ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมของเด็กๆ เด็กๆ ก็จะวิ่งเล่นกันเต็มหมู่บ้านไปหมด ส่วนเจ้าตุ๊ดตู่กับศิษย์น้องณัฐก็ตัวติดกันอย่างกับฝาแฝด มาเดินตามหมอนิลลี่กับมูมู่ตลอดทั้งวัน ทำให้ทั้ง 2 ได้ความรู้เรื่องศัพท์ทางการแพทย์ การตรวจร่างกายง่ายๆ และการปฐมพยาบาลบางอย่างติดตัวไปเยอะทีเดียว
 "พี่หมอ วันนี้เราไปเดินเล่นในป่ากันไหม เดี๋ยวผมพาไปที่ซ่อนกรุสมบัติโบราณเอาไหม" ตุ๊ดตู่เดินมาชวนไปเที่ยวเล่น หลังจากที่คงจะเบื่อกับการเรียนรู้เรื่องทางการแพทย์ มิวายยังส่งเสียงไปหาคุณณัฐ
 "ศิษย์น้องเราไปด้วยกันไหม"
 "ไปกันเถอะครับ หมอ ไม่ไกลหรอกเดินสักกิโลเอง หรือจะซ้อนรถเครื่องกันไป"
 "เดินไปดีกว่าคะ ไปก็ไป"
 แล้วทั้ง 4 ก็เดินไปทางไร่หมุนเวียนและมันจะมีถนนเล็กๆ แยกออกไปเข้าไปในป่า ซึ่งมีทางเดินเล็กๆ เห็นชัดเจน เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ก็พบว่าที่นี่ยังคงมีความสมบูรณ์ของต้นไม้ต้นใหญ่อยู่มาก ไม่เหมือนกับที่เคยรู้มาเลยว่าชาวเขาชอบตัดไม้ทำลายป่า เดินไปได้สักพัก ดร.นิลลี่ก็หยุดที่ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง พร้อมชี้ไปที่ต้นไม้และพูดว่า
 "นี่อะไรอ่ะ ตุ๊ดตู่" ที่ต้นไม้นั้นมีกระบอกไม้ไผ่ มีห่ออะไรอยู่ในนั้นผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่
 "ศิษย์พี่ตอบไม่ได้หรอก เดี๋ยวผมอธิบายให้ฟังเองครับ เขาเรียกว่าต้นสะดือ เวลาเด็กคลอดใหม่ๆ จะตัดสายสะดือแล้วห่อใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วมาผูกเพื่อฝากไว้กับต้นไม้ เพื่อให้ต้นไม้ดูแลครับ"
 "อ๋ออย่างนี้นี่เอง"
 "ผมถึงบอกไงว่าคนที่นี่ผูกพันกับต้นไม้มาก ไม่มีทางที่พวกเราจะทำลายป่าง่ายๆ หรอก"
 "แต่คนข้างล่างเขาไม่ได้คิดแบบนั้น เขาบอกว่าพวกชาวเขาชอบทำลายป่า แต่ตอนนี้เชื่อแล้วคะว่าชาวเขารักษ์ป่า"
 ระหว่างเดินเข้าป่าไปนั้นถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาสายแล้วแต่ก็ยังคงเย็นสบาย ร่มรื่นไปด้วยทิวไม้ต่างๆ เมื่อมาถึงป่าที่เป็นพงหญ้าสูง ตุ๊ดตู่ก็มุดพงไม้เข้าไป แล้วส่งเสียงก่อนที่จะเดินเข้าไปว่า
 "รอตรงนี้ก่อนฮะ ไม่แน่ใจตำแหน่งขอเดินไปหากรุสมบัติแป๊ป"
 "คุณณัฐรู้ไหมไอ้กรุสมบัติที่ตุ๊ดตู่ พูดถึงนี่เป็นยังไง อยู่ตรงไหน"
 "รู้ครับ แต่รอไปเห็นด้วยตาตนเองดีกว่าครับ"
 "ศิษย์น้องมาช่วยพี่หน่อย ศิษย์พี่หาไม่เจอ"
 "แม่หมอมาพร้อมกับผมเลยครับ ผมจำได้ว่าอยู่ตรงไหน จะได้ไม่เสียเวลา"
 ทางเดินเข้าไปนี่มีแต่หญ้าสูงเป็นหญ้าเจ้าชู้ กับพงไม้ที่มีหนาม กว่าจะเดินเข้าไปได้ก็โดนเกี่ยวเป็นแผลไปหลายจุด เมื่อถึงจุดที่ต้องการก็ส่งเสียงเรียกเจ้าตุ๊ดตู่ให้เดินมาหา แล้วคุณณัฐก็ใช้กิ่งไม้ที่เก็บจากข้างทาง เกลี่ยพงหญ้าที่รกร้างออก ทำให้เห็นเสร็จอิฐแตกๆ กองกันเป็นรูปเจดีย์ แล้วณัฐก็อธิบาย
 "ซากอิฐนี่เดิมเป็นวัดเก่า อายุน่าจะเกิน 200 ปีได้ เพราะผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่ที่นี่บอกว่าเกิดมาก็เห็นกองอิฐพวกนี้แล้ว เมื่อก่อนตรงนี้เป็นแปลงไร่หมุนเวียน ทุกคนเลยเห็นเศษอิฐจนชิน" เมื่อดูซากอิฐเสร็จก็เดินออกมาทางเก่า
 "ตามผมมาเดี๋ยวพาไปดูหลุมฝังศพโบราณ" เดินห่างออกจากพงไม้ไปอีกนิดก็เห็นว่ามีใต้ต้นไม้มีหลุมที่ขุดเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ
 "นั่นครับที่เป็นหลุมนั่นคือเคยฝังศพมาก่อนทั้งนั้น และยังมีที่นูน ใต้ต้นไม้พวกนั้นอีกก็ใช่ครับ"
 "หมู่บ้านนี้อายุประมาณ 200 กว่าปี แต่หลุมกับเจดีย์มีมาก่อนเพราะฉะนั้นก็น่าจะเกิน 200 ปีครับ บริเวณนี้ก็มีประมาณนี้ เราเดินไปอีกนิดก็จะถึงวัดประจำหมู่บ้านแล้วครับ"
 เดินมาอีก 5 นาทีก็มาพบกับบันไดทางเดินไม่ชันมาก เดินตามขั้นบันไดขึ้นไปข้างบนก็พบกับเจดีย์สีทองสดใสและพระอุโบสถหลังน้อย มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่เป็นองค์ประธานอยู่ด้านใน สอบถามได้ใจความเป็นช่างของหมู่บ้านสร้างและทำขึ้นมาเอง ไม่ได้จ้างใครมาทำ
 เมื่อมองดูอย่างละเอียดก็เห็นงานศิลปะที่ตกแต่งเจดีย์และวัดนั้นสวยงามมาก ได้ความว่าก็ทำกันเอง ไม่ได้ไปจ้างใครมาทำ
 ดร.นิลลี่เดินเข้าไปสวดมนต์ บ่นพึมพำเหมือนจะบนบานศาลกล่าวอะไรสักอย่าง
 "ขอพรอะไรบอกได้ไหมครับ"
 "ไม่ได้ เป็นความลับคะ" แล้วแม่หมอก็หันหน้าหนีไป ซ่อนแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้นที่แน่นอกรอการกลับไปเอาคืนในที่ที่จากมา
 "ตุ๊ดตู่ มูมู่ หายไปไหนนี่" ดร.นิลลี่บ่นขึ้นมาเมื่อหันมาแล้วไม่เจอกับทั้ง 2 คน
 "แอบไปซนอะไรกัน" คุณณัฐก็บ่นด้วย พร้อมพากันเดินตามหา เนื่องจากป่าบริเวณนั้นค่อนข้างหนาแน่น ทำให้ดูมืด ทั้ง 2 คนทั้งตะโกนทั้งเดินตามหา สักพักก็เห็นเปลวเพลิงมาจากชายป่าอีกด้านหนึ่ง เปลวไฟกำลังลุกพร้อมมีลมมาทำให้เปลวไฟลามค่อนข้างเร็ว พลันสายตาก็เห็นตุ๊ดตู่กับมูมู่เดินกลับมาจากด้านที่เป็นกองไฟ พร้อมส่งเสียงดังว่า
 "มีคนติดอยู่ในกองไฟครับ" เสียงตุ๊ดตู่บอก
 "ตุ๊ดตู่กับมูมู่วิ่งเข้าหมู่บ้านตามคนมาทั้งหมู่บ้านมาช่วยกันดับไฟป่านะ เดี๋ยวพี่กับแม่หมอจะช่วยคนทางนี้เอง"
 "ได้ได้ครับ"
 แต่เปลวไฟที่กำลังลุกอยู่นั้นลามหนักมากและเมื่อต้องลมก็ยิ่งกระพือเข้ามาใกล้คนทั้ง 2 มากขึ้น คุณณัฐเลยตัดสินใจบอกว่า
 "แม่หมอรอตรงนี้เผื่อพวกมูมู่กลับมา"
 "ได้คะ"
 พอดีตรงนั้นมีบ่อน้ำที่มีน้ำขังอยู่ คุณณัฐเลยเข้าไปเอาเสื้อจุ่มน้ำทำให้เปียกชุ่ม แล้ววิ่งฝ่าเปลวไฟเข้าไป สักพักก็เจอชายหนุ่มวัยรุ่นนอนสลบอยู่ รีบประคองและลากตัวออกมา ระหว่างลากออกมานั้นมีกิ่งไม้ติดไฟล้มมาทับชายที่หมดสติอยู่ ณัฐจึงรีบนำเสื้อที่ชุบน้ำดับไฟและคลุมบริเวณที่โดนไฟลวกไว้
 เมื่อลากกันอย่างทุลักทุเลออกมาถึงแม่หมอ พวกชาวบ้านและมูมู่ก็มาถึงพอดีพร้อมอุปกรณ์ดับไฟป่าที่หมู่บ้านได้ทำขึ้นเอาไว้
 หมอนิลลี่กับมูมู่รีบเข้าไปดูชายหนุ่มที่บาดเจ็บทันที
 "ตุ๊ดตู่ประเมินไวทัลไซน์ มูมู่ตรวจร่างกายประเมินเบิร์นสะกอร์ว่ากี่เปอร์เซ็นต์ มีอะไรอันตรายไหม" เมื่อทั้งสองทำการตรวจร่างกายกันเรียบร้อย มูมู่ก็ประมวลผลที่ตาทันที
 "อาการสาหัสน่าเป็นห่วงมาก แผลเบิร์น 70 เปอร์เซ็นต์ของร่างกายทีเดียว แถมกำลังโคม่าด้วย งั้นต้องรีบพากลับไปที่บ้านก่อนเพื่อทำการรักษาฉุกเฉิน"
 "ณัฐคะ หมอขออนุญาตนำคนไข้เข้าไปรักษาด่วนที่บ้านก่อนนะคะ"
 "ได้เลยครับ"
 "มูมู่ วันนี้แปลงร่างขั้นสุดเป็นจรวดเลยนะ พาคนเจ็บไปด่วน รีบเปิดเส้นให้น้ำเกลือ ทำแผลรอก่อน เดี๋ยวจะวิ่งตามไปกับตุ๊ดตู่ เกือบลืมอย่าลืมเจาะเลือดส่งตรวจตามโปรแกรมที่พึ่งเซ็ทไว้ให้ใหม่ในหน่วยความจำนะ"
 แล้วมูมู่ก็หดแขนหดขา กางปีกออกมา พร้อมยื่นไอพ่นออกทางก้น อุ้มคนเจ็บทะยายขึ้นฟ้ากลับไปที่บ้านริมน้ำอย่างรวดเร็ว
 ส่วนหมอนิลลี่กับตุ๊ดตู่รีบวิ่งกลับไปโดยด่วน เมื่อถึงบ้าน หมอบอกตุ๊ดตู่
 "ตุ๊ดตู่ช่วยพี่วัดไวทัลไซน์อีกครั้งนะ"
 "มูมู่คนไข้เริ่มซึมลง เพิ่มปริมาณไอวีด้วย ล้างแผลโดยด่วน เช็คแอนตี้ไบโอติกด่วนว่าต้องให้ยาตัวไหน"
 "พี่พี่ คนไข้ความดันเหลือ 60/50 เองอ่ะ หัวใจเต้นยังปกติอยู่ครับ"
 "มูมู่คนไข้ช็อก ให้อะดรีนาลีน น้ำเกลือฟรีโฟลเลยจ้า ทำแผลเสร็จย้ายไปห้องเนกาทีฟเพชเชอร์นะ"
 "งานนี้งานยากมากเลย มูมู่"
 "ตุ๊ดตู่ไปช่วยมูมู่ทำแผลนะ"
 สักพักมูมู่กับตุ๊ดตู่ก็ทำแผลเสร็จพาคนไข้เข้าไปในห้องความดันลบ ให้ยาให้น้ำเกลือเสร็จ แล้วใช้เครื่องมอนิเตอร์ไวทัลไซน์ พอความดันคนไข้เริ่มดีขึ้นได้นั่งพักสักแป๊ป ดร.นิลลี่ก็ได้ยินเสียง คนเดินเข้ามาในบริเวณบ้านเป็นกลุ่มพร้อมเสียงของคุณณัฐ ตะโกนบอกว่า
 "แม่หมอมีคนโดนไฟลวกอีกหลายคนเลยครับ ผมพามาให้แม่หมอช่วยดูแล"
 ดร.นิลลี่เดินออกมาตามเสียงก็เห็นชาวบ้านเดินเข้ามาเกือบ 10 คนได้ จึงรีบเดินไปพร้อมกับมูมู่และตุ๊ดตู่ รีบพยุงคนที่มีอาการมากให้เข้าไปในห้องทำหัตถการก่อน
 "มูมู่ สแกนทุกคนที่เข้ามาซิ ว่าใครบาดเจ็บมากน้อยอย่างไรแล้วแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มนะ พวกที่มีอาการมากพาไปที่ห้องทำหัตถการ พวกที่มีอาการปานกลางพาไปที่ห้องตรวจ และที่เหลือเป็นพวกอาการน้อยให้นั่งรอข้างนอกก่อน แล้วรีบเข้าไปที่ห้องผู้ป่วยหนักนะ จะได้รีบทำการรักษาคนไข้หนักก่อน"
 "ตุ๊ดตู่กับคุณณัฐไปช่วยกันทำแผลคนไข้ปานกลางนะคะ เดี๋ยวพอแยกคนไข้เสร็จฝากคุณณัฐช่วยบอกคนไข้ที่อาการไม่หนัก ด้วยว่าให้รอก่อนหมอกำลังรักษาคนไข้หนักก่อน อธิบายให้เขาเข้าใจจะได้ทำการรักษากันได้ง่ายขึ้น"
 พูดจบทั้ง 4 ก็กระจายตัวกันไปดูแลคนไข้ที่มาจำนวน 10 คน โดยดร.นิลลี่กับมูมู่เข้าไปที่ห้องทำหัตถการ ส่วนตุ๊ดตู่กับณัฐเข้าไปที่ห้องตรวจ
 ดีที่คนไข้หนักมีแค่ 2 คน และไม่หนักเท่ากับคนแรกที่พากลับมา มีแผลไฟไหม้ระดับ 2 ไม่ถึง 50 เปอร์เซ็นต์ของร่างกาย ไม่มีอาการช็อกแต่ต้องรับไว้ในบ้านเพื่อดูอาการและระวังการติดเชื้อ จึงนำเข้าไปที่ห้องหัตถการพร้อมทำการให้น้ำเกลือ ทำแผล เจาะเลือดทำการตรวจทางห้องปฏิบัติการเสร็จ แม่หมอกับมูมู่ก็มาช่วยดูคนไข้อาการปานกลางที่มีอยู่ 4 คน คนไข้มีแผลไฟไหม้แค่ระดับ 1 แต่กินบริเวณประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ของร่างกายซึ่งทำแผลเสร็จให้ยาก็กลับบ้านได้ แต่เนื่องจากต้องใช้เวลาทำแผลจึงทำให้เสียเวลาบ้างเล็กน้อย
 สุดท้ายก็มาช่วยกันรักษาคนไข้เบาแผลเล็กน้อยเฉพาะที่ ทำแผลเสร็จก็ให้ยากลับบ้านเช่นกัน
 หมดคนไข้แล้วทั้ง 4 คนก็นั่งพักเหนื่อยแล้วสรุปการรักษาก่อนที่หมอนิลลี่จะหันมาบอกว่า
 "คุณณัฐพาตุ๊ดตู่กลับบ้านเถอะคะ วันนี้ดึกแล้ว กลัวพ่อไอ้ตุ๊ดตู่จะห่วง เดี๋ยวพรุ่งนี่ค่อยมาลุยกับคนไข้ที่แอทมิทอยู่อีก 3 คน เพราะต้องทำแผลทุกวัน คนแรกที่อยู่ห้องความดันลบอาการยังน่าเป็นห่วงเดี๋ยววันนี้จะให้มูมู่เฝ้าทั้งคืนคะ"
 "ได้ครับ ไปศิษย์พี่กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาช่วยพี่เขาใหม่"
 "ก็ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะมาแต่เช้าเลย ศิษย์น้อง"
 แล้วทั้ง 2 ก็เดินทางกลับบ้าน ส่วนนิลลี่กับมูมู่ก็เข้าไปดูอาการคนไข้หนักทั้ง 3 คน โดยเฉพาะคนไข้ในห้องความดันลบ พอดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติก็หันมาสั่งมูมู่
 "ถ้ามีอะไรฉุกเฉินรีบมาตามนะ"
 คืนนั้นดร.นิลลี่นอนไม่หลับคอยเดินเข้าออกมาดูคนไข้หนักตลอดทั้งคืน แล้วก็ผ่านไปด้วยดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
 พอรุ่งสางตุ๊ดตู่กับณัฐก็มาถึงที่บ้านพร้อมเข้าไปช่วยทำแผลให้ยากับคนไข้ทั้ง 3 คน พอเสร็จก็มานั่งคุยกัน เพื่อรอให้ดร.นิลลี่มาช่วยสอนคำศัพท์หรือโรคทางการแพทย์เพิ่มเติม
 "พี่หมอวันนี้จะสอนเรื่องแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกใช่ไหมครับ"
 "แหมเรานี่รู้ใจพี่จริง เริ่มเลยนะ แผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกมี 3 ระดับ ระดับแรก คือเห็นเป็นแค่รอยแดงๆ เท่านั้น ระดับที่ 2 จะเห็นเป็นตุ่มน้ำในพุพอง และระดับ 3 คือไหม้ลึกลงไปจนเห็นเนื้อหรือกล้ามเนื้อด้านล่าง"
 "ระดับที่ 1 เหมือนคนไข้อาการไม่มากที่นั่งข้างนอกห้องใช่ไหมครับ ส่วนระดับที่ 2 ที่ต้องเข้าไปทำแผลให้ที่ห้องหัตถการ และระดับที่ 3 คือพี่คนแรกที่เราช่วยมา ถูกต้องไหมอ่ะ พี่หมอ"
 "เรานี่หัวไหวจริงจังมาก สงสัยจะเรียนหมอได้จริงๆ นะนี่"
 "ส่วนการรักษานั้นพี่สอนเอาไว้เป็นการปฐมพยาบาลช่วยเหลือคนในบ้านแบบง่ายๆ คือล้างแผลด้วยน้ำสะอาด ห้ามเอาอะไรไปโปะแผลเด็ดขาดเพราะจะทำให้แผลอักเสบติดเชื้อ ถ้าไม่มียาทาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกก็แค่ใส่เบตาดีนก็พอแล้ว ยาสามัญประจำบ้านทั่วๆ ไปเลยคะ"
 "ง่ายๆ แค่นี้เองหรือครับการทำแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก" ณัฐถามคุณหมอ
 "ใช่คะ สำหรับแผลระดับ 1 เท่านั้นนะคะ ถ้าระดับ 2 ต้องหาหมอเท่านั้นคะ แล้วไฟป่าเมื่อวานเป็นไงบ้างคะ ดับได้ไหม"
 "กว่าจะดับได้เอาเรื่องอยู่ครับเพราะลามวงกว้างอยู่ ลมแรง แต่โชคดีที่หมู่บ้านเราเคยไปอบรมอาสาดับไฟป่า เลยมีเครื่องมือดับไฟเตรียมพร้อมไว้ตลอด อย่างที่บอกหมู่บ้านเราหวงแหนป่าไม้มากๆ"
 "วันนี้สอนแค่นี้ก่อนนะ เหนื่อยกันมากแล้วเมื่อวาน พักกันดีกว่า กลับมาช่วงเย็นมาช่วยกันทำแผลอีกรอบนะ"
 "ได้ครับ"
 คนไข้ทั้ง 3 อยู่ที่บ้านหมอนิลลี่เพื่อรักษาแผลกันจนหาย นานเป็นเดือน
 "แผลทั้ง 3 คนหายดี ไม่มีติดเชื้อเลย ว่าจะให้กลับบ้านพรุ่งนี้แล้ว ส่วนคนสาหัสเดี๋ยวต้องนัดมาทำกราฟและทำผ่าตัดศัลยกรรมใบหน้า มีแผลที่ใบหน้าเยอะมากต้องช่วยคนไข้หน่อย"
 หมอนิลลี่พูดกับทีมที่ช่วยกันรักษาทั้ง 3 คน
 "คนไข้คะ แผลหายแล้วแต่หมอจะนัดมาทำการรักษาศัลยกรรมที่ใบหน้าเพื่อลดแผลเป็นให้นะคะ จะได้ดูดีขึ้น" หมอนิลลี่หันมาบอกคนไข้สาหัส
 หลังจากคนไข้ทั้ง 3 คนกลับไปอย่างเรียบร้อยแล้ว นิลลี่ก็หันมาสอนลูกศิษย์ทั้ง 2 ว่า
 "การทำกราฟคือนำเนื้อบริเวณอื่นมาเย็บปิดกับแผลที่ลึกไม่มีเนื้อปิดแผลคะ อย่างคนไข้คนนี้ต้องทำการนำเนื้อผิวหนังมาทำเป็นแก้มให้คนไข้ แล้วตกแต่งลดความผิดรูปของใบหน้า เพื่อให้คนไข้อยู่ในสังคมได้อย่างมั่นใจ"
 พอถึงวันนัดทำการผ่าตัดศัลยกรรมใบหน้า เนื่องจากเป็นการทำหัตถการที่ไม่วุ่นวายห้องผ่าตัดเล็กที่มีอยู่ก็ยังสามารถใช้ทำการผ่าตัดได้
 "มูมู่สแกนใบหน้าวัดขนาดหน้านะ วัดขนาดผิวหนังใต้ลำคอ แล้วทำการดึงหนังใต้คอมาทำกราฟที่ใบหน้า เข้าใจนะ"
 "ส่วนลูกศิษย์ทั้ง 2 นั่งรอข้างนอกนะ"
 เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมงการผ่าตัดก็ผ่านไปด้วยดี และเสร็จสิ้น คนไข้กลับบ้านได้
 "หมอนัดอีกทีสัปดาห์หน้านะคะ มาดูว่าแผลเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ต้องห่วงแผลบริเวณใบหน้าหายไวมากคะ ไม่ถึงอาทิตย์ ก็หายแล้ว ถ้าแผลไม่มีอะไรแทรกซ้อนก็ตัดไหมได้คะ"
 พอถึงวันนัดคนไข้ก็มาพร้อมกับขนมห่อใหญ่มาให้กับทีมการรักษาและกล่าวขอบคุณเมื่อหมอทำการตัดไหมเสร็จเรียบร้อย พร้อมกลับบ้านไปด้วยรอยยิ้มที่สีหน้า ทำให้ดร.นิลลี่ไม่อาจลืมรอยยิ้มนั้นได้เลย
 เป็นการร่วมมือร่วมใจช่วยกันคนละไม้คนละมือของคนในหมู่บ้านมอมแมมที่จะดูแลป่าไม้ที่เขาหวงแหนให้อยู่กับหมู่บ้านไปตลอด และเป็นการร่วมมือของทีมแพทย์ที่ช่วยทำการรักษาคนไข้อุบัติเหตุหมู่อย่างดีทำให้ทุกคนปลอดภัยและมีรอยยิ้มที่น่าจดจำเช่นนี้ตลอดไป


เมื่อเห็นว่าชาวบ้านเริ่มจะยอมรับในตัวดร.นิลลี่มากขึ้น รวมทั้งลูกศิษย์ทั้งสองก็เริ่มที่จะคล่องและช่วยเหลืออะไรได้มากขึ้น หมอนิลลี่จึงได้เริ่มโครงการออกเยี่ยมบ้านเดือนละครั้ง ตั้งใจไว้ว่าเป็นวันอาทิตย์ต้นเดือน เพื่อให้ลูกศิษย์ทั้งสองสามารถมาช่วยเหลือได้ อีกทั้งชาวบ้านที่ออกไปทำงานข้างนอกหมู่บ้านก็จะกลับมาพร้อมหน้า โดยไปดูคนไข้โรคเรื้อรังต่างๆ และดูว่ามีบ้านไหนต้องการความช่วยเหลือทางด้านสุขภาพหรือสุขศึกษาอะไรบ้าง
 ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ออกทำเยี่ยมบ้านกัน
 "มูมู่อย่าลืมเตรียม พีโอซีทีกลูโคส ไลปิดนะ" ดร.นิลลี่สั่งมูมู่ พร้อมหันมาบอกว่า
 "ลูกศิษย์ทั้ง 2 คนพร้อมนะ วันนี้เราจะออกเยี่ยมบ้านเป็นครั้งแรก หวังว่าจะได้ใช้ความรู้ที่สอนไว้ให้เป็นประโยชน์ได้นะ"
 "พร้อมครับ" ตุ๊ดตู่และณัฐประสานเสียงกันตอบ
 แล้วทั้ง 4 คนก็เดินทางเข้าไปเยี่ยมบ้านของชาวบ้านไปทีละหลังจากหน้าหมู่บ้านไปจนหลังหมู่บ้าน ซึ่งจะพบว่าบ้านส่วนใหญ่จะมีแต่ผู้สูงวัยกับเด็ก ผู้สูงวัยนั้นเป็นเบาหวานและความดันโลหิตสูงน้อยมากเมื่อเทียบกับคนพื้นราบ อาจจะเป็นเพราะอาหารที่นี่ส่วนใหญ่เป็นผัก ผลไม้ หัวมัน เผือก ไม่ค่อยได้รับประทานของทอดอะไรมากมายนัก และอาชีพก็เป็นเกษตรกรออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ อาจจะเป็นการออกกำลังกายที่หนักกว่าคนพื้นราบด้วย โดยแสดงให้เห็นว่าแทบไม่มีคนอ้วนให้เห็นเลย ซึ่งดีมากๆ
 แต่เมื่อมาถึงบ้านเกือบท้ายหมู่บ้านนั้น
