04.00 น.
ขณะที่จินนั้นกำลังร่วงลงมาจากชั้นดาดฟ้าด้วยความรวดเร็ว เขาพยายามคิดทุกวินาทีทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้
 ....แย่ แย่ แย่แน่ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังได้ลงไปโหม่งกับพื้นเละแน่ๆ!!
จินพยายามเอื้อมมือไปจับที่ตัวตึกนั้นแต่ก็ไม่สามารถช่วยให้เขานั้นรอดได้ เพราะด้วยความเร็วที่ร่วงนั้นสูงขึ้นเรื่อยๆเวลาคิดก็เริ่มมีน้อยลง
...ไม่ไหวแฮะ! รอบนี้คงไม่รอดแล้วละ ขอโทษทีนะฉันคงมาส่งนายได้แค่นี้แล้วล่ะ ถ้าเกิดตกสักชั้นสองชั้นก็พอจะเอาตัวรอดไหวอยู่ ใช่! ถ้าเกิดชั้นน้อยกว่านี้คงรอดไปแล้ว...เดี๋ยวสิ! อาจจะไหวก็ได้
เมื่อจินตัดสินใจได้แล้วเขาก็ก้มลงดูไปยังพื้น อีกไม่กี่วินาทีเท่านั้นตัวของเขาก็ได้ลงไปกระทบกับพื้นแน่ๆ เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้พลังเคลื่อนไหวไปข้างหลัง
...1 ครั้ง น่าจะพอได้อยู่แหละ ถ้าเกิดช่วงที่ฉันลดระยะห่างจากพื้นได้สักเมตรถึงสองเมตรก็น่าจะรอดไปได้อยู่
แล้วจินก็รีบใช้พลังไปข้างหลังอีกครั้ง
...2 ครั้ง อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง อีกนิดเดียว ตอนนี้แหละ ครั้งสุดท้าย...
ร่างกายของจินที่ดิ่งลงพื้นด้วยความรวดเร็วสูงนั้นลงมากระทบเพียงเบาแค่หัวแตกเล็กน้อยเท่านั้นเอง เขาใช้พลังเคลื่อนที่ไปข้างหลัง 3 ครั้ง เพื่อลดทอนการกระแทกจากที่สูง แล้วรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
เสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับตัวเองพึ่งผ่านการเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวมาหมาดๆ เขานอนทั้งอย่างนั้นแล้วก็ค่อยๆมองๆไปยังพื้นที่โดยรอบแต่ก็ไม่พบใครอยู่เลย
...หมอนั่นจะเป็นอะไรมากไหมนะ? ผลจากการแจ้งเตือนรอบที่แล้วไม่มีชื่อของพวกเราตายกัน แต่ที่คาใจคือ...
ในขณะที่ตัวเขานอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่นั้น ก้มีเสียงเด็กสาวที่คุ้นเคยก้มมามองตัวเขาที่กำลังนอนอยู่
"เป็นอย่างไรบ้างพี่ชาย?" เธอพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
จินที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่นั้นก็ตกใจจนสะดุ้งลุกขึ้นมา "หวา~! ตกใจหมดเลย..."
"พี่ชายรู้ไหม? ตอนนี้ยังทันนะ พี่ชายทนรับมันไม่ไหวหรอก"
"... แล้วเธอเป็นใครกันแน่!? ที่พูดมามันหมายถึงอะไร?"
"พี่ชายก็เห็นมันแล้วแท้ๆว่าจุดจบมันจะเปนอย่างไร? แต่ทำไมถึงยังจะยืนยันทำมันต่อไปล่ะ ทั้งที่-...หมดเวลาแล้วสินะ ถ้าหากพี่ชายยังยืนยันอยู่แบบนั้นต่อไปอีกเรื่อยๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดของพี่ชายจะหายไปนะ"
"เดี๋ยวก่อน!!"
ในตอนนั้นเองที่เท้าของจิน พื้นที่ยืนอยู่ก็กลายเป็นบึงโคลนขนาดใหญ่ค่อยๆดูดเขาลงไปเรื่อยๆ จนมิดหัว และตัวเขาก็ตื่นขึ้นมาทั้งที่สภาพนอนอยู่ มองดูไปรอบๆ ก็ไม่เห็นเด็กสาวนั้นแล้ว...
"เมื่อกี้มันอะไรกัน?"
ตอนที่จินกำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้นั้น
"จิน~!!!" จู่ๆก็มีเสียงเรียกชื่อเขามาจากทางด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นอลิซที่กำลังเดินมาหาเขาโดยที่แบกเฮนรี่ไว้ที่ข้างหลัง
จินที่มองเห็นผิวของเฮนรี่ที่เป็นสีขาวซีด เลยถามไปว่า "เกิดอะไรขึ้นกับนายนะ?"
เฮนรี่แตะไปที่ไหล่ของอลิซเบาเพื่อบอกว่า "ปล่อยผมลงก่อนก็ได้ครับ ตอนนี้พอยืนไหวอยู่"
อลิซที่ปล่อยเฮนรี่ลงแล้วเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของจินเบาๆ " หมอนั่นหลังจากที่จัดการอีกฝั่งได้แล้ว ก็ล้มลงเลย แต่ว่าพวกเราไม่ได้ฆ่าเขานะ ส่วนเรื่องที่หมอนั่นเป็นอย่างนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"คือว่านะจิน...ผมไม่ได้ฆ่าเขานะ" เขาพูดโดยที่มองปี่หน้าของจิน
"ฉันรู้ว่าคนอย่างนายไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้นหรอก...ฉันเชื่อ!"
พอได้ยินแบบนั้นเฮนรี่ถึงกับยิ้มออกมา "แล้วทางนายละชนะเขาได้แล้ว ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?"
จินทำท่าทางเขินอาย เอามือเกาหัวเบาๆ "คือว่าฉันร่วงลงมาขณะที่กำลังจะจับเขาพอดี โทษที" จินพนมมือขอโทษทั้งสอง
แต่ในจังหวะนั้นก็มีอะไรบางอย่างหล่นลงมาต่อหน้าต่อตาพวกเขา เสียงเหมือนกับสิ่งของที่นิ่มกระทบลงกับพื้นแข็งๆ
แผละ!!!!
พวกเขาทั้งสามมองเห็นร่างกายที่เละและกระดูกบิดงอผิดรูปร่าง ลูกกระตาที่ถลนออกมาจากเบ้า เลือดที่ไหลมาเป็นทาง นั่นคือร่างของแจ็คเองที่หล่นมาจากชั้นดาดฟ้า พร้อมกับเสียง อลิซที่กรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียง
กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!!
หลังจากนั้นทันทีก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นที่ทั้งสามคน
 หมายเลข 05 แจ็ค คอบบร้า ถูกกำจัดแล้ว….
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" จินมองไปยังชั้นดาดฟ้านั้นอย่างทันทีที่เห็นร่างกายของแจ็คนั้นหล่นลงมา
อลิซที่เห็นแบบนั้นเข้าถึงกับพูดอะไรไม่ออก เธอถึงกับล้มหงายหลังพูดออกมาอย่างไม่มีสติเหลืออยู่ "ไม่เอาๆ ไม่เอาๆ ฉันยังไม่อยากเป็นแบบนี้"
"จิน! อย่าบอกนะว่า..."
จินพยักหน้าตอบกลับ แล้วพูดไปว่า..."ใช่แล้ว มีคนอื่นนอกจากพวกเราอยู่แถวนี้! นายรีบไปเรียกสติอลิซเร็ว"
"เข้าใจแล้ว!!"
ในระหว่างที่เฮนรี่กำลังเรียกสติของอลิซให้กลับมานั้นเอง ศพของแจ็คนั้นก็ได้หายไปกลับกลายเป็นชายร่างกายใหญ่โต ไว้ทรงผมสกินเฮด ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสาม แต่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็น "ไท" นั่นเอง...
"เจอกันอีกแล้วนะ" ไทกล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร แต่เมือ่ตัวเขามองดูรอบๆก็ถึงกับถอนหายใจออกมา "เฮ้อ~! ทั้งที่อุส่าห์ทักทายแบบเป็นมิตรแล้วแท้ๆ ไม่เห็นต้องระแวงขนาดนั้นเลย ก็นะ...ในสถานการณ์แบบนี้เป็นฉันก็จะทำแบบเดียวกัน" พอสิ้นสุดเสียงแล้ว ตัวของไทก็หายไปมาโผล่ที่ตรงหน้าของจิน และถีบเข้าที่กลางตัวของจินจนกระเด็นไป
จินที่กระเด็นไปนั้นก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้พักหายใจไทก็โผล่มาใกล้เขาและพยายามต่อยเข้าที่หน้า แต่จินก็สามารถรับไว้โดยใช้แขนทั้งสองข้างกันเอาไว้ เมื่อไทเห็นดังนั้นเลยเข้ากอดคอและตีเข่าเข้าที่ท้อง แต่จินนั้นก็เข้ากอดคอคืนและพยายามตีเข่าสวนเพื่อกันไว้ ท้ายที่สุดก็โดนไทเหวี่ยงลงกับพื้นจนกลิ้งไปไกล
"มันต้องอย่างนี้สิ! คิดถึงเหลือเกินความรู้สึกแบบนี้" ไทกล่าวมาด้วยสีหน้าที่ดีใจจนยิ้มออกมา
"คนไม่เจอกันนานเขาทักทายกันแบบนี้อย่างนั้นหรอ?"
"โทษทีเผลอดีใจไปหน่อย"
...ใช่แล้วสิ่งที่ฉันใฝ่หามานาน ความเดือดดานที่เริ่มค่อยปะทุในร่างกายนี้ ฉันจำมันได้อย่างดี ไม่มีวันลืม ความอัปยศในตอนนั้น ได้เวลาที่จะตัดสินกันเสียที
ก่อนหน้านี้ในเวลา 00.00 น.
หลังจากการคัดคัดเลือกได้เริ่มขึ้นนั้น ไทเองก็เริ่มเดินออกมาจากสำนักงานทอรัส เขาพยายามมองไปรอบๆอย่างถี่ถ้วน พอทำการตรวจสอบบริเวณรอบๆเสร็จแล้วจึงวิ่งพร้อมกับแหงนหน้ามองท้องฟ้าไปด้วย
"อีกฝั่งหนึ่งเลยหรอ? แต่ก็นะฝีมือระดับนั้นแล้วคงไม่ถูกฆ่าตายง่ายๆหรอกมั้ง?" เขาบ่นกับตัวเองพึมพำและตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไป
ทันใดนั้นเองในระหว่างทางก็บังเอิญพบกับเด็กสาวชุดสีขาวคนหนึ่งเธอวิ่งผ่านตัดหน้าของเขาไป ตัวของไทที่สงสัยว่าในสถานที่แห่งนี้ยังคงมีคนตกค้างอยู่อีกอย่างนั้นหรอ เลยรีบวิ่งตามไป ถึงแม้ว่าจะพยายามตะโกนเรียกแล้วก็ตามเธอนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดวิ่งเลย เธอวิ่งไปเรื่อยอย่างไม่ได้สนใจเสียงเรียกของไทเลยแม้แต่น้อย
ทั้งที่ขาของเขาน่ายาวและแรงก็น่าจะเยอะกว่าแท้ๆ แต่ทำไมถึงยังไม่สามารถไล่ตามเด็กคนนั้นทัน จนเธอนั้นได้หยุดวิ่ง แล้วชี้ไปที่สถานที่ที่ซึ่งเป็นโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในหัวเมืองเวส ไทมองไปยังทิศทางที่เธอชี้อย่างทันที
"โรงพยาบาล? แล้วมันทำไมอย่างนั้นหรอ?"ในขณะที่มองไปที่โรงพยาบาลนั่นก็ได้ยินเสียงระฆังจากระยะไกล และเมื่อไทกลับไปมองที่เด็กสาวนั่นเธอก็ได้หายไปแล้ว "อะไรกันวะ? ผีหลอกอย่างนั้นหรอ?" ในตอนที่กำลังหันหลังกลับไปนั้นเอง ก็บังเอิญพบกับ "โรโบโต้" ที่เดินมาพร้อมกับนัมเบอร์อีกหนึ่งคน "เรด"
แต่ดูเหมือนว่าทางโรโบโต้นั้นจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเป็นพิเศษ เขาดูหงุดหงิด และเหมือนกำลังที่จะไปที่ไหนสักแห่งอยู่ เลยพูดกับไทมาว่า... "หลีกไป!...ฉันไม่ได้มีธุระกับแก" และเขาก็กำลังเดินผ่านไปนั้นเอง ไทก็ยกมือขึ้นมาห้ามไว้อย่างทันที
"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ฉันบอกว่าหลีกไป!!!" โรโบโต้เริ่มระเบิดอารมณ์ออกมาใส่ไท
"โทษที..คงปล่อยให้นายไปยุ่งกับเป้าหมายของฉันไม่ได้"
แล้วทันใดนั้นโรโบโต้ก็รีบกระโดดไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว และหยิบเหล็กหนึ่งก้อนขึ้นมา "ไอ้สวะ! รีบมาช่วยกันสิวะ?" เขาสั่งให้เรดมาอยู่ข้างหน้าของตัวเองอย่างทันที เพื่อเป็นโล่ป้องกันให้ตัวเขา "ถ้าแกอยากจะเล่นนัก ฉันกับไอ้สวะนี่จะเล่นเป็นเพื่อนแกเอง"
ในจังหวะนั้นเองโรโบโต้ที่กำลังจะโจมตีมานั้นเอง เรดก็กระเด็นออกไปไกลผ่านหน้าผ่านตาเขาไปราวกับตัวของเรดนั้นเป็นเพียงแค่เศษกระดาษ ตัวเรดนั้นปลิวไปจนไปชนกับถังขยะและเขาก็สลบลงไปในที่สุด นั่นเองทำให้โรโบโต้ตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นแบบนั้น และเริ่มด่าทอเรดที่ไม่สามารถทำอะไรให้เขาได้เลย "ไอ้สวะ! แกนี่มันไร้ประโยชน์จริงเลย แม้แต่จะเป็นโล่มนุษย์ก็ทำไม่ได้ สมควรแล้วที่แกควรจะอยู่กับขยะตรงนั้นแหละ"
"แปลกแฮะ..." ไทบ่นออกมาเบาๆ
"แกบ่นพึมพำอะไรนักหนาวะ...คอยดูเถอะฉันจะแสดงสิ่งที่ตัวแกนั้นคาดไม่ถึงเลย" เหล็กที่อยู่ภายในมือของโรโบโต้นั้นเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปกลายเป็นปืนแก็ตลิงกระบอกหนึ่ง ต่อจากนั้นเขาก็ทำการยิงกระสุนอย่างต่อเนื่องมาที่ไท กระสุนนับหลายร้อยนัดถูกยิงราวกับห่าฝนจนทำให้เกิดฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่ว และเมื่อกระบอกปืนเริ่มร้อนจนถึงขีดสุดมันก็ได้แตกกระจายเป็นชิ้นๆ "ไอ้กระจอก...ถ้าเกิดแกปล่อยให้ฉันผ่านไป เรื่องมันก็คงจบไปโดยที่แกไม่ต้องตายแล้วแท้ๆ" ในตอนที่โรโบโต้มั่นใจว่าไทนั้นได้ตายแล้ว ก็กำลังจะเดินไปปลุกเรดที่นอนสลบอยู่ แต่จู่ๆก็มีลูกศรธนูมาจากบนตึกปักเข้าที่ไหล่ของเขาจนทะลุ เมื่อหันไปมองจากที่ลูกธนูพุ่งมาก้เห็นไทอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกหนึ่ง แล้วกลับไปมองตรงที่เขาได้สาดกระสุนไปนั้นมันเป็นเพียงแค่แผ่นปูนขนาดใหญ่และหนามากมีร่องรอยกระสุนเจาะอยู่บนนั้น โรโบโต้รีบทำการดึงลูกธนูออกอย่างทันที และทันใดนั้นเองไทก็ลงมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วพร้อมในมือที่ถือคันธนูอยู่
"เป็นไงความรู้สึกที่โดนลูกธนูปักเข้าที่ไหล่? ก็ว่าจะเล็งที่เข่าอยู่เหมือนกันแต่มือมันไม่นิ่งเนี่ยสิ"ไทพูดจาด้วยน้ำเสียงกวนๆ2
"เล่นสกปรกนี่หว่า...ถ้าแกแน่จริงก็มาสู้กันซึ่งหน้าดิ?" โรโบโต้พูดจาท้าทายกลับไป
ไทเองก็รีบวางอาวุธลงทันทีที่ได้ยินแบบนั้น "ก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันจะใช้เพียงแค่มือเปล่าในการสู้กับแกเอง"
"สวยสิวะ..แกพูดเองนะ"
"ฉันเป็นคนพูดไม่คืนคำอยู่แล้ว ถ้ายังไม่พอใจฉันจะต่อให้แกด้วย เห็นสภาพแกตอนนี้มันเกินจะรับไหววะ"
ก่อนที่ไทจะพูดจบนั้นเองโรโบโต้ก็ได้ทำการโยนก้อนเหล็กมาหลายก้อนด้วยกัน หลังจากนั้นก้อนเหล็กทุกก้อนก็ค่อยๆกลายสภาพเปลี่ยนจากเดิมแต่ละก้อนนั้นก็มีหนามนับร้อยพุ่งออกมา อย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกันที่ไทนั้นได้หายไปจากสายตาของเขา เมื่อมองกลับหลังไปก็เห็นไทยืนอยู่และต่อยกลับมาที่หน้าอย่างแรง ตามด้วยเตะที่ต้นขาจนล้มลงกับพื้น และสุดท้ายไทก็พาดส้นเท้าลงที่ท้องของโรโบโต้อย่างแรง จนเขานั้นกระอักออกมา
ไทที่เห็นโรโบโต้ดูไม่น่าไหว เลยนั่งย่อลงแล้วพูดกับเขาว่า..."แค่ฉันแกยังรับมือไม่ได้เลย อย่าหาว่าอย่างนั้นนี้เลย คนอ่อนหัดอย่างแกเอาชนะหมอนั่นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"
โรโบโต้เริ่มค่อยคลานและลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วตะโกนออกมาเสียงดัง "อย่ามาดูถูกฉันนะ!!!!" เขาเอามือแตะที่พื้นและทันทีนั้นบริเวณโดยรอบก็กลายเป็นแท่งหนาม ไทที่เห็นแบบนั้นเลยรีบกระโดออกอย่างรวดเร็วเพื่อหลบเลี่ยงไม่ให้โดน
"ก็มันคือความจริง ต่อให้แกจะมีพลังมากแค่ไหนตามก็เอาชนะฉันไม่ได้"
"งั้นหรอ? แล้วถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ?" โรโบโต้แตะไปที่พื้นเกิดเป็นหนามพุ่งขึ้นจากพื้นและพุ่งไปหาไทอย่างรวดเร็ว แต่ตัวของไทนั้นก็สามารถหลบได้อย่างสบาย เมื่อเป็นดังนั้นเขาแตะไปที่พื้นอีกรอบ เกิดเป็นแผ่นซีเมนต์ที่มีหนามข้างใน ล้อมทั้งหน้าและหลังของไท และมันก็ทำการประกบกันทับร่างกายของไทไปจนมิด
"ไม่เข้าใจเลยน้า~" เสียงของไทดังขึ้นจากข้างหลัง
โรโบโต้เกิดตกใจรีบตะหวัดมือไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่ตัวไทนั้นก้มหลบลงใต้ระหว่างแขนชกเข้าที่ซี่โครง ต่อด้วยศอกเสยเข้าที่ปลายคาง และสุดท้ายก็หมุนตัวศอกกลับเข้าที่ขมับหัวจนทำให้ตัวของโบโต้นั้นลงไปนอนดิ้นร้องทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด
"เจ็บโว้ย เจ็บๆ เจ็บๆ เจ็บๆ"
"น่าตกใจจริงถ้าเป็นพวกคนปกติโดนเข้าไปขนาดนี้ ไม่นอนสลบก็คงมีหัวแตกกันบ้างละ แต่จากที่ดูนี่มัน...ว่าแล้วเชียว" ไทรีบออกห่างจากตัวของโรโบโต้อย่างทันทีที่ตัวเขารู้อะไรบางอย่าง "ก็ว่า...ทำไมถึงทนมือทนเท้าดีจัง ที่แท้...แกเพื่อชัยชนะแล้วถึงกับยอมทำขนาดนี้เชียว"
โรโบโต้ถึงกับหัวเราะเสียงดังสะใจ และก็ค่อยๆลุกขึ้นมา "ฉลาดดีนี่...ฉันทำการเสริมความแข็งแรงส่วนหัวกับส่วนลำตัวเพื่อให้มันแข็งแรงขึ้น โดยการกินมันเข้าไปทั้งอย่างนั้น ความสามารถของฉันคือการควบคุมสิ่งที่แตะให้เปลี่ยนไปตามรูปร่างที่ตนเองต้องการตราบใดที่รู้ถึงโครงสร้างสิ่งนั้นก็ทำได้ทุกอย่าง ฉันกินมันเข้าไปแล้วให้มันเจาะทะลุกระเพาะของฉัน แล้วก็เคลื่อนผ่านอวัยวะต่างจนมาถึงกระดูก ตัวแกเองแค่เพียงมือเปล่าๆทำอะไรฉันไม่ได้หรอก.."
"ก็จริงอย่างที่แกพูดมา ฉันนะแค่มือเปล่าเอาชนะแกไม่ได้ ถ้าเกิดมาอุกกาบาตตกลงมาจากฟ้าก็ดีสินะ" แล้วไทก็มองขึ้นบนท้องฟ้า
"นี่แกยังสติดีอยู่หรือป่าว มันจะไปมีอุกกาบาตตกลงมาได้อย่างไร?"
"นั่นสินะ..."พอพูดจบแล้วเขาก็ทำการพนมมือขึ้นมา
"นี่แกจะทำอะไร ขอโทษที่มาดูถูกฉันหรือไง มันช้าไปแล้วเว้ย! เพราะไม่ว่าอย่างไงแกก็ต้องตาย"
"เปล่าหรอกแค่กำลังสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าอยู่ต่างหาก"
"ไร้สาระพระเจ้าที่ไหนจะส่งอุกกาบาตมา-"
โครมมมมมมมม....!!!
โรโบโต้พูดได้ไม่ทันขาดคำจู่ๆก็มีรถบรรทุกหล่นลงมาจากฟ้า พุ่งเข้าชนร่างกายของโรโบโต้ที่กำลังยืนอยู่ รถนั่นทับร่างกายของเขาจนแม้แต่ขยับตัวก็ทำไม่ได้
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถูกรถบรรทุกพุ่งชนแบบนี้จะไปเกิดต่างโลกได้ไหม? แต่ขอเตือนไว้หน่อยละกันถ้าไม่รีบ-" และจู่ในตอนที่ไทกำลังพูดอยู่นั้นรถนั่นก็ระเบิดออกมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซ็นเตอร์
ตู้มมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!
เกิดเปลวไฟลุกโหมกระหน่ำเผาร่างของโรโบโต้จนไหม้เกรียม ซึ่งแรงระเบิดนั้นทำให้ตัวของไทก็กระเด็นออกไปจนไปชนกับผนังของตึกแถวนั้นอย่างแรง แต่ถือว่าเขายังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก
แล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมา…
หมายเลข 03 โรโบโต้ วิลสัน ถูกกำจัดแล้ว.....
หมายเลข 07 บัน แฮงค์แมน ถูกกำจัดแล้ว...
ไทลุกขึ้นมาหลังจากที่โดนแรงระเบิดผลักกระเด็น แล้วทันใดนั้นก็เรดก็เดินเข้ามายืนต่อหน้าเขา แล้วนั่งคุกเข่าลงก้มหัวแล้วพูดขึ้นอย่างกลัวๆ "ขอร้องละครับ!! ได้โปรดอย่าฆ่าผมเลย...ผมยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างเลย แต่ขอแค่เพียงอย่างเดียวอย่าทำอะไรผมเลย ผมไม่เอาแล้วไอ้ตำแหน่งราชาอะไรนั่น ของแค่เพียงผมรอดไปก็เพียงพอแล้ว"
"ไม่!" ไทตอบมาอย่างไร้เยื่อใยใดๆ
"ได้โปรดละครับ! อย่าทำอะไรผมเลย ผมยอมทุกอย่างแล้ว" เรดเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างฟูมฟายพร้อมกับน้ำหูน้ำมูกก็เริ่มไหลเลอะไปทั่วทั้งหน้า
"ฉันไม่อยากจะมีชะตากรรมแบบเดียวกับไอ้หมอนั่นหรอก"
ทันใดนั้นเรดก็เริ่มเงียบลง เสียงจากที่เคยร้องไห้ฟูมฟายก็หายไปอย่างทันควัน
"แกใช่ไหม? คนที่ฆ่าหมอนั่นคือแกใช่ไหม?"
