มันไม่ง่ายเลยที่จะทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ น้ำตาหลายร้อยหยดหลั่งไหลลงมาไม่ต่างจากสายน้ำ สิ่งที่ผมคาดหวังไว้ว่าพ่อกับแม่อาจจะรอดได้ แม้จะรู้ตัวอยู่ก่อนหน้าแล้วว่ามันเป็นเพียงแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ผมเชื่อในพระเจ้าที่จะคุ้มครองพวกท่านได้ เมื่อยามที่ได้ประกาศหันหลังผู้ท่าน สิ่งที่เลวร้ายและไม่อยากให้เกิดขึ้นมันก็เกิดขึ้นจนได้ เพียงแค่มีซอมบี้บุกโลกก็เลวร้ายขนาดไหนแล้ว ผมนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเองพลางคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ มากมายรวมถึงมีภาพมากกว่าหลายล้านภาพหลั่งไหลและผ่านไปในหัวเรื่อย ๆ จนไม่รู้ว่าภาพไหนเป็นภาพอะไร แต่พอที่จะสรุปได้ว่ามันอาจจะเป็นภาพแห่งความทรงจำที่มันเข้ามาในหัว
ตอนนี้ผมไม่มีครอบครัวให้กลับไปหาแล้ว…
ผมตัวคนเดียวแล้ว…
ที่แย่กว่านั่นก็คือ…
ผมเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของตัวเอง….
จะพูดเต็มปากก็ไม่ได้อีก เพราะว่าพวกเขาได้ตายตั้งนานแล้วจนกระทั่งฟื้นคืนชีพขึ้นมาเป็นซอมบี้ที่ไร้จิตใจ ไร้ความคิดอย่างที่เห็น ในความเป็นจริงผมเป็นคนที่ทำให้ร่างกายของพวกเขาไม่มีวันขยับได้อีกต่างหาก ต่อให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นฆาตกร แต่เทียบกันแล้ว ซอมบี้อีกตั้งหลายร้อยกว่าตัวที่ผมฆ่าไปก่อนหน้านั้นล่ะ? โลกทั้งใบจะไม่กล่าวหาว่าผมเป็นแจ็ค เดอะ ริปเปอร์ เลยเหรอ ลึก ๆ แล้วผมสรรเสริญเขานะ เป็นฆาตกรที่ตามฆ่าแต่ผู้หญิงตั้งหลายศพแล้วตำรวจก็ไม่สามารถจับได้ แต่น่าเสียดายที่ผมไม่เคยอ่านประวัติเขาเลย ถ้าผมบังเอิญเดินผ่านร้านหนังสืออาจจะเข้าไปหามาอ่านสักเล่มและคงหวังว่ายังจะมีให้ขโมยแทนที่จะขายและยังไม่ถูกทำลายไปนะ
ไม่มีน้ำตาให้ไหล ทั้ง ๆ ที่รู้สึกเสียใจ…เป็นเพราะอะไรกันแน่? พลังซอมบี้ที่อยู่ในตัวงั้นเหรอ? มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ เพราะผมก็ไม่เคยเห็นซอมบี้หลั่งน้ำตาเหมือนกัน
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้ พวกพ้องของผมกำลังมีปัญหาใหญ่ ทันใดนั้น อะดรีนาลีนก็สูบฉีดไปทั่วร่างกาย ส่งผลให้อารมณ์อ่อนไหวเมื่อสักครู่ได้มลายหายไปราวกับว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้แสดงความเสียใจออกมาเลยแม้แต่น้อย ผมหยิบเสื้อยืดสีแดงมาใส่และเสื้อคลุมสีดำที่ชายเสื้อยาวลงมาถึงเข้ามาสวม ซึ่งทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนแวมไพร์ แต่ในความเป็นจริงก็เป็นได้แค่ซอมบี้ จากนั้นก็คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายไว้ก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป ซึ่งผมก็ไม่ลืมที่จะเอาขวดเล็กติดมือไปด้วย เพื่อที่จะใส่เลือดซอมบี้มาดื่มเพื่อกลายร่าง ตอนนี้ผมเริ่มชินกับร่างของซอมบี้แล้ว แม้ว่าช่วงแรก ๆ ที่กลายร่างจะมีอาการเจ็บแปลบ ๆ บริเวณกล้ามเนื้อและกระดูกซี่โครงยาวจนไปถึงกระดูกสันหลัง นั่นอาจเป็นเพราะว่าการกลายร่างอาจจะต้องเคลื่อนบางส่วนของร่างกายเพื่อคงความแข็งแกร่งเพื่อรองรับพลังก็เป็นได้ ผมเจอซอมบี้ระหว่างทาง ผมใช้ดาบฟันคอของมันจนขาด โดยปกติแล้วมนุษย์ถ้าโดนตัดหัวออกจากบ่าจะมีเลือดพุ่งกระฉูดเป็นน้ำพุจากเส้นเลือดใหญ่ แต่มันใช้ไม่ได้กับพวกซอมบี้เพราะเลือดของพวกมันไม่ไหลเวียนตามร่างกายเนื่องจากหัวใจหยุดเต้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สิ่งที่ผมทำก็คือของควักหัวใจของมันออกมาและคั้นเลือดออกมาให้มากที่สุด เชื่อเหอะว่ากลิ่นของพวกมันเหม็นยิ่งกว่าเลือดมนุษย์หลายเท่าได้ และยังเป็นสีดำจนผมไม่ได้รู้สึกอยากจะพิศวาสมันสักเท่าไหร่ สู้ให้พวกมันมารุมกัดแล้วค่อยกลายร่างจะดีที่สุด แต่จากประสบการณ์การกลายร่างมาไม่กี่ครั้ง ผมจะต้องเสียพลังเล็กน้อยเพื่อรักษาแผลรอยกัดนี่อีก ถ้าดื่มเลือดแล้วกลายร่างจะดูเป็นการประหยัดพลังได้มากกว่า
แต่ก็นะ…ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง
สัจธรรมของโลกชัด ๆ
เมื่อบรรจุเลือดซอมบี้ได้เต็มแล้วก็จัดการนำฝามาปิดไว้แล้วเอาใส่ในกระเป๋าเสื้อคลุม โชคดีที่เป็นขวดไม่เล็กมาก จึงไม่ต้องห่วงเรื่องน้ำหนัก ผมเลยสามารถเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น เชื่อเถอะว่าพลังซอมบี้ที่ค้างอยู่ในตัวนั้นยังทำหน้าที่เสริมสมรรถภาพของผมได้ดีโดยการทำให้ผมวิ่งได้เร็วขึ้นจากความเร็วมนุษย์ปกติ พละกำลังก็มากขึ้นตาม แต่ก็ได้แค่เทียบเท่าเดอะ ร็อค เท่านั้น แต่โชคดีที่ผมเจอรถจักรยานยนต์จอดล้มอยู่หน้าคอนโดอยู่หลายคัน ซึ่งแต่ละคันดูสภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ส่วนมากจะสกปรกด้วยซ้ำ รถจักรยานยนต์พวกนี้จะเป็นรุ่นเวฟ แต่เมื่อมองดี ๆ แล้วผมกลับเจอขุมทรัพย์ นั่นก็คือ 'บิ๊กไบก์' สีดำซึ่งเป็นสีที่ผมโปรดปรายเอามาก ๆ แม้ว่าสภาพจะดูสกปรกไปหน่อย แต่พอจับยกขึ้นมาตั้งและสตาร์คเครื่อง (มีกุญแจเสียบคาไว้อยู่) เครื่องยนต์ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรมาก เสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่นเมื่อผมควบมัน ไม่ต่างจากม้าศึกที่มีอัศวินคู่ใจขี่อยู่
เพียงไม่กี่นาทีผมก็สามารถไปถึงคอนโดของนิวได้ แต่สิ่งที่เห็นก็คือประตูใหญ่หน้าคอนโดถูกทำลายลงไปแล้ว เศษกระจกและเศษไม้แปรรูปที่หักออกมาจากบานประตูบานใหญ่ตกมากองกับพื้นรวมถึงเศษอิฐ เศษปูน ที่ดูแล้วน่าจะมีการระเบิดเกิดขึ้น ซึ่งศัตรูเป็นใครกันถึงมีอาวุธแบบนี้ได้
มีซอมบี้เดินป้วนเปี้ยนอยู่ราวสิบตัว ไม่จำเป็นต้องใช้พลังซอมบี้ก็ได้ ความจริงถ้าจะใช้พลังซอมบี้ก็ไปกัดที่คอของตัวใดตัวหนึ่งและดื่มเลือดจนกลายร่างก็ได้ ไม่จำเป็นจะต้องคั้นเลือดใส่ขวดเก็บเอาไว้เลย
แต่ก็ช่างมันเถอะ…
ผมเดินเข้าไปฟันหัวซอมบี้ตก มีเลือดซึมไหลออกมาจากบาดแผล ผมจึงถือโอกาสเอาปากไปประกบกับแผลนั้นและดื่มเลือดที่ส่งกลืนเหม็นเนานั้นทันที พละกำลังของผมเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในตัว อะดรีนาลีนสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง การไหลเวียนของเลือดเร็วขึ้นจนร่างกายเริ่มร้อนฉ่า ใบมีดของผมผ่าศีรษะซอมบี้สองตัวขาดในฉับเดียว และฟันคออีกสามตัวหลุดจากบ่า ตอนนี้ขอให้มีพลังซอมบี้ ต่อให้มาพันตัวก็น่าจะรับมือไหวอยู่สบาย ๆ
เมื่อจัดการพวกมันจนหมด ผมรีบวิ่งไปที่ลิฟต์ ซึ่งในตอนนี้มันก็ยังทำงานเป็นปกติเมื่อกดปุ่ม ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ทำงาน ซึ่งมันก็ทำให้ผมโล่งใจได้หนึ่งเปาะ ครั้นประตูลิฟต์เปิด ผมรีบเข้าไปอยู่ในลิฟต์ทันทีและกดไปชั้นที่เป็นบ้านของผมในตอนนี้
หรืออาจจะไม่ใช่แล้วก็เป็นได้
นิ้วของผมรัวปุ่มปิดลิฟต์อย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ประตูลิฟต์เหล็กหนาเฮงซวยนี่ปิดให้เร็วที่สุด แต่ต่อให้กดจนปุ่มยุบหายไปมันก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น แต่ความคิดนั้นมันดันสวนทางกับอารมณ์ของผมพอดี เมื่อลิฟต์ได้ถูกดึงขึ้นไป สิ่งที่ผมรู้สึกได้อย่างหนึ่งก็คือ ระหว่างที่ตู้ลิฟต์กำลังถูกดึงขึ้นไป มันรู้สึกโงนเงนผิดปกติ ทั้ง ๆ ที่โดยปกติแล้วมันควรนิ่งกว่านี้ จู่ ๆ ลิฟต์ก็เกิดกระแทกขึ้นมา จากนั้นรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังดิ่งจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ
ฉิบหายล่ะ…สลิงลิฟต์ขาดงั้นเหรอ!?


แรงโน้มถ่วงของโลกนี้มันเท่าไหร่กันแน่ อันนี้ผมไม่รู้จะให้คำตอบกับตัวเองยังไงดี…
 ใช่…ผมกำลังล่วงสู่ที่ต่ำจากที่สูง ตอนนี้ภาพทุกอย่างได้ถูกทำให้ช้าลงด้วยเทคนิคอะไรบางอย่าง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันเกิดขึ้นในสมองของผมเท่านั้น มันเป็นภาพสุดท้ายที่เห็นก็คือความว่างเปล่า ท้องฟ้าที่มีแต่เมฆมีดำปกคลุมจนไม่เหลือแม้แต่แสงสุดท้าย ไม่ต่างจากชีวิตของคนเราที่กำลังเผชิญหน้ากับความทุกข์และดิ่งลงพสุธา อย่างน้อยผมก็ไม่ได้จะดิ่งลงอย่างเดียวดาย ยังมีเศษหิน เศษดินที่คอยดิ่งเป็นเพื่อนผม แม้ว่าจะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่มันรู้สึกยาวนานกว่าที่มันจะเป็น พื้นข้างล่างมีเหล่าซอมบี้อยู่เต็มไปหมด แต่ก็เอาน่ะ การที่ผมกลายร่างเป็นซอมบี้อยู่แบบนี้มันก็คงคิดว่าเป็นพวกเดียวกันนั่นแหละ จู่ ๆ ก็มีหยดน้ำเล็ก ๆ เย็น ๆ หยดลงมาบนแก้ม
 ฝนเหรอ?
 เมื่อหนึ่งหยด ก็จะมีต่อสองหยด สี่หยด แปดหยด เต็มทวีคูณจำนวนของหยดน้ำฝนเท่านั้นเรื่อย ๆ จนกลางเป็นห่าฝนที่ฝนกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ในระหว่างนั้นเป็นเวลาที่ร่างกายของผมได้ตกลงสู่พื้น เสียงกระดูกสักหลังที่หักเป็นเสี่ยง ๆ กระดูกกว่าร้อยชิ้นตามร่างกายหักเป็นกิ่งไม้แห้ง ความเจ็บปวดทั่วร่างกายประจันเข้าเล่นงานผมอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว เลือดกระฉอกจากปากล็อตใหญ่ ผมอยากจะร้องออกไปให้รู้แล้วรู้รอดนะว่าความเจ็บปวดอย่างทรมานแบบนี้มันเป็นยังไง แต่น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถตะเบ็งเสียงได้ น่าจะเกิดอะไรบางอย่างกับเส้นเสียงของผมอย่างแน่นอน สิ่งที่ออกมาจากปากก็มีเพียงแค่ลมเท่านั้น
 โชคดีที่พลังซอมบี้ยังไม่หมด กระดูกสันหลังและกระดูกทุกชิ้นที่แตกหักไม่ต่างจากแก้ว รวมถึงอวัยวะภายในที่เสียหายได้ถูกเยียวยาจนกลับมาเป็นปกติ เป็นดั่งปาฏิหาริย์และคำสาปที่ส่งตรงมาจากพระเจ้า นี่เป็นสาเหตุที่ผมอยากที่จะเลิกเชื่อในพระเจ้าและหันเข้าหาความเชื่อในข้อเท็จจริงที่กำลังจะเผชิญดีกว่า เมื่อก่อนผมเป็นคนที่เชื่อในพระเจ้านะ แต่ก็ไม่เคยที่จะได้แสดงออกเลย ก่อนที่จะเกิดกลียุค ผมเชื่อในตัวท่านมาเสมอ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์นั้น ผมคิดว่ามันคือคำสาปจากคนที่บูชาท่านอยู่ทุกวัน มันทำให้ผมหมดศรัทธาทันที
 เมื่อทุกส่วนของร่างกายถูกเยียวยาจนหมด จู่ ๆ พลังของผมก็หายไป ผิวที่ซีดก็กลับมาเป็นสีเนื้อมนุษย์ปกติ รวมถึงเส้นเลือดที่ผุดขึ้นมาตามแขนก็หดตัวกลับ แต่สิ่งที่เหลืออย่างเดียวก็คือร่างกายที่กำยำขึ้น ไม่มีไขมันปกคลุมเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งนี้อาจจะเป็นพรจากฟ้าอีกข้อหนึ่ง แต่พลังซอมบี้ที่ผมได้มาก็ไม่ต่างจากคำสาปที่จะตายก็ไม่ได้ จะอยู่ก็อยู่อย่างทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ แม้ว่าผมจะอยู่แบบนี้มาทั้งชีวิต ในทางกลับกันผมก็ยังไม่ชินกับจุดนี้สักเท่าไหร่ ผมนอนอยู่อย่างนั้นแม้ว่าจะถูกลายล้อมไปด้วยฝูงซอมบี้นับพัน พวกมันจะยังไม่เข้ามาทำร้ายผม ถ้าไม่ส่งเสียงหรือขยับตัว สิ่งที่ทำให้คิดอยู่ก็คือ ผมจะทำยังไงถึงจะรอดไปจากที่นี่? จะทำยังไงที่จะกลายร่างเป็นซอมบี้แบบนั้นอีกที? ต้องถูกกัดอีกเหรอ? ไม่เอาหรอกนะ วิธีนี้มันเจ็บจนแทบอยากจะตายจริง ๆ ถ้าวิธีมันได้ผลก็คงจะต้องเลี้ยงซอมบี้ไว้เป็นตัวกระตุ้นพลังสินะ แต่มันน่าแปลกใจที่อยู่ ๆ ผมก็มีพลังซอมบี้ขึ้นมาเอง ถ้าจะเป็นพรหรือคำสาปของเบื้องบนก็อาจจะเป็นไปได้ แต่ผมต้องการคำอธิบายที่มันอยู่ในหลักของวิทยาศาสตร์ต่างหาก ส่วนพวกศาสนาก็เอาไว้ตอนที่เข้าตาจนก็เอาไว้หลอกตัวเองได้ว่า ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพระเจ้าหรือคนบนฟ้าอะไรก็ว่าไป แต่ตอนนี้เราต้องอยู่ในความเป็นจริงที่เป็นทั้งความทุกข์ทรมานและเต็มไปด้วยปริศนาร้อยแปดพันเก้า
 เสียงลมหายใจของพวกมันดังประสานกันอย่างไพเราะไม่ต่างจากวงประสานเสียงของคริสตจักร ไม่ว่าจะเป็นเบส เทนเนอร์ ออโต้ และโซปราโน ล้วนแล้วประสานกันอย่างไพเราะจนไม่คิดว่ามันน่าสะพรึงกลัว แต่ในทางกลับกัน ทำไมผมถึงต้องมานั่งฟังพวกซอมบี้ประสานเพลงกันอยู่ด้วยล่ะเนี่ย…?
 ตอนนี้พละกำลังของตัวเองเริ่มฟื้นฟูเป็นที่เรียบร้อยรวมถึงแผลทุกส่วนที่สมานกันเป็นปกติจนไม่เหลือรอยขีดข่วนอะไรเลย ความรู้สึกของผมในตอนนี้คือหนาวจนใจจะขาด เสียงฝนทุกหยดดังกระทบกับพื้นเบื้องล่างก้องตัวในหัวตลอด ซึ่งนั่นมันก็ยังฟังดูไพเราะกว่าเสียงประสานเสียงลมหายใจของพวกซอมบี้เป็นหลายสิบเท่า แต่ก็ช่างมันเถอะ ตั้งแต่เหตุการณ์พวกนี้มันเกิดขึ้น ผมผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายมาเกือบนับครั้งไม่ถ้วน ก็ไม่แปลกใจที่ครั้งนี้ผมจะสามารถยืนขึ้นและฆ่าพวกซอมบี้ไปให้หมดทั้งบริเวณได้ด้วยตัวคนเดียว
 ความคิดเมื่อกี้ส่งผลให้อะดรีนาลีนในร่างกายสูบฉีดอีกครั้ง แรงฮึดที่ไม่รู้ว่าไปขุดออกมาจากไหนได้กลายเป็นแรงกายและแรงใจเพื่อให้ตัวเองลุกขึ้นมา ผมค่อย ๆ ชันตัวเองให้ลุกขึ้นพร้อมกับหยิบดาบคาตะนะที่หล่นลงมาพร้อมกับผมขึ้นมาถือ ตอนนี้พวกมันยังไม่ได้กลิ่นผมเพราะมีกลิ่นน้ำฝนที่ทำให้ประสาทรับกลิ่นเพี้ยน ผมใช้มือที่ว่างนั้นปาดเส้นผมที่เปียกโชกของตัวเองไปด้านหลังพร้อมกำดาบในมือแน่น
 "เข้ามาสิวะ" ผมพูดขึ้น "กูจะฆ่าแม่งให้หมดเลย!!"
 ผมพุ่งเข้ามาฟันคอของซอมบี้หนึ่งตัวขาด นั่นทำให้พวกซอมบี้ที่เหลือกรูกันเข้ามาหาผม ตอนนี้ไม่เหลือพลังซอมบี้แล้ว ผมทำได้เพียงใช้เท้าถีบพวกมันด้วยแรงเท่าที่มี แต่ก็ยังไม่มาพอที่จะมีแรงส่งขนาดนั้น จู่ ๆ มีซอมบี้ตัวหนึ่งคว้าแขนผมได้และกัดอย่างไม่รีรอ จากนั้นผมก็รู้สึกว่าพลังซอมบี้นั้นกลับมาอีกแล้ว ในตอนนั้นผมรู้ได้ทันทีว่า พิษซอมบี้ที่ทำปฏิกิริยากับเซลล์ในร่างกายของผมนั้นทำให้เซลล์ของผมกลายพันธุ์ไปชั่วขณะ เพราะว่าผมเคยโดนข่วนที่ใบหน้าและพิษของซอมบี้เข้าสู่ร่างกายของผมในปริมาณที่น้อยมาก ๆ จนเซลล์ในร่างกายสามารถชนะพิษตัวนี้ได้และสร้างภูมิคุ้มกันและสามารถปรับตัวเข้ามาพิษของซอมบี้จนสามารถทำให้เซลล์ในร่างกายกลายพันธุ์และมอบพลังซอมบี้ให้กับผมนั่นเอง!
 เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ทำให้ผมรู้และเห็นสิ่งเหล่านั้นได้มากขึ้น พละกำลังของซอมบี้ได้กลับมาแล้ว จับหัวซอมบี้ขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปกัดที่คอของมันก่อนเลือดสีดำพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ เลือดของพวกมันขมได้ใจ ต่างจากเลือดของมนุษย์ที่ออกไปในทางเค็มเล็กน้อยและมีกลิ่นคาวบาง ๆ แต่เลือดสีดำเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกว่าพลังของตัวเองพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น
 ให้ตายสิ! เลือดของซอมบี้ก็มีพิษที่ทำให้ผมกลายร่างได้นี่!!
 ผิวของผมกลับมาซีดอีกครั้ง เส้นเลือดทั่วร่างกายผุดขึ้นมา ขอบตาของผมดำขึ้น นัยน์ตาออกแดงเล็กน้อย เมื่อพละกำลังกลับมาจนครบ ผมจึงเหวี่ยงร่างของมันกระเด็นไปไกล ซึ่งมันปลิวออกไปไม่ต่างจากกระดาษ จากนั้นใบมีดอันคมกริบได้ฟันทะลุร่างทะลุคอของพวกซอมบี้จนหมด ในระหว่างที่ผมกำลังตะลุมบอนกับพวกมัน จู่ ๆ ผมก็นึกไม่ออกว่าตัวเองกำลังทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ในเวลานี้คนส่วนใหญ่มักจะยอมให้พวกซอมบี้ฆ่ายังจะง่ายกว่าดิ้นรนเอาตัวรอด เกิดคำถามมากมายอยู่ในหัว ไม่ว่าจะเป็น ทำไม? เพื่ออะไร? แล้วตัวเองจะเป็นยังไงในอนาคต?
 แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมนึกขึ้นได้ ว่าผมยังมีเพื่อนที่ผมไว้ใจอยู่ และพวกนั้นอาจจะถูกวินเล่นงานอยู่ก็ได้ ตอนนี้ผมได้พลังใหม่มาและมากพอที่จะฆ่าพวกมันให้หมดได้ในเวลาอันสั้น ผมยอมกลายเป็นปีศาจเพื่อจะปกป้องคนที่ผมรัก แต่คงไม่ใช่ฮีซุย ใช่…เธอคือคนที่ผมเคยรัก แต่ในทางกลับกัน หรืออาจเป็นเพราะว่าตัวเองเหงาหรือเปล่า แต่การใช้ชีวิตอยู่กับเธอเท่าที่ผ่านมามันก็มีความสุขอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่เราได้ใช้เวลาร่วมกันบนเตียง ได้ทำกิจกรรมร่วมกันรวมถึงออกไปล่าอาหารและข้าวของร่วมกัน
 ผมเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าความรู้สึกแบบนั้นมันคืออะไรกัน…?
 ในขณะที่ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ร่างกายของผมนั้นได้ตอบสนองต่อสัญชาตญาณได้อย่างดีเยี่ยม ผมตวัดใบมีดไปกลางอากาศฟันพวกมันตายไปหลายสิบศพ ทั้งเนื้อทั้งตัวของผมในตอนนี้เปื้อนเลือดสีดำของพวกมัน แต่ก็ยังโชคดีที่ยังมีน้ำฝนคอยชำระสิ่งที่เปื้อนอยู่ออก จู่ ๆ มืออีกข้างของผมไปคว้าดาบคาตะนะของผมอีกเล่มราวกับว่ามันเป็นปาฏิหาริย์ที่ดาบคู่ใจทั้งสองเล่มกลับมาอยู่ในมือของผมอีกครั้ง แม้ว่าผมไม่เคยเรียนวิชาดาบคู่มาก่อน แต่มันก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่ ผมเพิ่งพละกำลังของตัวเองเหวี่ยงดาบฟันคอของซอมบี้ขาดทีละตัว ๆ
 ผมเห็นปืนไรเฟิลอยู่ไม่ไกลจากตัวเอง
 เมื่อพุ่งเข้าไปถึงปืน โชคดีมากที่ยังไม่พัง ผมคว้ามันขึ้นมาโดยที่ต้องทิ้งดาบไปหนึ่งเล่มและเสียบดาบไว้ที่กางเกง แม้ว่ามันจะเฉือนเนื้อของผมไปบ้าง แต่ไม่มีเวลาให้มานั่งเจ็บปวดอยู่อีกแล้ว ผมปลดเซฟตี้ปืนและเปิดฉากกราดยิงพวกซอมบี้อย่างเอาเป็นเอาตาย
 หนึ่งนัดต่อหนึ่งตัว เป็นคติประจำใจของผมเพื่อประหยัดกระสุนปืน จำนวนของพวกมันลดลงอย่างรวดเร็ว เพราะประสาทสัมผัสและสัญชาตญาณที่เฉียบคมมากขึ้น จึงทำให้ผมสามารถฆ่าพวกมันได้เยอะ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งโลกจะเป็นยังไง แต่ประเทศไทยเรามีประชากรอยู่เจ็ดสิบถึงแปดสิบล้านคน อย่างน้อยที่สุดผมจะต้องฆ่าคนไทยที่กลายเป็นซอมบี้ด้วยกันเองถึงสิบล้านคน ซึ่งเป็นจำนวนที่เยอะมาก ๆ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ผมอาจจะกลายเป็นฆาตกรที่มีค่าหัวอันดับหนึ่งของโลกที่รัฐบาลโลกต้องการตัวเป็นอันดับหนึ่งก็เป็นได้
 แต่ในทางกลับกัน รัฐบาลโลกหรืออะไรนั่นมันไม่มีแล้วในโลกที่เน่าเฟะและไร้กฎเกณฑ์แบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามล้วนแล้วทำเพื่อเอาชีวิตรอดของตัวเองทั้งสิ้น โลกใบนี้มีแต่มนุษย์ที่เห็นแก่ตัว
 หรือไม่จริง…?


จากที่สูง…ลงสู่ที่ต่ำ…
กาลเวลารอบตัวถูกทำให้ช้าลง ดวงตามองตรงไปยังประตูลิฟต์ ไม่เห็นอะไรนอกจากภาพที่สั่งสะเทือนเมื่อรู้ตัวเองว่ากำลังตกจากที่สูง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันตกลงมาจากชั้นห้า แต่นั้นมันก็พอที่จะทำให้คนธรรมดาตายไม่ก็พิการตลอดชีวิตได้ แต่ถ้าเป็นผมก็ไม่รู้ว่าชะตาของตัวเองจะมาถึงจุดไหน จุดที่ต้องมาตายอนาถในลิฟต์แบบนี้ หรือจะพิการ ถ้ามองกันอย่างตรงไปตรงมา ความตายก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วก็เป็นได้ จริง ๆ ช่วงที่อยู่ในสถานะที่มีพลังซอมบี้อยู่ก็คงจะไม่เป็นอะไรมาก
ตู้ม!!!!
ผมละตัวลิฟต์ตกลงสู่ที่ต่ำเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งมันไม่ใช่ชั้นหนึ่ง แต่เป็นชั้นใต้ดิน
แรงกระแทกทำให้ร่างกายกระแทกกับพื้นลิฟต์จัง ๆ โชคดีที่ศีรษะไม่โดน ไม่งั้นผมอาจจะตายไปจริง ๆ ก็เป็นได้ ตู้ลิฟต์โดยสารบิดงอรวมถึงประตูที่ปิดอยู่ ส่วนร่างกายของผมมีกระดูกซี่โครงหักประมาณห้าซี่ ซึ่งถือว่าเยอะมาก ๆ ความเจ็บปวดไม่ได้ถูกแสดงออกมา เพราะโชคดีทีมีอะดรีนาลีนสูบฉีดไปทั่วร่างกายเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวด นั่นมันก็เพียงพอที่จะใช้พลังซอมบี้รักษาและสมานกระดูกที่แตกหักเข้าได้ ผมค่อย ๆ ยันตัวเองให้ลุกขึ้น พยายามควบคุมจังหวะการหายใจให้อยู่ในระดับที่คงที่ แม้ว่าอะดรีนาลินจะสูบฉีดขนาดไหน แต่ถ้าหายใจเข้าออกมากเกินไปก็จะทำให้ออกซิเจนที่มีจำกัดหมดไปแน่นอน
ผมตะเกียกตะกายไปหาประตูลิฟต์และใช้พลังซอมบี้ทั้งหมดพยายามง้างประตูลิฟต์ให้เปิดออก ผลที่ได้ก็คือมันไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ดูจากสภาพมันคงติดอะไรแน่นอน เชื่อเถอะไม่ว่าผมจะออกแรงมากเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเหมือนเดิม
ในที่สุดผมก็ถอดใจ แต่พอลองมาคิด ๆ ดูแล้ว สลิงลิฟต์มันไม่น่าจะขาดง่ายขนาดนี้ ถ้าไม่มีใครไปตัดมัน ผมเชื่อใจพรรคพวกของผมว่าไม่มีใครอยากไปยุ่งกับมันอย่างแน่นอน แถมเวลาผ่านไปเพียงเดือนกว่า ในระยะเวลาแค่นี้ไม่สามารถทำให้สลิงลิฟต์เปราะบางถึงขนาดบรรทุกคนหนึ่งคนไม่ได้จนมันขาด นั่นหมายความว่าต้องมีใครสักคนขึ้นไปตัดมันก่อนหน้านี้แล้ว
ซึ่งมันมีอยู่คนเดียว หนึ่งในแก๊งของวินมันเข้ามาบุกถึงที่นี่ ซึ่งทุกคนอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็ได้
......….
ที่ห้องของนิว
"เสียงอะไรน่ะ?" นิวทัก
"เสียงของลิฟต์ที่ถูกพวกเราตัดไงล่ะ ตอนนี้อาจจะมีใครสักคนใช้ลิฟต์แล้วบังเอิญทำให้ลิฟต์ตก" ลูกน้องของ
วินคนหนึ่งพูด แต่ผู้บัญชาการของทีมนี้ไม่ได้สนใจ
"คุกเข่า!" เสียงของผู้นำหญิงคนหนึ่งสั่งให้นิวคุกเข่าในระหว่างที่ตัวเธอกำลังชี้ปลายกระบอกปืนไปหาฟางที่กำลังคุกเข่าชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ ภายในห้องเละเทะไม่มีชิ้นดีที่เกิดจากการต่อสู้ นัทกับกิ๊บถูกเหล่าชายฉกรรจ์แห่งแก๊งนักเลงสยามสี่คนล็อกตัวเองไว้ แต่ละคนที่เหลือถือปืนไรเฟิล และกำลังชี้มาหานิวที่กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของศัตรู พวกมันบุกรุกเข้ามาตอนที่คนอื่นกำลังนอนอยู่ที่นอน กิ๊บไม่มีเวลามากพอที่จะพุ่งไปหยิบปืนของตัวเอง จึงถูกจับได้ง่าย ดูเหมือนว่าเธอจะถูกลวนลามนิดหน่อย ส่วนนัทนั้นช่วยเธอไม่ได้ เขาพุ่งเข้าไปชกหน้าของคนที่ล็อกแฟนสาวของตัวเอง แต่สุดท้ายก็โดนอีกคนพุ่งเข้ามาซัดเข้าลงไปนอนกับพื้นได้ในหมัดเดียว ส่วนนิวจัดการไปได้สองคนแต่ก็โดนผู้นำหญิงคนนั้นยิงเข้าที่แขนขวาก่อนที่เขาจะไปคว้าปืนพกได้ทัน ในความเป็นจริงพวกเขาประมาทเกินไป พวกเขาไม่น่าวางอาวุธไว้ห่างจากตัวเลย นิวคิดเช่นนั้น รวมถึงทุกคนด้วย
"กูบอกให้คุกเข่า" ไม่ช้า ผู้นำหญิงคนนั้นก็ยิงไปที่พื้น เฉียดใบหน้าของฟางเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้เกิดรอยแผลเล็ก ๆ ผ่ากลางใบหน้าที่แสนงดงามไป เลือดอุ่น ๆ มีแดงไหลออกมาจากแผล เมื่อหญิงสาวกลับออกจากภวังค์ช็อกแล้ว แต่ก็เริ่มร่ำไห้ด้วยความกลัว ท่ามกลางความตกใจของนิวและกิ๊บ ทำให้กิ๊บยิ่งดิ้นรนเข้าไปใหญ่
"มึงขี้โกงนี่อีสัส!!" กิ๊บแยกเขี้ยวขู่ "แน่จริงก็ลองมาสู้กันดูสิวะ!! คาโอริน!!"
ใช่…เธอคือคาโอริน ผู้หญิงที่ทุกคนลืมไว้บนรถเมื่อครั้งที่หนีออกมาจากมหาวิทยาลัยด้วยกัน ความจริงนิวก็ไม่ได้แปลกใจที่คาโอรินกลับมาในสภาพของแก๊งนักเลงสยามแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่ไม่น่ายินดีเอาเสียเลย ความเครียดครอบงำจิตใจของนิวว่าจะทำอย่างไรดี ในความเป็นจริงนิวคิดในหัวตลอดว่า เอ็นจะเป็นอย่างไรบ้าง…? จะตายหรือเปล่า…? ถ้าคิดในแง่ร้ายเอ็นคงจะตายไปเรียบร้อยแล้ว ศรัทธาของนิวจึงหมดลงตรงนั้น
"เอ็น…" ฟางสะอื้น "เธอจะปลดผนึกก็ได้นะ"
"กูก็ไม่อยากจะเปลื้องน้ำลายตะคอกมึงเลยนะอีฟาง" คาโอรินถอนหายใจก่อนที่จะพุ่งเข้ามาตะคอกใส่หูของฟาง "กูบอกไปก่อนหน้านี้แล้วใช่มั้ยว่าให้เงียบ!! ไม่งั้นกูจะยัดตะกั่วเข้ากบาลมึงตอนนี้นี่แหละ!!"
"เฮ้ย…ใจเย็นน่าคาโอริน" นิวเอาน้ำเย็นเข้าลูบ "ฉันจะทำในสิ่งที่เธอบอกเดี๋ยวนี้แหละ"
จากนั้น นิวก็ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะก่อนที่จะค่อยคุกเข่าลงทีละข้างอย่างช้า ๆ สายตามองเข้าไปในแววตาของคาโอรินที่ตอนนี้ฉายแววความแค้นและความกลัวในเวลาเดียวกัน เธอกำลังฝืนอะไรบางอย่างอยู่ จากนั้นก็ค่อย ๆ มองไปยังลูกน้องของคาโอรินที่มีกันอยู่ประมาณสิบคน อาวุธคบมือ แต่คิดผิดที่ใส่เพียงเสื้อยืดบาง ๆ ราคาถูกและกางเกงขาสั้นถูก ๆ ที่ไม่เหมาะกับการเอาชีวิตรอดในโลกแบบนี้เอาเสียเลย มีแต่คาโอรินที่ใส่กางเกงยืนขายาว ใส่เกราะกันกระสุนของตำรวจ ผมถูกมัดรวบไว้ด้านหลังเป็นหางม้า เชื่อเถอะ มันทำให้เธอดูสวยขึ้นเป็นกอง แทนที่จะปล่อยผมให้สยาย อาจเป็นเพราะตอนนั้นเธออาจจะยังไม่ได้สระผมก่อนเข้าเรียนคาบเช้าก็เป็นได้
"ดี…เชื่อฟังกันแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่มีใครต้องเจ็บตัวแล้ว แถมยังไม่มีใครจะต้องเสียโฉมด้วย" เธอมองไปที่ตัวประกันของตัวเองซึ่งตอนนี้เลือดไหลย้อยลงมาตามใบหน้าผสมกับน้ำตา จนใบหน้าอันงดงามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เธอไม่ได้เสียใจที่ตัวเองจะต้องเสียโฉม แต่เสียใจที่ศักดิ์ศรีของแฟนหนุ่มจะต้องถูกเหยียบย่ำขนาดนี้
"นิว ปลดผนึกเถอะ…" ฟางพูด
"ไม่" เขาปฏิเสธ "ฉันให้คำสัญญากับทุกคนแล้วว่าจะไม่ปลดผนึกพลังของตัวเองจนกว่าเราจะได้เจอกันอีก"
"คุยอะไรกันวะ?" คาโอรินใช้ปลายกระบอกปืนเกาหัวของตัวเองก่อนที่จะทำปืนลั่น
ปัง!!!
นั่นทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่วิถีกระสุนห่างศีรษะเธอไปถึงสองเซนติเมตร แต่ดูเหมือนว่านั่นเป็นการจงใจมากกว่า ดูจากสีหน้าและแววตาของเธอนั่นไม่ได้ตกใจกับช่วงเวลาเฉียดตายเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับหัวเราะออกมาอย่างสะใจ นั่นส่งผลให้ลูกน้องของตัวเองลดการ์ดลงมาเล็กน้อยและให้ความสนใจเพียงครึ่งเดียวไปหาผู้บังคับบัญชาของตัวเอง
"ปืนมันไม่ใช่ของเล่นจริง ๆ ด้วยแหะ" เธอแสยะยิ้มพร้อมเอาปลายกระบอกปืนไปส่องที่ตาขวาของตัวเอง ซึ่งนั่นได้สร้างความหวาดเสียวให้กับทุกคนที่เห็นสุด ๆ รวมถึงฟางที่กำลังกลัวสุดขีดว่าตัวเองจะโดนเป่าสมองหรือเปล่า แต่ฉากนี้มันทำให้เธอนึกถึงในคืนที่เธอโดนจับตัวไป ซึ่งนิวและแก๊งของเขาเองมาช่วยและต้องปะทะกับคนหนึ่งพันคน ซึ่งเหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว
"นิว…เค้าขอร้องละนะ" ฟางสะอื้น "ช่วยพวกเราด้วย"
ตัดมาที่ผมซึ่งตอนนี้สมานกระดูกซี่โครงได้แล้ว ผมตัดสินใจกระโดดขึ้นไปผลักประตูเพดานลิฟต์ให้เปิดออกก่อนที่จะดันตัวเองให้ขึ้นมาอยู่หลังคาลิฟต์ อากาศในนี้อับชื้นผมเห็นซากศพของซอมบี้นอนตายอยู่ห้าศพ เลือดของมันไหลนอง ผมจัดการก้มลงไปดื่มเลือดจากปากแผลเพื่อให้พลังซอมบี้ของตัวเองยังคงอยู่ เชือกสลิงที่ถูกตัดขาดถูกกองไว้ตรงนั้น ซึ่งพอหยิบขึ้นมาตรวจสอบ ต่อให้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญก็รู้ได้ทันทีว่าเชือกสลิงนั้นได้ถูกตัดด้วยของมีคม ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องระบุได้ว่าใช้อะไร แต่รู้ได้อย่างชัดเจนว่าต้องเป็นพวกของแก๊งวินแน่นอน ผมจัดการปีนโพรงลิฟต์อย่างบ้าคลั่ง โชคดีที่มีส่วนที่สามารถเกาะได้ แถมยังโชคดีซ้ำสองที่พลังซอมบี้ผมนั้นทำให้ร่างกายและพละพลังเหนือกว่ามนุษย์ปกติหลายเท่า ร่างกายของผมยืดหยุ่นขึ้น เหมาะสำหรับการต่อสู่และการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วว่องไว ทุกมือที่ไขว่คว้านั้นไม่ได้แสดงออกถึงความเหนื่อยล้าเลย ผมแทบจะไม่รู้สึกถึงมันเลยด้วยซ้ำ
จากที่สูง…ลงสู่ที่ต่ำ…
แต่ตอนนี้มันกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว
เพราะตอนนี้ผมกำลังตะเกียกตะกายสุดแรงเพื่อที่จะขึ้นจากที่ต่ำสู่ที่สูง
ผมนับชั้นไปเรื่อย ๆ
ชั้นแปด…
ชั้นเก้า…
ชั้นสิบ…ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว
ชั้นสิบเอ็ด!!
ผมหยุดที่ชั้นนี้ก่อนที่จะใช้มือที่นิ้วทั้งห้าเหยียดตรงและแทงเข้าไปช่องระหว่างประตูลิฟต์ที่ปิดไม่สนิท ซึ่งครั้งนี้ได้ผล ประตูลิฟต์เปิดออกและผมยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนโครงเหล็กก่อนที่จะใช้มืออีกข้างสอดเข้าไปที่ช่องและออกแรงง้างจนสุดกำลัง
สุดท้ายประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก พร้อมกับตัวผมที่พุ่งออกไปยังห้องของนิว มีลูกน้องคนหนึ่งยืนเฝ้ายามอยู่หน้าห้อง เมื่อเห็นผมพุ่งเข้ามาก็ตกใจกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวของผม ซึ่งไม่ต่างจากใบหน้าของซอมบี้ จึงยิงไปที่ลำตัวของผม ขอโทษทีที่กระสุนพวกนั้นทำอะไรร่างกายของผมไม่ได้ ยกเว้นว่าจะเล็งที่หัว แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เพราะว่าผมสามารถเข้าถึงตัวเขาได้ก่อน หลังจากนั้นผมจับหัวของชายคนนั้นแล้วหักคออย่างไร้ปรานี
ให้ตายสิ…ผมกลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือไงเนี่ย…
ปัง!!!
นั่นเป็นอีกครั้งในรอบวันที่กาลเวลาถูกปรับให้ช้าลง ในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง ภาพที่ผมเห็นก็คือ มีคนคนหนึ่งได้ยิงกระสุนตะกั่วเข้ามาหาผม กระสุนลูกนั้นจะไม่เป็นผล ถ้าโดนแค่ที่ลำตัว แต่นี่มันถูกเล็งมายังศีรษะของผมซะงั้น!!


"โอ…พระผู้เป็นเจ้า…" ผมพูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบพร้อมกับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดครึ้มและมีห่าฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย "ทำไมท่านถึงทอดทิ้งเราแบบนี้? เราทำอะไรให้ท่านโกรธหรือไง?"
 คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ มีแต่เสียงห่ากับเสียงฟ้าแทนคำตอบ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้อยากจะได้ยินแม้แต่นิดเดียว
 "ท่านสร้างโลกนี้มาสดใส แต่กลับทำลายลงอย่างช้า ๆ เพราะพวกเรามนุษย์งั้นหรือ?" น้ำตาอุ่น ๆ ของผมไหลริน ผสมกับน้ำฝนเย็น ๆ ที่หยดลงมากระทบกับใบหน้าที่มองขึ้นไปบนขึ้นไปอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นคำตอบก็คือเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าที่ผ่าลงมาที่ตึกหลังหนึ่งที่อยู่ด้านขวามือส่งผลให้ตึกนั่นถล่มลงมา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกตกใจเลยแม้แต่น้อย แต่รู้สึกแย่ที่ว่าท่านไม่ฟังคำขอร้องของเขา
 "ก็ได้…ในเมื่อท่านได้เลือกคำตอบของท่านแล้ว" ดวงตาของผมแดงก่ำด้วยสีเลือด "มันก็ถึงเวลาที่ผมก็ต้องเลือกคำตอบและเส้นทางโชคชะตาของผมแล้ว"
 ผมตัดสินใจยืนขึ้นสายตาที่โกรธเกรี้ยวนั้นยังคงจ้องเขม็งไปยังท้องฟ้า
 "กูจะหันหลังให้กับมึง!! พระเจ้า!!"
