทรงผมที่นี่เราไม่ซีเรียสเพราะไม่ได้กระทบต่อการปรุงน้ำหอมของเรา งานหลักๆ ของเราก็จะเป็นการพัฒนากลิ่นน้ำหอม กลิ่นเครื่องสำอางค์ต่างๆ ตรงนี้เอาไว้ให้พี่ปราโมทย์อธิบายให้ฟังนะ"
"โอเค ขอบใจนะ"
"ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้เอง แผนกเราคนน้อยเลยไม่ค่อยจุกจิกเหมือนแผนกอื่นน่ะ"
"แล้วตอนนี้ทำโปรเจ็คอะไรกันอยู่เหรอ"
"ตอนนี้กำลังทำโปรเจ็คฤดูใบไม้ผลิอยู่ กำลังวิจัยทำกลิ่นน้ำหอมที่ทำจากดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิกันอยู่น่ะ"
"น่าสนุกจัง" อลิชาที่ชื่นชอบการกลิ่นหอมมาตั้งแต่เด็กๆ เนื่องจากที่บ้านทำเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เครื่องหอมอยู่จึงทำให้เธอหลงใหลเกี่ยวกับสายผลิตนี้มาตลอดถึงขั้นที่ลงเรียนสาขาตรงสายเพื่อเอามาพัฒนากลิ่นหอมใหม่ๆ ให้ผู้คนได้ลองสัมผัสกัน
ในขณะที่อลิชากำลังเรียนรู้งานอยู่ที่แผนกทางด้านรามิลก็แสร้งทำงานของตัวเองราวกับไม่ได้สนใจอลิชาที่พามาทำงานด้วยเลย แต่กระนั้นเขาก็แอบเหลือบมองดูนาฬิกาคอยดูเวลาพักเที่ยงอยู่ตลอดเวลา
"บอสทานมื้อเที่ยงเลยไหมครับ" นาวาเดินเข้ามาถามเพราะปกติแล้วเขาจะทานมื้อเที่ยงในห้องทำงานไม่ได้ออกไปไหน
"ลิชาไปพักทานมื้อเที่ยงรึยัง"
"ตอนไปดูที่แผนกไม่มีใครอยู่เลยครับสงสัยไปพักทานมื้อเที่ยงกันเรียบร้อยแล้ว"
"อืม"
เป็นไปตามที่นาวาเลขาของเขาคาดการเอาไว้อลิชาออกมาทานมื้อกลางวันกับเพื่อนร่วมแผนกที่ร้านอาหารข้างๆ บริษัทโดยมีรดากับปราโมทย์อาสาเป็นเจ้ามือเลี้ยงต้อนรับเธอที่ได้มีโอกาสทำงานร่วมกัน
อลิชาเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้อย่างง่ายดาย ในระหว่างทานก็แลกเปลี่ยนเรื่องชีวิตประจำวันกันอย่างสนุกสนาน
"ลิชามีแฟนรึยัง" ฟ้าใสเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้
"พึ่งเลิกไปน่ะ"
"อ่า เสียใจด้วยนะแล้วเป็นอะไรกับท่านประธานเหรอมีคนลือในกรุ๊ปบริษัทว่ามาด้วยกันเมื่อเช้า"
"อืม…เป็นลูกพี่ลูกน้องกันมั้ง" อลิชาคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าควรตอบออกไปอย่างไรดี แต่ก็ตัดสินใจเลี่ยงเรื่องการแต่งงานระหว่างเขากับเธอเอาไว้ เพราะไม่อยากให้รามิลรู้สึกไม่สบายใจ และคนในแผนกก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดกับเธอด้วย
"แบบนี้นี่เอง ปกติสนิทกับทานประธานไหมเขาเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้วรึเปล่า"
"ก็…คงอย่างงั้นมั้งกับฉันเขาก็ไม่ค่อยพูดนะ" อลิชาตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆ นี่ขนาดบอกว่าเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องเธอยังแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับเขาเลย ถ้าบอกว่ากำลังถูกจับให้แต่งงานกันคงดูตลกน่าดู
ก่อนกลับอลิชาแวะซื้อกาแฟติดมือมาสองแก้วตั้งใจจะเอาไปฝากให้กับรามิลที่ทำงาน
"ดื่มกาแฟคนเดียวสองแก้วเลยเหรอ" ชินที่เดินตามหลังมาเอ่ยถามอลิชาที่ถือกาแฟสองแก้วในมือ
"เปล่าหรอกค่ะ จะเอาไปฝากพี่รามก่อนไปเข้าแล็บ"
"พี่ราม?"
