บทที่ 26 ตะขาบสายฟ้าหลังม่วง
เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น เกาเผิงจึงเฝ้าสังเกตการณ์วิวัฒนาการของต้าซื่อตลอดเวลา
ลุงหลิวให้แก่นคริสทัลกับต้าซื่อโดยไม่ได้ขออนุญาตเขาก่อน เมื่อเกาเผิงรู้ แน่นอนว่าตนต้องรู้สึกเคืองอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อคิดดูให้แล้วมันราวกับเรื่องตลกเสียมากกว่า
เหมือนคุณนั่งรับประทานอาหารอยู่ แล้วคนข้างๆ ได้ตักแบ่งอาหารในจานของเขาให้เรา ตักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเรากินต่อไปไม่ไหว
แม้มันจะเป็นเจตนาที่ดี แต่ถึงกระนั้นควรรู้ขีดจำกัดด้วย
‘เอาเถอะ ไม่มีหลักฐานจะต่อว่าลุงเขาได้ด้วย’
ดังนั้น...เกาเผิงโน้มตัวลงจับหัวมัน “ทีหลังอย่าไปกินของแปลกๆ น่าสงสัยอีกล่ะ เข้าใจไหมเจ้าตะขาบตะกละ?”
‘ทำไมมันต้องถูกดุด้วย ฮือๆ’
ต้าซื่อถึงกับหงอย มันเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกเกาเผิงดุ ‘เจ้านายบ้า นี่ไม่ใช่ความผิดของฉันเสียหน่อย’
มันยังคงวิวัฒนาการต่อไป แต่ด้วยความเหนื่อยล้า ไม่นานนักมันจึงผล็อยหลับไปในที่สุด
การวิวัฒนาการนี้ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งเมื่อเวลาห้าทุ่ม เกิดการเปลี่ยนแปลงกับร่างกายของต้าซื่อ และร่างของมันยาวขึ้นหลายสิบเซนติเมตร
เปลือกบนแผ่นหลังของมันเปลี่ยนจากสีม่วงเข้มเป็นสีม่วงสว่าง หากสังเกตดีๆแล้วจะพบว่าเกิดเป็นลวดลายสายฟ้าขนาดเล็กจำนวนมากปรากฏขึ้น หนวดของมันห้อยลงพื้นด้วยความอ่อนเพลีย
ชื่อสัตว์อสูร ตะขาบสายฟ้าหลังม่วง
เลเวล เก้า[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ สายฟ้าพิษ
ความต้องการในการยกระดับ ดื่มผงใบไม้เงินผสมกับน้ำทุกวันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์และกินแก่นคริสทัลสัตว์อสูรของสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าชนชั้นนักรบ
ไม่เพียงยกระดับเป็นสัตว์อสูรระดับสูงเท่านั้น ทว่ามันได้เปลี่ยนคุณสมบัติ จาก ‘ธาตุหยินพิษ’ เป็น ‘สายฟ้าพิษ’ อีกด้วย
เกาเผิงมองมันที่กำลังนอนเกียจคร้านอยู่บนพื้นก่อนจะพ่นไอน้ำสีขาวออกมาจากรูหายใจของมัน
ตัวมันในตอนนี้ราวกับเครื่องยนต์พ่นไอก็ไม่ปาน
หลังจากดูแลต้าซื่อเสร็จ ยังมีลิงทึ่มอีกตัวให้เขาดูแลต่ออีก
เกาเผิงเปิดกระเป๋าสีดำออกพร้อมหยิบลูกสนเข็มออกมา มันถูกห่อเก็บความเย็นไว้อย่างดี
ลูกสนเข็มเหมือนกับลูกสนปกติแต่เต็มไปด้วยเข็มเรียวยาวสีเงินขนาดราวๆ สิบเซนติเมตร มันช่างแวววาวดั่งดาราบนท้องฟ้า
เป็นพืชธาตุหยินที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงสำหรับสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็ง หยิน มืด และอันเดท
เกาเผิงซื้อลูกสนเข็มมาแปดกิโลกรัมซึ่งคงเพียงพอให้ดัมมี่กินตลอดหนึ่งเดือน
ตอนนี้ดัมมี่อยู่ในระดับสมบูรณ์ ถ้าหากเขายกระดับอีก มันจะกลายเป็นระดับมหากาพย์ เกาเผิงไม่เคยเจอสัตว์อสูรระดับมหากาพย์มาก่อน หากแต่เขาเคยเห็นจากจอทีวีเท่านั้น
 ‘ดัมมี่เพิ่งจะวิวัฒนาการมาเอง เลี้ยงมันสักพักก่อน ไว้ค่อยคิดเรื่องยกระดับดัมมี่ทีหลัง’
 เกาเผิงเทลูกสนเข็มสี่ร้อยห้าสิบกรัม ลงในชามสเตนเลส ถาดเดียวกันกับต้าซื่อใช้ ดัมมี่กระโดดดีใจเมื่อถึงเวลาอาหาร มันจ้องมองชามสเตนเลสและเห็นว่าเป็นลูกสนเข็มอยู่ในนั้น มันลังเลเล็กน้อยก่อนจะหยิบลูกสนเข็มขึ้นมา ใช้นิ้วขูดผิวแหลมๆ ของลูกสนเข็มและจับเข้าปากในที่สุด
มันใช้ฟันบดขยี้ลูกสนเข็มและเปลี่ยนให้เป็นกลุ่มหมอกควันสีเงินลอยอยู่ภายในกะโหลกศีรษะของมันราวกับมันกำลังสูบบุหรี่ควันสีเงินถูกเปลวเพลิงสีฟ้าดูดซับเข้าไป ขณะที่เถ้าถ่านของลูกสนเข็มร่วงหล่นลงสู่พื้นก่อนดัมมี่จะหยิบลูกสนเข็มลูกต่อไปเข้าปาก เกาเผิงกลับหยุดมันเอาไว้
“อย่าเพิ่งกิน” ดัมมี่งุนงงเล็กน้อยว่าเจ้านายหยุดมันทำไม เกาเผิงเดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดเศษเถ้าถ่านบนพื้นและนำถังขยะมาวางใต้ปากว่างของดัมมี่
“เอาล่ะ กินต่อได้” เกาเผิงกล่าว
ดัมมี่ปฏิบัติตามคําสั่งของเกาเผิงอย่างเคร่งครัด มันเคี้ยวลูกสนเข็มและปล่อยเถ้าถ่านลงในถังขยะด้านล่างอย่างแม่นยำ
“เก่งมาก!” เกาเผิงชื่นชม
เขาหันไปดูนาฬิกาและพบว่ามันเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
เกาเผิงเอนกายลงบนโซฟาและเริ่มอ่านหนังสือก่อนเข้านอน
ดวงดาวส่องประกายระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า ขณะเด็กหนุ่มหลับพร้อมกอดหนังสือไว้ในอ้อมแขน ภายใต้แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนโยนและผ่อนคลาย
 ต้าซื่อตื่นขึ้นและจ้องมองเกาเผิง มันรีบคลานเข้าไปในห้องนอนและคาบผ้าห่มออกมาคลุมร่างของเด็กชายและทิ้งตัวลงนอนใกล้ๆ โซฟาที่เกาเผิงนอนอยู่
เช้าวันรุ่งขึ้นของการเดินทางไปโรงเรียน บนถนนเต็มไปด้วยสัตว์อสูรนานาชนิด แต่โรงเรียนไม่อนุญาตให้พวกมันเข้าไปในโรงเรียนด้วย
 ณ ห้องประชุม
“ฉันไม่เห็นด้วย! โรงเรียนควรจะเป็นสถานที่ที่สงบสุขสำหรับเด็กๆ สัตว์อสูรเหล่านี้ไม่ควรได้รับอนุญาตให้เข้ามา!” ในห้องผู้อำนวยการโรงเรียน ชายชราสูทเทาโต้เถียงอย่างดุเดือด
บุคคลนั่งอยู่ตรงข้ามเขาคือ อธิบดีสำนักงานศึกษาของเมืองฉางอาน
อธิบดีผู้นี้แสดงท่าทางยากที่จะเอา “มันไม่ใช่ผมที่ต้องเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ แต่เป็นหน่วยงานระดับสูงต่างหาก ทางเราได้รับคำสั่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อน คำสั่งได้ออกมาแล้ว โรงเรียนทุกประเทศต้องปฏิบัติตามกฎใหม่นี้”
ผู้อำนวยการโรงเรียน เคยเป็นอาจารย์ของเขามาก่อน ดังนั้นอธิบดีเลยไม่ว่าอะไรกับท่าทีของฝ่ายตรงข้าม
ผู้อำนวยการโรงเรียนมองตาของอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ฉันไม่ใช่คนแก่กะโหลกกะลา ภรรยาของฉันก็เลี้ยงสัตว์อสูรเช่นกัน แม้เราจะเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยงอย่างดี แต่มันก็ยังอันตรายอยู่ดี พวกระดับสูงไม่คิดว่าพวกมันจะเป็นอันตรายบ้างหรือ?”
“พวกเขาต้องการให้แยกเด็กมัธยมต้นออกจากเด็กมัธยมปลายออกจากกัน พวกเราเพิ่งประชุมกันเมื่อเช้าและมีมติว่า จะรวมโรงเรียนมัธยมปลายหมายเลขสามกับเจ็ดเข้าด้วยกัน โดยโรงเรียนหมายเลขสามจะถูกเปลี่ยนเป็นโรงเรียนมัธยมปลาย ขณะเดียวกันโรงเรียนหมายเลขเจ็ดจะกลายเป็นโรงเรียนมัธยมต้น”
แม้ผู้อำนวยการโรงเรียนจะไม่พอใจมากนักแต่เขาต้องยอมรับในที่สุด
“โอ้ จริงสิ จะมีเจ้าหน้าที่จากกองทัพมาดูแลหลักสูตรใหม่ด้วยสินะ”
ผู้อำนวยการโรงเรียนขมวดคิ้วรู้สึกถึงเรื่องไม่ดีมาเยือนเร็วๆ นี้ “ช่วงสถานการณ์ตึงเครียดอย่างนี้หรือ?”
“แม้มนุษย์จะพัฒนาทักษะต่างๆ มากมาย แต่ยังเร็วไม่พอ” อธิบดีกล่าว “สัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในป่ามีวิวัฒนาการเร็วขึ้นอย่างมาก ทักษะและความรู้ของมนุษย์ยังไม่เพียงพอจะรับมือพวกมันได้ หากเกิดสงคราม นักเรียนของเราต้องพร้อมเข้าร่วมกับกองทัพ”
“การป้องกันประเทศไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย” ผู้อำนวยการโรงเรียนกล่าวอย่างจริงจัง “แต่อย่าบอกเรื่องนี้แก่เด็กนักเร็ว อย่างน้อยตอนนี้สถานการณ์ในแนวหน้ายังคงสงบดี ส่วนเรื่องนำสัตว์อสูรมาโรงเรียนได้ ลูกสาวของฉันต้องดีใจเป็นแน่เมื่อรู้ข่าวนี้ เอาล่ะ ฉันจะแจ้งคุณครูทุกคนให้ทราบเรื่องนี้”
 …
หลักสูตรในโรงเรียนมัธยมปลายเป็นเรื่องง่ายสำหรับเกาเผิง พวกเนื้อหาทั้งหมดเขาเรียนรู้ด้วยตนเองจนหมดแล้ว รวมไปถึงหลักสูตรของมหาวิทยาลัยด้วยและบางครั้งเขาเลือกอ่านหนังสือนอกหลักสูตรอีกต่างหาก
นี่จึงเป็นเหตุผลที่อาจารย์มู่หลางชิงอี้อนุญาตให้เขาหยุดเรียนอย่างง่ายดาย ในความเป็นจริง เกาเผิงสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้อย่างไม่มีปัญหาเสียด้วยซ้ำ
เกาเผิงเก่งอย่างนี้แต่ทำไมเขาถึงได้ที่สี่ของชั้น นั่นเป็นเพราะการสอบในยุคใหม่นับคะแนนสรรถภาพร่างกายของวิชาพละรวมเข้าไปด้วย มิเช่นนั้นเขาคงได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนเป็นแน่
เมื่อเกาเผิงเดินเข้าไปในห้อง ทุกคนจึงหันมองมาทางเขาเป็นตาเดียว แต่ถึงกระนั้นเขาไม่ใส่ใจสายตาเหล่านั้นและเดินตรงไปนั่งที่ของตัวเองทันที
อาจารย์มู่หลางชิงอี้เดินเข้าห้องก่อนจะเริ่มคาบโฮมรูม แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงตามสายเรียกพบอาจารย์ทุกคนที่ห้องประชุมอย่างเร่งด่วน
อาจารย์ถึงกับกุลีกุจอออกไป ต่อด้วยเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น
“เกาเผิง” ตันเฉียนจินที่นั่งอยู่ด้านหน้าเกาเผิงหันหลังมาคุย “ฉันได้ยินว่านายได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางแล้วหรือ?”
“หืม?” เกาเผิงสับสน ‘ตันเฉียนจินรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?’
“นายไม่รู้หรือว่าตอนนี้หนังสือพิมพ์ทุกฉบับลงข่าวเกี่ยวกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อายุน้อยที่สุดของเมืองฉางอาน นายได้สร้างสถิติใหม่ขึ้นมาแล้ว” ตันเฉียนจินกล่าวชื่นชม
“หลี่ซื่อกงยังบอกอีกว่าแม่ของเขาเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง และบังคับให้เขาอ่านหนังสือเกี่ยวกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมากขึ้นด้วย เขาเลยต้องลําบากตั้งแต่ตอนนั้นมา”
…………………………………………….


บทที่ 31 การฝึกพิเศษ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว นักเรียนส่วนใหญ่ประสบความสำเร็จ มีเพียงไม่กี่คนถูกกักตัวเอาไว้และพยายามฝึกกับสัตว์อสูรของตนอย่างแข็งขัน
เช่น นักเรียนชายอ้วนเตี้ยผู้หนึ่งครอบครองฮัสกี้ขนทองสัตว์อสูรระดับสูง เป็นต้น
ตั้งแต่เจ้าฮัสกี้ได้ยกระดับมา มันสร้างปัญหาให้เขามากขึ้น ขณะคนอื่นทำการประเมินเสร็จแล้ว แต่ทางเขายังไม่วี่แววว่าจะทำได้เลย เพราะเจ้าฮัสกี้กำลังสนุกกับการวิ่งเล่นเสียเหลือเกิน “กลับมานะ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ฮัสกี้ขนทองหันกลับมามองเจ้านายและเผยใบหน้าขบขันเมื่อเห็นการแสดงออกของเด็กอ้วนมันกลับเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก
เด็กคนอื่นทำได้เพียงถอนหายใจเมื่อเห็นสหายคนนี้
“เพื่อน นายเลือกฮัสกี้ขนทองมาทำพันธสัญญาเลือด มันเป็นสัตว์อสูรเอาแต่ใจ บางทีวันหนึ่งมันอาจร่วมมือกับสัตว์อสูรป่ารังแกนายก็ได้”
ทันใดนั้นฮัสกี้ขนทองหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน มันขมวดคิ้วและมองหมาป่าจันทราสีเงินตัวโตที่ยืนอยู่ด้านหน้า
หมาป่าจันทราสีเงินมองมันด้วยสายตาเย็นชาและเริ่มขู่คำรามเสียงต่ำ
ฮัสกี้ขนทองพยายามเลียนแบบ แต่หมาป่าจันทราสีเงินกลับพุ่งเข้าหาใช้อุ้งเท้าตบศีรษะฮัสกี้ขนทองและเหยียบมันลงพื้นในพริบตา
ฮัสกี้ขนทองไม่ได้ต่อต้านขัดขืน มันเพียงนอนนิ่งอย่างน่าสมเพชอยู่บนพื้นเท่านั้น
ในกลุ่มสิบมีนักเรียนสามคนเท่านั้นที่ล้มเหลวในการฝึกครั้งนี้ ทั้งสามคนถูกนำตัวไปฝึกอบรมเป็นการส่วนตัว ส่วนสามสิบห้าคนที่เหลือเข้าสู่การฝึกขั้นที่สอง
ผู้ฝึกทหารจางออกคำสั่งให้หมาป่าจันทราสีเงินโจมตีกำแพงอิฐเป็นตัวอย่าง เมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้านาย หมาป่าจันทราสีเงินจึงถอยหลังกลับสองสามก้าว ย่อตัวลง และพุ่งลอยตัวกลางอากาศทันควัน ก่อนจะบิดตัวใช้หางขนาดใหญ่ราวแส้เหล็กฟาดไปกำแพงอิฐอย่างรุนแรง
ปัง!
เสียงดังขึ้นพร้อมกำแพงอิฐพังทลายลง
“ทหารกองกำลังพิเศษจะได้รับการฝึกฝนให้สามารถต่อสู้ภายใต้สถานการณ์ปราศจากอาวุธ สัตว์อสูรก็เช่นกัน สิ่งแตกต่างมีเพียงวิธีการฝึกฝนเท่านั้น”
“เดิมทีหมาป่าจันทราสีเงินตัวนี้เป็นเพียงลูกหมาป่าไร้พิษสงแต่ฉันได้ติดปีกให้มัน ทำให้มันร้ายกาจได้เช่นนี้”
ผู้ฝึกจางลูบศีรษะหมาป่าจันทราเงินของตนอย่างแผ่วเบา
“ความแข็งแกร่งของหมาป่าจันทราสีเงินไม่ได้อยู่ที่ปลายหาง แต่หลังจากผ่านการฝึกฝนมานานหลายเดือน มันจึงสามารถพัฒนาความสามารถชนิดนี้ขึ้นมาและมันยอดเยี่ยมกว่าการใช้คมเขี้ยวหรือกรงเล็บ นี่เป็นตัวอย่างการฝึกฝนที่ฉันตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง”
หลังกล่าวจบคำ ผู้ฝึกจางหันไปทางผู้ฝึกอีกคน “หลี่ นายแสดงความสามารถของหมาป่าจันทราสีเงินของนายให้ทุกคนได้เห็นทีสิ”
ผู้ฝึกอีกคนเจ้าของชื่อพยักหน้า เขามองสัตว์อสูรของตนก่อนจะโยนอิฐก้อนหนึ่งขึ้นสู่อากาศ
หมาป่าจันทราเงินที่กำลังนอนราบกับพื้นทะยานร่างขึ้นและเปิดปากขย้ำอิฐก้อนนั้นจนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงพื้นแทบในทันที
นี่คือพลังอํานาจในการกัด!
“นี่คือการสาธิตกลยุทธ์ในฝึกฝนของเรา ต่อไปพวกเธอต้องตัดสินใจและพัฒนาวิธีฝึกของตนเองขึ้นมา” ผู้ฝึกจางกล่าว “แต่ก่อนพวกเธอจะเริ่มต้น ฉันขอแนะนำให้พวกเธอใช้วัสดุหาง่าย เช่น ในการพัฒนารูปแบบการกัด พวกเธอควรเลือกใช้ท่อนไม้ในการเริ่มต้น จากนั้นค่อยพัฒนาเป็นวัสดุชนิดอื่นต่อไป พวกเธอควรเตรียมอาหารและยาจำนวนมาก ของเหล่านี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการฝึกฝนของพวกมันเช่นกัน”
ผู้ฝึกจางชี้ไปที่รถบรรทุกคันโต บนรถบรรทุกนายทหารสั่งให้ลิงขนแดงยกลังไม้จำนวนมากลงมา
“ในลังไม้เหล่านี้มีสิ่งจำเป็นในการฝึกฝนของพวกเธออยู่ ฉันต้องการสองสามคนจากกลุ่มสิบนำกำลังมาที่นี่”
เด็กผู้ชายสองสามคนยกมือรับหน้าที่อย่างกระตือรือร้นราวกับมันเป็นงานสร้างชื่อเสียงให้กับพวกเขา หากแต่เกาเผิงกลับสนใจลิงขนแดงมากกว่า
หลังจากนำลังไม้ลงมา นายทหารจึงมอบพริกสีแดงให้เป็นรางวัลกับพวกมัน เมื่อลิงขนแดงกินมันเข้าไป เส้นขนบนหัวของมันยิ่งส่องประกายราวกับเปลวเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง
เกาเผิงหันหน้ามองต้าซื่อและเริ่มคิดวิธีฝึกมัน
‘ความเร็วหรือ? ตะขาบมีความเร็วที่ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว แต่การฝึกความเร็วนั้นยากมาก
พลังโจมตี? น่าสนใจเช่นกัน ขากรรไกรของต้าซื่อแข็งแกร่งมาก เหยื่อที่ติดอยู่ในปากของมันแทบไม่สามารถหลุดออกมาได้ เขายังสามารถฝึกการเจาะทะลวงด้วยขานับร้อยอันแหลมคมของมัน
นอกจากนี้ หลังจากการยกระดับ ต้าซื่อได้รับคุณสมบัติธาตุสายฟ้าอีกด้วย เมื่อมันกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบ มันสามารถปล่อยสายฟ้าออกมาจากร่างกายได้ และมันมีพิษร้ายแรงอีกต่างหาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอาวุธสังหารในปัจจุบันของมันคือ พิษไม่ใช่ขากรรไกร การเพิ่มความแรงของพิษถือเป็นตัวเลือกที่ดีเช่นกัน
พลังป้องกัน? มันมีเปลือกแข็งแกร่ง และการป้องกันไม่ใช่จุดอ่อนของต้าซื่ออีกด้วย’
หลังจากคิดไปคิดมา เกาเผิงรู้สึกลําบากใจเล็กน้อยและเขาไม่รู้ว่าควรเริ่มจากจุดใดดี
…………………………………………….


