พระอาทิตย์เริ่มส่องแสงนางหลี่กลับจากบ้านข้างๆมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เพราะเพื่อนบ้านบอกจะยกหมูให้นางหนึ่งตัวจนนางยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว หลี่หวนเห็นเช่นนั้นใจก็ไม่เป็นสุขนัก หากนางรู้ว่าครอบครัวรองของเจ้าสองย้ายออกไปแล้วนางคงบ่นสามวันเจ็ดวันที่ขาดคนคอยช่วยงานในบ้านและไร่นา
"ภรรยาตัวดีของเจ้าสองทำกับข้าวกับปลาเสร็จหรือยังตะวันเริ่มขึ้นแล้วนะทำไมวันนี้ถึงดูเงียบจัง"
เมื่อกับถึงบ้านนางหลี่ไช่หัวก็บ่นให้สะใภ้รองไม่ขาดคำ ตาเฒ่าหลี่หวนได้แต่แอบส่ายหน้าเบาๆ แต่ก็ไม่พูดอะไรมาก
"ไม่อยู่แล้ว"
"อะไรคือไม่อยู่แล้ว พวกเขาออกไปทำไร่แต่ไม่ยอมทำกับข้าวกับปลาไว้ให้ข้างั้นหรือ ดีเลยไว้กลับมาข้าจะต้องสั่งสอนนางเสียหน่อยแล้ว"
กล้าดีอย่างไรถึงกับทิ้งหน้าที่ที่ควรทำก่อนเป็นอันดับแรกไปเช่นนี้ วันนี้ข้าต้องหาคนมาทำครัวแทนเสียแล้ว ใช่แล้วสะใภ้ใหญ่ก็ทำได้หนิ ถึงรสมือของนางจะไม่ดีเท่าเมียเจ้าสองแต่ก็ถือว่ายังพอกินได้  เรื่องอะไรข้าต้องไปทำกับข้าวกับปลาพวกนี้ด้วยตนเองด้วยเล่า
"พวกเขาย้ายออกไปแล้ว"
"ท่านว่าอะไรนะ!!! ย้ายออกไปแล้วงั้นหรือ!"
"ใช่ ย้ายออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแล้ว"
"พวกมันกล้าดีอย่างไรถึงได้ไปไม่ลา มาไม่ไหว้เช่นนี้ หน๊อยยย!!! นี่ข้าเลี้ยงดูพวกมันเสียข้าวปลาไปตั้งมากเท่าไหร่คิดจะไปก็ไปเช่นนี้มันยังเห็นหัวขาวหัวหงอกอย่างข้าอยู่หรือ"
"เจ้าสามมาขอข้าแล้ว ข้าก็รับปากเขาไปแล้วเจ้าหยุดพูดเถอะ มีอะไรก็ไปทำเสีย"
หลี่หวนที่อ่านหนังสืออยู่แสร้งทำเป็นหน้าเข้มขึงเหล่ตามองภรรยาที่บ่นไม่หยุด แล้วจึงบอกให้นางไปทำหน้าที่ที่สมควรทำเสีย หลี่ไช่หัวได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งโมโห เมื่อนางรู้ว่าตนไม่สามารถทำอะไรได้แล้วนางก็เดินออกจากห้องนอนไปด้วยอารมณ์ไม่คงที่ ก่อนจะทุบประตูบานเล็กและปลุกสะใภ้ใหญ่ให้ลุกขึ้นมาทำงานบ้าน
ตึง ตึง ตึง
"ท่านแม่ นี่ยังเช้าอยู่เลยนะเจ้าคะ"
หลี่เหลียนที่ตกใจเสียงเคาะประตูจนต้องลุกขึ้นมาเปิดพร้อมกับขยี้ตาอย่างงัวเงีย
"เช้าอะไรกัน!! ตะวันขึ้นโด่งแล้วรีบไปล้างหน้าทำครัวเสีย"
เจ้าใหญ่นี่ได้ภรรยาดีมีสินสมรสมากสุด ตอนแต่งเข้ามานางก็หอบทรัพย์สินมามากพอควร แต่ตอนนี้นางเป็นสะใภ้ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวในบ้านของข้าแล้ว เช่นนั้นงานบ้านงานช่องคงต้องตกเป็นของนาง
"ทำครัวหรือเจ้าคะ"
หลี่เหลียนถึงกับอุทานออกมา เรื่องงานบ้านงานเรือนต้องเป็นหน้าที่ของสะใภ้รองมิใช่หรือ ไม่ใช่ว่าท่านแม่เลอะเลือนไปแล้วหรือไงกัน
"ก็ใช่น่ะสิ หรือจะให้คนแก่ๆอย่างข้าเข้าครัวทำให้พวกเจ้ากินหรือยังไง"
นางหลี่ที่อารมณ์ไม่ดีมาก่อนหน้าถึงกับตะคอกเสียงดังจนหลี่โจวตื่นขึ้นมาพร้อมกับบุตรชายคนโต
"ท่านแม่ เอะอะอะไรแต่เช้ารึขอรับ"
"เช้างั้นรึ...เจ้าไม่แหกตาดูหน่อยหรือ ตะวันแยงตาแล้วเมียเจ้ายังไม่รีบไปทำครัวอีก"
"ทำครัวหรือขอรับ"
หลี่โจวที่ได้ยินเช่นนั้นก็งงงวย เพราะนั่นเป็นหน้าที่ของสะใภ้สองที่ทำเป็นประจำอยู่ทุกวัน แล้วเหตุใดท่านแม่ถึงได้มาบอกให้ภรรยาของข้าไปทำเช่นนี้ด้วย
"นั่นมิใช่หน้าที่ของภรรยาน้องรองหรือขอรับ เหตุใดยังต้องให้ภรรยาข้าไปทำอีกเล่า มันจะไม่ขวางทางการทำงานของสะใภ้รองหรือขอรับ ภรรยาข้ายิ่งค่อนข้างทำงานได้ล่าช้าอยู่ด้วย"
หลี่โจวลุกขึ้นจากที่นอนในห้องใหญ่ที่เป็นสองรองจากห้องของท่านพ่อแล้วถามอย่างสงสัย ภรรยาข้าไม่ชินกับงานครัวนางทำงานได้ชักช้าไม่ทันใจจึงถูกภรรยาน้องรองไล่ออกจากห้องครัวมาครั้งหนึ่ง จากนั้นมานางหวังก็ทำงานครัวเพียงลำพัง
"คนไม่อยู่แล้ว ทีนี้เจ้าจะไปทำได้หรือยัง"
"ไม่อยู่แล้วหรือ?"
หลี่โจวคิ้วขมวดด้วยความมึนงง หรือสะใภ้สองไปทำงานไร่กับน้องรองแต่เช้ามืดแล้วลืมทำงานครัวคงจะเป็นเช่นนั้น
"พวกครอบครัวของเจ้ารองมันพากันย้ายออกไปแล้ว จะเหลือก็แต่พวกเจ้า หรือพวกเจ้าจะให้แม่ชราหัวหงอกเช่นข้าเป็นคนทำกับข้าวกับปลาให้คนหัวดำกิน"
หลี่ไซ่หัวพูดจบก็เดินหน้ามุ่ยออกจากบ้านไป ทั้งยังตะโกนบอกให้สะใภ้ใหญ่รีบทำครัวให้เสร็จแล้วให้ไปให้อาหารสัตว์ด้วย ส่วนตัวนางก็เดินจ้ำเอาๆ ไปทางบ้านนางหวังเพื่อจ้างวานให้พวกเขาไปทำงานไร่งานนาให้ นางต้องกรีดเลือดเฉือนเนื้อตนเองออกมาใช้จ่ายมีหรือที่นางจะต้องทนเก็บความปวดใจไว้เพียงลำพัง หากได้ระบายมันออกมาบ้างนางถึงจะสบายใจขึ้น
"ท่านพี่ ครอบครัวรองย้ายออกไปแล้ว ต่อไปงานทุกอย่างต้องเป็นข้าทำใช่หรือไม่"
ภรรยาของหลี่โจวโอดครวญ นางไม่ได้ทำงานหนักมานานแล้ว นางอยู่สบายกินอิ่มมานานแต่มาบัดนี้งานทั้งหมดต้องตกมาที่นาง แล้วแบบนี้ชีวิตอันเรียบง่ายของนางจะต้องวุ่นวายอีกเพียงใดกัน
"เจ้ารีบไปเข้าครัวทำงานบ้านเถิด อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นสะใภ้จะให้ท่านแม่ทำก็ยังไงอยู่ อีกไม่นานพอข้าสอบได้เจ้าก็จะสบายแล้ว อดทนหน่อยนะเมียข้า"
หลี่โจวให้กำลังใจภรรยาจนนางเข้าใจและยอมทำงานบ้านแต่โดยดี พอครอบครัวรองไม่อยู่งานทั้งหมดคงตกมาที่ภรรยาข้า แต่ข้าก็ต้องอ่านหนังสือไม่อาจไปช่วยนางได้ เรื่องงานไร่งานสวนก็ยิ่งแล้วกันไปใหญ่ ท่านแม่คงไม่ให้ข้าไปจัดการหรอกมั้งเพราะท่านคาดหวังไว้กับข้าสูงมาก ท่านคงไปจ้างวานให้คนอื่นมาทำแทนเป็นแน่
"หืมมม เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงมาอยู่บนรถลากเช่นนี้ล่ะท่านพี่"
หลี่เฉินตื่นขึ้นเพราะรถลากเจอหลุมขรุขระระหว่างทาง ทำให้เขาตื่นขึ้นมาและพบว่าตนอยู่บนรถลากที่ท่านพ่อและพี่สามกำลังเข็นไปข้างหน้าเรื่อยๆ และยิ่งกว่านั้นเส้นทางที่กำลังไปมันกับไม่คุ้นตาเลย
"น้องเล็กเราจะมีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว เจ้าดีใจหรือไม่"
หลี่หลิวเห็นน้องชายตื่นขึ้นมาก็ขยี้ตารัวๆด้วยความสงสัย นางจึงตอบไปว่าเราจะไปอยู่บ้านใหม่กัน
"เรามีบ้านเป็นของตัวเองด้วยหรือขอรับ"
"ใช่สิ"
หลี่หงบอกบุตรชายที่พึ่งตื่นด้วยรอยยิ้มจางๆ ถึงบนใบหน้าของเขาจะมีเหงื่อไหลรินออกมาเพราะผ่านการเข็นรถลากมานานมากแล้วจึงเกิดความเหนื่อยล้า
"ท่านพ่อเรากำลังจะไปบ้านใหม่หรือขอรับ"
"มันก็ไม่เชิงว่าเป็นบ้านใหม่หรอก แต่เป็นกระท่อมหน่ะ"
"กระท่อมหรือขอรับ"
หลี่จงพี่ใหญ่มองหน้าท่านพ่ออย่างสงสัยที่แท้เราจะต้องไปอยู่กระท่อม ข้าว่าแล้วเชียวท่านพ่อจะเอาอีแปะจากที่ไหนไปสร้างบ้านได้เล่า เงินแม้แต่สตางค์แดงเดียวท่านพ่อก็ยกให้ท่านย่าไปเสียหมด
"มันอาจจะลำบากหน่อยพ่อเชื่อว่าพวกเจ้าจะปรับตัวได้ในไม่ช้า"
หลี่หงหันไปมองบุตรชายคนโตที่ช่วยเข็นรถลากและภรรยาที่เดินข้างกายด้วยรอยยิ้มเอาใจใส่ การเริ่มต้นใหม่อาจจะต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์แต่ข้าเชื่อว่ามันจะต้องดีกว่าเดิมในสักวัน ขอบคุณท่านพ่อที่เมตตาและยกที่แปลงนี้ให้ข้าได้ลืมตาอ้าปากหลี่หงสำนึกในบุญคุณของผู้เป็นพ่อ
"ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ ข้าอยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่ได้กินอิ่มท้องเป็นพอ"
หลี่หลิวยิ้มระรื้นและชวนครอบครัวคุยกันอย่างสนุกสนาน ตลอดเส้นทางจึงมีแต่เสียงหัวเราะคิกคัก เมื่อไปถึงกระท่อมปลายนาทุกคนถึงกับอ้าปากค้างนี่มันไม่ใช่กระท่อมแล้วเรียกว่าบ้านเลยก็ว่าได้ ถึงจะหลังไม่ใหญ่นักแต่ครอบครัวรองของพวกเขาเราสามารถอยู่ได้อย่างสบาย กระท่อมที่สร้างจากไม้หลังคามุงด้วยไม้ไผ่และหญ้าคาและยังมีชายคาที่ยื่นออกไปทำเป็นครัวขนาดใหญ่ มีโต๊ะไม้ไผ่สามารถนั่งทานอาหารได้ที่พอดีกับห้าคน ลานบ้านค่อนข้างกว้างถึงจะมีหญ้าขึ้นจนดูรกรุงรัง แต่ถ้าทำดีๆหน่อยนี่แหละคือบ้านอันแสนสงบ
"ท่านพ่อ ไหนท่านบอกว่านี่คือกระท่อม ดูข้างในนี้สิขอรับ มีสองห้องนอนและมีห้องโถงอีกด้วย ห้องๆนึ่งกว้างพอๆกับห้องนอนเราเลยหรือบางทีมันอาจจะกว้างกว่าเสียด้วยซ้ำ"
หลี่เฉินลงจากรถลากก่อนใครและวิ่งสำรวจบ้านอย่างตื่นเต้นพร้อมทั้งอธิบายภายในบ้านให้ท่านพ่อที่ยังไม่ทันได้เข้าไปได้รับรู้
"ท่านพี่"
หวังลู่มองหน้าสามีอย่างปิติยินดี ท่านพ่อได้มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ครอบครัวของเราแล้วทีแรกคิดว่าการได้มาอยู่กระท่อมโทรมๆคงไม่แย่นัก ทว่าท่านพ่อกับทำกระท่อมที่เป็นเหมือนบ้านหนึ่งหลังไว้ให้เราท่านช่างเมตตาพวกเรามากมายจริงๆ
"มาเก็บของกันก่อนเถอะ"
หลี่หงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะบอกให้บุตรชายคนโตมาช่วยตนและภรรยาขนของลงจากรถลาก รถลากสี่ล้อขนาดใหญ่ที่พวกเขาใส่ของใช้เสื้อผ้าที่นอนหมอนมุ้งรวมทั้งถ้วยชามรามไหที่เอามาจากครัวเล็กทั้งหมด สักพักก็มีคู่สามีภรรยามาที่กระท่อมจึงได้บอกกล่าวเรื่องราวให้พวกเขาได้รับรู้ เมื่อคู่สามีภรรยาที่เช่าอยู่ทราบเรื่องแล้วจึงบอกลาครอบครัวของหลี่หงและไปทำไร่ในที่ของตน ซึ่งมันข้างๆกับแปลงของหลี่หงไม่ไกลนัก
"ท่านแม่ข้าหิวแล้ว"
หลี่เฉินที่วิ่งเล่นไปทั่วในแปลงมันสองแปลงเล็กๆกับหลี่หลิว พากันเดินกลับมาพร้อมกับหอบหัวมันหวานมาเต็มทั้งสองมือแล้วยิ้มตาหยีอย่างภูมิใจ
"ท่านแม่เราย่างมันหวานกันนะเจ้าคะ"
หลี่หลิวพาน้องชายนำมันไปล้างที่ลำธารที่เป็นคลองเล็กๆไหลผ่านข้างทาง แล้วพากันก่อกองไฟเผามันจนใบหน้ามอมแมมไปหมด เมื่อพี่ชายคนโตเห็นเข้าก็หัวเราะชอบใจแถมยังบอกท่านพ่อท่านแม่ดูผลงานการเผามันที่หน้าดำเต็มไปด้วยขี้เถ้าของพวกเขา ทุกคนมีความสุขและทานมันหวานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"ท่านพ่อข้าอยากปลูกผักเลี้ยงปลาเจ้าค่ะ ด้านหน้ากระท่อมมีพื้นที่ว่างอยู่มากข้าเอาเมล็ดผักจำนวนหนึ่งติดมือมาด้วย ข้างๆบ้านมีบ่อน้ำแสดงว่าดินที่นี่อุ้มน้ำเราขุดบ่อเลี้ยงปลาไว้กินได้ด้วยนะเจ้าคะ"
หลี่หงเห็นความกระตือรือร้นจากบุตรสาวจึงตอบตกลง แต่ก่อนอื่นต้องไปหาไม้ไผ่มาทำรั้วบ้านเสียก่อน ถึงแม้ที่นี่ดูจะปลอดภัยแต่การมีรั้วบ้านนั้นจะทำให้สบายใจมากขึ้น
"ท่านพ่อ ท่านจะไปตีนเขาตัดไม้ไผ่หรือเจ้าคะ ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่ข้าจะไปเก็บเกาลัดมาเก็บไว้เป็นของกินเล่นยามว่างเจ้าค่ะ"
หลี่หลิวยิ้มแก้มปริเมื่อท่านพ่ออนุญาตให้ไปด้วย ถึงเจ้าเล็กอยากไปด้วยทว่าได้หลี่หลิวทักท้วงไว้
"หากเจ้าก็มาด้วยแล้วท่านแม่จะอยู่กับใคร มีแต่เจ้าแล้วที่เป็นชายชาตรีคอยดูแลท่านแม่ได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นด้วยความเป็นลูกผู้ชายเขาจึงยื่นอกรับหน้าที่คอยปกป้องผู้เป็นมารดา เมื่อหลี่หลิวหลี่จงถึงตีนเขาก็พากันไปดื่มน้ำที่ลำธาร ส่วนบิดาก็ไปตัดต้นไผ่ หลี่หลิวและหลี่จงจึงพากันขึ้นเชิงเขาไปเก็บเกาลัดเมื่อได้มามากกว่าห้าโลจึงพากับกลับลงมา หลี่จงไปช่วยหลี่หงตัดไม้ไผ่จนล้นรถลากจากนั้นใช้เถาวัลย์มัดให้แน่นเพื่อไม่ให้มันร่วงระหว่างทาง ส่วนหลี่หลิวที่พกเสียมมาด้วยเดินออกมาจากป่าไผ่เรียกท่านพ่อไปช่วยเก็บหน่อไม้ที่นางหาไว้จำนวนหนึ่ง
