Vukan กระแทกประตูรถให้เข้าที่ในขณะที่เขาตรงไปที่บ้านอย่างใจจดใจจ่อ พ่อแม่ของเขาที่นั่งอดทนอยู่ข้างโรงรถโดยไม่สนใจและไม่มีใครสังเกตเห็น โดยหวังว่าเขาจะได้กลับบ้าน
"วูกัน" แม่ของเขาเรียกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
ความกังวลในน้ำเสียงของเธอนั้นยากจะลืมเลือน แต่ Vukan แทบรอไม่ไหวที่จะพูดคุยกับพวกเขาหรือทำให้ทุกอย่างราบรื่นเมื่อมีอย่างอื่นที่เขาอยากทำ เขาปัดผ่านพวกเขาและวิ่งขึ้นบันได ฮัมเพลงอย่างมีความสุขและตื่นเต้นกับตัวเอง ความรู้สึกแปลกประหลาดเกือบทำให้เขาตกบันได แต่เขาหันเหไปข้างหน้า ตั้งใจที่จะจัดการเครื่องมือศิลปะของเขาอีกครั้งในคืนนี้
เมื่อเข้าไปในห้องของเขา Vukan หยุดชั่วขณะเมื่อเห็นห้องของเขาดูเป็นระเบียบ หรืออย่างน้อยก็อยู่ในสภาพที่เหมาะสมกว่าตอนที่เขาจากไป
"แม่" เขากระซิบรับรู้ถึงธรรมชาติที่ห่วงใยของหญิงสาว พร้อมกับหยดน้ำตาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่มุมตาขวาของเขา
โดยไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป เขาถอดเสื้อ โยนมันเข้าไปในตู้เสื้อผ้า และติดอาวุธให้ตัวเองด้วยเครื่องมือวาดรูปภายในไม่กี่วินาที ใช้ผืนผ้าใบใหม่กับกระดานวาดภาพ Vukan หยุดค่อนข้างนานและแปลกในขณะที่เขาจ้องมองผืนผ้าใบที่ว่างเปล่า เขาสาบานได้เลยว่าเขาสามารถเห็นภาพวาดบนผืนผ้าใบที่ว่างเปล่าได้แล้ว พร้อมความสมบูรณ์แบบบนผืนผ้าใบนั้น
เห็นได้ชัดว่าถูกขับเคลื่อนและถูกกระตุ้นในลักษณะที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน Vukan ค่อยๆ วางปากกาวาดลงบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า และรู้สึกว่าตัวเองค่อยๆ ระเบิดออกมาอย่างสง่างาม พลังงานจำนวนมากพองออกจากภายในและโดยไม่ได้สังเกตการกระทำของเขา เขาเคลื่อนตัวไปข้างหน้าและไกลออกไปในไม่กี่นาทีต่อมา
ถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อสังเกตสิ่งที่เขาจัดการได้สำเร็จ เขาส่ายหัวและพึมพำ "ไม่ใกล้ทุกที่"
เขาต้องการให้ภาพวาดสมบูรณ์แบบเหมือนของจริง เขาต้องการความไร้เดียงสาที่เขาเห็นในดวงตาคู่นั้นทันทีที่ร่างนั้นหันกลับมา และไม่มีอะไรนอกจากการเลียนแบบของจริง
"เธอทำได้ ฉันรู้ว่าเธอทำได้" เขาพูดกับตัวเองไม่หยุด
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกตื่นเต้นและกระวนกระวายที่จะวาดภาพให้เสร็จ ภาพวาดนี้เป็นทางเลือกของเขาโดยเฉพาะและเขาต้องการที่จะเห็นมันผ่าน เขาต้องการเห็นความสมบูรณ์แบบเกิดขึ้นในชีวิตและไม่มีอะไรจะขัดขวางหรือหยุดมันได้
"Vukan" เสียงแม่ของเขาเรียกเมื่อเธอเข้ามาใกล้จากโถงทางเดิน
ด้วยความกังวลว่าจะถูกเสียสมาธิกับการพูดคุยจนไม่อยากทำอะไรด้วย หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่ในตอนนี้ เขารีบไปที่ประตูแล้วปิดมันลงอย่างแรงก่อนจะลงกลอนด้านใน
"วูกัน?" เสียงแม่ของเขาดังก้องอีกครั้งจากอีกฝั่งของประตูพร้อมกับก๊อกเบาๆ สามครั้ง
"นี่ไม่ใช่เวลาครับแม่" เขาตอบอย่างให้เกียรติเท่าที่จะทำได้
เขาต้องการพื้นที่เพื่อสร้างผลงานชิ้นเอกของเขา เขาต้องการเวลาส่วนตัวเพื่อทำให้มันมีชีวิตขึ้นมา และเขาไม่ต้องการหรือต้องการให้ใครมารบกวนกระบวนการสร้างสรรค์ของเขา
"ร่มเงาเกินไป" เขากระซิบขณะฉีกกระดาษที่กำลังทำอยู่
มันเป็นการหาเสียงครั้งที่สามแล้วและกองทหารของเขาก็บางลงอย่างไม่ต้องสงสัย ข้อผิดพลาดที่มากขึ้นจะทำให้ความปรารถนาของเขาที่จะวาดเสร็จ ไร้ประโยชน์ และเขาก็เริ่มรู้ตัวเมื่อเวลาผ่านไป
ค่อนข้างผิดหวังกับความพยายามครั้งที่สี่ของเขา Vukan เดินไปรอบ ๆ ห้องพึมพำกับตัวเองและใช้นิ้วลูบผมของเขาชั่วขณะ
"ทำไมฉันรับไม่ได้!" เขาถามตัวเองก่อนจะเตะเก้าอี้ที่ขวางทาง
เขาสามารถสาบานได้ว่าภาพเหล่านั้นอยู่ที่นั่นต่อหน้าต่อตาเขา เขาสามารถสาบานได้ว่าสิ่งเหล่านี้มีอยู่จริงในจิตวิญญาณของเขา และเขาเกือบจะรู้สึกถึงสิ่งเหล่านี้ได้ด้วยปลายนิ้วของเขา เขาได้เห็นใบหน้า "ของเขา" และดวงตาที่จมน้ำอย่างท่วมท้นคู่นั้น เขาสัมผัสได้ถึงความไร้เดียงสาจากระยะไกล และทั้งหมดที่เขาต้องการก็คือการจำลองมันลงในผืนผ้าใบของเขา
"อีกครั้ง!" เขาเดือดดาลและหันกลับไปดูแลภาพวาดของเขาไม่ว่าจะต้องแลกกับเวลาเท่าไรก็ตาม
Vukam ไม่เต็มใจที่จะเล่าเรื่องที่พ่อของเขาแบ่งปันและออกอากาศอย่างต่อเนื่อง Vukam จำเป็นต้องวาดภาพนี้ให้เสร็จ เขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการสร้างภาพแทนบุคคลบนสะพานที่สมบูรณ์แบบ เขาไม่ได้สนใจเสื้อฮู้ดหรือกรอบแว่น เขาไม่ได้ดูแลเสื้อผ้าหรือสิ่งอื่นใด
สิ่งที่เขาต้องการนั้นชัดเจนและยังคลุมเครือ พวกเขาอยู่ใกล้เพียงปลายนิ้วของเขาและยังห่างไกลออกไป จิตใจของเขาสามารถตั้งครรภ์ได้ แต่มือของเขาไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ Vukan เริ่มหงุดหงิด แต่สาบานว่าจะไม่ยอมแพ้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาต้องการชัยชนะครั้งนี้และเขาต้องทำมันให้สำเร็จ
"อีกครั้ง!" เขาตะโกนขณะที่ความผิดหวังยังคงดำเนินต่อไปด้วยความพยายามครั้งที่หก
เขาไม่ได้กำลังจะยอมแพ้ เขาไม่ได้ต้องการให้คำพูดของพ่อของเขาปรากฏ
"คุณมักจะล้มเลิกเมื่อเจอเรื่องหนักๆ! คุณไม่มีทางผ่านมันไปได้เพราะคุณเป็นคนล้มเลิก! เรียนรู้ที่จะทำสิ่งที่คุณเริ่มให้เสร็จบ่อยๆ!" เป็นคำพูดที่ดังก้องอยู่ในหัวของเขาและเขาตั้งใจทำงาน
สองชั่วโมงผ่านไป Vukan ก็ยังไม่ได้รับหรือพบสิ่งที่เขาต้องการ มันใช้เวลานานกว่าที่เขาคาดไว้ แต่เขารู้ว่ามันคุ้มค่ากับเวลา ราวกับผีเสื้อที่กำลังร่ายรำทักษะบินข้ามทุ่ง เขาร่ายรำอย่างงดงามบนกระดานวาดภาพด้วยหน้ากาก ร่างกายของเขารู้สึกเบาขึ้นและจิตใจของเขาก็เริ่มว่างเปล่า
สามชั่วโมงหลังจากการวาดภาพ Vukan ก็รู้สึกตัวเบาขึ้น เขารู้สึกไม่หนักใจและไม่เต็มใจที่จะลดละ เวลาที่เขาใช้ไปนั้นไม่สำคัญ และเมื่อเช้าตรู่เข้ามาหาเขา นกกายามเช้าตรู่จากไก่ที่อยู่ไม่ไกล ทำให้ Vukan หยุดพักครั้งแรกในเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง
เขาก้าวถอยหลังและจ้องมองที่กระดานอีกครั้ง ดวงตาที่มัวของเขาปฏิเสธการมองเห็นที่เหมาะสม กระดูกของเขาปวดและหัวเข่าของเขาขู่ว่าจะล้มเหลว เขาหมดแรงและเหลือเรี่ยวแรงที่จะดำเนินต่อไป ร่างกายของเขาทำในสิ่งที่ควรทำ มันทำให้ Vukan พักผ่อน
***
"วูกัน" น้ำเสียงที่สงบและค่อนข้างสงบเรียกเขาจากขอบเตียง "ตื่นเถิดลูกเอ๋ย ตื่นเถิด"
Vukan ค่อยๆ เปิดเปลือกตาออกเพื่อเปิดเผยความปลอดภัยของห้องของเขา เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นว่าเขาได้พักผ่อนที่จำเป็นมากแล้วโดยไม่รู้ตัว มันทำให้การนับสามครั้งในหนึ่งสัปดาห์และเขาไม่แน่ใจว่าจะหยุดลงเมื่อใด การนอนน้อยที่เขาสามารถสะสมได้นั้นเป็นการตอบสนองต่อความเครียดและตัวบ่งชี้ของสิ่งที่เขาผ่านและส่วนหนึ่งของเขาซึ่งดำรงอยู่ชั่วขณะหนึ่งยังคงหลอกหลอนจิตใจของเขาต่อไป
"แม่" Vukan พยายามกระซิบในขณะที่เขาจ้องเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและอ่อนโยนของแม่ที่รักของเขา
เธอหันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้มและสีหน้าค่อนข้างเหนื่อยล้า เขาสงสัยว่าเธอนอนหลับตลอดทั้งคืนหรือไม่ เขาสงสัยว่าเธอใช้เวลาพักผ่อนในขณะที่เขาอารมณ์ฉุนเฉียวหรือไม่ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับรูปลักษณ์ที่อ่อนแอของเธอและมันทำให้หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวด ผู้หญิงร่างเล็กยังคงยิ้มตอบในขณะที่เธอตรึงศีรษะของเขาไว้ที่หน้าอกของเธอ
ในที่สุด Agatha Adamson แม่ของ Vukan ก็ถอนศีรษะออกและจ้องตาเขาอีกครั้ง "ฉันรู้ว่าพ่อของคุณทำให้คุณลำบากเมื่อคืนนี้ แต่ฉันต้องการให้คุณเข้าใจว่าเขารักคุณและต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณ"
Vukan หวังว่าเขาจะเชื่อคำพูดเหล่านั้นได้ดีพอ ไม่ว่าความรักในรูปแบบใดที่แม่มีให้กับเขานั้นยากเย็นแสนเข็ญ และเขาก็ลืมไปอย่างรวดเร็วว่าครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่มีสันติกันนั้นเป็นอย่างไร
เขาผงกศีรษะขึ้น ยิ้มจางๆ แล้วตอบอย่างแผ่วเบาว่า "ผมรู้จักแม่"
เขาต้องการนอนมากกว่านี้และรู้สึกขอบคุณผู้หญิงที่ห่วงใยที่ให้พื้นที่กับเขา ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์และแทบจะไม่มีอะไรให้ทำนอกจากทำสิ่งไร้สาระและทำงานศิลปะของเขา ความคิดเกี่ยวกับความสงบสุขทางศิลปะของเขากระทบเขาอย่างแรงและทำให้เขามองไปที่กระดาน มีผ้าคลุมวางอยู่บนกระดาน ซึ่งทำให้แม่ของเขาหัวเราะอย่างประหลาด
"แม่… คุณทำอะไรลงไป" Vukan ถามด้วยน้ำเสียงที่อยากรู้อยากเห็นและดวงตาที่เรียบเฉย
อกาธา อดัมสันค่อยๆ ลุกขึ้นจากด้านข้างของลูกชายและยักไหล่ "ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แต่ฉันแน่ใจว่าพ่อของคุณคงไม่ให้ไม้พลองแก่คุณ ถ้าเขาเห็นอย่างที่ฉันเห็น"
เธอเอนตัวไปจูบที่หน้าผากของเขาก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ เสียงหัวเราะคิกคักของเธอยังคงได้ยินไปตามโถงทางเดิน ก่อนที่มันจะค่อยๆ จางหายไปในระยะไกล Vukan รีบลุกจากเตียงและรีบไปที่กระดานวาดภาพด้วยหัวใจที่เต้นแรง เขาจำไม่ได้ว่าเขาวาดอะไรเมื่อคืนก่อนหรือว่ามันออกมาถูกต้องหรือไม่
"ฉันทำอะไร?" Vukam ถามตัวเองก่อนที่จะถอดผ้าคลุมที่แม่วางไว้เหนือภาพวาด
ดวงตาของเขาเบิกกว้างแทบจะในทันที กรามค้างและกำหมัดแน่นด้วยความไม่เชื่อในขณะที่เขาจ้องกลับไปที่งานศิลปะ จังหวะนั้นสมบูรณ์แบบ ลายเส้นแทบไม่มีตำหนิเลย และเขาก็สามารถดึงดูดสายตาได้อย่างที่เขาเห็น
"ว้าว!" เขากรีดร้องสุดเสียงในขณะที่เขาแทบไม่ละสายตาจากกระดาน
มันเป็นแรงบันดาลใจแรกที่เขาสามารถเรียกได้ตั้งแต่เขาเข้าร่วม Caldridge School of Art และรู้สึกว่าความเร่งรีบคุกคามที่จะครอบงำเขาแม้ในขณะนั้นก็อธิบายไม่ได้ เขาเพ่งสายตาไปที่ช้อนส้อมและชุดวาดรูปอื่นๆ ที่เขาใช้ตลอดทั้งคืน และพวกมันก็ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย เขาวาดภาพได้ดีมากโดยไม่ต้องทำห้องให้รกในระหว่างกระบวนการ และนั่นก็เป็นแรงบันดาลใจในตัวมันเองด้วย
ด้วยความภาคภูมิใจและความสุข Vukan เตะอากาศเบา ๆ เต้นไปรอบ ๆ ห้องและขอบคุณดวงดาวของเขาที่ออกไปเมื่อคืนก่อน เหนือสิ่งอื่นใด เขาขอบคุณเด็กชายนิรนามที่เขาเคยเห็น และหวังว่าจะมีวิธีที่พวกเขาสามารถพูดได้ก่อนที่เขาจะหายตัวไปในตอนกลางคืน ความไร้เดียงสาของเขาผสมกับความเจ็บปวดและความปวดร้าวบนใบหน้าของเขาถูกจับได้อย่างสมบูรณ์แบบบนกระดานวาดภาพ
อันที่จริง Vukan มั่นใจว่าภาพวาดใหม่ของเขาจะทำให้เขาได้รับคำวิจารณ์จากเพื่อนและใครก็ตาม ถึงกระนั้นเขาก็ไม่สนใจที่พ่อของเขาจะเห็นมัน เขาไม่ได้กำลังจะทำให้ชายคนนั้นรู้สึกว่าเขากำลังมองหารูปแบบการตรวจสอบความถูกต้องอย่างมาก เขาได้วาดภาพสำหรับตัวเขาเองและนั่นเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชายหนุ่ม
เสียงดังลั่นทำให้ Vukan หันเหความสนใจจากภาพวาดไปชั่วขณะ เขามีโทรศัพท์
"ฮัลโหล" เขาพึมพำใส่คนรับเมื่อเอานิ้วโป้งกดที่ปุ่มสีเขียวแล้วยกโทรศัพท์แนบหู
ความเงียบเกิดขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงที่คุ้นเคยจะดังแทรกเข้ามา "คืนนี้คุณเป็นหนี้ค่าเหล้าเรานะ เพื่อน ไม่มีเรื่องราวอะไร แค่ไปผับ"
มีเพียงคนเดียวใน Central Canzos ในเมือง New Portland ที่สามารถเป็นแบบนั้นได้ทางโทรศัพท์ และทำให้ Vukan ยิ้มบางๆ ความตายถูกทิ้งตั้งแต่เขาบอกเพื่อนของเขาเกี่ยวกับการตัดสินใจเข้าเรียนที่ Caldridge School of Art
"นั่นฟังดูดีสำหรับฉัน" เขาพึมพำก่อนจะโยนโทรศัพท์มือถือของเขากลับไปบนเตียง
ภาพคอนโซลเกมที่เสียหายของเขาฉีกหัวใจของเขาและเขาก็จดบันทึกในใจเพื่อซื้ออีกเครื่องหนึ่งระหว่างทางกลับ มันจะเป็นการลงโทษที่สมบูรณ์แบบหากใช้เงินของพ่อซื้ออีกอันหนึ่ง เนื่องจากเขาต้องรับผิดชอบที่ทำให้อันที่เขามีเสียหายในตอนแรก
Vukan ล้มตัวนอนลงบนเตียง หลับตาและยืดเส้นยืดสายในขณะที่อากาศยามเช้าที่สวยงามของ Central Canzos ลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างสุดซึ้ง เขาคิดว่าเขาต้องการนอนมากกว่านี้และไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป เขานอนตะแคงและจิกหมอน ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เขาก็จะกรนอย่างหนัก