บทที่ 37 แมงมุมวายร้าย
เสียงเคาะชามของต้าซื่ออย่างรื่นรมย์พร้อมส่ายหนวดบนหัวไปมา
มันดมกลิ่นจากหม้อก่อนจะหันหน้าหนีด้วยความรังเกียจ
“มันเป็นพิษ…มันเป็นพิษ”
เกาเผิงพูดไม่ออก เขารู้ว่าของในหม้อเป็นพิษร้ายแรงจริง แต่ต้าซื่อกำลังบอกเขาว่ามันกลัวพิษอย่างนั้นหรือ?
“กินเสีย เพื่อวิวัฒนาการของนายเอง หากไม่กินแล้วนายจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร?” เกาเผิงกล่าวเสียงเข้ม
หลังจากถูกดุ ต้าซื่อจึงต้องกล้ำกลืนฝืนกินจนหมดและค่อยๆ ขดตัวเป็นลูกบอล นอนหลับอยู่บนพื้น
…
ณ หุบเขาเงียบสงบ ในถ้ำแห่งหนึ่งไร้แสงลอดผ่าน แมงมุมยักษ์สีเทาสองสามตัวค่อยคลานออกจากส่วนลึกของถ้ำด้วยดวงตาสีเลือด
ส่วนป่าส่วนรกทึบ ตัวนิ่มเกล็ดทองโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ขณะแมงมุมยักษ์พ่นใยเข้ารัดมันเอาไว้ชั่วพริบตา ตัวนิ่มเกล็ดทองคำรามเสียงต่ำและเปลี่ยนเกล็ดให้เป็นใบมีดนับไม่ถ้วนและกลิ้งตัวไปข้างหน้า
เมื่อใยถูกตัดขาด ตัวนิ่มคิดว่ามันหลบหนีพ้น ทว่าถูกใยสีขาวพุ่งใส่อีกครั้งและอีกครั้ง
แมงมุมยักษ์พ่นใยออกมาต่อเนื่องและพันธนาการตัวนิ่มเอาไว้ในรังใยขาวใหญ่ยักษ์ ไม่ว่าตัวนิ่มจะพยายามอย่างไร มันไม่สามารถหลุดรอดไปจากใยแมงมุมที่ถาโถมมาอย่างต่อเนื่องได้
สุดท้ายมันนอนนิ่งอยู่บนพื้นอย่างสูญสิ้นความหวัง ขณะแมงมุมยักษ์ไต่เข้ามาหามัน
ดวงตาสีแดงเลือดจำนวนมากส่องประกายขึ้นจากในถ้ำชัดเจนว่านี่คือรังของพวกมัน
…
“ลุงเฉิน ขอซื้อลูกสนเข็มสิบสี่กิโลกรัมครับ” เกาเผิงกล่าวเมื่อเข้าไปในร้านค้าแห่งหนึ่งในวันเสาร์
“สิบสี่กิโลเหรอ?” ชายที่เกาเผิงเรียกลุงเฉินเป็นชายผอมสูงผิวคล้ำ ลูกค้ามักเรียกเขาว่าลุงเฉิน
“เสียใจด้วยคุณเกา เหลือลูกสนเข็มเพียงห้ากิโลกรัมเท่านั้น” ลุงเฉินเอ่ยขอโทษ
เกาเผิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้นผมขอซื้อทั้งหมดครับ”
เนื่องจากสำนักงานนกร็อคทะยานฟ้าของเกาเผิงอยู่ใกล้กับร้านค้าแห่งนี้ เขาจึงมักมาซื้อวัตถุดิบเป็นประจำ
เจ้าของร้านอีกคนกล่าวต่อ “ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่ลูกสนเข็มเท่านั้นหมดสต๊อก แต่มีสินค้าอีกหลายรายการที่ขาดตลาด”
“เกิดอะไรขึ้นครับ?” เกาเผิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ดัมมี่ต้องกินลูกสนเข็มอีกเก้าสิบกิโลกรัม เพื่อยกระดับเป็นมหากาพย์ หากกระบวนการมันขาดตอน เขากลัวว่ามันจะมีปัญหา
“ร้านค้าของเราได้รับสินค้ามากมายจากที่ดินส่วนตัวที่อยู่ใกล้เมืองฉางอาน” เจ้าของร้านดูดบุหรี่ก่อนกล่าวต่อ “ตอนนี้ข่าวยังไม่ถูกเผยแพร่ออกไป แต่ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามีแมงมุมวายร้ายย้ายถิ่นมาจากที่อื่นและสร้างปัญหาไปทั่ว พวกมันกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า นั่นทำให้สัตว์อสูรในบริเวณนั้น เริ่มอพยพไปอยู่ที่อื่นแล้ว เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศน์เป็นอย่างมาก ผมเกรงว่าคุณเกาจะไม่สามารถหาลูกสนเข็มได้พักใหญ่ๆ”
“แมงมุมวายร้าย…” เกาเผิงพึมพำและพยายามจินตนาการถึงสิ่งที่เรียกว่าแมงมุมวายร้าย
“แมงมุมวายร้ายเป็นชื่อเล่นที่เราใช้ แต่ชื่อจริงๆ ของมันคือแมงมุมปีศาจสีเทาหรืออะไรทำนองนี้แหละ ผมจำไม่ได้นักหรอก” เจ้าของร้านทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นและใช้เท้าเหยียบก้นบุหรี่ “หากคุณเกาต้องการสินค้า คงต้องหามันด้วยตัวเองแล้วล่ะ”
เกาเผิงเดินออกมาจากร้านค้าและถอนหายใจ ตอนนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วนถนนเต็มไปด้วยผู้คน แต่เขาต้องรีบทำธุระให้เสร็จและกลับไปดูต้าซื่อที่กำลังวิวัฒนาการ
ลูกสนเข็มเป็นสินค้าที่มีความต้องการซื้อสูงเพราะมันเป็นอาหารของสัตว์อสูรธาตุหยินทุกชนิด เกาเผิงไม่สามารถเพิกเฉยได้ หลังจากได้ยินข่าวนี้เขาจึงเริ่มกักตุนลูกสนเข็ม
เกาเผิงเดินไปทุกร้าน เขากว้านซื้อลูกสนเข็มมาทั้งหมด สุดท้ายเขาได้มาเพียงสี่สิบห้ากิโลกรัม
อย่างไรก็ตาม เขาไปยังสำนักงานนักล่าเพื่อมอบภารกิจหาลูกสนเข็มเป็นจำนวนหนึ่งร้อยสามสิบหกกิโลกรัมด้วยเงินรางวัลหนึ่งพันหนึ่งร้อยดอลลาร์พันธมิตร มีลูกสนเข็มอยู่ตามถิ่นทุรกันดารหลายแห่ง ทว่ามันมักกระจายตัวกันออกไป การรวบรวมจึงต้องใช้เวลาและพลังงานค่อนข้างมาก
แต่เกาเผิงสามารถทำงานให้สำเร็จได้ด้วยการใช้เงิน เขาไม่จำเป็นต้องออกไปเก็บรวบรวมมันด้วยตนเอง
เมื่อกลับถึงบ้าน เกาเผิงเปิดคอมค้นหน้าข่าวเกี่ยวกับแมงมุมปีศาจสีเทา หลังจากอ่านข่าวเกี่ยวกับแมงมุมปีศาจสีเทาแล้วพบว่า “แมงมุมพวกนี้ช่างน่ากลัว”
เกาเผิงเลื่อนดู บทความของแมงมุมปีศาจสีเทา
“สุดช็อก! แมงมุมยักษ์โหดร้ายป่าเถื่อนที่สุด...”
“คุณจางที่อยู่ในเมืองเล่าให้เราฟังว่า มันเป็นคืนที่น่าหวาดกลัวที่สุด เขาเกือบกลายเป็นอาหารของแมงมุมวายร้ายแล้ว!”
“แมงมุมสายพันธุ์ใหม่ปรากฏตัวขึ้นแล้วในป่าหินดําใกล้กับเมืองฉางอาน ตอนนี้ทางรัฐบาลได้ประกาศเตือนประชาชนในพื้นที่ อย่าเข้าใกล้ป่าโดยไม่จำเป็น”
…………………………………………….


บทที่ 34 สัตว์อสูรประเภทพฤกษา
“คุณเกาครับ ผมมาแล้วครับ” หม่าเจียงเดินเข้ามาพร้อมกับกระถางดอกไม้
ในกระถางมีดอกไม้สีชมพูสดใสชูช่ออยู่ เขาวางมันบนโต๊ะ เป็นต้นที่ถูกตัดแต่งอย่างดี มันมีใบหยักรูปไข่ พร้อมดอกไม้สีชมพูสดใสกลิ่นหอมอ่อนโชยออกมา
เกาเผิงขมวดคิ้วและถอยหลังไปเปิดเครื่องระบายอากาศ
เขาจำได้ว่ามันคือต้นบีโกเนีย มันคงจะกลายพันธุ์หลังเกิดมหาภัยพิบัติ
เมื่อมองมัน ข้อมูลของสัตว์อสูรปรากฏขึ้นมาทันที
ชื่อสัตว์อสูร นางไม้บีโกเนีย
เลเวล สาม[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุไม้
สถานะ สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน ธาตุไฟและไฟฟ้า
ความต้องการในการยกระดับ แก่นไม้หนึ่งร้อยปี น้ำดอกไม้หนึ่งร้อยหยด
‘นี่คือสัตว์อสูรประเภทพฤกษาอย่างนั้นหรือ?’ เกาเผิงประหลาดใจเล็กน้อย
สัตว์อสูรประเภทพฤกษาหาได้ยากเช่นเดียวกับสัตว์อสูรประเภทอันเดท
แต่สัตว์อสูรประเภทพฤกษานั้นได้รับความนิยมมากกว่า เพราะมันช่วยทำให้เจ้าของผ่อนคลายได้
“คุณต้องการยกระดับนางไม้บีโกเนียหรือ?” เกาเผิงถาม
“ถูกต้อง หลังจากนี้ครึ่งเดือนจะมีการแข่งขันชิงตําแหน่งราชันดอกไม้ ผมต้องการชนะในรายการนี้” หม่าเจียงกล่าวอย่างจริงจัง
“ราชันแห่งดอกไม้…” เกาเผิงพูดไม่ออก ผู้ชายที่ไหนต้องการเป็นราชันดอกไม้กัน
“นี่คือสัตว์อสูรตัวที่สองของผม ผมต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้มันตั้งแต่แรกเริ่ม” หม่าเจียงยื่นนิ้วก้อยออกไป ขณะนางไม้บีโกเนียคลี่ใบของมันเข้าโอบกอดนิ้วก้อยของหม่าเจียงเอาไว้อย่างแผ่วเบา
“ผมรู้กฎของคุณ ผมยินดีจ่ายสามเท่าคือ สามสิบเครดิตพันธมิตร” หม่าเจียงนำบัตรเครดิตของเขาออกมาทันที
วัตถุดิบใช้ยกระดับนางไม้บีโกเนียนั้นไม่ใช่ของหายากและมีราคาไม่สูงนัก เพราะมันเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับปกติเท่านั้น
หลังจากวัสดุทั้งหมดที่สั่งซื้อมาถึง เกาเผิงขอให้หม่าเจียงรออยู่ด้านนอก หม่าเจียงพยักหน้าก่อนเดินออกไป ในความเป็นจริงเป็นเพียงกฎพื้นฐานที่ปฏิบัติกันโดยทั่วไป สําหรับก่อนหน้านี้มันเป็นเหตุสุดวิสัยเพราะหม่าเจียงกังวลมากเกินไปจนทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไป
เกาเผิงค่อยๆ สกัดแก่นไม้หนึ่งร้อยปีตามขั้นตอนปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเขา สุดท้ายจึงนำส่วนผสมทั้งหมดใส่ไว้ในเข็มฉีดยา
แต่เมื่อเกาเผิงนำเข็มเข้าใกล้ นางไม้บีโกเนียกลับหุบกลีบดอกลงและใช้ใบปิดทับอีกชั้น
“อย่ากลัวไป เข็มแค่นี้ไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก” เกาเผิงปลอบใจ
แต่นางไม้บีโกเนียก็ยังไม่คลี่ใบออกมา มันกลัวเข็มในมือเขา
“เป็นเด็กดี คลี่ใบออกมาเถอะนะ ฉันไม่เจ็บหรอก ฉันสัญญา” เกาเผิงยังโน้มน้าวนางไม้บีโกเนียต่อไป หากไม่ได้รับความร่วมมือจากนางไม้บีโกเนีย เข็มฉีดยาอาจทะลุเข้าไปในร่างกายของมันได้
และเขาอาจถูกทำร้ายโดยใบแหลมเหมือนกับเลื่อยของมันอีกด้วย
หลังจากใช้เวลาโน้มน้าวไปสิบนาที นางไม้บีโกเนียจึงค่อยๆ คลี่ใบออกอย่างไม่เต็มใจนัก
เกาเผิงฉีดยาเข้าไปที่ก้านใบของนางไม้บีโกเนียทำให้ลำต้นของมันสั่นเล็กน้อย
เมื่อได้รับยา นางไม้บีโกเนียจึงย่อตัวลง ก่อนจะพ่นเส้นไหมสีเขียวออกมารัดพันร่างตัวเองจนกลายเป็นลูกบอลสีเขียว
เกาเผิงเปิดประตูออก
หม่าเจียงที่รออยู่หน้าห้องอย่างกังวลจึงเร่งสอบถาม “คุณเกา สำเร็จไหม?”
“แน่นอน ตอนนี้สัตว์อสูรของคุณกำลังพักผ่อนและอยู่ในขั้นตอนการวิวัฒนาการ ระหว่างนี้อย่าพึ่งรบกวนมัน” เกาเผิงกล่าว
หม่าเจียงเฝ้ามองมันตลอดครึ่งชั่วโมงก่อนเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
รังสีเขียวเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นดอกไม้ใหญ่และสวยกว่าเดิม จากดอกเล็ก หากแต่ตอนนี้ขนาดพอกับดอกกุหลาบ
การวิวัฒนาการของนางไม้บีโกเนียราวกับการเปลี่ยนแปลงจากเด็กน้อยกลายเป็นหญิงสาวเลย
ชื่อสัตว์อสูร นางไม้บีโกเนีย
เลเวล สี่[footnoteRef:1] [1: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุไม้
สถานะ สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน ธาตุไฟและไฟฟ้า
ชื่อของมันยังคงเหมือนเดิม ที่แตกต่างคือ ระดับของมันเพิ่มขึ้นมา
เมื่อเป็นเช่นนั้น หม่าเจียงจึงรู้สึกตื้นตันและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน เขาจับมือเกาเผิงและกล่าว “ขอบคุณครับบอสน้อย ผมตัดสินใจแล้วว่าจากนี้ไปสัตว์อสูรทั้งหมดของผมอยู่ภายใต้การดูแลของคุณ ไม่เพียงเท่านั้นผมจะแนะนำคุณให้กับคนอื่นได้รู้ความสามารถอันเก่งกาจของคุณอีกด้วย”
สัตว์อสูรประเภทพฤกษาเป็นสัตว์อสูรหายาก กระทั่งผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงมีเพียงไม่กี่คนจะเข้าใจเกี่ยวกับพวกมัน แต่ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางกลับสามารถยกระดับได้จึงเป็นเรื่องที่วิเศษมาก
แรกเริ่มเดิมทีหม่าเจียงเพียงต้องการเสี่ยงโชคกับเกาเผิงเท่านั้น เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะสามารถยกระดับสัตว์อสูรประเภทพฤกษาได้จริงๆ
แต่เมื่อผลลัพธ์ที่ได้นั้นกลับทำให้เขารู้ว่าพรสวรรค์ของเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นของจริง และตอนนี้หม่าเจียงเชื่อใจเกาเผิงอย่างไร้ข้อกังขา
…………………………………………….


บทที่ 36 ยักษ์ใหญ่ผู้อ่อนโยน
“แรดเหล็กของเธอยังไม่โตเต็มวัยใช่หรือไม่?” เกาเผิงกวาดตามองมันตรงหน้า
แรดเหล็กที่โตเต็มวัยได้รับการยกย่องว่าเป็นสัตว์อสูรแข็งแกร่งที่ในสุดท่ามกลางสัตว์อสูรชนชั้นนักรบ
ผิวของมันเหมือนกำแพงเหล็กกล้าสามารถป้องกันและปะทะกับสัตว์อสูรได้ทุกชนิด นอกจากนี้หน่อบนศีรษะของมันก็ไม่ใช่เครื่องประดับไร้ประโยชน์ แต่เป็นอาวุธแสนทรงอานุภาพมาก
“ถูกต้อง เม็ดบัวอายุเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น แต่หากเปรียบเทียบกับมนุษย์คงราวๆ สิบสองปี” มู่ไท่ยิงกล่าว
“หนึ่งปี” เกาเผิงรู้สึกทึ่ง
ทางด้านต้าซื่อที่ได้ยินบทสนทนา มันรีบยกตัวขึ้นมาเอนไหล่ของเกาเผิงและพูดกับเด็กหนุ่มอยู่ในใจ “ฉันอายุสามปี…ฉันอายุสามปี ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้เกาเผิงถึงกับยิ้มมุมปากและเขาลูบหัวต้าซื่อ “โอเค ฉันรู้แล้วว่านายอายุสามปี ”
เขามองที่แรดเหล็กตัวใหญ่ยักษ์
ความสามารถในการโจมตีและการป้องกันขึ้นอยู่กับเจ้านายของมัน มู่ไท่ยิงจะใช้มันอย่างไร
“เธอต้องการให้เม็ดบัวเป็นสัตว์อสูรประเภทไหน?”
“ฉันต้องการให้เธอสัตว์อสูรสายป้องกัน” มู่ไท่ยิงลูบนอแรด “เม็ดบัวค่อนข้างขี้อายและขี้กลัว มันมักหลีกทางกระทั่งสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยเสมอ”
หืม? เกาเผิงพูดไม่ออกและรู้สึกว่าไม่ควรตัดสินจากรูปร่างภายนอก
เมื่อถูกมสายตาพิจารณาจากเกาเผิง เม็ดบัวรู้สึกเขินอายจึงเอาหน่อดันมู่ไท่ยิงเบาๆ
“นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ ถ้านายไม่พอใจก็ลืมมันเสียเถอะ” มู่ไท่ยิงพูดน้ำเสียงจริงจัง
เกาเผิงไตร่ตรองชั่วครู่ก่อนเอ่ยถาม “ตอนนี้มันขี้อาย แล้วถ้ามันโกรธล่ะ? มันจะเป็นอย่างไร? เธอเคยลองทำให้มันไม่พอใจเพื่อทดสอบความก้าวร้าวของมันหรือเปล่า? ฉันรู้มาว่าแรดเหล็กมีพลังโจมตีสูงมาก”
มู่ไท่ยิงงงกับคำถามของเกาเผิง ก่อนจะเผยยิ้มเขินออกมา “ขอโทษด้วย เพราะครอบครัวและฉันรักมันมาก พวกเราปฏิบัติกับมันดีมาตลอด ฉันไม่รู้ว่าเวลามันโกรธจะเป็นอย่างไร?”
“แต่อย่างไรเสีย มันเหมาะกับสัตว์อสูรสายป้องกันนะ เพราะความจริงต่อมรับความรู้สึกของมันช้าจึงทำให้มันมีความอดทนสูง” ความตั้งใจของมู่ไท่ยิงที่จะทำให้เม็ดบัวเป็นสัตว์อสูรสายป้องกันเริ่มหายไป
ไม่ว่าใครก็ตาม หากได้เห็นเม็ดบัวของเธอ พวกเขาจะคิดว่ามันแข็งแกร่ง ดุดันและเป็นสัตว์อสูรสายโจมตีเป็นแน่ ทว่ากลับกันแล้ว ด้วยนิสัยของมันจึงไม่เหมาะกับสายโจมตีเลยสักนิด เธอถอนหายใจพลางคิดว่าเกาเผิงต้องปฏิเสธรวมกลุ่มกับเธอเป็นแน่
เม็ดบัวรู้สึกถึงความหดหู่ของเจ้านาย เธอจึงก้มหัวลงมาคลอเคลียมู่ไท่ยิงเพื่อปลอบโยนเธอ
มู่ไท่ยิงหัวเราะและผลักหัวของมันออกไป “ฮ่าๆ อะไรของแก”
“เธอบอกว่าต้องการรวมกลุ่มกับฉันใช่ไหม? ฉันตกลง แต่อาจมีเงื่อนไขสักเล็กน้อย” เกาเผิงกล่าว
“ห๊ะ?” มู่ไท่ยิงตะลึงกับคำตอบเหนือคาดหมาย เธอหันขวับมองเกาเผิง
 เกาเผิงยักไหล่ “ถึงมันจะขี้อายแต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้าลองได้ฝึกฝนสักหน่อยความขี้อายของเม็ดบัวจะต้องหายไปเป็นแน่ ถึงตอนนั้นเธอคิดเรื่องประเภทของสัตว์อสูรอีกทีเถอะนะ ”
เป็นเรื่องยากจะพบสัตว์อสูรที่มีพรสวรรค์ การฝึกฝนเท่านั้นที่จะทําให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น
จากนักเรียนทั้งหมด สัตว์อสูรระดับสมบูรณ์มีเพียงสองตัวเท่านั้น หนึ่งคือหมีเงาประกายสายฟ้าของเพื่อนร่วมชั้นเกาเผิงและอีกตัวหนึ่งคือแรดเหล็กของมู่ไท่ยิง
การตรวจสอบระดับของสัตว์อสูรนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างไรก็ตามด้วยความสามารถพิเศษของเกาเผิง เขาสามารถบอกได้ทันทีที่มองเห็น
“สัตว์อสูรของเธอมีพรสวรรค์ เธอควรฝึกมันให้หนัก” เกาเผิงเดินเข้าไปหาเม็ดบัวอย่างใจเย็น
เม็ดบัวเริ่มรู้สึกประหม่าเมื่อคนไม่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้
“เฮ้ ยักษ์สาว” เกาเผิงทักทายมันพร้อมรอยยิ้ม
“ฮือ…” เม็ดบัวครางออกมาเล็กน้อยก่อนจะวิ่งหนีไป
“มันขี้อายเกินไป เธอต้องฝึกมันอย่างหนักล่ะ ฉันรู้ว่ามันไม่เต็มใจที่จะทรมานจากการฝึกหนัก แต่ถ้าเธอไม่พยายามอาจเป็นการทำลายอนาคตของเม็ดบัว” เกาเผิงกล่าว
…
ก่อนกลับบ้านเกาเผิงแวะตลาดซื้อของ
ถึงเวลายกระดับต้าซื่อจากระดับสูงเป็นระดับสมบูรณ์ในที่สุด
เมื่อกลับถึงห้อง เกาเผิงเตรียมของอย่างละเมียดละไม เนื่องจากวัตถุดิบทั้งหมดมีความเป็นพิษสูง หากเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิด เขาอาจพบปัญหาใหญ่
เกาเผิงสวมชุดสีขาวพร้อมผ้าปิดปากและถุงมือเหมือนนักวิทยาศาสตร์และยังสวมหมวกป้องกันรังสี นั่นทําให้ต้าซื่อรู้สึกขบขันและวิ่งไปรอบตัวเกาเผิง
“อย่าซน เดี๋ยวฉันไม่ยกระดับให้หรอก”
เกาเผิงใช้เวลาต้มวัตถุดิบราวสองชั่วโมง ในที่สุดเมื่อเขาเปิดฝาหม้อก็ปรากฏควันสีดำลอยขึ้นมา
หลังจากควันสีดำจางหายไป ในหม้อจึงเหลือเพียงตะกอนสีดำอยู่ด้านล่าง
เกาเผิงวางหม้อลงบนพื้น “ได้เวลาอาหารค่ำของนายแล้วต้าซื่อ”
…………………………………………….


