เสียงเร่งเครื่องยนต์ยานบินดังสนั่นตลอดแนวป่าทึบที่อยู่ห่างออกไปจากกำแพงเมืองซิทราเดลล่าปะปนกับเสียงระเบิดของกระสุนปืนลำแสงหลายสิบลำที่พร้อมใจกันระดมยิงเข้าใส่เป้าหมายจากทุกทิศทางจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว
ขณะที่ Air-craft No.196-bis ยานบินขับเคลื่อนราคาหลายสิบล้านเหรียญทองบีเกลของตระกูลซัวร์แวซายน์ที่เคยสง่างามสมราคาตอนนี้กลับไม่หลงเหลือสภาพเดิมของมันเลยแม้แต่น้อย
อันตราย อันตราย ระบบป้องกันคงเหลือ 35%
เสียงเตือนดังขึ้นไม่หยุดหย่อนเป็นการตอกย้ำถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่ ภายในห้องควบคุม
ผมสีเข้มเงางามของหญิงสาวถูกมัดรวบไว้อย่างเป็นระเบียบแม้ตกอยู่ท่ามสถานการณ์ที่สุ่มเสี่ยงต่อชีวิตแต่เส้นผมเหล่านั้นยังคงดูเรียบร้อยราวกับว่าตัวตนของเธอถูกแยกออกจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้นโดยสิ้นเชิง
สายตาคมชัดจ้องมองไปที่หน้าจอที่เต็มไปด้วยสัญญาณแจ้งวิกฤตมากมายก่อนหันกลับไปยังเด็กชายด้านหลังที่พยายามติดต่อขอความช่วยเหลือจากศูนย์กองทัพของอาณาจักร
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของลูกชาย ซีซิเลีย จึงหันกลับมาจดจ่ออยู่กับการบังคับยานบินอีกครั้ง
...ไม่สำเร็จสินะ
เธอคิดขณะมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
หากย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้คงต้องเริ่มจากงานประมูลครั้งใหญ่ในรอบสิบปีที่จัดขึ้นโดยตระกูลเซนทอเรียส ผู้ปกครองนครหลวงแห่งอาณาจักรซิทราเดลล่า
งานประมูลที่มีความสำคัญส่งผลให้ผู้คนให้ความสนใจเป็นอย่างมากมีการจัดแสดงเทคโนโลยีใหม่ๆและสมบัติมีค่าที่ทุกคนต่างหมายปอง
เหล่าขุนนางและครอบครัวชนชั้นสูงมากมายจะถูกเชิญเข้าร่วมงานเพื่อประมูลสิ่งของหายากที่ถูกค้นพบจากทั่วทุกสารทิศรวมถึง ตระกูลซัวร์แวซายน์  ที่เป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้ด้วยเช่นกัน
นอกเหนือจากการประมูลสมบัติและวัตถุหายากบางอย่างการมาเยือนครั้งนี้ยังถือเป็นการพบปะเพื่อนเก่าของ ซีซิเลีย ซัวร์แวซายน์ ที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานานหลายปีถึงแม้จะเป็นตระกูลที่คอยซ่อนตัวอย่างลึกลับมาโดยตลอดแต่พวกเขาก็ไม่อาจพลาดโอกาสที่ดีเช่นนี้ได้
หากพูดถึงความลึกลับของคฤหาสน์เก่าแก่ที่ตั้งอยู่ด้านหลังกำแพงเมืองในป่าลึก ทุกคนต่างรู้ดีว่านั่นคือสถานที่ของ ตระกูลซัวร์แวซายน์
ครอบครัวนักวิจัยพันธุศาสตร์ผู้สร้างและผลิตสินค้าที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นไม่เหมือนใครในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
หนึ่งในรายการสินค้าที่ปล่อยออกมาจำหน่ายบนท้องตลาดอย่างแพร่หลายคือ Potion Elixir ที่มีสรรพคุณเกินจินตนาการไปจนถึงเครื่องมือประดิษฐ์รูปร่างน่าสะพรึงที่เต็มไปด้วยประโยชน์และมีประสิทธิภาพไม่น้อยกว่าเทคโนโลยีหุ่นยนต์พ่อบ้านรุ่นล่าสุดของโรงงานผลิตตระกูลเซนทอเรียส
คฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยความลับและนวัตกรรมล้ำสมัยนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาในวงกว้างโดยมีผู้ที่ทั้งชื่นชอบและไม่พอใจต่อสิ่งที่ตระกูลซัวร์แวซายน์ทำ
แม้สินค้าเหล่านี้จะมีออกมาจำหน่ายไม่บ่อยนักแต่กลับเป็นที่แย่งชิงของผู้คนและราคานั้นก็ไต่ระดับขึ้นสูงจนน่าตกใจไม่แพ้กัน
มีหลายคนที่พยายามติดต่อเพื่อผูกขาดสินค้าทั้งหมดเป็นการส่วนตัวแต่พวกเขาไม่สามารถค้นหาที่ตั้งของคฤหาสน์แห่งนี้ได้อย่างชัดเจน
.
.
.
ความลึกลับของคฤหาสน์ซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่และความเงียบสงบทำให้มันยิ่งเป็นที่ต้องการและน่าค้นหาในขณะที่ความต้องการเพิ่มสูงขึ้นสถานะของตระกูลซัวร์แวซายน์ก็ยิ่งมั่นคง
สินค้าของพวกเขากลายเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จและความก้าวหน้าที่ฉีกกฏเกณฑ์ทางเทคโนโลยี ทำให้คฤหาสน์แห่งนี้กลายเป็นศูนย์กลางของความทะเยอทะยานและความมุ่งมั่นของผู้คนที่ต้องการครอบครองสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถมีได้
ทีมทหารรับจ้างที่ถูกส่งออกไปเพื่อสะกดรอยตามมักถูกทิ้งไว้กลางป่านอกเมืองเป็นเวลานานหลายสิบวัน กรณีร้ายแรงที่สุดเคยมีคนหายไปอย่างไร้ร่องรอยก่อนกลับออกมาในสภาพที่ไม่สามารถสื่อสารกับผู้คนได้อีกหรือแม้แต่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อมีกระแสข่าวโจมตีเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดตระกูลซัวร์แวซายน์จึงต้องออกมาชี้แจงถึงเหตุการณ์น่าสงสัยทั้งหมดนี้ผ่านช่องทางข่าวสารดาวเทียมแห่งประชาชาติแต่ก็มีเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น ตัวอย่างเช่น:
" เราได้ดำเนินการตามขั้นตอนเพื่อรับมือกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ตระกูลซัวร์แวซายน์ขอยืนยันว่าความปลอดภัยของทรัพย์สินเป็นสิ่งที่เราให้ความสำคัญสูงสุด เราจะไม่ยอมให้ความวุ่นวายหรือข่าวลือที่เสียหายทำลายความสงบสุขของเรา  "
การชี้แจงนี้ส่งผลให้เกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้นในหมู่ประชาชน
ผู้คนต่างตั้งคำถามว่าความจริงนั้นคืออะไรและเบื้องหลังของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีอะไรซ่อนเร้นอยู่หรือไม่ เสียงกระซิบในสังคมเริ่มดังขึ้นอย่างเงียบ ๆ
แม้ปัจจุบันโลกจะเต็มไปด้วยหุ่นยนต์ไฮเทคยานบินความเร็วแสงและสมองกลอัจฉริยะมากมาย แต่กลับไม่มีใครสามารถให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องราวแปลกประหลาดเหล่านี้ได้เลย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบๆตระกูลซัวร์แวซายน์ยังคงเป็นปริศนาและแหล่งกำเนิดของความสงสัยโดยเฉพาะเมื่อผู้คนเริ่มมองเห็นความผิดปกติในเทคโนโลยีที่พวกเขาเคยเชื่อมั่น
แม้แต่เครื่องระบุพิกัดตำแหน่งที่มีความแม่นยำที่ถูกใช้งานจากหน่วยงานรักษาความปลอดภัยของกองทัพระดับสูงยังคงไม่สามารถค้นหาที่ตั้งของตระกูลซัวร์แวซายน์ได้อย่างแน่ชัด
ทำให้เกิดข้อสงสัยในประสิทธิภาพของอุปกรณ์จนสร้างเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนาๆตามมาว่าเทคโนโลยีอันล้ำสมัยเหล่านี้จริงๆแล้วมีความสามารถอย่างที่อวดอ้างไว้หรือไม่
.
.
.
.
.
หลังจากเสร็จสิ้นงานประมูลซีซิเลียและลูกชายของเธอจัดเตรียมสัมภาระทั้งหมดก่อนเดินทางกลับพร้อมกับหุ่นยนต์บอดี้การ์ดจำนวนมาก
ระหว่างทางกลุ่มของเธอถูกกองกำลังไม่ทราบชื่อล้อมวงเข้ามาโจมตีอย่างหนักหน่วงหากเป็นเพียงการลอบโจมตีทั่วไปคงไม่สามารถสร้างความเสียหายให้แก่พวกเขาได้มากนัก
แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของซีซิเลียเต้นผิดจังหวะคือเมื่อเธอติดต่อกลับไปยังคฤหาสน์ผ่านจอฉายแสงของระบบยานบิน ภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างเมื่อสิ่งที่ไม่ควรจะมีปรากฏบนแผ่นฟิล์มของความเป็นจริง
หน้าจอไฮเทคเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดภายในคฤหาสน์แสดงให้เห็นถึงความโกลาหลและความเสียหายที่เกิดขึ้นภาพของหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่ถูกทำลายกลายเป็นเศษซากกระจัดกระจายตามพื้น
ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยควันไฟที่ลุกโชนพร้อมกับเสียงกรีดร้องของคนและเสียงระเบิดที่ดังเข้ามาในหูของเธอราวกับว่าหายนะได้เข้าโจมตี
ซีซิเลียรู้สึกเหมือนเวลาหยุดชะงักเธอพยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติแต่ภาพที่เธอเห็นนั้นทำให้หัวใจของเธอจมดิ่งลงไปในความกลัว
เธอรู้ดีว่าอันตรายกำลังเข้ามาใกล้และเธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องลูกชายจากความชั่วร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ท่ามกลางทะเลเพลิงที่ลุกโชนเหล่าแม่มดที่เคยติดตามเธอมาหลายร้อยปีถูกจับตรึงอย่างโหดร้าย ก่อนถูกเผาทั้งเป็น
ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงกรีดร้องที่สิ้นหวังของผู้คนในคฤหาสน์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอและลูกชายจนถึงตอนนี้ยังไม่สามารถลบเลือนออกไปได้
"ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้…เป็นไปได้อย่างไร?"
ซีซิเลียคิดในใจขณะมองดูทะเลเพลิงที่ลุกโชน
ก่อนหน้านี้เธอยังคงเข้าใจว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงการปล้นสมบัติที่เธอประมูลมาได้
แต่หลังจากเหตุการณ์นองเลือดที่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์ กลับทำให้มุมมองของเธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
หากตำแหน่งของคฤหาสน์ถูกค้นพบเกรงว่าความลับของตระกูลที่เก็บซ่อนมาตลอดหลายปีจะถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด ความรู้สึกของการสูญเสีย ความกลัว และความโกรธปะทุขึ้นในใจของเธอ
ทันทีที่ชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่หายไปถูกเรียบเรียงขึ้นมาใหม่ซีซิเลียก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที
หากใช้ช่วงเวลานี้ทำลายล้างตระกูลของเธอที่มีเบื้องหลังต้องห้าม พร้อมสร้างฉากกลบเกลื่อนให้กลายเป็นเพียงการปล้นชิงสมบัติจากงานประมูล แม้ผู้คนภายนอกจะตั้งคำถามแต่คงไม่มีใครคาดเดาถึง ตระกูลแม่มดโบราณ ที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้อย่างแน่นอน
นอกจากนี้ตระกูลเซนทอเรียสซึ่งเป็นผู้จัดงานประมูลครั้งนี้จะไม่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยจากฝูงชนยังคงเต็มไปด้วยภาพลักษณ์ที่ขาวสะอาดและน่าเชื่อถือของชาวเมืองอย่างเช่นเคย
" ต่ำช้าสิ้นดี!! พวกมันคิดจะทำลายเราเพื่อปกปิดความลับของตัวเอง ""
ซีซิเลียเอ่ยขณะมองภาพความเสียหายที่เกิดขึ้น
ช่างเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมเสียเหลือเกิน...
ไอ้พวกหมาลอบกัด!!
"สัญญาณขอความช่วยเหลือทั้งหมดถูกปิดกั้น.."
วิคตัสกล่าวด้วยน้ำเสียงวิตกขณะพยายามเชื่อมต่อสัญญาณเขาสังเกตเห็นว่าเครื่องมือสื่อสารของพวกเขาถูกระงับจากสาเหตุที่ไม่แน่ชัดความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวในอกของเขา
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขาซีซิเลียก็รีบเปลี่ยนระบบการบินอัตโนมัติไปสู่โหมดความเร็วสูง ขณะเดียวกันเธอหันไปเปิดตู้นิรภัยด้านข้างดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความมุ่งมั่น
ในชั่วพริบตาไม้กายสิทธิ์ก็ปรากฏขึ้นจากอากาศและตกใส่มือของเธออย่างแม่นยำ ซีซิเลียรู้สึกถึงพลังที่พุ่งเข้ามาในมือได้ทันทีเมื่อเธอจับมันไว้แน่น
Veritas, revelatio, ostende mihi!
แม่มดสาวเริ่มร่ายคาถาใส่อัญมณีสีเขียวที่เธอได้รับมาจากงานประมูลโดยไม่รอช้า
เสียงของเวทมนตร์ที่ดังขึ้นในอากาศทำให้บรรยากาศรอบข้างสั่นสะเทือนจากนั้นสิ่งของทั้งหมดที่ถูกรวบรวมไว้ก็ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในอัญมณีก่อนจะเปลี่ยนรูปร่างเป็นสร้อยคอสีดำที่มีลวดลายสลับซับซ้อนราวกับมันถูกสร้างขึ้นจากความมืดมิดที่มีชีวิต
หลายร้อยปีที่ผ่านมาเธอปกปิดตัวตนของทุกคนในตระกูลแม่มดเป็นอย่างดีพวกเขาระมัดระวังในทุกการกระทำ
เธอเตือนให้ทุกคนจำไว้ว่าหากไม่มีคำสั่งจากเธอ จะไม่มีใครสามารถร่ายคาถานอกพื้นที่มนตร์คุ้มกันขั้นสูงของเธอได้
ทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นล้วนมีจุดมุ่งหมายเพื่อรักษาความลับของตระกูลให้คงอยู่
วิตตัสมองเห็นทุกการกระทำตั้งแต่ต้นจนจบและลืมตากว้างด้วยความตกใจ
" ท่านแม่... เรากำลังร่ายคาถานอกเขตคฤหาสน์ ! "
ซีซิเลียเงยหน้าขึ้นมองลูกชายเพียงคนเดียวของเธอด้วยสายตาซับซ้อนชั่วขณะก่อนปรับสีหน้าให้สงบนิ่งราวกับเธอได้ตัดสินใจบางอย่างได้ในที่สุด
"ไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังอีกต่อไป สัญญาณขอความช่วยเหลือถูกระงับโดยเจตนาของพวกเซนทอเรียสไม่ช้าก็เร็วพวกมันจะตามเรามาทันอยู่ดี แม่ไม่มีเวลาอธิบายรายละเอียดแต่ลูกต้องเก็บสร้อยคอเส้นนี้ไว้ให้ดี แม่รวบรวมสิ่งของทั้งหมดใส่ไว้ด้านในใช้มันเพื่อปกป้องตัวเอง อย่าไว้ใจใครดูแลตัวเองให้ดี .."
เธอกระซิบสั่งลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ขณะที่มือของเธอกำสร้อยคอแน่น รู้สึกถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่ตกอยู่บนบ่าเธอ
ในชั่วขณะนั้นสัญชาตญาณของแม่มดสาวในตัวเธอได้เตือนให้เธอรู้ว่านี่คือการต่อสู้เพื่อชีวิตและอนาคตของทั้งสองคน
"ท่านแม่.....!!"
" ฟังให้ดี!! ครั้งนี้แม่จะร่ายคาถาส่งลูกไปยังอีกฟากหนึ่งของป่าทางใต้ มันห่างจากจุดที่เราอยู่ในตอนนี้หลายร้อยไมล์เมื่อถึงเวลานั้นลูกต้องรีบหนีออกไปทันที..ซ่อนตัวให้ห่างจากผู้คนของอาณาจักร อย่าให้ใครจับลูกได้เพราะลูกคือความหวังสุดท้ายของแม่เป็นความหวังเดียวของตระกูลเราที่เหลืออยู่ในตอนนี้ "
โดยไม่ทันให้ลูกชายของเธอได้เอ่ยสิ่งใด ซีซิเลียก็เริ่มสร้างวงกลมเวทย์ที่เธอได้ศึกษามาจากตำราโบราณทันที
วงกลมถูกวาดด้วยแสงสีฟ้าสว่างจ้าราวกับกำลังนำพาพลังงานจากโลกแห่งเวทมนตร์มารวมกัน
" Invisibilia Viaaeternum, spiritus antiqui, audi preces meas. In nomine tenebrarum et lucipotestas."
เสียงดังก้องกังวานไปทั่วอากาศขณะที่ไม้คทาคริสตัลในมือขยับวาดอักษรรูนต่างๆอย่างประณีต อักษรรูนกลายเป็นแสงสว่างที่พลิ้วไหวอยู่เหนือวงกลมเวทย์ราวกับมีชีวิต
แม้จะเป็นครั้งแรกที่เธอใช้มนต์เคลื่อนย้ายระดับสูงเช่นนี้ แต่แม่มดสาวกลับร่ายคาถาออกมาได้อย่างชัดเจนไม่มีสะดุด ท่วงทำนองของการร่ายมนต์ผสานกับการเคลื่อนไหวของไม้คทาคริสตัลในมือของเธอคอยขยับวาดอักษรรูนได้อย่างแม่นยำราวกับบทเพลงแห่งสายลมในฤดูใบไม้ผลิ
" จำไว้นะลูกรักเมื่อถึงปลายทางอย่าให้ใครตามทัน! "
เธอเอ่ยเตือนด้วยเสียงกระซิบขณะที่พลังเวทย์เริ่มรวมและขยายตัวขึ้นเหนือวงกลม
แม้จะไม่แน่ใจว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไรแต่เธอรู้ว่ามันคงดีกว่าการยืนรอความตายอยู่ที่นี่ด้วยกันทั้งสองแม่ลูกอย่างแน่นอน
ข้อความในคัมภีร์อธิบายถึงวิธีสร้างคาถาพอทัลระดับสูงที่ยากเกินกว่าที่แม่มดทั่วไปจะเข้าใจได้ สิ่งที่ทำให้การร่ายคาถานี้ทรงพลังยิ่งขึ้นคือการแลกเปลี่ยนพลังเวทย์ที่มีต้นกำเนิดจากผู้ร่ายเอง
การใช้คาถานี้ต้องการสมาธิและความรู้ที่ลึกซึ้งในศาสตร์แห่งเวทมนตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำความเข้าใจถึงการเชื่อมโยงช่องทางระหว่างมิติ
คาถาพอทัล คือมนตร์ที่ใช้สำหรับการส่งผู้คนออกไปยังอีกที่หนึ่งหรือมิติอื่นๆโดยพลังที่ใช้แลกเปลี่ยนจะถูกดูดกลืนมากน้อยแตกต่างกันไปตามระยะทางของจุดหมาย
ยิ่งระยะทางห่างไกลมากเท่าไรก็ยิ่งต้องใช้พลังมากขึ้นเท่านั้น การเปิดพอทัลที่ทรงพลังจำเป็นต้องมีการชดเชยในรูปแบบของพลังชีวิตหรือพลังเวทย์ที่มีค่ามากมาย
ด้วยพลังเวทย์ในตอนนี้และสิ่งที่เธอต้องจัดการตอนสุดท้าย ซีซิเลียจึงรู้ดีว่าเธอไม่อาจไปพร้อมกับลูกชายของเธอได้ การใช้คาถานี้หมายถึงการเสี่ยงต่อการสูญเสียพลังชีวิตของตนเองในขณะที่การรักษาความปลอดภัยให้กับวิตตัสคือสิ่งสำคัญที่สุด
หลังจากนี้มันคือการเดินทางของลูกเพียงลำพังแม่ขออวยพรจากหัวใจ
เธอคิดในใจ ขณะที่พลังเวทย์ที่รวบรวมไว้เริ่มเดือดพล่านในร่างกายของเธอ
เสียงของอักษรรูนที่หลั่งไหลออกมาจากริมฝีปากของเธอมีน้ำหนักและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำให้ทุกอย่างสำเร็จลุล่วง แม้จะต้องจ่ายราคาสูงแต่ความหวังสุดท้ายของตระกูลคือสิ่งที่เธอจะต้องปกป้องด้วยทุกวิถีทาง
...ทุกชีวิตมักพบเจอกับเส้นทางการตัดสินใจที่ยากลำบากและครั้งนี้เธอก็ได้เลือกมันแล้วด้วยเช่นกัน...
ทันทีที่คาถาถูกร่ายจนเสร็จสิ้นวงเวทย์สีเข้มก็ส่องแสงเปล่งประกายเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความสำเร็จของเวทย์มนตร์
แสงผีเสื้อสีสวยระยิบระยับพวยพุ่งขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วจนทำให้กลุ่มคนที่กำลังไล่ตามด้านนอกตกตะลึง
ซีซิเลียรับรู้ได้ถึงพลังเวทย์ที่ไหลผ่านร่างกายเธอเหมือนมีเสียงกระซิบของจิตวิญญาณที่เคยร่ายมนตร์นี้วนเวียนอยู่รอบตัวเธอ
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่เธอปกปิดตัวตนของแม่มดเธอได้เฝ้าดูการเติบโตของวิคตัสด้วยความรักและความเอาใจใส่
"ลูกแม่..." เธอกระซิบเบาๆรู้สึกถึงน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้พูดกับเขา
ขณะเดียวกันบริเวณรอบๆเริ่มสั่นสะเทือนด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนที่หวาดกลัว ความตื่นตระหนกดังขึ้นเป็นเสียงนกกาเหว่าที่ร้องหาน้ำฝนในคืนร้อนที่ไม่มีวันจางหาย
ซีซิเลียรู้สึกถึงความดึงดูดของพลังที่พุ่งออกมาจากการร่ายเวทย์ เธอรู้ว่ามันกำลังทำให้กลุ่มคนที่ไล่ตามเธออยู่หวาดกลัวและสับสน
" โอ้พระเจ้า...ข่าวลือเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด! ตระกูลซัวร์แวซายน์เป็นพวกแม่มด!"