ลมยามราตรีเริ่มส่งเสียงคำรามอย่างดุดัน ขณะที่มันส่งบานหน้าต่างสั่นไหวและกิ่งก้านของต้นไม้ที่อยู่นอกหน้าต่างของเขา ร่ายรำไปตามจังหวะของมัน ดวงจันทร์ดูเหมือนจะหายไปแล้วในตอนนี้ และในขณะที่ Vukan ต้องการให้มันยังคงลอยอยู่บนท้องฟ้า เขารู้สึกดีใจในระดับหนึ่งที่มีเหตุการณ์น้อยกว่าที่จะได้เห็นเหตุการณ์ที่กำลังจะตามมา
"คุณมีงานเดียว วูกัน" เฮนรี่เริ่มพูด "คุณมีงานเดียวเท่านั้น!"
เสียงของเขาดังขึ้นและมีความกระตือรือร้นอยู่ในนั้นเช่นกัน ชายผู้นั้นยืนตัวแข็งทื่อ ดูเหมือนจะรวบรวมความคิดและคำพูดของเขาก่อนที่เขาจะตวาดตาม Vukan ไม่ใช่คนแปลกหน้าในช่วงเวลานั้น เขาเคยอยู่ที่นั่นมาก่อน และในขณะที่เขาแพ้อยู่สองสามครั้ง เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองแพ้ในคราวนี้
เฮนรี อดัมสันค่อยๆ ย่ำผ่านแคร่บนพื้น เดินไปที่หน้าต่างและยกนิ้วโป้งข้ามหน้าต่างด้วยแววตาไม่พอใจ
"คุณต้องการอะไรอีก" เฮนรี่ถาม "คุณต้องการอะไรอีกเพื่อให้งานลุล่วงอย่างเหมาะสม!"
Vukan มองไปรอบ ๆ และมองเห็นความล้มเหลวของเขาเช่นกัน โดยที่เขาไม่สังเกตเห็น ห้องกลายเป็นที่รกตาในขณะที่เขาพยายามหาแสงสว่าง ห้องนอนของเขารก สตูดิโอของเขาซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของเขาเพื่อให้เขาทำงานได้สะดวกก็ไม่ต่างกัน แย่กว่านั้น เขาไม่มีอะไรดีพอที่จะแสดงให้เห็น
Vukan หันไปหาพ่อด้วยสายตาที่ค่อนข้างรู้สึกผิด "ฉันถูกพาตัวไป แต่ฉัน…"
ชายหนุ่มชะงักและกัดริมฝีปากอย่างไม่รู้จะพูดอะไร เมื่อพิจารณาถึงค่ำคืนที่เลวร้าย พ่อของเขามาที่ห้องและพื้นที่ทำงานไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้หรือแม้แต่ต้องการ มันทำให้รู้สึกเปรี้ยวและทำให้ท้องของเขาปั่นป่วนด้วยความรู้สึกไม่สบายเช่นกัน เขาต้องการทางออก แต่ยังคิดอะไรไม่ออก
"บางทีเขาอาจจะจากไป" วูคานคิดกับตัวเองอย่างไร้เดียงสา
จ้องมองไปยังร่างที่สูงตระหง่านเบื้องหน้าเขาเพียงไม่กี่ฟุต ใช้เวลาของเขาเพื่อรวบรวมภาพที่น่าสยดสยองในห้องนั้น Vukan สวดอ้อนวอนภายในและเกือบจะได้ยินตัวเองกระซิบคำพูดออกมา ตอนสุดท้ายของพวกเขาเกิดขึ้นเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนและมันก็ไม่ได้ดีนัก สิ่งต่าง ๆ เพิ่งเริ่มราบรื่นขึ้นภายในสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่เขารู้สึกว่ามันกำลังจะแย่ลง
Adamson ที่มีอายุมากกว่าในห้องก้มหัวลงและค่อยๆ หันไปมอง Vukan "สนใจจะอธิบายไหม"
Vukan สงสัยว่ามีอะไรจะอธิบาย เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามวาดภาพและไม่ได้สิ่งที่ต้องการ เขาเปลี่ยนจากจุดที่เขายืน เดินไปที่ห่อกระดาษที่ถูกทิ้งใกล้กับโต๊ะอ่านหนังสือของเขา และเริ่มหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ตอบพ่อของเขา
"กลับมาที่นี่และตอบฉันเมื่อฉันพูดกับคุณ เด็กผู้ชาย!" ชายคนนั้นโวยวาย "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?"
Vukan สะอึกสะอื้นด้วยความอับอายและรู้สึกไม่สบายใจในขณะที่เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นและหันไปมองพ่อของเขา "ฉันพยายามวาดภาพและหลังจากลองผิดลองถูกหลายครั้ง ฉันก็ยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ"
มันเป็นคำอธิบายที่ง่ายที่สุดที่เขาสามารถให้ได้โดยพิจารณาจากสถานการณ์ ถึงกระนั้น เขาก็ตระหนักว่ายังมีอีกมากที่ต้องการจากเขา นอกเหนือจากสายตาที่น่าหนักใจของห้องที่กระจัดกระจายและค่อนข้างรกของเขาแล้ว งานทาสีที่เลอะเทอะที่เขาเพิ่งทิ้งไปก็เปล่าให้พ่อเห็น ชายผู้นี้ต้องการแค่ย่อเข่าเพื่อหยิบมันขึ้นมา แต่เขายืนอยู่ตรงนั้น มองไปที่ด้านข้างของผืนผ้าใบที่เขามองเห็นได้
"ฉันอธิบายได้" Vukan พยายามปกป้องตัวเองและเสนอคำอธิบายบางรูปแบบเพื่อปกปิดการกระทำของเขา
เฮนรี่เย้ยหยันและทำในลักษณะเย้ยหยันในขณะที่เขาส่ายหัว "มันเป็นสิ่งที่ฉันรอฟังอยู่ ดูเหมือนคุณจะมีคำอธิบายสำหรับความล้มเหลวอยู่เสมอ และฉันก็แทบรอไม่ไหวที่จะเรียนรู้สิ่งที่คุณเสนอในครั้งนี้"
Vukan ประจบประแจงอยู่ครู่หนึ่ง แยกริมฝีปากออกเพื่อพูด แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้ เขาสูดหายใจเข้าอย่างเพียงพอและหวังว่าจะมีเรี่ยวแรงตอบกลับ แต่ก็พบว่าตัวเองกำลังจะพูดติดอ่าง
"ฉัน… ผืนผ้าใบ…" เขาพูดตะกุกตะกัก หวังจะตำหนิคุณภาพของผืนผ้าใบที่เขาพยายามวาดภาพด้วย
การเคลื่อนไหวผิดพลาดและเขาเดินเข้าไปในกับดักของ Henry Adamson พ่อของเขาได้สั่งซื้อเครื่องใช้และอุปกรณ์วาดภาพทุกอย่างที่เขามีในห้องนั้นจากร้านขายงานศิลปะที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น เขาทำเช่นนั้นด้วยความกระตือรือร้นและความเชื่ออย่างมากในการทำให้ลูกชายของเขาได้รับสิ่งที่ดีที่สุด และ Vukan ไม่สามารถโต้แย้งสายตาแห่งความสุขและความยินดีในดวงตาของชายคนนั้นได้เมื่อพวกเขาทำคลอด
"ฉันจะไม่ถูกปฏิบัติเหมือนคนโง่" เฮนรี่พึมพำ "คุณต้องการตำหนิหัวคะแนนหรือไม่ คุณต้องการที่จะตำหนิอะไรก็ตามที่คุณสมควรได้รับสำหรับการทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องบนหัวคะแนนอย่างจริงจัง"
"แต่พ่อ ผม…" วูกันก้าวไปข้างหน้าเพื่อป้องกันตัวเองก่อนที่จะพูดไม่ทันขาดคำ ขณะที่พ่อของเขายกมือขวาขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้เขาพูด
เฮนรี่เดินไปที่ผืนผ้าใบที่พังยับบนพื้นแล้วหยิบมันขึ้นมา "คุณรู้ไหมว่ามันแพงแค่ไหน? คุณรู้หรือไม่ว่าเราทุ่มเทให้กับความล้มเหลวของคุณมากเพียงใดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ในขณะที่เราขอเพียงแค่คุณก้าวหน้าไปหนึ่งก้าว! แค่ก้าวเดียว!"
เสียงของเขาดังขึ้นในขณะที่เขาโบกมือด้วยแขนทั้งสองข้าง ก่อนที่จะยกผืนผ้าใบที่เสียไปผืนหนึ่งขึ้นมาตรงหน้า Vukan
"คุณคืออดัมสัน! ทำตัวให้เหมือน!" พ่อของเขายังคงโกรธ 'เราไม่เลิก! เราไม่ได้ล้มเหลวมากขนาดนี้ และเมื่อเราล้มเหลว เราจะเด้งกลับทันทีและไม่ทำตัวเหมือน… เหมือน…"
Vukan พบโอกาสในขณะที่พ่อของเขาตะกุกตะกักเพราะคำพูดที่ประจบสอพลอมากกว่านี้ "ชอบอะไร เรียกฉันว่าคุณต้องการเรียกฉันอย่างแท้จริง! ฉันต้องการให้คุณเรียกคำนี้! ความล้มเหลว! ความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่! ความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่!"
แม้ว่าคำพูดจะรุนแรงและน่ารำคาญอยู่บ้าง แต่ก็เป็นคำพูดที่เขาเคยได้ยินชายคนนั้นใช้กับเขามาก่อน อดัมสันคนโตใช้เวลาไม่นานก็ลุกเป็นไฟและโวยวายเมื่อเห็นลูกชายทำผลงานได้ไม่ดี ความคาดหวังที่สูงของเขามักจะสร้างความรำคาญใจและจุดชนวนให้ทั้งคู่เสมอ และในคืนพิเศษนี้ Vukan ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอีก
"คุณจะเรียกตัวเองว่าเป็นพ่อที่คอยสนับสนุนได้ยังไง ในเมื่อสิ่งที่คุณทำในขณะที่ฉันล้มเหลวเพียงเล็กน้อย ก็คือการประณามฉัน! Vukan ตะโกนโดยไม่สนใจว่าเสียงของเขาจะเดินทางไปไกลแค่ไหนในยามค่ำคืน
เฮนรี่ตะคอกและส่ายหัว "เราต้องเอาอะไรไปจากคุณอีกกี่ครั้ง คุณจะได้รับโอกาสอีกกี่ครั้งก่อนที่คุณจะมีประสิทธิผลในที่สุด คุณรู้ไหมว่าคุณเลิกทำสิ่งต่างๆ กี่ครั้งเพราะคุณไม่สบายใจ"
Vukan หันหลังให้กับชายคนนั้นทันที โดยหวังว่าจะพบสิ่งปลอบใจในคืนที่มืดมิดนอกหน้าต่างของเขา และด้วยความหวังว่าความมืดที่แฝงอยู่จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเขา
"มองมาที่ฉันเมื่อฉันพูดกับคุณ เด็กชาย!' เฮนรี่เรียกร้อง
Vukan หันไปด้วยความเคารพ แต่ยืนกอดอก
"มาแสร้งทำเป็นว่าฉันสนใจในข้อแก้ตัวที่คุณมี" เฮนรี่กระแอมในลำคอแล้วค่อยๆเดินไปที่เก้าอี้และวางตัวเองลงในนั้น
การแสดงละครของเขาไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับ Vukan แต่ระดับของแคมที่ชายคนนั้นดูเหมือนจะได้รับในขณะที่เขานั่งบนเก้าอี้ ไขว่ห้าง และสายตาจับจ้องไปที่ Vukan นั้นค่อนข้างน่าหนักใจ Vukan กลืนน้ำลายลงคออย่างหนักและรู้สึกว่าลำคอของเขาเริ่มปิดเป็นก้อน ก้อนความกังวลผสมกับความวิตกกังวลค่อยๆ ก่อตัวขึ้นตามหลอดลมของเขา และไม่ว่าเขาจะบอกตัวเองว่าสามารถฝ่าฟันพายุไปได้เพียงใด พวกมันก็จะไม่จากไปไหน
"คุยกับฉันหน่อย Vukan'' พ่อของเขาถาม 'เกิดอะไรขึ้นที่นี่ และทำไมมีผ้าใบเกลื่อนกลาดบนพื้นของคุณ?
ทุกอย่างใน Vukan ดูเหมือนจะเตือนเขาไม่ให้ตอบกลับ ประสาทของเขากระตุกและเขาแทบจะขยับริมฝีปากตามไม่ได้ในขณะที่เขาหาที่นั่งเพื่อหมั้นหมายกับพ่อของเขา เฮนรี อดัมสัน ชายผู้เป็นที่เคารพในความทรหดอดทนและหยิ่งยโสของเขา ไม่คู่ควรกับวูกันที่ยังอ่อนแอและไร้เดียงสา แต่คนอย่างหลังก็ไม่น่าจะปล่อยให้ตัวเองถูกข่มขู่
เมื่อพิจารณาว่าเขาได้ทุ่มเทอย่างเต็มที่กับผลงานปัจจุบันของเขาดีเพียงใด เขาก็ไม่ได้ถูกลบล้างด้วยคำพูดที่ดูถูกเหยียดหยาม
"มันไม่ใช่ผืนผ้าใบ แต่การวาดภาพนั้นยังไม่ใช่...' Vukan พยายามอธิบาย "ฉันยังไม่รู้สึกถึงแรงบันดาลใจ ฉันทำมันให้ดีที่สุด แต่… '
ชายหนุ่มยังคงหยุดและกลืนคำพูดที่เขาตั้งใจจะออกอากาศ นาฬิกาแขวนตีระฆังและบ่งบอกว่าเป็นเวลาเที่ยงคืน ขณะที่เฮนรี่ละสายตาจากลูกชายของเขาครู่หนึ่งและกลับมาที่เขาหลังจากรับทราบเวลา
"แต่สิ่งที่ดีที่สุดของคุณยังไม่ดีพอ" เฮนรี่พยายามที่จะเติมเต็มประโยคที่ลูกชายของเขาไม่ได้ทำ "สิ่งที่ดีที่สุดของคุณไม่แตกต่างจากสิ่งที่คุณทุ่มเทให้กับทุกกิจกรรมที่คุณทำตั้งแต่ฉันรู้จักคุณ"
Vukan ลุกขึ้นจากที่นั่งและตอบกลับ "คืนนี้อย่าทำอย่างนี้นะ ได้โปรด!"
เฮนรี อดัมสันตามหลังชุดสูทและลุกขึ้นจากที่นั่งเช่นกัน "อย่าทำอะไรเด็ดขาดนะ? คุณไม่ชอบถูกตำหนิเมื่อเห็นได้ชัดว่าจำเป็น ถึงกระนั้น คุณก็ไม่ทุ่มเทความพยายามมากเท่ากับที่คุณทำในวิดีโอเกมกับเหตุการณ์ในชีวิตจริงที่จะกำหนดอนาคตของคุณ!"
Henry Adamson เดินไปที่คอลเลกชันวิดีโอเกมของ Vukan เตะกับคอนโซลและส่งมันปลิวว่อนไปทั่วห้อง Vukan จ้องมองชายคนนั้นด้วยดวงตาที่แดงก่ำ และมองดูเขาถือแผ่นซีดีเกมก่อนจะเหวี่ยงมันออกไปทางหน้าต่างนอกห้อง
"ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า! คุณเล่นเกมบ้าๆ บอๆ ทุกวัน และไม่มีอะไรดี ๆ มาจากด้านอื่น ๆ ในชีวิตของคุณ!' พ่อของเขาพูดต่อ
ด้วยความรู้สึกดูแคลน ละอายใจ และโกรธเคืองในทันที Vukan ก้มหัวลงขณะที่การโจมตีด้วยคำสบประมาทถาโถมเข้าใส่เขาโดยไม่มีการยับยั้ง หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะในเสี้ยววินาที และกำปั้นของเขาพับเป็นลูกบอลโกรธที่ข้างลำตัวทั้งสองข้าง
"ทำไม!" เขากรีดร้องโดยไม่ยั้ง
เฮนรี อดัมสันหยุดและค่อยๆ ถอยห่างจากลูกชายของเขาโดยไม่ตอบสนอง
"ฉันทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แต่เมื่อพวกเขาไม่คลิกหรือเมื่อคุณไม่ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ คุณมักจะรู้สึกว่าต้องตำหนิฉันและเปรียบเทียบฉันกับคนอื่น บอกฉันทีว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น!? " เขาถามอย่างรอบรู้กว่าก่อนหน้านี้
เฮนรี อดัมสันตอบอย่างแข็งกร้าวว่า "เพราะคุณยอมแพ้ง่ายเกินไปโดยไม่ได้เรียนรู้วิธีทำสิ่งต่างๆ ให้สำเร็จตามนั้น!"
อากาศในห้องเบาบางลงและทั้งสองยืนอยู่ห่างกันไม่ถึงเมตร
"ดูภาพวาดที่น่าสยดสยองนี้แล้วบอกฉันว่าคุณไม่ได้พยายามทำสิ่งนี้ผิดวิธี คุณหรือคุณไม่ได้เลือกวิธีที่ค่อนข้างหยาบและสั้นกว่านี้" เขาถามลูกชายของเขา
Vukan ไม่จำเป็นต้องมองไปที่ผืนผ้าใบหรือภาพวาดที่ล้มเหลวอีกครั้งเพื่อตระหนักว่าเขาใช้ทางลัดและจบลงด้วยผลงานที่หยาบกร้าน แต่มันเป็นสิ่งที่เขารู้สึกสบายใจที่สุด มันเป็นสิ่งที่เขารู้สึกว่าจะให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดในเวลาอันสั้นที่สุด และแน่นอนว่ามันได้ผลกับคนอื่นๆ ที่เขาเคยพบในชั้นเรียนการวาดภาพของเขา
"เพียงเพราะมันไม่ใช่สิ่งที่คุณเห็นด้วย ไม่ได้ทำให้มันทำงานได้น้อยลง" Vukan ตอบ
เขามองดูพ่อของเขาหัวเราะเยาะเย้ยถากถางก่อนจะไล้นิ้วไปตามผมหนาสีน้ำตาลของเขา
"เราจะพูดถึงเรื่องอื่นๆ นอกภาพวาดดีไหม นอกจากความยุ่งเหยิงของสีที่กระเด็นใส่แล้ว มีอะไรอีกที่คุณไม่ยุ่ง" เฮนรี่ถามด้วยน้ำเสียงเชิงโวหาร
Vukan รู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น และเขาไม่มีทางหยุดมันได้
"มีโรงเรียนสอนธุรกิจแห่งหนึ่งซึ่งคุณหนีไปไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามที่คุณคิดขึ้นในหัวของคุณ!" เฮนรี่พูดต่อ "หลังจากนั้นเราก็เรียนวิชากฎหมายด้วย แต่คุณล้มเหลวในการสร้างบางอย่างของตัวเองที่นั่น และที่นี่เราอยู่กับการวาดภาพ และมันก็ยังไปได้ไม่ดีเลย!"
Vukan เชื่อว่าเขามีความอ่อนน้อมถ่อมตนของชายผู้นี้มากพอ เขาป่วยและเหนื่อยกับการถูกตำหนิโดยปราศจากความเห็นอกเห็นใจและความเคารพ เขารีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบแจ็คเก็ตของเขา
"คุณรู้อะไรมั้ย คุณสามารถสนุกกับตัวเองและรับคำวิจารณ์ของคุณต่อไปได้เหมือนเคย! คุณไม่เคยสนับสนุนและคุณไม่เคยใส่ใจมากพอที่จะเข้าใจสิ่งที่ฉันเผชิญ!' Vukan ตะโกน "ดังนั้น เมื่อเจ้ารู้สึกว่าจำเป็นต้องทำตัวเหมือนพ่อ ข้าจะนั่งคุยกับเจ้า แต่ไม่ใช่ในสภาพนี้!"
Vukan เดินไปที่ประตูในขณะที่เขาได้ยินเสียงพ่อของเขาขอร้องอย่างรุนแรงให้เขาหันกลับมาและอย่าเดินออกไปหาเขา เขากำลังจะพ่ายแพ้ในการต่อสู้แล้ว แต่เขาไม่ได้กำลังจะแพ้สงคราม เขาเดินลงบันไดและเฝ้าดูแม่ของเขาก้าวออกจากครัวพร้อมกับแก้วน้ำในมือและสีหน้างุนงง
"วูกัน?" เธอร้องเรียกด้วยความตกใจเล็กน้อย 'ทำไมคุณถึงตื่นเวลานี้ และคุณกำลังจะแต่งตัวไปไหน'
Vukan ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ยินเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในบ้าน หลังจากรับประทานแวเลี่ยมทุกคืนเพื่อช่วยในการนอนหลับ เธอจึงค่อนข้างหลับลึก ยกเว้นจะมีบางสิ่งที่กระตุ้นให้เธอตื่นขึ้นจริงๆ
"ไม่มีอะไร" เขาตอบอย่างนิ่งเฉยและเดินผ่านแม่ที่ดูงุนงงไป
เขาอยากจะออกไปที่นั่นในตอนกลางคืนมากกว่าปล่อยให้พ่อของเขาเพิกเฉยต่อเขา มันไม่ใช่ครั้งแรกและจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายเช่นกัน สำหรับอดัมสันที่อายุน้อยกว่า ชีวิตในฐานะอดัมสันนั้นยากเย็นแสนเข็ญ และจนถึงตอนนี้ก็ยังดี เขายังไม่ได้ทำอะไรมากพอที่จะตอบสนองความคาดหวังอันยิ่งใหญ่ที่มาพร้อมกับชื่อนี้
เป็นความคาดหวังอย่างสูงจากชาวโลกว่าพลเมืองของ Canzos เก่งทุกอย่าง โดยเฉพาะพื้นที่ของเขาอย่าง Central Canzos ที่ซึ่งคนรวย เฉลียวฉลาด และคนดังอาศัยอยู่ นอกจากนี้เขายังเกิดในตระกูล Adamson ที่มีชื่อเสียง
ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่เมื่อพ่อคอยเฝ้าดูทุกย่างก้าวของเขา
"คุณสามารถมีบ้านนองเลือดของคุณได้สำหรับทุกสิ่งที่ฉันดูแล" Vukan พึมพำกับตัวเองก่อนที่จะปลดล็อคประตูรถ
ด้วยความรู้สึกโกรธแค้น เขาจึงถอยรถออกจากที่จอดรถ เลี้ยวไปทางทิศตะวันออก และขับเกินความเร็วที่กำหนด ในขณะที่บ้านของเขายังคงค่อยๆ เลือนหายไปในระยะไกล อะดรีนาลีนปริมาณมหาศาลแล่นผ่านเส้นเลือดของเขาในขณะที่เขาเบี่ยงหน้าไปข้างหน้า โดยได้รับแรงหนุนจากความปรารถนาที่จะไปให้ไกลจากพ่อของเขาให้ได้มากที่สุด
เขารู้ว่าสถานที่ที่เหมาะสมในการคลายร้อน เป็นที่ที่เขาเคยไปมากกว่าหนึ่งครั้งเมื่อใดก็ตามที่พ่อของเขาทำให้เขามีช่วงเวลาที่ยากลำบาก Vukan Adamson ขับรถผ่านถนนที่ขรุขระโดยปราศจากการดูแลใดๆ เพราะหัวใจของเขาแทบจะจมอยู่กับการอยู่ที่ "Bridge of Souls"
***
การขับรถของเขาผ่านถนนลูกรัง มืดสนิท และเสียงโหยหวนเงียบงันในที่สุดก็หยุดลงในขณะที่เขาพยายามหายใจ การได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นและขู่ว่าจะฉีกอกของเขาทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าคำพูดที่พ่อของเขาขว้างใส่เขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน Vukan เคยชินกับคำพูดที่เผ็ดร้อนและอารมณ์เสียอย่างต่อเนื่อง แต่คืนนี้กลับรู้สึกแย่กว่าเดิม
ความผิดพลาดและความล้มเหลวในอดีตของเขาถูกลูบบนใบหน้าของเขา
โรงเรียนธุรกิจกลับไม่เป็นไปตามที่เขาต้องการ และโรงเรียนกฎหมายซึ่งควรจะแก้ไขสิ่งต่างๆ และหลีกเลี่ยงการตัดสินว่าไม่จบโรงเรียนธุรกิจ ก็จบลงอย่างเลวร้ายเช่นกัน
"ทำไมฉันทำอะไรไม่ถูกเลย!" เขาเดือดดาลและกระแทกกำปั้นเข้าที่พวงมาลัยขณะที่ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง
Vukan สงสัยว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างจะจบลง ถ้ามันจะสิ้นไปเสียทีเดียว การดุด่าไม่เคยหยุดและลิ้นที่แหลมคมของพ่อของเขาจะต่อยเหมือนผึ้งในทุกโอกาสที่ชายคนนั้นถูกนำเสนอ แม้ว่าแม่ของเขาจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่เธอก็ไม่ได้อยู่รอบๆ เพื่อสร้างสันติภาพในคืนพิเศษนี้
ดมกลิ่นอย่างละเอียดในขณะที่วิสัยทัศน์ที่มืดมนของเขาทำให้แสงส่องผ่านได้เพียงเล็กน้อย เขาก็เห็นสะพานอยู่ข้างหน้า ห่างจากจุดที่เขาจอดรถไว้ไม่ไกลนัก กลางคืนรู้สึกสงบในที่ที่เขาอยู่ ลมคำรามอย่างสวยงามในขณะที่ต้นไม้เต้นตาม ไม่มีคำพูดที่รุนแรงใดๆ จากพ่อของเขา และเหนือสิ่งอื่นใด เขาไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องดึงดูดใครนอกจากตัวเขาเอง
ท่ามกลางความมืด Vukan มองเห็นร่างหนึ่งเข้ามาใกล้ ด้วยความกังวลใจ เขาดับเครื่องยนต์และเฝ้าดูภาพที่จู่ๆ ก็หยุดลงเพียงแค่ข้างราวบันได มองไปรอบๆ โดยที่ใบหน้าของเขาสวมเสื้อฮู้ดที่กำบังไว้อย่างดี ก่อนจะเอนกายไปทางราวป้องกันที่ดูแลแม่น้ำ
"อึ!" วูคานพึมพำกับตัวเอง
สถานการณ์ดูเหมือนจะมีความหมายเพียงสิ่งเดียวในช่วงเวลานั้น ขณะที่เขาเฝ้าดูร่างที่สวมฮู้ดยังคงก้มตัวอยู่เหนือราวบันได
���เขากำลังจะกระโดด" Vukan คิดกับตัวเอง
รายงานคนซึมเศร้ากระโดดจากสะพานและจมน้ำอยู่บนที่สูง แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเจอแบบนี้ รีบลงจากรถ เขาเปิดประตูกลับเข้าที่โดยหวังว่าจะไม่ทำให้ร่างที่สวมฮู้ดตกใจ
"ระวัง" เขาเตือนตัวเองขณะเข้าใกล้ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด
การพรางตัวอะไรก็ตามที่เขาหามาได้และไล่ตามทันจะต้องถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีที่เขาเดินขึ้นไปบนสะพาน สะพานที่มีไฟประดับอย่างดีจะทำให้เขาหายไปในทันที และ Vukan หวังว่ามันจะไม่ทำให้คนกระโดดตกใจจนทำอะไรวู่วาม ยิ่งไปกว่านั้น ความกังวลว่าบุคคลนั้นจะถูกอาวุธข้ามหัวหนุ่มแต่ใจกล้าของเขาหรือไม่
จากกรอบ Vukan สามารถเดาได้ว่าร่างนั้นไม่ใช่ผู้ใหญ่ พวกเขามีโครงสร้างที่คล้ายกัน แต่การได้เห็นใบหน้าของบุคคลนั้นอย่างชัดเจนดูเหมือนจะยากกว่าที่เขาคาดไว้
"โอ้ย! เขากำลังจะทำมัน" Vukan ตั้งข้อสังเกตในขณะที่เขาเร่งฝีเท้าไปที่สะพาน
ด้วยความรู้สึกผิดที่เขาอาจจะไม่สามารถไปหาจัมเปอร์ได้ทันเวลา Vukan ยืนขึ้นที่ส้นเท้าของเขาในขณะที่เขาโบกมืออย่างสุดซึ้ง ระยะทางที่เขาต้องครอบคลุมทำให้เขาไม่ค่อยดีนัก แต่เขาหวังว่าจะได้รับความสนใจมากพอที่จะทำให้คนๆ นั้นหันเหความสนใจ แม้ว่ามันจะเป็นชั่วครู่ก็ตาม เขาทนไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หากร่างนั้นจมน้ำและฆ่าตัวตายภายใต้การดูแลของเขา
ร่างนั้นค่อย ๆ โน้มตัวไปข้างหลังและวางร่างกายท่อนบนของเขากลับขึ้นไปบนราง ราวกับว่าเขาตั้งใจจะพลิกกลับก่อนที่การกระทำต่อไปของเขาจะหยุด Vukan บนรางของเขา เขาดึงวัตถุแวววาวออกมาอย่างช้าๆ ซึ่งเขาจ้องมองไปที่ความปลอดภัยของมือของเขา ยกขึ้นที่ริมฝีปากของเขาราวกับว่าเขากำลังจะจูบลงไป ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วโยนมันลงไปในแม่น้ำ
Vukan มองดูร่างนั้นหมุนไปรอบๆ ด้วยใบหน้าของเขาที่มองเห็นได้อย่างเหมาะสมตลอดกระบวนการ ร่างนั้นเป็นคนหนุ่ม ค่อนข้างอยู่ในกลุ่มอายุเดียวกับ Vukan และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองในขณะที่เขาหันหน้าหนีและหายไปจากสายตา
ด้วยความรู้สึกทึ่งและงุนงงกับสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังทำอยู่ริมแม่น้ำ Vukan จึงรีบวิ่งข้ามไป ทันเห็นเหรียญส่องแสงค่อย ๆ ตกลงไปที่ก้นแม่น้ำ
"เขามาเพื่อขอพร" วูกันตระหนักกับตัวเองในขณะที่รอยยิ้มจางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเขา
บนราวบันไดมีหยดน้ำตา เห็นได้ชัดจากชายหนุ่มที่เพิ่งมาขอพร ความไร้เดียงสาของเขาประกอบกับความโศกเศร้าบนใบหน้าในช่วงเวลานั้นที่เขาเปิดเผยตัวเองต่อ Vukan กระทบกระเทือนจิตใจของคนรุ่นหลัง การกระทำของเขาเรียกความชื่นชมจาก Vukan ผู้ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านขวา ดึงเหรียญออกมาและกำไว้แน่นครู่หนึ่ง
Vukan หลับตาลงพร้อมกับภาพของชายหนุ่มที่น้ำตาไหลที่เขาเพิ่งเห็นซึ่งลอยอยู่ในห้วงความคิดของเขา Vukan อธิษฐานขอให้ความปรารถนาของคนแปลกหน้าผ่านเข้ามาก่อนที่จะปล่อยเหรียญ เหรียญหล่อค่อยๆ เดือดจนมองไม่เห็นก้นแม่น้ำภายในไม่กี่วินาที
"ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าความปรารถนาของคุณจะเป็นจริง" เขากระซิบขณะที่เขานึกถึงชายหนุ่มอีกครั้ง และใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความไร้เดียงสา
ด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้าของ Vukan เขาค่อยๆ หันกลับมาและเริ่มเดินกลับไปที่รถของเขา มีบางอย่างเกี่ยวกับการเห็นเด็กชายผู้ปรารถนาที่สะพานที่ทำให้เขายิ้มตลอดทางกลับไปที่รถก่อนที่จะตัดสินใจขับรถกลับบ้าน
ค่ำคืนของ Vukan Adamson รู้สึกเบาบางลงและความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่างกายของเขาค่อยๆ หายไปในขณะที่เขาขับรถอย่างไร้กังวลตลอดทั้งคืนอีกครั้ง


