" ภารกิจที่ 7
อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~~~ โปรดสบสายตาให้ยาวนานเฉลี่ยรวมสิบนาที เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ
ระยะเวลาที่กำหนด1:00:01:11:36
ระยะเวลาที่กำหนด2:00:00:08:47
รางวัลภารกิจ:ดวงตาเรียวหงส์ระดับเงิน "
"เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ"เยว่ชิงถอนหายใจทรุดนั่งลงบนเก้าอี้สีดำตัวกลมที่สามารถหมุนได้รอบด้าน จิวอิงเลิกคิ้วอย่างสงสัยเมื่อเห็นพนักงานทยอยเดินทางออกไปด้านนอก
"จะไปไหนเหรอครับ"เมื่อเยว่ชิงถามผู้จัดการก็เดินมาตบบ่าเยว่ชิงดังเปาะแล้วยกนิ้วโป้งชมเชย
"เจ้าทรราชจ่ายเงินปิดร้านชั่วคราววันนี้ พวกนั้นเลยได้โบนัสกลับไปนอนเล่น ส่วนเราก็ดูแลเจ้านั่นด้วยละ โชคดีจริงๆที่วันนี้จะไม่มีเรื่องปวดหัว"พูดจบผู้จัดการก็เดินออกไป
"ทรราช"จิวอิงหันมาถาม
"หลงจือหยางนะ เขากลายเป็นตัวปัญหาที่น่าปวดหัวสำหรับผู้จัดการ ส่วนเจ้าของร้านคิดว่าเป็นตัวเงินตัวทอง"เรียกผู้หญิงและเกอเข้าร้านจำนวนมาก จากนั้นก็เกิดปัญหาให้ผู้จัดการไปดูแล
ร้านที่เงียบสงบก็ได้ยินเสียงคนเปิดเข้ามา คนแรกคือเกาเทียนเย่จากนั้นไม่นานกลุ่มคนทั้งห้าก็เข้ามา แถมมีผู้ชายอีกคนในชุดสูทเดินทางมาด้วยเป็นคนที่หก
"ไม่คิดว่าท่านจะนัดคุยเรื่องสำคัญในที่แบบนี้ แถมอีกฝ่ายยังเป็นเกอถึงสามคนอีก"ชายในชุดสูทเอ่ยก่อนจะเรียกจิตวิญญาณของตัวเองออกมา ขลุ่ยจิตวิญญาณสีม่วงอ่อนหรือระดับCถูกนำจ่อที่ปากก่อนจะมีเสียงเพลงเบาหวิว
ทำให้ผู้คนภายนอกมองไม่เห็นผู้คนในร้านรวมทั้งเสียงพูดคุย
"เขาเชื่อใจได้แค่ไหน"เยว่ชิงหันไปสบตากับหลงจือหยางก่อนจะเอ่ยถามไปยังผู้ชายอีกคน หัวใจเต้นตึกตักนับเวลาถอยหลัง
"คนของผมจากกิลด์ไม่ใช่จากตระกูล"หลงจือหยางให้คำตอบ โดยที่ดวงตายังจับจ้องที่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน
"ถ้าคุณจะขอโทษที่เป็นต้นเหตุ ก็ฟังคำขอของเยว่ชิงแล้วกัน"เกาเทียนเย่เอ่ยขัด จากนั้นก็ผายมือไปยังเยว่ชิงที่ยืนยิ้มชงกาแฟให้กับคนที่นั่งอยู่
"จะขออะไร"หลงจือหยางหันหน้าไปมองเยว่ชิง สายตาคู่คมเปร่งประกายไปด้วยความพอใจบางอย่าง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในหัวเขาเริ่มมีคนคนนี้เข้ามา แล้วที่สำคัญตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จิ้งจอกขี้อายตัวนี้กล้าสบตากับเขาตรงๆ
เพราะแบบนี้...มันถึงน่าสนใจมาก
"ผมต้องการไปที่หอคอยชั้นที่แปด โดยไม่มีใครรู้ว่ามีเกออย่างพวกเราเข้าไป"เยว่ชิงบอกถึงสิ่งที่ต้องการ ก่อนสายตาจะมองไปที่เด็กน่ารักดูดน้ำสตรอเบอร์รี่จนแก้มป่อง
"เหตุผล"หลงจือหยางหันไปตามสายตาก็เห็นเกอที่ตัวเล็กกว่าเกอทั่วไปนั่งดูดน้ำในแก้วไม่ได้สนใจใคร
"ไปถึงที่นั่นคุณจะรู้เอง ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อน"เยว่ชิงตอบก่อนจะหลบหน้าไปทางอื่น หลบซ่อนใบหน้าแดงๆของตัวเองกับยืนทำใจให้สงบ ในที่สุดก็จบลงเสียที
"ภารกิจที่ 7 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:ขอบตาเรียวหงส์ระดับเงิน"
เยว่ชิงยืนอยู่ตรงอ่างล้างหน้า มองดูเส้นขอบตาที่ชัดมากขึ้นโดยที่หางตาชี้ทรงสวย ราวกับหงส์ที่เย่อหยิ่งเชิดใบหน้าขึ้นแล้วมองด้วยหางตา เยว่ชิงยกมือลูบสัมผัสมันเบาๆด้วยความพอใจ เพราะมันเสริมดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาได้เป็นอย่างดี
[พอใจใช่ไหมล่ะโฮสต์] ระบบอยากจะโอ้อวดแล้วยืดอกให้สูงเทียมฟ้า
"มันสวยมาก"เยว่ชิงตอบรับด้วยความพึงพอใจ
[แน่นอน งั้นโฮสต์อยากทำภารกิจต่อไปเลยไหม]
"เอามาเลยระบบ เราพร้อมมาก"
" ภารกิจที่ 9
สบสายตามันเด็กไป มีใจก็ต้องพูดคุย คุยไปคุยมาโปรดพาคนนั้นไปทานข้าว ถ้าเขาตอบแค่ตกลงแล้วคุณจ่ายเอาไปแค่ระดับทองแดง แต่ถ้าเขาตอบตกลงแล้วเลี้ยงข้าวคุณเอาไปเลยระดับเพชร
รางวัลภารกิจ:ริมฝีปากแดงฉ่ำดั่งเชอร์รี่ที่เก็บสดใหม่จากต้น (รอการประมวลผลของระดับ) "
"โฮกกกก ขอถอนคำพูด"เยว่ชิงลากร่างไร้วิญญาณออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะฮึบกักเก็บความรู้สึกเอาไว้ก่อนจะพยักหน้าว่าพร้อมออกเดินทาง
"โอ้ งั้นก็ไปกันเถอะ"โจวกว่างรุ่ยเรียกจิตวิญญาณผ้าคลุมสีครามระดับBออกมา ก่อนจะสวมใส่ทำให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวจากนั้นพวกเขาทั้งเก้าคนก็มายังหน้าบานประตูชั้นที่เก้า
ผ้าคลุมของโจวกว่างรุ่ยสามารถใช้เป็นมิติขนาดเล็กที่สามารถเคลื่อนกำลังพลในพริบตา ยังสามารถบิดเบือนความคิดรวมถึงสร้างภาพลวงตาได้อีกด้วย
"เมื่อเปิดเข้าไปแล้วจำคำพี่ให้ดีๆถ้าอยากฆ่าก็ใช้ปลาหยิน ถ้าอยากป้องกันก็ใช้ปลาหยาง หากเราควบคุมไม่ได้พี่จะเรียกสติให้เอง เพราะฉะนั้นฆ่าให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"
"ครับ"จิวอิงรับปาก
ในทางกลับกันบุรุษทั้งหกคนต่างขมวดคิ้ว ตอนแรกคิดว่าจะลงมือสามคนแต่คนลงมือดันเป็นคนเดียวแถมดูเหมือนเด็กมัธยมปลายมากกว่าอยู่มหาลัยเสียอีก
หลงจือหยางเดินนำไปข้างหน้าก่อนที่บานประตูจะเลื่อนออก ไม่นานเสียงทรงพลังอำนาจก็ดังขึ้นภายในชั้นที่เก้า
{เริ่มต้นการท้าทาย ห้ามออกก่อนเวลาที่กำหนด 1ชั่วโมง ยกเว้นจะสามารถเคลียร์สัตว์อสูรในชั้นจนหมด}
สายตาของเยว่ชิงมองไปที่ดินแดนแห้งแล้ง ต้นหญ้าแห้งตายมีสีน้ำตาลอมแดง บรรยากาศโดยรอบไม่เหมาะที่จะอยู่โดยใช้อากาศด้านในหนึ่งชั่วโมงเต็ม เยว่ชิงหันไปส่งสายตาให้กับเกาเทียนเย่ เจ้าตัวพยักหน้าก่อนจะโบกมือหนึ่งครั้ง
"นี่คือความสามารถเหรอ"ชายในชุดสูทที่ยังไม่ได้รู้ชื่อเอ่ยถาม แน่นอนว่านิสัยของเกาเทียนเย่ด้วยแล้วจึงตอบกลับด้วยใบหน้านิ่งๆ
"ไม่"ด้วยคำตอบแสนสั้นกับใบหน้าไม่รับแขก ไม่แปลกที่จะไปถามต่อ
"พวกมันมานั่นแล้ว"เยว่ชิงชี้ให้เห็นกลุ่มกองทัพขนาดย่อมกำลังตรงมาทางนี้
"เริ่มเลยเถอะ อย่าหวาดกลัวต่อพลังตัวเอง ค่อยๆควบคุมพวกมันให้ได้"เยว่ชิงตบบ่าคนตัวเล็กให้ผ่อนคลายและยอมรับในพลังของตัวเอง จิวอิงมีความทรงจำที่เลวร้ายเพราะครอบครัวทิ้งไปเพราะจิตวิญญาณที่ตนถือครอง
"ครับ"ทุกคนไปยืนชิดบานประตู ปล่อยให้จิวอิงเดินไปข้างหน้า โดยที่มีกองทัพกระต่ายสูงราวๆสามสิบเซนติเมตรเดินเข้ามาหาหลายร้อยตัว
"ปลากลืนวิญญาณหยิน"ปลาตัวสีขาวหายไปเหลือเพียงปลาตัวสีดำที่หมุนรอบโดยกลายเป็นละอองสีดำที่ทำให้บุรุษทั้งหกต่างก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว ราวกับเบื้องหน้าเป็นภาพแห่งความตายของพวกเขาเอง
"ดูดกลืน"จิวอิงเดินผ่านกองทัพนับร้อย ทิ้งเศษซากกระต่ายที่แห้งเหี่ยวแล้วสลายไปกับอากาศ เจ้าตัวเดินไปข้างหน้าไม่หยุด
"ปลากลืนวิญญาณหยาง"เปลี่ยนกลับเป็นปลาสีขาวก่อนที่ขาของบอสกระต่ายในชั้นที่เก้าจะกระโดดถีบ ขากระต่ายทั้งสองข้างสั่นเทาเมื่อมีสิ่งที่มองไม่เห็นราวกับกำแพงชั้นนอกบดบังเอาไว้
จิวอิงสะบัดมือหนึ่งครั้งกระต่ายตัวสูงใหญ่ราวๆสามเมตรก็กระเด็นไปไกล
เยว่ชิงยกมือกอดอกมองดูด้วยความพึงพอใจ ยิ่งเห็นหลงจือหยางคล้ายจะพูดอะไรกับตนแต่ทำได้แค่อ้าๆหุบๆเท่านั้น อย่างน้อยก็ทำให้คนเหล่านี้สนใจก็พอ
"ดูเหมือนจะได้เท่านั้น"เยว่ชิงเอ่ยขึ้นเมื่อระบบบอกให้หยุดอีกฝ่าย ก่อนที่จิวอิงจะคลุ้มคลั่ง และเพื่อไม่เป็นการประมาทเยว่ชิงจะอยู่ในร่างเทพอสูรโดยสามารถใช้ร่างเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางได้แค่สามนาที
ร่างกายของเยว่ชิงกลายเป็นจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ ทุกๆหางที่เพิ่มมาจะทำให้ลำตัวสูงขึ้นหนึ่งเมตร หรือตอนนี้ต่อหน้าคนในชั้นที่เก้า เยว่ชิงในร่างจิ้งจอกเก้าหางมีความสูงถึงเก้าเมตรที่สามารถเหยียบพวกเขาให้ตายในครั้งเดียว
เจ้าตัวกระโดดไปกระทืบบอสกระต่ายจนตายคาตีน ก่อนจะใช้หางรัดรอบลำตัวของจิวอิงแล้วใช้เท้านุ่มๆตบศีรษะเรียกสติ
ส่วนหางที่เหลือก็ยืดยาวเก็บกวาดกระต่ายตัวอื่น ภายในเสี้ยววิเสียงเดิมก็ดังขึ้น
{เคลียร์ชั้นที่เก้าก่อนเวลาที่กำหนด ท่านสามารถออกไปได้ สัตว์อสูรชั้นนี้จะฟื้นคืนชีพในอีก 1 ชั่วโมง}
"นี่มัน น่ากลัวเกินไปแล้ว"เสวียนอวี้ใช้ศอกของตัวเองกระแทกลำตัวของหลงจือหยาง ก่อนจะผงะเมื่อเห็นเต่าตัวใหญ่ยักษ์ที่มีภูเขาลาวาประทุ
"จริง"ทั้งคุณชายโจวและคุณชายจ้าวต่างก็บอกออกมาพร้อมกัน โดยมีชายสวมชุดสูดพยักหน้าเสริมแล้วดันแว่นเข้ากรอบใบหน้า ในฐานะเลขานุการของกิลด์ต้องคิดให้รอบคอบถึงสมาชิกใหม่ลับๆทั้งสามคน
"โทษทีอยู่ต่อหน้าเทพอสูร ควบคุมตัวเองไม่ได้หรอก"เกาเทียนเย่ในร่างเต่าเอ่ยตอบเมื่อเห็นทุกสายตาจ้องมองมา ก่อนจะกลับคืนสภาพเมื่อจิวอิงได้สติพร้อมๆกับเยว่ชิงในร่างเดิม ยังมีเพียงหูกับหางโบกไปมา
"ฮะฮะ พอดีโดนพลังหยินมากไปหน่อย เลยควบคุมร่างกึ่งสัตว์อสูรไม่ได้"เยว่ชิงโบกหางสีขาวอย่างอารมณ์ดี
"ผมขอโทษครับ เป็นเพราะผม"จิวอิงก้มหน้าอย่างสลด
"จุ๊ๆอย่าโทษตัวเองเลย แล้วจิตวิญญาณของเรายกระดับรึยัง"เจ้าตัวส่ายหน้า เยว่ชิงจึงตบบ่าให้กำลังใจ
"อย่างที่เห็น ผมต้องการให้จิวอิงอยู่ในการดูแลของคุณ ถ้าเป็นไปได้คือให้เขาได้ออกล่าแบบนี้ทุกวันผมจะคอยควบคุมเขาเองและขอบคุณในความช่วยเหลือ ผมขอเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อเป็นการตอบแทน"
"ไม่จำเป็น ผมจะเลี้ยงข้าวคุณเอง แล้วเราจะคุยกันในเรื่องนี้อีกที"หลงจือหยางบอกพร้อมทั้งเบนสายตาไปที่จิวอิง นั่นหมายความว่าหลงจือหยางเห็นค่าในความสำคัญของพวกเขาทั้งสามคน
" ภารกิจที่ 9 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:ริมฝีปากแดงฉ่ำดั่งเชอร์รี่ที่เก็บสดใหม่จากต้นระดับเพชร "


หลงจือหยางส่ายศีรษะเมื่อเห็นคนทำอาหารกำลังเหม่อลอย เจ้าตัวสาวเท้าเข้าไปใกล้ โดยยืนซ้อนทางด้านหลังโน้มใบหน้าเข้าใกล้อีกฝ่าย กระซิบเสียงนุ่มทุ้มปลุกคนช่างเหม่อให้คืนสติ
"มีอะไรให้ผมช่วยไหม"
"อุ้ย"เยว่ชิงสะดุ้งสุดตัวก่อนที่วงแขนแกร่งจะโอบรัดรอบเอว คนที่ได้สติคืนมาไม่ทันไร วิญญาณก็ล่องลอยออกจากตัวอีกรอบ หลังจากแผ่นหลังแนบชิดกับหน้าอกแกร่งแถมยังยืนในอ้อมกอดของคนที่ชอบ
อ้อมกอดเชียวนะ หน้าอกแน่นมากเลย ผลบุญทั้งชีวิตของเยว่ชิงได้ใช้แล้ว....
"ระวังหน่อย"เยว่ชิงมุ่ยปาก เพราะใครกันละที่ทำให้ตกใจ แต่ที่ทำได้ก็แค่พยักหน้าแล้วตอบอื้อในลำคอ หลงจือหยางมองใบหูแดงๆของคนตัวเล็กก็คลายอ้อมกอดก่อนจะยกกำปั้นกระแอมเบาๆ
ไม่รู้ว่าเรียกสติของจิ้งจอกน้อยหรือระงับความคิดชั่วๆในหัวตัวเองกันแน่
"ให้ผมช่วยดีกว่า"เยว่ชิงจะหันไปปฏิเสธหากอีกฝ่ายอยู่ตรงนี้เขาอาจจะไม่มีสมาธิเลยก็ได้ แต่พอมองเห็นดวงตาล้ำลึกคล้ายกดดันอยู่หน่อยๆก็พยักหน้าอย่างเผลอไผล
พอหลงจือหยางแย่งทัพพีในมือไปยืนหน้าหม้อต้มจืด เยว่ชิงก็หันหน้าไปอีกทาง ยกมือปิดหน้า เขาเพิ่งจะเผลอไผลไปกับอนุภาพความหล่อ เยว่ชิงกลายเป็นคนใจง่ายทั้งๆที่ตั้งใจจะปฏิเสธแท้ๆ
จบสิ้นแล้ว วิธีคนคลั่งรัก
ระบได้แต่กรอกตามองบน นึกถึงเสือตัวโตที่คำรามคำว่าโฮก!เป็นการปฏิเสธเมื่อเสือและสิงโตตัวอื่นเข้าใกล้ แต่พอเจอพ่อสิงโตคนหล่อ เสือตัวนั้นก็หลบหน้าเอียงอายแล้วคำรามว่าโฮกปิ๊บ! จบสิ้นของจริง
กว่าการทำอาหารสามอย่างจะจบ ใจของเยว่ชิงก็เหมือนไปวิ่งระยะไกลด้วยความเร็วระดับสูง หัวใจดวงน้อยไม่เคยสงบเมื่อได้กลิ่นของอีกคนแถมแก้มยังร้อนผ่าวเมื่อสายตาจ้องไปที่แผ่นหลังหนาของอีกฝ่าย หากเห็นภาพแบบนี้ทุกวันคงมีความสุขไม่น้อย
เจ้าตัวยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่ถือจานข้าวไปวางบนโต๊ะ จากนั้นคนทั้งคู่ก็นั่งทานข้าวเงียบๆ เยว่ชิงนั่งเหงื่อออกใจสั่น ก่อนที่หลงจือหยางจะเลิกคิ้วหนึ่งข้างเมื่อกินเข้าไปคำแรก
"อร่อยมาก"เมื่อได้ยินคำตอบเยว่ชิงก็ผ่อนลมหายใจลดความตรึงเครียดทันที
" ภารกิจที่ 12 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:พุงยุบหน้าท้องแบนราบ "
เยว่ชิงยกมือแตะหน้าท้องของตัวเองที่อุ่นวาบก่อนจะสัมผัสได้ถึงความแบนราบไม่มีส่วนใดที่ยื่นออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เยว่ชิงสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงที่ระบบมอบให้ก่อนจะรู้สึกทึ่งเพราะมันรวดเร็วมากจริงๆ
ภายใต้เสียงกระทบกันระหว่างช้อนกับจาน ไม่ได้ทำให้ความเงียบในห้องกลายเป็นความเหงาเหมือนอย่างเคย เยว่ชิงที่เคยใช้ชีวิตคนเดียวรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจเมื่อมีเสียงอีกหนึ่งเสียงในห้อง
ทางฝากฝั่งของหลงจือหยางก็เพียงขมวดคิ้ว เมื่อหัวใจที่อุ่นวาบมันว้าวุ่น หลงจือหยางเกิดในตระกูลหลงที่ทั้งบิดามารดาแต่งกันเพราะเหมาะสมไม่ใช่เพราะรัก หลงจือหยางเป็นบุตรชายคนโตที่ถูกต้องตามกฏหมายของตระกูลหลง
มีพี่น้องต่างแม่หลายสิบคน ถึงแม้จะเคยทานอาหารพร้อมๆกันแต่มันไม่เคยอุ่นวาบเลยสักครั้ง มันมีเพียงความเย็นชืดที่สัมผัสได้ เพราะแบบนั้นเขาถึงดิ้นรนที่จะอยู่ข้างนอกมากกว่า เริ่มสร้างรากฐานของตัวเองตั้งแต่สิบขวบจนถึงตอนนี้
จนกระทั่งผ่านมาสิบห้าปี หลงจือหยางวางช้อนแล้วยกแก้วน้ำจ่อปาก มองสำรวจคนด้านหน้าที่กำลังอมข้าวจนแก้มพอง ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงขมุบขมิบดูเย้ายวนจนเจ้าตัววางแก้วน้ำลงแล้วใช้ริมฝีปากโลมเลียกลีบปากตัวเองเพื่อดับกระหายและลดอาการที่เป็นอยู่
หลงจือหยางสะบัดหัว ตั้งแต่ที่ได้ฉกชิมริมฝีปากสวยตรงหน้า เขาก็ดูหมกมุ่นกว่าที่เคย
"อิ่มแล้วเหรอครับ"เยว่ชิงที่กินข้าวเสร็จก็ดื่มน้ำตามและเลียริมฝีปากตามความเคยชิน
"ครับ น่าเสียดายที่ผมมีโอกาสได้กินอาหารที่อร่อยแบบนี้แค่ครั้งเดียว จะเป็นการขอมากไปไหม ถ้าผมอยากให้เยว่ชิงทำอาหารให้ผมในทุกๆเช้า"เยว่ชิงตาโตก่อนจะเอียงคอราวกับสิ่งที่ได้ยินนั้นผิด หูเขาคงมีปัญหา
"ผมจะจ้างรายเดือนนะครับรวมทั้งวัตถุดิบและค่าเสียเวลาให้"เยว่ชิงมองคนหล่อที่จ้องมองมา ก่อนจะปฏิเสธในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แค่วันนี้วันเดียวหัวใจก็รับไม่ไหว ถะ...ถ้าเห็นทุกเช้า เขาอาจจะตายได้เลยนะ
"เผอิญผมอยู่คนเดียวนะครับ บางทีก็ลืมกินข้าวทั้งเช้าทั้งกลางวันอีกด้วย"หลงจือหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆแววตาเหม่อมองไปที่หน้าต่าง เยว่ชิงฝ่ายดีก็พุดออกมาจากหัว ในชุดเทวดาตัวน้อย
ไม่เห็นเหรอว่าคนที่ชอบใช้ชีวิตลำบากขนาดไหน เขาอดทั้งข้าวเช้าและกลางวัน ดูสิผอมมากเลย
จากนั้นเยว่ชิงฝ่ายชั่วก็เข้ามา ในชุดซาตานตัวร้าย
เห็นสิ เพราะแบบนั้นจงใช้เวลาดังกล่าว เอาเขามาเป็นผัวให้ได้ แปดปีแล้วในที่สุดโอกาสก็มาถึง
[....] ไม่เคยเห็นฝ่ายดีและฝ่ายชั่วเห็นดีเห็นงามในทิศทางเดียวกันขนาดนี้มาก่อน นึกว่ามันจะแย้งกันเสียอีก
"ครับ แน่นอนว่าผมจะทำให้!"และแล้วคนคลั่งรักคนนี้ก็ตกหลุมพรางโดยง่าย พอได้สติก็แทบอยากจะโดนตึกตายไปซะ เยว่ชิงเจ้าคนใจง่าย ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สมองกับใจไม่ตรงกันขนาดนี้
หลงจือหยางยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ในขณะที่เยว่ชิงวิญญาณหลุดออกจากตัวไปแล้ว
เพราะรับปากไปอย่างง่ายดายเป็นเหตุให้เยว่ชิงเก็บของก่อนจะมาโผล่ที่ห้องแฝดของหลงจือหยางในหอหลิงหลง ส่วนเจ้าของห้องมาส่งเสร็จก็ออกไปประชุมกิลด์
"สวยจัง"เจ้าตัววงกระเป๋าลงก่อนจะเดินไปที่กระจกบานใหญ่ที่เป็นพนังห้อง สายตาคู่สวยทอประกายอ่อนโยนมองภาพความงามหลายนาทีก่อนจะทยอยขนเสื้อผ้าใส่ตู้
แผ่นหลังกว้างทิ้งตัวลงบนที่นอนก่อนที่หูกับหางจะโผล่จากนั้นก็กลิ้งเล่นจนหนำใจแล้วเดินไปที่ห้องครัว สิ่งแรกที่เยว่ชิงสังเกตคือเครื่องครัวที่ครบครันไม่ว่าจะอาหารคาวหรืออาหารหวาน เพียงแต่ภายในตู้เย็นช่างว่างเปล่า
"ไม่รู้ว่ากลางวันนี้หลงจือหยางจะมากินข้าวด้วยไหม"เยว่ชิงยกมือถือขึ้นมาตั้งใจว่าจะส่งข้อความไปหา แต่ก็สองจิตสองใจ กดพิมพ์กดลบเป็นว่าเล่น
"แค่คุยง่ายๆว่ากินข้าวกลางวันไหม ทำไมมันยากขนาดนี้"เยว่ชิงยกมือทึ้งเส้นผม ก่อนจะเปลี่ยนไปที่อีกแชทหนึ่งแล้วลองพิมพ์แบบเดียวกัน แล้วพบว่ามันไม่ยากอย่างที่คิดหากจะกดส่ง แต่กับคนที่ชอบ....เขาดันลังเล
[โฮสต์ คุณต้องมีความกล้ามากกว่านี้ โปรดลองก่อนอย่าเพิ่งคิดไปไกล] เยว่ชิงหลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆจากนั้นก็กดส่ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและเขาจะมากินอาหารเที่ยงพร้อมกับเยว่ชิงอีกด้วย
เจ้าตัวดี้ด้าขึ้นมาทันควันจากนั้นก็เดินออกทางด้านหลังตึกเพื่อไปซื้อของ โดยที่ระบบบอกถึงรายการอาหารเพื่อสุขภาพ ไม่ว่าจะไข่ ถั่ว เนื้อวัว หอยนางรม กระเทียม.....
