ดาบคาตานะที่ยาวราว ๆ ศอกกว่าๆ กำลังหลุดมือคู่ต่อสู้ และดาบที่กำลังลอยเคว้งอยู่เหนือศรีษะจนกระทั่วร่วงหล่นมาที่พื้น
 อิเลฟเวนท์ที่รีบหันไปมองคู่ต่อสู้ที่ดาบหลุดมือ และเธอคนนั้นกำลังจะวิ่งหนีออกไปจากประตูโรงงาน
" ฟิวส์ !! "
" รีบไปตามจับตัวเธอกลับมาให้ได้ !! " อิเลฟเวนท์ร้องตะโกนให้เขาช่วย
 ลุค์ที่พอหันมาสบตาของอิเลฟเวนท์แค่เพียงครู่เดียวเท่านั้น จนกระทั่งเท้าที่ยืนย้ำอยู่กับที่ถึงกับร้อนรนทนไม่ไหวจนต้องรีบวิ่งไล่ตามคนพวกนั้นไป
 แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบร้อนกลับไปหามาซายูกิแทบจะทันที
ควับ !!!!
 เพราะว่ามาซายูกิกำลังเป็นฝ่ายพลาดพลั้งเสียที ! จนมีคนถือดาบคาตะนะเข้ามาคอยขวางอยู่ที่ลำคอ
 และแม้ว่ามาซายูกิพยายามจะจดจ้องไปที่แววตาของคู่ต่อสู้คนนั้นมากขึ้นเท่าไหร่ คมดาบก็ยิ่งคอยแต่จะกดเข้าที่คอหอยของ ไทระ มาซายูกิมากขึ้นเท่านั้น !!!!
" ฆ่าฉันซะ !!! "
" มุรามาซะ !! " มาซายูกิเพิ่งจะเอ่ยชื่อของคนที่กำลังใช้ดาบคาตะนะหมายจะเอาชีวิต และคน ๆ นั้นก็ยอมดึงผ้าโผกหัวทิ้งไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาด้วย
" หึๆ " และชาวบุรุษหนุ่มหน้าตาดีราวกับพระเจ้าที่เสกเขาขึ้นที่ใช่ชื่อว่า มุรามาซะก็พยายามแสแสร้างแกล้งยิ้มให้ แต่ก็ไม่เคยแม้แต่คิดที่จะลดดาบในมือออกมาจากหัวของพวกไทระ
" น่าดีใจจังเลยนะ !! "
" เพราะไม่ว่า...จะเนิ่นนานเท่าไหร่ "
" คนในตระกูลไทระ..."
" ก็ยังดูเหมือนๆ ที่จะจำพวกเราทุก ๆ คนได้ดี " มุรามาสะที่มองเหยียด
แต่มาซายูกิที่ไม่มีวันยอมแพ้และเหยียดกลับ
" ถ้าหากว่า...นายไม่รีบฆ่าฉันตอนนี้ !! "
" มุรามาซะ !! "
"คนอย่าง..นาย !! ก็อย่าหวังว่าจะมีโอกาสได้พูดอีก !! " มาซายูกิไม่ได้คิดจะต่อรองอะไรด้วยอยู่แล้ว
" หึ ๆ " มุรามาซะยังทำทีแสแสร้งแกล้งยิ้มและก็กำลังชำเลืองหา
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ฉันกำลังคิดว่า...เวลา 15 ปี !! "
"มันช่าง.ไร้ประโยชน์ ! "
" ดูเหมือนว่าเธอเห็นแก่ตัวกว่าที่พวกเราคิดเอาไว้จริงๆ " มุรามาสะหันกลับมาและเหยียดเธอ
" มันคุ้มแล้วเหรอ !! " แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบปฏิเสธออกไปทันที
" กับสิ่งที่ ! "
" มินาโมะโตะ ! ต้องการ " เธอยั่วโมโหในขณะที่ยังต้องคุยกับมุรามาสะด้วยภาษาญี่ปุ่น แต่ว่าดาบคาตะนะในมือของเธอก็ยังต้องถือเอาไว้ให้แน่น ๆ
 มุรามาสะที่ทำราวกับว่าอยากจะเข้าไปฆ่าพวกคนทั้งคู่
" แล้วเธอละ ! ต่างอะไรจากพวกเรา !! " มุรามาสะเถียงเสียงดัง !
" อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอเองนั่นแหละ ! "
" ที่กำลังเลือกทางเดินที่ผิด ! เธอรู้ตัวอยู่หรือเปล่า !! " และมุรามาซะที่มองหน้าของเธอเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชัง
 อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องค่อยๆ ลดดาบลงมาและก็พยายามลดสายตาที่มองมุรามาสะอย่างเยือกเย็นลงมาด้วย
" อย่าทำให้...ฉัน !" และเธอก็บอกกับเขาไปว่า
" ต้องกลายมาเป็น....งูที่เปื้อนคูท !! ด้วยอีกคน !! "
"พวกมันสำคัญ !!! " มุรามาสะชิงตัดบทขึ้นมาซะก่อนที่เธอจะพูดมันจนจบ
" เพราะฉะนั้นถ้า...เธอ !! "
" อีเลฟเวนท์ !! " และมุรามาสะที่ยิ่งมองก็ยิ่งเกลียด
" ถ้าเธอ ! "
" ยังอยากให้พวกไทระน้อยนี่รอดตาย !! "
" ก็ช่วยส่งสร้อยเส้นนั้นคืนมา !! " มุรามาสะสั่งให้เธอทำตามที่พวกเขาต้องการ และดูเหมือนเธอจะยอมเชื่อฟังเขาอย่างง่ายดาย
" อย่า !!" มาซายูกิ ร้องห้ามทันทีที่เห็นเธอเอามือล้วงกระเป๋า
อิเลฟเวนท์กำลังถือสร้อยไข่มุกสีดำกลับขึ้นมาและถือมันต่อหน้ามุรามาซะ
" เอามันไปได้เลย " เธอโยนสร้อยเส้นนั้นไปบนท้องฟ้า จนทำให้มุรามาสะต้องรีบผละออกจากมาซายุกิเพื่อออกไปคว้าเอาสร้อยเส้นนั้น
หมับ !!!
 มุรามาสะคว้าสร้อยได้สำเร็จและรีบหายตัวกลับเข้าไปในความมืดทันที พร้อมๆ กับพวกเขาที่เหลืออยู่ก็ต่างทยอยหายกลับเข้าไปในความมืด
 แต่ทว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่สนใจคิดที่จะไล่ตามเลยแม้แต่นิดเดียว และเธอที่ยังคอยหันหลังให้กับมาซายูกิอีกคน
 มาซายูกิได้แต่มองตามหลังด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง และปะปนคละเคล้ากับความสงสัยในตัวของอิเลฟเวนท์จนเต็มไปหมด
 ลุกค์ที่เพิ่งจะจับตัวผู้หญิงชาวญี่ปุ่นที่สวมชุดนินจากลับเข้ามาที่ในโรงงาน และกว่าเขาจะจับตัวเธอมาได้ก็เล่นเอาทุลักทุเลสุดๆ
" แอบคิดคนเดียวมาตั้งนานว่า...ดอกซากุระไม่มีหนาม !! " ลุกค์ที่เหมือนอดใจไม่ไหวและคอยแต่จะหันไปชื่นชมความงดงามของแม่สาวญี่ปุ่น
 แม่สาวญี่ปุ่นที่พอหน้ากากหลุดก็กลายเป็นสาวสวยผมสีดำขลับ รูปหน้าวีเชฟดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกโด่งเล็กๆ ปากบางหน่อยๆ เผลอ ๆ ผิวสีขาวก็เหมือนเคลือบน้ำหอมกลิ่นดอกซากุระรอเอาไว้
 อิเลฟเวนท์รีบเดินตรงเข้าไปพวกเขา แต่มาซายูกิที่กำลังรีบร้อนเดินตามและพยายามที่จะแสดงออกว่าเขาไม่พอใจกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
 มาซายูกิที่ยืนมองอิเลฟเวนท์ด้วยความโกรธ
" ทำไม !!! " มาซายูกิแสดงน้ำเสียงโกรธต่อหน้าของเธอ
" บอกมาซิว่า..ทำไม !! "
" ทำไม !! เธอ..ถึงยอมปล่อยตัวมุรามาซะไปอย่างง่ายดายแบบนี้ !! " มาซายูกิที่ขึ้นเสียง แต่เธอก็ไม่คิดที่จะหันหลังกลับมามองเขาด้วยซ้ำ
 อิเลฟเวนท์ยังคงทิ้งมาซายูกิไว้ข้างหลัง และเดินตรงเข้าหาเจ้าหน้าที่อังกฤษ
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !! "
" ปล่อยตัวเธอซะ !! " เธอขอร้อง
แต่ว่าทันที่พวกเขาสองคนได้ยิน !
" อะไรนะ !!! " ทั้งมาซายูกิกับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษต่างรีบตะโกนห้าม
" คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ !!! " และมาซายูกิพยายามขอร้องอยู่เรื่อยๆ
" นี่ !! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง !! " และลุกค์ก็กำลังทำเหมือนๆ กับเด็กผู้ชายชาวญี่ปุ่นกำลังทำกับอิเลฟเวนท์
 แต่เธอก็ไม่ลดความตั้งใจและหันมาเผชิญหน้าพวกเขา และมิหนำซ้ำเธอยังคงบังคับพวกเขาสองคนอย่างจริงจัง
" ถ้าอย่างงั้น.... !! "
" ฉันขอสั่ง ! "
" ให้คุณรีบปล่อยตัวเธอไปเดี๋ยวนี้ ! "
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !! " อิเลฟเวนท์ออกคำสั่งกับเขา
และแม้ว่าลุกค์ที่พยายามจะข่มสติอารมณ์อยู่ตรงหน้า
" เมื่อกี้.....เธอพูดว่าอะไรนะ !! " เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องย้อนถามเธอเพื่อความแน่ใจ และอยู่ๆ ก็ดันถูกอิเลฟเวนท์ถือดาบของเธอเอามันมาจ่อที่คอหอย !
 " งานเข้าเธอแล้วละนะ อิเลฟเวนท์ " เขาทำเสียงแข็ง แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังไม่ยอมลดดาบที่ถืออยู่ของเธอลง
 และเธอที่ยังคงบังคับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษให้ปล่อยตัวประกันให้ได้
" เอาไว้ฉันจะอธิบายให้คุณฟังทีหลัง !! " เธอต้องการเจรจาให้พวกเขายอมปล่อยตัวผู้หญิงชาวญี่ปุ่นคนนั้นไปก่อน
 ลุกค์โกรธเธอจนกระทั่งได้พยายามเข้าไปบุกโจมตีอิเลฟเวนท์ด้วยดาบของพวกญี่ปุ่นโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว และในระหว่างนั้นพวกเขาที่เผลอปล่อยทิ้งตัวประกันเอาไว้ จนทำให้ตัวประกันเริ่มที่จะขยับ
ควับ !!!
 มาซายูกิที่ตามเข้ามาถือดาบขวางเธอเอาไว้ใด้ทัน แต่ว่าตัวประกันก็ยังไม่มีสีหน้าที่สลดลงเลยสักนิดเดียว
 แต่ว่าลุกค์ที่ยังเดินหน้าเข้าไปตีรันฟันแทงอิเลฟเวนท์อย่างไม่คิดที่จะยั้งมือ และแม้ว่าเธอยังไม่ตอบโต้อะไรเขากลับมาเลยก็ตาม
" เธอ... !! " ลุกค์ยังคอยไล่บี้อิเลฟเวนท์ให้ยอมรับ และถึงแม้ดาบในมือของเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะเฉียดแม้กระทั่งเส้นผม !
"เป็นคนที่ ! วางแผนให้ฉันต้องถูกจับตัวมาทีนี้ !! "
" และมาตอนนี้ !! "
"เธอ..!!! "
" ยังจะมีหน้า !! มาสั่งให้ฉันทำนู้นทำนี้ให้อีก !!! "
" พวก The Nero !! "
" ไม่เคย... !! มีใคร... !! "
" ที่ไว้ใจได้เลยจริงๆ เลยผับผ่าซิน่า.. !! " เขาตวาดด่ากราดพวกเธอซ้ำๆ
 จนกระทั่งในที่สุด อิเลฟเวนท์ถึงต้องหันมาและใช้สันดาบฟันเข้าไปที่ข้อมือของลุกค์เข้าให้แทน !!!
แกร่ง !!
 ดาบคาตะนะในมือของลุกค์กระเด็นหลุดมือร่วงลงไปที่พื้น แต่ว่าเขาก็ยังพยายามจะเดินหน้าเข้าไปหาเธอ แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับยอมเป็นฝ่ายค่อยๆ ลดดาบ
" มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด... !! " และเธอก็ปฏิเสธ
 " แต่ว่าฉัน !! "
" สามารถช่วยยืนยันเรื่องหนึ่งได้.... !! "
" เธอจะไม่มีวัน ! ลืมบุญของคุณในครั้งนี้แน่นอน !! " เธอบอกเจ้าหน้าที่อังกฤษ แต่ว่าก็ยังต้องคอยหันชำเลืองมาซายูกิกับผู้หญิงชาวญี่ปุ่นคนนั้นอย่างลำบากใจที่สุด
 และถึงแม้ว่าลุกค์จะกำลังโกรธอิเลฟเวนท์จนเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เขาต้องยอมเดินกลับเข้ามาเจรจา
" ถ้าหากว่า...เธอ คิดที่อยากจะมาเล่นตลก ! "
 " ความสัมพันธ์ระหว่าง.. รัฐบาลอังกฤษ กับ ประเทศไทย !! "
 " พวกมันจะถดถอยลง ! อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน !!! " และลุกส์ข่มขู่พวกเธอทุก ๆ คน
 " นี่พวกคุณ 2 คน ! เป็นบ้ากันไปแล้วหรือยังไง !! " มาซายูกิพยายามเข้าไปขวางการตัดสินใจของเธอแล้วก็พวกเจ้าหน้าที่อังกฤษอะไรนั้น
 " แล้วที่...พวกคุณ 2 คน ยอมเสี่ยงตายมาจนที่นี้ ! "
" มันเป็นเพราะ ! "
" เรื่องความสัมพันธ์ที่บ้าบอแค่นี้เองนะเหรอ !! " มาซายูกิพยายามที่จะคอยขัดขวางทั้งอิเลฟเวนท์และก็เจ้าหน้าที่อังกฤษให้ได้
 แต่ว่าลุกค์ที่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรลึกๆ ก็ตามจนต้องยอมถอยออกมา และปล่อยให้อิเลฟเวนท์ได้จัดการกับแม่สาวซามูไรคนนั้นด้วยตัวเธอเอง
 มิหนำซ้ำเขายังต้องตั้งใจฟังในขณะที่พวกเธอพูดคุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่น ในขณะที่อิเลฟเวนท์กำลังเดินแทรกไทระเข้าไปหาตัวประกันของพวกเขา
 " กลับญี่ปุ่นไปซะ !! " อิเลฟเวนท์บอกกับเธอ
 " อาซามิ !! " และแววตาของอิเลฟเวนท์ที่คอยห้ามปรามอาซามิจังอยู่บ่อยครั้ง
 และถึงแม้ว่ามาซายูกิพยายามที่จะเดินเข้ามาและถือดาบเข้ามาขวางอาซามิไว้ และสายตาที่ก้าวร้าวมากขึ้นทุกทีๆ ของมาซายูกิ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำแบบนี้อีกเด็ดขาด !! " มาซายูกิยังคงตั้งใจที่จะปฏิเสธคำสั่ง
" เมื่อไหร่ !!! "
 " เมื่อไหร่ ! เธอถึงจะยอมเข้าใจสักที !! " และยังปฏิเสธคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่เคยคิดที่จะหันมาสนใจ
 " อาซามิ !! " อิเลฟเวนท์เดินเข้าหาและเกลี่ยกล่อมพวกเธออีกครั้ง
 " รีบไปได้แล้ว !! " เธอบอกกับอาซามิ
 และแววตาของอาซามิที่คอยมองอิเลฟเวนท์ก็ไม่ใช่ในฐานะศัตรู แต่เป็นแววตาของความสงสารและเห็นใจ และแม้ว่าอาซามิจะดูลังเล
 " ไปซะ !! " เพราะว่าเห็นความลังเลของอาซามิ มาซายูกิก็เลยยอมตัดสินใจเชื่ออิเลฟเวนท์อีกครั้งและค่อยๆ ลดดาบกลับลงมา
 อิเลฟเวนท์ที่เหลียวมองอาซามิกำลังวิ่งหนีหายกลับเข้าไปในความมืด แต่ว่าเธอก็ยังไม่พอใจสิ่งที่มาซายูกิกำลังทำอยู่จนต้องรีบหันมาเตือน
" ไทระ มาซายูกิ ! "
" ถ้าหากว่า...เธอ ! ยังไม่ลืมหน้าที่ของตน !! "
" เพราะฉะนั้น...ก็อย่าให้ฉัน !!
" ต้องสั่งกักบริเวณเธออีก...!! " อิเลฟเวนท์สั่งและโยนดาบในมือทิ้ง
" รู้อะไรไหม !! " มาซายูกิพูดด้วยความอั้นอัดตันใจ
 " ตอนนี้....คุณกำลังบังคับให้ผม !! "
" เติมเชื้อถ่าน...ในกองไฟกองนั้น !! " และมาซายูกิที่ต้องการบอกกับอิเลฟเวนท์ตรงๆ ไปว่า เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ! ที่ทำให้คนอย่างเขาเพิ่มความเกลียดชังต่อใครบางคนมากขึ้นเท่าตัว
 และแม้ว่าตอนนี้ดาบในมือของมาซายูกิจะเริ่มสั่นๆ และเขาก็เริ่มอยากจะเข้าไปปะทะกับอิเลฟเวนท์จนล้มหายตายจากกันไปข้างหนึ่งซะให้ได้ !!
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังถอดเอานาฬิกาที่ข้อมือออกมา และเธอก็โยนมันให้กับมาซายูกิรับเอาไว้
" ถ้า..ฉันยังเห็นเธอ !! "
" เข้าไปวุ่นวายในแผนก E ของเราอีก.. !! "
" ครั้งหน้า.. !! "
" ฉันจะไม่ยอมใช้ของพวกนี้อีกแล้ว !!!! " เธอออกคำสั่งสำหรับมาซายูกิอีกครั้ง และก็หันไปชวนเจ้าหน้าที่อังกฤษกลับออกมาจากโรงงาน
 ลุกค์ตัดสินใจยอมทำตามอิเลฟเวนท์กลับออกไปจากโรงงานหลอมเหล็ก แต่ว่าเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า ทำไม ! อิเลฟเวนท์ถึงได้โกรธเด็กหนุ่มญี่ปุ่นคนนั้นมากถึงขนาดนี้
 มาซายูกิที่ถูกทิ้งให้อยู่ในโรงงานหลอกเหล็กนี้เพียงลำพัง และจนเขารู้สึกเหมือนว่าโรงงานหลอมเหล็กที่ราว ๆ กับเหมือนว่ามันเป็นที่ว่างเปล่าสำหรับตัวเองไปแล้ว
 ความเงียบงันและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้มปะปนกับความเกลียดชังของไทระ มาซายูกิ และเสียงลมหายใจที่หอบเหนื่อยล้าที่ยังไม่หายลงไปง่ายๆ และเสียงการเต้นระรัวของหัวใจ
 มาซายูกิที่ถือนาฬิกาข้อมือของอิเลฟเวนท์กลับขึ้นมา และก็จดจ่อมันราวกับว่าเป็นของหนักจนในที่สุดเขาต้องยอมปล่อยโยนมันขึ้นไปในอากาศ
 เขาตวัดปลายดาบ !!!!
 " ย่าห์....หห !!!! "
 ควับ !!!!
 ตุบ !!!!!
 นาฬิกาข้อมือสีไทเทเนี่ยมเพิ่งจะหล่นลงมากระทบที่พื้นคอนกรีต แต่ทว่ามันก็กลับตกลงมาอย่างสมบูรณ์แบบ
หืดดด...!! หาดดด !!!
 เสียงลมหายใจที่เข้าออกของมาซายูกิที่แสนจะหนักหน่วง และลมหายใจที่เข้าและออกถี่ๆ ทีมีทั้ง ความร้อนและลมร้อนคอยแต่จะพ่นออกมาเป็นควัน เพื่อ...ดับกองไฟภายในหัวใจ !!!!
 และยังราวกับว่า ! มาซายูกิที่กำลังรู้สึกว่า " ตัวของเขาเอง !! " กำลังเลือกที่จะสุม " ถ่านเถ้ารึง " !!! ใส่ลงไปที่ " กองไฟกองนั้น " อยู่ !!!!!!
 " แล้วทีนี้ ! "
"เธอจะไถ่โทษฉันยังไงก่อนดีละห๊ะ ! " ฟิวส์ ลุกค์เดินตามอิเลฟเวนท์ ในขณะที่พากันเดินๆ ไปที่รถจี๊บทหารที่กำลังจอดรออยู่หน้าโรงงานหลอมเหล็ก
" อีเลฟเวนท์ !! "
" อีเลฟเวนท์... คนในตำนานจริง ๆ ซะด้วย " และเขาก็เอาแต่โทษอิเลฟเวนท์ไม่ยอมหยุดเพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบหันมาและยอมรับผิด
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !! "
" แล้ว..คุณอยากจะให้ฉัน ! "
" ช่วยทำแผลที่มือให้ไหมละ !! " เธอยอมรับตามสภาพ แต่ก็ยังอดไม่ได้เวลาที่มองเห็นรอยแผลที่หลังมือของเขา
" หึๆ " ลุกค์ที่ได้แต่แสแสร้งทำทีซาบซึ้งใจ
 " แล้วนี่...เธอเห็นฉัน "
 " เป็นเด็กอมมือหรือยังไงกันนะห๊ะ !!! "
 " แล้วนี่ ! อีกอย่างหนึ่ง !! "
" ฉันขอบอกอะไรเธอตามตรงเลยนะว่า.... ฉัน ! "
" ไม่อยากจะมาติดแหง๊กอยู่ที่บังคลาเทศนี่จนถึงเช้า ! โดยที่... !! "
" เธอ ! กับ ฉัน !!! "
" พวกเรา ! ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันเรื่องของการทำงานให้มันถูกต้อง !! " ลุกค์ขึ้นเสียงใส่อิเลฟเวนท์ไม่ยอมหยุดลงง่าย ๆ
 และมิหนำซ้ำเขายังต้องรีบร้อนคอยเดินตามเข้าไปขวางเธอก่อนจะขึ้นไปนั่งชูคอบนรถ และเขาที่ยังจะคอยจดๆ จ้องๆ มองไปที่เธอซ้ำๆ
" นี่...เธอ ! กำลังเข้าใจภาษาอังกฤษที่ฉันพูดอยู่ ! "
" ใช่หรือเปล่า !! " น้ำเสียงประชดประชดของเขาไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว และมิหนำซ้ำอิเลฟเวนท์กลับหันมาและทำเลียนแบบ
เธอจด ๆ จ้องๆ เขาเหมือนๆ ที่ทำกับเธอ
" ลุกค์ !! "
" คุณแน่ใจเหรอว่า...ตอนนี้ !! "
" พวกเรากำลังอยู่ที่บังคลาเทศกันจริงๆ " เธอบอกกับเขา
 แต่เขากลับไปไม่ยอมทำอะไรนอกซะจากคอยตามหาเรื่องเธออยู่ตลอดเวลา เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องพยายามจะกลับเข้าไปนั่งบนรถให้ได้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมหยุด
" นี่ ! อิเลฟเวนท์ " ลุกค์ที่ยังตามหาเรื่องเธออยู่ตลอด
" ฉันแค่อยากจะขอบอกอะไรเธอสักข้อหนึ่ง "
" พวกเรา !! ไม่ได้สนิทกันมากถึงขนาดนั้น !! " และอยากจะรีบตัดความสัมพันธ์
และเธอที่ช่วยผงกหัวให้เขาตั้งสองสามที
" อืม...หึ !! "
" งั้น.. !! "
" เอาละทีนี้.. !! "
" เจ้าหน้าที่ลุกค์ !! " และเธอที่ยังคงให้เกียรติเจ้าหน้าของประเทศอังกฤษอีกว่า
 " ฉัน !! ขอต้อนรับคุณสู่....ถิ่นกำเนิดของพระพุทธเจ้า !! " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบบอกเขาซะให้ได้รู้เอาไว้ และเธอก็รีบหันหลังกลับขึ้นรถและแกล้งปิดประตูใส่หน้าดังปัง !