เกล็ดหิมะเย็นเยียบกระหน่ำหนักจากผืนฟ้าสีเทาสู่พื้นดินจนขาวโพลนไปทั่วทุกพื้นที่ บดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าแทบหมดสิ้น แม้อยู่ห่างไปเพียง 3 ก้าวก็ไม่อาจมองเห็นได้ ถึงอย่างนั้น ต้นพลัมสีแดงฉานที่ทอดยาวเรียงรายไปสุดสายตาคาดคะเนเบื้องหลังม่านหิมะโปรยก็โดดเด่นดึงดูดสายตาให้จับจ้อง
ทว่าแม้ความงดงามสะดุดสายตาเพียงไหนกลับไม่มากเท่าความงุนงงราวกับถูกค้อนทุบศีรษะเข้าให้ เมื่ออยู่ๆตัวเธอที่นั่งบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นสีเอิร์ทโทน ใช้เวลาหลังเลิกงานไปกับการเล่นเกมส์บนแท็บเลต กลับมาโผล่ท่ามกลางทุ่งหิมะกระหน่ำหนักเพียงแค่หยิบโชจูรสนมเปรี้ยวขึ้นมาดื่มเท่านั้น
ฝ่าเท้าเปล่าเหยียบพื้นหิมะหนาเย็นเฉียบมุ่งไปข้างหน้าโดยเร็วตามแนวเรียงรายของต้นพลัมแดง ที่จริงเธอไม่มีจุดหมายในใจ ต้องการแค่ที่กำบังพายุหิมะแสนหนักหน่วงเท่านั้น การเดินไปข้างหน้าย่อมดีกว่ายืนอยู่เฉย แต่แล้วก็เหลือบเห็นร่างหนึ่งสวมชุดสีแดงเช่นสีของดอกพลัมนอนคว่ำฟุบพื้นหิมะ เธอรีบเข้าไปดูทันที
"คุณ! เป็นอะไรหรือเปล่า คุณคะ"
หงส์ย่อตัวลงเขย่าบ่าของคนบาดเจ็บ พบว่านอกจากเสื้อผ้าสีแดงแล้ว บนพื้นยังอาบด้วยโลหิตสีเข้มกระจายเป็นวงกว้างอีกต่างหาก เธอตกใจกว่าเดิม มือล้วงกระเป๋ากางเกงชุดนอนลายหมีควานหาโทรศัพท์มือถือ ตั้งใจจะเรียกกู้ภัย กลับได้เพียงอากาศเท่านั้น
"อะไรวะเนี่ย! ปกติมันอยู่ตรงนี้นี่นา คุณ! ทำใจดีๆไว้นะ"
เธอร้องเรียกพลางเขย่าตัวคนบาดเจ็บให้มีสติไว้ สมองก็คิดหนักหาทางช่วยเหลือ แต่อยู่ๆ มืออันเย็นเฉียบของคนบาดเจ็บก็จับข้อมือเธอไว้ทันที
'หมับ'
"! คุณ! ตั้งสติไว้นะ"
หงส์บอกกับคนบาดเจ็บ ยิ่งใจหายเมื่อเห็นเลือดสีสดรินไหลจากมุมริมฝีปากของผู้หญิงตรงหน้าไม่หยุด จนไม่รู้ว่าริมฝีปากสีแดงฉานนั้นเป็นสีลิปสติกหรือสีโลหิตกันแน่ อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าตอบ ใช้ดวงตาสีอำพันจับจ้องเธอนิ่งเงียบ หงส์รู้สึกใจหายแปลกๆ สังหรณ์ไม่ดีสักอย่างขึ้นมา
"...หง..."
น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยเรียก ทำเจ้าของชื่อเบิกตาโตยิ่งกว่าไข่ห่าน
"คุณรู้จักชื่อของฉันได้ไง ที่นี่ที่ไหน ใครทำร้ายคุณ ฉันงงไปหมดแล้ว"
เธอรัวคำถามใส่คนบาดเจ็บอย่างกับสติแตกเสียเอง คู่สนทนากลับส่ายหน้าตอบและบีบแขนเธอแน่นกว่าเดิม
"...หง...เหยียน...เจ้า...คือหงเหยียน...คนต่อไป..."
"หา?!"
หญิงชุดแดงกล่าวจบก็สิ้นลมหายใจทิ้งร่างแน่นิ่งไป หงส์ถึงกับตะลึงค้าง ตั้งสติไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาจนเลยเบญจเพสมา 2 ปี ไม่เคยเห็นคนสิ้นลมต่อหน้าสักครั้ง แถมยังพูดจาแปลกๆอีก ทว่ายังไม่ทันเรียบเรียงสติไปต่อ ร่างกายของผู้หญิงตรงหน้าก็เปล่งแสงสว่างจ้าจนหงส์ต้องยกมือบังหน้าไว้ เพียงครู่ก็แตกสลายกลายเป็นเกล็ดละอองหิมะประกายระยิบระยับงดงาม
'อะไรกันเนี่ย...'
หงส์อุทานในใจกับความอัศจรรย์เบื้องหน้า แต่แล้ว เกล็ดละอองเหล่านั้นก็พุ่งเข้าปะทะกับร่างกายเธอเข้าอย่างจัง
"!!"
ความรู้สึกมึนงงยิ่งกว่าดื่มโชจูไปห้าขวดถาโถมเข้าใส่จนไม่อาจประคองน้ำหนักตัวอยู่ได้ หญิงสาวหงายแผ่นหลังร่วงลงกระแทกพื้นหิมะเย็นเฉียบ สติสุดท้ายที่จำได้คือกลีบดอกพลัมสีแดงสดร่วงหล่นกระทบเปลือกตา และคำพูดของตัวเอง
"อะไรวะเนี่ย..."
----------------------------------------
5 ชั่วโมงก่อน ใจกลางมหานคร
'ครึน'
สิ้นเสียงฟ้าร้อง สายฝนก็กระหน่ำหนักไม่ลืมหูลืมตาชนิดที่ยืนอยู่ใต้หลังคาสถานีรถไฟฟ้ายังเปียกไปทั้งตัว หงส์ยืนห่อไหล่หลบอยู่ข้างป้ายโฆษณา นึกโมโหที่วันนี้โชคไม่เข้าข้างซะเลย เธอกวาดตามองเพื่อนร่วมชะตากรรมโดยรอบเพื่อปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยๆไม่ใช่เธอคนเดียวที่เคราะห์หนัก แต่นี่คือวิบากกรรมของคนเมืองกรุงที่ต้องเผชิญในหน้าฝน โดยเฉพาะช่วงหลังเลิกงาน โบราณว่าไว้ อยู่ใต้ฟ้าอย่ากลัวฝน ให้กลัวน้ำท่วมแล้วไม่มีรถกลับบ้านแทน
'น่าเบื่อ อยากย้อนยุคไปจีนโบราณจะได้ใช้วิชาตัวเบา'
หงส์บ่นในใจ คิดอยู่ครู่จึงหยิบมือถือขึ้นมา ตั้งใจจะถ่ายรูปหลังคาสถานีน้ำรั่ว ไหลแรงยิ่งกว่าน้ำตกไนแองการ่าไว้เป็นที่ระลึกซะหน่อย เดี๋ยวซ่อมแล้วจะไม่มีโอกาสได้เห็นอีก แต่แล้วข้อความในไลน์กลับเด้งขัดจังหวะซะก่อน
'ส่งเมล์ด่วนไปแล้ว ขอข้อมูลภายในสองทุ่มนะคะ'
"ด่วนทุกอย่าง จะเอานั้นนี่โน่น นอกเวลางานก็ตามจิกตามทวงตลอด ทีเวลางานล่ะมัวไลฟ์สดขายของ สร้างภาพขยันมากไปมั้ง"
ปากบ่นหงุดหงิดขัดใจ นิ้วกลับพิมพ์ตอบข้อความน่ารักน่าชัง
'ได้ค่ะ เดี๋ยวรีบทำให้เลยค่ะ'
ชีวิตพนักงานบริษัทธรรมดาเป็นห่วงโซ่อาหารระดับล่างก็แบบนี้ เป็นฝ่ายรับตลอดไป มีรางวัลปลอบใจเป็นเงินเดือน อย่าได้ตอบทัศนคติที่แท้จริงออกไปเชียว มีแต่ตายกับตายเท่านั้น ถึงสองหน้าไปหน่อยแต่เอาตัวรอดและหาที่ยืนย่อมสำคัญกว่า เธอคิดเรื่อยเปื่อยขณะก้าวเข้ารถไฟฟ้า ใจภาวนาให้วันอันแสนน่าเบื่อผ่านพ้นไปซะที
----------------------------------
'แกเชื่อมั้ย ขนาดฉันบอกว่าตากฝนอยู่บนมอเตอร์ไซค์ นางยังทวงๆจะเอางานด่วนไม่เกินสองทุ่ม กะเอารางวัลหน้าใหญ่ดีเด่นเลยมั้ง!'
เสียงของเพื่อนร่วมงานหนุ่มดังลั่นสปีกเกอร์โฟนมือถือทำหงส์หัวเราะในคอ เธอยกขวดโชจูรสนมเปรี้ยวขึ้นดื่มก่อนตอบ
"มิน่าล่ะถึงส่งเมล์มาหาฉัน แกไม่ทำนี่เอง"
'งี้แหละ สมน้ำหน้า แกอยากทำตัวเป็นลูกรักก็แบกรับไป ฉันไม่ไหวจะเคลียร์กับนางหรอก ในสัญญาจ้างระบุทำงาน 9 ชั่วโมง ไม่ใช่ 24 ชั่วโมง เวลาทำงานไม่ยอมทวง มาทวงเอาหลังเลิกงาน ปลอมค่ะแบบนี้ ขยันปลอม'
"เอาน่า ฉันรับเคราะห์แทนแกแล้วนี้ไง เลิกบ่นได้แล้ว พรุ่งนี้เลี้ยงชาบูด้วย อยากกิน"
'ได้ๆ เดี๋ยวเลี้ยงเอง อ้อ! แกอย่าลืมเติมวีไอพีเน็ตฟลิกด้วย ซีรี่ส์กำลังมันส์ พระเอกของฉันกำลังจะแก้ผ้าถ่ายทอดกำลังภายในให้นางเอกแล้ว ชีวิตการทำงานอันโหดร้ายของฉันมีซิกแพ็คพระเอกปลอบใจแค่นั้นแหละ'
"เว่อร์ตลอด ใช้ล็อกอินคนอื่นยังจะทวงให้เขาเติมเงินอีก"
'ไม่ทวงแกก็ไม่เติม ว๊าย! สามทุ่มกว่าแล้ว พระเอกของฉันมาแล้ว แค่นี้ก่อนนะ แกเองก็เหอะอย่าสตีมเกมส์ทั้งคืน บางทีตีหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาปิ๊งป่องยังเห็นแกออนอยู่เลยนังหงส์ ติดเกมส์กำลังภายใน เดี๋ยวก็หลอนเหาะลงมาจากดาดฟ้าออฟฟิศหรอก'
"พูดมากเดี๋ยวไม่เติมเน็ตฟลิกเลยนะ"
'อย่านะ โกรธจริงๆด้วย นางมารร้าย!'
กว่าจะวางสายจากเพื่อนร่วมงานได้ก็ทำเอาแบตเกือบหมด หงส์ส่ายหน้าหัวเราะน้อยๆ เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอหรือเพื่อนร่วมงานกันแน่ที่เมา ว่าแล้วหญิงสาวก็ลุกไปหยิบที่ชาร์จแบตมาเสียบโดยเร็ว แต่เมื่อเดินผ่านกระจกเงาของตู้โชว์ พบเงาสะท้อนผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดนอนลายหมีขาวขั้วโลก สูงตามมาตรฐานผู้หญิงทั่วไป รูปร่างใกล้ได้เข้าโรงเชือดไว้ทำเสต็กเนื้อนุ่มเข้าไปทุกที หน้าตาไม่โดดเด่นอะไร ทุกอย่างธรรมดาไปหมด เลยต้องใช้ชีวิตธรรมดา แถมยังต้องเผชิญด่านเคราะห์ในทุกๆวันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เธอแอบหวังว่าสักวันชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง หรือมีอะไรให้ตื่นเต้นซะหน่อยนอกจากวันเงินเดือนกับวันโบนัสออก รู้สึกเหมือนชีวิตใกล้เฉาจะแย่
หงส์คิดเรื่อยเปื่อยขณะหยิบแท็บเลตเครื่องโปรดมาตั้งตรงหน้า หยิบขวดโซจูดื่มอีกสัก 2-3 อึก แล้วจึงเข้าเกมส์ออนไลน์แนวต่อสู้กำลังภายในที่กำลังติดงอมแงม ช่วงนี้คือช่วงเจ้าสำนักในเกมส์เรียกรวมพลเข้าตีดันเจี้ยน เธอเลยต้องทำตัวให้คึกซะหน่อยเผื่อนิ้วจะเร็วมากพอทำแต้ม
'ยอดฝีมือ สวอน'
เธอมองชื่อสมาชิกสำนักที่พุ่งขึ้นมาเป็น Top 5 ด้วยแรงค์สูงเกินสิบล้านอย่างภาคภูมิใจ ถึงชีวิตจริงจะธรรมดาแบบสุดๆ แต่ในเกมส์เธอคือยอดฝีมือที่ขึ้นแรงค์เร็วกว่าคนอื่นในเซิร์ฟ หงส์ภูมิใจถึงขั้นอยากเปลี่ยนอาชีพเป็นนักกีฬา E-sports ด้วยซ้ำ
"หืม?"
ขณะที่เธอกำลังเลือกอาวุธเข้าเตรียมดันเจี้ยน สัญลักษณ์แจ้งเตือนข้อความในช่องเพื่อนก็เด้งขึ้นมาซะก่อน เมื่อกดเข้าไปดูก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเพราะเธอไม่ได้เพิ่มอีกฝ่ายเป็นเพื่อนมาก่อน
"จางหงเหยียน ชื่อจี๊นจีน ใครอะ"
หงส์กดเข้าไปดูหน้าประวัติก็ต้องเลิกคิ้วสูงแปลกใจกับแรงค์ทะลุร้อยล้าน กับประวัติอันเลิศเลอที่ดูยังไงก็ขิงใส่ชัดๆ
"เจ้าสำนักหอหิมะแดง ฉายาจอมมารโลหิต แข่งไม่เคยแพ้สักครั้ง อัพอาวุธขั้นวิเศษ วีไอพีศูนย์ ไม่เติมเงินเล่นด้วย เก่งขนาดนี้มาแอดคนไม่เก่งทำไม จะขิงเหรอ?"
เรื่องอะไรจะเป็นเพื่อนกับคนเก่งให้ดูด้อยกว่า หงส์คิดในใจจึงเลื่อนนิ้วจะกดลบเพื่อน แต่ข้อความกลับเด้งขึ้นมาซะก่อน
'ข้าเห็นฝีมือของเจ้า อยากชวนเข้าร่วมสำนัก อย่ารอช้า มีเหรียญทอง 1 พันเหรียญเป็นอั่งเปาแรกเข้า'
ข้อความน่าสนใจ แถมยังได้เหรียญทองเกมส์ตั้งพันเหรียญ หงส์ชั่งใจอยู่ครู่ก็เห็นแก่เหรียญทองในเกมส์ กดเข้าร่วมสำนัก ไว้ไม่ถูกใจค่อยย้ายสำนักใหม่ก็ได้
'วิ้ว...~'
"หืม?...!! หนาวจัง"
เพียงแค่กดปุ่มเข้าร่วมสำนัก หน้าจอมือถือก็สว่างวาบ เกิดเสียงสายลมพัดแรงสะท้อนออกมาพร้อมกับความหนาวยะเยือกยิ่งกว่าอุณหภูมิติดลบ หงส์ก้มลงมองรีโมตแอร์ ตั้งใจจะปรับอุณหภูมิ เธอกลับถูกลมวูบหนึ่งกระแทกหน้า พลันภาพทุกอย่างเลือนหายไปทันใด


