이계 황자는 세상을 구하고 싶다 172화
53장 역린
"곧 적들이 온다! 자리를 지켜!"
위칸의 근위군은 방패를 내민 채 몸으로 계단을 사수했다.
이곳이 뚫리면 바로 왕궁이다.
위칸은 건국 이래 단 한 번도 적들에게 범궐을 허용하지 않았다. 만약 오늘 역사가 깨진다면, 위칸의 최정예인 근위군에 씻을 수 없는 치욕이 될 것이다.
하지만 그들은 기사가 아니었다.
그저 극한까지 단련한 일반인일 뿐.
이계를 넘어온 괴물들에, 마갑조차 착용 안 한 인간이 대적하는 것은 불가능했다.
"캬갹!"
순간 어슴푸레한 계단 아래에서, 한 남자가 기괴한 괴성을 지르며 계단을 마구 뛰어올랐다.
네 발로.
온몸에 지렁이 같은 촉수가 돋은 남자는, 뒤집힌 눈으로 근위군의 전열을 향해 뛰어들었다.
"캬각!"
"찔러 창!"
순간 방패 사이로 무수한 창들이 날아들었다.
푹!
한순간에 구멍투성이가 된 남자는, 그 와중에도 멈추지 않고 눈앞에 있는 방패를 향해 손을 내리쳤다.
그 일격에 방패가 찢겨 날아갔다.
덩달아 방패를 쥐고 있던 병사의 오른손도 함께 날아갔다. 남자는 비명과 함께 몸을 숙인 병사의 목덜미를 단숨에 입으로 물며 뜯어냈다.
피가 솟구쳤다.
"한 번 더 찔러!"
그러자 사방에서 다시 한번 창이 날아들었다.
"컥...."
그제야 남자의 몸에 힘이 풀렸다. 녀석은 몸에 꽂힌 창이 뽑혀나감과 동시에 뒤로 넘어가며 계단 아래로 굴러떨어지기 시작했다.
퉁.
퉁.
퉁.
그리고 고요해졌다. 하지만 전투는 지금부터였다.
"촉수병이 몰려온다! 버텨! 버티면 이길 수 있다!"
근위군 3진의 부대장이 목이 쉬어라 소리를 질렀다. 이제 남은 부대장은 자신뿐이다. 이미 1진과 2진은 저 아래 어디선가에서 전멸했기 때문에.
동시에 수백 배의 더 큰 함성이 아래쪽에서 솟구쳤다.
캬아아아아아아아아아악!
촉수병.
생존해 돌아온 정찰의 보고에 따르면, 저 촉수 달린 괴물 같은 인간들의 숫자만 수천에 달한다.
"온다!"
동시에 무수한 적들이 미친개처럼 침을 흘리며 계단을 마구 뛰어 올라오기 시작했다.
그리고 전투가 시작됐다.
근위군의 1열은 순식간에 무너졌다.
하지만 그들이 죽음으로 버티는 동안, 뒤에 있는 2열의 병사들이 정신없이 창을 내지르며 적의 숫자를 차곡차곡 줄여나갔다.
그리고 다음은 2열이 방패가 될 시간.
미친 듯이 창질을 하던 2열의 병사들은 부대장의 신호와 함께 창 대신 방패로 몸을 막았다.
그리고 10초가 지나자 2열도 전부 갈려 날아갔다.
하지만 근위군의 대열은 여전히 수십 겹이 남아 있었다. 그렇게 죽음으로 버티며 악착같이 시간을 끄는 동안, 가장 높은 계단에 있던 부대장의 눈에 검은 광채가 번뜩였다.
"좌우로 산개!"
동시에 계단 아래쪽에서 새빨간 불길이 치솟았다.
역류하는 화염은 앞서 싸우던 촉수병을 산채로 불태웠다.
다음으로 계단을 막고 있던 근위군을 덮쳤지만, 그사이 근위군은 계단의 좌우에 있는 숲으로 몸을 던진 상태였다.
"조심해!"
"으악!"
"굴러떨어진다!"
"나무를 잡아! 계속 추락하면 죽는다!"
그곳은 말이 숲이지 가파른 경사로 이뤄진 절벽이나 다름없었다.
수백의 병사들이 저마다 절벽에 솟은 나무를 붙잡으며 목숨을 부지했다.
그러고는 저 아래서 불을 뿜은 장본인, 바로 새까만 갑옷을 입은 새로운 적들을 주시했다.
화염병.
예상 못 한 근위군의 움직임 덕분에, 화염병의 일격은 그저 아군인 촉수병을 학살하는 것으로 끝나고 말았다.
"...."
하지만 아무 상관없었다.
그저 허리춤에 달린 호스를 조금 틀어, 좌우에 펼쳐진 숲에 한 번 더 화염을 뿜어내면 그만이니까.
그런데 그때, 계단 위에서 굉음과 함께 무언가가 왕창 쏟아졌다.
콰과과과광!
통나무.
"전부 굴려! 가져오는 대로 바로 굴려라!"
부대장은 유사시를 대비, 성에 보관하던 대량의 통나무를 가져와 굴리기 시작했다.
근위군이 시간을 번 것도 바로 이때를 위해서였다. 가파른 계단을 따라 가속도를 얻은 통나무들이 엄청난 기세로 이계의 군대를 덮치기 시작했다.
그에 맞서, 화염병이 할 수 있는 일이라곤 그저 불을 뿜는 것뿐.
푸화아아아아악!
물론 자폭이었다.
불길에 휩싸인 통나무들이 수십, 수백에 달하는 화염병을 박살내며 휩쓸기 시작한다.
이계의 첨단기술이 응집된 화염병.
그런데도 고작 통나무 따위에 쓸려 모습이 기묘했다. 지켜보던 부대장은 회심의 미소를 지으며 주먹 움켜쥐었다.
"좋아! 계속 계속 굴려! 아직 쟁여놓은 통나무는 많으니...."
콰직!
그때 저 아래서 새로운 소리가 들렸다.
화염병이 통나무에 휩쓸러 박살나는 소리가 아니다.
그보다 좀 더 경쾌한 파열음.
마침 동이 트며 주황빛 노을이 저 멀리 계단 아래까지 쏟아졌다.
덕분에 그곳의 무시무시한 전경이 모습을 드러냈다.
거대 갑옷.
말 그대로 거대한 갑옷이 우뚝 서 있다.
사람 키보다 큰 대검을 쥐고 있는 거인.
저 안에 과연 뭔가 들어있기나 한 걸까?
거인도 말이 좋아 거인이지, 대체 얼마나 몸이 커야 저런 말도 안 되는 갑옷을 착용할 수 있을까?
"...."
부대장이 눈을 부릅뜬 순간, 마침 새로 굴린 통나무 하나가 거대 갑옷의 몸통을 향해 내리꽂혔다.
녀석은 딱히 통나무를 막으려 하지도 않았다.
텅!
충돌한 통나무가 둔탁한 소리를 내며 옆으로 튕겨 날아갔다. 말문이 막힌 부대장은 한동안 입을 뻐끔거리다 겨우 목청을 열 수 있었다.
"어.... 아니! 뭣들 하나! 계속 굴려! 통나무를 더 가져와! 아니, 다 가져...."
그 순간, 부대장의 몸이 둘로 갈라졌다.
거대 갑옷 하나가 쥐고 있던 검을 집어 던진 것.
어찌나 빠르게 날아오는지 뭔가를 느낄 새도 없었다. 부대장을 절단 낸 검은 뒤에 있던 궁 입구의 기둥 하나를 박살냈고, 뒤에서 열심히 통나무를 굴려오던 인부 다섯 명의 몸까지 계속 관통하며 지나갔다.
콰앙!
그리고는 겨우 후문 벽에 꽂히며 멈췄다.
"힉...."
운 좋게 살아남은 인부들이 벽에 꽂힌 검을 보며 기겁했다.
저게 가능한 일인가?
위에서 아래로 던진 것도 아니고, 저 멀리 계단 아래서 위로 검을 던졌는데.
그것이 사람 대여섯 명을 그대로 절단 내고는 벽까지 날아가 꽂혔다고?
"으.... 살려줘!"
"나, 난 그냥 잡부야! 병사가 아니라고!"
"으아아악!"
통나무를 굴리던 인부들이 비명과 함께 궁 쪽으로 도망치기 시작했다.
덕분에 통나무 샤워가 주춤해지자, 멀리 아래 거대 갑옷들이 다시 성큼 발을 뻗으며 계단을 올라오기 시작했다.
"괴, 괴물...."
너무 거대하다.
여전히 절벽에 매달려 있던 병사들은, 그 위압만으로도 자지러지며 손을 놓쳐 아래로 떨어지기 시작했다.
"꽉 잡고 있어! 떨어지면 죽는다!"
하지만 의미 없는 짓이었다.
거대 갑옷의 뒤쪽으로 새로운 화염병이 추가, 계단 좌우의 절벽을 향해 호스를 겨누기 시작했다.
저 호스에서 모든 걸 불태우는 새빨간 불길이 쏟아진다. 병사들은 몸을 웅크리며 비명을 지르기 시작했다.
"으, 으아아악!"
"안 돼! 살려줘!"
"피해! 일단 불부터 피해야 해!"
하지만 불을 피해 손을 놓으면 절벽 아래로 굴러떨어진다.
그렇다고 계속 나무를 잡고 버티자니 새까만 숯덩이가 될 상황.
그런데 그때, 뭔가가 멀리 계단 위로부터 날아왔다.
부웅....
포물선을 그리며 날아든 그것은, 계단을 오르던 거대 갑옷과 뒤에 있던 화염병들의 정확히 사이에 착지했다.
콰앙!
그것은 두 명의 남자였다.
한 남자는 착지와 동시에 위에 있던 거대 갑옷들을 향해 주먹을 내질렀고.
또 한 남자는 아래 있던 화염병을 향해 주먹 내질렀다.
동시에 나선형의 충격파가 위아래로 솟구쳤다.
콰과과과과과과광!
수십 기의 화염병이 그 한방에 갑옷 채 으스러지며 아래로 날아갔다.
위에 있던 거대 갑옷 세 기 중 하나는 직격을 맞아 분해됐고, 좌우의 둘은 옆으로 튕기며 절벽 아래로 굴러떨어지기 시작했다.
"우와아아아아!"
"투사님!"
순간 절벽에 매달려 있던 근위군이 환성을 질렀다.
투사.
위칸을 지키는 최후의 보루가 드디어 전장에 도착한 것이다.
"후우...."
투사 셴은 주먹 한 방에 화염병 부대를 쓸어버리고는 호흡을 가다듬었다.
상체가 날아간 채, 덜렁 다리만 남은 갑옷 속에 사람 다리가 들어 있는 게 보였다.
셴은 눈을 질끈 감았다 뜨며 등 뒤의 다른 투사에게 물었다.
"뤄제. 그쪽은 어떤가?"
"물론 해치웠다. 그런데...."
투사 뤄제는 바닥에 널브러진 거대 갑옷의 다리를 보며 이를 갈았다.
"이 커다란 녀석. 몸속에 사람이 들어있다."
"무슨 당연한 소릴, 내가 잡은 이 녀석들도 당연히 속에 사람이 들어 있다."
"그게 아니라...."
거대 갑옷의 박살난 다리 한쪽에, 몸이 으스러진 사람 하나가 피를 쏟으며 죽어있다.
찢겨나간 다른 부위도 마찬가지였다. 뤄제는 속에서 신물이 올라오는 것을 느끼며 짧게 설명했다.
"십여 명의 사람이 동시에 갑옷 속에 들어있다."
"뭐? 그게 말이 되나?"
"말이 안 되지만 현실이다. 이놈들은 대체...."
"투사님!"
"오셨군요, 투사님!"
"만세! 이제부터 반격이다!"
절벽에 매달린 근위군이 일제히 환성을 질렀다. 투사들은 심각하던 표정을 풀며 근위군을 향해 주먹을 치켜들었다.
"늦어서 미안하다! 지금부터 우리가 상대하겠다!"
투사들은 전장에서 완전히 반대편에 있는 태선부 근처의 산속에서 새벽 수련 중이었다.
그렇게 수련을 하며 클로드 황자가 선옥에서 나올 시간을 기다리고 있었는데, 갑자기 상상도 못 한 적의 침공이 시작된 것.
"투사님! 그냥 가만히 계시면 위험합니다! 적들 중에 화염병이 있습니다!"
병사 하나가 악을 쓰며 소리쳤다. 셴은 저 멀리 아래서 새로운 적들이 올라오는 것을 확인하며 되물었다.
"화염병? 그게 무엇이냐?"
"방금 투사님이 쓰러뜨린 적입니다! 화염을 길게 내 뿜는... 앗! 조심하십시오!"
그때 멀리 계단 아래에서 불덩이가 날아들었다. 셴은 잘 발달된 전완근에 힘을 주며 다시금 주먹을 말아 쥐었다.
"이따위 불은 아무것도 아니다!"
그러고는 X자로 얼굴을 가리며 날아오는 불덩이를 몸으로 받아냈다.
하지만 그 불덩이는 그냥 불이 아니었다.
콰과과과과과과과광!
충돌 순간 강력한 폭발을 일으키며 사방으로 폭염을 쏟아냈다. 덕분에 멀리 절벽에 매달린 병사들까지 충격에 휘말리며 몸을 움츠려야 했다.
"큭! 투사님!"
"셴! 괜찮나!"
뒤에 있던 뤄제가 셴의 몸에 붙은 불을 손으로 훑어내며 소리쳤다. 덕분에 반라가 되어버린 셴은 웅크렸던 몸을 천천히 피며 부릅뜬 눈을 번뜩였다.
"이건.... 예사 불이 아니군."
지금까지 근위군이 경험했던 화염병의 불길과는 전혀 다른 형태였다.
"저 녀석들...."
셴은 멀리 계단 아래 형태가 다른 새로운 화염병을 발견했다.
방금 박살냈던 녀석보다 덩치가 더 크고, 갑옷 색도 다르다. 그런 녀석들이 수십 명이 뭉쳐서 새로운 불덩어리를 준비하고 있었다.
"...."
"...."
두 투사는 시선을 교환했다.
당장이라도 뛰어들어 박살내야 한다. 그렇게 다리를 웅크리며 아래로 몸을 날리려는 순간.
푸확!
새로운 화염병, 바로 강화 화염병들이 무더기로 불덩이를 쏘아냈다.
투사들 입장에선 예상했던 바였다. 처음부터 뭔가를 쏘더라도 뚫고 돌진할 생각이었으니까.
문제는 적들이 불덩이를 쏜 방향이 자신들이 아닌, 절벽에 매달린 근위군을 향했다는 것이었다.
"...뤄제!"
"셴! 일단 구하고 본다!"
덕분에 두 투사는 아래가 아닌 양 옆으로 몸을 날릴 수밖에 없었다.
"으악! 투사님!"
병사들이 비명을 지르는 순간, 절벽에 몸을 날린 셴은 날아오는 불덩어리를 향해 미리 주먹을 휘둘렀다.
콰아아아아아앙!
짧게 쏟아진 충격파가 날아드는 불덩어리를 미리 격추해 떨어뜨렸다.
그렇게 수십 번의 주먹질로 모든 요격에 성공한 셴은, 이내 날렵하게 절벽을 짚으며 다시 계단 쪽으로 몸을 날렸다.
"뤄제! 여긴 내가 막을 테니 너 혼자 내려가 적을 격퇴해라!"
"혼자서 할 수 있겠나!"
같은 일을 하고 온 뤄제의 몸에는 그을음이 잔뜩 묻어 있었다. 셴은 이를 악물며 고개를 끄덕였다.
"최선을 다하겠다! 그동안 빨리 처리해!"
"알겠다! 그럼...."
그런데 그때.
"...음?"
이미 동이 터서 사방이 환해지고 있는 상황에, 갑자기 주변이 검게 물들기 시작했다.
"이건 뭐지?"
"아무것도 안 보여!"
"아니, 그래도 적들은 아래쪽에 있다!"
투사들은 멀리 계단 아래를 노려보며 경계했다.
하지만 어둠이 깔린 덕분에 아무것도 보이지 않았다. 그렇게 두 투사의 눈이 완전히 봉쇄된 순간.
"...."
뭔가가 뒤쪽에서 쑥 올라왔다.
그것은 하얀 붕대를 감은 이계의 존재였다. 녀석은 그림자 위로 솟구치자마자 투사들의 뒷목을 향해 동시에 양손을 뻗었다
날카로운 손끝에는 투명한 액체가 번들거렸다.
이계 황자는 세상을 구하고 싶다 173화
53장 역린
푹!
손끝이 뒷목을 파고 든 순간, 두 투사가 동시에 몸을 회전하며 적을 향해 주먹을 휘둘렀다.
셴의 주먹은 적의 몸을 좌에서 우로 박살냈고, 뤄제의 주먹은 우상에서 좌하로 짓눌렀다.
우직!
적의 몸 전체가 기묘한 형태로 뒤틀렸다.
동시에 붕대가 터지며 안에서 살점과 피가 솟구쳤다.
덩달아 검은 연기도 피어올랐다. 녀석은 구겨진 붕대처럼 무너졌고, 그 와중에도 투사들을 올려다보며 미소를 지었다.
"엄청난 힘...! 하지만 당신들은 이제 죽습니다. 사이크 차원을 위해...."
"독인가? 더러운 녀석이군."
셴은 뒷목을 만지며 침을 뱉었고, 뤄제는 확인사살이라도 하려는 듯 주먹을 치켜들었다.
"...어째서?"
녀석의 표정이 빠르게 일그러졌다.
"죽어도 열 번은 죽었을 텐데.... 이건 설마.... 결투자?"
"결투자? 난 투사다."
순간 뤄제의 주먹이 무너진 적의 머리를 한 번 더 가격했다.
콰직!
사방으로 뼈와 살이 튀었다. 뤄제는 주먹을 거두며 이를 갈았다.
"네놈의 독수 때문에 결속된 백성이 열 분도 넘게 돌아가셨다. 그 고마운 분들을.... 네놈 목숨 따위는 백 개를 줘도 갚을 수 없어."
"저, 정말 결투자라니. 이건 말도 안 돼."
녀석은 반도 안남은 머리를 심하게 흔들었다.
"차원 잠재력이 떨어지는 동대륙에 이런 힘이.... 차원 능력.... 이런 개죽음을.... 나는 후원자가 되고 싶...."
"시끄럽다."
콰앙!
이번엔 셴이 발을 들어 녀석의 마지막 숨통을 내리 끊었다.
그걸로 끝이었다. 뤄제는 사방에 튄 피를 바라보며 눈살을 찌푸렸다.
"후원자? 괴상한 이름이군."
"예사 놈이 아니었다. 손끝에 독을 바르고 있다니. 후원자라는 게 암살자의 다른 이름인가 보군."
실제로는 후원자가 되지 못한 채 반란군과 융합한 사이크인이었지만.
그때 그림자로 검게 물든 세상이 다시 환해졌다.
덕분에 투사들의 표정도 잠시 환해졌다.
하지만 그것도 잠시뿐, 계단 아래서 수십 발의 불덩어리가 날아드는 것이 보였다.
"...."
"...."
이건 위험하다.
투사들은 바짝 긴장했다. 방금 저거 한 발만 해도 엄청난 위력이었다. 그런데 이번엔 동시에 수십 발이라니.
물론 피하는 건 간단하다.
하지만 그랬다간 주변 절벽에 매달린 근위군이 전멸할 것이다. 셴과 뤄제는 시선을 교환한 다음 양 주먹을 뒤로 당기며 맞받아칠 준비를 갖췄다.
어떻게든 한 발이라도 더 많이 격추시킨다.
그래야 근위군을 지킬 수 있고, 덩달아 자신과 연결된 백성들의 목숨 또한 하나라도 더 구할 수 있다.
그런데 막상 불덩어리를 향해 주먹을 내지르려는 순간.
위잉!
하늘에서 조그만 바람 구슬 같은 것이 아래로 내리꽂혔다.
그것도 동시에 두 개가.
엄청난 속도로 날아든 바람의 구체는, 한순간 압축에서 해방되며 온 사방으로 날카로운 칼날을 흩뿌리기 시작했다.
위이이이이이이이이잉!
"큭!"
"피해!"
투사들은 지면을 박차며 계단 위쪽으로 몸을 던졌다.
하지만 기우였다.
솟구친 소용돌이는 투사들은 물론이고, 좌우의 절벽에 있던 근위군의 몸에 생채기조차 내지 않았다.
절묘한 궤도와 컨트롤.
그리고 직진하며 날아드는 불덩어리만 완벽하게 집어 삼켰다.
그리고 폭발이 일어났다.
하지만 폭발은 소용돌이를 빠져나가지 못했다. 그렇게 내부에 폭발을 품은 채, 소용돌이는 계속 전진하며 아래에 있던 무수한 적들을 단숨에 덮쳤다.
순간 지켜보던 모두가 같은 단어를 떠올렸다.
지옥.
저것은 바람과 불의 지옥이다.
음속으로 작열하는 무수한 바람의 칼날이 적들을 난자한다.
동시에 지금껏 아무도 본적 없던 맹렬한 화염이 날개를 펼치며 찢긴 적들을 휘감는다.
불의 폭풍.
적들은 어떻게든 그곳에서 빠져나가려 했다.
하지만 가장 먼 곳으로 뻗은 바람의 날개가, 안에 갇힌 적들이 빠져나가지 못하도록 회전하며 소용돌이를 일으켰다.
그것은 폭풍이자 동시에 감옥이었다.
아무리 큰 죄를 지었다 해도 죽어서 저런 곳에 떨어지는 건 과한 판결이 아닐까?
감옥 안에는 수백에 달하는 적들이 산산 조각으로 찢김과 동시에 폭발에 터지고 불에 타올랐다.
"왕녀님!"
투사 셴이 문득 고개를 치켜들며 소리쳤다.
하늘 위에는 아름다운 복장을 한 톨라리라 양손을 내밀고 있었다. 톨라리는 한동안 눈을 깜빡이다 급하게 가슴을 쓸어내렸다.
"이게 웬 난리? 그저 템페스트 두 발을 쐈을 뿐인데...."
날아오던 불덩어리를 빨아들인 덕분에 상상도 못한 위력이 발생했다.
톨라리는 문득 클로드를 떠올리며 고개를 끄덕였다.
"그래 황자님. 이거 황자님이면 혼자서도 할 수 있을 듯?"
"황녀님! 조심하십시오!"
"셴!"
고개를 내리자 투사 셴이 팔을 마구 휘두르고 있었다.
조심하라니? 뭘?
방금 그걸로 시야에 있던 모든 적을 쓸어 버렸는데?
하지만 셴이 경고한 건 적이 아니었다.
하늘에 떠 있던 그녀를 중심으로, 온 사방에서 검은 그림자가 썰물처럼 밀려들기 시작했다.
"...어?"
아무것도 보이지 않았다.
갑자기 온 세상이 캄캄해졌다. 그런데 어둠 속에서 뭔가가 꿈틀대며 자신을 향해 손을 뻗는 게 보였다.
위험해!
톨라리는 속으로 소리치며 급가속을 걸었다.
동시에 어둠에서 솟아오른 네 명의 남자가 자신이 서 있던 곳으로 손을 찌르는 것이 보였다.
온몸에 붕대를 감은 기묘한 존재들.
"후원자!"
톨라리는 경악했다. 설마 여기서 후원자를 다시 볼 거라곤 상상도 못했다.
그것도 넷이나.
다만 전에 봤던 후원자처럼 몸이 매끈하게 빠지진 않았다.
붕대로 감은 몸 이곳저곳이 울퉁불퉁하게 튀어나와있다. 마치 꿈틀대는 촉수를 억지로 감아 억제하는 것처럼.
녀석들의 정체는 변질된 반란군과 이제 막 붕대를 받은 후원자 예비생들의 융합체.
물론 톨라리의 시점에서 거기까지 알 수는 없는 노릇이었다.
그나마 이런 어둠 속에서도 적들의 모습을 대충 확인할 수 있다는 것에 감사할 따름이었다.
'아마 에이션트 이글의 코어 덕분이겠지?'
마침 후원자들이 고개를 틀며 톨라리와 시선을 맞췄다. 톨라리는 등줄기가 오싹해지는 것을 느끼며 녀석들을 향해 템페스트를 투척했다.
하지만 무의미한 짓이었다.
녀석들은 마법이 발동하기도 전에 어둠 속으로 모습을 감췄고, 톨라리는 뭔가를 보고 느낄 새도 없이 정면을 향해 반사적으로 몸을 날렸다.
부웅!
동시에 등 뒤에서 뭔가가 휘두르는 소리가 울렸다.
고개를 돌리자 어느새 위치를 바꾼 후원자들이 손끝을 휘두르고 있었다.
'살았다!'
반응하고 피한 게 아니다. 그저 상황에 맞는 지식이 있었을 뿐.
드워프 군주와 후원자의 융합체.
클로드가 얼마 전 그 괴물과의 전투를 자세하게 설명한 적이 있었다.
당시엔 그저 손에 땀을 쥐며 즐겁게 들었을 뿐이었다. 그런데 설마 자신이 같은 상황에 처할 줄이야.
'하지만 난 황자님처럼 싸울 수 없어.'
아무리 최고의 마법사라 해도.
아무리 급가속이라는 고속 이동마법을 쓸 수 있다 해도, 이런 식의 빠른 근접전은 감당할 수 없다.
'일단 그림자 결계에서 탈출부터 하고 보자.'
판단을 끝낸 톨라리는 무작정 하늘 방향으로 날아오르기 시작했다.
하지만 아무리 날아도 어둠이 걷히지 않았다.
대체 왜?
그 순간 갑자기 하늘 방향의 공간이 일렁였다. 톨라리는 생각할 겨를도 없이 급가속으로 오른편으로 몸을 날렸다.
촥!
촥!
이번에도 번개같이 나타난 후원자들의 공격이 허공을 갈랐다. 톨라리는 이를 악물며 급가속의 압박을 버티다, 이번엔 브레이크 없이 같은 방향으로 계속 비행마법을 지속했다.
하지만 이번에도 그림자 감옥은 끝나지 않았고, 또다시 진행 방향의 공간이 일렁이기 시작했다.
"아."
톨라리는 그제야 상황을 파악 할 수 있었다.
후원자들은 그저 처음 펼친 그림자 결계 속에서 움직이고 있는 게 아니다.
지금처럼 계속 그녀의 이동 방향을 따라 붙으며, 새로운 그림자 결계를 확장하고 있었다.
'큰일 났다....'
등줄기에 식은땀이 흘렀다. 이걸 어떻게 하지? 심지어 후원자의 붕대는 어지간한 마법에 면역이라고 까지 하지 않았나?
* * *
선옥에 들어온 지도 이미 11개월이 훌쩍 지났다.
이제는 이 아무것도 없는 텅 빈 공간에 안정감마저 느끼기 시작했다. 처음엔 그렇게 붕 뜬 느낌이었는데, 역시 사람이란 적응의 동물이구만.
-이번엔 영생의 핵을 서른 개만 사용해 보겠네!
문득 뇌리에 주드의 목소리가 울렸다. 드디어 엘프 군주의 검속에서 교통정리가 끝났나 보구만.
"좋아! 시작해!"
대답과 동시에 칼날에서 투명한 빛이 맴돌기 시작했다.
우웅....
성공이다!
드디어 칼 속에 깃든 영생의 핵을 에너지로 변환할 수 있게 됐다. 나는 곧장 검을 치켜들고는 정면을 향해 가볍게 휘둘렀다.
지잉!
순간 정면이 갈라졌다.
정말 아무것도 없는 공간인데도, 공간 자체가 갈라지며 가느다란 틈이 생겼다.
불과 1초도 안 되는 시간에 불과했지만.