 " เชอะ !! " เขาทำหน้าหมั่นใส่เธอแบบสุดๆ ไปเลย แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปนั่งทำหน้าตาเฉยๆ อยู่บนที่นั่งข้างๆ คนขับ
" ก็ได้ ! "
" เอาแบบนี้ก็ได้ "
 " ได้เลยครับคุณผู้หญิง ! " ลุกค์ที่ตอนนี้ได้แต่ต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน เพราะรู้สึกเสียวสันหลังทุกทีเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนลักพาตัวมาฆ่าแกงกันถึงที่นี้ จนกระทั่งรถจี๊บเคลื่อนตัวออกจากบริเวณหน้าโรงงานหลอมเหล็กขนาดมหึมา ที่ๆ สร้างอยู่กลางหุบที่สลับซับซ้อนและยังมีเมฆฝนบดบังพระจันทร์จนหมดในค่ำคืน
 ตึกรูปทรงโดมของอินเดียสีแดงสดใสขนาดมหึมา และบริเวณด้านหน้าของตึกก็ยังมีพวกเจ้าหน้าที่ทหารโผกผ้าบนศีรษะเกินครึ่งร้อยออกมายืนถืออาวุธพร้อมมือ
" เธอพาฉันมาที่นี้ทำไม !! "
" อิเลฟเวนท์ " ฟิวส์ ลุกค์ ที่ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาเดินตามบวกกับความสงสัยอยู่ในหัวซะเต็มไปหมดรวมกระทั่งเรื่องของเธอ เพราะว่าอยู่ๆ อิเลฟเวนท์ก็พาเขามาถึงที่อินเดียนี้ และเธอก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินตามเจ้าหน้าที่ทหารพวกนั้นกลับเข้าไปในตึกใหญ่ ๆ นั้น
 " ก็บอกแล้วไงว่า.. ! "
" ฉันจะพาคุณมาหาพวกที่จับตัวคุณไป !! " อิเลฟเวนท์พยายามที่จะอธิบายเหตุผลให้ฟัง
 ลุกค์ก็เลยยิ่งต้องเร่งฝีเท้า และก็ยังเห็นเจ้าหน้าที่ทหารที่มีผ้าโผกศีรษะนายหนึ่งกำลังเดินเข้าไปเคาะประตูบานใหญ่ๆ ที่มีป้ายหน้าห้องเขียนติดเอาไว้ด้วยว่า
 " Ministry of Defense " แต่ว่าอยู่ๆ ก็มีเสียงแหบพล่าของผู้ชายสวนดังออกมาจากข้างใน
" นี่ ! พวกเธอรู้อะไรกันไหมว่า.. เวลาเย็นๆ แบบนี้ ! "
" เป็นเวลาที่....ฉัน ! จะต้องรีบกลับไปเจอหน้าลูกเมียที่บ้าน !! "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอ...ดูเหมือนจะเข้าใจที่ฉันพูดไปทั้งหมดอยู่ซินะ !! " ผู้ชายที่สวมชุดทหารเต็มยศ และมีเหรียญประกาศเกียรติคุณเต็มปกเสื้อนั่งรออยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ท่ามกลางห้องโถงอันโอ่อ่า
 และอิเลฟเวนท์ที่รีบเข้าไปโค้งคำนับ
" นาน ๆ เจอกันที "
" ท่านน่าจะดีใจด้วยซ้ำนะคะ ! " และคราวนี้เธอยังทักทายกันด้วยภาษาท้องถิ่น
 แต่ดูเหมือนว่าคนท้องถิ่นก็คงจะไม่อยากหันมาสนใจอยู่แต่กับเธอนักหรอก ! นอกซะจากผู้ชายที่สวมชุดทหารเต็มยศจ้องแต่จะคอยหันไปเมียงๆ มอง ๆ ไปที่ผู้ชายชาวอังกฤษที่ไม่ค่อยจะประสีประสากับภาษาถิ่นของพวกเขาเอาซะเลย
 " นี่ใช่ไหม !! " เพราะฉะนั้นผู้ชายคนนั้นถึงเอาแต่ถามอิเลฟเวนท์ด้วยภาษาถิ่นของพวกเขา
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์ !! "
" สายลับชาวอังกฤษ ! "
" ที่เธอ.. ! เพิ่งจะไปช่วยเขาออกมา !! " ผู้ชายสวมชุดทหารที่ดูท่าทางจะมีตำแหน่งใหญ่โตเอามาก ๆ กำลังมัวแต่สนอกสนใจเจ้าหน้าของอังกฤษอย่างออกหน้าออกตา
 และอิเลฟเวนท์ก็เลยต้องรีบหันมาช่วยเจ้าหน้าที่ของอังกฤษ และเขาก็ยังคอยสังเกตผู้ชายชาวอินเดียรูปร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำที่ใช้ภาษาฮินดูพูดคุยอยู่แต่กับเธอ
" จริงๆ ผมไม่ถนัดภาษาท้องถิ่นของที่นี้เอาซะเลย "
" ท่านรัฐมนตรี " และเขาก็ยังปฏิเสธว่าไม่ชอบการนินทากันซึ่งหน้าของรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย
 ตามป้ายชื่อบนโต๊ะทำงานเขียนด้วยภาษาฮินดูตัวใหญ่ และใช้ภาษาอังกฤษตัวเล็ก ๆ คอยกำกับว่า "Sharif Parrikar Ministry of Defense "
" ฮ่าๆๆๆ " ชาลีฟชอบอกชอบใจในความอวดเก่งของเขาจนต้องค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากเก้าอี้ และเดินเข้าไปหา
 " นี่.. "
" ฉันขอบอกอะไรเธออย่างนะ ! อีเลฟเวนท์ !! "
" ก่อนหน้าที่จะมีการเลือกตั้ง "
" ทุกๆ คืน..... "
" ฉันต้องคอยลุ้นฟังเสียงโทรศัพท์ของตัวเองว่า... "
" เธอ.....!!! "
" จะโทรมาหาเรื่องให้ฉันตอนไหน " ชาลีฟยังชำเลืองมองตามอิเลฟเวนท์ และทำหน้าตาที่ครุ่นคิดหนักมากขึ้นกว่าเดิม
 " เหอะ !! "
" ฉันละเกลียดเธอจริงๆ "
" แม่..อีเลฟเวนท์ !! " ชาลีพชักสีหน้าใส่
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเอาแต่ฉีกยิ้ม
" เพราะฉะนั้น ! "
" ฉันถึงได้เคยสัญญากับคุณเอาไว้แบบนั้น ! " และเธอยังทวงคำสัญญาของเธอที่เคยให้ไว้กับชาลีฟ แต่ดูๆ ไปแล้วชาลีฟกลับอยากปฏิเสธ
 " ฉันนี่มันไม่น่า...!! "
" ไปสัญญิง สัญญา อะไร กับคนอย่างเธอเลยจริง ๆ "
" ผับผ่า !! " ชาลีฟรั้งแต่จะปฏิเสธกันเสียงแข็ง และยังอดไม่ได้ที่จะหันไปหยิบเอาแฟ้มๆ หนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา
 ชาลีฟที่หันมาและช่วยยื่นมันไปให้กับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษอย่าง ฟิวส์ ลุกค์ เพื่อให้เขารับมันไว้
" ผู้ชาย.. ชาวฝรั่งเศส !! " และชาลีฟยังคงช่วยอธิบายให้พวกเธอฟังไปพร้อมกัน และก็เดินกลับมานั่ง
 และลุกค์ก็เปิดอ่านประวัติๆ ของผู้ชายชาวฝรั่งเศส ที่สูงราวๆ 5 ฟุต ผมสีน้ำตาล ๆ และยังมีรอยแผลเป็นลึกๆ บริเวณที่หางคิ้วด้านขวา
" แมททิว วอร์ริงตัน !! " ลุกค์ที่พอเห็นรูปถ่ายก็จำได้ทันที
" นักธุรกิจด้านมัลติมิเดีย และโทรคมนาคมชื่อดังของฝรั่งเศส ! " และช่วยสรุปให้กับรัฐมนตรีกลาโหมของที่นี้ได้ฟัง
" แล้วจู่ๆ วอร์ริงตัน ! มาเกี่ยวอะไรกับพวกซามูไรชาวญี่ปุ่น !! " แต่พอมาถึงตอนนี้เขาที่ยังคงไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ดี
 ชาลีฟทำหน้าหนักอกหนักใจให้ดูอีกนิดหน่อย และคอยชำเลืองมองไปที่อิเลฟเวนท์อยู่เป็นระยะๆ
 " วันมะรืนนี้. "
" จะมี ! การประชุมสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติที่กรุงมอสโก "
 " และยังจะมีข่าวลือแว่วๆ มาอีกว่า "
" แบรนเดนท์ วาเลนเต้ ! รมต. กลาโหมของฝรั่งเศสจะพาคน ๆ นี้เข้าร่วมการประชุม "
" เพื่อ...แลกเปลี่ยนข้อตกลงอะไรบางอย่าง ! " ชาลีฟที่ยิ่งพูดก็ยิ่งดูแต่จะกังวล
" เอาละ !! "
" อีเลฟเวนท์. ! "
" เธอเอง...ยังจะมีเรื่องอะไรมาทำให้ฉันปวดหัวอีกไหม !! " ชาลีฟเอาแต่ส่ายหัวให้อิเลฟเวนท์ไปๆ มา ๆ อยู่ท่าเดียว
" เธอเองก็รู้ดีนะว่า "
" ช่วงนี้...! "
" ฉันกำลังยุ่ง ๆ อยู่กับการหาเสียง. " และชาลีฟที่ชอบบ่นว่ารำคาญอิเลฟเวนท์ที่สุด แต่ว่าเธอก็ได้แต่ยืนฉีกยิ้มต่อหน้าของพวกเขาอยู่เหมือนเดิม
อิเลฟเวนท์ที่ต้องยกมือขึ้นมาไหว้และขอบคุณ
"พวกเราขอขอบพระคุณ ! "
" ในน้ำใจ !!! "
" ของว่าที่..นายกรัฐมนตรีอินเดียคนใหม่ "
" เป็นอย่างสูง !! " และเธอที่แกล้งยกยอปอปั้นชาลีฟ
ชาลีฟที่ถึงกับส่ายหัวหนักและคอยโบกมือไล่
" รีบ ๆ กลับไปทำงานของพวกเธอกันเลยไป !! " ชาลีฟบ่น ๆ ตาม
" ฉันละเกลียดเธอจริงๆ แม่คนนี้ !!! " และชาลีฟที่เอาแต่บ่นๆ และคอยแต่จะผลักไล่อิเลฟเวนท์ให้ออกไปให้พ้น ๆ จากวงจรวิถีชิวิตของพวกเขาสักที
 แต่ว่าพอเธอกับเจ้าหน้าที่อังกฤษกำลังจะออกจากห้องไปแล้วจริง ๆ
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !! " ชาลีฟที่ดันนึกถึงเรื่อง ๆ หนึ่งขึ้นมาได้จนต้องคอยเตือนเจ้าหน้าที่อังกฤษคนนั้นเอาไว้ก่อน
" ไม่ว่าจะยังไง !! "
" คุณอย่าเผลอ.... ไปสัญญาอะไรกับเธอเข้าละ !! " และก็ชาลีฟพยายามจะเตือนๆ เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์อะไรนั้น
"เพราะไม่งั้น !! "
" เธอ... !!! "
" อาจจะทำให้คุณเจอแต่เรื่องซวยๆ ทั้งชีวิต ! "
" เหมือนพวกเรา !! " ชาลีฟส่ายหัวไป ๆ มา ๆ ในขณะที่พูดถึงเรื่อง ๆ นั้นของเธอของอิเลฟเวนท์
 แต่ว่าลุกส์ก็ยังยอมหันมาตบปากรับคำทันทีต่อหน้ารัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย
" ไม่ต้องห่วง ! "
" เพระว่า...ผมไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้นกับเธอแน่ๆ " เขายินดีที่จะให้สัญญากับท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย
 มิหนำซ้ำชาลีพยังสังเกตเห็นสีหน้าและแววตาของความเจ้าเล่ห์ของเจ้าหน้าที่ฟิวส์ที่ทำกับเธอ
แต่อิเลฟเวนท์ได้ทีก็ยังแสร้งยิ้มเลียนแบบเจ้าหน้าที่อังกฤษตามไปติดๆ
" ขอบพระคุณสำหรับคำเตือน !! "
"นะค่ะ !! "
" ชาร์ล !! " และเธอก็ยังฉีกยิ้มกว้างๆ ให้กับชาลีฟ และก็ชวนพากันเดินกลับออกไปจากห้องทำงานของเขา
 " อีเลฟเวนท์ !! " ชาลีฟทำตาขวางเข้าใส่พวกอิเลฟเวนท์ทันที และก็ได้แต่บ่นพึมพำตามหลัง
 " เธอ...นี่มัน !!! "
"แสบ...สัน !! ขึ้นทุกวันจริงๆ !! "
" ให้ตายซิน่า.. !!! "
" แล้วทำไม..ฉันถึงได้ลืมถามเรื่องไอ้ตี๋หนุ่มเกาหลีคนนั้นไปซะได้ !! "
 ชาลีฟเอาแต่บ่นอุบๆ อิบๆ แต่จนแล้วจนเล่าสุดท้ายเขาก็ดันลืมเรื่องที่สำคัญมากสุด ๆ สำหรับเธอไปได้ซะจริงๆ


เมดิสันรีบร้อนเดินเข้าไปผลักประตูห้องทำงาน แต่คาร์เตอร์ที่กำลังตั้งใจจดจ่ออยู่ที่หน้าจอประมวลผลแบบโปร่งแสงบนพนังห้องทำงานที่เป็นกระจก เพราะภาพถ่ายจากสัญญาณดาวเทียมที่กำลังจับภาพเจ้าหน้าที่ของอังกฤษที่ถูกจับเป็นตัวประกันอยู่ในขบวนรถไฟสายอังกฤษไปยุโรป
 ในขณะที่อิเลฟเวนท์กับนักฆ่ารับจ้างมืออาชีพ อย่าง เฮนดริกส์ได้แต่ยืนมองเจ้าหน้าที่ของเขาอยู่เฉยๆ
 " แล้ว..ที่นี้ !! " คาร์เตอร์รีบร้อนหันหน้ามาตั้งคำถามกับเจ้าหน้าที่จนเสียงดัง
" นายจะอธิบาย...เรื่องนี้ ! "
"...ของเธอมาว่าอะไรอีก "
" เมดิสัน ! " คาเตอร์ที่ต้องการคำอธิบายอย่างถึงที่สุด แต่ว่าเมดิสันที่คอยแต่เข้ามายืนก้มหน้าและยังต้องคอยหลบสายตาของเขา
 เพราะฉะนั้นคาเตอร์ถึงได้จ้องแต่จะตั้งคำถามกับเจ้าหน้าที่ของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ
 " ตอนนี้ !!! "
" เป็นเวลาที่นาย...เมดิสัน !"
 "นาย !! มีความจำเป็นที่จะต้องอธิบายเหตุผลของเธอมาทั้งหมดให้ฉันเข้าใจอย่างง่ายๆ ได้สักที !
" ว่า.. !! " และคาเตอร์ที่คราวนี้พยายามที่จะตั้งคำถามเสียงดังใส่เมดิสันขึ้นไปอีกเรื่อยๆ
 "ทำไม !! "
" เพื่อนของนาย.!! "
 อีเลฟเวนท์ "
" เธอ....ถึงได้จงใจเดินเข้าไปติดกับ ! ของผู้ก่อการร้ายพวกนั้น !! "
"แล้วทำไม...เฮนดริกส์ "
" แล้วทำไมอยู่ ๆ มือปืนระดับพระกาฬ อย่าง เขา !!! "
". ทำไม..เฮนดริกส์ !! "
" ถึงได้เดินดุ่ม ๆ เข้ามางัดตู้เซฟของเธอถึงที่นี้ "
" ทั้ง ๆ ที่....อีเลฟเวนท์ กับ เฮนดริกส์ !! "
" ที่ตอนนี้ดูเหมือนว่า.. พวกเขาจะกลายเป็นเพื่อนที่ดูสนิทสนมกันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ! ก็ไม่รู้ !!! " คาเตอร์ที่ยังคงคอยตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องของเธอขึ้นมาซ้ำ ๆ
 เมดิสันยอมตัดสินใจเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า และในระหว่างนั้นแววตาที่มองคาเตอร์ยังแสดงถึงความเชื่อมั่นอะไรบางอย่าง
"อีเลฟเวนท์ ! " และพยายามจะอธิบายถึงเหตุผลให้กับคาเตอร์
" เคย ! คิดที่จะจับกุมเฮนดริกส์ ที่บาฮามาสเมื่อ 4 ปี ที่แล้ว "
" แต่ว่า...ในที่สุด !!!
" เธอ....ก็เปลี่ยนใจ "
" เวลานี้... พวกเรารู้แค่ว่า ! "
" เธอรู้ !! ในสิ่งที่พวกเรายังไม่รู้ !! "
" และเธอก็รู้ !!! ในสิ่งที่พวกเรารู้ทั้งหมด ! " และเมดิสันแอบถอนหายใจเบาๆ อยู่ตลอดเวลาด้วยซ้ำในขณะที่พูดถึงอิเลฟเวนท์
 " และเพราะแบบนี้ !! เรื่องทั้งหมดที่เธอรู้ !! "
" และทุก ๆ รัฐบาลที่รู้ว่า..เธอรู้ !! "
"พวกเรา !! จึงได้คอยพยายามที่จะแก่งแย่งในสิ่งที่...เธอรู้ !! "
" และเอามันมาจากเธอ !! " แต่ว่าเขาก็ยังอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้กับหัวหน้าของตัวเองฟังอยู่ดี
 คาเตอร์ที่ได้แต่ยืนฟังอยู่อย่างเงียบๆ บวกกับความสงสัยในตัวเมดิสันว่า ทำไม ! คนพวกนี้ถึงได้แต่เชื่อเรื่องไร้สาระของอิเลฟเวนท์
" เอาละ " คาเตอร์ที่แสร้างทำใจเย็น
"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้."
" ฉัน !! ก็ขอบอกกับนายเอาไว้ก่อนเลยนะว่า..."
" เมดิสัน ! "
" ถ้าหากว่า.... เจ้าหน้าที่ของเราเป็นอะไรไป !! "
" เพื่อนของนาย... อีเลฟเวนท์ !! "
" ฉันก็คงจำเป็นที่จะต้องตั้งข้อหาให้กับเธอ " คาเตอร์พยายามที่จะขู่ให้กลัว แต่ดูเหมือนว่าเมดิสันจะยังคงเชื่อมั่นในตัวของผู้หญิงไทยคนนั้นซะเหลือเกิน
" เพราะฉะนั้นนี้.... ก็คือ เหตุผลที่ว่า ! " เมดิสันที่พยายามมองหาเหตุผลซ้ำ ๆ กลับขึ้นมาอธิบายให้คาเตอร์ฟังอีกครั้ง
" ทำไม !! "
" ถึงมีเพียงคนไม่กี่คนที่รู้ว่า..เธอรู้ !!! " เมดิสันที่ยังคงยืนยันคำเดิม
 คาเตอร์พยายามจะเดินเข้าไปใกล้ๆ เมดิสัน และยังคอยมองจ้องหน้าที่เจ้าหน้าที่ของตัวเองแทบจะเฉือนเลือดออกมาและกิน
" และส่วนนาย...ถ้ายังอยากจะทำงานอยู่ที่นี้ !!! "
" ก็อย่าให้ฉัน... !! "
"ต้องปลดนายออกจากการเป็น "
" หัวหน้าทีม....แผนกเทคโนโลยีของเรา !! " คาเตอร์ในฐานะที่เป็นหัวหน้าของพวกเขาที่ก็แค่อยากจะหาทางป้องกันเอาไว้ก่อนก็เท่านั้น
แต่ว่าในขณะที่เมดิสันกำลังจะหันหลังกลับ
" ที่..ซีเรีย ! "
" ตอนที่....พวกเราออกไปทำภารกิจเสี่ยงตายกันที่นั่น !! "
" อีเลฟเวนท์ ! พยายามที่จะใช้ตัวเองมารับลูกกระสุนแทนผม.. !! " จนสุดท้ายเมดิสันที่อธิบายด้วยน้ำเสียงที่ดูสั่นเครือ
" ทั้งๆ ที่พวกเรา "
" ตอนนั้นนะ"
" พวกเราสักคน ! ยังไม่เคยมีใครรู้จักกับเธอมาก่อนด้วยซ้ำ !!! " เมดิสันที่ยังตั้งใจและแสดงถึงเจตนาว่า พวกเขาได้รู้จักอิเลฟเวนท์มาแบบไหนเพื่อให้คาเตอร์ได้รับรับรู้ !
