ทางด้านเสี่ยวเจียวนางเดินทางมาถึงเชิงเขาเปียวซานในยามเย็นของอีกวัน นางมารู้ทีหลังว่าตาเฒ่าซ่านเฟิงนั้นเขาเป็นหมอเทวดา
 "ไหนไหนก็เย็นแล้ว...ข้ามาหาท่านพรุ่งนี้แล้วกันนะตาเฒ่า"
 ร่างน้อยในชุดรัดกุมเยี่ยงชาวยุทธ์ทั่วไป ใบหน้าเสี่ยวเจียวเป็นประเภทพบเห็นได้ดาษดื่นหากแต่นางมีดวงตาเล็กหยีชวนขบขัน
 เสี่ยวเจียวกลับเข้ามาในตัวเมืองพลางหาที่แวะพักเอาแรง ทางที่ดีหาสืบเรื่องตาเฒ่าซ่านเฟิงเพิ่มสักหน่อย
 "แม่นางรับอะไรดีขอรับ"
 เสี่ยวเอ้อหน้าตาฉอเลาะประจำร้านบะหมี่ไข่ยื่นหน้าเข้ามาทักทายเสี่ยวเจียว
 "บะหมี่ไข่ที่นี่ชามละเท่าไร่"
 เสี่ยวเจียวเอ่ยถาม
 "พิเศษเฉพาะแม่นางชามละห้าอีแปะไข่ฟองใหญ่เลยขอรับ"
 "เพิ่มสองอีแปะ...เพิ่มเส้นไม่เอาน้ำมันพริก"
 เสี่ยวเจียวสั่งอย่างที่เคยกิน...นางตัวเล็กแต่กินเยอะกว่าบุรุษ บะหมี่ไข่ชามละห้าอีแปะนั้นมากเกินพอสำหรับสตรีหนึ่งคน หากแต่เสี่ยวเจียวคร้านจะกินสองชาม
 "มาแล้ว...มาแล้ว...บะหมี่เพิ่มเส้นของแม่นางขอรับ"
 เสี่ยวเอ้อวางชามบะหมี่ขนาดใหญ่ลงตรงหน้าเสี่ยวเจียว...กลิ่นน้ำมันเจียวผสมกับต้นหอมซอยหอมฟุ้ง
 "...นี่....พี่ชายเสี่ยวเอ้อ ท่านรู้จักหมอเทวดาซ่านเฟิงหรือไม่"
 สองแก้มเสี่ยวเจียวอัดแน่นไปด้วยเส้นบะหมี่ถึงกระนั้นปากนางยังเอ่ยวาจาออกมาได้
 "รู้ขอรับ...ท่านหมอเปิดโรงหมออยู่ที่ถนนถัดไปนี้เองขอรับ"
 "ถ้าแม่นางจะไปต้องรีบหน่อยขอรับ...ท่านหมอปิดร้านต้นยามโหย่ว(ห้าโมงเย็น)นะขอรับ"
 ต้นยามโหย่วที่ว่าใกล้เข้ามาจวนเจียนเต็มที เสี่ยวเจียวยกชามบะหมี่ขนาดใหญ่กว่าใบหน้านางเกือบสองเท่าขึ้นซดหน้าตาเฉย!!
 ....เอิ้ก!!!!.....
 "ขอบใจมากพี่ชายเสี่ยวเอ้อ"
 ร่างน้อยเรอออกมาเบาๆ ก่อนวางเงินเจ็ดอีแปะบนโต๊ะ...เสี่ยวเอ้อประจำร้านยามนี้อ้าปากค้างมองตามร่างเล็กไปจนลับตา นางเอาบะหมี่ทั้งชามกับน้ำซุปทั้งหมดยัดไว้ตรงไหน!!!!
 เมืองนี้มีชื่อว่าเปียวซาน..ชื่อเดียวกับเขาเปียวซานที่หมายตาไว้ เสี่ยวเจียวหมายใจไปแอบดูโฉมหน้าแก่ยับย่นของตาเฒ่าซ่านเฟิงที่องครักษ์กู้บอกมาสักหน่อยเป็นไร
 ...ข้ารับมือเขาไม่ไหว...
 ถ้อยคำจากปากองครักษ์กู้นั้นจะขนาดไหนกันเชียว หากจับได้ว่าเขากล้าหลอกนางมาทำงานให้ละก็…ข้าจะฟ้องแม่นางอิ๋งซินให้หมดเลยคอยดู!!!
 ร่างเล็กมาถึงด้านหน้าโรงหมอที่ประตูไม้ปิดสนิทไปแล้ว เสี่ยวเจียวเบะปากก่อนหันหลังเดินจากไป
 "ตาเฒ่าซ่านเฟิงปิดร้านไวจริง"
 ถ้อยคำพึมพำจากเสี่ยวเจียวลอยเข้าหูบุรุษด้านหลังประตูพอดี....หมอเทวดาซ่านเฟิงส่องดูตามรอยแยกของไม้
 ...ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีสตรีคนใด กล้าเรียกเขาว่าตาเฒ่ามาก่อน...
 เขาอายุมากสักหน่อยหากแต่ดูแลตนเองอย่างดีมาก ทำเช่นไรซ่านเฟิงดูไม่แก่ชราเลยสักนิดใบหน้าของหมอเทวดาซ่านเฟิงยามนี้เต่งตึงไม่ต่างอะไรกับคนหนุ่ม อีกทั้งมัดกล้ามตึงแน่นชวนให้กระชากใจสตรีนั่นอีก
 ร่างสันทัดสวมหมวกฟางปิดใบหน้าก้าวเดินตามเสี่ยวเจียวมาเงียบเชียบ จนทันเห็นร่างน้อยหายเข้าไปด้านในหอคณิกาของเมือง
 ซ่านเฟิงตะลึงงัน...ใบหน้าชวนให้ผู้คนตลกขบขันเช่นนั้น.....นางเป็นหญิงคณิกาเรอะ!!! สองมือเรียวยาวถึงกับยกขึ้นลูบอกตนเองไปมา
 นางไม่ใช่คนที่นี่ ผู้คนในเมืองเปียวซานนั้นซ่านเฟิงย่อมรู้จักดี รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าหมอเทวดา สตรีผู้บังอาจเรียกเขาว่าตาเฒ่านางต้องได้เจอฤทธิ์เดชตาเฒ่าผู้นี้สักหน่อยเป็นไร
 สองวันให้หลังกู้เฉิงฮว่าในคราบแม่นางเซียนเซียนพาอิ๋งซินมาถึงเมืองเปียวซานในที่สุด บัดนี้สีหน้ากู้เฉิงฮว่าย่ำแย่ขนาดหนัก ทุกคืนเขาพยายามยั้งมือไม่ให้เผลอกระทำรุนแรงกับเมียรัก
 "แม่นางเสี่ยวเหยียนสีหน้าท่านไม่สู้ดีเลย คงเดินทางเหนื่อยเกินไปกระมัง"
 อิ๋งซินค้นพบว่ายิ่งอยู่ด้วยกันโฉมงามผู้นี้ยิ่งใบหน้าหม่นหมองลงทุกวัน...นับวันนางยิ่งพูดจาน้อยลงจนน่าใจหาย จากที่เมื่อก่อนเสี่ยวเหยียนพูดน้อยอยู่แล้วยิ่งมาถึงเมืองเปียวซานนางแทบกลายเป็นคนใบ้
 "เป็นข้าที่ทำให้ท่านลำบาก"
 เห็นดวงหน้าจิ้มลิ้มก้มหน้างุดเช่นนั้นกู้เฉิงฮว่าใจอ่อนยวบ ร่างสูงเชยปลายคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบตาสายตาเขา...อิ๋งซินใบหน้าเห่อร้อนอีกครั้ง
 "ข้าทนได้"
 .....เพื่อเจ้าข้าทนได้ทั้งนั้นอิ๋งซิน ถ้อยคำในใจราชองครักษ์กู้ดังก้อง.....
 "เราไปหาอะไรกินก่อนดีไหม"
 กู้เฉิงฮว่าเอ่ยเสียงเรียบ
 "นั่นสิ...ป่านนี้แล้วแม่นางคงหิวแย่"
 อิ๋งซินเดินตามร่างสูงของโฉมงามเข้ามาในร้านบะหมี่ไข่ กลิ่นหอมฟุ้งของซุปเนื้อลอยเข้าจมูกดวงหน้าน้อยยิ้มแย้มทันที
 "บะหมี่เนื้อเพิ่มไข่สองลูก"
 อิ๋งซินสั่งเสี่ยวเอ้อด้วยความเคยชิน
 "บะหมี่เปล่า"
 กู้เฉิงฮว่าสั่งเสี่ยวเอ้อเสียงเรียบ...ร่างน้อยช้อนสายตามองหน้าเขาทันที
 "ท่านกินบะหมี่เปล่า...แปลกจริงท่านกินเหมือน...."
 "เหมือนอันใด"
 กู้เฉิงฮว่าถามกลับทันที เขามักสั่งบะหมี่เปล่าเช่นนี้จนเคยชิน
 "เหมือนเสี่ยวเจียวน่ะ"
 อิ๋งซินแก้ตัว
 อันที่จริงนางอยากจะเอ่ยว่าเหมือนกู้เฉิงฮว่าผู้เป็นสามี เขามักจะสั่งบะหมี่เปล่าเช่นนี้กินกับน้ำมันพริกรสเผ็ด..ไม่รู้ยามนี้บุรุษผู้นั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง
 "เป็นอะไรไป เจ้ารู้สึกไม่สบายหรือ"
 กู้เฉิงฮว่ามองใบหน้าอมทุกข์ของเมียรักเมื่อครู่นางยังยิ้มแย้มอยากกินบะหมี่เนื้อยู่เลย
 "....ข้า....คิดถึงสามี...."
 อิ๋งซินหลุบตามองพื้น
 "ไว้เจ้าเสร็จธุระแล้วก็รับกลับไปหาเขาเถิด"
 "ข้าหนีเขามา..ป่านนี้เขาคงกำลังโกรธข้า"
 "แล้วเจ้าจะทำอย่างไร"
 "...ข้าไม่รู้....."
 กู้เฉิงฮว่าในคราบของเสี่ยวเหยียนได้แต่ถอนหายใจ..ยามนี้ข้าเป็นห่วงแต่เจ้าผู้ใดจะมัวโกรธเจ้าลง
 ไม่นานนักชามบะหมี่หอมกรุ่นวางไว้เบื้องหน้าทั้งคู่ อิ๋งซินเพียงปรายตามองนิ้วมือเรียวยาวของแม่นางเซียนเซียนขณะหยดน้ำมันพริกลงในชาม ความทรงจำบางอย่างแว่บผ่านเข้ามาในหัว อิ๋งซินไม่แม้แต่จะแตะตะเกียบ
 "เจ้าไม่กินหรือ"
 ใบหน้างามมองชามบะหมี่ตรงหน้าสลับกับใบหน้าจิ้มลิ้มของอิ๋งซิน
 "ข้าไม่กินต้นหอม...เมื่อครู่ข้าลืมบอกเสี่ยวเอ้อ"
 "...เรื่องแค่นี้....มาข้ากินให้เอง"
 เห็นแม่นางเซียนเซียนกินบะหมี่เปล่าใส่น้ำมันพริกกับต้นหอมด้วยใบหน้าระรื่น อิ๋งซินจึงลงมือจัดการบะหมี่เนื้อของตนเองบ้าง ชั่วขณะนั้นนางคิดไปเองว่าแม่นางเสี่ยวเหยียนคือกู้เฉิงฮว่าผู้เป็นสามี....จนเขากินต้นหอมนั่นเข้าไปนางถึงได้มั่นใจว่าตนเองคิดไปเรื่อยเปื่อย
 .....กู้เฉิงฮว่าเกลียดต้นหอม.....
 "เสี่ยวเอ้อ...ท่านพอจะรู้จักหมอเทวดาซ่านเฟิงหรือไม่"
 อิ๋งซินเอ่ยปากถาม
 "แน่นอนขอรับ ท่านหมอเปิดโรงหมออยู่ถนนถัดไปนี่เองขอรับ" เสี่ยวเอ้อยิ้มตอบ
 "เช่นนั้นดีจริง"
 อิ๋งซินยิ้มแย้มอีกครั้ง
 "วันก่อนท่านหมอปิดร้าน..ส่วนวันนี้ข้าไม่รู้ว่าแม่นางจะมาเสียเที่ยวหรือเปล่านะขอรับ"
 "ท่านหมอปิดร้านบ่อยหรือ"
 อิ๋งซินถามต่อทันที
 "ปกติท่านหมอไม่เคยปิดร้านขอรับ....จะมีวันก่อนนั่นแหละขอรับ"
 "ยังใงพวกท่านลองไปดูก็ได้ขอรับ"
 "ขอบใจเจ้ามาก"
 ได้ยินคำบอกเล่าของเสี่ยวเอ้อเมื่อครู่กู้เฉิงฮว่าถึงกับขมวดคิ้ว...วันก่อนที่ตาเฒ่าซ่านเฟิงปิดร้านหรือจะเป็นเพราะเสี่ยวเจียว
 "แม่นางเสี่ยวเหยียน เราไปกันเถอะ"
 กู้เฉิงฮว่าได้แต่เดินตามอิ๋งซินไปจนถึงหน้าประตูโรงหมอ วันนี้ด้านในโรงหมอเงียบเชียบมากเงียบสนิทแลดูวังเวงพิกล
 "ข้ามาขอพบท่านหมอซ่านเฟิงเจ้าค่ะ"
 เสียงใสของอิ๋งซินเอ่ยเข้าไปด้านใน ไม่นานนักบุรุษเรือนร่างสันทัดใบหน้าเรียบร้อยเดินออกมาจากด้านหลัง...กู้เฉิงฮว่าจ้องใบหน้าเขาเขม็ง
 "ข้ามาขอพบท่านหมอซ่านเฟิงเจ้าค่ะ"
 อิ๋งซินเอ่ยอีกครั้ง
 "ไม่ทราบท่านหมออยู่หรือไม่เจ้าคะ"
 "แม่นางมาจากที่ใด"
 ซ่านเฟิงถามกลับโดยที่เขายังไม่เปิดเผยตัวตน
 "ข้ามีเรื่องให้ท่านหมอช่วยสักหน่อย...ท่านหมอฉานจิ่นส่งข้ามารักษากับท่านหมอซ่านเฟิงเจ้าค่ะ"
 เมื่อรู้แน่ชัดว่าผู้มาเยือนเป็นใคร...ซ่านเฟิงหยิบผ้ารองตรวจออกมาจากชั้น ทันทีที่ผืนผ้ากางออกกลิ่นสมุนไพรหอมอ่อนในนั้นลอยเข้าจมูกอิ๋งซินจนร่างน้อยพลันล้มลงหมดสติ!!!
 "อิ๋งซิน!!!!!"
 กู้เฉิงฮว่าพุ่งมารับร่างนางได้ทันก่อนที่นางจะร่วงลงพื้น ดวงตาคมกริบจ้องมองบุรุษปริศนา
 "ข้าไม่ได้ทำอะไรนาง...นางเป็นลมไปเองอย่ามามองข้าแบบนี้"
 ซ่านเฟิงถลึงตากลับ
 "ตาเฒ่าซ่านเฟิง!!!...นางกำลังตั้งครรภ์หากเจ้าไม่อยากช่วยก็บอกเราดีดี!!!!"
 ยามนี้กู้เฉิงฮว่ารังสีสังหารพุ่งสูงเสียดฟ้า เพียงแค่ย่างเท้าเข้ามาที่นี่เมียรักของเขาถึงกับเป็นล้มหมดสติไป
 "เจ้านี่เองที่กล้าเรียกข้าว่าตาเฒ่าซ่านเฟิง"
 ดวงตาดำลุ่มลึกมองจ้องใบหน้างดงามของกู้เฉิงฮว่า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏที่มุมปากทันที
 "..โอ๊ะ....โอ๊ะ....เจ้ามีใบหน้าของผู้อื่นหรอกหรือนี่..ฉานจิ่นศิษย์นอกคอกของข้าฝีมือปรุงยานับว่าไม่เลว"
 ศิษย์นอกคอกผู้นั้นจะเป็นผู้ใดหากไม่ใช่ หมอเทวดาฉานจิ่นผู้ปรุงยาเม็ดตลบสวรรค์ขึ้นมา
 "อย่ามาเล่นลิ้น!!!....นางเป็นเช่นนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะเจ้าเช่นกันตาเฒ่าวิปริต"
 กู้เฉิงฮว่าคำรามลั่น
 "หากเจ้ากล้าด่าข้าอีกคำเดียว...ชีวิตผู้ใดข้าจะไม่สนใจทั้งนั้น"
 ซ่านเฟิงจ้องตากู้เฉิงฮว่าไม่ลดละ...พยัคห์สองตัวเผชิญหน้ากัน หนึ่งคนแยกเขี้ยวเตรียมห่ำหั่นเต็มแรงอีกหนึ่งเก็บซ่อนกรงเล็บแหลมคมเช่นกัน
 "เจ้าจะเอาอย่างไร"
 กู้เฉิงฮว่าเสียงเย็น...ซ่านเฟิงเลิกคิ้ว
 "หากจะให้ข้ารักษานาง ก็จงวางนางลง"
 ซ่านเฟิงปรายหางตาไปยังเตียงสำรองด้านใน กู้เฉิงฮว่าอุ้มร่างเมียรักเดินเข้าไป สายตาคมกล้าจ้องตากันกับซ่านเฟิงไม่ลดละ
 "เจ้าทำอะไรนาง...เหตุใดนางถึงสลบไปเช่นนี้"
 "ลมปราณนางปั่นป่วนกลับหยินเป็นหยาง....อุปกรณ์แพทย์ของข้าอาบน้ำยากันแมลง...เป็นนางที่ผิดปกติเองข้าไม่ได้ทำอะไรนาง"
 ซ่านเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ
 "นางท้องหรือไม่"
 กู้เฉิงฮว่าถามกลับทันที
 "...ข้าไม่รู้....หากฉานจิ่นไม่รู้ข้าก็ไม่รู้"
 ซ่านเฟิงตอบหน้าตาเฉย
 "ที่แท้เจ้าเป็นพวกไร้น้ำยาเรอะ!!!"
 กู้เฉิงฮว่าทั้งร่างเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันอีกครั้ง ซ่านเฟิงเพียงปรายตามอง
 "บนเขาเปียวซานมีรากโสมแดง...สิ่งนั้นมีพิษรุนแรงฉานจิ่นถึงได้ส่งพวกเจ้ามาหาข้า"
 "บังเอิญว่าตาแก่อย่างข้าขี้เกียจจนเคยชิน หากเจ้าสนใจไปเอามา อาจพอมีทางอาบร่างนางด้วยพิษโสมแดงปรับสมดุลหยินหยาง ถึงตอนนั้นจึงจะตรวจได้ว่านางท้องหรือไม่"
 คราวนี้ซ่านเฟิงมองสบตากู้เฉิงฮว่าเต็มที่ พิษรากโสมแดงเป็นอะไรที่ว่ายาก
 "เจ้าต้องใช้มากแค่ไหน"
 กู้เฉิงฮว่าไม่สนใจว่ารากโสมแดงนั่นจะเป็นพิษร้ายอะไร ขอเพียงช่วยอิ๋งซินได้ต่อให้เป็นต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ในนรกเขาก็จะไปเอามา
 "เสี้ยวเดียว"
 ซ่านเฟิงตอบเสียงเรียบ
 "...ย่อมได้..."
 "เจ้าต้องไปกับข้าด้วย รับรองข้าจะไม่ยุ่งกับความขี้เกียจของเจ้า"
 กู้เฉิงฮว่าไม่วางใจให้บุรุษเจ้าเล่ห์เช่นซ่านเฟิงอยู่ตามลำพังกับอิ๋งซิน
 "ข้ามีงานต้องเตรียมไว้รอรากโสมแดงอีกมาก ไม่ต้องห่วงหรอกนางจะยังไม้ฟื้นตอนนี้"
 ซ่านเฟิงเอ่ยต่อไป
 "หากเจ้ากลับมาหลังตะวันตกดินไปแล้วข้าก็ไม่รับรอง....."
 ซ่านเฟิงเอ่ยจบจึงหันหลังเดินเข้าไปในสวนยาด้านในไม่สนใจกู้เฉิงฮว่าอีก ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาพุ่งทะยานออกจากโรงหมอไปแล้วเช่นกัน ซ่านเฟิงได้แต่พ่นลมออกจมูก
 รากโสมแดงเสี้ยวเดียว....ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ไว้ให้ไอ้คนจอหองผู้นั้นไปเห็นกับตาตนเอง ส่วนเรื่องว่าจะนำกลับมาได้หรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องของซ่านเฟิง
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥


อิ๋งซินพอกินอิ่มก็เข้านอน ผิดกับทางด้านเสี่ยวเจียวที่ยามนี้ นางกำลังตกที่นั่งลำบากกับพี่สาวสุดที่รักนามว่าเสี่ยวเหยียนผู้นั้นอยู่
 "...ท่านกู้!!....เลิกทำหน้าบอกบุญไม่รับสักทีเถอะ...ข้าทนมองหน้าท่านไม่ไหวแล้ว!!!"
 "เจ้าต้องเรียกข้าว่า...เสี่ยวเหยียน.."
 น้ำเสียงเยือกเย็นบวกกับใบหน้าบูดบึ้งจากกู้เฉิงฮว่าพาลจะทำให้เสี่ยวเจียวขวัญกระเจิงอยู่รอมร่อ
 "ข้าต้องทนทำผมให้ท่านอีกตั้งครึ่งชั่วยาม!!!.....โอ๊ย!!...ท่านทำหน้ายังกับญาติเสียเช่นนี้ผู้ใดจะกล้าเข้าใกล้"
 เสี่ยวเจียววางถ้วยน้ำหมึกราตรีลงบนโต๊ะทั้งยังหันหลังให้กู้เฉิงฮว่า ยามปกติองครักษ์กู้รังสีรอบกายเยือกเย็นไม่น่าเข้าใกล้อยู่แล้ว ยิ่งเขามีปากเสียงกับเมียอยู่ด้วยเช่นนี้ยิ่งหนักหนาเข้าไปอีก
 "อิ๋งซินนางกำลังท้อง...เจ้าก็ทนหน่อยเถอะ"
 "นางท้อง..แต่ท่านไม่ได้ท้อง!!!!"
 เสี่ยวเจียวหน้ามุ่ย
 "...หึ!!...เช่นนั้นท่านก็หลับตาลงถือว่าหายกัน"
 กู้เฉิงฮว่าคร้านจะต่อปากต่อคำกับเสี่ยวเจียวจึงยอมหลับตาลงโดยดี เมื่อครู่ตอนอิ๋งซินหลับกู้เฉิงฮว่ารับรู้ถึงความผิดปกติจากร่างนาง
 หากเขาคอยตามนางห่างๆ ยามขับขันอาจจะช่วยเหลือนางไม่ทัน ยิ่งนางกำลังตั้งท้องมีแต่วิธีปลอมตัวเช่นนี้ถึงจะอยู่ข้างกายอิ๋งซินได้
 "หากไม่ใช่อิ๋งซิน...ข้าจะไม่ลงทุนช่วยท่านแปลงโฉมเลย"
 อิ๋งซินมีจมูกที่ไวต่อกลิ่นมากนางสามารถแยกแยะตัวบุคคลจากกลิ่นกายได้ ยิ่งเป็นกู้เฉิงฮว่าด้วยแล้ว เมื่อตกแต่งใบหน้าปลอมให้องครักษ์กู้จนเสร็จเสี่ยวเจียวถึงกับร้องอุทาน
 "...โอ้โห....พี่สาวเสี่ยวเหยียนใบหน้าท่านทำข้าอิจฉาแล้ว"
 "...ฮัดชิ่ว!!!...."
 ทันทีที่เขาจามออกมา เสี่ยวเจียวพลันถอยห่างจากใบหน้างามของกู้เฉิงฮว่าที่นางเพิ่งแต่งแต้มจนงดงาม
 "กลิ่นแป้งของสตรี...ฉุนจมูกยิ่งนัก"
 "...นี่...พี่สาวข้าว่าท่านยิ้มสักหน่อยเถอะ หน้าท่านขนาดแต่งจนงามล่มเมืองแล้วยังดูยังกับจะแยกเขี้ยวกินคน"
 เสี่ยวเจียวย่นจมูก
 กู้เฉิงฮว่าจึงฉีกยิ้มเห็นฟันทั้งปากกับดวงตาดุดันวางไม่ลง..เสี่ยวเจียววิ่งออกจากห้องทันที!!
 "ข้าจะไม่ช่วยพวกท่านอีกแล้ว....ฮือ...ฮือ"
 หลังกลั่นแกล้งเสี่ยวเจียวจนนางเตลิดไปไกลแล้ว กู้เฉิงฮว่าเพ่งมองใบหน้าตนเองในคันฉ่องที่ตอนนี้มีเรือนผมสีดำสนิทกับคิ้วเรียวบางดั่งกิ่งหลิวพลันถอนหายใจแรง
 ....สตรี...ก็สตรี....ยามนี้จะให้เขาตัวเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นเพื่อเมียรักกับลูกในท้อง…
 "เสี่ยวเจียว!!...เจ้ายังไม่ได้บอกข้าว่านางชอบเสี่ยวหลงเปาหรือไม่"
 ใบหน้างดงามปานจะล่มเมืองของกู้เฉิงฮว่าหรือยามนี้คือ พี่สาวเสี่ยวเหยียนบูดบึ้งอีกครั้ง
 "ข้าจะไม่ยุ่งกับพวกท่านแล้ว!!!"
 เสี่ยวเจียวส่งเสียงตะโกนมาแต่ไกล
 "เจ้ากลับมาก่อน"
 "ข้าสวมชุดสตรีไม่เป็น"
 กู้เฉิงฮว่าตะโกนกลับไป คราวนี้เสี่ยวเจียวหนีหายไปลับตาแล้ว ใบหน้างามหันมามองตนเองในคันฉ่องอีกคราให้สะดุ้งสุดตัว
 หญิงงามยามแยกเขี้ยวโมโหเช่นนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวนั้นช่างดูสยดสยองเกินจะกล่าว!!! รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าเหยเกอีกครั้ง
 ...ข้าต้องฝึกยิ้มหวานบ่อยๆ สินะ เพื่อเจ้ากับลูกจะได้อารมณ์ดี....
 เช้าวันใหม่
 อิ๋งซินนอนหลับตั้งแต่เย็นวานจนถึงเช้าตรู่ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยนอนติดต่อกันนานขนาดนี้มาก่อน ได้ยินเสียงคนเคาะประตูจากด้านนอกน่าจะเป็นผู้อื่นหาใช่เสี่ยวเจียวไม่ หากเป็นนางคงเปิดพรวดเข้ามาตั้งนานแล้ว
 "เป็นผู้ใดกัน"
 "...ข้า....ข้าชื่อเสี่ยวเหยียน ที่นี่ใช่ห้องแม่นางอิ๋งซินหรือไม่"
 น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบกลับมาจากด้านหลังประตู เป็นแม่นางเสี่ยวเหยียนพี่สาวของเสี่ยวเจียวนั่นเอง
 "ท่านนั่นเอง..รอสักครู่เจ้าค่ะ"
 อิ๋งซินเอ่ยตอบ
 นางจัดการตนเองให้ดูเรียบร้อยครู่หนึ่งจึงเปิดประตู ที่หน้าประตูนั้นมีถาดอาหารหอมฉุยกับสตรีใบหน้างดงามแทบล่มเมืองยืนอยู่
 ....รอยยิ้มน่ารักกับท่วงท่าเขินอายก้มหน้านั้นชั่วชีวิตนี้อิ๋งซินไม่มีวันลืม....
 "ข้าเอาอาหารมาให้แม่นางด้วย...ข้าจะเข้าไปได้หรือยัง"
 กู้เฉิงฮว่าในคราบของแม่นางเสี่ยวเหยียนผู้อ่อนหวานงดงาม ดัดเสียงพูดแผ่วเบาให้ฟังดูคล้ายสตรีอย่างที่สุด
 เหตุใดอิ๋งซินถึงนิ่งเป็นไก่ไม้เช่นนี้...หรือเขาจะถูกนางดูออกตั้งแต่แรกเห็น!!! กู้เฉิงฮว่าสองมือเริ่มสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากแห้งผากไม่กล้าเอ่ยถ้อยคำออกมาอีก
 "....ท่าน...."
 อิ๋งซินนั้นนิ่งตะลึงกับรูปโฉมสตรีงดงามผู้เป็นพี่สาวเสี่ยวเจียว พลางนึกถึงใบหน้าตกกระกับดวงตาเล็กหยี พวกนางสองคนใยต่างกันราวฟ้ากับเหวลึกเช่นนั้น
 "ท่านรับอาหารไว้ก็พอ...ไว้ข้าจะมาใหม่"
 กู้เฉิงฮว่ายืนถาดอาหารไปให้อิ๋งซินหากนางรับไว้เขาจะรีบหลบหน้าไปทันที ไว้เรียกตัวเสี่ยวเจียวมาหารือแผนการรับมือใหม่จะดีกว่า
 "เดี๋ยวก่อน..ไหนไหนท่านก็มาแล้ว"
 "เข้ามาสิ"
 อิ๋งซินยามรับถาดอาหารจากมือกู้เฉิงฮว่าปลายนิ้วของนางแตะสัมผัสนิ้วมือเนียนเรียบเล็กน้อยฝ่ายนั้นทั้งร่างกลับแข็งทื่อทันที!!!..อิ๋งซินดูไม่ออกว่าเป็นกู้เฉิงฮว่า
 โฉมงามเสี่ยวเหยียนผู้บื้อใบ้ไม่ทันระวังจึงสะดุดเข้ากับธรณีประตูล้มลงทันที ยามใบหน้างดงามช้อนสายตาขึ้นมองอิ๋งซิน...ดวงตาเว้าวอนล่มเมืองคู่นั้น....
 .....ข้ารังแกโฉมงามหรือนี่!!!!...
 "...อ๊ะ!!!...แม่นางเสี่ยวเหยียนท่านเจ็บหรือไม่"
 อิ๋งซินกระวีกระวาดเข้ามาช่วยพยุงโฉมงามขึ้นจากพื้น สองมือน้อยปัดป่ายไปตามเรือนร่างโปร่งบาง โฉมงามตรงหน้าใบหน้าเห่อร้อนขึ้นทันที
 "..ข้า....ข้าไม่ได้ตั้งใจรังแกท่าน"
 ดวงตากลมของอิ๋งซินพลันเอ่อคลอหยาดน้ำ นิ้วมือเรียวยามเผลอลูบหางตาอิ๋งซินอย่างเคยมือ
 "กินข้าวเถอะ"
 กู้เฉิงฮว่าปุบปับลุกขึ้นพลางดึงท่อนแขนเรียวบางให้ลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยกัน ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มไว้งามล้ำก้มลงเล็กน้อย
 "แม่นางเสี่ยวเหยียน"
 "....หือ?....."
 กู้เฉิงฮว่าสะดุ้งสุดตัวอีกครั้ง นึกไม่ถึงว่าใบหน้าจิ้มลิ้มของอิ๋งซินจะอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเสียงหัวใจตนเองในอกเต้นแรกจนนางได้ยินแล้วกระมัง
 "แม่นางอิ๋งซินจ้องหน้าข้าเช่นนี้ ใบหน้าข้ามีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ"
 อิ๋งซินอมยิ้มพลางเอ่ยตอบ
 "ท่านงามถึงเพียงนี้ คงแต่งให้ผู้อื่นแล้วกระมัง"
 ได้ยินคำถามนี้กู้เฉิงฮว่ากลับจ้องตานางกลับไม่ลดละ ดวงตาสุกสว่างคู่งามทำอิ๋งซินพลันใบหน้าเห่อร้อน..เหตุใดข้าต้องเขินอายให้สตรีด้วยกันเล่า...
 "ข้าแต่งแล้ว..ตัวแม่นางเล่า"
 "อ้อ..ข้าเองก็แต่งแล้ว"
 เอ่ยถึงกู้เฉิงฮว่าผู้เป็นสามีอิ๋งซินหน้าเจื่อนลงทันควัน
 "แล้วสามีท่านอยู่ที่ใด?" / "สามีท่านไม่มาด้วยหรือ?"
 ทั้งคู่เอ่ยถามคนตรงหน้าพร้อมกัน เป็นอิ๋งซินที่ยอมเปิดปากก่อน
 "ไม่ขอปิดบังแม่นาง ข้ากับสามีมีปากเสียงกันอยู่ ข้าเลยหนีเขามา"
 "เรื่องนั้นเสี่ยวเจียวบอกข้าแล้ว"
 "ท่านไม่ถามข้าหรือว่าข้าทะเลาะกับเขาด้วยเรื่องอะไร"
 อิ๋งซินเอียงคอถาม
 "หากท่านไม่อยากเอ่ยถึง...เช่นนั้นก็ไม่ต้องเอ่ยให้หนักใจหรอก"
 "แม่นางเซียนเซียน...ท่านจิตใจดียิ่งนักหากข้าเป็นสามีท่าน ข้าไม่ยอมให้ท่านออกจากบ้านมาไกลเช่นนี้แน่"
 ได้รับรอยยิ้มเจิดจ้าจากอิ๋งซินกู้เฉิงฮว่าได้แต่ยิ้มขม ใจนั้นอยากดึงร่างบางเข้ามาจูบสั่งสอนสักทีสองที
 "เห็นเสี่ยวเจียวว่าแม่นางอิ๋งซินเตรียมตัวเดินทาง...ท่านจะไปที่ใดกัน"
 คำถามนี้ติดอยู่ในใจกู้เฉิงฮว่ามานานหลายวันเขาไม่ปล่อยให้ตนเองค้างคาอีกต่อไป
 "ข้าตั้งใจจะไปเขาเปียวซาน"
 อิ๋งซินเอ่ยตอบเสียงเรียบ
 "เขาเปียวซาน..ท่านจะไปหาซ่านเฟิงหรือ"
 "แม่นางเสี่ยวเหยียนรู้จักท่านหมอเทวดาซ่านเฟิงด้วยหรือ"
 อิ๋งซินเลิกคิ้ว
 ไม่แปลกที่กู้เฉิงฮว่าจะรู้จักหมอเทวดาซ่านเฟิงผู้นั้น เรื่องผิดพลาดในวันนี้ทุกอย่างล้วนเริ่มต้นจากบุรุษหน้าหนานามว่าซ่านเฟิงผู้นั้น ที่ปรุงยาเม็ดกักปราณให้แม่ทัพผู้เฒ่ากู้
 …ผ่านมานานขนาดนี้ เขายังไม่ตายอีกเรอะ!!.
 "เขายังไม่ตายอีกหรือ"
 ใบหน้างามของเสี่ยวเหยียนพลันหน้ามุ่ย
 "ท่านรู้จักท่านหมอซ่านเฟิง...เช่นนั้นดียิ่งนัก"
 อิ๋งซินยิ้มหน้าบานอีกครั้ง.....ดีกับผีน่ะสิ!!!...กู้เฉิงฮว่าได้แต่สบถในใจ ตาเฒ่าซ่านเฟิงอารมณ์แปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้ เช่นนี้แล้วจะวางใจให้เมียรักกับลูกในท้องไปเจอตาเฒ่านั่นได้อย่างไร
 "เช่นนั้นเราไปกันเลย"
 อิ๋งซินจัดการสำรับอาหารหมดพอดีพลางดื่มน้ำชาลงท้องลวกๆ ข้อมือเรียวสวยของแม่นางเสี่ยวเหยียนคนงามถูกนางคว้าจับไว้
 กู้เฉิงฮว่าได้แต่ขมวดคิ้วไปตลอดทางยกเว้นยามที่ร่างน้อยข้างกายหันมาพูดคุย รอยยิ้มบางกับดวงตาตกประม่าของสาวงามจึงจะปรากฏให้อิ๋งซินเห็น
 ล่วงเข้ายามโหย่ว(ห้าโมงเย็น) ทั้งคู่เดินทางมาถึงอีกเมือง ที่นี่เป็นเมืองเล็กโรงเตี๊ยมใหญ่มีแห่งเดียวทั้งยังเหลือห้องพักห้องเดียวอีก อิ๋งซินยินดีพักร่วมกับแม่นางเสี่ยวเหยียนคนงาม...ส่วนกู้เฉิงฮว่าได้แต่ประท้วงในใจ...
 ...ข้าจะหักใจไม่งาบเจ้าได้อย่างไรอิ๋งซิน!!!..
 "แม่นางอิ๋งซินข้าจะออกไปหาซื้อของใช้สักหน่อย ท่านอยากไปด้วยหรือไม่"
 กู้เฉิงฮว่ามีแผนอยู่ในใจถึงกระนั้นต้องเอ่ยปากบอกอิ๋งซิน
 "ข้าง่วงยิ่งนัก เชิญท่านตามสบายเถอะ"
 ร่างน้อยออกอาการโงนเงนง่วงนอนตั้งแต่ตอนนั่งกินข้าว เช่นนี้กู้เฉิงฮว่าถึงมั่นใจว่านางจะไม่ตามมา
 "ข้าไปไม่นาน...ท่านพักผ่อนเถอะ"
 คำว่าไม่นานของกู้เฉิงฮว่าคือสองเค่อหลังจากนั้น ร่างสูงโปร่งเร่งฝีเท้ากลับมาปรากฏตัวที่หลิวโจว
 "เสี่ยวเจียว...เจ้าออกมาคุยกับข้าหน่อย"
 กู้เฉิงฮว่าเคาะประตูอยู่ไม่นาน..ใบหน้าเล็กจ้อยกับดวงตาเล็กหยีของเสี่ยวเจียวโผล่ออกมาที่ประตู
 "พวกท่านไปแล้วไม่ใช่เรอะ!!!...แล้วนี่ท่านกลับมาทำไม"
 พวกเขาออกจากหลิวโจวไปไกลกว่าร้อยหลี่แล้ว...อยู่ดีๆ องครักษ์กู้กลับมาวุ่ยวานกับนางอีกทำไมกัน
 "ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย"
 "แน่ล่ะ...ถ้าไม่มีเรื่องให้ข้าช่วยท่านจะโผล่มาหาข้าเรอะ!!!"
 เสี่ยวเจียวพ่นลมออกจากจมูก
 "เจ้าไม่ได้บอกข้า ว่าอิ๋งซินตั้งใจไปหาซ่านเฟิง"
 "ใครว่าล่ะ ข้าหลอกถามนางหลายครั้ง นางไม่ยอมบอกว่าจะไปที่ใด เช่นนั้นข้าจะอ้างว่าท่านเป็นหมอรึ"
 เสี่ยวเจียวกลอกตา
 "ข้ารับมือตาเฒ่าซ่านเฟิงไม่ไหว...ต้องไหว้วานเจ้าแล้ว"
 กู้เฉิงฮว่าเอ่ยเสียงเรียบ
 "...หา?...ขนาดท่านรับมือไม่ไหวแล้วจะให้ข้าไปขึ้นเขียงเนี่ยนะ"
 "ข้าหมายความว่าให้เจ้าไปดักตาเฒ่าซ่านเฟิงไว้ ก่อนที่ข้ากับอิ๋งซินจะไปถึง ไม่ใช่ให้เจ้าไปขึ้นเขียง!!!"
 "แล้วท่านจะให้ข้าทำยังใง..ไหนลองว่ามา"
 เสี่ยวเจียวถอนหายใจหนึ่งทีจำใจยอมรับข้อไหว้วานครั้งนี้ หากไม่รับกู้เฉิงฮว่าเป็นได้ตามราวีนางไม่เลิกเป็นแน่
 "บอกตาเฒ่านั่นว่าฉานจิ่นส่งคนมาหาตาแก่นั่นย่อมรู้ดี"
 "หากเขาไม่ตายลงหลุมไปซะก่อน"
 ประโยคหลังกู้เฉิงฮว่าเอ่ยเสียงพึมพำ
 กู้เฉิงฮว่าใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงเร่งฝีเท้ากลับมาให้ถึงโรงเตี๊ยมในอีกหนึ่งเค่อถัดมา ร่างบางบนเตียงยังคงนอนหลับตาพริ้ม...เห็นเช่นนั้นใบหน้างามพลันถอนหายใจโล่งอก
 ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปด้านหลังฉากบังตาหมายอาบน้ำชำระกายสักหน่อย...คืนนี้จะได้นอนข้างเมียรัก
 กู้เฉิงฮว่าลงแช่น้ำเย็นในถังชั่วครู่ สำหรับราชองครักษ์เช่นเขาเรื่องแค่นี้หาได้ร้อนหนาวอันใดไม่...ร่างสูงคว้าชุดคลุมมาสวมใส่เขาจำเป็นต้องแต่งกายเยี่ยงสตรีให้มากชิ้นเพื่อตบตาอิ๋งซิน พลันมือน้อยขาวผ่องข้างหนึ่งเอื้อมมาคล้องคอกู้เฉิงฮว่าไว้...เรือนร่างร้อนผ่าวแนบติดอยู่กับแผ่นหลัง...กู้เฉิงฮว่าเกร็งร่างทันที!!!
 "บุรุษผู้นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน....เจ้ามาเล่นกับพี่สาวดีหรือไม่...."
 น้ำเสียงสตรีฟังคุ้นหูเช่นนี้...กู้เฉิงฮว่ายิ่งไม่กล้าขยับตัว!!! เกิดอันใดขึ้น!!!....อิ๋งซินนางล่วงรู้ความลับของเซียนเซียนแล้วหรือ
 "...ไหน...น้องชายเจ้าจะไม่หันหน้ามาหน่อยหรือ"
 อิ๋งซินเขย่งปลายเท้าหมายกระซิบถ้อยคำหลอกล่อข้างหูกู้เฉิงฮว่า ติดตรงที่ขานางสั้นเขย่งไม่ถึง..ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงต้นคอเขาแทน
 มือน้อยพลิกร่างสูงให้หันหน้ามา...ใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง...แววตากลับเหม่อมลอยเคลิ้มฝัน
 ....อิ๋งซินนางเสียสติไปแล้ว.....
 "...อิ๋งซิน...."
 คราวนี้กู้เฉิงฮว่าพูดกับนางด้วยน้ำเสียงปกติ ดวงหน้าน้อยช้อนสายตามองใบหน้างามไม่วางตา มือน้อยของนางชักรูดแก่นกายกลางหว่างขากู้เฉิงฮว่าจนแข็งชัน
 "น้องชาย...มาให้พี่สาวเล่นสุกกับเจ้าซะดีดี"
 น้ำเสียงหวานกับเรือนร่างกึ่งเปลือยในชุดคลุมตัวบาง ภาพเย้ายวนของเมียรักเช่นนี้ทำเอากู้เฉิงฮว่าสติพร่ามึน
 "...อิ๋งซิน...เจ้าตื่นได้แล้ว"
 "คืนนี้พี่สาวจะเล่นกับเจ้า.....อ๊ะ!!!..."
 กู้เฉิงฮว่าจี้จุดสลบบนต้นคออิ๋งซิน นางหมดสติพับไปทันที ร่างสูง้อนอุ้มร่างหมดสติของอิ๋งซินนอนราบลงไปบนเตียง อิ๋งซินมีอาการขาดสติเช่นนี้กู้เฉิงฮว่าแทบอยากไปให้ถึงเขาเปียวซานในเร็ววัน
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥


ในห้วงแห่งการสร้างสรรค์ของพระเจ้า ก่อนที่เวลาจะเริ่มนับถอยหลัง มีเทวดากลุ่มแรกที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาจากแสงแห่งสวรรค์ เพื่อช่วยในการสร้างสรรพสิ่งในจักรวาล ในกลุ่มนี้มีสามพี่น้องที่โดดเด่น ได้แก่ Michael Morningstar, Lucifer Morningstar และน้องคนสุดท้อง Azel Morningstar ทั้งสามต่างมีหน้าที่สำคัญในการสร้างโลกและจักรวาลที่เราเห็นในปัจจุบัน
Azel เป็นเทวดาผู้มีหัวใจอ่อนโยนและนอบน้อม เขารักและเคารพพระเจ้าเหมือนเป็นพ่อแท้ๆ และมองพี่ชายทั้งสองเป็นผู้คุ้มครอง ในการสร้างโลก เขาร่วมสร้างธรรมชาติและชีวิตด้วยความพิถีพิถัน สร้างความสมดุลของชีวิตและความงามในธรรมชาติร่วมกับพี่ๆ
เมื่อพระเจ้าสร้าง "มนุษย์" พระองค์ตรัสว่า มนุษย์คืองานสร้างที่สมบูรณ์แบบที่สุด พระองค์สั่งให้เทวดาทั้งหลายคอยปกป้องและเฝ้ามองพวกเขา เหมือนน้องเล็กที่ต้องการการดูแล Azel รับหน้าที่นี้ด้วยความเต็มใจและมองว่ามนุษย์คือสิ่งพิเศษที่เต็มไปด้วยศักยภาพ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป มนุษย์เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่เขาไม่คาดคิด Azel มองดูพวกเขาทำลายธรรมชาติ ใช้ความรุนแรงทำสงคราม และสร้างความขัดแย้งที่ไม่เคยหยุดพัก สิ่งที่เขาเคยคิดว่ามนุษย์คือการสร้างที่บริสุทธิ์กลับกลายเป็นความผิดหวังอย่างใหญ่หลวง เขาเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจในหน้าที่ที่ได้รับมา
Azel ตัดสินใจไปหาพระเจ้าเพื่อขอคำตอบ พระเจ้าฟังคำร้องเรียนของเขาแต่กลับตอบด้วยความสงบนิ่งว่า มนุษย์ไม่สมบูรณ์แบบ แต่พวกเขามีเสรีภาพที่จะเลือกทางเดินของตัวเอง Azel ไม่พอใจในคำตอบนี้ แต่ด้วยความเคารพที่มีต่อพระเจ้า เขาเลือกที่จะยอมรับและกลับไปทำหน้าที่ต่อไป
อย่างไรก็ตาม พี่ชายทั้งสองของเขามีความเห็นต่างออกไป Lucifer รู้สึกโกรธแค้นและไม่อาจทนดูมนุษย์ทำลายโลกต่อไปได้ เขาเริ่มวางแผนที่จะล้างบางมนุษยชาติ เพื่อเริ่มต้นใหม่ ในขณะที่ Michael เชื่อมั่นในคำสั่งของพระเจ้าและปฏิเสธที่จะทรยศต่อเจตนารมณ์เดิม
ความขัดแย้งระหว่างพี่น้องบังเกิดขึ้น ในขณะที่ Azel ยืนอยู่ตรงกลาง ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะอยู่ข้างไหน ความเครียดและความสับสนกัดกินจิตใจของเขา เขาไม่สามารถหยุดพี่น้องของเขาจากการทะเลาะกันได้ ท้ายที่สุด Lucifer ตัดสินใจที่จะหักหลังและทำลายมนุษย์ตามแผนของเขา
Michael ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ดาบสวรรค์ ฟาดฟัน Lucifer จนเขาตกสวรรค์ ถูกขับไล่และผนึกอยู่ในนรกตลอดกาล Azel มองเห็นทุกอย่างด้วยความหวาดกลัว เขาไม่อาจทนเห็นครอบครัวแตกสลายและมนุษย์ที่ทำลายทุกสิ่ง
Azel ยืนอยู่ที่ขอบของสวรรค์ มองไปยังโลกเบื้องล่างด้วยความหนักใจ หลังจากหนีออกจากสวรรค์ เขาถูก Michael พี่ชายที่เขารักเผชิญหน้าเป็นครั้งสุดท้าย
"ถ้าเจ้าก้าวออกไปจากสวรรค์ในวันนี้ อย่าได้คิดว่าจะกลับมาอีก" Michael กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่น "เจ้าจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อมนุษย์ ข้าจะตามล่าเจ้าหากเจ้าผิดพลาด"
Azel สบตากับพี่ชาย เขาเข้าใจดีว่าชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป "ข้าไม่สามารถทนดูมนุษย์ทำลายสิ่งที่เราสร้างขึ้นได้อีกแล้ว" เขากล่าว
Michael จ้องมองน้องชายด้วยความเสียใจ "จากนี้ไป เจ้าคือภัยคุกคาม ข้าจะเฝ้าดูเจ้า" เขาเตือน ก่อนที่ Azel จะหลบหนีออกจากสวรรค์
นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดที่กําลังจะเกิดขึ้นใน
Echoes of the divine.


