บ่ายสาม…
"รุ่นนี้ในส่วนโครงของโซฟาทั้งหมดเราจะใช้ไม้ยางพาราเคลือบสีโพลียูรีเทรน สีของไม้ก็จะเป็นสีธรรมชาติ เช่นสีโอ๊ค สีวอลนัท เบาะนั่งเป็นผ้าฝ้ายเนื้อแข็งสีพาสเทลล้วน"
ฉันยืนหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่ายกับการพรีเซ้นต์แบบราบเรียบตรงหน้า ไม่เฉพาะบรรดาเจ้าตัวโซฟาทั้งหลายที่มีรูปร่างหน้าตาสีสันที่น่าเบื่อ ตัวคนบรรยายเองก็ไร้อารมณ์พอๆกัน
เรากำลังยืนกันอยู่ที่โชว์รูมด้านล่างของตึกทำงาน
"ตอนนี้คิดว่าจะทำอยู่สามสีนะคะ มีชมพูอ่อน ฟ้าอ่อน และเขียวอ่อน เป็นคอนเซ็ปต์การดีไซน์ที่เน้นความเรียบง่ายไม่ซับซ้อน ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ของคนยุคใหม่โดยเฉพาะค่ะ"
วันนี้น้องมินตราเขาจัดมุมแสดงคอลเล็กชั่นใหม่ของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณเซนจึงนัดหมายเวลาแบ่งเป็นสองรอบ เพื่อให้พนักงานจากทุกแผนกได้มีโอกาสผลัดกันลงมาฟังการโชว์ผลงานของน้องมินตราเค้า
"คุณลลินมีความเห็นว่าอย่างไรบ้างครับ" เสียงเข้มๆนั่นลอยดังมากลบอาการหาวของฉัน ทำเอาสะดุ้ง รีบปิดปากทันที
และเสียงนั้นก็ช่างทรงพลัง ฉันจึงแสดงความคิดเห็นออกไปนิดๆหน่อยๆพอเป็นพิธี
"เอ้อ สีอ่อนมากๆแบบนี้เปื้อนง่ายหรือเปล่าคะ" นี่ก็ยังแปลกใจตัวเอง ว่าทำไมฉันขาดความสนใจในเรื่องของบริษัทขนาดนี้
"กลุ่มลูกค้าเราจะเป็นหนุ่มสาวเพิ่งเริ่มทำงาน อาจจะยังไม่มีครบครัว ไม่มีเด็กเล็กๆในบ้าน คนวัยนี้น่าจะมีความเร่งรีบอยู่แล้วในชีวิตประจำวัน เมื่อกลับมาบ้านพวกเค้าอาจต้องการการผ่อนคลาย เราจึงใช้สีพาสเทลมาช่วยทำให้ทุกอย่างดูซอฟท์ลง แต่ก็ไม่ได้ดูหวานจนชวนเลี่ยนค่ะ" คุณมินตราเค้าชี้แจงตอบมา
อื้อ… เอาที่สบายใจเถอะค่ะ วัยเดียวกันก็ย่อมเข้าใจกันล่ะเนาะ
แม้ช่วงที่ผ่านมาฉันจะรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยกับตัวตนของท่านประธานคนใหม่ ที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนใจร้ายเย็นชาอย่างที่ฉันคิด แต่ลึกๆฉันก็ยังมีความรู้สึกหนักใจ…
ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าโซฟาสไตล์มินิมอลที่เขาอยากจะได้ มันไม่ใช่แนวทางของฉัน ช่วงนี้เขาก็แค่ใช้ยอดขายของฉันประคองบริษัทต่อไป เพื่อรอการเปลี่ยนเป็นไลน์โปรดักต์ใหม่โดยสมบูรณ์
สมัยที่คุณราเชนทร์ยังอยู่ ฉันไม่เคยต้องกังวลถึงเรื่องยอดขายมากขนาดนี้ แม้ฉันจะรู้สึกเนือยๆกับการทำงานไปบ้าง ยิ่งปีหลังๆนี่ฉันแทบไม่ได้นำลูกทีมให้ออกแบบอะไรที่มันตื่นเต้นหวือหวาแปลกใหม่ แต่ถึงอย่างไรบริษัทเราก็มีฝ่ายการตลาดที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้งานที่ฉันออกแบบนั้นมันขายได้ทั่วโลก มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันโดยตรงที่ต้องมากลุ้มอกกลุ้มใจอะไรกับยอดขาย แต่ว่าตอนนี้ฝ่ายการตลาดก็ถูกแบ่งทีมเพื่อไปช่วยโปรโมทงานของทีมน้องมินตราด้วย
เฮ้อ… นี่ฉันจะแพ้เด็กรุ่นใหม่จริงๆหรือ ทำไมเหมือนว่าไฟในการทำงาน ในการต่อสู้แข่งขันของฉัน มันไม่ลุกโชติช่วงอีกต่อไปแล้ว
ช่างมันเถอะนะ อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด!
หกโมงเย็น…
วันนี้ฉันกระสับกระส่ายทั้งวัน
มีเรื่องสำคัญมากอยากจะถามคุณเซน ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวานแต่คุณเซนเธอก็ไม่อยู่ เข้าโรงงานตั้งแต่เช้าและไม่กลับเข้ามาออฟฟิศเลย ช่วงนี้คุณเซนเข้าโรงงานบ่อย เพราะต้องดูแลการเซตอัพไลน์การผลิตใหม่ให้กับคอลเลกชั่นของทีมน้องมินตรา
ส่วนวันนี้ ฉันก็ใจจดใจจ่ออยากจะพุ่งเข้าไปถามคุณเซนเรื่องที่คาใจมาก แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีโอกาส เพราะเจ้าตัวเค้ามีประชุมเกือบทั้งวัน นี่หลังจากงานพรีเซ้นต์ของน้องมินตราเสร็จเรียบร้อย ฝ่ายบริหารกับทีมน้องมินตราก็พากันเข้าประชุมสรุปงานอีก
ฉันชะเง้อไปทางประตูห้องประชุมอีกที ก็เห็นคนอื่นๆกำลังทยอยเดินออกมา เอ๊ะ แล้วทำไมคุณเซนยังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับเจ้าเครื่องโน้ตบุ๊คอยู่คนเดียวในห้อง สงสัยจะติดพัน เอาไงดี แล้วเมื่อไหร่เค้าจะออกมาจากห้องนั่น หรือฉันเดินเข้าไปถามเลยดีไหม เหลียวมองไปรอบๆ คนก็กลับกันเกือบหมดออฟฟิศแล้ว ใจเย็นก่อนดีกว่า
ฉันนั่งลงจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองอีกครั้ง พยายามหางานโน่นนี่มาทำฆ่าเวลา
ในที่สุดคุณเซนก็พาตัวเองออกมาจากห้องประชุมนั่นจนได้ในครึ่งชั่วโมงถัดมา
"คุณเซนคะ"
ฉันร้องเรียกคนท้ายทอยขาวจัดนั้นเบาๆขณะเค้าเดินผ่านโต๊ะทำงานของฉัน ตอนนี้ในออฟฟิศแทบไม่เหลือใครแล้ว
"ครับ?" คนตัวสูงนั้นชะงักหันมาทางฉันทันที
และเมื่อคนหน้าเด็กเค้าโน้มตัวลงมาทางโต๊ะทำงานของฉัน ฉันจึงรีบกระซิบกระซาบระบายความอัดอั้นตันใจที่เก็บเอาไว้ทั้งวันออกไป
"เอ่อ คุณราเชนทร์กับลูกชายของคุณเซนเค้าว่ายังไงกันบ้างคะ เรื่องของขวัญวันเกิดกับเรื่องการ์ด เค้าชอบกันมั้ยคะ"
โล่งอก ในที่สุดฉันก็ได้ถามออกไปเสียที
ฉันรอคอยมาทั้งวันเพื่อที่จะถามคำถามนี้กับคุณเซน อยากจะรู้จริงๆว่าผลงานการเลือกของขวัญกับการทำการ์ดอวยพรวันเกิดจะถูกใจปู่หลานคู่นั้นไหม วันนี้วันศุกร์ ยังไงก็ต้องถามวันนี้ให้ได้ ไม่งั้นตลอดทั้งเสาร์อาทิตย์นี่ฉันคงนอนไม่หลับ
"อ้อ เรื่องของขวัญกับการ์ดหรือครับ" คนตาเรียวนั้นทำท่านึกอยู่นาน
จนฉันทนไม่ไหว
"คุณปู่กับคุณหลานเค้าชอบกันไหมคะ" ฉันถามย้ำด้วยความอยากรู้สุดขีด
วันที่นั่งทำการ์ดด้วยกันนั้น ฉันไม่ได้ซักไซ้คุณเซนในเรื่องของครอบครัวเลย ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องอดีตของเค้ามาเยอะ เลยไม่อยากพูดถึง กลัวคนตาเรียวคนนี้จะสะเทือนใจ แต่เรื่องของขวัญกับการ์ดนี้ ยังไงฉันก็อยากรู้ ก็มันเป็นผลงานของฉันด้วยนี่นะ
"เอ ไม่รู้สิครับ"
"อ้าว!"
"เมื่อคืนวานก่อน กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกแล้ว ผมก็เอาของขวัญไปวางไว้หน้าประตูห้องนอนพวกเค้า ส่วนเมื่อวานผมก็ออกไปโรงงานแต่เช้า แล้วก็เข้าบ้านดึกตามเคย และเช้าวันนี้ผมก็ออกจากบ้านมาแต่เช้า"
"โธ่! นี่ยังไงกันคะบ้านนี้ ไม่เจอหน้ากันเลยสองวันเต็มๆงั้นหรือคะ"
ฉันอุทานด้วยความผิดหวังออกไป สายตาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความขัดใจ บ้านนี้พิลึกมาก
ทว่ารอยยิ้มพร้อมกับอาการกลั้วหัวเราะน้อยๆที่จ้องตอบกลับมานั้นทำเอาฉันรู้สึกวูบวาบแปลกๆในใจ ก็ปกติฉันไม่เคยเห็นตาเรียวคู่นี้ยิ้มเป็นประกายนี่นะ…
"นี่ถ้าคุณลินกระตือรือร้นเรื่องโซฟาใหม่ของคุณมินตราแบบนี้บ้าง ผมคงจะดีใจมากนะครับ"
อ้าว กลายเป็นมาเหน็บกันอีกละ
ใช่ ฉันไม่เห็นความสำคัญของเจ้าพวกโซฟาสีพาสเทลน่าเบื่อนั่น ก็แล้วไงล่ะ? มันไม่ใช่งานของฉันนี่นา เรื่องการ์ดอวยพรที่คุณเซนทำให้คุณราเชนทร์กับลูกชายของคุณเซนน่าสนใจกว่าตั้งเยอะ
"โอเคค่ะ งั้นชั้นไม่สนใจเรื่องของขวัญกับการ์ดนั่นแล้วก็ได้"
เบื่อนักเชียว คนอุตส่าห์ถามดีๆ ทำไมต้องมาแขวะกันด้วย
ฉันนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงานทันที เอื้อมมือไปปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มเก็บของส่วนตัวบนโต๊ะทำงานลงกระเป๋าสะพายใบใหญ่ของฉัน รู้งี้ไม่รอถามหรอก กลับบ้านตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้ว
ทว่ามือเรียวขาวทั้งสองข้างที่เท้าลงมาที่โต๊ะทำงานของฉันนั้น ทำเอาการกระบวนการเก็บของลงกระเป๋าของฉันต้องชะงักไป
อ้าว มือสองข้างอยู่ที่นี่ แล้วโน้ตบุ๊คที่เขาถือออกจากห้องประชุมมาด้วยมันไปอยู่ไหนเสียแล้ว
"คุณยังไม่กลับบ้านเพราะอยู่รอถามผมเรื่องการ์ดนี่หรือครับ" น้ำเสียงนั้นดูจริงจังขึ้นมา
แต่ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือเรียวๆขาวๆนั่นด้วยแววตาเฉยเมย
"ก็ใช่น่ะสิคะ วันนี้รอมาทั้งวันเลย เมื่อวานคุณเซนก็ไม่อยู่ อยากจะรู้ว่าคุณราเชนทร์กับน้องเรนชอบการ์ดที่คุณเซนทำไหม"
"มันสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือครับ"
"สำคัญสิคะ พวกเค้าคือครอบครัวของคุณเซนนะคะ คุณเซนต้องใส่ใจความรู้สึกพวกเค้า คุณเซนจะสนใจแต่เรื่องงานไม่ได้นะคะ"
ดูก็รู้ว่าหนุ่มไฟแรงอย่างนี้งานต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด ฉันแทบไม่เคยเห็นคุณเซนกลับบ้านก่อนสองทุ่ม ทุกสิ่งอย่างในบริษัทดูมีความสำคัญกับเค้า แล้วคนที่บ้านล่ะ…
ใบหน้าเรียวๆขาวๆนั่นดูนิ่งคิดเล็กน้อย แล้วก็กลับมีรอยยิ้มกว้างขึ้นมา แววตาดูมีความกระตือรือร้น
"ผมไม่รู้ว่าพวกเค้าชอบกันหรือเปล่า แต่เมื่อวานตอนกลับถึงบ้าน ผมเจอโพสต์อิทแปะอยู่หน้าห้องนอนครับ ผมถ่ายรูปมาด้วย ตั้งใจจะเอามาให้คุณลินดู อยากดูมั้ยครับ"
ไม่รู้ทำไม… กะอีแค่เสียงชวนนุ่มๆง่ายๆนั้น มันทำให้อารมณ์ของฉันดีขึ้นอย่างประหลาด
แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เขาเรียกฉันว่า 'คุณลิน' แทนคำว่า 'คุณลลิน'
เผลอไปรึ?
"จริงหรือคะ คุณเซนถ่ายรูปมาด้วยหรือคะ อยากดูมากค่ะ"
ฉันตื่นเต้นมากมาย บ้านนี้เค้าสื่อสารกันด้วยโพสต์อิทหรือนี่ อยากรู้จังว่าเค้าเขียนถึงกันว่ายังไง ดีจังเลยที่คุณเซนถ่ายรูปมาให้ฉันดูด้วย
คนตัวสูงนั้นยืดตัวขึ้น ล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกงมาไถหน้าจอเพื่อหาภาพที่เขาอ้างถึง ก่อนที่จะยื่นมือถือมาให้ฉัน รอยยิ้มน้อยๆยังคงวนเวียนอยู่บนใบหน้าขาวๆเรียวๆนั้น
ฉันเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์จากคุณเซนมา ฉันว่าฉันมองไม่ผิดนะ รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณเซนมันเป็นรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจอย่างไรชอบกล และอยู่ดีๆฉันก็รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้เหมือนกันว่าอบอุ่นไปกับอะไร แล้วจะอบอุ่นไปกับครอบครัวของคนอื่นทำไม
แล้วข้อความสั้นมากๆที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นเล็กสีเหลืองที่แปะอยู่ที่หน้าประตูห้องนั้น ก็ทำเอาฉันอดอมยิ้มไม่ได้
'ขอบใจว่ะ การ์ดสวยดี …พ่อ'
คุณราเชนทร์ก็คือคุณราเชนทร์ สั้นง่ายกระชับฉับไวอย่างนี้เสมอ คุณเซนคงจะได้นิสัยนี้มาจากพ่อ
"รูปนี้มาจากโพสต์อิทของคุณปู่ครับ" เสียงบรรยายภาพดังมาจากใกล้ๆ ตอนนี้คุณเซนเดินอ้อมโต๊ะมายืนอยู่ที่ข้างหลังของเก้าอี้ฉัน
แต่ว่า… ทำไมคุณเซนเค้าจะต้องโน้มตัวลงมาดูรูปกับฉัน?
เสียงกระซิบที่ดังชัดเจนใกล้ๆหูนั้นทำเอาฉันนั่งนิ่งไม่กล้าขยับตัว เดาเอาว่าใบหน้าของเค้าอยู่ห่างจากหูของฉันไปไม่เกินสิบเซนติเมตรแน่ๆ ฉันทำคอเกร็ง แอบกวาดสายตาไปทั่วๆเท่าที่จะทำได้ ดีนะที่ไม่มีใครเหลือในออฟฟิศแล้ว
"แล้วรูปถัดไปนี่ ของคุณลูกชาย" มือเรียวขาวจัดนั้นเอื้อมมาปัดภาพบนหน้าจอมือถือของเขาที่อยู่ในมือของฉัน
อ๋อ ที่ก้มหน้ามาใกล้ๆนี่ คงจะมาปัดรูปให้ได้ถนัดๆกระมัง
ข้อความของคุณหลานยาวกว่าของคุณปู่นิดนึง แต่ก็แสดงออกถึงความเป็นปู่หลานกันล่ะนะ
'ขอบคุณฮะ พ่อไปจ้างใครทำการ์ดให้อะ …เรน'
ประโยคที่สองในโพสต์อิทแผ่นเล็กนั้นทำเอาฉันยิ้มกว้างอย่างหยุดไม่อยู่
"นี่ทั้งบ้านเค้าคงรู้กันนะคะ ว่าคุณเซนไม่เก่งศิลปะ" ฉันพูดขณะตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอมือถือ
สองข้อความที่เขียนอยู่บนโพสต์อิทสองใบนี้ ดูจากสีหน้าคุณเซนก็รู้ว่าเป็นข้อความที่สำคัญและมีความหมายมากสำหรับคนตัวสูงหลังตรงคนนี้
"แต่เอ ลูกชายคุณเซนลายมือสวยนะคะเนี่ย ไม่น่าเชื่อว่าเด็กผู้ชายวัยรุ่นสมัยนี้จะลายมือสวย แล้วนี่ก็แปลกใจมากเลย ว่าบ้านของคุณเซนยังเขียนโพสต์อิทกันอยู่ นึกว่าเดี๋ยวนี้เค้าใช้แต่ไลน์กรุ๊ปกัน"
ฉันหันกลับไปหาคุณเซนด้วยความตื่นเต้น ลืมไปสนิทเลยว่าใบหน้าของเขาตอนนี้อยู่ใกล้ใบหน้าของฉันขนาดไหน …แล้วมันก็เกิดขึ้นจนได้!
