คิตสึเนะ
"อายาเมะ"
"มีอะไรหรือคะนายน้อย"
"ปู่ไปไหน"
"ท่านบอกว่ามีธุระด่วนต้องไปจัดการค่ะ"
คำตอบที่ได้รับทำให้หัวคิ้วของคนฟังขมวดเข้าเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เผลอหันไปสบตาเข้ากับแบล็กด้วยความเคยชิน ซึ่งอีกฝ่ายเองก็คงจะคิดเหมือนกันถึงได้ขมวดคิ้วมองตอบกลับมา
ปกติปู่จะไม่ไปไหนปุบปับแบบนี้ ถ้ามีธุระก็มักจะบอกก่อนล่วงหน้าเสมอ แต่นี่จู่ ๆ ก็ไปทั้งที่เมื่อเช้าตอนกินข้าวด้วยกันก็ยังไม่มีสัญญาณอะไรเลยด้วยซ้ำ
น่าแปลก
"แล้วปู่ได้บอกไหมว่าจะกลับเมื่อไหร่"
"พรุ่งนี้เย็นค่ะ"
พอได้คำตอบชิโนบุก็พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะถอนหายใจออก มาเบา ๆ เมื่อผู้ดูแลคนเก่าแก่ของบ้านขอตัวจากไปจนที่ตรงนี้เหลือเพียงเขากับแบล็กแค่สองคน
ตอนกลับมาถึง หลังจากส่งอัลฟ่ากลับห้องเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบชวนแบล็กไปหาปู่เพื่อสารภาพเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นทันที แต่ปรากฏว่าพอไปหาที่ห้องก็ไม่เจอ ไปดูที่ห้องหนังสือก็ไม่อยู่ สุดท้ายถึงเพิ่งมารู้เอาเมื่อกี้เองว่าปู่ออกไปทำธุระข้างนอกพรุ่งนี้ถึงจะกลับ
"แบล็ก"
"ว่าไง"
"ไหน ๆ ปู่ก็ไม่อยู่ งั้นเรามาเคลียร์เรื่องอัลฟ่ากันเลยดีไหม"
แม้จะน่าแปลกใจ แต่ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะสะสางเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อนปู่กลับมา ในหัวของชิโนบุตอนนี้จึงเต็มไปด้วยสารพัดวิธีว่าจะไปขุด อัลฟ่าออกมาจากห้องได้ยังไง
"ก็ดี ฉันเองก็คิดว่าควรจะรีบจัดการให้จบเหมือนกัน เพราะกลิ่นที่อยู่บนตัวอัลฟ่ามันไม่ค่อยดีเลย"
"หมายถึงยังไง"
"กลิ่นมันน่าหงุดหงิด"
"หา?"
"กลิ่นที่ถูกทิ้งไว้บนตัวอัลฟ่า มันคือการทิ้งกลิ่นแบบประทับตรา"
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นดวงตาของคนฟังก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไปก็มีเสียงทักดังขึ้นมาจากด้านหลังซะก่อน
"พวกนายมายืนทำอะไรกันตรงนี้"
พอได้ยินเสียงของอัลฟ่าทั้งคู่ก็รีบปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติเหมือน เดิม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนชิโนบุจะเป็นคนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวทำท่าเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก
"นี่นายจะไปไหน"
"ฉันว่าจะออกไปนั่งเล่นข้างนอกหน่อย พอดีมีงานแต่หัวไม่แล่นเลย"
"ฉันก็กำลังจะออกไปเดินเล่นข้างนอกพอดี ไปด้วยกันไหม"
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องคิดหาวิธีหมอนี่ก็จะออกไปเองอยู่แล้ว
แน่นอนว่าอัลฟ่าไม่รู้ถึงความคิดในใจของชิโนบุ พอโดนชวนแบบนั้น แล้วเห็นว่าแบล็กยืนส่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ เขาก็พยักหน้าตอบกลับไปอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดให้มากมาย เพราะความจริงก็ตั้งใจจะออกไปนั่งเล่นเดินเล่นในสวนอยู่แล้ว ถ้ามีสองคนนี้ไปด้วยก็ดี จะได้พากันออกไปนอกบ้านได้ด้วย
"ไปสิ ฉันไปด้วย"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุส่งรอยยิ้มบาง ๆ กลับไปให้ ก่อนจะหันมาสบตากับแบล็กที่พยักหน้ารับเบา ๆ แบบที่ถ้าไม่สังเกตก็คงจะไม่เห็น และโชคดีที่อัลฟ่าก็ไม่ทันสังเกตจริง ๆ เพราะเจ้าตัวบังเอิญก้มหน้าลงจับสำรวจกระเป๋ากางเกงของตัวเองพอดีว่าลืมเอาโทรศัพท์มาด้วยหรือเปล่า
"งั้นนายออกไปรอก่อนแล้วกัน ฉันกับแบล็กจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"
"ได้"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เพิ่งเคยมาเดินเล่นกับนายแค่สองคนแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย"
ประโยคที่ดังขึ้นท่ามกลามความเงียบทำให้ชิโนบุที่กำลังมองสำรวจบริเวณข้างทางเผื่อว่าจะเจอสิ่งผิดปกติละสายตากลับมามองคนพูดเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ผ่อนฝีเท้าลงยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินเงียบเชียบที่ไร้ผู้คน หากแต่เต็มไปด้วยพวกภูตผีที่กระจุกตัวกันอยู่ตามจุดต่าง ๆ
"ที่ผ่านมาไม่เคยเหรอ"
"ไม่เคยเลย"
"....."
"กับแบล็กฉันเคย แต่กับนายไม่ เวลาอยู่กับนายจะมีแบล็กอยู่ด้วยตลอดไม่เคยอยู่กันแค่สองคน"
"ฉันไม่เคยสังเกตเลยแหะ"
สีหน้าแปลกใจของอีกฝ่ายทำให้อัลฟ่าหลุดขำออกมาเบา ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ยิ่งเห็นว่าหัวคิ้วเหนือดวงตาคู่นั้นมุ่นเข้าเล็กน้อย ทั้งยังสบตากลับมาเป็นเชิงถามว่า 'หัวเราะทำไม' เขาก็เผลอนึกเอ็นดูขึ้นมา จนตอนที่ตอบกลับไปยังใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเวลาปกติเป็นเท่าตัว
"ฉันขำเพราะหน้านายเหมือนคนที่แปลกใจจริง ๆ"
"ก็แปลกใจจริง ๆ ไง"
"นายไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าเราไม่เคยอยู่ด้วยกันแค่สองคนเลย"
"ไม่...รู้แต่ว่าอยู่ด้วยกันกับนายบ่อย"
"แบล็กบ่อยกว่าอีก"
"งั้นเหรอ"
นอกจากจะเป็นครั้งแรกที่อยู่ด้วยกันสองคนแล้ว สำหรับอัลฟ่านี่ยังถือเป็นการคุยกันแบบนี้เป็นครั้งแรกอีกด้วย
แม้ปกติระหว่างเราก็ถือได้ว่าคุยกันบ่อย แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นเกี่ยวกับเรื่องความรู้ต่าง ๆ มากกว่า ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะได้คุยกับเจ้าตัวด้วยบรรยากาศสบาย ๆ แบบนี้
"รู้ไหม ตอนแรกที่รู้ว่าแบล็กจะไม่มาด้วยฉันก็เกือบจะไม่มาแล้วนะ"
"ทำไม"
"คือ..จะว่าไงดีล่ะ มันค่อนข้างประหม่าน่ะ"
"แล้วทำไมถึงประหม่า"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
หัวคิ้วคนฟังขมวดเข้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น เผลอลืมไปชั่วขณะว่าจุดประสงค์ในการออกมาข้างนอกครั้งนี้คืออะไรเพราะความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปอยู่กับหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่
แล้วมันก็ทำให้อดถามออกไปไม่ได้ว่า...
"นายกลัวฉันเหรอ"
"เปล่า"
"แล้ว?"
"ฉันก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่กับแบล็กก็ไม่เป็นแบบนี้นะ"
ความไม่เข้าใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของคนฟัง ซึ่งท่าทางแบบนั้นดูน่ารักมากจนอัลฟ่าเผลอหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่พอโดนดวงตากลมโตคู่นั้นตวัดมองอย่างดุ ๆ ก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยแล้วเปลี่ยนเป็นหัวเราะแห้ง ๆ แก้เก้อแทน
ทางด้านชิโนบุที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก เจ้าตัวหันกลับมามองทางตามเดิมโดยปล่อยเรื่องที่สงสัยว่าทำไมอัลฟ่าถึงต้องประหม่าเวลาอยู่กับเขาสองคนทิ้งไว้ข้างหลัง แล้วดึงสมาธิกลับมาเพื่อมองหาความผิดปกติที่อาจหลุดรอดสายตาไปก่อนหน้านี้
"ลมเย็นดีจัง"
เสียงจากคนข้าง ๆ ที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองเล็กน้อย ก่อนที่แววตาจะแข็งกร้าวขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วรีบกลับเป็นเหมือนเดิมเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็น
ความไม่พอใจฉายชัดอยู่ในแววตาเมื่อเจ้าตัวหันกลับมามองทางเหมือนเดิม เมื่อกี้ตอนที่มีลมพัดมา กลิ่นอายภูตที่ติดอยู่บนตัวอัลฟ่าก็ยิ่งแผ่กระจายออกมามากขึ้น...กลิ่นที่แบล็กบอกว่าเป็นการประทับตรา
เจ้าภูตตนนั้นกล้าดียังไงถึงมาประทับตราคนในความดูแลของเขา!
มันจะหยามกันเกินไปแล้ว!!
ก่อนออกมาจากบ้านเขาได้คุยกับแบล็กเกี่ยวกับเรื่องนี้มาบ้างแล้ว แบล็กบอกว่ากลิ่นที่ได้จากตัวอัลฟ่าเป็นเหมือนกลิ่นของจิ้งจอก และที่มันทิ้งกลิ่นไว้แรงขนาดนี้ก็น่าจะเป็นเพราะกำลังเล็งหมอนี่อยู่เลยประทับตราไว้เป็นการจอง เพื่อไม่ให้ภูตผีตนไหนกล้าเข้ามายุ่งกับเหยื่อของมัน
หน็อย!
ยิ่งคิดก็ยิ่งทั้งโมโห ทั้งสงสัย กับสิ่งที่แบล็กบอกไว้ว่า...
'ฉันคิดว่ามันเป็นปีศาจจิ้งจอกที่มาจากต่างถิ่น เพราะตอนที่จับสัมผัสได้ครั้งแรกก็รู้สึกว่าเป็นกลิ่นอายที่ไม่คุ้น'
ยิ่งรู้ว่าเป็นภูตต่างถิ่นก็ยิ่งชวนให้รู้สึกไม่สบอารมณ์ไปกันใหญ่ แต่ถึงจะไม่พอใจขนาดไหน เรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก การมีภูตผีจากต่างถิ่นหลุดเข้ามาในเขตความรับผิดชอบของอาคาวะแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด พรุ่งนี้ตอนปู่กลับมาคงต้องคุยเรื่องนี้กันยาวเลย
พอคิดได้แบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนจะขยับเข้าไปเดินใกล้กับอัลฟ่ายิ่งกว่าเดิมเพราะถ้าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจะได้รับมือทัน ตอนนี้ที่ข้างกายไม่มีแบล็กอยู่เขาจึงยิ่งต้องระมัดระวังมากกว่าเดิมหลายเท่า ยิ่งนึกถึงคำพูดของแบล็กก่อนที่จะแยกตัวไปก็ยิ่งรู้สึกไม่วางใจเข้าไปใหญ่
'ฉันก็เดาไม่ได้ว่ามันจะเริ่มลงมือตอนไหน เพราะฉะนั้นโนบุจังต้องระวังตัวไว้นะ'
เป็นที่รู้กันดีว่าปีศาจจิ้งจอกมีประสาทรับกลิ่นที่ดีมาก แม้พวกมันจะมีนิสัยรักสนุกแต่ก็ขี้ระแวงไปในคราวเดียวกัน หากได้กลิ่นที่ผิดไปแม้แต่นิดเดียวก็ยากที่จะเปิดเผยตัว เพราะฉะนั้นแบล็กจึงไม่ได้มาเดินอยู่ด้วยกันกับพวกเราแต่ไปคอยตามดูอยู่ห่าง ๆ แทน
"มีอะไรหรือเปล่า"
เป็นเพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้จนเกินไป อัลฟ่าที่กำลังมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยเลยหันกลับมาถามอย่างสงสัย ยิ่งเห็นว่าตอนนี้พวกเราสองคนเดินชิดจนไหล่เบียดกันก็ยิ่งนึกแปลกใจเข้าไปใหญ่
"เอ่อ คือ..."
จะให้ตอบยังไงดีว่าที่ขยับเข้ามาใกล้ก็เพราะว่า ถ้าปีศาจจิ้งจอกนั่นลงมือทำอะไรเมื่อไหร่ ฉันจะได้ช่วยนายทันไงล่ะ
"ชิโนบุ?"
"ฉันแค่จะถามนายว่าวันนี้เป็นไงบ้างที่ได้ลองกลับคนเดียว"
"อ๋อ ก็ลุ้น ๆ ดีนะ ตื่นเต้นดี"
พอเห็นอีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้มีท่าทีสงสัยในอาการแปลก ๆ ของเขา ชิโนบุก็ส่งยิ้มบางตอบกลับไปอย่างโล่งใจ ดีแล้วที่อัลฟ่ามีนิสัยไม่ค่อยคิดอะไรมาก เพราะถ้าหากเจ้าตัวเกิดคาดคั้นต่อขึ้นมา...
เขาก็ขี้เกียจจะหาคำมาแก้ตัวเหมือนกัน
"ทีแรกฉันก็แอบหวั่นว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม แต่โชคดีที่ไม่มีอะไร"
"ก็ดีแล้ว"
"แต่เสียดายที่ฉันช่วยบอกทางให้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ไม่รู้ป่านนี้เธอจะหาทางกลับได้หรือยัง ขอให้ไม่ไปหลงติดอยู่ตรงไหนก็แล้วกันเพราะนี่มันก็เย็นมากแล้ว"
ชิโนบุทำเพียงส่งเสียงครางรับในลำคอเบา ๆ ขณะฟังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพูด โดยที่สายตาก็ยังคงสอดส่องโดยรอบเพื่อตรวจหาสิ่งผิดปกติ แต่แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนคำพูดบางคำในประโยคนั้นจะสะกิดให้เขารู้ตัวขึ้นมา
ถ้าจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้ก็เหมือนจะจำได้ลาง ๆ ว่าอัลฟ่าบอกอยู่เหมือน กันว่าบังเอิญเจอคนมาถามทาง แต่เพราะตอนนั้นเขามัวแต่เครียดเรื่องปู่ก็เลยไม่ทันได้เอะใจอะไร
"เมื่อกี้นายบอกว่ามีคนมาถามทางเหรอ"
"ใช่"
"เป็นนักท่องเที่ยวเหรอ"
ถามออกไปทั้งที่มั่นใจว่ายังไงก็ไม่มีทางใช่แน่ ๆ เพราะแถวนี้ไม่ใช่เขตท่องเที่ยวและไม่มีโรงแรมอยู่เลยสักแห่งเดียว
แล้วถ้าไม่ใช่นักท่องเที่ยว
ถ้างั้น...
"ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าไม่น่าใช่นะ"
"....."
"เธอน่าจะเป็นคนญี่ปุ่นนี่แหละ แล้วก็ใส่ชุด อา..เรียกว่าอะไรนะ น่าจะกิโมโนนะ เธอใส่กิโมโนสวยมาก"
ยิ่งอัลฟ่าพูดแบบนั้นหัวคิ้วของชิโนบุก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น ถ้าไม่ใช่นักท่องเที่ยวก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลยที่จะมีคนมาถามทาง เพราะผู้คนแถวนี้อยู่อาศัยกันมานานจนคุ้นชินกับที่ทางในบริเวณนี้เป็นอย่างดี
ซึ่งนั่นก็หมายความว่า...
"นายเจอเธอที่ไหน!"
เสียงของชิโนบุฟังดูกร้าวขึ้นเมื่อมั่นใจว่าคนถามทางที่อัลฟ่าเจอ ต้องเป็นสาเหตุของกลิ่นภูตที่อยู่บนตัวของเจ้าตัวในตอนนี้แน่ ๆ ดวงตาคู่สวยดูวาวโรจน์เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ จนอัลฟ่าที่เห็นแบบนั้นเผลอผงะถอยหลังไปด้วยความตกใจ
"ชิโนบุ?"
"ตอบมาก่อน"
"ฉัน...ฉันเดินไปตรง--"
"โนบุจัง!"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงตะโกนของแบล็กดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับสายลมหอบใหญ่ที่พัดเอาเศษดินก้อนเล็ก ๆ และใบไม้ให้ปลิวว่อน จนทั้งอัลฟ่าและชิโนบุต้องยกมือขึ้นมาป้องตาไว้
ก่อนที่...
เงาดำสองสายจะพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่!
"แบล็ก"
ชิโนบุเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ เมื่อเจ้าตัวคือหนึ่งในเงาดำที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาหลบได้อย่างทันท่วงที ก่อนจะเหลือบมองไปทางเจ้าของเงาดำอีกสายที่ตอนนี้กำลังคาบตัวอัลฟ่าที่หมดสติเพราะอาคมของมันอยู่ในปาก แล้วทำท่าจะกระโจนออกไป
ไวเพียงชั่วพริบตาที่ชิคิงามิถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อพร้อมกับริมฝีปากที่เริ่มพึมพำคาถา ก่อนที่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีเสียงคำรามจากปีศาจจิ้งจอกจะดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด
โฮกกกกกก
"โนบุจัง!"
แบล็กรีบคว้าตัวเจ้าของชื่อหลบก่อนที่ปลายหางนั่นจะฟาดลงมา ดวงตาเรียวคมตวัดมองปีศาจจิ้งจอกสีน้ำตาลตัวใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพร้อมกับหัวคิ้วทั้งสองข้างที่เริ่มกดเข้า แสดงอารมณ์กรุ่น ๆ ที่ปะทุขึ้นมาเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่
ปีศาจจิ้งจอกไม่ได้สนใจอารมณ์ที่แสดงออกมาผ่านแววตาของแบล็ก แต่มันกำลังจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มเจ้าของชิคิงามิอย่างดุร้าย ก่อนจะยิ่งแสดงท่าทีบ้าเลือดออกมาเมื่อโดนอาคมของชิโนบุเล่นงานจนทำให้ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดขึ้นกว่าเดิม
กรรรรรร
เสียงขู่คำรามดังขึ้นพร้อมกับพวงหางที่ฟาดลงมาอีกครั้ง แบล็กที่ยังคงอยู่ข้าง ๆ รีบพาชิโนบุหลบมาอีกทาง ก่อนจะใช้สองมือช่วยอุดหูให้เจ้าตัวที่ตอนนี้ก็จำเป็นต้องหยุดท่องคาถาแล้วยกมือขึ้นมาปิดหูเหมือนกัน เมื่อจิ้งจอกตนนั้นหวีดเสียงร้องออกมาดังลั่น จนทำให้พวกภูตชั้นต่ำบางตนที่อยู่แถวนั้นถูกพลังวิญญาณที่ผนึกอยู่ในคลื่นเสียงกรีดทำลายประสาทการรับฟัง และส่วนต่าง ๆ ภายในร่างกายจนขาดใจตาย
"....."
ทันทีที่เสียงร้องหยุดลงพวงหางนั่นก็ถูกฟาดลงมาอีกครั้ง หากแต่คราวนี้แบล็กไม่ได้พาชิโนบุหลบแต่กลับยื่นมือสวนออกไปแทน
เพียงพริบตาพวงหางสีน้ำตาลก็ถูกอาบย้อมด้วยสีแดงสดของเลือด พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นเพราะความเจ็บปวด แววตาอาฆาตแค้นปรากฏชัดในดวงตาของปีศาจจิ้งจอก แต่ถึงอย่างนั้น...
