เช้าวันเสาร์...
เรายืนดูความคล่องแคล่วของเรนที่ช่วยแม่เล็กและช่วยคิวขายขนมในตลาดอย่างประหลาดใจ คนอย่างนายเรนเนี่ยนะ ขายขนมในตลาดกับเค้าก็เป็น!
นี่เป็นครั้งแรกของเราที่มาตลาดคลองเตยแห่งนี้ ปกติเราแทบไม่เคยไปเดินตลาดสดที่ไหน หน้าที่จ่ายตลาดและทำกับข้าวในบ้านเป็นหน้าที่ของป้ากะทิแม่บ้านของครอบครัวเรา คุณยายไม่ชอบทำอาหารและไม่มีเวลาทำอาหาร ส่วนน้าลินปกติกินข้าวนอกบ้านบ่อยมาก แต่ก็มีบางครั้งที่น้าลินเกิดนึกครึ้มใจทำอาหารฝรั่งให้พวกเรากินในตอนวันหยุด เราก็จะได้ไปซื้อกับข้าวกับน้าลินที่วิลล่าซูเปอร์มาร์เกตแถวบ้าน เพราะน้าลินบอกว่าที่นั่นเดินสะดวกสบายและมีเครื่องปรุงครบ ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเห็นน้าลินเป็นสาวสังคมขนาดนั้น แต่น้าลินก็ทำอาหารฝรั่งได้อร่อยมาก เสียดายที่นานน้านทีน้าลินถึงจะทำ
ที่ตลาดสดคลองเตยนี่ตามพื้นมีน้ำขังเฉอะแฉะไปหมด ร้อนมากด้วย คนก็พลุกพล่าน และก็คึกคักเสียงดังดี เค้าเอาเนื้อหมูเนื้อวัวหรือผักสดออกมาวางขายกันบนโต๊ะใต้ร่มกันแดดที่เป็นสีๆ ไม่ได้อยู่ในตู้แช่เหมือนที่วิลล่าซูเปอร์มาร์เกต เราเห็นแมลงวันบินตอมกันให้วุ่น บางทีเราก็เห็นหนูตัวใหญ่มากวิ่งมุดๆอยู่ใต้โต๊ะ
ยังดีหน่อยที่แผงขายขนมของแม่เล็กอยู่ส่วนด้านในใต้หลังคาติดกับโซนขายผลไม้ ค่อยยังชั่วที่โซนนี้พื้นแห้ง ไม่เฉอะแฉะเหมือนพื้นด้านนอก
วันนี้เรานัดกับเรนที่สถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์เช่นเคย แล้วเราก็ขึ้นรถแท็กซี่ไปรับคิวกับแม่เล็กที่บ้านเพื่อมาขายของที่ตลาดคลองเตยกัน ปกติเวลาที่คิวกับแม่เล็กมาขายของที่ตลาดวันเสาร์อาทิตย์ พวกเค้าจะขี่มอเตอร์ไซต์กันมาโดยที่คิวเป็นคนนั่งซ้อนท้ายแล้วถือตะกร้าใส่ขนม ส่วนวันธรรมดาแม่เล็กก็จะเอาตะกร้าใหญ่นั้นมัดผูกติดกับเบาะมาแทน
คิวเล่าว่าตลาดคลองเตยเปิดทั้งวันทั้งคืน แต่แม่เล็กจะมาขายขนมตอนเช้ามืดและกลับตอนบ่ายๆ เพราะต้องกลับไปดูแลคิวและน้องๆ นานๆทีแม่เล็กถึงจะหยุดขายของสักวัน และก็ต้องเป็นโอกาสพิเศษมากๆ เช่นวันที่เรากับเรนไปติวเลขให้คิวตอนโน้น แม่เล็กอุตส่าห์หยุดขายขนมเพื่อรอทำกับข้าวให้เรากับเรนกิน
"คิว ทอนเงินด้วยห้าบาท พี่ผู้หญิงเอาตะโก้แห้วสามถุงกับลืมกลืนสองถุง" เรายื่นแบงก์ร้อยให้คิว พร้อมทั้งคิดเงินทอนให้เสร็จสรรพ
หลังจากนั่งดูคนอื่นๆขายขนมอยู่สิบนาที เราก็เรียนรู้กระบวนการขายและจดจำราคาขนมทั้งหมดได้ แม่เล็กตั้งราคาขนมแต่ละชนิดไม่เท่ากัน แต่ก็จะลงท้ายราคาด้วยห้าบาท หรือไม่ก็สิบบาท
"คุณพี่ไม่รับช่อผกากรองไปด้วยหรือคะ เป็นขนมไทยโบราณไส้ถั่วกวนซึ่งปัจจุบันหาทานได้ยากนะคะ นี่ค่ะเป็นรูปดอกไม้สีสันสวยงามมากนะคะ" เราพยายามนำเสนอขนมรายการใหม่ที่แม่เล็กเพิ่งลองทำมาขายเป็นครั้งแรก
"เอ้อ ชื่อน่าสนใจดี ลองดูหน่อยก็ดีจ้ะ เอามาสองถุงละกัน" เสียงหวานนั้นตอบกลับมา
สำเร็จ! คุณพี่ผู้หญิงเขาเชื่อคำโฆษณาของเรา
ช่วงนี้แผนการช่วยแม่เล็กของคิวทำธุรกิจขนมกำลังเป็นโปรเจกต์หลักในชีวิตของเรา และก่อนหน้าที่จะมาช่วยขายขนมในตลาดวันนี้ เราได้หาโอกาสตอนเย็นหลังเลิกเรียนไปดูแม่ของคิวทำขนมมาบ้างแล้ว และจากการศึกษาประเภทของขนมไทยและการชิมขนมชนิดต่างๆมาก่อนหน้านี้ เราพบว่าแม่เล็กถนัดในการทำขนมประเภทกวนมากกว่าประเภทอื่น เราเลยคิดว่าควรทำการตลาดเน้นขนมกวนเช่น เผือกกวน ตะโก้ ลืมกลืน ช่อผกากรอง เปียกปูน อะไรพวกนี้ก่อนเพื่อความเป็นเจ้าตลาด
นี่เราทำป้ายมาตั้งบนโต๊ะด้วยนะ เขียนว่า 'ขนมแม่เล็กเจ้าเก่า อันดับหนึ่งด้านขนมไทยประเภทกวน'
"ลิสาขายขนมเก่งเลยนะเนี่ย" คิวทำท่ายกนิ้วโป้งให้เรา
"แน่นอน เราศึกษาด้านการขายมาเป็นอย่างดี" ก็เราอุตส่าห์หาพอตแคสต์มาฟัง หายูทูปมาดูมาเรียนรู้ถึงเทคนิคการขายของ
"อ้อ วันนี้ขนมลืมกลืนขายดีมาที่หนึ่งเลยแม่" แล้วคิวก็หันไปคุยกับแม่เล็กด้วยท่าทางตื่นเต้น
"ขนมหน้าตาสวยดีฮะ คนคงชอบ" แล้วเสียงของเรนก็สนับสนุนขึ้นมา
"หนูลิสาเขาเป็นคนไปซื้อแม่พิมพ์ลายแปลกๆมาให้แม่ลองทำดู" แล้วแม่เล็กก็หันมายิ้มให้เรา
เรายิ้มตอบให้แม่เล็กก่อนจะหันไปสบตากับเรน แต่เรากลับเห็นเรนทำหน้าแปลกๆเหมือนไม่ค่อยสบายใจยังไงก็ไม่รู้ ทำไมเรนทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ไม่ดีใจเหรอที่เราช่วยแม่เล็กขายขนมได้ตั้งแยะ
บ่ายวันเสาร์...
ความจริงวันนี้การมาช่วยแม่เล็กขายขนมที่ตลาดคลองเตยเป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เราตั้งใจเอาไว้ ความจริงแล้วสิ่งที่เรารอคอยยิ่งกว่า ก็คือการมาเจอกับคุณฝนเจ้าของร้านขายขนม 'My Rain' ต่างหาก คุณฝนติดต่อเรามาเมื่อสองวันก่อน ว่าสนใจอยากจะให้แม่เล็กเอาขนมไปลองฝากขายที่ร้าน มันเหมือนเป็นความสำเร็จขั้นแรกของเราเลยทีเดียว ขอแค่มีโอกาสได้ลองดูแค่นั้นก็เยี่ยมยอดแล้ว
คุณฝนบอกว่าวันนี้จะอยู่ที่ร้านทั้งวัน เราจึงนัดหมายคร่าวๆกับคุณฝนไว้ว่าจะเข้ามาตอนบ่ายๆหลังจากขายขนมหมด โชคดีที่วันนี้ขายขนมหมดตั้งแต่บ่ายสอง พวกเราจึงรีบช่วยกันเก็บร้าน เอาตะกร้าที่ใส่ขนมมากับอุปกรณ์การขายทั้งหลายสอดไว้ใต้โต๊ะ เอาผ้าพลาสติกคลุมแล้วมัดปลาย หลังจากนั้นก็พาแม่เล็กนั่งแท็กซี่มาที่ห้างเซนเตอร์วัน แล้วก็รีบตรงไปที่ชั้นล่างสุดของห้างซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านขนมของคุณฝนทันที
"คุณฝนเธอออกไปสูบบุหรี่ค่ะ"
พนักงานที่ร้านบอกเมื่อพวกเราไปถึงและถามหาคุณฝน เราจึงพากันออกมายืนรอกันอยู่ข้างๆทางเข้าตรงหน้าร้าน เรนกับคิวเค้าถือโอกาสขอไปดูร้านการ์ตูนระหว่างรอ เราจึงยืนรออยู่กับแม่เล็กสองคน
"แม่เล็กตื่นเต้นหรือคะ มือเย็นเชียว" เราอดที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสมือแม่เล็กไม่ได้ ก็เราสังเกตเห็นท่าทางแม่เล็กดูกระสับกระส่ายมองไปมารอบๆอย่างตื่นๆ
"แม่ไม่ค่อยได้เข้ามาห้างใหญ่ๆแบบนี้ แอร์เย็นจังเลยนะหนูลิสา"
"อ่อ ห้างนี้เค้าชอบเปิดแอร์เย็นอย่างนี้ล่ะค่ะ ข้างนอกก็ร้อนมากนะคะ บางทีเดินเข้าๆออกๆห้าง นี่รู้สึกร้อนๆหนาวๆเหมือนจะเป็นไข้เลยค่ะ" เราผสมโรงกับแม่เล็ก นี่บางทีเวลามาเดินห้างเราถึงกับต้องติดเอาเสื้อกันหนาวมาด้วยเลยนะ ทั้งๆที่ข้างนอกร้อนตับแตก
"ไม่รู้คุณฝนเธอจะเป็นคนยังไงนะ แม่กลัวจัง กลัวคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง ร้านขนมเค้าก็สวยมากด้วย"
"ลิสาอยู่ตรงนี้ แม่เล็กไม่ต้องกลัวนะคะ ลิสาไม่เคยกลัวใครค่ะ" เราให้ความมั่นใจกับแม่เล็กไป ก็เราไม่เคยกลัวใครจริงๆนี่นะ ถ้าเราสงสัยอะไรเราก็ถาม ถามจนกว่าเราจะเข้าใจ
เรายืนรอกันไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเดินฉับๆมาจากทางด้านหลังของห้างตรงมาที่พวกเรายืนกันอยู่ เรามั่นใจมากว่าเค้าต้องเป็นคุณฝนแน่ๆ เพราะจากการที่เค้าเดินตัวเปล่ามาคนเดียว ไม่ได้สะพายกระเป๋าสวยๆหรือถือกระเป๋าเงินมาอย่างผู้หญิงคนอื่นๆทั่วไปที่มาเดินห้าง
พอผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เราจึงยกมือขึ้นสวัสดีทันที
"สวัสดีค่ะคุณฝน หนูชื่อลลิสาค่ะ ที่นัดไว้กับคุณฝนจะมาคุยเรื่องขนมที่จะมาฝากขายค่ะ นี่แม่เล็กเจ้าของขนมค่ะ"
แม้จะขายขนมเหมือนกัน แต่คุณฝนเขาก็มีบุคลิกที่ต่างกับแม่เล็กลิบลับ คุณฝนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผมดำขลับปล่อยยาวถึงกลางหลัง ผิวขาว คิ้วเข้ม ปากแดงจัด ใส่รองเท้าส้นสูงปรี๊ด แต่งตัวเปรี้ยวเป็นเสื้อสีแดงคอปาดเปิดไหล่ข้างเดียว กางเกงยีนรัดรูป
และที่สำคัญ คุณฝนหน้าดุมาก ไม่ยิ้มเลย
"เอ่อ สวัสดีค่ะ" แม่เล็กยกมือไหว้คุณฝนบ้าง ท่าทางแม่เล็กงกๆเงิ่นๆแลดูเก้อเขิน
"อ๋อ ขนมยี่ห้อแม่เล็กใช่ไหม งั้นเข้ามาคุยกันข้างใน" น้ำเสียงนั้นดังกังวานชัดเจน และดูเฉียบขาด แต่เราไม่หวั่นหรอก คุณยายของเราเวลาพูดก็คล้ายๆกันแบบนี้ล่ะ
"ไปกันค่ะแม่เล็ก" เราหันไปคล้องแขนแม่เล็กด้วยความกระตือรือร้น ถึงเวลาสำคัญแล้วสินะ
"เอ้อ ลิสาจ๊ะ แล้วเรนกับคิวล่ะ เดี๋ยวสองคนนั่นมาแล้วไม่เจอเรานะ เอ้อ คือพอดีมีลูกชายกับเพื่อนมาด้วยน่ะค่ะ" แม่เล็กตะกุกตะกักเป็นห่วงเจ้าสองคนนั่น
"อ้าว จริงด้วย ลิสาลืมเจ้าสองคนนั่นไปเลย งั้นคุณฝนรอซักสองนาทีได้ไหมคะ หนูจะวิ่งไปตามเพื่อน เค้าอยู่ร้านการ์ตูนตรงนี้เองค่ะ"
เราเห็นคุณฝนส่งสายตาดุๆกลับมา แต่เราไม่รอแล้ว รีบวิ่งออกไปทันที
แล้วเราก็ได้แต่ตัวเจ้าคิวกลับมา เพราะคิวอยากมาฟังเรากับแม่เล็กคุยกับคุณฝนด้วย ส่วนเรนเค้าขออยู่เลือกการ์ตูนต่อ เรารู้จักเรนดี ว่าเรนเค้าใช้เวลาอยู่ในร้านการ์ตูนนานมากๆเสมอ เราจึงไม่เซ้าซี้
หลังจากนั้นคุณฝนจึงเดินนำเรากับแม่เล็กและคิวเข้าไปที่ห้องทำงานซึ่งอยู่หลังเค้านท์เตอร์คิดเงินภายในร้าน
อา ตื่นเต้นจังเลย นี่คือการเจรจาทางธุรกิจครั้งแรกในชีวิตของเรา...
พวกเราคุยกับคุณฝนอยู่หนึ่งชั่วโมงเรื่องของคำแนะนำต่างๆและเรื่องของราคาซื้อขาย เราเตรียมตัวอย่างขนมที่จะมาฝากขายมาให้คุณฝนเลือกด้วย การเจรจาสำเร็จลงด้วยดี คุณฝนขอทดลองขายก่อนสองสามชนิดแล้วก็เป็นจำนวนไม่มาก ให้แม่เล็กเอามาให้พรุ่งนี้ทันทีที่ห้างเปิด ดีใจจังเลย...
คนที่ดีใจกว่าเราเห็นจะเป็นแม่เล็กและคิว เราเห็นแม่เล็กบอกขอบคุณคุณฝนยกใหญ่ แม้โดยรวมแล้วราคาที่แม่เล็กจะขายได้ก็ไม่ได้มากไปกว่าการขายที่ตลาดมากนัก แต่อย่างน้อยแม่เล็กก็ไม่ต้องตื่นไปนั่งขายที่ตลาดแต่เช้ามืด การเอาขนมมาฝากคุณฝนขายทำให้แม่เล็กมีเวลาอยู่กับลูกๆมากขึ้น
หลังจากตกลงกันเรียบร้อย คุณฝนจึงพาพวกเราเดินออกมาจากห้องทำงาน ก็พอดีที่เราเห็นเรนกำลังเดินเข้ามาที่ประตูของร้านแล้วสอดสายตามองหาพวกเราอยู่
"เรน ทางนี้" เราเรียกเสียงไม่ดังมากเอาแค่พอที่เรนจะได้ยิน เรนหันมาตามเสียงเรียก แล้วจึงเดินตรงเข้ามาหาพวกเรา
"เรน นี่คุณฝนเจ้าของร้านไง นี่เพื่อนหนูค่ะ ชื่อเรน" เราหันไปทางคุณฝนซึ่งยืนอยู่ข้างๆเมื่อเรนเดินเข้ามาใกล้
"หวัดดีฮะ" เรนยกมือขึ้นไหว้คุณฝนก่อนจะหันไปยิ้มให้กับแม่เล็ก
แปลกจัง ทำไมอยู่ๆคุณฝนก็หน้าตาซีดเผือดขนาดนั้นเมื่อเห็นหน้าของเรนใกล้ๆ เธอจ้องมองเรนตาไม่กะพริ
"เพื่อนของหนู... เอ้อ... ชื่อเรน... หรือ?" เสียงของคุณฝนพึมพำแผ่วๆแบบตะกุกตะกัก
"ฮะ ชื่อเรน" เรนหันมาทางคุณฝนอีกที ทำหน้าเฉยๆ เรนคงงงๆกับสีหน้าของคุณฝนเช่นเดียวกับพวกเรา
"ชื่อเหมือนร้านของคุณฝนเลยนะคะ" เราอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา ก็มันช่างบังเอิญจริงๆนี่นา
"เรน..." คุณฝนทวนคำอีกครั้ง สีหน้าดูคล้ายๆตกอยู่ในภวังค์ เหมือนตัวเธอจะเซนิดๆไปเกาะขอบชั้นวางขนมตรงข้างๆด้วย
"พวกหนูอายุเท่าไหร่กัน" เสียงนั้นถามเบาๆลอยๆออกมา ตาดุๆคู่นั้นก็ยังคงจ้องเรนเขม็ง
"หนูอายุสิบห้าค่ะ เรนเค้าเป็นเพื่อนห้องเดียวกับหนู"
"สิบห้า.... อายุสิบห้า..."
นี่อยู่ๆคุณฝนเธอเป็นอะไรกันเนี่ย ทำไมต้องทวนทุกคำตอบของเรา แล้วทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย ตอนคุยกันเรื่องขายขนมเธอยังทำหน้าดุอยู่เลย แล้วการมีอายุสิบห้าปีมันพิเศษตรงไหน
"เอ้ย ไม่ใช่ค่ะ เรนไม่ได้อายุสิบห้าแล้ว เรนเพิ่งเกิดไปเมื่อเดือนกุมภานี่นะ เรนก็ต้องอายุสิบหกแล้ว"
"เกิดเดือนกุมภา..."
เอาอีกละ ทวนคำตอบอีกแล้ว
"หนูเป็นคนกรุงเทพหรือเปล่า บ้านอยู่แถวไหน" คราวนี้เหมือนคุณฝนเธอจะเจาะจงถามไปที่เรนคนเดียว
"ฮะ คนกรุงเทพฮะ บ้านก็อยู่แถวทองหล่อนี่เองฮะ" หน้าตาของเรนก็ยังคงดูงงๆกับท่าทีของคุณฝน
"ทองหล่อ... ทองหล่อที่ติดกับย่านสุขุมวิทนี่หรือ"
อะไรของคุณฝนเค้า เค้าไม่รู้จักทองหล่อหรือไง
"คุณฝนคะ โทรศัพท์ค่ะ เห็นว่ามีเรื่องด่วน" อยู่ๆเสียงของพนักงานในร้านก็ดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้คุณฝน
"เอ้อ" คุณฝนเธอรับโทรศัพท์มาท่าทางเงอะงะ
เราว่าเราควรขอตัวกลับกันเลยจะดีกว่า ดูคุณฝนเค้าแปลกๆ หรือจะไม่ค่อยสบาย หรือเค้าอาจจะมีนัดอื่นรออยู่
"งั้นพวกหนูกลับกันก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่เล็กจะเอาขนมมาส่งให้ตามที่ตกลงกันนะคะ" แล้วพวกเราก็พากันยกมือสวัสดีคุณฝนอย่างพร้อมเพรียงกัน
อือม์ จู่ๆคุณฝนเค้าก็เป็นอะไรไปเนี่ย ทำท่าทำทางประหลาดพิลึก เราแอบหันไปมองอีกทีตอนที่พวกเรากำลังจะเดินพ้นออกมาจากร้าน ก็พบว่าแม้คุณฝนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
แต่สายตาของคุณฝนก็ยังคงจับจ้องมาที่พวกเรา...
"วันนี้ร้อนมากเลย อยากหาอะไรเย็นๆกิน ลิสาชอบกินบิงซู เราไปกินบิงซูกันไหมคะ ชั้นบนมีร้านอร่อยอยู่ร้านนึง ลิสาเคยมากินกับน้าลินและก็น้าวิสกี้ค่ะ เป็นการฉลองความสำเร็จของการขายขนมในวันนี้ไงคะ"
เรารู้สึกเริงร่ามากที่ปิดจ๊อบได้ หันไปเอ่ยชวนทุกๆคนหลังจากเดินขึ้นบันไดเลื่อนกันมาแล้ว
"เอ้อ..." แม่เล็กกับคิวดูท่าทางลังเล
"ลิสา เรากลับกันเถอะ เราต้องรีบไปหาปู่ และแม่เล็กเค้าจะได้กลับไปเตรียมทำขนม" เรนดึงแขนเราไว้เบาๆ
"อ้าว เหรอ ว้า เสียดายจังเลย" จ๋อยเลย ไม่มีใครว่างกินบิงซูกับเรา
"เอ้อ ใช่จ้ะ แม่กับคิวต้องกลับกันก่อนนะจ๊ะ ต้องรีบกลับไปเตรียมทำขนมอย่างที่เรนว่า"
เมื่อแม่เล็กเอ่ยออกมาอย่างนั้น เราก็จึงจำต้องเอ่ยลาแม่เล็กกับคิวที่หน้าห้างนั่นเอง เฮ้อ...
และเมื่อเรากับเรนเดินแยกออกมาเพื่อตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้า เรากลับได้ยินคำถามที่ไม่คาดคิดจากเรน
"ลิสาอยากกินบิงซูใช่ปะ เดี๋ยวเราเดินข้ามไปพารากอนไปหาบิงซูกินกันมั้ย"
"อ้าว เมื่อกี้นายบอกว่าต้องรีบกลับไปหาคุณปู่ไง" อะไรของเค้ากันเนี่ย แล้วเมื่อกี้โกหกแม่เล็กทำไมอะ
"ก็ต้องกลับ แต่ไม่ได้รีบมากขนาดนั้น คือ..." เรนอึกอักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "เราแค่ไม่อยากให้เธอชวนแม่เล็กกับคิวกินบิงซูในห้างน่ะ มันแพง เธอก็เห็นว่าแม่เล็กไม่ได้ขายขนมได้เงินเยอะขนาดนั้น พวกเค้าต้องประหยัดกัน"
"อ้าว เหรอ อือม์ ก็จริง แต่ไม่เห็นจะเป็นไรเลย เราเลี้ยงเองก็ได้นี่ เราเลี้ยงได้ อาทิตย์นี้เรายังมีเงินค่าขนมเหลืออีกตั้งเยอะ" เราเต็มใจที่จะเลี้ยงทุกๆคนจริงๆนะ อยากกินบิงซูกับทุกๆคน คงสนุกน่าดู
แล้วเรนก็มองเราด้วยสายตาที่อ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก
"อื้อ เรารู้ว่าเธอมีน้ำใจ แต่คือ... แม่เล็กเค้าเป็นผู้ใหญ่ เค้าจะลำบากใจ ถ้าเราไปเลี้ยงเค้า"
"อ่าว เหรอ" เราหน้าจ๋อยไป แต่นี่เรนเค้าคิดมากไปหรือเปล่านะ หรือเป็นเราเองที่คิดน้อยไป
"ทำไมมันซับซ้อนจัง แล้วนี่เราไปทำให้แม่เล็กเขารู้สึกไม่ดีหรือเปล่าเนี่ย เฮ้อ ความจริงคุณยายกับน้าลินก็บอกเราบ่อยๆนะ ว่าบางทีเราซื่อแล้วก็พูดตรงเกินไป"
เรนถอนหายใจ เอื้อมมือมาขยี้ผมหน้าม้าของเรา
"เอ้อ ความจริงเป็นคนตรงๆแล้วก็จริงใจอย่างเธอก็ดีแล้วนะ แต่บางที กับบางคนบางครั้งก่อนเราจะพูดอะไร เราก็ต้องลองคิดถึงว่าถ้าเราเป็นเค้า เราจะรู้สึกยังไง"
แหม เห็นหน้าตาไม่สนใจโลกขนาดนี้ เรนเค้าเซ้นซิทีฟเหมือนกันนะเนี่ย
เรนที่ดูเหมือนจะเป็นเด็กกวนๆ เด็กดื้อที่ไม่เคยแคร์ใคร แต่เมื่อเราได้สนิทกับเรนมากขึ้น เราจึงเห็นอีกมุมหนึ่งของเรน เราว่าลึกๆแล้วเรนเป็นคนที่ใส่ใจคนที่ใกล้ชิดเค้านะ เท่าที่สังเกตได้เราว่าเรนเค้าแคร์ปู่ แคร์พ่อ แคร์แม่เล็ก แล้วก็แคร์ไอซ์กับคิวมากนะ
"ก็คงจะจริงของนาย เราคงไม่ทันได้คิดจริงๆ เฮ้อ แต่ช่างเถอะ งั้นเราไปกินบิงซูกันที่พารากอนกันสองคนก็แล้วกันนะ" เราคว้าข้อมือเรนออกเดินอย่างรวดเร็ว
วันนี้อากาศร้อนมาก อยากนั่งในห้างแอร์เย็นๆแล้วก็กินบิงซูโมจิถั่วแดงเย็นๆจะแย่อยู่แล้ว ตอนอยู่ในตลาดเรนซื้อโค้กใส่ถุงใส่น้ำแข็งมาแจกทุกคนคนละถุง เราดูดรวดเดียวหมดถุงเลย ในตลาดอากาศร้อนน่าอึดอัดมาก
ความจริงการไปตลาดคลองเตยวันนี้มันก็สนุกดีนะ แต่ให้ไปบ่อยๆคงไม่ไหว ไม่รู้ว่าคนในตลาดเค้าอดทนกันได้ยังไง ร้อนซะขนาดนั้น...