'ฉับๆๆๆๆๆๆๆ'
เสียงมีดอีโต้หั่นกะหล่ำปลีรวดเร็วรุนแรงอย่างกับโกรธแค้นใครมานักหนา ทำเอาผู้คนในโรงครัวก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองโดยไร้ซึ่งเสียงพูดคุย ด้วยกลัวว่าผู้ถือมีดเล่มใหญ่จะเปลี่ยนเป้าหมายจากผักเป็นตัวเอง เว้นเพียงผู้มาเยือนใหม่ที่มองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ
ปกติแล้วหงส์ติดซีรี่ส์จีนตั้งแต่ดูซีรี่ส์มิตรภาพอันโด่งดังไปทั่วเอเชีย ด้วยองค์ประกอบอลังการของฉากยุคจีนโบราณ เสื้อผ้าหน้าผมของผู้คน พอได้สัมผัสกับตัวเองตรงหน้าแล้ว สิ่งเหล่านี้ยิ่งมีเสน่ห์ในตัวเองสำหรับเธอ โดยเฉพาะเตาหินยุคโบราณแบบใส่ฟืน ถึงจะเก่าไปหน่อย มีรอยไหม้ของฟืนเกือบครึ่ง แต่อาหารที่ออกมาจากเตานี้ล้วนหอมน่าทานจนท้องร้องทีเดียว ว่าแล้วสองเท้าก็ก้าวเข้าใกล้เตาหินโดยไม่รู้ตัว ทว่ามีดอีโต้แวววับก็ฟันลงกลางอากาศกั้นหน้าเธอไว้ก่อน
'ชิ้ง!'
"เหวอ!!!"
"ออกไปตักน้ำใส่ถังเตรียมต้มให้คุณหนู มายืนเซ่อทำอะไรในนี้!"
นางจวนเอ็ดใส่ดังลั่น หงส์เลยชักสีหน้าหงุดหงิดใส่กลับ เพียงเท่านั้น หญิงวัยกลางคนก็ถลึงตายกมีดชี้หน้าเธอจนถอยหลังแทบไม่ทัน
"หน็อย! นังเด็กเหลือขอ นับวันยิ่งเอาใหญ่ กล้าชักสีหน้าใส่ข้า วันนี้ข้าจะบอกเรื่องที่เจ้าหาเรื่องเย่ลู่เสียนจนเกือบทำให้ตระกูลเซิ่งต้องเดือดร้อน คุณหนูไม่เก็บเจ้าไว้แน่"
"หนวกหูน่า!! โวยวายอยู่ได้น่ารำคาญ!"
เธอเผลอตวาดกลับใส่ เพียงเท่านั้น คนทั้งโรงงครัวก็อ้าปากค้างมองเธอเป็นตาเดียว โดยเฉพาะนางจวนที่พูดไม่ออกไปชั่วขณะทีเดียว
"เจ้า....เจ้า....เจ้าๆๆ เจ้ากล้าตะคอกข้ากลับหรือ!"
"ก็ท่านตวาดใส่ข้าก่อนนี่!!"
"หน็อย!!! นังเด็กเหลือขอ เด็กบ้านนอกคอกนา ลืมบุญคุณ ข้าอุตส่าห์เลี้ยงเจ้ามาอย่างยากลำบาก ให้เจ้ากินดีอยู่ดีกว่าบ่าวในจวนจนตัวเจ้าอ้วนกลมอย่างกับหมู เจ้ายังกล้าเนรคุณตะคอกใส่ข้า ได้!! ในเมื่อเจ้าเก่งนัก ต่อไปนี้เจ้าไปหาข้าวกินเอง อย่ามากินข้าวของข้า! พวกเจ้าก็ด้วย จำไว้ว่าหากผู้ใดเอาข้าวของข้าให้นางกิน ข้าจะฟ้องให้นายท่านไล่ออกจากจวน ออกไปเลยนังเด็กเหลือขอ ออกไปจากครัวของข้าซะ!!!"
นางจวนไม่พูดเปล่า ยังเอาอีโต้ไล่ฟันหงจนเธอต้องวิ่งหัวซุกหัวซุนออกมาจากครัว
'ปึง!'
ประตูปิดทบกันดังสนั่นหวั่นไหวทำเธอสะดุ้งโหยง เหลือไว้เพียงความเงียบและลมหนาวยะเยือกพัดผ่านร่างกายจนต้องห่อไหล่กอดตัวเอง ชุดที่เธอสวมเป็นเพียงผ้าฝ้ายธรรมดา แม้หลายชั้นกลับไม่อาจบดบังลมหนาวยามเย็นได้ เธอหงุดหงิดจนขอบตาร้อนผ่าว อยู่ๆก็ถูกพรากจากโซฟาอุ่นๆในห้องแสนสวยที่ทำงานเก็บเงินผ่อนแทบตายมาโผล่ในเกมส์ชีวิตรันทดของผู้หญิงคนหนึ่ง ซวยชะมัด!
"จางหงเหยียน! ปัญหาของตัวเองก็จัดการตัวเองไปสิ ดึงคนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยทำไม! เอาฉันจากออกไปจากเกมส์บ้าๆนี่นะ!!!"
ในที่สุด หงส์ก็ตะโกนออกมาสุดเสียง หากแต่สิ่งตอบกลับคือมีดอีโต้ที่ลอยแหวกผ่านอากาศเข้ามาหา เธอเบิกตาโตรีบกระโดดหลบแทบไม่ทัน เมื่อหันมองคนทำก็เห็นนางจวนเชิดหน้าใส่อยู่ตรงหน้าต่าง หงส์ไม่อาจยอมรับการการกระทำแย่ๆของนางได้จึงหันหลังหนีทันที
"ไม่อยู่ก็ได้ ใครอยากอยู่ที่นี่ให้ถูกกดขี่ ฉันมีมือมีเท้า ทำมาหากินเองได้ ใครจะอยู่กับยายแก่จอมบงการได้ล่ะ!!"
เธอตัดสินใจหันหลังเดินหนีไปทางประตู อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป ทว่าจมูกสัมผัสกลิ่นหอมของดอกไม้เสียก่อน เธอหยุดฝีเท้าเงยมองต้นทิศของกลิ่น จึงพบผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณเนื้อผ้าแพรสวยงามเหมือนอย่างที่เห็นในซีรี่ส์ รูปร่างสะโอดสะอง หน้าตาจิ้มลิ้มอย่างกับตุ๊กตา แต่สีหน้าไม่เป็นมิตร ผู้หญิงคนนั้นอยู่กับสาวใช้หน้าตาน่ารักแต่ท่าทางน่าหมั่นไส้ จ้องเธอเหมือนเป็นศัตรู
"เอะอะอะไรกัน ที่นี่หาใช่หอนางโลมที่เจ้าเติบโตมา จะทำสิ่งใดให้ระวังกริยาไว้บ้าง"
'หอนางโลม!!??'
หงส์อุทานในใจหลังจากได้ยินวาจา ยังไม่ทันได้โต้กลับ สาวใช้ด้านหลังอีกฝ่ายก็กล่าวเสริมทัพเสียก่อน
"คุณหนูอย่าเสียเวลาอบรมเลยเจ้าค่ะ รากเหง้าเป็นเช่นใด สันดานก็เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ลงโทษให้หลาบจำดีกว่าเจ้าค่ะ"
"จริงอย่างเจ้าว่า เด็กๆ! นำตัวสาวใช้จางไปขังไว้ ห้ามให้ทั้งน้ำและอาหารจนกว่าจะสำนึก"
เมื่ออีกฝ่ายกล่าวจบ คนรับใช้ผู้ชายมากมายก็แห่กันเข้าหาเธอทุกทิศทางอย่างกับซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ในสวน หงส์ใจหายวาบตกตะลึงค้าง รู้ตัวอีกทีเธอก็ถูกหิ้วปีกลากผ่านหน้าโรงครัวไปเสียแล้ว เธอเห็นกลุ่มคนรับใช้ในโรงครัวแอบดูทางหน้าต่างโดยเฉพาะนางจวนที่สีหน้าเหมือนเวทนามากกว่าสมน้ำหน้า หญิงสาวได้เพียงกัดกรามอย่างโกรธจัดและแค้นใจเท่านั้น
-----------------------------
'จิ๊ดๆ'
"!!"
หงส์สะดุ้งโหยงกับเสียงร้องแสนคุ้นหู เมื่อหันมองก็พบสัตว์ตัวใหญ่ที่เห็นบ่อยๆในเขตถังขยะของกทม. ทว่าหนูของกทม.เวลาเห็นคนจะวิ่งลงท่อ แต่หนูของจวนตระกูลเซิ่งเห็นคนกลับยืนจ้องตาแดงก่ำ ดุเสียยิ่งกว่าเสือ แถมตัวใหญ่อย่างกับลูกสุนัข เธอทำตัวให้นิ่งที่สุดขณะจ้องมันตอบ นึกในใจให้มันหวาดกลัวสายตาบ้าง ทันใดนั้น...
"เหวอ!!!"
หญิงสาวยกมือกันหน้าตัวเองไว้ทันทีที่เจ้าหนูตัวใหญ่กระโจนใส่ เธอกระโดดเหยงหนีมันไปทั่วห้องขังอันคับแคบและชื้นแฉะจนเหยียบเศษฟางลื่นล้มหน้าคะมำกับพื้น ทั้งจุกเจ็บจนร้องไม่ออก โชคดีที่หนูตัวใหญ่ยอมรามือ วิ่งหายไปทางที่เธอนั่งแต่เดิม หงส์เลยเดาเอาว่าเธอคงนั่งบังรูหนูอยู่แน่
เธอประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งมองรอบกายด้วยใจหดหู่ ที่แห่งนี้อยู่ใต้ดิน ทั้งมืด ชื้น และหนาวเย็น มีเพียงกองฟางเล็กๆไว้ให้ความอบอุ่น แต่ก็คันคะเยอไปทั้งตัวเมื่อเข้าใกล้ ดูเหมือนถูกสร้างไว้ขังคนรับใช้ที่กระทำผิด ไม่สิ...ทำไม่ถูกใจต่างหาก ป่าเถื่อนเสียจริง ไม่คิดว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้ เจอทั้งคนทั้งหนูรังแก
ใจของเธอรุ่มร้อนด้วยไฟแห่งโทสะ เพราะชาติกำเนิดต้อยต่ำถึงถูกกดขี่ข่มเหงสารพัด คอยดูเถอะ สักวันหนึ่ง เธอต้องเอาคืนคนพวกนี้ให้สาสมเชียว!
"เอ๊ะ...."
อยู่ๆเธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา พลันได้ยินเสียงสะอื้นดังก้องอยู่ในสมอง รู้ตัวอีกที หยดน้ำตาของเธอเองก็รินไหลไม่ขาดสาย ทั้งที่ไม่ได้คิดจะร้องไห้ด้วยซ้ำ
'ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด!'
เสียงของจางหงเหยียนตัวจริงดังก้องอยู่ในใจ หงส์จึงรู้ทันทีว่าร่างกายและจิตใจของเธอยามนี้เป็นเสื้อคลุมให้จางหงเหยียนตัวจริงใช้แก้อดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ที่ตามหายอดฝีมือในเกมส์ก็เพื่อยืมร่างคนอื่นมาสู้กับพวกสำนักคุ้มภัยอะไรนั่นสินะ! แย่มาก เธอดึงคนอื่นเข้ามาแก้ไขชีวิตตัวเองแบบนี้ เห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะ ชีวิตของฉันก็มีเรื่องยากลำบากเหมือนกัน เธอคิดว่าชีวิตเธอรันทดอยู่คนเดียวหรือไง"
หงส์ต่อว่า กลับมีแค่ความเงียบขานรับ เธอสูดหายใจลึกกลั้นสะอื้น จะยอมให้ตัวตนของตัวเองถูกนางมารจางหงเหยียนครอบงำทั้งหมดไม่ได้เด็ดขาด และต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
"...ใช้อาวุธของมนุษย์เงินเดือน พิมพ์ลภัทร แกต้องใช้ความนอบน้อมแบบสองหน้าของมนุษย์เงินเดือน....มีใครอยู่ที่นี่มั้ย! ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้ายอมแล้ว ปล่อยข้าออกไปที"
ว่าแล้วหงส์ก็ร้องดังลั่น หากแต่ไร้ซึ่งความก้าวร้าว ชวนให้คนฟังนึกเวทนา ไม่นานนัก บ่าวใช้หนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา
"พี่ชาย ข้าสำนึกผิดแล้ว ท่านปล่อยข้าออกไปที ให้ข้าทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น"
"จริงหรือ?"
ทว่าสียงตอบรับกลับเป็นของนางจวน ผู้ซึ่งเดินถือปิ่นโตอาหารใบใหญ่เข้ามาหา ถึงแม้ท่าทีตะบึงตะบอนอยู่บ้าง หงส์รีบพยักหน้ารับ
"แม่นมจวน ข้าผิดไปแล้ว เมื่อครู่ข้าแค่เหนื่อยและหิวมากเลยหงุดหงิดไปหน่อย ท่านเคยได้ยินหรือไม่ คนโมโหหิวมักอารมณ์ร้อนเหมือนถูกผีเข้าสิง ท่านสงสารข้าเถอะนะ"
คราวนี้เธอทำเสียงออดอ้อนเหมือนเด็กสาววัย 18 ปี ทั้งยังทำตาละห้อย เรียกได้ว่ามีไม้ตายอะไรก็งัดออกมาใช้ให้หมด เหมือนตอนอ้อนแม่ แรกเริ่มนางจวนขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด พยักพเยิดให้บ่าวใช้เปิดประตูห้องขัง เพียงเท่านั้น หงส์ก็วิ่งออกมาขาแทบขวิด เกือบหน้าคะมำ เธอสาบานเลยว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรจะไม่กลับเข้าคุกใต้ดินอันโสโครกนี่อีก
เมื่อออกมาแล้วกลัวไม่สมบทบาท หงส์จึงคุกเข่าลงเบื้องหน้านางจวน ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนจนนางถอนหายใจอีกครั้ง
"ข้าผิดไปแล้ว ท่านยาย ข้าจะไม่ตะคอกใส่ท่านอีกแล้ว"
"เดี๋ยวเถิด ใครยายเจ้า ถูกหนูกัดจนเพี้ยนหรือ ปกติเจ้าเรียกข้าแค่ท่านน้า ไม่ต้องเพิ่มอายุให้ข้า เฮ่อ...ลุกขึ้นๆๆ เห็นแก่ที่แม่เจ้าฝากฝังไว้ อยากให้เจ้ามีอนาคตที่ดี นางเองก็มีบุญคุณต่อข้านัก ข้าจะละเว้นเจ้าไว้ครั้งหนึ่ง แต่ถ้าเจ้าดื้อด้านไม่เจียมตัวอีก หนหน้าข้าไม่ช่วยเจ้าแล้วเป็นแน่"
"ฮือๆๆๆ ท่านป้า ข้าผิดไปแล้ว ฮือๆๆๆ"
หงส์กอดขานางจวน แกล้งร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น นางจวนเลยรีบดึงแขนให้ลุกขึ้นยืนพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาเด็กสาวส่งๆ จิ้มเข้าตาบ้างจมูกบ้าง ไร้ซึ่งความอ่อนโยน แต่ก็แฝงความห่วงใยไว้ไม่น้อย หงส์จึงอยู่ในบทบาทเด็กขี้แย จับชายเสื้อแม่นมจวนเอาไว้แน่น
"ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปหลบที่ห้องเก็บฟืนก่อน อย่างน้อยก็อุ่นกว่าที่นี่ เสร็จแล้วยามฟ้าสางให้เจ้ารีบออกไปตักน้ำใส่ถังไม้ ต้มน้ำให้นายหญิงอาบ เพียงเท่านี้ คุณหนูก็จะไม่กล้าเอาความกับเจ้าอีก ทำได้หรือไม่"
นางถาม เธอพยักหน้ารับ
"ดี ถือปิ่นโตนี่ไว้ แล้วอย่ากินให้มากเล่า พักนี้เจ้าอ้วนกว่าคนรับใช้ในจวน ดีไม่ดีเสี่ยวเหลียนอาจยุแยงคุณหนูให้หาเรื่องแกล้งเจ้าอีก"
คำก็อ้วน สองคำก็อ้วน หงส์ขมวดคิ้วใส่นางจวนพลางก้มลงมองตัวเอง เป็นสาวไซต์ L ใช้ชีวิตยากลำบากทุกยุคทุกสมัยเสียจริง นึกถึงคุณหนูใหญ่จอมโหดรูปร่าง XXS คนนั้น ทั้งผอมทั้งสูง รัชทายาทจะถูกใจคงไม่แปลก เอาเถิด เธอต้องระวังไม่ให้จางหงเหยียนครอบงำ โดยเฉพาะจุดพีคที่เธอต้องถูกทำร้ายปางตายจนเกิดไฟแค้น มันจะต้องไม่เกิดขึ้นแน่นอน
หงส์คิดในใจขณะเดินตามนางจวนออกมาถึงใจกลางสวนหย่อมยามค่ำคืน สัมผัสกับอากาศเย็นยะเยือกและความมืดชนิดที่มองไม่เห็นแม้แต่หลังเท้าของตัวเอง หากไร้แสงโคมในมือพ่อบ้านก็เหมือนคนตาบอดดีๆนี่เอง เธอเดินใกล้นางจวนมากขึ้นเรื่อยๆด้วยความกลัว กระทั่งถึงหน้าห้องเก็บฟืน นางจวนก็ยัดปิ่นโตใส่มือก่อนจะรีบพากันเดินจากไปพร้อมคนรับใช้
หญิงสาวถอนหายใจออกมายาวเหยียด บอกไม่ถูกว่าโล่งอกหรือหนักใจ อดีตของจางหงเหยียนที่เธอเห็นคือความอยุติธรรมของเด็กสาวผู้มีหัวใจบริสุทธิ์ แต่สิ่งที่เธอเผชิญคือโชคชะตาอันอยุติธรรมของเด็กสาวผู้ต่ำต้อย เพราะถูกกดขี่ ไฟแค้นจึงสุมอกมากขึ้นเรื่อยๆ ทางเดียวที่จะรอดออกจากเกมส์ได้คือล้างตระกูลเซิ่งและรัชทายาทคนนั้น แต่นั่นเป็นหนทางเดียวจริงหรือ
"หืม?"
ทว่าในความมืด หงส์กลับได้ยินเสียงบางอย่างคล้ายอาภรณ์ต้องสายลมอยู่เหนือหลังคา เธอเงยมองตามกลับไม่พบสิ่งใดนอกจากยอดไม้ที่เอนไหวไปมา ดูราวกับมือยักษ์โบกสะบัด เธอขนลุกซู่ รีบกลับเข้าห้องเก็บฟืนทันที


'ปึก'
"โอ๊ย!"
ของแข็งบางอย่างกระทบถูกหัวไหล่ ทำลายภวังค์อันสงบสุขลงทันใด ดวงตากลมโตดำขลับคลี่เปิดอย่างขุ่นใจ เธอจำได้ว่าก่อนนอนเก็บทุกอย่างเข้าที่หมดแล้ว หรือว่าแม่บ้านรับจ้างที่เข้ามาทำความสะอาดห้องคอนโดเป็นคนเคลื่อนย้ายของกันนะ ทว่าเมื่อลืมตามาพบท่อนไม้ฟืนกองใหญ่อยู่รายล้อมรอบ ความขุ่นเคืองก็กลายเป็นความงุนงงยิ่งกว่าถูกค้อนทุบศีรษะ ทั้งหน้าต่างทากรอบสีน้ำตาลลายตารางไม่คุ้นตา กางปิดทั้งบานด้วยกระดาษไขสีขุ่น กับพื้นปูนสากเย็นเฉียบราวกับแผ่นน้ำแข็ง เธอนั่งนึกอยู่ครู่ก็จดจำได้ทั้งหมด
เมื่อวานนี้ โลกอันวุ่นวายของเธอถูกทำให้วุ่นวายยิ่งกว่าเก่า ด้วยน้ำมือของผู้หญิงชุดแดงนามว่าจางหงเหยียน นอกจากหลุดเข้ามาอยู่ในเกมส์ของผู้หญิงคนนั้นแล้ว ยังต้องกลายเป็นเสื้อคลุมให้นางสวมใส่เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองเสียอีก หงส์ถอนหายใจกลัดกลุ้ม นึกไม่ออกว่าควรทำอย่างไร ฟ้าด้านนอกก็ยังมืดอยู่ เมื่อตันหนทางจึงเอนกายลงนอนต่อ แต่แล้ว เสียงเหมือนคลื่นสัญญาณตอนเปิดโทรทัศน์ก็แว่วเข้าโสตเสียก่อน
"หืม?"
จอดิจิตอลใหญ่ยักษ์ฉายอยู่เบื้องหน้า ปรากฏของ 3 สิ่ง ซ้ายสุดคือถังตักน้ำ มีตัวอักษรระบุว่าอยู่ข้างบ่อน้ำในจวน ตรงกลางคือไม้ฟืนท่อนใหญ่ เขียนว่าให้หยิบได้เลยในห้อง และขวาสุดคือมีดแร่ปลาด้ามยาว เขียนว่าอยู่ในโรงครัว เธอขมวดคิ้วน้อยๆก่อนจะนึกได้ว่านางจวนบอกให้ไปตักน้ำในตอนเช้า
"ต้องเลือกถังน้ำ"
'เดี๋ยว…ลองดูตัวเลือกดีๆก่อน'
เสียงหนึ่งกล่าวค้านอยู่ในสมอง หงส์คิดอยู่ครู่ก็ลองยื่นมือแตะจอดิจิตอลเลือกท่อนไม้ จึงปรากฏภาพนางจวนนอนหลับอยู่ในห้อง และมีข้อความเขียนไว้
'ใช้ท่อนไม้ตีศีรษะแม่นมจวน แล้วขโมยเงินใต้หมอนของนางหลบหนีออกไป'
หงส์เบิกตาโตเป็นไข่ห่านกับตัวเลือกนี้ นางรีบกดย้อนหลังไปดูอีกตัวเลือกหนึ่ง คือมีด จอดิจิตอลจึงฉายภาพห้องพักของคุณหนูใหญ่ โดยมีเสี่ยวเหลียนนอนฟุบอยู่ข้างเตียง
'ใช้มีดสังหารคุณหนูใหญ่แล้วป้ายความผิดให้เสี่ยวเหลียน'
เธอรีบกดย้อนกลับไปดูตัวเลือกถังไม้น้ำ ตั้งใจว่าจะเลือกหัวข้อนี้ ทว่าข้อความด้านล่างทำเธออ้าปากค้างกว่าเดิม
'ตักน้ำเตรียมให้ใต้เท้าเซิ่งอาบ และเข้าไปตีสนิทเพื่อเป็นอนุลับๆ'
"แล้วกัน! ตัวเลือกแบบนี้ใครจะเลือกเล่า ไม่เอาหรอก เธอก็แค่หาทางลัดทำลายตระกูลเซิ่งเร็วๆเท่านั้น"
'ตัวช่วยเพื่อให้เกมส์จบเร็วขึ้น ถ้าเจ้าไม่เลือกก็ตามใจ'
หงส์ไม่สนใจตัวเลือกทั้งสาม เธอเดินผ่านจอดิจิตอลออกมานอกห้องเก็บฟืน ทว่าแค่เปิดประตูห้อง ร่างกายก็ปะทะกับสายลมเย็นยะเยือกอย่างกับฉาบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ทำเอาแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอรีบก้าวถอยหลัง ปิดประตูลงทันที
"หนาวชะมัด!"
เธอมองซ้ายมองขวาหวังหาสิ่งของบางอย่างไว้บังลมหนาว ก็พบเข้ากับของสิ่งหนึ่งตรงมุมห้องพอดี
----------------------------------
'ผีพรายน้ำหรือ?! รีบหนีเร็ว!'
เป็นอีกครั้งที่หงส์ได้ยินเสียงร้องตระหนกของชาวบ้านอยู่ด้านหลัง ขณะที่ตัวเธอเองยืนอยู่ในดงต้นอ้อ สูงเทียมศีรษะ กำลังใช้ถังไม้ตักน้ำให้เต็มทั้งสองถัง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเงาตะคุ่มผลุบๆโผล่ๆ หรือเป็นเพราะกระสอบที่เธอเอามาคลุมตัวอยู่ เมื่อมองไกลๆเลยกลายเป็นผีของชาวบ้านไปเสียได้
หงส์สลัดความหงุดหงิดออก รีบหาบน้ำกลับไปยังจวนตระกูลเซิ่งโดยเร็วที่สุด เพราะนอกจากต้องเติมน้ำในบ่อให้เต็มแล้ว ยังต้องเผื่อเวลาเตรียมน้ำให้นายหญิงใหญ่ของบ้านอาบอีกต่างหาก ใครจะรู้ว่าบ่อน้ำในจวนแห้งเหือดเหลือแต่ทรายอยู่ก้นบ่อกันเล่า
'หากข้าเป็นเจ้า ข้าจะเลือกเข้าหาเซิ่งตง เช่นนี้แล้วจะเข้าใกล้หลิวชิงหยางได้เร็วขึ้น'
เสียงของมารโลหิตก้องอยู่ในความคิด หงส์กลับส่ายหน้าพลางเปล่งเสียงกล่าวโต้กลับ
"ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เธอไม่ละอายใจเวลามองหน้ารัชทายาทเหรอ"
'อย่าลืมว่าเจ้าต้องหาทางสังหารล้างตระกูลเซิ่งและหลิวชิงหยาง นี่คือเกมส์ของเจ้า'
น้ำเสียงของมารโลหิตในสมองเริ่มอารมณ์ขุ่นมัวอย่างชัดเจน หงส์เลยไม่ตอบโต้ รีบกลับจวนให้เร็วที่สุด เธอใช้เวลาตักน้ำอยู่ร่วมชั่วโมง น้ำในบ่อถึงเต็มพอดี หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งกองข้างบ่อ หอบตัวโยน พลางโยนถุงกระสอบที่ใช้บดบังความหนาวออกไปให้พ้นกาย เมื่อการได้ออกแรงยามเช้าทำเธอเริ่มร้อนขึ้นมา
'ติ๊ดๆ'
และเป็นอีกครั้งที่จอดิจิตอลปรากฏตัวเลือกเดิม เหมือนที่เห็นในห้องเก็บฟืน หงส์เพิกเฉยใส่ รีบรวบรวมแรงตักน้ำใส่ถังเพื่อแบกไปห้องอาบน้ำโดยเร็ว
---------------------------------
เกล็ดหิมะขาวบริสุทธิ์โปรยปรายจากผืนฟ้าสีเทา หอบเอาความหนาวยะเยือกปกคลุมไปทั่วทุกตารางพื้นดิน ผู้คนต่างหลบหลีกเข้าใต้หลังคา ไม่อาจต่อสู้กับศัตรูที่ชื่อว่า 'ฤดูกาล' ได้ เว้นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่ง ถึงแม้อยากกลับเข้าห้องอุ่นๆเช่นใด ก็ทำได้เพียงอดทนนั่งคุกเข่าอยู่ข้างห้องอาบน้ำเท่านั้น
หงส์รู้สึกเหมือนอยู่ในช่องแช่แข็งของตู้เย็นที่ถูกพัดลมยักษ์เป่าซ้ำอีกที มือของเธอเย็นเฉียบชาดิก แค่จะยกขึ้นปัดเกล็ดหิมะบนศีรษะยังทำแทบไม่ไหว แถมตะคริวยังกินขาเพราะนั่งคุกเข่ามาอย่างยาวนาน เพื่อเฝ้ารอให้นายหญิงใหญ่ของบ้านอาบน้ำให้เสร็จ ความยากลำบากนี้ เธอไม่เคยพบพานมาก่อนในชีวิต และไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้กัน
'หากเจ้าไม่ใช้ตัวช่วย เจ้าจะมีชะตากรรมเดียวกับจางหงเหยียน'
"อยู่เฉยๆเถอะ"
"เจ้ากล่าวกับผู้ใด!"
"!!"
เสียงดุโพล่งอยู่เบื้องหลังประตูทำหงส์สะดุ้งสุดตัว เมื่อเงยมองจึงพบหญิงผู้หนึ่ง แม้ถูกเรียกว่านายหญิงใหญ่แต่อายุดูราวไม่เกิน 35 ปี เสียด้วยซ้ำ ทั้งสาวและงดงามตามแบบฉบับของภรรยาขุนนาง อีกฝ่ายใช้สายตาดุขรึมจ้องเธอเขม็ง
"เอ่อ...ข้า...ข้า..."
"เอาเถิด ข้าไม่อยากสนใจนัก"
ฟูเหรินตระกูลเซิ่งรำคาญวาจาตะกุกตะกักจึงกล่าวตัดบท หงส์เลยปิดปากเงียบกริบ
"บอกข้ามาว่าเจ้าต้องการสิ่งใด"
นางถามตามตรง หงส์ก็ส่ายหน้าตอบ เพียงเท่านั้นนางก็ถลึงตาใส่ เอ่ยเสียงเข้มกลับทันที
"เป็นสาวใช้อย่ากำแหงให้มากนัก เจ้าทำทีปฏิเสธเช่นนี้ หวังให้ข้าประทับใจเพื่อปูนบำเหน็จงามๆให้เจ้าหรือ"
"ไม่ใช่นะเจ้าคะ ข้าทำเช่นนี้เพราะท่านป้าจวนบอกมาเจ้าค่ะ"
"แม่นมเฉินจวนหรือ? ปกตินางดูแลแค่ลูกหลิน หากข้าจำไม่ผิด เจ้าเป็นเด็กในโรงครัว คอยรับใช้ลูกหลินไม่ใช่หรือ"
"ใช่เจ้าค่ะ เมื่อวานข้ากับท่านป้าจวนมีปากเสียงกัน แล้วคุณหนูใหญ่มาพบเข้า เลยสั่งขังข้าในคุกใต้ดิน ท่านป้าสงสารข้าจึงแนะให้ข้ามาปรนนิบัติฟูเหริน เผื่อว่าคุณหนูจะเกรงใจฟูเหรินเจ้าค่ะ"
"เจ้ามีเหตุผลเท่านี้จริงหรือ"
"จริงเจ้าค่ะ ให้ข้าสาบานก็ได้ ข้าไม่ต้องการเงินทองอะไรทั้งนั้น ขอแค่อย่าให้ข้ากลับไปคุกใต้ดินอีกเลยเจ้าค่ะ"
หงส์โต้กลับหนักแน่น แววตามุ่งมั่น สบตานายหญิงใหญ่ของบ้านไม่มีหลบ ทว่ากริยาเช่นคนสมัยใหม่นั้นก้าวร้าวสำหรับคนยุคเก่า สาวใช้วัยกลางคนผู้ยืนเบื้องหลังของนายหญิงใหญ่จึงทำท่าให้เธอก้มหน้าลง หงส์ขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามาพบนายหญิงใหญ่พินิจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า และนิ่งเงียบจนน่าใจหาย
'แย่แล้ว หน้าบึ้งแบบนี้มีหวังถูกโยนออกนอกจวนแน่ๆ'
เธอรีบก้มหน้าลงด้วยกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองไปมากกว่านี้ ทว่าฝ่ามือเรียวสวยประดับแหวนหยกก็จับคางเธอแหงนขึ้นมองให้ถนัดเสียก่อน
"ผิวขาวดั่งแสงจันทร์ ผมดกดำขลับ หน้าตาซื่อใส แววตาไร้พิษภัยแต่ดูเจ้าอารมณ์ไปสักหน่อย รูปร่างดูอยู่ดีกินดีกว่าบ่าวคนอื่น ให้กินข้าวต้มกับผักดองสัก 7 วันคงดูดีขึ้น"
"หา?!"
'หรือว่านางจะจับฉันไปขายในหอนางโลม เหมือนที่พวกตัวโกงในหนังจีนทำ!?'
หงส์คิดในใจ สีหน้าก็เปลี่ยนตามความคิด นายหญิงจึงจ้องดุใส่
"ตื่นตูมไปสักหน่อย ป้าซู ต้องวานท่านเป็นธุระอบรมกริยาของนาง ข้าไม่อยากขายหน้ากลางตำหนักใน ยกนางให้ท่านแล้วกัน"
"เจ้าค่ะ... อาหง ยังไม่รีบคำนับฟูเหรินอีก"
หญิงวัยกลางคนผู้ยืนอยู่เบื้องหลังนายหญิงใหญ่รีบบอก หงส์จึงโค้งลงคำนับจนศีรษะแนบพื้น เธอรอจนนายหญิงใหญ่เดินผ่านไปแล้วถึงได้เงยหน้ามาพบกับหญิงชราผู้ถูกเรียกว่าป้าซู ซึ่งกำลังมองเธออย่างขบขันกึ่งเวทนา
"ลุกขึ้น ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำก่อน"
"ท่านป้าซู ฟูเหรินจะพาข้าไปขายหรือ"
"หน้าตาเจ้าดูฉลาดอยู่หรอกนะ ไม่คิดว่าจะซื่อบื้อเช่นนี้ ฟูเหรินจะให้เจ้าติดตามนางยามเข้าเฝ้าฮองเฮากับพระสนมฝ่ายในต่างหาก ข้าชรามากแล้ว ยืนในงานเลี้ยงน้ำชาไม่ไหว ที่จริงนางเลือกเสี่ยวเหลียนไว้เพราะหน้าตาสะสวย ติดที่คุณหนูใหญ่สนิทกับนางมากที่สุด นางเลยมองหาสาวใช้ผู้อื่นอยู่ ส่วนเจ้า...ข้าเพิ่งเห็นเจ้าใกล้ๆ ปกติแล้วเจ้าคลุกถ่านอยู่ในโรงครัว เดินตามหลังเฉินจวนต้อยๆ ท่าทางนุ่มนิ่มไม่มีปากเสียง นึกไม่ถึงว่าพูดจาฉะฉานกว่าที่คิดนัก"
ได้ฟังคำกล่าว หงส์ก็อ้าปากค้าง นึกโล่งใจที่ตัวเองไม่เลือกตัวเลือกของจางหงเหยียนเพื่อเร่งเรื่อง อย่างน้อยวิธีอดทนต่ออุปสรรคและปัญหาก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดของทุกยุคสมัย
"ช่างเถิดๆ ตามข้ามา 7 วันต่อไปนี้เจ้าต้องฝึกเข้มเสียหน่อย อ้อ...ข้าวกินได้แค่วันละมื้อ หลังเที่ยงไปแล้วดื่มได้แค่น้ำชาเท่านั้น รอบเอวจะได้ลดลง"
ป้าซูกล่าวสอนอีกหลายต่อหลายอย่างที่หงส์จับใจความแทบไม่ทัน รู้เพียงว่าหนทางเข้าใกล้องค์รัชทายาทอยู่ๆก็โผล่มาตรงหน้า อดคิดไม่ได้ว่ารัชทายาทที่จางหงเหยียนทั้งรักทั้งแค้นหน้าตาเป็นยังไง อยากรู้เสียจริง
--------------------------------
ณ สำนักจินหลง
จอกน้ำชากระเบื้องเนื้อดีสีขาวถูกยกจิบดื่มอย่างเชื่องช้า ด้วยเจ้าของการกระทำกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก กริยาผิดแผกไปจากเดิมของเขาสร้างความสงสัยให้ หวังอิน ชายหนุ่มผู้สวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อน เข้ากับหน้าหน้าตาสุขุมหล่อเหลา ค่อนไปทางสำอาง และผู้เป็นเจ้าสำนักจินหลงซึ่งเชื้อเชิญเขามาร่วมเล่นหมากด้วยกันตั้งแต่ยามเช้า
"คุณชายเย่ เห็นกริยาของท่านแล้ว ดูท่าหมากกระดานนี้คงยากแก้นัก"
คนถูกถามกึ่งปรามาสเหลือบดวงตาเรียวรีแฝงรอยดุขรึมเฉกเช่นพญาอินทรีมองคนถามทันใด แล้วจึงวางหมากสีดำในมือตัวเอง รุกฆาตทั้งกระดาน เปลี่ยนสีหน้าของหวังอินนิ่งขรึม ก่อนถอนหายใจออกมาพลางประสานมือคารวะ
"ยากหรือง่าย ขึ้นอยู่ว่าแรกเริ่มท่านวางหมากไว้เช่นใด หากรู้จักศัตรู ก็รู้จักเพียงชัยชนะ"
"หึๆ ข้าเกลียดความฉลาดแสนแห้งแล้งของท่านเสียจริง เย่ลู่เสียน ท่านดุยิ่งกว่าพยัคฆ์เช่นนี้ ถึงไร้สตรีข้างกายอย่างไรเล่า เสียแรงที่สอดแนมจวนเสนาบดีเซิ่งตงมานานแรมปี พบปะบุตรีของขุนนางฉ้อฉลผู้นั้นก็มาก กลับไม่รู้จักกันเสียได้"
"ข้าเกรงว่าจะมีชีวิตที่น่าอิจฉาเช่นคุณชายเจ้าสำราญอย่างท่าน ตลอดทิวาราตรีรายล้อมด้วยสตรีมากหน้าหลายตาที่คอยหาความใส่ร้ายกันเพื่อแย่งชิงท่าน วุ่นวายน่าดู"
"เอาเถิด ท่านอุตส่าห์สละเวลามาเล่นหมากเป็นเพื่อนข้า ข้าจะยอมแพ้สักครั้งแล้วกัน ว่าแต่ บุตรีของใต้เท้าเซิ่งงดงามหรือไม่"
"หากมองด้วยสายตาบุรุษเช่นท่าน นับว่ารูปโฉมยากหาสตรีใดเปรียบ แต่หากมองด้วยสายตาของข้า ไม่ต่างกับภรรยาทั้ง 15 คนของท่านเท่าไหร่"
เจอคำกล่าวดักคอ หวังอินก็สะบัดพัดจีบโบก ระบายความหน่ายใจออกมา เย่ลู่เสียนหัวเราะดังหึในคอพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"คุณชายเย่ จะไปแล้วหรือ? ไม่อยู่รอไท่จื่อก่อนหรือ"
"สำนักหงฮั่วไม่ต้องการเกี่ยวพันกับความวุ่นวายของราชสำนัก เรื่องใดที่ควรทำ ข้าล้วนทำหมดสิ้นแล้ว สำนักจินหลงมีสัมพันธ์อันดีกับราชสำนักมาตลอด ฉะนั้น ธุระต่อจากนี้คงต้องวานให้ท่านเป็นผู้สานต่อเอง ขอตัวลา"
กล่าวจบ เย่ลู่เสียนก็ใช้วิชาตัวเบาเหาะทะยานออกนอกหน้าต่างไป ทิ้งไว้เพียงความขัดใจของเจ้าสำนักจินหลง
"ประตูก็มี ไยจึงชอบกระโดดหน้าต่างนัก หืม?..."
หวังอินก้มลงมองหมากสีดำบนกระดานก็นึกเอะใจ พลิกดูให้แน่ชัดอีกที จึงพบสาสน์ลับบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น เขายิ้มอย่างพึงใจ
"เย่ลู่เสียน เจ้าคนปากอย่างใจอย่าง...เจ้าทิ้งอักษรว้าวุ่นไว้บนกระดานหมากเช่นนี้ ดูท่าลูกสาวเจ้าสำนักเฮยเตียวคงช้ำรักเสียแล้วกระมัง"
"เจ้าว่าเย่ลู่เสียนมีความรักหรือ"
เสียงหนึ่งโพล่งขึ้นกลางห้อง หวังอินจึงรีบรุดมายังต้นทิศทางพร้อมกับคุกเข่าลงเบื้องหน้าเจ้าของน้ำเสียงทันที
"กระหม่อมถวายบังคมไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ"
"ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด"
หลิวชิงหยาง บุรุษผู้ครองอาภรณ์สีเหลืองทองปักลวดลายมังกร บอกกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลรื่นหู เข้ากันกับรูปโฉมสุมสง่างาม หวังอินจึงลุกขึ้นยืนตามคำเชื้อเชิญพลางผายมือให้รัชทายาทดูอักษรบนกระดานหมาก
"ไท่จื่อ พระองค์มาช้าไปก้าวเดียวเท่านั้นพะยะค่ะ ดูท่าบุตรีเสนาเซิ่งจะงดงามดังคำร่ำลือจริงๆ"
"อย่างนั้นหรือ ข้าอยากเห็นนางเสียจริง ท่านไปกับข้าได้หรือไม่ หวังอิน"
"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ"