 เมื่อนั้นผมได้ยินเสียงซอมบี้ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา ผมตัดสินใจชูดาบคาตะนะขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับสาปแช่งต่อพระผู้เป็นเจ้าพร้อมปล่าวประกาศจะหันหลังให้กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่าง ดาบคาตะนะที่กำอยู่ในมือส่องประกาบแวววับพร้อมที่จะฟันทุกอย่างขาดเป็นโมเลกุลนั่นทำให้เห็นว่ามันพร้อมใช้งานมากเพียงไหน เสียงฝีเท้าของซอมบี้นั้นกำลังใกล้เข้ามา คงไม่ต่ำกว่าร้อยตัว แน่ล่ะ มีผู้อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ เป็นล้านคน ส่วนที่ผมกับคนอื่น ๆ ได้ฆ่าไปไม่ถึงหนึ่งส่วนสี่เลย ดีไม่ดีมันอาจจะเป็นจุดจบของมนุษยชาติจริง ๆ ก็ว่าได้ แต่ในทางกลับกัน ผมก็ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้ต่อไป
 ผมโดดลงมาจากกองศพพวกซอมบี้ จากนั้นเหมือนเวลามันถูกตัดไป สติของผมเลือนราง สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงภาพที่เคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถเห็นได้ว่าตัวเองได้ทำอะไรลงไป พอรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางศพของพวกซอมบี้ที่นอนตายจมกองเลือด ฝนหยุดตกแล้ว ร่างกายเลอะเลือดสีดำของพวกมันรวมถึงแขนและขาของตัวเองล้าจนไม่อยากจะเดินต่อไปอีกก้าว ผมมองสถานการณ์ออกว่าผมเพิ่งฆ่าพวกมันตายโดยที่ตัวเองก่อนหน้านั้นไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองได้ทำแบบนั้นไป
 เป็นเพราะอะไรกันแน่?
 สัญชาตญาณงั้นเหรอ?
 ถ้าบอกตัวเองไปว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไปเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่กระนั้นมันคงจะใช้เป็นคำที่หลอกตัวเองไม่ได้ เพราะหลักฐานมันอยู่ตรงหน้าเรานี่เอง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า ถนนตรงนี้คือคอนโดที่ผมอาศัยอยู่กับพ่อแม่ สภาพของมันสกปรกขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากที่ไม่มีใครมาคอยทำความสะอาด มันไม่ใช่คอนโดใหญ่ ๆ แพง ๆ เท่าไหร่ แต่ก็พอดีสำหรับแม่ที่ออกหากินตอนกลางคืนและพ่อที่ต้องออกไปหาเช้ากินค่ำกับเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่รายได้ก็ไม่สามารถทำให้ครอบครัวดีขึ้นเลย ซอมบี้ที่อยู่ในคอนโดไม่กี่ตัวที่ยังคงเดินเตร่ไปมาอย่างไร้จุดหมาย พลังซอมบี้ผมหมดลงทำให้ร่างกายของตัวเองหนักอึ้งอย่างน่าใจหาย ให้ตายสิ นี่ร่างกายของเราต้องรับภาระหนักขนาดนี้เลยเหรอ ผมเดินเข้าไปในคอนโดและหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าพ่อแม่อาจจะยังอยู่ในห้อง บรรยากาศของคอนโดที่ตัวเองคุ้นชินนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง จากสถานที่ที่เคยคิดว่าปลอดภัย แต่ตอนนี้มันไม่ได้มีที่ไหนปลอดภัย แม้กระทั่งบ้านของตัวเอง
 ผมตวัดดาบฟันหัวซอมบี้ตัวแรกที่หันหลังให้ขาดกระเด็นลอยไปบนอากาศก่อนที่จะตกลงมา เสียงกระทบของศีรษะซอมบี้ตัวนั้นทำให้ซอมบี้อีกสองสามตัววิ่งเข้ามาหาพร้อมกัน ร่างกายมนุษย์ตอนนี้อาจจะพอรับมือได้ แต่พละกำลังอาจจะไม่ไหว เมื่อพวกนั้นเข้ามาประชิดตัวผมถีบตัวนึงออกไปก่อนที่จะใช้ใบมีดของดาบฟันกะโหลกของมันขาดเป็นสองท่อน การฟันหนึ่งครั้งจำเป็นจะต้องใช้แรงในการเหวี่ยงอย่างมากและต้องเหวี่ยงอย่างแม่นยำการโจมตีถึงจะเกิดผล ส่วนอีกตัวผมกระชากหนังศีรษะของมันมาก่อนที่จะทุ่มมันลงพื้นและใช้ส้นเท้ากระทืบจนกะโหลกศีรษะแหลกและก้อนสมองไหลเละออกมา
ผมเริ่มชินกับกลิ่นคาวเลือดพวกนี้ซะแล้วสิ
ส่วนอีกตัวที่ผมถีบ มันก็พุ่งเข้ามาหาอย่างไม่คิดชีวิต ผมจึงฟันผ่ามันจากศีรษะยาวลงมาจนถึงระหว่างขา รู้ได้ทันทีเลยว่าซอมบี้หญิงตัวนี้ช่องคลอดแบ่งเป็นสองอันไปแล้ว ผมมองที่ซอมบี้ตัวนี้เหมือนกับใครบางคนที่ผมเคยเห็น แต่ก็ไม่น่าจะใช่…แต่พอคิดอีกที ความเป็นไปได้มันมีอยู่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ซอมบี้ตัวนี้อาจจะเป็นคนหนึ่งคนที่รู้จักหรือไม่รู้จักก็ได้ ผมเผลอภาวนาว่าให้ตัวเองว่าขอให้ไม่ใช่คนที่รู้จัก แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่จริง ๆ ซึ่งเมื่อกี้ผมแอบแค้นตัวเองที่ว่า เมื่อตัวเองหันหลังให้กับพระผู้เป็นเจ้าแล้ว ทำไมถึงยังภาวนาให้อยู่ล่ะ? ถ้ามองในทางที่ดีก็คืออาจจะแค่เผลอ แต่อีกด้านหนึ่งไม่ได้เห็นด้วยกับไอเดียนี้เท่าไหร่ ทำได้เพียงแค่ด่าทอในใจถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีวันเป็นจริงขึ้นมาได้
ผมเดินขึ้นบันไดหนีไฟเพราะเห็นว่าลิฟต์ใช้การไม่ได้แล้ว แน่ล่ะ เพราะว่าสลิงลิฟต์ได้ขาดลงไปแล้วหลังจากที่ต้องเสี่ยงดวงใช้ลิฟต์ตัวนี้เป็นเวลานาน เพราะลิฟต์อีกตัวก็เสีย ผมเคยคิดว่ามันอาจจะมีสักวันที่ลิฟต์ตัวนี้จะต้องฆ่าใครสักคนอย่างแน่นอน และสิ่งที่ผมคิดนั้นก็เป็นจริง
ห้องของผมนั้นอยู่ชั้นสิบเอ็ด ซึ่งการเดินในครั้งนี้ทำให้ขาที่ล้าอยู่แล้วนั้นยิ่งล้าเข้าไปใหญ่ เมื่อผ่านชั้นที่ห้าไป ผมตัดสินใจนั่งพัก จู่ ๆ ก็มีซอมบี้พุ่งเข้ามาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แน่ล่ะ ไม่มีจังหวะให้ผมตั้งตัวเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ดาบของผมถูกปัดออกไป มันจับแขนของผมไปซึ่งเรี่ยวแรงก็ยากที่จะต้านทานแรงของซอมบี้ได้ ลึก ๆ แล้วรู้สึกสมเพชตัวเองที่ผมเคยฆ่ามาแล้วเป็นร้อย ๆ ตัว แต่กลับมาเสียท่าให้กับซอมบี้กระจอก ๆ เพียงตัวเดียวเนี่ยนะ
เมื่อฟันเขี้ยวของมันได้ถูกฝังลงบนเนื้อ จู่ ๆ พละกำลังของผมก็เพิ่งขึ้นอย่างน่าตกใจ ร่างกายของผมเปลี่ยนเป็นผิวสีเท่า เส้นเลือดผุดออกมาอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำขึ้น มัดกล้ามกระชับขึ้น ผมเอามือที่ยังว่างอยู่ผลักซอมบี้ตัวนั้นกระเด็นออกไปโดยที่กระชากเนื้อหนังของผมไปด้วย ความเจ็บปวดทั้งหมดทะยานขึ้นสู่สองได้ไม่นาน อาการก็บรรเทาลงและสิ่งที่ตามมาก็คือ แผลทั้งหมดนั้นได้สมานกันจนหายเป็นปลิดทิ้ง ไม่เหลือแม้แต่แผลเป็น
"เข้าใจละ ถ้าโดนกัดก็จะกลายเป็นซอมบี้แบบนี้" ผมพูดกับตัวเอง "เมกเซนซ์ดี"
สิ่งที่แย่กว่าก็คือผมไม่สามารถกลับคืนร่างมนุษย์ธรรมดาได้ เพียงแค่ต้องรอให้พิษในร่างกายจางไปเอง จากประสบการณ์ที่ผ่านมานั้น ต้องใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีเห็นจะได้ ในเมื่อพลังซอมบี้กลับมาแบบนี้ก็สบายล่ะ ผมจึงใช้โอกาสนี้วิ่งรวดเดียวให้ถึงชั้นสิบเอ็ดในเวลาเพียงสามสิบวินาที ถือว่าเป็นเวลาที่ไม่นานเท่าไหร่ ซึ่งก็ไม่ลืมที่จะเก็บดาบไปด้วย แต่สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดในคอนโดนี้ก็คือไม่มีกลอนประตูของฝั่งบันไดหนีไฟ จึงไม่มีใครออกมาได้ นั่นเป็นสาเหตุที่ซอมบี้ตัวนั้นติดอยู่ในบันไดหนีไฟ ในความเป็นจริงผมมันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว ผมได้ยินเสียงคำรามเบา ๆ ดังขึ้นมาจากด้านบน ซึ่งผมจะไม่เสียเวลาเข้าไปยุ่งกับพวกมันอย่างแน่นอน ผมออกแรงถีบด้วยพละกำลังที่มีทั้งหมด ส่งผลให้ประตูเหล็กหนากว่าสามเซนติเมตรนี้หักจากบานพับทั้งสองแล้วกระเด็นออกไปกระแทกกับผนัง
ไม่น่าเชื่อเลยว่าพละกำลังตัวเองตอนเป็นซอมบี้จะมากมายขนาดนี้
ผมวิ่งออกไปตามทางเดินไปยังห้องที่เป็นถิ่นพักอาศัยของครอบครัวเล็ก ๆ มีซอมบี้ไม่กี่ตัวเดินเพ่นพ่าน แต่ก็ไม่ได้คนณามือผมเท่าไหร่ เมื่อเห็นว่าประตูยังปิดอยู่ ซึ่งจำเป็นต้องใช้คีย์การ์ดเปิดเท่านั้น ซึ่งคีย์การ์ดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ จึงออกแรงถีบ ด้วยการที่ว่ามันเป็นประตูไม้ แรงถีบของผมที่ยังควบคุมแรงไม่ได้ทำให้บานประตูหักเป็นสองท่อน ตามความจริงผมอยากจะพังประตูแบบนี้ตั้งนานแล้ว
สภาพในบ้านที่เห็นอยู่ตอนนี้นั้นจากที่เคยสะอาดสะอ้านเนื่องด้วยพ่อจะเป็นพ่อบ้านที่คอยทำงานบ้านในระหว่างที่แม่ไปทำงานตอนกลางคืน แต่บางคืนที่แม่ไม่ได้ไปทำงานก็จะแบ่งเบาภาระและปรนนิบัติผู้เป็นสามีอย่างดีเกินกว่าลูกค้าของเธอคนไหนจะได้รับ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น…ในบ้านนั้นดูเงียบเหงา จากที่ต้องมีเสียงทีวีดังออกมาจากห้องนั่งเล่นและเห็นพ่อนั่งดูรายการตลกเพื่อรอแม่กลับมา ซึ่งกว่าจะกลับก็ปาไปตีหนึ่งตีสองเพราะเธอต้องนั่งแท็กซี่กลับ ครอบครัวของเราไม่มีรถใช้แม้แต่คันเดียว ผมเคยคิดถึงอนาคตที่ว่าผมอาจจะเรียนจบ หางานทำที่ได้เงินดี ๆ เก็บเงินจนสามารถซื้อรถได้ ก็จะซื้อให้พวกท่านใช้นี่แหละ แต่ในทางกลับกัน เมื่อกลียุคได้บังเกิดขึ้นนั้นได้พัดพาความฝันของผมและความฝันของทุก ๆ ชีวิตหายไปกับยุคสมัยเก่าที่มีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่านี้ เพราะถ้าจะเทียบกันแล้วสภาพตอนนี้นั้นไม่ได้ต่างจากเราย้อนกลับไปสู่ยุคหินที่ทันสมัยเท่านั้นเอง
สภาพของบ้านนั้นสิ่งของและเฟอร์นิเจอร์กระจุยกระจายเหมือนกับได้ผ่านการต่อสู้มาแล้ว มีรอยกระสุนปืนซึ่งถ้าลองดูดี ๆ แล้วจะเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนลูกซองมากกว่า ผมไม่รู้หรอกว่าพ่อมีปืนลูกซองด้วย แต่ถ้าไม่ใช่ฝีมือพ่อก็คงจะเป็นคนอื่นที่เข้ามาขโมยของ มีศพซอมบี้ประมาณสามศพสภาพนอนตายและมีแผลที่เกิดจากกระสุนปืนเจาะเข้าที่ศีรษะจนสมองตาย นั่นน่าจะเป็นฝีมือของแม่เพราะเธอเคยซื้อปืนพกมาเก็บไว้หนึ่งกระบอก เมื่อเข้าไปยังห้องของพ่อแม่ สิ่งที่ผมเห็นนั้นแทบจะทำให้ผมถึงกับทรุดลงไปคุกเข่าอยูบนพื้น แรงขาไม่มีเลยเนื่องจากเห็นพ่อแม่ของตัวเองกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แม้ว่ามันเป็นสิ่งที่ได้ถูกคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นจริง พวกเขาเดินเตร่ไปมาอย่างไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ไร้ความรู้สึกนึกคิดทุกอย่าง
มันคือความสูญเสียครั้งใหญ่ของผมจริง ๆ
น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว…มันเป็นจริงอย่างนั้นหรือ…?
นี่มันไม่ใช่ฝันใช่มั้ย…?
มันก็จริงอยู่ที่ว่า สักวันพ่อแม่ก็ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว ซึ่งในความเป็นจริงให้ผมเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นทั้งสองนอนตายอยู่นั่นอาจจะเป็นภาพที่น่าดูกว่าที่ต้องมาเจอพวกเขาเดินอย่างไร้วิญญาณแบบนี้ ทันทีที่พวกเขาเห็นผม ก็วิ่งเข้ามากัดเข้าที่ลำตัวของผมทันที แม้ว่าความเจ็บปวดทางกายนั้นจะเล็กน้อยแต่ในจิตใจนั้นเจ็บยิ่งกว่าถูกทรมานเสียอีก ในสภาพของซอมบี้ของผมในตอนนี้แม้ว่าจะถูกกัดยังไงก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้แล้ว มีแต่ความเจ็บปวดเหล่านี้เท่านั้นที่ยังคงฝังอยู่ในแผล ชิ้นเนื้อถูกกัดกระชากออกมาตามด้วยเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากแผลไม่ต่างจากน้ำก๊อก ความเจ็บปวดนั้นมีเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น
"พ่อ…แม่…" ผมพูดพลางสะอื้นไปด้วย ภาพวันวานทุกอย่างนั้นถูกฉายขึ้นในหัวเพียงเสี้ยววินาที เป็นภาพที่ผมเกิดโดยมีแม่อุ้มผมอยู่ในอ้อมกอด โดยมีพ่อยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ และยังมีเพื่อนของแม่ที่ทำงานอยู่ที่เดียวกันมาเยี่ยมผม ภาพในวันที่ผมเดินเตาะแตะได้ ซึ่งผมกำลังเดินไปหาแม่ที่กำลังนั่งยอง ๆ และเรียกผมให้เดินไปหา ภาพของผมที่ยิ้มหัวเราะร่าอย่างสนุกสนานเมื่อได้พ่อจับผมโยนขึ้นไปบนอากาศและรับไว้ได้อย่างทันเวลา ภาพที่แม่นอนพิงร่างของพ่อที่หลับไปแล้วโดยที่อุ้มผมที่ยังเป็นทารกซึ่งกำลังหลับอยู่ไว้ในอ้อมกอด เธอมองมาที่ผมก่อนที่จะบรรจงจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา พร้อมกับกระซิบว่า
"พ่อกับแม่รักลูกนะ" เธอพูด
เพียงเสี้ยววินาทีนั้นผมใช้ดาบตวัดไปที่ศีรษะของทั้งสองคนขาดเป็นสองส่วนก่อนที่ผมจะระเบิดความรู้สึกเสียใจอย่างสุดชีวิตออกมา
"ว้ากกกกกกก!!!!"
เมื่อผมตั้งสติกลับมาได้ ก็คือต่อเมื่อพลังซอมบี้ได้หมดลงไปแล้ว ผมสังเกตตัวเองได้ว่าผมเพิ่งอาละวาดและพังบ้านจนห้องพ่อแม่หายไปเสี้ยวหนึ่ง เผยให้เห็นวิวที่ไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่ ผมไม่เห็นร่างกายของพ่อแม่แล้ว เห็นและซากเนื้อหนังของใครบางคนที่เลอะเต็มตัวไปหมด พอรู้ว่าเป็นของคนที่ผมเพิ่งปลิดชีวิตไปเมื่อกี้ก็อดที่จะโทษตัวเองไม่ได้ ความจริงลึก ๆ ผมอยากจะเอาพวกท่านไปฝัง แต่สุดท้ายร่างกายของพวกท่านก็แหลกไม่มีชิ้นดี ผมกลับไปที่ห้องของตัวเองปรากฏว่าเจอกระเป๋าเป้หนึ่งใบวางอยู่บนเตียงพร้อมกับจดหมายหนึ่งฉบับที่วางอยู่ข้าง ๆ กัน จดหมายจ่าหน้าถึงผม เขียนโดยลายมือของพ่อ
ถึง เอ็น ลูกรัก
พ่อไม่รู้ว่าพ่อจะกลายร่างเป็นซอมบี้เมื่อไหร่ แต่อยากจะบอกให้รู้ว่าตลอดเวลาที่ลูกเกิดมาเป็นเวลากับพ่อและแม่มีความสุขที่สุดในชีวิต แม้ว่าลูกจะเกิดมาโดยไม่ได้ตั้งใจก็ตาม อย่างที่เคยเล่าไว้ว่าพ่อกับแม่เคยเป็นเพียงลูกค้ากับผู้บริการมาก่อน ลูกจึงคิดว่าตัวเองเกิดมาไม่มีค่าอะไร แต่ในความเป็นจริงแล้วลูกเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพ่อและแม่ จะโทษพวกเราก็ได้ที่ให้ลูกเกิดมาแบบนี้ แต่ชาติหน้ามีจริงก็มาเจอกันอีกนะ พ่อเตรียมเสบียงอาหารและน้ำเอาไว้แล้ว ไม่รู้ว่าลูกจะรอดกลับมาหรือเปล่า แต่พ่อเชื่อว่าลูกจะต้องมาหาแน่นอน แต่ถ้าเจอว่าเราสองคนกลายเป็นซอมบี้ อย่าคิดจะลังเลเด็ดขาด มีปืน ยิงเข้าที่หัว มีมีด แทงที่หัว พ่อเชื่อว่าลูกทำได้ รอดต่อไปให้ได้นะ
 รัก
พ่อและแม่
ก็รู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่ใช่แม่เป็นคนเขียน แต่สิ่งที่ผมได้รับก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน ใช่…ก่อนที่ผมจะเกิดมา พ่อผมเป็นลูกค้าประจำของแม่ แต่พอเกิดอุบัติเหตุเข้าเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่ท้องและคลอดผมออกมา ตอนแรกผมอาจจะไม่ได้เกิด แต่โชคดีที่พ่อรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับแม่ เชื่อเถอะว่าเมื่อมารู้ความจริงเมื่ออายุสิบหกก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าที่สุด แต่มันโชคดีของผมอีกที่ไม่มีใครในโรงเรียนรู้มาก่อนว่าผมเป็นลูกชายของสาวบริการ


แม้ว่าผมจะกลายเป็นซอมบี้ แต่สติสตังค์ทุกอย่างที่มีไม่ต่างจากตอนที่ยังเป็นมนุษย์ สิ่งที่แตกต่างกันออกไปก็คือ ผมรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย ไขมันที่หน้าท้องกลับยุบหายไปราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ รวมถึงไขมันที่แก้มทั้งสองข้างก็หายไปเช่นกัน ทุกส่วนแทนที่ด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งราวกับเหล็กจนไม่น่าเชื่อ แผลถูกยิงที่หน้าท้องสมานกันจนไม่เหลือร่องรอยใด ๆ เลย
 สายตาของทุกคนที่จับจ้องเข้ามาหาผมเป็นตาเดียวนั้นทำให้รู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะที่วินมันเบิกตามองมาที่ผมอย่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ผมจับกรงและงอมันได้เหมือนงอลวด เมื่อออกแรงมากขึ้น มันหักออกมาคามือผมทันที ซอมบี้ตัวหนึ่งจะเข้ามากัดผมแต่ก็โดนหมัดของผมกระแทกเข้าที่ใบหน้าจนได้ยินเสียงกะโหลกแตกแล้วล้มลงไปนอนกับพื้นทันที และนั่นก็เป็นซอมบี้ตัวสุดท้ายในกรงนั่น
 ให้ตายสิ…พลังนี่มันอะไรกัน…?
 "หัวหน้า…ไอ้นี่มันตัวอะไร?" พลถาม
 "จะไปรู้เหรอ…" วินปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามหน้าผาก "ตอนนี้เรามีซอมบี้กว่าพันตัวที่อุตส่าห์เก็บไว้ได้ และยังมีลูกน้องกว่าร้อยคน"
 "จะฆ่ามันใช่มั้ย?" พลถามอีก
 "ก็เออน่ะสิ!!" วินตะคอก "ฆ่าแม่งเลย!!"