"เออ ลิสา เราคุยกับพ่อแล้วนะ จากนี้ไปเราคงต้องไปช่วยงานที่บริษัทตอนเย็นหลังเลิกเรียน"
เรนเอ่ยขึ้นขณะที่เราสองคนนั่งตากแอร์เย็นฉ่ำกันอยู่ในร้านบิงซูชั้นล่างของห้างพารากอน ฟังจากน้ำเสียงโดยไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเรนกำลังขิงอวดเราอยู่ โธ่ เราก็ช่วยงานคุณยายที่ร้านตัดเสื้อของคุณยายบ่อยๆ เราไม่เห็นต้องโอ่เลย
"เราคงไม่ได้แวะไปหาแม่เล็กตอนเย็นๆบ่อยๆอีกแล้วนะ งานที่บริษัทคงจะยุ่งน่ะ"
เหมือนว่าเรนจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาทันทีภายในวันสองวันหลังจากที่น้าลินคุยกับเรนที่บ้านของคุณปู่เมื่อตอนนั้น เรนคงภูมิใจมากถึงมากที่สุดแหละ ดูออก
"ไม่เป็นไรเราไปหาแม่เล็กคนเดียวก็ได้" ปล่อยเรนเค้าภูมิใจไป นานๆทีเค้าคงมีเรื่องให้ภูมิใจในตัวเอง
"ลิสา คือ.." เรนทำท่าอึกอัก
"ทำไม" เราถามอย่างไม่สนใจเท่าไหร่ เรากำลังเอาช้อนไปขโมยตักโมจิจากบิงซูในถ้วยของเรน เรายังนึกไม่ออกว่าถ้าชีวิตนี้ขาดบิงซูไปเราจะเป็นยังไง
"เราไม่อยากให้เธอไปแถวนั้นคนเดียว แถวนั้นมันต่างจากแถวบ้านของพวกเรา เธอค่อยไปหาแม่เล็กตอนที่เราว่างดีกว่านะ"
"ไม่เอาอะ เราวางแผนไว้ตั้งเยอะแยะ เราต้องไปคุยแม่เล็กนะ เราอยากจะลองทำโน่นทำนี่อีกหลายอย่างเลย" เราดูแลตัวเองได้ดี นี่เรนไม่ไว้ใจเราเรอะ
"ไม่ได้ เธอห้ามไปหาแม่เล็กถ้าไม่มีเราไปด้วย" อยู่ๆเรนก็ขึ้นเสียงจริงจัง ทำให้เราต้องเงยหน้าขึ้นจากถ้วยบิงซูทันที อะไรของเค้า
"อิจฉาเราเหรอ กลัวเราเป็นลูกคนโปรดของแม่เล็กแทนนายเหรอ"
"ลิสา..." ดูเค้า ทำเป็นทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจใส่เราอีกแล้ว แหม พอจะได้ไปช่วยงานพ่อ ก็ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาตลอดเวลาเชียว
"ขอร้องล่ะ ซอยบ้านแม่เล็กมันไม่ค่อยปลอดภัย ลิสาอย่าไปคนเดียวเลย คือ... เราเป็นห่วงเธอนะ อย่าทำให้เราไม่สบายใจสิ"
ในที่สุดเราก็ได้ยินสิ่งที่ไม่เคยคิดจะได้ยิน เรนเป็นห่วงเราจริงๆเหรอ แต่คำพูดนั้นก็ดูหนักแน่นและชัดเจน และสีหน้าของเรนก็ดูอ้อนวอนมากเลยนะ
เราควรจะเชื่อเรนดีหรือเปล่า ต่อไปนี้เรนก็จะงานยุ่ง เรากลัวจะไม่ได้ไปหาแม่เล็กอีก
"เรามีแผนการตลาดที่อยากจะช่วยแม่เล็กอีกตั้งเยอะ เรื่องการปรับปรุงการบรรจุหีบห่ออีก แล้วก็เรื่องการโฆษณาให้ขนมของแม่เล็กเป็นที่รู้จักในวงกว้าง"
"ลิสา แค่นี้เธอก็ช่วยเยอะแล้ว คือ... เรามาคิดๆดูแล้วนะลิสา บางทีถ้าเธอช่วยแม่เล็กมากไป มันอาจไม่เป็นผลดีก็ได้นะ"
เรนถอนหายใจอีกครั้ง วันนี้เรนเค้าถอนหายใจหลายครั้งแล้วจริงๆนะ ความจริงเรามาช่วยแม่เล็กก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ กลับกลายเป็นว่า เรนเอาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาคิดเยอะแยะไปหมด
"ไม่ดียังไง เรนก็เห็นแล้วนี่ วันนี้ขนมของแม่เล็กขายดีมาก"
"แต่ถ้าเธอช่วยคิดไปหมดซะทุกอย่างแบบนี้ แล้ววันนึงเกิดเธอไม่อยู่ขึ้นมา แม่เล็กเค้าจะทำยังไง เช่น ถ้าเธอเกิดเบื่อ ถ้าเธอเกิดหมดสนุกกับการขายขนมแล้ว หรือถ้าเธอไปสนุกกับการเรียนร้องเพลงแทน"
"ว้า ทำไมนายคิดมากอย่างนี้เนี่ย เรื่องนั้นไม่เห็นต้องกังวลเลย ก็ถ้าเราไม่อยู่ แม่เล็กกับคิวเค้าก็ทำต่อกันไปได้เองไง เราก็แค่เริ่มทำทุกอย่างเอาไว้ให้ได้เร็วที่สุดแล้วก็มากที่สุด"
"ลิสา... แม่เล็ก กับคิวเค้าไม่ใช่คนหัวเร็วอย่างเธอนะ เค้าต้องค่อยๆทำไปอะ" เรนทำเสียงอ่อนใจ
"เฮ้อ ช่างมันเถอะ นายวิตกมากไปป่าวเนี่ย" เรามองเรนอย่างเบื่อหน่าย จะคิดซ้ำๆไปถึงเรื่องที่ยังมาไม่ถึงทำไม
"เออ เรน เราว่าคุณฝนเค้าดูแปลกๆมากเลยนะ ตอนเค้าเห็นหน้านายอะ" เราเปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"เหรอ เราไม่ได้สนใจ" คราวนี้เป็นฝ่ายเรนที่หันไปก้มหน้ากับบิงซูบ้าง
นี่ไง ทีอย่างนี้ล่ะไม่สนใจ คือถ้าไม่ใช่เรื่องของคนใกล้ชิด เรนเค้าไม่สนใจหรอก
"เราเห็นเค้าหน้าซีดไปเลยตอนเจอนาย ที่จริงน่ะคุณฝนเค้าหน้าดุมากเลยนะ ตอนคุยเรื่องขายขนม เค้าก็ดุ๊ดุ ดูน่ากลัวมากเลย แม่เล็กงี้นั่งตัวลีบเลย แต่เราไม่กลัวหรอก คุณยายเราก็คล้ายๆงี้"
"ช่างคุณฝนเค้าเถอะ เธอรีบๆกินบิงซูให้หมดซะ เราจะได้กลับบ้านกัน วันนี้ก็ออกมาแต่เช้า นี่จะสี่โมงเย็นแล้ว เดี๋ยวปู่รอ เย็นนี้พ่อเราเค้าไม่อยู่บ้านด้วย เห็นว่านัดมีกับเพื่อน"
"อื้อ เหมือนกันเลย เย็นนี้น้าลินก็ไม่อยู่บ้าน มีงานเลี้ยงรุ่น เรารีบกลับไปอยู่กับคุณยายดีกว่า"
"อ้อ อีกเรื่อง อย่าลืมนะลิสา เธออย่าเผลอพูดกับที่บ้านของเธอหรือที่บ้านของเราเรื่องมาช่วยขายขนมให้แม่เล็กนะ เรื่องร้านคุณฝนอะไรนี่ด้วย เรายังไม่อยากให้ปู่รู้เรื่องของคิวกับไอซ์"
โอ๊ย เรน นายช่างคิดอะไรซับซ้อนจริงๆ แต่เอาเถอะ สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา
"ไม่ลืมหรอก เราสัญญากับนายแล้วไง นี่ปกติเราเล่าให้น้าลินกับคุณยายฟังทุกเรื่องแหละ จะมีก็แต่เรื่องเธอกับเรื่องที่มารู้จักพวกเพื่อนนอกโรงเรียนของเธอเท่านั้นที่เราไม่ได้เล่า"
"ดีแล้ว อย่างวันนี้เธอก็แค่บอกว่าออกมาเจอเพื่อน มาเจอเรา ไปกินบิงซูกัน ไปเดินเที่ยวกัน"
"คือไม่ได้โกหก เพียงแค่บอกไม่หมดใช่ไหม นายไม่ต้องห่วง ปกติน้าลินกะคุณยายเค้าไม่ค่อยซักไซ้เราหรอก เพราะเราเป็นฝ่ายเล่าก่อนมากกว่า จนพวกเค้าขี้เกียจจะฟังแล้ว"
"อื้อ ลิสาต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ ครอบครัวเราจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้" เรนย้ำกับเราอีกทีเป็นรอบที่ร้อย
"แต่เรายังสงสัย นายจะปิดคุณปู่เรื่องนี้ไปทำไม คุณปู่นายเค้าก็ใจดีออก เค้าไม่ว่านายหรอก"
"ปู่เคยบอกเราตอนเราเด็กกว่านี้ ว่าปู่ไม่อยากให้เราคบเพื่อนต่างโรงเรียน เราไม่อยากทำให้ปู่เสียใจ" พูดถึงตอนนี้เรนเค้าหน้าสลดไป
"อ้าว ก็ถ้าไม่อยากทำให้คุณปู่เสียใจก็ต้องไม่คบเพื่อนต่างโรงเรียนมั้ยอะ" ตรรกะอะไรของเรนเค้าเนี่ย คิดว่าปิดบังคุณปู่แล้วคุณปู่จะไม่เสียใจเหรอ
"แต่ตอนนั้นเราเป็นเพื่อนกับไอ้คิวไอ้ไอซ์แล้วไง เราชอบพวกมัน เราไม่อยากเลิกคบพวกมัน"
"เอ้อ จริงเนอะ เออ แล้วนายไม่ถามคุณปู่เหรอว่าทำไมถึงห้ามคบเพื่อนนอกโรงเรียน" เรายังสงสัย แล้วปกติถ้าเราสงสัยอะไร เราก็จะถามออกไปเลย เราไม่เก็บไว้ในใจเหมือนเรนหรอก
เรนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ทำท่าอึกอักไม่แน่ใจ แต่ก็มองหน้าเราแล้วพูดเบาๆ
"ปู่คงไม่อยากให้เราเป็นเหมือนพ่อมั้ง"
"แล้วพ่อนาย..." เราชะงักคำพูดไว้ได้ทัน เมื่อกี้เรนเพิ่งบอกเราอยู่หยกๆว่าก่อนจะพูดอะไรให้คิดถึงใจคนอื่นเขาบ้าง
"เอ้อ งั้นช่างมันเถอะนะ..." เราเอื้อมมือไปตบบ่าของเรน เรนเขาอาจจะไม่อยากพูดเรื่องนี้ในตอนนี้
"งั้นก็รอพวกเราโตกว่านี้แล้วค่อยบอกคุณปู่ถึงเรื่องไอซ์กับคิวก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นคุณปู่เค้าคงไม่ว่าอะไรอะเนอะ"
เรนมองเราด้วยสายตาที่เราก็บอกไม่ถูก เรารู้สึกว่ามันเหมือนเป็นสายตาที่ผสมๆกันไปของความไว้เนื้อเชื่อใจ ความเป็นเพื่อน และความขอบคุณ
"นี่เรนรู้มั้ย ปกติเราเป็นคนไม่เคยมีความลับนะ แต่นานๆทีมีความลับกับผู้ใหญ่บ้างก็ตื่นเต้นดี" เราพูดกับเรนไปอย่างนั้น
แม้เราจะเชื่อว่าความลับไม่มีในโลก สักวันหนึ่งทุกคนรอบข้างเราก็ต้องรู้เรื่องนี้ แต่ถ้าเรนยังไม่อยากให้เราพูดถึงเรื่องนี้ และเราสัญญากับเรนไว้แล้ว เราก็จะไม่พูดถึง...


"หวัดดีฮะปู่"
"อ้าว แหม ตะโกนมาแต่ไกลเลยนะเจ้าหลานชายคนนี้ ไม่เกรงใจแขกบ้างเลย เฮ้อ" คนเป็นปู่ปรามอย่างไม่จริงจังนัก หันไปทางสองเด็กวัยรุ่นที่กำลังเดินบนทางแผ่นหินตัดสวนญี่ปุ่นเข้ามาหาเรา
"สวัสดีค่ะคุณปู่"
เสียงใสๆของลิสาดังขึ้นบ้างเมื่อหลานสาวฉันถอดรองเท้าแล้วก้าวขึ้นมาบนชานบ้านนั้น ฉันนัดกับลิสาให้กลับมาจากโรงเรียนพร้อมกับเรนแล้วมาเจอกันที่นี่ หลังจากคุยกับคุณราเชนทร์เสร็จเราจะได้กลับบ้านพร้อมกัน
"หวัดดีฮะป้าลิน"
แม้การพนมมือทักทายนั่นจะดูเหมือนอ่อนน้อมน่ารัก แต่ฉันก็รู้ว่าเจ้าเด็กหัวฟ้าตั้งใจกวนฉัน เพราะบอกเป็นรอบที่ล้านแล้วว่าให้เรียก'น้า'
ไม่ใช่อะไรหรอก จะได้เรียกเหมือนๆกันกับลิสาไง ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ฉันไม่อยากจะแก่เลยนะ ไม่เกี่ยวจริงๆ
"ว่าไงเรน นี่น้านะจ๊ะ น้าลินเองนะจ๊ะ"
"อ่อ ผมใช้สรรพนามเดาตามลำดับขั้นอายุอะนะฮะ" เด็กหัวฟ้าทำตาซื่อ
"แต่เอาจริงนะ ผมเบื่อเรื่องนี้มาก เราจะรู้ได้ยังไงว่าเราควรจะเรียกใครว่าอะไร เบื่อต้องมานั่งถามอายุลำดับอาวุโสกันทุกครั้งที่รู้จักใครใหม่ๆ"
ฉันอึ้งไปกับคำถามอันท้าทายของวัยรุ่นตรงหน้า เจ้าเด็กหน้าตาไม่สนโลกคนนี้เคยคิดถึงประเด็นพวกนี้ด้วยรึ
แต่ก็จริงของเด็กมันนะ การใช้สรรพนามในสังคมไทยเป็นอะไรที่ซับซ้อนยุ่งขิงพอสมควร ยิ่งสรรพนามแทนตัวเองยิ่งชวนสับสน พวกผู้ชายเค้าใช้คำว่า'ผม'คำเดียวจบ แล้วผู้หญิงล่ะ 'หนู'ก็อินโนเซ้นต์ไป 'ดิฉัน'ก็เป็นทางการ 'ชื่อเล่น'ก็ดูสนิทสนมเกิน 'ชั้น'ก็ดูไว้ตัว 'ฉัน'ก็ดูเป็นเพื่อนนักเรียน 'พี่'บางคนเขาก็อาจไม่อยากนับญาติกับเรา เฮ้อ….
หรือนี่อาจเป็นเสน่ห์ของสังคมไทย ไม่เคยชัดเจนสักเรื่อง ก็อยู่กันคลุมเครือแบบนี้ไปล่ะนะจ๊ะ
"จริงเลยจ้า น้าก็เห็นด้วยกับเรนเรื่องนี้"
ฉันยอมรับไปตรงๆ อดไม่ได้ที่จะจ้องเจ้าหัวฟ้าด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู
ยังไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าเด็กคนที่โดนยัยลิสาต่อยตอนนั้นคือหลานของคุณราเชนทร์ และคือลูกชายของคุณเซน มิน่า ฉันถึงได้รู้สึกคุ้นๆกับชื่อและผมสีฟ้านั่นตอนที่นั่งทำการ์ดวันเกิดกับคุณเซน คุณราเชนทร์เคยเล่าว่ามีหลานชายหนึ่งคนซึ่งท่านส่งไปอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่เล็ก จะกลับบ้านก็แต่เสาร์อาทิตย์เท่านั้น ฉันจึงไม่เคยเจอเจ้าหัวฟ้านี่มาก่อน
อือม์ เด็กน้อยนี่หล่อกว่าคุณเซนเยอะเลย หน้าตาหล่อเหมือนคุณปู่นี่เอง คริ คริ
"ขอบคุณป้าลินนะฮะที่เข้าใจกัน" หน้าหล่อๆนั่นยิ้มอย่างยียวน
ฮึ แต่กวนประสาทอย่างนี้ก็สมควรที่จะโดนลิสาต่อยแล้วล่ะ วันนี้ฉันเข้าใจหลานสาวอารมณ์ของหลานสาวในวันนั้นแล้ว ปกติลิสาไม่ใช่คนที่จะโมโหใครง่ายๆ หลานสาวฉันนอกจากจะสวยที่สุดแล้ว ยังเป็นคนมีเหตุมีผลจะตายไป และก็เอ้อ ค่อนข้างจะมีหลักการมากกว่าคนปกติเสียด้วย
แต่ก็แปลกนะ เมื่อวันอาทิตย์ตอนที่เราได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตาที่หัวหิน ฉันรออยู่นานให้เจ้าหลานชายนี่ฟ้องคุณปู่ว่าลิสาเป็นคนชกหน้าเขาในวันแรกที่เปิดเรียน แต่หนุ่มน้อยก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะปริปากพูดถึงเรื่องนี้ เหมือนทั้งยัยลิสาและเจ้าเรนจะลืมความบาดหมางนี้กันไปแล้ว ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันอย่างที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อน
"โอ้โห ปลาสวยจังเลย"
แล้วลิสาก็เปิดฉากความตื่นเต้นของเธอขณะกำลังจ้องมองบ่อปลาคาร์ฟข้างหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่ลิสาได้มาที่บ้านหลังนี้
"ปลาพวกนี้มีชื่อไหมเรน หน้าตาก็เหมือนๆกันหมด แล้วเรนจำได้หรือว่าตัวไหนเป็นตัวไหน เรนรักปลาทุกตัวเท่ากันหรือเปล่า พฤติกรรมของปลาแต่ละตัวแตกต่างกันไหม" และหลานสาวฉันก็เริ่มตั้งคำถามตามประสาเด็กช่างสงสัยไปหมดทุกเรื่อง
ฉันแอบหันไปมองสีหน้าของคุณราเชนทร์ แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เห็นท่านกำลังมองไปที่สองวัยรุ่นด้วยความเอ็นดูสุดขีด
"ตัวอื่นเราจำไม่ได้หรอก เราจำได้ตัวเดียว ลิสาเห็นเจ้าตัวอ้วนอ้วนสีเหลืองดำที่กำลังว่ายอย่างช้าๆเหมือนขี้เกียจมากนั่นไหม นั่นล่ะปลาตัวโปรดของเรา เขาชื่อจะละเม็ด" แล้ววัยรุ่นหัวฟ้าก็เริ่มต้นกระบวนการให้อาหารปลา ซึ่งก็แน่นอนลิสาเธอไม่รีรอลังเลสักนิดที่จะเข้าร่วมวงโปรยเจ้าเม็ดสีแดงๆนั่นด้วย
"โอ้ ตั้งชื่อได้น่ากินมาก แล้วเคยนึกอยากกินมันบ้างไหมจ๊ะเนี่ย" ฉันอดไม่ได้ที่จะสงสัยบ้าง
เด็กหัวฟ้าหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ ฉันก็มองกลับด้วยหน้าตาเฉยเฉย ก็คนมันสงสัย ก็ต้องถามไง แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเจ้าเด็กนั่นหัวเราะลั่น
"เคยฮะ บางทีก็สงสัยว่ารสชาติมันจะเป็นยังไง จะเหมือนปลาจะละเม็ดจริงๆไหม ผมชอบกินปลาจะละเม็ดทอดกระเทียมพริกไทย"
อ้าว โธ่ นึกว่าเป็นเด็กใจดีรักสัตว์ นี่ฉันก็คลางแคลงใจอยู่ เห็นทำผมสีฟ้าแปร๋นขนาดนี้ ไม่น่าจะเป็นเด็กปกติ
"เรนไปเรียนเป็นพ่อครัวสิจ๊ะ แล้วทำเมนูปลาแบบแปลกๆ เผื่อเป็นเซฟดังระดับโลก น้าจะตามไปชิมทุกที่เลย" ฉันเริ่มทดสอบความไม่ปกติของเจ้าเด็กหัวฟ้านี่ต่อไปเรื่อยเปื่อย
แต่เหมือนลิสาจะไม่เข้าใจมุกของฉัน
"เรนเค้าอยากจะเรียนสถาปัตย์ค่ะน้าลิน เรนเค้าวาดรูปเก่งมากเลยนะคะ นี่เรน เธอเอาหนังสือเรียนให้น้าลินดูสิ เรนเค้าชอบวาดการ์ตูนในหนังสือเรียนน่ะค่ะ" หลานสาวฉันเธอพูดเล่นไม่ค่อยเป็น เธอถนัดแต่เรื่องจริงจัง
"ลิสาทำไมช่างฟ้องอย่างนี้นะ เธอจะทำให้เราโดนคุณปู่ดุนะ" วัยรุ่นหน้าหล่อหันไปโวยวายกับลิสา แต่ฉันแอบสังเกตเห็นนัยน์ตาของเด็กนั่นนะ ปากก็ตำหนิแต่แววตาอ่อนโยนนั่นมีความเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้าอยู่เต็มเปี่ยม
"ไม่เป็นไรหรอก ปู่เคยเห็นแล้วล่ะ ปู่เคยเห็นการ์ตูนที่เรนวาดในหนังสือเรียนแล้ว" เสียงชายชราดังขึ้นมาห้ามทัพอย่างใจดี
"แล้วปู่ไม่ว่าอะไรหรือครับ" คนเป็นหลานหันไปทำหน้าจ๋อยๆกับคุณปู่
"ก็ถ้าเรายังสอบผ่าน ก็คงไม่เป็นไรมั้ง" คนสูงวัยที่สุดในบ้านเอ่ยยิ้มๆ
"น้าว่า ถ้าเรนวาดการ์ตูนสวย แล้วมันทำให้เรนสนใจอยากอ่านหนังสือเรียนมากขึ้น มันก็โอเคไม่ใช่หรือจ๊ะ ขอน้าดูหน่อยได้ไหม"
ฉันอยากจะเห็นฝีมือของเจ้าเด็กหัวฟ้านี่จริงๆ จะสมคำคุยของยัยลิสาหรือเปล่าน้อ แต่ปกติหลานสาวคนสวยของฉันเป็นคนพูดตรงจากใจนะ ลิสาไม่ใช่คนที่จะอวยใครไปเรื่อยเปื่อย
และเมื่อฉันเห็นลายเส้นการ์ตูนที่ลูกชายของคุณเซนวาด ฉันก็ต้องอึ้งและทึ่งไปชั่วขณะ เป็นลายเส้นการ์ตูนที่แปลกและมีความละเอียดที่ไม่เหมือนใคร บร๊ะเจ้า! นี่คือแค่วาดเล่นๆในหนังสือเรียนรึจ๊ะ ต๊าย! แล้วนี่คุณเซนเขารู้บ้างไหมว่าลูกชายเขาวาดการ์ตูนเก่งขนาดนี้ เฮ้อ พ่อคนหัวตั้งเอ๊ย มัวแต่ทำงานจนไม่รู้เรื่องลูกของตัวเองเลยสินะ
"ไม่ใช่แค่ในหนังสือเรียนนะคะ เรนเค้าวาดการ์ตูนออนไลน์ด้วย คนตามเป็นหมื่นเลยค่ะคุณปู่"
ตอนนี้หลานสาวฉันลุกจากข้างบ่อปลามานั่งบนโซฟาเดียวกับอดีตเจ้านายของฉันแล้ว แม้เด็กคนนี้จะพูดมากไปนิด แต่หน้าตาสวยๆและท่าทางประจบประแจงแบบซื่อๆนั้นใครเห็นก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ และฉันก็รู้ว่าผู้สูงวัยตรงหน้าคนนี้กำลังรู้สึกเมตตายัยลิสาอยู่ไม่น้อย
"จริงหรือ เรื่องนี้ปู่ไม่รู้เลยนะเนี่ย เฮ้อ พวกวัยรุ่นเค้าชอบคุยกันเองแต่มีความลับกับคนแก่ใช่ไหมล่ะ" คุณราเชนทร์แซวยิ้มๆ
"แล้วมันเป็นยังไงรึ เจ้าการ์ตูนออนไลน์ที่หนูว่า"
"นี่ไงคะคุณปู่ เว็บไซต์นี้ค่ะ เค้าเปิดให้คนไปวาดการ์ตูนเป็นตอนๆให้คนอ่านฟรี หรือถ้ามีคนตามเยอะๆ เราก็จะเก็บตังค์คนอ่านได้ด้วยนะคะ" ลิสาโชว์มือถือให้คุณราเชนทร์ดู ยัยคนนี้เขารวดเร็วเสมอ คิดเร็วทำเร็วเป็นที่สุด
"ทำไมเรนไม่เห็นบอกปู่เลยลูก นี่ปู่จะได้เข้าไปกดไลค์แล้วก็เขียนคอมเม้นต์ให้" นอกจากจะมืออาชีพด้านการจัดสวนแล้ว คุณปู่ยังดูท่าทางเป็นมืออาชีพด้านการกดไลค์กดแชร์
"จริงด้วยค่ะ จะได้เพิ่มยอดวิว ลิสาเห็นมีคนคอมเม้นต์ชมการ์ตูนของเรนเยอะแยะเลยนะคะ แต่พวกนิสัยแย่ๆมาคอมเม้นต์แย่ๆก็มีค่ะคุณปู่" ลิสายังคงนั่งใกล้คุณราเชนทร์ ชวนกันดูหน้าจอกะหนุงกะหนิง
"ไหนๆ น้าอยากเห็นบ้าง ลิสา ชื่อเว็บอะไรนะ" ฉันชักรู้สึกสนใจเลยควักเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูบ้าง อือม์ วัยรุ่นชายคนนี้เค้ามีอะไรมากกว่าที่ฉันคิด
"ชื่อเว็บไซต์เว็บตูนค่ะ น้าลินเสิร์ชหาชื่อเรนเลยค่ะ"
และเมื่อเห็นการ์ตูนที่หลานชายคุณปู่เขาวาดลงเว็บไซต์ การ์ตูนที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับต่อสู้แย่งชิงอำนาจกันเองของเหล่าบรรดาเทพเจ้ากรีกบนสวรรค์ โอ้ว แม่เจ้า!