มันก็เลือกที่จะถอย
ร่างใหญ่โตของจิ้งจอกสีน้ำตาลถอยกลับไปคาบร่างของอัลฟ่ามาไว้ในปาก ก่อนมันจะพูดออกมาเป็นเสียงของ...ผู้หญิง
'นี่เหยื่อของข้า'
พูดจบร่างสี่เท้าก็โจนทะยานออกไปไวเกินกว่าจะมองตามทัน ชิโนบุได้แต่นึกหงุดหงิดก่อนจะยื่นมือส่งให้แบล็กช่วยดึงตัวเองลุกขึ้น
"ไหวไหม"
เสียงถามอย่างเป็นห่วงที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุพยักหน้าตอบกลับไป ถึงแม้ตอนนี้จะยังมึน ๆ จากคลื่นเสียงของนางจิ้งจอกนั่นอยู่ก็ตาม ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับแบล็กด้วยน้ำเสียงและแววตาอย่างคนที่พร้อมจะมีเรื่องเต็มที่
"ไปกันเถอะแบล็ก"
"อืม"
ไอดำจาง ๆ แผ่ออกมาจากรอบตัวแบล็กเพียงชั่วครู่ก่อนจะจางหายไป แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้บรรดาภูตที่แอบมองเหตุการณ์จากที่ไกล ๆ เผ่นกระจายหนีหายกันไปด้วยความหวาดกลัว ทิ้งไว้เพียงสายลมที่ยังคงพัดผ่านอย่างแผ่วเบากับเจ้าของฉายา ท่านสีดำ
และชิโนบุที่ตอนนี้กำลังอารมณ์เสียถึงขีดสุด
"นางจิ้งจอกบ้านั่นกล้าดียังไงมาบอกว่าอัลฟ่าเป็นเหยื่อของมัน"
ไม่ว่าภูตหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์จะเอาอัลฟ่าเป็นเหยื่อทั้งนั้น
เพราะหมอนั่นเป็นคนในความดูแลของเขา!
tbc...


กัปปะ
"พวกคาถาก็ต้องจำให้แม่น ถ้าท่องผิดหรือออกเสียงเพี้ยนไปแค่นิดเดียวก็ใช้การไม่ได้แล้ว"
เสียงพูดคุยที่ได้ยินจากทางด้านหลังทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองเล็กน้อย บนใบหน้าน่ารักในตอนนี้ไม่มีอารมณ์ดี ๆ รับเช้าวันใหม่เหมือนกับคนอื่นปรากฏอยู่เลยสักนิด นอกจากหัวคิ้วทั้งสองข้างจะกดแน่นจนแทบรวมเป็นเส้นเดียวแล้ว เจ้าตัวยังหันไปพูดกับสองคนที่เดินตามมาด้วยน้ำเสียงกึ่งเหวี่ยงกึ่งรำคาญอีกต่างหาก
"จะคุยแต่เรื่องนี้กันอีกนานไหม"
"อีกนานเลย เพราะฉันยังเล่าให้อัลฟ่าฟังได้ไม่ถึง 20% จากทั้งหมดเลยนะสิ"
คำตอบแบบไม่ทุกข์ร้อนและไม่สะทกสะท้านต่อความรำคาญที่เขาตั้งใจมอบให้ ทำให้ชิโนบุส่งเสียงขึ้นจมูกดัง 'หึ' ยิ่งเหลือบมองไปทางใครอีกคนที่ยืนส่งยิ้มอยู่ข้างแบล็กก็ยิ่งนึกหงุดหงิด จนได้แต่เร่งฝีเท้าของตัวเองเพื่อทิ้งห่างอีกสองคนที่เดินตามหลังมาให้ไกลขึ้น
อัลฟ่ามองดูท่าทีของชิโนบุแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ หลังจากที่เมื่อวานตอนเช้าเขาบังเอิญตื่นขึ้นมาแล้วมองเห็นพวกภูตผี จากนั้นก็เลยได้มานั่งจับเข่าคุยกันสามคนอย่างตรงไปตรงมา แบล็กก็เลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง จนกระทั่งคุณปู่ของทั้งคู่กลับมา ก็เลยได้คุยถึงเรื่องนี้กันอย่างจริงจังอีกที
ท่านบอกว่าไหน ๆ ก็เห็นไปแล้ว งั้นก็ให้เรียนรู้เรื่องพื้นฐานจากชิโนบุและแบล็กเพื่อเอาตัวรอดไปเลยก็แล้วกัน ซึ่ง...
หลังจากที่มีคำสั่งมาแบบนั้น ท่าทีของชิโนบุก็เปลี่ยนไป
ไม่ได้หมายถึงในทางที่ไม่ดีหรอกนะ เอิ่ม...โอเค จริง ๆ ก็อาจจะแปลกไปจากเดิมค่อนข้างเยอะหน่อย เพราะก่อนหน้านี้สำหรับเขาแล้ว ชิโนบุเป็นคนใจดีที่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา เรียกได้ว่าน่ารัก น่าเอ็นดูเลยล่ะ แต่หลังจากที่ไม่ต้องปิดบังเรื่องภูตผีแล้ว เจ้าตัวก็เริ่มแสดงอารมณ์อื่น ๆ ออกมามากขึ้น
ถ้าจะให้ยกตัวอย่าง ก็ดูได้จากเหตุการณ์เมื่อกี้ที่เจ้าตัวแสดงความหงุดหงิดออกมาตรง ๆ เพราะเห็นว่าเขากับแบล็กคุยกันไม่จบสักที
ซึ่ง...
ขอสารภาพตามตรงว่าเขาชอบชิโนบุที่เป็นแบบนี้มากกว่าเมื่อก่อนมากเลย เพราะมันทำให้รู้สึกว่า เส้นแบ่งเขตระหว่างเราเริ่มขยับเข้ามาใกล้กันยิ่งขึ้น
เอ่อ...
แม้ว่าต้องแลกด้วยความใจดีของเจ้าตัวที่ลดลงเกือบครึ่งเลยก็ตาม
"ถ้าจะคุยกันแล้วเดินช้าขนาดนี้ก็ไม่ต้องคุย"
เห็นไหมล่ะ?
อัลฟ่าเพียงแค่กระพริบตาปริบ ๆ ตอบกลับไป เมื่อเห็นคนที่เดินนำหน้าหันมาบ่นใส่ด้วยสายตาดุ ๆ ขณะที่แบล็กกลับส่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นอย่างไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
ชิโนบุยิ่งถลึงตาใส่ทั้งคู่อีกรอบอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันกลับมาหยิบขวดน้ำออกจากกระเป๋า แล้วเทราดลงไปบนพื้น...
ที่อัลฟ่าเห็นว่ามีตัวอะไรบางอย่างยืนอยู่ตรงนั้น
"นั่นกัปปะ"
คำอธิบายจากคนที่เดินอยู่ข้างกัน ทำให้อัลฟ่าหันไปสบตากับเจ้าตัวครู่สั้น ๆ ก่อนจะหันกลับมามองภาพที่เห็นตรงหน้าอีกครั้ง
ตอนนี้ชิโนบุเทน้ำจนหมดขวดแล้ว เขาเห็นเจ้าภูตที่แบล็กบอกว่าเป็นกัปปะดูสดชื่นขึ้นมาก มันยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาตบหัวตัวเองเบา ๆ ไป 2-3 ที ก่อนจะเปลี่ยนมาโบกมือยิ้มแฉ่งอย่างขอบคุณให้ชิโนบุ หากแต่คนได้รับคำขอบคุณกลับทำเพียงเดินจากไปอย่างไม่สนใจ
"ชิโนบุเทน้ำให้มันทำไม"
"กัปปะเป็นปีศาจน้ำ ถ้ามันขาดน้ำเป็นเวลานานก็จะอ่อนแรงลง"
จังหวะที่แบล็กพูดจบพวกเขาก็เดินผ่านเจ้ากัปปะไปพอดี อัลฟ่ามองภูตที่สูงประมาณหัวเข่าของตัวเองกำลังเดินสวนไปก็ได้แต่อมยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าแบล็กเหมือนเดิมเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"เจ้าตัวนี้ชอบหลงทางจนกลับไปที่แม่น้ำไม่ถูก ฉันกับโนบุจังเจอมันทุกวันแหละ"
"แล้วปกติมันทำยังไงล่ะถ้าขาดน้ำ"
"ก็ได้น้ำจากโนบุจังไง"
อัลฟ่าได้แต่ส่งคำถามไปทางสายตาเมื่อลองนึกย้อนถึงช่วงที่ผ่านมา เขาจำได้ว่าไม่เคยเห็นชิโนบุหยุดราดน้ำลงพื้นแบบนี้เลยสักครั้งตั้งแต่เดินไปโรงเรียนด้วยกัน
"ตอนที่นายยังมองไม่เห็น โนบุจังจะปล่อยให้นายเดินนำไปก่อน แล้วค่อยเปิดฝา วางขวดน้ำไว้ข้าง ๆ เจ้ากัปปะตัวนั้น"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าพยักหน้าเบา ๆ ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเขาเองก็เผลอยิ้มตามไปด้วยอย่างอดไม่อยู่ ทุกความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาผ่านเนื้อเสียง ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความรักที่แบล็กมีต่อชิโนบุได้อย่างชัดเจน
แค่เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนนั่น ก็รู้ได้ทันทีว่าแบล็กรักชิโนบุมากขนาดไหน
"โนบุจังเป็นเด็กดีมากนะ ทั้งใจดี ทั้งอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร...แต่ว่าชอบทำเป็นดุไปงั้นแหละ"
ประโยคหลังฟังดูเหมือนจะแหย่ซะมากกว่า เพราะเจ้าตัวเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นจนคนที่เดินนำหน้าได้ยินอย่างชัดเจน และดูเหมือนการแหย่จะได้ผลซะด้วย เพราะใบหน้าน่ารักยิ่งดูบึ้งตึงหนักตอนที่หันกลับมาตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิด ๆ
"ฉันได้ยินนะแบล็ก!"
เจ้าของชื่อหลุดขำออกมาอย่างชอบใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะเริ่มล่ามไปหาอัลฟ่าที่เดินอยู่ข้าง ๆ จนทำให้ชิโนบุยิ่งรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม ดวงตาคู่สวยถลึงมองใส่ทั้งคู่อย่างดุ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินแว่ว ๆ ว่าสองคนนั้นกลับไปคุยถึงเรื่องภูตกันอีกแล้ว
เฮ้อ...
พอได้ยินถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดนึกถึงที่คุยกับปู่เมื่อวานไม่ได้เลย
ปู่นะปู่
ยิ่งคิดถึงมุมปากทั้งสองข้างก็ยิ่งเบะคว่ำลงอย่างงอแง เมื่อวานตอนปู่กลับมาเขาก็อุตส่าห์รีบเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพราะความรู้สึกผิดแท้ ๆ แต่ดันกลับกลายเป็นว่า...
'กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปเลยนะ'
'ขอโทษนะครับ ทั้ง ๆ ที่ปู่กำชับว่าให้ดูแลอัลฟ่าดี ๆ แต่ผมกลับปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น'
'นั่นสิ'
อาคาวะคนหลานได้แต่ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด หลังจากที่ปู่บอกให้อัลฟ่าและแบล็กออกไปก่อนเพราะมีเรื่องจะคุยเขา ตอนนี้ภายในห้องจึงเหลือเพียงแค่ชิโนบุและเจ้าของห้องเพียงเท่านั้น
'ปู่ ผมขอโทษนะ'
สีหน้าสำนึกผิดของหลานชายทำให้คนเป็นปู่หลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะไพล่ถามไปถึงอีกเรื่องที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด
'หลานไม่ได้เข้าไปในห้องหนังสือของปู่นานแค่ไหนแล้วนะ'
'ครับ?'
'ในห้องหนังสือของปู่มีเรื่องราวของตระกูลอวี้อยู่'
จากที่ตอนแรกกำลังรู้สึกผิด แต่พอได้ยินประโยคนั้นชิโนบุก็ชะงักไปทันที ความสงสัยและไม่เข้าใจฉายชัดอยู่ในดวงตา ยิ่งเห็นรอยยิ้มแปลก ๆ ที่ส่งมาก็ยิ่งทำให้นึกสังหรณ์ใจว่ามันจะต้องมีอะไรสักอย่างที่ไม่ถูกต้อง
'ปู่'
'ว่าไง'
'เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหมครับ'
หลังจากร้อยเรียงเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่ในหัว ชิโนบุก็ตัดสินใจถามออกไปด้วยความสงสัย และเขามั่นใจว่าตัวเองต้องคิดไม่ผิด ยิ่งเห็นว่าคุณปู่ไม่ยอมตอบแต่กลับย้ำขึ้นมาด้วยรอยยิ้มก็ยิ่งทำให้เขาแน่ใจยิ่งกว่าเดิม
การที่อยู่ ๆ ปู่ก็หายไปมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...แต่มันคือการจงใจ
'อย่าลืมไปเอามาอ่านนะ'
'ปู่ ทำไมจะทำอะไรแล้วไม่บอกผม'
'มีหลายเล่มเลยด้วยนะ ดูดี ๆ ล่ะ'
'ผมอ่านภาษาจีนไม่ออก'
'ตระกูลเรามีคนอ่านภาษาจีนไม่ออกด้วยเหรอ'
'ถ้าจะขนาดนี้ทำไมปู่ไม่บอกผมมาเลยล่ะ'
น้ำเสียงที่เริ่มงอแงของหลานชาย ทำให้คนเป็นปู่หัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ดวงตาคมกริบอย่างคนผ่านโลกมามากหยีลงจนแทบปิดเพราะรอยยิ้ม จนมองเห็นริ้วรอยต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน
'แบบนั้นมันจะไปสนุกอะไร หลานก็รู้ว่าสำหรับตระกูลเรา การได้สืบเองมันสนุกและท้าทายกว่า'
'ผมไม่เห็นจะสนุกด้วยเลย'
'อ้อ อีกอย่าง...'
ดูเหมือนคำบ่นของหลานชายจะไม่ได้รับความสนใจ เมื่ออาคาวะคนปู่ยังคงพูดขึ้นมาอีก
'หลานต้องย้อนไปไกลหน่อยนะ ถึงต้นตระกูลโน้นเลย'
ใครก็ได้ช่วยด้วย!!
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ช้าจังน้า"
"บ่นมากนักก็กลับไปก่อนเลยไป"
"ไม่กลับ"
คำปฏิเสธที่มาพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี ทำให้ชิโนบุได้แต่หันไปถลึงตาใส่ ก่อนจะยิ่งทำเสียงฟึดฟัดอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าอัลฟ่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แบล็กก็กำลังส่งเสียงหัวเราะออกมากับการเถียงกันประจำวันของพวกเขาสองคน
"เดี๋ยวทิ้งขยะเสร็จก็กลับได้แล้วนะ"
เสียงตะโกนของเพื่อนในห้องที่เป็นเวรทำความสะอาดด้วยกัน ทำให้ชิโนบุหันไปพยักหน้ารับ ก่อนจะกลับมาชี้กระเป๋าตัวเองเป็นเชิงว่าเก็บให้ด้วย ซึ่งแบล็กเองก็เข้าใจเลยลุกไปเก็บของใส่กระเป๋าให้โดยมีอัลฟ่านั่งดูอยู่ข้าง ๆ
ชิโนบุใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงที่ทิ้งขยะ ขณะที่กำลังจะยกถังขึ้นก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้าเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง
สิ่งมีชีวิตสีเขียว ๆ ตัวเท่าเข่าที่เพิ่งจะเจอกันไปเมื่อเช้า ตอนนี้กำลังเดินโซซัดโซเซอยู่ตรงพุ่มไม้ใกล้ ๆ ที่ทิ้งขยะ
"เจ้ากัปปะจอมหลง"
เสียงเรียกที่ได้ยินทำให้เจ้ากัปปะจอมหลงทางเงยหน้าขึ้นมองทันที พอสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่แสนคุ้นเคยก็ส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้ ก่อนจะฟุบตัวลงนอนแผ่อยู่ที่พื้นอย่างอ่อนแรงเพราะขาดน้ำมาเป็นเวลานาน
"นี่หลงยังไงจนมาโผล่ที่โรงเรียนเนี่ย"
ชิโนบุได้แต่บ่นอย่างอ่อนใจ ถึงแม้องเมียวจิอย่างเขาจะเป็นปฏิปักษ์กับพวกภูตผี แต่กับเจ้าพวกที่ไม่มีพิษมีภัยแบบนี้เขาก็ไม่ใจดำพอจะทำร้ายมันลงเหมือนกัน
"แล้วนี่อะไร หลงคนเดียวไม่พอยังพาเพื่อนมาหลงด้วยอีก"
พูดแล้วก็หันไปมองเจ้ากัปปะอีกตัวที่นั่งหมดแรงอยู่ข้าง ๆ ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะหันไปเทขยะให้เรียบร้อย แล้วกลับมาหาเจ้ากัปปะหลงทางทั้งสองตนใหม่
"รออยู่นี่ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปเอากระเป๋าแล้วจะมาพาไปส่งแม่น้ำ"
เจ้ากัปปะทั้งสองได้แต่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ทำเอาชิโนบุได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงคนกำลังเดินมาทางนี้
"เอ๋?"
เสียงร้องที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ เขาพอจะจำหน้าได้เพราะเคยเจอกับอีกฝ่ายตอนไปรออัลฟ่าที่ห้อง เหมือนจะชื่อว่าจิมมี่ นะ ถ้าจำไม่ผิด เห็นอัลฟ่าบอกว่าเจ้าตัวเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนกันแต่มาจากคนละที่
ระหว่างทั้งสองคนไม่มีบทสนทนาใดเป็นพิเศษ เพราะถึงจะเคยเห็นหน้ากันแต่ก็ไม่เคยได้คุยกัน หลังจากที่ส่งยิ้มพอเป็นพิธีแล้ว ชิโนบุจึงขยับหลบให้อีกฝ่ายได้เข้ามาเทขยะบ้าง แต่แล้ว...
"เฮ้ย!"
เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมกับเสียงถังขยะตกลงพื้น ทำให้ชิโนบุรีบหันกลับมามองด้วยความตกใจ ก่อนดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังชี้มือไปตรงพื้นข้าง ๆ ที่ทิ้งขยะ...
ตรงที่เจ้ากัปปะสองตัวนั้นกำลังนอนแผ่หลาอยู่
นี่มันอะไรกันอีกเนี่ย!
"นั่นมันตัว--อื้อ!"
จิมมี่ยังโวยวายไม่ทันจบประโยค ชิโนบุก็รีบพุ่งตัวเข้าไปเอามือปิดปากไว้ทันที ดวงตากวาดมองไปโดยรอบอย่างตกใจ พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เป็นอย่างนั้นได้ไม่นานก็ต้องกลับมาขมวดคิ้วอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเจ้ากัปปะสองตัวนั้นเปลี่ยนสีหน้ายิ้มแฉ่งในตอนที่คุยกับเขา มาเป็นใบหน้าดุร้ายแล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามา
"หยุด!"
คำสั่งนั้นทำให้เจ้ากัปปะทั้งสองรีบหยุดตัวเองไว้ทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงแสดงท่าทีระแวงระวังและแผ่ไอสังหารออกมาเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้าใส่จิมมี่ตลอดเวลา
อันที่จริงเจ้ากัปปะสองตนนี้แต่เดิมก็มีนิสัยดุร้าย แต่เพราะคุ้นเคยกับชิโนบุดีมันจึงทำตัวน่ารักว่าง่ายมาโดยตลอด พอคราวนี้ตกใจเพราะถูกพบเห็นโดยคนแปลกหน้า แถมชิโนบุยังพุ่งตัวเข้าไปปิดปากแบบนั้น มันเลยคิดว่าชิโนบุจะจัดการจิมมี่ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรู
ชิโนบุเป็นผู้มีพระคุณของพวกมันที่คอยช่วยให้น้ำเวลาหลงทางเสมอ มันเลยคิดจะช่วยจัดการให้เพื่อเป็นการตอบแทน
"อย่าร้องอีกนะ ฉันจะปล่อยมือ"
พอสั่งให้เจ้ากัปปะหยุดได้แล้วชิโนบุก็กลับมาพูดกับจิมมี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเพื่อให้เจ้าตัวคลายความตกใจ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออกเมื่อได้รับการพยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับมา
ชิโนบุสังเกตอาการของอีกฝ่ายที่ตอนนี้ยังคงมีสีหน้าตื่น ๆ ขณะจ้องเขม็งอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไปที่กัปปะตัวหนึ่ง
ทั้ง ๆ ที่มีอยู่สอง แต่กลับจ้องแค่ตัวเดียว...
หมายความว่าเห็นแค่ตัวเดียวเหรอ?