 เมื่อสิ้นเสียงของผู้นำ ไม่มีใครกล้าที่จะแม้แต่จะขยับเท้าเข้าไปเลยแม้แต่ก้าวเดียว ทุกอย่างหยุดนิ่ง เงียบสงัด แต่น่าแปลกใจที่ผมยังสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของพวกมัน รวมถึงเสียงความดันเลือดที่สูบฉีดอยู่ในร่างกายสกปรกของพวกมัน สิ่งที่ชัดที่สุดก็คงจะเป็นเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจของพวกมันที่เต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ชีพจรของพวกมันเต้นอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าความกลัวเหล่านั้นเป็นต้นเหตุให้เป็นแบบนี้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง เพราะตอนนี้ผมก็รู้สึกถึงมันอยู่ในร่างกายของผมเอง ให้ตายสิ…ความรู้สึกดี ๆ แบบนี้มันคืออะไรกัน เหมือนกับว่าตัวเองยกภูเขาออกจากอกเลย ถ้าเปรียบเทียบกันคงจะเป็นภูเขาเอเวอร์เรดล่ะมั้ง
 "พวกมึงแม่งทำบ้าอะไรกันอยู่วะ!?" พลตะคอกเมื่อเห็นว่าลูกน้องในสังกัดของตัวเองไม่ทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาสูงสุด (ที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นที่น่าเคารพต่อลูกน้องหรือเปล่า) "พวกมึงมีกันเป็นร้อยคน รุมมันที่มีอยู่แค่คนเดียวก็เหลือแหล่แล้ว!! มันก็แค่มนุษย์ธรรมดานี่แหละวะ!!"
 เมื่อไม่มีใครกล้าเข้าไปโจมตีผม พลประทับปืนจากนั้นก็เล็งมาที่ผม เชื่อเถอะว่ากลิ่นเหงื่อของมันที่ย้อยลงมาตามใบหน้านั้นทำให้รู้ถึงความกลัวที่อยู่ภายใต้ความรู้สึกจอมปลอมของตัวเองที่สร้างมาเพื่อเป็นเกราะกำบัง มีแต่คนที่อ่อนแอเท่านั้นแหละที่จะทำแบบนั้นได้ตลอดเวลา แต่คนแบบนี้ก็น่าเป็นที่ยอมรับในเรื่องของการเก็บความรู้สึกของจริงเลยทีเดียว มือของมันสั่นราวกับเจ้าเข้า แม้ในความเป็นจริงแล้วนั้นมันไม่ได้มีอะไรนอกจากความหวาดกลัวในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ แต่ดันพูดออกมากับลูกน้องเมื่อว่าตัวเองรู้ดี แท้จริงคือ แม่งไม่รู้ห่าอะไรเลย!!
 "ตายซะ!! ไอ้สัส!!" ชายร่างสูงกระหน่ำลูกตะกั่วเข้ามาหาผมเป็นห่าฝน แต่น่าเสียดายที่ผมหลบไม่ได้ เพราะไม่เร็วพอ จึงทำให้กระสุนเจาะร่างผมไป แต่ในทางกลับกัน ผมไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียว แน่ล่ะ ร่างกายของซอมบี้นั้นเส้นประสาทรับรู้ได้ตายไปแล้ว ต่อให้ตัดคอ ตัดนิ้ว ตัดแขน ตัดขา ก็ไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว
 เมื่อกระสุนของมันหมด แววตาของมันเปลี่ยนไปราวกับฟ้าเหว ความกลัวของมันฉายชัดเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ จู่ ๆ ก็มีกระสุนพุ่งเข้ามาเจาะที่แผ่นหลังของผมจนทำให้ร่างกายล้มลง ถ้าให้เดาน่าจะเป็นหนึ่งในสมุนของวินนั่นแหละ จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาทับผมจนไม่สามารถหนีไปได้
 "ถ้ามึงกลายร่างเป็นซอมบี้ได้! มึงก็สามารถตายอีกรอบได้โดยการทำลายหัวมึงสินะ!!" มันตะคอก "รุมแม่งเลย!!"
 หลังจากนั้นเสียงฝีเท้าที่วิ่งกรูกันเข้ามา ให้ตายสิ… ความจริงมันน่าจะฝังลูกตะกั่วในหัวผมให้จบ ๆ ไปแล้วแท้ ๆ แต่ความโง่เขลาของมัน จึงทำให้มันต้องมาเจอจุดจบอันน่าเศร้าของตัวเองเสียได้ ในขณะที่มันกำลังประกาศชัยชนะของมันโดยการอวดโม้ไปเรื่อยเปื่อย พวกสมุนก็วิ่งกรูเข้ามาหมายจะฆ่าผมให้ตาย
 ผมค่อยก้าวเทาออกจากกรง ไม่ได้ยินเสียงรองเท้าที่กระทบกับพื้นเลย เพราะเสียงโห่คำรามของพวกมันดังจนกลบเสียงทุกอย่างลง รวมถึงเสียงอาวุธที่พวกมันกำลังถือมาด้วย อาวุธทั้งหมดชี้มาที่ผมเป็นจุดเดียว แต่น่าแปลกใจที่ผมรู้สึกมั่นใจเต็มร้อยว่าจะชนะได้แน่ ๆ จากนั้นก็อีกก้าว และเดินต่อไปหาพวกมันอย่างไม่เกรงกลัว เท้าของผมก้าวต่อไปเรื่อย ๆ ความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นจนกลายมาเป็นการวิ่งเยาะ ๆ จากนั้นฝีเท้าของผมเริ่มซอยถี่ขึ้นมาเป็นการวิ่งแทน จนตอนนี้ผมกำลังจะเข้าเผชิญหน้ากับพวกมันกว่าร้อยคนในไม่ช้า
 เมื่อหมัดของผมกระแทกเข้ากับใบหน้าของพวกมันคนแรกที่เข้ามาถึงตัวผม พละกำลังที่หน้าเชื่อถือทำให้ศีรษะของมันหลุดจากบ่าทันที ผมอึ้งอยู่ได้ไม่กี่วินาทีจากนั้นก็ต้องดึงสติกลับมาใหม่ ผมคว้าดาบขึ้นสนิมของคนที่ตายเมื่อกี้มาอีกสามคนจนร่างกายขาดเป็นสองท่อน สายตาอันเฉียบคมเห็นว่าใบมีดขึ้นสนิมนี้จากที่เคยบิ่นอยู่เพียงสองถึงสามมิลลิเมตร จนตอนนี้ได้บิ่นไปเกือบครึ่งแล้ว กระสุนตะกั่วกระหน่ำพุ่งเข้ามาเจาะที่ร่างกายของผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ของพล แต่เป็นคนอื่นที่ฝีมือการยิงปืนไม่ต่างจากเด็กอนุบาล แผลที่ถูกยิงทั้งหมดได้ขับลูกตะกั่วที่ฝังอยู่ตายร่างกายออกจนหมด จากนั้นก็ปิดปากแผลเองโดยอัตโนมัติ แต่ก็มีข้อเสียตรงที่ว่าร่างกายต้องใช้พลังงานปริมาณระดับนึงที่จะรักษาแผลให้หายได้ (ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ร่างกายตัวเองนั้นทำงานอย่างไร แต่จากที่อธิบายมาข้างต้นนั้นมันเกิดมาจากความเข้าใจส่วนตัวและความรู้สึกเท่านั้น)
 แต่ให้ตายสิ…รู้สึกดีเป็นบ้า!!
 ผมคว้าปืนพกมาจากคนที่ผมเพิ่งหักแขนไปเหมือนหักแท่งขนมป็อกกี้ เสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดนั้นดังทะลุแก้วหู แต่นั่นก็แทบไม่ทำให้ผมสะทกสะท้านอะไรมากมายหรอก จากนั้นผมกระหน่ำยิงปืนออกไป จนตอนนี้ฆ่าพวกมันหมดไปเกือบสิบคนถึงจะได้ แต่พวกมันก็ยังกรูกันเข้ามาหมายจะเอาชีวิต
 โชคดีของผมแท้ ๆ ที่เห็นพวกมันคนหนึ่งถือดาบคาตะนะของผมอยู่เล่มหนึ่ง!!
 มือและเท้าของผมประสานการทำงานได้อย่างดีเยี่ยม สัญชาตญาณของตัวเองทำงานเต็มเปี่ยม ผมคว้าคอมือของพวกมันที่ขวางทางและโยนพวกมันออกไปเหมือนเป็นเพียงของเล่นชิ้นเดียว เมื่อไปถึงคนที่ถือดาบของผม มันทิ่มใบมีดเข้ามาแทงที่กลางหน้าอกทันที เมื่อมันเห็นว่าเป้าหมายของตัวเองไม่ล้ม ใบหน้าจากที่ยิ้มอย่างมีชัยกลับเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวทันทีเมื่อยังเห็นผมยังคงยืนนิ่งและมีพวกสมุนแมลงน่ารำคาญใช้มีด ดาบ และของมีคมต่าง ๆ นานาแทงเข้าที่ลำตัวของผมทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
 "นั่นดาบของกูที่เพื่อนกูให้มานะเว่ย!" ผมพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "อยากเอามือสกปรกนั่นมาจับและหันเข้ามาเจ้าของที่แท้จริงของมันสิวะ!!"
 ผมคว้าข้อมือของมันและกระซากใบมีดให้หลุดจากอก จากนั้นแผลก็สมานทันที รวมถึงรอยแผลที่เหลือด้วย ตอนนี้พละกำลังของผมกำลังจะลดลงเพราะเหตุเกิดมาจากการที่ตัวเองต้องใช้พลังสมานแผลมากจนเกินไป ลมหายใจเริ่มหอบเสียแล้ว เมื่อได้จับดาบ รู้สึกได้ทันทีเลยว่าน้ำหนักของมันแทบไม่มี มันเบาเทียบเท่าขนนกเลยทีเดียว ผมพุ่งเข้าไปฟันพวกลูกน้องของวินตายเกลื่อนด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เลือดของพวกมันเปื้อนตามร่างกายของผมเต็มไปหมด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมหยุดนิ่งได้ ตอนนี้ผมแทบไม่ได้สนใจลูกน้องของวินเลยแม้แต่นิดหน่อย สำหรับผมแล้ว พวกมันเป็นเพียงแมลงต่ำต้อยเท่านั้น พวกลูกน้องกระหน่ำทั้งยิงและฟันแทงเข้ามาหาผม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี และแล้วชีวิตของมันก็จบลงด้วยความตายเท่านั้น
 เป้าหมายของผมคือผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้น
 "ไอ้วิน!" ผมคำรามในลำคอ
 ผมฆ่าพวกลูกน้องไปหลายคน จากนั้นผมก็เห็นว่าวินได้หายตัวไปแล้ว เพราะมีลูกน้องคนหนึ่งขยับเข้ามาจนบังทัศนวิสัยจนศัตรูคู่แค้นของผมลับหายไป ส่วนพวกแมลงก็ยังคงโจมตีใส่ผมแบบไม่ขาดสาย จนแผลสมานกันไม่ทัน จู่ ๆ ความเจ็บปวดก็เริ่มเข้ามา ให้ตายสิ ถึงขีดจำกัดแล้วเหรอ…? ผมคว้าหอกจากมือของลูกน้องคนหนึ่งมาได้ แต่ก็ต้องแลกโดยการที่ต้องทิ้งดายคาตะนะลงกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ทิ่มเข้าไปที่ท้องของพวกมันคนหนึ่ง เมื่อออกแรงมากขึ้น ปลายแหลมของหอกนั่นทะลุไปกลางหลังทันที แล้วไปเสียบกับคนอื่น ๆ ต่อจนกลายเป็นลูกชิ้นเนื้อมนุษย์ ผมโยนพวกมันออกไปให้พ้นทาง ตอนนี้เหลือพวกมันอยู่ไม่กี่คนแล้ว จากที่นับได้ก็น่าจะมีเหลือประมาณยี่สิบกว่าคนได้ ผมก้มลงพื้นคว้าดาบขึ้นมา จากนั้นผมก็วิ่งเข้าไปประจันหน้ากับพวกมันที่สีหน้าเริ่มแสดงความหวาดกลัวอยู่หน่อย ๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมใจอ่อนและสงสารลงได้เลยแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว เพราะสิ่งที่พวกมันได้กระทำต่อร่างกายและจิตใจของผมนั้น มันก็ไม่ได้มีความสงสารต่อผมเลยแม้แต่น้อย แถมยังอยากจะให้ผมตายอีก เชื่อเถอะว่า สภาพผมในตอนนี้ ยมบาลคงยังไม่อยากจะรับผมไปอยู่ด้วยแน่ ๆ ความศรัทธาในพระเจ้าในตอนนี้ได้มลายหายไปหมดสิ้นเมื่อหัวใจของผมได้ถูกขยี้จนแหลกเป็นเสี่ยง ๆ
 รักศัตรูเหมือนรักตัวเอง…ให้ตายสิ มันก็แค่คำพูดจากลมปากเท่านั้น
 ผมไม่สนว่าการฆ่ากันจะทำให้เป็นบาปและตกนรก แต่ขอโทษที ตอนนี้มันก็ต่างจากตกนรกทั้งเป็น ใบมีดอันคมกริบฟันผ่านร่างกายของพวกมันไปอย่างรวดเร็วจนไม่รู้สึกพวกมันไม่รู้สึกเจ็บเลย ถ้าจะรู้สึกอีกทีก็คงจะได้ไปนั่งคุยกับยมบาลแล้ว
 เมื่อผมฆ่าพวกมันจนหมด รู้สึกตัวอีกทีว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางศพของพวกมัน แต่สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ ผมเห็นพลยืนถือปืนบาซูก้าประทันไหล่และเล็งมายังผม ต่อให้ว่าพลังสมานแผลจะมากมายขนาดไหน แต่ถ้าโดนกระสุนบาซูก้าระเบิดใส่ ผมคงไม่รอดอย่างแน่นอน ความจริงผมสามารถทิ้งดาบและหลับตากลางแขนให้มันยิงระเบิดร่างกายของผมให้กระจุยเป็นเศษเนื้อเลยก็ได้ แต่สิ่งที่ผมยังแค้นฝังหุ่นที่มีต่อวินนั้นยังอยู่ การที่มันทำร้ายร่างกายของผมนั้นไม่เป็นปัญหา เพราะมันเป็นเพียงแต่กายหยาบ แต่มันส่งผู้หญิงมาทำลายหัวใจของผมจนต้องมาอยู่ในสภาพของซอมบี้ที่ไร้จิตใจแบบนี้มันยกโทษให้ไม่ได้จริง ๆ
 ในความเป็นจริงแล้ว ผมรู้ว่าลึก ๆ ฮีซุยไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก เพราะเป้าหมายของมันไม่ใช่ผม แต่เป็นนิว เชื่อเถอะว่าผมไม่ได้โทษเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แถมเรื่องล้างบางแก๊งนักเลงสยามนี้นิวไม่จำเป็นต้องมาเกี่ยวอยู่แล้ว ผมเคยถูกพวกมันไถเงินและโดนซ้อมมาไม่รู้กี่ครั้งจนมองว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ที่เป็นเสมือนเอทีเอ็มที่สามารถมารีดไถเมื่อไหร่ก็ได้ เงินที่ผมได้รับจากทำงานพิเศษ ซึ่งผมทำงานพิเศษเยอะมาก ๆ ไม่ว่าจะเป็นส่งหนังสือพิมพ์ช่วยเช้ามือดระหว่างเสาร์และอาทิตย์ และเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในสยามสแควร์ ด้วยความที่ผมเป็นคนร่างเล็ก แต่ก็มีไขมันปกคลุมไปทั่วร่างกายเลยทำให้ดูอ่อนแอ ซึ่งผมก็อ่อนแอจริง ๆ นั่นแหละ พลกับวินมันก็เรียนที่เดียวกับผม แถมยังเรียนห้องเดียวกันก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์กลียุคนี่ขึ้น ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงแค้นนิวขนาดนั้น แต่ในทางกลับกัน ทางมันเองก็เป็นฝ่ายที่ทำให้ผมเกิดความแค้นขึ้นมาจนอยากจะฆ่าพวกมันให้หมดทั้งแก๊ง ไม่ว่าพวกมันจะมีความผิดน้อยหรือมาก แค่พวกมันแบกชื่อแก๊งนักเลงสยามไปไหนมาไหนก็มีความผิดทั้งสิ้น
 ผิดเพราะเกิดมานี่แหละ!!
 "เคยเรียนห้องเดียวกันแท้ ๆ แต่วันนี้กูต้องมาฆ่ามึงนี่ เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริง ๆ เลยสินะ" มันพูด "แต่ถ้าให้คิดอีกอย่างนั่นก็คือ มึงตายไปแล้ว และกลายร่างเป็นซอมบี้แบบพิเศษที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน แถมยังฆ่าลูกน้องของกูกว่าร้อยคนตายเป็นเบือ นั่นมันแสดงให้เห็นว่ากูไม่ควรเก็บอสูรกลายอย่างมึงไว้ และ…"
 "หยุดเห่าได้แล้ว!!" ผมคำราม "มันน่ารำคาญ!!"
 พลชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนที่มันจะกดยิงบาซูก้าใส่ผม ซึ่งกระสุนของบาซูก้านั้นจะช้ากว่ากระสุนปืนอยู่ไม่น้อย นั่นจึงทำให้ผมใช้ความเร็วของตัวเองหลบกระสุนอันเบ้อเร่อนั้นได้อย่างสบาย มันไประเบิดกำแพงพวกนั้นพัง นั่นทำให้รู้ว่าผมอยู่บนตึกสูง ซึ่งถ้าตกลงไปก็คงมีแต่ตายสถานเดียว ผมพุ่งเข้าไปหาพลอย่างรวดเร็วและจัดการฟันศีรษะพลจนขาด ความจริงผมแทบจะไม่ได้มีความแค้นส่วนตัวอะไรกับเขาเลย แต่หนังหน้าของมันนั้นทำให้ผมรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก มันเป็นใบหน้าของเด็กแว้นใส่นาฬิกาจีช็อกที่ผมเคยเห็นเมื่อนานมาแล้ว จนภาพนั้นมันติดอยู่ในสมองของผมเรื่อยมา จนถึงตอนนี้ก็ไม่สามารถเอามันออกจากหัวได้
 จู่ ๆ ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซึ่งให้ความรู้สึกไม่ต่างจากแผ่นดินไหว
 ตึกกำลังจะถล่ม!!
 "จะทดสอบอะไรกันอีกล่ะ!!" ผมคำรามอย่างเกรี้ยวกราด
 จากนั้นพื้นที่ผมเหยียบอยู่นั้นก็ได้ถล่มลงไป ร่างของผมก็ดันตกไปด้วย!!


"เอ็นระวัง!!" ฟางกรีดร้องอย่างเสียขวัญเมื่อเห็นคนคุ้นหน้ากำลังจะถูกมัจจุราชบินเข้ามาปลิดชีพ เวลาถูกทำให้ช้าลงอีกแล้ว เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นก่อนที่ลิฟต์จะตกลงไปถึงพื้น กระสุนตะกั่วที่กำลังจะเข้ามาเจาะกะโหลกเหมือนพยายามจะสื่อสารกับผมว่าให้ผมยืนอยู่นิ่ง ๆ และให้มันฝั่งร่างลึกอยู่ในหัวสมองของแกเดี๋ยวนี้ มันหมุนควงสว่างอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ได้คิดหน้าคิดหลังว่าหลังจากนั้นจะเป็นยังไง แต่มันคงคิดได้อย่างเดียวว่ามันต้องทำหน้าที่ของมันให้สำเร็จ เป็นภารกิจสุดยอดที่ต้องปลิดชีวิตคน ๆ นึง
 ผมใช้ความเร็วทั้งหมดเบี่ยงตัวหลบกระสุนนั่น แต่โชคร้ายที่มันเจาะเข้าไปที่ใบหน้าของผมอย่างจัง
 เผะ!!