บทที่ 35 แรดเหล็ก
สองวันที่ผ่านมานี้ เกาเผิงหมกตัวอยู่แต่ในสำนักงานนกร็อคทะยานฟ้า แม้ชื่อเสียงของเกาเผิงจะกระจายออกไปแล้ว แต่ลูกค้ายังคงมีไม่มากเพราะราคาสูงราวกับขูดรีดของเขา
แต่โชคยังดี เพราะในสองวันนี้เขาได้ยกระดับหนูเพลิงลาวายักษ์เลเวลเจ็ดสัตว์อสูรระดับสูงให้กลายเป็นระดับสมบูรณ์
ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด เกาเผิงเองยังต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการยกระดับสัตว์อสูรแต่ละตัว ถึงแม้เขาจะสามารถยกระดับสัตว์อสูรได้ภายในสองชั่วโมง ทว่าเขาเลือกที่จะกดตัวเองให้ต่ำและไม่เปิดเผยความสามารถที่แท้จริงออกมา
อย่างไรก็ตาม ลูกค้าของเกาเผิงต่างรู้สึกพอใจกับผลงานที่ได้รับ แต่เมื่อกล่าวถึงค่าธรรมเนียมของเขาเท่านั้น ทำให้พวกเขารู้สึกใจเต้นรัวทุกครั้ง
ในเช้าวันจันทร์ เขากลับไปใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนตามปกติ
จากการฝึกนรกตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ทำให้ร่างกายของต้าซื่อแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
เวลาเรียนคือเรียนเต็มเวลา หลังจากเลิกเรียน พวกนักเรียนยังคงต้องฝึกสัตว์อสูร หลายวันมานี้ ผู้คนของเมืองฉางอานเริ่มเห็นเด็กอายุสิบเจ็ดถึงสิบแปดปีฝึกสัตว์อสูรของตนอย่างขะมักเขม้น
“พวกเราฝึกเท่านี้เพื่ออะไรกัน ต่อให้ผ่านการประเมินพวกเราไม่ได้เป็นนักเรียนดีเด่นอยู่แล้ว คงไม่สามารถเข้ามหาวิทยาลัยดังได้ เผลอๆ เราอาจจบด้วยการเป็นลูกจ้างบริษัทธรรมดาเพื่อหาเลี้ยงชีพแต่ละวันเท่านั้น พวกเรามองหางานอื่นทำดีไหม ไม่แน่อาจดีกว่าการเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรก็เป็นได้” นักเรียนบางคนกระซิบ
“นายพูดถูก แล้วเราควรถอนตัวดีไหม?” มีนักเรียนบางคนเห็นด้วย
“นายไม่ได้ยินที่ผู้ฝึกสอนพูดหรืออย่างไร? ถ้าเราขอถอนตัวตอนนี้ นอกจากพวกเขาไม่อนุญาตแล้ว เราจะถูกกลั่นแกล้งมากขึ้นอีก เดือนหน้าพวกเขาจะคัดนักเรียนเหลือเพียงหนึ่งพันสองร้อยคน พวกเราไม่จําเป็นต้องจริงจังกับการฝึกฝนก็ได้ สุดท้ายพวกเราจะได้กลับไปเรียนตามปกติ” นักเรียนอีกคนกล่าวพร้อมยกมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์
“อืม นายพูดถูก”
นักเรียนในคลาสพิเศษหลายคนเริ่มคิดในทำนองนี้หลายคน เพราะการฝึกที่แสนน่าเบื่อซ้ำซากนี้
นี่เป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถก้าวข้ามความยากลำบากในชีวิตได้
คลาสพิเศษนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่สนุกอย่างเช่นที่คิด มีนักเรียนหลายคนเริ่มยอมแพ้และยินดีท่องวรรณกรรมแทนการมาฝึกหนักแบบนี้
เมื่อคนหนึ่งยอมแพ้ คนต่อไปก็เริ่มยอมแพ้เช่นกัน
ความคิดและการกระทำของเด็กกลุ่มนี้อยู่ในสายตาของผู้ฝึกสอนทั้งหมด แต่พวกเขาไม่ว่าอะไรกับเด็กกลุ่มนี้ พวกเขาเพียงยืนมองเด็กนักเรียนฝึกสัตว์อสูรของตนอยู่อย่างเงียบๆ และจะตอบคำถามของนักเรียนที่เดินเข้ามาถามเท่านั้น
เกาเผิงฝึกกับต้าซื่ออย่างหนักอยู่ตรงมุมหนึ่งในลานกว้าง
แม้การฝึกจะน่าเบื่อหน่าย แต่ตราบเท่าที่เขามีความทะเยอทะยาน เขาจะสามารถเปลี่ยนความน่าเบื่อให้กลายเป็นแรงบันดาลใจได้
เกาเผิงถือนาฬิกาจับเวลาไว้ในมือซ้ายขณะต้าซื่อวิ่งผ่านเสาหินกีดขวางจำนวนมากอยู่ตรงหน้าด้วยความเร็วสูง
“เจ็ดจุดสี่เจ็ดวินาที เร็วขึ้นศูนย์จุดสี่วินาที” เกาเผิงกล่าวพร้อมกับเช็ดเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผาก เพราะอากาศช่างร้อนอบอ้าวเสียจริง
เกาเผิงลูบหัวต้าซื่อเป็นการชมเชยก่อนจะนำหนอนยักษ์สองสามตัวออกมาจากลังไม้ให้เป็นรางวัลให้กับมัน
นี่คือหนอนนก หนึ่งในอาหารสุดโปรดปรานมากที่สุดของมัน
หลังจากกินเข้าไป ทำให้อารมณ์ของต้าซื่อค่อยดีขึ้น
“เกาเผิง ดูเหมือนนายจะฝึกสัตว์อสูรได้ดี” เสียงดังมาจากด้านหลัง
เกาเผิงหันหลังกลับและเห็นท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเงาดำ เขาก้าวถอยหลังกลับตามสัญชาตญาณ
ผู้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือ เด็กหญิงผมหางม้าผู้หนึ่ง เธอมีความสูงถึงสองเมตร สวมชุดออกกำลังกายสีเทา จมูกคม คิ้วหนา ด้วยเครื่องหน้าคมเข้มแบบนี้ ถ้าไม่ได้ฟังเสียงคงคิดว่าเธอเป็นผู้ชายแน่ๆ
“ขอบคุณสําหรับคําชม” เกาเผิงพยักหน้าเล็กน้อย
ด้วยลักษณะโดดเด่นของหญิงสาว ไม่มีทางที่เกาเผิงจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเธอมาก่อน
เธอชื่อ ‘มู่ไท่ยิง’ เธอมีผลการเรียนเป็นหนึ่งในสามอันดับแรกของชั้นหลังจากการรวมตัวกันของสองโรงเรียน
ในสายตาคนทั่วไป เธอเป็นคนประหลาดเช่นเดียวกับเกาเผิง
ทั้งสองมีผลการเรียนที่ดีเยี่ยมแต่กลับเลือกจะเป็นนักศึกษาวิชาทหาร การตัดสินใจของพวกเขาทำให้หลายคนรู้สึกไม่เข้าใจ ด้วยผลการเรียนของพวกเขา มันเป็นไปยากมากที่พวกเขาจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำไม่ได้ แล้วเหตุไฉนพวกเขาต้องเลือกเรียนคลาสพิเศษนี้?
“ฉันมาที่นี่เพราะฉันต้องการรวมกลุ่มกับนาย” มู่ไท่ยิงกล่าว เธอแสดงความต้องการของเธอออกมาทันที
“รวมกลุ่ม?” เกาเผิงประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขายังจำได้ว่าหลังจากนักเรียนถูกคัดเหลือหนึ่งพันสองร้อยคน พวกเขาต้องจับกลุ่มสองคนและต้องเป็นสมาชิกสัตว์อสูรที่แตกต่างกันเพื่อฝึกทักษะเกี่ยวกับความร่วมมือ
คะแนนของพวกเขาจะถูกประเมินแบบกลุ่มเช่นกัน
“ทำไมต้องเป็นฉันกันล่ะ?” เกาเผิงไม่เข้าใจเพราะพวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้
“เพราะคนอื่นล้วนเป็นคนธรรมดา ฉันคุยกับพวกเขาไม่รู้เรื่อง” มู่ไท่ยิงตอบอย่างตรงไปตรงมา
‘ผู้หญิงคนนี้!’ เกาเผิงถอนหายใจ
“สัตว์อสูรของเธออยู่ไหน?” เกาเผิงถามมู่ไท่ยิงที่ยืนอยู่เพียงลําพัง
“เม็ดบัว!” เธอส่งเสียงเรียก
ในระยะไกล เนินเขาขนาดย่อมลุกขึ้นยืนทันทีทันใด ดวงตาสว่างสดใสของมันมองมาที่พวกเขา มันมีหน่อขนาดใหญ่งอกออกมาจากศีรษะบวกกับแขนขาแข็งแกร่ง ยามมันก้าวเดินพื้นซีเมนต์ถึงกับสั่นสะเทือน
นี่คือสิ่งที่มู่ไท่ยิงเรียกว่าเม็ดบัว!
ชื่อสัตว์อสูร แรดเหล็ก
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
คุณสมบัติ ธาตุเหล็ก
สถานะ สุขภาพดีและมีความสุข
…………………………………………….


บทที่ 32 การฝึกนรก
‘คิดไปคิดมา ต้าซื่อของฉันดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบและไร้จุดอ่อนใดๆ สินะ’ เกาเผิงดูท่าทางภูมิใจ
หากแต่เมื่อเกาเผิงไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขากลับพบว่าต้าซื่อยังมีจุดอ่อนอีกมากมายนัก
ประการแรก มันบินไม่ได้จึงไม่สามารถต่อสู้กลางอากาศได้
ประการที่สอง มันไม่มีความสามารถในการว่ายน้ำ การต่อสู้ใต้น้ำอาจจมน้ำตายด้วย
ประการสุดท้าย เกาเผิงคิดว่าต้าซื่อนั้นแข็งแกร่งเพราะเขาเทียบกับสัตว์อสูรระดับเดียวกันเท่านั้น หากต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับสูงกว่า ต้าซื่ออาจเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็ได้
ดังนั้น ภารกิจสำคัญของเกาเผิงอันดับแรกคือ ยกระดับการป้องกันของต้าซื่อ
การป้องกันเป็นสิ่งสําคัญ ด้วยทักษะลับที่เกาเผิงได้รับจากลุงหลิว ความเสียหายของเกาเผิงจะถูกโอนย้ายไปยังสัตว์อสูรของเขา หากต้าซื่อไม่มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งพอ มันอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจากทักษะนี้
หัวของตะขาบเป็นจุดอ่อนของพวกมัน หากเปรียบเทียบกับแมงป่อง หัวของแมงป่องมีความแข็งแกร่งกว่ามาก นั่นทำให้แมงป่องเป็นผู้ชนะอย่างสมบูรณ์แบบในการต่อสู้ระหว่างพวกมัน
‘ฉันจะยกระดับการป้องกันของต้าซื่ออย่างไร?’ เกาเผิงพึมพํากับตัวเอง
ทันใดนั้นเขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้น เขาเคยเรียนรู้เรื่องของสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ชื่อว่าลิงนักชก เดิมทีลิงนักชกมีร่างกายอ่อนแอ แต่ผู้ฝึกสัตว์อสูรฝึกให้มันใช้ร่างกายปะทะต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง ในตอนแรกร่างของมันเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เจ้านายของมันยังรักษามันและให้มันฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไป ผิวหนังของมันจึงเริ่มหนาขึ้น มัดกล้ามของมันพองโตขึ้น สุดท้ายมันสามารถพุ่งชนกำแพงหินให้ย่อยยับได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ
เรื่องนี้ทำให้เกาเผิงรู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก การฝึกฝนและการรักษาควบคู่กัน ด้วยวิธีการนี้มันจะทำให้สัตว์อสูรแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
ต้าซื่อรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เริ่มถอยหลังกลับไปด้วยความหวาดระแวง
“มานี่” เกาเผิงถอนหายใจและลูบหัวต้าซื่อ “สิ่งนี้ฉันกำลังทำอาจทำให้แกทุกข์ทรมานในตอนนี้ แต่เชื่อฉันเถอะ แกจะต้องขอบคุณฉันในอนาคต” เกาเผิงโน้มน้าวต้าซื่อ แต่มันยังคงมองเกาเผิงอย่างโง่งม ประโยคเหล่านี้ซับซ้อนเกินกว่ามันจะเข้าใจได้
เกาเผิงไปหยิบค้อนไม้จากลัง มันขนาดพอดีมือไม่หนักมาก จากนั้นเขาตีเปลือกตรงส่วนหัวของมันให้ทันที
เกร๊ง!
เสียงปะทะดังขึ้นพร้อมกับค้อนที่กระเด็นออกไป
เกาเผิงเดินไปหยิบค้อนไม้และหันไปมองต้าซื่อด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย “เด็กดีของฉัน ไม่ต้องกังวลไปฉันจะทำอย่างเบามือ”
เมิ่อเห็นเกาเผิงที่กำลังเดินเข้ามา ต้าซื่อโก่งหลังและพยายามหลบหนี
‘เกิดอะไรขึ้น เจ้านายกินอะไรผิดสำแดงมาเหรอ? อย่าเข้ามานะ!’
“หยุด!”
ต้าซื่อหมอบลงบนพื้นอย่างจำยอม
“เฮ้อ…” เกาเผิงถอนหายใจ ‘ฉันควรฝึกต้าซื่อด้วยวิธีนี้อย่างนั้นหรือ?’
เขาไม่แน่ใจว่าหลังจากฝึกด้วยวิธีนี้เป็นเวลานับเดือน ต้าซื่อจะแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่ แต่ที่เขารู้คือแขนของเขาจะกลายเป็นท่อนเหล็กเสียก่อน เพราะเปลือกของต้าซื่อมันแข็งมาก
หลังจากถูกทุบตีตลอดบ่าย ต้าซื่อวิงเวียนและไม่สามารถเดินเป็นเส้นตรงได้ ขณะเดียวกันแขนของเกาเผิงก็ด้านชา
เมื่อกลับถึงบ้าน เกาเผิงพบว่าเลเวลของดัมมี่เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ตอนนี้มันอยู่ที่เลเวลสิบสองไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นเพราะลูกสนเข็ม
ในความเป็นจริง สัตว์อสูรจะเติบโตขึ้นตามธรรมชาติอยู่แล้ว หากได้รับสารอาหารที่มีประโยชน์มากขึ้น พวกมันจะค่อยๆ ยกระดับขึ้น
ด้วยเหตุนี้เลเวลมันจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะว่าดัมมี่ได้รับสารอาหารที่มีประโยชน์อย่างต่อเนื่อง
…
 หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ในที่สุดวันหยุดสุดสัปดาห์ก็มาถึง
วันเวลาแห่งการฝึกนรกยังไม่เพียงพอที่จะเห็นผลลัพธ์ได้อย่างชัดเจน แต่การถูกทุบตีทุกวันทำให้ความอยากอาหารของต้าซื่อเพิ่มสูงขึ้น ดูเหมือนการฝึกในแต่ละวันจะกระตุ้นระบบย่อยอาหารของมันเป็นพิเศษ เมื่อความอยากอาหารเพิ่มขึ้น มันจึงกินมากขึ้นตามไปด้วย ทำให้ร่างกายเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง
ตอนนี้ร่างกายของมันยาวขึ้นมากกว่าสิบเซนติเมตรจากก่อนหน้านี้
เลเวลก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน เวลานี้มันอยู่ที่เลเวลสิบและอีกเพียงหนึ่งเลเวลเท่านั้น มันจะกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นขุนนาง
…………………………………………….


บทที่ 33 ที่ปรึกษาผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
หลังจากการฝึกนรกตลอดสัปดาห์ได้ผ่านพ้นไป เกาเผิงตัดสินใจหยุดพักในช่วงสุดสัปดาห์และนอนขดตัวอยู่บนเตียงโดยไม่ลุกไปไหน
“กริ๊ง…กริ๊ง…” จู่ๆ เสียงนาฬิกาปลุกจากหัวเตียงดังขึ้น
เกาเผิงยื่นมือออกมาจากผ้าห่มและกดปุ่มหยุดมัน หลังนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงด้วยผมยุ่งราวรังนก
“เฮ้อ…ถ้าฉันไม่ทำงาน ฉันจะเอาตังค์จากไหนมาเลี้ยงสัตว์อสูรที่หิวกระหายทั้งสองตัวของฉันกันล่ะ” เกาเผิงถอนหายใจและขยี้ตา
จากนั้นเขาลุกไปแต่งตัวและเตรียมอาหารเช้า
“แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก…” เสียงดังออกมาจากใต้โซฟา
ขณะเกาเผิงกำลังทอดไข่ ต้าซื่อมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง
เกาเผิงพลิกไข่ในกระทะต่อ รอยยิ้มปรากฏบนหน้าเขา
ในห้องนั่งเล่น ต้าซื่อนอนรออยู่ที่ชามสเตนเลส มันใช้ขากรรไกรเคาะชามให้เกาเผิงสนใจมัน
 “รอก่อน อย่าเร่งสิ”
 เกาเผิงผัดไข่ไปมา ทำให้กลิ่นหอมผสมเนื้อลอยอบอวลไปในอากาศ
เมื่อเสร็จแล้ว เขาย้ายมาดูหม้อต้มน้ำซุปไว้ต่อพลางหั่นต้นหอมใส่ เพียงเท่านี้ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
“มานี่สิ” เกาเผิงโบกมือเรียกต้าซื่อ
ต้าซื่อคลานเข้าไปหาชามอาหารของมันพร้อมดวงตาส่องประกาย มันพุ่งตัวลงไปในชามอาหารขนาดใหญ่ทันทีที่เกาเผิงเทอาหารลงไป ไม่นานนักชามอาหารกลับว่างเปล่าอีกครั้ง
…
“อรุณสวัสดิ์ค่ะบอส” ซุนซวนซวนพนักงานต้อนรับกล่าวทักทายคนที่พึ่งมาถึง
เกาเผิงพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้องทำงานของตน
เมื่อถึงเวลาสิบนาฬิกา เกาเผิงได้รับโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
“บอสน้อย นี่ผมเอง หม่าเจียง”
เกาเผิงจำได้ทันที เขาคือหม่าเจียง ลูกเศรษฐีลูกค้าคนแรกของเขา ด้วยความตรงไปตรงมาของหม่าเจียง มันทำให้เกาเผิงประทับใจในตัวเขา
“บอสน้อย จำเรื่องที่ผมพูดไว้คราวก่อนได้ไหมว่ายังมีสัตว์อสูรอีกหลายตัวที่ต้องการให้คุณช่วยดูแล วันนี้คุณพอจะมีเวลาว่างบ้างไหม?”
“แน่นอน เข้ามาได้เลย” เกาเผิงตอบ
“ตกลง!” หม่าเจียงเต็มไปด้วยความสุข
หลังจากวางโทรศัพท์ เกาเผิงบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ของหม่าเจียงเอาไว้ว่า ‘เงินก้อนใหญ่’
ผ่านไปสักพัก เสียงเคาะประตูจึงดังขึ้น
“เข้ามา” เกาเผิงกล่าว
“สวัสดีครับ” ชายวัยกลางคนในสูทสีเทาและสวมแว่นตาขอบทองเดินเข้ามา
ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเกาเผิงครั้งแรก แต่เขาก็ไม่แสดงอาการผิดปกติใดออกมา
“คุณคงจะเป็นคุณเกาสินะครับ? ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์ ผมชื่อว่าหลิวเฉินหลินครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณหลิว” เกาเผิงพยักหน้า
“ทางเราได้ยินชื่อเสียงของคุณมาเป็นอย่างดี คุณเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรที่อายุน้อยที่สุดของเมืองฉานอันและยังเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอีกด้วย ดังนั้นเราจึงต้องการเชิญคุณมาเป็นที่ปรึกษาผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของบริษัทเรา” หลิวเฉินหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ที่ปรึกษาผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรคืออะไรเหรอครับ?” เกาเผิงถาม
“โอ้ ผมลืมกล่าวรายละเอียด ขออภัยด้วยครับ” หลิวเฉินหลินขอโทษ
“บริษัทของเรารับคุ้มกันความปลอดภัยให้กับลูกค้า สัตว์อสูรที่พวกเราเลือกใช้คือ ตั๊กแตนปีศาจจากกลุ่มบริษัทเซาเทิร์นสกาย”
เกาเผิงตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อบริษัทเซาเทิร์นสกาย ตาของเขาเคยเป็นผู้บริหารของบริษัทนี้ก่อนจะหายตัวไปอย่างลึกลับ
“ตอนนี้ตั๊กแตนปีศาจชุดแรกของเรากำลังใกล้ถึงจุดอิ่มตัวของการวิวัฒนาการ ดังนั้นเราจึงต้องการว่าจ้างผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมาเป็นที่ปรึกษาเพื่อยกระดับพวกมัน”
“ตำแหน่งนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่องานประจำของคุณแน่นอน ทางเราจะรบกวนคุณในบางเวลาเท่านั้น” หลิวเฉินหลินกล่าวเสริม
เกาเผิงขมวดคิ้ว “ทำไมต้องเป็นผม ในเมืองฉางอานยังมีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอีกมาก ถ้าผมจำไม่ผิด มันมีกระทั่งผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงอีกด้วย มาตรฐานของพวกเขาย่อมสูงกว่าผมมาก”
หลิวเฉินหลินส่ายศีรษะ “คุณเกาที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังหนุ่ม เราเชื่อว่าคุณย่อมมีทักษะที่ไม่ธรรมดา คุณอาจไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ แต่เราให้คุณค่ากับคุณมากกว่าที่คิด สำหรับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงสองท่านของเมืองฉางอานนั้น ทางเราไม่สามารถอยู่ในฐานะผู้ว่าจ้างพวกเขาได้”
หลิวเฉินหลินเผยรอยยิ้มเจื่อน
“หนึ่งในนั้นคือผู้อำนวยการเฉินของสมาคมผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร แล้วบริษัทเล็กๆ ของเราจะขอให้เขามาเป็นที่ปรึกษาได้อย่างไร?”
“ส่วนอีกคนคือกู่เซียนหลิน” หลิวเฉินหลินกล่าวต่อ “กู่เซียนหลินเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรอันดับหนึ่งของเมืองฉางอานและมีตำแหน่งในหน่วยงานรัฐบาล แน่นอนว่าเราไม่มีสิทธิ์ขอให้เขามาเป็นที่ปรึกษาให้บริษัทเรา”
แม้ว่ามันจะเป็นการยกย่องเกินจริงไปสักหน่อย แต่เกาเผิงก็รู้สึกดีมากที่มีบางคนมองเห็นคุณค่าของเขา
ความจริงคือเขายังเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นที่ยังขาดประสบการณ์และวุฒิภาวะ จึงทำให้เขาคล้อยตามเมื่อใครสักคนมายกยอปอปั้นเขา
 “เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดถึงค่าตอบแทน ผมมีเงื่อนไขสามข้อ”
“ข้อที่หนึ่ง ผมต้องไปโรงเรียนวันจันทร์ถึงศุกร์ หากไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน อย่ารบกวนผม ข้อที่สอง ผมสามารถให้คำแนะนำแต่ไม่สามารถดูแลพวกมันตลอดเวลา ข้อที่สาม ผมจะไม่ทำสัญญาว่าจะทำงานให้กับบริษัทของคุณเท่านั้น หากบริษัทของคุณยอมรับเงื่อนไขทั้งสามข้อของผมได้ เราก็พูดคุยในขั้นต่อไปได้”
เกาเผิงจิบชาและพร้อมรับการปฏิเสธ
เมื่อเห็นดังนั้น หลิวเฉินหลินถึงกับยิ้มมุมปาก
เขาจ้องมองเกาเผิงครู่หนึ่งก่อนตอบ “เอาล่ะ ตกลง เรายอมรับเงื่อนไขของคุณ”
“หืม?” เกาเผิงตะลึง ‘ยอมรับเงื่อนไขนี้เหรอ?’
หลังจากตกลงรับเงื่อนไข หลิวเฉินหลินจึงนำเอกสารสัญญาออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้เกาเผิงพิจารณา
“ไม่มีปัญหา” มันเป็นสัญญาอย่างเรียบง่ายและไม่ซับซ้อน
เกาเผิงจะได้รับค่าตอบแทนห้าร้อยเครดิตพันธมิตรต่อปีพร้อมค่าคอมมิชชั่น
ค่าคอมมิชชั่นคือ ห้าสิบเครดิตพันธมิตรต่อตั๊กแตนปีศาจทุกตัวที่เกาเผิงสามารถยกระดับได้
หลังจากเซ็นสัญญา หลิวเฉินหลินยืนขึ้นและพร้อมฝืนปั้นรอยยิ้มสุภาพ
“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ ผมขอตัวครับ”
 ในลิฟต์ หลิวเฉินหลินลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจกดโทรออก
“ลุงครับ เขาเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว เขาไม่เต็มใจที่จะทำงานเต็มเวลา มีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางมากมายในเมืองฉางอาน ทำไมเราต้อง…” ปลายสายกล่าวบางคำ ทำให้หลิวเฉินหลินหน้าถอดสี ก่อนจะวางสายในที่สุด
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขาพบหม่าเจียงถือกระถางดอกไม้ยืนรอลิฟต์อยู่ด้านนอก
หม่าเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะจำได้ว่าเขาคือผู้จัดการทั่วไปของบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์และเขายังทำหน้าเป็นตัวแทนบริษัทอีกด้วย
เขามาจากชั้นสามแสดงว่าเขามาหาคุณเกา
 ‘เขามาหาคุณเกาอย่างนั้นเหรอ? เขามาทำไมกันนะ?’ หม่าเจียงไม่ได้สนใจเรื่องหลิวเฉินหลินมากนัก เขาหอบกระถางดอกไม้มาให้เกาเผิงยกระดับมัน เพื่อจะทำให้เขาได้รับฉายาราชันดอกไม้แห่งเมืองฉางอาน
…………………………………………….