"อ๋อ คุณรามิลน่ะค่ะ" เดาว่าคนที่บริษัทคงไม่มีใครคุ้นชื่อเล่นของเขาเธอจึงขยายความเพิ่ม
"พึ่งรู้นะเนี่ยว่าท่านประธานมีชื่อเล่นว่าราม" ชินพยักหน้าเออออกับเรื่องแปลกใหม่ที่ได้ยิน
"พี่รามเวลาอยู่บริษัทเป็นไงบ้างเหรอคะ"
"ก็เงียบๆ นะไม่ค่อยพูดกับใครนอกจากเรื่องงาน"
"คงเหนื่อยน่าดูวันๆ ทำแต่งาน" อลิชาพึมพำขณะเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับชิน แต่กดไปคนละชั้นเนื่องจากเธอตั้งใจเอากาแฟไปให้รามิลที่ชั้นผู้บริหารก่อน
"เจอกันที่แล็บนะ"
"ค่ะ" อลิชาส่งยิ้มให้ชินตอนที่เขาเดินออกจากลิฟต์ไปเมื่อถึงชั้นของตัวเอง รอไม่นานลิฟต์ก็เคลื่อนตัวมาที่ชั้นบนสุด
เธอเดินถือแก้วกาแฟออกมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางงุนงง เพราะไม่รู้จะไปทางไหนดี
"มาติดต่อเรื่องอะไรคะ" ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงเรียก
"มาหาพี่…เออมาพบคุณรามิลค่ะ"
"นัดไว้ไหมคะ"
"น่าจะไม่ได้นัดค่ะ" อลิชาตอบกลับพนักงานสาวที่น่าจะทำตำแหน่งพนักงานต้อนรับที่ชั้นผู้บริหาร
"ถ้าไม่ได้นัดก็ไม่อนุญาตให้เข้าพบได้ค่ะ ท่านประธานไม่รับคนที่เข้ามาติดต่อโดยไม่ได้นัดเอาไว้ ถ้ามีเรื่องงานฝากเอกสารเอาไว้ได้เลยค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ" อลิชาย้ายแก้วกาแฟมาเหน็บไว้ที่แขนอีกข้างเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหารามิลให้ออกมารับรอไม่นานปลายสายก็กดรับ
"พี่รามอยู่ห้องไหม"
(มีอะไรรึเปล่า)
"หนูอยู่หน้าแผนกแต่เข้าไปหาไม่ได้"
(อืม เข้าใจแล้ว)
อลิชาหันไปส่งยิ้มให้พนักงานสาวแก้เขินก่อนที่นาวาจะเดินออกมาหาเธอที่ยืนรออยู่
"คุณลิชามีอะไรรึเปล่าครับ"
"หนูเข้าไปได้ไหม"
"พอดีว่าบอสกำลังเตรียมการประชุมอยู่น่ะครับ"
"อ๋อ งั้นไม่เป็นไรค่ะฝากกาแฟให้พี่รามหน่อยได้ไหมคะ"
"ครับ"
"ขอบคุณมากนะคะ" มือเล็กยื่นแก้วกาแฟส่งให้นาวานำไปให้รามิลแทนเมื่อเขาไม่อนุญาตให้เธอเข้าพบ
"ว่าแต่วันนี้คุณลิชาไปทานมื้อเที่ยงที่ไหนมาเหรอครับ ผมไปที่โรงอาหารไม่เห็น"
"ไปทานข้างนอกกับพี่ๆ ที่แผนกมาค่ะ"
"ครับ"
"แล้วพี่รามทานมื้อเที่ยงที่ไหนคะ"
"บอสทานในห้องทำงานครับ"
"อ๋อ งั้นฝากด้วยนะคะ" อลิชาส่งยิ้มหวานแทนคำขอบคุณให้นาวาก่อนจะเดินไปกดลิฟต์กลับไปทำงานของตัวเอง
"ถ้าวันหลังคุณลิชามาอีกให้โทรไปแจ้งผมนะ" หลังจากที่อลิชาเดินเข้าลิฟต์ไปแล้ว นาวาก็หันไปบอกกับพนักงานสาวก่อนจะเดินถือแก้วกาแฟไปให้รามิลที่ห้องทำงาน