"นี่เจ้าจะเอาไผ่ไปปลูกหรือ แต่แบบนี้มันปลูกไม่ขึ้นหรอกนะ"
หลี่หงมองบุตรสาวอย่างสงสัย นางใช้ช่วงเวลาที่ข้าและหลี่จงไปตัดไม้ไผ่เพื่อมาหาต้นอ่อนของไผ่พวกนี้ อีกทั้งตอนนี้นางยังเก็บไผ่อ่อนเหล่านี้มาไว้เป็นจำนวนมาก แต่ก็ใช่ว่าไผ่อ่อนพวกนี้มันจะมีน้อยเพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีใครเอาต้นไผ่เล็กๆนี่ไปใช้กัน ดังนั้นมันจึงกระจายไปแทบทุกที่ตามผืนป่า และส่วนมากผู้คนจำเป็นที่ต้องใช้ต้นไผ่ที่ลำใหญ่แข็งแรงเพื่อที่จะเอาไปทำรั้วหรือสานเป็นตะกร้าส่วนต้นอ่อนนั้นก็ปล่อยให้มันได้เติบโต
"ฮ่าๆๆ ท่านพ่อนี่ก็ตลกนะเจ้าคะ มันจะไปปลูกได้เช่นไร รากมันก็ไม่มีเสียด้วยซ้ำ"
หลี่หลิวหัวเราะในมุกตลกของหลี่หงจนท้องแข็ง ทำไมข้าต้องเส้นตื้นด้วยนะมุกไม่ฮาแต่ขำกลิ้งถึงได้เพียงนี้
"แล้วเจ้าจะเอาไปทำอันใดเล่า"
พี่ใหญ่ที่เห็นน้องร้องหัวเราะจนเหนื่อยหอบ จึงถามขึ้นพร้อมกับเอามือลูบหลังให้น้องรองใจเย็นลงหน่อย ตั้งแต่ที่นางหายป่วยก็ชอบหยิบจับสิ่งแปลกๆมาเสมอ สิ่งที่ทุกคนมองข้ามกันนางก็เอามาทำอาหารแถมมันยังกินได้และอร่อยด้วย ไม่ว่าน้องรองจะทำอันใดข้าผู้เป็นพี่คงทำได้แค่สนับสนุนเจ้าต่อไป
"ได้ๆ ข้าจะบอกให้นะ นี่หน่ะคือหน่อไม้ของดีๆ"
"ต้นอ่อนของไผ่เจ้าเรียกว่าอะไร หน่อไม้งั้นหรือ"
หลี่หงผู้เป็นพ่อฟังที่บุตรสาวพูดออกมาแล้วก็เกิดความสงสัย มีใครเคยบอกนางเช่นนั้นงั้นรึ แต่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามันเป็นจะของดีอะไรเลยนักหรอกนะ
"โถ่ ท่านพ่อ นี่เป็นสุดยอดอาหารเช่นกัน ก่อนหน้านี้มันยังไม่โผล่พ้นดินข้าก็เลยไม่ทันสังเกตเห็น แต่ตอนนี้มันโผล่ออกมามากข้าเลยต้องเก็บเกี่ยวมันเสียหน่อย พวกท่านช่วยข้าเก็บมันหน่อยข้าพึ่งได้แค่เจ็ดแปดหน่อเอง"
หลี่หงมองหน้าหลี่จงบุตรชายแล้วจึงพยักหน้าหากนางว่ากินได้คงกินได้จริง  ก่อนหน้านี้บุตรสาวยังเก็บลูกหนามไปมากมายและเอามาให้ครอบครัวได้กินจนอิ่มท้อง ของที่คนอื่นมองไม่เห็นค่าใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์ บางทีมันก็อาจกินได้จริงๆก็เป็นได้
"นี่ก็มากมายแล้วนะ ทั้งเห็ดโคนสามกลุ่มที่เจอตอนหาหน่อไม้ของเจ้า อีกทั้งหน่อไม้มากกว่าสามสิบหน่อ เรากลับกันเถอะหากนานกว่านี้ท่านแม่ของเจ้าจะเป็นกังวลเอา"
เมื่อมองดูเวลาพระอาทิตย์ก็ขึ้นเหนือศีรษะเสียแล้วหลี่หงจึงถามบุตรสาวว่ามันเพียงแล้วหรือยัง หากกลับไปช้าก็กลัวว่าเมียรักจะเป็นห่วงเอาได้
"ยังหรอกเจ้าค่ะ ดูนี่สิเจ้าคะข้าได้ไส้เดือนมาด้วย"
ไส้เดือนที่นางขุดได้มาดิ้นทุรนทุรายเพราะถูกสับด้วยเสียม นางขุดพวกมันมาทำไมกันหลี่หงมองไม่ออกเลยว่าบุตรสาวต้องการจะทำอะไรกันแน่
"ท่านพ่อตัดไม้ไผ่ลำเล็กนี่ให้ข้าสักสองอันหน่อยเจ้าค่ะ"
หลี่หลิวเขย่าแขนผู้เป็นพ่อเบาๆแล้วบอกให้ผู้เป็นพ่อทำเบ็ดตกปลาตามที่นางบอก เมื่อได้ไม้ไผ่ยาวสองเมตรมาสองอันที่ขนาดเท่านิ้วนางก็เอาเข็มที่นำมาจากบ้านท่านย่าสองอันออกมาแล้วร้อยด้วยด้ายเย็บผ้าที่ยาวหนึ่งเมตรครึ่งที่ทับกันสองเส้นเพราะกลัวด้ายจะบางเกินไป จากนั้นงอเข็มให้โค้งสุดท้ายใส่ไส้เดือนติดกับเข็มทั้งสองอันเป็นอันมัดกับไม้ไผ่ก็เสร็จสิ้น หลี่หลิวย่อนไส้เดือนที่ดิ้นไปมาลงในน้ำ ฝูงปลาน้อยใหญ่เห็นของกินที่ชอบก็แย่งกันงับหลี่หลิวบอกพี่ใหญ่และท่านพ่อคอยจังหว่ะให้ปลากินเหยื่อแล้วรีบดึงคันเบ็ดขึ้นโดยเร็ว สองพ่อลูกเมื่อเห็นว่าทำเช่นนี้ก็ได้ปลาแล้วจึงสนุกกับการตกปลาอยู่พักใหญ่จนได้ปลามาสิบกว่าตัว พวกเขาพากันร้อยปลาโดยใช้เถาวัลย์ร้อยตรงเงือกปลาทะลุออกทางปากทำเป็นสองพวงมัดรวมกันแล้วไว้วางบนรถลาก ได้ทั้งปลา เห็ด หน่อไม้ และเกาลัดเจ้าเล็กที่กินจุได้อิ่มท้องสมใจอย่างแน่นอน หลี่หงมองบุตรสาวที่ฉลาดเฉลียวรู้จักคิดประดิษฐ์สร้างสรรค์สิ่งแปลกใหม่ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาอย่างประหลาดใจ ลูกสาวข้าเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่ยังเล็กภายภาคหน้าต้องได้ดิบได้ดีเป็นแน่ พ่อคนนี้จะสนับสนุนเจ้าเอง หลี่หงยิ้มแก้มแทบปริจนเห็นฟันครบสามสิบสองซี่ และเอ่ยชมบุตรสาวและบุตรชายไม่ขาดปากในขณะที่ลากรถลาก โดยมีเด็กสาวเดินตามพรางเล่นเด็ดดอกไม้ดอกหญ้าทำมุงกุฎไปด้วย
"นี่ก็เลยเที่ยงวันมาแล้วเหตุใดพวกพี่ๆของเจ้ากับพ่อของเจ้ายังไม่กลับมาอีกเล่า"
หวังลู่ที่ยังไม่เปลี่ยนนามสกุลตามสามีเอ่ยปากขึ้นอย่างร้อนรน ได้ข่าวว่าบนเขามีสัตว์น้อยใหญ่อยู่มากมายคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ ยิ่งคิดนางยิ่งหวั่นวิตกกังวล
"นั่นไงๆ ท่านแม่ใช่รถลากของท่านพ่อหรือไม่ มีไม้ไผ่เต็มรถเลยขอรับ"
"ไหนดูซิ ใช่แล้วๆนั่นคือท่านพ่อและพี่ๆของเจ้า พวกเขาปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว ดีมากจริงๆ"
เมื่อเห็นสามพ่อลูกกลับมาอย่างปลอดภัยนางก็โล่งอกคลายกังวล
"ท่านพ่อ!! ทางนี้ขอรับ ทางนี้"
หลี่เฉินที่ช่วยท่านแม่ถางหญ้าที่รกและหนาทึบออกจนโล่งกว้างโบกมือกระโดดไปมาเหมือนลิงกับค่าง
"ดูน้องเล็กเจ้าสิดีใจอย่างกับรู้ว่าจะได้กินของอร่อยฮ่าๆๆ"
หลี่หงภูมิใจที่สามารถทำให้ครอบครัวได้อิ่มท้อง พวกเด็กๆจะไม่ต้องทนหิวอีกต่อไป พอคิดถึงอาหารการกินพรุ่งนี้ต้องไปซื้อข้าวสารของใช้มาเพิ่มเสียแล้ว ตอนออกมาจากบ้านใหญ่ข้าวสักเม็ดเขาก็มิกล้าที่จะนำติดไม้ติดมือมาด้วย ได้นำมาแค่ของในครัวเล็กที่ท่านพ่อยกให้เท่านั้น
"ท่านพ่อให้ข้าช่วยทำอาหารนะเจ้าคะ ข้าทำอร่อยนะฮิฮิ"
คราวก่อนข้าโชว์ฝีมือไปหวังว่าท่านพ่อจะให้ข้าได้ทำมัน เพราะดูท่าแล้วท่านแม่คงทำเมนูที่ข้าอยากกินไม่เป็นอย่างแน่นอน
"ได้ๆ พ่อรู้แล้วเจ้าทำออกมาได้ดีทีเดียว"
หลี่จงหัวเราะเสียงดัง แน่นอนว่าอาหารที่น้องสาวของเขาทำนั้นถูกปากถูกใจเขาเป็นอย่างมากมันอร่อยกว่าท่านแม่ทำเสียอีก ดีจริงๆที่รสมือของน้องสาววัยหกขวบของเขาอร่อยได้ถึงเพียงนี้


"ท่านพ่อ!!! ท่านแม่รอพวกท่านจนอยู่ไม่เป็นสุข เหตุใดพวกท่านถึงไปนานเพียงนี้ล่ะขอรับ"
หลี่เฉินบุตรชายคนเล็กวัยสี่ขวบรีบเดินออกมารับตรงถนนและพยายามช่วยลากรถด้วยพลังอันเต็มเปี่ยมของเขา แต่ทว่ารถลากกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย เมื่อหลี่หงเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มอ่อนให้บุตรชายคนเล็กที่มีใจอยากช่วยเหลือ แต่เขาตัวเล็กเกินไปจึงไม่สามารถช่วยได้หลี่หงเลยบอกว่าหิวน้ำเขาวิ่งสับขาสั้นๆเข้าบ้านไปหาน้ำท่ามาให้ท่านพ่อด้วยความยินดี
"ชื่นใจนัก"
เขาชมบุตรชายคนเล็กด้วยน้ำเสียงอบอุ่น และส่งเสียงหัวเราะเบาๆอย่างเอ็นดู
"ท่านแม่ดูสิขอรับ เราได้ปลามาเยอะมากเลยขอรับ"
บุตรชายคนโตถือพวงปลาที่ร้อยมาอย่างดิบดียกชูสูงขึ้นเหนือศีรษะด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง
"ได้มาจากที่ใดกันถึงได้เยอะเพียงนี้แถมทุกตัวอวบอ้วนทั้งนั้น"
หลี่จงหัวเราะเสียงดัง แล้วบอกท่านแม่อย่างละเอียดว่าน้องรองเราเก่งกาจเพียงใด หวังลู่ยิ้มกว้างย่อตัวลงสวมกอดแล้วมองสาวน้อยที่ใส่มงกุฎดอกหญ้าอย่างรักใคร่ ลูกสาวข้าคือตัวนำโชคจริงๆ ทั้งแกงเห็ดที่อร่อยลูกหนามที่หอมหวานก็ถูกนางค้นพบ ถ้าจะมีอะไรที่แปลกมากกว่านี้ข้าก็จะไม่สงสัยเลยที่นางทำได้ เพราะนางคือดวงใจของข้า
"ท่านแม่น้องรองบอกว่าจะทำอาหารเลิศรสให้เราได้ทานด้วยนะขอรับ"
"ดูเอาเถิดนางให้ข้ากับท่านพ่อช่วยเก็บยอดอ่อนของต้นไผ่มามากมายเลยนะขอรับ"
"ไหนบอกแม่ซิ เจ้าอยากทำอะไร เดี๋ยวแม่จะเป็นลูกมือช่วยเจ้าทำเอง"
หวังลู่ยิ้มบางๆพร้อมลุกขึ้นยืนหยิบปลาที่ร้อยเป็นพวงมาจากบุตรชาย แล้วมายืนข้างกายลูกสาวก่อนที่จะพานางเข้าบ้าน ดูจากเหงื่อที่ไหลอาบแก้มน้อยๆนางคงเหนื่อยล้าเอาการ นางหวังจึงพาบุตรสาวเข้าบ้านไปพักก่อน
"ข้าต้องใช้หน่อไม้กับเห็ดด้วย"
นางดึงมือผู้เป็นมารดาให้หยุดเดิน แล้วชี้ไปบนรถลากที่มีของเต็มรถ
"เดี๋ยวพี่จะเอาไปให้ เจ้าตามท่านแม่เข้าไปบ้านไปก่อนเถิด"
หลี่จงเข้าใจว่าท่านแม่เป็นห่วงน้องรองที่พึ่งหายไข้ ถึงภายนอกจะดูปกติแต่งรอยเขียวช้ำยังคงอยู่ภายใต้เสื้อผ้าอย่างชัดเจน ถึงน้องรองไม่พูดถึงมันอีกแต่ทุกคนก็ยังสลดใจกับเรื่องก่อนหน้าอยู่มาก
"ได้ ถ้าเช่นนั้นข้าจะช่วยท่านแม่ล้างและทำความสะอาดปลาพวกนี้รอนะเจ้าคะ"
หลี่หลิวที่ไม่สนใจความเหนื่อยล้าเท่าไหร่นักเพราะนางเริ่มหิวแล้วจึงตามท่านแม่ไปล้างหน้าคลายร้อนดื่มน้ำให้ชื่นใจแล้วช่วยท่านแม่ทำครัว เมื่อขอดเกล็ดล้างข้างในพุงปลาเสร็จพี่ใหญ่ก็เอาหน่อไม้และเห็ดมาให้ หลี่หลิวบอกท่านแม่ว่าต้องปลอกหน่อไม้เช่นไรหั่นแบบไหนแล้วตัวเองไปนั่งล้างเห็ดด้วยการใส่เกลือลงในน้ำไปเล็กน้อยดินโคลนที่ติดมาถึงจะหลุดออกได้โดยง่าย แล้วก่อไฟตั้งน้ำด้วยหม้อที่ใหญ่ที่สุด มันสามารถใส่น้ำได้มากกว่าสองลิตรเป็นหม้อเหล็กเก่าที่ยังใช้งานได้อยู่ถึงจะไม่มีฝาปิดก็ตาม ด้วยเครื่องปรุงตอนนี้ที่มีแต่เกลือถึงจะมีของที่น่าอร่อยเพียงใดแต่รสชาติคงมีแต่เค็มเพียงเท่านั้น เมื่อน้ำเริ่มเดือดแล้วหลี่หลิวใส่ปลาแล้วตามด้วยขิงที่หั่นเป็นแว่นๆเพื่อดับกลิ่นคาวจากนั้นใส่หน่อไม้ที่ท่านแม่หั่นตามด้วยเห็ดโคนใส่เกลือปลายช้อนด้วยความมันของปลาความหวานจากเห็ดก็จะได้รสชาติกลมกล่อม หวังลู่มองดูเด็กน้อยขยับนิดหยิบหน่อยอย่างคล่องมือและไม่ลืมที่จะเป็นลูกมือที่ดีค่อยใส่โน่นนี่ตามที่ลูกสาวบอก เมื่อปลาสุกแล้วจนเริ่มมีกลิ่นหอมอ่อนๆชวนให้น้ำลายสอ นางหวังก็อดไม่ได้ที่จะชิมรสชาติน้ำแกงอย่างพอใจ ลูกสาวข้าเก่งด้านการทำครัวตั้งแต่ยังเด็กถึงเพียงนี้ในอนาคตหากแต่งงานออกเรือนครอบครัวนั้นจะต้องโชคดีเอามากๆเป็นแน่
"หอมจังขอรับ"
หลี่เฉินเดินตามกลิ่นจนมาถึงครัวเขาทำจมูกฟุดฟิดแล้วเอ่ยถามว่าทำอะไรถึงได้หอมถึงเพียงนี้
"แกงปลา ตอนนี้ทำเสร็จพอดีเจ้าไปเรียกท่านพ่อกับพี่ใหญ่เจ้ามากินได้แล้วล่ะ พวกเขาคงหิวมากแล้ว"
หวังลู่ได้ยินเสียงท้องร้องของหลี่หลิวก็คิดได้ว่านี่ก็บ่ายคล้อยแล้ว จึงรีบเตรียมถ้วยชามจัดวางบนโต๊ะไม้ไผ่อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักสามพ่อลูกก็เดินมาพร้อมกันพอล้างไม้ล้างมือเสร็จก็มานั่งโต๊ะอาหารอย่างพร้อมเพรียง
"ทานกันเถอะ"
ท่านพ่อพูดจบทุกคนก็กินแกงปลาที่สดใหม่ แทบไม่มีใครปริปากต่างคนต่างกินอย่างเอร็ดอร่อยหวังลู่คอยตักอาหารเพิ่มให้ทุกคนจนอิ่มท้อง
เอิ้กกกก!!!
