หลังจากลูเซียน โรเซนฮอล CEO ชื่อดังระดับโลกของบริษัทผลิตยาชั้นนำมีข่าวหนีการแต่งงานแบบคลุมถุงชน เขาก็ช็อกทุกคนในวงการต่อด้วยการประกาศข่าวหมั้นกับพนักงานสาวที่อายุแก่กว่าเขาหลายปี ซึ่งก็คือแม่ของฉันเอง
แม่เลี้ยงฉันเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาตั้งแต่ฉันเกิด นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันดีใจมากที่ท่านได้พบคนที่ท่านรัก
ฉันเจอลูเซียนครั้งแรกสองสามเดือนก่อนที่พวกท่านสองคนจะตกลงแต่งงานกัน ตอนนั้นฉันอายุแค่ 12 ปี แต่ก็รู้ได้ในทันทีว่าท่านเป็นคนใจดีและไว้ใจได้
เขาแต่งงานกับแม่ตอนอายุเพียง 28 ปี และถึงแม้จะเป็นงานแต่งงานที่ใหญ่โตหรูหราและทั้งเจ้าบ่าว เจ้าสาวดูเหมือนเป็นคู่รักที่มีความสุขมาก แต่ฉันมารู้ทีหลังว่าครอบครัวของลูเซียนไม่ชอบภรรยาของเขาเลยแม้แต่น้อย
ถึงอย่างนั้นชีวิตใหม่ของครอบครัวเราก็มีความสุขดี เหมือนนิยายเลยทีเดียว เราใช้ชีวิตอยู่ในแมนชั่นหลังใหญ่ซึ่งอยู่ในอาณาเขตบ้านของครอบครัวของลูเซียน ทุกครั้งที่เขาหยุดงาน เขามักจะพาพวกเราไปท่องเที่ยวในที่ต่าง ๆ
ชีวิตของเราเข้าขั้นเพอร์เฟค แทบไม่มีที่ติเลย อาจจะดีมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่มันก็ดีได้ไม่นาน…
“นาตาลี แม่ของหนูอยู่โรงพยาบาล เดี๋ยวฉันส่งคนขับรถไปรับ ออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ” ลูเซียนสั่ง
ทำไมพ่อเลี้ยงเสียงสั่นจัง
แต่งงานยังไม่ทันถึงปี แม่ของฉันก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน หลังจากนั้นฉันก็กลายเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก
งานศพของแม่จัดอย่างเงียบ ๆมีแค่เพื่อนสนิทและครอบครัวของลูเซียนเท่านั้นที่มาร่วมงาน ตอนที่ฉันยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเจ็บปวดจากการสูญเสีย รู้สึกเหมือนอยากให้ลมพัดฉันล่องลอยไปไกล ๆ
“แล้วเด็กคนนั้นจะไปอยู่กับใคร แต่งงานกันแค่ 10 เดือนเอง แม่ก็มาตายอย่างนี้ แล้วนี่เธอมีญาติข้างแม่คนอื่นที่จะมารับเลี้ยงเธอได้อีกหรือเปล่าเนี่ย” พวกเขากระซิบ แต่ก็ได้ยินไปทั่วราวกับเห็นฉันไม่มีตัวตน
แม่จากไปแล้ว ฉันจะทำอย่างไรดี จะอยู่กับใคร จะไปอยู่ที่ไหน ฉันคิดถึงแม่
น้ำตาของฉันไหลพรากลงมาข้างแก้มอย่างช้า ๆ ฉันยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นได้ไม่นานก็มีมือมือหนึ่งมาจับไหล่ของฉันไว้
“ลูเซียน” เขาจ้องหน้าฉันแล้วค่อย ๆ คุกเข่าลงดึงฉันเข้าไปกอดไว้กับอกแน่น
“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะดูแลเธอเอง ไม่ต้องไปไหน อยู่กับฉันนี่ล่ะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันรักเธอ นาตาลี” ลูเซียนพูดข้างหูฉันก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของฉันเบา ๆ
คำพูดนั้นและรอยจูบนั้นช่วยชีวิตของฉันไว้…
สิบปีต่อมา…
ตอนนี้ฉันอายุ 22 ปี เป็นนักศึกษาปริญญาตรีปีสุดท้าย สิบปีผ่านไปเร็วมาก ฉันเติบโตเป็นสาวที่มีอนาคตไกลและยังอาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยงอยู่หลังจากที่แม่เสียชีวิตไปแล้ว
ลูเซียนเลี้ยงดูฉันเป็นอย่างดี เป็นพ่อที่ดีมากกว่าที่ฉันคาดหวังไว้เสียอีก ฉันรู้สึกขอบคุณท่านในฐานะบิดาและครอบครัวคนเดียวของฉันมาตลอด จนกระทั่งฉันเรียนมัธยมปลาย ซึ่งเป็นตอนที่ฉันต้องการเขามากกว่าแค่ในฐานะพ่อเลี้ยง
“นาตาลี วันนี้กลับมากินข้าวเย็นที่บ้านนะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ลูเซียนโทรศัพท์มาหาฉัน น้ำเสียงของเขาตื่นเต้น หรือเขาอาจจะอยากคุยเรื่องเกี่ยวกับการฝึกงานที่แล็บ
“ได้ค่ะ ฉันกลับตรงเวลาแน่นอน เจอกันนะคะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงยินดี
ฉันชอบคุยกับพ่อเลี้ยง อยู่กับเขาแล้วมีความสุข ฉันวางหูแล้วฉีกยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ฉันจะได้กินข้าวเย็นกับเขา ได้ฟังเขาเล่าเรื่องโน่นเรื่องนี้ ได้หัวเราะไปกับเขาและได้เห็นรอยยิ้มของเขา การได้อยู่กับเขาทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงเสมอ
…..
“ลูเซียน…ฉันกลับมาแล้ว!” ฉันตะโกนบอกเขาตอนเดินเข้าประตูบ้าน สาวใช้ประจำบ้านเดินเข้ามาหยิบกระเป๋ากับเสื้อคลุมของฉันไปแขวนให้
หลังจากฉันเรียนจบมัธยมปลาย ฉันก็เริ่มไม่อยากเรียกพ่อเลี้ยงว่าพ่อแล้ว พวกเราเลยเริ่มเรียกกันและกันด้วยชื่อแทน ซึ่งทำให้ฉันดีใจมาก ฉันเดินเข้าไปหาเขาที่ห้องอาหารเพราะคิดว่าเขาคงจะนั่งรอฉันอยู่ที่นั่น
“สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อแอนเจล่า!ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ นาตาลี” ผู้หญิงผมสีบลอน ตาสีฟ้า ทรวงอกและก้นของเธองอนใหญ่มาก เธอเดินเข้ามาทักทายฉันด้วยท่าทางเป็นมิตรเอามาก ๆ
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนาตาลี ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” ฉันตอบอย่างสุขภาพพร้อม ๆ รอยยิ้มที่หวานที่สุดเท่าที่ฉันจะฝืนได้ ฉันถูกฝึกให้ยิ้มแบบนี้มาตลอด เป็นยิ้มที่พวกเราใช้เวลาเข้าสังคม ในขณะที่ตาก็ควานหาลูเซียนไปด้วย ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในห้อง แล้วเขาไปอยู่เสียที่ไหนล่ะ แล้วผู้หญิงคนนี้คือใครกัน
พวกเราสองคนนั่งรอกันอยู่เงียบ ๆที่โต๊ะอาหาร พ่อบ้านเอาอาหารทั้งสามคอร์สมาเสริ์ฟให้เต็มโต๊ะ หลังจากนั้นไม่นานลูเซียนก็เดินเข้ามา ขอบคุณพระเจ้า!!!ฉันกำลังรู้สึกอึดอัดอยู่พอดีเพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับผู้หญิงคนนี้ดี
“นาตาลี คุณกลับมาแล้ว ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ๊ะ มะ ๆ ให้ฉันแนะนำแขกแสนสวยคนพิเศษของเย็นนี้ นี่คือแองเจล่า เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน แองเจล่า นี่คือลูกสาวฉัน นาตาลี” ลูเซียนหันมามองฉันพร้อมกับรอยยิ้มแบบปลาบปลื้มยินดี ผิดกับฉันที่แทบจะยิ้มไม่ออก
ถ้าโลกจะแตกจริง ๆก็ขอให้แตกตอนนี้เลยก็แล้วกัน
พวกเราสามคนนั่งคุยกันเรื่องสัปเพเหระ ฉันทำท่าทางสนอกสนใจอย่างที่ถูกสอนมาหากในหัวสมองว่างเปล่าเพราะรู้สึกช็อกกับข่าวที่ลูเซียนบอก
ลูเซียนหันมามองหน้าฉันเป็นพัก ๆเพราะรู้ว่าฉันยังรับไม่ได้กับข่าวดีอย่างที่เขาคาดหวังไว้
…..
“นาตาลี หนูกำลังหาที่ฝึกงานอยู่ใช่ไหม มาทำกับบริษัทของครอบครัวฉันสิ จะได้เรียนรู้ธุรกิจภายในครอบครัว ฉันจะบอกอาเอ็ดเวิร์ดให้ เขาเกริ่นไว้เหมือนกันว่าหนูต้องได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะเลยถ้าได้ทำงานที่แล็ปกับเขา ฉันไม่ได้บังคับนะ แต่คิดว่าถ้าหนูตกลง คงจะดีไม่น้อย” ลูเซียนเอ่ยเชิญชวนด้วยรอยยิ้มพริ้มเพราเช่นเคย ฉันแทบไม่สนใจเรื่องที่เขาพูดด้วยซ้ำ แค่เห็นรอยยิ้มของเขา ฉันก็ยอมทำทุกอย่างอยู่แล้ว
“ได้ค่ะ ดีเหมือนกัน ฉันจะได้เรียนรู้เรื่องธุรกิจไปด้วย” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ
“ดี ๆหลังเลิกงานคืนนี้เอ็ดเวิร์ดจะมาคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการฝึกงานและตำแหน่งที่หนูต้องทำ มีอะไรก็ถามเขาได้ทุกเรื่องเลยนะ” ลูเซียนเอ่ยเสียงเรียบ
หลังจากอาหารเย็นเสร็จ ฉันก็ขอตัวขึ้นไปห้องนอนพร้อมกับบอกแม่บ้านฉันอยากอยู่ในห้องคนเดียว ไม่อยากให้ใครมารบกวน
พอฉันไปถึงห้องฉันก็ปล่อยน้ำตาที่กั้นไว้ให้ไหลพรากออกมาไม่ยอมหยุด ลูเซียนกำลังจะแต่งงานใหม่ กับผู้หญิงคนอื่น
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีแฟน สมัยก่อนเขาก็มีคบกับผู้หญิงหลายคน แต่ฉันไม่สนใจเพราะรู้ว่ายังไงก็คงคบกับพวกหล่อนไม่นาน ไม่คิดเลยว่าในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันต้องสละลูเซียนให้กับผู้หญิงอีกคน
ก๊อก..ก๊อก…
“นาตาลี นี่ฉันนะ”
เฮ้อ…ลูเซียนมา ไอ้น้ำตาเจ้ากรรมก็ยังไม่ยอมหยุดไหลสักที
“เข้ามาค่ะ” ฉันเอ่ยตอบไป
ลูเซียนเปิดประตูห้องแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ฉันบนเตียง
“ยินดีด้วยกับการหมั้น” ฉันฝืนยิ้ม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุดพร้อมกับกลั้นน้ำตาไปด้วย
“ขอบใจมาก แต่ถ้าเธอยินดีกับฉันจริง ๆ ทำไมเธอถึงต้องร้องไห้ด้วย” เขาถามพร้อมกับยื่นมือออกมาจับแก้มฉันเบา ๆ
ไม่แปลกใจเลยที่ลูเซียนรู้ เขารู้จักฉันดีมาตั้งแต่เด็ก
“ฟังนะ นาตาลี นี่ก็ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วที่แม่ของเธอจากไป อีกหน่อยเธอเองก็จะเติบโตเป็นผู้หญิงและมีครอบครัวเป็นของตัวเอง ฉันรักหนูและอยากให้หนูมีชีวิตที่ดี ฉันเชื่อว่าการที่ฉันได้แต่งงานกับแอนเจล่าก็จะทำให้ครอบครัวของเราสมบูรณ์ขึ้น และเธอจะได้ช่วยหนูได้ด้วย” เขาพยายามอธิบาย
“ฉันเข้าใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องฉันหรอก” ฉันฝืนยิ้มต่อไปแล้วตรงเข้าไปกอดเขาแน่นเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ และพยายามฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมาด้วย
“ฉันอยากนอนพักผ่อนสักครู่ก่อนที่อาเอ็ดเวิร์ดจะมา คุณไปอยู่กับเธอเถอะ ของให้มีความสุขนะคะ” ฉันอวยพร พยายามทำน้ำเสียงยินดี
“ได้ อย่าลืมนะว่าฉันรักหนู” เขากระซิบข้างหูฉันแล้วก้มลงจูบที่หน้าผากเหมือนที่เขาชอบทำมาตลอดหลาย ๆ ปีที่ผ่านมาไม่ต่างจากตอนที่ฉันเป็นเด็ก แต่มาตอนนี้จูบของเขากลับทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุด
ลูเซียนเดินออกจากห้องไป ส่วนฉันก็ล้มตัวลงนอนลงบนเตียง ตาของฉันแทบปิดแล้ว แถมหัวยังปวดจนเหมือนจะระเบิดอีก ฉันควรต้องพักสายตาสักที ไม่งั้นตาฉันบวมแน่ ๆ ตอนฉันได้เจออาเอ็ดเวิร์ด
ว่าแล้วฉันก็ค่อย ๆ เดินลงบันไดไปชั้นล่าง กะจะหาน้ำแข็งมาประคบหนังตาสักหน่อย
“อ้า…อ้า…ลูเซียน…เอาอีก…”
ฉันได้ยินเสียงของผู้หญิงดังออกมาจากห้องทำงานของเขา ฉันเดินไปตามเสียงโดยไม่ห้ามขาตัวเองเลยแม้แต่น้อย ประตูห้องทำงานของเขาเปิดอยู่หน่อย ๆ ในใจฉันร้องห้ามว่าอย่ามองนะ แต่ฉันก็หยุดตัวเองไม่ได้ ชะโงกหน้ามองลอดช่องเข้าไปอยู่ดี
กึก…กึก…กึก…
แองเจล่านั่งหันหลังให้กับประตูในขณะที่ร่างของเธออยู่บนตักของลูเซียน สะโพกของเธอส่ายร่อนขึ้นลงอยู่บนท่อนเนื้อกลางหว่างขาของเขา แขนของเธอกอดคอของลูเซียนไว้พร้อมกับจูบเขาอย่างเร่าร้อน หญิงสาวครางเสียงออกมาอย่างดูดดื่ม กระโปรงรัดรูปตัวสั้นถูกรั้งขึ้นไปถึงเอว ในขณะที่เขาจับเนื้อสะโพกของเธอแน่นแล้วกระแทกอาวุธของเขาเข้ากับช่องเนื้อนิ่มจนน้ำหวานหยดย้อยออกมาทั่วต้นขา ทรวงอกของเธอกระเด้งขึ้นลงตามจังหวะกระแทกของช่องรักส่วนล่าง
“ฉันจะเสร็จแล้ว จะเสร็จแล้ว ฉันรักคุณค่ะ อ้า ลูเซียน แรง ๆ เลยค่ะ” แองเจล่าครางกระเส่าเคลื่อนสะโพกขึ้นขี่แท่งร้อนอย่างหนักหน่วงและรุนแรงจนเธอเกือบขึ้นสวรรค์ ซึ่งเขาก็ปล่อยให้เธอได้ปลดปล่อยอารมณ์อย่างเต็มที่ มือของเขากุมอยู่กับผมสี บลอนด์ของเธอ
แองเจล่าเป็นผู้หญิงที่สวยจริง ๆ อีกทั้งยังเก่งเรื่องบนเตียงเป็นที่สุด และในเมื่อครอบครัวของเขาเลือกเธอมาเป็นคู่ครองเพื่อให้ธุรกิจของทั้งสองตระกูลเจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีก ถ้างั้นเขาก็ควรจะกอบโกยความสำราญนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด
นาตาลีเองก็เริ่มโตเป็นสาวขึ้นทุกวัน อีกไม่นานเธอก็จะได้เจอคนที่เธอรักและแต่งงานมีครอบครัวออกไปเหมือนกัน
ลูเซียนรู้ว่าเอ็ดเวร์ดยังเป็นโสดและถึงแม้เขาจะควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแต่เขาก็ไม่เคยจริงจังลงหลักปักฐานกับใครสักคน ซึ่งก็ไม่ใช่ความผิดของเขา
“คืนนี้นายควรจะมาพบกับนาตาลีก่อนจะดึกเกินไป แล้วพรุ่งนี้เจอกันตอนประชุมคณะกรรมการที่สำนักงานใหญ่” ลูเซียนพยักหน้ากล่าวกับน้องชายก่อนจะเดินเข้าห้องไป
…..
ฉันเข้าไปอาบน้ำเพื่อลบเรื่องราวต่าง ๆที่ตีกันอยู่ในสมองแต่น้ำยาสระผมที่ลูเซียนซื้อให้ฉันเมื่ออาทิตย์ก่อนกลับทำให้ฉันคิดถึงและอยากเป็นเจ้าของเขามากยิ่งขึ้นไปอีก
“อ้า…ลูเซียน อ้า…ลูเซียน” ฉันครางเสียงดัง จินตนาการถึงใบหน้าและฝ่ามือของเขาที่กำลังบีบคลึงทรวงอก ติ่งนม และลูบไล้ของลับที่หว่างขาของฉันไปด้วย
ฉันวางผ้าขนหนูลงบนเตียงนอนแล้วล้มตัวลง มือขวาบีบจุกนม ส่วนมือซ้ายคลึงกลีบดอกไม้ส่วนล่างไปมา ปุ่มกระสันเปียกชุ่มและเต่งตึง ทั้งเร้าร้อน ทั้งฉ่ำแฉะ ภาพพ่อเลี้ยงปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด
ฉันทำแบบนี้หลายต่อหลายครั้ง ช่วยตัวเองแล้วนึกถึงพ่อเลี้ยง และฉันก็เสร็จเพราะเขาทุกครั้ง ครั้งนี้ฉันเดาว่าฉันจะยิ่งขึ้นสวรรค์เร็วขึ้นและหนักหน่วงขึ้นเพราะฉันเพิ่งเห็นภาพเขาร่วมรักกับผู้หญิงคนนั้น
ฉันกางขาออกแล้วร้องเรียกชื่อลูเซียนไปพร้อม ๆ กับขยับนิ้วสวนเข้าออกในช่องรัก จิตนาการว่ามือของฉันคือดุ้นเนื้อของเขา ดุ้นเนื้อแกร็งที่กำลังร่วมรักกับฉัน
ฉันครางกระเส่าเสียงดังขึ้น แม้แต่นิ้วมือที่จุ่มจ้วงลงในช่องรักของฉันก็ยังส่งเสียงตามจังหวะแรงนิ้วมือในตอนที่ฉันใกล้ถึงสวรรค์ และเมื่อน้ำรักแตก ฉันก็ทนไม่ไหวอีกแล้วต้องยกสะโพกขึ้นและลงกับนิ้วมือของตัวเองไปด้วย
“ลูเซียน ทำอีก กระแทกหนักขึ้นอีก ลูเซียน ฉัน…ฉันเสร็จแล้ว ลูเซียน อ้า…ลูเซียน…”
ไม่คิดเลยว่าในระหว่างที่ฉันกำลังเสพสุขกับจิตนาการที่มีกับพ่อเลี้ยง ฉันได้เปิดเผยความลับที่ฉันปกปิดมานานแล้วนานออกไปแล้ว
…..