"เสี่ยวหง...ตื่นสิ"
"อือ....อีก 5 นาที"
เสียงงัวเงียตอบกลับไป ทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมแพ้ เขย่าตัวเธอสุดแรงที่มีอยู่จนกลิ้งร่วงลงกระแทกพื้นแข็งเต็มน้ำหนักตัว
"โอ๊ย!!...?????"
หงส์หน้าหงิกง้ำกวาดตามองไปรอบห้องหาเจ้าของการกระทำ กลับต้องนั่งงงเป็นไก่ตาแตกเมื่อรอบกายของเธอมืดสนิทอย่างกับสตูดิโอทึบคลุมผ้าดำไว้ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พบว่าตัวเองสวมชุดจีนโบราณหลายชั้น ซับด้านในเป็นสีขาวเหมือนชุดทั่วไป ด้านนอกเป็นสีแดงสดใสเหมือนสีดอกพลัมแดง เธอก้มมองตัวเอง มือก็จับตามหน้าตาไปด้วย
"อะไรเนี่ย?"
"ตื่นเสียที"
เสียงหนึ่งโพล่งอยู่ในความมืด เธอสะดุ้งโหยง มองหาต้นทิศทางเสียง ทันใดนั้น จอภาพใหญ่ยักษ์อย่างกับทีวี 65 นิ้วก็สว่างวาบเบื้องหน้า ปรากฏภาพผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดจีนโบราณสีม่วงอ่อน งดงามเช่นบุปผาแรกแย้ม ตาโต คิ้ววงพระจันทร์ จมูกโด่งเป็นสันตรงรับกับริมฝีปากกระจับสีชมพูอ่อน รูปร่างโปร่งระหง เรียกว่าหาที่ติไม่ได้เลยสักจุด เธอยืนชื่นชมต้นพลัมสีขาวเบื้องหน้า แต่สีแววตากลับเศร้าหมอง อมทุกข์ หงส์ขมวดคิ้วมุ่นแปลกใจ
"นั่นคือเด็กสาววัย 18 ปีที่แสนอาภัพ นามว่า จางหงเหยียน"
เสียงหนึ่งดังกังวานขึ้นก่อนที่ภาพผู้หญิงสวมชุดแดงฉานดั่งโลหิต แววตามุ่งร้าย แม้รูปโฉมงดงามเพียงใดกลับดูน่าสะพรึงกลัวไปในคราวเดียวกัน หงส์จำได้ทันทีว่าเป็นคนที่เธอพบกลางพายุหิมะ
"คนนั้น!"
"นั่นคือมารโลหิต นามว่า จางหงเหยียน ผู้มีปณิธานแรงกล้าให้แผ่นดินฮั่นนองไปด้วยโลหิต"
คำอธิบายไม่ช่วยให้กระจ่างเท่าไหร่ เธอมองหาเจ้าของเสียงไปรอบๆ อีกฝ่ายกลับเอ็ดเสียงลั่นใส่
"ดูภาพบนจอสิ ตั้งใจ เจ้าต้องจำภาพเหล่านี้ไว้"
เสียงนั้นกล่าวจบก็ปรากฏภาพผู้ชายคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณสีเหลืองนวลลายมังกร ดูมีฐานะ เข้ามาผูกพันด้วย
"ชายผู้นั้นคือหลิวชิงหยาง เป็นองค์รัชทายาท"
นางกล่าวเสียงเครือสั่น แต่หงส์ไม่ได้ใส่ใจนัก เธอมองพวกเขาเดินเคียงคู่กันไปบนสะพานโค้งสีแดงสดใส รายล้อมด้วยดอกพลัมสีขาว ไม่ว่าดูอย่างไรต่างก็ตกหลุมรักต่อกัน กระทั่งวันหนึ่ง เด็กสาวถูกใส่ร้ายว่าขโมยของสำคัญไป เมื่อไม่ยอมรับผิดก็ถูกขัง ถูกทรมานต่างๆนานาจนแทบไม่เหลือเค้าความสวยงาม ก่อนจะถูกนำไปโยนทิ้งในป่าพลัมแดงอย่างไม่ใยดี โชคดีที่ชาวบ้านมาช่วยไว้
หลังจากเธอหายดีก็พบว่าองค์รัชทายาทแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ของบ้านหลังนั้นหน้าชื่นตาบาน ไม่มีเศร้าหมองหรือระแคะระคายว่าเธอหายไป เด็กสาวเสียใจ จากความรักก็เกิดเป็นแค้น แรกเริ่มไปร่วมกับกลุ่มโจรกบฏ ต่อมาพบเข้ากับคัมภีร์ลับบางอย่างจนหลงเข้าสู่ทางมาร และเลือกเอายอดเขาหนึ่งที่เรียงรายด้วยต้นพลัมแดงเป็นที่ตั้งสำนัก ขานนามว่าหอหิมะแดง นางมารชุดแดงก่อกรรมทำเข็น ไล่เข่นฆ่าผู้คนไปมากมาย กระทั่งมาถึงฉากสุดท้าย นางมารถูกบุรุษชุดขาวผู้หนึ่งแทงกระบี่สังหารในที่สุด
"แล้วไง??" หงส์หันถามเสียงที่ไร้ตัวตน
"นั่นเป็นเรื่องราวของจางหงเหยียนคนที่ 99 สุดท้าย นางไม่อาจบรรลุปณิธานของจางหงเหยียนในเรื่องได้ และถูก 5 สำนักคุ้มภัยรวมตัวกันสังหาร ผู้ที่สำเร็จโทษนางคือสุนัขรับใช้ เย่ลู่เสียน"
กล่าวจบ ภาพจอใหญ่ยักษ์ก็เลือนหายไป กลับกลายเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดเช่นเดียวกับเธอ แต่หน้าตาหวานสวยอย่างกับตุ๊กตา ดูคล้ายคนในภาพที่ฉายเมื่อครู่เล็กน้อย แต่บุคลิกดูเคร่งครัดกว่า หงส์เผลอก้าวถอยหลัง อีกฝ่ายก็ร่อนกายลงยืนเต็มความสูงเบื้องหน้าของเธอ ดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างไม่รักษามารยาท เหมือนติดใจในรูปร่างจนหงส์ขมวดคิ้วใส่
"น้อยๆหน่อยคุณ"
"ข้าตามหายอดฝีมือในเกมส์ต่อสู้มานาน หวังให้พวกเขาเหล่านั้นบรรลุปณิธานของข้า สังหารองค์รัชทายาทและกวาดล้างบ้านตระกูลเซิ่ง กลับไม่มีผู้ใดทำสำเร็จจนล่วงเลยมาถึงเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง ใช้เคล็ดวิชาสดับหิมะของข้ากวาดล้างพวกมันให้ตายอย่างทรมานที่สุด!"
น้ำเสียงและแววตาของคู่สนทนาเต็มเปี่ยมด้วยไฟแค้น บดบังรูปโฉมสวยงามหมดสิ้น หงส์นึกเห็นใจอยู่ลึกๆ เดาเอาเองว่าเรื่องราวเหล่านั้นคงเป็นอีกฝ่าย แต่จะให้ช่วยยังไงในเมื่อตัวเองยังเอาไม่รอดเลย วินาทีนี้ช่วยตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง
"เอาแต่ใจเกินไปแล้ว ถ้าฉันช่วยเธอกวาดล้างองค์ชายอะไรนั่น เธอจะผ่อนคอนโดต่อให้ฉันมั้ย? ไม่เอาหรอก เสียเวลา"
หงส์เดินหนี สตรีชุดแดงจึงเหาะมาขวางหน้าไว้ ซ้ำยังจ้องเธอเขม็ง
"เจ้าจะได้ออกไปจากที่นี่หลังจากล้างสังหารตระกูลเซิ่งและหลิวชิงหยาง หาไม่ จะถูกจองจำในห้วงแห่งนี้ไปตลอดกาล เฉกเล่นวิญญาณอีก 99 ดวง เบื้องหลังเจ้า"
สตรีชุดแดงโบกฝ่ามือเพียงนิด พลันลมเย็นยะเยือกก็ปะทะแผ่นหลังพาให้หงส์เหลียวหลังมอง เธอถึงกับตกตะลึงเมื่อพบดวงวิญญาณสวมชุดสีแดงมากมายเหาะวนเวียนไปมาอย่างทุกข์ทรมาน เธอหันมองสตรีชุดแดงทันที
"ทำเกินไปแล้ว"
"ถูกบังคับให้ยอมรับความอยุติธรรม นั่นคือชะตาชีวิตจางหงเหยียน"
สิ้นวาจา สตรีชุดแดงก็เหาะเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว หงส์ยกมือขึ้นบังหน้าไว้ตามสัญชาตญาณกลับพบว่าอีกฝ่ายสลายเป็นฝุ่นผงสัมผัสกับร่างกายเธอ พลันแสงสีขาวก็สว่างวาบทันใด
--------------------------
"อาหง เหม่ออะไร หยิบผักเร็วเข้า!"
"!!"
อยู่เสียงหนึ่งก็โพล่งอยู่ข้างหู หงส์สะดุ้งโหยง กระพริบตาทีสองทีปรับโฟกัสให้ชัดเจน พบว่ารอบกายเธอคือตลาดในเมืองใหญ่อันแออัดคล้ายกับฉากในหนังจีนกำลังภายใน ตัวเธอเองถือตะกร้าไผ่ใบใหญ่หนักอึ้ง เต็มไปด้วยผักปลามากมาย ซ้ำยังสวมชุดสาวใช้หนาเตอะหลายชั้นสู้กับอากาศหนาวสุดขั้ว แม้แดดจะแรงกล้าก็ตาม
"เอาจริงเหรอวะ ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย"
เธอเผลอร้องออกมา เจ้าของเสียงดุก็ยกมือตีแขนเข้าให้
"โอ๊ย!"
"อย่าพูดจาแปลกๆ หยิบผักกาดมาได้แล้ว เอาหัวสวยๆ ชิ! เรื่องของตัวเองไม่ใส่ใจ วันๆเอาแต่วาดรูปแต่งกลอน ขี้เกียจสันหลังยาวเช่นนี้สักวันนายหญิงใหญ่ไล่เจ้าออกนอกจวนตระกูลเซิ่งแน่"
หงส์แทบหูชากับคำด่าภาษาท้องถิ่นที่เธอดันฟังออกทุกคำ ไม่ต้องเสียเวลาลงเรียนหรือสอบวัดระดับเลยสักนิด เธอรีบหยิบหัวผักกาดตามคำสั่งก่อนอีกฝ่ายจะบ่นมากไปกว่านี้
"เท่านี้พอมั้ย"
เธอยื่นตะกร้าให้สตรีร่างท้วมวัยกลางคนดู อีกฝ่ายกลับตีแขนเข้าให้ดังลั่น
"โอ๊ย! อะไรอีกเล่า"
"คนในจวนมีเป็นสิบ เจ้าหยิบมาหัวเดียว คิดว่าอยู่คนเดียวหรือ"
'ก็อยู่คนเดียวจริงๆนี่หว่า'
หงส์ได้แต่คิดในใจ แต่ดูทรงแล้วคงเถียงคุณป้าขี้บ่นข้างๆไม่ได้แน่ๆ จึงยอมสงบวาจาแล้วรีบหยิบผักกาดเพิ่มอีก 4-5 หัว อีกฝ่ายก็ตีแขนเธอที่เดิม
"โอ๊ย!"
"เอามานี่ หลีกไป เจ้ามันไม่ได้เรื่องจริงๆ"
"อาจวน เจ้าเอ็ดอาหงเกินไปกระมัง นางเป็นสาวใช้ไม่ใช่แม่ครัวเช่นเจ้า จะรู้ได้ยังไงว่าใช้ผักกาดกี่หัว"
คนขายกล่าวออกรับ หงส์จึงรู้ว่ามนุษย์ป้าจอมจู้จี้ด้านข้างชื่อว่าจวน ดูท่าทางเป็นคนเลี้ยงเธอมากระมัง ไม่สิ...เลี้ยงจางหงเหยียนต่างหาก
"กินอยู่ทุกวันทำเป็นไม่รู้ ขี้เกียจสิไม่ว่า เจ้าขายของไป ไม่ต้องยุ่งเรื่องคนในจวนตระกูลเซิ่ง ตามข้ามา"
นางจวนส่งตะกร้าให้ถือพลางดึงแขนเสื้อให้เดินตาม หงส์แทบแขนหลุดกับปริมาณของในตะกร้า แต่เธอจะทำอะไรได้นอกจากพยายามหิ้วมันไว้ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เธอเห็นนางจวนแอบยิ้มสะใจด้วย แบบนี้แกล้งกันชัดๆ หงส์คิดอยู่ครู่ก็วางตะกร้าลงทันที
"อะไรของเจ้า" นางจวนหันถาม
"หนัก ไม่ถือแล้ว" หงส์ตอบแล้วเดินหนี นางจวนก็ดึงแขนไว้
"เจ้าต้องถือ ถ้าไม่ถือ วันนี้ไม่ต้องกินข้าวเย็น"
นางจวนไม่ลดละจ้องกลับเขม็ง หงส์อ้าปากจะต่อว่ากลับ ทว่าเธอรู้สึกเหมือนบางอย่างในจิตใจห้ามไว้ด้วยความหวาดกลัว ทำเธอใจหวิวจนต้องกุมอกแน่น ถึงอยากงัดข้อกับป้าตรงหน้าแค่ไหน ปากเธอกลับไม่ขยับกล่าวอะไร ราวกับในตัวตนของเธอมีอีกคนที่หวาดกลัวอีกฝ่ายซุกซ่อนอยู่ ครุ่นคิดอยู่ครู่จึงจำยอมหยิบตะกร้าหนักๆบรรจุผักกาดนับสิบหัวขึ้นมาถืออีกครั้ง นางจวนยักไหล่ หันกลับเดินนำต่อ
'นางจะฟ้องให้คุณหนูเฆี่ยนเจ้า'
เสียงหนึ่งดังก้องในสมอง เป็นเสียงเดียวกับผู้หญิงที่บังคับให้เธอรับบทบาทนี้ แต่ดูอ่อนแอกว่านิดหน่อย หงส์ขมวดคิ้วมุ่น แบบนี้เท่ากับว่าเธอถูกจางหงเหยียนตัวจริงควบคุมด้วยสิ
'เกมบ้าบออะไร ซวยชะมัด อย่าให้หลุดออกไปได้แล้วกัน'
หงส์บ่นในสมองขณะเดินเซไปมาเพราะความหนักของตะกร้า แต่แล้วเท้ากลับสะดุดหินกะทันหัน ร่างกายของเธอเซเข้าหารถม้าคันใหญ่ที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วพอดี
"อ๊ะ!!!"
หลบไม่ทันแน่ๆ! หงส์คิดในใจขณะยกมือกั้นหน้าไว้ตามสัญชาตญาณ เธอได้ยินเสียงนางจวนร้องลั่นพร้อมๆกับเสียงฝีเท้าม้าเข้ามาใกล้อีกแค่คืบเดียว หงส์คู้ตัวปิดตาแน่น รอรับความเจ็บปวด แต่แล้วแขนแข็งแรงกลับคว้าแขนเธอรั้งเข้าหาจนตัวปลิวกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่างที่แข็งกึ่งนุ่มเข้าอย่างจัง
"โอ๊ย!"
หงส์ร้องลั่น เธอลืมตามองทันที พบเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณกรุยกรายสีขาว รูปร่างสูงใหญ่จนศีรษะของเธอเสมอบ่าของเขาเท่านั้น ส่วนอะไรที่แข็งกึ่งนิ่มก็คือแผ่นอกกว้างของเขานั่นเอง เธอหน้าถอดสี รีบผลักเขาออกโดยแรง เพียงเท่านั้น นางจวนก็วิ่งเข้ามาหาทันที
"เดี๋ยวเถิด ไม่รีบขอบพระคุณคุณชายเย่อีก เจ้ามันเด็กก้าวร้าวจริงๆ!"
นางจวนเข้ามาผลักให้หงส์ก้มศีรษะคำนับ อีกฝ่ายกลับใช้วิชาตัวเบาเหาะทะยานขึ้นสู่หลังคาหายไปโดยไม่กล่าวสิ่งใดสักคำ หงส์เงยมองหลังจากนั้น ทุกอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันจำหน้าของเขาด้วยซ้ำ
"เหม่ออะไรอีกนังเด็กซุ่มซ่าม รีบเก็บของเข้า วันนี้เจ้าอดข้าวเย็น! โทษฐานไปรบกวนเจ้าสำนักหงฮั่ว ดีที่เย่ลู่เสียนอารมณ์ดี หาไม่แล้วเจ้ากับข้าได้กลายเป็นผีเฝ้าตลาดแน่ เก็บของเร็วเข้า!"
"อะไรกันวะ!"
เธอได้เพียงร้องอุทานกับความอยุติธรรม โดนใช้ให้ถือของหนักจนล้ม ยังโดนลงโทษอดข้าวเย็นเสียอีก รังแครังคัดกันเกินไปแล้ว
'จางหงเหยียนอาจอยู่อย่างยอมจำนน แต่หงส์คนนี้ไม่มีทางแน่! คอยดูเถอะ'
หงส์ได้เพียงคาดโทษไว้ในใจ