เรดเริ่มหัวเราะออกมาแล้วใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยิ้มอันชั่วร้ายออกมา "ถูกต้องแล้วครับ! นั่นแหละคือฝีมือผมเอง"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอกใช่ไหม? คนอย่างแกทั้งสีหน้าและแววตานั่น ฆ่ามาแล้วกี่ศพ?"
"นั่นสินะครับ ไม่เคยนับด้วยสิ แต่ที่แน่ๆคือคุณเป็นคนแรกเลยที่มองผมออก" เรดเริ่มเอามือจับที่ตัวของเขาแล้วค่อยลูบขึ้นหน้าอย่างช้าๆและสีหน้าของเขาก็เริ่มแสดงออกมาอย่างดีใจ "รู้สึกตื่นเต้นดีชะมัด..."


...ไม่ว่าอะไรที่ตัวฉันต้องการก็ต้องได้ ถึงแม้จะแย่งชิงเอาจากอีกฝ่ายก็ตาม ใช่! เพราะว่าฉันสวย ทุกคนต่างก็ชื่นชมชมเชยปฏิบัติอย่างกับตัวฉันเป็นจักรพรรดินี เป็นหญิงสาวที่อยู่เหนือชายทั้งปวง ทั้งๆที่มันควรจะเป็นแบบนั้นแท้ๆ แต่ทำไม? ทำไม? เขาถึงยัง...ปฏิเสธฉัน ฉันไม่เข้าใจ...!
 นี่เองเป็นครั้งแรกที่เจอชายที่ทำแบบนั้นกับฉัน เขาไม่ได้มองฉันเหมือนดั่งสายตาคนทั่วไปมองกับ เพียงเพราะต้องการร่างกาย แต่เป็นสายตาที่ไม่ได้มีสิ่งเหล่านั้นเลย ทำไม? ทำไม? หรือเพราะว่าฉันไม่สวยในสายตาของเขา ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ ชักชวนเขาอย่างไรก็มักจะพูดปฏิเสธแบบเดิมๆ
จนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ฉันนั้นได้หลงรักเขาขึ้นมา เขาเป็นแค่ชายหนุ่มที่เข้ามาทำงานได้ไม่นานนี้ ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย ยังเป็นเด็กมหาวิทยาลัยที่ยังต้องทำงานส่งตัวเองเรียนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ทำไมเขาถึงทำให้หัวใจของฉันนั้นสั่นไหวได้กันนะ? ไม่เห็นเข้าใจเลย.....
 วันหนึ่งฉันเห็นเขาคุยอยู่กับเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ทั้งที่ตัวฉันนั้นอิจฉาเป็นอย่างมาก ความรู้สึกร้อนรุ่มในใจนี่มันคืออะไร ความโกรธที่เหมือนตัวเองโดนแย่งสิ่งที่เป็นของรักของตัวเองไป ฉันไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นหรอก ตอนนั้นเองในใจฉันก็มีคำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ก็แค่ทำให้เขามองมาที่ฉันคนเดียวเท่านั้นก็พอแล้วนี่
 ดังนั้นฉันจึงทำทุวิถีทาง ถ้าฉันไม่ได้เป็นเจ้าของเธอ คนอื่นก้อย่าได้มาหวัง จะขัดขวางทำทุกอย่างจนกว่าเธอจะหันมามองฉันแต่เพียงผู้เดียว…
…
…
….ในที่สุดก็ถึงวันที่ฉันรอคอยเสียที
เวลาไม่นานก่อนหน้านี้....ณ โลกแห่งกระจก
"ถือว่าอืดดีนี่ที่อดทนมาได้ถึงขนาดนี้ ฉันก็ไม่ได้เกลียดคนขี้ตื้อหรอกนะ แต่ว่าหัวใจนี้ฉันมีเพียงแค่เขาคนเดียว เพราะฉะนั้นแล้วนายมาได้แค่นี้แหละ" พอพูดจบไมร่ารีบแทงเข้าที่กระจกบานหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีปลายเรเปียร์พุ่งเข้าใส่เฮนรี่จากทางด้านข้าง แต่มันหมือนโดนอะไรเบี่ยงวิถีของมันไป เลยทำให้ไม่โดน
ไมร่านั้นแปลกใจเป็นอย่างมากจนเผลอแสดงสีหน้าออกมา และเมื่อทางเอนรี่เห็นแบบนั้นเลยพูดกลับไปว่า "ไหนบอกว่าจะรีบทำให้มันจบเร็วๆไงล่ะ? เอาสิ!" เขาอ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้างพร้อมกับท้าทายไมร่า
"...อย่ามาทำเป็นเหลิง!" ทันทีที่พูดจบเธอรีบโจมตีด้วยความโกรธ แต่ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ทำไปนั้นจะถูกเบี่ยงวิถีทั้งหมดเลย "นี่แกทำอะไรลงไป?"
"นั่นสินะ..."
ในระหว่างนั้นเองที่ทางเฮนรี่นั้นก็มองไปที่กระจกที่ลอยอยู่ข้างหลังของไมร่า ก็เห็นว่าจากที่เป็นมืดๆตอนนี้ก็มีแสงไฟสว่างไปทั่วทั้งเมืองแล้ว
"อย่ามัวมองไปทางอื่น" ไมร่าพยายามโจมตีใส่เฮนรี่แต่ก็ถูกเบี่ยงวิถีอย่างทันที "ทำไม? ทำไม?"
"ทีนี้ตาผมบ้างแหละ..." เฮนรี่ทำการยิงกระสุนลมกลับไป ทางไมร่านั้นรับกระสุนทุกนัดด้วยแขนที่เรียวบางของเธอ ซึ่งก็ดูเหมือนจะมีบางอันที่หลุดรอดไป เข้าโดนที่ท้องของเธอจนกระอักเลือดออกมา แต่หลังจากนั้นตัวเธอกลับยิ้มออกมา มารู้ตัวอีกทีเฮนรี่ได้โดนเธอเสียบเรเปียร์เข้าที่ซี่โครงจนเกือบสุดปลาย
"อย่างนี้นี่เอง...แกจำเป็นต้องใช้พลังสมาธิอย่างมากในการควบคุมการไหลเวียนของลมสินะ การที่จะทั้งโจมตีและตั้งรับไปพร้อมกับคงทำได้ยาก"
ทางของเฮนรี่ที่โดนแทงเข้าซี่โครงไป เหมือนว่าบาดแผลครั้งนี่จะสาหัสกว่าที่ตัวเขาคิด เลือดค่อยไหลมากขึ้นเรื่อยๆจนทำให้สติของเขาตอนนี้เริ่มจะเลือนรางลงแล้ว "เป็นไปได้ก็ไม่ได้อยากจะใช้มันเท่าไหร่" เขาพูดพร้อมกับยิ้มออกมา "เสียงนั้นมันเคยเตือนฉันอยู่ในใจเสมอว่า ถ้าหากเคยได้ลิ้มรสน้ำผึ้งนั้นเพียงน้อยนิด มันก็จะยิ่งต้องการมากขึ้นอีกเรื่อยๆ"
"พูดเรื่องอะไรของแก?"
"แพนโดร่า!!" ทันทีที่เฮนรี่พูดคำคำนั้นขึ้นมาบาดแผลทั้งร่างกายของเขาก็เริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแรงดันลมมหาศาลถูกปล่อยออกมาจากรอบๆตัว
...หลังจากการใช้รอบที่แล้วก็ได้เข้าใจว่า ถ้าหากเปิดใช้มันล่ะก็ ต้องจัดการอีกฝ่ายให้ได้เร็วที่สุด มิฉะนั้นทางนี้จะได้รับความเสียหายอย่างหนักจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ชั่วคราว
เฮนรี่ทำการยกมือข้างขวาขึ้น ทันใดนั้นก็มีลมแรงเกิดขั้นรอบๆตัวของเขา สายลมค่อยๆไหลเข้ามารวมตัวกลายเป็นดาบขนาดใหญ่
"ในเมื่อมีทางเข้าก็ต้องมีทางออก หากถูกสร้างแสดงว่าก็สามารถที่จะทำลายมันได้"
สายลมที่หมุนนั้นได้ทำลายกระจกที่ลอยอยู่รอบตัวของเฮนรี่จนหมด ไม่ว่าทางไมร่าจะพยายามเอากระจกที่ลอยเข้าไปใกล้อย่างไร มันก็จะแตกสลายจนหมดสิ้น
"ถ้าอย่างนั้น" ไมร่าตัดสินใจวิ่งเข้าไปใช้เรเปียร์พยายามแทงเข้าที่หัวใจ แต่ดูเหมือนว่าทางเฮนรี่นั้นก็จะรู้ได้ถึงจุดอ่อนนี้เลยใช้มืออีกข้างรับเอาไว้ หยุดไว้ได้ทันก่อนที่มันจะทิ่มทะลุเข้าที่หัวใจ
"ถูกต้องการที่จะเข้ามาโจมตีโดยตรงนั้นน่าจะมีประสิทธิภาพมากที่สุด แต่ว่าทางนี้ก็เตรียมใจมาตั้งแต่แรกแล้ว" เฮนรี่จับที่เรเปียร์ไว้แน่นไม่ให้ทางไมร่าดึงออกไป
ไมร่าที่เห็นแบบนั้นเองเธอก็รีบเตะเข้าที่ขาก็เฮนรี่หลายต่อหลายครั้ง แต่เหมือนว่ามันจะไม่เป็นผล
เมื่อดาบคงรูปได้สมบูรณ์ เฮนรี่ไม่รีรอรีบฟาดมันลงที่พื้นอย่างทันที แรงลมมหาศาลฟาดตัดผ่าครึ่งโลกกระจก มันแตกสลายกระจายออกเป็นเสี่ยงๆไม่มีชิ้นดี เกิดเป็นสะเก็ดกระจกค่อยๆแตกกระจายลงบนพื้น
ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนก็มาอยู่กลางห้องโถง ณ ที่โรงไฟฟ้า ชั้นแรกสุด สภาพของทั้งสองต่างก็ดูไม่จืด เฮนรี่ถูกแทงเข้าที่มืออีกทั้งมีรอยฟกช้ำทั่วร่างกาย ส่วนทางของไมร่าก็ไม่ต่างกันนอกจากจะโดนแรงลมผลักกระเด็น ยังมีรอยฟกช้ำแล้วยังรอยเหมือนถูกอะไรที่คมมากบาดเข้าตามเสื้อผ้า และผิวหนัง
"เอาล่ะ! ยกที่สองเริ่มได้"
"แกนี่มันขี้ตื้อจริงๆ"
"...จะถือว่านั่นเองก็เป็นคำชมแล้วกัน" พอพูดจบเฮนรี่ก็ทำการผลักตัวเองให้ลอยปาไม่ร่า พร้อมกับในช่วงเวลานั้นเองก็ยกมือข้างขวาให้คล้ายกับดาบที่มีสายลมห่อหุ้มเพื่อใช้ในการโจมตี "กระจกที่คุณใช้มีอยู่สองชนิด" ทันทีนั้นเขาก็ฟันมันลงที่ไมร่า แต่ทางนั้นก็สามารถมุดตัวเข้าไปในเศษกระจกที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นได้ทัน "ชนิดแรกคือกระจกปกติที่คุณเชื่อมโลกทั้งสองโลกเข้าด้วยกัน ส่วนอีกอันจะเป็นกระจกที่เอาไว้ใช้ในโลกที่คุณสร้างและใช้ควบคู่ไปกับการโจมตี" พอพูดจบเฮนรี่ก็ทำการกระทืบพื้นลงเกิดเป็นลมพัดกระจายโดยรอบพัดเศษกระจกที่อยู่รอบๆตัวเขาจนไม่มีเหลือ "ซึ่งตอนนี้คุณเหลืออาวุธที่จะใช้กับตัวผมเพียงแค่อย่างเดียว คือกระจกอย่างแรกเท่านั้น!"
"...ใช่แล้ว อย่างที่นายพูดเลย เพราะการที่จะลากนายเข้าไปในนั้นเองมันค่อนข้าใช้เวลานานในการเตรียมการ ฉะนั้นแล้วในตอนที่ทำการเริ่มการคัดเลือกตัวฉันถึงไม่ได้ลงมือล่าใครเลย"
พอเห็นว่าทางไมร่าออกมาจากกระจกนั้นแล้ว เฮนรี่ก็ทำการตวัดมือขึ้นเกิดเป็นลมแรงพัดเหล่าเศษกระจกและไมร่าขึ้นไปบนอากาศ
"จะบ้าหรือเปล่า การที่ตัวแกทำแบบนี้ก็มีแต่จะฆ่าตัวของแกเองเท่านั้น!"
 ในตอนที่ไมร่ากำลังได้ใจนั้น วินาทีนั้นเธอก็ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เหมือนจะเป็นถังดับเพลิงที่จู่ๆก็โผล่มาอยู่ข้างหลังทั้งที่ไม่น่าจะมีอยู่แท้ๆ ทันใดนั้นเองเฮนรี่ก็ทำการยิงกระสุนลมออกไปหลายนัดจนถังนั้นระเบิดออกเสียงดัง ตู้มมมมมมม!!!!...
"ต้องขอบคุณอลิซจริงๆ ถ้าไม่ได้เธอมีหวังไม่รอดแน่" เฮนรี่ล้มลงก้นกระแทกกับพื้นด้วยสีหน้าที่ดูโล่งใจ "อลิซออกมาได้แล้วครับ!!.... ฮัลโหล~~!" เขาพยายามเรียกอลิซ แต่ในตอนนั้นเองก็เริ่มเกิดสิ่งผิดปกติขึ้นกับร่างกาย เขาเริ่มปวดหัวอย่างรุนแรงเหมือนจะระเบิดออกมา ร่างกายเริ่มร้อนขึ้นจากภายในราวกับคนเป็นไข้แต่มันร้อนกว่านั้นมาก เขาเริ่มดิ้นทุรนทุรายไป-มา ซึ่งความเจ็บปวดนี้มันต่างจากรอบที่แล้ว ผิวหนังก็เริ่มจะซีดลงเรื่อยๆจนแทบจะกลายเป็นสีขาวเหมือนกระดาษ
ในช่วงนั้นเองที่ไมร่าเหมือนจะยังรอดมาได้ เธอออกมาจากกระจกครึ่งตัวที่ข้างหลังของเฮนรี่ด้วยสภาพที่แขนข้างหนึ่งกระจุย ใบหน้าที่เคยสวยงามก็เละไม่มีเค้าโครงเดิม และด้วยความโกรธเธอจึงง้างเรเปียร์แทงไปที่หัวของเฮนรี่อย่างสุดแรง....แล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมา.....
....
....
ณ เวลาที่ไล่เลี่ยกัน...
 หลังจากที่จินและฮันโซได้พบเจอกับหญิงสาวปริศนา ที่จู่ๆก็ปรากฏตรงหน้าอย่างไม่มีใครคาดถึง ว่าเธอเป็นใคร? แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ว่าใครต่างก็รู้สึกตัวได้เองตามสัญชาตญาณว่าอันตราย ซึ่งทางของจินนั้นไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่ปลายนิ้ว หญิงสาวปริศนานั่นจ้องมองที่ใบหน้าของจินด้วยท่าทีที่สงสัยก่อนจะหันไปมองทางของฮันโซที่กำลังสั่นดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว
 เธอจึงเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าของเขาอย่างเบาๆ หลังจากนั้นฮันโซก็เริ่มเปลี่ยนไปร่างกายเริ่มแข้งทื่อไม่ขยับ ดวงตาที่คล้ายกับปลาที่ตายแล้ว น้ำลายค่อยฟูมปากออกมา พร้อมกับเริ่มที่จะกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน เขาพยายามเอาหัวทุบกับพื้นถนนแรงๆนับหลายครั้งจนหัวแตกเลือดไหลเต็มไปทั่วทั้งหน้า พยายามใช้เล็บของตัวเองจิกไปที่ใบหน้าข่วนอย่างรุนแรงจนผิวหนังถลอกออกเห็นนั้นผิวหนัง ไม่พอแค่นั้นเขาเริ่มที่จะกัดนิ้วตัวเองทุกนิ้วอย่างพร้อมกัน ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า จนกระดูกนิ้วหักงอผิดรูป หัวเราะและร้องไห้ออกมาเสียงดังราวกับคนเป็นบ้าเสียสติ เขาค่อยคลานเข่าเข้ามาหาจินด้วยสภาพแบบนั้น พร้อมกับพูดขอร้องว่า
"ฆ่า...ฉัน...ที...ขะ...ขอ...ร้อง...ล่ะ"
จินทำได้เพียงได้แต่ส่ายหัวปฏิเสธคำขอร้องของฮันโซ ไม่ทันไรฮันโซก็เอามือจับไปที่ใบดาบที่อยู่ในมือจิน ค่อยๆเอาคอของตัวเองทาบลงนั้น กดมันลงอย่างช้าๆใบดาบค่อยบาดลึกขึ้นทีละนิด ทีละนิด อย่างช้าๆ แต่สีหน้าของฮันโซนั้นกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใดกลับดูเหมือนโล่งเลยด้วยซ้ำ
จินที่เห็นแบบนั้นเลยยกดาบหนี แต่ถึงกระนั้นทางฮันโซเองก็พยายามที่จะคลานตามจิน เข้ากอดที่ขาขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา
"ขะ...ขอ...ร้อง...แหละ"
จินรีบสะบัดขาเพื่อให้ตัวของฮันโซกระเด็นออกไป แต่ถึงกระนั้นองถึงแม้ว่าจะถูกสะบัดออกจนกระเด็นอย่างไร เขาก็พยายามคลานมาขอร้องแบบเดิม
"มันเจ็บปวดนะการที่ต้องอยู่ในโลกที่ไม่มีใครเห็นค่าเลย เพราะฉะนั้นแล้ว ฆ่า...ฉัน...เถอะ ฉันไม่โกรธไม่แค้นนายหรอก ขอ...ร้อง...ล่ะ"
ในเมื่อไม่มีทางเลือกจินกัดฟันทำการฟันดาบเข้าที่คอของฮันโซจนขาดกระเด็นออกจากกัน ในเสี้ยววินาทีนั้นเองเขาก็ได้เห็นสีหน้าของฮันโซที่ยิ้มออกมาราวกับตนเองได้รับการปลดปล่อยจากความทุกข์ทรมานที่ตนเองดำรงอยู่มาเป็นเวลานาน
 เสียงที่เหมือนกับลูกมะพร้าวหล่นลงพื้น แต่กลับกันสิ่งนั้นไม่ใช่ลูกมะพร้าวแต่อย่างใด แต่เป็นเพียงชายที่อยากจะหนีจากความจริงบนโลกที่ไม่มีใครเห็นค่าเขา แม้ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ตัวเขาต้องการคือการถูกจากปลดปล่อย
หมายเลข 09 เท็นมะ ฮันโซ ถูกกำจัดแล้ว....
เหลือนัมเบอร์อีก 7 คน...


เวลา 05.01
"จะเรียกอะไรก็แล้วแต่นายเลย เพราะไม่ว่ายังไงมันก็ไม่สำคัญหรอก"
"อย่างนั้นเองหรอ...?" สีหน้าของจินก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง เขานิ่งเฉยกับทุกการกระทำและคำพูดของเฮนรี่ ซึ่งตอนนี้ถูกเจชัวร์ควบคุมอยู่...
"ใช่แล้ว....." พอพูดจบอลิซที่ถูกเขาควบคุมอยู่ก็พุ่งเข้าโจมตีจินอย่างทันที แต่ถึงอย่างนั้นทาง จินเองก็สามารถกระโดดหลบได้อย่างสบาย ซึ่งในเสี้ยววินาทีนั้นจินก็ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เหมือนเส้นด้ายที่กำลังผูกโยงกับตัวของอลิซอยู่เหนือศีรษะ เขาจึงรีบทำการตัดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว
 ร่างกายของอลิซร่วงบนตัวของจินด้วยสภาพที่บาดแผลเต็มไปทั่วทั้งตัว ดวงตาเหมือนถูกควักออก ลิ้นเองก็ถูกตัด แขนขาต่างก็อ่อนปวกเปียกราวกับเหมือนเส้นเอ็นถูกตัด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีชีวิตอยู่
"สมแล้วที่เป็นนาย สามารถมองความสามารถเส้นด้ายของฉันได้" เจชัวร์กล่าวชมและตบมืออย่างดีใจ
จินไม่ได้สนใจในคำพูดของเจชัวร์แต่อย่างใด เขาพยายามพยุงร่างกายของอลิซด้วยแขนเพียงข้างเดียว ค่อยวางเธอลง "....ไม่เป็นไรแล้วนะ"
อลิซไม่สามารถแม้แต่พูดตอบอะไรไปได้ มีเพียงแค่เสียงหายใจอันหอบหืดดังอยู่เท่านั้น เธอไม่สามารถมองเห็นได้ว่าสีหนาของจินตอนนี้เป็นอย่างไร แต่ที่รู้ๆเธอพยายามขยับปากอย่างช้าที่จะพูดขอบคุณ
 แต่ทันใดนั้นเจชัวร์ก็ทำการกำมือของตัวเอง เพื่อทำลายหัวใจของอลิซด้วยเส้นด้าย เขาทำการฝังมันลงไปในร่างกายของเธอตั้งแต่ก่อนที่จะมาเจอกับจินเสียอีก
เสียงอู้ๆอี้ๆของเธอก็ดังขึ้นมาพร้อมกับท่าทางที่ดิ้นอย่างทุกข์ทรมาน หลังจากนั้นเธอก็นิ่งสงบลง...
 หมายเลข 10 อลิส อินเซนต์ ถูกกำจัดแล้ว.....
"นายทำแบบนี้ทำไม?" เสียงที่นิ่งเฉยของจินพูดถามกับเจชัวร์
เจชัวร์ก็พูดขึ้นและหัวเราะออกมาอย่างเยาะเย้ย "ทำไม!? บนโลกนี้มีผู้อ่อนแอย่อมถูกผู้ที่แข็งแกร่งกว่าปกครอง นายเองก็รู้ดี"
จินลุกขึ้นด้วยสีหน้าที่โกรธจัดมองไปยังที่เจชัวร์ที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน....สติของเขาขาดโดยสิ้นเชิง มือข้างขวากำดาบไว้แน่นเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือเริ่มมีเลือดไหลออกมา
 "เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก นึกกว่าการที่จะทำให้นายสมบูรณ์มันจะใช้เวลามากกว่านี้เสียอีก" แล้วเขาก็บ่นพึมพำกับตัวเอง "...รู้อย่างนี้น่าจะทำเสียตั้งแต่ทีแรก"
 "ฉันขอถามอีกครั้ง...จะให้ฉันเรียกนายว่าอะไร?" เสียของจินเริ่มขึ้นเสียงแขนของเขาเริ่มงอกกลับมาอย่างรวดเร็ว
ซึ่งทางเจชัวร์นั้นก็รู้ได้อย่างทันทีเลยว่าจินกำลังใช้แพนโดร่า จึงตอบกลับมา "เรื่องนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว.....!"
 ทันทีที่เสียงของเจชัวร์สิ้นสุดลง แขนข้างซ้ายของเขาก็ขาดและหล่นลงกับพื้น ... "เอ๊ะ!"