บทที่ 39 ตั๊กแตนหยกสี่ปีก
หากหม่าเจียงอยู่ที่นี่ เขาจะต้องพบกับฉากที่คุ้นเคยมาก มีน้ำเดือดอยู่ในหม้อใบใหญ่ ส่วนผสมต่างถูกโยนลงไปราวกับการทำอาหาร
วัตถุดิบบางส่วนมีคุณสมบัติธาตุน้ำ เมื่อนำมาผสมกับวัตถุดิบธาตุไม้จะทำให้ผลลัพธ์ดีขึ้น สิ่งนี้จะทำให้ตั๊กแตนปีศาจที่เป็นธาตุไม้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
เขาหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งราวฟองอากาศขึ้นมาและใช้เข็มเล็กเจาะรูก่อนใส่ลงไปในหม้อ
ผ่านไปสักพัก ส่วนผสมทั้งหมดจึงค่อยๆ ซึมเข้าไปในฟองอากาศ เขาทำซ้ำจนฟองอากาศเต็มไปด้วยวัตถุดิบจำนวนสิบฟอง
สิบนาทีต่อมา เขานำพวกมันออกมาวางไว้บนถาดไม้
หลังจากตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบตัวกินฟองอากาศเหล่านี้เข้าไป ร่างกายของพวกมันพลันเกิดการสั่นสะท้านขึ้น ก่อนจะเริ่มปิดเปลือกตาและนอนลงบนพื้น
ขั้นตอนแรกเสร็จสิ้น แต่เกาเผิงยังเตรียมวัตถุดิบในขั้นตอนต่อไป
ยามดึกเงียบสงัดในห้องปฏิบัติการ เกาเผิงทำงานอยู่เพียงลำพัง เขาทำงานตลอดทั้งคืน กระทั่งรุ่งเช้ามาถึง เขาจึงเปิดประตูออก
จากห้องและปลุกหลิวเฉินหลินที่นอนอยู่ด้านนอกให้ตื่นขึ้น
“คุณเกา ผลลัพธ์เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ผมคิดว่าการยกระดับจะประสบความสำเร็จ พวกมันจะตื่นขึ้นในช่วงบ่าย” เกาเผิงรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อยหลังจากทำงานหนักมาตลอดคืน
“เยี่ยมเลย! ขอบคุณครับคุณเกา” หลิวเฉินหลินพยักหน้า “บริษัทของเราจัดห้องพักไว้สำหรับคุณแล้ว แต่ถ้าคุณต้องการกลับบ้าน เราได้เตรียมรถส่วนตัวไว้บริการคุณเช่นกัน”
เกาเผิงคิดอยู่ชั่วครู่ “ถ้าเช่นนั้นไปส่งผมที่สำนักงานของผมด้วยครับ”
เมื่อกลับไปถึงสำนักงาน เกาเผิงปรับเก้าอี้เอนกายนอนในท่าทีสบายทันที ที่นี่ค่อนข้างเงียบ มีลูกค้าไม่กี่คนเข้ามาใช้บริการสำนักงานของเขา
เกาเผิงตื่นขึ้นอีกครั้งในช่วงบ่าย เป็นไปตามคาด ไม่มีลูกค้ามาพบเขาในช่วงเช้า
เขาได้รับข้อความจากหลิวเฉินหลินว่าตั๊กแตนปีศาจเริ่มเกิดการวิวัฒนาการแล้ว เกาเผิงไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ ตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบที่เขาเลือก มันมีความพร้อมจะวิวัฒนาการอยู่แล้ว โดยแต่ละตัวมีเลเวลอยู่ที่ยี่สิบเขาเพียงแค่ยกระดับเลเวลของพวกมันขึ้นอีกหนึ่งเลเวลเท่านั้น
อีกด้านหนึ่ง หัวใจของหลิวเฉินหลินกำลังเต้นอย่างรุนแรง ขณะเฝ้ามองตั๊กแตนปีศาจที่กำลังวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่อง บนแผ่นหลังของพวกมันมีปีกคู่ใหม่งอกออกมา ด้วยการสะบัดปีกเบาๆ ของเหลวที่ติดอยู่บนปีกกระจายออก แรงลมจากการสะบัดปีกยังทำให้ผมของหลิวเฉินหลินปลิวตามด้วย
แสงสีเขียวส่องสว่างขึ้นบนร่างกายของพวกมันเป็นเวลาสิบห้านาทีก่อนจะสิ้นสุดลง
ตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบมีร่างกายสูงขึ้นประมาณสามเท่าจากก่อนหน้านี้ ปีกของพวกมันเพิ่มขึ้นอีกคู่หนึ่ง แขนขาของพวกมันส่องประกายราวกับหยกเขียว
ตั๊กแตนปีศาจที่ยืนอยู่รอบๆ ต้องถอยห่างกัน เพราะพวกมันไม่ใช่สัตว์สังคม เมื่อพบกับสัตว์ชนิดเดียวกันพวกมันจะไม่วิ่งเข้ารวมกลุ่ม แต่จะล่าถอยหรือซ่อนตัวแทน
“ชนชั้นนักรบ ตั๊กแตนหยกสี่ปีก…” หลิวเฉินหลินพึมพำ เขาขยับกรอบแว่นตาของตนราวกับกำลังมองงานศิลปะสวยงาม
ก่อนหน้านี้บริษัทของเขาเคยมีตั๊กแตนปีศาจที่สามารถวิวัฒนาการได้ในระดับนี้มาก่อน แต่มันก็เป็นเรื่องยากที่จะประสบความสำเร็จ แม้กระทั่งบริษัทสกายเซาเทิร์น ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรชนิดนี้ก็ยังพบกับความยากลำบากเช่นเดียวกัน นั่นทําให้บริษัทบลูชิลด์ต้องสูญเสียค่าใช้จ่ายจํานวนมหาศาลในการยกระดับตั๊กแตนปีศาจแต่ละตัว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นโชคลาภของพวกเขา
หลิวเฉินหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก การว่าจ้างเกาเผิงถือเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดจริงๆ
ก่อนหน้านี้ เขาเพียงแค่ทำตามคำสั่งของคนๆ หนึ่งเท่านั้น แต่ตอนนี้เขารู้สึกชื่นชมเด็กหนุ่มผู้นี้จนหมดหัวใจ
ลุงของหลิวเฉินหลินกล่าวว่า อย่าทำให้เกาเผิงขุ่นเคืองใจ เขาไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเกาเผิงนั้นเป็นอย่างไร แต่เพียงแค่ความสามารถของเด็กหนุ่มผู้นี้ ก็ทำให้หลิวเฉินหลินรู้สึกยกย่องเขาเป็นอย่างมาก
…
สามวันต่อมา ณ ชายป่าหินดำ มีทหารจำนวนมากเฝ้าระวังพื้นที่บริเวณดังกล่าวเอาไว้ ด้านหลังยังมีรถถังติดปืนใหญ่หลายคันจอดอยู่
“เราดีใจที่พวกคุณมา” ตัวแทนกลุ่มทหารกล่าว
มีกลุ่มคนยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขา ผู้คนเหล่านี้ยืนแยกกลุ่มกัน ชัดเจนว่าพวกเขามาจากต่างองค์กร
อย่างไรก็ตาม กลุ่มที่สะดุดตาที่สุดคือ กลุ่มบริษัทบลูชิลด์ เพราะตั๊กแตนหยกสี่ปีกได้รับความสนใจจากทุกคนและสร้างกดดันให้กับพวกเขา
สัตว์อสูรชนชั้นนักรบแปดตัว!
 ในแต่ละองค์กรจะมีสัตว์อสูรสายพันธุ์นักรบมาเพียงสามหรือสี่ตัวเท่านั้น และไม่มีทางที่พวกเขาจะส่งกำลังรบทั้งหมดมาในภารกิจเดียว ฉะนั้นบริษัทนี้จึงเป็นที่สนใจแก่กลุ่มอื่นมาก
“จากการตรวจสอบก่อนหน้านี้ เราพบว่าจุดอ่อนของแมงมุมปีศาจสีเทาคือไฟ พวกมันตอบสนองด้วยความหวาดกลัวต่อไฟอย่างชัดเจน!”
…………………………………………….


บทที่ 42 ตะขาบสายฟ้าหลังม่วงชนชั้นขุนนาง
การอยู่เพื่อช่วยชีวิตสหายถือเป็นเรื่องงี่เง่า เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของตนเอง ดังนั้นการวิ่งให้เร็วกว่าผู้อื่นจึงเป็นสิ่งที่ต้องทำหากอยากมีชีวิตรอด
นางพญาแมงมุมคลานไปข้างหน้า แม้ขนาดใหญ่จะทำให้ดูเหมือนเชื่องช้า ทว่าในความเป็นจริงมันค่อนข้างเร็ว
ทุกครั้งที่มันฟาดขาออกมา ทุกสิ่งรอบตัวของมันจะถูกทำลายล้าง ไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือสัตว์อสูรล้วนโชคร้าย ร่างของสิ่งนั้นจะกระจัดกระจายหรือติดในกรงเล็บของมัน
…
ด้านนอกป่าหินดํา เงาสีเขียวบินมาจากระยะไกล
“ภารกิจเสร็จสิ้นเร็วกว่าที่ฉันคิด” เจ้าหน้าที่รัฐบาลกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แต่นายทหารกลับแสดงออกด้วยท่าทีแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาขมวดคิ้วและมองตั๊กแตนหยกสี่ปีกที่บินตรงเข้ามา ทันใดนั้น! เขาพลันตระหนักได้ถึงบางสิ่ง
เขาโบกมือและตะโกน “ทุกคนประจำตำแหน่ง เตรียมตัวต่อสู้!”
ปืนใหญ่เล็งมาที่เขา หัวใจของหลิวเฉินหลินแทบกระโดดออกมาจากหน้าอก “อย่าเพิ่งยิง เราอยู่ข้างเดียวกัน!”
ตอนนี้ เขาไม่รู้ว่าต้องหวาดกลัวปืนใหญ่หรือแมงมุมปีศาจสีเทามากกว่ากัน
หลิวเฉินหลินลงมาจากตั๊กแตนหยกสี่ปีก เมื่อลงถึงพื้นเขาแจ้งนายทหารทันที
“สิ่งที่อยู่ในถ้ำไม่ใช่นางพญาแมงมุมธรรมดา มันกำลังวิวัฒนาการไปเป็นชนชั้นนักรบ!” หลิวเฉินหลินตะโกนอย่างต่อเนื่อง
“ใจเย็น ดื่มน้ำก่อน” นายทหารส่งน้ำให้เขา
หลังจากใจเย็นแล้ว หลิวเฉินหลินจึงเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังการแสดงออกของผู้คนแตกต่างกันไปเมื่อได้ยินเรื่องราวจากหลิวเฉินหลิน
นายทหารหันไปทางเจ้าหน้าที่รัฐบาลและกล่าวอย่างใจเย็น “ข้อมูลผิดทั้งหมด นี่เป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ นางพญาแมงมุมเก็บซ่อนความแข็งแกร่งของมันเอาไว้”
มีเพียงหลิวเฉินหลินและอีกไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดชีวิตกลับออกมาจากถ้ำได้
“มีบางคนกำลังออกมา” บางคนชี้นิ้วไปข้างหน้า
“นางพญาแมงมุมตามมาหรือไม่?” นายทหารไม่เห็นแมงมุมไล่ล่าเขามาแม้แต่ตัวเดียว
“ไม่รู้ ดูเหมือนมันจะไล่ล่าคนอื่น พวกเราแยกกันหนี!” คนที่เพิ่งกลับออกมากล่าวด้วยความตื่นตระหนก
“พวกมันมุ่งหน้ามาทางนี้ใช่ไหม?”
“ไม่”
พวกเขาทำตัวไม่ถูก พวกเขาพร้อมที่จะต่อสู้อย่างดุเดือด แต่นางพญาแมงมุมกลับไม่ได้มุ่งหน้ามาหาพวกเขา
‘หากฉันรู้ว่านางพญาแมงมุมกำลังอยู่ระหว่างวิวัฒนาการ…’
นายทหารก้มหน้าลงด้วยความเสียใจ หากเขารู้ล่วงหน้า เขาจะไม่นำผู้คนมาที่นี่ ผู้คนเหล่านี้ถือเป็นกำลังเสริมสำคัญของเมืองฉางอาน
“ไม่ต้องกังวลไป เจ้าป่าแห่งป่าหินดำจะไม่ปล่อยมันหรอก เสือสองตัวไม่สามารถอยู่ในถ้ำเดียวกันได้ เว้นเสียแต่พวกมันจะเป็นเพศที่แตกต่างในสายพันธุ์เดียวกัน นางพญาแมงมุมเป็นกึ่งชนชั้นนักรบเท่านั้น บางทีมันอาจถูกกินโดยคิงคองทมิฬก็ได้”
นายทหารกล่าวปลอบใจทุกคน
หากสามารถนำนางพญาแมงมุมมาเป็นสัตว์เลี้ยงได้ มันจะเป็นกองกำลังชั้นยอด แต่น่าเสียดายที่มันกำลังวิวัฒนาการ ทำให้แผนการของพวกเขาจบลงอย่างน่าเศร้า
…
“ตู้ม!” กองไม้ด้านหน้าระเบิดขึ้นกลางอากาศ ขณะต้าซื่อวิ่งผ่าน เกาเผิงกล่าวชมเชยมัน “ทำได้ดีมาก นี่คือรางวัลของนาย” เขาโยนขนมปังให้มัน
เขาลูบหัวของมันและคิดว่าถึงเวลายกระดับจากชนชั้นสามัญเป็นชนชั้นขุนนางแล้ว
เลเวลหนึ่งถึงสิบคือสามัญ
เลเวลสิบเอ็ดถึงยี่สิบคือขุนนาง
อาจารย์ทหารเฉินเดินตรวจสอบแบบสุ่ม เมื่อเขาเดินมาใกล้ เด็กที่กำลังเกียจคร้านจึงรีบแสร้งทำเป็นตั้งใจฝึกซ้อม
ในความเป็นจริงผู้ฝึกเหล่านี้รู้ดีว่า นักเรียนคนไหนตั้งใจและคนไหนไม่ตั้งใจ บางคนไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว แต่ทำท่าเหมือนฝึกหนักมาก
เมื่อสัตว์อสูรของพวกเขาถูกกระตุ้นอย่างกะทันหัน พวกมันจึงไม่สามารถตอบสนองและรู้สึกสับสนกับการแสดงออกของเจ้านาย
‘เกิดอะไรขึ้น?’
‘เจ้านายของฉันกำลังทำอะไร?’
‘ไม่ใช่ว่าเขาอนุญาตให้ฉันเล่นหรอกเหรอ?’
“แฮ่…” ฮักกี้สีทองคำรามใส่เจ้านายของมันด้วยความโกรธ ‘นายกล้าแกล้งฉันเหรอ?’
ทุกครั้งที่ฮักกี้สีทองไม่ฟังคำสั่งของเขา เขาจะปล่อยให้หมาป่าจันทราสีเงินของนายทหารข่มขู่มัน แต่ตอนนี้ฮักกี้สีทองหมดอดทน
“เจ้าหมาบ้า อย่ากัดฉัน!”
 ผู้ฝึกเฉินเลิกสนใจเด็กหนุ่มกับอัสกี้ที่อยู่ตรงนั้น เขาเดินตรวจต่อไปจนมาถึงเกาเผิง
ดวงตาของผู้ฝึกเฉินส่องประกายขึ้นเมื่อมองเกาเผิง มีนักเรียนไม่กี่คนที่ตั้งใจฝึกสอนสัตว์อสูรแบบเช่นเด็กผู้นี้
“ปัง”
เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง ลังไม้ถูกตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับเท้าอันแหลมคมของต้าซื่อ มันหมุนวนราวกับเลื่อยไฟฟ้าอย่างแม่นยำ นี่คือท่าไม้ตายที่เกาเผิงเพิ่งคิดค้นขึ้น โดยการให้ต้าซื่อพันรอบลังไม้ จากนั้นเพิ่มความเร็วเต็มที่ในการเคลื่อนด้วยขาอันแหลมคมซึ่งมันไม่ต่างจากกงจักรดีๆ นี่เอง
“ต่อไป”
ภายใต้คำสั่งของเกาเผิง ต้าซื่อกลับไปฝึกฝนอย่างหนักพร้อมกับเจ้านายของมัน เมื่อต้าซื่อออกวิ่ง เกาเผิงจะวิ่งไปพร้อมกันและให้คำแนะนํากับมันเสมอ
หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง แม้รูปร่างของต้าซื่อจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่เกาเผิงรู้ดีว่ามันได้ก้าวเข้าสู่เลเวลสิบเอ็ดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
…………………………………………….


บทที่ 40 เจ้าป่าของป่าหินดำ
เมื่อได้ยินว่าแมงมุมปีศาจสีเทากลัวไฟ หลายคนจึงหันไปให้ความสนใจทางกลุ่มที่ยืนอยู่ทางทิศตะวันตก
นี่คือทีมหญิงล้วน พวกเธอสวมชุดสีขาว มัดผมหางม้าหรือทำทรงผมบ๊อบ กำลังยืนรวมกลุ่มอยู่ ข้างพวกเธอล้วนเป็นสัตว์อสูรธาตุไฟ
นอกเหนือจากองค์กรใหญ่ ยังมีกลุ่มนักล่าอิสระรวมตัวกันมาเช่นกัน
เมื่อหนึ่งปีก่อน กลุ่มนักล่าอิสระรวมตัวกันจัดตั้งเป็นสมาคมนักล่าสัตว์อสูรอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ผู้คนยังกล่าวกันว่า ในเขตหัวเซี่ยทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มีกลุ่มนักล่าขนาดใหญ่ที่มีสมาชิกมากกว่าหนึ่งร้อยคน
“ดูเหมือนครั้งนี้ กัปตันซ่งจะได้รับชัยชนะ” หลิวเฉินหลินกล่าวกับกัปตันทีมหญิงล้วนพร้อมรอยยิ้ม
“กล่าวชมกันเกินเสียจริง ตั๊กแตนปีศาจของคุณยกระดับขึ้นแล้ว ฉันเกรงว่าพวกคุณจะปฏิบัติภารกิจสำเร็จเป็นกลุ่มแรก”
“ผมเชื่อว่าพวกคุณทุกคนได้อ่านข้อมูลที่เราส่งให้เมื่อวานนี้เรียบร้อยแล้ว แมงมุมปีศาจสีเทาสะสมอาหารไว้เป็นจำนวนมากในรังของพวกมัน นั่นหมายความว่าพวกมันอาจมีจํานวนนับไม่ถ้วน” เจ้าหน้าที่รัฐบาลกล่าว
“นี่เป็นภารกิจสำคัญ ผมหวังว่าทุกคนจะพยายามอย่างดีที่สุดและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ตราบใดที่ภารกิจนี้ประสบความสำเร็จ พวกคุณจะได้รับรางวัลจากรัฐบาล” เจ้าหน้าที่รัฐบาลเกรงว่ากลุ่มคนเหล่านี้จะต่อสู้กันเอง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องให้รางวัลกับทุกคน
ทันทีที่เจ้าหน้าที่พูดเสร็จ จู่ๆ แมงมุมปีศาจสีเทาพลันปรากฏตัวขึ้นทันควัน โดยไม่ทราบว่าจำนวนพวกมัน กลุ่มทหารเร่งหันปืนไฟไปยังฝูงสัตว์ร้ายปรากฏตัว
เจ้าหน้าที่อาวุโสกล่าวอย่างจริงจัง “ขอให้ทุกคนโชคดี”
จากนั้นเขาหันหน้าไปทางป่าหินดําและออกคําสั่ง “ยิงมัน!” ปืนไฟยิงกระสุนเพลิงออกไปทันที
ตูม ตูม ตูม ตูม!
แมงมุมปีศาจสีเทากรีดร้องโหยหวน ทว่าพวกมันไม่มีทีท่าจะล่าถอยเปลวเพลิงนั้นแต่อย่างใด จนทำให้แมงมุมปีศาจสีเทาถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
ชายป่าในระยะหลายกิโลเมตร เริ่มใช้ไฟเผาทำลายแมงมุมปีศาจสีเทา มันทำได้เพียงหลบหนีและกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความหวาดกลัว
นี่คือพลังอำนาจของอาวุธสมัยใหม่ที่ทำให้มนุษย์ยังสามารถปกครองโลกใบนี้ต่อไปได้
“โฮก…” เสียงคำรามดังออกมาจากป่า ต้นไม้ถูกแหวกออกและเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตขนดำสร้างความตื่นตะหนกให้กับทุกคน
ทันใดนั้นกำปั้นขนาดเท่ารถยนต์ของมันทุบลงบนพื้นทำให้ผู้คนรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือน
“ตูม”
คิงคองสีดําสูงสี่เมตรละเท้าสีทองปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน
คิงคองทมิฬ! มันคือเจ้าป่าของที่นี่!
บรรยากาศเงียบสงัด สัตว์อสูรต่ำกว่าชนชั้นนักรบทิ้งตัวลงบนพื้นด้วยร่างสั่นเทา ขณะสัตว์อสูรชนชั้นนักรบยังยืนนิ่งและไม่ส่งเสียงใดออกมา
“นี่คือเจ้าป่าของป่าหินดํา” หลิวเฉินหลินกล่าวกระอึกกระอัก พวกเขาโชคร้ายที่บังเอิญรบกวนเจ้าป่าของป่าหินดําตัวนี้โดยไม่คาดคิด
ตูม ตูม!
กำปั้นของมันทุบลงบนพื้นและสร้างแรงสั่นอย่างต่อเนื่อง ร่างกายใหญ่โตของมันเหมือนสัตว์จากยุคดึกดำบรรพ์ ขณะใบหน้าของมันยับย่นอย่างน่าขนลุก
นี่เป็นครั้งแรกของหลายคนได้พบเห็นผู้ปกครองแห่งป่าหินดำในตำนานตัวนี้
ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมันจะออกมาจากส่วนลึกของป่า
ผู้คนเริ่มคิดหาทางหลบหนี พวกเขาไม่สามารถรับมือสัตว์อสูรระดับสูงเช่นนี้ แม้จะมีสัตว์อสูรชนชั้นนักรบหลายตัวรวมถึงปืนใหญ่จำนวนมากด้านหลัง ยังถือมีโอกาสน้อยมากที่จะได้รับชัยชนะ
วี๊ด…
ทันใดนั้น เกิดเสียงกรีดร้องแหลมสูงกลับดังขึ้นมาจากด้านบน ขณะเงามืดของสิ่งมีชีวิตบางชนิดบดบังดวงอาทิตย์เอาไว้
เมื่อทุกคนเงยหน้าขึ้นดู จึงพบว่ามันเป็นอินทรีย์ตัวหนึ่ง
“อินทรีย์ทองคำ!” ทุกคนตื่นเต้น พวกเขาปลอดภัยแล้ว มันคือผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองฉางอาน อินทรีย์ทองคำ!
เหตุผลที่ทหารเมืองฉางอานสามารถครอบครองอินทรีย์ทองคำไว้ได้ เป็นเพราะว่ามันเป็นอินทรีย์ที่ทหารเลี้ยงเอาไว้ตั้งแต่ยังเด็ก ทว่าหลังจากเกิดมหาภัยพิบัติทำให้มันวิวัฒนาการ
การปรากฏตัวของอินทรีย์ทองคำสร้างแรงกดดันให้กับคิงคองทมิฬทำให้มันต้องก้าวถอยหลังกลับไปพร้อมกับส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ
อินทรีย์ทองคำบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้าอย่างสง่า
คิงคองทมิฬทุบหน้าอกของตนอย่างเหลืออดจ้องมองกลุ่มมนุษย์ด้วยความเกลียดชัง ก่อนหันหลังกลับเข้าไปในป่า
“บางสถานการณ์เราไม่สามารถช่วยได้ ฉะนั้นอย่าทำลายป่ามากเกินไป มิฉะนั้นคิงคองทมิฬอาจออกมาอีกเมื่อไรก็ได้” เจ้าหน้าที่รัฐบาลกล่าวเมื่อเห็นคิงคองทมิฬจากไป
กลุ่มคนที่มาที่นี่ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคิงคองทมิฬ ความเย่อหยิ่งของพวกเขากลับอันตรธานหายไปทันที
ก่อนจะก้าวไปสู่ระดับโลก เส้นทางของพวกเขายังอีกยาวไกล
นายทหารขมวดคิ้วถาม “รัฐบาลสามารถแก้ปัญหานี้ได้ด้วยตนเอง แล้วเหตุใดเราจึงต้องพึ่งพาพวกเขา?”
เจ้าหน้าที่รัฐบาลส่ายหัว “โลกเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วและขยายช่องว่างระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรขึ้นอย่างต่อเนื่อง นั่นทำให้รัฐบาลกับเอกชนต้องร่วมมือกันเพื่ออนาคตของโลกใบนี้”
…………………………………………….