แก้มของฉันชนเข้ากับจมูกโด่งของเขาอย่างจัง…
ฉันสะดุ้ง ใบหน้าร้อนผ่าว รีบผงะหัวถอยห่างออกมาทันที
"อุ้ย ขอโทษค่ะ"
แต่ดูเหมือนคนตาเรียวนั้นจะไม่ได้มีปฏิกิริยาพิเศษอะไร เค้าแค่ค่อยๆยืดตัวขึ้น ถอยห่างไปจากเก้าอี้ของฉันนิดนึง ทว่าปากและตาก็ยังคงยิ้มน้อยๆ
"สงสัยพ่อของผมเค้าคงติดนิสัยคนญี่ปุ่นมา เค้ายังคงชอบเขียนอะไรใส่ในกระดาษ"
เมื่อเห็นคนตรงหน้าดูท่าไม่ได้สนใจกับเหตุการณ์… เอ่อ… 'แก้มชนจมูก' ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ฉันก็รู้สึกเบาใจ
"จริงด้วยค่ะ จำได้ว่าตอนคุณราเชนทร์ยังทำงานอยู่ที่นี่ เคยเห็นโพสต์อิทแปะเต็มบอร์ดหลังโต๊ะทำงานคุณราเชนทร์ แต่… เอ๊ะ ชั้นว่าชั้นเคยเห็นบนโต๊ะคุณเซนก็มีโพสต์อิทแปะอยู่นะคะ"
ตอนนี้สมาธิของฉันกับมาอยู่ที่เรื่องโพสต์อิทแล้ว ฉันชะเง้อหน้ามองไปทางโต๊ะทำงานของเจ้านายใหญ่ ซึ่งอยู่เยื้องโต๊ะของฉันไปแค่แถวเดียว
"ครับ ผมก็ยังชอบเขียนบนกระดาษเหมือนกัน"
ฉันหันกลับมามองคนที่ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆอย่างทึ่งๆ คนรุ่นใหม่ทันสมัยนี่เค้าต้องใช้เอ่อ แบบ อะไรนะ มือถือโน้ตๆอะไรซักอย่าง ที่เอาปากกาเขียนไปบนมือถือได้ ไม่ใช่รึ
"ความทันสมัยมันคงไม่ใช่แค่เรื่องการมีเทคโนโลยีใช้นะครับ แนวคิดที่ทันสมัยน่าจะสำคัญกว่า"
เฮ้ย รู้ใจกันอีกละ รู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังคิดเรื่องของ 'ความทันสมัย' อยู่เนี่ย แต่ช่างเถอะ ประเด็นเรื่องเจ้ากระดาษจดโน้ตแผ่นเล็กๆพวกนั้นน่าสนใจกว่า
"ชั้นมีโพสต์อิทเยอะแยะเลยค่ะ คือเผอิญชั้นเป็นคนชอบซื้อเครื่องเขียน เลยชอบไปเดินสำเพ็งบ่อยๆ ว่าจะไปเดินดูเล่นๆ แต่ก็อดใจไม่ไหวค่ะ ซื้อลายใหม่ๆมาทุกครั้งเลย ราคาก็ไม่แพงเลยนะคะ ลายน่ารักๆทั้งนั้นด้วย คุณเซนดูนี่สิคะ"
ฉันกุลีกุจอเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานที่อยู่ด้านซ้ายมือให้คนตัวสูงดู กลุ่มปึกของเจ้ากระดาษแผ่นเล็กที่เรียงรายอัดแน่นกันอยู่ในลิ้นชักนั้น มีทั้งลวดลายดอกไม้ ลายการ์ตูน ไปจนถึงลายกราฟฟิคเรียบๆ แล้วก็มีหลากหลายขนาดอีกด้วย
"คุณเซนเลือกดูได้เลยค่ะ ชั้นยินดีแบ่งปันให้ ที่บ้านชั้นก็ยังมีอีกเยอะนะคะ คุณเซนเอาจากที่นี่ไปฝากคุณราเชนทร์กับลูกชายคุณเซนได้เลยค่ะ ชื่อน้องเรนใช่ไหมคะ"
เอ๊ะ จะว่าไปชื่อนี้คุ้นๆแฮะ เคยได้ยินที่ไหนมาหว่า
"ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็นไรครับ เกรงใจ"
คนตัวสูงข้างๆทำหน้าแปลกๆขณะก้มลงมองดูสิ่งที่ถูกบรรจุอยู่เต็มลิ้มชักโต๊ะทำงานของฉัน
"แหม ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะคุณเซน บอกแล้วว่าชั้นมีเยอะแยะมากมาย ใช้ทั้งชีวิตนี้ก็ไม่หมด นี่ค่ะนี่ สำหรับคุณราเชนทร์ต้องลายสก็อตขาวดำ แบบเท่ๆไรงี้ ส่วนของน้องเรน อือม์ ลายหุ่นยนต์ไหมคะ"
ฉันไม่สนใจสีหน้าที่แปลกๆของคนข้างๆ แต่กลับหยิบเอาเจ้าโพสต์อิทที่หมายตาไว้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ
เหมือนว่าฉันจะเอาแต่ใจตัวเองยังไงไม่รู้ มีความสุขกับการเลือกโพสต์อิทที่เหมาะสมกับสามหนุ่ม โดยไม่คำนึงว่าเจ้าตัวเขาอยากได้หรือไม่ แต่ไม่รู้ล่ะ ถ้าสามหนุ่มนี่ได้ใช้โพสต์อิทลายน่ารักๆแบบนี้ เค้าก็น่าจะฟินกันไม่ใช่เหรอ โพสต์อิทแบบโหลๆสีเหลืองนั่นน่าเบื่อจะตายไป
"ของคุณเซน อื้อ…. ลายไหนดีน้า" ฉันไล่มือค้นๆกุกกักไปตามกองกระดาษชิ้นเล็กๆพวกนั้น
"ลายอะไรดีที่จะเหมาะกับโอปป้าของพวกเรา ลายดอกไม้นี่ตัดทิ้งไปได้ ลายผลไม้ก็งั้นๆ ลายกระต่ายก็ไม่เหมาะ เฮ้อ เลือกยากจังเลยแฮะ"
แต่แล้วฉันก็ไปหยุดที่เจ้ากระดาษแผ่นเล็กที่ตัดเป็นรูปตัวเป็ดสีขาว มาพร้อมกับปากสีเหลืองแปร๋น
"ใช่เลย นี่ค่ะ เหมาะสมกับคุณเซนที่สุด! น้องเป็ดน้อย น่าร้ากกกกก"
ฉันดีใจมากที่ในที่สุดก็พบเจอสิ่งที่เหมาะสมกับโอปป้าของพวกเราเสียที รีบหยิบเจ้าเป็ดขึ้นมายื่นไปตรงหน้าคุณเซน
"เอ้อ…" คนตัวสูงนั่นทำหน้าแหยๆ รับเจ้าเป็ดปากเหลืองไปจากมือฉันอย่างเกร็งๆ
"คือ…"
"น่ารักใช่มั้ยล่ะค้า เป็ดน้อยปากเหลืองเหมาะกับคุณเซนที่สุด รับรองเลยค่ะ ถ้าน้องๆในออฟฟิศเห็นเจ้าเป็ดน้อยตัวนี้แปะที่โต๊ะทำงานคุณเซน ความนิยมกรี๊ดกร๊าดในตัวคุณเซนต้องพุ่งขึ้นอีกสามสิบสามเปอร์เซ็นต์แน่นอนค่ะ แล้วบรรยากาศในออฟฟิศของเราก็จะสดใสเบ่งบานใจ"
ฉันแน่ใจมากๆว่าถ้าเยลลี่เห็นคุณเซนใช้เจ้ากระดาษลายเป็ดนี้ น้องจะต้องกรี๊ดสลบ เห็นหน้านิ่งแบบนั้น น้องเยลเป็นคนชอบความกุ๊กกิ๊กมาก
"เอ่อ…"
"แล้วนี่นะคะสำหรับคุณราเชนทร์กับน้องเรน"
ฉันถือโอกาสจับมือคุณเซนมาแล้วยัดเยียดปึกกระดาษแผ่นเล็กๆอีกสองลายที่เลือกไว้เข้าใส่มือเรียวๆขาวๆนั่น
"ขอบคุณครับ" ในที่สุดโอปป้าอีโดฮยอนของน้องเยลลี่ก็ตอบกลับมาเบาๆด้วยอาการอึ้งๆ
"การทำให้พนักงานมีความสุข เป็นหน้าที่หลักของผู้บริหารนะคะคุณเซน"
ฉันทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่คนตัวสูงท้ายทอยขาวนั่นปฏิเสธไม่ได้แน่ๆ…


เช้าวันศุกร์ แปดโมงสี่สิบห้า…
"คุณลิน ป้าชอบเก้าอี้ลายทางสีฟ้านะคะ นั่งนุ๊มนุ่มมากเลยค่ะ" วันนี้คุณป้าผ่องแม่บ้านของออฟฟิศตรงดิ่งเข้ามาทักทายฉันแต่เช้าที่ห้องกาแฟ
"นี่ป้าผ่องเคยไปทดลองใช้งานห้องนั่งเล่นกับเค้าด้วยหรือคะ"
ฉันถามป้าผ่องยิ้มๆพลางไล่สายตาไปที่ซองชาสำเร็จรูปรสชาติต่างๆที่วางเรียงรายอยู่ ฉันลองจนครบทุกรสแล้ว เอ งั้นวันนี้ดื่มชารสอะไรดีนะ อือม์ ซ้ำรสมิ้นท์ท่าจะดี วันนี้ฉันมีประชุมทั้งเช้าและบ่าย ก็คงต้องการความกระปรี้กระเปร่าขั้นสูงสุดอะนะ
"ก็วันนั้นป้าว่าจะเข้าไปตรวจตราดูความเรียบร้อยตอนเช้า เห็นคุณเอกเธอนอนหลับอยู่ในห้องนั้นน่ะค่ะ พอป้าเดินเข้าไปปลุก เธอก็ชวนป้าให้ลองนั่งเล่นดู"
ห้ะ นี่น้องเอกเด็กฝึกงานนอนค้างที่ออฟฟิศเหรอเนี่ย ช่วงนี้ออฟฟิศเรามีงานยุ่งขนาดนั้นเชียวรึ
"คุณเอกเธอบอกว่าโซฟามันกางออกมาเป็นเตียงได้ แล้วมันนุ่มมาก เธอเลยเผลอหลับไปถึงเช้า"
เฮ้ย โซฟาของเรานุ่มขนาดนั้นเชียว แล้วน้องเอกทำอะไรที่ออฟฟิศจนถึงดึกๆดื่นๆ
"แต่ป้าไม่ชอบโซฟาตัวที่คุณเอกนอน ป้าว่าดอกกุหลาบสีแดงมันลายตาไปหน่อย ป้าชอบเก้าอี้นั่งตัวเดี่ยวๆที่เป็นลายทางสีฟ้ามากกว่าค่ะ ที่เป็นลายดอกกุหลาบเล็กๆสีชมพูตรงพนักพิงน่ะค่ะ"
โอ้โห ป้าผ่องรสนิยมเดียวกับน้องมินตรา ดีไซเนอร์คนรุ่นใหม่คนโปรดของคุณเซนเค้าเลยนะเนี่ย ฉันจำได้ว่าน้องมินตราเคยบอกว่าชอบโซฟารุ่น Home Sweet Home รุ่นนี้ของเรา
"โซฟาตัวนั้นน่ะ เป็นรุ่นขายดีเลยนะคะป้าผ่อง"
ฉันยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ อาร์มแชร์รุ่นนี้ใครๆก็ชอบ ฉันเองยังซื้อไปเป็นของขวัญวันเกิดให้คุณลลนาท่านแม่สุดที่รักเลย
"ดีจังเลยที่คุณเซนแกยกห้องทำงานของแกให้มาทำเป็นห้องนั่งเล่น ป้าเลยมีโอกาสได้ทดลองนั่งโซฟาที่พวกคุณๆออกแบบกันบ้าง"
ป้าผ่องเป็นแม่บ้านคนเก่าแก่ของออฟฟิศเรา ตั้งแต่ฉันเข้าทำงานมา ฉันก็เห็นป้าผ่องทำงานอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว หญิงร่างท้วมวัยเกือบจะหกสิบคนนี้ช่างพูดช่างคุยและมีน้ำใจให้ทุกคน อ้อ และอีกหน้าที่นึง ป้าผ่องแกเป็นเสมือนกับที่พักพิงทางจิตใจให้กับสาวๆในออฟฟิศของเรา แกเป็นศิราณีรับฟังปัญหาชีวิตรักของทุกคน คิดว่าคงเป็นเพราะแกมีประสบการณ์ด้านความรักมาอย่างโชกโชน แกเคยเผยให้ฉันฟังว่า สามีของแกคนนี้เป็นคนที่สามแล้ว
"เห็นคุณเซนเธอหน้านิ่งๆอย่างนั้น เหมือนเธอจะเป็นคนจริงจังนะคะ แต่เวลาเธอเจอป้าทีไร เธอก็ยิ้มหวานให้ป้าทุกทีเลยค่ะ ป้าล่ะเขิ้นเขิน"
"คุณเซนยิ้มหวานเป็นด้วยหรือคะ นี่ลินเองยังไม่เคยมีโอกาสได้เห็นเลยค่ะ มันเป็นยังไงหรือคะ ยิ้มหวานของคุณเซนน่ะค่ะ"
หลังๆนี่เวลาอยู่กันสองต่อสองกับคุณเซนนอกเวลางาน ฉันก็เห็นเค้ายิ้มอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยิ้มมากกว่าตอนอยู่ที่ทำงาน แต่ฉันว่า ฉันยังไม่เคยเด็กน้อยนั่นเห็นยิ้มหวานนะ อย่างเมื่อวานที่ยิ้มตอนโชว์ผลงานทำการ์ดอวยพรของตัวเอง ก็แค่ยิ้มตาหยี
นึกไปถึงเมื่อวานแล้วก็ขำจนฉันอดยิ้มไม่ได้ แม้ในตอนแรกคนตัวสูงนั่นเหมือนจะไม่เต็มใจ แต่ไปๆมาๆคนไม่เก่งศิลปะคนนั้นก็นั่งหลังตรงตัวตรง แล้วตั้งอกตั้งใจทำการ์ดใบใหญ่ทั้งสองใบนั้นมาก
"คุณลินยิ้มอะไรอยู่คะ" เสียงป้าผ่องดังขึ้นมาแทรกความขำในใจของฉัน
ป้าแกกำลังจ้องหน้าฉัน
"คุณเซนไม่ได้ยิ้มแบบนั้นค่ะ คุณลินดูป้านะคะ"
แล้วป้าผ่องก็ยิ้มหวานมาก
"คุณเซนเค้ายิ้มแบบนี้ไงคะ ยิ้มทั้งตาทั้งปาก ยิ้มแล้วทำป้าใจละลายน่ะค่ะ"
ป้าคะ เอ่อ ป้า…
สีหน้าเคลิ้มจัดของป้าผ่องทำเอาฉันนึกเป็นห่วง พี่เพ็ญก็ตกบ่วงเสน่หาของคุณเซนไปคนนึงแล้ว นี่ป้าผ่องก็กำลังตามไปติดๆ หรือคุณเซนดึระแกจะเกิดมาเพื่อปราบสาวใหญ่ อึ้ยยยย ขนลุก…
รีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"อ้อ นี่ว่าจะถามป้าผ่องหลายทีแล้วค่ะ ป้าผ่องนึกยังไงสั่งชาจากญี่ปุ่นมาไว้ในห้องกาแฟเราคะ ได้ไอเดียมาจากไหนคะเนี่ย หรือพวกแผนกจัดซื้อเค้ายุให้ป้าสั่ง เพราะเค้าได้ค่าคอมมิชชั่น"
ออฟฟิศเรามีบริการกาแฟและชาฟรีให้กับพนักงาน ป้าผ่องแกมีหน้าที่ดูแลจัดหาเครื่องดื่มพวกนี้มาเติมไว้ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง แล้วก็ไปทำเรื่องเบิกเงินกับแผนกจัดซื้อ
"ชาพวกนี้คุณเซนแกเป็นคนเอามาน่ะค่ะ แกบอกว่าขนมาด้วยกล่องใหญ่เลยตอนกลับจากญี่ปุ่น อยากให้พวกเราได้ชิมกัน คนอะไร้ หล่อด้วย ใจดีด้วย"
อ่าว หนีไม่พ้นคนชื่อเซนจริงๆ
แต่ได้ยินน้ำเสียงเป็นปลื้มที่ป้าผ่องมีให้กับคุณเซนแล้ว ฉันก็อดอมยิ้มไม่ได้ ถึงว่า ช่วงนี้หน้าตาป้าผ่องแกดูสดใสมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด แหม ที่แท้ก็ได้รอยยิ้มหวานของโอปป้าเซนมาทำให้กระชุ่มกระชวยนี่เอง ฉันชักจะอิจฉาป้าผ่องเสียแล้ว แกคงจะเป็นคนสำคัญของคุณเซนจริงๆนะเนี่ย
"ว่าแต่เรื่องของคุณลินไปถึงไหนแล้วคะ ที่เคยเล่าให้ป้าฟังตอนโน้นน่ะค่ะ ที่คุณลินอยากจะเลิกกับแฟน แต่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด"
โอ้ นี่ป้าผ่องยังจำได้?
"คือป้าผ่องคะ มันหกเดือนมาแล้วนะคะป้า ลินเลิกกับเค้าตั้งนานแล้วค่ะ จนคุณคนนั้นเค้าไปมีแฟนใหม่แล้วค่ะ"
"อ้าว แหม ตายละ จริงเหรอคะ เหมือนว่าคุณลินเพิ่งมาปรึกษาอยู่แหม่บๆ คนแก่อย่างป้าก็หลงๆลืมๆอย่างนี้ล่ะค่ะ"
แต่ฉันว่าป้าแกสลับเคสกันมั่วมากกว่า คือแกคงเป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจให้ใครต่อใครเยอะแยะจนจำสับสนปนเปกันไปหมด
"เอ่อ แล้วเรื่องที่เค้าลือคุณลินกับคุณเซนกันล่ะคะ ตอนนั้นเห็นลือกันอยู่วันนึง แล้วก็เงียบไป" ป้าผ่องหันหน้าหันหลังทำเสียงกระซิบกระซาบ ใครเห็นก็ต้องบอกว่าแกดูมีเลศนัยเป็นที่สุด
"ป้าผ่องคะ คุณเซนเค้าส่งอีเมลถึงทุกคนว่าถ้าใครพูดถึงเรื่องนี้จะโดนหักเงินเดือน" ฉันทำท่ากระซิบกระซาบกลับไปบ้าง พยายามทำน้ำเสียงเหมือนว่าเรากำลังพูดคุยเรื่องลับสุดยอดกัน
"อ้าว จริงเหรอคะเนี่ย ป้าไม่รู้เรื่องเลย" ป้าผ่องทำท่าตกใจ
"นี่แสดงว่าป้าผ่องไม่เคยเข้าไปเช็คเมล์ของบริษัทเลยสิคะ" ฉันไม่แปลกใจที่ป้าผ่องจะไม่รู้เรื่องอีเมลโหดตัดเงินเดือนนั่น ว่าแต่ป้าแกจำล็อกอินกับพาสเวิร์ดของตัวเองได้หรือเปล่าเหอะ
ตั้งแต่คุณเซนเธอเข้ามา เด็กน้อยนั่นก็เปลี่ยนแปลงการทำงานของพวกเราครั้งใหญ่หลายเรื่องแล้ว เรื่องไอทีนี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้ตำแหน่งแม่บ้านอย่างป้าผ่อง ตำแหน่งยามของลุงประยุทธ์ ตำแหน่งเด็กส่งเอกสารอย่างน้องแตงอ่อน หรือตำแหน่งคนขับรถอย่างพี่สมานก็ต้องมีอีเมลแอคเค้านท์ของบริษัทด้วย
'เอาไว้เช็กข่าวสารของบริษัท แล้วก็จะปฏิเสธไม่ได้ ว่าไม่ได้รับข่าว' คุณเซนเธอว่างั้น
ฉันสังหรณ์ใจชอบกลว่าวันนี้คุณเซนเธอจะต้องมีเรื่องอะไรใหม่ๆมาให้พวกเราได้วุ่นวายอีกแน่
วันนี้เราจะมีประชุมออฟฟิศกันตอนเก้าโมงเช้า การประชุมนี้ใช้ชื่อว่า Morning Coffee เป็นการประชุมแบบไม่เป็นทางการประจำอาทิตย์ทุกวันศุกร์ ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ใครใคร่เข้าก็เข้า ไม่อยากเข้าก็ไปไหนก็ได้ หรือจะนั่งอยู่กับโต๊ะทำงานก็ได้ เพราะสถานที่ประชุมก็คือห้องทำงานใหญ่ของพวกเรานั่นล่ะ ใครจะนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง หรือจะนั่งบนโต๊ะทำงานของเพื่อน หรือจะนั่งยองๆกับพื้นฟังก็ได้ เพราะคุณเซนเธอจะติดไมค์ลอย แล้วเดินไปมาทั่วห้องทำงานของเรา แล้วก็พูดไปด้วย
จุดประสงค์ในการประชุม หรือคุณเซนเธอให้ใช้คำว่า 'การพูดคุย' ก็เพื่อจะมานั่งหรือยืนกินกาแฟด้วยกัน และจะเป็นการแจ้งข่าวสัพเพเหระกันทั่วๆไป หรือใครมีอะไรอยากระบายความในใจให้ท่านประธาน หรือให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆฟัง ก็ให้ใช้โอกาสนี้
ฉันเหลือบตาดูที่โทรศัพท์มือถือ เฮ้ย แปดโมงห้าสิบแปด นี่ว่าจะแค่มาเอาชาไปดื่มระหว่างประชุม เผลอคุยยาวกับป้าผ่องอีกจนได้
"ป้าผ่อง จะเก้าโมงแล้วค่ะ รีบไปประชุมกันเถอะค่ะ ลินรู้ว่าป้าไม่อยากพลาด"
แม้คุณเซนจะบอกว่าการประชุม 'Morning Coffee' นี้ไม่ซีเรียส ใครไม่อยากเข้าก็ไม่บังคับ แต่พอเอาเข้าจริง เช้าวันศุกร์กลับเป็นวันที่ทุกคนรอคอย เหมือนว่าพวกเราจะเสพติดการเปลี่ยนแปลงที่คุณเซนเธอคอยป้อนให้อย่างสม่ำเสมอไปเสียแล้ว…
เก้าโมงตรง…
เรื่องที่เราคุยกันในเช้าวันนี้คือเรื่อง 'ห้องหนังสือของออฟฟิศ'
นอกจากจะส่งพนักงานไปร่ำเรียนทักษะต่างๆเพิ่มเติมแล้ว คุณเซนเจ้านายหัวตั้งของเรายังพยายามจะพัฒนาหัวสมองของพนักงานโดยการจัดตั้งห้องหนังสือจ้า ที่ห้องนั่งเล่นโซฟานุ่มนั่นล่ะจ้า พ่อคุณซื้อหนังสืออาร์ตหนังสือเดคคอร์แพงๆมาประดับชั้นหนังสือเอาไว้ก่อนแล้ว ตอนนี้เธอบอกกับพนักงานว่าใครต้องการอยากได้หนังสืออะไรเพิ่มก็บอกมาได้เลย
"ผมรู้ว่าตอนนี้ทุกคนสามารถอ่านทุกอย่างได้จากมือถือ แต่ผมคิดว่าถ้าเราได้มีโอกาสพักสายตาจากหน้าจอเล็กๆนั่นกันบ้างก็น่าจะดีนะครับ การจัดหาซื้อหนังสือจะเป็นหน้าที่ของคุณเอกพล ซึ่งเป็นนักศึกษาฝึกงานของเรา และคุณเอกพลจะรับหน้าที่เป็นบรรณารักษ์ดูแลห้องหนังสือนี้ด้วยครับ"
ฮา น้องเอกของพี่ ซวยแล้ว ฉันนึกขำในใจ
คุณเซนช่างเลือกคนได้เหมาะ ใครๆก็รู้กันทั้งออฟฟิศว่าน้องเอกไม่น่าจะใช่แนวหนอนหนังสือเลย น้องเอกติดโซเชียลหนักมาก โพสต์รูปในอินสตราแกรมกับเช็กยอดไลค์ในเฟซบุ๊คทุกๆห้านาที
"เจ๊ลิน ทำไมวันนี้ผมซวยแต่เช้าเลยอะ" น้องเอกหน้าเลิ่กลั่กเมื่อได้ยินภาระมอบหมายจากคุณเซน
"นี่เธอนอนค้างที่ออฟฟิศอย่างที่ป้าผ่องบอกจริงๆเรอะ เธอทำอะไรดึกๆดื่นๆในออฟฟิศน่ะ ทำตัวมีพิรุธนะเธอน่ะ" แต่ฉันยังคงสนใจเรื่องที่ป้าผ่องบอกเกี่ยวกับน้องเอก
"เจ๊ลินอย่าเพิ่งนอกเรื่องฮะ เอาเรื่องที่คุณเซนแกเพิ่งจะประกาศก่อน"
"ทำไมเหรอ ก็เหมาะสมแล้วนี่" ฉันทำหน้าตาย
"โธ่ เจ๊ นี่มันเรื่องบ้าบอที่สุด เจ๊ลินทักท้วงให้ผมหน่อยสิฮะ ทำไมคุณเซนไม่ให้น้องเมย์ทำ"
น้องเอกยังพยายามจะใช้ฉันเป็นที่พึ่ง ส่วนน้องเมย์คือน้องฝึกงานอีกคนซึ่งเป็นผู้หญิง แต่ฉันว่าคุณเซนแกรู้เรื่องนี้แหละ แกตั้งใจแกล้งน้องเอกแน่ๆ
"พี่ว่าดีออก น้องเอกจะได้ถือโอกาสอ่านหนังสือเยอะขึ้นไงจ๊ะ" ฉันทำตามีเลศนัยปนเยาะเย้ย
"เจ๊อะ ทำไมไม่เข้าข้างกันบ้างเลย หน้าที่พี่ลินเลยนะเนี่ย" สายตาน้องเอกดูหมดหวัง