ชิโนบุมองสำรวจจิมมี่ดูอย่างละเอียดแล้วก็ได้ข้อสรุปว่า เจ้าตัวคงไม่ได้มีญาณพิเศษมองเห็นภูตผีทุกตนเหมือนกันกับเขา เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าจะมองเห็นเจ้ากัปปะได้ทั้งสองตัว แต่นี่เห็นแค่ตัวเดียว ซึ่งน่าจะเป็นเพราะว่าคลื่นวิญญาณบังเอิญตรงกันพอดี
"นี่ตัวอะไร"
"กัปปะ"
"กัปปะเหรอ"
ใบหน้างง ๆ ของจิมมี่ทำให้ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองทางกัปปะสองตัวที่ยังคงแสดงท่าทีดุร้ายใส่อีกฝ่ายก็เริ่มมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เจ้ากัปปะทั้งสองอาจตามไปทำร้ายจิมมี่ทีหลังก็ได้
แต่ถ้าจะให้ตัดปัญหาด้วยการกำจัดพวกมันทั้งสองเขาก็ทำไม่ลงอีกเหมือนกัน...เพราะพวกมันไม่ได้ทำอะไรผิด
"มันจะทำร้ายเราไหม"
"ไม่"
"หน้าแบบนี้คือไม่ทำร้ายเหรอ"
"มันแค่ตกใจ"
ได้ยินแบบนั้นจิมมี่เลยหันไปมองหน้าชิโนบุอย่างจะขอคำอธิบายเพิ่มเติม โดยที่ระหว่างนั้นก็ยังเหลือบกลับมามองเจ้ากัปปะตรงหน้าเหมือนยังคงระแวงว่ามันจะพุ่งเข้าใส่
"จริง ๆ มันไม่ได้ดุร้ายขนาดนั้น มันแค่ตกใจที่นายมองเห็นมัน"
"ฉันสิที่ต้องตกใจ"
"ก็ตกใจด้วยกันทั้งคู่แหละ"
พูดจบชิโนบุก็ย่อตัวลงข้าง ๆ เจ้ากัปปะที่รีบวิ่งมาเกาะชายแขนเสื้อของเขาทันที องเมียวน้อยอมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปหาจิมมี่ที่พอเห็นแบบนั้นก็เริ่มคลายท่าทีหวาดระแวงลง
"มันไม่ทำร้ายนายเหรอ"
"ไม่ มันออกจะกลัวด้วยซ้ำ"
เพราะไม่อยากจะกำจัดเจ้ากัปปะทั้งสองและไม่อยากให้จิมมี่ต้องเป็นอันตราย สุดท้ายชิโนบุจึงเลือกจัดการกับปัญหานี้ด้วยวิธีของตัวเอง ด้วยรู้ดีว่ากัปปะพวกนี้จะเคารพรักผู้มีพระคุณของพวกมันมาก อย่างเจ้าสองตัวนี้ที่ว่าง่ายและเชื่อฟังขนาดนี้ ก็เพราะเขาคอยให้น้ำและพาไปส่งที่แม่น้ำอยู่บ่อย ๆ
"จริง ๆ มันไม่ได้อยากจะทำร้ายใคร มันแค่อยากจะกลับบ้าน"
"แล้วบ้านมันอยู่ที่ไหนล่ะ"
พอเห็นท่าทางที่เจ้ากัปปะเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังชิโนบุแบบนั้น จิมมี่ก็เริ่มถามขึ้นมาอย่างสนใจขณะย่อตัวตามลงไป แต่ยังคงทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร
"อยู่ที่แม่น้ำ"
"จะไปแม่น้ำแต่มาโผล่ที่โรงเรียนเนี่ยนะ"
"มันเป็นจอมหลงทางน่ะ"
จิมมี่เผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตาจับจ้องอยู่ที่เจ้ากัปปะ ที่จนตอนนี้ก็ยังจับปลายแขนเสื้อของชิโนบุไว้ไม่ปล่อย มองไปมองมาก็เริ่มรู้สึกว่ามันน่ารัก น่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อยเลย
"นี่"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้จิมมี่ละสายตาจากเจ้ากัปปะไปมองที่ชิโนบุ แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคต่อมา พร้อมกับหัวคิ้วทั้งสองข้างที่มุ่นเข้านิด ๆ เหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนที่สุดท้ายจะ...
พยักหน้ารับ
"ตามมาสิ พาเจ้าตัวนี้ไปส่งบ้านกัน"
"อืม"
tbc...


ซาชิกิวาราชิ
"หมายความว่า เจ้านั่นเป็นคนเอามาให้งั้นเหรอ"
"อือ"
ทันทีที่ได้รับคำยืนยันกลับมา รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจนทำให้คนที่มองอยู่ยังเผลอยิ้มตามไปด้วย ชิโนบุยกมือขึ้นมากอดอกแล้วเอนหลังพิงกำแพง ขณะที่จิมมี่ยังคงจ้องปลาย่างที่อยู่ในกล่องข้าวกลางวันของตัวเองไม่วางตา
หลังจากที่เมื่อวานทั้งคู่พาเจ้ากัปปะไปส่งที่แม่น้ำแล้วแยกย้ายกันไป วันนี้จิมมี่ก็รีบมารอเจอชิโนบุตั้งแต่เช้า ก่อนจะหยิบกล่องข้าวที่มีปลาย่างของตัวเองมาให้ดูพร้อมเล่าเรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นให้ฟัง
เจ้าตัวเล่าว่าเมื่อเช้าตอนที่คุณนากาฮาระซึ่งเป็นเจ้าบ้านที่ไปอาศัยอยู่ด้วยเปิดประตูออกมา ก็เจอปลาเป็น ๆ วางอยู่ที่พื้นสองตัว ตอนแรกจิมมี่ก็ไม่มั่นใจเท่าไร แต่จำที่ชิโนบุเคยบอกได้ว่ากัปปะเป็นพรายน้ำ ก็เลยคิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกันเลยเอามาบอกก่อน
"เจ้านั่นคงอยากขอบคุณที่นายช่วยพาไปส่งที่แม่น้ำนั่นแหละ"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นจิมมี่ก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น ก่อนทั้งคู่จะคุยกันอีกเล็กน้อยแล้วแยกย้ายกันกลับห้องเรียนของตัวเอง
ระหว่างที่ชิโนบุกำลังจะเดินไปนั่งประจำที่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมา ร่างสูงโปร่งหยุดฝีเท้าของตัวเองแล้วหันมองกลับไป เห็นทางฝ่ายนั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ แล้วรีบหันไปก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อเหมือนเดิม
"แปลก ๆ นะ"
ทันทีที่ชิโนบุนั่งลงแบล็กก็พูดขึ้นพร้อมทั้งยกมือขึ้นเท้าคาง ดวงตาเรียวคมมองไปยังเจ้าของหัวข้อบทสนทนา ที่แม้จะไม่ต้องบอกว่าเป็นใครแต่ชิโนบุเองก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี
"ฉันก็รู้สึกได้เหมือนกัน ช่วง 3-4 วันมานี้หมอนั่นดูแปลกไปมาก"
พูดไปหัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยก็ขมวดเข้าจนแทบจะรวมเป็นปม เขาเองสังเกตมาหลายวันแล้วว่าช่วงนี้อีกฝ่ายดูแปลกไป หน้าตาหม่นหมองไม่สดใสเหมือนเดิม แถมเมื่อกี้ตอนที่มองหน้ากันก็ดูยิ้มฝืน ๆ เหมือนมีเรื่องให้คิด ซึ่งท่าทางแบบนั้นทำให้เขารู้สึกกังวลและเป็นห่วงมาก
คิระชิมะที่เขารู้จัก ไม่ใช่คนที่จะมีสีหน้าเครียดตลอดเวลาแบบนี้
"ฉันจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ฉันไปด้วยไม่ได้นะ"
ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะจำได้ว่าแบล็กโดนปู่ฝากให้ไปจัดการอะไรสักอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้ พอแบล็กไม่บอกเขาก็เลยไม่ได้ถาม แต่เอาเป็นว่า...
สรุปคือเจ้าตัวจะไม่ว่างไปจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน
"ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวได้"
"ให้อัลฟ่าไปด้วย"
"ให้ไปทำไม"
"แน่นอนว่าข้อแรก ฉันต้องไม่ยอมให้โนบุจังไปคนเดียวอยู่แล้ว ส่วนข้อที่สอง..."
ชิโนบุเลิกคิ้วรอให้อีกฝ่ายบอกเหตุผลข้อที่สอง ซึ่งทันทีที่ได้ยินก็ชักสีหน้าใส่อย่างหมั่นไส้ ก่อนจะตอบกลับไปให้แบล็กได้แต่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ
"สัญชาตญาณฉัน"
"เกลียดคำนี้ของนายจริง ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ที่ยังไม่อยากให้นายมาเพราะช่วงนี้ที่บ้านฉันค่อนข้างมีปัญหาน่ะ"
"ยังไงล่ะ"
"ก็ล่าสุด...แม่ฉันพลาดเดินตกบันได"
"แล้วคุณป้าเป็นอะไรมากไหม"
"ไม่ แม่จับราวบันไดทันก็เลยแค่ข้อเท้าพลิกนิดหน่อย"
คนฟังถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น แม้แต่อัลฟ่าเองที่ไม่ได้รู้จักมักจี่ด้วยก็ยังเผลอผ่อนลมหายใจตาม
ท่ามกลางทางเดินและบรรยากาศอันเงียบสงบ มีเด็กหนุ่มสามคนกำลังเดินไปด้วยกัน หลังจากที่ชิโนบุตัดสินใจจะไปดูที่บ้านของคิระชิมะว่ามีเรื่องผิดปกติอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า เจ้าตัวก็ไปบอกอีกฝ่ายว่าวันนี้ขอไปเล่นที่บ้านด้วย จะได้ถือโอกาสไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้าเพราะไม่ได้เจอพวกท่านมานานแล้ว
ตอนแรกคิระชิมะก็มีท่าทีอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เหมือนยังไม่อยากให้ไป แต่พอโดนตื้อมากเข้าสุดท้ายก็เลยต้องยอม
"นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องอื่น ๆ อีก ฉันเองก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าเกี่ยวกันไหม แต่เหมือนเรื่องทุกอย่างจะประเดประดังเข้ามาหลังจากพ่อกับพี่ทะเลาะกันเมื่อหลายวันก่อน"
ชิโนบุขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น แต่ยังไม่ทันได้คำอธิบายอะไรเพิ่มเติม พวกเขาก็เดินมาถึงบ้านของไคเป็นที่เรียบร้อย เรือนญี่ปุ่นโบราณที่มีขนาดใหญ่ไม่แพ้ตระกูลอาคาวะตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ที่หน้าประตูติดป้ายชื่อตระกูลไว้ว่า 'คิระชิมะ'
"เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้ รอก่อนนะ"
"อือ"
ชิโนบุมองตามอีกฝ่ายที่เดินหายไปจนลับสายตา ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่เขาและอัลฟ่าที่นั่งอยู่ด้วยกันสองคน ดวงตาคู่สวยกวาดมองสำรวจโดยรอบอย่างละเอียด แม้ทุก ๆ อย่างจะยังคงเหมือนเดิมกับในความทรงจำ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่ามันมีบางอย่างที่แปลกไป
อะไรบางอย่างที่ควรจะมีมันหายไป
"สรุปแล้วเกี่ยวกับเรื่องภูตผีไหม"
"คิดว่าเกี่ยว ตอนแรกฉันก็ไม่มั่นใจ แต่พอหมอนั่นบอกว่าพ่อกับพี่ทะเลาะกันก็เลยคิดว่าใช่ ยิ่งตอนนี้ฉันจับสัมผัสของเธอไม่ได้เลยด้วย"
"เธอไหน"
"ซาชิกิวาราชิ"
คำตอบที่ได้รับไม่ได้ทำให้อัลฟ่ารู้สึกเข้าใจอะไรมากขึ้น เขาไม่รู้ว่าชิโนบุหมายถึงอะไรหรือใคร แม้ตอนนี้จะได้เรียนรู้เรื่องพื้นฐานมาจากแบล็กบ้างแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เคยได้ยินชื่อของซาชิกิวาราชิมาก่อน
"ซาชิกิวาราชิคืออะไร"
"เธอเป็นภูตผีที่อาศัยอยู่ที่นี่ เป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเลยล่ะ สูงประมาณเอวฉัน ปกติเวลามาที่บ้านหลังนี้ก็จะเจอเธอวิ่งมาหาตลอด แต่วันนี้กลับไม่เจอเลย"
"งั้นที่เราต้องทำก็คือตามหาเธอใช่ไหม"
"ใช่"
"อ๋อ...เดี๋ยวนะ ปกติเราต้องขับไล่ไม่ให้ภูตผีเข้ามาอยู่ในบ้านของคนไม่ใช่เหรอ แต่นี่เรากำลังจะหาภูตผีในบ้านของคนเนี่ยนะ"
"ภูตผีมีหลายประเภท ถึงส่วนใหญ่จะเป็นพวกที่แอบมาอยู่ในบ้านของคนแล้วจะบันดาลแต่เรื่องโชคร้าย แต่ก็ยังมีบางส่วนที่เข้ามาอยู่แล้วจะให้โชคดีเหมือนกับซาชิกิวาราชิ"
พอเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของอัลฟ่า ชิโนบุก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะอธิบายให้ฟังเพิ่มเติมเพราะดูเหมือนว่าแบล็กจะยังสอนไม่ถึงเรื่องนี้
"ซาชิกิวาราชิเป็นภูตผีเด็ก เธอชอบอยู่ในบ้านแบบโบราณที่มีกลิ่นอายเก่าแก่ยาวนานเหมือนบ้านหลังนี้หรือบ้านของฉัน แล้วบ้านไหนที่เธอเลือกเข้าไปอยู่ เธอก็จะนำโชคลาภมหาศาลและความมั่งคั่งมาสู่บ้านหลังนั้นด้วย"
"แบบนี้ก็ดีเลยสิ"
"ใช่ แต่ปัญหาก็คือ เมื่อใดที่เธอจากไป ทั้งทรัพย์สมบัติและความเจริญรุ่งเรืองที่ซาชิกิวาราชินำมาก็จะมลายหายไป พร้อมกับความโชคร้ายที่จะมาเยือนบ้านหลังนั้น"
สีหน้าตกใจของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะยกมือขึ้นมากัดปลายนิ้วเบา ๆ ด้วยความเคยชิน แล้วพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เราต้องรีบหาเธอให้เจอ เพราะดูเหมือนตอนนี้คนในบ้านจะเริ่มได้รับผลกระทบกับเรื่องนี้แล้ว"
"งั้นเราไปตามหาเธอกันเถอะ"
"แต่นั่นแหละคือปัญหาใหญ่สุดในตอนนี้ เพราะไม่เคยมีใครรู้ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เราจะเริ่มหากันยังไงดีล่ะ"
"กำลังคิดอยู่"
"แล้วปกติถ้าแบล็กอยู่ด้วยจะทำยังไง"
"แบล็กเชี่ยวชาญด้านพลังวิญญาณ แถมยังคุ้นเคยกับซาชิกิวาราชิไม่ต่างจากฉัน ให้แกะรอยไปแป๊บเดียวก็เจอ"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าได้แต่ส่งยิ้มแห้งตอบกลับไป เพราะรู้ตัวดีว่าตนไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ทางด้านชิโนบุที่เห็นท่าทางนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นตบหลังเจ้าตัวไป 2-3 ที แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
"แค่นายมาเป็นเพื่อนฉันก็ขอบคุณมากแล้ว"
คำปลอบใจที่ได้รับทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเดินตามชิโนบุไปเมื่อเห็นเจ้าตัวเริ่มออกเดิน ตอนนี้พวกเขาสองคนออกมาจากบ้านคิระชิมะแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไปได้ไม่ไกลนักเพราะยังหาจุดหมายปลายทางกันไม่ได้
"แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ"
"ในเมื่อทำแบบแบล็กไม่ได้ ตอนนี้ก็คงต้องลองหาสถานที่ที่มีกลิ่นอายคล้าย ๆ กันดู"
ขณะที่พูดดวงตาคู่สวยก็กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างสำรวจด้วย เห็นแบบนั้นอัลฟ่าเลยช่วยมองหาบ้าง
ระหว่างนั้นทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก นอกจากเดินไปด้วยกันเงียบ ๆ เท่านั้น จนกระทั่งเดินมาเรื่อย ๆ แล้วเจอเข้ากับทางแยกสองทาง ตอนแรกชิโนบุจะเลือกไปทางขวา แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อเห็นอัลฟ่าเดินนำไปทางซ้าย แม้จะยังงง ๆ นิดหน่อยที่เจ้าตัวเลือกไปทางนั้น แต่ในเมื่อตอนนี้เขาเองก็ยังไม่มีเป้าหมายเหมือนกัน ก็เลยทำเพียงเดินตามไปโดยไม่คัดค้านอะไร
เวลาผ่านไปสักพักที่ทั้งคู่ทำเพียงเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย มารู้ตัวอีกทีก็หยุดอยู่ที่หน้าศาลเจ้าร้างเข้าซะแล้ว
"อ้าว พานายเดินมาเจอศาลเจ้าเฉยเลย"
"ไม่เป็นไร ไหนๆ แล้วเราไปนั่งพักหน่อยละกัน เดินมาตั้งนานแล้วนี่"
พูดจบชิโนบุก็เป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปในอาณาเขตของศาลเจ้า แต่ยังเข้าไปไม่ทันถึงด้านใน เจ้าตัวก็ชะงักไปจนอัลฟ่าที่เดินตามมาต้องหยุดฝีเท้าตามไปด้วย หากแต่ชิโนบุไม่มีเวลาจะมาสนใจ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่กำลังตามหาอยู่
ร่างสูงโปร่งรีบรุดเข้าไปในศาลเจ้า ยื่นมือไปผลักบานประตูทั้งสองข้างให้เปิดออก...
"ฮิซาเมะ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้น ทำให้เด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเลื่อนสายตากลับมา ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครดวงตากลม ๆ คู่นั้นก็เบิกกว้าง ก่อนที่...
'ชิโนบุ'
อัลฟ่าที่เดินตามเข้ามายังจับต้นชนปลายไม่ถูกกับเรื่องที่เกิดขึ้น ได้แต่มองภาพที่เด็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามากอดชิโนบุไว้แน่น เธอเป็นเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงยาว ใบหน้าน่ารักของเธอมีเรือนผมสีดำล้อมกรอบไว้ ความสูงก็อยู่ในระดับเอวของชิโนบุพอดี จากลักษณะที่เห็นอยู่ในตอนนี้ ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่าเธอคงจะเป็นซาชิกิวาราชิที่พวกเขากำลังตามหากันอยู่
"มาอยู่ที่นี่เองเหรอ"
คำถามที่ได้รับทำให้เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มเบะปาก น้ำตาไหลพรากแล้วร้องไห้โฮจนชิโนบุต้องรีบย่อตัวลงไปกอดปลอบไว้
"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว"
'ฮึก..ฮือ...'
"ทำไมถึงหนีมาอยู่ที่นี่"
'ข้าไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้ว'
"ทำไมล่ะ เธอชอบบ้านหลังนั้นมากไม่ใช่เหรอ"
'ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว'
"อย่าโกหก"
'ข้าพูดจริงนะ ข้าไม่ชอบบ้านหลังนั้นแล้ว ไม่ชอบคนที่นั่นแล้ว'
น้ำเสียงงอแงที่ได้ยินทำให้ชิโนบุยกมือขึ้นมาลูบหัวเธอเบา ๆ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างเอ็นดู เพราะตอนที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ส่งมาด้วย มันไม่ใช่อารมณ์โกรธหรือเกลียด แต่เป็นการงอแงเพราะความน้อยใจเสียมากกว่า
"ถ้าไม่ชอบจริง ๆ เธอคงไปหาบ้านอื่นอยู่แล้ว ไม่ทำแค่หนีมาอยู่ศาลเจ้าร้างแบบนี้หรอก"
'ข้า..ข้า...'
"มีอะไร ไหนบอกฉันสิ"
'ข้า ไม่ชอบเลย...'
เสียงใส ๆ ของภูตตัวน้อยเริ่มปนเปไปด้วยเสียงสะอื้น ใบหน้าน่ารักเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนสองมือเล็ก ๆ จะยกขึ้นมาปาดมันออกแล้วเริ่มพูดต่อ
'ทั้ง ๆ ที่ข้ารักพวกเขามาก แต่ว่าทำไม..ทำไมพวกเขาไม่รักกัน ทำไม..ถึงทะเลาะกันล่ะ...ทำไมไม่รักกันเหมือนที่ข้ารัก...'
"มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ทุก ๆ บ้านจะต้องมีการกระทบกระทั่งกัน"
'ไม่..ครั้งนี้...แรงมาก ๆ นะ...ทะเลาะกัน..หนักมาก เลย'
เห็นอีกฝ่ายสะอื้นจนตัวโยนแล้ว ชิโนบุจึงยิ่งกระชับกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะใช้มือเชยคางให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นอีกนิดเพื่อเช็ดน้ำตาให้ และเพราะอย่างนั้นเลยทำให้ซาชิกิวาราชิสังเกตเห็นใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตากลม ๆ มองไปที่อัลฟ่าด้วยความสงสัย ก่อนจะหันมาเอียงคอถามชิโนบุอย่างแปลกใจ
'ไม่ใช่แบล็กหรอกเหรอ'
"แบล็กไปทำธุระ ส่วนนี่อัลฟ่าเพื่อนฉันเอง"
ได้ยินแบบนั้นเด็กน้อยก็หันไปมองอัลฟ่าด้วยแววตาอยากรู้ ซึ่งอัลฟ่าเองก็เดินมาย่อตัวลงข้าง ๆ ชิโนบุแล้วส่งยิ้มให้เธอเช่นกัน
'เข้ามองเห็นข้าด้วยเหรอ'
"เห็นสิ ก็เพื่อนฉันนี่"
'ว่าแต่แบล็กไม่ได้มาด้วยแบบนี้ แล้วเจ้าหาข้าเจอได้ยังไง'
"ก็แค่เดินมาเรื่อย ๆ น่ะ"
ระหว่างตอบไปก็ใช้มือดันหลังเด็กน้อยเบา ๆ ให้เดินเข้าไปหาอัลฟ่าด้วย เมื่อเห็นว่าเธอดูจะสนใจคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกเป็นพิเศษ ชิโนบุอมยิ้มนิด ๆ เมื่อเห็นว่าอัลฟ่าเองก็กางแขนรับเธอไว้ แต่ขณะที่กำลังมองภาพนั้นเพลิน ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัวให้เผลอชะงักไป
ที่เขามาเจอที่นี่ก็เพราะเดินตามอัลฟ่ามาเรื่อย ๆ
แต่ไม่น่าใช่หรอก...
คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญนั่นแหละ
"โอ๋ ๆ นะ"
เสียงของอัลฟ่าที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองทันที ดวงตาคู่สวยมองภาพที่ซาชิกิวาราชิกำลังนั่งอยู่บนเข่าข้างหนึ่งของอีกฝ่ายที่ชันขึ้น ในขณะที่ตัวอัลฟ่าเองก็กำลังเช็ดน้ำตาให้เธอ จริง ๆ มันก็เป็นภาพที่น่ารักดี เพียงแต่มีบางอย่างที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแล้วถามกลับไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"นายใช้วิธีโอ๋คนมาโอ๋ภูตเนี่ยนะ"
"ไม่ได้เหรอ"
"ได้ไม่ได้ไม่รู้ แต่ฉันก็ยังไม่เคยเจอใครที่ใช้วิธีแบบเดียวกันกับนายเลย"
"ก็ฉัน--"
'ฮึก...'
เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นทำให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุพากันชะงัก ดวงตาสองคู่รีบหันไปมองซาชิกิวาราชิ ที่ตอนนี้กำลังเบะปากเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ
'ห้ามทะเลาะกันนะ..ไม่ให้ ทะเลาะกันแล้วนะ...'
"ไม่ทะเลาะแล้ว"
"ไม่ทะเลาะกันแล้ว"
ชิโนบุรีบขยับเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อช่วยปลอบ ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ใช้มือลูบหลังให้เจ้าภูตน้อยเบา ๆ กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งคู่ต้องมาช่วยกันปลอบซาชิกิวาราชิให้เลิกร้องไห้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องยากจนต้องใช้เวลากันไปไม่น้อยเลย
เวลาพักใหญ่ผ่านไปกว่าเสียงร้องไห้ในศาลเจ้าร้างจะเงียบลง ตอนนี้อัลฟ่าและชิโนบุนั่งลงไปกับพื้นอย่างไม่สนใจแล้วว่ามันจะเลอะหรือเปล่า ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน โดยมีซาชิกิวาราชินั่งอยู่บนตักของชิโนบุแล้วยืดขาออกไปพาดไว้บนตักของอัลฟ่า
"สรุปที่เธอหนีมาเพราะมีคนในบ้านทะเลาะกันใช่ไหม"
'อือ'
"งั้นตอนนี้กลับกันเถอะ ฉันไม่เห็นมีใครทะเลาะกันแล้วนะ พวกเขาคืนดีกันแล้ว"
'ข้าไม่อยากให้พวกเขาทะเลาะกัน'
ชิโนบุพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าซาชิกิวาราชิเป็นภูตที่รักความสงบ เจ้าตัวจะชอบอยู่ในบ้านที่ผู้คนรักกัน สามัคคีกลมเกลียว พูดจาดี ไม่พูดจาร้าย ไม่พูดป้ายสีกัน และที่สำคัญคือค่อนข้างอ่อนไหวกับการทะเลาะกันของคนในบ้านเป็นอย่างมาก
"แต่เธอต้องรู้ไว้ว่าเธอห้ามพวกเขาไม่ได้หรอก ทุก ๆ บ้านต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว"
คำพูดของอัลฟ่าทำทั้งซาชิกิวาราชิและชิโนบุต่างมองไปที่เจ้าตัวเป็นตาเดียว ซึ่งอัลฟ่าเองก็หันมาสบตากับชิโนบุครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองเด็กน้อยบนตักของเจ้าตัวแล้วดึงมือเล็ก ๆ นั่นมากุมไว้
'แต่ข้าไม่ชอบให้พวกเขาทะเลาะกัน'
"พวกเขาก็ไม่ชอบที่ต้องทะเลาะกัน ไม่มีใครชอบเรื่องแบบนี้หรอก"
'ถ้าไม่ชอบแล้วทะเลาะกันทำไม'
"เพราะว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้"
'ข้าไม่เข้าใจ'
"บางครั้งคนที่ทะเลาะกันก็ไม่เข้าใจ แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าถึงแม้จะทะเลาะกันบ้าง ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่รักกันนะ"
ชิโนบุที่นั่งฟังบทสนทนานั้นมาตั้งแต่ต้น เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยมองอัลฟ่าที่โน้มตัวเข้ามาคุยกับเด็กน้อยบนตักของตัวเองด้วยแววตาที่ทอดอ่อนลง นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอีกฝ่ายในมุมนี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเวลาได้อยู่กับเด็ก ๆ อัลฟ่าจะกลายเป็นคนที่อบอุ่นได้ขนาดนี้
"นี่ ฉันขอถามอะไรเธออย่างนะ"
'อือ'
"เธอชอบพวกเขาใช่ไหม"
'ชอบสิ'
"อยากกลับไปหาพวกเขาด้วยใช่ไหม"
'อือ ก็พวกเขาน่ะ น่ารักแล้วก็ใจดีมาก ๆ เลย...'
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ชิโนบุอย่างโล่งใจ ที่สุดท้ายซาชิกิวาราชิก็ยอมคล้อยตามให้กับความพยายามของตัวเอง ซึ่งชิโนบุเองก็เผลอส่งยิ้มจนตาหยีตอบกลับไปเหมือนกัน
'ใจดีเหมือนชิโนบุเลยล่ะ'
ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเลือนหายไปแล้วถูกแทนที่ด้วยหัวคิ้วที่เริ่มขมวดเข้า เมื่ออยู่ ๆ บทสนทนาก็เริ่มวกเข้ามาที่ตัวเอง
'เจ้ารู้ไหม ชิโนบุเป็นคนตั้งชื่อให้ข้าด้วยนะ ชื่อว่าฮิซาเมะ ที่ผ่านมาข้าไม่เคยมีชื่อมาก่อนเลย พอชิโนบุตั้งให้ข้าก็เลยชอบมาก ๆ ข้าว่ามันเป็นชื่อที่เพราะมากเลย เจ้าว่าไหม'
"อืม เพราะมากเลยล่ะ"
'ชิโนบุบอกว่า เพราะเจอข้าครั้งแรกในวันที่ฝนตกพอดีก็เลยตั้งชื่อนี้ให้ ข้าจำได้ว่าวันนั้นชิโนบุมาเล่นกับเจ้าหนูที่บ้าน ตอนนั้นยังตัวเล็กกว่าข้าอยู่เลย เป็นเจ้าเด็กตัวน้อยที่น่ารัก'
คำบอกเล่าที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าอมยิ้มออกมา ในขณะที่ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นจนแทบรวมเป็นเส้นเดียวกัน ใบหน้าขาวใสในตอนนี้ถูกแต่งแต้มด้วยสีอมชมพูน้อย ๆ เพราะรู้สึกอายที่โดนเอาเรื่องตอนเด็กมาเปิดเผย จึงรีบจับเด็กน้อยให้ลุกออกจากตักโดยที่ตัวเองก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วพูดตัดบทก่อนที่ซาชิกิวาราชิจะเล่าอะไรไปมากกว่านี้
"กลับกันเถอะ"
'แต่ข้า..ข้า ยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ...'
"ไว้ไปเตรียมใจระหว่างทางก็ได้"
'แต่ว่า...'
"ตอนนี้คนในบ้านเริ่มได้รับผลกระทบจากการหนีมาของเธอแล้วนะ"
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ภูตตัวน้อยก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ อารมณ์เย็น ๆ ในตอนที่นั่งคุยเล่นกับชิโนบุและอัลฟ่าเลือนหายไป แล้วถูกแทนที่ด้วยความเป็นห่วงผู้คนในบ้านหลังนั้นที่เธอหนีจากมา
ดวงตากลม ๆ ของเด็กน้อยเริ่มวาววับเพราะหยาดน้ำที่เอ่อคลอ แต่ก่อนที่มันจะไหลรินลงมาเป็นน้ำตา สัมผัสเบา ๆ ที่ลูบไปตามเส้นผมอย่างอ่อนโยนก็ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง
"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันกับชิโนบุจะไปส่งเธอเอง"
น้ำเสียงอบอุ่นของอัลฟ่าทำให้ซาชิกิวาราชิยกมือขึ้นมาขยี้ตาเบา ๆ เพื่อไล่น้ำตา รอยยิ้มอ่อนโยนที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าแล้วยื่นมือไปให้อัลฟ่าและชิโนบุจับไว้คนละข้าง
ดวงตากลมโตของภูตน้อยหันมองทั้งคู่อีกคนละที ก่อนใบหน้าน่ารักจะพยักรับแล้วส่งเสียงตอบกลับไป พร้อมด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นจนเต็มแก้ม
"เรากลับกันเถอะ"
'อือ'
tbc...


- คาไมทาจิ -
"แล้วนี่เราต้องซื้ออะไรกันบ้างเหรอ"
"ไม่รู้สิ"
"อ้าว"
"ก็ไปดู ๆ เอา อยากได้อะไรก็หยิบมาแล้วกัน"
คำตอบแบบปัด ๆ ที่ได้รับทำให้อัลฟ่าได้แต่หันไปเลิกคิ้วมองหน้าคนพูดที่ตอนนี้กำลังใช้ไม้ค่อย ๆ ดันภูตตัวหนึ่งหลบเข้าข้างทางอย่างระมัดระวัง เนื่องจากมันเผลอกลิ้งตัวออกมานอนขวางอยู่กลางทางเดิน
"แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าต้องหยิบอะไรบ้าง ฉันยังไม่เคยไปฮอกไกโดเลย"
"ก็..."
พูดได้แค่นั้นชิโนบุก็หยุดไป เมื่อดันให้เจ้าภูตตัวจิ๋วกลิ้งกลับเข้าข้างทางได้เป็นผลสำเร็จ กิ่งไม้ที่ใช้เมื่อครู่ถูกโยนทิ้งในพงหญ้าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับมาหาอัลฟ่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันอีกครั้ง
"ก็อะไร"
"ก็...มันหนาว"
"ตอนนี้ที่นี่ก็หนาวนะ"
"หมายถึงที่ฮอกไกโดมันค่อนข้างหนาวกว่าที่นี่สิ"
พูดจบชิโนบุก็ใช้มือฟาดแขนคนที่เริ่มติดนิสัยช่างแหย่ไปทีหนึ่งข้อหากวนประสาท หากแต่คนถูกฟาดกลับทำเพียงหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างพอใจ ที่แกล้งให้คนขี้โมโหลงไม้ลงมือได้
เป็นเพราะตอนนี้ที่โรงเรียนกำลังจะมีการจัดไปเข้าค่ายที่ฮอกไกโด ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุก็เลยต้องพากันออกมาซื้อของเพื่อไปจัดกระเป๋า ซึ่งความจริงแล้วจะให้คนที่บ้านจัดการก็ได้ แต่เพราะชิโนบุบอกว่าอยากออกมาเดินดูความเรียบร้อยแถว ๆ นี้พอดี อัลฟ่าก็เลยขอตามมาด้วย
"นายเอาเสื้อกันหนาวมาเยอะไหม"
"ก็พอตัวนะ"
"เสื้อหนา ๆ ล่ะ"
"เหมือนกัน"
"แล้วผ้าพันคอ?"
"ไม่มีแหะ"
"นี่ไง มีของที่ต้องซื้อแล้ว"
ระหว่างที่พูดไปดวงตาคู่สวยก็กวาดมองไปทางนั้นที ทางนี้ที เพื่อหาความผิดปกติที่อาจจะเกิดขึ้น ทางด้านอัลฟ่าที่แม้จะเห็นว่าคู่สนทนาไม่ได้หันมาสนใจตัวเองสักนิดก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร เพียงแค่เดินอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ และคอยระแวดระวังให้เจ้าตัวด้วยอีกที
"....."
ดวงตาคู่คมเหลือบมองคนที่เดินอยู่ข้างกันเป็นบางครั้ง ถ้าให้พูดกันตามตรงเขาก็ค่อนข้างแปลกใจกับนิสัยของชิโนบุอยู่เหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ มีเงินทอง คนรับใช้มากมายเพื่ออำนวยความสะดวกให้ตัวเอง แต่เจ้าตัวกลับไม่ค่อยจะสนใจเรื่องพวกนั้นสักเท่าไร
หากเป็นคนอื่นมีเรื่องแบบนี้คงสั่งให้คนที่บ้านจัดการไปแล้ว หรือไม่อย่างนั้นก็คงให้คนรถไปส่งเวลาจะไปไหนมาไหน ไม่ต้องมาลงแรงเดินเองให้ต้องลำบากแบบนี้
แล้วพอลองแกล้งท้วงไป คำตอบที่ได้ก็ทำให้เขายิ่งรู้สึกสนใจเจ้าตัวมากขึ้นกว่าเดิม
ชิโนบุบอกว่า...
'ฉันไม่อยากไปกวนคนอื่น แค่ต้องดูแลบ้านพวกเขาก็เหนื่อยกันมากพอแล้ว อะไรที่ทำเองได้ก็ทำ ๆ ไปเถอะไม่เสียหายอะไรหรอก ส่วนเรื่องรถ ที่ฉันไม่ใช้ก็เพราะชอบเดินมากกว่า เวลาได้เดินไปเรื่อย ๆ มองนั่น มองนี่ตามข้างทางมันผ่อนคลายจะตาย ถ้าไม่จำเป็นต้องรีบหรือมีเรื่องเร่งด่วนอะไรก็เดินเอาดีกว่า รถน่ะ เอาไว้ใช้กับทางที่มันไกล ๆ หรือเดินไม่ไหวเอาเถอะ'
และก็เพราะอย่างนั้น ตอนนี้พวกเราก็เลยต้องมาเดินกันอยู่สองคน เพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟ แล้วก็นั่งต่อไปยังห้างสรรพสินค้าที่จะไปเลือกซื้อของด้วยกัน
ซึ่ง...ความจริงมันก็ดีนะ แม้ทางจะไม่ใกล้แต่ก็ไม่ได้ไกลมาก การได้เดินไปเรื่อย ๆ แบบนี้ก็ไม่เลวร้ายอะไร
สายลมเอื่อย ๆ ที่พัดผ่านมา ทำให้รู้สึกเย็นจนขนลุกบ้างเป็นบางครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสร้างความรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างที่ชิโนบุบอก ระหว่างทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก บรรยากาศเงียบสงบเข้าโอบล้อมทั้งสองคนไว้ ถึงแม้จะไม่มีบทสนทนาใดแต่กลับไม่มีความอึดอัดเจือปนอยู่เลย
เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่มีใครรู้ที่บรรยากาศเงียบ ๆ ยังคงดำเนินไป ก่อนที่เสียงย่ำเท้าของคนสองคนจะถูกกลบด้วยเสียงของอัลฟ่าที่บังเอิญนึกถึงเรื่องที่ติดใจขึ้นมาได้พอดี
"ช่วงนี้แบล็กไม่อยู่บ่อยจังนะ"
พอได้เดินกันเงียบ ๆ สองคน อัลฟ่าก็เพิ่งนึกได้ว่าที่เป็นแบบนี้เพราะแบล็กไม่อยู่ ลองถ้ามีเจ้าตัวอยู่ด้วยในเวลานี้ ก็คงจะได้เดินคุยกันไปตลอดทางแล้ว
"โดนเรียกตัวไปช่วยน่ะ"
พูดแล้วชิโนบุก็นึกถึงแบล็กที่ระยะนี้มักจะถูกเรียกตัวไปช่วยเรื่องกำจัดภูตผีอยู่บ่อย ๆ ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนเจ้าตัวคงปฏิเสธไปแล้วเพราะไม่อยากทิ้งเขาไว้คนเดียว แต่คราวนี้เห็นบอกว่ามีอัลฟ่าอยู่ด้วยเลยไม่ต้องห่วงอะไรมาก ก็เลยตกปากรับคำไป
อีกอย่างคือ...
เหมือนแบล็กจะเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติก็เลยอยากออกไปตรวจสอบดู
เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้เริ่มมีภูตผีออกอาละวาดค่อนข้างบ่อย จะเรียกว่าเยอะกว่าปกติเกือบเท่าตัวเลยก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นที่สาขาไหนก็มีงานยุ่งกันจนล้นมือไปหมด เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณพ่อกับคุณแม่ก็เพิ่งโทรมาบอกด้วยเหมือนกันว่า ต้องเลื่อนกำหนดกลับออกไปอีกเพราะมีงานด่วน ในขณะที่ปู่ก็ยังคงหายตัวไปบ่อย ๆ ในช่วงนี้เหมือนเดิม
"เดี๋ยวเรา--"
โครม!
".....!"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงโครมครามดังขึ้น ทั้ง ๆ ที่แค่ข้ามถนนไปก็จะถึงสถานีรถไฟแล้ว หากแต่เสียงดังสนั่นจากทางด้านหลังก็ทำให้ทั้งเขาและชิโนบุต้องหันกลับไปมอง
ภาพที่เห็นคือจักรยานคันหนึ่งที่ล้มอยู่บนพื้น ใกล้ ๆ กันนั้นมีหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องของชิโนบุกำลังนั่งโอดครวญอยู่ ตามเนื้อตัวของอีกฝ่ายมีบาดแผลคล้ายถูกของมีคมบาดจนเลือดไหลซิบออกมาหลายรอย แม้แต่เสื้อผ้าเองก็ยังถูกกรีดขาดไปด้วยเหมือนกัน
"โอคาว่า--"
"ระวัง!"
เพราะรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้น อัลฟ่าจึงรีบดึงชิโนบุหลบออกมาจากทางลมที่กำลังจะพัดผ่าน ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นมาชั่วขณะ พร้อมกับจิตสังหารที่แผ่กระจายออกไปอย่างรุนแรง จนกระแสลมหมุนที่ยังไม่ทันก่อตัวได้อย่างสมบูรณ์ สลายหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เฮือก!
"....."
จิตสังหารที่แม้จะไม่ได้รับโดยตรงแต่เกิดขึ้นในระยะประชิด ทำให้ชิโนบุเผลอเกร็งตัวขึ้นฉับพลัน ไอความเย็นแล่นผ่านตามไขสันหลังลงไปถึงปลายนิ้ว จนต้องกำมือแน่นให้เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เพื่อเรียกสติกลับมาจากความรู้สึกเจ็บ
"อัลฟ่า..."
ดวงตาคู่นั้นเพียงหันกลับมาสบโดยไม่พูดอะไร แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้ชิโนบุรับรู้ได้...
แววตาเปลี่ยนไป
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป
กลิ่นอายก็เปลี่ยนไป
หรือว่าจะถูกกระตุ้น?