"...어?"
눈 한번 깜빡이자 공간은 원래대로 돌아와 있었다. 방금 내가 본거 맞지? 잠깐 헛걸 본 게 아니지?
"오, 대단하군."
어느새 칼날을 빠져나온 뿌연 연기가 주드의 형상으로 뭉치며 말했다.
"칼날이 지나간 곳의 공간이 잠시 갈라졌네. 실로 무서운 위력이군."
"그렇지? 방금 정말 갈라졌었지?"
"확실히 갈라졌네. 그런데 그게...."
주드는 이미 원상 복구된 공간을 잠시 바라보다 고개를 저었다.
"아무튼 겨우 성공했군. 이제 영생의 핵도 자네의 힘으로 사용할 수 있게 됐네."
"1만 개가 넘는 걸 말이지?"
"정확히 1만 2천 67개였네. 지금은 1만 2천 37개가 남았군."
고작 30개를 소모했을 뿐인데 이정도 위력이라니.
"공간을 자른 건 예상 밖이긴 한데.... 아무튼 느낌은 퓨어 매직과 비슷했어."
"퓨어 매직?"
"마법과 관련된 모든 것을 소멸시키는 마법. 아마 효과도 비슷하지 않을까?"
"공간을 자르는데 마법이 문제겠나. 분명 검에 닿는 모든 것을 잘라 버릴 걸세. 고작 30개 정도로 말이지."
"그게 말이 좋아서 30개지, 따지고 보면 사이크인 30명을 소멸시키면서 에너지를 뽑아 쓰는 거 아냐?"
"흠, 확실히 그렇게 볼 수도 있겠군."
주드는 가만히 고개 끄덕이며 말을 이었다.
"그리고 위력도 위력이지만, 차원 자체에 잠시 균열을 일으킬 수 있다는 것도 엄청난 효과가 아닐 수 있네."
"방금 공간 잘렸던 거? 그게 차원의 균열이었어?"
"적어도 난 그렇게 느꼈네. 아주 짧은 시간이긴 했지만."
"그럼 30개가 아니라, 한 3천 개쯤 쓰면 어떻게 될까?"
"상상도 못 하겠군. 끔찍한 일이 벌어질 거야."
주드는 고개를 저었다. 이젠 굳이 결속술을 얻지 않아도 산이 갈라지고 땅을 뒤집을 수 있게 된 게 아닐까? 물론 계속 뭔가가 소모되긴 하지만.
"그리고 억지로 게이트를 만들 수 있을지도...."
"게이트?"
"다른 차원에서 이쪽으로 넘어올 때 만드는 거대한 차원문. 결과적으로 비슷한 거 아닐까?"
"갈라진 차원 반대편을 선택할 수 있다면 그렇게 되겠지."
"선택?"
"차원은 한두 개가 아니지 않나? 방금 잠시 갈라진 차원 너머는 그 사이크인가 뭔가 하는 게 아닌, 바로 우리가 살던 그곳이었네."
"그래? 그건 또 어떻게 골라서 결정할 수 있으려나?"
"나도 모르겠네. 그보다 말했듯이 방금 잠시 동안 고향의 기운을 느꼈는데...."
주드는 눈살을 찌푸리며 고개를 갸웃거리기 시작했다.
"그때 무언가 불길한 기운을 느꼈네. 너무 잠깐이라 확실한건 모르겠네만.... 기분이 좋지 않군."
"밖에 무슨 일 생겼나? 하긴 벌써 11개월이나 지났으니.... 아니, 근데 밖에서는 기껏 해봐야 하루도 안 지난 거 아냐? 이제 22시간?"
"정확하게는 자네가 선옥에 들어 온지 11개월 하고도 보름이 지났네. 그러니 밖에는 23시간이 흐른 셈이지."
후. 그렇게 들으니 이제 정말 얼마 안 남았구만. 고지가 바로 눈앞에 있다.
"글쎄, 아무튼 나 여기 들어올 때만 해도 위칸에 아무 일도 없었어. 고작 하루도 안 지났는데 그새 무슨 난리가 났을까?"
"흠.... 그저 기우였으면 좋겠군. 그보다 당장 중요한 일들이 있으니...."
"당장 중요한 일?"
"...자네 말일세."
주드는 잠시 고민하다 별것 아니라는 듯 어깨를 들썩였다.
"자네 선옥에서 남은 시간이 겨우 보름뿐이지 않나. 이제 겨우 칼에 깃든 영생의 핵을 사용할 수 있게 됐지. 차원을 가를 수 있으니 차원검이라 부르면 좋겠군."
"오, 차원검."
"그러니 남은 시간 동안 어떻게든 차원검의 활용법을 훈련하는 게 좋지 않겠나?"
"딱히? 그냥 이것만으로도 충분한 거 같은데."
나는 방금처럼 허공에 검을 휘둘렀다. 그러다 문득 새로운 아이디어를 떠올리며 고개를 끄덕였다.
"아, 혹시 이거 쓸 때 폭풍검을 같이 쓰면 어떻게 될까?"
"폭풍검이라. 나이트 마스터인 다비라는 인물이 만든 새로운 나이트 스킬 말이군."
"다비가 만들고 메르데스가 개량했어. 아무튼 새로 생긴 힘이니 이것저것 다 해봐야지."
확실히 선옥은 최고의 훈련 장소나 다름없다. 주변 신경 안 쓰고 마구 날뛰어도 아무 걱정이 없으니까.
"그래. 그렇게 하는 게 좋겠네. 밖에 돌아가면 이런 짓도 못 하겠지. 나도 옆에서 최대한 돕겠네."
주드는 가만히 웃으며 내 얼굴을 바라보았다. 이 할아버지도 슬슬 나갈 때가 되니 마음이 복잡한가 보구만.
"그럼 바로 시작하자. 방금처럼 칼에 들어가서 영생의 핵을 변환해줘."
"알겠네."
주드는 곧장 뿌연 연기로 몸을 바꾸며 칼날 속으로 깃들었다. 나는 한순간 칼과 내가 일체화된 기분을 느끼며 호흡을 가다듬었다.
이계 황자는 세상을 구하고 싶다 174화
53장 역린
톨라리는 온 정신을 회피에 집중했다.
그렇게 하지 않으면 사방에서 쏟아지는 후원자들의 공격을 피할 수 없었다.
녀석들은 어떻게든 톨라리를 잡고야 말겠다는 듯, 아무리 발악하고 도망을 쳐도 절대 포기하지 않고 뒤를 쫓았다.
'어떻게든 저놈들을 지치게 해서 뿌리칠 생각이었는데....'
정작 톨라리야말로 지쳐 쓰러질 판이었다. 마력은 아직 충분하지만 체력이 먼저 고갈될 지경.
그 와중에도 톨라리의 비행 방향으로 그림자 결계가 확장되었고, 동시에 정면에서 붕대를 감은 두 후원자가 악몽처럼 모습을 드러냈다.
'둘?'
그렇다면 다른 두 놈은 다른 방향을 막고 있을 것이다.
왼쪽? 혹은 오른쪽?
아니면 위쪽이나 뒤쪽일지도 모른다.
여기서부터는 찍기의 영역. 그리고 톨라리의 선택은 아래 방향이었다.
우웅!
동시에 급가속이 걸리며 톨라리의 몸이 아래쪽으로 확 꺾인 순간.
쾅!
무언가 단단한 것이 톨라리의 몸을 강타하며 뒤로 튕겨냈다.
"큭!"
그것은 땅이었다.
어둠 속에서 한참을 헤매며 날아다닌 덕분에, 고도가 지면에 닿을 만큼 낮아졌다는 것을 깨닫지 못하고 있었다.
"으...."
예상 밖의 충돌이라 쿠션조차 제대로 깔지 못했다. 톨라리는 온몸이 으스러질 듯한 통증과 함께 하늘 방향으로 고개를 돌렸다.
후원자.
땅도, 하늘도 안 보이는 와중에 저놈의 후원자만큼은 희미하게 보인다.
문제는 녀석들이 늘어나 있었다는 것.
처음엔 넷이었는데 어느샌가 여덟로 늘어나 있었다. 톨라리는 즉시 맨바닥에 등을 붙이고 하늘 방향으로 바람의 벽을 깔기 시작했다.
'몸이 찢어질 것 같아. 지금 급가속 썼다간 자폭이야. 하지만 이런 방어 마법 따위는 순식간에 뚫릴 텐데....'
그나마 적들이 등 뒤로 잠입할 걱정이 없다는 게 다행일까? 땅바닥에 누워 있으니까.
적들은 예상대로 그림자 잠입 대신, 아래 있는 톨라리를 향해 그대로 낙하하기 시작했다.
'그래, 그대로 와라. 조금만 더....'
톨라리는 양손에 최후의 마법을 준비하고 있었다. 쏟아지는 적들의 폭이 최대한 좁아지는 타이밍을 노려서....
그런데 그때, 뭔가 거대한 것이 엄청난 속도로 날아와 추락하는 적들을 들이받았다.
투캉!
그것은 독수리였다.
"이 틈에 몸을 피하시게!"
"테우스!"
테우스는 새까만 어둠 속에서 조차 금빛 날개를 번뜩이며 위용을 과시했다.
하지만 그것도 잠시.
"...."
"...."
"...."
교통사고로 튕겨 날아간 후원자들이 소리 없이 모습을 감추며, 비행중인 테우스의 곁으로 잠입했다.
"이놈들!"
테우스는 몸을 회전하며 접근한 적들을 날개로 후려쳤다.
하지만 한 녀석이 머리 쪽으로 접근해 정수리에 수도를 꽂아 넣은 순간, 마치 번개라도 맞은 것처럼 몸을 떨며 지면으로 추락하기 시작했다.
"테우스...."
톨라리는 허망한 얼굴로 독수리의 추락을 바라보았다. 그러자 방해물을 처리한 후원자들이 일제히 고개를 돌리며 시선을 집중했다.
그런데 갑자기 세상이 밝아졌다.
"...어?"
톨라리는 갑작스런 빛에 눈살을 찌푸렸다.
온 세상을 꽉 채우고 있던 그림자의 결계가 사라지며, 찬란한 태양이 세상을 가득 메우기 시작했다.
덕분에 톨라리는 지금 자신이 어디에 쓰러져 있는지 파악할 수 있었다.
앞마당.
그렇게 온 하늘을 비집고 날아다녔는데, 결국 돌고 돌아 위칸 왕궁의 앞마당에 추락했던 것.
그런데 처음엔 찬란하기 그지없던 태양이, 눈이 익숙해지자 어딘가 빛이 바래 있다는 걸 알 수 있었다.
"어째 빛이 뿌연 게.... 어?"
톨라리는 깜짝 놀라며 자신의 목을 만졌다.
분명 입으로 말을 했는데 아무 소리도 귀에 안 들린다.
'소리가... 사라졌어?'
목소리뿐만이 아니다. 주변에 아무 소리도 안 들린다.
"...."
"...."
덩달아 지면에 추락한 후원자들도 당황한 기색이 역력했다. 그때 누군가 톨라리의 손을 움켜쥐고는 위로 쭉 잡아당겼다.
"...아바마마!"
그것은 태선이었다.
목청껏 소리쳤지만 이번에도 아무 소리도 들리지 않았다. 얼굴에 하얀 수염이 가득한 태선은 미소와 함께 톨라리의 손에 필담을 하기 시작했다.
-영역을 전개했다. 녀석들이 네 흐름을 찾지 못하도록. 이 영역 안에서는 아무 흐름도 느낄 수 없다.
-흐름? 그런데 아무 소리도 안 들려요.
톨라리 역시 필담으로 대답했다. 태선은 손가락으로 자신의 귀를 가리킨 다음 대답했다.
-소리 역시 흐름이다.
-하지만 소리건 흐름이건 무슨 상관인가요? 당장 눈으로 이렇게 뻔히 보이는데?
톨라리는 멀리 담벼락 위에 웅크리고 있는 후원자를 가리켰다. 태선은 이번엔 자신의 눈을 가리키며 말했다.
-저놈들에게 눈이 있나?
"아...."
톨라리는 그제야 한숨을 내쉬며 물었다.
-그나저나 태선부는 어찌하고 나오셨나요.
-급한 불부터 꺼야지. 여기서 널 잃을 수는 없다.
"아빠...."
태선은 톨라리의 눈물을 닦아주며 미소를 지었다.
-그나저나 저놈들은 어떻게 할 생각이냐? 마법이 통하지 않는 것 같은데. 계단에서 싸우고 있는 투사들을 불러 올까?
-아니에요.
톨라리는 고개를 저으며 함께 미소를 지었다.
-저놈들에게도 통하는 마법이 있어요.
그리고는 곧바로 양손에 퓨어 매직을 준비했다. 영역 덕분에 설명 없이도 퓨어 매직의 위력을 깨달은 태선은 놀란 얼굴로 뒷걸음을 치기 시작했다.
"지켜보세요 아빠. 지금부터 이 딸이 멋진 모습을 보여드릴 테니까."
* * *
선옥에 처음 들어갔을 때는 매우 극적인 느낌이었다. 흑화된 주드 때문에 이리 뛰고 저리 구르느라 아주 그냥 난리도 아니었지.
그런데 나올 때는 정말 아무 느낌도 없었다.
주드가 이제 슬슬 시간이 됐다고 하면서 엘프 군주의 검에 들어갔고, 그와 동시에 주변 풍경이 흐느적거리며 어느새 밖으로 나와 있었다.
선옥의 방.
1년 전에 봤던 하얀 종유석 같은 돌이 여전히 바닥에 솟아 있다.
하지만 태선은 없었다. 나는 선옥의 방을 벗어나 태선부로 나와 주변을 살폈다.
"여보세요? 태선? 아무도 없습니까?"
태선부는 텅 비어 있었다.
덩달아 내가 기억하는 태선부와 어딘지 모습이 달랐다. 전에는 분명 좀 더 깔끔한 느낌이었는데, 어째 지금은 그냥 평범한 동굴 속 같잖아?
"...아직 출근을 안 했나?"
1년 전에 이곳을 찾았을 때가 이른 아침이었다. 그러니 지금도 딱 24시간이 지난 아침이겠지?
하지만 태선은 거의 하루종일 여기에 상주하는 것 아니었나?
그것도 내가 나올 타이밍을 알고 있을 텐데 굳이 자리를 비웠다고?
하지만 얼마 지나지 않아 금방 이유를 알 수 있었다.
"이건...."
커다란 나무통.
태선부의 한쪽 벽에 김이 모락모락 나는 커다란 나무통이 있었다.
이건 딱 봐도 욕조다.
통 안에는 적당히 데워진 물이 담겨 있고, 통 옆의 테이블에는 깨끗한 옷 한 벌이 가지런히 놓여 있었다.
태선이 자리를 비운 것도 내가 맘 놓고 몸을 씻을 수 있도록 배려해 준 거겠지?
하지만 몸을 씻기에 앞서, 나는 먼저 통속에 얼굴을 넣고 연거푸 물을 들이켰다.
"...후."
물 맛 끝내준다!
지난 1년 동안 내가 가장 먹고 싶었던 것이 바로 물이다.
아무것도 첨가되지 않은 순수한 물.
드라이어드의 열매가 아무리 수분이 풍부하다 해도, 그것만 먹고 1년을 버티자니 깨끗한 맹물이 너무도 그리웠다.
그렇게 한참을 마시고 나서야 겨우 목욕 생각이 났다. 나는 가장 먼저 허리에 찬 검을 풀어 통 옆에 세워 놓으며 주드에게 말했다.
"태선이 배려가 좋네. 미리 목욕할 준비도 다 해놓고. 기대되지? 오랜만에 아들 만날 생각에?"
하지만 검에선 아무 반응도 없었다. 나는 반쯤 넝마가 된 옷을 벗으며 검 손잡이를 툭툭 건드렸다.
"뭐 해? 밖으로 나오지 않고. 이제 안전해. 이미 선옥 밖에 나왔다고. 여기 원래 세상이야."
하지만 이번에도 아무 반응이 없었다.
이건 또 왜 이러지? 설마 마지막 순간에 검속에 제대로 깃들지 못한 건가? 그럴 리 없는데?
"...휴."
급하게 검을 쥐며 한숨을 내쉬었다. 주드의 기운이 검 속에서 확실하게 느껴진다.
그런데 이 할아버지, 왜 밖으로 안 나오고 이러고 있지? 뭔가 문제라도 생겼나?
어쩌면 바뀐 차원에 적응하는 문제가 있을지도 모른다. 뭐 당장 어디 갈 것도 아니니 잠시 기다리지 뭐.
그렇게 옷을 벗고 통속에 들어가 잠시 묵은 때를 벗겨내던 와중에....
"황자님!"
순간 선녀 차림의 시녀가 반대편 벽을 관통하며 태선부로 쑥 들어왔다.
"여기야!"
나는 통 위로 손을 내밀며 흔들었다.
"나도 나온 지 얼마 안 됐어. 선옥 1년 코스 무사통과했고."
"그, 그렇군요. 우선 감축드립니다."
시녀는 하얗게 질린 얼굴로 고개를 숙였다. 뭔가 분위기가 이상한데? 혹시 씻고 있는데도 내 몸에서 냄새가 너무 심하게 나나?
"그런데 태선께서는 어디 계시지? 태선부는 왜 이렇게 황량해졌고?"
"태선부는... 태선께서 자리를 비우셔서 원래 모습으로 돌아간 것뿐입니다."
"아, 영역술을 풀어서?"
"그렇습니다. 그보다 지금 밖에 큰일이 났습니다."
"큰일? 무슨 일?"
"그것이... 아니, 태선께서 황자님께 남기신 말씀을 그대로 전하겠습니다."
시녀는 진땀을 닦으며 심호흡과 함께 말을 이었다.
"후우.... 우선 페이우드 제국의 황자에게 사과의 말을 전한다. 본래 법도대로라면 태선인 내가 수련을 마치고 돌아올 그대를 맞이해야 하나, 정체불명의 적들이 위칸의 궁을 침범하여 어쩔 수 없이 태선부를 비우게 되었다."
"정체불명의 적?"
더운 물에 몸을 담그고 있는데도 순간 오한이 들었다. 시녀는 뭔가를 버벅거리다가 고개를 강하게 흔들며 대답했다.
"우선 전하신 말씀을 마저 하겠습니다. 크흠. 내 딸 톨라리와 투사들이 선전하고 있으나 전황은 극히 위험한 듯하다. 부득의하게 내가 나서 시간을 끌어야 할 것 같으니, 황자는 몸을 추스르는 대로 밖으로 나와 이 나라를 위기로부터 구해 주길 바란다. 자세히는 알 수 없으나, 적들은 두꺼운 갑옷으로 몸을 감싸고 불을 뿜는 듯하다."
"화염병!"
그 소리를 듣자마자 통 밖으로 단번에 뛰쳐나왔다.
설명만 들어도 이거 완전 화염병이잖아?
근데 화염병이 왜 동대륙에 나온 거지? 설마 게이트가 열렸나? 아니, 침공이 시작될 때까진 아직 한참 남았을 텐데?
"이봐! 거기! 내가 선옥 들어간 지 하루 지난 거 맞아?"
"네? 네! 그렇습니다!"
시녀는 양손으로 얼굴을 가린 채 급히 대꾸했다. 나는 잽싸게 새 옷으로 갈아입으며 검을 쥐고 태선부 밖으로 달리기 시작했다.
대체 왜?
어째서 이 시점에 침공이 시작된 거지? 그것도 페이우드 제국이 아니라 한참 멀리 떨어진 동대륙의 위칸 왕국에서?
* * *
"이제 안 돼...."
하늘에 떠 있던 톨라리는, 어느 순간 완전히 지친 모습으로 추락하기 시작했다.
그사이 위치를 이리저리 옮기며 총 네 번의 퓨어 매직을 발동, 그중에 세 발을 맞추며 후원자 셋을 제거했다.
태선의 영역 덕분에 무력해진 후원자였지만, 무언가 낌새를 느꼈는지 이리저리 날뛰는 바람에 한 발은 실패.
물론 세 명의 후원자를 제거한 것도 대단한 성과다.
하지만 남은 다섯 명을 제거할 수단이 완전히 사라지고 말았다. 추락하는 톨라리는 멀리 계단 쪽에 벌어지는 전투를 보며 자신도 모르게 한숨을 내쉬었다.
"저쪽도 큰일인데. 내가 도우러 가야 하는데...."
계단 쪽 전투 역시 막바지를 향해 흐르는 상황.
여기서 막바지란 투사들의 힘이 다 떨어지고 있다는 것을 의미한다.
처음엔 톨라리의 마법으로 대량의 적들을 제거했다 생각했지만, 그조차도 더 아래서 올라오던 적들의 일부에 불과했다.
덕분에 두 투사는 새로운 적을 상대로 모든 힘을 쏟아낼 수밖에 없었다.
다른 건 몰라도 내부에 열 명이 넘는 사람들이 꽉 들어찬 거대 갑옷을 상대하는 게 힘들었다.
"후, 이제 한계다. 넌 어떻지, 뤄제?"
"나도 바닥이다. 결속된 힘을 모두 사용했어."
두 투사는 서로 등을 기댄 채 가쁜 숨을 몰아쉬었다. 넓다면 넓고, 좁다면 좁은 주변 계단은 이미 박살난 거대 갑옷과 죽은 반란군의 시체로 가득 찬 상황.
그 와중에 계단 아래쪽으로 새로운 거대 갑옷들이 쿵쿵대며 올라오는 게 보였고, 더 아래쪽에는 강력한 불덩어리를 쏘는 화염병들이 대열을 맞춰 올라오는 게 보였다.
"큭...."
투사들은 절망적인 기분을 느끼며 고개를 치켜들었다.
"하늘이시여...."
그런데 마침 그 하늘에서 추락하는 톨라리의 모습이 보였다.
"왕녀님!"
당장이라도 톨라리의 추락지점으로 달려가고 싶었지만, 이미 몸이 말을 듣지 않는 상황.
덩달아 멀리 계단 아래서, 폭발하는 불덩어리 여럿이 빠르게 날아드는 게 보였다.
이것이 마지막 순간일까?
두 투사는 빠르게 시선을 교환했다.
지금이라도 성 안쪽으로 몸을 피하면 목숨을 건질 수 있을지도 모른다.
하지만 이제 와서 구차하게 자신들만 살아날 생각은 없었다. 죽을 때 죽더라도 위칸의 투사답게 당당히 죽을 장소를 선택할 것이다.
바로 지금 이곳.
하지만 그들의 죽음은 이미 뒤로 미뤄진 상황이었다.
콰직!
투사들의 주변으로, 순간 엄청난 두께의 얼음벽이 솟아올랐다.
이계 황자는 세상을 구하고 싶다 175화
53장 역린
동시에 불덩어리가 얼음벽을 강타하며 맹폭을 시작했다.
맹렬한 폭음과 함께 전면의 얼음벽이 산산조각으로 박살났지만, 그 뒤로도 계속 새로운 벽이 솟아오르며 쏟아지는 불폭풍을 완벽하게 막아주었다.
"이건...."
투사들은 멍한 눈으로 얼음벽을 바라보았다. 그러다 사방으로 튀는 화염과 얼음 파편을 확인하고는 고개를 옆으로 돌렸다.
"근위군! 아...."
하지만 절벽에 매달린 병사들의 모습은 보이지 않았다.
그들 역시 두껍게 깔린 얼음벽에 의해 보호받고 있었다. 대체 누구기에 이토록 세심한 배려로 그들을 보호한 걸까?
"...!"
뒤를 돌아 고개를 치켜들자, 공중에 떠 있는 작은 소년의 모습이 눈에 들어왔다.
클로드 황자.
위칸의 수행복 차림의 황자는, 어째서인지 물에 젖은 머리카락을 흩날리며 뭔가를 소리치고 있었다.
"...!"
하지만 아무것도 들리지 않았다.
손발을 이리저리 휘저으며 뭔가를 어필하려던 황자는, 이내 포기하고는 새로 마법을 쓰려는 듯 아래쪽으로 손을 뻗었다.
그러자 온 사방의 공간이 일렁였다.
동시에 온몸이 얼음으로 이뤄진 거인들이 끝도 없이 소환되기 시작했다.
50기.
아니, 100기도 넘을까?
가뜩이나 덩치도 큰데 숫자까지 엄청나다. 투사들은 한순간 세상이 얼음 거인들로 꽉 찬 기분을 느끼며 감탄했다.
"이게 대체 무슨 일이.... 큭!"
하지만 얼음 거인들은 적과 아군을 가리지 않았다.
바로 옆에 소환된, 키가 5미터쯤 되어 버리는 얼음거인이 눈앞의 얼음 벽을 박살내며 마구 전진한다.
일부는 멀리 적들을 향해 얼음 창을 쏟아내기 시작했고, 또 일부는 방금 그 녀석처럼 계단 아래를 향해 돌진하기 시작했다.
덕분에 중간에 낀 투사들은 거인들의 질주에 휩쓸려 몸이 터져나갈 지경이었다.
"컥...."
"윽...."
비명소리마저 거인들의 굉음에 묻혀 사라지려는 순간.
콰직!
둥그런 모양의 얼음집이 주변을 감싸며, 계단에 쓰러진 투사들의 몸을 감싸주었다.
"몸을 숙이세요."
좁은 얼음집 안에는, 어느새 투사들 말고도 조그만 소녀가 같이 들어 있었다. 투사 셴은 창백해 보이는 소녀를 보며 한동안 입을 뻐끔였다.
"너, 너는 대체...."
"저는 루네라고 합니다. 클로드 황자님의 부하예요."
"부하?"
"네. 부하. 신하라고 해야 할까요? 아니면 소속된 정령이라고 해야 하나.... 저도 잘 모르겠네요."
소녀는 자신의 양 손을 보며 고개를 갸웃거렸다. 사용하는 말이 동대륙어가 아니었음에도 불구하고 어째서인지 이해가 가능하다는 게 신기했다.
"정령들이 한꺼번에 소환되는 바람에 흥분했어요. 한동안은 여기서 조용히 엎드려 있는 게 좋을 거예요."
그 와중에도 거인들이 얼음집을 밟으며 마구 뛰어가는 소리가 들렸다. 하지만 소녀가 만든 얼음은 실금조차 나지 않은 채 거인들의 무게를 지탱하고 있었다.
"정령이라니, 지금 저 얼음 거인들이 전부 정령이란 말이냐?"
셴이 물었다. 루네는 가만히 웃으며 고개를 끄덕였다.
"네. 그리고 저도요."
"너도?"
"저도 반쯤 정령이에요. 그래서 황자님이 얼음 정령들을 단체로 소환할 때 함께 소환된 모양이네요."
"아...."
"놀라셨죠? 저도 놀랐어요. 방금까지 저택 주방에서 저녁식사를 준비하고 있었는데, 갑자기 여기 와버렸네요."
루네는 미소와 함께 얼음집 천장을 올려다보았다.
"그런데 여긴 소리가 들리네요? 계단 위쪽이나 하늘에서는 소리가 완전 먹혀 있던데."
"소리가 먹혔다고?"
"네."
"...태선께서 나서셨나 보군. 그분의 영역술이다."
"영역술이 뭔가요? 그리고 여긴 정확히 어딘가요? 여러분들은 제가 뭐라고 부르면 되나요?"
루네는 아무것도 모르는 표정으로 눈을 깜빡였다.
그 순간에도 온 사방에 정령들의 돌진 소리가 울리고 있었다. 투사들은 그 와중에도 묘한 안도감을 느끼며 루네에게 간단한 설명을 시작했다.
* * *
살짝 정신이 없었다.
태선부를 빠져나와 왕궁 앞마당 쪽으로 날아가다 보니, 앞마당 너머로 이어진 계단 아래서 올라오는 끝도 없는 적들의 행렬이 보였다.