เสียงร้องอุทานดังขึ้นเมื่อเหล่านักฆ่าด้านนอกได้เห็นพลังลีกลับด้วยสายตาของพวกเขา
" ปล่อยปืนใหญ่ลำแสงทำลายยานบินพวกมันเดี๋ยวนี้!! "
ผู้บัญชาการสั่งเสียงกร้าวมองไปยังยานบินที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ
ความตื่นตระหนกเกิดขึ้นในแววตาของนักฆ่าจำนวนมากที่อยู่รอบข้าง พวกเขารีบระดมยิงปืนลำแสงใส่เป้าหมายอีกครั้ง ความกลัวและความหวาดระแวงเต็มไปทั่วอากาศทุกกระสุนที่พุ่งออกไปดูเหมือนจะเป็นการท้าทายโชคชะตา
เสียงกระสุนแสงดังกึกก้องราวกับเสียงดนตรีแห่งสงครามกลางเมืองที่ไม่อาจหยุดยั้ง
"อย่าให้พวกมันร่ายคาถาได้สำเร็จ!"
ท่ามกลางความโกลาหลซีซิเลียจับจ้องไปยังวงเวทย์ที่กำลังส่องแสงตรงหน้าที่ส่งสัญญาณบ่งบอกถึงการเริ่มต้นที่ยิ่งใหญ่
ในลำแสงเวทย์พอทัลวิคตัสพยายามตะโกนเรียกแม่ของเขาด้วยน้ำตาที่ไหลรินเต็มใบหน้าหวังจะออกจากวงเวทย์ที่ล้อมรอบเขา แต่คาถาระดับสูงนี้ได้สร้างเกราะป้องกันขึ้นโดยอัตโนมัติแม้แต่เสียงของเขาก็ไม่อาจลอดผ่านออกไปได้
ไม่มีใครได้ยินความเจ็บปวดในหัวใจของเขาเลย
.
.
ซีซิเลียมองดูลูกชายเพียงคนเดียวของเธอด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ตัวยานค่อยๆนับถอยหลังเข้าสู่การทำลายตัวเองเสียงเตือนภัยยังคงดังลั่นอยู่รอบตัวเธอทุกวินาทีแม้ฟังดูวุ่นวายไปหมดแต่กลับไม่ส่งผลรบกวนเธอเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นลำแสงเวทย์พอทัลค่อยๆลอยขึ้นไปในที่สุดเธอหลับตาลงอีกครั้งเพื่อรวมรวบสมาธิอีกครั้ง
"ฮึ...ถ้าคิดจะมากัดผู้คนในตระกูลของฉันพวกแกทั้งหมดจงเตรียมรอรับหายนะได้เลย!"
เสียงของเธอดังก้องไปในอากาศขณะที่อาคมเริ่มก่อตัว มันเปล่งแสงสีดำราวกับความมืดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง พลังอันมหาศาลครั้งนี้คือความโกรธแค้นของแม่มดผู้ไม่เคยยอมแพ้และนี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น
ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังก้องไปทั่วห้องโดยสารของยานที่กำลังแตกกระจาย เสียงของเธอแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งที่เคยได้ยิน ราวกับเสียงคำรามของพายุโหมกระหน่ำในคืนอันมืดมิด
ลำแสงหลากสีพุ่งออกจากรอยร้าวบนผนังและเพดานที่ใกล้ถล่มขณะที่อักษรรูนสีแดงส่องสว่างลอยวนรอบตัวเธอเหมือนแสงไฟที่กำลังเต้นรำในความโกลาหล
ใต้ฝ่าเท้าของซีซิเลีย วงเวทย์แห่งเลือด ปรากฏขึ้นบนพื้นที่แตกร้าว เลือดจากบาดแผลของเธอหลั่งรินและกลายเป็นส่วนหนึ่งของวงเวทย์นั้นก่อตัวเป็นสายลมหมุนวนรอบตัวอย่างรุนแรง
ท่ามกลางกระสุนปืนที่พุ่งเข้าใส่ยานบินเสียงที่ดังระงมถูกกลบด้วยพลังอำนาจของเวทมนตร์ที่เธอเรียกขึ้นมา
เมื่อคาถาบทสุดท้ายสิ้นสุดระเบิดทรงอานุภาพก็แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้างกระทบทุกสิ่งมีชีวิตในบริเวณด้วยความรุนแรงที่ไม่มีใครคาดคิดทุกสิ่งที่อยู่ในเส้นทางถูกทำลายล้างจนสิ้นซากราวกับว่าความโกรธของแม่มดได้ปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมาในชั่วพริบตา
คล้ายกับโชคชะตาที่เล่นตลกแรงระเบิดของพลังเวทย์ที่เกินการควบคุมในครั้งนี้ได้พุ่งชนเข้ากับลำแสงสีชมพูที่กำลังจางหายไปก่อนส่งเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้องขนาดใหญ่
ท่ามกลางความวุ่นวายและการสูญเสียชีวิตครั้งใหญ่นักฆ่าหลายคนถูกสังหารลงในชั่วพริบตาโดยที่ไม่ทันได้ตระหนักถึงอันตรายที่เข้ามาใกล้
บางคนที่มีประสบการณ์ได้หลบหนีออกไปอย่างชาญฉลาดและรีบระดมกำลังออกห่างรัศมีการระเบิดได้อย่างหวุดหวิด
เมื่อพวกเขาคิดว่าตัวเองสามารถหลบหนีออกมาได้สำเร็จ จู่ๆกลุ่มผีเสื้อสีแดงเข้มจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากกองเพลิงบินตามติดพวกเขาอย่างรวดเร็วในความมืดมิดสร้างฉากโกลาหลที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกครั้ง
เพียงไม่นานเหล่านักฆ่าที่สัมผัสกับแสงของผีเสื้อก็ถูกระเบิดอย่างต่อเนื่อง เสียงของร่างมนุษย์ที่ถูกแรงระเบิดจากภายในดังขึ้นคล้ายกับงานฉลองที่ยิ่งใหญ่กลายเป็นความหายนะในค่ำคืนแห่งการสิ้นสุดของตระกูลซัวร์แวซายน์
ไม่มีใครคาดคิดว่ากองทัพนักฆ่าระดับสูงจำนวนมากจะถูกทำลายลงอย่างง่ายดายเพียงในชั่วพริบตา ไร้ซึ่งเสียงคร่ำครวญมีแต่เสียงคำรามของความหวาดกลัวที่ดังกึกก้องอยู่ในอากาศ
ทันทีที่ต้นกำเนิดพลังเวทย์ของแม่มดสูญหายไป เครื่องรางแห่งหายนะที่ผนึกไว้ใต้กองเพลิงของคฤหาสน์ก็ทำงานโดยอัตโนมัติ กลุ่มคนที่ยังคงเพลิดเพลินกับการรวบรวมทรัพย์สินต่างจมหายไปในเปลวเพลิงของแรงระเบิดก่อนที่พวกเขาจะทันได้รู้ตัว
บริเวณนอกกำแพงเมืองที่เคยเงียบสงบตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงดังสั่นสะเทือนในที่สุดหน่วยรักษาความปลอดภัยก็ได้รับคำสั่งอย่างเร่งด่วนให้ออกมาตรวจสอบสถานการณ์
ใช้เวลาเพียงไม่นานพวกเขาก็พบตำแหน่งที่มาของเสียง ทุกคนต่างระงับอาการตื่นตระหนกเมื่อพวกเขาพบซากยานบินที่ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง
ท่ามกลางเศษซากและกลุ่มควันบรรยากาศสนามรบเต็มไปด้วยความมืดมิดและกลิ่นคาวของเลือดที่ยังไม่จางหาย ความยิ่งใหญ่และชื่อเสียงของกลุ่มทหารรับจ้างในวันนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าและวงจรชีวิตของมันได้สิ้นสุดลงอย่างสิ้นเชิง
เช้าวันถัดมาหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ข่าวที่ดังสนั่นและทำให้ผู้คนพูดถึงกันอย่างต่อเนื่องตลอดหลายวันคือ...
.
.
.
...
.
การล่มสลายของตระกูลซัวร์แวซายน์


ค่ำคืนที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงของดวงดาวและจันทราราวกับว่าราตรีนี้ความมืดจะย้อมทุกสรรพสิ่งบนโลกเมอร์ทาดัสให้กลายเป็นสีดำไร้จุดสิ้นสุด
ห่างออกไปทางดินแดนตะวันออกเมื่อพ้นเขตล่าสัตว์ที่เต็มไปด้วยป่าไม้เขียวอุดมสมบูรณ์ เพียงแค่ก้าวข้ามผ่านไปอีกฝากฝั่งของทุ่งราบรกร้างคุณจะพบกับสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายและคำสาปจากอดีตกาล
ทุกตารางเมตรถูกปกคลุมไปด้วยต้นหนามขนาดใหญ่สีทะมึนขึ้นสูงแน่นหนาราวกับป้อมปราการที่มั่นคง
ต้นแบล็คธอร์น สีดำจำนวนมากไร้ซึ่งใบประดับมีเพียงหนามพิษแหลมคมของมันที่เกี่ยวทับซ้อนกันเป็นเกลียวคลื่นเต็มไปด้วยอันตรายป่าซึ่งไร้ลมหายใจของสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากเศษซากกระดูกตกกระจัดกระจายอยู่ด้านนอกกองทับถมจนไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นของมนุษย์หรือสัตว์
ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในบริเวณต่างหลีกเลี่ยงการล่าสัตว์ตามแนวชายป่าอาถรรพ์เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา ทุกคนต่างรู้ดีว่าผู้ที่พยายามเข้าไปในป่าแห่งนี้ไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตกลับออกมาเป็นเหมือนคุกนรกที่กักขังผู้บุกรุกไว้ตลอดกาลดินแดนแห่งความตายซึ่งเต็มไปด้วยคำสาปแช่งถูกเรียกขานในอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า ป่าอาถรรพ์วาลดอน
' ผู้อ่อนแอที่ขลาดเขลาจะไม่เฉียดเข้าใกล้ป่าแห่งนี้ดั่งเช่นผู้รุกรานที่เข้าไปจะไม่มีวันได้กลับออกมาพร้อมลมหายใจของพวกเขา '
ลึกเข้าไปหลังกำแพงหนามพิษที่สูงตระหง่านคือทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ขยายกว้างไกลออกไปหลายสิบเมตรน่าประหลาดที่บริเวณใจกลางของทะเลสาบนั้นกลับมีเกาะเล็กๆตั้งอยู่โดยไม่เคยถูกผู้ใดค้นพบมาก่อน
ริมชายฝั่งด้านบนที่เคยเงียบสงบมานานหลายปีตอนนี้กลับมีร่างของเด็กชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นในสภาพที่น่าสมเพชราวกับว่าเขาเพิ่งวิ่งฝ่ากองกระสุนสงครามออกมาเสื้อผ้าบนตัวขาดหลุดรุ่ยไม่ต่างจากขอทานที่อาศัยอยู่ในตรอกสลัม
แต่สิ่งที่ทำให้สัตว์ป่าผู้หิวกระหายพากันแปลกใจคือพลังเวทย์ที่คอยปกป้องเด็กคนนี้อยู่ตลอดเวลา แม้อีกฝ่ายยังคงไม่ได้สติแต่พวกมันก็ไม่อาจแตะต้องเขาได้เช่นกันทำได้เพียงเฝ้ารออย่างใจจดจ่อเพื่อหวังว่าพลังของเกราะป้องกันจะรีบสลายหายไป
นกเวนเดอร์ รอบๆเริ่มส่งเสียงกรีดร้องออกมาเพื่อเรียกฝูงของมัน เหยื่อมนุษย์ที่เล็ดลอดเข้ามาคืนนี้จะกลายเป็นอาหารอันโอชะไม่ช้าก็เร็ว
ดวงตาสีแดงกระหายเลือดไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวาคอยจ้องมองเหยื่อบนพื้นอย่างไม่ลดละสายตาปีกสีดำกระพือขึ้นลงเพื่อคิดหาทางเจาะทำลายเกราะป้องกันตรงหน้าของมัน
ในขณะที่ลมหนาวเย็นพัดผ่านร่างของเด็กชายคล้ายกับกำลังเรียกสติให้เขาตื่นขึ้น วิคตัสพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของเขาอย่างยากลำบากอากาศหนาวเย็นรุนแรงเสียเกินกว่าที่เขาจะเพิกเฉยต่อไปได้จริงๆ
หลังจากดวงตาสีเขียวเข้มสดใสค่อยๆปรับโฟกัสให้เข้าที่ได้สักพักสิ่งที่ฉายในแววตาคู่สวยของเขากลับมีเพียงความมืดมิดและพลังเวทย์คุ้มกันของแม่ผู้เป็นที่รักที่ค่อยๆเริ่มเบาบางลง
วิคตัสหายใจเข้าลึกๆเพื่อพยายามปรับตัวกับความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย เขามองออกไปรอบตัวก่อนเผชิญกับภาพที่ไม่คุ้นเคย มีเพียงกลิ่นสาบเหม็นหืนของซากสัตว์และความชื้นแฉะของดินโคลนกลบกลิ่นเปลือกไม้แห้งที่ลอยเด่นชัดอบอวลอยู่ท่ามกลางอากาศ
" นี่มันที่ไหนกัน? "
วิคตัสแน่ใจว่าตอนนี้เขาอาจถูกส่งมายังป่าลึกสักแห่งที่อยู่ห่างไกลออกไปจากเมืองหลวงอย่างแน่นอนแต่ก่อนที่จะทันได้มีเวลาตั้งสติเสียงขยับกิ่งไม้แปลกๆก็ดังขึ้นด้านบนศีรษะทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ
ทันทีที่เงยหน้าขึ้นดวงตาของวิคตัสก็เบิกกว้างด้วยความตกใจป่าที่เคยมืดมิดเงียบสงบตอนนี้กลับเต็มไปด้วยดวงตาสีแดงหลายสิบคู่ล้อมวงจ้องมองมาที่เขา ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาอันตรายที่จ้องมองมาจากทุกทิศทาง
ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้ดูมืดมนกว่าที่เคยเป็นราวกับเวลาถูกหยุดไว้ชั่วขณะ เมื่อเสียงกระทบกันของปีกกระพือดังขึ้นจากด้านบนแม้จะฟังดูแปลกประหลาดแต่แอบแฝงไปด้วยพลังที่น่าหวาดกลัวนกปีศาจเวนเดอร์ตัวหนึ่งในฝูงหมดความอดทนในที่สุดก่อนพุ่งเข้าใส่เหยื่อตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูพร้อมจะงอยปากแหลมคมโฉบผ่านไปและสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ที่ต้นแขนของวิคตัสได้ในชั่วพริบตา
กลิ่นเลือดจากบาดแผลเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงได้เป็นอย่างดีเมื่อพวกมันได้รับรู้ถึงรสชาติที่น่าหอมหวานเสียงกระทบปีกที่บ้าคลั่งก็ดังขึ้นทั่วบริเวณอีกครั้ง
ไม่จริงใช่มั้ย!!!
วิคตัสพยามยามลุกขึ้นหนีอย่างทุลักทุเลด้วยขาที่สั่นสะท้านจากผลกระทบของเวทย์พอทัลกว่าเขาจะปรับตัวได้ร่างกายที่เปลือยเปล่าก็เต็มไปด้วยบาดแผลจำนวนมากพร้อมกลิ่นเลือดที่ส่งกลิ่นคละคลุ้งจนกลายเป็นสัญญาณระบุตำแหน่งของเขาได้เป็นอย่างดีถึงแม้จะวิ่งออกมาได้สักพักแต่นกกระหายเลือดพวกนั้นยังคงตามติดเขามาได้ทุกครั้ง
เมื่อเขาเห็นนกตัวหนึ่งบินลงมาในที่สุดวิคตัสก็มองเห็นรายละเอียดของสิ่งมีชีวิตนั้น
ขนสีดำที่หยาบกระด้างและดวงตาสีแดงก่ำเจิดจ้านกเหล่านั้นมีกรงเล็บที่แหลมคมขนาดใหญ่พอที่จะฉีกทุกสิ่งออกเป็นชิ้นๆได้ทันทีที่พวกมันสัมผัส
' .. .นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย '
ฝูงนกเวนเดอร์ ยังคงไล่ตามเหยื่อของมันอย่างไม่ลดระกลิ่นหอมหวานของมนุษย์ผู้นี้ช่างดึงดูดเกินกว่าที่พวกมันจะยอมปล่อยไปได้จริงๆ
ขณะที่พยายามหลบหนีอย่างยากลำบากในที่สุดเมื่อสายตาเริ่มคุ้นชินกับความมืดของสภาพแวดล้อมสติของเขาก็เริ่มกลับมาทำงานตามปกติอีกครั้ง การวิ่งต่อไปอย่างไม่มีจุดหมายเช่นนี้อาจไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนักและสภาพที่เปลือยเปล่าของเขาตอนนี้ช่างดูอนาจารเสียเหลือเกิน
ใช่แล้ว!!ตอนนี้บนร่างกายที่เหลือมีเพียงสร้อยคอสีเขียวอย่างเดียวเท่านั้น
วันพีช. ...วีนพีชของแท้!!
ให้ตายเถอะ...ช่างน่าอับอายจริงๆ!!
เด็กหนุ่มเริ่มรวบรวมพลังเวทย์ในร่างกายอย่างรวดเร็วเพียงชั่วครู่ไม้คทาสีเข้มรูปทรงเรียบง่ายก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา
ไม้กายสิทธิ์ขนาด 13 นิ้วที่สร้างจากไม้โบราณอายุมากกว่า 100 ปี ถูกประดับด้วยหินอัญมณีสีเขียวสดใสที่ปลายด้านบนมีตัวอักษรรูนสลักไว้เป็นแนวยาวเรียงลงมาอย่างสวยงาม
เมื่อวิคตัสสัมผัสได้ถึงการโจมตีที่พุ่งมาจากด้านหลังเขาก็ร่ายมนตร์พร้อมสะบัดไม้คทาในมือออกไปโดยไม่ลังเล
Pannetto!
เหล่าเถาวัลย์จงมาฟังบัญชาข้าเถิด! จิตวิญญาณแห่งธรรมชาติจงผูกมัดและหยุดยั้งศัตรูที่มืดมน !!
เมื่อสิ้นสุดคำร่ายเพียงชั่วพริบตาเถาวัลย์สีเขียวจำนวนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดินที่ว่างเปล่าโบกกิ่งก้านของมันเพื่อโจมตีฝูงนกที่บินไล่ล่าเขาอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นคาถาพื้นฐานของผู้ใช้เวทมนตร์ประเภทไม้ที่เขาถนัดมากที่สุด มนต์ระดับ1 ใช้สำหรับสร้างพืชเถาวัลย์ออกมาเพื่อขัดขวางศัตรูหรือสร้างกับดักอย่างง่าย
คาถานี้ใช้พลังเพียงเล็กน้อยแต่กลับมีประโยชน์มากขึ้นแล้วแต่สถาณการณ์แม้จะไม่สามารถสังหารศัตรูได้แต่ก็ช่วยถ่วงเวลาหรือสร้างความสับสนให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
เถาวัลย์ที่ถูกเสกขึ้นมาจะกวัดแกว่งลำต้นอวบแน่นของมันเพื่อจับเป้าหมายตามการควบคุมของผู้ร่าย ยิ่งระดับพลังของพ่อมดแม่มดสูงขึ้นต้นเถาวัลย์ที่ดูธรรมดาเหล่านี้จะเต็มไปด้วยอันตรายมากขึ้นอย่างแน่นอน
เนื่องจากจำนวนนกปีศาจมีมากจนเกินไปทำให้เถาวัลย์ของเขาไม่สามารถกักขังพวกมันทั้งหมดได้ในขั้นตอนเดียว วิคตัสหยุดวิ่งเมื่อรู้สึกว่าเขาอยู่พ้นจากระยะการโจมตีของนกซอมบี้พวกนั้นก่อนหันกลับมาร่ายคาถาอีก 2-3 ครั้งติดต่อกัน
เพียงไม่นานพุ่มเถาวัลย์สีเขียวจำนวนมากก็โผล่ขึ้นมาอย่างต่อเนื่องทำให้ฝูงนกกัสเนียร์ที่กำลังไล่ล่าเขาด้วยความเร็วต่างบินชนกระแทกกันก่อนล้มลงไปกับพื้น
เมื่อพวกมันต้องการไล่ตามเหยื่อตรงหน้าต่อก็พบว่าพืชเหล่านี้จะออกมาปิดกั้นหนทางของพวกมันทุกครั้งก่อนจะถูกกิ่งของเถาวัลย์รัดไว้แม้จะหลบหนีออกมาได้ก็จะพบกับเถาไม้ที่ยุ่งเหยิงพวกนี้อีกครั้งไม่จบไม่สิ้น
น่ารำคาญที่สุด!!!!!
เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นจนผิดสังเกตของเหล่านกปีศาจทำให้วิคตัสสะดุ้งตกใจ
ดูเหมือนคาถานี้จะยั่วยุพวกมันได้ดีเลยทีเดียว ?
เมื่อเห็นว่าฝูงนกทั้งหมดถูกขัดขวางไว้ได้ชั่วขณะเขาจึงรีบหลบออกจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว เวทย์มนตร์อาจช่วยยับยั้งได้ในตอนนี้แต่อีกไม่นานคงสลายไปหากถึงตอนนั้นเกรงว่ากลยุทธ์ของเขาคงใช้การอีกไม่ได้แน่นอนและที่สำคัญบาดแผลบนร่างกายมีมากเกินกว่าที่จะเสี่ยงเดินต่อไปท่ามกลางความมืดเช่นนี้
ความมืดเข้าครอบงำในจุดที่วิคตัสหยุดยืนอีกครั้ง เขาสามารถรับรู้ได้ถึงลมเย็นที่พัดผ่านหน้าพร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างหงุดหงิดของนกปีศาจเหล่านั้น
" ต้องรีบออกจากที่นี่ก่อน! "
วิคตัสพึมพำกับตัวเองขณะมองไปยังเงามืดที่เคลื่อนไหวกันอย่างบ้าคลั่งด้านหลัง หัวใจกลับเต้นแรงอีกครั้งด้วยความหวาดกลัว
เขารีบมองหาเส้นทางที่สามารถหลบหนีก่อนวิ่งตรงออกไปอีกครั้งโดยไม่ลังเล ในใจเต็มไปด้วยความหวังว่าจะหนีพ้นจากอันตรายที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่แต่ใครจะรู้ว่าข้างหน้ามีสัตว์ป่าชนิดใดรออยู่บ้าง ?
Phaedra Phara !!