"ค่ะคุณนาวา"


Episode 05 น้อยใจ
อลิชามองดูนาฬิกาบนข้อมือเล็กที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานของเธอแล้ว เธอรีบบอกลากับทุกคนในแผนกวิ่งมาดักรอรามิลที่หน้าลิฟต์ เพราะเกรงว่าเขาจะรอนาน แต่รออยู่เกือบสิบนาทีก็ยังไม่เห็นเขาลงมา เธอจึงโทรศัพท์ไปหาเขาเพื่อหาคำตอบ
"ฮัลโหลพี่รามอยู่ไหนคะ"
(อยู่บนรถ)
"อ้าว ไม่ได้รับหนูกลับด้วยเหรอ" อลิชาถามด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย อย่างน้อยถ้าเขาจะไม่รับเธอกลับเขาก็ควรบอกเธอเสียหน่อย
"ลิชายังไม่กลับอีกเหรอ เห็นลงมาตั้งนานแล้ว" ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงของชินที่เอ่ยถามขณะที่กำลังเดินตรงมาหาเธอ
(พี่ให้คนขับรถรอไว้แล้ว)
"ช่างมันเถอะค่ะ หนูกลับเองได้ไม่รบกวนหรอกถ้ามันลำบากพี่มาก" ความน้อยใจทำให้คนตัวเล็กตอบกลับไปด้วยถ้อยคำประชดประชัน เธอกดวางสายจากรามิลพร้อมกับเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าสะพาย
"กำลังจะกลับค่ะ"
"งั้นพี่ไปส่งไหม"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูเกรงใจแล้วตอนนี้ก็ยังไม่อยากกลับบ้านด้วยว่าจะโทรชวนเพื่อนออกมากินชาบูด้วยกันก่อน"
"ดีเลยขอไปด้วยได้ไหม" ชินเออออเห็นด้วยกับความคิดของหญิงสาว จนต้องเอ่ยปากขอไปร่วมวงด้วย
"ได้สิคะ งั้นหนูโทรหาเพื่อนก่อนนะคะ"
"อืม งั้นเดินไปที่รถพี่ด้วยไหมจะได้ไปพร้อมกัน"
"โอเคค่ะ"
อลิชาส่งยิ้มให้แทนคำขอบคุณ เธอเดินตามเขามายังรถยนต์ของเขาที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถระหว่างนั้นก็ได้ทำการต่อสายหาแอร์รินเพื่อนของเธอด้วย
ร้านชาบู
ใช้เวลาขับรถจากบริษัทเกือบยี่สิบนาทีอลิชากับชินก็เดินทางมาถึงร้านชาบูในเวลาห้าโมงเย็นสิบห้านาที เพราะว่าช่วงเย็นหลายบริษัทเลิกงานจึงทำให้รถค่อนข้างติดทำให้ร้านชาบูที่อยู่ใกล้ๆ ไม่กี่กิโลใช้ระยะเวลานานกว่าปกติ
"อ๊ะ เพื่อนหนูอยู่ตรงนั้นค่ะ" อลิชาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นแอร์รินเพื่อนของเธอนั่งโบกมือเรียกเธออยู่ ด้วยความที่แอร์รินเรียนจบก็เลือกที่จะพักเรื่องการทำงานเอาไว้ ทำให้เธอมีเวลาว่างมาหาเธอได้ง่ายไม่ต้องรอเวลาเลิกงาน
"สวัสดีค่ะ" แอร์รินรีบลุกขึ้นยืนทำการทักทายชินที่เดินตามหลังอลิชามาด้วยความเป็นกันเอง
"สวัสดีครับ"
"นี่พี่ชินเป็นพี่ที่ทำงานแผนกเดียวกันที่บอกว่าจะมาด้วย ส่วนนี้แอร์รินเพื่อนหนูค่ะ" อลิชาแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกันตามหน้าที่ของคนกลางที่พาทั้งสองคนมาเจอกัน