화염병.
진짜 화염병이 적들 속에 섞여 있다.
가장 숫자가 많은 건 촉수가 돋아난 괴상한 병사들이지만, 내 눈엔 오직 화염병만 집중되었다.
녀석들이 강해서가 아니다. 그저 화염병의 등장 자체가 차원 침공의 상징이기 때문.
그때 녀석들이 계단 위쪽을 향해 불덩이를 쏘아냈다.
"불덩이?"
나도 모르게 목소리가 튀어나왔다. 저건 또 뭔데? 화염병은 불을 구체로 쏘는 게 아니라 줄기로 뿜어낼 텐데?
덩달아 어째서인지 내 목소리도 안 들린다. 누가 소리를 막는 영역이라도 펼쳐 놓았나?
어쨌거나 지금은 의문을 해소할 때가 아니다.
불덩어리의 목표는 계단의 상단을 향하고 있었다. 그곳엔 두 명의 투사와 함께, 어째서인지 계단 너머 좌우의 가파른 경사에 수많은 병사가 나뭇가지 같은 걸 껴안고 매달려 있었다.
나는 얼음벽을 발동해 그들 모두를 막아주었다.
"모두 퇴각해! 지금부터 내가 막을 테니까!"
그리고는 아마도 안 들리겠지만, 어쨌든 소리를 지르며 새로운 정령 마법을 사용했다.
얼음의 정령왕 글라체스.
녀석의 권한을 대리, 얼음에 속한 모든 정령을 한 번에 소환했다.
총 113마리의 얼음 정령의 군단.
크고 작은 정령들이 계단 주변을 가득 메우며 적진을 향해 돌진한다.
일부는 예전에 얼음의 정점에 진입할 때 날 괴롭혔던 얼음 창을 퍼붓기 시작했다. 숫자가 워낙 많다보니 하나씩 컨트롤은 불가능한데, 그래도 알아서 잘 싸우는 거 보니 보기 좋구만.
그런데 그때, 먹먹하던 귀가 갑자기 뻥 뚫리며 주변 소리가 들어왔다.
"톨라리! 톨라리!"
고개를 돌리자 앞마당 쪽에 웅크리고 있던 태선이 손가락으로 어딘가를 가리키며 소리를 지르고 있었다.
나는 뒤도 돌아보지 않고 손가락이 가리키는 방향으로 날아갔다.
"톨라리!"
소리를 질렀지만 대답은 없었다.
대신 왕궁 주변의 경사진 나무에 걸쳐있는 톨라리를 발견할 수 있었다. 나는 급가속까지 활용해 단숨에 접근, 일단 회복마법부터 퍼붓기 시작했다.
"톨라리! 괜찮아 톨라리?"
"으...."
다행히 목숨은 붙어 있었다. 추락의 충격인지 이곳저곳이 부러져 있던 톨라리는, 겨우 눈을 뜨며 멀리 전투가 벌어지고 있는 계단 쪽을 가리켰다.
"황자님... 저기... 도와줘야 해...."
"걱정 마. 이미 정령 소환해놨어. 이거 상태가 안 좋은데...."
급한 불은 껐지만 여전히 상태가 안 좋아 보인다. 나는 톨라리를 품에 안고 곧장 태선이 있는 앞마당으로 돌아왔다.
"태선!"
"오오!"
태선은 반색하며 내가 내민 톨라리를 받아 안았다. 나는 왕궁 쪽을 손으로 가리키며 즉각 지시를 내렸다.
"톨라리 데리고 당장 안전한 곳으로 피하세요."
"...."
태선은 뭔가를 대답했지만 알아들을 수가 없었다. 그러고 보니 번역기를 짐가방에 넣어 놓고 그냥 왔네?
하지만 개떡같이 말해도 찰떡같이 알아먹은 모양이다. 태선은 톨라리를 안은 채로 즉시 안쪽으로 달리기 시작했다. 다리를 절뚝거리는 게 이 사람도 어디 다친 모양인데.... 그런데 붕대 감은 놈들이라고?
"설마 후원자 말하는 건가?"
"황자님."
그때 계단 쪽에서 눈에 익은 두 명의 투사와 함께, 뜻밖의 인물이 모습을 드러냈다.
"루네?"
얜 또 갑자기 왜 여기 있어?
아, 내가 얼음 정령들 한방에 소환할 때 함께 섞여 나온 건가? 재도 반쯤 얼음 정령이니까?
그때 두 투사가 뭔가를 말하는데 역시 이해할 수 없었다. 대신 톨라리가 고개를 끄덕이며 투사들의 말을 번역해줬다.
"계단 옆의 절벽에 근위병들이 매달려 있대요. 힘이 다 빠져서 추락하기 직전이래요."
"구해달라고? 알았어. 내가 알아서 할게. 그리고 루네야?"
"네. 황자님."
"저기 안쪽에 달려가는 할아버지 보이지? 저 할아버지가 기절한 톨라리를 안고 보호하고 있어."
"톨라리 언니를요?"
그때까지만 해도 침착하던 루네의 눈이 크게 떠졌다. 나는 루네에게 두 사람을 보호해 줄 것을 부탁하며 즉시 비행마법으로 몸을 띄웠다.
"일단 병사들부터 구해라인데...."
그런데 막상 보니 체력이 문제가 아니라 온몸이 상처투성이였다. 그러고 보니 선옥에서 바로 이런 상황을 대비해 주드한테 기술을 가르쳤지?
"주드! 나와!"
나는 칼을 뽑아들며 소리쳤다.
"지금이 바로 힐링 샤워 사용할 때야! 저기 병사들 몸부터 회복시켜 줘!"
하지만 돌아오는 대답은 아무것도 없었다.
주드는 마치 칼에 먹혀버리기라 한 듯 꼼짝도 하지 않았다. 이 할아버지 왜 이래? 진짜 무슨 문제라도 생긴 건가?
어쩔 수 없이 힐링 샤워는 내가 쓸 수밖에 없었다.
먼저 계단 왼편에 있는 병사들에게 회복마법을 잔뜩 퍼부어 준 다음, 얼음벽을 새롭게 바닥에 깔아 계단까지 걸어올 수 있는 길을 만들어 주었다.
"모두 성 안으로 퇴각해! 어서!"
"...!"
말이 안 통해도 뜻은 통했다. 나는 반대편 절벽에도 똑같이 해준 다음 퇴각하는 병사들을 보며 한숨을 내쉬었다.
"일단 대충 정리된 거 같은데...."
그 와중에도 저 멀리 아래쪽에서는 이계의 군대와 얼음 정령들의 난투극이 벌어지고 있었다.
당장 날아가서 도와줄까 하다가, 이미 적과 아군이 심하게 얽혀 있는 걸 보고 그냥 내버려 두었다.
얼음 정령 군단을 소환한 건 이번이 처음이다. 이번 기회에 어디까지 활약할 수 있는지 위력을 체크해 놔야지.
"그나저나 정령 군단 소환할 때마다 루네도 같이 소환되는 건 좀 그런데...."
군단을 소환하는 것까지는 좋은데, 막상 하나하나 따로 소환할 수 없다는 것도 단점이 있구만.
그런데 갑자기 온 세상이 까맣게 변했다.
너무 갑작스런 변화에 위화감이 느껴질 지경.
모르는 사람이 당했다면 내가 눈이 멀었다고 생각하며 공포에 사로잡혔을지도 모른다.
하지만 난 이걸 예전에 이미 겪어 봤으며, 곧바로 어떤 일이 이어 질지 몸으로 터득했다.
어둠속에서 하얀 붕대를 감은 놈이 솟아오른다.
후원자.
그것도 네 마리나.
녀석들은 사방에서 동시에 손끝을 휘둘렀고, 그것은 아슬아슬하게 발동에 성공한 빛의 방패에 전부 가로막혔다.
파직!
어둠 속에서 빛의 불꽃이 튀어 오른다.
완벽한 방어.
후원자들의 표정이 붕대 너머로 일그러지는 게 보인다.
하지만 그마저도 날 방심시키기 위한 속임수였다.
다섯 번째 후원자.
반 박자 늦게 머리 위에 모습을 드러낸 또 다른 후원자가 내 머리를 향해 손끝을 내리꽂는다.
하지만 군주의 눈은 그 모든 것을 미리 읽고 있었다.
푹!
후원자의 손끝이 미세하게 머리를 파고들었다.
덩달아 녀석의 입가에 미소가 번졌다. 정말 손톱만큼만 박혔지만, 그것만으로도 날 죽이기엔 충분하다는 듯이.
과연 그럴까?
"...그림자 갑옷!"
순간 녀석의 입에서 탄성이 터졌다. 흠, 사이크 차원에도 그림자 갑옷은 똑같이 그림자 갑옷이라고 부르는 모양이네.
녀석이 파고든 건 미리 발동시킨 그림자 갑옷.
덩달아 온 세상 가득한 그림자를 활용, 녀석들의 몸을 덮어 도망치지 못하도록 했다.
우웅!
하지만 걸린 것은 한 놈뿐.
나머지 넷은 휘두르는 손날이 계속 막히자 갑자기 모습을 감추며 어딘가로 사라졌다. 나는 그림자 갑옷에 휘감겨 꿈틀대는 녀석을 향해 가만히 왼손을 뻗으며 질문했다.
"너흰 대체 후원자가 몇 명이냐?"
물론 대답을 바란 건 아니었다.
지이이이잉!
퓨어 매직.
녀석의 가슴팍에 고속으로 완성한 퓨어 매직을 발동했다.
투명한 빛은 내가 덮은 그림자 갑옷은 물론이고, 녀석의 몸을 감싼 붕대까지 단숨에 해체하며 반대편까지 관통했다.
팟!
동시에 마법의 궤적을 따라 세상을 덮은 그림자까지 한순간 갈라졌다. 아, 이건 또 예상 못 했네. 퓨어 매직을 이런 식으로도 활용할 수 있었구나.
하지만 정말 예상 못 한 건 후원자의 몸이었다.
"쿨럭...."
녀석은 놀랍게도 붕대 사이로 피를 토하며 무너져 내렸다.
피? 피를 토한다고?
자세히 보니 붕대 안에 진짜 사람이 들어 있었다. 망할, 이번에도 드워프 군주 때처럼 인간과 융합한 거였나?
덕분에 퓨어 매직이 몸을 관통했음에도 여전히 살아서 계속 꿈틀거렸다. 나는 생각할 것도 없이 녀석의 목덜미에 허술해진 붕대 틈으로 칼을 찔러 넣었다.
푹!
그리고는 가차 없이 손목을 비틀었다.
콰직!
관통된 뼈가 으스러지는 느낌이 칼을 타고 전해진다.
그러자 겨우 움직임을 멈추며 잠잠해졌다. 하지만 그 사이 몸을 피한 후원자들이 다시 수를 쓴 모양이다.
갈라졌던 그림자 결계의 틈이 순식간에 다시 메워졌네?
이계 황자는 세상을 구하고 싶다 176화
53장 역린


ท่ามกลางขั้วอำนาจที่ถือกำเนิดมานับพันนับหมื่นปี การก่อร่างของกฎเกณฑ์ถูกกำหนดขึ้นมาจากขั้วพลังและอำนาจของผู้ที่ยืนอยู่จุดสูงสุดบนใต้หล้าในสมัยบรรพชน พลังคือรากฐานของทุกสิ่ง หากไร้ซึ่งพลังใคร่จะยืนอย่างมั่นคงท่ามกลางพิภพแห่งนี่ก็นับได้เป็นเป็นได้แค่ฝันในโคตม
เพราะเช่นนั้นสงครามระหว่างแคว้นจึงเป็นเรื่องปกติของมหาพิภพแห่งนี้ มนุษย์ล้วนถูกกลืนกินโดยการแสวงหาพลังและอำนาจ ถูกเจ็ดอารมณ์หกปราถนาครอบงำ บ้างอยากเป็นหนึ่งในใตหล้า บ้างขวนขวายหาความเป็นอมตะ หรือต้องการเดินไปในวิถีที่ไม่มีใครสามารถเอื้อมเดินไปถึง เพราะความกระหายเหล่านี้ พวกมันสามารถทำลายกันและกันได้ยาวนานมากกว่าพันปีราวไม่มีวันจบสิ้น
จนกระทั้งพันปีก่อนเหล่าจอมยุทธ์ที่ยืนอยู่เหนือโลกหล้าได้สร้างสงครามร้อยปีที่พลิกโลกไปทั้งใบ กำเนิดเป็นขั้วอำนาจขึ้นมาครอบคลุมทั่วทั้งพิภพ ขั้วอำนาจยักษ์ใหญ่ที่ครอบครองพลังอำนาจองอาจเหนือผู้อื่นทั่วทั้งทวีป ผู้คนต่างพากันหวั่นเกรงและยอมก้มหัวยกย่อง ผู้คนต่างกล่าวขานเหล่าครอบครองอำนาจทั้งปวงนั้นว่า "มหาแดนศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง 4" ซึ่งถูกตั้งอยู่เสมือนเป็นกฏบัญญัติของโลกผู้วิเศษ
และสถานที่เหล่านี่ตั้งอยู่ที่ชั้นบนสุดของ ศิขรินข์ห้าชั้นฟ้า
ทุกคำพูดของพวกมันเป็นดั่งประกาศิต
เพื่อยุติข้อบาดหมางระหว่างผู้ยืนอยู่เหนือพิภพอื่นๆ เหล่า"มหาแดนศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง 4" จึงได้จัดตั้ง สิ่งหนึ่งที่สะเทือนโลกหล้าขึ้นมา สิ่งนั้นถูกกล่าวขานว่า "สงครามหมื่นแคว้น" สงครามที่ลากเอาโลกทั้งใบเข้าไปเกี่ยวข้อง ผู้ที่ยืนอยู่บนทำเนียบราชันต่างครอบครองลำดับขั้นสูงในสงครามหมื่นแคว้นทั้งสิ้น
เพราะเหตุนี้เองเหล่าดินแดนอื่นๆต่างก็พากันฝึกฝนจอมยุทธ์รุ่นเยาว์เพื่อเตรียมรอคอย สงครามที่จะเกิดขึ้นในทุกร้อยปี เพราะกฎเกณฑ์นี้เองผู้คนมามายต่าง ใฝ่ฝัน ที่จะครอบครองพลังที่มากพอที่จะทำให้ตนเองยืนอยู่เป็นหนึ่งในใต้หล้าแห่งนี้
และเรื่องสวนทางสวรรค์พลิกโลกาจะกล่าวถึงเด็กหนุ่มคนหนึ่งนามว่า มู่อิ้งเทียน ที่เกิดถือมาในแดนที่ไร้พรสวรรค์ แต่เขากลับมากไปด้วยพรสวรรค์จนได้รับสมญานามว่า "โอรสสวรรค์"
ทว่าด้านของเด็กหนุ่มกลับไม่คิดที่จะเอาดีทางด้านการฝึกตนเพราะเหตุผลบางอย่าง จนทำให้คนในตระกูลหรือคนทั่วไปเรียกอัจฉริยะผู้นี้ว่า หยกเหนืออาจม เพราะเด็กหนุ่มนั่นไม่เคยทำสิ่งใดในกฎเกณฑ์ ในโลกใบนี้แม้แต่บิดามารดาหรือบุพการีก็ไม่สามารถเดาใจความคิดของมันได้
จนกระทั้งวันหนึ่งที่แม้แต่มู่อิ้งเทียนก็ไม่คาดฝันว่าตนเองจะต้องหันกลับเข้าไปสู่เส้นทางฝึกตนอีกครั้ง
และในครั้งนี้เส้นทางของเขาจะเป็นเส้นทางที่ไร้กฎเกณฑ์ เช่นเดิม
เพราะเป้าหมายของเขาคือเส้นทางที่จะต้องสวนทางสวรรค์ และพลิกโลกาลงมา!


เขตตัวเมืองนั้นอยู่ตรงตีนเขาของตระกูลมู่ เพราะช่วงเวลานี้มีการสอบคัดเลือกเข้าสำนักประชากรส่วนใหญ่ในเมืองต่างก็ขึ้นไปแสดงความสนุกสนานในรอบสามปีกันจำนวนมากทำให้ภายในตัวเมืองพบผู้คนอยู่ประปรายแต่ก็สามารถเรียกได้คึกคัก
ตอนนี้ ในสุดเขตของถนนสายหนึ่งมีสถานที่หนึ่งก่อตั้งขึ้นมาอย่างฉาวโฉ๋ราวกับไม่เกรงใจคนของทางการ ที่แห่งนี้คือพรรค มัจฉาทวนน้ำ ซึ่งตอนนี้ภายในพรรคเทียบกับข้างนอกอาจจะเรียกได้ว่าคึกตักกว่ามาก เพราะผู้คนในพรรคยามนี้กำลังมีทีท่าตื่นตระหนกวุ่นวายอยู่เป็นระรอก
ภายในห้องหนึ่งมีชายวัยกลางคนที่ไว้หนวดแพะและมีหน้าตาเหมือนกับโจรภูเขากำลังแสดงสีหน้าเครียดออกมาอย่างปิดไม่มิด สานตาส่วนหนึ่งมองไปยังแผนที่ที่อยู่บนโต๊ะมาพักใหญ่ ดูก็รู้ว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นในที่แห่งนี้
ทันใดนั้นอยู่ดีๆบรรยากาศวุ่นวายข้างนอกก็เงียบลง ทว่าชายในชุดเคราแพะยังไม่ทันได้สงสัยเสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้น ดึงสติเขากลับมาในบัลดล
"ดูหมือนว่าจะเกิดปัญหาขึ้นตอนที่ข้าไม่อยู่"
ชายหนวดแพะเมื่อได้ยินเสียงนี้ก็สะดุ้งโหยง หันสายตาไปเห็นร่างของบุรุษหนุ่มผู้สง่างามที่เข้ามาอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียงเขาก็ต้องเข่าอ่อนคุกเข่าลงก่อนจะคำนับทันที
"คุณชาย วันนี้ท่านไม่ควรลงมาจากตระกูลนี่ขอรับ"
มู่อิ้งเทียนมองไปยังหัวหน้าของพรรคคนปัจจุบันที่มีนามว่าถูหมิงผู้นี้ และพบว่ามันแสดงสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้ตนเองรับรู้ได้ในทันทีว่ามีปัญหาอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน
"เรื่องของข้าเจ้าไม่ต้องสนใจ มีอันใดเกิดขึ้นว่ามาก่อนเถอะ"
มู่อิ้งเทียนปัดมืออย่างรำคาร ก่อนที่จะพุ่งเข้าประเด็นหลักและไม่ถามถึงสาเหตุที่ไม่มีใครมาบอกข่าวแก่เขาเลยสักคนเดียวเพราะ เขาก็พอจะเดาได้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญถูหมิงคงไม่อยากจะส่งข่าวไม่ดีไปรบกวนเขามากจึงไม่ได้ติดต่อเขาไป
ถูหมิงตามจริงไม่อยากจะรบกวนคุณชายแต่ในเมื่อเรื่องมันเลยเถิดมาจนถึงขั้นนี้แล้วอีกอย่าง คุณชายก็ดันมาปรากฏอยู่ตรงหน้าแแล้วจะไม่พูดก็ใช่เรื่องจึงจำใจยอมรับออกมา
"เอ่อ..คือว่า อันที่จริง.."ถูหมิงพูดจายึกยักจนมู่อิ้งเทียนที่ยิ้มอยู่เริ่มจะรู้สึกหงุดหงิด ทำให้ถูหมิงเหงื่อไหลออกมาเต็มหลังเพราะว่ารู้ดีว่าถ้าคุณชายหน้าหยกผู้นี้รู้สึกโกรธขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น เขาจึงรีบเล่ายอย่างรวบรัดว่า
"อันที่จริงเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน หน่วยลาดตระเวนของเรากลุ่มหนึ่งได้ขาดการติดต่อไป จนกระทั้งเราได้ส่งคนไปดูตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา"
ได้ยินมู่อิ้งเทียนก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที ก่อนกล่าวว่า
"หายไป? หมายความว่าเช่นไรที่ว่าหายไป ไม่สามารถติดต่อได้สักคตนเลยงั้นรึ"
"ขอรับนายน้อย อีกทั้งตอนที่พวกเราเดินทางไปตรวจสอบดูก็ไม่พบร่องรอยถึงการต่อสู้อันใดเลยแม้แต่น้อย เรื่องเช่นนี้ข้าเองก็พึ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรกเช่นกัน"
มู่อิ้งเทียนเคาะนิ้วเรียบเรียงความคิดในหัว ถ้าสัตว์อสูรโจมตีอย่างน้อยก็ต้องมีร่องรอยอะไรเกิดขึ้นบ้าง? หรือว่าจะเป็นฝีมือมนุษย์แต่พวกมันมีเป้าหมายอันใดถึงเล็บเป้ามาที่เขตเมืองของตระกูลมู่ หรือว่าจะเป็นคนของอีกสองสำนักใหญ่ แต่เขาคิดว่าไม่น่าใช่หาจะเล่นเกมการเมืองการใช้วิธีรุ่นแรงในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ดีคนของทางนั่นเองก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นที่จะมาสร้างปัญหาในตอนที่สำนักจากชั้นสี่ลงมาทำการทดสอบรับศิษย์
มู่อิ้งเทียนได้ฟังก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเรื่องนี้แปลกประปกติในเขตของตระกูลมู่นั้นล้วนแต่ปลอดภัยจากสัตว์อสูรร้ายและไม่ค่อยเกิดเรื่องราวเช่นนี้มากนัก อีกอย่างคนจากสำนักมัจฉาทวนน้ำก็ไม่ใช่พวกตะเกียงพร่องน้ำมัน การที่จะหายตัวไปพร้อมกันในคราวเดียวโดยที่ไม่มีหลักฐานเหลือยู่เลยนับว่าแปลมากจริงๆ
"ส่งเรื่องไปยังสำนักคุมกฏหรือยัง"
สำนักคุมกฏที่เขากล่าวถึงเป็นเหมือนกับหน่วยปราบปรามของโลกใบนี้ที่มีอยู่ทุกชั้น กล่าวกันว่าที่คนจากชั้นสูงไม่กล้าลงมือต่อชั้นล่างอย่างพวกเขาเป็นเพราะว่าสำนักคุมกฏยังดำรงอยู่ ถือว่าเป็นตัวแทนของความยุติธรรมบนโลกใบบนี้เลยก็ว่าได้ เพราะเช่นนั้นส่วนมากหากมีปัญหาอันใดพวกเขาก็จะไปแจ้งสำนักคุมกฏสาขาย่อยให้มาช่วยเหลือ
"ยังขอรับ" ถูหมิงตอบมา ซึ่งเป็นไปตามคาดจากมุมมองของคนคุมพรรคคบงไม่อยากให้ชื่อเสียงพรรคต้องด่างพร้อยจนกว่าจะอับจนหนทางที่สุดถึงไปขอช่วยที่สำนักคุมกฏ
"ไม่ต้องมาห่วงชื่อเสียงแล้ว ไปเชิญแม่นางเฟิ่งมาเลยก็ได้ ทำการรัดกุมไว้จะดีกว่า"มู่อิ่งเทียนสั่งคำสั่งก่อนที่จะยื่นใบสีขาวส่งมอบให้แก่ถูหมิง "นี่คือใบรับรองจากข้า แมม่นางเฟิ่งเคยติดหนี้ข้าครั้งหนึ่งถ้าเรียกนางมา นางไม่กล้าปฏิเสธแน่เจ้ารีบส่งข่าวไปเถอะ"
มู่อิ้งเทียนกล่าวจบบทสนธนาอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมองยังภายในพรรคที่กำลังวุ่นวายอย่างหนัก ภายในหัวของเขาชั่งหนักเบาอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน ทำให้มูหลิงทำหน้าเหวอหวาเมื่อเดาสิ่งที่มู่อิ้งเทียนจะทำได้
"คุณชายจะไปไหนขอรับ"
"ข้าจะเข้าไปตรวจดูด้วยรอบๆด้วยตนเองสักหน่อย"
"แต่ว่ามันอันตรายมากนะขอรับคุณชาย!"
"ไม่ต้องห่วงข้าแค่ไปเดินดูรอบๆไม่ได้เข้าไปข้างในหรอก" มู่อิ้งเทียนปัดไปอย่างรำคาร
"อย่างน้อยก็พาคนไปด้วยสักคนสองคน" ถูหมิงที่เห็นเรื่องความปลอดภัยของคุณชายจึงขัดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่ามู่อิ้งเทียนมีหรือจะฟัง
"ไม่ต้องหรอก ไม่นานสำนักคุมกฏคงจะมาอยู่ดีเจ้าให้คนอยูู่ประสานงานที่นี่เถอะ"
"เดี่-- คุณชายรอก่อนขอรับ"
ยังไม่ทันพูดจบเงาร่างของมู่อิ้งเทียนก็เดินหายลับออกนอกประตูพรรคไปเสียแล้ว ทำให้สีหน้าของถูหมิงกลับมาซีดเผือกอีกครั้ง การสนธนาครั้งนี้เกิดขึ้นไวและจบลงอย่างรวดเร็วจนถูหมิง เดาได้ว่าคุณชายเองก็มีเวลาไม่มากนักจึงอาสาไปตรวจสอบด้วยตนเอง ทว่าเรื่องนี้หากจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กมันก็ใช่ แต่หากมันมีอันตรายมากกว่าที่คิดตัวของเขาก็ต้องหัวหลุดออกจากบ่าแล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตัวนายน้อยของพวกเขา
ถูหมิงจึงสะบัดหัวไม่คิดมากอีก รีบเรียกคนของพรรคมาช่วยติดต่อคนของสำนักคุมกฏในทันที แชละเพราะว่าใบรับรองของคุณชายที่อยู่ในมือเขามั่นใจแปดในสิบส่วนว่าพวกสำนักคุมกฏต้องไม่กล้าชักช้าแน่
ถูหมิงชั่งใจอีกสักนิดคิดว่าจะส่งคนตามไปหาคุณชายดีหรือไม่ แต่พอคิดสลับไปมาเขาก็หยุดความคิดนั้นเอาไว้ เพราะว่าคุณชายนั่นคงไม่มีทางชอบใจแน่หากรู้ว่าตนส่งคนไปช่วยเขาอย่างลับๆและอีกอย่างด้วยความเร็วของคุณชายพวกเขาคงไม่มีใครสามารถตามทัน และอย่างสุดท้ายและสำคัญที่สุด
อีกสาเหตุหนึ่งคงเป็นเพราะว่าคุณชายกำลังหาเรื่องแก้เบื่ออยู่อย่างแน่นอน!
ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะหรือมากพรสวรรค์เพียงไหนเขาก็ยังเป็นเด็กอายุสิบห้าปี ย่อมต้องชอบเรื่องตื่นเต้นเป็นธรรมดา
ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้คือเขาต้องรีบแจ้งข่าวให้คนของสำนักคุมกฏมาให้ไวที่สุดน่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด
ถูหมิงหวังว่าคงจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณชายเขาเสียก่อนที่พวกเขาจะไปถึง ไม่เช่นนั้นพวกเขาทั้งพรรคคงได้ไม่มีศีรษะอยู่บนบ่าอีกอย่างแน่นอน
เขาหวังว่าจะไม่มีอันใดเกิดขึ้นจริงๆ...