เสียงเรอของหลี่เฉินดังขึ้น ทำให้เกิดเสียงขบขันทุกคนกินอิ่มแล้วนางหวังเก็บถ้วยชาม ส่วนสองพ่อลูกไปช่วยกันทำรั้วบ้านอย่างขันแข็งโดยมีน้องรองและน้องเล็กคอยให้กำลังใจ ไม้ไผ่ที่ยาวกว่าสิบเมตรถูกตัดออกเมตรครึ่งและตัดทำเสาฝังดินอีกสองเมตร นำไม้ที่ตัดเมตรครึ่งมามัดด้วยเถาวัลย์บนกลางล่างเป็นแพรยาวโดยใช้ไม้ไผ่ยาวสองเมตรวางทาบบนล่างเป็นตัวยึดเพื่อเตรียมเอาไว้ผูกติดกับเสาไม้ไผ่ มัดเรียงยาวกว่ายี่สิบอันนับเป็นหนึ่งแผ่น ทำแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนไม้หมดก็ค่ำมืด จึงได้แยกกันไปอาบน้ำข้างบ่อน้ำเพื่อความสะอาดร่างกาย อาหารค่ำก็เป็นปลาย่างเกลือและแกงปลาที่เหลือจากตอนบ่าย เมื่อกินเสร็จก็แยกย้ายกันเข้านอน หลี่เฉินอยากเข้านอนกับท่านพ่อท่านแม่ได้แต่นั่งงอนตุ๊บป่องเพราะหลี่หลิวบอกว่าอยากให้ท่านพ่อกับท่านแม่ได้พักผ่อนส่วนเราสามพี่น้องควรนอนด้วยกัน เมื่อแบ่งห้องนอนกันเสร็จสับจึงแยกย้ายกันเข้านอน
"ลูกสาวเราช่างเป็นเด็กดีอะไรเช่นนี้นะ"
หลี่หงชมลูกสาวไม่ขาดปาก ตั้งแต่ความคิด การกระทำ ลูกสาวของเขานั้นกล่าวได้ว่ามีความสามารถยิ่งนักบางทีหากเป็นนางอาจมีโอกาสเป็นข้าหลวงได้ แต่ติดตรงที่ว่าเขารับเฉพาะชายชาตรีเพียงเท่านั้น
"รู้แล้วๆ ท่านก็อย่าเอาแต่ชมบุตรสาวจนลืมบุตรชายเสียล่ะ เดี๋ยวพวกเขาจะน้อยใจเอาได้"
หวังลู่ตระเตรียมหมอนมุ้งเสร็จก็ดับไฟพร้อมที่จะเข้านอน สองผัวเมียมอบความรักให้กันและกันหลังจากห่างเหินมานานการได้บ้านใหม่นี่เป็นสิ่งที่ดียิ่งนัก
หลี่หลิวนอนตะแคงมองดูสองพี่น้องที่หลับใหลด้วยความเหนื่อยล้า แต่นางกลับคิดไม่ตกนางมาเพียงวันเดียวกับเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้มากมายถึงเพียงนี้ นางต้องวางแผนการใช้ชีวิตที่นี่ให้ดีไม่เช่นนั้นความทุกข์ยากอาจมาถึงเข้าสักวัน พอคิดถึงความทุกข์ยากคงหนีไม่พ้นภัยแล้งตอนนี้เป็นน่าน้ำแต่ถ้าเข้าหน้าแล้งเล่า ในยุคสมัยนี้ภัยแล้งชอบมาแบบเงียบๆเสมอ การขุดบ่อน้ำไว้และกักเก็บน้ำเป็นสิ่งที่ควรทำรวมทั้งปลูกผักผลไม้ที่สามารถเก็บไว้ได้นานๆ เหมือนอย่างมันหวาน ใช่แล้ว มันหวานข้าจะปลูกให้มากหน่อยแล้วทำการแปรรูปเป็นแป้งจะได้เก็บไว้ใช้ในยามจำเป็นแถมยังสามารถเอามาทำได้หลายเมนูอีกด้วยหรือจะทำไปขายคงได้ราคาดี ข้าวโพดก็น่าปลูกไว้แต่ที่สำคัญคงเป็นข้าว เอาล่ะทีนี้ก็ค่อยๆเริ่มการขุดบ่อหลังจากท่านพ่อทำรั้วกั้นและประตูบ้านเสร็จ ไม่รู้ว่าหลี่หลิวคิดเรื่องอะไรไปบ้างจนคล้อยหลับไป
"หนาวจัง"
หลี่หลิวเอามือคว้านหาผ้าห่มแต่กับไม่พบ พื้นหญ้านี่เย็นจริงๆเลยผ้าห่มข้าไปไหนล่ะเนี่ย
"พื้นหญ้า?"
หลี่หลิวลืมตาตื่นด้วยความตกใจ แล้วพบว่าตนอยู่ในพื้นที่แปลกตา นางลุกขึ้นยืนเต็มตัวแล้วเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆพบว่ามีบ่น้ำตื้นๆเพียงหนึ่งบ่อ มันกว้างใหญ่และสูงพอสมควรนอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีก
"ที่นี่คือที่ไหนกันล่ะเนี่ย ฉันเดินดูรอบๆแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไร แถมยังมีเหมือนกำแพงใสๆกั้นไว้อีก"
หลี่หลิวเดินลูปคลำหาทางออกจากกำแพงใสแต่ก็ไม่พบ ทำยังไงดีล่ะหรือที่นี่คือที่กักขังดวงวิญญาณของฉันถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะได้ไปเกิดใหม่หรือเปล่า แล้วร่างของเด็กน้อยหลี่หลิวนั่นล่ะ บ้าไปแล้ว!!! ใช่ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เสี่ยวเหมยทุบกำแพงอย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่เป็นผลกำแพงนี่เหมือนน้ำเลยพอทุบมันก็เด้งสู้มือแถมยังเย็นอีกด้วย
"ฉันต้องเจอกับอะไรแบบนี้ด้วยหรือ"
เสี่ยวเหมยนั่งลงน้ำตาอาบแก้มแล้วมองไปที่เงาสะท้อนในกำแพงกั้น เห็นเด็กผู้หญิงนั่งกอดเข่าน้ำตาคลอเบ้าขอบตาแดงก่ำ พอเสี่ยวเหมยขยับภาพสะท้อนก็ขยับตามไปด้วย
"เอ๊ะ!! นี่ฉันยังอยู่ในร่างเด็กคนนั้นนี่"
เสี่ยเหมยปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจอีกที หากวินญาณออกจากร่างเด็กคนนั้น ฉันควรอยู่ในรูปลักษณ์เดิมสิ แต่นี่ฉันยังอยู่ในรูปลักษณ์เด็กคนนั้นอยู่เลย เสี่ยวเหมยหมดความอดทนกับการหาทางออกแล้วเธองมหาทางออกมามากกว่าหนึ่งชั่วโมงแต่ยังไม่เจอสักที
"เจ้ากำแพงบ้าปล่อยฉันออกไปนะ"
หลี่หลิวกระวนกระวายใจแล้วนั่งแหมะลงกับพื้น กำหญ้าที่ค่อนข้างนุ่มนิ่มจนถอนมันขึ้นมาอย่างหมดหนทาง นางตะคอกใส่กำแพงใสจนคอสั่นด้วยความโกรธ เมื่อนางพูดจบหลี่หลิวก็ลุกขึ้นยืนเหงื่อแตกด้วยความหวาดกลัว
"เมื่อครู่นี้ข้าฝันหรือสมจริงมากเลย"
หลี่หลิวบ่นพึมพำในความมืด เพราะเมื่อครู่นางยังอยู่ในสถานที่แปลกตาและมีแสงแดดอ่อนๆอยู่เลย
"แล้วถ้าไม่ใช่ฝันข้าเข้าไปในนั้นได้อย่างไร"
พอพูดจบนางก็กลับเข้าไปในกำแพงน้ำนั่นอีกครั้ง
"ข้าไม่ได้ฝันนี่แล้วข้าเข้ามาได้ยังล่ะ"
หลี่หลิวยืนคิดอยู่พักหนึ่งพอจับต้นชนปลายได้ ใช่ต้องเป็นมิติแน่ๆ เมื่อรู้ว่ามันคืออะไรนางจึงเดินไปที่บ่อน้ำที่สูงประมาณหน้าอกแล้วลองใช้มือน้อยๆที่เปื้อนเศษหญ้ามาปัดเช็ดออกที่เสื้อผ้า ก่อนจะใช้มือโอบอุ้มน้ำมาดื่มกิน
"หวานจังแถมยังสดชื่นด้วย ดีเลยถ้าภัยแล้งมาถึงอย่างน้อยข้าก็มีบ่อน้ำนี้ที่มีน้ำผุดออกมาเรื่อยๆให้ได้ดื่มกินแล้ว"
หลี่หลิวนังลงพิงบ่อน้ำ หากปลูกพืชผักในนี้ได้คงจะดีไม่น้อย
"ปล่อยข้าออกไป"
พอนางพูดจบก็ออกมาจากมิติได้ดั่งที่นางคาดการณ์ไว้ หลี่หลิวงมหาที่จุดไฟเมื่อเจอมันวางอยู่มุมห้องจึงดึงฝาปิดออกแล้วค่อยๆเป่าจนเกิดเปลวไฟจากนั้นก็จุดเชิงเทียนที่วางไว้ข้างๆกัน เมื่อห้องมีแสงสว่างแล้วนางเดินไปที่หัวนอนที่วางของใช้ไว้บางส่วนนางค่อยๆคลายปมผ้าที่มัดไว้ออกแล้วนำเมล็ดพันธุ์ออกมากำนึง ก่อนจะเอ่ยว่าพาข้าเข้าไปเบาๆ
"เข้าออกแบบนี้จริงๆสินะ"
หลี่หลิวไม่รอช้าใช้มือเล็กๆดึงหญ้าออกเพื่อเปิดหน้าดินเล็กน้อย นางเอาเมล็ดพันผักโรยลงเอามือที่สะอาดวิดน้ำให้กระเด็นโดนตรงที่ว่านเมล็ดจนชุ่มจากนั้นก็ค่อยออกไปจากมิติแล้วเป่าเทียนให้ดับก่อนจะนอนต่ออย่างอารมณ์ดี
ก็อกแกกๆ
เสียงท่านแม่ลุกขึ้นเข้าครัวแต่เช้ามืด หลี่หลิวลืมตาขึ้นมาแล้วรีบเข้ามิติไปด้วยความใคร่รู้ว่าข้างในนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ นางเห็นเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวงอกออกมาแล้ว แถมมันยังสูงขึ้นมาหนึ่งนี้วนางใช้มือน้อยปิดปากร้องอุทานด้วยความดีใจ
"นี่สินะมิติที่ในนิยายเขาร่ำลือกัน สวรรค์ขอบคุณท่านที่พาข้ามาที่นี่ แถมยังให้ของดีกับข้าไว้ใช้อีกด้วย"
หลี่หลิวก้มกราบดินฟ้าอย่างซาบซึ้ง จากนั้นนางแยกต้นอ่อนออกจากกันเพื่อที่จะขุดหลุมปลูกผักให้เรียงสวย พอปลูกเสร็จนางรีบออกจากมิติแล้วแอบออกจากห้องมองซ้ายขวาไม่เห็นใครแล้วหยิบขันน้ำเข้าไปด้านในตักราดน้ำให้ครบยี่สิบต้นจนเสร็จ
"โตเร็วๆนะไว้ตอนเย็นข้าจะเข้ามารดน้ำให้อีกที"
หลี่หลิวบอกลาต้นอ่อนผักกาดขาวแล้วเอาขันไปออกไปเก็บไว้ตามเดิมก่อนจะเดินไปที่ครัวข้างๆบ้านเพื่อหาท่านแม่
"ท่านแม่"
หลี่หลิวส่งเสียงทักทายมารดา
"เจ้าตื่นแล้ว?"