จนทำให้เขาร้องเสียงหลงออกมา เมื่อหันกลับไปดูจินก็ย้ายไปอยู่ข้างหลังตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่เขาแน่ใจได้เลยว่ามันเร็วเสียจนมองตามไม่ทัน
 ร่างกายของจินนั้นปกคลุมไปด้วยไออากาศร้อนโพยพุ่งออกมาจากร่างกายราวกับตัวเขาเป็นเครื่องจักรไอน้ำ ผิวหนังของเขาก็เริ่มซีดลงทีละนิด ทีละนิด
เจชัวร์รีบทำการใช้พลังเอาแขนข้างที่ขาดเข้าต่อกันและยึดมันด้วยเส้นด้ายอย่างทันที เมื่อทางจินเห็นแล้วว่าทางนั้นกำลังฟื้นตัวจึงรีบพุ่งเข้าอย่างรวดเร็ว แต่เจชัวร์นั้นก็เตรียมรับมือเขากางตาข่ายด้วยเส้นด้ายที่คมจนสามารถตัดเหล็กได้อย่างง่ายดายดักการเคลื่อนไหวของจิน แต่เหมือนว่าสิ่งนั้นจะเป็นภาพตกค้างภายในดวงตาของเขา จินนั้นไปอยู่ข้างหลังของเขาพร้อมกับโจมตีโดยการฟันดาบลงตรงไหล่อย่างแรง
"เปล่าประโยชน์!" เจชัวร์พูดกับจินในตอนที่โดนโจมตีเข้าที่ไหล่ ดูเหมือนว่าในตอนที่จินนั้นได้ฟันลงไปนั้นทางเจชัวร์เองก็จะเตรียมการรับมือในการโจมตีไว้ก่อนแล้ว โดยการนำเส้นด้ายมาทับซ้อนกันหลายชั้นให้เหมือนกับเกาะเพื่อกันการโจมตี หลังจากนั้นเจชัวร์รีบโจมตีสวนอย่างทันที เขาใช้ด้ายฟันเข้าที่ปลายและด้ามดาบจนแน่น ใช้ลังลมห่อหุ้มที่มือข้างหนึ่งให้เหมือนกับสว่าน เข้าโจมตีจินโดยเล็งที่กลางลำตัว
ส่วนทางจินนั้นรีบตัดสินใจอย่างเด็ดขาดปล่อยมืออกจาดาบ ดันมือข้างที่เจชัวร์ใช้พลังห่อหุ้มให้ออกจากตัวได้อย่างเฉียดฉิว ต่อด้วยเข้ากอดคอเขายกเข่าขึ้นเสยเข้าที่ปลายคาง เตะเข้ากลางลำตัวถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ผลนัก แต่อย่างน้อยก็ทำให้ทางเจชัวร์เองก็ล่นถอยออกไปได้ พอจากนั้นจินรีบพุ่งเข้าอย่างรวดเร็วชกเข้าที่ใบหน้า เตะที่ข้อพับในขาแทบล้ม และตามด้วยหมุนตัวเตะเข้าที่คอของเจชัวร์อย่างรุนแรง จนทางนั้นหน้าเกือบจูบพื้น
"........" จินไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่มองเจชัวร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"ใช่! แบบนั้นแหละ ที่สมเป็นนายที่สุดเหมือนกับ "ยักษ์!" ไม่มีผิด"
จินไม่สนใจต่อคำพูดใดๆเพียงแค่ดึงดาบที่ติดอยู่บนร่างกายของเจชัวร์ออกแล้วกำลังแทงลงที่หัวอย่างทันที แต่ร่างกายของเขาตอนนี้ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้แม้แต่นิดเดียว ไม่ใช่ผลข้างเคียงจากแพนโดร่า แต่มันเป็นฝีมือของเจชัวร์ต่างหากที่ทำการตรึงเขาไว้ให้อยู่กับที่ ด้วยเส้นด้ายที่แทรกอยู่ตามชั้นผิวหนังของจิน ในขณะที่จินโจมตีเข้ามาเจชัวร์ก็ทำการปล่อยให้เส้นด้ายพวกนั้นเข้าทะลุผิวหนังจินไปเรื่อยจนมันเพียงพอที่จะตรึงร่างกายของจินไว้กับพื้น
 "นายประมาทเกินไป! ถ้าตอนแรกนายเข้ามาฟันหัวของฉันจนกระเด็นป่านนี้เรื่องมันก็คงจบไปแล้ว นายก็ยังเป็นนายอยู่วันยังค่ำ ใจอ่อนเกินไป..." เจชัวร์ชัพลังลมหมุนห่อหุ้มเข้าที่ปลายมือแล้วกำลังจะทะลวงเข้าหัวใจของจินเพื่อปลิดชีพ ในขณะที่มือที่หุ้มไปด้วยพลังลมของเจชัวร์พุ่งเข้ามานั้น จินก็รีบกระชากแขนข้างหนึ่งให้ออกจากการตรึงและเอาเข้ามากันไว้ได้ทัน แขนข้างนั้นถูกทะลวง กล้ามเนื้อถูกแรงหมุน กระดูกถูกบดจนละเอียดจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ซึ่งทำให้ทางเจชัวร์ตกใจอย่างคาดไม่ถึง เพื่อให้การตรึงสมบูรณ์เส้นด้ายทุกเส้นได้เข้าหลอมรวมไปกับกล้ามเนื้อและกระดูก ซึ่งการที่จะออกจากการตรึงได้นั้นจำเป็นต้องเตรียมใจที่จะรับกับความเจ็บปวดอย่างมหาศาลจนอาจทำให้สลบได้เลย ไม่นานจากนั้นเจชัวร์ก็ได้เห็นจินที่กำลังใช้แรงกระชากแขนอีกข้างให้ออกจากการตรึงได้สำเร็จ ข้างหนึ่งถูกทำให้กระดูกละเอียดอีกทั้งกล้ามเนื้อฉีกขาด ส่วนอีกข้างก็ไม่ต่างกัน แต่ยังสภาพภายนอกยังดีอยู่พรอมกับมือของเขายังกำดาบไว้แน่น
"นายนี่มันบ้าชะมัด รู้ไหม? ว่าการทำแบบนั้นก็มีแต่จะทำได้เพียงแค่ยื้อเวลาตายก็เท่านั้น!" พอเจชัวร์พูดจบก็เตรียมจะทำการยิงกระสุนลมต่อ แต่เหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติไม่มีพลังแสดงออกมาแต่อย่างใด "(ดันมาเป็นเอาตอนนี้เสียได้)"
ในตอนที่เจชัวร์กำลังจดจ่อกับที่พลังไม่แสดงออกมานั้นเอง จินก็ได้เข้าพุ่งไปโจมตีด้วยการเหวี่ยงไหล่ในแขนข้างที่ยังกำดาบไว้แน่น ซึ่งทางเจชัวร์นั้นก็สามารถหลบได้ และเขาก็รีบทิ้งระยะออกห่างลอยตัวเองขึ้นไปยืนบนอากาศบนเส้นด้ายที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเองที่เจชัวร์ได้มองลงไปก็สังเกตถึงบาดแผลที่อยู่ตามร่างของจินนั้นค่อยหายไปอย่างรวดเร็ว จนไม่มีร่องรอยอะไรอยู่บนร่างกายเลย ผมของจินจากที่ค่อยๆเปลี่ยนสีก็กลายเป็นสีขาวทั่วทั้งหัวอย่างฉับพลัน สีผิวก็ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาตากลายเป็นสีเหลืองทองอร่ามราวกับพลอยบุษราคัมมองขึ้นมาที่เขาด้วยสายตาที่ดูโกรธจัด
"กู่ไม่กลับแล้วสินะ!?" เจชัวร์พูดขึ้นมาพร้อมกับอาการเย็นขึ้นที่หลังราวกับว่าตัวเองดันไปทำให้สัตว์ร้ายตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลอันยาวนาน...
เจชัวร์เริ่มทำการเปิดฉากโจมตีก่อน หลอมรวมเส้นด้ายกลายเป็นลูกตุ้มขนาดใหญ่เข้าทุบจินที่ อยู่บนพื้นซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าไม่เป็นผลใดๆ จินนั้นหลบได้อย่างง่ายดาย พอเห็นว่าเป็นดังนั้นเจชัวร์จึงทำการหลอมรวมให้เส้นด้ายทุกเส้นนั้นมีลักษณะที่แหลมคมยื่นออกไปเป็นรยางค์ราวกับขาแมงมุมนับไม่ถ้วนกระหน่ำเข้าโจมตีจิน รยางค์ที่เข้ามาโจมตีนั้นทั้งรุนแรง รวดเร็วและก็แหลมคมเป็นอย่างมาก มันสามารถเจาะทะลุพื้นถนนได้อย่างง่ายดาย แต่ที่พื้นนั้นกลับว่างเปล่า ไม่ปรากฏแม้กระทั่งเงาของจินอยู่เลย
 ในตอนนั้นเองที่จินก็จู่โผล่มาที่ตรงหน้าเจชัวร์พร้อมกับกำลังง้างดาบฟันเข้าที่คอของเขา เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบเอารยางค์เข้ากันการโจมตีนั้นได้อย่างทันท่วงทีแล้วใช้รยางค์อีกอันโจมตีสวนกลับไป แต่จินเองก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว พอมารู้ตัวอีกที่จินก็โผล่เข้ามาข้างหลังและกำลังพุ่งดาบเข้าแทงที่หัวใจ ทางเจชัวร์จึงรีบห่อหุ้มตัวเองด้วยเส้นด้ายจำนวนมากจนมันหลอมรวมกลายเป็นก้อนกลมๆคล้ายกับลูกบอลและหลังจากนั้นก็เริ่มมีหนามแหลมพุ่งออกจากรอบๆลูกบอลเข้าโต้ตอบทางจิน แต่โชคยังดีที่จินนั้นใช้ขาข้างหนึ่งของตนเองดันออกมาได้ทันแต่ก็ต้องแลกกับที่ตนเองก็ได้รับบาดเจ็บที่เท้าเช่นกัน หลังจากนั้นเจชัวร์ก็ทำการคลายลูกบอลที่ห่อหุ้มตัวเองออกก็เห็นจินที่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เครียดแค้นจากด้านล่าง
 "ด้วยสายตาแบบนั้นที่มองมานายไม่ลังเลที่จะฆ่าฉันแล้วสินะ ใจร้าย....! ไม่นึกถึงความหลังที่พวกเราเคยเป็นเพื่อนกันหน่อยเลยหรือ?"
"...."
"ไม่กะจะพูดกันหน่อย...." ไม่ทันได้พูดจบทางของจินนั้นก็เริ่มทำการที่จะฟันเข้าที่คอของเขาอย่างทันที "ชิบ-!" ในช่วงนั้นเขาคิดได้แค่ว่าต้องตายแน่ๆ
 แต่ทันใดนั้นร่างกายของจินก็ร่วงลงบนพื้น เขาเริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือด กองใหญ่อยู่บนพื้น เขาเริ่มดิ้นทุรนทุรายจนสลบไป
"กลัวซะแทบแย่... แต่ดูเหมือนว่าฝั่งนายจะถึงขีดจำกัดก่อนสินะ?" พอเห็นว่าทางจินนั้นหมดสติแล้วจึงรีบชิงโอกาสนั้นโจมตีกลับด้วยรยางค์ "ลาก่อน....เพื่อนคนสำคัญของฉัน" รยางค์พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว
.....แปะ!
เสียงตบมือปริศนาดังขึ้น ปรากฏเป็นไทที่กำลังอุ้มจินด้วยแขนข้างเดียวอยู่ข้างหลังของเจชัวร์
 "ถ้าเป็นไปได้ช่วยอย่ามาขวางจะได้ไหมครับ?" เจชัวร์พูดกับไท
 "โทษทีพอดีฉันมีธุระส่วนตัวกับเจ้าหมอนี่นะ คงจะให้นายฆ่าเขาตอนนี้ไม่ได้หรอก" พอพูดจบเขาก็เอาร่างของจินขึ้นพาดไหล่ใช้แขนข้างนึ่งคอยพยุง
"ใจดีจังนะครับ"
"ก็นะ...! ขืนให้เจ้าหมอนี่ใช้แพนโดร่าไปมากกว่านี้มันได้ตายก่อนแน่"
"คุณกับเขานี่ช่างเหมือนกันจริงนะ ไม่เพียงแค่นิสัยแต่ยังรวมไปถึงการกระทำ"
"ให้เหมือนกับเจ้านี่ไม่เอาด้วยหรอก!"
"ฮะฮ่าฮ่าฮ่า...คุณนี่น่าสนใจจริงๆเลย มาร่วมมือกับผมไหมครับ? มาร่วมกันสร้างประเทศที่สมบูรณ์กว่านี้กัน"
"สมบูรณ์?"ไทสงสัยในสิ่งที่เจชัวร์พูดขึ้นมา
"ใช่ครับ! คงรักษาเฉพาะสิ่งที่ดีงาม การทำผิดเท่ากับว่ามีตำหนิซึ่งเป็นบาปจะต้องถูกกำจัด ผมจะทำประเทศที่เน่าเฟะนี้ให้มันเข้ารูปเข้ารอย มาร่วมมือกันเถอะครับ!?" เจชัวร์พูดขึ้นชักชวนไทที่อยู่ด้านล่าง
"โทษที แต่ฉันไม่ใช่พวกที่ชอบคอยควบคุมคนอื่นขนาดนั้น และอีกอย่างบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่สมบูรณ์ไปเสียซะทุกอย่างหรอก การที่มีตำหนิบ้างบางทีนั้นแหละคงจะเป็นสิ่งที่สมบูรณ์ที่สุดแล้วก็ได้" ไทตอบปฏิเสธไปอย่างไม่ลังเล
"น่าเสียดาย....ถ้าอย่างนั้น" ทันทีก็มีตาข่ายลวดเกิดขึ้นที่ข้างๆตัวของไททั้งสองข้าง "ถ้าจำไม่ผิด พลังของคุณน่าจะเป็นการสลับตำแหน่งของสิ่งสองสิ่งสินะ ส่วนเงื่อนไขคือการประกบมือทั้งสองข้าง ในตอนแรกที่เห็นคุณสองคนสู้กันผมก็รู้ได้อย่างทันที แต่ตอนนี้ในมือข้างหนึ่งคุณนั้นถือสัมภาระที่ชิ้นใหญ่อยู่ ฉะนั้นคุณต้องเลือกแล้วล่ะ....!"หลังจากนั้นตาข่ายเส้นลวดทั้งสองก็เข้าประกบกันอย่างรวดเร็ว...แต่กระนั้นก็ไม่มีไทอยู่ตรงนั้นแต่อย่างใดเป็นพื้นโล่งๆเปล่าที่ไม่มีอะไร เป็นเพียงแค่พื้นโล่งแจ้งว่างเปล่าเท่านั้น
เจชัวร์พูดออกมาอย่างใจเย็นหลังจากที่โจมตีพลาดไป "ช่างเถอะ...! ถือซะว่าทางนี้ก็จะได้พักเหมือนกัน" เขาค่อยโรยตัวลงจากบนอากาศอย่างช้าๆ พร้อมกับเดินไปยังที่ที่หนึ่ง
ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน...
ทางด้านของทางอูลที่ยังดูการถ่ายทอดสดอยู่ด้านนอกเซนเตอร์
"...ดูเหมือนว่าจะรอดไปได้นะครับ" อูลดูโล่งอกมากหลังจากที่เห็นว่าทางจินนั้นหนีไปได้
"...นั่นสินะ เรียกได้ว่าโชคช่วยเต็มๆเลยคราวนี้ แต่ทำไมทางของฝั่งตัวแทนของตระกูลทอรัสถึงเข้าช่วยฝั่งนี้ล่ะ?" เซร่าหันกลับไปถามกับโลแกนที่กำลังดูการถ่ายทอดสดอย่างใจจดใจจ่ออยู่
โลแกนไม่ได้ตอบกลับมาเพียงแค่บ่นพึมพำกับตัวเองเบา"....งดงาม....งดงามมาก....นี่หรอ? สภาพที่แท้จริงของเขา..."
เมื่อเซร่าเห็นดังนั้นเลยพยายามจะเรียกช้ำ "หัวหน้าคะ?"
"เฮ้ย!! หัวหน้า.....!" จิลเลยเข้าไปเขย่าตัวของโลแกนแรงๆจนเขารู้สึกตัว
"อ่ะ... โทษทีพอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย" เขาหันกลับมาพูดกับเซร่า "ถ้าถามว่าทำไม...จากที่ดูแล้วเขาไม่น่าจะทำเพื่อใครหรอก แต่เพื่อตัวเขาเอง ในอดีตเขาสองคนนั้นเคยสู้กันในหอคอยบาเบลมาก่อน"
"แล้วเรื่องนี้คุณจินรู้หรือเปล่า?" อูลพูดขึ้นอย่างสงสัย
"ฉันบอกเขาไปแล้ว แต่ทางนั้นก็บอกมาแค่เพียงว่า...ปล่อยให้ฉันจัดการเอง ไม่ต้องห่วง"
แต่ต่อให้โลแกนจะพูดมาอย่างไรเซร่าก็อดห่วงไม่ได้ "หวังว่าหมอนั่นจะไม่ทำอะไรที่มันฝืนตัวเองอยู่หรอกนะ..."
ในอาคารแห่งหนึ่ง...
ไทที่ทำการหลบหนโดยที่แขนข้างหนึ่งกำลังอุ้มจิน ซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพสลบอยู่ หลังจากนั้นเขาก็ทำการโยนจินลงกับพื้นราวกับถุงขยะ แล้วทิ้งตัวเองนั่งลงกับพื้น
จินที่เริ่มได้สติขึ้นมาก็เห็นไทนั่งอยู่ใกล้เลยถามไปว่า "นายเข้ามาช่วยฉันทำไม?"
"ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวนายสักหน่อย แต่ฉันทำเพื่อตัวฉันเอง" แล้วไทก้หยิบช็อกโกแลตแท่งออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับยื่นให้จิน "หน่อยไหม?"
"ไม่ล่ะ" จินส่ายหน้าปฏิเสธ
หลังจากที่จินปฏิเสธไปแล้ว ไทก็แกะซองช็อกโกแลตกินอย่างทันที เขาก็แสดงสีหน้าแปลกใจออกมาหลังจากที่กินช็อกโกแลตแท่งนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป "นายดูไม่แปลกใจเลยนะ ที่เห็นเพื่อนของนายเป็นแบบนั้น"
"เรื่องของหมอนั่นฉันเองก็พึ่งจะรู้เมื่อสามวันก่อนการคัดเลือกจะเริ่มเอง...จากแม่ของหมอนั่นเอง เธอบอกข้อมูลโดยแลกกับที่ฉันจะต้องให้หมอนั่นมีชีวิตรอดออกไปให้ได้"
"แล้วยังไงต่อนายก็เผลอปากสัญญาไปสินะ แบบที่นายเคยทำเหมือนอย่างเคยทำ" ไทลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับดึงคอเสื้อพูดกับจินต่ออีกว่า "การที่ตัวนายใจดีเกินไปมันไม่เพียงจะทำร้ายตัวเองเท่านั้น แต่คราวนี้ถ้าเกิดปล่อยให้ไอ้หมอนั่นขึ้นเป็นราชานายรู้ไหม? มันจะเกิดอะไรขึ้นกับประเทศนี้!? คนที่นายรู้จักคนที่รอนายให้กลับไปหา คนที่ไม่รู้เรื่องนี้ทุกๆคนจะต้องเจอกับอะไรนายเคยคิดบ้างไหม!?"
จินจับที่มือของไทกำมันจนแน่นพูดด้วยความรู้สึกที่ตนเองอัดอั้นเอาไว้ "คิดสิ! คิดอยู่จนหัวแทบจะระเบิดออกมาแล้ว ที่ฉันทำทุกอย่างนี้ก็เพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้น เพื่อที่จะให้มันไปได้ดี! ฉันถึงพยายาม พยายาม พยายามแล้ว พยายามจนตอนนี้แม้แต่ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าที่ฉันทำไปทั้งหมดมันเพื่ออะไร! ทุกครั้งที่ทำเหมือนกับยิ่งห่างไกลจากอุดมคติเรื่อยๆ ....ตกลงแล้วฉันควรจะทำอะไรต่อดี?"
ไทโมโหเลยชกเข้าที่หน้าของจินไปหนึ่งหมัด "คิดบ้าคิดบออะไร!? พยายามแล้วอย่างนั้นหรอทั้งหมดนี่แกบอกว่าพยายามแล้วหรอ!? ทำเพื่อคนอื่นบ้างแหละ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำก็เพื่อคนอื่นมีความสุข! อย่ามาตอแหลหน่อยเลย!!! ถ้าการที่แกพยายามจะเป็นคนดีเพื่อให้คนทุกคนมีความสุข ต่อให้ตัวแกเองจะสูญเสียสักเท่าไหร่ก็ตามคิดว่ามันถูกแล้วหรอ? สิ่งที่แกต้องการจริงๆ ไม่ใช่การเสียสละที่ไร้สาระ แต่สิ่งที่ตัวแกต้องการที่จะเห็นหลังจากนี้มันคืออะไร!? เคยถามตัวเองบ้างไหม!?" หลังจากนั้นไทก็ปล่อยมือออกจากจิน "ทิ้งมันไปซะ! ไอ้คำสัญญาพรรณนั้น ทิ้งความหวังของคนอื่นไปซะ! ทิ้งมันไป..เหลือเพียงแค่สิ่งที่ตัวเองต้องการก็พอ"
"...." จินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มือของเขาเอื้อมลงไปล้วงที่กระเป๋ากางเกงหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นที่อยู่ในนั้น สภาพของมันในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยคราบเลือดและเละจนตัวหนังสือบางตัวนั้นแทบอ่านไม่ออก แต่เขาก็ยังจำมันได้ขึ้นใจ คำคำนั้นที่ได้เขียนไว้
...กลับมาให้ได้ล่ะ!...
มันเป็นคำที่เขียนโดยเซร่าที่มอบให้กับจินก่อนที่เธอจะเดินทางออกจากเซนเตอร์ไป...
จินทำการขยำกระดาษนั้นแล้วเก็บมันเข้าที่เดิม มองไปที่ไทด้วยสายตาที่มุ่งมั่น ซึ่งทางไทเองก็สัมผัสได้ถึงแรงมุ่งมั่นเลยพูดกับเขาว่า "ฉันยังไม่ลืมความอัปยศที่นายได้ให้ไว้กับตัวฉัน ไม่มีวันลืม เพราะงั้นแล้ว...จนกว่าจะถึงตอนนั้น อย่าตายล่ะ!"
จินพยักหน้าตอบไปพร้อมกับแบมือแล้วยื่นออกไป "..."
บรรยากาศเงียบเชียบลง ไทเองก็ไม่เข้าใจว่าทางจินนั้นต้องการที่จะสื่ออะไรกันอยู่แน่ "อะไรของนาย?"
"มีเหลือไหม? ช็อกโกแลต..."
"ตะกี้เป็นแท่งสุดท้าย...."


"เมื่อกี้...มันคืออะไร?"
อลิซตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่ดูตื่นตระหนกกับอะไรบางอย่าง เธอมองไปรอบๆก็เริ่มนึกขึ้นมาได้ "ใช่แล้ว...เรามีสิ่งที่ต้องทำอยู่นิ" เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วจึงค่อยลุกขึ้นแล้วสับคัตเอาท์ขึ้นเพื่อทำการให้ระบบไฟฟ้านั้นกลับมาเป็นปกติ
 ในตอนนั้นเองที่มือของเธอก็เกิดความรู้สึกแปลกขึ้นที่มือ เมื่อลองดูดีๆที่เธอจับนั้นไม่ใช่คัตเอาท์แต่อย่างใด แต่มันเป็นมือของคนที่ขาดอยู่...
 หลังจากนั้นอลิซเริ่มทำการปัดมันทิ้งอย่างทันที "มือ!....ของใครกันนะ?" ขณที่ตัวของเธอจ้องไปที่มือนั้น เมื่อสังเกตดูอีกทีบริเวณโดยรอบของเธอนั้นก็เริ่มค่อยๆละลายคล้ายกับดินน้ำมันที่ตากแดด รูปร่างสิ่งของเริ่มบิดเบี้ยวไป-มา ผิดรูปร่างไปจากเดิม
"อะไร?...อะไร? เกิดอะไรขึ้น?" เธอเริ่มกระวนกระวายและพยายามที่จะหนีไปที่ทางออกตรงประตู
 เธอวิ่งอย่างสุดแรงเท่าที่จะทำได้ เปิดประตูแล้วรีบกระโจนออกไปอย่างทันที แต่ที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่าไม่ได้มีอะไรที่จะสามารถยืนได้ เลยทำให้ตัวของเธอร่วงหล่นลงไปในที่ที่มืด....มืด....มืด....จนแม้กระทั่งตัวเองก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย จนเมื่อตัวเธอรู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่บนเก้าอี้เสียแล้ว
 ภาพทิวทัศน์ที่คุ้นเคย เสียงคนเดินเพ่นพ่านไป-มาดูวุ่นวาย พูดคุยกันเสียงดัง ภายภาคหน้าของเธอตอนนี้มีคอมพิวเตอร์เครื่องที่ดูคุ้นหูคุ้นตามาก พร้อมกับเสื้อผ้าที่ดูคุ้นเคยดีเป็นเสื้อผ้าที่ดูสุภาพเรียบร้อยที่เธอมักจะใส่ไปทำงานเสมอ...