 "กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!!!" ฟางกรีดร้องอย่างหวาดกลัว
 ทุกคนเบิกตาโพลงเมื่อกระสุนเม็ดนั้นเจาะเข้าไปที่ใบหน้าจนทำให้แก้มระเบิด แต่ศีรษะไม่ได้เสียหาย แต่แรงกระแทกนั้นทำให้ผมหงายหลังลงไปนอนกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ ผมรู้สึกถึงแรงกระแทกนั้น ใช่…เหมือนกับตัวเองโดนหมัดเล็ก ๆ แต่กลับมีพละกำลังที่มากมายซัดเข้าตรงใบหน้าอย่างจัง ๆ เชื่อเหอะว่านั่นเป็นเพียงศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งวินาทีเท่านั้น
 เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ผมยังหายใจอยู่ ผมรู้สึกถึงหยดเลือดเย็น ๆ ที่อยู่บนใบหน้าของตัวเอง ความเจ็บปวดที่ยังคงรู้สึกได้นั้นเจ็บปวดราวกับโดนไฟมาคลอกบนใบหน้า แต่พอมองลงไปเห็นเลือดไหลกระฉอกออกมาเป็นสายน้ำ ผมรู้ได้ทันทีเลยว่ากระสุนนั้นทำให้ผมเป็นแผลเหวอหวะบนใบหน้า แต่โชคดีที่ดวงตาไม่เป็นอะไร ไม่งั้นผมอาจจะตาบอดไปตลอดชีวิตเลยก็ได้
 ถ้าเป็นแบบนั้นจริงผมขอตายยังซะดีกว่า
 ผมใช้พลังซอมบี้ค่อย ๆ เยียวยาสร้างเซลล์ใหม่ทดแทนและสมานแผลให้หายกลับเป็นเหมือนเดิม ซึ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพียงสิบวินาที ผมค่อย ๆ ชันตัวเองให้ลุกขึ้นมา ท่ามกลางความงงงวยของทุกคนรวมถึงคาโอรินที่มือเริ่มสั่นเทิ้ม ความหวาดกลัวกำลังจะครอบงำจิตใจของเธอ คาโอรินถูกส่งมาฆ่าพรรคพวกของเอ็นให้หมด แต่วินไม่ได้บอกอะไรกับเธอเกี่ยวกับสิ่งนี้เลย เมื่อครั้งที่เธอเหนี่ยวไกและทำให้เอ็นกระเด็นหงายหลังไปนั้น ทำให้เธอดีใจมากกว่าที่เคยดีใจมากก่อนในชีวิต แต่ในเมื่อเป้าหมายที่น่าจะกำจัดได้แล้วกลับลุกขึ้นมาแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่ยังมีชีวิต บาดแผลเหวอหวะขนาดนั้นยังสามารถหายเป็นปลิดทิ้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่นทำให้คาโอรินยิ่งหวาดกลัวเข้าไปใส่ ปืนในมือเธอสั่น ซึ่งเธอเองก็รู้ตัวดี ดึงประคองข้อมือของตัวเองเพื่อไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้
 ตอนนี้ผมยังพูดไม่ได้ เพราะลิ้นขาดไป แต่ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็งอกกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ลูกน้องของวินที่ร่างกายสั่นเทิ้มไม่ต่างจากคาโอริน ผมเชื่อได้ว่าพวกเขาทั้งหมดเคยเห็นกันแต่ในหนัง แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้ออกมาเห็นในชีวิตจริง แต่ถ้ามองรวม ๆ ดูแล้ว แค่ซอมบี้มันก็เหนือความเป็นจริงไปมากโข
 "ไอ้เอ็นมันถูกกัดเหรอ…?" นิวถามขึ้นมาลอย ๆ แต่ก็ยังคงมองไปที่เอ็น
 "ไม่รู้สิ…ดูเหมือนยังมีสติอยู่นะ…" ฟางพูดพลางสะอื้นอย่างหวาดกลัว
 ผมยืนขึ้น นั่นทำให้ลูกน้องของวินคนหนึ่งสะดุ้งและเผลอลั่นไกปืนไรเฟิลเข้าที่ท้องผม ใช่…จุกมาก แต่ผมก็ยังคงยืนอยู่ ผมกัดฟังเพื่อระงับความเจ็บปวด จากนั้นก็หยิบปืนไรเฟิลของยามคนหนึ่งที่ผมเพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้ขึ้นมาประทับ
 "ทิ้งปืนลง!!" ลูกน้องคนนั้นตะคอกใส่ผมและทำท่าเหมือนจะไม่กลัว แต่ในความเป็นจริงอาจจะฉี่รดกางเกงแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้ ธรรมชาติของมนุษย์บางคนจะทำเป็นไม่กลัวทั้ง ๆ ที่ตัวเองกำลังกลัวแบบขี้หดตดหาย จิตวิทยาข้อนี้อาจจะใช้ได้กับมนุษย์ขี้ขลาดทั่วไป แต่ไม่ใช่กับผมหรือนิว ผมควักกระสุนออกจากแผลและปล่อยให้แผลสมาน เลือดเลอะมือไปหมด แต่นาน ๆ เข้ามันก็จะเริ่มเหนียวและแห้งไปในที่สุด
 "มันเจ็บนะ" ผมโยนหัวกระสุนทิ้งและเล็งปลายกระบอกปืนไปหาลูกน้องของคาโอรินและเหนี่ยวไก นิวเห็นดังนั้นเขาจึงพุ่งเข้าไปจัดการกับลูกน้องอีกคนและแย่งปืนมาได้ เข้ายิงหัวลูกน้องอีกคนที่กำลังล็อกคอนัทอยู่ ซึ่งทำให้เขาเป็นอิสระ ส่วนนัทได้ที เขาพุ่งเข้าไปจัดการกับอักคนที่กำลังล็อกคอแฟนสาวของตัวเอง แต่ทักษะการต่อสู้ของเขาไม่ได้ถูกขัดเกลาเลยแม้แต่น้อย ทำให้หมัดที่ปล่อยออกไปนั้นไร้ค่า แต่โชคดีที่กระสุนปืนของนิวช่วยไว้ทัน จึงทำให้กิ๊บหลุดจากพันธนาการ ผมพุ่งเข้าไปจัดการที่เหลือร่วมกับนิวจนลูกน้องทั้งหมดของคาโอรินตายราบคาบ
 ทั้งสี่คนชี้ปลายกระบอกปืนไปที่คาโอรินที่ตอนนี้จับฟางขึ้นมาเป็นโล่และมีปืนชี้ไปที่คอของฟาง ทุกคนยกเว้นนิวต่างพากันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ซึ่งผมตกใจกับการกระทำของเขาที่แสดงออกทางสีหน้าเป็นอย่างมาก
 "ทิ้งปืนและมาคุยกันดี ๆ เถอะน่า คาโอริน" ผมพูด
 "พวกมึงทุกตัวแม่งทิ้งกูไว้กลางดงซอมบี้!!" คาโอรินตะคอกอย่างโกรธแค้น "ถ้าไม่มีแก๊งของวินมาช่วยไว้ก็คงจะไม่มีวันได้แก้แค้นพวกมึงหรอก"
 "ใจเย็น ๆ ก่อนคาโอริน ตอนนั้นพวกเราไม่ได้ตั้งใจนะ" นิวพยายามเอาน้ำเข้าลูบ "ปล่อยฟางไปก่อน ถ้าไม่อยากมีเรื่องเจ็บตัว ถือว่าเตือนแล้วนะ"
 "โอ้โห!" คาโอรินทำหน้าแปลกใจ "ขนาดตอนนี้พวกมึงกำลังเสียเปรียบอยู่แบบนี้มันมีหน้ามาพูดแบบนี้อยู่อีกเหรอ? ใช่! มันก็จริงที่ว่าพวกมึงมีปืนชี้มาที่กูตั้งสี่กระบอก แต่กูมีแค่ปืนพกแค่กระบอกเดียว เลยอาจจะทำให้เจ็บตัว แต่พวกมึงเสียเปรียบที่ว่ากูจะทำให้มึงเจ็บใจ ไอ้นิว! ด้วยการเป่าสมองอีนี่ให้แหลกไปซะ หน้าตาก็ไม่สวยแล้วจะยังมาทำนิสัยเป็นอีนางเอกละครเจ้าน้ำตา อ่อนแอ ไร้ค่า
 คิ้วฟางกระตุก
 นิวกลืนน้ำลาย
 "พอโดนนางร้ายร้ายใส่ ก็ทำเป็นร้องไห้เรียกร้องพระเอกให้มาช่วย แต่ขอโทษนะ นี่มันชีวิตจริง มันยิ่งกว่าในละครอีก หรือไม่จริงล่ะ?"
 นิวถอนหายใจละลดปืนลง นั่นทำให้ทุกคนงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น
 "เป็นอะไรไปวะนิว?" ผมถาม
 "คาโอริน" ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางจมูก "มึงไปจี้จุดเขาเองนะ เรื่องนี้เค้าไปเกี่ยวนะฟาง"
 "ว่าไงนะ?" คาโอรินงง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าผู้หญิงที่เธอจับตัวมาเป็นตัวประกันนั้น เริ่มจะล็อกไม่อยู่ จากนั้นเธอก็ถูกฟางหมุนตัวก้มเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการด้วยพละกำลังที่ต่างจากเมื่อก่อนนี้ นั่นสร้างความตกใจให้กับคาโอรินได้ระดับนึงเลยทีเดียว ฟางหมุนตัวเข้ามาเผชิญหน้ากับศัตรูก่อนที่ฟันเข่าไปที่หน้าท้องเต็มแรงจนร่างของคาโอรินลอยเหนือพื้นไปเล็กน้อยก่อนที่จะตกลงสู่พื้นอย่างแรง ฟางไม่รอช้าพุ่งเข้าไปแย่งปืนจากคาโอรินทันที เหตุการณ์นี้สร้างว่ามึนงงให้กับผมและทุกคนยกเว้นนิวได้มาก
 "เห็นมั้ย บอกแล้ว" นิวยักไหล่
 "กูไม่ได้เป็นนางเอกเจ้าน้ำตา!" ฟางเตะอัดหน้าท้องของคาโอรินแบบไม่ยั้ง "กูไม่ได้อ่อนแอ! มึงไม่รู้หรอกว่าก่อนกลียุคกูไปทำอะไรมา! กูไม่ใช่เป็นคนไร้ค่า! ใครมาร้ายใส่กู กูก็ร้ายกลับได้เหมือนกันโว้ย! กูไม่ได้ต้องการพระเอก! กูต้องการแค่ผัวกูอย่างเดียวจบนะ!!"
 คาโอรินนอนจุกอยู่ที่พื้น ฟางชี้ปืนไปที่คาโอรินด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด แต่โชคดีที่นิวเข้าไปแย่งจากหญิงสาวได้ทันก่อนที่เธอจะฆ่าคนไป ถึงแม้ว่าการฆ่าคนในตอนนี้อาจจะดูเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับบางคน แต่ในบางทีเราก็ลืมวิถีชีวิตเก่า ๆ ของเราไปด้วย ซึ่งมันก็ไม่แปลกที่การดำรงชีวิตของพวกเราในตอนนี้นั้นไม่เหมือนเมื่อก่อน เมื่อโลกของเราไม่มีกฎหมายอีกต่อไป ศาลเตี้ยและความไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ได้เข้าครอบงำผู้คนที่รอดชีวิตให้จับอาวุธและฆ่าคนที่ไม่ใช่พวกเดียวกัน แม้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นตอนนี้ แต่ในอีกไม่ช้ามันคงจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
 "โอเค เอ็น" นิวพูดขึ้น "เดี๋ยวเราจะต้องคุยเรื่องนี้กันยาวหน่อยนะ ทั้งเรื่องที่นายถูกจับไป ยิ่งไปกว่านั้น นายต้องเล่าเรื่องที่นายกลายร่างเป็นซอมบี้แบบนี้ด้วย พวกกูไม่เข้าใจสถานการณ์เลย แล้วฮีซุยไปอยู่ที่ไหน?"
 "เราไว้ใจฮีซุยไม่ได้" ผมพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ ฟังดูน่าหดหู่ "แท้จริงแล้วฮีซุยนั้นเป็นพวกแก๊งนักเลงสยามมาตั้งแต่แรกแล้ว เธอเป็นสปาย"
 คำพูดของผมที่ได้เอ่ยออกไปนั้นเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดลึก ๆ ที่อยู่ภายใน เธอไม่ควรที่จะเข้ามาทำให้ผมหวั่นไหวเลย นั่นมันทำให้เธอดูมีความผิดในทันที แต่ผมก็ยังคงรู้สึกผิดที่หวั่นไหวใจง่ายไปเอง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วผมเป็นคนผิดที่ต้องมารู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะว่าผมเป็นฝ่ายไปจีบเธอมากกว่า โดยที่ไม่ได้ระวังเลยว่าเธอซ่อนมีดเพื่อเอาไว้แทงข้างหลังแทนที่จะเป็นดอกไม้กลิ่นหอม
 จู่ ๆ คาโอรินค่อย ๆ ลุกขึ้นมา ทุกคนหันไปหาเธอพร้อมกัน
 "ลุกขึ้นมา กูออมแรงตัวเองอัดมึงไม่ได้เพื่อให้มึงหลับไปหรอกนะ" ฟางพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำอย่างน่ากลัว
 "…." เธอไม่พูด ทำได้เพียงกุมหน้าท้องของตัวเองอยู่ด้วยความเจ็บปวด
 เมื่อเธอกำลังจะยืนขึ้น พยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีใครยอมช่วยฉุดให้เธอลุกขึ้น ผมเห็นเช่นนั้นจึงยื่นมือไปให้คาโอริน เธอมองฝ่ามือที่ซีดเซียวก่อนที่จะมองขึ้นไปที่ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของผม นัยน์ตาสีดำมองเข้าไปในนัยน์ตาของเธอ ก่อนที่จะฉุดเธอขึ้นมา
 ปัง!!!
 เสียงปืนก็ดังลั่นสนั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย กระสุนจากที่ไหนสักแห่งพุ่งเข้ามาทะลุผ่านร่างของผมและทะลุไปเจาะที่หน้าท้องของคาโอรินจนเธอหงายท้องลงไปนอนกับพื้น เลือดไหลออกจากบาดแผลอย่างบ้าคลั่ง ส่วนผมทำได้แค่ปล่อยมือให้เธอล้มไปพร้อมกัดฟันอย่างเจ็บปวด ทุกคนรวมถึงผมหันไปหาเจ้าของเสียงปืนทันทีที่นัดแรกถูกปล่อยออกมา เห็นชายคนหนึ่งยืนชี้ปืนมาที่ผม เขาเป็นชายร่างกายกำยำ แต่งตัวด้วยชุดทหาร ตัดผมสกินเฮด นัยน์ตาของเขามีแต่ความโหดเหี้ยม ไร้ความปรานีต่อเป้าหมาย ริมฝีปากของเขากำลังแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายที่พร้อมจะฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ด้วยปืนมัจจุราชเพียงหนึ่งกระบอก แผลของผมกำลังจะสมาน แต่ก็ถูกมันกระหน่ำยิงจนเป็นแผลหลายจุดที่กลางหน้าอกของผม แม้ว่าผมจะโดนเจาะเข้าไปที่หัวใจ แต่ยังไงก็สามารถสมานกันได้อยู่ดี เมื่อมองเข้าไปที่แววตาของเขาแล้ว ทำให้รู้ได้ว่าเขาเป็นมืออาชีพในด้านการฆ่า ซึ่งทำให้ผมแปลกใจว่าทำไมเขาถึงไม่ยิงเข้าที่หัว
 ทุกคนประทับปืนหันไปหาศัตรูคนใหม่
 เราไม่ไว้ใจมัน
 ยิ่งเป็นผู้ชายร่างใหญ่กล้ามเป็นมัด ๆ แบบนั้นยิ่งต้องระวังตัวให้มากขึ้นอีก
 "ไม่ตายจริง ๆ ด้วย ตามที่ท่านวินพูดจริง ๆ ด้วยสินะ" เขาพูดขึ้นพร้อมกับเก็บปืนพกเข้าซองปืน "ซอมบี้บอย"
 "แกเป็นใครวะ?" นิวถามพร้อมกับตั้งการ์ดพร้อมสู้ "ถ้าจะสู้ กูก็พร้อมเป็นคู่มือให้"
 "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะกำจัดพวกแกหรอกนะ แม้ว่าจะทำได้เพียงแค่ใช้มือเดียวก็ตาม" เขาถอนหายใจ "ฉันมาที่นี่เพื่อนำข้อความจากวินมาบอกพวกแกทุกคน"
 ทุกคนนิ่ง
 "ลดปืนลงก่อน มันไม่ได้อยากจะฆ่าเราจริง ๆ" ผมพูดขึ้นแต่ก็ไม่ได้ละสายตาไปจากชายร่างใหญ่
 "นึกว่าจะคุยกันไม่รู้เรื่อง เกือบจะได้ตะลุมบอนกันซะแล้ว" เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย ก่อนที่จะเปลี่ยนอารมณ์มาจริงจังอีกครั้ง "ท่านวินฝากมาบอกว่า ท่านวินพร้อมที่จะทำสงครามกับพวกแกทุกคนซึ่งท่านมีคนเป็นพันคนและพวกมึงจะถูกล้อมด้วยจำนวนคนที่มากกว่า ซึ่งพวกมึงจะไม่มีทางชนะสงครามได้"
 ข้อความนั้นทำให้ผมอึ้ง…
 "พะ…พันคนเลยเหรอ…" ปากของผมสั่น แน่ล่ะ จำนวนขนาดนั้นผมต้านไม่อยู่แน่นอน "มันไปเอาคนมากขนาดนั้นมาจากไหนกัน…?"
 "ส่วนใหญ่ก็เป็นทหารที่รอดชีวิตจากพวกซอมบี้แหละ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น" ชายร่างใหญ่พูด "ถ้าเป็นฉัน ฉันจะหนีไปให้ไกลที่สุดและไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง ซึ่งพวกนายก็น่าจะรู้แล้วว่าท่านวินมันมีอิทธิพลขนาดไหน ทหารทุกนายพร้อมที่จะเสียสละเพื่อปกป้องท่านอยู่แล้ว"
 ผมยืนนิ่ง
 ไม่ไหวหรอก…ผมคิด คนจำนวนขนาดนั้นแถมยังเป็นทหารอีก ต่อให้มีผมกับนิวไป มันก็ยังมีความต่างอยู่ที่จำนวนคนอยู่ดี…
 จู่ ๆ มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาจับเข้าที่ไหล่ของผมและบีบเบา ๆ เป็นมือของนิวนั่นเอง เขาไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวที่แผ่ออกมาจากชายร่างใหญ่คนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง แววตาของเขาไร้ซึ่งความกลัวใด ๆ
 ใช่…แสงสุดท้ายจะยังคงไม่ลับสูญไป
 "ไม่ต้องกลัวหรอกน่า" เขาพูด
 ชายร่างสูงกระตุกคิ้วขวาเล็กน้อย เมื่อนิวยิ้มไปที่ศัตรูด้วยความท้าทาย
 "ต่อให้มาเป็นหมื่น ก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้" คำพูดนี้ทำให้ชายร่างสูงเบิกตาโพลงอย่างแปลกใจ เขาไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน แม้ว่าเข้าจะขู่ ๆ ขนาดนี้ แต่ชายคนนั้นไม่คิดจะยอมแพ้และหนีไปเลย แต่กลับยืนผงาดท้าทายแบบนี้มันไม่ธรรมดา
 คำพูดของนิวทำให้ผมกลับมามีความหวังอีกครั้ง ใบหน้าที่ของผมบิดเบี้ยวและซีดเซียว กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง นัยน์ตากับมาเป็นมนุษย์ปกติดังเดิม ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความหวังใหม่ นั่นทำให้ผมยิ้มได้อีกครั้ง
 "ฝากกลับไปบอกท่านวินของมึงด้วยว่า เป็นมึงต่างหากที่จะต้องถูกล้อม" จบด้วยการแสยะยิ้มที่แสนชั่วร้ายของตัวเอง
 ชายร่างสูงยิ้มพร้อมกับล้วงไปในกระเป๋ากางเกง เราทุกคนยกปืนขึ้นมาเล็งที่ชายคนนั้นทันที และดุท่าทีว่าจะทำอะไรต่อไป แต่ที่น่าแปลกใจก็คือเขาไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งที่พวกเราได้ยกปืนขู่เมื่อกี้เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เข้าหยิบออกมานั้นคือซองจดหมายสีชมพู เขายื่นมาให้ผม
 "ท่านวินได้ส่งการ์ดเชิญแต่งงานมาด้วย หวังว่าจะได้เจอกันในงานนะ" เขาพูด
 เมื่อผมค่อย ๆ ก้าวออกไปรับซองการ์ดเชิญนั้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ผมเห็นจ่าหน้าซองถึงพวกเราว่า
 เรียนเชิญ
 เอ็นและพรรคพวก
สู่งานวิวาห์ระหว่าง วินและฮีซุย
(จาก แก๊งสยาม)
 "ถ้าเจอกันไงงานก็อย่าลืมทักกันด้วยละกัน" ผมแสยะยิ้มอย่างท้าทาย "ขอรู้ชื่อได้มั้ย?"
 "ฉันชื่อดอม ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่แน่นายอาจจะโดนฉันฆ่าในสนามรบก็ได้ อย่าโกรธกันเลยนะ" เขาพูด แต่ผมกลับไม่พูดอะไร จากนั้นเขาก็เดินหายออกไปจากห้อง
 ผมยืนนิ่ง
 เราได้ประกาศสงครามกับแก๊งสยามแล้ว…


นิ่มสบายจัง…
 ความรู้สึกที่ทำให้หวนคิดถึงวันเก่า ๆ แบบนี้คืออะไร…?
 อยากจะนอนอยู่แบบนี้ทั้งวัน ไม่อยากลุกไปไหน รู้สึกปลอดภัยเมื่อรู้สึกสบาย ร่างกายไม่ต้องเกร็ง ทุกกล้ามเนื้อคลายออก ปล่อยทั้งกายและใจไปตามน้ำ กลิ่นหอม ๆ ที่โชยมาแตะจมูกเบา ๆ นี่มันเป็นกลิ่นอะไรกัน…กลิ่นดอกไม้นี่นา…มันทำให้นึกถึงแม่ทันที เพราะท่านเคยใช้น้ำหอมกลิ่นนี้ฉีดไปทั่วเลือนร่างก่อนออกไปทำงาน จู่ ๆ น้ำตามันก็ไหล มันนานแค่ไหนที่ผมไม่ได้ร้องไห้แบบนี้ คงจะแค่สามวันสินะ ในความเป็นจริงมันช่างเป็นเวลาที่แสนสั้น แต่ในความรู้สึกเหมือนมันผ่านมาเป็นปี ๆ แต่ละวินาทีนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าพระผู้เป็นเจ้าสาปให้วันเวลามันผ่านไปช้า ๆ จนไม่ทันได้สังเกต แสงจันทร์ส่องมาทางหน้าต่าง แม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืน แต่ความรู้สึกที่ได้เห็นมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน
 "ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงหนึ่งเอ่ยทัก เป็นเสียงผู้หญิง
 เมื่อมองไปทางเสียงก็เห็นว่าเป็นคาโอรินนั่งอยู่ข้างเตียง
 "เมื่อวาน?"
 "ก็หลังจากที่จัดบ้านตัวเองเสร็จแล้ว เลยกะจะไปช่วยเพื่อน ๆ จัดบ้าน แต่เห็นว่าสองคู่นั้นไม่น่าจะต้องการคนช่วย เลยคิดว่าจะมาช่วยเอ็นนี่แหละ" เธอเล่า "แต่พอเข้ามาในบ้านก็ไม่เห็นมีใครอยู่ เลยไปหาที่สวนหลังบ้าน แล้วก็เห็นเธอนอนอยู่บนพื้นก็คิดว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็แค่เหนื่อยและหลับไปเท่านั้น เลยแบกมาไว้บนเตียงนี่แหละ"
 ผมพรวดพราดลุกเพราะเกรงว่าร่างกายตัวเองที่สกปรกจะทำให้เตียงสกปรกไปด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่มีรอยเปื้อนอะไรเลย แถมเสื้อผ้าของผมก็เหลือแค่เสื้อกล้ามสีดำและกางเกงขาสั้น สักพักหญิงสาวที่หัวเราะออกมาอย่างสะใจ
 "ขอโทษที ๆ ความจริงฉันเช็ดตัวให้เธอก่อนเอามาไว้บนเตียง" ผมหน้าแดง "แต่ก็ไม่ได้ถอดให้จนหมดหรอกนะ ยังไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าฉันเป็นเลสเบี้ยน"
 "ก็เพิ่งจะรู้นี่แหละ" ผมพูดด้วยความแปลกใจ
 "จริงเหรอ?" คาโอรินส่งสายตาเย้ายวนมาหาผม เชื่อเถอะ…สัญชาตญาณของผมมันบอกว่า เธอนั้นปากไม่ตรงกับใจ สิ่งที่เธอกำลังจะสื่อความหมายก็คือ เธอไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่กลับส่งสายตาลามกแบบนี้ให้กับผู้ชายอย่างผม หรือว่าเธอไม่ได้มองว่าผมเป็นผู้ชาย!?
