บทที่ 17 ทูต (1เริ่ม)
“ที่ีนี่ยังทรุดโทรมเหมือนเดิม” ตอนที่เปโร ทูตจากป้อมก้าวเท้าออกจากห้องโดยสารเรือนั้น กลิ่นไม้เก่าๆ โชยเข้าจมูกเขา อากาศโดยรอบชื้นและอึดอัด ชวนให้รู้สึกไม่สบายตัว เขาสูดจมูก เงยหน้าดูท้องฟ้าที่อึมครึมคล้ายกับเมฆฝนกำลังก่อตัว
“ครั้งล่าสุดที่ท่านมาที่นี่น่าจะเมื่อหนึ่งปีที่แล้วกระมัง” ผู้ช่วยคลุมเสื้อคลุมให้ทูตอย่างใส่ใจ “ที่นี่ไม่มีอะไรสักอย่าง นอกจากก้อนหิน”
“หนึ่งปีครึ่ง” เปโรแก้ “ท่านดยุคจะเปลี่ยนคนไปเรื่อยๆ ทุกฤดู ครั้งก่อนที่ข้ามาเมืองชายแดนยังเป็นฤดูร้อนอยู่ นอกจากนี้ก้อนหินแล้ว ยังมีขนสัตว์ดีๆ มากมาย แล้วก็...”
“อะไรนะขอรับ” ผู้ช่วยผุดสีหน้างุนงง
เปโรส่ายหน้า ไม่ได้ตอบอะไร เขาก้าวข้ามกราบเรือ เหยียบท่าเรือที่เต็มไปด้วยตระไคร่ แผ่นไม้ที่อยู่ใต้เท้าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด อีกไม่กี่ปีท่าเรือแห่งนี้ก็คงพัง เขาคิด เมืองชายแดนมีทั้งหิน ขนสัตว์ หรือแม้กระทั่ง...ผืนดิน แต่เรื่องนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ช่วยเป็นเพียงเสมียนตัวเล็กๆ ที่สำนักงานเมือง ไม่มีทางเข้าใจจุดนี้หรอก
ระหว่างเมืองชายแดนกับป้อมปราการลองซองมีที่ดินผืนใหญ่ซี่งยังไม่มีใครเข้าไปจับจอง ด้านหนึ่งคือเทือกเขาสิ้นวิถี อีกด้านคือแม่น้ำแดง ลักษณะคล้ายกับระเบียงแคบๆ ยาวๆ หากเมืองชายแดนสามารถรักษาแนวป้องกันในฐานะด่านหน้าของป้อมไว้ได้ ที่ดินผืนใหญ่ผืนนี้ก็จะตกอยู่ในมือของป้อม ที่ดินบริเวณนี้ไม่เคยผ่านการเพาะปลูกมาก่อน ไม่จำเป็นต้องพักดินก็เพาะปลูกได้หลายรอบ ยิ่งมีปราการธรรมชาติทั้งสองข้างด้วยแล้ว หากป้อมจะเข้ามายึดครองก็ไม่จำเป็นต้องลงแรงมากเลย เพียงเท่านี้ที่ดินผืนนี้ก็จะช่วยแก้ปัญหาต่างๆ ที่ตามมาจากการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากรภายในป้อม ขณะเดียวกันเมืองชายแดนก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของป้อม ไม่ใช่แยกออกมาเป็นเมืองอิสระเหมือนทุกวันนี้
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ พวกเขาต้องเสียเวลาดำเนินงานเป็นเวลาสามถึงห้าปี และยังต้องควักเงินลงทุนก้อนใหญ่ด้วย
น่าเสียดายเหลือเกิน หากพูดถึงเรื่องการลงทุนแล้ว วิสัยทัศน์ของขุนนางส่วนใหญ่เทียบไม่ได้กับพ่อค้าผู้ต่ำต้อยด้วยซ้ำ
“เอ๋ เหตุใดลานกองสินค้าจึงว่างเปล่าเล่า” ผู้ช่วยชี้ไปยังพื้นที่ว่างไกลๆ “พวกเขาน่าจะเตรียมแร่ไว้แล้วไม่ใช่หรือ”
เปโรถอนใจเบาๆ “พวกเราไปเข้าเฝ้าเจ้าชายที่ปราสาทกันเถอะ”
“ช้าก่อน...ท่านทูต ท่านจะไม่รอขบวนต้อนรับก่อนหรือขอรับ”
จะมีหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย เขาคิด แต่ไม่ได้พูดออกไป “ไปเถอะ คอกม้าอยู่ข้างหน้านี่เอง”
ตอนนี้ เค้ารางความยุ่งยากจากการแยกตัวของเมืองชายแดนเริ่มก่อตัวชัดแล้ว ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทของพระราชาได้นำพาเจ้าชายลำดับที่สี่มายังดินแดนแร้นแค้นแห่งนี้ ทีนี้หากเป็นชนชั้นสูงหรือเชื้อพระวงศ์ปกติจะทำอย่างไร แน่นอนว่าต้องยึดทุกสิ่งทุกอย่างของดินแดนนี้ไว้เองอย่างไม่ต้องสงสัย เขาจะเอาแร่และอัญมณีมาแลกกับธัญพืชและขนมปังหรือ เจ้าชายคงมองเห็นแค่เงินเท่านั้น
หากเป็นเขา เขาก็จะทำอย่างนี้เหมือนกัน ใครจะทนดูผลิตผลในดินแดนตัวเองถูกขายออกไปอย่างด้อยค่าแบบนี้ได้ แล้วอีกอย่าง เจ้าชายอาจจะไม่ลี้ภัยไปที่ป้อมก็ได้ พวกตระกูลเหล่านั้นคงลืมความจริงข้อนี้ไปแล้ว แม่น้ำแดงไม่ได้ไหลผ่านเฉพาะป้อมปราการลองซองเท่านั้น เจ้าชายอาจจะเอาแร่ไปขายให้เมืองวิลโลว์ สันเขาฟอลเลนดรากอน หรือเมืองเรดวอเตอร์ จากนั้นก็พาชาวเมืองไปหลบภัยที่เมืองพวกนั้นก็ได้...เพียงแต่ต้องเดินทางไกลหน่อยเท่านั้น
ถึงตอนนั้นป้อมปราการลองซองจะทำอะไรได้ ปิดทางน้ำ ขวางทางเรือเจ้าชายหรือ นั่นเท่ากับการแข็งข้อต่อราชวงศ์เกรย์คาสเซิลอย่างเปิดเผยชัดๆ! แม้ทุกคนจะรู้ว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ไม่เป็นที่โปรดปรานของพระราชาแค่ไหน แต่อย่างไรเสียเขาก็มีสายเลือดของพระราชา ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย
พวกเขาสองคนขี่ม้าที่เช่ามา ค่อยๆ เดินทางไปตามถนนหินริมน้ำ ในคอกม้ามีแต่ม้าแก่ๆ ขนไม่สวย และผอมจนหนังติดกระดูก ขนาดจะเดินยังสั่นไปทั้งตัว และเพื่อม้าห่วยๆ สองตัวนี้ เขาต้องเสียเงินมัดจำถึงสองเหรียญทองทีเดียว
“ท่านดูซิ นั่นมันเรือของเมืองวิลโลว์นี่นา”
เขาได้ยินเสียงผู้ช่วยพูดขึ้นก็มองตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้ คราวนี้ถึงเห็นเรือสำเภาที่แขวนธงรูปใบไม้กับดาบโค้งกำลังแล่นมาตามน้ำอย่างช้าๆ เส้นระดับน้ำที่ข้างเรือสูงมาก แปลว่าข้างในบรรทุกสินค้ามาเต็มลำ
เปโรพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ทว่าในใจหม่นหมองมาก อีกฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิดไว้เสียอีก หากเจ้าชายเริ่มติดต่อกับพวกเมืองทางตอนล่างของแม่น้ำพวกนั้นแล้ว เงินในมือเขาก็จะน้อยลงไปหนึ่งส่วน ตอนแรกเขาคิดจะเกลี้ยกล่อมพ่อเขาให้ยอมซื้อแร่ในราคาต่ำกว่าท้องตลาดร้อยละสามสิบ แบบนี้พวกเขาก็ยังได้กำไรอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกำไรจากสินค้าฟุ่มเฟือยอย่างอัญมณีที่จะมีมูลค่าเพิ่มอีกหลายเท่าตัวหลังจากเจียระไน แต่เสียดายที่คนที่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องนี้ไม่ใช่เขา และก็ไม่ใช่ตระกูลฮันนี่ซัคเคิลด้วย ผู้ที่ร่วมลงทุนในกิจการเหมืองที่เมืองชายแดนมีทั้งหมดหกตระกูล หากไม่ได้รับความเห็นชอบจากคนส่วนใหญ่ก็อย่างหวังจะทำอะไรได้
แต่พวกเขาช้าไปแล้วจริงๆ พวกเขาคิดว่าสถานการณ์ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง...หรือไม่อีกที ผลผลิตจากเหมืองพวกนั้นก็ไม่มีค่าพอที่พวกเขาจะเจียดเวลามาสนใจ อย่างไรเสียอีกห้าตระกูลที่เหลือก็นิ่งเฉยดูดาย พ่อเขาก็ปฏิเสธเขาอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่ความจริงแล้ว พวกเขาทำพลาดอย่างใหญ่หลวง สาเหตุที่เหมืองให้ผลผลิตต่ำมาจากรูปแบบการค้าที่แลกเปลี่ยนสินค้าด้วยสิ่งของ แต่หากเปลี่ยนเป็นรูปแบบการค้าปกติ ยิ่งผลิตมากก็ยิ่งได้เงินมาก ปริมาณผลผลิตแร่ในปีหน้าก็น่าจะเพิ่มขึ้นได้อีก
วิธีการผูกขาดอย่างที่พวกเขาทำก่อนหน้านี้คงไม่น่าจะ ไม่สิ ไม่มีทางดำเนินต่อไปได้อีก เปโรคิด ดูจากลานกองสินค้าที่ว่างเปล่าก็รู้แล้ว เจ้าชายไม่คิดจะเอาหินพวกนั้นมาแลกกับข้าวสาลีชั้นเลวอีกต่อไป เขากำลังติดต่อกับผู้ซื้อรายอื่นๆ
หากยังคิดจะค้าขายกับทางนี้อยู่ เขาอาจจะต้องใช้ไม้ตายสุดท้าย ต่อรองด้วยราคาที่ลดลงร้อยละสามสิบ ระยะทางระหว่างเมืองวิลโลว์กับเมืองชายแดนทำให้ค่าใช้จ่ายในการขนส่งแร่เพิ่มขึ้น นอกจากนี้เมืองวิลโลว์ยังรับซื้อแร่จากหลายแห่ง ราคาที่พวกเขาเสนอน่าจะต่ำกว่าราคาตลาดถึงครึ่งหนึ่ง ยิ่งสันเขาฟอลเลนดรากอนและเมืองเรดวอเตอร์ก็ยิ่งน่าจะกดราคาต่ำลงไปอีก บางทีข้อเสนอนี้อาจทำให้เจ้าชายยอมผูกขาดกับป้อมปราการลองซองเหมือนเดิมก็ได้...โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าอัญมณี
แต่ปัญหาก็คือหากเขาตัดสินใจทำสัญญาเอง พ่อของเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ ไหนจะตระกูลที่เหลืออีกห้าตระกูลอีก พวกเขาจะคิดว่าพฤติกรรมของเขาเป็นการยอมจำนนต่อเมืองชายแดน ละทิ้งผลประโยชน์ของตระกูลหรือเปล่า
เพราะอย่างไรเสียในสายตาพวกเขา เมืองชายแดนก็ไม่ต่างจากทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่ถูกคนของทางป้อมควบคุมอยู่ จะกอบโกยผลประโยชน์อย่างไรก็ได้อยู่แล้ว
คนทั้งคู่เดินทางมาถึงปราสาทซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง เปโรไม่ได้เพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก เพียงแต่ครั้งนี้ ที่นี่เปลี่ยนเจ้าของแล้ว
พอทหารเห็นหลักฐานแสดงฐานะทูต ก็รีบเข้าไปรายงานเจ้านายข้างใน
เจ้าชายโรแลนด์ วิมเบิลดัน เรียกเปโรเข้าพบอย่างรวดเร็ว ตอนที่คนทั้งสองถูกพามาถึงโถงรับแขกนั้น เจ้าชายกำลังนั่งรอพวกเขาอยู่แล้ว
“ท่านทูต เชิญนั่งก่อน”
โรแลนด์ปรบมือ ให้สาวใช้ยกอาหารจำนวนมากมาขึ้นโต๊ะ มีทั้งไก่อบ เห็ดตุ๋นขาหมูป่า ขนมปังเนย และซุปผักชามใหญ่ เห็นได้ชัดว่าต่อให้อยู่เมืองชายแดน เจ้าชายก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างดื่มด่ำได้เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
เปโรเองก็ย่อมไม่เกรงใจแน่นอน เขาแล่นเรือจากป้อมมาถึงเมืองชายแดนครั้งนี้ แม้จะตามกระแสลมมาก็ยังกินเวลาถึงสองวัน ยิ่งเป็นเรือสินค้าลำใหญ่ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง อย่างต่ำก็ต้องใช้เวลาสามถึงห้าวัน ที่สำคัญคือบนเรือไม่มีครัว เขาต้องกินเนื้อแห้งและขนมปังกรอบที่นำติดตัวมาเอง เมื่อเห็นอาหารที่ร้อนจนไอขึ้นวางตรงหน้า เขาจึงรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังกลืนน้ำลายเอื้อก
ทว่า การถูกอบรมสั่งสอนในตระกูลผู้ดีมานานปีทำให้เขายังคงรักษามารยาทการรับประทานอาหารได้อย่างไม่บกพร่อง ในขณะที่กิริยามารยาทของเจ้าชายกลับตรงกันข้าม...โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางตอนใช้มีดและส้อม เปโรสังเกตว่านอกจากเวลาหั่นเนื้อที่ต้องใช้มีดแล้ว เจ้าชายจะหยิบจับอาหารด้วยแท่งไม้เล็กๆ คู่หนึ่งเสมอ มิหนำซ้ำแท่งไม้สองแท่งนั้นยังดู...ใช้สะดวกกว่าส้อมมากเสียด้วย
“ท่านว่าเป็นอย่างไร” โรแลนด์ถามเขาตอนที่ใกล้จะรับประทานอาหารเสร็จ
“เอ่อ อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” ทูตยังตั้งสติไม่ทัน
“สิ่งนี้” อีกฝ่ายแกว่งแท่งไม้ในมือ ก่อนจะพูดต่อโดยไม่รอคำตอบจากเปโร “ส้อมเหล็กถือเป็นของฟุ่มเฟือยสำหรับคนส่วนใหญ่ ยิ่งส้อมเงินยิ่งไม่ต้องพูดถึง ส่วนการหยิบจับอาหารด้วยมือก็อาจทำให้สิ่งสกปรกติดไปกับอาหารด้วย โรคภัยจากปากน่ะ ท่านรู้หรือไม่”
ทูตไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร เขาไม่ค่อยเข้าใจคำว่าโรคภัยจากปากนัก แต่จากความเข้าใจประโยคก่อนหน้าแล้วน่าจะหมายความว่า การกินอาหารที่ปนเปื้อนสิ่งสกปรกจะทำให้เจ็บป่วยได้ง่าย แต่ว่าทุกคนก็อยู่กันมาแบบนี้นี่นา ไม่เห็นใครจะป่วยตายเพราะเหตุนี้สักราย
“ในป่าเร้นลับมีแท่งไม้โอ๊คแบบนี้เหลือเฟือ ทั้งสะอาดและหาได้ง่าย ข้าตั้งใจจะเผยแพร่ของสิ่งนี้ในเมืองชายแดน” เจ้าชายจิบเบียร์ “แน่นอนว่าตอนนี้ประชาชนของข้ายังแทบไม่มีเนื้ออะไรให้กิน แต่ต่อไปจะต้องค่อยๆ ดีขึ้นแน่นอน”
เปโรถอนใจโล่งอก คราวนี้เขารู้แล้วว่าควรจะต่อบทอย่างไร เขาแสดงความเห็นด้วยและมอบคำอวยพรอย่างที่ทำมาตลอด แม้ใจเขาจะไม่คิดอย่างนั้นก็ตาม ให้ประชาชนมีเนื้อกินหรือ เพ้อเจ้อทั้งเพ แม้แต่เกรย์คาสเซิลยังทำไม่ได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับดินแดนห่างไกลความเจริญอย่างเมืองชายแดน
..............................


บทที่ 14 ความสามารถ
“ฝ่าบาท ทรงประสงค์ให้กำแพงเมืองสูงและกว้างเท่าไรพ่ะย่ะค่ะ”
“อย่างน้อยสูงสิบห้าฟุต กว้างหกฟุต พอให้คนสี่คนเดินเรียงแถวหน้ากระดานได้” โรแลนด์แอบพยักหน้า มืออาชีพทำงานกันอีกแบบจริงๆ เริ่มต้นจากการถามข้อมูลทางเทคนิคก่อน จากนั้นจึงกำหนดแผนงานก่อสร้าง
“หากจะให้ตัวกำแพงมั่นคงก็ต้องขุดร่องที่ลึกเท่าความสูงคน นอกจากนี้ถ้ากำแพงด้านบนกว้างหกฟุต สูงสิบห้าฟุตล่ะก็ ความกว้างด้านล่างก็ต้องเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า” คาร์ลตอบอย่างรวดเร็ว “เช่นนี้แค่งานขุดร่องก็ต้องใช้คนมหาศาลแล้ว ฝ่าบาท หากทรงหาคนให้กระหม่อมได้สักร้อยห้าสิบคน กระหม่อมคงขุดร่องนี้เสร็จก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะมาถึงได้”
“แค่ร่องน้ำป้องกันสัตว์อสูรไม่ได้หรอก” โรแลนด์ไม่แสดงท่าทีใดๆ
“จริงของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ แต่ถ้าจะก่อตัวกำแพงด้วยก็ต้องใช้เวลาถึงสามปี หากฝ่าบาททรงประสงค์เพียงป้องกันสัตว์อสูร พวกเราอาจไม่ต้องใช้กำแพงสูงขนาดนั้้นก็ได้พ่ะย่ะค่ะ เอาแค่ประมาณสิบสองฟุตก็ใช้ได้แล้ว ความกว้างลดลงไปสักหนึ่งในสาม ส่วนฐานก็ลดลงเหลือหกฟุต แล้วก็ขุดร่องพร้อมๆ กับก่อตัวกำแพงไปในเวลาเดียวกัน เพิ่่มคนงานขึ้นเป็นสองร้อยคน...เช่นนี้กระหม่อมก็จะสร้างกำแพงเมืองได้เสร็จก่อนที่เดือนแห่งปีศาจปีหน้าจะมาถึงพ่ะย่ะค่ะ”
คาร์ลหยุดไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมต้องเรียนตามตรง ฝ่าบาท เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมแก่การก่อสร้าง หากพวกเราก่อตัวกำแพงได้ไม่ทันเวลา ต่อให้ร่องถูกขุดไว้พร้อมแล้ว แต่ถ้าต้องแช่หิมะตลอดฤดูหนาวก็ไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนั้นฝ่าบาทจะทรงเสียเวลาและกำลังคนมากขึ้นในการทำความสะอาดและทำให้ร่องอ่อนตัว แล้วก็ต้องขุดร่องให้ลึกขึ้นอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วหากให้กำแพงสูงสิบสองฟุต กว้างสี่ฟุตตามที่เจ้าว่า เจ้าต้องใช้เวลาขุดนานเท่าไร”
“น่าจะประมาณหนึ่งเดือนครึ่งพ่ะย่ะค่ะ” คาร์ลตอบ
“เช่นนั้นก็ทำตามแผนนี้ ขุดร่องและก่อกำแพงไปพร้อมกัน สร้างให้เสร็จก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะมาถึง” โรแลนด์โบกมือห้ามคาร์ลที่ทำท่าจะพูด “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเรื่องอะไร ลองดูสิ่งนี้ก่อน นี่คือผลงานชิ้นล่าสุดจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุของเกรย์คาสเซิล”
เขาไม่มีเวลามาโบกปูนให้ช่างหินดูอีกครั้ง เพียงแต่นำอิฐที่ติดกันสองก้อนนั้นมาให้เขาดู โชคดีที่ไม่ค่อยมีใครกล้าขัดใจเจ้าชายนัก เมื่อคาร์ลได้ยินว่าน้ำยาเชื่อมหินที่เรียกว่าซีเมนต์นี้สามารถเปลี่ยนจากของเหลวเป็นของแข็งได้ภายในเวลาเพียงข้ามคืน ซ้ำยังมีแรงยึดเกาะสูงมากด้วยนั้น ใบหน้าเขาก็ผุดแววตกใจระคนเหลือเชื่อ
เขาซึ่งอุทิศกว่าครึ่งชีวิตให้แก่สหภาพช่างหินย่อมตระหนักได้ว่าการคิดค้นครั้งนี้ยิ่งใหญ่เพียงไร นอกจากจะยึดหินได้แล้ว มันยังสามารถปั้นเป็นรูปทรงต่างๆ ได้ตามใจ เปรียบได้กับวัตุดิบหินที่ไม่ต้องตัดแต่งหรือขัดเงาใดๆ ก็มีรูปทรงได้ตามต้องการ สามารถตัดขั้นตอนการแปรรูปที่เปลืองทั้งแรงและเวลาได้ทันที ไม่ว่าจะสร้างอะไรก็รวดเร็วทันใจ เท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตื่นเต้นได้แล้ว!
โรแลนด์มองสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถามอีกครั้ง “เป็นอย่างไร เจ้าคิดว่าเวลาสามเดือนพอหรือไม่”
เสียงของคาร์ลสั่นเล็กน้อย “หากสิ่งที่ฝ่าบาทตรัสมาเป็นความจริง ไม่สิ กระหม่อมหมายถึง...หากสำนักเล่นแร่แปรธาตุบรรยายสรรพคุณของสิ่งนี้ไว้ไม่ผิดแล้ว กระหม่อม...กระหม่อมก็ยินดีจะลองดูสักครั้งพ่ะย่ะค่ะ”
“ดีมาก ข้าจะให้คนเขียนวิธีใช้ซีเมนต์อย่างละเอียดให้เจ้า หากเจ้าต้องการอะไรเพิ่มก็บอกผู้ช่วยเจ้ากรมของข้าได้เลย” โรแลนด์ยิ้ม “คาร์ล ตอนนี้เจ้าเป็นสมาชิกคนหนึ่งของสำนักงานเมืองแล้วนะ”
กว่าโรแลนด์จะได้พบนาน่าก็เป็นเวลาบ่ายของวันต่อมา สาวน้อยมองอันนาอย่างงุนงง เธอขยำชายเสื้ออยู่เป็นนานก่อนจะพูดว่า “ข้า...ตายแล้วหรือนี่”
ตอนที่เห็นเธอครั้งแรกนั้น โรแลนด์ต้องยอมรับว่า พลังของแม่มดไม่เพียงแต่มอบความสามารถอันน่าอัศจรรย์ใจให้พวกเธอ แต่ยังเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์และบุคลิกของพวกเธอด้วย เธอกับอันนาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทว่ากลับมีเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ด้วยกันทั้งคู่ ความรู้สึกนี้ไม่เกี่ยวกับอายุหรือสภาพความเป็นอยู่ เห็นได้จากตอนที่อันนารอความตายอยู่ในคุก เธอก็ยังเปล่งประกายออกมาอย่างเจิดจ้า พอเขาค้นความทรงจำดูก็พบว่าตัวเองไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้จากใครมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นโสเภณีตามหัวถนนในเกรย์คาสเซิลหรือสตรีสูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี หากจะอธิบายให้เห็นภาพก็คือ หากจับแม่มดมายืนเทียบกับผู้หญิงพวกนี้แล้ว พวกเธอก็เปรียบเสมือนสีสันที่เด่นชัดอยู่ในรูปขาวดำ
คาร์ลซึ่งพาเธอมาที่นี่ถอยออกไปอย่างรู้งาน ในสวนดอกไม้หลังปราสาทจึงเหลือเพียงโรแลนด์ อันนา และนาน่า
“เจ้ายังไม่ตาย อันนาเองก็มีชีวิตอยู่” โรแลนด์กลั้นหัวเราะ “ข้าคือเจ้าชายลำดับที่สี่ โรแลนด์ วิมเบิลดัน และเจ้าคือ...”