บทที่ 38 ฉันต้องการเพียงแค่สามวันเท่านั้น
เกาเผิงเลื่อนคลิกอ่านข่าวจากทางรัฐบาล
ใจความสำคัญของมันคือ มีสัตว์อสูรชนิดใหม่ปรากฏขึ้นและกำลังคุกคามป่าหินดำ พวกมันมีพลังทำลายล้างสูงและชอบเก็บสะสมอาหาร
โชคดีที่ทางรัฐบาลสามารถอพยพประชาชนในบริเวณใกล้เคียงออกมาได้อย่างปลอดภัย ขณะเดียวกัน รัฐบาลกำลังค้นหารังของพวกแมงมุมปีศาจสีเทาและตรวจสอบพฤติกรรมของสัตว์อสูรชนิดนี้
ภัยคุกคามครั้งนี้ถูกประเมินอยู่ในระดับสามดาว
นี่ไม่ใช่ระดับต่ำ เมื่อปีก่อนมีสัตว์อสูรชนชั้นนักรบบุกเข้ามาในเมือง มันถูกประเมินเป็นระดับสี่ดาว
ดูเหมือนว่าเกาเผิงจะไม่สามารถหาซื้อลูกสนเข็มในเมืองได้ในเร็วๆ นี้ และเขายังต้องการซื้อสิ่งของมากักตุนเอาไว้ที่บ้าน แต่อย่างไรก็ตาม ตู้เย็นของเขาสามารถบรรจุสิ่งของได้อย่างจำกัด ดังนั้นเขาจึงต้องปัดความคิดนี้ทิ้งไป
เกาเผิงเดินออกจากห้องนอนมายังห้องนั่งเล่น ดัมมี่ยังแทะเล็มเข็มสนเงินของมันอย่างไร้อารมณ์ ตอนนี้ร่างกายของดัมมี่ใหญ่โตขึ้นเล็กน้อยจากสองสัปดาห์ก่อนหน้า กระดูกของมันยังดูดำเงางามมากขึ้นอีกด้วย
ทางด้านต้าซื่อ มันยังนอนนิ่งอยู่ตรงมุมห้องนั่งเล่น เกาเผิงเฝ้ามองมันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว
“คืนนี้ฉันจะทำซุปซี่โครงสาหร่าย” เพียงไม่นานห้องครัวอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวน
หนวดบนหัวของต้าซื่อทํางานทันที ดวงตาของมันยังปิดอยู่แต่ร่างกายกลับคลานมาห้องครัวโดยอัตโนมัติ
เมื่อมันเข้ามาแล้วจึงเปิดเปลือกตาขึ้นและจ้องมองอาหารในมือของเกาเผิง
“ชู่! หิวแล้ว”
สองเสียงแตกต่างกันดังขึ้นในหัวของเกาเผิง
“อีกแป๊บหนึ่ง” เกาเผิงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ทันใดนั้นเขากลับตระหนักได้ว่า ‘หือ! ต้าซื่อกำลังอยู่ระหว่างการวิวัฒนาการไม่ใช่หรือ?’
เขาหันกลับและมองข้อมูลของต้าซื่อ ตอนนี้ระดับของมันเปลี่ยนจากสูงเป็นสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว
ทว่าตามรูปร่างของมันไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงมากนัก มีเพียงหนวดบนหัวของมันเท่านั้นมีลวดลายสีทองเพิ่มเข้ามา
หลังจากอาหารเย็น เกาเผิงได้รับสายโทรศัพท์จากผู้จัดการบริษัทบลูชิลด์ หลิวเฉินหลิน “ขอโทษที่รบกวนคุณในเวลานี้” หลิวเฉินหลินกล่าว
“ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่ได้เข้านอน” เกาเผิงปิดเสียงโทรทัศน์ก่อนถาม “ผู้จัดการหลิว มีเหตุฉุกเฉินหรือครับ?”
“ถูกต้องครับ คุณเกาพอจะมีเวลามาพบเราในคืนนี้ได้หรือไม่ครับ?” หลิวเฉินหลินพยายามควบคุมน้ำเสียงของตนเอง แต่เกาเผิงก็ยังสัมผัสได้ถึงความกังวลของเขา
เกาเผิงมองนาฬิกา และเวลานี้พึ่งสองทุ่มเท่านั้น เขาพยักหน้าก่อนตอบ “ได้ครับ” เขารับเงินมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องให้ความช่วยเหลือ
“เยี่ยมเลยครับ” หลิวเฉินหลินถอนหายใจ
หลังจากวางสาย หลิวเฉินหลินเดินทางมารับเกาเผิงด้วยตนเอง
“หือ ทำไมผู้จัดการหลิวมาเร็วนัก?” เกาเผิงสงสัย
“คุณเกา คุณได้ยินข่าวเกี่ยวกับแมงมุมปีศาจสีเทามาแล้วใช่ไหมครับ?” หลิวเฉินหลินเปิดประเด็นทันที
“ใช่ครับ ผมได้ยินข่าวมาบ้างแล้ว” เกาเผิงพยักหน้า
“ผมจะไม่อธิบายสิ่งที่รัฐบาลประกาศออกมา ตอนนี้บริษัทของเรารับงานจากบริษัทเอกชนบางแห่งและต้องคุ้มกันพวกเขาในการเดินทางเข้าไปสำรวจป่าหินดํา พวกเขาจะออกเดินทางในสามวันนี้ เนื่องจากแมงมุมปีศาจสีเทาแข็งแกร่งมาก ดังนั้นเราจึงต้องการให้คุณช่วยยกระดับตั๊กแตนปีศาจของเราอย่างเร่งด่วน เพื่อเพิ่มโอกาสรับชัยชนะในการต่อสู้” หลินเฉินหลิงกล่าวอย่างจริงจัง
“ถ้าผมจำไม่ผิด รัฐบาลไม่อนุญาตให้บริษัทเอกชนเข้าไปในบริเวณนั้นไม่ใช่ใช่หรือครับ” เกาเผิงประหลาดใจ
“รัฐบาลเพิ่งจัดประชุมเมื่อหลายวันก่อนและยกเลิกเรื่องนี้ไปแล้ว” หลิวเฉินหลินถอนหายใจ “ในปีที่ผ่านมาสัตว์อสูรวิวัฒนาการไปเร็วมาก สุดท้ายรัฐบาลจึงตระหนักได้ว่าไม่สามารถต่อสู้กับพวกมันโดยลำพังได้อีกต่อไปจึงขอความร่วมมือกับเอกชน”
ในฐานะผู้จัดการบริษัทคุ้มภัย หลิวเฉินหลินพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก
หลังจากนั้นหลิวเฉินหลินจึงนำเกาเผิงมายังอาคารแห่งหนึ่ง ด้านหน้าประตู มียามในชุดสีน้ำเงินพร้อมกับสัตว์อสูรของพวกเขายืนนิ่งอยู่ราวกับประติมากรรมหิน
ด้านหลังอาคารเป็นสถานที่เปิดโล่งล้อมรอบด้วยกำแพงขนาดใหญ่และตาข่ายไฟฟ้า ตรงกลางของห้องโถงมีตั๊กแตนปีศาจหลายร้อยตัวยืนอยู่
“นี่คือตั๊กแตนปีศาจทั้งหมดที่เรามี” หลิวเฉินหลินแนะนำ
เกาเผิงกวาดตามองข้อมูลของตั๊กแตนปีศาจและเลือกออกมาสิบตัว
“ผมจะทดลองกับสิบตัวนี้”
“เลือกได้ดีมากคุณเกา!” หลิวเฉินหลิงยกนิ้วให้ ตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบตัวนี้เป็นตั๊กแตนปีศาจที่ดีที่สุดของบริษัท
“ผมจะเขียนสิ่งที่ต้องใช้ในกระดาษ คุณเพียงไปเตรียมพวกมันมาอย่างรวดเร็วที่สุด ทุกอย่างจะเสร็จสิ้นภายในเวลาสามวัน” เกาเผิงกล่าวเสียงเรียบ
“ทราบแล้วครับ”
หลังจากเกาเผิงส่งกระดาษรายการสิ่งของที่ต้องใช้ให้กับหลิวเฉินหลิน เขารีบดำเนินการต่อ ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ของในรายการทุกอย่างส่งมาถึงเกาเผิง
“คุณเกา ทุกอย่างพร้อมแล้ว” หลิวเฉินหลินเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความกังวล
เกาเผิงไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง เขาสวมชุดคลุมและหน้ากากหนาแน่น
ด้านหน้ามีหม้อขนาดใหญ่กำลังเดือดพล่านตั้งอยู่ขณะไอร้อนพุ่งเข้าปะทะใบหน้าของเขา
…………………………………………….


บทที่ 43 ยืนยันทางเลือก
หลังจากเหตุการณ์นั้นสามสัปดาห์
หลายวันที่ผ่านมา เกาเผิงต้องเทียวไปเทียวมาบริษัทบลูชิลด์อีกหลายครั้ง หลังจากหลิวเฉินหลินกลับมาจากภารกิจคราวก่อน อารมณ์ของเขาค่อนข้างแย่ นั่นทำให้ทั้งบริษัทตกอยู่ในบรรยากาศอึมครึม แต่เมื่อเขาเป็นคนนอก เขาจึงเลือกไม่ถามดีกว่า
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงได้สอบถามหลิวเฉินหลินในภายหลังแล้วและได้รู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
สัตว์อสูรชนชั้นนักรบ!
ใครจะคิดว่าการรับภารกิจของรัฐบาลจะทำให้หลิวเฉินหลินได้พบกับสัตว์อสูรชนชั้นนักรบถึงสองตัว
เกาเผิงต้องการจะปลอบเขา แต่เขาไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นอย่างไรดี ดังนั้นมันจึงจบลงด้วยความเงียบ
ภายใต้การดูแลของเกาเผิง ตั๊กแตนปีศาจของบริษัทบลูชิลด์สามารถวิวัฒนาการเป็นตั๊กแตนหยกสี่ปีกได้อีกสี่ตัว
หลิวเฉินหลินต้องการมอบซองแดงให้เกาเผิงเป็นการส่วนตัว แต่เด็กหนุ่มกับปฏิเสธ “ผมคงรับสิ่งนี้ไม่ได้ ผมยังดีไม่พอจะรับมันไว้”
เหตุผลที่หลิวเฉินหลินมอบซองแดงให้เกาเผิง แน่นอนว่าเขาหวังจะได้ร่วมงานกับเด็กหนุ่มในระยะยาว เพราะสัญญาก่อนหน้านี้มีระยะเวลาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงไม่มีความคิดจะทำงานกับบริษัทใดในระยะยาว นี่เป็นเพียงการรวบรวมเงินทุนสำหรับแผนการในอนาคตของเขา
เกาเผิงวางแผนว่าจะฝึกฝนต้าซื่อกับดัมมี่จนกว่าพวกมันจะกลายเป็นสัตว์อสูรชนนั้นนักรบก่อนจะนำพวกมันเข้าไปล่าในป่า เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะสร้างชื่อในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรอันแข็งแกร่ง นอกจากนี้เขายังต้องการเดินทางไปที่เมืองหยานจิงเพื่อเข้ารับการทดสอบของผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงอีกด้วย เขาต้องการทั้งงานหลักและงานเสริม นี่คือเส้นทางที่เกาเผิงวางแผนไว้
ส่วนทางด้านหม่าเจียง เขาอาจจะผิดหวังเล็กน้อยที่ได้อันดับสองในการแข่งขันราชันดอกไม้ของเมืองฉางอาน เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ออกจากบ้านเลยตลอดทั้งสัปดาห์
ต่อมาเกาเผิงรู้มาว่าผู้ชนะในการแข่งขันราชันดอกไม้คือปีศาจดอกไม้แดฟโฟดีล สัตว์อสูรชนชั้นขุนนาง แต่นางไม้บีโกเนียของหม่าเจียงเป็นเพียงสัตว์อสูรชนชั้นสามัญ แน่นอนว่ามันย่อมไม่สามารถเปรียบเทียบกับปีศาจดอกไม้แดฟโฟดีล
หลังจากไม่กี่สัปดาห์ เลเวลของต้าซือเพิ่มขึ้นเป็นสิบสาม ขณะดัมมี่เลเวลสิบสี่ มันเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ภารกิจรวบรวมลูกสนเข็มของเกาเผิงไม่มีนักล่าคนใดรับทําเลย นั่นทําให้ดัมมี่จ้องมองตู้เย็นที่ว่างเปล่าอย่างโศกเศร้า
…
“นักศึกษาวิชาทหารทุกคนมารวมตัวกันที่นี่” ผู้ฝึกจางตะโกนเรียกทุกคน
ทุกคนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ บางคนกระโดดไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น บางคนแสดงออกด้วยความกังวล และบางคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
สิ่งแรกที่ผู้ฝึกสอนทําคือ หยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋า
“ฉันจะประกาศรายชื่อคนที่ไม่มีสิทธิ์เข้ารับการทดสอบ”
อาจารย์ทหารก้มลงอ่านออกเสียงหนักแน่น “หลิวเก้อซู เซี่ยเจียงอี ฮูหลาเติง…”
กลุ่มนักเรียนตะลึงและเริ่มซุบซิบ
อาจารย์ทหารอ่านรายชื่อทั้งหมดอย่างรวดเร็ว จำนวนสามสิบแปดคนที่ถูกคัดออกโดยไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมในการทดสอบ
“ฉันรู้ว่าบางคนไม่พอใจกับเรื่องนี้ แต่ฉันจะพูดสั้นๆ ตลอดสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันได้เฝ้ามองทุกกระทำของพวกเธอ”
“หากพวกเธอไม่แม้แต่จะสามารถอดทนฝึกฝนได้ในระยะเวลาสั้นๆ มันจึงไม่มีประโยชน์ที่พวกเธอจะเข้ารับการทดสอบอื่น เซี่ยเจียงอี ไม่ใช่เพราะนายเล่นโทรศัพท์มือถือตลอดเวลาหรอกหรือ? ฮูหลาเติง ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป นายสามารถกลับเข้าสู่ชั้นเรียนตามปกติ เพราะสนามฝึกไม่ใช่โรงนอน”
ทุกคนตะลึงเมื่อได้ยินประโยคเหล่านี้
“ส่วนที่เหลือ พวกเธอสามารถเข้ารับการทดสอบ”
การทดสอบใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง คะแนนของการทดสอบถูกบันทึกโดยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด
การประมวลผลจะเสร็จสิ้นภายในเวลาครึ่งชั่วโมง
“หัวหน้าจาง นี่คือรายชื่อนักเรียนทั้งหนึ่งพันสามร้อยยี่สิบคนที่ผ่านการทดสอบ” ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งกระดาษรายชื่อให้กับผู้ฝึกจาง
“พันสามร้อยยี่สิบคน เกินมาร้อยยี่สิบคน รับพวกเขาไว้ทั้งหมด ฉันจะไปคุยกับสำนักงานใหญ่เอง” ผู้ฝึกจางตอบ
“รับทราบ” ผู้ใต้บังคับบัญชาเร่งตอบรับ
นักเรียนพันสามร้อยยี่สิบคนถูกรวบรวมมาอย่างรวดเร็ว
“ตอนนี้ พวกนายผ่านการทดสอบแล้ว หลังจากนี้ การฝึกซ้อมจะไม่ง่ายอย่างที่ผ่านมาอีกต่อไป จงเลือกตำแหน่งในทีมให้กับสัตว์อสูรของเธอ พวกเธอต้องพิจารณาถึงตำแหน่งให้ดี เพื่อให้การฝึกมีประสิทธิภาพมากที่สุด” ผู้ฝึกจางกล่าวเตือน
เกาเผิงคิดพิจารณาเกี่ยวกับตำแหน่งมานานมาก ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้
“สายโจมตี” เกาเผิงเลือกตำแหน่งนี้ให้กับต้าซื่อ ด้วยความแข็งแกร่งของต้าซื่อมันเหมาะกับตำแหน่งนี้มาก
จากพันสามร้อยยี่สิบคน มีนักเรียนที่เลือกสายโจมตีมากถึงเจ็ดร้อยคน ส่วนที่เหลืออีกมากกว่าห้าร้อยคนเลือกสายป้องกัน และผู้ที่เลือกสายสนับสนุน รักษา และควบคุมมีน้อยกว่าหนึ่งร้อยคน
…………………………………………….


บทที่ 41 นางพญาแมงมุม
ในถ้ำมืดสนิท เสียงฝีเท้าดังออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ ภายใต้แสงสว่างของตะเกียง แมงมุมปีศาจสีเทานับไม่ถ้วนวิ่งมาจากทุกทิศทาง
ทันใดนั้นพยัคฆ์วายุเพลิงตัวใหญ่อ้าปากพ่นเปลวไฟหมุนวนออกไปด้วยความเร็วสูง
แมงมุมปีศาจสีเทาไม่สามารถหลบหนีได้ถูกเผาทำลายและมันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง
พวกมันถูกกำจัดอย่างรวดเร็วด้วยเปลวเพลิงของพยัคฆ์วายุเพลิง
“ไม่ดีเลยนะ เรากำลังสิ้นเปลืองพลังงานมากเกินไป” หญิงในชุดขาวผู้หนึ่งขมวดคิ้ว
แม้พวกเธอจะสามารถสังหารแมงมุมปีศาจสีเทาได้อย่างง่ายดาย แต่พวกมันมีจำนวนมากเกินไป ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพยัคฆ์วายุเพลิงของพวกเธอจะหมดแรงในเร็วๆ นี้
“เราควรใช้การต่อสู้ระยะประชิดและหลีกเลี่ยงการโจมตีระยะไกล ให้สัตว์อสูรสายป้องกันอยู่ด้านหน้า สัตว์อสูรสายสนับสนุนอยู่ตรงกลาง สัตว์อสูรสายโจมตีอยู่ด้านข้าง เราต้องไม่ปล่อยให้ทีมอื่นไปถึงที่นั่นก่อนพวกเรา” กัปตันซ่งกล่าวมาจากด้านหลัง คนอื่นพยักหน้าและจัดขบวนรบใหม่
บางอย่างบนไหล่ของกัปตันซ่งคือ หนูเพลิงแดงที่มีหนวดยาวมันกวาดตามองสภาพแวดล้อมตลอดเวลา
ด้านหน้าขบวนรบคือ หนูเกราะแดง มันมีพลังป้องกันสูงมากและยังมีคุณสมบัติธาตุไฟ
แมงมุมปีศาจสีเทาพ่นใยสีขาวออกมาต่อต้านหนูเกราะแดง แต่ปีศาจดอกไม้หนามที่อยู่ตรงกลางใช้เถาวัลย์หนามของพวกมันตัดเส้นใยเหล่านั้น
หนูเพลิงแดงพ่นไฟไปที่เกราะของหนูเกราะแดง ทำให้เกราะของพวกมันลุกไหม้ขึ้นและสามารถเปิดเส้นทางด้านหน้าได้อย่างง่ายดาย
ใยสีขาวถูกเผาและส่งกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคละคลุ้งขึ้นในอากาศ
นี่เป็นรูปแบบการต่อสู้ที่กัปตันซ่งสร้างขึ้นด้วยตัวเองและชัดเจนว่ามันมีประสิทธิภาพสูงมาก
ในถ้ำมีเส้นทาง สลับซับซ้อนและลึกมาก
กลุ่มของพวกเธอได้ยินเสียงของการต่อสู้ดังออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ ทำให้การแสดงออกของกัปตันซ่งเปลี่ยนไป เพราะนั่นหมายความว่ามีทีมอื่นอยู่ด้านหน้าพวกเธอ
เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ทีมหญิงชุดขาวจึงต้องเร่งฝีเท้าเข้าไป ในไม่ช้า พวกเธอเร่งวิ่งมาถึงต้นตอของเสียงแล้ว
ที่นี่กว้างมากและพวกเธอเห็นกลุ่มของบริษัทบลูชิลด์ที่มาถึงก่อนหน้าพวกเธอ
ในส่วนลึกที่สุดของถ้ำปรากฏแมงมุมขนาดใหญ่นอนอยู่ รอบตัวของมันเต็มไปด้วยของเหลวสีขาวห่อหุ้มไข่สีขาวจำนวนมากเอาไว้ แน่นอนว่ามันคือนางพญาแมงมุม!
สัตว์อสูรหลายตัวกำลังต่อสู้กับแมงมุมยักษ์ด้วยการโจมตีทุกชนิด อย่างไรก็ตามราวกับการโจมตีเหล่านั้นจะไม่สามารถทําอะไรนางพญาแมงมุมตัวนี้ได้
 “นางพญาแมงมุมมีพลังการต่อสู้ไม่มากนัก มันจะสร้างตัวลูกที่แข็งแกร่งกว่าออกมา อย่าหลงเชื่อเพียงขนาดร่างกายของมันนะ” มีใครบางคนตะโกน
“ตราบเท่าที่พวกเราร่วมมือกัน พวกเราจะสามารถฆ่านางพญาแมงมุมได้ ไว้เราค่อยไปแบ่งสมบัติตามสิ่งที่แต่ละคนทำทีหลังแล้วกันนะ” หลิวเฉินหลินกล่าว
“ตกลง” กลุ่มหญิงสาวตอบรับและออกคําสั่งให้สัตว์อสูรของตนโจมตีนางพญาแมงมุม แต่มันไม่ตอบโต้ใดๆ มันเตรียมตัวผลิตแมงมุมชุดใหม่
เมื่อเวลาผ่านไป ไข่สีขาวถูกทำลายจนหมด และการโจมตีสามารถสร้างบาดแผลบนร่างของนางพญาได้และมีของเหลวสีเหลืองเข้มไหลออกมา
เมื่อเห็นนางพญาแมงมุมได้รับบาดเจ็บ กลุ่มคนรู้สึกตื่นเต้นและออกคําสั่งให้สัตว์อสูรของตนโจมตีรุนแรงมากขึ้น
ตั๊กแตนหยกสี่ปีกพุ่งไปข้างหน้าโดยทิ้งผู้ติดตามเอาไว้เบื้องหลัง มันฟาดแขนออกไปเป็นรูปกากบาท
ฉัวะ!
เกราะคริสทัลปกป้องร่างกายของนางพญาแมงมุมถูกตัดขาดในที่สุด
ซี่…
นั่นทําให้นางพญาแมงมุมไม่สามารถอยู่เฉยได้อีกต่อไป ตาสีเหลืองจ้องมองกลุ่มผู้ฝึกสัตว์อสูร มันส่งกรีดร้องแหลมคมดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำ
จู่ๆ ผู้ฝึกสัตว์อสูรบางคนถึงกับล้มลงไปพร้อมมีเลือดไหลออกจากหูของเขา
เสียงกรีดร้องนี้ ทำให้ตั๊กแตนหยกสี่ปีกร่วงลงพื้น
นางพญาแมงมุมไม่พลาดโอกาสนี้ มันง้างขาหมายจะฟาดตั๊กแตนหยกสี่ปีกที่ร่วงลงมา
แต่ตั๊กแตนบิดตัวกลางอากาศหลบได้ทันท่วงที ขณะหินก้อนใหญ่ถูกตัดขาดราวกับก้อนเนยสด
นางพญาแมงมุมเริ่มขยับขาทั้งหมดของมันทําให้พื้นหินรอบๆ เกิดการแตกร้าว ด้วยขนาดร่างกายใหญ่โตทำให้มันราวกับนักล่าจากขุมนรก
‘ใครกันบอกว่านางพญาแมงมุมมีพลังการต่อสู้ไม่มาก?’
ทุกคนสบถออกมา
แต่พวกเขาต้องปราบนางพญาแมงมุมให้ได้ เพราะมันคือภารกิจสำคัญที่จะมอบผลตอบแทนขนาดใหญ่ให้กับทุกคน
เวลานี้ กัปตันซ่งตระหนักได้ว่าดวงตาของนางพญาแมงมุมตัวนี้เหมือนเจ้าป่าของป่าหินดํานี้ เพราะสายตามันดูแคลนสัตว์อสูรชั้นต่ำทั้งหมด
นี่คือสัตว์อสูรระหว่างการวิวัฒนาการสู่ชนชั้นนักรบ!
เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาขัดขวางกระบวนการวิวัฒนาการของนางพญาแมงมุมตัวนี้ แม้แต่คนโง่ก็สามารถคาดเดาถึงความโกรธเกรี้ยวของมันได้
“ทุกคนวิ่ง!” หลิวเฉินหลิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาเรียกตั๊กแตนหยกสี่ปีกและขี่หลังมันหลบหนีไปทันที
…………………………………………….