 "จะปล้ำเราเหรอ?" ผมถามอย่างหน้าด้าน ๆ จะให้มาอินโนเซ็นต์ก็ทำไม่ได้แล้ว
 "คิดว่าจะทำอะไรล่ะ?" มือของเธอค่อยสางเส้นผมของผมอย่างเบามือ ให้ตายสิ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกแมวในกำมือจริง ๆ แต่สิ่งที่ผมคิดกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น
 "นอนยังไงให้ผมยุ่งเนี่ย" เธอยิ้มและขยี้หัวผมอย่างหมั่นเขี้ยว เมื่อผมเผลอ เธอพุ่งเข้ามาเอาริมฝีปากประกบกับริมฝีปากของผมทันที ท่ามกลางความตกใจของผม ไม่มีความผิดอะไรในหัวเลย ทุกอย่างมันมั่วไปหมดจนไม่สามารถเรียบเรียงอะไรในหัวได้เลย จู่ ๆ ทุกอย่างก็ว่างเปล่า หัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่ต่างจากปืนกลก็ค่อย ๆ เต้นช้าลง เมื่อเธอสอดลิ้นเข้ามาในปาก นั่นทำให้ผมรู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปกับเธอด้วย
 เธอดึงริมฝีปากออกมา น้ำลายที่เธอแลกไปนั่นยืดออกมา ดวงตาอันยั่วยวนมองเข้ามาในดวงตาของผมอย่างหื่นกระหาย จากนั้นเธอถอดเสื้อยืดของเธอออกเผยให้เห็นชุดชั้นในสีดำมีลูกไม้เล็ก ๆ เกาะอยู่ตรงปลาย และเนินอกที่อวบอิ่มกลมได้รูปนั่นทำให้จิตใจของผมถูกสะกด
 "ฉันเป็นเลสเบี้ยนก็จริง แต่อย่าลืมสิว่าลึก ๆ แล้วฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนะ" เธอพูดพร้อมกับจุมพิตที่ริมฝีปากผมเบา ๆ
 ความรู้สึกที่สบายแบบนี้มันคืออะไร แม้ว่าผมจะเคยรู้สึกแบบนี้่มาก่อน แต่ครั้งนี้มันกลับแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีความอึดอัดเลย ผมสามารถนอนอยู่ข้าง ๆ เธอได้ทั้งวันทั้งคืน เหมือนกับว่าที่ผ่านมา ผมได้มองข้ามสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป ผมฝากหัวใจไว้กับผู้หญิงคนหนึ่งที่พร้อมจะขยี้หัวใจที่ฝากไว้ให้แหลกคามือ แต่สำหรับคาโอริน…เธอคือนางฟ้าของผม…
 "คิดอะไรอยู่คะ?" เธอเอานิ้วมาแตะปลายจมูกผมเบา ๆ และหัวเราะอย่างมีความสุข "จริง ๆ ก็ไม่ได้คิดจะบอกเร็ว ๆ นี้หรอก แต่ก็นะ…จังหวะแบบนี้มันไม่ได้มีมาทุกวันหรอก"
 ผมมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอพลางฟังในสิ่งที่เธอกำลังจะพูดอย่างตั้งใจ
 "มะ…ไม่ได้คิดอะไรเลย…" ทุกคำพูดรวมถึงการนึกคิดล้วนถูกสะกดไว้โดยคาโอริน ให้ตายสิ…ช่วงที่อยู่กับฮีซุยไม่ได้เป็นแบบนี้เลย
 "คนโกหก" จากนั้นคาโอรินโผเข้ามาจูบปากผมอีกครั้ง และคราวนี้รุนแรงกว่าเดิมสองเท่า ลิ้นของเธอบุกรุกเข้ามาทักทายลิ้นของผมก่อน จากนั้นค่อยละเลงไปยังฟันทุกซี่ราวกับมันไม่ได้รังเกียจเลยแม้แต่น้อย
 ตอนนี้ผมอยู่ในการควบคุมของเธอหมดแล้ว ขี้โกงนี่ที่เธอเป็นคนโจมตีผมก่อน แต่ก็ไม่เป็นไร
 ผมจัดการพลิกตัวเธอให้เธออยู่ด้านล่าง จากนั้นผมถอดเสื้อกล้ามออก เผยให้เห็นมัดกล้ามที่ครอบคลุมอยู่ทั่วร่างกาย รวมถึงซิกซ์แพ็กที่ขึ้นเป็นปุ่มอย่างชัดเจน นั่นแหละ พิษของซอมบี้ก็สามารถทำให้ร่างกายผมแข็งแกร่งขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในโหมดซอมบี้ก็ตาม คาโอรินเอามือไปลูบไล้กล้ามเนื้อหน้าท้องอย่างเบามือ ใบหน้าของเธอแสดงอารมณ์ความต้องการสูงมากกับให้เห็นสิ่งที่เธอปรารถนาจะเห็นจนมืออีกข้างหนึ่งต้องจิกที่แผ่นหลังของผม
 ให้ตายสิ…ชอบชะมัด
 .
 .
 เรานอนกอดราวกับว่าจะมีใครมาแยกเราจากกัน คาโอรินหันตัวมาทางผมซึ่งเธอเอาหัวหนุนอยู่บนแขน
 ผมมองไปที่เธอก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมามองผม จากนั้นก็ส่งยิ้มให้
 "เค้ารักเอ็นนะ" เธอพูดเบา ๆ
 "เค้าก็รักรินเหมือนกัน" ผมโน้มตัวลงไปจุมพิตที่ศีรษะของคนรักก่อนที่จะผล็อยหลับไปทั้งคู่
 ช่างเป็นคืนที่มีความสุขจริง ๆ


ฟางเย็บแผลที่เธอเพิ่งผ่าตัดเอาลูกตะกั่วออกจากหน้าท้องของคาโอรินที่กำลังนอนกัดผ้าเพื่อระงับความรู้สึกเจ็บปวดทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันแทบไม่ได้ช่วยได้มากเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยยาชาที่เคยขโมยมากจากโรงพยาบาลเมื่อสองอาทิตย์ก่อนช่วยได้ การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี และยังเป็นปาฏิหาริย์ที่เธอเรียนหมอมาก่อนที่จะย้ายไปเรียนนิเทศเพราะเรียนหนักเกินไป ซึ่งเธอก็ไม่ได้รักษาคาโอรินที่เอาปืนจ่อหัวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วเพราะเต็มใจ แน่ล่ะ…เธอไม่ได้แฮปปี้เลยที่จะต้องมานั่งรักษาคนที่กำลังจะฆ่าตัวเอง แต่รักษาเพราะนิวได้ขอร้องเธอเอาไว้
 เห็นแก่ผัวนะ ไม่งั้นฉันปล่อยมึงตายไปนานแล้ว
 "โอเค เอ็น" นิวพูดขึ้น "ตอนนี้ฉันอยากให้นายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างและทำไมนายโดนซอมบี้กัดแล้วไม่กลายเป็นซอมบี้กลับได้พลังซอมบี้มาแทน"
 "ข้อท้ายไม่รู้แน่นอน แต่ฉันน่าจะมีภูมิคุ้มกันไวรัสซอมบี้ล่ะมั้ง หรืออาจจะเซลล์ในร่างกายของฉันสามารถเข้ากับเชื้อไวรัสซอมบี้ได้อย่างดีจนกลับกลายมาเป็นพลัง"
 ทุกคนรวมถึงฟางที่กำลังเย็บแผลให้คาโอรินอย่างตั้งใจก็กำลังตั้งใจฟังอยู่
 "ส่วนเรื่องราวก็อย่างที่บอกไป ฮีซุยหักหลังฉัน เพราะวินมันเอาฮีซุยมาเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้นิวมาติดกับ แต่ดันเป็นฉันที่ติดกับเสียเอง"
 "พอเข้าใจแล้ว" นิวพยักหน้า
 "แก๊งนี้มันน่านัก" นัทพูดอย่างแค้นใจ "แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ?"
 "เราต้องจัดการบุกพวกมัน ล้างบางพวกมันให้หมด" ผมพูด
 "กูไม่อยากจะทำสงครามหรอกนะ" กิ๊บสวนขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด "มึงแหกตาดูก่อนสิว่าไอ้คนที่ชื่อดอมมันขู่อะไรเราไว้ ศัตรูมีตั้งพันคนแล้วไอ้นิวเสือกไปยั่วมันเนี่ยนะ แบบนี้ต่อให้เราเก่งขนาดไหน ไอ้เอ็นจะมีพลังซอมบี้ แต่จำนวนเรามีอยู่แค่นี้จะไปสู้อะไรมันไหว!?"
 ทุกคนเงียบ…
 สิ่งที่กิ๊บพูดมามันคือความจริง…
 เราไม่มีทางชนะเลย
 "เราต้องถอยหลังไปตั้งหลักก่อน" นัทพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง "กิ๊บมีบ้านอยู่แถว ๆ บางนา เราน่าจะไปกบดานกันที่นั่นกันก่อนได้"
 "อยู่ที่นี่เราจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป" นิวเสริม "ตอนนี้พวกเราอ่อนแอกันมาก เราต้องพร้อมสู้ให้มากกว่านี้"
 "แล้วคาโอรินล่ะ?" ฟางถาม
 "ก็เอาไปด้วย" ผมหันไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่"พอเธอตื่นเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันจะเป็นคนแบกเธอไปเอง ตอนนี้ให้ทุกคนเก็บของ เอาของที่จำเป็นไป แล้วไปเจอกันข้างล่าง ให้ใช้บันไดเท่านั้น เพราะไม่รู้ว่าลิฟต์อีกตัวจะใช้ไม่ได้อีกเมื่อไหร่"
 "ตามนั้น" นัทพูด ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
 ระหว่างเก็บของ คาโอรินสามารถชันตัวเองให้ลุกขึ้นได้แล้ว แต่เธอไม่มีสัมภาระให้เก็บเลยให้นอนอยู่บนโซฟา ผมกลับมาที่ห้องของตัวเอง ทุกอย่างมันเงียบไปหัว ภาพในความทรงจำที่ทุกครั้งเมื่อกลับมาถึงห้องก็จะมีฮีซุยที่เข้ามากอดและหอมแก้มพร้อมถ่มว่าไปฝึกซ้อมเหนื่อยมั้ย เพราะช่วงนั้นผมต้องไปฝึกศิลปะการต่อสู้กับนิว ซึ่งเป็นอะไรที่เหนื่อยแบบสุด ๆ แต่มันก็แลกมาด้วยที่ทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้นได้ ตอนนี้ทั้งห้องกลับมืดมนและเงียบเชียบจนได้ยินเสียงตัวเองหายใจ จากที่เคยมีคนข้าง ๆ กลายที่คอยช่วยแบ่งเบาภาระ มีคนช่วยซัปพอร์ตและหนุนกันเรื่อยมา พอมารู้ที่หลังว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นมันเป็นเพียงการจัดฉากขึ้นเท่านั้น การแสดงของฮีซุยนั้นทำให้ผมเชื่อได้ร้อยเปอร์เซ็นเลยว่าเธอคนนี้คือคนสุดท้ายของชีวิตที่ทำให้ผมคิดว่าทั้งชีวิตนี้นอกจากพ่อแม่ก็มีเธอนี่แหละที่จะเดินไปข้างหน้าพร้อมกับผมแม้ว่าระหว่างทางจะเจอขวากหนามและอุปสรรคต่าง ๆ นานา
 สุดท้ายแล้ว…มันก็เป็นเพียงแค่ฝันกลางวันเท่านั้น
 การที่ผมได้กลายเป็นซอมบี้ก็เหมือนว่าผมตายไปจากเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และฟื้นคืนชีพกลับมาเป็นมนุษย์เพื่อได้รับโอกาสจากพระเจ้าที่ผมได้ทอดทิ้งไปเพื่อมีชีวิตรอดต่อไปเพื่อเหตุผลอะไรบางอย่างแม้แต่ตัวเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้
 คำตอบของคำถามที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าคำถามนั้นมันคืออะไรนั้นมันคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งอย่างแน่นอน
 เมื่อผมเก็บของทั้งหมดใส่ในกระเป๋าเป้ที่ครอบครัวผมทิ้งไว้ให้เป็นที่เรียบร้อย ผมกลับไปยังห้องนิวเพื่อรวมตัว เห็นนัทกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้ากิ๊บ
 "กิ๊บ" นัทยื่นแหวนให้ "แต่งงานกับเรานะ"
 ผมยืนอึ้ง
 หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบแก้ม จากนั้นเธอก็ตอบตกลงและเข้าสวมกอดนัทอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิต นั้นทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า สักวันผมจะมีโมเม้นท์แบบนี้บ้างหรือเปล่า ผมเห็นนิวโอบไหล่ฟางที่กำลังเอาศีรษะพิงไหล่ของแฟนหนุ่ม ทุกคนเป็นสักขีพยานของคู่รักนี้ที่ได้มีวันที่จะครองคู่กันตามกฎหมายแม้ว่ากฎหมายจะใช้ไม่ได้แล้วก็ตาม
 จากนั้นผมก็นึกแผนอะไรบางอย่างออก
 ผมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
 "คิดอะไรออกแล้ว"


เชื่อเถอะว่ามันไม่มีอะไรบ้าบิ่นไปกว่าเอาตัวเองเข้าปะทะกับศัตรูที่หาเปอร์เซ็นต์ชนะไม่ได้เลย ฝีเท้าของผมก้าวสลับกันไปมาอย่างบ้าคลั่ง ดาบที่ถูกชักออกมาฟันเข้าที่ข้อเท้าซ้ายส่วนที่มีเอ็นร้อยหวายอยู่จนขาด จริง ๆ แล้วมันเป็นเพียงภาพในจินตนาการของผมเท่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ ก็คือดาบของผมนั่นหักสะบั้นไป มันทิ้งเพียงบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่ามีดบาดบนข้อเท้าของมัน ใบมีดที่หักลอยขึ้นไปบนอากาศก่อนที่จะหล่นลงบนพื้น
 ฉิบหายแล้ว…
 ปัง!!
 กระสุนตะกั่วลูกหนึ่งพุ่งเข้าไปเจาะที่หัวของมัน แทนที่จะล้ม แต่กลับหันหัวไปทางวิถีกระสุนที่ลอยมา จากนั้นมันก็เริ่มเดินไปหากิ๊บที่ยืนเล็งปลายกระบอกปืนไปหาอสูรยักษ์ตนนี้
 ผมพุ่งตัวเข้าไปหามันอีกพร้อมกับใช้ดาบที่หักอยู่แทงเข้าที่ท้องของมันสุดแรง มันจะได้ผลหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือร่างของมันกระเด็นไปประมาณสามเมตร ให้ตายสิ…ร่างกายของมันหนักเอาเรื่อง
 หนักอย่างกับว่าเรากำลังปะทะมือกับเหล็กหนักเป็นตันอยู่เลย…
 "ทุกคนรีบหนี!!" ผมตะโกน
 เมื่อประโยคของผมส่งผ่านไปยังหูของแต่ละคน ทั้งหมดเริ่มก้าวเท้าไปยังทิศทางของลานจอดรถ นิวชักมีดออกมาจากเข็มขัดพร้อมถือของในมืออยู่ด้วย ส่วนคาโอรินคว้ากระบองจากนัทไป ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปฟาดซอมบี้คนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้านิว ผมรีบวิ่งเข้าไปรับกิ๊บกับฟางและแบกทั้งสองคนขึ้นบ่าก่อนที่จะวิ่งฝ่าดงซอมบี้ออกมา ผมไม่รู้ว่าพลังซอมบี้ของผมมีขีดจำกัดอยู่แค่ไหน แต่การที่สามารถวิ่งไปด้วยแถมยังแบกผู้หญิงสองคนไปด้วยคงจะเป็นพลังที่มหาศาลน่าดู
 เสียงฝีเท้าของมันค่อยตามมาเรื่อย ๆ ตอนนี้แขนของผมเริ่มอ่อนแรง นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าพิษเริ่มหมดแล้ว หรือไม่ก็แขนเราล้าไปเอง ผมกลัวจนไม่กล้าหันกลับไปมอง สิ่งมีชีวิต (หรืออาจจะไม่มี) ตัวนั้น เหมือนเรากำลังเล่นเกมไบโอฮาซาร์ดจริง ๆ อยู่นั่นแหละ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องหนีไปให้พ้น
 "เอ็น มึงวางพวกกูลงก่อนก็ได้ เดี๋ยวพวกกูวิ่งกันไปเอง" กิ๊บบอก ซึ่งผมก็ทำตามแต่โดยดี เพราะผมเริ่มหอบแล้ว เมื่อทั้งสองเท้าแตะพื้น พวกเธอก็ซอยเท้าวิ่งสุดชีวิต ส่วนผมที่ยังคงหยุดอยู่ตรงนั้น มองพรรคพวกกำลังวิ่งลับตาไป เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่กระแทกกับพื้นจนทำให้เกิดเสียง ตึง! ตึง! ดังเข้ามาเรื่อย ๆ ผมก้มหน้าลงกับพื้นพลางหอบอย่างเหน็ดเหนื่อย
 จู่ ๆ เสียงก็เงียบไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย…
 แต่รู้สึกได้ว่ามีเงาดำ ๆ อยู่ตรงหน้า
 ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง
 .
 .
 .
 .
 ไทแรนยืนจังก้าอยู่ข้างหน้าผมซึ่งห่างกันไม่ถึงศอก…
 มันมองมาที่ผม ผมมองไปที่มัน
 ตาสบตา…
 รู้ตัวได้ทันทีเลยว่าผมคงมาได้แค่นี้สินะ…
 .
 .
 .
 ทุกอย่างมันเป็นไปได้เสมอ โลกแห่งความจริงมักไม่มีข้อจำกัดของมัน โลกของเราล้วนมีแต่สิ่งที่เหนือจินตนาการตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเวทย์มนต์หรือผีสางนางไม้ ผู้คนต่างพากันคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องราวที่ถูกแต่งขึ้นมา เมื่อเวลามันผ่านไปจนพวกมันไม่อาจปรากฏตัวให้เห็นอีก ทำให้คนรุ่นหลังเชื่อกันไปตาม ๆ กันว่า โลกของเรามีข้อจำกัดอยู่หลายอย่าง ซึ่งในความเป็นจริงของความเชื่อนั้นมันถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท
 อย่างแรกเป็นความเชื่อผ่านจินตนาการที่ถูกเล่ากันมาปากต่อปากแล้วเชื่อกันเป็นตุเป็นตะ
 อย่างที่สองก็คือคนที่ไม่เชื่อเลย
 แต่ในความเป็นจริงที่มีอยู่ในโลกใบนี้ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างมันสามารถเกิดขึ้นได้
 แม้กระทั่งซอมบี้ตัวเท่าความสองตัวรวมกันเข้ามายืนจังก้าอยู่ข้างหน้าผมโดยที่ผมไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่ก้าวเดียว ตัวใหญ่ขนาดนั้นไม่สามารถใช้ความเร็วชั่วพริบตาแบบนี้ได้อย่างแน่นอน ผมลองไปที่แขนตัวเอง ผิวหนังของตัวเองยังซีดอยู่ นั่นหมายความว่าพลังซอมบี้ของผมยังไม่หมดเวลา ส่วนใหญ่มันขึ้นอยู่กับว่าผมใช้พลังไปมากน้อยเพียงไหน ถ้าใช้มาก พลังก็จะยิ่งหมดไว แต่ถ้ายืนอยู่เฉย ๆ ก็จะใช้เวลาเกือบครึ่งวันเลยทีเดียว เหมือนเป็นแบตเตอรี่ที่ต้องการพลังงานอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมันก็มีข้อดีข้อเสียที่แตกต่างกันออกไป
 มันยืนอยู่ข้างหน้าผม…เพียงชั่วพริบตาเดียวร่างของผมก็ถูกของแข็งกระแทกเข้าอย่างจังจนกระเด็นไปออกไปไกลประมาณห้าเมตร ผมม้วนตัวก่อนที่จะถึงพื้นเพื่อไม่ให้กระดูกสันหลังกระแทกเข้ากับพื้น เมื่อมองไปหามันปรากฏว่ามันหายตัวไปแล้ว ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ที่เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ผมถุยเลือดทิ้งพร้อมหับมองไปรอบตัว
 "ตัวก็ใหญ่ แต่หายไปเร็วเหมือนลิงเลยเว้ย" ผมเริ่มหงุดหงิด
 จู่ ๆ สัญชาตญาณของผมก็ทำงานโดยอัตโนมัติ แขนของไทแรนเหวี่ยงเข้ามาจากด้านหลังของผม แต่ครั้งนี้ผมตั้งการ์ดป้องกันการโจมตีของมันเกือบไม่ทัน แขนของมันแข็งราวกับเหล็กกล้า ทำให้กล้ามเนื้อที่แขนของผมช้ำไปในทันที แต่โชคดีที่รวมกำลังไว้ที่ขาทั้งสองข้างด้วยจึงไม่ทำให้ตัวเองกระเด็นไปอีกรอบ
 แข็งแกร่งสุด ๆ!!
 ถ้าเป็นเราตอนที่ยังไม่มีพลังซอมบี้ ร่างกายของผมอาจจะแหลกสลายไปตั้งแต่หมัดแรกแล้วก็ได้ แต่การที่ทำให้ผมแขนของผมช้ำได้ถึงขนาดนี้ถือว่ามันแข็งแกร่งเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับมือได้
 ตอนนี้ผมเองก็สู้มันไม่ได้เช่นกัน!!
 ผมตัดสินใจวิ่งหนีอีกครั้งด้วยความเร็วสูง แต่เมื่อหันหลังไปพร้อมที่จะวิ่งหนี ร่างของไทแรนกลับมายืนจังก้าอยู่ เหมือนกับว่ามันยืนอยู่ตรงนี้มานานแล้ว!! ความกลัวในจิตใจของผมเพิ่งขึ้นจนขีดสุด ไม่น่าเชื่อว่าผมในตอนนี้จะกลัวไทแรนตัวนี้ได้ มันสมควรที่จะกลัวอยู่เหรอ…
 ผัวะ!!!