แสงสว่างจงเปิดเผย ผีเสื้อนำทางผู้อ่อนโยนโปรดมอบเส้นทางให้แก่พวกเรา !!
สิ้นเสียงก้องกังวาลไม้คทาในมือก็โบกขึ้นกลางอากาศอีกครั้งก่อนส่องแสงสว่างเปรียบเสมือนตะเกียงนำทาง ประกายเวทมนตร์สีเขียวเปลี่ยนเป็นผีเสื้อเรืองแสงคอยบินล้อมรอบวิคตัสเพื่อสร้างความสว่างให้แก่เขาทำให้บรรยากาศใกล้เคียงดูอบอุ่นและน่าอัศจรรย์ราวกับตกอยู่ในเส้นทางความฝัน
แต่สิ่งที่ปรากฏในสายตาตลอดเส้นทางมีเพียงหมอกหนาจากสภาพอากาศที่มืดครึ้มและอึดอัดจนทำให้ทุกลมหายใจรู้สึกหนักหน่วงตามไปด้วย
ต้นไม้สองข้างทางดูไร้ชีวิตประดุจถ่าน เปลือกไม้แห้งกร้านเมื่อเหยียบย่างเท้าลงไปดูเหมือนจะซ่อนความลับอันน่ากลัวไว้กระทั่งหญ้าข้างทางและดอกไม้สีเข้มเหล่านั้นพวกมันต่างดูอึมครึมแถมยังมีรูปลักษณ์น่าสะพรึงกลัวไม่ต่างจากบรรยากาศป่าแห่งนี้อีกด้วย
จากระยะเวลาหลายสิบปีที่เขาได้ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับพืชและสมุนไพรต่างๆมาวิคตัสเชื่อว่าเขาจดจำรูปร่างและสรรพคุณของพวกมันได้เป็นอย่างดี
แม้แต่พืชสมุนไพรเก่าแก่จากยุคโบราณยังถูกบันทึกข้อมูลไว้อย่างละเอียดโดยไม่มีข้อผิดพลาด อีกทั้งเขาเป็นผู้ใช้เวทย์สายธรรมชาติจึงมีประสาทสัมผัสที่ไวต่อพืชต่างๆมากกว่าคนธรรมดาหลายเท่าเขาจึงมั่นใจว่าพืชพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปอย่างแน่นอน
สายตาสีเขียวจ้องมองไปยังพืชที่ดูน่าขนลุกตามเส้นทางด้วยความสนใจแม้ต้องการเก็บตัวอย่างกลับไปเพื่อศึกษาแต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมเท่าไหร่นัก
ตลอดเส้นทางวิคตัสยังคงมุ่งหน้าไปอย่างไร้จุดหมายนอกจากพืชแปลกๆพวกนี้แล้วโชคดีที่เขาไม่พบสัตว์ร้ายตัวอื่นๆเหมือนฝูงนกกระหายเลือดเหล่านั้นอีก
หลังจากเดินลึกเข้าไปด้านในของป่าจำนวนสิ่งมีชีวิตดูเหมือนจะลดน้อยลงกระทั่งเสียงของแมลงที่เคยรบกวนมาตลอดทางกลับไม่ปรากฏให้เขาได้ยิน ความผิดปกตินี้ทำให้วิคตัสรู้สึกกังวลก่อนตัดสินใจหยุดพักและเก็บแผนการทั้งหมดไว้ให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้แทน
คงดีกว่าหากเดินทางช่วงที่มีแสงสว่างอีกทั้งแผลบนร่างกายก็เริ่มสร้างผลกระทบกับเขาแล้วด้วยเหมือนกัน
หลังจากสังเกตว่ารอบๆไม่มีสัตว์ป่าอย่างแน่นอน วิคตัสจึงเดินตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ด้านข้างก่อนใช้ไม้คทาในมือสร้างอักษรรูนบนพื้นดินล้อมรอบมันอย่างระมัดระวัง
- Incantatio Domus Somniorum -
เสียงร่ายมนต์อันไพเราะฟังดูคล้ายบทเพลงร่ายรำของเหล่าภูติตัวน้อยถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีซีดบ่งบอกได้ว่าเจ้าของร่างกายเสียเลือดไปไม่น้อยจากการโจมตีที่ผ่านมาในค่ำคืนนี้
เมื่อสิ้นสุดการร่ายคาถาตัวอักษรรูนที่สลักบนพื้นดินก่อนหน้าก็เริ่มสว่างขึ้นคล้ายสปอร์ตไลท์และเริ่มชำระล้างพื้นที่ภายในเขตอาคมทั้งหมด
เวทมนตร์อักขระค่อยๆดูดซับพลังวิญญาณแห่งป่าไม้จากรัศมี 300 เมตร และเปลี่ยนรูปร่างเป็นฝูงผีเสื้อโบยบินล้อมต้นไม้ตรงหน้าพ่อมดหนุ่มอย่างรวดเร็ว
ทุกกระบวนการทำงานของคาถาวิคตัสสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ในร่างกายที่ถูกระบายออกไปเป็นจำนวนมากและถ้าหากยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้เขาอาจหมดสติลงก่อนที่คาถาจะร่ายสำเร็จ
ช่วงเวลาของการเฝ้าระวังดูเหมือนเวลาจะผ่านไปอย่างช้าๆเมื่อสิ้นสุดความคิดในจิตใจแสงของเวทย์มนตร์ก็ค่อยๆสงบลงเพียงไม่นานกระท่อมไม้เก่าแก่ทรุดโทรมสภาพไม่ต่างจากผู้ร่ายปรากฏขึ้นสู่สายตาของเด็กหนุ่ม
 ดูเหมือนคราวนี้เขายังพอมีโชคเหลืออยู่เล็กน้อย
โครงสร้างของกระท่อมมีร่องรอยของช่วงเปลี่ยนผ่านเวลาราวกับผ่านพายุฝนและลมหนาวมานานหลายร้อยปี ผนังดูกรอบและมีราดำเป็นจุดๆทั่วผนัง หลังคาถูกคลุมด้วยใบสนที่แห้งแล้งหนึ่งในแผ่นที่ปกคลุมดูเหมือนกำลังจะล้มตายและร่วงลงมา
สิ่งปลูกสร้างที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อนี้ถูกตั้งติดอยู่กับโคนต้นไม้ขนาดใหญ่คล้ายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันเมื่อสัมผัสกับแรงลมที่พัดผ่านมาจะได้ยินเสียงไม้ลั่นดัง 'เอี้ยด—อ้าด' คล้ายกับว่ามันกำลังเยาะเย้ยผู้คนที่ยืนอยู่ต่อหน้ามัน
บริเวณประตูทางเข้ามีสัญลักษณ์ผีเสื้อซึ่งเป็นตราประจำตัวของผู้ร่ายคาถาถูกสลักไว้อย่างสวยงาม ดอกไม้เล็กๆบานอยู่รอบกระท่อมเปรียบเสมือนสัญญาณของสิ่งมีชีวิตที่ยังคงต่อสู้ดิ้นรนท่ามกลางความเสื่อมโทรมทั้งหมด
แสงไฟสลัวลอดส่องรำไรออกมาผ่านทางช่องหน้าต่างช่วยขับไล่ความมืดมิดด้านนอกได้เป็นอย่างดี ด้านข้างของประตูไม้สีดำมีป้ายเล็กๆถูกแขวนไว้พร้อมข้อความกำกับคล้ายเป็นคำเตือนสำหรับผู้มาเยือน
ระวังอันตรายหากคุณเปิดและปิดฉันแรงเกินไป '
เด็กหนุ่มยืนอ่านป้าย'คำเตือน'ตรงทางเข้าก่อนเปิดประตูขึ้นอย่างช้าๆแอบถอนหายใจกับตัวเองพร้อมกับลากขาทั้งสองข้างที่อ่อนล้าของเขาเข้าไปด้านใน
..
.
.
.
ปัง
. .
.
.
เฮ้อออ. . . ในที่สุดก็ได้พักหายใจสักที !!


สายลมเย็นยะเยือกจนเสียดแทงขั้วหัวใจในค่ำคืนนี้เป็นเหมือนสัญญาณเตือนถึงสิ่งมีชีวิตทั้งหลายให้เตรียมพร้อมเข้าสู่ฤดูหนาวอันโหดร้ายที่กำลังมาเยือนในอีกไม่ช้าบนแผ่นดิน เมอร์ทาดัส
สภาพอากาศในช่วงฤดูหนาวที่ยาวนานคือความดุร้ายของภัยธรรมชาติที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าการปล้นฆ่าหรือสงครามแย่งชิงดินแดนที่เต็มไปด้วยซากศพ ทุกๆปีผู้คนจำนวนมากจะถูกฆ่าตายจากการขาดแคลน
ในช่วงวิกฤตของฤดูกาลนี้ที่ความเย็นสามารถแช่แข็งทุกสิ่งบนพื้นดินได้ความน่ากลัวของมันคือการทรมานสิ่งมีชีวิตก่อนจะฆ่าอย่างช้าๆในสภาพที่สิ้นหวังไร้หนทางดิ้นรน
ผู้คนชาวเผ่าต้องเร่งกักเก็บเสบียงไว้ให้เพียงพอสำหรับการจำศีลซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหรือแม้แต่การต่อเติมกระโจมหนังสัตว์ให้แน่นหนากว่าปกติเพื่อป้องกันพวกเขาจากพายุหิมะในช่วงอากาศที่เลวร้ายนี้
หากถึงจุดสูงสุดของการขาดแคลนอาหารบางเผ่าจะฆ่าทาสของพวกเขาเพื่อใช้เป็นอาหารสำรองให้แก่ผู้คนในเผ่า
อาจฟังดูโหดร้ายแต่กลับเป็นเพียงเรื่องปกติของชนเผ่าที่อาศัยบนโลกแห่งนี้ทุกชีวิตต่างเต็มไปด้วยความกระหายและป่าเถื่อนมีไว้สำหรับผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป
บริเวณพื้นที่ราบทางฝั่งแดนตะวันออก ห่างจากพื้นที่ล่าสัตว์ของชนเผ่าดอร์สที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก คือป่าผืนใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยพืชพรรณและสัตว์น้อยใหญ่จำนวนมากอาศัยอยู่
บรรยากาศในป่าดูมีชีวิตชีวาเสียงร้องของนกและเสียงกระทบกันของกิ่งไม้ทำให้รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวที่อยู่รอบตัว
ต้นไม้สูงหลากหลายพันธุ์เรียงรายกันอย่างหนาแน่น มีลำต้นแข็งแรงที่สามารถใช้เป็นที่ซ่อนอำพรางตัวได้อย่างดี
พืชที่เคยสีเขียวขึ้นปกคลุมพื้นดินเริ่มทยอยเปลี่ยนสีของมันอย่างช้าๆสร้างสัญญาณเตรียมตัวให้ความรู้สึกถึงฤดูที่กำลังมาเยือนเต็มไปด้วยความลึกลับ
ชาวเผ่าที่นี่รู้ดีว่าป่าแห่งนี้เป็นทั้งแหล่งอาหารและความอันตราย ในความเงียบสงัดมีเสียงของสัตว์ป่าที่เดินผ่านไปมาเป็นการเตือนให้ระวังอยู่เสมอ
ฝูงกวาง Rimeback ขนาดใหญ่ราว 3 เมตร ยืนอยู่ในทุ่งหญ้ากำลังเพลิดเพลินกับอาหารที่มีอยู่โดยไม่รู้ตัวว่าพวกมันกำลังถูกจับตามองจากอันตรายที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ
เสียงของใบไม้ที่ถูกลมพัดเบา ๆกระทบกับกิ่งไม้เล็กน้อยไม่สามารถทำให้มันรู้สึกถึงอันตรายที่แฝงตัวอยู่
นักล่าซึ่งซ่อนตัวอยู่บนกิ่งไม้สูงเฝ้ารอโอกาสอย่างมีสมาธิร่างของเขาหลบอยู่ในเงามืดของต้นไม้ใหญ่
ดวงตาจับจ้องไปที่เหยื่อชิ้นโตด้วยความมุ่งมั่น มือของเขาค่อยๆกระชับอาวุธที่เตรียมไว้เพื่อรอจังหวะที่เหมาะสมสำหรับการโจมตี
ด้วยขนาดของกวางไรม์แบคที่ใหญ่โต ทำให้มันเหมาะสมอย่างยิ่งกับการเป็นอาหารสำรองในช่วงฤดูหนาวนี้อาจทำให้ชนเผ่าอยู่รอดไปได้นานหลายวัน
ทุกลมหายใจของนักล่าเต็มไปด้วยความตึงเครียด ขณะที่เขาเตรียมพร้อมที่จะเสี่ยงโชคในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยอาจเป็นจุดเปลี่ยนที่จะนำไปสู่โอกาสรอดชีวิตหรือความล้มเหลว
เมื่อพบจังหวะในการลงมือ หอกหินด้ามยาวได้พุ่งตรงออกไปยัง Rimeback ตัวใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไม้
ความเร็วของอาวุธที่พุ่งออกไปนั้นแทบจะไม่มีสัตว์ป่าทั่วไปตัวไหนรอดพ้นจากการโจมตีนี้ได้แต่ก่อนที่ชายนักล่าจะทันได้ชื่นชมผลงานของตนเองเสียงลมที่พัดผ่านทำให้ Rimeback สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามามันก็กระโจนหลบออกด้านข้างอย่างรวดเร็ว
เงาของมันเคลื่อนไหวราวกับความฝัน ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปยังตำแหน่งซ่อนตัวของนักล่าได้อย่างแม่นยำ
ดวงตาของมันส่องแสงประกายระยิบระยับในความมืดของเงาไม้ จู่ ๆดวงตาสีดำงดงามของ Rimeback ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าส่องประกายระยิบระยับคล้ายหมู่ดาวตกที่พร่างพรายอยู่บนฟากฟ้า ก่อนที่สีสันนี้จะไหลไปตามลำตัวของมันและขึ้นสู่เขาขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยดอกไม้ที่บานสะพรั่ง
พลังวิญญาณที่ถูกกระตุ้นขึ้นส่งคลื่นพลังงานไปทั่วร่างกายเพียงไม่นานดอกไม้บนตัวกวางไรม์แบคค่อย ๆแง้มกลีบอย่างช้า ๆพร้อมละอองผงสีเงินที่รวมตัวกันกลางอากาศ พวกมันสร้างวงกลมลึกลับก่อนจะถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็ว
แม้จะดูสวยงามและน่าหลงใหลแต่ภายใต้ความงามนั้นกลับซ่อนอันตรายไม่น้อยไปกว่าสัตว์ร้ายตัวอื่นในป่าแห่งนี้ การโจมตีของมันเป็นการเตือนให้รู้ว่ามันไม่ใช่เหยื่อที่ควรมองข้าม
ชายหนุ่มนักล่าที่ถูกค้นพบรีบเบี่ยงตัวหลบออกจากจุดที่เขาซ่อนตัวอยู่ทันที
"ไม่จริง!" เขาตะโกนในใจ
ด้วยการกระโดดเพียงครั้งเดียวร่างกายที่ปราดเปรียวของเขาก็เคลื่อนที่ไปยังจุดที่ปลอดภัยห่างออกไปหลายเมตร
ความตื่นเต้นและความกลัวปะปนกันในใจ เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่อัดแน่นอยู่ในอากาศนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่เรียกว่า
อสูรวิญญาณ
แม้จะเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับพวกมันมาบ้าง แต่เขาไม่เคยคิดว่าพลังโจมตีของมันจะรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้
"พิษกัดกร่อน!" เขาพูดออกมาดัง ๆและสัมผัสได้ถึงความวิตกกังวลที่เพิ่มขึ้น
จุดที่ถูกละอองเกสรพุ่งเข้าใส่คือกิ่งก้านของต้นไม้แข็งแรงที่เขาใช้ซ่อนตัว เพียงสัมผัสกับเกสรเหล่านั้นไม่นาน มันก็เริ่มกัดกร่อนกระจายเป็นวงกว้างพร้อมกับควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
"โอ้ .. เทพแห่งสัตว์ร้าย! " เขาตะโกนขึ้นด้วยความตกตะลึง ความตกใจแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย เท่านี้ก็เพียงพอที่จะบอกได้แล้วว่าความแข็งแกร่งนั้นแตกต่างจากสิ่งที่พวกเขาได้ยินมาอย่างมากมายเพียงใด
หลังจากการโจมตีถูกปล่อยออกไป กวางไรม์แบคก็คำรามร้องเตือนฝูงของมัน เสียงคำรามดังสนั่นกึกก้องไปทั่วป่าก่อนที่ทุกตัวจะรีบกระโจนหนีอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด
ชายหนุ่มรีบคว้าอาวุธที่ตกอยู่บนพื้นดิน เขารู้ดีว่าเวลาไม่คอยท่าขณะที่ฝูงกวางพยายามหลบหนีอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของพวกมันอาจมากแต่ก็ยังไม่อาจเทียบกับฝีมือของนักรบระดับ 3 จากเผ่าดอร์สได้
ช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายต่างจดจ่ออยู่กับการไล่ล่าและหลบหนีชายหนุ่มกระชับหอกหินในมือของเขาอีกครั้งพร้อมกับเล็งไปยังกวางไรม์แบคตัวน้อยที่อยู่รั้งท้ายกลุ่ม
ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เหยื่ออย่างมุ่งมั่น ด้วยลักษณะของกวางอสูรที่เพิ่งเกิดทำให้มันเคลื่อนที่ได้ช้ากว่าตัวอื่นในฝูงอย่างเห็นได้ชัด
ชายหนุ่มรู้สึกถึงความตื่นเต้นพลุ่งพล่านในเลือด ขณะที่เขากำลังไล่ตามกลุ่มสัตว์
ในช่วงวิกฤตแห่งความตายก่อนที่อาวุธในมือของนักล่าจะถูกขว้างออกไปเสียงของคลื่นพลังก็ดังสนั่นกลางท้องฟ้าที่โปร่งใสราวกับเสียงฟ้าร้องขนาดมหึมาที่ปะทะกับพลังงานที่แข็งแกร่ง
ลำแสงสีสันแปลกตาพุ่งตกลงจากฟ้าอย่างไม่คาดคิดทำให้ชายหนุ่มเสียสมาธิในทันที
อาวุธที่ควรจะถูกใช้สังหารเหยื่อกลับเปลี่ยนทิศทางไปยังลำต้นของพืชไม้ด้านข้างแทน ในขณะที่ฝูงกวางเมอร์เดียสทั้งหมดก็หายลับไปจากสายตาของเขาอีกครั้ง
ชายหนุ่มชื่อไคออร์สถูกดึงดูดโดยลำแสงสีเข้มที่ตกลงมาในทันทีก่อนตัดสินใจติดตามไปอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา หากเขาเดาไม่ผิดทิศทางนั้นควรจะเป็นป่าอาถรรพ์ดินแดนต้องห้ามของชาวเผ่าทางตะวันออกที่ถูกกล่าวถึงว่าเป็นที่ซ่อนของสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความลึกลับและพลังอันตราย
ไคออร์สหยุดชะงักมองไปยังลำแสงที่ร่วงหล่นลงมาอย่างมีอานุภาพคำพูดหนึ่งหลุดออกมาจากปากของเขาโดยไม่รู้ตัว
"นี่มันอะไรน่ะ...พลังนั่น?"
เขาเหลือบมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ในบริเวณซึ่งสั่นสะเทือนจากพลังที่เกิดขึ้น
แสงสีเข้มส่องประกายอยู่ชั่วขณะ ก่อนค่อยๆจางหายไปเมื่อไคออร์สเข้ามาถึงแนวชายป่าหนามสีดำทมิฬ
ทันทีที่เท้าเหยียบย่างเข้าใกล้ตัวป่าบรรยากาศรอบตัวของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วความเย็นที่ปกคลุมร่างกายเขาดูแตกต่างจากสภาพอากาศในฤดูหนาว มันเข้ามาในร่างกายเขาอย่างอ้อยอิ่งและคุกคามไม่เพียงแต่สัมผัสผิวหนังแต่ราวกับสามารถดูดกลืนวิญญาณของผู้คนให้หายไปอย่างช้าๆ
ในความเงียบงันนั้นไคออร์สรู้สึกได้ถึงลมหายใจของบางสิ่งเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว บรรยากาศรอบข้างแปลกประหลาด ราวกับว่าทุกสิ่งที่เคยมีชีวิตได้หายไปโดยไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตอื่นแม้แต่เสียงใบไม้ไหว
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น ดวงตาของเขาสอดส่องมองเข้าไปในความมืดมิดของคลื่นหนามของต้นแบล็คธอร์น
"เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้นกัน…" เขากระซิบกับตัวเองในใจมีความรู้สึกว่าเขาไม่ควรอยู่ที่นี่เพียงลำพังแต่แรงดึงดูดจากลำแสงนั้นกลับทำให้เขาไม่อาจหันหลังกลับได้
ที่รกร้างแห่งนี้ตั้งอยู่มาอย่างยาวนานหลายร้อยปี เป็นพื้นที่ต้องสาปที่ชนเผ่าในดินแดนตะวันออกต่างเกรงกลัวและหลีกเลี่ยง
ความมืดมิดของป่าอาถรรพ์นี้ถูกซ่อนเร้นไปด้วยบรรยากาศของความตายและความสิ้นหวัง
ทุกย่างก้าวในป่านั้นเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของวิญญาณที่หลงทางดังแว่วอยู่ในอากาศท่ามกลางความเงียบสงัดราวกับว่าป่าแห่งนี้มีชีวิตจิตใจ
แนวป่าด้านนอกถูกปกคลุมไปด้วยต้นหนามขนาดใหญ่สีดำทมิฬที่มีพิษร้ายแรง เหล่าต้นไม้แผ่กรงเล็บอันแหลมคมออกมากำลังรอคอยเหยื่อที่เผลอเข้าไปในอาณาเขตของมัน
ไม่มีใครรู้ว่าด้านในนั้นซ่อนสิ่งใดไว้ แม้กระทั่งผู้ที่ชำนาญในศาสตร์มืดต่างก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะเข้าไปสำรวจ กลิ่นของความเน่าเปื่อยและความตายแผ่กระจายอยู่ทั่วอากาศไม่มีชีวิตใดจะสามารถเติบโตได้ในที่แห่งนี้
ในอดีตเคยมีชนเผ่าใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและกล้าหาญตัดสินใจบุกเข้าไปในป่าด้วยหวังจะยึดครองดินแดนด้านหลังป่าอาถรรพ์แต่กลับได้รับเพียงความสูญเสียที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ชีวิตของพวกเขาถูกดูดกลืนไปในความมืดและเสียงกรีดร้องของเพื่อนร่วมเผ่าที่หายไปกลายเป็นตำนานอันสยองขวัญที่เล่าขานกันในหมู่ชนเผ่าถึงความโหดร้ายและอำนาจของป่าอาถรรพ์แห่งนี้
เมื่อมีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สองตามมาและครั้งนี้กลายเป็นหายนะครั้งใหญ่ที่สุด
ในตอนนั้นหลังจากที่ผู้คนสามารถรุกล้ำเข้าไปด้านในของป่าอาถรรพ์ได้สำเร็จ พวกเขากลับไม่พบสมบัติล้ำค่าอย่างที่คาดหวังตามคำร่ำลือ แต่กลับต้องเผชิญกับการจู่โจมอันกระทันหันจากเหล่าอสูรวิญญาณที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
อสูรทมิฬ สัตว์ที่เคยเป็นที่รักของธรรมชาติ แต่ถูกความมืดกลืนกินจากพลังของป่าอาถรรพ์จนกัดกร่อนพวกมันให้กลายเป็นสัตว์ร้ายไร้สติ
พวกมันมีดวงตาสีแดงราวกับเปลวไฟที่คอยจ้องมองไปที่ผู้บุกรุกอย่างหิวกระหายทั้งดุร้ายและกระหายเลือด เมื่อพวกมันเริ่มโจมตีเสียงคำรามของมันสามารถสั่นสะเทือนทั้งป่า ทุกก้าวที่เหยียบย่ำลงไปต่างมีพลังอันน่าสะพรึงกลัว
แม้จะมีนักรบและแม่มดระดับสูงจำนวนมาก แต่พวกเขากลับไม่มีใครต้านทานพลังของสิ่งมีชีวิตในป่าอาถรรพ์ได้แม้แต่คนเดียว
อสูรทมิฬที่พุ่งเข้ามาด้วยความเหมือนลมพัดจนไม่ทันให้พวกเขาตั้งตัวแรงกระแทกที่เกิดจากการโจมตีของมันนั้นรุนแรงพอจะทำให้ร่างของนักรบที่แข็งแกร่งต้องกระเด็นไปไกลหลายเมตร
ความหวาดกลัวและความตายที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณทำให้ผู้ที่รอดชีวิตต้องวิ่งหนีอย่างสิ้นหวัง เสียงกรีดร้องและเสียงกระทบของอาวุธในความมืดของป่าดังขึ้นเป็นเสียงสะท้อนแห่งความสูญเสียที่ไม่มีวันถูกลืมเลือน
สายลมพัดพากลิ่นคาวเลือดและความสิ้นหวังของผู้ที่ถูกโจมตีไปพร้อมกัน
พลังที่น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้ทำลายกองทัพของชนเผ่าสูญสลายไปพร้อมกับความฝันที่จะได้ครอบครองดินแดนแห่งนี้ในชั่วข้ามคืน ผ
ู้คนต่างหลบหนีเอาชีวิตรอดบางคนยอมเป็นทาสให้แก่ชนเผ่าอื่นเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป ขณะที่เสียงกรีดร้องและความหวาดกลัวยังคงดังก้องอยู่ในหู ทุกชีวิตล้วนอยู่ในสถานการณ์ที่รุนแรงเกินกว่าจะทนรับได้
. . . แต่หายนะยังไม่จบลงเพียงเท่านี้
เมื่อเส้นทางในป่าอาถรรพ์ได้เปิดออก สัตว์ป่าและอสูรวิญญาณจำนวนมากได้หลุดเล็ดลอดออกไปจนทำลายชนเผ่าใกล้เคียงอย่างบ้าคลั่ง
พื้นที่ทั้งหมดกลายเป็นทะเลเลือดกินเวลานานหลายสิบวัน
ภาพของศพที่นอนระเกะระกะตามพื้นดินสามารถพบเห็นได้ทุกที่และเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวของอสูรทมิฬทำให้ผู้คนที่รอดชีวิตต้องซ่อนตัวด้วยความกลัวทุกชนเผ่าต่างพากันหลบหนีจนสุดท้ายต้องร่วมมือกันต่อสู้เพื่อปกป้องชีวิตของพวกเขา
ท้ายที่สุดขบวนนักรบพร้อมนักบวชระดับสูงจากอาณาจักรทวยเทพได้ปรากฏตัวขึ้นและจัดการสังหารอสูรวิญญาณที่หลบหนีออกมาได้สำเร็จก่อนทำการสร้างเขตผนึกรอบป่าวาลดัลอีกครั้งและนั่นคือจุดสิ้นสุดของเรื่องราวทั้งหมด
ถึงตอนนี้ไม่มีใครกล้าเหยียบเข้าใกล้ที่นี่เหล่านักเดินทางและกลุ่มล่าสัตว์ของชนเผ่าจะหลีกเลี่ยงให้ไกลที่สุดจากดินแดนมรณะจนกลายเป็นเรื่องราวถูกเล่าขานส่งต่อกันมาอย่างยาวนาน
ทันทีที่ไคออร์สนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เคยได้ยิน แรงกดอากาศอย่างรุนแรงก็พุ่งตรงออกมาจากป่าทมิฬกระแทกเข้ากับร่างของเขาอย่างแรง จนทำให้เขาถลาไปข้างหลัง
เสียงกระแทกของพืชพรรณและเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ดังออกมาจากความมืดได้สะท้อนความน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในป่าแห่งนี้ ความรู้สึกตื่นตระหนกเข้าครอบงำจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว
ไคออร์สไม่มีเวลาให้คิดถึงสิ่งใดอีกเขารีบหลบหนีออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันหลังกลับมา
เสียงคำรามนั้นดังขึ้นอีกครั้งราวกับเป็นการเตือนจากโลกแห่งความตายสะกดเขาให้รู้สึกถึงความตายที่กำลังแผ่ขยายมาทุกขณะ
..ข้าต้องแจ้งเรื่องนี้แก่หัวหน้าเผ่าโดยเร็วที่สุด!!
เขาวิ่งไปด้วยความเร็วสูงสุดในขณะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว
.
.
...
.
- ดินแดนทางใต้ ชนเผ่ามาร์จา -
ยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าประดับด้วยหมู่ดาวเคราะห์ คลื่นทะเลยังคงพัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ราวกับธรรมชาติกำลังปลดปล่อยความโกรธเกรี้ยวออกมา เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งดังก้องกังวานจนกลายเป็นกล่องดนตรีที่ขับกล่อมผู้คนในยามค่ำคืน
ความร้อนจากกองไฟกลางกระโจมสร้างเงาที่เต้นรำอย่างมีชีวิตชีวาบนผนังหนัง พร้อมกลิ่นหอมของสมุนไพรและเครื่องเทศจากพิธีกรรมที่ยังคงลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
ท่ามกลางความเงียบสงบภายในกระโจมหนังสัตว์หลังใหญ่ของชนเผ่ามาร์จา จู่ๆดวงตาสีทองที่งดงามราวกับเปลวไฟส่องประกายก็เปิดขึ้นอย่างช้าๆ
แม้การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของเขาจะดูเล็กน้อยไร้ความสำคัญแต่ก็สามารถปลุกความสนใจของชายอีกคนที่นอนอยู่เคียงข้างได้เป็นอย่างดี
ชายผู้มีร่างกายแข็งแกร่งและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นขณะนี้กำลังนั่งอยู่ในท่าที่เงียบสงบเหมือนกับเสือที่พร้อมจะกระโจน เขาสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของ แม่มดข้างตัวที่เหมือนจะพบความสำคัญบางอย่างในคืนนี้
" เกิดอะไรขึ้น? "
ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นนั่งแต่ยังคงนิ่งสงบไม่ได้ตอบกลับไปทันที ขอบตาแดงก่ำราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้ายเขาหยุดนิ่งคล้ายกำลังหาสาเหตุของความรู้สึกที่แปลกประหลาดในหัวใจ
"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่แปลกประหลาดบางอย่าง..."
เขากล่าวเสียงเบาแต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทิศทางดินแดนตะวันออกแววตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
"ถึงมันจะเบาบางมากแต่ข้ารับรู้ได้ไม่ผิดแน่ อาจมีบางสิ่งเกิดขึ้นทางฝั่งดินแดนตะวันออก "
เนเรอุส หันหน้ามองผู้ที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอดทั้งชีวิต ดวงตาของเขาสะท้อนความกังวลที่เก็บซ่อนไว้แต่ลึกลงไปในแววตามีบางสิ่งที่เกินกว่าคำพูดจะอธิบายได้
" พวกสุนัขรับใช้จากวิหารครั้งนี้พวกมันต้องวางแผนทำเรื่องชั่วบางอย่างอีกแน่!! "
เสียงที่ดูเกรี้ยวกราดของเขาดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศรอบตัวอึมครึมยิ่งขึ้น ความผันผวนของพลังที่ผิดปกติทำให้เขารู้สึกกังวลอย่างไม่ทราบสาเหตุความรู้สึกที่เหมือนกำลังมีบางสิ่งซุ่มซ่อนอยู่ภายใน
"ไม่ว่ามันคืออะไร เราจะผ่านมันไปด้วยกันเหมือนทุกครั้งเจ้ารู้ใช่มั้ย? "
หัวหน้าเผ่า คาโตส พยายามโน้มน้าวใจนักบวชในอ้อมแขนของเขา น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงด้วยความหนักแน่นเขาไม่ต้องการให้ความกังวลมาทำลายช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบนี้
ค่ำคืนที่สงบสุขเช่นนี้หาได้ยากนักในช่วงที่ฤดูหนาวกำลังมาเยือน ท่ามกลางปัญหามากมายที่เผ่าต้องเร่งรีบจัดการ คาโตสหวังว่าเสียงของเขาจะช่วยบรรเทาความกังวลในใจของเนเรอุสได้บ้าง
" หรือพรุ่งนี้ข้าควรไปที่โรงหลอมเพื่อสร้างอาวุธเตรียมไว้ดี? "
เสียงพึมพำของเนเรอุสยังคงสะท้อนถึงความกังวลในใจ ลมหายใจของเขาถูกดึงไปที่อกของชายหนุ่มสัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยให้เขารู้สึกถึงความปลอดภัยในยามที่ใจเริ่มสั่นคลอน
" อย่ากังวลจนเกินไป "
คาโตสพูดเบา ๆเพื่อปลอบใจ ขณะที่มองไปยังดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้าราวกับว่าเขากำลังดึงพลังจากมันมาสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเองและเนเรอุสในเวลานี้
.
.
..
.
.
« ยอดหุบเขาทางเหนือ ชนเผ่าเอย์โอลัส »
ผ่านไปยังดินแดนตอนเหนือท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาจนผู้คนต่างเมินเฉยต่อความหนาวเย็นอันโหดร้ายเหล่านี้ไปตามกาลเวลา
กลางแท่นบูชาจตุรัสของชนเผ่าที่เคยรุ่งเรืองและมีอำนาจมากที่สุดทางฝั่งตอนเหนือเด็กชายผิวขาวสะอาดกำลังนั่งคุกเข่าลงกับพื้นเป็นเวลานานโดยไม่ขยับตัวคล้ายกำลังสวดภาวนาอ้อนวอนต่อเหล่าทวยเทพเบื้องบน
บรรยากาศทั้งหมดดูมีมนต์ขลังจนสามารถสัมผัสได้ถึงความกดดันบางอย่างที่ถูกปลดปล่อยออกมาโดยมีกลุ่มนักรบพิทักษ์ที่แข็งแกร่งจำนวนมากคอยยืนล้อมป้องกันอยู่อย่างแน่นหนา
ทันทีที่เด็กชายเงยหน้ารอยยิ้มบางเบาที่หาชมได้ยากก็ปรากฏขึ้นราวกับมีบางสิ่งที่น่ายินดี ความอบอุ่นจากพลังที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเขาให้ความรู้สึกเหมือนฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาเยือนแม้ท่ามกลางหิมะที่ปกคลุมมานานนับหลายร้อยปี
ผู้คุ้มกันคนหนึ่งที่สังเกตเห็นสีหน้าแห่งความสุขของนักบวชตัวน้อยอย่างกระทันหันก็ต้องตกตะลึง เมื่อจู่ๆ ร่างกายของเขาเบาหวิวแล้วทุกสิ่งก็มืดสนิทลง เคียโซ เหลือบมองผู้พิทักษ์ที่สลบลงกับพื้นก่อนลุกขึ้นยืนและถอนหายใจเบาๆ
หลังจากโบกมือสั่งให้ผู้คนพานักรบกลับไปพักผ่อนรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเฉยชาอย่างที่เคยเป็นเขาหันหลังเดินออกจากแท่นพิธีของชนเผ่าภายใต้ดวงตาเปล่งประกายที่รู้สึกยินดีต่อบางสิ่ง..
ในที่สุด...ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงก็มาถึง
- ฝั่งดินแดนตะวันตกกลุ่มชนเผ่าเซราบัส -
เสียงลมหนาวพัดผ่านเข้าสู่กระโจมเก่าจนทำให้เด็กชายทั้งสองห่อร่างแน่นขึ้นเพื่อรักษาความอบอุ่น แต่ความรู้สึกไม่สบายใจที่เกาะกุมทาร์ทารัสกลับไม่เคยถูกลืมเลือน
" หืม...? " ทาร์ทารัสเบ้ปากในขณะที่นอนอยู่เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
"เป็นอะไรไป? หิวอีกแล้วหรอ?" มาคาร์ถามพลางหรี่ตามอง
"...อดทนหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะลองแอบออกไปกับกลุ่มล่าสัตว์ของเผ่า"
"ไม่ใช่ . .. ข้ารู้สึกเหมือนจะมีบางอย่างเกิดขึ้น"
ทาร์ทารัสพูดเสียงแข็งก่อนจะขบกรามอย่างหงุดหงิด
"เจ้าไม่เข้าใจว่ามันรู้สึกยังไง... อย่ามัวแต่คิดเรื่องอาหารอย่างเดียวได้ไหม?"
"แต่ในช่วงฤดูหนาวเช่นนี้หากเจ้าและข้าไม่คิดถึงเรื่องอาหารจะมีอะไรให้ต้องสนใจอีก ? "
" โอ้!! หรืออาจเป็นสัญญาณที่ดีวันพรุ่งนี้เราอาจจับสัตว์ป่ากลับมายังเผ่าได้ แล้วเราก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารไปอีกนาน !! "
มาคาร์ยิ้มอย่างมีความสุข ขณะที่จินตนาการถึงเนื้อสัตว์กองโตที่เขาสามารถล่าได้ในวันพรุ่งนี้
"กิน กิน กิน!!! ในหัวของเจ้าตอนนี้มีแต่เรื่องกินหรือยังไงกัน?"
ทาร์ทารัสทุบไหล่เขาอย่างแรงพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจ
"ข้ารู้สึกไม่ดีเลย พรุ่งนี้เจ้าควรอยู่ที่นี่จะดีกว่า"
"ไม่! หยุดเจ้าหยุดสาปแช่งข้าได้แล้ว? หรืออย่างน้อยก็ไม่ต้องพูดอะไรแบบนั้นอีก!! "
มาคาร์ยืนยันเสียงแข็ง
" ฮึ่ม!! ข้าไปสาปแช่งเจ้าเมื่อไหรกันมาคาร์ !!! งั้นก็ขอให้โชคดี...แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่พูดกับเจ้าอีกแล้ว!  "
ทาร์ทารัสกล่าวเสียงดุ กระโจมเงียบสงบลงอีกครั้งขณะที่เขาประจักษ์ถึงโชคชะตาที่กำลังใกล้เข้ามา...
.
.....
..
« อาณาจักรทวยเทพ วิหารบาร์บาโรส »
"ไม่จริง!!"
"หายนะกำลังบังเกิด! ต้องรีบยับยั้งมันก่อนที่ภัยพิบัติจะทำลายดินแดนของเรา เรียกนักรบ! ไปเรียกหัวหน้านักรบมาเดี๋ยวนี้! เจ้าพวกทาสขี้เกียจ! ไปเร็ว!!"
นักบวชชราที่สวมชุดคลุมหรูหราสีแดงเข้มโบกแส้ในมือของเขาไปยังผู้รับใช้ที่อยู่รอบๆด้วยความกังวล
สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนเหล่าทาสรับใช้ตัวสั่นก้มลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เสียงแส้ที่ฟาดลงบนพื้นดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถงที่แสงไฟจากโคมไฟสลัวๆทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
พลังประหลาดเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่แต่ภาพนิมิตการล่มสลายของอาณาจักรทวยเทพยังคงติดตาเขาอยู่อย่างชัดเจน
ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมากบนถนนหนทางต่างปกคลุมไปด้วยเลือดเนื้อและซากศพราวกับเมืองทั้งเมืองกลายเป็นแท่นสังเวยแด่เทพปีศาจ
เสียงกรีดร้องของผู้คนดังก้องอยู่ในหูราวกับทุกคนกำลังสวดอ้อนวอนต่อทวยเทพให้ช่วยปกป้อง
พวกเขา
"  เป็นไปไม่ได้ ! "
เพื่อความมั่นคงของตำแหน่งศักดิ์สิทธิ์ข้าไม่อาจปล่อยให้ภัยคุกคามนี้เกิดขึ้นได้โดยเด็ดขาด
นักบวชชราผู้นี้สูดหายใจเข้าลึกพยายามเก็บอารมณ์ให้สงบแต่หัวใจของเขากลับเต้นเร็วขึ้น เขารู้ว่าทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการเปิดโอกาสให้ศัตรูเข้ามาใกล้
"ต้องรีบหาทางกำจัดก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป..!! รวบรวมทรัพยากรทั้งหมด! เตรียมอาวุธ! และปลุกระดมเหล่านักรบ! เราจะไม่ให้มันทำลายเราได้เด็ดขาด!"
แสงไฟจากโคมระย้าส่องสว่างใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลข้อตกลงที่เคยเป็นไปได้กลายเป็นฝันร้ายที่กำลังคืบคลานใกล้เข้ามา
ความมืดที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจของเขาเป็นเหมือนสัญญาณเตือนของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เขารู้ดีว่าหากไม่หยุดยั้งภัยคุกคามนี้อาณาจักรทวยเทพอาจไม่เหลือเศษซากให้จดจำ
.
...


ซุปเห็ดสมุนไพรที่ถูกปรุงขึ้นอย่างเรียบง่ายส่งกลิ่นหอมอบอวลในกระท่อมกลางป่าลึก ความร้อนที่แสนอบอุ่นของซุปช่วยบรรเทาความหนาวเย็นที่เกิดขึ้นขณะที่วิคตัสนั่งอยู่หน้าหม้อปรุงยา
เห็ดสีแดงที่นำมาทำอาหารนั้นสามารถพบได้ตามโพรงไม้ชื้นใกล้เคียง เมื่อกลิ่นหอมเริ่มลอยไปทั่วห้องจิตใจของเขาก็เริ่มรู้สึกสงบ พ่อมดหนุ่มดื่มน้ำซุปที่มีเพียงเห็ดสีแดงเป็นส่วนผสมหลักเพื่อประทังความหิวของเขาระหว่างรอผลทดสอบของน้ำยาสมุนไพรแก้พิษหมายเลข 4
ขณะที่ซุปเห็ดในหม้อเริ่มเดือดอย่างช้า ๆ วิคตัสก็เริ่มจัดเตรียมส่วนผสมสำหรับการปรุงน้ำยาสมุนไพรแก้พิษด้วยความระมัดระวังอีกครั้ง
เขาหยิบกลีบดอกคเวนท์สีม่วงสดใสสองกลีบขึ้นมาและสังเกตถึงความละเอียดอ่อนของกลิ่นหอมสดชื่นที่ลอยอยู่ในอากาศ
เขาเด็ดกลีบลงในหม้อก่อนจะหยิบลำต้นของเห็ดขี้ขลาดที่มีสีเขียวขุ่นซึ่งมีลักษณะคล้ายกับลายเส้นของสายฟ้าผ่าและเริ่มหั่นมันเป็นชิ้นเล็ก ๆด้วยมีดที่คมกริบ
เสียงตัดเห็ดดังเป็นจังหวะและน้ำมันจากเห็ดเริ่มซึมออกมาจากชิ้นที่หั่นหลังจากเสร็จสิ้นเขาจึงเริ่มใส่ลำต้นทั้งหมด 13 ชิ้นนั้นลงไปในหม้ออย่างระมัดระวัง
เมื่อส่วนผสมทั้งหมดเริ่มหลอมรวมกันวิคตัสจึงก้มลงใกล้ ๆหม้อเพื่อสัมผัสความร้อนที่เกิดขึ้น เขาหยดน้ำค้างจากยอดดอกโรสแมรี่ลงไป 3 หยด เมื่อหยดน้ำสัมผัสกับความร้อนในหม้อปรุงยามันจะส่งเสียง ** ฟู่ ฟู่ว** เป็นสัญญาณว่าต้องใช้ไฟสีเหลืองอำพันเพื่อต้มโพชั่นนี้ต่อไปเป็นเวลา 9 นาที
"กลีบดอกคเวนท์ 2 กลีบ ผสมกับลำต้นเห็ดขี้ขลาดในอัตราน้ำเดือด 145 องศาคงที่ หากเพิ่มน้ำค้างจากยอดดอกโรสแมรี่ 3 หยดจะได้ประสิทธิภาพมากที่สุดโดยใช้เวลาต้มโพชั่น 9 นาทีด้วยไฟสีเหลืองอำพัน . . ."
ปากกาขนนกสีเขียวฟูฟ่องจดบันทึกทุกคำพูดของวิคตัสลงไปในคัมภีร์สมุนไพรอย่างระมัดระวัง
หลังจากการลองผิดลองถูกหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็พบวิธีปรุงน้ำยาที่มีประสิทธิภาพในการรักษาที่สูงขึ้นในชื่อที่ถูกตั้งอย่างปราณีต(?)
'Kvent's Remedy No. 4'
น้ำยานี้ไม่เพียงแต่ช่วยขจัดพิษที่เกิดจากพืชทั่วไปแต่ยังสามารถลดอาการอักเสบของบาดแผลได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย
วิคตัสรู้สึกตื่นเต้นกับความสำเร็จนี้ถึงแม้จะมีความเหนื่อยล้าสะสมจากการทดลองที่ไม่เป็นผล แต่เขาก็ไม่เคยย่อท้อ
ทุกๆวันเขาพยายามทำให้ตัวเองยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพรและการปรุงยาเพื่อไม่ให้มีเวลานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตที่ทำให้หัวใจของเขารู้สึกหนักหน่วง การทดลองปรุงยาชนิดใหม่ๆจึงกลายเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการหลีกหนีจากความคิดที่รุมเร้า
ในขณะที่เขาตั้งใจทำงานและศึกษาเรื่องราวของพืชและสมุนไพรที่อยู่รอบตัวความตื่นเต้นและความมุ่งมั่นจากการค้นพบสิ่งใหม่ๆได้ช่วยให้เขาสามารถก้าวผ่านความเศร้าโศกนี้ไปได้
วิคตัสจ้องมองไปที่หม้อที่เต็มไปด้วยน้ำยาซึ่งยังมีไอระเหยอบอวลอยู่ในอากาศขณะเดียวกันก็รู้ว่าการทดลองนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยให้เขาพัฒนาตนเองแต่ยังทำให้เขามีความหวังใหม่ในอนาคตอีกด้วย
...ยิงปืนนัดเดียว ได้นกหลายตัวเลยแฮะ!