เยว่ชิงเลยเช็กอีกทีกับทางอินเทอร์เน็ต โดยที่พวกมันขึ้นว่า อาหารบำรุงอสุจิให้แข็งแรง เคลื่อนที่รวดเร็ว เพิ่มสมรรถภาพทางเพศ
"นายเป็นแบบนี้เองสินะ ระบบ"เยว่ชิงได้แต่คาดโทษไว้ในใจ ก่อนจะลงมือซื้อวัตถุดิบอาหารทั่วไป ตั้งใจจะทำอาหารง่ายๆอย่างผัดคะน้าหมูกรอบ เจ้าตัวเลยเลือกซื้อผักสดๆกับหมูกรอบในร้านดังเพื่อนำไปทำ
อาหารกลางวันไม่ต่างจากช่วงเช้าที่พวกเขาต่างกูรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ ถึงแม้จะไม่ได้พูดคุยกันเพียงแค่นั่งทานอาหารร่วมกันเท่านั้น
"อร่อยมากครับ"คำพูดนี้กลายเป็นประโยคที่ได้ยินบ่อยที่สุดตลอดหลายวันที่ผ่านมา
กิจวัตรประจำวันของเยว่ชิงมีเพิ่มมากขึ้นเพราะใกล้ช่วงสงครามในอีกไม่กี่วัน ช่วงเช้าตื่นมาทำอาหารและบางส่วนใส่กล่องให้หลงจือหยางนำไปทานในที่ประชุม
เสร็จจากนั้นก็ไปทำภารกิจที่หกของตัวเองและตามด้วยภารกิจที่สามที่ร้านกาแฟ ส่วนตอนกลางคืนก็พาจิวอิงไปที่หอคอยชั้นที่เก้าฝึกฝนอยู่หลายวัน จนในที่สุดเสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งหลังกลับมาถึงห้อง
" ภารกิจที่ 6 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกนะดับจิตวิญญาณจากระดับFไประดับE
รางวัลภารกิจ2:ความยืดหยุ่นของหางจิ้งจอก ปรากฏหางที่สอง ยึดตำนานจิ้งจอกเก้าหาง เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์  "
เยว่ชิงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหน้าประตูมือจับที่ตราประทับที่ร้อนผ่าวก่อนจะปลดกระดุมเสื้อมองหางจิ้งจอกสีขาวอีกหนึ่งหางที่งอกออกมาอย่างช้าๆจากนั้นร่างกายก็ดับวูบเข้าสู่มิติพิเศษเพื่อยกระดับทันที
เยว่ชิงในมิติค่อยๆนอนดูดซับพลังวิญญาณบนก้อนหินขนาดใหญ่ ข่มความเจ็บปวดจากการงอกของหางที่สอง
[ตำนานจิ้งจอกเก้าหาง เมื่อบำเพ็ญตบะครบหนึ่งพันปีจะงอกหนึ่งหางเสมอ ทุกๆการงอกจะต้องเจอกับทัณฑ์สวรรค์ ทางระบบได้เร่งเวลาหลายร้อยปีโดยที่โฮสต์ดูดซับหินวิญญาณก้อนใหญ่ ได้โปรดทนต่อความเจ็บปวด]
[ยิ่งมีหางจำนวนมากเท่าไหร่โฮสต์ก็ยิ่งผ่านด่านทัณฑ์สวรรค์มากขึ้นเท่านั้น]
ผ่านไปราวๆหนึ่งชั่วโมงเยว่ชิงก็ยกระดับสำเร็จ ตราประทับของเยว่ชิงแผ่พลังวิญญาณสีฟ้าบ่งบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ระดับEเรียบร้อยแล้ว
"วันนี้ก็ไม่กลับเหรอ"เจ้าตัวยกมือเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้า มองไปรอบห้องใหญ่ที่เงียบเหงา เมื่อหลงจือหยางไม่ค่อยได้กลับมา เนื่องจากอีกสามวันจะเริ่มประกาศสงครามกับหอคอยในชั้นที่สิบ
ทางฝั่งหลงจือหยางเองก็เคร่งเครียดไม่แพ้กันในเมื่อทางตระกูลกดดันให้เขาเป็นคนนำของตระกูลโดยยกผู้นำทัพของกิลด์ให้กับรองกิลด์ชั่วคราว
"สงครามครั้งใหญ่ต้องการให้ตระกูลหลงโดดเด่นที่สุด เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าฉันไม่เคยต้องการตระกูลหลง"น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้คนที่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดชะงัก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องทนฟังคนเป็นพี่ชายแค่เดือนกว่าๆพูดถึงตระกูลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้
"พ่อต้องการให้พี่เป็นคนนำทัพเพื่อตระกูล"แม้จะเจ็บใจ แต่ลูกนอกสมรสก็ทำได้แค่อิจฉา
"ตั้งแต่สิบห้าปีก่อนเป็นแบบไหน ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น"หลงจือหยางปฏิเสธไป เขาจะนำทัพในฐานะหัวหน้ากิลด์ ไม่ใช่ในฐานะทายาทตระกูลหลง
ฉากหน้าที่ครอบครัวมักจะแสดงความรักทำให้คนอื่นๆมักจะเข้าใจไปว่า ตระกูลหลงรักหลงจือหยางมากในฐานะทายาทคนเดียวแต่ที่จริงไม่ใช่ เขาไม่ใช่ลูกรักของพ่อแม้แต่แม่ก็ตาม
มีเพียงพลังที่เขาครอบครองเท่านั้น ที่คนในตระกูลใช้โอ้อวด โชคดีที่ตนมีความแข็งแกร่งกว่าคนอื่นเป็นอย่างมากและมันมากพอที่จะแข็งกระด้างและต่อต้านคนในตระกูล
ไม่งั้นหลงจือหยางคงอึดอัดมากไปกว่านี้ เพราะไม่สามารถทำตามที่ใจต้องการได้ บางทีเรื่องของจิ้งจอกน้อยก็คือหนึ่งในนั้น
หวังเพียงว่าตระกูลหลงจะไม่โง่แตะต้องเด็กน้อยของเขา ไม่งั้นคงได้เห็นดีกัน


"หาวววว"เยว่ชิงอ้าปากกว้างก่อนจะใช้มือป้องปาก เจ้าตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วตรงไปยังห้องน้ำ หลังจากจบเรื่องที่หอคอยพวกเขาก็แยกย้ายกันก่อนจะนัดพูดคุยในวันนี้ช่วงค่ำ ซึ่งมีเพียงเขากับหลงจือหยางที่ว่าง โดยที่จิวอิงไปทำงาน คนอื่นๆก็ติดธุระเช่นกัน
"มันบังเอิญไปรึเปล่า"ระบบหุบปากเงียบ นอกจากจิวอิงคนอื่นก็ว่างหมดนั้นแหละ ใครใช้ให้เยว่ชิงตัวน้อยเวลาควบคุมตัวเองไม่ได้แววตาจะส่องประกายว่ารักใคร่หลงจือหยางมากขนาดไหน ถ้าแววตาพูดได้มันคงเอาแต่ตะโกนซ้ำๆว่า
รักหลงจือหยาง ชอบหลงจือหยาง อยากเป็นเมียหลงจือหยาง
"ช่างเถอะ สติไม่ครบถ้วนแต่คงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆลงไป"ระบบอยากบอกเหลือเกินว่าเมื่อคืนเจ้าตัวเอาแต่เดินตามต้อยๆเพราะชอบความหอมของหลงจือหยาง ถึงขนาดหยดน้ำตาแหมะๆขอกอดหนึ่งครั้งก่อนจะหลับลงไปได้
ถ้ารู้ว่าตัวเองตามติดหลงจือหยางถึงขนาดที่อีกฝ่ายมาส่งถึงห้องแถมให้กอดไปหลายนาที ไม่รู้จะเอาหัวดิ่งลงพื้นเพราะความเขินรึเปล่า
และที่สำคัญถ้าบอกเรื่องนี้ไป วันนี้เจ้าตัวคงไม่ไปพบหลงจือหยางและภารกิจของระบบจะไม่เพิ่มขึ้น ไม่ได้เด็ดขาด ระบบก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน
"ระบบ วันนี้นายเงียบเกินไปนะ"เยว่ชิงที่ยืนหน้ากระจกหรี่ตาลงจากนั้นก็เอียงใบหน้าทำให้ดูเหมือนตัวร้ายในละคร เพียงแค่มีขอบตาเรียวหงส์ก็ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มากขึ้น
"งุ้ย! สวยจังเลยระบบ"เยว่ชิงชื่นชมตัวเองอยู่หน้ากระจก ฝ่ามือลูบลำตัวทรงสี่เหลี่ยมก่อนจะหน้ามุ่ย ในอีกมือหนึงก็บีบพุงตัวเอง จากนั้นก็ใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หัวนมสีซีด
[โฮสต์คิดมากจนเกินไป ระบบยังคงเป็นเด็กดีเหมือนทุกวัน]
"เชื่อก็ได้ แต่งตัวไปทำภารกิจที่หกก่อนดีกว่า เหลืออีกหลายชั่วโมงเลย"เยว่ชิงเดินทางเข้ามหาลัยก่อนจะไปยังเขตเจ็ด ใช้เวลาช่วงเช้าจนถึงเย็นก่อนจะกลับไปหอพักเพื่อแต่งตัว เนื่องจากมีนัดพูดคุยรายละเอียดกับหลงจือหยางในวันนี้ช่วงมื้อค่ำ
"ระบบ แบบนี้มันดีไหม"เยว่ชิงเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ เมื่อตัวเองอยู่ในชุดแขนยาวเรียบๆกับกางเกงยีนส์ ถึงแม่เครื่องหน้าเขาจะดีกว่าเดิมแต่เขาก็ยังคงไม่มีเสน่ห์มากพอ แล้วยิ่งต่อหน้าคนที่ชอบไม่ว่าใครก็อยากดูดีทั้งนั้น
[เพื่อเป็นบริการสุดยอดเยี่ยมจากระบบยิ่งขยันยิ่งสวย คุณจะมีเวลาถึงเที่ยงคืนเท่านั้นที่ระบบจะเนรมิตให้ เจ้าไว้ให้ดี มีเวลาถึงเที่ยงคืน]
" ภารกิจที่ 10
สบตามันเด็กไปมีใจก็ชวนคุย พูดคุยเพื่อสร้างความคุ้นเคย ให้เขามีเราอยู่ภายในใจ คุณจะถูกเนรมิตให้งดงามที่สุดแต่มีเวลาแค่เที่ยงคืนเท่านั้น ดินเนอร์กับคนที่ชอบจะไปธรรมดาได้ยังไง
รางวัลภารกิจ:เอวเพรียวบางระดับเพชร "
"นี่มัน"เยว่ชิงยกมือทาบทับใบหน้าตัวเองในกระจก เส้นผมสีน้ำตาลถูกเสยขึ้นจนเปิดหน้าผากกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมีประกายระยิบระยับ ริมฝีปากแดงสดสวยงามน่าจุมพิต
ร่างกายของเยว่ชิงอยู่ในชุดเสื้อยืดสีครีมพอดีตัว มันจึงรัดช่วงอกและเอวเอาไว้ เนื่องจากถูกเนรมิตเยว่ชิงจึงมีส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างน่าอิจฉา ในขณะที่ท่อนขาและเรียวแขนเองก็งดงามเสลาพอดีตัวราวกับรูปปั้น
และใช่ รูปร่างแบบนี้อยู่ในระดับทองที่ระบบสร้างขึ้นชั่วคราว ถึงจะยังไม่ได้อยู่ระดับเพชรแต่กลับทำให้เยว่ชิงดูโดดเด่นขึ้นมาทันที หากมีใครพบเจอและสบตาตรงๆอาจจะหลงเสน่ห์เกอคนนี้ไปโดยไม่รู้ตัว
"ขอบคุณระบบ"เสื้อโค้ทตัวยาวจนถึงหัวเข่าสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับสีของตัวตาปรากฏขึ้น เยว่ชิงประดับไปด้วยรอยยิ้มที่กว้าง เพราะมีเครื่องประดับชุดหนึ่งปรากฏขึ้นข้างๆ
สร้อยคอแทนชื่อของเขา ดวงจันทร์และดวงดาวเช่นเดียวกับสร้อยในมือที่ระยิบระยับ เยว่ชิงลงมือสวมโดยให้มันอยู่นอกคอเสื้อสีครีม
[ไม่เป็นไรโฮสต์ เราเป็นพันธมิตรกัน] ระบบเอ่ยอย่างใจดี
ตลอดระยะเวลาการเดินทาง ระบบใช้ความสามารถหลอกสายตาของคนอื่น ว่าเยว่ชิงเป็นหนุ่มเฉิ่มไม่น่าสนใจเพื่อความสะดวกของโฮสต์ในช่วงที่ใช้เดินทาง หลังจากที่เจ้าตัวบอกจะไปเองโดยไม่ให้หลงจือหยางมารับเพราะเขินทั้งๆ ที่วันนี้ยังไงก็ต้องเขินอยู่ดี
จะเขินเร็วเขินช้า ก็ต้องเขิน แต่เพราะโฮสต์ตัวน้อยอยากจะทำใจให้พร้อมระบบก็จัดให้
เมื่อเยว่ชิงมาถึงด้านหน้าภัตตาคารหลิงหลงระบบก็ถอนตัวออกไป เผยให้เห็นความงดงามจนคนอื่นๆ ต้องหันมาสนใจ เยว่ชิงสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน
เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับหลงจือหยางแล้ว
อยากแรกที่เยว่ชิงทำคือขอหมายเลขห้องจากหลงจือหยาง เนื่องจากไม่อยากบอกชื่อตัวเองกับพนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์ หากมีชื่อหลุดออกไป งานนี้ชีวิตในมหาลัยคงไม่สงบสุขแน่
เยว่ชิงระมัดระวังการใช้ชีวิตเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เจ้าตัวกดส่งข้อความยิกๆ โดยที่ยังไม่มีข้อความตอบกลับมีเพียงข้อความแรกที่ถูกเปิดอ่านก่อนที่สายตาจะปะทะกับรองเท้าหนังสีดำที่ยืนใกล้ๆ
"คุณ"เจ้าตัวกะพริบตาปริบๆ เมื่อหลงจือหยางยืนอยู่ตรงหน้า และรอบๆตัวเขายังมีบุรุษที่เดินมาทางนี้อีกหลายคน
"ผมมารับครับ เชิญ"หลงจืออย่างยื่นมือมาตรงหน้า เยว่ชิงหัวใจเต้นระรัวอยากจะวิ่งออกไปด้านนอกแล้วตะโกนว่าหลงจือหยางโคตรดีนับร้อยๆ ครั้ง เจ้าตัวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางฝ่ามือของตัวเองลงมือมืออีกอีกฝ่าย
ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือส่งขึ้นมายังใบหน้า จนเยว่ชิงต้องใช้อีกมือหนึ่งปิดมันเอาไว้จากนั้นก็เดินตามแรงมือของคนข้างหน้าและแน่นอนว่ามีเสียงที่ได้ยินตามมาอีกด้วย
หลงจือหยางตวัดสายตามองไปยังบุรุษคนอื่นๆก่อนจะก้มหัวมองจิ้งจอกตัวน้อยที่วันนี้งดงาม คงเพราะแต่เดิมเจ้าตัวมักใส่เสื้อตัวใหญ่ๆพรางตัว เมื่อวันนี้แต่งตัวเพื่อมาพบเขาเป็นพิเศษ จนเผยให้เห็นถึงความงดงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าเหล่านั้น โดนเฉพาะเอวเพรียวบางตรงหน้า
และเป็นความงดงามที่เรียกเหล่าบุรุษพวกนั้นให้เข้าหา หากเขาลงมาช้ากว่านี้ ไม่รู้จะมีกี่คนที่ได้เข้าใกล้เจ้าจิ้งจอกตัวขาว
เรื่องที่ว่าหลงจือหยางออกเดทกับเกออย่างลับๆ เป็นที่พูดถึงและกระจายเป็นวงกว้าง แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีแม้แต่รูปภาพเดียวที่หลุดออกไป เพราะมันเป็นฝีมือของหลงจือหยางที่ให้คนของตัวเองควบคุมโลกอินเทอร์เน็ตเอาไว้
และแน่นอนว่ามันยังเป็นสิ่งยืนยันได้ว่าเกอคนนี้มีความพิเศษในใจของหลงจือหยางจริงๆ เมื่อบางโพสต์ถูกลบทิ้งทันทีที่อัปโหลดเสร็จสิ้น ทำให้ผู้คนลือออกไปว่านี่คือเจ้าของหัวใจผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลก
และที่สำคัญเป็นเกอ นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ หัวใจของสตรีและเกอต่างก็กรีดร้องออกมา มีใครในดินแดนนี้ที่ไม่รู้บ้างว่าเกอไร้ประโยชน์ขนาดไหน ต่อให้มีความงามมากแค่ไหนก็ตาม
เพราะแบบนั้นเสียงในใจของสตรีแต่ละคนจึงไม่สามารถยอมรับได้ ในขณะที่เหล่าเกอก็อิจฉาอยากเป็นคนที่หลงจือหยางออกเดท
เยว่ชิงได้แต่กะพริบตาปริบๆ ตามคำบอกเล่าของระบบ ไม่รู้ว่าเดทลับๆ กันอีท่าไหนรู้กันทั้งโลกในเวลาห้านาที แค่จากชั้นล่างขึ้นมายังชั้นบนที่ห้องส่วนตัวที่หลงจือหยางจองเอาไว้
"กินไปคุยไปจะสะดวกรึเปล่า"หลงจือหยางเลื่อนเก้าอี้ออกเมื่อเข้ามาถึงห้องส่วนตัว จากนั้นก็กระชับเอวคนตรงหน้าให้นั่งลง เมื่อเยว่ชิงนั่งลงแล้วหลงจือหยางก็ยังคงมองฝ่ามือตัวเอง
เอวอีกฝ่ายเล็กมาก มันดูบอบบางแต่กลับยืดหยุ่นได้อย่างดี
ระบบที่รู้ความคิดก็คงจะยืดอกแล้วโอ้อวด คิดว่าเพิ่มความสวยแค่เอวบางรึไง มันมีดีกว่านั้นเพื่อรับท่วงท่าโลดโผนในอนาคตเอวเพรียวบางนี้ไม่เพียงแต่ยืดหยุ่นมันยังช่วยลดบรรเทาอาการปวดหลังจากโดนกระแทกอีกด้วย
"ผมยังไงก็ได้ครับ ขอบคุณ"เจ้าตัวก้มหน้าหลบซ่อนแก้มแดงปลั่ง ริมฝีปากขบเม้มเบาๆ เขินจนตัวจะแตก
หลงจือหยางระบายยิ้มออกมา ช่วงเวลาอาหารเจ้าตัวเลยพูดคุยให้จิ้งจอกตัวน้อยได้ผ่อนคลาย พอพูดคุยกันมากขึ้นเยว่ชิงก็เริ่มหายเขินจากนั้นก็คุยอยากสนุก คงเพราะชอบอีกฝ่ายมากๆเพียงแค่คิดว่าตัวเองกำลังจะตาย ก็สามารถตายตาหลับได้จริงๆไม่มีอะไรให้ติดค้าง
จนระบบต้องมาปลุกให้ตื่นจากฝัน
ให้ตายเถอะโฮสต์ แค่พูดคุยถึงกับยอมตาย ถ้าอีกฝ่ายเปลือยทั้งตัว ไม่วิญญาณออกจากร่างเลยเรอะ
ไม่ได้แล้ว ระบบจะต้องเตรียมความพร้อมเพื่อให้โฮสต์รับมือในเรื่องนี้ ต่อให้ถูกตราหน้าว่าไร้ศีลธรรมก็ตาม
"นี่คือข้อเสนอของผม จิ้งจอกน้อยมาเป็นคนของฉันเถอะ ฉันจะดูแลนายเอง รวมทั้ง....."
เยว่ชิงนั่งนิ่งตาค้าง ในหัวประมวลได้แค่ว่า เป็นของฉันเถอะ เป็นของฉันเถอะ วนไปเวียนมาก่อนที่เจ้าตัวจะกระดกแก้วน้ำสีม่วงลงในลำคอทั้งๆตั้งใจว่าจะไม่แตะต้องเด็ดขาด จากนั้นก็ตึง!