"รายงานด่วนวันนี้ทางหน่วยงานภัยพิบัติได้ตรวจพบค่าความผันผวนมิติสูง ในบริเวณของแดนปกครองที่ 7 ขอให้ประชาชนทุกท่านในเขตที่ 7 เตรียมพร้อมอพยพตลอดเวลา 148 ชั่วโมงนี้ และหากได้รับสัญญาณเตือนภัย กรุณาทำการอพยพตามแผนอพยพที่ได้วางเอาไว้ประจำเขตของท่าน และขอให้เหล่าผู้พิชิตไปรายงานคตัวต่อสำนักงานต่อต้านภัยพิบัติเพื่อเตรียมพร้อมกับมือกับอสูรที่มีโอกาสออก ขอบคุณค่ะ"เสียงรายงานข่าวทางทีวีในร้านสะดวกซื้อแห่งนึงก่อให้เกิดความชลมุนวุนวายภายในร้าน
"แดนของเรานี่ แบบนี้แย่แล้วต้องกลับไปเตรียมตัวอพยพแล้ว"
"ไอหยา ซวยจริงๆผ่านมาตั้ง 10 เดือนแล้วนะที่ไม่เกิดประตูเกิดประตู เห็นเค้าว่ากันว่ายิ่งระยะห่างระหว่างก่รเกิดประตูนานเท่าไหร่อสูรที่ออกมายิ่งแกร่งขึ้นตามไปด้วย"
"หวังว่าคงไม่ใช่ระดับ 3 นะคะ แบบนี้ต่อให้ไม่ใช่เขตเราที่ประตูเปิดแต่ ถ้ามันออกมาเขตข้างๆเขตเรา พวกเราก็คงโดนลูกหลงแน่"
"รีบกลับบ้านไปเตรียมตัวกันเถอะ"
"ใช่ๆ"
ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในร้านก็มีหญิงสาวคนนึงเดินไปขวางประตูร้านไว้
"สงบใจลงก่อนทุกคน ฉันคือผู้พิชิตระดับ 3 ดาว เอชาเน่ นิมโพทาร์ จากทีม นิวสตาร์ สมาชิกทีมของเรากำลังทำธุระในเขตนี้ หากเกิดประตูขึ้นมาจริงๆ ฉันขอให้คำมั่นสัญญาว่าตัวฉันและสมาชิกทีมนิวสตาร์จะปกป้องทุกคนให้ปลอดภัยเอง"เส้นผมสีขาวนัยตาสีน้ำเงิน ชุดที่ดูเหมือนเครื่องแบบสำหรับผู้พิชิต และสีหน้าที่มุ่งมั่นจริงจังทำให้ตัวเธอดูมีความน่าเชื่อถืออย่างมาก
"อะ ทีมนิวสตาร์ หรือว่าจะเป็นทีมน้องใหม่ที่กำลังมาแรงในดินแดนที่ 7 แห่งนี้เคยออกไปล่า อสูรเฮลฮาวระดับ 3 ดาวได้"
"นามสกุล นิมโพทาร์ หรือว่าจะเป็นตระกูลที่มีผู้นำเป็นผู้พิชิตระดับ 5 ดาว ราชสีห์เพลิงคราม ท่าน อาเซน่อน นิมโพทาร์ผู้นั้น"
"อา แบบนี้พวกเราคงปลอดภัยแล้ว"
"ยอดไปเลย"
"ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ"
หลังจากที่เอชาเน่เปิดเผยตัวตนบรรยากาศในร้านก็ดีขึ้น เหล่าลูกค้าที่ตื่นตระหนกเกิดเหตุก็หันมาเลือกซื้อของหรือคุยกันถึงประตูทีี่มีโอกาสเกิดขึ้นในไม่ช้า และบางกลุ่มก็ยังคงล้อมรอบเอชาเน่ไว้ราวกับเป็นดาราดัง
แต่ทว่าเหตุเกิดที่เกิดขึ้นทั้งหมดกลับไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสีหน้าของคนๆนึงที่กำลังจ้องมองไปยังทีวีที่กลายเป็นรายการตลก
'หืม ระดับ 4 แถมยังอยู่แถวๆนี้ นี่มันค่อนข้างแย่เลยแฮะ ต่อให้มีทีมที่สามารถจัดการเจ้านี้ได้จริง แต่คงใช่เวลาพักนึงกว่าจะรวมทีม ป่านั้นแถวนี้คงราบเป็นหน้ากลองแล้วหละ'
"ขอโทษนะคะ คุณพนักงานช่วยคิดเงินให้หน่อยค่ะ"ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังคิดอะไรบางอย่างก็มีเสียงนึงเรียกขึ้นมา
"ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ฉันจะปกป้องร้านแห่งนี้ไว้เอง"เสียงนั้นคืดเอชาเน่ที่หลุดออกมาจากฝูงชนได้ เธอที่เดินมาคิดเงินเห็นพนักงานหนุ่มแว่นร่างสูงใหญ่และท้วมเล็กน้อย กำลังจ้องไปที่ทีวีที่รายงานข่าวไปเมื่อกี้ก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าเค้าคงกังวลอยู่จึงพยายามปลอบพนักงานคนนั้น
"อะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ ทั้งหมด 3 รายการนะครับ"พนักงานหนุ่มที่ถูกเรียกกล่าวขออภัยพร้อมกับทำงานด้วยความเป็นมืออาชีพ
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
"3 รายการทั้งหมด 165 มินเธี่ยม ครับ"
"ชำระบัตรผู้พิชิตค่ะ"
"เรียบร้อยครับ ขอบพระคุณที่อุดหนุนนะครับ"
"คุณพนักงานก็เตรียมตัวอพยพด้วยนะคะ จะได้ปลอดภัยเผื่อประตูเปิดแถวนี้"
หลังจากที่ชำระเงินเสร็จแล้วเอชาเน่ก็กล่าวเตือนชายหนุ่มและคนในร้านให้อพยพอีกครั้งก่อนรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูง และหลังจากที่เธอไปไม่นานลูกค้าในร้านก็ทยอยออกไปหมดและไม่มีใครเข้ามาเพิ่มเพราะประกาสข่าวด่วนนั้นำให้ผู้คนเตรียมตัวอพยพได้ทุกเมื่อแทนที่จะมาเดินื้อของสบายใจเฉิบ
ติ๊ง เสียงข้อความโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเก็บของปิดร้าน
'ปกป้องร้านด้วย'
"อา ตาแก่นั้น ก็เคยบอกไปแล้วไงว่าฉันคนนี้จะไม่ยุ่งกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว ยุ่งยากสะจริง"ชายหนุ่มที่ได้อ่านข้อความเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวก่อนจะรีบเก็บข้าวให้เสร็จแล้วล็อคประตูร้านก่อนจะเดินออกไป ท่ามกลางถนนที่ปราศจากผู้คน
3 ชั่วโมงผ่านไป ห่างจากร้านสะดวกซื้อแห่งนั้นไปประมาณ 3 กิโลเมตร มีเหล่าผู้คนที่ยืนจ้องมอง ประตูมิติที่กำลังค่อยๆขยายตัวขึ้น หนึ่งในคนเหล่านั้นคือเอชาเน่แห่งทีมนิวสตาร์ที่ปรากฏตัวที่ร้านสะดวกซื้อ
"ขนาดและคลื่นความถี่นี้มัน ระดับ 3 ดาวตัวใหญ่มากแน่ๆ"
"นี้มันชักจะแย่แล้วสิ ไม่มีกำลังสนับสนุนมากกว่านี้แล้วหรอ"
"ตอนนี้เรามีแค่ระดับ1 9 คน ระดับ2 6 คน ระดับ3 2คน เองนะ เกณฑ์ขั้นต่ำของการระดับมืออสูรระดับ 3 คือต้องมีผู้พิชิตระดับ 3 อย่างน้อย 3 คนนะ"
หลังจากได้สังเกตุการมาระยะนึงทำให้สามารถระบุได้ว่าอสูรที่กำลังจะออกมาจากปผระตูมิติตรงหน้านั้นคืออสูรระดับ 3 นั้นทำให้เหล่าผู้พิชิตที่มาถึงต่างกังวลเป็นอย่างมาก
"เห้ย ยัยหนูทีมของเธอยังไม่มาอีกหรอ"ชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่ที่สะพายดาบใหญ้ไว้ด้านหลังหันไปถามเอชาเน่ที่มีสีหน้าตึงเครียด
"หัวหน้าบอกว่าทางนั้นกำลังติดธุระสำคัญอยู่ให้พวกเราพยายามต้านเอาไว้ก่อนถ้าเกินกำลังจริงๆคะ"เอชาเน่ตอบกลับไปด้วยท่าทีขลาดความมั่นใจ ก่อนหน้านี้เธอได้บอกกับคนเหล่านี้ว่าทีมของเธอกำลังมาถ้าทุกคนรวมตัวกันต้องจัดการอสูรระดับ 3 ได้แน่ๆ แต่ทว่าจู่ๆหัวหน้าของเธอก็ส่งข้อความมาว่าติดธุระด่วนให้พยายามต้านกันไว้ก่อนจากนั้นก็ติดต่อคนในทีมไม่ได้อีกเลย และที่แย่ยิ่งกว่าสัญญาณของประตูตรงหน้านั้นบ่งบอกว่าสิ่งที่จะออกมาไม่ใช่แค่อสูรระดับ 3 ทั่วไป ยิ่งกดดันเธอเข้าไปอีก
กร๊ากกกกกก
ในระหว่างที่เอชาเน่กำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะออกมา ก็เกิดเสียงร้องของอสูรดังออกมาจากประตูมิติ
"เตรียมรับมือประตูจะเปิดแล้ว!!!"ชายสะพายดาบใหญ่ได้ตะโกนเตือนทุกคนพร้อมกับคว้าดาบออกมา
ในขณะนั้นเองที่ยอดตึกไม่ไกลจากที่แห่งนั้น ก็มีชายคนนึงกำลังมองไปทางสถานการณ์ที่กำลังปะทุ
"หลุมดำ"ชายหนุ่มได้ยื่นมือออกไปข้างหน้าแล้วเอ่ยคำสั้นๆออกมา
กร๊ากกกกกก กร๊ากกกกก
ทันใดนั้นประตูมิติที่กำลังจะระเบิดจู่ๆก็หดตัวลงพร้อมกับเสียงร้องของอสูรที่ฟังดูทรมาน จากนั้นประตูมิติก็ระเบิกออกมา
สิ่งที่อยู่ปรากฏออกมาจากประตูมิติอสูรขนาดใหญ่เท่าบ้าน 3 ชั้น ลักษณะคล้ายไก่มีปีกเหมือค้างคาว ลำตัวเต็มไปด้วยเกล็ดสีเขียวมีหางยาวปลายแหลมราวกับหอก ในสภาพลมหายใจลิบหลี่นอนโชกเลือดอยู่ตรงหน้าเหล่าผู้พิชิต
"ค็อกคาทริซ!!!"ผู้ใช้ดาบใหญ่ได้ตะโกนขึ้นด้วยความตกใจหลังจากที่เห็นอสูรตรงหน้า
"ค็อกคาทริซ เป็นไปไม่ได้!!! มันเป็นอสูรระดับ 4 เลยนะ"
"อสูรระดับ 4 ไม่เคยมีประตูมิติไหนที่มีอสูรระดับ 4 ออกมาเลยนะ"
"แต่ดูมันสิสภาพแบบนั้นเหมือนมันจะใกล้ตายแล้วนะ"
"ทำไมที่ออกมาคราวนี้ถึงเป็นอสูรระดับ 4 สภาพใกล้ตายหละเนี้ย"
เหล่าผู้พิชิตที่เห็นภาพตรงหน้าทำให้สับสนกับสถานการณ์ตอนนี้ แต่ทว่ากลับมีคนนึงที่สัมผัสบางอย่างได้ จึงหันมองทางด้านยอดตึกที่ชายหนุ่มอยู่นั้นคือ เอชาเน่
"นั้นมัน"ถึงแม้จะหันไปทันทีที่สัมผัสอะไรบางอย่างได้แต่สิ่งที่เธอมองเห็นเป็นแผ่นหลังของคนที่กำลังจะเดินจากไป แต่ถึงจะเป็นเพียงแผ่นหลังแต่เธอก็จดจำชุดที่ชายคนนั้นใส่ได้ดี เป็นชุดที่เธอเพิ่งเห็นไปเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อน มนคือเครื่องแบบของร้านสะดวกซื้อแห่งนั้น
'หรือว่าจะเป็นพนักงานคนนั้น'
"ยัยหนูกำลังมองอะไรหนะ"ผู้ใช้ดาบใหญ่ที่สังเกตุเอชาเน่หันไปมองทางอื่นจึงถามขึ้นทำให้เธอตื่นจากภวังค์ความคิด
"อะ ป่าวค่ะ หนูคิดอะไรนิดหน่อยคะ"
"อืม ตอนนี้ให้จดจ่อกับสถานการณืตรงหน้าก่อนเถอะ"
"ทุกคน!!! ตอนนี้ประตูมิติหายไปแล้วนั้นหมายความว่ามีแค่เจ้าค็อกคาทริซนี้เท่าั้นที่ออกมา และถึงแม้มันจะเป็นอสูรระดับ 4 แต่สภาพมันตอนนี้คงทำอะไรเราไม่ได้แล้ว อาจเป็นเพราะประตูมิติคราวนี้มันผิดพลาดหรืออะไรก็ช่าง แต่เรามาร่วมมือกันโจมตีสังหารมันให้จบก่อนเถอะ"ผู้ใช้ดาบใหญ่ที่เรียกสติเอชาเน่เสร็จนั้นจึงหันไปสั่งการให้ทุกคนสังหารอสูรตรงหน้าให้เสร็จเพื่อไม่ให้มันจะฟื้นตัวได้ก่อน แต่ถึงพวกเค้าไม่ลงมือที่ผู้ใช้ดาบก็คิดว่ามันคงจะตายไปเองในไม่ช้า เพียงแต่ต้องปิดงานให้จบโดยไว
"ครับ/คะ/รับทราบ"เหล่าผู้พิชิตได้ขานรับก่อนจะตั้งท่าเตรียมโจมตี
"เอาหละนะ 3 2 1 คลื่นดาบคลั่ง!!!"
"ลูกไฟยักษ์"
"ศรทะลวงเหล็ก"
"หนาวน้ำแข็ง"
"ใบมีดวายุ"
"หนามกุหลาบเพลิงคราม"
เหล่าผู้พิชิตได้โจมตีออกไปพร้อมเพียงกันด้วยทักษะหรือเวทมนต์ที่ตนถนัด
ตู้มมมม
หลังจากการระเบิดและควันจากการโจมตีหายไปก็ปรากฏให้เห็นค็อกคาทริซที่ที่แทบจะไม่มีแผลมากไปกว่าเดิมสักเท่าไหร่แต่แน่นิ่งไปแล้วอยู่
"เอาหล่ะ ทุกคนผมร้อยตรีซันเก็ทสึ โทโยขอเป็นตัวแทนรัฐบาลสำหรับการปฏิบัติการครั้ง ตอนนี้ทุกคนสามารถแยกย้ายกันได้ และโปรดอย่าลืมไปรายงานผลที่ศูนย์ใน 24 ชั่วโมงด้วย และขอให้ท่านโพมีเธี่ยนอวยพรต่อทุกคนลาก่อน"ผู้ใช้ดาบใหญ่คนนั้นทำท่าวันทยหัตถ์ให้กับเหล่าผู้พิชิตก่อนจะจากไปที่แท้เค้าคือทหารของรัฐบาลเป็นผู้พิชิตที่ทำงานให้รัฐบาลโดยตรงไม่ผ่านหน่วยงานดูแลแบบผู้พิชิตทั่วไป
10 นาทีต่อมา เอชาเน่ ที่แยกตัวออกมาพุ่งตรงมาที่ตึกที่พบเห็นชายคนนั้น
"ไม่มีร่องรอยการใช้มานา ไม่มีร่องรอยของคนที่ขึ้นมา และที่นี้คือตึกร้างไม่มีกล้องวงจรปิด นี้มันไม่มีเบาะแสอะไรเลย หรือว่าเราจะคิดไปเองกันนะ"
ตึ้ด ตึ้ด ตึ้ด
ในระหว่างที่เธอกำลังคิดถึงเรื่องราวต่างๆในวันนี้เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
"ฮัลโหล"
"พี่กับคนอื่นไปอยู่ที่ไหนมาเนี้ย"
"หา ก็ตามที่ได้ยินมานั้นแหละค็อกคาทริซ"
"เดียวค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้พี่ช่วยหาข้อมูลคนๆนึงให้หนูหน่อย"
"ก็คนๆนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในวันนี้ก็ได้"
"ได้ เดียวหนูพิมบอกรายละเอียดไป"
"โอเค"
หลังจากอีกฝั่งวางสายอาชาเน่ก็หันไปมองทิศทางของร้านสะดวกซื้อแห่งนั้น
"ลางสังหรณ์ของฉันบอกมาว่านายนั้นไม่ธรรมดา เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ


"อีก 1 เดือนนับจากนี้สถาบันฝึกฝนผู้พิชิตวิชาชีพจะเปิดภาคเรียนใหม่แล้ว ทางเราได้ข่าวจากวงในมาว่าปีนี้ทางรัฐบาลได้ทำการเพิ่มมาตรการฝึกฝนที่เข้มงวดขึ้นเพราะของรางวัลในการจบหลักสูตรที่พิเศษของปีนี้"รายงานข่าวจากทีวีติดผนังในร้านกาแฟแห่งหนึ่งยังคงฉายเพื่อสร้างความครึกครื้นให้ลูกค้า
"ฉันบอกแล้วไงว่าจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อีก เรื่องเมื่อคราวก่อนเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ"แจ็กเกอร์ นั่งที่ฝั่งนึงในของโต๊ะตัวในสุดของร้านกำลังคุยกับชายคนนึงอยู่
"แต่หัวหน้าครับ หัวหน้าก็น่าจะเห็นแล้วนี้ครับว่าตอนนี้พวกอสูรกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ประตูมิติที่หัวหน้าจัดการไปยังปล่อยอสูรระดับ 4 ออกมาเลยด้วยซ้ำ"ชายร่างกายกำยำที่เรียกแจ็กเกอร์ว่า'หัวหน้า'พยายามโน้มน้าวแจ็กเกอร์ ด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
"เหอะ ค็อกคาทริซ ทั้งขนาดพละกำลังและพลังทำลายร้างของเจ้าไก่นั้นแทบจะใกล้เคียงกับระดับ 3 มีเพียงแค่ความสามารถพิเศษของมันเท่านั้นแหละที่ทำให้มันอยู่ในระดับ 4"
"แต่มันก็ระดับ 4 นะครับหัวหน้า มันไม่เคยมีกรณีที่ประตูมิติปล่อยระดับมากกว่า 3 ออกมาเลยนะครับ แถมเมื่อวันก่อนถ้าไม่ใช่ราชสีห์เพลิงครามคนนั้นอยู่แถวนั้น มีหวังกำลังจุดC73ต้องพังเพราะฝูงอสูรที่นำโดย มัลติคอร์ 3 ตัวแน่ๆ"
"หืม อาเซน่อน นิมโพทาร์ งั้นหรอ" เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อน ทำให้แจ็กเกอร์รู้สึกว่าหมู่นี้ได้ยินชื่อคนตระกูลนิมโพทาร์บ่อยแปลกๆ
"มีอะไรกับราชสีห์เพลิงครามคนนี้รึเปล่าครับหัวหน้า"เมื่อเห็นถ้าทีที่กำลังครุ่นคิดของแจ็กเกอร์ ชายร่างกำยำก็คิดว่าบางทีราชสีห์เพลิงครามอาจเป็นกุญแจให้แจ็กเกอร์ตอบรับคำขอของตน
"ป่าวไม่มีอะไร"
"จริงสิหัวหน้า ที่สถาบันเรามีนักเรียนคนนึงค่อนข้างมีพรสวรรค์ อายุแค่ 24 แต่มาถึงระดับ 4 แล้ว แถมความสามารถในการต่อสู้ค่อนข้างดีด้วย รู้สึกจะชื่อ ดูจัส นิมโพทาร์ เป็นลูกชายของราชสีห์เพลิงคราม" ชายร่างกำยำคิดลองใช้ชื่อของราชสีห์เพลิงครามมาชักจูงแจ็กเกอร์ดู
"หยุดสิ่งที่แกคิด ฉันกับตาลุงคนนั้นไม่เคยเจอกันมาก่อน แค่พักนี้ได้ยินชื่อคนตระกูลนี้บ่อย"แจ็กเกอร์สามารถรู้แผนของชายร่างกำยำจึงตัดไฟตั้งแต่ต้นลม
" สมกับเป็นอ่านความคิดผมออกอีกจนได้้ ฮะฮะฮ่า"
"เอาเป็นว่าเรื่องนี้เอาไว้คุยกันต่อทีหลังฉันต้องไปเปิดร้านแล้ว"แจ็กเกอร์จัดบทสนทนาและกำลังจะลุกขึ้นยืน
"เดียวก่อนสิครับหัวหน้าต่อให้หัวหน้าไม่เป็นอาจารย์สอนสถาบันฝึกฝนแต่หัวหน้าก็ไม่ต้องไปทำงานแบบนั้นก็ได้หนิครับ"ชายร่างกำยำร้องเรียกก่อนแจ็กเกอร์จะเดินออกไป เมื่อหวนรำลึกถึงอดีตที่เคยใช้ร่วมกัน ชายที่กำลังจะจากไปนั้นแตกต่างไปจากเดิมมาก
"เจสันเอ๋ย บางครั้งเวลาที่ได้มองพวกมนุษย์ใช้ชีวิตอย่างปกติไม่ทุกข์ร้อนอะไร มันก็ช่วยย้ำเตือนบางอย่างได้ดีนะ แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าหัวหน้าสักที หัวหน้าของนายตายไปในเหตุการณ์นั้นแล้ว"แจ็กเกอร์หันมาตอบคำถามของชายร่างกำยำก่อนจะเดินออกไป
"หัวหน้า..." ชายร่างกำยำนามเจสันได้มองชายหนุ่มเดินออกไปด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย
กลางดึกของคืนนั้น
" เห้ย ตาแก่ไหนแกบอกว่าจัดการแล้วไง แล้วไหงไอเจสันมันยังมาโผล่ที่นี้ได้"แจ็กเกอร์ที่จู่ๆก็ต้องไปพบกับเจสันในวันนี้รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายใน 3 ปีที่ผ่านมาต้องมาวุ่นวายในช่วงหลายวันนี้ัถึงโทรไปหาคนๆนึง
"ฉันก็พยายามห้ามแล้วนะแต่ดูเหมือนพวกรัฐบาลบัดซบนั้นจะไม่คอ่ยฟังคำตาแก่คนนี้คนนี้แล้วหละ สงสัยเพราะอายุมากล้วมั้ง ฮะฮ่า"ปลายสายเป็นเสียงของชราคนนึงที่ฟังดูร่าเริง
"ชิ อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะตาแก่เจ้าเล่ห์แก่นั้นแหละเป็นคนบอกให้มันมาใช่ไหม"
"ไอหยา สมกับเป็นศิษย์รักของตาแก่คนนี้ เดาคีวามคิดฉัันได้แม่นจริงๆ"
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกตนว่า"ศิษย์"แจ็กเกอร์ก็ใจเย็นลง"แล้วสรุปจะให้เอายังไงกันแน่"
หลังจากที่ได้ยินน้ำเสียงของแจ็กเกอร์เย็นลงปลายสายก็เงียบไปพักนึงก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ตอนนี้สถานการณ์ทั่วโลกกำลังแย่ลงเรื่อยๆพวกอสูรระดับกลางเริ่มออกมามากขึ้นส่วนระดับสูงบางตัวก็เริ่มเคลื่อนไหว เพราะฉะนั้นเจ้าหนะ ช่วยออกมาปลูกเหล่าเมล็ดพันธุ์ชั้นดีให้กลายเป็นป่าที่คอยคุ้มครองมนุษยชาติด้วยเถอะ"
"แต่คุณก็รู้หรอถ้าฉันคนนี้ลงมือทำอะไรสถานการณ์ก็มีแต่จะเลวร้ายลง แค่ฉันลงมือไปสันก่อนก็อาจทำมีระดับ4โผล่มาจากประตูมิตอีกก็ได้"
"แค่ช่วยสอน ไม่จำเป็นต้องลงมือใช้พลัง ตัวควบคุมพลังงานที่เจ้าสั่งไปก็ทำเสร็จแล้วเจ้าใส่มันไว้ก็ได้"
"หืม? เสร็จแล้วหรอ ผ่านมานานมากจนลืมไปแล้วนะเนี้ย เดียวฉันจะรีบไปรับมันเลยบอกคนพวกนั้นไว้ให้ด้วย"
"โอเค แล้วเรื่อง การสอนหละ"
"เดียวค่อยว่ากันอีกทีหลังลองใช้ตัวควบคุมระดับพลังงานก็แล้วกัน"หลังจากพูดจบแจ็กเกอร์ก็วางสายไปทันที
ณ ยอดเขาแห่งนึงที่สูงเหนือก้อนเมฆ
"ศิษย์เอย ไม่มีใครโทษเจ้าจากเรื่องในครั้งนั้นหรอก ทั้งหมดเป็นเพียงโชคชะตาที่บิดเบี้ยวก็เท่านั้น"ชายชราผมขาวกำลังจ้องมองสายโทรศัพท์ที่ถูกตัดไป มองภายนอกอาจจะดูเหมือนชายชราธรรมดาตามท้องถนน แต่ทว่าสิ่งที่เท้าของเค้ายืนอยู่นั้นกลับไม่ใช่พื้นผิวของโลก แต่เป็นกระบี่เล่มนึงที่ลอยอยู่กลางอากาศ
"พวกฝูงไวเวิร์น กำลังบินมาทางนี้จริงๆด้วยสินะ ต้องใช้คนแก่ออกเรี่ยวออกแรงอีกแล้ว"ชายชราเงยหน้าขึ้นมองขอบฟ้าที่ห่างไกลออกไปพร้อมเอยขึ้น จากนั้นกระบี่ที่ชายชรายืนอยู่ก็พุ่งไปทางนั้นด้วยความเร็วสูงจนนำพาชายชราหายไปภายในพริบตา