ในเวลาเดียวกันเอ็ดเวิร์ดซึ่งบังเอิญยืนอยู่อีกฝั่งของประตูห้องนอนของนาตาลีได้ยินเสียงหอบครางอย่างหื่นกระหายของเธอซึ่งกำลังขานชื่อลูเซียนพี่ชายของเขาอย่างชัดเจน
โอ้ นาตาลี เธอโตเป็นสาวที่เร่าร้อนมากจริง ๆฉันจะเป็นคนสอนเธอเอง
เอ็ดเวิร์ดแสยะยิ้ม เขารอจนกระทั้งเธอถึงจุดสุดยอด รอให้เสียงครางสงบลง เขาถึงเคาะประตูเรียกเธอเบา ๆ
“นาตาลี นี่เอ็ดเวิร์ด…อากำลังจะเข้าไปนะ…” โดยไม่รอคำตอบจากเธอ เขาผลักประตูเข้าไป
ทันทีที่ได้ยินเสียงของเอ็ดเวิร์ด ฉันก็หลุดจากจินตนาการและรีบพันผ้าเช็ดตัวรอบร่างเปลือยเปล่า ทันเวลากับที่ประตูเปิดออกและอาของฉันก็เดินเข้าห้องมาด้วยสีหน้ามั่นใจ
เอ็ดเวิร์ดเป็นน้องชายของลูเชียนและเป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการทั้งหมดของบริษัทของครอบครัวเรา
แม้ว่าฉันจะยอมรับความสามารถในการเป็นผู้นำธุรกิจด้วยวัยเพียง 33 ปีนั้นน่าประทับใจมากสำหรับเขา แต่ฉันก็ไม่เคยไว้ใจเขาเลย เขามักจะทำให้ฉันกลัวเสมอเวลาพวกเราได้เจอกัน
ดูเหมือนว่าเขาจะมีพรสวรรค์ในการทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่ต่อหน้าเขารวมถึงตอนนี้ด้วย
ร่างบางของฉันเปลือยเปล่าโดยไม่มีอะไรปิดกายนอกจากผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันรอบอยู่ และตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ข้างๆ ฉันบนเตียง
นอกเหนือจากลักษณะภายนอกที่คล้ายกับลูเซียนจนแทบเหมือนร่างโคลนที่อายุน้อยกว่าของเขา สองคนนี้ก็ไม่มีอะไรที่คล้ายกันเลยแม้แต่น้อย
“อาดีใจที่เธอตัดสินใจมาฝึกงานกับอาที่แล็บ อาจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้ประสบการณ์นี้เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่น่าพึงพอใจสำหรับเธอ นาตาลี” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยรอยยิ้มหวานบนริมฝีปากของเขาขณะที่เขาตบไหล่ที่เปลือยเปล่าของฉัน
จากนั้นเขาก็อธิบายหน้าที่ที่ฉันต้องทำที่ห้องแล็บซึ่งรวมถึงการช่วยเขาดูแลโครงการวิจัยบางโครงการและทำหน้าที่เป็นเลขาส่วนตัวของเขาด้วย
ฉันเริ่มกังวลกับเรืองร่างของเปล่าเปลือยของฉันและลำตัวเขาที่ใกล้ฉันเอามาก ๆ โชคดีที่คุยกันไม่นานเขาก็ขอตัวกลับ
“เอาล่ะ นี่มันก็ดึกแล้ว...อาจะกลับแล้ว โทรหาอาได้ตลอดเวลาเลยนะ หากเธอมีคำถามใดๆ ไม่ต้องห่วง อาจะดูแลเธออย่างดีให้สมกับที่พ่อเลี้ยงของเธอฝากไว้” เขากระซิบข้างหูฉันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วลุกขึ้นจากเตียง
ฉันขอบคุณเขาด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใสที่สุดเท่าที่ฉันสามารถรวบรวมได้ และเขาก็เดินออกจากประตูไป
วุ้ย ไปสักที หวังว่าการทำงานกับเอ็ดเวิร์ดจะเป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่เปิดโลกให้ฉันได้นะ?


**กลับสู่ปัจจุบัน**
เพียงหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่ฉันเริ่มฝึกงานกับเอ็ดเวิร์ด พวกเราก็ร่วมรักกัน...ในที่ทำงานของเขา!
ฉันพยายามทรงตัวเดินให้เป็นปกติในระหว่างที่ก้าวขาไปขึ้นรถของเขา
หว่างขาของฉันปวดมากและน้ำรักที่ชื้นแฉะของเขาก็ไหลซึมออกมาจนกางเกงชั้นในและต้นขาของฉันเปียกโชก
ตายแล้ว… ฉันต้องรีบกลับไปล้างตัวทำความสะอาดอย่างด่วน
และแล้วช่วงเวลาที่ฉันหวาดหวั่นก็มาถึง ฉันยืนอยู่หน้าประตูรถเบนท์ลีย์สุดหรูของเอ็ดเวิร์ด ฉันกำลังจะประจันหน้ากับเขา
ฉันต้องแสดงให้แนบเนียนให้ได้...ต้องไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้...โดยเฉพาะลูเซียน ฉันสูดหายใจเข้าลึก เปิดประตูรถ แล้วนั่งลงบนเบาะหนังสีแดงข้าง ๆ เอ็ดเวิร์ด
พอฉันปิดประตูออก เอ็ดเวิร์ดก็โน้มตัวมาขโมยจูบที่ริมฝีปากของฉัน เขาค่อยๆ สอดลิ้นเข้ามาในโพรงอุ่นอย่างช้าๆส่วนฝ่ามือก็บีบหน้าอกขวาของฉันแน่น ฉันหันหน้าหนีเพื่อหลบจูบของเขาและพยายามแกะมือเขาออก
"หยุด! ได้โปรด…อย่าทำอีกเลย!” ฉันท้วงเสียงดัง
“ร่างกายเธองดงามมาก เราควรทำกันบนรถอาอีกรอบ ดีไหม หลานสาวที่รัก” เอ็ดเวิร์ดกระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงเย้ายวน ทำให้ฉันสั่นสะท้าน
จากนั้นเขาก็สอดมือเข้ามาใต้กระโปรง ดึงเป้ากางเกงในของฉันปัดออกไปเพื่อลูบไล้ส่วนที่เปียกชื้นโดยตรง ร่างบางตกอยู่ภายใต้มือหนาในขณะที่ร่องรักยังคงบวมเสียวจากบทรักก่อนหน้านี้ เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาโดยไม่ตั้งใจ
“อย่าแตะต้องฉัน!อืมม อ่า” การประท้วงของฉันหยุดลงเมื่อนิ้วเปียกๆ ของเขาเข้ามาในปากของฉัน ทำให้ฉันได้ลิ้มรสน้ำรักที่ผสมกันของเราซึ่งมีรสหวานและมีกลิ่นแรงมากจากเซ็กส์ของเรา
เขาเอานิ้วออกในขณะที่หัวเราะกับตัวเองและนำนิ้วไปที่ริมฝีปากของเขาเอง
“ร่างกายของเราเข้ากันได้ดีมาก คุณไม่คิดเหรอ นาตาลี ฉันสงสัยว่าลูเซียนจะทำหน้าแบบไหนถ้าเขารู้ว่าวันนี้ฉันทำให้คุณหลั่งติดต่อกันถึงสองครั้ง? คุณอยากนอนกับเขามากถึงขนาดตะโกนชื่อเขาขณะช่วยตัวเองเชียวหรือ?” เขาถามมองลึกเข้าไปในดวงตาของฉันด้วยใบหน้าที่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว
ฉันรู้สึกเหมือนลูเซียนที่อายุน้อยกว่ากำลังถามคำถามนั้นกับตัวเอง…
"คุณรู้ได้อย่างไร?ขอร้องล่ะ อย่าบอกเขานะ” ฉันอ้อนวอนขณะที่น้ำตาไหล
ฉันรักลูเซียนและแม้ว่าเราจะไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น แต่ฉันไม่อยากให้เขามองว่าฉันเป็นอีตัวน่ารังเกียจ ฉันไม่อยากให้เขารู้เรื่องความต้องการทางเพศของฉันที่มีต่อเขา หรือน้องชายของเขาที่มารังแกฉัน...
“กำแพงมีตา ประตูก็มีหู นาตาลี...อาจะไม่พูดอะไรตราบใดที่เธอยังคงสร้างความบันเทิงให้อา แม้ว่าตอนนี้อาอยากจะกินเธออีกรอบ แต่อาคิดว่าพ่อของเธอกำลังรอเธออยู่” เอ็ดเวิร์ดพูดในขณะที่แกล้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วรถของเขาก็เคลื่อนตัวพาฉันกลับบ้าน
…..
ในที่สุดฉันก็กลับถึงบ้านโดยปลอดภัย โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในรถระหว่างที่ฉันนั่งมากับเอ็ดเวิร์ด พอฉันเข้าไปในบ้านสาวใช้ก็ออกมาต้อนรับและแจ้งว่าพ่อเลี้ยงรออยู่ที่ห้องอาหาร
“บอกท่านว่าฉันอยากไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วเดี๋ยวจะตามลงไป…” ฉันสั่งสาวใช้แล้วรีบตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง
น้ำอุ่นจากฝักบัวที่สัมผัสผิวเนียน ทำให้ฉันรู้สึกดีมากเป็นพิเศษ ฉันขัดถูร่างกายเพื่อกำจัดสัมผัสและกลิ่นของผู้ชายคนนั้นพลางกางขาเล็กน้อยและวางหัวฝักบัวไว้ฉีดลงกลางสะโพก
ฉันครางออกมาเล็กน้อยเมื่อน้ำอุ่นกระทบกับปุ่มกระสันที่ยังบวมอยู่ ฉันใช้นิ้วลูบช่องรักเพื่อล้างน้ำกามเหนียวๆ ของเอ็ดเวิร์ดออก รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ที่หว่างขา เพราะท่อนดุ้นใหญ่ที่ทรงพลังของเขาที่กระทุ้งอย่างดุเดือดแบบไม่ยั้ง กินยาดีไหมนะ?
ฉันสลัดความคิดเกี่ยวกับเอ็ดเวิร์ดออกเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังน้ำตาจะไหล
หลังจากนั้นฉันก็รีบแต่งตัวไปทานอาหารเย็นกับพ่อเลี้ยง เขาส่งยิ้มอบอุ่นให้ตอนฉันเดินไปนั่งตรงข้ามเขาซึ่งทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที ดวงตาสีเขียวคู่สวยที่ฉันชอบมากมองมาทางฉัน
“วันศุกร์สักที เป็นไง สัปดาห์แรกของการฝึกงานกับเอ็ดเวิร์ด? งานน่าสนใจไหม” ลูเซียนถาม
“ค่ะ หนูยังไม่แน่ใจว่าหนูชอบทำงานที่ห้องทดลองหรือเปล่า แต่...ทุกอย่างก็...ดีค่ะ” ฉันพยายามตอบด้วยน้ำเสียงปกติ
“เอ็ดเวิร์ดดูแลหนูดีหรือเปล่า? เขาอาจจะเป็นค่อนข้าง…จุกจิกจุ้นจ้านในบางครั้ง แต่หนูวางใจได้ว่าเขาเก่งที่สุดในสายงานนี่แล้ว หนู่จะได้เรียนรู้อะไรจากเขาเยอะเลย” ลูเซียนกล่าวชมน้องชายในระหว่างที่รับประทานอาหารด้วยกัน
“ไม่สบายหรือเปล่า? วันนี้หนูดูเหนื่อยมากเลย…เข้านอนเร็วหน่อยก็น่าจะดีนะ?” ลูเซียนพูดก่อนจะเดินมาหาฉันพลางอังมือบนหน้าผากแสดงความเป็นห่วง สัมผัสของเขาอ่อนโยนเช่นเคย
“ฉันสบายดีค่ะ…ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” ฉันตอบเสียงเบาพร้อมกับจ้องไปที่ดวงตาสีเขียวมรกตของลูเซียน
"งั้นก็ดีแล้ว ก่อนที่ฉันจะลืม ฉันอยากจะบอกคุณว่าพวกเราจะไปล่องเรือกับแองเจลาในสุดสัปดาห์หน้า ฉันคิดว่ามันคงจะดี สาว ๆ จะได้สนิทกันมากขึ้น และพวกเราทุกคนจะได้เจอแสงแดดบ้าง หวังว่าหนูจะไปได้นะ” ลูเซียนอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ใช่สิ…ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว: แองเจล่า คู่หมั้นของเขาที่ฉันเห็นครั้งสุดท้ายตอนเธอกำลังขย่มลำเขาอย่างดุเดือด...
"ไปได้แน่นอนค่ะ!ดีจังเลย พวกเราไม่ได้เที่ยวด้วยกันมานานมากแล้ว พูดแล้วก็อยากให้ถึงวันเร็ว ๆ จังเลย” ฉันตอบด้วยอาการกระตือรือร้นแบบปลอมๆ
ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้ไปกันแค่สองคน แต่ตอนนี้ฉันแย้งอะไรมากไม่ได้ ได้มีโอกาสไปเที่ยวเพื่อผ่อนคลายสมองสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน...
เออ…แซค
“ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันวางแผนไปดูหนังตอนกลางคืนกับแซคที่บ้านของเขา เดี๋ยวฉันออกไปเลยดีกว่า; ฉันไม่อยากให้เขารอนาน แล้วเจอกันนะลูเซียน!” ฉันพูดพร้อมกับรวบรวมความกล้าจูบลูเซียนที่แก้มของเขา ซึ่งเป็นการกระทำที่ฉันไม่ได้ทำมานานหลายปีตั้งแต่ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขา
ฉันหันหลังกลับและเดินออกจากคฤหาสน์ของเราไปยังคฤหาสน์ข้างๆ
ลูเซียนมองดูฉันเดินออกไปด้วยสีหน้าเป็นกังวลเมื่อฉันเอ่ยชื่อเพื่อนสมัยเด็ก


“เชี่ย!อ้า…นาตาลี…ดูดฉันให้แรงกว่านี้!” เขาตะโกนเสียงดัง หอบหายใจไปด้วย เสียงครางของเขาดังลั่นรถพร้อมกับจิกผมบนศีรษะของฉันอย่างแรงเพื่อดึงหัวของฉันขึ้น ฉันจึงต้องปล่อยแท่งเนื้อของเขาออกจากปาก
เขาจูบริมฝีปากที่บวมเจ่อของฉันอย่างดุเดือดดูดเอาน้ำลายของฉันที่ผสมกับน้ำกามของเขาออกไปกลืนกินจนหมดสิ้น พวกเราพันลิ้นด้วยกันต่ออย่างเร่าร้อน
จูบของเรากินเวลาไม่นาน เอ็ดเวิร์ดก็กระแทกหัวของฉันกลับลงไปที่ดุ้นร้อนของเขาอีกครั้งเพื่อบังคับให้ฉันกลืนกินอวัยวะที่ขยายใหญ่ขึ้นของเขาเข้าปาก แต่ครั้งนี้เขาไม่ต้องการให้ฉันใช้มือช่วย เขาดันสะโพกขึ้นแล้วกระทุ้งดุ้นเนื้อควบปากฉันจนปลายก้านกระทบเข้ากับต้นคอก่อนที่จะเขากดหัวฉันและขยับสะโพกให้ฉันกลืนกินก้านยาวเข้าไปจนสุดลำ
เขากระแทกเข้าที่หลังคอของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบจะทำให้ฉันขย้อนเอาสิ่งแปลกปลอมออกมา เขาเอามือออกจากหัวของฉันแล้วลูบไล้ฉันอย่างลวกๆ ที่หว่างขา ดันกระโปรงของฉันไปด้านข้างก่อนจะสอดมือที่เชี่ยวชาญเข้าไปในกางเกงในเพื่อลูบไล้ดอกบัวบานโดยตรง
ฉันพ่นเสียงครางไปที่ดุ้นเนื้อในขณะเดียวกันกับอารมณ์เสียงซ่านของฉันเริ่มขยายตัวไปยังช่องท้อง ทำให้ฉันเริ่มยกสะโพกขึ้นไปหานิ้วมือของเขาเพื่อเชิญชวนให้แยงเข้าไปสนองอารมณ์ฉันที่กำลังเกิดอารมณ์ร่วมจนเปียกแฉะไปหมด
“เธอแฉะไปหมด อยากมากล่ะสิ…ดูดดุ้นของอาทำให้เธอเกิดอารมณ์ไปด้วยใช่ไหม” เสียงทุ้มๆ ของเอ็ดเวิร์ดแหย่ฉัน
เขาดันสองนิ้วเข้าไปในช่องรักที่เปียกชื้นของฉัน กระทุ้งเพื่อให้กลีบดอกยืดหยุ่นจนตัวฉันสั่นสะท้านด้วยความสุขสม
ปากถ้ำที่ยังเจ็บนิด ๆหากเมื่อสัมผัสกับนิ้วของเอ็ดเวิร์ด มันกลับรัดนิ้วเขาไว้แน่น เขาดันนิ้วเข้าประตูสวรรค์แรงและเร็วจนฉันก็อดไม่ได้ที่จะส่ายสะโพก บดขยี้นิ้วของเขาด้วยแรงตัณหา
ฉันกระดกหัวขึ้นลงรอบท่อนเนื้อเร็วขึ้น สอดรับกับจังหวะสะโพกของฉัน เอ็ดเวิร์ดเองก็ขยับหน้าท้องร่วมรักกับปากฉันแรงขึ้น
เสียงครวญครางของเขาดังยิ่งกว่าเดิม และท่อนเนื้อก็พองตัวหนาขึ้นเป็นสัญญาณว่าเขาใกล้จะแตกแล้ว เสียงแฉะจากนิ้วของเขาที่เลื่อนเข้าออกที่ปากถ้ำสวาทดังก้องไปพร้อมกับเสียงน้ำลายที่เขากำลังดูดปากฉัน
“นาตาลี!...ฉันกำลังจะแตกแล้ว…อ๊ากกก…กินน้ำกามของฉัน…นาตาลี” เอ็ดเวิร์ดคร่ำครวญไปพร้อม ๆ กับเสียงหอบจากการปลดปล่อยน้ำกามเข้าปากฉัน เมือกน้ำร้อนพุ่งเข้าสู่ลำคอและฉันก็กลืนกินลงไปในทันที
กลิ่นผู้ชายของเขาโชยมาเต็มรถ น้ำกามที่เหลือหลั่งไหลออกมาเต็มปาก และฉันก็ใช้ลิ้นเลียส่วนปลายของเขาเพื่อดูดเอาน้ำกามทั้งหมดของเขาเข้าไปด้วย ฉันถอนริมฝีปากออกเมื่อสะโพกของเขาหยุดกระตุก เราจ้องหน้ากันในขณะที่ฉันเลียริมฝีปากด้วยท่าทางยั่วยวน
ไม่กี่นาทีต่อมารถก็มาหยุดอยู่ ณ ที่หมาย ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง น่าจะเป็นนอกเมือง ฉันเห็นป่าเขียวขจีตลอดแนวถนนและมีทะเลสาบอยู่ใกล้ๆนับเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามมาก อีกทั้งยังเงียบสงบ ไม่มีนักท่องเที่ยวหรือผู้คนเดินกันพลุ่งพล่านเลยแม้แต่คนเดียว
ว่าแต่…ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่? ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ฉันควรจะลงจากรถแล้ววิ่งหนี…เข้าป่า?ซึ่งฉันไม่อยากทำเลยเพราะฉันกลัวป่า
ฉันหันไปมองเอ็ดเวิร์ดเพื่อขอคำอธิบาย ดวงตาสีเขียวมรกตของเขามองกลับมาที่ฉันราวกับนักล่าที่จ้องจะจับเหยื่อ
ฉันกลั้นลมหายใจขณะที่มือของเขาค่อยๆ เอื้อมมาด้านหลังศีรษะของฉัน เขาดึงฉันเข้าไปจูบอย่างอ่อนหวาน ริมฝีปากของเขาเคยนุ่มและอบอุ่นเช่นนี้จริง ๆ น่ะเหรอ? ฉันสงสัยเมื่อลิ้นของเขาผสานเข้ากับของฉันอย่างเกียจคร้าน และฉันก็ครางเบา ๆ เข้าไปในปากของเขา
แขนของเขาโอบกอดร่างของฉันไว้แน่นเพื่อให้เต้านมทั้งสองทาบลงกับหน้าอกแกร่งและกว้างใหญ่ของเขา จูบของเราเร่าร้อนมากขึ้นเมื่อเราเริ่มเปลื้องผ้าให้กันและกัน เขาปลดกระดุมชุดเดรสด้านหน้าของฉันออกอย่างหิวกระหาย ในขณะที่ฉันถอดสูทและเสื้อกั๊กของเขาจนสำเร็จ เพื่อให้ฉันสามารถปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาออกได้
เขาฉีกเสื้อของเขาออกจากร่างกายโดยเปิดเผยเนื้อตัวที่เปลือยเปล่าของเขาให้ฉันเห็นเป็นครั้งแรก ครั้งสุดท้ายที่เราทำกัน เขาแต่งตัวเต็มยศอยู่ในห้องแล็บ
ว้าว…ไม่คิดว่าร่างกายภายใต้ชุดสูทของเขานั้นงดงามมาก เห็นได้ชัดว่าเขาออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ รูปร่างของเขากระชับเข้ารูป มีกล้ามแน่นทั่วทั้งที่แขนและหน้าอก ซิกซ์แพ็กที่หน้าท้องเป็นรอนงาม เขาจับมือฉันวางไว้บนทรวงอกเบา ๆพลางกัดหูของฉันเล่น
“อย่าจ้องมาก ฉันก็เขินเป็นนะรู้ไหม? มา ถอดชุดของเธอออกด้วย” เอ็ดเวิร์ดกระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
เขาพรมจูบเบา ๆบนซอกคอในขณะที่มือดันแขนเสื้อออกจากไหล่ ทันใดนั้นเองเขาก็หยุดมือ จ้องหน้าฉันนิ่ง…
บรรยากาศรอบตัวพวกเราเปลี่ยนไปในทันที...แย่แล้ว
เอ็ดเวิร์ดจ้องมองสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นรอยกัดสีแดงบนไหล่ของนาตาลีพร้อมกับพยายามค้นหาที่มาของรอยนั้น…รอยกัดนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ใครที่ทำแบบนี้? เมื่อวานไม่ได้อยู่ที่นี่ตอนที่เขาร่วมรักกับเธอในห้องแล็บนี่หน่า...