สมัยก่อนคุณเซนจะเข้ามา หน้าที่อีกอย่างของฉันซึ่งไม่เป็นทางการก็คือ การเป็นแผนกรับเรื่องร้องเรียนของพนักงานแล้วส่งต่อไปยังผู้บริหารอีกที ปกติใครมีเรื่องอะไรร้อนใจเกี่ยวกับงานในออฟฟิศ ก็จะถือโอกาสมาบ่นมานอยด์กับฉัน เพราะรู้ว่า ฉันต้องนำเรื่องของพวกเค้าไปคุยกับคุณไมตรีเพื่อขอคำปรึกษาแน่ๆ
"เอาน่า ทำๆไป เอาใจท่านประธานคนใหม่เค้าหน่อยนะ"
ความจริงฉันเห็นด้วยกับคุณเซน น้องเอกเล่นโซเชียลมากไป น่าจะหัดเข้าใกล้ชิดสิ่งพิมพ์ที่เรียกว่า 'หนังสือ' บ้าง
"ขอนิตยสารแฟชั่นได้ไหมคะ แนวสตรีทแฟชั่นน่ะค่ะ เบื่อนิตยสารแต่งบ้านแล้ว" น้องมินตราคู่แข่งของฉันนำเสนอหนังสือที่เราควรมีในห้องหนังสือขึ้นเป็นคนแรก
โอย จะเอาแต่ใจตัวไปมั้ย ตัวเองแต่งตัวแนวสตรีทอยู่คนเดียว
"ได้ครับ ลงชื่อไว้ที่คุณเอกพล เรามีงบประมาณประจำเดือนให้ แล้วคุณเอกพลจะเป็นคนจัดคิวให้แต่ละคน" คุณเซนเธอดูเหมือนจะให้น้องเอกมีหน้าที่รับผิดชอบที่สูงมากทีเดียว
"งั้นขอนิยายค่ะ" เยลลี่รีบยกมือขอบ้าง
"เอาไปเลยครับคุณเยาวลักษณ์ เป็นความคิดที่ดี นิยายที่ดีจะจรรโลงใจเรา" คุณเซนเอาใจเยลลี่เต็มที่
"ผมอยากได้หนังสือพระเครื่อง" พี่ดุงฝ่ายบุคคลเซียนพระเครื่องรีบยกมือ
"ได้ครับคุณประดุง พระเครื่องก็น่าสนใจ ผมได้ข่าวว่าตลาดพระเครื่องนี่ใหญ่มาก มูลค่าหลายพันล้าน" คุณเซนเอาใจพี่ดุงเต็มที่
"ป้าอยากได้นิตยสารคู่สร้างคู่สมค่ะคุณเซน" ป้าผ่องหาจังหวะเข้าร่วมวง แล้วชื่อหนังสือที่ป้าผ่องเสนอ ก็สมกับการเป็นศิราณีของป้าผ่องจริงๆ
"คู่สร้างคู่สมเค้าปิดตำนานไปเกือบห้าปีแล้วค่ะป้าผ่อง ฉบับสุดท้ายคือฉบับที่ 1005 ที่เป็นหน้าปกลุงดำรง พุฒตาลไงคะ" เสียงทักท้วงจากเยลลี่ดังขึ้นมา
ฉันหันไปมองลูกทีมผมม้าสั้นเต่อด้วยความภาคภูมิใจ น้องเยลรู้ทุกเรื่องที่สำคัญๆ
"โห พี่เยลลี่แกเซียนเรื่องวงการหนังสือจริงๆอะ ทำไมคุณเซนไม่ให้พี่เยลลี่ทำหน้าที่นี้แทนผมนะ" น้องเอกกระซิบที่ข้างหูฉันด้วยอารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจ หน้าตาหม่นหมอง
"แหม น้องเอก พี่ว่าเยลลี่น่ะไม่เหมาะหรอก น้องเอกน่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว คุณเซนเธอตาแหลมมาก เธอคงเห็นความสามารถที่ซ่อนลึกๆอยู่ในตัวน้องเอก นี่น้องเอกเป็นคนสำคัญของคุณเซนเลยนะ" ฉันปลอบใจน้องเอกไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้สาระ ด้วยว่ากำลังพยายามกลั้นขำในท่าทีของน้องเอก
"ทำไมคุณเซนต้องมาใส่ใจผมเป็นพิเศษด้วยเนี่ย เค้าเป็นถึงประธานบริษัท ผมมันแค่เด็กฝึกงาน"
"จุ๊ๆ" ฉันกระทุ้งน้องเอก เมื่อเห็นสายตาเรียวของคนตัวสูงมองปราดมาทางนี้ สงสัยเสียงถอนหายใจของน้องเอกจะดังเกินไป
"ถ้านิตยสารคู่สร้างคู่สมปิดตัวไปแล้ว คุณผ่องฉวีต้องลองไปคิดใหม่แล้วล่ะครับ ว่าสนใจนิตยสารเล่มไหนอีก" คนตาเรียวหันกลับไปพูดกับป้าผ่อง
ตอนนี้ทุกคนหายคาใจเรื่องทักษะการจำชื่อคนของคุณเซนแล้ว เรื่องนี้ต้องยกให้เค้า เด็กน้อยคนนี้เค้าแม่นในเรื่องของชื่อเสียงเรียงนามเป็นอย่างมาก ทั้งชื่อจริงและชื่อเล่น
"เอาล่ะครับ ลงคิวสั่งจองกันไว้ที่คุณเอกพลนะครับ พออ่านเสร็จก็เอามาคืนไว้ที่เดิม หรือใครมีหนังสืออะไรอยากมาแบ่งปันกันไว้ที่ห้องหนังสือก็ได้เลยครับ แล้วจะนั่งจะนอนอ่านกันเมื่อไหร่ก็เอาที่สบายใจ ขอให้ใช้ห้องนั่งเล่นของเราให้เป็นประโยชน์ให้เต็มที่ ไหนๆฝ่ายออกแบบของเราก็อุตส่าห์ออกแบบโซฟามาให้นั่งแบบนุ่มๆกันแล้ว"
ฉันจะถือว่าประโยคหลังสุดนั่นเป็นประโยคชมเชยนะคะคุณเซน
ไม่อยากจะคุย ใครได้ลองนั่งโซฟาของบริษัทเราก็ชมกันทุกคนล่ะค่ะว่านั่งสบายชวนหลับ แม้ราคามันจะเกินเอื้อมไปนิ้ด คราวนี้ล่ะจะได้เห็นพนักงานออฟฟิศเรานั่งหลับคาโซฟากันให้วุ่นวาย คริคริ น้องเอกนั่นยังไง หลับยาวค้างคืนเลย
แต่เดี๋ยวๆ… กลับมาที่เรื่องคุณเซนก่อน
ตอนแรกที่คุณเซนเข้ามา ใครๆก็คาดเดากันไปว่าพ่อหนุ่มน้อยคนนี้ต้องระเบียบจัด ต้องบังคับให้พวกเราทำงานกันเป็นบ้าหลัง ก็แบบสไตล์ญี่ปุ่นไง ใครๆก็เคยได้ยินว่าคนญี่ปุ่นทำงานกันเว่อร์วังขนาดไหน
แต่ที่คุณเซนแกเข้ามาเปลี่ยนแปลงแต่ละอย่าง ทั้งเรื่องนั่งทำงานรวมกันเอย เรื่องห้องนั่งเล่นเอย เรื่องดื่มกาแฟกันเช้าวันศุกร์ เรื่องห้องหนังสือ ฉันชักไม่แน่ใจว่านี่มันคือวิธีบริหารงานแบบญี่ปุ่นแน่หรือ เอ หรือว่าวัฒนธรรมการทำงานของคนญี่ปุ่นรุ่นใหม่เค้าเปลี่ยนไปกันแล้ว ฉันเองก็ไม่เคยได้สัมผัสคนญี่ปุ่นแบบจริงๆจังๆ ได้ยินแต่เขาเล่าๆกันมา
แต่หรือว่านี่จะเป็นสไตล์การทำงานส่วนตัวของคุณเซนเค้า ดูเหมือนหัวหน้าใหญ่คนนี้จะใส่ใจต่อพนักงานทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน น้องฝึกงาน หรือคุณไมตรีที่ปรึกษาของบริษัท
ทุกคนต่างก็เป็นคนสำคัญของคุณเซน…


หลังหมูกระทะมื้อเย็น เราก็พาลิสาไปส่งบ้าน แล้วฉันกับวิสกี้ก็ออกมาเริงร่ากันต่อที่ผับย่านทองหล่อเช่นเคย วันนี้เราตั้งใจมาแดนซ์กันให้สุดเหวี่ยง ฉันนัดคิตตี้มาด้วย และวิสกี้ก็นัดน้องเบลล์เพื่อนร่วมงานสาวในวงการโฆษณามาด้วยเช่นกัน
ใจจริงฉันอยากจะให้ลิสามาด้วยมาก นี่แทบจะรอให้หลานสาวที่รักอายุถึงสิบแปดไม่ไหวแล้ว ฉันอยากเปิดโลกกว้างให้ลิสาได้เรียนรู้เรื่องของอบายมุขต่างๆด้วยตัวของฉันเอง อยากจะเป็นทั้งน้าที่รักและเป็นทั้งเพื่อนที่รักของหลานสาว แต่วิสกี้เป็นผู้ทัดทานไว้ขณะเราถกเถียงเรื่องนี้กันที่ร้านหมูกระทะ
เมื่อบ่ายหลังจากเราเสร็จสิ้นจากบิงซู เราก็พากันไปช้อปปิ้งอีกนิดหน่อย และก็เหมือนเช่นเคย ลิสาเข้าร้านหนังสือ ส่วนฉันกับวิสกี้เข้าร้าน Zara เสร็จแล้วเราก็มาต่อหมูกระทะเมนูโปรดกัน
"ใจเย็นค่ะคุณลิน ถึงผับนี้เค้าจะไม่ตรวจบัตรก็จริง แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น ตำรวจมา ก็จบเห่กันนะคะ"
นี่ฉันก็งงๆกับกฎหมายเมืองไทยนะ เธคผับบางที่ก็ตรวจบัตร บางที่ก็ไม่ตรวจ แต่ร้านอาหารทุกที่ก็ขายแอลกอฮอล์เหมือนกัน แถมมีดนตรีเล่นสด คนก็ลุกขึ้นยืนเต้นกับโต๊ะ ก็ไม่เห็นจะตรวจบัตร คือเอาอะไรมาตัดสิน ว่าสถานที่ไหนเป็นแหล่งอบายมุขที่เด็กเข้าได้หรือห้ามเข้า
"ลิสาอยากกลับไปอ่านหนังสือมากกว่าค่ะ วันนี้ก็ออกมาข้างนอกเกือบทั้งวันแล้ว อาทิตย์หน้าโรงเรียนเค้ามีชั่วโมงให้เราไปพูดเรื่องหนังสือที่เราชอบอ่าน แต่ลิสาไม่ได้แค่อยากจะพูดอย่างเดียว ลิสาอยากแสดงเป็นตัวละครในหนังสือด้วย"
อือม์ ฉันชอบโรงเรียนนี้จริงๆ สร้างสรรค์มาก
"แล้วลิซ่าเลือกหนังสือเรื่องอะไรจ๊ะ" คุณวิสกี้ทำหน้าสนใจอยากรู้บวกกับสายตาแห่งความชื่นชม ลิสาเค้าเป็นหลานรักของเพื่อนฉัน
"เรื่องปีศาจค่ะ"
"ห้ะ ปีศาจ ของเสนีย์ เสาวพงศ์อะนะ" วิสกี้ทำเสียงตกอกตกใจ
"โอย ลิสา ทำไมเลือกหนังสือแก่ขนาดนั้น ไม่เลือกแบบแฮรี่พอตเตอร์ไรงี้" ฉันล่ะงงในตัวของหลานสาวจริงๆ
"ก็ลิสาว่าประเด็นในหนังสือมันน่าสนใจดีนี่คะ เข้ากับบ้านเมืองยุคนี้" หลานสาวคนสวยของฉันยักไหล่
"เอ่อ…" ฉันกับวิสกี้เพื่อนรักอึ้งไปชั่วครู่
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ดูสายตาของลิสาแล้วเหี้ยมเกรียมแปลกๆ
"เอ้อ นี่ ลิสาอยากลองกินเบียร์ไหม หากลิสาจะอยากลองแตะต้องเรื่องเหล้ายาของมึนเมา ลิสาต้องมากับน้านะจ๊ะ อย่าไปลองกับคนอื่น เพราะน้านี่เซียนกว่าใคร"
ฉันอยากจะเป็นน้าสาวที่คูลๆเข้ากับวัยรุ่นได้ แบบว่าเราเพื่อนกันไรงี้
"เคยลองแล้วค่ะ ไม่ชอบ ไม่มีประโยชน์" ท่าทางของหลานสาวฉันเด็ดเดี่ยวมาก
"อ้าว… เอ้อ…" งั้นคงไม่มีประโยชน์ที่จะโน้มน้าวจิตใจเด็กสาวคนสวยคนนี้
"อ้อ อีกเรื่องนะจ๊ะ เรื่องบุหรี่น่ะ ถ้าลิสาอยากลองสูบ น้าไม่ว่าเลย เรามาสูบด้วยกันตอนคุณยายไม่อยู่บ้านดีไหม" ฉันทำเสียงจิ๊จ๊ะ แฟร์ๆกับหลานสาวเต็มที่ อยากจะลองอะไร ฉันไม่เคยห้าม บ้านของเราเคารพกันและกันเสมอ
"เคยลองแล้วค่ะ ไม่ชอบ และก็ไม่เห็นประโยชน์เหมือนกัน" ท่าทางของลิสามั่นใจจนฉันขนลุก
"เอ้อ…" ฉันกับวิสกี้เพื่อนรักอึ้งกันอีกรอบ
นี่ฉันกับลิสาคงจะเกิดมาสลับร่างสลับวัยกันแน่ๆ
"โอ้โห ซิส ยามราตรีนี่แซ่บเหมือนเคยเลยนะฮ้า เสื้อตัวนี้นี่คือปังมาก ขอบอก สะกิดนิดเดียวนี่พร้อมหลุดเลยนะ"
คิตตี้ปราดเข้ามาลูบไล้เสื้อตัวบางเฉียบสายเดี่ยวสีดำของฉันอย่างชื่นชม
เราเจอกันตามเวลานัดหมายที่หน้าทางเข้าผับ คิตตี้กับน้องเบลล์มากันตรงเวลา กลุ่มเราออกเที่ยวด้วยกันบ่อยจนสนิทสนมคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว ฉันรู้จักเพื่อนร่วมงานของวิสกี้อยู่หลายคนทีเดียว
ฉันยักไหล่แล้วก้มลงมองดูตัวเอง ชุดลายดอกไม้ที่ใส่เป็นประจำทั้งที่ทำงานและยามว่างถูกสลัดทิ้งไป ราตรีแห่งการแดนซ์มันต้องถูกเติมเต็มด้วยแนวเซ็กซี่ขี้เล่นเท่านั้น มีเพื่อนร่วมงานของฉันไม่กี่คนที่มีโอกาสได้รับรู้การมีตัวตนหลายภาคส่วนของฉัน คิตตี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น
"นี่หัวหน้าทีมเธอเค้าแต่งตัวเร็วด้วยนะ เมื่อกี้พวกพี่เพิ่งเอาหลานสาวไปส่งที่บ้านมา คุณลินเค้าก็เลยถือโอกาสเปลี่ยนชุด แล้วสีสันบนใบหน้าอันเฉี่ยวเปรี้ยวนี่ก็ถูกแต่งเติมด้วยฝีมือของน้องลิซ่าหลานรักของพวกพี่เอง" วิสกี้เพื่อนรักของฉันเอ่ยกับคิตตี้ลูกทีมที่รักของฉันอย่างสนิทสนม
แม่นแล้ว ลิสาเป็นคนแต่งหน้าให้ฉันเอง เด็กอะไรก็ไม่รู้ สวยก็สวย มีความคิด และเก่งไปหมดทุกเรื่อง หลานใครเนี่ย น่าจะได้ทักษะความเก่งกาจมาจากน้าสาวแน่เลย
"เฉียบค่ะซิส คืนนี้ล่ะ รับรองหญ้าอ่อนทั้งหลายต้องถูกแทะโลมอย่างไม่ยั้ง" คิตตี้มีสายตาที่มุ่งมั่น
"เอ่อ… เบาได้เบาค่ะคิตตี้ พี่เน้นแด๊นซซซ ไม่เน้นแทะโลม เริ่มแก่แล้ว" ฉันรีบห้ามปราม
พักหลังนี่รู้สึกสังขารจะไม่ค่อยอำนวย ฉันถอนตัวออกจากวงการการแอ๊วเด็กมานานแล้ว
"แหมพี่ลิน อย่าถอดใจสิคะ เราต้องแซ่บให้สุด แล้วไปหยุดที่การเทผู้" น้องเบลล์คนสวยเพื่อนร่วมงานวิสกี้พยายามจะให้กำลังใจฉัน
"แหม น้องเบลล์ ปล่อยพี่เต้นเงียบๆของพี่ไปเห๊อะ เออ ว่าแต่ศุกร์ที่แล้วที่ไปผับเปิดใหม่กันน่ะ เป็นไงกันบ้าง มีหนุ่มแซ่บๆเยอะป่าว แล้วมีมาตกหลุมน้องเบลล์กี่คนกันจ๊ะ"
น้องเบลล์นี่เค้าเป็นดาวเด่นของกลุ่มเราเลยจ้า เป็นตัวดึงดูดหนุ่มๆเลย สาวๆวงการโฆษณาแก๊งคุณวิสกี้นี่เค้าเฟี้ยวกันเกือบทุกคน เป็นสายแข็งทั้งทางด้านการทำงานและการปาร์ตี้
"โอ๊ย ลิน อาทิตย์ที่แล้วน่ะเบลล์มันเมาก่อนใครเพื่อนเลย ชั้นนี่ต้องเป็นคนพากลับบ้าน สงสัยคืนนี้ก็คงเหมือนเดิม" วิสกี้รีบฟ้อง
ใช่แล้ว เสียดายที่น้องเบลล์ขี้เมาไปนิด แถมเมาแล้วซ่าส์มากกว่าปกติด้วย
ส่วนฉัน… สายเมาแล้วแดนซ์
"เสียดายพี่ลินไม่ได้ไปด้วย คืนนั้นหนุ่มๆแซ่บมากพี่" น้องเบลล์ทำตาเล็กตาน้อย
อาทิตย์ที่แล้วฉันไม่ได้ไปร่วมจอยด้วย เพราะมีนัดกินข้าวกับญาติๆ ไม่งั้นฉันแทบไม่เคยพลาดการออกเที่ยวกับแก๊งนี้
"ซิส คืนนี้ซิสต้องได้อย่างน้อยหนึ่งคนนะฮ้า สายเดี่ยวสีดำตัวนี้มันต้องถูกถอดด้วยมือของหนุ่มหล่อๆ" คิตตี้ยังมีความหวังให้ฉันเสมอในเรื่องนี้
ตรงๆก็คือ ในกลุ่มนี้น่ะ ฉันยังโสดอยู่คนเดียว เที่ยวกันทีไรทุกคนก็ต้องพยายามผลักดันฉันอย่างเต็มที่
"เอ้อ เข้าไปข้างในกันเห๊อะ"
ฉันตัดบท แล้วเริ่มออกเดินนำทีม แค่ได้ยินเสียงจังหวะแน่นๆของกลองที่ดังมาจากข้างในผับฉันก็ขนลุกซู่ เรื่องผู้ชายน่ะคือเรื่องรอง หัวใจรักเสียงดนตรีของฉันมันเต้นตุ๊บๆรอแล้ว
พวกเราทั้งเต้นทั้้งดื่มกันอย่างสุดเหวี่ยง เรื่องของความสูงวัยไม่อาจปิดกั้นกลุ่มเราได้
แม้เราจะมีการกระทบกระทั่งกับกลุ่มสาวน้อยวัยนักศึกษาสี่ห้าคนที่เต้นอยู่ข้างๆเราเป็นระยะๆ แต่พวกเราก็ไม่หวั่น ฉันไม่เคยยอมแพ้ใครเรื่องการวาดลวดลายอยู่แล้ว
"น้องคะ อย่าตีเนียน ถังน้ำแข็งนี่วางอยู่บนโต๊ะพี่นะคะ"
น้องเบลล์จับข้อมือเล็กๆนั้นไว้หมับ ก่อนที่น้ำแข็งของเราจะถูกขโมยไปใส่ในแก้วแม่โขงของกลุ่มสาวน้อยนั้น
"อ้าว ถังนี่ของโต๊ะป้าหรือคะ สงสัยหนูคงเบลอ" เสียงใสๆกวนๆตอบกลับมา
ฉันไม่ติดใจเรื่องน้ำแข็ง แต่ติดใจสรรพนาม 'ป้า'
"น้ำแข็งโต๊ะหนูหมด ยืมนิดๆหน่อยๆนะคะป้า" น้องวัยใสอีกคนส่งเสียงมา
"นี่พวกหล่อนอย่าเนียน สั่งเองสิยะ" คิตตี้เสียงแหวขึ้นมาบ้าง เหมือนคิตตี้เขาหมั่นไส้กลุ่มนี้มานานแล้ว
ฉันเหลือบตามองขวดแม่โขงของโต๊ะข้างๆแล้วรู้สึกหวั่นๆ ชะนีน้อยกลุ่มนี้ไม่น่าธรรมดา สายแข็งฮาร์ดคอร์เสียด้วย
"เอาน่า แบ่งๆให้น้องๆเค้าหน่อย น้ำแข็งถังละไม่กี่ตังค์" วิสกี้ตัดสิน คนนี้เขาสายเกย์ใจดี ไม่นิยมมีเรื่องกับชะนี
"จริง อย่ามีเรื่องกะเด็กเลยว่ะ" ฉันเข้าข้างวิสกี้
"แหม พี่กี้พี่ลิน ถ้าขอกันดีๆอะ ก็ให้อยู่แล้ว แต่นี่เหมือนจงใจหาเรื่องกันชัดๆ" ความกรึ่มของน้องเบลล์ชักจะทำให้เรื่องเลยเถิดกันไปไกล
ฉันเห็นแล้วแหละ ว่าน้องเบลล์กะน้องคนสวยโต๊ะข้างๆกำลังแข่งกันเต้นท่าเซ็กซี่อวดสายตาหนุ่มหล่อโต๊ะเยื้องๆนั้นอยู่
"จริงด้วยค่ะซิส เด็กอะไรไม่มีมารยาท นี่มีใครสั่งสอนกันบ้างหรือเปล่ายะ" คิตตี้ก็กรึ่มมากเช่นกัน และเริ่มจะไม่ยอมความ
"อ้าว ป้า" คราวนี้เสียงเซ็งแซ่เริ่มดังมาจากกลุ่มสาววัยใสนั้น
แต่ก่อนที่เหตุการณ์อันน่าระทึกจะดำเนินต่อไป
ทันใดนั้นเสียงประกาศจากบนเวทีก็ดังขึ้นมา
"สวัสดีคร้าบสายแดนซ์ทุกท่าน ผมเวฟนะคร้าบ แม้เดือนแห่งความรักจะเพิ่งผ่านพ้นไป แต่ในใจพวกเราก็ไม่เคยขาดรัก"
"กรี๊ดดดด" เสียงเซ็งแซ่ดังมาจากแก๊งวัยใสข้างๆเรา
คิดตี้และน้องเบลล์หันไปมองชะนีแก๊งนั้นอย่างพร้อมเพรียง
"วันนี้เราอยากจะขอเชิญสุภาพสตรีสาวสวยซักสองท่านออกมาข้างหน้านี้นะคร้าบ มาวาดลวดลายแข่งกันซักนิดหน่อยนะคร้าบ รางวัลใหญ่สำหรับค่ำคืนนี้ก็คือ การเปิดขวดฟรีตามใจท่านเลือก ครั้งละหนึ่งขวดเป็นเวลาหนึ่งเดือนเลยคร้าบ"
"กรี๊ดดดด" คราวนี้เสียงกรีดร้องดังลั่นมาจากทุกคน รางวัลยิ่งใหญ่ขนาดนี้เป็นใครก็ต้องกรีดร้อง
"ใครออกมาก่อน ได้สิทธิ์ก่อนนะคร้าบ สองท่านเท่านั้นคร้าบ" คุณเวฟบนเวทียังคงยั่วยุต่อไป
แล้วหนึ่งในกลุ่มวัยใสข้างๆพวกเราก็ยกมือ หันมามองพวกเราด้วยคางเชิ่ดอย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนจะเดินอย่างอาจหาญออกไปที่เวที และตอนนี้สาวๆทั้งกลุ่มนั้นพากันส่งเสียงเย้ยหยันพวกเราเซ็งแซ่
"พวกป้าไม่กล้าหร้อก"
"แก่แล้วกระดูกน่าจะเปราะบาง"
"กลับบ้านนอนดีกว่านะค้า"
"ซิส! อย่ายอมพวกชะนีน้อยพวกนั้นง่ายๆค่ะ ซิสต้องออกไปสู้ค่ะ" เสียงคิตตี้ปลุกเร้าฉันเต็มที่
"อ้าว แล้วทำไมต้องเป็นพี่ล่ะคิตตี้" แต่ฉันยังไม่มั่นใจ
"แหม ของอย่างนี้มันต้องใช้วัยวุฒิเข้าสู้ค่ะคุณลิน" เสียงวิสกี้มาดมั่น
"ไม่มีเวลาแล้ว!" แล้วเสียงน้องเบลล์ก็ตะโกนลั่นขึ้นมา
แล้วฉันก็รู้สึกเหมือนมีมือหลายๆมือผลักดันฉันและฉุดฉันให้ออกเดินไปข้างหน้าเวที
"ทางนี้ค่ะทางนี้ นักเต้นรุ่นใหญ่ไฟกะพริบอยู่ทางนี้ค่า" เสียงน้องเบลล์ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
ฉันรู้ว่าน้องเบลล์เริ่มเมามากแล้ว และน้องคงอยากได้รางวัลใหญ่นี้
"คนนี้ค่า คนนี้เต้นเก่งมาก เก่งที่สุดต้องคนนี้เท่านั้นค่า" เสียงคิตตี้ตะโกนสำทับ ชูไม้ชูมือให้วุ่นวาย
สังเกตจากการแผดเสียงและอากัปกิริยานั้นแล้ว ฉันว่าลูกทีมของฉันคนนี้ก็ท่าจะเริ่มเมาหนัก
และแสงสปอตไลท์อันเจิดจ้านั้นก็จับมาที่ฉันทันที
เอาแล้วไง ซวยแล้ว!
"ยินดีต้อนรับทั้งสองท่านนะคร้าบ โอ๊ะ แม่สาวน้อยคนนั้นเริ่มออกสเต็ปแล้วคร้าบท่านผู้ชม!"