“นาน่า ไพน์” พอได้ยินว่าตัวเองยังไม่ตาย ใบหน้าของสาวน้อยก็ดูสดชื่นขึ้นมาทันที เธอวิ่งไปพูดคุยอันนาเจื้อยแจ้ว ไม่สนใจฐานะเจ้าชายแห่งเกรย์คาสเซิลของโรแลนด์เลย โรแลนด์ย่อมไม่ถือสาสาวน้อยวัยสิบสี่สิบห้าปีอยู่แล้ว เขานั่งลงข้างโต๊ะกลม รินเบียร์ให้ตัวเอง มองดู ‘ช่วงเวลาปกติ’ ของแม่มดทั้งสองอยู่ข้างๆ
อันนาดูไม่คุ้นเคยกับความเป็นกันเองของอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด นาน่าพูดเป็นสิบประโยค เธอถึงจะขานตอบออกมาสักคำ จะว่าไปแล้วอันนาเองก็อายุไม่ห่างกันเท่าไรเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวคนโต โรแลนด์อดคิดไม่ได้ว่า หากเธอโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วจะสวยสะกดตาขนาดไหน
จนกระทั่งนาน่าเริ่มพูดช้าลง เขาถึงได้กระแอมถามว่า “คุณหนูไพน์ ได้ยินอาจารย์เจ้าบอกว่าเจ้าตื่นรู้ขึ้นมาเป็นแม่มดหรือ”
เมื่อเทียบกับคำว่า ‘ใฝ่ต่ำ’ ไปเป็นแม่มดอย่างที่คนจำนวนมากพูดแล้ว โรแลนด์ชอบคำว่าตื่นรู้มากกว่า เขาไม่ได้ใสซื่อขนาดที่คิดว่าแม่มดทุกคนเป็นกระดาษขาวไร้มลทิน คนชั่วที่ได้รับพลังวิเศษแล้วมีแต่จะยิ่งเป็นภัยร้ายแรง พลังวิเศษก็เปรียบได้กับอาวุธ มันสามารถสร้างความรุนแรงได้ และสามารถต้านทานความรุนแรงได้ สำคัญที่ว่าอาวุธนั้นอยู่ในมือของใคร บางทีข่าวลือเรื่องความชั่วร้ายของแม่มดที่ศาสนจักรพร่ำบอกอาจมีมูลความจริงก็ได้ แต่หากจะเหมารวมว่าแม่มดทุกคนเป็นคนชั่วก็ดูจะอยุติธรรมจนเกินไป
นาน่าชะงักไปก่อนจะถามเสียงเบา “ฝ่าบาทจะทรงแขวนคอหม่อมฉันหรือไม่เพคะ”
“ไม่ ไม่แน่นอน คนที่จะถูกแขวนคอน่ะมีแต่นักโทษคดีอุกฉกรรจ์เท่านั้น เจ้าไม่ใช่ อันนาก็ไม่ใช่ ดังนั้นเจ้าอย่ากังวลไปเลย”
เธอสูดหายใจแล้วพยักหน้า “หม่อมฉันเองก็ไม่แน่ใจ...อาจารย์บอกว่า แม่มดถูกปีศาจล่อลวงแล้วถึงได้รับพลังจากปีศาจ แต่ แต่ว่าหม่อมฉันยังไม่เคยเห็นปีศาจเลยเพคะ”
“เจ้ารู้ตัวเมื่อไรว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นๆ”
“น่าจะสักประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนเพคะ” นาน่าพึมพำ “หม่อมฉันเห็นนกตัวหนึ่งขาหัก แล้วก็รู้สึกอยากช่วยมันมาก จากนั้น...ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งออกมาจากมือหม่อมฉัน”
“อะไรบางอย่างพุ่งออกมาอย่างนั้นหรือ” โรแลนด์ซัก “แล้วหลังจากนั้นเล่า”
“เอ่อ...มันก็โอบล้อมอยู่รอบๆ นกตัวนั้นเหมือนกับน้ำเหนียวๆ” นาน่าเอียงศีรษะคิด “จากนั้นขาของนกก็หายเป็นปกติเพคะ”
หรือว่าพลังของเธอจะเป็นเภทเยียวยา โรแลนด์ใจเต้นตึกตัก เขารู้ดีว่าความสามารถนี้มีค่ามากแค่ไหน...
ในยุคที่ไม่มียาปฏิชีวนะ ไม่มีวิทยาการทางการแพทย์สมัยใหม่ และผู้คนสามารถเสียชีวิตได้ง่ายๆ จากการบาดเจ็บหรือติดเชื้อนี้ การสมานบาดแผลที่รวดเร็วเทียบได้กับการต่อชีวิตออกไป ความสามารถนี้อาจไม่มีบทบาทในการขับเคลื่อนความเจริญมากนัก ทว่ามันมีค่ามหาศาลต่อชีวิตมนุษย์แต่ละคน
เขาเดินไปที่ประตู แล้วให้อัศวินที่เฝ้าอยู่ด้านนอกไปหานกมาหนึ่งตัว หากพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง ไม่แน่ว่าเขาอาจจะอาศัยสิ่งนี้มาเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการกดขี่แม่มดอย่างไร้ความปรานีที่เมืองชายแดนได้
........................................


บทที่ 24 แผนพัฒนา
ตอนที่โรแลนด์ตื่นขึ้นมาตอนเช้า คนที่มาปรนนิบัติเขาไม่ใช่ไทร์ แต่เป็นสาวใช้สูงวัยอีกคน
พอเดินออกจากห้องนอน ก็เห็นหัวหน้าอัศวินคาร์เตอร์กำลังรอเขาอยู่นอกประตูแล้ว
“ฝ่าบาท กระหม่อมจำเป็นต้องแจ้งข่าวร้ายแก่ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดเสียงขรึม “หัวหน้าสาวใช้ของฝ่าบาทเสียชีวิตลงเมื่อคืนพ่ะย่ะค่ะ”
“อะไรนะ” โรแลนด์หนังตากระตุก ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาแบบนี้ ทว่าลึกๆ ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี อย่างไรเสียคนคนนี้ก็ตายเพราะเขา
“นางพลัดตกลงไปจากระเบียงพ่ะย่ะค่ะ สถานที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ทหารยามก็ไม่เห็นคนนอกเข้าออก...ดังนั้นจึงสันนิษฐานว่านางน่าจะพลัดตกลงมาเอง เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุพ่ะย่ะค่ะ”
อัศวินรายงานผลการตรวจสอบ สายตาที่มองโรแลนด์ดูประหลาดน้อยๆ โรแลนด์ย่อมรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร ตอนอยู่ที่เกรย์คาสเซิล ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าชายตัวจริงพยายามจะข่มขืนไทร์อยู่หลายครั้ง ในยุคนี้ เจ้าชายอาจมีความสัมพันธ์กับสาวใช้ข้างกายได้เป็นเรื่องปกติ เพราะเดิมทีกิจกรรมบันเทิงก็ไม่มีมากอยู่แล้ว ชีวิตกลางคืนก็ไม่มี กินข้าวอิ่มเแล้วไม่มีอะไรทำก็ต้องทำเรื่องอย่างว่า และนอกจากจะทำกับคู่ของตัวเองแล้ว ระหว่างเจ้าชายกับขุนนางชั้นสูงยังมีการแลกคู่นอนกัน หรือกระทั่งจัดงานเลี้ยงเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ดังนั้น เรื่องราวความเละเทะในหมู่ชนชั้นสูงจึงไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นสนุกๆ
ตั้งแต่เจ้าชายมาอยู่ที่นี่ก็นับว่าสำรวมพฤติกรรมลงมาก มิหนำซ้ำหลังจากที่กลายเป็นโรแลนด์คนปัจจุบันแล้วก็ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงเลย...เพราะนอกจากไทร์แล้ว สาวใช้คนอื่นๆ ก็ไม่น่าพิศมัยเอาจริงๆ นอกจากนี้พอย้อนเวลามาก็มาเจอเดือนแห่งปีศาจอีก สมองเขาจึงแทบจะมีแต่แผนสร้างเมืองเพียงอย่างเดียว ยังไม่เคยมีโอกาสดื่มด่ำชีวิตรักอันหอมหวานอย่างชนชั้นสูงด้วยซ้ำ
“น่าเสียดายจริง” โรแลนด์แสร้งทำท่าเสียดาย “อย่างนั้นก็ให้สาวใช้คนที่ปรนนิบัติข้าเมื่อเช้าจัดการเรื่องไทร์แล้วกัน นางเป็นหัวหน้าสาวใช้คนใหม่”
คาร์เตอร์พยักหน้า โค้งคำนับแล้วจากไป
โรแลนด์เพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก็เห็นไนติงเกลที่นั่งอยู่บนโต๊ะไม้แดง
“ถามได้ความอะไรหรือไม่”
“ไม่ได้อะไรทั้งนั้นเพคะ พอนางเห็นข้าก็ชิงฆ่าตัวตายแล้ว” น้ำเสียงเธอเจือแววผิดหวัง “นางไวมากจริงๆ ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว”
“เจ้าไม่ได้คุมตัวนางไว้หรือ” โรแลนด์เดินวนรอบอีกฝ่ายก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้
“หม่อมฉันมัดนางไว้แล้วเพคะ” ไนติงเกลโน้มตัวมาใกล้เขา “แต่ใครจะรู้ว่านางจะซ่อนยาพิษไว้ในปาก หม่อมฉันเลยต้องจัดฉากให้เหมือนอุบัติเหตุแทน”
“ข้านึกว่าเจ้าจะมีประสบการณ์มากเสียอีก เช่นนี้ยังกล้ารับค่าตอบแทนอีกหรือ”
“อ๊ะ อย่าตรัสเช่นนี้สิเพคะ แม้หม่อมฉันจะไม่ได้ข้อมูลอะไรจากปากนาง แต่ก็ใช่ว่าหม่อมฉันจะกลับมามือเปล่า” ไนติงเกลหัวเราะเบาๆ วางกระดาษที่พับอย่างเรียบร้อยลงบนโต๊ะ “หม่อมฉันเจอสิ่งนี้ในห้องนางเพคะ”
โรแลนด์คลี่กระดาษออก มันคือจดหมายจากครอบครัว คนส่งจดหมายเรียกไทร์ว่าพี่สาว เนื้อหาพูดคุยถึงเรื่องทั่วๆ ไป แต่เขาสังเกตว่าอีกฝ่ายพูดถึงทะเลอยู่บ่อยครั้ง เช่นว่าทิวทัศน์ริมทะเลสวยมาก เธอชอบมองพระอาทิตย์ตกจากชายหาดอะไรพวกนั้น ตอนท้ายจดหมายยังถามพี่สาวด้วยว่าเมื่อไรจะได้กลับมา เธอคิดถึงพี่สาวมาก โรแลนด์นึกถึงดินแดนในปกครองของพี่น้องตัวเอง ก่อนจะพูดอย่างไม่แน่ใจ “พี่สามแห่งท่าเรือเคลียร์วอเตอร์หรือ”
“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น เมืองของพระเชษฐาทั้งสองของฝ่าบาทมองไม่เห็นทะเลนี่เพคะ จากการสันนิษฐานของหม่อมฉัน เจ้าหญิงลำดับที่สาม การ์เซีย วิมเบิลดัน คงจะทรงจับน้องสาวนางเป็นตัวประกัน แล้วใช้นางเป็นหมากในมือมากกว่า นางฆ่าตัวตายอย่างเด็ดขาดขนาดนั้นแสดงว่าแผนนี้ถูกเตรียมไว้ก่อนแล้ว หรือก็คือ ก่อนหน้าที่นางจะมาอยู่กับฝ่าบาท นางเคยผ่านการฝึกฝนมาแล้วอย่างน้อยสองถึงสามปี”
โรแลนด์ถอนใจเบาๆ ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทไม่สิ้นสุดง่ายๆ จริงๆ ต่อให้เขาไม่ร่วมชิงก็ไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัย เพื่อราชบัลลังก์แล้ว พี่น้องของเขาไม่คิดปรานีกันเลย ต่อไปก็คงจะมีเหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นอีกนั่นล่ะ
“อ๊ะ มีคนมา หม่อมฉันทูลลาเพคะ ฝ่าบาท”
ไนติงเกลเป่าลมใส่โรแลนด์อย่างยั่วเย้า แล้วหายตัวไปในอากาศอย่างรวดเร็ว
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น แต่การแสดงกลกลางวันแสกๆ แบบนี้ก็ยังทำให้โรแลนด์ตกใจอยู่ดี เขาลังเลสักครู่ ก่อนจะลองจิ้มนิ้วไปยังขอบโต๊ะที่ว่างลง ทว่านิ้วยื่นไปได้ครึ่งทางก็ถูกมือนิ่มๆ คว้าไว้ “ฝ่าบาท ทรงทำเช่นนี้อันนาจะเสียใจเอาได้นะเพคะ”
เอาล่ะ ดูเหมือนพลังของเธอจะเป็นการล่องหน ไม่ใช่หายตัว โรแลนด์คิด มิฉะนั้นคงน่ากลัวมาก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก “ฝ่าบาท กระหม่อมบารอฟพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์เก็บนิ้ว ปรับสีหน้าให้นิ่งสงบดังเดิม “เข้ามา”
ผู้ช่วยเจ้ากรมหอบเอกสารกองใหญ่เข้ามาในห้องทำงาน ยังไม่ทันนั่งเรียบร้อยก็เริ่มรายงานผลการบริหารงานในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา โรแลนด์เองก็รวบรวมสมาธิ ฟังเขาบรรยายอย่างตั้งอกตั้งใจ จากการได้พบเห็นอะไรมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่า เขาพบว่าตัวเองเริ่มตามจังหวะของอีกฝ่ายทันแล้ว ไม่ได้มึนงงสับสนเหมือนตอนแรกเริ่ม
สรุปแล้ว สถานะทางการเงินของเมืองชายแดนดีขึ้นในระดับหนึ่ง สาเหตุหลักเพราะขายแร่และพลอยดิบให้เมืองวิลโลว์ได้เงินมาเกือบสองร้อยเหรียญทอง เงินก้อนนี้หลังจากหักค่าอาหารและจ่ายค่าแรงแล้ว ยังมีเหลืออีกเก้าสิบกว่าเหรียญทอง
บารอฟเองก็ตื่นเต้นดีใจมาก เมื่อมีเงินเก็บในมือ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวแล้ว
แต่โรแลนด์ไม่ยอมให้เขาว่างงานเลย “ข้าจะคัดชาวเมืองสักกลุ่มมาต่อสู้กับสัตว์อสูร พวกเขาจะต้องถูกฝึกตั้งแต่ตอนนี้ คนฝึกก็คือหัวหน้าอัศวินของข้าเอง ไว้ข้าจะคุยรายละเอียดปลีกย่อยกับเขาอีกที ส่วนเจ้าไปทำแผนจัดซื้อมาให้ข้า คนพวกนี้ต้องมีทวนและเกราะหนังที่แข็งแรง รวมทั้งเสื้อผ้าฤดูหนาวสำหรับผลัดเปลี่ยนคนละสองชุดด้วย”
“ฝ่าบาท เอ่อ...ตามธรรมเนียมปกติแล้ว พวกเราก็แค่เกณฑ์คนไปรบชั่วคราวไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“กองทัพที่ลงสนามรบโดยไม่ผ่านการฝึกฝนก็ไม่ต่างอะไรจากกลุ่มคนสะเปะสะปะ พวกสัตว์อสูรจะกลัวพวกเราแค่เพราะคนเยอะหรือ เกิดแพ้ขึ้นมาจะยุ่งยากกว่าเดิมเปล่าๆ”
“นี่ฝ่าบาททรงดำริจะอยู่รักษาเมืองชายแดนจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” บารอฟถามอย่างลังเล
“หากรักษาไม่อยู่จริงๆ ก็ต้องถอย แต่ข้าไม่คิดว่าพวกเราจะรับมือสัตว์อสูรกลายพันธุ์เพียงไม่กี่ตัวไม่ได้”
“แต่หากทำตามแผนของฝ่าบาทก็ต้องใช้เงินอีกก้อนใหญ่”
ท่าทางขี้เหนียวของอีกฝ่ายทำให้โรแลนด์หัวเราะ “แต่งานนี้จำเป็นต้องใช้ เจ้ารีบไปจัดการเถอะ”
ในคลังส่วนตัวของเขายังมีเงินอีกสามร้อยกว่าเหรียญทอง หลักๆ ใช้ในการก่อสร้างกำแพงเมือง เงินค่าสั่งทำวัสดุและชิ้นส่วนเครื่องจักรไอน้ำก็ควักจากกระเป๋าตัวเองเหมือนกัน เครื่องแรกใช้เงินไปประมาณยี่สิบเหรียญทอง และเขาก็ยังต้องการเพิ่มอีกสามเครื่องเป็นอย่างน้อย
เครื่องจักรไอน้ำผลักดันให้เกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่หนึ่งก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเครื่องจักรไอน้ำคือการปฏิวัติอุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ ประเทศอังกฤษเจริญถึงขั้นต้องการกำลังขับเคลื่อนใหม่ๆ มาแทนที่แรงงานคนและสัตว์เพื่อเพิ่มผลผลิตให้เหมือง หลังจากวัตต์พัฒนาเครื่องจักรไอน้ำแล้วก็ได้รับรายการสั่งซื้อจำนวนมหาศาล กำลังขับเคลื่อนชนิดใหม่นี้แพร่หลายไปสู่อุตสาหกรรมชนิดต่างๆ ภายในระยะเวลาสั้นๆ
เมืองชายแดนในเวลานี้ไม่มีพื้นฐานสำหรับการปฏิวัติอุตสาหกรรมแม้แต่น้อย หรืออาจเรียกได้ว่าไม่มีอุตสาหกรรมด้วยซ้ำ ดังนั้น โรแลนด์จึงไม่ได้หวังจะโกยเงินเป็นกอบเป็นกำจากการขายเครื่องจักรไอน้ำ เขาเพียงแต่อยากนำเครื่องจักรชนิดนี้เข้าไปขนแร่และบดหินในเหมืองเนินเขาทิศเหนือเท่านั้น หลังจากเหมืองเพิ่มปริมาณการผลิตได้แล้ว จึงค่อยขยายขอบเขตการใช้งานของมัน เป็นการส่งเสริมการพัฒนาอุตสาหกรรมจากบนลงล่าง
........................................


บทที่ 20 ไนติงเกล
“พระทัยเย็นไว้เพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้มีเจตนาจะทำร้ายฝ่าบาท หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อเจรจากับฝ่าบาทเท่านั้น”
ให้ตายเถอะ นี่เรียกว่าวิธีขอเจรจาอย่างนั้นหรือ โรแลนด์กลืนน้ำลายก่อนจะหันหลังกลับไปช้าๆ เมื่อถูกข่มขู่ด้วยกริช เขาจึงต้องยอมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการ
ใต้แสงเทียนสลัว โรแลนด์เห็นตัวอีกฝ่ายแล้ว...เธอกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ทั้งร่างเธอถูกปกคลุมอยู่ใต้ชุดคลุม ศีรษะสวมหมวกซึ่งเย็บติดกับชุด ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง แสงเทียนลากเงาเธอไปทาบบนกำแพงด้านหลัง กินพื้นที่กำแพงไปกว่าครึ่ง
“เจ้าเป็นใคร”
“หม่อมฉันไม่มีชื่อเพคะ พวกพี่้น้องเรียกหม่อมฉันว่า ‘ไนติงเกล’ ” เธอลุกขึ้น ยกชายชุด แล้วทำท่าถอนสายบัว แสดงความเคารพอย่างชนชั้นสูง “ก่อนอื่น หม่อมฉันต้องขอบพระทัยฝ่าบาทอย่างยิ่ง เจ้าชายโรแลนด์ วิมเบิลดัน”
ขอบคุณหรือ โรแลนด์สังเกตเห็นประกายแปลกตาที่สะท้อนออกมาจากชุดอีกฝ่ายใต้แสงเทียน สามเหลี่ยมเรียงกันสามอัน แล้วก็รูปดวงตา...ดูเหมือนเขาจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
... ‘ลวดลายบนนั้น...คือรูปภูเขาศักดิ์สิทธิ์และดวงตาปีศาจ มันคือสัญลักษณ์ของสมาคมแม่มดพ่ะย่ะค่ะ’
สมองเขาพลันผุดคำพูดของบารอฟ “เจ้า...เป็นแม่มด!?”
“หึๆๆ” เธอส่งเสียงหัวเราะเบาๆ อยู่สักครู่ “ฝ่าบาททรงพระปรีชาจริงๆ นั่นล่ะ”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายยืนยันตัวตน โรแลนด์ก็แอบโล่งอก ขอแค่ไม่ใช่นักฆ่าที่บรรดาพี่น้องของเขาส่งมาก็พอ “เจ้ามาที่เมืองกันดารแห่งนี้เพื่อช่วยแม่มดที่เหมืองเนินเขาทิศเหนือหรือ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไปได้ข่าวมาจากไหน แต่มาเอาป่านนี้สายเกินไปหน่อยกระมัง หากข้าคิดแขวนคอนางจริงๆ นางคงตายไปนานแล้ว”
“หม่อมฉันรู้ และหากฝ่าบาททรงทำเช่นนั้นจริงๆ หม่อมฉันคงทำมากกว่าแค่พูดคุยกับฝ่าบาท...” ไนติงเกลนั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง “ทางสมาคมไม่ชอบให้สมาชิกเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับการเมืองการปกครอง แต่หม่อมฉันก็ไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไร การสังหารเจ้าชายเพราะแม่มดเพียงคนเดียวดูจะทารุณเกินไป หากแต่การทิ้งความประทับใจเล็กๆ น้อยๆ ให้ฝ่าบาทคงอยู่ในขอบเขตที่หม่อมฉันพอกระทำได้”
อีกฝ่ายข่มขู่อย่างเปิดเผย แต่โรแลนด์กลับรู้สึกเบาใจ “นางสบายดี”
“หม่อมฉันรู้ นอกจากนางแล้วยังมีสาวน้อยที่ชื่อนาน่าอีกคน” เธอพยักหน้า “หม่อมฉันมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท หม่อมฉันเห็นทุกสิ่งที่ฝ่าบาททรงทำ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ทรงรังเกียจแม่มดอย่างคนทั่วไป แต่ไม่ว่าอย่างไร หม่อมฉันต้องขอขอบพระทัยฝ่าบาทในนามของสมาคม”
“ตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว...” โรแลนด์ปาดหน้าผาก มิหนำซ้ำยัง ‘เห็นทุกสิ่งที่ฝ่าบาททรงทำ’ หรือว่านางสะกดรอยตามเขามาตลอด ทว่าเขากลับไม่ได้รู้ตัวเลย “เอาล่ะ เจ้าบอกว่าอยากเจรจากับข้า คงไม่ได้มาแค่กล่าวขอบคุณกระมัง”
“ทรงยืนตรัสกับหม่อมฉันเช่นนี้ ไม่ทรงเมื่อยหรือเพคะ” เธอพูดพลางดึงหมวกลง “เชิญฝ่าบาทเสด็จมาตรงนี้ดีกว่า หม่อมฉันหน้าตาไม่น่ากลัว ไม่ทำให้ฝ่าบาทตกพระทัยแน่นอน”
ไม่เพียงแต่ไม่น่ากลัวเท่านั้น แต่เรียกได้ว่าสวยมากทีเดียว พริบตาที่หมวกถูกดึงออกนั้น ผมลอนทองของไนติงเกลก็สยายลงมาราวกับน้ำตก ประกายสีทองค่อยๆ เรืองแสงอยู่ใต้แสงเทียน จมูกของเธอโด่งสวย ดวงตาดูสดใสมีชีวิตชีวา ใบหน้าของเธอกำจายเสน่ห์อย่างสาวสะพรั่ง แตกต่างจากอันนาและนาน่าที่ยังเจือความไร้เดียงสา แม้ว่าแสงที่มัวสลัวทำให้เขาพิจารณาหน้าเธอได้ไม่ชัด ทว่าเงาที่เต็มไปด้วยมิติซับซ้อนบนใบหน้านั้นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความงามของเธอได้แล้ว
โรแลนด์ก้าวช้าๆ ไปนั่งลงที่ข้างเตียง ใช่ว่าความสวยของอีกฝ่ายทำให้เขาลืมนึกถึงอันตรายไป แต่เพราะเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ
“เจ้าว่ามาเถอะ”
“จริงดังคาด ฝ่าบาทไม่ทรงกลัวหม่อมฉัน” เสียงของหญิงสาวคล้ายกับเจือแววดีใจ “ฝ่าบาทไม่ทรงเหมือนกับพวกที่หม่อมฉันเคยเจอ...พวกเขาเกลียดพวกหม่อมฉันเพราะพวกเขากลัวพวกหม่อมฉัน หม่อมฉันมองเห็นความกลัวได้จากนัยน์ตาพวกเขา แต่ฝ่าบาท...” เธอยื่นมือออกมา ลูบใบหน้าโรแลนด์ “ทรงมีเพียงความสงสัยเท่านั้น”
โรแลนด์กระแอมอย่างขัดเขินก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี เดี๋ยวก่อน บรรยากาศอย่าเพิ่งเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ได้ไหม เมื่อครู่นี้ยังเป็นแนวไล่ล่าลอบสังหารอยู่เลย ทำไมอยู่ดีๆ กลายเป็นแนวโรแมนติกชวนใจเต้นไปได้
โชคดีอีกฝ่ายเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว “หม่อมฉันมาที่เพื่อบอกฝ่าบาทว่า หม่อมฉันจะพาตัวอันนากับนาน่าไปเพคะ”
“ไม่ได้!” โรแลนด์ตกใจโพล่งออกไปทันที แต่แล้วก็เริ่มกังวลว่าตัวเองปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้อาจทำให้อีกฝ่ายโมโหได้ จึงรีบพูดต่อว่า “พวกนางอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ไม่มีใครทำร้ายพวกนางได้ อีกอย่าง เจ้าจะพานางพวกไปไหน ไม่มีที่ไหนปลอดภัยไปกว่าที่นี่แล้ว”
“หม่อมฉันจะพาพวกนางไปที่สมาคม ที่นั่นคือบ้านของพวกนาง” ไนติงเกลไม่โกรธที่เขาปฏิเสธ เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “สมาชิกของสมาคมจะเป็นเพื่อนร่วมทางของพวกนาง ไม่มีการดูถูก ไม่มีการกลั่นแกล้ง...และพวกนางก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวเอง”
“สมาคมแม่มดอยู่ที่ไหน พวกเจ้าไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งหรือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อนทหารของข้าพบจุดตั้งค่ายของพวกเจ้าในป่าเร้นลับ รอยเท้าของพวกเจ้ามุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ...ทางทิศเหนือมีอะไร มีแต่ภูเขาใหญ่ไร้ขอบเขต!”