“ลูเซียนเป็นคนทำเหรอ? เมื่อคืนเธอนอนกับเขาเหรอ” เอ็ดเวิร์ดตะคอกใส่หน้าฉัน มือของเขาล้วงเข้าใต้แขนของฉันพลางเขย่ามันด้วยความโกรธ
ฉันกลัวมากแต่ไม่รู้จะบอกว่าอะไรดี ฉันไม่ได้ปกปิดรอยกัดนั้นเพราะคิดว่าวันนี้ฉันจะอยู่บ้านทั้งวันแทนที่จะเปลือยกายไปเที่ยวเตร่กับเอ็ดเวิร์ดในที่ห่างไกลแบบนี้
ฉันไม่อยากให้เขาคิดว่าลูเซียนเป็นคนทำ แต่ก็บอกเขาเรื่องแซคไม่ได้เช่นกัน แม่ของแซคเป็นพี่สาวของเอ็ดเวิร์ดและเธอไม่เหมือนกับน้องชาย เธอน่ากลัวมาก จอมบงการ และถ้าเธอรู้เรื่องนี้ เธอฆ่าแซคแน่นอน...เธอไม่ยอมให้ใครทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวเธอเสียหายอย่างเด็ดขาด
เห็นทีเธอจะไม่ยอมบอกความจริงแน่...แต่นั่นอาจดีกว่าฟังเธอโกหกก็ได้ เธออยู่กับเขาเมื่อวานและเขาเป็นคนขับรถไปส่งเธอที่บ้านด้วยตัวเองอีกทั้งยังเป็นคนไปรับเธอตอนเธอตื่น คืนนั้นมีเพียงลูเซียนคนเดียวที่ทำรอยนี้กับเธอได้…แต่ลูเซียนผู้ชอบธรรมจะทำร้ายลูกสาวสุดที่รักของเขาจริง ๆ น่ะหรือ เป็นไปไม่ได้
เอ็ดเวิร์ดหงุดหงิดมากเพราะเขาเกลียดการไม่รู้คำตอบ
“ฉันถูกทำร้าย…” ฉันทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างเรา
โอ้…ไหน มาดูกันว่าเธอคิดเรื่องโกหกอะไรออกมา…
“ฉันเดินเล่นรอบ ๆ บ้านตอนดึกแล้วมีคนสุ่มทำร้าย…” เสียงของฉันขาดหายไปไม่สามารถให้รายละเอียดเพิ่มเติมได้เพราะฉันโกหกต่อไปไม่ได้
“ฉันเข้าใจแล้ว…นั่นต้องเป็นประสบการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวมากสินะ แจ้งตำรวจหรือยัง” เอ็ดเวิร์ดเล่นตามเรื่องราวของเธอในขณะที่จิตใจของเขาได้สร้างแผนของตัวเองไว้แล้ว
“ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากทำให้ใครต้องกังวลและฉันก็ปลอดภัยดี ดังนั้น…” ฉันพยายามอธิบาย
อย่าถามได้ไหม ให้มันจบลงแค่นี้
“หากเรื่องที่เธอบอกอาเป็นความจริง ก็แสดงว่าอาจจะมีสตอล์กเกอร์สุ่มโจมตีเธออยู่และมันอาจจะทำร้ายเธออีกครั้ง เอาอย่างนี้อาจะจัดบอดี้การ์ดมาคอยคุ้มกันเธอตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน” เอ็ดเวิร์ดด้วยสีหน้าเรียบเฉยในขณะที่เขาจับมือฉันขึ้นจูบที่หลังมือ ดวงตาเข้มจ้องลึกเพื่อค้นหาความจริง และในเมื่อฉันต้องโกหกให้สมจริง ฉันจึงต้องยอมรับบอดี้การ์ดจากเอ็ดเวิร์ด ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันจะแพ้เขาจริงๆ …
เอ็ดเวิร์ดฉีกชุดของฉันออกจากร่างกายโดยไม่พูดอะไรต่อ ตามด้วยยกทรงและกางเกงชั้นใน สายตาที่หิวกระหายของเขาฉายแสงออกมาหลังจากนั้นไม่นาน


“แซค ฉันเอง ขอโทษที่ไม่ได้ตอบข้อความ ตอนนี้กำลังจะเดินไปถึงบ้านนายแล้ว” ฉันพูดผ่านโทรศัพท์
ถ้ามีคนที่ฉันพึ่งพาได้เสมอตอนที่ฉันมีปัญหาก็คงจะเป็นแซคนี่ล่ะ
สาวใช้ของครอบครัวเขาเดินออกมาต้อนรับฉันที่ประตูหน้าคฤหาสน์เพราะจำฉันได้ในทันที เธอโค้งศีรษะทำความเคารพและจากไปอย่างเงียบ ๆ
ตามปกติแล้วสาวใช้ทุกคนที่นี่ได้รับคำสั่งไม่ให้ฉันอยู่คนเดียวโดยเฉพาะเมื่อฉันอยู่กับแซค ฉันเดินตรงไปที่ห้องของเขา เขารอการมาถึงของฉันอย่างใจจดใจจ่อเหมือนเคย
"สวัสดี! สุดที่รัก!” ฉันส่งเสียงร้องด้วยความยินดีพลางกอดเขาไว้แน่นบนโซฟาในห้องนอนของเขา
แซคดึงแขนฉันออกจากรอบตัวเขา ไม่ทักทายอะไรสักคำ แต่กดฉันลงใต้ร่างของเขาพร้อมกับวางฉันเอนหลังลงบนโซฟา
เขาจูบฉันอย่างเร่าร้อน ลิ้นร้อนพรวดพราดเข้ามาระหว่างริมฝีปาก บังคับให้ฉันเปิดปากเพื่อที่เขาจะได้ผสมผลานลิ้นของเขาอย่างบันเทิงใจ
ฉันคราง ขดมือเข้ากับผมสีบลอนด์เป็นลอน ดันศีรษะของเขามาใกล้ขึ้นเพื่อที่ฉันจะได้บดขยี้ริมฝีปากเขาให้แรงขึ้น
มือหนาสอดเข้ามาใต้เสื้อและบดเข้าที่หัวนมทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ด้วยอัตรานี้
ตามปกติแล้ว เราจะร่วมเพศกันอย่างดุเดือดก่อนที่เราจะเปิดหนังดูก่อน เวลาฉันมีปัญหาอะไร แซคมักจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อช่วยฉัน...
หรือทำฉันจนหมดสติไปเพื่อฉันจะได้ลืมปัญหานั้นไปซะ
แซคมีอายุใกล้เคียงกับฉันมากที่สุดในบรรดาลูกพี่ลูกน้องทุกคน และเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน เราจึงเติบโตมาด้วยกันในฐานะพี่ชายและน้องสาว
ความสัมพันธ์ของเราเต็มไปด้วยเซ็กส์มาโดยตลอดตั้งแต่เราทั้งคู่ค้นพบความสุขของมันด้วยกันเมื่อเรายังเด็ก แม้ว่า “เหตุผล” ของฉันที่ได้เห็นแซคจะเปลี่ยนไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา จากการเล่น การเรียน การสอนพิเศษ ไปจนถึงการดูหนังตอนกลางคืน เหตุผลที่แท้จริงที่เราพบกันยังคงเหมือนเดิม นั่นคือการมีเซ็กส์ที่เมามันสุดขีด
เราชอบเซ็กซ์เพราะมันทำให้เราหลุดจากชีวิตจริงอันแสนเรียบง่ายจนน่าเบื่อ
ทันใดนั้นมือของเขาก็หยุดลงจากการลูบคล่ำฉัน แต่หันไปเปิดเพลงในโทรศัพท์ซึ่งต่อเชื่อมเข้าชุดสเตอริโอบลูทูธในห้องนั่งเล่น ความกำหนัดพุ่งขึ้นในทันทีเพราะรู้ว่าถ้าเขาเปิดเพลงดังขนาดนี้นั่นหมายถึงสิ่งเดียวเท่านั้น:
ฉันสามารถกรีดร้องได้เมื่อเขาทำตัวหยาบโลนกับฉัน
แซคหล่อลึกลับระดับนายแบบ ฉันไม่ได้ชมขึ้นเองนะ เขาเคยถ่ายแบบจริง ๆ ตอนเราเรียนชั้นมัธยม แต่พอครอบครัวเขารู้ก็บังคับให้เขาเลิกทำ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหล่อน่าหลงใหลสำหรับฉันอยู่เสมอ
ไม่ต้องให้พูดอะไรกันมาก แซคก็ถอดเสื้อออกอย่างรวดเร็ว แสงสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงส่องบนร่างกายกำยำสมส่วนของเขาจนเห็นได้อย่างชัดเจนในห้องสลัว ๆ
กล้ามอกแน่นๆ และรอยเว้าระหว่างซิกซ์แพ็กของเขาดูสวยงามกว่าใคร ผิวเขาเป็นสีแทนเข้มตัดกับผมสีบลอนด์อ่อนเป็นลอนและดวงตาสีน้ำตาลเฮเซล
“ถอดเสื้อออกเดี๋ยวนี้” แซคสั่ง
ฉันรู้จักน้ำเสียงนั้นเป็นอย่างดี ผู้ชายคนนี้คือ “แบล็กแซค” ร่างกายของฉันเชื่อฟังคำสั่งของเขาทันทีเหมือนทาสผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกฝึกให้เชื่อฟังเจ้านาย ฉันถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกจากตัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วนอนลงบนโซฟา
มืออันทรงพลังของแซคแยกเข่าของฉันออกกว้าง จากนั้นฉันก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกของช่องรักที่ถูกไถกับเครื่องที่สั่นสะเทือนอย่างรวดเร็วกับจุดกระสัน
เขาถูเครื่องสั่นกับคลิทที่บวมเป็นสันนูนจนสะโพกของฉันกระตุกไปมาอย่างเร้าร่อน น้ำหล่อลื่นไหลทะลักออกมาจากกลีบดอกไม้งามอย่างรวดเร็ว และฉ่ำแฉะมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเปียกโชกผ่านร่องก้นเลอะถึงโซฟากำมะหยี่สีเบอร์กันดีของเขา
“อา…แซค!...โอ้…ได้โปรดอย่าแกล้งฉัน!” ฉันร้องออกมาด้วยเสียงแหลมสูงขณะที่เขาเสียบไวเบรเตอร์เข้าไปในถ้ำที่มีน้ำท่วมขังอยู่ ฉันรู้สึกว่าน้ำรักไหลมากกว่าปกติคงเพราะช่องเสียวของฉันยังบวมจากแรงกระแทกของเอ็ดเวิร์ดเมื่อเย็นวานนี้
แซคเพิ่มความเร็วของเครื่องสั่นเพื่อให้มันกระตุกแรงขึ้น ทั้งยังเสียบเข้าออกกับโพร่งเนื้อด้านในอีกด้วย
จีสปอตถูกถูไถอย่างหยาบ ๆ ฉันแอ่นสะโพกขึ้นเพื่อรับแรงเสียงสีของไวเบรเตอร์ให้ลึกยิ่งขึ้น
ขณะที่ฉันรู้สึกว่าแขนและขาของฉันเริ่มชาเป็นสัญญาณว่าจุดสุดยอดกำลังใกล้เข้ามา ฉันกำมือแน่นกับผ้าปูที่นอนในระหว่างที่ร่างกายกำลังจะปลดปล่อยอารมณ์กระสัน
“แซค!! หึหึหึ! อ๊ากกก!” ฉันกรีดร้องสุดเสียงเมื่อถึงจุดสุดยอดกระแทกฉันอย่างแรง ฉันหลับตาแน่นจนเห็นเป็นภาพสีขาว
แซคหัวเราะและดึงไวเบรเตอร์ออก น้ำรักของฉันพุ่งออกมาเมื่อเครื่องเล่นถูกดึงขึ้น
“เธอควรจะขอบคุณฉันที่เปิดเพลง…” แซคกระซิบข้างหูฉันอย่างอ่อนหวาน แกล้งฉันด้วยลมหายใจอุ่นๆ
จากนั้นเขาก็ดูดติ่งหูของฉันแล้วบิดลิ้นเข้ามากระซิบข้างหูฉัน
เขารู้ว่าหูของฉันไว ฉันคร่ำครวญด้วยความยินดี ร่างกายอ่อนปวกเปียกจากการข้ามถึงจุดสุดยอด
เขาพลิกตัวให้ฉันนอนคว่ำหน้าและยกตูดขึ้นเพื่อให้เขาได้ชื่นชมก้นงาม
เขาฉีกซองถุงยางด้วยฟันอย่างยั่วยวนทำเอาฉันกัดริมฝีปากรอเกมรักรอบต่อไป
“ร้องให้ฉันฟังดัง ๆ” แซคกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวนใจ
ฉันร้องลั่นในขณะที่เขายัดท่อนแกร่งขนาดมหึมาของเขาใส่ฉันจากทางด้านหลัง
ท่อนร้อนขนาดใหญ่แทรกผ่านโพรงรักจนฉันแสบไปหมด ไม่คุ้นชินกับขนาดของเขาสักที ถึงแม้เราจะทำกันไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ตาม ขนาดท่อนรักของเอ็ดเวิร์ดที่ว่าใหญ่แล้วก็ยังใหญ่ไม่เท่าแซค ของแซคยาวจนกระแทกเข้ากับมดลูกจนฉันจุกไปหมด
“อา…อา…อา…อา!” ฉันกรีดร้องสุดเสียงทุกครั้งที่เขาอัดลำเข้ามา ถึงสาวใช้จะได้ยินเสียงของพวกเราแต่พวกเขาก็ไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใครอยู่ดี
มือร้อนของเขาจับก้นของฉันแน่นเพื่อให้เขาบดอัดได้หนักหน่วงขึ้น เร็วขึ้น แรงขึ้นถึงอย่างนั้นฉันก็ยังร้องขอเขาอยู่ดี
“เร็ว ๆ แรง ๆ! อ๊ากกก...แซค!!!” ฉันโยกตูดไปข้างหลังให้เขากระแทกลึกขึ้น ทรวงอกของฉันแกว่งไปมาขณะที่ลำตัวโยกโคลง ร้องขอให้แซคกระแทกฉันหนักขึ้นและเร็วขึ้น
เขาเลื่อนมือข้างหนึ่งมาด้านหน้าและบีบจุดเสียวที่แข็งขืนบวมสู้มือของเขา ช่องท้องของฉันบีบหัวเห็ดของเขาแน่นขึ้น ร่างกายของพวกเราเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอและใช้เวลาไม่นานฉันก็ทยานเข้าสู่จุดสุดยอด ขานเรียกชื่อเขาไปด้วย
“รู้สึกดีไหม” เสียงแหบแห้งถาม มือหยาบลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน
“ยินดีต้อนรับ แซคผู้ชายธรรมดา…” ฉันตอบอย่างเพ้อฝันหอบหายใจหลังจากถึงจุดสุดยอด แซคของฉันกลับมาในที่สุด… คิดว่าร่างฉันจะแตกสลายเสียก่อนเขาจะกลับมาซะอีก
“เขาทำคุณลำบากใจอีกแล้วเหรอ? คุณดูเศร้ามาก” เขาพูดขณะที่จูบฉันอย่างอ่อนโยน ลิ้นแยงเข้าในปากเพื่อลิ้มรสฉัน
“หือ… เขาใช้ของเล่นนี้กับคุณแล้วเหรอ? ฉันไม่ชอบนะ ฉันสั่งสิ่งนี้ให้คุณ… สีโปรดของคุณ เห็นไหม” เขาพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อยขณะที่หยิบเซ็กส์ทอยที่ใช้แล้วขึ้นมา
“ว่าแต่…ถึงตาฉันแล้วใช่ไหม? ดูถุงยางนี่ ฉันยังไม่ได้หลั่งเลย” เขาถามขณะที่จับสะโพกของฉันยื่นออกไปทางหน้า ทำให้ฉันนอนท่าสี่ขา
แม้ว่าแซคเวอร์ชั่นผู้ชายธรรมดาจะอ่อนโยนกว่า แซคดาร์ก แต่แซคก็ยังเป็นแซคและตั้งแต่ฉันรู้จักเขา ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่เขาสามารถเลิกรากับเซ็กส์วานิลลาธรรมดาๆ ได้
“ใช้เจลหล่อลื่นนะ คุณจะได้ไม่เจ็บ…ผสมกับน้ำหวานของคุณ” แซคบรรยายด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ อ่อนโยน แล้วจึงค่อยๆ สอดไวเบรเตอร์เข้าไปในช่องรักของฉัน
ฉันครางเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงของเล่นที่แทรกเข้าโพรงถ้ำรักจนสุด หลังจากนั้นแซคก็ดึงเครื่องสั่นออกจากรูของฉัน…
“ดูนี่ เยิ้มแล้ว” แซคยิ้มหวานด้วยความดีใจขณะที่เขาโชว์เซ็กส์ทอยเนื้อเนียนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำกามของฉัน
"ไม่เอา! แซค...อย่า…” ฉันขอร้องให้เขาหยุดเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร หลังจากเปิดสวิตช์ไวเบรเตอร์ เขาก็ใช้นิ้วแหวกแก้มก้นของฉันให้เปิดออกแล้วลูบปลายของเล่นเข้าในช่องรักช่องที่สองที่บั้นท้ายของฉัน ฉันเคยร่วมเพศทางทวารหนักกับแซคมาก่อน แต่...