หวังลู่มองดูบุตรสาวที่ตื่นมาแล้วกระปรี้กระเปร่าแต่เช้า
"เจ้ายิ้มแบบนี้มีอะไรดีๆงั้นรึ"
"ข้าฝันดีเจ้าค่ะ"
"ที่แท้ก็ฝันดี มาๆนั่งตรงนี้มีปลาที่เหลืออยู่เจ้าอยากทำอะไรเป็นพิเศษหรือไม่"
หวังลู่รู้ว่าลูกสาวชอบทำอาหารจึงได้ถามนางก่อนว่านางอยากทำอะไร
"ปลาหรือเจ้าคะ อืม..แกงข้าก็เบื่อแล้วย่างก็ย่างไปแล้วทอดได้หรือไม่เจ้าคะ"
หลี่หลิวทำท่าทางครุ่นคิดจนผู้เป็นมารดาอดขำไม่ได้จึงยิ้มออกมา ท่าทางของหลี่หลิวตอนนี้เหมือนผู้ใหญ่ในร่างเด็กยังไงยังงั้นแต่กลับทำให้ผู้เป็นแม่เอ็นดูนางมากขึ้น
"เจ้าอยากผัดหรือทอดก็ต้องรอพ่อเจ้าก่อน อีกประเดี๋ยวพ่อของเจ้าจะไปตลาดเช้าเพื่อซื้อข้าวสารและเครื่องปรุง เจ้าอยากจะไปด้วยหรือไม่"
หวังลู่มองบุตรสาวอย่างคาดหวัง เพราะนางเป็นคนคิดเมนูแปลกๆในใจต้องมีของที่อยากได้อย่างแน่นอน
"ข้าอยากไปเจ้าค่ะ"
หลี่หลิวรีบตอบรับคำชวนจากมารดาแล้วไปล้างหน้าล้างตาเตรียมพร้อมรอท่านพ่ออย่างใจจดใจจ่อ ไปตลาดเช้างั้นรึ ดีเหมือนกันจะได้ไปดูว่าที่ตลาดเขาขายอะไรบ้างครั้งหน้าจะได้ทำไปขายด้วยเสียเลย
"เจ้าก็จะไปกับพ่อด้วยงั้นรึ"
หลี่หงเตรียมตะกร้าสานไม้ไผ่ไปด้วยสองสามใบพร้อมทั้งกระสอบป่านเพื่อไปใส่ข้าวสาร เห็นบุตรสาวนั่งรออยู่จึงเดินเอาหมวกสานให้นางใส่แล้วหยิบผ้าห่มที่พาดไว้แขนซ้ายมาคลุมตัวนางไว้ก่อนจะอุ้มนางขึ้นนั่งรถลากที่ทำความสะอาดแล้ว
"ใส่เถอะ อากาศมันเย็นและอาจมีหมอกลงหนักก็เป็นได้เมื่อคืนมีฝนตกปรอยๆด้วยเจ้าต้องคลุมผ้าให้ดี"
"เจ้าค่ะท่านพ่อ"
เมื่อหลี่หงใส่หมวกสานและเสื้อคลุมพร้อมด้วยรองเท้าหนังแล้วจึงออกเดินทาง
"ไปดีมาดีนะ"
ท่านแม่ยืนโบกไม้โบกมือเพื่อส่งข้ากับท่านพ่อ ชีวิตแบบนี้เรียบง่ายเสียจริง เงียบสงบขาดก็แต่พ้องเพื่อนเท่านั้นแต่ไม่เป็นไรยังมีพี่ใหญ่น้องเล็กให้ได้พูดเล่นคลายเหงาอยู่บ้าง รถลากเคลื่อนตัวไปข้างหน้าเรื่อยๆท่านพ่อคอยถามข้าอยู่เป็นพักๆว่าอยากได้อะไรบ้าง วันนี้จะทำอะไรข้าแค่ตอบว่าต้องได้เห็นกับตาก่อนถึงจะรู้ว่าต้องการอะไร ส่วนวันนี้คงจะไปตกปลาหาผักป่ารอท่านพ่อกับพี่ชายที่จะไปตัดไม้ไผ่เพียงแค่นั้น ตลอดทางที่ผ่านมาถนนเต็มไปด้วยน้ำขังดีที่ทางเป็นหินขรุขระจึงไม่ทำให้ติดหล่มไปตามทางท่านพ่อเหนื่อยหอบระหว่างทางจึงล่าช้าไปบ้าง แต่พอมาถึงที่หมายข้าได้เห็นแทบทุกคนวางของขายข้างทางบน ไม่ก็ขายบนรถลากบ้างก็ยกโต๊ะตั้งจัดข้าวของ จะมีก็แค่ร้านค้าที่เปิดหน้าร้านขายของแค่ไม่กี่สิบเจ้าเท่านั้น นอกนั้นเป็นชาวบ้านที่นำของป่ามาขายสมกับเป็นชนบทจริงๆ
"เราไปซื้อข้าวกันเถอะ"
ท่านพ่อกล่าวแล้วเข็นรถลากไปหน้าร้านขายข้าวสาร ท่านพ่อซื้อข้าวสารมาสามสิบกิโล จากนั้นพาข้าไปเลือกเครื่องปรุง ข้าได้เครื่องปรุงเช่นน้ำปลา ซอสถั่วเหลือง น้ำมัน เกลือ จริงๆแล้วอยากได้น้ำตาลอ้อยด้วยแต่ราคามันแพงมากจึงตัดใจไม่เอา แล้วไปซื้อเมล็ดพันธุ์ผักแทน
"พ่อเห็นเจ้ายืนจ้องน้ำตาลอ้อยอยู่นานเหตุใดเจ้าถึงไม่ซื้อมันมาด้วยล่ะ"
เมื่อเดินออกจากร้านขายน้ำตาลอ้อยท่านพ่อถามอย่างสงสัย
"มันแพงเกินไปเจ้าค่ะ ท่านพ่อบอกข้าว่ามีเงินไม่มากข้ากลัวว่ามันจะไม่พอใช้ในภายหลังข้าไม่อยากได้มันแล้วเจ้าค่ะ"
เมื่อได้ฟังคำตอบของบุตรสาวหลี่หงตื้นตันใจที่มีลูกคอยคิดเผื่ออนาคตเช่นนี้ แต่ที่จริงแล้วน้ำตาลอ้อยนั้นพ่อซื้อให้เจ้าได้สบายทว่าบุตรสาวพูดก็ถูกเราควรซื้อแต่สิ่งจำเป็นเท่านั้น นี่ลูกสาวข้ามีความคิดที่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันหรือเพราะเราอยู่กันอย่างอดอยากมานานนางจึงกลัวว่าจะกลับไปเป็นแบบนั้นอีก หลี่หงสลัดความคิดในหัวทิ้งไปแล้วช่วยบุตรสาวเลือกเมล็ดพันธุ์ผัก
"เจ้าเอาอะไรไปบ้างแล้ว"
เขาเห็นบุตรสาวหยิบนั่นนี่ไปสี่ห้าอย่างจึงถามขึ้น
"ท่านพ่อ ข้าได้เมล็ดข้าวโพด ถั่วเหลือง ถั่วลันเตา มะเขือเทศ พริก ต้นหอม กระเทียม ข้ายังอยากได้ข่าตะไคร้ต้นมะกรูด รวมทั้งฟักทองอีกเจ้าค่ะ"
"ที่ว่ามาไปร้านฝั่งนั้นน่าจะมีต้นแก่ของมันที่ปลูกได้ร้านข้าเล็กมีเพียงสิบอย่างเท่านั้น แม่นางน้อยต้องการมากหรือไม่"
เถ้าแก่เจ้าของร้านเมื่อได้ยินว่าเด็กน้อยอยากซื้อหลายอย่างในร้านตน จึงยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี
"ท่านพ่อข้าต้องการเมล็ดพันธุ์ข้าวโพด ถั่วเหลือง ถั่วลันเตา กระเทียม ต้นหอมอย่างล่ะครึ่งโล และพริกมะเขือเทศอย่างล่ะร้อยเม็ดได้หรือไม่เจ้าคะ"
หลี่หลิวหันมองผู้เป็นพ่ออย่างคาดหวัง หากได้เมล็ดพันธุ์เหล่านี้นางจะแบ่งไปปลูกในมิติของนางด้วย
"เถ้าแก่ทั้งหมดมันราคาเท่าไหร่หรือขอรับ"
"ถ้าที่แม่นางน้อยบอกมาละก็ข้าคิดราคากันเองเก้าอีแปะก็แล้วกัน ข้าลดให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ ของบางอย่างนำเข้ามาจากประเทศอื่นเชียวนะ"
เถ้าแก่ตอบไปด้วยรอยยิ้ม แน่หน่ะสิเขาต้องได้กำไรอยู่แล้วมิเช่นนั้นจะนำมาขายทำไมกัน แต่ถ้าข้าปลูกแล้วเอามาขายละก็กำไรคงมากมายทีเดียวเพราะนางเห็นแต่คนขายแค่เมล็ดพันธุ์แต่กลับไม่มีคนขายของพวกนี้เท่าไหร่นัก หลี่หงมองหน้าบุตรสาวอยากถามความเห็นหลี่หลิวพยักหน้าตอบรับเขาจึงตกลงซื้อมันทั้งที่ราคาแสนจะแพงกว่าข้าวเสียอีก ไม่ใช่ว่านางอยากช่วยข้าประหยัดเงินหรอกรึ มือที่ถือเงินอีแปะของเขาสั่นเล็กน้อย ไม่คิดว่าราคาของที่ลูกสาวอยากได้มันจะแพงเช่นนี้
"ท่านพ่อเราไปร้านนั้นกัน"
เมื่อได้เมล็ดพันธุ์มาแล้วนางชี้ไปฝั่งตรงข้ามที่เถ้าแก่บอกให้ไปดู หลี่หงถึงกับปาดเหงื่อแต่เมื่อลูกสาวต้องการเขาจึงต้องตามใจนางเพื่อวัดดวงสักครา
"ข้าเอาอันนี้ อันนี้ อันนี้อันนี้ด้วยแล้วก็อันนี้อีก"
หลี่หลิวเห็นเมล็ดฟักทอง แตงโม แตงกวา ต้นมะกรูด รวมทั้งพวกขิง ข่า ตะไคร้ นางจึงเอามาพอสมควร ท่านพ่อแทบลมจับเกิดมาไม่เคยใช้เงินมากถึงเพียงนี้มาก่อน เจ้าของร้านห่อเมล็ดต่างๆใส่ห่อกระดาษให้มัดด้วยเชือกเสร็จก็ส่งให้แม่นางน้อยด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร แถมยังบอกวิธีปลูกว่าปลูกเช่นไรมันถึงจะรอด เมื่อหลี่หงรู้ว่าเมล็ดพันธุ์ที่นางซื้อมาอาจจะงอกหรือไม่งอกก็ได้เขาแทบเข่าทรุด ได้แต่ยืนฝืนยิ้มแห้งๆข้างๆบุตรสาวส่วนเจ้าตัวได้ของที่ต้องการก็ยิ้มกริ่ม จากนั้นหลี่หลิวเลือกตุ่มน้ำขนาดกลางมาสามสี่ตุ่มแล้วให้คนงานช่วยยกขึ้นรถลาก จากนั้นดูพวกหม้อกระทะตะหลิวขันน้ำจนของแทบจะเต็มรถลากจึงบอกท่านพ่อว่าข้าพอแล้ว เมื่อได้ยินคำนั้นหลี่หงเหมือนได้ยินเสียงสวรรค์เขาแทบอยากรีบอุ้มบุตรสาวขึ้นรถลากแล้วรีบเข็นออกไปด้วยความเร่งรีบ หลี่หลิวมองดูไหน้ำปลา ซอสถั่วเหลืองและน้ำมันที่วางเรียงกันโดยมีฟางข้าวมัดคล้องกันกระแทกด้วยแววตาเปี่ยมสุข แตกต่างจากท่านพ่อของนางที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกพาบุตรสาวมาตลาดเช้าครั้งแรกเขาหมดไปมากกว่าห้าสิบอีแปะ นี่เขาสามารถใช้เงินจำนวนนี้ได้ตลอดทั้งปีก็ว่าได้คราวหน้าต้องไม่พานางมาด้วยอีกเป็นแน่เข็ดหลาบแล้วจริงๆ


"พี่ใหญ่มีอะไรอีกไหมที่ชาวบ้านไม่นิยมเก็บกินกัน"
หลี่หลิวมองเห็นทางเอาตัวรอดขึ้นมาในทันที นี่มันทองในดินชัดๆพวกเขาไม่รู้สินะว่าเห็ดโคนพวกนี้ทั้งดอกใหญ่ขาอวบดอกตูมๆพวกนี้ราคามันแสนแพงแค่ไหน นี่มันของหายากเลยนะ
"ได้สิ ไว้ข้าเจอจะค่อยๆบอกเจ้านะ ดื่มน้ำสักหน่อยไหม"
เมื่อเอาเห็ดวางใส่ตะกร้าที่ว่างเปล่าก็ดูชื่นใจขึ้นมาไม่น้อย เดินมาครึ่งชั่วโมงก็เจอของดีเข้าแล้วจะว่ายังไงดีล่ะ ต้องขอขอบคุณชาวบ้านที่ไม่ยอมกินกันอย่างสุดซึ้งหลี่หลิวถูกใจสิ่งนี้เป็นอย่างมากจนเดินไปยิ้มไปเลยทีเดียวแม้แต่น้ำนางยังไม่หิวแม้แต่น้อย
"ทางข้างหน้ามีต้นไม้ข้างทางขนาดใหญ่ ตอนเดินเจ้าต้องระวังอย่าไปเผลอเหยียบหนามมันเข้าให้ล่ะ"
"ได้ๆข้าจะระวังค่ะ"
"เหตุใดเจ้ายังไม่หุบยิ้มอีกเล่า"
"ข้าดีใจมากๆนี่เจ้าคะ"
"ต้องขนาดนั้นเลยงั้นรึ มันก็แค่เห็ดที่ถูกทิ้งก็เท่านั้น"
"เอาไว้ข้าทำแกงเห็ดให้ท่านได้กินก่อน แล้วท่านจะขอบคุณข้าที่เก็บมันกลับไปด้วย"
"ได้ๆ"
เจ้าสามตอบรับไปแต่ในใจยังกังวลว่าถ้ากินแล้วเป็นอะไรขึ้นมาจะทำเช่นไร แต่ก็ไม่กล้าดูถูกน้ำใจของน้องสาวตัวน้อยที่พึ่งหายไข้จึงได้แต่เอ่อออตามนางไป
"เดินระวังด้วยทางข้างหน้าที่ใกล้จะถึงนี้ก็เป็นป่าหนามแล้ว ข้าจะเก็บยอดผักหนามด้านบนส่วนเจ้าก็เก็บด้านล่างช่วยกันเก็บจะได้เสร็จเร็วๆ"
"นี่พี่ใหญ่... ข้าว่า... ข้าคงไปเก็บผักหนามกับท่านไม่ได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ"
"ทำไมล่ะ ข้างหน้านี้ก็ถึงแล้ว หรือเจ้ากลัวลูกหนามพวกนี้ที่หล่นตามพื้น พี่สามารถอุ้มเจ้าไปได้นะ"
เจ้าสามมองดูเด็กน้อยที่เหงื่อผุดบนหน้าผากอย่างเอ็นดู แถมบนหัวยังมีผมที่มัดเป็นหัวหอมกลมๆสองข้าง บนหัวของนางมีเศษใบไม้ติดอยู่เขาจึงหยิบออกให้นางอย่างเบามือ
"ไม่ใช่ๆ ข้าจะเก็บเกาลัดพวกนี้ ท่านดูสิมันเยอะมากขนาดนี้คงไปช่วยท่านเก็บผักไม่ได้แล้ว"
"ว่าไงนะ เจ้าเรียกมันว่าเกาลัดงั้นรึ?"