หัวทิ่มโต๊ะไปเรียบร้อย พร้อมกับเสียงจากระบบที่แจ้งเตือน แต่น่าเสียดายที่โฮสต์ของระบบไม่ได้สติเสียแล้ว
" ภารกิจที่ 11 (พิเศษถูกกระตุ้นจากโฮสต์)
บรรยากาศดินเนอร์สุดแสนจะเป็นใจ ภารกิจถูกกระตุ้นโดยตัวใจที่เต้นเร็วเกินไปของโฮสต์ เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วโปรดจุมพิตเจ้าชายของคุณ
รางวัลภารกิจ:ความหอมหวานอบอวนที่ทำให้หลงจือหยางได้เสพติดระดับเพชร ริมฝีปากของคุณคือของเขาและริมฝีปากของเขาเป็นของคุณเช่นกัน "
หลงจือหยางผวารีบเข้าไปอุ้มอีกฝ่ายก่อนจะวางราบไปกับโซฟามองแก้มแดงๆกับดวงตาที่หรี่ปรือฉ่ำวาว เจ้าตัวเลียริมฝีปากด้วยความกระหาย
"อื้อ อยากกินอีก อร่อย"หลงจือหยางส่ายหน้าเมื่อเจ้าตัวน้อยนั่งเอียงๆจนต้องจับไว้ตลอดเวลาหากปล่อยก็คงร่วงพื้น
"อื้อ อยากกิน ขอนะ นะ"เยว่ชิงกระแซะเข้าหาอกอุ่นๆก่อนจะกอดแขนข้างหนึ่งของหลงจือหยางแล้วเขย่าจากนั้นก็เงยหน้าขอ ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสดเผยออ้าแถมยังมุบมิบตามประสาคนเมาอีกด้วย
"จะจำได้ไหมว่าทำอะไรลงไปบ้าง เด็กดื้อ"หลงจือหยางเองก็กระหายยิ่งเห็นริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงราวกับเชอร์รี่ลูกนี้เผยออ้าปากชวนชิมก็อดใจไม่ไหว
ฝ่ามือร้อยผ่าวของหลงจือหยางประคองใบหน้างามให้แหงนขึ้นก่อนจะประทับริมฝีปากจุมพิตแผ่วเบา สอดแทรกเรียวลิ้นดูดน้ำหวานภายในโพรงปาก ได้กลิ่นไวน์หอมอ่อนๆก็ยิ่งกระหายจนได้ยินเสียงครางอื้อในลำคอ
" ภารกิจที่ 11 (พิเศษถูกกระตุ้นจากโฮสต์) เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:ความหอมหวานอบอวนที่ทำให้หลงจือหยางได้เสพติดระดับเพชร ริมฝีปากของคุณคือของเขาและริมฝีปากของเขาเป็นของคุณเช่นกัน "
"บ้าจริง"หลงจือหยางสบถเมื่อคนเมานอนอ่อนระทวยในอ้อมแขน
"เยว่ชิงเจ้าจิ้งจอกน้อย ยามนี้กำลังล่อลวงผมรึเปล่า"นิ้วของหลงจือหยางเขี่ยริมฝีปากจิ้มลิ้มที่อ้าออกแล้วดูดดึงนิ้วเรียวของเขาในโพรงปาก
ดวงตาของหลงจือหยางดำมืด ส่วนกลางกายของเขาชูชันเพียงแค่ถูกกระตุ้นด้วยคนเมาไร้สติที่ดูดนิ้วเชาราวกับไอศกรีมแสนอร่อย
"ฮึ่ม เด็กดี คุณกำลังทำให้ฉันหมดความอดทน"สุภาพบุรุษเปลือกนอกกำลังถูกกะเทาะเบาๆ  บางทีคนที่สามารถสัมผัสหลงจือหยางด้วยตัวตนแท้ๆอาจจะมีเพียงจิ้งจอกน้อยตรงหน้า
หลงจือหยางทอประกายแววตาไปด้วยความคาดหวัง มืออีกข้างเขี่ยแก้มนุ่มเบาๆ
"ฉันกังวลจริงๆว่าคุณจะรับไม่ไหวถ้าฉันรุนแรง"เจ้าตัวผุดลุกไปทำเรื่องราวของตัวเองในห้องน้ำก่อนจะอุ้มคนเมาแนบอกแล้วพาไปส่งห้อง ดั่งเช่นเมื่อวาน
เพราะความสามารถบิดเบือนห้วงเวลา หลงจือหยางจึงวางร่างกายนุ่มนิ่มบนเตียงก่อนจะถอดเสื้อโค้ทออก เมื่อสำรวจรูปร่างจนพอใจ ก็ก้มหน้าจูบอีกหนึ่งครั้งจนริมฝีปากของเยว่ชิงบวมช้ำจนน่าขยี้ซ้ำอีกรอบ
"ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ผมพาคุณมาส่ง ราตรีสวัสดิ์"
" ภารกิจที่ 10 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:เอวเพรียวบางระดับเพชร"


"ออกไป"หลงจือหยางเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด เมื่อร่างกายและสมองสั่งการไม่ตรงกัน เขามีความต้องการที่อยากปลดปล่อยจนเรียกบริการจากบาร์ที่หนึ่ง เพื่อให้ส่งเกอรูปร่างเพรียวบางมาให้ ทั้งๆ ที่เหยื่ออยู่ตรงหน้าแท้ๆ เขากลับทำไม่ได้
เมื่อมีภาพความงดงามของเยว่ชิงปรากฏอยู่ในหัว ตามตำนานของจิ้งจอกที่มักจะล่อลวงผู้อื่นคงจะจริง เพราะตอนนี้ร่างกายเขาอยากจะแนบชิดกับอีกฝ่าย ไม่ใช่คนอื่น
"ตะ...แต่"เกอตัวบางน้ำตาคลอ ยกผ้าคลุมหน้าอกไม่เข้าใจว่าตัวเองทำสิ่งใดผิด ทั้งๆ ที่มีโอกาสได้ขึ้นเตียงกับผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลกแท้ๆ
"ฉันจะโอนเงินไปให้ ออกไปซะ"เกอตัวน้อยกำหมัดแน่นก่อนจะสวมเสื้อผ้าออกจากห้อง เรื่องเดทลับๆ ของหลงจือหยางกับเกอปริศนาคงจะเป็นจริง ถ้าอีกฝ่ายเดทกับหลงจือหยางทั้งๆ ที่เป็นเกอ เขาเองก็มีโอกาสเช่นกัน
"โถ่เว้ย"ภาพลักษณ์บริสุทธิ์อ่อนแอแตกสลายเหลือเพียงความโมโหร้ายที่แสดงออกมา เจ้าตัวฟึดฟัดทั้งๆที่จะได้โอ้อวดว่าได้นอนกับหลงจือหยางแท้ๆหากกลับไปตอนนี้คงไม่แคล้วโดนเหยียดหยามจากคนอื่นแน่ๆ
หลงจือหยางถอดเสื้อผ้าออกจากตัวแล้วเดินเข้าไปยืนใต้สายน้ำที่หล่นลงมาราวกับน้ำตก ฝ่ามือข้างหนึ่งยันผนังห้องน้ำที่เย็น มืออีกข้างกอบกุมตัวตนขนาดใหญ่สมกับลำตัว ในหัวนึกภาพความงดงามเย้ายวนยามที่เยว่ชิงร่างกายเปลือยเปล่า สีผิวขาวๆ ตัดกับเตียงสีแดง
ริมฝีปากจิ้มลิ้มเผยอครวญครางอ้อนวอนขอให้เขาทำรักแรกๆ ทุกคราที่เขากระแทกลึกๆ อีกฝ่ายจะกรีดร้องตัดพ้อต่อว่า ว่าเขารุนแรงเกินไปแต่ถึงอย่างนั้นก็ละล่ำละลักร้องขอให้เขาทำต่อไป
"อ่าาา"หลงจือหยางครางเสียงต่ำ ฝ่ามือชักรูดรัวเร็วยิ่งขึ้น เสียงดังเฉอะแฉะคลอไปกับสายน้ำที่ตกกระทบพื้นกระเบื้อง ก่อนจะทะลักทลายสุขสมด้วยมือตัวเอง
"หึ"หลงจือหยางหัวเราะในลำคอเมื่อน้ำขาวขุ่นกระจายเต็มฝ่ามือตัวเอง ริมฝีปากถูกเลียด้วยลิ้นสีแดงช้าๆ แค่จินตนาการหลงจือหยางยังเป็นขนาดนี้ หากได้อีกฝ่ายมาจริงๆ ไม่รู้จะคลั่งขนาดไหน
แต่ยามนี้คงไม่เหมาะ เยว่ชิงเขินง่ายเกินไป กลัวว่าถ้าอีกฝ่ายเห็นเขาถอดเสื้อเจ้าตัวน้อยจะล้มตึงสลบหนีไปอีก คงต้องสร้างความสนิทสนมแบบเนื้อแนบเนื้อให้มากขึ้น
"ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งคนอย่างหลงจือหยางจะต้องมาไล่ต้อนจิ้งจอกน้อยให้ขึ้นเตียง"ทั้งๆ ที่เขากระดิกนิ้วครั้งเดียวมีเกอและสตรีมากมายพร้อมขึ้นเตียงกับเขาแท้ๆ
เจ้าตัวอาบน้ำก็สวมชุดคลุมสีดำออกมา มือข้างหนึ่งใช้ผ้าเช็ดผมคลึงไปทั่วศีรษะ ก่อนจะเอนพิงหมอนใบใหญ่ที่พิงหัวเตียงอีกที
"ดูท่า ต้องเปลี่ยนบางข้อ อย่างเช่นห้องพัก"ว่าแล้วหลงจือหยางก็เปลี่ยนสัญญา จากเดิมเป็นห้องพักในเครือกิลด์ส่วนตัว ก็กลายเป็นชั้นบนสุดของตึกหลิงหลง ห้องแฝดของเขาที่มีประตูเชื่อมต่อกัน
"อื้อ"เยว่ชิงที่กลับคืนสภาพเดิมบิดตัวอย่างขี้เกียจเมื่อแสงของวันใหม่กระทบสายตา เจ้าตัวลุกนั่งกลางเตียงมองซ้ายขวาก่อนจะใช้สองมือกุมหัวตัวเอง
"อ๊ากกกกก ทำอะไรลงไป ฮืออออ จำอะไรไม่ได้เลย แง๊"เจ้าตัวยกหมอนขึ้นมาอัดหน้าก่อนจะใส่เสียงเต็มที่ ระบายความรู้สึกออกมา ไม่รู้ว่าหลังจากดื่มน้ำแก้วนั้นลงไปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง เยว่ชิงจำได้แค่ภาพตัดเท่านั้น ไม่มีอะไรในหัวเลยสักนิดเดียว
"ระบบ บอกมาเถอะว่าฉันไม่ได้ทำเรื่องโง่ๆ ลงไป"ระบบที่รู้และเห็นทุกอย่างก็ยังคงเงียบ ถ้าบอกไปแล้ววิญญาณออกจากร่างโฮสต์ขึ้นมาละ ระบบก็ซวยไปด้วย เพราะงั้นเจอกันครึ่งทาง
[ไม่รู้เลยโฮสต์ ระบบหลับ] ระบบได้แต่ขอโทษขอโพยในใจ รู้หรอกว่ามันเชื่อได้ยาก แต่ก็ดีกว่าระบบเงียบแล้วไม่ตอบอะไรออกไป
"งะ...งั้นเหรอ พักผ่อนเยอะๆ นะระบบ"เจ้าระบบตัวน้อยได้แต่เหม่อเมื่ออีกฝ่ายเชื่ออย่างสนิทใจ สุดจะเชื่อจริงๆ โฮสต์ของเขาเลี้ยงง่ายมาก
ส่วนเยว่ชิงก็ได้แต่ถอนหายใจ ในเมื่อระบบตัวน้อยนอนหลับเขาก็ไม่รู้จะไปถามใคร ถ้าให้ไปถามหลงจือหยางเขาก็ไม่มีความกล้ามากพอ
เยว่ชิงลุกไปเข้าห้องน้ำปล่อยเรื่องราวเหล่านั้นให้จมหายไป เพราะเยว่ชิงมั่นใจว่าเขาเป็นคนเรียบร้อยถึงแม้จะเมาแต่เขาก็ยังคงเรียบร้อยอยู่ดี เพราะงั้นหลงจือหยางคงไม่ขุ่นเคืองที่เขายังไม่ประทับตราลงในสัญญา
เยว่ชิงยืนหน้ากระจกแล้วบิดตัวไปมามองช่วงเอวที่คอดกิ่วสมส่วนกับร่างกาย โชคดีที่พุ่งนุ่มนิ่มไม่ยื่นออกมามากจนเกินไป เจ้าตัวตบพุงกะทิของตัวเองก่อนจะถอนหายใจ ถึงเวลาที่เยว่ชิงคนขี้เกียจจะลดหน้าท้องแล้ว
เจ้าตัวเดินลงไปแช่น้ำในอ่างก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
" ภารกิจที่ 12
เรียนรู้วิธีการเป็นภรรยาที่แสนเฟอร์เฟค เสน่ห์ปลายจวักเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ โฮสต์ที่รักโปรดทำอาหารให้กับคนที่ชอบได้กิน สามจาน
1.ไข่เจียว อาหารพื้นบ้านสุดว้าวเมื่อได้กินกับเธอ
2.ต้มจืด ต้มอาจจะจืดแต่เราแซ่บมาก
3.หมูทอด นอกจากหมูจะมันก็คงมีเรานี่แหละที่มันกว่า
รางวัลภารกิจ:พุงยุบหน้าท้องแบนราบ "
"อ่า ฉันทำภารกิจที่11ไปเมื่อไหร่ แล้วทำไมต้องใส่อะไรแปลกๆมาหลังเมนูด้วย"เยว่ชิงเอียงคออย่างสงสัย
[เมื่อคืนโฮสต์]ระบบตอบกลับอย่างซื่อๆ
"โอ้โห้ ขนาดตอนเมายังทำภารกิจผ่าน ฉันสุดยอดมากเลยระบบ"ว่าแล้วก็ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ ประกอบไปด้วยเสียงหัวเราะของตัวเอง เยว่ชิงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิ่มอกอิ่มใจตั้งแต่เมื่อคืนรึเปล่า จึงทำให้เขาอารมณ์ดีขนาดนี้
[....] ไม่พูดดีกว่า
ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูทำให้คนที่หัวเราะอยู่รีบแต่งตัวจากนั้นก็นึกว่าใครจะมา ทั้งๆ ที่วันนี้เจ้าตัวไม่ได้นัดใครไว้ เมื่อเปิดประตูออกไปดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็โตขึ้นรวมทั้งริมฝีปากที่อ้าค้าง
หลงจือหยางในชุดสูทปกติแต่ไม่ปกติตรงที่ปลดกระดุมสามเม็ดบน จนเผยให้เห็นอกแกร่งที่ถูกซ่อนโดยเสื้อผ้า เยว่ชิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่สะบัดหัวไล่ความคิดชั่วๆออกไป
"ขอโทษที่มารบกวน พอดีผมอยากให้คุณประทับตราให้เรียบร้อยก่อนที่ผมจะไปประชุมที่กิลด์นะ"หลงจือหยางยื่นใบหน้าเข้าใกล้จนเยว่ชิงที่สติหลุดสะดุ้ง จากนั้นเจ้าตัวก็ก้มหัวขอโทษขอโพย
"ขอโทษครับ ลำบากคุณแล้ว"เยว่ชิงผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายเข้ามาในห้องก่อนจะขอเอกสารมาดู เพราะความเกรงใจที่อีกฝ่ายต้องวุ่นวายทั้งเมื่อคืนและเช้านี้ เยว่ชิงจึงอ่านรายละเอียดตรงส่วนของพันธมิตรเท่านั้น ก่อนจะประทับตรารูปจิ้งจอกสีขาวลงไป
"เสร็จแล้วครับ"หลงจือหยางรีบเก็บสายตาวาววับของตัวเองเมื่อคนตรงหน้าไม่ได้อ่านรายละเอียดทั้งหมด เจ้าตัวกระแอมเล็กน้อยแล้วเก็บหนังสือสัญญามาถือไว้
"เยว่ชิงสามารถย้ายเข้าห้องพักใหม่ได้วันไหนครับ"เจ้าของชื่อสะดุ้งใบหน้าเห่อร้อน น้ำเสียงทุ้มต่ำเซ็กซี่เอ่ยชื่อของเขาออกมา หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับอย่างรุนแรง อานุภาพช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรสมกับเป็นหลงจือหยาง
ระบบอยากจะเอาหัวโม่งพื้น ดิ่งพสุธาแล้วระเหยไปกับความร้อน แค่เรียกชื่อเกี่ยวอะไรกับยิ่งใหญ่เกรียงไกร คลั่งรักให้มันน้อยๆหน่อย
"เอ๋ หอพักกิลด์นะเหรอครับ ผมสะดวกย้ายวันนี้เลยครับ"เยว่ชิงจำได้ว่ามีการเปรยๆ ถึงเรื่องนี้อยู่ เพราะตอนนี้เยว่ชิงเป็นส่วนหนึ่งของกิลด์ถึงแม้จะมีอำนาจสั่งการแค่เกอคนอื่นแต่ในกิลด์เยว่ชิงเป็นรองแค่หลงจือหยางเท่านั้น
"นี่คือคีย์การ์ดนะครับ ห้องชั้นบนสุด"หลงจือหยางกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อยื่นคีย์การ์ดในมือแล้วเห็นสีหน้าเหรอหราราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
"หอพักหลิงหลง"เจ้าตัวอุทานขึ้น ก่อนจะมองอย่างสงสัย
"ผมพูดอย่างไม่ปิดบังผมต้องการดูแลคุณส่วนตัว ห้องพักเราจึงอยู่ติดกัน เวลาไปไหนมาไหนจะได้สะดวก เยว่ชิงคงจะไม่ต่อว่าผมใช่ไหมที่ตัดสินใจโดยพลการ"หลงจือหยางหลุบตาลงต่ำราวกับคนคิดหนัก
"ไม่ว่า! ไม่ว่าเด็ดขาด ขอบคุณนะครับ"จากตอนแรกจะปฏิเสธออกไป เมื่อเห็นท้ายประโยคดูเศร้าเยว่ชิงก็กระโดดลงหลุมที่หลงจือหยางสร้างขึ้นเสียแล้ว
เจ้าตัวยืนขึ้นกำหมัดแน่นเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะไม่ต่อว่าหลงจือหยางแน่นอน การันตีด้วยความมุ่งมั่นของตัวเอง
เมื่เห็นภาพตรงหน้าหลงจือหยางก็กระตุกยิ้มมุมปาก ความกระตือรือร้นของคนตรงหน้าช่างน่ามองเสียจริง ไม่ผิดหวังที่ใช้คำพูดแบบนั้น
"ฮะๆ เยว่ชิงกินข้าวรึยังครับ พอดีผมยังไม่ได้กินข้าวมาเลยว่าจะสั่งของมาที่นี่"หลงจือหยางยังคงพูดต่อไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายเกาแก้มเขินๆแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม สายตาแวววาวของเยว่ชิงกำลังเล่นงานหลงจือหยาง ให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
"ผมกำลังจะทำครับ รอแป๊บเดียวเท่านั้น"ว่าจบเจ้าตัวก็รีบตรงไปยังห้องครัว หุงข้าวหม้อไฟฟ้าเสร็จแล้วก็ลงมือทำกับข้าวสามอย่าง ไม่นานหน้าจอระบบก็มีรายละเอียดและวิธีการทำขึ้นมาเป็นกระดาน
ไม่เพียงแค่นั้น ทั้งวัตถุดิบและเครื่องปรุงก็วางกองบนเคาน์เตอร์ครัว
เยว่ชิงสูดลมหายใจลึกๆอย่างให้กำลังตัวเอง ก่อนจะลงมือทำตามขั้นตอนของระบบ
เยว่ชิงในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูน่ารักพันรอบเอวจนเสื้อแนบไปกับลำตัว หลงจือหยางยืนพิงผนังมองทุกการเคลื่อนไหวอย่างเพลิดเพลินสายตา
เยว่ชิงหยิบจับอย่างลื่นไหลไม่มีจังหวะสะดุด เป็นครั้งแรกที่หลงจือหยางได้ยืนมองอะไรแบบนี้ เพียงแค่คิดว่ามีแบบนี้ในทุกๆวันมันจะดีขนาดไหน
เยว่ชิงมีรอยยิ้มประดับหน้าเมื่อคิดว่าสิ่งที่กำลังทำ ได้ทำเพื่อหลงจือหยาง ไม่เหมือนตลอดแปดปีที่ผ่านมา เขามีโอกาสแค่ส่งกล่องของขวัญรวมกับคนอื่นๆไปให้อีกฝ่ายในวันที่ฉลองวันเกิด
รับรู้ว่าทุกความตั้งใจของตัวเองไม่เคยไปถึง ไม่ว่าจะกี่ปีก็ตาม แต่เยว่ชิงก็ยังทำ ถึงแม้ว่ากล่องเหล่านั้นจะไม่ได้ถูกหลงจือหยางทอดทิ้ง เพราะมันไปไม่ถึงตั้งแต่แรกก็ตาม
เยว่ชิงไม่เคยนึกโกรธที่สตรีผู้สร้างกลุ่มเทกล่องของขวัญของเหล่าเกอทิ้ง ไม่เคยเลยสักครั้ง
เพราะทุกครั้งในทุกๆปี เยว่ชิงจะอวยพรไปด้วยท้องฟ้าในยามค่ำคืน แค่นั้นก็มีความสุข
ขอให้หลงจือหยางมีความสุข....


เวลาเที่ยงคืนครึ่ง ภายในห้องนอนที่เงียบสงบของเยว่ชิงก็ปรากฏแขกไม่ได้รับเชิญ เจ้าตัวมาในชุดหลุดลุ่ยและดูหงุดหงิดเป็นอย่างมาก พอสายตาปะทะกับร่างกายบอบบางที่ใบหน้าแนบหมอนจนแก้มยู่คนที่อารมณ์ไม่ดี ก็รู้สึกมีความสุขและอารมณ์ดีขึ้นมาทันควัน
เตียงนอนยวบลงเล็กน้อยเมื่อก้นของหลงจือหยางแนบลงไป ฝ่ามือใหญ่วางทาบที่ศีรษะลูบเส้นผมนุ่มนิ่มราวกับปุยนุ่น ฟังเสียงฟี้ยาวออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสด
หลงจือหยางระบายยิ้มเมื่อรับรู้ได้ว่าคนที่นอนหลับสนิทคงเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เพราะมีเพียงคืนนี้ที่เจ้าตัวนอนหลับสนิทโดยไม่ส่งเสียงอืออาในลำคอเหมือนเช่นเคย
"ผมเลือกแล้ว แค่เธอเท่านั้น"หลงจือหยางกล่าวจบก็ถอนหายใจเอนแผ่นหลังพิงหัวเตียงแล้วลูบศีรษะต่อไป ใบหน้าแหงนขึ้นปิดเปลือกตาลง
หลงจือหยางรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่สมควรดึงเยว่ชิงให้เข้ามา เพราะรู้ได้จากตอนที่นัดดินเนอร์คราวก่อน จิ้งจอกน้อยสวยสง่าก็จริงแต่นั่นมันแค่เปลือกที่สวมให้คนอื่นเห็น ไม่ใช่มาจากภายในและความรู้สึกมั่นใจ
ยามที่เขาลงมารับด้านล่างเยว่ชิงมีอาการเกร็งต่อสายตาคนอื่นตลอดเวลา จึงสนใจไปที่โทรศัพท์แทนเพื่อที่จะไม่ต้องสบตากับใคร
แค่เขาคือคนที่มักจะปรากฏในสื่อและโลกออนไลน์ มันเป็นไปไม่ได้ที่เยว่ชิงจะไม่ปรากฏตัว เยว่ชิงยังไม่รู้จักการวางตัวมากพอแถมยังขาดความมั่นใจ ต่อให้หลงจือหยางมุ่งมั่นจะทำทุกทางเพื่อเยว่ชิงก็ตาม แต่เขาก็ขลาดกลัวว่าคนตัวเล็กจะถอดใจ
"ควรทำแบบไหนดี"หลงจือหยางพึมพำ คนตัวเล็กเปิดใจคุยกับเขามากขึ้น กล้ามากขึ้นและมีความมั่นใจมากขึ้น หากสักวันมีคนอื่นทำให้ขาดความมั่นใจขึ้นมา บางทีเขาก็ควรฆ่าคนคนนั้นทิ้งไป แต่ก็เป็นการทำลายที่ปลายเหตุไม่ใช่ต้นเหตุ ฆ่าทิ้งไปคนแรกก็มีคนที่สองสามสี่ตามมาอยู่ดี
"ฝันดีจิ้งจอกน้อย"หลงจือหยางละทิ้งความคิดไปก่อนจะกลับไปยังกิลด์ ทิ้งร่างบอบบางนอนนิ่งบนเตียงและหนึ่งระบบผู้สอดส่อง ฝากฝั่งรอยประทับที่ริมฝีปากหยักหนาที่หน้าผากแล้วก็วางกระดาษเอาไว้
ระยะเวลาไม่ถึงเดือนสร้างความมั่นใจเล็กๆ ให้กับเยว่ชิงได้ระบบก็เหนื่อยไม่น้อย ถ้าจู่ๆ มีคนอื่นมาบอกว่าเด็กน้อยของเขาไม่เหมาะกับหลงจือหยาง เด็กน้อยของเขาต้องร้องไห้แน่ๆ เขาอุตส่าห์ดูแลมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยจะปล่อยให้คนมาทำร้ายจิตใจเด็กน้อยได้ยังไง
ระบบโอนย้ายภารกิจมากองรวมๆ กัน ก่อนจะจิ้มเรียงลำดับใหม่ ไม่มีความมั่นใจก็สร้างมันขึ้นมา ขาดความสง่างามก็สร้างมันขึ้นมา ขาดความสามารถทางด้านกีฬา อาหาร ดนตรีก็แค่สร้างมันขึ้นมา ไม่มีอะไรในโลกที่ระบบทำไม่ได้
คอยดูเถอะ สักวันเยว่ชิงจะเป็นเกออันดับหนึ่งที่เหมาะสมกับหลงจือหยางมากที่สุด และเพื่อเสริมความมั่นใจระบบจำเป็นต้องทำเรื่องไร้ศีลธรรมจริงๆ
ขอโทษนะโอสต์แต่มันจำเป็นจริงๆ ....