 "มีใครอยู่ไหม ผมณัฐ ลูกพ่อหลวงครับ" ณัฐส่งเสียงเรียก
 รออยู่สัก 10 นาที ก็เงียบ ไม่มีเสียงขานรับจากผู้ใด แต่ตุ๊ดตู่สังเกตเห็นว่ามีควันไฟ ออกมาจากครัว
 "พี่หมอ ผมว่ามีคนอยู่บ้านนะ"
 "ทำไมถึงคิดอย่างนั้นหละ ตุ๊ดตู่" ดร.นิลลี่ถามกลับไป
 "ก็เห็นมีควันออกมาจากห้องครัวอ่ะสิครับ"
 "แล้วบ้านนี้เป็นบ้านของใครคะ รู้ไหม"
 "ไม่รู้เลยครับ คือบ้านหลังนี้อยู่กันกี่คน มีใครบ้างนี่ผมไม่รู้เลย ต้องคุณพ่อถึงจะพอรู้บ้าง แต่บ้านนี้ปกติไม่ออกมายุ่งกับใคร อยู่กันเงียบๆ แบบนี้มาหลายปีแล้วครับ" ณัฐตอบ
 "ผมเองก็ไม่รู้อ่ะ เพราะไม่เคยเจอใครในบ้านหลังนี้ตั้งแต่จำความได้เลย" ตุ๊ดตู่ตอบ
 "แต่ศิษย์น้องจำได้ว่า สมัยเด็กๆ ยังเคยเจอคนบ้านนี้อยู่นะ มีกัน 3 คนได้มั้ง พ่อแม่ลูก ซึ่งพ่อแม่นี่ถ้านับก็เป็นปู่ย่าผมได้ ส่วนลูกนี่ก็น่าจะเป็นคุณน้าคุณอาประมาณนั้น เมื่อก่อนก็เห็นแบบบ้านอื่นๆ แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นทุกคนในบ้านเก็บตัวเงียบมาเป็นสิบปีเห็นจะได้"
 "อืม งั้นน่าเป็นห่วงยิ่งอยู่กันแบบเงียบๆ ไม่ยุ่งกับใคร ไม่รู้ว่าอยู่กันแบบถูกสุขลักษณะไหม หรือมีใครป่วยอะไรหรือไม่ สงสัยต้องรบกวนคุณณัฐ ถือวิสาสะเดินเข้าไปเปิดประตูบ้านขอเยี่ยมบ้านกันคะ"
 "ถ้าบุกรุกแล้วเกิดประโยชน์ต่อชาวบ้าน ก็คงต้องตามนั้นครับ"
 แล้วณัฐก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้านเอาดื้อๆ ปกติบ้านชาวเขามักไม่ได้ล็อคประตูอยู่แล้ว จึงสามารถเข้าไปได้โดยง่าย แล้วเมื่อทั้ง 4 คนเข้าไปถึง ก็ต้องตกใจเป็นอย่างมาก บ้านนั้นมีกลิ่นเหม็นอับเหมือนไม่ได้ทำความสะอาดมานาน ข้าวของในบ้านก็ดูสกปรกมีหยากไย่เหมือนบ้านร้าง แถมมีขยะส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว ที่ยิ่งไปกว่านั้นมีกลิ่นปัสสาวะอุจจาระด้วย และที่เห็นมีควันไฟนั้นเห็นคุณยายอายุน่าจะเกิน 80 ปีเห็นจะได้นั่งทำอาหารอยู่
 คุณยายผอมจนหนังติดกระดูก แก้มตอบมากเหมือนแม่มด หลังโก่งแบบผู้สูงวัยปกติ และน่าจะเดินเหินไม่ค่อยสะดวกแล้ว เมื่อเดินเข้าไปในห้องนอนก็พบสภาพของคุณตายนอนติดเตียงอายุน่าจะพอพอกับคุณยาย ผอมเกร็งเหมือนกระดูกนอนได้ ข้างๆ คุณตานั้นน่าตกใจมากมีผู้ชายวัยกลางคนนอนอยู่เห็นขาข้างซ้ายใหญ่มากๆ ส่วนขาขวาปกติ ตัวผอมไม่ต่างกับคุณตา และเนื่องจากขาซ้ายที่ใหญ่มากๆ นั้นเลยทำให้ไม่สามารถเดินเหินได้ ต้องมานอนติดเตียง
 หมอนิลลี่คิดในใจ น่าสงสารจัง มิน่าถึงไม่มีใครพบเห็นคนครอบครัวนี้ เพราะคนทั้ง 3 คนนั้น ไม่สามารถจะเดินเหินแบบปกติออกไปหาใครๆ ได้ แต่ที่ยังคงมีอาหารการกินได้เพราะหาผักได้ในบ้าน ส่วนข้าวและพืชผลการเกษตรก็ได้รับการปันมาจากผลผลิตของหมู่บ้าน ตามกติกาของหมู่บ้านดอยมอมแมมนั่นเอง
 เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้ว ดร.นิลลี่จึงเดินคิดว่าจะเข้าไปหาชายขาโตก่อนเพราะดูแล้วน่าจะมีอาการหนักสุดและยังสามารถพูดจาได้เข้าใจกว่าคุณตาและคุณยาย
 "คุณณัฐสงสัยต้องให้คุณเข้าไปพูดคุยก่อนแล้วคะ คุณน้าจะได้ให้ความร่วมมือในการให้ประวัติ และตรวจร่างกาย"
 "ได้ครับ"
 "น้าครับ จำผมได้ไหมครับ ผมณัฐลูกพ่อหลวง เมื่อก่อนยังเคยเห็นคุณน้า บ่อยๆ"
 "ไปออกไปจากบ้านกู พวกมึงมาทำอะไร มาสมน้ำหน้ากูหรือที่กูขาพิการไม่เหมือนชาวบ้าน"
 "เปล่าครับ พวกเรามาดีจริงๆ พวกเราเป็นห่วงคุณน้านะครับถึงได้มาเยี่ยมที่บ้าน"
 "ไปไป อย่ามายุ่งกับกู"
 คุณยายได้ยินเสียงเอะอะจากห้องนอน เลยเดินมาจากในครัว เมื่อเห็นณัฐก็จำได้
 "พ่อณัฐเองหรือ มาตอนไหนยายไม่เห็นเลย"
 พร้อมหันไปคุยกับชายขาโตว่า "ไอ้พูด แกจำไอ้ณัฐลูกพ่อหลวงไม่ได้หรือ เมื่อก่อนแกออกจะเอ็นดูมันเหมือนลูกเหมือนหลาน คุยกับมันดีดีหน่อยสิ"
 "เมื่อก่อนกับเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนกัน ตอนนี้ผมมันเป็นคนพิการ ไม่มีใครอยากพูดอยากคุยอยากคบหาหรอก" พูดตอบมารดา
 "กลับไป บ้านนี้มีแต่คนพิการ ไม่ต้อนรับใครหน้าไหนทั้งนั้น" หันมาขับไล่ทั้ง 4 คนต่อไป
 "พ่อณัฐเอ็งกลับไปก่อนดีไหม ไอ้พูดมันอาละวาดใหญ่แล้ว" คุณยายหันมาขอร้องทั้ง 4 คน
 "งั้นพวกเราทั้ง 4 ขอลากลับก่อนก็ได้ค่ะ ในเมื่อตอนนี้คุณพูดยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับพวกหมอ" ดร.นิลลี่บอกกับคุณยาย แล้วก็ดึงแขนณัฐให้ออกมาจากห้องนอนแล้วชวนกันเดินกลับไปที่บ้านริมน้ำ
 พอพ้นตัวบ้าน "อ้าวพี่หมอ หมดความพยายามแล้วหรือครับ" ตุ๊ดตู่หันมาต่อว่าดร.นิลลี่
 "ใครบอก ออกมาตั้งหลักตังหากเหล่า วันนี้ขืนฝืนเข้าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
 เดี๋ยวเรามาเยี่ยมทุกวัน ค่อยเลียบๆ เคียงๆ ถามกับคุณยายไปก่อนก็ได้แล้วถ้าทั้ง 3 คนพร้อมก็ค่อยขอตรวจร่างกายก็ได้ ที่สำคัญเราต้องทำให้คนทั้งบ้านเขายินยอมให้เราเข้าไปตรวจ
 "ผมเห็นด้วยกับแม่หมอนะครับ" ณัฐบอก
 หลังจากนั้นทั้ง 4 คนก็ไปที่บ้านหลังนั้นทุกเย็น เอาอาหารขนมของใช้จำเป็นไปให้อยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งครบอาทิตย์ ก็เริ่มขอคุยกับคุณยายเรื่องอาการของน้าพูด โดยนิลลี่ได้ซักซ้อมให้ณัฐเป็นคนไปถามประวัติกับคุณยาย
 "สวัสดีครับคุณยาย" ณัฐเริ่มบทสนทนา
 "อ้าวว่าไงพ่อณัฐ วันนี้เอาอะไรมาให้อีก พอแล้วยายเกรงใจเหลือเกิน"
 "ไม่ต้องเกรงใจครับ รับไว้เถอะ ยายต้องดูแลคุณตาและน้าพูดด้วย"
 "ขอบใจเอ็งมากเลย เข้ามากินน้ำกินท่าก่อนไหม"
 เข้าล็อคเลย อยากนั่งคุยกับคุณยายอยู่แล้ว "ได้สิครับ ผมขอพาคุณหมอ มูมู่ กับไอ้ตุ๊ดตู่เข้าไปด้วยนะครับ"
 "ได้สิเข้ามาทั้งหมดนั่นแหละ"
 "ยายครับ เกิดอะไรขึ้นกับน้าพูดทำไมขาถึงโตอย่างนั้น"
 "ยายก็ไม่รู้ เมื่อสิบปีก่อนเห็นมันเป็นไข้ แล้วอยู่ขามันก็โตขึ้นเรื่อยๆ จนเดินไม่ได้อ่ะ" เล่าเสร็จคุณยายก็ร้องไห้ออกมา
 "พาไปให้พ่อหมอเป่ายา เอายาหม้อมาต้ม พ่อหมอบอกว่าเป็นโรคผีทำ ไปไปมามากับพ่อหมอหลายปี ก็ไม่ดีขึ้น สุดท้ายไอ้พูดมันก็เลยไม่ยอมไปหาพ่อหมอ จนเดินไม่ได้นี่แหละ"
 "ตั้งแต่ขามันโต มันก็ไม่ยอมออกไปไหน แค่ออกไปหาพ่อหมอ เวลามันเดินเจอเด็กๆ เด็กๆ มักจะล้อมันว่าไอ้เท้าใหญ่ บางครั้งก็เอากรวดเอาหินปาใส่มัน มันเลยไม่อยากไปไหนกลัวคนรังเกียจ พออยู่กลับบ้านนานๆ เข้ามันเลยเดินไม่ได้นี่แหละ"
 "ที่บ้านนี้มีมุ้งไหมยาย" นิลลี่เห็นคุณยายเริ่มเป็นกันเองก็เลยสอบถามเอง
 "จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ บ้านนี้ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว แล้วยิ่งไอ้พูดมาป่วยแบบนี้ยิ่งไม่มีกินเข้าไปใหญ่ เมื่อก่อนก็อาศัยไอ้พูดมันออกไปทำไร่รับจ้างบ้างหารายได้ตามประสา"
 "ยายจ๋า ช่วยหมอหน่อยได้ไหม ไปกล่อมน้าพูดให้หมอกับมูมู่ตรวจร่างกายกับตรวจเลือดได้ไหม"
 "ได้ได้ แต่ไม่รู้มันจะยอมไหมน้า"
 แล้วทั้ง 5 คนก็เดินเข้าไปที่ห้องนอนของคุณตาและน้าพูดที่นอนป่วยอยู่
 "ไอ้พูด ไอ้ณัฐ มันมาเยี่ยมมันพาหมอมารักษาเอ็งแหนะ ให้มันเข้าไปนะ"
 "ไม่กูไม่อยากรักษา รักษาเท่าไหร่ก็ไม่หายหรอก อย่าหลอกกูเลย ไปไป"
 "พูดงี้ได้ไง ไอ้พูด พ่อหลวงเองก็ดีกับเรามาตลอดคอยมาหาคอยมาเยี่ยมอยู่นานๆ ที นี่ไอ้ณัฐมันก็เอาของกินของใช้มาให้ทุกวัน เขาหวังดีเลยมาหานะ ให้แม่หมอกับไอ้ตัวประหลาดนี่ดูอาการสักหน่อยเถอะ เผื่อมีปาฏิหาริย์ ให้เอ็งหายนะ"
 "เอาอีกแล้วเอาเรื่องบุญคุณ มาอ้างอีกแล้ว อ้าวตรวจก็ตรวจ"
 คุณยายรู้ใจลูกชายดี ว่าก่อนจะป่วยจนเป็นคนพิการไอ้พูดมันเป็นคนมีน้ำใจ กตัญญูรู้บุญคุณคน เลยต้องเอาวิธีนี้มาอ้าง
 พอเข้ามาได้หมอนิลลี่ก็เอ่ยปากทักทายว่า "ชั้นเป็นหมอนะ ชื่อนิลลี่ เรียกชั้นว่าแม่หมอแบบชาวบ้านคนอื่นก็ได้ ส่วนนี่หุ่นยนต์ของชั้นชื่อ มูมู่"
 "แม่หมอก็แม่หมอ จะทำอะไรก็เชิญ"
 "มูมู่ตรวจร่างกาย ทำเอ็กซเรย์ ตรวจเลือดหาฟิลาเรียนะ"
 มูมู่เข้าไปตรวจร่างกายทั้งหมดแต่เน้นหนักไปที่ขาข้างซ้าย ซึ่งนิลลี่เองก็สังเกตเห็นว่าขาโตมากๆ ผิวหนังขรุขระ พับย่น จึงได้แอบวินิจฉัยไว้เป็นโรคอะไร หลังจากทำเอ็กซเรย์และตรวจเลือดเสร็จก็กลับมารายงานผลให้หมอนิลลี่ดูผ่านทางดวงตา
 "เป็นอย่างที่คิด คนไข้เป็นโรคเท้าช้างจริงๆ ด้วย" นิลลี่พูดกับมูมู่
 "มูมู่ตรวจเพิ่มนะ ทำสแกนเส้นเลือดดำและท่อน้ำเหลือง เอาเลือดที่เหลือตรวจไต ตับ ซีบีซี ชั้นจะวางแผนผ่าตัด" แล้วมูมู่ก็เข้าไปทำตามที่ดร.นิลลี่สั่ง ระหว่างนั้น ดร.นิลลี่ก็หันมาคุยกับน้าพูดในสิ่งที่ตนวางแผนไว้
 "น้าพูดคะ น้าเป็นโรคเท้าช้างคะ โรคนี้เกิดจากเชื้อพยาธิที่อยู่ในตัวยุง แล้วยุงเอามาแพร่ให้น้าเวลามันมากัดคะ จริงๆ โรคนี้รักษาไม่หาย แต่หมอจบวิศวะมาด้วย จะวางแผนการรักษาแบบนี้นะคะ"
 "โรคเท้าช้างหรือ ไม่เคยรู้จักเลย โรคผีทำอะไรว่ะ" น้าพูดสะบดออกมา
 "ใจเย็นๆ นะคะ แล้วฟังหมอว่าหมอวางแผนทำการรักษาอย่างไรบ้าง"
 แล้วคุณยายก็เข้าอยู่ข้างๆ คอยช่วยระงับน้าพูดและปลอบให้ฟังแม่หมอพูด
 "คือหมอไม่ได้จะรักษาให้หาย แต่จะช่วยลดการบวมขอขา และทำศัลยกรรมให้ดูดีขึ้นไม่น่าเกลียดแบบนี้ พร้อมจะให้มูมู่ทำกายภาพให้ จนสามารถเดินได้บ้างแม้จะไม่ใช่ปกติเหมือนเดิม"
 "ไม่เอาผ่าบ้าผ่าบออะไร ไม่เอากูรักษากับพ่อหมอมาเป็นปียังไม่หายเลย แล้วนี้เด็กอย่างเอ็งจะมารักษากู ทำไม่ได้หรอก อย่ามาหลอกกู"
 "ไอ้พูดเอ็งใจเย็น ลองรักษาหน่อยก็ไม่เสียหายนะ ถ้าดีขึ้นเอ็งก็ออกไปงานหาทำช่วยแม่ได้ นี่แม่ต้องมาลำบากคนเดียวต้อง 10 ปีเอ็งไม่เห็นหรือ คิดว่าเห็นแก่แม่นะ ไม่หายอย่างน้อยแกก็ช่วยเหลือตัวเองได้ดีขึ้นนะ"
 คุณยายพูดจี้ใจดำน้าพูดเรื่องความกตัญญูอีกแล้ว น้าพูดเลยต้องจำใจตอบ
 "อ้าวลองก็ลอง ไม่เสียหายอย่างแม่กูว่า"
 "งั้น เมื่อครู่หมอให้มูมู่ทำการตรวจเพื่อวางแผนการผ่าตัดไว้อยู่แล้ว เอาอย่างนี้ให้เวลาน้าพูดเตรียมเนื้อเตรียมตัว เตรียมใจ 3 วัน กินอาหารบำรุงร่างกายดีดี แล้วเดี๋ยวอีก 3 วันหมอกับมูมู่จะมารับไปผ่าตัดที่บ้านริมน้ำคะ"
 "งั้นหนูขอลากลับไปเตรียมเครื่องมือวางแผนการรักษาน้าพูดให้คะ รับรองว่าจะทำดีที่สุด แม้ไม่หายแต่อย่างน้อยก็ดีขึ้น"
 "งั้นเราทุกคนลากลับนะครับ" ณัฐกล่าวลา
 แล้วทั้งหมดก็เดินทางกลับและแยกย้ายกันกลับไปบ้านใครบ้านมัน โดยดร.นิลลี่พูดขึ้นว่า "ไว้ทำการรักษาเสร็จแล้วค่อยสอนเรื่องโรคเท้าช้างนะ ติดไว้ก่อน"
 เมื่อถึงวันนัดทั้ง 4 คนก็มาที่บ้านของน้าพูด โดยมูมู่แปลงร่างเป็นเปลคนไข้ ให้น้าพูดขึ้นนอน ณัฐและตุ๊ดตู่ช่วยกันเข็นมาที่บ้านริมน้ำ
 "อ้าวมูมู่พาน้าพูดเข้าห้องผ่าตัด วางยาเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อม คราวนี้ชั้นผ่าตัดเอง มูมู่เป็นผู้ช่วย"
 "คุณณัฐกับตุ๊ดตู่อยากเข้าช่วยไหม จะได้สอนการช่วยผ่าตัดทำอย่างไรบ้าง เอาไหม"
 "ได้ครับ" ทั้ง 2 ตอบพร้อมกันอีกเช่นเคย
 แล้วทั้งหมดก็เข้าไปในห้องผ่าตัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายพร้อมผ่าตัด
 "จริงๆ ที่วางแผนไว้คือจะเลาะท่อน้ำเหลืองที่มีปัญหาออก พร้อมเส้นเลือดดำที่มีปัญหาด้วย หลังจากนั้นจะตัดหนังที่ขรุขระออก แล้วทำกราฟจากผิวหนังที่ขาที่ดีมาแทนจะได้ลดความน่าเกลียดลง"
 "เอาลงมือกันได้" หมอนิลลี่บอก
 "มูมู่วันนี้ขอเปลี่ยนให้ไปเป็นวิสัญญีแทนนะ ช่วยมอนิเตอร์ไวทัลไซน์ด้วย"
 "ตื่นเต้นจัง" ตุ๊ดตู่พูด
 เมื่อเริ่มผ่าตัด หมอนิลลี่เป็นคนผ่า ณัฐเป็นคนส่งอุปกรณ์ ส่วนตุ๊ดตู่สังเกตการณ์พร้อมช่วยตัดไหมให้นิลลี่ การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี แต่เนื่องจากน้าพูดเป็นมานาน 10 ปี มีความผิดรูปค่อนข้างเยอะจึงใช้เวลานานเกือบ 4 ชั่วโมง พอออกจากห้องผ่าตัดทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
 นำน้าพูดออกมาไว้ห้องพักฟื้นได้ พอน้าพูดตื่นจากการดมยา หมอนิลลี่ก็บอกว่า
 "การผ่าตัดเป็นไปด้วยดีนะคะ แล้วมารอดูกันหลังตัดไหมขาของคุณน้าจะเป็นอย่างไรบ้าง"
 "ครับ ผมต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนครับ"
 "เนื่องจากบ้านคุณน้านี่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้านแถมไม่มีใครสามารถพาคุณน้ามาหาหมอได้ หมอเลยจะให้อยู่จนกระทั่งตัดไหม แล้วจะพากลับไปส่งที่บ้าน แล้วหลังจากนั้นจะส่งมูมู่กับตุ๊ดตู่ไปทำกายภาพให้ที่บ้านจนกระทั่งพอที่จะเดินเองได้คะ"
 "คงต้องตามนั้นมั้งครับ กลับบ้านไปก็เป็นภาระแม่ผมเปล่าๆ"
 พออยู่จนครบ 14 วันแผลหายดี ก็ทำการตัดไหม เปิดแผลออกมาให้น้าพูดและทุกคนที่ช่วยรักษาเห็น
 "โห ขาผมดูดีขึ้นเยอะเลย แม้จะยังมีแผลเป็นอยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าไอ้เท้าช้างนั่น" แล้วก็น้ำตาซึม
 "เห็นไหมผมบอกแล้วแม่หมอเก่ง น้าพูดเชื่อแล้วใช่ไหม" ณัฐพูด
 "ขอบคุณจริงๆครับ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"
 "ยังไม่จบการรักษาคะ เดี๋ยวต้องทำการรักษากันอีกนาน กว่าจะกายภาพจนสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ อีกหลายเดือนคะ ต้องขอความร่วมมือน้าพูดด้วยนะคะ ระหว่างนี้หมอและพรรคพวกจะไปที่บ้านทุกวัน นอกจากนี้จะตรวจและรักษาคุณพ่อคุณแม่ของน้าพูดด้วย"
 "มูมู่ ลูกศิษย์ทั้ง 2 เดี๋ยวพาน้าพูดไปส่งที่บ้านนะ แล้วเดี๋ยวกลับมาจะสอนเรื่องโรคฟิลาเรียเอซิส"
 "ได้ครับผม โรคพิราบ อะไรนะครับ" เสียงตุ๊ดตู่ถาม
 "ฟิลาเรียเอซิสจ้า เดี๋ยวกลับมาก็รู้เอง ไปส่งน้าพูดก่อนไป๊"
 "ครับ" ตุ๊ดตู่ตอบ
 "งั้นผมขอขอบคุณ แม่หมออีกครั้งนะครับ ไม่ได้แม่หมอนี่ผมคงพิการจนตาย" น้าพูดกล่าวขอบคุณและก็ลากลับไปบ้านก่อน
 แล้วมูมู่ก็แปลงร่างเป็นเปลพยาบาล ออกไปส่งน้าพูดพร้อมกับศิษย์ทั้ง 2 ของนิลลี่
 เมื่อทั้ง 3 กลับมา "ตามสัญญา เมื่อครู่ยังจำได้ไหมว่าชื่อโรคว่าอะไร ชื่อภาษาอังกฤษนะ และชื่อภาษาชาวบ้านเรียกว่าอะไร ณัฐตอบก่อนคะ"
 "ฟิลาเรียเอซิสครับ"
 "โรคเท้าช้างครับ" ตุ๊ดตู่รีบส่งเสียงตอบ
 "โรคเท้าช้าง เกิดจากพยาธิชื่อ ฟิลาเรีย จึงเรียกชื่อโรคภาษาอังกฤษว่า ฟิลาเรียเอซิส ซึ่งมียุงเป็นพาหะ เกิดจากการที่โดนยุงที่มีพยาธิกัดเป็นเวลาหลายครั้งและนาน"
 "เข้าใจแล้วครับ" ตุ๊ดตู่บอก
 "โดยคนไข้จะมีอาการแบบน้าพูดเลย ไข้ ขาโต ขรุขระ แต่บางคนก็มีไข้ ต่อมน้ำเหลือง หรืออัณฑะหรืออวัยวะเพศบวมได้ และอาจจะโตถาวรแบบขาได้ ชาวบ้านจึงเรียกคนที่ขาโตว่า โรคเท้าช้าง ซึ่งพอมาถึงแบบนี้แล้วจะรักษาไม่ได้แล้ว มีแต่ปรับเรื่องรูปร่างของขาและทำกายภาพเท่านั้น"
 "ไหน ตุ๊ดตู่บอกสิว่าชื่อโรคอะไรนะ"
 "ฟิลา..... เรียเอซิสครับ"
 "ใช้ได้ เก่งทั้ง 2 คนเลย งั้นพอแค่นี้ เรายังต้องไปทำการรักษาคนในบ้านน้าพูดต่ออีกหลายเดือน กลับไปพักกันเถอะ"
 แล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน รอไปทำการรักษาที่บ้านน้าพูดต่อในวันรุ่งขึ้น บ้านที่มีคนประหลาดมีเท้าหรือขาโตข้างเดียวนั่นเอง


หลังจากอาศัยอยู่ที่บ้านริมน้ำของหมู่บ้านดอยมอมแมม มาได้ครบ 1 เดือนแล้ว วันนี้เป็นวันสำคัญของหมู่บ้าน ได้ยินเสียงวุ่นวายเอะอะกันตั้งแต่ฟ้าสางทีเดียว
 หมอนิลลี่กับมูมู่ได้รับเชิญจากผู้ใหญ่บ้านให้มาร่วมในพิธีอันสำคัญและศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านโดยมีตุ๊ดตู่คอยอธิบายให้ฟังตลอดว่าพิธีมีอะไรกันบ้าง วันนี้ที่ลานกลางหมู่บ้านมีทั้งอาสนะที่นั่งสำหรับพระสงฆ์ โต๊ะมีไม้กางเขนและคัมภีร์ไบเบิลไว้สำหรับทำพิธีทางศาสนาคริสต์ และยังมีของเส้นไหว้ผีอยู่อีกโต๊ะข้างๆ กัน
 นิลลี่เห็นว่ามีของสำหรับทำพิธีวันเดียวถึง 3 ศาสนา จึงอดสงสัยไม่ได้จึงถามกับพ่อหลวง จนได้รับคำตอบมาว่า ที่ดอยมอมแมมนั้นมีทั้งคนที่ยังเชื่อถือในภูตผีอยู่อย่างที่บ้านพ่อหมอ คนอีกส่วนหนึ่งนับถือศาสนาพุทธซึ่งมีวัดเล็กๆ ประจำหมู่บ้านและมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่จำนวน 3 รูป นอกจากนั้นปัจจุบันคนส่วนใหญ่ของหมู่บ้านนับถือศาสนาคริสต์ ก็จะมีโบสถ์ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านนั่นเอง
 พอถึงเวลาพิธีนิลลี่ก็เห็นพระสงฆ์จำนวน 9 รูปมาร่วมในพิธี เนื่องจากเป็นพิธีสำคัญของหมู่บ้านพ่อหลวงจึงได้นิมนต์พระจากหมู่บ้านอื่นมาด้วยให้ครบ 9 รูป