(ณ โลก รัฐ Nevada เวลา 00.37น.)Azel ยืนอยู่ด้วยความเหน็บหนาวและผิดหวัง เขาเดินไปในมุมมืดของเมืองที่เขาเคยเป็นคนสร้างเดินผ่านมนุษย์มากมายซึ่งตอนนี้ไม่ใช่ผลงานที่ สมบูรณ์แบบของพระเจ้าอีกแล้ว
ค่ำคืนนั้นอากาศหนาวเย็น ลมพัดผ่านใบหน้าของ Azel ขณะที่เขาเดินไปตามตรอกแคบๆ จนกระทั่งสายตาของเขาจับจ้องไปยังป้ายไฟนีออนที่เลือนลาง เขามาหยุดอยู่หน้าบาร์แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางเงามืดของเมือง
เขาเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล เพื่อหลบหนีความวุ่นวายข้างนอกนั่น เขาเดินเข้าไปในมุมมุมนึงของร้าน และนั่งลง
ในร้านมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วและเต็มไปด้วยผู้คนที่หนีปัญหาของตนเอง
ในตอนนั้นเอง Azel ใด้รู้ว่าตัวเขาเทวดาผู้เคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ตอนนี้เป็นใด้เพียงแค่เงาในโลกของมนุษย์
ทันใดนั้นมีบาร์เทนเดอร์คนหนึ่งเดินเข้ามาและก็ถามกับเขาเรื่องเครื่องดื่มที่จะสั่ง "นํ้าเปล่า" Azel บอก "นํ้าเปล่าเหรอ?....Azel" บาเทนเดอร์บอก Azel รู้สึกตกใจแหงนหน้าขึ้นมองพร้อมกับหยิบดาบสวรรค์ของเขาขึ้นมา สิ่งที่คนธรรมดาเห็นคือบาเทนเดอร์ปกติแต่สิ่งที่ Azel เขาเห็นมันไม่ใช่อย่างงั้นเลย
"แก...ปีศาจงั้นเหรอ" Azel พูดด้วยความตกใจและเสียงที่สั่นคลอนของเขา "แหม เธอนี่พูดแรงจังเลยนะ~" ชายปริศนาพูดด้วยความสบายใจ Azel เอาดาบสวรรค์ปักที่อกของชายปริศนาแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนทั้งหมดในบาร์หายตัวไปและเวลาก็เดินช้าลง "เอาจริงเหรอเนี่ย" ชายปริศนาพูด พร้อมกับยื่นมือมาจับดายสวรรค์ของ Azel และดึงมันออก ชายปริศนาผลัก Azel ออกไปและในชั่วพริบตาเขาก็ไปอยู่ข้างหลังของ Azel แล้ว เขาก็เอามือข้างหนึ่งจับไหล่ Azel จากข้างหลัง และเอามืออีกข้าง แตะไปที่หน้าผากของ Azel หลังจากนั้น Azel หลับลงไปและตื่นมาในสถานที่หนึ่ง
(ณ สวรรค์ ก่อนเกิดการต่อสู้) ท่ามกลางแสงสีทองที่รายล้อม Michael เห็นน้องชายของเขา Azel นั่งอยู่ท่ามกลางเงามืดที่บาร์ใน Nervada สายตาของเขาจ้องมองน้องชายที่เคยเป็นที่รักด้วยความกังวล แต่ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปาก Michael เขาเพียงแต่สังเกตท่าทางและสีหน้าของ Azel ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน
Michael กำดาบสวรรค์ในมือแน่น แม้เขาจะยังคงจงรักภักดีต่อพระเจ้าและหน้าที่ แต่ภายในใจลึกๆ เขายังคงมีความหวังว่าน้องชายของเขาจะไม่เลือกทางเดินที่จะทำให้ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้งในสนามรบ
"เจ้าหนีจากสวรรค์ แต่ข้าจะไม่หนีจากหน้าที่" Michael พึมพำเบาๆ ขณะที่เขาจ้องมอง Azel ต่อไป
Michael มองลงมายัง Azel ที่นั่งอยู่ในบาร์ เขาพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยความห่วงใยที่ไม่อาจเอื้อมถึง
"เจ้ายังไม่เข้าใจเลยใช่ไหม, Azel... ข้าไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงแบบที่เราต้องต่อสู้กัน" Michael พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอ่อนโยนแต่ยังคงหนักแน่น
"ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกผิดหวัง เจ้าเห็นสิ่งที่มนุษย์ทำและมันทำร้ายจิตใจเจ้า...แต่พวกเขายังมีโอกาส เจ้าก็เช่นกัน" เขาพูดกับตัวเอง ราวกับหวังว่าสักวันคำพูดเหล่านี้จะส่งไปถึงน้องชายของเขา
"ข้าไม่ต้องการให้เจ้ากลายเป็นภัยต่อพวกเขา...หรือทำลายสิ่งที่เราช่วยกันสร้างขึ้นมา อย่าทำให้ข้าต้องเลือกเส้นทางที่ข้าไม่อยากเดินเลย Azel" Michael กล่าวเบาๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ก็ยังมีความเจ็บปวดลึกๆ ในใจ
Michael ละสายตาจากภาพของ Azel ที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง ท้องฟ้าสวรรค์ดูนิ่งสงบ แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและกังวล ความคิดนั้นก่อตัวขึ้นในหัว จนเขาตัดสินใจที่จะเดินทางไปยังห้องบัลลังก์ของพระเจ้า
ทางเดินสวรรค์ที่ทอดยาวนั้นเต็มไปด้วยแสงสว่างราวกับทองคำ แต่ครั้งนี้มันกลับรู้สึกหนักอึ้งในจิตใจของ Michael เมื่อเขามาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่แกะสลักอย่างวิจิตรซึ่งนำไปสู่ห้องของพระเจ้า หัวใจของเขาเต้นแรง
"ข้าต้องแจ้งให้พระองค์ทราบเรื่อง Azel..." Michael พึมพำเบาๆ พลางดันประตูให้เปิดออก
แต่สิ่งที่เขาพบกลับทำให้เขานิ่งงัน ภายในห้องบัลลังก์ซึ่งเคยเต็มไปด้วยแสงอันยิ่งใหญ่และศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า บัลลังก์ทองคำที่เคยเป็นศูนย์กลางของจักรวาล กลับไร้ร่องรอยของผู้ครอบครอง
"ท่านพ่อ...?" Michael กล่าวขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา เขาก้าวเข้าไปข้างใน ยิ่งเดินเข้าไป ความรู้สึกหายใจไม่ออกก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ไม่มีคำตอบ ไม่มีเสียงใดๆ นอกจากเสียงฝีเท้าของเขาในห้องที่ว่างเปล่า Michael หยุดอยู่ตรงหน้าบัลลังก์ จิตใจเต็มไปด้วยความตกตะลึงและคำถาม
"เป็นไปได้ยังไง...เขาหายไป?" Michael กระซิบกับตัวเอง ความคิดวุ่นวายพุ่งเข้ามาในหัว เขาหันมองรอบๆ ห้องด้วยความตระหนก ความจริงอันโหดร้ายเริ่มชัดเจนขึ้น
"ท่านพ่อ...ทิ้งข้าไปแล้วหรือ?"Michael พูดด้วยเสียงที่สั่นคลอน
"เจ้ามันคนโกหก ข้ามันโง่เองที่หลงเชื่อเจ้า!" เขาพูดออกมาด้วยความโกรธและรู้ตัวดีว่าต้องเป็นคนที่สานต่องานของพ่อผู้ไม่เอาไหน
จบตอนที่ 1 .


(ณ Arizona เวลา 18:45 น. อพาร์ตเมนต์ของ Mira) Seraphiel เดินไปมาอย่างร้อนใจหลังจากที่พวกเขาสังเกตพฤติกรรมแปลกๆ ของ Mira
"ฉันรู้ว่าเธอปิดบังอะไรบางอย่าง Azel! เราควรบุกเข้าไปแล้วจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด!" Seraphiel พูดอย่างหัวเสีย
Azel จ้องมองไปที่ Seraphielด้วยความสงบนิ่ง แต่สีหน้าเคร่งเครียด เขารู้ว่า Seraphielกำลังโกรธมากเกินไปในตอนนี้
"Seraph คุณต้องสงบสติก่อน เรื่องนี้ไม่ใช่แค่การเผชิญหน้ากับศัตรูที่เรารู้จัก เธอยังไม่เปิดเผยตัวตน เราต้องระวัง"Azel พูดเพื่อเกลี้ยกล่อม Seraphiel
"นายยังไม่เข้าใจหรือไง? เธอเป็นแม่มดแน่นอน ฉันสัมผัสได้! นี่คือเหตุผลที่เราต้องจัดการเธอ!"
Seraphiel พูดด้วยความร้อนรน
Azel มองไปที่ Seraphielแล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่เขาจะวางมือเบาๆ บนไหล่ของ Seraphiel
"ฟังนะ ผมเข้าใจความโกรธของคุณ แต่ตอนนี้เธออาจจะไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริงก็ได้ ผมขอเข้าไปคุยกับเธอก่อนคนเดียว บางทีเราอาจได้คำตอบมากกว่าถ้าเราใช้วิธีที่ไม่ใช่การบุกตรงๆ"
Seraphielขมวดคิ้วแต่ก็ยอมถอยหลัง มอง Azel อย่างไม่พอใจ
 "ก็ได้...แต่ถ้าอะไรผิดพลาด ฉันจะเข้าไปทันที"
"ผมเชื่อใจคุณนะ Seraph"
Azel ยืนอยู่หน้าประตูและสูดลมหายใจลึกก่อนจะเคาะประตูเบาๆ เสียงเคาะดังไปในความเงียบ เมื่อประตูเปิดออก Mira ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดสบายๆ ดูเหมือนจะไม่ได้ตกใจหรือแปลกใจเลยที่ Azel มาคนเดียว
"คุณมาคนเดียวเหรอคะ?" Mira พูดด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ดวงตาดูระแวงเล็กน้อย
"ใช่ครับ ผมอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว มีบางอย่างที่ผมคิดว่าเราควรพูดกันตรงๆ" น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่สายตาจ้องตรงเข้าตาเธออย่างไม่วางใจ
Miraเปิดประตูเชิญให้เขาเข้าไปในห้อง ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น Azel จ้องมองไปที่เธออย่างนิ่งสงบ
"ผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ Mira ผมรู้ว่าคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง เราทั้งคู่รู้ดีว่ามันมีอะไรมากกว่าที่คุณเล่าให้ฟัง"
Mira หยุดชะงักเล็กน้อย แต่พยายามเก็บอารมณ์ เธอม้วนผมตัวเองเล็กน้อยอีกครั้งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรค่ะ ฉันบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว"
Azelมองการกระทำของเธออย่างละเอียด เขารู้ว่าเธอกำลังพยายามปิดบังความรู้สึก แต่เขาเลือกที่จะกดดันต่อ
"คุณอาจคิดว่ามันไม่สำคัญ หรือไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ผมต้องรู้ทุกอย่างที่คุณรู้ ความจริงคือสิ่งเดียวที่จะช่วยเราได้ในตอนนี้"
Miraเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอเริ่มกระพริบตาถี่ๆ แต่ยังคงพยายามทำตัวให้ดูสงบ เธอพูดช้าๆ
"ฉันไม่คิดว่ามีอะไรที่จะบอกได้อีกค่ะ ทุกอย่างที่ฉันบอกคุณไปแล้วคือความจริง"
"งั้นเหรอครับ?" Azel เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาที่นิ่งมากขึ้น "แล้วทำไมคุณถึงมีท่าทีประหม่าแบบนี้ล่ะ?" เขาเหลือบมองมือของเธอที่ยังม้วนผมตัวเองโดยไม่รู้ตัว
Mira มองมือของตัวเองก่อนจะปล่อยมันลงอย่างรวดเร็ว เธอหลบสายตาเล็กน้อย
"ฉัน...ฉันแค่เครียดหน่อยน่ะค่ะ การถูกสอบสวนแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับใคร"
"ผมเข้าใจครับ แต่นี่ไม่ใช่แค่การสอบสวนธรรมดา คุณกำลังปกปิดอะไรอยู่ไม่ใช่เหรอ? บางอย่างที่คุณกลัวจะเปิดเผย...ผมแค่อยากรู้ว่ามันคืออะไร และช่วยให้มันจบลงอย่างถูกต้อง"
Miraนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนไป ความกังวลที่เธอพยายามซ่อนไว้เริ่มปรากฏออกมา
"คุณพูดถูกค่ะ เรื่องนี้มันหนักมาเลยสําหรับฉัน...เดี๋ยวฉันมาคุยต่อ ขอตัวไปเข้าห้องนํ้าแปปนึงนะคะ"
เธอหลีกเลี่ยงที่จะตอบและเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
(15 นาที ผ่านไป)
Azel นั่งรอในห้องนั่งเล่นเป็นเวลานานกว่าที่เขาคาดหวัง เสียงนาฬิกาบนผนังดังก้องในความเงียบ ความรู้สึกของเขาเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป เขาพยายามบอกตัวเองว่า Mira อาจแค่ต้องการเวลาในการสงบสติอารมณ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเกินควร เขาก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ
Azel ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความรู้สึกสงสัยเข้าครอบงำ เขาเดินตรงไปที่ประตูห้องน้ำที่ Mira อ้างว่าเข้าไป หยุดอยู่ตรงหน้าประตูและเคาะเบาๆ
 "Mira? คุณโอเคไหม?"
ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากภายในห้องน้ำ Azel ขมวดคิ้วแล้วเปิดประตูออกช้าๆ ภายในห้องน้ำ...ว่างเปล่า Mira หายไปแล้ว
Azel รู้สึกถึงความเยือกเย็นที่วิ่งผ่านร่างกายของเขา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องน้ำ แต่ไม่มีวี่แววใดๆ ที่จะบอกได้ว่า Mira เคยอยู่ที่นั่น หรือหนีไปทางไหน
ขณะที่ Azel ยืนอยู่ในห้องน้ำที่ว่างเปล่า ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ ดังมา จากด้านหลัง แต่ไม่มีสิ่งใดให้เห็น เขาหัน กลับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกบางสิ่งที่มองไม่ เห็นพุ่งชนอย่างแรง เขาถูกผลักไปกระแทก กับผนัง เสียงขู่ยังคงก้องในอากาศ
หมานรก (hell hound) ของ Mira มันล่องหนและเริ่มโจมตี Azel อย่างไม่ปรานี เขารู้สึกถึงบาดแผลที่หลังและ เตรียมตัวรับมือกับศัตรูที่เขามองไม่เห็น
"หนีไม่ได้สินะ..." Azel คิดในใจ เขาต้องหา วิธีตอบโต้เจ้าหมานรกที่ล่องหนนี้ก่อนที่จะ ถูกมันทำร้ายไปมากกว่านี้
ตอนนี้เขาต้องตัดสินใจเลือกว่าจะใช้พลังหรือไม่ เพราะถ้าใช้ตอนนี้ Michael จะรู้แล้วตามล่าเขาแน่นอน
(ณ สวรรค์ เวลา 19:30 น. ที่ขอบสวรรค์)
ท่ามกลางท้องฟ้าสีทองเหนือสวรรค์ Michael ยืนอย่างสง่างามอยู่กลางลานที่กว้างใหญ่ อัครเทวทูตทุกตนรวมตัวกันอยู่รอบตัวเขา แสงสว่างจากปีกของพวกเขาทำให้สถานที่นี้ส่องสว่างไปด้วยพลังอำนาจแห่งพระเจ้า Gabriel ก้าวขึ้นมายืนข้างๆ Michael สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"พวกเราทุกคนได้รับข้อมูลจาก Uriel มาว่ามีภูตมรณะเพิ่งจะมาถึงโลก มันอันตรายเกินกว่าจะปล่อยไว้ เราต้องลงไปกำจัดมันก่อนที่จะสร้างหายนะ"
เสียงพูดของ Michael ทรงพลังและหนักแน่น Gabriel มองหน้า Michael และพยักหน้าเบาๆ
"พวกเราไม่สามารถให้ภูตมรณะนั้นสร้างความโกลาหลบนโลกได้ ข้าพร้อมแล้ว Michael" Gabriel พูดอย่างแน่วแน่
Michael หันไปมองอัครเทวทูตอีกกลุ่มที่พร้อมจะเดินทางตามเขาไปยังโลก
"เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไม่ให้โอกาสมันหลบหนี เราจะใช้พลังร่วมกันเพื่อยับยั้งและทำลายมัน"
แสงสีทองเริ่มหมุนวนรอบตัว Michael และอัครเทวทูต พลังแห่งสวรรค์เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางลงสู่โลกเพื่อทำภารกิจอันสำคัญ
จบตอนที่ 6.


(ณ Arizona เวลา 11:45 น. ร้านตัดเสื้อ Sebastian the tailor)
ภายในร้านตัดเสื้อที่แสงไฟสีอุ่นสลัว ทอดส่องลงบนราวแขวนเสื้อที่มีชุดสูทเรียงรายตามผนัง กลิ่นผ้าฝ้ายและหนังใหม่ๆ คละคลุ้งอยู่ในอากาศ "ปลอมตัวงั้นเหรอ? ทําไมเราต้องทําอย่างงั้นด้วย?" Azel พูดระหว่างเดินตามหลัง Seraphiel อย่างไม่เต็มใจนัก พลางเหลือบมองไปรอบๆ ร้านที่เต็มไปด้วยชุดสูทและเนกไท
Seraphiel นิ่งเงียบสักพักก่อนหันมาตอบคําถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เพราะว่าความจริงมันน่าเบื่อไงล่ะ~เธอลองนึกภาพโลกนี้ที่ไม่มีใครโกหกสิ"เขาพูดต่อ "ไม่ใช่ว่าใครจะเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุเฉยๆใด้หรอกนะ~" เขาพูดจบและหันไปบอกกับช่างตัดเสื้อที่รออยู่ตรงเคาน์เตอร์ "ขอสูทสองตัวนี้พร้อมเครื่องหมาย FBI ปลอมๆ นิดหน่อย"
"จะเอาไปใช้ทําอะไรเหรอครับ?" ช่างตัดเสื้อถาม
"อ๋อ งานแสดงที่ชมรมนิดหน่อยน่ะ"Seraphiel ตอบ
"งานแสดงเหรอครับ? ช่างเป็นเด็กที่มีความสามารถกันจริงๆเลย" ช่างตัดเสื้อถามต่อ "ต้องการให้แก้ตรงไหนเป็นพิเศษไหมครับ"
"ไม่เห็นต้องทําอะไรให้ยุ่งยากเลยครับ..แค่ทําให้เจ้าเด็กดื้อด้านข้างผมนี่ดูเนี๊ยบก็พอนี่ขนาดตัวผมครับ" Seraphiel ยื่นกระดาษที่มีข้อมูลขนาดตัวของเขาอยู่
"ส่วนของเขาคุณไม่ต้องลําบากหรอกครับ...ผมวัดให้เขาเอง" Seraphiel พูดก่อนหยิบสายวัดมาจากโต๊ะของช่างตัดเสื้อ
เขามองไปที่ Azel ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ ในขณะที่ Seraphiel ดูมีความสุขกับบทบาทชั่วคราวของเขาในฐานะ "ช่างตัดเสื้อ"
"เอาล่ะ Azel มานี่เลยเจ้าหนู เดี๋ยวฉันวันวัดตัวให้เอง จะใด้ดูมีความเป็น FBI จริงๆหน่อย" Seraphiel พูดด้วยรอยยิ้มที่ดูซุกซน ของเขา
Azel ที่ดูไม่ค่อยพอใจนักก็ถอนหายใจ "ถ้าผมไม่ต้องทำสิ่งนี้เพื่อปกปิดตัวตน ผมจะไม่มีวันยอมใส่ชุดสุดแสนจะไม่สบายนี่แน่"
Seraphielหัวเราะเบาๆ และเริ่มวัดรอบไหล่ของ Azel ก่อนจะเลื่อนสายวัดลงมาที่ความยาวแขน "เธอต้องใช้เสื้อที่พอดีตัวและไม่ให้คนจับพิรุธได้นะ Azel ดูเป็น profession หน่อย" เขากล่าวขณะที่ปรับท่าทางของ Azel ให้ยืดตัวตรง
"คุณทำเหมือนคุณเคยเป็น FBI จริงๆ อย่างงั้นแหละ" Azel พูดขณะมอง Seraphiel อย่างสงสัย
"ไม่เคย แต่ฉันก็เก่งทุกอย่างที่ทำนั่นแหละเจ้าหนู" Seraphiel ตอบพร้อมกับวัดรอบเอวของ Azel ต่อไป "ตอนนี้ยืนนิ่งๆ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในการดูแลของฉันดูดีที่สุด~"
Azel ยืนอย่างสงบในขณะที่ Seraphiel วัดขนาดตัวเขา เสียงของการวัดตัวที่เกิดจากสายวัดที่ขยับไปตามร่างกายของ Azel ดังขึ้นเรื่อยๆ ในร้าน ก่อนที่ Seraphiel จะจดบันทึกขนาดตัวของเขาลงบนกระดาษ
"เสร็จแล้ว! พรุ่งนี้เธอจะได้ชุดที่ทำให้พวกเขาอึ่งกับความน่าเชื่อถือและความสงาง่ามของเธอ" Seraphiel พูดด้วยความตื่นเต้น
(ณ Arizona เวลา 14:43 น. ร้านตัดเสื้อ Sebastian the tailor วันรุ่งขึ้น) "และต่อจากนี้พวกเราเป็น FBI ฉัน Agent victor Blackwell ตําแหน่ง :Supervisory Special Agent (SSA)(ผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวน)
ส่วนเธอคือ Agent Adrian cole
ตําแหน่ง:Forensic Specialist(ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติวิทยาศาสตร์และ DNA) เข้าใจนะ?" Seraphiel อธิบายบทบาทของพวกเขาในงานนี้
Azel ถอนหายใจ "คุณก็รู้ผมโกหกไม่เป็น"
"ใช่ใช่ ลืมซะสนิทเลยพ่อคนซื่อสัตย์" Seraphiel พูดต่อ "งั้นพยายามปิดปากอันน้อยๆของเธอและปล่อยให้ฉันคุยกับพวกเขาและกัน" เขาหยิบบัตร FBI ปลอมออกมาจากรถ "และนี่ โชว์นี่ให้พวกเขาเห็นทุกครั้งที่พวกเขาถามถึงมันโอเคมั้ย?"
"เดี๋ยวก่อนนี่มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ คุณเอามาจากไหนเนี่ย ? มีรูปของเราเหมือนของจริงเลย" Azel ถามด้วยความประหลาดใจ
"ฉันมีวิธีของฉันเจ้าหนู...ทีนี้เตรียมตัวให้พร้อมกับภารกิจแรกของเรา มาเร็วเรามีงานต้องทําอีกเพียบ!" Seraphiel พูดอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับขยับสูทของตัวเองให้เข้าที่
(ณ สวรรค์ เวลา 15:24 น. ห้องโถงใหญ่ของวิหารสวรรค์ห้องทํางานของ Michael)
Michael นั่งอยู่บนบัลลังก์ของเขา ภายในห้องโถงใหญ่ที่เงียบสงบ ทว่าความตึงเครียดในบรรยากาศกลับเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ เสียงของ Gabriel ดังขึ้นขณะที่เธอเดินเข้ามาใกล้
"Michael ข้ามีข่าวสำคัญเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวในสงคราม" Gabriel กล่าวด้วยเสียงที่เคร่งเครียด
Michael หันมอง "พูดมา Gabriel"
"Uriel และพรรคพวกของเขาได้เสริมกำลังและยึดจุดสำคัญหลายแห่งแล้ว โดยเฉพาะเขตชั้นสูงของสวรรค์ พวกเขาไม่ยอมฟังคำสั่งหรือข้อเรียกร้องจากใครเลย ข้าพบว่ามีกองทัพเทวทูตที่ฝักใฝ่ Uriel เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บางกลุ่มถึงกับประกาศว่าจะปกป้องอุดมการณ์ของเขาโดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ใดๆ"
Michael พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "พวกเขารุกคืบมาถึงขั้นนี้แล้วหรือ?"
"ใช่" Gabriel ตอบ "และดูเหมือนว่า Uriel กำลังวางแผนบุกยึดหอประชุมใหญ่ในไม่ช้า พวกเขาเตรียมอาวุธศักดิ์สิทธิ์ไว้ครบพร้อมแล้ว"
Michael ถอนหายใจลึก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและครุ่นคิด "พวกเราต้องหาทางหยุดยั้งพวกเขา ก่อนที่สวรรค์จะถูกทำลายย่อยยับ"
"ข้าเตรียมกองกำลังอัครเทวทูตพร้อมแล้ว Michael รอเพียงคำสั่งจากท่าน" Gabriel กล่าวยืนยันอย่างมุ่งมั่น
Michael มองไปทางเธอ ก่อนจะกล่าว "ข้าจะไปพูดกับ Uriel ด้วยตัวเอง หวังว่าเราจะเจรจาและหยุดสงครามนี้ได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ แต่ถ้ามันลุกลามไปไกลเกินกว่านั้น ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องสวรรค์"
ทันใดนั้นมีอัครเทวทูตเปิดประตูและเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตท่าทางดูเร่งรีบและกังวล
"ท่านครับ" อัครเทวทูตพูดกับ Michael อย่างร้อนรน
"กองทัพของ Uriel อยู่ข้างหน้าวิหารของเราแล้วครับ!"
ภายในวิหาร Michael และ Gabriel มองออกไปจากบานหน้าต่างสูง เห็นเหล่าเทวทูตฝ่าย Uriel เต็มไปหมด พร้อมอาวุธในมือ เสียงกระซิบของสงครามกำลังใกล้เข้ามา
"เราถูกล้อมไว้หมดแล้ว" Gabriel กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ขณะที่เธอมองไปที่ Michael ด้วยความกังวล
Michael ถอนหายใจลึก หันมองไปรอบๆ อย่างช้าๆ "ข้าคิดไว้แล้วว่าพวกเขาจะไม่ยอมฟัง แต่ถึงกระนั้น เราต้องให้โอกาสสุดท้าย"
ขณะที่เขาพูด เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก Uriel ยืนอยู่ด้านหน้าเหล่าเทวทูตผู้จงรักภักดีของเขา เขายกมือขึ้นสูงและประกาศก้อง "Michael! ออกมาเผชิญหน้ากับข้า หากเจ้าปกครองสวรรค์ด้วยความยุติธรรมจริง ก็จงออกมาสู้เพื่อมัน!"
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังก้องไปทั่วขณะที่เหล่าอัครเทวทูตของ Michael เดินออกไปเตรียมพร้อมรับมือการต่อสู้ครั้งใหญ่
Michael และ Gabriel ยืนอยู่บนระเบียงสูงของวิหารศักดิ์สิทธิ์ มองลงไปเห็นภาพที่น่าหวาดหวั่นเบื้องล่าง ไม่ไกลออกไป Uriel กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของกองกำลังเทวทูตผู้ภักดีต่อเขา แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองต้องผงะก็คือ เงาของสิ่งมีชีวิตอันทรงพลังที่ยืนเคียงข้าง Uriel มันไม่ใช่เทวทูต แต่เป็นสิ่งที่ร้ายกาจกว่านั้น
"นั่นมัน..." Gabriel หรี่ตาลงเมื่อเห็นสัตว์ร้ายที่ยืนเคียงข้าง Uriel อาชาสีดำทะมึน ดวงตาของมันส่องประกายสีแดงโลหิต มันคือภูตมรณะ อาชาแห่งความตาย ผู้คุมวิญญาณจากขอบแห่งจักรวาล
"Uriel กำลังพูดอยู่กับอาชาแห่งความตาย" Michael เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "ไม่ผิดแน่...ข้ารู้สึกได้ถึงพลังของมัน เขาอัญเชิญมันมางั้นเหรอ"
เบื้องล่าง Uriel วางมือของเขาบนตัวของภูตมรณะราวกับสนทนากับมัน เขาดูสงบนิ่งแต่แฝงด้วยความมืดมิดที่ปกคลุมจิตใจ
Michael กำหมัดแน่น "ถ้าเขาใช้ภูตมรณะ สงครามนี้อาจทำลายทุกสิ่งที่พวกเรารักษามาหลายพันปี !"
Gabriel หันมามอง Michael อย่างกังวล "เราจะทำยังไงดี? ถ้าปล่อยให้เขาใช้พลังนั้น สวรรค์อาจพังทลายลงหลายแห่ง"
Michael สูดหายใจลึก "ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับเขาเอง Uriel ไปไกลเกินขอบเขตแล้ว ไกลผิดมนุษย์เขาไม่ควรอัญเชิญภูตอาชามาตั้งแต่แรก !"
หลัง Michael พูดจบ Gabriel เดินนําไปเปิดประตูวิหารและหันมาพูดกับ Michael "ข้าจะเป็นคนเปิดทางให้ท่านเอง"
"ไม่ต้องลําบากหรอก Gabriel ข้าจะนําในศึกนี้ ไม่ต้องมีการเจรจาอีกต่อไป"Michael พูดต่อด้วยเสียงดังลั่น"ตามข้ามาเหล่าอัครเทวทูต ดาบสวรรค์ของพวกเราจะส่งแสงสว่างอีกครั้งในศึกครั้งนี้ !"
จบตอนที่ 3.