"ที่นี่มัน...ที่ทำงานของเรานี่ ทำไม? ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ในเมื่อตะกี้นี้เรายัง...เราทำอะไรนะ? ใช่! เรากำลังทำงานอยู่...."
เธอเอามือแตะไปที่คีย์บอร์ดอย่างเบาๆ ทันใดนั้นก็สมีวิดีโอปรากฏอยู่บนจอของเธอ เป็นภาพที่ตัวของเธอนั้นกำลังโดนหัวหน้าของเธอด่าทอด้วยถ้อยคำที่หยาบโลนและรุนแรงต่อหน้าของทุกคน เนื่องจากที่ตัวเธอทำงานผิดพลาดจนทำให้ทางบริษัทเสียหาย วิดีโอนั้นเล่นซ้ำแบบเดิมเรื่อยๆวนแล้ว...วนอีก ถึงแม้ว่าเธอพยายามจะปิดจออย่างไงหรือว่าจะชักปลั๊กออกแล้วก็ตามวิดีโอนั้นก็ไม่หยุด มันยังคงเล่นต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ
"พอสักที!... ขอร้องแหละ ให้ฉันออกไปจากที่นี่ที....!!!" เธอกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงแล้วก็ตามแต่วิดีโอนั้นก็ไม่ได้ดูเหมือนหยดลงเลยแม้แต่น้อย แต่ที่ต่างจากเดิมเสียงรอบข้างตัวของเธอก็เงียบหายไป ไม่มีเสียงพูดคุย หรือเสียงเท้าเดินแต่อย่างใด เมื่อเธอลองเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นว่าทุกคนที่ตัวเธอได้ยินนั้น บนใบหน้าไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจากปาก จ้องมาที่เธอเป็นทางเดียว ตอนนั้นเธอกลัวเป็นอย่างมากพยายามนั่งขดตัว กอดเข่าทั้งอย่างนั้นอยู่บนเก้าอี้
 ในตอนนั้นเองที่จู่ก็มีเด็กสาวคนนั้นปรากฏตัวข้างเธอ พร้อมกับกำลังอุ้มบางสิ่งบางอย่างที่เหมือนเด็กทารกที่กำลังห่อด้วยผ้าอยู่ในอ้อมแขน แล้วทันใดนั้นเด็กคนนั้นก็ค่อยปล่อยสิ่งที่อุ้มอยู่ มันตกลงพื้นแตกกระจายกลายเป็นเศษแก้วใสๆเล็กมากมาย
แล้วเธอก็พูดบางอย่างกับอลิซว่า "เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์" ไม่ใช่เพียงแค่ตัวเธอเท่านั้นที่พูด แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็เริ่มพูดแบบเดียวกันอย่างพร้อมเพรียงกัน "เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์....."
"หุบปาก!!!!!!" เธอเริ่มกรีดร้องงออกมาพร้อมกับเอามือปิดที่หูทำท่าทางไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น "หุบปาก!!!!" หลังจากนั้นเธอก็หยิบเศษแก้วใสพวกนั้นแล้วขึ้นคร่อมเด็กสาวนั่น พร้อมกับเอาเศษแก้วนั่นจ่อไปที่คอ
อลิซมองเด็กสาวนั่นด้วยแววตาที่ดูโกรธแค้น พร้อมกับกัดฟันแน่น พร้อมกับตะโกนอัดหน้าของเธอไป " หุบปาก!!!" และเสียงพูดนั้นก็ได้หยุดลงทั้งหมด
ตอนนั้นเองที่จู่ๆเด็กสาวที่เธอขึ้นคร่อมนั้นก็ได้กลายเป็นหัวหน้าของเธอเอง ที่สภาพตอนนี้ก็ได้กลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณเสียแล้ว เศษแก้วที่อยู่ในมือเธอก็กลายเป็นก้อนลิ่มเลือดขนาดเล็กอยู่ในมือ เธอเริ่มค่อยกรีดร้องออกมาอีกครั้งอย่างคนเสียสติ
แล้วในจอภาพที่กำลังฉายวิดีโอของเธออยู่นั้นก็ได้เปลี่ยนสีกลายเป็นหน้าจอสีแดง พร้อมกับตัวของเธอที่ถือเลื่อยอยู่ในมือ ทำท่าทางเหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ท่ามกลางกองเลือด จนในที่สุดเธอก็หันหน้ามาพร้อมกับแสยะยิ้มกว้างก่อนหน้าจอนั้นจะดับไป.....
 ภายในโลกกระจก....
หลังจากที่ไมร่าทำการแทงเรเปียร์ทะลุที่อกข้างซ้ายของเฮนรี่ไปแล้วก็รู้ได้ทันทีว่า ตัวเขานั้นยังไม่ตาย ต่างก็ตกใจเอ่ยปากพูดไปว่า "ฉันแน่ใจแล้วว่า การโจมตีครั้งนั้นน่าจะโดนหัวใจของแก แต่ทำไม...แกทำอะไรลงไป?" ไมร่าเริ่มหงุดหงิดแล้วกำลังจะแทงเรเปียร์ซ้ำลงที่ร่างกายของเฮนรี่อย่างทันที
 ส่วนทางเฮนรี่นั้นรีบทำการกลิ้งตัวหลบไปข้างๆ พร้อมกับยิงกระสุนลมออกจากปลายนิ้วของเขาไปสวนกลับไป ทางไมร่ารีบเอาแขนข้างหนึ่งขึ้นกันอย่างรวดเร็ว แต่ลมที่อัดกันเป็นกระสุนนั้นก็สามารถสร้างบาดแผลให้แขนเธอได้เกิดเป็นรอยฟกช้ำสีม่วงและเขียว
ซึ่งหลังจากนั้นทางเฮนรี่ตอนนี้ก็เริ่มเจ็บที่หน้าอกข้างซ้ายที่พึ่งถูกแทงไป และเริ่มไออย่างถี่ๆราวกับหายใจไม่ทัน "....แค่กกๆ...!"
"มันเจ็บนะเว้ย!!! ร่ากายของฉัน ร่างกายที่แสนสวยของฉัน กลับมาถูกไอ้เวรนี่ทำให้เป็นรอยเสียได้!!" ไมร่าเริ่มไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งและเธอเริ่มโกรธจัดจนแสดงสีหน้าออกมาเห็นได้ชัด
"ไม่เห็นจะเสียหายอะไร น่าตาแบบนั้นไม่ว่ายังไงหมอนั่นก็ไม่สนใจอยู่แล้ว.....แค่กกๆ.....!"
เฮนรี่ค่อยพยุงสังขารของตัวเองลุกอย่างทุลักทุเล ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่ไมร่าก็ได้หายตัวไปอยู่ข้างหลังของเขา แต่ตอนนี้ตัวเขาเองรู้ทันใช้พลังดันตัวเองออกห่างจากเธออย่างรวดเร็ว ร่างกายที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้นพุ่งตัวออกห่างจากเธอ เมื่อเฮนรี่หันกลับไปมองนั้นก็กลับไม่พบเธออยู่แล้ว มาดูอีกทีเธอก็อยู่ข้างหน้าเขาพร้อมกับที่จะแทงเรเปียร์สวนทางกับร่างกายของเขาที่กำลังลอยไป เฮนรี่รีบทการหักเหทิศทางกลางอากาศอย่างทันทีโดยการผลักมือไปข้างหนึ่ง ทำให้รอดมาได้อย่างเฉียดฉิว
กระนั้นเฮนรี่ก็เริ่มหายใจถี่ๆขึ้น และไอบ่อยขึ้น เหมือนว่าการโจมตีครั้งนั้นถึงแม้จะไม่โดนหัวใจ แต่มันก็สร้างความเสียหายกับปอดเขาอยู่
"....แค่กกๆ....!"
"ถ้ายอมตายไปตั้งแต่แรกดีๆ ก็ไม่ต้องทรมานแล้วแท้ๆ ภายในโลกใบนี้ที่ฉันสร้างขึ้น ไม่ว่าแกจะพยายามเท่าไหร่ ผลก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง"
"สร้างขึ้น?....แค่กกๆ....!"
"ก็มันสามารถทำแบบนี้ได้ไง..." พอทันทีที่พูดจบไมร่าก็ทำการแทงเรเปียร์ในเศษกระจกที่ลอยกลางอากาศใกล้เคียง เกิดเป็นเรเปียร์มาแทงเข้าที่ไหล่ของเฮนรี่จนทะลุ ผ่านตัวกลางจากกระจกที่ลอยอยู่ข้างหลังเขา
 "ดูเหมือนว่าโชคจะยังเข้าข้างแกนะ" แล้วเธอก็รีบดึงเรเปียร์กลับไปอย่างรวดเร็ว เกิดแรงกระชากไหล่ของเฮนรี่นั้นสะบัดจนแทบล้ม "ถ้ายังไม่รีบหนี ระวังจะหลบไม่พ้นเอานะ" พอพูดจบไมร่าก็ทำการแทงเรเปียร์ลงที่เศษกระจกที่ลอยอยู่บนพื้น
ทันทีที่เฮนรี่เห็นดังนั้นเลยรีบกระโจนออกหนีอย่างรวดเร็ว เลยทำให้รอดจากการถูกเสียบจากด้านล่างได้
"ยังไม่จบหรอกน่า..." ไมร่าทำการแทงเรเปียร์ไปที่เศษกระจกอย่างต่อเนื่องทำให้เฮนรี่ต้องหลบอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ถึงกระนั้นก็ยังโดนการโจมตีอยู่ดีถึงจะแค่ถากๆ แต่เนื่องจากเขาตอนนี้มีปัญหาเกี่ยวกับการหายใจเพราะบาดแผลยงไม่ฟื้นฟูมาเต็มที่
"เต้นรำเข้าไป จนกว่าจะถึงลมหายใจสุดท้ายของแก...."
ทางด้านของจิน....
เขาวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะเนื่องจากที่ไปทำให้ฮันโซโกรธจนอาละวาดพังข้าวของในสาธารณะอย่างบ้าคลั่ง
"ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฉันจะฆ่าแก!!!" น้ำเสียงที่ดูเครียดแค้นกำลังไล่หลังมาอย่างใกล้ชิด
ซึ่งทางของจินนั้นก็รู้ตัวดีว่าได้ไปยั่วโมโหฮันโซเข้าเลยไม่มีทางเลือกต้องหนีอย่างเดียวเนื่องด้วยเสียเปรียบในหลายๆด้าน ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในช่วงขณะนั้นเองที่กำลังวิ่งผ่านเสาไฟไปเรื่อยๆนั้นเองก็ได้มีของที่แหลมคมเข้ามาเสียบที่ซี่โครงข้างขวา นั่นเองก็เหมือนเป็นจุดบอกของตัวเขาเองในตอนนี้เพราะว่าได้สูญเสียตาไปแล้วข้างหนึ่งทำให้การมองเห็นนั้นตีวงแคบลง ในช่วงจังหวะก่อนที่มันจะแทงไปลึกกว่านั้นจินรีบใช้พลังของเขาเคลื่อนไหวออกห่างอย่างรวดเร็ว ซึ่งในตอนนั้นเองที่ตัวเขาเองคิดว่าหลบพ้นแล้ว ก็มีแบบเหมือนๆกันแทงเข้าที่ซี่โครง แต่คราวนี้เป็นข้างซ้ายจนทะลุปอดไปได้เล็กน้อย ทางจินก็ทำแบบเดิมใช้พลังเคลื่อนที่ออกอย่างรวดเร็ว
...แย่แล้วถ้าเกิดเคลื่อนไหวไปมากกว่านี้ได้เป็นลมเพราะเสียเลือดก่อนแน่ๆ
ในตอนที่กำลังใช้ความคิดนั้นจู่ก็มีดาบพุ่งแทงขึ้นจากใต้เท้า ซึ่งทางจินนั้นเองรีบกระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แต่เนื่องจากมีบาดแผลที่ปอดจากการโจมตีของฮันโซเมื่อตะกี้นี้เลยทำให้ตัวของเขานั้นเริ่มหายใจติดๆขัด ไอออกมาเป็นเลือด ทรุดตัวลงกับพื้น
"แค่กก....! แค่กก....! แค่กก....!"
ฮันโซที่เห็นสภาพที่น่าอดสูของจินเลยอดพูดจาเยาะเย้ยใส่ไป"ทรมานใช่ไหมล่ะ? แต่มันพึ่งจะเริ่มต่างหาก!!!"
พอพูดจบแล้วก็มีดาบคาตานะพุ่งขึ้นมาเพื่อที่จะแทงเข้าที่หัวของจินจากทางด้านล่างพื้นที่ตัวเขาทรุดตัวลง แต่เหมือนว่ามันจะพลาดไปเพราะว่าทางของเขาใช้ปืนพกเบี่ยงวิถีการแทงของดาบคาตานะเฉียดปลายหูไปนิดเดียว ถึงกระนั้นมันก็ทำให้จินแน่ใจว่าพลังของฮันโซคืออะไร แต่นั่นเองก็แลกกับการที่ต้องสูญเสียอาวุธไปอีกหนึ่งชิ้น....
"หึ....! ฮะ....! ฮะฮ่าฮ่า.....! แค่กก.....! แค่กก....! แค่ก....!" จินพยายามที่จะหัวเราะดีใจออกมาแต่ยังเจ็บบาดแผลที่ซี่โครงทั้งสองข้างเลยทำให้ไอออกมาแทน
"ด้วยสภาพที่ใกล้ตายแบบนั้น แกจะไปทำอะไรได้? หลบก็ลำบาก แถมตอนนี้อาวุธที่จะใช้ต่อสู้ก็แทบจะไม่มีเหลือแล้วแท้ๆ" ฮันโซรีบดึงดาบคาตานะกลับเข้าในเงาทันทีที่ และโผล่ขึ้นจากข้างหลังของจินพร้อมกับกำลังแทงดาบลงที่กลางหลัง
ในช่วงนั้นเองจินรีบหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ควักตลับกระสุนปืนพกที่สำรองเอาไว้มาทำการเบี่ยงวิถีการแทงของดาบคาตานะ พอหลังจากนั้นจินก็ทำการถีบเสยเข้าที่ปลายคางของฮันโซจนทางนั้นล่นถอยออกไป จินรีบลุกอย่างทันที ใช้โอกาสนั้นใช้พลังเคลื่อนตัวเองเข้าหาฮันโซพยายามที่จะต่อยเข้าที่แขนเพื่อปลดอาวุธ แต่ทางนั้นเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวเช่นเดียวกันว่าทางจินเล็งจุดนี้ไว้เลยรีบมุดเข้าเงาไป
"กระจอกน่า....อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกจะทำอะไร?"
"แค่กก....! แค่กก....! แค่กก....!"
"ฉันล่ะเกลียดคนนิสัยแบบแกตั้งแต่แรกครั้งที่เห็นแล้วรู้ไหม?"
"แค่กก....! ดีใจจังที่มี แค่กก....! แค่กก....! คนมาพูดแบบนี้กับฉัน...ตรงๆ แต่ก็นะฉันก็ไม่ได้จะให้คนทุกคนมาชอบฉันอยู่แล้ว" ตอนนี้บาดแผลของจินก้ค่อยเริ่มหายไปทีละนิด แต่ดวงตาตอนนี้ยังไม่สามารถมองเห็นได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
"นิสัยตรงที่ไม่สนโลก มุ่งตรงแต่เป้าหมายชองตัวเอง คนแบบแกที่ทำอะไรก็มักจะได้รับความสนใจ เป็นที่รักของคนหลายคน ทุกคนล้วนต่างเข้าหาราวกับตัวแกเป็นจุดศูนย์กลาง ไม่จำเป็นต้องพยายามอะไรมากมาย"
"ไม่ต้องพยายามอย่างนั้นหรอ? คนที่ยอมแพ้และหลีกหนีที่จะเผชิญกับอุปสรรคตรงนั้น เอาแต่หมกตัว โทษโน่นโทษนี่ นิสัยแบบนั้นนั่นแหละที่แสดงว่านายยังเป็นเด็กอยู่"
ทางจินพูดไม่ทันขาดคำฮันโซก็ทำการฟันเสาไฟทิ้งหนึ่งต้น แล้วเคลื่อนที่เข้าหาจินอย่างรวดเร็วโดยใช้เงาเสาเป็นตัวสื่อ ฟันดาบคาตานะลงอย่างทันควัน ซึ่งทางของจินเองก็รู้ทันเลยรีบกระโดดหลบไปข้างหลังได้ทัน
 "ก็สมกับที่เป็นพลังของนายดีนี่ ไม่กล้าเผชิญกับความจริงมัวแต่นั่งโทษโน่นโทษนี่ จนท้ายที่สุดก็จมปลักอยู่กับความผิดพลาดของตัวเองที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว"
"หุบปาก....!!! ใช่....!ฉันไม่ผิด....! พวกมันต่างหากที่ผิด....! ใช่.....! แกเองก็ไม่ต่างจากพวกมัน" ไม่ทันขาดคำฮันโซก็พุ่งตัวผ่านเงาเข้ามาโจมตีด้วยดาบคาตานะอย่างรวดเร็ว ทางจินเองก็รีบใช้พลังหลบไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเป็นดังนั้นแล้วทางฮันโซรีบปักดาบลงในเงาใต้เท้าเขาเกิดเป็นใบมีดขึ้นมาแทงร่างกายของจินที่พึ่งจะหลบการโจมตีของเขาไป ใบมีดบปักเข้าที่เท้าจนทะลุทำให้เสียสมดุล
 ไม่จบเพียงแค่นั้นฮันโซรีบเคลื่อนที่ไปอยู่ข้างหลังของจินและกำลังที่จะฟาดคาตานะลงที่หัวเพื่อจะปิดฉาก ในตอนนั้นเองที่จินรีบใช้พลังเคลื่อนที่ไปข้างหลังกระแทกเข้ากับฮันโซเพื่อที่จะหยุดการโจมตีของเขา และต่อจากนั้นเขาก็หยิบมีดขึ้นมา เสียบเข้าที่ข้อมือข้างที่ถือดาบของฮันโซ บิดใบมีดอย่างรวดเร็ว จนคาตานะหล่นจากมือของเขา
"แกไม่น่าจะมีอาวุธเหลืออยู่แล้วนี่ ทำไม?"
"นั่นสินะ...พอดีคนร่ายอยู่ไกลเวทมนต์ก็เลยคลายซะได้"
ฮันโซเองก็รู้ได้อย่างทันที ในตอนที่เขาโจมตีใส่พวกเฮนรี่นั้นอลิซน่าจะทำสิ่งของบางอย่างตกเอาไว้ ซึ่งตัวของเธอเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่รู้ตัวด้วย
หลังจากที่แยกออกจากกันพลังที่ใช้ก็เลยคลายกำให้ทางจินนั้นเห็นอาวุธที่อยู่บนพื้น ประจวบเหมาะกับที่เขาพยายามลดอาวุธของตัวเองลงเรื่อยๆเพื่อให้ทางฮันโซลดการป้องกันและประมาทว่าไม่น่าจะมีอาวุธหลงเหลืออยู่ เข้าใกล้จิน
"ชิบ...." เสียงอุทานของฮันโซดังขึ้น พร้อมกับคาบคาตานะหล่นลงพื้นเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่ว และแสงไฟที่เริ่มติดกลับมาเหมือนดั่งปกติ ฮันโซทราบได้ดีเลยว่าไม่มีทางเอาชนะจินในตอนนี้ได้ เขารีบกลายเป็นเงาและพยายามหนีอย่างสุดชีวิต
 "เห็นชัดเลยล่ะทีนี้" จินวิ่งตามพร้อมกับหยิบดาบคาตานะที่หล่นพื้นไว้ในมือ พอเข้าใกล้ระยะ เขารีบปามันไปแทงเข้าที่เงาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ เพื่อเป็นการตรึงฮันโซเอาไว้ พอดาบคาตานะเสียบเข้าที่เงาส่วนที่ขาของฮันโซทำให้หนีไม่ได้ และพยายามที่จะดึงมันออก แต่ทางจินก็เคลื่อนที่มาจับที่ดาบ จินจับไปที่ดาบพร้อมกับกดมันลงที่เงานั้นอย่างเต็มแรงจนทางฮันโซนั้นผุดขึ้นมาจากเงา เขาเริ่มร้องด้วยความเจ็บปวดน้ำตาก็ค่อยๆอาบแก้มทั้งสองข้าง ขี้มูกก็ไหลออกมาจนเลอะทั่วทั้งหน้า พยายามที่จะก้มหัวขอร้องให้จินไว้ชีวิตของตนเอง
"ขอร้องแหละครับ....ผมขอยอมแพ้ ได้โปรดอย่าฆ่า...ผมเลย ขอร้อง!!!!"
เสียงสะอื้นราวกับจะขาดใจ ณ ตรงนั้น เสียงร้องไห้โวยวายเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งเมืองที่เงียบสงัด ชายคนหนึ่งที่พยายามขอร้องชายอีกคนที่กุมชีวิตเขาไวในกำมือ
"ขอร้อง!!!! อย่า....ฆ่าผมเลย....!!!"
จินเอามือจับไปที่ดาบคาตานะแน่น พร้อมกับตัวของฮันโซที่สะดุ้งตื่นกลัวอย่างสุดขีด หลังจ่ากนั้นจินก็ทำการดึงดาบออกจากขาของฮันโซเพื่อที่จะปล่อยให้มีชีวิตต่อตามที่เจ้าตัวได้อ้อนวอนขอร้องไว้...
แต่...ในช่วงนั้นเพียงแค่ชั่วกระพริบตาเท่านั้น ตรงหน้าของทั้งสองก็ปรากฏหญิงสาวผมสั้นสีดำปกปิดดวงตา หญิงสาวที่สูงยาวผิวสีขาวสวมชุดเดรสสีดำยาว เอนตัวลงยิ้มไปที่ฮันโซที่กำลังสั่นกลัว รอยยิ้มที่กว้างราวกับจะฉีกถึงใบหูบนใบหน้าหญิงสาว ภาพตรงหน้ามันชวนสยองมากกว่าสิ่งอื่นใด.....


หญิงสาวที่ใช้ชีวิตเป็นแค่เด็กมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งได้พลิกผันชีวิตตนเองกลายมาเป็นคนที่ได้รับเลือกให้มีสิทธิ์เข้าชิงราชาของประเทศ มันเป็นเรื่องราวที่เหลือเชื่อมาก มีคนหลายคนคอยสนับสนุน ให้กำลังใจ หวังว่าสักวัน ฉันจะเป็นคนที่นำพาพวกเขาได้
มีเวลาเพียง 1เดือนในการเตรียมตัว แต่ตัวฉันเองนั้นยังทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เวลาก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ แต่กระนั้นก็ยังทำอะไรไม่สำเร็จเลย ตอนนั้นเองที่วินาทีแห่งความหวังกลายเป็นความสิ้นหวัง ฉันถูกมองราวกับเป็นเศษขยะที่ไม่สามารถทำประโยชน์อะไรให้พวกเขาได้ สายตาที่เหยียดหยามราวกับเป็นสัตว์ชั้นต่ำ ทั้งๆที่ตัวฉันคิดว่าตัวเองนั้นเปลี่ยนไปแล้ว โตพอที่จะแบกรับความหวังของคนอื่นได้ แต่ความจริงมันช่างต่างจากที่คิด
...