"อื้อ"คนตัวเล็กบิดขี้เกียจบนเตียงกว้างใช้มือสางผมนุ่มนิ่มไปมา เมื่อคืนเขาฝันหวานมากๆ ฝันว่าหลงจือหยางมาจุ๊บหน้าผากด้วย เจ้าตัวนั่งเขินอยู่บนเตียงก่อนจะผงะเมื่อเห็นกระดาษสีขาววางอยู่
"นี่มัน แม้แต่ลายมือก็ยังหล่อเท่"เยว่ชิงยกมือปิดปากด้วยความปลื้มปริ่ม จนระบบที่ได้ยินเสียงโฮสต์ตัวน้อยที่กำลังจะมอบภารกิจต่อไปได้แต่ตกตะลึง
[...] โฮสต์คุณมองรายละเอียงบางอย่างพลาดไปรึเปล่า คนปกติทั่วไปสิ่งแรกที่คิดคือ...อีกฝ่ายเข้ามาตอนไหนเข้ามาได้ยังไง ไม่ใช่ลายมือหล่อเท่
"งื้อออ ระบบดูสิ ดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้ป่วยจากหลงจือหยางละ"
[โฮสต์คุณไม่คิดอะไรหน่อยเหรอ] ระบบเอ่ยย้ำ อย่างน้อยก็คิดหน่อยเถอะว่าหลงจือหยางเข้าห้องนี้ได้อย่างไง ถ้าเป็นคนอื่นนี่เรียกว่าไม่ปลอดภัยเลยนะ
"หือ คิดอะไรเหรอ ไม่นี่ ไม่มีอะไรในหัวเลย"เยว่ชิงที่ตื่นเช้าย่อมไม่มีอะไรในหัวก็ตอบแบบซื่อๆ เหมือนที่ผ่านมา
[...] สมองของโฮสต์โยนให้ลากินไปแล้วสินะ
[ช่างเถอะ ระบบจะมอบคอลเลคชั่นสุดว้าวเล่มแรกให้เพื่อเป็นของขวัญที่เลื่อนระดับสำเร็จ] ระบบอาจจะไร้ศีลธรรม แต่ทุกอย่างก็ทำเพื่อโฮสต์นะ
"เย่~~~ เอาไว้ก่อนนะ อาบน้ำก่อนเดี๋ยวป่วยแล้วหลงจือหยางจะเป็นห่วง"
[...] ระบบมันไม่สำคัญ
เยว่ชิงยิ้มหน้าบานกระโดดโลดเต้นเข้าห้องน้ำอย่างมีความสุข ก่อนจะรีบอาบน้ำเช็ดตัวแล้วแบมือขอของขวัญจากระบบ ไม่นานหนังสือปกหน้าโดยที่ภาพหน้าปกเป็นตัวอักษรสีแดง
เยว่ชิงเปิดหน้าแรกออกก่อนจะสตั้นไปความรู้สึกร้อนผ่าวขับไล่ลมออกจากหู จนรับรู้ได้ว่าควันจำนวนมากกำลังทะลักออกทางหู ไม่นานฝ่ามือก็สัมผัสถึงหยดน้ำเหนียวๆ แปะลงเรื่อยๆ
"เฮือก สวรรค์"
[ไม่! โฮสต์อย่าเพิ่งตาย ตั้งสติก๊อนนนน]
เป็นช่วงเช้าที่อลเวงมากที่สุดวันหนึ่ง ระบบจึงเรียกหนังสือคืนกลับมาโดยที่เยว่ชิงนอนราบบนเตียง มีทิชชู่สีขาวยัดที่รูจมูกถึงแม้เลือดจะหยุดไหลแล้วก็ตาม เยว่ชิงไม่คิดเลยว่าระบบจะชั่วร้ายได้ขนาดนี้ เพราะอานุภาพของมันอาจจะทำให้เยว่ชิงหัวใจวายตายได้ตลอดเวลา
[ฮึบไว้โฮสต์ ฉากเด็ดมีอีกเยอะ]
"หึ"เยว่ชิงงอนระบบเป็นอย่างมาก เจ้าตัวบึนปากจนหน้าย่น
[งั้นไม่เอาแล้วสินะ]
"เอาซี่"เจ้าตัวว่าเสียงอ่อนก่อนจะดึงทิชชู่ออกจากนั้นก็แบบมือ ระบบก็จัดส่งทันใจ เมื่อเปิดไปหน้าแรกเยว่ชิงก็ต้านทานได้มากขึ้น จนระบบรับรู้ได้ว่าโฮสต์ของมันมีความมั่นใจขึ้นมา ก่อนจะเปิดหน้าถัดไป
"เฮือก สิ้นสุดชีวี"ว่าจบเลือดก็พุ่งออกมา ทิ้งตัวลงไปนอนตามเดิมด้วยรอยยิ้มกว้างประดับหน้า
[ว๊ากกกก] และแล้วระบบก็ทำการริบของขวัญคืน จนเยว่ชิงได้แต่พูดมุบมิบว่าระบบโหดร้ายมาก ทำกันได้ลงคอ
ภาพแรกคือแผ่นหลังของหลงจือหยางที่ไม่มีเสื้อผ้าขวางกัน ความขาวโอโม่กระแทกตา ความหล่อกระแทกใจ ถึงจะหันใบหน้าแค่ด้านเดียวก็ตาม ส่วนภาพที่สองคือภาพด้านหน้าของหลงจือหยาง แผ่นอกสุดว้าวแถมยอดอกสีแดง ถึงภาพสองภาพจะมีแต่ด้านบนก็ตาม
[ถ้าทำผ่านสามภารกิจในวันนี้ โฮสต์จะได้คอลเลคชั่นนี้ไป ยังเหลืออีกสามหน้าคิดดีๆ นะ ต้องได้รับการประเมินระดับAขึ้นไป]
เยว่ชิงที่กินข้าวเช้าเสร็จก็พยักหน้าฮึดสู้ก่อนจะดึงทิชชู่เปื้อนเลือดออก เพราะระบบริบเอาไปเยว่ชิงเลยต้องทำทุกทางเพื่อให้ได้มาครอบครองอีกครั้ง เพื่อผู้ชายอย่างหลงจือหยางแล้วบุกน้ำลุยไฟก็พร้อม
" ภารกิจที่ 13
ท่วงท่าการเดินสง่างาม สมแล้วที่ได้เรียบรู้จากปรมาจารย์นางแบบผู้มากประสบการณ์ ต้องได้ระดับ Aขึ้นไปถึงจะผ่าน
รางวัลภารกิจ:การเดินสะกดทุกสายตาระดับปรมาจารย์ "
ไม่นานประตูบานใหญ่ก็ปรากฏ เยว่ชิงกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ราวกับกำลังเดินทางเข้าสู่ลานประหาณ แต่พอระบบเอาหนังสือออกมาล่อเยว่ชิงก็มุ่งมั่นขึ้นมาทันที
[อย่าห่วงเลยโฮสต์หนึ่งชั่วโมงภายนอกเท่ากับสิบชั่วโมงภายในเท่านั้น] ระบบคลี่ยิ้มกว้าง เรื่องที่หลงจือหยางกังวลใจระบบจะทำมันให้ทั้งหมด
[ตระกูลฟาง เจ้าหญิงจากประเทศอื่นๆ ฮึ่ม] เมื่อเยว่ชิงเดินเข้าบานประตูไป ระบบก็เอ่ยถึงเกอและสตรีจากที่อื่น ที่นับว่าเพียบพร้อมและถูกมองว่าเหมาะสมกับหลงจือหยาง แถมตระกูลฟางยังเป็นตระกูลที่มารดาของหลงจือหยางถือหางอีกด้วย
ทางฝากฝั่งของผู้มีพลังก็มีการจัดอันดับ สตรีก็มีจัดอันดับอย่างลับๆ ว่าใครเหมาะที่จะยืนอยู่กับหลงจือหยางมากที่สุดโดยมีสามตำแหน่งที่ไม่หลุดอย่างตระกูลฟาง โอลิเวียอดีตราชวงศ์ประเทศGและเจ้าหญิงจากประเทศB
[เหอะ! โฮสต์ของระบบเหมาะกว่าเห็นๆ อย่างน้อยผู้ชายก็เป็นฝ่ายเลือกละเนอะ คิคิ]
เยว่ชิงยืนอยู่กลางห้องที่มีกระจกรอบด้าน ด้านหน้าเป็นสตรีคนหนึ่งที่ดูสวยมากๆ ในชุดรัดรูป เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเยว่ชิงก็อยู่ในชุดรัดรูปเช่นกัน
"เรียกฉันว่าอาจารย์ก็พอ เราจะมาเรียนเรื่องการเดินกัน"เยว่ชิงฉีกยิ้มกว้าง ก็แค่เดินไม่ยากอะไร จากนั้นไม่นานก็ขอถอนคำพูด
แขนทั้งสองข้างยื่นไปด้านหลังก่อนจะมีไม้ทาบที่ข้อพับแขนกับหลัง เยว่ชิงไม่สามารถยืนงอตัวได้ ได้แต่แผ่นหลังเหยียดตรงก่อนจะมีไม้ฟาดลงมาเป็นระยะหลังจากที่เดินผิด
"แขนแกว่งไป อย่าเดินทื่อ สับขาด้วยเน้นสะโพก เอาหนังสือไปทับหัวถ้าหล่นโดน"เยว่ชิงปาดน้ำตาทิพย์ วงการนางแบบนายแบบช่างน่ากลัว โชคดีที่อยู่ในนี้แล้วไม่รู้สึกเหนื่อย
"เดินให้สง่างามเป็นปัจจัยสำคัญ เมื่อถูกสายตามองตรงมาจงเชิดหน้าอย่างมั่นใจใช้การเดินแบบสับๆ ให้ตราตรึงต่อผู้อื่น ไม่ใช่ก้มหน้าหลังงองุ้มราวกับคนแก่ ไปเริ่มใหม่"
อาจารย์จำเป็นได้แต่ถอดถอนหายใจ ก่อจะมองไปที่หนังสืออีกหลายเล่มและรองเท้าส้นสูงขนาดที่แตกต่างกัน ไม่รู้ว่าลูกศิษย์ชั่วคราวจะใช้เวลากี่ชั่วโมงกว่าจะสอบผ่านระดับสูงสุดในนี้
ผ่านไปหลายชั่วโมงด้านในและราวๆ สี่ชั่วโมงข้างนอก เยว่ชิงก็สอบวนไปมาไม่ต่ำกว่าเจ็ดครั้งในที่สุดก็ผ่าน อาจจะดูเหมือนง่ายเกินไปแต่ทุกวินาทีในนั้นเยว่ชิงไม่ได้หยุดพักเพราะมันไม่มีอาการเหนื่อยล้าเรียกได้ว่ามีแรงล้นเหลือ
"ในฐานะอาจารย์ฉันรับรู้มาจากระบบอยู่บ้าง จำคำพูดฉันไว้ให้ดี ยามที่เดินเคียงข้างชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลก เจ้าไม่ควรเดินก้มหน้า จงยืดอกแผ่นหลังเหยียดตรงเชิดหน้าเข้าไว้ แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ออกจากชีวิตชายคนนั้นซะ แปดปีที่ผ่านมาสำหรับเจ้า...."
"ครับ ผมจะทำครับอาจารย์"
"ดี ขอให้ยืนเคียงข้างอย่างที่ต้องการ"
" ภารกิจที่ 13 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:การเดินสะกดทุกสายตา "
[ดีใจที่ผ่านภารกิจนะโฮสต์ ไปทำภารกิจต่อไปดีกว่า]
"ขอบคุณนะระบบ"เยว่ชิงปาดน้ำตาน้อยๆ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมระบบถึงมอบภารกิจแบบนี้ให้ ลองคิดภาพตามว่าตัวเองดูก้มหน้าก้มเวลาเดินกับหลงจือหยางผู้คนจะหัวเราะเยาะใส่ขนาดไหน
ยอมไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามีคนมาว่าหลงจือหยางตาต่ำคว้าเกอแบบเขาไปเป็นแฟน....ระบบแทบหัวทิ่ม ทำเพื่อตัวเองต่างหากไม่ได้เพื่อหลงจือหยางฝ่ายเดียว นี่ถ้าหลงจือหยางชี้นกแล้วบอกไม้ โฮสต์ก็คงเห็นว่ามันเป็นไม้สินะ
ยอมได้ที่มีคนด่าตัวเอง แต่ยอมไม่ได้ที่ผู้ชายของตัวเองโดนด่า
" ภารกิจที่ 14
เมื่ออยู่ในสังคมมารยาทการทานอาหารนับว่าสำคัญ เรียนรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับบนโต๊ะอาหาร ต้องได้ระดับ Aขึ้นไปถึงจะผ่าน
รางวัลภารกิจ:มารยาทการกินระดับปรมาจารย์ "
เยว่ชิงมึนหัวตึบเมื่อต้องมานั่งบนเก้าอี้ที่มีจาน ช้อน ส้อม หลายสิบชนิดตรงหน้า
"เอาละเราจะเริ่มจากช้อนก่อน ช้อนแบบนี้ใช้กับน้ำชุบแบบข้น ช้อนแบบนี้ใช้กับน้ำชุบใส ส้อมอันนี้ใช้กับขนมเค้ก อันนี้ใช้กับขนมชิ้นเล็กๆ อืมมมมจำได้ไหม"
เยว่ชิงมองอาจารย์ผู้อ่อนโยนตรงหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายแล้วเอ่ย "ขออีกรอบครับ"ผ่านไปอีกสองชั่วโมงภายนอก
"ภารกิจที่ 14 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:มารยาทการกินระดับปรมาจารย์ "
" ภารกิจที่ 15
จะดูดีมีระดับก็ต้องอยู่ที่เสื้อผ้าและเครื่องประดับ เปลี่ยนจากอีกากลายเป็นหงส์ฟ้าที่คู่ควร ต้องได้ระดับ Aขึ้นไปถึงจะผ่าน
รางวัลภารกิจ:แฟชั่นด้านการแต่งกายระดับปรมาจารย์"
"คลาสนี้ไม่ยาก จำแนกการแต่งกายง่ายๆ ดินเนอร์กับคนรัก ออกงานสังคมกับคนรักและชุดสบายๆ อยู่บ้านกับคนรัก"
"เซนซ (senes) ด้านการแต่งกายเธอห่วยมาก แค่ชุดสบายๆ ที่ไม่ใช่กางเกงขาย้วยนะ มีไหมจ๊ะ"อาจารย์ฉีกยิ้มเหี้ยมเกียมจนเยว่ชิงได้แต่หัวเราะแหะๆ อาจจะดูเหมือนง่ายแต่ก็ไม่ เพราะหัวข้อจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เมื่อทำข้อใดในสามข้อผิดไปก็ต้องเริ่มใหม่สามข้อ
เมื่อแต่ละข้อวนเวียนกลับมาอีกครั้งก็ห้ามใส่ชุดเดิมที่เคยผ่าน จนสี่ชั่วโมงภายนอก
"จำไว้นะ อยู่กับคนรักใส่ชุดยั่วเขาบ้างก็ได้ นี่คือคำแนะนำของอาจารย์"
"ภารกิจที่ 15 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:แฟชั่นด้านการแต่งกายระดับปรมาจารย์"
[เหนื่อยหน่อยนะโฮสต์ เอาไปปลอบใจแล้วกัน] และแล้วเยว่ชิงก็ได้คอลเลคชั่นแรกมาไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง


"พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าหอคอยแล้ว วันนี้หัวหน้าให้มาผ่อนคราย เห็นว่าร้านนี้คนเยอะดี น่าจะอร่อย"ชายวัยยี่สิบปลายๆ เอ่ยขึ้น ก่อนจะนำฝูงชนเข้าไปในร้าน ยามที่เปิดประตูเข้าไปจะได้ยินเสียงกรุ้งกริ้งอันเป็นเอกลักษณ์
"ขอให้อร่อยจริง ไม่งั้นแกโดนแน่"คนที่มาด้วยชี้หน้าคนนำก่อนจะหัวเราะแล้วนิ่งสนิทไป เมื่อสายตาปะทะเข้ากับบาริสต้าของร้าน เจ้าตัวยกกำปั้นกระแอมไอ ถึงสินค้าร้านจะไม่อร่อยแต่ถ้าได้มองคนสวยตรงหน้าก็คุ้ม
เยว่ชิงรับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองมาก่อนจะคลี่ยิ้มหวานตามฉบับนางงาม ระบบปรบมือแปะๆ ให้กับโฮสต์ที่สามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เยว่ชิงในชุดเสื้อยืดแขนยาวเปลือยหัวไหล่ขาวชุดแนบกระชับเอวเพรียวบาง
นี่คือหนึ่งในกลยุทธ์ทางด้านการแต่งกาย เนื่องจากคนเราต้องรู้ก่อนว่าสรีระของตัวเองจะเหมาะกับการใส่ชุดแบบไหนมากที่สุดถึงจะดึงเสน่ห์ออกมาได้ น่าเสียดายที่ตอนนี้ระบบยังไม่สามารถให้เยว่ชิงตรวจสเตตัสประจำตัวได้
ด้านล่างเป็นกางเกงผ้าฝ้ายโปร่งสบาย ยามที่เคลื่อนไหวกางเกงก็จะสยายไปตามลม ไม่ได้แนบกระชับไปกับเรียวขาเพราะมันยังไม่สวยพอ เลยใช้หลักการซ่อนรูปในกางเกงตัวใหญ่ เพราะความโปร่งพองของผ้าฝ้ายทำให้ส่วนก้นไม่แนบกระชับ ไม่งั้นคงได้เห็นก้นแฟบๆ แน่ๆ
อีกแค่สิบห้าวัน เยว่ชิงจะมีก้นสวยๆ มาไว้ในครอบครอง
"รับอะไรดีครับ"เยว่ชิงเอ่ยถามเมื่อหนุ่มตรงหน้าได้แต่มอง พวกเขาเริ่มได้สติหลังจากได้ยินเสียงก่อนจะเอนใบหน้าหลบสายตาใสซื่อสีน้ำตาลอ่อน ก่อนจะเอ่ยชื่อเมนูมาทีละคน
"รอสักครู่นะครับ"เยว่ชิงยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามา เจ้าตัวเลยรีบหันหลังไปทำให้กับกลุ่มคนตรงหน้าเพื่อรับเมนูกลุ่มถัดไป
"สนใจเหรอ"คนในกลุ่มกระซิบกระซาบ หลังจากที่เพื่อนในกลุ่มมองเกอตัวน้อยตาไม่กะพริบ
"ก็....สวยดี มีเสน่ห์"เพราะการปรับบุคลิกภาพ ทำให้เยว่ชิงมีเสน่ห์ที่สะกดทุกสายตาในทุกครั้งที่ยืน เดิน นั่ง หลักการแรกเริ่มของอาชีพนางแบบนายแบบไม่ว่าจะโดนปาปารัชชี่ถ่ายที่ไหนเวลาใด ต้องสวยและดูดีตลอดเวลา เมื่อทำซ้ำๆ ก็เกิดความคุ้นชิน
แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะสามารถคุ้นชินกับมันได้เร็ว แต่เพราะเยว่ชิงมีระบบจึงไม่แปลกที่จะทำขึ้นมาได้และที่สำคัญ การกระทำทุกอย่างต้องมีความมั่นใจในตัวเอง
"งั้นก็จีบ"คนที่เดินเข้ามาใหม่หยุดชะงัก ก่อนจะไล่ระดับสายตาไปที่จิ้งจอกน้อยตรงหน้า ยิ่งเห็นชุดที่แนบลำตัวเปิดเผยไหล่ขาวๆ น่าลูบ ดวงตาก็ยิ่งลึกล้ำเข้าไปอีก
"สวยขนาดนี้มีเจ้าของไปแล้วรึเปล่า"หลงจือหยางนั่งบนเก้าอี้แล้วกอดอก อยากประกาศความเป็นเจ้าของออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ ไม่งั้นเยว่ชิงจะตกเป็นเป้าหมายของคนอื่นๆ
"ก็ถ้าสวยขนาดนี้แล้วไหนเล่าแฟนอีกฝ่าย ถ้ามึงมีแฟนสวยจะปล่อยให้คลาดสายตารึไง"พอเพื่อนยุหนักๆ เข้า คนที่อยากจีบก็เริ่มเข้าใจ ในที่สุดก็พยักหน้า
"ก็จริง"สิ้นคำพูด พวกเขาต่างรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งร่างราวกับโดนแช่แข็ง ทั้งหมดต่างก็พากันสอดส่องไปทั่วทั้งร้าน เยว่ชิงหันกลับมาเห็นท่าทางแปลกๆ ก็เอียงคอเล็กน้อยแล้ววางแก้วตรงหน้าทีละคน
"หนาวเหรอครับ"เมื่อเห็นจิ้งจอกน้อยทำท่าเป็นห่วง พวกเขาก็เริ่มหนาวสั่นมากขึ้น ก่อนจะวางเงินแล้วเอ่ยลา
"พวกผมนึกได้ว่ามีงาน ขอตัวก่อนนะครับ"พวกเขาลุกขึ้นแล้วรีบร้อนออกจากร้านไป  เสวียนอวี้กระแทกศอกใส่คนขี้หวงเพื่อให้ได้สติ ก่อนที่รังสีความหึงหวงจะฆ่าคนอื่นตายเอาได้
"ไหนแกคิดว่าไม่มีใครไง อีกนิดก็รู้สึกว่าโดนมีดปาดคอแล้ว"
"โทษที ก็อีกฝ่ายไม่แสดงตัวนี่หว่า ใครมันจะไปรู้ ถ้ากูมีแฟนสวยขนาดนั้นนะสิงร่างได้ก็คงสิง"
หลงจือหยางลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินไปนั่งด้านหน้าของบาริสต้า เยว่ชิงยกถาดปิดใบหน้าครึ่งล่างหลังมีปฏิกิริยาบางอย่าง เมื่อเห็นใบหน้าหลงจือหยางภาพในคอลเลคชั่นเล่มแรกก็ปรากฏอีกครั้ง นอกจากใบหน้าร้อนผ่าวหัวใจยังเต้นแรงอีกด้วย
"ระ...รับเอสเพรสโซ่เหมือนเดิมใช่ไหมครับ"หลงจือหยางสบตานิ่งๆ จนเยว่ชิงเลิกลั่ก ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจับได้ว่าเขากำลังมีเรื่องลามกในหัวใช่ไหม? แต่ว่าภาพเหล่านั้นมันดีมากๆ เลยนะ ถ้าโดนระบบยึดไปอีกจะทำยังไง
"นึกยังไงถึงแต่งตัวแบบนี้ ปกติไม่เห็นใส่"หลงจือหยางถามเสียงเข้ม
"เอ๋"เจ้าตัวเอียงคอเล็กๆ ก่อนจะก้มมองตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นสบตากับหลงจือหยาง
"มันสวยมาก ไม่มีอะไรหรอก"เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กขาดความมั่นใจ หลงจือหยางจึงได้แต่กลืนคำว่าหวงลงไปในลำคอ แถมตอนนี้ก็ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะหวงอีกฝ่ายด้วย
"ขอบคุณนะครับ"เจ้าตัวยกถาดปิดทั้งหน้าก่อนจะหมุนตัวไปอีกทาง ช่างเป็นการซื่อตรงต่อความรู้สึกจริงๆซึ่งแน่นอนว่าท่าทางแบบนั้นเรียกรอยยิ้มมุมปากจากหลงจือหยางได้เป็นอย่างดี
หลงจือหยางเคาะนิ้วไปกับเคาน์เตอร์ หลับตาลงชั่วคราวเพื่อพักความเหนื่อยล้า
"ได้แล้วครับ"เยว่ชิงยื่นแก้วกาแฟไปตรงหน้า หลงจือหยางคว้าหมับที่มือเรียวก่อนจะเอ่ย
"คืนนี้ผมไม่กลับห้องนะครับ พรุ่งนี้เช้าต้องไปรวมตัวกันที่หน้าประตูชั้นสิบ"ฝ่ามือค่อยๆ ลูบไล้มือบางอย่างหยอกล้อ
"ครับ ขอให้ชนะแล้วก็อย่าบาดเจ็บนะครับ"สายตาของเยว่ชิงลึกซึ้งกว่าทุกครั้ง หลงจือหยางชะงักก่อนจะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ละมุนมากที่สุดจนเยว่ชิงได้แต่มองมันจนใบหูอื้ออึง ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดเข้ามา