ฉันมีอาการเลิ่กลั่กเล็กน้อย มองไปก็เห็นแม่สาวน้อยคุู่แข่งเริ่มวาดลวดลาย และกองเชียร์แก๊งชะนีน้อยก็กำลังเปล่งเสียงฟังไม่ได้ศัพท์แข่งกับกองเชียร์แก๊งชะนีใหญ่เพื่อนๆของฉัน
ไฟแดนซ์ในตัวฉันเริ่มลุกโชน ในเมื่อมีการท้าทายกันขนาดนี้ ฉันก็คงต้องแสดงให้เด็กๆวัยใสพวกนั้นเห็นของจริงสักหน่อย
โอเค ไม่รอช้า เริ่มเลย!
ฉันงัดท่าเต้นทั้งหลายที่ลิสาเคยสอนให้ออกมาเท่าที่จำได้ เสียงเชียร์ที่ดังสนั่นเป็นระยะๆทำให้ฉันเคลื่อนไหวโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฉันอยากจะอัดคลิปไปให้หลานสาวคนสวยดูเหลือเกิน ว่าน้าสาวคนนี้เป็นลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมขนาดไหน
และเสียงกรี๊ดก็ยิ่งดังลั่นไม่หยุดเมื่อฉันลงทุนนอนขนานไปกับพื้น แล้วพลิกตัวขึ้นมาด้านข้างเพื่อทำท่าตบพื้นอันลือลั่นของลิซ่าแบล็กพิงค์
เป็นไงล่ะ อึ้งไปตามๆกันใช่ไหมจ๊ะ
ชะนีน้อยคู่แข่งของฉันเต้นอยู่ตรงส่วนไหนของผับ ฉันไม่สนใจ ณ วินาทีนี้ ฉันโฟกัสแต่ท่วงท่าอันงดงามของตนเองเท่านั้น ยิ่งเสียงเชียร์ดังเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งคึก
และศิลปินที่มีเสน่ห์ก็ต้องมีส่วนร่วมกับท่านผู้ชม ตอนนี้ฉันเริ่มสาวเท้าเข้าไปหาชาวผับที่มุงดูการเต้นของผู้เข้าแข่งขันอยู่รอบๆ
แสงสปอตไลท์ที่ตามติดฉันไปทุกย่างก้าวทำให้ฉันได้มีโอกาสได้เห็นหน้าค่าตาชาวผับอย่างชัดบ้างไม่ชัดบ้าง แต่เท่าที่เห็นชาวผับที่นี่เค้าหน้าตาดีแต่งตัวดีกันทั้งนั้นนะ หนุ่มๆสาวๆพากันหุ่นแซ่บแบบไม่มีใครยอมใคร
โดยเฉพาะหนุ่มเชิ้ตดำกางเกงยีนผมปรกหน้าคนนั้น คนที่กำลังยืนโดดเด่นท่ามกลางสาวๆที่รายล้อม หุ่นเค้าสเปคฉันเลยแหละ สูงโปร่ง ไม่ก้ามปูเกินไปนัก แต่ก็ไม่ผอมแห้ง แล้วก็ท่ากระดกเบียร์จากขวดของเค้านี่ อย่างเท่
ฉันพยายามเยื้องกรายตามจังหวะดนตรีเข้าไปให้ใกล้เค้าที่สุด ปกติฉันไม่ค่อยจะชอบเต้นท่าเซ็กซี่เท่าไหร่ แต่วันนี้… สำหรับหนุ่มเชิ้ตดำคนนี้ สู้ตายค่ะ!
แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะ…
พอไฟสปอตไลท์จับไปตรงๆที่ใบหน้าของพ่อหนุ่มนั่น แววตาเรียวๆยิ้มๆที่กำลังจ้องมองตรงมาที่ฉันนั้น กลับคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
เชี่ย! คุณเซน!
…


"คุณเซน!"
ฉันสังเกตเห็นนัยน์ตายาวเรียวของเขาดูเลิ่กลั่กขึ้นมาเล็กน้อยจังหวะที่เราได้ประสานสายตากันอย่างจังๆ แต่แล้วรอยยิ้มน้อยๆก็ถูกระบายขึ้นบนฝีปากเรียวๆนั่น แล้วแววตาใต้กรอบแว่นใสก็กลับมีอาการแวววับระยิบระยับขี้เล่นขึ้นมาแทน
แต่คือ…ชั้นอายยยยยย เต้นไปซะสุดเหวี่ยงขนาดนั้น
ฉันไม่รู้จะทำหน้าต่อไปยังไงดี จะแกล้งตายดีหรือไม่ แต่แล้วก็มีเสียงดังจากทางข้างหลังในขณะที่ฉันและคุณเซนยังคงกำลังนิ่งงันจ้องมองกัน
'แคว่ก!'
และความเย็นจากแอร์ภายในผับก็พุ่งเข้ามาปะทะผิวเนื้อด้านหลังของฉันอย่างเฉียบพลัน
"ว้าย!"
ฉันรีบยกมือขึ้นปิดบังส่วนสำคัญท่อนบนของร่างกายโดยทันที รู้ตัวว่าเสื้อสายเดี่ยวสีดำกำลังหลุดร่วงจากร่างลงสู่พื้น
ความอายถึงขีดสุดปะทุขึ้นมาในเสี้ยววินาที
"ว้าย!" คราวนี้เสียงของชาวผับต่างดังขึ้นบ้างเมื่อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
เสียงดนตรีได้เงียบลงทันที ผู้คนที่กำลังยืนรุมล้อมต่างพากันนิ่งงันและจ้องมาทางฉันเป็นตาเดียว
และในวินาทีนั้น ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป พลันผิวเนื้อของฉันก็ได้รับความอบอุ่นจากเสื้อเชิ้ตผ้าเนื้อนุ่มที่เข้ามาห่อหุ้มไหล่บางอันเปลือยเปล่าของฉันไว้อย่างรวดเร็ว
"คุณเซน…"
ฉันพึมพำออกมาเมื่อเห็นเจ้าของเสื้อเชิ้ตตัวนั้น ตอนนี้ท่อนบนของเขากำลังเปลือยเปล่าจากการเสียสละเสื้อสีดำตัวนั้นมาให้ฉัน และวงแขนแข็งแรงนั้นก็โอบเข้ากระชับฉันเข้าหาอ้อมอกเขา
โอ้ว….
นี่เค้ารีบถอดเสื้อออกมาคลุมร่างให้ฉันหรือนี่
โคตรเท่… ซึ้งอ่า
"ไม่เป็นไรนะครับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูทำให้ฉันรู้สึกใจชื้นขึ้นมา
และเหนือสิ่งอื่นใด แผงอกขาวจัดที่อยู่ตรงหน้าทำเอาใจฉันกลับเต้นตึกตักขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่น่าอึดอัดอับอายนั้น
ซ่อนรูปเหมือนกันนะเราน่ะ
เอ่อ… อดไม่ได้ที่จะโลมไล้สายตาไปยังกล้ามเนื้อแน่นขาวเนียนที่แทบจะแนบชิดใบหน้าของฉัน
"อีชะนีบ้า ชั้นเห็นนะว่าแกตั้งใจแกล้งดึงเสื้อซิสของชั้น"
แต่แล้วเสียงคิตตี้ที่กรีดร้องขึ้น ทำให้ฉันจำต้องละสายตาจากแผงอกขาวๆนั่นเพื่อหันไปมองว่ามันเกิดอะไรขึ้น
คิตตี้กำลังปราดเข้าไปหาเด็กสาวผู้ซึ่งเป็นคู่กรณีของฉัน
"อีเด็กนี่ วอนซะแล้ว" แล้วน้องเบลล์ก็พาร่างอันมึนเมาเข้าประชิดชะนีน้อยคนนั้นบ้าง
"เฮ้ย คิตตี้ เบลล์ อย่าหาทำ!" เสียงของวิสกี้ตะโกนขึ้น ก่อนจะพุ่งเข้าหาคนกลุ่มนั้น
"คุณกิตติพัทธ์! อย่ามีเรื่องกันครับ!" เสียงคุณเซนตะโกนยับยั้งคิตตี้อีกแรง
แต่สายไปเสียแล้ว ความวุ่นวายโกลาหลบังเกิดขึ้นเมื่อแก๊งเพื่อนของเด็กผู้หญิงต่างก็พุ่งเข้าหาคิตตี้และน้องเบลล์บ้าง หลังจากนั้นการตะลุมบอนระหว่างแก๊งเด็กสาวและแก๊งคุณน้าก็เริ่มต้นขึ้น
ผู้คนเริ่มเบี่ยงเบนความสนใจจากฉันและคุณเซนไปยังกลุ่มที่กำลังชุลมุนพันตูกันนั้น
ขณะที่ฉันได้แต่ยืนนิ่งอึ้งในอ้อมกอดของคนตัวสูง
มันอะไรกันวะนี่!
ตอนนี้ฉันมึนมาก ไม่รู้ว่ามึนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือมึนจากฤทธิ์ความขาวของกล้ามอกตรงหน้า
"หยุดคร้าบ! ทุกคนหยุดคร้าบ!" ผู้เป็นเจ้าของผับรีบวิ่งลงจากเวทีมาที่เกิดเหตุโดยทันที
"ไอ้เวฟ มานี่ก่อน เอากุญแจห้องทำงานมึงมาให้กูก่อน" ฉันได้ยินเสียงคนกล้ามอกขาวตะโกนออกไปด้วยพลังเสียงทั้งหมดที่มี
ที่รู้เพราะแผงอกขาวๆนั่นกำลังกระเพื่อมสั่นไหวต่อหน้าต่อตาฉัน เง้อ เซ็กซี่อะ
"ไปที่ห้องทำงานของเพื่อนผมกันดีกว่าครับ" คุณเซนก้มลงบอกฉัน ก่อนที่จะรีบพาฉันออกเดินทันทีหลังจากได้รับกุญแจมาจากเพื่อน
"ไปเปลี่ยนเสื้อกันก่อนครับ"
คนพูดยังคงโอบฉันไว้แน่นขณะที่เราทิ้งความโกลาหลไว้เบื้องหลัง แล้วตรงดิ่งไปยังด้านหลังของบาร์เครื่องดื่ม ตลอดเวลาเขาคอยดูแลไม่ให้มีส่วนใดของร่างกายฉันโผล่พ้นออกมาจากเสื้อเชิ้ตสีดำตัวนั้น
"ขอบคุณนะคะ" ฉันเอ่ยขึ้นขณะเราเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องทำงานด้านหลังของผับ
คนกล้ามขาวค่อยๆคลายมือที่โอบกอดฉันออกไป
ว้า… เสียดายจัง
"ครับ"
แต่แม้คำตอบรับนั้นจะสั้นแสนสั้น ทว่าฉันก็ไม่ได้ต้องการคำพูดปลอบประโลมมากไปกว่านี้
แค่สายตาอบอุ่นที่ส่งมานั้น มันก็เพียงพอแล้ว…
"ซิสเป็นไงบ้างฮะ ตกใจมากหรือเปล่า"
จังหวะที่ฉันเปิดประตูห้องทำงานของเจ้าของผับออกมาและเห็นคุณเซนกำลังยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องนั้น คิตตี้ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วโผเข้าสวมกอดฉันทันที ร่างอันมึนเมาและสะบักสะบอมนั้นแทบทรงตัวไม่อยู่แล้ว แต่ยังเหลือสติมาเป็นห่วงฉันอีก
โถ คิตตี้… แต่เอ่อ… คิตตี้ตัวหนักมากนะจ๊ะ
ฉันต้องเกร็งตัวอย่างมากเพื่อที่จะรับน้ำหนักของคิตตี้เอาไว้ไม่ให้เราทั้งสองล้มลงไปด้วยกัน ฉันเองก็ยิ่งกำลังมึนๆอยู่ มองไปก็เห็นคุณเซนผละไปหาคุณเวฟเจ้าของผับซึ่งกำลังคุยอยู่กับพนักงานที่เดินตามมา ฉันเดาว่า หลังจากที่คุณเวฟและวิสกี้ห้ามปรามการตะลุมบอนนั้นสำเร็จ คุณเวฟก็คงพาพวกเพื่อนๆมาหาฉันที่นี่
"พี่ลินนนนน" คราวนี้น้องเบลล์โถมเข้ามาหาฉันอีกคน
"โอ๊ย พี่ลินของพวกหล่อนน่ะไม่เป็นอะไรหรอก พวกหล่อนห่วงตัวเองเถอะ" วิสกี้ปราดเข้ามาพยายามดึงสองคนนั่นออกจากฉัน เมื่อเห็นว่าฉันเริ่มจะทานน้ำหนักของคนเมาทั้งคู่ไม่ไหว
"เป็นไงกันบ้างเนี่ย โถ อุตส่าห์แก้แค้นให้พี่"
ฉันเพิ่งเห็นสารรูปของรุ่นน้องทั้งสองอย่างชัดๆ เมื่อทั้งสองถูกดึงให้ผละจากฉันให้ไปพิงที่ไหล่คนละข้างของวิสกี้แทน
อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหน้าลูบตารุ่นน้องทั้งสอง อายแชโดว์ของคิตตี้ไหลเยิ้ม ลิปสติกสีแดงเลอะเปื้อนรอบขอบปาก ส่วนน้องเบลล์ก็นัยน์ตาแดงก่ำผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เหลือเค้าความสวยอีกต่อไป
"จะเป็นไงล่ะ ก็เยินน่ะสิ รุ่นนี้แล้ว จะสู้แรงพวกเด็กๆมันไหวมั้ย" วิสกี้ส่ายหน้ามองดูทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างเวทนา
"หนูตบมันไปเต็มๆเลยพี่" เสียงอ้อแอ้จากน้องเบลล์สาวสวยผู้ไม่ยอมคนทำเอาฉันน้ำตารื้น แอบกอดน้องเบลล์ไปเบาๆ
คือแม้จะไม่เห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรง แต่กลับกัน ถ้าน้องเบลล์โดนอย่างที่ฉันโดน ฉันก็คงปราดเข้าไปตบเด็กนั่นเหมือนกัน พวกเราไม่ยอมยืนเฉยๆให้ใครมารังแกแน่
"หนูเป็นคนจิกหัวให้เบลล์มันตบ" คิตตี้ทำเสียงสะใจแบบมึนๆ
ฉันหันไปกอดลูกทีมคนสนิทบ้าง คิตตี้ไม่เคยทิ้งฉัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องปาร์ตี้
"แล้วแกล่ะลิน หายตกใจรึยัง" วิสกี้หันมามองฉันอย่างเป็นห่วง
"ตอนนั้นอายมาก แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว" ฉันยิ้มแหยๆ ยังรู้สึกหน้าชาๆอยู่เล็กน้อยจากเหตุการณ์สายเดี่ยวหลุดท่ามกลางประชาชีหน้าตาดีชาวเธคผับ
"เสื้อของคุณเซนเนื้อนิ่มดี เดี๋ยวชั้นว่าจะขอซื้อต่อ" ฉันพยายามทำตลก เพราะสีหน้าของวิสกี้ยังคงดูกังวล
"อิจฉาพี่ลินจัง ได้ใส่เสื้อเท่ๆของคุณเซนด้วย มีกลิ่นคุณเซนติดอยู่บ้างไหมพี่" แม้จะเมามากแต่น้องเบลล์ก็ยังฝืนทำตาเซ็กซี่ขี้เล่น
"อือ ดมมั้ย กลิ่นเหงื่อล้วนๆไม่มีกลิ่นน้ำหอมเจือปน" ฉันยื่นแขนเสื้อไปใกล้จมูกน้องเบลล์
"ซิส หนูอยากดมตรงคอปกเสื้อ หนูชอบท้ายทอยคุณเซน" คิตตี้ไม่ยอมแพ้
เอ่อ…
"ว้า นี่พี่เสียดายเสื้อสายเดี่ยวของพี่ตัวนั้นมากเลยนะ ซื้อมือหนึ่งมาซะด้วย อย่างแพง"
ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อมองข้ามไหล่ของวิสกี้ไปแล้วเห็นคุณเซนกับคุณเวฟกำลังเดินตรงมาที่พวกเรา
"ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น โชคดีที่ไอ้เซนมันหัวไว แก้สถานการณ์ได้รวดเร็ว"
คนที่เป็นเจ้าของผับก้าวเข้ามาหาฉัน ส่วนคนตัวสูงก้าวเข้าไปหาคิตตี้
"คุณกิตติพัทธ์เป็นไงบ้างครับ" เสียงนั้นออกอาการเป็นห่วงเป็นใย
"สบายๆค่ะคุณเซน แหม ไม่นึกเลยนะคะว่าจะมาเจอคุณเซนภาคดาร์กที่นี่ ตอนอยู่ในออฟฟิศคุณเซนทำงานจริงจังจะตายไป สาวๆทั้งบริษัทนี่ทั้งกรี๊ดทั้งกลัว" คิตตี้ผละจากวิสกี้ พยายามยืดตัวตรง แล้วระบายความในใจด้วยเสียงอ้อแอ้
"ก็มาดูกิจการของเพื่อนน่ะครับ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอพวกคุณที่นี่" คนเสื้อยืดดำตอบยิ้มๆพลางปรายตามองมาทางฉัน
 ตอนที่เราเข้าไปในห้องทำงาน คุณเซนเค้ารีบเข้าไปหยิบเสื้อของเพื่อนที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวม แล้วก็ออกมายืนรอฉันข้างนอกห้อง
คือตอนนี้คุณเซนอยู่ในเสื้อยืดสีดำแล้ว เสียดายกล้ามขาวๆนั่นจัง เอ่อ…
"พวกชั้นต้องเป็นฝ่ายขอโทษมากกว่าค่ะ ทำเอาผับของคุณวุ่นวายไปหมด" ฉันเบี่ยงสายตาจากคนเสื้อยืดดำไปหาคุณเวฟ
"นี่คงรู้จักกันหมดแล้วใช่ไหมคะ" ฉันคาดเดาว่าคิตตี้น่าจะริเริ่มการแนะนำตัวกันไปบ้างแล้ว
"ครับ สรุปว่ารู้จักโยงใยกันไปหมดนะครับ เอ่อ แล้วนี่จะเข้าไปนั่งพักในห้องทำงานผมกันก่อนไหมครับ ตามสบายเลยนะครับ" เจ้าของผับท่าทางป๋าใจสปอร์ตเอื้อเฟื้อมา
"อ้าว คุณเซน ว้า ใส่เสื้อทำไมล่ะคะ ซิคแพคคุณเซนเท่จะตาย" อยู่ๆน้องเบลล์ก็เงยหน้าขึ้นมาจากบ่าของวิสกี้แล้วจ้องไปที่เจ้านายของฉันด้วยสายตาแวววาว
"พี่ลินไม่เห็นเคยเล่าให้หนูฟังเลย ว่ามีเจ้านายแซ่บขนาดนี้ ถ้าคุณเซนเป็นเจ้านายหนูนะ รับรองหนูจะขยันทำงานถึงขั้นค้างคืนที่ออฟฟิศเลย" ความเซ็กซี่ขี้เล่นของน้องเบลล์เริ่มโฉดขึ้นเรื่อยๆ
"เอ้อ ดึกมากแล้ว เรากลับกันดีกว่ามั้ย เนอะ ดึกแล้วเนอะ" ฉันรีบตัดบทก่อนที่คุณเซนจะโดนน้องเบลล์แทะโลมเอาซึ่งๆหน้าต่อไป น้องเบลล์เวลาเมาแล้วน่ากลัวมาก
ส่วนคิตตี้นั้น…
"น้องเบลล์ นี่อย่ามาแอ๊วเจ้านายของพี่นะ สาวๆทั้งออฟฟิศเค้าหวงของเค้า แค่นี้ก็จะตบตีกันตายแล้ว" เสียงอ้อแอ้พร้อมสายตาที่มองแรงของคิตตี้แทรกขึ้นมาบ้าง
เอาแล้วไง ความน่ากลัวของคิตตี้ภาคเมาเริ่มแล้ว ตอนนี้หล่อนพยายามจะยืนตัวตรงสุดๆ รู้แหละว่าพยายามจะทำแกร่งต่อหน้าเจ้านาย
"แหม พี่คิตตี้ก็ ทำหวงไปได้" น้องเบลล์ยิ้มอ่อนให้กับคิตตี้ แล้วก็ยิ้มเรี่ยราดให้กับทุกคน
"ไป ไป กลับ กลับ กลับกันเถอะค่ะน้องๆ" ฉันรีบตรงดิ่งเข้าไปประคองคิตตี้ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้
เจ้านายก็คือเจ้านาย เราไม่ควรถือโอกาสแอ๊วเจ้านายแม้ยามเมา
"นั่งแท็กซี่ไปกันหมดนี่ล่ะ เดี๋ยวกี้ตระเวนส่งทุกคนเอง เฮ้อ…"
วิสกี้รีบตอบรับคำบังคับกลับบ้านของฉัน เพื่อนรักฉันรู้ดีว่าฤทธิ์ความเมาของรุ่นน้องทั้งสองคนนี่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
"เดี๋ยวผมไปส่งคุณลินได้ครับ บ้านอยู่ทางเดียวกัน"
เสียงนุ่มๆของคนข้างๆที่เอ่ยขึ้นมานั้นทำเอาฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
"กว่าคุณวิสกี้จะตระเวนส่งทุกคนครบ ถึงบ้านเช้าแน่ครับ"
"เอ้อ จริงด้วย งั้นกี้พาคิตตี้กับเบลล์ไปส่งเถอะ ชั้นกลับกับคุณเซนได้"
บ้านของวิสกี้กับน้องเบลล์อยู่ทางเดียวกัน แต่อยู่คนละทางกับคิตตี้ แล้วก็ไม่ได้อยู่ทางเดียวกับฉันด้วย
"อือม์ ครับ ถูกของคุณเซน และถูกของลิน" วิสกี้พยักหน้าเห็นด้วยกับคุณเซนและฉันอย่างง่ายดาย คงเพิ่งตระหนักได้แหละว่าบ้านของแต่ละคนอยู่คนละทิศละทางกัน
"แกไม่เห็นเคยเล่าเลยว่า เจ้านายแกแซ่บขนาดนี้" แต่วิสกี้ก็ไม่ลืมที่จะเข้ามาดึงฉันออกไปกระซิบข้างหูเบาๆ
"ก็ตอนแรกๆชั้นเกลียดขี้หน้าเค้าจนไม่อยากพูดถึง เออ ลืมเล่าไปว่า เค้าคือไอ้เด็กที่เราเจอที่ผับตอนโน้น" ฉันกระซิบตอบกลับ แม้ฉันจะชอบคุยกับทุกคน แต่ฉันเป็นคนประเภทไม่ค่อยบ่นเรื่องของตัวเอง แล้วก็ไม่ค่อยชอบเล่าเรื่องที่ทำงานให้ใครฟัง
"เออ งั้นไว้ค่อยเม้าท์กันเรื่องนี้" วิสกี้กระซิบตอบฉันอีกที
"โอเค งั้นผมฝากเพื่อนด้วยนะครับคุณเซน ขอบคุณนะครับ" แล้วเพื่อนรักของฉันก็หันไปพยักหน้าพูดเสียงโทนหล่อกับเจ้านายของฉันแทน
…กับคนที่ไม่สนิท เพื่อนของฉันจะเก็บอาการ และมาดหล่อๆของวิสกี้ก็จะกลับคืนมา
"เฮ้อ! สองคนนั่นไม่น่าไปหาเรื่องเด็กๆเล้ย"
ฉันเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบขณะเรานั่งอยู่ในพาหนะคันนั้นด้วยกัน ตลอดทางที่นั่งกันมาร่วมสิบกว่านาที คุณเซนกับฉันแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย
คนกล้ามขาวจ้องมองไปนอกหน้าต่างบ้าง หันมามองฉันด้วยสายตากังวลเป็นระยะๆบ้าง ดูเหมือนเขาอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ดูเลิ่กลั่กชอบกล
นี่คือคนเดียวกันกับคนที่การตัดสินใจถอดเสื้ออย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลตอนอยู่ในผับรึ
"ความจริงชั้นก็ไม่ถือโทษโกรธเด็กพวกนั้นหรอกค่ะ"
แม้จะกรึ่มมาก แต่ฉันก็ต้องพยายามทำเหมือนเป็นผู้ใหญ่ใจเย็น คุณเซนเค้าอาจจะกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันคงต้องปลอบประโลมเค้า
"เอ้อ นั่นสิครับ คนละรุ่นซะขนาดนั้น เรี่ยวแรงน่าจะต่างกันเยอะ เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ"
เอ๊ะ คุณเซนคนเก่ากลับมาแล้ว…
ฉันยิ้มออก รู้สึกผ่อนคลายขึ้น
"เห็นคุณยิ้มได้ ผมค่อยสบายใจขึ้น" เขายิ้มน้อยๆให้ฉันบ้าง
"ฮั่นแน่ ที่อึกอักๆมาตลอดทางนี่ เพราะคุณเซนเป็นห่วงชั้นหรือคะ" อยู่ดีๆฉันก็รู้สึกอยากจะแหย่คนกล้ามขาวคนนี้เล่นบ้าง
ฉันหายตกใจเรื่องของตัวเองไปตั้งแต่เห็นสภาพของคิตตี้และน้องเบลล์แล้ว น้องสองคนได้แก้แค้นเด็กผู้หญิงพวกนั้นให้ฉันไปแล้ว
แล้วก็… การได้เห็นกล้ามขาวๆของคุณเซนในระยะกระชั้นชิดนี่ ก็ช่วยทลายความอับอายที่ถูกกระชากเสื้อไปเลย แหม กล้ามขาวๆแน่นๆนี่น่าสนใจกว่าตั้งเยอะ
"เอ่อ… ผมกำลังคิดว่า ถ้าผมเป็นคุณลินกับเพื่อนๆของคุณลิน ผมจะตอบโต้เด็กผู้หญิงกลุ่มนั้นยังไงไม่ให้มีเรื่องมีราวกัน"
มาแนวหลักการอีกละ จะคิดมากทำไมเนี่ย
"แต่จะว่าไปเรื่องแบบนี้มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟันนะคะ แต่ช่างมันเถอะค่ะ มันจบไปละ" ฉันกำลังมึนอยู่ ขี้เกียจมาคิดถึงเรื่องจริยธรรมในตอนนี้
จังหวะนี้มันต้องอารมณ์โรแมนติกหรือเปล่าวะ
"ตอนนี้ชั้นรู้สึกดีใจจังเลยค่ะ ที่มีคนเป็นห่วง"
อยู่ดีๆฉันก็เลยยิ้มหวาน ทำตาซื่อ หันไปจ้องหน้าเขาตรงๆ
ไม่รู้ทำไมฉันหยุดตัวเองไม่ได้ ห้ามน้องๆไม่ให้แอ๊วเจ้านาย แต่ตัวเองกลับเริ่มทำซะเอง ต้องโทษความมึนจากแอลกอฮอล์เอาไว้ก่อน
ฉันเมา ฉันเมา สะกดจิตตัวเองไว้
"ก็…"
เฮ้ย คุณเซนหน้าแดงว่ะ
เอ้อ จ้องดีๆ แดงเฉพาะตรงโหนกแก้มด้วย ยังกะทาบรัชออน
ตอนนี้คนกล้ามขาวดูหน้าตาเลิ่กลั่กชอบกล ไม่ยอมสบตาฉัน แน่ใจนะ ว่านี่คือคุณเซนคนเดียวกับที่ชั้นเจอครั้งแรกที่ห้องกาแฟในออฟฟิศ
แววตาที่เคยยิ้มเยาะฉันบ่อยๆหายไปไหนกัน…
"แหม สาวแก่อย่างชั้นนานๆทีจะมีคนมาเป็นห่วง แค่นี้ก็กระชุ่มกระชวยจนนอนไม่หลับแล้วค่ะ"
ยัง ฉันยังไม่ยอมหยุด แถมลงทุนเรียกตัวเองว่าสาวแก่ด้วย
"แล้วคุณลินมีอาการเคล็ดขัดยอกตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ กระดูกยังอยู่ครบใช่ไหมฮะ คือผมเห็นออกสเต็ปซะสุดเหวี่ยงขนาดนั้น"
ฮั่นแน่ มีการพยายามตอบโต้โดยใช้มุกเดิมๆ
"โอ้โห เป็นห่วงด้านสุขภาพใจกันไม่พอ ยังแอบเป็นห่วงสุขภาพกายกันอีก คุณเซนน่ารักที่สุดเลย" ฉันทำนัยน์ตากรุ้มกริ่ม
ไม่รู้ว่าทำไปทำไม แต่…ณ จุดจุดนี้ ความมั่นมันต้องมาแล้ว
"คือ…" คนกล้ามขาวอึกอักเล็กน้อย
ฮั่นแน่ อยากจะชมฉันล่ะสิ ว่าวันนี้ฉันเซ็กซี่มาก
"คือ คุณลินตาเหยิมมากเลยครับ"
ตาเหยิม? อะไรคือตาเหยิม? นัยน์ตาเย้ายวนงี้เหรอ
คนพูดบอกว่าฉันตาเหยิม แต่ตัวเองกลับไม่ยอมมองตาฉัน ตอนนี้คนกล้ามขาวกำลังนั่งมองมือขาวๆของตัวเอง
"เหยิมแล้วไงคะ เหยิมแล้วน่าหลงใหลหรือเปล่าคะ"
อะฮ้า ฉันไม่ยอมแพ้หรอก จังหวะนี้แล้ว
"เมาคลีอะล่าสัตว์ เมาเเล้วคร่า ล่าใครได้บ้างค้า" ฉันรุกต่อด้วยน้ำเสียงขี้เล่น
"เอ้อ…" คราวนี้คนข้างๆเงยหน้าขึ้นมามองฉัน เริ่มทำหน้าแปลกๆ
ฮ่า ฮ่า ไงล่ะ งั้นต้องตามด้วยสายตาออดอ้อน
"ไม่ได้เป็นคนขี้เมา… แค่อยู่ในวงเหล้า แล้วมันไม่เหงาเท่านั้นเอ๊งงงงง"
"เอ่อ…" คนข้างๆเริ่มทำหน้าไม่ไว้ใจ
"ความแรงของเหล้า ยังไม่เท่าความเศร้าของใจ"
ฉันยังไม่ยอมหยุด และเริ่มจะไปกันใหญ่ เละเทะไปเรื่อยเปื่อย
แล้วก็เป็นโชคดีของคุณเซน รถแท็กซี่จอดหน้าบ้านฉันพอดี
ฉันแอบเห็นคนกล้ามขาวในเสื้อยืดดำถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าโหนกแก้มนั้นยังคงแดงเรื่อๆอยู่
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจ่ายเอง คุณลินเข้าบ้านเถอะครับ" เขารีบพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเปิดกระเป๋าสะพายหยิบกระเป๋าเงิน
"งั้นขอบคุณค่ะ" อยู่ๆฉันก็ยอมรับความเอื้อเฟื้อแต่โดยดี
ความจริงฉันเองก็เหนื่อยและมึนมาก ขี้เกียจแม้กระทั่งจะจ่ายเงินค่ารถเอง
"ไปนะคะ เจอกันวันจันทร์ค่ะ อ้อ แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ชั้นไม่เป็นไรแล้ว สบายมาก ส่วนเสื้อเชิ้ตนี่ ความจริงอยากจะขอซื้อต่อ เพราะเนื้อผ้ามันนุ่มใส่สบายมาก แต่คิดว่าคุณเซนคงจะหวง งั้นเดี๋ยวชั้นซักรีดใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มส่งคืนให้อย่างดีเลยค่ะ"
และหลังจากปล่อยมุกแป๊กไปจนสาแก่ใจแล้ว ฉันก็กลับมาเป็นงานเป็นการอีกครั้ง
"ครับ"
คุณเซนยิ้มให้ฉัน และฉันก็เพิ่งจะสังเกต ยามคุณเซนยิ้มกว้างแบบไม่เปิดปาก ไม่เห็นฟันขาว คุณเซนมีลักยิ้มทั้งสองข้างด้วยว่ะ แก้มบุ๋มเลย น่ารักอะ
หรือนี่จะคือยิ้มหวานที่ป้าผ่องป้าแม่บ้านแกหมายถึง?
แววตาอันอบอุ่นที่ส่งมา โหนกแก้มที่ยังไม่หายแดงของคนตรงหน้า ทำเอาฉันเคลิ้มอกเคลิ้มใจ
อยากจะพุ่งเข้าเตียงนอนใจจะขาดแล้ว
อยากจะนอนหลับไปพร้อมมีกล้ามขาวๆอยู่ในความฝัน
อยากจะนอนหลับไปพร้อมกับพ่อแก้มบุ๋มของฉัน งื้ออออ….


เช้าวันอาทิตย์…
ผมกับลิสานัดกันที่ข้างล่างของสถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์ เรากำลังจะขึ้นแท็กซี่ไปที่บ้านของไอ้คิว วันนี้ลิสามีนัดติววิชาเลขให้ทั้งไอ้คิวและไอ้ไอซ์เพื่อนของผม
จากที่ผมไม่เคยคิดจะมีเพื่อนเป็นเด็กผู้หญิง หลังๆมาเราเริ่มคุยกันมากขึ้น ในบรรดาเพื่อนผู้หญิงทั้งคลาส ผมคุยกับลิสารู้เรื่องที่สุดแล้ว แม้เพื่อนๆในห้องจะชอบแซวเราสองคน และผมก็รำคาญมาก แต่ผมก็ไม่สน ก็ผมกับลิสาเราเป็นแค่เพื่อนกัน เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เรื่องมาก พูดจาตรงๆ แล้วก็ไม่เคยงอนผมเหมือนเพื่อนผู้หญิงคนอื่นๆ นี่ผมก็ยังงงๆที่เพื่อนผู้หญิงหลายๆคนชอบมาชวนผมคุย แล้วพอผมทำหน้าไม่อยากคุยด้วย พวกนั้นก็พากันงอนผม ผมผิดอะไรวะ ก็คนมันไม่อยากคุย แต่ไม่รู้เป็นไร ผมคุยกับลิสาแล้วสนุกดี แล้วก็สบายใจดีด้วย
ถามว่าผมกับลิสาสนิทกันแค่ไหน คิดดูก็แล้วกัน ลิสาเป็นเพื่อนคนเดียวที่ผมเอาการ์ดวันเกิดที่ได้จากพ่อไปอวดทันทีหลังจากผมที่เจอการ์ดกับของขวัญวันเกิดที่หน้าประตูห้องตอนเช้าวันนั้น ขนาดไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ผมยังไม่คิดจะเอาให้มันดูเลย กลัวมันล้อ
'โอ้โห พ่อเธอน่ารักนะเนี่ย ทำการ์ดวันเกิดให้เธอด้วย ดูสิ เจ้าเด็กนี่มีผมสีฟ้าเหมือนเธอเลย'
ลิสาทำท่าตื่นเต้นสนอกสนใจการ์ดของผมเหมือนอย่างที่ผมเดาเอาไว้ไม่ผิด
ผมเอาการ์ดมาให้ลิสาดูเพราะว่าผมทนเก็บความภูมิใจนี้ไว้ในใจคนเดียวไม่ไหว ผมโชว์การ์ดให้ปู่กับคุณมะพร้าวดูแล้ว ทั้งสองคนก็ทำหน้าเอ็นดูยิ้มๆแล้วก็ลูบหัวผม ก็แค่นั้น แต่ผมยังไม่พอใจ ผมต้องการคนมาช่วยชื่นชมอีก ผมเลยคิดว่าเอามาอวดลิสาน่าจะดี
'เราว่าพ่อเราไม่ได้ทำเองหรอก ไม่รู้เหมือนกันว่าไปจ้างใคร แต่พอถาม เค้าก็บอกว่าเค้าทำเอง'
แต่ผมเองก็ยังสงสัยว่าพ่อให้ใครทำการ์ดให้ ผมไม่เชื่อหรอกว่าเค้าจะทำเอง ผมคิดเรื่องนี้อยู่นาน หรือพ่อจะช่วยกันกับน้าพลอยข้างบ้าน ผมควรจะเอาไปการ์ดไปอวดน้าพลอยด้วยดีกว่า จะได้ถามว่าน้าพลอยช่วยพ่อทำหรือเปล่า
'แต่ลักษณะการออกแบบการ์ดอย่างนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ คนทำต้องมีฝีมือทางศิลปะแน่ๆ เรารู้ เราดูงานศิลปะออก เพราะเราไปดูนิทรรศการศิลปะกับน้าลินบ่อยๆ'
ลิสาให้ความเห็นที่น่าสนใจแฮะ
'น้าลินของเธอคือคนที่ใส่ชุดลายดอกไม้ที่มาโรงเรียนเราตอนโน้นน่ะเหรอ'
ผมจำได้เลือนรางถึงชุดลายดอกไม้ที่สะดุดตามาก ลิสาชอบพูดถึงน้าสาวของเธอบ่อยๆ ผมเดาเอาจากที่เจอกันวันนั้นว่าน้าลินของเธอน่าจะอายุมากแล้ว
'ใช่ น้าลินใจดี แล้วก็เก่งศิลปะ ถ้าน้าลินไม่ออกไปเที่ยวนอกบ้าน ตอนอยู่บ้านน้าลินก็จะชอบทำงานศิลปะบ่อยๆนะ บางทีก็วาดรูปสีน้ำมัน บางทีก็ไปซื้อเฟอร์นิเจอร์เก่ามาทาสีใหม่'
'ดีจังที่น้าเธอเก่งศิลปะ พ่อเราสิ ไม่เอาไหนเลย'
'เธอก็ชอบศิลปะไม่ใช่เหรอเรน เราจำได้ว่าตอนที่คุณครูถามว่าเธออยากเรียนอะไร เธอบอกว่าอยากเรียนสถาปัตย์'
'ก็ใช่ แต่มันต้องสอบเลข เราไม่เก่งเลขเหมือนเธอ'
ผมแปลกใจที่ลิสาจำได้ว่าผมอยากเรียนสถาปัตย์ ตอนตอบคุณครูไปผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าวิชานี้เค้าเรียนอะไรกันบ้าง แต่เท่าที่ฟังๆมาน่าจะเป็นพวกออกแบบบ้านออกแบบตึกอะไรงี้มั้ง ผมชอบขีดๆเขียนๆ ชอบสเก็ตช์ภาพบ้านของเรา อาจเป็นเพราะผมโตมาในโรงเรียนประจำ พอกลับมาบ้านทีผมก็อยากจะมีภาพบ้านไว้ในความทรงจำด้วยฝีมือของผมเอง ครั้นจะแค่ถ่ายรูปเก็บไป มันก็ไม่เท่
'ก็ไม่เป็นไรนะ เอาไว้ใกล้ๆจะเข้ามหาลัยเธอค่อยต้องเรียนพิเศษเลขเพิ่มเติมเอาก็ได้ แต่ถ้าเป็นวิชาที่จะสอบอีกสองอาทิตย์นี่ เราช่วยติวให้เธอได้นะ'
ลิสาเรียนเก่งแทบทุกวิชา เธอเป็นคนยกมือตอบคำถามในห้องเรียนอยู่เสมอๆ บางครั้งผมก็รำคาญ แต่บางครั้งผมคิดว่าก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้ไม่ต้องตอบ ผมว่าเพื่อนคนอื่นๆในห้องเค้าก็คงคิดเหมือนผม ปล่อยให้ลิสาเค้าตอบไปคนเดียว
ความเอื้อเฟื้อของลิสาที่จะติววิชาเลขให้ผมทำให้เรามาที่บ้านของไอ้คิวด้วยกันในวันนี้ ลำพังตัวผมน่ะ พอถูไถเอาตัวรอดสอบผ่านได้อยู่แล้ว หรือไม่ถ้าผมอยากทำคะแนนดีๆ ผมก็แค่บอกปู่ ผมแน่ใจว่าปู่ก็จะดีใจ แล้วก็ขวนขวายหาจ้างครูมาสอนพิเศษตัวต่อตัวให้ผมในทันที แต่ผมว่ามันไม่จำเป็น ผมเรียนแค่เอาให้ผ่านก็พอแล้ว และอันที่จริงปู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าผมไม่ได้เรียนเก่งมาก
แต่ไอ้คิวกับไอ้ไอซ์นี่สิ ผมรู้ว่าบ้านมันไม่มีเงินให้เรียนพิเศษแน่ๆ ที่ผ่านๆมาคะแนนพวกมันก็ย่ำแย่ จะพากันสอบตกไม่ตกแหล่มาโดยตลอด ผมว่าถ้าเทอมนี้อย่างน้อยได้ลิสามาช่วยติววิชาเลขให้พวกมันสักสองสามครั้ง ก็อาจช่วยให้พวกมันสอบผ่านได้แบบไม่ต้องลุ้นมาก และสถานที่ติววิชาเลขของพวกเราก็ไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่าที่บ้านไอ้คิว แม้บ้านไอ้คิวจะไม่มีแอร์ แต่ก็มีพัดลม บ้านไม้หลังเล็กๆโทรมๆหลังนี้ที่ทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้มา
ไอ้คิวอยู่กับแม่ชื่อแม่เล็กและน้องผู้ชายที่อยู่ชั้นประถมอีกสองคน ผมชอบมาบ้านไอ้คิวเพราะแม่เล็กเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานใจดีมาก แม้จะไม่สวย แต่แม่เล็กก็ยังไม่แก่มาก แล้วแม่เล็กก็ทำขนมทำกับข้าวอร่อยที่สุดในโลก ผมอยากให้ลิสาได้ชิมฝีมือแม่เล็ก และน้องๆของไอ้คิวก็เป็นเด็กน่ารักมาก สงสัยจะอิ่มอร่อยกับฝีมือของแม่เล็กทุกมื้อ เลยอ้วนท้วนกันทั้งสองคน ผมชอบมาเล่นกับน้องๆของไอ้คิว
บางทีผมก็แอบคิด หรือว่าที่ผมชอบมาบ้านไอ้คิวก็เพราะผมเหงามั้ง ถึงปู่จะพยายามเอาใจใส่ผมก็จริง แต่ปู่ก็พูดน้อย คุณมะพร้าวก็มีงานทำยุ่งทั้งวันเพราะต้องดูแลชีวิตของทุกคนในบ้าน
ส่วนพ่อ… อย่าไปคาดหวังอะไรเค้าเลย ชีวิตเค้ามีแต่เรื่องงาน ไม่เคยมีเรื่องของผมอยู่ในหัวหรอก…
ชีวิตอันแตกต่างของผมกับไอ้คิวถูกคั่นด้วยถนนพระรามสี่ ในขณะที่ฝั่งสุขุมวิทมีร้านอาหารญี่ปุ่นของโปรดของผม มีห้างสวยๆที่ผมชอบไปเดินซื้อการ์ตูน แต่ฝั่งคลองเตยบ้านของไอ้คิวกลับมีแต่ซอยเล็กๆแคบๆเหม็นๆ และมีแต่พวกบ้านไม้เก่าๆโทรมๆ
ผมกับลิสาเดินเลี้ยวลัดเข้าตรอกโน้นออกตรอกนี้ไปตามทางเดินที่แคบมากๆมาจนถึงบ้านของไอ้คิวตอนสิบโมงเช้า ประตูบ้านมันเปิดอ้ารออยู่แล้ว เขย่งเท้ามองเข้าไปก็เห็นคนอื่นๆกำลังนั่งกันอยู่บนบ้าน อ้อ ประตูของบ้านมันก็อยู่ติดทางเดินที่คนผ่านไปมานั่นแหละ มีบันไดขั้นเตี้ยๆนิดหน่อยสองสามขั้นขึ้นไปบนตัวบ้าน ไม่ได้มีรั้วใหญ่หรือมีสนามหญ้าหน้าบ้านเหมือนบ้านของผม
"ไงไอ้เชี่ยเรน พอมากะสาวก็หน้ายิ้มแป้นเลยนะมึง" ไอ้คิวโผล่หน้าออกมาที่ประตูบ้านเมื่อได้ยินเสียงผมร้องเรียก
"ไอ้สัสคิว!" ผมปราดขึ้นบันไดไปตบหัวเพื่อนรักแทนคำทักทาย
ไอ้ไอซ์เพื่อนอีกคนมาถึงก่อนแล้วและกำลังนั่งกินขนมฝอยทองที่แม่เล็กทำเองกับมือ ก็แม่เล็กเขามีอาชีพทำขนมขายไง ขนมของแม่เล็กส่วนใหญ่เป็นขนมชื่อไทยๆที่ผมไม่ค่อยรู้จัก มาได้ลองชิมก็ที่บ้านไอ้คิวนี่แหละ
"สวัสดีครับแม่เล็ก นี่ลิสาเพื่อนที่โรงเรียนของผมฮะ"
หลังจากพาลิสาขึ้นบ้าน และแนะนำตัวกันเรียบร้อย ลิสาก็ได้ชิมขนมฝีมือแม่เล็กในทันที
"อื้อฮือ ขนมของคุณน้าเล็กอร่อยจริงๆเลยค่ะ ลิสาต้องขอซื้อกลับไปให้คุณยายกับน้าลินชิมบ้างแล้ว คุณยายต้องชอบมากแน่ๆค่ะ"
ลิสาเธอคิดเหมือนผม และคงคิดเหมือนกับทุกคนที่ได้ชิมขนมฝีมือแม่เล็ก
"ขอบใจมากนะจ๊ะที่ชม งั้นหนูลิสากินให้เยอะๆ แล้วเดี๋ยวน้าจะเอาใส่ถุงกลับไปฝากที่บ้านให้จ๊ะ ไม่ต้องซื้อหรอก หนูอุตส่าห์มาสอนเลขให้เจ้าคิวกับเจ้าไอซ์"
แม่เล็กพูดจาไพเราะกับพวกเราทุกคน ผมก็ยังงงอยู่ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับครอบครัวของมัน ว่าไอ้คิวมันได้นิสัยปากเสียมาจากไหนกัน สงสัยจะมาจากเพื่อนข้างบ้าน เพราะผมมาบ้านมันทีไรก็ได้ยินเสียงบ้านข้างๆเค้าด่าทอกันดังๆทุกที บ้านแถวๆนี้เขาปลูกอยู่ติดๆกันแทบไม่มีที่ว่างระหว่างบ้านเลย หลังคาก็แทบจะเกยซ้อนกันอยู่แล้ว
"ใช่แล้วลิสา ขนมของแม่เล็กอร่อยที่สุดในโลก" ไอ้ไอซ์สนับสนุนพลางหยิบฝอยทองเข้าปากอีกเป็นชิ้นที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้
พวกเราพากันเรียกแม่ของไอ้คิวกันว่าแม่เล็ก ซึ่งผมก็รู้สึกดีทุกครั้งตอนเรียก
รู้สึกเหมือนมีแม่กะเค้าบ้าง…
"คุณน้าเล็กเอาขนมไปขายที่ไหนเหรอคะ ทำไมลิสาไม่เคยเห็นมีวางขายบนห้าง" ลิสาเริ่มตั้งคำถามตามประสาคนช่างสงสัย ผมเห็นลิสาช่างสงสัยไปหมดทุกเรื่อง คนนี้เขาเกิดมาเพื่อการสงสัยจริงๆ
"น้าก็เอาไปขายที่ตลาดคลองเตยนี่ล่ะจ๊ะ ใกล้บ้านดี เป็นตลาดของเทศบาล ค่าแผงเลยไม่ได้แพงมาก"
"ลิสาว่าขนมอร่อยแบบนี้น่าจะได้เข้าไปขายที่ในซูเปอร์มาร์เกตใหญ่ๆนะคะ รับรองขายดีแน่ๆ"
"โอ้ย น้าไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอกจ้ะ จะเอาเข้าไปขายเค้าได้ยังไงก็ไม่รู้" แม่เล็กหัวเราะน้อยๆ สายตาของแม่เล็กดูถูกชะตากับลิสามาก
"อือม์ น่าสนใจมากนะคะ ลิสากำลังคิดว่าทำยังไงขนมของคุณน้าเล็กจะได้ขยายการขายออกไปมากกว่านี้ มันต้องมีช่องทางการตลาดที่เป็นไปได้นะคะ"