ร่างกายหนักไปหมด แขนและขาก็ขยับไมได้ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน? มันช่างมืดเหลือเกิน เสียง?ใช่! ตอนนี้ยังได้ยินเสียงอยู่...อะไรนะ ไม่จริง! ไม่จริง! อย่าทิ้งฉันเลย! ขอร้องแหละ...! ตัวฉันยังมีประโยชน์ยังสามารถสู้ต่อได้ ขยับสิ! ลืมตาสิ! ทำไม? ทำไมกัน!? เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน! เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉันกัน? .....เดี๋ยวสิ! อย่าพึ่งไป! ฉันยอมทำทุกอย่างเลย.....
...
"อย่างนี้นี่เอง...ถ้าอย่างนั้นผมขอเดิมพันในตัวคุณล่ะกัน"
ใครน่ะ? เสียงไม่เห็นคุ้นเลย....แต่อย่างน้อยก็ค่อยโล่งใจหน่อย ที่ตัวฉันยังไม่โดนทิ้ง...
...
...
...พอแล้วขอร้องแหละ! อย่าให้พวกเขาเจ็บไปมากกว่านี้เลย...ใครก็ได้ฆ่าฉันที!!! ใครก็ได้!!!จะเป็นใครก็ได้.....!
"ไม่เอาสิครับ...จนกว่าจะถึงเวลานั้นคุณจะยังตายไม่ได้"
ขอร้องแหละ...! ฉันไม่อยากจะทำมันอีกแล้ว........ฆ่าฉันที!
.....
.....
.....
"ฉัน...ทำไม่ได้" จินพูดทั้งที่มือกำดาบไว้แน่นกำลังสั่นเทา
เด็กสาวชุดสีขาวพูดขึ้นว่า "มันไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันเป็นสิ่งที่ตัวพี่ชายต้องทำ" เธอมองไปที่เด็กสาวชุดสีดำ "หลังจากนี้ถ้าไม่ทำอะไร ร่างด้านลบจะคลุ้มคลั่งอีกครั้ง ในตอนนั้นก็สายไปแล้ว เธอคนนี้จะดูดกลืนพลังงานด้านลบทั้งหมดของทุกคนภายในประเทศนี้ เกิดให้เห็นภาพหลอนในจิตใจ ซึ่งนั่นเองตัวคุณที่เจอมากลับตัวและเห็นกับตาน่าจะรู้ดีที่สุด... ตอนนี่ยังพอกดพลังของเด็กคนนี้ได้อยู่รีบลงมือจะดีกว่านะ"
"เรื่องแบบนั้น...มัน"
"ไร้สาระสิ้นดี? ถ้าอย่างนั้นพี่ชายจะปล่อยให้ทุกคนบนเกาะนี้ทุกข์ทรมานอย่างนั้นหรอ? ทุกคนที่รู้จัก คนที่รัก คนที่ยังรอคอยการกลับไปของพี่ชาย จะปล่อยให้พวกเขาเหล่านั้นพบเจอสิ่งที่ทรมานถึงตายหรอ?"
จินกำดาบคาตานะที่อยู่ในมือจนแน่น เดินตรงเข้าที่เตียงคนไข้ พร้อมกับยกมันขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อมองดูสภาพของเด็กสาวที่ไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ พร้อมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เรียงรายอยู่ล้อมรอบ มือมันก็เริ่มสั่นอีกครั้ง
ในตอนนั้นเองที่เด็กสาวทั้งสองต่างเข้ามาดึงที่เสื้อของจิน "ไม่เป็นไรพี่ชาย พวกเราตัดสินใจแล้ว ถ้าหากการมีอยู่ของพวกเรานั้นทำให้คนนับล้านคนเดือดร้อนล่ะก็ การเสียสละตัวเองมันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องไม่ใช่หรอ?"
"แต่ว่า...แต่ว่า... ฉันน่ะ...ฉันน่ะ...อยากจะช่วย" จินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ลมหายใจเริ่มขาดห้วง
เด็กสาวสองคนนั้นส่ายหน้าอย่างพร้อมกัน "แต่ไม่ใช่พวกเรา คนที่พี่ชายต้องช่วยน่ะ แค่คนสำคัญก็เพียงพอแล้ว" เด็กสาวทั้งสองเข้ามากุมมือของฉันคนละข้าง "แต่กระนั้นพี่ชายต้องเข้มแข็งไว้นะ ถึงแม้อนาคตข้างหน้าจะโหดร้ายเพียงใด แต่เชื่อเถอะพี่ชายผ่านมันไปได้อยู่แล้ว"
ลมหายใจที่ขาดห้วงก็ค่อยๆกลับมาเป็นปกติ มือทั้งสองข้างจับดาบยกขึ้นชี้ไปที่หัวใจ บนร่างที่ไม่สามารถแม้แต่ขยับหนีไปไหนได้ ร่างกายที่ไร้การป้องกันใดๆ วางปลายดาบลงที่หัวใจ ทั้งที่รู้ดีว่าต้องทำ แต่กระนั้นมือก็ยังไม่หยุดสั่น ถึงแม้ว่าจะทำเพื่อปกป้องคนที่สำคัญ แต่กระนั้นภายในใจก็ยังคงตั้งคำถามกับตัวเองในใจอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
... ฉันทิ่มปลายดาบลงที่ตรงหัวใจของเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงจนปลายดาบทะลุลงด้านล่าง เลือดสีแดงฉานไหลปกคลุมผ้าสีขาว
ติ๊ด....ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด--------------------------------------- เสียงชีพจรกำลังจะหยุดเต้นโดยสมบูรณ์ พร้อมกับเด็กสาวสองคนที่ร่างกายค่อยๆเลือนรางออกไป
ขาของฉันพลันอ่อนแรงแทบล้มทั้งยืน ถึงแม้อยากจะร้องไห้ออกมา แต่ไม่ว่ายังไงน้ำตาก็ไม่ไหลออกมา ทำได้แค่เพียงตะโกนร้องอย่างเจ็บใจออกไป มือทุบไปที่พื้นอย่างแรงนับหลายๆครั้ง จนผิวหนังถลอก แสดงถึงที่ตนเองไม่สามารถทำอะไรได้ ตัวเองที่ไร้ซึ่งพลัง ในจังหวะที่ตนเองกำลังสิ้นหวังนั้นเอง เด็กสาวทั้งสองก็เข้ามากอดก่อนที่ตัวเองกระซิบที่ข้างหูขอบคุณอย่างเบาๆก่อนจะจางหายไปโดยสมบูรณ์
หมายเลข 02 นิชิโระ ฮินะ ถูกกำจัดแล้ว....
เหลือนัมเบอร์อีก 5 คน?...
ร่างกายหนักอึ้ง ทั้งที่บาดแผลหายไปจนเกือบหมดแล้วแท้ๆ แต่ไอ้ความรู้สึกหน่วงๆที่อยู่ในใจมันคืออะไรกัน? ฉันกำลังเดินไปยังที่ไหน? จะทำอะไรต่อจากนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่ตัวฉันทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นหรอ?....
ทำได้แต่เพียงเดินก้มหน้ายอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าโดยที่ตนเองไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ตกลงแล้วทั้งหมดนี้ฉันสู้ไปเพื่ออะไรกัน?
ในวินาทีนั้นอลิซก็เข้ามาโจมตีด้วยขวานดับเพลิง ทางจินรู้ได้อย่างทันทีรีบยกแขนข้างหนึ่งกันการโจมตีนั้นอย่างทันที ผลที่ได้ก็คือแขนของเขานั้นได้ขาดกระจุยออกอย่างง่ายดาย สีหน้าของเขาเหมือนไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมา สีหน้าที่นิ่งเฉยราวกับสิ่งนั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง ในเสี้ยววินาทีที่แขนของเขาหล่นลงพื้นนั้นเองก็ทำให้จินนึกถึงเรื่องราวในวัยเด็ก
อ่า....ความรู้สึกนี้เหมือนตอนนั้นเลย วันที่สูญเสียคนสำคัญของตัวเองไป พ่อและแม่ต่างก็ประสบอุบัติเหตุจากรถยนต์ ถูกไฟคลอกจนเสียชีวิต ในพิธีงานศพเด็กน้อยคนหนึ่งคนนั้นที่อยู่ถือรูปคนที่เขารัก มันเป็นเรื่องปกติที่ควรเป็นอย่างนั้น แต่สิ่งเดียวที่คนในงานต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า "เด็กคนนั้นไม่มีน้ำตาเลยแม้แต่หยดเดียว เด็กนั่นสวีหน้านิ่งเฉยราวกับตนเองนั้นไร้ความรู้สึก"
จินรีบถีบตัวของอลิซอย่างแรง จนร่างของเธอกระเด็นไปกระทบกับเสาไฟ แต่ทางเธอนั้นก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ด้วยสภาพที่เหมือนราวกับสิ่งมีชีวิตที่ข้อต่อทั้งหมดถูกทำลายจนหมดสิ้น การขยับที่เหมือนตุ๊กตาถูกเชิดไว้อย่างไงอย่างนั้น
"ท้ายที่สุดก็ไม่พ้นอยู่ดีสินะ...ออกมาได้แล้ว!" จินตะโกนออกเสียงดัง "อย่ามัวเอาแต่ซ่อนตัวเลย นัมเบอร์คนสุดท้ายเป็นนายจริงๆสินะ...เฮนรี่"
พอสิ้นสุดเสียงตะโกนของจิน เฮนรี่ก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งของตึกพร้อมกับด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ
"น่าแปลกใจจริงๆ นายรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แต่ก็ช่างเถอะ... ใช่แล้ว! ฉันนี่แหละนัมเบอร์คนสุดท้าย..."


เวลาก่อนหน้านี้...
ไมร่าที่โผล่เข้าข้างหลังกำลังเตรียมที่จะแทงเรเปียร์เข้าที่หัวของเฮนรี่ ในเสี้ยววินาทีนั้นเธอก็ถูกของแข็งบางอย่างฟาดเข้าที่แขนจนเรเปียร์นั้นหลุดออกจากมือ เมื่อหันไปมองก็เห็นอลิซที่ใช้เก้าอี้เป็นอาวุธ
"ฉันไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้นหรอก.....!" อลิซพูดน้ำเสียงที่ดูห้าวหาญ
"แม่งเอ้ย!" ไมร่าอุทานออกมาอย่างอารมณ์เสียและกำลังจะมุดกลับเข้าไปในกระจก ขณะนั้นเองอลิซก็วิ่งเข้าไปคว้าเรเปียร์ที่ไมร่าทำตกแล้วทำการเสียบจากทางด้านหลัง
"ไม่....จริง....!" เมื่อเธอรู้สึกตัวอีกทีเรเปียร์นั้นก็แทงทะลุหัวใจของตัวเองเสียแล้ว ร่างกายเธอเริ่มค่อยๆแน่นนิ่งไปทีละนิด ดวงตาเปิดกว้าง รูม่านตาขยาย อุณหภูมิร่างกายค่อยๆเย็นเฉียบ และแล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น....
...หมายเลข 08 ไมร่า มิลเลอร์ ถูกกำจัดแล้ว...
อลิซที่เห็นว่ามีแจ้งเตือนว่าไมร่านั้นตายแล้วเธอรีบทิ้งเรเปียร์อย่างทันที แล้วกำลังจะไปวิ่งไปดูอาการของเฮนรี่ที่ยังนอนอยู่ ในตอนนั้นเองที่เธอก็ได้สังเกตเห็นเด็กสาวในชุดสีดำกำลังนั่งยองๆลงตรงหน้าของเฮนรี่ พร้อมกับสัมผัสไปที่เขาอย่างเบาๆ
อลิซที่เห็นดังนั้นเลยวิ่งเข้าห้ามอย่างสุดกำลัง แต่จู่ๆเฮนรี่ก็เริ่มแสดงอาการแปลกออกมา เขาเริ่มปวดหัวอย่างรุนแรง เขาดิ้นอย่างทุกข์ทรมาน กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด อลิซรีบเข้าไปเขย่าเรียกสติของเขากลับมาแต่เหมือนจะไม่เป็นผล เธอนึกถึงเรื่องที่เกิดในตอนนั้นได้ ในตอนที่ตัวเองจมอยู่ในภาพลวงตานั้นก็มีเสียงหนึ่งช่วยเธอไว้ ในตอนที่ได้สติกลับมาเสียงนั้นกำชับกับเธอไว้ว่า...
...ห้ามให้สิ่งนั้นเข้าใกล้เขาเป็นอันขาด....!!!
"ใจเย็นไว้! ที่นายเห็นมันไม่ไชใช่ความจริง!" อลิซทำการเขย่าที่ตัวของเฮนรี่แล้วพยายามเรียกสติของเขา
"อ๊ากกกกกกกกกก.....!!!" เฮนรี่ยังคงกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน เขาเริ่มเอามือจกเข้าที่ใบหน้าจนเลือดค่อยๆซึมออกมา
อลิซเลยพยายามที่จะดึงมือของเขาออก แต่ในช่วงนั้นเฮนรี่ที่ทำการใช้พลังผลักตัวของอลิซ กระเด็นออกไป "อ๊ากกกกกก....!!! หนี!...ไป!" จนร่างกายของอลิซนั้นไปชนกับเคาน์เตอร์ที่อยู่ตรงโถง
ทันใดนั้นเองเสียงร้องของเฮนรี่ก็หยุดลง เขาค่อยลุกขึ้นยืนเอียงคอไป-มา "รู้สึกสดชื่นดีชะมัด!"
บรรยากาศเริ่มน่าขนลุก อลิซรับรู้ได้เลยว่าไม่ใช่เสียงอย่างปกติที่เธอเคยได้ยินจากเฮนรี่ เสียงมันดูมีน้ำหนักราวกับคนที่มีอายุมากกว่าเขา
อลิซรีบพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล "แกเป็นใครกัน? ไม่น่าจะใช่เฮนี่ที่ฉันรู้จักแน่ๆ!!"
"นั่นสินะ...ถ้าไม่รีบแนะนำตัวจะเป็นการเสียมารยาทกับสุภาพสตรี" เขาทำการก้มตัวน้อมลงราวกับผู้ดี "นัมเบอร์หมายเลข 13 เจชัวร์ วีคอยด์ เองครับ"
"นัมเบอร์...คน...สุด...ท้าย" อลิซอึ้งจนพูดแทบไม่ออก แต่เมื่อมองไปที่ฝ่ามือแล้ว มือข้างหนึ่งของเขามีหมายเลข 13 อยู่จริงๆ
"ใช่ครับ! อีกตัวตนหนึ่งของเฮนรี่ วีคอยด์ เปรียบเสมือนเหรียญอีกด้านของเขา ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นจากความอ่อนแอภายในใจ"
ในระหว่างที่เจชัวร์นั้นกำลังพูดอยู่ อลิซก็กำลังจะใช้พลังเพื่อหลบหนี แต่ทางนั้นก็รู้ทันเลยใช้พลังลมฟันขู่มาที่เธออย่างรุนแรงจนเคาน์เตอร์ข้างหลังขาดครึ่ง "เรามาทำข้อตกลงกัน ช่วยลืมว่าเรื่องราวนี้ไม่เคยเกิดขึ้น แล้วทำเหมือนว่าฉันเป็นเฮนรี่คนเดิม ต่อหน้าเขาคนนั้นได้ไหม?"
"แล้วฉันจะได้อะไร?"
"ผมจะรับประกันว่าคุณนั้นจะปลอดภัยจนจบการคัดเลือก นอกจากนั้นแล้คุณยังได้สิ่งที่คุณต้องการอีกด้วย ว่าไงครับ...?"
"แล้วนายจะได้อะไร...!? สิ่งที่นายต้องการจริงๆคืออะไรกันแน่!?"
"...ผมต้องการทำให้เขาสมบูรณ์ เขาเป็นชายที่ผมนับถือ ไม่ใช่แค่เฉพาะความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการตัดสินใจในยามคับขัน แต่ถึงอย่างนั้นทำๆไมกัน? ทั้งๆที่เขามีมันตั้งขนาดนั้นแล้วแท้ แต่กลับโยนสิ่งเหล่านั้นทิ้งไป กลับเลือกที่จะเอาคนอื่นขึ้นมาก่อนตัวเอง ไม่สนใจสิ่งที่ตัวเองต้องการ แต่ถ้าเกิด...ถ้าเกิด ในตอนสุดท้ายแล้วสิ่งที่ตัวเขานั้นตั้งความหวังไว้กลับมาทรยศเขาเสียเอง เขาจะแสดงสีหน้าแบบไหนออกมากันนะ?"
อลิซได้ยินจุดมุ่งหมายของเจชัวร์แล้วก็นิ่งไปสักพักหนึ่ง เธอหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยถอนลมหายใจออก ".....โทษที แต่ฉันขอปฏิเสธ!!!" เธอพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง
"อย่างนั้นเองหรอ? ช่างน่าเสียดาย" ทันทีที่เขาพูดจบก็ทำการสะบัดมือออกไป เกิดเป็นคลื่นดาบลมที่คมและรวดเร็ว
อลิซรีบกระโจนออก แล้วรีบทำให้ตัวเองล่องหนไป เธอวิ่งไปรอบตัวของเจชัวร์โดยอาศัยที่อีกฝ่ายมองตัวเธอไม่เห็นเพื่อที่จะลอบโจมตี เธอทำการปาโทรศัพท์บ้านที่อยู่บนเคาน์เตอร์ ซึ่งสิ่งนั้นถูกทำให้ล่องหนด้วยพลังของเธอแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นทางของเจชัวร์นั้นก็สามารถใช้พลังทำการปัดมันออกไดอย่างง่ายดาย
"ไร้สาระ....! ของแค่นี้มันจะไปทำอะไรได้!!!" เจชัวร์ทำการกระทืบเท้าอย่างแรงเกิดเป็นลมคลลื่นกระแทกออกเป็นวงกว้าง แรงลมกระแทกอลิซจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังของตึก
การล่องหนของอลิซคลายออกอย่างทันที ทันใดนั้นเจชัวร์ก็รีบฟันคลื่นดาบลมออกมาที่ตัวเธออย่างทันที อลิซที่รู้อย่างนั้นจึ้งรีบออกจารกที่ตรงนั้นแล้วกลับไปล่องหนแบบเดิม ความแรงที่และคมของคลื่นดาบลมนั้นทำให้คอนกรีตแข็งๆเป็นรอยได้อย่างง่ายดาย อลิซที่เห็นแล้วจึงรู้ได้โดยสัญชาติญาณเลยว่าถ้าเกิดโดยเข้าไปไม่รอดแน่ๆ แต่ถ้าหากหนีก็ไม่รูว่าจะรอดไปจนเจอกับจินไหม? เธอจึงตัดสินใจกำจัดเจชัวร์ซะที่นี่!
อลิซวิ่งไปรอบแบบเดิม จนเธอไปชนกับเครื่องกดน้ำ ซึ่งทางเจชัวร์นั้นที่ได้ยินเสียงจึงรีบฟันคลื่นดาบออกไปจนแกลลอนน้ำที่อยู่ข้างบนแตกออกน้ำแตกกระจายเต็มทั่วทั้งพื้นสิ่งนั้นเองที่ทำให้เขาแน่ใจว่าอลิซอยู่นะที่ตำแหน่งไหน เพราะจากรอยเท้าที่เปียกของเธอ
"ถ้ายอมรับข้อตกลงของฉัน เรื่องทุกอย่างมันก็จบแล้ว ดันทำอะไรที่มันเปล่าประโยชน์เสียได้" ในเมื่อเจชัวร์นั้นสามารถคาดเดาการเคลื่อนไหวของอลิซได้แล้ว เขาไม่รีรอที่จะทำการโจมตีโดยทันทีทำการสะบัดมือออกเกิดเป็นคลื่นลมดักหน้า ซึ่งทางอลิซในสภาพล่องหนนั้นก็รีบเอาสิ่งของที่เป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์มาขวางไว้ แต่อย่างนั้นก็ไม่เพียงพอที่จะหยุด การโจมตีนั้นฟันจนสิ่งของที่เอามากันขาดครึ่งออกจากกันอย่างายดาย ทำให้อลิซนั้นได้รับบาดแผลเป็นรอยฟันที่ท้อง
"ฉลาดดีนี่ พยายามลดความรุนแรงของมันลงเพื่อให้ได้รับบาดเจ็บน้อยลง"
พลังของอลิซเริ่มค่อยๆอ่อนลงจนเห็นตัวเธอที่สภาพนั้นเต็มไปด้วยเลือด เธอไม่มีทางเลือกจึงวิ่งเข้าหาเจชัวร์อย่างทันทีทั้งอย่างนั้น
"โง่หรือเปล่า?" เจชัวร์นั้นยิงกระสุนลมไปที่อลิซนับหลายนับด้วยกัน ทางอลิซนั้นพยายามยกมือข้างหนึ่งเพื่อกันการโจมตีเอาไว้อย่างสุดชีวิต มีกระสุนหนึ่งนัดเข้าที่ดวงตาข้างหนึ่งของเธอจนตาข้างนั้นบอดสนิท แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่หยุดวิ่งเข้าหาเจชัวร์ เธอวิ่งอย่างสุดชีวิตด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ทางเจชัวร์นั้นเห็นว่าอลิซเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยก็เตรียมการที่จะผลักให้เธอกระเด็นและหลังจากนั้นก็ทำการจบชีวิตเธอด้วยการใช้คล่นลมตัดเข้าที่คอ และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เจชัวร์หวังไว้อลิซยังคงสิ่งเข้ามาหาเขา แต่ในขณะนั้นที่เขากำลังจะผลักตัวของเธอออกไปนั้นเอง อลิซก็หยุดอย่างกะทันหันก่อนที่จะถึงตัวของเขา เธอเหมือนทำการโยนสิ่งๆหนึ่งออกมาตรงหน้า สิ่งนั้นคืนจากสภาพล่องหนกลายเป็นกระดาษปึกนึ่งที่ชุ่มไปด้วยเลือดของเธอและมีรอยถูกตัดอยู่ด้วย ดุเหมือนว่าตัวของเธอจะใช้สิ่งนั้นในการลดความเสียหายที่ได้จากการโจมตีของเจชัวร์ กระดาษทุกใบนั้นบดบังวิสัยทัศน์ของเขาจนหมด ซึ่งทางเจชัวร์เองก็รีบใช้พลังในการปัดมันออกจนหมด และในตอนนั้นเองอลิซก็มีเรเปียร์อยู่ในมือแล้วกำลังจะแทงเข้าไปที่หัวใจ
 ในตอนแรกเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าพลังของเธอนั้นถ้าฟังเสียงดีๆนั้นก็สามารถรู้ได้ แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความที่ตัวเธอนั้นไม่ได้มีฝีมือในการต่อสู้ระยะประชิดอย่างจิน อีกทั้งไม่ได้มีพลังในการทำลายเหมือนดั่งเฮนรี่ เธอจึงสร้างการโจมตีหลอกขึ้นมาหนึ่งครั้ง เพื่อให้ทางนั้นระวังตัวเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในมือของเธอ และรับการโจมตีที่อาจจะทำให้ถึงตายได้หนึ่งครั้ง ให้อีกฝ่ายลดการป้องกันหลังจากที่เห็นบาดแผล และไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่ใต้เท้า สิ่งที่เธอเตะเอาไว้ตอนที่เจชัวร์ทำการฟันแกลลอนแตกเพื่อให้เสียงมันกลบกันอย่างพอดิบพอดี
"ฉันจะทุ่มทุกอย่างที่มีเพื่อหยุดนาย" อลิซทำการแทงเข้าไปที่หัวใจของเจชัวร์อย่างทันทีด้วยเรเปียร์
...แต่ถึงอย่างนั้นทางของเจชัวร์นั้นก็ใช้เพียงแค่มือข้างเดียวในการรับการโจมตีของอลิซได้อย่าง่ายดาย และหลังจากนั้นเขาก็ทำการถีบตัวของเธอออกไป แล้วดึงเรเปียร์ที่คาอยู่ในมือทิ้งออกไป "เล่นซะแทบแย่เลยนะเนี่ย ถ้าหากฉันตอบสนองช้าไปนิดเดียวมีหวังได้โดนเจาะรูที่หัวใจแน่ๆ"
 "สัตว์ประหลาดชัดๆ"
"จะถือว่านั่นเป็นคำชมละกัน แต่ถ้าเทียบกับเขาคนนั้นแล้วแค่นี้ยังเด็กๆ" พอพูดจบเจชัวร์ก็ทำกาเคลื่อนที่ตัวเองให้เข้าหาตัวของอลิซเละทำการแตะไปที่ตัวของเธอเกิดแรงลมอัดบริเวณท้องผลักกระเด็นทะลุไปยังห้องหนึ่ง
สภาพของอลิซตอนนี้นั้นร่างกายบอบช้ำเต็มไปด้วยบาดแผล ดวงตาบอดไปหนึ่งข้าง มีแผลบริเวณที่ท้อง แรงก็แทบไม่มีที่จะยืนไหว เธอได้ยินเสียงเท้าเข้าใกล้มาเรื่อยๆเหมือนดั่งที่ว่าถ้าตนเองไม่รีบหนีมีหวังได้ตายแน่ เธอพยายามควบคุมสติและมองหาวิธีที่จะรับมือ
ทางด้านของเจชัวร์ที่ใช้พลังผลักตัวของอลิซจนไปกระแทกกับกระจกห้องหึ่งจนทะลุนั้นเองเขาก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาอย่างใจเย็น แต่เมื่อเขาเปิดประตูออกก็พบกับอลิซที่ยืนประจันหน้ากับเขา
"น่าชื่นชมจริงที่ไม่หนี แต่ก็มาได้แค่นี้แหละ!"