“ฝ่าบาทตรัสถูกแล้วเพคะ ตอนนี้สมาคมกำลังอยู่ที่ใดที่หนึ่งในเทือกเขาสิ้นวิถี ที่นั่นปลอดภัยสำหรับแม่มดแน่นอน”
“ใช้ชีวิตกลางป่ากลางเขาเหมือนคนป่าจะปลอดภัยได้อย่างไร มีน้ำสะอาดหรือไม่ มีอาหารเพียงพอหรือไม่ มีที่นอนอุ่นๆ หรือไม่ แล้วอีกอย่าง เดือนแห่งปีศาจก็ใกล้จะมาถึงเต็มที ดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดถือเป็นพื้นที่อันตราย พวกเจ้าคิดจะทำอะ...” พอพูดถึงตรงนี้โรแลนด์ก็ชะงักไป ช้าก่อน บารอฟเคยพูดไว้ว่าอย่างไรนะ ‘แม่มดจะพบความสงบสุขที่แท้จริงได้ก็ต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ทางสมาคมหมายจะรวบรวมแม่มดให้เป็นกลุ่มเป็นก้อน แล้วออกตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน’ ให้ตายเถอะ หรือว่า... “พวกเจ้าคิดจะตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในเทือกเขาสิ้นวิถีอย่างนั้นหรือ”
“โปรดประทานอภัยที่หม่อมฉันไม่อาจตอบฝ่าบาทได้” ไนติงเกลยิ้มขื่นมๆ ทว่าสีหน้าของเธอบอกโรแลนด์อย่างชัดเจนแล้วว่าเขาเดาถูก
“เช่นนั้นข้าไม่มีวันรับปากเด็ดขาด” โรแลนด์ปฏิเสธเสียงแข็ง “อีกสองเดือนหลังจากนี้ สัตว์อสูรจะเข้าครอบครองพื้นที่นอกเมืองทั้งหมด พวกเจ้าอยู่ในภูเขาอาจหลบคนได้ แต่หลบสัตว์อสูรไม่ได้ เอาอย่างนี้แล้วกัน ไว้พวกเจ้าค่อยไปหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทีหลัง มาหลบฤดูหนาวที่เมืองชายแดนกันก่อน หมดฤดูหนาวเมื่อไรค่อยไปหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่สาย”
คราวนี้ไนติงเกลกลายเป็นฝ่ายตกตะลึงแทน “ให้ย้ายสมาคมมาที่นี่หรือเพคะ ฝ่าบาท...ทรงเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ” เธอคิดสักครู่ก่อนจะส่ายศีรษะในที่สุด “ฝ่าบาท แม้ฝ่าบาทจะไม่ทรงกลัวแม่มด แต่ชาวเมืองของฝ่าบาทยังกลัวอยู่ เพียงพวกเราเผยตัวต่อหน้าสาธารณชน สมุนของศาสนจักรก็จะปรากฏตัวขึ้นทันที”
หากพวกชาวเมืองผ่านพ้นเดือนแห่งปีศาจมาได้อย่างปลอดภัยด้วยการช่วยเหลือจากแม่มดแล้ว พวกเขาก็จะรู้ว่าพวกนางไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ทว่าโรแลนด์ยังไม่ทันอ้าปากพูด อีกฝ่ายก็ขัดขึ้นเสียก่อน “นอกจากนี้ หม่อมฉันยังมีอีกเหตุผลที่ต้องการพาพวกนางไปเพคะ อันนาใกล้จะบรรลุนิติภาวะแล้ว”
“บรรลุนิติภาวะหรือ”
“ถูกต้องเพคะ” ไนติงเกลอธิบายต่ออย่างสงบราวกับมองเห็นข้อสงสัยในใจโรแลนด์ “การบรรลุนิติภาวะคืออุปสรรคใหญ่ที่แม่มดทุกคนต้องข้ามผ่าน ยิ่งเป็นแม่มดเร็วเท่าไร ก็ยิ่งเอาชนะอุปสรรคได้ยากเท่านั้น ฝ่าบาท ทรงรู้หรือไม่เพคะว่าเหตุใดพวกเราจึงถูกมองว่าเป็นร่างจำแลงของปีศาจ”
........................................


บทที่ 22 แถลงการณ์
วันรุ่งขึ้นหลังจากฝนหยุด เมืองชายแดนก็คึกคักขึ้นมาอีกครั้ง บริเวณลานเมืองมีชาวเมืองมาชุมนุมกันมากมาย กำลังรอฟังแถลงการณ์ของเจ้าชายท่ามกลางเสียงพูดคุยแซ็งแซ่
เพื่อแถลงการณ์ครั้งนี้ โรแลนด์แปะประกาศไว้บนกระดานประกาศล่วงหน้าหนึ่งวัน ใครก็ตามที่มาฟังเขาที่ลานเมืองจะได้รับข้าวต้มข้าวสาลีกับขนมปังครึ่งก้อน สำหรับชาวเมืองแล้ว นั่นไม่ต่างจากอาหารเที่ยงที่ได้มาเปล่าๆ เลย ดังนั้นจึงมีคนมาฟังเขาเยอะกว่าตอนที่มาดูนักโทษถูกแขวนคอเสียอีก
พอถึงเวลาใกล้เที่ยง โรแลนด์ก็เดินขึ้นเวทีที่สร้างไว้
เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มฝูงชนอันเนืองแน่นด้านล่าง หากจะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยคงเป็นการหลอกตัวเองเกินไป ก่อนหน้านี้สิ่งที่เขามีปฏิสัมพันธ์ด้วยมากที่สุดก็คือหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้แต่เวลาประชุมก็เป็นแค่คนปรบมืออยู่ล่างเวที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องขึ้นเวทีเอง
แต่เขาจำเป็นต้องทำ หากคิดจะรั้งทุกคนไว้ที่เมืองชายแดน เขาก็ต้องระดมกำลัง
โรแลนด์โบกมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนอยู่ในความสงบ
แม้จะแอบซ้อมอยู่หลายครั้ง แต่พอถึงเวลาขึ้นเวที ปากก็ยังคงแห้งผาก “สวัสดียามเที่ยง ประชาชนของข้า ข้าคือเจ้าชายลำดับที่สี่แห่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิล โรแลนด์ วิมเบิลดัน ข้าเรียกทุกคนมารวมตัวกันในเวลานี้เพราะมีข่าวสำคัญมาบอกทุกคน!”
“ทูตจากป้อมปราการลองซองมาที่นี่เมื่อสี่วันก่อน พวกเขามาเพื่อเจรจาเรื่องแร่ ทุกคนรู้ดี เมื่อหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ พวกเราเคราะห์ไม่ดีเกิดอุบัติเหตุเหมืองถล่มลงมา จนกระทั่งตอนนี้เหมืองก็ยังไม่สามารถฟื้นฟูการผลิตได้เหมือนเดิม ทำให้ในไตรมาสที่ผ่านมา พวกเรามีผลผลิตแร่เพียงสองเดือนเท่านั้น”
“ข้าได้อธิบายสถานการณ์ให้เขาฟังแล้ว และหวังว่าเขาจะยอมแจกจ่ายเสบียงในปริมาณที่เพียงพอให้เมืองชายแดนล่วงหน้าก่อน ส่วนแร่ที่ขาดไปทางเราจะคืนให้หลังจากพ้นฤดูหนาวไปแล้ว แต่เขาปฏิเสธ! ไม่มีทางใดที่จะเจรจากันได้อีก เขาปฏิเสธที่จะแจกเสบียงเพิ่ม...เหมือนเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน”
ฝูงชนส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าทุกคนยังจำเหตุการณ์ขาดแคลนเสบียงเมื่อสองปีก่อนได้แม่น
“ทว่าครั้งนี้เลวร้ายกว่ามาก โหรของเกรย์คาสเซิลบอกข้าว่าฤดูหนาวปีนี้จะยาวนานกว่าในอดีต เดือนแห่งปีศาจอาจกินเวลานานเกินสี่เดือน นั่นแปลว่า ครั้งนี้ทุกคนอาจต้องเผชิญภาวะขาดแคลนอาหารนานถึงสองเดือน เมื่อสองปีก่อน พวกเจ้าสูญเสียญาติมิตรไปมากมาย บางคนสูญเสียพี่น้อง บางคนสูญเสียบุตร ครั้งนี้ พวกเจ้ายังจะต้องสูญเสียอีกมากเท่าไร”
“ไม่! ฝ่าบาท ทรงช่วยพวกเราด้วย!” ข้างล่างมีคนตะโกนเสียงดัง จากนั้นก็มีเสียงตะโกนจำนวนมากดังตามมา “ฝ่าบาท ได้โปรดเถิด ทรงช่วยพวกเราด้วย!”
ดูเหมือนเขาจะคิดถูกจริงๆ ที่เตรียมหน้าม้าไว้ล่วงหน้า โรแลนด์ยกมือขึ้นหยุดเสียงเอะอะของฝูงชน “แน่นอนว่าข้าไม่มีทางทิ้งประชาชนของข้า ไม่แม้แต่คนเดียว! พวกเจ้าอาจไม่รู้ว่ามูลค่าของข้าวสาลีและขนมปังที่ป้อมส่งมาในแต่ละปีนั้น เทียบไม่ได้กับแร่ที่พวกเขาขนกลับไปแม้แต่น้อย หากอิงจากราคาท้องตลาดตอนนี้ ผลผลิตแร่เพียงสองเดือนก็สามารถแลกเสบียงได้ถึงครึ่งปี! ดังนั้นข้าจึงขายแร่ให้แก่พ่อค้าเมืองวิลโลว์ไป เรือขนเสบียงของพวกเขาใกล้จะมาถึงเมืองชายแดนเต็มที นอกจากขนมปังแล้ว ยังมีเนยแข็ง ไวน์น้ำผึ้ง และเนื้อแห้ง! ทุกๆ คนจะได้กินอิ่มตลอดฤดูหนาวนี้!”
เสียงไชโยโห่ร้องพลันดังกระหึ่มลานเมือง
“แต่ว่า นี่เท่ากับเป็นการตัดสัมพันธ์กับป้อมปราการลองซอง พวกเขาจะไม่รับผู้ลี้ภัยจากเมืองชายแดนแม้แต่คนเดียว ดังนั้นฤดูหนาวปีนี้ พวกเราจะต้องอยู่ที่เมืองชายแดน หลายๆ คนคงได้เห็นการก่อสร้างกำแพงเมืองทางทิศตะวันตกของเมืองแล้ว ข้ารู้ว่าบางคนยังกังวลว่าหากเจอสัตว์อสูรเข้าจริงๆ พวกเราจะรับมือมันได้หรือไม่ ข้าขอบอกทุกคนตรงนี้ว่า สัตว์อสูรพวกนั้นไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าสัตว์ป่าธรรมดาสักเท่าไร แม้พวกมันจะตัวหนาหนังเหนียว แต่พวกมันก็ปีนกำแพงไม่ขึ้น กัดหินไม่แตก ต่อให้หนังเหนียวแค่ไหนก็เป็นได้แค่เป้ายิงของพวกเรา!”
“บอกข้าเถิด ประชาชนของข้า พวกเจ้ายินดีที่จะหลบอยู่ในกระท่อมผุๆ พังๆ ของป้อมแล้วหิวตายอย่างน่าอนาถ หรือว่าอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องบุตรและญาติพี่น้องของเจ้า รักษาเมืองชายแดนจนลมหายใจสุดท้ายภายใต้การนำของข้า ข้ายินดีให้คำสัตย์ตรงนี้ว่าเมื่อสิ้นสุดเดือนแห่งปีศาจลงแล้ว ทุกคนที่ร่วมต่อสู้บนกำแพงกับข้าจะได้รับค่าตอบแทนยี่สิบห้าเหรียญเงิน ส่วนคนที่เสียชีวิตระหว่างต่อสู้ ครอบครัวของเขาจะได้ค่าชดเชยห้าเหรียญทอง!”
“พวกเราจะต่อสู้เพื่อฝ่าบาท!” เมื่อมีหน้าม้าคอยชักนำ ฝูงชนก็พากันตะโกนขอสู้ตาย โรแลนด์เห็นบรรยากาศกำลังคึกคักได้ที่ก็สั่งแจกอาหารกลางวันอย่างถูกเวลา เขาไม่ได้หวังว่าทุกคนจะยอมอยู่ที่เมืองชายแดน ขอแค่มีคนยอมอยู่สักครึ่งหนึ่ง เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถต้านทานสัตว์อสูรที่มุ่งหน้ามาที่นี่ได้แล้ว
********************
เปโรย่อมไม่รู้ว่าตัวเองถูกเจ้าชายใส่ร้ายอย่างไรบ้าง ตอนที่เขานำข่าวกลับมาแจ้งทั้งหกตระกูลที่ป้อมนั้น ปฏิกิริยาตอบรับของทุกคนคือการหัวเราะเสียงดังสนั่น
“เจ้าบอกว่าเจ้าชายผู้ไร้เดียงสาจะทรงเขี่ยพวกเราทิ้งแล้วสู้ด้วยพระองค์เองหรือ ทรงกล้าสร้างกำแพงเมืองตอนใกล้ถึงฤดูหนาวเช่นนี้ ข้าควรชื่นชมความกล้าหาญหรือหัวเราะเยาะความไม่เจียมตนของพระองค์ดี”
“เจ้าชายองค์โตทรงกล้าหาญเพียงใดใครๆ ก็รู้ แต่ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ก็ทรงกล้าหาญกับเขาเหมือนกัน ช่างทรงโง่นัก!”
“ถูกต้อง พระองค์ไม่มีช่างหินด้วยซ้ำ ลำพังแค่กองหินบิดๆ เบี้ยวๆ ขึ้นไปแล้วเอาโคลนเปียกเชื่อมตรงกลาง ประเดี๋ยวกองสูงเข้าก็ต้องล้มลงมา”
“แต่ถึงอย่างไรก็นับว่าเป็นเรื่องดี หากพระองค์ทรงซมซานกลับมาที่ป้อม พระองค์ก็จะอยู่ในความควบคุมของพวกเรา แต่หากพระองค์สิ้นพระชนม์ลงที่เมืองชายแดน...ละครตลกเรื่องนี้ก็จะสิ้นสุดเร็วขึ้น”
ทันใดนั้น ดยุคที่นั่งหลับตาครุ่นคิดมาตลอดพลันเปิดปากขึ้น “เปโร เจ้ามีความเห็นเช่นไร”
เปโรอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาคิดไม่ถึงว่าดยุคแห่งป้อมปราการลองซองจะถามความเห็นเขา “เอ่อ เดิมทีข้ายังอยากผูกขาดการค้านี้ไว้ ตราบใดที่ได้ราคาต่ำกว่าตลาดร้อยละสามสิบ ก็ยังถือว่าเป็นการซื้อขายที่คุ้มค่าอยู่ แต่ว่า...” เขาจัดความคิดในสมองอย่างรวดเร็ว “แต่ว่าเจ้าชายไม่ทรงประสงค์ให้ป้อมผูกขาดแร่แล้ว พระองค์ทรงยอมขายแร่ด้วยราคาที่ลดลงร้อยละห้าสิบ นั่นหมายความว่าพระองค์ทรงมีแผนจะเพิ่มปริมาณการผลิตแร่ในปีหน้า หากพระองค์ทรงผลิตแร่ได้มากกว่าเดิมเป็นสองเท่า เงินที่พวกเราจะได้ก็จะมากกว่าในอดีต นอกจากนี้พระองค์ยังทรงวางแผนจะทำผลิตภัณฑ์จากเหล็กออกขายด้วย ผลิตภัณฑ์เหล็กเป็นสินค้าที่ได้รับความนิยมโดยทั่วไปและขายต่อได้ง่าย แต่...เรื่องนี้ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ”
“อ้อ แล้วประเด็นสำคัญคืออะไร”
“หากเจ้าชายทรงรักษาเมืองชายแดนได้ก็จะเป็นผลดีกับทางป้อมเช่นกัน พวกเราจะได้ไม่ต้องคอยวางแผนรับมือสัตว์อสูรทุกๆ ปี ทำให้ประหยัดค่าใช้จ่ายได้ก้อนใหญ่ นอกจากนี้ ที่ดินขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ระหว่างป้อมปราการลองซองกับเมืองชายแดนก็จะตกเป็นของพวกเรา ไม่ว่าจะนำมาเพาะปลูกหรือตั้งถิ่นฐานก็ล้วนเป็นทางเลือกที่ไม่เลว เป็นการแก้ปัญหาความแออัดของประชากรได้อีกทาง” เปโรพูดแผนการในใจออกมา “ที่สำคัญคือเจ้าชายจะไม่ประทับอยู่ที่เมืองชายแดนไปตลอดกาล ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทกำหนดเวลาไว้เพียงห้าปีเท่านั้น หลังจากห้าปีแล้ว พวกเราก็จะได้เมืองชายแดนที่เจริญยิ่งกว่าเดิม ถึงตอนนั้นก็จัดการยึดเมืองมาเป็นของป้อมเสีย ป้อมของพวกเราก็จะมีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสามของอาณาจักร ดังนั้นความเห็นของข้าก็คือ...” เขาเหลือบมองดยุคแวบหนึ่งก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง “ทางป้อมควรส่งคนไปช่วยเจ้าชายสร้างกำแพงเมืองและร่วมกันรักษาเมืองชายแดนไว้”
“พูดได้ไม่เลว” ดยุคยิ้ม “แต่ก็เป็นความคิดแบบพ่อค้า มองเห็นแต่ผลประโยชน์”
พอพูดถึงตรงนี้เขาก็ลุกขึ้น กวาดตามองผู้ร่วมประชุมคนอื่นๆ น้ำเสียงค่อยๆ ทวีความน่ายำเกรง “ข้าก้าวมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เพราะใช้ผลประโยชน์มาชั่งน้ำหนักทุกอย่าง เหตุใดข้าต้องทำการค้ากับผู้ที่ไม่ยอมอยู่ใต้ความควบคุมของข้า ระเบียบบางอย่างก็จำเป็นต้องปฏิบัติตาม ผู้ใดฝ่าฝืนก็ต้องถูกลงโทษ เมืองชายแดนจะเจริญหรือล้าหลังไม่ใช่เรื่องสำคัญ เรื่องสำคัญก็คือที่นั่นคือดินแดนของข้า ใครก็อย่าได้คิดจะสอดมือเข้ามา...ต่อให้คนผู้นั้นเป็นเจ้าชายก็ไม่มีข้อยกเว้น”
........................................


บทที่ 25 กองพลเรือน
“นี่คือคนที่เจ้าหามาได้หรือ” โรแลนด์เห็นกลุ่มชาวเมืองในชุดซอมซ่อตรงหน้าแล้ว แทบจะสะบัดหน้าเดินหนีไปอยู่รอมร่อ
“ฝ่าบาท กระหม่อมคัดเลือกตามเงื่อนไขของฝ่าบาททุกประการ” คาร์เตอร์ทำท่านับนิ้ว “เพศชาย ไม่เคยมีประวัติอาชญากรรม อายุระหว่างสิบแปดปีถึงสี่สิบปี ร่างกายไม่พิกลพิการ...กระหม่อมตรวจดูอย่างละเอียดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เอาเถอะ เขารู้อยู่แล้วว่าไม่ควรคาดหวังมาก อย่างไรเสียกำลังการผลิตในโลกนี้ก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ขนาดจะหาข้าวกินให้ครบมื้อยังลำบาก หากจะสวมเสื้อผ้าแย่ไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ฐานะเจ้าชายทำให้เขามองข้ามความจริงข้อนี้ไป หากแต่เดินออกจากปราสาทสักก้าว ก็จะเห็นคนจรจัดที่แทบไม่มีเสื้อผ้าปกปิดกายเที่ยวขอทานประทังชีพไปทุกที่ แม้แต่ที่เมืองหลวงของอาณาจักรยังถึงกับมีอาชีพคนเก็บศพด้วยซ้ำ...หน้าที่ของพวกเขาคือ ลากศพคนที่อดตายข้างถนนไปเผาทุกวัน
ถ้าอย่างนั้น รูปแบบการสู้รบในโลกนี้เป็นอย่างไร โรแลนด์หลับตานึกอย่างละเอียด อืม...ดูเหมือนจะดีกว่านักเลงต่อยตีกันเล็กน้อย โดยทั่วไปแล้ว เมื่อผู้ปกครองตัดสินใจจะทำสงคราม (หรือก็คือการต่อยตี...โรแลนด์ไม่คิดว่าการต่อสู้แบบนี้มีอะไรใกล้เคียงกับคำว่าทำสงครามเลย) ก็จะเรียกประชุมขุนนางในดินแดนใต้อาณัติ ขุนนางเหล่านั้นก็จะเรียกขุนนางซึ่งอยู่ใต้อาณัติและมีระดับต่ำกว่าตัวเองอีกที เช่นดยุคเรียกเอิร์ล เอิร์ลเรียกไวเคานท์ บารอน ไล่ลงไปเรื่อยๆ ตามลำดับ
ขุนนางพวกนี้ส่วนใหญ่มีอัศวินและทหารรับจ้างเป็นของตัวเองอยู่แล้ว พวกเขาเป็นกำลังหลักในการทำสงคราม มีชุดเกราะและอาวุธครบมือ ขณะเดียวกันก็ยังสามารถเรียกประชาชนและชาวไร่ชาวนาในเขตปกครองของตัวเองมาร่วมรบด้วยได้...อันที่จริง คนพวกนี้มีหน้าที่ส่งเสบียงให้กองทัพและรับคมหอกแทนเมื่อถึงคราวจำเป็นเท่านั้น กลุ่มคนที่บาดเจ็บและล้มตายมากที่สุดระหว่างการรบก็คือเหยื่อสงครามพวกนี้ ส่วนพวกขุนนางนั้น ขอเพียงไม่ตายในสนามรบ ก็มักถูกจับไปเลี้ยงดูอย่างดีเพื่อเรียกค่าไถ่ในภายหลัง
โรแลนด์ย่อมไม่หวังว่าพวกขุนนางที่เมืองชายแดนมาช่วยเขารบอยู่แล้ว ความจริงพวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเมืองชายแดนเลย ส่วนใหญ่ก็เป็นบารอนที่ได้รับแต่งตั้งจากผู้ปกครองป้อมปราการลองซองทั้งนั้น ที่ดินของพวกเขาก็อยู่ในอาณาเขตป้อมด้วยซ้ำ
ในยุคนี้ การสร้างกองกำลังที่มีแต่ประชาชนล้วนๆ ไม่ต่างจากเรื่องเพ้อฝัน พวกเขาไร้การศึกษา อ่านหนังสือไม่ได้ ไม่เข้าใจคำสั่ง และไม่เคยฝึกการต่อสู้อย่างมืออาชีพมาก่อน จะเทียบกับอัศวินที่เริ่มฝึกดาบตั้งแต่อายุสิบขวบได้อย่างไร
คาร์เตอร์ขยับเข้าไปเกลี้ยกล่อมโรแลนด์เสียงเบา “ฝ่าบาท ความคิดนี้เป็นไปไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ ทอดพระเนตรพวกเขาสิพ่ะย่ะค่ะ มีคนไหนบ้างที่ถืออาวุธไหว เจอสัตว์อสูรทีคงได้หนีกระเจิง ถึงตอนนั้นจะเสียแนวป้องกันได้ กระหม่อมว่าทรงจ้างทหารรับจ้างจากเมืองวิลโลว์หรือเมืองอื่นๆ มาป้องกันกำแพงเมืองเถอะพ่ะย่ะค่ะ คนพวกนี้เก็บไว้ทำงานเบ็ดเตล็ดดีกว่า”
“ไม่ ข้าจะใช้พวกเขานี่ล่ะ” โรแลนด์ปฏิเสธ เขาไม่เคยรู้สึกดีกับพวกทหารรับจ้างที่ทำงานเพื่อเงินพวกนั้นเลย แล้วอีกอย่าง เขาไม่ได้จะสร้างกองกำลังเพียงเพื่อรับมือกับสัตว์อสูรเท่านั้น...จากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา กองทัพที่แข็งแกร่งและมีพลังก็สร้างขึ้นจากประชาชนทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นกองทัพยุคศักดินา กองทัพยุคใกล้ หรือว่ากองทัพยุคโลกปัจจุบันก็ตาม กฎข้อนี้ถูกพิสูจน์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
“ตามพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” อัศวินยักไหล่ “เช่นนั้นพรุ่งนี้กระหม่อมจะสอนพวกเขาจับดาบก่อน แม้ว่าอาจจะไม่มีประโยชน์นักก็ตาม...”