.
...
.
.
...
.....
- ชนเผ่าดอร์ส แห่งทุ่งราบตะวันออก -
ภายใต้รั้วไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างล้อมขึ้นเพื่อแสดงถึงอาณาเขตของชนเผ่าดอร์สซึ่งเป็นอีกชนเผ่าหนึ่งที่เก่าแก่ทางฝั่งตะวันออก
กระโจมหนังสัตว์สภาพน่าสังเวชจำนวนมากที่ตั้งขึ้นเบียดเสียดกันอยู่ภายในคือที่อาศัยของพวกเขา
ผู้คนส่วนใหญ่ที่นี่จะสวมเพียงกระโปรงหนังสัตว์สีน้ำตาลเข้มอึมครึมบนร่างกายพวกเขาจะมีลวดลายสีเหลืองที่เป็นสัญลักษณ์ของชนเผ่าดอร์สสำหรับทาสที่ถูกใช้เป็นแรงงานในเผ่าจะสวมชุดกระโปรงที่ทำจากหญ้าแห้งหรือบางคนอาจเปลือยเปล่า
บริเวณรอบๆกระโจมเหล่านี้ไม่เคยเงียบสงบยังคงได้ยินเสียงกรีดร้องของเด็กและทาสดังขึ้นเป็นครั้งคราวแต่กลับไม่มีใครสนใจพวกเขาซึ่งเป็นเรื่องปกติของผู้คนที่นี่
เดินลึกเข้าไปผ่านลานจัตุรัสจะพบกับกระโจมหนังสัตว์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านในที่นั่นคือที่พักของนักบวชหญิงชราประจำชนเผ่าดอร์ส
หลังจากการกลับมาพร้อมข่าวสารที่น่าตกใจของไคออร์ส สีหน้าของนักบวชชราและหัวหน้าเผ่าก็ดำมืดลงราวกับว่ามีใครเป็นหนี้เกลือพวกเขาหลายสิบกระสอบ
บรรยากาศภายในกระโจมหนาแน่นไปด้วยความวิตกกังวลหญิงสาวในเผ่าซึ่งมักจะมีสีหน้าแจ่มใส ต่างหลบตาไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะรู้ว่าข่าวนี้จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชุมชน
"เจ้าแน่ใจหรือไม่ไคออร์สว่าสิ่งที่พบเป็นความจริง? เรื่องนี้ไม่อาจทำผิดพลาดได้เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในป่าคำสาปแห่งนั้นไม่เคยเป็นเรื่องดี?"
เสียงเคร่งขรึมของผู้นำเผ่าดังขึ้นแหวกความเงียบภายในกระโจม
คำพูดของเขานั้นเรียบง่ายแต่ไคออร์สสามารถเข้าใจได้ดีถึงความจริงจังของเรื่องนี้ สายตาของผู้นำเผ่าแสดงให้เห็นถึงประสบการณ์และความหนักใจที่สะสมมานานเขาเคยเผชิญกับความสูญเสียและภัยพิบัติจากป่าคำสาปนี้มาก่อน
"ข้าเห็นมันด้วยตาตนเองมีพลังแปลกๆอยู่ที่นั่น..และมันกำลังเคลื่อนไหว!! " ไคออร์สตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นพยายามสะกดอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นในอก
ผู้นำเผ่าและนักบวชชราหันมาสบตากันอย่างรู้ใจ ไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาแต่ความเข้าใจระหว่างพวกเขากลับชัดเจนกว่าคำใดๆ
ทั้งคู่ตระหนักดีถึงอันตรายพลังที่เขาได้ยินไม่ใช่สิ่งที่ควรมองข้าม มันอาจเป็นภัยที่คุกคามทั้งเผ่า และการเพิกเฉยอาจหมายถึงความพินาศโดยสิ้นเชิง
ดวงตาของนักบวชชราส่องแสงวูบวาบขึ้นในความมืด
"เราต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วยิ่งปล่อยไว้นานอาจส่งผลอันตรายต่อเรา !! "
เสียงกระซิบของนักรบในเผ่าค่อยๆดังขึ้น แม้ว่าทุกคนจะรู้สึกตื่นตระหนกแต่พวกเขายังมีความหวังในการรวมพลังกันเพื่อหาทางรับมือกับภัยคุกคามนี้
" หรือควรส่งนักรบออกไปที่นั่น? เพื่อตรวจสอบและนำข้อมูลกลับมา "
นักรบคนหนึ่งเสนอ
"ไม่... จะต้องมีแผนที่รอบคอบสำหรับเรื่องครั้งนี้ เราจะไม่เสี่ยงชีวิตของสมาชิกในเผ่าโดยไม่มีการเตรียมการใดๆ "
ผู้นำเผ่าตอบเสียงต่ำ
บรรยากาศในกระโจมตึงเครียดและเต็มไปด้วยความคาดหวังทุกคนรู้ว่าการตัดสินใจในคืนนี้อาจส่งผลต่ออนาคตของพวกเขาไปตลอดกาล
"แสงนั้นมีลักษณะเป็นเช่นไร หลังจากนั้นเจ้าเห็นสิ่งผิดปกติอย่างอื่นอีกหรือไม่?"
หญิงชรานักบวชหันมาถามต่อด้วยความสนใจเพื่อหาเบาะแสเสียงของเธอแฝงไปด้วยความวิตกกังวลแววตาที่จ้องมองไปยังไคออร์สแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจที่ต้องการข้อมูลเพิ่มเติม
ในกระโจมที่สร้างขึ้นอย่างแน่นหนามีเพียงแสงจากคบไฟที่ส่องสว่าง ช่วยเพิ่มบรรยากาศลึกลับและน่าเกรงขามแผ่นหนังสัตว์ผืนใหญ่ถูกแขวนไว้ตรงทางเข้าเพื่อใช้ปิดกั้นลมหนาวจากภายนอก เสียงลมที่พัดผ่านทำให้เกิดเสียงหวีดหวิวและบรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน
"ข้าเห็นเงาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในป่า มีเสียงกระซิบที่ไม่สามารถเข้าใจได้…" ไคออร์สเริ่มเล่าเสียงสั่น "มันเหมือนมีบางสิ่งกำลังมองมาที่ข้าและข้ารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือก"
หลังจากที่ได้ยินรายละเอียดทั้งหมดสีหน้าของนักบวชหญิงอูม่าก็บิดเบี้ยวอย่างสยดสยองด้วยความกลัว คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน ขณะที่อุ้งมือของเธอจับที่ผ้าคลุมสีดำที่เธอสวมอยู่
" ลางร้าย! นี่ต้องเป็นสัญญาณจากวิญญาณในป่าอาถรรพ์ที่ออกมาเตือนพวกเราอย่างแน่นอน! "
เสียงของอูม่าดังก้องภายในกระโจม เสียงหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจทำให้สมาชิกในเผ่าต่างเงียบฟังด้วยความตื่นตระหนก
"เราต้องทำพิธีสังเวยเพื่อขัดขวางภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้นครั้งนี้!" เธอกล่าวต่อ ขณะสายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปทั่วราวกับกำลังรวบรวมความเห็นชอบจากทุกคน
"เพื่อให้พิธีนี้ได้ผลสำเร็จเราต้องรวบรวมพลังจากทุกคนในเผ่าและใช้สมุนไพรที่มีพลังขับไล่ความชั่วร้าย แต่เหนือสิ่งอื่นใด...เราต้องมีเครื่องสังเวยที่เหมาะสม! "
คำพูดนั้นสร้างความตกตะลึงให้กับผู้ฟังได้อีกครั้ง บางคนเริ่มหันมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่นบรรยากาศภายในกระโจมอึดอัดและตึงเครียดแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำคัดค้านออกมา
อูม่าสูดลมหายใจลึก ก่อนประกาศออกมาด้วยเสียงอันหนักแน่น
"เราต้องใช้ชีวิตของทาสเป็นเครื่องสังเวย มีเพียงพลังวิญญาณที่จะช่วยปกป้องเราได้!"
"หากไม่ทำเช่นนี้เราอาจพบกับโทษทัณฑ์ที่รุนแรง ไม่มีใครสามารถรอดพ้นจากความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา! ข้าจะไม่ปล่อยให้จิตวิญญาณของเราไร้การปกป้อง ข้าต้องการใช้พวกมันมาเป็นทาสสังเวยบรรเทาความโกรธแค้นของเทพอสูร!"
คำพูดของอูม่าทำให้บรรยากาศในกระโจมหนาวเหน็บขึ้นในขณะที่ทุกคนรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา และคำประกาศของเธอทำให้เกิดการพูดคุยกันอย่างตื่นตระหนก
ทันทีที่ได้ยินคำว่า "พิธีสังเวย" หัวหน้าเผ่าเดอลุสส่งสายตาไปยังไคออร์สเพื่อเตรียมสั่งการแววตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความหนักใจและความมุ่งมั่นในการตัดสินใจที่จำเป็นต้องทำ
ฤดูหนาวใกล้เข้ามาถึงและแรงงานทาสในเผ่าที่สามารถใช้เป็นเครื่องสังเวยตอนนี้เหลือไม่มากนัก หากต้องเดินทางไปยังตลาดแลกเปลี่ยนเกรงว่าจะใช้เวลามากเกินไป
ความกดดันจากการมาถึงของความหนาวเย็นทำให้หัวใจเริ่มหนักอึ้งเขาจึงตั้งใจส่งไคออร์สและกลุ่มนักรบในเผ่าบางส่วนออกไปรับทาสจากชนเผ่าใกล้เคียงในครั้งนี้
ก่อนที่นักรบหนุ่มจะก้าวขาออกจากกระโจม เสียงแหลมของหญิงชราก็ดังขึ้น ขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาอย่างกะทันหัน
"อย่าเพิ่งรีบไป!" อูม่าร้องเรียก น้ำเสียงหนักแน่นเต็มไปด้วยอำนาจ
นักรบหนุ่มชะงักหยุด ันกลับมามองเธอด้วยความสงสัย ขณะที่สายตาของสมาชิกเผ่าทั้งหมดจับจ้องไปยังร่างผ่ายผอมของหญิงชรา
"เราต้องให้แน่ใจก่อนว่าผู้ที่ถูกนำมาเป็นเครื่องสังเวยนั้นเหมาะสม!" อูม่ากล่าวต่อ ดวงตาของเธอเปล่งประกายวูบวาบในแสงสลัว
" พวกมันต้องเป็นเด็กที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาเท่านั้น ถึงจะสามารถเรียกวิญญาณให้มาช่วยปกป้องเราได้! "
เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วกระโจม ราวกับกำลังตอกย้ำถึงความสำคัญของคำพูดนั้น เธอหยุดชั่วครู่เพื่อให้ทุกคนซึมซับก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม
"เพราะความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา เราต้องการพลังบริสุทธิ์! เด็ก...คือตัวแทนของความหวังและการชำระล้างในพิธีกรรมครั้งนี้!"
คำพูดของอูม่าทำให้บรรยากาศในกระโจมหนาวเย็นขึ้นในทันที เงามืดจากแสงไฟดูเหมือนจะเต้นรำตามจังหวะของความเงียบงัน
หัวหน้าเดอลุสที่ยืนอยู่ในมุมหนึ่งของกระโจมขมวดคิ้วแน่นสายตาของเขาสบกับอูม่าที่มองมาอย่างแน่วแน่ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นจนเขาไม่กล้าปฏิเสธ
"ตกลง..." เขากล่าวในที่สุด พยักหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเห็นด้วย ความเงียบงันถูกแทรกด้วยความกังวลในใจของทุกคน
ขณะที่เดอลุสพยักหน้าเพื่อแสดงความเห็นด้วย แต่ภายในใจเขาก็ไม่แน่ใจว่าการเลือกทางนี้จะนำมาซึ่ง 'โชคหรือหายนะ! '
อูม่าก้าวเข้ามาใกล้เดอลุสใบหน้าเธอเคร่งเครียดแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
"ข้ารู้ว่าท่านลังเล เดอลุส" เธอกล่าวเบาๆแต่ทุกถ้อยคำกลับชัดเจนในหูของผู้นำเผ่า
"แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นหากปล่อยให้ความมืดนี้กลืนกินเผ่าของเราจะไม่มีใครรอด ไม่แม้แต่ท่าน..."
เดอลุสหลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า เขามองออกไปยังนักรบหนุ่มที่ยืนรอคำสั่งอยู่
"ไป !! " เขาออกคำสั่งในที่สุด
"แจ้งให้พวกนักกลุ่มล่ารู้ พวกเจ้าต้องหาทาสที่เหมาะสมกลับมาให้ทันก่อนดวงอาทิตย์ตกในอีก 7 วัน "
นักรบหนุ่มพยักหน้ารับคำดวงตาของเขาสะท้อนความลังเลเล็กน้อย
ในช่วงฤดูนี้ทาสแรงงานผู้ใหญ่หาได้ยากเพราะความโหดร้ายของธรรมชาติและการขาดแคลนอาหารทำให้พวกเขาล้มตายไปมากมายจึงไม่ต้องพูดถึงทาสเด็กที่อ่อนแอซึ่งมักถูกมองข้ามและไม่มีใครสนใจพวกเขามากนัก
ไคออร์สไม่ได้ถามถึงจำนวนที่นักบวชต้องการแต่รู้ดีว่ายิ่งมีจำนวนมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
ประสบการณ์จากการล่าสัตว์และการต่อสู้ที่ยาวนาน ทำให้ผู้คนในเผ่าดอร์สชินชากับความเป็นความตาย โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับชีวิตของเหล่าทาส พวกเขามองว่าการเสียสละเพื่อเหล่าเทพเจ้าเป็นสิ่งที่มีค่าและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าเลือดเนื้อของผู้ต่ำต้อย
อูม่าเอนตัวไปข้างหน้าขณะจ้องมองไคออร์สด้วยสายตาที่แน่วแน่และเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"ข้าต้องการเด็กน้อยอย่างน้อย...เก้าคน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายก่อนหยุดชั่วครู่ มองไคออร์สที่ยังคงนิ่งงันและเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม
"หากเราต้องการให้พิธีนี้ประสบผลสำเร็จ สิ่งที่ต้องมีคือความบริสุทธิ์ของชีวิต...นั่นคือสิ่งที่วิญญาณต้องการ"
คำพูดของอูม่าทำให้ทุกคนในกระโจมนิ่งงัน เสียงเผาไหม้ของกองฟืนเป็นสิ่งเดียวที่ขับไล่ความเงียบออกไป สายตาของไคออร์สที่เคยแข็งแกร่งกลับสะท้อนความลังเล
อูม่าหรี่ตาลงเล็กน้อยดวงตาของเธอฉายแววแห่งอำนาจและการกดดัน
"พวกมันคือเครื่องสังเวย ไม่ใช่เพียงเด็กธรรมดา หากเจ้าไม่ยอมทำตามเจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น"
คำพูดที่ราวกับอ่านความคิดได้ฟาดลงกลางใจไคออร์ส เขาก้มศีรษะลงอย่างช้าๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง
"ข้าเข้าใจแล้ว..."
.
...
...
...


แสงแดดที่อบอุ่นส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างก่อนตกกระทบลงบนเตียงนอนของเด็กชายเสียงขับกล่อมอันไพเราะจากเหล่านกฮัมมิ่งเบิร์ดตัวน้อยที่ทำรังอยู่ด้านนอกเป็นเหมือนนาฬิกาปลุกยามเช้าที่สดใสดอกไม้และสมุนไพรส่งกลิ่นหอมล่องลอยตามสายลมทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นของมันรู้สึกผ่อนคลายเต็มไปด้วยพลังงาน
หากเป็นนิยายโรแมนซ์ที่อบอวลไปด้วยความสุขและตอนจบที่สมหวังประโยคด้านบนคงสามารถใช้บรรยายเช้าวันใหม่ที่แสนสดใสได้ดีเลยทีเดียว
ช่างน่าเสียดายที่เรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับเขา . .
ในที่อับชื้นและมืดมนแห่งนี้ยังคงไร้ซึ่งแสงที่อบอุ่นของดวงอาทิตย์ลอดผ่านเข้ามาจากช่องทางหน้าต่างมีเพียงหมอกหนาวเย็นปกคลุมขึ้นสูงจนไม่อาจทราบเวลาที่แน่ชัดได้
เสียงของสายลมที่พัดผ่านเสียดสีกิ่งไม้ในป่าดังขึ้นเป็นครั้งคราวคล้ายกับเสียงกรีดร้องของปีศาจจากขุมนรกกลิ่นคาวเลือดเหม็นหืนของซากสัตว์ลอยมาพร้อมกลุ่มหมอกหนาทึบส่งกลิ่นความตายไปทั่วทั้งอณาเขตของป่า
ใต้หม้อปรุงยาสีดำใบใหญ่มีกองไฟสีม่วงที่ดูลึกลับถูกจุดไว้เพื่อมอบความอบอุ่นในค่ำคืนที่ผ่านมา
วิคตัสลืมตาตื่นขึ้นอย่างช้าๆเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลบนร่างกายที่ส่งอาการประท้วงอย่างรุนแรง
ร่องรอยบางจุดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากผลกระทบของพืชพิษในป่า หลังจากร่างกายที่อ่อนเพลียได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ตลอดทั้งคืนตอนนี้กลับเต็มไปด้วยพลังงานอีกครั้ง
วิคตัสค่อยๆพยุงร่างกายของเขาอย่างทุลักทุเลมองลอดอออกไปทางหน้าต่างก่อนบ่นพึมพำเบาๆ
" หมอกลงหนาจนมองไม่เห็นท้องฟ้าเลยแฮะ "
เห็นได้ชัดว่าเขาหลับไปเป็นเวลานานเพื่อฟื้นพลังของร่างกายและเวลานี้ควรเป็นช่วงเที่ยงวันที่แสงอาทิตย์ส่องสว่างมากที่สุดแต่บรรยากาศภายในป่ากลับดูมืดครึ้มไม่ต่างจากกลางคืนเท่าไหร่นัก
แม้ช่วงกลางวันจะสว่างขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ถูกหมอกหนาพวกนี้ปิดกั้นแสงอาทิตย์อยู่ดีและดูเหมือนมันจะไม่ยอมหายไปง่ายๆด้วยเช่นกัน
มือบางยกสร้อยอัญมณีบนคอขึ้นด้วยความเคยชินราวกับว่าเขาต้องการบางสิ่งช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจในตอนนี้แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าเขาจึงรีบก้มมองดูด้วยความตกใจ
อัญมณีหายไป!!
สายตาเริ่มสำรวจบนพื้นอย่างรวดเร็วนอกจากไม้คทาที่ถูกวางทิ้งไว้ตรงพื้นพร้อมกับหม้อปรุงยาที่มีเพียงน้ำต้มเดือดก็ไม่พบสิ่งอื่นใด
วิคตัสหน้าซีดราวกับว่าวิญญาณของเขากำลังจะหลุดลอยออกจากร่าง
ถ้าอัญมณีหายไปแล้วสิ่งของด้านในนั้นล่ะ ??
มีดกริช โพชั่น...คัมภีร์สมุนไพร !!
คัมภีร์แห่งเงา คือตำราคู่มือประจำตัวของเหล่าผู้ใช้เวทมนตร์เพื่อใช้บันทึกคาถา การปรุงยา ขั้นตอนการทำคำสาปหรือแม้แต่มนต์ขับไล่ชำระล้าง สิ่งนี้เป็นเสมือนสมบัติที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดของพ่อมดแม่มดและมีพลังมากจึงไม่อาจสูญหายหรือถูกทำลายด้วยมือผู้อื่นได้พวกเขาสามารถเรียกใช้มันได้ทุกเมื่อเพียงแค่นึกคิด
แต่ คัมภีร์สมุนไพร นั้นแตกต่างกันตำราเวทย์เล่มนี้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยความยากลำบากของวิคตัสทั้งยังมีข้อมูลสมุนไพรจำนวนมากที่เขาเก็บบันทึกไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เพียงสิ้นสุดความคิดที่วุ่นวาย อุปกรณ์ที่เขานึกถึงพร้อมกับคัมภีร์สมุนไพรเก่าแก่ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นห้องอีกครั้ง
หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระรัวด้วยความตกใจราวกับนั่งรถไฟเหาะ
เกิดอะไรขึ้นกับของพวกนั้น? พวกมันออกมาจากที่ไหนกัน? แล้วถ้าข้าต้องการจะเก็บ....
.
.
...
..
โอ้ะ หายไปแล้ว??
..
.. .. .
.
.
เพียงชั่วพริบตาของทั้งหมดตรงหน้าก็หายไปอีกครั้ง!
ท่ามกลางความเงียบของกระท่อมที่ทรุดโทรมตอนนี้มีเด็กชายยืนเปลือยกายจ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าด้วยความสับสน
สิ่งของพวกนี้ควรถูกเก็บไว้ในอัญมณีเก็บของและหากต้องการใช้พวกมันร่างกายของเขาต้องสัมผัสกับอัญมณีก่อนเพื่อเปิดใช้งาน
เห็นได้ชัดว่าอัญมณีนั้นหายไปแต่สิ่งของยังคงถูกควบคุมได้อย่างอิสระ อีกทั้งพลังเวทย์ของกระท่อมหลังนี้ก็ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะสร้างพื้นมิติเพื่อใช้เก็บของได้อย่างแน่นอน
" นี่มันไม่ถูกต้อง? อาจมีบางอย่างผิดพลาดแต่ของพวกนี้ออกมาจากที่ไหนกันล่ะ? "
อัญมณีหายไปและกระท่อมแห่งความฝันก็ไม่สามารถทำเช่นนี้ได้
. . ถ้ามีพื้นที่เก็บของที่อื่นอีกข้าต้องเคยเห็นมันสิ
สิ้นสุดความคิดนั้นร่างของวิคตัสก็หายไปจากมุมห้องที่เขาเคยยืนอยู่ เหลือเพียงไม้คทาและหม้อปรุงยาที่เต็มไปด้วยน้ำต้มเดือด *ปุด ปุด* ถูกวางทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว
วิคตัส : ....!!