 เสียงเพลงแจสที่ดังออกมาจากร้านอาหารอิตาเลี่ยน แถวๆ ย่านประตู Arc Du Triomphe แถวๆ ประตูชัยของนครปารีสในฝรั่งเศส
 อีเลฟเวนท์สวมเดรสกระโปรงยาวและเสื้อแขนกระบอกสีแดงๆ ค่ำคืนนี้เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีครีมๆ และนั่งอยู่ที่ตรงบริเวณเคาน์เตอร์บาร์ของร้าน และดูเหมือนเธอที่เพิ่งจะกดวางสายโทรศัพท์มือถือและหย่อนพวกมันกลับลงไปในกระเป๋าหนังสีขาวทรงสี่เหลี่ยมคางหมู กระเป๋าที่ปักชื่อยี่ห้อราคาแสนแพงเป็นตัวอักษรสีแพลตตินัม และที่มิหนำซ้ำแก้วไวน์แดงชั้นเลิศพวกมันที่เพิ่งจะถูกเปลี่ยนแก้วมาวางอยู่ตรงหน้าซ้ำๆ และก็จ้องมองสีสันของไวน์เบอร์กันดีสีเข็มในแก้วไวน์ทรงสูง ที่ๆ พวกมันค่อยๆ เหือดหายเข้าไปอยู่ในเส้นเลือดของเธอเองมากขึ้นไปทุกทีและทุกที
 หืม.....!! น้ำเสียงของการถอนหายใจของพวกเธอที่ทยอยดังขึ้นมาอยู่เรื่อยๆ จนนับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั้งทำให้คนบางคนได้ยิน
 อิเลฟเวนท์ชำเลืองหันมองไปทางขวาที่เก้าอี้บาตัวสูงข้างๆ ที่เหมือนเพิ่งจะมีเด็กหนุ่ม และรู้สึกว่าจะเป็นหนุ่มน้อยชาวญี่ปุ่นรูปร่างหน้าตาใช้ได้ที่กำลังเดินเข้ามา และเด็กผู้ชายคนนั้นก็กำลังถอดเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทที่ทับชุดสูทสีน้ำเงินออกมาวางพาดบนพนักเก้าอี้บาร์ทรงสูงและหย่อนก้นลงนั่งใกล้ ๆ
" ใครอนุญาตให้เธอ ! " อิเลฟเวนท์เบือนหน้าหนีทันทีที่เขาเข้ามานั่งใกล้ๆ
" มาที่นี้ !! "
" มาซายูกิ !!! " และเธอก็บ่นด้วยน้ำเสียงที่แข็งทื่อและไม่ค่อยจะสบอารมณ์
 แต่ไม่ว่าเธอจะเบือนหน้าหนีเด็กผู้ชายญี่ปุ่นคนนั้น คนที่เธอเรียกชื่อเขาว่า มาซายูกิก็ไม่ยอมจะเข้าใจ
มาซายูกิยังคอยชำเลืองมองอิเลฟเวนท์ผ่านแก้วไวน์ที่เธอไว้ในมือ
" นานแล้วที่..... "
"....คุณไม่ได้ออกมาดื่มคนเดียวแบบนี้ ! " มาซายูกิพยายามที่จะชวนคุย และเขาก็อยากให้อิเลฟเวนท์หายอารมณ์ขุ่น ๆ แต่ยังไงๆ ก็ดูเหมือนว่าเธออยากจะหันมาเอ็ดเขาซะมากว่า
" มาซายูกิ !! " อิเลฟเวนท์คราวนี้ที่หันมาดุ
" จะให้ฉัน..."
" บอกเธออีกกี่ร้อยกี่พันครั้งกันนะว่า ! "
" หน้าที่ของเธอคืออะไร !! " เธอที่ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ก็เท่านั้น และก็หันไปกระดกไวน์ที่เหลือในแก้วต่อจนเกือบหมด
แต่ว่ามาซายูกิที่ก็ไม่เคยคิดที่จะสนใจ
" ใช่ !! " และเขายังคอยแอบมองเธออยู่เรื่อยๆ
" แต่ว่า.. "
" ผมก็ไม่ใช่ว่า... จะไม่ทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ซะเมื่อไหร่ " เขาเลียบๆ เคียงๆ เถียงเธอออกไปซะอย่างงั้น
" หึๆ " ีอิเลฟเวนท์ได้แต่หัวเราะในลำคอและเผลอยิ้มออกมาจนได้
 และอีกอย่างที่ตอนนี้แก้วไวน์สีเบอร์กันดีใบใหม่ก็เพิ่งจะถูกนำเสิร์ฟ แต่เขากลับยื่นมือเข้าคว้าแย่งเอาแก้วไวน์ในมือของเธอไป
" ตอนนี้ ! พวกเรารู้แล้วว่า..." มาซายูกิที่คอยหมุนแก้วไวน์เบาๆ และพลางพูดกับเธอไปด้วย
" พวกคนที่ !! "
"แอบขโมยอาวุธนิวเคลียร์ของรัฐบาลเกาหลีใต้ไปเมื่อหลายเดือนก่อน.... ."
" เป็นใคร !! " มาซายูกิพยายามที่จะชวนเธอเปลี่ยนเรื่องคุย
 เพราะยังไงๆ ซะเขาก็รู้ว่า อิเลฟเวนท์ไม่ชอบที่จะเห็นเขามาใกล้ชิดเธอในที่แบบนี้ และมาซายูกิที่เพิ่งจะจิบไวนน์และก็เพ่งไปที่คราบไวน์ที่เหลือติดอยู่ก้นแก้ว
"และ.... "
" ถึงผมจะไม่บอกไปว่า... คนที่พยายามจะขโมยอาวุธนิวเคลียร์มาขายให้พวกผู้ก่อการร้ายเป็นใคร ! "
" เพราะว่า...ตอนนี้ ! "
" คุณก็คงได้เจอกับพวกเขาแล้ว !! " แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ต้องส่งข้อความถึงเธอ
 อิเลฟเวนท์คอยแต่จะเบือนหน้าหนีแต่มาซายูกิซะอย่างนั้น และเธอยังหันไปเรียกหาแก้วเครื่องดื่มใบใหม่จากคนดูแลบาร์เครื่องดื่มจนเสียงดัง แต่ว่าแก้วไวน์สีเบอร์กันดีของพวกเธอที่กำลังถูกนำมาเสิร์ฟใหม่แต่ก็ยังถูกมาซายูกิแย่งแก้วไวน์ของเธอไปอีกอยู่ดี
" ไทระ มาซายูกิ ! " อิเลฟเวนท์จ้องตามตาเป็นมัน
 แต่ในระหว่างที่พวกเธอกำลังยื้อแย่งแก้วไวน์กับมาซายูกิ อยู่ๆ ก็มีผู้ชายเข้ามาแย่งแก้วไวน์แก้วนั้นไป
 ทั้งเธอทั้งมาซายูกิที่ทำได้แค่นั่งมองคน ๆ นั้นจิบไวน์ของพวกเธอจนเกลี้ยง ผู้ชายที่ดูยังไงๆ ก็เหมือนเป็นลูกครึ่งเกาหลีบวกญี่ปุ่น
" ไวน์ที่นี้. !! "
" นี่มัน ...!! เด็ดชะมัดยาด !! " และผู้ชายคนนั้นก็ยังทำท่าทางมีความสุขสุด ๆ ต่อหน้าพวกเธอ
แต่มาซายูกิที่อยู่ๆ ก็รีบลุกพรวดขึ้นและคอยเข้ามายืนขวาง
" ผมจะพาคุณไปส่งที่โรงแรม " และเขาก็หันมาชวนอิเลฟเวนท์ให้ออกไปจากที่นี้
 " มาซา..ยูกิ ! " แต่ทว่าลูกครึ่งเกาหลีคนนั้นก็กลับพูดแทรกและยังจะเดินเข้ามาแทรกตรงกลาง
" นายนี่มัน... "
" นับวัน.... นายก็ชักจะกลายเป็นเด็กดื้อด้านขึ้นทุกวันๆ แล้วนะห๊ะ "
" รู้ตัวอยู่หรือเปล่า !! " ผู้ชายลูกครึ่งเกาหลีจดๆ จ้องๆ มาซายูกิ แต่ทว่าพวกเขาก็ดันถูกอิเลฟเวนท์ที่รีบลุกขึ้นมาและขวางทางกันเอาไว้
 อิเลฟเวนท์ตั้งใจเดินเข้ามาและแทรกยืนอยู่ตรงกลาง แต่มิหนำซ้ำเธอยังแทบพุ่งเข้าไปเกาะแขนของผู้ชายเกาหลีด้วยซ้ำ
" นี่ ! อี ยองซุก !! " อิเลฟเวนท์เรียกชื่อเขา
 " นี่นายจะเบาๆ กับเขาหน่อยไม่ได้หรือยังไง "
 " ฉันอุตส่าห์โทรหาเธอตั้งนาน.... ! "
"แล้วทำไมป่านนี้ !! เพิ่งยอมโผล่หัว !! " และเธอก็เปลี่ยนเรื่อง
"อ่า...หะ " อี ยองซูกยอมเออออไปด้วย
 " ก็ใครใช้ให้....เธอ ! "
 " มาที่ปารีสปุ๊บปั๊บแบบนี้ !! "
" เชอะ !! "
" แล้วนี่...!! "
" ฉันก็อุตส่าห์....เคลียร์งานเสร็จปุ๊บก็รีบมาหาเธอที่นี้ปั๊บเลยนะรู้หรือไหมห๊ะ... !!"
" จะใจร้อนไปถึงไหนกัน ! "
" ยายเพี้ยน !! " อี ยองซุกประชด และยังต้องหันกลับมาและช่วยหยิบเอากระเป๋าสีขาว ๆ ของพวกเธอใบนั้นขึ้นมายื่นให้มาซายูกิช่วยถือเอาไว้
 แต่ว่ามาซายูกิที่จำใจรับเอาไว้ แม้ว่าลึกๆ แล้วเขาก็แทบอยากจะพุ่งไปหักคอของอี ยองซุก ซะตอนนี้ให้ได้ !!
 แสงไฟส่องสว่างจากประตูชัยของฝรั่งเศสเลยไปถึงบริเวณสวนสาธารณะ Parc Moncea แสงไฟที่กลางเป็นเสมือนแสงไฟใช้ส่องทางให้ทั้งอิเลฟเวนท์ อี ยองซุก และมาซายูกิได้พากันเดินทอดน่องไปด้วยกันเรื่อยๆ โดยมีแสงไฟและหอไอเฟลเป็นฉากหลัง
" อีเลฟเวนท์ " อี ยองซุกที่คราวนี้ชวนเธอคุยเป็นภาษาเกาหลีที่พวกเขาถนัด
"เธอ ! ยังจำตอนที่...พวกเราเจอกันครั้งแรกได้หรือเปล่า ! "
" คืนนั้น...ที่โมรอกโค !! " อี ยองซุกพูดไปด้วยและยิ้ม ๆ ให้กันไปด้วย
 อิเลฟเวนท์ที่ยังคงหันมากอดแขนของอี ยองซุกให้แน่นๆ ขึ้นกว่าเดิม
"แล้วตอนนี้ที่. ! ฉันยังเดินควงแขนกับนายแบบนี้ " และเธอก็ยังต้องคอยรับสารภาพ
 " อี ยองซุก !! "
" แล้วทีนี้... ! "
" นายยังจะคิดกับฉันแบบนั้นอยู่อีกหรือเปล่า ! " เธอที่ยิ่งนึกย้อนอดีตไปทีไรก็ยังรู้สึกขำ ๆ กันไม่หาย
" อืม...ม !" และอี ยองซุกที่พอคิดไปคิดมาก็เอาแต่สายหัวอยู่ลูกเดียว
 " เห้อ... "
" ถ้าเป็นตอนนี้...เนี้ยนะ "
" ต่อให้เธอ...มายืนแก้ผ้าและคอยเต้นยั่วต่อหน้าฉัน "
" หรือไม่ก็....ถูกเธอวางยาปลุกเซ๊กส์ "
" ฉันก็จะขอเอาหินมาผูกขาตัวเอง และถ่วงน้ำให้ตายๆ ไปซะยังจะดีกว่าเลย !" อี ยองซุกที่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เอาด้วยแน่
" อ้อ.....เหรอ !! " เธอแกล้งทำน้ำเสียงประชด
" ฮ่าๆ " เสียงหัวเราะของทั้งอิเลฟเวนท์ กับ อี ยองซุกที่ดังขึ้นมาพร้อม ๆ กัน จนทำให้มาซายูกิที่คอยเดินตามหลังยังต้องเบือนหน้าหนี
"เธอนี่... มันจริงๆ เลยนะ " แต่ว่า อี ยองซุกที่ยิ่งคิดย้อนไปตอนนั้นก็ยิ่งคิดดีกับเธอไม่ได้เลยจริงๆ
"แต่จะว่าก็ว่าละนะ ! "
" เพราะว่า.. ตอนนั้นนะ "
" ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตาย ๆ ไปซะให้รู้แล้วรู้รอด "
" ฉันเอง...ถึงขนาดไม่อยากให้เธอมีชื่ออยู่ในฐานทะเบียนราษฎร์ของที่ไหนๆ เลยด้วยซ้ำไป " อี ยองซุกที่พอยิ่งนึกก็ยิ่งจะกลับมาหงุดหงิดใส่เธอ
 "เพราะตอนนั้น...ฉันไม่รู้ว่าทำไม "
" เธอ ! ถึงได้พยายามที่จะช่วยลีโอนิคส์มากถึงขนาดนั้น! " คราวนี้ที่ทั้งอี ยองซุก และก็เธอก็ต่างพากันนึกถึงคน ๆ หนึ่งขึ้นมา
" เห้อ... !! " เสียงถอนหายใจเข้าๆ ออก ๆของอี ยองซุกที่ยังคงดังตามมาติด ๆ เพราะว่า พวกเขายังอดคิดถึงครั้งแรกที่ได้เจอกับเธออย่างไม่มีวันลืม
 "แต่พอ...ฉันมารู้ทีหลังว่า ! "
" เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส "
" ฉันขอบอกเธอตามตรง "
" ถ้าหากว่า..ฉันเป็นเธอในตอนนั้น "
" ฉันเอง... "
" ก็คงจะสงสารเขาจับใจจนทำอะไรไม่ถูกไปเลยก็ได้! " อี ยองซุก ที่พอได้ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องวันนั้นก็ยังอดสลดหดหู่ไม่ไหวจริงๆ
อิเลฟเวนท์ที่ก็เลยได้แต่ผงกหัวขึ้นและลงตามเบาๆ
"ฉันถึงได้...เคยบอกพวกเราทุกคนยังไงละว่า "
" คนเรา... มีโอกาสให้เลือกไม่มากนักหรอก " เธอที่นึกอยากที่จะพูดมันขึ้นมา
" แล้ว....เธอ " อี ยองซุกที่ฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาทันที
" ก็ ! เคยบอกกับพวกเราอีกเรื่องหนึ่งด้วยไม่ใช่หรือยังไงว่า.. "
" โอกาสที่เราจะทำความดี !! "
" ไม่จำเป็นต้องมองหาวิธี ! แต่ขอให้ไม่ผิดเท่านั้นเป็นใช้ได้ !! " อี ยองซุกตาเป็นประกายเมื่อยู่ต่อหน้า
และอิเลฟเวนท์ที่หันมาพยักหน้า
" ขอบใจนะที่ยังจำได้ !! " เพราะว่าเธอก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
 "แล้วนี่....อาการของเธอเป็นยังไงบ้าง ! " อี ยองซุกถามต่อ
" ฉันได้ข่าวมาว่า....ช่วงก่อนที่งานประชุมขององค์การอนามัยโลก "
"เธอเองก็แทบที่จะไม่มีเวลาพักเอาซะเลยไม่ใช่หรือไง ! " อี ยองซุกรู้สึกเป็นห่วง และพอเห็น อิเฟลเวนท์ทำได้แค่พยักหน้ารับแบบครึ่งๆ กลาง ๆ
 " เอาน่า.... "
" ถ้าหากว่า...เธอเป็นอะไรไปอีก "
" ฉัน ! ชินซู ! แล้วก็แฮริสัน !! "
" พวกเรา 3 คน ก็จะช่วยกันดูแลเธอเหมือนเดิมเองนั่นแหละ " อี ยองซุกที่กำลังหาทางปลอบ
" ไม่ว่าจะวันนี้ !! "
" หรือว่า.. วันสุดท้ายในชีวิตของเธอ " อี ยองซุกที่พูดมาถึงตอนนี้ก็ยังต้องคอยแอบเบือนหน้าหนีเธอไปเหมือนๆ กัน
อิเลฟเวนท์ที่พอฟังแล้วกลายเป็นเรื่องขำขันไปซะแล้วสำหรับเธอ
 " ฉันถึงเคยบอกพวกเธอยังไงละว่า..."
" พวกนาย 3 คน !! "
" เป็นผู้ชาย....ที่โชคร้ายที่สุดในโลก !! "
" อี ยองซุก ! พัค ชินซู ! แฮริสัน ! " เธอขอบคุณพวกเขาอยู่เรื่อยๆ
 "นั่นนะซินะ !! " อี ยองซุกจำใจพยักหน้า
 "จะว่าไปแล้ว... "
" ทุกวันนี้พวกเราก็เหมือน กำลังเดินเล่นอยู่กับ.. "
" พญา !!! ของพญามัจจุราชอยู่แล้วนี่.. ! "
"ใช่หรือเปล่า " อี ยองซุกเฝ้าถาม
 จนกระทั้งพวกเขาสามคนกำลังเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูของโรงแรมหรูย่านประตูชัยของประเทศฝรั่งเศสจนได้
 อิเลฟเวนท์ที่ยังไม่ยอมปล่อยแขนของอี ยองซุก และเธอก็ยังแอบหันไปชำเลืองมอง ไทระ มาซายูกิที่ๆ ยังทำหน้าเหมือนบอกบุญไม่รับคอยเดินตามกันอยู่ข้างหลัง
และอี ยองซุกที่มองตาม
" แล้วนี่.. !! " และกระซิบกระซาบกับเธออยู่ต่อ
" เจ้าเด็กญี่ปุ่นของเธอ... "
" เมื่อไหร่เขาจะกลับ !! " เพราะว่าเขาก็แค่ไม่อยากจะเป็นห่วงพวกเธอเท่านั้น
และอิเลฟเวนท์กำลังกระซิบกลับ
 " เขาจะกลับ "
" ก็ต่อเมื่อ.... "
" เธอ ! อี ยองซุก "
" เดินออกจากประตูห้องนอนของฉันไปแล้ว !" อิเลฟเวนท์ที่ใช้นิ้วจิ้มๆ ที่แผงหน้าอกของอี ยองซุกเพื่อยืนยันว่าเขาต้องทำอะไรต่อจากนี้
" อ่อ.....อย่างงี้เองซินะ " อี ยองซุกพยักหน้าแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ว่าเขาก็ยังมีแอบ ๆ ชำเลืองมองอารมณ์ฉุนเฉียวของมาซายูกิที่แทบจะแผ่รังสีอำมหิตเข้ามาใกล้ๆ
" ถ้างั้น...ไหนๆ ก็ไหนแล้ว " อี ยองซุกที่อยู่ ๆ ก็หันมาพูดเสียงดังขึ้นมา
" ฉันอุตส่าห์..บินมาตั้งไกล "
" สงสัยคืนนี้...ฉันก็คงจะต้อง "
" นอนที่นี้ "
" กับเธอซะแล้ว !! " และอี ยองซุกก็แสร้งครึ้มอกครึ้มใจอย่างออกนอกหน้า และคอยทำทีหันหลังและกลับไปโบกไม้โบกมือให้กับมาซายูกิ
 แต่ว่ามาซายูกิที่พยายามแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และเขายังต้องรีบเดินถือกระเป๋าของอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปในโรงแรม
" นี่จะปล่อยฉันได้หรือยัง "
 อี ยองซุกบอกให้อิเลฟเวนท์ปล่อยแขนของเขาสักทีทันทีที่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่เธอก็ยอมผละออกจากเขาทันทีด้วยเหมือนๆ กัน
 มิหนำซ้ำอิเลฟเวนท์ก็กำลังเดินกลับเข้าห้องไปในห้องและล้มตัวลงนอนบนเตียงของพวกเธอทันที โดยที่ไม่ยอมแม้แต่จะถอดรองเท้าคัทชูส้นสูงสีครีมด้วยซ้ำ
 แต่ว่าอี ยองซุกก็เลยทำได้แค่มองอิเลฟเวนท์พยายามที่จะซุกตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างไม่ลืมหูลืมตา และลืมแม้กระทั่งคำขอบคุณ
" นี่ๆ ๆ แม่คุณ ! " อี ยองซุกแซวเธอเป็นภาษาไทย เพราะภาพที่เห็นแล้วบาดอารมณ์ทางจิต เพราะว่าเธอก็เหมือนผู้หญิงขี้เมาบ้านๆ ชัด ๆ
 " ให้มันได้อย่างนี้ซิน่า... !!! " และยังคอยบ่นเธอด้วยภาษาเกาหลีตามกันไปติด ๆ
 " พอถึงห้องนอนของตัวเองทีไร !! "
" พวกฉันก็หมดความหมายกับเธอตลอด !! "
" เป็นแบบนี้ทุกครั้งกันเลยซินะ ! "
" ยายเพี้ยน !!! " อี ยองซุกได้แต่ยืนบ่นอยู่ใกล้ๆ
 แลเแม้ว่าเขาจะยังคิดชั่งใจกับเรื่องอะไรสักอย่างอยู่ในหัวอยู่ก็ตาม เพราะฉะนั้นเขาถึงได้แต่ยืนมองเธออยู่ใกล้ๆ และก็เฝ้ารอจนกว่าอิเลฟเวนท์จะหลับไปแล้วจริงๆ
 อี ยองซุกค่อยๆ เดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์ที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง และนั่งลงหันไปถอดรองเท้าสีครีม ๆ คู่นั้นและวางลงข้างๆ เตียงอย่างช้า ๆ จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นบาดแผลที่ถูกรองเท้าส้นสูงกัดที่หลังข้อเท้าของพวกเธอทยอยจืดจางลงไปมาก
 และเขายังคอยแอบมองเวลาที่เธอนอนหลับ
 " บอกว่าจะงดๆ "
"สุดท้าย.....ก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลย "
" เมื่อไหร่.....เธอจะยอมเข้าใจสักทีนะว่า "
" ฉันก็เป็นผู้ชายทั้งแท่ง !! " อี ยองซุกส่ายหัวไปๆ มา ๆ ให้กับความคิดของตัวเองอยู่ตรงนั้น
 " และฉันเอง !