"ท่านต่อไปครับ"ชายหนุ่มขานเรียกลูกค้าคนต่อไปด้วยความเบื่อหน่ายในร้านสะดวกซื้อ
"สวัสดีคะ เจอกันอีกแล้วนะคุณพนักงาน"หญิงสาวผู้เป็นลูกค้าคนถัดไปกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใส
"เออ คุณคือคุณนิมโพทาร์ ใช่ไหมครับ"ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าจะคิดเงินก็เงยหน้าขึ้นมามองลูกค้าตรงหน้า ก่อนจะทำท่าทางนึกเล็กน้อยแล้วตอบกลับไป
"ใช่แล้วค่ะ แต่เรียกชื่อตรงๆก็ได้นะคะ"
"ครับ"ชายหนุ่มขานรับแล้วกดหน้าคิดเงินต่อ
"...."
"ทั้งหมด 4 รายการ 142 มีเธี่ยมครับ"หลังจากคิดเงินสดเค้าก็ยื่นของให้พร้อมกับเรียกเก็บเงิน
"จ่ายบัตรค่ะ"เธอก็ยื่นบัตรให้
"เรียบร้อยครับ โอกาสหน้ามาใหม่นะครับ"ชายหนุ่มคืน
"ก่อนจะไปขอทราบชื่อ? ได้ไหมคะ"เอชาเน่รับบัตรและถุงสินค้าแล้วทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็หันกลับมาถามบางอย่าง
"ครับ?"ชายหนุ่มทำอะไรไม่ถูกกับคำถามที่กระทันหันนี้
"ได้ไหมคะ?"เธอถามซ้ำอีกครั้ง
"เออ แจ็กเกอร์ ดีลักค์ครับ"เค้าที่เห็นเธอถามย้ำอีกครั้งจึงตอบออกไป
"ขอบคุณคะ"เอชาเน่หลังจากที่ได้คำตอบก็เดินออกจากร้านไป
ชายหนุ่มที่ก็มองตามเธอที่ค่อยๆห่างออกไป
"ไม่เลวหนิพี่ชาย"ลูกค้าคนที่ต่อแถวด้านหลังเอชาเน่ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเดินขึ้นมาข้างหน้าต่อจากเธอแล้วแซวชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม
หลังจากเอชาเน่ออกมาจากร้านสะดวกซื้อเธอก็เดินไปยังร้านกาแฟนแห่งนึงที่อยู่ไม่ไกลนัก
"ได้ข้อมูลมาไหมพี่"เอชาเน่เดินเข้านั่งที่โต๊ะเดียวกับผู้ชายคนนึงก่อนจะเยถามขึ้น
"อืม คนๆนี้หน้าสนใจอย่างที่เธอพูดไม่มีผิด นอกจากชื่อกับประวัติข้อมูลเล็กน้อยแล้ว ข้อมูลประวัติอื่นในระบบเหมือนจะเป็นข้อมูลปลอมหมดเลย"ชายหนุ่มผมสีขาวหน้าตาหล่อเหลาตอบคำถามของเธอพลางหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดดู
"แล้วพี่ได้เจาะลึกเข้าไปไหม"
"มาขนาดนี้แล้วพี่หรอจะไม่ทำ แต่ขนาดใช่เครือข่ายตระกูลเราแล้วสิ่งที่ได้ก็คือนี้"ชายหนุ่มผมขาวยื่นแฟ้มหน้านึงให้เอชาเน่อ่าน
"ความลับราชการระดับสูงสุด"
"ความลับราชการระดับสูงสุดงั้นหรอ นี้มันหมายความว่ายังไงกันพี่"เมื่อเอชาเน่ได้อ่านมันก็ถึงกับเบิกตากว้าง แต่กิริยานี้กับทำให้เธอดูน่ารักมากกว่าเดิม
"ก็ตามที่เธอเห็น ความลับราชการระดับสูงสุด ข้อมูลของคนๆนี้ถูกรัฐบาลควบคุมไว้อย่างแน่นหนามีเพียงผู้เกี่ยวข้องไม่กี่คนที่เข้าถึงได้ สรุปก็คือชายคนนี้เป็นที่เกี่ยวข้องกับรัฐบาลอย่างลึกซึ้งแน่นอน ว่าแต่สิ่งที่เธอส่งมาแน่ใจนะว่าถูกต้อง"
"ใช่แล้วหนูมั่นใจ1000%เลย ในตอนที่ประตูกำลังจะเปิดหนูสัมผัสได้ถึงการใช้เวทมนต์บางอย่างที่ประตู จากนั้นเหตุการณ์ก็เป้นไปตามที่ทุกคนเห็น แล้วสัญชาตญาณของหนูก็บอกให้หันไปมองทางนั้นแล้วก็เจอกับแผ่นหลังของคนๆนี้ที่กำลังเดินจากไป"เมื่อเอชาเน่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนเธอก็เชื่อว่าชายคนนั้นเป็นคนทำให้เกิดเหตุการณ์ผิดปกตินั้น
"ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่าชายคนนี้ก็อยู่อย่างน้อยระดับ 5 เลยนะ"
"ระดับ 5! เป็นไปไม่ได้ ระดับ 5 ที่ไหนจะมาเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อ ต่อให้เจ้าตัวยอมทำ พวกคนที่นั่งเก้าอี้แล้วชี้นิ้วในสภาคงไม่ยอมหรอก ระดับ 5 เลยนะ เป็นระดับระดับเดึยวกับพ่อของพวกเราเลยนะ"เอชาเน่ที่ได้ยินคำพูดของชายผมขาวถึงกับตกใจ โดยปกติแล้วผู้พิชิตจะแบ่งระดับความแข็งแกร่งได้เป็น 1-6 ดาว และเธอรู้ดีว่าระดับ 5 ดาวนั้นแข็งแกร่งและสำคัญต่อมนุษย์แค่ไหนเพราะพ่อของเธอก็เป็นระดับ 5 เช่นเดียวกัน ถึงแม้เธอจะเชื่อว่าแแจ็กเกอร์ ดีลักค์คนนั้นจะมีความลับบางอย่างแต่การเป็นระดับ 5 นี้มันก็เหลือเชื่อเกินไปสำหรับเธอ
"ก็ถ้าชายคนนั้นเป็นคนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์ประหลาดนั้นจริงมันก็มีแค่ความเป็นไปได้นี้เท่านั้นแหละ"
"นี้มัน..."เอชาเน่ที่ไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่ชายตรงหน้าพูดตอบโต้กลับไปไม่ถูก
"เรื่องนี้เอาไว้เท่านี้ก่อนพี่มีธุระต้องไปทำก่อนไปหละ ยังไงก็ตามช่วงนี้ก็อย่าเข้าใกล้คนๆนี้เกินไปหละ"ชายหนุ่มผมขาวลุกขึ้นเดินจากไป
"พี่ นี้ธุระอีกแล้วหรอ วันก่อนก็ทำหนูเกือบแย่ไปแล้วนะ อย่างน้อยวันนี้ก็จ่ายค่ากาแฟก่อนสิพี่"เอชาเน่พยายามเรียกชายหนุ่มกลับมาแต่ชายหนุ่มยังคงเดินออกพลางโบกมือให้เธอ จนเธอต้องยอมกลับมานั่งจ๋อยที่เดิม
"ระดับ 5 นี้มันจะเป็นไปได้ด้วยหรอเนี้ย"
กลางดึกคืนนั้น ชายคนนึงกำลังอ่านข้อความบนโทรศัพท์มือถือบนยอดตึกแห่งนึง
'เรื่องวันก่อนขอบคุณมาก หลังจากที่รายงานส่งมาก พวกเบื้องบนก็วุ่นวายกันใหญ่ทั้งเรื่องอสูรระดับ 4 ที่ออกมาจากประตูและเรื่องที่แกยอมเคลื่นไหว แต่ฉันจัดการให้แล้ว แล้วก็มีคนจากตระกูลนิมโพทาร์พยายามเจาะข้อมูลของแก แกจะให้จัดการเป็นพิเศษไหม'
"นิมโพทาร์ เอชาเน่ นิมโพทาร์"
"จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ เพราะยังไงเธอก็ไม่อาจรับรู้ถึงความจริงของโรงละครที่หลอกลวงแห่งนี้ได้"
แจ็กเกอร์กล่าวออกมาหลังจากที่ได้อ่านข้อความนั้นก่อนที่ร่างกายเค้าจะค่อยๆสลายกลายเป็นฝุ่นสีดำแล้วสลายหายไปท่ามกลางความมืด
ในขณะเดียวกัน ณ ชายแดนของดินแดนที่ 7 มีเสียงกรีดร้องและระเบิดมากมายไม่ไกลจากกำแพงขนาดใหญ่
"แย่แล้ว มันติคอร์ 3 ตัวกำลังมุ่งมาทางนี้"ชายคนนึงได้ร้องตะโกนเตือนคนอื่นท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยอสูร
"มันติคอร์ ระดับ 4 นี่ ปกติพวกนี้มันไม่รวมกลุ่มกันไม่ใช่หรอ"
"ผู้พิชิตระดับ 5 ยังไม่มาสักคนหรอแบบนี้พวกเราได้ตายหมู่ยกคณะกันแน่"
"แย่แล้วแบบนี้พวกเราต้องรีบถอยทัพก่อน"
"อ๊ากกก ช่วยด้วยแขนชั้น"
หลังจากเสียงเตือนเมื่อครู่ เหล่าผู้พิชิตที่กำลังต่อสู้กับอสูรอยู่ต่างก็เสียสมาธิทำให้บางคนเสียท่าโดนเล่นงาน แต่ทว่าจู่ๆก็มีสิงโตสีครามกระโจนเข้าใส่่อสูรที่กำลังพยามกระชากแขนของคนๆนึงให้ขาดอยู่
อ๊ากกกก
หลังจากที่สิงโตตัวนั้นกระโจนเข้าใส่อสูรก็กลายเป้นเปลวเพลิงสีครามแผดเผาอสูรตนนั้นจนกรีดร้องและดิ้นทุรนทุราย
"การโจมตีนี้มันไม่ผิดแน่"
ทหารคนนึงที่เห็นเหตุการณ์หันไปมองทางที่สิงโตสีครามกระโจนมา ก็พบกับชายวัยกลางคนผมสีขาวที่คาบซิก้าไว้ในปากกำลังกอดอกมองสถานการณ์ตรงหน้าอยู่
"เห มันติคอร์ 3 ตัวเลยงั้นหรอ คราวนี้คงมีแผลไปให้เอช่าน้อยของเราบ่นอีกแน่นอน"
ชายคนนั้นสูดซิก้าเข้าไปสูดใหญ่ก่อนจะอ้าปากปล่อยทิ้งออกมา แต่ก่อนที่ซิก้าแท่งนั้นจะร่วงถึงพื้นปลายที่ถูกเผาด้วยความร้อนจนกลายเป็นเถ้าจู่ๆก็มีไฟสีครามลุกขึ้นมากลืนกินซิก้าจนกลายเป็นเถ้าหมดทั้งแท่ง
"เพลิงสีครามพรจากทวยเทพเอ่ย จงกลายเป็นราชันแห่งสัตว์ป่าแล้วกลืนกินเหยื่อของเจ้า"
"เลโอเน่บูคาลัซ"
ชายวัยกลางยื่นมือข้างนีงออกมาข้างหน้าแล้วร่ายคาถาแล้วเกิดวงเวทไปทั่วสนามรบ จากนั้นเมื่อคาถาจบก็มีสิงโตสีครามเหมือนหมู่ครู่โผล่ออกมาจากวงเวทแล้วกระโจนเข้าแผดเผาเหล่าอสูรทั่วสนามรบจนหมด
"ไชโยเรารอดแล้ว"
"ท่านโพมีเธี่ยนทรงโปรด"
"ฉันรอดชีวิตแล้วนะเพื่อน ฉันรอดชีวิตแล้ว
"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตค่ะ ท่านอาเซน่อน"
หลังจากที่เห็นเหล่าอสูรถูกเผาจนหมดเหล่าผู้ที่เหลือรอดจากสมรภูมิก็ส่งเสียงกู่ร้องกัน บ้างก็ยินดีกับชีวิตที่มีอยู่ บ้างก็โศกเศร้ากับสหายที่เสียไป และบ้างก็ขอบคุณชายวัยกลางคนที่ช่วยชีวิตตน
"สติกันก่อนเหล่าผู้พิชิตเอ่ย ของจริงกำลังจะมาแล้ว"อาเซน่อนผู้นั้นได้ตะโกนเตือนสติเหล่าทหารผู้ที่กำลังสัมผัสกับชีวิตที่เหลือรอดของตน
คว๊ากกกกกก
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องของอสูรดังมาจากไม่ไกล
"มาแล้ว ทุกคนเตรียมพร้อมรบ คนที่บาดเจ็บหนักให้ถอยไปอยู่แนวหลัง ฉันให้สัญญาชีวิตของพวกแก ราชสีห์เพลิงคราม อาเซน่อน นิมโพทาร์ ผู้นี้จะปกป้องให้เอง!!!"
จบตอน


ในโลกแฟนตาซีที่ชื่อ "อิลวาเรน" ซึ่งเต็มไปด้วยอาณาจักรต่าง ๆ ที่ปกครองด้วยเวทมนตร์และพลังเหนือธรรมชาติ อาณาจักรเหล่านี้เคยอยู่ร่วมกันอย่างสงบ แต่แล้วความโลภและการแย่งชิงอำนาจก็ได้เปลี่ยนสันติสุขให้กลายเป็นสงครามที่ไม่สิ้นสุด หนึ่งในอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือ อาณาจักรไอวารัส ปกครองโดยกษัตริย์ "เฮลวิน อาร์เดน" ผู้มีพลังเวทแห่งดวงดาว แต่แผ่นดินของเขากำลังเผชิญกับการรุกรานจากอาณาจักรเงามืดที่ปกครองโดยจักรพรรดินี ราเวนน่า ผู้ใช้เวทมนตร์แห่งความมืดในการควบคุมเผ่าพันธุ์ปีศาจ


เฮลวินเริ่มใช้พลังเวทแห่งดวงดาวของเขาในการต่อสู้ ทว่าเวทมนตร์นี้มีขีดจำกัด เขารู้ว่าการใช้พลังนี้มากเกินไปอาจทำให้เขาเสียสละชีวิตของตัวเอง การต่อสู้กับกองทัพปีศาจเป็นไปอย่างยากลำบาก เจ้าหญิงเอเรียลต้องเข้ามาช่วยพ่อของเธอ และได้รับการทำนายว่าเธอคือ "ผู้ปลดปล่อยแห่งแสง" ซึ่งจะเป็นผู้กอบกู้โลกจากความมืดมิด


ในขณะที่เอเรียลและกลุ่มพันธมิตรออกเดินทางสู่หอคอยดำ ความวุ่นวายภายในอาณาจักรไอวารัสกลับทวีความรุนแรงขึ้น ขุนนางบางส่วนเริ่มสมคบคิดกับจักรพรรดินีราเวนน่าเพื่อโค่นล้มเฮลวิน การทรยศครั้งนี้ทำให้เมืองหลวงของไอวารัสถูกโจมตีจากภายใน เฮลวินถูกบังคับให้ปกป้องบัลลังก์ของตนในขณะที่กำลังส่งทัพไปต่อสู้กับศัตรูภายนอก


ในขณะที่เอเรียลพยายามฝึกฝนพลังของเธอ เธอได้พบกับแม่มดโบราณชื่อ ซีอาน่า ผู้ซึ่งเคยเป็นศิษย์ของราเวนน่า ซีอาน่าเปิดเผยคำทำนายที่ว่าเอเรียลจะต้องทำลายแหล่งพลังเวทแห่งเงาที่ซ่อนอยู่ในหอคอยดำ ณ ใจกลางจักรวรรดิเงามืด หากทำสำเร็จ เธอจะหยุดราเวนน่าและกองทัพปีศาจได้ แต่การเดินทางไปยังหอคอยดำนั้นเต็มไปด้วยอันตราย


เพื่อหยุดยั้งจักรพรรดินีราเวนน่า เฮลวินตัดสินใจรวบรวมพันธมิตรจากดินแดนต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น อาณาจักรอาเวลล่า ที่เต็มไปด้วยนักรบมังกร, นครวารีนาส ซึ่งปกครองโดยราชินีแห่งนางเงือก และ เผ่าภูติแห่งแสง ที่อาศัยอยู่ในป่าโบราณ การเจรจาครั้งนี้เต็มไปด้วยความระแวงและการต่อรอง ขณะที่เงามืดของราเวนน่าเริ่มคืบคลานใกล้เข้ามา
ในระหว่างการประชุมลับ เจ้าชายคาเลน แห่งอาเวลล่า ผู้เป็นนักรบมังกร และเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิดที่สุดของเฮลวิน เปิดเผยว่ากองทัพมังกรของเขากำลังถูกจู่โจมจากกองกำลังปีศาจของราเวนน่า ความหวาดกลัวแพร่กระจายไปในหมู่พันธมิตร ทำให้หลายฝ่ายเริ่มสงสัยในความสามารถของเฮลวินในการนำพวกเขาไปสู่ชัยชนะ


กษัตริย์เฮลวินมองออกไปจากหอคอยสูงของปราสาทไอวารัส เขารู้ดีว่าอาณาจักรของเขากำลังตกอยู่ในอันตรายจากการโจมตีของจักรวรรดิเงามืด เงาของปีศาจและสัตว์ร้ายแห่งความมืดปกคลุมดินแดนรอบนอก ขณะที่ข่าวการทรยศและการแทรกซึมภายในราชสำนักเริ่มแพร่กระจายออกไป
เจ้าหญิงเอเรียล บุตรสาวคนโตของเฮลวิน มีพลังเวทแห่งแสงที่สามารถส่องสว่างในความมืด แต่เธอยังไม่ได้รับการฝึกฝนเต็มที่ และกำลังเผชิญกับภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง เมื่อเธอได้รับมอบหมายให้นำทัพไปต่อสู้กับกองทัพของราเวนน่า ในขณะเดียวกัน ความลับเกี่ยวกับพลังที่แท้จริงของเธอก็เริ่มปรากฏขึ้น


การเดินทางของเอเรียลและพันธมิตรไปยังหอคอยดำเต็มไปด้วยการต่อสู้กับกองทัพปีศาจและกับดักเวทมนตร์ พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับนักรบแห่งความมืดผู้ทรงพลัง และการเสียสละของเหล่านักรบผู้กล้า เอเรียลต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังของตนและยอมรับชะตากรรมของเธอ
ในขณะเดียวกัน เฮลวินและกองทัพพันธมิตรต่าง ๆ ต่อสู้ในสมรภูมิสุดท้าย เพื่อยับยั้งการบุกโจมตีของราเวนน่า การใช้พลังแห่งดวงดาวครั้งสุดท้ายของเฮลวินสร้างแสงสว่างเจิดจ้าในความมืด แต่เขารู้ดีว่าชัยชนะจะขึ้นอยู่กับเอเรียลในการทำลายแหล่งพลังเวทของจักรพรรดินี


เมื่อราเวนน่าถูกปลดปล่อยจากพลังมืด โลกของอิลวาเรนก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง เฮลวินเสียสละพลังของเขาเพื่อปกป้องอาณาจักร แต่อนาคตของอาณาจักรอยู่ในมือของเจ้าหญิงเอเรียล ผู้ซึ่งกลายเป็นราชินีแห่งแสงและนำพายุคใหม่ของความสงบสุขมาสู่ดินแดน


เมื่อเอเรียลไปถึงหอคอยดำ เธอต้องเผชิญหน้ากับราเวนน่าด้วยตัวเอง ทั้งสองมีพลังเวทที่ยิ่งใหญ่ และการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นการตัดสินชะตากรรมของโลก เอเรียลค้นพบความจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับราเวนน่า ซึ่งเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อ
ในช่วงเวลาสุดท้าย เอเรียลต้องตัดสินใจว่าจะทำลายราเวนน่าหรือใช้พลังแห่งแสงเพื่อยุติความขัดแย้งอย่างสันติ ท้ายที่สุด เธอเลือกที่จะปลดปล่อยราเวนน่าจากคำสาปแห่งความมืด และยุติสงครามด้วยการทำลายแหล่งพลังเวท