“ดาบหรือ ไม่ เจ้าพาพวกเขาไปฝึกวิ่งและจัดแถวก่อน...” โรแลนด์พลันนึกได้ว่าหัวหน้าอัศวินก็ไม่เคยผ่านการฝึกพวกนี้มาก่อน จึงเปลี่ยนคำพูดว่า “เจ้าไปเรียกนายพรานที่เคยพบข้าเมื่อครั้งก่อนมา มาดูด้วยกันว่าข้าฝึกอย่างไร”
********************
แวนนาเจอเรื่องเหลือเชื่อในวันนี้มากกว่าตลอดยี่สิบปีก่อนหน้านี้รวมกันเสียอีก
เขาได้เห็นเจ้าชายลำดับที่สี่ของอาณาจักร...โรแลนด์ วิมเบิลดันในระยะใกล้ เจ้าชายเดินผ่านหน้าเขาไป ซ้ำยังยิ้มให้เขาด้วย สวรรค์ เจ้าชายเมาเหล้าหรืออย่างไร
นับตั้งแต่เจ้าชายแถลงการณ์ที่ลานเมืองเมื่อสามวันก่อนเป็นต้นมา เขาก็รู้แล้วว่าฤดูหนาวปีนี้จะไม่เหมือนเดิม พวกเขาจะไม่หนีไปที่ป้อมปราการลองซอง แต่จะก้าวผ่านฤดูหนาวอันยาวนานที่นี่ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่เจ้าชายอธิบายนัก แต่เขาก็เห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้อย่างยิ่ง น้องชายของแวนนาเสียชีวิตลงในเขตเสื่อมโทรมของป้อมเมื่อสองปีก่อน ทางป้อมไม่แจกอาหารให้ถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ เขาต้องอาศัยเงินที่ได้มาจากการรับจ้างขนถ่ายสินค้าที่ท่าเรือมาซื้อขนมปังไรย์แบ่งกับน้องชาย ทว่าฤดูหนาวปีนั้นหนาวมาก กระท่อมผุพังในเขตเสื่อมโทรมมีรูโหว่จำนวนมาก ไม่ได้ช่วยให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายแต่อย่างใด น้องชายของแวนนาป่วยหมดสติไปแล้วก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย
แต่ที่เมืองชายแดน อย่างน้อยเขาก็มีบ้านที่สร้างจากอิฐดินดิบ ไม่ต้องคอยกังวลว่าหิมะจะตกติดต่อกันหลายวัน นอกจากนี้เขายังเห็นข้าวสาลีที่ขนมาจากเมืองอื่นกองอยู่ที่ท่าเรือ และกำลังถูกลำเลียงไปที่ปราสาท ดังนั้น พอแวนนาได้ยินว่าข่าวว่าเจ้าชายประกาศรับสมัครทหารจึงรีบเสนอตัวมาทันที
แน่นอนว่า อีกเหตุผลที่ยั่วให้เขาทิ้งอาชีพบดหินแล้วรีบมาสมัครก็คือเงินค่าตอบแทนที่สูงถึงสิบเหรียญเงินต่อเดือน นี่เทียบได้กับช่างดินเหนียวเก่งๆ เชียวนะ! เขาเองก็อายุไม่น้อยแล้ว ฤดูใบไม้ผลิปีหน้านี้ เขาตั้ั้งใจจะไปขอเชอริล พนักงานในร้านเหล้าแต่งงาน ดังนั้นจึงต้องรีบเก็บเงินตั้งแต่ตอนนี้
ส่วนเนื้อหาในประกาศที่บอกว่าทหารต้องทำอะไรบ้างนั้น เขาไม่ได้สนใจเลย อย่างไรเสียหากไม่ใช่แบกของให้พวกขุนนางพวกนั้น ก็คงไปเป็นผู้ช่วยทหารลาดตระเวน คงไม่ได้ให้พวกเขาปีนกำแพงเมืองไปสู้กับสัตว์อสูรที่บ้าคลั่งหรอก
ขั้นตอนการคัดเลือกก็เคร่งครัดมาก สายตาของอัศวินในชุดเกาะวาววับคนนั้นทำให้แวนนารู้สึกหวาดๆ โชคดีที่ร่างกายเขายังนับว่าแข็งแรงผ่านเกณฑ์ได้ ส่วนพวกที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกพวกนั้นถูกอัศวินลากออกไปจากกอง จนในที่สุดเหลือคนผ่านเกณฑ์เพียงหนึ่งร้อยกว่าคนเท่านั้น
ทว่าแวนนาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่มาฝึกพวกเขาก็คือเจ้าชายเอง!
คนที่ผ่านเกณฑ์ถูกพาไปฝึกที่สนามหญ้าทางทิศตะวันตกของเมืองชายแดน ด้านหลังพวกเขาคือกำแพงเมืองที่กำลังก่อสร้าง ด้านหน้าคือป่าเร้นลับอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
เจ้าชายสั่งให้ทุกคนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบแล้วหลบไปอยู่อีกด้าน ไม่กี่วันก่อนฝนเพิ่งตกไป พื้นยังเป็นโคลนแฉะ น้ำบนพื้นซึมเข้าฝ่าเท้าเขาผ่านช่องรองเท้า ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว นอกจากนี้ท่ายืนอย่างที่เจ้าชายต้องการก็ไม่ธรรมดาเลย มือต้องแนบต้นขาสองข้าง หลังก็ต้องยืดจนตรงแน่ว
แวนนาเพิ่งจะยืนได้สิบห้านาทีก็รู้สึกล้ามา งานนี้ลำบากกว่าถือค้อนบดหินเสียอีก แต่เขาก็ยังกัดฟันสู้ต่อไป เพราะก่อนหน้านี้เจ้าชายบอกว่าคนที่ขยับจะไม่ได้กินไข่ไก่มื้อกลางวัน สวรรค์ เขาไม่ได้ลิ้มรสชาติไข่ไก่มานานมากแล้ว เห็นได้ชัดว่าคนรอบข้างก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แม้จะยืนโงนเงนกันบ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็อดทนมาได้
จนกระทั่งเจ้าชายสั่งให้พักได้ แวนนาถึงได้พบว่าตัวเองเหงื่อออกเต็มแผ่นหลัง ทั้งๆ ที่เมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้ยืนนานเท่าไรเลย อย่างมากก็สามสิบนาทีเท่านั้น คนที่ทนยืนไม่ไหวต่างพากันเสียดายมาก ราวกับเห็นไข่ไก่กลมๆ กำลังหลุดลอยไป
เพียงแต่แวนนาไม่ค่อยเข้าใจ พวกเขาฝึกของพวกนี้ไปทำไม ลำพังแค่ฝึกยืนจะแบกเสบียงได้กี่กระสอบเชียว
หากไม่ใช่เพราะเจ้าชายที่เคารพยิ่งเป็นคนฝึกล่ะก็ เขาคงได้โวยวายไปนานแล้ว
ทว่าไม่คิดเลย หลังจากพักแล้วคำสั่งถัดมาของเจ้าชายกลับประหลาดยิ่งกว่าเก่า เจ้าชายให้ทุกคนยืนเรียงแถวเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ หากไม่มีใครขยับแม้แต่คนเดียว มื้อเที่ยงนี้ทุกคนจะได้ไข่ไก่เพิ่มคนละหนึ่งฟอง แต่หากมีใครขยับแม้แต่คนเดียว ทุกคนก็จะอดไขไก่กันถ้วนหน้า
แวนนาได้ยินเสียงกลืนน้ำลายยกใหญ่
ให้ตายเถอะ นี่คือการละเล่นยอดนิยมในหมู่ชนชั้นสูงของอาณาจักรหรืออย่างไร ผูกแครอทที่ปลายไม้ให้ทุกคนวิ่งไล่ตาม เขาไม่ใช่ลาโง่นะ!
...แต่ถ้าหากว่า ถ้าหากว่าทุกคนทำได้ล่ะ ก็เท่ากับว่าอีกประเดี๋ยวเขาจะได้กินไข่ไก่สองฟองใช่ไหม
นี่สินะความเย้ายวนของปีศาจ แวนนาปาดน้ำลายที่มุมปาก เพื่อไข่ไก่ เขาสู้ตาย!
........................................


บทที่ 21 สิ่งที่เธอต้องการ
ทันทีที่ไนติงเกลอธิบายจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังออกมาจากเทียนที่กำลังลุกไหม้เป็นระยะ
โรแลนด์นั่งหน้าขรึม ในที่สุด เขาก็พอเข้าใจแม่มดคร่าวๆ แล้ว
แม่มดส่วนใหญ่ตื่นรู้ในเดือนแห่งปีศาจ หรือก็คือวันที่ประตูนรกเปิดตามตำนาน โดยปกติแล้ว การบรรลุนิติภาวะเปรียบได้กับเส้นแบ่งเขตแดนของแม่มด หญิงสาวที่ไม่ได้ตื่นรู้ก่อนอายุสิบแปดปีจะไม่มีโอกาสเป็นแม่มด แต่หากตื่นรู้ก่อนอายุสิบแปดปี ก็จะต้องถูกปีศาจกัดกินร่างกายอย่างทรมานในวันที่ตื่นรู้ของทุกๆ ปี
ความทรมานนี้คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้ ไนติงเกลยังถึงกับเสียงสั่นเมื่อเล่าถึงตรงนี้ เธอเล่าจากประสบการณ์ตัวเองว่า เธอรู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างพยายามจะดันทะลุร่างกายออกมา เส้นเลือดและเส้นเอ็นแต่ละเส้นบวมปวดจนแทบทนไม่ไหว จนในที่สุดก็จะมีเลือดซึมออกมาจากผิวหนัง ดวงตาถลนออกจากเบ้า...
หากอดทนจนผ่านพ้นไปได้ ร่างกายก็จะค่อยๆ กลับเป็นปกติในเวลาสี่ห้าวัน แต่หากทนไม่ได้ ก็จะตายไประหว่างการทรมานนี้ มิหนำซ้ำสภาพศพยังอนาถจนเกินดู
ไนติงเกลเคยเห็นเพื่อนแม่มดตายจากไปอยู่หลายครั้ง ร่างกายของพวกเธอรักษาสภาพทรงตัวไม่อยู่ แปรสภาพเป็นก้อนเนื้อบวมๆ เลือดและอวัยวะภายในพุ่งออกมาจากรูทวาร เมื่อสัมผัสอากาศก็จะกลายเป็นไอสีดำ จนในที่สุดเมื่อทุกอย่างไหลพุ่งออกมาจนหมดตัวแล้ว ก็จะเหลือเพียงผิวหนังที่ไหม้ดำกองอยู่บนพื้น
นี่คือสิ่งที่ทำให้แม่มดถูกมองว่าเป็นร่างจำแลงของปีศาจ
คนทั่วไปเห็นภาพนี้ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ใครจะสนใจสาเหตุการตายที่แท้จริง ยิ่งเมื่อมีศาสนจักรคอยใส่ร้ายว่านี่คือจุดจบของผู้ที่นับถือปีศาจด้วยแล้ว นานวันเข้า แม่มดจึงกลายเป็นตัวแทนของความชั่วร้ายไปอย่างไม่อาจหลีกหนี
แต่ไม่ว่าใครจะมองอย่างไร การทรมานที่ว่านี้ก็มีอยู่จริง และนี่ก็คือสาเหตุที่แม่มดอายุสั้น ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งทรมาน แม่มดจำนวนไม่น้อยจึงเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองเพราะเหตุนี้
การถูกปีศาจกัดกินร่างกายในปีที่บรรลุนิติภาวะถือเป็นด่านที่ทรมานที่สุดด่านหนึ่ง ความจริงแล้ว พลังวิเศษที่แม่มดได้มาก่อนหน้านี้ยังไม่ถือว่าสมบูรณ์ดี ต่อเมื่อบรรลุนิติภาวะแล้ว พลังนี้จึงจะแข็งแกร่งและคงตัว พลังที่คงตัวแล้วจะพัฒนาขึ้นจากก่อนหน้านี้มาก หรืออาจถึงขั้นแตกออกมาเป็นพลังชนิดใหม่ได้
น่าเสียดายที่ขั้นตอนขณะปรับพลังนั้นทรมานมาก ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินร่างกายรุนแรงเกินกว่าที่คนทั่วไปจะรับได้ แม่มดจำนวนมากจึงมักสิ้นใจในวันที่บรรลุนิติภาวะนั่นเอง
โรแลนด์ฟังจบแล้วเงียบอยู่เป็นนานก่อนจะพูดเสียงเบา “ในคัมภีร์โบราณบันทึกไว้ว่า แม่มดจะต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นจึงจะได้รับความสงบอันเป็นนิรันดร์ ไม่ต้องทนทรมานจากการถูกกัดกินร่างกายอีก นี่เป็นเรื่องจริงหรือ”
“ไม่มีใครรู้เพคะ เพราะว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านั่นปรากฏแค่ในตำนาน แต่หากพาพวกนางไปที่ค่ายของสมาคม พวกนางจะมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่า เพราะถ้าเมื่อไรที่แม่มดไม่ต้องคอยปกปิดตัวเอง สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระแล้ว พลังปีศาจที่กัดกินร่างกายจะอ่อนแรงลงไปมาก”
โรแลนด์วุ่นวายใจมาก แผนการของเขาจะขาดอันนาและนาน่าไม่ได้เด็ดขาด แต่หากแผนการของเขาทำให้พวกเธอต้องเสี่ยงชีวิตขนาดนี้ เขาเองก็แข็งใจไม่ลงจริงๆ สุดท้ายเขาจึงพูดขึ้นอย่างอ่อนแรง “อันนาอยู่ชั้นล่าง ข้าจะไปตามนางมาที่นี่ หากนางยินดีจะไปกับเจ้า เจ้าก็พานางไปได้เลย ส่วนนาน่าคงต้องรพอพบนางพรุ่งนี้”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เข้าพระทัย หม่อมฉันมองฝ่าบาทไม่ผิดจริงๆ” ไนติงเกลลุกขึ้นแสดงความขอบคุณ
เวลานี้อันนายังไม่เข้านอน ตอนที่โรแลนด์เรียกเธอนั้น เธอกำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะ พอเห็นเป็นโรแลนด์ก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย พอรู้ว่าต้องไปที่ห้องนอนเจ้าชาย อันนาก็ไม่ถามอะไรสักคำ กลับเดินตามเขาขึ้นไปแต่โดยดี
เมื่อสาวน้อยเดินเข้ามาในห้องแล้วเห็นใครอีกคนในนั้น เธอถึงกับสะดุ้งโหยง โรแลนด์จับมือเธอไว้แล้วแนะนำอย่างคร่าวๆ คนทั้งสามนั่งล้อมรอบโต๊ะกลม ไนติงเกลเล่าเรื่องเมื่อครู่นี้อีกครั้ง “...ที่ค่ายมีคนประเภทเดียวกับเจ้ามากมาย พวกนางทุกคนเป็นสหายของเจ้า”
“เรื่องราวคร่าวๆ ก็เป็นเช่นนี้ อันนา ถึงแม้ข้ากับเจ้าจะทำสัญญาว่าจ้างกันแล้ว แต่เมื่อเกิดกรณีที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตขึ้น ข้าก็ควรเคารพการตัดสินใจของเจ้า ถ้าหากเจ้าจะ...”
“หม่อมฉันไม่ไป”
โรแลนด์ตะลึง “เจ้าพูดอะ...”
“หม่อมฉันพูดว่าหม่อมฉันไม่ไปเพคะ” อันนาพูดแทรกโรแลนด์อย่างรวดเร็ว “หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่”
“อันนา ข้าไม่ได้หลอกเจ้า” ไนติงเกลขมวดคิ้ว “ข้ารับรู้ถึงพลังที่กระเพื่อมไหวอยู่ในกายเจ้า มันใกล้จะปะทุเต็มทีแล้ว เจ้าจะบรรลุนิติภาวะในเดือนแห่งปีศาจที่จะมาถึงในอีกสองเดือนนี้แล้ว ยิ่งเจ้าไปค่ายเร็วขึ้นเท่าไร เจ้าก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น”
เธอไม่สนใจอีกฝ่าย แต่กลับหันไปมองโรแลนด์
“ฝ่าบาท ทรงจำได้หรือไม่ที่เคยตรัสถามหม่อมฉันว่า หม่อมฉันอยากกลับไปเรียนหนังสือกับอาจารย์คาร์ลเหมือนนาน่าหรือเปล่า”
โรแลนด์พยักหน้า
“ตอนนั้นหม่อมฉันไม่ได้ตอบออกไป แล้วฝ่าบาทก็ตรัสเรื่องเกี่ยวกับว่า...แม่มดจะได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติอะไรพวกนั้น หม่อมฉันไม่ได้สนใจเลย” น้ำเสียงของอันนานิ่งสงบเป็นธรรมชาติ “หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการอยู่ข้างกายฝ่าบาท ก็แค่นั้นเองเพคะ”
โรแลนด์เคยคิดว่าตัวเองอ่านใจอันนาออก แต่เขาเพิ่งตระหนักได้ตอนนี้เองว่าเขาไม่เคยเข้าใจเธอเลย
เขาไม่อาจอ่านความรู้สึกใดๆ ในแววตาอีกฝ่ายได้เลย เขามองไม่เห็นความพึ่งพา ความชื่นชมศรัทธา หรืออะไรทั้งนั้น...มีเพียงความสงบที่ลึกซึ้งเกินกว่าเขาจะเข้าใจ
เขานึกถึงตอนที่เจอเธอครั้งแรก แววตาของเธอในตอนนั้นก็สงบแบบนี้เหมือนกัน
สิ่งที่ต่างกันก็คือ ใบหน้าของเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยพลังชีวิต ราวกับดอกไม้ตูมที่รอเวลาเบ่งบาน เธอยังคงไม่กลัวความตาย ทว่าเธอก็ไม่ได้รอความตายอีกต่อไป
“ปีศาจพวกนั้นเอาชีวิตหม่อมฉันไปไม่ได้” อันนาเน้นทุกคำพูด “หม่อมฉันจะเอาชนะมันเพคะ”
ไนติงเกลหลับตา สูดหายใจลึก “...เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว”
“เช่นนั้น เจ้าจะกลับไปเพียงลำพังหรือ” โรแลนด์ถาม
“ไม่เพคะ หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่” เธอดึงหมวกขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน “อย่างไรเสียทางสมาคมก็ยังไม่ย้ายค่ายไปไหนก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะสิ้นสุดลง”
“เพราะเหตุใด” โรแลนด์ตกใจ อย่าบอกนะว่าเธอจะอยู่สังเกตการณ์เขาไปตลอดฤดูหนาว
“หม่อมฉันคิดว่า เด็กน้อยที่ยังไม่เคยผ่านการบรรลุนิติภาวะคงไม่มีทางเข้าใจความอันตรายของมัน หม่อมฉันเคยต่อสู้กับความตายมาหลายครั้ง และได้เห็นความตายของเหล่าสหายกับตาตัวเอง เมื่อวันนั้นมาถึง หม่อมฉันย่อมช่วยเหลือนางได้ หรือสมมติว่า...” ไนติงเกลยักไหล่ “สมมติว่านางเอาชนะปีศาจไม่ได้จริงๆ หม่อมฉันก็ยังมีประสบการณ์ทำศพเพคะ”
เธอเดินไปที่หน้าประตู ดึงกริชออกมา แล้วถอนสายบัวให้โรแลนด์อีกครั้ง “เช่นนั้น หม่อมฉันทูลลา” พูดจบ ร่างของเธอก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ราวกับหมอกควัน
นี่คือพลังของไนติงเกลหรือ โรแลนด์ครุ่นคิด สามารถอำพรางตัวได้โดยไม่มีใครรู้เห็น เธอเกิดมาเพื่อเป็นนักฆ่าโดยแท้ นอกจากนี้ ดูจากการเขวี้ยงกริชเมื่อครู่นี้ของเธอแล้ว เธอจะต้องเคยได้รับการฝึกมาก่อนแน่นอน นอกจากจะรวบรวมคนประเภทเดียวกันแล้ว สมาคมแม่มดยังพัฒนากองกำลังของตัวเองด้วยหรือนี่ หรือว่าเธอมีความสามารถด้านนี้ตั้งแต่ก่อนเข้าสมาคมกัน
ข้อมูลเกี่ยวกับสมาคมนี้น้อยมากจริงๆ โรแลนด์ไม่พบข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใดๆ ในความทรงจำ แต่เขามีลางสังหรณ์ว่าต่อไปเขาคงจะได้ข้องแวะกับสมาคมนี้อีกแน่นอน ขอเพียงเขายังยืนหยัดที่จะต่อสู้เพื่อแม่มดต่อไป
“นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้ารีบกลับไปนอนเถอะ” โรแลนด์ลูบศีรษะอันนา
แต่คิดไม่ถึงว่าอันนากลับปัดมือเขาออก แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา
บานประตูถูกปิดลง แสงสว่างถูกกั้นไว้ด้านหลัง เงามืดเข้าปกคลุมร่างเธอ เธอพิงบานประตูเบาๆ แววตาที่เคยสงบราวผิวน้ำทะเลไม่อาจสงบได้อีกต่อไป
เธอเงยหน้าขึ้นแล้วยกแขนขึ้นบังหน้า ในที่สุดก็พึมพำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินออกมา
“...คนโง่”
........................................