อลิซพูดออกมาอย่างเสียงดังตรงหน้าของเจชัวร์ "ฉันจะไม่หนีอีกต่อไปแล้ว!!!"
เจชัวร์ไม่รอช้าเขาทำการปล่อยคลื่นดาบลมไปที่อลิซอย่างทันที ในตอนนั้นเองที่อลิซก็ได้ทำท่าเหมือนกับยกบางสิ่งที่หนักมากๆถังดับเพลิงอีกถังที่ถูกทำให้อยู่ในสภาพล่องหน ถูกฟันจนเป็นรอยรั่วเกิดเป็นม่านควันฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง เจชัวร์รีบทำการสะบัดแขนเพื่อสร้างลมให้พัดม่านควันนั้นให้กระจายออก ในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่เขาก็รู้สึกตัวตรงหน้าของเขาเห็นอลิซที่ถือขวานดับเพลิงขนาดใหญ่กำลังง้างโจมตีมาที่เขา ทำให้เขานั้นต้องรีบใช้พลังผลักตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นเหมือนว่าในระหว่างที่ทำการหลบออกมาเท้าของเขาได้ถูกฟันจนเป็นแผลเหวอะ
เมื่อเจชัวร์หลบการโจมตีและออกมาจากม่านควันได้นั้น เขาก็ระดมยิงกระสุนลมไปในม่านควันอย่างต่อเนื่อง แต่ทางของอลิซนั้นก็ใช้ขวานดับเพลิงนั้นเป็นโล่กำบังวิ่งผ่านมาได้อย่างง่ายดาย และเธอกำลังง้างโจมตีครั้งต่อไป ซึ่งทางเจชัวร์นั้นรีบใช้พลังดันตัวเองออกได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับยิงกระสุนลมอย่าต่อเนื่อง
อลิซรีบยกขวานดับเพลิงกันกระสุนลมที่พุ่งเข้ามาได้ทุกนัด แล้วเธอก็ตัดสินใจที่จะใช้พลังของเธอในการทำให้ขวานเล่มนั้นล่องหนไป จึงทำให้ทางเจชัวร์นั้นเองก็ระวังตัวมากขึ้นหลังจากที่เธอตัดสินใจแบบนั้น
อลิซรีบพุ่งเข้าใส่เจชัวอย่างทันที หลังจากนั้นเธอก็โจมตีด้วยระยะของขวานที่มองไม่เห็นอย่างต่อเนื่องหลายครั้ง แต่ถึงอย่างไงก็ตามเจชัวร์นั้นก็สามารถหลบได้ไม่ยากนัก และเขาก็โจมตีสวนเข้ามาด้วยคลื่นดาบแต่ทางอลิซนั้นก็สามารถเอาขวานนั้นรับการโจมตีได้ ดูเหมือนว่าขวานเล่มนั้นมันจะแข็งกว่าที่เขาคิดที่จะตัดให้มันขาดได้
อลิซทำท่าทางลากขวานวิ่งไปหาที่เจชัวร์อย่างรวดเร็ว แล้วกระหน่ำโจมตีอย่างเรื่อยๆ แต่ไม่ว่าต่อให้เธอจะโจมตีไปเท่าไหร่ดูเหมือนว่าเขาจะยังสามารถหลบได้อย่างไม่ยากเย็น
เจชัวร์ก็พยายามโจมตีสวนกลับมาเรื่อยแต่ก็เหมือนกันอลิซสามารถใช้ขวานรับการโจมตีได้หมด การต่อสู้ในครั้งนี้เป็นการวัดพลังเรื่องเกี่ยวกับความอดทนในสถานการณ์ที่ว่าใครพลาดก่อนคนนั้นได้ตาย...
ในตอนนั้นเองเจชัวร์ก็โจมตรีสวนเข้ามาโดนเข้าที่ซี่โครงจนเกิดเป็นรอยแผลเปิดกว้าง เลือดออกมาเป็นบริเวณกว้าง เขาก็เริ่มรู้สึกตัวถึงความผิดปกติได้อย่างทันที อลิซนั้นปกติจะสามรถยกขวานเล่มนั้นขึ้นมากันได้ตลอดเวลา แต่ทำไมในครั้งนี้ถึงโดน ทันทีที่เห็นสีหน้าของอลิซยิ้มออกมาอย่ามีเล่ห์นัย
"นี่หลอกฉันมาโดยตลอดอย่างนั้นหรอ?" เจชัวร์มองขึ้นไปบนฟ้าก็พบกับขวานเล่มหนึ่งที่กำลังหมุนอยู่กลางอากาศและมันกำลังลงมาที่เขาอย่างรวดเร็ว เขารีบใช้พลังปัดวิถีของขวานนั้นออกจนพ้นได้อย่างหวุดหวิด ซึ่งในตอนที่เขากำลังสนใจการโจมตีจากบนฟ้านั้นเอง อลิซก็ง้าง เรเปียร์อย่างสุดแรงและกำลังจะแทงมาที่หัวใจของเขา
...
...
ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง เรเปียร์ที่กำลังจะแทงไปที่หัวใจของเจชัวร์นั้นปลายของมันได้หยุดอยู่ก่อนที่จะทิ่มเข้าด้วยซ้ำ ร่างกายของอลิซก็ขยับไปไหนไม่ได้เหมือนราวกับถูกอะไรบางอย่างจับไว้
"ไม่จริง!? นายทำอะไรลงไป?"
"คุณลืมไปแล้วอย่างนั้นหรอ? ผมก็เป็นหนึ่งในนัมเบอร์เหมือนกัน ถึงแม้จะอยู่ในร่างเดียวกันก็ตามไม่ใช่ว่าจะมีพลังแค่อย่างเดียวเสียหน่อย" เจชัวร์ทำการขยับนิ้วเพียงแค่นิ้วเดียวเท่านั้น เรเปียร์ที่กำลังจะทิ่มเข้าที่หัวใจของเขาก็หักลงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่องรอยเหมือนถูกสิ่งของที่คมมากๆตัด "ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ก็เถอะว่าใครกันแน่ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ตั้งหลายครั้ง" แค่เจชัวร์ขยับมือยกขึ้นร่างกายของอลิซก็ค่อยๆลอยขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ "คุณนะไม่มีทางเอาชนะผมตั้งแต่แรกแล้ว เพราะว่าผมนั้นได้วางกับดักไว้ก่อนที่เราจะเริ่มสู้กันเสียอีก"
"อย....." อลิซพยายามจะอ้าปากพูดขึ้น แต่เจชัวร์ก็ใช้พลังของเขารัดที่ลิ้นและทำการตัดลิ้นของเธอทิ้ง เพื่อไม่ให้อลิซพูด
"ผมไม่อยากที่จะฟังคุณแล้ว เอาเป็นว่าผมมีวิธีดีๆที่จะเอาคุณไปใช้ต่อแล้ว" หลังจากพูดจบเจชัวร์ก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย "คุณไม่จำเป็นต้องเห็น ไม่จำเป็นต้องรู้สึกใดๆ เพียงแค่เต้นรำตามที่ผมกำกับก็เพียงพอ"
...
...
...
ในเวลาปัจจุบัน...
"ทำไมนายถึงรู้ว่าฉันเป็นนัมเบอร์คนสุดท้ายล่ะ อุส่าห์จะทำให้ตกใจเล่นสักหน่อย"
"........." จินไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมาเพียงแต่ทำสีหน้านิ่งเฉย
"จะไม่บอกจริงๆอย่างนั้นสินะ แต่ก็ช่างเถอะเพราะว่าคนที่รู้เรื่องนี้มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น"
"นี่ขอถามที่เถอะ...นายเป็นใคร? จะให้ฉันเรียกนายว่าอะไรดี?"
..
...
...ทางด้านของอูลที่ยังดูการแข่งขันอยู่ข้างนอกเช็นเตอร์ ตอนนี้พวกของเซร่าและจิลก็เริ่มกระวนกระวายกัน ทั้งสองต่างก็พากันอยู่ไม่สุข
"มันเกิดอะไรขึ้น!? หัวหน้าช่วยอธิบานมาทีได้ไหม? ว่าทำไมพวกเขาที่ร่วมมือกันอยู่ดีๆถึงต้องมาต่อสู้กันเองด้วย" เซร่าหันไปถามกับโลแกนพร้อมกับเขย่าตัวเขาอย่างแรง
"ใจเย็นก่อน...เรื่องนี้ฉันเองก็มารู้ได้ไม่นานนี้เอง"
"หมายความว่าไง?" อูลพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
"หนึ่งวันก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่มขึ้น เขาได้ให้ฉันไปหาข้อมูลเกี่ยงกับเพื่อนของเขา พร้อมกับยื่นเมมโมรี่การ์ดมาให้กับฉัน เมื่อลองเปิดดูในนั้นก็มีชื่อเพื่อนของเขาในประวัติการรักษาโรคทางจิตเวทอยู่ด้วย ถ้าเอาไปผนวกรวมกับเรื่องที่มีตระกูลพรีสกับเจมินี่ที่มักจะอยู่ด้วยกันเสมอนั้นก็เข้าใจได้"
"ทำไมนายถึงเอามาบอกป่านนี้?"
"เพราะมันไม่จำเป็นต้องบอกไงล่ะ?"
"นายหมายความว่าไง? ถ้านายบอกก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่มมันจะช่วยให้พวกฉันช่วยคิดแผนการรับมือได้ไม่ใช่หรือไง?"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง" โลแกนพูดด้วยสรหน้าที่ดูมั่นใจ พร้อมกับหันไปมองที่เซร่า "เธอยังจำตอนที่เขาฝึกครั้งแรกได้ไหม? ตอนที่เธอบอกเองว่าตัวเขานั้นไม่ได้เอาจริงเลยแม้แต่น้อย"
เซร่าพยักหน้าตอบพร้อมกับกลืนน้ำลายเสียงดัง... "อึก!"
"ทำไมพลังของเขาแค่คนเดียวที่มีข้อจำกัดเรื่องจำนวนการใช้งาน"
อูลเลยพูดแย้งขึ้นอย่างทันที "ก่อนที่งานคัดเลือกจะเริ่มนายก็เคยบอกไว้นี่ว่าถ้าเกิดเร่งการใช้พลังเกินเส้นเลือดของเขาจะรับภาระไม่ไหวและค่อยๆปริแตกออก"
"ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่เขาพยายามยับยั้งมันต่างหากมันเลยแตกออก เขาไม่เคยได้ใช้พลังของตัวเองอย่างเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาควบคุมขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอคิดว่าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
ตอนนั้นเองเซร่าก็นึกออก "ตอนที่เขาพลั้งมือฆ่าคนเป็นครั้งแรก"
"ใช่เพราะว่าเขาไม่อยากจะทำแบบนั้นอีกแล้ว เขาเลยควบคุมตัวเองอยู่ตลอดเวลา ไม่ปล่อยให้คุ้มคลั่ง นั่นแหละที่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพลังของเขาถึงมีข้อจำกัดแบบนั้น" โลแกนมองไปที่หน้าจอที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่ "บางทีตอนนี้เราอาจจะได้เห้นเขาในสภาพที่สมบูรณ์อีกครั้งก็ได้ สภาพที่ใช้พลังได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์" โลแกนพูดและหันกลับมายิ้มกับพวกอูล
ทันใดนั้นจิลก็พูดสวนกลับไปว่า "หัวหน้ารู้ไหม? ว่าทำหน้าตาแบบนั้นมันดูโรคจิต"
"งั้นหรอ?"
อีกด้านหนึ่งดีลเลอร์ที่กำลังนั่งฟังพวกเหล่าผุ้มีอำนาจที่มาเข้าชมการคัดเลือกครั้งล่าสุดคุยกันเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
-แบบนี้จะตัดสินอย่างไง?
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงครับ ถ้าเกิดเขาชนะท่านก็จะได้รับราวัลตามปกติ" ดีลเลอร์พูดเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ
-ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป
-อะไรกัน กะอีแค่ทองคำไม่กี่ออนซ์ ถึงเสียไปก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่
-เรื่องเสียมันอีกเรื่อง แต่การที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ชนะท่ามกลางเหล่าผู้แพ้นี่มันรู้สึกสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรือไง?
-ใจเย็นก่อนนะคุณลุง พอดีคนที่ผมลงเดิมพันไปนั้นก็ยังอยู่
-ไอ้ชายล่ำบึกคนนั้นอะนะ แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่สามารถต่อกรกับคนที่มีพลังถึงสองอย่างได้หรอก
"เรื่องนั้นมันก็ไม่แน่นะครับ" ดีลเลอร์พูดขัดการสนทนา "เพราะว่าอะไรที่คาดไม่ถึงมันก็อาจจะเกิดขึ้นได้เสมอ"
-แกพูดเหมือนกับคนที่รู้เห็นทุกอย่างเลยนะกรรมการ
"ไม่ครับ....! เพราะผมเองนั้นก็ไม่รู้เรื่องราวข้างหน้าเหมือนกัน ฉะนั้นแล้วเชิญพวกท่านรับชมกันต่อจะดีกว่า"


ทำไม? สิ่งที่ฉันต้องการมันไม่ใช่แบบนี้ อุดมคติที่ตัวฉันฝันมันไม่ใช่แบบนี้ ... ทั้งที่ตนเองพูดไว้ซะดิบดี แต่ท้ายที่สุดแล้วตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้ ช่วยใครไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันผ่านไป โดยที่ฉันนั้นไม่สามรถทำอะไรได้เลย...
ตกลงแล้วฉันทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไรกัน? ทั้งหมดนี้เพื่อใครกัน? ...หรือทั้งหมดนี่เป็นเพียงแค่ความเห็นเก่ตัวที่ฉันยัดเยียดให้คนอื่นกัน?
"โลกที่คุณปรารถนาคือสิ่งใดกัน?" เสียงกระซิบจากหญิงสาวปริศนาที่ยื่นหน้าของเธอเข้ามาใกล้ถามกับจิน
"โลก...ที่...ตัวฉัน...ปรารถนา?"
หญิงสาวนั่นค่อยเอามือสัมผัสเบาไปที่อกของจินพร้อมกับผลักตัวจินไปข้างหลัง...ร่งกายค่อยๆร่วงหล่นลงไป ลึกเรื่อยๆ ลึกเรื่อยๆ ลึกเรื่อยๆ... ตกลงแล้วฉันเป็นใครกันแน่?...
...
...
...
...
ลืมตาตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่คุ้นเคย เพดานข้างบนก็ไม่คุ้นตา ลุกขึ้นจากตียงอย่างช้าเดินเข้าไปในห้องน้ำเหมือนอย่างเคย ทำทุกทุกอย่างอย่างที่เคยทำ แปรงสีฟันสองอันบนแก้วน้ำหนึ่งแก้ว ผ้าขนหนูสองผืน ...อีกผืนของใครกัน?
ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าท้องก็เริ่มร้องขึ้นมา จึงเดินไปที่ห้องครัว ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม? ถึงรู้มันอยู่ตรงไหน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจค่อยเดินไป
พอถึงห้องครัวนั้นก็รู้ได้เลยว่ามีคนอยู่ เสียงหั่นผักดัง ฉับ! ฉับ! ฉับ! เสียงน้ำเดือดปุดดังอยู่ข้างๆ หญิงสาวที่ที่อยู่ตรงหน้านั่นเป็นใครกัน? จำไม่เห็นได้เลย ...แต่ทำไม? ฉันถึงเดินเข้าไปข้างหลังพร้อมกับสวมกอดเธอคนนั้นเป็นอย่างปกติ
"ตื่นแล้วหรอ? อาหารพึ่งจะเริ่มทำเองรอหน่อยนะ" เสียงเซร่าพูดกลับมาหลังจากที่จินนั้นเข้าไปกอดเธอจากข้างหลัง
"....." จินกลบกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆและพยายามที่จะอ้อนเธอ
"หยุดเลยนะ! เมื่อคืนยังไม่พออีกหรอ?"
"....."จินยังคงกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
"นายนี่เห็นข้างนอกแข็งกร้าวแบบนั้น แต่ข้างในอย่างกับเด็กน้อยเลยนะ"
จินเริ่มทำการกัดเบาๆไปที่หูของเซร่า จนทางเธอนั้นเริ่มจั๊กจี้ "อย่ามาทำอะไรแบบนี้ตอนคนกำลังทำอาหารอยู่สิ มันอันตรายนะรู้ไหม?" จนทางจินนั้นหยุดไป "ไปนั่งรอที่หน้าโทรทัศน์เลย เดี๋ยวถ้าเสร็จแล้วฉันจะยกไปให้"
"ค้าบบบบบบบ~~~~"
จินเดินไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงบนโซฟาพร้อมกับเปิดโทรทัศน์ ในระหว่างนั้นดูเหมือนว่าเซร่าจะทำอาหารเสร็จแล้ว เธอกำลังเดินมาพร้อมกบจานอาหารที่อยู่ในมือนั่งลงข้างจิน
"นี่...ฉันทำสุดฝีมือเลยนะ หวงว่านายจะถูกใจ"
...ระหว่างนั้นเอง โทรทัศน์ที่จินได้ทำการเปิดไว้นั้นก็ได้มีเสียงดังขึ้นมา...
"...นี่เป็นโลกที่พี่ชายปรารถนาสินะ?"
 เสียงที่ดังออกมาจากโทรทัศน์ ทันทีที่ได้ยินหันไปมองพบเด็กสาวคนหนึ่งผมยาวสีขาว แม้กระทั่งชุดที่เธอใส่ก็เป็นสีขาว ปรากฏอยู่ในจอโทรทัศน์ จินที่เห็นถึงกับอึ้งพูดไม่ออก เผลอทำซ้อมที่ถืออยู่หล่นลงพื้น
"นายนี่นะ ก็บอกแล้วว่าถือให้มันดีๆหน่อย" ในขณะที่เซร่าก้มไปเก็บซ้อมนั้นเอง เธอก็ได้สังเกตสีหน้าที่ดูไม่จืดของจินเลยเอ่ยถามไป "นายแลดูไม่สบายนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"....." จินเอานิ้วชี้ไปที่โทรทัศน์โดยที่ไม่ได้พูดอะไร
"โทรทัศน์หรอ? ก็เห็นจะมีอะไรแปลกนี่ หรือว่านายจะแกล้งฉันอีกแล้ว...ฉันไม่หลงกลนายหรอกนะ" เซร่าไม่ได้ใส่ใจอะไร ลุกจากโซฟาเดินไปเปลี่ยนซ้อมให้จินใหม่ทันที
ขณะนั้นเอง เด็กสาวนั่นก็มานั่งข้างแทนที่เซร่า "นี่คือสิ่งที่พี่ชายต้องการที่จะอยู่สินะ?"
"พูดเรื่องอะไร?" จินตอบกลับมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"ต้องการที่จะมีชีวิตอย่างธรรมดา ทำงานทั่วๆไป มีคนรัก แต่งงานอยู่ด้วยกัน และมีชีวิตอย่างสงบสุข แต่พี่ชายก็รู้ดีนี่ว่าตัวเองในตอนนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว"
"แล้วมันผิดหรือไง!!!? ที่ฉันต้องกาสรอะไรแบบนี้!!!" จินเริ่มตะคอกเสียงดังใส่เด็กสาวนั่น "ใช่!! ฉันรู้ดีว่าตอนนี้อาจจะสายไปแล้วก็ได้ ยิ่งทำมันเท่าไหร่ก็รู้สึกว่ายิ่งห่างไกลจากอุดมคติที่ตนเองได้ตั้งไว้ ทั้งที่มันควรจะเป็นไปได้สวยแท้ๆ แต่มัน!....แต่มัน! ฉันควรจะทำอะไรต่อไปดี? ที่ทำมาทั้งหมดมันเพื่ออะไรกัน!!!?"
ในตอนนั้นเองที่เซร่าเดินเข้ามาพร้อมกับซ้อมที่อยู่ในมือ ยื่นมาให้กับจน แต่เธอก็สังเกตว่าสีหน้าของจินดูอาการไม่ค่อยเลย "นายไหวหรือเปล่า?"
เมื่อจินรู้ตัวเด็กคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว เขาจึงรับซ้อมที่เซร่ายื่นมา "ไม่มีอะไร แค่รู้สึกเหนื่อยๆนิดหน่อย"
ช่วงที่กระพริบตานั้นเองภาพทั้งหมดโดยรอบก็เปลี่ยนไป ข้าวของภายในห้องที่จัดไว้เป็นระเบียบตอนนี้ก็กระจัดกระจายไปทั่ว สีแดงฉานที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ซ้อมที่อยู่ในมือกลายเป็นมีด พร้อมกับ...ศพของเซร่าที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้า มีบาดแผลนับหลายสิบถูกแทงด้วยมีด ...มีดที่อยู่ในมือฉัน ฉันเป็นคนฆ่าเธอเอง...
"คุณคงจะแค้นใจใช่ไหมล่ะ? ที่จู่ๆก็เข้ามาตบทำร้ายตั้งขนาดนั้น ด่าด้วยคำหยาบคายมากมาย ทั้งที่ตัวเองเป็นผู้เสียหายแท้ๆ" หญิงสาวสวมชุดสีดำเข้ามากระซิบที่ข้างๆหูของจิน
"หนวกหู!!!" จินทำการสะบัดมือไปข้างหลัง ทันใดนั้นเองคนที่อยู่ข้างหลังนั้นเป็นเฮนรี่ที่มีมีดเสียบเข้าที่คอ จนเลือดพุ่งกระฉูดออกมาปกคลุมตัวของจิน
"ฉันอุส่าห์เชื่อใจนายแท้ๆ...แต่ทำไม?" และหลังจากนั้นเขาก็ลงไปนอนจมกองเลือด
"ไม่...ไม่ ...ไม่...ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไร"
"ไม่...เป็นคุณต่างหาก ทั้งหมดเป็นฝีมือคุณเอง ...คุณเป็นคนฆ่าพวกเขา" เสียงกระซิบที่ข้างหูจากด้านหลังคอยย้ำเตือนเขาแบบนั้น
"ก็บอกว่าหนวกหู...!!!!!" จิยพยายามสะบัดแขนไปข้างหลังทันทีที่ได้ยินแบบนั้น จู่ๆก็มีมือของแจ็คมาจับเอาไว้
"ก็บอกไปแล้วว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดไว้หรอกนะ ทำไมถึงไม่ยอมฟัง"พอพูดจบเขาก็จับมีดที่อยู่ในมือของจินทิ่มเข้าที่คอ และล้มลงนอนจมกองเลือด
จินเริ่มตั้งสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มือ แขนและขาก็สั่นจนทำมีดที่อยู่ในมือตกพื้น หญิงสาวปริศนานั่นก็เข้ามาหยิบมีดนั่นขึ้นมา
"คุณก็เป็นอย่างนี้เสมอมา ยัดเยียดอุดมคติของตัวเองให้คนอื่น ทำตัวว่าตนเองนั้นสามารถทำได้ทุกอย่าง แต่แล้วเป็นอย่างไร? สิ่งที่คุณทำได้มันก็มีแค่เพียงอย่างเดียว คือการพรากชีวิตของคนอื่นอย่างไงล่ะ คุณมันก็แค่สิ่งมีชีวิตที่ใช้กำลังเพียงอย่างเดียว" เธอยื่นมีดมาให้กับจิน "ที่บอกว่าจะทำเพื่อคนอื่นนั้นเองก็แค่คำโกหก คุณนั้นทำเพื่อตัวเองมาตั้งแต่แรกแล้ว ผลักไสความรับผิดชอบให้คนอื่น แต่ตนเองกลับหนีหางจุกก้น เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งที่คุณต้องทำมีเพียงแค่อย่างเดียว...."