ร่างกายของฉันสั่นเทาเพราะความทรงจำ
โดยไม่สนใจคำอ้อนวอนของฉัน เขาเริ่มสวมของเล่นเข้าที่ประตูหลัง มันเจ็บมาก…
ฉันกัดริมฝีปาก น้ำตาร่วงไหลอาบแก้ม ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะผ่อนคลายกล้ามเนื้อเพื่อให้ความเจ็บปวดลดลง
ในไม่ช้าด้วยการดันครั้งสุดท้ายมันก็ฝังด้ามในรูที่สองของฉันและสั่นสะเทือนอย่างหนัก แรงสั่นสะเทือนแพร่กระจายไปถึงร่องสะโพกด้านหน้าด้วย
แซคมองด้วยความพอใจในความสำเร็จแล้วเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียง
“มานี่สิ นั่งคร่อมฉัน” เขาสั่งแบบสบายๆ ด้วยสายตาชวนฝันเหมือนเด็กสั่งไอศกรีมรสชาติโปรด
ทาสฝึกหัดอย่างฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะตอบสนองคำสั่งของเขา ถึงแม้การสั่นสะเทือนจากก้นจะทำให้ฉันแทบเดินไม่ได้ หัวนมเริ่มแข็งเป็นไต น้ำผึ้งหวานไหลย้อยลงมาที่ต้นขาอีกครั้ง
ฉันลุกขึ้นเดินไปหาเขา…ทั้งเสียว ทั้งทรมาน แต่กลับมีความสุขจนอดครางไม่ได้ ทุกย่างก้าวที่เดินไปหาแซคน้ำหวานยิ่งไหลพรมด้วยความสุขสม แซคเฝ้าดูทุกอิริยาบถของฉันอย่างตั้งใจ ยิ้มด้วยความปิติขณะที่เขาใช้มือลูบหัวเห็ดที่ชูชันของเขาขึ้นและลง
รู้สึกเหมือนนานชั่วกัลปาวสาน ฉันก็เดินไปถึงเขาและคร่อมขาเขาไว้ เขาเอื้อมมือมาจับแก้มของฉันและจูบเบา ๆ แบบ หยอกล้อ…ไม่ใช้ลิ้นใดๆ ซึ่งทำให้ฉันหงุดหงิดมากขึ้นเพราะฉันต้องการมากกว่านั้น
ฉันเหวี่ยงแขนไปรอบคอของเขา ดันหน้าเขาลงไปฝังอยู่ระหว่างหัวนม บังคับให้เขาดูดนมฉัน
เขาทำตาม ดูดหัวนมของฉันสลับกัน หมุนลิ้นไปรอบๆ จุกนมที่ตั้งชู ขณะที่สอดนิ้วสามนิ้วเข้าไปในความเป็นสาวของฉัน
ฉันครางเสียงดังแล้วกดสะโพกลงไปกับนิ้วของเขาเพื่อช่วยให้มันเข้าไปได้ลึกขึ้น ความรู้สึกของการเติมเต็มรูทั้งสองทางของฉันทำให้ฉันแทนคลั่ง
นิ้วของเขาขยับเล่นอยู่ในโพรงถ้ำ ส่วนเครื่องสั่นกระแทกประตูที่สองของฉันไปด้วย น้ำของฉันกำลังจะหลั่งอีกครั้ง…
พอเห็นว่ากลีบดอกไม้กระตุกรัดนิ้วมือแน่นขึ้น แซคก็ดึงมือออกอย่างรวดเร็ว
“อย่า…แซค…” ฉันโอดครวญใส่เขาที่ไม่ยอมปล่อยให้ฉันเสร็จ
“เคลื่อนสะโพกลงมากลืนดุ้นเนื้อของฉันแทน เดี๋ยวนี้เลย” แซคสั่ง
ฉันวางมือทั้งสองข้างไว้บนไหล่เขาแล้วยกสะโพกขึ้นทาบโพรงถ้ำไว้เนื้อท่อนแกร็งของเขาอย่างที่เขาต้องการ หลังจากนั้นฉันก็ดันสะโพกเสียบหัวเห็ด มือเขาจับสะโพกของฉัน ฉันทิ้งสะโพกลงเพื่อรับความเป็นลูกผู้ชายของเขาในขณะที่มือที่กำแน่นของเขาดึงสะโพกของฉันไปหาเขาและดันสะโพกของเขาขึ้น อาวุธร้อนกระแทกเข้าใส่ฉันอย่างแรงพร้อมๆ กับที่ดอกบัวงามพ่อน้ำพุ่ง ตอบรับดุ้นแข็งทั้งแท่งของเขาที่ฝังอยู่ในตัวฉันจนสุดด้าม
เขาเริ่มกระทุ้งเข้าไปในตัวฉันอย่างเร็วและแรงโดยไม่รอให้ฉันปรับตัวเข้ากับหัวเห็ดด้ามยาว แขนอันทรงพลังของเขาเขย่าร่างกายของฉันขึ้นและลง เขายกฉันขึ้นสูงจนปลายมนเกือบหลุดออกจากร่องแต่แล้วก็ปล่อยให้มันกระแทกลงไปบนแกนยาวอีกครั้ง
หลังจากนั้นเขาก็กัดหัวนมของฉันอย่างแรงจนแนกรีดร้องออกมาทั้งความเจ็บปวดปะปนกับความสุข ความยาวของท่อนเนื้อเสียดสีกับจีสปอตของฉันและเครื่องสั่นจากประตูที่สอง ฉันเสียวจนหยุดสั่นไม่ได้… และไม่รู้ว่าตัวเองพับพาบหมดสติไปตั้งแต่เมื่อไร
แต่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้...เพื่อลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
“คุณไม่ควรสลบไปก่อนที่ผมจะหลั่ง คุณรู้ไหม…” แซคบ่นพึมพำกับตัวเองในขณะที่เขาอัดจังหวะสุดท้ายของเขาเข้าไปในหีบร้อนของเธอ ร่างของเธอเอนกายเอนพิงหน้าอกกว้างก่อนที่เขาจะปลดปล่อยน้ำเชื้อและครางเสียงคร่ำครวญอย่างมีความสุขไปพร้อม ๆ กับกัดไหล่เปลือยของเธออย่างแรง...
ตอนนี้แซคต้องอุ้มเธอกลับบ้าน ว่าแต่…หนังเรื่องไหนที่เขาควรจะบอกลูเซียนว่าพวกเขานั่งดูอยู่ด้วยกันดี?


ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? ...ตื่นขึ้นมาฉันก็นอนอยู่บนเตียงของตัวเองในตอนเช้าแล้ว พอฉันขยับตัวถึงได้รู้ว่าเนื้อตัวปวดหนึบไปหมด จำได้ว่าร่วมรักอยู่กับแซคเมื่อคืน โพรงรักของฉันที่ยังแสบ ๆ อยู่เป็นหลักฐานได้ ผลจากการให้บริการทั้งแซคธรรมดา และแซคสายดาร์ก
เจ็บจัง…ไปอาบน้ำอุ่นแล้วหาอะไรกินดีกว่า น่าจะใกล้เที่ยงแล้ว…
โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นมา ใครส่งข้อความมานะ? ฉันเอื้อมมือไปคว้ามือถือ
‘ไปซื้อยาคลุมมาซะ ฉันชอบทำแบบดิบเท่านั้น’
ข้อความจากเอ็ดเวิร์ดปรากฏขึ้นมา…
ฉันไม่สนใจข้อความของเขา ก็ฉันไม่ต้องการพบเขาอีกแล้ว ฉันถอนหายใจแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ
ฉันมองร่างเปลือยเปล่าในกระจกเพราะรู้สึกช้ำไปหมด สองหนุ่มทำฉันหนักเกินไป ทั้งเอ็ดเวิร์ดและแซค…ฉันรู้สึกเหมือนเป็นโสเภณีที่ถูกใช้งานมากเกินไปและได้รับค่าจ้างโคตรต่ำ
แล้วดูสิ…แซคกัดที่ไหล่ของฉันทิ้งรอยแดงน่าเกลียดไว้อีก เขามักทำให้เขาทิ้งรอยไว้บนร่างกายของฉันทุกครั้งที่เราร่วมเพศกัน เป็นเพราะนิสัยขี้หวงของเขาโดยแท้
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันก็สวมชุดเดรสสีขาวพิมพ์ลายดอกกุหลาบสีชมพูกับกระโปรงยาวลงมาถึงเข่า อย่างน้อยที่สุดที่ฉันทำได้ก็คือแต่งตัวให้ดูสวยและแสดงสีหน้าร่าเริงเพื่อลูเซียนที่ฉันรัก
ฉันเดินลงบันไดไปที่น้ำพุเพื่อตามหาลูเซียน ฉันเฝ้ารอวันหยุดสุดสัปดาห์มาตลอดเพราะเป็นวันที่จะได้อยู่บ้านเงียบๆ กับเขาสักที
“ในที่สุดเจ้าหญิงของฉันก็มาถึง!” ลูเซียนทักทายจากโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มสดใส เรากอดกันและฉันก็จูบแก้มเขาอย่างไร้เดียงสา ถ้าเพียงแต่ฉันมีความกล้าที่จะทำมากกว่านี้
หลังจากนั้นไม่นานฉันก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องพวกเราอยู่
“โอ้ เอ็ดเวิร์ด มาพอดี เขามารอพาหนูออกไปช้อปปิ้ง เห็นบอกว่ามีหลายอย่างที่หนูต้องใช้ในการฝึกงาน” ลูเซียนพูดอย่างเป็นกันเองในขณะที่เอ็ดเวิร์ดย่างก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ
ฉันเกลียดความจองหองของเขา แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาดูเท่มากในชุดสูทสามชิ้นสีน้ำเงินกรมท่า ท่าทางของเขาแตกต่างออกไปจากตอนที่เขาสวมเสื้อโค้ทแล็บเป็นอย่างมาก ว่าแต่เขามาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่?
“นาตาลี!พวกเราจะต้องเข้าประชุมกับลูกค้าสำคัญสัปดาห์หน้า ไปช้อปปิ้งกัน อาอยากจะซื้อของให้เธอเพื่อเป็นการขอบคุณที่เธอช่วยงานพวกเราเป็นอย่างดี ถือว่าเป็นของตอบแทนจากอา” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยรอยยิ้มและโน้มตัวเข้ามาจูบที่แก้มซ้ายของฉัน ฉันยืนตัวแข็งทื่อไม่ตอบสนองรอยจูบของเขา…
“แล้วคุณล่ะ ลูเซียน?ไปด้วยกันไหม?" ฉันถามลูเซียน ได้โปรด ไปเถอะ…
“ฉันก็อยากไปนะ แต่ฉันมีนัดกับแองเจล่าและพ่อของเธอ… พวกคุณสองคนช้อปกันให้สนุกเถอะนะ” ลูเซียนตอบด้วยรอยยิ้ม
โอ๊ย…จะบ้าตาย ที่เขามากับฉันไม่ได้เพราะต้องไปพบแม่นั่นอย่างงั้นเหรอ? ฉันโมโหจนพูดอะไรไม่ออก
“ถ้างั้นฉันขอพาคู่เดตแสนสวยไปเลยก็แล้วกันนะ” เอ็ดเวิร์ดหันมาหาฉันด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ฉันแอบปรายหางตามองค้อนเขาไปทีหนึ่ง
ซื้อของให้เสร็จ ๆ ไปก็แล้วกัน…
ฉันเดินไปที่รถของเขาแต่พอกำลังจะเปิดประตู เขาก็ชิงเปิดประตูรถให้ฉันเสียก่อน การเสแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษของเขาทำให้ฉันหงุดหงิดขึ้นมาแทน ฉันเดินขึ้นรถโดยไม่ขอบคุณเขาเลยสักคำ ถ้าฉันไม่ได้รับการฝึกฝนให้ทำตัวเหมือนผู้หญิงชั้นสูง ป่านนี้ฉันคงด่าเขาไปแล้ว
“ข้าวของอะไรเยอะแยะไปหมดเนี่ย” ฉันถามพลางมองไปทางถุงช้อปปิ้งมากมายจากแบรนด์ชั้นนำที่ตั้งอยู่ที่เบาะหลังรถ
“ของเธอทั้งหมดแหล่ะ อาซื้อมาให้เธอ” เอ็ดเวิร์ดตอบด้วยรอยยิ้มที่ปราศจากเล่ห์เหลี่ยม
“อ้าว แล้วไหนว่าพวกเราจะไปช้อปปิ้งด้วยกันไง?” ฉันถาม ตามเกมเขาไม่ค่อยทัน ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มปรากฏขึ้นมาตงิด ๆ
“อาซื้อของทั้งหมดที่เราควรจะซื้อไว้แล้ว เราจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นแทน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอรอคอยอยู่หรือไง เธอได้รับข้อความของอาใช่ไหม” เอ็ดเวิร์ดพูดอย่างยั่วยวน
แล้วเขาก็สตาร์รถโดยไม่พูดอะไรอีก
"เราจะไปที่ไหนกัน?" ฉันถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาไม่ตอบกลับ
ฉันนั่งไปเงียบ ๆโดยไม่พูดอะไรจนกระทั่งเขาขับรถไปจอดอยู่ที่ไฟแดงแล้วโน้มตัวมางับหูฉันจนฉันสะดุ้งโหยงไม่ทันตั้งตัว ลิ้นเปียกร้อนของเขาเลื่อนเข้าไปในหูของฉันตามด้วยเสียงดูดเบา ๆ
“อา…อย่า…หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ฉันท้วง พยายามใช้มือผลักเขาออกไป แต่เขากลับหัวเราะออกมาแล้วจับคางของฉันให้หันไปให้เขาบดริมฝีปากลงบนใบหน้า
เขาดันลิ้นเข้าจ่อที่ริมฝีปากที่ปิดสนิทของฉันอย่างอุกอาจ เสียงครวญครางประท้วงของฉันมีแต่จะกระตุ้นเขามากขึ้นเมื่อลิ้นของเขาแทรกเข้าไปพันลิ้นของฉันจนสำเร็จ
เสียงบีบแตรจากรถด้านหลังบอกว่าไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว ทำให้พวกเรากลับสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง เขาผละริมฝีปากออกจากฉันอย่างช้าๆ ในขณะที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉัน
หัวใจของฉันเต้นเร็วและแรงขึ้น รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อยและอุ่นร้อนที่หว่างขา…อย่านะ… ฉันบีบต้นขาแน่น อย่าปล่อยให้เขายั่วยวนเธอได้อีก เป้าของฉันยังปวดระบมจากกิจกรรมเมื่อคืนยังไม่หายดีเลย
เขาจับมือฉันไปวางไว้บนเป้ากางเกงของเขา บีบมือของฉันเบา ๆเพื่อให้ฉันจับส่วนที่แข็งเป็นหินของเขาผ่านกางเกงที่คับแน่น เครื่องนุ่มห่มไม่ได้ปกปิดก้านเนื้อที่ใหญ่ยาวของเขาเลยแม้แต่น้อย อะไรเนี่ย…แค่จูบฉันเขาก็แข็งขนาดนี้เลยเหรอ ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากในขณะที่ช่องรักของฉันบีบแน่น รู้สึกร้อนขึ้นมาเหมือนกัน
“เจ้าหญิง ดูดก้านให้อาที…” เขาออกคำสั่งขณะละสายตาจากถนน ตอนนี้เราอยู่บนโทลเวย์ที่ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปทางชานเมือง
ฉันส่ายหัวเป็นคำตอบและพยายามแกะมือออก ซึ่งผลก็คือเขาดึงมือฉันกลับอย่างแรงจนร่างของฉันร่วงไปกระแทกเขา ทันใดนั้นเขาก็หยุดรถจอดที่ข้างทาง
“ดูดของอาเดี๋ยวนี้…ไม่งั้นอาจะปล้ำเธอในรถคันนี้นี่ล่ะ เลือกเอา เธอต้องการแบบไหน” เขาหันมาหาฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คำท้าทายของเขาทำให้ฉันกลัวแต่ก็ตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน...
มีรถหลายคันแล่นผ่านไปมาอยู่บนท้องถนน ถ้าเขาปล้ำฉันตอนนี้ ต้องมีคนเห็นอย่างแน่นอน
ทางเลือกของฉันเหรอ?
ฉันมีสิทธิ์เลือกซะที่ไหน?
เมื่อเห็นว่าฉันยอมทำตามที่เขาสั่ง เขาก็เคลื่อนรถอีกครั้งแล้วดึงมือของฉันไปแตะที่งูที่กำลังตื่นของเขาอีกครั้ง
ฉันค่อยๆ รูดซิปกางเกง ดึงบ็อกเซอร์ลงเพื่อปลดปล่อยหัวงูออกมาผึ่งผงาดด้วยความภาคภูมิใจ เจ้าหัวงูเต้นเร้าเชิญชวนให้ฉันดูดหัวมัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นท่อนเนื้อแน่นของเขาอย่างใกล้ชิด มันสวยมากไม่แพ้ของลูเซียนเลย อวัยวะของฉันเกร็งกำหนัดโดยสัญชาตญาณ น้ำล่อลื่นไหลออกมาทันทีเป็นข้อยืนยันว่าร่างของฉันตอบสนองเจ้างูใหญ่อย่างไม่บิดพริ้ว
ฉันเริ่มลูบดุ้นของเขาขึ้นและลงอย่างช้า ๆ เขาร้องครางเสียงทุ้มและขยับสะโพกขึ้น เชิญชวนให้ฉันสนุกกับเขาต่อไป ก้านแกร่งร้อนระอุและกระตุกรับกับฝ่ามือของฉัน ปลายก้านเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเหมือนกำลังจะระเบิดตัวตนเสียเดี๋ยวนั้น
“เร็วขึ้น…ขยับมือเร็วขึ้น…แรงขึ้น!” เขาสั่ง ดันสะโพกขึ้นและลงในขณะที่ตายังคงมองถนนด้านหน้า ฉันกระตุกมือเร็วขึ้นและเร็วขึ้น รู้สึกเพลิดเพลินกับปฏิกิริยาตอบสนองของเขา
“นาตาลี…อ้า…” เขาหอบหนัก ครางชื่อฉันไปด้วย ทำให้ฉันอยากจะพาเขาไปให้ถึงสุดขอบโลก ฉันจึงค่อย ๆ ก้มลงจ่อหน้าอยู่ที่ปลายหัวเห็ดที่แข็งโด่จนได้กลิ่นที่คล้ายกับน้ำกามโชยเข้ามาในโสตประสาท น้ำกามของเขาก่อตัวที่รูเล็กๆ บนปลายมน
ฉันแลบลิ้นเลียริมฝีปากแล้วค่อยๆ ตวัดผ่านส่วนปลายของเขาเพื่ออมท่อนเสียวใส่ปาก เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยลงดันหัวของฉันไปจนปลายก้านกระทุ้งเข้าที่ต้นคอของฉัน
“กลืนลึก ๆ” เขาขอร้องให้ฉันรับเอาความยาวของเขาเข้าไปทั้งหมด
ฉันป้อนส่วนปลายของเขาเข้าไปในโพรงปากไปพร้อม ๆ กับดูดปลายก้านไปด้วย จากนั้นก็วนลิ้นเป็นวงกลมรอบส่วนปลายไล่ไปจนถึงโคนก้าน กลิ่นและรสชาติที่เข้มข้นตลบอบอวลอยู่ในปากของฉัน ทำให้ฉันนึกถึงน้ำอสุจิที่เขาปล่อยทิ้งไว้ในช่องรักเมื่อวาน
ฉันกระตุกมือขึ้นลงตามความยาวของท่อนหนาผสมกับก้มศีรษะกดหัวเห็ดกระทุ้งเข้าคอจนน้ำคัดหลั่งแตกตัวออก...


บทนำ
(IANZO)
 เมื่อวิทยาศาสตร์ได้ก่อกำเนิดพลังงานพิศวงที่ผู้คนให้คำนิยามว่า 'เวทมนตร์' ขึ้นมาเพื่อยับยั้งเหตุการณ์เลวร้ายของโลกในปีค.ศ. 2040 พวกเขาได้รับการยกย่องสรรเสริญเป็นวีรบุรุษของโลกและได้ก่อตั้งองค์กร 'เอียนโซ' ขึ้น ทั้งยังก่อสร้างโลกจำลองไว้ในขวดโหลเวทมนตร์ขนาดเล็กจิ๋วเพื่อเป็นที่อยู่ของเหล่านักเวทมนตร์ผู้กอบกู้โลก...และนั่นคือฉากหน้าที่ทุกคนรู้เกี่ยวกับองค์กร
 เวลาผ่านไป เหล่ารุ่นลูกรุ่นหลานที่เกิดมาจากนักเวทมนตร์ผู้ผ่านการทดลองขององค์กร 'บางคน' ได้รับพลังเวทมนตร์ติดตัวมาด้วยตั้งแต่แรกเกิด พวกเขาจะถูกประทับตราตัวอักษร 'M' ตั้งแต่นั้น และถูกเรียกว่า 'เมจ'
 การกำเนิดของเมจนำพามาซึ่งความหวังว่านักเวทมนตร์จะเพิ่มขึ้นจนมากพอที่จะช่วยกอบกู้และดูแลความสงบสุขของโลกไปได้ตลอดกาล...พวกเขาเหล่านั้นที่เกิดมาพร้อมความพิเศษจึงได้รับอภิสิทธิ์มากมายตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาดูโลก ไม่ว่าจะเป็นการดูแลเรื่องเงินทองเพื่อให้ครอบครัวได้ดูแลพวกเขาอย่างดีจนโตขึ้นมาเป็นนักเวทมนตร์ตามที่ทุกคนคาดหวังไว้
 และสิ่งนั้นทำให้ทุก ๆ ครั้งที่มีทารกกำลังจะเกิดขึ้นมา...พวกเขาจะถูกคาดหวังตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ว่า 'ถ้าเกิดมาเป็นเมจก็คงจะดีสินะ' และถ้ายิ่งพวกเขาได้เป็นเมจขึ้นมาจริงๆ ก็จะถูกคาดหวังต่อในทันทีทั้งที่ยังไม่ทันรู้เรื่องราวอะไรเลยว่า 'ลูกเราจะต้องโตขึ้นเป็นนักเวทที่ดีมากแน่ ๆเลย'
 โลกที่เคยผ่านห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังย่อยยับมา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความคาดหวังที่พวกเขาต่างเอาไปวางไว้กับเด็กทุกรายที่คลอดออกมา...ความคาดหวังที่อาจจะมากเกินไปสำหรับเด็กที่เพิ่งจะได้ออกจากท้องแม่มา...