 พอทุกคนมาพร้อมหน้า ลูกชายของพ่อหลวง ซึ่งอายุใกล้เคียงกับดร.นิลลี่ ตัวสูง รูปร่างสันทัดมีกล้ามเนื้อหนาแน่น งานดีของหมู่บ้าน ก็ทำหน้าที่เป็นพิธีกรแทนพ่อหลวง โดยเริ่มต้นด้วยการเชิญพ่อหมอเป็นผู้ประกอบพิธีเลี้ยงผี
 โดยพ่อหลวง พ่อหมอ และผู้ช่วย นำข้าวอาหาร ไปที่ต้นไม้ใหญ่และเก่าแก่ ซึ่งคือต้นไม้ประจำหมู่บ้านนั่นเอง พ่อหมอร่ายมนต์ยกมือพนมไหว้ไปที่ต้นไม้ต้นนั้น ผู้ช่วยที่ถืออาหารก็ส่งอาหารให้พ่อหมอ พ่อหมอเป่าคาถาแล้วนำไปวางที่ต้นไม้ พร้อมกับร่ายมนต์อีกครั้ง เป็นการรำลึกถึงบุญคุณของต้นไม้นั่นเอง
 หลังจากนั้นลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน ก็ประกาศให้ทุกคนมาที่หน้าอาสนะสงฆ์เพื่อประกอบพิธีทางพุทธ เป็นการสวดมนต์ รับศีลรับพร ถวายอาหารเพล และเครื่องปัจจัยไทยธรรม จนกระทั่งเสร็จพิธีสงฆ์ ก็พักเที่ยงกันก่อน
 กลับมาต่อด้วยพิธีคริสต์ที่มีการสวดมนต์ตามศาสนา เป็นการประกอบพิธีครบทั้ง 3 ศาสนา ต่อด้วยพิธีสำคัญที่สุดของวันนี้ นั่นคือการบวชต้นไม้ ต้นใหญ่จำนวน 100 ต้นในป่าข้างหมู่บ้าน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านปกาเกอญอ ซึ่งเป็นชาวเขาที่ผูกพันกับป่าไม้และต้นไม้มาก ไม่ว่าจะเกิดจะตายย่อมมีพิธีเกี่ยวกับต้นไม้ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ทำลายป่า แต่จะดูแลป่าเป็นอย่างดี
 การบวชป่าคือการที่พระสงฆ์นำชาวบ้านที่เป็นชายนำผ้าจีวรพระไปผูกไว้กับต้นไม้ ชาวคริสต์ก็จะนำไม้กางเขนไม้มาผูกไว้กับต้นไม้เช่นกัน เป็นการบอกว่าต้นไม้นี้มีเจ้าของห้ามตัดเป็นอันขาด และชาวบ้านที่นับถือผี ก็จะเอาไม้สานเป็นสัญลักษณ์เพื่อไล่ผีไม่ให้มาทำลายต้นไม้
 กว่าจะบวชต้นไม้ครบ 100 ต้นก็ทำกันจนเย็น วันนี้นอกจากมีการบวชต้นไม้แล้ว ชาวบ้านก็จะมีการเลี้ยงฉลองกัน ถือเป็นงานใหญ่ประจำปีของหมู่บ้านเลยทีเดียว
 บ้านผู้ใหญ่บ้านล้มหมูมาหลายตัวทีเดียว มาทำอาหารหลายชนิด มีทั้งแบบดิบ แบบสุก เตรียมเหล้ายาปลาปิ้งอย่างดี เหล้าก็เป็นเหล้าต้มแบบชาวบ้านพื้นเมือง ที่ต้มใส่หม้อแล้วใช้หลอดมาดูดจากหม้อต้มร่วมกัน
 คืนนั้นหมอนิลลี่ก็เข้าร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยโดยมีลูกชายพ่อหลวงคอยดูแลเพราะว่าตุ๊ดตู่ถูกตาม กลับบ้านไปแล้วนั่นเอง ซึ่งก่อนกลับบ้านตุ๊ดตู่ก็ได้บอกกับ ลูกผู้ใหญ่บ้านว่า
 "พี่ณัฐ พี่ณัฐ ฝากดูแลพี่หมอด้วยนะ ต้องกลับบ้านแล้วอ่ะ แม่มาตามอยู่ตรงทางเข้าลานแล้ว เฮ้อจะอยู่ต่อกับมูมู่ก็ไม่ได้"
 "ได้ได้ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่ดูแลหมอให้แกเอง ไอ้ตุ๊ดตู่ รีบกลับบ้านไปเหอะ เดี๋ยวถูกหวดที่ก้นหรอก"
 "ไปแล้ว พี่พี่ทั้ง 2 เจอกันพรุ่งนี้นะ"
 พอเสียงตุ๊ดตู่พูดจบ พี่ณัฐก็ส่งยิ้มให้ตุ๊ดตู่แล้วก็หันมาทางหมอนิลลี่
 "สวัสดีครับคุณหมอนิลลี่ ผมลูกชายพ่อหลวง ชื่อจริง ณัฐพล ชื่อเล่นว่า ณัฐ ครับ จริงๆ ผมจบทางด้านเกษตรมาจากมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ กลับบ้านมาเพื่อจะมาพัฒนาการแปรผลผลิตทางการเกษตร ตามแบบปกาเกอญอ เพื่อส่งขายหารายได้ให้หมู่บ้านครับ"
 "อ่อ คะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
 "คุณหมอลองอาหารบ้านๆ หน่อยไหมครับ พวกของดิบ กินได้ไหม หรืออยากลองเหล้าต้มของชนเผ่าเรา"
 "หมูดิบหมอขอบายนะคะ แต่หมูสุกยินดีคะ ส่วนเหล้าต้มขอแค่ลองชิมพอ"
 "ไม่ทราบว่าคุณหมอ จบที่ไหน และชำนาญสาขาไหนหรือครับ แล้วทำไมถึงมาอยู่กลางป่าแบบนี้"
 หมอนิลลี่พอโดนถามแบบนี้เริ่มเครียด ด้วยว่าไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนก่อนที่จะหลงเข้ามาให้หมู่บ้านดอยมอมแมมแห่งนี้ จะเลี่ยงตอบก็เสียมารยาทจึงตอบแบบไม่ครบทุกเรื่องไปว่า
 "จบหมอมาจากอเมริกาคะ มีความชำนาญทางห้องฉุกเฉินเป็นพิเศษ และอยากออกมาทำงานชุมชนก็เลยลาออกจากงานแล้วเข้าป่ามาคะ"
 "ได้ข่าวว่าคุณหมอมาอยู่ที่นี่ได้ 1 เดือนแล้ว พร้อมเจ้าหุ่นยนต์หน้าตาประหลาดที่นั่งข้างๆ นี่ พอดีช่วง 1 เดือนนี้ ผมไปอบรมการเกษตรเพิ่มเติมในจังหวัดถึงไม่ได้เจอกันเลย ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ หากคุณหมอต้องการอะไรเพิ่มเติม หรือขาดเหลือ หรือต้องการความช่วยเหลืออะไรแจ้งผมได้ครับ ผมอยู่ที่หมู่บ้านตลอดเวลา"
 "ขอบคุณมากๆ เลยคะ"
 คืนนั้นณัฐนั่งดูแลหมอนิลลี่ตลอด จนกระทั่งหมอนิลลี่ง่วงขอลากลับบ้าน ณัฐก็เดินมาส่งถึงบ้านริมน้ำเลยทีเดียว ก่อนกลับก็ยังล่ำลาว่า
 "ผมกลับก่อนนะครับ ฝันดีครับ"
 "เช่นกันคะ"
 หลังจากวันนั้นณัฐกับหมอนิลลี่ก็เจอกันทุกวัน อีก 2 วันต่อมา ระหว่างที่หมอนิลลี่ มูมู่ เดินเข้ามาในหมู่บ้านช่วงกลางวัน และณัฐเห็นพอดี ก็เดินเข้ามาและกำลังจะชวนคุยอยู่นั้น มีเสียงหญิงวัยรุ่นร้องตะโกนเรียก
 "นั่นใช่แม่หมอหรือเปล่าจ๊ะ"
 "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือคะ"
 หญิงวัยรุ่นนั้นอายุน่าจะประมาณ 20 กว่าต้นๆ หน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาว ตากลมโต รูปหน้าลูกไข่ หุ่นรูปร่างเอวเอส สะโพกงามทีเดียว ตอบกลับมาด้วยเสียงสั่นเครือว่า
 "ช่วยมาดูพ่อหนูหน่อยจ้า แกเป็นไข้ อยู่ 2 วันตั้งแต่วันที่มีงานเลี้ยง แล้วก็หูไม่ได้ยินจ้า พาไปให้พ่อหมอดูมาเมื่อวานเป่ายาแล้วไม่ดีขึ้น มีไข้สูงกว่าเดิมอีก เลยไม่รู้จะทำยังไงจ้า"
 นิลลี่ มูมู่ และณัฐ เดินตามหญิงสาวเข้ามาในห้องของชายสูงวัย นิลลี่ก็สั่งมูมู่
 "มูมู่วัดไวทัลไซด์ ลูกสาวคนไข้คะ คุณพ่อมีโรคประจำตัวอะไรบ้างคะ"
 "เบาหวาน ความดันจ้า"
 ระหว่างนั้นมูมู่ วัดไวทัลไซด์ และส่งรายงานมาทางตา หมอนิลลี่อ่านผลการวัดแล้วก็หันมาพูดกับลูกสาวต่อ
 "คุณพ่อมีไข้สูงมากนะ มีอาการอะไรบ้างตั้งแต่วันแรกคะ"
 "อืม วันแรกคือเมื่อวาน หลังวันที่มีงานประจำหมู่บ้านคะ เช้ามาก็มีไข้เลย แต่รู้ตัวดี พอกลางวันมีอาเจียน ปวดหัวมาก เลยพาไปหาพ่อหมอ ให้แกเป่ายารักษาให้จ้า กลับบ้านมาไข้ก็ทรงๆ"
 "เล่ามา แล้วมีอาการอื่น อะไรอีกไหมคะ"
 "พอเมื่อคืน หนูเช็ดตัวให้ด้วย ไข้ก็กลับสูงกว่าเดิม เริ่มเพ้อ พอเช้ามาเหมือนเริ่มไม่รู้ตัว นอนตลอด ไม่ยอมกินข้าว เรียกก็ไม่ได้ยิน แกบอกว่าไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย"
 "เป็นกี่ข้างคะ"
 "ไม่แน่ใจคะ เพราะแกฟังไม่ค่อยได้ยิน เดิมแกหูดีตลอด"
 หมอนิลลี่นั่งคิดสักพัก หันไปบอกมูมู่ว่า "มูมู่ช่วยหน่อย เข้าไปตรวจร่างกายโดยเฉพาะการได้ยินนะ แกยังพอจะคุยได้บ้าง แล้วกลับมารายงาน"
 พอมูมู่กลับมาพร้อมรายงานประวัติตรวจร่างกายที่ตาและทำการวินิจฉัยแยกโรคให้กับดร.นิลลี่ พอหมออ่านก็หันมาซักประวัติต่อทันที
 "วันงานคุณพ่อกินอะไรบ้าง มีกินของดิบๆ ไหม"
 "ใช่จ้าแม่หมอ พ่อกินลาบหมูดิบๆ พร้อมกินเหล้า เมาไม่รู้เรื่องเลยจ้า"
 มูมู่พอได้ประวัติครบก็ทำงานประมวลผลการวินิจฉัยโรคส่งให้กับนิลลี่ทันที
 "รู้แล้ว พ่อเป็นโรคไข้หูดับ หรือโรคหมูชาวเขาคะ" นิลลี่บอกสาวน้อย
 "โรคไข้หูดับ ผมเคยอ่านข่าวเจอ ไม่นึกว่าจะมาเจอในหมู่บ้านตัวเอง" เสียงลูกผู้ใหญ่บ้านพูดขึ้นมาบ้างหลังจากนั่งดูการตรวจคนไข้ของหมอทั้ง 2 มาสักพักแล้ว
 "ใช่คะ โรคไข้หูดับ"
 "จริงๆ จะว่าอันตรายก็อันตราย จะไม่อันตรายก็ไม่อันตราย แต่รายนี้ถือว่าอันตราย เพราะเป็นเบาหวานภูมิป้องกันโรคต่ำ จะเห็นว่าแกไข้สูงมากและเริ่มเพ้อ ไม่ค่อยรู้ตัว คุณณัฐว่างไหมคะ ช่วยพาแกกลับไปที่บ้านหมอหน่อยคะ ต้องให้น้ำเกลือยาฆ่าเชื้อทางเส้นเลือด ส่วนเรื่องหูหมอไม่รับประกันว่าจะหายหรือไม่นะคะ ต้องแล้วแต่ดวงจริงๆ" นิลลี่พูดกับทั้งณัฐและลูกสาวคนไข้
 "ว่างครับ"
 "หนูขอตามแม่หมอไปที่บ้านด้วยได้ไหมคะ"
 "ไว้ไปช่วงเย็นหรือพรุ่งนี้ดีกว่า รอให้แกไข้ลงและอาการดีขึ้นพูดคุยได้ก่อนดีกว่า"
 "ไปกลับบ้านกันมูมู่ มูมู่ช่วยแปลงร่างเป็นเปลคนไข้หน่อย ฝากคุณณัฐช่วยกันเข็นไปกับมูมู่นะคะ"
 เมื่อถึงบ้านก็ช่วยกันย้ายคุณลุงเข้าห้องสังเกตอาการ "มูมู่เปิดเส้นให้น้ำเกลือนะ เจาะเลือดด้วย เอาไปตรวจกลูโคส เครียอะตินีน บียูเอ็น การทำงานของตับ อิเลคโตรไลท์ พร้อมให้ยาพารากับบลูเพ็น เช็ดตัวลดไข้ด่วนๆ เลย เอาเลือดไปเคาว์เจอร์หาเชื้อด้วย"
 "ให้ผมช่วยอะไรได้บ้างไหมครับ"
 "คุณช่วยเข็นและยกตัวคนไข้เหนื่อยแล้วคะ นั่งพักก่อนก็ได้ ต่อไปนี้เป็นหน้าที่ของมูมู่คะ"
 "อย่าลืมให้ยาฆ่าเชื้อทางเส้นเลือดด้วย มูมู่ ลองประมวลทีซิว่าให้ตัวไหนดี"
 สักครู่พอมูมู่ประมวลผลแล้วส่งให้ดร.นิลลี่อ่าน
 "ตามนั้น เพนนิซิลิน เข้าเส้นเลย ไม่ต้องรอผลการเค้าล์เจอร์นะ"
 สั่งยาสั่งการรักษาเสร็จพอดี ก็มีเสียงเด็กดังมา
 "หวัดดีพี่หมอ วันนี้มีอะไรให้ตุ๊ดตู่ ผู้ช่วยหมอมือหนึ่งช่วยไหมครับ"
 "อ้าว พี่ณัฐ วันนี้มาแย่งตำแหน่งผมหรือครับ ฮึ" พร้อมส่งค้อนวงใหญ่มาให้ลูกชายผู้ใหญ่บ้าน
 "ฮา ฮา ฮา วันนี้มาช้าจัง มูมู่จัดการไปเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวรอผลตรวจทางห้องปฏิบัติการก่อนเพื่อมีอะไรให้ช่วยจ้า วันนี้เดี๋ยวสอนโรคไข้หูดับให้ฟังดีไหม"
 "ดีครับ แต่ว่ามันคืออะไรอ่ะ"
 "รอก่อนนะ รอให้ทำการรักษาคุณลุงก่อน"
 "ผมขอเรียนกับคุณหมอด้วยคน นะครับ"
 "ยินดีคะ แต่ต้องรอให้คุณลุงได้รับการรักษาและอาการคงที่ไม่อันตรายก่อนนะคะ"
 แล้วมูมู่ก็กลับมาพร้อมการแปลผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการยกเว้นผลเค้าล์เจอร์เพราะต้องรออย่างน้อย 3-7 วัน เมื่อส่งผลให้หมอนิลลี่อ่านแล้ว
 "หืม ลุงแกน้ำตาลขึ้นกระฉูดเลยดีนะที่ยังไม่ซีเวียร์มาก ไตกับตับโอเคร มูมู่เตรียมอินซูลินฉีดเข้าเส้นด่วนเลย"
 เมื่อให้น้ำเกลือให้ยาฉุกเฉินจำเป็นเรียบร้อยแล้ว เป็นเวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ดร.นิลลี่หันมาบอกไอ้ตุ๊ดตู่
 "ช่วยเช็คไวทัลไซน์คุณลุง ให้พี่ที ตุ๊ดตู่"
 "ครับผม" แล้วตุ๊ดตู่ก็เดินไปกับมูมู่ ทำการตรวจวัดไวทัลไซน์เสร็จก็เดินมารายงานพี่หมอของเขาว่า
 "อุณหภูมิ 37 องศา ไม่มีไข้ครับ บีพี 140/90 ความดันสูงนิดหน่อยแต่ไม่อันตรายครับ ชีพจร 100 ต่อนาที น่าจะเกิดจากไข้ครับผม ส่วนการหายใจดูแล้วไม่หอบหายใจไม่เร็วครับ"
 ดร.นิลลี่หันไปดูที่ตาของมูมู่ซึ่งขณะที่ตามตุ๊ดตู่ไปวัดไวทัลไซน์นั้น มูมู่จะบันทึกค่าต่าง ๆ ไว้ด้วย เมื่อดูแล้วเห็นว่า ตุ๊ตตู่แปลผลได้ถูกต้องก็ ปรบมือแล้วชมเชยว่า
 "เดือนเดียว ฝึกได้ขนาดนี้แล้ว เก่งมาก ตุ๊ดตู่ เดี๋ยววันนี้พี่ให้กินเค้กช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น ตอนสอนโรคไข้หูดับนะ"
 ระหว่างที่ณัฐนั่งฟังอยู่ด้วยนั้นก็ทำหน้าทึ่งในการสนทนาของทั้ง 2 คนแล้วพูดด้วยเสียงที่ตื่นเต้นว่า
 "งั้นผมขออนุญาตมาเป็นลูกศิษย์ ของคุณหมออีกคนนะครับ ต่อไปขออนุญาตเรียกว่าแม่หมอตามคุณพ่อของผมนะ และขออนุญาตมาเรียนทุกวันกับไอ้ตุ๊ดตู่ด้วย"
 "จะดีหรือคะ คุณณัฐมีงานยุ่งต้องทำทั้งวันแล้วยังจะมาเรียนศัพท์แสงทางการแพทย์ตอนเย็นอีก"
 "ไม่เป็นไรครับ ผมแบ่งเวลามาเรียนได้สบาย"
 "งั้นตามสะดวกคะ"
 "เย้ ผมมีเพื่อนเรียนแล้ว พี่ณัฐต้องเรียกผมว่าศิษย์พี่นะ"
 "ตามนั้นเลย ศิษย์พี่ตุ๊ดตู่"
 "ศิษย์น้อง พี่ณัฐ"
 และแล้วดร.นิลลี่ก็ได้ลูกศิษย์มาเพิ่มอีก 1 คน เมื่ออาการคนไข้ดูทรงตัวแล้ว ดร.ก็ทำตามสัญญาคือมาสอนนักเรียนทั้ง 2 ดังนี้
 "โรคไข้หูดับนะ เป็นโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียชนิด สเตร็ปโตค็อกคัด จำชื่อเชื้อแค่นี้พอ โดยเชื้อนี้มักจะอยู่ในหมู ติดต่อมายังคนด้วยการที่ไปสัมผัสกับหมู หรือกินหมูดิบเข้าไป พอป่วยจะมีไข้ หลังแข็ง อาเจียน ปวดหัว แล้วก็หูไม่ได้ยิน จึงเรียกว่าไข้หูดับ หรือบางคนเรียกว่า โรคไข้หมูชาวเขา เพราะตอนพบครั้งแรก ๆ มักเกิดจากงานเลี้ยงของชาวเขา แบบนี้เลย เอาเนื้อหาแค่นี้เนอะ เข้าใจเรื่องโรคเนอะ"
 "เข้าใจครับ" ลูกศิษย์ทั้งสองประสานเสียงกันตอบทีเดียว
 "ตามสัญญาเนอะ ไปกินเค้กกัน แล้วก็กลับบ้านกันได้แล้วฟ้ามืดแล้ว"
 "ครับ"
 เย็นวันรุ่งขึ้นลูกสาวคุณลุงมาเยี่ยม เห็นอาการพ่อดีขึ้นก็ดีใจมาก สอบถามว่า
 "คุณพ่อต้องอยู่ที่นี่อีกกี่วันคะ"
 "ต้องให้ยาทางเส้นเลือด ต่อจนครบอาทิตย์ ถ้าอาการดีขึ้นไม่มีอะไรแทรกซ้อนก็กลับบ้านได้ค่ะ อ่อ ขอถามเพิ่มคะ รักษาเบาหวานและความดันยังไงคะ"
 "รักษากับพ่อหมอคะ"
 "หมอรบกวนให้มารักษากับแม่หมอด้วยได้ไหมคะ คือไม่ถึงกับเลิกรักษากับพ่อหมอ แต่กินยาทั้ง 2 ที่ประมาณนี้นะ จะได้รักษาระดับความดันกับน้ำตาลให้ได้ดีกว่านี้คะ"
 "ได้คะ งั้นวันนี้ขอตัวกลับก่อนนะคะ"
 พอให้ยาฆ่าเชื้อครบอาทิตย์ อาการของคุณลุงก็ดีขึ้นเป็นลำดับ แต่การได้ยินนั้นยังไม่ดีขึ้น หมอนิลลี่จึงแจ้งกับทางลูกสาวที่รับคุณลุงกลับบ้านว่า
 "อาการหูดับยังไม่ดีขึ้นเลยคะ ไว้นัดมาตรวจซ้ำพร้อมกับรับยาความดันและเบาหวานนะคะ ไม่ต้องกังวล ถ้าไม่ดีขึ้นจริงๆ ก็ใส่เครื่องช่วยฟังช่วยได้คะ"
 "ได้คะ ตามนั้น"
 สุดท้ายเมื่อนัดมาดูอาการไปเรื่อยๆ จนครบ 6 เดือนอาการหูดับของคุณลุงก็ยังไม่ดีขึ้น หมอนิลลี่ก็หันไปสั่งมูมู่ว่า
 "มูมู่ เดี๋ยวช่วยวัดระดับการได้ยินให้ด้วย ชั้นจะประดิษฐ์เครื่องช่วยฟังให้คุณลุง" แล้วหันมาบอกสาวน้อยว่า "มารับอาทิตย์หน้านะคะ"
 แล้วนิลลี่ก็ทำเครื่องช่วยฟังให้คุณลุงตามนัดภายในหนึ่งอาทิตย์ เมื่อคุณลุงได้ยินดีขึ้นก็ขอบอกขอบใจเป็นการใหญ่ แล้วชวนไปกินข้าวที่บ้าน หมอนิลลี่รีบแซวว่า
 "กินลาบหมูดิบกันนะลุง"
 "ไม่เอาแล้วหมอ เข็ด นี่หูไม่ได้ยินเลย ดีที่ไม่ตาย มามาเย็นนี้มากินข้าวที่บ้านเดี๋ยวล้มหมูเลี้ยง"
 "ยินดีมากเลยคะ ขอพาลูกศิษย์ทั้ง 2 ที่ช่วยดูแลคุณลุงไปด้วยนะคะ"
 "เย้ศิษย์น้องเราได้ไปด้วยแหละ" เสียงตุ๊ดตู่หันมาบอกณัฐ
 "หวังว่าคงไม่รบกวนนะครับ คุณลุง"
 "เชิญไอ้หลาน มาเลย ล้มหมูทั้งตัวกินแค่นี้กินไม่หมดหรอก"
 สุดท้ายแล้วหมอนิลลี่ก็ดีใจที่เปลี่ยนนิสัยการกินของคุณลุงได้ อย่างน้อยเริ่มต้นที่ 1 คนก่อนก็ยังดี เมื่อทุกคนเข้าใจก็จะได้หันมาเลิกแบบคุณลุง


หลังจากตุ๊ดตู่นิ้วโป้งมือขวาหายเป็นปกติ และกระดุกกระดิกได้เป็นปกติแล้ว ตุ๊ดตู่ก็หยุดเกเร หยุดรังแกเพื่อน ว่างเป็นต้องมานั่งเล่นอยู่กับมูมู่ที่บ้านของดร.นิลลี่
 หลายวันผ่านไป ผู้ใหญ่บ้านก็วิ่งอุ้มเด็กชายตัวน้อยอายุประมาณ 4 ขวบ ท่าทางหมดสติมาหาที่บ้าน พร้อมกับแม่ของเด็กคนนั้น สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านดูกังวลอย่างมาก ส่วนแม่ของเด็กนั้นก็ร้องไห้มาตลอดทางเพราะดูจากดวงตาทั้งสองที่บวมหนักมากนั่นเอง
 ยังไม่ถึงหน้าบ้านเลยเพียงเข้าเขตบริเวณบ้านก็ได้ยินเสียงผู้ใหญ่บ้านตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือว่า "แม่หมอกับหมอประหลาดอยู่ไหม ช่วยไอ้ด๋วนหน่อยครับ พ่อหมอเอาไม่อยู่"
 "เข้ามาในห้องตรวจก่อนค่ะ พ่อหลวง ใจเย็นๆ เด็กเป็นอะไรมาคะ"
 "ไอ้หนูไม่รู้โดนงูอะไรกัดมาค่ะ แม่หมอ ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว" แม่ของไอ้ด๋วนรีบตอบอย่างกระหืดกระหอบ
 "เอาไปให้พ่อหมอดูแล้ว เป่ายาและโปะยามา" พ่อหลวง หรือ ผู้ใหญ่บ้านช่วยตอบ
 "กลับไปอาการมันไม่ดีขึ้น นี่อยู่ๆ ก็หลับไป จึงวิ่งพามาหาแม่หมอนี่แหละจ้า ช่วยลูกชั้นด้วยนะ แม่หมอ" เสียงแม่ของเด็กร้องขอชีวิตลูก พร้อมเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
 "แล้วแผลอยู่ที่ไหน ไปทำอะไรถึงถูกงูกัด มีใครเห็นตัวงูไหม" ดร.นิลลี่รีบซักประวัติ
 "มันโดนกัดที่ขาซ้ายจ้า เห็นมันไปวิ่งเล่นอยู่ในป่ากับพี่ๆ มัน แล้วก็โดนกัด พ่อมันได้ยินรีบเข้าป่าไปจับงูได้ด้วย"
 "แล้วเอางูมาไหม"
 สักพักก็ได้ยินเสียงผู้ชายตะโกนมาจากประตูบ้านว่า "เอามาจ้า นี่ๆ " เสียงพ่อของไอ้ด๋วนนั่นเอง
 "ไหนๆ แม่หมอขอดูหน่อย"