"นั่งก่อนสิคะ" แอร์รินส่งยิ้มให้ชินพร้อมกับผายมือเชิญให้เขานั่งลง เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอลิชา ส่วนอลิชาเองก็นั่งลงข้างๆ แอร์รินเพื่อนของเธอ
"แกสั่งอาหารยัง"
"สั่งไปบ้างแล้วเลือกแต่ของโปรดเพื่อนรักทั้งนั้นเลย" แอร์รินบอกด้วยความภาคภูมิใจทำให้อลิชาอดที่จะหมั่นเขี้ยวจนยื่นมือบีบแก้มนุ่มนิ่มของเพื่อนรักไม่ได้
"ใครจะรู้ใจฉันเท่าแกนะ" อลิชาชมเปาะ
"พี่ชินจะทานอะไรสั่งเพิ่มได้เลยนะคะ" แอร์รินหยุดเล่นกับอลิชาแล้วหันไปบอกชินเพื่อไม่ให้เขารู้สึกอึดอัด
"โอเค" ชินรับเมนูจากพนักงานมาเปิดดู เขาสั่งออเดอร์มาสามสี่อย่างกับเครื่องดื่มของตัวเอง
"วันนี้ทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง"
"ก็สนุกดีนะ เอาไว้ฉันจะทำน้ำหอมสูตรพิเศษมาให้แกลองใช้ดีไหม กลิ่นเดียวในโลกสำหรับคนสวยของฉัน"
"แกว่าที่เราคบกันอยู่เพราะเราบ้ายอกันเองรึเปล่า" คำถามของแอร์รินทำให้ชินหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู เช่นเดียวกับอลิชาที่มองหน้าเพื่อนรักด้วยความกล่าวโทษ
"แกนี่ทำเสียบรรยากาศหมด" แต่สุดท้ายเธอก็หลุดขำตามชินมาอยู่ดี
"แล้วพี่ชินทำไมมาทำงานปรุงกลิ่นน้ำหอมได้ละคะนึกว่าจะมีแต่ผู้หญิงที่สนใจงานพวกนี้ซะอีก" แอร์รินเอ่ยถามตามนิสัยที่อยากรู้อยากเห็น
"ส่วนตัวเป็นคนชอบกลิ่นชอบน่ะ"
"แสดงว่าพี่ชินชอบผู้หญิงที่มีกลิ่นตัวหอมด้วยใช่ไหมคะ" แอร์รินยังคงถามต่อ
"ก็ใช่นะ พี่ว่าผู้หญิงที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวมีเสน่ห์ดี สมมติว่าเราเดินผ่านคนที่ไม่รู้จักแต่กลิ่นเขาหอมเราก็คงอดที่จะหันไปมองไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างกลิ่นก็สามารถบ่งบอกถึงตัวตนของคนได้เหมือนกัน"
"งั้นพี่ชินลองเดานิสัยพวกหนูจากกลิ่นน้ำหอมที่ฉีดมาหน่อยได้ไหมคะ มาลองเล่นกัน" แอร์รินเสนอด้วยความตื่นเต้น
"เอาสิ แต่ไม่รู้จะแม่นไหมนะ ฮ่าๆ" ชินหัวเราะออกมาตามสถานการณ์ที่พาไป เขายื่นหน้าไปดมข้อมือของแอร์รินที่ยื่นออกมาให้เขาดมกลิ่นเป็นคนแรก
"เป็นไงบ้างคะ" แอร์รินดึงมือกลับมารอฟังคำตอบจากเขา
"อืม…หอมกลิ่นทับทิมเคลือบน้ำตาลและกลิ่นมะนาว มีส่วนผสมของกลิ่นกลีบกุหลาบทำให้ดูอ่อนละมุนตัดกับกลิ่นมะนาว และก็มีกลิ่นแอ็ปเปิ้ลทำให้สดชื่นมาชูให้เจราเนียมสดใส ในขณะที่เบสอย่างการผสมกลิ่นมะลิและวิสทีเรียเข้าด้วยกันก็ช่วยปิดท้ายความหอมนี้ได้ลงตัวมาก"