อาจเป็นเพราะตอนนี้แบล็กไม่อยู่ และตัวเขาเองก็ไม่ได้มีสัมผัสที่ดีขนาดอัลฟ่า การที่เจ้าตัวได้รับรู้และตื่นตัวว่ามีอันตรายก่อนใครเตือน เลยทำให้สัญชาตญาณดั่งเดิมในการป้องกันตัวหลุดออกมาชั่วขณะ
แบบนี้แย่นะ
เกิดวันไหนหลุดจนคุมไม่อยู่ขึ้นมาคงได้กลายเป็นเรื่องแน่ แม้จะยังไม่รู้ว่าเจ้าตัวเป็นอะไร แต่จากจิตสังหารที่ปล่อยออกมาอย่างรุนแรงจนทำให้ภูตสายลมไม่อาจรวมตัวเป็นลมหมุนได้เมื่อกี้ ก็สัมผัสได้แล้วว่าต้องไม่ธรรมดา
"....."
ดวงตาสองคู่ยังคงสบกันนิ่งท่ามกลางความเงียบเมื่อไม่มีใครคิดจะพูดอะไร ก่อนที่ชิโนบุจะยกมือขึ้นตบลงไปบนต้นแขนของอีกฝ่ายเบา ๆ เหมือนที่เคยทำกับแบล็ก...
ในตอนที่แบล็กเคยเกือบคลั่งจนแทบหลุดควบคุมเมื่อในอดีต
"ไม่เป็นไร ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ทั้งฉันทั้งนายพวกเราปลอดภัย"
เพียงสัมผัสเบา ๆ ที่ต้นแขนก็เรียกสติของอัลฟ่าให้กลับคืนมา ยิ่งได้ยินประโยคที่ดังขึ้น จิตสังหารรุนแรงที่เผลอปล่อยออกไปโดยไม่รู้ตัวก็สลายหายไปในทันที
บรรยากาศรอบตัวที่กลับเป็นปกติทำให้ชิโนบุลอบถอนหายใจเบา ๆ ยิ่งเห็นว่าแววตาของเจ้าตัวกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ยิ่งใจชื้นขึ้น แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อก็ต้องหันไปมองทางด้านหลังซะก่อน เมื่อได้ยินเสียงโอดครวญดังแว่วมา
"โอคาว่า"
"อ้าว ชีจัง"
คนถูกเรียกร้องทักกลับไปด้วยความแปลกใจ โอคาว่าเงยหน้าขึ้นมองคนสองคนที่รีบวิ่งเข้ามาช่วยตัวเองแล้วก็ได้แต่พูดขอบคุณด้วยรอยยิ้ม เด็กหนุ่มลุกขึ้นตามการช่วยเหลือ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เมื่อได้ยินน้ำเสียงดุ ๆ จากเพื่อนร่วมห้องที่ชอบทำเป็นโหดอยู่เสมอ ทั้งที่ความจริงแล้วใจดียิ่งกว่าอะไร
"เลิกเรียกชีจังที"
"แบล็กยังเรียกโนบุจังได้เลย"
"เว้นหมอนั่นไว้สักคน ขอคนอื่นยังเรียกฉันว่าอาคาวะแบบปกติเถอะ"
"งั้นก็ซ้ำกับแบล็กสิ หมอนั่นก็คนจากอาคาวะเหมือนนายนะ"
"งั้นเรียกชิโนบุก็ได้"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นโอคาว่าก็ยิ่งหัวเราะออกมาดังขึ้น แม้แต่อัลฟ่าเองก็ยังแอบอมยิ้มให้กับสีหน้าปุเลี่ยน ๆ ที่เห็น หากแต่ชิโนบุไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของทั้งคู่ ดวงตากลม ๆ กวาดตามองทั่วทั้งตัวของเพื่อนร่วมห้องอย่างสำรวจ ก่อนจะถามออกมาอย่างค่อนข้างเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าจนตอนนี้อีกฝ่ายก็ยังใช้มือคลึง ๆ อยู่ที่สะโพกเหมือนเดิม
"เป็นไงบ้าง"
"ก็เจ็บสะโพกแหละ เมื่อกี้ฉันล้มกระแทกไปแรงอยู่เหมือนกัน"
พูดไปโอคาว่าก็ปัดเนื้อปัดตัวไป แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าตามแขนและมือของตัวเองมีรอยแผลเลือดซิบอยู่หลายรอย แม้แต่เสื้อก็ยังขาดเหมือนโดนของมีคมกรีด
"นี่ฉันไปได้แผลพวกนี้มายังไงล่ะเนี่ย"
ระหว่างที่โอคาว่ากำลังงงกับบาดแผลบนร่างกาย ชิโนบุและอัลฟ่าเองก็หันมามองหน้ากันอย่างรู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของภูตลม คาไมทาจิ แน่นอน
เจ้าลมหมุนย่อม ๆ นี่มีนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้ บางครั้งก็หายเงียบไปไม่ปรากฏตัว แต่บางครั้งพอนึกอยากจะก่อเรื่องก็ออกมาไล่ฟันคนไม่เลือกหน้า โดยจะปรากฏตัวในรูปลักษณ์ของลมหมุนขนาดย่อมพัดผ่านตัวคนไป หากแต่ภายในอึดใจสั้น ๆ กลับสร้างบาดแผลมากมายไว้จนคนถูกทำร้ายก็ไม่ทันรู้สึกตัว
คาไมทาจิหรือเจ้าภูตลมนี่จะประกอบไปด้วยภูตสามตนที่มีรูปลักษณ์คล้ายตัวเพียงพอน แต่ละตัวก็จะทำหน้าที่แตกต่างกันไป ซึ่งตัวที่ทำให้ชิโนบุไม่ชอบใจที่สุดก็คือตัวที่รับหน้าที่สร้างบาดแผลนี่แหละ เพราะบางครั้งมันก็ลงมือเกินเหตุจนคนถูกแกล้งบาดเจ็บหนักเป็นอันตรายถึงชีวิตเลยก็มี
โชคดีที่เมื่อครู่จิตสังหารของอัลฟ่ารุนแรงมากจนพวกมันไม่กล้าก่อตัวขึ้นมาโจมตีพวกเรา แต่กลับหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่อย่างนั้นตัวเขาเองก็ไม่รู้จะรับมือกับคาไมทาจิยังไงเหมือนกัน
"ลมเมื่อกี้คงหอบเอาเศษแก้วเศษทรายมาด้วย นายก็เลยโดนมันบาดเอา"
ประโยคที่ถูกพูดขึ้นโดยอัลฟ่าทำให้โอคาว่าหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยโดยไม่มีท่าทีติดใจสงสัยอะไร
"คงงั้นแหละมั้ง แต่ลมเมื่อกี้แรงมากจริง ๆ นะ ทำเอาฉันกับจักรยานล้มได้เนี่ย ยังกับพายุเลย"
ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุเพียงแค่พยักหน้ารับกับคำบ่นนั้น ทั้งสามคนคุยอะไรกันอีกเล็กน้อยก่อนจะต่างคนต่างแยกย้ายไปทำธุระของตัวเองต่อ
หลังจากมองส่งเพื่อนร่วมห้องปั่นจักรยานไปจนลับสายตา ชิโนบุก็ถอนหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่ง ทั้งยังขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียว
"ช่วงนี้พวกภูตผีอาละวาดหนักข้อขึ้นจริง ๆ"
อัลฟ่าไม่มีความเห็นอะไรกับเรื่องนี้ เลยทำเพียงรับฟังเงียบ ๆ ขณะที่ในหัวก็เริ่มย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขายังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ เหมือนอยู่ ๆ ภายในร่างกายก็มีบางอย่างที่แปลกไป รู้สึกได้ถึงเลือดที่กำลังเดือดพล่านอยู่ข้างใน รู้สึกได้...
แต่...ก็แค่รู้สึกได้ เหมือนอย่างที่แบล็กเคยพูดไว้
'แค่รู้สึกได้อย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ'
'นายหมายความว่ายังไง'
'นายอาจจะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ อาจจะรู้สึกได้ว่ามีอันตราย สัญชาตญาณอาจจะดีกว่าคนทั่วไป แต่แค่นั้นมันไม่พอหรอกนะ จำไว้ว่าตอนนี้นายมองเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น ก็เท่ากับว่านายถูกดึงเข้ามาอยู่ในโลกใบเดียวกับฉันและโนบุจังแล้ว'
'.....'
'นายคงได้เห็นในหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมาว่ามันอันตรายขนาดไหน และเพราะมันอันตราย ฉันจะขอย้อนไปที่ประโยคแรกอีกครั้งว่า...แค่รู้สึกได้อย่างเดียวมันไม่พอ'
บทสนทนาในครั้งนั้นอัลฟ่ายังจำได้ดี และแน่นอนว่าเขาก็ยังจำสิ่งที่แบล็กย้ำได้ขึ้นใจอีกเหมือนกัน
'นอกจากความรู้สึกไวและรู้เรื่องพวกนี้อย่างดีแล้ว อีกสิ่งที่สำคัญมาก ๆ ก็คือนายจะต้องเก่ง…เก่งขึ้นเรื่อย ๆ เก่งขึ้นไปในทุก ๆ วัน เก่งมากพอที่จะปกป้องตัวเองได้ เก่งกว่าใครจนสามารถปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเองได้'
'ปกป้องสิ่งสำคัญเหรอ...'
'ใช่...รู้ไหมว่าการมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องนี่แหละ คือเคล็ดลับความเก่งเลยล่ะ'
เคล็ดลับความเก่ง...งั้นเหรอ?
"อัลฟ่า"
"....."
"อัลฟ่า"
"....."
"อวี้อันฉี!"
".....!"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้อัลฟ่าหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เหลือบตากลับมามองเจ้าของเสียงก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วมองกลับมาด้วยท่าทางเป็นกังวล
"เหม่ออะไรของนายน่ะ"
"เปล่า"
คำตอบที่ได้รับยิ่งทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ด้วยไม่รู้ว่านี่เป็นอาการแปลก ๆ ที่เกิดจากผลข้างเคียงของเหตุการณ์เมื่อครู่นี้หรือเปล่า ดวงตากลม ๆ ยังคงมองสำรวจท่าทางของคนตรงหน้าด้วยความคาใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องเก็บความสงสัยไว้ในใจ เพราะการจะเอาเรื่องพวกนี้มาพูดกลางถนนก็คงไม่ดีสักเท่าไร
กลับถึงบ้านเมื่อไร ต้องบอกให้แบล็กสอนเรื่องควบคุมสัญชาตญาณในตัวก่อนเรื่องอื่นซะแล้วล่ะมั้ง
"จะข้ามถนนกันแล้วนะ ตั้งสติหน่อย"
"อา โทษที"
อัลฟ่าตอบไปง่าย ๆ แค่นั้น ซึ่งชิโนบุก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่ค่อยวางใจสักเท่าไรว่าคนที่เหม่อลอยจนแทบไม่รับรู้อะไรเมื่อครู่จะเรียกสติกลับมาได้แล้วจริง ๆ สุดท้ายก็เลยตัดสินใจจับแขนไว้แล้วลากให้เดินตามไปด้วยกัน
อัลฟ่าก้มลงมองมือที่จับแขนตัวเองไว้ ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองชิโนบุที่ตอนนี้กำลังเดินนำอยู่ข้างหน้า มุมปากทั้งสองข้างเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จู่ ๆ คำพูดที่เคยคุยกับแบล็กจะย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง
สิ่งสำคัญที่ต้องปกป้อง
สำหรับแบล็กก็คงเป็นชิโนบุสินะ
แล้วสำหรับตัวเขาล่ะ?
"อัลฟ่า"
"หืม?"
เสียงเรียกที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นทำให้อัลฟ่าเลื่อนสายตากลับมามอง พอเห็นแววตาที่มีความเป็นห่วงฉายชัดจนปิดไม่มิดที่มองมา เขาก็ทำได้แค่เลิกคิ้วกลับไปอย่างแปลกใจ ก่อนที่หลังจากนั้นมุมปากจะยิ่งยกสูงเป็นรอยยิ้มที่กว้างขึ้น แล้วพยักหน้ารับเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"ถึงฉันจะไม่เก่งเท่าแบล็ก แต่ถ้านายมีอะไรก็บอกฉันได้นะ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียวล่ะ เข้าใจไหม"
"อืม เข้าใจแล้ว"
สิ่งสำคัญที่ว่านั่น บางที...
ลองเริ่มหาจากอะไรใกล้ ๆ ตัว ก็ดูจะไม่เสียหายนะ
tbc...


- นูราริเฮียง -
"ชิโนบุ แบล็ก มาอยู่ด้วยกันไหม"
คำชวนที่ได้รับทำให้เจ้าของชื่อทั้งสองคนที่กำลังกวาดมองไปรอบห้อง เลื่อนสายตากลับมายังเจ้าของเสียงในทันที แบล็กส่งยิ้มไปให้บาง ๆ ขณะที่ชิโนบุกระพริบตาปริบ ๆ อยู่ 2-3 ครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะตอบกลับไปโดยไม่จำเป็นต้องหันมาปรึกษากันเลยแม้แต่น้อย
"อือ"
"เอาสิ พวกฉันอยู่ด้วย"
คำตอบรับที่ได้มาจากชิโนบุและแบล็กทำให้คิระชิมะส่งยิ้มกว้างจนตาหยีกลับไป ก่อนจะหันไปสะกิดเพื่อนข้าง ๆ แล้วพากันลุกมาหาแบล็กและชิโนบุทันที
เด็กหนุ่มสี่คนนั่งจับกลุ่มกันอยู่ที่หลังห้องตรงโต๊ะของแบล็กและชิโนบุ ในขณะที่ภายในห้องก็ยังคงเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงพูดคุยชักชวนเข้ากลุ่มของนักเรียนคนอื่น เนื่องจากวิชานี้อาจารย์สั่งให้จับกลุ่มกันสี่คนเพื่อทำงานที่ได้รับมอบหมาย ดวงตาสี่คู่หันมองกันไปมาก่อนที่ต่างคนจะส่งยิ้มให้กันอย่างโล่งใจ เพราะพวกเขาทั้งหมดก็ถือว่าค่อนข้างคุ้นเคยกันดี ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรในการทำงาน
แน่นอนว่าแบล็ก ชิโนบุ และคิระชิมะ สามคนนี้เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว ส่วนสมาชิกอีกคนในกลุ่มอย่างฮารุอิ นี่ก็ถือเป็นเพื่อนร่วมห้อง 1 ใน 4 คน ที่ชิโนบุคุยด้วยมากที่สุด แถมเจ้าตัวยังเป็นเพื่อนสนิทกับคิระชิมะด้วย
"งานนี้ส่วนใหญ่ต้องทำด้วยกัน แบ่งไปทำแยกไม่ได้ด้วยสิ"
คำพูดของฮารุอิทำให้อีกสามคนที่เหลือพยักหน้ารับ ก่อนจะพากันหันไปมองหน้าคิระชิมะที่ตอนนี้เจ้าตัวกำลังเคาะปากกาเล่นกับโต๊ะเบา ๆ
"ก็คงต้องรวมตัวกันทำตอนวันหยุดล่ะนะ เพราะมันต้องส่งสัปดาห์หน้า"
"งั้นเอาเป็นบ้านฉันไหม อยู่ระหว่างบ้านพวกนายสามคนพอดีเลยด้วย"
ข้อเสนอของฮารุอิได้รับการเห็นด้วยจากอีกสามคนอย่างไม่มีข้อคัดค้านใด ๆ ก่อนที่คิระชิมะจะเป็นคนสรุปเป็นครั้งสุดท้าย แล้วแยกย้ายกันกลับเข้าที่เพื่อเตรียมตัวสำหรับวิชาต่อไป
"งั้นเอาเป็นว่า เสาร์นี้พวกเราไปบ้านของฮารุกัน"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"สวัสดี"
คำทักทายจากคนที่เพิ่งเคยได้คุยกันเป็นครั้งแรกทำให้ฮารุอิชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างกระพริบปริบ ขณะมองคนตรงหน้าสลับกับอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความแปลกใจ
"โทษทีนะที่ฉันต้องติดสอยห้อยตามมาด้วย"
ประโยคที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้คราวนี้ฮารุอิที่กำลังมึนงงได้สติกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์สักที เจ้าตัวเลยรีบเปิดประตูบ้านให้กว้างขึ้นแล้วส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
"ไม่เป็นไร ๆ เข้ามากันได้เลย โทษทีที่เมื่อกี้ฉันเงียบใส่ ฉันแค่ตกใจเพราะเพิ่งเคยคุยกับนายเป็นครั้งแรกน่ะ"
อันที่จริงฮารุอิก็เคยเห็นอัลฟ่าอยู่บ่อย ๆ เวลาเจ้าตัวมารอแบล็กกับชิโนบุที่หน้าห้อง แต่นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาได้คุยด้วยก็เลยออกจะทำตัวไม่ถูกไปสักนิด เพราะที่ผ่านมาเราจะทำเพียงส่งยิ้มทักทายเวลาเห็นหน้ากันเฉย ๆ
"ไคมาถึงก่อนพวกนายสักพักแล้วล่ะ"
ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้ทั้งสามพยักหน้ารับเบา ๆ อัลฟ่าที่ได้เข้ามาเป็นคนแรกหยุดรอชิโนบุและแบล็กเพื่อจะเดินไปพร้อมกัน โดยที่ระหว่างนั้นก็กวาดตามองภายในอาณาเขตบ้านของตระกูลฮารุอิ ที่ไม่ได้กว้างขวางเท่ากับบ้านของอาคาวะหรือคิระชิมะ แต่ก็ถือได้ว่าใหญ่โตพอสมควร
ทางด้านชิโนบุที่เดินพ้นประตูมาแล้วก็กำลังจะเดินตามฮารุอิเข้าไปข้างในเหมือนกัน แต่แล้วก็ต้องชะงักแล้วตวัดตาไปมองเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงสะกิดเบา ๆ จากแบล็กที่ตามมายืนอยู่ข้าง ๆ
แม้จะไม่มีคำพูดใด แต่เพียงแค่เห็นสายตาที่ส่งมาชิโนบุก็เข้าใจได้ทันทีว่าเจ้าตัวคงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดเข้าเล็กน้อย เพราะไม่คาดคิดว่าแค่การมาทำงานบ้านเพื่อน จะทำให้บังเอิญเจอกับเรื่องพวกนี้เข้าอย่างไม่ตั้งใจ
เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะหันไปหาอัลฟ่าเพื่อส่งสัญญาณให้รู้กัน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังมองขึ้นไปที่หน้าต่างบานหนึ่งด้วยสีหน้าแปลก ๆ
"อัลฟ่า?"
ชิโนบุอาศัยจังหวะที่ฮารุอิเดินนำไปโดยไม่หันมามองข้างหลัง สะกิดเรียกเจ้าตัวแล้วถามขึ้นเบา ๆ
"มีอะไรหรือเปล่า"
"ฉันรู้สึกแปลก ๆ กับตรงนั้น"
พูดจบก็พยักเพยิดหน้าไปทางหน้าต่างบานนั้นพร้อมทั้งขมวดคิ้ว ในขณะที่ชิโนบุเองก็เลื่อนสายตาตามไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอะไร แตกต่างจากแบล็กที่ขยับเข้ามาใกล้ทั้งคู่แล้วพูดขึ้นมาเบา ๆ ให้ได้ยินกันเพียงสามคน
"นั่นน่ะ ที่เดียวกับที่ฉันรู้สึกเลย"
คำพูดของแบล็กทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ดวงตาเหลือบไปมองทางหน้าต่างบานนั้นอีกครั้งอย่างตั้งใจ ก่อนจะไหวตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของอะไรบางอย่างที่บางเบามากจนแทบจะไม่รู้สึก
"อะไรกันล่ะนั่น"
"ไม่รู้สิ"
"ว่าแต่นายไปรู้สึกเหมือนกันกับแบล็กได้ยังไงล่ะเนี่ย"
"อันนี้ก็ไม่รู้อีกเหมือนกัน"
"สัญชาตญาณเหมือนกันล่ะมั้ง"
คำตอบของแบล็กที่ดังแทรกบทสนทนาขึ้นมา ทำให้ชิโนบุเบะปากลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ตามฮารุอิไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทิ้งห่างไปพอสมควรแล้ว
โดยที่...