ภายในหออักษรของตระกูลมู่ที่ปลีกนิเวศและสงบเงี่ยมที่สุดในตระกูล บัดนี้ภายในปรากฏร่างของบุรุษต่างวัยนั่งหันหน้าเข้าหากัน หนึ่งชราทว่าน่าหวั่นเกรงอีกหนึ่งยังหนุ่มแน่นแต่ดูสง่างาม
มู่ฉางเจี่ย ยามนี้มีใบหน้าที่ดุดันห้าวหาญกลับเกิดรอยแดงขึ้นใต้ตาของตนเอง เพราะเมื่อครู่ได้เสียน้ำตาไปไม่น้อย ส่วนสาเหตุก็มาจากหลายชานสุดที่รักของตนเองที่ยามนี้ก็ยังคงมีอัปกริยาสง่างามไร้ความกังวลเช่นเดิม
ชายชราแทบที่จะหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาดังๆ เขาเป็นถึงผู้นำตระกูลมู่ผู้เกรียงไกร ไม่ว่าใครต่างก็ให้ความเคารพ ไม่ว่าใครต่างก็ไม่กล้าขัดใจของเขา หากจะมีเพียงคนเดีวบนโ,กใบนี้ที่สามารถทให้เขาหลั่งน้ำตาและไม่สามาารถควบคุมได้ที่สุดก็คงจะเป็นหลานชายที่เขารักที่สุดเบื้องหน้า
หากมู่ฉางเจี่ยคือบุรุษผู้ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความมั่นคงและพลังอำนาจ มู่อิ่งเทียนหลานชายของเขาก็คงจะเป็นความสง่างามและไร้กฏเกณฑ์ ยามที่มู่ฉางเจี่ยยืนอยู่ในตระกูลใครต่อใครก็ต่างได้รับความรู้นสึกว่าชายชราผู้นี้คือเจดีย์หลักของตระกูลมู่ที่นำพาความรู้สึกว่าจะสามารถต้านลมต้านฝนปกป้องภายตระกูลของเขาได้ ทว่า มู่อิ่งเทียนหลานชายของเขากลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันโดนเช่นเชิง ใครที่จ้องมองไปยังคุณชายตระกูลมู่ผู้นี้ ต่างก็คิดได้แค่ว่า
หากฝากตระกูลมู่เอาไว้ที่ เด็กหนุ่มผู้นี้สานต่อ วันนั้นตระกูลของเราคงต้องสิ้นแล้ว!
ไม่ใช่ว่ามู่อิ้งเทียนไร้ความสามารถ กลับกันมู่ฉางเจี่ยที่เห็นหลานชายตนเองมาตั้งแต่ยังเด็กก็รู้ตัวดีถึงศักยภาพและพรสวรรค์ที่เลิศล้ำมหาศาลที่เด็กหนุ่มแสดงออกมาให้เห็นและอีกหลานส่วนที่เขายังไม่เผยออกมา เรื่องเช่นนี้ใครก็ไม่สามารถเถีงได้ว่า เด็กหนุ่มผู้นี้หากดึงศักยภาพของตนเองออกมาใช้ ต่อให้ชั้นที่สี่ บางทีพวกเขาก็จะสามารถเอาชนะพวกมันได้!
ทว่ากล่าวแล้วก็ต้องเจ็บในหัวใจ เมื่ออัจฉริยะตัวน้อยของพวกเขา ที่ถูกคาดหวังและตามใจตั้งแต่ยังเด็กผู้นี้กลับมีนิสัยแปลกประหลาดอย่างยิ่ง จนชายชราก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเขาไม่ได้นิสัยแบบนี้มาจากใคร
ความแปลกประหลาดของหลานชายของเขาดังขจรไปทั่วสารทิศ ทั้งด้านดีและไม่ดี มีหรือที่คุณชายตระกูลบ้านใดบางทีรู้สึกเบื่อหน่ายจึงหนีออกจากบ้านไปตอนอายุสิบเอ็ดขวบ ลงไปในเขตเมืองของตระกูลมู่ และไปใช้ชีวิตแบบขอทาน! และหลังจากเข้าไปเป็นขอทานได้เพียงไม่กี่เดือนเด็กหนุ่มก็รวมรวมเหล่าขอทานจำนวนหนึ่งเข้ายึดอำนาจ และสามารถจัดการควบคุมเหล่าขอทานแต่งตั้งให้เป็นกองกำลังอิสระที่สามารถใช้งานได้อย่างอำเภอใจ ยามนั่นตอนที่มู่ฉางเจี่ยไปพบกับหลานชายของตนที่สวมชุดแบบเดียวกับพวกยากจกำลังนอนด้วยท่าทางเกียจคร้านโดยรอบกายต่างก็มีเหล่าขอทานมาปนนิบัติรับใช้
เมื่อได้เห็นภาพในตอนนี้เส้นเลือดของชายชราก็แทบจะระเบิดออกจากหัว เพราะไม่คาดฝันว่าหลานชายของตนเองจะกลายเป็น ผู้นำของเหล่ากระยาจกไปซะอย่างนั้น!
ทว่าก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านั่น สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อมู่อิ้งเทียนลุกออกมาจากหัวหน้าของเหล่ากระยาจก และไม่ไปเข้าร่วมอีกเลยหลังจากนั่น โดยที่เขาให้เหตุผลเพียงว่า
"ข้าเบื่อการใช้ชีวิตแบบขอทานแล้ว" เพียงประโยคเดียวสั้นๆ เขาก็ละทิ้งอำนาจในมือทิ้งไปซะอย่างนั้นท่ามกลางความงุนงงของผู้คน ข่าวเรื่องนี้ดังขจรไปทั่วเช่นกัน จนถึงกับได้รับฉายาว่า คุณชายมู่ผู้กอบกู้ยาจกอุดร ยามนั้นมู่ฉษงเจียอับอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ทว่าเขากลับไม่กล้าที่จะสั่งสอนมู่อิ้งเทียนเลยจริงๆ
เพราะหลังจากเรื่องในคราวนั่นปัญหาของเรื่องขอทานในเขตการค้าของตระกูลมู่ก็หายไป ระบบภายในของเหล่ายาจกเพราะมู่อิ้งเทียนเข้าควบคุม ก็สามารถที่จะยืนด้วยลำแข้งลำขาของตนเองได้จนสามารถตั้งเป็นองค์กรใหม่และเริ่มทำมาค้าขาย จนในที่สุดจากเหล่ายาจกยามนี้ก็กลายมาเป็นผู้พิทักษ์ในเงามืดของเขตการค้าของตระกูลไปเสียแล้ว
ชายชราแม้จะปวดเศียรเวียนเกล้าเพียงใดแต่เรื่องนี้เขาเองก็ยากจะบรรยายออกมาได้ มู่อิ้งเทียนนั่นฉลาดเลิศล้ำมาตั้งแต่เด็ก เรื่องบางอย่างที่เด็กหนุ่มกระทำล้วนมีความหมายแฝงทั้งนั้น ขาทำสิ่งใกก็ฃ้วนจะมีเหตุและผลตามาเสมอ
ที่ชายชราย้อนคิดถึงเรื่องนี้ก็เพราะว่า เรื่องราวนี้เป็นตัวบ่งบอกว่าถ้าหากมู่อิ้งเทียนคิดจะควบคุมและสานต่อหน้าที่ผู้นำตระกูลมุ่รุ่นต่อไป มันคงจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับเด็กหนุ่ม
ทว่าหลานชายที่เขาคาดหวังสุดหัวใจผู้นี้กลับปฏิเสธเรื่องนี้ตั้งแต่สามปีก่อนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาขี้เกียจนำตระกูล!
แค่นั่นยังไม่พอเพราะเรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่ ตามกฏของสำนักคนที่จะสืบทอดคนต่อไปต้องเป็นมู่อิ้งเทียนแต่ในเมื่อเขาไม่อยากที่จะเป็น นับตั้งแต่วันนั้นมู่อิ้งเทียนเลยหยุดที่ฝึกวิชา เพื่อที่จะลดความโดดเด่นจากในตระกูลของตัวเองลง และโยนภาระหน้าที่ไไปให้น้องายของตนที่ห่างกันหนึ่งปีแทน
ช่างเป็นเจ้ามารน้อย จนเขาหมดคำจะพูดจริงๆ!
"เจ้าไม่คิดจะสานต่อเป็นผู้นำตระกูลมู่จริงๆ?" ชายชรากล่าวถามหยั่งเชิงออกไปแม้ว่าภายในใจจะรู้คำตอบอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว
มู่อิ้งเทียนวางถ้วยชากรุ่นในมือลง พูดในสิ่งที่ชายชราคาดออกมา
"ท่านก็รู้ว่าข้าตัดสินใจไปแล้ว"
เห็นใบหน้าของหลานรักตนเองที่ยังคงยืนยันเป็นเสียงเดิม ชายชราก็ยิ้มขื่นและถอนหายใจเอาความทุกข์ออกมาเป็นรอบที่ร้อย เพราะรู้ดีว่าเมื่อหลานชายกล่าวออกมาเช่นนี้ถ้าแบบนั้นการจะเปลี่ยนความคิดเจ้ามารน้อยที่สุดแสนจะเจ้าเล่ห์ผู้นี้คงยากกว่าปีนป่านสวรรค์เสียอีก
"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคงจะวางแผนเอาไว้หมดแล้วงั้นสิ จึงส่งเวยหลินไปที่สำนักหมื่นเมฆาตั้งแต่แรก เพราะคิดว่าสำนักที่มีสัมพันธ์ดีที่สุดคงจะได้รับการสนับสนุนจากภายในตระกูลมากที่สุด "
เวยหลินคือน้องชายต่างมารดาที่มู่อิ้งเทียนให้ความสำคัญไม่ต่างจากน้องชายแท้ๆของตัวเอง ถ้าจะให้พูดชีวิตของเวยหลินไม่เคยที่จะขัดคำสั่งของมู่อิ่งเทียนเลยสักครั้งเพราะเด็กหนุ่มผู้นั้นเองก็มองตัวตนของมู่อิ้งเทียนเป็นพระเจ้าไปตั้งนานแล้ว ถ้ามู่อิ้งเทียนสั่บงให้ไปทางทิศตะวันออกเวยหลินไม่มีทางเดินไปทิศตะวันตกแน่ ดีไม่ดีตังแต่ที่เห็นว่าเวยหลินนับถือตนเองดั่งพระเจ้าเ่นนั่น เรื่องของการโยนภาระนำตระกูลก็คงจะถูกวางแผนมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้
มุ่อิ้งเทียนทำสีหน้าขี้เล่น
"ท่านคิดมากไปแล้ว"
การปฏิเสะเช่นนี้ไร้ความน่าเชื่อถือถึงอย่างที่สุด ชายชราไม่อยากจะเถียงเรื่องนี้อีกจึงพุ่งประเด็นไปที่เรื่องอื่นแทน
"อีกหนึ่งเดือนเวยหลินก็จะเข้าพิธีหมั่นหมายกับคนของสำนักพิรุณสวรรค์แล้ว เรื่องนี้เองก็คงจะเป็นสิ่งสำคัญที่คนในตระกูลเลือกเวยหลินแทนเจ้า เจ้าคงจะคิดเช่นนี้อยู่ละมั้ง"
เมื่อถูกท่านปู่ของตนเองอ่านความคิดออก มู่อิ้งเทียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มยียวนเป็นคำตอบ จนชายชราอยากจะที่จะตบกระโหลกเข้าให้ซักที
มือขาวหยกของมู่อิ้งเทียน ลูบคมถ้วยน้ำชาของตนเองเบาๆก่อนจะเอ่ยความคิดส่วนหนึ่งของตนเองออกมาเพื่อให้ท่านปู่สบายใจว่า
"อย่าคิดว่าแค่เรื่องที่ข้าขี้เกียจรับหน้าที่ผู้นำตระกูลอย่างเดียว และจะโยนภาาระไปให้น้องชายของข้าเพราะเป็นคนที่ข้าสนิทสนมที่สุดในตระกูลเท่านั่น การสืบทอดตระกูลข้าเองก็คิดอย่างถี้ถ้วนแล้ว หากจะว่าใครที่เหมาะสมที่สุดในตระกูลของเรา ข้าคิดว่าคงไม่พ้นเวยหลินกับอิงหยาน ทว่าหากให้เลือกเวยหลิงนั่นเข้มแข็งและกล้าตัดสินใจ แถมยังรับผิดชอบต่อหน้าที่ได้ดี มีความเด็ดเดี่ยวกว่าอิงหยานที่มีนิสัยรักอิสระมากกว่า ข้าจึงเลือกเขา"
เขาสบตากับมู่ฉางเจี่ยด้วยแววตาที่ปราศจากความขี้เล่นและยียวน ในนั้นมีเพียงความเชื่อมั่นและมั่นใจในตนเองอยู่มากมาย ราวกับจะบอกต่อมู่ฉางเจี่ยว่า ให้เชื่อในตัวเขาเพราะตั้งแต่ที่เขาเกิดขึ้นมาบนโลก เขาไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลยสักครั้งเดียว!
มู่ฉางเจี่ยที่เห็นแววตาเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยอมแพ้ขึ้นมา เขายิ้มขื่นทำให้ใบหน้าที่เริ่มจะเหี่ยวย่นไปมากแล้วดูดีขึ้นกว่าเก่า
"ก็ได้ ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก" ชายชรากล่าวยอมแพ้ออกมาจริงๆ จนมู่อิ้งเทียน ต้องรู้สึกแปลกใจเพราะท่านปู่ขี้ตืดของเขาเป็นคนหัวรั่นคนหนึ่งที่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ เรื่องการสืบทอดเป็นเรื่องใหญ่ แม้แต่เขาเองก็คิดอย่างถี้ถ้วนมาตั้งนานแล้ว คำนวณถึงผลได้ผลเสียมาตั้งกี่ร้อยรอบผลที่ดีที่สุดเองก็คือผลลัพท์แบบนี้ก็จริง
แต่คนลิขิตหรือจะสู้ฟ้าคำนวณ แม้ว่าเขาจะวางแผนมามากมายเพียงใด เรื่องบังเอิญก็สามารถเกิดขึ้นมาได้เสมอ ท่านปู่ของเขาคงจะคิดเช่นนี้เหมือนกันจึงได้คะยักคะยอให้เขาสานต่อผู้นำตระกูลด้วยตนเอง ไม่ใช่ว่าเพราะเวยหลินมีศักยภาพไม่พอ
แต่เป็นเพราะ มู่อิ้งเทียนมีศักยภาพมากกว่า!
ช่วงเวลาที่มู่อิ้งเทียน อยู่ในภวังค์ความคิดนี้เอง ที่มู่ฉางเจี่ย มองเห็นว่าแววตาของหลานชายของตนเองมีคลื่นระรอกอะไรบางสิ่งผุดขึ้นมา เขาก็สามารถเข้าใจได้ในทันทีว่ามีบางสิ่งที่แม้แต่คนที่ทำอะไรก็ได้อย่างมู่อิ้งเทียนต้องขบคิด และไม่สามารถแก้ไขได้โดยง่าย
"อิ้งเทียน" เขาเอ่ยชื่อหลานรักขึ้นมาเบาๆ
มู่อิ้งเทียนเงยหน้าขึ้นมามองปู่ของตนอย่างช้าๆทว่ายังสามารถมองเห็นได้ว่าเขายังคงอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง ทันใดนั้นคำถามที่เขาไม่เคยคิดจะถามหลานชายของตนเองตลอดสิบห้าปีนี้ก็ถูกเอ่ยออกมา
"เจ้าอยากจะทำอะไรกันแน่?"
ทำไมถึงเป็นเวลานี้ ในสถานที่ที่มีเพียงหนังสือรอบด้านและมีเพียงแสงไฟจากเทียนเล็กเท่านั้นเขาก็ไม่ทราบ แต่เขาแค่อยากจะยืนยันให้แน่ใจว่าหลานชายของตนเองนั่นคิดอะไรอยู่
มู่อิ้งเทียนที่ได้ฟังก็หลุดออกจากภวังงค์ และก็อดไม่ได้ที่จะทำสีหน้าสับสนออกมาเป็นครั้งแรก จนชายชราตกใจว่าหลานชายที่ฉลาดเฉลียวเป็นเลิศคนนี้ก็ยังงสามารถทำสีหน้างุนงนและสับสนได้เช่นกัน เขารู้สึกขำและสะใจอยู่ในใจก่อนจะขยายความไปว่า
"การที่เจ้าวางแผนการเช่นนี้ หรือพฤติกรรมแปลกประหลาดของเจ้าในช่วงเวลาหลายปีมานี้ ล้วนต้องมีเหตุผลเป็นแน่ หรือาจจะบางทีคำตอบเหล่านั้นหลานชายของเขาอาจะเป็นคนพูดออกมาเองในสักวัน
มู่อิ้งเทียนเปิดปากราวกับอยากจะพูดอะไรออกมา แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบ ก่อนที่จะส่งยิ้มอ่อนโญนมาให้มู่ฉางเจี่ยแทน การที่ไม่ได้รับคำตอบนี่ก็ถือว่าเป็นคำตอบเช่นกัน ชายชรายิ้มมุมปากก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
"ข้าคงต้องไปดูความราบรื่นของการทดสอบในปีนี้สักหน่อย เรื่องที่เจ้าคิดจะพูดถ้าหากถึงเวลาที่อยากจะบอกก็อยากจะบอกเถอะ"
ชายชราทิ้งท้ายไว้เช่นนั่น ก่อนจะลุกเดินจากไป แต่มู่อิ้งเทียนกลับนั่งอยู่กับที่คอยคิดคำถามเมื่อครู่ของท่านปู่ของตนเองไปมา ก่อนที่เขาจะยิ้มขื่นเพราะไม่คิดว่าท่านปู่จะมองสิ่งใดในความคิดของเขาออก
"อิ้งเทียน"
ก่อนที่จะก้าวออกจากประตู มู่ฉางเจี่ยก็เอ่ยคำพูดออกมาอีกครั้งในท้วงท่าที่ไม่คิดจะหันหลังกลับมามอง มู่อิ้งเทียนหันไปมองแผ่นหลังกว้างที่เริ่มชราภาพของปุ่ของเขาอีกครั้ง
"เจ้าคือหลานชายของข้า เจ้าอยากจะทำอะไรข้าพร้อมจะสนับสนุนอยุ่เสมอ อย่าลืมซะเล่า"
พูดจบก็เดินจากไป ปล่อยให้มู่อิ้งเทียนที่ตอนแรกสับสนในความคิดอดยิ้มมุมปากออกมาไม่ได้
"ช่างเป็นการพูดปลุกใจที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ"


หลังจากสนธนาภายในหออักษรกับท่านปู่ของตนเองเสร็จ มู่อิ้งเทียนก็นั่งทบทวนตนเองอยู่ในนั้นสักพักก่อนที่จะเดินออกมา
เขาเดินไปตามทางแม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนปกติแต่หากคนที่รู้จักเขามากพอ มาพบก็คงจะรู้ได้ในทันทีว่ามีบางสิ่งติดค้างอยู่ในใจของคุณชายผู้สูงศักดิ์ผู้นี้แน่นอน
ชายหนุ่มเดินไปตามทางสวนของตระกูลที่กว้างใหญ่และไร้ผู้คนเพราะวันนี้มีการทดสอบคัดเลือกเข้าสำนัก บรรดาผู้คนคงจะไปรวมตัวกันที่ลานกว้างหมดแล้ว ยกเว้นแต่เขาที่แอบหนีออกมาตั้งแต่แรก
มู่อิ่งเทียนยืนหยุดอยู่ตรงบ่อปลาที่ภายในถูกตีกรอบไปด้วยพื้นดินเพียงงเพื่อจะกักขังความสวยงามของมัจฉาเอาใว้ให้คนอื่นเชยชม
ทันใดนั้น มู่อิ้งเทียนก็ย้อนคิดถึงอดีตของตนเอง
ทั้งชีวิตของเขาถูกพัธนาการไปด้วยความคาดหวัง ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นโอรสของสวรรค์ ไม่ว่าจะทำสิ่งใดผู้คนก็ล้วนที่จะคาดหวังไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็จะถูกจับตามอง
เมื่อมองไปเห็นเหล่ามัจฉาที่ถูกกักขัง มู่อิ้งเทียนก็ยิ้มขื่นเพราะคิดว่าหากมันมีความรู้สึกนึกคิดก็คงจะไม่ต่างจากตนเอง พวกมันตั้งถูกักขังมาทั้งชีวิตเพียงที่จะให้ถูกจัดแสดงความงามให้ผู้อื่นเชยชม
น่าเบื่อ น่าเบื่ออย่างยิ่ง
เด็กหนุ่มที่มีอายุเพียงสิบห้าปีผู้นี้ กำลังเบื่อ สิ่งที่ท่านปู่ของเขาถามเมื่อครู่บางทีเขาอาจจะรู้แล้วก็เป็นได้
ที่เขาไม่อยากฝึกตนเพราะเขาไม่ต้องการที่จะโดดเด่นจนต้องแบกรับหน้าที่สืบทอดตระกูล เขาไม่สามารถทิ้งมันไปได้ตั้งแต่เกิด เพราะสิ่งนี่ทุกคนก็ต่างคาดหวังให้เขาเป็น ทว่ายิ่งคิดเขาก็ยิ่งเบื่อหน่าย
จะมีปีกอันกว้างใหญ่ไปทำไมถ้าหากเขาถูกขังอยู่ในกรง เขาจะมีความสามารถมากมายมหาศาลไปทำไมหากทั้งชีวิตถูกตีกรอบอยู่ในตระกูลแห่งนี้
เพราะเช่นนั้นเขาจึงวางแผน เขาจะหนีออกไปให้ไกล ออกไปตามหาสิ่งที่ทำให้เขาหายเบื่อ
สิ่งที่มู่ฉางเจี่ยถามเขา คำตอบของมันก็คืดสิ่งง่ายๆ สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้
"อิสระภาพ!"
"ความฝันของข้ามีเพียงอย่างเดียวเท่านั่นคือเป็นผู้ที่มีอิสระที่สุดในโลกใบนี้"
มู่อิ้งเทียนกำมือแน่น อีกนิดเดียวแผนการของเขาก็จะสำเร็จอีกเพียงแค่นิดเดียวเขาก็จะสามารถออกไปจากที่นี้ ออกไปสู่โลกกว้างใหญ่ที่ที่เขาไม่สามารถควบคุมอันใดได้!