เจ้าเด็กหัวฟ้าหน้าหล่อตัวโปร่งบางท่าทางไม่เคยสนใจโลกคนนี้! เขามีฝีมือขนาดนี้เชียวรึนี่! โอ้ว โอ้ว โอ้ว มีพรสวรรค์วาดการ์ตูนระดับเทพยังไม่พอ หน้าตาก็หล่อบาดใจแม้จะยังไม่โตเต็มวัย แถมร่างกายก็ยังแข็งแรงอุ้มแม่ของฉันเดินตัวปลิวที่หัวหินได้อีก
อือม์ ถึงแม้ผมสีฟ้านั่นจะขัดตาอยู่สักหน่อย แต่เจ้าเด็กนี่ก็มีเสน่ห์กว่าคุณพ่อหัวตั้งของเขามากมาย!
ฉันถึงกับอดรนทนไม่ไหวต้องหันไปจ้องเบ้าหน้าหล่อๆที่ยังนั่งอยู่กับพื้นข้างบ่อปลานั่นอย่างตรงๆ ก็พบกับหน้าเฉยๆจ้องตอบกลับมาด้วยสายตากวนๆ ท่าทางจะพูดน้อยเหมือนคุณปู่ แต่กวนและมั่นใจเหมือนคุณพ่อ
วุ้ย เท่กว่าตัวพ่อเยอะเลย
ยุให้ยัยลิสาจีบดีกว่า!
หลังจากจ้องหน้าหล่อใสนั่นจนพอใจ ฉันก็หันกลับมาไล่ตาอ่านคอมเม้นต์ข้างใต้การ์ตูนเรื่องนั้น อือม์ โลกโซเชียลนี่ช่างน่ากลัวมาก ผู้คนพร้อมที่จะแสดงความเห็นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดีที่สาวแก่อย่างฉันไม่ค่อยสนใจที่จะไปเวียนว่ายอยู่ในโลกอันวุ่นวายนั่นสักเท่าไหร่ เฟซบุ๊กก็เช็คบ้างไม่เช็คบ้างแล้วแต่อารมณ์ ถ้าฉันต้องเจอกับบรรดาเม้นต์เกรียนๆของนักเลงคีย์บอร์ดพวกนี้อย่างที่เจ้าหัวฟ้าเจอะเจอ ฉันจะต้องบ้าตายแน่ๆ
"แล้วเรนไม่ท้อบ้างหรือจ๊ะกับคอมเม้นต์แย่ๆพวกนี้ มันคงบั่นทอนกำลังใจเราน่าดูนะ แต่น้าว่ามันไม่จริงเลยสักนิด นี่เรนวาดการ์ตูนได้ขั้นเทพมากแล้วนะจ๊ะ เนื้อเรื่องก็น่าสนใจด้วย" ฉันพยายามให้กำลังใจ หากทำดีก็ต้องมีการชมเชยกัน
"ผมไม่มีเวลาไปสนใจกับคำพูดพวกนั้นหรอกฮะ ลำพังแค่เหนื่อยและท้อกับพัฒนาการฝีมือการวาดของตัวเอง แค่นี้ก็หมดเวลาแล้วฮะ แถมยังต้องศึกษาเนื้อเรื่องที่จะวาดอีก ไม่มีสมองจะไปสนใจเรื่องไร้สาระอย่างอื่นแล้วฮะ" ว่าแล้วหนุ่มน้อยเค้าก็ยกมือขึ้นเสยผม
กรี๊ดดดด ความสามารถว่าเท่แล้ว ยังมีทัศนติที่เท่ๆอีก
"เรนมีฝีมือทางศิลปะขนาดนี้ น้าว่าเรนเข้าสถาปัตย์ได้สบายๆเลยจ้า" อนาคตไกลแน่ๆหลานชายคุณราเชนทร์คนนี้
"ก็ไม่รู้สิฮะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคณะนั้นเขาเรียนอะไรกันแน่ แต่ผมว่ายังไงผมก็คงได้เรียนบริหารธุรกิจล่ะมั้งฮะ" ท่าทางยักไหล่กวนๆนั่นน่าหมั่นไส้ก็จริง แต่ยอมได้ คนที่มีฝีมือจริงสมควรได้รับการอนุโลมให้น่าหมั่นไส้ได้
"อ้าว ปู่นึกว่าเรนอยากจะเป็นนักวาดการ์ตูนซะอีก" คุณปู่ซึ่งนั่งฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"นี่ปู่รู้สิ่งที่อยู่ในใจผมได้ไงฮะเนี่ย สมกับเป็นคุณปู่สุดที่รักของผม" หน้าหล่อๆนั่นหันไปส่งสายตาเป็นประกายวิ้งๆให้กับคุณปู่ มองมาจากดาวอังคารก็รู้ว่าปู่หลานคู่นี้เขารักใคร่สนิทสนมกันอย่างสุดซึ้ง
"ก็ปู่เห็นเรนวาดการ์ตูนเก่งออก ปู่สนับสนุนเต็มที่เลยนะลูก มีมหาวิทยาลัยไหนเขาสอนด้านวาดการ์ตูนบ้างหรือเปล่า หรือถ้าเรนอยากจะเรียนศิลปะก็ได้นะลูก"
"ผมรู้ว่าปู่ไม่ขัดผมหรอก แต่ผมไม่กล้าฝันหรอกฮะปู่ ผมว่าพ่อเค้าคงอยากให้ผมเรียนบริหารธุรกิจเหมือนเค้ามากกว่ามั้ง เห็นเค้าเคยพูดๆไว้"
หนุ่มน้อยพูดด้วยท่าทางจริงจัง ทุกคนดูเหมือนจะอึ้งไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเด็กที่ดูดื้อกวนโอ๊ยอย่างเจ้าหัวฟ้าตรงหน้าคนนี้ ลึกๆแล้ว… จะแคร์ความรู้สึกของคนเป็นพ่อ
"นี่ปู่นึกว่าเรนจะไม่สนใจคำพูดของพ่อเค้าซะอีกนะ" เสียงของคุณปู่นั้นอ่อนโยนเป็นที่สุด
"ก็.. ไม่รู้สิฮะ" แววตาของเด็กน้อยนั่นฉายความรู้สึกบางอย่างออกมา เป็นความรู้สึกที่…
"อยากให้พ่อเค้ารักสิท่า" อยู่ๆยัยลิสาก็โพล่งขึ้นมา
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงคุณราเชนทร์หัวเราะเสียงดัง ก่อนจะหันไปเอามือลูบหัวหลานสาวของฉันอย่างชอบอกชอบใจ
"ลิสา!" วัยรุ่นรูปหล่อทำหน้านิ่วคิ้วขมวด โหนกแก้มแดงเรื่อขึ้นมาโดยฉับพลัน แหม่ ปกติทำห้าว พอโดนจับได้ว่าอยากให้พ่อรัก ก็เลยเขินอะดิ คริ คริ เอ อาการโหนกแก้มแดงเพราะเขินนี่เหมือนใครหว่า คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนจากคนใกล้ๆตัว
อ้อ เหมือนคุณเซน ฮ่า ฮ่า
"ไม่เห็นต้องเขินเลยเรน อยากให้พ่อรัก มันน่าอายตรงไหน เราเองก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณยายกับน้าลินรักเหมือนกัน"
ยัยลิสานี่นิสัยเหมือนฉันเปี๊ยบ นึกจะพูดอะไรก็พูด นึกแล้วก็อายแทนหลานสาว
แต่หลังจากที่ฉันรู้จักทั้งคุณราเชนทร์และคุณเซนมาระยะเวลาหนึ่ง ฉันก็พอจะเข้าใจหัวจิตหัวใจของเด็กผู้ชายอย่างเรนนะ บ้านนี้เค้าไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจกันออกมาตรงๆหรอก ฉันแอบส่งสายตาค้อนไปที่หลานสาว ก่อนที่จะรีบพูดต่อเพื่อดับความเขินจัดของหนุ่มน้อยนั้น
"น้าว่าเรนได้พรสวรรค์นี้มาจากคุณย่าแน่ๆเลย คุณย่าของเรนก็เก่งศิลปะมากเลยนะจ๊ะ"
"จริงเหรอฮะปู่ ผมเหมือนย่าเหรอฮะ" คราวนี้แววตานั่นดูสนใจใคร่รู้ขึ้นมาทันที
"พรสวรรค์ทางศิลปะนี้มาจากคุณย่าร้อยเปอร์เซ็นต์" คำตอบที่ออกมาจากคุณปู่ด้วยความมั่นอกมั่นใจนั้นทำเอาฉันแอบอมยิ้ม พรสวรรค์นี้อาจจะมาจากคุณปู่ด้วยอีกนิดหน่อย แต่ที่แน่ๆ ไม่ได้มาจากคุณพ่อหัวตั้งแน่นวล ฮา
พลันฉันก็นึกอะไรออก
"เรนเคยเข้าไปที่ออฟฟิศของคุณพ่อบ้างมั้ยจ๊ะ"
"เคยนานแล้วฮะ เคยเข้าไปกับปู่ตอนปู่เข้าไปทำงานเสาร์อาทิตย์" เจ้าหัวฟ้าทำหน้าสงสัย จู่ๆป้าคนนี้เขาถามเรื่องนี้ตอนนี้ทำไมกัน
"ตอนนี้ห้องออกแบบของบริษัทเรามีอุปกรณ์ศิลปะที่ครบครันมาก ถ้าเรนได้ไปเห็นรับรองว่าเรนจะชอบ แล้วน้าว่าเรนก็อาจจะเกิดความรู้สึกอยากจะช่วยงานคุณพ่อบ้าง ถ้าคุณปู่อนุญาตนะจ๊ะ"
ฉันเห็นลูกชายคุณเซนมีแววตาลังเลไม่แน่ใจขึ้นมาหนึ่งแวบ ก่อนจะหันไปทางคุณราเชนทร์
"จริงเหรอฮะปู่ ผมช่วยงานพ่อได้จริงๆเหรอฮะ อย่างผมนี่ทำงานได้ด้วยเหรอฮะ"
"ปู่ว่าก็น่าสนใจนะ ต้องลองถามคุณน้าลินเขาดูว่าเรนจะช่วยอะไรได้บ้าง" คนเป็นปู่เปิดทางให้หลานชายในแทบจะทันที
"แน่นอนสิจ๊ะ แผนกของน้ามีอะไรสนุกๆให้ทำเยอะเลย อย่างช่วยพี่เยลลี่ตัดโมเดล หรือลงสีแบบร่าง ช่วยพี่คิตตี้สร้างแพทเทิร์นลายผ้าแบบต่างๆ หรือเอาแบบร่างของพี่สุกรีไปลงโปรแกรมกราฟิก และอื่นๆอีกมากมายเลยจ้า" ฉันร่ายยาวถึงงานที่เราต้องทำกันเป็นประจำ
สังเกตดูก็รู้ว่ากำลังหูผึ่ง รู้หรอกน่า ฝีมือระดับนี้ไม่น่าจะแค่ชอบวาดการ์ตูนเฉยๆ น่าจะอยากลองทำงานศิลปะอย่างอื่นด้วย
"ผมไม่เอาเงินก็ได้นะฮะ ทำให้ฟรีๆเลย อยากลองทำดู" แล้วอยู่ดีๆเด็กน้อยก็ยื่นข้อเสนอนี้ออกมา
"เยี่ยม ต้องอย่างนี้สิหลานปู่ เป็นตัวของตัวเองไปเลยลูก"
ความภูมิใจที่มีต่อหลานชายมันเอ่อล้นท่วมท้นออกมาจากแววตาของคุณราเชนทร์ ฉันว่านะ ปกติเจ้าเด็กหัวฟ้านี่ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เดินไปเดินมาในบ้าน ทำหล่อไปวันๆ คนเป็นปู่ก็รักจะแย่อยู่แล้วมั้ง แต่นี่ ดันมามีความอัจฉริยะซะขนาดนี้ด้วย
หรือว่า… อ้อ… มิน่า ปู่เขาคงรู้อยู่แล้วแหละว่าหลานชายของเขามีดี เขาถึงได้ทั้งหลงทั้งตามใจหลานขนาดนี้ ว่าแต่เจ้าตัวพ่อคนหัวตั้งนั่นจะรู้ถึงศักยภาพของลูกชายบ้างไหมน้า…
"ปกติโรงเรียนเลิกสามโมงเย็นไม่ใช่หรือจ๊ะ เรนไปถึงบริษัทก็ไม่น่าเกินสามโมงครึ่ง เรนก็ใช้เวลาว่างหลังเลิกเรียนมาช่วยพวกพี่ๆเค้าได้ เลือกวันที่คุณพ่อจะอยู่ออฟฟิศถึงค่ำๆ เรนจะได้กลับพร้อมคุณพ่อไง และจะได้ควบคุมให้คุณพ่อเค้าทานอาหารดีๆหน่อยด้วย ไม่ใช่กินแต่มาม่า ส่วนถ้าวันไหนที่โรงเรียนมีกิจกรรมชุมนุม เรนก็กลับบ้านมาอยู่กับคุณปู่แทนไงจ๊ะ"
หลังจากที่คุณเซนได้เปิดให้ออฟฟิศเรามีชั่วโมงการทำงานที่ยืดหยุ่น ก็ปรากฏว่าแผนกฉันเป็นแผนกที่มาสายที่สุด แล้วก็อยู่ทำงานกันดึกที่สุด บางวันที่อารมณ์ติดพัน ลูกทีมในแผนกฉันแทบจะค้างออฟฟิศกันทีเดียว จะมีก็แต่สุกรีเท่านั้นที่รับงานนอก และไม่ได้อยู่ออฟฟิศเย็นมากเหมือนพวกเรา
"ปู่เห็นด้วยนะ เรนไปขออนุญาตพ่อเค้าได้เลย บอกว่าปู่กับคุณน้าลินสนับสนุน" คุณปู่เอาใจช่วยหลานเต็มที่
"งานทางศิลปะมีหลายรูปแบบ งานของบริษัทเรานี้เรียกว่าเป็นงานพาณิชยศิลป์ คือเราออกแบบให้ตรงกับลักษณะการใช้งานและตรงกับความต้องการของลูกค้า" ฉันเริ่มค่อยๆรุกอย่างเป็นงานเป็นการ ใครจะไปรู้ ในอนาคตหนุ่มน้อยคนนี้อาจจะมาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของแผนกออกแบบของบริษัทเรา
"เอาไว้เราค่อยๆคุยกันเรื่องของศิลปะไปเรื่อยๆนะจ๊ะ คุยกันได้ยาวเลย น้าอยากให้เรนได้รู้จักลักษณะงานทางศิลปะหลายๆแบบเข้าไว้ พอถึงเวลาเรนค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้นะจ๊ะ ว่าเรนอยากเรียนไปในแนวทางไหน"
ในเมื่อได้เจอเด็กที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่อยากจะส่งเสริมให้สุดความสามารถ โดยเฉพาะเรนเป็นเด็กที่มีต้นทุนในชีวิตที่สูงกว่าเด็กคนอื่นๆอีกมากมายในประเทศนี้ ลูกชายของคุณเซนคนนี้ก็ควรจะไปให้ได้ไกลที่สุด ฉันเชื่อว่าเด็กยุคนี้เขาเก่งกว่าสมัยเราเยอะ เด็กบางคนอาจไปได้ด้วยตนเองตั้งแต่แรก แต่เด็กบางคนขอเพียงแค่มีคนช่วยตอนเริ่มต้นให้นิดๆหน่อยๆ เขาก็พร้อมจะโบยบินไปได้ด้วยตัวของเขาเอง เราแค่อยู่ข้างๆสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้
เราไม่อาจล่วงรู้อนาคตของใครได้หรอก แต่สิ่งสำคัญคือเราควรสร้างโอกาสไว้ให้เขาให้ได้มากที่สุด
"เยี่ยมไปเลยเรน น่าอิจฉาจริงๆที่เธอมีโอกาสช่วยงานคุณพ่อ เธอเก่งจะตายไป คุณพ่อเธอเค้าต้องดีใจมากแน่ๆ" ลิสาพูดสรุปปิดท้ายด้วยความตื่นเต้น แล้วฉันก็เห็นเด็กสองคนเค้าสบตากันอย่างดีอกดีใจ
ทำไมฉันจะดูไม่ออกว่าลูกชายของคุณเซนเค้าแคร์พ่อของเค้าขนาดไหน ดูออกตั้งแต่อยู่ที่หัวหินแล้วล่ะจ้า เจ้าหัวฟ้าชอบทำเป็นเฉย ชอบทำเป็นไม่ฟังไม่สนใจ ทำเป็นพูดจากวนประสาทพ่อของตัวเองทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ฉันแอบเห็นนะ ว่าสายตาวัยรุ่นหน้าหล่อนั่นก็จับจ้องอยู่ที่คุณพ่อหัวตั้งของเขาคนนั้นตลอดเวลาเช่นกัน
ฉันรู้แหละ ว่าเด็กคนนี้เขามองพ่อของเขาเป็นไอดอล
"ขอบคุณฮะป้าลิน" แล้วเสียงแตกหนุ่มก็ดังขึ้นมาแบบเขินๆในที่สุด
ยัง ยังจะมา'ป้า' โอ๊ย พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิด
เรานั่งคุยกันอีกไม่นานนัก ฉันกับลิสาก็ขอตัวกลับ ช่วงนี้แม่ของฉันยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันจึงพยายามกลับบ้านเร็วกว่าปกติ ไม่เถลไถลไปไหน เพราะเดี๋ยววันเสาร์นี้ฉันก็มีงานเลี้ยงรุ่นอีก ทั้งอาทิตย์นี้เลยต้องพยายามทำตัวดีหน่อย ให้แม่และหลานสาวเห็นว่าฉันก็เอาใจใส่พวกเขา
บ้านฉันคงจะต่างจะบ้านของคุณเซนตรงที่บ้านฉันชอบพูดทุกสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แต่ทุกคนก็มีชีวิตของตัวเอง ไม่มีใครต้องเสียสละชีวิตเพื่อใคร ฉันเรียนอย่างที่อยากจะเรียน ทำอย่างที่อยากจะทำ และเราก็ให้อิสระนี้กับลิสาด้วย
คงจะต่างไปจากบ้านของคุณเซน แต่ละคนไม่พูด ฉันไม่แน่ใจว่าบ้านนี้เขาเคยบอกรักกันตรงๆบ้างไหม แต่ที่แน่ๆ ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต เขาจะทำให้แก่กัน คุณเซนกลับจากญี่ปุ่นมารับช่วงธุรกิจของครอบครัวต่อ คุณราเชนทร์เกษียณตัวเองเพื่อมาดูแลหลาน และเรนตั้งใจจะเรียนบริหารธุรกิจเพราะคิดว่าพ่ออยากให้เรียน
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าครอบครัวไหนจะถูกจะผิด ฉันรู้แค่ว่าชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่ทางเลือกเดียว หากทุกฝ่ายพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ มันก็อาจจะดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือ
บางสิ่งที่อยู่ในใจ มันอาจสมควรที่จะอยู่แค่ในใจ และมันอาจไม่สำคัญเท่าสิ่งที่เราแสดงออกมา
และบางทีสิ่งที่เราเห็นเพียงแค่ผ่านๆ ก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เค้าเป็นทั้งหมด…


"ตัวผมนี่น่ามองกว่ารูปภาพพวกนี้อีกหรือครับ"
คนปากแดงละสายตาจากภาพเขียนตรงหน้าแล้วหันมาที่ฉัน เรากำลังอยู่ในมิวเซียมเล็กๆน่ารักที่ชื่อ Rudana
หลังจากที่ออกจากป่าพญาลิง ฉันกับคุณเซนก็พากันมาที่นี่ตามความต้องการของฉัน (อีกเช่นเคย) มิวเซียมแห่งนี้ถูกใจฉันมาก เพราะรวบรวมคอลเล็คชั่นงานศิลปะความคลาสสิกทั้งแบบดั้งเดิมและแบบสมัยใหม่ และที่สำคัญภายนอกของอาคารหลังขนาดกะทัดรัดนี้ยังแวดล้อมไปด้วยความร่มรื่นของทุ่งนาสีเขียวชอุ่มเป็นที่เจริญหูเจริญตาอย่างที่สุด
ยามใดที่ฉันออกท่องเที่ยวไปตามเมืองต่างๆทั่วโลก ฉันมักจะถือโอกาสไปเยี่ยมชมมิวเซียมหรืออาร์ตแกลเลอรีประจำท้องถิ่นนั้นๆเสมอ ทุกครั้งที่ฝังตัวเงียบๆท่ามกลางบรรยากาศความงดงามของศิลปะเช่นนี้ ฉันจะรู้สึกสงบ ตัดขาดจากโลกภายนอก และรื่นรมย์เป็นอย่างมาก
แต่ในวันนี้… ความสงบในใจฉันนั้นกลับถูกดึงออกไปจนเสียสิ้น ตัวการร้ายก็คือกล้ามอกที่โผล่วับแวมทะลุออกมาจากเสื้อสีขาวตัวบางของคนข้างๆนี่
"ตั้งแต่เข้ามาในมิวเซียม ผมเห็นลินจ้องผมมากกว่าจ้องภาพวาดนะ" เจ้าของกล้ามเค้าเปรยมา
"แหม ก็นานๆทีจะเห็นเซนในลุคส์แบบนี้ ก็อดเผลอมองบ่อยๆไม่ได้น่ะสิคะ หล้อหล่อ" ฉันเกาะแขนเขาอย่างประจบ ปากหวานตามเคย แต่เอ จะว่าฉันปากหวานก็ไม่เชิงนะ เพราะฉันพูดความจริงนี่นา
ที่บาหลีนี่คนปากแดงข้างๆฉันเขากลายมาเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างเหลือล้น โดยเฉพาะยามยิ้มหวานทั้งตาและปาก เหมือนเขาเป็นอีกคนหนึ่งที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ชายคนนี้มีลูกตั้งแต่ยังอายุน้อย อือม์ ผู้หญิงคนนั้น… แม่ของเจ้าเด็กหัวฟ้านั่นเป็นใครกันนะ เดาเอาว่าในตอนนั้นเธอคงกำลังหลงเสน่ห์ของคุณเซนหัวปักหัวปำเหมือนกับฉันตอนนี้แน่ๆ
"ปากหวานนะเราน่ะ ว่าแต่ผมหล่อขนาดนี้แล้ว งั้นก็ห้ามไปชมผู้ชายคนอื่นอีกแล้วนะครับ" คนพูดเขาทำสายตาแวววาว
"แหมเซนก้อ… ว่าแต่เซนรู้ไหมคะว่าอดีตประธานาธิบดีซูฮาร์โตกับบารัคโอบามาเค้าก็เคยมาเยี่ยมเยียนที่นี่กันแล้วนะคะ" ฉันยิ้มเขิน แล้วก็เปลี่ยนเรื่องอย่างหน้าตาเฉย
"อ้อ ครับ เป็นข้อมูลที่น่าสนใจมาก" คนหล่อพยักหน้ายิ้มน้อยๆ ก่อนจะชี้ไปที่ภาพวาดตรงหน้าซึ่งเป็นภาพผู้หญิงบาหลีหลายคนกำลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อย
"นี่ลินดูภาพนี้ครับ คนนี้เหมือนลินที่สุด" นิ้วเรียวนั่นเจาะจงไปที่ผู้หญิงคนซ้ายสุดของภาพ
"อูย เอวคอดขนาดนั้น ยอมค่ะยอม ไม่สู้" ฉันหัวเราะ
"เรื่องเอวอาจสู้ไม่ได้ แต่เรื่องลีลากับเรื่องความสวยนี่สูสีนะครับ" แววตานั่นระยิบระยับเชียว
ต๊าย ปากหวานกะคนแก่นะคะพ่อหนุ่ม ถึงจะวัยป้าแต่เจอชมซึ่งๆหน้าแบบนี้ ป้าก็เขินเป็นนะคะพ่อหนุ่ม
"ว่าแต่เซนรู้ไหมคะ ว่าศิลปะแบบผสมผสานของบาหลีนี่เกิดจากการหล่อหลอมรวมกันของวัฒนธรรมประเพณีอันหลากหลายนะคะ ไม่ว่าจะเป็นจีน พุทธ อินเดีย ฮินดู ชวา และโลกตะวันตก" ฉันดับความเขินด้วยข้อมูลทางศิลปะอันเข้มข้น
"อื้อม มีเสน่ห์มากๆ" คนปากแดงเขาพึมพำ
"ศิลปะบาหลี?"
"ป่าว ลินนั่นแหละ" นัยน์ตาหวานเยิ้มก็มาอีก
"เซนดูนี่สิคะ นี่เป็นภาพวาดสไตล์ดั้งเดิมของบาหลีเลยนะคะ เป็นสมัยช่วงก่อนปี ค.ศ. 1920 น่ะค่ะ เขาเรียกว่าสไตล์ Kamasan หรือ Wayang ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับมหากาพย์ฮินดูชวา หรือไม่ก็เป็นเรื่องราวของชนพื้นเมือง" อีกครั้งที่ฉันดับความเขินด้วยองค์ความรู้ทางศิลปะบาหลีอันน้อยนิดที่มีอยู่
"อื้อม น่าสนใจค้นหามากๆ" คนปากแดงเขาพึมพำอีก
"ศิลปะบาหลี?"
"ป่าว ลินนั่นแหละ" แล้วนัยน์ตาหวานเยิ้มก็มาอีก
โอว การจีบกันในมิวเซียมนี่มันช่างคลาสสิคดีจริงๆ วันนี้คือวันปากหวานโลกหรืออย่างไร
นัยน์ตาเยิ้มของคุณเซนทำเอาฉันเขินม้วนจนต้องเสทำเป็นมองไปรอบๆอย่างคนที่โคตรจะสนอกสนใจในศิลปะ
แต่แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดกับแผ่นหลังของใครบางคนที่คุ้นเคย
ไม่นะ! ไม่จริงใช่ไหม ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่เขาแน่ๆ ไม่มีทางจะเป็นไปได้!
"พี่โป๊ปปปปปปป!!!" ฉันลืมตัวจนเผลออุทานลั่น
"อะไรครับลิน เกิดอะไรขึ้น" คนข้างๆฉันเขาสะดุ้ง หันมามองอย่างตกใจ
"พะ พะ พี่โป๊ปปปปปปป!!!" ฉันยังไม่สามารถคุมสติตัวเองไว้ได้
 "โป๊ปไหน โป๊ปพระสันตะปาปาเนี่ยนะ ท่านมาที่นี่หรือ" คุณเซนเริ่มเลิ่กลั่กตาม หันซ้ายหันขวามองหาบุคคลสำคัญที่เขาเอ่ยถึง
"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่พระสันตะปาปา เขาคนนั้นคือพี่โป๊ป ธนวรรธน์" ฉันชี้มือไปทางชายหนุ่มตัวสูงขาวซึ่งกำลังยืนชมภาพเขียนอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของห้อง
"ใครเหรอครับ คุณธนวรรธน์?"
"ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ คุณเซนคงไม่รู้จัก เค้าเล่นละครเรื่องบุพเพสันนิวาสเมื่อสองปีก่อน ดังมากมากเลยค่ะ"
"อ๋อ แล้ว?"
"เราก็ต้องไปขอลายเซ็นกับขอถ่ายรูปกับเค้าสิคะ" ฉันกระซิบกระซาบ เนื่องด้วยกลัวไก่ตื่น พี่โป๊ปดูเหมือนจะมาคนเดียว และแถวนี้เหมือนจะไม่มีใครรู้จักเขา แต่ถึงกระนั้นพี่โป๊ปก็ยังพยายามพลางกายด้วยหมวกแก๊ปปิดหน้าปิดตา
"นี่ลินบ้าดาราด้วยหรือครับเนี่ย"คนข้างๆฉันเขาย่นคิ้วพลางยิ้มเยาะๆ
"ไม่ใช่ลินค่ะ แต่เป็นน้องเยลลี่ค่ะ น้องเยลเป็นแฟนคลับตัวยงของพี่โป๊ป น้องต้องกรีดร้องหนักมากถ้ารู้ว่าลินได้เจอดาราในดวงใจของเขาแบบใกล้ชิด"
ฉันอดที่จะตื่นเต้นแทนน้องเยลไม่ได้จริงๆ ยิ่งการเจอพี่โป๊ปในหอศิลป์แบบนี้ยิ่งคลาสสิค ฉันได้ยินมาจากน้องเยลว่า พี่โป๊ปเขาวาดรูปเก่ง และเป็นอดีตเด็กช่างศิลป์ด้วย
"ผมว่าอย่าไปรบกวนลุงเขาเลยดีกว่ามั้ง เขาอุตส่าห์มาแบบส่วนตัวเงียบๆ" คนขี้เกรงใจเริ่มคัดค้าน
"ไม่ได้ค่ะเซน โอกาสอย่างนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ น้องเยลเค้าคลั่งไคล้พี่โป๊ปขนาดหนักเลยนะคะ น่า แค่แป๊บเดียวนะคะ ยังไงก็ต้องได้รูปคู่กับพี่โป๊ป" ฉันทำเสียงหนักแน่นเป็นงานเป็นการ
"โอเค งั้นตามสบายครับ ผมยืนรออยู่ตรงนี้นะ" แล้วคนขี้เกรงใจเขาก็ทำท่าจะหันไปสนใจกับภาพเขียนที่ผนังต่อไป
"อ้าว ต้องไปด้วยกันสิคะ" ฉันรีบคล้องแขนคุณเซนเอาไว้แน่น แล้วกึ่งลากกึ่งพาคุณเขาออกเดิน
"ไปด้วยทำไมอะ ก็ลินเซลฟี่เอาก็ได้หนิ" คนปากแดงเขาบ่ายเบี่ยงและพยายามจะขัดขืน
"ก็รูปคู่ที่ลินอยากจะได้ คือรูปของเซนกับพี่โป๊ปน่ะสิคะ" แต่ฉันก็ไม่สนใจ กลับยิ่งล็อกแขนเขาไว้แน่น และเริ่มออกแรงจูงคนตัวสูงอย่างจริงจัง
"เฮ้ย ไม่เอา ไม่เคยถ่ายรูปกับดารา ผมเขิน ทำหน้าไม่ถูก" เขาขืนตัวเอาไว้ และหยุดเดินเอาดื้อๆ
"เซน!" ฉันหันไปทำหน้าตาขึงขัง
"นี่ถือเป็นการเอาใจใส่ต่อพนักงานนะคะ เซนลองคิดดูนะคะ ว่าน้องเยลจะดีใจแค่ไหนถ้าได้เห็นรูปหัวหน้าสุดหล่อที่น้องเค้าแอบปลื้มกับดาราสุดหล่อที่เค้าคลั่งไคล้ยืนถ่ายรูปอยู่เคียงคู่กัน"
"เฮ้ย ไม่เอา เดี๋ยวลุงดาราหน้าจืดนั่นเขาจะเสียความมั่นใจ" แม้จะเป็นประโยคปฏิเสธ แต่ฉันก็จับได้ว่าน้ำเสียงนั้นเริ่มอ่อนลงเมื่อฉันเอาเรื่องของการเป็นหัวหน้ามาอ้าง
"เป็นผู้บริหารก็ควรจะต้องทำทุกอย่างเพื่อพนักงานนะคะ ถึงแม้จะฝืนใจก็ตาม" ฉันทำน้ำเสียงเหี้ยมใส่
"เอ้อ…" ความยอมจำนนนิดๆเริ่มมาแล้ว แต่ความเล่นตัวหน่อยๆก็ยังมีอยู่
"รีบไปกันเถอะค่ะ ก่อนที่พี่โป๊ปจะไหวตัวทันแล้วชิงหนีไปก่อน"
"ไม่..."
แต่ณ จุดจุดนี้ ฉันไม่รอฟังเสียงทัดทานจากหนุ่มปากแดงคนนี้อีกต่อไป เพื่อน้องเยลที่รักยังไงๆวันนี้ฉันก็ต้องได้ถ่ายรูปคุณเซนคู่กับพี่โป๊ปให้ได้!
…
"เอ เอาใบไหนให้คิตตี้ดีนะ"
ฉันพึมพำขณะยืนเลือกโปสต์การ์ดอยู่ในร้านขายของที่ระลึกในมิวเซียม หลังจากที่ได้รูปถ่ายของคุณเซนกับพี่โป๊ปไปฝากน้องเยลลี่แล้ว ฉันก็อยากจะส่งโปสต์การ์ดไปให้น้องๆในทีมอีก นี่เลือกของสุกรีกับของน้องเอกได้แล้ว ยังเหลือของคิตตี้ แล้วก็ของน้องเยลลี่ ส่วนของลุงราเชนทร์กับเจ้าเด็กหัวฟ้านั่น ฉันบังคับเลือกให้คุณเซนเขาเรียบร้อยแล้ว
"ใบนั้นไหมครับ ผมว่าเหมาะกับคุณกิตติพัทธ์" คนข้างๆเขาชี้มือไปยังใบที่เป็นรูปวาดหน้ากากยักษ์โบราณ
"ว้าย บูลลี่กันหรือเปล่าคะเนี่ย" ฉันหันไปขมวดคิ้วใส่
"เปล๊าาาา" คนเลือกปฏิเสธเสียงหลงทำหน้าตาเหลอหลา
"อือม์ แต่ก็เหมาะดี" ว่าแล้วฉันก็หยิบโปสต์การ์ดใบที่คุณเซนเขาเลือกออกมารวมกับใบอื่นๆที่เลือกไว้แล้ว
"อ้าว!" คนข้างๆหัวเราะเบาๆ
"ยังเหลืออีกใบของน้องเยลลี่ค่ะ เซนช่วยเลือกทีสิคะ เซนเลือกเก่ง" ฉันโยนความรับผิดชอบไปให้เขาพร้อมกับคำเยินยอ
"โอย คุณเยาวลักษณ์เขาได้รูปถ่ายผมกับลุงโป๊ปนั่นไปแล้ว ไม่ต้องเอาแล้วครับโปสต์การ์ดน่ะ"
"ใจร้าย รูปถ่ายนั่นมันแค่ของแถมค่ะ แต่โปสต์การ์ดนี่ต้องได้ทุกคน" ฉันทำเสียงจิ๊จ๊ะ ขืนส่งให้ไม่ครบคน มีหวังได้โวยวายกันยกใหญ่แน่
"อ้าว เห็นผมเป็นของแถมไปซะอีก รู้งี้ไม่ไปถ่ายด้วยหรอก" แล้วน้ำเสียงงอนๆก็ดังแว่วมา
"แหม ทำเป็นขี้น้อยใจ โอ๋ โอ๋" ฉันรีบเอาอกเอาใจคนขี้น้อยใจด้วยการหันไปเขย่งจุ๊บติ่งหูที่มีรูเจาะสามรูพร้อมตุ้มหูนั่นเบาๆ ทำเอาคนปากแดงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะเลือกหยิบโปสต์การ์ดขึ้นมาอีกสองใบ
"โอเค งั้นใบนี้ของคุณเยาวลักษณ์ก็แล้วกันครับ แล้วก็ใบนี้ของลิน"
"คะ ของลิน?"
"ลินลองเขียนส่งถึงตัวเองดูบ้างสิครับ เขียนถึงความทรงจำดีๆ อย่างเช่น… สวัสดีลิน ตอนนี้ลินอยู่แถวๆเมืองอูบุด อากาศร้อนมาก แดดจ้าทุกวันเลย ส่วนไก่ย่างอูบุดก็ไม่เห็นอร่อยอย่างที่เขาว่า แต่ผู้ชายคนข้างๆนี่แซ่บมาก ลินดูแลตัวเองดีๆนะ จากลิน… ไรแบบนี้"
"…" ฉันถึงกับอึ้งไปกับคำแนะนำอันแปลกประหลาดนั้น
"ว้าว! คูล! เซนได้ไอเดียนี้มาจากไหนคะเนี่ย" แต่เมื่อได้สติ ก็พบว่ามันเป็นคำแนะนำที่เจ๋งเอามากๆ
"แม่ผมเค้าชอบทำเวลาที่เราไปเที่ยวกัน เค้าว่ามันเป็นการบันทึกความรู้สึกของเราที่มีต่อสถานที่นั้นขณะนั้นๆ เพราะถ้าจะรอกลับมาเขียนไดอารี่ อารมณ์มันจะไม่ได้แล้ว"
"โอย คุณโทโมโกะน่ารักอ่า"
ยิ่งได้รู้จักตัวตนของคุณโทโมโกะผ่านคุณเซน ฉันยิ่งปลาบปลื้มผู้หญิงคนนี้เข้าไปใหญ่ จากเดิมที่เคยปลื้มแต่ผลงานออกแบบ แต่ตอนนี้ยังปลื้มตัวตนของคุณโทโมโกะไปอีกด้วย เสียดายจังที่ไม่มีโอกาสได้เจอตัวจริง
เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ นี่ความแก่ของฉันทำให้คุณเซนเขารู้สึกคิดถึงแม่ขึ้นมาอีกแล้วรึ
ไม่ได้การละ ต้องรีบดึงประเด็นกลับมาที่เรื่องของโปสต์การ์ด
"และยิ่งสมัยนี้นะคะ เราไม่ค่อยจะได้เห็นลายมือเขียนของใครง่ายๆแล้ว โปสต์การ์ดนี่เป็นที่ระลึกอย่างดีเลยค่ะ หยิบขึ้นมาอ่านทีไรก็ซาบซึ้ง" ฉันทำหน้าเคลิ้ม คิดไปถึงบรรดาเจ้าพวกกระดาษแผ่นๆที่เคยได้รับจากเพื่อนฝูงญาติพี่น้อง
"ถ้าลินอยากได้ลายมือของผม เดี๋ยวผมคอยเก็บโพสต์อิทที่ผมแปะๆอยู่ที่โต๊ะทำงานเอาไว้ให้ไหมครับ" คำถามนั้นกึ่งหยอกเย้า
"อย่าพูดเล่นนะคะ ลินเอาจริงนะ นี่ไงโพสต์อิทลายมือของเซนเมื่อตอนเช้า ลินก็เก็บไว้อย่างดีเลยนะคะ"
ฉันหยิบเจ้ากระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกสอดไว้ในสมุดไดอารี่เล่มเล็กจากกระเป๋าสะพายขึ้นมาอวดคนตรงหน้า
'เดี๋ยวผมกลับมา' ฉันอ่านทวนข้อความสั้นๆนั้นเบาๆ
"ประโยคน่าร้ากกกกก ลายมือก็สวย" อดไม่ได้ที่จะเอาเจ้ากระดาษเป็ดน้อยขึ้นมาแนบแก้มอย่างเผลอตัว
มองไปก็เห็นสายตางงๆของเจ้าของลายมือ แต่เมื่อเห็นท่าทางทะนุถนอมของฉันที่มีต่อเจ้าเป็ดน้อย สายตางงๆนั่นก็เปลี่ยนเป็นสายตาอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง และรอยยิ้มบางๆก็ค่อยๆปรากฏขึ้นที่มุมปากแดงๆนั้น
"ลิน…" เขายื่นปลายนิ้วเรียวมาสัมผัสโหนกแก้มของฉันพร้อมทั้งลูบไล้ไปมาเบาๆ
ฮึ คุณเซนจะคิดไงก็ช่าง แต่ฉันเห็นคุณค่าของของทุกชิ้นที่มีคนให้ ฉันเก็บพวกมันไว้อย่างดีแยกไว้เป็นกล่องๆ นี่กล่องของเพื่อนมัธยม กล่องของเพื่อนมหาวิทยาลัย กล่องของญาติๆ กล่องของเพื่อนร่วมงาน และก็แน่นอน… ต้องมีกล่องของแฟนเก่าด้วย
แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ ฉันก็ไม่เคยคิดจะทิ้งของที่ได้รับมา หลายครั้งที่ฉันเหนื่อยล้าจากชีวิต ฉันจะค่อยๆเปิดเจ้ากล่องพวกนี้ หยิบข้าวของเหล่านั้นขึ้นมาดูทีละชิ้น การได้เห็นพวกมันอีกครั้งจะทำให้ฉันตระหนักได้ว่า ครั้งหนึ่งฉันก็เคยมีคนที่เค้านึกถึงฉัน และแม้ว่าวันนี้เราอาจไม่ได้ติดต่อกันอีกแล้ว พวกเขาอาจลืมฉันไปแล้ว แต่แค่นี้ฉันก็พอใจ ฉันไม่ได้คาดหวังว่าทุกสิ่งหรือทุกความสัมพันธ์จะคงอยู่กับฉันตลอดไป
แค่ครั้งหนึ่งที่ฉันเคยได้มีโอกาสสัมผัสกับความรู้สึกดีๆบ้าง แค่นี้ฉันก็ชุ่มชื่นหัวใจแล้ว…


ผมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวซึ่งตั้งอยู่บริเวณชานระเบียงหน้าบ้าน พลางจ้องสองหนุ่มพ่อลูกที่กำลังซ่อมชิงช้าไม้อย่างขะมักเขม้นอยู่ตรงมุมรั้วของบ้าน โดยมีลูกสาวกับหลานสาวของเจ้าของบ้านยืนเชียร์กันอยู่
นานเท่าไหร่แล้วหนอที่ผมไม่ได้เห็นพ่อลูกคู่นี้เขาสามัคคีช่วยกันทำอะไร
แต่มองไปมองมาดูเหมือนว่าหนุ่มสาวทั้งสี่คนนั่นจะเริ่มถกเถียงกันแล้วเสียมากกว่า ต่างคนต่างออกความเห็นเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว ผมนั่งอยู่นับว่าไกลจากตรงนั้นพอควรยังได้ยินที่พวกเขาคุยกันเลย
เฮ้อ ชักสงสัยเสียแล้วสิ วันนี้ชิงช้าไม้นั่นจะสำเร็จไหม
"คุณเซนซ่อมเป็นแน่หรือคะ เดี๋ยวชั้นตามช่างมาซ่อมวันหลังดีกว่าไหมคะ" เสียงคุณลินเขาออกแนวไม่ค่อยมั่นใจนัก
"อูย แค่เชือกมันหลุดจากแผ่นไม้เท่านั้นเอง ผมตอกตะปูสองสามทีก็เข้าที่แล้ว" แต่ลูกชายของผมเขามั่นอกมั่นใจ
"คราวนี้น้าเซนต้องทำให้มันแข็งแรงเลยนะคะ น้าลินเขาชอบแกว่งชิงช้าแบบผาดโผนแรงๆ เชือกมันเลยขาด" หนูลิสาเขาเสริมขึ้น
"แหม ชอบแนวผาดโผนก็ไม่บอก"
ผมเห็นเจ้าเซนทำตาเล็กตาน้อยหยอกล้อใส่คุณลินเขา เอ สองคนนี่เขาดูสนิทสนมกันขึ้นทุกวัน
"คุณเซน! อย่ามา เมื่อกี้ตอนแรกมันยังไม่ขาดถึงขนาดนี้ พอคุณเซนมานั่งปุ๊บมันก็ขาดผึงเลยนะคะ"
"ผมก็เตือนพ่อแล้วนะฮะ ว่าอย่าแกว่งแรง พ่อไม่เชื่อกันบ้างเลย" หลานชายบ้านโน้นเขาเข้าข้างสาวบ้านนี้
"แต่ลิสาเชื่อว่าน้าเซนซ่อมได้แน่นอน สู้สู้ค่ะ" ส่วนหลานสาวคนสวยบ้านนี้ก็เข้าข้างลูกชายบ้านโน้น
"อย่าเพิ่งตื่นเต้นกันครับ คอยดูฝีมือผมก็แล้วกันครับทุกคน"
เซนเขาทำได้ ผมรู้...
ผมรู้ว่าลูกทำอะไรหลายๆอย่างด้วยตนเองเป็น เซนเขาถูกฝึกมาอย่างดีจากบ้านคุณตาคุณยายของเขาที่ญี่ปุ่น ลูกผมซ่อมแซมของทุกอย่างในบ้านได้ และก็ทำอาหารญี่ปุ่นได้ดีด้วย เพียงแต่ว่าตอนที่กลับมาอยู่ไทยนี่ เขางานยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลา แล้วอีกอย่างบ้านเราก็มีคุณมะพร้าวจัดการทุกอย่างให้แล้ว
พ่อตาผมเขาชอบทำเฟอร์นิเจอร์ใช้เองในบ้าน ถึงขั้นต่อโต๊ะตู้เตียงไว้ใช้เอง เซนได้วิชาพวกนี้มาไม่น้อย และเพราะมีฝีมือขั้นพื้นฐานแบบนี้ ตอนลูกผมเข้าทำงานบริษัทเฟอร์นิเจอร์ที่ญี่ปุ่น เซนเขาถึงเป็นที่ยอมรับจากหลายๆฝ่าย
"มีลิ้นชักตู้เสื้อผ้าที่มันติดอยู่ดึงไม่ออกน่ะค่ะ น้าเซนช่วยดูให้ด้วยได้ไหมคะ"
หนูลิสาดูท่าทางจะดีใจที่มีคนมาช่วยงานการภายในบ้าน เด็กผู้หญิงคนนี้พูดจาดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว เท่าที่ผมสังเกตดู เหมือนหลานจะเป็นคนคอยดูแลทุกอย่างในบ้านนี้ด้วย
"อ้อ เอ้อ ท่อน้ำตรงอ่างล้างจานหลังบ้านมันก็ตันบ่อยๆค่ะ หลอดไฟในห้องทานข้าวก็เสียอยู่สองดวง ตู้กับข้าวในครัวก็โย้เย้ยังไงไม่รู้" แล้วหนูลิสาเขาก็เริ่มร่ายรายการซ่อมแซมยาวเหยียด
ฮึ ฮึ เจ้าเซนได้แสดงฝีมือช่างเต็มที่แน่ๆวันนี้
บ้านนี้เขาอยู่กันตามลำพังพวกผู้หญิงล่ะนะ นานๆทีมีแรงงานผู้ชายที่ไว้ใจได้มาช่วย เขาก็คงรู้สึกดีกัน นี่ดีนะที่เราเผื่อเวลาโดยมาถึงบ้านนี้กันตั้งแต่บ่ายๆ เพราะเจ้าเรนเขาบอกแต่แรกแล้ว ว่าอยากให้พ่อมาช่วยซ่อมชิงช้าไม้ให้หนูลิสา…
วันนี้เราพากันมาที่บ้านของลลนา ความจริงเขาชวนพวกเราไปเลี้ยงขอบคุณที่ร้านอาหารเนื่องจากที่ผมให้เขายืมเก้าอี้รถเข็นและเจ้าเรนช่วยอุ้มเขาที่หัวหิน แต่เจ้าเซนเกิดนึกอะไรขึ้นไม่รู้ อยากจะใช้โอกาสนี้โชว์ฝีมือการทำอาหารอิตาเลี่ยน ลูกชายผมเขาให้เหตุผลว่า กำลังอยากจะเลี้ยงอาหารครอบครัวนี้อยู่พอดีด้วยเหมือนกัน เพื่อขอบคุณที่คุณลินเขาช่วยดูแลเจ้าเรนให้หัดทำงาน สุดท้ายลลนาเขาเลยเชิญลูกชายผมมาทำครัวที่บ้านเขา เพราะบ้านนี้เขากินอาหารฝรั่งกันบ่อย มีเครื่องปรุงรสอยู่ครบ
แต่นี่ผมก็เพิ่งรู้ ว่าเซนเขาทำอาหารอิตาเลี่ยนเป็นด้วย ผมถามเขา เขาก็ไม่ยอมบอกว่าไปหัดทำมาจากไหน จนเจ้าหลานชายแอบมากระซิบว่าเขากับพ่อช่วยกันดูสูตรจากยูทูป อ้อ นี่พ่อลูกเขาสามัคคีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมวันนี้เมื่อตอนบ่ายสองพ่อลูกก็ออกไปซูเปอร์มาร์เกตด้วยกันเพื่อไปซื้อของสดสำหรับทำอาหารมื้อนี้ ก่อนจะแวะกลับมารับผมที่บ้านเพื่อมาบ้านของลลนากัน
ผมว่าตั้งแต่เจ้าเซนกลับมาอยู่บ้าน หลานชายผมก็ดูจะเปลี่ยนไป อาการต่อต้านพ่อตอนแรกๆหายไปเยอะ ผมเองเข้าใจว่าหลานคงห่างพ่อมานาน น่าจะต้องใช้เวลาปรับตัว แต่ก็ไม่นึกว่าสองพ่อลูกนี่เขาจะปรับตัวกันเร็วกว่าที่ผมคิดไว้ ยิ่งเมื่อได้เข้าไปช่วยพ่อทำงานที่บริษัท เจ้าเรนก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ
นึกไปถึงเมื่อสามสี่เดือนก่อน ตอนนั้นเจ้าหลานชายคนนี้ยังร้องไห้โฮน้อยใจพ่อเพราะพ่อจำวันเกิดไม่ได้อยู่เลย หึ หึ วัยสิบห้าสิบหกนี่กำลังเป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตเลย จะเป็นเด็กก็ไม่ใช่ จะเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่เชิง การเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อจากเด็กชายมาเป็นนายนี่คงทำให้เด็กมันรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงกระมัง
"ราเชนทร์กินขนมรองท้องก่อนไหม ลิสาเขาบอกว่าแม่ของเพื่อนทำเอาไปฝากขายที่ห้าง เขาเลยไปซื้อมาให้ชิมกัน"
ลลนาเดินถือจานขนมออกมาวางที่โต๊ะ ตามหลังมาก็เป็นแม่บ้านซึ่งยกเซตของถ้วยน้ำชากาแฟมาเสิร์ฟ
"ได้ยินเสียงยัยลิสาแว่วๆว่าจะให้คุณเซนเขาไปซ่อมโน่นซ่อมนี่อีกเยอะแยะ เฮ้อ เด็กอะไร ไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจผู้ใหญ่บ้าง"
"ปล่อยหนูลิสาเค้าเถอะ นานๆทีจะมีคนมาช่วยดูโน่นดูนี่ให้ เจ้าเซนมันทำได้ทุกอย่างล่ะ"
ผมเอื้อมมือไปหยิบขนมมาชิม ขนมไทยๆที่หากินยากทั้งนั้น อร่อยดีเสียด้วย เจ้าลูกชายกับหลานชายผมเค้าน่าจะชอบ โดยเฉพาะเจ้าเรน รายนั้นชอบกินขนมไทย ไม่รู้ได้ไปหาลองกินมาจากไหน แต่ของเจ้านี้เขาอร่อยจริงๆ สงสัยจะต้องถามหนูลิสาเสียแล้วว่าซื้อมาจากร้านไหน
"กว่าจะได้เข้าครัวทำกับข้าวกันไม่รู้จะกี่โมงกี่ยาม นั่นซ่อมชิงช้ากันจริงๆรึ ดูเหมือนจะมัวแต่หยอกล้อเล่นกันเสียมากกว่า"
"ลลนา... เธอนี่ช่างตำหนิติเตียนเหมือนเดิมเลยนะ" ผมเอ่ยยิ้มๆมองไปยังผู้หญิงที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ
เกือบสี่สิบปีแล้วสินะที่เราไม่เคยได้คุยกันเลย ทั้งๆที่เราต่างก็ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพเหมือนกัน และบ้านของเราทั้งคู่ก็ไม่ไกลจากกันมากเท่าไหร่
"แต่เธอเปลี่ยนไปมากนะราเชนทร์ เมื่อก่อนเธอเป็นคนเงียบกว่านี้เยอะ"
ลลนาเขาไม่ได้ปฏิเสธคำกล่าวหาของผมเรื่องเขาขี้บ่น หากกลับมาตั้งข้อสงสัยผมแทน
"อ้าว แก่ตัวลง ก็ต้องปลงมากขึ้นเป็นธรรมดา" ผมหัวเราะน้อยๆ
แต่สำหรับผม ไม่ว่ากี่ปีจะผ่านไป ลลนาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เธอยังสวยทันสมัยเหมือนเดิม แล้วท่าทางไว้ตัวนั่นก็ยังเหมือนเดิม
ในสมัยนั้นการได้ควงกับคนสวยระดับดาวโรงเรียนนี่ทำเอาเพื่อนๆอิจฉาผมกันเป็นแถว แถมสาวเจ้ายังเป็นคุณหนูลูกสาวอดีตนักการทูตชื่อดังและเป็นรุ่นพี่เสียด้วย
ผมภูมิใจในตัวเขาเสมอมา รู้ว่าในที่สุดลลนาเขาจะประสบความสำเร็จมีวันนี้ได้ เขาเป็นคนเก่งและเป็นคนมั่นใจในตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
หากลลนาพูดยังไม่ทันขาดคำ กลุ่มหนุ่มสาวเสียงดังเค้าก็ผละจากชิงช้าไม้แล้วพากันเดินตรงมาทางนี้
"อ้าว ซ่อมชิงช้าเสร็จกันแล้วหรือ" ผมเอ่ยทักไป
"เรียบร้อยค่ะ เดี๋ยวจะพาน้าเซนไปดูท่อน้ำตรงอ่างล้างจานในครัวที่มันชอบตันบ่อยๆ" หนูลิสาเขาช่างจัดการจริงๆ
"ใช้งานสองหนุ่มนี่ให้คุ้มเลยลูก อยู่บ้านขี้เกียจกันเหลือเกิน" ผมแซวหนุ่มๆยิ้มๆ
"พ่อเขาเก่งฮะ เขาทำได้ทุกอย่าง"
เจ้าหลานชายผมเสริมขึ้นมา ผมไม่แน่ใจว่าเจ้าเรนมันชื่นชมพ่อจริงๆ หรือประชด หรือมันกะจะแกล้งพ่อให้ทำงานหนักเพื่อสาวๆบ้านนี้
"นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าคุณเซนจะมีฝีมือทางช่างขนาดนี้"
แต่คำชมจากคุณลินนี่ผมว่าเขาชมจากใจจริง ผมเห็นสายตาเขาที่มองไปยังเจ้าเซนนี่ชื่นชมจริงๆ
"ก็ตอนเด็กๆผมต้องเรียนรู้จากคุณตาคุณยายเยอะอยู่ ไม่เหมือนบางคนหรอกครับ ตอนเด็กๆนิสัยไม่ดี เอาแต่ตั้งแก๊งแกล้งเพื่อนที่อ่อนแอกว่า" ลูกชายผมทำหน้าทำตาล้อเลียนไปที่ลูกสาวของเจ้าของบ้าน
แล้วผมก็เห็นคุณลินเอามือตีเผียะเข้าที่ต้นแขนของเจ้าเซนพลางหัวเราะคิกคัก ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรกันอยู่แค่สองคน คนอื่นไม่รู้เรื่องด้วย
"เดี๋ยวลินเข้าไปเตรียมของในครัวเลยนะคะแม่ เตรียมไว้ให้พร้อมรอพ่อครัวมาปรุง จะได้ไม่เสียเวลา"คุณลินเขาปรายตามมองไปที่หนุ่มตัวสูงข้างๆ
ผมมองดูความสนิทสนมของคนทั้งคู่ด้วยความสนใจ...