ก่อนไปก็ไม่ลืมทิ้งท้ายไว้ให้อีกสองหนุ่มพากันหลุดขำออกมาเบา ๆ
"เกลียดสัญชาตญาณของพวกนายจริง ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"โอ้ยยยยย...ฉันไม่ไหวแล้ว"
เสียงร้องโหยหวนของคิระชิมะทำให้อีกสามคนที่เหลือเองก็พากันปล่อยมือออกจากงานที่กำลังทำเหมือนกัน เด็กหนุ่มสี่คนทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้นอย่างหมดสภาพ โดยที่รอบตัวของแต่ละคนก็มีกองกระดาษและอุปกรณ์ต่าง ๆ กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด
ตั้งแต่มาถึงบ้านของฮารุอิ ทั้งสี่คนก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างจริงจัง จนนี่ผ่านมาครึ่งค่อนวันแล้วถึงเพิ่งจะหยุดพัก ก็เลยทำให้ล้ากันไปหมดแบบนี้
ซึ่งระหว่างนั้น ก็จะมีอัลฟ่าค่อยเข้ามาช่วยบ้างเป็นบางครั้ง แต่ดูเหมือนว่ามันก็จะไม่ได้ทำให้งานมากมายมหาศาลนี่ลดลงไปสักเท่าไร
"มีอะไรให้ฉันช่วยอีกไหม"
เห็นแต่ละคนนอนแผ่จนหมดสภาพไม่เว้นแม้แต่แบล็กและชิโนบุ อัลฟ่าก็วางหนังสือการ์ตูนที่ยืมของฮารุอิมาอ่านฆ่าเวลาลง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ชิโนบุแล้วใช้นิ้วจิ้มแก้มเจ้าตัวเบา ๆ ซึ่งคนโดนจิ้มแก้มก็ทำเพียงถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรงเท่านั้น ทั้งที่ถ้าเป็นเวลาปกติคงมองตาขวางกลับมาแล้ว
"ไม่เป็นไร นายช่วยพวกเรามาเยอะแล้ว"
ตอบไปฮารุอิก็ยืดแขน ยืดขาเพราะความปวดเมื่อยไป ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นมานั่งบิดตัวอีกทีแล้วลุกขึ้นยืน
"เดี๋ยวฉันไปหาเสบียงมาเพิ่มพลังให้นะ"
"งั้นฉันไปเป็นเพื่อนแล้วกัน"
คำอาสาของอัลฟ่าได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาจากฮารุอิ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องเพื่อลงไปหาเสบียงในครัวที่ชั้นล่างด้วยกัน
ใช้เวลาไม่นานในอ้อมแขนของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยขนมที่คุณนายฮารุอิผู้ใจดีให้มา ซึ่งตอนแรกมันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้ด้วยซ้ำ จนเด็กสองคนต้องช่วยกันบอกให้พอก่อนแล้วรีบขอตัวออกมาจากในครัวทันที
ระหว่างที่กำลังจะเดินกลับห้องกันนั้น จู่ ๆ ก็มีใครบางคนเดินสวนมาให้ทั้งคู่ต้องหยุดฝีเท้าของตัวเองไว้
"อ้าวปู่ จะไปไหนล่ะครับ"
ฮารุอิเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าปู่ของตัวเองกำลังจะเดินสวนไป ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ส่งยิ้มไปให้พร้อมกับ...ความสงสัยที่ผุดขึ้นมา
เขาจำได้ว่าตอนมาถึงก็ได้เจอกับคุณปู่ของฮารุอิไปแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งความรู้สึกตอนนั้นมันไม่เหมือนกันกับตอนนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่แปลกไป แต่ว่า...
แปลก...แปลกไปจริง ๆ
ยิ่งคิดได้แบบนั้นหัวคิ้วของอัลฟ่าก็ยิ่งขมวดเข้า ซึ่งท่าทางนั้นคงไปเข้าตาคุณปู่ของฮารุอิพอดี ท่านจึงหันมาส่งยิ้มให้...
เป็นยิ้มที่ทำให้อัลฟ่ายิ่งมั่นใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ
"ปู่ว่าจะไปเดินเล่นในสวนสักหน่อย"
"งั้นเดินดี ๆ นะปู่"
เสียงหัวเราะที่ดังไล่หลังมาทำให้อัลฟ่ายิ่งมั่นใจว่านั่นไม่ใช่คุณปู่ของฮารุอิ...ไม่ใช่อย่างแน่นอน
"งั้นเราเองก็รีบกลับห้องกันเถอะ"
คำชวนนั้นทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับแล้วรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพราะตอนนี้เขาเองก็อยากเอาเรื่องนี้ไปคุยกับแบล็กและชิโนบุมาก ๆ เหมือนกัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อ๋อ ฉันรู้แล้วล่ะ"
"รู้แล้ว?"
"อืม เห็นตั้งแต่ตอนเข้ามาแล้ว"
คำตอบของแบล็กทำให้อัลฟ่าได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
อาการตื่นตระหนกก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมด เหลือไว้แต่ความเฟลเล็ก ๆ ให้ได้แต่แอบถอนหายใจ แล้วกระซิบถามกลับไปเสียงเบา เมื่อเห็นว่าฮารุอิ คิระชิมะ และชิโนบุก็กำลังนั่งคุยเล่นกันอยู่ แม้สามคนนั้นจะไม่ได้หันมาสนใจพวกเขาแต่ระวังตัวไว้ก็ไม่เสียหาย เพราะพื้นที่ภายในห้องมีจำกัด พวกเขาทั้งสองกลุ่มจึงนั่งอยู่ไม่ไกลกันมาก
"งั้นพวกเราก็ไม่ต้องทำอะไรใช่ไหม"
"อืม ไม่ต้องทำอะไรหรอก พวกนูราริเฮียงน่ะ เดี๋ยวเบื่อเมื่อไรก็ออกไปเอง"
สีหน้างง ๆ ของอัลฟ่าเพราะได้ยินชื่อที่ไม่รู้จักทำให้แบล็กหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะตักขนมในมือเข้าปากแล้วพูดขึ้นพร้อมกับใช้ช้อนชี้ไปทางอัลฟ่าด้วย
"หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า เทพอาคันตุกะ"
"เทพอาคันตุกะ?"
"ใช่ เขามักจะแวะไปตามบ้านของผู้คน อาจจะมีแอบขโมยของกินบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ไม่เป็นอันตรายหรอก"
พอได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็พยักหน้ารับเบา ๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะไพล่ถามต่อไปถึงเรื่องที่ตัวเองได้เจอมาด้วยความสงสัย
"แล้วที่ฉันเห็นเขาเป็นคุณปู่นั่นล่ะ"
"นั่นคือภาพมายาไว้แปลงเป็นคนในบ้าน เพื่อที่เวลาแอบหยิบอะไรแล้วใครมาเจอเข้าจะได้ไม่สงสัยไง"
"อ๋อ"
"ก็อย่างที่ฉันบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง นูราริเฮียงอาจขโมยของกินบ้างแต่ไม่ทำร้ายมนุษย์"
อัลฟ่าพยักหน้ารับอีกครั้งก่อนจะงับเอาขนมที่แบล็กตักมาป้อนให้เข้าปากไป เจ้าตัวเคี้ยว ๆ อยู่อีก 2-3 ทีก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายลง
"งั้นสรุปว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ กับบ้านหลังนี้ก็คือนูราริเฮียงเองสินะ"
"สัญชาตญาณดีนะ แต่คงต้องลับให้คมอีกหน่อยแหะ"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาเหมือนไม่ได้กำลังคุยเรื่องเดียวกัน ทำให้อัลฟ่าได้แต่เลิกคิ้วขึ้นอย่างงง ๆ ซึ่งแบล็กเองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากตักขนมอีกคำเข้าปาก แล้วพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม
ที่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ามันแฝงไว้ด้วยความภูมิใจนิด ๆ
"สัญชาตญาณนายถือว่าใช้ได้แล้ว ที่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในบ้านนี้ แต่ว่ามันยังแยกแยะได้ไม่ดีพอเท่านั้นเอง"
"หมายถึงอะไร"
"ลองนึกดูดี ๆ สิว่าคุณปู่นูราริเฮียงที่นายเจอกับสิ่งที่ทำให้นายรู้สึกแปลก ๆ มันเป็นกลิ่นอายเดียวกันไหม"
คำถามนั้นทำให้อัลฟ่าเริ่มมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อลองนึกย้อนไปแล้วรู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนกัน แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรกลับไปก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ทำให้ความเย็นแล่นพล่านไปตามไขสันหลังจนขนคอลุกชัน ในขณะที่แบล็กก็สะบัดหน้าฉับไปยังทิศทางหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
"สิ่งที่ทำให้นายรู้สึกแปลก ๆ พร้อมฉันเมื่อเช้าน่ะ...เจ้านั่นต่างหาก"
สิ้นคำนั้นแบล็กก็ลุกพรวดขึ้นจนอีกสามคนที่คุยกันอยู่หันมามองเป็นตาเดียว อัลฟ่าเห็นว่าคิระชิมะและฮารุอิมองมาด้วยความแปลกใจ ในขณะที่ชิโนบุกลับมีท่าทีสงบนิ่งเหมือนกับรู้อยู่แล้ว
ซึ่งพอสังเกตดี ๆ ก็จะเห็นว่าในมือของเจ้าตัวที่เท้าพื้นอยู่ มีชิคิงามิเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงชิโนบุยกปลายนิ้วขึ้นเล็กน้อย มันก็หลุดออกจากมือของเจ้าตัว แล้วค่อย ๆ ขยับตัวคืบคลานเข้าปกคลุมไปตามส่วนต่าง ๆ ของห้องโดยที่คิระชิมะและฮารุอิไม่รู้ตัว
และก่อนที่มันจะขยายตัวมาถึงประตู แบล็กก็หันไปพูดกับทั้งสามคนด้วยรอยยิ้มทะเล้นเหมือนเดิม
"เดี๋ยวฉันกลับอัลฟ่าขอไปโทรศัพท์แป๊บนะ"
พูดจบเจ้าตัวก็หันมาพยักหน้าให้อัลฟ่าเบา ๆ เป็นเชิงเรียก ซึ่งคนโดนเรียกก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตามออกไปทันทีแม้ยังไม่เข้าใจอะไรเลยก็ตาม
ครืด!
ทันทีที่ประตูปิดลง อัลฟ่าก็เห็นว่าชิคิงามิของชิโนบุขยายตัวมาถึงประตู แล้วครอบคลุมทั้งห้องนั้นไว้จนหมดพอดี
"ดีนะที่พานายออกมาทัน"
"หา?"
"ก็ตอนเปิดปิดประตู ขืนเผลอไปทำชิคิงามิของโนบุจังขาดจนต้องเริ่มใหม่ มีหวังกลับไปได้โดนบ่นจนหูชากันแน่ ๆ"
แม้คำพูดนั้นจะเคล้ามาด้วยเสียงกลั้วหัวเราะเหมือนอย่างปกติ หากแต่บรรยากาศที่แผ่ออกมากลับทำให้อัลฟ่ารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป...นี่ไม่ใช่แบล็กคนเดิม
"ไปกันเถอะ"
"แล้วชิโนบุล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ"
แม้จะรู้สึกได้ถึงความแปลกไปของแบล็ก แต่อัลฟ่าก็อดถามถึงใครอีกคนที่ยังอยู่ในห้องกับคิระชิมะและฮารุอิไม่ได้
"ไม่มาหรอก โนบุจังต้องอยู่ดูความเรียบร้อยที่นี่ไม่ให้มีอะไรมายุ่งกับคนในบ้าน"
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าแบล็กหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมกับกลิ่นอายแปลกประหลาดรอบตัวที่ดูจะเบาบางลงทุกครั้งเมื่อพูดถึงชิโนบุ
"ที่สำคัญเจ้านี่เป็นพวกยุ่งยากทำให้จัดการค่อนข้างลำบาก โนบุจังก็เลยต้องยอมให้ใช้วิธีของฉัน"
"วิธีของนาย?"
"ใช่"
สิ้นคำยืนยันนั้น อัลฟ่าไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า แต่เขาสังเกตเห็นไอดำจาง ๆ แผ่กระจายออกมาจากทั่วทั้งตัวของแบล็ก และมันก็ทำให้กลิ่นอายแปลก ๆ ของเจ้าตัวกลับมาเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง
"โนบุจังไม่ค่อยชอบวิธีของฉันเท่าไร นี่เลยเป็นเหตุผลหลักที่เจ้าตัวไม่ตามมาด้วย เพราะว่า..."
พูดไปแบล็กก็อมยิ้มขำไป หากแต่ประกายในดวงตาคู่นั้นกลับดุดันจนอัลฟ่ายังเผลอผงะตัวถอยหลังไปอย่างตกใจ แบล็กในตอนนี้ไม่เหมือนเวลาปกติที่อยู่กับชิโนบุเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ราวกับจะเรืองแสงได้ ดูน่ากลัว...
ราวกับไม่ใช่คน
อัลฟ่าเพิ่งเคยสัมผัสกับคำว่าจิตสังหารตรง ๆ เป็นครั้งแรก มันอึดอัดและกดดันจนรู้สึกได้เลยว่าเลือดในกายกำลังร้อนระอุไปหมด เหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมาตามข้างขมับ ก่อนที่มันจะไหลลงถึงปลายคางเมื่อเห็นว่ามุมปากของคนตรงหน้ากำลังยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม...แสยะ
"...มันค่อนข้างจะ 'เลอะ' น่ะ"
tbc...


- สัญชาตญาณ -
"สรุปนี่มันยังไงกัน"
ชิโนบุหันไปถามแบล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลังจากวางผ้าขนหนูชุบน้ำลงบนหน้าผากของอัลฟ่าเรียบร้อยแล้ว
เมื่อช่วงบ่ายหลังจากที่ปล่อยให้อีกฝ่ายตามแบล็กไปจัดการกับปีศาจที่แอบซ่อนตัวอยู่ในบ้านของฮารุอิ หลังจากกลับมาเจ้าตัวก็มีท่าทีแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ดูเหม่อ ๆ ไม่ค่อยมีสมาธิ ตอนกลับมาถึงบ้านก็ขอแยกตัวเข้าไปอยู่ในห้องคนเดียวด้วย พอลองถามดูก็บอกว่าปวดหัว ขอไปพักก่อน ทั้งเขาและแบล็กเห็นเจ้าตัวอาการไม่ค่อยดีก็เลยไม่ได้รั้งไว้
จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น อายาเมะก็เดินมาบอกว่าไปยืนเรียกที่หน้าห้องแล้วแต่อัลฟ่าไม่ตอบ พอเขาเป็นคนไปดูเองถึงได้รู้ว่าเจ้าตัวมีไข้สูงมาก แล้วก็นอนหลับ ตัวร้อน ไม่ได้สติอยู่ในห้องคนเดียว
"ตอบมา"
"ไม่รู้สิ"
สายตาขวาง ๆ ที่ได้รับกลับมาทำให้แบล็กได้แต่ยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ ดวงตาเรียวคมเหลือบมองไปทางอัลฟ่าครั้งหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจพร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจังขึ้น
"คิดว่าน่าจะเป็นเพราะได้เห็นวิธีของฉันแล้วสัญชาตญาณในตัวถูกปลุกขึ้นมา"
"ยังไงนะ"
คำตอบของแบล็กทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่แบล็กกลับไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่มเติม ดวงตาที่ยิ่งคมดุขึ้นเวลาจริงจัง เหลือบมองไปทางอัลฟ่าที่กำลังนอนหลับสนิทเพราะพิษไข้ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบเข้ากับชิโนบุอีกครั้ง แล้วพยักเพยิดหน้าไปทางประตูเป็นเชิงบอกให้ออกไปคุยกันข้างนอก
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"สรุปว่ามันยังไง"
"โนบุจังอ่านเรื่องของตระกูลอวี้ไปถึงไหนแล้ว"
"อย่าเปลี่ยนเรื่อง"
"เรื่องเดียวกัน"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาของแบล็ก ทำให้ชิโนบุเผลอเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ตอนนี้พวกเขาเดินออกมายืนคุยกันอยู่ที่หน้าห้องแล้ว จะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอทำเสียงดังรบกวนคนป่วยอีก
"หมายความว่าไง"
"ฉันรู้สึกว่าอัลฟ่าเหมือนฉัน"
ชิโนบุเผลอชะงักไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หัวคิ้วขมวดแน่นขึ้น เผลอเหลือบตามองไปทางประตูห้องครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบเข้ากับคนตรงหน้าอย่างจริงจังพร้อมน้ำเสียงที่กดต่ำลง
"อย่ามาพูดเล่น"
"ไม่ได้พูดเล่น ฉันรู้สึกมาสักพักแล้ว และคิดว่าโนบุจังเองก็น่าจะรู้สึกได้เหมือนกัน"
"....."
"ทั้งสัญชาตญาณและอะไรหลาย ๆ อย่าง...อัลฟ่าเหมือนฉันมากกว่าโนบุจัง"
สิ้นคำนั้นความเงียบก็เข้าครอบคลุมทั้งคู่ไว้ แบล็กไม่ได้พูดอะไรอีก และชิโนบุเองก็ไม่รู้จะเถียงกลับไปยังไง ทั้งคู่ทำเพียงปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไร้ซึ่งบทสนทนา
ก่อนที่สุดท้าย...
เสียงถอนหายใจจะดังขึ้น
"ข้อมูลของตระกูลอวี้เยอะมาก"
เพราะยังหาเหตุผลมาแย้งที่แบล็กพูดเมื่อกี้ไม่ได้ ชิโนบุเลยเปลี่ยนเรื่องที่จะคุยกันแทน เจ้าตัวยกมือขึ้นกอดอก ก่อนจะใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเบา ๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่แบล็กตอบกลับมา
"เร่งมือหน่อยก็ดี ฉันอยากรู้ว่าสรุปตระกูลนี้มีอะไร จะใช่เหมือนอย่างที่ฉันคิดไหม"
"คิดอะไรทำไมไม่เห็นเคยบอก"
"ก็ยังไม่แน่ใจเลยไม่รู้จะบอกยังไง"
ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองคนตรงหน้าอย่างคาดคั้น ซึ่งแบล็กเองก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเล่าย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าไผ่เมื่อไม่กี่วันก่อนให้ฟัง
"จำเรื่องสุนาคาเคะได้ไหม"
"ได้"
"ตอนนั้นมีกลิ่นอายแปลก ๆ แผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่า แค่เสี้ยววินาทีเดียวก็หายไป แต่ฉันสัมผัสได้และมั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง"
"แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่บอก"
"ก็แค่สัมผัสได้เฉย ๆ แต่ไม่รู้ว่าคืออะไรก็เลยเก็บไว้ก่อน"
คนฟังถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นมากุมขมับแล้วออกแรงคลึงเบา ๆ ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ถึงมีเรื่องวุ่นวายผุดขึ้นมาเยอะนัก แถมปู่ก็ยังอยู่ ๆ หาย ๆ จะปรึกษาอะไรก็ปรึกษาไม่ได้ พ่อกับแม่ที่ไปทำภารกิจก็ยังไม่มีกำหนดการกลับอย่างชัดเจน ครั้นจะให้ไปถามอัลฟ่า เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้เรื่องอะไร ไม่อย่างนั้นปู่คงไม่ให้เขาไปหาอ่านในบันทึกเอาเองตั้งแต่แรก
เฮ้อ...
สรุปแล้วตอนนี้วิธีเดียวที่จะทำให้รู้เรื่องทั้งหมดได้ คือต้องไปอ่านเอาจากบันทึก
ซึ่งมีเยอะมากจนบางทีเห็นแล้วก็ท้ออยู่เหมือนกัน
"อัลฟ่าเหมือนฉัน"
คำพูดของแบล็กที่ดังแทรกห้วงคิดขึ้นมา ทำให้ชิโนบุต้องลดมือลงแล้วสบตากลับไปตรง ๆ หัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดมุ่นก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงดุ ๆ
"ยังไม่มีอะไรมายืนยัน"
"สัญชาตญาณฉัน"
"ครั้งนี้ไม่ได้"
"ทุกทีโนบุจังเชื่อ"
"ครั้งนี้ไม่เชื่อ"
"ถ้าไม่เชื่อจริงก็อย่าหันหน้าหนี มามองตากันตรง ๆ"
พูดจบแบล็กก็เอื้อมมือไปจับคางของเจ้าตัวเบา ๆ ก่อนจะออกแรงเล็กน้อยเพื่อบังคับให้หันหน้ามา ดวงตาสองคู่สบกันอยู่อย่างนั้นนานพอจนทำให้แบล็กเห็นว่า ภายใต้ความดื้อรั้นที่ส่งมา...
มีแววไหวเล็ก ๆ ซ่อนอยู่
เฮ้อ...
เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนแบล็กจะเปลี่ยนจากที่จับคางเป็นแนบฝ่ามือลงบนแก้มของเจ้าตัวแทน ปลายนิ้วไล้ไปมาเบา ๆ แล้วพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
"ฉันรู้ว่าจริง ๆ แล้วโนบุจังก็เชื่อ"
เพราะเจ้าเด็กดื้อคนนี้ไม่เคยไม่เชื่อเขา...แม้แต่ครั้งเดียว
ดวงตาคู่สวยยังคงสบมองกับคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้นอีกสักพักใหญ่ ก่อนที่สุดท้ายจะหลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ
เขายอมรับก็ได้ว่าที่จริงตอนนี้ในใจก็เชื่อไปแล้ว แต่เพราะความรั้นเลยทำให้ยังอดแย้งกลับไปไม่ได้
"อัลฟ่าไม่ใช่แบบนาย"
"ก็ไม่ได้บอกว่าต้องเป็นแบบฉันเป๊ะ ๆ แต่หมายถึงเหมือนในหลาย ๆ ความหมาย"
"ทำไมฉันจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ตลอดเลย ขอคนปกติธรรมดามาอยู่รอบตัวฉันบ้างไม่ได้หรือไง"
ทางด้านคนฟังหลุดขำออกมาเบา ๆ กับคำบ่นที่มาพร้อมสีหน้ามุ่ย ๆ นั่น ดวงตาเรียวคมฉายแววเอ็นดูออกมาอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"แบบนี้ก็ดีออก"
"ดีกับผีน่ะสิ"
"จะได้มีคนช่วยฉันดูแลโนบุจังไง"
"เหอะ!"
"ดูท่าฉันคงต้องพาอัลฟ่าออกไปทัวร์ด้วยกันบ่อย ๆ แล้วล่ะ"
"หยุดความคิดนั้นไว้เลย ขนาดเจอแค่นี้ยังไข้ขึ้น ขืนนายร่าเริงเกินเหตุจนหลุดเปลี่ยนเป็นร่างนั้นขึ้นมา หมอนั่นไม่ช็อคตายไปเลยหรือไง"
"ไม่แน่นะ บางทีถ้าอัลฟ่าเห็นฉันในร่างนั้น สัญชาตญาณอาจจะทำให้ปล่อยร่างจริงของตัวเองออกมาก็ได้ โนบุจังจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปนั่งอ่านบันทึกไง"
"ฉันยอมนั่งหลังขดหลังแข็งทนอ่านบันทึกพวกนั้นให้รู้เอง ดีกว่าต้องมาใช้วิธีของนาย"
สีหน้าจริงจังพร้อมแววตาขวาง ๆ ที่ได้รับ ทำให้แบล็กเพียงยักไหล่กลับไปด้วยท่าทางกวน ๆ ขณะที่รอยยิ้มทะเล้นก็ยังคงปรากฏชัดอยู่บนใบหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะหลุดขำออกมาอย่างอดไม่อยู่ เมื่อได้ยินเสียงบ่นพึมพำจากคนที่เดินย้ำเท้าผ่านหน้าไป
"แต่เนื้อหาในบันทึกบ้านี่ก็เยอะชะมัดเลย คนตระกูลอวี้จะรักการเขียนอะไรกันนักหนาเนี่ย"
"ฮ่า ๆ ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อืม..."
เสียงครางในลำคอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อคนที่หลับไปนานเริ่มรู้สึกตัวตื่น สัมผัสเย็น ๆ ที่แตะอยู่ข้างแก้มทำให้เผลอขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่กำลังไล่เช็ดไปตามผิวแก้มของเขา โดยที่เจ้าของมือที่ถือผ้าขนหนูอยู่ก็คือชิโนบุ และตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังชะโงกหน้าเข้ามามองพร้อมกับคำทักทายที่ดังขึ้น
"ไง"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไปในทันที นอกจากนอนกระพริบตาอยู่อีก 2-3 ครั้ง เพื่อเรียกสติตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ กวาดตามองไปรอบห้องเพื่อประมวลผลว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น
"จะลุกไหม เดี๋ยวช่วย"
คำถามที่ถูกส่งมาทำให้เขาพยักหน้ากลับไปเบา ๆ ความทรงจำต่าง ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นในหัวว่าก่อนที่จะหลับไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง
หลังจากที่เมื่อวานเขาออกไปกับแบล็กสองคนเพื่อจัดการกับปีศาจ เอ่อ..เหมือนจะจำได้ว่าแบล็กอธิบายไว้ว่า ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้มันคือภูตผีปกติ แต่เพราะได้รับพลังชั่วร้ายมาสะสมอยู่ในตัวมากเกินไป ก็เลยกลายเป็นปีศาจที่ต้องกำจัดทิ้งสถานเดียวเพราะเป็นอันตรายกับผู้คน...
แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ!
ที่สำคัญคือ เป็นเพราะว่าชิโนบุไม่ได้มาด้วย ก็เลยทำให้เขาได้เห็นวิธีการของแบล็กที่มันค่อนข้างจะน่าตกใจ ใครจะไปคิดว่าคนธรรมดาจะใช้มือเปล่าฉีกกระชากแขนขาของปีศาจจนขาดกระเด็นได้แบบนั้น แถมแบล็กยังดูไม่ได้ตกใจในการกระทำของตัวเองเลยสักนิด เขาเห็นว่าในดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ และที่สำคัญ...มันแฝงความสนุกอยู่ในนั้น
ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าสรุปแล้วอะไรน่ากลัวกว่ากัน ระหว่างปีศาจตนนั้นที่ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ จนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว กลับแบล็กที่ยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากเละ ๆ และกองเลือดที่แดงฉาน
เขารู้เพียงแต่ว่า...
ภาพที่เห็นมันทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน รู้สึกร้อนไปทุกส่วนจนมือไม้สั่นไปหมด ริมฝีปากและลำคอแห้งผาก แล้วหลังจากนั้น...ก็ปวดหัวจนไม่รับรู้อะไรอีก
"เป็นไงบ้าง"
คำถามที่ถูกส่งมาอีกครั้งทำให้อัลฟ่าหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง ดวงตาคู่คมหันกลับมาสบเข้ากับคนถามแล้วส่งยิ้มให้บาง ๆ
"ดีขึ้นแล้วล่ะ"
"งั้นก็ดีแล้ว เพราะถ้าตอนนี้นายยังไม่ดีขึ้นอีกฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน"
พูดไปชิโนบุก็หันไปพาดผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดตัวอีกฝ่ายไว้ที่ขอบอ่าง
เมื่อคืนเขาต้องคอยเช็ดตัวให้อยู่เรื่อย ๆ จนแทบไม่ได้นอน แถมต้องอยู่ดูแค่คนเดียวเลยด้วยเพราะแบล็กถูกเรียกตัวไปช่วยที่สาขาที่นารา
"นี่ฉันหลับยาวจนถึงเช้าเลยเหรอ"
"ใช่ หลับสนิทไม่รู้เรื่องอะไรเลย ว่าฉันต้องลำบากขนาดไหนกับการเอายากรอกปากนาย"
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้อย่างทั้งขอโทษและขอบคุณ
มิน่าล่ะ ตื่นมาถึงได้ไม่ปวดหัวเลย แม้จะยังมึน ๆ เบลอ ๆ อยู่นิดหน่อยแต่ก็ไม่เท่าเมื่อวานแล้ว
"คิดว่าลุกเดินไหวไหมจะได้ไปกินข้าวกัน ถ้าไม่ไหวฉันจะได้ให้คนเอามาให้ที่นี่"
"ไหว"
เพราะเกรงใจบวกกับดีขึ้นมากแล้วอัลฟ่าเลยพยักหน้าตอบกลับไป ก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นโดยมีชิโนบุคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ
เขาเห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเข้ามาจับแขนเขาไว้ แล้วพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงให้ออกเดิน
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
พอเปิดประตูออกมาก็เห็นอายาเมะและสาวใช้คนหนึ่งยืนรออยู่แล้ว อัลฟ่าส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้พวกเธอ ในขณะที่ชิโนบุพยักเพยิดหน้าเข้าไปข้างในห้องพร้อมออกคำสั่ง
"จัดการให้เรียบร้อยด้วย"
"ค่ะ"
พอสั่งให้คนเข้าไปจัดการเก็บห้องของอัลฟ่าเรียบร้อย ชิโนบุก็หันกลับมามองข้างหน้าเหมือนเดิม ตลอดทางเขายังคงจับแขนอีกฝ่ายไว้เพราะไม่มั่นใจว่าเจ้าตัวจะเป็นอะไรอีกหรือเปล่า เกิดจู่ ๆ เป็นลมล้มไปจะได้ดึงไว้ทัน
"ว่าแต่แบล็กไปไหนล่ะ ไม่เห็นเลย"
หลังจากเดินมาได้สักพักอัลฟ่าก็ถามขึ้น เพราะตั้งแต่ออกจากห้องมาก็ยังไม่เจอแบล็กเลย ซึ่งปกติตอนเช้า ๆ แบบนี้จะต้องเห็นเจ้าตัวมาหาเรื่องกวนโมโหชิโนบุสัก 2-3 รอบไปแล้ว
"ไปธุระ เดี๋ยวก็กลับ"
คำตอบที่ได้รับทำให้คนถามพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเผลอนึกไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานอีกครั้ง แม้มันจะทำให้ตกใจจนต้องล้มป่วยอย่างที่เป็นอยู่นี้ แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าฝีมือของแบล็กดีมาก และน่าทึ่งมาก ๆ เลยด้วย
"แบล็กเนี่ย เก่งมากเลยเนาะ"
"อือ"
"หมอนั่นใช้แค่มือเปล่าฉีกแขนขาของปีศาจแบบนั้นได้ยังไงกัน..."
ประโยคนั้นทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองนิด ๆ โดยไม่ตอบอะไร ก่อนที่ริมฝีปากจะเริ่มเบะลงอย่างหมั่นไส้กับความสามารถสารพัดอย่างของคนที่ถูกพูดถึง ซึ่งต่อไปในอนาคตอัลฟ่าเองก็คงจะเป็นแบบนั้นด้วยเหมือนกัน
น่าหมั่นไส้จริง ๆ
"...เก่งอย่างกับไม่ใช่คนเลย"
ก็ไม่ใช่คนน่ะสิ และน่าจะรวมถึงนายด้วยนั่นแหละ!
tbc...


- ยูกิอนนะ -
"ฉันไม่ได้นอนกับโนบุจังอะ"
เสียงบ่นที่ดังงุ๊งงิ๊งอยู่ข้างหูทำให้ชิโนบุที่กำลังเพลิดเพลินกับการดูวิวสวย ๆ ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ดวงตาละจากภาพหิมะสีขาวโพลนตรงหน้ากลับมาหาคนที่ยืนงอแงอยู่ข้างกัน
ตั้งแต่มีประกาศรายชื่อว่าใครจะได้พักอยู่ที่ไหนกับใครออกมา แบล็กก็เอาแต่บ่นไม่หยุดแบบนี้มาเป็นสิบ ๆ รอบแล้ว
"นายจะบ่นอะไรนักหนา"
"ก็ฉันอยากนอนกับโนบุจังด้วยนี่"
"อย่าเว่อร์ได้ไหม ที่พักก็ไม่ได้ไกลกันขนาดนั้น"
พูดแล้วชิโนบุก็ใช้ศอกกระทุ้งใส่ไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้กับสีหน้าหงอย ๆ ที่เห็น ก่อนจะตัดสินใจหันกลับไปมองวิวเหมือนเดิม โดยไม่ลืมขยับออกห่างจากแบล็กแล้วไปยืนเบียดอยู่กับอัลฟ่าแทนด้วย
ตอนนี้พวกเขามาถึงที่ฮอกไกโดกันแล้ว ที่พักที่ทางโรงเรียนจัดไว้ค่อนข้างน่าอยู่เลยทีเดียว เป็นเรียวกังขนาดใหญ่ที่มีบ่อน้ำพุร้อนให้ด้วย แต่เนื่องจากจำนวนคนที่ค่อนข้างมากจึงต้องแบ่งบ้านพักรวมกันเป็นสามหลัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยู่ในบริเวณเดียวกัน สามารถเดินไปมาหาสู่กันได้ เพียงแค่แยกอยู่กันคนละมุมเท่านั้นเอง
"ก็ฉันอยากนอนกับโนบุจังนี่"
"นายจะเลิกบ่นได้หรือยัง หัดอยู่เงียบ ๆ เหมือนอัลฟ่าบ้างเป็นไหม"
"ถ้าฉันได้นอนกับโนบุจังเหมือนอัลฟ่า ฉันก็จะอยู่เงียบ ๆ เหมือนกันนั่นแหละ"
เจ้าของชื่อที่ถูกลากไปมีส่วนเกี่ยวข้องได้แต่อมยิ้มขำกับการเถียงกันของทั้งคู่ จริง ๆ แล้วตั้งแต่มาถึงเมื่อช่วงเช้าเหตุการณ์ก็ยังปกติดีอยู่ ระหว่างทำกิจกรรมที่อาจารย์เตรียมไว้ให้ตลอดทั้งวันก็ยังสงบสุขดี จนกระทั่งพอถึงช่วงเย็นที่มีประกาศเรื่องที่พักออกมานี่แหละ แบล็กถึงได้เริ่มงอแงเพราะถูกแยกไปอยู่ที่บ้านพักอีกหลัง
"ต่อให้ได้พักด้วยกันนายก็ไม่เงียบหรอก ฉันรู้"
"โนบุจัง--"
"พวกนาย!"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ทั้งสามต้องหยุดเถียงกันเรื่องที่พักแล้วหันกลับไปมอง ก่อนที่จะพากันแปลกใจเมื่อเห็นว่าคิระชิมะ ฮารุอิ และโอคาว่า กำลังเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"มีอะไรกันหรือเปล่า"
"เราหามิยานะกันไม่เจอน่ะ ไม่รู้ว่าหายไปไหน"
เป็นฮารุอิที่หันมาตอบคำถามของแบล็กด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ซึ่งคิระชิมะและโอคาว่าเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกันนัก คิ้วของแต่ละคนขมวดแน่นจนแทบจะเป็นปมอยู่แล้ว
"หมอนั่นอาจจะแค่ไปเดินเล่นหรือเปล่า"
ขณะที่ชิโนบุถามกลับไป อัลฟ่าก็กำลังพยายามนึกว่ามิยานะที่ทุกคนพูดถึงคือใคร ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องที่ชิโนบุคุยด้วยบ่อย ๆ ที่ออกจะตัวเล็ก ๆ หน่อย เหมือนเคยแนะนำตัวกันอยู่ว่าชื่อมิยานะอะไรสักอย่างนี่แหละ
"พวกเราลองไปหากันทุกที่ที่พอจะไปได้แล้ว แต่หายังไงก็หาไม่เจอ"
ความกังวลที่ออกมาจากสีหน้าและน้ำเสียงของคิระชิมะทำให้ชิโนบุอดขมวดคิ้วตามไปด้วยไม่ได้ เจ้าตัวหันมาสบตากับแบล็กและอัลฟ่า ก่อนจะหันกลับไปหาสามคนตรงหน้าอีกครั้ง
"งั้นพวกเราจะช่วยหาด้วยแล้วกัน"
ถึงยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันคงจะปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้ ที่สำคัญมิยานะยังเป็นหนึ่งในสี่คนที่ชิโนบุสนิทด้วยมากที่สุดในห้องอีกด้วย
ทั้งหกคนตกลงกันว่าจะแบ่งเป็นสองทีมแล้วแยกกันหาเพื่อเพิ่มโอกาสในการเจอให้มากขึ้น แน่นอนว่าอัลฟ่าและแบล็กต้องเลือกที่จะอยู่กับชิโนบุอยู่แล้ว อีกทีมจึงต้องเป็นคิระชิมะ ฮารุอิ และโอคาว่า
กลุ่มของคิระชิมะเลือกแยกไปหาทางด้านขวา เพราะฉะนั้นกลุ่มของชิโนบุจึงต้องแยกมาทางด้านซ้าย
ทั้งสามเดินกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพ้นออกมาจากอาณาเขตของที่พัก ดวงตาสามคู่กวาดมองไปโดยรอบ ก่อนที่ชิโนบุจะเงยหน้าขึ้นมองละอองหิมะที่จู่ ๆ ก็ตกลงมาเสียอย่างนั้น หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ เมื่อเริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับบรรยากาศที่เกิดขึ้นในตอนนี้
"รู้สึกไม่ดีเลยแหะ"
ถ้าแม้แต่ชิโนบุยังรู้สึกได้คงไม่ต้องพูดถึงแบล็กและอัลฟ่าที่หันมามองหน้ากันก่อนหิมะจะเริ่มตกลงมาเสียอีก ดวงตาสองคู่สบกัน และโดยไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด แบล็กก็ขยับขึ้นมาเดินนำอยู่ด้านหน้า ในขณะที่อัลฟ่าถอยกลับไปเดินประกบอยู่ด้านหลัง
ชิโนบุมองดูทั้งคู่สลับกันคนละที ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองละอองหิมะที่ยังคงโปรยปรายลงมา ลองถ้าเป็นแบบนี้ก็มั่นใจได้แล้วว่าจะต้องมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นแน่ ๆ
"คิดว่าจะใช่ยูกิอนนะไหม"
"ฮอกไกโดเป็นถิ่นเธอใคร ๆ ก็รู้"
คำยืนยันที่ได้รับจากแบล็กทำให้ชิโนบุได้แต่ลอบถอนหายใจเบา ๆ ขนาดหนีจากเกียวโตมาฮอกไกโดแบบนี้ ก็ยังไม่แคล้วต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องภูตผีอยู่ดี แถมคราวนี้ยังไม่ใช่พวกภูตผีที่จะจัดการได้ง่าย ๆ ด้วย แม้ยูกิอนนะจะไม่ได้ถือว่าเก่งกาจมากนัก แต่การที่เราต้องอยู่ท่ามกลางหิมะซึ่งถือว่าเป็นอาณาเขตของเธอก็ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ล่ะ
มีเรื่องกับภูตหิมะท่ามกลางหิมะ
แค่คิดก็อยากจะเป็นลมหนีความจริงแล้ว เฮ้อ...
หลังจากเดินกันมาได้สักพักทั้งสามก็มาเจอเข้ากับลานโล่งกว้างขนาดใหญ่ หิมะที่เริ่มตกลงมาหนาขึ้นทำให้ทัศนวิสัยไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพอมองเห็นว่าที่กลางลานนั้นมีร่างของมิยานะกำลังนอนนิ่งไม่ได้สติ...
โดยมีร่างของหญิงสาวในชุดกิโมโนสีขาวอยู่ข้าง ๆ
"มิยานะ!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวในชุดกิโมโนที่กำลังใช้มือลูบไล้ไปตามใบหน้าของมิยานะสะบัดหน้าหันมามอง ใบหน้าขาวซีดดูงดงามเกินกว่ามนุษย์ธรรมดา หากแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ราวกับปีศาจร้าย
ไม่ต้องเสียเวลาคิดอะไรให้มากมาย ชิโนบุก็หยิบชิคิงามิออกมาแล้วเปลี่ยนร่างให้มันกลายเป็นเหยี่ยวสีแดงขนาดใหญ่ถลาเข้าใส่หญิงสาวในชุดกิโมโนทันที
ภูตหิมะรีบถอยห่างออกจากร่างของมิยานะ ดวงตาวาวโรจน์ถลึงมองมาทางทั้งสามอย่างดุร้ายพร้อมทั้งกรีดร้องลั่นอย่างโมโหที่โดนขัดขวาง ฝ่ามือขาวซีดคว้าจับชิคิงามิไว้แล้วฉีกกระชากจนมันสลายไปในทันที หิมะที่ตกโปรยปรายอยู่จนถึงเมื่อครู่พลันตกหนักขึ้นมาอย่างฉับพลัน
'กรี๊ดดดดดดด'
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับพายุหิมะที่เริ่มก่อตัว ชิโนบุรีบส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์ของสุนัขขนาดใหญ่อีกสองตัวเข้าไปถ่วงเวลาไว้ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
"ดูโนบุจังด้วย"
แบล็กหันไปบอกกับอัลฟ่าที่พยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อคัดค้าน แต่ยังไม่ทันที่แบล็กจะได้ตามออกไปจัดการกับยูกิอนนะ ก็ถูกชิโนบุดึงแขนไว้ก่อน
"ให้อัลฟ่าไปกับนาย"
"แต่--"
"ถ้าพวกนายจัดการเธอได้ ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก"
แววตาจริงจังที่มองสบกลับมาทำให้แบล็กขมวดคิ้วแน่น นึกอยากจะเถียงอะไรออกไปสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก เลยได้แต่หันไปมองหน้าอัลฟ่าเหมือนจะบอกให้ช่วยพูดที เพราะเขามักจะแพ้สายตาแบบนี้ของเจ้าตัวเสมอ
"ฝากด้วยนะ"
แต่ยังไม่ทันที่อัลฟ่าจะได้พูดอะไร เพียงแค่หันมาสบตาแล้วได้ยินชิโนบุพูดขึ้นมาแบบนั้น เขาเองก็นึกคำที่จะเอาไปเถียงต่อไม่ออกแล้ว
ทั้งสองหนุ่มได้แต่หันมามองหน้ากัน ก่อนจะลอบถอนหายใจเพราะไม่รู้จะค้านยังไง สุดท้ายเลยได้แต่พุ่งตัวเข้าไปหายูกิอนนะ แล้วเลือนหายไปในม่านหิมะที่ตกลงมาอย่างหนัก
"ตัวเย็นมากเลยแหะ"
หลังจากที่อัลฟ่าและแบล็กจากไปแล้ว ชิโนบุก็หันกลับมาให้ความสนใจกับมิยานะที่จนตอนนี้ก็ยังคงนอนหลับไม่ได้สติ
เขาถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาห่มให้มิยานะอีกชั้นเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ก่อนจะใช้ฝ่ามือค่อย ๆ แตะไปตามใบหน้าของอีกฝ่าย แล้วไล่เรื่อยลงมาจนกระทั่งถึงหน้าท้องเพื่อตรวจหาความผิดปกติ เมื่อไม่พบว่ามีไอปีศาจแฝงอยู่ที่ตรงไหนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมาได้ทันเวลาพอดี
แต่อารามดีใจของเจ้าตัวก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อมีสายลมหอบใหญ่พัดพาเอาความหนาวเย็นมาทำร้ายผิวกาย องเมียวน้อยครางฮึมฮัมในลำคอเพราะความหนาว ก่อนจะรีบกวาดตามองหาที่ที่พอจะใช้บังลมได้และน่าจะปลอดภัยกว่าที่โล่ง ๆ ตรงนี้
หินขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล กลายเป็นตัวเลือกอย่างดีของชิโนบุ เจ้าตัวสอดมือเข้าไปล็อคแขนทั้งสองข้างของมิยานะไว้ ก่อนจะออกแรงลากให้เพื่อนร่วมห้องที่ยังไม่ได้สติ เข้าไปหลบอยู่ที่หลังก้อนหินด้วยกัน
"ทนหน่อยนะ"
ชิโนบุเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าเมื่อกี้เขาพูดกับเพื่อนหรือพูดกับตัวเองกันแน่ เมื่อมีลมหนาวหอบใหญ่พัดผ่านมาอีกครั้งจนต้องยกมือขึ้นมาลูบแขนทั้งสองข้างไปมาเพื่อบรรเทาความหนาว แต่แล้วก็ต้องเผลอสะดุ้งตัวอย่างตกใจ เมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ถูกคลุมลงมาบนไหล่
ชิโนบุมองดูเสื้อที่คุ้นตาดีบนร่างกายของตัวเอง แล้วค่อยหันกลับไปมองคนเป็นเจ้าของที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความแปลกใจ
"อัลฟ่า?"