"แน่นอน ขอบคุณมาก"ในเมื่อคนตัวเล็กจริงจังกับเขาขนาดนี้ คงถึงเวลาเผชิญหน้ากับตระกูลเขาแล้วจริงๆ ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเด็กน้อยของเขา
"ฝากดูแลด้วย"หลงจือหยางวางฝ่ามือบนไหล่ของเสวียนอวี้แล้วบีบมันเบาๆ
"ไม่มีปัญหา"เงาด้านหลังคือยมทูตในชุดสีดำหัวกะโหลก ถือเคียวขนาดใหญ่เอาไว้ หลงจือหยางผ่อนคลายมากขึ้น ถ้าเสวียนอวี้รับปากก็ไม่มีใครแตะต้องเยว่ชิงได้อย่างแน่นอน
"คิดจะเผชิญหน้ากับตระกูลเพื่อเด็กคนนี้เชียวเหรอ นายก็รู้ว่าถ้าขัดขืนมากๆ แม้แต่ลูกหลานสุดที่รักอย่างนาย พวกเขาก็ฆ่าได้"เสวียนอวี้ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเพื่อนเขาต้องทุ่มเทให้กับเด็กน้อยตรงหน้ามากขนาดนี้ เป็นแค่ความชอบหรือรักไปแล้ว
"มันแค่คุ้มที่จะทำและฉันไม่ตายง่ายขนาดนั้น ได้เวลาขีดเส้นให้ชัดเจนแล้ว"เสวียนอวี้สรุปได้ทันที ไม่ใช่แค่ชอบแต่รักไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าคนอย่างหลงจือหยางจะรักใครได้ เห็นคิดถึงจิ้งจอกน้อยบ่อยๆ นึกว่าชอบ ที่ไหนได้....ใจง่ายชะมัด
"หลงจือหยางอาจจะมาช้าหน่อยนะคะ เพราะเขามีประชุมกับลูกทีมที่กิลด์"ฟางเลี่ยงหรูมารดาของหลงจือหยางเอ่ยขึ้น สตรีตีทะเบียนของนายท่านหลงจือฮ่าวผู้นำคนปัจจุบัน โดยที่อำนาจในมือยังไม่เบ็ดเสร็จ เพราะนายท่านคนก่อนยังไม่ได้สละตำแหน่งทั้งหมด พร้อมกันนั้นหลงจือฮ่าวยังมีพี่น้องอีกสองคน
"ไม่รู้จักเวลาเหมือนเคยเลยนะ ไม่รู้ว่าอาฮ่าวสอนมายังไง"หลงต้าต่านผู้มีศักดิ์เป็นลุงของหลงจือหยางเอ่ยขึ้น ก่อนจะเหล่สายตาไปทางหลงจือฮ่าวผู้เป็นน้องชายแล้วยิ้มเยาะออกมา
ยิ่งลูกแกสร้างปัญหา ผู้อาวุโสคนอื่นๆ จะหันมาสนใจที่ลูกชายของฉัน ไม่ใช่ของแก
"นั่นสิครับ ดูอย่างลูกชายผมสิ มาก่อนเวลาทุกครั้งเลย"หลงเจียงเฉียงผู้เป็นน้องชายสนับสนุน ถ้าหลงจือหยางมาเห็นคนเป็นอาทำนิสัยเช่นนี้ก็คงได้แต่ร้องเหอะในใจ อวยลูกตัวเองเสียดิบดีนอกจากเรื่องเจ้าชู้เรื่องอื่นๆ มันก็ห่วยไปหมดนั่นแหละ
"เงียบซะ"สิ้นคำพูดของคนที่มีอำนาจสูงที่สุดอย่างหลงเจียนเจี๋ย บรรดาลูกชายก็หุบปากฉับ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออก มีบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาในที่ประชุม
"มาแล้วครับ"หลงจือหยางก้มหัวขอโทษต่อปู่และครอบครัวของเขาก่อนจะนั่งลงในตำแหน่งถัดจากผู้นำคนเก่า โดยที่ถ้าดูจากการเรียงลำดับหลงจือหยางมีน้ำหนักในใจมากกว่าคนพ่ออย่างหลงจือฮ่าวเสียอีก
"เริ่มประชุมเถอะ"วาระการประชุมว่าด้วยเรื่องสงครามในวันพรุ่งนี้ นอกจากจะเป็นการส่งคนเข้าไปด้านใน ยังหมายถึงหินวิญญาณที่จะได้รับมาอีกด้วย ยิ่งคนไหนกำจัดสัตว์อสูรด้านในได้มาก ก็ยิ่งมีสิทธิ์ต่อรองมากยิ่งขึ้น จนสุดท้ายการประชุมก็ลากยาวไปราวๆ สี่ชั่วโมง
"งั้นผมขอตัว"หลงจือหยางที่ทนฟังความเห็นแก่ตัวของคนอื่นจนปวดสมอง ก็ลุกขึ้นยืนเตรียมกลับไปที่กิลด์ทันที แต่ทว่า
"รอก่อนหลงจือหยาง กับเกอคนนั้นจะเล่นๆ ก็ไม่มีใครว่า แต่อย่าทำให้เสียชื่อ"คนในห้องประชุมต่างยกยิ้มเมื่อมีเรื่องราวสนุกๆ แบบนี้เกิดขึ้น เรื่องที่หลงจืออหยางเดตกับเกอแพร่กระจายไปทั่ว อีกทั้งส่วนหนึ่งของกิลด์ที่รับเกอ นั่นหมายความว่าทรัพยากรจะถูกใช้อย่างไร้ประโยชน์
"อย่ายุ่งกับเขา ถ้าแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บผมจะทำให้รู้ซึ้งว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร"
"แกไม่มีสิทธิ์มาขู่คนอื่นนะหลงจือหยาง คนดีๆ ที่ฉันดูให้ คนที่เหมาะสมกับแกแบบหนูฟางเซียนทำไมแกไม่สนใจ ทำไมถึงได้ไปคว้าเกอต่ำแบบนั้นฮ่ะ"
"คนที่เหมาะสม ก็แค่คิดจะยกระดับตระกูลของตัวเองที่ทุกวันนี้มันตกต่ำจนเป็นแค่ตระกูลระดับกลางนะเหรอ อย่าพูดให้ขำหน่อยเลยคุณแม่"หลงจือหยางเพียงยิ้มเยาะ เมื่อแม่ของตัวเองกัดริมฝีปากจนห้อเลือดแถมมือยังกำแน่นเข้าหากัน
"แกคิดจะเอาเกอคนนั้นเข้าตระกูล แกต้องคิดใหม่"หลงเจียนเจี๋ยกล่าวขึ้น
"สิบห้าปีก่อนผมคิดแบบไหน ตอนนี้ก็ยังยืนยันคำเดิม สำหรับผม ผมไม่ต้องการตระกูลหลงโปรดอย่าล้ำเส้น ขอตัว"หลงจือหยางยักไหล่อย่างไม่สำคัญ ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไป มีเพียงเสียงดังปั้งต่อท้ายเมื่อปิดประตู
"ลูกแกมันท้าทาย แต่นั่นคือนิสัยที่ฉันชอบ แต่ตอนนี้ถ้าตระกูลหลงใช้ประโยชน์ไม่ได้ก็กำจัดทิ้งซะ"คนเป็นปู่เอ่ยขึ้น ลูกหลานคนอื่นได้แต่นั่งก้มหน้าเงียบ ถ้าพวกเขาไม่ขัดขืนก็ยังไม่โดนโทษตาย หลงจือหยางมันโง่เอง มีพลังแล้วยังไงละถ้าขาดกองกำลังขนาดใหญ่อย่างตระกูลหลง
ลูกหลานทั้งสายตรงและสายรองต่างก็คิดไปในทิศทางแบบเดียวกัน จนลืมไปว่าสิ่งที่ใหญ่ว่าตระกูลก็คือกิลด์ กองกำลังขนาดใหญ่ที่รวบรวมคนมากฝีมือเข้าด้วยกัน
"ผมจะไปจัดการให้"ลูกชายคนโตของเจียนเจี๋ยเอ่ยขึ้น เขาต้องทำผลงาน มันเป็นที่แน่ชัดว่าหลงจือฮ่าวมีสิทธิ์หลุดจากตำแหน่งผู้นำตระกูล
"รอก่อน คนที่ตัดสินใจไม่ใช่แก แต่เป็นผู้นำคนปัจจุบัน ว่าการตัดสินใจของเขาจะยังเหมาะสมกับตำแหน่งอยู่ไหม"หลงจือฮ่าวชะงัก ก่อนจะพยักหน้า
"ครับพ่อ ผมจะทำ"ลูกชายที่ไม่ได้รักกับอำนาจ หากเสียหลงจือหยางไปเขายังเหลือลูกชายอีกหลายคน แต่ถ้าสูญเสียอำนาจ...เขายอมไม่ได้เด็ดขาด
"งั้นก็ดี จำไว้หลงจือหยางตายในฐานะวีรบุรุษของคนทั้งโลกเพื่อให้พวกเขาก้มหัวบูชาตระกูลเราต่อไป"ที่ตระกูลหลงผงาดขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งได้ก็เพราะหลงจือหยาง และมันจะคงอยู่ตลอดไปจากการตายของวีรบุรุษ
"เป็นไงบ้าง"เมื่อเงาเลือนรางปรากฏที่มุมห้อง หลงจือหยางก็เอ่ยทักทาย
"พวกเขาคิดฆ่านายท่าน โดยสร้างสถานการณ์ให้เป็นวีรบุรุษ"คนในชุดคลุมสีดำกำหมัดแน่น เมื่อรู้ว่าผู้มีพระคุณโดนกล่าวเช่นไรกับสิ่งที่เรียกได้ว่าครอบครัว
"กระเสือกกระสนกันขนาดนี้ ก็สงเคราะห์หน่อยแล้วกัน"หลงจือหยางหมุนปากกาสีทองในมือเล่นอย่างอารมณ์ดี ที่บอกว่าอย่าล้ำเส้น เขาไม่ได้แค่ขู่แต่เอาจริง!


"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!!! พวกแกทุกคนต้องตาย โจมตีพวกมัน"น้ำเสียงของบอสกระต่ายที่กำลังคลุ้มคลั่งเมื่อไม่เป็นไปตามที่ต้องการ บอสกระต่ายมันอ้าปากกว้างแล้วตะโกนก้องจนคนในหอคอยต้องย่นหัวคิ้วยกมือปิดหู
เพล้ง!!!ช่วงเวลาที่คนของกิลด์หมื่นดาบทำลายอาณาเขตได้ เป็นเวลาเดียวกับที่กระต่ายสองแสนตัวอ้าปากกรีดร้องออกมา
"กร๊าซซซซ"
"สั่นกระดิ่ง"ต้นดอกกระดิ่งพุ่งจากพื้นเติบโตอย่างรวดเร็ว ลำต้นสั่นไหวก่อนที่คลื่นเสียงจากดอกกระดิ่งทั้งเจ็ดดอกจะสะท้อนกลับไป คนอื่นๆรีบเข้ามาโอบล้อมลำต้น
ทุกคนในสนามรบมีความตื่นตัวตลอดเวลา ต่างก็เรียกจิตวิญญาณของตัวเองเพื่อรอคอยการสิ้นสุดของเสียงกรีดร้อง ในขณะที่คนทั่วทั้งโลกกำลังลุ้นถึงการเปิดฉากโจมตี
หลงจือหยางกระดิกนิ้ว ดาบหนึ่งหมื่นเล่มลอยขึ้นท้องฟ้าในสภาพโปร่งแสง เป็นครั้งแรกที่คนทั้งโลกได้เห็นจิตวิญญาณของคนที่เก่งเป็นอันดับหนึ่งของโลก เมื่อปลายนิ้วของหลงจือหยางชี้ไปที่กระต่าย ดาบทั้งหมื่นเล่มก็พุ่งชนเข้าไป
ตู้มมมม เสียงปะทะกันสนั่นหวั่นไหว บอสกระต่ายยืนตรงกลางโดยมีองครักษ์ทั้งเก้ารายล้อม บรรดาร้อยสามเสาหลักเลือกจะมุ่งโจมตีบอสกระต่ายชั้นที่1-9เพื่อเปิดทางให้กับคนสองคนได้ประชิดตัวตนของบอสกระต่ายในชั้นที่สิบ
เสวียนอวี้ตวัดฝ่ามือเรียกเคียววิญญาณสีดำออกมาก่อนจะพุ่งเข้าไปตรงกลาง กระต่ายทั้งเก้าตัวกระโดดออกห่างก็เป็นจังหวะที่พวกมันแต่ละตัวจะต้องโดนรุมด้วยจำนวนคนไปต่ำกว่าห้าคน
"โอหังนัก"บอสกระต่ายกรีดร้องออกมาเมื่อเคียวขนาดใหญ่ตวัดเขาบนหัวของมัน ดวงตาสองข้างแดงกล่ำราวกับเลือดก่อนที่เลือดของมันจะควบแน่นกลางอาการ
หนึ่งในความสามารถของกระต่ายคืออาณาเขตฝนโลหิต เป็นความสามารถของบอสทุกตัวตั้งแต่ชั้นที่หนึ่ง พวกเขามีวิธีรับมือแต่ก็ไม่ทั้งหมด อย่างแรกบอสตัวนี้มีพละกำลังมากที่สุดในบรรดาบอสกระต่ายทั้งหมด
"อาณาเขตฝนเลือด!!!"เม็ดเลือดที่ควบแน่นกลางอากาศกระจายตัวออกเป็นเม็ดเล็กๆก่อนที่เลือดเม็ดนั้นมันจะหมุนตัวเองเพื่อเพิ่มความแรง ถ้าถามว่าแรงขนาดไหน ก็ขนาดที่บอสในชั้นที่เก้ามีความเร็วที่สามารถเจาะผ่านลำตัวคนได้ทันทีภายในเสี้ยววิ
"ป้องกัน/ป้องกัน"หลายคนเรียกจิตวิญญาณที่สามารถรุกและรับได้ออกมา หนึ่งในนั้นคือผู้เฒ่าหวัง ชายที่อายุเยอะที่สุด อาวุธของเขาคือกระบองคลั่ง หวังเค่อซวน รายชื่ออันดับที่หนึ่งของหนึ่งร้อยสามเสาหลัก
เป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่เข้าดันเจี้ยนโดยบังเอิญ แต่ชายคนนี้บังเอิญหลายครั้งจนเกินไป เขาถูกเรียกว่าตาเฒ่าผู้ไม่มีโชค ไม่ว่าจะไปทะเลก็เจอดันเจี้ยน ไปภูเขาก็เจอดันเจี้ยน
แต่เพราะแบบนั้นเขากลายเป็นมนุษย์คนแรกที่ถูกบีบบังคับให้ต่อสู้จนขึ้นระดับSคนแรกของโลกและทรงพลังเป็นอันดับที่สาม
หลงจือหยางเป็นคนแรกที่กระโดดไปหลบหลังหวังเค่อซวน แถมยังหิ้วคอเสวียนอวี้ตามมาด้วย กระบองขนาดพอดีมือถูกขยายใหญ่ราวกับเสาที่ยักษ์คอยถือไว้ มันหมุนวนจนฝนเลือดไม่เข้ามาด้านในแต่กระจายออกไปด้านข้าง
แต่ละคนสูดปากเบาๆเมื่อเห็นว่าฝนเลือดมันแรงถึงขนาดแทงทะลุเข้าไปที่พื้นและลึกมากแถมยังพิเศษตรงที่มันมีฤทธิ์กัดกร่อนจนพื้นค่อยๆละลาย
"จิตวิญญาณเครื่องดนตรีมัวทำอะไรอยู่ ปลอบประโลมเร็วเข้า ถ้าดินยุบขึ้นมาจะลำบาก"เฉินจงอี บอสใหญ่ของกิลด์อันดับที่สอง กิลด์อัศวินสีชาด ผู้รั้งอันดับสองของตารางคนที่ทรงพลังมากที่สุดในโลก เป็นรองแค่หลงจือหยาง ส่วนอันดับสามคือเสวียนอวี้
เหล่าคนที่มีจิตวิญญาณประเภทเครื่องดนตรีนำออกมาบรรเลง คลื่นจางๆค่อยๆปลอบประโลมผืนดินให้กลับมาสมบูรณ์ หากมันถล่มลงไปผู้คนที่อยู่ระดับDบางคนอาจจะตกลงไปและโดนกรดที่คอยกัดกร่อนได้
อาณาเขตฝนเลือดใช้เวลาไปนาทีหนึง ที่ทำให้พวกเขาหยุดชะงัก เมื่อมันจบลง กลายเป็นฝั่งกระต่ายที่กระโดดเข้ามาโจมตี คนแรกที่โดนคือหญิงสาวผู้มีจิตวิญญาณดอกกระดิ่ง
"อั่ก"กระต่ายตัวเล็กที่เป็นชนชั้นทหารหลายพันตัวกระโดดปริดชีพตัวเองเพื่อทำลายฝั่งตรงข้าม กลุ่มตรงกลางถูกโจมตีอย่างหนักบาดเจ็บไม่ต่ำกว่าร้อยคน หลงจือหยางควบคุมดาบเข้าฟาดฟันบางตัวที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ
"ลิลลี่สีขาวแห่งการเยียวยา"
"ลิลลี่สีฟ้าแห่งการปลอบประโลม"
"ลิลลี่สีม่วงแห่งการฟื้นฟู"
สามแฝดสตรีจากตระกูลฟุยุกะเอ่ยออกมา ลิลลี่สีขาวเบ่งบานกำลังช่วยรักษาบาดแผลภายนอก เลือดค่อยๆหยุดไหล ตามด้วยดอกสีฟ้าที่กำลังลดอาการตื่นกลัวทำให้พวกเขาสงบและดอกสีม่วงที่กำลังรักษาอาการบอบช้ำที่ภายใน
"ขอบคุณมากท่านหลงจือหยาง"สามแฝดเอ่ยพร้อมกัน หากไม่ได้คนตรงหน้าคอยปกป้อง พวกเธอก็ไม่สามารถรักษาคนนับร้อยเหล่านี้ได้
"ไม่เป็นไร"หลงจือหยางบอกปัดเมื่อมองเห็นสามสาวหน้าแดงกล่ำ พวกนางใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขาหรือบางทีอาจจะเป็นสตรีทุกคนที่เข้าร่วมสงครามในครั้งนี้
เฉินจงอีจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ เขามักจะเป็นตัวเลือกที่สองเสมอและเป็นอันดับสองรองจากหลงจือหยางไปเสียทุกๆอย่าง แล้วจะยังเรื่องสามแฝดอีก ทางตระกูลฟูยุกะประกาศชัดว่าสามสาวจะแต่งให้กับชายคนเดียวกัน ถ้าได้ขุมพลังนี้มาครอบครอง โอกาสรอดชีวิตของคนในกิลด์ก็จะสูงขึ้น
"เถาหนามกุหลาบ"โอลิเวียยอมรับไม่ได้เธอจะต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถของตัวเธอเอง เพื่อให้หลงจือหยางได้เห็นว่าเธอมีดีกว่าสามแฝดนั่น นอกจากจะป้องกันตัวเองได้ เธอยังโจมตีได้อีกด้วย
โอลิเวียแต่เดิมมีศักดิ์ถึงเจ้าหญิงแถมเกิดในตระกูลหลัก พวกเขาต่างทุ่มเททั้งเงินและโอกาสเพื่อให้เธอได้มาจนถึงจุดนี้ เธอได้รั้งเป็นอันดับหนึ่งในตารางฝั่งสตรีมาโดยตลอด แต่ทำไมหลงจือหยางไม่มองเธอบ้าง
"แยกกันโจมตี"หลงจือหยางไม่อยากจะเก็บภาพเบื้องหน้ามาใส่ใจ เขาโบกมือให้คนในกิลด์ของตัวเองเข้าปะทะบอสตัวอื่นๆในขณะที่เขาจะเผชิญหน้ากับบอสกระต่ายชั้นที่สิบเอง โดยมีคนคอยช่วยในเงามืดอย่างเสวียนอวี้
หลงจือหยางเรียกดาบนับหมื่นให้รวมกันเป็นดาบเดียวก่อนจะกระโดดหมุนตัวตวัดเข้าที่ลำคอของบอสกระต่าย
"เจ้ามนุษย์ ต้องตาย"ตัวมันสั่นไปด้วยความโกรธเมื่อขนตรงคอของมันหล่นลงพื้นหลายเส้น เสวียนอวี้ที่อยู่ด้านหลังตวัดเคียวตัดเข้าที่ลำคอ เจ้ากระต่ายเพียงก้มหัวก่อนจะหมุนตัวหลบหนี
"ต้องตาย!"หลงจือหยางกับเสวียนอวี้ขมวดคิ้วเข้าหากัน สัญชาตญาณสัตว์ป่าของมันออกจะดีเกินไป พบจิตสังหารเล็กน้อยก็โยกตัวหลบได้ตลอด
"จงอี้"หลงจือหยางเรียกคนของตัวเอง เจ้าของชื่อขานรับก่อนจะเรียกจิตวิญญาณแซกโซโฟนออกมาเป่า มันคือประเภทคอนทร่าเบสแซกฯ ตัวเครื่องใหญ่และสูงเท่าลำตัวคนเป่า ตรงปากของมันไม่เพียงแต่มีเสียงออกมาเมื่อใช้ปลอบประโลม แต่สามารถโจมตีด้วยโซ่ล่องหนที่พุ่งออกไป
บอสกระต่ายก้มมองขาตัวเองเมื่อเห็นโซ่จางๆรัดเอาไว้ กระกระทืบเท้าเพื่อให้หลุดพ้น ด้านหน้าของมันถูกดาบใหญ่ฟันจนเลือดกระเซ็น ในขณะที่ด้านหลังของมันถูกตวัดด้วยเคียวขนาดใหญ่
"อ๊ากกกกก"เลือดของมันลอยขึ้นฟ้าควบแน่นอีกครั้งก่อนจะเกิดโดมขนาดใหญ่ที่ผ่านร่างกายของคนทั้งสามเอาไว้ เสวียนอวี้ใช้เคียวตวัดเพื่อพังมันออก ทุกครั้งที่ฟันมันจะเกิดรอยแยกก่อนจะถูกซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว
"อ่า ดูเหมือนเราสามคนจะโดนปิดตายนะ"คนพูดอยู่ระดับSแต่เขาจงอี้คนนี้เพิ่งอยู่ระดับCเท่านั้น เจ้าตัวน้ำตาจะไหลอะไรทำให้บอสกระต่ายเลือกเขาไปด้วย
"ง่ายๆฆ่ามัน"หลงจือหยางบอกอย่างไม่หยี่ละ ในขณะที่จงอี้แทบเข่าทรุด นายท่านไม่เป็นอะไรแต่จงอี้มีสิทธิ์ตาย
"ตายซะ ตาย! ตาย! ตาย!"ทั้งสามคนกระโดดขึ้นกลางอากาศเมื่อบอสกระต่ายกระทืบเท้าจนพื้นด้านล่างยุบลงไป แผ่นดินแตกระแหงจนไม่สามารถควบคุมสมดุลของร่างกายได้เมื่ออยู่บนพื้น
หลงจือหยางดึงดาบออกมาสามเล่มจากดาบเล่มใหญ่ก่อนจะบังคับให้มันลอยโดยที่พวกเขาแต่ละคนยืนบนดาบอีกทีหนึ่ง
"เสวียนอวี้ดึงความสนใจที จออี้รอรับคำสั่งฉันจะแทงเข้าที่ลำคอของมัน"เสียงกระซิบแผ่วเบาของหลงจือหยางลอยเข้าหูของทั้งสองคน เสวียนอวี้ตวัดเคียวใส่จนกระต่ายกระโดดหลบอีกครั้ง
"จงอี้ตอนนี้แหละ"โซ่โปร่งแสงหลายเส้นโอบรัดรอบลำตัวของกระต่าย หลงจือหยางทะยานพุ่งเข้าไปก่อนที่ดาบจะปักเข้าที่ลำคอแทงทะลุไปด้านหลัง
"เราจะตายไปด้วยกัน มนุษย์!"หลงจือหยางได้ยินแบบนั้นก็ดึงดาบออกช่วงเวลาที่มันอ่อนแรงและรวบรวมกำลังเพื่อระเบิดฆ่าตัวตาย พวกเขาทั้งสามก็พุ่งออกมา เพียงเสี้ยววินาทีที่ตัวบอสกระต่ายเรืองแสงสีขาว หลงจือหยางก็คว้าคอน้องชายสุดรักให้มาบัง
"อั่ก ไอ้"แสงสว่างหายไปพร้อมกับดาบนับหมื่นกันเป็นทางยาวราวกับรั้วบ้าน โดยมีเพียงช่องเดียวที่ไม่ได้ปิดก็คือตรงที่หลงจือหยางยืนอยู่ ในอ้อมแขนของเขามีหลงจือหมิงน้องชายที่ห่างไม่กี่เดือนคนละแม่นอนกระอักเลือด
"หลงจือหมิง อย่าเป็นอะไรนะ นายไม่จำเป็นต้องมาบังพี่เลย พี่บาดเจ็บได้ถ้ามันป้องกันคนอื่นๆ" หลงจือหมิงกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง มองใบหน้าหลงจือหยางก่อนจะสบถในใจ ไอ้ตอแหล....