บทที่ 49 แมวมิ้นท์
“คุณเกาวันนี้คุณว่างไหมครับ?” เกาเผิงได้รับโทรศัพท์จากหลิวเฉินหลินหลังออกจากโรงเรียน
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เกาเผิงถาม
“ผมอยากเชิญคุณมาร่วมรับประทานอาหารกับเพื่อนอีกสองสามคนครับ ผมหวังว่าคุณเกาจะให้ความกรุณามาร่วมรับประทานอาหาร ผมจะได้แนะนำเขาให้กับคุณเกาได้รู้จัก” เกาเผิงรู้สึกได้ถึงคำเยินยอจากน้ำเสียงของหลิวเฉินหลิน
แต่ก็ว่าเขาไม่ได้เพราะจากเหตุการณ์แมงมุมปีศาจสีเทานั่น ทำให้ชื่อเสียงของบริษัทบลูชิลด์ดังขจรไปไกลมากขึ้น ทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือของเกาเผิง
เกาเผิงหยุดคิดชั่วขณะ เขามีอาหารอยู่ในตู้เย็นดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าดัมมี่จะหิวโหยอยู่ที่บ้าน
“เอาล่ะ ผมจะไปที่นั่นครับ…” อย่างไรก็ตามก่อนเกาเผิงจะกล่าวจนจบประโยค รถยนต์สีดำด้านก็วิ่งเข้ามาหยุดอยู่ด้านหน้าเขาทันที
หน้าต่างรถเลื่อนลงและเผยให้เห็นหลิวเฉินหลินส่งยิ้มให้เขา
“ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณด้วยนะครับ” เกาเผิงวางต้าซื่อไว้ท้ายรถ เขามองไปในรถเห็นเด็กหญิงอายุประมาณสิบเจ็ดหรือสิบแปดปีนั่งอยู่เบาะหลัง
“ไม่มีปัญหา” หลิวเฉินหลินหัวเราะ “ในความเป็นจริงลูกสาวของผมบังเอิญเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับคุณผมมาเพื่อรับเธอครับ”
“นี่เป็นครั้งที่สองที่พ่อมาโรงเรียน ครั้งแรกเป็นวันเปิดภาคเรียน” หลิวจ้าวหยูพึมพำเบาอยู่เบาะหลัง
หลิวเฉินหลินถึงกับพูดไม่ออก
ทันใดนั้นเสียงแมวพลันดังขึ้นมา
หลิวจ้าวหยูลูบคางของแมวสีขาวที่นั่งเกียจคร้านอยู่บนตัก ก่อนจะหันหน้าไปทางเกาเผิงและรู้สึกงุนงง
เด็กผู้ชายคนนี้อายุพอกับเธอแต่กลับสามารถทำให้พ่อของเธอต้องขับรถมารับที่โรงเรียน
เขาเป็นใครกันแน่?
เกาเผิงนั่งลงเบาะหน้า ขณะหลิวเฉินหลินเอ่ยอีกครั้ง
“คุณเกา หากคุณพอมีเวลา คุณสามารถแนะนำจ้าวหยูเกี่ยวกับสัตว์อสูรของเธอสักเล็กน้อยได้ไหมครับ?”
หลิวจ้าวหยูประหลาดใจว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร
“ผมอยู่ที่สำนักงานวันเสาร์และวันอาทิตย์ เธอสามารถไปหาผมที่นั่นได้ครับ” เกาเผิงตอบ
“ตกลง” หลิวเฉินหลินพยักหน้าก่อนจะจดจ่ออยู่กับการขับรถและทำให้บรรยากาศภายในรถกลายเป็นเงียบงัน
หลังจากชั่วครู่ รถของพวกเขาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง หลิวเฉินหลินหันหลังกลับไปทางเด็กหญิง
“กลับบ้านไปก่อน พ่อมีเรื่องต้องพูดคุยกับคุณเกา”
เกาเผิงมองไปยังสัตว์อสูรในอ้อมแขนของหลิวจ้าวหยู
ชื่อสัตว์อสูร แมวมิ้นท์
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุไม้
จุดอ่อน ธาตุน้ำ
สัตว์อสูรจำพวกแมวเป็นสัตว์อสูรหายาก
แมวส่วนใหญ่ที่กลายพันธุ์ ส่วนใหญ่ไม่สามารถควบคุมได้เพราะพวกมันทั้งบ้าคลั่งและเอาแต่ใจ
รถยนต์วิ่งต่อไปยังชานเมือง
“เพื่อนของคุณคือใคร?” เกาเผิงถาม
“เมื่อไปถึงคุณก็รู้เองครับ” หลิวเฉินหลินตอบ
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงคฤหาสน์บนภูเขาแห่งหนึ่งถูกดัดแปลงเป็นร้านอาหารของคนชั้นสูง
พวกเขาเดินเข้าไปภายในและพบผู้คนประมาณสิบคน ทั้งชายและหญิงนั่งอยู่
เมื่อเห็นเกาเผิง พวกเขากวาดตามองเด็กหนุ่มอย่างพิจารณา
เกาเผิงขมวดคิ้วและรู้สึกไม่สบายใจ หากคนเหล่านี้ไม่ใช่เพื่อนของหลิวเฉินหลิน เขาจะหันหลังกลับทันที
หลิวเฉินหลินเริ่มแนะนำทุกคนอย่างกระตือรือร้น “นี่คือกัปตันซ่งจื่อจากทีมนักล่าเพลิงบิน และกัปตันเจียงกู่จากทีมนักล่าดาราสวรรค์…”
ภายในหนึ่งลมหายใจ หลิวเฉินหลินแนะนำทุกคนกับเกาเผิง
เกาเผิงหรี่ตามองคนเหล่านี้ ทุกคนล้วนเป็นตัวแทนจากทีมนักล่าที่มีชื่อเสียง การรวมตัวของพวกเขาย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ
หากคนเหล่านี้ต้องการให้เกาเผิงดูแลสัตว์อสูรของพวกเขา แน่นอนว่าเขาจะยอมรับงานนี้ทั้งหมด หากมันเป็นเรื่องของธุรกิจแต่หากพวกเขาต้องการคำแนะนำจากเกาเผิงผ่านสายสัมพันธ์ของหลิวเฉินหลินนั้น ถือเป็นเรื่องผิดจรรยาบรรณและจะทำให้เกาเผิงรู้สึกไม่มีความสุข
และอีกอย่างเขากับหลิวเฉินหลินก็เป็นเพียงแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจเท่านั้นไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่านั้น เขาเป็นเพียงแค่ลูกค้าที่จ่ายเงินมาและเกาเผิงให้สินค้าไปแค่นั้น
เกาเผิงพยักหน้าตอบและนั่งลง
ขณะกำลังทานอาหาร คนเหล่านี้พยายามทดสอบเกาเผิงด้วยคำถามต่างๆ
กัปตันคนหนึ่งกล่าวเสียงเข้ม “คุณแน่ใจได้อย่างไรว่านี่เป็นวิธีการถูกต้อง ผมเคยปรึกษาคุณจางมาก่อน คุณจางเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่มีประสบการณ์ เขากล่าวว่าสัตว์อสูรของผมไม่สามารถกินฟักทองและทุเรียนได้”
นี่เป็นตัวอย่างคำถามที่เกาเผิงต้องเผชิญหน้า
เกาเผิงตอบกลับอย่างสุภาพและพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แม้เขาอยากจะล้มโต๊ะและจากไป แต่ความจริงคือเขายังต้องรักษามารยาททางสังคมและเล่นตามกฎกติกา
หลังจากผ่านไปสักพักเกาเผิงหมดความอดทน เขาถอนหายใจและกล่าว “ขอโทษด้วยครับ ผมยังใหม่กับงานนี้และทักษะของผมอยู่ในขั้นกลางเท่านั้น นอกจากนี้ทุกท่านที่นี่เป็นบุคคลระดับสูงของแต่ละองค์กร ผมไม่สามารถแบกรับความเสียหายหากเกิดข้อผิดพลาดได้”
เกาเผิงขอตัวกลับก่อน เขายังปฏิเสธจะให้หลิวเฉินหลินไปส่งบ้านและเรียกรถแท็กซี่กลับด้วยตัวเอง
“เจ้าเด็กนี่ไม่รู้ว่าอะไรดีต่อตัวเอง” กัปตันเจียงกู่กล่าวเสียงเย็น ในสายตาเขา เกาเผิงได้รับเกียรติมากแล้วที่ได้รับอนุญาตให้ดูแลสัตว์อสูรของพวกเขาทั้งหมด
ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองฉางอาน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเกาเผิงจะได้รับประโยชน์มากมายจากพวกเขา
กัปตันทุกคนล้วนมีประสบการณ์ แน่นอนว่าพวกเขาตระหนักว่าเกาเผิงไม่มีความสุขและรู้สึกไม่พอใจแต่สำหรับพวกเขาเกาเผิงก็เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น
“ลืมมันไปเถอะ เขาเป็นแค่เด็กน้อยกัปตันเจียงกู่ คงไม่ถือสาใช่ไหม?” กัปตันซ่งจื่อเผยรอยยิ้มบาง
“ผมไม่ถือสาเด็กน้อยหรอก” กัปตันเจียงกู่ใช้ตะเกียบคีบเนื้อเข้าปากไม่แยแส
“เอาล่ะ ผู้จัดการหลิวเชิญพวกเรามาด้วยเจตนาดี มันไม่ใช่เรื่องใหญ่กินกันต่อเถอะ” นายทหารผู้หนึ่งกล่าว
ความขัดแย้งบนโต๊ะอาหารสิ้นสุดลงในที่สุด
หลิวเฉินหลินถอนหายใจ ครั้งนี้เขาล้มเหลวที่จะทำให้ทั้งสองฝ่ายรู้สึกประทับใจ ตรงข้ามเขากลับทำให้ทั้งสองฝ่ายรู้สึกขุ่นเคืองกันแทน
…………………………………………….


บทที่ 45 นายทำไม่ได้หรอก อย่ามาโกหกหน่อยเลย!
หมาในโลหิตนอนบนพื้นนิ่ง แม้มันจะได้รับบาดเจ็บปานกลางตรงขา แต่มันกลับไปไม่ส่งเสียงใดออกมาเลยแม้แต่น้อย ถ้าให้เลือกระหว่างหมีขนเหล็กกับหมาในโลหิตมาต่อสู้ หลายคนคงเลือกหมาในโลหิต
แต่อย่างไรก็ตาม เกาเผิงรู้ดีว่ามันกำลังหงุดหงิดและสามารถอาละวาดได้ทุกเมื่อ นอกจากนี้มันยังเป็นสัตว์อสูรระดับสูง พลังการต่อสู้ของมันย่อมไม่อ่อนด้อยกว่าหมีขนเหล็ก
สิ่งสำคัญที่สุดคือ หมาในโลหิตสามารถต่อต้านพิษได้ในระดับหนึ่ง
“ผมขอเป็นคนแรก” เกาเผิงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเพราะเกรงว่าผู้ฝึกจะให้พวกเขาต่อสู้กับหมาในโลหิตจริงๆ
กรงเหล็กเปิดออก ขณะเกาเผิงส่งต้าซื่อเดินเข้าไปข้างใน
“โฮก…” หมีขนเหล็กคำรามด้วยความโกรธเมื่อเห็นตะขาบสายฟ้าหลังม่วง
แขนขาทั้งสี่ของมันทุบลงบนพื้นก่อนพุ่งเข้ามาหาต้าซื่ออย่างบ้าคลั่ง
แม้มันร่างกายใหญ่โตแต่ความเร็วของมันกลับไม่ด้อยเลย
ต้าซื่อโก่งตัวเป็นคันธนูก่อนจะส่งตัวเองพุ่งออกไปราวกับศรสายฟ้า
มันร่อนลงบนร่างของหมีขนเหล็กและใช้เท้าจิกชั้นไขมันของฝ่ายตรงข้าม
หมีขนเหล็กพยายามดิ้นรน แต่ไม่สามารถสะบัดต้าซื่อออกไปได้
ประกายสายฟ้าอยู่ระหว่างหนวดบนหัวของต้าซื่อ มันเคลื่อนตัวไปยังกะโหลกศีรษะของหมีขนเหล็ก ก่อนจะฝังคมเขี้ยวลงศัตรูอย่างแม่นยำ
หมีขนเหล็กรู้ถึงภัยคุกคาม มันกระแทกแผ่นหลังของมันเข้ากับกรงเหล็กอย่างรุนแรง
หลังจากโดนกระแทกสองสามครั้ง ต้าซื่อได้มึนงงและต้องปล่อยขากรรไกรและปีนขึ้นไปบนกรงเหล็ก เพื่อหลบเจ้าหมีขนเหล็ก ทว่าหมีกลับไปไล่ตามมัน
เกาเผิงได้มองเห็นสถานะของหมีขนเหล็ก จาก ‘ได้รับบาดเจ็บ’ เป็น ‘บาดเจ็บเล็กน้อย’ ต่อด้วย ‘บาดเจ็บปานกลาง’ และสุดท้ายเป็น ‘บาดเจ็บสาหัส’
มันหยุดที่บาดเจ็บสาหัสแถมพ่วงคำว่าติดพิษมาด้วย
หมีขนเหล็กอ่อนแรงล้มไปบนพื้น มันได้ยอมแพ้การต่อสู้
เมื่อต้าซื่อเห็นว่าเหยื่อสู้ต่อไม่ได้ มันคลานลงมาไปหาหมีขนเหล็กอย่างช้าๆ
ในสายตาของหมีขนเหล็ก ต้าซื่อในตอนนี้เหมือนกับยมทูตจะมาเอาดวงวิญญาณของมัน
“เอาล่ะ นายผ่านการทดสอบของวันนี้แล้ว” ผู้ฝึกจางกล่าว ในความเป็นจริงเขารู้สึกพูดไม่ออก หมีขนเหล็กควรจะเป็นคู่ต่อสู้ให้กับนักเรียนได้ถึงสี่หรือห้าคน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือมันกำลังจะตายในการต่อสู้ครั้งแรก
อย่างไรก็ตาม เขาก็อดชื่นชมไม่ได้ “ตะขาบของนายมีพิษร้ายแรงมาก ไหวพริบในการต่อสู้ของมันก็ไม่เลว”
“แต่นายไม่ควรให้มันใช้พิษระหว่างการฝึกฝน มิฉะนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องยากที่นายจะยกระดับความสามารถในด้านอื่นของมัน” อาจารย์ทหารจางกล่าว
เกาเผิงพยักหน้าด้วยความเข้าใจ
เมื่อเห็นหมีขนเหล็กนอนอยู่บนพื้น กลุ่มเด็กนักเรียนเริ่มแสดงออกด้วยความตื่นเต้น
“ฉันจะเป็นคนต่อไปเอง สัตว์อสูรของฉันจะรับมือมันในรอบสอง” เจ้าของแมงป่องหางเหลืองกล่าว
“หึ นายทำได้เพียงกลั่นแกล้งสัตว์อสูรอ่อนแอแค่นั้นเหรอ?”
“ถูกต้อง แต่ยังไงแมงป่องหางเหลืองของฉันก็ดีกว่าพุดเดิ้ลของนาย”
ทั้งสองทะเลาะกันอีกครั้ง
กรงเหล็กถูกเปิดออก ขณะแมงป่องหางเหลืองถูกส่งเข้าไป
แมงป่องหางเหลืองทดลองใช้หางแทงหมีขนเหล็ก แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เห็นดังนั้นมันจึงพุ่งเข้าโจมตีอย่างดุเดือดและฉีกกระชากร่างกายของหมีขนเหล็กออกเป็นชิ้นๆ สุดท้ายยังเริ่มกัดกินชิ้นส่วนร่างกายของคู่ต่อสู้อีกด้วย
อย่างไรก็ ตามเนื้อตัวของหมีขนเหล็กมีพิษของต้าซื่อเจือปนอยู่ หลังจากชั่วครู่แมงป่องหางเหลืองจึงเริ่มมึนงงและเดินไร้ทิศทางราวกับกำลังรำไทเก๊ก
เจ้านายของมันรู้สึกอับอาย หางของแมงป่องหางเหลืองติดอยู่กับกรงเหล็ก ขณะก้ามของมันตกลงมาทับหัวของตัวเองและส่งเสียงกรีดร้องราวกับเด็กน้อยต้องการของเล่น
“ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด” เจ้าของพุดเดิ้ลสามหางหัวเราะจนตาหยี “ดูเหมือนว่าแมงป่องหางเหลืองของนายไม่ค่อยทรงพลังเท่าไหร่นะ ดูสิมันติดพิษเพราะกินเนื้อคู่ต่อสู้เพียงคำเดียว”
เมื่อเห็นเจ้านายหัวเราะ พุดเดิ้ลสามหางมองเจ้านายของมันสลับกับซากหมีขนเหล็ก จากนั้นดวงตาของมันจึงส่องประกายขึ้น
“เฮ้ เดี๋ยว! นั่นแกจะทําอะไร?” เจ้าของพุดเดิ้ลตะโกนด้วยความตกใจ
“อย่านะ! อย่ากินมัน! แกกินมันไม่ได้!”
หลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้ฝึกจางได้แต่ถอนหายใจ
เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก ผู้ฝึกางต้องใช้สมองครุ่นคิดหนัก
…………………………………………….


บทที่ 44 การฝึกในกรง
“เอาล่ะ เมื่อพวกเธอเลือกแล้วต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจตนเองและดูแลสัตว์อสูรของตัวเองให้ดี”
ผู้ฝึกจางเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับการฝึกสัตว์อสูรของเขาก่อนจะนำหุ่นไม้แกะสลักออกมาหลายชิ้น
“วันนี้ฉันจะแสดงวิธีฝึกการเพิ่มพลัง”
“สัตว์อสูรที่แตกต่างกันย่อมมีวิธีการโจมตีแตกต่างเช่นกัน แต่โดยทั่วไปแล้วพวกมันมีพื้นฐานอย่างเดียวกันคือ การใช้ฟัน ขาและหางในการโจมตี แต่สำหรับพวกเราผู้ฝึกสัตว์อสูรย่อมใช้วิธีที่แตกต่างออกไป”
หลังจากกล่าวจบ ผู้ฝึกจางพลันสะบัดมือออกไปด้วยความเร็วสูงฟันฉับไปที่หุ่นไม้ราวกับมีด
ฉับ!
หุ่นไม้แกะสลักถูกแยกออกเป็นสองส่วน
นักเรียนทุกคนตกใจ
ผู้ฝึกจางดึงมือกลับ “นี่เป็นเพียงตัวอย่าง ฉันใช้มือเปล่าโจมตีมุมด้านขวาของฝ่ายตรงข้ามอย่างกะทันหัน นั่นเป็นวิธีการโจมตีของฉัน”
“อาจารย์ หมายความว่าคุณโจมตีฝ่ายตรงข้ามขณะพวกเขาไม่ทันระวังตัวอย่างนั้นหรือ?” ตันเฉียนจินเปิดปากถามโดยไม่ยั้งคิด
ผู้ฝึกจางขมวดคิ้วตอบ “ถูกต้อง เมื่อศัตรูสูญเสียสมาธิ จงฉวยโอกาสนั้นโจมตีโดยไม่ต้องแจ้งเตือน ไม่ว่าอย่างไรมันคือสงคราม”
อาจารย์ทหารเปิดวีดิทัศน์แสดงภาพและวิธีการฝึกฝนรูปแบบต่างๆ ให้นักเรียนดู ปัญหาเดียวคือ เขาถ่ายทอดความรู้จำนวนมากในครั้งเดียวทำให้นักเรียนเริ่มรู้สึกมึนงง
เกาเผิงเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างตั้งใจ มีหลายสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นในตำราเล่มไหน ทำให้เขาตระหนักถึงปัญหาของตนเองในปัจจุบันและวิธีแก้ไขอีกด้วย นั่นทําให้เกาเผิงรู้สึกมีความสุขมาก
หลังจากการอภิปรายจบ
มู่ไท่ยิงเดินเข้ามาหาเกาเผิง เม็ดบัวติดตามอยู่ด้านหลังมู่ไท่ยิง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ขี้กลัวเหมือนก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตามมันยังมองผู้คนด้วยความเขินอายเล็กน้อย
“เฮ้ นี่สําหรับนาย” มู่ไท่ยิงกล่าวและส่งสมุดเล่มหนาให้เกาเผิง ส่วนเกาเผิงส่งสมุดโน้ตสีฟ้าให้เช่นกัน
ทั้งสองแลกเปลี่ยนสมุดบันทึกให้กัน เกาเผิงเรียนคลาสสายโจมตี ส่วนมู่ไท่ยิงเรียนคลาสสายป้องกันในสมุดพวกเขาได้มีเนื้อหาในคลาสนั้น
เกาเผิงรู้สึกพอใจมากเมื่อได้รับสมุดบันทึกเล่มนี้ “ขอบคุณมาก”
“ไม่เป็นไร เราอยู่ทีมเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน” มู่ไท่ยิงกล่าว เธอโบกสมุดโน้ตสีฟ้าในมือของเธอ
ในช่วงบ่ายเวลาฝึกฝน
กรงขังสัตว์อสูรจำนวนมากถูกนำลงมาจากรถบรรทุก มีกรงขังสัตว์อสูรจำนวนสองร้อยกรงอยู่ในสนาม ขณะสัตว์อสูรที่ถูกกักขังอยู่ภายใน ส่งคำรามเสียงต่ำและจ้องมองผู้คนภายนอก
“สัตว์อสูรเหล่านี้เป็นคู่ต่อสู้ของพวกเราหรือ?” นักเรียนบางคนสงสัย
ชายอ้วนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกล่าวด้วยความมั่นใจ “พุดเดิ้ลของฉันแข็งแกร่งที่สุด มันสามารถโจมตีสัตว์อสูรเหล่านี้ได้อย่างไม่มีปัญหา”
“พุดเดิ้ลของนายดูแข็งแกร่ง แต่เมื่อมันอยู่ในสนามรบมันกลับหดหัวด้วยความหวาดกลัว ราชาแมงป่องหางเหลืองของฉันสิเยี่ยมที่สุด” อีกคนกล่าว
“ไร้สาระ! แค่แมงป่องหางเหลืองทั่วไป นายตั้งชื่อให้มันว่าราชาด้วยตัวเองไม่ใช่หรือ?” ชายอ้วนเย้ยหยัน
“ฉันไม่ได้ตั้งชื่อให้มัน แต่เมื่อมันวิวัฒนาการแล้ว มันจะกลายเป็นราชาแมงป่องอย่างแน่นอน”
เมื่อเห็นสัตว์อสูรในกรง เด็กนักเรียนต่างรู้สึกตื่นเต้น
“เราจะแบ่งกลุ่มห้าคน เราจะฝึกภาคปฏิบัติกันในไม่ช้า” ผู้ฝึกจางกล่าว
เด็กนักเรียนรีบแบ่งกลุ่มกัน
“ขออาสาสมัครหนึ่งคน” ผู้ฝึกจางกล่าว
เมื่อถึงเวลาต่อสู้จริง กลุ่มนักเรียนกลับไม่กล้าเหมือนก่อนหน้านี้
“ฉันหวังว่าพวกนายจะคว้าโอกาสในการต่อสู้ครั้งแรกไว้นะ เพราะหลังจากการต่อสู้ครั้งแรกผ่านไป สัตว์อสูรจะไม่อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด หลังจากสู้หลายครั้ง สัตว์อสูรในกรงจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ดังนั้นพวกนายควรคว้าโอกาสนี้ไว้”
แม้ผู้ฝึกจางจะกล่าวเช่นนี้ แต่เมื่อเด็กนักเรียนเห็นหมีตัวโตพุ่งชนกรงอย่างต่อเนื่อง พวกเขากลับไม่มีความกล้าจะก้าวออกมา
“อาจารย์ครับ เราเปลี่ยนสัตว์อสูรได้ไหมครับ?” นักเรียนชี้นิ้วไปทางสุนัขอีกกรงหนึ่ง
แม้หมีจะดูตัวใหญ่แต่เทียบกับสุนัขที่อยู่อีกกรงไม่ได้เลย
ชื่อสัตว์อสูร หมีขนเหล็ก
เลเวล เก้า[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
สถานะ ได้รับบาดเจ็บและหงุดหงิด
…
ชื่อสัตว์อสูร หมาในโลหิต
เลเวล สิบ[footnoteRef:1] [1: ]
ระดับ สูง
สถานะ ได้รับบาดเจ็บปานกลางและตื่นตัว
ใครจะคิดว่าหมาในโลหิตเป็นสัตว์อสูรระดับสูง ขณะหมีขนเหล็กอยู่แค่ระดับปกติ
นอกจากนี้มันยังได้รับบาดเจ็บมากกว่าอีกด้วย ถึงมันจะบาดเจ็บแต่ก็อย่าได้ดูถูกมันเด็ดขาดเพราะเราไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรได้บ้าง
 …………………………………………….