ปี ค.ศ. 2160
 ณ ปราสาทเวทมนตร์สไตล์โบราณสีขาวสว่างหลังคาน้ำตาลแดง ปกคลุมไปด้วยออร่าพลังงานสีฟ้าน้ำทะเลประกายระยิบระยับซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่เกาะกลางแม่น้ำ พื้นหลังคือท้องฟ้าสีครามที่สดใสและสมจริงจนไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าสิ่งเหล่านั้นถูกบรรจุอยู่ในขวดโหลเวทมนตร์ที่ตั้งอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลก
 ด้านในของปราสาทถูกแบ่งเป็นบริเวณห้องต่างๆตามการใช้งาน ทั้งห้องเรียนสำหรับนักเวทมนตร์ฝึกหัด ห้องพักศาสตราจารย์ ห้องอาหาร ห้องวัดระดับพลังงานเวทมนตร์ และอื่นๆอีกมากมาย ทุกๆห้องตกแต่งด้วยสไตล์ลอฟท์ เน้นเป็นปูนเปลือยสีเทาขาวสว่าง ข้าวของเครื่องใช้สไตล์โมเดิร์นถูกจัดวางอย่างเรียบง่ายเสียจนขัดกันกับด้านนอกของตัวปราสาท
 นอกเหนือจากห้องทั่วไปแล้ว ยังมีประตูทางเข้าลับๆที่แอบอยู่ในมุมหนุ่งของผนัง ซึ่งดูเหมือนว่าคนที่จะเข้าไปได้จะต้องได้รับอนุญาตเท่านั้น บุคคลผู้ได้รับอนุญาตจะต้องประทับฝ่ามือลงบนผนังในตำแหน่งที่กำหนดไว้ เขาคนนั้นจึงจะถูกพาวาร์ปเข้าไปยัง...
ชั้นใต้ดิน ปราสาทเอียนโซ
 บัดนี้ กลุ่มคนร่วมยี่สิบคนที่สวมชุดคลุมสีดำที่ปักรูปดอกไซคลาเมนสีขาวบนอกคู่กับตัวอักษรเขียนชื่อ 'IANZO' อยู่หน้าอกด้านซ้าย ทุกคนนั่งเรียงกันอยู่ในห้องที่ดูคล้ายคลาสเรียนขนาดกว้าง และด้านหน้ามีชายวัยกลางคนยืนพูดอยู่และเป็นจุดสนใจของทุกคนในห้อง
 และในมุมด้านบนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีร่างของชายหนุ่มปริศนาเจ้าของนัยน์ตาสองสี ด้านซ้ายเป็นสีน้ำเงินเข้มคล้ายบลูเบอร์รี่ ในขณะที่อีกข้างกลับเป็นสีฟ้าน้ำทะเลสว่างเป็นประกายงดงาม เขาสวมชุดคลุมแบบเดียวกันกับทุกคนในห้อง ทว่าสวมหมวกฮู้ดปิดบังศีรษะไว้ ทั้งยังสวมผ้าบัฟสีดำปิดใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้จนมิด ทั้งตัวของเขามีเพียงดวงตาที่ดูแปลกประหลาดแต่ก็เปล่งประกายคู่นั้นที่เผยออกมาให้ผู้คนได้เห็น
 ชายคนดังกล่าวยืนมองลงมาจากระเบียงชั้นลอยด้วยแววตาไม่แสดงอารมณ์ พุ่งตรงไปยังชายวัยกลางคนที่พูดอยู่ด้านหน้า ทว่าเสียงของชายผู้เป็นเป้าหมายนั้นกลับไม่สามารถเข้ามาสู่โสตประสาทของเขาได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าชายหนุ่มตาสองสีกำลังว้าวุ่นใจกับความคิดบางอย่าง
 ชายวัยกลางคนผู้ถูกจ้องมองดูไม่ได้สะทกสะท้านอะไรจากสายตาที่จ้องมองมาไกลๆนั้น เขายังคงอธิบายอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าท่าทางกระฉับกระเฉงแต่ก็ดูสุขุมนุ่มลึกและน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก
 "และในอีกเรื่องที่สำคัญสำหรับนักเวทมนตร์ซีเนียร์ที่กำลังก้าวเข้าสู่ระดับหัวหน้าอย่างพวกคุณก็คือเรื่อง 'ความลับระดับสูงขององค์กร' ซึ่งเราไม่ได้บอกให้สาธารณชนหรือแม้แต่คนในองค์กรส่วนใหญ่ได้รับรู้" เขาพูดประโยคที่สร้างความฮือฮาให้กับกลุ่มคนที่นั่งตั้งใจฟังกันไม่น้อย ในขณะที่ชายผู้พูดชำเลืองสายตาขึ้นไปมองชายเจ้าของดวงตาสองสีเพียงชั่วพริบตา
 "…" ดวงตาสองสีของชายคนนั้นมองจ้องมาอย่างไร้อารมณ์ โสตประสาทของเขาดูเหมือนจะยังไม่เปิดรับฟังเสียงใดๆทั้งสิ้น
 "ในข้อมูลที่เผยแพร่ทั่วไป 'เอียนโซ' คือชื่อขององค์กรเท่านั้น แต่ที่จริงแล้วชื่อนั้นคือชื่อเรียกตำแหน่งของบุคคลากรสำคัญในองค์กรต่างหาก...คนที่จะมารับตำแหน่งเอียนโซจะต้องมีคุณสมบัติทางร่างกายที่เหมาะสมกับการรับพลังงานที่มหาศาล ดังนั้นมันไม่ใช่ตำแหน่งที่ไม่ว่าใครก็จะทำได้ จะเรียกว่าเป็นผู้ถูกเลือกตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้ เอียนโซมีหน้าที่แบกรับพลังมหาศาลเอาไว้กับร่างกายตัวเองเพื่อที่จะควบคุมมวลพลังงานเหล่านี้เอาไว้ และสามารถใช้มันไปกับสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ อย่างเช่น...การหล่อเลี้ยงพลังเวทมนตร์ของปราสาททั้งหลังนี้เอาไว้ หรือแม้แต่การถ่ายโอนพลังให้กับเหล่านักเวทที่อาศัยอยู่ที่นี่ เรียกได้ว่าการมีอยู่ของเอียนโซนี่แหละ ที่ทำให้องค์กรของพวกเรามาอยู่ในจุดๆที่คนทั้งโลกไม่สามารถขาดพวกเราไปได้" ชายวัยกลางคนร่ายยาวอย่างสุขุมจริงจัง
 "แล้วทำไมถึงต้องปิดเรื่องของตำแหน่งเอียนโซเอาไว้เป็นความลับจากภายนอกล่ะครับ? จากที่ฟังมาดูเหมือนว่าเอียนโซที่พูดถึงนี่คงต้องเสียสละมาแบกรับภาระหน้าที่ที่หนักที่สุด ไม่ใช่ว่าเขาควรจะได้รับความชื่นชมจากสาธารณชนหรอกเหรอ?" ชายคนหนึ่งในกลุ่มผู้ฟังทักท้วงขึ้นมาด้วยความสงสัย
 "แน่นอนว่าสิ่งที่เขาทำมันทั้งเสียสละและยิ่งใหญ่เสียจนควรค่าแก่การให้คนทั้งโลกสรรเสริญ แต่เพราะเขาเป็นบุคคลสำคัญที่เราจะขาดไปไม่ได้ ทั้งองค์กรและรัฐบาลโลกก็เลยลงความเห็นตรงกันว่า ตำแหน่งเอียนโซควรจะเป็นความลับที่มีเฉพาะคนภายในเท่านั้นที่จะรู้ถึงการมีอยู่ ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของผู้รับตำแหน่ง...พวกคุณเองก็คงจะนึกภาพออกไม่ยากใช่มั้ย? ว่าถ้าวันหนึ่งผู้รับตำแหน่งเอียนโซตกอยู่ในอันตรายแล้วไม่สามารถรับพลังงานเหล่านั้นได้อีกล่ะก็...ทั้งปราสาทหลังนี้ ทั้งองค์กรของพวกเราจะยุ่งเหยิงมากแค่ไหน? แล้วไหนจะอนาคตของโลกใบนี้ที่อาจจะไม่มีองค์กรเอียนโซอีก? ภาพวันสิ้นโลกคงได้ปรากฏอีกครั้งหนึ่งไม่ต่างจากเมื่อปีค.ศ.2040แน่นอน...และผมเชื่อว่าไม่มีใครอยากเห็นภาพนั้นอีกครั้งแน่นอน"
 คำพูดของเขาเล่นเอาผู้คนในห้องถึงกับขนลุกขนพอง เพียงแค่นึกภาพความล่มสลายในอดีตตามไปด้วย พวกเขาก็ทนไม่ได้กันแล้ว
 "แล้วเอียนโซเองจะมีอายุขัยเหมือนกับคนทั่วไปด้วยรึเปล่า?" หนึ่งในกลุ่มคนฟังถามขึ้นอย่างข้องใจ
 "แน่นอนสิ เขาเองก็เป็นคนๆหนึ่ง แค่เกิดมามีร่างกายคล้ายกับ 'เมจ' ทั่วไป แต่มีคุณสมบัติพิเศษติดมาด้วยก็เท่านั้นเอง เพราะงั้นตำแหน่งเอียนโซเองก็มีการสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเป็นปกติ แล้วเอียนโซที่รับตำแหน่งอยู่ในตอนนี้เองก็เพิ่งจะก้าวขึ้นมารับตำแหน่งได้ไม่นานนัก อายุไม่ได้ห่างจากพวกคุณนักหรอก...เอียนโซ เข้ามาแนะนำตัวสิ" เขาอธิบายตามปกติ ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองและเรียกชายเจ้าของดวงตาสองสีด้วยท่าทีเป็นมิตร
 'เอียนโซ' ยังคงมองเขาด้วยสายตานิ่งเฉยไร้อารมณ์เช่นเดิม ถึงแม้จะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำว่าคนในห้องคุยอะไรกันบ้าง แต่เขาก็พอจะเดาได้จากท่าทีของชายวัยกลางคน และเดินลงจากชั้นลอยไปยังด้านหน้าห้องอย่างว่าง่าย
 รังสีความเย็นยะเยือกของเขาแผ่ออกไปทั่วทั้งห้องโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ ทุกคนต่างก็หยุดนิ่งและหันมองจ้องร่างของผู้มาใหม่คนนี้อย่างตกตะลึงปนยำเกรง เว้นก็แต่ชายวัยกลางคนที่ดูมีท่าทีเหมือนคุ้นเคยกับเจ้าของดวงตาสองสีผู้นี้เป็นอย่างดี
 "นี่คือ 'เอียนโซ' คนปัจจุบัน...แต่ก็อย่างที่ผมแจ้งไปน่ะนะ ว่าด้วยเงื่อนไขความปลอดภัยของเขาแล้ว ถึงจะเป็นพวกคุณที่เป็นบุคคลระดับสูงขององค์กร แต่ผมก็คงให้รู้จักได้แค่เท่านี้ ไม่มีใครมีสิทธิได้รู้จักหน้าตา ชื่อ หรือจะข้อมูลใดๆก็ตามของเขาคนนี้ แต่อย่างที่เห็นว่าเอียนโซจะมีเอกลักษณ์พิเศษที่ตาข้างขวา สีฟ้าที่ตาของเขามาจากพลังงานมหาศาลในตัวที่ผมพูดถึงไปก่อนหน้านี้นั่นเอง"
 "อย่างนี้พวกเราก็จะได้ร่วมงานกับเอียนโซโดยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยอย่างงั้นเหรอครับ?" ชายคนแรกที่เคยถามโพล่งขึ้นมาอีกครั้ง
 "ถูกต้อง แต่ฉันรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีอุปสรรคใดๆเกิดขึ้นจากการปิดบังตัวตนของเขาคนนี้แน่นอน...แล้วก็ นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว อันที่จริงฉันมีเรื่องจะต้องแจ้งเพิ่มเติมเกี่ยวกับเอียนโซ"
 "..."
 "การแนะนำให้รู้จักกับเอียนโซคนนี้ ไม่ใช่เพื่อจะทักทายอะไรกันหรอก...คนๆนี้ทำงานในฐานะเอียนโซมา5ปี เขาตั้งใจทำงานหนักมาตลอด...และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการทำงานของเขา หลังจากนี้ชายคนนี้จะสละตำแหน่งกลับไปใช้ชีวิตปกติแล้วล่ะ"
 ประโยคสุดท้ายนี้ยิ่งสร้างความฮือฮายิ่งกว่าเดิมเป็นหลายเท่าตัว คนทั้งห้องหันไปพูดคุยกันเสียงดังระงมด้วยความขัดข้องใจ
 "แล้วอย่างนี้จะมีคนมารับตำแหน่งเอียนโซต่อรึเปล่า? จริงๆแล้วคนที่อยู่ในตำแหน่งนี้สามารถสละตำแหน่งได้ตามใจชอบอย่างนั้นเหรอ?" ตัวแทนในกลุ่มเอ่ยถามซักไซ้ด้วยท่าทีกังวลใจ
 ในขณะเดียวกัน ชายเจ้าของดวงตาสองสีที่นิ่งมาโดยตลอดเอง ก็ชำเลืองมองมาที่ชายวัยกลางคนด้วยสายตาที่ดูเฝ้ารอคาดหวังคำตอบไม่แพ้ใคร
 "เรื่องนั้นน่ะ แน่นอนว่าผมเองก็มีการวางแผนเอาไว้อยู่แล้ว เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องกังวลไป...แต่เอาไว้รอประกาศอย่างเป็นทางการพร้อมกันจะดีกว่านะ เรื่องตำแหน่งเอียนโซน่ะ ถึงจะฟังดูเหมือนก้าวลงจากตำแหน่งยาก...แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเจ้าตัวมีความประสงค์จะลงจากตำแหน่ง องค์กรเอียนโซก็จะไม่ปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นนักโทษหรอกนะ...ยิ่งไปกว่านั้น เอียนโซคนนี้ได้สร้างประโยชน์ไว้กับองค์กรอย่างมากมายนับไม่ถ้วน เพราะงั้นวันนี้ผมถึงพาเขามาอำลาทิ้งท้ายกับพวกคุณ เพื่อเป็นเกียรติกับเขาที่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อพวกเรามาอย่างมากมายในฐานะวีรบุรุษขององค์กรและยังเป็นคนที่เหมือนเป็นลูกรักของผมเองด้วย" เขาว่าก่อนจะตบบ่าของชายที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆด้วยท่าทีสนิทสนมและใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร "สุดท้ายนี้ ขอเสียงปรบมือให้กับเอียนโซผู้ที่เสียสละชีวิตของตัวเองให้กับโลกใบนี้มาเป็นเวลานานคนนี้ทีนะ"
 สิ้นประโยคนั้น กลุ่มคนในห้องก็พากันปรบมือเสียงดังให้ตามคำขอ บ้างก็มีสีหน้าที่ดูชื่นชมคล้อยตามคำพูดของชายวัยกลางคน บ้างก็มีสีหน้าดูถูกดูแคลนกับการสละตำแหน่งของชายคนที่กล่าวถึง
 แต่ไม่ว่าจะเป็นสายตาหรือสีหน้าแบบไหน ก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของดวงตาสองสีคู่นั้นแม้แต่น้อย เขาส่งเสียงกระซิบไปหาชายที่ยืนตบบ่าของเขาอยู่อย่างแนบเนียน
 "เมื่อไหร่ถึงจะเริ่มพิธีสักที? คุณคงไม่ได้คิดจะถ่วงเวลาหรอกใช่มั้ย?" เขาเอ่ยด้วยเสียงกระซิบเบาๆโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าท่าทาง
 "ฉันต้องปฐมนิเทศพวกเขานี่นา เอาเป็นว่าจะเร่งจบให้ก็แล้วกัน แต่ถ้ารีบนักล่ะก็จะไปเตรียมพิธีก่อนก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ" ชายวัยกลางคนกระซิบกลับด้วยสีหน้าที่ยังคงปั้นยิ้มอยู่เช่นเดิม ก่อนจะปรับโทนเสียงกลับมาพูดคุยกับกลุ่มคนเบื้องหน้าอีกครั้ง "เอาล่ะ ฉันคงต้องปล่อยให้เอียนโซไปพักผ่อนก่อนแล้ว พวกเราจะได้คุยกันต่ออีกสักหน่อย...ไปเถอะเอียนโซ" เขาว่าก่อนจะทำท่าทีให้ชายหนุ่มสามารถเดินออกจากวงสนทนาได้ง่าย
 ทันทีที่หลุดออกมาจากห้อง เอียนโซก็ไม่ได้หันกลับไปสนใจอีก เขามุ่งหน้าตรงไปยังเสาขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านกลางชั้นใต้ดินของปราสาทอย่างไม่ลังเล แล้วยื่นมือขวาไปยันเอาไว้ที่เสา ก่อนจะปล่อยมวลพลังงานสีฟ้าคละคลุ้งออกจากฝ่ามือ
 เพียงชั่วพริบตา รอบข้างของเขาก็เปลี่ยนไป ชายหนุ่มมาปรากฏกายอยู่ในสถานที่ปิดมิดชิดแห่งหนึ่ง คล้ายห้องขนาดกว้างที่ไร้ซึ่งประตูหรือหน้าต่าง ปิดทึบทุกด้านและค่อนข้างมืดสลัว
 ท่าทีของเขาดูคล้ายกับว่าจะคุ้นชินกับสถานที่อยู่แล้ว เขามองซ้ายมองขวาหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะหลับตาลงและแผ่พลังงานสีฟ้าออกจากฝ่าเท้าลงไปยังพื้นที่ยืนอยู่ ก่อให้เกิดภาพของวงแหวนอักขระประหลาดใต้เท้า
 และในทันทีที่วงแหวนนั้นถูกวาดจนสมบูรณ์ ชายหนุ่มก็ลืมตาโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันหลังกลับไปอีกทางอย่างรวดเร็ว...ทว่าก็ยังไม่เร็วพอ!
 เปรี้ยง!
 เสียงประหลาดดังอื้ออึงในโสตประสาต ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดตัวลงไปคุกเข่าที่พื้นอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่ทันมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ รู้สึกตัวได้อีกทีก็หมดเรี่ยวแรง ขยับตัวไม่ได้ไปเสียแล้ว!
 "...เซบัสเตียน? แกมาทำอะไรที่นี่?" ชายตาสองสีเอ่ยถามอย่างข้องใจทันทีที่เห็นร่างของแขกไม่ได้รับเชิญที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ร่างของเขาปกคลุมไว้ด้วยชุดคลุมสีดำคล้ายกัน ต่างเพียงแค่ไม่มีสัญลักษณ์ของเอียนโซปักที่หน้าอก หมวกฮู้ดปกคลุมบริเวณศีรษะของเขาไว้มิดชิด ครึ่งหน้าด้านล่างสวมผ้าบัฟสีดำแบบเดียวกันเอาไว้ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่ประหลาดที่ข้างซ้ายเป็นสีดำขลับ ทว่าข้างขวากลับเป็นสีม่วงเข้มประกายระยิบระยับสวยงาม
 แม้จะไม่เห็นใบหน้าเต็มๆ แต่ก็สามารถเห็นได้จากดวงตาว่าชายตรงหน้ากำลังมองมาที่เขาด้วยความขี้เล่นไม่จริงจังนัก
 "เศษเสี้ยวพลังเวทที่แกเคยส่งมาให้ฉันเป็นของตอบแทนครั้งก่อนน่ะ เอามาพัฒนาเป็นของแปลกๆได้หลายอย่างเลยล่ะ แน่นอนว่าเวทมนตร์ที่ฉันเพิ่งใช้ไปนี่ก็พัฒนามาจากเศษพลังของแกด้วยล่ะ" เซบัสเตียนพูดจาเรื่อยเปื่อยไม่สนใจคำถาม ท่าทางของเขาดูชอบใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่น้อย
 "แกจะทำอะไร? จับฉันเอาไว้แบบนี้เพื่ออะไรกันแน่?" เอียนโซยังคงพยายามรวบรวมแรงกายและสติเพื่อเปล่งเสียงตอบโต้ แม้ว่าสภาพของเขาจะดูย่ำแย่ลงเรื่อย ๆอย่างรวดเร็วก็ตาม
 "แกเองก็รู้ใช่มั้ย? ว่าฉันมีนิสัยแบบนักธุรกิจ ถ้าใครมีข้อเสนอที่สูงกว่า ฉันก็พร้อมจะดีลด้วยทั้งนั้นแหละ...และในครั้งนี้ฉันก็ได้ข้อเสนอที่น่าสนใจมากๆ ก็เลยต้องมาทรยศ 'ลูกค้าเก่า' แบบนี้ไง...หวังว่าจะเข้าใจกันนะ" ชายเจ้าของแววตาขี้เล่นพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แม้ว่าอีกฝ่ายดูจะไม่ได้อยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ใกล้เคียงกันเลยแม้แต่น้อย
 ความเงียบและความกดดันอบอวลไปทั่วบริเวณในเวลาไม่นานนัก ก่อนที่ร่างของผู้มาใหม่จะปรากฏขึ้นจากด้านหลังของนักเวทเจ้าของแววตาเจ้าเล่ห์สีดำ-ม่วง
 ชายวัยกลางคนที่ผละตัวออกมาจากกลุ่มนักเวทมนตร์ได้แล้ว เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของเขาดูนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า ทันทีที่เอียนโซหันไปพบกับร่างๆนั้น ชายหนุ่มก็พลันมองจ้องไปที่ใบหน้าของผู้มาใหม่ด้วยแววตาเคร่งเครียดก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอิดโรย
 "ไททัส...คุณบอกว่าคุณจะยอมทำตามแผนของผมแล้วนี่นา...นี่มันอะไรกัน?"
 ทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามของชายหนุ่มตรงหน้า ไททัสก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่น่าไว้ใจ และมองตรงเข้าไปที่นัยน์ตาสองสีของร่างที่ถูกบังคับให้นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
 "ผมก็ชอบแผนการของคุณอยู่หรอกนะ แต่ว่า...ถ้าคิดในแง่ของการเมืองที่ผมยังต้องชิงไหวชิงพริบกับรัฐบาลโลกแล้วล่ะก็ มันมีแต่จะทำให้ผมเสียเปรียบน่ะสิ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งพลางยักไหล่เบาๆ
 ท่าทีอวดดีของไททัส เรียกเอาความหงุดหงิดในใจของเอียนโซให้แสดงออกมาทางแววตาได้ไม่น้อย
 "ถ้าอย่างนั้น...คุณคงไม่สนใจเรื่องชื่อเสียงขององค์กรแล้วสินะ?" เสียงของชายหนุ่มแลดูเย็นยะเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน แต่นั่นก็ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับชายที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเขาแม้แต่น้อย
 "แน่นอนว่าผมสนใจสิ ไม่มีทางที่ผมจะยอมให้ชื่อเสียงขององค์กรเอียนโซต้องแปดเปื้อนเพราะคุณหรอกนะ"
 "แล้วคิดจะทำยังไงกับผมงั้นเหรอ? จะฆ่าให้ตายก็ทำไม่ได้นี่นา หรือว่าจะขังผมเอาไว้? ทำได้งั้นเหรอ?" แม้ว่าร่างของเขาจะแลดูรวยรินหอบหายใจเต็มทน แต่คำพูดและน้ำเสียงก็ยังฟังดูกวนประสาทและท้าทาย
 "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกนะเอียนโซ..." ชายวัยกลางคนย่อตัวลงไปใกล้และจ้องเข้าไปที่ดวงตาสองสีคู่นั้นในระยะประชิดอย่างเยือกเย็น ก่อนจะยกมือขวาขึ้นไปวางบนศีรษะของชายตรงหน้าเบาๆ "ฉันรับรองได้เลยว่า นายจะได้ตายไปอย่างไร้ค่าจนนึกเสียใจกับทุกสิ่งที่ทำลงไปเลยล่ะ" เขาเอ่ยประโยคน่าขนลุกออกมา ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอีกครั้งแล้วจึงออกแรงผลักหัวของชายหนุ่มไปทางซ้ายเบาๆ ไททัสค่อย ๆกลับมายืนตรงและถอยหลังออกมาช้าๆ
 การก้าวถอยหลังของเขาเปรียบเสมือนสัญญาที่บอกให้ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ ค่อยๆก้าวเข้ามาประชิดร่างที่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม
 "ขอโทษทีนะ แต่มันเป็นงานน่ะ" เซบัสเตียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาในระดับหน้าอก แล้วจึงปล่อยมวลพลังงานสีม่วงจากฝ่ามือ บังคับให้ก่อเกิดเป็นรูปร่างของไวโอลินสีม่วงในมือซ้ายกับคันชักไวโอลินในมือขวา เขาจับเครื่องดนตรีในมืออย่างถนัดมือและทำการพาดมันไว้ที่ไหล่ก่อนจะยกคันชักในมือขวาขึ้นมาอยู่ท่าเตรียม
 แววตาขี้เล่นของเซบัสเตียนพลันเปลี่ยนเป็นตาเศร้าในขณะที่เขาเริ่มบรรเลงเพลงด้วยไวโอลินอย่างชำนาญ ทันทีที่เสียงดนตรีเริ่มขึ้น ออร่าของพลังงานที่น่าสะอิดสะเอียนก็พลันล่องลอยสู่ร่างของเอียนโซ จากเดิมที่ร่างกายของเขาดูย่ำแย่อยู่แล้ว ก็เหมือนว่าจะยิ่งหนักเข้าไปอีก จิตใจเริ่มสั่นคลอนอย่างห้ามไม่ได้
 ชายหนุ่มทรุดตัวลงไปกองที่พื้น มือทั้งสองข้างยังพยายามต่อสู้ด้วยการยันร่างตัวเองเอาไว้อย่างทุลักทุเล
 "อ้ากกกก!!" เขาเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างปวดร้าว นัยน์ตาสีฟ้าข้างขวาเริ่มดูผิดปกติ สีฟ้าน้ำทะเลเริ่มดูสีเข้มขึ้น แต่ก็ยังแลดูไม่เสถียรนักเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาระหว่างสีฟ้ากับสีบลูเบอร์รี่
 ความรู้สึกที่ปวดร้าวราวกับวาระสุดท้ายของชีวิตนี้ ได้ทำให้เขาปิดเปลือกตาลงแน่น ก่อนที่ภาพความทรงจำในชีวิตจะไหลย้อนคืนกลับมาอย่างมากมายนับไม่ถ้วน...ทว่าภาพที่ชัดที่สุดในตอนนี้กลับเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง...
 เธอมีนัยน์ตาและเรือนผมสีช็อคโกแลตเข้มยาวพลิ้วไสวถึงกลางหลัง ใบหน้าที่ดูมีเสน่ห์และดูอ่อนโยนของเธอที่มักจะมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักความหวังดีเสมอมา...
 ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย...ว่าแววตาของเธอนั้นเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ...แต่ภาพของเธอในความทรงจำครั้งสุดท้ายกลับสะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนเสียจนนึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจมาก่อนเลย...แววตาที่ปะปนความโศกเศร้ามาด้วยเสมอคู่นั้น...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ...จูเลีย...
 'ฉัน...ฉันจะไม่ขึ้นรับตำแหน่งซีเนียร์นะ' หญิงสาวในความทรงจำเอ่ยขึ้นในขณะที่เธอนั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้างบนโต๊ะเดียวกันกับเขา แววตาที่ดูนิ่งสงบของเธอจ้องมองเข้ามาที่ดวงตาของเขา และส่งความรู้สึกเย็นยะเยือกมาอย่างชัดเจน
 'ทำไมล่ะ? จูเลีย'
 และนั่นคือประโยคคำถามที่โง่ที่สุดที่เขาได้ถามเธอออกไป...
 ทันทีที่จูเลียได้ยินคำถามนั้น เธอก็หลุดเสียงหัวเราะในลำคอออกมา ริมฝีปากของเธอกระตุกยิ้มออกมา ทว่าแววตาของเธอกลับดูประชดประชันปนผิดหวังอย่างน่าประหลาด...เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำไป...
 'ทำไมน่ะเหรอ? จริงสิ นายไม่มีทางรู้เหตุผลของฉันหรอก...ยังไงซะตอนนี้นายก็สนใจแค่เรื่องของตัวเองนี่นา การมุ่งไปที่เป้าหมายมันก็สำคัญมากกว่าอะไรทั้งนั้นแหละ...แม้แต่ฉันเอง ก็ไม่ได้สำคัญกับนายขนาดนั้นหรอก'
 จูเลียทิ้งประโยคที่ฟังดูเสียดแทงจิตใจทั้งเขาและตัวเธอเองเอาไว้เพียงเท่านั้น...ที่น่าเจ็บใจกว่านั้นคือ เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเธอพยายามจะพูดถึงอะไร? เพิ่งจะมานึกเสียใจเอาตอนที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
 ก็คงจะจริงล่ะมั้ง...ขอโทษด้วยนะ...จูเลีย...


บทที่1
ความทรงจำที่ขาดหาย
 ความทรงจำวัยเด็ก...คือสิ่งที่เมื่อเรามองย้อนกลับไปแล้ว ก็อาจจะได้เพียงภาพขาด ๆหาย ๆไม่ครบถ้วน บ้างก็เป็นความทรงจำที่ดี บ้างก็แย่...น่าแปลกใจเหมือนกันนะ ที่ความทรงจำของ 'วีโอเลต' กลับแทบจะไม่มีสิ่งแย่ ๆเลย...เท่าที่เธอจำได้น่ะนะ
 ความทรงจำในวัย 5 ปี เธอคือเด็กผู้หญิงตัวน้อย ๆแก้มตุ้ยนุ้ย คนที่เอะอะก็ขอข้าวกินวันละไม่ต่ำกว่า 5รอบ
 บางทีเธอก็คิดนะ ว่าแม่เคยรำคาญเธอบ้างรึเปล่า?
 แต่ถ้าจะพูดถึงความรำคาญล่ะก็...คนที่น่าจะรำคาญเธอแบบสุด ๆ คงหนีไม่พ้น 'คุณน้า'
 'คุณน้า' ในความทรงจำของเธอ คือผู้ชายที่มักจะใส่ความตั้งใจลงไปในทุก ๆอย่างที่ทำ...แต่ในขณะเดียวกัน คุณน้าก็เป็นคนที่มีสายตาอ่อนโยนที่สุดในโลกเลยล่ะ!
 ถ้าถามวีโอเลตในวัยเด็กว่า โตขึ้นอยากจะแต่งงานกับคนแบบไหน...คำตอบของเธอก็แน่นอนว่าจะต้องเป็น 'คนแบบคุณน้า'
 แต่ทั้ง ๆที่ความทรงจำที่มีต่อคุณน้ามันอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นขนาดนั้นแท้ ๆ...ไม่รู้ว่าทำไมความทรงจำที่อยู่ในหัวเธอถึงได้ขาด ๆหาย ๆ แม้แต่ใบหน้าของคุณน้าก็ยังไม่ชัดเจนด้วยซ้ำ...
 วันสุดท้ายที่เธอเจอคุณน้าคือวันนั้น...วันที่เธอนั่งงอน ทำหน้าตาบึ้งตึงใส่คุณน้า เพราะเขาบอกว่าหลังจากนี้อาจจะไม่ได้มาหาบ่อย ๆแล้ว
 "คุณน้าไม่รักวีแล้วใช่มั้ย? คุณน้าเบื่อที่วีหิวข้าวบ่อยเหรอ?" วีโอเลตในวัยเด็กนั่งบ่นกระปอดกระแปดใส่คุณน้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆกัน
 "น้าจะเบื่อวีได้ยังไงล่ะ? น้าชอบนั่งกินข้าวกับวีจะตาย วีโอเลตของน้าออกจะเป็นเด็กน่ารัก" คุณน้ายีหัวเธอเบา ๆเหมือนทุกที
 "..." สาวน้อยนั่งกอดอก ทำหน้าตาบึ้งตึง ไม่ยอมหลงกลการง้อของคุณน้า
 "งั้นเอางี้มั้ย? วันนี้น้าจะอยู่กับวีทั้งวันเลยดีมั้ยคะ?"
 แค่ได้ยินประโยคที่อยากได้ยินเท่านั้น เด็กสาวก็ลืมไปสนิทว่าตั้งใจจะงอนคุณน้า แล้วหันไปยิ้มร่าใส่เขาทันที
 "วันนี้เรานั่งดูหนังสือของคุณน้ากันได้มั้ยคะ?"
 "ได้อยู่แล้วสิ มา" คุณน้าหันไปหยิบหนังสือที่ชื่อ 'M.A.G.101' ในกระเป๋าเป้ขึ้นมาวางไว้บนตัก สาวน้อยรีบชะโงกหน้าไปมองที่หนังสือ คุณน้าของเธอค่อย ๆ เปิดมันทีละหน้าช้า ๆ
 "ทำไมปราสาทถึงเข้าไปอยู่ในขวดล่ะคะ?" ฉันโพล่งถามทันทีที่เห็นภาพวาดของขวดโหลใบหนึ่งที่ข้างในมีรูปปราสาทหลังใหญ่ตั้งอยู่ด้านใน
 "เพราะว่าเราต้องป้องกันไม่ให้คนที่ไม่ใช่นักเวทได้รับบาดเจ็บไง วีเห็นตรงนี้มั้ย?" คุณน้าว่าพลางชี้นิ้วไปที่ภาพขวดโหลในหนังสือ ด้านนอกของขวดโหลมีเส้นสีฟ้า ๆ หลาย ๆ เส้นล้อมรอบขวดไว้
 ฉันพยักหน้าหงึก ๆ
 "นี่เป็นเวทมนตร์ของปราสาทที่ป้องกันไม่ให้พลังเวทข้างในออกมาทำร้ายคนข้างนอกค่ะ แล้วก็ป้องกันไม่ให้คนนอกมาทำอะไรขวดใบนี้ได้ด้วย คนข้างในปราสาทจะได้ปลอดภัยด้วย"
 "พลังเวทเป็นอันตรายเหรอคะ?"
 "อืมมม...ถ้าใช้ไม่ระวังก็อันตรายนะ แล้วก็ ถ้าคนที่ไม่แข็งแรงต้องสัมผัสกับเวทมนตร์บ่อย ๆ ก็จะป่วยได้ง่ายน่ะ"
 "วีกินข้าวเยอะนะ วีแข็งแรงใช่มั้ยคะ?" เด็กสาวหันไปพูดด้วยหน้าตาจริงจัง จนคุณน้าขำอย่างเอ็นดูพลางยีหัวเธอเบา ๆ
 "วีต้องออกกำลังกายด้วยนะ แค่กินข้าวเยอะยังไม่พอหรอกค่ะ"
 "แล้วถ้าแข็งแรง วีจะเป็นนักเวทเหมือนคุณพ่อได้มั้ยคะ?"
 คำถามของเธอ ทำให้คุณน้าชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะยิ้มกลบเกลื่อน...เหมือนที่เขามักจะชอบทำเป็นประจำ
 "วีรู้ด้วยเหรอคะว่าคุณพ่อเป็นนักเวท?"
 "ค่ะ แม่ชอบเล่าให้ฟังว่าคุณพ่อใช้พลังเวทเก่งมากเลย คุณแม่บอกว่าคุณพ่ออยากอยู่กับวีกับคุณแม่มากเลย แต่คุณพ่อเป็นคนเก่งค่ะ เลยต้องออกไปปกป้องโลก...ก็เลยกลับมาอยู่กับวีไม่ได้แล้ว" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วตามปกติ แต่สีหน้าของคุณน้ากลับค่อย ๆดูหม่นลง "แต่ถ้าคุณพ่อไม่ไปปกป้องโลก...วีก็จะไม่ได้เกิดมาใช่มั้ยคะ?"
 "ใช่ค่ะ ถ้าคุณพ่อไม่ไปปกป้องโลก ทุกคนก็จะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ต่ออีกแล้วค่ะ"
 "เท่ห์จัง...วีจะเป็นแบบคุณพ่อได้รึเปล่าคะ?" ฉันวกกลับมาที่คำถามเดิม "วีต้องทำยังไงถึงจะมีรอยที่มือหมือนคุณพ่อเหรอคะ? คุณแม่บอกว่าคุณพ่อมีรอยที่มือด้วยค่ะ" ฉันพูดถึงตัวอักษร M ที่จำได้ว่าจะมีอยู่บนข้อมือของคนบางคนเท่านั้น
 "..." คุณน้านิ่งไป
 "วีต้องออกกำลังกายใช่มั้ย? แล้ววีต้องขยันเรียนด้วยรึเปล่า? ตอนโตไปวีจะมีรอยนั้นบนข้อมือได้ใช่มั้ยคะ?" วีโอเลตรัวคำถามโดยที่ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่า…มันกำลังทิ่มแทงจิตใจของคุณน้า
 "...วีคะ...วีฟังน้านะ...รอยที่ข้อมือที่วีพูดถึง...ที่เป็นรูปนี้..." คุณน้าว่าก่อนจะใช้ปากกาในมือเขียนอักษรตัว M ลงไปที่ริมกระดาษ "...รอยนี้น่ะ จะถูกปั๊มบนข้อมือของเด็กบางคนตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ ถ้าเราไม่มี ต่อให้เราทำอะไรไปรอยนี้ก็จะไม่โผล่ขึ้นมาค่ะ"
 "หนู...เป็นนักเวทแบบคุณพ่อไม่ได้งั้นเหรอคะ?" เธอเริ่มคอตก แววตาซุกซนเมื่อสักครู่ค่อย ๆหายไป
 "อืมมม...น้าไม่คิดอย่างนั้นนะคะ วีไม่มีรอยตัวMที่ข้อมือ ก็ไม่ได้หมายความว่าวีจะเป็นนักเวทไม่ได้นะคะ"
 "แต่คุณพ่อมีนี่คะ"
 "อ่ะ ๆ งั้นเอางี้นะ น้ามีเรื่องเล่าของคนรู้จักคนหนึ่งค่ะ เป็นคนที่วีก็รู้จัก แต่น้าไม่บอกหรอกนะว่าใคร" คุณน้าไม่ยอมแพ้ เขาปิดหนังสือลงแล้วหันมามองหน้าเด็กสาวจริงจัง "เขาเกิดมาโดยไม่มีรอยตัวMบนข้อมือเหมือนวีเลยค่ะ"
 เด็กสาวตั้งใจฟังและพยักหน้าตาม
 "เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการฝึกฝนเลยค่ะ เขาหาทางทุกทาง ยอมทิ้งทุกอย่างที่มีในชีวิตเพื่อที่จะทำให้ตัวเองได้เป็นนักเวท เพราะเขามั่นใจว่าความพยายามจะไม่ทำร้ายเขาแน่นอน"
 "แล้วเขาได้เป็นนักเวทรึเปล่าคะ?" ฉันถามพลางทำตาเป็นประกายวิ้ง ๆใส่คุณน้า
 ชายตรงหน้าฟังคำถามแล้วทำสีหน้าครุ่นคิดไปเล็กน้อย
 "ไม่รู้สิ...ตอนนี้เขากำลังรอสอบอยู่น่ะนะ...วีรู้รึเปล่าคะว่าก่อนจะเป็นนักเวท เราต้องเข้าไปสอบที่ปราสาทซะก่อนนะ"
 "ถ้าเขาสอบผ่านก็ดีน่ะสิคะ"
 "น้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ ถ้าเขาสอบผ่านมันคงจะดีมาก ๆเลยล่ะ"
 "คุณน้าว่าเขาจะผ่านมั้ยคะ?"
 "...น้าว่าน่าจะผ่านนะ เพราะเขาพยายามมาเยอะมาก ๆเลยแหละ"
 "ถ้าเขาได้เป็นนักเวทจริง ๆ... วีเองก็เป็นได้เหมือนกันใช่มั้ยคะ?" สาวน้อยทำตาเป็นประกายวิ้ง ๆใส่คุณน้าอีกที
 "ไม่รู้สิ หลานน้าไม่ใช่คนขยันสักเท่าไหร่นี่นา ทุกวันนี้ยังร้องขอข้าววันละ5รอบ10รอบอยู่เลยนี่นา คุณแม่หนูมาบ่นให้น้าฟังบ่อยมากเลยรู้มั้ย?" คุณน้าพูดไปขำไปพลางทำหน้าตาหยอกล้อใส่เธอ
 "คุณน้า! วีต้องกินข้าวสิคะถึงจะมีแรง!" เธอโวยวายขึ้นมา หน้าตางอแง ๆ
 คุณน้าขำหนักขึ้นไปอีก ก่อนจะยกมือขึ้นมายีหัวหลานสาวอีกครั้ง
 "จ้าๆๆ มีแรงแล้วก็ต้องพยายามมาก ๆเลยนะ ต้องทั้งออกกำลังกาย ทั้งขยันเรียน ทั้งอดทน"
 "ทำได้ค่ะ! ถ้าวีกินข้าวอิ่มวีก็ทำได้ทุกอย่าง...คุณแม่บอกไว้ค่ะ"
 คำพูดของเด็กสาวยิ่งทำให้คุณน้ายิ่งขำหนักเข้าไปอีก ก่อนที่จะพยายามฮึบไว้แล้วหันไปหยิบหนังสือบนตักขึ้นมา
 "เอางี้นะ ถ้าวีอยากจะลองพยายามดู วีเก็บหนังสือเล่มนี้เอาไว้นะ คนที่น้าเล่าให้ฟังเขาก็อ่านหนังสือเล่มนี้แหละ มีวิธีเยอะแยะเลยที่จะทำให้หลานน้าเป็นนักเวทได้อยู่ในนี้นะคะ...คิดว่าจะไหวมั้ยคะ?" เขายื่นหนังสือมาให้เธอ และตั้งคำถาม
 "ไหวค่ะ! วีจะกินข้าวเยอะ ๆ! แล้วโตขึ้นไปก็จะสอบให้ผ่าน! แล้ววีก็จะเป็นนักเวทแบบคุณพ่อค่ะ!" สาวน้อยขานรับชัดถ้อยชัดคำ ไร้ซึ่งความลังเลใด ๆตามประสาเด็กน้อยผู้ไม่รู้ประสีประสา...