 สภาพของงูนั้นยังมีชีวิตอยู่ แต่เป็นลูกงูตัวน้อย ตัวสีน้ำตาลมีเกล็ดๆ ไม่เห็นแม่เบี้ยหรือลายที่บ่งบอกว่าเป็นงูจงอางหรืองูเห่า แต่ดูอาการที่ไอ้ด๋วนหมดสติขนาดนี้ก็แปลกใจ ดร.นิลลี่จึงเอางูให้ มูมู่สแกนดูในข้อมูลระบบเอไอ ที่ได้ใส่ชนิดของงูไว้เท่าที่มีประวัตินั้น ระบบก็บอกไม่ได้ว่าเป็นงูอะไร เพราะเป็นงูตัวเล็ก แต่ด้วยความไม่สบายใจ แม่หมอดร.นิลลี่ ก็ขอนำตัวเด็กมานอนไว้ที่บ้าน ซึ่งมีห้องเฝ้าดูอาการที่พร้อมทำหัตถการบางอย่างได้
 พร้อมทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียด แล้วหันมาบอก มูมู่ "เจาะเลือดและเปิดเส้นหน่อยมูมู่"
 มูมู่ รีบเข้าไปที่ตัวเด็ก เปิดที่ท้องและกระเป๋าพยาบาลข้างตัว หยิบสายรัดแขน รัดไปที่ต้นแขนของเด็ก หลังจากนั้นก็ ส่องแสงสีฟ้าออกจากตาไปที่แขนบริเวณที่ต้องการจะเจาะเลือด ก็จะเห็นเส้นเลือดเป็นทางสีน้ำเงิน หลังจากนั้นก็ทำการใช้เข็มเพื่อเปิดเส้น การเปิดเส้นศัพท์ที่หมอและพยาบาลชอบใช้กัน คือการเปิดเส้นเพื่อให้น้ำเกลือนั่นเอง แล้วนำกระบอกเก็บเลือดเจาะเลือดไอ้ด๋วนมา 3 หลอด หลังจากนั้นก็ใส่สายน้ำเกลือเข้าไปกับกระบอกน้ำเกลือ ใช้สมองอัจฉริยะ คำนวณปริมาณน้ำเกลือและปรับให้ตามอาการของเด็ก
 "อะดรีนาลีน 1 แอมป์นะ เด็กยังหายใจเองได้ไม่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ หัวใจยังเต้นได้แต่เบา และความดันต่ำ ให้น้ำเกลือกับอะดีนาลีนไปก่อนนะ มูมู่" อะดรีนาลีนที่หมอนิลลี่บอกคือยาช่วยกระตุ้นหัวใจ จะให้เพื่อกระตุ้นการทำงานของหัวใจเมื่อมีภาวะช็อก หรือ ภาวะที่หัวใจทำงานได้แย่ลงนั่นเอง
 "เลือดไปตรวจหาค่า พีที พีทีที บียูเอ็น เครียอะตินิน การทำงานของตับ อิเล็คโตไลท์" ดร.ยังคงสั่งงานมูมู่ ต่อไป โดยที่มีตุ๊ดตู่ ผู้ใหญ่บ้าน พ่อแม่ของไอ้ด๋วน ยืนฟังอย่างงงๆ
 สักพักมูมู่ ก็เดินเข้าไปที่ห้องปฏิบัติการนำหลอดเลือดทั้งหมดเข้าเครื่องอัตโนมัติ เพื่อทำการตรวจเลือด และออกมาช่วยดร.นิลลี่ ต่อไป
 "ผู้ใหญ่ พ่อแม่คะ กลับไปรอที่บ้านก็ได้ค่ะ ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี่ยวหมอจะดูแลให้ แล้วค่อยกลับมาพรุ่งนี้เช้าก็ได้ค่ะ รับรองว่าจะดูแลไอ้ด๋วนเป็นอย่างดี ให้ปลอดภัย"
 แล้วทั้ง 3 คนก็เดินออกจากห้องสังเกตอาการและกลับบ้านไป
 "มูมู่ ทำจดหมายถึงหมอสุดสุด ที่สถานเสาวภาหน่อย แล้วรีบบินเอางูตัวน้อยนี้ไปให้เขาดู" ดร.นิลลี่หันมาสั่ง มูมู่ หมอสุดสุด เป็นเพื่อนสนิทที่จบแพทยศาสตร์มาพร้อมกับหมอนิลลี่นั่นเอง ปัจจุบัน สุดสุดทำงานอยู่ที่สถานเสาวภา ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีความชำนาญในการแยกแยะชนิดงู พร้อมมีเซรุ่มสำหรับรักษาคนไข้ที่ถูกงูกัดที่ดีที่สุดของประเทศไทยนั่นเอง
 แล้วมูมู่ ก็หุบแขนทั้ง 2 ข้างเข้าข้างตัว แล้วก็มีปีกกางออกมาแทน และก็บินไปอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีสัญญาณดังขึ้นจากเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องสังเกตอาการดังขึ้น ดร.นิลลี่เดินไปเปิดหน้าจอ เพื่อทำเทเลคอนเฟอเรนซ์กับสุดสุดเพื่อนรัก
 "เฮ้ย นิลลี่ไม่เจอกันนาน เจอทีนี่เอางานยากมาให้เลยนะ" ภาพและเสียงของสุดสุด ผ่านมาทางจอคอมพิวเตอร์ เพื่อทักทายกันแบบเพื่อน
 "แหม ก็คิดถึงไงเลยส่งเคสยากไปให้ เป็นไงวะ บอกได้ไหมว่าเป็นงูอะไร เด็กอาการแย่สุดสุดเลยหว่ะ นี่ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนาที มีหวังช่วยไม่ไหวหว่ะ"
 "ระดับหมองูอันดับหนึ่งของประเทศไทย งูตัวน้อยแค่นี้มีหรือจะดูไม่ออก ดูถูกกันไปหน่อยแล้ว แล้วเด็กมีอาการทางระบบประสาทเป็นอัมพาตยังวะ เออลืมไปเด็กมาแบบกึ่งโคม่า แกคงตรวจระบบประสาทยังไม่ได้ ซวยสุดสุดหว่ะ โดนงูจงอางเลยหว่ะ แต่ดวงดีอยู่อย่างคือเป็นงูเด็กพิษยังน้อยอยู่ยังแค่โคม่า ไม่คางเหลืองตายไปก่อน เดี่ยวส่งเซรุ่มไปให้ เด็กน้ำหนักเท่าไหร่วะ"
 "น้ำหนักประมาณ 10 กิโลได้ เออ แต๊งก์หวะ จัดเซรุ่มมาเต็มที่หน่อยนะ ใส่พุงไอ้มูมู่ หุ่นที่ส่งไปหาแกหน่ะ ท้องไอ้มูมู่มันมีตู้เย็นอยู่ ตามนั้น ไว้คุยกันใหม่ รีบไปดูเด็กก่อน"
 ครึ่งชั่วโมงผ่านไป มูมู่กลับมาพร้อมเซรุ่มแก้พิษงูจงอางที่อยู่ที่พุง พอส่งเซรุ่มเสร็จ ก็เดินไปอ่านค่าผลแลบที่ตรวจเสร็จทั้งหมดพอดี เอามารายงานดร.นิลลี่ที่ดวงตา โดยได้ทำการแปลผลมาหมดแล้ว ซึ่งแย่หน่อยตอนนี้ไอ้ด๋วนเริ่มมีภาวะไตวายเฉียบพลัน ซึ่งต้องรีบทำการล้างไตโดยด่วน
 "ให้เซรุ่ม พร้อมทำการเตรียมเซ็ทล้างไต และเปิดเส้นทำการล้างไตเลย"
 หลังจากสั่งการรักษาทั้งหมดเสร็จหมอนิลลี่ก็เข้าไปดูอาการของไอ้ด๋วนอีกที พร้อมกับบ่นเสียงเบาๆ ว่า "เพี้ยง ไอ้หนู ขอให้แกรอดทีเถอะ แม่แกห่วงแกมาก"
 ระหว่างที่รอดูอาการเพราะพึ่งเริ่มให้การรักษาไปนั้น ตุ๊ดตู่ที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไปไหน เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่เอ่ยปากถามแม่หมอของเขาไปว่า
 "พี่พี่ ไอ้ภาษาแปลกๆที่พี่พูดกับไอ้มูมู่นี่มันแปลว่าอะไรอ่ะ ผมฟังไม่เข้าใจเลย อะ... อะไรก็ไม่รู้นั่นอะ"
 "อ้อ ลืมไปว่ามีเจ้าหนูจำไมเดินอยู่ข้าง ๆ ยุ่งห่วงน้องอยู่เลยไม่ได้คุยด้วย อ้าวเดี๋ยวจะสอนให้ทีละคำ ไปเอาสมุดมาจดนะ นี่คือศัพท์เฉพาะทางการแพทย์ อีกหน่อยจะได้ฟังพี่พูดเข้าใจ"
 "ศัพท์คำแรก อะดรีนาลีน จริงเป็นสารในร่างกายที่ช่วยทำให้หัวใจเต้นเร็วนั่นเอง พอมาทำเป็นยาก็เลยเป็นยากระตุ้นหัวใจเวลาที่หัวใจหยุดทำงานหรือกำลังจะหยุดทำงาน"
 "ตัวต่อไป แอมป์ หมายถึงขวดยาที่เป็นหลอดแก้ว แบบนี้ไง"
 "อ่อ มีคำไหนสงสัยอีกอ่ะ จำไม่ได้แล้วว่าคุยอะไรไปบ้าง"
 "พีพี ทีที บีบี อะไรก็ไม่รู้ครับผมจับใจความไม่ทัน ได้มาแต่คำว่า พีพี"
 "ฮา ฮา ฮา" นิลลี่หัวเราะเสียงดัง แล้วพูดว่า "ตุ๊ดตู่ปวดฉี่หรือคะ ถึงพูดว่าพีพี พีพีแปลว่า ฉี่คะ"
 "เปล่าสักหน่อย" พร้อมส่งค้อนมาให้หนึ่งอัน และแก้มป่องน่าเอ็นดู
 "เขาเรียกว่า พีที คะ ตุ๊ดตู่ พีที กับพีทีที เป็นการตรวจดูว่าเลือดจะหยุดไหลเมื่อไหร่ ถ้าค่าตัวเลขเยอะ ๆ แสดงว่าเลือดหยุดไหลช้านั่นเอง เข้าใจเปล่านี่ ตาใสเชียว"
 "เข้าใจสิฮะ แหม"
 "ส่วน เครียอะตินิน บียูเอ็น เป็นการตรวจว่าไตทำงานดีอยู่ไหม และอิเลคโตรไลท์ เป็นการตรวจแร่ธาตุที่จำเป็นของร่างกายว่ามีปริมาณปกติ ไหม"
 "วันนี้เอาเท่านี้ก่อนเนอะ มีอะไรมาถามใหม่พรุ่งนี้นะ วันนี้กลับบ้านก่อนเถอะฟ้ามืดแล้ว พี่ต้องเข้าไปดูน้องที่ถูกงูกัดต่อ"
 "ฮะ กลับก่อนก็ได้ บ๊ายบาย พรุ่งนี้มาใหม่ แบๆๆๆๆ"
 แล้วนิลลี่ก็เรียกมูมู่ให้เดินเข้าไปดูอาการไอ้ด๋วนต่อ คืนนั้นเป็นอันไม่ได้หลับได้นอนกันหมอ 1 คนกับหุ่นยนต์อีก 1 คน เหมือนปาฏิหาริย์มีจริง ไอ้ด๋วนหลังจากได้รับการรักษาอาการก็ดีขึ้นเป็นลำดับ จนกระทั่งรุ่งเช้าแม่พ่อพร้อมกับผู้ใหญ่บ้านก็มาถึง เด็กน้อยก็พื้นพอดี
 หมอรีบทำการตรวจร่างกาย พบว่าเด็กยังมีอาการแขนขาอ่อนแรง ลักษณะของอัมพาตอยู่เล็กน้อย จึงได้บอกพ่อและแม่ไปว่า
 "เข้ามาหาน้องพร้อมกันได้คะ ตอนนี้น้องรู้ตัวแล้ว แต่ยังมีแขนขาอ่อนแรง ซึ่งเป็นผลของพิษงูจงอาง เล็กน้อย"
 "คุณพระ จงอางเลยหรือคะ" เสียงแม่ไอ้ด๋วนตอบมาอย่างคนตกใจ มาก
 "ดีที่ผมจับมันได้ ไม่โดนกัดไปอีกคน นี่พิษมันแรงนัก" พ่อไอ้ด๋วนตอบมาอีกคน
 "โชคดี ที่มีแม่หมอไม่งั้น ไอ้ด๋วนไม่รอดแน่ ขอบคุณนะครับ ผมในฐานะพ่อหลวงของหมู่บ้าน ต้องขอโทษที่ไม่ยอมรับแม่หมอแต่แรก นี่ถ้าแม่หมอไม่อยู่ที่นี่ คงไม่มีเรื่องดีดี แบบนี้" ผู้ใหญ่บ้านซาบซึ้งกับฝีมือการรักษาของ ดร.นิลลี่มาก
 "ไม่เป็นไรคะ หมอเต็มใจช่วย เป็นอาชีพของหมออยู่แล้ว"
 "เดี๋ยวยังไงหมอขอรับไอ้ด๋วนไว้ที่นี่ดูอาการอีกสัก 2-3 วันนะคะ ให้หายอัมพาตและอาการคงที่ก่อนค่อยกลับบ้านไป"
 เย็นวันนั้น ตุ๊ดตู่ก็มาเล่นที่บ้านของนิลลี่เป็นปกติ พร้อมเข้าช่วยดูแลน้องด๋วนด้วย นั่งฟังหมอสั่งมูมู่ ได้ยินว่า
 "มูมู่วัดไวทัลไซน์น้องหน่อย ดูปัสสาวะด้วย ตรวจค่าเครียอะตินินอีกหน่อยว่าเป็นไง"
 "ไวท่าน นี่อะไรอ่ะพี่หมอ" ตุ๊ดตู่ เก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว
 "ไวทัลไซน์จ้า หมายถึงสัญญาณการมีชีวิตของคน มีการวัดการเต้นของหัวใจ การดูการหายใจ และการวัดความดันเลือดจ้า ซึ่งต้องวัดเป็นประจำวันละ 3-4 ครั้ง เพื่อดูว่าน้องปลอดภัยไหม ส่วนไตนั้นเนื่องจากน้องมีไตวายเลยต้องดูบ่อย ๆ ว่าดีหรือแย่ลง"
 "แล้วไอ้ไตวายที่พี่เรียกนี่มันอะไรอ่ะ"
 "ไตวายหรือคืออาการที่ไตมันทำงานแย่ลงไง เออเอ็งนี่ช่างซักช่างถามจริง"
 "ไปไปกลับบ้านได้แล้วพรุ่งนี้มาใหม่ ไว้พรุ่งนี้จะสอนการตรวจไวทัลไซด์ดีไหม จะได้ไม่ต้องใช้มูมู่ทำ ใช้เราทำแทนนี่แหละ"
 "เอาครับ เดี่ยวพรุ่งนี้จะมาตั้งแต่กลับจาก โรงเรียนเลย ขอบคุณครับ"
 เย็นวันรุ่งขึ้น ไอ้ตุ๊ดตู่รีบมาตั้งแต่ 4 โมงกันเลย แล้วก็วิ่งมาบอกว่า "พี่พี่ ไวท่าน ไวท่าน อะ อย่าลืมนะ"
 "ไวทัลไซน์ พูดใหม่ตามพี่ช้า ๆ นะ ต้องเรียกให้ถูกต้องก่อน ไม่งั้นไม่สอน"
 "ไวท่าน"
 "ไม่ใช่ ไวทัลไซน์ ดูลิ้นกับริมฝีปากพี่หมอนี่"
 "ไวทัล...ไซด์"
 "เอ้อ อีกนิดเดียวเกือบได้แล้ว เอาใหม่อีกรอบซิ"
 "ไวทัล..ไซน์"
 แปะ แปะ พร้อมเสียง "ตบมือให้ ได้แล้วนี่ เก่งสุดยอด"
 "เย้ๆ ได้แล้ว ได้แล้ว"
 "มูมู่ ไปเอาเทอร์มอมิเตอร์กับ บารอมิเตอร์มา จะสอนไอ้ตุ๊ดตู่มันวัดไวทัลไซน์" เมื่อหันมาเห็นนัยน์ตาของตุ๊ดตู่ที่สงสัยกับศัพท์ใหม่ที่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว นิลลี่ก็แอบอมยิ้มในใจ เมื่อมูมู่เอาเครื่องมือมาถึง นิลลี่ก็เลยบอกว่า
 "นี่นะ เทอร์มอมิเตอร์ หรือปรอทวัดไข้นั่นเอง เอาไว้วัดอุณหภูมิคนไข้" พร้อมหยิบเทอร์มอมิเตอร์ส่งให้ตุ๊ดตู่ดู
 "ส่วนนี่บารอมิเตอร์ หรือเครื่องวัดความดันเลือดจ้า" ส่งที่วัดความดันไปให้ตุ๊ดตู่ลองถือดู
 "อ้าวเดินไปที่เตียงไอ้ด๋วนกัน จะได้ไปวัดให้น้องกัน และจะได้ดูด้วยว่าน้องดีขึ้นยัง"
 "ทำอย่างนี้นะ การวัดไข้" หมอนิลลี่ชอบใช้ปรอทวัดไข้ที่ทำจากปรอทจริงๆ เพราะให้ค่าที่เชื่อมั่นได้มากกว่าแม้จะใช้เวลาในการวัดนานกว่า หมอหยิบปรอทมาสาธิตให้ตุ๊ดตู่ดู ด้วยการสลัดปรอทให้มาอยู่ที่ปลายด้านล่างขีดอันสุดท้าย พร้อมบอกให้ตุ๊ดตู่สังเกต แล้วก็เอาเข้าไปสอดที่รักแร้ไอ้ด๋วน แล้วจับเวลาไปสัก 4 นาที เอาออกมาดูค่าที่ได้
 ต่อด้วยหยิบเครื่องวัดความดันของเด็กมาสาธิตให้ดูว่าให้เอาแขนเข้ามาในปลอกแขนแบบนี้ แล้วกดเครื่องวัดแบบนี้ รอให้เครื่องหยุดแล้วอ่านตัวเลข แล้วก็ให้ตุ๊ดตู่มาลองทำกับตนเอง จนทำได้ถูกต้อง
 "ไป ไป เรียนเสร็จแล้ว ไหนบอกพี่หมอซิว่าวันนี้ได้เรียนอะไร"
 "ไวทัลไซน์ วัดไข้ด้วยเทอร์มอมิเตอร์ วัดความดันด้วยบารอมิเตอร์ ครับพี่หมอ" ตอบแบบคล่องปรื่อ
 นิลลี่ปรบมือเสียงดัง พร้อมหัวเราะออกมา "เอ็งนี่หัวไว ใช้ได้ ฝึกจนคล่องแล้วมาช่วยพี่นะ กลับบ้านได้แล้ว"
 แล้วอีก 2 วันอาการไอ้ด๋วนก็หายเป็นปกติ หมอนิลลี่บอกกับพ่อแม่ว่ากลับบ้านได้
 วันที่พ่อแม่มารับไอ้ด๋วน ได้ทำข้าวต้มชาวเขาเผ่าปกาเกอญอมาให้แม่หมอด้วย พร้อมกับยกมือไหว้ ก่อนกลับบ้านได้ยินเสียงทั้ง 3 คนพูดว่า
 "ขอบคุณมากเลย แม่หมอ ขอให้แม่หมออยู่กับพวกเราไปนานๆ นะ"
 หลังจากทั้งหมดกลับบ้านไป หมอนิลลี่ก็เอาข้าวต้มชาวเขามาชิม รสชาติดีเยี่ยมมาก กินจนหมด และก็อมยิ้มไป หัวใจพองโต ที่ตัวเองกับน้องมูมู่คู่หู แถมมีไอ้ตัวอ้วนตุ๊ดตู่คู่หูรักษาไอ้ด๋วนให้รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด นี่แหละคือความภูมิใจของ คู่หูหมอบนดอย


เมื่อผ่าตัดน้าพูดจนสำเร็จแม้ไม่หายแต่ก็ทำให้รูปร่างของขาซ้ายนั้นไม่น่าเกลียดอีกต่อไป วันนี้หมอนิลลี่และมูมู่ กับลูกศิษย์ทั้ง 2 ไปทำกายภาพให้น้าพูดเป็นวันแรก โดยต้องการไปตรวจทั้งคุณตาคุณยายด้วยว่ามีโรคประจำตัวหรือเจ็บป่วยอะไรบ้างจะได้ให้การรักษาที่ถูกต้อง
 "มูมู่เดี๋ยวตรวจร่างกายคุณตาด้วยกันนะ ยังไม่รู้ว่าคุณตาจะต้องตรวจอะไรเพิ่มไหม" นิลลี่พูดเมื่อมาถึงที่ห้องนอนของคุณตา
 "ส่วนคุณณัฐกับตุ๊ดตู่ไปช่วยขยับขาน้าพูดให้ก่อนนะคะ"
 "ได้ครับ"
 "อืม วันก่อนเราดูคุณตาไกลๆ และบ้านก็มืดด้วย นึกว่าจะไม่มีอะไรมากอย่างมากก็เป็นโรคชรา" นิลลี่บ่นพึมพำอยู่กับมูมู่ แล้วก็เดินมาหาคุณยายเพื่อต้องการจะถามประวัติคุณตาเพิ่ม
 "คุณตาชอบกินปลาดิบๆ ไหมคะ แล้วตาเหลืองตัวเหลืองเป็นมานานเท่าไหร่แล้วคะ"
 "แกชอบกินของดิบทุกอย่างแหละ เป็นกับแกล้มเหล้านะ ไม่ได้สังเกตเลยว่าแกตาเหลืองตัวเหลือง"
 "คือตอนนี้นอกจากมีโรคสูงวัยที่ทำให้แกเดินเหินไม่ได้แล้ว แกน่าจะมีโรคตับอะไรบางอย่าง ซึ่งตอนนี้ต้องรอผลตรวจหลายอย่างจากมูมู่ก่อนคะ"
 "มูมู่อัลตราซาวด์ ซีทีช่องท้องอย่างละเอียด เจาะเลือดตรวจตับ ตรวจอุจจาระด้วย"
 มูมู่เดินไปทำการตรวจอย่างละเอียดตามคำสั่งแล้วสักพักก็ส่งรูปผลการตรวจอุจจาระรายงานให้ดร.นิลลี่ดูก่อนที่ผลอย่างอื่นจะมา เนื่องจากระบบเอไอของมูมู่จับภาพอะไรบางอย่างได้
 "ขอบใจมาก มูมู่ อืมมีไข่พยาธิหลุดออกมาจริงด้วย ว่าแล้วต้องเป็นโรคพยาธิใบไม้ในตับด้วย"
 "คุณยาย ผลมาแล้วในส่วนต้นนั้นมีพยาธิใบไม้ในตับ ซึ่งมีอาการระดับนี้แล้วไม่น่าจะรักษาหายได้แล้วคะ แต่ยังไงต้องกินยาถ่ายพยาธิก่อน ถ้าถ่ายออกมามีตัวอะไรแบนๆ คล้ายใบไม้ไม่ต้องตกใจนะคะ ส่วนตาเหลืองตัวเหลือง ต้องดูตับทั้งหมดก่อนว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่แนวโน้มน่าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
 แล้วผลการตรวจจากมูมู่ก็ออกมา พบว่าคุณตาเป็นโรคมะเร็งท่อน้ำดีในตับด้วย
 "คุณยาย ตับของคุณตานั้นรักษาไม่ได้แล้วจริงๆ ด้วยคะ แต่อย่างไรหมอก็จะมาทำกายภาพให้สามารถช่วยเหลือตัวเองได้บ้างนะคะ และถ้าคุณตามีอาการเจ็บปวดอะไรก็รักษาตามอาการให้คะ"
 "อ้าวตอนนี้ถึงคราวคุณยายแล้ว คงต้องโดนเอ็กซเรย์กับเจาะเลือดนะคะ"
 แล้วมูมู่ก็ทำการตรวจคุณยายตามคำสั่งของดร.นิลลี่ ผลออกมาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง นอกจากกระดูกที่เสื่อมและทำให้หลังผิดรูปเท่านั้น
 "คุณยายแค่มีกระดูกเสื่อมและกระดูกหลังคดผิดรูป คงทำแค่กายภาพนะคะ"
 โดยรวมของครอบครัวนี้เป็นคุณยายเป็นโรคชรา คุณตาเป็นมะเร็งในท่อน้ำดีของตับและน้าพูดเป็นโรคเท้าช้าง ซึ่งต้องทำกายภาพให้ทั้งหมด ดังนั้นคงต้องมากันครบทีมสัปดาห์ละ 3 ครั้ง
 ในช่วงที่ทีมของหมอนิลลี่เข้าๆ ออกๆ บ้านน้าพูดซึ่งบ้านน้าพูดนี่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้าน ซึ่งห่างบ้านพ่อหมอมาไม่กี่หลังนั้น ทำให้พ่อหมอนั้นไม่พอใจอย่างมาก และช่วงเวลาเดียวกันนั้นหมูที่เลี้ยงไว้ตามบ้านเริ่มทยอยป่วยและล้มตาย เป็นจำนวนมาก ซึ่งหาสาเหตุของการตายไม่ได้ว่าเป็นจากโรคอะไร
 ทำให้พ่อหมอส่งลูกน้องออกมาดักรอที่บ้านของน้าพูด เพื่อรอพบกับทีมของหมอนิลลี่ที่มาเป็นประจำทุกสัปดาห์นั้น
 "ออกไปไอ้ตัวซวย พ่อหมอมีญาณทิพย์ เห็นว่าพวกแกไปบุกรุกบนยอดดอย อันเป็นที่หวงห้ามเพราะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์สิงสถิตอยู่ ดูซิหลังจากพวกแกมาไม่นาน ผีจึงได้ลงโทษให้ไฟไหม้ป่า หมูล้มตายนับไม่ถ้วน" เสียงลูกสมุนของพ่อหมอ ตะโกนไล่หมอนิลลี่นั่นเอง
 "ผีลงโทษ อะไรงมงาย" ณัฐบอกกับลูกสมุนของพ่อหมอ
 เมื่อชาวบ้านละแวกนั้นได้ยินเสียงตะโกนของลูกสมุนของพ่อหมอ ก็ออกมารวมตัวกัน แล้วก็มองมาที่หมอนิลลี่และมูมู่ พร้อมกับโยนก้อนหินใส่ บ้างก็เดินเข้าไปทำร้าย
 "เออ จริงอย่างพ่อหมอว่า พวกเราอยู่กันมาตั้งนาน ไฟไหม้ป่าบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยหนักเท่านี้ หมูที่เลี้ยงก็ไม่เคยตายพร้อมกันมากอย่างนี้ มันต้องเป็นผีลงโทษ ที่ให้ไอ้ตัวประหลาดนี่อาศัยอยู่แน่ๆ " ชาวบ้านคนดังกล่าวพูดจบก็เอากิ่งไม้ตีไปที่มูมู่
 ณัฐพยายามเอาตัวมากันหมอนิลลี่ไว้ พร้อมกับพูดตอบโต้ไปอีกว่า
 "อะไรกัน แม่หมออยู่ที่นี่ก็มีแต่ช่วยดูแลสุขภาพให้กับทุกคน หลายคนรอดตายได้เพราะแม่หมอนะ นี่พอมีหมูล้มตายยังไม่หาสาเหตุก็มาขับไล่กัน"
 "ออกไปจากหมู่บ้านข้าซะ ไอ้ตัวพาผีมาทำลายหมู่บ้านของเรา" เสียงพ่อหมอออกมาขับไล่ด้วยตัวเอง ทำให้ชาวบ้านบางส่วนที่ยังคงเคารพพ่อหมอเริ่มเห็นด้วยและช่วยกันตะโกนไล่หมอนิลลี่