"รู้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
"คนปรุงน้ำหอมอย่างพวกเราเรื่องแยกแยะกลิ่นขอให้บอก ฮ่าๆ พี่เดาว่าเราเป็นคนสดใส ร่าเริง แต่ก็เป็นคนตรงไปตรงมาเปิดเผย มีความซนๆ และก็เป็นผู้หญิงเซ็กซี่ด้วย"
"ว้าว…หนูต้องขอศึกษาวิชาจากพี่ชินบ้างแล้วตรงมากค่ะ ยัยแอร์รินนิสัยแบบที่พี่ชินพูดมาเป๊ะๆ เลย"
"ของแบบนี้ต้องฝึกดมบ่อยๆ บวกกับจิตวิทยานิดหน่อยจากที่ดูเราทำงานวันนี้ก็ไม่แย่เลยนะ เก่งมากเลยด้วยซ้ำ"
"พี่ชินก็ชมเกินไปแล้วค่ะ" อลิชาถ้อมตัวด้วยความเขินอาย เพราะถ้าเทียบกับชินแล้วเธอยังต้องฝึกฝนอีกเยอะ
"แล้วยัยลิชาละคะเป็นไงบ้าง"
"เป็นผู้หญิงซนๆ แต่ก็มีความหวารความเรียบร้อย แอบดื้ออยู่เหมือนกัน"
"ยังไม่ทันดมเลยพี่ชินรู้ได้ไงเนี่ย" แอร์รินตาโตด้วยความตื่นเต้น
"วันนี้ทำงานด้วยกันทั้งวันน่ะ ก็ต้องได้กลิ่นอยู่แล้ว"
"หนูฉีดน้ำหอมเยอะไปเหรอคะ" อลิชาถามต่อด้วยรู้สึกประหม่า
"ไม่หรอกกลิ่นมันสะดุดจมูกพี่น่ะ"
"จมูกวิเศษรึเปล่าคะเนี่ย" แอร์รินเอ่ยแซวทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ทั้งสามคนพูดคุยสลับกับทานชาบูกันอย่างสนุกสนาน ชินสามารถเข้ากับทั้งสองสาวได้อย่างง่ายดายถึงแม้ว่าจะเจอกันแค่วันแรก และหนำซ้ำเขายังเป็นผู้ชายคนเดียวอีกต่างหาก
"สั่งเบียร์มาดื่มกันสักแก้วไหม" แอร์รินเอ่ยถามความคิดเห็นจากคนอื่น
"ไม่ได้ดื่มแล้วจะกลับยังไงแกขับรถมาไม่ใช่เหรอ" อลิชาเอ่ยห้ามเอาไว้ เพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว ถึงจะไม่ดึกมากแต่เธอก็ไม่อยากให้แอร์รินดื่มกลับคนเดียว
"แค่แก้วเดียวไม่ทันเมาหรอก ทำเหมือนฉันกับแกไม่เคยดื่มอย่างนั้นแหละ"
"ถ้าอยากดื่มก็ดื่มเถอะ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งเองแต่อย่าดื่มเยอะนะเดี๋ยวแบกไม่ไหว"
"พี่ชินเห็นพวกหนูเป็นหมูเหรอคะ" แอร์รินมุยหน้าใส่อย่างไม่จริงจังนักก่อนจะหันไปสักเบียร์กับพนักงานมาสองแก้ว เพราะบรรยากาศการพูดคุยที่สนุกสนานจึงทำให้เธออยากดื่มก่อนกลับสักหน่อย
และแน่นอนว่าอลิชาก็ไม่สามารถปฏิเสธเพื่อนรักได้จึงยอมดื่มเป็นเพื่อนเธอ แต่ก็แค่คนละแก้วตามที่ตกลงกันเอาไว้เท่านั้น
"เดี๋ยวหนูนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้ค่ะ พี่ชินกลับเถอะค่ะ" อลิชาบอกด้วยความเกรงใจ
"ไม่เป็นไรพี่รับปากแล้วไงว่าจะไปส่ง บ้านเราอยู่ไหนกัน" ชินยืนยันที่จะไปส่งทั้งสองสาวให้ได้ตามที่รับปากเอาไว้
"ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"
"ขอบคุณค่า"
เนื่องจากคอนโดมิเนียมของแอร์ถึงก่อนทำให้ชินต้องแสะส่งแอร์รินก่อนตามด้วยบ้านของอลิชา ซึ่งคือบ้านของรามิลที่เธอพึ่งจะย้ายมาอยู่ร่วมกับเขาเมื่อวานก่อน


Episode 07 ออกตัว
"หนูไม่อยากให้ความรู้สึกของเราสองคนต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ต้องรู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่เจอหน้ากัน อย่างน้อยหนูก็อยากให้พี่รามมีความสุขเหมือนเมื่อก่อนที่เราเคยเล่นด้วยกัน" อลิชาบอกน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย
แววตาเขาที่ไม่สามารถคาดเดาอารมณ์หรือความรู้สึกใดๆ ออกมาได้ เธอจึงทำได้เพียงพยายามเข้าใจเขาผ่านคำพูดและการกระทำของเขาซึ้งมันเป็นอะไรที่ยากหากเขาไม่ยอมเปิดใจให้เธอ
"แพนเค้กนี่หนูตั้งใจทำมากๆ เลยนะคะถึงพี่รามจะไม่หิวแต่ก็อยากให้ลองชิมดู"
หลังจากที่อลิชาพูดจบความเงียบก็เข้าแทนที่บรรยากาศในรถอีกครั้ง แต่นับว่าไม่ได้แย่จนเกินไปเมื่อรถขับเข้ามาจอดที่หน้าบริษัท
"หนูไปทำงานก่อนนะคะ" อลิชาบอกก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงเดินเข้าบริษัทไปก่อนไม่รอเดินเข้าไปพร้อมกับเขาเหมือนวันก่อน
"อ้าวลิชามาแต่เช้าเลยดื่มอะไรไหมพี่เลี้ยง" ชินที่เดินกลับมาจากช๊อปกาแฟในบริษัทกล่าวทักทายอลิชาที่เดินเข้ามาอย่างเป็นกันเอง
"สวัสดีค่ะพี่ชิน" อลิชาส่งยิ้มหวานพร้อมกับตอบทักทายกลับไปพร้อมกับเดินเข้าไปหาเขา โดยไม่ทันสังเกตเห็นรามิลที่เดินตามหลังเข้ามา และเขาก็ได้ยินทุกบทสนทนาที่ทั้งสองคุยกัน
"เมื่อคืนหลับสบายไหม"
"สบายดีค่ะพี่ชินละคะเมื่อคืนคงถึงบ้านดึกแย่เลย"
"ไม่หรอกปกติพี่ก็นอนดึกน่ะ ว่าแต่เราดื่มอะไรไหม"
"เอา…"
"ท่านประธานสวัสดีครับ" ประโยคของชินที่แทรกขึ้นทำให้อลิชาต้องจำใจหันหน้ากลับไปมอง เธอมองรามิลที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอด้วยความรู้สึกประหลาดใจที่เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงนี้ เพราะทางเดินเข้าบริษัทแค่เดินตรงไปก็ถึงลิฟต์แล้ว
เธอเลือกที่จะยืนเงียบไม่ได้กล่าวคำทักทายเหมือนกับชินก่อนหน้า แต่กำลังรอดูว่าเขากำลังจะพูด หรือจะทำอะไรต่อไป
"ลิชา"
"หือ? พี่ราม เออท่านประทานเรียกหนูเหรอคะ"
"ทำไมเรียกพี่แบบนั้น"
"ก็ที่นี่บริษัทคงไม่เหมาะที่จะ…"
"พี่ไม่ถือ"
ประโยคสนทนาของทั้งสองคนทำให้ชินที่ยืนอยู่ข้างๆ อลิชารู้สึกได้ถึงความไม่ปกตินี้ แต่ก็ทำได้เพียงยืนอยู่เงียบๆ