(ณ โลก โกดังที่ไหนสักที่ใน Nevada เวลา 3:15) Azel ตื่นขึ้นมาอย่างกระทันหัน หัวของเขาปวดตุบๆเหมือนกับถูกค้อนทุบซํ้าๆ ซึ่งดูเหมือนจะเกิดจากการที่โดนแตะหน้าผากที่ทําให้เขาหลับ เขาพยายามเอามือของเขามาปาดเหงื่อบนหน้าผากแต่กลับพบว่ามือของเขาถูกมัดไว้กับเก้าอี้
"ตื่นแล้วเหรอ?" ชายปริศนาที่เขาพบในบาร์พูดกับเขาขณะที่เอาเก้าอี้อีกอันมาวางที่หน้าเขา
"แกเป็นใคร ต้องการอะไรกันแน่ และทําไม ดาบสวรรค์ทำอะไรแกไม่ได้!" Azel พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอนเพราะความเหนื่อยล้า ชายคนนั้นเงียบไปสักพักก่อนจะยิ้มอย่างสบายใจ
"ใจเย็นหน่อยสิ ทีละคําถามได้มั้ย?" ชายคนนั้นพูด "ฉันชื่อ Seraphiel นามสกุลฉันน่ะไม่มีหรอก ฉันเกิดก่อนจะมีคํานั้นซะอีก และเหตุผลที่เศษเหล็กที่พวกเทวดาใช้ปลอบประโลมตัวเองนั่นทําอะไรฉันไม่ใด้ก็เพราะฉันคืออย่างอื่นที่ไม่ใช่เทวดาและปีศาจ ฉันน่ะเกิดมาพร้อมกับตัวพระเจ้าเอง...เอาจริงๆเหมือนจะเกิดก่อนหน่อยๆด้วย"
Azel ขมวดคิ้วด้วยความไม่เชื่อ "แกนี่ไม่เคยพูดอะไรที่เป็นความจริงเลยใช่มั้ยเนี่ย"
"จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เธอเลยเจ้าหนู แต่เธอน่ะควรจะหัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้าง ฉันน่ะไม่ใช่สิ่งที่พวกลูกสวรรค์ที่แม้กระทั่งห้ามไม่ให้พี่ตัวเองแทงกันยังไม่ใด้ มาเรียกว่า 'แก' หรอกนะ" เขาพูดด้วยนํ้าเสียงที่เยือกเย็นและเหยียดหยาม พร้อมยื่นมือข้างหนึ่งออกไป ใกล้ไหล่ช่อง Azel ชี้นิ้วไปข้างหลังของเขาพร้อมทําเสียง "ปั้ง..." ทันใดนั้นเองเสียงระเบิดเล็กๆ ดังขึ้นด้านหลังของ Azel ราวกับแรงระเบิดจากที่ไหนสักแห่ง Azel ถูกผลักไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยแรงนั้น ความร้อนจากการระเบิดทำให้เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนแอในช่วงเวลาสั้นๆ
"โอเคโอเค ก็ใด้ แล้ว คุณต้องการอะไร" Azel พูดด้วยความหวาดกลัว
Seraphiel ยิ้มเยาะชอบใจและบอกกับ Azel ว่า
"คืองี้นะ ฉันรู้ว่าเธอน่ะโกรธเกลียดมนุษย์มากขนาดไหน แต่ฉันน่ะพยายามจะช่วยเธออยู่นะ เธอดึงเชือกที่มัดมือเธออยู่ไม่ได้เพราะว่าเธอถูกยึดพลังไงล่ะ ถ้าเธอใช้พลังเทวดาของเธอในตอนนี้ คุณพี่ตัวแสบของเธอก็จะเดินลงมาจากสวรรค์บางทีอาจจะพาเพื่อนๆอครเทวทูตของเขาลงมาด้วยและพวกเขาไม่จําเป็นต้องรีรอที่จะกําจัดเธอทิ้ง"
"คุณพยายามจะสื่ออะไรกันแน่" Azel ถาม
"ก็นะฉันคิดแผนนี้มาตั้งนานหลายปีแล้วล่ะ ว่าจะปรับปรุงโลก แต่พ่อของเธอ...ฉันหมายถึงพระเจ้าอ่ะนะ เขาหวงที่นี่มากเลย แต่ตอนนี้น่าจะไม่แล้ว
เพราะฉะนั้นฉันเลยอยากให้เธอมาช่วยกันปรับปรุงโลกนี้ให้ดีขึ้นหน่อย..ในแบบของฉัน" เขาพูดต่อ "เอาไม้เท้าที่รูปร่างเหมือนมีดของเล่นเธอกลับไปเถอะ...และตามฉันมาด้วย เรามีงานต้องทํากันอีกเยอะ" Seraphiel เขาพูดพร้อมแก้มัดเชือกที่มัดมือของ Azel ออก
(ณ สวรรค์ เวลา 3:52 บนโลก) Michael ที่กําลังนั่งเหม่อลอยคิดถึงภาระหนักอึ่งบนบ่าของเขาในตอนนี้ เทวทูตหญิงองค์หนึ่งเดินเข้ามหาMichael
"ท่านคะ" นางพูดแต่ Michael ยังคงเหม่อลอย "ท่านคะ!" นางพูดดังขึ้นทําให้ Michael รู้สึกตัว "ขอโทษที ข้ากําลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่"
Michael เดินไปตามทางเดินของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เกิดจากการรวมตัวของกลุ่มเทวทูต Michael เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าของกลุ่มเทวทูตระดับสูงจํานวนมาก ในมือของเขาไม่มีดาบสวรรค์ ไม่มีอาวุธ มีเพียงความจริงแสนหนักอึ้งที่เขาต้องประกาศ
"พระเจ้า ผู้สร้างทุกสรรพสิ่ง ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เปรียบเสมือนพ่อของเราเหล่าเทวทูต ใด้จากพวกเราไปแล้ว!" เขาพูดมันออกมาดังลั่น ด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความสับสน "ข้าพยายามตามหาท่านทั่วทุกหนแห่งแล้ว แต่ก็ไร้ร่องรอย ท่านได้จากไปโดยไม่ทิ้งคำสั่งใดๆ ไว้ แต่ตัวข้าในฐานะบุตรคนโต ขอประกาศว่า ข้าจะรับหน้าที่ดูแลสวรรค์และจักรวาลต่อไป"
เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วทั้งวิหารเหล่าเทวทูตตกใจในสิ่งที่ใด้ยิน บางคนสับสนและบางคนแสดงความไม่เชื่อถือ "และข้ายังอยากจะกล่าวเรื่องการขัดคําสั่งของสวรรค์ของน้องทั้งสอ-" Michael ที่กําลังจะพูดต่อ ถูกขัดจังหวะโดยเสียงของเทวทูตองค์หนึ่งที่ดังก้องออกมา
"ทำไมเจ้าถึงสมควรได้เป็นผู้ปกครอง?" เสียงนั้นเป็นของ Uriel หนึ่งในเทวทูตที่มีพลังอำนาจรองจาก Michael "เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะแทนที่พระองค์? นี่คือการกบฏ!"
เทวทูตบางกลุ่มเริ่มแสดงท่าทีสนับสนุน Uriel
ขณะที่กลุ่มอื่นๆยังคงอยู่ข้างของ Michael สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งจู่ๆ เสียงของเทวทูตบางกลุ่มตะโกนออกมา ท้าทายอำนาจใหม่ของ Michael การปะทะกันด้วยคำพูดเริ่มรุนแรงขึ้น และไม่นานนัก การปะทะทางกายภาพก็เกิดขึ้น เทวทูตบางตนชักดาบออกมาเพื่อที่จะต่อสู้และป้องกันตนเอง
เสียงของ Michael ดังขึ้นเมื่อเขาตะโกนให้ทุกคนหยุดการต่อสู้ แต่ทุกอย่างกลับสายเกินไปแล้ว สงครามกลางเมืองบนสวรรค์เริ่มต้นขึ้น การแตกแยกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แพร่กระจายออกไปทั่วหมู่เทวทูตเรียบร้อยแล้ว
Michael รู้ตัวดีว่าต้องทำยังไง เขารีบวิ่งไปเอาดาบสวรรค์ที่เขาเก็บไว้ออกมา ดาบที่เขาใช้ฟาดฟันกับน้องของเขา ตอนนี้มันคือความหวังที่จะหยุดสงครามนี้
"เหล่าอัครเทวทูตผู้ซื่อสัตย์ จงมารวมตัวกันที่นี่!" Michael ประกาศก้อง ดาบสวรรค์ในมือเขาส่องประกายดุจเปลวเพลิงแห่งศักดิ์สิทธิ์ เสียงของเขาเข้มแข็งแต่แฝงด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องสวรรค์ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม "ถึงเวลาที่เราต้องรักษาสิ่งที่พระองค์สร้างไว้ ถึงเวลาที่เราต้องลุกขึ้นปกป้องสวรรค์จากการถูกทำลาย!"
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังเข้ามาเรื่อยๆ เหล่าอัครเทวทูตที่ได้รับการเรียกต่างปรากฏกาย พวกเขายืนหยัดเคียงข้าง Michael แต่ละคนถืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ในมือ ดวงตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
Gabriel ผู้ถือแตรศักดิ์สิทธิ์ เอ่ยขึ้น "เราพร้อมแล้ว Michael ขอเพียงคำสั่ง" น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความเชื่อมั่น
Raphael ผู้รักษา ยืนอยู่เคียงข้าง พร้อมให้การสนับสนุนเหล่านักรบ "เราจะปกป้องสวรรค์จนกว่าชีวิตนี้จะสิ้น" เขากล่าวอย่างสงบแต่แน่วแน่
Michael หันไปมองพี่น้องของเขา พลางกล่าวอย่างหนักแน่น "พวกเราไม่ได้ต่อสู้เพียงเพื่อปกป้องอำนาจของพระองค์ แต่เพื่อรักษาความสมดุลของทุกสิ่ง ทุกสิ่งที่เราช่วยกันสร้างขึ้นมา!"
จบตอนที่ 2.


(ณ Arizona เวลา 22:15 น. ที่บ้านของผู้ตาย)
ณ บ้านของผู้ตายในย่านชานเมือง Azel และ Seraphiel มาถึงที่เกิดเหตุในชุดปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ FBI ตำรวจท้องถิ่นยังคงตรึงกำลังอยู่รอบบริเวณ ขณะที่บางส่วนกำลังสอบสวนพยานที่อยู่ในเหตุการณ์ ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเงียบสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความแปลกประหลาด
ตำรวจท้องถิ่นคนหนึ่งเดินมาหาพวกเขาและเอ่ยทักทาย "พวกคุณคือเจ้าหน้าที่จาก FBI ใช่ไหมครับ?"
Seraphiel พยักหน้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง "ใช่ครับ เรามาสืบสวนเรื่องนี้เพิ่มเติม" เขาชูบัตรประจำตัวปลอมให้ตำรวจดู ซึ่งดูน่าเชื่ออย่างประหลาด ตำรวจพยักหน้าให้พวกเขาผ่านไป
Seraphiel สบตากับเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งที่ดูมีสีหน้ากังวล "นี่...พวกคุณแน่ใจเหรอว่าเขาตายเพราะหัวใจวาย?"
เจ้าหน้าที่ตำรวจถอนหายใจลึกพร้อมส่ายหัวเล็กน้อย "ก็พยายามอธิบายให้เป็นแบบนั้น แต่เอาจริงๆ นะครับ เราไม่เจอหลักฐานทางการแพทย์ที่ชัดเจนเขาสุขภาพแข็งแรงดี เขาดูเหมือนจะตายจากความหวาดกลัวอะไรบางอย่างมากกว่าครับ...เรื่องนี้มันแปลกพิกล"
ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของไม้เก่าและฝุ่นละออง เฟอร์นิเจอร์ยังคงจัดวางเหมือนที่เจ้าของบ้านทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต ทุกอย่างดูปกติ แต่บรรยากาศภายในนั้นเต็มไปด้วยความกดดัน Azel มองไปรอบๆ รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้
"ผู้ตายเสียชีวิตในห้องนั่งเล่นครับ" ตำรวจคนหนึ่งกล่าว พร้อมกับชี้ไปที่โซฟาตัวใหญ่ที่ผู้ตายนั่งอยู่ตอนที่หัวใจวาย ตำรวจอีกคนกำลังถ่ายภาพและบันทึกหลักฐานในที่เกิดเหตุ
Azel และ Seraphiel ยังคงอยู่ในที่เกิดเหตุ ตำรวจท้องถิ่นยังคงตรวจสอบหลักฐานในห้องนั่งเล่น เมื่อพวกเขาเดินไปถึงห้องนอนของเหยื่อซึ่งมีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่ Azel รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ในห้องนี้
"เหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในที่นี่" Azel พูดขึ้นอย่างเบาๆ ขณะที่เขามองไปรอบๆ ห้อง และสายตาของเขาจับจ้องไปที่ตู้เสื้อผ้า "ผมคิดว่าเราควรตรวจดูในนั้น"
Seraphiel พยักหน้าและเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ภายในตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าของผู้ตาย มีถุงหนังสีดำที่ดูเก่าและแปลกตาวางอยู่ด้านหลังสุด มันถูกซ่อนไว้อย่างดี "นี่มัน..." Seraphiel หยุดพูดเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่สลักบนถุงนั้น เป็นสัญลักษณ์ต้องสาปที่เกี่ยวข้องกับการใช้มนตร์ดำ
Azel หรี่ตามองถุงนั้น "คุณคิดว่านี่คืออะไร?" เขาถาม
"นี่มัน...ถุงสาปแช่งของแม่มด" Seraphiel กล่าวเสียงต่ำ "ไม่ต้องสงสัยเลย ว่านี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เหยื่อเสียชีวิต" เขากล่าวพลางจับโครงกระดูกเล็กๆ ที่อยู่ในถุงขึ้นมาดูอย่างละเอียด
Azel ส่ายหน้า "เขาถูกสาปเหรอ?"
"ถูกต้อง เธอรู้ไหม การใช้ถุงสาปแช่งพวกนี้ทำให้หัวใจของเหยื่อหยุดเต้นได้โดยไร้สาเหตุ นี่มันมนตร์ดำแบบโบราณเลย" Seraphiel ตอบขณะสำรวจถุงและของในนั้น "เราต้องหาว่าใครเป็นคนวางมันไว้ที่นี่"
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนา ตำรวจที่อยู่ด้านนอกห้องได้ยินการพูดคุย พวกเขาเดินเข้ามาใกล้ "พวกคุณเจออะไรเหรอครับ?" หนึ่งในตำรวจถาม
"แค่บางอย่างที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติม" Seraphiel ตอบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับซ่อนถุงสาปแช่งในเสื้อโค้ตของเขาโดยที่ตำรวจไม่ทันสังเกต "เราจะนำของนี้ไปวิเคราะห์ในห้องแล็บ"
หลังจากเขาพูดจบ เขาก็เดินกลับไปที่รถด้วยท่าทีเร่งรีบและหัวเสีย
ภายในรถที่จอดอยู่ริมถนน เงียบสงบไปชั่วครู่หลังจากที่ทั้งสองออกมาจากบ้านของเหยื่อ Seraphiel นั่งอยู่ที่เบาะคนขับ แต่ท่าทางของเขาดูไม่เหมือนปกติ เขากำพวงมาลัยแน่น จ้องไปข้างหน้าอย่างเคร่งเครียด ขณะที่ Azel นั่งข้างๆ สังเกตเห็นอารมณ์ของเขาเปลี่ยนไป
"นี่คุณโอเคหรือเปล่า?" Azel ถามอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น Seraphiel ก็ทุบพวงมาลัยด้วยความหงุดหงิด ทำให้ Azel ผงะ "แม่มด...ไม่ควรจะยังอยู่ได้! ฉันแน่ใจว่าพวกนั้นถูกกำจัดไปหมดแล้วตั้งแต่ยุคของการล่าแม่มด!" เขาเริ่มพูดเสียงดังด้วยความโกรธแค้น "ฉันจำได้ชัดเจน ฉันจัดการพวกมันเองกับมือ ทุกคนถูกตามล่าจนหมดสิ้น! แล้วนี่มันหมายความว่าไง ทำไมถึงยังมีของต้องสาปหลงเหลืออยู่ได้!"
Azel นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้น "คุณแน่ใจเหรอว่าแม่มดถูกกำจัดไปหมดแล้ว? บางทีอาจมีคนอื่นที่ยังรู้วิธีใช้เวทมนตร์พวกนั้นอยู่ก็ได้"
Seraphielขมวดคิ้ว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างหงุดหงิด "ฉันแน่ใจ แต่ถ้ามีใครบางคนยังใช้เวทมนตร์พวกนี้ได้ แสดงว่าพวกมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง รอจังหวะที่จะกลับมาเล่นงานเราอีกครั้ง"
เขาถอนหายใจหนักหน่วง ก่อนจะขยับตัวให้สงบลงเล็กน้อย "นี่มันเกินกว่าที่ฉันคาดคิดไว้ เราต้องหาทางกำจัดพวกมันให้หมดอีกครั้ง คราวนี้ให้แน่ใจว่าพวกมันจะไม่เหลือรอดอีกแม้แต่คนเดียว"
Azelมองไปที่ Seraphiel ที่ยังคงอยู่ในสภาพโกรธ "ถ้าพวกมันกลับมา ผมว่าเราน่าจะหาต้นตอของพวกมันก่อนดีกว่า แค่กวาดล้างไปอีกครั้งอาจไม่พอ"
Seraphielพยักหน้าเบาๆ "ใช่... เราต้องหาตัวแม่มดคนที่อยู่เบื้องหลังสิ่งนี้ ก่อนที่มันจะทำให้มีคนตายอีก"
(ณ สวรรค์ เวลา 23:57 น. สนามรบกลางสวรรค์)
Michael และ Gabriel ยังคงฝ่าวงล้อม ของกองกำลังเทวทูตฝ่าย Uriel อย่างไม่ หยุดยั้ง แสงของดาบศักดิ์สิทธิ์ฟาดฟันพลัง ความมืดที่ล้อมรอบ ทั้งสองตั้งใจแน่วแน่ที่จะ ตามล่า Uriel ที่หลบหนีอยู่ในสนามรบ
เสียงก้องจากการต่อสู้ยังดังไม่หยุดยั้ง ขณะ ที่ Michael และ Gabriel กำลังเข้ามาใกล้ Uriel มากขึ้น ทว่าตลอดเวลานี้ Uriel กลับไม่ ได้ลงมือทำอะไรเพื่อป้องกันตัวหรือสวนกลับ เขาเพียงแต่หลบหนีไปเรื่อยๆ ฝ่าทางผ่าน เทวทูตของตัวเองเพื่อหลบเลี่ยงการเผชิญ หน้า
Michael: กระชับดาบของเขาแน่น พร้อม ตะโกนเสียงดังลั่น "คิดจะหนีข้าไปตลอด หรือยังไง Uriel? เผชิญหน้ากับข้าเดี๋ยวนี้!"
Uriel ยังคงวิ่งหนีไป ท่ามกลางเสียงการต่อสู้ แต่ไม่ว่ายังไง Michael และ Gabriel ก็เร่ง ตามเขาไปเรื่อยๆ ฝ่าวงล้อมเทวทูตของฝ่าย ศัตรูด้วยความมุ่งมั่น ในที่สุดพวกเขาก็เข้า ประชิดตัว Uriel จนสามารถกักตัวเขาไว้ได้
Gabriel โบกมือเรียกเหล่าอัครเทวทูตที่ตามมาเพื่อจับกุม Uriel "หมดเวลาเล่นซ่อนแอบ แล้ว Uriel ตอนนี้เจ้าจะไม่มีทางหนีไปไหน อีก!"
Uriel สบสายตากับ Michael ด้วยแววตาที่ มืดหม่น แต่ไร้ซึ่งความท้าทายหรือความกล้า เขาถูกเหล่าอัครเทวทูตของ Michael จับกุม เอาไว้โดยไม่มสามารถต่อสู้หรือขัดขืนใดๆ
Michael: ถอนหายใจหนัก และกล่าวอย่าง จริงจัง "เจ้าเลือกเส้นทางที่ผิดพลาด Uriel ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจในสิ่งที่เจ้าทำลงไปใน ที่สุด"
หลังจากที่ Uriel ถูกจับกุม เหล่าอัครเทวทูตของ Michael ได้นำตัวเขาไปยังเรือนจำศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์ สถานที่ที่ไม่มีเทวทูตตนใดสามารถหนีออกมาได้แม้จะมีพลังมหาศาลเพียงใดก็ตาม
Michael และ Gabriel เดินตามหลังขบวนอัครเทวทูตที่คุมตัว Uriel มายังประตูทองคำสูงตระหง่านของเรือนจำ เมื่อมาถึง Gabriel ยื่นมือออกไปเปิดประตู ก่อนที่เหล่าอัครเทวทูตจะนำ Uriel เข้าไปข้างใน
Gabriel หันมาพูดกับ Michael "ในที่สุด ทุกอย่างก็จบลงแล้ว Uriel จะไม่สามารถก่อความวุ่นวายได้อีกต่อไป"
Michael เพียงพยักหน้าอย่างเงียบๆ สายตาจับจ้องที่ Uriel ผู้ซึ่งถูกนำไปขังในห้องขังลึกสุดของเรือนจำแห่งนี้ ซึ่งจะไม่มีแสงสว่างหรือความหวังหลงเหลือให้เขาได้สัมผัสอีกก่อนจะพูดว่า
"หวังว่าการถูกคุมขังนี้จะทำให้เขาได้ใคร่ครวญถึงสิ่งที่เขาได้ทำลงไป...เจ้าช่วยเตรียมการสอบปากคําเขาเกี่ยวกับเรื่องการอัญเชิญภูตมรณะให้ข้าที เราจะเริ่มกันพรุ่งนี้"
จบตอนที่ 4.