"ราเชนทร์ ไหนๆก็ไหนแล้ว เราต่างก็อายุมากด้วยกันทั้งคู่แล้ว หากเธอด่วนเป็นอะไรไปเสียก่อน ฉันไม่อยากจะต้องคาใจไปจนตาย ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยเถอะ"
หลังจากกลุ่มหนุ่มสาวลับสายตาจากเราเข้าไปภายในบ้าน จู่ๆลลนาเขาก็หันมาจ้องหน้าผมตรงๆ ผมรู้ว่าเขาจะถามเรื่องอะไร คงจะเป็นเรื่องที่ค้างคาใจเขามาเกือบสี่สิบปี
ผมเองก็อยากจะถามเขาเรื่องนี้อยู่เช่นกัน...
"งั้นขอผมถามก่อนได้ไหม"
ลลนาขมวดคิ้วทำท่าแปลกใจ เขาคงไม่เคยคิดล่ะสิ ว่าเรื่องนี้มันก็ค้างคาอยู่ในใจของผมมาโดยตลอด
"ทำไมคุณไม่เคยตอบจดหมายผมเลย ผมเฝ้าเขียนถึงคุณอยู่หลายฉบับ เขียนจนได้ข่าวว่าคุณกลับมาเมืองไทยแล้ว" ผมเอ่ยถามออกไปตรงๆอย่างไม่ลังเล
มันทำให้คนตรงหน้าผมเขาเบิกตากว้าง
"ราเชนทร์..."
สีหน้านั้นแสดงความสับสนอย่างลึกซึ้ง ผมเห็นนัยน์ตาคู่นั้นเริ่มจะมีน้ำตาคลออยู่ปริ่มๆ
"เธอนั่นแหละที่ไม่ตอบจดหมายฉัน ฉันก็เฝ้ารอจดหมายจากเธอ แล้วก็เฝ้าเขียนจดหมายถึงเธอจนกระทั่งฉันกลับมาเมืองไทย และได้ข่าวว่าเธอมีแฟนใหม่ไปแล้ว"
"ผมได้ข่าวว่าคุณเองก็ไปมีแฟนใหม่ที่ต่างประเทศเหมือนกัน"
"ไม่จริง ฉันไม่เคยมีคนอื่น ใช่ มีคนมาจีบฉันมากมาย แต่ฉันไม่เคยมองใครเลย"
"ผมเองก็ไม่ได้มีคนอื่น จนกระทั่งผมได้ทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น" ผมตอบเธอไปอย่างหนักแน่น
จริงอยู่ที่ผมอาจหูเบา แต่การที่ลลนาไม่ตอบจดหมายผมเลย จะให้ผมคิดเป็นอื่นไปได้อย่างไร ในสมัยนั้นกว่าจดหมายหนึ่งฉบับจะมาถึงก็กินเวลานานหลายสัปดาห์ ความผิดหวังที่ไม่เคยได้รับจดหมายตอบมันทำให้อดคิดในแง่ลบไม่ได้ ผมล่ะนึกอิจฉาคนสมัยนี้ที่เขาสามารถสื่อสารกันได้อย่างรวดเร็ว ผิดกับในสมัยผมลิบลับ
"มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเราต่างไม่ได้รับจดหมายของกันและกัน" ผมชักสงสัยเสียแล้ว
ลลนาทำท่านิ่งคิด แล้วเธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
"อา... คงเป็นคุณพ่อฉันสินะที่เก็บจดหมายพวกนั้นเอาไว้ไม่ให้ฉันเห็น และท่านก็คงสั่งให้คนที่บ้านไม่ให้นำจดหมายของฉันไปส่ง"
"ผมรู้ว่าคุณพ่อของคุณหวงลูกสาว แต่นึกไม่ถึงว่าท่านจะกีดกันเราเพียงนี้"
"โธ่ คุณพ่อนะคุณพ่อ…" ลลนาเขานิ่งไป นัยน์ตามีความเจ็บช้ำอยู่เต็มเปี่ยม
ผมเองก็นึกรู้สึกใจหายไม่น้อย รักแรกของเราทั้งสองจบลงโดยที่เราทั้งคู่ไม่ได้เป็นฝ่ายเลือก
"…"
เราทั้งสองต่างนิ่งเงียบจ้องมองกันอยู่พักใหญ่ นัยน์ตาของเราทั้งคู่ต่างมีน้ำตาคลอ
แต่ผมก็ต้องกลับมาอยู่กับปัจจุบัน
"อย่าเสียใจไปเลย เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว ถือเสียว่าเป็นเรื่องของโชคชะตาก็แล้วกันนะลลนา ดูสิ ตอนนี้เราทั้งคู่ต่างก็มีลูกหลานที่น่ารักกันแล้ว"
"ก็จริงของเธอ ถึงแม้เราจะได้ครองคู่กัน มันก็ไม่แน่ว่าจะอยู่กันได้ตลอดรอดฝั่ง" อดีตรักแรกของผมเองก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นอดีตที่ไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว
"ไม่มีใครคาดเดาอนาคตได้หรอกลลนา ผมว่าแค่เราได้มีโอกาสกลับมาปรับความเข้าใจกัน นั่นก็เป็นโชคดีแล้วมิใช่หรือ"
"เฮ้อ เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็หายข้องใจแล้ว อดีตก็คืออดีต มีไว้เพื่อให้รำลึก มิใช่เพื่อให้ยึดติด" ลลนาเขาดูจะปลงได้อย่างรวดเร็ว
บางสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของเราเป็นเวลานาน ท้ายสุดแล้ว อาจต้องการแค่คำพูดไม่กี่คำที่จะมาปลดปล่อย
เราทั้งสองคนพลาดไปที่มีความรู้สึกนี้ติดค้างกันอยู่ในใจนานถึงเกือบสี่สิบปี ถือเป็นบทเรียนสำคัญในชีวิตผมเลยทีเดียว…
มื้ออาหารค่ำฝีมือเจ้าเซนผ่านไปด้วยความราบรื่น แต่ผมเดาเอาว่าคุณลินเขาคงช่วยในครัวอยู่ไม่น้อย รสชาติอาหารถึงได้ออกมาไม่เลวนัก โถ ก็เล่นดูสูตรจากยูทูปแล้วมาทำเอาหน้างานเลย นิสัยลูกชายผมก็แบบนี้ล่ะ นึกอยากจะทำอะไร เขาก็จะทำเลย ไม่มีลังเล ไม่มีกลัวการขายหน้า จะว่าเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเจ้าเซนเขาก็ใช่ แต่ในอดีตนิสัยห่ามแบบนี้ของมันก็ทำเรื่องปวดหัวให้กับครอบครัวเรามาแล้ว
ระหว่างมื้ออาหาร คนที่นำการสนทนาบนโต๊ะก็เป็นหนูลิสาตามเคย เห็นความน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้แล้ว ผมชักอยากจะมีหลานผู้หญิงกับเขาบ้างสักคนเสียแล้วสิ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วช่วยสร้างบรรยากาศสดชื่นให้กับบ้านได้ดี
"น้าเซนนอกจากจะเป็นช่างในบ้านที่เก่งแล้ว ยังเป็นพ่อครัวที่มีฝีมือด้วย น่ายกย่องจริงๆค่ะ"
"แหม หนูลิสาก็พูดไป" เจ้าเซนมันทำหน้าเขินๆ
"นี่บ้านเรารบกวนคุณเซนมากเลยนะคะ เกรงใจจริงๆค่ะ" ลลนาเขาก็เป็นอย่างนี้ ขี้เกรงใจ
"ไม่เป็นไรครับ ยินดีครับ" ลูกผมตอบลลนาก่อนจะหันไปมองคุณลิน
ผมสังเกตหลายครั้งแล้ววันนี้ ว่าเจ้าเซนมันมองไปที่คุณลินแทบจะตลอดเวลา
"สงสัยต้องให้พ่อมาทำอาหารให้บ้านนี้กินบ่อยๆแล้วฮะ" เจ้าเรนพูดหน้าตาเฉยๆ
อีกครั้งที่ผมไม่แน่ใจว่าเจ้าหมอนี่เขาชื่นชมพ่อเขาอย่างจริงใจ หรือเขาอยากจะหาเรื่องวุ่นวายให้พ่อเขากันแน่
"อูย จะไหวไหมคะเนี่ย บ้านนี้ชอบกินอาหารฝรั่ง ถ้าคุณเซนมาทำบ่อยๆ น้าก็ขี้เกียจมานั่งคอยจับเวลาต้มเส้นสปาเกตตีนะคะ" เสียงคุณลินเค้าท้วงติงอย่างไม่จริงจัง
"พ่อเขาหัวไวฮะ เรียนรู้ไว"
"พอเลย ไปแซวพ่อเค้า แล้วเราล่ะ หัวไวเหมือนพ่อเขาหรือเปล่า เป็นไงครับคุณลิน เจ้าเรนช่วยอะไรที่ทำงานได้บ้างไหม" ผมหันไปทางคุณลิน อยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าหลานชายตัวดีทำงานเป็นอย่างไรบ้าง
"ช่วยได้เยอะเลยค่ะ น้องเรนฝีมือดีมาก หัวไวมาก แทบไม่ต้องสอนอะไรเลยค่ะ"
"ป้าลินต้องบอกย้ำไปที่ใครบางคนฮะ เดี๋ยวเค้าไม่เชื่อ" หลานชายผมปรายตาไปทางพ่อของเขา
ผมรู้ว่าทุกคนอยากรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนมีคุณค่า ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ ที่ผ่านมาเจ้าเรนอาจดูไร้สาระไปบ้าง คงเป็นความผิดของผมเองที่ไม่รู้จะนำทางหลานอย่างไร
"คุณลินเค้าเก่งนะลูก เรนคงเรียนรู้จากคุณลินได้เยอะ" ผมชื่นชมพนักงานของบริษัทเราคนนี้มาโดยตลอด
"ก็ถ้าป้าลินไม่เก่ง ปู่ก็คงไม่ให้ป้าลินเป็นหัวหน้าแผนกออกแบบหรอกฮะ" ดูฝีปากเจ้าหลานชายผม
"น้าลินเก่งอยู่แล้ว นี่ไม่แค่ทำงานเก่งนะ น้าลินยังเล่นเปียโนเก่งด้วย ตอนเราเด็กๆนะ น้าลินเล่นเปียโนให้เราฝึกซ้อมบัลเล่ต์ด้วยล่ะ"
หลานสาวเขามองน้าสาวด้วยความชื่นชม เพราะมีน้าสาวช่วยสนับสนุนนี่เอง ทำให้หนูลิสาเขาได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบเต็มที่ ผมเคยได้ยินมาจากเจ้าเรนว่าหนูลิสาเขามีพรสวรรค์ด้านการเต้นรำ ผมว่าคงจะมีเด็กอีกมากมายหลายคนที่มีพรสวรรค์ที่ซุกซ่อนอยู่ แต่ไม่มีโอกาสได้แสดงมันออกมา หรือพวกเขาอาจจะเผยมันออกมาแล้ว แต่ไม่มีผู้ใหญ่ให้ความสนใจ
"เหรอครับเนี่ย แหม เดี๋ยวหลังอาหารคงต้องขอให้คุณลินบรรเลงเปียโนเพื่อช่วยย่อยอาหารซะแล้ว" ลูกชายผมพูดยิ้มๆมองคุณลินด้วยสายตาที่... เอ ผมก็บอกไม่ถูก
แต่มันเป็นสายตาที่ไม่ปกติแน่ๆ
ผมหันกลับมามองที่หลานชายสุดที่รัก โชคดีที่คุณลินเขาสังเกตเห็นความสามารถพิเศษของเจ้าเรนมัน เลยทำให้หลานมีโอกาสได้แสดงฝีมือให้ปู่กับพ่อเขาเห็น
เฮ้อ ผมว่าผมพยายามเอาใจใส่หลานเต็มที่แล้วนา แต่อาจจะยังไม่ละเอียดพอเหมือนพวกผู้หญิงเขา หรือว่าผมแก่ไปแล้วสำหรับโลกยุคนี้ โลกที่หมุนเร็วกว่ายุคผมมาก จนบางทีผมก็มีเวียนหัว
"จริงด้วยค่ะ เดี๋ยวเราทานของหวานกันที่ห้องนั่งเล่นดีกว่า จะได้ฟังน้าลินเล่นเปียโนไปด้วย" แล้วหนูลิสาเธอก็เริ่มจัดแจงอย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยวๆลิสา นี่น้ายังไม่ได้ตกปากรับคำเลยนะ"
"แหม ก็ทีเพื่อนๆของน้าลินหรือเพื่อนๆของคุณยายมาที่บ้าน น้าลินก็เล่นโชว์ทุกที แล้วคืนนี้แขกพิเศษของเราซึ่งเป็นถึงท่านประธานบริษัทอุตส่าห์ขอฟังการบรรเลงของน้าลิน น้าลินจะปฏิเสธได้ลงคอเชียวหรือคะ"
ผมว่าความฉะฉานของหนูลิสานี่ไม่มีใครเกินจริงๆ
"อูย ท่านประธานสำคัญขนาดนั้นเชียว?" คุณลินเขาทำเสียงกึ่งประชด ปรายตามองไปที่เจ้าเซน
"เอาละ เอาละ ลินก็ถือว่าเล่นให้คุณราเชนทร์ซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อฟังก็แล้วกัน" ลลนาตัดบทด้วยความรำคาญ
ผมหัวเราะน้อยๆ ลลนาเขาเป็นคนขี้รำคาญตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว
"ตอนนี้คุณลินก็เรียกผมว่าลุงราเชนทร์ได้แล้วกระมังครับ อยากให้มองผมเป็นเพื่อนของคุณพ่อมากกว่าเป็นอดีตผู้ร่วมงานนะครับ"
ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ ตอนนี้ผมรู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบริษัทอีกต่อไปแล้ว ผมอยากมีความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวนี้ในฐานะกัลยาณมิตรที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องงาน
"ได้สิคะ งั้นลุงราเชนทร์ห้ามเรียกคุณลินแล้วนะคะ เรียกลินเฉยๆก็พอค่ะ" ผมเห็นแววตาปีติมาจากลูกสาวของเพื่อน
"หนูก็งงๆอยู่นะคะ ว่าคุณตาราเชนทร์เป็นเพื่อนกับคุณตาติณณ์ แล้วทำไมน้าลินไม่เรียกคุณตาราเชนทร์ว่าคุณลุง"
"บางทีพวกผู้ใหญ่เค้าก็คิดอะไรกันซับซ้อนแบบนี้แหละลิสา" หลานชายผมยักไหล่
ซึ่งผมก็เห็นด้วย ความซับซ้อนของคนเราเหมือนเป็นกราฟรูประฆังคว่ำ มันมากขึ้นยามที่เราเติบโต และลดน้อยลงยามที่เราแก่ตัว
"เออ เรน เราเกือบลืมไปเลย ว่าจะถามว่าแล้วงานของเธอที่ช่วยน้าลินทำอะ ที่จะเอาไปบาหลีอะ เสร็จหรือยัง" หนูลิสาเขาหันไปทางเจ้าเรน
"อ้าว นี่ตกลงงานที่บาหลีนี่ได้แล้วรึ ทำไมชั้นไม่เห็นรู้เรื่องเลย แล้วยัยลิสารู้ได้ยังไงกัน" ลลนาเขาโวยวายขึ้นมา
ผมเองก็รู้คร่าวๆว่าจะมีโปรเจกต์ที่บาหลี แต่ไม่ได้รู้ในรายละเอียด เซนเขาไม่ได้เล่าทุกอย่างให้ผมฟัง
"ก็เรนเล่าว่า งานที่เขาทำอยู่เป็นงานที่น้าลินจะเอาไปพรีเซนต์ที่บาหลีน่ะค่ะ"
แล้วนี่เจ้าเรนเขาเล่าทุกอย่างให้หนูลิสาฟังงั้นหรือ ปู่เองก็ยังไม่รู้เลย หลานชายผมเขาเล่าแค่ว่าเขาช่วยคุณลินระบายสีน้ำ และป้าๆลุงๆที่ทำงานใจดีมาก ก็แค่นั้น ไม่ได้เล่าลงลึกไปมากไปกว่านั้น
อือม์ หนุ่มสาวพวกนี้ แม้เราจะพยายามเข้าไปในชีวิตของเขาแค่ไหน ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังมีโลกส่วนตัวที่เราเข้าไม่ถึงอยู่ดี
ผมคงต้องทำใจสินะ
"ยังไม่ได้งานค่ะแม่ เค้าเพิ่งจะติดต่อกลับมาเมื่อต้นอาทิตย์น่ะค่ะ" ลูกสาวเขาตอบแม่เขา
"คือที่โน่นเค้าติดต่อบริษัทออกแบบไว้สี่ห้าบริษัทน่ะครับ ให้ลองเตรียมตัวไปเสนอไอเดียก่อน" ลูกชายผมช่วยอธิบายเพิ่ม
"แต่ลูกค้ารายนี้เค้าใจป้ำค่ะแม่ เค้าเชิญให้บริษัทที่เค้าคัดไว้ไปพรีเซนต์ที่บาหลี พร้อมกับดูสถานที่จริงด้วย สเกลงานใหญ่มากค่ะ เค้ากะใช้คอนเซ็ปต์เดียวกันนี้สร้างโรงแรมอีกหลายที่"
"ถ้าเราได้งานนี้ รับรองบริษัทเราต้องมีชื่อเสียงไปอีกไกลเลยครับ" เซนเขาหันไปยิ้มให้หนูลินอีกแล้ว
ผมนั่งฟังท่านประธานบริษัทกับหัวหน้าฝ่ายออกแบบผลัดกันเล่าเรื่องงานอย่างเงียบๆ นึกไม่ถึงว่าสองคนนี้เขาจะทำงานเข้าคู่กันได้ดี ก็ในตอนแรกดูลูกชายผมเขาต่อต้านสไตล์การออกแบบของหนูลิน เขาอยากจะปรับเปลี่ยนแนวทางการออกใหม่ทั้งหมด
แต่ไหงไปๆมาๆ ดูท่าทางเซนเขาจะยอมรับแนวทางของหนูลินได้เร็วกว่าที่ผมคิด
หรือว่าเรื่องที่ผมสงสัยจะเป็นจริง...
หลังอาหารเย็นหนูลิสาเขาได้จัดแจงให้เราย้ายมานั่งกันที่บริเวณห้องนั่งเล่น ผลไม้และชากาแฟถูกยกมาเสิร์ฟ แล้วหนูลินเขาก็นั่งประจำที่ที่เปียโนสีดำซึ่งตั้งอยู่ที่ริมหน้าต่างนั่น
เพลงแล้วเพลงเล่าที่ลูกสาวบ้านนี้เขาบรรเลงได้สร้างความพึงพอใจให้กับทุกคนที่นั่งฟังกันอยู่ นี่ทำงานร่วมกันมาก็สิบกว่าปี เป็นครั้งแรกที่ผมเคยได้ยินเขาเล่นเปียโน นึกไม่ถึงเลยว่าอดีตผู้ร่วมงานหญิงสาวท่าทางทันสมัยร่าเริงคนนี้จะมีความสามารถพิเศษทางด้านดนตรีขนาดนี้ สมกับเป็นลูกสาวของเพื่อนรักของผมจริงๆ
ผมหันไปหาลูกชายและหลานชายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ก็เห็นทั้งสองกำลังนั่งฟังอย่างตั้งใจ บ้านเราไม่มีใครเล่นดนตรีเป็น แม้เจ้าเรนจะชอบฟังเพลงเอามากๆ แต่ผมก็ไม่เห็นหลานชายสนใจที่จะฝึกหัดเครื่องดนตรีอะไร รายนั้นเค้าชอบวาดรูปเป็นชีวิตจิตใจมากกว่า
ส่วนเจ้าเซน...
เฮ้อ เห็นสายตาของลูกที่กำลังจับจ้องอยู่ที่หนูลินแล้ว ผมก็รู้สึกไม่ใคร่จะสบายใจนัก
ทำไมผมจะสังเกตไม่ได้ว่าลูกชายรู้สึกอย่างไรกับลูกสาวของลลนา ผมเห็นความผิดปกตินี้ตั้งแต่ที่หัวหินแล้ว และที่ชัดก็คือเรื่องการมาทำอาหารในวันนี้ แค่จะทำให้พวกเรากินกันที่บ้าน ลูกชายผมยังไม่เคยคิดจะทำ ผมเข้าใจว่าเขาคงงานยุ่งคงเหนื่อย แต่วันนี้นี่มาทำอาหารให้บ้านนี้ถึงที่นี่ ถ้าหนูลินเขาไม่ได้เป็นคนพิเศษในสายของเจ้าเซน ผมก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว
เรื่องความต่างของวัยผมไม่เอามาเป็นอุปสรรค เพราะทั้งผมและลูกชายต่างก็มีประสบการณ์เคยชอบผู้หญิงอายุมากกว่าทั้งคู่!
แต่คนรุ่นผมเขามีวลีติดปากกันว่า สมภารย่อมไม่กินไก่วัด หมายถึงเจ้านายไม่ควรมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับลูกน้อง ถึงคนสมัยใหม่เขาอาจจะไม่แคร์เรื่องพวกนี้ แต่ผมก็เป็นกังวลอยู่พอควร มันจะทำให้เสียการปกครอง แม้คนสมัยนี้เขาแทบจะไม่ใช้คำว่าเจ้านายลูกน้องกันแล้ว ใช้เป็นคำว่า 'ผู้บริหาร' กับ 'พนักงาน' แทน แต่ก็นั่นล่ะ อย่างไรหนูลินเขาก็เป็นพนักงานคนหนึ่งของเรา หากเจ้าเซนเผลอทำอะไรที่เป็นการลำเอียงเข้า พนักงานคนอื่นๆเขาจะน้อยใจและเกิดคำครหาเอาได้
ผมไม่รู้ว่าลูกชายของผมมันคิดอะไรของมันในใจกันแน่ และผมก็มองลูกสาวของเพื่อนรักไม่ออก หนูลินเขาเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี เข้ากับทุกคนได้ง่าย เขาจะชอบเจ้าเซนหรือไม่ ผมเองก็เดาไม่ถูก
นี่ผมควรจะเริ่มคุยเรื่องนี้กับลูกดีไหม อย่างน้อยก็เตือนๆกันในฐานะคนในครอบครัว แต่ผมก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ไม่น้อย ครอบครัวเราไม่ใคร่จะพูดเรื่องอะไรแบบนี้กันตรงๆ
หรืออันที่จริงผมก็ไม่ควรผลีผลาม ผมอาจมองลูกชายผิดไป แท้จริงมันอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ อาจเป็นแค่ความสนิทสนมตามปกติของหนุ่มสาวสมัยนี้ซึ่งทำงานที่เดียวกัน ผมอาจจะวิตกไปเอง ซึ่งหากผมรีบพูดเรื่องนี้กับลูก แล้วเซนไม่ได้คิดจริงจังขนาดนั้น เขาอาจจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจพลางมองหน้าหนูลินไม่ติดเสียเปล่าๆ
ท้ายสุด ผมจึงตัดสินใจที่จะรอดูต่อไปก่อนดีกว่า...


เมืองอูบุด เกาะบาหลี...