"เธอช่วยแม่เราคิดได้ไหมลิสา เราอยากให้แม่ขายขนมได้มากกว่านี้ เราว่าขนมของแม่เราน่าจะมีคนกินเยอะ แต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน เราได้แต่ช่วยแม่เราทำขนมไปวันๆ" อยู่ๆไอ้คิวก็พูดขึ้นมาแบบเป็นเรื่องเป็นราว
เฮ้ย ผมตาฝาดไปหรือเปล่า สายตาที่ไอ้คิวมันมองไปที่ลิสาดูจริงจังมาก นี่มันหวังอะไรลมๆแล้งๆกับยัยลิสาหางม้าหรือเปล่า
"ลิสาจะช่วยคุณน้าเล็กคิดแผนธุรกิจแน่นอนค่ะ ขนมของคุณน้าเล็กอร่อยขนาดนี้มันต้องไปได้ไกลกว่านี้ค่ะ"
"โอ้โห แผนธุรกิจเชียวเหรอ เหมือนเธอจะคิดไกลไปกันใหญ่แล้ว แล้วถ้าทำไม่ได้ขึ้นมาล่ะ" ไอ้ไอซ์ออกความเห็นบ้าง ไอ้ไอซ์มันมีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผมกับไอ้คิว
"ไม่เป็นไรนี่จ๊ะลูก เราลองดูกันก็ได้ นี่แม่ก็ทำขายแบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว ไม่รวยกับเค้าซักที หนูลิสาอาจจะมีความคิดดีๆมาช่วยแม่ได้" แต่ท่าทางแม่เล็กจะรอคอยคนแบบลิสามานานแล้ว
นี่ยัยหางม้าเค้าพูดจากดูน่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ แม่เล็กเพิ่งจะรู้จักเธอได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
"จริงค่ะ เราต้องลองดู ไม่มีอะไรเสียหาย ลิสาถือเป็นการฝึกใช้ความคิดสนุกๆด้วยค่ะ ลิสาจะกลับไปคุยกับคุณยายและน้าลินดู เผื่อจะมีไอเดียมาช่วยกัน"
"ยินดีเลยจ้ะ น้าอยากได้คนมาช่วยคิดนานแล้ว เจ้าคิวก็ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราว ดีใจจังที่เจอหนูลิสา"
ดูเหมือนว่าแม่เล็กกับลิสาจะคุยกันได้ถูกคอดี แม้บ้านไอ้คิวจะร้อนมาก พัดลมก็มีแค่ตัวเดียว แต่ลิสาก็ไม่ได้บ่นอะไร เธอช่างซักช่างถามเรื่องโน้นเรื่องนี้กับทุกๆคนไม่เว้นแม้แต่น้องๆของไอ้คิว
ผมว่าผมคงได้พาลิสามาที่นี่อีกบ่อยๆแน่ๆ…


หลังจากที่ลิสาตั้งอกตั้งใจสอนเลขให้กับไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ไปสามชั่วโมง และเราก็ได้กินก๋วยเตี๋ยวหมูฝีมือแม่เล็กเป็นมื้อเที่ยง ผมกับลิสาก็ลาแม่เล็กกลับบ้านเพราะลิสามีนัดในตอนบ่าย และผมก็บอกกับปู่ไว้ว่าตอนบ่ายๆจะกลับเข้าบ้าน
และเราก็มายืนอยู่ที่หน้าห้างเซ็นเตอร์วันกัน ลิสาเธอมีนัดกับโรงเรียนสอนร้องเพลงที่อยู่ในห้างแห่งนี้ ส่วนผมแค่จะแวะมาซื้อการ์ตูนเล่มใหม่ไปฝากปู่
"ไหนๆเธอก็มาด้วยแล้ว เธอเข้าไปเป็นเพื่อนเราหน่อยนะ เราอุตส่าห์โทรมานัดขอคุยกับเจ้าของโรงเรียนเค้าเลยนะเนี่ย" ลิสาชวนผมให้เข้าไปข้างในโรงเรียนนั่นด้วย
"น้าลินจะให้รางวัลเราถ้าเราทำคะแนนสอบได้ดี เราเลยต้องมาดูไว้ก่อนว่าเราอยากได้อะไรที่สุด เราว่าเป็นคอร์สเรียนนี่ก็ดีเหมือนกันนะ ดีกว่าได้เป็นของอีก" ดูลิสาช่างเป็นคนมีเหตุมีผลตลอดเวลา
"แล้วทำไมเธอไม่มากับน้าเธออะ"
"ก็เมื่อเช้าตอนเราออกมาน้าลินยังไม่ตื่นเลย เมื่อคืนคงไปเที่ยวมากลับดึกมาก เราไม่รู้ว่าวันนี้น้าลินจะตื่นกี่โมงน่ะสิ ตื่นแล้วก็ต้องแฮ้งค์อีกแน่ๆ"
"อ้าว เหมือนพ่อเราเลย เมื่อเช้าตอนเราออกมาเจอเธอพ่อเราก็ยังไม่ตื่นเหมือนกัน เมื่อคืนเค้าก็กลับดึกมาก"
ทำไมพวกผู้ใหญ่ตื่นสายกว่าพวกเราอีก ไม่ไหว ไม่ไหว
"พ่อเธอชอบเที่ยวกลางคืนเหมือนกันเหรอ พวกผู้ใหญ่นี่ช่างไร้สาระจริงๆ" ลิสาทำหน้าเบื่อหน่าย
"ป่าวหรอก ปกติพ่อเราเค้าก็ทำแต่งาน แต่เมื่อคืนเห็นเค้าบอกว่าจะออกไปดูกิจการของน้าเวฟเพื่อนพ่อ น้าเวฟเค้าเป็นเจ้าพ่อผับบาร์ในกรุงเทพน่ะ"
"แล้วเธออยากไปเที่ยวผับบ้างหรือเปล่า นี่น้าลินเค้าอยากชวนเราไปมากเลยนะ แต่เราอายุไม่ถึง แล้วเราก็ไม่ได้อยากไป ไม่เห็นจะน่าสนใจ คนแน่นเกิน เราฝึกเต้นเองอยู่ที่บ้านดีกว่า"
"เราเฉยๆอะ ถ้าพ่อชวนไป เราก็คงไป แต่ปู่คงอนุญาตให้เราไปได้ตอนเราอายุสิบแปด เราว่าเราอาจจะฉลองวันเกิดครบรอบอายุสิบแปดโดยการชวนปู่กับพ่อไปเที่ยวผับกันนะ"
ผมคิดยังงั้นจริงๆ การไปเที่ยวผับกับปู่และพ่อนั่นเป็นการดีที่สุดแล้ว ผมจะได้มีโอกาสกินเหล้าแพงๆโดยไม่ต้องเสียเงินของตัวเอง ปู่คงจะเป็นคนจ่ายค่าเหล้าให้ผม ส่วนพ่อ ผมให้ไปด้วยเพราะคิดว่าพ่อน่าจะรู้เรื่องเหล้าฝรั่งแพงๆดีกว่าปู่ แล้วอีกอย่าง เพื่อนพ่อก็เป็นเจ้าของผับ เราอาจได้ลดราคา
ผมกำลังรอเวลานั้นอยู่อย่างใจเย็น ถ้าตอนนั้นผมอายุสิบแปด แล้วเฉลยกับปู่ว่าผมมีเพื่อนนอกโรงเรียนเป็นไอ้คิวกับไอ้ไอซ์มานานแล้ว ปู่คงไม่ว่าอะไรมั้ง ผมจะได้ชวนไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ไปกินเหล้าฟรีจากปู่กันด้วย
"แล้วเวลาเธอทำคะแนนได้ดี พ่อเธอให้รางวัลเธอบ้างหรือเปล่า" ลิสาคนช่างสงสัยก็ยังคงซักถามต่อไป
พ่อน่ะเหรอ… นี่พ่อเค้าเคยรู้ไหมว่าผมสอบได้คะแนนอะไรเท่าไหร่
ส่วนปู่ ผมไม่ต้องสอบได้คะแนนดีหรอก ผมขออะไรปู่ก็ให้ทั้งนั้น ปู่ไม่ได้ให้เงินเดือนผมเยอะมากมาย ถ้าผมอยากได้อะไรก็แค่ให้บอก แล้วปู่จะเป็นคนพาไปซื้อเอง ปู่แทบไม่เคยห้ามอะไรผมเลย ยกเว้นอยู่สองเรื่อง เรื่องห้ามเล่นสเก็ตบอร์ดกับเรื่องอย่ามีเพื่อนนอกโรงเรียน ผมไม่รู้ว่าทำไมปู่ถึงขอผมสองเรื่องนี้
ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ผมฝ่าฝืนปิดบังปู่อยู่เงียบๆทั้งสองเรื่อง…
แม้ผมจะขี้เกียจเข้าไปที่โรงเรียนสอนร้องเพลงกับลิสา แต่ผมก็ยอมเข้าไปด้วยในที่สุด ก็แค่อยากตอบแทนที่ลิสาอุตส่าห์ช่วยติวเลขให้พวกเพื่อนๆของผม
หลังจากที่ลิสาซักถามเจ้าของโรงเรียนถึงเรื่องวิธีการเรียนการสอนอยู่ครึ่งชั่วโมง และแอบไปยืนดูคนอื่นเขาเรียนกันอีกนิดหน่อย เราก็ออกมาจากที่นั่น แล้วก็พากันเดินตรงไปร้านขายการ์ตูนที่อยู่ชั้นล่าง
"เรน เดี๋ยวนะ" ลิสาจับข้อมือผมให้หยุดก่อนที่จะถึงหน้าร้านขายการ์ตูน
"นี่ร้านขนมเปิดใหม่นี่นา เราไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เข้าไปดูกันไหม" เธอชี้มือไปที่ร้านขายขนมเล็กๆตรงมุมบันไดเลื่อนชั้นล่างสุดนั้น
"เราไม่ได้อยากกินขนมแล้ว เราจะรีบไปซื้อการ์ตูน" ก็กินขนมกันตั้งเยอะแยะฝีมือแม่เล็กมาแล้ว ลิสาจะมาซื้อขนมอะไรกันอีกตอนนี้
"ก็เข้าไปดูเฉยๆว่าเค้าขายอะไรบ้าง เผื่อจะได้ถามเค้าเรื่องเอาขนมคุณน้าเล็กมาขายไง"
คำตอบของลิสาทำเอาผมชะงักไป ที่จริงผมไม่อยากเข้าไปด้วยเลย ผมจะรีบไปซื้อการ์ตูน แต่…ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับแม่เล็ก ผมก็คงยินดี
"แล้วเรนดูนี่สิ ร้านขนมนี้ชื่อ My Rain ด้วยนะ ชื่อเหมือนเธอเลย"
"ไม่เห็นแปลก ชื่อเราไม่ได้จดลิขสิทธิ์เสียหน่อย" ทำไมลิสาช่างสงสัยอะไรตลอดเวลา
"อือม์ ก็จริงนะ งั้นเข้าไปที่ร้านกันเถอะ" เธอจูงมือผมให้เดินตามเข้าไปโดยที่ไม่รอคำตอบจากผม
เฮ้อ… เอาแต่ใจตัวเองจริงๆเล้ย แต่ก็เอาเถอะ ยอม...
หลังจากลิสาชวนคนขายที่ร้านขนมคุยอยู่สิบนาที เราก็เดินออกมากัน
"เสียดายที่เจ้าของร้านเค้าไม่อยู่ แต่ก็ยังดีนะที่ได้ฝากขนมของคุณน้าเล็กเอาไว้ให้เค้าชิม"
ลิสานี่ช่างกล้าหาญจริงๆ เธอคะยั้นคะยอให้พนักงานคนขายในร้านรับถุงขนมเอาไว้เพื่อฝากให้เจ้าของร้านได้ลองชิมขนมฝีมือแม่เล็ก
"แล้วเธอคิดว่าเจ้าของร้านเค้าจะรับขนมของแม่เล็กไปขายง่ายๆงั้นเหรอ" ผมไม่คิดว่าการฝากขายมันจะง่ายขนาดนั้น
"ไม่ลองก็ไม่รู้ เราว่าร้านนี้พวกเรามีโอกาสนะ เห็นเค้าขายขนมไทยของเจ้าอื่นๆด้วยปนๆกันไปด้วย เราต้องทำยังไงก็ได้ให้คนแถวนี้มีโอกาสได้ชิมขนมของคุณน้าเล็กให้ได้มากที่สุด"
"เธอก็เลยไม่มีขนมของแม่เล็กไปฝากคุณยายกับน้าลินของเธอเลยอะ" ผมนึกเสียดายถุงขนมของแม่เล็กจริงๆ ที่บ้านของลิสาน่าจะได้ชิมฝีมือแม่เล็กด้วย
"ใครบอกล่ะ คุณน้าเล็กให้มาตั้งหลายกล่อง เราเก็บเอาไว้แล้วสองกล่อง" เธอชูถุงขนมในมือขึ้น
ทำไมลิสาช่างคิดทำอะไรได้รวดเร็ว
"แล้วเธอจะซื้อขนมร้านนี้มาอีกทำไม" ผมงงกับลิสามาก ก่อนจะออกมาจากร้านเธอเลือกซื้อขนมไทยของร้านนั้นมาอีกสองสามชนิด
"ก็เดี๋ยวเราจะแกะป้ายออกให้หมด แล้วเอาไปให้น้าลินกับคุณยายชิม แล้วเราก็จะถามพวกเค้าว่าขนมกล่องไหนอร่อยที่สุด เพื่อจะทดสอบว่าขนมของคุณน้าเล็กอร่อยกว่าของเจ้าอื่นๆจริงไหม"
ทำไมลิสาช่างคิดอะไรได้ซับซ้อน
"นี่เราว่าสิ่งแรกเลยที่ต้องทำคือดีไซน์ป้ายแปะบนกล่องใหม่ให้ดูน่ารักกว่านี้ แต่ใช้ชื่อเดิมว่า 'ขนมแม่เล็ก' น่ะดีแล้ว"
ทำไมลิสาช่างมีไอเดียตลอดเวลา
"อือม์ แต่ที่จริงป้ายที่แปะอยู่นี่ก็โอเคนะ ตัวหนังสือสวยดี เราสงสัยว่าคิวเค้าไปปริ้นท์มาจากไหน"
ทำไมลิลาช่างสังเกต
"เอ่อ เราปริ้นท์ให้เองแหละ ตัวหนังสือก็เลือกๆเอาที่มีในคอมนั่นแหละ"
"เรน! ป้ายบนกล่องขนมของคุณน้าเล็กนี่ฝีมือเธอเองเหรอนี่"
"ใช่ ก็ช่วยๆไอ้คิวมัน ไม่ได้คิดอะไรมาก"
"จะว่าไปนะเรน ความจริงป้ายมันก็ใช้ได้อยู่แล้วนะ แต่เราต้องมาช่วยกันออกแบบอีกนิิด เราว่าเธอทำได้ดีกว่านี้แน่นอน เรน เธอมีหัวทางศิลปะอยู่แล้ว ถ้าเธอให้เวลากับมันอีกนิด รับรองปังแน่ๆ"
จริงสิ ผมไม่เคยคิดจะจริงจังกับเรื่องนี้มาก่อน ตอนที่ไอ้คิวมาขอให้ผมช่วยทำป้ายแปะบนกล่องขนมของแม่เล็กเพราะบ้านมันไม่มีคอมพิวเตอร์ ผมก็ปริ้นท์ๆอย่างรวดเร็วให้มันเสร็จๆจบๆไปยังงั้น ไม่ทันได้คิดอะไรมาก
กลายเป็นว่าตอนนี้ลิสาเอาใจใส่เรื่องของเพื่อนผม …มากกว่าตัวผมเอง
"เธอว่าไอ้ป้ายนี่มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ"
"สำคัญสิเรน มันช่วยดึงดูดสายตาคนมาซื้อนะ ถ้าแพ็คเกจจิ้งสวยก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้วล่ะ เดี๋ยวรอสอบเสร็จก่อนแล้วเรามาช่วยกันทำเลยนะ"
โอย ลิสาคิดไปเร็วมาก
"อือม์ เดี๋ยวกลับบ้านไป เราคงต้องเขียนออกมาเป็นข้อๆแล้วล่ะว่าจะต้องทำอะไรบ้าง สอบเสร็จจะได้ลุยเลย" ลิสาเริ่มวางแผนอย่างจริงจัง
ผมหันไปมองเธออย่างทึ่งๆ พลังของเธอช่างเหลือเฟือ
"อ้อ เรน! อีกเรื่องนึง นี่เธอว่าไหม มันเหลือเชื่อจริงๆเลยนะที่เจ้าของร้านเค้าชื่อคุณฝน ชื่อเหมือนเธอเลย น่าประหลาดมากๆ" แล้วลิสาก็ย้อนกลับมาเรื่องของผมจนได้
"เฮ้ย คนละชื่อกัน เค้าชื่อฝน เราชื่อเรน เออ แต่จะมาสนใจอะไรกับเรื่องชื่อของเรานักหนา ไปกันเถอะ เราต้องรีบไปซื้อการ์ตูนให้ปู่ต่อ"
แม้ในใจผมจะคิดว่ามันเหลือเชื่อเหมือนกัน แต่ผมก็ตัดบทลิสาเพราะเมื่อเหลือบไปมองเวลาบนโทรศัพท์มือถือ ก็พบว่าใกล้จะสี่โมงเย็นแล้ว ผมบอกปู่เอาไว้ว่าจะกลับบ้านประมาณสี่โมงเย็น ผมไม่อยากผิดเวลากับปู่ ไม่อยากเป็นเหมือนพ่อที่นัดแล้วผิดเวลาเป็นประจำ
แล้วผมก็ปัดเรื่องของคุณฝนเจ้าของร้านขนมที่ชื่อ My Rain ออกไปจากความคิดอย่างรวดเร็ว
ก็แค่ชื่อเหมือนกันป่ะ คิดไรมาก…
หลังจากได้การ์ตูนมาฝากปู่ ผมก็แยกจากลิสา แล้วรีบขึ้นวินมอเตอร์ไซค์กลับมาถึงบ้านตอนใกล้สี่โมงเย็นอย่างฉิวเฉียด เฮ้อ โล่งใจ ผมต้องพยายามรักษาเวลาตามที่ได้ตกลงกับปู่ไว้ ปู่จะได้ไว้ใจผม และก็อนุญาตให้ผมออกไปเที่ยวนอกบ้านตามลำพังได้อีก
เมื่อเปิดประตูเลื่อนเข้ามาในบ้าน ผมก็ต้องตะลึงงันกับภาพที่เห็นตรงหน้า
พ่อกำลังนอนเลื้อยอยู่บนโซฟาตัวยาว และมีปู่นั่งอยู่ข้างๆ!
ผมรู้สึกช็อก พนักงานที่บริษัทพ่อต้องไม่ถูกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้!
ปกติพ่อเขาไม่เคยทำตัวย้วย เขาจะแอคทีฟอยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่ทำงานก็ไปออกกำลังกายโดยการไปวิ่งที่สวนลุม หรือไม่ก็ไปว่ายน้ำที่โรงแรมหรูๆแถวนี้
"อ้าว พ่อตื่นแล้วหรือฮะ"
ผมทักทายเขาไปขณะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟาตัวเล็กข้างๆกัน
แม้ผมจะคิดว่าลายดอกไม้ของโซฟาบ้านเราจะเชยไปหน่อย แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ามันนั่งสบายมาก และที่ผมประหลาดใจไปกว่านั้นก็คือ โซฟาลายดอกไม้พวกนี้กลับดูไม่ขัดตากับการตกแต่งภายในบ้าน ทั้งๆที่บ้านของเราเป็นบ้านกึ่งไม้กึ่งตึกออกแบบเรียบๆสไตล์บ้านญี่ปุ่น
ย่าของผมเค้ารสนิยมดี ปู่เคยกล่าวไว้
"ครับผมตื่นแล้วครับ ก็นี่มันสี่โมงเย็นแล้วนี่ครับคุณเรน" พ่อผมตอบโดยตายังคงจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ในมือ โดยมีปู่กำลังตั้งอกตั้งใจดูอยู่จอเดียวกัน
"ทำไรกันฮะนั่น" ผมสงสัย ดูเค้าสองคนกำลังมีสมาธิมาก
"สมัครแอ็กเคานต์อินสตราแกรมให้ปู่" พ่อตอบด้วยสีหน้าที่หมกมุ่น คิ้วขมวดเชียว
"อ้าวปู่มีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอฮะ ที่ผมเคยสมัครให้ไง เอ๊ะ แล้วคนชื่อ Ninja ที่ชอบมากดไลค์ให้ผมบ่อยๆนั่นไม่ใช่ปู่เหรอฮะ"
"ใช่ นั่นปู่เอง แต่ปู่อยากได้เพิ่มอีกสองสามชื่อ" ปู่ผมยอมรับตรงๆ
ปู่ไม่เคยพลาดการกดไลค์ทุกโพสต์ของผม ไม่ว่าจะเป็นอินสตราแกรมหรือเฟซบุ๊ค ทั้งๆที่นานๆทีผมจะโพสต์ ก็ผมไม่รู้จะโพสต์รูปอะไร นี่ยังงงว่าคนอื่นเขาโพสต์รูปอะไรกันได้มากมาย รูปที่ผมโพสต์บ่อยที่สุดเห็นจะเป็นรูปของเจ้าจาระเม็ดปลาคาร์ฟตัวอ้วนในบ่อปลาของปู่ มันน่ารักดี
"แต่เดี๋ยวนะครับพ่อ พ่อข้ามขั้นป่าวครับ พ่อมีเฟซบุ๊คยังเนี่ย" พ่อผมเขาเกิดนึกสงสัยปู่ขึ้นมา
"เฟซบุ๊คมีแล้วสองบัญชี แต่อยากมีอินสตราแกรมซักสามบัญชี มันเล่นง่ายกว่า"
"เอาไว้โพสต์รูปขวดยาแก้เจ็บเข่างี้" ผมเดา เริ่มสงสัยว่าปู่จะเอาแอ็กเคานต์ไปเยอะแยะทำไม
"หรือปู่อยากจะขายของออนไลน์ฮะ" ปู่เขาอาจกำลังอยากมีรายได้เสริมป่าว
"เค้าจะเอาไว้ตามกดไลค์ให้หลานรักของเค้าไงครับคุณเรน คุณราเชนทร์อยากให้ยอดไลค์ของหลานชายคนโปรดเพิ่มเยอะๆใช่ไหมครับ" พอพ่อพูดจบ ปู่ก็ยิ้มพยักหน้าหงึกๆ
"เรนจะได้ไม่อายเพื่อน" ปู่ผมว่าไปนั่น
"โธ่ ปู่ ผมไม่ได้เล่นโซเชียลอะไรมากมายขนาดนั้นฮะ" นี่ปู่เข้าใจว่าผมเป็นสายโซเชียลเหรอเนี่ย
"ก็ไม่เป็นไรนี่ อย่างน้อยเวลาเรนมีรูปใหม่ขึ้นมา จะได้มีจำนวนคนถูกใจเยอะๆหน่อย เห็นพวกเพื่อนของเรนเค้ามีคนถูกใจกันเยอะมาก บางคนมีเป็นหมื่นเลย" ดูปู่ซีเรียสกับเรื่องยอดไลค์ของผมเหลือเกิน แล้วนี่ยังไปแอบดูของพวกเพื่อนๆผมด้วย
"แล้วคราวนี้ปู่จะใช้ชื่อไรบ้างฮะ ผมจะได้รู้เอาไว้ ว่าไม่ใช่เป็นพวกสาวๆมาตามกดไลค์ให้ผม"
"เห็นพ่อเค้าจะให้ปู่ชื่ออะไรนะ คิ้วๆ?" ปู่หันไปถามคนข้างๆที่กำลังหน้าเคร่งเล่นมือถืออยู่
"Cute Boy หนึ่งชื่อแล้วครับ อีกชื่อพ่อจะเอาชื่ออะไรดีครับ" พ่อผมเค้าเข้าใจตั้งชื่อจริงๆ
"The Grandpa ดีไหมฮะพ่อ ชัดเจนดี ผมจะได้รู้เลยว่าคือปู่ที่มากดไลค์ ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหา" ผมเสนอชื่อง่ายๆไป
"เฮ้ย ง่ายไปป่าววะ" แต่พ่อผมเค้าไม่ยอม
"ง่ายๆก็ดีแล้วไงฮะ ไม่ต้องจำ รู้ทันทีเลยว่าเป็นปู่" ผมก็ไม่ยอมพ่อเหมือนกัน
"เอาชื่อไทยๆบ้างไม่ได้รึไง" ปู่มีความเห็นขึ้นมาบ้างแล้ว
"สรพงศ์ดีไหมครับพ่อ หรือจะสมบัติ หรือกรุงศรีวิไล" นี่คุณเซนพ่อผมเค้าไปขุดชื่อใครมา?