(ณ Arizona เวลา 13:45 น. ร้านกาแฟเล็กๆ ในย่านกลางเมือง)
Azel และ Seraphiel นั่งอยู่ที่มุมเงียบๆ ของร้านกาแฟ ขณะรอ แฟนเก่าของผู้ตายมาถึง เธอเดินเข้ามาอย่างสงบ ท่าทางผ่อนคลาย และนั่งลงตรงข้ามกับพวกเขา สวมชุดเรียบง่ายพร้อมยิ้มให้เบาๆ
Mira (แฟนเก่าของผู้ตาย) พูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร "ขอโทษที่ให้รอนะคะ พวกคุณต้องการถามอะไรเหรอ?"
Azel ตอบด้วยน้ำเสียงแบบเรียบๆ "ขอบคุณที่มาพบเรา เราแค่อยากถามเกี่ยวกับแฟนเก่าของคุณน่ะครับ คุณสังเกตเห็นอะไรผิดปกติไหมก่อนที่เขาจะเสียชีวิต?"
Mira ยิ้มจางๆ พร้อมตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่เลยค่ะ เราเลิกกันมาพักใหญ่แล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติเลย เขาก็เป็นคนดีตามปกติ"
Azel นั่งฟังคำตอบเงียบๆ โดยไม่แสดงอาการสงสัยอะไร เขามองเธอด้วยความคิดว่า Mira ดูซื่อตรงและไม่มีอะไรน่าสงสัย
Azel พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "แล้วคุณรู้ไหมว่าเขาเคยพูดถึงเรื่องแปลกๆ อะไรไหม? หรือเคยบอกว่ากลัวอะไรหรือเปล่า?"
Mira หัวเราะเบาๆ พร้อมม้วนผมของตัวเองเล่น "เขาไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นนะคะ จริงๆ เขาก็เครียดกับงานบ้างเป็นบางครั้ง แต่ไม่ใช่อะไรที่ร้ายแรง"
Seraphiel นั่งฟังเงียบๆ และจ้องมองท่าทีของเธอ และเริ่มสังเกตเห็นการม้วนผมของ Mira ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง
Mira ยังคงม้วนผมของเธออย่างไม่ตั้งใจ ขณะที่ตอบคำถามต่อไป ท่าทางดูผ่อนคลาย แต่ Seraphiel รู้ทันทีว่านี่เป็นสัญญาณของความกังวลที่เธอพยายามปกปิด
Azel ยังคงไม่สงสัยอะไรในตัวเธอ "คุณไม่เคยเห็นอะไรแปลกๆ ในบ้านเขาหรือมีใครที่ไม่ชอบเขาใช่ไหม?"
Mira ส่ายหัวพร้อมยิ้มจางๆ "ไม่เลยค่ะ เราเลิกกันแบบปกติดี ไม่มีใครไม่ชอบเขา" เธอม้วนผมอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว และหันมาสบตากับ Azel ดูไม่ค่อยมั่นใจในคำตอบของตัวเอง
Seraphiel ยิ้มบางๆ และสังเกตเห็นชัดเจนว่าเธอมีบางอย่างที่โกหก แต่เขายังคงเก็บความสงสัยเอาไว้ "เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ให้ความร่วมมืออย่างดีนะครับ"
Mira ยิ้มกลับอย่างโล่งใจ และขอตัวออกจากร้านไป ทิ้งให้ Azel และ Seraphiel นั่งอยู่ด้วยกัน
Azel มองไปที่ Seraphiel "ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้มีอะไรผิดปกตินะ คุณคิดว่ายังไง?"
Seraphiel พยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตาจับจ้องไปที่ประตูร้านกาแฟที่ Mira เพิ่งเดินออกไป "เธอแสดงออกเหมือนไม่มีอะไร แต่การม้วนผมของเธอน่าจะบอกอะไรเราได้มากกว่านั้น ฉันคิดว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง"
(ณ Arizona เวลา 16:32 น. ในรถสีดำที่จอดอยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์หรูของ Mira) Seraphiel และ Azel นั่งอยู่ในความตึงเครียดที่หนักแน่น เสียงเครื่องยนต์เงียบสงัด ขณะที่สายตาของAzelจ้องไปที่ถนนข้างหน้าอย่างตั้งใจ แต่เขายังไม่ทันสังเกตการกระทำที่น่าสงสัยของ Mira
"เธอดูประหม่า" Seraphiel กล่าวเสียงเบา แต่ชัดเจน
"ใครก็ประหม่าเมื่อต้องถูก FBI สอบสวน" Azel ยักไหล่ มองไปที่ Seraphiel "นายคิดว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ งั้นเหรอ?"
Seraphiel จำได้ถึงการกระทำเล็กๆน้อยๆของ Mira ที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัว "เธอม้วนผมตัวเองและหลีกเลี่ยงการสบตา มีบางอย่างที่เธอปิดบังเราอยู่"
เขาเริ่มขับตาม Mira ที่ขับรถสีแดงไปยังอพาร์ตเมนต์สุดหรู เมื่อเขาจอดรถได้ เขาสังเกตเห็นความเครียดที่ชัดเจนในท่าทางของเธอ
"ดูเหมือนว่าเธอจะประสบความสำเร็จไม่เบานะ" Azel กล่าวด้วยความทึ่งพร้อมจ้องมองไปที่ Apartment สุดหรูของเธอ
เมื่อ Mira เดินเข้าประตู Seraphiel รู้สึกถึงบางอย่างที่หนักอึ้งในใจ "เธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง และฉันจะต้องรู้ให้ได้" เขาพูดเบาๆ
Azel ถามกับ Seraphiel "คุณจะทำยังไง? จะบุกเข้าไปถามตรงๆ เลยเหรอ?"
Seraphiel จ้องมองไปที่ประตู ร่างของเขาเกร็งแน่น ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้น "เธอเป็นแม่มด Azel ฉันรู้สึกได้!" น้ำเสียงของเขาหนักแน่น
"นายมั่นใจเหรอ?" Azel ถาม
Seraphiel ทุบพวงมาลัยด้วยความโกรธ "แน่ใจ? ฉันมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งไหนๆ! ฉันเห็นการโกหกมาเป็นร้อยๆปี เห็นมาตลอดเป็นล้านครั้ง Mira คือแม่มด และฉันจะลากเธอออกมาให้ได้!"
Azel มองไปที่ Seraphiel อย่างลังเล ก่อนจะพยายามปรับความคิด "เรายังไม่มีหลักฐานชัดเจนเลยนะ"
Seraphiel ขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ลำคอ "หลักฐานไม่สำคัญ! ฉันจะต้องจับเธอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องทำยังไง!"
(ณ สวรรค์ เวลา 17:50น. เรือนจําสวรรค์ห้องสอบสวน)
Uriel ถูกนำตัวไปยังห้องสอบสวนที่มืดมิด มีแสงสลัวจากหิ่งห้อยเทวดาที่บินอยู่รอบๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเครียด เมื่อเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่แข็งแรง ปีกของเขาถูกตรึงกับเบาะที่นั่ง มีเทวดาอีกสององค์ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมสายตาที่ไม่ไว้วางใจ
Michael เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด "Uriel, ข้าอยากให้เจ้าชี้แจงเกี่ยวกับการอัญเชิญภูตมรณะที่เกิดขึ้น เจ้าทําไปด้วยสาเหตุอะไร?"
ไม่มีคําพูดใดหลุดออกจากปากของ Uriel เขาเอาแต่นั่งก้มหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงการมองตาของ Michael ต่อไป
"มองหน้าข้า Uriel!" Michael พูดเสียงดังลั่น "มองหน้าข้า และดูสิ่งที่เจ้าทําลงไป!" เขาพูดพร้อมกับกําดาบสวรรค์ในมือไว้แน่น
Uriel หันมามองหน้าเขาด้วยความละอายใจและรู้สึกผิดและพูด "เจ้ากําลังเข้าใจข้าผิดอยู่นะ Michael"
Uriel กำมือแน่น แต่ก็รู้ว่าต้องพูดความจริง "ข้าทำไปเพราะได้รับคำสั่งจาก Satan เขาเป็นคนออกคําสั่งภูตมรณะ!"
ความเงียบครอบงำห้องทันที คำพูดนี้เหมือนกับฟ้าผ่าในคืนมืด มันสร้างความตึงเครียดให้กับเหล่าเทวดาในห้องที่เฝ้าดูอยู่
"เจ้า...เจ้ากำลังพูดอะไรอยู่?!" เสียงของ Michael สั่นเล็กน้อย ขณะที่ความโกรธเริ่มแสดงออกชัดเจน
"เขาบอกว่าถ้าเขาใด้ปกครองสวรรค์จะแบ่งส่วนหนึ่งไว้ให้ข้า! ตอนนี้เขาปลดปล่อยสิ่งชั่วร้าย,คําสาป,ภูติผี,ปีศาจ จากอดีตมาจนถึงปัจจุบันทั้งหมด!"
Michael ขมวดคิ้ว ความโกรธและความผิดหวังต่อ Uriel ปะทุออกมา "เจ้าทําสัญญากับเขาใด้ยังไง? เขาคือศัตรูของพวกเรา!"
Uriel ตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูสิคนหวัง "ข้าขอโทษอย่างสุดหัวใจ Michael ยกโทษให้ความโลภของข้าด้วย!"
Michael ถอนหายใจอย่างหนัก "เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง Uriel และข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าออกไปง่ายๆ ในเรื่องนี้...ตอนนี้สิ่งชั่วร้ายกระจายไปถึงไหนแล้ว?"
"กระจายไปทั่วผืนโลกแล้ว ภูตมรณะก็อยู่ที่นั่น!"
Michael ถือดาบสวรรค์ในมือแล้วเอาจ่อไปตรงคอของ Uriel
"ข้าขอโทษจริงๆ Michael...ข-ข้านับถือเจ้า นับถือมาโดยตลอด ข้ายอมรับเจ้าเหมือนพี่ชาย!"
Uriel พูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นกลัวและนํ้าตาที่อาบสองแก้มของเขา
"ข้าเป็นคนใช้ดาบสวรรค์ฆ่าน้องชายตัวเอง...และตอนนี้ข้าจะฆ่าเจ้าด้วย!"
Michael พูดก่อนเอาดาบสวรรค์ปาดเข้าไปที่คอของ Uriel
ตัวของเขาเรืองแสงออกมาก่อนจะกลายเป็นเถ้าถ่านในนรก
Michael เดินออกมาจากห้องสืบสวนโดยไม่ได้รู้สึกผิดหรือเสียใจแม้แต่น้อย ความเดือดดาลที่ถาโถมเข้ามาจากรอบตัวเขามันเปลี่ยนเขาให้เป็นคนที่เย็นชาและไร้หัวใจ ในความคิดของเขาในตอนนี้มีแต่ภารกิจที่จะต้องปกป้องทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์ไว้ให้ใด้
ในขณะเดียวกันที่เถ้าถ่านของ Uriel กําลังถูกดูดลงนรกอย่างเสร็จสมบูรณ์
มีเสียงเท้าของคนๆนึงเดินมาไกล้ๆขี้เถ้าของ Uriel "ชิ..ช่างอ่อนแอเหลือเกินนะ Uriel ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามากๆ นี่น่ะหรือ คนที่อยากจะปกครองสวรรค์ร่วมกับข้า?" Satan พูดด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังก่อนจะเอานิ้วแตะที่ขี้เถ้าของ Uriel และเผามัน
จบตอนที่ 5.


(ณ Arizona เวลา 20:50 น. ที่ห้องพักเก่าแห่งหนึ่ง)
"ผ-ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย?" Azel พูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าก่อนที่พยายามมองหาตัวของ Seraphiel
"โอ้ ตื่นแล้วเหรอ Azel" Seraphiel นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงอีกเตียงหนึ่งที่อยู่ข้างขวาของ Azel ก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นท่าทีของ Azel ที่ดูเหมือนกับว่าพยายามจะลุกขึ้น "เดี๋ยวก่อนๆ หยุดเลยเจ้าหนู! เดี๋ยวแผลก็ฉีกหมดหรอก!"Seraphiel รีบจับ Azel ลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง
"แล้วนี่ใช่ไหมที่คุณหมายถึง? การที่บอกว่าจะเปลี่ยนแปลงโลกน่ะ คืออย่างนี้เหรอ?" Azel ถามพร้อมกับค่อยๆนอนลงไปบนเตียง
Seraphiel ถอนหายใจหนึ่งทีก่อนจะตอบ "ก็นะ...ตอนแรกแผนฉันก็คือไปหาคดีที่ตำรวจไม่สามารถแก้ไขได้" เขาพูดต่อ "แต่ว่า...จู่ๆเรื่องพวกนี้มันก็เชื่อมไปถึงเรื่องเหนือธรรมชาติซะงั้น"
Seraphiel หยิบหนังสือที่เขาเพิ่งอ่านไปมาอ่านอีกครั้ง
"คุณอ่านอะไรอยู่เหรอ?" Azel ถามพร้อมกับมองไปที่หนังสือ
"อ๋อ...หนังสือเกี่ยวกับการล่าแม่มดเมื่อ 500 ปีที่แล้วน่ะ" Seraphiel ตอบพร้อมกับเปิดไปหน้าถัดไป
Azel จ้องไปที่ปกหนังสือสักพักก่อนจะพูด "คนที่อยู่หน้าปกหนังสือ...เขาหน้าเหมือนคุณเลยหนิ่" Azel พูดพร้อมความสงสัย
Seraphiel ขําเล็กน้อยก่อนตอบ "ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิ Azel ก็ฉันเขียนหนังสือเรื่องนี้เองกับมือนี่นา...นี่ลืมแล้วเหรอว่าฉันเป็นอมตะ?"
"อ๋อจริงสิ...ผมลืมซะสนิทเลย"
Seraphiel หันมามองที่ Azel ก่อนที่จะปิดหนังสือ
เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะพูด "เฮ้อ...ไม่เห็นเข้าใจเลย...รายชื่อแม่มดทั้งหมดไม่มีใครรอด...แต่ทําไม Mira ถึงใด้ยังอยู่กัน?"
Seraphiel ยื่นหนังสือไปให้ Azel "เอ้า...ลองอ่านดูสิ หนังสือนี่มีข้อมูลการล่าแม่มดทุกไปรูปแบบ และเป็นเรื่องจริงทั้งหมด...ก็นะ...ฉันอยู่ในสถานการณ์ทั้งหมดนี่นา...อยู่มาตลอด..."
Azel หยิบหนังสือที่ Seraphiel ยื่นให้ "ขอบคุณนะ...ผมกำลังจะหาอะไรทําระหว่างรอพักฟื้นอยู่พอดี"
"ว่าแต่หนังสือนี่ถูกพิมพ์มาได้ยังไงเหรอ? 500 ปีที่แล้วยังไม่มีเครื่องพิมพ์ดีดเลยด้วยซ้ำ"
Seraphiel ขําเล็กน้อยก่อนตอบคำถาม "แหมๆ พ่อเทวดา อยู่บนสวรรค์คงไม่มีหนังสือประวัติศาสตร์ให้อ่านสิ่นะเนี่ย~"
"แน่นอนอยู่แล้วว่ายุคนั้นไม่มีเครื่องพิมพ์ดีด...ฉันใช้อย่างอื่นแทน...'แท่นพิมพ์โยฮันน์ กูเตนแบร์ก'...พอจะคุ้นชื่อไหมล่ะ?"
ระหว่างที่สองคนคุยกันอยู่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรจากโทรศัพท์ของห้องพัก
Azel ลุกขึ้นนั่งบนเตียงของเขา
Seraphiel ยืนขึ้น "อยู่นี่แหละ...เดี๋ยวฉันไปรับเอง"
Seraphiel เดินไปรับสายและพูด "ผมบอกไปแล้วไม่ใช่รึไงว่าค่าห้องจะจ่ายพรุ่งนี้" ไม่มีเสียงตอบกลับแต่ Seraphiel ยังคงถือสายอยู่
"อ๋อครับ...ขอโทษครับผมนึกว่าเจ้าของห้องพักโทรมา"
Azel นั่งฟังอย่างเงียบๆในหัวเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องที่คุยกันในโทรศัพท์
Seraphiel พูดขึ้นอีกครั้ง "เดี๋ยวนะ...เบาะแสเกี่ยวกับแม่มดเหรอครับ?" Seraphiel เงียบสักพักก่อนพูดต่อ
 "ค-คุณ รู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไง?" เสียงของ Seraphiel ดูตึงเครียดขึ้น
"ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ...ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอ?"
"S-satan?" เสียงของ Seraphiel เต็มไปด้วยความช็อก ก่อนที่โทรศัพท์จะช็อตและพังลง
(ณ Arizona เวลา 21:15 น. ห้างสรรพสินค้ากลางเมือง) Michael และ Gabriel เดินสำรวจไปรอบๆ สายตาจับจ้องไปที่เหล่ายมทูตที่ใส่ชุดสูทสีดำนับหมื่นคน
"ผู้คนพวกนี้ยังไม่รู้ว่าพวกเขากำลังตกอยู่อันตราย..." Gabriel พูดพร้อมกับน้ำเสียงที่ดูสิ้นหวัง
ทั้งสองคนกับอัครเทวทูตที่รออยู่ในห้างและนอกห้าง กำลังเตรียมพร้อมไม่ว่าหายนะอะไรจะเกิดขึ้น
ในตอนนี้เวลาผ่านไปช้าได้ดูสิ้นหวังกว่าทุกครั้งเข็มนาฬิกาค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆเรื่อยๆ
และในที่สุดสิ่งที่พวกเขาทั้งสองคนเตรียมพร้อมและรอคอยก็ได้เกิดขึ้น
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที
เหตุการณ์หายนะมากมายเกิดขึ้นพร้อมๆกัน
"เจ้าพาเหล่าอัครเทวทูตไปช่วยผู้คนก่อน Gabriel! ข้าจะหาตัวภูตมรณะเอง!" Michael พูดออกคําสั่ง เสียงของเขาดังแทรกออกมาจากเสียงกรีดร้องอันแสนโกลาหล
Gabriel พยักหน้าก่อนที่จะมุ่งหน้าไปหาเหล่าอัครเทวทูต
Michael หยิบดาบสวรรค์ของเขาออกมา กํามันแน่นดูเหมือนว่าเขาจะไม่ประมาทกับศัตรูที่เขาเจอ
เขาเดินสำรวจในห้างอยู่สักพักก่อนที่จะพบเห็นสิ่งที่เขาตามหา
ชายหนุ่มใส่ชุดสูทสีดำทมิฬตาสีแดงฉานเรืองแสงกำลังนั่งอยู่ในร้านพิซซ่าและดูเหมือนว่าเขากำลังรอใครอยู่สักคน
Michael รีบพุ่งตรงไปในทิศทางนั้นและเปิดประตูร้านออก "ในที่สุดก็หาจนเจอ...ร่างมนุษย์แกดูหนุ่มกว่าที่ฉันคิดนะ...ภูตมรณะ" Michael มองไปรอบๆสักพักก่อนจะยกดาบสวรรค์ขึ้นเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้
ชายหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้น "แหมๆ โดนจับได้แล้วสิเรา~"
เขาดีดนิ้วหนึ่งทีและในชั่วพริบตา Michael ก็มานั่งบนเก้าอี้แล้ว
"วางดาบลงก่อนแล้วมาคุยกันหน่อยฟังดูดีไหมละ~?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาขยายใหญ่ขึ้น ตาแดงฉันเขาเริ่มเรืองแสงมากขึ้นเรื่อยๆ
Michael มองไปรอบๆพยายามจะคว้าดายสวรรค์บนโต๊ะแต่ว่าก็ถูกขัดจังหวะไว้ก่อน
ชายหนุ่มรีบคว้าดาบสวรรค์และเอามันจ่อไปที่คอของ Michael "อย่าขยับดีกว่าน่ะ Michael ไม่งั้นดาบนี่ใด้ฆ่าตัวเจ้าของเองแน่"
ชายหนุ่มดีดนิ้วอีกหนึ่งทีและจู่ๆก็มีพิซซ่าวางอยู่บนโต๊ะ
เขาเอื้อมมือมาหยิบหนึ่งชิ้นสําหรับตัวเอง และอีกหนึ่งชิ้นวางไปที่จานของ Michael
"กินซะสิ Michael" เขาเงียบสักพักก่อนสังเกตเห็นความตึงเครียดบนใบหน้าของ Michael "ไม่เอาน่า อย่าเครียดไปหน่อยเลย"
เขาลุกขึ้นยื่นพิซซ่ามาตรงปากของ Michael พยายามที่จะป้อนเขา "อ้าม~"
Michael ไม่เปิดปากแม้แต่น้อย
"แหม...ดื้อเหมือนกับพ่อแกเลยนะ" ชายหนุ่มโยนพิซซ่าทิ้งไปข้างหลัง และเอนตัวมานั่งบนเก้าอี้ของเขาอีกครั้ง
"เข้าประเด็นสักที...Satan ส่งแกมาทำไม?" Michael พูดกับชายหนุ่ม
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขากว้างขึ้นก่อนจะบอกว่า
"ก็นะ...เขาอยากจะมาเดินเล่นบนนี้แบบเฟรนลี่สักหน่อย" เขาพูดต่อ "แต่มันมีใครบางคนมือบอนไปผนึกเขาไว้ในนรกซะใด้เนี่ยสิ~" เขารีบเอามือปิดปากตัวเองและขําอย่างสะใจ ตาของ Michael เบิกกว้างรู้ได้ทันทีว่าภูตมรณะกำลังพูดถึงใคร
"โอ๊ะโอ...ท่อนนั้นไม่อนุญาตให้พูดนี่นา~" เขาหยุดขําตบปากตัวเองเล็กน้อยก่อนพูดต่อ "ยังไงก็ตาม...เขาจะขึ้นมาได้ก็ต่อเมื่อ...วันสิ้นโลกเกิดขึ้น...วันที่ประตูทั้ง 3 เปิดออก"
จบตอนที่ 8