เขายืนอยู่เช่นนั้น มองไปยังมัจฉาตัวแล้วตัวเล่าจมอยู่ในความคิดอยู่นาน จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ก็มีเสียงของสตรีนางหนึ่งดึงสติของเขากลับมา
"คุณชายมู่ สีหน้าของท่านดูไม่ดีเลยทท่านไม่สบายตรงไหนหรือไม่"
เสียงอ่อนโยนเสนาะหูนี้ดังขึ้นข้างกายของเขา เมื่อเขาดึงสติหันไปมอง ก็พบว่าตนเองต้องก้มหน้าลงเพราะส่วนสูงที่ต่างกัน ก่อนที่จะพบกับใบหน้ากลมเล็กๆใบหนึ่งที่กำลังแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยเขาออกมา
เมื่อเห็นอิสตรีตรงหน้า อารมณ์ที่ขุนมัวของมู่อิ้งเทียนก็ดีขึ้นในทันที เพราะอิสตรีตรงหน้าแม้จะมีร่างกายและสัดส้วนที่เหมือนกับเด็กแต่แท้จริงแล้วเขานั่นนับนางเป็นหนึ่งในในคนที่เขาชื่นชอบมากที่สุดในตระกูล นางมีชื่อว่ามูซือหยา สาวรับใช้ที่ดูแลเขามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ซึ่งการเลี้ยงดุคุณชายที่แปลกประหลาดเช่นเขาคงจะไม่ใช่เรื่องง่ายแน่นอนเพราะมีหลายครั้งที่นางต้องเกือบจะไปหาหมอโรคประสาทเพื่อขอยากล่อมประสาทมาทาน
เพราะมู่อิ้งเทียนผู้นี้ช่างเป็นมารน้อยที่ใครๆต่างก็ต้องปวดหัวตั้งแต่เด็กจริงๆ
เมื่อได้เห็นหญิงสาวที่เขานับถือเป็นพี่สาวของตนเอง แววตาของมู่อิ้งเทียนก็ชุ่มฉ่ำไปด้วยความสเน่ห์หามากล้น ไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว มือที่ไวปานอสรพิษจะพุ่งไปหอบกุมมือขาวอันนุ่มนิ้มของหญิงรับใช้นางนี้ในทันที ก่อนที่จะก้มหน้าเผยความเจ้าชู้ออกมาจนหมด
"พี่สาว ข้าคิดอยู่เสมอ่าท่านช่างเอาอกเอาใจข้าเป็นอย่างดี ขนาดที่ข้ามีสีหน้าทุกข์ใจท่านยังมองออกโดยง่าย ท่านช่างเอาอกเอาใจข้าดีจริงๆ สนใจที่จะมาเป็นภรรยาข้าหรือไม่" มู่อิ้งเทียนเอ่ยอย่าหน้าด้านไม่อายปาก มูซือหยา นั่นดูแลมุ่อิ้งเทียนมาตั้งงแต่ยังเล็กนางเอก็มองเขาเป็นน้องชายที่น่ารักผู้หนึ่ง นิสัยใจของของคุณชายน้อยผู้นี้นางเอกก็รู้อยุ่เต็มอก
แต่เมื่อโดนหยอกล้อเช่นนี้ นางเองก็อดไม่ได้จริงๆที่จะหน้าแดงระเรื่อ ก่อนที่จะทำตาแข็งราวกับกระต่ายน้อยที่พยายามขมขู่ใส่เขา
"คุณชายรักษากริยามารยาทด้วย เดียวมีคนมาเห็นเข้าท่านจะลำบากเข้าให้นะ!" เสียงเล็กตำหนินั้น ถูกเขาเมินผ่านหูในทันที ไม่เพียงแต่จะหยุดมือคุณชายเจ้าชู้นี้ก็ยิ่งกอบกุมมือของนางแน่นขึ้นก่อนที่จะยื่นหน้าที่หล่อเหลาปานเทพบุตรมาใกล้นางเรื่อยๆ จนหน้ากลมเล็กเริ่มที่จะแดงจนกลายเป็นซาลาเปาที่สุกเกินได้ที่ไปแล้ว
"ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ พี่สาวซือหยา อิสตรีที่เข้าใจข้าเช่นท่านหาได้ยากจริงๆ ท่านเองก็ไม่มีชายในดวงใจ ข้าเองก็ไม่มีอิสตรีในดวงใจ เรื่องของเรายังเป็นไปได้นะ"
"มู่-อิ้ง-เทียน" ดูเหมือนว่าจะหยอกแรงเกินไปหน่อย จากความอับอายยามนี้สีหน้าของมูซือหยา เริ่มที่จะเปลี่ยนเป็นความโกรธแทนแล้ว เขาจึงรีบปล่อยมือด้วยความเสียดาย
"น่าเสียดายจริงถ้าหากพี่สาวเปลี่ยนใจก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อนะ ข้าพร้อมที่จะต้อนรับท่านเสมอ" ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาเช่นเดิม จนมูซือหยา ทำได้แค่ขยี้เท้าทำหน้าตาเช่นนั่นมีหรือที่นางยังกล้าที่จะดุด่าอีก
แต่สุดท้ายนางก็ปิดปากหัวเราะคิกคักขึ้นมา นางเข้าใจนิสัยของคุณชายตนเองดีว่าแค่แกล้งหยอกนางเพื่อทำให้นางสบายใจเท่านั้นเอง
"แล้ว เจ้ามีอะไรบางอย่างในใจหรือ ข้าไม่ค่อยเห็นว่าเจ้าทำหน้าตาอมทุกข์มาตั้งนานแล้วเลยเป็นห่วง"
มู่อิ้งเทียนซึ่งในน้ำใจ ยามนี้จึงไม่กล้าเผยเรื่องที่เป็นปมในใจ จึงส่ายหน้ากล่าวด้วยท่าทีสดใสเหมือนกับปกติ
"ไม่มีอันใดแล้ว ท่านเป็นห่วงข้าแค่นี้เรื่องทุกขืพวกนั้นก็ถุกปัดทิ้งไปไม่เหลือแล้วละ"
"อย่ามาโกหก เจ้าปิดพี่สาวของเจ้าไม่มิดหรอกนะ"
มีเพียงอยู่กันแค่สองคนเท่านั่นที่มู่อิ้งเทียนจะแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อนางเพราะตามจริงแล้ว ศักดิ์ฐานะของทั้งสองคนนั่นต่างกันมาก หากเขาสนิทสนมกับนางมากเกินไปจะเป็นผลเสียต่อนางงเอก
แต่แค่นี้ก็พอแล้ว ขอแค่มีคนเป็นหาวงเขาอยู่ก็พอ อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นแล้วจริงๆ
มู่อิ้งเทียนส่ายหัวด้วยท่าทางสบายๆกว่าปกติ
"ข้าไม่เป็นอันใดแล้วจริงๆ อย่าห่วงเลย แล้วทางเจ้าเล่า ต้องทำหน้าที่ในการต้อนรับศิษย์ของสำนักหมื่นเมฆาเป็นเช่นไรบ้าง"
มูซือหยาพยายามจับสีหน้าของมู่อิ้งเทียน ทว่าก็พบไม่ได้ถึงความผิดปกติอันใดอีก และรู้ได้ในทันทีว่าการที่มู่อิ้งเทียนเปลี่ยนหัวข้อเรื่องคุยแสดงว่าเขาไม่อยากที่จะกล่าวเรื่องนี้อีกแล้ว
นางจึงยิ้มด้วยใบหน้ากลมจนมุ่อิ้งเทียนอยากจะหยิกแก้มนางสักทีสองที
"สบายมาก ปีนี้คนจากสำนักหมื่นเมฆามีแต่รุ่นเยาว์ที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศทั้งนั้น "
มู่อิ้งเทียนยกคิ้วข้างหนึ่ง
"มีพรสวรรค์กว่าข้าอีกหรือ"
เมื่อเห็นมู่อิ้งเทียนที่แสดงสีหน้าไม่ยอมรับออกมา นางก็หัวเราะคิกคักในทันที ก่อนที่จะคิดออกว่ามีอะไรบางอย่างที่ต้องบอกต่อมู่อิ้งเทียน
"จริงสิ คุณชายตอนที่ลงไปในเมือง ข้าได้ยินมาว่า พรรคมัจฉาทวนน้ำ เกิดเรื่องขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ มีอันใดเกิดขึ้นหรือไม่"
เมื่อได้ฟังมู่อิ้งเทียนที่กำลังอารมณ์ดีก็พลันขมวดคิ้วขึ้นในทันที รีบถามไปว่า
"เกิดอันใดขึ้น"
เมื่อเห็นท่าทางงุนงงของอีกฝ่าย แม่นางมูซือหยาก็ผิดคาดที่ข่าวนี้ยังไม่ถึงมือคุณชาย จึงอธิบายสิ่งที่ได้ยินมาว่า
"ดูเหมือนว่าทางทิศเหนือของตลาดตระกูลมู่จะเกิดเรื่องอันใดขึ้นข้าก็ไม่ทราบ แต่ตอนนี้คนในพรรคของมัจฉาทวนน้ำกำลังวุ่นวายมาก เท่าที่ข้ารู้หัวหน้าหน่วยแต่ละหน่วยสั่งเรียกกำลังคนบางส่วนเข้าไปในป่าต้องห้ามแล้ว"
เมื่อไดฟังความรู้สึกไม่สบายใจก็ก่อตัวในใจของมู่อิ้งเทียนในทันที พรรคมัจฉาทวนน้ำนั้นแต่เดิมสมาชิกในพรรคทั้งหมดในพรรคคือทอทานที่ไม่มีที่ไปในเขตตระกูลมู่ของเขา และส่วนมากจะเกิดปัญหาเล็กๆขึ้นมาเป็นประจำ เมื่อสองปีก่อนที่เขากำลังเบื่อหน่ายเคยลงไปจัดการกับระบบของพวกมันทีหนึ่ง จนกระทั้งเขาได้รวมรวบพรรคมัจฉาทวนน้ำขึ้นมาได้ด้วยตนเอง
ด้วยการใช้เส้นสายและใช้เงินทุนลับๆของตระกูลเขาก็สามารถสร้างองค์กรเล้กๆนี่ขึ้นมาได้ คุรปู่เองเมื่อเห็นว่าสิ่งนี้เป็นประโยชน์ต่อระบบสังคมในตระกูลจึงได้ทำเป็นปิดตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้เขาทำตามใจ
พรรคมัจฉาทวนน้ำเดิมที่มีเขาอยู่เป็นหัวหน้าแต่ตอนนั้น ตนเองได้เบื่อหน่ายไปเสียก่อนจึงถอยห่างออกมาและคอยดูแลอยู่ห่างๆ เพราะเชื่อใจว่าคนพวกนั่นจะสามารถดูแลตนเองกันได้แล้ว และหากเกิดปัญหาอันใดเขาก็ได้สั่งให้มมาแจ้งต่อเขาได้
และส่วนมากคนในพรรคจะทำตัวว่านอนสอนง่ายต่อตัวเขาเสมอ แต่เหตการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้กลับไม่มีข่าวส่งถึงเขาเลยแม้แต่คำเดียว
มู่อิ้งเทียนหยุดคิดปสักพักก่อนที่จะตัดสินใจในทันที
"ข้าคงต้องหาโอกาศลงไปดูเสียหน่อย"
มูซือหวาที่ได้ฟังก็ต้องรีบห้ามปรามในทันที
"แต่คุณชายตอนนี้อยู่ในช่วงงานสอบคัดเลือกหากลงไปที่ตัวเมือง ท่านจะมาไม่ทันงานเลี้ยงฉลองต้อนรับตอนค่ำเอานะเจ้าคะ"
มู่อิ้งเทียนยิ้มก่อนจะลูบหัวมุซือหวาน้อยๆ กล่าวติดตลกว่า
"ถึงไม่มาข้าก็ไม่เป็นอันใดหรอก แต่เดิมข้าก็แค่ตัวประกอบฉากให้กับพวกอาวุโสในตระกูลอยู่แล้ว ยิ่งข้าไม่อยู่พวกมันยังจะยิ่งดีใจมากกว่าอีก"
"แต่ท่านปู่ของท่านจะเสียหน้าเอานะ ไม่ว่ายังไงท่านก็ต้องไป"
มูซือหวาปัดมือที่ลูบหัวของเขาออก ก่อนจะสั่งเสียงเผด็จการเหมือนพี่สาว เขาจึงหัวเราะในลำคอออกมาด้วยความสนุก
"ให้ตายเถอะ ท่านชักจะทำตัวเป็นพี่สามข้าเข้าไปทุกทีแล้ว" มู่อิ้งเทียนส่ายหัวยอมแพ้
"ก็ได้ข้าสัญญา ว่าข้าจะกลับมาให้ทันในงานเลี้ยง"
มูซือหวามีทีท่าจะแย้งอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ต้องยอม เพราะนางรู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธินั่น เพราะว่าบนโลกนี่ไม่มีใครที่สามารถสั่งมู่อิ้งเทียนคนนี้ได้นอกจากตัวมันเอง และอีกอย่างหนึ่งนางก็เชื่อใจในคำพูดของชายหนุ่มผู้นี้
เพราะว่าตั้งแต่เกิดมามู่อิ้งเทียนไม่เคยผิดสัญญาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"ถ้าเช่นนั้นก็โชคดีเจ้าคะ ข้าจะไปเตรียมน้ำชาให้ตอนท่านกลับมา"
มู่อิ้งเทียนยิ้มให้นางอีกครั้งเป็นการแสดงความขอบคุณ ก่อนที่จะเดินจากไป
จนถึงตอนนั้นพวกเขาไม่รู้เลยว่าตั้งแต่แรกมีหยิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนจ้องมองพวกเขาอยู่ไกลๆ และเมื่อเห็นว่ามู่อิ่งเทียนเดินจากไปนางก็กำมือแน่น แม่นางผู้นี้คือมู่หรงเจี่ยหญิงสาวที่เคยสนิทกับมู่อิ้งเทียนมาก่อนนั้นเอง
ตอนแรกนางคิดที่จะเดินไปพูดคุยบางสิ่งกับเขาเพราะสังเกตเห็นสีหน้าไม่ดีของชายหนุ่มได้ แต่เมื่อเห็นว่ามีสาวรับใช้ข้างกายเดินเขาไปหาและพูดคุยกันอย่างงสนิทสนมกับเขา นางก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มขื่น
เพราะว่านางไม่มีทางได้รับสิทธินั่นอีกแล้ว
นางคิดเช่นนั่นก่อนที่หางตาจะมีคราบบน้ำตาออกมา แต่สุดท้ายนางก็เลือกที่จะเดินจากไป
จนถึงตอนนั้นมู่อิ้งเทียนที่อยู่ห่างไกลก็หันมามองในจุดที่นางเคยอยู่เมื่อครู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่จะหันหลังและเดินต่อไป
ดูเหมือนว่าเส้นทางของพวกเขาทั้งสองคงไม่อาจจะบรรจบกันได้อีกแล้ว


ท้องฟ้านภาในวันนี้สดใสราวผ่านการชำระล้าง
ในช่วงท้ายของฤดูวสันต์ ใบไม้สีอ่อนถูกสายลมโชยพัดล่องลอยไปมาบนอากาศ
แมกไม้ผืนป่าอันกว้างใหญ่ไพศาล เสียงขับขานของนกปรอดดังระยิบ ทุ่งหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ปูเป็นพรมจากชายป่าจรดผืนน้ำสะท้อนแสงวิบวับ ดอกหญ้าสีอ่อนเอนพลิ้วปลิวไล่เป็นลอนลูกคลื่นยามลมพัดพา
ท่ามกลามอัสดง สายลมหนาวกลับกลายเป็นอบอุ่น ผืนทะเลสาบสีมรกตสะท้อนแสงงดงามน่าหลงใหล พฤกษามากมายงอกเงยพลิ้วกระจ่าง ไพรพงดงเถื่อนอวลตลบ แม้กระทั้งอุทุมพรสีขาวกลางทะเลสาบยังตูมดอกงอกงามอย่างไร้ที่ติ
มองลงไปตามทางสายน้ำที่คดเคี้ยว บนริมแม่น้ำสายนั้นจะมองเห็นร่างของชายชราผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนผืนหญ้าสีสีเขียวอ่อน ชายชราผู้นั้นไม่ขยับไหวติงราวกับรูปปั้นหิน ดูทั้งแปลกแยกและกลมกลืนไปกับธรรมชาติเช่นเดียวกัน
ยามสายลมพัดผ่าน เส้นผมสีขาวของชายชราก็พริ้วไสวเหมือนเมฆที่เคลื่อนไปตามท้องฟ้า ยามที่เขาเปิดตา นัยน์ตาสีดำหมึกของชายชราผู้นั้นก็สาดประกายลึกล้ำราวดวงดาราในม่านราตรีที่ไร้ซึ่งแสงเดือนดาว ทั้งว่างเปล่าและลึกล้ำน่าค้นหา
สายตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นกำลังจ้องมองไปยังทะเลสาบเบื้องหน้าอย่างเงียบสงบ หากผู้อื่นมองมาที่ชายชราผู้นี้ จะรับรู้ได้ถึงความลึกล้ำที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติ มันคือความลึกล้ำที่จะแผ่ซ่านออกมาจากคนที่ผ่านการใช้ชีวิตมาเนิ่นนานแล้วเท่านั้น
ทันใดนั้น สายลมโชยก็พลันหยุดนิ่ง ใบไม้ที่ปลิวพลิ้วไสวเมื่อครั้นปราศจากแรงส่งก็ร่วงโรยลงสู่พื้นดิน แลเห็นใบไม้ดำแดงร่วงคลุมผมหงอกขาว ราวร่างนั้นผสานเป็นหนึ่งกับธรรมชาติไปเสียแล้ว
หลังสายลมหยุดพัด ร่างชราที่นั่งนิ่งก็ปรากฏการเคลื่อนไหว อกบางสะท้านขึ้นก่อนจะค่อยๆยุบลง แสดงถึงการสูดหายใจเข้าออกช้าๆ ปล่อยให้ไอพลังธรรมชาติรอบตัวไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย
เขาค่อยๆหลับตาลง รับความรู้สึกคล้ายผืนดินกับร่างกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน สองมือเหี่ยวย่นผสานมุทรากันตรงใต้สะดือ ฉับพลัน ร่างของชายชราก็สั่นสะท้าน อากาศรอบกายคล้ายเห่อร้อนขึ้น หากมองด้วยตาเปล่า จะเห็นว่าอากาศรอบตัวของชายชราผู้นี้เริ่มจะบิดเบือน ใบไม้สีเหลืองแดงเริ่มก่อตัวกัน คล้ายถูกแรงดึงดูดจากพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากชายชราผู้นี้
บนหน้าผากเหี่ยวย่นปรากฏเหงื่อเย็น เขาขบกรามจนฟันในปากแทบจะแตกทลาย บ่งบอกถึงความเจ็บปวดทรมานที่บุรุษสูงวัยผู้นี้ฝืนสะกดเอาไว้โดยไม่ต้องส่งเสียง ฝ่ามือและฝ่าเท้าเริ่มปรากฏริ้วเลือดสีดำแปลกประหลาดแล่นไหลขึ้นมาทั่วร่างกาย แม้กระทั้งใบหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ ชายชราได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่รุนแรงขึ้น หัวใจยิ่งนานก็ยิ่งบีบรัดจนเจ็บหน้าอกไปหมด
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานร่างกายที่ชราภาพคงทนความเจ็บปวดไม่ไหวและคงจะทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนตาย
เขารู้ตัวดี จึงเปลี่ยนรูปแบบฝ่ามืออย่างรวดเร็ว เห็นว่าสองฝ่ามือเริ่มมีความผันผวนสีดำราวกับเถ้าถ่านไหลเวียนผ่าน ในกายพาโคจรตบะอันน้อยนิดไปทั่วร่าง ส่วนฝ่ามือทำท่ามุทรา
 ชายชรากระตุ้นร่างกายตนเอง ฝืนให้อวัยวะภายในทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยอาศัยพลังธรรมชาติรอบตัวไล่ต้อนสิ่งสกปรกภายในร่าง ให้ไปรวมในจุดๆเดียวกัน ก่อนจะขับไอพิษออกมาทางทวารทั้งห้า
 ผ่านไปหนึ่งก้านธูป สีหน้าของชายชราก็เริ่มซีดขาวไร้เลือด ทันใดนั้นก็พลันกระอักโลหิตสดออกจากปาก เปอะเปื้อนไปผืนหญ้าเบื้องหน้า หากสังเกตดูให้ดี โลหิตที่ถูกพ่นออกมาจะดูเข้มกว่าโลหิตของคนปกติ ผืนหญ้าที่โดนเลือดหยดใส่ห่อเหี่ยวลงคล้ายถูกพิษ ส่งกลิ่นเหม็นฉุนแสบๆจมูกออกมา
พริบตา ดวงตาของชายชราก็พลันเปิดออก โลหิตสีดำไหลออกมาบนมุมปาก มือหนึ่งหยิบเอาลูกยาที่มีขนาดเท่ากับเล็บมือ ใส่เข้าไปในปาก ตามด้วยสมุนไพรที่คล้ายกับหยกและรากไม้ ใช้ฟันบดให้แตกละเอียด ความเย็นสายหนึ่งเกิดจากสมุนไพรในปาก ไหลลงสู่กระเพาะอาหาร ก่อนจะกระจายไปทั่วทั้งร่าง หลังจากนั้นราวหนึ่งก้านธูป ร่างจึงค่อยๆซึมซับสรรพคุณในตัวยา ใบหน้าซีดจึงเริ่มมีเลือดไหลเวียนอีกครั้ง ทว่าก็ยังคงดูซีดขาวราวผีดิบเช่นเดิม
ความผันผวนรอบกายของชายชราเริ่มจะสงบลงช้าๆ จึงเปลี่ยนรูปแบบฝ่ามือไล่ความร้อนของร่างกายออก นัยน์ตาสีดำสนิทมืดมิดราวค่ำคืนพราวเริ่มกลับมากระจ่างใสอีกครั้ง ใบหน้าที่มีทั้งริ้วรอยตามกาลเวลาและความปลงอนิจจัง เริ่มยกยิ้มอย่างเหนื่อยหอบ ราวกับความเจ็บปวดเมื่อครู่ไม่อาจนำพาสิ่งใดไปจากเขาได้
เขายกฝ่ามือเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก ก่อนจะเริ่มไอโขลกช้าๆ เสียงหอบหายใจที่รุนแรงเริ่มสงบลง มือหนึ่งกุมหัวใจที่เต้นเร็วแรงคล้ายกับจะพรากชีวิตของตนเองเอาไว้
สุดท้ายสองตาดำขลับของเขาก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะผ่านพ้นขีดอันตรายมาแล้ว
ผ่านไปซักพัก ชายชราในชุดสีขาวสะอาดก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ปัดเอาใบไม้ที่หล่นใส่ศีรษะตนออกไปเบาๆ มือหนึ่งถือตะกร้าใส่ผ้าที่พึ่งซักจนจากธารน้ำ มือหนึ่งถือตะกร้าไผ่ ซึ่งภายในมีผลไม้ป่าหลายผลเอาไว้
ชายชราพยายามก้าวเดินอย่างช้าๆ ทีละก้าว หากมีใครมองมาที่ชายชราคนนี้คงจะไม่พบสิ่งปกติต่างจากคนทั่วไปมากนักหากว่ามองไม่เห็นว่ารอบกายของชายชรามีซากของร่างมนุษย์นอนแน่นิ่งเกลื่อนกลาดอยู่ข้างกายนับสิบ
ชายขราใบหน้าสงบนิ่งเดินก้าวผ่านกองศพที่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมด้วยน้ำมือของตนเอง
เขามาจนถึงริมแม่น้ำ จากนั้นก็ย่อเข่าลง มองไปบนแสงสะท้อนตรงผิวน้ำที่สะท้อนใบหน้าที่มีรอยย่นยับราวกับกองโคลนที่แตกแขนง เสมือนว่าบ่งบอกถึงช่วงเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ของมัน
มันค่อยๆนั่งลงบนหิน ชำระล้างคราบโลหิตบนร่าง ปล่อยให้ลมธรรมชาติปัดเป่าเม็ดเหงื่อจนแห้ง จนเมื่อลมหายใจพลันกลับมาสงบนิ่ง มันก็มองทอดยาวออกไป
ในดวงตาที่ว่างเปล่าก็ปรากฏภูเขา แม่น้ำ ต้นไม้ใบหญ้า ทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าคือภาพลวงตา ผ่านกาลเวลาที่เหมือนไฟหลอมละลายทุกสิ่ง ไม่นานก็ต้องดับสูญสลายไปหมดสิ้น ไม่อาจหนีพ้น
และเขาก็รู้ ชีวิตของเขามีเวลาเหลือไม่มากอีกแล้ว
ในแววตาอบอุ่นที่สะท้อนภาพของแม่น้ำตรงหน้าเหมือนจะฉายภาพอดีตที่ย้อนหวนมาในความทรงจำ คล้ายกับสัมผัสได้ถึงรสชาติที่มิอาจได้ลิ้มลองอีกเป็นครั้งที่สอง
ทั้งชีวิตของคนเราแสวงหาเพียงความสุข วัยเด็กมันเล่นเพื่อออกหาความสนุกสนาน วัยหนุ่มบ้างคึกคะนอง บ้างมองหาสตรีแรกแย้มครองคู่ บ้างตามการผจญภัยอันน่าตื่นเต้น วัยกลางคนมันต้องการเงินทองเพื่อความสุขในบั้นปลายชีวิต
แต่พอมาถึงจุดนี้ ทุกความปรารถนาล้วนหายไปในอากาศ สิ่งที่มันต้องการมีเพียงสิ่งเดียวและเป็นสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด และผู้คนมักจะหลงลืมมันไปในชั่วทั้งชีวิตของตนเอง เป็นสิ่งง่ายๆที่เรียกว่า "ความสงบสุข"
มันเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนที่ชายชราตระหนักได้ว่า
"ฟ้าดินคือเฉียงคุน หยิงหยางไร้จุดสิ้นสุด ตัวข้าเกิดมาแล้วจึงต้องดับไปเป็นเรื่องธรรมดา นี่คือกฏเกณฑ์นี่คือความนุติธรรมที่ไม่อาจเลี่ยง"ยิ่งแก่ตัวลงข้าก็ยิ่งเข้าใจ ยิ่งไร้กังวล มองกลับไปไม่อาจทำตามสิ่งที่ไฝ่ฝัน เรื่องที่ไม่เคยนึกเสียดายในวัยเยาว์ บัดนี้กลับมาเสียดายมิอาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ เช่นนั้นจึงต้องปล่อยวาง ปล่อยให้สังขารพาเราไป เมื่อนั้นจึงจะสงบสุข ""
ตอนนี้ในที่สุดมันก็เข้าใจอย่างลึกซึ้ง มนุษย์เราเมื่อใกล้ถึงคราวตาย ไยต้องหวาดกลัว มีสิ่งใดบ้างที่ไม่ดับสูญ คนไม่มีความสามารถรั้งความตายเอาไว้ได้ ไม่ว่าจะใครก็ตาม นั่นคือความยุติธรรมของสิ่งมีชีวิต
แม้ว่าบางสิ่งอาจจะไม่สามารถสมปรารถนาได้ แต่ก็ไม่สามารถปราถนาที่จะทำได้อีกแล้ว
ชายชราก้มลงล้างหน้าในแม่น้ำ แลเห็นดวงตาพร่ามัวคู่นั้นสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ เป็นดวงตาที่สะกดความโดดเดี่ยวและอ้างว้างอยู่ภายใน แต่สุดท้ายชายชราก็เลือกที่จะหลับตาลง หนีจากความเป็นจริงที่สะท้อนอยู่ตรงหน้า
"ทว่าตอนนี้ข้าจะยังตายไม่ได้"
ชายขรายิ้มขื่น เมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งเบื้องหลังตนเองก่อนจะกลับหลังไปมองผืนป่าใหญ่เบื้องหลัง ที่ยามนี่เต็มไปด้วยร่างของบุลคลในชุดสีดำบ้างยืนอยู่ในดงไม้ บ้างยืนอยู่บนกระบี่ในอากาศ หนึ่งในบุลคลชุดดำนั่นเมื่อกวาดสายตามองไปเห็นซากศพที่กองอยู่บนพื้นความหวาดกลัวของแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างเมื่อมองไปยัง ชายชราที่มีท่าทีอ่อนแอจากเปลือกนอกแต่ภายในคือมารร้ายที่หลบหนีมาจากชั้นสูงของธารเทวะอุดร
ชายชุดดำนั่นส่งสัญญาณมือไม่ให้พวกของตนพลีพลาม ก่อนจะปลุกใจตนเองตะโกนกล่าวไปว่า
"เฒ่ามารกระดาษ หากท่านมอบสิ่งของคืนมาเจ้าสำนักของข้าจะให้สัญญากับท่านว่าเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับท่านอีก!"
ชายชราเมื่อรับฟังก็ยิ้มออกมา สถานการณ์ถูกแช่แข็งโดยสมบูรณ์ สิ่งที่กล่าวออกมานั่นแม้แต่ทารกยังไม่เชื่อถือ มีหรือที่เขาเองจะยอมตกลง
"เรื่องราวปานปลายมาจนถึงขั้นนี้ เจ้าก็น่าจะรู้ว่าการเจรจาคงจะไม่สามารถยุติความขัดแย้งระหว่างเราได้" ชายชราเริ่มที่จะคลายยิ้มอ่อนโยนลง น้ำเสียงจากที่นุ่มนวลเริ่มเย็นเฉียบขึ้น เขาหันสายตาสีหมึกที่ยามนี่ราวกับกำลังหมุนวนไปด้วยพลังมารไปด้านข้างช้าๆ ความอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกปกคลุมไปด้วยจิตสังหารลึกล้ำ
ทันใดนั่น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดเพียงหนึ่งกระพริบตา พื้นที่ด้านหลังของชายชราก็ปรากฏกระบี่ที่สะท้อนแสงอาทิตย์ขึ้นมาจากความว่างเปล่า ก่อนที่ตัวกระบี่และบุรุษในชุดขาวคนหนึ่งจะเผยโฉมออกมา การลอบโจมตีครั้งนี้ถูกวางแผนออกมาเป็นอย่างดี
ชั่ววินาทีที่ใบกระบี่จะฟาดฟันเข้าสู้ลำคอด้านหลังของชายชรา ทุกคนที่อยู่ในบริเวณต่างก็กลั้นหายใจนั่น เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อตัวกระบี่ที่เสริมพลังลมปราณสัมผัสเข้ากับผิวหนังของขายชรา ร่างของชายชราก็สบายการเป็นสายหมอกสีดำ
"อะไรกัน-!" บุรุษที่ลอบสังหารไม่คาดคิดว่าเฒ่ามารจะหลบการโจมตีนี่พ้นก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นด้านหลังของตน ทว่าไม่ทันได้เคลื่อนไหวอะไรอีก ในกรอบตาของเขาอยู่ดีๆก็เห็นภาพของชายชรามาอยู่เบื้องหน้า
"ไม่คิดว่าคนของสำนักพิรุณสวรรค์ที่สามารถใช้เคล็ดวิชาวิชาเงาลวงตาได้จะมาเยือนถึงขั้นที่ห้าของมหาพิภพ ดูเหมือนว่าสำนักธรรมะเบื้องหน้าทั้งหลายคงจะอยากได้วิชามารจนเนื้อเต้นเลยสินะ" เสียงราบเรียบของชายชราดังขึ้นในขณะที่สองมือของตัวบิดศีรษะของชายลอบสังหารกลับมาข้างหลัง
ก่อนที่เขาจะใช้สองมือล้วงเข้าไปในปากของชายที่ถูกบิดหัวและฉีกกระซากปากล่างออกมา ร่างไร้วิญญาณล้มไปข้างๆท่ามกลางความหวาดกลัวของผู้คน
การตายนี้กล่าวมาเหมือนนานแต่ที่จริงแล้วเกิดขึ้นเพียงแค่สามกระพริบตาเท่านั่น การฆ่าอันโหดเหี้ยมที่สมคำล่ำลือของเฒ่ามารก็เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาผู้คน
ชายชรายิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม สะบัดเลือดที่ติดบนฝ่ามือเหี่ยวย่นออก
"ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะไม่ได้มาเพื่อเจรจาอย่างที่กล่าวเอาไว้จริงๆ"
เพราะการสังหารโหดเมื่อครู้ที่แสดงให้เห็นถึงความต่างชั้นของพลังฝีมือก็ทำให้เหล่าผู้ที่มาลอบสังหารชายชราตรงหน้าเริ่มที่ตะหวั่นในใจ แต่คนที่เป็นหัวหน้าก็กลืนน้ำลายใจดีสู้เสือกล่าวเสียงสั่นไปว่า
"อย่าได้ใจไปเลย หวังเฟิงหวั่น! มารร้ายอย่างเจ้าไม่อาจหลบหนีไปได้แม้ว่าพวกข้าจะหยุดเจ้าไม่ได้แต่อีกไม่นานเหล่าผู้อาวุโสและผู้มีชื่อเสียงในมหาพิภพจะมาตามล่าเจ้าอยู่ดี ไม่ว่าทางไหนเจ้าก็ต้องตายอย่างไม่อาจเลี่ยง!"