บทที่ 23 ขุมพลังขับเคลื่อน
“ไหนเจ้าลองเชื่อมแผ่นเหล็กสองแผ่นนี้ให้ติดกันซิ” โรแลนด์ว่า
อันนายื่นนิ้วไปกดบริเวณรอยต่อระหว่างแผ่นเหล็กสองแผ่น เปลวไฟพุ่งออกมาจากนิ้วของเธอ จุดต่อของแผ่นเหล็กละลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“เบาไฟลง แล้วทำด้านหลังอีกที”
เธอพยักหน้า ทำตามที่เขาบอกอีกรอบ แผ่นเหล็กสองแผ่นประกบกันเป็นมุมเก้าสิบองศา ถูกเชื่อมติดกันอย่างแน่นหนา
โรแลนด์ตรวจดูรอยต่ออย่างละเอียด พบว่าผลลัพธ์ที่ได้เป็นไปตามที่คาดไว้...รอยต่อสมบูรณ์แบบไม่มีตำหนิใดๆ หากนำไปขัดเสียหน่อย เอารอยตำหนิที่ได้จากตอนหลอมทิ้งไป แผ่นเหล็กทั้งสองแผ่นก็แทบไม่ต่างอะไรจากชิ้นงานที่ขึ้นรูปในขั้นตอนเดียว
“ดีมาก อันนา ดีมากๆ” โรแลนด์ชม “ทีนี้ก็เชื่อมอีกสองแผ่นที่เหลือด้วย”
“มันคืออะไรหรือเพคะ ถังน้ำ...ที่ทำจากเหล็กหรือ”
“ไม่ใช่ นี่คือกระบอกสูบ” เขาแก้
“กระบอกสูบหรือเพคะ” อันนาทวนคำอย่างงุนงง
“ถูกต้อง มันสามารถใช้อัดอากาศเข้าไปได้” โรแลนด์ชี้แผ่นเหล็กสี่เหลี่ยมอีกแผ่น “เจ้าเห็นรูเล็กๆ บนนั้นไหม อากาศจะเข้ากระบอกสูบจากรูนี้แล้วไปดันลูกสูบ...เอ่อ ลูกสูบก็คือแผ่นเหล็กที่เล็กกว่าเส้นผ่าศูนย์กลางของกระบอกสูบเล็กน้อย มันสามารถเคลื่อนที่ในกระบอกสูบได้อย่างอิสระ”
พอเจอศัพท์แสงแปลกๆ มากเข้า แม้แต่อันนาก็อดมึนไม่ได้ “เช่นนั้นพวก...กระบอกสูบหรือลูกสูบอะไรนี่มีไว้เพื่ออะไรหรือเพคะ”
“เพื่อสร้างเครื่องจักรที่สามารถเคลื่อนไหวเองได้”
เครื่องจักรไอน้ำ นำมาซึ่งพลังขับเคลื่อนอันมีบทบาทสำคัญในการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่หนึ่ง ทำให้มนุษย์ไม่ต้องใช้แรงงานจากคนหรือสัตว์อีกต่อไป
วิศวกรเครื่องกลทุกคนคุ้นเคยกับแผนผังนี้เป็นอย่างดี พูดอย่างง่ายๆ ก็คือกาต้มน้ำขนาดใหญ่นั่นเอง ไอน้ำจากน้ำที่ต้มเดือดจะไหลเข้ากระบอกสูบไปดันลูกสูบและก้านลูกสูบ เปลี่ยนพลังงานความร้อนเป็นพลังงานกล
หลักการอาจดูง่าย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะสร้างขึ้นได้ง่ายๆ ความยากของมันอยู่ที่ความแนบสนิทกันระหว่างลูกสูบและผนังกระบอกสูบตลอดจนการสร้างท่อไอน้ำ ในยุคที่เทคโนโลยีการแปรรูปโลหะยังไม่ก้าวหน้าพอนี้ ความคิดที่จะใช้มือตีกระบอกสูบให้ได้มาตรฐานนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
ทว่า พลังของอันนาชดเชยความขาดแคลนด้านเทคโนโลยีได้อย่างสมบูรณ์
โรแลนด์เพียงแค่ออกแบบแผ่นเหล็กขนาดเดียวกันสี่ชิ้น ให้ช่างเหล็กหล่อออกมาแล้วขัดผิว จากนั้นใช้ฉากวัดกำหนดรูปทรงแล้วให้อันนาเชื่อม ก็จะได้กระบอกสูบทรงสี่เหลี่ยมที่มีความแข็งแรงทนทาน เมื่อมีแม่มดคอยช่วยเหลือ เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีดั้งเดิมที่ต้องสร้างเครื่องคว้านขึ้นมาก่อน แล้วค่อยแปรรูปงานออกมาเป็นกระบอกสูบทรงกระบอกแบบนั้น ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ชิ้นอื่นๆ ก็สามารถใช้วิธีนี้ คือทำเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วค่อยเอามาต่อกันได้เช่นกัน วิธีนี้ทำให้โรงตีเหล็กเล็กๆ สามารถผลิตชิ้นส่วนทั้งหมดของเครื่องจักรไอน้ำได้
ความจริงแล้ว ก่อนที่จะมีการคิดค้นวิธีเชื่อมโลหะขึ้น มนุษย์เชื่อมต่อชิ้นส่วนเล็กๆ ด้วยหมุดย้ำและสลักเกลียวเท่านั้น แต่เนื่องจากผนังด้านในกระบอกสูบต้องการความเนียนเรียบ จึงไม่สามารถใช้วิธีเชื่อมต่อแบบปกติได้
สิ่งเดียวที่ยุ่งยากคือท่อไอน้ำ อันที่จริงวิธีสร้างมันก็ไม่มีอะไรพิเศษ เพียงนำแผ่นเหล็กยาวหนึ่งแผ่นมาเผาจนร้อน แล้วใส่พิมพ์รูปรางเว้า ใช้ค้อนทุบทีละค้อนๆ จนกลายเป็นรูปทรง นี่ก็เป็นวิธีเดียวกับวิธีทำลำกล้องปืนคาบศิลาซึ่งบรรจุกระสุนและดินปืนทางปากกระบอกเช่นกัน เพียงแต่กระบอกปืนยังต้องดัดให้ตรงและเซาะเกลียวลำกล้องด้วย ขั้นตอนเหล่านี้มีแต่จะซับซ้อนยิ่งกว่า
แต่ความยุ่งยากของมันอยู่ที่โรแลนด์ไม่สามารถเรียกช่างเหล็กมาที่สวนดอกไม้หลังปราสาทได้ เวลานี้เขายังไม่สามารถเปิดเผยเรื่องแม่มดได้ และการตีเหล็กก็ไม่ใช่งานถนัดของเขาเลย ดังนั้นเขาจึงต้องเรียกหัวหน้าอัศวินมาทำหน้าที่นี้แทน ส่วนตัวเขาเพียงแต่ยืนกำกับอยู่อีกด้าน
หลังจากทำงานเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาเป็นเวลาสามวัน ในที่สุดโรแลนด์ก็สร้างเครื่องจักรไอน้ำเครื่องแรกสำเร็จที่สวนหลังปราสาท
“นี่คือของที่ฝ่าบาทตรัสว่ามีพละกำลังมหาศาลหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ขมวดคิ้วมองเครื่องจักรประหลาด เขามั่นใจว่าของสิ่งนี้่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมนตร์ดำแน่นอน เพราะเขาเป็นคนประกอบเหล็กทุกชิ้นเองกับมือ ดูๆ หน้าตามันเหมือนเตาที่ปิดอยู่ หากมันเรียกปีศาจมาได้จริงๆ คงไม่สมเหตุสมผลอย่างมาก
แต่ว่าเศษเหล็กหนึ่งกองจะเคลื่อนไหวเองได้อย่างไร มันดูเงอะงะมาก เท้าก็ไม่มี หรือว่ามันจะบินได้
ทว่าในสายตาโรแลนด์ เครื่องจักรหยาบๆ เครื่องนี้กลับเปล่งประกายความงามแห่งอุตสาหกรรม เขาซึ่งเคยเห็นอะไรมามากไม่จำเป็นต้องเดินตามรอยเครื่องจักรไอน้ำแบบนิวโคเมน...แบบวัตต์...หรือแบบฉบับปรับปรุงแก้ไขอีก ผลงานทดลองชิ้นแรกของเขาก็เป็นเครื่องจักรไอน้ำแรงดันสูงที่มีก้านสูบคู่และลิ้นเลื่อนแล้ว ซึ่งวิธีสร้างมันก็ไม่ได้ยุ่งยากไปกว่าวิธีสร้างเครื่องจักรไอน้ำรุ่นแรกเลย หัวใจสำคัญอยู่ที่การใช้ความคิดสร้างสรรค์ล้วนๆ
“อีกเดี๋ยวเจ้าก็รู้แล้ว”
โรแลนด์เทน้ำหนึ่งถังใส่หม้อน้ำแล้วให้อันนาจุดฟืน
สิบกว่านาทีต่อมา น้ำถูกต้มจนเดือดปุดๆ กระบอกสูบพลันส่งเสียงเปรี๊ยะๆ โรแลนด์รู้ว่านั่นคือเสียงกระบอกสูบขยายตัวเมื่อโดนความร้อน แผ่นเหล็กที่ทำลูกสูบค่อนข้างบาง จึงขยายตัวมากกว่ากระบอกสูบ จนกระทั่งดันติดผนังกระบอกสูบในที่สุด
“ที่แท้ก็เอาไว้ต้มน้ำ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเตาจริงๆ” คาร์เตอร์บ่น
เมื่อไอน้ำอัดแน่นเต็มกระบอกสูบ โรแลนด์ก็ได้เห็นภาพอันน่าตื่นเต้น ลูกสูบเริ่มดันก้านสูบออกไปด้านนอก เมื่อดันขึ้นไปจนสุดแล้ว ก้านลูกสูบอีกก้านก็ดึงลิ้นเลื่อนให้ขยับ ไอน้ำดันลูกสูบกลับเข้าข้างในอีกครั้ง ก้านลูกสูบสองก้านวิ่งสลับไปมาดันให้ล้อหมุนอย่างรวดเร็ว เมื่อแรงไฟมาก ความเร็วก็เพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุดอย่างรวดเร็ว
เครื่องจักรส่งเสียงร้องแสบแก้วหู ไอขาวพวยพุ่งออกมาทางปล่องพร้อมเสียงดังปู๊นๆ แสดงพลังอันยิ่งใหญ่น่าเกรงมขาม
“นี่คือ...พลังซึ่งซ่อนอยู่ในธรรมชาติที่ฝ่าบาทตรัสถึงหรือเพคะ” อันนาถามอึ้งๆ
หัวหน้าอัศวินผุดสีหน้าเหลือเชื่อ ล้อเหล็กขนาดใหญ่ชิ้นนั้นเขาต้องใช้พลังมหาศาลในการติดตั้งมัน ทว่าเวลานี้มันกลับหมุนอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก แค่ยืนข้างๆ ก็ยังรู้สึกได้ถึงกระแลสมจากล้อที่พัดมาปะทะหน้า...นั่นหมายความว่า เศษเหล็กเครื่องนี้มีพลังที่ยิ่งใหญ่จนน่าตกใจ
เขาเริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาทีละน้อย
เจ้าชายบอกว่ามันใช้แทนแรงงานคนและสัตว์ได้ หากเป็นเรื่องจริงล่ะก็ ยามที่มันถูกใช้ลากรถศึกแทนกำลังม้า ลำพังแค่พลังอันแข็งแกร่งนี้ อัศวินสิบคนก็คงต้านทานไม่อยู่แล้ว
การฝึกอัศวินให้ได้มาตรฐานสักคนต้องใช้เวลาถึงสิบห้าปี แต่การสร้างเตาเหล็กแบบนี้ใช้เวลาเพียงสามวัน ต่อให้รวมเวลาที่ช่างเหล็กทำชิ้นส่วนต่างๆ ด้วยแล้วก็ยังไม่เกินหนึ่งสัปดาห์
มันไม่ต้องการอาหาร ไม่กลัวความหนาวและความอดอยาก ไม่กลัวธนูและดาบ เพียงแค่ติดคมเหล็กไว้ด้านหน้า มันก็สามารถพุ่งปะทะข้าศึกในสนามรบได้แล้ว
แล้วอย่างนี้...อัศวินในตำนานยังจำเป็นอยู่หรือ
********************
ตกกลางคืน โรแลนด์ได้เจอไนติงเกลอีกครั้งในห้องนอน
ครั้งนี้ เธอซึ่งไม่ได้สวมหมวกคลุมหน้า เธอกำลังนั่งอมยิ้มอยู่ข้างโต๊ะ โบกกระดาษหนังสัตว์ในมือไปมา “ดูเหมือนข่าวลือข้างนอกจะเชื่อไม่ได้จริงๆ ว่ากันว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ทรงมีพฤติกรรมต่ำทรามและโฉดเขลานัก แต่ความจริงแล้วสติปัญญาไม่ได้ด้อยไปกว่าราชครูในวังเลย กระดาษใบนี้คือแบบร่างของเตาเหล็กเครื่องนั้นหรือเพคะ ฝ่าบาททรงเรียกมันว่า...เครื่องจักรไอน้ำ ใช่หรือไม่เพคะ”
ให้ตายเถอะ เขาขอความเป็นส่วนตัวหน่อยได้ไหม คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป เธอคิดว่าที่้นี่เป็นบ้านเธอหรืออย่างไร! โรแลนด์บ่นในใจไม่หยุด ทว่ายังคงตอบเธอด้วยสีหน้าปกติ “ถูกต้อง แต่หากไม่ได้อันนาคอยช่วยเหลือ มันก็เป็นได้แค่รูปวาดเท่านั้น”
“มันทำอะไรได้บ้างเพคะ”
“เยอะแยะมากมาย ขนส่งแร่ ระบายน้ำ หลอมเหล็ก ตีเหล็ก อะไรก็ตามที่ต้องใช้กำลังมหาศาล มันทำได้ทั้งนั้น”
“เช่นนั้นหม่อมฉันขอนะเพคะ” ไนติงเกลม้วนกระดาษใส่เข้าไปในเสื้อคลุม “ที่สมาคมก็มีคนควบคุมเปลวไฟได้เช่นกัน”
“นี่...”
เธอโบกมือห้ามโรแลนด์แย้ง “หม่อมฉันไม่เอาของของฝ่าบาทไปเปล่าๆ แน่นอน ทอดพระเนตรสิ่งนี้ก่อนเพคะ” เธอวางของสีขาวชิ้นเล็กๆ ลงบนโต๊ะ
โรแลนด์เดินเข้าไปหยิบ พบว่ามันคือม้วนกระดาษ
เขาคลี่มันออกอย่างเบามือแล้วกวาดตามองคร่าวๆ “นี่มัน...”
“จดหมายลับที่มากับพิราบสื่อสาร” ไนติงเกลพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “ผู้รับจดหมายก็คือไทร์ หัวหน้าสาวใช้ของฝ่าบาท จุ๊ๆๆ ดูท่าหลังบ้านของฝ่าบาทจะมีปัญหาเสียแล้ว”
“ข้าไม่เคยแตะต้องนาง” โรแลนด์ขมวดคิ้วว่า
ไทร์ หญิงสาวในความทรงจำคนนี้ดูเหมือนจะติดตามเขามานานมากแล้ว เจ้าชายสนใจเธอมาก แต่ยังหาโอกาสครอบครองเธอไม่ได้ พอมาเมืองชายแดนจึงตั้งเธอเป็นหัวหน้าสาวใช้ จะได้คอยปรนนิบัติเขาอย่างใกล้ชิด ทั้งยังจัดให้เธออยู่ห้องข้างๆ ด้วย ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นสายลับของพวกพี่น้องเขา
แม้จดหมายฉบับนี้จะไม่ได้ลงชื่อไว้ แต่ดูจากเนื้อหาข้างในแล้วคงไม่แคล้วมาจากพี่น้องของเขา ในจดหมายเขียนว่าเจ้านายไม่พอใจมากที่งานครั้งก่อนล้มเหลว ครั้งหน้าให้ฉวยโอกาสลงมืออีกครั้งตอนที่ป้อมปราการลองซองกำลังวุ่นวาย และห้ามพลาดอีกเด็ดขาด เอาเถอะ อันที่จริง พวกเธอก็ไม่ได้ล้มเหลวสักหน่อย เขาคิด ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กลายเป็นโรแลนด์ วิมเบิลดัน เจ้าชายลำดับที่สี่หรอก
ไนติงเกลไม่น่าจะปลอมแปลงจดหมายฉบับนี้ เพราะมีเพียงคนวงในเท่านั้นที่รู้แผนการลอบฆ่าครั้งก่อน และหากไนติงเกลต้องการฆ่าเขา ก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องให้ยุ่งยากขนาดนี้
“เจ้าขโมยมาจากนางหรือ”
“หัวหน้าสาวใช้ของฝ่าบาทไม่ได้โง่ขนาดนั้น นางอ่านจบแล้วก็จะเผาทิ้ง แต่เสียดายที่ตอนที่นางกำลังอ่านมัน หม่อมฉันบังเอิญอยู่ข้างหลังนางพอดี” เธอทำท่าสับเปลี่ยนของ “ทีนี้ฝ่าบาทจะทรงทำอย่างไรต่อไปเพคะ ทรงต้องการให้หม่อมฉันช่วย ‘จัดการ’ หรือไม่”
โรแลนด์รู้ดีว่าคำว่าจัดการที่เธอพูดหมายถึงอะไร หลังจากลังเลอยู่สักครู่ เขาก็พยักหน้าในที่สุด “รบกวนเจ้าด้วย” เรื่องแบบนี้เขาไม่กล้าพอจะทำเองจริงๆ “และหากเป็นไปได้...ฝากถามนางด้วยว่าใครอยู่เบื้องหลังนาง”
“น้อมรับพระบัญชาเพคะ ฝ่าบาท” ไนติงเกลหัวเราะพลางโค้งตัว “เช่นนั้น แบบร่างนี้ถือเป็นค่าตอบแทนแล้วกันนะเพคะ”
........................................


บทที่ 26 บทเรียนจากประวัติศาสตร์
“ฝ่าบาท ฝ่าบาททรงกำลังทำอะไรพ่ะย่ะค่ะ” ก่อนหน้านี้คาร์เตอร์รู้สึกว่าเจ้าชายแค่ทำอะไรตามอำเภอใจไปบ้าง แต่ตอนนี้ถึงขั้นเพ้อเจ้อเหลวไหลเสียแล้ว
ไม่ว่าอย่างไร หัวหน้าอัศวินก็ยังรู้สึกว่าไม่มีใครเชี่ยวชาญการฝึกนักรบไปมากกว่าตัวเอง ตระกูลของเขามีแบบแผนการฝึกที่สมบูรณ์แบบ โดยเริ่มตั้งแต่อายุสิบปีถึงสิบห้าปี พวกเขาใช้เวลาเพียงห้าปีในการปั้นนักรบที่เชี่ยวชาญอาวุธชนิดต่างๆ และหากฝึกต่อไปอีกห้าปีก็จะได้อัศวินฝีมือฉกาจอย่างที่รู้จักกันดี...แต่แน่นอนว่าที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น ผู้ที่จะได้รับการฝึกจะต้องไม่ใช่สามัญชนคนธรรมดา
แล้วดูพวกโง่เง่าตรงหน้านี่สิ ในสมองคิดแต่เรื่องกิน! มิหนำซ้ำ...ไข่ไก่ก็แพงมากเสียด้วย!
โรแลนด์แคะหู “เจ้าแค่ดูเฉยๆ ก็พอ จำไว้ การฝึกวันต่อๆ ไปก็ต้องปฏิบัติตามนี้ แน่นอนว่าอาจต้องเปลี่ยนแปลงรายละเอียดบางอย่างด้วย แล้วข้าจะจดใส่กระดาษไว้ให้”
ในยุคอาวุธเย็นแบบนี้ โรแลนด์ไม่มีความคิดจะสร้างกองกำลังที่ได้มาตรฐานขึ้นมาภายในเวลาสองสามเดือนเลย และเขาก็ไม่ได้ต้องการนักรบสปาร์ตาที่สวมแค่กางเกงในตัวเดียวก็ฉีกร่างสัตว์อสูรได้ด้วย กองทัพอาจจะไม่ต้องรบเก่งมากก็ได้ แต่จะต้องมีวินัยที่ดี และปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ พลังของหมู่คณะแข็งแกร่งกว่าพลังของคนคนเดียว นี่คือสิ่งที่ถูกกำหนดโดยสังคมมนุษย์ หากต้องการไปให้ถึงจุดนั้นโดยไว เขาคิดว่าการนำวิธีฝึกทหารมาใช้โดยปรับเปลี่ยนให้เหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบันก็น่าจะเป็นวิธีที่ไม่เลวเลย จากประสบการณ์ตรงของเขา วิธีฝึกทหารสามารถทำให้ผู้คนจากเมืองต่างๆ ทั่วประเทศกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้ภายเวลาเพียงครึ่งเดือน ไม่ว่ากระบวนการจะเป็นอย่างไร ผลลัพธ์ที่ได้ก็ชัดเจนมาก
หลังจากที่คนพวกนี้เข้าใจแล้วว่าวินัยคืออะไร โรแลนด์จึงจะดำเนินตามแผนการต่อไป
ในที่สุดแวนนาก็ไม่ได้กินไข่ไก่ฟองที่สอง
ครั้งนี้พวกเขายืนนานกว่าครั้งก่อนถึงสองเท่า จนกระทั่งมีคนแข้งขาอ่อน ทนไม่ไหวโยกตัวไปมา การฝึกจึงสิ้นสุดลง
เจ้าชายก็บังเอิญสั่งพักในเวลานี้พอดี และยังสั่งแจกอาหารเที่ยงด้วย พฤติกรรมนี้ทำให้ทุกคนเบนความขุ่นเคืองจากคนผิดไปที่อาหารอย่างได้ผล แต่ก็ทำให้แวนนาอดสงสัยไม่ว่าเจ้าชายจงใจแกล้งพวกเขาให้อดกินไข่ไก่ฟองที่สอง
อาหารเที่ยงบรรจุอยู่ในโอ่งดินเผาขนาดใหญ่สี่โอ่ง โดยให้รถม้าสองสามคันบรรทุกมาส่งจากในเมือง นอกจากอาหารเที่ยงแล้ว บนรถม้ายังมีช้อนและชามไม้อีกจำนวนมาก
แวนนาเลียริมฝีปากเตรียมกระโจนเข้าใส่ หัวหน้าอัศวินรีบเข้ามาขวางหน้าทุกคน
เจ้าชายสั่งให้ทุกคนเรียงแถวตามยาวสี่แถวเพื่อรับอุปกรณ์กินอาหารทีละคน คนที่ทำให้เสียระเบียบจะถูกลงโทษโดยการรับอาหารเป็นคนสุดท้าย
ผู้คนทั้งหลายรีบจัดแถวเรียงสี่อย่างวุ่นวาย ดวงเขาไม่แย่นัก ได้อยู่ตำแหน่งหน้าๆ ของแถวนอกสุด แน่นอนว่าย่อมมีคนแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรง เสียงต่อยตีกันดังมาจากในกอง อัศวินและทหารอีกสองสามคนพุ่งเข้าไปกลางฝูงชน แล้วแยกตัวคนก่อเหตุออกมาอย่างรวดเร็ว
โง่เอ๊ย แวนนาปรายตามองตัวต้นเรื่อง ‘หมัดบ้า’ ผู้ก้าวร้าวเกเรที่สุดในเมือง คนที่เวลาปกติเที่ยวท้าตีท้าต่อยไปทั่วเพราะถือตัวว่าแรงเยอะ เวลานี้กลับนั่งยองๆ ถูกคนใช้ดาบชี้หน้าอยู่อีกข้าง ดูท่าทางน่าสงสารของเขาสิ!
เขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มเข้าใจความชอบของเจ้าชายแล้ว
นั่นก็คือความเป็นระเบียบเรียบร้อย
เวลายืนต้องยืนตัวตรง ขบวนแถวต้องอยู่ในแนวเดียวกัน กินข้าวก็ต้องเข้าแถว ระเบียบวินัยต้องรักษาไว้อย่างเคร่งครัด...แวนนาเคยได้ยินพ่อค้าผู้มีประสบการณ์ในเมืองใหญ่ๆ เล่าว่า พวกชนชั้นสูงมีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือข้าวของทุกอย่างต้องวางอย่างเป็นระเบียบ หากมีอะไรผิดแปลกไปแม้แต่นิดเดียว ก็จะต้องแก้ไขจนกว่าจะพอใจ
ในสายตาของแวนนา คนประเภทนี้จะต้องว่างจนเบื่อ ว่างจนไม่รู้จะทำอะไร จนกระทั่งต้องหาเรื่องวุ่นวายมาทรมานตัวเอง
ไม่คิดเลยว่าเจ้าชายก็จะเป็นคนประเภทนี้ด้วย
ตอนที่ฝาโอ่งถูกเปิดออกนั้น แวนนาได้กลิ่นหอมเตะจมูก
กลิ่นหอมยั่วน้ำลายที่กระจายไปทุกทิศทำเอาเขาแทบเคลิ้มไป ฝูงชนพลันกระสับกระส่าย ขณะเดียวกันเสียงตวาดของอัศวินก็ลอยมาจากข้างหน้า สงสัยต้องเข้าแถวอีกแล้วสิ เขาคิด
แล้วก็เป็นไปตามคาด เจ้าชายให้ทุกคนเข้าแถวรอรับอาหารตามลำดับเหมือนตอนที่รับช้อนและชามไม้
แม้ทุกคนจะกำลังกลืนน้ำลาย ท้องร้องโครกคราก แต่เนื่องจากเห็นหมัดบ้าเป็นตัวอย่าง จึงรีบเข้าแถวอย่างว่าง่าย
ภายในโอ่งคือข้าวต้มข้าวสาลีร้อนๆ แวนนาตกใจเมื่อเจอเนื้อแห้งในข้าวต้ม! แม้ว่าตักใส่ชามไม้แล้วจะเหลือเพียงเส้นบางๆ แต่ก็นับว่าเป็นเนื้อเชียวนะ! พอตักข้าวต้มเสร็จแล้ว เขายังได้ไข่ไก่เพิ่มสมใจด้วย
แวนนากินอาหารเที่ยงอย่างตะกละตะกลาม แม้แต่ก้นชามก็เลียจนเกลี้ยง เขากลืนไข่ไก่ลงท้องไปรวดเดียวทั้งที่ยังไม่ทันเคี้ยว ซ้ำยังเผลอทำอาหารลวกลิ้นเพราะกินเร็วเกินไปอีก
แวนนาวางชามไม้ลงก่อนจะตบท้องเรอออกมา เขาไม่ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยๆ แบบนี้มานานมากแล้ว และที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นก็คือ เขารู้สึกอิ่ม ความหอมอร่อยของข้าวต้มเนื้อแตกต่างจากขนมปังไรย์ราวฟ้ากับดิน เขาคิดถึงกระทั่งว่า หากได้กินอาหารแบบนี้ทุกวันล่ะก็ ต่อให้ต้องไปรบกับสัตว์อสูรอยู่แนวหน้าก็ไม่กลัว
หลังจากมื้อเที่ยงก็เป็นเวลาพักใหญ่ คนทั้งหมดถูกพากลับเข้ากำแพงเมือง แล้วเดินเท้าไปยังค่ายทหารลาดตระเวนภายในเมือง ชายต่างเผ่ารูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน แล้วเริ่มสอนทุกคนตั้งกระโจม
แวนนารู้จักเขา...คนที่อาศัยอยู่เขตถนนเก่าส่วนใหญ่ก็รู้จักขวานเหล็กทั้งนั้น แม้แต่นายพรานอาวุโสซึ่งมีประสบการณ์ที่สุดในเมืองก็ยังชื่นชมฝีมือยิงธนูอันร้ายกาจของเขามาก แต่ช้าก่อน ตอนนี้ขวานเหล็กทำงานรับใช้เจ้าชายหรือ ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นเขาอยู่กับอัศวินเหมือนกัน แวนนาขมวดคิ้ว เจ้าชายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาเป็นชาวทะเลทรายแท้ๆ
“ฝ่าบาทตั้งพระทัยจะให้ชาวทะเลทรายมาเป็นหัวหน้ากองจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์เองก็สงสัยเช่นเดียวกัน “เขาไม่ใช่ชาวเกรย์คาสเซิล ไม่แม้แต่จะเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรใดๆ”
“แม่มดก็ไม่ได้เป็นชาวเกรย์คาสเซิลเช่นเดียวกัน” โรแลนด์พูดอย่างไม่เห็นด้วย “แต่พวกเขาเป็นคนของเมืองชายแดน นอกจากนี้ เจ้าก็อยู่ที่นี่ีทั้งคนมิใช่หรือ”
“แต่ว่าฝ่าบาท...”