บทที่ 48 คำร้องขอ
เกาเผิงตะลึงกับภาพที่เห็น เพราะจากที่เขารู้จักเม็ดบัวมา เธอเป็นสาวน้อยอารมณ์ดี เกาเผิงไม่รู้ว่าสิ่งใดทำให้เม็ดบัวโกรธได้ถึงเพียงนี้
ร่างของหมาในโลหิตกลายเป็นเศษเนื้อติดอยู่บนพื้น แต่เม็ดบัวยังเดินไปรอบๆ ด้วยความหงุดหงิด
นักเรียนทั้งหมดต้องถอยหลังกลับไปเพราะหวาดกลัวต่อเสียงคำรามข่มขู่ของสัตว์อสูรตัวนี้
“เม็ดบัว…” มู่ไท่ยิงเดินเข้าไปด้วยความกังวล
ผู้ฝึกสอนกำลังจะเตือนเธอ แต่มู่ไท่ยิงกลับโบกมือปฏิเสธ
“ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร…” มู่ไท่ยิงค่อยๆ เดินเข้าไปลูบศีรษะของเม็ดบัวอย่างแผ่วเบา
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเกาเผิงเดินเข้าไปใกล้ เม็ดบัวกลับพ่นลมข่มขู่อีกครั้ง แต่เมื่อมันสามารถจดจำเด็กหนุ่มได้จึงสะบัดหน้าไปทางอื่นและเพิกเฉยต่อเกาเผิงอย่างสิ้นเชิง
“เธอต้องการให้ฉันติดต่อสัตวแพทย์ไหม?” เกาเผิงกล่าวขณะกวาดตามองเม็ดบัวและไม่พบบาดแผลใดๆ บนร่างกายของมัน
“ไม่ ขอบคุณ ญาติของฉันเป็นสัตวแพทย์” มู่ไท่ยิงส่ายหน้า ครอบครัวของเธอเป็นคนชั้นสูงในสังคม แน่นอนว่าเธอมีสัตวแพทย์ส่วนตัว
“ตกลง” เกาเผิงพยักหน้า
บางคนยังยืนมองอยู่รอบๆ ดังนั้นผู้ฝึกจึงตะโกนเตือน “พวกนายมองอะไรกันอยู่? พวกนายทำภารกิจของวันนี้เสร็จแล้วหรือ? แยกย้าย!”
หลังจากจบการฝึกซ้อมในกรงเสร็จ นักเรียนคลาสพิเศษส่วนใหญ่สามารถกลับบ้านได้เลย ทว่าบางส่วนยังคงฝึกฝนต่อ
กรงสัตว์อสูรถูกนำออกจากโรงเรียนทีละกรง แม้พวกมันจะน่าสนใจแต่นักเรียนนักศึกวิชาทหารทุกคนกลับเดินผ่านพวกมันไปอย่างเงียบๆ ทั้งหมดคือพวกเขาฝึกฝนมาตลอดช่วงบ่ายและเหนื่อยล้าเกินกว่าจะทำสิ่งใดอีก
ตรงประตูทางออกโรงเรียนมียามวัยชราเป็นยามเฝ้าประตูอยู่ เขาได้เห็นสัตว์อสูรมากหน้าหลายตาแทบทุกวัน เขาต้องรับมือกับสัตว์อสูรต่างๆ ของนักเรียน
อย่างตอนนี้ มีหมูยักษ์สีขาวที่เคยขวางหน้าโรงเรียน เวลามันเดินผ่านเขา มันจะใช้ลิ้นใหญ่เลียหน้าเขาประหนึ่งบัตรผ่านประตู
ยามเฝ้าประตูไม่พูดอะไรได้แต่เช็ดหน้าของตัวเองอย่างเงียบๆ หลังจากนักเรียนกลับบ้านหมดแล้ว เขาก็ได้เดินตรวจตรา ปิดประตูและหน้าต่างเสร็จแล้วมาจิบชาที่ห้องพักของเขา
อีกด้านหนึ่งของโรงเรียน เกาเผิงนำต้าซื่อไปยังอาคารเรียนและผูกมันไว้กับต้นไม้ต้นหนึ่ง ชั่วโมงวิชาการยังไม่จบ ดังนั้นเกาเผิงจึงได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องเรียน
“ครูได้อธิบายเรื่องนี้มากี่ครั้งแล้ว ทำไมบางคนยังทำไม่ได้? ในหัวของพวกเธอมีแต่ขี้เลื่อยหรืออย่างไร?”
“ปิดตำราเรียนและเก็บสมุดโน้ตของพวกเธอลงไป อย่าโกงนะ การสอบเข้ามหาวิทยาลัย การกระทำของพวกเธอไม่สามารถหลุดรอดจากจอมอนิเตอร์เหล่านี้ไปได้หรอก!”
เสียงคุ้นเคยดังเข้าหูเกาเผิง
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา”
อาจารย์มู่หลางชิงอี้กำลังตรวจการบ้านของเด็กๆ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอกลับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “อ้าว เกาเผิงการฝึกตอนบ่ายเสร็จแล้วหรือ?”
“ครับ ผมฝึกเสร็จแล้ว ดังนั้นผมจึงมาพบอาจารย์” เกาเผิงยิ้ม
“แล้วเกาเผิงมีธุระอะไรหรือ?” อาจารย์มู่หลานชิงอี้รู้ว่า หากเกาเผิงไม่มีปัญหา เขาจะไม่มาพบเธอ
“อาจารย์มู่หลางครับ ผมต้องการสมัครเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในปีนี้ครับ” เกาเผิงกล่าวเข้าประเด็นทันที
อาจารย์มู่หลางชิงอี้ขมวดคิ้วทันที “เธอล้อเล่นใช่ไหม?”
นี่คือความคิดแรกของเธอ
เกาเผิงแสดงท่าทีขอโทษ “อาจารย์มู่หลางครับ ผมจะตั้งใจอ่านหนังสือและฝึกทำข้อสอบ หากผมได้คะแนนดี ผมสามารถจบการศึกษาได้ในปีนี้ แต่หากไม่ได้ผมก็จะอยู่ที่นี่อีกหนึ่งปี”
อาจารย์มู่หลางครุ่นคิด จากประสบการณ์ของเธอมีนักเรียนไม่กี่คนสามารถเรียนข้ามขั้นได้แบบเขา
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงถือเป็นข้อยกเว้น เพราะคะแนนของเขายอดเยี่ยมมาก สิ่งเดียวที่เธอกังวลคือ เขายังอยู่ในชั้นเรียนวิชาทหารพึ่งเกิดขึ้นในปีนี้เอง มันจะเป็นไปได้หรือที่เกาเผิงจะเรียนข้ามชั้นพร้อมกับยังเรียนคลาสพิเศษในเวลาเดียวกัน
“เธอแน่ใจจริงหรือ?” มู่หลางชิงอี้ถามอย่างจริงจัง
“ครับ ผมแน่ใจ” เกาเผิงพยักหน้า
สำหรับเขาไม่มีอะไรน่าสนใจในชั้นเรียนมัธยมอีกต่อไป นอกจากนี้เขามีเพื่อนเพียงสองหรือสามคนเท่านั้น มันจึงไม่มีปัญหาหากเขาจะทิ้งช่วงเวลาในโรงเรียนมัธยมและมุ่งหน้าเข้าสู่มหาวิทยาลัยในทันที
ในความเป็นจริงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอาจไม่ต่างจากชีวิตในโรงเรียนมัธยมมากนัก แต่สิ่งดึงดูดความสนใจของเกาเผิงคือ ความอิสระของนักศึกษามหาวิทยาลัย
 อาจารย์มู่หลางชิงอี้ไตร่ตรองอีกชั่วครู่ก่อนกล่าว
“ฉันจะส่งเรื่องนี้ไปให้ผู้อำนวยการได้รับทราบ แต่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากนัก”
“ขอบคุณครับอาจารย์มู่หลาง” เกาเผิงรู้สึกซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือของอาจารย์หญิงผู้นี้
“เอาล่ะ เธอกลับไปได้แล้ว อย่ารบกวนคนอื่นนะ พวกเขายังต้องเรียนภาคค่ำกันต่อ” มู่หลางชิงอี้โบกมือและปล่อยให้เกาเผิงกลับบ้านไป
…………………………………………….


บทที่ 47 ความโกรธของเม็ดบัว
“กรุบ กรับ กรุบ กรับ”
และเป็นเจ้ากิ่งก่าเองที่กำลังเคี้ยวดัชชุนสีทองอย่างเอร็ดอร่อย
เด็กหนุ่มทั้งสามตกใจเมื่อสัตว์อสูรของพวกเขาถูกกินต่อหน้าต่อตา
ด้วยความโกรธ ชายผมเขียวแทงมีดตรงไปยังลุงหลิวอย่างรวดเร็ว
ลุงหลิวเลื่อนเท้าซ้ายไปด้านหลังและใช้มือขวาคว้าข้อมือของฝ่ายตรงข้ามเอาไว้ ชายผมเขียวรู้สึกราวกับถูกอสรพิษฉกและส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ในเวลาเดียวกัน ลิ้นของกิ้งก่าพุ่งออกมาอีกครั้ง มันพันรอบเม่น สัตว์อสูรของน้องเล็ก เจ้าเม่นถูกจับกลืนทันที น้องชายคนเล็กของกลุ่มส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดที่สัตว์อสูรของเขาถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา
“หนูกระสุน ฆ่ามัน!” ชายผมเขียวตะโกนเรียกสัตว์อสูรของตน
ด้านหลังพวกเขา หนูสีเทาขนาดเท่าลูกฟุตบอลที่มีดวงตาสีแดงก้มตัวลงขณะเส้นขนบนแผ่นหลังของมันชูชันขึ้นราวกับเม่น
ฟุบ ฟุบ…
เข็มสีทองพุ่งออกไปจากแผ่นหลังของหนูกระสุนและทิ่มแทงไหล่ของลุงหลิว ในเวลาเดียวกัน ผิวของกิ้งก่าเกิดรูเล็กๆ ขึ้นทันที แต่ในชั่วพริบตา ผิวของมันก็กลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง
ลุงหลิวสะบัดไหล่และดึงขนหนูสองสามเส้นออกไปอย่างไม่แยแส
“หนูลอบกัดหรือ? หึๆ” ลุงหลิวหัวเราะ
เส้นขนส่วนใหญ่บนแผ่นหลังของหนูกระสุนหลุดออกไปแล้ว แม้มันจะสามารถงอกใหม่ได้แต่ยังต้องใช้เวลาสักพัก
“แกไม่เป็นไรเลยหรือ?” ชายผมเขียวตกใจ
เขาเคยทดสอบความสามารถนี้มาก่อน ขนของหนูกระสุนสามารถเจาะทะลวงแผ่นไม้หนาอย่างน้อยหนึ่งเซนติเมตร เป็นไปไม่ได้ที่ผิวของชายแก่จะแข็งแกร่งกว่าแผ่นไม้ได้ นอกเสียจากเขาจะสวมชุดเกราะกันกระสุนเอาไว้
แต่ใครจะสวมชุดเกราะในเวลานอน?
“เอาล่ะ หลังจากพวกนายไปถึงนรกแล้วอย่าบอกใครนะว่า พวกแกนั้นถูกฉันฆ่า ตกลงไหม?” ลุงหลิวโบกมือ
ทันทีที่เขากล่าวจบ กิ้งก่าบนผนังก็พุ่งลงมาราวกับมังกรล่าเหยื่อ
…
ในช่วงหัวค่ำ เกาเผิงแอบใส่ลูกสนเข็มเข้าไปในตู้เย็นไม่ให้ดัมมี่รู้ตัว
เมื่อดัมมี่เดินเปิดตู้เย็นอีกครั้งและเห็นลูกสนเข็มวางอยู่ในตู้อย่างเป็นระเบียบ มันตื่นเต้นมาก คงแอบคิดว่าตู้เย็นมันผลิตอาหารได้!
มันรีบคว้าลูกสนเข็มเข้าปากและกินอย่างมีความสุข ก่อนจะคายเศษซากลงไปในถังขยะ
เกาเผิงลอบสังเกตพฤติกรรมของมันและหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน
…
บ่ายของวันถัดมาในชั่วโมงเรียนการฝึกสัตว์อสูร ผู้ฝึกจางชี้ไปที่สิ่งเล็กในกรง
 “นี่คือสัตว์อสูรที่พวกคุณจะต้องท้าทายในวันนี้”
ชื่อสัตว์อสูร หมีน้ำกลายพันธุ์
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
สถานะ สุขภาพดีและเกียจคร้าน
ลักษณะเฉพาะ ภาวะจำศีล หลังจากเข้าภาวะจำศีล การเผาผลาญพลังงานของหมีน้ำกลายพันธุ์จะค่อยๆ ช้าลงและมันจะขดตัว ขณะเดียวกันการต้านทานจะเพิ่มสูงขึ้น
จุดอ่อน ไฟและการสูญเสียน้ำอย่างฉับพลัน
หมีน้ำกลายพันธุ์มีร่างกายสีเทา ไม่มีขนและไม่มีดวงตา บนใบหน้าของมันมีเพียงปากเท่านั้น ร่างกายของมันแปลกประหลาดมาก
มันกำลังนอนสงบในกรง
นี่เป็นครั้งแรกที่เกาเผิงได้เห็นสัตว์อสูรที่มีลักษณะเฉพาะ ดูเหมือนจะไม่ใช่ทุกตัวจะมีคุณสมบัติพิเศษนี้
สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ เขาเคยได้ยินเพียงเรื่องราวของมันเท่านั้น พวกมันเป็นสัตว์อสูรพลังชีวิตสูงมากและมีรูปแบบชีวิตยืดหยุ่นที่สุดในโลก มันสามารถอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมได้ทุกชนิดและการกลายพันธุ์ยิ่งทำให้พลังชีวิตเพิ่มสูงขึ้นอีก
ด้วยการต้านทานที่แข็งแกร่งและยังมีลักษณะเฉพาะอีก ทำให้เกาเผิงรู้สึกสนใจมากอยากจะได้มันมาเป็นพรรคพวก
ในการฝึกฝนให้สัตว์อสูรหลายตัวผลัดกันเข้าไปโจมตีหมีน้ำกลายพันธุ์ แต่ไม่มีใครสร้างความเสียหายได้ แม้กระทั่งพิษของต้าซื่อยังไม่สามารถทะลวงผ่านการป้องกันของมันได้
เกาเผิงได้ลองขอทำพันธสัญญากับมันแต่เขากลับถูกปฏิเสธ นั่นทำให้เขารู้สึกพูดไม่ออก
เกาเผิงได้ลองคิดคร่าวๆ เกี่ยวกับสัตว์อสูรตัวที่สามของเขา ว่าจะเอาเป็นแบบไหนดี เป็นตัวโจมตีระยะไกล หรือพลังป้องกันสูง หรือพวกที่บินได้ แต่ถ้าหากเจอตัวที่มีพลังในการรักษาได้ก็ไม่เลวเหมือนกัน
 ในวันต่อมา ผู้ฝึกจางให้นักเรียนท้าทายพวกสัตว์อสูรชนิดต่างๆ แต่เหมือนกันคือ พวกมันต้านทานพิษสูง
เกาเผิงไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เหมือนพวกเขากำลังฝึกฝนต้าซื่ออยู่เลย
การฝึกในกรงจะเริ่มทุกบ่าย มันย่อมดีกว่าจากฝึกด้วยตนเอง การฝึกค่อนข้างปลอดภัยดี หากมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นผู้ฝึกจางจะส่งหมาป่าจันทราสีเงินไปห้ามทันที พวกเขาเฝ้าระวังตลอดเวลา
หลังจากจบการฝึกฝนประจำวันของต้าซื่อ เกาเผิงได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรบางตัว ทำให้เขาต้องหันหน้าไปมองทางต้นเสียง เขาพบว่าเสียงดังขึ้นต้นเหตุมาจากเม็ดบัว
“ปัง ปัง ปัง”
กรงดูเหมือนจะโยกทุกครั้งที่โดนโจมตี
ผู้คนมารวมตัวกันอยู่ด้านข้างกรงขัง
พวกเขาได้เห็นร่างของหมาในโลหิตติดค้างอยู่บนหน่อของเม็ดบัว เนื้อ อวัยวะภายใน และเลือดของหมาในโลหิตทะลักไหลออกมาจากบาดแผล
ขณะเม็ดบัวคำรามเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ มันสะบัดศีรษะอย่างรุนแรง หมาในโลหิตถูกส่งลอยกลางอากาศ จากนั้นเม็ดบัวยกกีบเท้าหน้าขึ้นและกระทืบร่างของหมาในโลหิตที่ตกลงมา
ตึง!
หมาในโลหิตกลายเป็นซากติดอยู่บนพื้น
ในลานฝึกทุกคนไม่กล้าส่งเสียงใดออกมาเลย ได้ยินแต่เสียงหายใจหนักหน่วงของเม็ดบัวที่เหมือนเครื่องจักรพลังสูง
…………………………………………….


บทที่ 46 ขออนุญาตดื่มน้ำหน่อยนะครับ
เกาเผิงกลับบ้านมาทำอาหารเย็น ทว่าเขาได้รับสายโทรศัพท์จากสมาคมนักล่า
“คุณลูกค้าที่รัก ภารกิจของคุณที่มอบให้กับสมาคมนักล่า นักล่าหมายเลขศูนย์ศูนย์หนึ่งสามสี่แปดเจ็ดสองหนึ่งได้ปฏิบัติภารกิจสำเร็จแล้วโปรดตรวจสอบอีกครั้งก่อนทำการยอมรับ”
ในที่สุดก็มีนักล่าทำภารกิจของเขาสำเร็จ เกาเผิงรู้สึกโล่งใจ หากภารกิจยังไม่สำเร็จ เขาอาจต้องเปลี่ยนวิธีวิวัฒนาการสัตว์อสูรของเขา
รางวัลสำหรับภารกิจคือ เครดิตพันธมิตรที่ต้องวางไว้กับสมาคมล่วงหน้า เมื่อภารกิจสำเร็จและลูกค้าได้รับสิ่งที่ต้องการ สมาคมนักล่าจึงจะมอบค่าคอมมิชชั่นให้กับผู้รับภารกิจ
ก่อนออกจากบ้าน เกาเผิงเห็นดัมมี่เปิดประตูตู้เย็นอย่างงุ่มง่าม แต่ยังไม่มีอะไรอยู่ภายในนั้นและสุดท้ายต้องปิดมันลง ยืนแช่รอครู่หนึ่ง และเปิดอีกครั้ง…มันทำอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา
เกาเผิงรู้สึกขบขัน ที่มันทำอย่างนั้นเพราะคิดว่าอาหารจะปรากฏออกมา หากมันเปิดตู้เย็นอย่างนั้นหรือ?
เกาเผิงมุ่งหน้าไปยังสมาคมนักล่าเพื่อรับสิ่งที่เขาต้องการ
เมื่อมาถึงสมาคมนักล่าเกาเผิงไม่ได้สังเกตฝั่งตรงข้ามของสมาคมนักล่ามีชายสามคน ยืนมองทุกคนที่เข้าออกสมาคมนักล่าอยู่ นอกจากนี้ยังมีดัชชุนสีทองอยู่กับพวกเขา
ชายอายุน้อยที่สุดเปิดปากถาม “พี่ใหญ่ เราจะถูกจับไหม?”
ดวงตาของชายถูกเรียกว่า ‘พี่ใหญ่' ตวัดหาอย่างชวนขนลุก
“โรคที่หายากของพ่อสามารถรักษาให้หายได้ด้วยปลิงดูดเลือดเท่านั้นซึ่งมันแพงมาก ถ้าเรารับภารกิจก็ไม่รู้ว่ามันจะเสร็จตอนไหน ฉะนั้นทางที่ดีเราจึงต้องปล้นทรัพย์ นายไม่ต้องการให้พ่อหายป่วยหรืออย่างไร?”
เด็กหนุ่มผมเขียวอีกคนกล่าว “ไม่ต้องกังวลไปปลาใหญ่กินปลาเล็กตราบใดที่เราระมัดระวังและไม่ทิ้งหลักฐาน เราจะไม่เป็นไร”
“แน่นอนว่าฉันต้องการให้พ่อหายป่วย แต่ในช่วงนี้คนทั่วไปไม่สามารถหาซื้อลูกสนเข็มได้ แล้วถ้าเกิดว่าจับได้ขึ้นมาล่ะจะทำยังไง” ชายอายุน้อยถามด้วยความกังวลใจ
“เจ้าโง่ เราตรวจสอบมาแล้ว เราแค่เอาเงินของเขามาก็พอ เราจะไม่ทำร้ายเขา แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว” เด็กหนุ่มมองพี่ใหญ่อย่างชั่งใจ
ทันใดนั้นดัชชุนสีทองที่นั่งนิ่ง กลับลุกขึ้นอย่างงกะทันหัน
พวกเขาสั่งให้ตามกลิ่นไป แน่นอนว่าทั้งสามสะกดรอยตามเกาเผิง
พวกเขาตามมาถึงอาคารเก่าแห่งหนึ่งและรู้สึกตะลึง เพราะมันไม่ได้ดีไปกว่าที่อยู่ของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย!
คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ แต่มีปัญญาซื้อลูกสนเข็มได้อย่างนั้นหรือ? ไม่อยากจะเชื่อ ลูกสนเข็มเป็นอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงต่อสัตว์อสูรบางชนิด ดังนั้นคนที่สามารถซื้อมันได้ต้องเป็นคนมีเงินเท่านั้น
“พี่ใหญ่…” เด็กหนุ่มผมเขียวเรียกพี่ชายคนโตของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการถามว่า ‘จะทำอย่างไรต่อไป’
พี่ใหญ่พิจารณาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะโบกมือ “รอก่อนให้ถึงเที่ยงคืนแล้วค่อยเริ่มแผนกัน”
“พวกเราจะทำจริงหรือ?” น้องเล็กขี้ขลาดรู้สึกประหม่า
“แน่นอน เด็กคนนี้อาจถูกลอตเตอรี่ก็เป็นได้” พี่ใหญ่กล่าว
“ไม่เป็นไร เรามาถึงที่นี่แล้ว อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง” ชายผมเขียวตบไหล่น้องชาย
ในเวลาเที่ยงคืน ทั้งสามย่องขึ้นบันไดราวตีนแมว พี่ชายคนโตใช้ลวดสองเส้นไขประตู
ในห้องต้าซื่อถูกปลุกให้ตื่น ส่วนดัมมี่ที่ยืนอยู่ในห้องนอน เปลวไฟสีฟ้าของได้ลุกโชนอย่างรุนแรง
กริ๊ก… เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น
“พี่ใหญ่ทำได้ดีมาก ไม่แปลกใจเลยที่พี่ถูกเรียกว่า ราชาแห่งการปลดล็อกของเขตปาเฉียว” ชายผมเขียวสรรเสริญ
แต่ใบหน้าของพี่ใหญ่กลับแข็งค้างพร้อมกับเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผาก
“ไม่ ฉันยังสะเดาะประตูยังไม่เสร็จเลย” แล้วเสียงมาจากไหน?
“นี่ก็ดึกแล้ว พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่?” ลุงหลิวในชุดนอนส่งเสียงมาจากด้านหลังของประตู
 น้องชายคนเล็กชะงักค้าง ส่วนชายผมเขียวรีบจับมีดที่ซ่อนอยู่ในเสื้อ ขณะพี่ใหญ่ตอบกลับไปใบหน้าเจื่อน
“ขอโทษที่มารบกวนนะครับ พอดีเราเพิ่งรู้ว่าเรามาผิดอพาร์ตเมนต์”
“อืม เข้าใจแล้ว พวกนายมาผิดที่” ลุงหลิวพยักหน้าและกำลังจะปิดประตู
แต่ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งกลับหยุด บานประตูเอาไว้ พี่ใหญ่กล่าวเสียงต่ำ “พอดีพวกผมหิวน้ำมาก เป็นไปได้ไหมหสกพวกเราจะขอน้ำดื่มสักหน่อย?”
“แน่นอน เข้ามาสิ” ลุงหลิวมองคนทั้งสามอย่างลึกซึ้งก่อนจะเชิญพวกเขาเข้ามาในห้องของพร้อมกับเจ้าดัชชุน
ชายผมเขียวเดินเข้าไปเป็นคนสุดท้ายและล็อกประตูห้อง
“เด็กน้อย ทำไมต้องล็อกประตูด้วย?” ลุงหลิวถาม
“ฮ่าๆ” ชายผมเขียวหัวเราะ “พอดีเราไม่ต้องการรบกวนเพื่อนบ้านคนอื่น ครับ”
“ไม่เป็นไร ผนังห้องของฉันเก็บเสียง ถึงฉันจะเปิดดิสโก้เต้นรำเพื่อนบ้านคงไม่ได้ยินเลย” ลุงหลิวเผยรอยยิ้มอย่างมีความนัย
“โอ้ จริงหรือ?” ใบหน้าของชายผมเขียวเปลี่ยนเป็นดุร้าย “นั่น เยี่ยมมาก”
แต่พี่ชายคนโตกลับรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ เขากำลังจะพูดบางอย่าง ทว่าสายเกินไป
ลิ้นโปร่งแสงยื่นออกมาตวัดใส่ดัชชุนสีทองในทันที!
…………………………………………….