" ก็ยังจะมีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบพวกผู้หญิงอยู่ด้วยเหมือนกัน " อี ยองซุกบ่นๆ อยู่คนเดียวแม้ว่าบางครั้งสายตาของเขาที่ก็อยากจะคิดจะเป็นอย่างอื่น
 จนกระทั่งเขาเพิ่งหันไปและสังเกตบนใบหน้าของอิเลฟเวนท์ที่ยังดูสดใสและเปล่งปลั่งแม้ว่าจะยามไหน ๆ และเขาก็อุตส่าห์ช่วยเอามือจับเส้นผมที่กำลังหล่นลงมาปิดบังใบหน้าของเธอออก และแม้ว่าบางครั้งเขาก็อาจจะเผลอชื่นชมผิวสวยๆ ของเธอจนเลยเถิดอยู่ก็ตาม
 "ฉันเองก็เคยคิดนะว่า ! " และเขาที่เผลอคิดไปไกล
" อยากจะพาเธอหนีไปให้ไกลๆ "
 " อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอ....อยากจะปลูกผักและทำโรงแรมเล็ก ๆ อยู่บนภูเขาแบบนั้นใช่ไหม ! " เขาที่ยังคงคิด ๆ แต่พอเขายิ่งคิดไปไกลมากขึ้นเท่าไหร่ เขาเองมันก็แค่ อี ยองซุก สำหรับเธอ
" แต่ก็น่าเสียดาย..ตรงที่ว่า " เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องพยายามจะหยุด
" เธอเจอแดดจัด ๆ ไม่ค่อยจะได้ซะด้วย !! "
 " อีเลฟเวนท์ !! "
" นี่ฉัน ! อยากที่จะขอบอกอะไรเธอสักอย่าง "
 " ยิ่ง..เธอทำกับเด็กคนนั้นแบบนี้ " เขาที่อยู่ๆ ก็นึกถึงหน้าของ ไทระ มาซายูกิ
 " แต่ฉันว่า... เรื่องรักษาความรู้สึกของคนอื่น !! "
" เธอเองนั้นแหละที่เก่งกว่าใคร ๆ "
" เธอมันเก่งอยู่แล้วนี่ !! เรื่องแบบนี้ " อี ยองซุกที่เฝ้ามองเธอ
 เปรี้ยง !!!!
 ครึ้มมมมมม !!!!
 เสียงฟ้าผ่าเสียงฟ้าร้องทยอยคำรามดังมากขึ้นเรื่อยๆ และเสียงฟ้าร้องก็พลอยทำให้อี ยองซุกต้องคอยหันไปหยิบผ้าห่มผืนใหญ่ๆ สีขาว และก็เอาพวกมันมาคลุมตัวของอิเลฟเวนท์เอาไว้เพื่อช่วยให้เธอคลายหนาว
 และอี ยองซุกที่ต้องยอมถอยออกมา เพราะเสียงฟ้าร้องที่เหมือนจะเตือนคนอย่างเขาให้ออกมาให้ไกลๆ จากเตียงอิเลฟเวนท์ได้แล้ว แต่ว่าพอจะเริ่มก้าวเท้าเริ่มถอยออกมาจากเตียง และเขาก็กำลังหันมาสะดุดตากับกล่องผ้าสี่เหลี่ยมจัตุรัสกำมะหยีสีดำ ที่ ๆ พวกมันถูกนำวางเอาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง
 แสงไฟที่บริเวณกระจกหน้าต่างของโรงแรมค่อยๆ หรี่ลงไป และแม้ว่าสายฝนที่ทยอยตกลงมา และเริ่มจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ อยู่บริเวณรอบโรงแรมแถวๆ ประตูชัยฝรั่งเศส
 และมาซายูกิที่คงยืนอยู่มุมๆ หนึ่ง บริเวณตึกตรงกันข้ามกับโรงแรมที่อิเลฟเวนท์อยู่ และถึงแม้ว่ามาซายูกิจะต้องคอยยืนมองหาอิเลฟเวนท์ที่ไม่รู้ว่าป่านนนี้จะอยู่กับอี ยองซุกอยู่จริง ๆ หรือเปล่า
 มาซายูกิได้แต่ยืนมองไปที่ๆ ข้างบนหน้าต่างบนห้องพักของอิเลฟเวนท์ซ้ำๆ และยิ่งเขามองมันนานเท่าไหร่ และยิ่งย้อนนึกถึงหน้าของอี ยองซุกที่คอยแสดงท่าทีสนิทสนม สิ่งเหล่านั้นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกขลาดกลัว !
 และจนกระทั่ง มาซายูกิที่กำลังรู้สึกว่า ตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟ และก็กำลังนอนเกลือกกลิ้งคอยกอดอยู่กับกองไฟกองนั่นไปซะแล้ว !!


ผู้ชายชาวอังกฤษที่ถูกพวกคนที่สวมชุดนินจาสีขาวลักพากตัวมา และคนพวกนั้นก็ยังจับเขาถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยกายร่อนจ้อน และเขาก็ยังจะถูกจับมัดอยู่ติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ ภายในโรงงานหลอมเหล็ก
ภายในโรงงานก็มีกองท่อประปาอะลูมิเนียมขนาดต่างๆ ถูกวางซ้อนกันอยู่หลายต่อหลายกอง ท่อoเหล็กที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 ฟุตครึ่งบ้าง ขนาดกลาง 5 ฟุตครึ่งบ้างและท่อเหล็กที่ความสั้นความยาวต่างคละกัน พนังของโกดังของโรงหลอมอะลูมิเนียมที่มิดชิด และยังมีช่องระบายอากาศที่สูงจากพื้นประมาณ 13 ฟุต และหลังคาที่โค้งทึบประกอบกับแสงไฟที่ริบหรี่ และบริเวณรอบโรงงานก็ยังจะใช้ภาษาบังกาลีในการเขียนกำกับป้ายต่างๆ ภายในโรงงาน แต่ก็ยังพอมีป้ายชื่อเป็นภาษาอังกฤษตัวเล็ก ๆ เขียนแปะไว้ที่ตรงท่อเหล็กเอาไว้ว่า " Lion Enterprise "
 และผู้ชายชาวอังกฤษที่ถูกลักพาตัวมาก็พยายามที่จะสังเกตพวกผู้ชายที่ใส่แจ็กเก็ตหนังหลายสิบคนที่เหมือนเข้ามายืนเป็นแบล็คกราวน์เฝ้าโรงงานอย่างไงอย่างงั้น และคนพวกนั้นก็พากันถืออาวุธข้างกายเอาไว้พร้อมสรรพ จนกระทั่งยังเห็นว่ามีผู้ชายที่สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำอยู่คนหนึ่งกำลังเดินผ่านประตูโรงงานเข้ามาพร้อมกับลูกน้องที่สวมชุดคล้ายๆ กันอยู่อีกสองสามคน และผู้ชายที่มีท่าทางเหมือนจะเป็นหัวหน้าที่เดินเข้ามาหยุดรอ และพวกลูกน้องก็หอบหิ้วเอาเก้าอี้ไม้เก่าๆ มาวางให้ซะดิบดีเอาไว้ที่หน้าตัวประกัน
 ผู้ชายที่สวมแจ็กเก็ตหนังคนนี้มีความสูงประมาณ 5 ฟุต ครึ่งไว้ผมยาวๆ ประบ่า ไว้เคราครึ้มเต็มหน้าจมูกเชิด และก็ยังเอาแต่นั่งเพ่งพินิจพิจารณาผู้ชายอังกฤษที่ถอดเสื้อผ้าและเห็นไอ้จ้อนของเขากำลังห้อยแบบเต็มลูกกระตา และคนพวกนั้นก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และผู้ชายคนที่ทำตัวเหมือนหัวหน้าก็ยังล้วงเอาโทรศัพท์มือถือกลับออกมาพร้อมกับซองบุหรี่ แต่ว่าลูกน้องที่รีบเดินปรี่ช่วยถือไฟแช็คเข้ามาจุดให้ และทันทีผู้ชายคนนั้นก็เลื่อนๆ อ่านอะไรสักอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ
 และยังจะอุตส่าห์หันยื่นหน้าจอโทรศัพท์เอาไปแนบๆ ที่แก้มของตัวประกันและเปรียบเทียบว่ามันใช่คนเดียวกันไหม
" เอาละ... !! "
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์ !!! " ผู้ชายที่สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำพูดภาษาอังกฤษสำเนียงเหมือนๆ ชาวอาหรับและกำลังสอบถามที่มาที่ไปของตัวประกัน
" พวกเรา !! .จะขอถามนายอีกครั้งนะว่า...."
" สายลับอังกฤษระดับปลายแถว !! "
" ไปไงมาไง ! ถึงได้กลายมาเป็นพวกสุนัขรับใช้ของเจ้าหน้าที่ NRSD !! " ผู้ชายคนเดิมคอยจ้องแต่จะสืบสวนกันท่าเดียว
" หึ ๆ " เสียงหัวเราะในลำคอของผู้ชายชาวอังกฤษที่ชื่อ ฟิวส์ ลุกค์เริ่มทยอยดังออกมาทีละนิด
" สุนัขรับใช้ !! "
" งั้นเหรอ !! " เขาทบทวนคำพูดเมื่อตะกี้อยู่
"สุนัขรับใช้ที่ไหนกัน !! "
" เพราะถ้าหาก...พวกนายอ่านประวัติของฉันเยอะ ๆ แล้วเนี้ยนะ "
" เพราะว่า....คนอย่าง ฉันเนี้ย !! "
" ฮ่า ๆ " และเสียงหัวเราะเยาะชอบใจของเขาที่คอยแต่ดังตามขึ้นมาติด ๆ
" ไม่เคย...ทำตัวเป็นลูกหมาคอยเลียหนังหน้าตูด !!! ให้ใคร !!! " และเขาพยายามยั่วโมโหคนพวกนั้นให้ได้ และแอบสังเกตโดยเฉพาะตัวหัวหน้า
" ฮ่าๆๆๆ " ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอาแต่หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจกันใหญ่
" ปากดีให้ตลอดไปเถอะ "
" เพราะคนอย่างนาย ลุกค์ ! "
" คนอย่างนายมันก็แค่หนอนตัวเล็ก ๆ " และผู้ชายคนนั้นแสยะยิ้ม
" เดี๋ยวสักพัก ! "
" คนของฉันก็จะโยนร่างของนายเข้าเตาหลอมเหล็กแล้ว " พวกเขาขู่ แต่ว่าอยู่ๆ ตัวประกันของพวกเขาก็หันมายิ้มเยาะเย้ย
" หึๆ " ลุกค์ช่วยแสยะยิ้มกลับไปให้กับพวกผู้คนในโรงงานทั้งหมด
" เอาละ ! "
" หมดเวลาสนุกแล้วซิ !! " ลุกค์ยิ้มกว้าง และเขาก็ใช้หัวกระแทกไปที่หน้าผากของผู้ชายคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเข้าเต็มแรง
ตุบ !!
 ผู้ชายคนนั้นกระเด็นและหงายหลังล้มตึงลงไปกองที่พื้น และตัวประกันที่รีบเหวี่ยงขาเก้าอี้ล้มกระแทกใส่พวกคนที่อยู่รอบๆ จนะกระเด็น
ตุบ ตุบ !!!
 เก้าอี้ที่แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ จนเขาหลุดจากเก้าอี้ แต่ว่าลุกค์ก็ยังต้องรีบกระโจนเข้าไปหลบหลังกองแท่งเหล็กใกล้ๆ ให้ทัน
ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
 เสียงปืนเริ่มดังขึ้นต่อเนื่องอยู่หลายนัด ในขณะที่สายลับอังกฤษพยายามเหลียวหน้าหลังเพื่อหาทางหนีทีไล่
ปัง ปัง !!
 เสียงปืนยังคงสาดกระสุนไม่หยุดด้วยน้ำมือของพวกทหารรับจ้าง แต่ว่าลุค์ก็มือไม้เริ่มขยับควานหาท่อนเหล็กในความมืดสลัว
ตุบ !
 พวกมันคนหนึ่งโดนทุบที่ท้ายถอยเข้าอย่างจังจนล้มฟุบลงไปนอนกองที่พื้น และปืนในมือที่ร่วงตาม
ปังๆๆๆ ๆๆๆ !!!
ปัง !!!!
 ลุกค์เพิ่งจะหยิบปืนขึ้นมา แต่ว่าเขายังไม่ทันจะยิงปืนออกมาไปด้วยซ้ำ เพราะว่าอยู่ ๆ หลอดไฟภายในโรงงานก็พากันทยอยดับมืดลงไปทีละดวงๆ โดยไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร
 แต่พอพวกเขาหันกลับไปมองรอบๆ พวกมือปืนที่เคยเฝ้าเขาอยู่ก็ถูกยิงจนร่วง และก็เสียงร้องโอดโอยดังตามมาติด ๆ และแม้ว่าทุกคนจะยังไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
 ลุกค์ก็เลยต้องรีบควานหาและรีบถอดเสื้อของพวกมือปืนที่นอนเจ็บอยู่ใกลๆ้ เอามาปิดของลับของตัวเองให้ไวก่อน
 " มีหวัง !! "
 " พวกสาวๆ ที่นี้มาเห็นฉันเขา ! "
" พวกเธอคงกรี๊ดสลบจนตายไปข้างแหง๋ๆ " ลุกค์ยังบ่นพล่ามไปเรื่อย ๆ ในขณะที่ตัวเองยังต้องรีบขโมยชุดหนังเห่ยๆ ของพวกมือปืนมาสวม
 แต่ว่าในขณะที่เขากำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนัง แต่ว่าอยู่ๆ พวกเขาก็เริ่มจะได้ยินเสียงเปิดประตูโรงงานหลอมเหล็กดังขึ้นมา
 ลุกค์รีบหาที่ซ่อนตัวทันทีและยังต้องคอยถือปืนกระชับในมือให้แน่นๆ อยู่หลังกองท่อนเหล็กพวกนั้น และเขาก็พยายามคอยแอบสังเกตผ่านแสงสว่างที่ลอดเข้ามาจากทางประตู และก็มองเห็นเงาของหญิงสวมเสื้อโค้ดตัวหนาๆ และพอเธอเดินฝ่าความมืดเข้ามาเท่านั้น
 " โอ๊ะโอว. !!! " ลุกค์ถึงกับออกอาการเซ็งๆ เป็นบ้าที่รู้ว่าเป็นเธอ !
 " แล้วนี่...จะมาขอโทษฉันหรือยังไง !! "
" มันจะไม่ช้าไปหน่อย.. !! " และลุกค์ที่แทบจะพุ่งเข้าไปหาเธอ และยังคอยใช้น้ำเสียงประชดประชันตามก้นกันไปติด ๆ แต่ก็ดูจะไร้วี่แววการทักทายกันสักคำ
อิเลฟเวนท์ที่คอยจ้องมองไปรอบๆ บริเวณโรงงาน
" ใครบอก !! "
" เพราะนี่มัน...! "
" เพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก !! " เธอเพิ่งจะปฏิเสธอความคิดเองเออเองของเขา มิหนำซ้ำยังต้องคอยช่วยกวาดสายตาออกไปรอบๆ ในความมืดสลัวให้ทั่วทั้งบริเวณโรงงาน
 เพราะว่า เธอกำลังเห็นพวกผู้คนที่สวมชุดนินจาสีดำนับสิบคนกำลังเริ่มทยอยปรากฏตัวออกมาจากเงามืด
 " อาว...ส์ !! " ลุกค์ได้แต่ยืนทำตาค้างๆ กันไปเลย
" นี่มัน...แผนลวงลอบสังหารหรือเปล่ากันแน่ ! " เขาประชดเธอต่อ
 ทุก ๆ คนในโรงงานมองเห็นผู้คนที่สวมชุดนินจาอีกสามสี่คนต่างพากันกระโดดลงมาจากหลังคาของโรงงานต่อหน้าต่อตาจะ ๆ
" บ้าไปแล้วชัดๆ " เสียงของเจ้าหน้าที่อังกฤษระส่ำทีเดียว และพอหันไปนับพวกซามูไรญี่ปุ่นหรืออะไรก็ช่างที่มีประมาณสิบเอ็ด สิบสองคน !! พอดิบพอดี !
 พวกนักรบซามูไรญี่ปุ่นที่สวมชุดนินจาสีดำ และมีผ้าโพกสีดำอำพรางใบหน้าเผยให้เห็นแต่ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวของพวกเขาเท่านั้น และมิหนำซ้ำคนพวกนั้นที่จ้องมองไปอิเลฟเวนท์จนกลายเป็นตาเดียว
ลุกค์เริ่มขยับเข้าไปใกล้ๆ และก็ตั้งคำถามอิเลฟเวนท์อีกสักหน่อย
" หวังว่า.... !! "
" เธอ...คงจะเคยเรียนวิชาฟันดาบพวกนี้มาบ้างอะนะ !! " เขาก็แค่ลองถามกันดูเฉยๆ เท่านั้น
อิเลฟเวนท์ที่ส่ายหน้า
 " ฉันก็หวังเอาไว้ว่า... !! "
" คุณก็คงจะเคยหัดเรียนวิชาฟันดาบมาด้วยเหมือนกัน !! " และเธอก็แค่ลองถามดูเฉยๆ ก็เท่านั้น และรีบกระชากถอดเสื้อโค้ทและเหวี่ยงออกไปข้างหน้าอย่างเต็มกำลัง
 ตุบ ตุบ !!!
 ชายเสื้อโค้ทถูกสะบัดอย่างแรงจนกระแทกเข้าไปที่หน้าของพวกซามูไร แต่ว่าคนที่สวมชุดนินจาที่อยู่ไม่ไกล้ไม่ไกลกับเธอก็รีบพุ่งเข้าหาและใช้ดาบฟันที่เสื้อโค้ท
 ฉับ !
 เสื้อโค้ทของอิเลฟเวนท์ถูกตัดขาดเป็นสองชิ้นในพริบตา !
 ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง !!!!!!!
 อิเลฟเวนท์รีบหันไปตามเสียงของปืน และเห็นฟิวส์ ลุกค์พยายามที่จะช่วยยิงป้องกันให้เธออยู่ใกล้ๆ แต่ว่าเธอก็กระโจนเข้าไปคว้าเอาท่อนเหล็กที่หล่นบนพื้น
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ !!!
 ลุกค์เหลียวมองอิเลฟเวนท์กำลังใช้ท่อนเหล็กพวกนั้นสะบัดปลาย ! ทั้งตวัดรอบตัว ! พุ่งหลาวเข้าหาพวกพวกซามูไรพวกนั้นตีกระหน่ำไปหลายๆ ครั้ง
 และหลายต่อหลายครั้งอิเลฟเวนท์แทบที่จะไม่ขยับ หรือแม้แต่ก้าวเท้าเดินเกินสามเก้าเลยด้วยซ้ำไป
 เพราะฉะนั้นพวกซามูไรสองถึงสามคนพยายามที่จะเข้าไปรุม และต่อสู้กับอิเลฟเวนท์อย่างไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจหายคอ
ปัง ๆๆๆๆๆๆ !!
 ลุกค์ยังพยายามจะช่วยกันยิงสกัดไว้ให้ แม้ว่าเขาจะช่วยอิเลฟเวนท์ได้ไม่มาก เพราะแค่มองตามเงาของอิเลฟเวนท์ก็แทบจะไม่ทัน แล้วไหนจะพวกซามูไรญี่ปุ่นที่แทบจะหายตัวไปๆ มา ๆ ก็ยังได้ !!!
ฉึก ฉึก !!!
 พวกซามูไร 2 คนที่เพิ่งจะโดนท่อนเหล็กกระสวกเข้าที่ชายโครงไปคนละทีต่อหน้าต่อตาของลุกค์ และศพก็นอนแน่นิ่งอยู่ใกล้ๆ ที่เท้าของอิเลฟเวนท์ และลุกค์ยิ่งไม่อยากที่จะละสายตาไปให้ห่างๆ จากอิเลฟเวนท์ได้อีกเลย แต่ว่าพวกซามูไรที่เหลือๆ อยู่ก็พยายามพุ่งเป้าโจมตีมาที่ตัวเขาด้วยเหมือนกัน
 ฉับ ฉับ !
 ซามูไรคนหนึ่งใช้ดาบพุ่งเข้าหาอิเลฟเวนท์ และจงใจที่อยากจะกำราบเธอซะในคราวเดียว แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ก็กลับหายเข้าไปในความมืด
 แกร็ก แกร็ก !!!
 ลูกกระสุนปืนของลุกค์ที่ดันมาหมดลงพอดิบพอดี !
" อิเลฟเวนท์ !! " จนเขาต้องรีบตะโกนเรียกเธอให้ออกมา
 เพราะว่าตอนนี้เขากำลังจะถูกพวกซามูไรญี่ปุ่นหนึ่งในพวกนั้นกำลังถือดาบพุ่งเข้ามาและก็กำลังใกล้จะจ่อที่คอหอย !!!
ผลัวะ... !!!!
 ปลายของดาบซามูไรขนาดความยาว 81.1 เซน !!!!! ที่ด้ามจับพันด้วยอิโตสีแดงเข้ม และที่ปลายของด้ามดาบมีรูปผีเสื้อกลางคืนสีเหลืองจาง ๆ อยู่บนพื้นสีแดงเป็นวงกลมๆ ดูคร่ำคร่า และดาบยาว ๆ เล่มนั้นกำลังเจาะทะลุติดอยู่ตรงหน้าผากของซามูไรคนที่ถือดาบจ่อคอหอยเจ้าหน้าที่อังกฤษ
 ลุกค์ที่ได้แต่ยืนมองร่างพวกซามูไรญี่ปุ่นเพิ่งจะล้มนอนจมกองเลือดต่อหน้าต่อตาของเขา
 " หยิบดาบ !!! " อิเลฟเวนท์หันมาตะโกนเรียก !
 ฉึก !!!!
 มาซายูกิรีบตวัดปลายดาบอีกเล่มแทงสวนทะลุหน้าอกของซามูไรที่พุ่งโจมตีเข้าข้างหลังของเจ้าหน้าที่อังกฤษอีกครั้ง
 " คุณจะเอายังไงก็รีบตัดสินใจ " และมาซายูกิยังต้องทวนคำสั่งของเธอให้เจ้าหน้าที่อังกฤษฟังซ้ำๆ เพราะเห็นว่าเขากำลังยืนทำหน้าตามึนๆ อยู่
 ลุกค์ก็เลยต้องรีบหาทางชักดาบๆ ที่ฝั่งอยู่ที่หัวของพวกซามูไรพวกนั้นขั้นมาให้ได้ และแม้ว่าเขาจะทำมันด้วยท่าทางเด๋อๆด่าๆ
 " เหลือเชื่อ...!! " และเขาที่เอาแต่บ่นอุบๆ อิบๆ ไปพร้อมๆ กับท่าทางก็เก้กังๆ เวลาชักดาบขึ้นมา ก็เพราะว่ามันทั้งแน่นและมันก็ยังติดคาอยู่ที่หัวของศพ !