“อย่ากังวลไปเลย” โรแลนด์ตบบ่าอัศวิน “เมืองชายแดนไม่ถือเรื่องชาติกำเนิด ตราบใดที่พวกเขาไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมาย พวกเขาก็ยังเป็นประชาชนของข้า หากเจ้าไม่สบายใจจริงๆ จะเลือกคนเก่งๆ อีกสักสองคนมาเป็นหัวหน้ากองก็ได้ เพราะถึงอย่างไร ต่อไปกองทัพก็ต้องขยายใหญ่ขึ้น ฝึกคนเก่งๆ ไว้ตั้งแต่ตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน จริงสิ ข้าเขียนรายละเอียดการฝึกเสร็จแล้ว แทนที่จะมัวสนใจเรื่องชาวทะเลทราย ข้าว่าเจ้าสนใจเรื่องนี้ดีกว่า”
คาร์เตอร์รับม้วนกระดาษหนังแกะจากมือโรแลนด์ กวาดตามองคร่าวๆ แล้วก็ตะลึงงัน วิธีฝึกแบบนี้เขาไม่เคยพบเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...อย่างเช่น ตอนบ่ายพาทุกคนไปวิ่งรอบเมืองชายแดน ตั้งแต่เวลากวาง ( บ่ายสองโมง ) จนพระอาทิตย์ตกดิน ข้อบังคับคือทุกคนจะต้องฝึกรายการนี้ ระหว่างทางอนุญาตให้ช่วยเหลือกันได้ หากไม่มีใครยอมแพ้กลางคัน มื้อเย็นจะเพิ่มไข่ไก่ให้คนละหนึ่งฟอง หรือ หลังจากผ่านเวลาหมาป่าตอนเย็นไปแล้วให้เป่านกหวีดเรียกรวมพล ให้ทุกคนแต่งตัวมารวมกันให้เร็วที่สุด วิธีฝึกแบบนี้ทำได้ไม่กี่วันกองกำลังก็คงแตกกระเจิงหมดแล้ว
แต่หากข้อบังคับพวกนี้ยังพอทำความเข้าใจได้ล่ะก็ ข้อสุดท้ายก็ทำให้คาร์เตอร์มึนหนัก
‘ทุกๆ วันหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จแล้ว ให้ทุกคนไปรับการอบรมวัฒนธรรมที่โรงเรียนของคาร์ล’
“ฝ่าบาท...การอบรบวัฒนธรรมหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าฝ่าบาททรงประสงค์ให้พวกเขาหัดเขียนอ่านหนังสือ”
“ใจจริงข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น แต่ว่าเวลาน้อยเกินไป อย่างมากคงเรียนได้แค่คำศัพท์กับตัวเลขง่ายๆ เอาแค่พออ่านเขียนคำสั่งได้ก็พอ เดี๋ยวเนื้อหาส่วนนี้ข้าจะไปคุยกับคาร์ลเอง เจ้าแค่พาพวกเขาไปเรียนก็พอแล้ว”
“แต่ เหตุใดฝ่าบาททรงทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ เรื่องพวกนี้ไม่มีประโยชน์ในการรับมือสัตว์อสูรแม้แต่น้อย!”
“ใครว่า” โรแลนด์หาว “กองทัพที่ทรงอานุภาพก็คือกองทัพที่มีวัฒนธรรม นี่ล่ะบทเรียนที่สรุปได้จากประวัติศาสตร์”
........................................


บทที่ 27 อดีต
อากาศเย็นลงทุกวัน โรแลนด์ก็ตื่นสายขึ้นทุกวัน
ชนชั้นปกครองย่อมมีสิทธิ์ในการนอนตื่นสาย ยิ่งเมื่ออยู่บนเตียงใหญ่ที่รองด้วยผ้าห่มกำมะหยี่สามชั้น เวลานอนแล้วตัวยวบลงไปอยู่ในอ้อมกอดอันนุ่มนิ่มด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งขี้เซาขึ้นกว่าเดิม
ตอนที่โรแลนด์ล้างหน้าบ้วนปากแล้วเดินออกมาที่ห้องทำงานนั้น ไนติงเกลรอเขาอยู่ที่นั่นแล้ว
“อ้อ อาหารเช้าของฝ่าบาทน่ะ หม่อมฉันกินตอนมันที่ยังร้อนๆ ไปบ้างแล้วเพคะ แต่ตอนนี้เย็นหมดแล้ว” เธอบุ้ยปากไปที่ขนมปังในจานซึ่งเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง วางท่าราวกับตัวเองเป็นเจ้าของที่นี่
“ไม่มีใครสอนเจ้าหรือว่าต่อหน้าเจ้าชายต้องสำรวมกิริยา” โรแลนด์เลื่อนจานออกแล้วนั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน “ข้าจำได้ว่าตอนแรกเจ้ายังรักษามารยาทมาก”
เขาแอบถอนใจลึกๆ ดูไม่ออกจริงๆ ว่าเธอจะเข้าหาคนง่ายขนาดนี้ หากไม่อยู่กับอันนาก็มาเตร่อยู่ในห้องเขาประจำ ก่อนหน้านี้เธอยังล่องหนอยู่บ้าง แต่ตอนนี้หากไม่มีคนนอกอยู่ด้วย เธอก็จะเดินไปเดินมาในห้องทำงานเขาอย่างเปิดเผย แม้แต่หมวกก็ไม่คลุมแล้ว
“เช่นนี้หรือเพคะ” เธอกระโดดลงจากโต๊ะ ทำท่าโค้งตัวคำนับเขาอย่างงดงามไร้ที่ติด “ระยะนี้ฝ่าบาทตื่นบรรทมสายขึ้นทุกที หม่อมฉันเห็นอาหารเช้าวางไว้เปล่าๆ ก็เลยช่วยฝ่าบาทจัดการเพคะ” เธอขยับเข้าใกล้โรแลนด์ “อย่างไรเสีย ฝ่าบาทก็ไม่ทรงถือสาอยู่แล้ว แล้วฝ่าบาทก็ไม่ทรงโปรดพิธีการจุกจิกพวกนั้นด้วย หม่อมฉันดูออก”
นี่เธอมีสัมผัสพิเศษหรือถึงได้รู้เรื่องนี้ โรแลนด์บ่นในใจ
เขาถอนหายใจ “ตามใจเจ้าเถอะ แต่วันหลังถ้าจะกินก็กินให้หมดไปเลย ถ้าข้าอยากกินข้าค่อยเรียกคนยกเข้ามาอีกชุด”
“รับทราบเพคะ ฝ่าบาท!” เธอหัวเราะเบาๆ ถือจานวิ่งไปอีกด้าน
โรแลนด์คลี่กระดาษหนังแกะว่างๆ ออก เตรียมวาดแบบที่เหลือต่อจากเมื่อวาน
หากคิดจะรักษาเมืองชายแดน ก็ต้องเอาชนะสงครามที่จะมาถึงในฤดูหนาวนี้ให้ได้อย่างสวยงาม แม้ว่ากองทหารที่ไม่เคยเห็นเลือดมาก่อนจะไม่ใช่กองทหารที่ได้มาตรฐานก็ตาม โรแลนด์เป็นห่วงว่าหากเกิดเหตุนองเลือดที่ค่อนข้างรุนแรงแล้ว กลุ่มคนที่ถูกฝึกขึ้นมาในระยะเวลาสั้นๆ พวกนี้จะยังกล้ายืนอยู่บนกำแพงเมืองหรือไม่
เขาต้องการอาวุธข้ามยุคมาเพิ่มข้อได้เปรียบในการต่อสู้กับสัตว์อสูร
ไม่ต้องสงสัยเลย อาวุธที่ว่าก็คือปืน
อันที่จริง ในยุคนี้ก็มีเงื่อนไขที่ปืนจะปรากฏตัวได้แล้ว เพราะนักเล่นแร่แปรธาตุสามารถผสมสิ่งที่เรียกว่าผงหิมะสำหรับใช้สร้างเสียงดังในงานเฉลิมฉลองในวังได้แล้ว ของชนิดนี้ก็คือดินปืนที่ผสมผิดสูตร ลุกไหม้ช้า เวลาใส่เข้าไปในท่อสัมฤทธิ์จึงได้ยินแต่เสียงเปรี้ยงปร้างเท่านั้น
น่าจะอีกประมาณหนึ่งร้อยปีให้หลัง ต้นแบบดั้งเดิมของปืน...ปืนใหญ่มือถึงได้เผยโฉมขึ้น อาวุธชนิดนี้ใช้งานยาก ต้องใช้คนสองคนช่วยกันจึงจะสามารถบรรจุกระสุนยิงได้ และโดยมากก็ใช้ยิงได้ทีละนัดเท่านั้น มิหนำซ้ำความเร็วและอานุภาพของมันก็ยังเทียบไม่ได้กับมือธนูที่ถูกฝึกมาอย่างดีด้วย
โรแลนด์ย่อมไม่ต้องการเดินซ้ำรอยประวัติศาสตร์ เขาสามารถใช้ประโยชน์จากพลังของแม่มดในการสร้างปืนที่สามารถใช้งานได้จริงๆ เหมือนอย่างที่เคยสร้างเครื่องจักรไอน้ำมาแล้ว
“หม่อมฉันดูใบสั่งซื้อสินค้าตอนที่ฝ่าบาทยังไม่เสด็จมา” ไนติงเกลกลืนขนมปังคำสุดท้าย ถามอย่างสบายๆ “ฝ่าบาททรงซื้อผลึกใสมากมายเช่นนั้นไปทำอะไรเพคะ ตอนนี้อยู่ในฤดูหนาว หากทรงอยากจิบเบียร์เย็นๆ แค่เอาไปวางนอกปราสาทหนึ่งคืนก็ใช้ได้แล้วมิใช่หรือเพคะ”
ชนชั้นสูงชอบใช้ผลึกใส...หรือก็คือดินประสิวมาทำน้ำแข็งในฤดูร้อน จากนั้นจึงนำน้ำแข็งมาลดอุณหภูมินม เหล้า หรือน้ำผลไม้เพื่อดื่มกิน โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ดินประสิวจึงมีราคาถูกมาก
“เอามาทำเนยแข็งแช่เย็น อุณหภูมิตอนนี้ยังไม่ต่ำพอ ต้องรอจับน้ำแข็งก่อนถึงจะใช้ได้” โรแลนด์โกหก
หญิงสาวตรงหน้าเขานี้แม้จะไม่ใช่ศัตรู แต่ก็ไม่ได้แจ้งที่มาอย่างชัดเจน ปืนไม่เหมือนเครื่องจักรไอน้ำ อาวุธชนิดนี้ไม่ต้องการความรู้ทางเทคนิคมาก หากเกิดแพร่งพรายออกไปย่อมไม่เป็นผลดีต่อแผนพัฒนาเมืองของเขาแน่ ในระหว่างที่ยังไม่รู้ความเป็นมาของเธอ เรื่องบางเรื่องเก็บเป็นความลับไว้ก่อนจะดีกว่า พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็ลองหยั่งเชิงอีกฝ่ายดู “นอกจากตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์แล้ว สมาคมแม่มดยังฝึกนักฆ่าด้วยหรือ”
“ไม่เพคะ พวกนางเป็นแค่กลุ่มคนน่าสงสารที่มารวมตัวกันเพื่อความฝันเท่านั้น” ไนติงเกลโบกมือ “หม่อมฉันเพิ่งเข้าร่วมสมาคมเมื่อสองปีก่อนนี้เอง”
“เช่นนั้นก็หมายความว่าก่อนหน้านี้เจ้าทำงานให้คนอื่นหรือ” เธอขว้างกริชได้สวยงามมาก หากไม่ได้รับการชี้แนะและฝึกฝนเพิ่มเติมอีกหลายปีคงไม่มีทางทำได้อย่างนี้ โรแลนด์มั่นใจข้อนี้มาก “นอกจากข้าแล้ว ยังมีคนอื่นรับเลี้ยงแม่มดอีกหรือ”
“รับเลี้ยงหรือเพคะ” ไนติงเกลพลันผุดสีหน้าประหลาด “จะเป็นไปได้อย่างไร...หากรู้ว่าหม่อมฉันจะกลายเป็นแม่มด เขาคงไม่ยอมให้หม่อมฉันก้าวเข้าประตูบ้านด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้น หากไม่ใช่เพราะหม่อมฉันยังมีประโยชน์กับเขาล่ะก็ หม่อมฉันคงถูกฆ่าทิ้งไปนานแล้วเพคะ”
“เอ๋ ไหนเจ้าลองว่ามาซิ”
ไนติงเกลส่ายหน้ายิ้มๆ ทว่ารอยยิ้มครั้งนี้ดูคลุมเครือเหลือเกิน “ฝ่าบาท เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม หม่อมฉันจะเล่าให้ฝ่าบาทฟังเอง หม่อมฉันรู้ว่าฝ่าบาททรงกังวลเรื่องอะไร แต่โปรดวางพระทัยเถิด หม่อมฉันเป็นอิสระตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว ไม่จำเป็นต้องขายชีวิตให้ใครอีกแล้วเพคะ”
ผลการสอบสวนล้มเหลว ดูท่าแล้วเสน่ห์เขาคงไม่แรงพอ...แต่ว่าคำตอบของเธอก็ช่วยยืนยันความคิดของเขากลายๆ แล้ว...อย่างน้อยเมื่อห้าปีก่อนหน้านี้ เธอก็เคยทำงานอันน่าละอายให้ใครมาก่อน ยังดีที่ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะเริ่มใช้ประโยชน์จากไนติงเกลเพราะความบังเอิญ ไม่เหมือนเขาที่วางแผนจะรับสมัครแม่มดจำนวนมาก
โรแลนด์ไม่ได้ซักต่อ เพียงแต่ก้มหน้าวาดแบบต่อไป
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้างก็คือ ไนติงเกลที่ปกติช่างพูดช่างเจรจามากกลับเงียบเสียงไป ภายในห้องเหลือเพียงเสียงไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ในเตาผิงเท่านั้น พอโรแลนด์เงยหน้าขึ้นมาขยับคอที่ปวดเมื่อยอีกที ก็ไม่เห็นเงาเธอในห้องทำงานแล้ว
“จะไปก็ไม่บอกสักคำ” เขาพึมพำ พับกระดาษหนังแกะในมือเรียบร้อยแล้วใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
หลังจากที่ยุ่งงานมาหลายวัน พอได้กระดาษวาดแบบแผ่นนี้เพิ่มเข้าไป การออกแบบอาวุธ...หรืออาจเรียกได้ว่าการลอกแบบอาวุธก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์
สิ่งที่เขาตั้งใจจะสร้างขึ้นก็คือปืนคาบศิลาอันโด่งดัง อาวุธชนิดนี้ผ่านการทดสอบมาหลายยุคหลายสมัย ความยากในการผลิตใกล้เคียงกับปืนคาบชุด บรรจุดินปืนที่ท้ายกระบอก ใส่ลูกตะกั่วที่ปากกระบอก ความเร็วในการยิงประมาณสามนัดต่อหนึ่งนาที สามารถนำมาใช้รับมือสัตว์อสูรที่ไม่มีสติปัญญาได้สบาย
สัตว์อสูรส่วนใหญ่ปีนกำแพงไม่ได้ ดังนั้นระยะยิงจึงเท่ากับความสูงของยอดกำแพงถึงพื้น หรือก็คือสิบสองฟุต ภายในระยะนี้ต่อให้ใช้เท้าเล็งก็ไม่พลาด ขณะเดียวกันความเร็วของกระสุนก็แทบไม่ลดลงเลย ตราบใดที่สัตว์อสูรไม่พัฒนาหนังของมันจนแข็งกว่าเหล็กหล้า มันก็น่าจะถูกยิงตายได้ในนัดเดียว
ข้อเสียของปืนคาบศิลาอยู่ที่ระยะเวลาการผลิต ปืนคาบศิลารุ่นแรกๆ ยังใช้วิธีผลิตเหมือนปืนคาบชุด คือต้องอาศัยช่างเหล็กตีเอาทีละค้อนๆ ตั้งแต่ลำกล้องไปจนถึงไกปืน กว่าจะเสร็จเป็นปืนทั้งกระบอกน่าจะต้องใช้เวลาประมาณสามเดือน ในบรรดาส่วนประกอบทั้งหมดนี้ ลำกล้องปืนคือเรื่องใหญ่ที่สุด เพราะต้องตีแผ่นเหล็กจนเป็นท่อกลม ใช้ผงเหล็กอุดรอยต่อ แล้วจึงเซาะเกลียวลำกล้อง แม้ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือพิสดารอะไร แต่ช่างจะต้องชำนาญมากจึงจะสามารถผลิตลำกล้องปืนที่ได้มาตรฐานได้
นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมโรแลนด์ถึงสร้างเครื่องจักรไอน้ำขึ้นมาก่อน
เมื่อมีเครื่องจักรไอน้ำ เขาก็สามารถใช้หัวเจาะคว้านตะบองเหล็กตันๆ ให้กลายเป็นลำกล้องปืนได้ แบบนี้เขาก็จะผลิตปืนได้ไวขึ้นมาก และไม่จำต้องใช้ช่างฝีมือดีเลย ขอแค่มีโต๊ะงานที่ยึดตะบองเหล็กได้ก็พอ
........................................


บทที่ 28 แผลฉกรรจ์
แต่เมื่อโรแลนด์ลงมือทำจริงๆ ถึงได้พบว่าสถานการณ์จริงไม่ง่ายอย่างที่ตัวเองคิด
หลังจากวุ่นอยู่ที่สวนด้านหลังมาสี่ห้าวัน หัวเจาะที่มีความแข็งค่อนข้างมากก็ถูกผลิตออกมาอย่างราบรื่น เปลวไฟของอันนาทำให้เขาผลิตเหล็กหลอมเหลวที่มีอุณหภูมิสูงกว่าหนึ่งพันห้าร้อยองศาได้อย่างง่ายดาย เมื่อไม่มีข้อจำกัดเรื่องอุณหภูมิ เขาก็สามารถใช้วิธีการหลอมธรรมดาๆ ผลิตเหล็กกล้าจำนวนเล็กๆ ออกมาได้อย่างสะดวกรวดเร็ว...นั่นคือใช้แท่งเหล็กกวนเหล็กหลอมเหลวอย่างรวดเร็ว เพื่อให้คาร์บอนและสารเจือปนอื่นๆ ในเหล็กหล่อสัมผัสอากาศแล้วออกซิไดซ์ ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาเรื่อยๆ เมื่อเหล็กหลอมเหลวเย็นตัวแล้วก็จะได้เหล็กกล้าคุณภาพสูง
ปัญหาอยู่ที่เครื่องจักรไอน้ำตัวแรก
เวลาที่เครื่องจักรต้นแบบตัวนี้ทำงาน มันจะส่งเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนอันน่าตกใจ หัวเจาะที่ติดเข้าไปไม่สามารถเจาะท่อเหล็กได้อย่างมั่นคง แรงสั่นสะเทือนระดับนี้ไม่เป็นปัญหาต่อชิ้นงานหยาบๆ แต่หากจะทำลำกล้องปืนย่อมเป็นปัญหาใหญ่แน่นอน
หากคิดจะแก้ไขปัญหานี้ เขาก็ต้องสร้างลูกเหวี่ยงหนีศูนย์กลางมาควบคุมกำลังส่งออกของเครื่องจักรไอน้ำก่อน จากนั้นจึงใช้เฟืองประกอบเพื่อลดแรงสั่นสะเทือนและปรับอัตราความเร็วของการหมุนของหัวเจาะ ซึ่งการจะผลิตเฟืองได้ก็ต้องมีเครื่องกลึงอย่างง่ายๆ ก่อน แบบนี้คำนวณดูแล้ว โรแลนด์ไม่มีทางบรรลุเป้าหมายก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะมาถึงแน่นอน
สุดท้ายก็ต้องกลับมาพึ่งวิธีเดิมๆ อาศัยช่างเหล็กมาตีทีละค้อนๆ แผนการผลิตปืนชุดใหญ่จึงเป็นอันล้มเหลวไป หากดูจากจำนวนช่างเหล็กในเมืองชายแดนแล้ว ต่อให้หยุดพักการสร้างเครื่องจักรไอน้ำเครื่องที่สอง อย่างมากก็ผลิตปืนได้เพียงสามถึงสี่กระบอกต่อเดือนเท่านั้น
ข่าวดีเพียงเรื่องเดียวก็คือเขาสามารถตัดความกังวลเรื่องมาตรฐานลำกล้องปืนไปได้ ช่างเหล็กเพียงแค่ตีท่อกลมออกมาคร่าวๆ แล้วให้อันนาเชื่อมช่องว่างเข้าด้วยกัน ก็จะได้ผลลัพธ์ที่ใกล้เคียงกับท่อไร้รอยต่อที่เฉือนด้วยมีดคว้านมาก สามารถลดความเสี่ยงเรื่องลำกล้องปืนระเบิดไปได้ระดับหนึ่ง
โรแลนด์จึงต้องปรับแผนใหม่ ตอนแรกเขาตั้งใจจะรับสมัครนายพรานในเมืองชายแดนมาเป็นกองปืน...พวกเขาส่วนใหญ่เชี่ยวชาญเรื่องการยิง ถนัดทั้งธนูและหน้าไม้ หากจะฝึกปืนเพิ่มก็คงใช้เวลาไม่มาก ภายในเวลาไม่นานก็จะกลายเป็นนักรบที่มีพลังทำลายล้างสูง
แต่จากตอนนี้จนถึงเดือนแห่งปีศาจ อย่างมากก็ผลิตปืนคาบศิลาออกมาได้สี่กระบอกเท่านั้น หากเป็นอย่างนี้เขาคงต้องเลือกคนฝีมือดีๆ จากในหมู่นายพรานมาสร้างกลุ่มพิเศษกลุ่มเล็กๆ อีกที เรื่องนี้โรแลนด์ตัดสินใจให้ขวานเหล็กเป็นคนดูแล เขาอยู่เมืองชายแดนมาสิบห้าปี เป็นนายพรานที่ทุกคนยอมรับว่าเก่งที่สุด
********************
ไบรอันไม่มีความสุขตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นกองพลเรือนบนถนน ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งเพิ่มทวี...ถึงกระทั่งเกิดความรู้สึกรับไม่ได้อยู่ในใจ
เขารู้สึกว่าตัวเองถูกเจ้าชายลืมไปแล้ว
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาตื่นเต้นมากเมื่อหัวหน้าอัศวินเรียกเขาเข้าไป เขาได้สัมผัสเจ้าชายในระยะใกล้ ได้รับความสนใจไถ่ถามจากเจ้าชาย ถือเป็นความโชคดีและมีเกียรติมาก
เขาเติบโตมาในเมืองชายแดน แม้จะเกิดในตระกูลนายพรานธรรมดา แต่ก็ใช้ความสามารถของตัวเองไต่เต้าจนได้เป็นหัวหน้ากองลาดตระเวน เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถเป็นอัศวินได้โดยอาศัยวงศ์ตระกูล จึงได้แต่รอโอกาสสร้างความดีความชอบเพื่อจะได้รับแต่งตั้งยศอัศวินในสักวัน
การซักถามของเจ้าชายทำให้เขารู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้ว เห็นได้ชัดว่าเจ้าชายไม่ยอมทิ้งดินแดนของตัวเอง เขากำลังหาวิธีต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่ และการสร้างกำแพงเมืองอย่างยิ่งใหญ่ก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่า ปีนี้พวกเขาจะก้าวผ่านเดือนแห่งปีศาจที่เมืองชายแดนอย่างไม่ต้องสงสัย
หากคิดจะอยู่สู้กับสัตว์อสูรที่นี่ก็จำเป็นต้องมีกองทัพที่หาญกล้า ไบรอันคิดว่าตัวเองเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เขาเชี่ยวชาญทั้งเรื่องสอดแนม การใช้ดาบและขี่ม้า และการได้อยู่จุดสัญญาณไฟในช่วงสุดท้ายก็เป็นเครื่องพิสูจน์ได้ดีว่าเขาไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่เขาไม่นึกเลยว่า เจ้าชายกลับคัดชาวบ้านธรรมดาเข้ากองทัพเพื่อสู้กับสัตว์อสูร!
ถูกต้อง กองพลเรือนที่มีแต่ประชาชนล้วนๆ ไม่เพียงเขาเท่านั้น แต่สมาชิกกองลาดตระเวนทั้งสิบคนก็ไม่มีใครผ่านเกณฑ์หัวหน้าอัศวินเหมือนกัน บ้าสิ้นดี หรือเจ้าชายคิดว่ากลุ่มชาวเมืองที่ไม่เคยจับอาวุธพวกนี้จะเชี่ยวชาญการต่อสู้มากไปกว่าเขา น่ากลัวว่าพอเจอสัตว์อสูรขู่เข้าจะหนีกันกระเจิงมากกว่า!