เจ้าของเสื้อทำเพียงพยักหน้ากลับมาครั้งหนึ่ง แล้วเหลือบตาเล็กน้อยไปมองทางมิยานะที่มีเสื้อกันหนาวของชิโนบุคลุมตัวอยู่
อัลฟ่าถอดถุงมือของตัวเองออกแล้วยื่นมือไปแตะลงบนแก้มของชิโนบุเบา ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นที่มากกว่าปกติก็ขมวดคิ้วเข้านิด ๆ ก่อนจะดึงผ้าพันคอของตัวเองออกมาคลุมให้เจ้าตัวเพิ่มอีกชั้น ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากไพล่ถามไปถึงใครอีกคนที่ไม่ได้กลับมาด้วยกัน
"แบล็กล่ะ"
"กำลังจัดการยูกิอนนะอยู่"
"แล้วทำไมนายมาอยู่ตรงนี้"
"แบล็กบอกให้ฉันกลับมาอยู่กับนาย"
"แล้วนาย--"
"แล้วฉันก็เห็นด้วย"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาทำให้ชิโนบุที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างต้องหยุดเสียงของตัวเองไว้ ก่อนที่สุดท้ายจะถอนหายใจออกมาอย่างปลง ๆ แล้วบ่นขึ้นมาอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก
"พวกนายนี่มันเว่อร์กันจริง ๆ"
คนโดนบ่นไม่ได้เถียงอะไรกลับไป เขาทำเพียงยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ชิโนบุโดยไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านกับอากาศที่ชักจะหนาวเย็นขึ้นเลยสักนิด
หิมะที่ยิ่งตกลงมาหนักขึ้นพร้อมสายลมที่แรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ชิโนบุชักเริ่มกังวล หัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดมุ่น ขณะพยายามเพ่งสายตาฝ่าม่านหิมะเพื่อมองหาแบล็ก แต่สุดท้ายก็ต้องถอดใจเมื่อไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
"แบบนี้ไม่ได้การแน่"
ถึงแบล็กจะเก่งมากก็จริง แต่จะให้สู้กับภูตหิมะท่ามกลางหิมะแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก คิดยังไงก็กำลังเสียเปรียบอยู่เห็น ๆ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องแย่แน่ ๆ
ยิ่งคิดหัวคิ้วทั้งสองข้างก็ยิ่งกดเข้า ริมฝีปากถูกฟันขบเบา ๆ อย่างเป็นกังวล ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปหาอัลฟ่าที่ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
"นายโอเคไหม เอาเสื้อคืนไปไหม"
"ไม่เป็นไร นายใส่ไปเถอะ"
คำตอบที่ได้กลับมาทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับโดยไม่เถียงอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดึงผ้าพันคอของอีกฝ่ายออกมาพันให้เจ้าตัวตามเดิม ก่อนจะชี้มือไปทางมิยานะที่กำลังนอนหลับอยู่
"นายไปรอตรงนั้นก่อน"
"แล้วนายจะไปไหน"
"ไปทำพิธี"
"ไปทำที่ไหน"
"ใกล้ ๆ นี่แหละ"
"งั้นฉันไปด้วย"
ไม่ว่าเปล่า อัลฟ่ายังขยับเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ เหมือนจะยืนยันคำพูดของตัวเอง ในขณะที่ชิโนบุเริ่มขมวดคิ้วแน่น แล้วสวนกลับไปเพราะความเป็นห่วง
"แล้วนายจะไปตากลมทำไมล่ะ ไปนั่งหลบก่อน"
"ฉันไม่หนาว"
ชิโนบุนึกอยากจะเถียงต่อ แต่พอเห็นสายตาที่มองกลับมาอย่างค่อนข้างดื้อในครั้งนี้ สุดท้ายเลยได้แต่ยอมตกลงให้เจ้าตัวตามไปด้วยอย่างเสียไม่ได้
"งั้นมาอยู่ใกล้ ๆ ฉันแล้วกัน จะได้อุ่น ๆ หน่อย"
พูดจบก็ดึงตัวอีกฝ่ายมาอยู่ชิดกับตัวเองยิ่งขึ้นให้พอสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน ก่อนจะเริ่มหันซ้ายหันขวามองหากิ่งไม้ที่พอจะใช้การได้
"นายจะทำพิธีอะไร"
"พิธีชำระล้าง"
อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะเขาเคยได้ยินแบล็กอธิบายถึงพิธีนี้ให้ฟังบ้างแล้ว ดูเหมือนว่าพิธีชำระล้างจะช่วยชำระล้างพลังชั่วร้ายให้กลับมาบริสุทธิ์ได้อีกครั้ง หากพวกภูตชั้นต่ำโดนไปก็คงต้านทานไม่ได้ต้องสลายไปในทันที แต่กับพวกที่อยู่ระดับสูงกว่านั้น แม้จะไม่ถึงกับสลายไปแต่พลังก็จะถูกลดลงไปพอสมควร
ชิโนบุคงคิดจะชำระล้างยูกิอนนะให้พลังอ่อนแอลง เพื่อให้แบล็กจัดการได้ง่ายขึ้น
"ได้ล่ะ"
ดวงตาคู่คมมองดูคนข้าง ๆ ที่กำลังใช้กิ่งไม้ขีดเขียนลงบนพื้นหิมะไปมาอย่างคล่องแคล่ว โดยที่เขาไม่อาจช่วยอะไรได้ วงแหวนชั้นแล้วชั้นเล่าถูกวาดซ้อนกันไปมาหลายชั้น ก่อนที่อักขระต่าง ๆ จะเริ่มถูกเขียนลงไป
อัลฟ่าพอจะรู้ว่าอักขระแต่ละตัวมีพลังสถิตไม่เหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็แยกไม่ออกอยู่ดีว่าตัวไหนเป็นพลังอะไรบ้าง เหมือนมันยากเกินขอบเขตที่จะทำความเข้าใจได้ เพราะอย่างนั้นเขาเลยค่อนข้างทึ่งและชื่นชมในความสามารถของชิโนบุที่เจ้าตัวจดจำเรื่องพวกนี้ได้อย่างแม่นยำไม่ว่าจะเป็นอักขระหรือคาถาต่าง ๆ
"เรียบร้อย"
ใช้เวลาไม่นานชิโนบุก็วาดวงเวทย์ลงบนพื้นหิมะได้เป็นผลสำเร็จ เจ้าตัวรีบวิ่งกลับไปหาอัลฟ่าที่ยืนรออยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะตะโกนเรียกแบล็กที่อยู่ไกลออกไปเสียงดังลั่น
"แบล็ก!"
เพียงครู่เดียวเจ้าของชื่อก็กระโจนมาอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองคนในทันที และโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แค่ชิโนบุพยักเพยิดหน้าไปทางวงเวทย์ที่เตรียมรอไว้แบล็กก็พยักหน้ารับอย่างรู้กัน
เวลาผ่านไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ทั้งคู่ใช้ในการทำความเข้าใจแผนที่ถูกเตรียมขึ้นอย่างกะทันหัน ชิโนบุรีบหันกลับมาดึงมืออัลฟ่าแล้ววิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังหินก้อนใหญ่ ในขณะที่แบล็กเองก็กระโจนหลบยูกิอนนะที่พุ่งตัวตามมา
ลิ่มน้ำแข็งจำนวนไม่น้อยถูกซัดเข้าใส่แบล็กให้เจ้าตัวต้องรีบขยับหลบ ดวงตาเหลือบมองไปทางวงเวทย์เล็กน้อยเพื่อกะระยะทาง ก่อนจะดีดตัวข้ามมาที่ด้านหลังของภูตหิมะ
ยูกิอนนะรีบหันตามมาซัดลิ่มน้ำแข็งใส่อีกครั้ง แต่ก็ยังช้ากว่าแบล็กที่ผลักจนร่างของนางเซถอยไปเหยียบลงบนวงเวทย์ที่ถูกเตรียมไว้พอดี
ชิโนบุที่รอโอกาสอยู่แล้วรีบผุดลุกขึ้นประสานมือไว้ระดับอกพร้อมกับท่องคาถาเพื่อทำพิธีชำระล้าง ขณะที่ยูกิอนนะกำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น วงแหวนเวทย์ก็เริ่มเรืองแสงขึ้นมา ภูตหิมะถูกตรึงอยู่ตรงนั้นจนขยับไปไหนไม่ได้ จึงได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความอาฆาต
ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองไปทางแบล็กอย่างเคียดแค้น ก่อนจะเบนกลับมาทางชิโนบุที่กำลังเร่งท่องอาคมให้สำเร็จลุล่วงโดยเร็ว
จิตสังหารรุนแรงจากยูกิอนนะถูกส่งมาทางชิโนบุโดยตรง แต่ก่อนที่มันจะกระทบถูกเจ้าตัวจนเกิดอันตราย อัลฟ่าก็ขยับมายืนขวางอยู่ด้านหน้า หัวคิ้วกดเข้าก่อนจะแผ่จิตสังหารกลับไปหักล้างกับของยูกิอนนะจนหมดสิ้น
แบล็กที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลกระตุกยิ้มเล็กน้อยอย่างค่อนข้างพอใจกับสิ่งที่ได้เห็น เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งสอนเรื่องควบคุมจิตสังหารให้กับอัลฟ่าไป ซึ่งเจ้าตัวก็ถือว่าเป็นคนที่เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วมากคนหนึ่งเลย
"...ขอชำระล้าง!"
ทันทีที่ถ้อยคำสุดท้ายถูกเอ่ยขึ้น วงแหวนเวทย์ก็ส่องสว่างจนทุกคนต้องยกมือขึ้นมาบดบังดวงตาตัวเองไว้
ท่ามกลางแสงสว่างที่ค่อย ๆ จางลง ยูกิอนนะยังคงยืนอยู่ตรงที่เดิม ใบหน้าขาวซีดก้มลงมองมือตัวเอง ก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อรู้สึกได้ถึงระดับพลังที่ลดลงเพราะถูกชำระล้างจากพิธีกรรมเมื่อครู่
ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองมาทางชิโนบุอย่างโกรธแค้น ก่อนพุ่งตัวเข้าหาหมายปลิดชีวิตให้สิ้นคามือ หากแต่ยังช้าไปกว่าแบล็กและอัลฟ่าที่พุ่งตัวเข้าขวางจากคนละทาง
ดวงตาสองคู่วาวโรจน์ขึ้นไม่ต่างจากสัตว์ร้าย...
ที่ดูท่าจะร้ายกว่ายูกิอนนะหลายเท่า
แบล็กใช้มือจับหัวเธอแล้วออกแรงกดลงพื้นในขณะที่อัลฟ่าเองก็ใช้เข่าทับขาเธอไว้พร้อมล็อคมือแน่นไม่ให้ขยับ เวลาเพียงเสี้ยววินาทีทั้งคู่ก็ทำให้ภูตหิมะขยับตัวหนีไม่ได้อีก ความคับแค้นทำให้ยูกิอนนะกรีดร้องออกมา แต่ก็ไม่มีผลอะไรเมื่อพลังถูกลดลงด้วยพิธีกรรมของชิโนบุไปมากกว่าครึ่ง
แบล็กยกมืออีกข้างขึ้นวางทาบลงบนหน้าผากของภูตสาว ปล่อยให้ละอองแสงสีดำไหลจากฝ่ามือเข้าสู่หน้าผาก แล้วกระจายตัวครอบคลุมไปทั่วทั้งร่างของนาง
แล้วหลังจากนั้นเพียงอึดใจเดียว...
ร่างงดงามภายใต้กิโมโนสีขาว ก็ค่อย ๆ กลายเป็นละอองหิมะแล้วสลายไปในที่สุด
"เฮ้อ..."
เสียงถอนหายใจดังมาจากชิโนบุที่ทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงทันทีที่จบเรื่อง ถึงแม้จะใช้เวลาไม่นานแต่อาคมที่ต้องท่องในพิธีชำระล้างก็ค่อนข้างจะกินพลังงานไปเยอะพอสมควร
"เหนื่อย"
เสียงบ่นจากคนที่นั่งอยู่บนพื้นทำให้แบล็กกับอัลฟ่าหันไปมองก่อนจะพากันอมยิ้มขำ ทั้งคู่เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าตัวก่อนจะส่งมือไปให้จับไว้ ซึ่งชิโนบุก็ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกแล้วคว้ามือทั้งคู่ไว้เพื่อดึงตัวเองลุกขึ้น
"พิธีนี้มันค่อนข้างกินพลังนี่เนาะ"
"ก็ใช่น่ะสิ"
แบล็กทำเพียงอมยิ้มอย่างเอ็นดูกับถ้อยคำที่ตอบกลับมา ก่อนจะเดินตามเจ้าตัวไปดูมิยานะที่จนตอนนี้ก็ยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่เหมือนเดิม
"ฉันดูคร่าว ๆ แล้ว เหมือนจะยังไม่โดนยูกิอนนะทำอะไรถ้าพากลับไปอยู่ที่อุ่น ๆ เดี๋ยวก็คงดีขึ้น"
ชิโนบุหันไปพูดกับแบล็กที่กำลังถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้กับมิยานะอีกชั้น ก่อนเจ้าตัวจะประคองเพื่อนร่วมห้องขึ้นมาแล้วแบกขึ้นหลังโดยได้รับการช่วยเหลือจากอัลฟ่าอีกที
"มิยานะพักอยู่กับฉัน เดี๋ยวฉันจัดการที่เหลือเอง"
"ก็ต้องเป็นงั้นแหละ ตอนนี้ฉันอยากกลับไปพักจะแย่แล้ว"
ได้ยินแบบนั้นแบล็กก็พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปหาอัลฟ่าที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กัน
"ฉันจะล่วงหน้าไปก่อน ฝากโนบุจังด้วย"
"ได้"
พอได้รับคำตอบแบล็กก็ล่วงหน้าไปก่อนอย่างที่พูดไว้ เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวก็มองไม่เห็นแผ่นหลังของเจ้าตัวแล้ว ที่ตรงนี้จึงเหลือเพียงแค่อัลฟ่าและชิโนบุอยู่สองคนเท่านั้น
"ยังเร็วเหมือนเดิมเลยเนาะ"
ความรู้สึกชื่นชมที่สัมผัสได้จากประโยคนั้นทำให้ชิโนบุหันมามองหน้าคนพูดนิด ๆ
"พวกนายนี่ชื่นชมกันเองดีนะ"
รูปประโยคแปลก ๆ ที่ได้ยินทำให้อัลฟ่ามุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงจัดเสื้อคลุมบนตัวของชิโนบุให้ดีขึ้นเพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะหนาว ดวงตามองสำรวจอย่างละเอียดอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงสายลมเย็นที่พัดมา ก่อนหัวคิ้วทั้งสองข้างจะขมวดแน่น เมื่อเห็นว่าริมฝีปากที่เคยเป็นสีแดงอมชมพู ในตอนนี้กลับซีดลงจนแทบจะไม่มีสีเลือดหลงเหลืออยู่แล้ว
"พอแล้ว"
ชิโนบุรีบร้องห้ามเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำท่าจะดึงผ้าพันคอของตัวเองมาให้เขาอีกแล้ว
"ให้ฉันมาหมดเดี๋ยวนายก็หนาวตายกันพอดี"
"ฉันไม่หนาว"
"ไม่หนาวก็ต้องใส่ ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้เลย"
ไม่ว่าเปล่าชิโนบุยังเอื้อมมือไปจัดผ้าพันคอให้ด้วย พอเสร็จแล้วก็ถอยออกมาเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างค่อนข้างพอใจกับผลงานของตัวเอง
"โอเคแล้ว"
"หึ"
เห็นแบบนั้นอัลฟ่าเลยได้แต่อมยิ้มตามไปโดยไม่ขัดอะไรอีก มือหนึ่งแตะลงบนปลายผ้าพันคอเบา ๆ ขณะที่อีกมือก็เอื้อมไปดึงตัวอีกฝ่ายให้มาอยู่ใกล้ ๆ แล้วค่อยออกเดินไปพร้อมกัน
ระหว่างนั้นทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก พวกเขาทำเพียงเดินไปด้วยกันเงียบ ๆ ท่ามกลางละอองหิมะที่ตกลงมาอย่างเบาบาง สายลมที่พัดผ่านมาในบางครั้งไม่ได้หนาวเย็นจนทำร้ายผิวกายเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ทั้งคู่ขยับเข้ามาเดินอยู่ใกล้กันยิ่งขึ้น
ไหล่ที่เผลอชนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ทั้งคู่หันมาสบตากัน รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนต่างฝ่ายจะต่างหันกลับไปมองทางเหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครขยับถอยห่างออกไป
บรรยากาศเงียบ ๆ แต่ไร้ซึ่งความอึดอัด ยังคงดำเนินต่อไปอย่างนั้นอีกสักพัก จนกระทั่งพวกเขาเดินมาจนใกล้ถึงที่พัก จู่ ๆ อัลฟ่าก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองยังทิศทางหนึ่งด้วยสีหน้าแปลก ๆ
".....?!"
"เป็นอะไร--"
ชิโนบุยังถามไม่ทันจบว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เจ้าตัวก็ต้องหยุดเสียงตัวเองไว้แล้วหันหน้าไปมองทางเดียวกันกับอีกฝ่าย
ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นจนต้องขมวดคิ้วแน่น กลิ่นอายแปลก ๆ ที่สัมผัสได้ทำให้ขนคอลุกชัน สังหรณ์ร้ายกำลังทำงานจนความเย็นไหลพล่านไปตามไขสันหลัง
ดวงตาสองคู่หันกลับมาสบกันอย่างเคร่งเครียด แม้จะยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่สัมผัสได้คืออะไร แต่สัญชาตญาณของทั้งคู่ก็ร้องเตือนว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
"ไปกันเถอะ"
"แล้วแบล็กล่ะ"
"เดี๋ยวคงตามไป"
คำตอบนั้นทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับ ก่อนทั้งคู่จะรีบมุ่งหน้าไปยังจุดกำเนิดกลิ่นอายแปลก ๆ ที่ทำให้พวกเขารู้สึกได้ในทันที
tbc...