"รถไฟขบวนนั้น !!! "
" ไทม์แมชชีนละซิท่า !!! " เขาที่ยังทุลักทุเลกับการพยายามจะดึงดาบยาวๆ ออกจากหัวของศพพวกนินจาชาวญี่ปุ่น
 แต่พอเขาที่หันไปมองที่รอบๆ เด็กผู้ชายชาวญี่ปุ่นที่สวมสูทสีดำ มาดเนี๊ยบบ ราคาแพง และเด็กคนนั้นก็ชอบเหลือเกินที่จะเดินเข้าไปในดงกระบี่ ! ดงดาบ ! ของพวกซามูไรด้วยความมั่นอกมั่นใจอยู่คนเดียว
 ฉึก ฉึก ฉึก !!!
 เสียงตวัดดาบของมาซายูกิ เต็มไปด้วยพละกำลังและความแม่นยำ และการตวัดดาบที่ก็ไม่เคยพลาดจากเป้าหมายหมาย
 ควับ ควับ !!!
 พวกซามูไรพวกนั้นต่างทยอยได้รับบาดเจ็บด้วยการตวัดปลายดาบเพียงครั้งเดียวของมาซายูกิ !
 " ชักดาบ !! " แต่ทว่า มาซายูกิกลับต้องคอยตะโกนบอกให้ใครสักคนชักดาบ !
 " ชักดาบ....เดี๋ยวนี้ !!! "
 ลุกค์ ! อดที่จะรำคาญไอ้หนุ่มญี่ปุ่นคนนั้นไม่ได้ก็เลยต้องตะโกนตอบไปสักที
 " ไม่เห็นหรือไงว่า "
 " ฉัน ! "
 " ก็ลำบากลำบน ! อยู่นี่ !!! " เจ้าหน้าที่อังกฤษที่หัวเสียสุดๆ และยิ่งสมเพชตัวเองหนักเข้าไปอีกที่ดึงดาบออกจากหัวของศพพวกนี้ไม่ได้สักที !!!
 เพราะฉะนั้นมาซายูกิที่ต้องพยายามมองไปรอบๆ และมองจนแน่ใจว่าพวกซามูไรที่เหลือ ๆ อยู่มีประมาณสักหกคน
 แต่ว่าซามูไรคนหนึ่งที่เคลื่อนไหวราวกับผู้หญิงก็ตั้งใจที่จะเข้ามาทำร้ายไทระ มาซายูกิอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนอิเลฟเวนท์ต้องรีบหันกลับไปมองที่ไทระ
 ตุบ ตุบ ตุบ !!!
 อิเลฟเวนท์ใช้ท่อนเหล็กโจมตีที่ข้อมือ ! ข้อพับ ! ของพวกคนที่พากันพยายามเข้ามาขวางไม่ให้เธอเข้าไปช่วย
 ฉับ !!!
 ดาบซามูไรปริศนาที่หั่นเหล็กในมือของอิเลฟเวนท์จนขาดเป็นสองท่อน ! แต่ว่าอิเลฟเวนท์ท่ก็รีบพุ่งหลาวท่อนเหล็กออกไปแทบจะทันที
 ฉึก !!!
 ซามูไรคนหนึ่งล้มลมเพราะถูกท่อนเหล็กปักเสียบคาอยู่ที่กลางหลัง เพราะว่าพวกเขาพยายามจะเข้าไปเล่นงานเจ้าหน้าอังกฤษที่ยังคงพยายามชักดาบจากศีรษะจากศพ
 ฟิวส์ ลุกค์ที่พยายามจะดึงดาบแต่ก็ไม่สำเร็จสักที
 " พวกเธอสั่งให้ฉัน !! หยิบดาบ.... !! " เจ้าหน้าที่อังกฤษที่จ้องจะตะโกนตัดพ้ออิเลฟเวนท์ !
" ฉันก็หยิบอยู่นี่ไง !! "
"แต่ว่า !! " และยิ่งหัวเสียสุดๆ กับดาบญี่ปุ่นที่โคตรจะหนักอึ้ง!!!
 ฉึก !!
 ลุกค์เพิ่งจะใช้ดาบแทงสวนเข้าที่ชายโครงของพวกซามูไรจนล้มลงจนได้
 " แต่ว่า !! "
" ฉัน !! ก็ดันลืมบอกพวกเธอไปอย่างหนึ่งเหมือนกันว่า ! !! " และยังจ้องแต่จะตะโกนไปประชดประชัน
" ฉันเคยหัดเรียนแต่ ! วิชาฟันดาบของพวกชาวตะวันตก !!!! "
" ส่วนดาบ ! ของพวกคนชาวตะวันออก !! "
"ครั้งนี้....!! "
" ครั้งแรก !!! " ลุกค์ตะโกนบอกกับพวกเธอย้ำ ๆ แต่ว่าตอนนี้เขาก็ยังทุลักทุเลในการใช้ดาบซะเหลือเกิน
อิเลฟเวนท์ที่พอหันกลับมาและเห็นว่า เจ้าหน้าที่อังกฤษชักดาบขึ้นมาได้จนสำเร็จ
" ฟัน !! "
"ทุกอย่างที่ขยับ.. !!!"
" แม้แต่เสียงลม !!!! ก็ไม่เว้น !! " อิเลฟเวนท์ต้องรีบตะโกนบอก
 ฉับ ฉับ ฉับ !
 อิเลฟเวนท์ที่ยังต้องคอยใช้ท่อนเหล็กระวังหลังให้ทั้งมาซายูกิ กับ ฟิวส์ ลุกค์ที่เป็นเจ้าหน้าที่อังกฤษสลับกันไปมาเพื่อความปลอดภัยที่สุดของพวกเขา
และมาซายูที่ยังคงพยายามคอยช่วยระวังให้อิเลฟเวนท์ในทุก ๆ ครั้งไปด้วยเหมือนๆ กัน
 " ใช้ดาบเดี๋ยวนี้ !! "
 " ได้โปรด.... !! "
 " ใช้ดาบสักทีได้โปรด .. !!!! " มาซายูกิที่ยังต้องคอยตะโกนขอร้องกันอยู่เรื่อยๆ
 " นี่ !! อีเลฟเวนท์ !! " เพราะฉะนั้นลุกค์ถึงได้เข้าใจว่า เด็กญี่ปุ่นหมายถึงใคร !
 " นี่...เธออย่าบอกนะว่า !! "
 " เธอ.. ! ใช้ดาบพวกนี้ไม่เป็นขึ้นมา !! "
 " และก็มีอีกเรื่องหนึ่ง !! "
 " ฉันนะมันได้ที่โหล่. !! "
" ศิลปะป้องกันตัวด้วยกระบี่ !! "
 " แต่ว่าให้ตาย !!! "
" พวกซามูไรญี่ปุ่นพวกนี้ !! ื"
" พวกเขาเป็นแมวมี 9 ชีวิต หรือยังไงกันนะห๊ะ !! " แต่วาลุกค์ยังต้องมาพลอยหัวเสียกับอิเลฟเวนท์กับคนของเธออย่างสุด ๆ ไปเลย
ควับ !!!
 มาซายูกิหันหลบปลายดาบที่พุ่งผ่านหน้าของตัวเองไปหยกๆ และยังต้องรีบหันกลับมารับมือแม่ซามูไรคนนั้น
 ซามูไรคนเดิมที่พยายามโจมตีเฉพาะมาซายูกิอย่างไม่หยุดหย่อน และซามูไรคนนั้นก็กำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นตัวตายกับมาซายูกิ ! จนทำให้เกิดเสียงดาบกระทบกันดังก้องกังวาลขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย
 และดาบที่คมเป็นมันเงาวิบวับของซามูไรที่คอยปะทะกับดาบของมาซายูกิ พวกมันคอยส่งเสียงดังกระทบกันรัวๆ จากเหล็กกล้าชั้นดีเหมือนๆ กัน และเสียงที่เกิดจากดาบก็มีทั้งเสียงต่ำ ! เสียงทุ่ม !! เสียงแหลม.. !!
 แม้กระทั่งการกวัดแกว่งดาบบางครั้งของมาซายูกิ กับ ซามูไรคน ๆ นั้น วิธีตวัดดาบของพวกเขาที่ก็แทบที่จะตัดแบ่งอากาศให้ขาดออกเป็นซีกๆ ได้อยู่ร่ำไป !!
 ตุบ !!!!
 ตัวของมาซายูกิกำลังลอยเคว้งอยู่บนอากาศ ! และเขาก็กำลังจะตกลงไปกระแทกกับกองของของท่อนเหล็กกองใหญ่ !!
 โครมๆๆๆ
 แกร่งๆๆๆๆ
 เสียงของกองท่อนเหล็กทองแดงหลาย ๆ สิบอัน กำลังทยอยร่วงหล่นลงมาทับเข้าที่ร่างของมาซายูกิ !
 อิเลฟเวนท์รีบหันหลังและรีบร้อนจะเข้าไปช่วยมาซายูกิ แต่ทว่าซามูไรคนที่เล่นงานมาซายูกิกลับรีบเข้ามาขวาง
 เพราะฉะนั้นมาซายูกิที่กำลังพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ว่าเขาก็ต้องรีบควานหาดาบที่หลุดมือไปกลับคืนมา
" อิเลฟเวนท์ !!! " มาซายูกิตะโกนจนสุดเสียงพร้อมๆ กับโยนดาบของเขาให้เธอ !!!
 หมับ !
 อิเลฟเวนท์คว้าดาบที่ลอยอยู่บนอากาศได้อย่างง่ายดาย และซามูไรคนเดิมที่พุ่งตรงเข้ามาเล่นงานเธอทันที
 แต่ทว่าเธอคนนั้น กับ อิเลฟเวนท์ลีลาการฟาดฟันกันด้วยดาบคาตะนะในมือของพวกเธอนั้นที่ยิ่งมองก็ยิ่งน่าประทับฝข
 และมิหนำซ้ำลีลาการกวัดแกว่งดาบของพวกเธอก็นี้ช่างดูเหมือน.... " ศิลปะ...การจัดดอกไม้ " !!!
 และเมื่อพวกเธอเริ่มลงมือต่อสู้กันครั้งแรก. ! ก็คงจะเหมือนการคัดกรองดอกไม้ดอกที่สวยงามที่สุด และในทางกลับกัน ดอกไม้ที่เราไม่ต้องการก็จะต้องรีบเขี่ยดอกไม้ดอกนั้นทิ้ง
 การลงมือครั้งที่สอง... !!
 เมื่อได้ดอกไม้ที่ต้องการ ! เราก็จะต้องคอย ตัด ลิด ใบเลี้ยงและกลีบเลี้ยงของดอกไม้ดอกนั่น ๆ ออกไปให้พ้นทาง
 และการลงมืออีกครั้งที่สาม....!!
 พวกเธอที่ต่างฝ่ายก็จะเริ่มมองหาจังหวะจะโคน คอยเข้าไปห้ำหั่น คอยเข้าไปเฉือนก้านของดอกไม้ดอกนั้นจนกว่าจะได้สมดั่งใจ...
 พวกเธอที่ต่างฝ่ายก็พยายามที่จะเฉือนตรงที่ก้านดอกนั้นไปทางซ้ายทีทางขวาที พวกเธอที่ต่างฝ่ายพยายามที่จะตัดก้านกิ่งเป็นแนวขวางและยังเป็นเส้นตรงได้ และพวกเธอที่ต่างฝ่ายต่างพยายามที่จะตัดเป็นแนวเฉียงทั้งซ้ายและก็ทั้งขวา !
 แต่ทว่ายิ่งกว่าการเห็นวิธีประคองดาบในมือของอิเลฟเวนท์ พวกมันกำลังกลับทำให้คู่ต่อสู้ของเธอราวกับนั่งมองสีสันของ " วิธีชงชา "
 อิเลฟเวนท์ ! คือคนที่ค่อย ๆ รินน้ำร้อนลงไปในถ้วยชา รินน้ำร้อนครั้งแรก... คือ การล้างถ้วยชาถ้วยนั้นให้สะอาด ! เกลี้ยงเกลา และหมดจด !!!!!
 ต่อมา...คือ ! การรินน้ำออกจากถ้วยชาถ้วยนั้น ค่อยๆ รินๆ น้ำร้อนกลับย้อนลงมาที่ถาดไม้ !
 ต่อมาอีกก็.....คือ ! คอยสะบัดถ้วยชาขึ้นและลงอย่างช้าๆ สะบัดช้าๆ ไปทางซ้าย และคอยสะบัดช้าๆ ไปทางขวา...
 และขั้นตอนสุดท้าย ! อิเลฟเวนท์ที่คว่ำถ้วยชาลง !!!
 เสียงพลังของดาบซามูไรระหว่างอิเลฟเวนท์ กับ ซามูไรหนึ่งคนในนั้น และเสียงดวลกันของเพลงดาบญี่ปุ่นดูเหมือนจะยังดังกึกก้องและร้องคำรามและดังไปจนสุดทั่วทั้งทุกหนทุกแห่ง....
 เสียงตวัดของปลายดาบ !! ด้ามดาบ !! คมดาบ...!! ที่คอยแต่จะดังกระทบกันรัวๆ จนชวนย้อนให้หวนคิดคำนึงถึง " ค้อนเหล็ก " ที่ใช้ทุบระฆังโบราณใบใหญ่ คร่ำครึที่สร้างมานานมากกว่า. 2500….. ปี !!!


" ชาร์ล !! " ลุกค์ที่ได้แต่เดินตามอิเลฟเวนท์และคอยแต่จะพูดชื่อ ๆ นี้ให้เธอฟังไม่ยอมหยุด
 และในขณะที่เธอก็กำลังเดินกลับกันออกมาจากห้องทำงานของรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดียจนต้องหันมาอธิบาย
 " แม่ของเขาเคยตั้งชื่อนี้ให้ท่านรัฐมนตรีชาลีฟ !" เธอเล่า
" สมัยตอนที่เขายังเป็นเด็ก !! " เธอเล่าพลางยิ้มพลาง
ลุกค์พยักหน้าให้สองสามที
 " อ้อ !! "
" แล้วนี่ ! ไปไงมาไง "
" เธอถึงได้ไปรู้จักมักจี่ ! กับนายพลคนนี้ได้ " เขาเอาแต่คิดและสงสัย
" อืม...!! " และเธอก็มัวแต่คิดๆ ไปด้วย
"ชารีฟ ! เป็นผู้ใหญ่ใจดี "
" พวกสาวๆ ที่ไหนๆ ก็อยากจะเข้าใกล้เขาทั้งนั้นแหละ " เธอที่เล่าต่อ
" อ้อ !! " แต่ว่าเขาก็ได้แต่คิด ๆ
 " ถ้าจะพูดให้ถูก ! เนี้ยนะ "
" พวกสาว ๆ อย่างเธอคงจะชอบธุรกิจเหมืองแร่ของนายพลคนนี้มากกว่า " เขารู้ทันเธอเข้าจนได้
 และพอเอาเข้าจริงๆ อิเลฟเวนท์ก็ไม่ยักจะปฏิเสธอะไร อิเลฟเวนท์ที่หันมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และมีลับลมคมในสุดๆ
" จะให้ทำไงได้ !"
" ทั้ง..เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าสมัยนี้มันก็แพง !!!"
" จน...เงินเดือน ! ข้าราชการอย่างเราๆ ซื้อไม่ไหว !! " เธอเองที่ไม่เคยคิดที่จะเถียงกันสักคำ
" หึ ๆ " เขายิ้มๆ
" แล้วนี่....เธอ ! "
" ไปได้กันอีท่าไหน !! "
" ท่านนายพลชาลีฟ ! "
"ถึงได้....ยอมทำตัวเป็นอีหนู !!! "
" ของเธออยู่แบบนี้ !! " เขาอยากรู้เรื่องจริงๆ ให้ได้
 แต่ในระหว่างทางที่พวกเขาเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าตึกกระทรวงกลาโหมของอินเดีย และเขาที่แอบสังเกตท่าทางของอิเลฟเวนท์ที่ดูแปลก ๆ เหมือนเธอจะทั้งยอมรับและปฏิเสธ
" ก็อย่างที่.....พวกผู้หญิงที่กำลังเลือดเข้าตา !! " เธอสารภาพ
" เขาทำกัน ! " และก็ยิ้มๆ ตามมา
 ลุกค์ถึงกับต้องคอยเอามือล้วงกระเป๋าและก็อดหันมายิ้ม ๆ ให้กับเธอไปด้วยไม่ได้
" พวกผู้หญิงก็แบบนี้ "
" เห็นเงินเป็นพระเจ้า !! "
" ฉันอยากจะรู้ขึ้นมาตงิด ๆ แล้วซินะว่า ...."
" ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ อย่างเธอ ! "
" ท่านนายพลคนนี้... !!!
" เขาจะยอมทุ่มทุนสร้างยกอะไรให้เธอบ้าง " เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ในความสัมพันธ์ระหว่าง อิเลฟเวนท์กับรัฐมนตรีของอินเดียมากขึ้นทุกทีๆ
แต่อิเลฟเวนท์ก็แค่หันมาฉีกยิ้มอยู่ลูกเดียว
" ก็แค่.... " และเธอก็กำลังนึก ๆ ขึ้นมาได้ทีละอย่าง
"เพ็นเฮาส์ส่วนตัว !! "
" ในโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมืองมุมไบ !! "
" Wow... !! " เขาที่ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวเชียว
 และเขาก็อดยิ้มๆ ไม่ได้อยู่ดี ที่อยู่ๆ ก็เห็นอิเลฟเวนท์เดินตรงดิ่งเข้าไปเปิดประตูรถยนต์ยี่ห้อหรูคันสีดำที่เหมือนจะจอดรอเธออยู่ที่หน้าตึกกระทรวงกลาโหมของอินเดีย
 อิเลฟเวนท์ที่กำลังเปิดประตูฝั่งคนขับ แต่ว่าเจ้าหน้าที่ของอังกฤษที่ยังคอยแต่จะเดินตามและตั้งคำถามไม่หยุดไม่หย่อนอยู่แถวๆ ประตูฝั่งผู้โดยสาร
 และลุกค์ที่ยังเข้ามายืนชิดๆ กับประตูรถสปอร์ต
 " แล้วเรื่องที่...! " และเขาก็เอาแต่ตั้งคำถาม
" ท่านนายพลของเธอ !! "
" ที่...เขากำลังลงสมัครชิงเก้าอี้นายกรัฐมนตรีของอินเดียคนใหม่ "
" เธอมั่นใจได้ยังไงว่า... ! "
" เขา ! จะต้องชนะการเลือกตั้งครั้งนี้แน่ๆ "
" ท่านนายพลคนนี้ "
" เคยมีเรื่องฉาวโฉกับผู้หญิงสาว ๆ และไหนจะเรื่องธุรกิจสีเทาของเขา " และเขาที่ยิ่งคิดยังไงก็ยังจะคิดไม่ออกว่า
 "งานนี้ !! "
" ดูรู้ก็ว่า.....ท่านนายพลของเธอแพ้การเลือกตั้ง "
 " ตั้งแต่...ยังไม่ทันหาเสียงเลยด้วยซ้ำ.. " เขาได้แต่คิดซ้ำ ๆ
 " เขาชนะ !! " เธอตอบด้วยท่าทีที่มั่นใจ
 ลุกค์ผงกหัวซ้ำๆ
 " อ่า..หะ !! " แต่ว่าเขาก็แค่รับฟังอิเลฟเวนท์ที่ดูท่าทางจะมั่นอกมั่นใจท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดียอย่างออกนอกหน้า
 อิเลฟเวนท์ที่เปิดประตูรถด้านฝั่งคนขับและก็กำลังจะก้าวขึ้นรถ แต่พอเธอสังเกตเห็นเจ้าหน้าที่ของอังกฤษไม่ยอมถอยออกไปจากรถของเธอ
 " นี่คุณคิดที่จะทำอะไรอยู่ " เธอรีบถาม
 " อะไร ! " ลุกค์ที่เพิ่งจะจับประตูรถอยู่หมาดๆ
 และอิเลฟเวนท์ที่คอยมองไปที่มือของเจ้าหน้าที่อังกฤษ
 " เมื่อกี้... !!! "
" ฉันเพิ่งจะบอกคุณไปว่า ... ! "
" ฉัน !! "
" มีเพ็นเฮาส์ส่วนตัว ! " มิหนำซ้ำที่เธอยังช่วยชำเลืองมองหันไปปรอบๆ ตัวรถ
เพราะฉะนั้นลุกค์ที่จำเป็นต้องถอยและขยับออกมาก่อน
 " หึ..หึ..หึ ! "
 และก็มีรอยยิ้มแห้งๆ ตามหลังรถซุปเปอร์คาร์คันหรูตามไปติดๆ และแม้ว่าเธอแทบจะขับรถเหยียบเท้าของเขาออกไปอย่าวเฉียดฉิว
 " แสบสันได้ใจจริงๆ "
 เจ้าหน้าที่อังกฤษที่ทำอะไรมากไปกว่าบ่นพึมๆ พำๆ ลับหลังคนที่เพิ่งจะขับรถออกไปและทิ้งแค่ฝุ่นตลบอบอวนเอาไว้ให้ได้กระอัก !!
 ก๊อก ก๊อก !!