"อื้ม ก็ใช่ไง"
"ลูกหนามเนี่ยนะ เจ้าจะเอามันไปทำอะไรได้ เม็ดดำๆที่อยู่ข้างในก็กินไม่ได้แถมหนามมันทั้งคมทั้งแข็ง มันจะตำมือเจ้าเอานะ"
"เห้อออ เอาเป็นว่าข้าจะเก็บมันกลับไปด้วยก็แล้วกัน ท่านก็ไปเก็บผักหนามของท่านเถอะ ตอนเดินมาข้าเห็นรอยเท้าคนคาดว่าผักท่านคงเหลือน้อยแล้วล่ะ"
"ใช่ๆข้าก็ว่าเห็นรอยเท้ายังใหม่อยู่ งั้นข้าไปเก็บผักก่อนเจ้ารอข้าอยู่นี่นะหากเบื่อก็เดินขึ้นไปป่าด้านบนแล้วเรียกหาพี่อย่างข้าได้เลย"
เจ้าสามทีเดินทีวิ่งไปด้านหน้าทั้งยังคอยหลบลูกหนามอย่างจริงจัง หลี่หลิวที่เห็นพี่ของเจ้าของร่างเดินไปแล้วจึงเริ่มเก็บเกี่ยวเกาลัด เธอใช้เท้าน้อยๆของเด็กวัยหกปีเหยียบและคลี่เอาเปลือกเกาลัดออก จากนั้นเอาเม็ดมันออกมาทีล่ะเม็ดโดยใช้มีดค่อยๆแงะออกมา และทำแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนเจ้าสามกลับมานางก็ยังคงทำอยู่เช่นนั้น ตอนนี้หลี่หลิวรวบรวมเม็ดเกาลัดได้ประมาณหนึ่งกิโลแล้วด้วยร่างกายวัยเด็กแบบนี้จึงทำอะไรได้ไม่สะดวกนัก มือเท้าก็แสนจะเบาะบางทำแรงนิดหน่อยก็ได้รับแผลมาเสียแล้ว
"มาให้พี่ช่วยเจ้าเถอะไม่เช่นนั้นบ่ายนี้คงไม่ได้กลับบ้าน เจ้าจะเก็บมากเพียงใดล่ะ"
เจ้าสามเข้าใจว่าน้องสาวตนคงอยากได้เม็ดพวกนี้ไปเล่น จึงอาสาจะเก็บช่วยและเห็นวิธีที่นางเก็บแล้วมันก็ไม่ได้ยากนักจึงช่วยนางเก็บจนได้มากถึงสองสามโลเลยทีเดียว
"เจ้าพอได้หรือยัง นี่มันก็มากแล้วนะหากเจ้าจะเอาไปเป็นหมากไว้เล่นมันคงเกินพอแล้ว"
"ท่านเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ข้าจะเอามันไปกินต่างล่ะ"
"ในหัวเล็กๆของเจ้าคิดอะไรอยู่กัน หรือเจ้ายังไม่ฟื้นไข้จึงเบลออยู่ใช่หรือไม่"
เจ้าสามได้ฟังเช่นนั้นจึงโยกหัวน้องรองเบาๆ เพื่อหยอกล้อกับนาง
"มันกินได้จริงๆนะพี่สาม"
"ได้ๆ กินได้ก็กินได้"
"หึ! นี่ท่านไม่เชื่อข้ารึ"
"ข้าต้องเชื่อเจ้าอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าเก็บมันทำไมกัน"
"ก็ได้ๆ ถ้าเจ้าอยากได้อีกข้าค่อยพาเจ้ามาเก็บอีกครั้งดีหรือไม่ ตอนนี้ต้องกลับบ้านแล้วข้าหิวไส้กิ่วแล้วเนี่ย"
เมื่อเจ้าสามเห็นว่าน้องสาวตัวน้อยของตนจะงอแงจึงตัดบท ทำตัวให้อ่อนแอซึ่งจริงๆแล้วก็จริงดั่งเขาว่านั่นแหละเขาหิวจนท้องร้องจริงๆ หลี่หลิวพึ่งนึกขึ้นได้ว่าพี่ชายตัวน้อยของร่างนี้ยังไม่ได้กินข้าวจริง จึงต้องวางมือจากการเก็บเกาลัดหาใบไม้ใหญ่ๆมาห่อแล้วเอาเถาวัลย์มัดนำไปใส่ตะกร้า
"นี่ท่านเก็บได้มากเลยทีเดียว ข้าคิดว่าคนอื่นเก็บไปก่อนท่านเสียแล้ว"
หลี่หลิวมองไปที่ตะกร้าที่มีผักหนามอยู่เกินครึ่งซึ่งด้านบนมีห่อเห็ดโคนวางอยู่ ดีที่พี่ชายตัวน้อยไม่เอามันไว้ด้านล่างไม่เช่นนั้นคงโดนผักทับจนเสียรูปไปแล้ว เจ้าสามช่วยน้องรองเก็บลูกหนามจนเสร็จแล้วใส่ตะกร้าพักดื่มน้ำท่า จากนั้นพากันลงเขาด้วยความเหนื่อยล้าระหว่างทางเสียงเจือแจ้วที่เคยมีค่อยๆเงียบลงเหลือเพียงเสียงเท้าและเสียงเหนื่อยหอบตามทางเดิน ก่อนหน้านี้เจ้าสามบอกกับน้องสาวว่าโชคดีที่คนขึ้นเขามานั้นเป็นเพียงนายพรานเขาจึงไม่สนใจในการเก็บผักป่านักทำให้พี่สามได้ผักป่ามาเยอะมาก นี่เป็นเรื่องที่ดีท่านย่าจะไม่ดุด่าเมื่อพวกเขา เมื่อกลับไปเย็นนี้จะได้กินผัดผักป่าอีกด้วย
ผักหนามเป็นผักกินยอดอ่อนชนิดหนึ่ง ทว่าต้นและกิ่งก้านของมันเต็มไปด้วยหนามแต่เป็นผักที่อร่อยทำได้หลายเมนูที่ทุกคนนิยมเอาไปผัดกินกัน
"เอาล่ะใกล้ถึงบ้านแล้ว เจ้าเอาของของเจ้าออกมาถือเอง แล้วเอาไปเก็บในครัวเล็กหลังบ้านของเรา อย่าให้ท่านย่าเห็นไม่เช่นนั้นจะโดยดุได้"
"ได้ข้าจะเอาไปเก็บที่ครัวเล็กข้างหลังบ้านของเรา ข้าจะอ้อมไปด้านหลังบ้านไม่ผ่านประตูใหญ่ดีหรือไม่"
หลี่หลิวพอเข้าใจว่าครัวใหญ่นั้นเอาไว้ใช้ทำอาหารให้ท่านย่าและลุงโจว ส่วนครัวเล็กนั้นใช้เฉพาะครอบครัวที่สองของนาง ซึ่งครัวเล็กอยู่หลังบ้านห่างจากตัวบ้านเล็กน้อย
"นี่แหละที่ฉันต้องการ"
หลี่หลิวแอบเอาของมาเก็บในครัวเล็ก โชคดีที่ท่านย่าไม่อยู่ออกไปทำธุระกับท่านปู่และครอบครัวลุงใหญ่ หลี่หลิวจึงรีบก่อไฟและแกงเห็ดที่ล้างสะอาดแล้วให้เรียบร้อย นี่ก็ปาเข้าไปบ่ายสามแล้วนางรีบต้มเกาลัดจนเสร็จ แล้วตากเกาลัดให้สะเด็ดน้ำก่อนจะเก็บเกาลัดที่หอมหวานเข้าบ้านไปพร้อมกับมีดสั้น และออกมาเอาหม้อแกงเห็ดเข้าไปเก็บที่ห้องนอนขนาดเล็กนั่นอย่างรวดเร็ว
"ท่านแม่ๆ ทำไมท่านย่าแบ่งผัดผักมาให้เราน้อยจังขอรับ ข้าได้ยินว่าพี่ใหญ่เก็บมาได้เยอะมากเลยนะขอรับ"
หลี่เฉินน้องเล็กที่อาบน้ำล้างเนื้อตัวเสร็จแล้ว ถามท่านพ่อท่านแม่ที่มานั่งเตรียมกินน้ำต้มโจ๊กกับผัดผักที่แสนน้อยนิดไม่รู้ว่าควรตอบลูกชายเช่นไรดี ถึงจะรู้ว่าท่านย่าลำเอียงรักครอบครัวนั้นมากกว่าแต่บุตรตนก็ลงทุนลงแรงไปหามาแต่กับได้กินเพียงน้อยนิด แต่หลี่หงทำได้แค่อดทนและซื่อสัตย์ต่อท่านแม่เท่านั้น
"นี่เจ้าอยากอิ่มท้องหรือเปล่าล่ะ"
หลี่หลิวได้โอกาสจึงรีบลุกพรวดพราดยกหม้อที่แอบมุมห้องออกมาแล้วตักแกงเห็ดใส่ถ้วยใบใหญ่มาวางตรงกลาง แถมยังมีเกาลัดอีกจำนวนหนึ่งที่แกะแล้วมาวางไว้ด้วย
"ท่านพี่นี่มันเห็ดนี่ขอรับ กินได้ด้วยรึ"
"ได้สิข้ากินไปก่อนหน้านี้ตั้งแต่บ่ายแล้ว ข้าก็ยังสบายดีอยู่"
ว่าแล้วหลี่หลิวก็ตักเห็ดอวบอ้วนใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างอารมณ์ดี เจ้าสามเห็นเช่นนั้นก็จุกอก เพราะตนก็เป็นคนช่วยน้องรองเก็บมาแล้วน้องรองก็ยังกินต่อหน้าต่อตาท่านพ่อท่านแม่อีก
"กินเถอะ เห็ดนี้ข้าเคยเห็นลุงเหยียนเก็บไปหลายคาเขาบอกว่ามันกินได้"
ท่านพ่อหยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักกิน ลุงเหยียนบอกว่าเห็ดนี้อร่อยมากและปลอดภัยที่สุด คนที่เก็บไปกินแล้วตายอาจเป็นเพราะเขาเก็บเห็ดชนิดอื่นไปแต่เห็ดนี้กินได้
"ข้ากินด้วย"
น้องเล็กตักเห็ดอวบๆอ้วนๆใส่ปากแล้วชมไม่หยุดว่าอร่อย ส่วนท่านพ่อก็ตักแล้วตักอีก ท่านแม่และข้ามองหน้ากันก่อนจะลงมือตักกิน
"อร่อย นี่มันอร่อยมาก"
เจ้าสามอุทานออกมาแล้วหันไปมองหน้าน้องรอง คิดถึงคำของนางที่พูดไว้ แล้วท่านจะขอบคุณข้าที่เก็บมันกลับมา ทั้งห้าคนพ่อแม่ลูกวันนี้ได้กินอย่างอิ่มท้องแบบที่ไม่เคยกินมาก่อน เกาลัดที่เจ้ารองเก็บมาต้องใช้มีดตัดผ่าครึ่งถึงจะกินมันได้แต่เนื้อข้างในมันหวานหอมคุ้มค่าที่ลงแรงในการแกะถึงจะแกะยากไปบ้างก็ตาม
"พี่ใหญ่... พรุ่งนี้เราไปเก็บเห็ดกันดีไหมขอรับ แล้วก็ไปเก็บลูกหนามมาไว้เยอะๆเลย ทีนี้เราก็จะอิ่มท้องแล้ว"
น้องเล็กหลี่เฉินมีความกระตือรือร้นขึ้นมาและอยากไปเก็บอาหารมาไว้เยอะๆ  หลี่จงพี่คนโตมองหน้าท่านพ่อ ท่านพ่อพยักหน้าทำให้น้องเล็กร้องไชโยเสียงดังจนท่านย่าตะโกนเอ็ดมา หลี่หลิวจึงบอกน้องเล็กว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครไม่เช่นนั้นจะมีคนอีกมากไปแย่งลูกหนามของเจ้า หากเป็นเช่นนั้นเจ้าต้องอดอาหารอร่อยไปอีกนาน หลี่เฉินรีบเอามือปิดปากส่ายหน้าไปมาพร้อมบอกว่าข้าจะไม่บอกใครอีกเลย ทั้งห้าคนพ่อแม่ลูกก็พากันเข้านอนหลังจากเก็บถ้วยชามเสร็จแล้ว ทุกคนนอนหลับกันหมดเทียนที่จุดไว้ค่อยๆดับลงทีล่ะห้อง เสียงหายใจสม่ำเสมอแสดงว่าเริ่มหลับนอนกันแล้ว
"ท่านพ่อ.."
หลี่หลิวเอ่ยเบาๆท่ามกลางความมืด
"เจ้านอนไม่หลับหรือ"
"ข้าอยากมีบ้านที่มีแต่เราพ่อลูก"
หลี่หลิวใช้ลูกอ้อนกอดแขนผู้เป็นพ่อของเจ้าของร่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเธอถึงได้รู้สึกผูกพันรักใคร่ครอบครัวเจ้าของร่างขนาดนี้ แต่ที่รู้คือตอนนี้เธอเป็นลูกของเขาผู้ชายที่นอนเอามือหนุนท้ายทอยคนนี้คือพ่อของฉัน
"ถ้าออกจากบ้านใหญ่ไป เราต้องเริ่มใหม่กันหมดเลยนะ"
"ไม่เป็นไรหรอกท่านพ่อ ขอแค่มีพวกเราอยู่ด้วยกันก็เพียงพอแล้วข้าไม่อยากอดมื้อกินมื้ออีกแล้วท่านพ่อ.."
หลี่หลิวแหงนมองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างรอคอยคำตอบ อันที่จริงเขามีความคิดหลายครั้งที่จะพาครอบครัวย้ายออกแต่กลัวว่าการเริ่มต้นใหม่จะทำให้ครอบครัวต้องลำบากกว่าเดิม จึงต้องพักพิงอยู่กับครอบครัวใหญ่เช่นนี้ พอลูกสาวเพียงคนเดียวถึงกับเอ่ยปากมาในใจเขาก็กระวนกระวายไม่น้อย นี่เราปล่อยให้ลูกอดอยากขนาดนั้นเลยรึ ข้าเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ
"ได้ พ่อรับปากเจ้า"
"งั้นพรุ่งนี้เราไปบอกท่านปู่กันนะเจ้าคะ"
"ได้ เจ้านอนได้แล้ว"
"เจ้าค่ะ"
หลี่หงเอามือลูบหลังบุตรสาวเบาๆ ในใจคิดว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ท่านพ่อจะเห็นด้วยหรือไม่ หากเราไปแล้วท่านพ่อท่านแม่จะอยู่อย่างไร ใครจะหุงหาอาหารให้ท่าน ใครจะทำงานไร่งานนาให้ท่าน เมื่อเห็นบุตรสาวหลับแล้วเขาก็ต้องเอามือก่ายหน้าผาก ภรรยาที่เห็นเช่นนั้นได้แต่ส่งยิ้มให้บางๆ เขาหันไปเห็นสายตาที่อ่อนโยนของหวังลู่ภรรยาของเขา ใบหน้าที่ซีดเซียวลงทุกวันของนางทำให้เขาได้คิดใคร่ครวญ นางทนทุกข์ร่วมสุขมามากมายครอบครัวอื่นภรรยาอยู่บ้านทำงานเรียบง่าย แต่นางต้องทำงานหนักหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ใบหน้างามตอนนี้หมองคล้ำไม่นวลผ่องเหมือนก่อนเก่าอีกแล้ว ข้าเป็นสามีและพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
เอ้กอี้เอ้ก~
เสียงไก่ขันตอนเช้ามืดเป็นนาฬิกาปลุกที่ดีที่สุด หวังลู่ตื่นขึ้นพบว่าลูกสาวตัวน้อยก็ตื่นตามนางเช่นกัน หวังลู่จึงพาบุตรสาวไปล้างหน้าล้างตาจากนั้นให้นางนั่งตั่งไม้อยู่ข้างๆเตาไฟครัวเล็ก ส่วนตนรีบไปก่อไฟหุงหาอาหารที่ครัวใหญ่เสร็จแล้วค่อยไปทำครัวเล็กที่นางเอาแกงเห็ดของบุตรสาวมาอุ่นจนได้ที่แล้วจึงยกหม้อออกจากเตา
"วันนี้เราจะได้ย้ายออกใช่ไหมเจ้าคะ"
หลี่หลิวมองดูนางหวังแม่ของเจ้าของร่างเดิมที่กำลังทำกับข้าวจนเสร็จจึงเอ่ยปากถามขึ้น เพราะรู้ว่าเมื่อคืนตอนที่นางถามแม่ของเจ้าของร่างก็ยังนอนไม่หลับเช่นกัน หวังลู่เหน็บผมทัดหูให้บุตรสาวอย่างเอ็นดู นางก็อยากทำแบบนั้นเช่นกันจะได้ไม่ต้องให้ลูกๆทนอดอยากเช่นนี้ นางมีบุตรสาวและบุตรชายท่านย่าก็ยังไม่พอใจทำอะไรก็ขวางหูขวางตาท่านย่าไปเสียทุกสิ่งอย่าง หากย้ายออกไปถึงให้นางใช้ชีวิตในป่าเขาอาจจะดีกว่านี้ก็เป็นได้ ห่วงก็แต่ลูกๆยังเล็กพวกเขาจะทนร้อนทนหนาวได้หรือยิ่งคิดนางยิ่งท้อใจ
"ท่านไม่ต้องกังวล ข้าหน่ะแข็งแกร่งกว่าที่ท่านคิด หากหลุดพ้นออกจากที่นี่ไปได้ข้าจะมีชีวิตที่สุขสบายกว่านี้แน่นอน"
หลี่หลิวเห็นสีหน้ากังวลของมารดาจึงเข้าใจว่านางคงห่วงความเป็นอยู่หากย้ายออกไปก็ต้องกระทบหลายอย่าง ทั้งที่อยู่อาศัยอาหารการกินคนเป็นแม่ต้องแบกรับสิ่งพวกนี้ไว้ ข้าคงทำได้แค่ให้กำลังนางเท่านั้น
"เจ้าไม่กลัวว่าออกไปแล้วจะลำบากรึ"
"ข้าไม่กลัวความลำบาก ข้ากลัวข้าจะอดตายเสียมากกว่า"
หลี่จงที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้ยินสองแม่ลูกคุยกันใจเขาเจ็บปวดเหลือเกิน เขาจึงหันตัวเดินเข้าบ้านไป ก่อนหน้าเห็นท่านแม่ตื่นแล้วท่านพ่อคงตื่นแล้วเช่นกันเขาจึงบากหน้าเข้าไปปรึกษาท่านพ่ออย่างจริงจัง
"เจ้าแน่ใจรึ"
"ขอรับ"
หลี่หงนั่งคุกเข่าต่อหน้าท่านพ่อที่นั่งเก้าอี้แล้วจิบชายามแต่เช้ามืด เขาบอกไปแล้วว่าอยากย้ายออก แต่ท่านพ่อดูนิ่งและสงบมากจนเขาคาดเดาไม่ได้เลยว่าท่านจะยินยอมหรือไม่
"ในเมื่อเจ้ามั่นใจแล้วก็รีบพาครอบครัวเจ้าไปเสีย"
ชายวัยกลางคนลุกขึ้นและเดินไปหยิบของบางอย่างที่ซุกซ่อนไว้ในกล่องหนังสือมาใส่มือเขา หลี่หงถึงกับตกใจท่านพ่อมอบเงินให้ข้างั้นรึนี่มันห้าตำลึงเงินเชียวนะ
1 ก้วน = 1,000 อีแปะ/เวิน
1 ตำลึงเงิน = 1 ก้วน
1 ตำลึงทอง = 10 ตำลึงเงิน
"ท่านพ่อ..."