"ท่านหลงจือหยางคิดจะเสียสละเพื่อพวกเรา ดีจังเลยนะคะ"สตรีนางหนึ่งยกมือปิดปากน้ำตาไหลพราก หลงจือหมิงผงกหัวขึ้นด้วยสายตาฟาดฟัน คนเจ็บคือกูนี่ไม่เห็นเลือดเหรอ แล้วอีกอย่างมันไม่ได้เสียสละมันตั้งใจฆ่ากูนี่ ยัยผู้หญิงตาบอด
"ขอบคุณมากน้องรัก พี่ซึ้งใจจริงๆ"หลงจือหยางยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นในสายตาชาวโลก ส่วนในสายตาหลงจือหมิงมันคือรอยยิ้มเยาะเย้ยชัดๆ
ชื่อของหลงจือหยางถูกตะโกนก้องฟ้า ผู้ชายคนนี้แสนดีที่หนึ่ง ใช้ดาบทำแนวกั้นลดแรงปะทะการระเบิดของบอสยกเว้นตัวเอง ส่วนหลงจือหมิงนะเหรอ ไม่เกินสามวันคนก็ลืม....
{ดันเจี้ยนชั้นที่สิบถูกพิชิตสำเร็จ ชั้นที่สิบเอ็ดได้เปิดออกระยะสี่เดือนของการพิชิต}


หลงจือหยางรวบคนขี้แยเข้ามากอด ฝ่ามือลูบศีรษะกับแผ่นหลังคนตัวเล็กคล้ายปลอบประโลม ริมฝีปากพรมจูบหน้าผากงามมองดวงตากลมโตแดงระเรื่อน่ารังแก สายตาของหลงจือหยางมองต่ำไปที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสด ใช้ฝ่ามือเชยคางให้อีกฝ่ายแหงนหน้าขึ้น
เยว่ชิงเม้มริมฝีปากแน่นกะพริบตาปริบๆก่อนจะหลับตาลงเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของหลงจือหยางโน้มลงมา สัมผัสแผ่วเบานุ่มนิ่มปะทะริมฝีปากความนุ่มหยุ่นบดเบียดจนเยว่ชิงเผยออ้าปาก ปล่อยให้เรียวลิ้นซุกซนเข้าไปหยอกล้อ
"อื้อ"เสียงครางแผ่วเบาในลำคอกระตุ้นความกระหายของหลงจือหยางมากขึ้น เจ้าตัวดูดกลืนราวกับคนกระหายน้ำที่อยู่ท่ามกลางผืนทรายแล้วพบกับแหล่งน้ำที่สามารถต่อชีวิตได้ เยว่ชิงยกมือทุบอกอีกฝ่ายเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน คนตัวเล็กหอบหายใจเข้าปอด มองคนรังแกดวงตาฉ่ำเยิ้ม
หลงจือหยางขบกรามแน่น ก่อนจะยกมือเสยผมหันหน้าไปอีกทาง ถ้าขืนยังอยู่ตรงนี้เขาอาจจะลงมือรังแกอีกฝ่ายมากกว่านี้แน่ๆ
"พี่ไปอาบน้ำก่อน"เยว่ชิงก้มหน้าลงพยักหน้างึกงัก เมื่อเสียงฝีเท้าหายเข้าในอีกด้านของประตู เจ้าตัวก็เอาหน้าจุ่มที่นอนกรีดร้องจนเสียงอู้อี้ ใบหน้าแดงกล่ำเอียงซบไปกับผ้าห่ม สายตาหลุกหลิกจ้องมองไปที่บานประตูห้องน้ำ
[อะแฮ่ม โปรดสนใจระบบ โปรดสำรวจร่างกายตัวเองหลังจากการส่งมอบก้นและเรียวขา]
เยว่ชิงตาโตก่อนจะนึกขึ้นได้ เจ้าตัวกระโดดลงจากเตียงไปที่หน้ากระจก หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับเมื่อเห็นต่างหูที่คุ้นเคยถูกสวมใส่ที่หูข้างซ้าย ก่อนจะนึกได้ว่าหลงจือหยางก็สวมไปแล้วเหมือนกัน
"ใส่ของคู่กันด้วย เขินจัง"เยว่ชิงยืนบิดไปมาหน้ากระจก ส่องแล้วส่องอีกก่อนที่อกเล็กๆจะยืดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
[...] เมื่อไหร่จะสนใจในระบบ สุดท้ายเยว่ชิงก็ลืมไปเลยว่าจะดูอะไร ผ่านไปสักพักหลงจือหยางก็ออกมาจากห้องน้ำ สายตาคู่คมตวัดมองจิ้งจอกน้อยนั่งกอดหมองอิงก็ยกยิ้มมุมปาก
เยว่ชิงเลิกลั่กเมื่อโดนดาเมจคนหล่อเล่นงาน ทุกย่างก้าวที่หลงจือหยางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ฝ่ามือเยว่ชิงก็ยิ่งชื้นไปด้วยเหงื่อ
"ผะ...ผมจะไปอาบน้ำ"เจ้าตัวผุดลุกก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำ หลงจือหยางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง เป็นแฟนกันแล้วยังเขินอยู่อีก....ก็ น่ารักดี
"พี่เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ เสร็จแล้วเราไปห้างกันนะครับ คืนนี้มีงานเลี้ยง"หลงจือหยางตะโกนบอกก่อนจะเดินไปห้องทำงาน
เยว่ชิงถอดเสื้อผ้าออกมองเรียวขาขาวงดงามราวกับภาพวาด ก้นทั้งสองฝั่งงอนโค้งราวกับลูกพีชทรงสวย ฝ่ามือวางหมับแล้วบีบเบาๆมันทั้งนุ่มนิ่มและแน่นเมื่อตบเบาๆก็ได้ยินเสียงเพี๊ยะๆแล้วก็ตีอย่างสนุกมือ
"สุดยอดไปเลยระบบ"
[point1,121 โฮสต์จะยกระดับระบบเลยไหม ระบบจะได้พักผ่อนหนึ่งวันเต็มๆ]
"อ่า ก็ได้"เยว่ชิงรู้สึกเหงานิดหน่อยเมื่อระบบจะเงียบหายไปหนึ่งวัน แต่ว่าระบบก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน เยว่ชิงจึงได้แต่ปล่อยไป
[ระบบกำลังยกระดับ จากระดับทั่วไปขึ้นไประดับทองแดงใช้ 100point จากระดับทองแดงไประดับเงินใช้1,000point ระบบจะปิดตัวลงชั่วคราวเป็นระยะเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง]
"งืม ไม่มีระบบก็เหมือนขาดป้าข้างบ้าน"
"เปาเปา"ระบบค่อยๆลืมตาขึ้น พื้นที่ที่เขาอยู่อาศัยคือหน้าผากว้างและสูงชัน เบื้องล่างเป็นทะเลกว้างใหญ่ เขาได้ยินเสียงใครบางเอ่ยเรียก แม้จะแปลกใจที่ระบบไม่มีชื่อแต่กลับคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
เมื่อระบบลืมตาขึ้นในร่างโปร่งแสงกลมๆคล้ายลูกบอลก็เห็นผู้ชายใบหน้างดงามใกล้เคียงกับเยว่ชิงไปหลายส่วน ใบหูสีขาวกับหางสีขาวฟูฟ่องที่เห็นคล้ายดั่งแมว
"ตื่นแล้วรึ ผมมาตามสัญญาที่ให้ไว้ ชีวิตและจิตวิญญาณของผมยกให้คุณ ขอบคุณที่ดูแลเยว่ชิงตามคำขอ"ระบบมองวิญญาณสูญสลายจางๆก่อนที่เงาวิญญาณนั้นจะเข้ามาอยู่ในระบบ เจ้าตัวปิดเปลือกตาอีกครั้งก่อนจะซึมซับพลังวิญญาณ
ความทรงจำครั้งแรกค่อยไหลผ่าน ระบบถูกสร้างขึ้นจากเทพเจ้า เป็นการทดลองครั้งแรก ระบบเป็นเพียงข้อผิดพลาดที่ถูกทอดทิ้ง ถูกเนรเทศให้เฝ้าดินแดนแห่งนี้เอาไว้ซึ่งก่ำกึ้งในโลกวิญญาณ เป็นพื้นที่ที่เหล่าดวงวิญญาณมักจะอธิษฐานเพื่อขอให้เกิดในที่ที่ดี
ระบบติดอยู่ที่นี่นับแสนปีได้ หลงลืมเสียทุกอย่างว่าตัวเองมีคุณค่าใดๆบ้าง รู้แค่ว่าเขาอยู่ที่นี่มานานแล้ว จนได้พบเจอวิญญาณคู่รักที่มาอธิษฐานในทุกๆวัน
พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้ขอให้ตัวเองเกิดในที่ที่ดี แต่ขอให้ลูกชายของเขามีความสุข ตลอดหลายปีที่ผ่านมาในทุกๆวันระบบจะได้ยินเสียงแบบนี้จนผ่านไปแปดปีเต็ม จากความสงสัยระบบจึงได้ขึ้นมาสอบถามจนกระทั้งสนิทกับอีกฝ่าย
ระบบใช้พลังน้อยนิดให้คนทั้งคู่ได้เห็นชีวิตลูกชายของพวกเขา หยาดน้ำตาพวกเขารินไหลเมื่อเห็นลูกชายในสภาพที่ไม่มีความมั่นใจ ก่อนที่จิ้งจอกหนุ่มตัวนั้นจะเอ่ย
"เยว่ชิงเคยปั่นจักรยานล้ม ต่อมาเขาก็ไม่มั่นใจที่จะจับมันอีก จนได้พวกเราเอ่ยกระตุ้นและบอกว่าเขาทำได้ดีแค่ไหน เยว่ชิงถึงได้กลับมาปั่นจักรยานอีกครั้ง"ระบบรับฟังเงียบๆ เขาไม่มีความเข้าใจในเรื่องพวกนี้ ก่อนจะได้ยินแมวหนุ่มพูด
"ถ้าเยว่ชิงไม่มีเพื่อน ไม่มีคนคอยให้กำลังใจเขาจะสูญเสียความมั่นใจทั้งหมดของเขา"ระบบไม่ได้พูดอะไร นอกจากรับฟัง
คู่รักสองคนนี้ใช้ทุกช่วงเวลาไปกับการดูเด็กน้อยของเขาอย่างมีความสุข ก่อนคนเป็นพ่อแม่จะปลื้มปริ่มเมื่อเห็นลูกรักมอบของขวัญวันเกิดให้ผู้ชายเป็นครั้งแรก
"ดูสิที่รัก ลูกเราโตแล้ว"จิ้งจอกหนุ่มใช้หางตัวเองพันหางเจ้าแมวเอาไว้
"ใช่ ลูกเราโตแล้ว แต่โตช้ากว่าเรานิดหนึ่ง สิบห้าเราก็แอบแซ่บกันแล้ว"ไม่น่าแปลกใจเพราะพวกเขาเป็นเด็กกำพร้าเหมือนเกอคนอื่นๆ
"หน่อยแน่ กล้าดียังไงถึงได้เทของขวัญลูกฉันห่ะ ถ้าออกไปได้นะ จะทุบตีให้ลืมวันลืมคืนไปเลย"เจ้าแมวไม่พอใจอย่างมาก ลูกชายที่แสนขาดเขลาของพวกเขาพกความมุ่งมั่นเล็กๆในการมอบของขวัญเชียวนะ
"พ่อหนุ่มนั่นน่าสนใจแถมดูคุ้นๆ"จิ้งจอกหนุ่มเอ่ย ใช้นิ้วเรียวจิ้มๆไปที่ศีรษะ
"อืม คุ้นจริงๆด้วย"คู่รักหันไปมองหน้ากัน ภาพจำเด็กคนหนึ่งอายุเพียงไม่กี่ปีเข้าดันเจี้ยนเพื่อรวบรวมเหล่าคนมีฝีมือ ทั้งสายตาและวาจาที่ยังสลักในความทรงจำของพวกเขา
"ถ้าเป็นเด็กหนุ่มคนนี้คงไม่เป็นอะไร เปาเปาเรามาแลกเปลี่ยนกันไหม"จิ้งจอกหนุ่มเอ่ยอย่างมีความหวัง
"ระบบไม่มีพลังมากพอที่จะช่วยเหลือ"
"ชีวิตและวิญญาณของฉัน ฉันไม่ต้องการไปเกิดใหม่ เอาพลังวิญญาณของฉันไปเปาเปา"
ระบบชะงักงันอย่างสงสัย ระบบติดอยู่ตรงนี้หลายปียังอยากไปเกิดใหม่เลยแล้วทำไมคนพวกนี้ถึงไม่อยากไปเกิด
"มันคุ้มเหรอ เพื่อเด็กคนนั้น"ระบบมองภาพเด็กหนุ่มสวมแว่นท่าทางเอื่อยเชื่อยราวกับไม่มีพลังชีวิต
"มันคุ้มแน่นอน เพราะเขาเป็นลูกของเรา"จิ้งจอกหนุ่มกับเจ้าแมวหนุ่มจับมือกัน ศีรษะของพวกเขาคลอเคลียกันไปมา
"เงื่อนไข"ระบบเอ่ยออกมา
"ความมั่นใจและลูกเขยคนนั้น"จิ้งจอกหนุ่มพูดขึ้น
"ระบบรับวิญญาณมาได้แค่คนเดียวในตอนนี้"ระบบยังคงลังเล เพราะไม่อยากให้คู่รักคู่นี้ต้องทำอะไรเพื่อเด็กคนนั้น ในตอนนี้พวกเขาอยู่คนละโลกกัน
"ฉันเอง ขอให้พลังวิญญาณของฉันให้เจ้าตัวน้อยได้เก่งกาจ ขอให้จิ้งจอกน้อยแปลงกายเป็นเทพอสูร"จิ้งจอกหนุ่มเอ่ยอย่างมั่นใจ ขอเพียงพลิกสถานการณ์ได้ครั้งเดียว เกอทั่วโลกจะได้รับชีวิตใหม่ ไม่ต้องคอยอธิษฐานให้เกิดในที่ดีๆ
"แต่ทุกๆครั้งจะเผาผลาญวิญญาณของนาย ตามเงื่อนไขที่เปิดใช้งาน"ระบบสร้างขึ้นจากพลังของเทพเจ้า ย่อมสามารถสร้างเทพอสูรได้แน่นอนอยู่แล้วและอาจจะเกิดผลกระทบบางอย่างด้วย
"ไม่เป็นไรเลย ก็เขาเป็นจิ้งจอกน้อยของพวกเรานี่"ระบบถอนหายใจก่อนจะดึงวิญญาณจิ้งจอกหนุ่มเข้ามา เจ้าแมวหนุ่มซับน้ำตาจางๆเมื่อคู่ชีวิตได้หายไปแล้ว ดวงตากลมโตแบบเดียวกับเยว่ชิงจ้องมองพลังสีขาวจางๆหมุนวนรอบตัวระบบ
"ถ้าวันไหนที่เยว่ชิงได้อยู่กับลูกเขย ได้โปรดมารับผม"แมวหนุ่มเอ่ยกับระบบที่จางหายไป ใบหน้าหวานก้มหน้าลงต่ำก่อนจะร่ำไห้ออกมา ฝ่ามือที่เคยวางทับมือของคู่ชีวิตสัมผัสถึงความว่างเปล่า ก่อนจะปลอบประโลมจิตใจ
"คำอธิษฐานจากแมวปีศาจเก้าหาง ขอยกหางทั้งเก้าเป็นเครื่องบรรณาการ ขอรับด้ายแดงอันเป็นนิรันดร์ให้กับลูกชายและคู่ครองของเขา"
พลังอำนาจของความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูกแม้แต่เทพเจ้าก็ไม่อาจขวางกั้น ระบบที่เคยเป็นเพียงสิ่งผิดพลาดเมื่อลงไปยังโลกกระจายพลังวิญญาณทำให้เกอบางคนรับรู้ถึงการยกระดับ พวกเขาคือสัตว์อสูรโบราณและสัตว์อสูรในตำนาน รอคอยเพียงเทพอสูรที่จะเป็นจ่าฝูงของพวกเขา
ระบบได้เข้าหาเยว่ชิง ก่อนจะเรียนรู้ลักษณะนิสัยและมอบเงื่อนไขตามแบบที่จิ้งจอกหนุ่มต้องการ อยากให้ลูกสวย อยากให้ลูกชายเจอลูกเขยบ่อยๆ มอบของสุดพิเศษให้ราวกับลดแลกแจกแถม ระบบเอือมระอาขนาดไหนแต่ก็ไม่ขัดขวาง
"ลูกเขยวิ่งตอนเช้า มอบภารกิจให้วิ่ง"
"ลูกเขยกินกาแฟ มอบภารกิจกาแฟให้"
"ลูกเขยหล่อมาก แหม่...ลูกเรานี่ตาถึง"
"ลูกชายตัวน้อยของปะป๊างดงามมาก ไม่หลงให้มันรู้ไป"
"อยากลูบผมจิ้งจอกน้อยเหมือนกันนะ อิจฉาลูกเขยจริงๆ ที่ตรงนั้นมันเคยเป็นของเราแท้ๆฮึ่ม"
"จิ๊ สตรีพวกนี้คิดหาเรื่องจิ้งจอกน้อย จัดการมันเลยลูก ถ้าสู้ไม่ได้ไปฟ้องลูกเขย"
ระบบได้แต่มอบภารกิจตามความต้องการของจิ้งจอกหนุ่ม โชคดีที่จิ้งจอกหนุ่มตัวนี้ไม่สามารถพูดคุยกับจิ้งจอกน้อยได้และระบบไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับเยว่ชิงได้เช่นกัน


เวลาหกโมงตรงในตอนเช้า ผู้คนทยอยเข้าหอคอยไปยืนรอที่ชั้นที่สิบหน้าบานประตูยักษ์สูงกว่าสิบเมตร ไม่นานข้อความและหน้าจอก็ปรากฏขึ้นทั่วโลก ทำให้ผู้คนภายนอกได้มองเห็นเหล่าวีรบุรุษที่ทยอยกันขึ้นไป ด้านหน้าปรากฏร่างกายของหนึ่งร้อยสามเสาหลักทุกคน ตามด้วยผู้นำตระกูลและผู้นำกิลด์ต่างๆ
เยว่ชิงฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหลงจือหยาง หัวใจที่ว้าวุ่นสงบลงช้าๆ เจ้าตัวยกมือกุมที่หน้าอก อธิษฐานให้ทุกคนพิชิตชั้นที่สิบลงได้และขอให้หลงจือหยางไม่บาดเจ็บ
"หือ"ธนูเงาดำปรากฏขึ้นตรงหน้า มีกระดาษใบหนึ่งเสียบมา เยว่ชิงขมวดคิ้วก่อนจะเห็นตราประทับกิลด์ของหลงจือหยาง ก็รีบแต่งตัวและตรงไปยังกิลด์ซึ่งเป็นทิศทางที่เกอเกือบร้อยคนกำลังมุ่งตรงไป
"โอ้โห้ คนเยอะจริงเชียว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นคนเก่งๆใกล้ๆแบบนี้ โดยเฉพาะท่านหลงจือหยาง"ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เข้าร่วมสงครามใหญ่ แต่เป็นครั้งที่สามที่เขาออกล่า
"ท่านหลงจือหยางไม่ได้ยืนฝั่งตระกูลหลงแสดงว่านำทัพกิลด์สินะ"คนด้านหลังๆที่นั่งกองรวมกันก็เริ่มพูดคุย
"น่าอิจฉาจริง ตระกูลก็เป็นอันดับหนึ่งในประเทศ แทบติดอันดับต้นๆของโลกอีก ไหนจะกิลด์ของตัวเองที่อยู่อันดับหนึ่งของโลก"
"จะน่าอิจฉาจริงเหรอ ได้ยินมาว่าอีกฝ่ายเอาใจเกอของตัวเองถึงกับสร้างกิลด์รองรับเฉพาะเกอเชียวละ"
"ใช่ๆนั่นหมายความว่าทรัพยากรจะถูกใช้โดยเกอ แล้วคนในกิลด์จะไม่เดือดร้อนรึไง ถ้ามีกิลด์ยื่นข้อเสนอให้มากกว่าละ"
"แต่คนส่วนใหญ่ในกิลด์เป็นคนที่ท่านหลงจือหยางชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเลยนะ คนพวกนั้นคงไม่ออกแน่นอน"เจ้าตัวแย้งออกมา เพราะตั้งแต่หลงจือหยางอายุสิบห้าก็ใช้เงินเลี้ยงดูเด็กกำพร้าและอุปการะบุรุษไว้เป็นจำนวนมาก
"ก็เฉพาะคนอื่นๆที่เข้าร่วมเพราะชื่อเสียงของกิลด์นะสิ"ชายอีกคนชักฉุน ใช่ว่าจะมีคนจงรักภัคดี โดยเฉพาะคนที่เข้าร่วมใหม่ๆ แค่มีข้อเสนอที่มากกว่าก็ติดปีกกันแล้ว
"เรื่องจริงเหรอวะ นึกว่าเป็นเรื่องตลก น้องแกก็ได้บัตรนี่"เจ้าตัวหันไปหาเพื่อน ไม่ใช่เรื่องเล็กเพราะทุกการเคลื่อนไหวของหลงจือหยางย่อมเป็นที่จับตามอง และการที่บัตรบินว่อนทั่วโลกและมีเกอได้รับบัตรนั้น
"ใช่ พ่อฉันตัดมันออกจากตระกูลไปแล้ว เลี้ยงเสียข้าวสุกมานาน น่าเสียดายที่มันเอาไปได้แค่น้อง เพราะแม่มันยังอยู่เป็นปลิงครอบครัวกูอยู่"และหลายๆครอบครัวต่างก็ตัดทิ้งทันที ถ้าไปไม่รอดก็ไม่คิดจะรับคืน แถมยังย่อยอำนาจของกิลด์อันดับหนึ่งอีก ใครบ้างจะไม่อยากเป็นใหญ่
ขนาดกิลด์อันดับสองยังให้คนในกิลด์ตัดขาดกับเกอที่ได้บัตรเลย เพราะในบัตรมีการบอกชัดเจนถ้าครอบครัวไม่ดีจงตัดทิ้ง ตกต่ำไม่กลับไป แต่ถ้าครอบครัวดีก็พากันไปพักในเขตหอพักตำหนักเทพอสูร ภายในสถานที่กิลด์หมื่นดาบของหลงจือหยาง
ลองคิดเล่นๆว่าหนึ่งคนต้องใช้หินวิญญาณคนละหมื่นและมีหลายร้อยคน หลงจือหยางจะเอาทรัพยากรมาจากไหนมากมายเพื่อเลี้ยงดู มีแต่ทำให้คนในกิลด์ไม่พอใจและแตกหักก่อนจะมีคนบางส่วนทยอยออกมา
แล้วคนเหล่านี้จะไปที่ไหนเล่า ครั้งหนึ่งเคยเป็นสมาชิกกิลด์อันดับหนึ่งของโลก กิลด์อื่นๆย่อมยื่นมิตรไมตรีให้อีกฝ่ายไม่น้อย และงานนี้ต้องรวบรวมทรัพยากรให้ได้มากที่สุด
หลงจือหยางรับฟังเงียบๆแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ตอนนี้จิ้งจอกน้อยคงไปถึงตำหนักเทพอสูรเรียบร้อยและสมาชิกกว่าร้อยคนคงมาถึงทั้งหมดแล้ว เมื่อคิดว่าตัวเองไม่ต้องกังวลถึงภายนอก ก็หันมาสนใจคนด้านในโดยเฉพาะตระกูลหลง
"หนูฟางเซียนน้าไม่เจอหนูแป๊บเดียว สวยขึ้นอีกแล้ว"ฟางเลี่ยงหรูลูบผมหลานสาวของตัวเองก่อนจะจ้องไปที่หลงจือหยางเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้ารวมกับสตรีคนอื่นๆมองไปที่จุดจุดเดียว
"คุณน้า เรื่องที่พี่หลงทำ มันจริงเหรอคะ"ฟางเซียนก้มหน้าทำท่าเสียใจ ราวกับถูกแย่งสามี เมื่อคนงามน้อยอกน้อยใจเป็นธรรมดาที่ผู้ชายหลายคนอยากจะเข้ามาโอ๋
"คือ...จริงจ๊ะ แต่น้าไม่ทางยอมรับคนอื่นนอกจากหนูแน่นอน"ถ้าหลงจือหยางรอดไปได้ แต่นั่นคือสิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมา
หลงจือหยางเห็นทุกการกระทำจึงทำเพียงขยับริมฝีปากเพื่อบอกคนในเงา ก่อนที่ทุกคนจะยืนขึ้นและก้าวขาเข้าไปด้านใน
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบ ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
[ติ้ง!!! แจ้งเตือนระดับสูง มิติผันผวน ระบบอนุมัติการผ่านภารกิจที่สาม กำลังส่งมอบรางวัลภารกิจ โปรดใช้pointยกระดับทันที]
" ภารกิจที่ 3 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ POINT:10
รางวัลภารกิจ1:ก้นสวย [ระดับเพชร]
รางวัลภารกิจ2:จมูกโด่ง 0.1มิลลิเมตร "
"ยกระดับระบบ"เยว่ชิงรับรู้ถึงความร้อนรนในน้ำเสียงของระบบ เจ้าตัวจึงยืนนิ่งสายตาสอดส่องเกอนับราวๆหนึ่งร้อยสองคน แต่ละคนกำลังลงทะเบียนข้อมูลของจิตวิญญาณ โดยแยกออกระหว่างสัตว์อสูรในตำนานกับสัตว์อสูรโบราณ
และลงทะเบียนที่พักและครอบครัว สำเนาถูกตัดออกจากครอบครัวเดิม และทุกคนก็แยกย้ายเพื่อไปพักผ่อนก่อนจะประชุมกันอีกทีหลังจบสงครามในชั้นที่สิบ เพราะเยว่ชิงอยากจะรอให้หลงจือหยางได้มาพูดคุยด้วย