ชายชราหรี่ตาลง ก่อนที่จะยิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนที่รอบตัวจะถูกปกคลุมไปด้วยความผันผวนสีดำ ผมขาวถูกกลืนกินกลานเป็นสีดำสนิท แม้แต่ดวงตาก็ไร้ตาขาวน้ำเสียงที่เคยอ่อนโยนกลายมาเป็นน้ำเสียงเย็นเฉียบดุจมารอเวจีจากขุมนรก
"ถ้างั้นพวกเจ้าก็อย่าได้หวังจะกลับไปอีกเลย" ทันใดนั้นร่างของชายชราก็พุ่งทะยานราสกับธนูที่ออกจากแล่ง
เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าที่ราวกับพญามารลงมาจุติ มีหรือที่เหล่าคนที่หวั่นกลัวอยู่ตั้งแต่แรกจะกล้าสู้ มีเพียงหัวหน้าชุดดำเท่านั่นที่ตะโกนออกมาสุดเสียง
"เข้าไป! อย่าให้มารสกปรกข่มขู่เอาได้ ร่างของมันบาดเจ็บจากการถูกตามล่ามาเป็นเวลานานหากเราช่วยกันสู้ ต้องมีโอกาศชนะแน่ เพราะงั้นอย่าไปกลัว!"
เมื่อได้ฟังเหล่ายอดฝีมือก็เริ่มตั้งสติได้ ก่อนที่ความผันผวนมากมายจะปะทุออกมาราวกับคลื่นสมุทร ทุกคนในที่นั่นต่างกัดฟันกุมอาวุธในมือพุ่งทะยานเข้าไปหาร่างของมารร้ายตรงหน้า
ดั่งสายน้ำที่ไหลไปตามทาง เพียงแค่ชั่วหนึ่งก้านธูป ร่างของผู้คนที่พุ่งทะยานเข้าไปก็ก็ถูกเข่นฆ่าอย่างไร้ทางขัดขืนโดยจอมมารที่อยู่ตรงหน้า
ศีรษะ แขนขาถูกฉีกกระฉากออกมาอย่างกับปศุสัตว์ที่ถูกเชือด เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้แต่ฝูงนกและสัตว์ป่ายังไม่กล้าเข้าใกล้การต่อสู้นองเลือดนี้
ท้ายที่สุดร่างของชายชราที่ยามนี้ขุดสีขาวถูกย้อมเป็นสีดำไปด้วนโลหิตก็ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลโลหิตและกองซากศพ
"เจ้า..ไม่ทีทางหนีพ้น.." คนที่พูดออกมาคือร่างที่ไร้แขนขาของชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าเมื่อครู่ ยามนี้สภาพของมันไม่ต่างอะไรกับซากศพที่ยังมีชีวิต แต่มันก็ยังพยายามที่จะพูดและแสยะยิ้มสุดสยองออกมา
" สิ่งที่เจ้าครอบครองจะดึงดูดผู้คนจากทั่วทั้งมหาพิภพ พวกมันจะออกตามล่าเจ้าแม้ว่าเจ้าจะหลบไปใต้นรกก็จะถูกขุดขึ้นมา ฮ่าๆ"
ชายชราที่ใช้พลังไปมากยามนี้ก็รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งล่าง เมื่อหันไปมองร่างที่ใกบ้จะดับสูญช้าๆ เขาก็กำหอกและเดินเข้าไปหาช้าๆ
เมื่อสัมผัสได้ว่าชายชราเดินเข้ามาใกล้ มันก็เริ่มที่จะแหกปาก" เหมือนกับลูกศิษย์เจ้าที่ถูกถลกหนังทั้งเป็น เหมือนกับภรรยาเจ้าที่ถูกตัดแขนตัดขา เหมือนกับเหล่าผู้ติดตามเจ้าที่ไม่มีที่ยืนอยู่บนแผ่นดินทั้งปวง สิ่งที่เจ้าครอบครองนั่นล้วนมีพลังที่จะนำพาหายนะมาให้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่ครอบครองมัน ฮ่าๆ"
ชายชรายืนมาหยุดอยู่ตรงร่างที่นอนแน่นิ่งบนพื้นแต่ก็ยังจะใช้พลังเฮือกสุดท้ายยิ้มอย่างบ้าคลั่ง
"เสียดายที่ข้าไม่ได้เห็นวันนั้น ฮ่าๆ"ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง หอกในมือของชายชราจะแทงทะลุเข้าไปในช่องปากทำให้ฟันของมันหักเข้าไปด้านหลังส่วนปลายหอกทะลุลำคอจนศีรษะขาดออกจากกัน
รอบด้านพลันกลายมาเป็นสงบเงียบในทันที
"ข้ารู้" ชายชราพึมพำก่อนที่จะแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าที่ยามนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำทมิฬ
"เพราะเช่นนี้ข้าจึงต้องจากมา ทำในสิ่งที่ข้าเริ่มต้นให้สำเร็จ"
"เพราะเช่นนี้ข้าจึงจะยังตายไม่ได้"
เขาโยนหอกในมือทิ้ง ภายใต้แสงอาทิตย์สะท้อนทะเลสาบเบื้องหน้าแลดูพร่ามัว ชายชราเดินกลับหลังไปช้าๆ ข้ามผ่านกองซากศพที่กองพะเนินไปทีละศพด้วยแววตาที่ไม่ใครอ่านออก เห็นเพียงแผ่นหลังอันผอมบางที่ชุ่มไปด้วนเลือด ภาพเงาร่างนั้น ราวกับเทียนไขที่เคยโชกช่วงสว่างไสว ทว่ายามนี้ เทียนไขนั้นใกล้จะมอดดับ เทียนไขที่มิอาจหล่อหลอม กลับมาส่องแสงสว่างได้อีกครั้ง...


ภายในแผ่นดินที่เหล่าผู้คนทั่วไปต่างลืมตาเกิดขึ้นมา ถูกกล่าวขานกันว่ามหาพิภพหวนตี๋
ภายในมหาพิภพหวนตี๋ ล้วนแบ่งออกเป็นหลายแคว้นหลายอาณาจักร ซึ่งเจาะลึกลงไปอีกก็จะแบ่งย้อยเป็นหลายเมือง หลายแคว้น หลายสำนัก ทั้งยังเป็นฝ่ายธรรมมะ ฝ่ายมาร รวมถึงลัทธิขงจื่อและเต๋า พึงทราบไว้โดยว่าโลกของปุถุชนธรรมดาล้วนมีเพียงไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งในสิบส่วนของมหาพิภพ ที่เหลือทั้งหมดล้วนแต่เป็นสถานที่ที่ของผู้มีวิชาอาคมได้โลดแล่นไปมานับหมื่นนับแสนปีแล้ว เหตุนี้เองโลกที่ถูกปกครองด้วยผู้วิเศษมาเนิ่นนานย้อมไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมทั่วไปจะกล้าใฝ่ฝันถึง
ทว่ามีสถานที่พิเศษพิสดารแห่งหนึ่งที่แม้แต่คนธรรมดาทั่วไป รวมถึงผู้วิเศษมากมายกลับได้ยินกรอกหูไม่ขาดสายตั้งแต่ยุคเริ่มบรรพกาลจวบจนปัจจุบัน ไม่ว่าใครเมื่อได้ถือกำเนิดขึ้นมา ก็ต้องได้ยินชื่อของสถานที่แห่งนี้ไม่ต่ำกว่าสองสามรอบ นี่ล้วนบ่งบอกถึงความยิ่งใหญ่ของมัน
"ศิขรินธารห้าชั้นฟ้า" สถานที่ที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างโลกมนุษย์และโลกแห่งผู้วิเศษ
หากจะกล่าวถึง "ศิขรินธารห้าชั้นฟ้า จงประพึงไว้ว่าความยิ่งใหญ่เป็นเอกนันท์ของมันนั้นอยู่เหนือกฎเกณฑ์ความเข้าใจของคนธรรมดามากมายนัก
การคงอยู่ของมันเหมือนกับมีก้อนศิลาที่เป็นรูปร่างของโอ่งศิลายักษ์ วางซ้อนทับเรียงกันสูงขึ้นไปห้าชั้น จนกระทั้งม่านฟ้าก็ไม่อาจจะปกคลุมมันเอาไว้ได้ และในแต่ละชั้นของ"ศิขรินธารห้าชั้นฟ้าล้วนแต่มีพื้นที่มากพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นโลกอีกใบให้เหล่าผู้วิเศษวางรากฐานมานับพันนับหมื่นปี กล่าวกันว่ายิ่งสูงขึ้นไปกี่ชั้นเท่าใด ความหนาแน่นของพลังธรรมชาติก็จะยิ่งเข้มข้นมากขึ้น
มหาวารีที่ไหลผ่านซอกภูผาจากน้ำตกยักษ์นับร้อยนับพับปีนั้น ล้วนส่งตรงลงมาหลายหมื่นหลายแสนเมตร ยิ่งตกลงสู่เบื้องล่างมากเท่าใดความเจือจางของพลังวิเศษก็จะยิ่งน้อยลงมากขึ้นเท่านั้น เพราะเหตุนี้เหล่าบรรดาผู้วิเศษ จึงใคร่ที่จะมองขึ้นไปเพียงปลายยอดของภูเขา ไม่มีวันชายตาลงมามองเบื้องล่างที่ต้อยต่ำกว่าตนเอง
แต่ในเวลานี้ พวกเราไม่ได้กล่าวถึงความยิ่งใหญ่และน่าลึกลับค้นหาของสถานที่เหล่านั้น แต่สิ่งที่เรากำลังจะกล่าวถึงกลับเป็นชั้นที่ห้าของน้ำตก ซึ่งเหล่าผู้วิเศษต่างกล่าวกันว่า "สถานที่ซึ่งเหล่าบรรดาพลังแก่กล้าล้วนมองไม่เห็น สถานที่ที่ก่อเกิดมนุษย์จำนวนเพียงน้อยนิดนัก อีกทั้งยังไร้ซึ่งโชควาสนาและไม่มีความเมตตาจากสวรรค์ส่งลงมาถึง ทำให้เหล่าปุถุชนที่อาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้ล้วนแต่ไม่มีญาณสัมผัสวิเศษ ทุกคนที่อยู่ในชั้นที่ห้า หกในสิบล้วนไร้พรสวรรค์และถูกทอดทิ้ง
ทว่า ในสถานที่อยู่ล่างสุดของทวีป ภายในชั้นที่ห้านั้นก็ยังมีสถานที่ที่รวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดมารวมตัวกันอยู่ และได้แบ่งอำนาจกันออกไปเป็นสามตระกูลใหญ่
ซึ่งหนึ่งในนั่นก็คือตระกูลมู่ และในวันนี้เหล่าผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดในดินแดนชั้นที่ห้าก็ต่างมารวมตัวกันในตระกูลมู่เช่นกัน เพราะว่าภายในวันนี้เหล่าผู้ฝึกตนจากสำนักธรรมะ ที่ยอมเดินทางมาจากชั้นที่สี่ ที่กล่าวกันว่า เป็นชั้นที่รวมตัวของเหล่าผู้ฝึกตนเอาไว้มากที่สุดนั่นได้เดินทางเพื่อทดสอบเหล่าเด็กรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์ และจับตัวขึ้นไปยังสำนักของตนเอง
ไม่ว่าใครก็ตามต่างก็สามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน และความคาดหวัง ในบรรยากาศ เพราะคนทั่วต่างก็รู้ดีว่าถ้าหากทดสอบผ่านการคัดเลือกจากเหล่าผู้ที่มาจากชั้นที่สี่เหล่านี้ได้สำเร็จ ชีวิตของพวกเขาก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล
เพราะเช่นนั้นในช่วงที่สำนักต่างๆมากมายมารับคัดเลือก พวกเขาก็ต่างคาดหวังที่จะได้รับเลือก
 ไม่ว่าใครก็ตามก็ไม่มีข้อยกเว้น
 ภายใต้ทองฟ้าสีครามที่ไร้ซึ่งหมู่เมฆ มีสถานที่ของตระกูลมู่ที่ตั้งอยู่บนยอดเขา บรรยากาศทั่วไปของตระกูลในวันปกติล้วนแต่สงบนิ่งและปลีกนิเวศที่สุดในสามตระกูลใหญ่ แต่เพราะว่าวันนี้ล้วนเป็นเพราะการมารับคัดเลือกคนของสำนักหมื่นเมฆา ในรอบสามปี บรรยากาศภายในตระกูลจึงถูกปกคลุมไปด้วยความตื่นเต้นและความร้อนแรงของคลื่นลูกใหม่ที่ต้องการจะได้รับคัดเลือก
ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและตึงเครียดนั่นกับมีบุคคลหนึ่งที่เป็นสิ่งแปลกปลอม
"มู่อิ้งเทียน ระดับขั้นรากเง้า ที่ 2 ระดับพลังวิณญาณขั้นเสวียน พรแห่งดวงดาวคือ มัจฉาวารีคู่!"
เสียงประกาศดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณของลานหินอ่อนที่ยามนี่มีผู้เยาว์จากทั่วสารทิศกำลังตั้งหน้าตั้งตารอประกาศ จากชายชราในชุดแดงที่มากจากสำนักหมื่นเมฆาและได้รับหน้าที่เป็นผู้ทดสอบพรสวรรค์ของคนในตระกูลมู่
ข้างกายของชายชราชุดแดงที่มีใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังและกำลังยืนตรงดุจเจดีย์นั้นถูกวางไว้ด้วยแท่งศิลาวัดพลังจากสำนัก และคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของแท่งศิลาก็คือชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ยามนี้สัมผัสไปที่แท่งศิลาด้วยท่าทางผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง
เด็กหนุ่มคนนี้ไม่มีท่าทีกังวลเลยแม้แต่น้อย
เมื่อหินวัดระดับเปล่งแสงเหมือนแสงอบอุ่นของฤดูวสันดิ์ และเสียงดังสนั่นของเฒ่าขุดแดงประกาศออกมา เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ ก่อนที่จะก่อเกิดเสียงซุบซิบนินทาต่อเจ้าของระดับพลังที่ยามนี่กำลังทดสอบอยู่
เมื่อสิ้นเสียงประกาศ ตัวต้นเหตุก็หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาในชุดหรูหราชั้นดี ของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีผู้หนึ่ง ที่สีหน้ายังคมประดับรอยยิ้มเบาบางแม้จะได้รับฟังเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศที่มีต่อตนเอง
มู่อิ้งเทียน เมื่อวัดระดับพลังและได้ผลไม่แตกต่างจากสามปีก่อนเสร็จนั่นหากเป็นคนอื่นคงได้รับเสียงสบถนินทาหรือเสียงหัวเราะเยาะเย้ยนั่นจากคนในตระกูล แต่สิ่งที่ได้รับกลับแตกต่างไปจากที่คิดเล็กน้อย
เพราะพวกรุ่นเยาว์เช่นเดียวกับเขาแม้จะมีเสียงกระซิบนินทา แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการออกมามากมายเท่าใดนัก ซึ่งเขาพอจะรู้เหตุผลนั่นดี
เพราะว่าตนเองคือหลานของหัวหน้าตระกูลหมู่คนปัจจุบัน ต่อให้จะมีระดับพลังต่ำเตี้ยหรือเป็นผู้พิการทางตบะ ก็ไม่มีใครคิดที่จะเสียมารยาทค่อเขาอย่างเปิดเผย
เพราะระดับศักดิ์ของคุณปู่ตนเองในสำนักนั่นยังเหนือเสียยิ่งกว่าสามผู้อาวุโสมากนัก หากสร้างความลำบากให้แก่เขาต่อให้ไม่มากก็น้อยก็คงส่งผลกระทบต่อตนเองได้อยู่ดี
ถือว่าดีต่อมู่อิ้งเทียนมากนัก เพราะว่าตนเองคงจะเบื่อหน่ายมากนักเพราะขี้เกียจฟังเสียงนกเสียงกาที่น่ารำคารเหล่านี้อีกแล้ว
"พรสวรรค์เพียงพอที่จะได้รับคัดเลือกเข้าสำนัก แต่ดูท่าเจ้าคงจะยังมีคำตอบเช่นเดิม" ชายชราในชุดแดงเมื่อมองเห็นผลของการทดสอบก็กล่าวออกมาเสียงเรียบ ดูเหมือนว่าชายชราผู้นี้คงจะรู้จักเด็กหนุ่มคนนี้และพอที่จะเดาคำตอบของการชักชวนเข้าสำนักได้
เพราะว่าเมื่อสามปีก่อนที่เขาทดสอบในที่ตรงนี้ เด็กชายที่เคยได้รับสมญานามมว่าอัจฉริยะที่ไม่เคยถือกำเนิดขึ้นมาตลอดห้าสิบปีในตระกูลก็กล่าวปฏิเสธเช่นกัน!
ในวันนั้น วันที่เขายืนอยู่ตรงนี้และมองไปยังเด็กหนุ่มที่อายุเพียงสิบสองปีผู้นี้ด้วยแววตาอันคาดหวังนั่นยังติดอยู่ในความทรงจำของมันไม่มีทางลืมเลือน
แสงสว่างจากศิลาที่เจิดจ้าเหมือนแสงจากสวรรค์ถูกทำให้ปรากฏด้วยมืออันเล็กๆของเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบสองปีผู้หนึ่งท่ามกลางความรู้สึกตกตะลึงของผู้คนทั่วทั้งสำนัก
ข่าวที่ว่ากันว่ามีเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ถือกำเนิดขึ้นในชั้นล่างสุด ดังขจรไปจนถึงขั้นที่สามเลยด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มที่สามารถฝึกตนได้ถึงขั้นที่สองด้วยตนเองและมีระดับพลังวิญญาณมากมายถึงขั้นที่สามารถข่มพลังวิญญาณของศิษย์ในสำนักหมื่นเมฆาได้อย่างง่ายดาย ผู้นี้ในตอนนี้ไม่ว่าจะมองจากชั้นที่สามหรือชั้นสี่ของมัน เด็กที่อายุเพียงสิบสองปีและสามารถก้าวผ่านขั้นวิญญาณได้ด้วยตนเองล้วนไม่มีทางเป็นไปได้ ในประวัติศาตร์ของพวกมันล้วนไม่เคยกล่าวถึงว่าเคยปรากฏออกมา
เด็กที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ล้วนอยู่ในขั้นที่สามและสองเท่านั่น
ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ฟ้าประทานและได้รับการคาดหวังผู้นี้กลับ กล่าวปฏิเสธ และหลังจากปีนั่น ระดับการฝึกตนของมันก็หยุดอยู่กลับที่ และไม่ใช่ว่ามันพิการหรือได้รับเหตุไม่คาดฝัน แต่การหยุดอยู่กับที่นี่เกิดขึ้นจากเด็กหนุ่มนั่นไม่ยอมฝึกตนด้วยตนเอง!
ชายชราถอนหายใจลึกล้ำ มองไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังยกมือที่พาดบนศิลากลับคืน แสงสว่างบนศิลาก็พลันจางหายไป ความรู้สึกเสียดายวาบผ่านในดวงตา แต่มันก็ไม่สามารถบังคับให้เด็กหนุ่มเข้าร่วมสำนักได้
เด็กหนุ่มประดับยิ้ม หันไปทำท่าเคารพต่อต่อเฒ่าชุดแดงเล็กน้อย ก่อนที่จะหมุนตัวเดินลงบันไดหินอ่อนไป
"ไปกันเถอะ มู่หลง"
เขาหันกลับไปเรียกเด็กรับใช้ที่สนิทสนมราวกับพี่น้องข้างกายที่กำลังมีสีหน้าซีดสลดเมื่อได้รับฟังผลการประเมินของคุณชายตนเอง แต่ก็ต้องพยายามเก็บสีหน้าเลิ่กลั่กและเดินตามคุณขายของตนเองไป
เมื่อเดินลงบันไดถึงลานกว้างฝูงคนก็ต้องแหวกออกเพื่อเปิดทางให้มู่อิ่งเทียนเดิน เด็กหนุ่มยังคงประดับยิ้มเอื้อยๆเดินผ่านไป แม้จะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่ขอบพอใจของผู้คนที่ต้องมาเคารพต่อคนที่อ่อนแอกว่าตนเองก็ตาม เขาก็ไม่สนใจ แตกต่างจากมู่หลงที่ต้องเดินก้มหน้าเพราะทนสายตาทิ่มแทงต่อผู้คนไม่ไหว
สายตาของคนเหล่านี้ช่างแตกต่างจากเมื่อสามปีก่อน เมื่อตอนที่คุณชายยังคงเป็นอัจฉริยะตัวน้อยเสียเหลือเกิน
มู่อิ้งเทียนแม้ว่าระดับฝึกตนจะต่ำต้อยทว่าใบหน้ากริยาท่าทางยามเคลื่อนไหวก็ยังคงเป๋นคุณชาย ดั่งที่เขากล่าวว่าเปลือกน้อยล้วนต้องตากว่าเนื้อแท้ ก็ไม่เกินเลย ด้วยอายุเพียงสิบห้าปีกลับสูงสง่าเกินวัย ใบหน้าที่สง่างามแบบคุณชายในตระกูลใหญ่ เสน่ห์ของเขามากล้นจนแม้แต่บุรุษรูปงามทั่วแผ่นดินนี้ก็ยากจะเทียบเคียง
ดวงตาดอกท้อ ริมฝีปากรูปมุก จมูกโด่งเป็นสัน พูดได้เลยว่าองค์ประกอบของคนที่มากเสน่ห์ได้อยู่บนใบหน้าของเขาหมดแล้ว ทำให้ใครไม่อยากจะจ้องมองก็ต้องจ้องมอง เพียงหนึ่งยิ้มก็สามารถทำให้กวางน้อยในใจของเหล่าดรุณีพลุ่งพล่านล้วนไม่เกินเลยจริงๆ
สมกับฉายานามที่ถูกกล่าวไว้เมื่อสามปีก่อนว่า เพียงใบหน้าของเขาก็สามารถยึดครองใต้หล้าได้โดยง่าย!
ถึงแม้ว่ามู่อิ่งเทียนในยามนี้จะมีพลังฝึกตนอ่อนแอที่สุดในตระกูลก็ตามแต่ แต่นั่นก็ไม่ได้ลดความสูงศักดิ์ของเขาลงไปเลย นั่นจึงทำให้มีสายตาทิ้งแทงหลุดรอดออกมาจากฝูงชนที่กวาดตามองเขาเป็นระยะๆ
มู่อิ่งเทียนไม่สนใจสายตาเหล่านั่นแต่ก็มีสายตาอยู่สองคู่ที่เขาสะดุดเข้า หนึ่งมาจากของดรุณีน้อยนางหนึ่งที่กำลังพยายามจะหลบหน้าตนเอง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองมาที่ตัวเขา มู่อิ่งเทียนสบสายตาเข้ากับดวงตามณีใสคู่นั่น ทำให้ได้รับความรู้สึกแขนงหนึ่งที่ทำให้ต้องฉุดคิดอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องเบนสายตากลับไปไม่นาน
ส่วนอีกหนึ่งมาจากบุรุษร่างสูงโปร่งที่มีดวงตาคมกล้าดั่งกระบี่ และใบหน้าเฉยชาอยู่เป็นนิจ เมื่อสบตาเข้าด้วยกันภายในดวงตาของบุรุษที่มีสีหน้าเฉยขาอยู่เป็นนิลนั่นก็บังเกิดคลื่นระรอกหนึ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มันจะหายไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเขาก็พยักหน้าเบาๆให้มู่อิ้งเทียนทีหนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับไปอละไม่หันมามองเขาอีกเลย
มู่อิ้งเทียนยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะไม่สนใจสายตารอบข้างและก้าวเดินฝ่าฝูงชนออกมา
เมื่อแผ่นหลังของคุณชายเริ่มหายลับไปจากฝูงชน จนเมื่อมองเห็นว่าคุณชายผู้นี้เดินจากไปไกลแล้ว ความเงียบก็กลับมาดังอีกครั้งเหล่าผู้กระซิบกระซาบเมื่อครู่ที่เบาบางยามนี้กลับมาคึกคัก เหล่าบรรดาบุรุษและสตรีไม่สนใจเสียงป่าวประกาศการประเมินของคนต่อไป
ทุกคนล้วนแต่สนใจหัวข้อที่จะนินทาบุรุษผู้สง่างามแต่ดันไร้ประโยชน์ผู้นั่นมากกว่า
เพราะนี่คือธรรมชาติของมนุษย์แม้จะเป็นผู้ฝึกตนก็ตามแต่เมื่อมีสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจ เมื่อมีสิ่งหนึ่งที่ควรจะเหมือนกับหยกเนื้อดีกลับเหลวเหมือนดินโคลน ก็ต้องรู้สึกอยากจะถับถม
"ฟู่ว ในที่สุดคุณชายไร้ประโยชน์ก็จากไปสักที เล่นเอาซะข้าเกร็งจนเหงื่อไหลเต็มแผ่นหลังไปหมด" เสียงเล็กเสียงน้อยดังมาจากด้านข้างของอิสตรี ที่สบตากับมู่อิ้งเทียนเมื่อครู่ ซึ่งยามนี้นางก็ยังคงก้มหน้าไม่พูดไม่จา
"เรียกเขาว่าไร้ประโยชน์ก็เกินไปหน่อยมั้ง อย่างน้อยเขาก็ยังมีบางสิ่งที่เจ้าทำไม่ได้ไม่ใช่รึ" ดุรณีน้อยชุดเขียวอีกคนกล้าวแย้งขึ้นมา ทว่าดูจากน้ำเสียงน่าจะให้ความรู้สึกแดกดันมากดว่าช่วยเหลือ
"เหนือกว่า? เรื่องใดกันละ ถ้าหมายถึงศาตร์และศิลป์ทุกแขนง ข้าคงสู้เขาไม่ได้เพราะเขาได้รับฉายาว่า"ผู้ที่สวรรค์ทรงโปรด" นี่นา แต่ถ้าเขาเก่งกาจถึงเช่นนั้นจะรวมถึงยึดหลักสามเชื่อฟังสี่คุณธรรมเหมือนอิสตรีด้วยงั้นรึ?" สตรีนางนี้กล่าวประชดประชันออกมาอย่างเสียงดังชัดเจน จนคนที่อยู่ในระแวกนี้ต่างพากันหลุดขำออกมา แม้แต่ตัวของนางเองก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มผยองออกมา
การที่ได้ถับถมกับบุลคลที่เคยเหนือกว่าตนเองในทุกด้านย่อมเป็นความรู้สึกดีที่หาได้ยากยิ่งอยู่แล้ว!