ฆ่าตัวเองซะ.....! ฆ่าตัวเลย.....! ฆ่าตัวเองซะเดี๋ยวนี้....! เศษสวะอย่างแกไม่มีค่าควรจะอยู่ในโลกใบนี้หรอก....! ฆาตกรอย่างแกตายไปซะได้ก็ดี.....! เสียงดังที่ก้องอยู่ในหัวนั้นมาจากศพที่นอนเรียงรายอยู่ในนั้นพูดขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง แบบเดิมซ้ำไปเรื่อยๆ ในมือกำมีดไว้แน่น ทั้งที่ยังสั่นยู่ ค่อยนำใบมีดจ่อเข้าที่คออย่างช้าๆ หลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ 1.....2.....3.
...
...
...
.....
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียงด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนกและหวาดกลัว มองมือทั้งสองข้างที่ยังสั่น จับไปที่คอก็ไม่พบบาดแผล
"เมื่อกี้...ฝันร้ายอย่างนั้นหรอ?"
มองไปยังคนที่อยู่ข้างๆก็เห็นเซร่าที่กำลังนอนด้วยสภาพที่นอนเปลือยมีผ้าห่มคลุมตัวเธออยู่ กับเสื้อผ้าของทั้งสองที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ฉันค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงโดยที่ไม่ให้เธอตื่น เดินเข้าไปยังห้องน้ำทำกิจวัตรเหมือนอย่างเคย เรื่องทั้งหมดมันก็แค่ฝันร้ายไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น ใช่! ฝันร้าย คิดได้แค่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น.....
"คิดจะหนีไปไหนหรอ? พี่ชาย" เด็กสาวชุดสีขาวปรากฏตัวในกระจกห้องน้ำพูดกับจิน เมื่อเขาหันกลับไปดูข้างหลังกลับไม่พบใคร และเมื่อทันทีที่หันกลับมา ภาพที่อยู่ตรงหน้าก็เปลี่ยนไป มิติเริ่มที่จะบิดเบี้ยวไปทีละนิด ทีละนิด พื้นที่เขายืนอยู่ค่อยๆแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้เขาร่วงลงไปในที่ที่ไร้ก้นบึ้ง มีเพียงแค่ร่างของเขาที่ยังลอยอยู่บนอากาศท่ามกลางความมืดที่รายล้อมเขาอยู่....
ที่นี่ที่ไหน?....
ฉันเป็นใครกัน?.....
แล้วต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน?....
...
...
...
"นายเป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงเรียกที่คุ้นเคยพร้อมกับเขย่าที่ร่างกายของฉันอย่างแรง
"อ้อ...เซร่าหรอกหรอ? ทำไม? ฉันเป็นอะไรหรอ?"
"ก็เห็นสีหน้าเวลานอนของนายดูทรมานมากเลย เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"ไม่มีอะไรหรอก...ก็แค่"
ก่อนที่จินจะพูดจบเซร่าก็เอามีดเสียบเข้าที่ท้องของจินพร้อมด้วยรอยยิ้มที่แสยะขึ้นบนใบหน้า เสียงหัวเราะที่ดูปิติยินดีที่ตัวเองได้ทำบางสิ่งบางอย่างได้สำเร็จ
"ฮะ...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
พอเขาล้มลงแล้วเธอยังไม่หยุดขึ้นค่อมบนร่างกายและแทงมานับครั้งไม่ถ้วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเตียงที่เคยเป็นสีขาวนั้นถูกย้อมไปด้วยเลือด เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป แต่ในขณะนั้นตัวของเซร่าก็ได้หยุดชะงัก
 "ถ้าหากยังอยู่แบบนี้ต่อไปพี่ชายจะแตกสลายเอานะ" เสียงพูดดังขึ้นในหัวของฉัน มันบอกเอาไว้อย่างนั้น...
...
...
...
...
จินได้สติขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่ตรงหน้าโรงพยาบาลเสียแล้วโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในเซนเตอร์
"ตื่นแล้วหรอ? พี่ชาย" เด็กสาวชุดสีขาวยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับพูดกล่าวทักทาย
"เธอเป็นใครกันแน่?"
เด็กสาวเดินเข้าไปในโรงพยาบาลโดยที่ตนเองไม่ได้พูดอะไร
"เดี๋ยวก่อน!" จินพยายามที่จะวิ่งตามไป แต่ก็สังเกตได้ว่าขาข้างหนึ่งของเขานั้นได้รับบาดเจ็บเหมือนว่าถูกสิ่งที่แหลมคมมากๆแทงเข้าซ้ำไปมา จนไม่สามารวิ่งได้ เลยจำเป็นต้องค่อยๆเดินตามไป
"ตอบฉันมาก่อนสิ! ว่าเธอเป็นใครกันแน่!?"จินยังคงถามแบบเดิม
เด็กสาวนั่นยืนรออยู่หน้าลิฟต์แล้วหันมาบอกกับทางจินที่ตามมาว่า "ต่อจากนี้หนูจะเล่าเรื่องราวของเด็กสาวคนหนึ่งให้ฟัง จุดเริ่มต้นที่เด็กสาวที่แสนธรรมดาคนหนึ่ง และจุดจบของเด็กสาวนั่น"
 จินยอมทำตามแต่โดยดีข้นลิฟต์ไปพร้อมกับเด็กสาวนั่น โดยที่ไม่ได้พูดอะไร ท่ามกลางบรรยากาศที่ตรึงเครียดนั่นเอง เด็กสาวก็เริ่มเล่าเรื่องที่เธอได้เคยพูดเอาไว้
...เด็กสาวคนหนึ่งเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาที่กำลังเรียนมัธยมปลาย มีชีวิตอย่างปกติเหมือนคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ถึงแม้การเรียนและกีฬาจะทำได้ค่าเฉลี่ย แต่เธอก็พอใจในแบบนั้น
วันหนึ่งเธอถูกคนที่ดูมีอายุมากกว่าเข้ามาขอคบด้วย เขาเป็นพี่ที่เรียนโรงเรียนเดียวกัน หน้าตาดี การเรียนและกีฬาก็อยู่ในระดับดี แต่เธอนั้นกลับปฏิเสธคำขอนั้นไป เพราะอะไรนะหรอ? เธอบังเอิญไปได้ยินกลุ่มเพื่อนที่คุยกัน เหมือนว่าจะมีเพื่อนในชั้นเรียนของเธอชอบคนคนนี้อยู่
ทั้งที่เรื่องมันควรจะจบแบบมีความสุขแท้ๆ แต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้น ตั้งแต่นั้นมา เพื่อนในห้องก็มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ทุกวันมักจะมีคำนินทาเกิดขึ้น บางวันก็มีขีดเขียนบนโต๊ะเรียน ไม่ก็ตอนเข้าห้องน้ำก็ถูกน้ำสาดจนเปียกโชก เด็กสาวนั่นทำได้แต่เพียงบอกในใจเอาไว้ว่า ทนเอาไว้ ทนเอาไว้ ทนเอาไว้ .....เดี๋ยวสักวันพวกเขาก็ลืมและเลิกไปเอง....
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น มันรุนแรงขึ้น พวกเขาเริ่มทำร้ายร่างกายทั้งตบตี ไม่ก็ฉีกเสื้อของเด็กสาวนั่นจนขาดวิ่น ถ่ายภาพหน้าอายของเธอเอาไว้ ปล่อยมันลงอินเตอร์เน็ต จับขังไว้ในห้องเก็บของในโรงเรียนจนเช้า นานๆเข้าจนจิตใจของเธอเริ่มแตกสลายไปในที่สุด สายตาก็นิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา เป็นปลายที่ตายแล้วโดยแท้จริง
จนวันหนึ่งเธอเดินกลับบ้านหลังจากที่ตนเองถูกขังไว้ในห้องเก็บของ ด้วยสภาพที่ชุดนั้นขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี ในขณะนั้นเองเธอถูกคนเร่ร่อนบุกเข้ามาโจมตีเพื่อหวังจะกระทำชำเราเธอ จุดประสงค์ของเขามีเพียงแค่อย่างเดียวคือร่างกาย มันจับเธอกดลงกับพื้นในตรอกที่มืด เธอไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด คิดได้แต่เพียงในใจว่า ...นี่สินะจุดจบของฉัน
แต่ในจังหวะนั้นก็มีคนคนหนึ่งเข้ามาช่วย เขาเตะชายเร่ร่อนจนกระเด็น และตะโกนออกเสียงดังเพื่อเรียกให้ตำรวจเข้ามาช่วยทัน ชายคนนั้นเขาอาสาที่จะพาเด็กสาวนั่นไปส่งที่บ้านจนกว่าตัวเธอนั้นจะปลอดภัย เขาเดินจูงมือเธอค่อยๆเดินอย่างช้าๆ จนถึงบ้านในที่สุด ก่อนจากไปเขาได้มอบความกล้ากับเธอที่กำลังสิ้นหวังในชีวิตของตนเอง ให้ลุกขึ้นสู้กับมัน เพียงแค่คำพูดของชายแปลกหน้านั่นก็ทำให้เด็กสาวนั่นมีกำลังใจ เปลี่ยนแปลงไปเป็นคนละคนนับตั้งแต่นั้นมา...
จินและเด็กสาวปริศนาขึ้นลิฟต์จนมาหยุดอยู่ที่ชั้นๆหนึ่ง เป็นชั้นพวกกลุ่มคนสำคัญ ภายภาคหน้าตอนนี้เป็นโถงทางเดินที่ยางและดูสะอาดสะอ้าน เด็กสาวนั่นเด็กนำจินไป พร้อมกับเล่าเรื่องราวต่อจากนั้นอีก...
การพบเจอนั้นทำให้เด็กสาวนั่นเปลี่ยนไป เธอแลดูมีความกล้ามากขึ้น และพร้อมที่จะแบกรับความหวังของคนอื่นได้ ในตอนที่คิดแบบนั้น...
เด็กสาวเดินมาหยุดหน้าที่ห้องหนึ่ง ป้ายข้างหน้านั้นมีชื่อชื่อหนึ่งแปะอยู่ "นิชิโระ ฮินะ" เธอเป็นหนึ่งในนัมเบอร์ที่อยู่ในงานประชุมในตอนนั้น เด็กสาวนั้นเปิดประตูเข้าไป และจินที่ตามเข้าไปทีหลังก็พบเห็น ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นเด็กสาวที่ไร้สติถูกต่อเครื่องช่วยหายใจ และพ่วงด้วยเครื่องวัดชีพจรที่อยู่ข้างๆสายระโยงระยางเต็มไปทั่วทั้งห้อง ภายในห้องที่เงียบมีเพียงแค้เสียงชีพจรที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องและคงที่
"นี่มันคือ..."
"ใช่! ....นี่แหละร่างจริงของเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าของพี่ชาย และยังเป็นเด็กสาวในเรื่องเล่าอีกด้วย" เธอหันมาพูดกับจิน
"เป็นไปไม่ได้ ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะพวกเราน่าจะฟื้นฟูบาดแผลทางกายภาพได้เองนี่ ตราบใดที่ยังไม่โดนโจมตีที่จุดตาย โดยพวกเดียวกัน"
"ใช่! ถึงพวกเราจะสามารถฟื้นฟูบาดแผลทางกายภาพได้ก็จริง แต่ทางจิตใจมันคนละเรื่อง"
ในขณะที่จินกำลังตกใจภาพตรงหน้านั้นก็มีเด็กสาวอีกคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากข้างหลัง แต่ครั้งนี้เป็นเด็กสาวในชุดสีดำ "คุณเองก็ทราบดีนี่ว่ามันไม่ได้เป็นไปดั่งที่คิดทุกอย่าง บางอย่างถ้าจะเกิดมันก็ต้องเกิด ถึงแม้จะพยายามหลีกเลี่ยงให้ตายอย่างไง ท้ายที่สุดแล้วมันก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนอยู่ดี" เด็กสาวในชุดดำเดินผ่านทะลุตัวของจินมาหยุดอยู่ข้างๆเด็กสาวในชุดสีขาว
"พวกเธอเป็นตัวอะไรกันแน่.....!"
"พวกเราทั้งสองต่างก็มีต้นกำเนิดที่เหมือนกัน มาจากเด็กสาวคนเดียวกัน เพียงแค่จุดประสงค์เท่านั้นที่ต่างกัน" เด็กสาวทั้งสองพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
"สีขาวแทนถึงพลังงานด้านบวกที่อยู่ในทุกคน ความมั่นใจ ความหยิ่งทะนง ความรัก การให้อภัย"
"ส่วนสีดำแทนถึงส่วนที่เป็นพลังงานด้านลบทั้งหมดของมนุษย์ ความสิ้นหวัง ความอ่อนแอ และความกลัว"
"สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดก่อเกิดเป็นพวกเราทั้งสอง เปรียบเสมือนที่ที่มีแสงก็ย่อมมีเงา"
"แล้ว...จะให้ฉันทำอะไร?" จินพูดน้ำเสียงที่สั่นเครือพร้อมกับในมือที่กำดาบไว้แน่นจนสั่น
เด็กสาวทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
"พี่ชาย/คุณ เองก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรอ?......"


20 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม....
ภายในห้องที่มืดมีเพียงแค่แสงไฟจากหลอดไฟหลอดเดียวเท่านั้น เฮนรี่?ที่ถูกจับให้นั่งอยู่บนเก้าอี้ ด้วยท่าทีที่ต่างจากเดิม ดวงตาดูง่วงซึมคอตกหน้ามองไปที่พื้น นอกจากเขาแล้วภายในห้องยังมีเฟริสหญิงสาวผมยาวทรงหางม้า ใส่ชุดสูทสีดำ พร้อมกับผู้ชายใส่แว่น สวมชุดสีขาวที่อยู่ข้างๆเธอ ทั้งสองตอนนี้ต่างก็จ้องมองมาที่เฮนรี่
"จะให้พวกเราเรียกคุณว่าอะไรดี?" เฟริสพูดกับเฮนรี่?ที่กำลังนั่งคอตกอยู่ตรงเก้าอี้
"...."
บรรยากาศเงียบเชียบไม่มีการตอบรับใดๆออกมาจากทางเฮนรี่?ที่นั่งอยู่ จนกระทั่งทางเฟริสหันกลับไปถามกับคนที่อยู่ข้างเธอ ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะเป็นจิตแพทย์ "การสะกดจิตน่าจะเรียบร้อยดีใช่ไหม?"
"ถึงแม้ว่าการไปปลกจิตใต้สำนึกคนไข้โดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอมนักมันจะขัดกับหลักจรรยาบรรณก็ตาม แต่ว่าผมก็ทำเท่าที่ทำได้แล้ว"
"ฉันคาดหวังในผลลัพธ์ที่ได้เท่านั้น จะจ่ายเท่าไหร่ฉันไม่สน แต่ถ้าสิ่งที่ได้มาไม่ตรงกับที่ฉันหวังไว้รู้นะว่าผลมันจะเป็นอย่างไร?" เฟริสพูดจาขู่พร้อมกับกำไปที่ไหล่ของชายคนนั้นจนแน่น ซึ่งดูเหมือนว่าการขู่ของเธอนั้นจะได้ผลเสียด้วย ชายคนนั้นถึงกับเหงื่อตกและมีสีหน้าที่กังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ทางนี้ก็ลำบากเช่นกัน ถ้าถูกจับได้ว่าไปขโมยข้อมูลคนไข้จากที่อื่นมามีหวังได้ติดคุกหัวโตแน่!"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง มันก็ขึ้นอยู่ว่าแกทำงานให้ใครต่างหาก"
ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเบาๆที่ดูชั่วร้ายออกมาจากทางของเฮนรี่? "คิกคิกคิก...."
พอได้เห็นแบบนั้นทางเฟริสนั้นก็รีบถามออกไป "จะให้พวกเราเรียกคุณว่าอะไรดี?"
"เรื่องนั้นไม่สำคัญ จะเรียกอะไรมันก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกแกเอง"
เฟริสดีใจและยิ้มออกมาเดินเข้าไปใกล้เฮนรี่? และคุกเข่าลงต่อหน้าเขาทำความเคารพอย่างนอบน้อม "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่านนัมเบอร์คนสุดท้าย "ท่านเจชัวร์"
เจชัวร์นั้นเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่ทางชายที่เป็นหมอจิตแพทย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร พอทางจิตแพทย์คนนั้นรับรู้ถึงสายตานั้นได้เขาก็รีบทำการคุกเข่าและก้มหัวหมอบตัวลงแนบชิดกับพื้นตัวสั่นเทาราวกับตัวเองอยู่ในขั้วโลกเหนือ
 "ฉันพอจะรู้พวกแกต้องการอะไร? แต่ว่าตอนนี้ฉันยังไม่สมบูรณ์"
"ไม่สมบูรณ์?" เฟริสสงสัยในสิ่งที่เจชัวร์พูดขึ้นมา
"ใช่! ตอนนี้ฉันยังรู้สึกได้ถึงแรงต่อต้านที่อยู่ภายในตัวเอง แสดงถึงการที่ตัวตนของเขานั้นยังไม่ได้หายไปหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ "
"มีอะไรที่ทางเราพอจะช่วยท่านได้หรือไม่ ไม่ว่าอะไรพวกเราก็จะทำ ขอแค่ท่านสั่งเรามาแค่นั้นก็เพียงพอ"
"การที่จะทำลายตัวตนของเขานั้นจำเป็นต้องให้ตัวเขาเป็นคนลงมือเองสิ่งสำคัญ สิ่งที่รัก สิ่งที่หวัง ให้ทุกสิ่งทุกอย่างทรยศ สูญเสียซึ่งหลักการกการมีอยู่ของตัวตน นั่นแหละจะเป็นจุดกำเนิดที่สมบูรณ์ของฉัน" เจชัวร์ค่อยยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเฟริสที่กำลังคุกเข่าต่อหน้าเขา "ตอนนี้สิ่งที่พวกเธอทำได้นั้นไม่มี จงหวังในปาฏิหาริย์ที่มีโอกาสเพียงแค่น้อยนิด บางทีโชคชะตานั่นอาจจะเข้าข้างตัวเธอก็เป็นได้"
เฟริสที่ได้ยินแบบนั้นก็พยายามจะดื้อดึงที่จะช่วยต่อแต่ทางเจชัวร์นั้นรีบเอามือปิดไปที่ปากก่อนที่เธอจะพูด "ไม่เอาน่า...! ฉันเกลียดพวกคนชอบตื้อ ถ้ามันไม่จำเป็นฉันก็ไม่อยากจะทำร้ายผู้หญิงเสียเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นรอดูอยู่เฉยๆจะได้ไหม?"
ในตอนนั้นเฟริสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นมันโพยพุ่งออกมาจากชายที่อยู่ตรงหน้า เธอพยักหน้าตอบไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ดีมาก....! ว่านอนสอนง่ายแบบนี้แหละฉันชอบ " พอเจชัวร์พุดจบเขาก็สลบลงที่เก้าอี้อย่างทันที ดูเหมือนว่าตอนนี้สถานการณ์จะกลับมาเป็นปกติแล้ว
ทางเฟริสรู้สึกสลายใจขึ้นเป็นอย่างมาก เธอค่อยพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างช้าๆ
"เข้ามาได้แล้ว และช่วยขนร่าเขาไปไว้ที่ห้องให้ที" เธอพยายามเรียกให้คน ที่อยู่ข้างนอกห้องเข้ามาเพื่อขนร่างของเฮนรี่กลับไปไว้ที่ห้อง แต่ถึงต่อให้เธอจะตะโกนเรียกอย่างไรก็ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้เลยแม้แต่คนเดียว บรรยากาศเงียบเชียบราวกับบ้านร้าง ไม่มีเสียงเท้า หรือแมกระทั่งเสียงพูดคุย ราวกับตนเองอยู่คนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว
 เสี้ยววินาทีนั้นเฟริสได้หันหลังกลับไป เธอก็ถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จิตแพทย์ที่อยู่กับเธอในห้องตอนนี้เขาได้เสียชีวิตลงเสียแล้ว ร่างกายเขาเหมือนถูกอะไรผูกติดที่คอแล้วแขวนกับเพดานที่ห้อง เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ เมื่อเห็นแบบนั้นเฟริสก็เร่งรีบเดินออกจากห้องเพื่อไปเรียกให้คนข้างนอกเข้ามา
ของเหลวเหนียวข้นสีแดงกระทบเข้าที่เท้า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้นเป็นเพียงกองซากที่ไร้วิญญาณของคนนับหลายสิบคนนอนเรียงรายเกะกะขวางทางเต็มพื้นทางเดิน แขนขากระจัดกระจายเต็มไปหมด ภาพที่อยู่ตรงนั้นมันช่างชวนสะอิดสะเอียนจนแทบอยากจะอ้วก แต่เธอก็พยายามกลั้นใจเดินผ่านซากศพเหล่านั้นออกไปเพื่อเรียกให้คนอื่นมาช่วย ในตอนนั้นเธอเองก็เริ่มคิดในใจขึ้นมาว่า ...ทำไมตัวเธอถึงรอดมาได้ ถ้าหากตอนนั้นยังยื้อแบบนั้นต่อไป สภาพของตัวเธอก็คงไม่ต่างจากพวกเขาเป็นแน่...
 ในเวลาปัจจุบัน ด้านนอกของเซนเตอร์...
เฟรสที่กำลังจ้องดูการถ่ายทอดสดการคัดเลือกราชาอยู่ด้านนอกด้วยท่าทีที่ดูจดจ่อเป็นอย่างมาก แล้วทันใดนั้นชายผมทรงเฟดสีดำสั้น สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวดูเรียบร้อย ก็เดินเข้ามาข้างหลังพร้อมกับพูดว่า "ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเรื่องโกหกเสียอีก ตัวตนนัมเบอร์คนสุดท้ายที่ทางตระกูลของเราเจมินี่นั้นสนับสนุนนั้นกลับเป็นคนคนเดียวกับทางพรีสเสียได้"
"เจสันหรอ? ที่ฉันทราบก็เพราะว่าท่านดีลเลอร์ที่เป็นคนสนิทของท่านราชาคนก่อนบอกฉันมา"
"แลดูเธอจะเชื่อฟังคำพูดของหมอนั่นจังนะ"
"เชื่อฟัง? เปล่าเลย...แค่ขัดขืนไม่ได้ต่างหาก!"
"มันหมายความว่ายังไง?" เจสันแสดงความสงสัยออกมา
เฟริสเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆสั่นเครือ "ก็ตามที่พูดนั่นแหละขัดขืนไม่ได้ ไม่ใช่เพราะว่าที่เขาพูดมาแค่อยากให้ฉันรู้เท่านั้น แต่มันเป็นสิ่งที่พูดออกมาให้ฉันทำต่าง เรื่องการที่รู้ว่าเฮนรี่นั้นมีอีกบุคลิกหนึ่งที่ซ่อนเอาไว้นั้น เขาเป็นคนพูดมันก็จริง ซึ่งเขาไม่ได้บังคับให้ฉันไปยุ่งกับมันเลยแม้แต่นิดเดียวเพียงแค่พูดออกมาเฉยๆ แต่ถึงอย่างนั้นสัญชาตญาณของฉันมันก็บอกในใจว่าให้ทำสิ่งนั้นซะ ราวกับตัวฉันนั้นถูกบงการอยู่ห่างให้เดินไปตามเกมที่เขาเป็นคนตั้งกระดานเอาไว้ก่อนแล้ว"
เจสันที่ได้ยินถึงเหงื่อตกออกมา เพราะสีหน้าที่เฟริสแสดงออกมานั้นมันบ่งบอกถึงความกลัวที่อยู่ในจิตใจ "แต่...ว่า ไม่ว่ายังไงก็ยังได้ผลประโยชน์อยู่ไม่ใช่หรอ? มันก็ดูคุ้มค่าอยู่นี่" เจสันพยายามพูดถึงข้อดีที่ถ้าเฮนรี่ชนะการคัดเลือกนี้ ถึงแม้ว่าพวกตนเองจะถูกใช้ก็ตาม
 เฟริสส่ายหน้าไปมาพูดพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้ม "ใจจริงของฉันตอนนี้คือความกังวล ความกังวลที่ถ้าพวกเราชนะแล้วมันจะเป็นอย่างไร?"