[กำลังทำการยกระดับ โปรดรอ]
เยว่ชิงยืนรอนิ่งๆก่อนจะเลิกคิ้วหนึ่งข้างเมื่อเกอคนอื่นๆยังรวมตัวกันครบ มีเพียงคนในครอบครัวที่พามาด้วยขึ้นไปพักผ่อน โชคดีที่หลงจือหยางทิ้งคนของเขาเอาไว้เพื่อช่วยเหลือ
"ตามสบายเลยนะทุกคน เราจะพูดคุยกันหลงจบสงคราม"เกอคนอื่นๆพยักหน้าเพราะสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่แผ่ออกมาเช่นเดียวกับที่เกาเทียนเย่เคยสัมผัส
"เรามาดูการทำสงครามกันเถอะ"เมื่อทุกคนหันไปสนใจสงครามที่จะเริ่มในอีกสองนาที เยว่ชิงก็พรู่ลมหายใจเมื่อระบบส่งเสียงกลับมา
[ระบบยกระดับสำคัญ โฮสต์สามารถตรวจค่าสถานะตัวเองได้ เพียงเอ่ยสเตตัส]
"สเตตัส"เยว่ชิงเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนที่จะมีตารางสี่เหลี่ยมปรากฏขึ้น
<สเตตัสผู้ใช้งานระบบ:เยว่ชิง
จิตวิญญาณ:จิ้งจอกขาวเก้าหาง
ระดับปฐพี (E) สีฟ้า ปรากฏสองหาง
ค่าเสน่ห์...กดเพื่อดูเพิ่มเติม
ความสามารถพิเศษ....กดเพื่อดูเพิ่มเติม
POINT:0 >
{ยินดีต้อนรับมนุษย์ทุกคนที่เข้ามาท้าทาย แต่พวกแกต้องจบสิ้นในวันนี้}ก่อนที่เยว่ชิงจะถามระบบว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงในหอคอยก็ปรากฏขึ้นพร้อมกองทัพกระต่ายสองแสนตัว รวมทั้งบอสกระต่ายตัวใหญ่ยักษ์สูงเจ็ดเมตร
{ในเมื่อพวกแกมาอยู่ที่นี่กันหมด แล้วใครจะปกป้องคนด้านนอกกันละ}กระต่ายตัวใหญ่เอียงคอก่อนจะคลี่ยิ้มสยดสยอง มันชูลูกแก้วสีแดงก่อนจะบีบจนแตกละเอียด จากนั้นภาพด้านนอกหอคอยก็ปรากฏ
"ดันเจี้ยน!!!"กลุ่มคนร้อยสามเสาหลักตะโกนออกมาพร้อมกัน สามปีที่ผ่านมาไร้ดันเจี้ยน แต่ตอนนี้มันกลับมาเพราะพวกเขาท้าทายบอสชั้นที่สิบ ไม่ว่าทางไหนก็ถูกปิดประตูเพื่อให้มวลมนุษยชาติต้องตาย
"ด้านนอกจะเป็นยังไงบ้าง เราออกไปด้านนอกไม่ได้"
"ครอบครัวของฉันยังอยู่ข้างนอกนั่น"
{แปะๆใจเย็นๆก่อนมนุษย์ ฉันให้โอกาส ใครก็ตามที่จิตวิญญาณอยู่ระดับราชาขึ้นไป สามารถติดต่อคนภายนอก แต่ได้แค่คนเดียวเท่านั้น}
มีเพียงยี่สิบสี่คนเท่านั้นที่อยู่ระดับS โดยอันดับหนึ่งคือหลงจือหยาง ตามด้วยสมาชิกร้อยสามเสาหลักหลายสิบคนและผู้นำตระกูลกับผู้นำกิลด์คนอื่นๆ
{ว่าไง ฉันให้พวกแกได้เอ่ยลาครอบครัวเชียวนะ ดูสิ อีกไม่นานดันเจี้ยนก็จะแตก สัตว์ด้านในก็จะออกอาละวาด}
"ขอแค่แกตายก็จบ"ชายวัยกลางคนบ้าคลั่ง เมื่อโลกภายนอกยังมีบุตรชายสุดน่ารักของเขาอยู่ เจ้าทะยานเข้าไปก่อนจะมีดาบขวางเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เข้าอาณาเขตคลื่นเสียง
"ผม...ขอบคุณครับท่านหลงจือหยาง"มองมองปลายเท้าหัวใจก็ตกที่ตาตุ่ม หากเข้าไปในอาณาเขตของมัน เขาคงตายทันทีเพราะแรงกดดัน
"ทุกคนต่างก็ห่วงคนข้างนอก พวกคุณควรมีสติให้มาก เราจัดการพวกมันไม่ง่ายขนาดนั้น ฉันต้องการติดต่อเยว่ชิง"
หลงจือหยางเป็นคนแรกที่เชื่อมต่อกับเยว่ชิง ก่อนจะเห็นหน้าจอสี่เหลี่ยม แน่นอนว่าคนทั่วโลกต่างก็เห็นฉากนี้ และได้รับรู้ว่าคนแบบไหนที่หลงจือหยางให้ความสำคัญ
"ผมฝากด้านนอกด้วยนะครับและที่สำคัญอย่าบาดเจ็บ"หลงจือหยางทำได้เพียงส่งกำลังใจ เขารู้ดีว่าจบสงครามในเวลาหนึ่งชั่วโมงไม่ได้ ตราบใดที่คลื่นเสียงของพวกมันยังเป็นอุปสรรค โดยเฉพาะความสามารถของบอสประจำชั้นที่สิบ
"ผมรู้ครับ ด้านนอกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเรา อย่าห่วงเลยครับผมจะไม่บาดเจ็บแน่นอน"คนอื่นๆที่ได้ยินต่างก็ทำสีหน้าปลาตาย เกอจะช่วยอะไรได้ในสงคราม นอกจากวิ่งไปตาย
{ฮี่ๆเรามาดูเหตุการณ์ด้านนอกก่อนดีกว่า}กระต่ายโยกหัวอย่างดีใจ ถ้าคนข้างนอกตายพวกมันก็จะคลุ้มคลั่ง ฆ่าง่ายขึ้นและสนุกขึ้น พวกมนุษย์จะต้องตายทั้งหมด
ตู้มมมม!!! เสียงภายนอกระเบิดขึ้นตามด้วยเสียงคำรามของสัตว์อสูร เยว่ชิงโบกมือก่อนจะวิ่งออกไปด้านนอก โดยมีสมาชิกกิลด์หมื่นดาบราวสิบชีวิตและเกออีกหนึ่งร้อยกว่าคน หลงจือหยางมองตามภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจสั่นระรัว
{ดันเจี้ยนไร้ระดับได้แตกออก ผู้ที่พิชิตสงครามดันเจี้ยนจะได้รับสินสงครามตามความเหมาะสม}
"เมื่ออยู่ในสงคราม จงหาราชาของพวกมัน ใครที่มีจิตวิญญาณสัตว์ปีกบินบนฟ้าออกไปตามหาทีนะครับ"เยว่ชิงโบกหางขาวๆของตัวเอง มองฝูงสัตว์อสูรวิ่งออกมาจากเกท คนอื่นๆต่างวิ่งหนีแตกฮือไป เหลือเพียงคนไม่ถึงสองร้อยคนที่เข้าร่วม
"ครับ"เสียงตอบรับคำสั่งดังสนั่นคนแรก พวกเขาเดินทางมาที่นี่เพราะรู้ดีว่าความสามารถของพวกเขาคืออะไรตามการถ่ายทอดความทรงจำ นอกจากบางคนจะหนีจากขุมนรก ยังมีโอกาสเลื่อนระดับ ถึงแม้จะไม่มากแต่พวกเขาคาดหวังชีวิตที่ดีขึ้น
หากตายตอนนี้ก็ไม่เสียใจ เพราะพวกเขาได้ก้าวเท้าออกไปถึงข้างหนึ่งแล้ว
หนึ่งในนั้นแปลงร่างเป็นอินทรีทองก่อนจะโบยบินขึ้นฟ้า ตามด้วยพีกาซัสและสัตว์อสูรตนอื่นๆที่โบยบินขึ้นบนฟ้าไปหลายสิบตัว
"จิวอิง อย่าฝืนตัวเอง ถ้าเราหลุดการควบคุมคนทั้งโลกอาจจะตาย"จิวอิงพยักหน้าก่อนจะวิ่งมุ่งไปทางซ้าย ส่วนเกาเทียนเย่ที่เห็นแบบนั้นก็แยกไปทางขวา คอยสั่งการเป็นระยะ
เกอคนอื่นๆแปลงกลายเป็นสัตว์อสูรในสภาพพร้อมรบ โดยมีคนในกิลด์ของหลงจือหยางคอยช่วยเหลือ
[ภารกิจฉุกเฉิน
1.กำจัดสัตว์อสูรทุก 10ตัวรับ 1 point
2.กำจัดราชาดันเจี้ยน 1,000 point
3.พิชิตดันเจี้ยนไร้ระดับภายในหนึ่งชั่วโมง ยกระดับความงามระดับเพชรหนึ่งอย่าง (เลือกเอง) ]
"แม่งเอ่ย พูดห่าอะไรวะ คนทั้งโลกจะตายงั้นเหรอพวกมันสิตายก่อน อั๊ก"ด้ามของดาบกระแทกเข้ามุมปากจนเลือดไหล เจ้าตัวยกมือกอบกุมบาดแผลมองไปที่หลงจือหยางอย่างเครียดแค้น
"หุบปาก แล้วรอดู"ทุกคนต่างสงบนิ่งเมื่อรู้ดีว่าเข้าต่อสู้กับกระต่ายตอนนี้ยังไม่ได้ มันยืนรอคอยพวกเขาให้เห็นความตายของมนุษย์คนอื่น ให้พวกเขาสิ้นหวังมากขึ้น และทำให้ตระหนักรู้ ว่าดิ้นรนไปสุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี
"แกกำลังหลงมัน"คนในตระกูลหลงต่างชี้หน้า ซึ่งแน่นอนว่าคนอื่นๆเห็นด้วยแต่ไม่อยากแย้ง ไม่งั้นอาจจะโดนเหมือนน้องชายต่างมารดาของหลงจือหยางที่เลือดกลบปากตั้งแต่ยังไม่เริ่มตีกับกระต่าย
"ผมไม่เลือกคนไม่ทัดเทียมตัวเองหรอกนะ นอกจากเยว่ชิงเกอและสตรีคนอื่นไม่มีใครเหมาะกับผมทั้งนั้น เลิกฝันไปได้เลย"หลงจือหยางตวัดสายตาคมเข้มไปที่สตรีคนอื่นๆเพื่อให้รู้ไว้ว่าเขาไม่มีวันเลือก
"นายเร่งทำงานหนักเพราะรู้อยู่แล้ว"เสวียนอวี้เลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นหลงจือหยางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย
"สัญชาตญาณมันบอก"ทุกการกระทำของเขาผ่านการคำนวณมาเป็นอย่างดี ส่งบัตรให้เกอคนอื่นๆแจ้งถึงการตัดขาดกับครอบครัวที่ไม่ดี นัดรวมตัวในวันเข้าหอคอย ถึงจะไม่แน่ใจว่าจะเกิดสงครามสองด้านไหม
และพอมันเกิดมาจริง ก็แค่ให้ทุกคนได้เห็นว่าจิ้งจอกน้อยของเขา ใครก็ห้ามรังแก
หวังเพียงว่าเด็กน้อยจะไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่งั้นเขาคงโกรธตัวเองมากแน่ๆ


"เฟอร์เฟคมากเลยค่ะ ไม่แปลกใจเลยจริงๆ"เจ้าของห้องเสื้อเอ่ยออกมา เมื่อชุดที่ทำขึ้นใหม่ล่าสุดได้ถูกสวมโดยเกอคนงามที่กำลังโด่งดัง ทั้งด้านความสามารถและด้านความรัก
"ราวกับชุดนี้ถูกเนรมิตเพื่อคุณเลยนะคะ"เสื้อผ้าเกาะอกสีครีมรัดรูปเผยให้เห็นช่วงอกด้านบน หัวไหล่ขาวและลำตัวสวยงามโดยเฉพาะช่วงเอวที่ดูเพรียวบางน่าจับ
โดยที่ด้านบนยังมีผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวคล้องที่ลำคอ จากนั้นก็นำปลายทั้งสองด้านไขว้กันไปมาเพื่อปกปิดตรงช่วงอก ด้านล่างเป็นกางเกงรัดรูปสีครีมแบบไล่ระดับเฉดสี เสื้อผ้าชุดนี้ถูกออกแบบจากดีไซน์เนอร์ชื่อดัง บุรุษผู้ครอบครองจิตวิญญาณเข็มปักผ้า
"ขอบคุณนะครับ"เยว่ชิงส่งยิ้มให้ก่อนที่เจ้าของผู้สร้างผลงานจะเดินมาพร้อมกับหลงจือหยาง
หลงจือหยางในชุดสูทเรียบๆแบบที่เคยแต่ไม่ได้ทำให้เสน่ห์ลดน้อยลง มันยังคงเสริมให้หลงจือหยางดูมีภูมิฐานมากยิ่งขึ้น เจ้าตัวก้าวเท้าเข้ามาด้านในก็หยุดชะงัก
ยิ่งเห็นเยว่ชิงอยู่ในชุดรัดรูปที่เปิดเผยขาเรียวกับเอวเพรียวบาง ถึงแม้จะหวงขนาดไหน หลงจือหยางก็อยากให้เด็กน้อยของเขาได้ยินเสียงคำชื่นชมในด้านนี้ด้วย
"รูปร่างคุณเยว่ชิงเฟอร์เฟคมากครับ ถ้าไม่รังเกียจสนใจเป็นนายแบบให้กับทางเราได้ไหมครับ"เฟิงฟู่เอ่ยออกมาก่อนจะหันไปมองหลงจือหยางทีเยว่ชิงทีอย่างรอคำตอบ
เยว่ชิงอ้าปากค้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ดวงตากลมโตหันไปสบตาอีกคน พอเห็นหลงจือหยางยิ้มแล้วพยักหน้ามาให้ เยว่ชิงก็ตอบตกลง
หลงจือหยางได้แต่กำหมัดอยู่ด้านหลัง ไม่ว่าจะหวงแค่ไหนขอแค่เด็กน้อยมีความสุขก็พอ ถ้ามีคอมเมนต์และการวิจารณ์ในทางที่ไม่ดีเขาก็แค่จัดการให้เท่านั้น
"ทุกชุดต้องผ่านผมก่อนนะครับ"ความสุขของจิ้งจอกน้อยมาก่อนก็จริง แต่เขาก็ต้องคัดกรองเช่นกัน อย่าฝันว่าจะได้ภาพโป๊ไป ห้ามโชว์ต้นขา ช่วงอก หน้าท้องมากเกินไป ที่เหลือยอมรับได้...นิดหน่อย
"ขอบคุณมากเลยนะครับ"เฟิงฟู่กะพริบตาปริบๆ เพิ่งรู้ว่าหลงจือหยางเป็นคนขี้หวง
บรรยากาศงานเลี้ยงจัดขึ้นที่ลานกว้างของสวนสาธารณะพื้นที่ที่บูรณะขึ้นมาทีหลัง มีโดมขนาดใหญ่ครึ่งวงกลมสร้างจากคริสตัดปกคลุมพื้นที่หลายกิโลเมตรจากศูนย์กลาง มันสามารถรองรับคนได้ราวๆสามแสนคน
พื้นที่ด้านนอกถูกจับจองโดยคนอื่นๆที่พวกเขาไม่ได้ลงมือลงแรงอะไรมากมาย มีอาหารเครื่องดื่มคอยบริการจากเกอหลายพันคน แต่ปีนี้ไม่มีใครกล้ากระทำตัวหยามเกรียติของเกอเช่นปีอื่นๆ
เมื่อน้ำเมาเข้าสู่ร่างกายพวกเขาไม่สามารถควบคุมพฤติกรรมได้ เกอหลายคนเลยได้แต่รองรับอารมณ์อย่างอดกลั้น พวกเขาจะท่องในใจเสมอว่าทำเพื่อครอบครัว
แต่ปีนี้ดีกว่าปีก่อนมาก เกอหลายคนเลยเฝ้ารอที่จะได้เห็นเทพอสูรผู้เปลี่ยนแปลงรากฐานของเกอคนอื่นๆ และเกอเหล่านี้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงที่สามารถหอบลูกเรือไปถล่มคอมเมนต์แย่ๆจนหลงจือหยางไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย
ตระกูลหลักค่อยๆทยอยเข้างานกันเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเล็กๆเพื่อรอช่วงเวลาที่ดึกกว่านี้
"งานใหญ่แบบนี้พวกเราเข้าไปได้เหรอครับ"จิวอิงเป็นคนพูดขึ้นก่อนจะเดินตามแรงดึงของเกาเทียนเย่
"เจ้าหนูจิวอิง งานนี้ถ้าขาดพวกเรามันจะไร้สีสัน"ฟาหยางเอ่ยขึ้นมา ซึ่งคนอื่นๆที่ประหม่าก็พยักหน้างึกงัก พวกเขาเตรียมก้าวขาสั่นๆเข้าไปในงาน
"เข้าไปกันเถอะ"เสวียนอวี้ที่ถูกโยนหน้าที่มาให้ก็รับผิดชอบหลายพันชีวิตเข้าสู่งานเลี้ยง จำนวนคนในกิลด์หมื่นดาบนับพันคนค่อยๆทยอยกันเข้าไปแล้วตามด้วยเกอจากตำหนักเทพอสูร
ผู้คนในงานให้ความสนใจกับเกอนับร้อยคนที่เดินเข้ามา แต่ละคนอยู่ในชุดสุภาพที่ดูมีราคา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหัวกิลด์อย่างหลงจือหยางทุ่มกับพวกเขาขนาดไหน สตรีบางคนยังจำลายปักประจำชุดได้ สิ่งที่ทำคือได้แต่เก็บความอิจฉาริษยาลงไป
มีคนไม่กี่แสนคนบนโลกที่จะได้สวมชุดของนักจิตวิญญาณทรงคุณค่าด้านการตัดเย็บเสื้อผ้า กว่าพวกเขาจะได้สักชุดก็ใช้เวลานาน
"ท่านหลงจือหยางไม่ได้มาพร้อมกันเหรอ"หลายคนให้ความสนใจ เพราะทุกๆปี หลงจือหยางจะเดินน้ำหน้าคนอื่นๆเข้ามาในงาน ก่อนจะเดินไปนั่งในโดมแล้วดื่มเงียบๆ บรรยากาศโดยรอบเรียกได้ว่าเงียบสนิทเพราะไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดคุย
ขนาดสตรีสวยงามเป็นอันดับต้นๆที่ถูกจัดอันดับเข้าไปพูดด้วย หลงจือหยางก็แค่มองหน้านิ่งๆแล้วตอบครับคำเดียวจนหลังๆไม่มีใครเข้าไปพูดคุยด้วย
"คงมาพร้อมแฟนละมั้ง"คนในงานเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถึงแม้ในหน้าจอจะแสดงภาพคมชัดแต่นั่นไม่ใช่ตัวจริง พวกเขารอคอยที่จะได้เห็นเกอคนงามต่อหน้ามากกว่า ส่วนหนึ่งคืออยากรู้ว่าทำไมถึงได้สามารถเข้าไปอยู่ในใจของหลงจือหยางได้
"หือ เสวียนอวี้ หลงจือหยางยังไม่มาอีกรึไง"เฉินจงอีเดินนำคนในกิลด์อัศวินสีชาดนับพันคน ก่อนจะโบกมือให้ทยอยเข้าไปในโดมหรือดื่มกินด้านนอก สายตาของเฉินจงอีกวาดสายตามองเกอนับร้อยคนที่ทยอยเดินเข้าข้างในอย่างสนใจ โดยเฉพาะเด็กที่ตัวเล็กที่สุด แถมยังเป็นคนที่จิ้งจอกพูดคุยในตอนต้นเรื่อง
ถ้าตามความคิดของเขา เด็กคนนี้มีค่าพอๆกับจิ้งจอกนั่น ถ้าเลือกได้เขาย่อมเลือกคนไม่มีเจ้าของมากกว่าจะเอาหน้าไปให้ฝ่าเท้าหลงจือหยางกระทืบ
"สวัสดีฉันชื่อเฉินจงอีเป็นหัวกิลด์ของอัศวินสีชาด"เฉินจงอีคลี่ยิ้ม มองเด็กซื่อตาตื่นตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่มือที่ยื่นออกไปจะถูกมือหยาบคว้าแล้วโยกเบาๆ
"ไม่อยากรู้จัก พอดีเด็กน้อยเข้าหาคนไม่เป็นสักเท่าไหร่ ขอตัว"เสวียนอวี้ยกแขนพาดไหล่ของจิวอิงก่อนจะพาเดินเข้าไปด้านใน จากตอนแรกจะรอหลงจือหยางแต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอหมาบ้า เข้าไปอยู่ด้านในย่อมดีกว่า
"ชิ ไอ้ขี้งก กั๊กเอาไว้ชัดๆแล้วคนสวยสนใจไหม"เฉินจงอีจึงหันไปที่เป้าหมายต่อไป
"หืม ฉันไม่ชอบคนหน้าโง่"เกาเทียนเย่ยังคงเส้นคงวาที่คำพูดทำให้เส้นเลือดบนหน้าผากของเฉินจงอีกระตุกได้
"ผมหน้าโง่ตรงไหน คนสวยได้ลองเดตกับผมสักครั้ง คุณจะต้องเปลี่ยนคำพูด"เฉินจงอีรู้สึกได้ถึงการท้าทาย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เจอคนประเภทเล่นตัวที่เรียกร้องความสนใจหรอกนะ เกอตรงหน้าก็คงเป็นอีกหนึ่งคน
"เอาสิ หน้าตาคุณโง่ดี อาจจะได้อะไรที่แปลกใหม่"เกาเทียนเย่พยักหน้ายอมรับก่อนจะเดินผละออกไป เฉินจงอีได้แต่เม้มริมฝีปาก นี่ไม่ใช่การเล่นตัวแต่มันคือคำหยาม ร้ายกาจทั้งหัวกิลด์ทั้งคนในกิลด์
"ตื่นเต้นเหรอครับ"หลงจือหยางขับรถมือเดียว อีกมือยังคงกุมมือของเยว่ชิงเอาไว้ พอเห็นคนตัวเล็กพยักหน้า หลงจือหยางก็แค่ยิ้มยกมืออีกฝ่ายขึ้นก่อนจะนำขึ้นมาประทับจูบ
"ถ้าตื่นเต้นก็อยู่ข้างๆพี่ไว้ หรือทั้งงานจะมองเพียงพี่คนเดียวก็ยังได้"เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง พอเป็นแฟนกันหลงจือหยางก็โปรยเสน่ห์ใส่ไม่ยั้ง ไม่คิดเลยว่าหัวใจดวงน้อยๆของเยว่ชิงมันเต้นตุบตับรุนแรงขนาดไหน
รถหรูที่ผลิตไม่กี่คันบนโลกจอดในพื้นที่จับจองเอาไว้ หลงจือหยางเดินอ้อมไปเปิดประตูให้กับเกอคนงามก่อนจะยื่นแขนไปให้อีกฝ่าย เยว่ชิงค่อยๆสอดแขนเข้าไปควง แก้มน้อยๆแดงระเรื่อจนอีกคนอดใจไม่ไหว ใช้ปลายจมูกคลอเคลียแก้มแดงๆจนมันแดงไปทั้งหน้า
"งื้ออออ"เยว่ชิงก้มหน้าส่งเสียงในลำคอ ถลึงตาใส่เงาของหลงจือหยางเป็นการดุ ตัวจริงของเงานั้นยกยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆเดินเคียงข้างกันเข้าไปในงาน
คู่สร้างคู่สมที่พวกเขามองว่าเหมาะสมเดินเข้ามาในงาน ทุกเสียงที่เคยมีต่างเงียบหาย เยว่ชิงชื้นไปด้วยเหงื่อร่างกายเกร็งอัตโนมัติเมื่อรับรู้ได้ว่าทุกสายตายังคงมองมา
หลงจือหยางเอาแขนเยว่ชิงออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบเอว ฝ่ามือค่อยๆส่งผ่านความร้อนเพื่อให้เด็กน้อยลดอาการเกร็ง
"เธอภูมิใจไหมที่ได้เดินกับพี่ เชื่อมั่นในตัวเองไว้ เธอมีดีพอที่จะเดินไปพร้อมกับพี่"หลงจือหยางโน้มใบหน้ากระซิบข้างหู เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่สตรีหลายคนจับสังเกตว่าด้านนอกเงียบเกินไป
พวกเขาคาดหวังว่าหลงจือหยางจะมาคนเดียวหลังจากที่เห็นคนในกิลด์หมื่นดาบเข้าไปแล้ว แต่ภาพเบื้องหน้ากำลังตอกย้ำพวกเขาซ้ำๆว่าที่ตรงนั้นไม่มีสิทธิ์เป็นของพวกเธอ ไม่มีตั้งแต่แรก
ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเธอก็แค่เขม่นใส่กันเพราะหลงจือหยางไม่ได้มีท่าทีกับใครเป็นพิเศษ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่หลงจือหยางได้เลือกแล้ว แต่ถามว่าทุกคนจะยอมรับไม่ก็คงไม่
ไม่ใช่ทุกคนที่จะหยุด ราวกับพวกเธอไม่มีสมอง ยิ่งริษยาก็ยิ่งอยากทำลายให้หายไป ถ้าไม่มีเกอคนนี้สักคน.....