เสียงย่ำเท้าดังสวบสาบบนทางเดินชื้นแฉะที่ถูกชโลมด้วยละอองฝนและหมอกหนาที่โรยตัวลงมายังพื้นดิน ตามทางเดินเล็กๆมีหินที่โดนตะไคร้เกาะ ดินโคลน ทั้งยังมีไม้พุ่มเตี้ยที่ขึ้นเป็นหย่อมๆกระจายอยู่ทั่วป่า มองทิศใดก็เจอแต่ต้นไม้สูงเต็มไปหมด วิสัยทัศน์แทบจะมองไม่เห็น ด้วยมีหมอกขาวขุ่นครอบคลุมทั้งป่า ท่ามกลางป่าเย็นชื้นยังมีเสียงหวีดหวิวของสายลมเบาบางที่พัดผ่านเป็นระยะ และนั่นชวนให้หวั่นระแวงทุกก้าวที่เดิน อากาศเย็นเยือกพาขนอ่อนตามร่างกายลุกชันอย่างห้ามไม่ได้ เจคได้แต่ยกแขนขึ้นมาลูบซ้ำไปมาหวังจะบรรเทาอาการหนาวเย็นลงได้ สองขายาวก้าวตามทางหญ้าเตี้ยๆที่พอจะเดินได้ เจคคิดว่าหากเขาก้าวออกไปจากเส้นทางแฉะๆนี้เขาคงหลงในป่าเป็นแน่ แต่ว่ายิ่งก้าวเดินไปข้างหน้า อากาศยิ่งเย็นลงจนเจคต้องดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะ เขาเดินอยู่สักพักหนึ่ง จู่ๆมีลมหอบเล็กๆ พักมาปะทะใบหน้า พร้อมกับกลิ่นประหลาดที่ลอยตามลมมา
หอม
เจคได้กลิ่นหอมประหลาดปนมากับสายลมเมื่อกี้ กลิ่นที่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร รู้เพียงแต่ว่ามันหอมมากจนเขาเผลอสูดเข้าไปหลายที เส้นทางด้านหน้าทอดยาวอย่างไร้ที่สิ้นสุด แต่หากเขาไม่ก้าวต่อ คงไม่รู้ว่ากลิ่นนี้มาจากไหนแน่นอน ความอยากรู้นี้จึงทำให้เจคก้าวเดินต่อ แต่ทว่าเมื่อเขาจะก้าวไปทางด้านหน้ากลับมีหมอกหนาโรยคลุ้งลงมาพร้อมเงาดำคล้ายว่าเป็นชายรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดคลุมสีดำมีหมวกยาวระพื้นดิน ดูไปคล้ายชุดคลุมพ่อมดที่เขาเห็นในหนังที่เพื่อนชอบดู เงาของคนหรืออาจไม่ใช่นั้นยืนอยู่ท่ามกลางหมอกสีเทา ไร้การขยับใดๆ และความสงสัยจึงนำพาให้เจคก้าวเดินเข้าใกล้ หวังจะได้ถามทางถ้าหากเขาเป็นคนแถวนี้
กึก…
อะไรกัน ทำไมขาถึงขยับไม่ได้
"เมื่อเวลาเหมาะสม นายเหนือหัวจะหวนคืน.... เวลานั้นใกล้มาถึงแล้ว"
เมื่อสิ้นเสียงนั้น หมอกยิ่งทวีคูณขึ้น หมุนวนราวกับเกิดพายุ ก่อนชายปริศนาจะก้าวเข้าไปในกลุ่มหมอกข้างหลัง ทิ้งให้เจคยืนอยู่กลางป่าใหญ่นี้คนเดียว เจคพยายามจะตามชายคนนั้นไป แต่เขากลับขยับขาไม่ได้นี่สิ! บ้าอะไรเนี่ย!!
"เฮ้ เดี๋ยว! คุณเป็นใคร? Hey!!"
เจคตะโกนเรียกคนตรงหน้าจนสุดเสียง คนตรงหน้าไม่มีท่าทีว่าจะได้ยิน ไร้เสียงตอบรับใดๆกลับมา มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่าน พร้อมกลิ่นหอมที่จางลงเพียงเท่านั้นที่เป็นคำตอบ
"เดี๋ยว! คุณ! คุณหยุดก่อน คุ….."
กริ๊งงงงงงงงง!
เฮือก!!!
เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือบนโต๊ะใกล้ๆเตียงแผดเสียงดังสนั่น จนชายหนุ่มที่นอนจมในความฝันบนเตียงนุ่มสะดุ้งเฮือกทันที
ฝัน…..เขาฝันแบบนี้อีกแล้ว
เช่นเคย เจคตื่นมาเจอกลีบดอกไม้นี่อีกแล้ว ตลอดระยะเวลา 4 ปี นับตั้งแต่เขาอายุครบ19ปี เขาก็เริ่มฝันประหลาดนี่ตลอด ทุกครั้งที่ตื่นเขาต้องเจอกับเจ้าดอกไม้ปริศนานี่ทุกที หรือบางทีเขาควรต้องมาคิดแล้วว่าสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินในฝันนั้นมันคืออะไร มันเกี่ยวอะไรกับเขากัน ทำไมถึงเอาแต่ฝันแบบนี้อยู่เรื่อย
ก่อนจะคิดไปต่างๆนานา เสียงเรียกจากหน้าห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน ดังชนิดที่ตึกข้างๆคงได้ยินด้วย คงเป็นพี่ชายของเขาละมั้งที่ขึ้นมา
สุดท้ายแล้วเจคจึงลุกขึ้นจากเตียง หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป เพราะวันนี้เขามีสอบที่มหาวิทยาลัย เขาคงต้องรีบเสียแล้ว และเรื่องฝัน ค่อยมาหาคำตอบทีหลังแล้วกัน ขืนนั่งคิดตอนนี้มีหวังพี่ชายสุดที่รักของเขาคงได้พังประตูเข้ามาลากคอเขาแน่นอน
เจคใช้เวลาเพียง 15 นาทีเท่านั้นกับการจัดตัวเองในห้องก่อนที่จะลงมาข้างล่าง อย่าที่เจเดาไว้ไม่ผิด แค่โผล่พ้นขอบบันไดขั้นสุดท้าย เสียงจากห้องครัวก็ตะโกนลั่นออกมาทันที
ให้ตายเถอะ ไม่มีครั้งไหนเลยที่พี่ชายเขาจะพูดปกติ
"เจค! พี่บอกให้รีบไง นายมีสอบนะ ไอ้เด็กคนนี้"
"เงียบเถอะน่าจูโน่ ผมทันอยู่แล้วน่า"
เจคตอบกลับทันควัน ไม่อย่างนั้นเมื้อเช้าของเขาคงจบลงด้วยการกินแซนด์วิชพร้อมบทสวดจากจูโน่เป็นแน่ ไม่รู้ว่าพี่ชายของเขาเมื่อไหร่จะเลิกบ่นเสียที เขาโตจนจะจบมหาลัยอยู่แล้วนะ
ให้ตายเถอะ เขาพูดคำนี้จนเบื่อแล้ว
ประเทศอังกฤษเขาว่ากันว่าใน 1 วันมีอยู่ 4 ฤดูนั้นไม่เกินจริงแต่อย่างใด เช้าของวันศุกร์นี้แสนจะอึมครึมไปด้วยเมฆครึ้ม มันบดบังแสงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่น อากาศวันนี้แสนจะแย่ มองไปซ้ายขวาผู้คนเดินเลียบฟุตบาทต่างพกร่มแนบข้างกันทั้งนั้น เป็นเรื่องชินตาที่เห็นได้ทั่วไป
ใครจะรู้กันล่ะว่าวันนี้นครหลวงจะมีสภาพอากาศอย่างไร แม้แต่พยากรณ์อากาศยังไม่แน่นอน เจคเองไม่ชอบพกของสิ่งใดนอกจากกระเป๋าสะพายหลังก็เป็นต้องกลอกตาทุกครั้งไป เพราะจูโน่บ่นอยู่ทุกวันเรื่องพกสิ่งของจำเป็น ถึงเขาไม่หยิบมันมา จูโน่ก็ยัดใส่มืออยู่ดี
แล้วใครสนกันล่ะ
ขายยาวใต้กางเกงตัวโคร่งสีเทาก้าวตามทางเดินอย่างเฉื่อยชา ใบหน้าได้รูปนั้นจดจ่ออยู่กับหน้าจอไอแพดที่เขาแนบไฟล์ข้อสอบไว้ พร้อมเพลงของศิลปินหนุ่มชาวอังกฤษที่โปรดแสนโปรดอย่าง Ed sheeran
อย่างน้อยเขาก็เหลือเวลาก่อนเข้าสอบตั้ง 1 ชั่วโมง จะยังไงก็ทันแน่นอน
เจคเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยดังเก่าแก่ที่ถ้าหากพูดถึงคงไม่มีใครไม่รู้จักเป็นแน่ ใช่ มหาวิทยาลัยที่เจคเรียนคือ Oxford มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอังกฤษ และได้ชื่อว่าเป็นสถานศึกษาชั้นนำระดับโลกที่มีประวัติความเป็นมายาวนาน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ เจคเรียนคณะ History of Art หรือ ประวัติศาสตร์ศิลปะ
แน่นอน ใครๆก็บอกว่าไม่น่าเชื่อ
แต่เชื่อเถอะ เขาชอบงานศิลป์พอๆกับชอบแกล้งจูโน่เลยทีเดียว
ใช้เวลาจากอะพาร์ตเมนต์จนถึงมหาวิทยาลัยเพียง 15 นาทีเท่านั้น ก็ถึงทางเข้าคณะของเจค นักศึกษาหลายคนต่างก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับเอกสารหรือหนังสือเพื่ออ่านก่อนเข้าสอบกันทั้งสิ้น
มีเพื่อนชายหนุ่มรูปร่างสูงหน้าตาขี้เล่นยืนโบกมือให้เจคตรงระเบียงทางขึ้นเท่านั้นที่ไม่ได้จดจ่อกับการอ่านแต่อย่างใด
"เฮ้! เจค! ทางนี้ วู้ว!!"
"เลิกเสียงดังน่าเกรย์"
ผ่านไปสามชั่วโมง และแล้วชั่วโมงแห่งการสอบผ่านพ้นไป นักศึกษาต่างพากันออกจากห้องสอบด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน บ้างก็มีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อ บ้างก็ปลงตก ก็แน่นอนว่าวันนี้สอบตัวสุดท้ายแล้ว เหลือแค่งานชิ้นที่ต้องส่งแยกเท่านั้น เหล่านักศึกษาปี4 อย่างเจคและเกรย์ก็จะจบออกไป เจคออกมาจากห้องสอบด้วยใบหน้ามึนตึง จะว่าง่ายก็ไม่ง่ายจะว่ายากก็ไม่ยาก ต่างกันกับเกรย์ที่ทำหน้าซังกะตายอยู่ระเบียงทางเดิน
"โอ่ยยย ให้ตายเถอะเจค นายจะทำจนมหาวิทยาลัยปิดเลยมั้ย ฉันจะอ้วกแล้ว จากใจเลยนะ อาจารย์ออกข้อสอบได้บ้ามาก มีอย่างที่ไหนให้฿@@฿ () & (/,) &..."
พ่อหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงชาวเกาหลีใต้ ได้แต่ขยุ้มผมของตัวเองจนไม่ได้ทรงไปหมด เจคได้แต่ทำหน้าเอือมๆกับเพื่อน ก็เมื่อเข้ายังทำหน้าลิงโลดอยู่แท้ๆ
"แล้วนายจะเอาไงกับงานที่อาจารย์ชิ้นสุดท้าย"
หลังจากระบายอารมณ์จนพอใจ เกรย์ก็กลับมาถามเจคด้วยใบหน้าเหนื่อยใจอีกรอบ สอบเสร็จแต่งานยังไม่เสร็จนี่มันดีใจไม่สุดจริงๆ
"ว่าจะลองไปค้นที่ห้องสมุดดู เผื่อได้ข้อมูลดีๆ"
"Good idea งั้นเป็นวันหลังเถอะเจค เออ นี่คืนนี้นายจะออกไปที่ The God Bar มั้ย "
"คงตามไป ฉันยังไม่ได้บอกจูโน่"
"พี่นายไม่บ่นหรอก นายโตขนาดนี้แล้ว"
เจคนึกถึงหน้าพี่ชายแล้วได้แต่ทำหน้าเอือม พี่ชายเขาน่ะยังเห็นเขาเป็นเด็กชายดูละมั้งถึงได้ทำอย่างกับว่าเป็นเด็กเหมือนแต่ก่อนไม่เปลี่ยน
"โอเค งั้นเจอกันที่หน้าร้านทุ่มครึ่งละกัน ฉันกลับละ"
"ตามนั้น"


น้ำหมึกสีเข้มสาดกระจายย้อมสีท้องฟ้าเป็นสีดำมืด ดวงจันทร์ประกายแสงเพื่อส่องสว่างในยามราตรีกำลังถูกมวลเมฆก้อนใหญ่เคลื่อนเข้าปกคลุม ผืนป่าใหญ่ในยามนี้แทบกลืนหายไปกับเงามืด ความเย็นยะเยือกแผ่กระจายไปทั่วผืนป่า หมอกหนาลอยลงสู่พื้นสร้างหยดน้ำค้างบนผืนหญ้าและใบไม้จนชื้นแฉะ ต้นสนสูงใหญ่แผ่อาณาเขตปกคลุมหลายร้อยตารางเมตร ห้อมล้อมไปด้วยหุบเขาและทะเลสาบ กลางป่าใหญ่ที่ไร้ซึ่งสิ่งปลูกสร้าง แต่กลับโดดเด่นด้วยปราสาทที่สร้างแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ตัวปราสาทสูงใหญ่มืดหม่นราวกับร้างมาแสนนาน คล้ายกับไร้การดูแล ไร้ผู้อยู่อาศัย ไม่ว่าจะเวลาใด ก็ดูราวกับอยู่ในยามค่ำคืนไร้แสงจันทร์ ไร้แสงอาทิตย์ รอบปราสาทรายล้อมด้วยกำแพงรั้วสูงใหญ่ ทำจากโครงเหล็กดัดลวดลายประณีตในสวนของปราสาทเรียงรายด้วยรูปปั้นเทพเจ้ามากมาย งดงามหากแต่ก็ลึกลับน่าพิศวง
เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุม เสียงย่ำเท้าของสัตว์สี่เท้าดังสะท้อนทั่วบริเวณ ดวงตาสีม่วงแกมเหลืองเฉียบคมจ้องไปยังเบื้องหน้าทุกฝีก้าว เส้นขนกลมยาวสวยสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ที่ริบหรี่ แต่นั่นไม่ทำให้ลดทอนความงดงามและน่าเกรงขามนั่นได้เลย หมาป่าตัวใหญ่เดินเข้าใกล้บริเวณปราสาทกลางป่า ร่างกายที่ขนาดกับพื้นค่อยยืดตรงขึ้น อุ้งเท้าที่ปกคลุมด้วยขนค่อยๆหดลงเป็นผิวหนังมนุษย์ สองเท้าหน้าแปรเปลี่ยนเป็นมือ ร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยขนสลวยถูกเปลี่ยนเป็นกล้ามเนื้อไร้อาภรณ์ปกปิด มีเพียงกางเกงขายาวสีดำที่ยังคงอยู่ ในหน้าหล่อเหลาแต่ยั่วยวนค่อยๆปรากฏขึ้น
ประตูสูงตระหง่านค่อยๆแง้มกว้างให้กับผู้มาเยือน โคมไฟเก่าตามทางเดินสว่างวาบเพื่อนำทางชายหนุ่ม ทอดยาวไปยังประตูโค้งยอดแหลม ลวดลายงดงาม
แอ๊ด....
เสียงประตูบานใหญ่ดังขึ้น เชื้อเชิญชายหนุ่มเบื้องหน้าให้เข้ามาเยือน คบไฟตามผนังสูงลุกโชนขึ้นทันที ปรากฏโถงกว้างสูงใหญ่ ม่านหนาทึบสีแดงโรยลงจากเพดานสูงจรดพื้น พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงไฟ ทำให้ดูสวยงาม บันไดหินอ่อนทอดขึ้นสูงก่อนจะแยกเป็นสองฝั่งซ้ายขวา ปูพรมสีแดงเลือดนกลวดลายสวยงาม ด้านบนวางขนานเป็นราวระเบียง แกะสลักเสาเล็กๆด้วยความวิจิตร ด้านหลังเป็นหน้าต่างบานสูงใหญ่ ประดับกระจกแก้วหลายสี สองข้างเป็นม่านแดงทึบประดับพู่สีทองโรยลงจากผนัง เช่นเดียวกันกับรอบโถงใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตตามสไตล์โรมาเนสต์อย่างลงตัว ซึ่งแตกต่างจากภายนอกที่ดูอึมครึมรกร้าง
"นี่ไม่คิดจะออกมาเจอฉันเลยรึไง"
ชายหนุ่มยืนเท้าสะเอว พร้อมเสียงที่สะท้อนทั่วโถงใหญ่ แต่ไร้การตอบรับใดๆ
"นายคงไม่อยากรู้อะไรดีๆ ฉันกลับเลยแล้วกัน"
น้ำเสียงเย้าแหย่ถูกเปล่งออกไป เสียงนุ่มดังก้องสะท้อนทั่วโถงปราสาท พร้อมกับร่างสันทัดนั้นเตรียมจะหันหลัง
พรึบ!
"เป็นคนแบบนี้หรอเจเรมี"
แสงเขียวสว่างวาบ พร้อมการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ในชุดผ้านอนผ้าแพรสีเขียวเข้ม คลุมทับด้วยชุดคลุมผ้าแพรสีเดียวกันอีกชั้น ใบหน้างดงามเรียบเฉยรับกับปลายจมูกรั้นเชิด และดวงตาสีเขียวอมฟ้าที่จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง
"ก็เรียกแล้วไม่ตอบเองวัลเดอเลียส"
"หัดรอเสียบ้างเถอะ"
"ก็นึกว่าจะไม่สนใจ"
"เข้าประเด็นเสียทีได้มั้ย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอยากติดรำคาญ
"นายก็หัดใจเย็นบ้างวัลด์" ปากอิ่มยิ้มกว้างรับกับดวงตาพระจันทร์เสี้ยวสีม่วงแกมเหลือง นั่นเรียกน้ำโหให้กับร่างโปร่งที่ยืนกอดอกอยู่หน้าบันไดยิ่งกว่าเดิม
ช่างน่ารำคาญนัก
ฉึบ!
ไม่ขาดคำ ลูกธนูสีดำลวดลายสีทองประณีตงดงามก็ลอยเฉียดหน้าของเจเรมี่ไปปักที่กลางกรอบรูปผู้เฒ่าผมขาวบนผนัง ทำให้ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นมลายหายไปทันที
"ถ้าฉันตายนายจะเสียใจ"
"ก็ใครให้เล่นลิ้นอยู่ได้ มีอะไรก็พูดมา"
"ยอมแพ้ วัลด์ ฉันไปเจอเด็กคนนั้นในเมืองนั่นมาแล้ว นายแน่ใจหรือว่าคือเด็กคนนี้จริงๆ" เจเรมี่เอ่ยถามอย่างสงสัย
"นายคิดว่าไงล่ะ"
วัลเดอเลียสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่พวกเขาจะเดิมเลี้ยวมายังห้องนั่งเล่นทางด้านขวาของโถงปราสาท
"เหอะ ไม่ได้มีอะไรเลย นอกจากร่างกายที่กำยำ เขาจะใช่ผู้นั้นจริงๆหรือ"
"นายจะบอกว่าการพยากรณ์ของโนแรนด์ผิดพลาดหรือไง" วัลเดอเลียสเอ่ยถึงเจ้าของฉายาแห่งเจ้าการทำนายและปัญญา ผู้เป็นพี่ชาย
"ใครจะกล้าหมิ่นกันเล่า แล้วนายเป็นยังไงบ้างล่ะ"
ไม่รู้ว่าชาดอกคาโมมายด์ร้อนกลิ่นกรุ่นละมุนมาอยู่บนโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ ชาร้อนส่งกลิ่นหอมอบอวลทั่วห้องนั่งเล่น ท่ามกลางเตาผิงที่จุดรออยู่ก่อนแล้ว มือขาวของเจเรมีจึงยืนไปหยิบขึ้นมาจิบอย่างละเมียด
"ฉันจะเป็นอะไรได้เล่า"
"ก็ดี"
"เจเรมี่ ที่นี่จะกลับมาเป็นดังเดิมในอีกไม่นาน ทุกอย่างจะสมบูรณ์"
ดวงตาสีอความารีนมองจ้องไปยังเตาผิง ประกายไฟสีเขียวลุกโชนขึ้นก่อนจะกลับมาเป็นสีแดงส้มอย่างเดิม
คงอีกไม่นาน คนผู้นั้นจะกลับคืนสู่ดินแดนแห่งคำสาป ดินแดนที่มีแต่ผู้เป็นราชาเท่านั้นถึงจะสามารถทำลายคำสาปและคืนความเป็นนิรันดร์ให้ดินแดนนี้ดังเดิม
[ในฝันของเจค]
"มาเถิดนายท่าน กลับคืนสู่ดินแดนที่จากมา"
เสียงที่จับไม่ได้ว่าชายหรือหญิงเปล่งออกมาจากกลุ่มหมอกหนาที่มีแสงสะท้อนจากด้านหลัง ให้เห็นเพียงรูปเงาเท่านั้น
"ดินแดนที่จากมา? ที่ไหน? พูดถึงอะไร"
เจคงงงวยกับคำพูดนั้นอย่างมาก ดินแดนอะไรกัน เขาเกิดที่ลอนดอนแล้วมาอยู่อ๊อกฟอร์ด จะมาจากไหนได้
ร่างนั้นค่อยๆเดินหายเข้าไปในหมอกหนา เจคไม่รอช้า ด้วยความสงสัย จึงก้าวยาวๆหวังจะเจอหน้าคนคนนั้นให้ได้ หวังจะถามให้หายสงสัย ร่างสูงเดินผ่านหมอกควันด้านหน้า แต่แล้วหมอกก็สลายไปทันที ราวกับไม่ต้องการโดนตัวเขา ข้างหน้าของเจคจากหมอกขาวกลับกลายเป็นทะเลสาบมืดมิด รายล้อมด้วย ต้นไม้สูงใหญ่ ก้อนหินกลมมนสีขาวห้อมล้อมผืนน้ำดูแปลกตา แต่ดูคุ้นตานัก
"ที่ไหนวะเนี่ย"
ความแปลกใจเริ่มมีมากขึ้น เมื่อครั้งนี้มาโผล่หน้าทะเลสาบ คนเมื่อกี้หายไปอีกแล้ว
จู่ๆก็แสงสีม่วงสว่างวาบเข้าตาเจค ด้วยความตกใจทำให้เขากลับเข้ามาสู่ความจริง ความที่ว่าเขาฝันอีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่มีกลีบดอกไม้ สร้างความแปลกใจมากขึ้น นับวันยิ่งแปลก เขาควรไปพบจิตแพทย์ดีหรือเปล่านะ
มือใหญ่ลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ รับเช้าวันใหม่ที่มาถึง แสงแดดยามเช้าอาบไล้ใบหน้าจองเจค เพื่อเรียกให้ชายหนุ่มลุกจากเตียงนอน เจคหาวหวอดๆก่อนจะพาตนเองเข้าห้องน้ำจัดการธุระตัวเอง
กลิ่นหอมโชยตลบทั่วบ้าน กลิ่นหอมแป้งแพนเค้กกับน้ำผึ้งเรียกเสียงโครมครามในห้องเจคเป็นอย่างดี ไวเท่าความคิดจึงได้มาที่ห้องครัว พบจูโน่ในผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่ายน่าเกลียด กำลังตักแพนเค้กออกจากกระทะใบจิ๋ว
ไม่รอให้เรียกเขาก็มานั่งตรงบาร์ของครัวทันที
"ตื่นเช้าจริงๆ ย๊า! เจค! นั่นมันของฉันนะ!" เสียงโวยวายก็ดังขึ้นทันทีเมื่อเจคใช้ซ้อมจิ้มแพนเค้กที่มีบลูเบอร์รี่วางคู่อยู่
"อันไหนก็เหมือนกันน่าจูโน่ โวยวายเป็นคนแก่ทำไม"
"อยากลงไปนอนกองที่พื้นก่อนได้กินแพนเค้กมั้ย"
ตามคาด พี่ชายของเขากับคำว่าอ่อนไหวเหลือเกินกับคำว่าแก่
"นี่จูโน่ ที่ไหนที่มีทะเลสาบแล้วมีหินกรวดสีขาวๆบ้างอ่ะ" ว่าไปพร้อมเคี้ยวแป้งนุ่มในปาก
"ไม่รู้สิ คำถามกว้างไปมั้ย ลองไปค้นเน็ตดูสิ"
"พี่มันจะเกี่ยวข้องอะไรกับที่ฝันมั้ย"
"มันต้องมีเหตุผลแหละเจค แล้วนายได้ยินอะไรเพิ่มมั้ยล่ะ" จูโน่พลางหั่นแพนเค้กก่อนจะจิ้มส่วนที่ไม่ได้หั่นเข้าปากแทน
เจคคิ้วขมวดขึ้น
"พูดถึงดินแดนอะไรก็ไม่รู้ว่ะ แปลก"
"มันแปลกตั้งแต่ฝันแล้ว"
"ผมจะลองเอามาต่อดูละกัน เรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้"
"มันอาจจะเกี่ยวกับนายจริงๆก็ได้"
และบทสนทนาของเจคและจูโน่ก็สิ้นสุดลง เมื่อต่างก็ต้องจัดการกับอาหารเช้า มีแต่เจคที่กำลังปะติดปะต่อเรื่องราวที่ฝัน จูโน่ได้แต่เหลือบตามองน้องชายที่หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความหนักใจ
หรือเขาควรจะช่วยเจคในเรื่องนี้จริงๆแล้ว