"รีบไปเสีย ส่วนนี่คือโฉนดที่ดินมันมีขนาด3ไร่กับอีก2งาน ที่ตรงนั้นมีคนเช่าอยู่ให้เจ้าถือโฉนดที่เป็นชื่อเจ้าไปยืนยันกับเขาว่าเจ้าเป็นเจ้าของที่คนใหม่ ที่นั่นอยู่ห่างไกลจากที่นี่พอควรใช้เวลาในการเดินทางยี่สิบนาทีถึงจะถึงที่นั่น ข้าแอบเก็บเล็กผสมน้อยไว้จนได้ที่แปลงนี้มาที่นั่นมีกระท่อมอยู่หลังหนึ่งมันเพียงพอต่อครอบครัวของเจ้า"
"ไปรีบ ไปก่อนที่ยายเฒ่านั่นจะมา ข้าจะบอกนางเองรีบไปเสีย"
"ท่านพ่อดูแลตัวเองด้วยนะขอรับ"
หลี่หงคุกเข่าคำนับผู้เป็นบิดา เขาคิดมาโดยตลอดว่าท่านพ่อนั้นรักและเอ็นดูครอบครัวพี่ใหญ่มากกว่าครอบครัวตน แท้จริงแล้วท่านกับเตรียมการไว้ล่วงหน้าให้เขาซะดิบดีทั้งที่ดินเงินตราและที่พักอาศัย หลี่หงโขกหัวลงพื้นด้วยความละอายใจที่คิดกับท่านพ่อเช่นนั้นได้แต่หวังว่าท่านพ่อจะอภัยในความคิดแง่ลบของตน
"เจ้าตัดสินใจแล้วก็อย่าชักช้า ไปได้แล้ว"
ชายวัยกลางคนเห็นบุตรคนกลางน้ำตาคลอจึงรีบพยุงให้เขาลุกขึ้น และเร่งรีบให้เขาไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพราะตอนนี้นางหลี่ไช่หัวออกไปดูบ้านข้างๆที่มีหมูคลอดลูกอยู่ หากนางกลับมาบางทีพวกเขาคงไม่ได้ไปแล้ว
"ข้าจะกลับมาทดแทนคุณท่านพ่อท่านแม่อย่างแน่นอนขอรับ"
"พูดมากเสียจริง รู้แล้วๆไปได้แล้ว"
ชายวัยกลางคนโบกมือไล่เขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เจ้าลูกคนนี้จิตใจดีเกินไปชอบช่วยเหลือคนอื่นแถมยังทำอะไรเกินตัวจนตนเองและครอบครัวลำบาก หาได้ใช้ยากเงินสักอีแปะยังไม่เคยคิดจะเก็บไว้ หากข้าไม่ตระเตรียมไว้เมื่อหลายปีก่อนเขาคงต้องทนทุกข์อีกนานยังดีที่เขายังรู้ตัวว่าต้องเป็นผู้นำครอบครัวที่ดีแบบไหนถึงจะนำพาครอบครัวให้สุขสบาย
"เฮ้อ... เจ้าคิดได้ก็ดีแล้ว"
ชายวัยกลางคนนั่งจิบชาอ่านหนังสือใต้แสงเทียน ทว่าใจจิตใจกับล่องลอย กว่าเขาจะคิดได้ใช้เวลานานมากเพียงนี้เชียว ก็ยังดีที่คิดจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นภายนอกบ้านหลังนี้ แต่มันคงจะลำบากในช่วงแรกๆข้าหวังว่าเขาจะผ่านมันไปได้ล่ะนะ
"หวังลู่!! เจ้ารีบไปเก็บข้าวของเราจะไปกันตอนนี้เลย ท่านพ่ออนุญาตแล้วเราต้องรีบไปก่อนที่ท่านย่าจะกลับมาพบ"
"จริงหรือเจ้าคะงั้นข้าจะไปปลุกพี่ใหญ่ให้ช่วยเก็บของ"
"ท่านพ่อ แล้วเราจะไปที่ไหนกันหรือเจ้าคะ"
"อย่าพึ่งถามมากความและเบาเสียงลงหน่อยเดี๋ยวคนในบ้านจะตื่นเอาได้"
หลี่หงเห็นบุตรสาวดีใจออกนอกหน้าจึงเอ็ดไปเล็กน้อยและบอกให้นางเบาเสียงลง จากนั้นทั้งหลี่หง หวังลู่และหลี่จงต่างรีบเก็บเสื้อผ้าและของใช้ในห้องไปใส่รถลากที่ท่านพ่อบอกว่าถึงมันจะพังแต่เขาส่งมันไปซ่อมแล้วจนเกือบเต็มรถ ให้หลี่หลิวคอยดูแลหลี่เฉินที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ลาวบนรถลาก ไม่นานพวกเขาก็ย้ายออกไปแบบเงียบๆหลี่หวนมองทอดออกไปเห็นครอบครัวสองหันมาโค้งคำนับให้เขาก่อนที่จะออกเดินทางไปจึงได้แต่อวยพรให้พวกเขาไปดีมีสุข


เหมยกุ้ย แปลว่าดอกกุหลาบ
แต่ดอกกุหลาบดอกนี้ไม่ใช่ดอกกุหลาบที่มีหนามไว้แทงคนอื่น แต่กลับเป็นดอกกุหลาบที่ถูกหนามของตัวเองแทงตัวเองจนเจ็บซะมากกว่า ถ้าเป็นภาษาที่จะเข้าใจง่ายๆก็คง สู้ชีวิต แต่ชีวิตสู้กลับจนน่วม
เหมยกุ้ยชอบงิ้วมาตั้งแต่ยังเล็ก และพ่อแม่ของเธอก็สนับสนุน พาไปดูงิ้วอยู่ตลอด จนกระทั่งช่วงมัธยมปลายเพียงไม่นานก่อนเธอจะก้าวออกจากชีวิตการเป็นนักเรียน และไปเรียนต่อด้านงิ้วที่เมืองจีน โชคชะตาก็ใจร้ายกับเธอเกินไป
เพราะมันพรากพ่อและแม่ของเหมยกุ้ยไปอย่างไม่มีวันกลับ
ทิ้งเหมยกุ้ยไว้เพียงลำพัง กับทรัพย์สินที่เพียงพอแค่ตั้งตัว ให้เปิดร้านขายอุปกรณ์ตัดเย็บที่สำเพ็ง แต่ไม่เพียงพอที่จะส่งเธอไปตามหาความฝัน
อย่างน้อยโชคชะตาก็ยังเข้าข้างเธอให้กิจการไปได้ดี
เหมยกุ้ยตัดสินใจพาความฝันอันสวยงาม มาพบกับความจริงที่โหดร้ายของชีวิต เธอตัดสินใจเพิ่มบริการรับซ่อมเสื้อผ้า ด้วยของที่เธอขายในร้านนั่นแหละ
แต่เศรษฐกิจแบบนี้ เหมือนว่าขายของอย่างเดียวจะไม่พอ ก็รับซ่อมเสื้อผ้า สอนตัดเย็บพื้นฐานไปเลยสิคะ
แต่มันก็ทำให้ไฟของความฝันอันริบหรี่ของเธอ ยังไม่ดับลงไปในทุกๆครั้งที่โรงงิ้วใกล้ๆ เอาเสื้อผ้ามาให้เธอช่วยซ่อมแซม ขอเพียงได้จับชุดงิ้ว เหมยกุ้ยก็สุขใจ
เพราะถ้าจะไปดูงิ้วที่โรงงิ้วก็ต้องเสียเงิน หรือไม่ก็รอตรุษจีน เหมยกุ้ยไม่กล้าใช้เงินกับเรื่องที่ไม่จำเป็นตั้งแต่พ่อกับแม่ของเหมยกุ้ยจากไป
แต่นั่นไม่ใช่กับเรื่องกิน
เหมยกุ้ยมีร้านซาลาเปาที่ชอบอยู่ร้านหนึ่ง ที่เธอยอมเสียเงินที่ได้มาอย่างยากลำบากให้ร้านนั้นทุกครั้ง ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงชอบร้านนี้ขนาดนี้ เหมือนผูกพันกันอย่างประหลาด
แต่เหมยกุ้ยก็คิดว่าเธอน่าจะแค่ชอบกิน
คือชอบถึงขนาดที่แม่ค้าที่ร้านซาลาเปาพูดกับเธอเลยว่า
"เหมยกุ้ย ที่บ้านมีซึ้งมั้ยลูก"
"มีค่ะคุณน้า ทำไมหรือคะ"
"ไปซื้อแบบส่งที่แถวทรงวาดมั้ย แล้วนึ่งเองที่บ้าน เดี๋ยวน้าบอกวิธีนึ่งให้"
"มีร้านขายส่งด้วยหรอคะ"
"ใช่ลูก ลองไปดูตรงทรงวาดนะ ร้านตรงนั้นจะชื่อเตียท่งเซ้งนะ ร้านตรงนั้นทำซาลาเปามาเกือบร้อยปีละ"
"เกือบร้อยปี นี่มันก็ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ห้ามั้ยคะ"
เหมยกุ้ยถามด้วยความที่มีงานอดิเรกเป็นการอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ที่คุณพ่อชอบเก็บสะสมไว้ในห้องหนังสือเล็กๆในบ้าน
"เอ้อ น้าก็ไม่รู้แฮะ อาจจะประมาณนั้น ลองไปดูละกันลูก เพราะน้าก็ไม่แน่ใจนะว่าเขาจะขายน้อยสุดเท่าไหร่ อ่ะ อันนี้ที่หนูสั่งของวันนี้"
คุณน้ายื่นถุงใส่ซาลาเปาสามสี่ลูกมาให้กับเหมยกุ้ย ก่อนที่จะหันไปหยิบเงินทอนให้
"ขอบคุณค่ะ ไว้เดี๋ยวหนูลองไปดูนะคะ"
หลังจากวันนั้น เหมยกุ้ยก็ไม่เคยแวะไปที่ร้านบนถนนเจริญกรุงอีกเลย เพราะเธอตัดสินใจที่จะซื้อทีละเยอะๆ มานึ่งที่บ้านเอง ถูกกว่าเป็นไหนๆ
คนแสนงกอย่างเหมยกุ้ยล่ะชอบจริงๆ
เหมยกุ้ยสนิทกับลูกจ้างร้านทำซาลาเปาในเพียงไม่กี่สัปดาห์หลังไปซื้อครั้งแรก เพราะได้รู้ตอนวันที่ไปซื้อครั้งแรกนั่นล่ะ ว่าเฮียเป็นแฟนกับเจ๊ลูกค้าประจำร้านขายอุปกรณ์ตัดเย็บของเธอ วันนี้เหมยกุ้ยจึงตัดสินใจที่จะถามคำถามที่สงสัยมานานกับพี่เขา
"เฮีย"
"เอ้า เหมยกุ้ย ลื้อมีอะไร ได้ซาลาเปาไม่ครบรึไง"
พูดจบอีกคนก็ขำออกมาเบาๆ
"ไม่ใช่ หนูอยากรู้ว่ามันกินแบบนี้ได้มั้ย"
พูดพลางเหมยกุ้ยชูถุงใส่กล่องซาลาเปา
"กินแบบไหน"
"แบบที่ยังไม่นึ่งอ่ะ"
"เห้ย ลื้ออย่าเล่นแผลงๆ"
"อ้าว ก็เฮียเคยบอกว่ามันสุกแล้ว"
"แต่มันยังกินไม่ได้"
"สุกแล้วก็ต้องกินได้สิ"
"ไม่ได้ ไอ้หยา เดี๋ยวลื้อก็ได้ท้องเสียหรอก"
"หนูลองเลยละกัน"
"เห้ย!! อาเหมยกุ้ย"
พี่ลูกจ้างคนนั้นตะโกนร้องขึ้นเมื่อเหมยกุ้ยกัดซาลาเปาที่ยังไม่นึ่งเข้าไปจนเต็มปาก ก่อนที่จะหลุดขำออกมาเมื่อเห็นเด็กสาวตรงหนาทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้
"เฮีย อันไอ้อะอ่อยเอยอ่ะ"
"อะไรนะ"
เหมยกุ้ยฝืนกลืนเข้าไปนิดนึงเพื่อให้พูดง่ายขึ้น
"มันไม่อร่อยเลยอ่ะ"
"ก็ถ้ากินแบบนี้มันอร่อยเค้าจะเอาไปนึ่งมั้ยล่ะเหมยกุ้ยเอ้ย เอ้า นั่งรอตรงนี้ เดี๋ยวไปหาน้ำมาให้"
"ขอบคุณนะเฮีย"
เหมยกุ้ยมองอีกคนเดินเข้าไปทางหลังร้าน ระหว่างนั้นเธอก็พยายามเคี้ยวซาลาเปาที่กัดเข้าไปเต็มคำ แล้วก็กล้ำกลืนฝืนทน จนซักพักเธอรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ
และสามวินาทีหลังจากนั้น เหมยกุ้ยก็ได้รู้ว่า
ซาลาเปาติดคอ
เหมยกุ้ยไอเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมออกมา ทำได้เพียงคิดในใจว่าไม่น่าหาทำกินซาลาเปาที่ยังไม่นึ่งเลย เธอไอจนเจ็บคอ ทรมานเพราะเริ่มหายใจไม่ออก
เสียงไอของเหมยกุ้ยดังจนพี่ที่วิ่งไปเอาน้ำให้ถึงกับต้องรีบวิ่งออกมา
แต่ดูท่าเขาคงจะวิ่งช้าเกินไป เพราะเหมยกุ้ยล้มลงไปกับพื้นแล้ว ตอนนี้สติสัมปชัญญะส่วนสุดท้ายได้ยินเพียงเสียงคนตะโกนบอกให้เรียกปอเต๊กตึ๊งกันจ้าล่ะหวั่น
แต่ทำไมซักพักเสียงเรียกปอเต๊กตึ๊ง มันถึงกลายเป็นเรียกชื่อไต้ฮงกงไปได้กันนะ
ไต้ฮงกง คือใคร คืออะไร คนจะตายอยู่แล้วทำไมต้องเรียก
ยังไม่ทันไร เหมยกุ้ยกู้สึกเหมือนมีคนยกตัวเหมยกุ้ยอุ้มขึ้นมา แล้วกระแทกกำปั้นเข้าไปที่หน้าอกอย่างแรง ถึงได้รู้สึกว่าไอก้อนซาลาเปานั่นออกจากปากไปแล้ว
สิ่งแรกที่ได้ยินหลังซาลาเปาหลุดจากปากคือ
"ขอบคุณมากนะพ่อฝาหรั่ง ถ้าไม่ได้วิธีแบบที่ลื้อบอกว่าพวกฝาหรั่งใช้เวลาเศษอาหารติดคอ เหมยกุ้ยอีคงตายไปแล้ว เอ้า ใครก็ได้วิ่งไปบอกคนที่วิ่งไปไต้ฮงกงทีไป ว่าไม่ต้องมาละ อีหายละ"
สิ่งที่เหมยกุ้ยเห็นตอนนี้คือ ฝรั่งตาน้ำข้าวหนึ่งอัตรา คุณลุงที่หน้าคล้าย แต่ไม่เหมือนเจ้าของร้านซาลาเปาหนึ่งอัตรา และคนมากมายล้อมรอบตัวเธอ
ก็คงไม่น่าตกใจเท่าไหร่หรอก ถ้าคนรอบข้าเธอไม่ใส่ผ้ารัดอกกับโจงกระเบนบ้าง เสื้อแขนหมูแฮมบ้าง เสื้อราชปะแตนบ้าง สไบบ้าง
นี่ฉันอยู่ไหน งานอุ่นไอรักกลางลมหนาวรึเปล่า
"เหมยกุ้ยเอ้ย อั๊วบอกแล้วว่าอย่ากินซาลาเปาที่ยังไม่นึ่ง"
คุณลุงที่ยืนอยู่หน้าซึ้งนึ่งซาลาเปาพูดขึ้น
เหมยกุ้ยยังคงสับสน แต่ก็ตอบเจ้าของร้านไป เพราะคิดว่าคงมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นตอนเธอมีซาลาเปาติดคอ
ก็เห็นเรียกว่าเหมยกุ้ยแถมยังซาลาเปาติดคอ มันก็ต้องคนเดียวกันสิ ประชากรบนโลกนี้ที่ชื่อเหมยกุ้ยและซาลาเปาติดคอนี่มันจะมีกี่คนกันเชียว