 หมัดหนัก ๆ ราวกับลูกตุ้มหวดเข้าที่ท้องของผมจนได้ยินเสียงกระดูกซี่โครงหักดัง
 กร๊อบบบบ!!!!
 "อ้ากกกกกกกก!!!!"
 หมัดนี้ไม่ได้ตั้งใจให้ร่างของผมกระเด็นเหมือนที่ผ่านมา แต่จะเผด็จศึกผมในทันที ดูเหมือนว่าซอมบี้อสูรตัวนี้จะมีความคิดเป็นของตัวเอง แต่ถูกใครบางคนสั่งมาเพื่อฆ่าผมโดยเฉพาะ แต่การคิดแบบนั้นมันออกจะเข้าข้างตัวเองมากเกินไปหน่อย เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนรู้จักและคับแค้นใจผมอยู่จนถึงขั้นขนาดส่งอสูรตนนี้มาฆ่าผม อีกทั้งคนที่ส่งมาอาจจะเป็นเรื่องที่ผมดูหนังเยอะเกินไป แต่ในความเป็นจริงแล้วมันเป็นเพียงซอมบี้ร่างยักษ์ที่เกิดการกลายพันธุ์ขึ้นมาก็เป็นได้ ซึ่งความคิดเมื่อกี้อาจจะเป็นความคิดที่พอเป็นไปได้มากที่สุดอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ร่างกายผมทรุดหนักจนอยากที่จะคว่ำไปนอนกับพื้นให้ได้อยู่แล้ว
 ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!
 เสียงปืนกลดังอย่างรัวเร็ว ผมเห็นร่างของอสูรยักษ์นั่นเอามือบังกระสุนอยู่ สักพักก็ได้ยินเสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิง ดังมาเป็นชุด ตอนนี้มันเริ่มถอยแล้ว ผมสังเกตที่รอยบาดตรงข้อเท้า ตอนนี้ไม่มีรอยบาดแล้ว! นั่นหมายความว่ามันมีพลังสมานแผลได้เหมือนกับผม ตอนนี้แม้ว่าผมกำลังสมานกระดูกซี่โครงเข้าด้วยกัน แต่มันก็ต้องใช้พลังค่อนข้างมากในการสมาน ดาบของผมก็หลุดมือไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็ยังโชคดีที่ทิ้งดาบอีกเล่มไว้บนรถ ไม่งั้นผมอาจจะต้องหาอาวุธใหม่อย่างแน่นอน
 "เอ็น!! กูมาช่วยมึงแล้ว!!" เสียงนิวดังขึ้นมา แต่เสียงมันฟังดูอื้อ ๆ แปลก ๆ
 ใช่…ผมเห็นนิว แต่ทุกอย่างมันเริ่มเบลอไปหมด
 ให้ตายสิ…พลังซอมบี้ผมหมดไปแล้ว ความเจ็บปวดมันเกินว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับไหว ภาระที่ร่างกายต้องแบกรับมันเกินขีดจำกัดไปมากโขเลยทีเดียว ผมจะสลบตรงนี้ไม่ได้…
 หลังจากนั้น สติของผมก็เลื่อนลอย…ภาพในตาของผมเป็นสีดำหมดเลย
 สุดท้ายแล้ว…มนุษย์ก็ยังอ่อนแออยู่ดี…


ซอมบี้ตัวนั้นพุ่งเข้ามาหมายจะลิ้มรสเนื้อสด ๆ ของมนุษย์ผู้ซึ่งจับกระบองและสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว สายตาของเขาจับจ้องไปที่เนื้อเน่าเดินได้ที่กำลังเดินมาหาเขาด้วยความเร็วเท่ารถจักรยาน แม้ว่าความเร็วแค่นี้เป็นความเร็วที่ต่ำที่สุดของซอมบี้แต่มันก็ยังทำให้ชายคนนั้นกลัวอยู่ดี ขาของเขาสั่นและแทบจะไม่มีแรงแม้แต่พยุงขาของตัวเองให้ยืนอยู่ได้ในเวลานาน ๆ กระบองที่ทำจากกิ่งไม้หยาบ ๆ นั้นเป็นเพียงเครื่องป้องกันตัวเพียงหนึ่งเดียวของ "นัท" เท่านั้น เขายืนประจันหน้ากับซอมบี้แค่ตัวเดียว แต่เขาไม่สามารถจัดการมันได้เนื่องจากความกลัวที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของเขาที่บันดาลขึ้นมาอย่างไร้สาระ นั่นทำให้เขาไม่กล้าแม้จะยืนย่างเท้าเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว เขาไม่ได้แม้จะดูเชิงของซอมบี้ตัวนี้ เพราะในความเป็นจริงมันไม่มีเชิงให้สังเกตเลย แค่พุ่งเข้าไปหวดมันที่กลางหัวแรง ๆ เพียงหนึ่งทีมันก็ล้มลงไปนอนกับพื้นแล้ว
 แต่เขากลับกลัวจนร่างกายไม่ขยับไปตามคำสั่งของร่างกายเลย
 "มัวทำบ้าอะไรอยู่วะ ?" เสียงคาโอรินดังขึ้นจากข้างหลังของชายหนุ่มที่สั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว
 เธอเดินย่างสามขุมเข้ามาโดยไม่ได้เกรงกลัวปีศาจคนตายที่ค่อยเดินเข้ามาเลยแม้แต่น้อยโดยที่ในมือขวาของเธอนั้นมีมีดโค้ง คารัมบิตสีเงินส่องประกายแวววับชุ่มไปด้วยเลือดสีดำ เธอเดินผ่านนัทไปจากนั้นก็ใช้มีดแทงเข้าที่ขมับของซอมบี้ตัวนั้นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ โดยที่แววตาของเธอมีแต่ความว่างเปล่าและเย็นชาดุจปีศาจเจ้าหญิงหิมะ
 "ถ้าจะมาเป็นตัวถ่วงแบบนี้เชิญออกไปเลยจะดีกว่า" หญิงสาวถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
 "ก็…ก็กูยังไม่พร้อมนี่หว่า" นัทเถียงกลับ
 "ก็แล้วแต่มึงเลย จะบอกให้ว่าการแต่งตัวของมึงแม่งโคตรไม่เหมาะกับสถานการณ์เลยว่ะ" เธอพูดพร้อมกับมองนัทตั้งแต่ปลายเท้าจรดปลายเส้นผมที่ยุ่งเหยิงแต่เจ้าตัวก็พยายามทำให้ภาพลักษณ์ตัวเองดูดีอยู่ตลอดเวลาโดยการเอาเจลใส่ผมที่หาได้จากร้านสะดวกซื้อมาปาดลงที่เส้นผมให้เรียบอยู่ตลอดเวลา โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองไม่ได้อาบน้ำสระผมมากี่วันแล้ว ตอนกลางคืนแทบไม่อันกินอันนอนเพราะคันหนังศีรษะจนต้องแยกนอนกับกิ๊บ ซึ่งเธอก็เริ่มหมดความอดทนกับความเป็นลูกคุณหนูของเขาแล้วจริง ๆ เขามักจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมคอเรียบร้อยและกางเกงสแลกสีดำที่ต้องเอาชายเสื้อยัดใส่เข้าไปในกางเกงให้เรียบร้อย นั้นมันทำให้การเคลื่อนไหวของเขาจะขัด ๆ กว่าพวกเราที่สวมเสื้อผ้าที่ทำให้เขาเคลื่อนที่ได้คล่องแคล่วว่องไวขึ้น
 นัทไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น เขาแค่ยืนนิ่งกำกระบองคู่ใจไว้ในมืออย่างแน่นในขณะที่คาโอรินเดินจากไปเพื่อไปสมทบกับพวกผม แม้ว่าร่างกายของนัทจะเลิกสั่นไปแล้วก็ตาม มันทำให้ความคิดในหัวของเขาแบ่งเป็นฝ่าย ๆ อย่างสับสน ความเป็นอีโก้ของเขาสูงเกินกว่าจะใช้หลักเหตุและผลมาเป็นที่ตั้ง แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เขาก็ไม่คิดจะใช้หลักเหตุและผลของธรรมชาติอยู่แล้ว
 เวลาผ่านไปสองวันนับจากที่นัทขอแต่งงานกับกิ๊บ ใช่…ตอนนี้ทั้งสองยังไม่ได้จัดงานแต่งงานขึ้น แต่ภารกิจในครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะว่าเราต้องหาของจัดงาน รวมถึงชุดแต่งงานของทั้งสองฝ่ายด้วย ซึ่งนิวไม่ได้ให้นัทและกิ๊บจับคู่กันทำภารกิจเพราะว่าอยากจะแบ่งเป็นฝ่ายเจ้าบ่าวเจ้าสาวมากกว่า เราแบ่งออกกันเป็นสองทีม ทีมแรกเป็นทีมเจ้าบ่าวก็มีผม นัทและนิว ส่วนทีมที่สองก็จะเป็นทีมฝ่ายเจ้าสาวมีฟาง กิ๊บและคาโอริน แต่สาเหตุที่คาโอรินมาช่วยนัทได้เพราะว่าเธอแค่มาถามฝั่งผู้ชายเรื่องธีมงานแต่งเฉย ๆ แถมร้านนั้นอยู่ในห้างที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านของกิ๊บ
 ใช่ครับ พวกเราตัดสินใจว่าจะไปเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ที่บ้านของกิ๊บ ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านแถวบางนา ส่วนห้างที่พวกเราได้แวะกันระหว่างทางนั้นเป็นเพียงศูนย์การค้าที่เราสามารถหาของทั้งหมดที่ต้องใช้ในทุกสถานการณ์ได้ ซึ่งเราได้ของที่จำเป็นสำหรับจัดงานแต่งงานเป็นที่เรียบร้อย รวมถึงเสบียงอาหารและของใช้ฟุ่มเฟือยต่าง ๆ นานา ที่เราไม่สามารถซื้อของพวกนี้ได้ ในชีวิตก่อนวันกลียุค ซึ่งในตอนนี้ของที่ขาดก็เหลือเพียงชุดแต่งงานของทั้งสองคนเท่านั้น เราไม่สามารถหาร้านขายชุดแต่งงานได้ที่ไหนเลย แม้ว่าเราจะแยกย้ายกันไปแต่ก็ยังติดต่อกันผ่านวิทยุสื่อสารที่เอามาจากร้านขายอุปกรณ์สื่อสาร (ที่ไม่ใช่โทรศัพท์)
 "เจอร้านมั้ย?" ผมถามผ่านวิทยุ
 "ไม่เจอร้านเลย เราว่าที่นี่ไม่น่าจะมี" ฟางตอบจากนั้นก็ได้ยินเสียงปืน ซึ่งมันดังมาจากฝั่งนู้นอยู่หลายสิบนัด "ว่าแต่ซอมบี้ที่นี่ก็เยอะไม่ใช่เล่นเลยนะ"
 ไม่ทันขาดคำ ผมเห็นซอมบี้เดินมาจากด้านหลังผ่านกระจกเงาที่วางอยู่เฉียงไปด้านซ้าย นั้นทำให้ผมปามีดออกไปปักเข้าที่กลางกบาลของมันทันที
 "พวกมึงแม่งปีศาจชัด ๆ " นัทประชด "ไอ้นิว มึงก็แรงควาย ส่วนไอ้เอ็น มึงก็มีพลังซอมบี้ ส่วนกูล่ะ ไม่มีเหี้ยอะไรเลย"
 "แล้วมันแก้ไขอะไรได้บ้างกับปัญหาที่มึงมีอยู่ตอนนี้วะ ?" ผมถาม "เอาจริง ๆ ถ้ากูไม่โดนซอมบี้กัด กูก็ไม่ต่างอะไรกับมึงหรอกเว้ย!"
 "กูรอดมาได้ยังไงวะ? มึงตอบกูดิ!" นัทตะคอก "ไม่มีพลัง ไม่มีกำลัง…"
 มือของนิวพุ่งเข้ามาอุดปากนัทพร้อมกับจุปากให้เงียบ จากนั้นเขาก็ชี้ไปด้านหน้า สิ่งที่นัทและพวกเราเห็นนั้นแทบทำให้เข่าทรุดไปกับพื้น
 นั่นคือซอมบี้ร่างยักษ์!
 ร่างกายของมันไม่เหมือนซอมบี้ทั่วไป แต่เป็นร่างกายที่กำยำเหมือนกับว่ามันกลายพันธุ์จนกลายเป็นอาวุธชีวภาพไม่ต่างจากผม ในความเป็นจริงแล้วตัวผมเองก็เป็นหนึ่งในอาวุธชีวภาพเหมือนกัน แต่ดูทรงแล้วผมน่าจะเป็นผลลัพธ์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดมากกว่า ผิวหนังของมันสีซีดใบหน้าบิดเบี้ยวดวงตาหายไปทั้งสองข้าง ทั้งร่างกายปกคลุมไปด้วยมัดกล้ามที่แน่นหนา แต่กลับไม่มีเสื้อผ้าปิดบังร่างกายเลยแม้แต่ส่วนเดียว
 พวกเราจ้องมองมันจนแทบลืมหายใจ ราวกับถูกมันสะกดให้นิ่งอยู่กับที่ ความสูงของมันราวสองเมตร ไม่ต่างจากฝรั่งร่างยักษ์หนึ่งคนเลย ถ้าจะบอกว่ามันเป็นเพียงซอมบี้ธรรมดาก็คงจะเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริง เพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นมันน่ากลัวกว่าที่คิดไว้เป็นหลายสิบเท่า
 "เหมือนไทแรนเลย" ผมกระซิบ
 "ไทแรน?" คาโอรินกระซิบถาม "มันคืออะไร?"
 "อาวุธชีวภาพที่ร้ายกาจที่สุดของบริษัทร่มแดงในเกมไบโอฮาซาร์ด" นิวตอบแทนผม ผมเห็นเหงื่อหนึ่งเม็ดไหลย้อยลงมายังแก้มจนถึงคาง "เราสู้มันแทบไม่ได้ในเกม"
 "แต่อาจจะสามารถสู้ได้ในชีวิตจริงนี่" ผมพูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
 จู่ ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกสองสามนัด พนันได้เลยว่ามันต้องมาจากกลุ่มผู้หญิงแน่นอน แต่สิ่งที่ไทแรนนั่นมันทำก็คือ มันคำรามเสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณ จากนั้นมันก็เริ่มออกวิ่งด้วยความเร็วประมาณห้ากิโลเมตรต่อนาที เมื่อผมกับนิวรู้ว่ามันจะทำอะไร นิวบอกให้ผมรีบแปลงร่างทันที ผมไม่รอช้าหยิบขวดเล็ก ๆ บรรจุของเหลวสีดำอยู่ภายในขึ้นมาดื่ม ใช่ครับ…มันคือเลือดของซอมบี้ ซึ่งผมได้ทำการวิจัยอยู่เมื่อวานว่าถ้าผมจำเป็นต้องแปลงร่างโดยที่ไม่ต้องให้ซอมบี้กัด จะสามารถแปลงร่างได้โดยวิธีอื่นมั้ย และคำตอบที่ได้นั้นก็คือ การดื่มเลือดที่มันสารพิษของพวกมัน หลังจากนั้นผมก็หาขวดเล็ก ๆ มาบรรจุเลือดของพวกมันไว้เป็นการแปลงร่างภาวะฉุกเฉิน ซึ่งผมมีมากสุดที่สามขวด เพราะหัวใจของซอมบี้นั้นหยุดเต้น การที่จะได้เลือดมานั้นช่างยากลำบาก ถ้าไม่ผ่าท้องพวกมันเพื่อคั้นเลือดจากหัวใจก็ต้องตัดหัวเพื่อเอาเลือดจากเส้นเลือดใหญ่ แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องคว้านท้องพวกมันเพื่อบีบหัวใจให้เลือดมันไหลอยู่ดี เพราะค่าความดันเลือดเท่ากับศูนย์
 เมื่อร่างกายของผมกลายเป็นซอมบี้เป็นที่เรียบร้อย ผมพุ่งออกไปพร้อมนิว ความเร็วของเขาสามารถทัดเทียมความเร็วพลังซอมบี้อย่างง่ายดาย ให้ตายสิ…นายเป็นตัวอะไรกันแน่…ถ้าเป็นมนุษย์ก็คงต้องเป็นนักกีฬาวิ่งแข่งทีมจักรวาลแล้วมั้ง แต่เขาเป็นแค่นักศึกษาคณะนิเทศเหมือนกับผมเท่านั้นเอง
 "ไทแรนตัวนี้ไม่มีดวงตา งั้นแสดงว่าประสาทการได้ยินของมันคงจะดีไม่น้อย เราต้องเลื่อนที่ให้เบาและว่องไวกว่าเดิม เพราะเราไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง" นิวพูด
 "รับทราบ" ผมตอบ
 เมื่อเราวิ่งเกือบจะถึงตัวมัน ผมวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนไป แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้น จู่ ๆ บันไดเลื่อนก็ถึงกับถล่ม เสียงเหล็กกระสบกับพื้นทำให้ไทแรนเบรกกะทันหัน นั่นส่งผลให้ร่างกายของมันชนกับซอมบี้สองสามตัวที่ยืนอยู่ตรงนั้นจนร่างกายแหลกสลาย
 "พลังทำลายอะไรของมันวะ…?" นิวปาดเหงื่อบนหน้าผากหลังจากเบรกตัวเองได้เรียบร้อยแล้ว
 "ฉิบหายละทีนี้ เราจะทำยังไงกันดี" ผมถาม "ปักหลักสู้กับมันเลยดีมั้ย?"
 "มึงคิดว่าตัวเองจะสู้ไหวมั้ยล่ะ ?" เขาถามพร้อมกับมองเขาไปในดวงตาของผมเหมือนกำลังจะหาคำตอบที่จะประกันชีวิตตัวเองและคนอื่นได้
 เขากำลังรอคำตอบของผมอยู่…
 เวลามันก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ เชื่อเถอะ ผมแทบไม่มีเวลาที่จะคิดถึงคำตอบและสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากได้พูดคำตอบออกไปแล้ว อีกทั้งยังไม่มีเวลาคิดถึงผลที่จะเกิดหลังจากนั้นอีกด้วย ซอมบี้ที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่รู้ข้อมูลความสามารถของมัน รู้แต่เพียงว่ามันแข็งแกร่งมาก ๆ อย่างแน่นอน
 ไม่มีเวลาจะมาคิดเล็กคิดน้อยแล้ว!!
 "เดี๋ยวกูไปเอง…"
 จากนั้นผมก็พุ่งตัวออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับมัน…


"รีบหนีเร็วเข้า!!" เสียงหนึ่งตะโกน ฟังดูเป็นเสียงผู้ชาย เดาได้ว่าคงจะเป็นเสียงของนิว แต่เสียงมันอื้อไปหมดราวกับว่ามีใครเอาแผ่นใส ๆ มาปิดหูผมไว้
 "เราจอดรถไว้ตรงไหน!?" นั่นน่าจะเป็นเสียงนัท
 "ลงไปอีกชั้นก็ถึงแล้ว!" เสียงตอบดังขึ้นตามมาด้วยเสียงปืน ตอนนี้พลังซอมบี้ของผมน่าจะยังเหลือนิดเดียว เพราะผมยังได้ยินเสียงลมหายใจของพวกซอมบี้อยู่ไม่ไกลจากเรา ต่อจากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของไทแรนดังมาแต่ไกล มันน่าแปลกใจที่ว่าพวกเราควรจะตายไปตั้งนานแล้ว แทนที่จะใช้ความเร็วที่มันสามารถเคลื่อนย้ายในพริบตามาฆ่าพวกเราทุกคนได้เพียงหมัดเดียว กลับเป็นการเดินช้า ๆ อย่างมั่นคงมาหาเรา…
 มันยังไงกันแน่…
 ทุกอย่างในตัวมันแม่งมีแต่ปริศนา…
 รู้สึกตัวอีกทีผมก็อยู่บนหลังของคาโอรินซะแล้ว ตอนแรกผมคิดว่าตัวเองอยู่บนหลังนิวด้วยซ้ำ เพราะเส้นผมสีดำเงางามของเธอ แม้ว่าจะไม่ได้สระผมมาตั้งนานแล้วมันก็ยังเป็นประกายดั่งดวงดาว เสียงหอบของเธอจากการวิ่งหนีแบบสุดชีวิตนั้นฟังดูไพเราะ แต่ในทางกลับกันมันก็ทำให้ผมมีอารมณ์ไปชั่วขณะ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะทำแบบนั้น
 ทุกคนเลี้ยวซ้ายไป ลางสังหรณ์ของผมบอกว่ามีซอมบี้สองตัวหลบอยู่
 คนที่อยู่ใกล้มันที่สุดก็คือกิ๊บ!
 ซึ่งเธอไม่สามารถเห็นมันทันแน่ เพียงศูนย์จุดหนึ่งเสี้ยววินาที เธอถูกกัดแน่!!
 อะดรีนาลีนผมวิ่งพล่านในร่างกายอีกครั้ง ราวกับว่ามันเป็นหลอดสุดท้ายที่จะไว้ช่วยเหลือคนที่เรารัก ผมดีดตัวออกจากคาโอริน ซึ่งเกือบทำให้เธอล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้น จากนั้นผมชักมีดสั้นออกมา ก่อนที่จะเข้าไปประชิดกับซอมบี้ที่หลบมุมอยู่
 จริง ๆ ด้วย…มีอยู่สองตัว
 ท่ามกลางความตกใจของเพื่อน ทำให้แต่ละคนหยุดวิ่งทันที ก่อนที่จะเอามีดแทงขมับของซอมบี้สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
 "มันยังวิ่งได้นี่หว่า" นัทถอนหายใจ "แต่ก็…"
 "อย่าเพิ่ง…รีบหนีก่อน" ผมตัดบทก่อนที่จะวิ่งนำทุกคนไปยังที่จอดรถ
 เชื่อเถอะ ซอมบี้มันมากองรวมกันอยู่ด้านประตูหมดเลย จำนวนมันนับไม่ถ้วน แม้ว่ากระสุนปืนของเราก็มีเหลือไม่น้อย แต่เราก็ไม่อยากที่จะเสียมันไปอย่างเปล่าประโยชน์แบบนี้ ให้ตายสิ…ถ้ามีดาบทุกอย่างคงจะง่ายมากกว่านี้ เสียงตึงตังของไทแรนก็เริ่มดังเข้ามาใกล้แล้ว ผมหันไปมองด้านหลังก็เห็นเงาตะคุ่มของมันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
 เอายังไงกันดีวะ…
 คิดสิ…คิด…ยังพอมีทางอื่นมั้ย?