เหล่าบรรดาคนรุ่นเยาว์ต่างหัวเราะคิกคักกันออกมาครืนๆ ก่อนที่เราบรรดาคนอื่นจะเข้ามาผสมโรงด้วย หัวข้อก็คงไม่พ้นเรื่องราวเกี่ยวกับปาฏิหารที่คุณชายผู้นี้เคยทำเอาไว้ หากเป็นเมื่อสามปีก่อนมันคงจะเป็น เรื่องราวยกย่องของเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์
ทว่ายามนี้เมื่อพรสวรรค์ทอดทิ้งเด็กหนุ่มที่เคยส่องประกายราวกับหยกที่ไม่ต้องผ่านการเจียระไนก็ส่องสว่างดันดับลง เหล่าบรรดาผู้ที่ไร้พรสววรค์ก็ต้องรู้สึกอย่างทับถมเป็นธรรมดา
เพราะตำนานของเด็กหนุ่มผู้นี้ถูกกล่าวถึงอยู่มากมาย
ว่ากันว่าเมื่อคุณชายมู่อิ่งเทียนยามเมื่ออายุสามปีก็เริ่มพูด สี่ปีหัดเขียน หกปีร่ายกระบี่ของตระกูลจนชำนาญ เจ็ดปีเข้าใจตำราพิชัยสงครามทุกรูปแบบรวมถึงคัดอักษรลัทธิขงจื้อและเต๋าได้ทั้งเล่ม สิบปีก้าวผ่านขั้นแรกของขั้นรากเง้า และเมื่อสามปีก่อนตอนที่เขาอายุสิบสองปีก็สามารถเป็นอับดับหนึ่งของรุ่นเยาว์ เหนือเสียยิ่งกว่าห้ารุ่นปาฏิหาริย์ที่ยามนี้ล้วนอยู่ในสำนักชี่อดังของชั้นที่สี่
ว่ากันว่าในรุ่นนี่ไม่มีใครสามารถเอาชนะมู่อิ้งเทียนได้เลยแม้แต่คนเดียว
เพราะตำนานที่น่าเหลือเชื่อเหล่านี้ผู้คนจึงยกเข้าเป็นโอรสแห่งสวรรค์ ทำสิ่งใดก็สำเร็จเรียนรู้สิ่งใดก็สามารถพลิกแพลงได้เสมอ
และเมื่อโอรสสวรรค์ที่พวกเขายกย่องหยุดที่จะปีนป่ายสวรรค์ เหล่าผู้คนก็ต้องถับถมเป็นธรรมดา
"จริงสิ มู่หรงเจี่ยเจ้าคิดว่าไงบ้างละ เจ้าเองก็เคยเป็นถึงเพื่อนที่สนิทที่สุดในอดีตของเขาเลยนี่"
คนถามนี่ถูกส่งมาให้อิสตรีที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ เด็กสาวผู้นี้ในอดีตเคยสนิทสนมกับมู่อิ้งหลงและด้วนหน้าตาที่แม้จะเป็นวัยแรกแย้มก็เปล่งประกายไปด้วยความสว่างามและพรสวรรค์พื้นฐานที่ไม่ธรรมดาก็ทำให้ถูกจับให้เป็นคู่สร้างคู่สมกับมู่อิ้งเทียน
ทว่าเมื่อสามปีก่อนเมื่อพรสวรรค์ของเด็กชายหยุดนิ่งในตอนแรกๆนางก็ยังคอยสนับสนุนชายหนุ่มมาก่อน ทว่าพอนานเขาเมื่อระดับพลังของนางแซงหน้าก็เริ่มที่จะตีตัวออกห่าง
นั่นทำให้นางยังคงรู้สึกผิด จึงไม่คิดที่ตะกล้าสู้หน้า นางไม่ได้ตอบคำถามที่ผสมความแดกดันกลับมาทว่า
นางมั่นใจอยู่เรื่องหนึ่ง ยามที่สบกับสายตาที่สุขสว่างของมู่อิ่งเทียนเมื่อครู่
ไม่ใช่ว่าพรสวรรค์ของเขาหายไป นางเห็นแววตานั่นมาตั้งแต่ยังเด็ก มันยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความลึกล้ำที่ทำให้นางหลงใหลในอดีต
เพียงแค่นางไม่อาจเข้าใจความคิดของเขาเลยแม้แต่น้อย นั่นแหละคือสิ่งที่นางต้องการที่จะรู้ที่สุดในชีวิตนี้ นั่นแหละคือเหตุผลที่นางเดินออกมาและเฝ้ามองดูราวกับคนนอก
ว่าอะไรคือตัวที่ฉุดชายผู้ที่มากพรสวรรค์คนนี้เอาไว้กันแน่!
ถัดมาไม่ไกลจากกลุ่มซุบซิบนินทา ร่างสูงโปร่งยืนโดดเดี่ยวด้วยใบหน้านิ่งสงบเฉยชาและไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปแม้รอบกายจะมีเสียงกระซิบนินทา จนเมื่อเฒ่าขุดแดงกล่าวถึงผู้ประเมินคนถัดไป เสียงรอบกายจึงเงียบลง
ตอนนั่นก็มีบุรุษชุดขาวอีกคนที่มีสีหน้าค่อนข้างหยิ่งยโสเดินมายืนอยู่ข้างกาย
"คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นเยี่ยงเจ้า จะเป็นอีกไม่กี่คนที่แสดงความเคารพต่อมัน ว่าอย่างไร? ไม่อยากที่จะล้างแค้นมันแล้วรึ"
มู่เถี่ยส่งเสียงเฮอะเป็นคำตอบ ทำให้ชายที่ยโสคนนั้นขมวดคิ้วส่งเสียงฮึดฮัดก่อนที่จะไม่สนใจมันอีก
 ดูเหมือนว่ามู่เถี่ยจะไม่อยากตอบคำถามเชิงประชดประชันเช่นนี้ ทว่าสองตาดำขลับนั่นบัดนี้มีประกายวาบผ่านอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะเลื่อนไปหากระบี่ในมือของตน
ฝ่ามือหยาบกร้านลูบผ้านตัวกระบี่ที่แม้จะอยู่ในฝักแต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงกระแสเย็นเฉียบ นำพาความทรงจำของมันย้อนไปในอดีตอยู่พักหนึ่ง
ยุตที่คุณชายมู่อิ้งเทียนอยู่ในตระกูลก็ได้รับการเรียกขานว่ายุคแห่งรุ่นปาฏิหาริย์ ในรอบห้าสิบปี คนที่อยู่ในตระกูลมาในตอนนั่นล้วนแต่เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ห้าประทาน หนึ่งเป็นผู้อัญเชิญกระบี่ในสำนักขั้นที่สอง หนึ่งเป็นร่างทรงเทพ หรือแม้กระทั้งผู้ใช้วิชาสัตว์มายาก็ถือกำเนิดในรุ่นของเขา และในเหล่าบรรดาผู้ที่มากพรสวรรค์นั่น
มู่อิ้งเทียนไม่ได้มีพรสวรรค์ที่เด่นแปลกประหลาดทว่า กลับถูกกล่าวขานว่าเป็นอันดับหนึ่ง เพราะว่าคุณชายคนนี้ไม่ว่าใครก็ต่างไม่ที่จะยอมรับ ว่าเด็กหนุ่มคนนี้สมฉายาที่ว่า เป็นโอรสของสวรรค์ ทุกสิ่งที่มู่อิ้งเทียนกระทำล้วนแต่เปล่งประกายมากกว่าคนทั่วไป
ทั้งหล่อเหลาและสง่างามอย่างหาที่ใดเปรียบ พ่วงไปด้วยไร้กฎระเบียบและกฎเกณฑ์จนน่าใจหาย ช่างขัดแย้งกันอย่างน่าเหลือเชื่อ
ในอดีตเพราะตัวมันเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่สามารถสำเร็จวิชาเซียนได้รวดเร็วกว่าผู้อื่น ในใจของมันก็ล้วนที่จะหยิ่งผยองและมองข้ามผู้อื่นคิดว่าตนเองคืออันดับหนึ่ง
เมื่อได้ยินข่าวลือของมู่อิ้งเทียน มันก็ไม่เคยเชื่อข่าวลือที่หนาหูเช่นนี้มาก่อน เขาไม่เชื่อว่าจะมีคนที่มีพรสวรรค์มากถึงเพียงนั้น ไร้ผู้ต่อกรอยู่เพียงนี้อยู่จริง ราวกับถูกรังสรรมาเพื่อเขียนในหนังสือผู้กล้าในปรัมปราอย่างไรอย่างนั้น
แล้วมีหรือว่ามันจะเชื่อข่าวลือที่น่าพิศวงเหล่านี้
จนกระทั้ง สองปีก่อนตัวของมู่เถี่ยมีโอกาศที่จะได้พบหน้ากับมุ่อิ้งเทียนเป็นครั้งแรก ในวินาทีนั่นในสายตาของมันก็จดจ้องอัจฉริยะน้อยผู้นี้อย่างไม่ละสายตาแล้วมันก็คำพูดเพียงสามคำที่เข้ามาในหัวของมันในตอนนั้น
"เย่อหยิ่ง!"
ตั้งแต่เกิดมามู่เถี่ยไม่เคยเจอใครที่ แสดงนิสัยเฉยชาต่อทุกสิ่งราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่มีค่าในสายตาได้เท่ากับมู่อิ้งเทียนอีกแล้ว ชายผู้นี้แม้ว่าจะอายุเพียงสิบสองปีไม่นาน ทว่าแรงกดดันบางอย่างกับแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนทำให้คนอื่นยากที่จะไม่รู้สึกสำเหนียกตัวเอง
ความรู้สึกที่ครอบงำให้รู้สึกด้อยกว่านั้น สามารถเข้าไปเขย่าจิตวิญญาณของมันได้อย่างรวดเร็วและน่าขนลุก
มู่เถี่ยในยามนั่นเมื่อรู้สึกถูกด้อยค่าด้วยความเป็นเด็กมันจึงไม่คิดที่จะยอมให้ถูกครอบงำ
 ด้วยความมั่นใจตนเองจึงเข้าท้าสู้กับมู่อิ้งเทียนเมื่ออายุแค่สิบสองปี
และผลลัพที่ปรากฏออกมานั้นก็เปลี่ยนชีวิตของมันไปตลอดกาล
หากผู้ใหญ่คนหนึ่งคิดภาพของเด็กอายุสิงสองปีสองคนต่อสู้กันภาพในหัวของมันคงจะน่าหัวเราะอย่างยิ่ง อย่างมากก็คงเป็นภาพของต่างฝ่ายต่างซัดเหวี่ยงกันอย่างไม่ยอมแพ้ หรือต่างฝ่ายต่างมีบาดแผลทั่วทั้งร่างกาย
ทว่า ต่อหน้าเด็กน้อยอย่างมู่อิ้งเทียนมันกลับไม่ใช่
เพียงสามกระบวนท่าเท่านั้น!
หนึ่งหมัดแรกทะลวงด้วยพลังตบะบ้าคลั่ง หมัดที่สองสลายพลังกระบี่ด้วยมือเปล่า หมัดที่สามต่อยลงที่กลางหน้าของเขา
พ่ายแพ้อย่างหมดรูป นั่นคือสิ่งที่เขาได้รับเมื่อสามปีก่อน
ทว่าบางคนอาจจะบอกว่าที่เขาติดใจคือความพ่ายแพ้ที่น่าอัปยศทว่าความจริงกลับไม่ใช้
สิ่งที่เขาติดใจก็คือแววตาหลังชนะของชายผู้นั่น มันมีความรู้สึกที่แรงกล้าเผยออกมาเพียงชั่วครู่
นั่นก็คือความเบื่อหน่าย!
ใครจะคาดคิดเมื่อเอาชนะเด็กน้อยที่หยิ่งผยองตนเอง และท้าต่อสู่อย่างไร้เหตุผล แทนที่เด็กหนุ่มตรงหน้าจะแสดงท่าทีหัวเราะสะใจดูถูกเหยียดหยามตัวมัน แต่สิ่งที่มู่อิ้งเทียนทำกลับเป็นสิ่งที่ทำให้มันตราตรึงเข้าไปในดวงจิตวิญญาณ
มันกำลังกลั้นหาว!
เหมือนมีพายุปั่นป่วนในสมอง ราวกับฟ้าผ่าเข้ามาในใจ เด็กน้อยมู่เถี่ยวยามนั่นลืมความเจ็บปวดในร่างไปสิ้น ที่มีเพียงคือความรู้สึกรับไม่ได้อย่างรุนแรง
นี่ตนเองไร้ความสามารถจนฝ่ายตนข้ามถึงกลับเลือกที่จะแสดงท่าทีเบื่อหน่ายถึงเพียงนั้น
ความเจ็บปวด ความแค้น ความนับถือ ความเคารพผสมปนเปไปมาในดวงตาของมู่เถี่ย ยามที่จ้องมองไปยังมู่อิ้งเทียนผู้หล่อเหลาตั้งแต่เด็ก ดวงตาดำขลับของมันราวกับจะสามารถสื่อนับความออกไปได้
เมื่อเห็นดวงตาไม่ยอมแพ้ของมู่เถี่ย มู้อิ้งเทียนก็ยกยิ้มบางกล่าวสั้นๆว่า
"ไปฝึกมาใหม่ เจ้าอาจจะทำให้ข้าสนุกยิ่งขึ้นในอนาคต"
กล่าวจบมันก็สะบัดตัว เสื้อคลุมสีขาวปลิวไสวไปมาอยู่ตรงหน้าของมู่อิ่งเทียนในยามนั้น ไม่ว่าใครก็ตามที่รู้ใกล้ชิดกับคุณชายผู้นี้ล้วนแต่ตามติดประกบต่อเขา
นั้นกลับทำให้มู่เถี่ยคิดได้อาจจะเพราะว่าใครต่อใครก็คิดที่จะประสบสอพลอเด็กหนุ่มคนนี้ อต่ว่าตนกลับเลือกที่จะเข้าหาและแสดงความรู้สึกไม่ยอมแพ้ย่างตรงไปตรงมาซึ่งแตกต่างจากคนอื่นกระมั้ง
มู่อิ้งเทียนจึงยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ และให้โอกาสมันอีกครั้ง
รอยยิ้มนั้นราวกับกระบี่ที่แทงลงกลางใจและผ่าหัวใจของมู่เถี่ยเป็นชิ้นๆ นับแต่นั้นมันก็ทุ่มเวลาทั้งหมดไปในทางฝึกตน วันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่า โดยหวังที่จะได้เผชิญหน้ากลับมู่อิ้งเทียนผู้นี้อีกสักครั้ง
สิ่งนั้นทำให้เขารู้สึกว่าเป้าหมายในชีวิตของตนเองถูกเปลี่ยนไปตลอดกาลคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กน้อยคนหนึ่งจะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเด็กคนหนึ่งได้ด้วยการพบหน้ากันเพียงระยะเวลาสั้นๆ
ทว่า ข่าวลือหนึ่งก็ทำลายความฝันนี่ของมันทิ้งลงอย่างกะทันหัน เราพะมีคนเล่าลือกันปากต่อปากว่า มู่อิ้งเทียนนั่นไม่รู้ว่าถูกผีร้ายตัวไหนเข้าสิง เมื่อยู่ดีๆก็ละทิ้งการฝึกตนภาวนาจิตไปซะอย่างนั่น
สิ้นนั้นทำให้เหมือนเป้าหมายชีวิตของมันถูกทำลายสิ้น มันทำได้เพียงยิ้มขื่นอย่างไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งตนเองจะมายืนอยู่บนเส้นด้ายของอารมณ์ด้วยบุรุษที่อยู่ในใจตลอดมา
วันนั้นมันนอนไม่หลับ สองตาแดงกล่ำเอาแต่คิดหลังได้ฟังข่าว ทำไงดีหนอถึงจะสามารถเปลี่ยนความคิดของคุณชายที่ไร้กฎเกณฑ์ ผู้นั้นได้ และหลังจากที่ผ่านกระบวนการคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดแล้วคิดอีก คิดจนหัวจะระเบิดออกมาเพื่อหาหนทาง คำตอบที่มันได้ก็คงจะเป็นแค่สามคำสั้นๆ
"ไม่มีทาง!"
สมกับที่ใครต่อใครก็ต่างกล่าวต่อเด็กหนุ่มคนนี้ว่า "อัจฉริยะผู้แปลกประหลาดจริงๆ" มู่เถี่ยเองก็เข้าใจเรื่องนั้นดี
เพราะชายคนที่เขาอยากจะเอาชนะผู้นี้คือคุณชายที่ไม่สนกฎเกณฑ์และแปลกประหลาดที่สุดในโลก
ซึ่งแม้แต่ในยามนี้ มู่อิ่งเทียนก็ยังคงสะบัดเสื้อสีขาวราวกับเทพเซียนที่ตัดขาดจาดโลก เดินเข้าไปในตระกูลด้วยใบหน้าประดับยิ้มไม่แยแสเช่นเคย ราวกับทุกอย่างที่มันกระทำก็เพื่อตัวของตนเอง ไม่ว่าใครจะมองเช่นไร คนที่จะตัดสินใจ ก็คือตัวมันเท่านั่น
ช่างสง่างามและหยิ่งผะหยองอย่างยิ่ง!
มู่เถี่ยมองไปยังแท่นที่รับประกาศเข้าสำนักในชั้นที่สี่ และภาวนาในใจเงียบๆ
หวังว่าวันหนึ่งคุณชายที่ติดอยู่ในใจของตนเองจะเปลี่ยนใจ และเข้าสู่สำนัก และมีโอกาศที่จะให้มันเผชิญหน้ากันอย่างเต็มภาคภูมิอีกครั้ง
หวังว่าวันนั้นจะมาถึง มันภาวนาในใจเงียบๆก่อนจะดึงสายตากลับมา


ร่างสูงโปร่งโดดเด่นที่กำลังเดินผ่านผู้คนในตระกูลมู่ด้วยใบหน้าประดับยิ้มผ่อนคลายเช่นเดิม ไร้วี่แววความตึงเครียดหรือความประหม่า ราวกับว่าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนชายผู้นี้ไม่ได้ไปทดสอบวัดระดับพลังมาด้วนซ้ำ
สมาชิกในตระกูลมู่เมื่อเห็นคุณชายมู่เดินผ่านด้วยท่าทางสบายอารมณ์เช่นเดิม ก็แสดงสีหน้าแปลกประหลาดกันถ้วนหน้าเมื่อเดาได้ว่าหลานชายของผู้นำตระกูลผู้สูงสง่าผู้นี้ ถ้ากลับมาจากการทดสอบรวดเร็วแบบนี่แสดงว่าผลลัพท์คงออกมาเช่นเดิมไม่ต่างจากสามปีที่ผ่านมาแน่นอน
แม้ว่าในใจของผู้คนจะมีความรู้สึกยากจะบรรยายเมื่อเห็นสภาพของอดีตว่าที่เจ้าสำนักที่เคยเป็นดาวจรัสแสงมาก่อนก็ตาม แต่เมื่อมองไปยังเด็กหนุ่มผู้ที่สง่างามเป็นเลิศทั้งหน้าและกริยา แถมยังไม่มีนิสัยเหย่อหยิ่งถือดีเหมือนกับคุณชายคนอื่นๆในตระกูล เพราะมู่อิ่งเทียนนั่นไม่แบ่งฐานะของผู้คนเขามักจะมักทายผู้อื่นด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตั้งแต่ผู้อาวุโสถึงคนรับใช้ ด้วยเหตุนี้คนในตระกูลจึงรู้สึกทุกข์และสุขในเวลาเดียวกัลต่อคุณชายของพวกเขา
มู่หลงคือคนที่สนิทสนมกับมู่อิ่งเทียนมากที่สุดเพราะว่า เขาคือเด็กรับใช้ข้างกายของมู่อิ่งเทียนมาตีงแต่ยังเด็ก หากจะบอกว่าใครที่รู้ใจมู่อิ่งเทียนมากที่สุดก็คงจะไม่พ้นมู่หลงที่เป็นทั้งผู้ติดตามและสหายสนิท ทว่าแม้แต่คนที่รู้จักนิสัยของคุณชายมู่ดีที่สุดบางครั้งเขาก็ไม่สามารถรับรู้ถึงความคิดอันแปลกประฟลาดของคุณชายของเขาได้เช่นกัน
มู่หลงที่เดินตามหลังคุณชาย เมื่อมองเห็นถึงแผ่นหลังกว้าง ก็อดคิดถึงความรู้สึกภาคภูมิใจในอดีตไม่ได้ยามที่คุณชายของตนเคยโดดเด่นถึงเพียงนั่น
คุณชายตระกูลมู่ สามขวบสามารถกล่าวคำพูด สี่ขวบฝึกตัวอักษร หกขวบร่ำเรียนศาสตร์ทุกแขนง สิบขวบบรรลุพลังขั้นรากเง้า สิบสองขวบไร้ผู้ทาบเทียม ทั้งบรรดาศักดิ์เหนือล้ำ ชาติตระกูลที่มั่นคั่ง พรสวรรค์ที่ไร้ที่ติ ไม่ว่าเขาอยากจะได้สิ่งใดเขาก็ต้องได้ ทรัพยากรที่ครอบครองก็มากมายถึงขนาดยึดใต้หล้าในชั้นที่ห้านี่ได้ หากกล่าวกันตามตรงฮ่องเต้คนปัจจุบันก็คงไม่สามารถเทียบกับคุณชายผู้นี้ได้ด้วยซ้ำ
จากสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมด ใครต่อใครก็คงคิดถึงอนาคตของเขาว่าคงจะอยู่ใต้เพียงฟ้าอยู่เหนือคนนับหมื่นทว่า เพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั่นที่ชายหนุ่มที่ทุกคนกล่าวกันปากต่อปากว่าอนาคตต้องเป็นเจ้าคนกลับหยุดนิ่ง
ไม่ใช่ว่าพิการทางยุทธ์ ไม่ใช่ว่าเกิดเหตุไม่คาดฝัน ไม่มีใครทราบว่าสาเหตุของปัญหาคือสิ่งใด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์นี่กลับหยุดนิ่งลง ทั้งด้านมรรคายุทย์ ทั้งด้านจิตใจ เพราะเหตุใดกัน ไม่มีใครทราบ ไม่มีใครบ่วงรู้ถึงความหมายของการกระทำเหล่านี่
หากจะมีเพียงคนเดียวที่กล้าถามคำถามเหล่านี่ต่อคุณชายมู่ผู้แปลกประหลาด ก็คงจะเป็น มู่หลง ที่คอยติดตามรับใช้คุณชายมู่อิ่งเทียนมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาเป็นเพียงแค่คนรับใช้ ย่อมคิดว่าคำถามที่ถามออกไปนั่นล่วงเกินคุณชาย และไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบ เกินความจำเป็น
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ยินคำตอบจากปากคุณชายตรงๆ
และคำตอบที่ได้มาก็เป็นสี่คำสั้นๆทำให้เขาอ้าปากค้าง
"ข้ากำลังเบื่อ" ประโยคสั้นๆออกมาจากปากของคุณชายมู่อื่งเทียนที่กำลังเดินหมากสู้กับตัวเองด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
คำตอบที่ได้รับนั่นแม้จะทำให้มู่หลงมึนงงจนคิดถึงความหมายลงลึกอยู่ในหัวไปเองเพราะไม่คิดว่าคุณชายจะกล่าวอธิบายออกมา แต่เขาก็ต้องสะดุ้งอยู่ในใจเมื่อ มู่อิ่งเทียนหยุดกระดานหมากที่สู้กับตัวเองลง ก่อนที่จะเบนสายตาที่งดงามคู่นั่นมองมาทางตน และในดวงตาสีดำสนิทคู่นั่นก็อาจจะมีคำตอบของคำถามอยู่ก็ได้ ก่อนจะพึมพัมราวกับกำลังพูดกับตัวเองว่า
"ดั่งเช่นหมากกระดานนี้ ข้าใช้เวลาหนึ่งก้านธูปเรียนรู้กฏเกณฑ์จนเข้าใจ สามชั่วยามเข้าใจกลยุทธ์พื้นฐาน สามวันเอาชนะผู้อาวุโสในสำนัก พอผ่านไปนานเข้าข้าก็ก้หาผู้ที่จะต่อกรกับตนเองไม่ได้"
มู่อิ่งเทียนหมุนหมากในมือ ราวกับคำพูดที่ออกมานั่นล้วนเพื่อระบายความในใจเท่านั่น
มู่เถี่ยนั่นเมื่อได้ฟังก็ฉุดนึกติดได้ว่าคุณชายของตนเองคืออัจฉริยะขนาดไหน มู่อิ้งเทียนเป็นคนที่มีประสาททั้งหกดีเลิศมาตั้งแต่เกิด สมาธิดีเลิศจนน่ากลัว มีความจำที่แม่นยำดุจถูกบันทึกลงในหนังสือ หู จมูก ตา ก็สามารถใช้งานได้ดีกว่าคนทั่วไป เขาสามารถสัมผัสได้แม้กระทั้งการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลจึงรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินได้อย่างดีเยี่ยม มู่อิ้งเทียนเหมือนกับว่าเป็นโอรสในสวรรค์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีอยู่ในตัวล้วนแต่ดีเลิศกว่าคนปกติทั่วไปมากนัก มู่อิ่งเทียนไม่ว่าจะทำอะไรก็สำเร็จผลไม่ว่าจะทำอะไรก็ราบรื่น
ทว่า มู่หรงเองก็พอที่จะเขาใจแล้วว่าเพราะเหตุใดอุปนิสัยของเจ้านายของตนเองถึงกลายมาเป็นเช่นนี้
เพราะความอัจฉริยะของเขานั่นเอง ที่ทำให้คุณชายของตนมีนิสัยชอบค้นหาความตื่นเต้นติดมาตั้งแต่เด็ก เพราะเหตุนี่เองมู่หลงจึงเริ่มเข้าใจว่าเพรทะเหตุใดคุณชายจึงชอบทำอะไรไร้กฏเกณฑ์ เพราะเหตุใดเขาจึงชอบค้นหาอะไรใหม่ๆ เพราะว่าเขากำลังหาวิธีแก้เบื่อยู่นั่นเอง!