ในที่สุด ฉันก็ได้มาเยือนบาหลีอีกครั้ง อ่า ดีใจจังเลย ฉันรักเมืองอูบุด ช่างเป็นเมืองที่เปี่ยมไปด้วยศิลปะและวัฒนธรรม แถมยังใกล้ชิดกับธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นวัดเก่าแก่ ภูเขา ป่าไม้ ทุ่งนาขั้นบันได และแม่น้ำสายเล็กๆใจกลางเมืองล้วนแล้วแต่เป็นเสน่ห์ของเมืองเล็กๆแห่งนี้ อูบุดทำให้ฉันคิดถึงเชียงใหม่ในอดีต เชียงใหม่ที่ยังเงียบสงบ ไม่พลุกพล่านจอแจเหมือนอย่างเช่นทุกวันนี้
คุณวาเลนติโนได้ส่งรถของรีสอร์ตมารับเราที่สนามบินเดนปาซาร์ซึ่งเป็นสนามบินหลักของเกาะบาหลี อยู่ห่างจากเมืองอูบุดไปประมาณสี่สิบกิโลเมตร
บริษัทของเราเป็นหนึ่งในสามบริษัทออกแบบระดับนานาชาติ ที่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกให้มาแสดงแนวคิดของการออกแบบเฟอร์นิเจอร์สำหรับรีสอร์ตแห่งใหม่ที่กำลังจะสร้างบนเกาะแห่งนี้ ซึ่งอีกสองบริษัทที่เป็นสัญชาติญี่ปุ่นและอิตาเลียนนั้นได้มาเยือนที่นี่ก่อนหน้าพวกเราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"คุณลินเคยมาบาหลีแล้ว ก็พาผมเที่ยวได้สิครับ"
คุณเซนหันมาถามฉัน ขณะที่เรานั่งอยู่บนรถซึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังรีสอร์ตที่คุณวาเลนติโนจัดให้เราพักและพรีเซนต์งานในตอนบ่ายวันนี้ ส่วนวันพรุ่งนี้จะเป็นการพาไปเยี่ยมชมสถานที่ที่จะก่อสร้างรีสอร์ตแห่งใหม่และพาชมเมืองอูบุด
"แหม คุณเซนคะ เรามากันแค่สองสามวัน แล้วทางรีสอร์ตเขาก็มีบริการพาเราเที่ยวด้วย งานนี้ชั้นคงไม่ได้แสดงฝีมือไกด์หรอกค่ะ"
คือคุณเซนน่ะ เธอมาแค่สองสามวันจริง ส่วนฉันนั้นได้ลาพักร้อนต่อเอาไว้เรียบร้อยแล้ว โถ มาจนถึงนี่แล้ว สายเที่ยวอย่างฉันพลาดไม่ได้หรอก ก็ต้องมีการเที่ยวต่อกันนิดหน่อยอะนะ
"ผมไม่ชอบเที่ยวกับทัวร์ เหมือนเราถูกบังคับให้ไปดูสิ่งที่เขาอยากให้เราดู"
"อ้าว งั้นถ้าให้ชั้นพาเที่ยว คุณเซนก็ต้องดูสิ่งที่ชั้นอยากให้ดูนะคะ"
"ครับ ผมยินดีจะดูทุกอย่างที่คุณลินบังคับให้ผมดู" ตาเรียวนั้นแม้จะล้อเลียน แต่ก็ดูจะหมายความอย่างที่พูดจริงๆ
เฮ้อ ฉันไม่ชอบสายตาล้อเลียนที่ผสมความเอ็นดูนุ่มๆแบบนี้เลย…
ขอสายตาแบบอวดดีนิดๆท้าทายหน่อยๆ หรือสายตาที่แสนจะเฉยชา แบบตอนที่เรารู้จักกันใหม่ๆคืนมาจะได้ไหมคะ
ฉันไม่อยากใจเต้นผิดจังหวะบ่อยๆค่ะ…
ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า เหมือนว่าความสนิทสนมของเราจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วในห้วงเวลาที่ผ่านมา จนข้ามเส้นของการเป็นผู้ร่วมงานปกติกันไปแล้ว
จริงอยู่ที่ฉันเองก็มีความสนิทสนมให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆในบริษัทเท่าเทียมกันทั้งสิ้น ไม่ได้แยกเพศหญิงชาย แต่กับคุณเซน... ฉันรู้สึกต่างออกไปจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เราสามารถที่จะพูดคุยทุกเรื่องอย่างตรงๆกันได้โดยไม่ต้องกลัวดราม่าจากอีกฝ่ายหนึ่ง มันเหมือนว่าเรามีความเข้าใจกันอยู่ลึกๆ ทั้งๆที่เขาก็เป็นเจ้านายและยังอายุน้อยกว่าฉันอยู่พอควร
แถมครอบครัวของเราก็ยังมามีความสัมพันธ์ฉันเพื่อนกันอีก พ่อแม่ของฉันก็เป็นเพื่อนกับพ่อของเขา หลานสาวของฉันก็เป็นเพื่อนกับลูกชายของเขา มันยิ่งทำให้คนที่คุยเก่งอย่างฉันมีเรื่องที่จะคุยกับเจ้านายคนนี้ได้ไม่รู้จบ
นี่ก็เพิ่งรู้นะ ว่าคุณเซนทำงานช่างในบ้านเก่งมาก คุณเขาซ่อมแซมข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างที่ยัยลิสาเจ้ากี้เจ้าการจัดแจงขอความช่วยเหลือได้เป็นอย่างดี แม้ฝีมือทำสปาเกตตีของคุณเซนจะเอ่อ... ช่างมันเถอะ
แต่อื้อ… ไม่น่าเชื่อเลยนะ ดูหน้าขาวๆ แต่งตัวสะอาดๆ ลุคส์คุณหนูสูงโปร่งบางๆแบบนี้ พอรับบทนายช่างประจำบ้านนี่ทะมัดทะแมงคล่องแคล่วเชียว
"เป็นไรไปครับ ที่หน้าผมมีรอยอะไรหรือเปล่า เห็นคุณลินจ้องใหญ่" คนนั่งข้างๆลูบหน้าของตัวเองไปมา ทำท่าทางสงสัย
เอ่อ ฉันคงเผลอมองหน้าขาวๆนั่นนานไปหน่อยโดยไม่รู้ตัว
"เอ้อ อุ้ย คุณเซนดูวัดนั่นสิคะ สวยมากเลย อุ้ย ตลาดนั่นก็น่าสนใจ ต้องหาโอกาสมาเยี่ยมเยียนซะแล้ว" ฉันเลยต้องเสทำเป็นสนใจวิวข้างทาง ชี้ชวนให้เขาดูโน่นดูนี่แทน
"นี่คุณลินเคยมาบาหลีแล้วยังตื่นเต้นอยู่อีกหรือครับ"
"ให้มาอีกยี่สิบรอบก็ตื่นเต้นเหมือนเดิมค่ะ ก็ชั้นชอบที่นี่นี่คะ ชั้นบอกคุณเซนไม่รู้กี่รอบแล้ว"
"ครับ ครับ คุณลินบอกผมหลายรอบแล้วครับ"
โอย สายตานุ่มๆที่แฝงด้วยความเอ็นดูนั้นส่งมาอีกรอบแล้ว แล้วก็ทำเอาฉันใจเต้นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว
นี่ฉันเป็นประเภทป้าแก่ที่หวั่นไหวไปกับเสน่ห์ของหนุ่มน้อยแล้วหรือ
โอว ไม่นะ ไม่....
"ว้าว ว้าว ว้าว!" ฉันถึงกับต้องเปล่งเสียงอุทานทะลุออกมาจากในใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ภาพหมู่มวลของกระท่อมเล็กๆแบบยกพื้นที่ปลูกไล่ลดหลั่นไปตามแนวของหุบเขาเบื้องหน้า ภาพทุ่งนาขั้นบันไดสีเขียวจัดในฤดูฝน แม้จะรู้ว่ามันเป็นทุ่งนาจัดตั้งของทางรีสอร์ตเพื่อความรื่นรมย์สำหรับแขกที่มาพัก แต่ฉันก็ยังอดทึ่งไม่ได้อยู่ดี ต้องยอมรับว่าสถาปนิกผู้ออกแบบรีสอร์ตแห่งนี้ฝีมือดีมาก สามารถจัดภูมิทัศน์ของกระท่อมที่พักและวิวทุ่งนาไว้ด้วยกันได้อย่างกลมกลืนและลงตัว
"รีสอร์ตแห่งนี้เลิศเลอเพอร์เฟคจริงๆค่ะ อย่างที่ฉันเคยฝันไว้เลยว่าอยากจะมาพัก บรรยากาศโรแมนติกเป็นที่สุด" ฉันปลื้มปริ่มกับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่
ตอนนี้เรากำลังนั่งกันอยู่ที่ห้องอาหารแบบเปิดโล่ง ซึ่งเป็นจุดชมวิวที่สวยที่สุดของรีสอร์ตแห่งนี้
"ผมว่ากระท่อมของผมไกลไปหน่อย ต้องเดินขึ้นเขาไปอีก เค้าน่าจะจัดให้เราได้อยู่ใกล้ๆกัน" แต่คนข้างๆฉันเขากำลังบ่นกระปอดกระแปดเรื่องที่พักที่ทางรีสอร์ตจัดไว้ให้
"หูย คุณเซน รีสอร์ตวิวพรีเมี่ยมอย่างนี้ ปกตินี่น่าจะเต็มตลอดเวลานะคะ แค่คุณวาเลนติโนเค้าอุตส่าห์หาห้องให้เราสองคนได้พักฟรีนี่ แค่นี้ชั้นก็ปลื้มจะแย่อยู่แล้วค่ะ"
เรามาถึงรีสอร์ตกันตอนก่อนเที่ยง คุณวาเลนติโนไม่ได้มาต้อนรับด้วยตนเอง แต่ก็ได้ส่งพนักงานมารอต้อนรับเราทั้งคู่ มาแนะนำส่วนต่างๆของรีสอร์ต และพาเราไปยังกระท่อมที่พักสุดหรู
การพรีเซนต์จะเริ่มขึ้นตอนบ่ายสาม ฉันกับคุณเซนจึงมียังเวลาเหลือเพียงพอที่จะพักผ่อนและละเลียดอาหารเที่ยงกันอย่างสบายอกสบายใจ
"คุณลินทำใจให้สบายนะครับ เรื่องพรีเซนต์ผมมั่นใจว่าคุณทำได้ดีแน่ๆ" คุณเซนเขาหันมาพูดให้กำลังใจฉันอีกที หลังจากเราสั่งอาหารกันเรียบร้อย
"ชั้นมืออาชีพค่ะคุณเซน ไม่ต้องเป็นห่วง งานนี้ชั้นทุ่มสุดตัว"
เป็นเวลากว่าสองอาทิตย์ที่ฉันทำงานหนักมาตลอดตั้งแต่เราได้รับข่าวดีว่าบริษัทของเราได้รับคัดเลือกเชิญให้มาที่บาหลีคราวนี้ และเพราะงานนี้ถูกท้าทายจากทางลูกค้าให้ต้องเตรียมตัวภายในระยะเวลาอันสั้น ฉันจึงลงมือทำรายละเอียดของการพรีเซนต์ทั้งหมดด้วยตัวเองแทนที่จะมอบหมายให้ลูกทีมในแผนกทำ
หลายครั้งที่ฉันต้องอยู่ออฟฟิศเกินเวลางานจนถึงดึกดื่น คุณเซนก็จะอยู่รอกลับพร้อมฉันทุกครั้ง ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเรากินข้าวเย็นด้วยกันเกือบทุกมื้อ สั่งมาที่ออฟฟิศบ้าง หรือออกไปหาร้านง่ายๆข้างทางบ้าง หรือในบางวันก็มีเจ้าเรนมาร่วมวงด้วย
การได้นั่งดูคุณเซนและลูกชายต่อล้อต่อเถียงกันนับเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่งของฉัน และฉันก็เลือกที่จะเข้าข้างฝ่ายคุณพ่อบ้าง หรือฝ่ายคุณลูกบ้างตามแต่ใจนึกสนุก หรือในบางครั้งฉันเองนั่นแหละที่เป็นตัวชงให้ทั้งคู่ได้ไฝว้กัน นึกๆไปก็อิจฉาคุณเซนที่มีลูกชายอยู่ในรุ่นที่ไม่ห่างกันมากนัก
ส่วนฉัน... จะมีโอกาสมีลูกกับเขาบ้างไหมนะ
และเมื่อนึกไปถึงตัวแปรความเป็นไปได้อันดับหนึ่ง แฟนเก่าของฉันเอง
ก้อง…
หลังจากงานเลี้ยงรุ่น ช่วงเวลาก่อนที่ก้องจะกลับไปที่ไร่ของเค้าที่ภูเรือจังหวัดเลย ก้องมาหาฉันหลายวันติดๆกันช่วงเย็นหลังเลิกงาน แฟนเก่าของฉันแสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างเราขึ้นมาใหม่ ตอนนี้ทุกอย่างเป็นจังหวะเวลาที่ลงตัวเหมาะสมสำหรับเราทั้งคู่ ซึ่งฉันควรจะแฮปปี้ที่สุดกับสิ่งนี้ เพราะมันเป็นสิ่งที่ฉันหวังมาตลอดในช่วงเวลาที่ผ่านมา
แต่ทำไมวันนี้ฉันกลับรู้สึกลังเล...
จากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาเกือบจะสี่สิบปี ฉันแน่ใจตัวเองว่าความลังเลนี้เกิดจากคนตาเรียวที่นั่งอยู่ตรงข้ามตอนนี้แน่นอน คนตาเรียวที่วันนี้มาด้วยเสื้อเชิ้ตคอจีนผ้าลินินเนื้อดีสีขาว และกางเกงสแล็คสีครีมเข้ม ซึ่งเข้ากับบรรยากาศบาหลีสไตล์มาก เดาได้เลยว่าคุณมะพร้าวพ่อบ้านคนรู้ใจเป็นคนจัดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับทริปนี้ให้
แต่อันที่จริงจากใจฉันเลยนะ คุณเซนแค่มาด้วยลุคส์เสื้อยืดกางเกงบอลขาสั้นก็หล่อแล้ว หรือถ้าจะให้ดี ถอดเสื้อออก เหลือแค่กางเกงบอลตัวเดียววิ่งเตะบอลไปมากลางสนาม…
เฮ้ย คิดไรเนี่ย บ้าจริง มาทำงานอยู่นะจ๊ะ มาทำงานจ้า และนั่นก็คือเจ้านายนะจ๊า
เอ่อ… เฮ้อ!
การพรีเซนต์ผลงานการออกแบบของฉันในตอนบ่ายผ่านไปด้วยดี จากการประเมินท่าทางของคุณวาเลนติโนและผู้บริหารแผนกออกแบบของบริษัทแม่แล้ว ฉันรู้เลยว่าพวกเขาพออกพอใจกันมาก
แน่นอนสิ ทุกอย่างต้องออกมาดีอยู่แล้ว งานนี้ฉันทุ่มสุดตัวเลยนี่นะ!
เป็นเพราะความหลงใหลในเมืองอูบุดนี้เป็นการส่วนตัว ฉันจึงศึกษาสถานที่ก่อสร้างและบริเวณโดยรอบจากฟังก์ชันสตรีทวิวในกูเกิ้ลแมพโดยละเอียดเพื่อช่วยในการออกแบบ ต้องขอบคุณเทคโนโลยีชั้นสูงของปัจจุบันที่ช่วยให้ฉันทำงานได้เริ่ดมากขึ้น ฉันดูมาแล้วว่าสถานที่สำหรับรีสอร์ตแห่งใหม่ก็จะมีสภาพแวดล้อมเป็นนาขั้นบันไดเช่นกัน ฉันจึงใช้ลายเส้นนาขั้นบันไดนี้เป็นลวดลายของผ้าม่านห้องน้ำและผ้าม่านหน้าต่าง ส่วนดอกเข็มก็ใช้เป็นลวดลายของเครื่องนอน และต้นตาลเป็นลวดลายของโซฟา ดังที่เคยเสนอคุณวาเลนติโน่ที่หัวหินในตอนโน้น
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้วยดี ฉันมั่นใจว่าเราต้องได้โปรเจกต์นี้แน่ๆ!
หลังจากการพรีเซนต์และพูดคุยเรื่องงานกันเรียบร้อย เราก็ได้กลับมาพักผ่อนกันที่กระท่อมอีกเล็กน้อย ก่อนที่จะไปร่วมดินเนอร์เก๋ๆที่ทางคุณวาเลนติโนได้จัดไว้ต้อนรับ อันที่จริงทั้งบรรยากาศและสถานที่นั้นเหมาะกับการนั่งชิวและการกรึ่มมาก แต่ทั้งฉันและคุณเซนต่างเห็นพ้องกันว่าเรามีความคาดหวังสูงกับโครงการนี้ จึงควรพยายามแสดงตัวเป็นมืออาชีพกันให้มากที่สุดจะดีกว่า ดังนั้นค่ำคืนนี้เราทั้งคู่จึงพร้อมใจกันแตะต้องแอลกอฮอล์ให้น้อยที่สุด และขอตัวกลับกระท่อมพักในเวลาที่ไม่ดึกนัก
ในระหว่างที่เดินกลับที่พักกันนั้น ฉันก็อดชื่นชมในตัวลูกค้าคนนี้อีกทีไม่ได้
"คุณวาเลนติโน่นี่เค้าใจป้ำจริงๆนะคะ ทั้งมื้ออาหารและที่พักไม่มีที่ติเลย"
"ก็ตามประสานักธุรกิจล่ะครับ เอาใจเราไว้ก่อน แล้วค่อยมากดราคากันทีหลัง ผมดูๆแล้ว คุณวาเลนติโน่แกน่าจะเขี้ยวไม่เบา"
"แต่คุณเซนคะ ชั้นอยากได้งานนี้จริงๆนะคะ"
ฉันลอบมองเสี้ยวหน้าคนข้างๆ เริ่มมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง น้ำเสียงแบบนี้ของคุณเซนไม่น่าไว้ใจ ฉันรู้ว่าคุณเซนเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดในเรื่องของธุรกิจ
"คือถ้ากดราคากันมาก ผมก็คงไม่สู้ บริษัทเรายังไม่ได้จนตรอกถึงขนาดนั้น โปรดักต์ไลน์ของคุณมินตราก็กำลังเตรียมจะออกมา ผมไม่อยากให้มาตรฐานราคาของบริษัทเราเสีย"
นั่นยังไง ฉันมองเขาอย่างผิดหวัง คุณเซนเริ่มไม่น่ารักอีกแล้ว
"แต่คุณเซน..." เค้าก็รู้ว่าฉันทุ่มเทกับงานนี้แค่ไหน
"เราเน้นเรื่องของกำไรขนาดนั้นเชียวหรือคะ คือถ้าเราได้งานนี้มา มันจะเป็นงานมาสเตอร์พีซของชั้น และมันก็จะเป็นผลงานชิ้นเยี่ยมในพอร์ตโฟลิโอของบริษัทเรา"
"ผมไม่ทำธุรกิจที่ไม่ได้กำไร"
ฉันหยุดเดินโดยฉับพลัน หันไปจ้องหน้าคนข้างๆอย่างจริงจัง
"คุณลินทำดีที่สุดแล้วครับ ที่เหลือเป็นการตัดสินใจของผม"
คำตอบเรียบๆและสายตาเฉยๆที่มองกลับมานั้นทำเอาฉันน้อยใจ นี่เขาไม่ได้สนใจเรื่องความรู้สึกฉันเลยใช่ไหม
ใช่สิ ฉันก็แค่ลูกจ้าง เขาจะแคร์อะไร ที่เขาทำดีด้วยที่ผ่านๆมาก็เพราะแค่อยากเอาใจฉัน อยากให้ฉันขยันทุ่มเทในการทำงาน ก็แค่นั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรมากไปกว่านั้น
ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายกำลังก่อตัวขึ้นในใจของฉัน มันสับสนปนเปไปหมด เหนื่อย หงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจ น้อยใจ สับสน ผิดหวัง หรือหวั่นไหว
นี่ฉันกำลังเป็นอะไร…
"คุณลิน ไปเดินเล่นที่ทุ่งนาขั้นบันไดกันเถอะครับ ทางรีสอร์ตเค้าติดไฟไว้สวยดี"
แล้วจู่ๆคนที่เป็นสาเหตุของความรู้สึกปั่นป่วนในใจของฉันก็คว้าข้อมือฉันไว้ข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเขาก็ชี้ไปทางทุ่งนาขั้นบันไดที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากปลายสุดของทางเดินนั้น
อีกแล้ว เบี่ยงเบนประเด็นอีกแล้ว ฉันล่ะเบื่อนิสัยนี้ของคนตัวสูงคนนี้จริงๆ
แต่ฉันเองก็อดยอมรับไม่ได้ว่าแสงจากคบเพลิงไฟฟ้าของรีสอร์ตที่ตั้งอยู่เตี้ยๆเรียงรายเป็นแถวตามขั้นของทุ่งนากลางหุบเขานั้นดูสวยงามจับตายิ่งนัก
เอาไงดี อยากงอนก็อยากงอน อยากดูไฟก็อยากดู จะให้เดินไปดูคนเดียวก็ไม่กล้า มืดๆค่ำๆอย่างนี้
"ดูสิครับแสงไฟเป็นแถวๆเลย หาดูแบบนี้ได้ยากมากๆเลยน้า รีสอร์ตนี้เค้าพิเศษอย่างที่คุณลินว่าจริงๆ" เสียงเชิญชวนนั้นดูกระตือรือร้นเป็นที่สุด
"แต่เหมือนฝนกำลังจะตกเลยค่ะ เมฆเพียบเลย" ฉันมองขึ้นไปบนฟ้า เห็นเงาเมฆเลือนรางอยู่ในความมืด เลยได้โอกาสเล่นตัวนิดหน่อย
"อ้ะ อ้ะ อย่ารังเกียจพี่เมฆครึ้มสิครับ คุณลินดูตรงโน้นนะครับ มีพวกน้องดาวที่แอบอยู่หลังพี่ก้อนเมฆอีกนะครับ เค้ากำลังรอออกมาโชว์ตัวกันอยู่" คนพูดชี้มือไปเรื่อยเปื่อยบนท้องฟ้าที่เทาครึ้มนั้น
ฉันอมยิ้ม มองฟ้าอีกที ไหนวะน้องดาว
แล้วตอนนี้คุณนักธุรกิจที่แสวงหาแต่ผลกำไรหายไปไหนกัน คนข้างๆฉันกลับกลายร่างเป็นหนุ่มน้อยขี้เล่นแสนซนในฉับพลัน คงรู้ตัวแหละว่าฉันกำลังเริ่มจะตั้งต้นการงอน นี่ฉันคงซ่อนสายตาน้อยใจเอาไว้ไม่อยู่จริงๆสินะ
"ป่ะ ไปกันเถอะ นะ นะ ไปกันครับ" ว่าแล้วพี่เมฆเขาก็หันมาจับข้อมือน้องดาวออกเดินโดยไม่รอคำอนุญาต
และก็เหมือนทุกครั้งที่น้องดาวยอมตามใจพี่เมฆ...
คงเป็นเพราะสายตาที่เหมือนเด็กขี้อ้อนเอาแต่ใจ ที่ส่งออกมาจากตาเรียวคู่นั้น…
ฉันไม่แน่ใจว่าคุณเซนได้ส่งสายตาแบบนี้ให้ใครคนอื่นอีกหรือเปล่า แต่ฉันคิดว่าฉันไม่เคยเห็นเค้าทำสายตาแบบนี้ในที่ทำงานนะ
อือม์ แต่ไม่เห็นก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี…
ความหวั่นไหวในสายตาคู่นั้นทำเอาฉันลืมเรื่องงานที่เขาเพิ่งจะขัดใจไปชั่วขณะ
เกลียดความใจง่ายของตัวเองจริงๆเลย…
อากาศยามค่ำคืนของอูบุดเย็นสบายตามประสาเมืองในหุบเขา ถึงตอนนี้คุณเซนก็ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือของฉันให้เป็นอิสระ คนตัวสูงกำลังจูงฉันเดินช้าๆลัดเลาะไปตามสันคันนาบนทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินนั้น
"ไม่ได้ครับ ต้องจับไว้ ผมกลัวคุณลินจะลื่น" เขาให้เหตุผลมา เมื่อฉันยกข้อมือที่เขาจับไว้ขึ้นมา แล้วส่งสายตาขมวดคิ้วถาม
"วัยนี้แล้วครับ ต้องระวัง เพราะถ้าหัวเข่าเคล็ดขัดยอกขึ้นมามันจะฟื้นตัวช้า"
โอเคค่ะ งั้นเอาที่สบายใจ อยากจูงก็จูงไปค่ะ
แล้วคนจูงมือก็เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เราเดินกันเงียบๆมาพักใหญ่
"ผมคิดถึงตอนอยู่ญี่ปุ่น บ้านของคุณตาคุณยายอยู่ในชนบท มีนาข้าวขั้นบันไดแบบนี้เหมือนกัน ภาษาญี่ปุ่นเขาเรียกนาแบบนี้ว่าเซนไมดะ"
"นาข้าวแถวเมืองคุมาโนะหรือเปล่าคะ" ฉันเดาไปเรื่อยเปื่อย
"เฮ้ย รู้ได้ไงครับเนี่ย" แม้หน้าตาจะประหลาดใจอย่างสูง แต่มือของเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยจากข้อมือของฉัน
"อ้าว จริงหรือคะเนี่ย เผอิญชั้นเคยไปเที่ยวแถวนั้นมา"
"แหม เที่ยวเก่งนะเราน่ะ" ตาเรียวนั้นล้อเลียนกลับมา
"ชั้นเป็นคนชอบเที่ยวน่ะสิคะ ไม่เฉพาะเที่ยวกลางคืนนะคะ กลางวันชั้นก็ชอบเที่ยว"
"ตอนคุณลินไปแถวคุมาโนะนี่ไม่เจอผมวิ่งเล่นอยู่แถวนั้นบ้างหรือครับ แต่เอ๊ะ หรือสมัยที่คุณลินไปเที่ยว ผมยังไม่เกิดหว่า" แล้วก็ยังล้อเลียนต่อไป
"อือม์ งั้นตอนนั้นถ้าคุณเซนยังไม่เกิด คุณเซนก็ต้องกำลังอยู่ในชาติที่แล้วน่ะสิคะ ว่าแต่ชาติที่แล้วคุณเซนเกิดเป็นอะไรคะ ว่างๆได้รำลึกชาติบ้างหรือเปล่าคะเนี่ย"
ตอนนี้ฉันไม่งอนอีกต่อไปแล้วถ้าคุณเซนยังจะมาเล่นมุกล้อเลียนเรื่องความสูงวัย ฉันก็ผสมโรงเล่นกลับไปด้วยเสียเลย
"จำไม่ได้เหมือนกันครับว่าชาติที่แล้วผมเกิดเป็นอะไร แต่ผมว่าผมจำได้ลางๆนะ ว่าเราเคยเจอกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว"
โอ้ย คุณเซน ชั้นเกลียดสายตาแบบนี้ค่า อย่าส่งมาบ่อย
มาเวย์นี้ไปต่อไม่ถูกเลย นี่เรากำลังเขินเหรอวะ
"เอ้อ พูดถึงเรื่องเที่ยว ตอนอยู่ไทยชั้นไม่ค่อยได้ไปเที่ยวหรอกค่ะ แม่ชั้นเค้าไม่ชอบไปเที่ยวไหน พาไปเที่ยวที่ธรรมชาติ เค้าก็บอกว่าร้อน" ฉันเสหัวเราะ แล้วรีบพูดอะไรยาวๆเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
"พอชั้นไปอิตาลี ไม่รู้วิญญาณนักท่องเที่ยวมาจากไหน นั่งรถไฟตระเวนเที่ยวไปทั่วยุโรปเลยล่ะค่ะ ทำงานพิเศษมาแต่ละเดือน เอาเงินไปเที่ยวหมดไม่เหลือเลย" ดับเขินไปด้วยการพูดพล่ามต่อไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็เห็นว่าคนข้างๆกำลังตั้งใจฟัง
"ผมก็เหมือนกันครับ ตอนอยู่ไทยสมัยเด็กๆ ผมไม่ค่อยได้ไปไหน เพราะพ่อเค้าทำงานตลอดเวลา" แล้วคนข้างๆเขาก็เริ่มเล่าบ้าง
"พอไปอยู่ญี่ปุ่นถึงได้เที่ยวเยอะเลย คุณตาคุณยายชอบพาผมขับรถตระเวนไปตามเมืองเล็กๆในชนบทของญี่ปุ่น"
คุณเซนเล่าช้าๆด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่าคนพูดกำลังคิดถึงช่วงเวลาดีๆนั้นมากเพียงใด การค่อยๆเปิดเผยชีวิตส่วนตัวของคนข้างๆทำให้ฉันรู้สึกดี เพราะน้อยครั้งที่คุณเซนจะพูดถึงเรื่องราวของตัวเอง
"งี้หลานคนอื่นไม่อิจฉาแย่หรือคะ ที่คุณตากับคุณยายพาคุณเซนเที่ยวอยู่คนเดียว"
"แม่ผมเป็นลูกคนเดียว คุณตาคุณยายถึงได้ดีใจมากตอนที่รู้ว่าพ่อจะส่งผมไปอยู่ด้วย"
ฉันอยากถามใจจะขาด ว่าทำไมลุงราเชนทร์ต้องส่งคุณเซนไปอยู่ญี่ปุ่น แต่ก็ยั้งปากไว้ เค้าเหมือนเป็นเด็กน้อยขี้เล่นยามอยู่กับฉันตามลำพังก็จริง แต่คุณเซนไม่ใช่คนเปิดเผยขนาดนั้น
สารภาพก็ได้ว่าฉันอยากจะรู้เรื่องส่วนตัวของเค้ามาก เอาเข้าจริง ไม่ใช่เฉพาะฉัน แต่ทั้งออฟฟิศนั่นล่ะ
แม้ลุงราเชนทร์จะเป็นเจ้านายที่ใจดีมาก แต่ท่านไม่เคยปริปากพูดเรื่องส่วนตัว ในตอนนั้นที่ลุงราเชนทร์หายจากอาการป่วย ท่านประกาศกับฝ่ายบริหารสั้นๆก่อนคุณเซนจะเข้ามาทำงานว่า
'ผมจะขอวางมือจากบริษัท ลูกชายผมจะกลับจากญี่ปุ่นมาบริหารงานแทน โดยจะมีคุณไมตรีเป็นที่ปรึกษา'
ถึงแม้ฉันจะเป็นคนช่างพูดช่างคุย และพยายามเลียบเคียงถามเรื่องครอบครัวจากลุงราเชนทร์ แต่ข้อมูลลึกที่สุดที่ฉันได้จากหัวหน้าเก่าในตอนนั้นก็คือ 'หลานชายผมเค้าอยู่โรงเรียนประจำ' และ 'พ่อแม่เค้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน'
ปริศนาแม่ของเจ้าเด็กหัวฟ้าเรนเป็นสิ่งที่คาใจพวกเราทุกคนในบริษัท แต่ไม่มีใครกล้าถาม ฉันเคยแอบถามคุณไมตรีคนสนิทลุงราเชนทร์ซึ่งตอนนี้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาของบริษัทเรา แต่คุณไมตรีบอกให้ถามคุณเซนเอาเอง อีกคนซึ่งฉันคิดว่าน่าจะรู้เรื่องนี้ดี ก็คือน้องพลอย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเซ้าซี้ เพราะมีคนเคยถาม แล้วน้องพลอยตอบว่า 'เป็นเรื่องส่วนตัวของพี่เซนซึ่งเป็นเจ้านาย เราเป็นลูกน้องไม่ควรพูดถึง'
อือม์ ความจริงวันนี้ฤกษ์เหมาะมาก บรรยากาศเป็นใจที่สุด แถมคุณเซนก็ค่อยๆเปิดใจมาแล้ว ฉันควรจะต้องค่อยๆเนียนๆตะล่อมๆถามไปเรื่อยๆ
"คุณเซนไม่อยู่บ้าน งี้ลุงราเชนทร์ก็เหงาแย่สิคะ ท่านเคยเล่าว่า ส่งคุณเซนไปญี่ปุ่นตอนคุณโทโมโกะไม่อยู่แล้ว"
"พ่อผมเขาบ้างาน ขอแค่ได้ทำงาน ชีวิตเขาก็ไม่ขาดอะไรแล้ว" น้ำเสียงนั้นดูน้อยอกน้อยใจอย่างไม่ปิดบัง
เอ้อ เจอโหมดน้อยใจพ่อแบบนี้ ฉันไปต่อไม่เป็นเลย
และเท่าที่รู้จักกันมา ฉันไม่คิดว่าคนอย่างคุณเซนเขาจะเป็นคนประเภทต้องการคำปลอบประโลมอะไร ประโยคประเภท 'แต่คุณพ่อของคุณท่านก็ทำเพื่อครอบครัว' หรือ 'คุณพ่อของคุณท่านเป็นเจ้านายที่ลูกน้องรักนะคะ' ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรที่จะพูดออกไปในตอนนี้
"จริงค่ะ ตอนนั้นลุงราเชนทร์ทำแต่งานจริงๆ" ฉันจึงเลือกที่จะเห็นด้วยไปอย่างตรงๆ
"แต่คุณเซนก็เหมือนกันนั่นแหละ บ้างานเหมือนกัน อย่ามา" ฉันทำน้ำเสียงและหน้าตาขึงขังมองไปที่คนข้างๆ
คนตัวสูงถึงกับหยุดเดิน ปล่อยมือของเขาออกจากข้อมือของฉัน และหันมามองฉันอย่างช้าๆ
แม้เขาจะจ้องตาฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากตาเรียวนั้นกลับส่งความรู้สึกบางอย่างออกมา ซึ่งหากให้ฉันตีความเอาเอง สายตานั้นอาจจะกำลังบอกฉันว่า 'ขอบคุณที่รู้ใจ' หรือ 'คุณช่างเข้าใจผม'
หากแต่ประโยคที่ออกมาจากปากเขาก็คือ
"ผมถึงยังไม่อยากจะมีใคร"
"..."