 เสียงเคาะประตูของพนักงานสาวสวยของโรงแรมหรูใจกลางเมืองมุมใบ และพวกเธอก็ยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลกำลังยืนรอแขกเจ้าของห้องพักให้เปิดประตู
 และผู้ชายตัวสูงใหญ่ร่างกายกำยำผิวขาวดั่งปุยฝ้ายที่กำลังเดินมาเปิดประตูห้องพัก จนกระทั่งพนักงานสาวสวยที่ถึงกับหุบยิ้มไม่ได้ และถึงกับต้องรีบยื่นซอกเอกสารในมือให้ เพราะว่าพวกเธอกำลังใจสั่นๆ หรือเปล่ากันแน่ ในตอนที่เห็นแขกเจ้าของห้องพักใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียว
" ขอบคุณ !! "
" ไอช่า !! " ลุกค์อ่านชื่อป้ายชื่อที่ติดอยู่ตรงหน้าปกเสื้อทำงานของแม่สาวอินเดียอันขมคำ แต่ว่าพวกเธอกลับมาแค่ทำงานและก็รีบจากไป
 " หึ ๆ " เขายิ้มๆ และได้แต่แอบมองพวกเธอจนลับสายตา และก็ค่อยเดินถือซองเอกสารกลับเข้ามาในห้องพักของโรงแรมทันที
 ลุกค์เพิ่งจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟารับแขกภายในห้องพัก และเขาก็รีบเทของในซองพวกนั้นวางกลับลงไปบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ที่ ๆ มีทั้งพาสปอร์ตของรัสเซีย เครดิตการ์ด นาฬิกายี่ห้อหรูของคนอังกฤษ โทรศัพท์สมาร์ทโฟน
และเขาก็เพิ่งจะหยิบเอาปากกาหมึกซึมแท่งหนึ่งกลับขึ้นมานั่ง ๆ ดู
" ให้ปากกา..เอาไว้เซ็นชื่อบนบัตรเครดิต !! "
 เขาที่ยิ่งดูยิ่งทึ่งกับของฝากของใครบางคนจนต้องหันไปหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมขึ้นมา และใช้นิ้วหัวแม่มือกดตรงบริเวณที่หน้าจอของโทรศัพท์เพื่อสแกนลายนิ้วมือและวางกลับลงไปที่เดิม
 และจนครู่หนึ่งเซ็นเซอร์ทีมีอยู่รอบๆ ตัวเครื่องของโทรศัพท์มือถือจึงเริ่มทำงานด้วยการปล่อยภาพจากสัญญาณดาวเทียมมาจากสำนักงานใหญ่ของประเทศอังกฤษมาอยู่ที่พนังห้องในแบบ 180 องศา
 " สวัสดี ลุกค์ !! " และทอม เมดิสันก็มาปรากฏตัวอยู่บนกำแพงพนังห้องของโรงแรมถึงที่นี้ที่อินเดีย
 "พวกเราสบายใจที่รู้ว่า... "
" นาย...ยังมีสุขภาพที่ครบถ้วนและสมบูรณ์พูนผลดีนะ " เมดิสันที่ยังรู้สึกขอบคุณที่พวกของเขายังมีชีวิตรอดอยู่เหมือนเดิม แต่เท่าๆ ที่ดูเจ้าหน้าที่ของพวกเขาจะดูไม่ค่อยซาบซึ้งใจ
 " ก็ยังดีที่... !! " ลุกค์ที่อยู่ต่อหน้ากันก็ดูเหมือนจะซาบซึ้งจริงๆ
" ห้องนี้ยังใหญ่กว่า..รูหนูนิดหนึ่ง !! " แต่ว่าเขาก็ทำไม่ได้
" ท่านรัฐมนตรีกลาโหม " เพราะฉะนั้นคราวนี้ที่ เมดิสันพยายามจะชวนๆ พูดถึงเรื่องงานกันก่อน
 " และผู้อำนวยการหน่วยงานข่าวกรองของเราก็ได้เดินทางไปถึงที่กรุงมอสโก "
" ประเทศรัสเซีย โดยสวัสดีภาพ !" เมดิสันที่ในตอนนั้นก็ยังจะต้องคอยทำตามหน้าที่
ลุกค์ผงกหัวให้เมดิสันไปสองสามที
 " ไม่ยักรู้ว่า...! " แต่ว่าเขาก็ยังจ้องแต่จะตัดบท
" คาเตอร์ ! จะต้องเข้าร่วมในการประชุมในครั้งนี้ด้วย !! "
 คราวนี้ เมดิสันกลับเอาแต่ส่ายหน้า
 " เรื่องนี้.. !! "
" ท่านนายกรัฐมนตรีของเราได้ขอความร่วมมือมาเป็นกรณีพิเศษ ! " และเมดิสันยอมรับ
 " แมททิว วอร์ริงตัน !!! " เขาที่หันมาตัดบทเมดิสันอีก
 " ท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย ชารีฟ ปาร์ริกะ !! "
" เป็นคนให้ข้อมูลนี้กับเรามา !! "
 " ประวัติของเธอ !! "
 " อีเลฟเวนท์ !! " เพราะว่าตอนนี้เขากำลังอยากจะรู้เรื่องราวของผู้หญิงไทยที่ชื่ออิเลฟเวนท์คนนี้มากว่า
 เมดิสันก็เลยต้องจำใจพยักหน้า เพราะก็รู้ตัวเองดีว่าคงจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ารับปากให้เพื่อนของตัวเองได้ทำงานด้วยกันกับเธออย่างราบรื่น
" และสุดท้าย.... พวกเราก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ! "
" นายกับเธอ ! จะเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกัน ! "
" แล้วเจอกันนะ ! ลุกค์ !! " เมดิสันขอร้อง และยอมทำตามที่เพื่อนร่วมงานขอร้องกันมาก่อนหน้านี้ด้วยการแนบไฟล์เอกสารลับสุดยอดเป็นการแลกเปลี่ยน
 ลุกค์วางสายของเมดิสันทันทีที่ได้เอกสารลับพวกนั้นของเธอมา แต่ว่าเขาก็ยังค่อยๆ เอนตัวกลับไปนั่งพิงโซฟาในท่าที่สบายๆ
" ฉัน.เคยได้ยินเรื่องของนายกับเธอมาสักพักแล้วละนะ เมดิสัน !! "
" แต่ฉันก็คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า นาย ! "
" จะหลงเธอหัวปักหัวปำเหมือนอย่างกับท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดียไม่มีผิด " เขาที่เอาแต่บ่นลับหลัง
 แต่ว่าก็ยังคอยหันไปคว้าโทรศัพท์มือถือกลับขึ้นมา และกดอ่านไฟล์ ๆ แฟ้มประวัติที่ใช้ชื่อว่า " ELEVENT " อีเลฟเวนท์ !!! เป็นตัวหนังสือภาษาอังกฤษตัวใหญ่เบ้อเร่อเท้อ !!
 แฟ้มประวัติของ " อีเลฟเวนท์ " ที่ใช้เมนูเฉพาะด้วยภาพ 3 มิติและแสดงไปที่พนังห้อง และที่อีกทั้งข้อมูลเกือบนับร้อยหน้ากระดาษก็ยังปรากฏขึ้นมาพร้อมๆ กัน
 และเขาก็ใช้นิ้วมือมือปัดผ่านที่หน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ เพื่อที่เซ็นเซอร์จะช่วยขยายภาพและแสดงภาพประวัติของหัวหน้าทีมนักวิเคราะห์ของ NRSD ไปทีละหน้า ๆ
 แต่ที่ถึงยังไงๆ ซะเขาเองก็แค่เลือกอ่านแบบผ่านๆ ตรงที่ประวัติ วัน เดือน ปีเกิด ทักษะพิเศษในด้านต่างๆ ที่ค่อนข้างๆ ยาวเหยียดมากไปหน่อยละมั้ง !!!!
 ทักษะพิเศษ อาทิ ....ศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่มีคะแนนสูงลิ่ว กีฬาฟันดาบ กีฬาขี่ม้า ยิงธนู และยังเป็นนักบินขับไล่ ชนิดที่เรียกได้ว่า...เคยขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของกองทัพเรือของสหรัฐ !
 จนกระทั่งอ่านมาจนถึงหน้าที่บอกว่า อีเลฟเวนท์ ! เป็นนักกระโดดร่มและยังเคยได้รับเหรียญกล้าหาญสูงสุดจากกองทัพ เป็นแชมป์ยิงปืนของกองทัพเรือสหรัฐอีก 4 สมัยซ้อน และยังสามารถใช้ปืนไรเฟิ้ลซุ่มยิงได้ไกลมากถึง....
 " 2, 500 หลา !! "
" เหลือเชื่อ !! "
 เขาที่ยิ่งอ่านก็ยิ่งทึ่งกับประวัติอันฟุ้งเฟ้อของเธอจริงๆ และพอยิ่งอ่านมาจนถึงความสามารถทางด้านภาษาต่างประเทศ เพราะว่าเธอที่ยังมีความเชี่ยวชาญด้านภาษาต่างประเทศ ทั้งภาษา อังกฤษ ฝรั่งเศส รัสเซีย สเปน เช็ค เยอรมัน โปรตุเกส ภาษาของชาวดัช และโดยเฉพาะ อีเลฟเวนท์ก็ยังที่จะถนัดภาษาของชาวตะวันออกค่อนข้างที่จะมากๆ เอาซะด้วย ! ทั้ง จีน ญี่ปุ่น เกาหลี ฮินดู ภาษาตุรกี ภาษาอารบิก ภาษาสันสกฤต และภาษาท้องถิ่นอื่นๆ ความเชียวชาญในด้านอื่นๆ อีก เช่น
 ความเป็นเลิศทางด้านตรรกะ เป็นทั้งนักวิเคราะห์ทางด้านการเมืองแถวหน้า เป็นนักจิตวิทยามือฉมัง เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายระหว่างประเทศที่หาตัวจับได้ยาก เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านวิเคราะห์พฤติกรรมอับดับหนึ่ง !
" และยังเป็นนักวิเคราะห์ที่เกี่ยวกับ ทางด้าน...ศาสนาที่ยอดเยี่ยม !!! "
"หึๆ "
" อะไรมันจะเก่งปานนั้น " เขายังคงทึ่งอยู่
 และตอนนี้เขาก็อ่านมาจนถึงประวัติการทำงาน ! ที่พอกดเข้าไปอ่านพวกมันก็ยังจะอุตส่าห์มีแฟ้มรายงานซ่อนในนั่นอยู่อีกประมาณเกือบๆ ที่จะสักห้าร้อยกว่าหน้าเห็นจะได้
 ประวัติที่ว่า Eleventh เคยสร้างชื่อให้กับตัวเอง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991 ตั้งแต่อายุ 15 ปี ในสงครามอ่าวเปอร์เซีย และอิเลฟเวนท์ก็ยังเคยร่วมมือกับพวกทหารนาวิกโยธินของสหรัฐบุกเข้าถล่มหน่วยสืบราชการลับของพวกทหารอิรักในปี 1993
 "เป็นสายลับ !!! "
" ตั้งแต่ ! ยังเป็นเด็กหญิงเลยซิท่า.. !! " ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งสนุก
" มิน่า... !! "
" เธอถึงได้เป็นนักวิเคราะห์ ! ที่ทั้ง FBI CIA และหน่วยงานข่าวกรองของเรายอมจ่ายให้ไม่อั้น !! "
 จนในที่สุดเขาก็เลยต้องหันกลับมานั่งคิด ๆ ว่า ที่ผ่านมา อิเลฟเวนท์สามารถที่จะทำเรื่องเหลือเชื่อพวกนี้ขึ้นมาได้ยังไง แต่พออ่านผ่านๆ มาถึง ตรงที่บุคคลใกล้ชิด และหนึ่งในนั้นก็ยังจะมีชื่อของ ทอม เมดิสัน หัวหน้าแผนกเทคโนโลยีและนักพัฒนาอาวุธของหน่วยงานข่าวกรองและกองทัพอังกฤษ
 และก็เจ้าหน้าที่ของอังกฤษอีกคนและดูเหมือนที่จะเป็นรูปถ่ายของ จ่าสิบโท คริสโตเฟอร์ แฮริสัน ซึ่งคนๆ นี้ก็ยังเคยเป็นเจ้าหน้าที่ทหารมือหนึ่งสังกัดพลซุ่มยิงของกองทัพอังกฤษ จ่าสิบโทคริสโตเฟอร์ แฮริสัน เขาเคยร่วมงานกันกับเธอครั้งแรก ในคดีลอบวางระเบิดที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินในกรุงลอนดอน ปี 2005
 " เรื่องนี้ถึงไม่บอก.... ! "
" ฉันก็รู้ !! "
แล้วก็...บุคคลที่ใกล้ชิดที่สำคัญที่สุดของเธออีกคน !!
" นางสาวอจิรวดี อมตะสยาม ! "
 และอยู่ๆ เขาก็ตั้งใจนั่งมองภาพถ่าย ๆ ของผู้หญิงสาวชาวไทยที่หน้าตาสะสวยกำลังยืนรับช่อดอกไม้ภายในงานแฟชั่นวีคในกรุงโซลที่ประเทศเกาหลีใต้ และก็ยังจะมีภาพถ่ายอีกภาพหนึ่งของเด็กหญิงอจิรวดี อมตะสยามกับครอบครัว และพ่อที่เป็นผู้ชายหน้าตาดีกลับต้องมานั่งรถเข็น และส่วนแม่ของเด็กหญิงอจิรวดีก็เป็นพยาบาลอ้วนๆ ผมสั้นหยักศก ครอบครัวของเธอได้ถ่ายรูปอยู่หน้าสำนักงานอะไรสักแห่งที่มองเห็นไม่ชัดและยังเป็นป้ายภาษาไทย
" พ่อของเธอ ! ก็คือ.. .."
"ผู้ร่วมก่อตั้งหน่วย NRSD !! " เขาที่พอได้อ่านประวัติของอิเลฟเวน์มาจนถึงตอนนี้ก็เลยพยายามจะปะติดปะต่อความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอทั้งสองคน
 และก็ประวัติย่อสุดท้าย..... ชีวิตส่วนตัว !!!
 Eleventh...! ถึงแม้ว่าตอนนี้....เธอเองยังคงรับจ้างเป็นที่ปรึกษาด้านการค้าและการลงทุนให้กับนักธุรกิจ และนายทุนหน้าเลือดอยู่ราว ๆ 10 ประเทศ
 พ่อ... ที่รับราชการเป็นตำรวจ เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี 1998 และส่วน... แม่ของเธอก็มีอาการป่วยทางสมอง เข้าบำบัดในโรงพยาบาลของรัฐตั้งแต่ปี 1995 และเสียชีวิตลงในปี 2010
 อีเลฟเวนท์...เธอเองมีพี่ชาย 1 คน ! บวชเป็นพระตั้งแต่อายุ 10 ขวบ และตอนนี้พี่ชายของเธอก็จำวัดอยู่ที่วัด ๆ หนึ่งในประเทศภูฏาน
 และบุคคลใกล้ชิดที่น่าสนใจที่....สุด !!
 " ฮัน ยูซอง !!! " และพออ่านมาเจอบรรทัดนี้เข้า
 เพราะฉะนั้นเขายิ่งต้องสนอกสนใจให้มากยิ่งๆ ขึ้นไป กับ ประวัติของนายทหารเกาหลีหน้าตาดีคนหนึ่งในหน่วยกองกำลังพิเศษของกองทัพเกาหลีใต้ ที่มีชื่อว่า " White Tiger " !และแถมคนๆ นี้ก็ยังจะเป็นถึงเจ้าหน้าที่ที่เชี่ยวชาญในการผลิตและพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ของทางกองทัพของรัฐบาลเกาหลีใต้
 และมิหนำซ้ำ เจ้าหน้าที่ฮัน ยูซอง คน ๆ นี้ก็ยังจะเป็นถึงทายาทของมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ " The Empire Group " ซึ่งเป็นบริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวและการโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้อยู่ในเวลานี้
" ช่างเลือก !! " เขานั่งยิ้มๆ จนกระทั่งมองสังเกตุเห็นไฟล์คลิปๆ หนึ่งจนต้องรีบกดเปิดคลิป ๆ นั้น
 คลิปวิดีโอที่แสดให้เห็นถึงถึงความสัมพันธ์อย่างแน่นแฟ้น ! ระหว่าง อิเลฟเวนท์ กับ เจ้าหน้าที่ฮัน ยูซอง ของเกาหลีใต้
" หึๆๆ " !!
 " ร้ายไม่ใช่เล่นๆ !! " เขาชื่นชมคลิปของเธอสุดๆ
 เขาทนดูคลิปสายใยรักสายสวาทของเธอให้จบลงได้ซะที่ไหนจนต้องรับคว้าโทรศัพท์กลับขั้นมาเพื่อที่จะปิดมันลง
 แต่ว่าก็ยังเหมือนจะไม่จบประวัติของเธอซะทีเดียว เพราะว่าเหมือนจะมีไฟลล์ลับซ่อนอยู่อีกและเขียนชื่อไฟล์ของเธอว่า
" ความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคล ***** *** ** * " !!!
 แต่ที่น่าแปลกยิ่งไปกว่านั้น ! ทำไม....หลังคำพวกนี้ถึงได้มีเครื่องหมายดอกจันดอกใหญ่ๆ เรียงกันอยู่ถึง 11 ตัว กันเลยทีเดียว
" อะไร.... !! "
" ที่มันหมายความว่า.. ความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคลกันแน่ !! "
 เพราะฉะนั้นเขาที่ก็กำลังนั่งมองหาวิธีที่จะเข้าไฟล์ลับของอิเลฟเวนท์ที่เมดิสันส่งมาให้ได้
 แต่ไม่ว่าจะทำวิธีไหนเขาก็ถูกปฏิเสธ แล้วทำไม ! เมดิสันถึงได้ตั้งใจส่งไฟล์ที่เปิดไม่ได้ส่งมา !!
 ผู้หญิงขนาดตัวกะทัดรัดสวมชุดคลุมอาบปล่อยผมยาวสยายที่เปียกหมาด ๆ และเธอก็กำลังเดินๆ เข้ามาเลื่อนประตูกระจกของระเบียงชั้นบนสุดของโรงแรม
 " อยากจะให้ฉัน "
" ช่วยอะไรไหม ! "
" ลุกค์!! " อิเลฟเวนท์ยืนอยู่ที่ระเบียง
 และเธอยังต้องคอยเอามือกอดมองไปที่ผู้ชายชาวอังกฤษที่ใส่ผ้าขนหนูโทง ๆ กำลังด้อมๆ มองๆ ห้องของเธอผ่านประตูหน้าต่าง
และเขาที่ก็ไม่ดูสำนึกผิดสักเท่าไหร่
" แล้ว....คุณรู้ได้ยังไงว่า ! "
" ผมจะต้องปีนระเบียงขึ้นมาหาคุณแน่ " เขาแก้ตัว
 "หืม.... !! " เธอเอาแต่ยืนถอนหายรดหน้าเขา แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังต้องช่วยหลีกทางให้เขาได้เข้าไปข้างใน
" เชิญ !! " และเธอก็เชิญเขาให้เขามาจนได้
 ฟิวส์ ลุกค์ที่พอเดินผ่านชุดผ้าม่านราว ๆ กับผ้าไหมชุบทองคำที่ระเบียงห้องของเธอ และพอเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ก็เห็นเข้ากับชุดโซฟารับแขกสไตล์อินเดียกับพรมเปอร์เซียจากตุรกีสีทอง และมีผ้าม่านแบบอิหร่านเด่นตระหง่านอยู่ที่ตรงกลางและถัดไปก็เหมือน ๆ ที่จะมีห้อง สปาหรูหราส่วนตัว ห้องซาวน่า ยิมออกกำลัง และยิ่งมองไกลไปจนสุดทางเดินก็จะมองเห็นเป็นสระว่ายน้ำอันวิลิศมาหราจากฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า...
 และถ้าหากหันไปมองที่ทางขวาก็จะมองเห็น ๆ ฉากกั้นสไตล์อาหรับ และน่าจะเป็นแผ่นไม้เนื้อแข็ง ที่ตกแต่งด้วยทองคำทั้งแผ่นแกะสลักเป็นรูปปลาเงินปลาทองตัวมหึมาเอาไว้กั้นที่อ่างอาบน้ำทองคำ
 " หรูหรา...น่าจับจองจริง ๆ " เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลอังกฤษที่ได้แต่ชื่นชม
 แต่พอเขามองไปทางด้านซ้ายประตูห้องนอนของอิเลฟเวนท์ที่ทำมาจากไม้สักประดับตกแต่งด้วยทองคำอีกเหมือนๆ กัน พวกมันยังแกะสลักด้วยลวดลายของพญาช้างคชสารทั้งแผ่น และถ้าหากว่าคุณกำลังมองเลยไปอีกหน่อย ! ก็จะเห็นคล้าย ๆ ภัตตาคารที่โอ่โถงที่สามารถต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติได้ราว ๆ 25 ท่านผู้ทรงเกียรติ
 และถัดไปก็เป็นลิฟต์ส่วนตัว แต่แล้วเขากลับต้องเป็นฝ่ายหันมายืนกอดอกและจด ๆ จ้องๆ มองไปที่อิเลฟเวนท์
 เพราะว่าตอนนี้เธอที่กำลังยืนเท้าสะเอวบิดสะโพกไปๆ มาๆ อยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่กับพ่อครัวชาวอินเดียสุดปัง !