 ณัฐเองก็จนปัญญาที่หาเหตุผลใดใดมากล่าวอ้างให้ชาวบ้านกลุ่มที่เชื่อพ่อหมอเข้าใจอย่างไร ได้แต่เอาตัวกันหมอนิลลี่แล้วรีบพาหลบออกมาจากหมู่บ้านก่อน แล้วทั้งทีมก็กลับมาตั้งหลักที่บ้านริมน้ำ
 "อะไรกัน เราอุตส่าห์ ออกรักษาให้คนทั้งหมู่บ้าน พอพ่อหมอพูดคำเดียว คนที่เคยรักษาก็ดันมาเกลียดซะงั้น" ตุ๊ดตู่บ่น
 "แต่พักนี้ก็มีแต่เรื่องแปลกๆ จริงด้วย ไม่แปลกหลอกที่ชาวบ้านจะเชื่อพ่อหมอ" ดร.นิลลี่พูด
 "ก็จริงนะ อยู่ๆ ไฟก็ไหม้ป่าเป็นวงกว้าง มีไร่ฝิ่นที่หน้าหมู่บ้าน แล้วหมูก็มาล้มตายเป็นแถว คิดๆ แล้วหรือทั้งสามเหตุการณ์จะเกี่ยวเนื่องกัน ดูมันมีเงื่อนงำยังไงไม่รู้แล้วสิ" ณัฐเริ่มไตร่ตรอง
 "เราจะสืบจากอะไรก่อนดี มืดแปดด้านเลย แล้วตอนนี้หมอก็เข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้ด้วย" ณัฐเริ่มหาทางออก
 "เดี๋ยวชั้นขอเวลาในการอัพเกรดมูมู่ก่อน เพื่อให้ไปเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุทั้งหมดมาก่อนนะคะ แล้วค่อยมาวิเคราะห์ว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นความบังเอิญ หรือฝีมือมนุษย์"
 "แต่ก่อนที่จะแยกย้ายกัน วันนี้ขอสอนเรื่องพยาธิใบไม้ในตับให้ก่อนนิดนึง เข้าใจว่าคงได้ยินที่หมอได้คุยกับคุณยาย เรื่องคุณตาแล้วนะ"
 "ได้ยินครับ แถมยังได้ยินด้วยว่า อึมาจะเจอตัวอะไรไม่รู้เหมือนใบไม้ ผมอยากเห็นตัวเป็นๆ จัง" ตุ๊ดตู่ส่งเสียงตอบ
 "ฮา ฮา ฮา อยากเห็นตัวเป็นๆ หรือ ดูจากมูมู่ก็ได้ มูมู่มีวิดีโอ ตัวเป็นและไข่ที่พบในอึด้วย มูมู่เอาวิดีโอฉายโปรเจ็คเตอร์เลยก็ได้นะ จะได้อธิบายได้ง่ายขึ้น" มูมู่ฉายรูปขึ้นให้ลูกศิษย์ทั้งสองของนิลลี่ดู
 "ไข่นี่หน้าตาประหลาดดี แต่ตัวมันนี่หน้าตาประหลาดกว่า เป็นใบไม้เลยเนอะ ศิษย์น้อง"
 "จริงๆ เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ไม่คิดว่าจะทำให้เป็นโรคมะเร็งได้ด้วย" ณัฐพูด
 "ตามนั้นคะ ไอ้ตัวเป็นนี้มันอยู่ในท่อน้ำดีคะ ไปอุดตันไว้ทำให้ตาเหลืองตัวเหลือง พออยู่นานๆ ไปทำให้ร่างกายเปลี่ยนเป็นมะเร็งได้คะ พวกพยาธิจะออกไข่แล้วหลุดมากับอึ แล้วคนแถวนี้เมื่อก่อนไม่มีส้วมก็ไหลลงน้ำ หอยน้ำจืดไปกินไข่ ปลากินหอย แล้วตัวพยาธิตัวอ่อนออกจากไข่ไปฝังในเนื้อปลา กินปลาดิบๆ เข้าไปก็เอาพยาธิเข้าไป มันก็วนไปแบบนี้เรื่อยๆ งั้นป้องกันทำไงคะ"
 "ไม่กินของดิบครับ" ตุ๊ดตู่รีบแย่งตอบ
 "การรักษาแค่ถ่ายพยาธิเท่านั้น ถ้ายังไม่มีอาการก็หายเลย แต่ถ้าเป็นหนักถึงขั้นอุดตันท่อน้ำดีแล้วก็รักษาไม่หายแล้วคะ"
 "จริงป้องกันง่ายนิดเดียวเอง เราเจอโรคที่เกี่ยวกับการกินอาหารดิบมากี่โรคแล้วน้า"
 "2 ครับ" ณัฐแย่งตุ๊ดตู่ตอบบ้าง
 "ไข้หูดับกับพยาธิใบไม้ในตับ" ตุ๊ดตู่ส่งเสียงตอบบ้าง
 "แล้วเราจะป้องกันได้ยังไงบ้างคะ"
 "กินอาหารสุกๆ ครับ ดูแล้วผมอาจจะต้องทำโครงการสอนสุขศึกษาให้ชาวบ้านฟังแล้ว แต่เท่าที่เห็นจะเป็นในคนสูงวัยหน่อย เพราะเด็กๆ ไปโรงเรียนจะได้เรียนมาจากโรงเรียนแล้ว ตอนนี้แม่หมอออกโรงอะไรก็ไม่ได้ คงต้องปล่อยเป็นหน้าที่ของผม"
 "คงงั้นคะ วันนี้แยกย้ายกันก่อนนะคะ ขอเวลาสัก 2 วันในการอัพเกรดเจ้ามูมู่ก่อน แล้วค่อยมาวางแผนว่าจะทำอะไรกันต่อไป"
 "ได้ครับ ฝันดีนะครับ คงไม่เจอกัน 2 วัน ผมคงคิดถึงคุณหมอแย่" ก่อนกลับณัฐไม่วาย หยอดคำพูดหวานๆ ใส่ หลังจากที่ได้ผจญภัยกันมาหลายครั้ง ณัฐเองก็เริ่มสนิทกับหมอนิลลี่มากขึ้น
 "แหมศิษย์น้อง มีหยอด พี่หมอผมด้วย ดูซิ พี่หมอผม แก้มแดง อายม้วนไปถึงไหนแล้วหน่ะนั่น"
 เมื่อณัฐหันไปมอง ดร.ก็เขินแก้มแดงก้มหน้าก้มตาส่งเสียงมาว่า "กลับกันได้แล้ว ไป๊"
 ลูกศิษย์ทั้งสองก่อนกลับมิวายยังหันหน้ามาส่งยิ้มยียวนกวนประสาทให้ คำพูดณัฐวันนี้ทำเอาหมอนิลลี่แห่งหมู่บ้านดอยมอมแมมไปไม่ถูกเลยทีเดียว
 "กลับมาได้แล้ว จะลอยไปไหน" นิลลี่พูดกับตัวเอง แล้วก็เดินนำมูมู่เข้าไปในห้องทดลอง
 คืนนั้นสรุปว่าใจลอยไม่เป็นอันทำอะไร เอาแต่คิดถึงคำหยอดของณัฐ จนนอนก็ไม่หลับ ยังดีว่าตื่นมายังสามารถดึงสติกลับมาได้ แล้วดร.นิลลี่ก็มานั่งหาข้อมูลในการปรับดัดแปลงมูมู่ว่าจะทำอะไรบ้าง แล้วก็ค่อยๆ หาอุปกรณ์มาประกอบมาใส่ จนในที่สุดก็อัพเกรดสำเร็จ
 ครบ 2 วัน ทุกคนมาตามนัดหมาย เห็นมูมู่ที่มีรูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปบางส่วน
 "คิดถึงจังครับ" ไม่วายที่ณัฐจะหยอดคำหวานส่งให้
 "อย่าแกล้งกันแบบนี้สิคะ" นิลลี่ตอบแล้วยิ้มอายๆ
 "ศิษย์น้องเริ่มบุกอีกแล้ว" ตุ๊ดตู่แซว
 "เอิ่ม เรานัดกันมาทำอะไรคะ ไม่ใช่เรื่องนี้สักหน่อย มามาดูกันว่ามูมู่มีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง คือตอนนี้ได้ตัดแปลงให้เป็นหุ่นยนต์สปายนะคะ" นิลลี่บอก
 "นอกจากนี้ยังมีหุ่นตัวเล็กๆ นี่เอาไว้ไปเก็บข้อมูลต่างๆ ด้วย"
 "ซึ่งต้องบอกตรงๆ ว่าตอนนี้ยังมืดแปดด้านเลย ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน เข้าไปในหมู่บ้านก็ไม่ได้"
 "เดี๋ยวผมกับศิษย์เข้าไปสืบเองครับ เรื่องในหมู่บ้าน ส่วนเรื่องไร่ฝิ่นคงต้องไปด้วยกัน มันอันตรายมากถ้าแม่หมอไปคนเดียว เป็นห่วงหน่ะ"
 "อื่ม หยอดอีกแล้ว" ตุ๊ดตู่แซว
 "งั้นเดี๋ยว ฝากเอาไอ้หุ่นยนต์ตัวเล็กไปเก็บหลักฐานก่อนแล้วกันคะ น่าจะเริ่มจากเรื่องหมูตายก่อนดูแล้วยังมีหลักฐานให้เก็บอยู่ ส่วนไฟไหม้ป่ามันหลายวันแล้ว อาจจะเหลือหลักฐานน้อย"
 "ได้ครับ ฝากให้ผมจัดการได้"
 "ตุ๊ดตู่เป็นเด็ก อาจจะไม่ใช่จุดน่าสงสัยมาก ลองไปเลียบเคียงคุยกับคนในหมู่บ้านดู เผื่อได้อะไรมาบ้าง ส่วนทางนี้คงทำอะไรไม่ได้เลย แล้วอย่าลืมไปทำกายภาพบ้านน้าพูดด้วยนะคะ แล้วก็ถ้ามีเคสไม่สบายก็ส่งออกมาให้ทางนี้ดูแลด้วยคะ"
 "งั้นตามนี้มารายงานผลกันทุกวันตอนมาเรียนนะ อยากรู้จังว่าเป็นคนหรือผีกันที่ลงโทษ"
 แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำตามแผน
 วันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่ณัฐเข้าไปทำคือ เข้าไปสำรวจบ้านที่มีหมูตาย และให้หุ่นยนต์ตัวเล็กเก็บเลือด เก็บชิ้นเนื้อ บันทึกภาพ บันทึกรอยนิ้วมือต่างๆ ไปตามเก็บทุกบ้านเท่าที่เป็นไปได้
 เย็นวันนั้นนำหลักฐานที่เก็บได้ทั้งหมด ส่งให้นิลลี่
 "มูมู่นำหลักฐานไปหาเชื้อโรคนะดูว่าเป็นโรคระบาดอะไร หาสารพิษว่าถูกวางยาไหม รวมทั้งภาพถ่าย ลายนิ้วมือ ไปสังเคราะห์หาดีเอ็นเอที่น่าสงสัยไว้ด้วย"
 "อืม จัดหนักเลยหรือครับ" ณัฐกล่าว
 "ใช่คะ คงต้องให้เวลามูมู่สักวันนึงให้วิเคราะห์ประมวลผล พรุ่งนี้มาดูผลกัน"
 และแล้วมูมู่ก็ประเมินผลส่งให้ดร.นิลลี่ในวันที่นัดกันมาฟังการประมวลผล
 "เป็นดังคลาดเลยคะ เป็นเรื่องเดียวกันมีคนเข้ามาเกี่ยวข้อง เราพบลายนิ้วมือต้องสงสัยในสิ่งส่งตรวจที่เก็บมาจากบ้านหลายหลัง แต่เป็นลายนิ้วมือคนคนเดียวกัน ซึ่งจะรู้ได้ต้องแอบไปเก็บผม ของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาวิเคราะห์ดูคะ คงต้องรบกวนคุณณัฐสำหรับเรื่องนี้"
 "สบายมากเดี๋ยวผมกับตุ๊ดตู่จัดการให้"
 "ส่วนหมูนั้นเป็นโรคระบาดอหิวาต์แอฟริกาในหมูคะ แต่จากการตรวจพบลายนิ้วมือต้องสงสัยจึงเดาว่าน่าจะเกิดจากคนนำมาให้ มากกว่าจะเกิดจากการระบาดเอง ดูมีเงื่อนงำแปลก ๆ มากขึ้น"
 ยังไงต้องคอยดูต่อไปว่าผลการตรวจดีเอ็นเอจากเส้นผมแล้วมาเปรียบเทียบกับที่ได้มาจะเป็นใครกันนะ แล้วก็เริ่มไปตรวจเรื่องของไฟไหม้ป่าได้เลยคะ
 "ขอนัดช้านิดนึงให้เวลาไปหาหลักฐานหลายอย่าง อีกสัก 5 วันมาพบกัน"
 "ครับตามนั้น งั้นกลับกันก่อนนะครับ หลับฝันถึงกันบ้างนะครับ"
 "แหมๆ ศิษย์น้องเปลี่ยนไปนะ มีหยอดมีแซวกันตลอด"
 "ไปไปกลับได้แล้ว"
 เมื่อทั้งสองกลับไป นิลลี่เองก็มานั่งคิดว่า แอบงงๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปของณัฐเช่นเดียวกับที่ตุ๊ดตู่สังเกตเห็น


เมื่อถึงเวลาที่นัดกันไว้ ณัฐก็มารับดร.นิลลี่ลงจากดอยมอมแมมเพื่อมาที่สถานีตำรวจเชิงดอย ที่นัดกับสารวัตรไว้ โดยวันนี้ปล่อยน้องมูมู่กับตุ๊ดตู่เฝ้าที่บ้านริมน้ำไว้ เผื่อมีเคสมารักษามูมู่จะได้ช่วยดูไปได้ก่อน
 "สวัสดีครับ นี่สารวัตรพลกฤต เพื่อนของผมอย่างที่เคยบอกไว้ครับ นี่คุณหมอนิลลี่หมอบนดอยที่เคยบอกไง"
 "สวัสดีค่ะ สารวัตรพลกฤต"
 "สวัสดีครับ คุณหมอ เรียกผมว่าพล ตามแบบไอ้ณัฐมันเรียกผมตามปกติก็ได้ครับ" สารวัตรรูปร่างสูง กล้ามเป็นมัด หน้าตาดูดีเอาเรื่อง อย่างที่สาวๆ เห็นก็คงกรี๊ดสนั่น พูดทักทาย
 "อ้อ ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
 "ไหนๆ นานๆ เจอกันที ไอ้ณัฐ เราออกไปหาอะไรกินกันก่อนแล้วค่อยไปนั่งคุยกันที่บ้านข้า ดีไหมว่ะ"
 "ก็ดีเหมือนกันหว่ะ ช่วงนี้อยู่แต่ในหมู่บ้านไม่ได้ลงจากดอยมาเลย เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี ดีไหมคุณหมอตั้งแต่คุณหมอมาอยู่ที่ดอย เท่าที่ผมสังเกตเหมือนคุณหมอเองก็ยังไม่ได้ลงดอยมาเลยนี่ครับ"
 "ใช่ค่ะ ไม่เคยลงดอยมาเลย ได้ค่ะ ไหนๆ ก็ลงมาทั้งที กินอาหารในเมืองบ้างก็ดี ไม่ได้กินอาหารเมืองมานานแล้วค่ะ"
 "งั้นไปกันครับ ไปรถผมคันเดียวพอครับ เดี๋ยววันนี้ขออนุญาตเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ" สารวัตรออกความเห็น
 "เห้ย ได้ไง ข้าเลี้ยงเอง"
 "เหอะหน่า มาเป็นแขก ก็ต้องให้เจ้าบ้านเลี้ยง ไว้ข้าขึ้นไปบนดอยเอ็งค่อยเลี้ยงข้าวข้า"
 "ขัดเอ็งไม่ได้เลย ก็ได้ว่ะ ยังไงเดี๋ยวเองก็ต้องขึ้นไปทำงานบนดอยอยู่แล้ว"
 แล้วทั้ง 3 คนก็เดินไปขึ้นรถของสารวัตร เพื่อเข้าไปในตัวเมืองหาร้านอาหารบรรยากาศดีดีนั่งกินข้าวและพูดคุยสารทุกข์สุขดิบกัน
 "ถึงแล้ว คุณหมอดื่มเหล้าไหมครับ" สารวัตรถาม
 "เห้ย ถามอะไรอย่างนั้นกับหมอ คุณหมอเขาก็ต้องดูแลสุขภาพ ใครเขาจะคอแข็งเหมือนเอ็งกับข้าว่ะ ดื่มยันสว่างยังไม่เมา ฮา ฮา ฮา" ณัฐรีบชิงตอบก่อน
 "เป็นคนแพ้แอลกอฮอล์ค่ะ แค่จิบเพื่อลองรสชาติได้แค่นั้น แต่ถ้าดื่มทั้งแก้วเดี๋ยวเป็นเรื่องค่ะ ผื่นเต็มตัวเลย อย่าดื่มดีกว่าค่ะ" ดร.นิลลี่ตอบ
 "'งั้น เดี๋ยวผมสองคนขอดื่มกันสักหน่อย คุณหมอคงไม่ว่านะครับ" สารวัตรถาม
 "ตามสะดวกค่ะ"
 เมื่อเข้ามาในร้านอาหาร สารวัตรพลก็สั่งกับแกล้มอาหารและเหล้าเบียร์มาดื่ม พูดคุยกับณัฐอย่างคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ระหว่างนั้น ดร.นิลลี่กับรู้สึกว่ามีคนแอบมองอยู่ตลอดเวลา แต่มองรอบตัวแล้วก็ไม่เห็นมีใครนั่งมองหรือแอบมองอยู่เลย
 "หรือจะระแวงไปเอง" นิลลี่คิดในใจ
 ทั้ง 2 หนุ่มดื่มกันหมดไปหลายขวดแล้ว ณัฐก็นึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่ต้องคุยกันต่อจึงเอ่ยปากว่า
 "กลับกันเหอะ มีธุระที่ต้องคุยกันต่ออีก เดี๋ยวจะดึกเกินแล้วข้าจะขึ้นดอยลำบาก"
 "ข้ากับเอ็งไม่ได้ดื่มกันนานแล้ว วันนี้นอนค้างบ้านข้าก็ได้จะได้คุยกันนานๆ ส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวหาซื้อก่อนเข้าบ้านก็ได้ เอาหน่า จะได้คุยกันหลายๆ เรื่อง"
 "ข้าไม่ได้มาคนเดียวนะ มีคุณหมอมาด้วย แล้วคุณหมอจะไปนอนตรงไหนวะ"
 "กว่าจะคุยเสร็จก็ดึกโขอยู่ นอนบ้านข้านั่นแหละ เอ็งนอนกับข้า คุณหมอนอนห้องนอนแขกก็ได้ ขับรถขึ้นดอยดึกๆ ก็ไม่ปลอดภัยหรอก ทั้งจะหนทางทั้งจะพวกที่เอ็งบอกอีก นอนบ้านข้าแหละดีแล้ว"
 ณัฐเหมือนตกกระไดพลอยโจรขัดเพื่อนไม่ได้ เลยต้องหันมาถามทางหมอนิลลี่
 "ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ ต้องนอนค้างบ้านสารวัตร คุณหมอจะว่าอย่างไรบ้าง ถ้าไม่สะดวกผมจะไปหาโรงแรมในเมืองให้พักก็ได้ครับ"
 "ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ได้ กลับดึกๆ มันก็อันตรายอย่างที่สารวัตรว่าจริงๆ ค่ะ เราจะได้มีเวลาคุยเรื่องสำคัญกันนานๆ เผื่อต้องวางแผนการอะไรเยอะ"
 เมื่อตกลงตามนั้น สารวัตรก็พาทั้ง 2 คนไปหาเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนสำหรับคืนนี้ แล้วก็พากลับไปที่บ้านพักของตำรวจนั่งพูดคุยกันเรื่องไร่ฝิ่นและหมูตายทั้งหมู่บ้าน โดยระหว่างที่เลือกซื้อของในตลาดนั้นนิลลี่เองยังคงรู้สึกว่ามีติดตามอยู่ตลอด แต่เมื่อมองหาก็ยังคงไม่เจอใคร
 "ถึงบ้านแล้ว ไปอาบน้ำอาบท่ากันก่อนแล้วเดี๋ยวมานั่งคุยกันต่อครับ" สารวัตรบอก
 "นี่ครับ คุณหมอพักที่ห้องนี้นะครับ ส่วนผมกับไอ้ณัฐจะนอนห้องตรงข้าม"
 อาบน้ำกันเสร็จเรียบร้อยก็มานั่งคุยกันที่ห้องรับแขก โดยณัฐเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังไม่ว่าการไปสำรวจที่ไร่ฝิ่นในป่าหน้าหมู่บ้าน หมูตายทั้งหมู่บ้านและการรวบรวมดีเอ็นเอแล้วยังไม่พบว่าเกี่ยวข้องกับคนใดในหมู่บ้านเลย
 "เล่าจบแล้ว เอ็งว่าไงบ้างว่ะ พวกข้ามืดแปดด้านแล้วหว่ะ"
 "เท่าที่ข้าตามคดีค้ายาอยู่ ตอนนี้มีน่าสงสัยอยู่ก็เป็น เสี่ยร้านขายทองกับหัวหน้า อบต. ร่วมมือกับชาวเขาฝั่งพม่าลักลอบขนฝิ่นปลูกฝิ่นอยู่ แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าที่บนดอยเอ็งจะเป็นแก๊งเดียวกันเปล่า แล้วมีใครในหมู่บ้านเอ็งเกี่ยวข้อง นอกจากคนที่เฝ้าไร่ฝิ่นแล้ว เอ็งสงสัยใครเพิ่มไหม"
 "ข้าตอบตามตรงนะ ไม่รู้เลยหว่ะ คงต้องพึ่งเอ็งแล้ว"
 "ตอนนี้ข้าก็ยังตอบอะไรไม่ได้ คงต้องตามเอ็งขึ้นดอยไปพรุ่งนี้กับลูกน้องที่ไว้ใจได้สักคน เพื่อไปดูลาดเลาก่อนว่าเป็นแก๊งไหนกันแน่"
 "ก็ดีเหมือนกัน แล้วเอ็งจะตามไปแบบเต็มยศหรือไปแบบชุดไปรเวทว่ะ"
 "คงไปแบบนักท่องเที่ยวหว่ะ ยังไงคนข้างบนก็รู้จักข้าไม่เยอะอยู่แล้ว ไปแบบธรรมดาดีกว่า"
 "งั้นตามนี้ ไปพักเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะตามเอ็งขึ้นไปบนดอยตั้งแต่ช่วงเช้าเลย จะได้มองหาว่าจะทำอะไรกันต่อ"
 แล้วณัฐก็เดินพานิลลี่มาส่งที่ห้องนอนพร้อมกล่าวว่า
 "ฝันดีนะครับ"
 แล้วก็เข้าห้องนอนไปกับสารวัตร เมื่ออยู่กันตามลำพัง สารวัตรก็เอ่ยแซวณัฐว่า
 "ข้าแอบสังเกตเอ็งมองคุณหมอ กับคำพูดคำจา แกชอบคุณหมอเปล่าว่ะ"
 "เปล่า แค่เพื่อนเองหว่ะ"
 "อืม งั้นข้าขอจีบนะ คุณหมอตัวป้อมน่ารัก สเป็คข้าเลย หรือถ้าเอ็งจะจีบก็มาแข่งกันอย่างลูกผู้ชายไหม ใครดีใครได้"
 "ตามสบายเลย"
 "เอ็งนี้ปากแข็งจริงวุ้ย งั้นข้าจีบนะ อย่ามาขวางแบบหมาหวงก้างหล่ะ ฮา ฮา ฮา"
 แล้วก็แยกย้ายกันเข้านอน รุ่งสางทั้งสามก็เดินทางขึ้นไปบนดอยมอมแมม
 "จะเริ่มตรงไหนก่อนดีว่ะ ไอ้พล"
 "ไปไร่ฝิ่นก่อนดีกว่าแล้วเดี๋ยวค่อยมาเดินสำรวจให้ทั่วหมู่บ้าน ผมว่าคุณหมอไปพักที่บ้านก่อนดีกว่าครับ ทางนี้ปล่อยให้ผู้ชายเขาจัดการกันเอง"
 "เห็นด้วยครับ ไปพักเถอะครับ ผมเป็นห่วง" ณัฐหันมาบอกหมอนิลลี่
 "ก็ได้ค่ะ แต่คิดว่าเอาหุ่นเก็บตัวหลักฐานไปด้วยจะดีกว่า ยังไงเผื่อมีอะไรน่าสงสัยจะได้เก็บมาแล้วมาวิเคราะห์ร่วมกับหลักฐานที่มีอยู่"
 "ก็ดีครับ"
 แล้ว 2 หนุ่มกับลูกน้องสารวัตรก็มาส่งหมอนิลลี่ที่บ้านริมน้ำแล้วเอาหุ่นเก็บตัวอย่างไปด้วย
 "แล้วจะรีบกลับมานะครับ ไม่ต้องเป็นห่วง" ณัฐยังแอบหยอด
 สารวัตรพลรีบดักคอบ้าง
 "ไม่ต้องห่วงนะครับเดี๋ยวผมดูแลไอ้ณัฐมันเอง แต่ผมจะห่วงคุณหมอนะสิอยู่บ้านคนเดียว"
 "ไม่เป็นไรค่ะ มีมูมู่อยู่เป็นเพื่อน ไม่ต้องห่วงนะคะ ทั้ง 2 คน"
 "ตามนั้นครับ"
 เมื่อสองหนุ่มกับลูกน้องเดินทางเข้าป่าเพื่อไปยังไร่ฝิ่น สักพักก็มีเสียงเด็กหญิงมาตะโกนหน้าบ้านริมน้ำ
 "แม่หมอ แม่หมอ อยู่ไหม"
 "อยู่ค่ะ มีอะไรหรือคะ"
 "แม่หนูป่วยหนักค่ะ เมื่อวานตอนหัวค่ำมาทีแม่หมอไม่อยู่ เจอแต่ไอ้ตุ๊ดตู่ กลับตัวประหลาด เลยกลับไปก่อน แล้วมาวันนี้จ้า"
 "แล้วแม่หนูอยู่ที่ไหน"
 "อยู่ที่บ้านจ้า แม่ลุกไม่ไหว แม่หมอไปกลับหนูได้ไหม"
 "ได้ได้ เดี๋ยวขอไปตามมูมู่และเตรียมข้าวของแป๊ปแล้วเดี๋ยวไปด้วยกัน"
 "มูมู่ เตรียมของไปตรวจคนไข้กัน"
 มูมู่เตรียมของเสร็จก็เดินออกมาแล้วก็เดินตามเด็กหญิงไปที่บ้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านเอง หมอนิลลี่กับมูมู่เลยสามารถแอบเข้าไปในหมู่บ้านได้ไม่ยากนัก
 เมื่อมาถึงก็เห็นหญิงวัยกลางคนนอนซมอยู่กับเตียง หมอนิลลี่เดินเข้าไปหาแล้วกล่าว
 "สวัสดีค่ะ คุณน้า เป็นอย่างไรบ้างคะ"
 "ใคร ใคร" หญิงวัยกลางคนตอบ