แต่ดูเหมือนเจ้าชายจะจริงจังมาก...เขาไม่เพียงตั้งใจฝึกกองกำลังไร้ระเบียบกองนี้เท่านั้น แต่ยังแจกชุดเครื่องแบบชนิดเดียวกันให้พวกเขาอีกต่างหาก ทุกๆ บ่าย ไบรอันจะเห็นคนพวกนี้สวมเกราะหนังสีน้ำตาลเทา วิ่งเรียงแถวสองแถวผ่านถนนไป ตอนแรกขบวนแถวยังสะเปะสะปะมาก แต่ระยะนี้เริ่มเป็นระเบียบมากขึ้นทุกที
ส่วนตัวเขานั้น ยังคงปฏิบัติหน้าที่อันน่าเบื่อหน่ายอยู่ทุกวัน มองไม่เห็นโอกาสก้าวหน้าแม้แต่น้อย
คืนนี้ ขณะที่เขากำลังนอนไม่หลับพลิกตัวไปมานั้น เขาก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากผนังห้อง จากนั้นประตูก็ถูกผลักออก ใครบางคนเดินเข้ามาข้างในอย่างเงียบๆ
“เฮ้ย ทุกคนตื่น” คนที่เข้ามาคำรามเสียงเบา ไบรอันจำเสียงอีกฝ่ายได้ เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกกองลาดตระเวน มีฉายาว่าแผลฉกรรจ์
ในห้องของเขามีคนนอนอยู่ห้าคน นอกจากเขาและเกรย์ฮาวด์แล้ว อีกสามคนที่เหลือก็พลิกตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเตรียมพร้อมอยู่แล้ว แม้แต่เสื้อนอกก็ไม่ถอดออก
“หัวหน้า ตื่นเถอะ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเจ้า”
แผลฉกรรจ์มีญาติเป็นขุนนางอยู่ที่ป้อมปราการลองซอง ว่ากันว่าเป็นขุนนางใหญ่เสียด้วย ดังนั้นสถานะในกองของเขาจึงค่อนข้างสูง ไบรอันจะไม่สนใจเขาก็ไม่ได้ จึงได้แต่ลุกขึ้นมาถาม “มีเรื่องอะไร”
เกรย์ฮาวด์ก็ถูกปลุกขึ้นมาเหมือนกัน “ดะ...ดึกป่านนี้แล้ว พะ...พวกเจ้าไม่...นอนหรือ”
“ข้ามีงานดีๆ มาแนะนำพวกเจ้า พวกเจ้าอยากเลื่อนยศเป็นอัศวินหรือไม่เล่า”
“อะ...อะไรนะ อัศวินหรือ” เกรย์ฮาวด์ร้องอย่างตกใจ
ไบรอันเองก็ตกใจเหมือนกัน รีบถามทันที “งานอะไรหรือ”
“พวกเจ้าทุกคนคงรู้จักอาข้าอยู่แล้ว อาข้าเป็นเอิร์ลที่ท่านดยุคแต่งตั้งและยังเป็นคนสนิทของท่านดยุคด้วย เขาเป็นคนบอกข่าวนี้กับข้าเอง” แผลฉกรรจ์ลดเสียงพูด “เจ้าชายทรงประสงค์จะเขี่ยป้อมปราการทิ้งแล้วรักษาเมืองเอง ทำให้ท่านดยุคขุ่นเคืองใจมาก ท่านดยุคเลยคิดจะทำให้เจ้าชายรู้ว่าใครคือผู้ปกครองดินแดนตะวันตกที่แท้จริง”
“ยะ ยะ อย่าบอกนะ...ว่าพวกเจ้าจะ...ละ ลอบฆ่า...” เกรย์ฮาวด์ตื่นเต้นแล้วก็ยิ่งติดอ่างกว่าเดิม แม้แต่ประโยคสั้นๆ พูดมาตั้งนานก็ยังพูดไม่จบ
“จะเป็นไปได้อย่างไร” แผลฉกรรจ์หัวเราะ “อย่างไรเสียก็ทรงเป็นถึงเจ้าชาย หากพวกเราทำอันตรายพระองค์ ต่อให้เป็นท่านดยุคก็ปกป้องไม่ได้ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่านี่เป็นงานดี”
ไบรอันสังหรณ์ใจว่างานนี้จะไม่ง่ายอย่างที่เขาบอก แต่ตำแหน่งอัศวินก็ช่างยั่วยวนเขาเหลือเกิน “รีบพูดมาเถอะ”
“เสบียง หากไม่มีเสบียง พระองค์ก็ต้องทรงหนีตายไปที่ป้อมปราการลองซองโดยไม่มีทางเลือก งานนี้ท่านดยุคเป็นคนรับปากเอง หากพวกเราเผาเสบียงของเจ้าชายได้สำเร็จ เขาก็จะจัดพิธีแต่งตั้งอัศวินให้พวกเรา และจะแบ่งที่ดินบางส่วนทางตะวันออกของป้อมให้พวกเราด้วย โอกาสดีๆ เช่นนี้ไม่ได้มาบ่อยๆ นะ หัวหน้ากอง เจ้ารู้สึกเหมือนกันหรือไม่เล่า”
“จะ เจ้าบ้า...ไปแล้ว จะ เจ้าชายทรงบอกแล้วนี่ว่าปีนี้...เดือนแห่งปีศาจอาจจะยะ...ยาวนานเกินสี่เดือน หากเจ้าผะ เผาเสบียงแล้ว ทุกคนจะกินอะไร” เกรย์ฮาวด์ส่ายหน้าไม่หยุด “ระ...เรื่องเมื่อสองปีก่อน ทะ ทุกคนลืมหมดแล้วหรือ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราเล่า” อีกคนพูดอย่างชิงชัง “อย่างไรเสียพวกเราก็จะไม่อยู่ที่นี่อยู่แล้ว ทำงานให้ท่านไรอันสร็จแล้ว พวกเราก็ไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่ป้อมได้”
“ถูกต้อง หรือว่าพวกเจ้าอยากกินกากแร่ในเมืองเดนตายนี่ไปทั้งชีวิตเล่า” อีกคนก็ช่วยสนับสนุน
ให้ตายเถอะ พวกเขาวางแผนกันมาก่อนแล้ว ไบรอันตกใจ นอกจากเขาและเกรย์ฮาวด์ซึ่งเติบโตในเมืองชายแดนแล้ว คนอื่นๆ ก็เป็นคนต่างเมืองทั้งนั้น ไม่มีความผูกพันใดๆ กับเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เมื่อเห็นว่าคงห้ามไม่อยู่ ไบรอันก็ได้แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “แต่ข้าวสาลีพวกนั้นถูกขนเข้าปราสาทเจ้าชายไปแล้วนี่ แล้วอัศวินของเจ้าชายก็เฝ้าอยู่หน้าประตูด้วย พวกเจ้าจะเข้าไปได้อย่างไร”
“ดังนั้นข้าถึงได้มาหาเจ้าอย่างไรเล่า” แผลฉกรรจ์หัวเราะอย่างลำพองใจ “เจ้าอยู่ที่เมืองผุพังนี่มาตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครรู้จักที่นี่ดีไปกว่าเจ้า ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยบอกว่าที่หุบเขาด้านหลังมีบ่อน้ำร้างอยู่บ่อหนึ่ง เชื่อมต่อกับทางระบายน้ำใต้ปราสาท หากใช้เส้นทางนี้ก็จะเข้าไปถึงสวนดอกไม้ในปราสาทได้โดยไม่มีใครรู้ ตอนเด็กๆ เจ้าก็เคยปีนเข้าไปไม่ใช่หรือ เป็นอย่างไร มาทำงานนี้กับข้าดีไหม ต่อไปเจ้าก็จะได้เป็นอัศวิน...อัศวินที่ท่านดยุคแต่งตั้งเองเชียวนะ”
ไม่...อัศวินควรกล้าที่จะต่อสู้กับอธรรม ไม่เกรงกลัวอิทธิพลอำนาจ ปกป้องผู้อ่อนแอกว่า! อัศวินที่ผลักชาวเมืองไปสู่ความอดอยากและความตายเพียงเพราะความแค้นส่วนตัวของท่านดยุคก็คืออัศวินที่มีแต่เปลือกกลวง ก็ไม่มีเกียรติใดๆ ทั้งสิ้น!
เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ก็ได้ยินเสียงเกรย์ฮาวด์ร้องขึ้น
“บะ บ้ากันไปหมด! พะ พวกเจ้า คิดเผาเสบียงเชียวหรือนี่ ข้ามะ ไม่ยอมให้พวกเจ้าไปจากทะ ที่นี่เด็ดขาด! ข้าจะไปฟะ ฟ้อง...เอื้อก” เกรย์ฮาวด์พูดได้เพียงครึ่งเดียวเสียงก็ขาดหายไป เขาหันหน้ากลับไปอย่างเหลือเชื่อ อดีตเพื่อนสมาชิกในกองของเขากำลังยืนส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมให้เขาอยู่ด้านหลัง กริชสีดำถูกแทงเข้าจากเอวด้านหลังของเกรย์ฮาวด์ คมกริชจมมิดเข้าร่าง เขาตัวสั่นอยู่สักครู่ อ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าทำได้เพียงส่งเสียงหายใจแหบแห้งออกมา
อีกฝ่ายขยับกริชสองครั้งก่อนจะชักออกทันที เกรย์ฮาวด์พลันทรุดลงกับพื้นราวกับตุ๊กตาที่ประคองร่างตัวเองไม่ได้
“เป็นอย่างไร” แผลฉกรรจ์ขยับเข้าใกล้ไบรอัน ฝ่ายหลังรู้สึกได้ถึงกระทั่งกลิ่นเหม็นที่พ่นออกมาจากปากเขา “ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะตัดสินใจได้แล้วกระมัง หัวหน้ากอง”
........................................


บทที่ 31 มิตรของ ‘พวกเรา’
โรแลนด์นั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนกล้าบุกเข้ามาในปราสาท หากไนติงเกลไม่พบเข้าก่อน ป่านนี้เขาคงถูกสังหารโหดไปแล้ว
คราวนี้เป็นใครอีก เจ้าหญิงลำดับที่สามหรือ หรือว่าเป็นพี่น้องคนอื่นๆ ทำไมต้องรีบร้อนกันขนาดนี้ด้วย ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทมีกำหนดตั้งห้าปี นี่เพิ่งผ่านมาแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น โรแลนด์ตบโต๊ะอย่างกระวนกระวาย บ้าที่สุด เขาขอใช้ชีวิตอย่างปกติสุขในฤดูหนาวไม่ได้หรืออย่างไร
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกประตู หัวหน้าอัศวินคาร์เตอร์ผลักประตูเข้ามา “ฝ่าบาท รู้ตัวผู้ตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ ในแปดศพเป็นคนจากกองลาดตระเวนเจ็ดศพ ส่วนอีกศพไม่ทราบที่มา นอกจากนี้ยังมีคนเป็นอีกสองคน คนหนึ่งได้รับการรักษาจากแม่มด...เอ่อ คุณหนูไพน์แล้ว ตอนนี้ยังไม่ฟื้น ส่วนอีกคนจับขังไว้ในคุกใต้ดิน ให้คนเฝ้าอย่างแน่นหนาพ่ะย่ะค่ะ”
กองลาดตระเวนหรือ นึกอยู่แล้วเชียวว่าคนของผู้ปกครองคนก่อนจะต้องมีปัญหา โรแลนด์คิดอย่างเจ็บใจ ในสิบคนมีคนทรยศถึงแปดคน เขาคิดถูกจริงๆ ที่ไม่ให้คนพวกนี้เข้ามาอยู่ในกองพลเรือน
“คนที่ถูกขังน่ะ เจ้าไปเตือนลูกน้องด้วยว่าคอยจับตามองให้ดี อย่าให้กินยาฆ่าตัวตายได้เหมือนครั้งก่อน”
“ครั้ง...ก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เอ่อ ไม่มีอะไร” โรแลนด์ส่ายหน้า ดูเหมือนว่าพอถูกไนติงเกลปลุกแต่เช้า สมองเลยเลอะเลือนไปหมด “สรุปแล้ว ข้าจะต้องรู้ทุกอย่างจากปากเขา ใครเป็นคนบงการ ใครเป็นคนติดต่อ ใครเป็นคนรับข้อเสนอ เรื่องนี้ข้ามอบหมายให้เจ้าไปตรวจสอบ”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” คาร์เตอร์รับคำแล้วยังไม่ได้ออกไปทันที แต่กลับคุกเข่าลงหนึ่งข้าง “ครั้งนี้มีนักฆ่าลอบเข้ามาในปราสาทได้ถือเป็นความบกพร่องของกระหม่อม ฝ่าบาททรงลงโทษเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“ช่างเถอะ ตอนนั้นเจ้าเองก็ไม่อยู่ในปราสาท เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก”
“เช่นนั้น...” คาร์เตอร์ลังเลเล็กน้อย “ทรงบอกกระหม่อมได้หรือไม่ว่าใครเป็นคนยุติเหตุลอบสังหารครั้งนี้ กระหม่อมดูจากสถานที่เกิดเหตุแล้ว พวกเขา...” อัศวินกลืนน้ำลาย “พวกเขาดูเหมือนจะถูกฆ่าโดยคนคนเดียว และไม่สามารถตอบโต้อีกฝ่ายได้เลย”
“เจ้าดูออกด้วยหรือ” โรแลนด์ถามอย่างสงสัย
“ถ้าหากเป็นคู่ต่อสู้ที่ฝีมือพอๆ กัน สถานที่เกิดเหตุจะไม่สะอาดขนาดนี้ บาดแผลก็จะมีหลากหลายลักษณะ” คาร์เตอร์ลดเสียงพูด “ทุกคนนอนอยู่ในโกดังขนาดไม่ใหญ่ นอกจากศพและรอยเลือดบนพื้นแล้ว ก็แทบไม่มีสิ่งของชิ้นใดในนั้นเสียหายเลย ลังเก็บเนื้อหมักพวกนั้นไม่มีแม้แต่รอยดาบด้วยซ้ำ หรืออาจบอกได้ว่าคนคนนั้นไม่ได้อาศัยสิ่งกำบังใดๆ เพียงแต่เดินไปเดินมาอยู่ในพื้นที่ขนาดไม่ใหญ่ ขออภัยที่กระหม่อมพูดตรงๆ ฝ่าบาท แต่เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเหลือเกินไปพ่ะย่ะค่ะ”
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง” โรแลนด์พยักหน้า เขาเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย ตามทฤษฎีแล้วต่อให้เป็นนักสู้ที่เก่งกาจขนาดไหน หากถูกล้อมเมื่อไรก็ลำบากเมื่อนั้น...การต่อสู้จริงไม่เหมือนอย่างที่เห็นในหนังที่เวลาถูกล้อมแล้วคู่ต่อสู้จะสลับกันเข้ามาโจมตีทีละคนๆ การโจมตีจากจุดบอดนั้นอันตรายที่สุด ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มากันหลายคน วิธีรับมือที่ถูกต้องก็คือการอาศัยภูมิศาสตร์และสภาพแวดล้อมเข้าช่วย ทำอย่างไรก็ได้ให้ศัตรูโจมตีได้แค่จากทางด้านหน้าเท่านั้น
ทว่าไนติงเกลไม่ใช่คนธรรมดา
“ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าไปทำสิ่งที่เจ้าควรทำก่อนเถอะ ข้ายังไม่สามารถเปิดเผยตัวคนคนนั้นได้ในตอนนี้ ไว้ถึงเวลาที่เหมาะสมเมื่อไร ข้าจะบอกเจ้าเอง”
แม้หัวหน้าอัศวินจะจงรักภักดีต่อเขา และรู้ว่าอันนาและนาน่าเป็นแม่มด แต่โรแลนด์ก็ยังเลือกที่จะเก็บไนติงเกลไว้เป็นความลับ เพราะเธอไม่เหมือนกับแม่มดสองคนนั้น เธอไม่ได้เป็นคนของที่นี่ เหตุผลที่เธอมาอยู่เมืองนี้ก็เพราะอันนา เบื้องหลังเธอคือสมาคมแม่มด สักวันเธอก็ต้องไปจากที่นี่
คาร์เตอร์ทูลลาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
โรแลนด์เข้าใจความคิดของเขา ในฐานะนักดาบที่ฝึกวิชาดาบที่ผ่านการสรุปและสั่งสมมาหลายร้อยปีและเชื่อมั่นในหลักการนั้น เมื่อได้พบสถานการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ ย่อมต้องรู้สึกสงสัยความสามารถตัวเองแน่นอน...หากวิชาดาบสามารถประณีตแยบคายได้ถึงขนาดนั้น อย่างนั้นทักษะการใช้ดาบที่ตัวเองภูมิใจหนักหนาจะจัดอยู่ในระดับใด
“หม่อมฉันคิดว่าฝ่าบาทจะทรงเรียกหม่อมฉันออกมาเสียอีก” ไนติงเกลปรากฎตัว เธอนั่งกระดกขาอยู่ที่มุมหนึ่งของโต๊ะทำงาน
“ข้าเองก็อยากให้เป็นเช่นนั้น หรือไม่เจ้าก็อยู่ที่นี่เสียเลยเป็นอย่างไร มาเป็นองครักษ์ลับๆ ประจำตัวข้า แลกกับค่าตอบแทบสองเหรียญทองทุกเดือน เยอะกว่าอันนาถึงสองเท่า สนใจหรือไม่เล่า” โรแลนด์เริ่มโน้มน้าว “เจ้าจะได้บ้านพร้อมสวน วันหยุดสองวันต่อสัปดาห์ และวันลาประจำปี...เอ่อ หมายถึงวันที่ไม่ต้องทำงานแต่ไม่ถูกหักเงินน่ะ”
ที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่กลับอมยิ้มนิ่งๆ ไม่แสดงท่าทีอะไร “หม่อมฉันคงทิ้งสหายของหม่อมฉันไปไม่ได้”
“เช่นนั้นก็เรียกมาให้หมดสิ หลังจากพ้นฤดูหนาวไปแล้ว เมืองชายแดนจะมีการก่อสร้างครั้งใหญ่ ถึงตอนนั้นคนมากมายแค่ไหนก็มาอยู่ที่นี่ได้ นอกจากนี้...แม่มดจะสามารถเดินถนนได้โดยไม่ถูกใครดูถูก จะไม่มีใครมองพวกเจ้าเป็นสิ่งชั่วร้าย”
“ไว้ฝ่าบาททรงทำได้เมื่อไรค่อยว่ากันดีกว่าเพคะ” ไนติงเกลยักไหล่
เอาล่ะ จะโน้มน้าวก็ต้องดูความเป็นไปได้ด้วย เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ดังนั้นโรแลนด์จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “เจ้าส่งนาน่ากลับไปแล้วใช่หรือไม่”
“เพคะ นางตกใจไม่น้อยทีเดียว”
เจ้าชายถอนหายใจ เขาถูกไนติงเกลปลุกตอนกลางดึก พอเห็นสถานที่เกิดเหตุก็แทบจะอาเจียนออกมา เธอเล่าเรื่องราวให้เขาฟังคร่าวๆ โรแลนด์จึงสั่งให้เธอไปแอบพานาน่ามา สาวน้อยที่ปกติเคยรักษาแต่ไก่เห็นคนเป็นๆ ตัวโชกเลือดก็เป็นลมไปทันที หลังจากหายแตกตื่นแล้ว เธอจึงได้รักษาหัวหน้ากองลาดตระเวนด้วยใบหน้าอาบน้ำตา
เพื่อไม่ให้ครอบครัวเธอผิดสังเกต ไนติงเกลจึงต้องส่งเธอกลับไปด้วย
กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นลงได้ ฟ้าก็ใกล้สว่างเต็มที
“เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ พอสันนิษฐานได้หรือไม่ว่าเป็นฝีมือของพี่สาวหรือพี่ชายข้าคนไหน”
ไนติงเกลส่ายหน้า “พวกเขาล้วนเป็นคนในกองลาดตระเวน คนนอกเพียงคนเดียวก็ไม่ได้พกหลักฐานอะไรที่บ่งบอกตัวตน หากจะบอกว่ารับสินบนมา แบบนั้นใครๆ ก็ทำได้...แต่หม่อมฉันรู้สึกว่า เรื่องนี้อาจไม่เกี่ยวข้องกับพวกพระเชษฐาของฝ่าบาทเพคะ”
“เพราะเหตุใด”
“เพราะพวกเขาไม่ได้เรื่องเลยน่ะสิเพคะ เคลื่อนไหวกันหลายคนแต่กลับแตกความสามัคคี ซ้ำร้ายพอทำงานล้มเหลวแล้วยังรีบไม่ฆ่าตัวตายอีก อย่างน้อยตอนนี้ก็มีพยานรอดตายถึงสองคน ที่สำคัญคือกิริยาท่าทางของพวกเขาก็ดูไม่เป็นมืออาชีพเอามากๆ เหมือนกับนักเลงหัวถนนไม่มีผิด ดูอย่างไรก็ไม่ใช่แนวของพวกพระเชษฐาฝ่าบาท แต่น่าจะเป็นฝีมือของพวกมือสมัครเล่นมากกว่า หม่อมฉันคิดว่าต่อให้หม่อมฉันไม่อยู่ การลอบสังหารครั้งนี้ก็ต้องล้มเหลวอยู่ดี...อย่าทรงลืมว่าอันนานอนอยู่ห้องข้างล่างนะเพคะ”
ไนติงเกลยกแก้วน้ำของโรแลนด์ขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นจึงพูดต่อว่า “อย่างไรเสียอัศวินของฝ่าบาทก็ไปสอบสวนที่คุกแล้ว หม่อมฉันพนันได้เลยว่าเขาจะรู้ความจริงอย่างรวดเร็ว...เทียบกับหมากที่พระเชษฐภคินีของฝ่าบาททรงใช้แล้ว เจ้านั่นโง่เง่ากว่ามากนัก ก่อนหน้านี้ยังคุกเข่าร้องขอชีวิตกับหม่อมฉันอยู่เลยเพคะ”
“หัวหน้ากองที่บาดเจ็บสาหัสคนนั้น...ดูเหมือนข้าจะเคยเรียกพบเขาเมื่อไม่นานมานี้”
“อย่างนั้นหรือเพคะ” ไนติงเกลหันหน้ามา “หม่อมฉันคิดว่าฝ่าบาทควรขอบคุณเขาอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะเขากล้าปะทะกับคนพวกนั้น หม่อมฉันก็คงไม่รู้ว่ามีหนูแอบเข้ามาในห้องใต้ดินเร็วขนาดนี้ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงทำเช่นนั้นก็ตาม แต่ศัตรูของศัตรูก็คือมิตรของพวกเรา ถูกต้องหรือไม่เพคะ”
ถูกต้อง โรแลนด์คิด แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่เขาเป็นศัตรูหรือมิตร ทว่าเป็นถ้อยคำที่ไนติงเกลพูดต่างหาก
...มิตรของ ‘พวกเรา’
........................................