"เออ…แล้วพี่รามมีอะไรกับหนูรึเปล่า" อลิชาถามด้วยความงุนงง
"ยังไม่ได้กินข้าวมานี่พี่มาชวนเราไปกินข้าวด้วนกัน"
"อ๋อแต่ว่า…"
"ไปเถอะเดี๋ยวสาย" รามิลแทรกขึ้นตัดบทคนตัวเล็กก่อนจะใช้ไม้เท้าเดินนำไปที่ลิฟต์โดยมีนาวาคอยเคลียร์ทางให้อย่างใกล้ชิน
และเนื่องจากไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธเธอจึงต้องจำใจเดินตามเขาไป แต่ก็ไม่ลืมหันมาบอกชินเป็นมารยาท
"ขอตัวก่อนนะคะ เอาไว้โอกาสหน้าหนูเลี้ยงกาแฟนะ" อลิชารีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังรามิลไปเพื่อที่จะทันเข้าลิฟต์ไปพร้อมกัน
อลิชาแอบเหลือบมองรามิลที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นระยะพยายามคาดเดาว่าเขาคิดอะไรอยู่
"มองทำไม"
"เปล่าค่ะเห็นตอนแรกบอกว่าไม่หิว"
"อืม แต่ตอนนี้เริ่มหิวแล้ว" อลิชาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่แอบบุ๊ยปากใส่เขาด้วยความหมั่นเขี้ยวเล็กๆ
ห้องทำงานรามิล
เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องทำงานของรามิล เพราะวันก่อนที่มาเขาไม่อนุญาตให้เธอเข้าพบ แต่ส่งนาวามารับเครื่องดื่มจากเธอแทน ภายให้ห้องทำงานถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายสไตล์นอร์ดิกคงออกแบบเพื่อความสะดวกต่อการใช้งานของรามิลที่ดวงตามองไม่เห็นหลายจุดมีสัญลักษณ์อักษรเบลล์ติดเอาไว้เพื่อบอกตำแหน่งของสิ่งของ หรือเอกสารต่างๆ
"หนูทำให้" อลิชาบอกพร้อมกับแย่งกล่องอาหารที่เธอห่อมาให้เขามาเปิดให้แล้วดันกลับไปวางตรงหน้าเขาในตำแหน่งประจำเพื่อให้เขาหยิบทานได้สะดวก
"ขอบใจ"
"ไม่เป็นไรค่ะ อร่อยไหม" อลิชาเอ่ยถามอย่างมีความด้วยความคาดหวัง เพราะเธอจำสูตรตอนที่รามิลเคยทำให้ทานได้เป๊ะๆ ตอนนั้นเขาเป็นคนสอนเธอทำด้วยตัวเอง
"…" รามิลไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่สัมผัสแรกที่ได้ชิมรสชาติหอมหวานของแพนเค้กชิ้นนี้สิ่งที่เขารับรู้ได้คือความทรงจำมากมายที่หลั่งไหลเข้ามา รวมไปถึงฮอร์โมนความสุขที่ผลิตออกมาอย่างต่อเนื่องเป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมาในรอบหลายปีมานี้
"ไม่อร่อยเหรอคะ" น้ำเสียงที่คนตัวเล็กเอ่ยถามย้ำอีกครั้งแผ่วเบาลงเพราะกลัวคำตอบที่เขาจะตอบออกมาเนื่องจากตอนนี้สีหน้าของเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
"อร่อย"