 " หึๆ " เขาแอบมองจนต้องอมยิ้ม
 อิเลฟเวนท์สวมชุดคลุมอาบน้ำยืนคุยอยู่กับเชฟของโรงแรม และเธอก็ยังจะคอยพูดคุย หยอกล้อกับเชฟเป็นภาษาท้องถิ่นของพวกเขาด้วยกันอย่างสนุกสนาน แต่พอพวกเธอรู้สึกว่ากำลังมีคนสนใจและมองมาที่พวกเธอจนตาปริบๆ เพราะฉะนั้นเธอก็เลยอนุญาตให้เชฟอาหารอิตาเลียนกลับออกไปก่อนได้
 แต่ทว่าลุกค์ที่คอยตั้งอกตั้งใจฟังพวกเธอ และพอเห็นพ่อหนุ่มเชฟอินเดียกลับออกไปด้วยลิฟต์ส่วนตัวของเธอ
 เพราะฉะนั้นเขาก็เลยรีบเดินดุ่มๆ เข้าไปสำรวจที่บาร์เครื่องดื่มมุมซ้ายสุดของห้องของเธอแทน และอีกทั้งที่ตรงด้านขวามือของบาร์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แถว ๆ นั้นก็ยังจะมีจอหนังขนาดยักษ์เบ้อเริ่มเท่าฝาห้อง และเตียงสีขาวคิงไซส์สุดสวีทสุด ๆ ถูกจัดวางเอาไว้ให้อย่างสง่างาม
 เพราะฉะนั้นเขาเลยอดใจไม่ได้ที่ถึงแม้ว่าจะยังนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวอยู่ก็ตาม เพราะเขามัวแต่สนใจเข้าไปกวาดสายตามองที่ชั้นไวน์ และบนนั้นก็มีขวดไวน์ขวดแชมแปญอยู่ค่อนข้างหลายขวด และก็ขวดเครื่องดื่มชนิดต่างๆ เรียงวางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ทองคำ
" ถ้าหากว่า..... " จนเขาต้องยอมเอ่ยปากชมกันอย่างจริงๆ จังๆ
" ผมรู้ว่า.... ชั้นบนสุด ! "
" ทั้งหมดนี่เป็นของคุณ !! "
" บอกตามตรง !! "
" ผมคงจะไม่เสียเวลาทดลองนอนบนเตียงแข็งๆ "
" ของมาดาม ! ที่อยู่ชั้นถัดลงไปนี้แน่ ๆ " และเขาที่ยังเล่าที่มาที่ไปก่อนที่จะฝ่าฝันมาถึงห้องของเธอที่ข้างบนนี่
อิเลฟเวนท์ที่ทำได้แค่กลอกตามองบนก็เท่านั้น
" ก็ดีแล้วนี่ " เธอประชดกลับ
 แต่ว่าเธอก็ยังจะเดินเข้ามาหาที่เคาน์เตอร์บาร์ และเธอก็ยังต้องนั่งรออยู่บนเก้าอี้บาร์ทรงสูงตัวที่อยู่ตรงข้ามกับเจ้าหน้าที่อังกฤษที่กำลังก้มเปิดขวดไวน์สีอำพันของเธออยู่
 และเธอก็ยังต้องคอยนั่งมองเขาเอื้อมมือไปหยิบชุดแก้วไวน์ที่ก้านแก้วทำมาจากทองคำขาวแท้บริสุทธิ์ และเอามันออกมาวางไว้บนโต๊ะ
 ลุกค์ที่คอยบรรจงละเมียดรินไวน์ราคาค่อนข้างที่จะแพงลิบลิ่ว และคอยยื่นมันให้ถึงมืออิเลฟเวนท์
" ดื่มฉลองกันหน่อยไหม !! " เขาเชื้อเชิญเธอ
 " ไหนๆ เราก็ได้เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว ! " และพยายามจะชวนเธอดื่ม
 แต่ว่าเธอที่ยังไม่เลิกสนใจมองไปที่โต๊ะอาหารที่มีแต่พวกผักย่าง อย่าง ข้าวโพดย่าง และเห็ดย่างราคาแพงพวกนั้นเอาซะเลย
เขาถึงต้องเอ่ยปากเรียกเธอซ้ำ ๆ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ไม่เอาน่า !! "
" เธออย่าใจดำกันนักซี้... !! " เขาเล้าลือ
แต่ว่าเธอก็ยอมหันกลับมาเอาง่ายๆ
" อย่าบอกนะว่า... ! "
"ที่... คุณอุตส่าห์เสี่ยงตายขึ้นมาหาฉันถึงข้างบนนี้ ! "
" เพราะว่า... "
" คุณแค่อยากขึ้นมาลองดื่มไวน์ของฉัน "เพราะว่าเธอก็แค่อยากรู้ว่า ผู้ชายอังกฤษคนนี้จะเล่นลูกไม้หลอกล่อเธอยังไงต่อไปอีก
" อืม... ... " และเขาที่กำลังคิด
 " เปล่า !! " และก็ส่ายหน้าไปคราวเดียวกัน
 " หืม... " เพราะฉะนั้น เธอก็เลยได้แต่ถอนหายใจรอไปพลางๆ สักสองสามรอบ และเธอก็ยังเห็นเขากำลังเดินถือแก้วไวน์ออกมาจากหลังเคาน์เตอร์บาร์
 เขาหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้บาร์ตัวข้างๆ กันกับอิเลฟเวนท์ และก็กระดกไวน์ของเธอค่อยๆ ชิมรสชาติที่แสนจะนุ่มลึกละกลืนมันในที่สุด
 "อ่าห์..." !!!!
 " ไวน์ชัดยอด... !! " แล้วเขาก็ชม
 " สมแล้ว...ที่ ! เป็นนักวิเคราะห์มือทองคำ " เขายังชื่นชมไวน์ของเธอ และก็ยังคอยยื่นหน้าเข้าหากันใกล้ๆ อยู่ตลอดเวลา
์ เธอเบือนหน้าหนีและจิบไวน์ในแก้วไปพลางๆ แต่ว่าเขาก็ยังต้องการที่จะคอยขยับเข้ามาใกล้ๆ กับเธออีกจนได้
เขาเอียงหน้าและทำท่ากระซิบเล่าเรื่องๆ หนึ่งให้ฟังใกล้ๆ
" คือเรื่องมันมีอยู่ว่า "
 " มะรืนนี้... ที่งานเลี้ยงประชุมของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ "
" ผมอยากจะขอร้องให้คุณ "
" ช่วยหาทาง..ให้ผม !"
" ได้เข้าร่วมรับฟังการประชุมในวันนั้น "
 "ซึ่ง... ผม ! ก็มั่นใจได้เลยว่า...." และยิ่งอธิบายเท่าไหร่ร่างกายก็เริ่มขยับเข้าใกล้เธอทีละนิด
" ฝีมือ ! "
" และมันสมองของคุณทั้งหมด ! "
" สามารถที่จะพาผมเข้าไปในการประชุมครั้งนี้ได้อย่างสบายๆ " และเขาที่สบสายตาเธอจนสำเร็จ
เธอที่กำลังหันมาเอามือเท้าค้างและคอยส่งยิ้มให้
" ลูกค์ ! "
" คุณช่วยตั้งใจฟังฉันให้ดีๆ "
" มีอยู่ 2 เรื่อง !!! "
" ที่ฉันอยากจะบอกคุณ " เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่างให้เขาฟังอยู่ในขณะที่ๆ เธอก็ไม่อาจจะละสายตาออกมาจากเจ้าหน้าที่อังกฤษคนนี้ได้
 และเขาก็ยิ่งห้ามใจเอาไว้ไม่ไหวสุดๆ ที่จะเผลอมองผ่านผิวพรรณบริสุทธิ์ผุดผ่องที่กำลังเผยอยุ่บนใบหน้าของอิเลฟเวนท์อยู่ต่อไปเรื่อย ๆ
เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบหาวิธีปิดปากของเขาซะ
 " ข้อแรก.. ! "
" ฝีมือ..และมันสมองของฉัน !!! "
" พวกมันไม่ได้มีไว้...แบ่งปันใคร !! "
" และที่แน่ ๆ และสำคัญ " และเธอยังคอยมองกันตั้งแต่หัวจรดเท้า
" ฉันเอง ...ก็ไม่ได้ !! "
" อยากจะอยู่ร่วมห้อง ! "
" กับ..ผู้ชายที่นุ่งผ้าขนหนูโทงๆ ผืนเดียวตรงหน้า "
" และก็ยังอยู่ในขณะที่ "
" ฉันเอง ! ก็กำลังสวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำแค่ตัวเดียวเหมือนกัน " คำพูดแสร้งทีเล่นที่จริงของเธอ ที่ ๆ ทำให้อีกฝ่ายอยากยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ อีกจนได้
 และจนกระทั่งเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กลิ่นมันคล้าย ๆ ของกลิ่นใบไม้ไผ่ที่เพิ่งจะถูกฝนชะ !!!
" งั้น...เรา !! " เขาเอียงหน้าเข้าหา
" เปลี่ยน ! มาใช้ผ้าขนหนูผืนเดียวกันไปเลยดีไหม !! " และเขาก็ยังอยากที่จะขยับริมฝีปากเข้าใกล้ ๆ
 เธอลุกขึ้นและเดินหนีไปที่ประตูลิฟต์ทันที แต่ว่าเขากลับนั่งคอยทำตาละห้อยรอเธอกลับไปหาอยู่ตรงนั้น
" นี่ๆ ไม่เอาน่า.... !! " ลุกค์ที่คอยหาคำแก้ตัวต่างๆ นานา
" ฉันก็แค่อยากจะลองใจเธอดูเล่นๆ ก็เท่านั้น " แต่ว่าเขาก็ยังจำเป็นต้องรีบเดินตามๆ อิเลฟเวนท์ที่กำลังหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูลิฟต์
เธอกดลิฟต์ให้เขา
 " เจอกันมื้อเช้า !! "
" ฝันดี ! "
" ลุกค์ !! " และบอกลา
แต่ว่าเขาก็ยังไม่ลดละความพยายาม
 " แล้ว..เธอก็อย่าลืมฝันถึงฉันบ้างละ ! " ลุกส์ยังคงฝันหวานต่อหน้าเธอ
 "อีเลฟเวนท์ !! " และยังพร้ำเพ้อถึงเธอไม่ยอมหยุดจนเธอต้องถึงกับช่วยผายมือให้เขากลับเข้าไปในลิฟต์ได้แล้ว
 ลุกค์ที่ยอมถอยออกมาก่อนให้ก็ได้ แต่ถึงยังๆ เขาก็อดใจไม่ได้อยู่ดีที่จะช่วยส่งยิ้มหวาน ๆ ให้เป็นการตอบแทนไวน์ชั้นยอดของเธอ


ฟิวส์ ลุกค์กำลังประคองอาซามิ มินาโมะโตะไปตามริมระเบียงทางเดินของโรงแรม และกำลังจะพาเธอเปิดประตูห้องพัก
" รีบพาเธอเข้ามาก่อนเร็วเข้า " แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเปิดประตูห้องพักตรงกันข้ามเปิดออกมาซะก่อน
อาซามิที่รีบผละออกจากเจ้าหน้าของอังกฤษและพยายามจะพยุงตัวเข้าไปในห้องพักของอิเลฟเวนท์ทันที และลุกค์ที่กำลังรีบตามพวกเธอกลับเข้าไปข้างใน
อิเลฟเวนท์ที่เข้าไปช่วยประคองอาซามิให้นั่งลงบนโซฟาห้องรับแขกภายในโรงแรม แต่ว่าลุกค์ที่กำลังสังเกตข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อยู่แล้วบนโต๊ะกระจกตรงหน้าทั้งชุดปฐมพยาบาล อุปกรณ์เข็มฉีดยาและอุปกรณ์รักษาอาการบาดเจ็บอื่นๆ และก็ยังมีกระปุกยาแก้ฟกช้ำสีเขียวๆ
 " คุณช่วยฉัน !! " แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบหันมาของความช่วยเหลือจากเขา
 " ประคองอาซามิจัง !!! เอาไว้ให้ที ! " เพราะฉะนั้นทั้งอิเลฟเวนท์และก็ลุกค์ต่างก็เลยช่วยกันจับประคองตัวอาซามิที่ใกล้จะหมดสติเต็มทีเพราะเสียเลือด
แต่ว่าอยู่ๆ อาซามิก็กลับหันมาคว้ามืออิเลฟเวนท์เอาไว้
 " ครอบครัวของเรา !! "
 " ไม่ได้... ! "
 " ทำอะไรผิดสักนิด !! " ภาษาญี่ปุ่นที่ฟังดูแล้วน่าอิดโรยของอาซามิ มินาโมะโตะพลอยแต่จะทำให้อิเลฟเวนท์พยักหน้าเบาๆ
แต่ว่าอาซามิก็พยายามจะฝืนอาการบาดเจ็บของเธอเพื่อจะอธิบายให้พวกเธอได้เข้าใจ
 " เรื่องระเบิดนิวเคลียร์พวกนั้น !! "
 " คุณพ่อ.. !! "
 " ไม่ได้ !! "
 " รู้เรื่องอะไรด้วยเลยจริงๆ นะคะ !! "
 " ได้โปรด... !! "
 " เชื่อใจคุณพ่อเหมือนเดิมด้วยนะคะ !! " อาซามิพยายามพูดให้อิเลฟเวนท์และลุกค์เชื่อใจเธอ
แต่ในระหว่างที่อาซามิพยายามอธิบายอิเลฟเวนท์ ระหว่างนั้นสายตาของฟิวส์ ลุกค์ก็ยังคงเฝ้ามองอากัปกิริยาของพวกเธอสองคนไม่ยอมห่าง
และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาหยิบจับอุปกรณ์ทำแผลบนโต๊ะที่เธอเตรียมเอาไว้อยู่แล้วอย่างเข็มฉีดยาขนาด 12 มิลลิเมตรขึ้นมาที่ข้างในกระบอกฉีกยามีสิ่งที่คล้าย ๆ กับฟองน้ำจิ๋วเรียงตัวกันอยู่ข้างใน และเธอก็กำลังจะฉีดลงที่บาดแผลที่ถูกกระสุนเฉี่ยวที่เอวของอาซามิ
 " เดี๋ยว... "
 " ฉันจะช่วยฉีดยาห้ามเลือดให้เธอก่อน !! " อิเลฟเวนท์หันมาอธิบายกับอาซามิอักครั้ง
และลุกค์ที่ก็เลยต้องรีบเข้ามาช่วยจับตัวประคองอาซามิเอาไว้พร้อมกัน
" เข็มฉีดยาพวกนี้ !! "
 " พวกมันจะช่วยห้ามเลือดและลดอาการอักเสบที่บาดแผลของเธอให้ได้ !! " ลุกค์อธิบายและหันไปพยักหน้าให้อิเลฟเวนท์
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่รีบปักเข็มฉีดยาไปก่อนหน้านั้นแล้ว และจนเธอดึงเข็มออกจากบาดแผลของอาซามิก่อนที่เขาจะพูดจบซะอีก
ลุกค์ที่ได้แต่มองตามอิเลฟเวนท์ที่คราวนี้เธอรีบหยิบจับอุปกรณ์ต่างๆ เข้ามาช่วยทำแผลให้อาซามิอย่างรีบร้อน และเขากับอาซามิก็ยังเห็นเธอรีบเดินตรงไปที่ประตูห้องและปิดสวิตส์ไฟอย่างรีบร้อน
พรึบ !
ไฟภายในห้องพักของอิเลฟเวนท์ดับลง และไม่นานอยู่ๆ พวกเขาทุก ๆ คนในห้องก็กำลังได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาหยุดอยู่ที่ตรงประตูห้องของพวกเขา และตามไปด้วยเสียงพังประตูห้องตรงกันข้าม และเสียงทำลายข้าวของในห้องพักฝั่งตรงกันข้ามทยอยดังกันตามมาติด ๆ
ลุกค์ที่พยายามจะถือปืนและค่อยๆ เดินตรงไปที่ประตู ในขณะที่อิเลฟเวนท์ยังคงยืนจ้องมองไปที่ลูกบิดประตู แต่ว่าไม่นานเสียงฝีเท้าพวกนั้นก็เงียบลงไป และเธอก็เดินเข้าไปสับสวิตท์ไฟฟ้า
อิเลฟเวนท์ทันทีที่สับสวิตท์ไฟภายในห้องพัก และเธอก็ยังรีบร้อนเข้าไปหยิบเอากระเป๋าเป้สีเขียวเข้มและจับหยุดอุปกรณ์ต่างๆ บนโต๊ะกระจกเก็บลงไปในกระเป๋า และเหลือเพียงกระปุกยาแก้ฟกช้ำเอาไว้
ลุกค์ และอาซามิที่พยายามจะเหลียวมองตาม
" เราต้องรีบหนีไปจากที่นี้ " ลุกค์เหมือนจะเห็นด้วยกันกับอิเลฟเวนท์ในขณะที่เธอกำลังก้มเก็บของด้วยความรีบร้อน เพราะฉะนั้นเขาถึงรีบเข้าไปช่วยประคองอาซามิกลับขึ้นมา
" ไม่จำเป็น " อิเลฟเวนท์ปฏิเสธ และเงยหน้าขึ้นมาหาพวกเขาทั้งคู่
" อาซามิต้องการพักผ่อน " และเธอก็อธิบาย
" เอาเป็นว่า ตอนนี้ที่นี้ปลอดภัยที่สุด " เธอหันไปบอกอาซามิ และทันทีอาซามิก็พยักหน้าตอบกลับมา
" ขอบคุณมาก " อาซามิตอบสั้น ๆ และพยายามล้มตัวลงนอน
แต่ว่าลุกค์ก็ยังไม่เข้่าใจว่าทำไมพวกเธอถึงไม่กลัวว่า คนกลุ่มนั้นที่อาจจะเป็นพวกของวอร์ริงตันจะกลับมาทำร้าย
" หมายความว่ายังไง !! " ลุกค์ที่กำลังรีบปรี่เข้าไปถามและหันมองพวกเธออย่างสงสัย แต่อิเลฟเวนท์กลับรีบเดินตรงไปที่ประตู
" ฝากอาซามิด้วย " อิเลฟเวนท์มองลุกค์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย และแม้ลึก ๆ แววตาของเธอกลับพยายามที่จะบอกอะไรมากกว่านั้น แต่ว่าเธอก็ตัดสินใจรีบเดินเปิดประตูห้องพักของตัวเองและรีบเดินออกไปอย่างรีบร้อน


ห้องประชุมของคณะมนตรีของสหประชาชาติที่เคลมลินซึ่งเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ทาสีอำพัน และเพดานตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมบาโรกหลังคารูปโดมโค้งวงกลม และด้านบนพนังก็ยังมีภาพจิตกรรมภาพวาดสีน้ำมันของพระแม่มารีสีฟ้าสดใสโดดเด่นซึ่งอยู่ท่ามกลางเหล่าทวยเทพยาดากิ่งไม้และใบไม้สีทองดูโออ่าหราหรา
 และแถวที่นั่งของคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติก็จะประกอบไปด้วย แถวที่นั่งของประเทศสมาชิกถาวรและไม่ถาวร ซึ่งประเทศสมาชิกถาวรทั้งหมดของทางสหประชาชาติมีทั้งหมดจำนวน 5 ประเทศ บวกกับประเทศอีกหนึ่งประเทศสมาชิกที่เพิ่มเข้ามาใหม่ที่เรียกกันว่า กลุ่ม P5+ 1 พร้อมด้วยสหรัฐอเมริกา รัสเซีย จีน อังกฤษ ฝรั่งเศส และ เยอรมันซึ่งประเทศสมาชิกถาวรทั้งหมดกลุ่มนี้จะมีแถวที่นั่งเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมอยู่ในแถวที่นั่งเป็นวงกลมของเหล่าประเทศสมาชิกไม่ถาวรทั้งหมดอีก 10 ประเทศ
 หัวหน้าของคณะมนตรีของสหประชาชาติที่เป็นชาวเวเนซุเอลา หัวหน้าของกลุ่มคณะมนตรีความมั่นคงก็จะนั่งเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะทางทิศใต้ของกลุ่มประเทศสมาชิกถาวรของกลุ่ม P5 + 1 และประเทศสมาชิกไม่ถาวรของสหประชาชาติทั้ง 10 ประเทศนั้น จะจัดให้อยู่ในรูปแบบของวงกลมและเรียงลำดับที่นั่งตามสีของเก้าอี้ พร้อม ๆ กับคอมพิวเตอร์และไมค์ส่วนตัว
 ประเทศสมาชิกไม่ถาวรของสหประชาชาติในปี 2025 นี้ แถวที่นั่งสีน้ำเงินด้านซ้ายสุด เป็นประเทศสมาชิกในกลุ่มแอฟริกา ( Africa Group ) ประกอบไปด้วย อียิป เซเนกัล และแองโกลา
แถวที่นั่งถัดไปเป็นแถวที่นั่งสีเขียว ประเทศสมาชิกไม่ถาวรในภาคพื้นเอเชียแปซิฟิค ( Asia – Pacific ) ทั้งหมด 2 ที่นั่ง คือ เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น
แถวที่นั่งถัดไปทางขวา แถวที่นั่งสีแดง ประเทศสมาชิกไม่ถาวรในประเทศแถบยุโรปตะวันตก ( Eastern European ) ประกอบไปด้วย 2 ที่นั่ง นิวซีแลนด์ สเปน
และที่นั่งถัดไปทางด้านขวาแถวที่นั่งของประเทศสมาชิกภาพไม่ถาวรแถวที่นั่งสีม่วง อีกจำนวน 2 ที่นั่ง ประเทศแถบละตินอมริกาและทะเลแคริบเบียน ( Group Latin America and Caribbean State ) อุรุกวัย เวเนซุเอลา
และแถวที่นั่งถัดไปทางด้านขวาสุดของวงกลม แถวที่นั่งสีเหลือง เป็นประเทศสมาชิกไม่ถาวรของสหประชาชาติลำดับสุดท้าย ประเทศในแถบยุโรปตะวันออกและอื่นๆ ( Western European and other ) ทั้งหมดอีก 1 ที่นั่ง นั้นก็คือ ประเทศยูเครน
 ช่องทีวีท้องถิ่นของแต่ละประเทศทั่วโลกและรวมถึงของอังกฤษกำลังรายงานข่าวการประชุมของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่เกิดขึ้นที่รัสเซีย และสำนักข่าวหลายๆ แขนงที่ต่างพากันประโคมข่าวกันอย่างครึกโครมไปในทำนองเดียวกันว่า !
 การประชุมกลุ่มคณะกรรมการความมั่นคงของสหประชาชาติ กลุ่ม P5 + 1 ที่มีผู้แทนของทางรัฐบาลของสหรัฐ ฝรั่งเศส อังกฤษ รัสเซีย จีน และเยอรมัน ได้พากันเข้าร่วมกันประชุมเรื่องข้อตกลงการจำกัดการคิดค้นด้านพลังงานนิวเคลียร์ตามสนธิสัญญาว่า ด้วยการไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ของทางสหประชาชาตินั้นยังคงล้มเหลว !!!
 อีกทั้ง...ผู้อำนวยการข่าวกรองของทางสหรัฐก็ยังได้ช่วยยืนยันกับทางสำนักข่าวต่างประเทศหลังจากการประชุมเสร็จสิ้นอีกด้วยว่า !
 ขณะนี้....! ข้อรับรองเกี่ยวกับ อนุสัญญาการต่อต้านการก่อการร้ายฉบับสมบูรณ์นั้น อาจจะต้องมีการเพิ่มเติมในหัวข้อของ การปราบปรามอาวุธนิวเคลียร์ !