บทที่ 50 มุ่งสู่ระดับมหากาพย์
หลิวเฉินหลินติดอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
มีบางคนขอตัวกลับก่อน บางคนยังอยู่พูดคุยต่อ ในที่สุดจึงเหลือเพียงหลิวเฉินหลิน กัปตันเทียนซิง และกัปตันเจียงกู่เท่านั้น
“เขาเป็นเพียงเด็ก แต่ทำไมถึงทะนงตนแบบนี้?” เจียงกู่ยังไม่เข้าใจ เขาติดหนี้หลิวเฉินหลินมาก่อน หลิวเฉินหลินจึงต้องการให้เขาข่มเหงเกาเผิงยังดีที่เกาเผิงไม่ว่าอะไรเขา
หลิวเฉินหลินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “อย่าเพิ่งขุ่นเคืองไป เราสามารถพบเขาอีกครั้งและขอให้เขาช่วยดูแลสัตว์อสูรของคุณ”
เจียงกู่ขมวดคิ้วและกล่าวเสียงเย็น “ไม่จำเป็น ผมไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ลาก่อน”
หลังจากกล่าวจบคำ เจียงกู่ได้หันหลังกลับและจากไปทันที
เขาไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับหลิวเฉินหลินจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ผู้นี้หากไม่จำเป็น
หลิวเฉินหลินจ่ายค่าอาหารและออกไปจากสถานที่แห่งนี้เช่นกัน
หลังจากเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและต่อสายหาเกาเผิง
เกาเผิงเพิ่งถึงห้องพอดี เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาเห็นชื่อของหลิวเฉินหลินปรากฏ เขาเลือกเพิกเฉยและแสร้งไม่ได้ยิน
อย่างไรก็ตาม หลังจากไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ เขากลับพบว่ามันไร้สาระ ดังนั้นเขาจึงตอบรับสายนี้ทันที
หลิวเฉินหลินเริ่มต้นบทสนทนา “คุณเกา ผมต้องขอโทษด้วยนะครับกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ผมไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะแสดงพฤติกรรมหยาบคายเช่นนี้”
“ไม่เป็นไรครับ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่” เกาเผิงตอบเสียงเรียบ
“เชื่อผมนะครับคุณเกา การที่พวกเขาไม่สุภาพกับคุณนั่นก็หมายความว่า พวกเขาไม่สุภาพต่อผมเช่นกันจากนี้ไปผมจะ…”
ตู๊ด ตู๊ด… สัญญาณขาดหายไปอย่างกะทันหัน หลิวเฉินหลินดูโทรศัพท์จึงรู้ว่าอีกฝ่ายตัดสายและรู้สึกว่าเกาเผิงเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้นเอง
บางทีมนุษย์น่ากลัวกว่าผี
ในความเป็นจริง ไม่เพียงแค่สัตว์อสูรเท่านั้นแต่เกาเผิงยังมองเห็นข้อมูลของมนุษย์อีกด้วยเช่นกัน มันเป็นเพียงเพราะเขาไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่
ในช่วงเวลาที่เกาเผิงถูกรุมถามด้วยคำถามต่างๆ นานา เขาก็เห็นข้อมูลปรากฏด้านหน้า
หลิวเฉินหลิว สถานะ สุขภาพดีและรู้สึกพอใจอย่างลับๆ
ในทางตรงข้าม ข้อมูลของเจียงกู่กลับปรากฏว่า ‘สถานะ สุขภาพดีและรู้สึกผิด’
เหตุใดหลิวเฉินหลินจึงรู้สึกพอใจแต่เจียงกู่กลับรู้สึกผิด?
เกาเผิงยกมุมปากเย้ยหยันกล่าวตามตรง บางทีเขาก็ไม่ต้องการมองเห็นสถานะต่างๆ ของผู้อื่น
ยิ่งเขาเห็นมากเท่าใด เขายิ่งรู้สึกปวดหัวมากเท่านั้น
เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและรู้สึกว่าบนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดเป็นสีขาวหรือดำทั้งหมด ทุกคนล้วนเป็นสีเทาๆ มันก็แค่ว่าใครจะเป็นสีเทาเข้มหรือสีเทาอ่อนก็เท่านั้น
เกาเผิงลุกขึ้นมาเปิดทีวีเพราะนอนไม่หลับ
ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่ม ช่วงนี้จึงเป็นช่วงข่าวภาคค่ำ
“เซรุ่มสัตว์อสูรของเครือบริษัทดราก้อนถูกพบว่ามีข้างเคียงร้ายแรงมันถูกค้นพบโดยจากทางการญี่ปุ่น เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ลูกค้าเกิดความไม่พอใจได้ส่งคืนสินค้าไปเป็นจำนวนมาก”
“นักวิทยาศาสตร์ได้รายงานว่าเซรุ่มตัวนี้ผลลัพธ์ยังไม่สามารถควบคุมได้ ทำให้ประชาชนต้องเสี่ยงกับเซรุ่มตัวนี้”
 ในภาพข่าวเกาเผิงได้เห็นงูหลามหินนอนอยู่บนพื้น เลือดกระจายไปทั่ว มีบาดแผลเต็มไปทั่วร่างกาย
เกาเผิงเห็นค่าสถานะของมันเป็น บาดเจ็บปานกลางจากการเสื่อมสภาพของเลือด
และนักข่าวก็เล่าข่าวต่อ
“การประกวดราชันแห่งสุนัขแห่งเมืองหยางเฉิงได้สิ้นสุดลงแล้ว ในรอบชิงนี้มีผู้เข้าแข่งขันจากหยางเฉิง หยงเฉิง และซูโจว ผู้ชนะได้แก่ชายวัยยี่สิบเอ็ดปี นามฮั่นนิง เขาเป็นอัจฉริยะ นักศึกษาปีหนึ่งจากวิทยาลัยเทคโนโลยีหยางเฉิง"
บนหน้าจอโทรทัศน์แสดงภาพชายผู้หนึ่งสวมชุดสูทต่อสู้สีขาวดำยืนอยู่บนโพเดียมพร้อมกับสุนัขสีเงินตัวโต ขนาดลำตัวยาวสามสิบสองฟุตและสูงสิบหกฟุต ที่ขนของมันยังแสงเป็นประกาย
ชื่อสัตว์อสูร สุนัขฝนดาวตก
เลเวล สามสิบเก้า [footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
....
ชายผู้นี้อายุยี่สิบเอ็ดปี นั่นหมายความว่าเขาอาจเป็นมนุษย์คนแรกที่สร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูร ภายในเวลาสามปี เขาสามารถบ่มเพาะสัตว์อสูรได้ถึงระดับนี้ เขาต้องเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรชั้นแนวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย
เกาเผิงหันหน้าไปมองต้าซื่อกับดัมมี่และรู้สึกว่าเส้นทางของพวกมันยังอีกยาวไกล
อย่างไรก็ตาม มันจะใช้เวลาไม่นานนัก
…
ที่สำนักงานของเขา
เกาเผิงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะวันนี้เป็นวันที่เขาจะยกระดับดัมมี่ให้เป็นสัตว์อสูรระดับมหากาพย์
เขาส่งแก่นคริสทัลสัตว์อสูรธาตุอันเดทชนชั้นขุนนางให้กับดัมมี่
ดวงตาของดัมมี่ส่องประกายขึ้นและรีบกัดกินแก่นคริสทัลสัตว์อสูรที่ได้รับจากเจ้านายทันที
ผงสีดำร่วงหล่นลงบนพื้น ขณะไฟสีฟ้าในตาของดัมมี่กำลังลุกโชน
ส่วนเกาเผิงกำลังบดส่วนผสมใส่ในขวดแก้ว
…
ด้านนอกสำนักงาน ประตูลิฟต์เปิดออก หลายคนเดินออกมา แต่ผู้ที่เดินนำหน้าคือ หลิวจ้าวหยูในชุดกระโปรงลายดอกไม้พร้อมกับอุ้มแมวมิ้นท์ไว้ในอ้อมแขนของเธอ
ตามด้านหลังด้วยเด็กผู้หญิงอีกสองคนกำลังกวาดตามองรอบๆ ด้วยความสงสัย
…………………………………………….


บทที่ 1 บทนำ
วันที่มืดครึ้มได้ผ่านพ้นไป ในที่สุดวันที่สดใสก็กลับมาแล้ว อาหารในบ้านมีไม่เพียงพอ อาหวั่นจึงสะพายตะกร้าไปขุดหัวผักกาด
“อาหวั่น! ไยเจ้ามาอยู่ที่นี่? สามีเจ้ามาแล้ว!”
สตรีนางหนึ่งเดินถือบุ้งกี๋เข้ามา
ใบหน้าอาหวั่นซึ่งกำลังนั่งยองอยู่ที่พื้นเปลี่ยนเป็นสีแดง “ท่านป้าอย่าพูดไป ใครกัน ใครคือสามีของข้า?”
ท่านป้าหัวเราะเย้าหยอก “ประเดี๋ยวก็จะแต่งงานกันแล้ว หากมิใช่สามีของเจ้า แล้วจะเป็นสามีของข้าอย่างนั้นหรือ?”
ณ อีกด้านหนึ่งของคันนา สตรีชาวนากลุ่มหนึ่งหัวเราะกันคิกคัก
อาหวั่นหน้าแดงแปร๊ด แม้ปากจะไม่ยอมรับ แต่นางรู้ว่า นางมีว่าที่เจ้าบ่าวจริงๆ นั่นแล
ว่าที่เจ้าบ่าวสกุลจ้าว นามว่าจ้าวเหิง เป็นซิ่วไฉ เพียงคนเดียวของหมู่บ้าน
จ้าวเหิงมิใช่คนในพื้นที่ ทว่าอพยพมาเมื่อสงครามเริ่มปะทุ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านของพวกเขาตั้งแต่นั้นมา
บิดาของจ้าวเหิงตายระหว่างสงคราม เหลือเพียงเขากับมารดาที่เป็นหม้าย และน้องสาวซึ่งอายุเท่ากับอาหวั่น
ปีนั้นช่างโชคดีเหลือเกินที่ครอบครัวของอาหวั่นต้องการความช่วยเหลือ สามแม่ลูกจึงพอผ่านพ้นความลำบากไปได้
สถานการณ์ของครอบครัวอาหวั่นก็ไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่บิดาของอาหวั่นไปเป็นทหาร ครอบครัวขาดเสาหลัก และค่อยๆ ขัดสนขึ้นเรื่อยๆ
แต่ไม่ว่าจะขัดสนอย่างไร อาหวั่นก็ไม่ยอมให้จ้าวเหิงต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
อาหวั่นนำหัวผักกาดที่เด็ดไว้ใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง จิตใจคิดเพียงว่าจะกลับบ้าน
นางเดินผ่านบ่อน้ำ จึงนั่งยองลงเพื่อล้างดินที่เปื้อนบนมือออก
มือของนางโดนความหนาวเย็นกัด เมื่อแผลสัมผัสกับน้ำ ก็รู้สึกเจ็บจนสะดุ้งเฮือก!
จากนั้น นางปลดผ้าผูกผม ใช้แตะน้ำและสางเส้นผมจนเป็นมันเงา ถักเปียเส้นน้อยไว้ข้างหู และค่อยๆ หยิบผ้าผูกผมสีแดงที่ใช้ในวันปีใหม่ออกมามัดผมเปียไว้
เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ใช้มือที่หนาวเหน็บจนไร้ความรู้สึก วักน้ำอันเย็นเฉียบและมีกลิ่นคาวปลาขึ้นมาล้างหน้า
“หนาวจะตายอยู่แล้ว!” อาหวั่นรู้สึกหนาวจนร้องออกมา
จ้าวเหิงเดินไปเดินมาอยู่หน้าบ้านของอาหวั่นมาพักใหญ่ ทว่าไม่เห็นอาหวั่น จึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะมาใหม่ ไหนเลยจะรู้ว่า ขณะที่เขาเดินผ่านบ่อปลา ก็บังเอิญเห็นอาหวั่นกำลังล้างหน้าอยู่ริมฝั่ง
จ้าวเหิงคิ้วขมวด น้ำนี่ใช้ล้างหน้าได้หรือ? กลิ่นคาวรุนแรงเสียขนาดนี้
อาหวั่นเห็นจ้าวเหิง ก็รุดรีบลุกขึ้นยืน
มิได้พบกันครึ่งปี บัดนี้จ้าวเหิงสูงขึ้นมาก
แม้ว่าจ้าวเหิงจะอายุมากกว่าอาหวั่นสามปี ทว่าในตอนที่เพิ่งมาอยู่ที่หมู่บ้าน เขาผอมกว่าอาหวั่นเสียอีก
“อาเหิง!” อาหวั่นเดินไปมาพร้อมกับใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ดรุณีน้อยสวมเสื้อกันหนาวผ้าสำลีตัวใหญ่จนดูอ้วนกลม ที่หัวเข่าและข้อศอกมีรอยปะชุน ดูยากจนข้นแค้นยิ่งนัก ทว่าใบหน้ารูปไข่นั้นสะสวย พื้นที่แถบนี้หาผู้ที่งามกว่านางได้ยากยิ่ง
ก่อนหน้านี้ จ้าวเหิงยังคิดว่าอาหวั่นคือสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ เพียงแต่หลังจากที่พบบุตรสาวจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงแล้ว และเมื่อได้พบกับอาหวั่นอีกครั้ง เขาก็มองเห็นเพียงกลิ่นดินกลิ่นโคลนและความยากจน
อาหวั่นมองไปยังมือของจ้าวเหิง มือของบัณฑิต นิ้วเรียวยาว ดูสะอาดสะอ้าน
อาหวั่นรีบหดมือซึ่งโดนความเย็นกัดจนบวมเข้าไปในแขนเสื้อ นางยิ้ม และถามเขาว่า “เจ้ามาทำไมหรือ? เพิ่งกลางเดือน ยังไม่ถึงวันจ่ายค่าเรียน...เงินที่มีอยู่เจ้าใช้ไปหมดแล้วหรือ? เช่นนั้นข้าจะไปหยิบเงินให้”
ที่จริงก็เหลือเพียงไม่เท่าไร เหลือเพียงเงินก้อนไม่กี่ก้อนสุดท้าย นางยังมิได้ซื้อของสำหรับวันขึ้นปีใหม่ กระนั้นการศึกษาของจ้าวเหิงก็สำคัญ ท่านแม่คงไม่ว่าอะไร
“อาหวั่น” จ้าวเหิงเรียกนาง
อาหวั่นหันหลังกลับมา รอยยิ้มอ่อนหวานพาดผ่านใบหน้าของนางซึ่งแดงระเรื่อเพราะสัมผัสกับความหนาวเย็น “หืม?”
“เจ้าไม่ต้องให้เงินข้าแล้ว” จ้าวเหิงกล่าว
“ทำไมเล่า เจ้าไม่เรียนหนังสือแล้วหรือ?” อวี๋หวั่นเอ่ยถามด้วยความตกใจ
จ้าวเหิงชะงักไป “ไม่ใช่...”
อาหวั่นคิดว่าเขากังวลเรื่องค่าเล่าเรียน นางจึงปัดที่อกเสื้อของเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าวางใจเถิด ข้ามีเงินอยู่! ข้า...ข้าหาได้! พอเข้าฤดูใบไม้ผลิ ข้าก็จะไปเก็บผักในป่า! ข้าจะไปตัดฟืน! แล้วก็ปลูก...”
“อาหวั่น เงินของเจ้าเอามาจากที่ใด” จ้าวเหิงพูดตัดบท
อาหวั่นรู้สึกตะลึง
จ้าวเหิงกล่าวด้วยสีหน้าหนักใจว่า “เจ้ามิต้องปิดบังข้า ข้ารู้หมดแล้ว เงินของเจ้าได้มาอย่างไม่ใสสะอาด...เมื่อสองปีที่แล้วเจ้าไม่ได้ไปบ้านท่านยาย เจ้า...เจ้าไปทำงานในหอคณิกา”
สายฟ้ากลางวัน สายหนึ่งผ่าลงเหนือศีรษะของอาหวั่น
อาหวั่นผงะไป ตะกร้าสะพายหลังตกลงบนพื้น หัวผักกาดสีแดงกลิ้งกลุกๆ
อาหวั่นหน้าซีดเผือด นางมองจ้าวเหิงพร้อมกล่าวว่า “ใคร? ใครบอกเจ้า?”
จ้าวเหิงกำหมัดแน่น “เจ้ามิต้องใส่ใจว่าผู้ใดบอกข้า เจ้าเพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่! เจ้าไปเป็นนางคณิกาใช่หรือไม่”
ขอบตาของอาหวั่นแดงก่ำ นางจับแขนของจ้าวเหิง “อาเหิง...”
จ้าวเหิงเหลือบเห็นมือบวมๆ ของนางโดยไม่ทันตั้งตัว ก็รีบดึงแขนกลับด้วยความกลัว
อาหวั่นสัมผัสได้ถึงความรังเกียจของเขา จึงไม่กล้าเอื้อมมือไปจับเขาอีก จึงได้แต่พูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า “ข้า...ข้าไม่ได้ไปเป็นนางคณิกา! อาเหิงเจ้าเชื่อข้าเถิด เงินของข้าเป็นเงินสะอาด! ข้านำป้ายหยกไปแลก!”
จ้าวเหิงเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้านำป้ายหยกมาจากที่ใด”
“ข้าเก็บได้!” อาหวั่นตอบ
จ้าวเหิงแดกดันว่า “แค่เก็บป้ายหยกไปแลกจะได้เงินมากเพียงนี้เชียวรึ?”
แต่เดิมเขาไม่ประสีประสา คิดว่าเงินค่าเล่าเรียนแสนแพงนี้ ล้วนได้มาจากอาหวั่นซึ่งปลูกผักและตัดฟืน ทว่าใครจะรู้เล่า...ว่าแท้จริงแล้วอาหวั่นนำร่างกายไปแลกมา!
นางไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือ? รู้สึกหรือไม่?
อาหวั่นได้หมั้นหมายกับเขาไว้แล้ว แต่ยังไปทำเรื่องพรรค์นั้นกับชายอื่น!
นางสกปรกยิ่งนัก!
“อาเหิงเจ้าเชื่อข้า ข้าไม่ได้ไปเป็นนางคณิกา ข้าสาบานได้!” อาหวั่นร้องไห้จนแทบขาดใจ นางไม่ได้ไปเป็นนางคณิกา ไม่เคยเลยจริงๆ…
ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันมาเป็นเวลานาน จ้าวเหิงและน้องสาวล้วนกินข้าวที่บ้านของอาหวั่น อาศัยอยู่ในบ้านของอาหวั่น เขายังจำได้ว่าในตอนที่ทั้งหมู่บ้านต้องเผชิญกับความอดอยาก ก็เป็นอาหวั่นที่แบ่งอาหารของตน มาป้อนให้เขากินทีละคำๆ
หากมิใช่เพราะอาหวั่น ไม่แน่ว่าเขาอาจหิวตายไปนานแล้ว
สรุปแล้วก็รู้สึกดีต่ออาหวั่น
“เจ้าวางใจเถิด เห็นแก่ที่ข้ากับเจ้ารู้จักกันมานาน ข้าจะไม่นำเรื่องนี้ไปบอกใคร เพียงแต่ข้าจะไม่แต่งงานกับเจ้าแล้ว” จ้าวเหิงกล่าวด้วยความเมตตา
จ้าวเหิงคิดว่า เขาทำดีที่สุดแล้ว อย่างไรเสียชื่อเสียงก็สำคัญที่สุดสำหรับสตรี เขายินดีรักษาเกียรติของนาง นางก็ควรจะรู้จักพอ
จ้าวเหิงกล่าวอย่างผ่าเผยว่า “ข้าเป็นซิ่วไฉ อาจารย์กล่าวว่าความสามารถเช่นข้า สักวันหนึ่งจะได้เข้ารับราชการ แต่งงานกับสตรีที่ไม่บริสุทธิ์เช่นเจ้า...เรื่องงานแต่งข้าจะยกเลิกเอง จากนี้เจ้าไม่ต้องมาหาข้าแล้ว”
กล่าวจบ จ้าวเหิงก็ไม่กล้ามองใบหน้าอันโศกสลดของอาหวั่น เขารีบเดินไปประหนึ่งกำลังหลบหนี
ทว่าเมื่อวิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงดังราวกับมีบางอย่างตกลงไปในน้ำ
“อาหวั่น...!”
.......................................