 "แม่แกไม่ค่อยรู้ตัวตั้งแต่เมื่อคืนแล้วจ้า พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง"
 "อืม งั้นหนูพอจะบอกอาการให้แม่หมอได้ไหม"
 "หนูรู้แต่แม่มีไข้หนาวๆ ร้อนๆ เป็นพักๆ จ้า"
 "บอกได้ไหมว่าเป็นพักๆ หน่ะห่างกันอย่างไรบ้าง"
 "ไม่รู้เลยจ้า"
 "แล้วมีอาการอะไรอีกไหม หนูรู้แค่นี้เองว่าแกไข้สูงมากหนูต้องคอยเช็ดตัวให้ แล้วเมื่อคืนจนถึงตอนนี้ก็เพ้อหนักมาก"
 "ยากแล้ว" หมอนิลลี่คิดในใจ เนื่องจากว่าคุยกับเด็ก เด็กย่อมไม่รู้อาการ เอาไงดีจะงมยังไงประวัติมีแค่นี้
 "แม่มีไข้กี่วันแล้วจ๊ะ"
 "หนูก็ไม่รู้จ้า"
 "งั้นในบ้านมีใครอยู่อีกไหม"
 "มีแค่หนูกับแม่จ้า"
 "แย่แล้วประวัติแค่นี้ เอาไงดีหล่ะ" นิลลี่คิดในใจ แล้วก็หันไปสั่งมูมู่
 "มูมู่ตรวจไวทัลไซน์นะ ตรวจร่างกายอย่างละเอียดทุกระบบเลย เพื่อหาสาเหตุไข้ก่อน"
 มูมู่เข้าไปวัดไข้ ตรวจร่างกายแล้วก็กลับมารายงานกับแม่หมอนิลลี่
 "ไข้สูงมากจริงด้วย นอกนั้นไม่มีอะไรผิดปกติเลย งั้น มูมู่ เซพซีสเวิร์คอัพนะ เอาพวกโรคเขตร้อนก่อน แล้วค่อยว่ากันถ้าหาไม่เจอ"
 แล้วนิลลี่ก็หันไปบอกกับเด็กน้อยว่า
 "เอางี้นะ ตอนนี้แม่หนูอยู่ในมือแม่หมอแล้วไม่ต้องห่วงนะ หมอกำลังหาสาเหตุอยู่ว่าแม่เป็นอะไร เดี๋ยวขอเจาะเลือด เช็ดตัว ให้ยาลดไข้แล้วขอพาแม่ไปรักษาที่บ้านแม่หมอนะคะ หนูไปเยี่ยมได้ตลอดเวลาที่ต้องการเลย"
 "ได้คะ แม่หมอ"
 เมื่อมูมู่เข้าไปทำการเอ็กซเรย์ เจาะเลือดและวิเคราะห์ผลเลือดได้บางส่วน บางส่วนต้องกลับไปทำการตรวจต่อที่บ้านริมน้ำและบางส่วนต้องรอผลการเพาะเชื้อ จึงรายงานผลบางส่วนให้หมอนิลลี่รู้
 "อืม ยังไม่เจออะไรเลย ยังไงเดี๋ยวดู ซีบีซี ไถสเมียร์ไว้เดี๋ยวกลับไปดูที่บ้านริมน้ำกัน ตอนนี้ลดไข้คนไข้ก่อน"
 มูมู่หันไปเช็ดตัวให้ยาลดไข้ จนคนไข้ไข้เริ่มลง แล้วเพ้อลดลง
 "มูมู่แปลงร่างเป็นเปล นะ พาคนไข้กลับบ้านกัน"
 "แม่หมอกลับไปก่อนนะ แล้วหนูค่อยตามไปเยี่ยมคุณแม่"
 เมื่อผลเลือดบางอย่างออกพร้อมทั้งสเมียร์เลือดดูแล้วก็ยังไม่เจอสาเหตุของไข้ ต้องรอผลเพาะเชื้อด้วย เลยยังไม่สามารถสั่งการรักษาได้ ได้แต่ยาลดไข้ให้น้ำเกลือเท่านั้น แต่ในใจหมอนิลลี่เองก็คิดถึงโรคบางอย่างอยู่จึงหันไปสั่งมูมู่ว่า
 "เจาะเลือดทำสเมียร์ทุกครั้งที่มีไข้นะ ดูว่าจะเจอไหม"
 ตอนนี้คือยังมืดมนกับการรักษาคนไข้รายนี้อยู่มาก
 พอดีกลับทางทีมของสารวัตรพลก็กลับมาพอดี
 "เป็นยังไงบ้างคะ ได้อะไรเพิ่มเติมบ้างไหมคะ สารวัตร"
 "ยังเลยครับ ไม่มีอะไรที่จะบอกได้เลยว่าฝีมือใคร เอาอย่างนี้ผมจะส่งลูกน้องผมที่เป็นหน่วยสายสืบ ปลอมตัวมาอยู่ในหมู่บ้านก่อน เผื่อจะได้ข้อมูลมากขึ้น โดยมาเป็นลูกจ้างที่บ้านณัฐมัน"
 "โอเครเลยหว่ะ ไอ้พลตามนั้น แล้วเอ็งจะส่งลูกน้องมาเมื่อไหร่"
 "พรุ่งนี้เลย แล้ววันนี้ข้าขอตัวไปบรีฟลูกน้องและวางแผนในส่วนของทีมตำรวจก่อนหว่ะ ข้าลากลับก่อน กลับก่อนนะครับคุณหมอคนสวย" สารวัตรเริ่มลูกจีบบ้างแล้ว
 "เอ่อ เอ็งนี่ไวจริง"
 "สวัสดีค่ะ คุณสารวัตร"
 "ไว้พบกันครับ"
 แล้วสารวัตรและลูกน้องที่มาด้วยก็เดินทางกลับ
 "พี่หมอกลับมาแล้วหรือครับ" เสียงตุ๊ดตู่ที่พึ่งกลับจากโรงเรียนวิ่งเข้ามาหา
 "จ้ามาแล้ว"
 "เมื่อวานมีเคสด้วยแหละ มีเด็กผู้หญิงมาหา แต่แกไม่ได้พาคนไข้มาผมเลยให้กลับไปก่อนแล้วมาใหม่ แกมายังครับ"
 "มาตั้งแต่เช้าแล้วจ้า พี่ไปรับคนไข้มาเรียบร้อยแล้ว"
 "อ้อ แล้วเป็นอะไรครับ"
 "ยังไม่รู้เลยจ้า" แล้วนิลลี่ก็หันไปทางณัฐ
 "วันนี้เป็นวันอะไรนี่ เรื่องไร่ฝิ่นหมูตายก็ยังไม่รู้ ส่วนคนไข้ก็ไม่ได้ประวัติเลยไม่รู้จะงมจากอะไร"
 "ใจเย็นๆ ครับ หมอคนเก่งของผม เดี๋ยวก็หาสาเหตุได้เองครับ" มิวายที่จะหยอดมาที่หมอนิลลี่
 "ใช่ครับ พี่หมอเก่งจะตายเดี๋ยวก็หาเจอเอง"
 "ขอบคุณค่ะ วันนี้เลยยังหาไม่เจอเดี๋ยวคงต้องให้น้ำเกลือกับยาลดไข้ไปก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่ สั่งมูมู่ไว้แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง แล้วส่วนไร่ฝิ่นจะยังไงต่อค่ะ"
 "ก็ตามที่ไอ้พลมันบอก ตอนนี้ต้องงมเข็มในมหาสมุทรไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้มันส่งสายสืบมาอยู่บ้านผม แล้วก็ตามสืบพร้อมกับหุ่นยนต์เก็บหลักฐาน ก็คงเจออะไรบ้างครับ"
 "ก็คงต้องตามนั้น เอ่อ เหนื่อยสองวันแล้วยังงมเข็มต่อไป"
 "งั้นวันนี้เราต่างคนต่างแยกย้ายไปพักก่อนดีไหม ศิษย์พี่วันนี้อย่าพึ่งกวนแม่หมอเลยนะ"
 "กลับก็กลับ หวัดดีครับพี่หมอ เจอกันพรุ่งนี้เดี๋ยวผมมาช่วยดูเคสตั้งแต่เช้าเลย พรุ่งนี้วันเสาร์พอดี"
 "จ้าๆ งั้น สวัสดีค่ะ คุณณัฐ"
 "อย่าลืมนอนพักเยอะๆ นะครับ ผมเป็นห่วงเห็นช่วงนี้อดหลับอดนอนบ่อยๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ลาก่อนเจอกันพรุ่งนี้เช้าครับ"
 แล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายไปพัก วันนี้เป็นวันแห่งความว่างเปล่าหาอะไรไม่เจอสักอย่างเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรเลย หมอนิลลี่คิด


เมื่อณัฐกับตุ๊ดตู่ตระเวนเก็บเส้นผมของคนที่น่าสงสัยในหมู่บ้านเพื่อทำการตรวจหาดีเอ็นเอ ว่าตรงกับลายนิ้วมือและดีเอ็นเอของผู้ต้องสงสัยที่เก็บมาจากคอกหมูและบริเวณใกล้เคียงนั้น ซึ่งต้องเข้าบ้านโน้นออกบ้านนี้ จนกระทั่งมาพบเพิงเก่าๆ ซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบหน้าเส้นทางที่ขึ้นไปบนยอดดอย
 "วันก่อนที่เราขึ้นไปสำรวจไร่ฝิ่นกัน ทำไมเราไม่พบเพิงนี้นะ ศิษย์พี่ แถมดูน่าสงสัยมากด้วย"
 "จริงศิษย์น้อง เอาไงดีจะแอบเข้าไป หรือจะขอเข้าไปพูดคุย"
 "เอางี้เข้าไปพูดคุย ดูลาดเลาก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีว่าจะทำอะไรต่อไป" ณัฐให้ความเห็น
 เมื่อมาถึงเพิงดังกล่าว ทั้งสองก็เห็นชายวัยกลางคนพิการตาบอด จมูก นิ้วมือ แขนขา ผิดรูป กล้ามเนื้อ อ่อนแรง นอนอยู่ลำพัง ณัฐจึงส่งเสียงทักไปว่า
 "สวัสดีครับ พี่ชาย ผมณัฐลูกพ่อหลวง"
 "สวัสดีครับ ลูกพ่อหลวงหรือ ขอโทษทีเพิงนี้มันเล็กและสกปรกไม่มีอะไรต้อนรับ อ้าวเข้ามาคุยกัน อย่ารังเกียจคนพิการนะ"
 "ไม่รังเกียจครับ" ณัฐกล่าว
 "วันนี้ผมขออนุญาตเข้ามาสอบถามสารทุกข์สุขดิบนะครับ ผมมากับตุ๊ดตู่เด็กในหมู่บ้าน ไม่ทราบว่าพี่ชายชื่ออะไรครับ"
 "พี่ชื่อก๊อกแก๊กครับ พอดีตามองไม่เห็นแขนขาก็ลีบ ลุกนั่งคุยไม่สะดวกต้องขออภัยด้วย เมียก็ไม่อยู่เลยไม่มีใครหาน้ำหาท่าให้กินกัน"
 "ไม่เป็นไรครับ แล้วอยู่กันกี่คนครับนี่"
 "อยู่กันแค่ 2 คน แหละ นี่เมียผมมันออกไปเก็บผักปลามาทำกับข้าวหน่ะ"
 "เมื่อพี่พิการทำไมไม่ปลูกเพิงในหมู่บ้าน ทำไมมาปลูกเพิงข้างนอกและอยู่ในพงหญ้าแบบนี้ แฟนพี่ก็ออกไปหาอาหารลำบากอยู่นะ"
 "ก็อยากกลับไปอยู่ที่บ้านหรอก แต่พอเราเป็นอย่างนี้มีแต่คนรังเกียจ ขับไล่ ป่วยเป็นโรคประหลาดทำให้คนรังเกียจ"
 "แล้วทางพี่เคยไปตรวจรักษาหรือทำอะไรบ้างตั้งแต่เจ็บป่วยมาครับ"
 "เมียผมเคยพาพ่อหมอในหมู่บ้านมาตรวจครั้งหนึ่งครับ พ่อหมอให้เป่ายาและให้ยาหม้อมาต้มครั้งหนึ่ง แต่ไม่ดีขึ้น ก็เลยไม่คิดว่าจะรักษาต่อครับ"
 พอรู้อย่างนี้ทั้งณัฐและตุ๊ดตู่ก็เกิดความสงสารและอยากให้หมอนิลลี่มาตรวจหาสาเหตุและทำการรักษาให้แม้ไม่หายแต่อาจจะแก้ความพิการบางอย่างให้ดีขึ้น ทั้งสองคนเลยกระซิบปรึกษากันว่าจะพาแม่หมอของพวกเขามาที่นี่
 "งั้นเอางี้นะครับ พวกเราขอกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวจะพาแม่หมอมาดูอาการให้"
 "งั้นสวัสดีครับ คุณณัฐ"
 ก่อนกลับออกมาณัฐได้ให้หุ่นยนต์เก็บหลักฐานของนิลลี่ช่วยเก็บรูปและหลักฐานบางอย่างเพื่อไปให้ดร.นิลลี่ดูเผื่อจะพอมีแนวทางอะไรก่อนมาตรวจคนไข้ได้บ้าง
 เย็นวันนั้นก็ไปที่บ้านริมน้ำก่อนนัดหมายเพราะร้อนใจอยากจะช่วยพี่ก๊อกแก๊ก พร้อมนำข้อมูลที่สามารถจะเก็บได้ทั้งหมดมาให้นิลลี่ดูด้วย
 "พี่แม่หมอครับ วันนี้เราออกไปสืบเรื่องหมูตาย แล้วไปเจอเพิงหลังหนึ่ง มีคนพิการอยากพาแม่หมอของพวกเราไปรักษาจังครับ" ตุ๊ดตู่รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข้อมูลให้ดร.นิลลี่ทราบก่อน
 "คิดถึงมากเลยครับ" ณัฐไม่วายที่จะหยอดคำหวาน
 "เอ่อ เว่อร์ไปไหมคะ ไม่เจอแค่ 2 วัน อ้าวว่าไงพ่อตัวแสบตุ๊ดตู่รายงานมาว่าวันนี้ไปเจอใครอะไรยังไง"
 "วันนี้ผมกับศิษย์น้องเดินเก็บเส้นผมกัน ไปเจอเพิงหมาแหงนอยู่ปากเดินขึ้นดอย ซึ่งอยู่ใกล้บ้านริมน้ำนี่เอง เราไปเจอน้าพิการนอนอยู่ในบ้านครับ"
 "ใช่ ครับได้ให้หุ่นยนต์เก็บข้อมูล ทำการถ่ายภาพต่างๆ และสแกนเก็บข้อมูลมาให้แล้วครับ"
 "ขอบคุณมากค่ะ ที่เก็บข้อมูลมาให้ เอามาทางนี้ ขอป้อนข้อมูลเข้าไปที่มูมู่ก่อนให้ประมวลข้อมูลพื้นฐานก่อนจะได้วางแผนไปซักประวัติตรวจร่างกายถูก"
 "เอ๊ะ เพิงอยู่ตรงปากทางเดินขึ้นยอดดอย ก็แค่นี้เอง ทำไมไม่เคยเห็นนะ และถือว่าอยู่นอกหมู่บ้านก็เดินไปตรวจได้"
 "นั่นสิพวกเราเองก็แปลกใจเหมือนกัน เพิงแม้จะเล็กอยู่พงหญ้า แต่ถ้าสังเกตดีดีมันก็เห็นไม่ยากอยู่นะ แถมพี่ก๊อกแก๊ก ชื่อเจ้าของเพิง ยังบอกว่าอยู่มาหลายปีแล้วด้วย ยิ่งแปลกใหญ่ว่าทำไมรอดสายตาพวกเราไปได้"
 "แปลกมาก แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยมาคิดกันที่หลัง ขอเอาข้อมูลไปประเมินผลก่อนว่าต้องรีบไปเลยหรือว่าจะไปพรุ่งนี้ดี"
 พอเอาข้อมูลป้อนให้มูมู่ สักพักก็วิเคราะห์ผลออกมา
 "ข้อมูลที่ได้พร้อมรูปนี่เห็นคร่าวๆ พอเดาว่าน่าจะเป็นโรคที่คนทั่วไปรังเกียจอยู่คะ แต่ยังไม่แน่ใจเพราะยังขาดข้อมูลอีกหลายอย่าง ดูแล้วเป็นความพิการจากโรคซึ่งเป็นมานานพอควรแล้ว ไว้ไปพรุ่งนี้ดีกว่า"
 "ได้ครับ" ณัฐกล่าว
 "งั้นเอาตามนี้ก่อนพรุ่งนี้ช่วงสายเราไปเพิงหลังนี้รักษาพี่ก๊อกแก๊กก่อนเรื่องเก็บข้อมูลหมูตายทั้งหมู่บ้าน พักไว้สักวันสองวัน แยกย้ายกันแล้วเจอกันพรุ่งนี้คะ"
 "เจอกันไม่ถึงชั่วโมงให้กลับบ้านแล้ว ยังไม่หายคิดถึงเลยครับ" ณัฐอ้อนอีกแล้ว
 "แหมเดี๋ยวนี้ศิษย์น้องเอาใหญ่ ไม่รู้ไปโดนอะไรมาเปลี่ยนไปเยอะเลย ไปกลับบ้านกันเถอะ พรุ่งนี้ก็มาเจอกันแล้ว ไปไป ศิษย์น้อง"
 พอสายวันรุ่งขึ้นเมื่อทุกคนพร้อมก็เดินทางไปถึงเพิงของพี่ก๊อกแก๊กกันซึ่งวันนี้ทางภรรยาอยู่ด้วย ณัฐกล่าวทักทาย
 "หวัดดีครับพี่ก๊อกแก๊กจำเสียงได้นะครับ ณัฐลูกพ่อหลวง"
 "จำได้พ่อหนุ่ม แม่นิ่มนี่ณัฐลูกพ่อหลวง วันก่อนเขาเข้ามาคุยกับพี่ตอนเอ็งออกไปหาผักหาปลาหน่ะ"
 "สวัสดีคะ ลูกพ่อหลวง แล้วนี่พาใครมากันหลายคนเลยคะ รวมทั้งตัวประหลาดนั่นอะไรคะ"
 "ผมมาตามสัญญาที่บอกกับพี่ก๊อกแก๊กครับ ว่าจะพาแม่หมอมาทำการรักษาโรคพิการที่เป็นอยู่ให้"
 "นี่ครับแม่หมอกับหุ่นยนต์ผู้ช่วย ส่วนนี่ตุ๊ดตู่เด็กในหมู่บ้านลูกมือแม่หมอเขาครับ"
 "สวัสดีคะ แม่หมอนะคะ ขออนุญาตสอบถามอาการเลยนะคะ จะได้ทำหาสาเหตุและวางแผนการรักษาเลย"
 "ได้เลยครับ"
 "อาการเริ่มแรกเป็นอย่างไรบ้างคะ"
 "มันเป็นผื่นที่ตัวก่อนครับ"
 "กี่ปีแล้วคะ แล้วเป็นยังไงต่อมา"
 "3 ปีเห็นจะได้นะครับ ผื่นไม่คัน แล้วต่อมาก็เริ่มผมร่วง แขนขาอ่อนแรงแบบนี้ ตาก็บอด จมูกเบี้ยว ผื่นตั้งแต่เป็นนี่ไม่เคยหายเลยครับ"
 "เป็นมานานพอควรแล้วนะคะ แล้วทางคุณนิ่มมีอาการผิดปกติไหมคะ"
 "ตอนแรกก็ไม่มีอะไรคะ ตอนนี้เริ่มมีผื่นเหมือนของก๊อกแก๊กมาสักครึ่งปีได้คะ"
 "อืม พอจะเดาได้แล้วเป็นโรคติดต่อจริงๆ ด้วย งั้นขอดูผื่นทั้ง 2 คนเลย"
 พอทั้ง 2 เปิดเสื้อให้ดูผื่นนั้น
 "ชัดเลย ผื่นนี่ใช่เลย มูมู่ถ่ายรูป ตรวจระบบประสาทอย่างละเอียด เก็บรอยโรคตรงผิวหนังมาส่องด้วยดูว่าจะเจอเชื้อไหมนะ"
 มูมู่เข้าไปทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียด กรีดผิวหนังเป็นรอยเล็กๆ มาส่องดู แล้วก็ส่งผลให้ดร.นิลลี่ดู
 "ผลออกมายืนยันเลยว่าเป๊ะ คุณทั้งสองเป็นโรคเรื้อน"
 "เป็นเรื้อนหรือ" ทั้งสองร้องด้วยความตกใจเนื่องจากโรคเรื้อนนี่เป็นโรคที่คนรังเกียจมาก เพราะสามารถติดต่อได้และทำให้ร่างกายผิดรูปจนมีหน้าตาที่น่าเกียจ จนไม่มีใครอยากเข้าใกล้
 "แม่หมอกับพ่อณัฐขอร้องหล่ะอย่าบอกใครได้ไหม"
 "ได้ค่ะ เดี๋ยวพอได้รับยาฆ่าเชื้อก็จะหายค่ะ แต่การผิดรูปต้องมาทำศัลยกรรมตกแต่งช่วยแก้ไข การกินยาต้องกินยาอย่างน้อยครึ่งปี ต่อเนื่องห้ามหยุดยา โชคดีที่พี่นิ่มเป็นแค่ผื่นยังไม่ความผิดปกติอื่น รีบรักษาก่อนที่จะสายคะ"
 "มูมู่ตรวจเลือดด้วยตามโปรแกรมเช็คอัพนะ แล้วเตรียมยาแดพโซนนะ"
 "หู ต้องกินยานานจังเลยครับ" ก๊อกแก๊กอุทาน
 "ใช่ค่ะ อย่างน้อยครึ่งปี และหมอจะคอยมาตรวจเลือดให้ด้วย เพื่อระวังผลข้างเคียงของยา ส่วนเรื่องการผ่าตัดช่วยแก้ไขความผิดรูป จะมีแก้ไขรูปหน้าให้ดูดีขึ้น ส่วนขานั้นจะทำขาเทียมให้ใส่จะได้เดินเหินได้บ้างคะ"
 "ได้ครับ"
 มูมู่เจาะเลือดและจัดยาเสร็จก็เดินมาหาแม่หมอทันที
 "ผลเลือดดูแล้วตอนนี้ตับไตยังดีอยู่นะคะ กินยาได้ แต่ถ้ากินยาแล้วมีอาการผิดปกติอะไรรีบมาแจ้งหมอนะคะ บ้านหมอติดริมน้ำด้านหน้านี่เองคะ"
 "ได้ครับ" ก๊อกแก๊กตอบ
 "งั้น พวกเราขออนุญาตนัดทำศัลยกรรมใบหน้าก่อนนะคะ สัปดาห์หน้าจะมารับที่บ้านค่ะ ถ้าไม่มีอะไรขออนุญาตลากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"
 "ขอบคุณมากค่ะ ครับ" นิ่มและก๊อกแก๊กกล่าวพร้อมกัน
 "พวกผมขอลากลับบ้านเหมือนกันครับ" ณัฐกล่าวลาเช่นกัน
 แล้วก็กลับมาที่บ้านริมน้ำ นิลลี่ก็เริ่มทำการสอนลูกศิษย์ทั้ง 2 เช่นทุกครั้งที่ออกตรวจคนไข้ด้วยกัน
 "อ้าวพร้อมนะ เด็กนักเรียน"
 "พร้อมครับ โรคเรื้อนคืออะไรครับ" ณัฐ แกล้งแซว
 "แล้วทำไมทุกคนถึงรังเกียจ" ตุ๊ดตู่ถาม
 "งั้นเริ่มนะคะ โรคเรื้อนเป็นโรคติดเชื้อจากเชื้อแบคทีเรียชนิดหนึ่ง และสามารถติดต่อไปสู่คนอื่นได้ อาการสำคัญคือผื่นที่มีลักษณะจำเพาะ คนโบราณจึงเรียกว่าออกดอกคะ หลังจากนั้นผมร่วง จมูกแบนผิดรูป ชา กล้ามเนื้อแขนขาอ่อนแรง ส่วนที่ทำให้คนรังเกียจเพราะว่า เนื่องจากผู้ป่วยจะเป็นผู้ชายมากกว่าผู้หญิง คนโบราณจึงเข้าใจว่าเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เกิดจากการเที่ยวโสเภณี แล้วออกดอกคะ คนเลยรังเกียจคนที่ป่วยเป็นโรคนี้"
 "พวกเราเข้าใจแล้ว และการรักษาหล่ะครับ" ณัฐถาม
 "ถ้ายังไม่รูปร่างที่ผิดปกติให้ยาฆ่าเชื้อนานหกเดือนก็หายค่ะ แต่ถ้าผิดรูปไปแล้วให้ยาก็แก้ไขความพิการไม่ได้ จึงต้องทำการรักษาอย่างที่บอกเพื่อให้ดูไม่น่าเกียจมาก"
 "รักษาง่ายดีจัง แค่กินยา แต่ข้อเสียกินยานานมาก" ตุ๊ดตู่บ่น
 "เรื่องโรคเรื้อนก็สอนแค่นี้เนอะ วันนี้เรายังว่างๆ กัน ไหนเล่ามาว่าไปเก็บเส้นผมเป็นอย่างไรบ้าง"
 "เราเดินตามบ้านกันเพื่อเก็บตัวอย่างเส้นผมใส่ถุงใส่ชื่อตามที่พี่หมอบอกครับ แล้วศิษย์พี่ก็ให้หุ่นยนต์เก็บข้อมูลอื่นๆ มาไว้ด้วยตามระบบสมองกลของหุ่นยนต์ นี่ครับถุงผมที่เราไปเก็บมา แต่เก็บยังไม่ครบ ไปเจอน้าก๊อกแก๊กก่อนครับ" ตุ๊ดตู่รีบทำหน้าที่รายงาน
 "ได้เดี๋ยวคงต้องเอาเข้าห้องแลบตรวจดูดีเอ็นทั้งหมดก่อน ส่วนข้อมูลของหุ่นยนต์เดี๋ยวถ่ายโอนเข้าไปในคอมพิวเตอร์ แล้วใช้โปรแกรมนิติวิทยาศาสตร์คำนวณผลดู ระหว่างที่รอไปรับคุณก๊อกแก๊กมาผ่าตัดก็ไปเก็บข้อมูลมาให้ครบ พอผ่าตัดเสร็จเราจะได้คุยกันต่อเรื่องนี้"
 "ตามนั้น หลังผ่าตัดพี่ก๊อกแก๊กเสร็จ ผมว่าเราน่าจะมีข้อมูลอะไรบางอย่างมากพอแล้ว เราลงดอยไปหาสารวัตรที่สถานีตำรวจกันดีไหมครับ"
 "ก็ดีเหมือนกันคะ จะได้ปรึกษาหารือว่ากำจัดคนพวกนี้อย่างไรดี แต่วันนี้ก็แค่นี้ก่อนดีไหมคะ แยกย้ายไปพักผ่อน เพราะทางนี้ก็ต้องตรวจดีเอ็นเออีกเยอะเหมือนกัน"
 "ก็ได้ครับ อย่าลืมฝันถึงกันครับ"
 "กลับๆ ครับศิษย์พี่"
 แล้วก็แยกย้ายกันไป ส่วนทางมูมู่กับนิลลี่ก็ทำการตรวจทางห้องปฏิบัติการต่อไปหาดีเอ็นเอของผู้ต้องสงสัย แถมด้วยนิลลี่ยังต้องทำการวิเคราะห์ข้อมูลต่างๆ ที่ได้มาร่วมกันด้วยโปรแกรมที่คิดค้นใหม่
 พอถึงวันนัดไปรับพี่ก๊อกแก๊กมาผ่าตัด ทุกคนก็พร้อมหน้ากันที่เพิงหมาแหงน
 "ทางเดินไม่ค่อยดี มูมู่แปลงร่างเป็นเปลแบบไม่มีล้อนะ พาพี่ก๊อกแก๊กกลับไป วันนี้เราผ่าแค่เรื่องซ่อมแซมหน้าเท่านั้น เปิดแค่ห้องผ่าตัดเล็กพอ"