ทว่าแม้แต่ มู่หรงเองก็ไม่ทราบเรื่องที่คุณชายปฏิเสธการเข้าร่วมสำนักเมื่อสามปีก่อนและการหยุดการฝึกตนก็ตามมาหลังจากวะนนั้นเช่นกัน เหตุผลของเรื่องนี้เขาขบคิดแทบตายก็คิดไม่ออกจริงๆ
ยามนี้ทั้งเขาและคุณชายก็เดินมาหยุดลงที่หน้าทางเข้าหออักษรของตระกูลหมู่ ทว่าทันใดนั่นเด็กรับใช้หญิงคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตื่นผ่านพวกเขาไป ก่อนที่นางผู้นั่นจะมีท่าท่าเหมือนกับว่าเห็นเขากับคุณชายอยู่หางตาจึงรีบหยุดและเปลี่ยนทิศทางเข้ามาหาพวกเขาทันที ก่อนที่จะทำความเคารพและกล่าวเสียงเร่งรีบว่า
"คุณชายมู่ ท่านผู้นำตระกูลมีเรื่องด่วนจึงเรียกท่านเข้าพบที่ห้องอักษรเจ้าค่ะ"
มู่อิ่งเทียนยามนี้พอจะเดาเหตุผลได้จึง กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย
"เข้าใจแล้ว อีกเดี่ยวข้าจะเข้าไป" คนรับใช้เมื่อเห็นเขาขานรับก็จากไปด้วยความงุนงงว่าเพราะเหตุใดคุณชายจึงมาถึงที่เขตห้องอักษรรวดเร็วเช่นนี้ได้ แต่ก็ต้องปิดความสงสัยและเดินจากไป
ต่างจากมู่หลงที่รู้นิสัยของคุณชายตนเองดี ว่าเพราะรู้ว่าสิ่งที่ตนเองทำจะให้คุณปู่ต้องเรียกเข้าพบแน่ จึงเดินทางมาที่ห้องอักษรที่ดขาคาดว่าคุณปู่น่าจะอยู่ เมื่อโดนเรียกพบจะได้ไม่ตองเดินทางไกล
"ปีนี้ข้าคงโดนบ่นหนักเช่นเกิมแน่ เฮ้อ เจ้าอยากจะมาด้วยกันรึไม่ มู่หลง"
"ข้าขอปฏิเสธขอรับคุณชาย วันนี้ข้าคงไม่มีหน้าเข้าพบหัวน้าตระกูลหรอกขอรับ" มู่หลงกล่าวทีเล่นทีจริง จนมู่อิ้งเทียนกลอกตาแค่นเสียงดัง
"ทำเป็นพูดดี เจ้าแค่ไม่อยากเข้าไปโดนบ่นเหมือนข้าละสิ"
"อย่ากล่าวล้อเล่นเช่นนั้นสิขอรับนายน้อย การสั่งสอนจารท่านผู้อาสุโสล้วนเป็นบทเรียนให้แก่พวกเราที่ยังเยาว์วัย ข้าจะไม่อย่างฟังได้อย่างไร "
 ได้ยินคำตอบเสแสร้วของมู่หลงมู่อิ่งเทียนก็ย่นจมูกส่งเสียงเฮอะ ก่อนจะโบกมือไล่เพราะรำคารท่าทีเสแสร้งของคนรับใข้คนสนิทของตนเอง
แต่มู่หลงไม่เสียทีที่อยู่กับคุณชายู้แปลกประหลาดนี่มานาน เขาสามารถเดาความคิดของชายตรงหน้าได้จึงได้พูดขมก่อนเอาหวานเข้าล่อไปว่า
"แต่คิดในแง่ดีถ้าท่านเข้าไปหาท่านเจ้าสำนัก ท่านก็ไม่ต้องไปใช้เวลาที่น่าเบื่อในงานเลี้ยงนะขอรับ เอาอน่างงี้รึไม่ ข้าจะเตรียมน้ำชารอต้อนรับให้ท่านใช้ข้ออ้างพูดคุยกับแม่งนางในหอรับวสันธ์ตอนท่านกลับออกมา ท่านจะได้ไม่เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ดีหรือไม่"
มู่อิ้งเทียนได้ฟังสองตาก็เปล่งประกายแวววาว
"ฮ่าๆ เจ้าช่างรู้ใจข้าดีจริงๆเลย! " คุณชายตบไหล่ของเขาอย่างสนิทสนม แม้จะอายุไม่ต่างกันแต่ส่วนสูงของคุณชายนั่นเกินวัยเดียวกันไปมากมู่หลงจึงต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายเล็กน้อย "เจอกับคุณปู่ต้องสนธนาเรื่องน่าเบื่อเป็นแน่ ถ้าได้กินของอร่อยพร้อมกับสนธนากับแม่กระต่ายน้อยคงทำให้ข้าอารมดีขึ้นมาบ้าง "
ตุณชายมู่ก็ยังสมเป็นคุณชายเช่นเดิม แม้จะพูดเช่นนันแต่ท่าทางของเขาก็ยังคงผ่อนคลายไร้ความกังวล ดูท่าท่านผู้นำตระกูลคงจะต้องเครียดอีกเป็นแน่ หวังว่าจะไม่กระทบกับสุขภาพมากก็พอ เขาภาวนาในใจเช่นนั้น ก่อนที่จะเดินตามคุณชายของตนเองเข้าไปในหออักษร เมื่อส่งเสร็จก็เดินแยกจากไป ภายในหัวคิดเตียมการถึงอาหารและสิ่งที่คุณชายของตนเองชอบมากที่สุดเอาไว้สำหรับคืนนี้เงียบๆ
ภายในหออักษรของตระกูลมู่ที่รอบด้านประดับด้วยหนังสือตำรานับหมื่นเล่นถูกจัดวางเป็นรูปแบบปากหว้าขจัดมารนี้ คือสถานที่ที่คนนอกไม่มีสิทธิที่จะเข้าหากไม่ได้รับอนุญาติแ ต่ในยามนี้ภายในกลับมีร่างของชายผู้ที่ดูคล้ายกับมีอายุแต่ก็ยังดูแข็งแรงผู้หยึ่งนั่งอยู่ภายในท่าทางเหมือนกับรอใครบางคนอยู่ เพราะแม้ว่าชายชราผู้นี้จะนั่งกอดอกรอคอยยังไงแต่ก็ปกปปิดควา ประหม่าที่ออกมาจากแววตาและการสั่นเท้าของตนได้
ทันใดนั้นประตูด้านหน้าก็เปิดออกก่อนที่ ร่างสูงเพรียวที่แม้จะอ่อนกว่าหลายสิบปีแต่ในปีนี้ เด็กหนุ่มก็มีส่วนสูงเท่ากับตนไปเสียแล้วนั่น กำลังเดินทอดน่องสบายๆเข้ามาด้วยท่าทางราวกับผู้บริสุทธิ์
เมื่อเห็นว่าคนที่เฝ้ารอมาตามนัดแล้ว ชายชราก็ยืนขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที
"อิ่งเทียน เจ้ายังมีหน้าทำตัวสบายใจเช่นนี้อีกหรือ!?"
เสียงของชายชราตะโกนดังสนั่น จนมู่อิ่งเทียนต้องยกมือขึ้นมาปิดหูตนเอง ก่อนจะเบะปากกล่าวว่า "ท่านปู่ ท่านโกรธอะไรข้าอีกเล่า"
เมื่อได้ฟังโทสะในอกของ มู่ฉางเจี่ย ก็ยกระดับขึ้นอีกครั้ง ผู้ที่มีศักดิ์เป็นผู้นำตระกูลคนประจุบันของตระกูลมู่ ที่แม้ปีนี้จะมีอายุถึงเย็ดสิบห้าแต่ร่างกายกับยังแข็งแรงเหมือนคนหนุ่มมีแค่เพียงผมสีดำสง่าที่ยามนี้เริ่มจะแซมไปด้วยสีเทาทีละนิดเท่านั้น เพราะเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาเครียดจนผมขาว ก็คือการมีหลานรักเป็นคนประหลาดอย่าง มู่อิ้งเทียน!
"โกรธอะไรเจ้างั้นรึ! มากน้อยเจ้ายังมีหน้ามาถามอีกงั้นหรอ?" มู่ฉางเจี่ยถูกโทสะครอบงำจน มู่อิ่งเทียนคิดว่าถ้าหากเขาไม่กลัวว่าตำราลำค่าในหออักษรนี้จะถูกเผาไหม้ไปด้วย คุณปู่คงจะพ่นไฟออกมาจากดวงตาแล้วก็ได้
"ไม่ว่าจะสามรหือสองปีก่อนที่เจ้าไม่ยอมฝึกตนข้าก็ต้องทนที่จะอับอายมามากพอแล้ว แล้วในปีนี้เจ้ายังจะทำเช่นเดิมอีกรึ เจ้าจะให้ข้าเอาหน้าตัวเองไปไว้ที่ไหน ไอหลานเวร!"
มู่อิ้งเทียนทำหูทวนลม ก่อนจะเดินผิวปากผ่านท่านปู่ที่กำลังโกรธจัด ไปเติมชาและนั่งลงจิบชาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ท่าทีในตอนนี้ของหลานชายที่แสดงถึงความไม่ใส่ใจสักนิดยิ่งทำให้มู่ฉางเจี่ยคล้ายกับว่าธาตุไฟกำลังเข้าแทรกและจะชักตายไปทั้งอย่างนั่น
ชายชราโกรธจนเส้นเลือดขึ้นสมอง ชี้นิ้วที่สั่นสะท้านไปด้วยความโกรธไปทางหลานรักของตนเองที่ตามใจมาจนเคยชินมากับมือ
"เจ้า เจ้ามารน้อยยังมีหน้ามาเมินอีก เจ้าเป็นเช่นนี้เข้าจะแบกหน้าที่ไหนไปพบบรรพบุรุษ สามปีก่อนข้าอุสาหลงภูมิใจที่เจ้ามีพรสวรรค์ขนาดนั้นแต่ดูสิ่งที่เจ้าทำกับข้าสิ ฮือๆ วิญญาณของพ่อและแม่ของเขาคงกำลังมองดูด้วยน้ำตาเหมือนกับข้าในตอนนี้เป็นแน่"
ชายชราน้ำตาไหลพรากเมื่อคิดถึงเด็กที่มีพรสวรรค์คนนั้นเมื่อสามปีก่อน ในตอนนั้นเขามีความสุขมากจนคิดวาดฝันถึงอนาคตที่จะมีสิ่งดีๆเข้ามาในตระกูล เขาถึงขั้นตะโกนในงานวัดเกิดครบรอบเจ็ดสิบสามปีของตนเองว่า หลานรักของเขาจะเป็นผู้ที่นำพาวาสนาดีที่สุดในรอบร้อยปีมาให้ตระกูล
แต่ดูตอนนี้สิ ความฝันในตอนนั่นพังไม่เป็นท่าเมื่อมองดูหลานรักที่แม้ว่าจะหล่อเหลาสง่างามและมีพรสวรรค์เป็นเลิศ ทว่ากลับมีนิสัยแปลกประหลาดจนเกินคน ซึ่งแม้แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจว่าหลานขายของตนเองไปได้นิสัยเช่นนี้เมาจากใคร แต่มันก็ทำให้เขาอดที่จะร้องให้ฟูมฟายทุบโต๊ะตัดพ้อไม่ได้
"ทำไมกัน ทำไมเจ้าถึงทำกับปู่เช่นนี้....ทั้งๆที่ถ้าเจ้าทำจริงๆจะเป็นเจ้าบัดซบอัจฉริยะทั้งห้าคนที่โด่งดังที่สุดในตอนนี้ก็ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงเจ้าได้เลยสักคนแท้ๆ แต่เจ้ากลับเลือกที่จะทิ้งพรสวรรค์นั่นไปง่ายๆ โฮๆ"
มู่ฉางเจี่ยที่ยิ่งคิดยิ้งสิ้นหวังได้ปล่อยโฮออกมาไม่สมกับฐานะของผู้นำตระกูลเลยแม้แต่น้อย ชายชราจะมีท่าทีเช่นนี้ก็ต่อเมื่อยู่กับหลานรักของตนเองเท่านั้น ตัวต้นเหตุยามนี้ยังคงรับรสของชาชั้นดีในมือ ก่อนที่จะหันมาสนใจคุณปู่ของตนเองอีกครั้ง
"หนวกหูน่าท่านปู่ สามปีก่อนข้าก็หาเหตุผลมาตอบท่านไปแล้ว ท่านเองได้ยินชัดแล้วนี่" ชายหนุ่มตอบกลับคุณปู่ที่ยามนี้กำลังร้องให้ฟูมฟายอยู่บนโต๊ะพร้อมกับแคะหูเพราะรู้สึกว่าแก้วหุสะเทือนไปไม่น้อย
"ถ้าข้าเอาจริงในด้านฝึกตน ข้าคงเป็นอันดับหนึ่งได้ไม่ยาก" น้ำเสียงที่มั่นใจนี่ถูกกล่าวออกมาอย่างสบายๆ ราวกับสิ่งที่พูดนั่นล้วนไม่มีใครสามารถตั้งข้อกังขาได้ ไม่รู้ว่าข้อเท็จจริงเป็นเช่นไรแต่เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างหยิ่งผยองเสียจริงๆ "แต่ว่าถ้าหากข้าฝึกตนเช่นนั่นลงไป ข้าก็ต้องรับหน้าที่เป็นผู้นำตระกูลต่อจากท่านละสิ! ไม่เอาด้วยหรอก ข้าจึงเลิกฝึกให้น้องชายของข้าเด่นขึ้นมาเพื่อสานต่อแทนข้ายังไงเล่า"
"เพราะอะไรกัน!"
มู่อิ้งเทียนยิ้มยิงฟังเผยฟันขาวที่เรียงต่อกันสวยงาม กล่าวเสียงไม่ยินร้ายยินดีดังๆว่า
"ก็เพราะว่ามันน่าเบื่อนะสิ!"
เหตุผลที่ใครไม่คาดคิดนี้ถูกพูดออกมาอย่างชัดเจน หากมีใครในตระกูลมาได้ยินเข้าต้องอ้าปากค้างจนหล้นมาลนพื้นแน่นอนว่า ที่อัจฉริยะประจำตระกูลผู้ซึ่งเป็นโอรสของสวรรค์จะไม่ยอมฝึกตนเพราะว่า ไม่อยากจะสานต่อหน้าที่ผู้นำตระกูลและจะยกมันให้แก่น้องชายตนเองเลยเลิกที่จะฝึกตน
นั่นคือเหตุผล ไม่มากหรือน้อยไปกว่านั้น
ชายชราที่สามปีก่อนได้ฟังเหตุผลเดียวกันนี้ และในยามนี้ก็ได้รับคำพูดเดียวกันตอบกลับมาก็ต้องตะโกนด่าเป็นคำพูดเดียวกันว่า
"ไอ้เจ้าหลานบัดซบเอ้ย!"


ฟ้าดินไร้ปราณี ทุกความแน่นอนคือสิ่งที่ไม่แน่นอน ทุกความว่างเปล่าประดุจหุ่นฟางสุนัข คำกล่าวนี้คือสิ่งที่มู่อิ้งเทียนเชื่อมั่นมาโดยตลอด
ตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมา มู่อิ้งเทียน มักจะใช้ชีวิตโดยที่ไม่คิดถึงวันข้างหน้าเลยแม้สักครั้งเดียว ไม่สิ อาจจะเรียกได้ว่ามันไม่เคยคาดฝันอะไรเอาไว้เลยเสียมากกว่า
เพราะมู่อิ้งเทียนคือชายที่ชื่นชอบในความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้พบเจอกับเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง อีกทั้งเพราะว่ามู่อิ้งเทียนนั่นรู้ตัวดีว่าตนเองนั้นไม่ชอบชีวิตที่ไร้รสชาติ เขาจึงชื่นชอบเหตุการณ์อะไรที่คาดเดาไม่ได้มากที่สุด เพราะว่ามันสามารถทำให้เขารู้สึกสนุกขึ้นมาได้
ทว่าในสถานการณ์ ณ ตอนนี้ก็เป็นข้อยกเว้น ใครจะไปคาดคิดว่าสถานที่ใกล้เมืองอู่ข่าวอู่น้ำของตระกูลมู่ที่ตนเองเดินเล่นมาตั้งไม่รู้ตั้งกี่ปีรู้จักทุกซอกทุกมุมราวกับสวนหลังบ้านนี้จะเกิดสถานการณ์อันตรายขึ้นกับตนเองได้
มู่อิ้งเทียนสัมผัสได้ถึงตัวตนที่มากกว่าหนึ่งคน ตามมาอยู่เบื้องหลังของตนเอง และนั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขาจึงทำได้เพียงพุ่งจิตไปที่ร่างกายของตนเองวิ่งหนีไปตามป่าเขาเรื่อยๆอย่างไม่คิดชีวิต
หากมองจากภายนอกอาจจะเห็นเป็นร่างของวานรยักษ์ตัวหนึ่งที่วิ่งปราดเปรียวราวกับผืนป่าแห่งนี้เป็นบ้านของเขาอย่างไรอย่างนั่น
ในขณะที่เด็กหนุ่มหลบหนีภายในหัวของเขาก็กำลังวิเคราะห์ถึงสถานการณ์ในปัจจุบันของตนเอง ถ้าจะให้สารภาพตามตรงการที่เขาเข้ามาในเขตป่าที่เกิดเรื่องขึ้นเพียงคนเดียวนี้นับว่าโง่เขลามาก เรื่องนี่เขารู้ตัวดีที่สุดแต่บางครั้งมู่อิ้งเทียนก็ใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ เขาแค่คิดว่ามันน่าสนุกเท่านั่นเอง อีกอย่างใครจะไปคาดคิดว่าตนเองจะมาเจอกับเหตุการณ์ถูกตามไล่ล่าโดยไร้สาเหตุเข่นนี้กันเล่า
มู่อิ้งเทียนพยายามคิด พวกที่ไล่ฆ่าตนเองดูเหมือนจะไม่แย่กเปิดเผยตัวเองมากนัก เพราะเขาแน่ใจเรื่องนี้ตรงที่ตนเองยังมีชีวิตรอดอยู่เพราะ สำหรับตอนนี้ตัวเขาก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาที่มีกำบังภายในอยู่ไม่มาก หากคนพวกนี่คิดที่ตะลงมือกับตนเองคงไม่ถึงสามกระบวนท่าก็สามารถจัดการเขาได้แล้ว อาจจะมองว่าประมาทแต่มู่อิ้งเทียนกบับคิดว่าพวกมันไม่แยากจะเผยร่องรอยของตนเองเสียมากกว่า
ถ้าเป็นไปตามอย่างที่เขาคิด ขอแค่ตนเองสามารถยื้อเวลาจนสำนักคุมกฏเดินทางมาถึง ตอนนั่น พวกมันคงไม่อยากมีปัญหากับสำนักที่ใหญ่อันดับต้นๆในทวีปจงหยวนนี่แน่นอน ขอแค่เขาหลบหนีไปให้ทันก็พอ
ครืน!
เสียงฟ้าร้องราวกับเสียงระฆังจากสรรค์ดังสนั่นในบัลดล ท้องหาที่เคยมีแสงสว่างถูกปกคลุมไปด้วนเมฆดำคล้ำราวกับถูกหมึกสาดใส่ ราวกับสวรรค์เบื้องบนกำลังจ้องมองการไล่ล่าครั้งนี้ หยาดน้ำใส่เริ่มพลั่งพรายลงมาจากฟ้า นำพาความหนาบเหน็บแพร่เข้าถึงหัวใจของมู่อิ่งเทียนในทันที
กระแสเย็นเฉียบถูกปกคลุมจากรอบด้าน เด็กหนุ่มรู้สึกได้ว่าความหนาวเย็นยะเยือกที่ตามอยู่เบื้องหลังกำลังไล่ประชิดตนเองมากขึ้น มันทำได้แค่กัดฟันกรอดใส่พลังทั้งหมดลงไปในสองขาพุ่งทะยานไปในป่าใหญ่ดุจวานรตัวหนึ่งที่กำลังหนีตาย
ภายในสมองของเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีตนนี้กำลังเค้นความคิดขณะหนีตาย ซึ่งทางเบือกสุดท้ายที่มันจะทำคือหนีเข้าเมือง เพราะไม่รู้ว่าตัวประหลาดที่กำลังไล่ตามตนนี้จะพุ่งเป้าหมายไปที่ปุถุชนทั่วไปที่ใช้ชีวิตอยู่หรือไม่ เขาไม่แยากที่จะเสี่ยงแม้ในเมืองจะมีเสรยามก็จริง ส่วนทางที่สองคือหันกรพบี่สู้ ทางที่สามคือมุ่งตรงไปในป่าลึกซึ่งทางนี้นับได้ว่าอันตรายที่สุด
ฟีด-!ครืน
กระแสความผันผวนสายหนึ่งพุ่งจู่โจมเฉียดจุดที่มู่อิ่งเทียนยืนอยู่ไปไม่นานจนเกิดแรงปะทะทำให้ต้นไม้ใหญ่หนึ่งคนโอบถูกผ่าออกเป็นสองท่อนในทันที มู่อิ่งเทียนหันมาเห็นภาพนั่นก็รู้สึกว่าเหงื่อบนหลังของตนเแงเย็นเฉียบจนขนลุก เมื่อคิดภาพว่าต้นไม้นั่นเป็นตนเอง มันอดไม่ได้ที่จะแผดเสียงโฉดครวญดังๆท่ามกลางเสียงฟ้าร้องราวกับจะส่งให้ถึงสวรรค์
"มารดามันเถอะ ข้าไปทำอะไรให้พวกมันกันแน่ ถึงได้ตามล่าได้ไม่เลิกแบบนี้!"
ปากบ่นสองเท้าวิ่งหนีตาย เพราะฝนที่เริ่มตกหนักทางจ้างหน้าจึ้งยิ่งพร่ามัว สองเท้าเริ่มจมเข้าไปในดินที่เปียกฝนจนกลายเป็นโคลนทำให้การเคลื่อนไหวช้าขึ้น ภายในใจของเด็กหนุ่มเริ่มที่จะร้อนใจขึ้นไม่ได้
ทันใดนั้นความรู้สึกเย็นยะเยือกก็ปรากฏขึ้นที่หลังคอ แม้จะมองไม่เห็น แต่ร่างมู่อิ้งเทียนก็สะท้านขึ้นพร้อมกับพลัดกายตนเองลงทันที
ฟิ้ง-
เสียงผ่าอากาศปรากฏตรงจุดที่เคยเป็นลำคอของมัน ชี้ขัดว่าเจ้าสิ่งนี้หมายจะตัดศีรษะมันทิ้งหากมันหลบไม่พ้น สิ้งนั่นเหมือนกับธาตุอากาศหากไม่ตั้งใจมองก็จะมองไม่เห็นถึงการมีตัวตนทว่าอาจตะเป็นเพราะสายฝนที่ตกเป็นพรจากสวรรค์ หยดน้ำใสที่ตกลงมากระทบลงบนสิ่งนั่นพอดีทำให้มู่อิ้งเทียนรับรู้ได้ถึงร่างของสิ่งที่ตามช่าตนเองอยู่
ที่แท้ก็เป็นร่างของคนผู้หนึ่ง! ทว่าร่างนั่นโปร่งใสหากไม่มีสายในช่วยตกกระทบจนหยาดน้ำไหลออกเป็นรูปร่างมนุษย์มันคงจะไม่สาทารถมองเห็นได้
มนุษย์โปร่งใสก็สังเกตเห็นถึงจุดอ่อนข้แนี้ของตน มู่อิ้งเทียนรู้สึกได้ว่าแม้จะไม่เห็นดวงตาของคนตรงหน้า แต่ไอสังหารกลับครุกกรุ่นมาจากร่างของชายผู้นี้ชัดเจน
มู่อิ่งเทียนที่ฝืนหลบการโจมตีเมื่อครู่รีบลุกขึ้นมาจากบ่อน้ำโคลนจากสายฝน ตอนรี้ทั่วทั้งร่างของมันเลอะคราบสกปรกไร้ซึ่งวี่แววของคุณชายที่ไม่ยี่ระต่อสิ่งใดอีกแล้ว
เหมือนกับเด็กน้อยที่พึ่งตื่นตัวจ่กสัจธรรมของโลก! จะมีสิ่งใดน่าเบื่ออีกหากมีคนมุ่งหมายจะเอาชีวิตของตนเอง!
ไม่รอช้า มู่อิ้งเทียนคิดที่จะวิ่งหนีอีกครั้งแต่ดูเหมือนครั้งนี้อีกฝ่ายจะไม่ยอมให้หนีอีกแล้ว เสียงตวาดดังขึ้นด้านหลังเป็นภาษาสันสกฤตความว่า
"กระบี่ดั้งใจ!"
ร่างที่หันหลังหนีของมู่อิ้งเทียนชาวาบ ฉับพลันมันก็หมุนกายอย่างรวดเร็วทว่าข้าไปหนึ่งก้าว ความรู้สึกเจ็บแปลบปรากฏขึ้นที่ไหล่ขวาของตนเอง โลหิตสดไหลทะลักออกมาปะปนกับสายฝนตกลงสู่พื้นดิ้นพร้อมกับร่างที่เสียหลักเพราะความเจ็บปวดของมู่อิ้งเทียนที่ล้มลงไปบนพื้นโคลนอย่างอนาถ
เด็กหนุ่มสมองขาวโพลน หันกลับมาเห็นว่าร่างโปร่งใสกำลังเดินเข้ามาหาตนเองช้า ในเวลานี้ทั้งเสียงสายฝน หรือเสียงฟ้าร้อง ล้วนไม่ได้นินในหูของมันเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงหัวใจในร่างเท่านั่นที่เต้นระรัวดังขึ้นถึงสมองราวกับกำลังกู่ก้องอยากที่จะมีขีวิตอยู่ต่อ
ข้ากำลังจะตายแล้วหรือ? ชีวิตของข้าจะสั้นถึงเพียงนั่น?
ทั้งชีวิตนี้ข้าได้สิ่งใดมาบ้าง? ทั้งความหมายของชีวิตจุดมุ่งหมายรสชาติของมันข้ายังไม่ได้รับรู้เลยสักอย่าง แล้วจะมาตายอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ
ฟ้าดินไร้ปราณี ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่าดุจหุ่นฟางสุนัข คำนี้ผุดขึ้นมาในใจของมันอย่างขมขื่น ที่แท้เวลาที่คนเราจะใกล้ตาย ก็จะมีความรู้สึกเสียดายมากมายเช่นนี้เอง!
แม้หยาดฝนจะตกกระทบลงบนดวงตาของมันก็มิอาจกระพริบ ภาพตรงหน้าของมันที่มันคิดไว้ว่าจะเป็นภาพสุดท้ายนี้ แม้ตายก็ยังจะขอมองดู
ช่วงเวลาเป็นตายนั่นเอง ปาฏิหารย์ผ่าสวรรค์ก็บังเกิดขึ้น
ครืน!
ราวกับเสียงฟ้าร้องทว่าเมื่อได้ยินมันกลับไม่ใช่ ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆดำในส่วนหนึ่งของผืนป่ายามนี้ยิ่งดำขึ้นมากกว่าเดิม ราวกับเถ้าถ่านที่ถูทั่วนภาลำแสงจากสายฟ้าน้ำพาความสว่างวาบผ่านเหมือนกับเทพเจ้ากำลังพิโรธ
ทั้งชีวิตของมู่อิ้งหลงไม่ใข่ว่าไม่เคยเห็นฟ้าร้องฟ้าผ่าม่ก่อน ทว่าในชีวิตของทันไม่เคยพบว่าเมฆดำจะก่อตัวใกล้พื้นถุง้พียงนั่น สายฟ้าจะสว่างวาบจนท้องฟ้าเปลี่ยนสีถึงเพียงนี้
นี่เหมือนกับสวรรค์กำลังลงทัณฆ์มนุษย์อยู่อย่างไรอย่างนั้น
ภาพที่เกิดขึ้นนำพาสายลมกระโซกรุนแรงจนต้นไม้ทั้งป่าสั่นไหวคล้่ยต้านไม่ไหว จนแม้แต่ร่างโปร่งใสยังต้องหยุดชะงักเฝ้ามองดูอภินิหารนี้ไม่ได้ ราวกับมันกำลังสั่นกลัวอะไรบางสิ่งอยู่
ชั่วเวลานั่นมู่อิ้งเทียนไม่รอช้า มือกุมบาดแผลบนไหล่ซ้าย รีบพาร่างอันทุรักทุเรวิ่งพุ่งหนีอีกครั้งในทันที แม้ว่าจะตื่นตากลับภาพที่ราวกับเมฆดำกำลังลงถล่มมาบนพื้นดิน ซึ่งภายในเมฆดำนั่นมีแสงสว่างแปร่บๆปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดสาย
และมู่อิ้งเทียนมองดูเส้นทางที่เมฆดำนั่นเคลื่อนผ่าน ปรากฏว่าเส้นทางนั่นกำลังมุ่งไปในทิศทางของ หุบเหวกระบี่จงหยวนพอดี!
มู่อิ้วเทียนไม่ทันคิดอะไรได้มากกว่านั่นเมื่อ รู้สึกได้ว่าตัวตนของร่างโปร่งใสเริ่มได้สติ ราวกับว่ามันกำลังสองจิตสองใจ ว่าจะไล่ตามเด็กหนุ่มคนนี้ที่มาเห็นเหตุการณ์นี้ดีหรือไม่ ทว่าเมื่อเห็นว่าเส้นทางของเมฆดำกับเด็กหนุ่มมุ่งไปทางเดียวกัน มันก็ตัดสินใจพุ่งตามไปในทันที
ดูท่าวันนี้ มู่อิ้งเทียนจะไม่สามารถหนีปัญหานี้ได้โดยง่ายอีกแล้ว!