"จริงนะ! รสชาติเหมือนตอนที่พี่รามทำให้หนูไหมคะ" น้ำเสียงหญิงสาวกลับมาสดใสอีกครั้งพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ๆ เขาเพื่อรอฟังคำตอบโดยไม่รู้ตัว
แต่การที่เธอขยับเข้ามาใกล้เขาถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใกล้มากจนสัมผัสกัน แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้เขาสังเกตกลิ่นน้ำหอมของเธอได้ เดิมที่ในรถเขาคงจะมัวแต่สนใจเรื่ิองอื่นเลยไม่ได้สนใจกลิ่นน้ำหอมของคนตัวเล็ก
"เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ"
"เปล่า กลิ่นน้ำหอมหอมดีนะ"
"ดอกพิโอนีไงคะ ตอนเด็กๆ พี่รามบอกว่ากลิ่นนี้เหมาะกับหนู แถมตอนนั้นยังบอกว่าความหมายดอกพิโอนีดีมากๆ ด้วยเจอหน้าหนูทีไรพี่รามก็จะเตรียมดอกพิโอนีเอาไว้ให้เสมอหนูก็เลยชอบมันมาโดยไม่รู้ตัว แต่ว่าหนูผสมกลิ่นน้ำหอมเองเอาไปผสมกับกลิ่นเกรปฟุตให้ดูสดชื่นขึ้น" เพราะว่าเป็นสิ่งที่เธอชื่นชอบจึงอธิบายเรื่องราวของมันอย่างมีความสุข รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองรู้สึกว่าพูดมากความเกินไป
"อืม" รามิลตอบรับคำสั้นๆ นั้นยิ่งทำให้ตัวเล็กรู้สึกประหม่า
"หนูพูดมากเกินไปรึเปล่าคะ"
"เปล่าหรอกรีบกินเถอะเดี๋ยวไปทำงานไม่ทัน"
มือเล็กหยิบแพนเค้กที่ตัวเองเป็นทำมาทานได้สามสี่คำประตูห้องทำงานก็มีเสียงเคาะดังขึ้นพร้อมกับร่างของนาวาเลขาของรามิลที่ปรากฎตัวพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือสองแก้ว
"อเมริกาโน่ของบอสครับ ส่วนอันนี้ชานมไข่มุกหวานน้อยของคุณลิชาครับ" นาวาจัดแจงวางแก้วเครื่องดื่มให้แต่ละคนตามหน้าที่
"ทำไมถึงสั่งชานมหวานน้อยมาให้ละคะ"
"บอสบอกมาครับ หรือคุณลิชาอยากเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นรึเปล่าครับ"
"ไม่ค่ะ หนูชอบมากชานมไข่มุกหวานน้อย" อลิชาตอบด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเพราะมันหมายความว่าอย่างน้อยรามิลก็ยังจำเรื่องราวเกี่ยวกับเธอได้บ้างที่เขาบอกว่าไม่อยากจำคงไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด
อย่างว่าผูกพันกันขนาดนั้นถ้าเขาไม่ได้เกลียดเธอที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ก็คงยังมีความทรงจำดีๆ เหลือเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจบ้าง เหมือนกับที่เธอเก็บเรื่องราวระหว่างเขากับเธอเอาไว้ส่วนของความทรงจำที่ดีที่สุดในหัวใจเช่นกัน
—————————-
มีกลิ่นคนหึงแถวๆ นี้รึเปล่านะ😂
คอมเมนท์กันเยอะๆ น้า🥺❤