 การผ่าตัดศัลยกรรมตกแต่งกลายมาเป็นความถนัดอีกอย่างของดร.นิลลี่ไปแล้ว เลยทำให้การผ่าตัดในวันนี้เป็นไปอย่างรวดเร็ว คนไข้ฟื้นตัวเร็ว ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็เสร็จ ให้มูมู่ไปส่งที่บ้าน พร้อมนัดไปตัดไหมที่เพิงพร้อมทำการวัดขนาดและคำนวณการทำขาเทียมต่อไป
 "เดี๋ยวอาทิตย์หน้าหมอจะมาตัดไหมและวัดขนาดทำขาเทียมให้นะคะ วันนี้กลับกันก่อน"
 "ขอบคุณมากค่ะ" นิ่มกล่าว
 พอเว้นไปอีกสัปดาห์ก็ทำการตัดไหม เมื่อตัดไหมเสร็จ นิ่มถึงกับอุทาน
 "ดูดีมากเลยคะ ขอบคุณแม่หมอมากเลยคะ ตอนนี้จะได้ออกไปไหนมาไหนได้บ้าง"
 "พอได้ขาเทียม ฝึกเดินและใช้ไม้เท้าคนตาบอดช่วยก็สามารถเดินเหินไปมาได้บ้าง จะได้ไม่ติดเตียงคะ"
 "ขอบคุณมากเลยครับ แม่หมอเก่งจริงๆ เลย พวกเราไม่รู้จะขอบคุณด้วยอะไรดีครับ"
 "ไม่ต้องค่ะ เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วค่ะ"
 "เดี๋ยวเย็นนี้เอาขาเทียมมาใส่ให้นะคะ แล้วเดี๋ยวส่งมูมู่มาฝึกการใช้ขาและไม้เท้าให้ วันนี้ขอตัวก่อนนะคะ"
 "ขอบคุณอีกครั้งครับแม่หมอ"
 "ขอบคุณแม่หมอค่ะ"
 แล้วทั้งหมดก็กลับมาที่บ้านริมน้ำ มูมู่กลับมาทำเสร็จภายในครึ่งวันก็นำไปใส่ให้กับก๊อกแก๊ก เหลือทั้งสามคนนั่งคุยกันเรื่องคดีหมูตายทั้งหมู่บ้าน
 "หลังจากรวบรวมผลดีเอ็นเอทั้งหมดของหมู่บ้านแล้วมาวิเคราะห์ผล สรุปไม่เจอใครที่มีดีเอ็นเอตรงกับที่เกิดเหตุเลย แสดงต้องเป็นคนนอกลอบเข้ามา แต่การที่เอาโรคระบาดสัตว์มาปล่อยก็ไม่คิดว่าจะเป็นคนในหมู่บ้านทำได้อยู่แล้วคะ"
 "งานยากแล้ว กลายเป็นว่ามืดแปดด้าน รู้ว่าฝีมือคนแต่ไม่รู้ว่าจะเป็นใคร แล้วหลักฐานอื่นๆ ที่หุ่นยนต์เก็บหลักฐานเก็บมามีอะไรพอช่วยได้ไหมครับ"
 "ไม่มีเลยคะ มืดมนสุดสุด"
 "ส่วนผมก็เลียบๆ เคียงๆ คุยกับคนในหมู่บ้านมาก็ไม่ได้อะไรเลยครับ" ตุ๊ดตู่บอกข้อมูล
 "งั้นเราคงต้องไปปรึกษากับคนที่ถนัดในการหาหลักฐานดีกว่าครับ ตามที่ได้บอกไว้ว่าจะไปคุยกับสารวัตรที่สถานีตำรวจด้านล่างกัน"
 "ได้ค่ะ นัดกับคุณสารวัตรหรือยังนะคะ"
 "นัดไว้แล้วครับ พรุ่งนี้เย็นๆ"
 "ตามนั้นค่ะ พรุ่งนี้เย็น วันนี้แยกย้ายตามระเบียบ"
 "พวกเราไปก่อนพรุ่งนี้เจอกันครับ"
 แล้วคืนนั้นดร.นิลลี่ก็นำข้อมูลที่มีทั้งหมดมานั่งวิเคราะห์ใหม่อีกครั้งเพื่อหาคนร้าย พร้อมทำการเก็บเข้าห้องลับ พร้อมกับยังนึกถึงโรคเรื้อนว่า
 "โรคเรื้อนเป็นโรคเขตร้อนที่ถูกละเลยต่อไป คนที่เป็นก็ไม่กล้ามาหาหมอเพราะกลัวคนรังเกียจ หมอเองก็ไม่มีนโยบายที่ตรวจเชิงรุก"


วันรุ่งขึ้นสายสืบของสารวัตรพลก็ขึ้นมาทำงานกับณัฐตามที่ได้นัดหมายกันไว้ ซึ่งณัฐก็พามาที่บ้านริมน้ำของหมอนิลลี่ พอมาถึงก็เจอตุ๊ดตู่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
 "หวัดดี ศิษย์น้องวันนี้พาใครมาด้วยหน่ะ"
 "สวัสดีค่ะ ณัฐ คนงานใหม่มาแล้วหรือค่ะ" นิลลี่กล่าวทักทายเช่นกัน
 "สวัสดีครับทุกคน พาคนงานใหม่มาแนะนำให้แม่หมอรู้จักหน่อยครับ ตานี่ชื่อรวยนะครับ มาช่วยงานที่บ้านและช่วยพ่อหลวงด้วย"
 "อ้อครับ พี่รวย ผมตุ๊ดตู่ ศิษย์พี่ของพี่ณัฐครับ"
 "สวัสดีครับคุณหมอ สวัสดีศิษย์พี่ของคุณณัฐ" รวยกล่าวทักทาย
 "พามาทักทายแค่นี้ก่อนนะครับ ตั้งใจจะให้ตารวยนี่คอยช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน เลยเดี๋ยวต้องพาไปแนะนำให้ลูกบ้านรู้จักทุกคน มีอะไรจะได้ช่วยเหลือได้ถูกต้อง" แล้วณัฐก็เดินออกไปพร้อมกับรวย ซึ่งรวยก็หันมายกมือไหว้ ดร.นิลลี่ก่อนไป
 "อ้าวงั้นตุ๊ตตู่ เราก็มาลุยเคสคุณน้ากัน"
 "มูมู่ขอผลแลบทั้งหมดหน่อยสิ รวมทั้งผลการตรวจร่างกายทั้งหมดด้วย" มูมู่เดินมาแล้วส่งข้อความออกมาทางตาเช่นเดิม
 "เอิม คุณน้าเหมือนจะมีไข้วันเว้นวันเลย เมื่อวานมีแต่วันนี้ไม่มี อืม ผลเลือดหล่ะ สเมียร์ช่วงมีไข้เจออะไรบ้างนะ อืมเจอเชื้อมาลาเรีย จริงๆ ด้วย เก่งมากมูมู่ ในที่สุดเราก็หาสาเหตุไข้ของคุณน้าเจอแล้ว"
 "คุณน้าเป็นมาลาเรียหรือครับ" ตุ๊ดตู่ถาม
 "ใช่จ้า"
 "อาการมีเพ้อ ไม่ค่อยรู้ตัว อาจจะขึ้นสมองได้ มูมู่เตรียมเปิดเส้นให้ยาอาร์ทีซูเนตเลย อาการหนักอยู่"
 ตุ๊ดตู่ทำหน้างง อยู่ข้างๆ ดร.นิลลี่หันมาเห็น
 "ยังไม่ชินอีกหรือ เดี๋ยวสั่งการรักษาเสร็จแล้วมาสอนนะ ไม่ต้องสงสัยมาก"
 พอดีเด็กสาวลูกของเคสเข้ามาเยี่ยมแม่พอดี นิลลี่จึงบอกว่า
 "แม่หมอรู้แล้วนะว่าคุณแม่เป็นอะไร"
 "ดีใจจังเลยค่ะ"
 "คุณแม่หนูเป็นมาลาเรียขึ้นสมองนะคะ เดี๋ยวให้ยาอยู่ที่บ้านริมน้ำนี่ก่อนจนกว่าอาการดีขึ้นค่อยกลับบ้านนะ ซึ่งแม่หมอยังบอกไม่ได้ว่ากี่วัน"
 "ค่ะ ขอให้แม่หนูหายด้วยเถอะ อยู่กี่วันก็ได้ค่ะ"
 "เข้าไปเยี่ยมได้นะ แต่ตอนนี้คุณแม่ยังไม่รู้ตัวต้องรอให้ยารักษาก่อน"
 แล้วเด็กน้อยก็ยกมือไหว้ และวิ่งเข้าไปหาคุณแม่อย่างเร็ว
 ส่วนณัฐกับรวยที่เดินสำรวจหมู่บ้านอยู่นั้น หลังจากสำรวจเสร็จก็กลับมาที่บ้านริมน้ำ ระหว่างทางที่เดินผ่านเพิงของก๊อกแก๊กนั้น รวยกับรู้สึกแปลกๆ แต่เก็บความสงสัยไว้แล้วพอมาถึงบ้านริมน้ำ จึงได้เอ่ยปากถามว่า
 "คุณณัฐเพิงตรงพงหญ้านั่นของใครครับ"
 "ของพี่ก๊อกแก๊กหน่ะ เขาเป็นคนพิการเป็นโรคเรื้อน"
 "มีอะไรหรือเปล่าค่ะ รวย"
 "ผมว่ามันแปลกๆ"
 "ตอนแรกพวกเราก็ว่าแปลกเหมือนกัน แต่พอเข้าไปคุยดูแล้ว ก็คนพิการธรรมดาอยู่กับเมียหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" ณัฐตอบ
 "ยังไงก็ว่าแปลก แต่ยังบอกอะไรไม่ได้ ขออนุญาตคุณณัฐมาจับตาเพิงหลังนี้เป็นพิเศษจะได้ไหมครับ"
 "ได้สิ ไอ้พลมันส่งรวยมาเพื่อช่วยสืบหาคนผิดอยู่แล้ว แม้พวกเราจะไม่รู้สึกแปลก แต่รวยเห็นว่าแปลกก็ตามใจเลย เอางี้ถ้าจะมาจับตามองเพิงหลังนั้น ต้องมาช่วยทำงานที่บ้านริมน้ำนี่จะดีกว่า"
 "เอางี้ให้มาทำสวนก็ได้ค่ะ" นิลลี่แนะ
 "พี่รวยเห็นว่าเพิงนั้นแปลกหรือครับ หรือจะให้ผมช่วยไหม" ตุ๊ดตู่เริ่มเห็นว่าเป็นเกมนักสืบเลยอาสาจะช่วยจับตามองเพิงหลังนั้นด้วย
 "เอ็งเป็นเด็กจะมาเกะกะ เปล่าๆ น่า"
 "ดูห่างๆ พอนะ ศิษย์พี่อย่าเข้ามาช่วยเยอะเดี๋ยวเหมือนคราวก่อนจำได้ไหม"
 แล้วค้อนวงใหญ่ก็หลุดมาจากตาของตุ๊ดตู่เข้ามาที่ตาของณัฐ
 "'งั้นตามนี้นะครับ ผมขออนุญาตมาทำงานที่นี่และขอนอนที่นี่ เดี๋ยวผมทำเพิงนอนเองได้ครับ"
 "ตกลงค่ะ"
 "ผมขอตัวไปทำเพิงพักที่นี่นะครับ"
 "ตามสบายเลยนะคะ"
 พอรวยเดินออกไปทำเพิงแล้ว ทางนิลลี่ก็หันมาบอกศิษย์ทั้งสองว่า
 "ได้เวลาเรียนแล้ว มามา พักนี้ยุ่งๆ ไม่ค่อยได้เรียนรู้อะไรกัน"
 "ครับ เดี๋ยววันนี้พี่หมอจะสอนเรื่องมาลาเรียใช่ไหมครับ" ตุ๊ดตู่พูดดัก
 "ใช่จ้า"
 "ดีใจด้วย ตกลงรู้แล้วหรือครับว่าเคสเป็นมาลาเรีย"
 "ใช่ค่ะ พึ่งได้ผลการตรวจทั้งหมดมาเมื่อเช้าเอง ตอนนี้พึ่งให้ยาทางเส้นเลือดไปเอง กว่าจะเห็นผลต้องใช้เวลาหลายวันอยู่ เพราะเป็นมาลาเรียขึ้นสมองด้วย"
 "มาลาเรียคิดว่าน่าจะรู้จักกันดีพอควรนะ ไหนตุ๊ดตู่บอกพี่หมอหน่อยว่า มาลาเรียคืออะไร"
 "ไข้ป่าหรือไข้จับสั่นครับ เข้าป่าโดนยุงป่ากัด แล้วเป็นไข้ครับ"
 "เก่งนี่ แล้วคุณณัฐตอบได้ไหมว่าเรารักษาอย่างไร"
 "ใช้ยาควินินครับ"
 "ถูกต้องค่ะ แต่ปัจจุบันควินินเราใช้เฉพาะในมาลาเรียอย่างอ่อนค่ะ"
 "เอาแบบง่ายๆ นะ มาลาเรียมี 4 แบบ 2 แบบเป็นแบบรุนแรง อีก 2 เป็นแบบอย่างอ่อน ส่วนใหญ่ที่เจอแถบนี้ดันเป็นอย่างรุนแรง เพราะฉะนั้นจะไม่ใช้ควินินรักษาแล้วค่ะ ไหนตุ๊ดตู่จำที่พี่หมอสั่งมูมู่ได้ไหมว่ายาอะไร"
 "อาร์...อะไรก็ไม่รู้ครับ"
 "อาร์ทีซูเนตจ้า อ้อเข้าใจแล้วว่าเมื่อกี๊ทำหน้างงอะไร กำลังจำชื่อยานั่นเอง แต่ฟังไม่ทันหล่ะสิ"
 "ใช่ครับ มันไม่ชินชื่อก็เลยงง อาร์อะไรอีกทีครับ"
 "อาร์ทีซูเนตจ้า ศิษย์พี่ ฮา ฮา ฮา วันนี้ศิษย์พี่จำไม่ได้"
 "เอาอีกแล้วน้า ศิษย์น้อง อาร์ทีซูเนต" ค้อนอีกวงก็ถูกส่งมากระแทกที่ใบหน้าของศิษย์น้อง
 "อ้าวจบ บทเรียนแล้ว แยกย้ายกันดีกว่า"
 "จะว่าอะไรไหมครับแม่หมอ คือถ้าพี่รวยเขาบอกว่าเพิงนั้นมีพิรุธ แล้วเพิงนั่นก็อยู่ใกล้บ้านแม่หมอแค่นี้เอง ผมจะขอมานอนกับพี่รวยด้วย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน อีกอย่างเป็นห่วงหน่ะ" แล้วก็แอบส่งนัยน์ตาหวานซึ้งมาให้
 "อืม มาแบบนี้ จะไหวไหมนี่นิลลี่ ใจกลับมาอย่าลอยตามสายตา" นิลลี่คิดในใจเริ่มตั้งสติไม่ให้ลอยไปไหนไกล
 "ฮั่นแน่ ศิษย์น้อง เอาใหญ่แล้ว ถึงขั้นมานอนนี่เลยหรือ"
 "ถ้าคิดว่ามาช่วยกันหาตัวคนร้าย ก็ยินดีค่ะ ไม่น่ามีปัญหาอะไร"
 "งั้น เดี๋ยวผมไปช่วยพี่รวยสร้างเพิงแล้วกลับไปเอาข้าวของมานะครับ ไปแป๊ปเดียวเดี๋ยวมา คิดถึงกันบ้างนะครับ"
 "กลับมากลับมา" นิลลี่คิด
 แล้วทุกคนก็แยกย้ายกัน ตุ๊ดตู่กลับบ้านตามปกติ ณัฐไปสร้างเพิงและกลับบ้านไปเอาข้าวของ ส่วนนิลลี่กับมูมู่ไปดูคุณน้าที่เป็นมาลาเรีย
 แล้วเวลาผ่านไป 3 วัน รวยก็เล่าสิ่งที่สังเกตเห็นให้ณัฐฟัง
 "คุณณัฐผมเห็นผู้หญิงที่เพิง ออกไปไหนตลอดทุกวันเลย ไปแต่เช้ากว่าจะกลับก็เย็นๆ"
 "อ๋อ เมียของพี่ก๊อกแก๊กหน่ะ แกออกไปหาผักหาปลามาทำกับข้าวกินกันหน่ะ"
 "อืม ออกหาผักหาปลา แต่ทำไมเดินเข้าไปทางเดินที่คุณณัฐเคยบอกว่าเป็นทางขึ้นยอดดอยมอมแมมอ่ะครับ ถ้าจะหาปลาก็ต้องเดินมาทางบ้านริมน้ำนี่ แล้วยิ่งกว่านั้นบางทีผมไม่เห็นแกเอาอาหารอะไรกลับมาบ้านเลย แล้วจะกินอะไรกัน"
 "แปลกจริงด้วย แล้วรวยเห็นอะไรอีกไหม"
 "ผมแค่สังเกตเท่านั้นยังไม่ได้ลองสะกดลอยตามดูครับ ผมว่าวันนี้จะลองตามแกไป แล้วอีกอย่างเหมือนตอนกลางคืนจะมีเสียงมาจากทางเพิงด้วยคล้ายคนคุยกัน ผมว่าจะเข้าไปสำรวจใกล้ขึ้นเผื่อจะมีอะไรมากขึ้น"
 "อืม น่าสนใจ เอางี้พี่รวยสะกดรอยเฝ้าเพิงหลังนั้นตามสบายเลยนะ เดี๋ยวเราไปคุยกับแม่หมอดูว่าจะทำอะไรบ้าง"
 "ดีเหมือนกันครับ"
 แล้วทั้ง 2 ก็เดินมาที่บ้านริมน้ำซึ่งตอนนั้นตุ๊ดตู่ก็มานั่งเล่นอยู่กับมูมู่แล้ว
 "แม่หมอพวกเรามีความคืบหน้ามาเล่าให้ฟัง"
 "คืองี้นะครับ ผมว่าที่เพิงนั่นมีอะไรผิดสังเกตค่อนข้างเยอะพอสมควร คือผู้หญิงที่ออกไปหาผักปลานั่น แปลกที่เดินเข้าไปทางขึ้นดอย บางครั้งกลับมามือเปล่า และบางครั้งตอนกลางคืนเหมือนมีเสียงคนคุยกัน ผมว่าจะสะกดลอยผู้หญิงและจะแอบไปสำรวจที่นั่นตอนกลางคืนดู" รวยเล่าคร่าวๆ อย่างที่คุยปรึกษากับณัฐให้นิลลี่ฟัง
 "ใช่ค่ะ ตอนแรกเห็นเพิงก็รู้สึกเหมือนกันว่าเพิงแปลกๆ เจ้าของเขาบอกว่าอยู่มาหลายปี ตั้งแต่หมอมาอยู่ก็ไม่เคยเห็นพึ่งมาเห็นไม่นานนี้ เอาอย่างงี้ค่ะ เดี๋ยวหมออัพเกรดหุ่นเก็บหลักฐานแล้วให้รวยติดตัวไปใช้เก็บหลักฐานด้วย แล้วค่อยเอามาวิเคราะห์ร่วมกับหลักฐานที่มีก่อนนี้"
 "นึกได้แล้ว คราวก่อนที่ให้ไปตามเก็บเส้นผมคนทั้งหมู่บ้าน ได้เก็บพี่ก๊อกแก๊กกับภรรยาเขาไหมค่ะ คุณณัฐ"
 "ไม่ได้เก็บเนอะ ศิษย์น้อง" ตุ๊ดตู่ตอบแทน
 "เหมือนจะไม่ได้เก็บนะ เพราะเห็นว่าเป็นคนพิการกับผู้หญิงหน่ะ" ณัฐตอบ
 "งั้นฝากพี่รวยเก็บเส้นผมทั้ง 2 คนนั้นมาด้วยค่ะ ก็เข้าใจคุณณัฐกับตุ๊ดตู่ เพราะตอนที่หมอไปเจอ 2 คนนั้นก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรเหมือนกัน"
 "ตามนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปเก็บหลักฐานมาให้เพิ่มดู ขอไปคนเดียวนะครับ จะได้ทำอะไรคล่องตัวกว่า" รวยเอ่ยปากบอก
 "วิญญาณสายลับจริงๆ ต้องฉายเดี๋ยวถึงจะทำงานได้" ณัฐแอบแซว
 "ผมขอตัวไปสืบต่อก่อนนะครับ" รวยขออนุญาตไปปฏิบัติหน้าที่
 "รอฟังข่าวคืนนี้ครับ"
 พอรวยออกไปทำหน้าที่ ณัฐก็ขอนั่งเฝ้านิลลี่อยู่ที่บ้านริมน้ำโดยบอกว่าจะช่วยดูแลเคสให้ สักพักเด็กน้อยก็วิ่งเข้ามาเพื่อจะเยี่ยมแม่ พอเด็กเปิดประตูเข้าห้องสังเกตอาการ
 "แม่ แม่ หายแล้วหรือ จำหนูได้แล้วหรือค่ะ" เสียงเด็กน้อยตะโกนด้วยความดีใจ พร้อมวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นแม่
 "แม่หายแล้ว แต่เอ๊ะแม่จำไม่ได้ว่ามาอยู่นี่ได้ไง แม่เป็นอะไรหรือลูก จำได้แต่ว่าเป็นไข้นอนหนาวอยู่บ้านนี่"
 "แม่เป็นไข้อยู่ไม่รู้กี่วัน หนูเห็นแม่เพ้อจำหนูไม่ได้ ก็เลยไปนั่งรอตามแม่หมอมารักษาค่ะ"
 แล้วดร.นิลลี่พร้อมกับพักพวกทั้งหมด ได้แก่ มูมู่ ณัฐและตุ๊ดตู่ก็เดินมาที่ห้องพอดี
 "นี่ไงแม่หมอที่หนูพูดถึง"
 "อ้าวนี่แม่หนูตัวโชคร้ายของหมู่บ้านนี่ หนูเป็นแม่หมอหรือ"
 "แม่ แม่ ไปว่าแม่หมอแบบนั้นได้ไง เขาช่วยชีวิตแม่ไว้นะ"
 "ขอโทษด้วยค่ะ แม่หมอ คือก็เรียกตามปากชาวบ้านคนอื่นๆ ค่ะ"
 "ไม่เป็นไรค่ะ ฟื้นแล้วคุยกับลูกสาวรู้เรื่องแล้ว อยากกลับบ้านไหมค่ะ วันนี้ก็กลับได้นะคะ"
 "จริงหรือค่ะ แม่หมอ หนูคิดถึงแม่จะแย่แล้ว"
 "จริงจ้า กลับได้เลยถ้าอยากกลับ"
 "เออ แล้วแม่หมอ อีชั้นเป็นอะไรค่ะ"
 "คุณน้าเป็นมาลาเรียขึ้นสมองค่ะ ดีที่ตอนที่ลูกสาวมาตามหมอ อาการยังไม่หนักมากจึงรักษาได้ทันค่ะ"
 "ป่วยขนาดนั้นเลยหรือค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ คงมารบกวนที่นี่นานเลย"
 "ไม่เป็นไรค่ะ หน้าที่ของแม่หมออยู่แล้วค่ะ"
 "ดีใจจังแม่ได้กลับบ้านแล้ว กลับบ้านเรานะ"
 "จ้าจ้า งั้นเราสองคนลากลับบ้านกันก่อนนะคะ"
 "คะ สวัสดีค่ะ แล้วอาทิตย์หน้ากลับมาตรวจดูอาการอีกครั้งนะคะ เพื่อความแน่ใจว่าหายดีแล้ว"
 "ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูพาแม่มาเอง กลับก่อนนะคะ"
 แล้วไอ้หนูน้อยก็กูลีกูจอเก็บของแล้วพาแม่วิ่งกลับบ้านไป
 ทั้ง 3 คนกับหุ่นอีกหนึ่งตัวได้แต่ยืนมองแล้วก็แอบยิ้ม
 คืนนั้นรวยแอบเห็นว่ามีคนเดินเข้าไปในเพิงของพี่ก๊อกแก๊ก จึงได้แอบย่องไปที่เพิง ไม่ลืมที่จะนำหุ่นยนต์เก็บหลักฐานไปด้วย แต่พอไปถึงกับไม่พบอะไรพิรุธเจอแต่สองคนสามีภรรยา เลยให้หุ่นยนต์เก็บหลักฐานเข้าไปเก็บเส้นผม บันทึกลายนิ้วมือ เก็บภาพต่างๆ ไว้
 "ไวจริง หายไปไหนว่ะ เดินตามมายังเห็นหลังไวไวอยู่เลย" รวยบ่นพึมพำ
 พอเก็บหลักฐานจนพอใจแล้วก็จะเดินกลับมาที่เพิงของตน ก็เหลือบไปเห็นหลังของคนไวไว ก็เลยแอบย่องเดินตามมา ไม่ลืมให้หุ่นยนต์ถ่ายภาพไว้ แต่ชายคนนั้นรู้ตัวสะก่อน ก็เลยเดินหายไปในพงหญ้าทึบอีก หุ่นยนต์เลยไม่ทันบันทึกภาพใบหน้าหรือเก็บหลักฐานอื่น ได้แต่รูปถ่ายด้านหลัง ซึ่งเป็นเวลากลางคืน ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นใครอยู่ดี
 พอกลับมาถึงเพิงของตน ณัฐก็ลุกขึ้นมาสอบถามทันที
 "เป็นไงบ้างพี่รวย เห็นพี่รีบออกไปน่าจะมีอะไร ได้อะไรมาบ้างไหม"
 "ผมเก็บหลักฐานบางส่วนมา ไว้ผมบอกคุณณัฐพร้อมกับแม่หมอดีไหม"
 "ผมร้อนใจ งั้น เราไปหาแม่หมอพร้อมกันตอนนี้เลย"
 ทั้ง 2 คนมาที่บ้านของนิลลี่แล้วรวยก็เล่าให้ฟังว่า
 "ผมเห็นคนเดินไหว ไปที่เพิงก็เลยตามไป แต่มันรู้ตัวก่อนเลยหลบหายไป ผมก็เลยเก็บหลักฐานของสองคนผัวเมียเจ้าของเพิงแทน ระหว่างจะกลับก็เห็นมันไหวๆ อีก ให้หุ่นยนต์ตามเก็บหลักฐาน แต่มันก็รู้ตัวอีก เลยได้แต่รูปถ่ายด้านหลัง ผมว่ามันมืดไม่น่าจะแยกออกว่าเป็นใคร"
 "อย่าดูถูกโปรแกรมอัจริยะที่ใส่ไว้ในหุ่นทั้ง 2 ตัวนะคะ ไม่ว่าจะเป็นมูมู่หรือหุ่นเก็บหลักฐานมีข้อมูลบุคคลในหมู่บ้านและคนละแวกนี้ทั้งหมด เดี๋ยวขอข้อมูลที่ได้วันนี้ทั้งหมดมานะคะ จะให้หุ่นทั้ง 2 ตัวรวมทั้งตัวหมอจะช่วยกันวิเคราะห์ดู แล้วเดี๋ยวมาคุยกันพรุ่งนี้ ขอเวลาคืนนี้ในการทำงานก่อน"
 "ผมขอโทษ ต้องทำให้คุณอดนอนอีกแล้ว" ณัฐกล่าว
 "ไม่เป็นไรค่ะ อดนอนจนชิน งั้นตามนี้ค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้สายๆ มาคุยกัน"
 แล้วดร.นิลลี่ก็เอาข้อมูลทั้งหมดเข้าระบบเอไอในคอมพิวเตอร์และในตัวมูมู่เพื่อวิเคราะห์ผลทั้งคืน จนรุ่งเช้า


หมอนิลลี่อดนอนทำการวิเคราะห์ทั้งคืน พอถึงรุ่งเช้าก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รอให้ทุกคนมาพร้อมหน้าแล้วจะได้แจ้งผลการวิเคราะห์ หลังจากนั่งรออยู่สักพัก ทุกคนก็มาถึง
 "กินข้าวเช้าหรือยังครับ ดูสภาพคงไม่ได้นอนทั้งคืน" ณัฐกล่าวทัก
 "ยังเลยค่ะ ใจร้อนอยากบอกผลการวิเคราะห์มากกว่า"
 "สวัสดีครับ คุณหมอ มีข่าวดี เรารู้ตัวคนร้ายแล้วหรือครับ" รวยกล่าวทักทาย
 "ที่ใจร้อนอยากแจ้ง เพราะว่าไม่ได้อะไรเพิ่มเติมเลยค่ะ ภาพที่เก็บได้ไม่พอที่จะวิเคราะห์ว่าเป็นใคร ส่วนดีเอ็นเอ กว่าจะรู้ผลคือช่วงเย็นเลย แต่ตอนนี้อยากรู้ว่าคนที่แอบเข้ามาที่เพิงตอนกลางคืนคือใครมากกว่า ผลดีเอ็นเอ"