"โอย ชื่ออะไรกันเนี่ย อย่างเชย" ผมยอมรับไม่ได้
"อ้าว แล้วชื่อไปซ้ำกับคนอื่นเค้า ตัวจริงเค้าไม่ว่าเอาเหรอ" ปู่คงกลัวลิขสิทธิ์เรื่องชื่อ
"แหมพ่อครับ เราไม่ได้ใส่นามสกุลจริงไปด้วยนี่ครับ"
"ปู่ไม่ลองปัดทินเดอร์เล่นดูเหรอฮะ" ผมเปลี่ยนเรื่อง เพราะชักจะปวดหัวเรื่องตั้งชื่อแอ็กเค้านต์อินสตราแกรมใหม่ให้ปู่ละ ปล่อยพ่อเค้าคิดไปคนเดียว
"คืออะไร" ปู่ทำหน้างุนงง
"โปรแกรมหาคู่ครับพ่อ" คุณเซนเค้ารู้ได้ไงเนี่ย เค้าเคยเล่นด้วยเหรอ
"อ้อ" ปู่พยักหน้าหงึกๆ
"ถ้าปู่ไม่สน พ่อไม่ลองบ้างล่ะฮะ หรือว่าพ่อก็ปัดเล่นเป็นประจำอยู่แล้ว" ผมชักสงสัยในตัวพ่อ
"เฮ้ย ช่างยุนะเรา" แม้พ่อผมเขาจะทำเสียงเข้ม แต่ผมแอบเห็นว่าเขาโหนกแก้มแดงนะ เขินป่าววะนั่น
"นี่น้าพลอยเขารู้หรือเปล่าฮะ ว่าพ่อแอบปัดทินเดอร์"
"เฮ้ย บ้าเหรอ ไม่มี ไม่ได้เล่น แล้วนี่เราไปไหนมา นี่จะสอบแล้วไม่ใช่รึ ทำไมยังไปเที่ยวเล่น" พ่อผมรีบเปลี่ยนเรื่อง
"ก็อ่านหนังสือเครียด มันก็ต้องมีการเที่ยวผ่อนคลายกันบ้างฮะ" ผมกวนเขาเล่นไปงั้น
พ่อเขาไม่รู้เหรอว่าผมออกไปไหนมา ก็เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านผมก็บอกปู่แล้วว่าผมจะไปติวหนังสือกับเพื่อน ซึ่งปู่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมากมาย เขาไว้ใจผมแหละนะ
และปู่ก็น่าจะรายงานพ่อไปแล้วว่าทำไมผมไม่อยู่บ้าน ทำไมพ่อยังมาหาว่าผมไปเที่ยวเล่น
"วันหลังพาเพื่อนมาอ่านหนังสือกันที่บ้านก็ได้นะลูก" ปู่คงอยากให้ผมพาเพื่อนมาให้ปู่รู้จัก
ผมแทบไม่เคยพาเพื่อนมาที่บ้าน ก็ปกติผมอยู่แต่โรงเรียนประจำ ได้เจอเพื่อนที่โรงเรียนจนหนำใจแล้ว พอได้กลับบ้านวันเสาร์อาทิตย์ ผมก็ไม่อยากเห็นหน้าพวกมันอีก อยากอยู่เงียบๆกับปู่บ้าง
แต่ตอนนี้เปลี่ยนโรงเรียนใหม่แล้ว ผมก็ยังไม่สนิทกับใครที่โรงเรียน …นอกจากลิสา
"ปู่ฮะ ผมขอเงินไปสักได้ไหมฮะ" ผมเริ่มเรื่องใหม่
ตามคาด พ่อผมหันขวับมาทันที
ผมนึกอยู่แล้ว ผมแค่ตั้งใจจะหาเรื่องมากวนพ่อเล่นๆเพราะรู้ว่าเค้าต้องเอ่ยปากขึ้นมาคัดค้าน พ่อผมเค้าค้านผมทุกเรื่องอยู่แล้ว
แต่คำถามที่พ่อถามต่อมาทำเอาผมแปลกใจ
"จะสักลายอะไร"
อ้าว นี่ไม่คัดค้านเหรอ โวยวายซักนิดก็ยังดี ว้า เซ็งเลย จบ อดฟิน
"ไม่สักแล้วพ่อ เปลี่ยนใจละ"
"อ้าว อะไรของมันวะ กำลังจะบอกว่าถ้าอยากสักเดี๋ยวพ่อจะพาไปเอง มีเพื่อนเปิดร้านอยู่ เออ แต่ถ้าไม่อยากสักแล้วก็ตามใจ อุตส่าห์จะออกเงินให้ด้วย" พ่อเขาทำหน้าเยาะๆ
"เอ อีกชื่อนึง เอาชื่ออะไรดีหว่า" แล้วพ่อผมก็หันเหจากเรื่องสักกลับไปหมกมุ่นกับเรื่องชื่ออินสตราแกรมของปู่อีก
นี่มันวันอะไรกันวะเนี่ย วันนี้มีแต่เรื่องของชื่อ ตั้งแต่เรื่องที่ชื่อของผมไปซ้ำกับชื่อร้านขนมละ เอ หรือผมจะถามพ่อเลยดีไหมว่าชื่อของผมมาจากไหน ผมเคยถามเรื่องนี้กับปู่เมื่อนานมาแล้ว ปู่บอกว่าพ่อเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้ผม ปู่เขาอยากให้ผมรอถามพ่อด้วยตัวเองจะดีกว่า
แต่ดูจากท่วงท่าในการเอนตัวบนโซฟาของพ่อแล้ว… ถามตอนนี้คงจะยังไม่เหมาะ ไม่น่าจะได้คำตอบอะไรเป็นเรื่องเป็นราว
ภาพพ่อใส่กางเกงบอลกับเสื้อยืดตัวโคร่งแล้วนอนย้วยเล่นมือถือแบบนี้ ผมไม่เคยเห็นมาก่อน วันนี้ดูเค้ารีแลกซ์เกินไป เค้าต้องไม่สบายแน่ๆ ตัวร้อนป่าววะ
ก็นะ… ตั้งแต่พ่อกลับมาจากญี่ปุ่นเค้าก็หายใจเข้าออกเป็นงาน ไม่เว้นแม้แต่วันเสาร์อาทิตย์
สงสัยเมื่อคืนพ่อจะกินเหล้าหนักมาก อาการแฮ้งค์เลยเกิดทั้งวัน
เก็บเรื่องความหมายของชื่อผมเอาไว้ถามวันอื่นดีกว่า…


สี่โมงเย็น…
ฉันเริ่มร้อนใจที่ยังไม่เห็นการปรากฏตัวของคนที่พวกเรากำลังรอคอย ถึงกับต้องแอบมาโทรสายตรงถึงคนคนนั้นเลยทีเดียว
"คุณเซนอยู่ไหนคะเนี่ย"
"ออกมาจากโรงงานแล้วครับ อีกชั่วโมงนึงคงถึงครับ"
ฉันได้ยินแต่เสียงเรียบๆของเขาตอบกลับมา แต่ไม่รู้ทำไม เหมือนว่าในโทนเสียงนั้นเขากำลังดีใจที่ได้ยินเสียงฉัน เอ นี่ฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า หลอนเข้าข้างตัวเองหรือเปล่าวะเรา หรือเพราะฉันเองนั่นล่ะที่ดีใจที่ได้ยินเสียงเขา ก็ตั้งแต่คืนวันเสาร์เรายังไม่ได้คุยกันเลย
เฮ้อ สงสัยว่าวันนี้ทั้งวันฉันจะคิดถึงคนท้ายทอยขาวคนนี้มากไป
งั้นรีบตัดบทดีกว่า
"โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะคะ"
วันนี้ฉันแทบไม่มีสมาธิในการทำงานเลย ต้องเลิกหลอนเรื่องคุณเซน และต้องเลิกกังวลเรื่องปฏิบัติการสำคัญในวันนี้เสียที
ยังไงๆเราก็ยังมีเวลา ฉันต้องทำใจเย็นๆ
"เดี๋ยวครับคุณลิน" แต่เสียงที่เรียกไว้นั้นทำฉันแปลกใจ แหม เดี๋ยวก็เจอกันแล้ว ค่อยคุยกันก็ได้นี่นา
"คะ"
"คุณลิน เอ่อ ร่างกายยังโอเคไหมครับ" น้ำเสียงนั้นดูประหม่า และออกเก้อเขินที่จะถาม
"คะ? ร่างกาย?" เค้าหมายถึงอะไรของเค้า
"คือ เอ่อ หลังจากเอ่อ เหตุการณ์ที่ผับน่ะครับ คุณลินมีอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัวมากไหมครับ เห็นคืนนั้นคุณลินออกสเต็ปแบบไม่ยั้งเลยน่ะครับ ตามข้อเข่าน่าจะเคล็ดขัดยอกอยู่บ้าง" คราวนี้น้ำเสียงดูยั่วเย้า
"คุณเซน! นี่คือเป็นห่วงหรือเยาะเย้ยคะ"
ประโยคแรกเหมือนจะเป็นห่วง แต่ประโยคถัดมานี่ โอ้ย น่าเบื่อมาก!
"งั้นวางหูนะคะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน"
ฮึ กล้ามขาวก็กล้ามขาวเหอะ ถ้าชอบมาบูลลี่กันเรื่องความสูงวัยอย่างนี้ก็ต้องมีงอนกันบ้าง
คุณเซนจะมาทันหรือไม่ทันปฏิบัติการสำคัญของวันนี้ฉันก็ไม่สนแล้ว
งอน!
สี่โมงครึ่ง…
รอไม่ไหวแล้ว โทรอีกทีดีกว่า
"คุณเซนถึงไหนแล้วคะเนี่ย" ฉันรีบถามไปเมื่อเขากดรับสาย ทำไมครั้งนี้กว่าจะรับสายนานมาก สงสัยคุณเซนคงจะเผลองีบหลับมาในรถ
"ติดไฟแดงอยู่แยกบางนาครับ" เสียงนิ่งๆนั่นตอบกลับมาท่ามกลางเสียงรบกวนรอบข้าง
"ตายแล้ว จะทันมั้ยคะเนี่ย อยู่ตั้งแยกบางนาแน่ะ" ฉันโวยวายกลับไปด้วยความลืมตัว
"ทันครับ ทันแน่นอน" แต่แล้วคำรับปากอย่างเป็นมั่นเหมาะนั้นก็ทำเอาใจฉันชื้นขึ้น
ฉันเชื่อมั่นในตัวคนหัวตั้งคนนี้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แม้คุณเซนจะหยอกล้อฉันบ่อย แต่ฉันก็แยกออก ว่าอันไหนเค้าพูดจริง อันไหนเค้าแค่ล้อเล่น และทุกครั้งที่เค้าพูดจริง เค้าก็ทำจริง
"แค่นี้ก่อนนะครับ คุยไม่ค่อยสะดวก"
"โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันค่ะ"
หลังจากวางหูไป ฉันก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ ทำไมเค้าถึงคุยไม่สะดวก แล้วทำไมเสียงรบกวนรอบข้างมันดังมาก นี่คุณเซนเปิดกระจกรถรึ แอร์รถเสียหรือเปล่านี่ แต่ปกติพี่สมานเค้าก็ดูแลรถดีนี่นา เอ หรือเป็นเพราะคุณเซนไม่ค่อยจะได้ใช้รถบริษัท พี่สมานจึงละเลยเรื่องตรวจเช็ครถ ปกติถ้าเค้ามาทำงานที่ออฟฟิศก็มาด้วยจักรยาน ไม่เคยต้องให้พี่สมานไปรับส่งที่บ้าน คุณเซนจะใช้รถบริษัทก็ต่อเมื่อต้องไปโรงงานหรือไปพบลูกค้า
อือม์ แต่ช่างเถอะ คุณเซนบอกว่ามาทันแน่นอน ฉันก็ควรคีพคูลและเชื่อใจเขา
สี่โมงสี่สิบห้า…
โอ้ย คุณเซนอยู่ไหนเนี่ย โทรไปก็ไม่รับ อีตาบ้า ไหนบอกว่าจะมาถึงทันแน่ๆ
วุ้ย โมโหแล้วนะ คนอะไรสัญญาแล้วไม่เป็นสัญญา รับปากแล้วก็ทำไม่ได้
งอน งอน งอน!
ตอนห้าโมงเย็น…
"พี่เพ็ญ อย่าเพิ่งกลับค่า"
ฉันตะโกนข้ามโต๊ะออกไปเมื่อเห็นพี่เพ็ญฝ่ายจัดซื้อของเราเก็บข้าวของบนโต๊ะเสร็จแล้ว และกำลังเดินไปที่ทางเดินกลางห้องเพื่อตรงไปยังประตูทางออก เสียงตะโกนของฉันทำเอาทุกคนในออฟฟิศหันหน้ามามองพี่เพ็ญเป็นตาเดียวกัน หลายคนกรูเข้าไปขวางทางพี่เพ็ญไว้ไม่ให้เดินต่อ
พี่เพ็ญจะกลับบ้านก่อนไม่ได้ พี่เค้าต้องอยู่ร่วมปฏิบัติการพิเศษของเราในวันนี้ ฉันได้รับสัญญาณด่วนจากสุกรีมาแล้วว่าปฏิบัติการกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้
และแล้วในที่สุดคนที่พวกเรารอคอยก็ปรากฏกายขึ้นที่ประตูทางเข้าออฟฟิศ
ท่านประธานบริษัทยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับเค้กก้อนใหญ่มากในมือ ตัวเค้กตกแต่งอย่างสวยงามด้วยครีมสีชมพู มีดอกกุหลาบน้ำตาลเทียมสีแดงประดับโดยรอบ และมีเทียนห้าสิบสองเล่มปักอยู่ด้านบน
แต่เอ้อ ทำไมคุณเซนคนถือเค้กเธอหัวกระเซอะกระเซิงขนาดนั้น ทรงผมทรงใหม่รึ เหงื่องี้ซกเชียว เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกเป็นจุดๆ สงสัยแอร์ในรถบริษัทจะเสียจริงๆ
งั้นหายงอนละ ในที่สุดคนตัวสูงก็กลับมาออฟฟิศทันตามสัญญา
"แฮปปี้เบิร์ดดดดด…เดย์ยยยย ทูยูว์ววววว…"
แล้วเสียงโซปราโน่อันทรงพลังของสุกรีลูกทีมของฉันก็ก้องกังวาลนำเพลงท่วงทำนองที่คุ้นหูดังขึ้น สุกรีคือผู้ที่ฝักใฝ่กับการร้องเพลงมากที่สุดในออฟฟิศเราแล้ว เธอเป็นผู้นำในการร้องเพลงในวาระสำคัญต่างๆของบริษัท
และทั่วทั้งออฟฟิศก็ดังก้องตามมาด้วยเสียงร้องเพลงของพนักงานคนอื่นๆที่ร้องโทนต่างๆกันไปเรื่อยเปื่อยคนละโทนสองโทน บางคนกำลังเดินตามหลังคนถือเค้กเข้ามาบ้าง หรือบางคนก็ผละจากโต๊ะทำงานของตัวเองเดินเข้ามาตรงกลางทางเดินบ้าง
คุณเซนเดินถือเค้กด้วยใบหน้ายิ้มน้อยๆตรงเข้ามาหาคนที่กำลังยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่ทางเดินกลางห้องนั้น คนที่พวกเราพยายามอย่างเป็นที่สุดที่จะไม่ให้เค้ากลับบ้านไปซะก่อน
และโดยที่ไม่มีใครคาดคิด พี่เพ็ญถึงกับร้องไห้โฮออกมา!
"แฮปปี้… เบิร์ดดดด… เดย์ยยยย…. ทูวววว… ยูว์ววววว…"
เมื่อสิ้นเสียงเพลง และโดยที่ไม่มีใครต้องบอก พี่เพ็ญก็บรรจงก้มลงเป่าเทียนทั้งห้าสิบสองเล่มนั่นทั้งน้ำตา
ฉันแอบสังเกตคนตัวสูงที่เป็นคนถือเค้กก้อนโตนั้น ก็เห็นเขายังคงยิ้มน้อยๆด้วยแววตาอ่อนโยนภายใต้แว่นใสนั่น
ซึ้งใจล่ะสิคะคุณเซน
และเมื่อเทียนดับหมดแล้ว ฉันจึงเดินเข้าไปโอบพี่เพ็ญไว้หลวมๆพลางยื่นกระดาษเช็ดหน้าให้พี่เพ็ญซับน้ำตา สาวใหญ่วัยห้าสิบสองหมาดๆจึงได้เริ่มเฉลยความในใจด้วยอาการสะอึกสะอื้น
"พี่รอคอยมาทั้งวัน ไม่เห็นมีใครพูดถึง พี่นึกว่าไม่มีใครจำวันเกิดพี่ได้" พี่เพ็ญเริ่มต้นระบายความอัดอั้น
"โดยเฉพาะน้องลิน ไหนว่าน้องลินมีตารางจดวันเกิดของทุกคน พี่ก็คิดอยู่ว่า ทำไมปีนี้น้องลินถึงลืม ปีที่แล้วน้องลินก็ไม่ลืมนี่นา น้องลินไม่เห็นเคยลืมวันเกิดใคร แล้วทำไมน้องลินถึงได้ลืมวันเกิดพี่"
เจ้าของวันเกิดหันมามองฉันด้วยสายตาน้อยใจขั้นรุนแรง ก่อนที่จะหันไปหาคนอื่นๆและหว่านสายตาน้อยใจขั้นเบาๆไปทั่ว
ตอนนี้ทุกคนเงียบกริบ ฉันแอบมองไปที่คนตัวสูงอีกรอบ คุณเค้ายังคงยืนถือเค้กตัวเกร็งและกำลังมองไปที่พี่เพ็ญอย่างเลิ่กลั่กนิดๆ ฉันเดาเอาว่าสไตล์อย่างคุณเซนน่าจะอึดอัดและทำตัวไม่ถูกกับสภาวะดราม่าเยี่ยงนี้ แต่เธอก็คงไม่กล้าขัดพี่เพ็ญ และไม่กล้าวางเค้กลงก่อนที่พี่เพ็ญจะพูดจบ
 "พี่อยู่ตัวคนเดียว เพื่อนๆญาติพี่น้องคนอื่นๆเค้าก็มีครอบครัวของตัวเองกันหมดแล้ว ไม่มีใครจำวันเกิดพี่ได้ จะมีก็แต่ที่ทำงานของเรานี่แหละที่ฉลองวันเกิดให้พี่ มันเป็นเวลาที่พี่รอคอยทุกปี มันเป็นเวลาที่พี่จะได้รู้สึกว่าพี่เป็นคนสำคัญกะเค้าบ้าง" พี่เพ็ญตัดพ้อทั้งน้ำตายาวเหยียด
ฉันเองก็อึ้งไป ไม่นึกว่าสิ่งที่พวกเราทำกันเป็นประจำเพื่อบรรยากาศชื่นมื่นเล็กๆน้อยในบริษัทจะมีคุณค่าทางจิตใจต่อคนบางคนมากขนาดนี้ ประเพณีนี้เรามีกันมานานแล้ว หากปีนั้นวันเกิดใครตรงกับวันเสาร์อาทิตย์ก็ซวยไป และถ้าอาทิตย์ไหนมีคนเกิดมากกว่าหนึ่งคน อาทิตย์นั้นเค้กก็จะถูกรวมเป็นเค้กก้อนเดียว และคุณราเชนทร์ก็สนับสนุนเรื่องเงินในการซื้อเค้กมาตลอด
และการที่ฉันเป็นตัวตั้งตัวตีในการฉลองเล็กๆน้อยๆเพื่อทุกๆคนในทุกๆปี ก็เพียงเพราะมันเป็นความชอบส่วนตัวของฉัน ชอบที่จะได้ทำการ์ดอวยพรให้เหมาะกับบุคลิกของเจ้าของวันเกิด แล้วส่งการ์ดให้สุกรีไปล่าลายเซ็นพร้อมคำอวยพรจากเพื่อนร่วมออฟฟิศ ชอบที่ได้เลือกซื้อเค้กน่ารักๆ ชอบที่จะได้ฟังสุกรีส่งเสียงโซปราโน่ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์สไตล์โอเปร่า ก็เท่านั้น…
"ชั้นนึกว่าคุณเซนจะมาไม่ทันซะแล้ว"
ฉันเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับคนตัวสูงข้างๆ ขณะยืนรอพี่เพ็ญตัดเค้กขนาดยักษ์แบ่งแจกจ่ายกัน
แม้แต่ละคนจะได้กินเค้กชิ้นจิ๋วมากๆ เพราะเราต้องแบ่งเค้กเป็นเกือบห้าสิบก้อนเท่ากับจำนวนพนักงาน แต่เราก็กินมันแค่พอเป็นพิธีเพื่อเสริมบรรยากาศ
"ทันสิครับ ยังไงผมก็ต้องมาให้ทัน อ้อ ขอบคุณครับ" คนตัวสูงยิ้มตอบฉันนิดๆ ก่อนจะหันไปหาพี่เพ็ญที่ยื่นเค้กชิ้นจิ๋วที่มาบนกระดาษทิชชู่มาให้ จากนั้นก็ป้อนเค้กจิ๋วเข้าปากตัวเองในทันที
"คุณเซน! กินแค่นี้ก็ต้องให้เลอะปาก" ฉันอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเช็ดครีมที่เลอะอยู่ที่ขอบปากเรียวนั้นอย่างฉับพลันโดยไม่ทันได้คิดอะไร
"อุ่ย…" คนตัวสูงสะดุ้ง สายตาเรียวนั่นดูเลิ่กลั่ก
"เอ่อ ขอบคุณครับ" แล้วตาเรียวก็เปลี่ยนเป็นดูเก้อเขิน ก่อนผู้เป็นเจ้าของจะยกมือขึ้นเสยผมที่หล่นมาปรกหน้าผาก
"วันนี้คุณเซนลืมใส่เจลมาหรือคะ หรือตั้งใจทำผมทรงใหม่ อ้อ ขอบคุณค่ะ"
ฉันอดสงสัยเรื่องทรงผมของคุณเซนไม่ได้ ก่อนจะหันไปรับเค้กจิ๋วมาจากพี่เพ็ญ แล้วเอาเข้าปากทันทีเช่นกัน
นี่ฉันยังไม่เคยเห็นคุณเซนมาออฟฟิศด้วยผมปรกหน้าเลย ตั้งแต่เข้าทำงานใหม่ๆจนถึงวันนี้ เธอก็มาทำงานด้วยทรงหัวตั้งเด่ตลอด
"เลอะครับเลอะ" คนหัวตั้งทำหน้าจริงจังชี้ไปที่มุมปากด้านซ้ายของฉันบ้าง
"อุ่ย…" ฉันรีบแลบลิ้นออกมาเลียเจ้าครีมที่ติดอยู่ตรงมุมปากให้กลับเข้าปากไปยังรวดเร็ว
สาบานได้ว่าฉันแอบเห็นคนตาเรียวนั่นมองฉันแปลกๆหนึ่งแวบ เอ่อ…เป็นสายตาแปลกๆที่เซ็กซี่ยังไงไม่รู้แฮะ
"ว่าไงคะ ผมทรงใหม่หรือคะ นี่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นคุณเซนโหมดผมปรกหน้าในที่ทำงานเลยนะคะ" ฉันรีบดึงบรรยากาศแปลกๆระหว่างเราให้กลับไปวุ่นวายเรื่องทรงผมต่อ
"อ๋อ เมื่อเช้าก็ใส่เจลมาตามปกตินั่นแหละครับ เผอิญเมื่อกี้ตอนมาถึงรีบไปหน่อย ถอดหมวกกันน็อคแล้วลืมจัดทรงผม เห็นคุณสุกรีอุตส่าห์ลงไปยืนรออยู่ที่หน้าประตูตึก ผมก็เลยรีบวิ่งอย่างเร็วขึ้นมาบนออฟฟิศก่อนเลย"
หมวกกันน็อค?