บทที่ 29 ไฟโทสะ
ปราสาทของผู้ปกครองเมืองชายแดนไม่ได้สร้างตรงที่ที่มันอยู่แต่แรก
คนงานเจอถ้ำหินปูนใต้ดินขณะที่กำลังขุดฐานกำแพง ผิวดินพลันถล่มลงมา ทำให้ต้องย้ายตำแหน่งปราสาท
ส่วนทางระบายน้ำที่ขุดไว้แล้วส่วนใหญ่ก็ได้รับความเสียหายขณะดินถล่ม แม้จะยังใช้งานได้ แต่ก็ต้องทิ้งร้างเพราะมีการย้ายที่ตั้งปราสาทใหม่
ตอนเด็กๆ ไบรอันมักมุดเล่นอยู่ในอุโมงค์พวกนี้ วันหนึ่งเขาบังเอิญพบว่าทางเส้นนี้สามารถเชื่อมจากบ่อร้างไปยังบ่อน้ำในสวนดอกไม้ของปราสาทได้ ไบรอันนำเรื่องนี้ไปบอกพ่อ แต่กลับถูกพ่อตีอย่างหนัก พ่อเตือนเขาว่าการบุกรุกปราสาทผู้ปกครองมีโทษถึงประหารชีวิต หากมีคนเห็นต้องขึ้นแท่นแขวนคอสถานเดียว
ไบรอันถูกขู่ไว้ย่อมไม่กล้าไปที่ทางระบายน้ำแห่งนั้นอีก แต่เมื่ออยู่ในวงเหล้า เขายังคุยโวอยู่หลายครั้งว่าตัวเองเคยเข้าไปในปราสาทได้ ตอนนี้นึกขึ้นมาแล้วเสียใจจริงๆ
ผู้ร่วมขบวนการทั้งหมดมีเก้าคน ไม่รวมเกรย์ฮาวด์ หรืออาจพูดได้ว่า แผลฉกรรจ์เกลี้ยกล่อมกองลาดตระเวนได้ทั้งกองแล้ว...ได้ทำงานให้ดยุคไรอันผู้ครองดินแดนตะวันตกของอาณาจักร ทั้งยังได้ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้ ดูแล้วคงไม่มีใครต้านทานความเย้ายวนนี้ไหว
บ่อร้างบ่อนั้นยังตั้งอยู่ที่บริเวณที่เคยถล่ม ซึ่งเวลานี้ก็ยังคงเป็นที่รกร้าง ไบรอันถูกแผลฉกรรรจ์จ่อดาบไว้ แล้วพาลงบ่อไปโดยมีคนขนาบข้าง เวลานี้ ทางระบายน้ำที่เคยดูกว้างในวัยเยาว์กลับดูแคบลงไปถนัดใจ ภายในอุโมงค์มีเถาวัลย์ขึ้นอยู่หลายแห่งเนื่องจากไม่มีคนใช้งานมานาน และกระแสน้ำเปลี่ยนทิศทาง
ชายคนที่แทงเกรย์ฮาวด์ตายเดินค้อมตัวถือคบเพลิงอยู่หน้าสุด ในมือถือขวานด้ามสั้นสำหรับฟันสิ่งกีดขวาง
ไบรอันทำท่าเหมือนกำลังนึกเส้นทาง ทว่าในใจกำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอด
เห็นได้ชัดว่าภายในสถานที่ที่เคลื่อนไหวลำบากแบบนี้ เขาไม่มีโอกาสหนีรอดได้เลย เห็นทีคงต้องรอให้ถึงปราสาทก่อนจึงจะพอมีโอกาสบ้าง แต่ถ้าถึงตอนนั้นแล้วจะทำอย่างไร ตะโกนเสียงดังเรียกองครักษ์ของเจ้าชายหรือ ไม่ๆ...หากเขาทำอย่างนั้น แค่แผลฉกรรจ์ขยับมือทีเดียวเขาก็ตายแล้ว เขาต้องทิ้งระยะห่างก่อน มิฉะนั้นจุดจบของเขาคงไม่ต่างจากเกรย์ฮาวด์
พอคิดถึงเกรย์ฮาวด์ แววตาของไบรอันก็หม่นลง
ไบรอันและเกรย์ฮาวด์อาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่ก่อนที่เมืองชายแดนจะก่อตั้ง พวกเขาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็กจนโต และได้เข้าร่วมกองลาดตระเวนด้วยกันตามคำชักชวนของไบรอัน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า เกรย์ฮาวด์จะได้รับเลือกเป็นหัวหน้ากองลาดตระเวนเช่นเดียวกับเขา
ไบรอันเคยดีใจกับเขาอยู่พักใหญ่ เพราะเกรย์ฮาวด์ถูกคนดูถูกเรื่องติดอ่างมาตลอด แต่แล้วในที่สุดเขาก็ได้รับการยอมรับจากทุกคน...ไบรอันคิดอย่างนี้ อย่างน้อยก็ในตอนนั้น
ทว่าตอนที่เกรย์ฮาวด์ทรุดลงไปแล้วไบรอันตะโกนด่าแผลฉกรรจ์นั้น แผลฉกรรจ์กลับบอกเขาด้วยสีหน้าเยาะหยันถึงเหตุผลที่ทุกคนเลือกเขากับเกรย์ฮาวด์ขึ้นเป็นหัวหน้ากอง
“เจ้าโง่เอ๊ย หัวหน้ากองลาดตระเวนคือคนที่ต้องอยู่ที่นี่ถึงเดือนแห่งปีศาจเพื่อจุดสัญญาณไฟ หากไม่ให้พวกเจ้าทำ แล้วจะให้ข้าทำหรือ”
คำพูดนี้กรีดแทงใจไบรอันไม่ต่างจากคมมีด
ที่แท้การปฏิเสธอย่างเกรงใจ...และคำอวยพรเหล่านั้นล้วนแต่เป็นการแสดง เหตุผลที่แท้จริงกลับสกปรกโสมมถึงขนาดนี้ เขาแสร้งทำหน้าตาตกใจและผิดหวังเพื่อกลบเกลื่อนความเดือดดาลที่ล้นทะลักใจ อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด ไบรอันแอบกัดฟัน จะต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องนี้!
หลังจากเดินอยู่ในทางระบายน้ำใต้ดินอันแห้งแล้งมาประมาณหนึ่งชั่วโมง ทุกคนก็ได้ยินเสียงน้ำไหลในที่สุด
นั่นแปลว่าพวกเขาเข้าใกล้จุดหมายแล้ว
พอเลี้ยวอีกโค้งก็เห็นทางข้างหน้าโล่งขึ้นมาก กว้างพอที่คนสองคนจะยืนเรียงกันได้ คนที่นำหน้าขบวนพูดขึ้น “ข้างหน้าไปต่อไม่ได้แล้ว เป็นบ่อ”
“เกิดอะไรขึ้น” แผลฉกรรจ์ใช้ดาบจ่อไบรอัน
“บอกให้เขาเงยหน้าขึ้นไปสิ” ไบรอันพูดเสียงขรึม “พวกเรามาถึงแล้ว”
ทางระบายน้ำที่ถูกทิ้งร้างสายนี้บังเอิญเชื่อมกับกลางบ่อน้ำในสวนหลังปราสาทพอดี คนงานก่อสร้างคงลืมปิดจุดเชื่อมบริเวณนี้เพราะความสะเพร่า แผลฉกรรจ์ยืนแนบผนังบ่อแล้วเงยหน้ามองขึ้นไป ต่ำลงไปใต้เท้าสามฟุตคือสายน้ำที่ไหลเชี่ยว และเหนือศีรษะขึ้นไปก็เป็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มองเห็นได้เพียงผืนเล็กๆ
เขาให้คนเฝ้าไบรอันไว้ แล้วหยิบเชือกหนึ่งมัดออกมาจากกระเป๋าสะพาย มัดขอเกี่ยวเรียบร้อยแล้วจึงโยนขึ้นข้างบนเบาๆ เสียงคลิกดังขึ้น ขอเกี่ยวเกาะอยู่กับขอบบ่ออย่างมั่นคง
แผลฉกรรจ์ปีนตามเชือกขึ้นไปอย่างระมัดระวัง ไม่นานนักก็กระตุกเชือกจากข้างบน ส่งสัญญาณให้คนที่เหลือตามเขาขึ้นไป
คนทั้งขบวนใช้พลังงานอย่างมากในการปีนขึ้นมาจากบ่อ ปราสาทที่เคยได้แต่มองอยู่ไกลๆ เวลานี้ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว
แผลฉกรรจต์คว้าตัวไบรอันแล้วคำรามใส่เบาๆ “พาพวกเราไปที่โกดังเร็ว”
ไบรอันเองก็เคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียว แม้ภาพปราสาทในความทรงจำจะเลือนรางเต็มที แต่เขาก็ยังเก็บสีหน้าอาการ เดินนำทุกคนไปงัดกุญแจประตูไม้ซึ่งอยู่ใกล้บ่อน้ำที่สุด แล้วเล็ดลอดเข้าไปในปราสาท
เวลานี้ คนส่วนใหญ่ในปราสาทนอนหลับหมดแล้ว ตะเกียงที่แขวนบนกำแพงทางเดินก็ดับหมดทุกดวง ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเองนี้ ใครบางคนในขบวนจุดตะบันไฟขึ้น แสงสว่างเพียงเล็กน้อยขจัดความมืดได้เพียงระยะใกล้ๆ ไม่กี่ฟุตเท่านั้น ไบรอันรู้ว่าโอกาสที่ตัวเองรอคอยมาถึงแล้ว
ตอนที่พวกเขาเดินไปถึงทางแยกที่จะลงไปห้องใต้ดินแห่งหนึ่งนั้น เขาเล็งบันไดที่ทอดยาวลงไปข้างล่างแล้วกระโจนลงไปทันที คนที่เฝ้าไบรอันคอยระวังเขาอยู่ตลอดก็จริง แต่อีกฝ่ายกระโดดเร็วมาก ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น คนคนนั้นถูกกระแทกจนกลิ้งหล่นลงไปด้วยกัน
หลังจากร่วงลงบันไดมา คนทั้งคู่ก็อยู่นอกบริเวณที่แสงสว่างส่องถึง ร่างของพวกเขาหายไปในความมืด
“เวรเอ๊ย สมควรตายจริงๆ!” แผลฉกรรจ์ชักดาบสั้นออกมาแล้วกระโดดตามลงไปทันที เขาคิดว่าไบรอันจะเล่นซ่อนหากับเขาในความมืด แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับไม่หนีไปไหน ทว่ายืนเงียบๆ อยู่ที่ปลายบันไดราวกับกำลังรอเขาอยู่
แผลฉกรรจ์สังเกตเห็นว่าเพื่อนคนที่ถูกชนร่วงลงมานอนนิ่งอยู่อีกด้าน และในมือไบรอันก็ถืออาวุธของคนคนนั้นไว้
“เจ้าโง่ เจ้าคิดว่าตัวเองมีโอกาสชนะหรืออย่างไร” แผลฉกรรจ์ตั้งท่าเตรียมรับมือ พอเห็นคนอื่นๆ ตามลงมาก็พูดเสียงเข้ม “ข้ายังมีพรรคพวกอีกเจ็ดคน แต่เจ้ามีคนเดียว”
ไบรอันไม่ตอบ เขาไม่จำเป็นต้องสะกดกลั้นโทสะของตัวเองอีกต่อไป เขาฟาดดาบเป็นแนวทแยง ฟันถูกคมดาบของแผลฉกรรจ์ด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า ประกายไฟพุ่งออกมา เขาไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งท่าอีกครั้งก็แทงปลายดาบเข้าหัวไหล่ของแผลฉกรรจ์!
แผลฉกรรจ์คำรามอย่างเจ็บปวดก่อนจะเซถอยไปข้างหลัง ชายอีกคนรีบก้าวมาบังหน้าเพื่อขวางไบรอันไม่ให้ตามไปจู่โจมซ้ำ
ที่นี่เป็นทำเลที่เหมาะแก่การตั้งรับศัตรูมาก ทางเดินที่คับแคบทำให้ฝ่ายตรงข้ามหมดข้อได้เปรียบเรื่องจำนวนคน เขาเพียงแค่ยืนอยู่กลางทางเดิน คอยเผชิญหน้าศัตรูตรงๆ อีกฝ่ายก็ไม่สามารถเล่นลูกไม้อะไรได้แล้ว...ที่นี่แคบเกินกว่าที่คนสองคนจะยืนกวัดแกว่งอาวุธข้างๆ กัน
ไบรอันมั่นใจว่าฝีมือดาบของตนไม่เป็นรองใครในกองลาดตระเวน
ตอนที่พวกสวะนั่นแอบอู้งาน เล่นพนัน หรือกินเหล้าเมายากัน เขายังคงฝึกทักษะการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง ตลอดหลายปีมานี้ไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก ก็ไม่มีอะไรหยุดยั้งเขาได้ทั้งนั้น...นี่คือเหตุผลที่เขาไม่เลือกที่จะแหกปากร้องขอความช่วยเหลือ
เขาอยากล้างแค้นให้เกรย์ฮาวด์ด้วยมือตัวเอง
........................................


บทที่ 30 มาจากหมอก
คนเหล่านั้นผลัดกันเข้ามาประดาบกับไบรอันได้ไม่กี่ท่า อาวุธก็ถูกปัดกระเด็น
แทนที่จะบอกว่าพวกเขาเป็นกองลาดตระเวน สู้บอกว่าเป็นกลุ่มนักเลงดีกว่า ไบรอันคิดอย่างแค้นเคือง คนพวกนี้ทำอะไรบ้างนอกจากรีดไถและข่มขู่ เขากับเกรย์ฮาวด์ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายอย่างเอาจริงเอาจัง แต่กลับกลายเป็นตัวประหลาดของคนทั้งกลุ่ม
แต่ว่า...สุดท้ายก็เป็นสวะกลุ่มนี้ คนสารเลวที่ทรยศเมืองเพื่อหันไปพึ่งป้อมกลุ่มนี้ฆ่าเกรย์ฮาวด์ตายด้วยวิธีที่ต่ำทรามที่สุด
อภัยให้ไม่ได้!
เขาแกว่งดาบพุ่งเข้าไปหมายจะตัดคอฝ่ายตรงข้ามที่กำลังผุดสีหน้าหวาดกลัว...
จังหวะนี้เอง เงาดำเงาหนึ่งก็พุ่งแทงออกมาจากด้านหลังเป้าหมาย เข้าประชิดตำแหน่งหัวใจของไบรอันในชั่วพริบตา การจู่โจมครั้งนี้เร้นลับมาก กว่าไบรอันจะรู้ตัวก็ตั้งรับไม่ทันแล้ว
ในจังหวะคับขันนั้น เขากระทืบพื้นอย่างแรงแล้วดีดตัวไปด้านหลัง ขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอก
ไบรอันตีลังกาสองครั้งแล้วลุกขึ้นยืน ตั้งท่าป้องกันอย่างรวดเร็ว ดาบที่ลอบจู่โจมเมื่อครู่นี้แทงถูกเสื้อนอกและผิวหนังเขาเท่านั้น ยังไม่ได้โดนส่วนสำคัญ แต่ประเด็นก็คือใครเป็นคนแทงดาบนี้ออกมา! เท่าที่เขาจำได้ ไม่มีใครในกองลาดตระเวนใช้ดาบได้ดีระดับนี้
“เอ๋ หลบพ้นด้วยหรือนี่” คนคนนั้นผลักเพื่อนร่วมกองที่เถูกปัดอาวุธทิ้ง แล้วเดินเข้ามาทีละก้าวๆ
ใต้แสงสว่างนั้น ไบรอันมั่นใจว่าตัวเองไม่รู้จักฝ่ายตรงข้ามแน่นอน...เขามีรูปร่างไม่สูง แต่แขนกลับยาวจนผิดส่วน เวลาทิ้งแขนลงข้างลำตัวปลายแขนยาวจนเกือบถึงเข่า ใบหน้าก็ดูแปลกตา ไบรอันสาบานได้ว่าไม่เคยพบเห็นใบหน้านี้มาก่อน
“เจ้าไม่ใช่คนในกองลาดตระเวน...เจ้าเป็นใครกันแน่”
แม้เขาจะไม่ค่อยสุงสิงกับคนห้องข้างๆ อีกห้าคน แต่อย่างน้อยก็จำหน้าพวกเขาได้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าคนตรงหน้านี้มาแทนที่หนึ่งในนั้น แล้วลักบลอบเข้ามาในปราสาทพร้อมพวกเขา ขบวนของเขาเดินทางตอนกลางคืน เขาไม่สังเกตเห็นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่พวกแผลฉกรรจ์ไม่มีทางไม่เห็นแน่นอน ในเมื่อพวกเขาดูไม่มีท่าทีแปลกใจแม้แต่น้อย อย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือ แผลฉกรรจ์ตั้งใจพาคนคนนี้มาร่วมขบวนด้วย
“เจ้าก็เดาคำตอบได้แล้วนี่ เหตุใดจึงต้องถามอีกเล่า” เขาหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรเสียเจ้าก็จะต้องตายเร็วๆ นี้แล้ว”
“ให้ตายเถอะ มันทำร้ายข้า!” แผลฉกรรจ์พูดอย่างเคียดแค้น “งูพิษ ตัดแขนขามันเร็วเข้า ข้าอยากรีดเลือดมันให้หมดตัว!”
“เสียใจด้วย ฮิลส์ ข้าจำเป็นต้องทำภารกิจที่ท่านเอิร์ลสั่งก่อน”
เมื่อเพียงพูดจบ คนที่ถูกเรียกว่างูพิษก็โยกตัวไปข้างหน้า เขาจู่โจมจากองศาที่ประหลาดชอบกล ยิ่งเมื่อมีแขนอันยืดยาวนั่นด้วยแล้ว ไบรอันจึงตกที่นั่งลำบากทันที เขาถูกบีบจนถอยร่น หาโอกาสตอบโต้อีกฝ่ายไม่ได้เลย
ประมาทเกินไปจริงๆ! ไบรอันเริ่มร้อนรน พวกเขาสู้กันที่ทางเดินใต้ดินตั้งนาน คนข้างบนน่าจะรู้สึกผิดสังเกตบ้างแล้วสิ
ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะแก้แค้นให้เกรย์ฮาวด์ด้วยมือตัวเองแท้ๆ แต่ตอนนี้เขาขอแค่ยื้อสถานการณ์ไว้ให้นานขึ้นอีกนิดเท่านั้น อีกประเดี๋็ยวองครักษ์ของเจ้าชายคงรีบมาล้อมปราบวายร้ายพวกนี้
“ดูเหมือนเจ้ากำลังรออะไรอยู่นะ” งูพิษพลันชะลอการโจมตี “ข้าเดาว่ากำลังรอให้คนของเจ้าชายลงมาช่วยกระมัง น่าเสียดายที่ปราสาทหินประเภทนี้ไม่เหมือนกับร้านเหล้าหรือโรงแรมที่เจ้าเห็นทั่วๆ ไป อาคารไม้น่ะเวลาคนทำอะไรกันก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นไปทั้งชั้น แต่ที่นี่หากลองปิดประตูแล้ว ต่อให้เจ้าตะเบ็งเสียงจนคอแตกอย่างไร คนข้างบนก็ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”
ไบรอันถูกพูดแทงใจดำก็ตกใจ และงูพิษก็กำลังรอโอกาสนี้พอดี เขากดปลายดาบลงเพื่อไม่ใช่อีกฝ่ายขยับตัวได้ มืออีกข้างยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเหนี่ยวไกหน้าไม้ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ
ลูกศรที่มีความยาวประมาณนิ้วชี้พุ่งออกมาจากแขนเสื้อ ตอนที่ไบรอันได้ยินเสียงดีดหน้าไม้เบาๆ ลูกศรดอกนี้ก็ปักเข้าปอดเขาแล้ว
ความเจ็บปวดอันยากจะทานทนพลันแผ่ซ่านออกมาจากอก ไบรอันเสือกดาบใส่งูพิษที่กระโจนเข้ามา แล้วหมุนตัววิ่งหนีไปข้างหลัง ทว่าเลือดที่ซึมออกมาจากปอดทะลักเข้าหลอดลมอย่างรวดเร็วจนเขาหายใจลำบาก ไบรอันวิ่งไปได้ไม่ไกลเท่าไรก็สะดุดธรณีประตู ล้มลงกับพื้นอย่างแรง
งูพิษรีบตามมาจะปลิดชีวิตอีกฝ่าย แต่แผลฉกรรจ์ห้ามไว้ก่อน
“ข้าเอง” เขากัดฟันกรอด “ข้าจะทำให้เจ้าหมอนี่รู้ว่าจุดจบของคนที่ทำร้ายข้าเป็นเช่นไร!”
ใบหน้าของงูพิษฉายแววเย็นชา ทว่าสุดท้ายก็ยังเบี่ยงตัวหลีกทางให้ “เช่นนั้นก็ทำให้ไว อย่าลืมงานหลักของพวกเรา”
แผลฉกรรจ์กระชากผมไบรอัน คำรามเบาๆ “เชื่อข้าสิ เจ้าจะตายอย่างทรมาน”
ไบรอันอยากจะถ่มเลือดใส่หน้าอีกฝ่าย แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดไหลออกจากร่างกายราวกับสายน้ำ เขารู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว ความเสียดายต่างๆ จึงผุดท่วมหัวใจ อย่างเช่นภรรยาที่ยังไม่รู้จักกัน หรือความใฝ่ฝันจะเป็นอัศวินที่ยังไม่เป็นจริง ทว่าสิ่งที่เสียดายที่สุดก็คือ...เขาไม่สามารถแก้แค้นให้เกรย์ฮาวด์ได้
ช้าก่อน นั่นมันอะไร
เขากระพริบตา มีผู้หญิงนั่งอยู่บนลังไม้ข้างหน้า แม้ว่าใต้แสงอันมืดสลัวจะมองเห็นลักษณะของอีกฝ่ายได้ไม่ชัด แต่รูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นแบบนั้นบ่งชัดว่าเธอเป็นผู้หญิง
ให้ตายเถอะ นี่คือภาพลวงตาหรือ...ตอนที่เขากลิ้งลงมาในห้องนี้ เขาไม่เห็นใครสักคนนี่นา หรือว่าพระเจ้าบนสวรรค์ได้ยินคำตัดพ้อของเขา จึงสร้างภาพลวงตามาปลอมประโลมใจเขา
“นี่ พวกเจ้ามาสู้กันในที่คนอื่นเสียครื้นเครงเชียวนะ ซ้ำยังคิดจะฆ่าคนต่อหน้าข้าอีก ดูไม่ค่อยเหมาะสมเอาเสียเลย”
ไบรอันรู้สึกว่ามือของแผลฉกรรจ์สั่นเล็กน้อยก่อนจะปล่อยผมเขาอย่างรวดเร็ว เขาได้ยินเสียงชักดาบดังขึ้นรอบตัวพร้อมๆ กับเสียงตวาดอย่างโหดเหี้ยม “เจ้าเป็นใคร”
ปฏิกิริยาตอบโต้ของพวกเขาดูออกจะ...ช้าก่อน ไบรอันคิดด้วยสติอันเลือนราง หรือว่าสิ่งที่เขาเห็นจะไม่ใช่ภาพลวงตา
“ข้าย่อมเป็นคนของที่นี่” หญิงสาวกระโดดลงมาจากลังไม้ ก้มตัวปัดเศษฝุ่นบนชุด ใต้แสงสว่างอันน้อยนิดนี้ ไบรอันเห็นลวดลายแปลกประหลาดบนชุดของเธอ...สามเหลี่ยมเรียงกันสามอัน ตลอดจนดวงตาขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่ตรงกลาง เค้าโครงของดวงตาเปล่งประกายสีทองออกมาเมื่อต้องกับแสงไฟ
“แล้วพวกเจ้าเล่า หนูที่แอบมุดเข้ามาจากอุโมงค์ระบายน้ำหรือ” เสียงของเธอหวานกังวาน ทว่าปราศจากอารมณ์ใดๆ ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย...คนที่เห็นการเข่นฆ่ากันแบบนี้ไม่ควรจะสุขุมขนาดนี้
งูพิษเองก็สังเกตเห็นข้อนี้เหมือนนี้ เขาหน้าตาเคร่งขรึม เดินอ้อมไปข้างๆ อีกฝ่ายอย่างช้าๆ แล้วยกดาบแทงทันที
หญิงสาวไม่แม้แต่จะหันหน้า เพียงแค่โบกมือผาดๆ งูพิษรู้สึกเพียงว่ามีลมเย็นพัดผ่านเขาไป ยังไม่ทันได้เห็นแม้แต่อาวุธของเธอ
เสียงร้องโหยหวนพลันดังขึ้น แผลฉกรรจ์เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เขาเห็นงูพิษพุ่งเข้าไปแล้วก็ถอยออกมาอย่างรวดเร็ว อวัยวะที่ถือดาบหายวับไป
แขนของเขาร่วงลงพื้นพร้อมกับดาบ
แผลฉกรรจ์รู้สึกกลัวจับใจ คนอื่นๆ อาจจะไม่รู้ แต่เขารู้พื้นเพของงูพิษดี ‘อำมหิตเลือดเย็น เจ้าเล่ห์อันตราย’ นี่คือคำที่ท่านเอิร์ลใช้ประเมินคนคนนี้ คนที่สามารถทำให้ท่านเอิร์ลพอใจและเรียกใช้งานได้ย่อมมีฝีมือไม่ธรรมดา แม้แต่ไบรอันเองจะรับมือเขาแม้เพียงอึดใจก็ยังลำบาก ทว่าตอนนี้ เขากลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งโจมตีเอาง่ายๆ แขนของเขาถูกตัดขาดไปทั้งท่อน
“พวกเจ้ามัวยืนเซ่ออะไรอยู่ รีบฆ่านางเร็วเข้า!” งูพิษกุมบาดแผลพลางตวาด
ไบรอันที่เสียเลือดไปมากสายตาเริ่มพร่ามัว เขาได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนดังขึ้นจากทุกทิศรอบตัว รวมทั้งเสียงอาวุธกระทบกัน แล้วก็...เสียงร่างคนกระทบพื้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาพยายามกลอกตามองไปข้างหน้า...
จากนั้นหัวหน้ากองลาดตระเวนก็ได้เห็นภาพที่ซับซ้อนเกินจะเข้าใจ
ร่างของหญิงสาวคนนั้นราวกับวิญญาณ เธอเดินนวยนาดอยู่กลางวงล้อมของทุกคน ประเดี๋ยวก็ปรากฏตัว ประเดี๋ยวก็หายตัว จู่โจมแต่ละทีล้วนถูกที่สำคัญของศัตรู หากจะเรียกว่าเข่นฆ่า สู้เรียกว่าร่ายรำน่าจะเหมาะกว่า เขาไม่เคยเห็นใครรำอาวุธสังหารคนได้งดงามเท่านี้มาก่อน เงาดาบพลิ้วไหวขึ้นๆ ลงๆ กรีดอากาศเป็นเส้นโค้งงามตาน่าเหลือเชื่อ เธอทำให้คนที่อยู่รอบๆ ตัวเธอดูไม่ต่างจากตัวตลกโง่เง่า พวกเขาจู่โจมอย่างไร้ประโยชน์ แล้วก็ล้มลงอย่างไร้ประโยชน์...จนในที่สุด ที่ตรงนั้นก็เหลือเธอยืนเด่นเป็นสง่าเพียงลำพัง
นั่นคือภาพสุดท้ายที่ไบรอันเห็นก่อนจะสูญสิ้นสติสัมปชัญญะไป
........................................