แสงสว่างที่เจิดจ้าแต่กลับไร้ซึ่งดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าที่หยุดนิ่งทำให้เขาตกตะลึง เด็กชายยืนมองภาพตรงหน้าเขาด้วยตาและปากที่อ้ากว้างไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้

เครื่องมือและส่วนผสมต่างๆวางกองเรียงกันบนพื้น ไม่มีต้นไม้หรือสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากหญ้าที่ขึ้นกระจัดกระจายบนพื้นดินและบ่อน้ำตกขนาดเล็กคล้ายของประดับสวนทางด้านขวามือจากจุดที่เขายืนอยู่
ใช้เวลาสักพักก่อนที่วิคตัสจะกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
หลังจากทดลองเข้า-ออกพื้นที่ลึกลับนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า เขายังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าสถานที่แห่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรแต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจได้เป็นอย่างดีคือมันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับอัญมณีบนสร้อยที่หายไปอย่างแน่นอน
. . .ไม่แปลกใจเลยที่มันถูกผู้ร่วมประมูลแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้
หลังออกจากพื้นที่มิติเขาก็เต็มไปด้วยพลังงานที่สดชื่นการเริ่มต้นวันใหม่กับเรื่องราวน่าตื่นเต้นเช่นนี้เป็นสัญญาณที่ดีอย่างแน่นอนบางทีการมีชีวิตอยู่ต่อไปอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
...เอาล่ะ! ขอให้วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ดีด้วยเถอะ!!
เด็กหนุ่มก้าวเท้าออกนอกประตูอย่างมีชีวิตชีวาเมื่อลมหนาวพัดกระทบใบหน้าเป็นเสมือนถังน้ำเย็นที่ปลุกให้เขาตื่นขึ้นจากภาพมโนพร้อมกับบรรยากาศด้านนอกกระท่อมที่ดูเหมือนจะสวนทางกับสภาพจิตใจที่สดใสของเขาเสียเหลือเกิน
" เฮ้อ..ช่างเป็นป่าที่มืดมนจริงๆงั้นเริ่มจากการชำระล้างก็แล้วกัน "
วิคตัสเริ่มเดินสำรวจพื้นที่รอบกระท่อมก่อนตัดสินใจสร้าง อาณาเขตเวทย์ เพื่อขับไล่และป้องกันพลังชั่วร้ายที่อาจแทรกซึมเข้ามา
ทันทีที่เขาเริ่มร่ายคาถาเพื่อเสริมพลังความรู้สึกแปลกๆก็เกิดขึ้นในใจของเขาพลังจากคาถาดูเหมือนจะไม่ก่อผลตามที่คาดไว้
"ทำไมคาถาขับไล่ถึงอ่อนแอลงแบบนี้ .. . "
วิคตัสพึมพำขณะมองเส้นแสงที่เลือนรางของอาณาเขตเวทย์ที่เขาร่ายมนต์ไว้ พลังความมืดที่แข็งแกร่งของป่านี้รุนแรงเกินกว่าที่คิดไว้จริงๆ
พลังป้องกันของคาถากระท่อมแห่งความฝันดูเหมือนจะอ่อนแอกว่าพลังชั่วร้ายในป่าแห่งนี้ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อคืนเขาถูกครอบงำได้อย่างง่ายดาย หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าอีกไม่นานเขาอาจถูกความมืดเหล่านั้นครอบงำเข้าสักวัน
เงาดำพาดผ่านต้นไม้จนดูเหมือนกำลังล้อมพื้นที่กระท่อมคล้ายกับว่าความมืดมิดรอบตัวต้องการท้าทายผู้ที่เข้ามาเยือน
วิคตัสขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นของพลังแปลกๆในป่าแห่งนี้
. . . .ต้องหาวิธีเสริมอาณาเขตก่อนที่จะมีบางสิ่งเล็ดลอดเข้ามา
เมื่อนึกได้ดังนั้นเขาจึงรีบหยิบส่วนผสมมากมายออกมาเศษคริสตัลสีดำและผงดอกไม้ดินแดนศักสิทธิ์ที่เหลืออยู่ไม่มากนักกลิ่นของพลังบริสุทธิ์อาจพอช่วยต่อต้านความมืิดมิดไปได้บ้าง
หลังจากจัดวางอุปกรณ์และส่วนผสมที่หลงเหลืออยู่ในกระเป๋าของเขาอย่างระมัดระวังตามขั้นตอนการทำพิธีชำระล้างที่ถูกสืบทอดมาอย่างยาวนาน วิคตัสยกไม้คทาขึ้นมาก่อนหยุดยืนอยู่หน้ากระท่อมของเขาและเริ่มทำสมาธิหมุนเวียนพลังเวทย์ในร่างกายอย่างมีสติ
บรรยากาศรอบตัวยังคงเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ กลิ่นเน่าเหม็นที่ลอยอยู่กลางอากาศยังคงส่งผ่านออกมาให้เขารับรู้ได้เป็นครั้งคราวพื้นดินสีดำตรงหน้าต่างไร้วี่แววของพืชพันธุ์ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้นอย่างเช่นเคย
พลังงานชั่วร้ายที่ตกค้างในบริเวณรอบกระท่อมควรถูกกำจัดออกไปโดยเร็วที่สุดเพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดคิดในอนาคต
เขาอาจต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่อีกสักพักการสร้างความปลอดภัยที่แน่นหนาจึงเป็นสิ่งสำคัญและเร่งด่วนที่สุดของแผนการในวันนี้
วิคตัสหยุดยืนกลางพื้นที่และปล่อยลมหายใจออกอย่างช้าๆก่อนยกไม้คทาขึ้นเหนือศีรษะ
พลังเวทย์ธรรมชาติเริ่มไหลผ่านปลายนิ้วของเขาราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่รอคอยการปลดปล่อยก่อนกระจายออกจากคทาสร้างวงเวทย์สีเขียวมรกตหมุนวนรอบตัวเขา
แสงรูปร่างผีเสื้อที่บินไปมาในอากาศค่อยๆโบยบินออกไปยังทิศทางต่างๆอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เขาร่ายมนต์คาถาออกมา
.
.
.
 Lux Aeternum, ab omnibus malis liberate !
แสงนิรันดร์ขอให้พื้นที่ข้าพ้นจากความชั่วร้ายทั้งปวง ! ให้ความมืดจงจากไปเสียงของความชั่วจงหลีกหนี โลกกลับคืนสู่แสงสว่าง, ด้วยมนตร์คุ้มกันอันศักสิทธิ์ท่ามกลางบทเพลงของข้าที่ก้องกังวาลความมืดมนทั้งหมดจงจากไป !!
เมื่อสร้างเจตจำนงและความต้องการเสร็จสิ้นพ่อมดหนุ่มจึงค่อยๆยกเท้าเดินวนรอบกระท่อมไม้ของเขาพร้อมเริ่มร่ายคาถายาวเหยียดในปาก
ไม้คทาในมือวิคตัสโบกขึ้นลงตามจังหวะการก้าวขาคล้ายงานเต้นรำที่ดูลึกลับและน่าประหลาดใจแต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับเต็มไปด้วยพลังที่แฝงอยู่ในท่าทางของเขา ทุกย่างก้าวทวนเข็มนาฬิกาเป็นจังหวะที่ถูกคำนวณไว้ตามพิธีกรรมชำระล้างตั้งแต่สมัยโบราณ
เพียงไม่นานเส้นแบ่งเขตแดนของอาณาเขตคุ้มกันก็ค่อยๆสูงขึ้นจากพื้นพร้อมขยายตัวปกคลุมพื้นที่กระท่อมเหมือนกับโดมโปร่งแสงขนาดใหญ่ แสงสีเขียวมรกตสะท้อนในอากาศส่องประกายเจิดจ้าจนแสบตาอยู่ชั่วครู่
จนกระทั่งวิคตัสสามารถรับรู้ได้ถึงพลังป้องกันที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างชัดเจนจากทุกทิศทางเขาจึงค่อยๆลืมตาแม้แต่ลมและเสียงต่างๆรอบตัวดูเหมือนจะลดลงไปชั่วขณะ
วิคตัสยังคงรู้ดีถึงข้อจำกัดในพลังของเขา ถึงแม้จะสามารถสร้างมนต์ป้องกันได้อย่างยอดเยี่ยมแต่พลังเวทย์ระดับ 3 ของเขายังคงไม่สูงพอที่จะทำลายชั้นหมอกหนาทึบที่ลอยอยู่เหนือป่าได้
" คงต้องรีบหาทางเพิ่มพลังให้มากขึ้น ....."
 วิคตัสพูดกับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ
หลังจากเห็นแสงสว่างของมนตร์คุ้มกันส่องทะลุขึ้นสู่ท้องฟ้าวิคตัสก็ลดไม้คทาของเขาลงอย่างช้าๆ
ในพิธีครั้งนี้เขาใช้เกลือขาว หินแห่งแสง น้ำบริสุทธิ์ของคืนพระจันทร์เต็มดวงและสมุนไพรบางอย่างอีก 8 ชนิด เทียนสีขาวดำตัวแทนของการปกป้องและการชำระล้างถูกวางลงตรงกลางวงแหวนเวทย์รูปทรงเพนทาเคิล
โดยปกติทั่วไปหากเป็นป่านอกเมืองที่ตระกูลของเขาอาศัยอยู่ ทุกครั้งของการชำระล้างแม่ของเขาจะเก็บรวบรวมเครื่องทำพิธีใส่ขวดโหลแก้วก่อนฝังไว้รอบคฤหาสน์อีกครั้งเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับคาถาคุ้มกัน
แต่เมื่อมองเห็นสภาพของส่วนผสมทั้งหมดวิคตัสก็รู้สึกขนลุกด้วยความกลัว
เกลือและหินสีขาวสะอาดถูกบดขยี้กลายเป็นผงฝุ่นสีดำกองอยู่ น้ำฟูลมูนในถ้วยทองเหลืองแห้งเหือดราวกับว่ามันไม่เคยมีมาก่อนสมุนไพรถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน
สัญญาณรุนแรงของส่วนผสมในพิธีกรรมบ่งบอกได้ถึงระดับความชั่วร้ายที่ตกค้างอยู่ในอาณาเขตนี้ได้เป็นอย่างดี
โชคดีที่เปลวไฟจากเทียนที่ถูกจุดไว้ยังคงส่องสว่างไม่ดับไปง่ายๆแสงของมันสร้างความอบอุ่นและทำให้วิคตัสรู้สึกวางใจได้บ้าง
แม้จะสูญเสียส่วนผสมไปเป็นจำนวนมากแต่เขารู้ว่าพิธีกรรมครั้งนี้ได้ประสบความสำเร็จ
บรรยากาศภายในบริเวณเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ เมื่อพลังจากพิธีกรรมเริ่มทำงาน การไหลเวียนของคาถาเริ่มส่งผลให้ทุกสิ่งที่เคยหยุดนิ่งเริ่มมีการเคลื่อนไหวช้าๆราวกับมันได้รับการชำระล้างและปลุกขึ้นใหม่จากความมืดมิด
ดวงตาสีสวยของวิคตัสเปล่งประกายขึ้นด้วยความยินดีในขณะที่เขาลงมือร่ายคาถาบทใหม่
ออกไป
"Vinea Murum Ensetto!"
ทันทีที่คำร่ายสิ้นสุดลง เถาวัลย์พืชสีเขียวสดใสก็โผล่ขึ้นจากพื้นดินรอบๆอย่างกระตือรือร้น
เถาไม้ที่ยืดยาวเหล่านั้นเริ่มขุดพรวนดินอย่างขยันขันแข็งราวกับว่ามีชีวิตก่อนจะเริ่มจับพันกันเป็นกิ่งก้านขนาดใหญ่ที่แข็งแรง
พวกมันเติบโตได้อย่างเร็วเกินคาดและฝังรากทิ่มลึกลงในดินอย่างรวดเร็วเพื่อแผ่ขยายพื้นที่ที่เขาต้องการเสริมความมั่นคงภายในอาณาเขตคุ้มกัน
วิคตัสยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นผลลัพธ์ของการร่ายคาถา
เขาปล่อยให้ที่อยู่อาศัยดูมืดมนเช่นนี้ต่อไปไม่ได้จริงๆจึงตั้งใจเปลี่ยนพื้นดินรอบๆกระท่อมให้เป็นแปลงปลูกสมุนไพรโดยใช้เมล็ดที่หลงเหลืออยู่ในมิติของเขา
การฝึกฝนเพื่อเพิ่มพลังของต้องใช้ทั้งเวลาและความอดทน อีกทั้งยังต้องการส่วนผสมต่างๆที่มีค่าและจำเป็นสำหรับการเสริมพลังของเขา การรวบรวมสมุนไพรและวัตถุดิบเวทย์แต่ละชนิดจึงไม่ง่ายดายอย่างที่คิด
เมื่อถึงตอนนั้นวัตถุดิบสมุนไพรที่เก็บไว้จะถูกใช้ออกไปเป็นจำนวนมากอีกทั้งพืชบางชนิดก็ไม่สามารถหาซื้อได้ภายใต้สถานการณ์ที่เขาเผชิญอยู่ในขณะนี้
หลังจากผ่านไปเพียง 15 นาที พื้นที่รอบๆทั้งหมดได้ถูกปรับสภาพหน้าดินอย่างสม่ำเสมอเส้นทางที่เถาวัลย์ได้สัมผัสต่างเต็มไปด้วยพลังชีวิตที่ถูกกระตุ้นขึ้นจากคาถาที่วิคตัสร่ายออกไป
ทันทีที่เสร็จสิ้นเถาวัลย์สีเขียวสดใสก็เริ่มขยับตัวอีกครั้งอย่างมีชีวิตชีวา
ราวกับว่ามันได้รับคำสั่งจากวิคตัสและเริ่มขดตัวซ้อนทับกันไปมาล้อมรอบอาณาเขตจนกลายเป็นกำแพงธรรมชาติที่ไม่สามารถมองเห็นได้จากภายนอก คล้ายกับงูยักษ์ที่กำลังเฝ้าระวังปกป้องพื้นที่จากภัยคุกคาม
วิคตัสมองดูผลงานด้วยความพึงพอใจก่อนสัมผัสได้ถึงพลังธรรมชาติที่ก่อกำเนิดขึ้นมาอย่างช้าๆ
กลิ่นของดินอุดมสมบูรณ์ได้เกิดขึ้นแล้วสิ่งนี้ถือเป็นสัญญาณที่ดีของการพัฒนาต่อไปในอนาคต
อีกไม่นานดินแดนนี้คงกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง . .
...
..
.
.
...
.
.


หลังจากประตูไม้ถูกปิดลงอย่างระมัดระวังเสียงรบกวนจากโลกภายนอกก็เงียบหายไป
สภาพแวดล้อมที่เคยเต็มไปด้วยความมืดมิดกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหลือเพียงสิ่งรกร้างและอันตรายที่ซ่อนอยู่ในป่าด้านนอกเหมือนดั่งเช่นเคย
วิคตัสมองไปรอบๆกระท่อมไม้ที่มีบรรยากาศอบอุ่นเขายังคงสัมผัสได้ถึงพลังของเวทย์มนตร์ที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศอย่างเบาบาง มันช่างดูแตกต่างจากสิ่งที่เห็นภายนอกแม้จะไม่มีเครื่องมืออำนวยความสะดวกอื่นๆแต่เห็นได้ชัดว่ายังดีกว่าการวิ่งหนีต่อไปอย่างไม่มีจุดหมายแน่นอน
นี่เป็นครั้งแรกของวิคตัสกับการใช้ มนต์ระดับ 3 ที่เรียกว่า " กระท่อมแห่งความฝัน "
แม้โอกาสสำเร็จจะมีเพียง 30% แต่เขาก็เลือกที่จะใช้มัน คาถาครั้งนี้เกือบทำให้เขาหมดสติจากการสูญเสียพลังไปเป็นจำนวนมากแต่เมื่อเทียบกับความสำเร็จที่ได้รับถือว่าเขายังพอมีโชคอยู่บ้างแม้ว่าสภาพของมันอาจดูทรุดโทรม เล็กน้อย ก็ตาม
กระท่อมแห่งความฝัน คือเวทย์มนตร์ที่ถูกคิดค้นขึ้นจากเหล่าแม่มดนักเดินทางเป็นคาถาเฉพาะตัวของผู้ใช้เวทย์สายธรรมชาติเพื่อใช้สร้างที่หลบภัยในสถานการณ์เร่งด่วนและอันตรายอย่างเช่นตอนนี้
พลังของคาถานี้มีข้อจำกัดที่สำคัญในด้านรูปทรง ความแข็งแรง หรือแม้แต่ระยะเวลาคงอยู่ของกระท่อมไม้จะถูกกำหนดขึ้นจากพลังเวทย์ของพ่อมดแม่มดที่ร่ายคาถาแม้จะสะดวกสบายแต่คาถานี้ต้องแลกกับพลังจำนวนมากและยังใช้ได้เฉพาะในพื้นที่ที่มีป่าไม้หรือพลังงานธรรมชาติเท่านั้น
บางครั้งหากพลังเวทย์ไม่เพียงพอกระท่อมแห่งความฝันอาจมีรูปร่างไม่สมบูรณ์หรือแม้แต่ระดับการป้องกันที่ลดลงจนไม่สามารถต้านทานอันตรายภายนอกได้และหากพลังเวทย์ลดลงอย่างกระทันหันสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้จะหลุดออกจากมิติที่ถูกสร้างขึ้นทำให้ผู้ใช้ต้องระมัดระวังในการร่ายคาถาเป็นอย่างมาก
ในโลกเวทย์มนต์ที่เต็มไปด้วยคาถามากมายนับพันทุกสิ่งยังถูกแบ่งออกเป็นสายต่างๆตามพลังที่ก่อกำเนิดขึ้นบนโลกอีกด้วย
คาถาทั่วไปเป็นสิ่งที่พ่อมดแม่มดทุกคนสามารถใช้ได้ตามปกติเพื่ออำนวยความสะดวกในชีวิตของพวกเขา เช่นการควบคุมสิ่งของ คาถาจุดไฟ หรือแม้แต่การปลุกเสกเครื่องราง แต่คาถาระดับสูงจะใช้ได้ดีและทรงพลังยิ่งขึ้นจากพลังต้นกำเนิดของแม่มดแต่ละคนเท่านั้น
เช่น คาถาเพลิงมังกร หากถูกใช้โดยแม่มดแห่งท้องทะเลพลังของไฟมังกรที่อัญเชิญมาก็จะเบาบางลงไม่ค่อยมีประสิทธิภาพแต่กลับกันหากคาถานี้ถูกร่ายจากแม่มดแห่งอัคคีพลังทำลายล้างจะน่ากลัวเกินกว่าที่คุณคาดคิดได้
แม้จะไม่มีข้อห้ามกำหนดที่ตายตัวแต่การร่ายมนต์ข้ามสายพลังจะสิ้นเปลืองพลังเวทย์เป็นอย่างมากจึงไม่ค่อยเป็นที่นิยมนักยกเว้นแต่ในช่วงสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อชีวิตจริงๆ ด้วยเหตุนี้เหล่าผู้ใช้เวทย์ระดับสูงจึงเลือกสร้างและศึกษาเฉพาะคาถาที่เกี่ยวข้องกับพลังต้นกำเนิดของพวกเขาเพียงอย่างเดียว
วิคตัสทรุดตัวลงนอนบนพื้นอย่างอ่อนแรง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลที่ดูเหมือนจะเจ็บปวดแต่เขากลับไม่รู้สนใจมันเลยในขณะนี้
ความรู้สึกของการสูญเสียกดทับหัวใจของเขาไว้แน่นทุกสิ่งรอบตัวเปลี่ยนไปภายในชั่วข้ามคืน เขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงเงาที่หลงเหลือจากชีวิตที่เคยมี ช่วงเวลาที่เกิดเรื่องราวทั้งหมดช่างยาวนานทุกๆวินาทีเขาสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าที่แทรกซึมอยู่ในจิตใจ
ความคิดถึงครอบครัวที่จากไปยังคงวนเวียนอยู่ในหัวมันเหมือนกับโลกทั้งใบได้ลบเขาออกไปอย่างไม่มีวันกลับมา
แม้จะล้มตัวลงบนพื้นที่เปลือยเปล่าอย่างแรงแต่ความเจ็บปวดทางกายกลับถูกกลบด้วยความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าในจิตใจของเขา
วิคตัสหลับตาลงรู้สึกถึงความเย็นจากพื้นหินที่สัมผัสกับผิวหนังเขาอยากให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง แต่ในความเป็นจริงทุกสิ่งมีชีวิตยังคงดำเนินต่อไปแต่อาจไม่มีเขาเป็นส่วนหนึ่งของมัน เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากการจากไปของแม่ผู้เป็นที่รักขอบตากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
น้ำตามากมายไหลรินออกมาจนภาพทุกอย่างดูพร่ามัวแม้ว่าเขาจะพยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถแล้วก็ตาม
" ทำไม ทำไม ทำไมถึงมีแต่ข้าที่รอดชีวิต?!! ข้ามันไร้ประโยชน์ ช่วยใครไว้ไม่ได้เลยไม่เหลือใครอีกแล้ว ท่านแม่ทำไมถึงทิ้งข้าไว้ ควรเป็นข้ามากกว่าที่สมควรตาย!! "
เขาร้องถามตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าความรู้สึกที่มืดมนเริ่มเข้ามาครอบงำ
สภาพแวดล้อมรอบตัวดูเหมือนจะเงียบลงเมื่อเขาตะโกนคำถามนี้ออกไปไม่มีคำตอบจากโลกใบนี้ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับจากจักรวาลมีเพียงความว่างเปล่าที่กดทับอยู่ในใจ
เสียงกรีดร้องที่แสนเจ็บปวดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่กลับไม่มีผู้ใดได้ยินน้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินลงมาวิคตัสรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังต่อสู้กับความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้การสูญเสียครั้งนี้ได้ทำลายตัวตนและจิตใจของเขาไปจนถึงที่สุด
ราวกับว่าเขาเป็นเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโลกที่แสนโหดร้ายนี้
เด็กชายผู้สิ้นหวังยกมือขึ้นปิดหน้ารับรู้ถึงความทุกข์ที่ไหลผ่านทุกเส้นเลือดในร่างกายในหัวใจที่ว่างเปล่าเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่าใดหลงเหลืออยู่เลย
ภาพของแม่ผู้เป็นที่รักปรากฏขึ้นในความคิด รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนและความรักที่ไม่มีเงื่อนไขหญิงสาวที่ไม่เคยยอมแพ้แม้ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด
" ขอโทษนะครับแม่ มันควรเป็นข้า . . . ควรเป็นข้ามากกว่าที่สมควรตาย .. "
วิคตัสพูดออกมาเบาๆราวกับว่าจะกระซิบคำเหล่านั้นให้ย้ำเตือนตัวเองก่อนที่เสียงสะอื้นจะดังขึ้นอีกครั้ง
ในมุมที่มืดมิดคล้ายว่ามีเสียงกระซิบของความชั่วร้ายที่คอยกัดกินจิตใจของผู้ที่อ่อนแอคอยหว่านล้อมความคิดเลวทรามต่ำช้าหลากหลายรูปแบบใช้ทุกวีถีทางเพื่อล่อลวงจิตวิญญาณของวิคตัสให้ดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด
—ตายซะสิ ในเมื่อไม่มีใครรอดอยู่แล้ว เจ้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม ?