หลงจือหยางก็จะกลับมาเป็นของพวกเธอ แม้ว่าจะไม่มีวันได้ครอบครอง แต่คนอื่นก็ไม่ควรครอบครองอีกฝ่ายไว้เช่นกัน
นี่เป็นตรรกะทั่วไปของสตรีที่จิตใจมืดบอด พวกเธอมักจะแข่งขันทุกด้านอย่างลับๆ ราวกับว่าถ้าใครได้ครอบครองหลงจือหยางจะได้อยู่เหนือสตรีทุกคน
หลงจือหยางมองออกตั้งแต่แรกถึงเรื่องนี้ เขาเลยไม่สนใจไม่ว่าสตรีคนนั้นจะมีความเหมาะสมมากแค่ไหนก็ตาม จนได้มาเจอกับจิ้งจอกน้อย คงเป็นตั้งแต่ที่สบตากันครั้งแรกที่ห้องสมุด
ดวงตากลมโตที่ไม่มีเรื่องแอบแฝง มีแต่ความจริงใจและการบอกรักทางสายตา
หลงจือหยางส่งสายตาปรามสายตาหลายคู่ที่มองเยว่ชิงอย่างไม่เป็นมิตร คนอื่นๆเก็บซ่อนสายตาอย่างรวดเร็ว
เยว่ชิงเองก็รับรู้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจก่อนจะเดินเคียงข้างกับหลงจือหยางเข้าไปในโดม
ระบบที่กลับมาก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ภาพเบื้องหน้าของเขามันทำให้รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้ได้เติบโตขึ้นอีกก้าวหนึ่ง กล้าที่จะเผชิญทุกสายตาที่ไม่เป็นมิตร กล้าที่จะยืดอกรับปัญหา


{หอคอยชั้นที่สิบถูกพิชิตสำเร็จ ชั้นที่สิบเอ็ดได้เปิดออกระยะสี่เดือนของการพิชิต}
{หินวิญญาณยกระดับเป็นระดับสอง ค่าพลังวิญญาณคูณสอง ตั้งแต่ชั้นที่สิบเอ็ดเป็นต้นไป จะได้รับไอเทมเพิ่มเติมหลังจากพิชิตสำเร็จ}
{กำลังประมวลผลของสงคราม ประกาศรายชื่อผู้เข้าร่วมพร้อมสินสงคราม}
{สามารถตรวจค่าสถานะและสินสงครามในคลังส่วนตัวได้แล้ว}
ภาพหน้าจอดับอย่างพร้อมเพรียง ผู้คนทยอยออกจากประตูชั้นที่สิบ หลงจือหยางมองค่าวัดพลังอย่างตั้งใจ อย่างแรกระดับต่ำสุดค่าพลังจะอยู่ที่1-9 ในขณะที่เขาอยู่ระดับS ค่าพลังอยู่ที่ราวๆหลักล้าน
<สเตตัส:หลงจือหยาง
ระดับ:S (ราชา)
ค่าพลัง:7,999,349
จิตวิญญาณ:หมื่นดาบ >
"ค่ำคืนนี้จะจัดงานเลี้ยงฉลอง ยังไงก็เชิญเกอน้อยเหล่านั้นมาด้วยแล้วกัน"หวังเค่อซวนยกมือแปะบ่าของหลงจือหยางก่อนจะนำทัพร้อยสามเสาหลักกลับไปจัดเตรียมงาน ในฐานะที่การพิชิตครั้งนี้จบลงด้วยดี
"ครับ แล้วเจอกันที่งาน"หลงจือหยางเอ่ยรับ ก่อนจะมีสตรีหลายคนก้าวเข้ามาขอบคุณที่ปกป้องพวกเขาในตอนสุดท้าย หลงจือหยางใช้เวลาตรงส่วนนี้ไปมากเลยทีเดียว ก็ใครใช้ให้เขาดึงดูดสตรีเสียขนาดนี้
ถึงจะใช้เวลานานขนาดไหนแต่คนของตระกูลหลงก็ยังคงอยู่ ราวกับมาด้วยกันและต้องกลับด้วยกัน หลงจือหยางเพียงเลิกคิ้วหนึ่งข้างอย่างสงสัยที่คนพวกนี้ยังไม่ไปไหนอีก
"หลงจือหยาง ตามมาปู่แกอยู่หน้าหอคอย ท่านมีเรื่องจะพูดด้วย"หลงจือหยางพยักหน้า รับรู้ได้เลยว่าตาแกนั่นมาทำไม อย่างแรกไม่สามารถฆ่าเขาได้ก็คิดจะใช้ผลประโยชน์เพราะจิ้งจอกน้อย
"แกทำได้ดีมาก"หลงเจียนเจี๋ยเอ่ยชมลูกหลาน สายตาคู่คมของหลงเจียนเจี๋ยหยุดที่หลงจือหมิงที่ถูกหิ้วปีกลงมา ก่อนสายตาจะไปหยุดที่หลงจือหยาง เป็นอีกครั้งที่หลงจือหมิงเจ็บแค้น ทั้งๆที่หลงจือหยางตั้งใจฆ่าเขาแท้ๆแต่ปู่กับไม่พูดอะไรสักคำ
"จือหมิงลูกแม่ แก!หลงจือหยาง แกจงใจใช่ไหมฮะ!"ภรรยาคนที่สองของหลงจือฮ่าวเอ่ยขึ้นเสียงดัง จนคนในกิลด์หมื่นดาบขมวดคิ้วก่อนจะเดินเข้ามาเป็นวงล้อม
"หุบปากซะ!แกควรพาลูกของแกไปหาหมอ ไม่ใช่ทำเรื่องโง่ๆแบบนี้ อยู่ในสนามรบอะไรก็เกิดขึ้นได้"หลงเจียนเจี๋ยพูดอย่างไม่พอใจ เขาต้องทำให้หลงจือหยางกลับเข้าตระกูลให้ได้ ถ้าไม่ได้แล้วละก็ นอกจากจะสูญเสียคนที่ทรงพลังที่สุดในโลกไปยังประเมินค่าไม่ได้กับเกอน้อยคนนั้น
ทั้งหลงจือหยางและเกอจิ้งจอกเก้าหาง ตระกูลหลงจะขยายไปสู่ระดับโลกโดยทิ้งห่างตระกูลอื่นแน่นอน เพียงแค่คิดเขาก็มีความสุขอย่างมาก ไม่ว่าจะเดินไปที่แห่งไหนผู้คนจะก้มหัวให้กับเขาที่เป็นปู่ของวีรบุรุษ
"นั่นสิครับคุณน้า แทนที่จะต่อว่าผม ทำไมไม่ชื่นชมจือหมิงละครับที่เอาตัวมาบังให้พี่ชายอย่างผม แหม่....รอดตายเพราะน้องชายเลยนะเนี่ย"หลงจือหยางยักไหล่ทั้งสองข้าง ตอนนี้ไม่ว่ายังไงตาแก่ตรงหน้าก็เข้าข้างเขาอยู่ดี ยิ่งเห็นสายตาที่อยากจะกลืนกินเขาเข้าไปก็ยิ่งมีความสุข
ความสุขเล็กๆเท่านั้น เพราะเขาเริ่มจะไม่มีความสุข เขาใช้เวลานานเกินไป ถ้าไปช้าจิ้งจอกน้อยจะคิดยังไง
"ไปๆจือหยาง ถ้าว่างๆแกก็พาเด็กคนนั้นเข้าบ้านแล้วกัน ฉันจะไม่ขัดขวาง หลานรักใครปู่ก็รักด้วย"หลงจือหยางกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ขัดขวาง...เหอะ ก่อนหน้านั่นยังขัดขวางอยู่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะจิ้งจอกน้องเก่งกาจคนพวกนี้คงไม่พูดและยอมรับง่ายๆแบบนี้ เพราะถ้าคนในตระกูลเป็นเกอเมื่อไหร่ จะถูกส่งตัวไปที่อื่นทันที
พื้นที่เฉพาะเพื่อส่งไปเป็นภรรยารอง เพื่อขยายอิทธิพลจากการแต่งงาน ถึงจะใช้ประโยชน์ไม่ได้มากนั้น แต่ตระกูลหลงจะต้องรีดเคล้นผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด ถือเป็นค่าการเลี้ยงดู
"โอ้ เกรงว่าผมจะไม่ว่างเร็วๆนี้นะครับ ขอตัวก่อน"ลับหลังหลงจือหยาง หลงเจียนเจี๋ยก็ตวัดสายตาใส่คนอื่นๆ ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ดั่งใจทั้งนั้น
"จำไว้ให้ดี ถ้าหลงจือหยางมันดื้อด้านก็เข้าหาเด็กเกอนั่น" ในฐานะผู้หลักผู้ใหญ่ของหลงจือหยาง ยังไงเจ้าเด็กนั่นก็ต้องไว้หน้าพวกเขา
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า...เยว่ชิงฟังคำพูดหลงจือหยางขนาดไหน ถ้าหลงจือหยางชี้ไม้แล้วว่ามันคือนก เยว่ชิงก็มองไม้นั่นเป็นนกอยู่ดี ไม่มีทางออกนอกลู่นอกทางแน่นอน
"งื้อ"เสียงครางผะแผ่วดังออกมาจากจิ้งจอกน้อยที่นอนบนหมอนนุ่ม เจ้าตัวเอาหน้าถูไถไปกับหมอนหลังจากได้สติและลดขนาดตัวให้เท่ากับแมวตัวหนึ่ง อุ้งมือสีชมพูชูต่างหูคู่
จากนั้นก็หงายท้องโชว์พุงขาวๆปล่อยให้จิวอิงเอามามือลูบไล้ตามความพอใจ เพราะจิวอิงนั่งข้างๆเก้าอี้ของเขา ในห้องนี้ไม่มีใครนั่งสูงเกินเยว่ชิงเลยสักคน
[ภารกิจฉุกเฉิน สำเร็จ
1.กำจัดสัตว์อสูรทุก 10ตัวรับ 1 point
ประมวลผลได้รับ:121 point
2.กำจัดราชาดันเจี้ยน 1,000 point
เป็นไปตามเงื่อนไขได้รับ:1,000point
3.พิชิตดันเจี้ยนไร้ระดับภายในหนึ่งชั่วโมง ยกระดับความงามระดับเพชรหนึ่งอย่าง (เลือกเอง)
...โปรดระบุ]
"อื้อ เอาขาเรียว"เยว่ชิงตอบก่อนจะบิดตัวหันเอาพุงไปแนบหมอนแล้วสะบัดหางไปมาอย่างมีความสึก ความรู้สึกอุ่นร้อนบริเวณขาค่อยๆทำให้รู้สึกสบายราวกับโดนนวด จนจิ้งจอกสีขาวครางออกมายาวๆ
"เอาละทุกคน ไปกินข้าวกันพักผ่อนกันเถอะ เทพอสูรของเราได้สติแล้ว แยกย้ายๆ"เกาเทียนเย่โบกมือไล่สมาชิกคนอื่นๆก่อนจะปลายตามองหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอก
เขาไม่ใช่คนชอบพูดเท่าไหร่ เพราะมักจะพูดจาที่คนฟังอยากจะพุ่งมาใส่ แต่จะไม่พูดก็ไม่ได้ จิวอิงก็ซื่อแถมไม่ค่อยพูดคุย ในส่วนของเยว่ชิงก็ประสานงานไม่เป็น ในฐานะที่เขาอายุมากกว่าสองคนนี้ก็รับหน้าที่นี้ไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แถมหลงจือหยางยังกำชับอย่างหนักแน่นว่าอย่าให้เยว่ชิงเหนื่อย ขอโทษเถอะนั่นเรียกว่าดูแลราวกับไข่ในหินหรือเลี้ยงลูก
"จิวอิงไปกินข้าวกับพี่"เกาเทียนเย่ที่เห็นคนในหอคอยเดินเข้ามาก็ลากเด็กซื่อบื้อออกไปจากห้อง ปล่อยให้หลงจือหยางยืนมองจิ้งจอกจอมเห่อที่ตั้งแต่ลืมตาก็เอาแต่ส่องไอเทมต่างหู
"เด็กดี วันนี้เก่งมากครับ"เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หูจิ้งจอกก็กระดิกจากนั้นก็หันหน้าไปมองคนหล่อ ก่อนจะลุกขึ้นสะบัดหางไปมาอย่างมีความสุข หลงจือหยางยิ้มอย่างพึงพอใจ ฝ่ามือวางทับศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยขนยาวสีขาว จนจิ้งจอกน้อยเอียงศีรษะหลับตาข้างหนึ่งอย่างน่ารัก
"งื้ออออ"เยว่ชิงยืดตัวใช้หัวของตัวเองถูไถไปตามฝ่ามือก่อนที่อุ้งเท้าจะโชว์ต่างหูให้กับคนตรงหน้า หลงจือหยางคุกเข่าลงมองจิ้งจอกน้อยคาบต่างหูหนึ่งข้างไว้ เมื่อหลงจือหยางยื่นมือไปรับ พอต่างหูวางลงจิ้งจอกน้อยก็มีความสุขจนส่ายหางไปมา
"ขอบคุณครับ"หลงจือหยางใช้สองมือยกจิ้งจอกขึ้น เยว่ชิงโบกอุ้งเท้าอย่างมึนงงก่อนจะมองลงไปด้านล่างว่าตัวเองโดนอุ้มอยู่จริงๆ พอเงยหน้าขึ้นริมฝีปากหยักของหลงจือหยางก็ทาบทับลงมาที่หน้าผาก
ปุ้ง เสียงหัวใจพองโตจนแตกละเอียดจิ้งจอกน้อยในมือของหลงจือหยางเอนศีรษะไปด้านหลังหมดสติเป็นที่เรียบร้อย
หลงจือหยางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะโอบอุ้มจิ้งจอกน้อยไปนอนบนเตียงในห้องส่วนตัวของเขา
"สงสัยจะเหนื่อยมากเกินไป"
[....] ไม่ โฮสต์แค่เขินจนสลบ ไม่ได้เหนื่อย ระบบได้แต่ถอนหายใจ เมื่อโฮสต์ของเขาพัฒนาจนมีความมั่นใจที่จะเผชิญกับสายตาของผู้คนที่มองมา แต่กลับไม่สามารถเอาชนะหลงจือหยางได้ แถมแพ้อย่างราบคาบ ระบบรับไม่ได้จริงๆ
เยว่ชิงลืมตาอีกครั้งก่อนจะยืดร่างกายคืนสภาพเป็นคน ผลกระทบจากการใช้งานห้านาทีทำให้เขาต้องอยู่ในร่างจิ้งจอกไปสักระยะ แถมถูกคนหล่อจู่โจมอีก เมื่อคิดได้แบบนั้นฝ่ามือก็วางแปะบนหน้าผาก เยว่ชิงยังรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆได้อยู่เลย มันทั้งละมุนอ่อนหวานจนหัวใจเกินจะต้านไหว สุดท้ายก็ยกธงขาวยอมแพ้ไป
"อ๊ากกก ขายหน้าอีกแล้ว"เจ้าตัวเอาหน้าลงไปอัดกับหมอน จนไม่ได้รู้เลยว่าทุกการกระทำตกอยู่ภายใต้สายตาของใครบางคน และคนคนนั้นก็ยืนกอดอกยกยิ้มมุมปาก เมื่อเจอภาพความน่ารักแปลกๆของคนที่นั่งบนเตียง
"ไปกินข้าวกันครับ"หลงจือหยางเอ่ยขึ้น
"อ๊าาาาา"เยว่ชิงสะดุ้งสุดตัว พอหันไปเห็นคนหล่อก็เอาผ้าขึ้นมาคลุมหัว นอนขดเป็นก้นหอย ใช้ความคิดที่ว่าถ้าเราไม่เห็นเขา เขาก็ไม่เห็นเรา
หลงจือหยางส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงลนเตียง ใช้ฝ่ามือลูบศีรษะจิ้งจอกน้อยผ่านผ้าห่มผืนหนา มองคนในผ้าห่มอย่างใช้ความคิด แค่คำว่าชอบคงไม่ใช่ ตอนนี้เขาหลงรักจิ้งจอกน้อยเข้าเต็มๆ พอนึกถึงตอนที่เยว่ชิงกระโจนเข้าไปต่อสู้ หัวใจของหลงจือหยางก็เจ็บปวดราวกับจะขาดใจ
เยว่ชิงที่สัมผัสได้ถึงบางอย่างก็เอาผ้าห่มเลื่อนลงจากหัว โผล่แค่ลูกตาสองข้าง ตั้งแต่จมูกลงไปยังอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนกะพริบตาปริบๆถูกรอยยิ้มของหลงจือหยางล่อลวงจนเคลิ้ม
"เขินเหรอ หืม"เยว่ชิงพยักหน้างึกงักอย่างเผลอไผล ก่อนที่ร่างกายจะถูกโอบประคองให้ลุกนั่ง เกอน้อยสติหลุดปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายหอมๆของหลงจือหยาง ไม่สนว่าร่างกายจะถูกชักนำไปแบบไหน
"เยว่ชิงครับ"หลงจือหยางประคองใบหน้าให้คนตัวเล็กได้สบตา รับรู้ถึงความจริงใจของเขา
"ครับ"
"ขอโอกาสให้ผู้ชายคนนี้ได้ดูแลเธอได้ไหม"หลงจือหยางลูบฝ่ามือของเยว่ชิงก่อนจะนำมันขึ้นมาจากนั้นก็จรดริมฝีปากที่หลังมืออย่างแผ่วเบา
ความร้อนแผ่กระจายจากหลังมือสู่ใบหน้า เยว่ชิงหัวใจเต้นตุบตับจนหูอื้อ ได้แต่นั่งอึ้งอย่างไร้สติ ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหนาดน้ำสีใส หลงจือหยางตื่นตระหนกใช้ฝ่ามือโอบประคอง เรียวนิ้วยาวค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้างาม
"ไม่เป็นไรเด็กดี ตอนนี้เธออาจจะไม่พร้อม"หลงจือหยางเม้มปากแน่น เขามั่นใจว่าเด็กน้อยรักเขามาก ดวงตาของเด็กน้อยตะโกนบอกว่ารักเขาทุกช่วงเวลา แต่พอเจอเหตุการณ์เบื้องหน้าเขาก็พูดไม่ออก
เด็กน้อยไม่มั่นใจในตัวเขาหรือไม่ก็เจียมตัวมาโดยตลอดและไม่คิดจะก้าวเท้าเข้ามา จากที่เคยกดดันตัวเองอยู่แล้ว กลายเป็นเขาที่ซ้ำเติมเรื่องราวเหล่านั้น
ฝ่ามือกำแน่นดวงตาหลุบต่ำลง ถ้าเด็กน้อยไม่เข้ามา เขาก็แค่เข้าไป ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ปล่อยเด็กน้อยไปเด็ดขาด เยว่ชิงเป็นของเขาเท่านั้น
"ฮึก...ชอบนะ รักมาตลอดเลย"เยว่ชิงฉีกยิ้มกว้าง ถึงแม้จะร้องไห้แต่เขาไม่ได้เสียใจ เพราะตอนนี้เขามีความสุขมาก ราวกับภาพตรงหน้าเป็นเพียงความฝันและเป็นฝันที่ไม่อยากตื่น
[ภารกิจพิเศษที่ถูกซ่อนอยู่ สำเร็จ
หัวใจเราเชื่อมต่อกัน แม้นรกและสวรรค์ก็ไม่พรากจาก ดวงชะตาอวยพรความรักที่ยืนยาวนิรันดร์
รางวัล:ด้ายแดงผูกสัมพันธ์ รักนี้ไม่แยกจาก
ข้อกำหนด:ความรักที่เท่ากัน ไม่มีใครน้อยกว่าหรือมากกว่า]