(ณ Arizona เวลา 19:45 น. ในห้องน้ำอพาร์ทเม้นท์ของ Mira)
Azel กําดาบสวรรค์ในมือแน่น พร้อมมองหาตัวของ หมานรก
เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากส่วนที่พึ่งถูกโจมตีไปแต่เขายังหาวิธีโต้กลับไม่ใด้
"แกอยู่ที่ไหนกันเนี่ยเจ้าตูบ" หลังพูดจบเขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างหน้าของเขา มันเข้ามาไกล้พร้อมกับเสียงขู่ของสุนัข
"ให้ตายสิ พลังของเรา...จะมาใช้ตอนนี้ไม่ได้ !"
Azel พึมพำกับตัวเองพร้อมถือดาบสวรรค์ในมือแน่นตั้งท่าพร้อมที่จะโจมตี
หมานรก พุ่งเข้ามาทางข้างหน้าของ Azel แต่ก่อนที่เขาจะใด้ตอบสนองอะไร เจ้าหมานรกก็ใดก็กระโดดและคาบ ดายสวรรค์ในมือของ Azel และขว้างมันไปมางอื่นเรียบร้อยแล้ว
"ไม่เอาน่า..เจ้าตูบนี่ขี้โกงชะมัด"
Azel คิดขณะ พยายามตั้งสติ เขารู้สึกถึงความกดดันที่เข้า มาใกล้ขึ้นทุกที ต้องหาอะไรมาใช้เป็นอาวุธ ให้ได้
เขาคว้าฝารองชักโครกมาเป็นโล่แล้วเหวี่ยง ออกไปในอากาศ ปะทะกับบางสิ่งที่มองไม่ เห็น เสียงขู่คำรามดังลั่น แสดงว่าเขาโจมตี โดน ทําให้หมานรกนอนดิ้นอยู่กับที่สักพัก
(ขณะเดียวกัน)
Seraphiel ยืนพิงกำแพงข้างนอกห้องของ Mira มือของเขากำแน่นขณะที่เขาสูดลมหายใจลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่เดือดพล่านอยู่ข้างใน
 "ทำไมเจ้าหนูนั่นถึงยังไม่ออกมาอีก?" เขาพึมพำกับตัวเอง "นี่มันนานเกินไปแล้ว...บางอย่างมันไม่ถูกต้อง"
ความกังวลเริ่มก่อตัวในจิตใจของ Seraphiel ความรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาทำให้เขาหยุดรอไม่ได้อีกต่อไป "ฉันบอกแล้วว่านางไม่ใช่คนธรรมดา Azel เธอคิดผิดที่เข้าไปคนเดียว" เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะเริ่มเดินไปยังประตูด้วยความระแวง
Seraphiel สัมผัสถึงพลังงานที่ปะทุขึ้นเบาๆ จากภายในร่างกาย เมื่อมาถึงหน้าประตูห้อง เขาเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ใด้เคาะประตูแต่อย่างใด
เขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นและรีบพุ่งตรงตามเสียงการต่อสู้ไปที่ห้องนํ้าทันที
เขาหยุดลงที่หน้าห้องน้ำพยายามเปิดประตูแต่ว่ามันถูกล็อกจากด้านในโดยไม่ทราบสาเหตุ
"รอเดี๋ยวนะ Azel ฉันต้องหาอะไรมาเปิดประตูนี่ก่อน!" เขาตะโกนเสียงดังหวังให้ Azel ใด้ยิน
เขาเริ่มมองดูรอบๆตัวอย่างร้อนรนแต่มองไม่เห็นของที่ดูเหมือนจะใช้พังประตูใด้
"โถ่เอ้ย...ไม่สนแล้วเว้ย!" เขาพูดก่อนจะตัดสินใจพุ่งชนประตูอย่างแรง ทําให้ประตูเปิดออก
Seraphiel ที่เห็นว่า Azel กําลังจะแพ้ในการต่อสู้กับ หมานรก เขาก็รีบเข้าไปช่วยทันที่
เขายกมือขึ้นทําท่าเหมือนถือปืน ซึ่งเป็นพลังที่เคยใช้ไปแล้วจากเหตุการณ์ก่อนหน้า
เขาใช้นิ้วโป้งทําท่าเหมือนง้าง นกสับ ของปืนลูกโม่ (นกสับของลูกโม่คือส่วนที่ตีไปกระแทกกระสุน ทำให้กระสุนลั่นออกไปเมื่อยิงปืนลูกโม่)
และทํานิ้วเหมือนกับลั่นไก หลังจากนั้นมีเสียงกระสุนพุ่ทะลุตัวของ หมานรก
มันร้องครวญครางอยู่สักพักก่อนหันมาเพื่อจะจู่โจม Seraphiel แทน
Seraphiel ง้างนกสับอีกครั้งก่อนทําท่าลั่นไกปืน
มีเสียงกระสุนพุ่งทะลุตัวของหมานรกอีกครั้งก่อนที่เสียงครวญครางของมันจะหายไป นั่นแสดงให้เห็นว่าตัวมันใด้พ่ายแพ้แล้ว
Seraphiel เอามืลงและหันไปมองทาง Azel
"ให้ตายสิ! พวกแม่มด..ชอบเล่นสกปรกไม่เปลี่ยนเลยนะ"เขาหยุดพูดสักพักและพูดต่อ"ฉันบอกเธอไปแล้วแท้ๆ Azel ฉันบอกไปตั้งหลายรอบว่าให้บุกเข้ามาแต่แรกทําไมเธอไม่ฟังฉันเลยล่ะ !?"
Azel พยายามลุกขึ้นและดูความบาดเจ็บของตัวเอง
"ผมขอโทษจริงๆ Seraph" เขาพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดทําให้ Seraphiel โกรธเขาไม่ลง
"โถ่เอ้ย! ไม่เอาน่าอย่าพึ่งโทษตัวเองตอนนี้สิ" Seraphiel พูดจบและหันไปมองที่ชุดสูทขาดรุ่งริ่งของ Azel "ดูสิเนี่ย ชุดเธอขาดหมดแล้ว" เขาพูดจบและถอดชุดสูทชั้นนอกของตัวเองออกมาและยื่นให้ Azel ไส่
Azel ยื่นมือรับด้วยความเหนื่อยล้า "ขอบคุณนะ Seraph ขอบคุณจริงๆ...." เสียงของเขาค่อยๆตํ่าลงและเขาก็สลบลงไปกับพื้นห้องนํ้า แต่โชคดีที่ Seraphiel รับทัน
(ณ Arizona เวลา 20:25 น. ที่ถนนแห่งหนึ่งของเมือง)
Michael พึ่งลงจากสวรรค์สู่โลกมนุษย์ ปีกอันงดงามของเขาหดตัวไปข้างหลัง ขณะที่เขาเดินเคียงข้างกับ Gabriel ผู้เป็นเพื่อนร่วมทางและผู้ช่วยที่คอยสนับสนุนเขาในภารกิจนี้
เขาหันไปมองเหล่าอัครเทวทูตและกล่าวเสียงดังลั่น
"หลังจากนี้ เราจะปฎิบัติการพลิแผ่นดินหาตัวของ ภูตมรณะ!...ใครก็ตามที่เจอตัวมันแล้วให้มาแจ้งกับข้า!"
Gabriel เล่าถึงแผนการของเขาให้เหล่าอัครเทวทูตฟัง "เราจะค้นหาไปที่ละรัฐ แยกกันเป็นสามส่วน กลุ่มที่ 1 และ 2 จะไปตรวจสอบทางด้าน ซ้ายและขวา ส่วนข้ากับท่าน Michael จะไปตรวจดูส่วนกลางของรัฐทั้งหมดเอง!"
เหล่าอัครเทวทูตไม่รีรอและรีบทําตามแผนทันที
(20 นาที ผ่านไป)
Gabriel และ Michael เดินทางมาถึงย่านกลางเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนและเริ่มค้นหาไปรอบๆ
"เจออ่ะไรบ้างไหม Gabriel ? "
"ข้าไม่เจออะไรเลย...มันเป็นเรื่องที่ยากมากกับการที่ต้องทําตัวให้กลมกลืนกับผู้คนในระหว่างการทําภารกิจ ท่านคิดว่างั้นไหม Michael?"
"ใช่เลย ข้าก็คิดว่างั้น Gabriel"
ทั้งสองสํารวจไปอีกสักพักก่อนที่จะไปหยุดอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าที่หนึ่ง
"ท่านรู้สึกถึงอะไรแปลกๆไหม Michael?" Gabriel ถามกับ Michael "ข้ารู้สึกถึงบางสิ่งที่คืบคลานเข้ามา...บางสิ่งที่จะเป็นความหายนะ" Michael ตอบพร้อมหันหน้าเข้าไปทางหน้าทางเข้าของห้างสรรพสินค้าพร้อมๆกัน
"เราเจอตัวมันแล้วล่ะข้าว่า" Michael พูดพร้อมกับความตกใจในเสียงของเขา
ภาพที่พวกเขาเห็นคือ 'ยมทูต' หลายไปคนกําลังยืนนิ่งสงบอยู่รอบห้าง
"ม-ไม่ มี ทาง นี่พวกเขามากันเป็นหมื่นๆคนเลยเหรอ"Gabriel พูดด้วยเสียงที่สั่นเพราะความช็อกอย่างสุดขีด
ทั้งคู่รู้ว่าการที่มี ยมทูต มารวมตัวกันมากขนาดนี้มันหมายถึงอะไรไม่ใด้เลยนอกจาก ความหายณะและโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ (เพราะตามหลักแล้วเหล่า ยมทูต มีหน้าที่ มารับวิญญาณของคนตาย)
ทั้งคู่ไม่อาจห้ามเหล่า ยมทูต ได้เพราะมันคืองานและหน้าที่ของพวกเขาเหล่ายมทูต
แต่สิ่งที่ทั้งสองคนทําใด้คือรอ รอตอนที่หายณะใด้บังเกิด และหวังว่าจะสามารถหยุดมันใด้ทันเวลา
จบตอนที่ 7.


Chapter 1
ปึก!
เสียงหนังสือพิมพ์ทั้งฉบับถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแรง หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่ที่นั่งทำงานอยู่ถอนหายใจพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัยและแปลกใจ
 "นี่ไงที่แกบอกว่าเขาหล่อนักหล่อหนา" วรรณรดาผู้เป็นเพื่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ ครั้นเมื่อมองใบหน้าของณัฐกฤตาที่รู้จักกันมาเกือบสิบปีที่ยังทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้ร้อนหนาวก็ยิ่งโมโหใหญ่
 "ก็แล้วไงล่ะ? ฉันชอบเขา"
ณัฐกฤตาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจกับข่าวตรงหน้าที่เพื่อนสาวนำมาให้
 "แกชอบเขา แต่ฉันไม่ชอบ ฉันบอกแกเลยว่าอย่าไปคบเด็ดขาด!" วรรณรดาเอ่ยขึ้นอย่างฉุนเฉียวเพราะเธอรู้ดีว่าน้องนิสัยเป็นอย่างไร แล้วอย่างนี้คนพี่จะเหลือหรือไง!
 "จะอะไรนักหนากันยัยดา แกรู้ได้ไงว่าคบด้วยไม่ได้ ฉันว่าเขาเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนและเพอร์เฟ็กต์ จนฉันอยากอยู่ใกล้ทุกวันเลย"
ณัฐกฤตาลุกขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนมองใบหน้าเพื่อนสาว
 "ก็...ก็อยู่กับผู้ชายที่เป็นเกย์เนี่ยนะ แกพูดออกมาได้ยังไง" วรรณรดาถามพลางมองใบหน้าของผู้เป็นเพื่อนสนิทที่ยิ้มระรื้อออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจออกมา ถ้าไม่เป็นเพราะเจอโดยบังเอิญในวันนั้นอย่างที่เล่าให้ฟังป่านนี้คงไม่เพ้ออย่างนี้หรอก
 "เขาไม่ใช่!" ณัฐกฤตาสวนขึ้นทันที ดวงตากลมลุกวาวด้วยความขุ่นเคือง
 "แกก็อ่านข่าวสิ ฉันไม่ได้โกหกแกสักหน่อย บอกแล้วว่าสายตาฉันดูคนไม่เคยพลาด" วรรณรดาส่งหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานให้กับณัฐกฤตา
หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่ก้มลงอ่านหนังสือพิมพ์ที่เพื่อนสาวยื่นส่งให้ ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อได้อ่านข้อความในหนังสือพิมพ์อีกทั้งยังมีรูปภาพประกอบเป็นหลักฐาน
ณัฐกฤตาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมกับส่ายหน้ารัวอย่างไม่เชื่อสายตา บางทีข่าวที่เธออ่านจะเป็นแค่เรื่องโกหก ภาพที่เธอเห็นอาจะเป็นภาพตัดต่อก็ได้
 "ทีนี้เชื่อฉันหรือยัง?" วรรณรดาถาม
"ไม่!" ณัฐกฤตาตอบเต็มเสียงด้วยความมั่นใจ ตราบใดที่เธอยังไม่พิสูจน์กับตัวเธอไม่มีทางเชื่อว่าเขาเป็นเกย์อย่างแน่นอน!
เรื่องราวทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่องานเปิดกองถ่ายละครเรื่อง ดวงหทัย ณัฐกฤตาหน้าที่เป็นผู้ออกแบบเสื้อผ้าของดาราดังหลายคน ซึ่งงานนี้เธอได้รับการไว้วางใจจากคนที่รู้จักให้ตัดชุดของนักแสดงแต่ละคน หญิงสาวจึงมีโอกาสที่ได้ใกล้ชิดดาราชื่อดังมากมายและนั้นก็คือจุดเริ่มต้นความรักของเธอนั่นเอง
ในฤดูฝนเมื่อปีที่แล้ว หลังจากที่เธอรีบเร่งออกจากห้องประชุมเพื่อเดินกลับไปที่ห้องเก็บของเตรียมกลับบ้านในตอนกลางคืน เกรงว่าจะไม่มีรถเนื่องจากว่ารถของเธอเพิ่งจะเข้าไปซ่อมที่อู่เพราะโดนขับชนท้าย ต้องกลับรถแท็กซี่ทุกวันในช่วงสัปดาห์นี้ ทั้งที่บิดาของเธอจะให้คนขับรถมารับแต่เธอไม่สามารถกำหนดเวลาที่แน่นอนได้บางครั้งเธอก็ทำงานที่ร้าน บางครั้งก็ต้องออกมานอกสถานที่แบบนี้
สามทุ่มกว่าๆ ที่จะเลิกงาน ณัฐกฤตาเก็บเอกสารและแบบชุดที่ทางกองถ่ายที่สั่งตัดเอาไว้ในแฟ้มเป็นอย่างดี ก่อนจะเดินออกจากห้องไป สายตาคู่สวยก้มมองนาฬิกาพร้อมกับรีบก้าวลงไปที่บันไดด้วยความรีบร้อนจนไม่ทันสังเกตเห็นชายหนุ่มที่เดินตรงมากำลังขึ้นบันได
ตุบ!
เสียงแฟ้มเอกสารและงานกระจายหล่นไปตามพื้น หญิงสาวย่อตัวลงก้มเก็บงานด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความหงุดหงิด
 'ขอโทษครับ' ชายหนุ่มกล่าว
อันที่จริงคนที่ผิดต้องเป็นณัฐกฤตาเต็มๆ อยู่แล้วเพราะเธอรีบร้อนจนไม่ดูว่ามีคนเดินสวนทางขึ้นมา หญิงสาวยังคงก้มหน้าเก็บของโดยไม่เงยหน้าขึ้นไปมองหรือสนใจชายหนุ่ม มือของเขาเอื้อมมาพร้อมหยิบเก็บเอกสารที่ปลิวกระจายอยู่รอบๆ ตัวส่งให้กับเธอ
 'ขอบคุณค่ะ' เธอรับของจากมือเขา ก่อนสอดงานเข้าในแฟ้มรวดเดียวโดยไม่สนใจและไม่คิดที่จะเงยหน้ามองชายหนุ่มเพราะตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว เธอคงต้องรอรถอีกกว่าจะผ่านมาสักคัน
 'ไม่เป็นไรครับ' เสียงนุ่มทุ้มตอบกลับ ณัฐกฤตาเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มใบหน้าเรียวขาวคมเข้มออกจีน คิ้วเข้มดวงตาเรียวคม จมูกโด่งเป็นสันรองรับกับริมฝีปากของเขาอย่างพอดี
หล่อ!
ดวงตากลมกะพริบจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเมอ แต่ก็เพียงชั่วครู่เมื่อสติของเธอเตือนว่าให้รีบกลับบ้านเร็วที่สุดแต่ใบหน้าของเขายังลอยเข้ามาในสมองของเธออยู่ ยิ่งคิดยิ่งเพ้อ
เขาคือผู้ชายในแบบที่เธอต้องการ!


หญิงสาวนั่งจ้องมองหนังสือพิมพ์เป็นเวลานานเกือบชั่วโมงหลังจากที่เพื่อนสาวนำข่าวเข้ามาบอกในตอนสาย วินาทีนี้หัวใจแทบแตกสลายลง เขาจะไม่เป็นอย่างที่ในข่าวบอกออกมาใช่ไหม ?
 ณัฐกฤตาถอนหายใจจนนับครั้งไม่ถ้วน ครั้นเมื่อชำเลืองสายตามองภาพที่ทนรับไม่ได้ แค่ข่าวออกมาก็พอว่าอยู่ แต่นี่เล่นมีภาพหลุดออกมาว่าเขาจับมือกับวศินพระเอกชื่อดังอีก เธออยากจะร้องไห้จริงๆ
 "ไม่จริง ! ข่าวที่ออกมาต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ เลย คุณแทนของฉันไม่ได้เป็นเกย์..." ณัฐกฤตาบ่นพร่ำออกมาด้วยความเสียใจ
 วรรณรดาปาปารัสซี่สาวมองหน้าตาของเพื่อนที่แสดงถึงความเศร้าเสียใจเมื่อผู้ชายที่แอบปลื้มแอบชอบดันมีข่าวว่าเป็นเกย์ แถมทั้งภาพที่ออกมาก็บอกอยู่เต็มตาว่าคือ แทนไท !
 "ยอมรับความจริงซะ ถึงยังไงแกก็ไม่มีทางสู้ผู้ชายได้หรอกนะ"
 ดูเหมือนจะเป็นคำปลอบใจที่แทงใจคนฟังน่าดู
 "แกพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง แกว่าฉันสวยสู้ผู้ชายไม่ได้หรือไง !" ณัฐกฤตาขึงตามองเพื่อนสาวที่ส่ายหน้าให้อย่างหมดหวัง
 "เปล่า ๆ ฉันก็แค่บอกว่าแกจะใช้ความสวยไปสู้กับผู้ชายเนี่ยนะ มันดูไม่แปลกไปหน่อยหรือไง"
 "ไม่ ! ฉันเชื่อว่าคุณแทนยังมีจิตใจที่เป็นชายอยู่...บ้าง"
 คำว่า บ้าง ช่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน วรรณรดาขำกับคำพูดของเพื่อนสาวที่ยังปักใจเชื่ออยู่ว่าแทนไทนั้นไม่ได้เป็นเกย์
 "พยายามปลอบใจตัวเองซะจริง แกจะทำยังไง ในเมื่อแกกับเขาน่ะเคยคุยกันแค่ไม่กี่คำ" วรรณรดาพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นจากโซฟาราคาแพง
 "ไม่รู้สิ แต่ฉันชอบเขาจริง ๆ นะ" เธอถอนหายใจออกมา มองใบหน้าของเพื่อนสาวที่ก้มลงหยิบกระเป๋าข้างตัวขึ้นมา
 "แกจะไปไหน ? อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ ตอนนี้ฉันต้องการกำลังใจ"
 "ไปทำงาน ถ้าหาข่าวไม่ได้ฉันตกกระป๋องแน่ ส่วนแกตัดใจกับคุณแทนซะเถอะ ผู้ชายดี ๆ ที่ไม่เป็นเกย์ยังมีให้แกเลือกอยู่เยอะ...ก็แค่นั้นแหละ" เมื่อพูดจบวรรณรดาเดินออกจากห้องไปทิ้งเพียงณัฐกฤตาที่นั่งทำสายตาละห้อยเหล่มองไปที่ภาพในข่าว ยิ่งเห็นยิ่งปวดใจแทงใจไปทุกครั้ง
 จะต้องปล่อยเขาไปจริงๆ น่ะเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก ! เธอไม่เชื่อว่ามารยาผู้หญิงจะแพ้มารยาของผู้ชาย !
 ณัฐกฤตาเกิดมาร่ำรวยด้วยเงินทอง ทั้งยังมีใบหน้าสะสวย จึงเป็นที่หมายปองของผู้ชาย แต่หลายปีนี้เธอไม่คิดจะตอบรับหรือปักใจกับใครที่เข้ามาหาเลยสักนิด เพราะว่าเธอรักงานที่ทำจึงไม่เคยสนใจเรื่องความรักเลยสักนิด
 งานออกแบบเสื้อผ้านักแสดง ดาราและนางแบบ นายแบบนิตยสารคืองานของเธอที่ทำอยู่ในตอนนี้ มันเป็นงานอิสระที่เธอชอบทำ ถึงแม้ว่าทางบ้านจะมีธุรกิจอยู่แล้วก็ตาม แต่เธอโชคดีที่มีพี่ชายสุดหล่อและโหดสามารถที่จะรับช่วงต่อแทนได้ ทว่าตอนนี้พี่ชายของเธอนั้นยังทำงานอยู่ประเทศอเมริกาซึ่งเป็นบริษัทหุ้นส่วนของครอบครัวเธอ กว่าจะกลับมาก็คงอีกหลายเดือน
 ร้านรับออกแบบเสื้อผ้าและตัดเย็บชุดหรูตั้งอยู่ในย่านแหล่งการค้า ใจกลางเมือง ผู้คนที่เดินผ่านพบเห็นได้เป็นอย่างดี ทางร้านของเธอรับตัดและออกแบบชุดทุกอย่าง ส่วนมากลูกค้าจะเป็นดาราชื่อดังหลายคน และนางแบบนายแบบที่มาใช้บริการบ่อย จะมีบ้างที่เป็นลูกค้าไฮโซ ซึ่งแต่ละชุดนั้นถูกสั่งตัดออกมาพิเศษ แบบเฉพาะที่ไม่เหมือนใคร เพราะความที่แปลกใหม่ตลอด ทำให้เธอรู้สึกสนุกไปกับงาน
 หญิงสาวลุกขึ้นเก็บงานบนโต๊ะให้เรียบร้อย สายตาชำเลืองมองไปที่หนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความเจ็บปวดใจพลางถอนหายใจออกมา ก่อน
จะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานไป
 "ฝากปิดร้านด้วยนะ" ณัฐกฤตายิ้มให้ก่อนที่จะผลักประตูร้านเดินออกไป ก้าวตรงไปที่รถยนต์คันหรูก่อนจะขึ้นรถและขับออกจากร้านทันที
 ใช้เวลาไม่นานมากนักเพราะวันนี้รถไม่ติดจึงถึงบ้านเร็วกว่าที่คาดไว้ หญิงสาวจอดรถที่ใต้ชายคาบ้าน ประตูรถถูกเปิดออก เอี้ยวตัวลงไปหยิบงานที่วางอยู่เบาะข้างๆ ขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว
 "คุณหนูกลับมาแล้วหรือคะ คุณท่านกับคุณผู้หญิงกำลังเรียกหาเลยค่ะ รออยู่ที่ห้องทำงานของคุณท่านค่ะ" นมยง แม่บ้านคนเก่าคนแก่ประจำบ้านออกมายืนรอรับเพื่อรายงานตามคำสั่ง
 ณัฐกฤตาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเข้าไป สีหน้าแสดงถึงความสงสัย
 ประตูห้องทำงานบานใหญ่ค่อย ๆ แง้มเปิดออก หญิงสาวส่งสายตามองผู้เป็นพ่อแม่ก่อนจะเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ บรรยากาศภายในห้องดูเงียบจนเธอเริ่มระแวงถึงภัยร้ายที่คืบคลานเข้ามาหาทีละน้อย
 ณัฐกฤตาเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ แล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างทันทีด้วยความสงสัย "คุณพ่อคุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงมองขวัญด้วยสายตาแบบนี้"
 "คุณว่าดีแล้วเหรอฉันว่าปฏิเสธไปก็ได้นะ ไอ้สัญยงสัญญาแรมปีนั่นน่ะ เราค่อยเคลียร์กันก็ได้" ทัสนันทน์พูดด้วยน้ำเสียงซีเรียส
 "คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนรักษาคำพูด" เทพทัตผู้เป็นสามีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เครียดไม่แพ้ไปกว่าภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
 "ตกลงคุณพ่อกับคุณแม่มีอะไรกันเหรอคะ ถึงดู..."
 "ลูกขวัญปีนี้ลูกอายุเท่าไหร่แล้ว" ทัสนันทน์ถาม
 หญิงสาวขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ
 "ยี่สิบเจ็ดค่ะ คุณแม่ถามทำไมคะ"
 "แล้วตอนนี้เราไม่ได้คบกับใครใช่ไหม ?" ผู้เป็นบิดาจ้องเค้นคำตอบ
 "ไม่ค่ะ คุณพ่อก็รู้ว่าขวัญทำงานจนไม่มีเวลาให้ใคร อีกอย่างขวัญไม่สนใจเรื่องแต่งงานด้วยค่ะ" หญิงสาวตอบ ความจริงแล้วเธอสน แต่เธอสนเขาเพียงคนเดียวต่างหาก คนอื่นเธอไม่สน !
 "งั้นก็ดี พ่อกับแม่จะได้สบายใจไปครึ่งหนึ่ง"
 เทพทัตกล่าวด้วยความโล่งอก
 "สบายใจเรื่องอะไรกันคะ ?" ณัฐกฤตาถามขึ้นด้วยความอยากรู้
 "แม่จะมาถามความสมัครใจจากลูกก่อน คืออันนี้เป็นสัญญาที่เราพูดกันไว้เล่น ๆ ตอนทำธุรกิจร่วมกับทางครอบครัวโน้นน่ะ ทางเรานำสินค้าเขาส่งออกต่างประเทศบ่อย ๆ จนสนิทกัน ก็เลยพูดขึ้นว่าถ้าหากแม่ได้ลูกสาวให้แต่งงานกับลูกชายบ้านเขาตอนโต แต่นี่แม่เห็นว่านานแล้วฝ่ายโน้นไม่ทวงสัญญาก็เลยคิดว่าลืมกันไป แต่อยู่ ๆ วันนี้โทรมาทวงสัญญาเข้าแม่ก็เลย..."
 "ขวัญไม่แต่งเด็ดขาด แม่ไปสัญญากับเขาไว้ ขวัญไม่ได้สัญญานี่คะ" เธอแทรกเถียงขึ้นทันควันทั้งที่ยังฟังไม่จบ
 "เห็นไหมฉันบอกแล้วแค่นี้ยังไม่แต่งเลย ถ้าขวัญรู้ว่าเป็นเกย์อีก ลูกคงไม่อกแตกตายหรือไงล่ะคุณ"
 ณัฐกฤตาฟังพร้อมกับคิดตามไปด้วย เป็นเกย์ ?
 "ใครเป็นเกย์คะ ?"
 "ขวัญไม่ได้อ่านข่าวหรือ แทนไทรองประธานบริษัทผู้ผลิตเครื่องสำอางบริษัทเกรท บิวตี้น่ะ เป็นเกย์..." ทัสนันทน์พูดขึ้นพร้อมทำท่าทางขนลุก
 "คุณแม่หมายถึงคุณแทนไทเหรอคะ"
 เธอถามทั้งที่ในใจก็แอบลุ้นให้เป็นเขาอยู่รอมร่อ
 "ใช่แล้วล่ะ" เทพทัตตอบ
 แทนที่ณัฐกฤตาจะดูเศร้าเสียใจ แต่กลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สวรรค์โปรด ! ใครจะโง่ไม่แต่งงาน ต่อให้เขาเป็นเกย์คิดหรือว่าจะยอมให้เป็น
 ไม่มีทาง !
 "ขวัญจะแต่งงานค่ะ !"
.
.
.
เรื่องนี้ทางเว็บไม่ให้ลงแบบติดเหรียญ หรือรับการสนับสนุนนะคะ หากนักอ่านสนใจจะอ่านต่อและอ่านฟรี แนะนำโหลดแอฟ Novelah เพื่ออ่านค่ะ (กรอกรหัสเชิญ 2102943 เพื่อรับเหรียญอ่านฟรีได้เลยนะคะ
.
.
สำหรับใครที่ต้องการสนับสนุนในเวอร์ชั่นอีบุ๊ค สามารถทำได้นะคะ
ติดตามผ่านเพจ Mamaya Writer ได้เลยจ้า