"ก็เห็นร้านเจ็กเปิดมาเป็นร้อยปี หนูก็คิดว่าจะอร่อยถึงขั้นกินได้ตั้งแต่ยังไม่นึ่ง"
"เหมยกุ้ย ลื้อพูดอะไร"
"อะไรนะคะ"
"อั๊วเพิ่งเปิดร้านได้ปีกว่า ลื้อมาร้อยปงร้อยปีอะไร"
"อะไรนะคะ"
เหมยกุ้ยเริ่มคิดแล้วว่ารอบข้างเธอมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล จึงลองถามออกไปเล่นๆ เผื่อจะได้ย้อนเวลาแบบในละครทีวีบ้าง
"นี่พ.ศ.อะไรคะเนี่ย"
"ไอ้หยา แค่ซาลาเปาติดคอ ลื้อถึงกับความจำเสื่อมเลยหรอ นี่ปี2455 ไง"
"อะไรนะคะ"
การที่ซาลาเปาติดคอนี่ก็นับเป็นวิธีการย้อนเวลาหรอวะ


"เอ้าอาเจินมาทำไมไม่บอกอั๊ว แล้วนั่นใคร เมียหรืออาเจิน"
เฟยเจินถึงกับหันขวับ เหมยกุ้ยก็เช่นกัน ก่อนจะหันไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่สร้อยทอง กำไลหยก ใส่เสื้ออย่างคนจีนทั่วไปในสยาม หากแต่เพียงดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อที่เนื้อผ้าไม่เหมือนกับชาวบ้านรากหญ้า หรือพวกจับกังทั่วไปในเยาวราช
เฟยเจินยิ้มขึ้นเมื่อเห็นอีกคน จึงทำให้เหมยกุ้ยรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้อันตรายอะไร
"เถ้าแก่เนี้ยนี่เอง ฉันก็นึกว่าใคร ฉันไหว้จ้ะ"
เฟยเจินกล่าวขึ้น พร้อมยกมือไหว้อีกคน
"ลื้อมาทำไมไม่เรียกอั๊วล่ะอาเจิน"
คนมีอายุกว่าทำหน้าตางอนเฟยเจิน
"กระผมมาธุระแค่ครู่เดียว ทั้งยังไม่ทราบด้วยว่าเถ้าแก่เนี้ยอยู่ เกรงจะรบกวน"
"ไม่เลยอาเจิน แล้วสรุปนั่นใคร ทำไมอาเจินแต่งเมียไม่บอกอั๊ว"
คนเป็นเถ้าแก่เนี้ยชี้มาทางเหมยกุ้ย ทำให้ทั้งเหมยกุ้ยและเฟยเจินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบตอบก่อนคนตรงหน้าจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
"ไม่ใช่ขอรับเถ้าแก่เนี้ย เด็กที่ร้านน่ะขอรับ"
"อ้อ อั๊วก็ทักไปอย่างนั้นล่ะอาเจิน"
เถ้าแก่เนี้ยปัดมือเบาๆ ก่อนจะหันมาหาเหมยกุ้ยแล้วพูดต่อ
"อั๊วเห็นว่าลื้อมีโหงวเฮ้งเป็นถ้าแก่เนี้ย อั๊วก็เลยเดาๆ เอา ขอโทษลื้อด้วยนะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่ หนูมีโหงวเฮ้งเถ้าแก่เนี้ยจริงหรือคะ"
เหมยกุ้ยพูดพลางจับหน้าตัวเอง
หญิงมีอายุตรงหน้าพยักหน้า ก่อนที่ผู้เป็นสามีจะพูดขึ้น
"เมียอั๊วเขาดูโหงวเฮ้งเป็นจริงๆนา อั๊วว่าลื้อคงจะมีดวงเป็นเถ้าแก่เนี้ยจริงๆ"
"เถ้าแก่เนี้ยโรงงิ้วพอจะได้มั้ยคะ"
ยังไม่ทันที่จะมีใครตอบ เฟยเจินก็ขัดจังหวะการสนทนาของอีกคนขึ้นก่อน
"นี่ พอได้แล้ว เรายังต้องไปที่อื่นอีก เดี๋ยวมันจะไม่ทันเอา"
เฟยเจินหันมากระซิบกับเหมยกุ้ย ก่อนจะหันไปลาสองสามีภรรยา
"กระผมลาก่อนขอรับเถ้าแก่ เถ้าแก่เนี้ย พอดีกระผมต้องไปเอาของที่ท่าน้ำตรงกงสีล้งเพื่อมาลงที่ร้าน ขอตัวก่อนขอรับ"
เฟยเจินยกมือไหว้ ก่อนลากแขนเหมยกุ้ยออกมา ทำให้เหมยกุ้ยต้องรีบวิ่งตามให้ทันอีกคน
"นายแค่จะจบบทสนทนา หรือนายต้องไปเอาของจริงๆ"
"ฉันต้องไปลงลายมือชื่อรับของที่กงสีล้ง เพื่อจะเอามาขายที่ร้าน แต่เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับไปส่งที่ร้านก่อน ฉันกลัวเธอกลับเองไม่ได้ เลยต้องรีบออกมาอย่างไร"
"ฉันเกือบจะได้รู้แล้วเชียวว่าจะได้เป็นเถ้าแก่เนี้ยโรงงิ้วรึเปล่า"
"เธอจะอยากรู้ไปให้มันได้อะไร ชอบเฮียห่าวหรืออย่างไรกัน"
"ฉันชอบงิ้ว ฉันก็ชอบผู้ชายที่ชอบงิ้ว มันแปลกตรงไหนกัน"
"เอาเถอะ เรื่องของเธอก็แล้วกัน"
"นายไปเอาของ แล้วจะกลับมาตรงนี้อีกรึเปล่า"
"กลับมา อาจจะมาหาร้านสมุนไพรแถวนี้อีกสักที แล้วก็แวะซื้อเป็ดพะโล้ไปกินกระมัง แถวนี้มีร้านอร่อย"
"งั้นเดี๋ยวฉันไปหาให้"
"ฉันรู้ร้านว่าร้านไหนอร่อย จะไปหาทำไม"
"ฉันหมายถึงร้านสมุนไพร ไม่ใช่ร้านขายเป็ดพะโล้ นายน่ะก็ไปเอาของ ระหว่างนั้น ฉันจะไปถามตามร้านขายสมุนไพรให้ เอาไหมล่ะ จะได้ไม่เสียเวลาอย่างไร"
"เธอจะไม่ไปพูดจาประหลาดจนคนเขาแตกตื่นใช่หรือไม่"
"แค่ร้อยกว่าปี ภาษามันจะต่างอะไรขนาดนั้นเชียว"
เหมยกุ้ยกระซิบกับตัวเอง
"พูดอะไร"
"เปล่า เอาห่ออึ่งคี้มาสิ"
เหมยกุ้ยแบมือให้อีกคน เฟยเจินจึงพยักหน้า ก่อนจะเอาห่อผ้าวางในมือเหมยกุ้ย
"สี่โมงเย็น มารอฉันตรงป้ายรถราง ฉันจะพากลับ แล้วก็นี่ ห้าสิบบาท ฉันให้ไว้เผื่อฉุกเฉิน"
เฟยเจินพูดก่อนจะยื่นเงินให้คนตรงหน้า
"แล้วฉันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าสี่โมงเย็นคือตอนไหน นาฬิกาก็ไม่มี"
"เธอเข้าร้านขายสมุนไพร เขาก็มีนาฬิกาลูกตุ้มอันเบ้อเริ่มกันทั้งนั้น ก็ดูเข้าซี หากมันใกล้สี่โมงแล้วก็มารอฉันตรงธง"
"ก็ได้ๆ งั้นไปก่อนนะ"
เฟยเจินพยักหน้าให้อีกคนเดินไป ก่อนที่จะตัดสินใจขึ้นรถรางคันที่กำลังวิ่งเข้ามา เพื่อไปยังจุดหมายของตัวเอง
ทางด้านเหมยกุ้ยเอง ก็เดินเข้าเดินออกร้านสมุนไพรไปหลายร้าน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววที่จะรู้เลยว่าร้านไหนมีคนจากโรงงิ้วมาซื้อ
"จะว่าไป คนคิดจะทำ ใครจะยอมบอกว่ามาซื้อให้โรงงิ้ว แต่ว่าอึ่งคี้มีคนแพ้ คนขายก็ย่อมต้องถามข้อมูล แปลกจริง"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเองเมื่อมาถึงร้านถัดมา
"ฉันไหว้จ้ะเถ้าแก่เนี้ย"
เหมยกุ้ยพูดกับผู้หญิงที่มีอายุคนหนึ่ง แต่งตัว ใส่เครื่องประดับไม่ค่อยต่างจากเถ้าแก่เนี้ยร้านที่ไปพร้อมเฟยเจินนัก เหมยกุ้ยจึงพอจะเดาออกว่าคนนี้เป็นเถ้าแก่เนี้ย
"เอ้า ลื้อจะซื้ออะไรๆ"
"คือหนูอยากรบกวนเถ้าแก่เนี้ยดูสิ่งนี้ให้หน่อยค่ะ"
เหมยกุ้ยพูดพร้อมค่อยๆเปิดห่อผ้าให้อีกคนดู
"ไอ้หยา นี่อึ่งคี้หรอ"
"ค่ะ ร้านเถ้าแก่เนี้ยขายอึ่งคี้แบบผัดน้ำผึ้ง ฝานเป็นขนาดประมาณนี้บ้างหรือไม่คะ"
"ไอขายน่ะ อั๊วขาย แต่ร้านอั๊วไม่ผัดน้ำผึ้งเยอะขนาดนี้ อันนี้คือต้มรึยัง"
"ต้มแล้วค่ะ"
"อย่างกับอึ่งคี้เชื่อม อั๊วว่าร้านไหนในพระนครก็ไม่มีใครทำ"
"อะไรนะคะ ไม่มีร้านไหนทำ"
"ใช่สิ ผัดน้ำผึ้งเยอะเกิน มันจะหวานจนเกินไป กินแบบซดน้ำไม่ได้"
"อ้าว"
"อั๊วว่าถ้าทรงนี้ น่าจะซื้ออึ่งคี้แห้งจากร้านไปผัดเองมากกว่า"
เหมยกุ้ยฟังจบถึงกับต้องถอนหายใจ เพราะรู้สึกได้ว่าตัวเองคงจะอับจนหนทางในการตามหาคนร้ายที่พยายามจะฆ่านางเอกงิ้ว ก่อนจะเหลือไปเห็นเถ้าแก่เนี้ยกำลังค้นยุกยิกๆอยู่กับลิ้นชักข้างหลัง แล้วก็หันกลับมาหาเหมยกุ้ยพร้อมอึ่งคี้ในมือ
"นี่ๆ อันนี้ของร้านอั๊ว สีจะอ่อนกว่า เพราะยังผัดน้ำผึ้งแค่พอดี ยังไม่ต้ม ลื้อเอาไปสองสามแผ่นก็ได้ อั๊วให้"
"ไม่เป็นไรค่ะเถ้าแก่เนี้ย"
"เอาไปเถอะ อั๊วว่า ลื้ออาจจะต้องมีปัญหาบางอย่าง ถึงต้องมาตามหาร้านที่ขาย อั๊วให้ไปก่อน เผื่อช่วยได้"
"ขอบพระคุณเหลือเกินค่ะเถ้าแก่เนี้ย เช่นนั้นฉันลานะคะ"
เหมยกุ้ยยกมือไหว้ ก่อนจะรับห่อผ้าของอึ่งคี้ที่เถ้าแก่เนี้ยเขาให้ มาไว้ในมือ แล้วเดินออกจากร้าน เพื่อจะไปที่ป้ายจอดรถราง เพราะเธอเห็นที่นาฬิการ้านเมื่อครู่ มันเกือบสี่โมงแล้ว เดี๋ยวนายเฟยเจินเขาจะหัวเสียอีก
เหมยกุ้ยจะเลี้ยวออกจากซอย เพื่อทะลุไปตรงที่มีจุดจอดรถราง แต่จู่ๆ ก็มีคนพุ่งเข้ามารัดคอจากด้านหลังเสียก่อน เหมยกุ้ยเตรียมศอกใส่คนข้างหลัง แต่ก็ต้องชะงักมือ เมื่อมีมีดคมจ่ออยู่ที่ปลายคอ
"เห้ย ใจเย็นๆ จะเอาอะไร ฉันไม่มีเงินนะ"
"อั๊วไม่เอาเงินลื้อหรอก"
เหมยกุ้ยตั้งสติ นับหนึ่งถึงสามในใจ ก่อนจะใส่ศอกเข้าไปที่อีกคนเสียเต็มแรง จนหลุดจากการรัดคอได้ เหมยกุ้ยจับคอตัวเองเพราะเจ็บจนเหมือนจะหายใจไม่ออก
อีกฝั่งเห็นดังนั้นจึงได้ทีเผลอ ต่อยเข้าที่ท้องตนเหมยกุ้ยล้มลง ห่อผ้าที่เก็บอึ่งคี้ไว้ก็หลุดอกมาจากกระเป๋า เหมยกุ้ยรีบเอื้อมมือไปเก็บ แต่นั่นก็ไม่ไวเท่ามือของคนร้าย ที่หยิบห่ออึ่งคี้ไว้ ก่อนจะหันมีดมาหาทางเหมยกุ้ยอีกครั้ง
"นี่ เอาของฉันคืนมา"
"เรื่องอะไรจะคืน"
อีกคนชูห่อผ้าก่อนสะบัดไปมา
"นั่นมันไม่ใช่เงิน"
"อั๊วรู้ๆ"
ผู้ชายแต่งกายเหมือนอย่างจับกังขนของทั่วไปในเยาวราช แต่ใส่หมวกทรงสามเหลี่ยมที่ใบใหญ่ที่ปอดบังใบหน้าไว้ แต่ต่อให้เอาหมวกออกได้ คนร้ายคนนี้ก็มีผ้าปิดหน้าอีกชั้นอยู่ดี
"อั๊วรู้ว่าไอห่อนี้คืออะไร และนี่จะเป็นแค่การเตือน"
"เตือนอะไร"
เหมยกุ้ยพูดพลางค่อยๆพยายามลุกขึ้นยืน แต่อีกคนก็ต่อยเข้าที่ท้องอีกสองครั้งจนเหมยกุ้ยทรุดและหมดแรงสู้ ก่อนที่อีกคนจะทำอะไรไปมากกว่านั้น ก็เป็นโชคชะตาที่เข้าข้างเหมยกุ้ย เพราะมีคนเดินผ่านซอยแล้วสังเหตุเห็นพอดี
"เห้ย ทำอะไรน่ะ"
ผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น คนร้ายเห็นดังนั้นก็เลยวิ่งหนีไป และพวกตำรวจนครบาลบริเวณนั้นก็เลยวิ่งตามกันไปสองสามคน ทิ้งให้เหมยกุ้ยเจ็บใจที่สู้อีกคนไม่ได้ แถมยังเสียห่ออึ่งคี้ไปอีก
"ลื้อเป็นอะไรหรือเปล่า"
ผู้ชายคนนั้นที่ข่วยเหมยกุ้ยเอาไว้พูดกับเธอ เหมยกุ้ยที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นจึงเงยหน้าเพื่อตอบ แต่ทันทีที่เห็นหน้า เหมยกุ้ยก็ตกใจเล็กน้อย ปนยิ้มๆที่ได้เห็นอีกคน
"ฉั… คุณห่าวซวน"


เหมยกุ้ยเดินบนถนนอย่างไร้ความรู้สึก และไร้หนทางไปต่อ เธอคิดไม่ออกเลยว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป จะกลับบ้านก็ไม่ได้เพราะโดนยึดไปแล้ว เงินติดตัวตอนนี้ก็มีแค่หนึ่งร้อยบาท อาจจะพอหาโรงแรมได้เพียงสักคืนเท่านั้น
แต่ชีวิตหลังวันพรุ่งนี้นั้น เหมยกุ้ยคิดไม่ออกเลย
เดินเรื่อยเปื่อยอยู่บนถนนได้ไม่นาน เหมยกุ้ยก็รู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่ เมื่อเงยหน้าและมองไปทางข้างๆก็พบว่ามีกลุ่มผู้ชายสี่คน กำลังมองเธออยู่