05.30 น. ณ ที่ใจกลางของเซนเตอร์
จินและไทเดินมาจนถึงโดยที่มีเจชัวร์ยืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว
เจชัวร์เป็นคนเริ่มบทสนทนาทักทายพวกเขาทั้งสองก่อน "นี่สู้ไม่ได้จนถึงขนาดต้องหมาหมู่กันเลยหรอครับเนี่ย!? น่าสมเพช"
"หมาหมู่หรอ? พูดได้น่าสนใจดีนี่ แต่เขาเรียกว่าพลังมิตรภาพต่างหากถึงจะดูดีกว่า" ไทพูดสวนกลับไป
"ฉันละผิดหวังในตัวนายจริงๆ จิน! คนเก่งอย่างนายไม่น่าจะเป็นคนที่เลือกใช้วิธีที่ขี้ขลาดแบบนี้ไม่ใช่หรอ?" เจชัวร์พยายามพูดยั่วยุให้จินโกรธ
"ก็จริง แต่ว่าเพื่อหยุดนายต่อให้หาว่าขี้ขลาด ฉันก็ยอม"
 ไทเดินเข้ามาตบที่ไหล่ของจินเบาๆ "เข้าใจนะ! ว่าจุดมุ่งหมายเราตอนนี้คืออะไร?" ซึ่งทางจินก็เพียงแค่พยักหน้าตอบกลับไป "ถ้าอย่างนั้นก็ดี! อย่าเพิ่งก่อนตายล่ะ!" ไทแบมืออกและยื่นออกไปที่จิน
"เข้าใจแล้ว!" จินตบไปที่มือของไทอย่างแรง แล้วทั้งสองก็เดินมุ่งตรงไปหาเจชัวร์ที่กำลังยืนรอพวกเขาด้วยท่าทีที่เริ่มเบื่อหน่ายเต็มทน
"พูดปลุกแรงใจกันเป็นครั้งสุดท้ายเสร็จแล้วหรอ?"
ในระหว่างที่จินเดินเข้าไปหาเจชัวร์พร้อมกับกำดาบในมือจนแน่น เขาก็ได้พูดคำถามเดิมที่ถามในตอนนั้น "ฉันขอถามว่านายเป็นใคร?"
"เรื่องนั้น...จะเป็นอย่างไรก็ช่าง!!!"
หลังจากพอเจชัวร์พูดจบ ทันทีก็มีฝาท่อระบายน้ำพุ่งเข้าไปที่ตัวของเขาในขณะที่ยืนอยู่ ซึ่งนั่นเป็นการโจมตีจากไทที่ขว้างฝาท่อไปอย่างสุดแรง
"ถูกอย่างที่นายพูดจริงนั่นแหละ เรื่องนั้นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง!"
แต่ทางเจชัวร์ก็ใช้เส้นด้ายที่คมกริบกางเขตแดนเอาไว้ก่อนแล้วเลยทำให้ฝ่าท่อนั้นขาดกระเด็นออกเป็นชิ้นๆ
"ชิ! พลาดหรือนี่"
"ผมไม่คิดจริงๆว่าตัวคุณจะโจมตีแบบไร้สมองแบบนี้ น่าผิดหวังจริงๆ"
"ขอโทษละกัน! ที่ทำให้ผิดหวัง แต่ว่า...ฉันก็ไม่ได้หวังจากการโจมตีนั้นตั้งแต่แรกเหมือนกัน"
ทันใดนั้นเจชัวรมองขึ้นไปบนท้องฟ้า จินกำลังลอยลงมาพร้อมกับทิ่มดาบลงพื้น เขารีบกระโดดตัวถอยหลังไปเพื่อหลบการโจมตีนั้นทำให้รอดได้อย่างหวุดหวิด
"ฉันจะเป็นคนหยุดนายเอง!!!"
"ถ้าทำได้ก็ลองดู!!!"
เหลือนัมเบอร์ทั้งหมด 4 คน....


เวลาก่อนหน้านี้ไม่นานนัก ก่อนที่จินและไทจะเดินทางไปที่ใจกลางเซนเตอร์ ทั้งสองได้นั่งพูดคุยวางแผนเพื่อที่จะรับมือกับพลังของเจชัวร์
"ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น ฉันขอถามคำถามกับหมอนั่นอีกครั้งก่อนได้ไหม?"
"คำถาม? ทำไปแล้วมันจะได้อะไร?"
"มันเป็นคำที่เอาไว้ใช้เรียกสติของเฮนรี่ แม่ของเขาเป็นคนบอกฉันเกี่ยวกับวิธีรักษาเบื้องต้นนี้เอาไว้ก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่มขึ้นเสียอีก"
"แต่ว่าถ้าเกิดมันไม่ได้ผลล่ะ? แล้วเพื่อนของนายไม่กลับมาเป็นปกติ นายจะทำอย่างไร?"
"นั่นเป็นฟางเส้นสุดท้ายแล้ว ถ้าเกิดมันไม่ได้ผล แล้วหมอนั่นยังจำตัวเองไม่ได้ แสดงว่าคงมีแค่วิธีเดียว" จินกำดาบที่มือจนแน่น
"ก็ได้" ไทพยักหน้าตอบกลับไป "ทีนี่พูดถึงพลังของเพื่อนของนาย เส้นด้าย ฉันไม่รู้ว่าอาณาเขตของพลังกว้างแค่ไหน อีกทั้งยังคมราวกับดาบ บางทีก็ยืดหยุ่น และยังปรับเปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจนึกอีก ค่อนข้างยุ่งยากเอาเรื่องเลย แต่ที่แน่ๆตอนนี้ที่ฉันแน่ใจคือมันไม่ได้รวดเร็วเท่าไหร่"
"พลังแบบนี้เหมือนแมงมุมไม่มีผิด"
เพียงแค่คำพูดนั้นที่จินพูดมาทำให้ไทนึกอะไรบางอย่างออก "แมงมุมอย่างนั้นหรอ? เข้าใจแล้วจุดอ่อนอีกข้อหนึ่งของหมอนั่น การเตรียมการยังไงล่ะ?"
"อ้อ....! อย่างนี้นี่เอง"
"ใช่! พลังหมอนั่นจะปล่อยเส้นด้ายเฉพาะระยะที่ใกล้เท่านั้น แต่ทุกครั้งที่โจมตีระยะกลางหรือไกลเส้นด้ายมักจะออกมาจากที่ใดที่หนึ่งเท่านั้น หมายความว่าก่อนที่การคัดเลือกเริ่มหรือบางทีในตอนที่เริ่มหมอนั่นได้กระจายใจไปทั่วทั้งเซนเตอร์แล้ว"
"เดี๋ยวก่อน! งั้นก็แปลว่าตอนนี้พวกเราอยู่ภายในใยแมงมุมที่หมอนั่นสร้างแล้วไม่ใช่หรอ? แต่ถึงทำไมไม่มีการโจมตีมาเลยล่ะ?"
"ฉันนึกได้สองข้อ เพื่อนของนายอาจจะใจดีและปล่อยให้พวกเรารอดไปก่อน ส่วนอีกข้อน่าจะเป็นเกี่ยวกันระยะทาง โดยจุดศูนย์กลางน่าจะเป็นตัวเจ้าของเอง" ไทมองไปที่จินหลังจากนั้นก็พูดขึ้นอีกว่า "นายห้ามใช้แพนโดร่าอีกจนกว่าจะแน่ใจว่าโค่นอีกฝ่ายได้ เข้าใจไหม?"
"นายเองก็รู้เรื่องนี้ด้วยอย่างนั้นหรอ? งั้นแสดงว่านายเองก็ใช้ไปเหมือนกันแล้วใช่ไหม?"
"อืม...ฉันใช้ไปแล้วทั้งหมดสองครั้ง ครั้งที่สองคือตอนที่พานายหนีมา"
"แต่ว่าทำไมร่างกายของนายไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยล่ะ? ดูพวกฉันสิร่างกายกับสีผมทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปหมดเลย"
"ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากจะใช้มันอีกแล้ว" ไททำการหยิบปืนกระบอกหนึ่งขึ้นมา "เพราะงั้นแล้วเราจะใช้นี่ในการตัดสิน"
"นั่นมัน!" ที่อยู่ตรงหน้าของจินนั้นเป็นปืนของบันที่ทำตกไว้ตอนที่เข้าปะทะกัน
"เท่าที่ฉันรู้มา กระสุนนี้จะทำการผนึกพลังของพวกเราได้ระยะเวลาหนึ่ง เราจะใช้ช่วงเวลานั้นในการจบเรื่องนี้ซะ ถึงแม้ว่าพลังของฉันจะสลับตำแหน่งของสองสิ่งที่แตะได้ก็ตามแต่มันคงไม่ง่ายหรอกนะที่จะเข้าไปเตะอีกฝ่ายโดยที่ไม่โดนอะไร แล้วอีกอย่างหมอนั่นต้องระวังฉันเป็นพิเศษอีกด้วย ฉะนั้นแล้วนายจะต้องปลิดชีพหมอนั่นด้วยมือของนายเอง..."
"....คงไม่มีทางอื่นแล้วสินะ?" จินถอนหายใจออกเสียงดัง
"ถ้านายกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันมีเรื่องที่กังวลกว่านั้นเป็นร้อยเท่าจะบอก" ซึ่งดูเหมือนว่าทางจินจะกำลังตั้งใจฟังเรื่องที่ไทจะพูด "ก็จริงที่กระสุนนี้สามารถจะผนึกพลังได้ แต่ว่ามันมีแค่นัดเดียวเท่านั้น"
"นัดเดียว!?"
"ใช่! ถ้าพลาดแล้วพลาดเลย ไม่มีแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น แล้วทีนี้ใครจะเป็นคนยิงฉันหรือว่านาย"
จินตัดสินใจอย่างรวดเร็วชี้นิ้วไปที่ไทอย่างไม่ลังเล "นายเป็นคนยิง"
"แน่ใจแล้วหรอ? ที่จะให้ฉันเป็นคนยิง บางทีฉันอาจจะเกิดหมันไส้นายแล้วหันไปยิงนายแทนก็ได้นะ ไม่กลัวบ้างหรือไง?"
"นายไม่มีทางยิงฉันหรอก เพราะว่านายเป็นคนที่บอกเรื่องกระสุนนี่ให้ฉันรู้ยังไงล่ะ ถ้านายคิดร้ายกับฉันจริงๆนายคงไม่บอกเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?" จินตอบมาด้วยรอยยิ้ม
"...ตามใจนายแล้วกัน" ไทพยายามเบนหน้าหนีหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น
"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ไปทำเรื่องนี้ให้มันจบกันเถอะ!" จินลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกตัวอาคารและกำลังพุ่งตรงไปยังใจกลางของเซนเตอร์ แต่ก่อนหน้านั้นทางไทก็พูดขึ้นมาหยุดเขาไว้กก่อน
"นายจะรีบไปไหน? ยังมีเรื่องหนึ่งที่ยังต้องเตรียมการในการรับมืออยู่อีกอย่างหนึ่ง"
 หลังจากที่เจชัวร์ทำการหลบการโจมตีจากบนอากาศของจินได้แล้ว แต่ไม่ทันไรจินก็พุ่งเข้าหาด้วยความรวดเร็ว เขาเองก็รีบรับมือโดยการสร้างรยางค์ขึ้นมารกันการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว
 สายตาของเขาก็ยังจ้องมองไทที่ยืนอยู่ห่างๆ เพราะว่าถ้าเกิดเขาพลาดโดยไทแตะตัวก็เท่ากับจบเกม พอทางไทเริ่มเคลื่อนไหวเขาก็รีบปัดจินให้ออกกระเด็นไป แล้วทำการควบคุมเส้นด้ายที่อยู่ใต้ดินขึ้นมาจับกุมตัวของไทโดยการขังไว้ในลูกบอล แต่ลูกบอลนั้นก็ถูกตัดด้วยสิ่งของมีคมได้อย่างง่ายดายปรากฏเป็นจินแทนที่อยู่ในนั้น ส่วนทางไทนั้นได้สลับตำแหน่งก่อนที่จะถูกจับขัง
"ผิดหวังหรือเปล่าที่ไม่ใช่ฉัน!" พอพูดจบไทก็รีบวิ่งเข้าหาทางเจชัวร์อย่างทันที ไปพร้อมๆกับจินที่หนีออกมาจากลูกบอลได้สำเร็จแล้วกำลังพุ่งตรงมาหาเขาด้วยความเร็วที่สูงมาก
เจชัวร์รีบทำการรับการโจมตีของจินด้วยรยางค์ และเอามือแตะไปที่พื้น ทันใดนั้นก็มีเส้นด้ายที่กลายเป็นหนามแหลมๆดพยพุ่งออกมาจากพื้นดินนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ร่างกายของไทที่กำลังวิ่งเข้าไปแตะตัวของเขา
ไทนั้นรีบทำการตบมืออีกครั้งเพื่อสลับตำแหน่งกับก้อนหินที่เขาได้ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ แต่มันก็ทำให้เขาต้องทิ้งระยะออกห่างจากเจชัวร์ พอเป็นแบบนั้นเขารีบดึงเสื้อเกิดเป็นเศษผ้า โยนขึ้นกลางอากาศแล้วตบมือหนึ่งครั้ง เศษผ้านั้นกลายเป็นธนูคันขนาดใหญ่ พร้อมกับลูกธนูหนึ่งดอก เขาทำการง้างธนูออกอย่างสุดแรงยิ่งไปที่เจชัวร์อย่างทันที ซึ่งก่อนที่จะยิงออกไปเขาก็ตะโกนเรียกให้ทางจินนั้นถอยห่างออกมา
"หลบไป!!!"
พอได้ยินเสียงตะโกนจากไทนั้นจินก็รีบพุ่งตัวออกห่างจากเจชัวร์อย่างทันที หลังจากนั้นลูกธนูที่ถูกยิงออกไปก็ได้กระทบเข้ากับรยางค์ที่ถูกสร้างจากเส้นด้าย แล้วมันก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง
 *****ตู้ม!!!!*****
แรงระเบิดดังสนั่นไปทั่ว พร้อมกับควันไฟและเปลวเพลิงที่โพยพุ่งลอยขึ้นในอากาศ
"นายจะฆ่าฉันไปด้วยอย่างนั้นหรอ?"
"ก็ฉันตะโกนบอกแล้วนะ ว่าให้หลบ"
แต่ไมทันได้ดีใจ เกิดแรงลมอันมหาศาลพัดเป่าควันไฟและเปลวเพลิงโดยรอบหายไปจนหมดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเจชัวร์ที่พูดขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย
"เกือบไปแล้ว...ว่าแล้วพวกคุณนี่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ" เจชัวร์ปัดไปตามตัวตรงที่ยังมีเปลวไฟเล็กน้อยหลงเหลืออยู่ "แต่น่าเสียดาย ถ้าผมมีพลังแค่อย่างเดียว การต่อสู้ก็คงจบไปแล้ว" พอพูดจบเจชัวร์ก็หล่อหลอมเส้นด้ายให้กลายเป็นหอกขนาดเล็กๆหลายๆอันลอยอยู่กลางอากาศ แล้วใช้มืออีกข้างผลักมันด้วยพลังลม ทำให้หอกเหล่านั้นพุ่งด้วยความรวดเร็วมาก
ทางไทนั้นตบมือเพื่อทำการเคลื่อนย้ายตัวเองหนีได้ ส่วนทางจินนั้นพยายามปัดการโจมตีออกทั้งหมดแต่ถึงอย่างนั้นด้วยจำนวนและความเร็วที่พุ่งเข้ามาจึงทำให้เขาได้รับบาดเจ็บบริเวณที่ท้อง และทางจินก็รีบดึงหอกนั้นออกอย่างทันที เพราะว่าครั้งที่แล้วเส้นด้ายสามารถเข้าไปตามบาดแผลที่ถูกเปิดออก ทำลายอวัยวะภายใน นั่นเองจึงเป็นเหตุผลที่ต้องรีบดึงมันออก
จากด้านหลังของเจชัวร์นั้นไทพยายามที่จะสัมผัสตัวของเจชัวร์ แต่ทางนั้นก็รีบสร้างหนามพุ่งขึ้นมาจากพื้นเข้าโจมตีทางไทกลับ เมื่อเห็นเป็นอย่านั้นไทจึงรีบกระโดดถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาจดจ่อกับทางไทมากเกินไป จินก็รีบพุ่งเข้ามาเสริมการรวดเร็วถึงแม้ว่าจะมีบาดแผลจากการโจมตีรอบที่แล้วก็ตาม เจชัวร์เองก็ผลักตัวเองลอยขึ้นบนอากาศได้อย่างทันเวลาพอดิบพอดี แล้วเขาก็รีบใช้เส้นด้ายไปผูกห้อยติดบนตึกมองดูพวกจินจากด้านบน
"ถ้าหากจดจ่อกับอีกคนมากเกินไป ก็จะถูกอีกคนจัดการ ยุ่งยากชะมัด!" เจชัวร์บ่นพึมพำออกมาเบาๆ
ในขณะที่เจชัวร์กำลังผูกตัวเองห้อยกับตึกนั้นจินก็โผล่มาจาด้านข้างอย่างรวดเร็ว ซึ่งทางเขาก็รีบตัดเส้นด้ายที่ผูกตัวเขาห้อยอยู่กับตึกออกแล้วปล่อยตัวเองหล่นลงที่พื้น ในขณะที่หล่นลงมาเขาก็ใช้แรงลมดันตัวเองเพื่อลดแรงกระแทกลง
เมื่อเจชัวร์หันกลับไปมองข้างบน ดาบที่อยู่ในมือจินนั้นได้หายไป ในช่วงเวลนั้นเองที่ไทรอดักโจมตีอยู่ด้านล่าง เขาฟาดดาบมาที่เจชัวร์อย่างรุนแรง
"ชิบ-!" ในตอนนั้นเองที่ทางเจชัวร์รนั้นกันการโจมตีด้วยเส้นด้ายที่ก่อร่างกลายเป็นโล่เอาไว้ได้ทัน แต่ด้วยแรงที่มีมากมายของไทนั้นสามารถตัดผ่านโล่ที่ทำจากเส้นด้ายไปอย่างง่ายดาย เข้าฟันที่แขนทั้งสองของของเจชัวร์จนแทบขาด
เจชัวร์รีบถอยหลังออก แล้วใช้เส้นด้ายทำการเย็บแขนทั้งสองข้างที่เกือบขาดนั้น ใช้เวลาไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ และพอจากนั้นเจชัวร์ก็โจมตีสวนกลับโดยการปล่อยคลื่นดาบลมไปที่ไท ซึ่งทางไทนั้นหลบไม่พ้นแน่นอนจึงจับดาบแน่นแล้วใช้แรงเข้าปะทะเบี่ยงวิถีของคลื่นดาบลมนั้นให้ลอยขึ้นฟ้าไป และตอนนั้นเองที่ดาบก็ลอยหลุดมือไปด้วย
ทางจินเห็นเลยพุ่งเข้าหยิบดาบที่ลอยขึ้นฟ้ากลางอากาศ แล้วพุ่งเข้าโจมตีเจชัวร์โดยการฟันเข้าที่ตรงไหล่ แต่การโจมตีนั้นก็ถูกหยุดเอาไว้ด้วยเส้นด้ายที่ถูกทักทอจนกลายเป็นสิ่งที่คล้ายเสื้อเกราะหยุดเอาไว้ ไม่ว่าจินจะใช้แรงมากขนาดไหนก็ตามการโจมตีนั้นก็ถูกหยุดเอาไว้ และตอนนั้นเองที่เจชัวร์ใช้ลมหมุนเข้าห่อหุ้มที่ปลายมือข้างหนึ่ง กำลังจะเข้าโจมตีจินที่พยายามดันดาบของตัวเองให้ผ่านเส้นด้ายที่คล้ายเสื้อเกราะ ทางไทก็รีบตบมือแล้วดึงตัวของจินให้ถอยกลับไป
"ใจเย็นหน่อยสิ! รู้ว่าโจมตีไม่เข้ายังจะเสียเวลาดันทำเพื่อ!?" ไทพูพร้อมกับเอามือจับไปที่หลังของจิน
"โทษที... พอดีอยากแค่จะลองอะไรบางอย่างดูเฉยๆ" จินพูดกลับด้วยท่าทางที่เริ่มหอบ
"ช่างเป็นการโจมตีผสานที่เข้าขากันดีจริงนะครับ พวกคุณเหมือนฝาแฝดที่พลัดพรากจากกันตอนเด็กหรือเปล่าเนื่ย?"
"ฝาแฝด? แต่เสียดายด้วยเพราะว่าฉันแกกว่าหมอนี่เกือบสิบปี มีฝาแดที่หน้าตากับอายุห่างกันขนาดนี้ แกใช้สมองส่วนไหนคิดนี่!?" ไทตอบกลับไป
"ปากคุณนี่ดีพอๆกับฝีมือเลยนะ"
"ขอบคุณที่ชม แต่ถึงจะพูดขนาดนั้นฉันก็ไม่มีอะไรที่จะให้หรอกนะ" ไทกระซิบเบาๆที่หูของจิน
ทางจินเองก็พยักหน้าโดยที่ไม่ได้พูดอะไร
"เข้าขากันดีจริงๆ ผมชักเริ่มอิจฉาแล้วสิ ว่าพวกคุณคุยอะไรกัน?" ทันทีที่เจชัวร์พูดจบก็ทำการปล่อยคลื่นดาบลมเข้าใส่ทั้งสอง
จินเองใช้กำลังทั้งหมดรับเอาไว้ แล้วในช่วงนั้นเองที่ไทรีบวิ่งออกข้างๆเพื่อหาโอกาสโจมตี เจชัวร์ที่เห็นแบบนั้นเลยระดมสาดกระสุนลมนับไม่ถ้วนใส่ไทที่กำลังวิ่ง ในตอนที่เขาจดจ่ออยู่ที่ไทนั้น จินก็เข้าอีกข้างหนึ่งแล้วกำลังจะฟันเข้าที่คอของเขา เจชัวร์รีบทำการสร้างรยางค์ขึ้นมากันการโจมตีได้ แล้วกำลังจะใช้รยางค์อีกอันโจมตีกลับ แต่ทางจินเองถอยหลังออกไปเสียก่อน ในช่วงที่กระโดดถอยหลังออกไปนั้นเขาได้โยนสิ่งของบางอย่างใส่หน้าของเจชัวร์ด้วย
มันเป็นก้อนหินมากมายหลายก้อนที่ถูกห่อด้วยซองช็อกโกแลตแท่งที่กินหมดแล้ว
"ทำอะไรไร้สาระ!"
ในตอนนั้นเองที่เจชัวร์ได้เห็นว่าดาบที่อยู่ในมือของจินได้หายไป เขารีบหันกลับไปที่ไทอย่างทันที แต่ดาบนั้นก็ไม่อยู่ที่ไทเช่นกันแต่มันกลับเป็นแค่ลูกโป่งสีแดงเท่านั้น ไม่นานนักก็มีการโจมตีจากด้านบนฟ้า ดาบพุ่งลงตัดที่แขนข้างหนึ่งของเจชัวร์จนขาดกระเด็น เขารีบทำการรักษาตัวเองอย่างทันทีใช้เส้นด้ายผูกติดกับส่วนที่ขาดออกเย็บเข้าด้วยกัน แต่ในขณะนั้นเองจินก็รีบพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วหยิบดาบที่ปักลงพื้นเข้าตัดส่วนที่กำลังจะฟื้นฟูออกก่อนที่จะเสร็จ หลังจากนั้นจินก็โดนเส้นด้ายโจมตีเข้าทีท้องจนทะลุ
"ตอนนี้แหละ!!!" จินตะโกนออกอย่างสุดเสียง
"เออ! จบกันแค่นี้" ไทที่อยู่ข้างหลังเจชัวร์และกำลังจ่อปืนมา
*******ปัง!!!*********