ไม่มีข้อแม้ ยังไงซะงานแต่งงานจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน !"
 นั่นเป็นคำพูดที่เขาไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว ชายหนุ่มเดินกลับมาที่ห้องทิ้งตัวลงที่นอนด้วยความอ่อนล้าพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหนัก เมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่จะแต่งงานด้วยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นณัฐกฤตา
 เครียด ! เขาเครียดมากกว่าเดิมอีกเป็นหลายสิบเท่าตัว
 ทำไมหล่อนถึงตกลงแต่งงาน !
 เขารู้จักกับหญิงสาวเพราะร่วมงานกันเมื่อหลายเดือนก่อน เธอเป็นคนออกแบบชุดนางแบบโฆษณาให้กับเขา พบเจอและคุยงานกับเธอไม่กี่ครั้งเท่านั้น ครั้งแรกที่เจอคงจะเป็นเมื่อปีที่แล้วที่เขามาดูการถ่ายแบบโฆษณาน้ำหอมพอดีกับที่เธอเป็นผู้ออกแบบเสื้อผ้านักแสดงที่ต้องใช้ในกองถ่ายที่เตชินท์ทำงานอยู่
 หลังจากนั้นหลายเดือนก็ไม่ได้พบอีกแต่แล้วอยู่ ๆ กำลังจะมาเป็นเจ้าสาวทั้งที่เขาไม่รู้สึกอะไรเลยย่างนั้นเหรอ ทำไม่ได้ ! เขาจะไม่มีวันยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเด็ดขาด แทนไทลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความหงุดหงิดและสับสนกระวนกระวายใจ...ให้ตายเถอะ !
 หลังจากที่รับประทานอาหารมื้อเย็นเสร็จ เตชินท์ขับรถออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว เรื่องทุกอย่างกำลังสนุก ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างข่าวขึ้นมา แต่ขอสักนิดให้เติมไฟเข้าไปหน่อยแค่นี้ก็สนุกมากพอแล้ว เขารู้ว่าพี่ชายไม่เคยยุ่งหรือสนใจผู้หญิงคนไหน อีกทั้งไม่มีสนใจใครเป็นพิเศษด้วย
 ตากล้องหนุ่มจอดรถเข้าซอง เดินเข้าไปในผับด้วยความมาดมั่น
 เสียงดนตรีกระหน่ำไปทั่ว ชายหนุ่มกวาดสายตามองหญิงสาวสวยที่ขยับสะโพกบิดโยกย้ายอย่างยั่วยวน เตชินท์มองจ้องไปที่หญิงสาวใบหน้างามสวยคนหนึ่งพร้อมที่จะก้าวไปหาแต่ทว่าเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นซะก่อน
 มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่กระเป๋ากางเกงขึ้นมาพร้อมกดรับอย่าง
รำคาญโดยไม่ดูว่าปลายสายที่โทรมาเป็นใคร
 [พี่เตอยู่ที่ไหนคะ] ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงหวาน
 ชายหนุ่มทำสีหน้ารำคาญแทบอยากจะกดทิ้ง
 "อยู่ที่ผับครับ คนสวย"
 [พี่เตไปทำอะไรคะ แล้วไหนบอกไม่ว่างไงคะ ทีหมิวชวนไปไม่ไป] "พี่มาเที่ยวครับ"
 เตชินท์ตอบทั้งที่ตาของเขามองไปหาหญิงสาวเรือนร่างเย้ายวน
 [แล้ว...]
 "แค่นี้ก่อนนะครับ พี่รำคาญ" เขาแทรกขึ้นเมื่อพูดจบ เขาตัดสายทิ้งไปทันทีราวกับว่าสายที่ตัดทิ้งไปก็ตัดความสัมพันธ์ของเขาและเธอลงเช่นกัน หลังจากวางสายลงเตชินท์หันมาอีกครั้ง แต่ทว่าหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยคนนั้นกลับหายไปเสียแล้ว
 "บ้าเอ๊ย !" ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่จะเหล่สาวคนต่อไปโดยที่ไม่สนใจโทรศัพท์ที่จะดังขึ้นอีกหลายครั้งจนต้องกดปิดเครื่อง
 เตชินท์เดินเข้าไปหาหญิงสาวรูปร่างเพรียวที่กำลังนั่งดื่มอยู่คนเดียว เขานั่งลงข้างๆ พร้อมกับสั่งเครื่องดื่ม แล้วโปรยยิ้มหล่อที่กระชากใจให้เธอพร้อมขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น
 "คนสวย วันนี้มาคนเดียวเหรอครับ" เขาพูดด้วยคำหวาน
 หญิงสาวหันมามองเขาก่อนจะทำท่านิ่งไม่สนใจ
 "อย่าหนีหน้าแบบนี้สิครับ"
 รัตติมาหันมามองชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มหวานให้ เธอไม่ถือตัวถ้าหากพึงใจเขาเหมือนที่เขาพึงใจเธออยู่ในตอนนี้
 "แล้วคุณคนหล่อมาคนเดียวเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น
 "ใช่สิครับ จะให้ผมมากับใครล่ะครับ" เขาตอบพลางส่งสายตาจ้องไปที่เนินอกภายใต้ชุดเดรสเกาะอกสีดำที่ล้นทะลักออกมา
 "ก็มากับคนรักยังไงคะ"
 "ผมยังโสดครับ" เขาตอบพร้อมยิ้มหวานออกมาก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างต้นคอของหญิงสาว
 "คุณสนใจคนโสดอย่างผมไหมครับ"


ณัฐกฤตาออกมาพบวรรณรดาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งหลังจากที่เมื่อตอนเที่ยงอีกฝ่ายได้โทร. มานัดเพราะต้องการคุยเรื่องการแต่งงานของเธอกับแทนไทให้กระจ่างรู้เรื่อง
 หญิงสาวเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าพร้อมกวาดสายตามองหาร้านอาหารที่เพื่อนของเธอนัดพบก่อนจะเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
 "มาแล้วเหรอ นึกว่ากำลังเพ้อฝันถึงคุณแทนไทจนลืมเพื่อนซะแล้ว" วรรณรดาแซวพลางมองใบหน้าของณัฐกฤตาที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
 "บ้า ใครจะเพ้อถึงขนาดนั้น" หญิงสาวร้องด้วยน้ำเสียงเขินอาย
 "จะแต่งจริง ๆ เหรอ" สายตาของวรรณรดามองมาเหมือนกับบอกว่า...คิดให้ดีอีกครั้งเถอะ !
 "ก็บอกแล้วไงว่าคุณแทนเขาไม่ใช่เกย์" หญิงสาวแก้ตัวแทนชายหนุ่ม
แม้จะเคยคุยกับเขาเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ก็รับรู้ว่าเขาต้องไม่ใช่ในแบบที่ทุกคนคิดอย่างแน่นอน
 "มีออกรับแทนด้วย เป็นหนักนะเนี่ย" วรรณรดาพูดด้วยความหมั่นไส้
 "เปล๊า" คนตอบทำเสียงสูงยิ้มแก้มบาน
 "ช่างเถอะ แกแต่งฉันไม่ได้แต่ง แล้วกำหนดวันแต่งหรือยังว่าวันไหน"
 "ยังหรอก เห็นว่าจะดูฤกษ์แต่งงานกันอยู่น่ะ" หญิงสาวยิ้มเขิน ๆ
 "ก็ดี ยังมีเวลาตัดสินใจ" วรรณรดาเอ่ยขึ้นเหมือนว่าโล่งอกไปด้วย
 "อะไรกัน ทำไมเหมือนว่าไม่อยากให้ฉันสมหวังกับเขาเลยล่ะ แกน่าจะดีใจนะ" ณัฐกฤตามองเพื่อนสาวเหมือนน้อยใจ
 "ดีใจมาก ๆ ที่เพื่อนรักกำลังจะแต่งงานแล้วมีสามีเป็นเกย์" วรรณรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชด เพราะไม่อยากจะคิดว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป ผู้ชายดี ๆ มีมากดันไม่ชอบ ทำไมต้องเป็นคนนี้ด้วย
 ณัฐกฤตาได้แต่มองหน้าเพื่อนสาวอย่างทำใจ ใช่ว่าเธอจะเชื่อปักใจหมดว่าเขาไม่ใช่เกย์ ยังมีหลงคิดอยู่บ้างว่าบางทีอาจจะเป็นจริง ๆ ก็ได้ แล้วถ้าเขาเป็น ขึ้นมาล่ะเธอจะทำอย่างไร หัวใจของเธอต้องแตกสลายลง ไม่อยากจะให้เป็นอย่างนั้นเลย
 ไม่ได้ ! เขาจะต้องไม่เป็นเกย์
 แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แทนไทวางมือจากการทำงานตลอดทั้งวัน แผ่นหลังหนาเอนพิงกับพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้า พลางถอนหายใจอย่างหนัก มือของเขายกขึ้นลูบใบหน้าพร้อมกับหลับตาลง เรื่องทุกอย่างกำลังเป็นที่เข้าใจผิด ควรทำยังไงดีในเมื่อไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างข่าวนี้ขึ้นมา
 ในวันที่เขาไปหาวศินเพื่อคุยเรื่องข่าวที่ออกมา ฝ่ายนั้นกลับทำท่าปฏิเสธด้วยความไม่รู้ที่มาของข่าว
 'ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ คุณแทนว่าทำไมข่าวมันออกมาเป็นอย่างนี้ ผมเองก็เสียหายเหมือนกัน แต่ในเมื่อออกมาแล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้ครับ คงต้องรอให้
มันเงียบลงเท่านั้น'
 แทนไทลืมตาขึ้นมา ชำเลืองมองนาฬิกาที่วางอยู่มุมโต๊ะ ก่อนขยับตัวจัดเก็บแฟ้มเอกสารที่ไม่ใช้แล้วสอดเข้าตู้ทางด้านหลัง ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมหยิบโทรศัพท์เดินออกจากห้อง ไปยังลานจอดและขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดรับโทรศัพท์
 "ว่าไง ?" เขาเอ่ยถามปลายสายเมื่อรู้ว่าเจ้าน้องชายโทรมา
 [พี่แทนกลับบ้านมาเร็ว ๆ นะครับ คุณพ่อกลับมาแล้ว ท่านกำลังรอพบพี่ชายสุดที่รักของผมอยู่]
 แทนไทถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจ ขับรถต่อไปด้วยความกระวนกระวายใจ เมื่อรู้ว่าน้องชายหาเรื่องใส่ไฟให้อีกแล้ว
 เพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง แทนไทก็กลับมาถึงบ้านด้วยความวุ่นวายใจ ยิ่งทุกคนอยู่รวมกันครบทั้งครอบครัว ยิ่งรู้สึกน่ากลัวขึ้นมากเท่านั้น
 ชายหนุ่มเดินมายังห้องทำงานส่วนตัวของบิดา ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปซึ่งทุกคนต่างเข้ามานั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว
 "นั่งลง"
 แทนไทมองใบหน้าของผู้เป็นบิดาที่จ้องไม่วางตาด้วยสายตาผิดหวังพร้อมกับนั่งลงอย่างช้าๆ
 "ฮึ ! ฉันไม่อยู่ทีไรเกิดเรื่องทุกที แกทำอะไรลงไปรู้บ้างไหม !" ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห ทันทีที่ได้รู้ข่าวจากภรรยาในตอนดึกของเมื่อวาน เช้าวันนี้เขาจึงรีบนั่งเครื่องบินกลับมาจากญี่ปุ่นทันที
 "แทนรู้ไหมว่าพ่อกับแม่อยากจะอกแตกตาย" เสียงของนิตยลัภย์แทรกขึ้น สีหน้าแสดงถึงความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน
 "บอกมาเจ้าแทน แกจะแก้ปัญหานี้ยังไง" ธรรศถามขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความเครียดไม่ต่างจากบุตรชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า จะให้เขาแก้ปัญหายังไงในเมื่อเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะหาทางออกอย่างไร
 "ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ทุกอย่างนักข่าวต่างใส่สีตีไข่กันทั้งนั้น" เขาตอบ
 "แต่ภาพในข่าวมันฟ้องออกมา เป็นฉันเห็นก็ต้องคิดว่าแกเป็น !" น้ำเสียงของบิดาพูดด้วยความโมโห สายตามองที่หนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
 "ผมไม่ได้เป็น !" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
 "ไม่ต้องมาแก้ตัว แค่นี้ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว !"
 แทนไทได้แต่มอง ไม่กล้าที่จะเถียงต่อ
 "แกต้องแต่งงานให้เร็วที่สุด !" ธรรศพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนลุกขึ้นเดินเข้ามาหาแทนไท
 "ผมไม่แต่ง อีกอย่างผมไม่ได้เป็นเกย์" ชายหนุ่มยืนยันคำเดิม
 "แล้วแกจะทำยังไง" ธรรศพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ
 "ผมไม่รู้ แต่ผมไม่แต่งงานเด็ดขาด !" เขาตอบพร้อมกับลุกขึ้น มองบิดาด้วยความโกรธ ทำไมต้องให้แต่งงานในเมื่อทุกอย่างไม่ใช่ความจริง
 "พี่ชายครับ ผมเข้าใจว่าการแต่งงานเหมือนเป็นการคบผู้หญิงเพื่อ บังหน้า แต่ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วครับ" เตชินท์พูดพร้อมกับขำออกมา
 "หยุดพูดซะ !" แทนไทหันไปจ้องมองน้องชายตัวแสบ
 "ไม่มีข้อแม้ ยังไงซะงานแต่งงานจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน !"
 นั่นเป็นคำพูดที่เขาไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว ชายหนุ่มเดินกลับมาที่ห้องทิ้งตัวลงที่นอนด้วยความอ่อนล้าพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหนัก เมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่จะแต่งงานด้วยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นณัฐกฤตา
 เครียด ! เขาเครียดมากกว่าเดิมอีกเป็นหลายสิบเท่าตัว
 ทำไมหล่อนถึงตกลงแต่งงาน !


"ก็คุณแม่กลัวพี่ชายสุดที่รักของผมเผลอใจไปรักกับผู้ชายไม้ป่าเดียวกัน ก็เลยจะให้แต่งงานซะเลยเพื่อลบข่าวแถมยังไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายจะไปคว้าผู้ชายที่ไหนมาเป็นสะใภ้น่ะครับ" เตชินท์ร่ายยาว แต่สุดท้ายความหมายเดิมคือ ลบข่าวออกโดยการแต่งงาน !
 แทนไทมองหน้าน้องชายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อย่างมีความสุข เขาอยากจะชกสักหมัดไปที่หน้าของเตชินท์สักทีสองทีจริงๆ
 "เพราะแกใช่ไหมที่แม่ต้องทำแบบนี้" ชายหนุ่มกัดฟันถาม มือแกร่ง กำหมัดแน่นเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่อยู่ในใจ
 "เปล่า คุณแม่นั่งกลุ้มใจเครียดแทบจะเป็นลม ผมก็เลยเป็นที่ปรึกษาให้น่ะ" น้ำเสียงของเตชินท์ตอบโดยไม่คิดอะไร
 "ออกไปซะ" เขาออกปากไล่
 เตชินท์ยิ้มรับพร้อมกับหลุดขำออกมา
 "ผมหวังดีนะ ไม่อยากให้พี่ชายเดินทางผิดคิดเป็นเกย์"
 แทนไทฟังคำพูดทิ้งท้ายของน้องชายที่เดินออกไปจากห้อง แต่เสียงหัวเราะก็ยังคงดังก้องอยู่ในหูเขา
 "บ้าเอ๊ย !" แทนไทสบถออกมา เขาเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง นี่เจ้าน้องชายตัวแสบถึงกลับเสนอวิธีแบบนี้ให้แม่เลยอย่างนั้นเหรอ...เขาไม่ใช่เกย์สักหน่อย !
 แต่ถึงจะบังคับให้แต่งงานยังไงก็ไม่มีทางสำเร็จเพราะจะมีผู้หญิงคนไหนยอมมาแต่งงานกับเขาล่ะ !
 หลังจากที่ได้รับฟังเรื่องน่ายินดีสำหรับณัฐกฤตาตลอดระหว่างอาหารมื้อเย็น เธอแทบรับประทานอาหารไม่ลง เพราะว่าในใจอยากจะร้องกรี๊ดออกมาดัง ๆ แต่ถ้าส่งเสียงออกมาแล้วล่ะก็ท่านทั้งสองคงแปลกใจยิ่งกว่าเดิมที่เธอมีความสุขมากขนาดนี้
 หญิงสาวกระโดดร้องเต้นดีใจอยู่ภายในห้องนอนสติแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใบหน้าเรียวสวยยิ้มเปิดบานจนแก้มทั้งสองข้างแทบฉีก ดวงตากลม ฝันหวานถึงเขาและงานแต่งขึ้นมาทันที...แน่นอนว่าเธอไม่เชื่อว่าเขาเป็นเกย์ ถึงจะหลงชอบผู้ชายด้วยกันอาจเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบพาไป เธอจะทำให้เขากลับมาเป็นผู้ชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิมให้ได้ !
 หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าและเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความสุข เพียงเวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที ณัฐกฤตาก็เดินออกมาจากห้องน้ำมายังโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อทาครีมบำรุง เป่าผมให้แห้ง ก่อนมาที่โต๊ะทำงานขนาดกลางซึ่งตั้งอยู่มุมห้องทางด้านขวามือของเตียงนอนเธอ พร้อมกับนั่งลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์เพื่อโทร.หาวรรณรดาให้ทราบถึงข่าวดีที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
 [อะไรกันอีกยัยขวัญ ฉันกำลังรีบทำงานส่งหัวหน้าอยู่ ไม่ว่างหรอกนะ]
 "ข่าวดียัยดา ข่าวดีสำหรับฉันมาก ๆ เลย"
 ณัฐกฤตาเอ่ยเสียงสั่นด้วยความดีใจ
 [ข่าวอะไรของแกไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอไง ฉันจะทำงาน]
 หญิงสาวยังไม่รู้สึกสะทกสะท้าน ตรงกันข้ามกลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
 "ฉันจะได้แต่งงานกับคุณแทนน่ะ"
 [หา ! ว่าอะไรนะ !]
 "ใช่แล้ว" หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
 [แกพูดใหม่อีกทีสิ เผื่อแกนอนละเมอ]
 "ไม่ใช่ ฉันยังไม่ได้นอนย่ะ เป็นเรื่องจริง"
 [ไปใช้มารยาจับเขาวิธีไหนมาล่ะเนี่ย หรือแกวางยาเขาแล้วจับปล้ำ...]
 "เปล่า แต่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก" หญิงสาวตอบด้วยความเขิน
 [งั้นเล่ามาให้หมดเดี๋ยวนี้นะ]
 "อ้าว แกไม่ต้องทำงานแล้วหรือไง ถ้าฉันเล่าแล้วยาวนะ"
 [เล่ามาเถอะ ฉันทำงานไปฟังไปได้ย่ะ]
 สุดท้ายเสียงพูดคุยหัวเราะก็ดังไปทั่วห้อง เป็นเวลานานจนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานแค่ไหน กว่าที่ณัฐกฤตาจะวางสายหันมามองนาฬิกาก็เกือบห้าทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว เธอลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินมาล้มนอนที่เตียงอย่างหมดแรง เหนื่อยที่ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงหัวเราะคุยกันจนลืมดูว่าเลยเวลาเข้านอนของเธอ ในส่วนลึกของสมองเธอนั้นยังคงเน้นย้ำอยู่เสมอว่า เขาไม่ใช่เกย์ !
 แทนไทเดินออกมาจากห้องประชุมในช่วงตอนเที่ยง เขาใช้เวลาประชุม
เพื่อออกความคิดเห็นเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่อยู่เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง ก่อนจะ
กลับเข้ามาภายในห้องทำงาน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู หมายเลขเกือบสิบสายเป็นของคนคนเดียวนั้นคือ...
แม่ของเขา
 ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก เขาหันไปมองทั้งที่โทรศัพท์ยังคงถืออยู่ในมือ
 "คุณแม่มาทำอะไรครับ" แทนไทถามพลางมองสีหน้าของมารดาที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
 "มาชวนไปกินข้าวกับแม่ เพราะแม่มีเรื่องต้องคุยกับเรา" นิตยลัภย์พูดด้วยน้ำเสียงเข้มเหมือนเชิงสั่ง
 "ผมไม่ว่างครับ ชวนเจ้าเตไปแทนผมละกันครับ" เขาตอบปฏิเสธ
 "แม่มีเรื่องต้องคุยกับเรา" นิตยลัภย์เน้นย้ำอีกครั้ง
 "เรื่องอะไรครับ งั้นคุณแม่บอกผมตรงนี้เลยก็ได้" แทนไทว่า
 นิตยลัภย์ถอนหายใจมองใบหน้าคมเข้มของลูกชายด้วยความไม่พอใจ ก่อนเดินมานั่งลงที่โซฟา ชายหนุ่มจึงเดินมานั่งลงที่โซฟา พลางมองใบหน้าของมารดาเหมือนจะเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร
 "เรื่องที่จะจับผมแต่งงานเพื่อลบข่าวสินะครับ" เขาเอ่ยถามขึ้นทันที
 "เจ้าเตคงมาบอกแล้วสินะ"
 "ใช่ครับ" แทนไทรับคำสั้น ๆ ถึงยังไงข่าวที่ออกไปก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากจะแต่งงานกับเขาอยู่ดี
 "ก็ดี แม่จะมาบอกว่าแม่เตรียมงานแต่งเอาไว้แล้วนะ"
 เมื่อได้ยินแทนไทถึงกับมองด้วยความตกใจ
 "คุณแม่หมายความว่ายังไงครับ ?!"
 "ก็แต่งงานไงล่ะ" นิตยลัภย์ตอบน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแทนไทถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง
 "ถ้าผมไม่แต่งละครับ" เขาถามขึ้น
 "ฮึ ! คิดเหรอว่าแม่จะยอมให้แทนปฏิเสธ อีกอย่างพ่อรู้ข่าวแล้ว วันนี้ตอนเย็นก็คงกลับมาถึง"
 แทนไทข่มสีหน้าทุกอย่างเอาไว้
 "ผมไม่แต่ง อีกอย่างฝ่ายนั้นเป็นใครผมก็ไม่รู้"
 คำพูดของลูกชายทำให้นิตยลัภย์ถึงกับนิ่งเงียบ
 "ไม่รู้แต่รู้ว่าฝ่ายหญิงเขาตกลงเรียบร้อยแล้ว"
 แทนไทนั่งนิ่งไม่พูด สายตากลอกไปกลอกมาด้วยความว้าวุ่นใจ
 นี่เขาจะต้องแต่งงานจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ
 "ผมไม่ได้รัก..."
 "อย่าตอบว่าไม่ได้มีใจให้ผู้หญิงคนไหน ไม่งั้นแม่อกแตกตายพอดี" นิตยลัภย์พูดดักขึ้นอย่างรู้ทัน แล้วพูดต่อไปในทันที "เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ เรื่องอื่นแม่ไม่อยากฟัง"
 ชายหนุ่มนั่งนิ่งมองมารดาลุกขึ้นจากโซฟา
 "จะไปกินข้าวกับแม่ไหม ?"
 "ไม่ครับ" แทนไทตอบ ขณะมองมารดาสายตาที่เคร่งเครียด ในเวลาแบบนี้ใครจะมีอารมณ์ไปทานข้าวได้อีก
 อิ่มเลย จุกที่ลำคอไปหมด
 "งั้นแม่ไปก่อนล่ะ จะไปหาฤกษ์แต่งให้ด้วย" นิตยลัภย์พูดด้วยน้ำเสียงสบายใจ แต่งงานไม่ใช่ทางแก้ปัญหาทั้งหมดแต่อย่างน้อยเธอก็มั่นใจว่าได้ลูกสะใภ้เป็นผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชาย !
 สายตาคมมองมารดาเดินออกไปจากห้อง พลางถอนหายใจออกมาอย่างหนัก คิดไม่ตกว่าควรจะแก้ปัญหาที่จุดไหนก่อนดี แต่สิ่งที่เขานึกคือ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ? แล้วทำไมถึงตอบตกลงแต่งงานกับเขา !