—ปลิดชีวิตตัวเองเพื่อทุกคน มาเถอะ....ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์กำลังรอเจ้าอยู่
วิคตัสรู้สึกเยือกเย็นไปทั่วทั้งร่างความรู้สึกของความสิ้นหวังเริ่มเข้ามาอย่างท่วมท้น เขาอยากจะลุกขึ้นหนีแต่กลับถูกดึงดูดด้วยเสียงนั้น
เสียงที่ดูเหมือนจะเข้าใจความเจ็บปวดและความสูญเสียของเขาราวกับว่ามันกำลังโต้ตอบและขานรับกับความสิ้นหวังในจิตใจของเขา
—นี่เป็นสิ่งที่เจ้าต้องการมากที่สุดไม่ใช่หรือ? เจ้าจะไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไปถ้าทุกสิ่งจบสิ้น ใช้มีดแหลมคมที่อยู่ในนั้นหยิบมันแล้วจบชีวิตที่เจ็บปวดนี้ซะ
พลังชั่วร้ายที่หลงเหลืออยู่ในบริเวณค่อยๆบงการความคิดของเด็กหนุ่ม ควบคุม สั่งการ ในช่วงเวลาที่หัวใจของเขาอ่อนแอจนถึงที่สุด เสียงกระซิบที่เย้ายวนใจกำลังเสนอทางออกที่สะดวกสบายเพื่อหลุดพ้นจากความเจ็บปวดที่เขารู้สึก
มีดกริช Athame ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตและสลักลวดลายอักษรรูนสำหรับใช้ทำพิธีกรรมของเหล่านักเวทย์เส้นลายสลักอันงดงามและขอบคมส่งสะท้อนแสงในความมืดได้เป็นอย่างดี
สิ่งที่ควรถูกเก็บซ่อนไว้อยู่ในสร้อยคออัญมณีสีเขียวกลับปรากฏขึ้นในมือตามคำเรียกร้องจากจิตสำนึกของวิคตัสตัวแทนสัญลักษณ์ของพลังและความลึกลับตอนนี้กลับมาพร้อมความตั้งใจใหม่
ปลายแหลมคมค่อยๆลากไปตามผิวหนังของเขาความเย็นจากใบมีดทำให้รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นจิตใจที่ยังคงสั่นไหวไปพร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอย่างต่อเนื่องก่อนจรดลงกลางหน้าอกของเขาอย่างช้าๆ
เพียงใช้แรงทั้งหมดในมือตอนนี้ทำตามเสียงกระซิบที่ดังอยู่ในจิตใจเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป
...ไปสู่ความมืดมิดตลอดกาล
เสียงกระซิบที่เลวทรามกระซิบย้ำอีกครั้งราวกับว่าจะบีบคั้นให้เขาตัดสินใจในวินาทีนี้
เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆจนน้ำตาที่ไหลออกมาจางหายไปเหลือเพียงสายตาที่ว่างเปล่าจ้องมองไปยังโคมไฟไม้ด้านบนอย่างเหม่อลอยไร้จุดหมาย
ความจริงที่เกิดขึ้นจะโหดร้ายมากแค่ไหน
สุดท้ายแล้วเขาก็หนีมันไม่พ้นทำได้แค่ต้องยอมรับมันด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในหัวใจ
วิคตัสหยุดหายใจก่อนลดสายตามองไปยังกริชในมือของเขาความรู้สึกที่เย้ายวนใจของการสิ้นสุดทุกสิ่งมันช่างน่าหลงใหล
ในช่วงเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ด้ามกริชจะถูกกดฝังลงที่กลางอกของเขาเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจก็ดังขึ้นขัดทุกการเคลื่อนไหวของวิคตัส
" ไม่ !! "
สิ้นเสียงนั้นสติที่หลุดลอยของวิคตัสก็กลับมาชัดเจนอีกครั้งคล้ายกับถูกปลุกให้ตื่นด้วยน้ำเย็น เขาขว้างมีดกริชในมือออกไปด้านข้างด้วยความตกใจหัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกความกลัวและความหวังชนกันให้วุ่นวายในจิตใจของเขา
เขาทำอะไรลงไป ...ฆ่าตัวตายงั้นหรอ!!?
ทำไมข้าถึงโง่แบบนี้ ยอมละทิ้งตัวเองที่แลกมาด้วยชีวิตของทุกคนในตระกูลเช่นนี้ ?
" ไม่....ข้าจะไม่ยอมแพ้!! " วิคตัสกล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจที่สั่นคลอนเขาพยายามตะโกนออกไปเพื่อหวังจะให้เสียงกระซิบเหล่านั้นหยุดลง
เสียงกระซิบแห่งความมืดนั้นอาจเกิดขึ้นได้เสมอในช่วงที่จิตใจของแม่มดอ่อนแอและไม่เสถียร พลังชั่วร้ายที่ตกค้างอยู่บนโลกเหล่านี้จะคอยล่อลวงผู้คนให้หลงทางและเข้าสู่ความมืดที่บิดเบี้ยวมันสามารถสั่งการให้คนฆ่าตัวตายหรือแม้แต่ครอบงำจิตใจให้พ่อมดเข้าสู่หนทางที่ชั่วร้าย
รายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้คือความรู้พื้นฐานของผู้ใช้เวทย์มนตร์แต่ทุกคนกลับหลงลืมกฏพื้นฐานที่ว่านี้ไปอย่างช้าๆในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมาจึงไม่แปลกที่เราจะได้ยินข่าวลือเรื่องเล่าของแม่มดฝ่ายมืดที่ชั่วร้ายอยู่บ่อยครั้ง
วิคตัสตระหนักถึงสิ่งนี้ได้ในที่สุดถึงแม้จะมีทฤษฏีให้ศึกษาอยู่บ้างแต่การได้สัมผัสประสบการณ์ตรงด้วยตัวเองเช่นนี้เขาก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่เหมือนกัน แต่ . .. ..ถ้าเสียงกระซิบนั่นคือพลังความมืดแล้วอีกเสียงหนึ่งเป็นของใครกัน ?
เสียงสุดท้ายที่เรียกสติเขากลับมานั้นแปลกเกินไปมันคือเสียงของมนุษย์อย่างแน่นอนอีกทั้งยังมีพลังพอที่จะทำลายการล่อลวงของพลังงานชั่วร้ายได้อีกด้วย
น้ำเสียงที่เย็นชาแต่กลับชัดเจนทุกถ้อยคำราวกับว่าอีกฝ่ายกระซิบคำพูดเหล่านั้นผ่านด้านหลังหูของเขาอย่างช้าๆเหมือนต้องการสลักประโยคทั้งหมดให้ตราตรึงในจิตวิญญาณของเขา
เป็นไปไม่ได้!!
เสียงของผู้คนด้านนอกไม่อาจข้ามผ่านมนต์คุ้มกันของกระท่อมแห่งฝันได้..หรือจะมีบางอย่างผิดพลาด?เพราะพลังตอนนี้ของเขาอ่อนแอเกินไปจึงทำให้ถูกรบกวนได้ง่าย?
วิคตัสเริ่มจัดความคิดของตัวเองใหม่ก่อนตัดสินใจเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมดด้วยจิตใจที่แน่วแน่
ถ้าคุณอ่อนแอในตอนนี้
คุณก็ต้องฝึกฝนให้มากขึ้นกว่าเดิม
ถ้าคุณรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวัง
คุณแค่เพียงต้องตั้งเป้าหมายใหม่อีกครั้ง
โลกนี้อาจไม่ง่ายอย่างที่คิดแต่มันจะไม่ยากเกินความพยายามของมนุษย์ หากพระเจ้าปิดประตูใส่คุณพระองค์จะเปิดหน้าต่างอีกบานให้แก่คุณเสมอ
จงมองหาเส้นทางต่อไปและเชื่อมั่นทุกการกระทำที่มีค่าของคุณอย่ายอมแพ้และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมจักรวาลจะมอบสิ่งดีๆที่คู่ควรกับคุณมาให้อย่างแน่นอน!!
..
.
..
.
เมื่อความมุ่งมั่นถูกจุดประกายขึ้นประสาทสัมผัสของร่างกายก็ถูกกระตุ้นจากความเจ็บปวดอีกครั้ง
วิคตัสดึงของทั้งหมดออกจากสร้อยคอเก็บของก่อนจะค้นหาน้ำยาสมุนไพรเพื่อจัดการกับอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขา
หากคุณต้องการเริ่มต้นทำอะไรร่างกายและจิตใจต้องอยู่ในสภาพที่เต็มพร้อมเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพมากที่สุด
หลังจากได้รับโพชั่นบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นตามลำตัวก็ค่อยๆรักษาตัวเองและจางลงไปหลายจุดเหลือเพียงบาดแผลขนาดใหญ่บริเวณต้นแขนที่เกิดจากการจู่โจมของฝูงนกกระหายเลือดกับบาดแผลสีม่วงช้ำที่น่าจะมาจากการถูกพิษของพืชในป่าแห่งนี้
"เอาล่ะ! แผลใหญ่พวกนี้อาจต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่ามันจะดีขึ้นโชคดีที่ไม่ร้ายแรงเกินไป "
หากบาดแผลกว้างเกินไปเขาอาจต้องทำการเย็บติดและนั่นคงจะลำบากน่าดูในสถานการณ์เช่นนี้
แผนการต่อไปคือการค้นหาสมุนไพรขจัดพิษและพักฟื้นร่างกายจากนั้นค่อยหาทางรวบรวมข่าวทั้งหมดจากผู้คนอาณาจักรยังคงต้องซ่อนตัวเพื่อฝึกฝนอีกสักพักจนกว่าจะมีวิธีจัดการผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้
..เขาจะไม่ยอมให้ทุกสิ่งเป็นไปอย่างที่พวกมันคิดไว้อย่างแน่นอน
ดวงตาสีเขียวเข้มจ้องมองออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวประกายไฟแห่งการทำลายล้างยังคงล้างลุกโชนอยู่ด้านในนั้นตลอดเวลา
สิ่งของทั้งหมดที่เหลือติดตัวมีอยู่ไม่มากนักแต่อุปกรณ์พวกนี้สามารถสร้างสิ่งใหม่ๆขึ้นได้ตลอดเวลาหากเขามีวัสดุที่จำเป็นครบถ้วน
เริ่มจากสร้อยคออัญมณีสีเขียวที่ถูกดัดแปลงจากเวทมนตร์ของแม่ให้กลายเป็นที่เก็บของแบบพกพาเนื่องจากสถานการณ์เร่งรีบจนเกินไปทำให้พื้นที่ด้านในมีพื้นที่ไม่ใหญ่มากนัก
มันทำหน้าที่คล้ายกับโกดังเก็บของขนาดเล็กที่พกติดตัวไปได้น่าเสียดายที่ไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตไว้ด้านในได้
ถัดมาเป็นของใช้จำเป็นที่เขามักหยิบติดตัวออกไปทุกครั้งที่ออกเดินทางเช่น ไม้คทา หม้อปรุงยา มีดกริช ถ้วยทองเหลือง คัมภีร์แห่งเงา ตำราสมุนไพรที่ประดิษฐ์ขึ้นมาและมีขวดคริสตัลที่บรรจุส่วนผสมการทำพิธีอยู่จำนวนหนึ่งกับโพชั่นยาสมุนไพรอีก 2-3 ขวดเท่านั้น
เรื่องด่วนที่สุดตอนนี้คือการหาเสื้อผ้าใส่เนื่องจากชุดเดิมถูกทำลายไปไม่เหลือแม้แต่เศษซากของมัน
เขาไม่สามารถเดินออกไปข้างนอกในสภาพที่ไร้ยางอายเช่นนี้ได้ตลอดหรอกจริงไหม ?
อีกสองวันจะเป็นวันเกิดครบรอบอายุ 18 ปีเต็มของเขาเมื่อถึงตอนนั้นเขาสามารถใช้คาถาอัญเชิญภูติประจำตัวออกมาได้
อย่างน้อยครั้งนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเพื่อนร่วมทางอีกต่อไปและยังต้องหาอาหารเพื่อใช้ประทังความหิวอีกด้วยหากมีผลไม้หรือผักป่าในบริเวณนี้คงจะดี ไม่น้อย เมื่อเข้าสู่โหมดการกินท้องของเขาก็เริ่มส่งเสียงครวญครางประท้วงขึ้นมาทันที
..ช่างเป็นร่างกายที่ซื่อสัตย์เสียจริง ให้ตายสิ !!
หลังจากตรวจเช็คสิ่งของทั้งหมดจนเสร็จสิ้น วิคตัสจึงเก็บของที่ไม่จำเป็นกลับเข้าไปเหลือเพียงไม้คทาและหม้อปรุงยาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางบ้านเพื่อใช้เป็นเครื่องทำความร้อนเท่านั้น
กระท่อมแห่งความฝันหลังนี้อาจอยู่ได้เพียง 5-7 วันไม่ต้องมองหาห้องน้ำหรือเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งอื่นให้เสียเวลาเพราะแค่มันยังคงตั้งอยู่ได้โดยไม่ถล่มลงมาก่อนวิคตัสก็รู้สึกดีใจมากแล้ว
สิ่งสำคัญคือความปลอดภัยดูเหมือนพรุ่งนี้เขายังคงต้องทำพิธีชำระล้างพลังงานชั่วร้ายและร่ายมนตร์ป้องกันเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
โอ้! ยังต้องหาเสื้อผ้าชุดใหม่ อาหารและยาแก้พิษช่างวุ่นวายเสียเหลือเกินกับงานที่ต้องจัดการในวันพรุ่งนี้
ความคิดมากมายค่อยๆหยุดลงพร้อมกับเปลือกตาที่อ่อนล้าของเขา
ร่างกายที่ใช้งานมาอย่างหักโหมตลอดทั้งวันกับพลังเวทย์ที่ถูกใช้จนเกินขีดจำกัดทำให้ใครคนหนึ่งหลับลึกได้อย่างไม่น่าเชื่อ
หลังจากที่วิคตัสเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันทันใดนั้นสร้อยอัญมณีที่คอของเขาก็ส่องแสงสว่างขึ้นอย่างกระทันหัน
เมื่อหินสีเขียวสัมผัสเลือดของผู้ถือครองในสภาวะที่จิตใจและพลังเวทย์ไหลเวียนอย่างมั่นคงเป็นหนึ่งเดียวกัน พันธะสัญญาแห่งเลือดจึงเปิดใช้งานทันที
อัญมณีมรกตที่ดูเหมือนจะมีชีวิตสั่นขึ้นเริ่มเคลื่อนไหวเหมือนฟันเฟืองที่ถูกปลดล็อคก่อนจะหลุดออกจากตัวสร้อยและหมุนลอยกลางอากาศอย่างร่าเริงจากนั้นจึงประทับลงกลางหน้าผากของวิคตัส
ความรู้สึกร้อนผ่าวเกิดขึ้นชั่วครู่ที่บริเวณนั้นแต่ยังไม่มากพอที่จะปลุกให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาชื่นชมมันได้ ใช้เวลาเพียงไม่นานก่อนที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้งราวกับว่าไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น
..
.
..
นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของโชคชะตา
ที่กำลังเปลี่ยนไปตลอดกาล . ..
...
..
..
.


{- Tirotiro Examine -}
เมื่อคาถาตรวจสอบถูกร่ายขึ้นคริสตัลเวทย์ตรงปลายของไม้กายสิทธิ์ก็เริ่มส่องแสงสีขาวบางเบาออกมา
ทุกๆครั้งที่แสงของเวทมนตร์สัมผัสกับพืชหรือต้นไม้ในป่ามันจะเปลี่ยนสีไปตามคุณสมบัติต่างๆที่พลังเวทย์ตรวจจับได้ซึ่งคาถานี้ใช้เพื่อตรวจความปลอดภัยเบื้องต้นของพืชที่พ่อมดแม่มดไม่คุ้นเคยเท่านั้น
ตัวอย่างเช่น แสงสีขาวที่เกิดขึ้นหลังจากวิคตัสลากไม้คทาสัมผัสไปตามลำต้นไม้ใหญ่บ่งบอกว่ามันเป็นเพียงพืชทั่วไปไม่มีพิษหรือสรรพคุณอื่นที่สามารถนำมาใช้งานได้
หากเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าจะหมายถึงคุณสมบัติด้านการรักษาเช่นสมุนไพรและสุดท้ายคือแสงสีม่วงเข้มหรือแดงที่หมายถึงคำเตือนที่ควรระวังเพราะพืชที่พบอาจมีพิษร้ายแรงถึงชีวิต
ในสถานการณ์ที่รายล้อมไปด้วยพืชและสัตว์แปลกประหลาดเหล่านี้วิคตัสทำได้เพียงใช้คาถาทดสอบต่อไปอย่างระมัดระวังเท่านั้นส่วนเรื่องความสามารถอื่นๆของมันเขาต้องเก็บตัวอย่างกลับไปศึกษาเพิ่มเติมในภายหลัง
วิคตัสจับ Weaver Heart ไว้ในมือ มันคือเครื่องมือเวทย์ที่เขาสร้างขึ้นจากวัสดุในป่าอาถรรพ์เครื่องทอผ้านี้ไม่ได้มีลักษณะซับซ้อนมากนักเป็นเพียงกรอบไม้เล็กๆที่สร้างจากไม้ดัสก์วู๊ดและถูกเชื่อมต่อด้วยเส้นใยเวทย์
เมื่อวิคตัสเริ่มใช้ Weaver Heart ทอผ้า เส้นใยจากหญ้าดาวตกก็เริ่มถูกดึงเข้ามาในเครื่องมือ เส้นใยเหล่านี้ค่อยๆถูกจัดเรียงอย่างประณีต ขณะที่เครื่องมือเริ่มทำงาน ระหว่างการถักทอเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ในเครื่องมือจะช่วยให้ผ้าที่ทอนั้นมีพลังบางอย่างซึมซับอยู่
เมื่อเสร็จสิ้นเสื้อคลุมที่ได้จะไม่ได้เป็นเพียงชุดธรรมดาทั่วไปแต่มันจะมีคุณสมบัติพิเศษที่ทำให้ผู้สวมใส่สามารถรับมือกับสภาพแวดล้อมที่ยากลำบากได้ดีขึ้น
ส่วนประกอบหลักของชุดมีเพียงหญ้าสีดำที่พบเห็นได้ทั่วไปในป่านี้ใบของมันมีสีดำลักษณะเรียวยาวคล้ายขนนกแม้จะมีความหนาแต่น้ำหนักของมันกลับเบามากจนน่าแปลกใจ
วิคตัสใช้ Weaver Heart เพื่อรวบรวมและสานเส้นใยของหญ้าดาวตกเหล่านี้เพียงการร่ายคาถาด้วยมนตร์ไม่กี่บทอีกทั้งยังสามารถควบคุมความหนาของเส้นใยและทำให้มันมีความยืดหยุ่นได้ตามต้องการ
แม้ภายนอกจะดูเหมือนเสื้อคลุมธรรมดาแต่มันคือผลงานที่เต็มไปด้วยเวทย์มนตร์ พลังที่ซ่อนอยู่ในเนื้อผ้าช่วยให้วิคตัสสามารถทนต่อความหนาวเย็นได้ดี วิคตัสใช้มันสร้างเป็นกางเกงแบบสั้นด้านในและทำเป็นชุดคลุมยาวที่เรียบง่ายๆเพื่อประหยัดเวลา
อย่างไรก็ตามสภาพอากาศดูเหมือนจะหนาวขึ้นกว่าที่ผ่านมาหมอกหน้าทึบยังคงปกคลุมพื้นที่รอบตัวอยู่ตลอดทั้งวัน การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เขาไม่กล้าผ่อนคลายขณะที่กำลังเดินสำรวจ
" สภาพอากาศแบบนี้ลำบากต่อการเดินทางจริงๆ "
วิคตัสพึมพำขณะที่เขามองไปรอบๆ
" ป่าดูผิดปกติไปหมดทั้งยังเต็มไปด้วยสัตว์ป่าดุร้าย น่าแปลกที่ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับที่นี้ "
คำพูดดังขึ้นออกมาจากความเงียบที่ชวนขนลุกในป่า เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองระหว่างที่ก้มตัวตัดดอกไม้สีม่วงเข้มตรงหน้าก่อนเก็บลงไปที่ตระกร้าไม้บนหลังของเขา
คงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่หากเขาโยนมันเข้าไปในพื้นที่มิติโดยที่ยังไม่ได้ศึกษาอย่างถี่ถ้วนใครจะรู้ว่าต้นไม้ประหลาดพวกนี้ทำอะไรได้บ้าง?
วิคตัสแอบคิดในใจเขาตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาและการทำความเข้าใจก่อนที่จะนำพืชเหล่านี้ไปใช้งานจริง
แม้ว่าดอกไม้ชนิดนี้สามารถนำมาปรุงยาสมุนไพรได้แต่ใบของมันกลับมีพิษในระดับที่สูงมากความสามารถในการรักษาและอันตรายที่แฝงตัวอยู่ในร่างกายเดียวกันทำให้วิคตัสรู้สึกสนใจมันเล็กน้อย
ระหว่างทางเขายังเก็บเกี่ยวพืชต่างๆได้อีกหลายชนิดมีทั้งเห็ดขนาดใหญ่สีดำเข้มที่ดูน่าขนลุกยังมีแมลงประหลาดที่บินวนอยู่รอบๆบางตัวมีสีสันสดใสดูสวยงามแต่กลับมีลวดลายบนปีกที่น่าสะพรึง หนอนสีม่วงตัวใหญ่ที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าไต่ตามโพรงไม้ที่อยู่ห่างออกไปสร้างความรู้สึกขนลุกให้วิคตัสจนเกือบทำให้เขากรีดร้องลั่นป่า
ตลอดการสำรวจส่วนผสมต่างๆระหว่างทางเสียงของสัตว์ป่ายังคงดังออกมาให้ได้ยินอยู่บ่อยครั้งแต่เขากลับไม่พบพวกมันเลยแม้แต่ตัวเดียวดูเหมือนบริเวณนี้อาจเป็นจุดปลอดภัยที่สุดแล้วจริงๆ
พ่อมดหนุ่มยังคงพยามยามเดินตามเส้นทางที่เขาหลบหนีเข้ามาเมื่อคืนนี้โดยมีเป้าหมายเพื่อค้นหาต้นเหตุของพิษบนบาดแผลของเขา
ในขณะที่เดินไปอย่างตั้งใจเสียงของป่าดูเหมือนจะเงียบลงราวกับว่าป่าแห่งนี้กำลังเฝ้ามองดูเขาอยู่ มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นเป็นบางครั้งคล้ายกับมีบางสิ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืดรอคอยโอกาสจัดการเขา
จนที่สุดเขาก็พบกับเถาหนามสีแดงจำนวนมากเลื้อยพันอยู่ตามซากไม้ขนาดใหญ่
วิคตัสค่อยๆใช้มีดตัดชิ้นส่วนของมันออกอย่างระมัดระวังหลังจากที่เห็นแสงของคริสตัลเปล่งประกายสีแดงออกมาคล้ายสัญญาณฉุกเฉินซึ่งสามารถบอกได้ดีว่าพืชพวกนี้อันตรายแค่ไหน
หวังว่าความระมัดระวังจะไม่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดจากอันตรายของมันเพื่อรอจนกว่าเขาจะรวบรวมส่วนผสมกลับไปยังกระท่อมแห่งความฝันเพื่อทำการทดลอง
เมื่อสังเกตดีๆวิคตัวพบว่าบริเวณรอบๆมีซากนกและกระดูกสัตว์กองตายอยู่เป็นจำนวนมาก ดวงตาสีเขียวเข้มเหลือบมองร่างกายของนกบนพื้นก่อนพิจารณามันอย่างรอบคอบ
" หรือนี่อาจจะเป็นศัตรูที่โจมตีเขาเมื่อคืนนี้? "
ร่างสีดำสนิทที่เกือบกลืนกินไปกับกับป่าแห่งนี้มีขนาดใหญ่กว่านกทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดน่าแปลกใจที่มันสามารถบินได้อย่างคล่องแคล่วแม้ในเวลากลางคืน
นอกจากศพนกเวนเดอร์ที่กองอยู่บนพื้นเขาสังเกตว่าไม่มีฝูงนกที่มีชีวิตตัวอื่นๆในบริเวณนี้เลยแม้แต่ตัวเดียว
" หรือพวกมันออกหากินเฉพาะช่วงกลางคืน? นกพวกนี้ใหญ่โตเกินขนาดนกทั่วไปจังเลยแฮะ โชคดีที่ข้ารอดออกมาได้ดูจะงอยปากแหลมคมนั่นสิ ! "
วิคตัสใช้ไม้คทาเขี่ยซากนกเพื่อพลิกสังเกตดูเบาะแสจนพอใจก่อนรีบเดินมุ่งตรงไปเพื่อค้นหาเป้าหมายต่อ
หลังจากผ่านไปสักพักในที่สุดวิคตัสก็ได้กลิ่นของเปลือกไม้แห้งที่ดูคุ้นเคยลอยกระทบกับจมูก สายตาของเขาเร่งสำรวจอย่างรวดเร็วก่อนพบเศษเสื้อผ้าของเขาตกอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่ไกลคือหาดทรายสีดำเข้มที่อยู่ติดกับทะเลสาบขนาดใหญ่
น้ำในทะเลสาบตรงหน้าดูมืดมิดและสงบเงียบจนผิดปกติราวกับทะเลสาบนี้ปราศจากสิ่งมีชีวิต ทว่าความเงียบนี้กลับแฝงไปด้วยบางสิ่งที่น่ากลัวเหมือนมีบางสิ่งที่อันตรายซ่อนอยู่ด้านล่างต้องการกลืนกินเขา
เขาสังเกตมองไปยังทะเลสาบที่เงียบสงบตรงหน้าอย่างระมัดระวัง
หากเดาไม่ผิดเขาอาจถูกปล่อยลงบนเกาะที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกลจากเมืองหลวงแต่พิจารณาจากสถานการณ์ตอนนี้ที่เขายังคงต้องซ่อนตัวอยู่การที่ถูกส่งมาบนเกาะแห่งนี้อาจช่วยปกปิดร่องรอยของเขาได้ด้วยเหมือนกัน
ปัญหาเดียวที่มีคือการข้ามฝั่งไม่มีใครรู้ว่ามีตัวอะไรซ่อนอยู่ในน้ำที่นิ่งสงบนี้บ้าง สังเกตจากนกสีดำพวกนั้นเป็นตัวอย่างคุณจะไม่กล้าดูถูกสิ่งมีชีวิตในแม่น้ำแห่งนี้อย่างแน่นอน
วิคตัสตัดสินใจถอยห่างจากทะเลสาบทันที ความรู้สึกไม่ปลอดภัยแผ่ซ่านไปทั่วอณูของร่างกายเมื่ออยู่ในจุดที่ไกลออกมาเล็กน้อยเขาเงยหน้ามองทะเลสาบอีกครั้งก่อนเริ่มร่ายคาถาอย่างเงียบๆ
ไม้คทากระทบอากาศข้างหน้าพร้อมกับเสียงร่ายมนต์ที่บางเบาใต้ลมหายใจก่อนจะเกิดแสงสีเขียวอ่อนส่องประกายออกมารอบๆ
เถาวัลย์และกิ่งก้านของรากไม้ข้างเคียงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆและเปลี่ยนเป็นกับดักแผ่กว้างลงไปในน้ำอย่างเงียบเชียบเหมือนกับใยแมงมุมที่ค่อยๆคลายตัวลงสู่ผิวน้ำ
มันเป็นเพียงกับดักที่ดูธรรมดาแต่มีเวทย์มนตร์ซ่อนอยู่เพื่อดึงดูดปลาหรือสิ่งมีชีวิตที่ไม่ระวังให้เข้ามาใกล้ๆก่อนจับพวกมันไว้ เมื่อเขาร่ายคาถาจบทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้งยกเว้นผิวน้ำที่สั่นสะเทือนเล็กน้อย
หลังจากเสร็จสิ้นการวางกับดักสายตาของวิคตัสก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่แวววาวบนริมชายฝั่ง
เขาก้มตัวลงมองและพบเศษผลึกคริสตัลสีดำจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นราวกับว่าเคยมีบางสิ่งแตกหักหรือสลายตัวในบริเวณนี้
เมื่อหยิบขึ้นมาเขาพบว่าคริสตัลเหล่านี้มีความแข็งแรงพอสมควรทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ
...เศษคริสตัลเหล่านี้อาจใช้เป็นวัสดุในการสร้างภาชนะเก็บ POTION ได้และด้วยการเสริมพลังเวทย์ที่เหมาะสมพวกมันจะกลายเป็นขวดคริสตัลที่แข็งแกร่งและทนทาน!!
ทันทีที่ความคิดแวบเข้ามาในสมองวิคตัสก็เรียกหม้อปรุงยาสีดำออกมาจากมิติของเขาและขยายมันให้ใหญ่ขึ้นจากปกติเสียงโลหะดังขึ้นเบาๆเมื่อตั้งลงบนพื้นของชายฝั่ง
วิคตัสเริ่มลงมือเก็บเศษคริสตัลที่กระจัดกระจายอย่างร่าเริง ทรัพย์สินที่เขามีตอนนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นบุคคลล้มละลายขั้นวิกฤติเลยก็ว่าได้
ดังนั้นการได้รับวัสดุที่อาจมีประโยชน์เช่นนี้จึงเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมากหลังจากรวบรวมวัตถุทั้งหมดจนเสร็จสิ้นเขาก็รีบมุ่งหน้ากลับด้วยความตื่นเต้น
ท่ามกลางแสงสลัวภายในกระท่อมไม้ที่เก่าแก่คัมภีร์สมุนไพรเล่มใหญ่ถูกกางขึ้นบนพื้นอย่างเบามือ เสียงของกระดาษที่ขยับไปมาดังก้องในความเงียบราวกับว่าคัมภีร์นั้นมีชีวิต
ตำราเวทย์เล่มนี้ถูกสร้างขึ้นโดยวิคตัสและได้รับการเสริมพลังในตอนที่เขาเพิ่มระดับพลังเมื่อ 5 ปีก่อน
คัมภีร์เล่มนี้ถูกออกแบบมาให้เป็นมากกว่าตำราสมุนไพรทั่วไปนอกจากใช้บันทึกสรรพคุณของพืชต่างๆแล้วประโยชน์ที่แท้จริงของมันคือความสามารถในการเปิดเผยข้อมูลของพืชทุกชนิดที่ถูกสัมผัสลงบนหน้ากระดาษ
เพียงแค่วางส่วนหนึ่งของพืชที่คุณต้องการรู้รายละเอียดไว้บนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าหลังจากที่มันส่องแสงระยิบระยับคุณสมบัติทั้งหมดของพืชชนิดนั้นจะปรากฏขึ้นมาอย่างละเอียดและเก็บบันทึกข้อมูลไว้ในคัมภีร์โดยอัตโนมัติ
วิคตัสใช้สิ่งนี้ช่วยศึกษาประโยชน์ของสมุนไพรชนิดต่างๆเพื่อประกอบการปรุงน้ำยาโพชั่นที่มีประสิทธิภาพสูงตลอดหลายปีที่ผ่านมา
สมุนไพรและพืชไม้ที่ถูกรวบรวมในวันนี้ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะเริ่มหยิบมันวางลงบนกระดาษสีน้ำตาลเก่าแก่ของตำราสมุนไพรอย่างพิถีพิถัน
ท่ามกลางแสงสลัวในกระท่อมเก่าแก่ความตื่นเต้นพลันแล่นเข้ามาในหัวใจของเขาระหว่างรออ่านผล
เพียงไม่นานชื่อของพืชและสรรพคุณก็ปรากฏขึ้นด้วยรอยหมึกสีดำที่ยาวเหยียดจนเกือบทำให้วิคตัสตาลาย
" น่าแปลก...ที่ไม่มีใครค้นพบป่าแห่งนี้ "
เมื่อพิจารณาถึงความซับซ้อนของพืชเหล่านี้ ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็น
พืชพวกนี้อาจเทียบเท่ากับสมุนไพรโบราณของอาณาจักรก็ว่าได้ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังยืนอยู่ในโลกใหม่ที่เต็มไปด้วยความลับและอันตรายที่ยังไม่ถูกเปิดเผย
ดอกไม้สีม่วงที่สามารถพบได้ทุกพื้นที่ในป่านี้ถูกเรียกว่า 'ดอกคเวนท์' กลีบของมันสามารถใช้ขจัดพิษที่เกิดจากพืชทั่วไปและเกสรสามารถใช้สกัดเป็นเครื่องเทศรสเปรี้ยวมีผลบำรุงร่างกาย
ใบของมันเต็มไปด้วยพิษที่ทำให้เกิดอาการเซื่องซึมหรือประสาทหลอนชั่วขณะสิ่งนี้จะแตกต่างกันออกไปแล้วแต่บุคคล
ถัดมาคือเถาวัลย์หนามสีแดงเข้มที่ถูกเรียกว่า 'หนามม่านแดง'( Scarlet Veil ) หนามของมันคือแกนพิษที่ทำให้เกิดอาการชาหากสัมผัสโดนในปริมาณที่มากพอสามารถทำให้ระบบประสาทในร่างกายหยุดทำงานได้อย่างฉับพลัน
วิคตัสอ่านรายละเอียดจากตำราสมุนไพรแอบกลืนน้ำลายด้วยความกลัว
โชคดีแค่ไหนที่เมื่อคืนข้ารอดชีวิตออกมาได้?
.
.
.
สมุนไพรและเปลือกไม้ที่เหลือมีผลคล้ายคลึงกันเช่น การฟื้นฟูพลังหรือช่วยรักษาแผลขจัดพิษแต่ที่น่าตกใจที่สุดกลับเป็นเห็ดสีดำที่น่าขนลุกเหล่านี้ แม้สีและรูปร่างที่สยองขวัญของมันอาจดูอันตรายแต่ทั้งหมดนั้นกลับเต็มไปด้วยสรรพคุณของยารักษาระดับสูง
ในคัมภีร์สมุนไพรยังทำเครื่องหมายพิเศษโดยระบุว่าดินที่เติบโตของเห็ดชนิดนี้สามารถช่วยกระตุ้นแปลงดินคล้ายกับปุ๋ยคุณภาพสูงที่ถูกผลิตขึ้นจากธรรมชาติได้อีกด้วย
หลังจากทำความเข้าใจกับสมุนไพรต่างๆทั้งหมดเขาก็เริ่มจดจ่ออยู่กับการสร้างส่วนผสมสำหรับปรุงยาสูตรใหม่อีกครั้ง
ความซับซ้อนที่สุดของการปรุงยาสมุนไพรคือการทดสอบพวกมันว่าควรใช้ส่วนผสมต่างๆในปริมาณเท่าใดจึงจะส่งผลได้ดีที่สุด
เขามักจะเริ่มต้นด้วยการบดหรือสับส่วนผสมของพวกมันให้มีขนาดเล็กลงเพื่อค่อยๆเติมทุกส่วนลงไปทีละเล็กน้อยตามความเหมาะสมทั้งหมดนี้คือขั้นตอนที่ละเอียดอ่อนและต้องการคำนวณที่แม่นยำเป็นอย่างมาก
การปรุงยาไม่ใช่แค่งานศิลปะแต่ยังเป็นวิทยาศาสตร์ที่ต้องมีความรู้และประสบการณ์อีกด้วย !!
แต่ก่อนอื่นเขาต้องเตรียมวัสดุสำหรับจัดเก็บยาโพชั่นที่กำลังถูกปรุงขึ้นมาเสียก่อนซึ่งการสร้างขวดแก้วคริสตัลต้องใช้ไฟเวทมนตร์ที่มีความร้อนสูงมากเป็นพิเศษเพื่อรูปทรงของขนาดและความทนทาน
วิคตัสจึงเริ่มกระบวนการอย่างมีสมาธิและโบกไม้คทาในมือเบาๆ 3 ครั้ง โดยทุกการโบกสะบัดคทาจะปล่อยพลังเวทย์ออกมาก่อนจะมีไฟสีน้ำเงินจุดขึ้นมาใต้หม้อปรุงยาสีดำที่ตั้งอยู่กลางพื้นที่ว่างหน้าทางเข้า
เศษคริสตัลควอร์ตสีเข้มถูกแบ่งออกเป็นสองกองเพื่อเก็บสำรองไว้ที่ด้านข้างของตัวบ้าน
จากนั้นวิคตัสจึงเริ่มส่งพลังเวทย์ไปยัง'กิ่งก้านแห่งเวทย์' ขนาดใหญ่ที่อยู่ในหม้อก่อนที่มันจะเริ่มขยับอย่างช้าๆเพื่อช่วยทำงานอย่างขยันขันแข็ง
เขาสามารถรับรู้ถึงการเชื่อมโยงระหว่างตัวเขากับไม้กวนเสมือนกับว่ามันมีชีวิต การเคลื่อนไหวของมันดูเรียบร้อยและมีระเบียบราวกับว่ามันรับรู้ถึงเจตนาของเขาได้
ขณะที่เขาส่งพลังเวทย์เข้าไปน้ำในหม้อปรุงยาก็เริ่มเดือดอย่างนุ่มนวลค่อยๆเปลี่ยนจากสีดำเข้มเป็นสีเขียวมรกตสดใสอย่างช้าๆ เสียงฟองอากาศแตกกระจายดังขึ้นเบาบางผ่านอากาศหน้ากระท่อมแห่งความฝัน
" เอาล่ะ .. เพียงแค่เติมส่วนผสมอีกเล็กน้อยก็น่าจะได้ที่แล้ว "
เมื่อความร้อนถึงจุดหลอมเหลวที่ถูกต้องเขาก็เริ่มเติมส่วนผสมที่เหลือลงไปจากนั้นจึงร่ายคาถาด้วยความชำนาญ
ประกายเวทย์เปลี่ยนเป็นลำแสงผีเสื้อสีเขียวบินลงสู่หม้อปรุงยาอย่างรวดเร็วก่อนจะส่องแสงระยิบระยับออกมาคล้ายกับดอกไม้ไฟเสียงของการเคลื่อนไหวที่กระทบกันในหม้อเป็นเหมือนสัญญาณเริ่มของกระบวนการผลิต
วิคตัสนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ด้านหน้าทางเข้าขณะที่เฝ้ามองแสงประกายเวทมนต์หลากสีสันที่ส่องประกายอยู่ในหม้อปรุงยาด้วยความเพลิดเพลินเป็นเวลานานหลายสิบนาที
จนกระทั่งสายตาคู่สวยเหลือบมองเห็นบางสิ่งที่น่าสนใจในมุมโขดหินรอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า
พื้นดินที่เคยรกร้างแห้งแล้งตอนนี้กลับเต็มไปด้วยต้นหญ้าสีเขียวเข้มที่เริ่มกระจายตัวกันออกไปอย่างเชื่องช้า
ในมุมหนึ่งข้างโขดหินนั้นมีดอกไม้สีขาวสภาพอ่อนแอพยายามโผล่ลำต้นของมันขึ้นจากพื้นดินสีดำที่แห้งแล้งอย่างยากลำบากคล้ายกับว่ามันต้องการเติบโตไปพร้อมกับหญ้าสีเขียวเหล่านั้น
วิคตัสเฝ้ามองการกระทำเล็กๆนั้นด้วยความสนใจเขารู้สึกประหลาดใจที่เห็นดอกไม้ยังมีชีวิตอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายของป่าแห่งนี้
ดอกไม้สีขาวนั้นมีกลีบบางๆเมื่อมีลมพัดผ่านมาลำต้นของมันจะโยกเยกอย่างช้าๆคล้ายกับว่าจะปลิวล่องลอยไปตามสายลมที่หนาวเย็น
จนเมื่อเสียงกระทบของเวทมนตร์สิ้นสุดลงวิคตัสก็หันกลับมาสนใจที่หม้อปรุงยาสีดำของเขาอีกครั้ง ก่อนจะพบขวดแก้วคริสตัลหลากหลายขนาดเกือบ20 ใบ วางนอนเรียงกันอยู่ภายในหม้ออย่างสงบนิ่ง
วิคตัสหยิบหนึ่งในนั้นขึ้นมาเพื่อตรวจสอบอย่างอารมณ์ดี ขนาดและรูปทรงถูกสร้างขึ้นตามความต้องการของเขาแต่ดูเหมือนความทนทานของมันจะสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย
" เป็นเพราะวัตถุดิบใหม่ที่พึ่งค้นพบงั้นหรอ? ไม่แน่การปรุงยาครั้งนี้อาจพบอะไรใหม่ๆด้วยเหมือนกัน "
เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองหลังจากเริ่มใช้ความคิดเกี่ยวกับส่วนผสมทั้งหมดครั้งนี้และหันหลังเดินกลับเข้าไปที่กระท่อม ก่อนปิดประตูเขาโบกคทาไม้อีกสองสามครั้งโดยไม่หันกลับมามอง
จงมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงพึมพำที่แผ่วเบาของวิคตัสครั้งนี้ไม่อาจเข้าใจได้ว่าหมายถึงสิ่งใด อาจเป็นเพียงการให้กำลังใจตัวเองหรือมีความหมายที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่
พลังเวทย์ยังคงเปลี่ยนเป็นแสงผีเสื้อสีเขียวเข้มตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลซัวร์แวซายน์ดั่งเช่นทุกครั้งและเริ่มโบยบินแยกกันไปตามประสงค์ของผู้ร่ายคาถา
ผีเสื้อตัวแรกบินตกกระทบไปที่หม้อปรุงยาอย่างแม่นยำหลังจากนั้นไม่นานขาหม้อสีดำทั้งสามก็เริ่มสั่นเล็กน้อยและค่อยๆก้าวเดินตามวิคตัสเข้าไปในกระท่อมอย่างร่าเริง
ผีเสื้อตัวสุดท้ายหมุนตัวอยู่กลางอากาศสองสามครั้งราวกับว่ากำลังมองหาบางสิ่งก่อนจะหยุดและพุ่งตัวลงไปยังพื้นดินที่มีดอกไม้สีขาวเติบโตอยู่
พลังเวทย์ที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติแผ่กระจายออกไปอย่างช้าๆเพื่อเติมพลังชีวิตให้แก่พืชต่างๆที่อยู่ในบริเวณดอกไม้สีขาวเริ่มขยับไปมาอย่างช้าๆราวกับว่ามันรับรู้ได้ถึงการปรากฏตัวของพลังที่อ่อนโยนนี้
เพียงไม่นานดินแดนที่เคยแห้งแล้งมานานหลายร้อยปีหลังจากได้รับการดูแลจากเด็กหนุ่มผู้ลึกลับตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นสนามหญ้าสีเขียวแสนสบายตา
ดอกไม้สีขาวที่อ่อนแอค่อยๆถูกฟื้นฟูจากพลังชีวิตจนในที่สุดมันก็มีแรงพอที่จะหลุดพ้นออกจากพื้นดินต้องคำสาปนี้เพื่อเติบโตได้อย่างสง่างามอีกครั้งหนึ่ง
กิ่งก้านที่แข็งแรงโบกใบสีน้ำเงินของมันอย่างร่าเริงภายใต้ความมืดที่หนาวเหน็บของค่ำคืนราวกับท้าทายสายลมเย็นที่พัดผ่านมา
. .โปรดช่วยรอข้าอีกสักพักเถอะนะ นายท่าน . .
พลังเวทย์แห่งชีวิตยังคงลอยอบอวลอยู่ในอาณาเขตเวทย์ขณะที่เสียงกระซิบแผ่วเบาก่อนหน้านั้นกลายเป็นแรงผลักดันให้ดอกไม้สีขาวมีความมั่นใจในการเติบโตมากยิ่งขึ้น
ครั้งนี้มันมีเป้าหมายยิ่งใหญ่ในใจ !! เพื่อรอคอยวันที่จะได้พบกับนายท่านอีกครั้งและเปิดเผยพลังอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในตัวมัน
ฮ่าฮ่าาาา . . . เจ้านายจะต้องตกตะลึงแน่ๆ
ในกระท่อมแห่งความฝันวิคตัสผู้ที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการพัฒนาสูตรปรุงยาชนิดใหม่ไม่รู้เลยว่ามีการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์กำลังเกิดขึ้นนอกประตูบ้านของเขา