 "ช่างแม่ง!! ทะลุไปทั้งแบบนี้แหละ" จู่ ๆ นิวก็พุ่งเข้าไปถีบประตูของห้างจนส่งผลให้พวกซอมบี้กระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง
 "กูก็ต้องเอาจริงแล้วสินะ!" เขาพูดพร้อมกับดวงตาที่ส่องประกายไปด้วยเปลวเพลิง
 เขาหยิบท่อนเหล็กที่พื้นที่เจอโดยบังเอิญมาฟาดหัวซอมบี้ตัวหนึ่งที่เข้ามาประชิด ก่อนที่จะหมุนตัวไปเตะก้านคออีกตัว ผมเห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปร่วมวง โชคดีที่ผมพกมีด ไม่งั้นก็คงเสียท่าให้กับมันไปแล้ว ซอมบี้ที่อยู่รอบตัวมีกันประมาณยี่สิบตัว แต่เมื่อกี้กิ๊บกับฟางยิงช่วยสนับสนุนแล้วแล้ว จำนวนของมันก็เริ่มลดลง ผมจับหัวของซอมบี้ที่ใกล้ตัวที่สุดเข้ามาก่อนที่จะแทงเข้าที่หัวจนมิดด้าม จำนวนของมันเริ่มลดลง แต่การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ผมเกือบลืมไทแรนไปเสียสนิท!!
 ลางสังหรณ์ของผมทำงานอีกครั้ง!!
 ครั้งนี้รุนแรงกว่าเมื่อกี้ ผมหันหลังไป เห็นว่าไทแรนมันเริ่มเข้าใกล้พวกเรามากขึ้นกว่าเดิม!!
 "เอ็น!! ไม่ต้องไปสนใจมันแล้ว ตอนนี้เราต้องรีบขึ้นรถ!!" นิวดึงสติของผมกลับมา
 ซอมบี้ที่อยู่รอบตัวเริ่มมีจำนวนน้อยลงทุกที ความอึดอัดใจมันเพิ่มขึ้นทุกทีเมื่อเสียงฝีเท้าของไทแรนมันดังเข้ามาเรื่อย ๆ ภาพของตัวมันผุดเข้ามาในหัว รวมถึงภาพตอนที่มันกำลังจะฆ่าผมด้วย ความกลัวของผมนั้นเพิ่มขึ้นทุกขณะ ร่างกายไม่ฟังคำสั่งเลย มันหยุดนิ่งอยู่กับที่ราวกับก้อนหิน ทุกคนวิ่งไปยังรถเมื่อเห็นว่าจำนวนของซอมบี้ลดลงอย่างเห็นได้ชัดและเพียงพอที่จะวิ่งฝ่าไปได้โดยที่ไม่ถูกพวกมันจับกัด
 ใช่…พวกเราฝ่าพวกมันไปได้อย่างปลอดภัย
 เมื่อถึงรถที่จอดไว้ทั้งสองคัน ซึ่งคันหนึ่งเป็นรถเก๋งของนิว ส่วนอีกคันเป็นรถสปอร์ตของนัท คาโอรินวิ่งเข้าไปเปิดท้ายรถเพื่อยัดของที่เอามาใส่เข้าไปโดยที่ฟางยิงสกัดพวกซอมบี้สายวิ่งที่กำลังพุ่งตรงมาทางพวกเรา ในระหว่างนั้นกิ๊บและนัทที่แยกไปยังรถอีกคันดูเหมือนจะมีปัญหา
 "แย่แล้วกิ๊บ เค้าทำกุญแจรถหาย ช่วยหากันหน่อย!!" นัทเอามือกุมขมับอย่างกังวล
 "แล้วตัวเองเอาไปไว้ที่ไหน?" กิ๊บถามอย่างหงุดหงิด "ทำตกไว้หรือเปล่า!?"
 "มันก็น่าจะเป็นแบบนั้นว่ะ…" เหมือนกิ๊บจะรู้ตัวจึงเข้าไปคว้าแขนของแฟนหนุ่ม
 "ตัวเองคิดจะทำอะไร?"
 "ก็จะวิ่งไปหากุญแจรถไง…"
 "นี่เห็นรถสำคัญกว่าชีวิตตัวเองอีกเหรอ?" น้ำตาของกิ๊บคลอเบ้า
 "…" นัทไม่ได้พูดอะไร
 "เรากำลังจะแต่งงานกันแล้วนะ รถเราสามารถเจอได้ทั่วไปตามถนนที่เราผ่าน อย่างคันนี้ตัวเองก็เจอมันระหว่างทางไม่ใช่เหรอ?" แฟนสาวพยายามโน้มน้าวพร้อมกับชูแหวนเพชรซึ่งสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย "ในความคิดของเค้า นัทเป็นคู่ชีวิตของเค้าแล้ว แต่เค้าสำหรับนัทมันคืออะไร? จะทำอะไร จะตัดสินใจอะไรก็คิดถึงเค้าหน่อยนะ"
 "เค้าคิดถึงกิ๊บอยู่เสมอ ถึงได้เลือกรถคันนี้ไง" เขาเถียง "ถ้าไม่มีรถคันนี้ งานแต่งเราจะไปดูดีได้ยังไงกัน?"
 "เค้าไม่สนใจว่างานแต่งเราจะต้องเพอร์เฟกต์ไปหมดทุกอย่าง ความจริงแค่มีอาหารกับเครื่องดื่มนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ดีใจแล้ว นัทต้องยอมรับให้ได้นะว่าสถานการณ์แบบนี้เราไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องหน้าตาของตัวเองแล้ว เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนจะดีที่สุด"
 "…" ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกจากปากนัท
 "เค้ารู้นะว่าจริง ๆ แล้วนัททำเพื่อตัวเอง" กิ๊บดึงตัวแฟนหนุ่มเข้ามากอด "ทุกคนล้วนทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองอยู่แล้ว เหมือนที่เค้าไปช่วยตัวเองออกมาจากแก๊งนักเลงสยามนั่นไง นั่นก็ทำเพื่อตัวเค้าเอง แต่ในทางกลับกัน เค้าก็ทำเพื่อให้คู่ชีวิตของเค้ามีชีวิตอยู่ต่อ"
 กิ๊บจับหน้าของนัทเข้ามาจุมพิตก่อนที่จะดึงออกมาแล้วมองตากัน
 "เราสองคนใช้ลมหายใจเดียวกันแล้ว เค้าจะไม่มีวันปล่อยมือแน่" กิ๊บยิ้มพร้อมกับจุมพิตนัทที่หน้าผาก "เราขึ้นรถนิวและปล่อยรถคันนี้ไปเถอะ"
 นัทไม่ได้พูดอะไร
ราวกับว่าเขาไม่ได้ฟังในสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่คำเดียว
ฝั่งรถนิว
"ปิดประตูท้ายรถแล้ว รีบไปกันได้เลย!!" ผมตะโกน
"ที่รัก!! รีบขึ้นรถเร็ว!" นิวเรียกแฟนสาวของตัวเอง ซึ่งปอกกระสุนปืนพกของเธอกระเด็นเกลื่อนพื้นไปหมด เพราะซอมบี้เริ่มกรูเข้ามาเรื่อย ๆ รวมทั้งไทแรนที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างสุขุมใจเย็น ราวกับว่ามันมีเวลาที่จะเล่นกับพวกเราทั้งวันทั้งคืน
จู่ ๆ นัทก็สลัดตัวเองจากกิ๊บและวิ่งเข้าไปหาพวกซอมบี้
ท่ามกลางความตกใจของทุกคน มีผมคนเดียวที่ยังพอมีสติอยู่ ผมพุ่งเข้าไปคว้าตัวนัทอย่างรวดเร็ว
"มึงปล่อยกู!!" นัทตะคอก "กูจะเข้าไปหากุญแจรถ!!"
"ไม่มีประโยชน์หรอกเว่ย!! รถนั่นแทบไม่ได้สำคัญอะไรกับมึงเลย มึงก็น่าจะเห็นที่สิ่งที่ไอ้ไทแรนบ้านั่นทำกับกูแล้วใช่มั้ยล่ะ!?" ผมพยายามดึงสติเขากลับมา "อย่าเอาชีวิตตัวเองไม่ทิ้งกับรถเลย มันไม่คุ้ม"
ผมไม่รอให้เขาตัดสินใจ จึงแบกเขาขึ้นบ่าทันที
"ไอ้เหี้ย!! มึงจะทำอะไร! ปล่อยกูลงเดี๋ยวนี้นะ!!" นัทเริ่มโมโห
"กูขอโทษละกัน ที่กูทำไปเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน" ผมจับนัทโยนขึ้นรถนิวไป ซึ่งนิวได้สตาร์ตเครื่องรอพร้อมออกไว้อยู่แล้ว "และอีกอย่าง ถ้ามึงขัดขืน มึงสู้แรงกูไม่ได้หรอก"
"นิว!! ไปได้เลย!" กิ๊บพูดพร้อมกับรวบตัวแฟนหนุ่มไว้
"จัดไปเลยเพื่อน!!" เขาเหยียบคันเร่งทันที
พาหนะหนึ่งเดียวของพวกเราทะยานออกไปตามลานจอดรถ ชนซอมบี้สองสามตัวจนกันชนบุบไปเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ทำให้นิวปล่อยคันเร่งเลยแม้แต่มิลเดียว หลังจากนั้น รถก็พุ่งทะยานออกจากลานลอดรถของห้าง ออกสู่ถนนใหญ่ทันที แม้ว่าซอมบี้จะมีเกลื่อนถนน แต่โชคดีที่นัทเชื่อมกันชนกับรถให้หนาขึ้น จึงไม่ทำให้เครื่องยนต์เป็นอะไรเลย ตอนนี้เราอยู่เส้นบางนา เรากำลังจะออกจากตัวเมือง สู่ชนบท ระหว่างนั้นนัทที่กำลังเสียใจที่ต้องทิ้งรถคู่ใจไว้ตรงนั้น เพราะก่อนที่จะออกมา เขาเห็นไทแรนได้พังรถของเขาจนระเบิดไปต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้นเขาก็ทำได้แต่ซุกหน้าลงบนอกกิ๊บแล้วร้องไห้ราวกับจะขาดใจตาย ส่วนแฟนสาวก็ทำได้แค่ปลอบใจอยู่รวมทั้งลูบศีรษะแฟนหนุ่มเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น
"ไม่ต้องเสียใจไปนะ สิ่งที่ล้ำค่ามากกว่ารถน่ะ อยู่ตรงหน้าเธอแล้วไง" เธอปลอบคนรัก
สุดท้ายแล้วสิ่งของที่ล้ำค่ามากกว่า ก็ไม่ใช่สิ่งใด นอกจากคนที่เราเคียงข้างกันเสมอ
ผมนั่งอยู่ข้าง ๆ คู่นี้ โดยที่ไม่รู้ว่าคาโอรินกำลังนั่งอยู่บนตักผม ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัว แต่จะไล่ให้ไปนั่งบนเบาะดี ๆ ก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ที่มันเต็มไปหมดแล้ว อีกอย่าง ๆ คาโอรินถ้ามองดี ๆ เธอก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่ทำไมจู่ ๆ หัวใจของผมมันเต้นแรงขนาดนี้นะ…ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่คบกับฮีซุยแล้ว…จู่ ๆ คาโอรินก็ทิ้งตัว เอนหลังมาหาผมจนสะโพกของเธอเสียดสีกับน้องเอ็นของผม…
ใจเย็น ๆ เราจะให้ความหงี่ครอบงำไม่ได้…
"ทำไมเธอหัวใจเต้นแรงขนาดนั้นเนี่ย?" หญิงสาวถาม
"แค่วิ่งมาเหนื่อยแค่นั้นแหละ แต่ขอโทษนะ ช่วยไม่เอนมาได้มั้ย กระดูกซี่โครงยังไม่เข้าที่เลย" ผมยิ้มแหย ๆ
"อุ้ย! ขอโทษนะ" เธอยกตัวขึ้น หลังจากนั้นทำให้ผมรู้ว่า การพูดไปแบบนั้นมันเป็นการตัดสินใจที่ผิดเอามาก ๆ สะโพกของเธอเสียดสีกับท่อนน้องเอ็นอีกครั้ง สุดท้ายแล้วน้องขึ้นตื่นมาจนได้…แต่เธอก็ดูไม่ได้รู้สึกถึงน้องเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งมันก็น่าจะเป็นสัญญาณที่ดีที่ยังคงความสัมพันธ์แบบ 'เพื่อน' แบบนี้ต่อไปสินะ…
เวลาผ่านไปไม่ได้นาน เราก็มีถึงหมู่บ้านพฤกษาซึ่งเป็นหมู่บ้านที่กิ๊บอาศัยอยู่ แม้ว่าหมู่บ้านของเธอจะมีซอมบี้เดินกันยั้วเยี้ยไปหมด แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องเดินลงไปให้ซอมบี้กัดสักตัวหนึ่งก่อนที่จะกลายร่าง จากนั้นก็ค่อยล้างบางพวกมันให้หมดไปจากพื้นที่ ยังดีที่ผมยังมีดาบสำรองเก็บไว้ในรถ การล้างบางซอมบี้ทีละตัว ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่เห็น ตอนนี้ซอมบี้มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เพราะว่ากลุ่มของพวกเราแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ กาลเวลามันผ่านไปมากเท่าไหร่ ถ้ายิ่งเรามีประสบการณ์มากขึ้น ความแข็งแกร่งก็จะยิ่งตามไปด้วยเช่นกัน จากที่ผมไม่เคยต่อสู้เลย แต่เมื่อพอสถานการณ์มันบีบบังคับให้ผมสู้ ผมไม่ใช่พระเอกนิยายที่ความคิดทั้งหมดมีแต่ความปรานี สู้ใครไม่ได้ ต้องคอยพึ่งพระรองที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ
ไม่ใช่…ผมไม่ใช่คนแบบนั้นตั้งแต่ผมได้เจอกับซอมบี้ตัวแรกที่กัดอาจารย์โต๋งไป เหตุการณ์นั้นทำให้ผมต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่และแข็งแกร่งกว่าเดิมเพื่อที่จะเอาชีวิตรอด เพื่อฟาง… ความจริงเมื่อผมรู้ว่าฟางไม่อาจจะสานความสัมพันธ์ไปมากกว่าเพื่อนได้แล้วนั้น ผมจึงไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตต่อไปเพื่ออะไร แต่พอนึกถึงพ่อแม่ ก็ทำให้ตัวเองมีเป้าหมายมากยิ่งขึ้น พอฮีซุยเข้ามาในชีวิต มันทำให้เห็นว่าผมต้องพยายามมากขึ้นกว่าเดิมเพื่อจะปกป้องคนที่กุมหัวใจของผม แต่สุดท้ายแล้ว หัวใจที่อยู่ในมือของเธอก็ถูกขยี้เละจนไม่มีชิ้นดี…
เมื่อผมจัดการตัวสุดท้ายเสร็จแล้ว ผมเดินกลับมาที่บ้านของกิ๊บที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมซอยห้า ดูจะทรงแล้วทั้งหมู่บ้านจะร้างไปเรียบร้อยแล้ว ผมสำรวจดูบ้านแต่ละหลังไปเรื่อย ๆ ผมได้อาหารกระป๋องมามากมาย โชคดีที่พลังซอมบี้ยังไม่หมด จึงสามารถขนของได้มากกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป บ้านอีกหลังดูสภาพดีที่สุดในซอย เมื่อเดินเข้าไปก็พบว่ามีศพมนุษย์และซอมบี้เกลื่อนไปหมด ทั้งบ้านมีกลิ่นสาบเลือด น้ำหนอง และน้ำไขกระดูก จนไม่น่าเชื่อว่าบ้านที่ภายนอกดูสะอาดสะอ้านแต่ภายในตัวบ้านนั้นโสโครกไม่มีชิ้นดี
แม้ว่ากลิ่นพวกนั้นมันไม่พึงประสงค์เท่าไหร่ อย่างน้อยถ้ามันถูกทำความสะอาด มันก็จะเป็นบ้านที่น่าอยู่หลังนึงเลยทีเดียว แม้ว่าโครงสร้างและการออกแบบของบ้านมันแทบคล้ายกับบ้านทุกหลังในหมู่บ้าน บางบ้านก็ต่อเต็มนู้นนี่บ้างเล็กน้อยเพื่อสร้างความแตกต่างและเพื่อให้มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง
ซึ่งไม่ต่างจากมนุษย์เราที่ต้องการจะแตกต่างจากคนอื่น
ผมมองเข้าไปในบ้านอยู่ได้ชั่วครู่ก่อนจะเดินกลับไปยังบ้านกิ๊บ ตอนนี้ทุกคนตัดสินใจที่จะเลือกบ้านของตัวเอง นัทอยู่กับกิ๊บที่บ้านของเธอ ส่วนนิวเลือกบ้านข้าง ๆ ซึ่งตัดสินใจที่จะอยู่กับฟาง ส่วนคาโอรินเลือกบ้านตรงข้ามกิ๊บ
ถ้างั้น…
บ้านข้าง ๆ คาโอรินก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี
"เฮ้!" คาโอรินทัก "เลือกบ้านของตัวเองได้หรือยังล่ะ?"
"ก็บ้านข้าง ๆ คา…เออ…บ้านตรงข้ามนิวแหละ" ผมพยายามเลี่ยงใช้คำว่าข้าง ๆ เพราะผมพยายามปิดกั้นอะไรบางอย่างอยู่ "แล้วคาโอรินเลือกบ้านไหนล่ะ?"
"ก็บ้านข้าง ๆ เธอแหละ" โอเค…ผมเขินนิด ๆ "จริงไม่ต้องเรียกชื่อเต็มฉันก็ได้นะเอ็น เรียกฉันสั้น ๆ ว่า ริน ก็ได้"
โอ…ไม่นะ…ผมแพ้รอยยิ้มแบบนี้…
"เราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนะ" รินพูดด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยออร่า พร้อมกับยื่นมือเข้ามาจับมือ ให้ตายสิ มือนุ่มจัง…แต่มาคิดดูอีกที รินก็เป็นคนไทยเชื้อสายญี่ปุ่น ดูจากชื่อและใบหน้าของเธอที่ออกไปทางนั้นอย่างมาก ราวกับว่าเธอออกมาจากการ์ตูนอนิเมะยังไงยังงั้น
"งั้นเดี๋ยวขอตัวไปจัดบ้านก่อนนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็แค่ไปเคาะประตูบ้านเรียกละกัน" เธอพูดและเดินเข้าไปในบ้านของตัวเอง ข้าวของเครื่องใช้ของเธอแทบไม่มีอะไรมาก อีกอย่างตอนนี้ก็จะเย็นแล้ว เราต้องหาวิธีจัดการกับความมืดโดยด่วน
พอผมคิดเรื่องนี้ได้ ผมจึงรีบเข้าบ้านที่ตัวเองเลือก ในบ้านที่เลือกก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ แต่ผมต้องจัดการกับศพสองศพให้เรียบร้อย ยังดีที่พลังซอมบี้ยังอยู่ แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ได้ผมแทบเอาหัวโขกผนังให้พัง เพราะผมน่าจะปลดพลังก่อนที่จะพูดคุยกับเธอ ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่ต่างจากที่เธอกำลังคุยกับคนตาย แต่โชคดีที่ผมเจอเทียนอยู่ในตู้กับข้าวในห้องครัว ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าของบ้านเก่าได้เอาเทียนไปไว้ในตู้กับข้าวซึ่งตอนนี้กับข้าวที่อยู่ในนั้นมันเน่าส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว
"งานหนักอีกแล้วสิกู…" ผมถอนหายใจ
ผมจัดการศพทั้งสองศพโดยการฝังไว้ที่สวนหลังบ้าน ระหว่างฝังจู่ ๆ ศพหนึ่งก็พุ่งเข้ามากัดผม ซึ่งก็ไม่ได้ตกใจอะไรกับมันเท่าไหร่ เพราะผมมีภูมิคุ้มกันพิษซอมบี้อยู่แล้ว ต่อให้โดนกัดจนพรุนก็คงจะไม่เป็นอะไรนอกจากความตายล่ะมั้ง ผมขยี้หัวของมันจนแหลกคามือด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ผมไม่ได้รู้สึกสนุกกับการฆ่าพวกมันสักเท่าไหร่ เพียงแค่ผมอยากมีเวลาพักผ่อนเท่านั้น แม้ว่าเวลาจะผ่านไปแค่สองวันหลังจากที่พวกเราย้ายออกมาจากในเมือง ความรู้สึกมันนานไปกว่าสองปี สิ่งที่ยังหวังอยู่ในใจก็ยังคงคิดว่าผมยังจะกลับมาเจอฮีซุยอีกครั้ง
เธอเป็นคนแรกของผม…
เธอเป็นแฟนคนแรกที่ผมให้จนหมดหัวใจ
แบบนี้ก็ไม่ต่างจากเธอล้มหายตายไปจากชีวิตผม
แต่ในความเป็นจริง ผมควรจะขอบคุณเธอมากกว่าที่ทำให้ผมได้ค้นพบขุมพลังที่สามารถทำให้พวกเราเอาชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ในทางกลับกัน เธอเป็นคนที่ใช้มีดแทงด้านหลังทะลุถึงหัวใจ ผมได้ตายลงไป แต่นรกกลับส่งผมกลับมามีชีวิตพร้อมกับพลังใหม่ที่จะใช้ต่อกรกับวันสิ้นโลกแบบนี้ เธอทำให้ผมกลายเป็นคนใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม
ระหว่างที่คิดอยู่นั้นผมนั่งร้องไห้อยู่ในหลุมศพที่ผมกำลังจะฝังศพนิรนามสองศพนี้
"อยากเจอ…อีกสักครั้ง…" ผมสะอื้น
.
.
.
.
"ฮีซุย…"