 "ยังไงก็ยังจะกินข้าวเยอะ ๆอยู่ดีเนอะ"
 "กินข้าวเยอะ ๆจะได้มีแรงค่ะ!"
 "จ้า ๆๆ เชื่อแล้วจ้า" คุณน้าพยักหน้าพลางยิ้มละมุนละไม
 "แล้ว...คนที่เป็นนักเวทต้องทำอะไรบ้างเหรอคะ?" จู่ๆเด็กสาวก็โพล่งถามขึ้นมาด้วยความข้องใจ
 "นักเวทมนตร์น่ะ หลังจากสอบเข้าได้แล้วก็จะต้องไปเป็นนักเวทฝึกหัด และเข้าคลาสเรียนปรับพื้นฐานการใช้พลังงานให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมกับการทำงานในอนาคตก่อน แล้วหลังจากนั้นก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นนักเวทระดับ 'จูเนียร์' นักเวทที่เป็นจูเนียร์จะได้เลือกสาขาการทำงานที่ตัวเองต้องการ" ชายหนุ่มว่าพลางหยิบกระดาษเปล่าในกระเป๋าออกมาวาดภาพคนแบบลวกๆ เพื่อเป็นภาพประกอบในการอธิบาย แม้ว่าการภาพจะดูไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดสักเท่าไหร่
 "ว้าว คุณน้าวาดรูปไม่สวยเลย" เด็กสาวทักท้วงอย่างตรงไปตรงมา ทำให้ชายหนุ่มถึงกับหลุดขำอย่างเอ็นดูและหันไปขยี้หัวเธอเบาๆ ก่อนจะกลับมาอธิบายต่อ
 "สาขาในการทำงานแบ่งออกเป็น2สายนะ คือสาขา 'สมดุลอำนาจและการปกครอง' กับสาขา 'สิ่งแวดล้อม' ในสาขาสมดุลอำนาจฯ นักเวทมนตร์มีหน้าที่รับผิดชอบค่อนข้างกว้าง หลักๆก็คอยดูแลความปลอดภัยของประชาชนร่วมกับตำรวจและทหารของรัฐบาลโลก คอยตรวจสอบเพื่อป้องกันการทุจริตและความไม่โปร่งใสที่อาจเกิดขึ้นจากการกุมอำนาจหลักของรัฐบาลโลก แต่ในสายตาของคนทั่วไป เหล่านักเวทในสาขาสมดุลอำนาจฯเป็นเหมือนผู้ปกป้องคุ้มกันความอันตรายจาก 'นักเวทมนตร์นอกรีด' ที่มักจะเข้ามาสร้างความวุ่นวายอย่างไร้สาเหตุ"
 "นักเวทมนตร์นอกรีด? คือใครเหรอคะ?"
 "นักเวทมนตร์นอกรีดเป็นเหมือนกลุ่มที่แยกตัวออกไปจากองค์กรเอียนโซ พลังเวทของพวกเขาถูกคิดค้นขึ้นมาจากการทดลองที่โหดร้ายของ 'เซบัสเตียน' ที่เป็นผู้นำปราสาท การทดลองนั้นไม่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลโลก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ และตัดสินใจแยกตัวออกไปดำเนินการทดลองต่อไปอย่างผิดกฎหมาย จนถึงทุกวันนี้ที่นักเวทนอกรีดมีปริมาณเยอะขึ้นเรื่อย ๆ และคอยออกมาสร้างความวุ่นวายให้ผู้คน"
 "ซับซ้อนจังเลยนะคะ...แล้วสาขาสิ่งแวดล้อมล่ะคะ? คุณพ่ออยู่สาขานี้ใช่มั้ยคะ?" เด็กสาวรับฟังพอผ่าน ก่อนจะตัดบทไปขอฟังสิ่งที่เธออยากจะฟังจริงๆ
 "ใช่ค่ะ พ่อของวีอยู่ในสาขานี้ แล้วก็เป็นนักเวทที่เก่งระดับต้นๆของสาขาเลยล่ะ สาขาสิ่งแวดล้อมน่ะ งานรัดตัวสุดเลยนะ เพราะจำนวนคนที่เลือกสาขานี้ก็ถือว่าน้อยกว่าสาขาสมดุลอำนาจฯ แต่งานที่ต้องทำกลับกระจายตัวอยู่ทั่วโลกเลยล่ะ เพราะตั้งแต่ปี2030-2040 โลกของเราเสื่อมสภาพลงจนแทบจะอยู่กันไม่ได้แล้วในทุกหย่อมหญ้า เดิมทีองค์กรเอียนโซก็ถูกก่อตั้งขึ้นมาจากสาเหตุนี้นี่แหละ เพราะผู้ก่อตั้งคิดค้นพลังงานเวทมนตร์เพื่อมาใช้ฟื้นฟูสภาพแวดล้อมของโลกให้กลับมาอยู่ในสภาพที่ดี และคอยบำรุงรักษาให้ทุกคนได้อยู่ต่อไป"
 "..." สาวน้อยตั้งใจฟังก่อนจะนั่งเงียบไปและก้มหน้ามองพื้นด้วยสีหน้าครุ่นคิด
 "เป็นอะไรไปเนี่ย? ฟังแล้วเครียดเลยเหรอ?"
 "ค่ะ เครียดมากเลย ฟังไม่เข้าใจสักนิด แต่เอาเป็นว่าคุณพ่อเท่ห์มากเลยใช่มั้ยคะ?"
 ประโยคตอบกลับของเด็กสาวหน้าเครียดคนนี้ เรียกเอาเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากคุณน้าของเธอได้ไม่ยากเลย
 "เอาน่า เดี๋ยวโตขึ้นมาวีก็ลองไปหาข้อมูลเอาเองอีกทีละกันนะ"
 "ได้ค่ะ แต่ว่า...ถ้าสอบเสร็จแล้ว น้ากรต้องมาบอกวีด้วยนะ ว่า 'เขา' สอบผ่านรึเปล่า? วีจะได้มีกำลังใจ"
 "ได้ค่ะ น้าจะรีบกลับมาเล่าให้ฟังอีกทีนะ"
 ...และนั่นคือคำสัญญาครั้งสุดท้ายที่คุณน้าให้ไว้กับวีโอเลต...
 ...แต่ก็ทำไม่ได้...
 เธอจำได้ว่าหลังจากวันมาไม่นานนัก...คุณน้าไม่ได้กลับมาบ้านอย่างที่เคยบอกไว้จริง ๆ...
 ตกดึกของคืนหนึ่ง เด็กสาวตื่นขึ้นมากลางดึกแบบไม่มีสาเหตุใด ๆ...รอบตัวไม่มีเสียงรบกวนแม้แต่นิดเดียว บรรยากาศเงียบสงบ...สงบจนน่าขนลุก...
 วีโอเลตในวัยเด็กที่มักจะนอนหลับไปพร้อมกับการกอดหนังสือของคุณน้าแทนการกอดตุ๊กตาทุก ๆคืน ค่อย ๆพยุงตัวลุกขึ้นมาจากที่นอนโดยไม่ยอมปล่อยมือจากหนังสือ
 ...แม่ไปไหนกันนะ?
 เธอคิดในใจหลังจากที่หันไปมองที่ด้านข้างซึ่งปกติจะเจอคุณแม่นอนอยู่
 ตอนนี้กลับไม่มีใครอยู่ตรงนั้น...
 เมื่อมองหาร่างที่คุ้นเคยไม่พบ ร่างเล็กก็อุ้มหนังสือในมือเดินลงจากเตียงและเดินออกจากห้องโดยอัตโนมัติ
 "ฮึก...ฮือๆๆ" เสียงสะอึกสะอื้นดังลอดมาทันทีที่ฉันเปิดลูกบิดประตูออกมาจากห้องนอน
 เด็กน้อยที่ยังอยู่ในห้วงสะลึมสะลืมกึ่งหลับกึ่งตื่น ค่อย ๆก้าวเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน...ก่อนจะพบเจอกับแผ่นหลังของร่างหญิงสาวที่คุ้นตา...คุณแม่นั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น มือทั้ง2ข้างจิกที่ผมของตัวเองแน่น ตัวทั้งตัวของเธอสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัดแม้ว่าฉันจะมองอยู่ไกล ๆจากทางด้านหลัง
 วีโอเลตที่ในชีวิตนี้ไม่เคยเห็นคุณแม่ร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียวเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก...คุณแม่ที่เป็นแหล่งพลังงานบวกให้เธอเสมอไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรก็จะได้เห็นเพียงแต่รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอเสมอมา...
 แม้ว่าจะตกใจและทำตัวไม่ถูก แต่ขาของเด็กสาวก็ค่อย ๆย่างก้าวเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหน้าของคุณแม่ มือของเด็กน้อยวัย5ปีค่อย ๆเคลื่อนไปใกล้จนไปสัมผัสที่มือขวาของหญิงสาววัยกลางคน
 หญิงสาวเจ้าของเสียงสะอื้นที่เพิ่งสัมผัสได้ว่าลูกสาวมาอยู่ตรงหน้า เธอชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมามองหน้าของสาวน้อย ใบหน้าของเธอเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา
 "คุณแม่...เป็นอะไรคะ?" ลูกสาวตัวน้อยเอ่ยปากถามอย่างไม่ประสีประสา
 "..." คุณแม่ไม่ตอบอะไร เธอมองหน้าวีโอเลตเงียบ ๆ ดวงตาแดงก่ำของเธอดูอ่อนแอแบบที่เด็กสาวไม่เคยได้เห็นมาก่อน
 "ใครคะ? ...ใครทำอะไรคุณแม่คะ?" เธอเอ่ยปากถามอีกคำถาม หลังจากที่เห็นว่าคุณแม่ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา...นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่คุณแม่ไม่ยอมตอบคำถามของเธอ
 ที่ผ่านมา ไม่ว่าคำถามของเด็กสาวจะน่ารำคาญแค่ไหน หรือจะถูกถามออกมากี่ครั้ง...คุณแม่ก็จะตอบกลับเสมอ...
 "...แม่คะ...ทำไมแม่ไม่ตอบวีล่ะ? วีทำอะไรผิดเหรอ? ทำไมคุณแม่ไม่ยอมคุยกับวี วี..." เด็กน้อยเริ่มน้ำตาคลอและปล่อยคำถามออกมาเป็นชุด แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ คุณแม่ก็ยื่นมือมาดึงร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกไว้แน่น...เสียงร้องของแม่ดังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเธอได้ปลดปล่อยความรู้สึกอะไรในใจออกมามากมาย
 แต่วีโอเลตในวันนั้น...กลับไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง...
 หลังจากวันนั้นไม่นาน ก็มีการออกข่าวฉาวเรื่องราวจากองค์กรเอียนโซที่บอกว่า เกิดเหตุชายคนหนึ่งบุกรุกเข้าปราสาทเอียนโซ ถูกระบบป้องกันภายในจู่โจมและเสียชีวิตทันที ซึ่งทางเอียนโซออกมาให้ข้อมูลว่า ผู้บุกรุกคือหนึ่งในผู้เข้าร่วมการทดสอบครั้งล่าสุดที่ผ่านมา และตกรอบไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด แต่คาดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับการที่ตกรอบในการทดสอบ
 ในส่วนของทางเอียนโซเอง ไม่ได้มีส่วนต้องรับผิดชอบใด ๆ เนื่องจากมีข้อตกลงการป้องกันปราสาทที่จัดทำขึ้นร่วมกับผู้นำทั่วทั้งโลกแล้วว่า ผู้ไม่ได้รับอนุญาตในการเข้าเขตปราสาท หากฝ่าฝืนบุกรุกเข้ามา ระบบป้องกันจะทำงานอัตโนมัติ และไม่รับประกันความปลอดภัย ...แต่ถึงอย่างนั้น ทางองค์กรเองก็ได้ออกมาแสดงความรับผิดชอบโดยการชดเชยเป็นเงินค่าเลี้ยงดูครอบครัวผู้เกี่ยวข้อง
 จากเหตุการณ์ที่ออกมา ข่าวจบลงแค่เพียงเท่านั้น ทว่า สมมติฐานของผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องก็มีมากมาย โดยหลัก ๆมีการวิเคราะห์กันว่า ผู้เสียชีวิตตัดสินใจแบบนั้นเพราะฐานะทางบ้านที่แย่ การทดสอบเข้าเป็นนักเวทเป็นเหมือนทางเลือกสุดท้ายในชีวิต แต่เมื่อไม่สำเร็จก็อาจเป็นต้นเหตุให้ผู้เสียชีวิตวางแผนสละชีวิตในเขตปราสาทเพื่อให้ครอบครัวได้มีโอกาสรับเงินชดเชยจากทางเอียนโซ...คนหลาย ๆคนพูดกันว่าแม้เอียนโซจะทำข้อตกลงกันเอาไว้แล้ว แต่ยังไงองค์กรที่มีชื่อเสียงแบบเอียนโซก็จะออกมารับผิดชอบครอบครัวผู้เสียชีวิตอยู่ดี
 ผู้คนต่างก็ตั้งข้อสันนิษฐานมากมายขึ้นมา และเริ่มคุยกันสนุกปากราวกับเป็นคนที่รู้เรื่องภายในทั้งหมด...บ้างก็เริ่มขุดคุ้ยหาข้อมูลของครอบครัวผู้เสียชีวิต และเมื่อพบว่าฐานะของครอบครัวตรงตามสมมติฐาน ก็พูดกันปากต่อปากว่า ...ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ...
 เรื่องฉาวที่ออกมานี้ถูกปล่อยเป็นปริศนาเรื่อยมา...ไม่มีใครรู้ความจริงที่แน่นอน...แม้แต่ครอบครัวของผู้เสียชีวิตเองก็เช่นกัน...
 ใช่แล้วล่ะ ครอบครัวที่มีส่วนเกี่ยวข้องในข่าวนั้น ก็คือครอบครัวของวีโอเลต...
 ชายผู้เสียชีวิตในข่าวถูกระบุว่า...คือคุณน้าของเธอเอง...ครอบครัวรอจเจอร์ได้รับเงินชดเชยจากทางเอียนโซจำนวนมหาศาล..แต่นั่นไม่เคยชดเชยความรู้สึกแปลกประหลาดในใจของพวกเขาได้เลย...
 เด็กสาวตื่นมาได้ยินเสียงแม่แอบไปนั่งร้องไห้ทุก ๆคืน จนกลายเป็นเรื่องปกติ...คุณแม่เป็นแบบนั้นอยู่นานหลายปี กว่าที่จะจัดการความรู้สึกได้
 ในส่วนของวีโอเลตที่ไม่ได้เข้าใจเรื่องราวอะไรมากมาย ก็รู้สึกเศร้าที่ต้องเสียคุณน้าไปจากชีวิตและเสียดาย...เสียดายที่คุณน้าไม่มีโอกาสได้กลับมาบอกเธออีกว่าสรุปแล้ว 'เขา' คนนั้นในเรื่องราวที่คุณน้าเคยเล่าให้ฟังเป็นอย่างไรบ้าง? เขาคนนั้นผ่านการทดสอบเข้าเป็นนักเวทได้จริง ๆ รึเปล่า? ความพยายามของเขาตอบแทนเขาตามที่ต้องการรึเปล่า?
 เธอได้แต่สงสัยอยู่ในใจเรื่อยมา...ทว่าในวันที่เด็กสาวเติบโตขึ้นมาและได้รู้เรื่องต่าง ๆ รอบตัวมากขึ้น...เธอก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวไปเองโดยปริยาย...
 เธอเริ่มได้รับคำตอบแล้วว่า 'เขา' คนนั้นคงจะไม่ได้เดินตามความฝันการเป็นนักเวท...
 ...ใช่แล้วล่ะ... 'เขา' คนนั้นเป็นคนที่วีโอเลตรู้จักดีอย่างที่คุณน้าบอกจริง ๆด้วย...
 'เขา' คือคุณน้าของเธอเองนั่นแหละ...
หลังจากเหตุการณ์นั้น ผ่านมา11ปี
ปี ค.ศ.2171
วีโอเลตอายุ 16ปี
 ณ โรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังแห่งหนึ่ง
 เด็กสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่และเรือนผมสั้นปะบ่าสีน้ำตาลประกายทอง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงวอร์มสีเทาร่วมกับเสื้อแจ็กเก็ตยูนิฟอร์มสีดำที่ปักรูปดอกไซคลาเมนสีขาวบนหน้าอกซ้ายคู่กับตัวอักษร 'IANZO' ที่ข้อมือด้านขวามีปลอกแขนสีดำปิดบริเวณข้อมือ และกำลังเดินอยู่ในโถงทางเดินของโรงเรียนอย่างเลื่อนลอย หน้าตาดูง่วงหงาวหาวนอนคล้ายว่าเพิ่งอดหลับอดนอนมา
 ร่างเล็กของเธอเดินผ่านหน้าจอที่ถือเป็นจุดโฆษณาของโรงเรียน หน้าจอขนาดใหญ่จนสามารถมองเห็นได้ชัดเจนแม้แต่จากระยะไกลเป็นกิโลเมตร กำลังเปลี่ยนภาพไปมาตามการตั้งเวลา และในจังหวะที่เด็กสาวเดินผ่านพอดี ภาพบนหน้าจอก็พลันปรากฏใบหน้าของเธอขึ้น นัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ส่องประกายสดใสแม้แต่ในจอภาพ เรือนผมสั้นของเธอในภาพนั้นเป็นสีดำสนิท และขึ้นข้อความแสดงความยินดี
 'วีโอเลต รอจเจอร์' ผู้ชนะการแข่งขันชิงทุนการศึกษาตลอดชีพจากองค์กรเอียนโซ สาขานักเคมีเวทมนตร์
 ชื่อของเธอเด่นหราอยู่บนนั้น แต่ก็ไม่ได้เรียกความสนใจของเจ้าตัวได้เลยแม้แต่น้อย เธอไม่ได้ชายตามองหน้าจอนั้นเลยด้วยซ้ำ
 คล้ายกับว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอนั้นไม่ได้มีความหมายใดๆกับเธอเลยแม้แต่น้อย...


บทที่ 3
การรุกรานของนักเวทมนตร์นอกรีด
อีกด้านหนึ่ง
 วีโอเลตที่เดินออกมาก่อนแล้ว นำเงินไปฝากเข้าบัญชีเรียบร้อย เมื่อธุระวุ่นวายจบลง เธอก็เดินกลับบ้านในเส้นทางเดิม ๆ เมื่อเริ่มออกมาจากตัวเมือง ผู้คนก็ค่อยๆน้อยลงตามไปด้วย ทางเดินเริ่มโล่งขึ้นจนมองรอบข้างได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
 ขณะเดินผ่านตัวตึกรามบ้านช่อง บนตึกสูงระยะไกลแห่งหนึ่งที่มีหน้าจอLEDสำหรับโฆษณาติดอยู่ บนจอพลันปรากฏภาพของหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง รูปของเธอดูเหมือนเป็นรูปแอบถ่ายจากระยะไกลแล้วซูมเข้าไปให้เห็นหน้าชัดๆ ภาพนั้นติดแขนของเธอมาด้วยเล็กน้อยคล้ายกับว่าเธอกำลังเคลื่อนไหวทำอะไรบางอย่างอยู่ขณะถูกถ่ายภาพ ใบหน้าเจ้าเสน่ห์ของหญิงสาวคนนั้นเชิดขึ้น แววตาเรียวเล็กดูเจ้าเล่ห์สีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองไปอีกทางที่ไม่ใช่กล้องถ่ายภาพ หน้าตาจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยของเธอช่างดึงดูดสายตา ริมฝีปากเรียวบางเป็นกระจับนั้นกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับกำลังสนุกกับอะไรบางอย่างที่เธอกำลังทำอยู่
 ด้านล่างมีชื่อของเธอแปะเอาไว้ตัวใหญ่ชัดเจนว่า 'แม่มดแห่งปราสาทนอกรีด' และด้านบนมีข้อความว่า 'ประกาศจับ' พร้อมกับมีจำนวนเงินค่าหัวติดเอาไว้ถึงหนึ่งร้อยล้าน!
 แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าหญิงสาวคนนี้คือ 'แม่มด' ที่ถือว่าเป็นอาชกรสำหรับชาวโลก แต่ทุกคนก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเธอมีหน้าตาที่งดงามจนผู้คนที่พบเห็นต้องหลงเสน่ห์ และทุกครั้งที่ภาพของเธอปรากฏขึ้นในที่ใดๆก็ตาม ก็อดที่จะเผลอคิดว่าเธอเป็นดาราหรือนักแสดงไม่ได้เลยจริงๆ
 วีโอเลตเหลือบมองภาพที่ดึงสายตานั้นเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาออกมามองทางอื่น
 แม้จะเดินไปอย่างเลื่อนลอย แต่เด็กสาวช่างสังเกตก็แอบสังเกตเห็นความวุ่นวายจอแจผิดปกติในพื้นที่ที่เธอเดินผ่าน เมื่อหันไปมองเธอก็พบกับหอคอยสูงละลิ่วที่ถูกเรียกว่า 'หอสังเกตการณ์ประจำโซนขององค์กรเอียนโซ' ด้านหน้าสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว มีร่างของผู้คนที่โดยส่วนใหญ่จะสวมเสื้อคลุมสีดำปักตราสัญลักษณ์รูปดอกไซคลาเมนพร้อมชื่อองค์กรเอียนโซบนหน้าอกข้างขวา และยังมีกลุ่มคนอีกจำนวนหนึ่งที่ใส่ชุดวอร์มสำหรับออกกำลังกายธรรมดา
 แม้เสื้อผ้าอาภรณ์จะไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนมีคือ อักษรรูปตัว M ที่ประทับอยู่บนข้อมือด้านขวา แสดงให้เห็นชัดเจนว่าพวกเขาคือ 'นักเวทมนตร์' ชนกลุ่มน้อยของโลกที่ได้รับความนิยมและความยกย่องสรรเสริญมากที่สุดเสมอมา
 สายตาของวีโอเลตไล่สอดส่องอย่างละเอียดโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัวเองด้วยซ้ำ ดูเหมือนว่ากลุ่มคนที่สวมเสื้อคลุมสีดำนั้นจะกำลังอบรมกลุ่มคนที่สวมชุดธรรมดาอยู่...คงจะเป็นนักเวทมนตร์ระดับจูเนียร์สินะ?
 นอกเหนือจากเธอแล้ว ผู้คนโดยรอบเองก็จับจ้องมองไปที่กลุ่มนักเวทเช่นเดียวกัน ทว่าไม่นานนัก ท่าทีของชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนกำลังอบรมอยู่นั้นก็เปลี่ยนไป ดวงตากลมโตของเขาดูหลุกหลิกไปมา และมองไปรอบๆโดยเฉพาะมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
 "พวกนอกรีดมา!! หนีเร็ว!!" ใครสักคนตะโกนขึ้นมา นำพาความชุลมุนวุ่นวายมาสู่ฝูงชนโดยรอบในทันที!
 วีโอเลตหันมองไปรอบๆด้วยความตกใจเช่นกัน ก่อนจะสังเกตเห็นกลุ่มคนราว5-6คนที่สวมชุดคลุมสีดำแบบเดียวกันกับนักเวทมนตร์ ทว่าพวกเขาไม่มีตราสัญลักษณ์ปักที่หน้าอกขวา กำลังลอยตัวกลางอากาศและมุ่งหน้ามาด้วยความรวดเร็วที่ทำให้รู้สึกว่า...หนีไม่ทันแล้ว!
 กลุ่มคนที่ถูกเรียกว่า 'พวกนอกรีด' นั้น มีร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งเป็นผู้นำอยู่ด้านหน้า ใบหน้าที่สวยงามของเธอสามารถสะกดให้ผู้พบเห็นตกอยู่ในภวังค์ได้ไม่ยากนัก ดวงตาขีดเฉี่ยวคมคู่นั้นเพิ่มเสน่ห์ที่อธิบายได้ยากออกมาจากใบหน้าของเธอ ริมฝีปากบางแดงเรื่อรับกับจมูกของเธออย่างพอดิบพอดี ทว่า แม้จะดูสวยงามเพียงใด แต่แววตาของเธอบัดนี้สะท้อนความขี้เล่นและความอันตรายออกมาในเวลาเดียวกัน ภาพของเธอคนนั้นที่นำพาฝูงชนนอกรีดเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ได้สร้างความตื่นกลัวให้กับทุกคนที่ได้พบเจอ
 "นั่นมัน...แม่มดนี่นา!!"
 "หา!? แม่มดเหรอ!? นังนั่นมาทำอะไรที่โซนนี้กัน!?"
 เสียงผู้คนพูดคุยด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจและหวาดกลัวดังลั่นขึ้นมา เมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้นำและนึกออกในเวลาไม่นานนักว่าเธอคนนั้นคือสาวสวยในประกาศจับที่ถูกฉายภาพออกไปทั่วโลก
 ดูเหมือนจะไม่มีใครที่ไม่รู้จัก 'แม่มด' ทันทีที่ชื่อเรียกของเธอถูกขานออกมา บรรยากาศของผู้คนก็ดูแตกตื่นยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
 ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำของกลุ่มนักเวทมนตร์ซึ่งสังเกตได้ถึงความผิดปกตินี้คนแรกและดูมีสติครบถ้วนมากที่สุด เขารีบหันไปพูดอะไรบางอย่างกับคนในทีมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปตามมุมต่างๆในบริเวณใกล้เคียง
 เหล่านักเวทเริ่มแผ่มวลพลังงานสีฟ้าออกมาเป็นลักษณะคล้ายโล่ป้องกันเหล่าผู้คนที่กำลังแตกตื่น ก่อนที่ชายผู้นำคนนั้นจะมุ่งหน้าไปยังกลุ่มนักเวทนอกรีดด้วยสายตาแน่วแน่
 แม่มดสาวที่มองเห็นภาพตรงหน้าแล้ว เธอแสยะมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แบบเดียวกับภาพบนจอเมื่อสักครู่ไม่มีผิด ก่อนจะใช้สองมือนั้นดีดนิ้วพร้อมกัน แล้วจึงมีมีดสั้นจำนวนมากมายร่วงลงมาเป็นเหมือนห่าฝน มุ่งลงมาที่เกราะกำบังที่เหล่านักเวทสร้างเพื่อป้องกันผู้คนเอาไว้! และในจังหวะเดียวกัน นักเวทนอกรีดที่ตามหลังผู้นำของพวกเขามาก็จัดการกระจายตัวกันออกไปเผชิญหน้ากับเหล่านักเวทสังกัดเอียนโซที่กระจายตัวกันปกป้องเหล่าผู้คนตามมุมเมืองต่างๆ และเริ่มเปิดฉากการปะทะกันในทันที!
 "กรี๊ดดดด!"
 เหล่าผู้คนต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวแม้ว่ามีดสั้นเหล่านั้นจะยังมาไม่ถึงตัวพวกเขาก็ตาม เกราะป้องกันของเหล่านักเวทได้รับแรงต้านเอาไว้เสียก่อน ทว่าเกราะเหล่านั้นเองก็สั่นสะเทือนไม่ใช่น้อย และหากถูกห่าฝนของคมมีดแบบเดิมอีกล่ะก็ เกราะสีฟ้าพวกนี้คงจะถูกทำลายได้ไม่ยากนัก
 ชายหนุ่มผู้นำเหลือบมองภาพน่าหวาดกลัวนั้นเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะอ่านสถานการณ์ออก จึงรีบพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวเจ้าเล่ห์อย่างทันท่วงที แล้วรวบรวมพลังงานสีฟ้ามาอยู่ที่ฝ่ามือด้านขวาเป็นกลุ่มก้อนขนาดเท่าลูกบอล ก่อนจะปล่อยหมัดไปที่ใบหน้าของคู่ต่อสู้ที่บัดนี้อยู่ใกล้ในระยะประชิดแล้ว
 แม่มดสาวเอี้ยวตัวหลบด้วยท่าทีสบายๆราวกับมองออกอย่างง่ายดาย แม้ว่าชายตรงหน้าจะพยายามโจมตีอย่างรวดเร็วและไม่หยุดพักแค่ไหนก็ตาม แต่หญิงสาวตรงหน้าก็ดูไม่ได้ลำบากเลยแม่แต่น้อย เธอมองใบหน้าเอาจริงเอาจังของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะพูดขึ้นมา
 "ปกติแล้วงานของฝ่ายสิ่งแวดล้อมก็หนักอยู่แล้ว คงต้องทุ่มเทไปกับการฝึกรับมือภัยพิบัติธรรมชาติมากจนไม่มีเวลาฝึกต่อสู้...แต่จากที่เห็นทั้งความใจกล้าและฝีมือเนี่ย ดูเหมือนว่าคุณนักเวทจะไม่ใช่ระดับต็อกต๋อยสินะคะ?" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อยพลางขยับตัวหลบหมดของคู่ต่อสู้ไปด้วย
 "…" ชายตรงหน้าไม่ปริปากพูดอะไร เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาต่อสู้จริงจัง
 "อะไรกัน? ไม่ใช่คนปากมากเหรอเนี่ย? ว้า ฉันก็อุตส่าห์แอบสนใจขึ้นมานิดหน่อยเลยอยากจะชวนคุยแท้ๆ ช่วยไม่ได้แฮะ" เธอว่าพลางยู่ปากน้อยใจในขณะที่ยังคงเคลื่อนไหวร่างกายหลบหลีกอย่างคล่องแคล่วเช่นเดิม ก่อนที่จะกางมือสองข้างออกไปข้างลำตัวแล้วจึงเรียกให้มีดสั้นขนาดเหมาะมือมาปรากฏอยู่ในฝ่ามือทั้งสองอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตานั้นเธอแสยะยิ้มออกมาอย่างได้ใจ
 "..." ชายหนุ่มผู้ไม่ยอมหลงกลคุยกับสาวเจ้าเสน่ห์และมุ่งมั่นกับการโจมตี บัดนี้กลับชะงักไปเสี้ยววินาทีหนึ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่มาพร้อมออร่าจิตสังหารแผ่กระจายออกมาจากร่างบางของหญิงสาว
 ฉับ!
 แม่มดสาวฟาดอาวุธในมือขวาใส่ร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็วจนเขาแทบจะมองไม่ทันด้วยซ้ำ! พลังงานสีม่วงลอยคละคลุ้งจากร่างของเธอ ส่งความรู้สึกน่าอึดอัดเวียนหัวและหวาดผวามายังชายคู่ต่อสู้ แม้ว่าเขาจะยังรักษาสภาพจิตใจของตัวเองเอาไว้ได้ แต่ก็แอบมีแววตาสั่นคลอนไปบ้าง
 หลังจากที่มีมีดสั้นในมือ แม่มดสาวก็จัดการฟาดฟันใส่ร่างตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่าเขาจะใช้พลังเวทป้องกันได้ทุกการโจมตี แต่ก็แลดูลำบากไม่ใช่น้อย จากฝ่ายที่เป็นผู้จู่โจม ตอนนี้แค่จะตั้งรับให้ทันก็ลำบากแย่แล้ว
 เมื่อหญิงสาวสังเกตเห็นท่าทีที่อ่อนแอลงจากเดิมพอสมควร เธอก็ใช้สายตากวาดมองไปรอบๆเพื่อหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะพบเป้าหมายเป็นกลุ่มมวลพลังงานเวทมนตร์ที่ลอยอยู่เหนือระดับยอดหอคอยสังเกตการณ์เล็กน้อย
 "น่าเสียดาย แต่ฉันคงต้องรีบจบงานแฮะ" คุณแม่มดทิ้งท้าย ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบไปอีกทางอย่างรวดเร็วแล้วยืดแขนซ้ายไปทางข้างซ้ายมือ และยืดแขนขวาตรงไปด้านหน้า แล้วเหลือบตาไปมองหน้ากับคู่ต่อสู้ที่อยู่ห่างออกไปพอสมควร และยิ้มแสยะที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
 "คุณนักเวทก็เลือกเอาเองนะว่าจะปกป้องทางไหน" เธอพูดขึ้นมาก่อนจะสลายมีดสั้นในมือให้หายไป แล้วจึงดีดนิ้วมือทั้งสองข้างทันที!
 ชายหนุ่มรู้เองโดยอัตโนมัติว่าหญิงสาวตรงหน้าคิดจะทำอะไร เขาเบิกตาโพลง สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ออร่าพลังงานสีม่วงปรากฏขึ้นจากฝ่ามือของเธอแล้วพุ่งออกไปตามทิศทางของมือทั้งสอง ทางฝั่งซ้าย พลังงานมุ่งหน้าตรงไปยังเกราะเวทมนตร์ที่กางเอาไว้ป้องกันเหล่าผู้คนทั่วไปซึ่งดูอ่อนแอลงจากการถูกโจมตีครั้งแรก และเหล่านักเวทมนตร์ก็วุ่นวายอยู่กับการรับมือกลุ่มนักเวทนอกรีดที่มาพร้อมกับแม่มดสาวจนไม่อาจร่ายมนตร์เสริมพลังได้อีก
 ส่วนพลังงานที่พุ่งไปทางด้านหน้า กำลังมุ่งไปยังกลุ่มพลังงานบนยอดหอคอยสังเกตการณ์ ไม่ว่าจะทางไหนก็ทำให้ชายหนุ่มลำบากใจที่จะเลือกทั้งนั้น! วินาทีนั้นแววตาของเขาดูลุกลี้ลุกลนราวกับไม่อาจตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรต่อ
 "ไปที่ยอดหอคอย!!!" เสียงของวีโอเลตตะโกนขึ้นมาดังลั่น ทั้งชายนักเวทและแม่มดสาวหันขวับมามองที่พื้นถนน และพบกับเด็กสาวเจ้าของเสียงตะโกนนั้นกำลังวิ่งไปทางพลังงานสีม่วงที่ใกล้เกราะเวทมนตร์เข้ามาเรื่อย ๆ พลางใช้มือสองข้างถอดต่างหูจากหูข้างขวาออก ก่อนจะเขวี้ยงมันไปหาพลังงานที่แม่มดสาวส่งมา!
 เมื่อต่างหูลอยพ้นจากมือของวีโอเลต ออร่าพลังงานสีฟ้าก็พลันปรากฏรอบวัตถุชิ้นเล็ก ก่อนที่ต่างหูชิ้นนั้นจะพุ่งตรงไปด้วยความเร็ว และพุ่งปะทะกับพลังงานสีม่วงอย่างรุนแรง
 เมื่อเห็นแบบนั้น ชายหนุ่มก็มองออกว่าวัตถุที่เธอเขวี้ยงขึ้นมานั้นสามารถทำอะไรได้ ทำให้เขาหมดห่วงจากฝั่งนั้นแล้วพุ่งตรงไปยืนขวางอยู่ด้านหน้ามวลพลังบนยอดหอคอย ก่อนจะตั้งท่ารับโดยการกางขาสองข้างยืนบนอากาศให้มั่น แล้วยืดแขนสองข้างตรงไปด้านหน้า ดวงตามองตรงเข้าไปที่พลังงานสีม่วงของแม่มดสาว
 พลังงานสีฟ้าแผ่กระจายออกจากฝ่ามือของเขา กลายเป็นเกราะป้องกันที่ขยายตัวตั้งรับการโจมตีอย่างแข็งแรง ในขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่งนั้น ต่างหูที่ถูกเขวี้ยงออกมาพร้อมปลดปล่อยออร่าพลังงานออกมาก็เข้าปะทะกับพลังของแม่มดสาว ก่อให้เกิดแรงระเบิดกลางอากาศ!
 ตู้ม!!
 ทันทีที่ระเบิดก่อตัว แม่มดสาวก็หันมองด้วยแววตาประหลาดใจ ก่อนจะหันมองไปทางเด็กสาวผมสั้นเจ้าของต่างหูชิ้นนั้นด้วยแววตาหงุดหงิด ในขณะที่วีโอเลตเองก็มองหน้าแม่มดสาวที่ลอยอยู่บนอากาศด้วยแววตาที่ปะปนระหว่างความกลัวและความกล้า เด็กสาวยืนหายใจเหนื่อยหอบอยู่กับที่ สายตาจ้องมาที่ร่างของแม่มดสาวไม่วางตา
 ปัง!
 เสียงคล้ายกับการลั่นไกปืนดังขึ้นจากระยะไกล หญิงสาวเจ้าของตาเฉี่ยวคมเอี้ยวคอหลบไปเล็กน้อย ก่อนที่ลูกปืนสีฟ้าจะวิ่งผ่านข้างๆหูเธอไปอย่างฉิวเฉียด
 "ชิ!" หญิงสาวจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันไปมองภาพด้านหลังอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเห็นภาพของชายหนุ่มผู้มาใหม่ เขาพุ่งตัวมาโดยการลอยตัวบนอากาศ ในมือขวาของเขาถือปืนสไนเปอร์ซึ่งกำลังปรับเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นปืนสั้นปรากฏขึ้นในทั้งสองมือของเขา ดวงตาสีฟ้าของเขามองตรงมาที่แม่มดสาวอย่างตึงเครียดและแน่วแน่ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหนาสีแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวสว่าง กรามบนใบหน้าเป็นกรอบชัดหน้าตาโดยรวมเป็นสไตล์หนุ่มตะวันตกคู่กับผมรองทรงสีน้ำตาลอ่อนธรรมชาติ ร่างสูงหุ่นนักกีฬาของเขาถูกคลุมไว้ด้วยชุดคลุมสีดำยูนิฟอร์มเดียวกับนักเวทมนตร์พร้อมตราสัญลักษณ์เอียนโซที่ปักลงบนบริเวณหน้าอก
 "นั่นมัน 'เลียม เดแคลน' นี่นา"
 "แสดงว่าฝ่ายสมดุลอำนาจฯกำลังมาช่วยพวกเราน่ะสิ!"
 ผู้คนเริ่มสังเกตเห็นชายหนุ่มผู้มาใหม่ซึ่งดูจะเป็นที่รู้จักของหลายๆคนกำลังมุ่งหน้ามา ทุกคนดูจะคลายความกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเขาคนนั้นคือสัญลักษณ์แห่งความปลอดภัย
 แม่มดสาวถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเด็กสาวเจ้าของนัยน์ตาบลูเบอร์รี่อีกครั้ง
 "ทุกคนถอยกันก่อน! ไว้เจอกันที่ปราสาท!" เธอตะโกนบอกกลุ่มนักเวทนอกรีด ก่อนจะเรียกให้มีดสั้นคู่ใจมาปรากฏในมือสองข้างอีกครั้ง
 ชายที่ถูกเรียกว่า 'เลียม' เล็งเห็นปฏิกิริยาตรงหน้าแล้วจึงยกปืนในมือสองข้างขึ้นมาจ่อตรงไปยังร่างของแม่มดสาว ก่อนจะลั่นไกอย่างมุ่งมั่นหวังจะสกัดกั้นการหลบหนีของเธอ
 แม่มดสาวไม่ได้ดูหวาดกลัวการโจมตีตรงหน้าแต่อย่างใด เธอหันไปจ้องหน้ากับชายเจ้าของอาวุธปืนอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเขวี้ยงมีดสั้นในมือออกไปปะทะกลางอากาศ
 ตู้ม!!!
 ทันทีที่อาวุธจากพลังเวทของทั้งสองฝั่งพุ่งเข้าไปปะทะกัน เสียงระเบิดก็ดังขึ้นกลางอากาศและกลุ่มควันสีเทาก็กระจายตัววงกว้าง ปกปิดทัศนียภาพการมองเห็นของทุกฝ่าย ทำให้เลียมต้องหยุดการเคลื่อนไหวกะทันหันแล้วยกมือขึ้นมาบังที่ใบหน้าเอาไว้
 ไม่นานนัก กลุ่มควันก็จางหายไป พร้อมกับร่างของเหล่านักเวทมนตร์นอกรีดที่หายไปจากการมองเห็นของทุกคน
 นักเวทมนตร์อีกกลุ่มลอยกลางอากาศไล่ตามหลังหนุ่มตาฟ้ามาจนถึงบริเวณกลุ่มควัน พวกเขาก็กระจายตัวกันไปตามจุดต่างๆของมุมเมืองอย่างรู้หน้าที่
 เมื่อเห็นกลุ่มคนเหล่านั้น ทุกคนก็คลายกังวลทันที ไม่เว้นแม้แต่ชายหนุ่มนักเวทมนตร์ที่ตั้งรับป้องกันอยู่ตรงหน้ามวลพลังงานบนยอดหอคอยสังเกตการณ์ที่มีสภาพค่อนข้างอิดโรยจากการต่อสู้กับแม่มดสาวเมื่อสักครู่