บทที่ 1
บรรยากาศภายในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด หญิงสาววัยกลางคนนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเซียวแทบจะเป็นลมจับเมื่อได้อ่านข่าวของ ลูกชายที่ออกหนังสือพิมพ์พาดหัวหน้าหนึ่ง
 "ยาดม ๆ อยู่ไหน" นิตยลัภย์พูดเสียงเหนื่อย ๆ ในขณะที่สาวใช้ คนสนิทก็รีบวิ่งไปนำยาดมมาให้ทันที
 "ใจเย็น ๆ นะคะ คุณผู้หญิง" แก้วใจพูดปลอบ ซึ่งไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย แต่ยิ่งทำให้คนฟังเดือดเข้าไปอีก
 "ใจเย็น !" นิตยลัภย์ลุกขึ้นพูดมองลูกชายคนโตด้วยสายตาเดือดพล่านแสดงถึงอารมณ์ขุ่นมัว จนคำด่าบรรยายออกมาแทบไม่ถูก
 "รู้ไหม แกทำอะไรลงไป !" นิตยลัภย์ตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าสวยที่เริ่มมีริ้วรอยแดงก่ำด้วยความขุ่นเคือง
 "ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับ"
 แทนไทตอบและมองด้วยสีหน้ารู้เครียด เขาไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เป็นเพราะพวกนักข่าวชอบทำความวุ่นวายให้ต้องเดือดร้อน ทั้งที่จริงแล้วแทบจะไม่ไปยุ่งกับเรื่องวงการบันเทิงเลยสักนิด
 "ไม่ผิด ! นี่แกยังจะมาพูดแบบนี้อีกเหรอ !" นิตยลัภย์ตวาดเสียงเข้ม สีหน้าแสดงถึงการรับไม่ได้ของข่าวที่ออกมา
 "พวกนักข่าวชอบเสือก ตีไข่ใส่สี"
ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ
 "เสือกนั่นแหละดีแล้ว ฉันจะได้รู้ว่าแกไปทำอะไรไว้บ้าง ลูกชายฉันแต่ละคน งามหน้าทั้งนั้น โอ๊ย ๆ ฉันอยากจะเป็นลม" นิตยลัภย์บ่นพร้อมยกมือขึ้นกุมขมับ ลูกชายคนโต...แทนไทที่เธออุตส่าห์เลี้ยงมาเป็นอย่างดีหวังพึ่งให้ สืบทอดกิจการต่อจากสามี แต่ที่ไหนได้ดันไปมีข่าวกับดาราซะงั้น แถมยังเป็นดาราผู้ชายซะด้วย แล้วแบบนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน !
 ส่วนเตชินท์ลูกชายคนเล็กที่อายุห่างจากคนโตเพียงปีกว่าๆ จะให้เธอหวังอะไรได้ แค่เดินออกนอกเส้นทางที่เธอให้เรียนก็มากพอแล้ว แต่นี่วันๆ ไปมั่วอยู่กับผู้หญิงทั้งวันทั้งคืนไม่กลับบ้าน ทั้งมีข่าวหน้าหนึ่งขึ้นควงนางแบบดาราแทบทุกวัน
 "คุณแม่ก็อย่าไปเชื่อตามข่าวสิครับ" แทนไทพูดขึ้น
 "อย่าไปเชื่อ ! แกพูดออกมาได้ยังไง แล้วในข่าวจะไม่ให้ฉันคิดได้ยังไง"
 "เรื่องโกหกครับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
 "โกหก ! ภาพถ่ายชัดเจนแบบนี้แกยังจะเรียกว่าโกหกอีกเหรอ !" นิตยลัภย์ชี้นิ้วลงไปที่หน้าหนังสือพิมพ์ แทนไทลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา นัยน์ตาคมจ้องมองข่าวพร้อมรูปข้าง ๆ ข่าวด้วยความโกรธและโมโห
 "ภาพนี้ไม่ใช่ผม!" เขาปฏิเสธเสียงแข็ง
 "ไม่ใช่ ! จับมือถือแขนนี่หรือว่าไม่ใช่ !"
นิตยลัภย์ตวาดด่าลูกชายด้วยอารมณ์โกรธอย่างหยาบคาย
 "ไม่ใช่ ผมมั่นใจว่าไม่ใช่ผม !" แทนไทตอบเหมือนเดิมทั้งที่ภาพนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน ชายหนุ่มมองหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ เขากัดฟันกรอด กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ
 เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนคิดข่าวขึ้น !
 มือของนิตยลัภย์ยังคงถือยาดมสูดดมเพื่อระบายความเครียดจากอกให้หายไป แต่ก็ไม่ลดลงไปได้ หัวใจแทบวาย ดีไม่พามาแนะนำตัวเธอคงอกแตกตายพอดีเมื่อรู้ว่าลูกชายตัวเองชอบผู้ชายด้วยกัน !
 "งามหน้า จับมือถือแขนผู้ชายจนออกเป็นข่าว ฮึ ! อีกคนก็หายไปนอนกับผู้หญิงทั้งวันทั้งคืน ฉันอยากจะบ้าตาย" นิตยลัภย์นั่งลงบนโซฟาก่อนยกแขนขึ้นวางพนักพิงพร้อมกับส่ายหน้าสูดยาดม
 แทนไทลุกขึ้นจากโซฟาในขณะที่เตชินท์เดินเข้ามาพอดี ชายหนุ่มมองใบหน้ากะล่อนของน้องชายเจ้าเล่ห์ที่ยิ้มให้เขาแบบขำ ๆ คงจะเห็นข่าวแล้วสินะ
ถึงได้รีบกลับมาที่บ้าน ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่กลับมาที่บ้านอย่างแน่นอน
 "สวัสดีครับพี่ชายสุดแมนของผม" เตชินท์ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเข้มเอ่ยทักพร้อมกับหัวเราะออกมา
 "สวัสดีครับคุณแม่สุดสวย วันนี้ผมกลับมาแล้วครับ" ลูกชายคนเล็กเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พร้อมหอมแก้มของมารดาด้วยความชื่นใจก่อนจะหันไปยิ้มเยาะเย้ยให้กับพี่ชายคนโตที่เหล่ตามองด้วยความขุ่นเคืองก่อนเดินจากไป
 "กลับมาได้แล้วเหรอ หรือว่าไปทิ้งไข่ไว้ที่ไหนอีกล่ะ" นิตยลัภย์พูดประชด พลางมองหน้าลูกชายคนเล็กด้วยความไม่พอใจเช่นเดียวกัน
 "โธ่ คุณแม่ครับ ผมไม่กล้าอีกแล้วละครับ" เตชินท์พูดคำหวานพร้อมยิ้มแก้มป่องทำท่าออดอ้อน
 "ฮึ ! พอกันเลย ฉันไม่น่าภูมิใจที่มีลูกชายเลยสักนิด"
นิตยลัภย์บ่นด้วยเสียงเครียด
 ชายหนุ่มมองใบหน้าของมารดาพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างมีแผน เมื่อปีที่แล้วเขาเกือบจะต้องสละโสดเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่อ้างว่าเขาเป็นพ่อเด็กในท้อง เรื่องวันนั้นทำให้เขาเครียดแทบเป็นแทบตายจนต้องไปขอความช่วยเหลือจากพี่ชายทั้งที่ใจจริงไม่เต็มใจสักนิด
 แต่ถ้าไม่ได้พี่ชายช่วยเอาไว้ป่านนี้คงกลายเป็นพ่อคนโดยที่ไม่รู้เรื่องว่าจริง ๆ แล้วผู้หญิงที่ควงอยู่ก็ควงผู้ชายคนอื่นนอกจากเขาเหมือนกัน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะเรื่องผู้หญิงเขายังเหมือนเดิม ควงด้วย นอนด้วย เที่ยวด้วย แต่ไม่มีใครที่เขามอบหัวใจให้จริงจังสักคน เพราะใช้ชีวิตโสดมีความสุขมากกว่าเยอะ !
 นิตยลัภย์มองใบหน้าของลูกชายคนเล็กที่เอาแต่ใจจนเคยตัว ดีที่ไม่ไปทำใครท้องมาจนต้องพากันเดือดร้อนอีก
 "อะไรกันครับ ก็พี่ชายสุดที่รักของคุณแม่ไง" เตชินท์เอ่ยขึ้น
 "พี่ชายแก ! ฉันจะปวดหัวตายอยู่แล้ว เลี้ยงมาให้เป็นผู้ชาย..."
 "พี่แทนก็เป็นผู้ชายนะครับ เพียงแต่เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันเท่านั้นเอง" เตชินท์พูดพร้อมหัวเราะขำออกมาอย่างสนุก ไม่น่าเชื่อว่าพี่ชายจะเป็น
ประเภทชอบป่าไม้เดียวกัน ต่อให้ไม่เป็นแบบที่ข่าวลงก็ขอขำให้สนุกหน่อย
 "แม่ไม่ยอมเด็ดขาด มีลูกชายทั้งทีจะให้มีคนรักเป็นพวกไม้ป่าเดียวกัน รับไม่ได้ !" นิตยลัภย์ประกาศออกมาลั่นห้อง
 "แม่จะทำยังไงเหรอครับ ผมว่าพี่แทนอาจจะไม่กลับบ้านเลยก็ได้นะครับ ถ้าหากติดใจพระเอกดังคนนั้น"
เตชินท์ใส่ไฟเพิ่มจากเดิมที่มีอยู่แล้วให้ลามลุกขึ้นไปอีก
 "แกคิดว่าแม่จะยอมให้ตาแทนอยู่กับพ่อพระเอกขวัญใจหรือยังไง ฮะ !" นิตยลัภย์หันมามองลูกชายคนเล็กที่ยิ้มให้ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
 "เปล่าครับ ผมว่าคุณแม่ต้องรีบจัดการหน่อยละครับ เรื่องแบบนี้รอช้าไม่ได้" ยิ่งพูดยิ่งใส่ไฟให้พี่ชาย ถึงไม่ใช่เกย์แต่ก็รู้ว่าพี่ชายเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษเลย
 "พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง ?" นิตยลัภย์หันไปมองลูกชาย แววตาของเตชินท์เปล่งประกายแวววาวพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย
 "เปล่าครับคุณแม่ ผมหมายถึงว่าถ้าปล่อยเอาไว้นานพี่แทนจะล้ำเส้นจนแก้ไม่ทันนะครับ" เตชินท์เอ่ยขึ้น นิตยลัภย์ฟังที่ลูกชายคนเล็กพูดพร้อมกับคิดตาม ใช่แล้ว ยิ่งปล่อยไว้จะแก้ไขไม่ทัน แล้วเธอจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดีล่ะ
 "นี่ตาเต เราว่าแม่ควรจัดการเรื่องนี้ยังไงดี" เสียงเคร่งเครียดของ นิตยลัภย์เอ่ยถาม และน้อยครั้งที่เธอจะถามความคิดเห็นจากเตชินท์ เพราะว่าส่วนใหญ่มีแต่เรื่องมักมากทั้งนั้น เธอจึงไม่ค่อยอยากเอามาใช้สักเท่าไหร่
 "คุณแม่แน่ใจเหรอครับว่าอยากฟังความคิดเห็นของผมน่ะครับ"
 "รีบ ๆ บอกมาเร็ว แม่จะได้จัดการได้"
 "ก็ง่าย ๆ ครับ ไม่มีอะไรมาก" เขาพูดพร้อมยิ้มออกมาจนนิตยลัภย์สังเกตถึงรอยยิ้มที่มุมปากเรียวแสนเจ้าเล่ห์ของลูกชายตัวเอง
 "ว่าไง ?"
 "แม่ก็หาสะใภ้เข้าบ้านสักคนสิครับ"
นิตยลัภย์เมื่อได้ฟังก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจพลางคิดตาม หาคู่ให้ ลูกชายของเธออย่างนั้นเหรอ ? แต่ว่า...
 "จะมีใครยอมรับตาแทนล่ะ ข่าวออกซะขนาดนี้" นิตยลัภย์ท้อใจ
 "เรื่องนั้นเดี๋ยวก็มีคนมาแก้ข่าวเองละครับ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็เป็นถึง
พระเอกดังคงไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียหายหรอก" ชายหนุ่มให้เหตุผล เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองพังลงอย่างแน่นอน
 "ก็จริง แล้วแม่จะไปหาผู้หญิงคนไหนมาแต่งงานกับเจ้าแทนด้วยล่ะ"
 "เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้ครับ" เขายิ้มให้
"งั้นผมไปหาน้องแอนก่อนนะครับ พอดีนัดทานข้าวเย็นไว้"
เมื่อพูดจบเตชินท์ก็ลุกขึ้นจากโซฟาเดินออกไปทันที เขามาเพื่อเรื่องแค่นี้นั่นแหละ เรื่องแค่นี้ก็ทำให้พี่ชายเขาแทบอยากจะอัดเขาให้เละได้เลย
 คิดแล้วสนุกชะมัด !
 นิตยลัภย์มองลูกชายคนเล็กเดินออกจากห้องไปพร้อมยกมือที่ถือยาดมขึ้นสูดเข้าปอดลึกๆ ใครจะมาแต่งงานกับลูกชายของเธอในเมื่อข่าวนั้นออกประกาศปาวๆ ว่าลูกชายของเธอเป็น... เว้นแต่ว่าสัญญาครั้งก่อนในอดีตของสามีจะสามารถช่วยให้ลูกชายเธอพ้นจากการเป็นเกย์ได้ ! ถ้าฝ่ายนั้นยอมรับปากแต่งงานด้วย...


"คุณแม่หมายถึงคุณแทนไทเหรอคะ"
 เธอถามทั้งที่ในใจก็แอบลุ้นให้เป็นเขาอยู่รอมร่อ
 "ใช่แล้วล่ะ" เทพทัตตอบ
 แทนที่ณัฐกฤตาจะดูเศร้าเสียใจ แต่กลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สวรรค์โปรด ! ใครจะโง่ไม่แต่งงาน ต่อให้เขาเป็นเกย์คิดหรือว่าจะยอมให้เป็น
 ไม่มีทาง !
 "ขวัญจะแต่งงานค่ะ !" หญิงสาวพูดโพล่งขึ้น เล่นเอาคนเป็นพ่อเป็นแม่ถึงกับมองด้วยความประหลาดใจ เพราะเมื่อครู่ยังปฏิเสธอยู่เลย
 "ขวัญจะเเต่งกับ...."
 "ใช่ค่ะ" น้ำเสียงตั้งมั่นจนคนเป็นพ่อเป็นแม่ฟังดูแล้วรู้สึกแปลกขึ้นมา
ทันที เทพทัตและทัสนันทน์มองหน้ากัน ในใจคงคิดไม่ต่างกันสักเท่าไหร่
 "ขวัญลองคิดดูก่อนก็ได้ไม่ต้องรีบตอบหรอกลูก ใจจริงแม่ก็ไม่ได้อยากจะให้แต่ง แต่แค่บอกให้เราตัดสินใจ แม่กับพ่อไม่ได้บังคับนะ" ทัสนันทน์พูดขึ้นเพื่อให้ลูกสาวของเธอนั้นได้ใช้เวลาทบทวนก่อนตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง
 "พ่อไม่รีบเอาคำตอบหรอกนะ คิดดูเอาเองถ้าไม่แต่งพ่อจะได้โทรไปบอกทางฝ่ายนั้น เพื่อความสบายใจของลูก..."
 "ขวัญตัดสินใจจะแต่งงานกับคุณแทนไทจริง ๆ ค่ะ"
 แทนไทเดินออกจากห้องภายในคอนโด ฯ ที่วศินอยู่ เขาใช้เวลาคุยกันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำไปแต่ทว่ากลับไม่ได้ความอะไรเลย ครั้นจะโทร. ไปคุยอีกครั้ง อีกฝ่ายบอกว่าจะไม่รับสายจนเขาต้องถามคนในกองที่รู้จักที่อยู่ของ ชายหนุ่มว่าอยู่ที่ไหน ไม่ยังงั้นก็คงจะไม่ได้คุยกัน
 ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวออกจากลิฟต์ สายตาหลายคู่มองตรงมาที่เขาเป็นทางเดียว คงจะไม่พ้นเรื่องข่าวเมื่อเช้าอย่างแน่นอน เสียงบ่นซุบซิบนินทากันเหมือนจะดูเบา ๆ แต่รวมดูแล้วหลายคนเข้าด้วยกันกลับดังจนเขาต้องรีบเดินออกจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด
 นั่งอยู่นานภายในรถยนต์ แต่ไม่ได้ทำให้จิตใจของชายหนุ่มหายร้อนรุ่มเลย มือบีบกำพวงมาลัยรถแน่น แม่ของเขาคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปอย่างแน่นอน ยิ่งมีน้องชายคอยเป่าหูอยู่ข้าง ๆ ด้วยแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร แทนไทถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะ ขับรถออกจากคอนโด ฯ พลางคิดหาเรื่องแก้ตัวเมื่อรู้ว่าอีกไม่กี่วันคงมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอนเพราะเจ้าน้องชายตัวดี !
 ทว่าตอนนี้...จิตใจของเขาไม่ได้เย็นลงเลยสักนิด เพราะหลังจากวางสายจากน้องชายตัวแสบกลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม
 'พี่ชายสุดที่รักรีบกลับบ้านนะครับ ผมมีเรื่องจะบอกพี่ชายครับ เกี่ยวกับข่าวนั่นแหละครับ'
 น้ำเสียงกะล่อนของน้องชายตัวดีพูดกับเขาเพียงแค่ประโยคเดียวก่อนจะวางสายไป ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเหยียบคันเร่งแรงขึ้นกว่าเดิมเพื่อให้ถึงบ้านเร็วที่สุด
แทนไทกลับถึงบ้านอย่างรวดเร็วเพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องรับแขกด้วยความร้อนใจ สายตาคมกวาดมองหาน้องชายตัวแสบแต่ก็ไม่พบ จึงเดินไปที่บันไดอย่างเร็วไวด้วยความใจร้อน
 ประตูห้องของเตชินท์ถูกเปิดออก มองหาเจ้าของห้องแต่ไร้วี่แวว เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย นี่คงจะถูกน้องชายตัวดีหลอกอีกแน่นอน
 แทนไทถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าโดนหลอก ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร จึงเดินหมุนตัวออกจากหน้าห้อง แล้วกลับมาที่ห้องของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า
 ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา แทนไทมองไปยังเตชินท์ที่นอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงด้วยท่าทางสบาย
 "มาทำไม มีอะไร ?" เขาพูดน้ำเสียงเข้มมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ
 เตชินท์ดันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมยกมือตบกับเตียงเพื่อเชิญพี่ชายเข้ามานั่งข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
 "มาครับพี่ชายสุดที่รักของผม มานั่งคุยข้าง ๆ กัน" คนน้องพูดจาน้ำเสียงดูกะล่อนจนรู้สึกหมั่นไส้
 "มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมา ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" แทนไทพูดด้วยเสียงเพลีย ๆ แต่คนฟังกลับไม่ได้คิดว่าเหนื่อยเพราะงานมานั่นเอง
 "โอ้โฮ พี่ชายของผมเหนื่อยเพราะไปทำอะไรมาครับเนี่ย" เตชินท์ยิ้ม
หัวเราะออกมาอย่างสนุก
 "ฉันไม่เลวแบบนายถึงขั้นเกือบจะเคยทำผู้หญิงท้องมาเพราะความมักมากหรอกนะ" เสียงเรียบนิ่งของแทนไทตอบ สายตาคมกริบจ้องมองเตชินท์อย่างกับจะเตะทิ้งลงจากเตียงให้ได้ในตอนนี้
 "เดี๋ยวนี้ไม่ต้องห่วงผมแล้ว ผมป้องกันทุกครั้งไม่มีพลาดแน่" เตชินท์พูดด้วยความมั่นใจ ทั้งที่ในใจของเขาไม่คิดจะให้เรื่องนี้เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง
 "มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมา" แทนไทตัดบทถามขึ้นด้วยน้ำเสียงรำคาญ
 "ก็ไม่มีอะไรมากเท่าไหร่หรอกครับคุณพี่ชาย" เตชินท์กล่าวขึ้น
 "อย่าเล่นลิ้น บอกมาสั้น ๆ"
 เตชินท์ขำ นึกสนุกเมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาจะบอกพี่ชายตัวดีตรงหน้า
 "ครับ สั้น ๆ"
 แทนไทจ้องตาเขม้นมองน้องชายตัวแสบ
 "คุณแม่สุดที่รักท่านอยากลบภาพที่แสนจะภูมิใจของพี่ชายในวันนี้เมื่อได้อ่านข่าว ท่านรู้สึกตึงเครียดและเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างยิ่งก็เลย..."
 "ขอสั้น ๆ" แทนไทย้ำอย่างใจเย็น
 "มันต้องมีบทนำก่อนสิครับ" เตชินท์กล่าวพร้อมดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงเดินเข้ามาหาแทนไทที่จ้องด้วยสายตาไม่พอใจ
 "ถ้านายจะเล่าแบบนี้ ก็ออกไปพูดข้างนอกให้จบก่อนแล้วถึงตอนสำคัญค่อยเข้ามาพูด ฉันขี้เกียจฟัง" ผู้เป็นพี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
 "ครับ ๆ เอาแบบสั้น ๆ ได้ใจความว่า คุณแม่เมื่อได้อ่านหนังสือพิมพ์อีกครั้งก็คิดกลุ้ม..."
 "สั้น ๆ" แทนไทเน้นย้ำ
 "โห ก็ได้ครับ ผมก็แค่..." เตชินท์สร้างความตื่นเต้น ครั้นเห็นสีหน้ากลัดกลุ้มของพี่ชายแล้วยิ่งรู้สึกสนุกเข้าไปอีก
 แทนไทจ้องมองสายตาของน้องชายที่แสดงถึงความเจ้าเล่ห์ออกมา ใจเริ่มหวั่นๆ กลัวว่าจะเป็นเรื่องไม่อยากฟังมากที่สุด
 "คุณแม่อยากให้พี่ชายแต่งงานให้เร็วที่สุดครับ" ทันทีที่ได้ยินแทนไทนิ่งเงียบพูดไม่ออกราวกับตัวเขาถูกก้อนน้ำแข็งทับไว้จนชาไปทั่วร่างกาย
 ใช่คำพูดที่น้องชายเขาบอกมันได้ใจความ แต่...ชวนอึ้งสุดๆ ไปเลย !
 "หมายความว่ายังไง ?" แทนไทถาม
 "ก็คุณแม่กลัวพี่ชายสุดที่รักของผมเผลอใจไปรักกับผู้ชายไม้ป่าเดียวกัน ก็เลยจะให้แต่งงานซะเลยเพื่อลบข่าวแถมยังไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายจะไปคว้าผู้ชายที่ไหนมาเป็นสะใภ้น่ะครับ" เตชินท์ร่ายยาว แต่สุดท้ายความหมายเดิมคือ ลบข่าวออกโดยการแต่งงาน !
.
.
เรื่องนี้ทางเว็บไม่ให้ลงแบบติดเหรียญ หรือรับการสนับสนุนนะคะ หากนักอ่านสนใจจะอ่านต่อและอ่านฟรี แนะนำโหลดแอฟ Novelah เพื่ออ่านค่ะ (กรอกรหัสเชิญ 2102943 เพื่อรับเหรียญอ่านฟรีได้เลยนะคะ
.
.
สำหรับใครที่ต้องการสนับสนุนในเวอร์ชั่นอีบุ๊ค สามารถทำได้นะคะ
ติดตามผ่านเพจ Mamaya Writer ได้เลยจ้า