คะ? นี่คือบอกฉันหรือคะ? บอกทำไมคะ? หรือจะบอกเป็นนัยๆว่า…
เอ่อ บรรยากาศมันแปลกๆนะ และเขายังคงจ้องตาฉันอยู่ สายตานั้นมีความลึกล้ำอะไรบางอย่าง
"จริงค่ะ คุณเซนมีแค่เจ้าเรน คุณปู่ กะคุณมะพร้าว แค่นี้ก็หมดเวลาแล้วค่ะ" ฉันจึงเลือกที่จะเห็นด้วยอีกครั้ง
"แล้วก็มีน้องพลอย..." ฉันพูดยังไม่ทันจบประโยค ฝนก็เริ่มลงเม็ดปรอยๆ และก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ
"คุณเซนคะ เรารีบเดินกลับที่พักกันเถอะค่ะ" ฉันเริ่มร้อนรนกลัวเปียกฝน
"แต่ผมอยากเล่นน้ำฝน" อยู่ดีๆคนตัวสูงเขาก็เปลี่ยนจากโหมดลึกล้ำไปเป็นโหมดแสนซน และยิ้มจนแก้มบุ๋ม
เล่นน้ำฝน? คุณแก้มบุ๋มนึกอะไรของเค้าขึ้นมา จะว่าเมาก็ไม่ใช่ วันนี้ทั้งฉันและเขาแทบจะไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลย
"ไม่เอาอะ เดี๋ยวเป็นหวัด" ฉันบ่ายเบี่ยง
"ตอนคุณอาบน้ำใต้ฝักบัว หรือไปว่ายน้ำทั้งๆที่ชุดว่ายน้ำก็เปียกแนบตัวตลอดเวลา ก็ไม่เห็นจะเป็นหวัดเลย"
"เอ่อ ก็จริงค่ะ"
เหมือนว่าเราคนเมืองจะถูกสอนให้กลัวฝน การเปียกฝนถือเป็นหายนะของชีวิต เหมือนเป็นชีวิตที่ล้มเหลวที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองจากความเปียกปอนของน้ำฝนได้
"นะ เล่นน้ำฝนด้วยกันนะ นะครับ" เป็นสายตาซนๆของเด็กเอาแต่ใจตัวเองที่ฉันปฏิเสธไม่ลงอีกครั้ง
บุคลิกแบบนี้ของคุณเซนต้องยอมรับว่ามันเป็นเสน่ห์สำหรับฉันจริงๆ เค้าเหมือนเป็นคนมีวินัยอยู่ในครรลองคลองธรรม แต่ก็กล้าที่จะทำอะไรตามใจตัวเองในบางครั้ง และก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็วเสียด้วย
"ถ้าพรุ่งนี้ชั้นไม่สบาย เป็นปอดบวม คุณเซนต้องรับผิดชอบนะคะ" ต้องมีการถามถึงความรับผิดชอบกันบ้าง
"เดี๋ยวจะคอยเฝ้าไม่ห่างเลยครับ"
โอย เกลียดสายตากรุ้มกริ่มที่ทะลุออกมาจากตาเรียวคู่นั้นจริงๆ
โอเคค่ะ เล่นก็เล่น นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เล่นน้ำฝน
เอ แล้วจะเล่นยังไงดี จำไม่ได้แล้วว่าตอนเด็กๆเล่นน้ำฝนยังไง คือกางแขนกางมือโอบรับน้ำ แล้วกระโดดโลดเต้นงี้เหรอ หรือต้องเอามือรองน้ำฝนแล้วปัดให้น้ำไปโดนตัวคนอื่น?
ไหนหันไปมองคนชวนซิ เล่นน้ำฝนยังไงกัน ก็เห็นเขากำลังยืนเฉยๆมองมาที่ฉันด้วยสีหน้ายิ้มๆ สองมือนั้นล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ท่าทางสบายอกสบายใจ ไม่ยี่หระกับสายฝนที่กำลังโปรยปรายมาเปียกเนื้อเปียกตัว จะมีก็แต่ยกมือขึ้นเสยผมบ้างเป็นระยะๆยามผมลู่ลงมาพร้อมกับสายน้ำ
"คุณเซน ไหนบอกชวนเล่นน้ำฝน แล้วทำไมยืนเฉยๆคะ" ฉันกังขาในท่าทีของคนตรงหน้า
"นี่กำลังเล่นอยู่ครับ สนุกมาก"
อะไรของเค้า?
ฉันมองขึ้นไปบนฟ้า ฝนเริ่มหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆแล้ว และตอนนี้ตัวของเราทั้งคู่เริ่มเปียกปอนกันถ้วนทั่วแล้ว
คือ... สนุกตรงไหนเนี่ย?
"คุณเซน แล้วชั้นต้องทำอะไรคะ ยืนเฉยๆเหมือนคุณงี้?" ตอนนี้ฉันเริ่มตะโกนแข่งกับเสียงฝนแล้ว
"ผมอยากฟังคุณร้องเพลง"
ห้ะ เอ่อ...
"เพลงที่คุณเคยร้องตอนโน้น ตอนที่เดินเข้ามาออฟฟิศตอนดึกๆ แล้วมาเจอผมอะฮะ เพลงที่เกี่ยวกับฝน"
อุ้ย ยังจำได้ด้วยหรือนี่ อ่อ ลืมไป คุณเซนเขาเป็นคนความจำดี
"นี่ครับดอกชบา แทนพวงมาลัยให้นักร้อง" คุณเซนเด็ดดอกชบาจากต้นแถวนั้นมาทัดหูให้ฉันอย่างเบามือ
โอย ช่างโรแมนติกนะคะ ยอมแล้วค่ะ จัดให้ค่ะ
แล้วฉันก็กำมือเป็นท่าถือไมโครโฟน พร้อมกับเริ่มร้องเพลงบวกออกสเต็ปทำท่าทางประกอบเพลงอย่างเริงร่า
"ฝนตกอีกแล้ว คืนนี้คงหนาวกว่าคืนไหนๆ..."
ณ จุดจุดนี้ เมื่อมีแฟนเพลงหล่อๆขอมา ก็คงต้องเปิดคอนเสิร์ตจัดเต็มกลางสายฝนให้แล้วล่ะค่า…


เช้าวันเสาร์...
ฉันบิดขี้เกียจตื่นมาตอนเช้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมบวกกับความเมื่อยล้านิดๆ แหม ก็เจอศึกหนักติดๆกันถึงสองคืนนี่นะ คริคริ
เอ๊ะ แล้วแม่ทัพศึกหายตัวไปไหน
มองไปยังที่นอนข้างๆก็พบแต่ความว่างเปล่า หมอนหนุนนอนนั้นยังคงไว้ซึ่งรูปทรงของหมอน นี่สังเกตมาเป็นคืนที่สองแล้วนะ คนอะไรไม่นอนหนุนหมอน คิดๆไปก็แอบเขินตัวเองนิดๆบวกภูมิใจหน่อยๆนะเนี่ย แหม ได้มีโอกาสมาล่วงรู้นิสัยการนอนของคุณเซนเจ้านายหนุ่มน้อยแบบไม่ได้ตั้งใจ ฮิฮิ
อือม์ คุณเค้าขี้ร้อน ชอบนอนคว่ำเปลือยกาย และไม่ชอบนอนหนุนหมอน
หรือนี่จะเป็นวิถีการนอนของคนญี่ปุ่นที่คนทั้งโลกรู้ แต่ฉันไม่รู้!
ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆอย่างคนขี้เซา ชะเง้อมองไปยังประตูห้องน้ำที่เปิดกว้างอยู่ แล้วก็มองไปทางประตูห้องพัก เค้าอยู่ไหนกันนะ ในห้องน้ำก็ไม่มี เอ หรืออาจจะออกไปโทรศัพท์
แต่แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดกับกระดาษแผ่นเล็กๆที่แปะอยู่บนโต๊ะตั้งโคมไฟข้างเตียง
'เดี๋ยวผมกลับมา'
เห็นลวดลายของกระดาษแผ่นเล็กแล้วก็ต้องอมยิ้ม เจ้าเป็ดน้อยปากเหลืองตามมาถึงที่นี่!
ฉันกวาดสายตามองสำรวจไปรอบๆห้องพักของคุณเซน ห้องนี้ถูกตกแต่งเหมือนกับห้องพักของฉัน เพียงแต่รูปทรงของกระท่อมต่างไปเล็กน้อย กระท่อมของคุณเซนอยู่ในโซนบนเนินเขา ไกลออกมาจากส่วนล้อบบี้และห้องอาหารของรีสอร์ต แต่ถึงกระนั้นจากกระท่อมหลังนี้ก็สามารถมองเห็นความสวยงามของหุบเขาด้านล่างไม่แพ้กระท่อมของฉัน
และแม้ภายนอกจะดูเหมือนกระท่อมไม้มุงจากธรรมดา แต่ภายในนี่หรูหราไม่เบานะจ๊ะ การออกแบบตกแต่งจะเน้นการใช้ผลิตภัณฑ์ของท้องถิ่นที่ถูกดีไซน์มาแล้วเป็นอย่างดี เฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นล้วนทำจากไม้และหวายทั้งโทนสีอ่อนและสีเข้มผสมผสานกันอย่างลงตัว ส่วนชุดเครื่องนอนและผ้าม่านใช้เป็นผ้าฝ้ายสีนวล ห้องพักที่นี่คือตัวอย่างของการออกแบบที่เรียบง่ายและสง่างามจริงๆ
กระเป๋าเดินทางสีดำใบขนาดกลางของคุณเซนถูกวางอยู่อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะไม้ไผ่ตัวเตี้ย ที่ราวแขวนเสื้อทำจากไม้ดีไซน์เก๋ใกล้ๆกันมีเสื้อผ้าสามสี่ชุดถูกแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบ
เอ๊ะ มีชุดที่หน้าตาเหมือนชุดนอนแขวนรวมอยู่ด้วย ชุดนอนที่เอามาคงยังไม่เคยได้ใส่นอนเลยล่ะสิ ก็ชอบนอนเปลือยซะขนาดนี้ แล้วจะเอาชุดนอนมาด้วยทำไมเนี่ย สงสัยคุณมะพร้าวจะเป็นคนจัดเตรียมมาให้ อือม์ ชักอยากรู้ว่าคนอย่างคุณเซนจะใส่ชุดนอนแบบไหนนอนนะ ว่าแล้วฉันก็รวบผ้าห่มบางมาพันกายไว้ก่อนจะลุกจากเตียงตรงไปที่ราวแขวนเสื้อนั้น
เมื่อเข้ามาดูใกล้ๆ จึงเห็นว่ามันเป็นเสื้อคอปกเชิ้ตแขนสั้นลายเส้นบางๆสีเขียวอ่อน ผ้าฝ้ายเนื้อดีเช่นเคย กางเกงเป็นขายาวผ้าเนื้อเดียวกัน โอ๊ะ มีอีกชุด คราวนี้เป็นเสื้อคอกลมผ้าฝ้ายแขนสั้นสีพื้นฟ้าอ่อน มีกางเกงขาสั้นสีเดียวกันด้วย น่ารักอะ
ฉันอดไม่ได้ที่จะลูบไล้มือไปตามเนื้อผ้าบางสีฟ้าอ่อนนั่น ผ้านิ้มนิ่ม เอามาแนบแก้มยังนิ่มเลย อื้อ แอบดมหน่อยดีกว่า เอ ไม่เห็นมีกลิ่นตัวคุณเซนเลยแฮะ อ้าวลืมไป ทั้งสองคืนที่ผ่านมาคุณเขายังไม่เคยได้ใส่ชุดนอนนอนนี่นา ฮา
"ทำไรอะ"
เสียงนุ่มๆที่ดังอยู่ข้างหลังทำเอาฉันหันขวับ
"อุ้ย..." แล้วฉันก็ต้องยิ้มอ่อน เจ้าของชุดนอนเค้ายืนอมยิ้มกอดอกพิงประตูอยู่นั่น ทำไมมาเงียบจัง
เขินจริงวุ้ย เค้าจะคิดว่าเราเป็นพวกโรคจิตหรือเปล่าวะ แบบพวกโจรขโมยดมชุดนอนไรงี้
"มาดมที่ตัวจริงเลยดีกว่าครับ มามะ"
คนปากแดงยิ้มแก้มบุ๋มก่อนจะเดินเข้ามากอดฉันไว้หลวมๆพร้อมทั้งจูบที่ขมับของฉันอย่างนิ่มนวล อื้อ กลิ่นหอมสะอาดเชียว นี่แอบอาบน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันหลับไม่รู้เรื่องเลย เอิ่ม เพลียจากศึกหนักขนาดนี้เชียวรึเรา
"ลินตื่นนานหรือยังครับ เห็นหลับสนิทเลย แอบกรนนิดๆด้วยนะเราน่ะ"
"เซนไปไหนมา"
ฉันแก้เขินด้วยการยิงคำถามกลับ คงต้องยิงคำถามใส่รัวๆ
"แล้วนี่เซนพกโพสต์อิทน้องเป็ดมาถึงบาหลีนี่ด้วยหรือคะ" ฉันรีบชี้มือไปยังเจ้ากระดาษแผ่นน้อยที่แปะอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนั่น
"ก็ลินให้ผม ผมเลยพกติดกระเป๋าไว้ตลอด ผมใช้บ่อยด้วยนะ ใช้ทั้งสามลายที่ลินให้เลย แต่ใช้ลายเป็ดบ่อยสุด" เขายิ้มน่ารัก
"เดี๋ยวนะ ลายหุ่นยนต์กับลายสก็อตขาวดำนั่นเราฝากไปให้น้องเรนกับคุณราเชนทร์นะ"
"ผมก็แบ่งให้พวกนั้นไปครึ่งนึง แล้วเก็บไว้ใช้เองครึ่งนึง"
ต๊าย เรียกพ่อกับลูกชายตัวเองว่า 'พวกนั้น'
"คุณเซนทำไมงกอย่างนี้คะ ชั้นมีตั้งเยอะแยะ ขอชั้นใหม่ก็ได้" ฉันเผลอตัวโวยวายออกไป
"บอกแล้วไงให้เรียกเซนเฉยๆ แล้วก็เรียกตัวเองว่าลินด้วย"
น้ำเสียงทอดอ่อนและสายตาหวานๆนั้นทำให้ฉันอดรู้สึกวาบหวามขึ้นมาอีกไม่ได้…
นึกไปถึงเมื่อเย็นวานที่เราอยู่ที่น้ำตกกัน หลังจากต่อกลอนไฮกุกันจนหนำใจแล้ว สิ่งที่ฉันแอบกลัวก็เกิดขึ้นจนได้ คุณเซนเขาชวนฉันลงเล่นน้ำตก!
และก็แน่นอนที่ฉันไม่สามารถจะขัดใจเขาได้ กระแสน้ำตกที่ว่าแรงก็ยังไม่เท่าความร้อนแรงของเราทั้งสองคน ซึ่งเมื่อตัวเปียกน้ำ กายของเราทั้งคู่จึงดึงดูดเข้าหากันโดยทันที และเมื่อได้ใกล้ชิดแนบสนิทกันขนาดนั้น เราก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความเสน่หากอดและจูบกันอย่างดูดดื่มในธารน้ำที่ชุ่มชื่นใจนั่น ยามเย็นย่ำทำให้บริเวณแถวนั้นร้างราจากผู้คน ฉันและคุณเซนจึงสามารถปล่อยกายปล่อยใจไปตามความปรารถนาของเราทั้งคู่ได้อย่างระเริงใจ
จนใกล้พลบค่ำเราจึงขี่มอเตอร์ไซค์กลับมาที่รีสอร์ตกันทั้งเนื้อตัวเปียกโชก
และแล้ว ช่วงเวลาที่ฉันรอคอยจึงได้เริ่มต้นขึ้นภายใต้สายน้ำอันเย็นฉ่ำจากฝักบัวในห้องอาบน้ำของคุณเซน!
ฉันเทครีมอาบน้ำกลิ่นตะไคร้ผสมมะกรูดที่ชื่นชอบลงบนฝ่ามือ แล้วบรรจงลูบไล้ไปทั่วลำตัวแข็งแกร่งของคนปากแดง เมื่อวานตอนเช้าที่ได้กลิ่นนี้จากตัวของคุณเซนฉันชอบมันมากๆ ฉันอยากจะให้กลิ่นนี้ติดตัวคุณเซนไปทั้งคืน เพราะฉะนั้นฉันจึงต้องให้เวลาในการลูบครีมอาบน้ำนี้ให้ทั่วๆอย่างช้าๆ และซ้ำๆย้ำๆไปทุกซอกทุกมุมของชายเจ้าเสน่ห์คนนี้
'อา... ลิน...'
ตลอดทั้งคืนเขาเป็นฝ่ายครางชื่อของฉันไม่หยุด เพราะฉันเริ่มต้นมหากาพย์อันเร่าร้อนของเราด้วยการเอาอกเอาใจปรนเปรอ 'คุณเซนที่แท้ทรู' ด้วยริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของฉันเอง ส่วนสองมือนุ่มของฉันก็ไม่เคยที่จะหยุดนิ่ง ฉันพามันลูบไล้ไปทั่วทุกส่วนสัดของร่างกายอันแข็งแกร่งนั้นตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฉันเป็นฝ่ายขึ้นนำเกมอยู่ข้างบน หรือตอนที่เขาเป็นฝ่ายโถมทับร่างของฉันรอบแล้วรอบเล่า
ฉันชอบความเพรียวแน่นแบบกำยำของคุณเซนจริงๆ นี่ยังสงสัยอยู่ว่าคุณเซนเอาเวลาที่ไหนไปเข้าฟิตเนส กล้ามขาวขาวพวกนี้ติดตัวมาแต่กำเนิดหรือไร หรือเพราะตอนวัยรุ่นที่ไปอยู่ญี่ปุ่นต้องใช้แรงกายทำงานในฟาร์มอย่างหนักหน่วง หรือว่าเป็นเพราะเค้า…
"ลินดูอะไรนี่ครับ รู้ว่าใครบางคนชอบดอกไม้ ผมเลยไปเก็บมาให้"
เสียงนุ่มนั้นดึงความคิดวาบหวามในภวังค์ของฉันให้กลับมาอยู่กับตัวจริงเสียงจริงตรงหน้า คนปากแดงกำลังเปิดถุงผ้าบางๆที่ถืออยู่ในมือให้ฉันดู
อา ดอกปีบกลีบบางเบาสีขาวกระจัดกระจายกันอยู่เต็มภายในถุงนั้น
"ว้าววววว!"
ฉันอุทานด้วยความตื่นเต้น เอื้อมมือไปหยิบเจ้าดอกสีขาวดอกหนึ่งขึ้นมาดม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย
"เซนไปเก็บมาจากไหนคะเนี่ย"
"บนเนินเขาหลังกระท่อมนี้เองครับ มีต้นดอกปีบอยู่เต็มเลย วันที่มาถึงผมเดินไปสำรวจมา และรู้ว่าตอนเช้าๆดอกมันจะร่วงเต็มพื้น ผมตั้งใจอยู่แล้วว่าจะหาโอกาสออกไปเก็บมาให้ลิน" คนปากแดงบอกเล่าด้วยเสียงละมุน
อา โคตรโรแมนติค…
"นี่เซนรู้ด้วยหรือคะว่าดอกปีบมันจะร่วงตอนเช้าๆ"
ฉันสงสัยว่าคนอย่างคุณเซนสนใจเรื่องของดอกไม้ด้วยหรือ
"แต่ก่อนบ้านเรามีต้นปีบอยู่ตรงรั้วหน้าบ้าน แม่ผมเค้าชอบตื่นแต่เช้าไปเก็บดอกปีบเอามาลอยน้ำในอ่าง"
น้ำเสียงนั้นช่างละมุนขึ้นไปอีกยามเมื่อเอ่ยคุณโทโมโกะ แววตานั้นบ่งบอกได้ถึงความคิดถึงอย่างสุดหัวใจ
เดี๋ยวนะ นี่ความแก่ของฉันทำให้เขาคิดถึงแม่ของเขาหรือเปล่า โอว ไม่นะ
"อยู่นิ่งๆแป๊บนะครับ"
ว่าแล้วคนปากแดงก็ล้วงหยิบเจ้าดอกกลีบบางเบาสีขาวจากในถุงขึ้นมาดอกหนึ่ง แล้วเอามาทัดที่หูข้างซ้ายของฉันอย่างเบามือ
โอย ความละมุนนี้…
"น่ารักดี" เขาเอียงคอยิ้มนิดๆ ก่อนจะเคลื่อนแขนทั้งสองข้างมาโอบเอวฉันไว้อย่างหลวมๆ
คำชมเล็กๆจากคนตัวสูงนั่นทำเอาฉันยิ้มปลื้มปริ่ม ไม่นึกเลยว่าจะมีโอกาสได้เห็นด้านอบอุ่นน่ารักขนาดนี้ของคุณเซน นึกว่าเขาจะเป็นพวกขี้เกียจขี้เซาขอบนอนตื่นสายเสียอีก
"ขอบคุณนะคะ ชอบมากเลยค่ะ เดี๋ยวจะเอาทั้งถุงไปตกแต่งที่พักที่ใหม่คืนนี้ค่ะ"
ฉันเขย่งตัวขึ้นจุ๊บโหนกแก้มขาวๆนั้นดังจ๊วบ ทำดีก็ต้องได้รางวัลสินะ
"ความจริงเมื่อกี้ผมอยากปลุกลินไปดูด้วยกัน แต่เห็นลินนอนหลับปุ๋ยกรนเสียงดังเลยไม่อยากกวน" คนถูกจุ๊บดังจ๊วบยิ้มแก้มปริ
 นี่ฉันกรนดังด้วยรึ ตายล่ะ น่าอายจริง
"อยากไปเห็นทุ่งดอกปีบด้วยตาตัวเองจังเลย อยากเห็นมาก ออกไปดูด้วยกันอีกทีนะคะ ไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" ฉันทำเสียงกระตือรือร้นสุดๆเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นเรื่องการนอนกรนของตัวเอง และอีกอย่างโอกาสที่จะเห็นสวนต้นปีบอย่างนี้มีไม่มาก
ฉันรีบจูงมือคุณเซนจะออกเดินในทันที
"เอ่อ ลินใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมครับ ยังไม่อาบน้ำไม่ว่า แต่ลินจะออกจากห้องไปทั้งผ้าห่มอย่างนี้ไม่ได้นะครับ" คนใจดีเอ่ยทักยิ้มๆ
"เอ้อ จริงค่ะ แต่เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน" ฉันชะงัก นึกอะไรขึ้นได้
"นี่กี่โมงแล้วคะเนี่ย ไฟลท์กลับกรุงเทพของเซนตอนเที่ยงไม่ใช่หรือคะ" ฉันจำได้ว่าตอนคุยกันทีแรกเขาวางแผนไว้ว่าจะกลับวันนี้ ส่วนตัวฉันเองลาพักร้อนต่ออีกทั้งอาทิตย์
"ผมเปลี่ยนใจแล้ว ยังไม่อยากกลับวันนี้ กลัวใครบางคนจะร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดถึงผม"
วงแขนนั้นโอบกระชับเข้ามา เขาเอาปลายจมูกของเขามาเขี่ยปลายจมูกของฉันเล่น
ฉันอมยิ้ม จริง!