"เดี๋ยวนะคะ นี่คุณเซนนั่งมอเตอร์ไซค์มาจากแยกบางนาหรือคะ!"
"ครับ ก็ผมกลัวจะมาไม่ทัน เห็นตอนคุณลินโทรไปน้ำเสียงคุณลินร้อนใจ"
ตายแล้ว ลงทุนขนาดนั้นเชียว! โถ พ่อแก้มบุ๋มของฉัน
"โธ่ คุณเซน… การแว้นมอเตอร์ไซค์จากบางนามาทองหล่อนี่ไม่ใช่ใกล้ๆนะคะ"
"ยังไงผมก็ต้องมาให้ทันวันเกิดคุณเพ็ญศรีวันนี้ ผมเคยเรียนรู้แล้วว่า สำหรับคนบางคนการที่เราจำวันเกิดเค้าได้ มันสำคัญสำหรับเค้าขนาดไหน" คนกล้ามขาวกลับเข้าสู่โหมดพูดจาเรียบๆแต่จริงจัง ตาเรียวนั้นมองไปทางพี่เพ็ญด้วยความเอ็นดู
ฉันเห็นด้วยกับคุณเซนนะ เห็นพี่เพ็ญร้องไห้โฮออกมาวันนี้แล้วก็… นึกไม่ถึงเลยจริงๆ
ความตื่นเต้นจากเรื่องวันเกิดของพี่เพ็ญทำให้ฉันลืมเรื่องที่จะเขินอายคุณเซนจากเหตุการณ์คืนวันเสาร์ไปเสียสนิท ทั้งๆที่วันนี้ทั้งวันฉันยังสับสนเรื่องที่จะขอโทษเขาหรือทำเนียนไม่รู้ไม่ชี้ดี
และเมื่อได้เจอหน้ากันจริงๆ มันก็เป็นเหมือนอย่างที่ฉันคาดเดาไว้ คุณเซนเค้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดจากับฉันเป็นปกติ นอกจากทักเรื่องของอาการการปวดเมื่อยของฉันตอนที่โทรศัพท์คุยกันแล้ว ก็ดูไม่มีทีท่าว่าคนข้างๆฉันจะรื้อฟื้นถึงเรื่องเมื่อคืนวันเสาร์อีก งั้นฉันก็ควรลืมเรื่องนี้ไปเสีย ส่วนเรื่องเสื้อเชิ้ตของเค้า เดี๋ยวฉันก็ยื่นคืนเค้าตรงๆเลยละกัน ฉวยจังหวะตอนที่คนกำลังวุ่นวายกันเนี่ยแหละ
"เราไม่มีทางรู้หรอกครับ บางคนเค้าอาจจะรอคอยวันนี้มาทั้งปีก็ได้ ขอบคุณคุณลินมากนะครับที่เป็นธุระจัดการทุกอย่างให้"
คุณเซนยังคงพูดต่อไปถึงเรื่องของพี่เพ็ญ และคราวนี้เค้าหันมามองฉัน แถมด้วยยิ้มแก้มบุ๋มให้ มันคือยิ้มหวานที่ไม่จำเป็นต้องยิ้มกว้าง ฉันสบตาดวงตายาวรีอันอบอุ่นนั้นด้วยความเข้าใจ ลืมเรื่องของตัวเองไปชั่วครู่ แล้วกลับมาสนใจเรื่องของพี่เพ็ญต่อ
ภาพหญิงสาววัยห้าสิบสองที่กำลังตัดเค้กแจกจ่ายทุกคนตรงหน้าทำเอาฉันใจหาย พี่เพ็ญกำลังยิ้มแจ่มใสทั้งๆที่ดวงตายังมีน้ำตาคลออยู่ เมื่อเช้าฉันมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเองจนลืมใส่ใจพี่เพ็ญ ฉันไม่ได้คิดว่าวันนี้มันจะมีความหมายอะไรมากมายสำหรับเพื่อนร่วมงานสาวใหญ่คนนี้ คนที่ขี้บ่นตลอดเวลา คนที่ดูเหมือนจะต่อต้านการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนโลกใบนี้
บางที สิ่งที่เราไม่เคยมองเห็นคุณค่าเพราะมันเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆในชีวิตของเรา แต่สำหรับบางคนแล้ว มันกลับอาจเป็นสิ่งที่มีค่ามากมายในชีวิตของเขา
วันอันแสนจะธรรมดาของเรา อาจเป็นวันอันสุดแสนพิเศษของใครบางคน…


วันจันทร์ เก้าโมงเช้า…
ช่างเป็นเช้าวันจันทร์ที่แสนสดใส ฉันอดไม่ได้ที่จะผิวปากอย่างอารมณ์ดีขณะเดินเข้ามาในออฟฟิศ คริ คริ กล้ามอกขาวๆของคุณเซนจากเมื่อคืนวันเสาร์ยังคงตรึงตราอยู่ในใจ เสื้อเชิ้ตสีดำของเธอนอนสงบนิ่งอยู่ในกระเป๋า เอ ฉันจะเอาเสื้อคืนคนกล้ามขาวเค้ายังไงดีน้า
ฉันยกมือถือขึ้นมาดูนาฬิกา เก้าโมงแล้ว พ่อหนุ่มกล้ามขาวน่าจะมานั่งโต๊ะทำงานแล้วล่ะ เธอมาทำงานเช้ากว่าใครเพื่อน และถ้าจะให้เดาปฏิกิริยาของคุณเซนตอนที่เราเจอหน้ากัน ก็แน่นอน สไตล์เธอก็คงจะมาทำนองหน้าเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฮิ้ววววว แค่นึกถึงพ่อแก้มบุ๋มตอนเขินแล้วโหนกแก้มแดง ฉันก็ชุ่มชื่นหัวใจละค่า
แต่เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเหล่าหนุ่มสาวชาวออฟฟิศถึงได้ไปรุมล้อมโต๊ะท่านประธานกันเช่นนั้น เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังวุ่นวาย
"เชี่ย โคตรน่ารัก"
"ว้าย อบอุ่นอะ"
"เฮ้ย คุณเซนแกแอบแหววป่าววะ"
"น่าร้ากกกก"
"เห็นหน้านิ่งๆ ไม่นึกเลย"
"โอปป้าของเราวัยรุ่นซะด้วย"
ฉันรีบเดินตรงเข้าไปยังคนกลุ่มนั้นทันที
"มีอะไรกันจ๊ะ มาส่งเสียงอึงคะนึงอะไรกันแต่เช้า"
"เจ๊ลินดูนี่ครับ ท่านประธานบริษัทของเราแปะโพสต์อิทเป็ดเหลือง แม่ง พีคสัส"
ฉันมองตามไปที่มือของน้องเอกเด็กฝึกงาน ก็เห็นบนโต๊ะทำงานที่แทบจะว่างเปล่าของคุณเซนมีกระดาษเป็ดเหลืองแผ่นเล็กๆสี่แผ่นแปะวางเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ข้อความว่า…
'หนังสือใหม่' 'ชาญี่ปุ่น' 'เครื่องแบบยามของคุณประยุทธ์' 'ต้นไม้ในห้องนั่งเล่น'
ฉันกลั้นหัวเราะแทบจะไม่ไหวเมื่อเห็นเจ้าเป็ดน้อยปากเหลืองแปร๋นเหล่านั้น
คนกล้ามขาวนั่นเค้ากล้าเอาน้องเป็ดน้อยมาใช้จริงๆแฮะ ฉันรู้ดีว่าคนทุ่มเทเพื่องานอย่างเค้าคงจะยอมทำทุกอย่างเพื่อซื้อใจพนักงานในบริษัท นึกถึงท่านั่งหลังตรงแมนๆยามกำลังเขียนข้อความลงบนเจ้าปากเหลืองพวกนั้นแล้วก็… ฮ่า ฮ่า ฮ่า
"มันคือความละเมียดละไมทางอารมณ์" เสียงสุกรีเอ่ยชื่นชมขึ้นมาอย่างอดใจไว้ไม่ไหว
"แกสร้างภาพป่าว แบบจงใจแปะอะไรแบบนี้ให้พวกเรามาเห็น" ฉันลองหยั่งเชิง
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจข้อสังเกตของฉัน
"ลายมือก็สวย หนูหลงรักผู้ชายลายมือสวย" น้องจิ๊บแผนกบัญชียังคงดูเคลิ้มมาก
"แล้วข้อความพวกนี้น่ะ มันเป็นเรื่องของพวกเราทั้งนั้นเลย โอปป้าอีโดฮยอนของหนูช่างเอาใจใส่พนักงานจริงๆ" งานนี้เหมือนเยลลี่จะซาบซึ้งที่สุดแล้ว แววตาของน้องเยลดูปลื้มปีติจนกลั้นไม่อยู่
"นี่เยลลี่ คุณเซนเค้าเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นย่ะ เลิกพร่ำเพ้อถึงโอปป้าซะทีเหอะ" เสียงพี่เพ็ญแผนกจัดซื้อปรามการมโนไปไกลของน้องเยล
เรื่องที่คุณเซนเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น เราทุกคนรู้กันตั้งแต่คุณเซนจะเข้ามาทำงานวันแรกแล้ว ให้ทายนะคะว่ารู้จากใคร… ถูกค่า! น้องพลอยคนสนิทของคุณเซนเค้านั่นแหละค่า
"แหมพี่เพ็ญ ก็หนูชอบดูซีรีส์เกาหลีนี่นา ขอหนูแอบมโนหน่อยไม่ได้เหรอ หน้าตาคุณเซนเค้าก็ไปได้ทุกแบบแหละ จะเกาหลีญี่ปุ่นจีน ขาวโอโม่ซะขนาดนั้น"
พวกเราไม่เคยขัดใจน้องเยลที่เรียกคุณเซนเป็นโอปป้าอีโดฮยอน เรารู้ว่าน้องเยลคลั่งไคล้พระเอกแดนโสมขนาดไหน แต่เอ อันที่จริงคนญี่ปุ่นกับคนเกาหลีเหมือนเค้าจะไม่ค่อยถูกกันไม่ใช่รึ ฉันไม่แน่ใจว่าคุณเซนเคยได้ยินน้องเยลเรียกชื่อเกาหลีของเค้าหรือเปล่า นี่ฉันลืมประเด็นนี้ไปเลย
"เยลลี่เปลี่ยนชื่อคุณเซนใหม่ได้ไหมจ๊ะ เอาเป็นชื่อญี่ปุ่นดีกว่า เพราะมันอาจเป็นเรื่องอ่อนไหวทางวัฒนธรรม" ฉันควรจะคอยระวังเรื่องเปราะบางเหล่านี้
"นั่นสิคะ หนูก็ลืมคิดไป งั้นเอาเป็น Kento Yamazaki ละกันค่ะ" แม้จะเป็นติ่งเกาหลีตัวแม่ แต่น้องเยลลี่เค้าก็รอบรู้ในทุกวงการ
"อื้อ โอเคอยู่นะ ที่เล่นเรื่อง Alice in Borderland หรือเปล่า อือม์ คุณเซนเค้าก็หน้าตาเหมือนเอาสองคนนี่มาบวกกันหารสอง" ฉันคิดว่าน้องเยลเค้ารักฉันก็ตรงนี้นะ ตรงที่ตามติดซีรีส์เอเชียไม่แพ้น้อง
"คุยอะไรกันสองคนนี้ รู้เรื่องกันอยู่แค่สองคน" เสียงพี่เพ็ญแทรกขึ้นมา
"อ้าว พี่เพ็ญ นี่หนูนึกว่าพี่เพ็ญก็ติ่งเกาหลีเหมือนกันนะคะ" น้องเยลประหลาดใจ
"เกาหลีน่ะใช่ แต่ญี่ปุ่นยังไปไม่ถึง แต่เอาเถอะ ในเมื่อมีเจ้านายเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นยังงี้แล้ว พี่เห็นที่ต้องหันมาฝั่งซีรีส์ญี่ปุ่นบ้าง เผื่อจะเอาไว้คุยกับคุณเซน"
"คุณเซนเค้ามีเวลาดูซีรีส์ด้วยหรือครับเนี่ย ผมเห็นแกทำแต่งาน" สุกรีแย้งพี่เพ็ญ
"ชั้นหมายถึง ชั้นต้องดูซีรีส์ญี่ปุ่นเพื่อเรียนรู้วัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นให้มากกว่านี้ย่ะ ชั้นจะได้เข้าใจคุณเซนเค้ามากขึ้น" พี่เพ็ญแย้งสุกรีกลับ
"อ่อ เห็นด้วยครับ" สุกรียอมรับข้อแย้งนั้น
"นี่ผมไม่นึกจริงๆว่าคุณเซนเค้าจะตะมุตะมิขนาดนี้" น้องเอกเด็กฝึกงานทำท่าขนลุก
"แล้วสิ่งที่คิขุแบบนี้คุณเซนเค้าไปซื้อมาจากไหนกัน เอ สงสัยจะเอามาจากญี่ปุ่น" สุกรีก้มตัวลงไปสังเกตพวกเป็ดน้อยนั้นอย่างใกล้ชิด
"นี่พี่เซนเค้ามีโพสต์อิทติ๊งต๊องอะไรพวกนี้ด้วยหรือ พลอยไม่เห็นเคยรู้เรื่องเลย" น้องพลอยมองมาทางฉันอย่างหวาดระแวง
แต่ฉันไม่สนใจน้องพลอย
"แล้วนี่เจ้าของเป็ดน้อยพวกนี้เค้าไปไหน เจ้าตัวเค้ารู้มั้ยเนี่ย ว่ามีคนสนใจโต๊ะทำงานของเค้ามากขนาดนี้" ฉันสงสัยมากกว่าวันนี้คุณเซนไม่เข้าออฟฟิศรึ
"คุณเซนออกไปโรงงานกับคุณมนตรีครับ ผมเดินสวนกับแกพอดี" สุกรีตอบคำถามฉัน
สุกรีเป็นคนที่มาทำงานเช้ามาก คงเพราะตอนเย็นต้องรีบออกไปรับงานข้างนอก บริษัทของเรายืดหยุ่นเรื่องของเวลาเข้าออก ขอแค่ตอกบัตรให้ครบตามชั่วโมงทำงาน
"อ้าว แล้วนี่คุณเซนแกรู้เรื่องแผนการวันนี้ของเราแล้วใช่ไหม"
ฉันหันซ้ายแลขวา ก่อนที่กระซิบกระซาบกับสุกรี ฉันมอบหมายให้สุกรีเป็นคนประสานงานเรื่องลับสุดยอดนี้กับคุณเซน
"เรียบร้อยพี่ แกบอกจะรีบกลับมาก่อนสี่โมงเย็น"
"ห้ะ เย็นขนาดนั้นเชียวเหรอ พี่กะว่าจะเริ่มปฏิบัติการตอนบ่ายๆนะเนี่ย" ฉันเริ่มร้อนรนกับแผนการที่วางกันไว้
วันนี้ออฟฟิศเราจะมีปฏิบัติการพิเศษ ซึ่งต้องอาศัยความร่วมมือจากคุณเซน
"แกบอกว่าวันนี้ลูกค้าจะเข้าไปดูโรงงาน เลยต้องอยู่เกือบทั้งวัน แต่แกรับปากแล้วพี่ ว่าเสร็จงานปุ๊ปจะรีบกลับออฟฟิศเลย"
"แล้วนี่คิตตี้ยังไม่เข้ามาเรอะ"
"ยังไม่เห็นเลยพี่"
อือม์ ตอนนี้ฉันเองก็มีเรื่องส่วนตัวด่วนมากที่ต้องการจะปรึกษาคิตตี้
สิบเอ็ดโมงเช้า…
ฉันยังคงนั่งคิดอยู่ว่าจะแอบเอาเสื้อไปวางคืนคุณเซนที่โต๊ะทำงานยังไงดี เพื่อไม่ให้คนในออฟฟิศผิดสังเกต อันที่จริงก็รู้สึกแอบดีใจนิดๆที่วันนี้คนกล้ามขาวนั่นไม่อยู่ออฟฟิศ จะได้หลีกเลี่ยงการเจอหน้ากัน ลึกๆแล้ว ความรู้สึกอับอายจากเหตุการณ์เมื่อคืนวันเสาร์ยังคงมีอยู่
ไม่ได้อับอายจากการโดนกระชากเสื้อหรอกนะ ก็คุณเซนเค้าเอาเสื้อเค้ามาปิดบังฉันจากสายตาผู้คนไว้อย่างรวดเร็ว
แล้วก็ไม่ได้อายจากการเต้นสุดเหวี่ยงขนาดนั้นด้วย โอเค วูบแรกที่สบตากัน ฉันเขินนิดหน่อย แต่ถ้ารักจะโชว์เรื่องสกิลการเต้นของตัวเองให้โลกได้รับรู้ ฉันก็ควรภูมิใจในทักษะด้านนี้ของฉันมากกว่าที่จะมัวมานั่งเขินอาย
คือ ที่จริงแล้วฉันอายตัวเองจากการไปแอ๊วเจ้านายขณะนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านต่างหาก
เมื่อเช้าตอนเดินเข้ามาในออฟฟิศฉันยังคึกอยู่เลย แต่พอเข้ามานั่งโต๊ะทำงาน และเมื่อบรรยากาศของการทำงานแบบมืออาชีพเข้าครอบงำ มองไปเห็นบรรดาเพื่อนร่วมงานดูกำลังตั้งอกตั้งใจในการทำงาน จู่ๆฉันก็รู้สึกสำนึกได้ และรู้สึกอับอายย้อนหลัง
ฉันควรจะขอโทษคุณเซนเค้าดีไหมนะ ความจริงเมื่อวานหลังจากตื่นนอนขึ้นมาและหายเมาแล้ว ฉันก็แอบคิดถึงเรื่องนี้ตลอดทั้งวัน มันเป็นวันอาทิตย์ที่แสนจะขี้เกียจของฉัน ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนย้วยคิดเรื่องนี้ไปมาในหัว
โว้ย ทำอะไรลงไปวะเนี่ย!
ฉันคิดจะส่งข้อความไปขอโทษเจ้านายที่ทำตัวรุ่มร่ามไปหน่อย แต่ฉันก็คิดว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา แค่หยอกเล่นนิดๆหน่อยๆ ทำเนียนไม่รู้ไม่เห็นดีกว่า
แต่เอ หรือมันจะนับได้ว่าเป็นการคุกคามทางเพศหรือเปล่า ฉันจะโดนคุณเซนเขาฟ้องตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานไหม
ไม่ ไม่ ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ชั้นกรึ่ม ชั้นมึน ชั้นเมา ชั้นมีสติไม่ครบถ้วนเว้ย
บ้าบอที่สุดยัยลิน ตอนแอ๊วหล่อนก็รู้ตัวอยู่ว่าหล่อนแอ๊ว อย่ามาแถ หล่อนน่ะจำทุกสิ่งทุกอย่างได้
โอเค โอเค แหม ก็แค่หยอกเย้าเค้าเล่นนิดๆหน่อย แต่แอลกอฮอล์ก็มีส่วนป่าว
แต่นั่นมันผู้ร่วมงานนะเฟ้ย หยอกเรื่องอื่นน่ะหยอกได้ แต่ประเด็นกรุ้มกริ่มน่ะไม่ควร มันไม่โปรเฟสชั่นนอลในการทำงาน มันคือเซ็กชวลฮาราสเมนต์
เฮ้ย แต่มันไม่ใช่เวลางาน แล้วคุณเซนเค้าก็คงไม่คิดไรหรอกมั้ง เค้าก็รู้ว่าชั้นกรึ่มอยู่
แต่ที่สำคัญ มุกที่หล่อนปล่อยไปก็แป้กซะไม่มี คุณเซนเค้าจะไม่น่าจะขำด้วย หมดกัน ภาพลักษณ์ดีไซเนอร์สาวคูลๆ
แต่…
"น้องลิน น้องลินจำได้หรือเปล่าคะว่าวันนี้วันอะไร"เสียงพี่เพ็ญดังเข้ามาขัดจังหวะความวุ่นวายฟุ้งซ่านในหัวของฉัน
"วันอะไรหรือคะ" ฉันถามพี่เพ็ญไปอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก ไม่ได้เงยหน้ามองพี่เพ็ญด้วย ฉันกำลังมีเรื่องอื่นที่ให้ต้องสับสนอยู่
"ก็… เป็นวันค่อนข้างสำคัญน่ะค่ะ ปกติก็เห็นน้องลินจำได้"
"ไม่รู้อะค่ะ พี่เพ็ญรีบเฉลยเลยค่ะ"
"ก็…"
ขณะที่พี่เพ็ญกำลังอึกอัก คิตตี้ก็ปราดเข้ามาตัดหน้า
"ซิส วันนี้คุณเซนไม่เข้าออฟฟิศเหรอ"
"อ้าวคิตตี้ นี่พี่รอเธออยู่พอดีเลย คุณเซนเค้าไปโรงงาน เดี๋ยวเข้ามาเย็นๆมั้ง แล้วเช้านี้ทั้งเช้าเธอหายไปไหนมา"
ฉันเงยหน้าขึ้นมาหันไปสนใจคิตตี้ เพราะกำลังคิดว่าจะปรึกษาเรื่องที่ว่าจะเอาเสื้อคืนคุณเซนยังไงดี
"เข้าออฟฟิศมา หนูก็อยู่ในห้องออกแบบทั้งเช้าเลย พอดีต้องรีบแก้แบบส่งให้โรงงาน"
"นี่เธอ ที่พี่ส่งไลน์ไปหาน่ะ ซีเรียสนะ" ฉันยืดตัวไปกระซิบกระซาบโดยตรงถึงที่หูของคิตตี้
"โธ่ซิส หนูไม่พูดหรอกเรื่องนั้นน่ะ หนูก็กลัวถูกตัดเงินเดือนมั้ย หนูว่าอย่างคุณเซนน่ะ ทำไรทำจริง คราวที่แล้วที่ได้เมล์เรื่องจตุจักรนั่นจากคุณเซนน่ะ สยองกันทั้งออฟฟิศเลย" คิตตี้กระซิบตอบเสียงเบา
"ดีแล้ว เธอก็รู้ว่าออฟฟิศเราเม้าท์กันโหดขนาดไหน เดี๋ยวก็เดือดร้อนกันอีก" ฉันเหลียวมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง
แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้
"อ้าว พี่เพ็ญไปไหนแล้ว" เมื่อกี้พี่เค้ายังยืนอยู่ตรงนี้อยู่เลย ฉันมัวแต่ตื่นเต้นกับการมาของคิตตี้จนลืมพี่เพ็ญเสียสนิท
นี่พี่เพ็ญเค้ามีเรื่องสำคัญอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่านะ…