 "จะเอายังไงต่อดีคะ หรือจะลงไปคุยกับสารวัตรพลอีกสักครั้ง เผื่อทางสารวัตรจะมีข้อมูลอะไรมากกว่า"
 "ผมว่าก็ดีเหมือนกัน หลายหัวดีกว่าหัวเดียว แล้วไอ้พลมันก็เป็นตำรวจ ย่อมเก่งเรื่องสืบหาหลักฐานมากกว่าพวกเรา ส่วนพี่รวยก็ถนัดในการรวบรวมหลักฐานมากกว่า"
 "งั้นเราไปกันเลยไหมค่ะ"
 "ผมว่าเราใจเย็นหน่อยก็ได้ครับ ลงไปใช้เวลาเดินทางนานอยู่ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินข้าวเช้ากันก่อนแล้วค่อยลงไปก็ได้ครับ ระหว่างเดินทางแม่หมอก็นอนพักในรถสักงีบก็ดีนะครับ ผมเป็นห่วง"
 "ตอนลงนี่ ถนนดีมากเลยนะคะ คงหลับไหว อ้าวยังไงทุกคนก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้า ก็กินกันก่อนค่อยลงก็ได้"
 รวยยืนมองณัฐหยอดคำหวาน อดนึกไม่ได้ว่าคู่นี้เขาจีบกันอยู่หรือเปล่านะ
 "งั้นเดี๋ยวผมเข้าครัวทำ โจ๊กปกาเกอญอให้ทานแล้วกันครับ" ณัฐเอ่ยปากอาสา
 "ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้กินอาหารชาวเขามานานแล้ว ตั้งแต่โดนไล่ออกจากหมู่บ้านมา"
 แล้วณัฐก็เข้าไปจัดแจงทำอาหารเช้าให้ทุกคนรับประทาน โดยมีรวยเข้ามาเป็นลูกมือ เมื่ออาหารพร้อม ก็ส่งเสียงเรียกดร.นิลลี่ ซึ่งเผลอหลับไประหว่างที่รออาหารอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก ณัฐเลยต้องเดินเข้าไปใกล้
 "ช่วยด้วย ช่วยด้วย" แล้วอยู่ๆ นิลลี่ก็ตะโกนร้องให้ช่วย แล้วก็ตื่นขึ้น มาโผลกอดณัฐ เหมือนคนกำลังตกใจ
 "โอ๋ โอ๋ คนดี ขวัญเอยขวัญมานะครับ ฝันร้ายหรือครับ เห็นเผลอหลับไป" ณัฐปลอบประโลม
 หมอนิลลี่เมื่อรู้ตัวก็รีบคลายอ้อมกอดแล้วขยับตัวออกห่างณัฐทันที ทำหน้างงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น พร้อมเขินอายไปพร้อมกัน
 "น่าอายจริง เผลอหลับต่อหน้าผู้ชายยังไม่พอ ยังไปกอดเขาอีก" ดร.นิลลี่คิดในใจ แล้วก็รีบตอบณัฐไปสั้นๆ ว่า
 "ค่ะ"
 "อาหารเช้าพร้อมแล้วครับ เชิญไปกินได้แล้วครับ เด็กน้อยของผม" ณัฐเริ่มหยอกอีกแล้ว
 รวยที่เห็นเหตุการณ์อยู่ตลอดก็แอบอมยิ้ม ในความน่ารักของทั้งสองคน
 แล้วทั้งสามคนก็มาที่ห้องครัว รับประทานอาหารกันเรียบร้อยก็ออกเดินทางลงดอยไปพบกับสารวัตรพลโดยคราวนี้หมอนิลลี่พามูมู่ลงมาด้วย
 "อ้าว ไอ้ณัฐ ไหงลงมาหาเองเลยว่ะ" พลทักเมื่อเห็นเพื่อนเข้ามาที่โรงพัก
 "สวัสดีครับสารวัตร" รวยยกมือทำความเคารพนาย
 "สวัสดีครับ คุณหมอผู้น่ารัก" สารวัตรหันมาทักทาย ดร.นิลลี่ พร้อมกับหยอดเล่นๆ เพื่อดูปฏิกิริยาของไอ้ณัฐเพื่อนสนิท
 "หมอเขาก็น่ารักของเขาทุกวัน" ณัฐดักคอเพื่อน
 "สวัสดีค่ะ สารวัตร"
 รวยสังเกตเห็นอาการของนายและเพื่อนก็แอบอมยิ้มอีกเช่นเคย หรือจะมีศึกชิงนางกันนะ
 "หยอด หยอกกันพอแล้ว ทำงาน ทำงาน" ณัฐเริ่ม ส่งเสียงดุ
 "มีอะไรด่วนหรือว่ะ ถึงต้องลงกันมาตั้งแต่ช่วงเช้า ไม่รอให้ข้าขึ้นไปหา"
 "ถ้าไม่รีบจะลงมาทำไมว่ะ วันนี้" ณัฐตอบกวนเพื่อน
 "เอางี้นะคะ เดี๋ยวให้พี่รวยเล่า เหตุการณ์ดีกว่า"
 แล้วหมอนิลลี่ก็หันไปบอกกับพี่รวยว่า "พี่รวยเล่าหน่อยสิว่าไปเจออะไรมาบ้าง"
 "คืองี้นะครับนาย ตอนนี้เราเจอเพิงที่น่าสงสัย ตรงทางเข้าไปยอดดอยที่มีการทำไร่ฝิ่น บ้านมีคนอยู่ 2 คน สามีภรรยากัน ผมเห็นภรรยามีท่าทีแปลกๆ ออกไปข้างนอกทุกวันเดินเข้าไปทางขึ้นยอดดอยด้วย ส่วนตกกลางคืนก็มีคนเข้าออกเพิงหลังนั้น"
 "เริ่มมีเบาะแส มาบ้างแล้ว" สารวัตรพลบอกทุกคน แล้วก็ถามรวยต่อว่า
 "แล้วเอ็งรู้ยังว่ะ ว่าเป็นใคร หรือสงสัยใครบ้าง"
 "ยังไม่รู้เลยครับว่าชายต้องสงสัยคือใคร พยายามเก็บหลักฐานมาแล้วครับ ส่งให้คุณหมอไป ส่วนทางด้านคนในเพิงก็ยังไม่ได้ผลการตรวจดีเอ็นเอ ว่าตกลงเกี่ยวข้องกับการตายของหมูทั้งหมู่บ้านไหมครับ"
 "แล้วคุณหมอวิเคราะห์ข้อมูลได้ผลอย่างไรบ้างครับ" สารวัตรหันมาถามหมอนิลลี่
 "ข้อมูลวิเคราะห์แล้วยังไม่รู้ว่าคนลึกลับคือใครเลยค่ะ เลยพามูมู่ลงมาด้วยเผื่อทางสารวัตรคิดอะไรได้มากกว่าและจำเป็นต้องใช้ข้อมูล ส่วนผลดีเอ็นเอ น่าจะได้เย็นๆ ค่ำวันนี้ค่ะ"
 "เอางี้เราเข้าไปคุยกันในห้องประชุมดีกว่า จะได้ออกความเห็นกันได้อย่างเต็มที่ พร้อมฉายข้อมูลจากตัวมูมู่ได้ด้วย"
 เมื่อมาถึงห้องประชุม ทุกคนก็บอกข้อมูลในส่วนของตน และมูมู่ก็ฉายข้อมูลที่ได้ให้สารวัตรได้ดู สารวัตรเลยเสนอความเห็นว่า
 "เอาอย่างงี้ดีไหมครับ แทนที่จะให้รวยเดินตามหรือสะกดรอยผู้ต้องสงสัย ในเมื่อเรามีหุ่นเก็บหลักฐานซึ่งขนาดเท่าตัวแมลงเอง ทำไมเราไม่ปล่อยเจ้าหุ่นนี่ไปสำรวจแทน แล้วถ้าคุณหมอพอจะทำเพิ่มได้อีกก็ส่งมันไปสำรวจในไร่ฝิ่น และที่เราสงสัยเพิ่ม ว่าไงบ้างครับ"
 "อืม เป็นความคิดที่ดีค่ะ หุ่นยนต์เก็บหลักฐานตอนนี้มีแบบพร้อม ใช้เวลาผลิตวันเดียวก็ได้เป็นร้อยตัวแล้วค่ะ สารวัตรต้องการให้ผลิตมากน้อยแค่ไหนค่ะ"
 "ไม่ต้องเป็นร้อยหรอกครับ แค่สิบกว่าตัวก็พอแล้วครับ ตามที่เพิง ตามสองสามีภรรยา ตามผู้ต้องสงสัยที่เข้าออกเพิง ส่งไปเฝ้าที่ไร่ฝิ่นสองสามตัว นอกนั้นปล่อยบินเล่นในหมู่บ้าน แล้วเก็บหลักฐานมาดูกันทุกวัน น่าจะพบเบาะแสอะไรเพิ่มขึ้น และก็ให้เก็บดีเอ็นเอมาด้วย ส่วนรวยก็ไปเฝ้าดูว่ามีใครน่าสงสัยมาเพิ่มอีกไหม จะได้ส่งหุ่นยนต์ไปตามเก็บหลักฐาน"
 "สมกับเป็นสารวัตรจริงๆ เลยหว่ะ ไอ้พล ความคิดแกนี่เฉียบแหลมมาก"
 "ไม่ต้องมายอกันเลยเพื่อน แค่แกเปิดทางให้ข้าตามจีบคุณหมอก็พอ" พลแอบกระซิบไปที่เพื่อนสนิท
 "งั้นต้องมาดวนกันซะแล้ว ใครดีใครได้หว่ะ" ณัฐกระซิบตอบกลับไปแบบเริ่มท้าตีท้าต่อย
 "ตามนั้นเพื่อน" สารวัตรกระซิบกลับ แล้วหันไปบอกทุกคนว่า
 "ไหนๆ ก็ลงมาแล้ว วันนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อเที่ยงเองนะครับ ห้ามปฏิเสธ เพราะถือว่าทุกคนทำงานเหนื่อยร่วมกัน"
 "เอาอีกแล้วนะแก"
 "แกติดหนี้ข้าหลายมื้อแล้ว ดีเหมือนกันจะได้หาโอกาสขึ้นไปกินข้าวบนดอยมอมแมม ได้บ่อยๆ"
 "จะดีหรือค่ะ คราวก่อนสารวัตรก็เลี้ยงไปทีแล้ว"
 "อย่าปฏิเสธน้ำใจผมเลยครับ ผมยินดีเสมอ"
 เมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็ต้องเลยตามเลยให้สารวัตรพาไปเลี้ยงอาหารกลางวันอีกมื้อ โดยคราวนี้พาไปนั่งร้านอาหารริมน้ำตก บรรยากาศธรรมชาติสบายๆ
 "จะได้ถือโอกาสมาเที่ยวเล่นบ้างครับ จะได้หายเครียด"
 "บรรยากาศดีมากเลยค่ะ"
 แล้วทุกคนก็นั่งคุยกันสัพเพเหระ รับประทานอาหาร ชมธรรมชาติ แต่อยู่ดร.นิลลี่ก็รู้สึกเหมือนมีคนมองอีกแล้ว แต่พอหันกลับไปก็ไม่เจอใครตามเดิม
 "แปลกจริงช่วงนี้ ทำไมเหมือนมีคนตามอยู่เรื่อย แถมฝันร้ายก็ถี่ขึ้น เหมือนมีคนตามไล่ล่าเลย" แม่หมอนั่งคิดในใจ
 "คุณหมอ คุณหมอ ใจลอยคิดถึงใครอยู่ครับ" เสียงสารวัตรพลนั่นเอง ทำเอานิลลี่ต้องหันมามอง เพราะไม่ได้ยินเสียงสารวัตรตั้งแต่ต้น จึงตอบว่า
 "ว่ายังไงนะคะ"
 "คุณหมอใจลอยไปไหนครับ" สารวัตรถามมาอีกครั้ง
 "เปล่าค่ะ แค่ชื่นชมกับธรรมชาติเท่านั้นค่ะ"
 "วันนี้แม่หมอของผมดูแปลกๆ นะ" ณัฐเริ่มหันมาพูดบ้าง
 "ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ"
 เมื่อนั่งคุยพักผ่อนและรับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว
 "งั้น แยกกันตรงนี้ดีไหมว่ะ เอารถกันมาคนละคันอยู่แล้ว พวกข้าจะได้รีบขึ้นดอยไปทำหุ่นยนต์เพิ่ม จะได้เริ่มงานกันเร็วๆ"
 "ก็ดีหว่ะ ข้าจะได้ไปทำคดีต่อในเมืองด้วย ไม่ได้กลับเข้าโรงพักอยู่แล้ว เดี๋ยวเดินไปส่งที่รถแล้วค่อยแยกกัน"
 ทั้งหมดเดินไปที่ลานจอดรถของร้านอาหารและก็ล่ำลากัน โดยสารวัตรหันมาบอกกับหมอนิลลี่ว่า
 "ไว้ผมจะหาโอกาสไปให้คุณหมอเลี้ยงข้าวคืน ที่บนดอยนะครับ ไหนคุณหมอก็ติดผมหลายมื้อแล้ว"
 "เห้ย ให้ข้าเลี้ยงก็ได้ไม่ต้องไปทวงกับแม่หมอของข้าก็ได้" ณัฐเริ่มแก้กลับ
 "ยินดีเสมอค่ะ สารวัตรขึ้นไปได้ตลอดเลยค่ะ"
 "เอาลากันพอแล้ว ข้าจะรีบขึ้นดอย" ณัฐหันมาดุใส่ สารวัตรพล
 แล้วต่างคนต่างแยกย้าย สารวัตรก็ไปทำคดีต่อในตัวเมือง ส่วนทีมหมอนิลลี่ก็กลับขึ้นดอย ระหว่างที่เดินไปขึ้นรถนั้นดร.นิลลี่ก็รู้สึกว่ามีคนมองและสะกดรอยตามอีกแล้ว
 "คิดไปเองหรือเปล่านะ" นิลลี่คิด
 เมื่อเดินทางกลับมาถึงบนดอยมอมแมมก็เป็นช่วงเย็นแล้ว ตุ๊ดตู่มานั่งรออยู่บ้านริมน้ำนานแล้วเลยเอ่ยปากว่า
 "หนีไปทำอะไรสนุกๆ กันมาอีกแล้วนะ ศิษย์น้อง ลืมศิษย์พี่กันเลย" แล้วก็ส่งค้อนวงใหญ่ใส่มาที่ณัฐอีกตามเคย
 "อย่าโกรธเลยจ้า ตุ๊ดตู่ เราลงไปคุยเรื่องที่ตามสืบกันหน่ะ ไม่ได้ไปเที่ยวไหน"
 "แต่ผมอยากช่วยนี่ครับ"
 "พี่บอกแล้วไงว่าเรายังเด็กช่วยเรื่องนี้ยากหน่ะ ช่วยพี่ดูบ้านริมน้ำว่ามีเคสหรือเปล่าดีกว่านะ"
 "แล้วที่มานั่งนี่ นานหรือยังนะ มีเคสไหม"
 "ไม่มีเลยครับ"
 "งั้นดีเลย พี่จะได้ไปทำการตรวจดีเอ็นเอให้เสร็จ พร้อมทำหุ่นเก็บตัวอย่างเพิ่มด้วย อย่าโกรธพี่เลยนะที่ให้รอนาน
 "ไม่โกรธก็ได้ครับ แต่ขออยู่ช่วยทำหุ่นยนต์แทนแล้วกัน"
 "ได้จ้า เดี๋ยวให้เข้าไปดู ให้ช่วยบางอย่างได้"
 "งั้นผมกับคุณณัฐขอตัวไปนั่งเฝ้า เพิงต่อนะครับ" รวยขอตัวไปทำหน้าที่สายสืบ
 "ก็ดีเหมือนกันค่ะ เผื่อจะได้อะไรเพิ่มเติม ส่วนหมอกับตุ๊ดตู่จะไปทำหุ่นยนต์เพิ่ม"
 แล้วรวยกับณัฐก็แยกไปที่เพิงของตนเพื่อนั่งเฝ้าดูเพิงของพี่ก๊อกแก๊กต่อไป ส่วนหมอนิลลี่กับตุ๊ดตู่ก็เข้าไปนั่งทำหุ่นยนต์เก็บหลักฐานกัน ระหว่างที่นั่งทำหุ่นยนต์อยู่นั้น หมอนิลลี่ก็รู้สึกเหมือนมีคนแอบมองอยู่ หันไปก็ไม่เจอใคร
 "เอาอีกแล้ว คิดมากไปหรือเปล่านะ" หมอนิลลี่คิดในใจ แต่ก็เริ่มกังวลเหมือนกันเพราะช่วงนี้รู้สึกแบบนี้บ่อยขึ้น
 "แม่หมออยู่ไหม แม่หมอ ช่วยลูกชั้นด้วย" มีคนมาร้องเรียกอยู่หน้าห้องบ้าน เหมือนมีเสียงร้องไห้ด้วย
 นิลลี่รีบวิ่งออกมาพร้อมทั้งมูมู่และตุ๊ดตู่
 "เด็กเป็นอะไรหรือค่ะ" นิลลี่ถามเมื่อเห็นหญิงวัยรุ่นน้ำตานองหน้าอุ้มลูก ที่ดูเหมือนไม่รู้ตัวอยู่ในอ้อมกอด
 "คือไอ้หนูมันท้องเสียจ้า ถ่ายทั้งวันเลยตั้งแต่เช้า แล้วอยู่ๆ มันก็เป็นแบบนี้ค่ะ ไม่ร้องไห้ ไม่ขยับเลย แม่หมอ ช่วยลูกหนูด้วย"
 ดร.นิลลี่รีบบอกมูมู่ "รีบเอาเด็กไปตรวจด่วน มูมู่ เปิดเส้นให้น้ำเกลือเลย ดูแล้วเด็กน่าจะไฮโปรโวลุมมิคช็อก เจาะเลือดด้วยตรวจอิเล็กโตรไลต์ กลูโคส ตับไต ซีบีซีอย่างด่วน"
 "ไม่ต้องห่วงนะคะ แต่หนูน้อยต้องนอนอยู่ที่นี่ แม่เฝ้าได้ค่ะ"
 "ค่ะๆ ดีใจจังไม่เสียแรงที่ นั่งเรือข้ามมาจากฝั่งพม่า แล้วเดินขึ้นดอยมาหาแม่หมอ"
 "หา มาจากฝั่งพม่าเลยหรือคะ"
 "ใช่ค่ะ ฝั่งนู้นไม่มีหมอเข้ามารักษาเลยค่ะ พอดีได้ยินว่าที่นี่มีหมอมาตั้งบ้านอยู่ หนูก็เลยจ้างเรือพาข้ามฟากมาค่ะ"
 "งั้น คงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าลูกจะดีขึ้น เดี๋ยวหมอจะรีบไปดูเด็กให้นะคะ"
 แล้วก็รีบวิ่งตามมูมู่กลับตุ๊ดตู่เข้าไปดูแลเด็กต่อ
 "มูมู่ขอดูผลไวทัลไซน์กับการตรวจร่างกายหน่อย"
 มูมู่รีบรายงานผลตรวจทางตาให้หมออ่าน
 "แย่แล้วเด็กเริ่มฮาร์ดบล็อก เตรียมใส่ทิว ซีพีอาร์ด่วน"
 มูมู่กับหมอนิลลี่ช่วยกันทำซีพีอาร์ โชคดีที่เด็กพึ่งมาหัวใจหยุดเต้นที่นี่ และให้น้ำเกลือเร็วจึงสามารถปั๊มหัวใจจนหัวใจกลับมาเต้นได้ แต่เด็กต้องใช้เครื่องช่วยหายใจจนกว่าจะหายดี
 ตุ๊ดตู่ยืนงงกลับศัพท์ใหม่ แต่เป็นลูกมือหมอนิลลี่มานานรู้ว่าตอนนี้ แม่หมอกำลังยุ่งอยู่ไม่สามารถสอบถามได้ ได้แต่ยืนงงต่อไป
 พอจัดการทำหัตถการให้เด็กเรียบร้อย พร้อมผลแลบออกทั้งหมด หมอนิลลี่ก็มาบอกกับแม่เด็กว่า
 "เด็กพึ่งหัวใจหยุดเต้น แต่ไม่ต้องตกใจนะคะ หมอช่วยให้กลับมาแล้วค่ะ แต่ต้องให้น้ำเกลือดูอาการต่ออีกหลายวันเลย แต่ตอนนี้เด็กอยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤต แม่คงต้องนอนอยู่ที่ห้องสังเกตอาการไปก่อนจนกว่าหนูน้อยจะออกมาอยู่กับแม่ได้ค่ะ"
 "ฮือ ฮือ ลูกหนูจะตายไหมคะ"
 "ตอนนี้ปลอดภัยแล้วค่ะ แต่ยังไงต้องหมอต้องดูอย่างใกล้ชิดต่อ"
 "ค่ะๆ งั้นเดี๋ยวหนูนั่งรออยู่ตรงนี้แหละค่ะ ขอบคุณแม่หมอมากค่ะ"
 "เดี๋ยวยังไงหมอจะมาบอกอาการเป็นระยะนะคะ ไม่ต้องกังวลนะคะ"
 แล้วหมอนิลลี่ก็เข้าไปดูอาการของหนูน้อยต่อ ซึ่งตุ๊ดตู่ก็ตามเข้าไปยืนงง อยู่ข้างๆ
 "รู้แล้วๆ รู้ว่างง แต่วันนี้ยุ่งมากๆ เลย ต้องรอไอ้หนูนี่ดีขึ้นก่อนนะ แล้วจะสอน เอางี้วันนี้แก้เบื่อไปช่วยมูมู่ทำหุ่นยนต์เก็บตัวอย่างก็ได้ และจะกลับดึกหน่อยก็ได้ไม่ว่ากัน"
 แล้วหมอนิลลี่ก็เดินไปสั่งมูมู่ว่า
 "มูมู่วันนี้ ตั้งโปรแกรมทำหุ่นเก็บตัวอย่าง 20 ตัวนะ เดี๋ยวชั้นดูแลเด็กเอง"
 "ครับงั้นผม ตามมูมู่ไปนะครับ"
 ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน พอรุ่งเช้าเด็กน้อยก็มีอาการดีขึ้น ออกจากห้องผู้ป่วยวิกฤตได้แล้วแต่ยังต้องให้น้ำเกลือและเฝ้าระวังเรื่องท้องเสียและช็อกอยู่
 "เด็กปลอดภัยแล้วค่ะ ถ้าหยุดถ่ายและอาการช็อกดีขึ้น วันพรุ่งนี้ก็น่าจะได้กลับบ้านนะคะ"
 "ดีใจจังเลยคะ งั้นหนูอยู่กับลูกได้แล้วนะคะ"
 "ตามสะดวกเลยคะ หมอขอตัวก่อนนะคะ"
 พอดีวันนี้เป็นวันเสาร์เมื่อคืนตุ๊ดตู่เลยอยู่นั่งช่วยทำหุ่นยนต์จนเสร็จ เมื่อหมอนิลลี่เดินเข้ามาก็ถามอย่างตกใจว่า
 "เมื่อคืนอยู่นี่ทั้งคืนเลยหรือ"
 "ครับ ทำจนเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ หุ่นยนต์ 20 ตัว" พร้อมโชว์ผลงานให้ดู
 "โอเคสุดยอดเลย ไปเราไปที่เพิงของคุณณัฐกัน"
 เมื่อมาถึง ณัฐเห็นทั้งสองคนก็ทักว่า
 "ดูท่าทั้งสองคนจะยังไม่ได้นอน ดูเสื้อผ้ายังเป็นชุดเมื่อวานอยู่เลย"
 "ใช่ค่ะ พอดีเมื่อคืนมีเคสฉุกเฉินเป็นเด็กน้อยเลยต้องเฝ้าทั้งคืน ส่วนตุ๊ดตู่ก็อยู่ช่วยมูมู่ทำหุ่นยนต์ทั้งคืนเหมือนกันค่ะ แล้วทางนี้เป็นยังไงบ้างคะ"
 "ทางนี้ยังเงียบๆ อยู่ครับ"
 "หุ่นยนต์เสร็จหมดทุกตัวแล้วนะคะ เดี๋ยวจะทำการปล่อยออกไปโดยให้สลับกันทำงานจุดละ 2 ตัวเผื่อถูกเห็นหรือเวลาเอาข้อมูลกับมาวิเคราะห์"
 "รอบคอบมากเลยครับ คุณหมอ" รวยกล่าวเสริม
 "งั้นขอตัวกลับไปอาบน้ำอาบท่าแล้วปล่อยหุ่นยนต์ออกไปทำงานให้นะคะ แล้วก็ต้องไปดูเด็กน้อยต่อด้วย"
 ต่างคนต่างแยกย้ายกันตามเคย ตุ๊ดตู่กลับบ้านไปนอน นิลลี่ไปดูเด็กน้อยพร้อมปล่อยหุ่นยนต์ ส่วนณัฐกับรวยก็นั่งสังเกตการณ์เพิงต่อไป
 พอตกเย็นนิลลี่เห็นเด็กน้อยหยุดถ่ายแล้ว อาการช็อกดีขึ้น เด็กกลับมาร้องไห้ได้กินได้แล้วเลยบอกกับแม่เด็กว่า
 "หมอให้กลับบ้านได้แล้วนะคะ พรุ่งนี้สายๆ ก็ได้คะ"
 "ขอบคุณคุณหมอมากเลยคะ ชีวิตนี้จะไม่ลืมพระคุณเลย"
 "เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วคะ"
 แล้วหมอนิลลี่ก็ขอตัวออกมาจากห้องดูอาการเพื่อมาสอนตุ๊ดตู่เรื่องซีพีอาร์ต่อไป
 "วันนี้พี่หมอยังไม่ได้นอนเลย ขอสอนเรื่องสั้นๆ นะ ซีพีอาร์เป็นไง"
 "ได้ครับ แล้วศิษย์น้องหล่ะครับ"
 "ช่วงนี้คุณณัฐเองคงไม่ค่อยว่างมาเรียนด้วย เราเรียนคนเดียวไปนั่นแหละ อ้าวเริ่ม ซีพีอาร์เคยได้ยินไหม"
 "ไม่เคยเลยครับ เมื่อวานผมเลยยืน งงไง"
 "ขอสอนง่ายๆ เลยนะ เรายังเด็กเกินที่จะสอนละเอียด พูดง่ายๆ คือ เมื่อคนไข้หมดสติ เราจะทำซีพีอาร์เพื่อช่วยกระตุ้นหัวใจคนไข้ให้กลับมาทำงาน พี่จะสอนแบบไว้เผื่อเจอคนหมดสติจะได้ช่วยเหลือเบื้องต้นได้ เอาไหม"
 "ดีครับ"
 "วันนี้สอนแค่ทฤษฎีก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้มาเรียนปฏิบัติกัน พี่จะเอาศิษย์น้องเรามาเรียนด้วย"
 "ได้เลยครับ"
 "เอาตามนี้ เมื่อคนไข้หมดสติ สิ่งแรกที่เราต้องตรวจเลยคือ ดูว่ายังมีลมหายใจอยู่ไหม ต่อมาดูว่ามีชีพจรไหม ส่วนใหญ่เราไม่ค่อยพกเครื่องวัดความดันก็จะไม่สามารถวัดความดันได้ ต่อมาเมื่อพบว่าหยุดหายใจกับหัวใจหยุดเต้น เราก็จะปั๊มหัวใจคนไข้ซึ่งเรียกว่าซีพีอาร์นั่นเอง"
 "อ้อ เข้าใจแล้วครับ"
 "เอาเท่านี้ก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ช่วงเย็นทวงพี่ด้วย เผื่อลืมว่าให้สอนการทำซีพีอาร์ภาคปฏิบัติ พี่ขอตัวไปพักก่อนนะ"
 "ครับผม"
 คราวนี้ต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อนบ้าง คืนนี้หมอนิลลี่หลับเป็นตายเลยเนื่องจากอดนอนต่อกันหลายคืน