ถ้าคุณเซนต้องกลับไปวันนี้ ฉันคงทำใจลำบาก จะนอนคนเดียวได้ยังไงกัน ฉันเป็นคนขี้กลัวผี
คราวนี้คนปากแดงกอดฉันแน่น แล้วจูบที่ขมับของฉันอย่างแรง ก่อนจะกระซิบเบาๆที่ข้างหู
"ขอผมไปเที่ยวด้วยคนนะ ลินไปไหน ผมไปด้วยทุกที่"
แต่ไหนแต่ไรฉันก็ไม่เคยปฏิเสธเขาได้อยู่แล้ว และยิ่งมาทำน้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้ โอย ใจฉันก็ละลายแล้วละลายอีก
และถึงจะรู้ว่าอย่างไรคุณเซนก็คงอยู่ต่อได้อีกแค่สองสามวัน แต่แค่ได้มีโอกาสยืดเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองอีกนิดหน่อย
แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว….
"Sacred Monkey Forest Sanctuary เป็นป่าที่ชาวบาหลีเชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากเป็นที่อยู่อาศัยของพญาลิงตามความเชื่อของชาวฮินดูที่ว่าลิงเป็นทหารที่ปกป้องเทพเจ้า ที่นี่เป็นป่าดิบชื้น มีลิงอาศัยอยู่มากกว่า 700 ตัว ต้นไม้มีความหลากหลายถึง 186 สปีชีส์ บนพื้นที่ประมาณ 78 ไร่"
ฉันอ่านข้อมูลที่อยู่อาศัยของแก๊งลิงโหดให้คุณเซนฟังจากการกูเกิ้ลในมือถือ เมื่อเราขับรถกันมาถึงที่หน้าทางเข้า
กว่าเราจะได้เช็กเอาท์ออกจากรีสอร์ตกันก็เกือบเที่ยง เพราะฉันร่ำร้องจะไปดูสวนเจ้าดอกสีขาวนั่นให้ได้ และคุณปากแดงเขาก็ตามใจฉันทุกอย่าง เราปล่อยตัว ปล่อยใจ ปล่อยเวลากันตามที่สบายใจ ละเลียดดูต้นดอกปีบ ละเลียดกินอาหารเช้า หลังจากนั้นขณะที่ฉันใช้เวลาในการละเลียดอาบน้ำแต่งตัว คุณเซนเขาก็เป็นผู้เอารถมอเตอร์ไซค์ไปคืนที่ร้านเช่าในเมือง แล้วเปลี่ยนเป็นเช่ารถจี๊ปกลับมารับฉันที่รีสอร์ต
แล้วเราก็เริ่มต้นทริปอันแสนสุขสันต์ของเราด้วยป่าพญาลิง ตามความต้องการของฉัน
"อูย ดูน่ากลัวอะ"
ฉันเริ่มเกาะแขนคนข้างๆเมื่อเดินกันเข้ามาในบริเวณป่าที่ชุ่มชื้นแห่งนั้น แล้วเหลียวมองไปรอบๆเจอแก๊งเจ้าจ๋อตัวน้อยใหญ่หน้าตาเอาเรื่องวิ่งไปมากันให้วุ่นวาย ปีนป่ายกันให้ขวักไขว่
"หมายถึงลินดูน่ากลัวสำหรับพวกลิง?" คนปากแดงเขาพูดพลางเงยหน้ามองไปบนอากาศ
"นี่แน่ะ"
ฉันแอบดีดนิ้วเข้าที่ติ่งหูของคนที่ฉันเกาะเขาอยู่ ขอคุณเซนโหมดละมุนแบบเมื่อเช้ากลับมาได้ไหม ไม่เอาโหมดกวนประสาทแบบนี้
"โอ๊ยยยยยย!!!"
คนข้างๆทำร้องลั่นเกินเบอร์ ทำให้บรรดาเจ้าจ๋อหน้าโหดแถวนั้นหันขวับมาทางเราทันที โอย ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
"นี่แน่ะ เค้าไม่ยอมเป็นผู้ถูกกระทำฝ่ายเดียวหรอก" มือเขาดีดติ่งหูฉันกลับมาบ้างเบาๆอย่างหยอกๆ แต่ตาเรียวนั่นยังทำเป็นมองไปบนอากาศ
"แล้วเซนจ้องอะไรอยู่คะเนี่ย มีอะไรบนต้นไม้เหรอ" ฉันชักสงสัย ตั้งแต่เดินเข้ามานี่คุณเซนเอาแต่เงยหน้าจ้องมองไปข้างบน
"ก็กฎข้อแรกของที่นี่ ห้ามจ้องตาลิง การจ้องตาลิงที่นี่เสมือนเป็นการหาเรื่อง ลิงจะขู่ตอบ อย่าเผลอมีเรื่องกับลิงเพราะมันจะกัดไม่ปล่อยแน่ๆ ผมต้องรักษากฎ ต้องไม่จ้องตาลิน" คนปากแดงเขาทำพูดยิ้มๆโดยยังไม่ยอมมองหน้าฉัน
"ข้อสองอย่าเผลอไปกวนใจนางพญาลิง เพราะนางพญาลิงจะจั๊กจี้คุณไม่หยุด" ฉันเสริมทันควัน
ได้ จะเอางี้ใช่ไหม ฉันยึดเอวเขาเอาไว้แน่นด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมือไปจี๋เอวเขารัวๆ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยอมแล้ว"
คนปากแดงหัวเราะเสียงดัง ดิ้นขลุกขลักไปมาในอ้อมแขนของฉัน
ฉันเคยได้ยินมาว่า หากต้องการทำให้ใครสักคนตกหลุมรัก จงทำให้เขาหัวเราะ แต่สำหรับฉัน มันกลับกลายเป็นว่าทุกครั้งที่คุณเซนหัวเราะ ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายตกหลุมรักเขา เฮ้อ…
หลังจากเราเล่นกะจั๊กจี้กันพอหอมปากหอมคอให้บรรดาพวกเจ้าจ๋ออิจฉากันแล้ว เราก็เกาะเกี่ยวแขนกันเดินต่อไปอย่างสุขใจตามเส้นทางสะพานไม้ในป่าทึบแห่งนั้น วันนี้มีนักท่องเที่ยวค่อนข้างหนาตาเลย คงเพราะเป็นวันเสาร์
แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นี่มือฉัน นี่มือคุณเซน แล้วนี่มือใครอีกมือมาแตะต้นแขนของฉัน
"Hi Mam, look look, beautiful for you"
สำเนียงภาษาอังกฤษแปร่งๆที่ดังขึ้นข้างๆตัว ทำให้ฉันต้องหยุดเดินแล้วเหลียวไปดู ก็พบชายท้องถิ่นตัวเล็กผิวคล้ำยืนอยู่พร้อมกับแผงกระดานไม้แบบห้อยคอ ฉันกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ก็เห็นว่าสินค้าที่เขาพยายามจะนำเสนอขายนั้นเป็นสร้อยข้อมือซึ่งทำจากลูกปัดหลากสีหลายแบบวางเรียงรายกันอยู่
อื้อม น่าสนใจแฮะ ดูคุณภาพใช้ได้ แล้วก็เดินเร่ขายแบบนี้น่าจะราคาไม่แพง เดี๋ยวเหมาหมดเลยดีกว่า ฮิฮิ
"ขอลินดูสร้อยข้อมือแป๊บนึงนะคะเซน" ฉันหันไปบอกคนข้างๆ ผละมือจากที่กอดแขนเขาเอาไว้มาหยิบจับบรรดาพวกสร้อยหลากสีบนแผงไม้นั้นแทน
"ลินดูตามสบายเลยครับ เดี๋ยวผมไปถ่ายรูปพวกเพื่อนๆลินมาไว้ให้เป็นที่ระลึก" เขายักคิ้วหลิ่วตาก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาแก๊งพญาลิงแม่ลูกอ่อนที่นั่งกินนมกันอยู่บนพื้น
ฉันมองค้อนเขาแว่บหนึ่งแบบไม่ใส่ใจนัก
แหม ทำเป็นปากดี เดี๋ยวก็โดนจั๊กจี้อีกหรอก ว่าแล้วก็ดูสร้อยต่อดีกว่า
"Here Mam, this one for you"
คนขายสร้อยพยายามนำเสนอสร้อยเส้นนั้นเส้นนี้ให้กับฉัน ซึ่งฉันก็เพลิดเพลินกับการเลือกสรรพอควร จนได้สร้อยที่ถูกใจมาสองสามเส้น
แต่พอได้ยินราคาที่เขาบอกมา ฉันก็เซย์โนวโดยทันที
บ้าบอละ มาโก่งราคากันขนาดนี้กับเจ้าแม่เครื่องประดับอย่างฉัน ไม่รู้อะไรซะแล้ว ฉันรู้จักวัสดุทำเครื่องประดับเกือบทุกชนิดบนโลกใบนี้ ฉันเดินมาดูมาหมดแล้วทั้งของถูกยันของแพง ตั้งแต่สำเพ็งไปจนถึง Tiffany
"Thank you very much, but they are too expensive"
ฉันกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะวางบรรดาสร้อยที่อุตส่าห์เลือกมาแล้วลงที่เดิม
"No! not expensive, very good, you know? special price, you know?"
คนขายตะโกน และทำหน้าทำตาทำสายตาดูถูกดูแคลนเหมือนว่าฉันช่างไม่รู้เรื่องอะไรเสียเลยที่มาบอกว่าสร้อยของเขาแพง
"Sorry but I don't have money, Bye Bye!"
ฉันพยายามสะกดอารมณ์ตอบกลับไปอย่างสุภาพที่สุด แล้วเดินออกมาโดยไม่ลังเล ตอนนี้เวลาของฉันมีค่าเกินกว่าจะมาเล่นเกมต่อรองราคาเหมือนสมัยเป็นสาวๆ
"Wait Mam, ok! ok!, how much you want to pay, stop! stop!"
ชายคนขายสร้อยยังคงเดินตามมา พยายามจะตื้อขายสร้อยให้ฉันให้ได้ แต่ฉันไม่สนแล้ว ไปหาคุณเซนดีกว่า โน่นยังก้มๆเงยๆถ่ายรูปนางพญาลิงแม่ลูกอ่อนอยู่ตรงโน้น แล้วคุณเธอเข้าไปใกล้ขนาดนั้นไม่กลัวถูกลิงกัดรึ เขายิ่งเตือนๆกันอยู่ว่าลิงที่นี่ดุมาก
ไม่ได้การละ ต้องรีบเข้าไปเตือนคุณเซน
"เอ๊ะ!"
แต่แล้วฉันก็ต้องชะงักและอุทานด้วยความตกใจ เมื่อรู้สึกถึงแรงที่คว้าต้นแขนของฉันเอาไว้ หันขวับไปก็เห็นคนขายสร้อยกำลังกำต้นแขนของฉันแน่นด้วยมือที่หยาบกร้าน
"What?"
ฉันตะโกนเสียงดัง เลือดขึ้นหน้า นี่กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวฉัน!
"Leave me!"
แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ยังคงกำต้นแขนฉันแน่น
"You buy one, get one free" ยังคงพยายามจะขายอยู่นั่น
ได้! ไม่ปล่อยใช่ไหม เดี๋ยวได้เจอดีแน่
ขณะที่ฉันกำลังเตรียมพร้อมที่จะมีเรื่องกับคนขายสร้อย พลันก็มีมือเรียวขาวทว่าแข็งแรงตรงปรี่เข้ามาจับข้อมือของชายท้องถิ่นคนนั้นแล้วบิดอย่างแรง จนมือหยาบนั้นหลุดไปจากต้นแขนของฉัน ก่อนที่เจ้าของมือขาวจะก้าวเข้าไปจับไหล่ชายขายสร้อยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วบิดแขนของเขาไพล่ไปข้างหลังอย่างรวดเร็วด้วยมืออีกข้างหนึ่ง
"โอ้ย!!!"
เสียงร้องลั่นอย่างเจ็บปวดนั่นเป็นเหตุให้ทั้งคนทั้งลิงพากันแตกตื่น จ้องมองมาทางเราเป็นตาเดียวกัน
ส่วนคุณเซนก็กำลังจ้องไปที่ชายเคราะห์ร้ายคนนั้น แววตาเรียวส่งประกายดุดันออกมาอย่างน่ากลัว
"Go away! Don't touch her!" น้ำเสียงนั่นเย็นเยียบและแข็งกร้าว
แล้วมือเรียวขาวที่กำลังจับอยู่ที่หัวไหล่ของชายขายสร้อยก็เลื่อนไปบีบอย่างแรงที่หลังคอของเขา
"โอ้ย!!!"
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นอีกที แล้วร่างเล็กผอมเกร็งนั่นก็ถูกผลักไปข้างหน้าอย่างเร็วจนล้มคะมำ และเมื่อลุกขึ้นทรงตัวได้ ชายขายสร้อยก็ลนลานวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
...โคตรน่ากลัว
ต้องทำขนาดนี้เลยหรือ เสียววาบที่ต้นคอเลยฉัน
เห็นหน้าขาวๆตัวสูงๆบางๆอย่างนี้ แต่ตอนหน้านิ่งยืนนิ่งอย่างนี้นี่น่ากลัวมาก คือที่ไปอยู่ญี่ปุ่นมาสิบห้าปีนี่ ไปเข้าแก๊งยากูซ่ามาใช่ไหม ว่าแล้วเชียว ฉันก็เพิ่งจะนึกออก คุณเซนเขามีรอยสักที่บริเวณหัวไหล่ด้วย เป็นรูปกลุ่มดอกซากุระดอกเล็กๆโทนสีอ่อนๆสีขาวสลับกับสีชมพู
แต่อือม์ แปลกจริง แก๊งยากูซ่านี่เขานิยมสักรูปดอกไม้กันรึ นึกว่าต้องเป็นรูปมังกรไรพวกนั้น
"ลินเป็นอะไรไหมครับ ตกใจมากหรือเปล่า"
เสียงอ่อนโยนของคนมีรอยสักดึงความคิดฉันให้กลับมาอยู่กับสถานการณ์ตรงหน้า ตอนนี้บรรดาแก๊งลิงเลิกสนใจเราแล้ว และบรรดานักท่องเที่ยวก็เริ่มตีวงออกห่างเราไปด้วยท่าทางหวั่นๆ
ตาเรียวคู่นั้นกลับมาละมุนเหมือนเดิมแล้วยามที่เขาหันกลับมองมาที่ฉัน มือเรียวนั่นเอื้อมมาสัมผัสที่ต้นแขนฉันอย่างอ่อนโยน
แต่ฉันกลับสะดุ้ง หดแขนถอยโดยอัตโนมัติ
"เจ็บหรือครับ"
"ไม่เจ็บค่ะ แต่กลัว" ฉันตัดสินใจบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
"กลัวไอ้คนเมื่อกี้?" เขาเลิกคิ้ว
"กลัวคุณเซนนั่นแหละ"
ฉันกลับมาเรียกเขา 'คุณเซน' เหมือนอย่างเดิมดีกว่า ปลอดภัยไว้ก่อน
คราวนี้เจ้าของรอยสักดอกซากุระหัวเราะเบาๆ
"ผมน่ากลัวตรงไหน?" เขาทำหน้าตาเหลอหลา
คือคุณเซนคะ… เมื่อกี้ที่ตาเรียวหวานของคุณจู่ๆก็เปลี่ยนไปเป็นตาเรียวโหดได้ขนาดนั้น ใครจะไม่กลัวบ้างวะคะ
แต่เดี๋ยวนะ แล้วตอนนั้นที่จตุจักร ตอนที่เค้าโดนขโมยกระเป๋าตังค์ ไม่เห็นคุณเซนจะทำอะไรอย่างนี้เลย โอย หรือเมื่อกี้จะคือคุณเซนตัวปลอม แบบวิญญาณยากูซ่าเข้าสิงโดยไม่รู้ตัวงี้
ฉันอดไม่ได้ที่จะจ้องหน้าเขาอย่างหวาดๆ
"…" นิ่งกันไปทั้งคู่
เขาเลิกคิ้วอีกรอบ มองฉันยิ้มๆอยู่ชั่วครู่ แล้วอยู่ดีๆก็หยุดยิ้ม แล้วก็เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงเรียบแบบยอมจำนน
"โอเค ผมคือหัวหน้าแก๊งยากูซ่าปลอมตัวมา"
"นั่นไง ชั้นว่าแล้วววว" ฉันเผลอตัวอุทานออกไปเสียงดัง เดาไม่ผิดเลย
"ที่มาบาหลีในครั้งนี้ก็เพราะมาตามฆ่าล้างแค้นคนที่ทรยศหักหลังแก๊งเรา" น้ำเสียงเริ่มเหี้ยมขึ้น สอดคล้องกับนัยน์ตาเหี้ยมๆนั่น
ฉันถึงกับผงะถอยกรูดกับคำสารภาพของเขา
จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์คับขันนี้ยังไงดีนะ แกล้งตายดีไหม หรือคุกเข่าลงร้องขอชีวิต แล้วคุณเซนเขาจะตัดนิ้วก้อยซ้ายของฉันไหมนะ โทษฐานที่ล่วงรู้แผนลับสุดยอดของแก๊งเขา
และเป็นเพราะความระแวดระวังขั้นสูงสุด ฉันจึงเผลอเหลือบตามองนิ้วก้อยซ้ายของคนตรงหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ อ้อ เขายังมีนิ้วอยู่ครบ นี่คงซื่อสัตย์กับองค์กรมาก
"ผมยังมีนิ้วอยู่ครบทั้งสองมือ" สมาชิกแก๊งยากูซ่าคนนี้กางนิ้วทั้งสิบมาที่ข้างหน้าฉัน
"รู้นะ คิดอะไรอยู่" เขาจ้องหน้าฉันด้วยความดุดัน
ทำไงดี ทำไงดี ปากคอสั่นไปหมดแล้ว
"ชั้น เอ่อ ชั้นรับรองจะไม่บอกใครเด็ดขาด คุณเซนก็รู้ว่าชั้นเป็นคนเงียบๆเรียบร้อย ไม่ค่อยชอบพูดคุยกับใคร ชั้นเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ชอบอยู่กับบ้าน" ฉันละล่ำละลักชี้แจงตัวตนที่แท้จริงของฉันออกไป
คนหน้าเหี้ยมจ้องหน้าฉันด้วยตาลุกวาว ก่อนจะขำพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า บ้าบอ"
สองมือเรียวขาวนั่นเอื้อมมาขยี้หัวฉันอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะรั้งท้ายทอยฉันเข้ามาจูบที่หน้าผากอย่างอ่อนโยนแผ่วเบา
"อื้อ ช่างมโนนะเราน่ะ" เขายิ้มหวานทั้งตาทั้งปาก
"…"
จะเชื่อดีไหมนะ
"นี่คิดว่าผมเป็นยากูซ่าจริงๆอะ จะบ้าเหรอ ยากูซ่าที่ไหนจะเล่นจั๊กจี้" ว่าแล้วเขาก็เอามือมาจี้เอวฉัน
โอเค โอเคค่ะ เชื่อแล้วค่ะ
"โอ้ย ใจหายใจคว่ำ" ฉันถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก จัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะแอบพามือไปลูบหน้าลูบตาคุณเซน
วิญญาณผียากูซ่าคงออกจากร่างไปแล้วสินะ
"หล่อหวานขนาดนี้อะนะ จะเป็นนักเลง?" รอยยิ้มแก้มบุ๋มนั่นกลับมาแล้ว น้ำเสียงกวนๆก็ตามกลับมาด้วย
"แหม ก็มันน่าสงสัยนี่นา เซนก็มีรอยสักเหมือนพวกยากูซ่า แถมเจาะหูตั้งสามรูอีก"
งั้นฉันก็คงกลับมาเรียกเค้าว่า 'เซน' เหมือนเดิมได้แล้ว
"อูย คุณป้าครับ พวกแร็ปเปอร์เค้าก็มีรอยสักกับเจาะหูกันทุกคนมั้ยครับ" เขาส่ายหน้ายิ้มๆ
นี่บังอาจมาเรียกฉันว่า 'คุณป้า' เรอะ ได้ งั้นต้องเจอคำสั่งสอนแบบมนุษย์ป้า
"เซนคะ ที่เซนทำกับคนขายสร้อยนั่นมันรุนแรงเกินไป อย่าลืมนะคะว่าเรากำลังเป็นตัวแทนของประเทศไทย ซึ่งมีประเพณีและวัฒนธรรมอันดีงาม โอบอ้อมอารีกับชาวต่างชาติ รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น สำนึกในบุญคุณของแผ่นดิน เป็นคนดีของชาติศาสน์กษัตริย์ นั่งสมาธิเป็นกิจวัตร ตนเป็นที่พึ่งตน" ฉันร่ายยาวอย่างจริงจัง
"…"
แล้วฉันก็ได้รับสายตาที่ว่างเปล่าของคนตรงข้ามตอบกลับมา
"…"
ไงล่ะ อึ้งล่ะสิ เจอคอสเพลย์มนุษย์ป้าสมบูรณ์แบบเข้าไป
หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ แต่แล้วคุณเซนเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาบ้าง
"เรื่องรักชาตินั่นช่างมันก่อนเถอะนะครับ กลับมาเรื่องเมื่อกี้ก่อน ผมเคยบอกแล้วไงว่าไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องตัวลิน กรณีคุณวาเลนตี้นั่นเค้าแค่แตะลินเพียงผิวเผิน ผมยังพอทนได้ แต่ไอ้คนเมื่อกี้มันถึงกับจับแขนของลิน ผมยอมไม่ได้จริงๆ มันก็ต้องโดนอย่างนี้ล่ะ"
คืออารมณ์คล้ายๆกับ 'ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ' งี้?
"แน้ หวงเค้าอะดิ" ฉันอดไม่ได้ที่จะเข้าไปกอดแขนเขาพร้อมกับทำเสียงออดอ้อน หายฉุนแล้วที่เขาเรียกฉันว่าคุณป้า
"ก็นิดหน่อย" คนปากแดงซึ่งตอนนี้โหนกแก้มแดงด้วยทำเป็นมองไปทางอื่น แต่ฉันเห็นนะ ว่าเขาแอบอมยิ้ม
"ขอบคุณนะคะที่ปกป้องกัน เซนเท่สุดๆไปเลยค่ะ" ฉันทำเสียงหวานพร้อมกับยิ้มหวานเอาอกเอาใจ
คราวนี้คนปากแดงเขาแอบหันมาสบตาฉันด้วยสีหน้าเขินๆ
"แต่ก็นะ เซนทำเค้าแรงไปหรือเปล่าคะ ดูเค้าเจ็บมากเลย" แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดๆอยู่ยังไงไม่รู้
"ผมต้องรีบสกัดไว้ก่อน เพราะถ้าปล่อยให้ลินจัดการเอง อาการเค้าอาจจะหนักกว่านี้ ผมยังจำตอนที่ลินเอากระบองเพชรฟาดหัวขโมยได้อยู่นะครับ" เขาทักท้วงกลับมา
"เอ่อ… ก็จริง โอเค งั้นหายกันค่ะ ทำไปเพื่อป้องกันตัวด้วยกันทั้งคู่ ไม่ถือว่ามีความผิด" ฉันรีบรับผิดและรีบนิรโทษกรรมให้กับทั้งตัวฉันและตัวคุณเซนอย่างรวดเร็ว
"เราไปถ่ายรูปแก๊งลิงแม่ลูกอ่อนกันต่อดีกว่าค่ะ ดูโน่นสิคะลูกลิงกินนมแม่ น่าร้ากกกก" แล้วก็ต้องรีบเบี่ยงเบนประเด็นไปให้พ้นจากเรื่องของความรุนแรง ควรเข้าสู่โหมดน่ารักใสๆกันให้เร็วที่สุด
"เอ้อ ใช่ครับ ไปถ่ายรูปกันดีกว่า ลินจะได้มีรูปถ่ายกับเพื่อนๆซะที" คนข้างๆฉันเขาก็สลัดมาดยากูซ่าทิ้งไป กลับมาเป็นหนุ่มหน้าใสฝักใฝ่การกวนประสาทฉันเหมือนเดิมแล้ว
"โอเค ไปกันค่ะ เดี๋ยวเพื่อนๆจะรอ" ฉันเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง เป็นเพื่อนกับลิงก็ครึกครื้นดี
"เดี๋ยวครับ…" แล้วคุณเซนเขาก็ประสานมือของเขาเข้ากับมือของฉันอย่างแนบแน่น
"ต้องจับมือกันไว้ไม่ให้คลาดสายตา เดี๋ยวลินจะไปหาเรื่องใครเข้าอีก" แววตาเรียวนั่นช่างวิบวับเหลือเกิน
โอ๊ย พ่อหนุ่ม ถึงไม่จับมือกันไว้ ป้าก็ไม่ไปไหนไกลหรอกค่า
ความละมุนที่คุณเซนมีให้ฉันอย่างล้นเหลือยามเมื่อเราอยู่กันตามลำพัง ทำให้ฉันอยากจะเสกให้ผู้คนอื่นๆหายไปทั้งโลก อยากเหลือเกินที่จะให้โลกนี้มีแค่เราสองคนอย่างนี้
ตลอดไป…