 และถึงแม้ว่า... ข้อกำหนดการปรามปรามและหยุดยั้งการต่อต้านการก่อการร้าย ที่ยังคงได้รับการสนับสนุนโดยรัฐบาลจากทุก ๆ ประเทศที่ไม่ว่าจะเป็นทางตรงหรือทางอ้อมจะยังคงดำเนินไปได้ด้วยดี
 แต่อย่างไรก็ตาม...กฎและข้อบังคับของเจ้าหน้าที่ลับของทางสหภาพยุโรปนั้นก็ยังก่อให้เกิดผลเสียต่อการดำเนินการปราบปรามผู้ก่อการร้ายของนานาประเทศทั่วโลก
 รอนสัน คาเตอร์ เมดิสัน และก็อิเลฟเวนท์ ที่ทุก ๆ คนเข้ามารวมตัวกันเพื่อดูข่าวภายในห้องพักของโรงแรมที่พอฟังข่าวพวกนั้นจนจบ ทุกๆ คนที่ต่างหันกลับมาเคร่งเครียด
และโดยเฉพาะรอนสัน
 " ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า.. ผลจะออกมายังไง "
" พวกเขาก็ยังต้องการให้มีการประชุม "
" เสียเวลาจริง ๆ " รอนสันที่หันมองทุกๆ คนและเอาแต่ส่ายหัว
คาเตอร์ที่ก็แทบไม่เห็นต่าง
" ท่าทีของรัฐมนตรีบางคนในที่ประชุม !! "
" คนพวกนั้นสงวนท่าทีในเรื่องการพัฒนาโครงการยูเรเนียมอยู่ก็จริง ! " คาเตอร์ที่คิดเหมือนๆ กันกับรัฐมนตรีของเขาก่อนจะหันหน้าไปมองที่ผู้ช่วยทั้งคู่
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่กำลังยืนนิ่งๆ
 " จริงๆ แล้ว... "
" โครงการพัฒนายูเรเนียมของบางประเทศ "
" เป็นผลแพร่ขยายมาจากการพัฒนาโครงการนิวเคลียร์ของทางเกาหลีเหนือ "
 " แต่ก็คงจะเป็นเพราะ... ! "
" ทางเกาหลีเหนือเองนั้นรู้ดีว่า.....โครงการพัฒนานิวเคลียร์ของพวกเขาที่ยังคงมีข้อจำกัด ! " และเธอก็ยังจะพยายามที่จะหาข้อสมมติฐานเหล่านั้น
 " และการจะมองหาใประเทศที่มีศักยภาพสูงในด้านฐานการผลิตและพัฒนายูเรเนียมได้อย่างมีประสิทธิภาพ "
" เห็นทีตอนนี้... ! "
" พวกเขาก็คงกำลังตามหาประเทศที่ไว้ใจได้มากที่สุดอยู่ " แต่ว่าเธอก็สันนิฐานให้พังเพียงครึ่งเดียว
เพราะฉะนั้นเมดิสันที่อยากจะช่วยเธอ
 " ไก่เห็นตีนงู ! งูเห็นนมไก่ ! " และยังจะช่วยกันวิเคราะห์
 " เพราะถ้าหาก...เกาหลีเหนือพัฒนาโครงการนิวเคลียร์ไปจนถึงขั้นขีดสุดได้เมื่อไหร่ ! "
" สงครามของอาวุธนิวเคลียร์ก็จะปะทุขึ้นแน่ ! " เมดิสันที่กล้าออกความเห็น
 แต่เธอที่ก็ไม่ได้เห็นด้วยไปซะทั้งหมด
 " เว้นเสียแต่ว่า..." และเธอก็หันไปมองที่รัฐมนตรีกลาโหม
" พกเราจะสามารถทำให้ทั่วโลกรู้ว่า การพัฒนาพลังงานนิวเคลียร์ไม่ใช่แค่อาวุธ แต่สามารถทำเรื่องอื่นๆ ได้อีก " เธอค่อยๆ อธิบาย
" แล้ว...ระเบิดนิวเคลียร์ของเกาหลีใต้ที่หายไป !! " คราวนี้ที่คาเตอร์กำลังมองจับผิดเธออยู่
"ก็แค่แพะรับบาป !! " และเธอที่จำเป็นต้องตอบ
 "ถ้าหากว่า...มีระเบิดเกิดขึ้นมาที่ไหนสักแห่ง !! " คาเตอร์ที่ไม่ยอม
 " แต่ถ้าหาก ! แผนการระเบิดของพวกเขาไม่เป็นผลสำเร็จละ " และเธอก็แค่ตอบ
 " พวกเขาก็ยังจะคงเดินหน้าเต็มกำลัง !! " และเธอก็ยอมบอกถึงเรื่องที่สำคัญมากกว่านั้นออกไปด้วย
 เมดิสันที่กำลังตั้งอกตั้งใจฟัง
 " และการที่..."
" วอร์ริงตัน พยายามจะเข้ามาช่วยพัฒนาโครงการดาวเทียม " เมดิสันที่ก็แค่อยากจะฟังความเห็น
 อิเลฟเวนท์ที่หันไปมองทางรอนสันและคาเตอร์
 "วอร์ริงตัน ! จะไม่ใช่แค่อยากควบคุมสัญญาณดาวเทียมจากทั่วโลก ! "
" แต่สำหรับ..เขา !! ."
" วอร์ริงตันน่าจะต้องการครอบครองโครงการพัฒนายูเรเนียมทั้งหมด "
" คน ๆ นี้ นอกจากที่จะเป็นเจ้าพ่อแห่งการสื่อสารแถวหน้าของยุโรป! "
" และที่สำคัญ...วอร์ริงตันก็ยังจะเป็นนักฟิสิกซ์ที่เก่งมากที่สุดคนหนึ่ง ." เธอที่ ๆ วิเคราะห์อยู่ก็อดใจหายตาม ๆ กันไปด้วย
" เพราะถ้าหากว่า. เทคโนโลยีของเขา "
" สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงเป็นอาวุธอะไรก็ได้ !! " เธอที่หยุดวิเคราะห์ไปซะดื้อๆ จนพลอยทำให้คนอื่นๆ ต้องหันกลับมาคิดทบทวนตาม
เมดิสันที่พอสังเกตเห็นว่าอิเลฟเวนท์หยุดพูดลงไปแบบนั้น
 " พวกเราทุกคนพักก่อนดีกว่า " เมดิสันที่พยายามจะช่วยอิเลฟเวนท์อีกครั้งและชวนเธอให้ออกมาสูดอากาศกันข้างนอก
 แต่ว่าในระหว่างที่คาเตอร์กำลังยืนมองเมดิสันที่กำลังพาอิเลฟเวนท์กลับออกไป ในะหว่างนั้นคาเตอร์ที่ก็ยังไม่ค่อยพอใจในท่าทีของอิเลฟเวนท์จนต้องหันไปบอกับรัฐมตรีกลาโหม
" อีเลฟเวนท์.. ! " คาเตอร์แสดงสีหน้ากังวล
" เธอดูเป็นเหมือนพวกนักวิเคราะห์ก็จริง "
" แต่ว่า ! "
" เธอก็ยังเคยเป็นจารชนมาก่อน !! "
" และเธอก็ยังเป็น นักจารชนที่.... "
" ....อันตรายมากที่สุด !! " คาเตอร์ทยังคงคลางแคลงใจเกี่ยวกับประวัติของเธอ
 และรอนสันที่เดินกลับไปและนั่งลงที่โต๊ะทำงานภายในห้องของโรงแรม และเหมือนมีอะไรบางอยากจะพูดให้คาเตอร์ได้รับรู้เอาไว้
 " อีเลฟเวนท์ ! "
" จริงๆ แล้ว "
" เธอ ! ก็เป็นแค่... นักวิเคราะห์คนหนึ่ง " รอนสันกำลังนึกหวนถึงความหลัง
 " พวกเราเจอเธอครั้งแรก !! "
" ก็ตอนที่ติดตามท่านรองนายกรัฐมนตรีของอังกฤษ ไปร่วมการประชุมที่ประเทศไทยเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน " คราวนี้ที่รอนสันเผลอยิ้มๆ ออกมา
 " แต่ว่า...ก่อนที่พวกเราจะเดินทางไปที่นั้น "
" มีใครบางคน !!
" ช่วยแนะนำให้เราลองไปทานอาหารที่บ้านของเธอด้วย "
 " อีเลฟเวนท์ "
" เธอได้ช่วยแสดงฝีมือทำอาหาร แล้วก็... "
 " วันหลัง ! คุณก็ลองวานให้เธอ "
" ลองทำอาหารให้ชิมดูซี้... " และเผลอ ๆ รอนสันที่ก็แค่อยากจะชวนคาเตอร์ไปพลางๆ ด้วย
" ได้ลองชิมฝีมือเธอแล้ว "
" คุณอาจจะติดใจรสมือของเธอยิ่งกว่าพวกเราก็ได้..! "
" คาเตอร์ !! " รอนสันเอาแต่ยิ้มๆ
 " แล้วใคร..... " แต่เป็นคาเตอร์ที่ยังคงสงสัยอยู่ดี
" เป็นคนที่แนะนำเธอ...ให้พวกเรา !! " และก็ยังตั้งอกตั้งใจฟังสิ่งที่รัฐมนตรีกลาโหมของตัวเองตัองการจะพูดต่อ
 แต่ที่อยู่ๆ รอนสันที่ก็กลับหันมานั่งและทำหน้าเคร่งครึมลงไป
 " คนที่.... "
" แนะนำเธอให้กับพวกเรานะเหรอ "
 " ก็คือ..."
" คนที่....! "
" มีตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่กว่าพวกเราทุกคนหลายร้อยเท่า... " รอนสันที่พูดถึงคน ๆ นี้กี่ครั้งก็มีแต่ที่จะรู้สึกรักและเคารพ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!!
 อิเลฟเวนท์เพิ่งจะเปิดประตูห้องพักของตัวเอง และเธอที่กำลังมองเห็นว่า ฟิวส์ ลุกค์กำลังยืนรออยู่หลังประตู และก็กำลังถือไม้แขวนเสื้อสูทอยู่สองสามชุดทั้งสีดำ สีเทาและก็สีกรมท่า
 ลุกสค์พอเห็นเธอสวมชุดคลุมอาบน้ำอยู่เหมือนๆ กันถึงกับยิ้ม
" เสียใจด้วยเรื่องการประชุมวันนี้ !! " แต่เขาก็ยังช่วยปลอบใจเธอออกไปก่อน
เธอพยักหน้า
" ที่จริงแล้ว.. .. ! "
" ...ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมาย " เธอตอบ
 แต่ว่าลุกค์ที่คอยหอบหิ้วสูทพวกนั้นและคอยเดินตามหลังเธอกลับเข้าไปในห้องพัก
 " พอดีว่า ! "
" ฉันรู้มาว่า...เธอมีเพื่อนเป็นนักดีไซน์เนอชื่อดัง ! "
" ถ้าหากว่ามันจะไม่เป็นการรบกวนกันมากจนเกินไปนัก " เพราะว่าเขาที่ก็แค่อยากจะขอความช่วยเหลือกันจริงๆ เท่านั้น แต่ว่าเธอก็ยังหันมาและยืนกอดอกมองหน้าของเขาซ้ำๆ
 " อีเลฟเวนท์ !! "
" ไม่เอาน่า.. " เขาเดินตามและขอร้อง แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็กลับเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
 เขาที่มัวแต่ยืนรอ จนต้องแกล้งทำท่าทีว่าจะหอบชุดสูททั้งหมดกลับห้องไปซะคงจะดีกว่า แต่พอเห็นอิเลฟเวนท์เดินมีดโกนหนวดรออยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำและก็ยังส่งยิ้มให้
" ถ้างั้นก็.... ! "
" ไม่อยากจะรบกวนกันเลยจริงๆ ให้ตาย !! " ลุกค์รีบโยนเสื้อผ้าพวกนั้นลงบนโซฟาทันที และรีบตามอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปในห้องน้ำของพวกเธออย่างว่าง่าย
 ลุกค์ยืนอยู่ใกล้ๆ กับอ่างล้างหน้าและก็ยังมีกระจกบานใหญ่อยู่ข้างหลังของพวกเขา แต่ว่าอิเลฟเวนท์กำลังถือมีดโกนหนวดสแตนเลสในมือข้างหนึ่ง และเขากับเธอก็แค่สวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
 แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ขยับเข้ามาชิดๆ และยังคอยช่วยชะโลมครีมโกนหนวดไว้ใต้คาง และมีดในมือของเธอก็กำลังขยับมีดขึ้น ๆ ลง ๆ ไปทางซ้ายทีขวาที
 และทันทีทีสายตาของเขาที่เผลอมองลงต่ำจนมองเห็นผิวพรรณที่ผุดผ่องบนใบหน้าของอิเลฟเวนท์และลำคอชูงามระหงส์พวกนั้น จนกระทั่งยิ่งมองเรื่อย ๆ อิเลฟเวนท์ก็ดูไม่เหมือนสุดยอดจารชนหญิงทั่วไป ที่ ๆ พวกเธอต้องคอยอกไปทำภารกิจทรโหด คอยตากแดด ท้าทายลม ฝน อย่างพวกเขาๆ เราๆ
 และบางครั้งที่ฝ่ามือของอิเลฟเวนท์ก็ยังเผลอโดนที่ลำคอของเขาเข้า และแค่เพียงปลายนิ้วนิ่มๆ ของเธอที่สัมผัสถูกเนื้อต้องตัวก็ช่างแสนจะดูนุ่มนิ่มคล้าย ๆ กับฟองสบู่นุ่มๆ ที่ทั้งนุ่มทั้งหอม ช่วงแขนของเธอเคลื่อนไหวไปมาราวกับกิ่งไม้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ...
 ช่วงลำคอ...ของเธอที่เรียวยาวอย่างกับพญานกยูง ที่ราว ๆ กับว่า...พวกมันพร้อมที่จะโงนเงน และแผ่ขยายปีกลงมาทับลงตรงที่แผงหน้าอกของเขาได้ทุกเมื่อเชื่อวัน...
 ดวงตา....ที่เป็นประกายของเธอ ที่ช่าง....วิบ วับ เป็นประกาย ราวกับมองเห็น...หยาดฝนในท่ามกลางฤดูหนาวในตอนกลางคืนอันเหน็บหนาว แต่ทว่า....ก็ยังอยู่ภายใต้แสงบริวารของ ดวงดารา และจันทรา...
 กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของ...เส้นผมของอิเลฟเวนท์ที่เขาก็ยังจะเผลอดมกลิ่นเข้าให้ และกลิ่นของดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนๆ ที่ปลิวมากระทบชิวหา...ทำให้จิตใจอ่อนระหวยรวยแรงได้อย่างเป็น.....ที่สุด..
 และจนเขาเผลอมองลงไปที่ริมฝีปากสีเนื้อในของผลมะเดื่อ ที่จะมีสีชมพูก็ไม่ชมพู.... จะแดงก็ไม่แดงสด... ความโค้งงามของริมฝีปากที่ดูราว ๆ กับคลื่นทะเลในช่วงฤดูร้อน..
 คลื่น....ที่คอยแต่จะซัดถาโถมที่เข้าหาชายฝั่งที่หยาบกระด้าง..... .
 และถ้าหากว่าเขาพยายามที่จะมองลงต่ำไปกว่านี้ก็เป็นที่ๆ ที่พวกมันดันมีชุดคลุมอาบน้ำสีขาวๆ เข้ามาคอยขัดขวางทัศนะวิสัย
" ที่แท้ก็...ซ่อนรูป !! " ลุกส์เผยความคิดจนเสียงดัง
 อิเลฟเวนท์ยังคงถือมีดอยู่ในมือก่อนที่จะใช้มืออีกข้างช้อนคางของเขาขึ้นอีก
 " แต่ว่า.. คมมีด ! "
" พวกมันไม่เคยซ่อน ! ความคม... !! " เธอบอก
 เพราะฉะนั้นเขาถึงกับต้องยอมหลบสายตาของอิเลฟเวนท์ที่กำลังมองแบบเตือน เพราะถ้าหากว่าเขาเผลอเข้าไปแตะอะไรเธอเข้าของอื่นๆ ภายในร่างกายก็คงจะไม่ได้มีโอกาสกลับขึ้นมามองโลกอีกแหงๆ
 " จริงซิ !! "
" คุณชอบทานอะไร ! " และกับถึงเปลี่ยนเรื่องคุย
"ฉันชอบทานผัก และก็ยำผลไม้ทั่วไป " เธอที่อยู่ในระหว่างโกนหนวดให้ก็ตอบไปด้วย
 " ทานผัก...อันนี้ " เขาพยักหน้า
" ก็พอเข้าใจ "
" แต่ว่า...ยำผลไม้ " เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งจะคิดไม่ออก
 " คนไทยเราชอบทานอาหารรสจัด " เธอเล่าต่อ
 " ฉันแค่ไม่ชอบทานผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวนะ ! " และเธอก็ยังคอยบอกเล่าเก้าสิบ
 เขาพยักหน้าอีกและสลับทำหน้าจริงจังใส่
 "แล้วคุณทำอาหารเป็นหรือเปล่า !! " เขาถาม แต่พอเธอเงยหน้ากลับขึ้นมามองเขาแบบจริง ๆ จัง ๆ
 " เปล่า !! " เขารีบแก้ตัวออกไปก่อน
" คือ..ผมกำลังคิดว่า ผู้หญิงในยุคดิจิทัล "
 " พวกเธอก็น่าจะจิ้มเก่ง ! กว่าทำเอง "
" อะไรทำนองนั้น " และเขาที่ไม่อยากทำให้อิเลฟเวนท์เข้าใจผิด
 " หึ ๆ " เธอหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ
 "ฉันชอบอ่านหนังสือ "
" และฉัน ก็ทำอาหารเป็น !! "
 " เอาไว้ "
"ถ้าคุณว่างๆ ก็ลองไปเที่ยวที่ประเทศของฉันดูบ้างซิ ! "
" คุณจะได้ไปพักที่บ้านของฉัน "
" และฉันก็จะให้คุณลองชิมฝีมือทำอาหารของฉันด้วย " เธอเล่า
 " อืมหึ ! " เขาพยักหน้ารอ
" อยากไปใจจะขาดรอน ๆ แล้วแบบนี้ ! "
" และที่...บ้านของฉัน ! " เธอเล่าต่อ
" ที่ชั้นใต้ดิน. "
" มีห้องเก็บไวน์ " และพอเธอเล่าไปก็ยิ้มไป
 " ประเด็นหลังนี่ " เขาพยักหน้ายิ้มๆ
" น่าสนใจมากยิ่ง ๆ ขึ้นไปอีก.. "
 " มิน่า..... "
" คุณถึงได้..มีผิวที่สุขภาพดีแบบนี้ "
"เพราะคุณทานผักและผลไม้แบบนี้นี่เอง "
" อย่าว่ากันนะ " เขาที่เผลอชื่นชมอิเลฟเวนท์ไม่หยุดปาก ทั้งคำพูดและแววตา
 เธอเริ่มเขยิบออกมาให้ห่างๆ และยังจะคอยถือมีดโกนขึ้นมา
 " นี่ยังไม่ถึงเวลา..... "
" หว่านเสน่ห์ให้ฉันนะ ! "
" ลุกค์ " เธอเตือน
 " เปล่า !!! " เขารีบปฏิเสธกันเสียงสูง
"และอีกอย่าง.... "
" ผม ก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงที่มีแฟนแล้ว !! "
" แต่ถ้าหากว่า...แฟนของเธอเผลอขึ้นมาเมื่อไหร่ ! "
" อันนี้ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ " เขาที่ถึงจะปฏิเสธยังไง แต่ก็แอบที่จะหว่านพืชหวังผล
 อิเลฟเวนท์ที่ไปๆ มาๆ เธอก็ทำได้แค่หัวเราะกลบเกลื่อนกันไปก็เท่านั้น เพราะเธอเองก็รู้และรู้ดีอยู่เสมอว่า...คนอย่าง ฟิวส์ ลุกค์พูดจริงและน่าจะกระทำจริงทุกๆ คำพูด
 หลังออกจากห้องน้ำมาแล้ว แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่ยังช่วยเข้าไปยืนผูกเนกไทให้กับลุกค์ และเธอก็ยังเลือกหยิบชุดสีเทาๆ ให้สวมแทนชุดอื่นๆ พวกนั้นของแบรนด์เพื่อนสาว
 " ตัวเธอ...หอมจัง !! " เขาที่มันก็อดไม่ได้จริงๆ ที่พอเวลาได้อยู่ใกล้ๆ อิเลฟเวนท์แบบถึงเนื้อถึงตัวได้แบบนี้
แต่ก็ดูเหมือนๆ อิเลฟเวนท์ก็แอบยิ้ม
" ก็ถ้าหาก...."
" คุณมีจิตใจที่สะอาด และบริสุทธิ์ !! "
" คุณก็จะเป็นเหมือนฉัน " เธอมองหน้าเขา
 " ลุกค์"
" คุณรู้ไหมว่า...ทำไม ! "
" ฉันถึงได้เลือกชุดสีเทานี้ให้สำหรับคุณ " และอยู่ๆ เธอก็ตั้งคำถาม และเขาที่หันมาสนใจคำพูดพวกนั้นของเธอทันที
"ก็เพราะว่า....."
" คุณ ! เป็นผู้ชายสีเทายังไงละ " เธอสารภาพ
 "แบบนี้เอง " และเขาก็แค่พยักหน้ารับรู้
 " เอาเลย.. "
 " ตอนนี้. "
"เธอ..อยากที่จะวิเคราะห์อะไร ! ตรงไหน !! ของฉัน "
" ก็เชิญเธอ "
" ทำให้สาแกใจ ! เธอเลย " แต่ก็ไม่วายที่จะหว่านเสน่ห์ให้กันต่ออยู่เรื่อยๆ
 เธออมยิ้มและยังจะหันมาผูกเนกไทรัดคอเขาจนแน่น
" หยุดได้แล้วน่า... " เธอยังคอยเตือนแต่อดหุบยิ้มตามด้วยไม่ได้
 " ให้ตายเหอะน่า !! " และเขาก็ยังต้องคอยแสร้างยิ้มกลบเกลื่อนตาม ๆ กันไปด้วย
 " อีเลฟเวนท์ !! "
 " นี่ !!! "
 " ฉันอยากให้เธอ ! วิเคราะห์ที่ร่างกายของฉันนะ !! "
 " ไม่ใช่ "
 " ให้เธอ.มาวิเคราะห์ที่หัวใจของฉัน "
 " มันเหมือนกันซะที่ไหน !! " และเขายังมัวเอาแต่เถียงไม่หยุด
 และเธอที่คงต้องปล่อยเนคไทลงและก็ขยับถอยห่างออกมา และเธอก็ยังคอยช่วยอยู่ดูว่าทุกๆ อย่างเรียบร้อยดีสำหรับพวกเขาจริงๆ หรือเปล่า
 " ไปทำงานได้แล้วนะ "
 " ลุกค์ " เธอเตือนสติของเขาอีกที
 " ก็ได้ ๆ รู้แล้ว ๆ " เพราะฉะนั้นเขาก็เลยจำเป็นต้องยอมถอย และก็แสร้างทำทีว่าจะเดินกลับ
 " อ่อ !!! " แต่ว่าอยู่ๆ เขาก็ดันเผลอเกือบลืมไปเรื่องหนึ่ง
 " แล้วก็...ลีลาของเจ้าหน้าที่หน่วยสืบราชการลับของเกาหลีใต้คนนั้น !! "
 " ฉัน..ต้องขอยกนิ้วให้เลย "
 " ลีลาของเขานี่มัน.. "
 " สุดๆ "
 " เธอนี่มัน..ตัวแม่จริงๆ " ลุกค์ยกนิ้วให้เธอในระหว่างที่จะเดินกลับออกมาจากห้อง
 แต่พอเขาแอบหันไปมองก็เห็นอิเลฟเวนท์ยืนหน้าแดง ๆ เหมือนลูกแอปเปิ้ล เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เดินกลับออกไปจากห้องของเธอได้อย่างสบายใจขึ้นสักที