"น้องสาว สนใจไปทำงานที่บาร์ตรงนี้มั้ย เงินดีนะคนสวย"
เพราะดูหน้า เหมยกุ้ยก็รู้ว่าไม่ได้มาดีแน่ จึงรีบเดินหนี แต่สิ่งที่ได้ยินหลังเดินหนีทำให้เหมยกุ้ยรู้ว่าคงหนีไปไหนไม่ได้
"เห้ย เฮียบอกว่าคนนี้ต้องได้ไปอยู่ที่คลับ ไปพวกเรา จับให้ได้เว้ย"
ถึงแม้ว่าตอนนี้การหนีอาจจะเป็นทางเลือกที่ดี แต่ในฐานะลูกสาวคุณพ่อ ที่ถูกปลูกฝังมวยไทยมาให้จนคล่องทั้งท่าแม่ไม้และลูกไม้ เหมยกุ้ยจะไม่หนีเด็ดขาด
แต่ว่าที่จริงแล้ว เพราะมาจนถึงตอนนี้ เหมยกุ้ยไม่มีอะไรจะเสีย ถ้ารอดก็ไปหาที่นอนคืนนี้ ถ้าไม่รอด ก็ตายให้มันจบๆไป
"เอาล่ะ มาดูกันดีกว่าเหมยกุ้ยหนึ่ง ว่าเธอเป็นคนออกกำลังกายตลอดรึเปล่า"
พูดจบก็หนุมานถวายแหวนใส่คนที่พุงเข้ามาจนร้องเสียงโหยหวน เหมยกุ้ยเองก็ยกยิ้มพอใจกับเจ้าของร่างพอสมควร
"แรงเยอะใช้ได้นะเหมยกุ้ยหนึ่ง อยู่บ้านเต้นตามเบเบ้ใช่มั้ยเนี่ย
ถามตัวเองเอาพอให้ตลก ก่อนจะเอาเท้าถีบคนที่เพิ่งจะเสยคางไปเมื่อครู่จนล้ม และฟาดขาด้วยท่าจระเข้ฟาดหางไปทางคนที่วิ่งเข้ามาจากด้านหลัง
"ล้มเร็วกว่าที่คิด ไม่ค่อยออกกำลังกายล่ะสิ เอ้า อีกสองน่ะ กล้าก็เข้ามาสิวะ"
อีกคนก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา แบบไม่คิดอะไรทั้งนั้น ก็เจอเหมยกุ้ยก้มตัวลงเอาขาขัดขาจนล้มหน้าคว่ำ ร้องดังแอ้กไปอีกคนนึง
"รู้จักมั้ย เถรกวาดลานวัดน่ะ อ้อ แล้วก็ลืมไป พ่อชั้นเป็นนักมวยเก่า คงจะยอมให้ง่ายๆไม่ได้หรอกนะ"
พูดจบก็หันไปทางคนสุดท้ายที่ยืนสั่นอยู่
"เอ้า ไอ้คนนั้นน่ะ เลือกนะว่าคืนนี้จะไปโรงหมอ หรือจะกลับบ้านดีๆ"
ได้ยินดังนั้น คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ก็ตัดสินใจที่จะรักชีวิต พุ่งตัวไปพยุงอีกสามคนขึ้นมาจากพื้น เพื่อไปรักษาตัวจากเหตุการณ์คืนนี้
"ฝากไปบอกเฮียของพวกแกด้วยนะ ว่าถ้าได้ไปอยู่ในคลับ คลับเละแน่"
เมื่อทั้งสี่คนเดินลับตาไปแล้ว เหมยกุ้ยก็ถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะยกมือขึ้นนวดๆแขนและไหล่ของตัวเอง เพราะตัวเธอเองไม่ได้ฝึกซ้อมมวยไทยบ่อยๆเหมือนสมัยที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่
แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปหาที่พักต่อในคืนนี้ เหมยกุ้ยก็ได้ยินเสียงปรบมือดังขึ้นมาก่อน
"ใครมันมาปรบมือบ้าบออะไรตอนนี้"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเอง
"เธอเก่งนะเนี่ย"
ผู้ชายหน้าตาดูจีนๆ อายุน่าจะไล่เลี่ยกับเหมยกุ้ยเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ
"คุณเป็นใคร"
เหมยกุ้ยพูดกับผู้ชายวัยหนุ่มตรงหน้า พร้อมยกมือที่กำลังกำหมัดมาไว้ข้างหน้าตัวเอง
"เห้ยๆ ใจเย็น ไม่ได้มาแบบพวกเมื่อสักครู่"
"แปลว่าดูตลอด"
"เห็นตั้งแต่เดินมาแล้ว"
"แล้วทำไมไม่ช่วยวะ"
เหมยกุ้ยตะโกนด่าคนข้างหน้าไปทีนึง พร้อมปล่อยหมัดออกไป แต่อีกคนดันหลบทัน
"ใจเย็น เป็นผู้หญิงแท้ๆ ทำไมมาขึ้นวะขึ้นโวยใส่ชาวบ้านเขา แถมยังจะมาต่อยฉันอีก"
"แล้วเดินเข้ามาทำไมตอนนี้"
"เห็นฝีมือดี ร่างกายแข็งแรง"
"เดินเข้ามาแค่ชมรึไง"
"ทำไมพูดจาแปลกๆนะเรา"
"เข้าเรื่องสักที อย่ามากความ"
"สนใจไปทำงานที่ร้านไหมเล่า"
"เอาอีกแล้ว นี่อีหรอบเดียวกับพวกเมื่อกี้เลยนะ"
"ก็บอกให้ใจเย็นๆไงเล่า ฉันชื่อเฟยเจิน จะเรียกอาเจินก็ได้ อายุเราน่าจะพอๆกัน ฉันมีกิจการค้าขายของทั่วไป มีพี่แฝดสองคน คนนึงเป็นเจ้าของคลับ"
"นั่นไง จะมาเอาตัวไปคลับจริงๆด้วย"
"บอกให้ใจเย็นๆ ไงเล่า ฟังให้จบก่อน เฮียเขามีคลับที่มีแค่เครื่องดื่ม กับฟลอร์เต้นรำแบบพวกฝาหรั่ง ส่วนพี่อีกคนทำโรงงิ้ว แนะนำตัวขนาดนี้แล้วจะเอากำปั้นลงได้หรือยังล่ะ"
เหมยกุ้ยลดมือลงตั้งแต่คำว่างิ้ว ก่อนจะถามเสียงเบาๆ
"พี่ชายนายเป็นเจ้าของโรงงิ้วหรอ"
"ใช่"
"ที่โรงงิ้วพอจะมีงานให้ทำบ้างไหม"
"นี่แม่คุณ ฉันอยากได้เธอไปทำงานที่ร้านฉัน แล้วนี่กระไรกัน มาขอทำงานที่โรงงิ้วเฮียฉันหน้าดื้อๆ"
"ก็ฉันชอบงิ้ว แล้วอีกอย่าง เป็นคนจีน ทำไมไม่แทนตัวเองว่าอั๊ว มาหลอกหรือไม่เนี่ย"
"ก็เป็นลูกหลง ครูคนที่สอนพี่สองคนที่เป็นคนจีนเขาตายไปก่อน พ่อแม่เลยให้ไปเรียนที่วัด ก็เลยติดคำพูดแบบคนสยามมา"
"ชีวิตเศร้าดีนะ"
"สรุปจะไปหรือไม่เล่า"
"งานหนักไหม"
"พูดยาก มันแล้วแต่คน"
"มีที่นอนให้บ้างไหม นอนพื้นก็ได้"
เหมยกุ้ยถาม เพราะไหนๆ ก็รอดตายจากพวกเมื่อกี้แล้ว ตอนนี้ก็ต้องหาที่นอนของคืนนี้ก่อนให้ได้เป็นอย่างน้อย
"มีที่พักของพนักงานร้านให้ จะเอาอย่างไร จะไปหรือไม่เล่า"
"เออๆ พูดมากจริง"
"หล่อนนั่นล่ะที่พูดมาก ฉันน่ะเถียงเธอไม่ทันก็เห็นๆกันอยู่"
"ถ้าหลอกไปทำงานที่คลับ แกตายแน่"
"รู้แล้วหน่า เมื่อสักครู่ ฉันก็ยืนดูเธอถีบไอ้คนพวกนั้นอยู่หมาดๆ ไม่กล้าหลอกเธอหรอก"
แล้วผู้ชายที่ชื่อเฟยเจินก็ทำอย่างที่กล่าว เขาพาเธอมาที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งแถวเยาวราชด้วยรถถีบสามล้อที่มีคนขับรถเป็นของตัวเอง
"ทำไมบ้านใหญ่จัง ไหนบอกแค่ขายของไง"
"ก็ตึกข้างๆนั่นน่ะร้านฉัน เธอคิดว่าร้านใหญ่ถึงปานนั้นแล้วฉันจะเป็นเถ้าแก่ร้านจนๆ ทำงานงกๆ บ้านหลังเล็กหรืออย่างไร"
"ไม่ได้ใช้เงินของพี่มาสร้างบ้านใช่มั้ย"
"เงินฉันหมดนั่นล่ะแม่คุณ แต่ก็ถือว่าหลังเล็กนะ ของเฮียซีซวนใหญ่กว่านี้อีก"
"ใคร"
"พี่ชายฉัน คนที่ทำคลับน่ะ"
"แล้วของคนที่ทำโรงงิ้วล่ะ"
"ของเฮียห่าวซวนอันนั้นเป็นตึกใหญ่ เพราะคนในคณะงิ้วเขาเยอะ เอาล่ะ เลิกพูดมากเสียทีเถอะ เดี๋ยวฉันพาเดินไปห้องพัก พรุ่งนี้ตื่นเช้า ไปเจอฉันที่ตึกนั่น เดี๋ยวจะบอกว่าต้องทำอะไร"
เฟยเจินชี้มือไปทางที่ตึกของร้านตั้งอยู่
ส่วนเหมยกุ้ยเองก็เดินเข้าห้องพักไป หลังจากเห็นว่ามีวี่แววของการมีคนาศัยอยู่ในห้องรอบข้างของตึกเดียวกัน พลางนึกขอบคุณเฟยเจินในใจ ที่ทำให้เธอไม่ต้องไประเห็จหาที่อยู่ หางานทำในช่วงตกต่ำที่สุดของชีวิตเช่นนี้
ถึงแม้จะนอนไม่ค่อยหลับนัก เพราะยังไม่ปล่อยวางจากเรื่องที่เหมยกุ้ยเองยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองย้อนเวลามาไม่ได้ แต่เหมยกุ้ยก็ตื่นแต่เช้า เพื่อไปทำงานอย่างสดใส เพราะเธอมีเป้าหมายว่าจพต้องทำงานให้ดีที่สุด เพื่อที่จะขอเฟยเจินไปทำงานที่โรงงิ้วให้ได้
"เอ้า มาเช้าดีนี่"
เฟยเจินที่กำลังเอานิ้วปัดลูกคิดอยู่ที่โต๊ะพูดขึ้นเมื่อเห็นเหมยกุ้ยเดินเข้ามาในร้าน
"ก็บอกให้มาเช้า แต่ร้านใหญ่จริงนะเนี่ย"
"นี่แค่ชั้นแรก มีอีกสามชั้น"
"จะอวดทำไม"
"ไม่ได้อวด ฉันแค่แจ้งให้เธอทราบ"
"แล้วจะให้ทำอะไร"
"เธอชื่ออะไร"
เฟยเจินถาม เพราะเมื่อคืนมัวแต่ต่อล้อต่อเถียงกับอีกคน จนลืมถามชื่อของอีกคนไป
ส่วนเหมยกุ้ยเองก็นิ่งไป เพราะนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองไม่เคยบอกชื่อกับอีกคน
"เหมยกุ้ย"
"ที่แปลว่าดอดกุหลาบน่ะหรอ"
พูดจบเฟยเจินก็ขำเบาๆ
"ขำทำไม มีอะไรน่าขำ"
"เปล่า ชื่อเธอเพราะดี เหมาะกับเธอ"
"ยังไง"
เฟยเจินชะงักมือที่กำลังคำนวณลูกคิด จดยุกยิกๆบนสมุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ
"ก็ดอกกุหลาบหนามมันแหลมมากไง เจ็บตัวง่าย"
"พูดมาก"
"นี่เธอบอกว่าฉันพูดมาก ทั้งๆที่ฉันแทบไม่ได้ปริปากอันใดอีกแล้วนะ"
"ช่างเถอะ สรุปจะให้ทำอะไร"
"เห็นกองของตรงนั้นไหม"
เฟยเจินชี้ไปทางที่มีของกองกันเป็นจำนวนมาก
"เห็น"
"นั่นล่ะ โกดังของอยู่ชั้นสี่ เธอแบกขึ้นบันไดไปเก็บหน่อย"


"ลี่จูแพ้อึ่งคี้ แพ้รุนแรงเสียด้วย"
"อะไรนะเฮีย"
เฟยเจินหันไปถามอีกคนด้วยน้ำเสียงตกใจ
"ลี่จูไม่ชอบรสชาติแปะจี้ เพราะมันติดเผ็ด อาแปะที่ร้านขายยา เขาบอกว่าให้ลองอึ่งคี้ดู เพราะรสชาติจะทานง่ายกว่ามากนัก แต่ให้ลองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น กลายเป็นเมื่อรับทานเข้าไป แพ้กันหนักถึงขั้นต้องหามขึ้นโรงหมอ แต่ไม่ถึงกับสลบไปอย่างครานี้"
"เฮียกำลังจะบอกว่า มีคนสับเปลี่ยนตัวยาของเหมยกุ้ยเช่นนั้นหรือ"
"ใครกัน จะทำเช่นนั้นได้ลงคอเล่าอาเจิน"
ห่าวซวนพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ลี่จูมีปัญหาเรื่องชู้สาวอะไรบ้างไหมเฮีย เธอสวยออกปานนั้น"
"เท่าที่รู้ ไม่มีนะอาเจิน"
ห่าวซวนนิ่งไปอีกสักพักก่อนจะทำหน้าตาเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"ไฉ่หง"
"ไฉ่หงทำไมหรือเฮีย"
"ไฉ่หงชอบมาพูดกับเฮีย ว่าอีอยากเป็นตัวเอก มาพูดกับเฮียบ่อยมาก ถ้าลี่จูเป็นอะไรไป ไฉ่หงก็จะได้เป็นนางเอก"
"เช่นนั้นอาจเป็นไฉ่หงก็ได้ แต่ก็อาจจะไม่ใช่"
"เดี๋ยววันพรุ่งนี้ เฮียฝากอาเจินไปถามที่ร้านสมุนไพรจีนให้หน่อยได้หรือไม่ ว่าใครเป็นคนซื้ออึ่งคี้ให้ลี่จู อาเจินเป็นพ่อค้า อาจจะรู้จักเถ้าแก่ขายสมุนไพรหลายคน"
"ได้สิเฮีย คืนนี้เฮียกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด เดี๋ยวพรุ่งนี้หากได้ความกระผมจะไปบอกที่บ้าน"
"ขอบใจนะ เช่นนั้นเฮียไปก่อน"
ห่าวซวนลุกขึ้นก่อนตบบ่าคนเป็นน้องสองสามครั้ง หันมายิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเหมยกุ้ย ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป เหมยกุ้ยจึงทราบได้ว่า นี่คือเวลาอันสมควรแล้วที่เธอจะกลับที่พักของเธอเพื่อพักผ่อนเสียที
"เช่นนั้นฉันขอตัวไปพักก่อนนะเฟยเจิน"
"เดี๋ยว"
"อะไร"
"วันพรุ่งนี้ เธอไปร้านสมุนไพรกับฉัน"
"ได้"
พูดจบเหมยกุ้ยก็เดินออกไปจากบริเวณห้องรับแขกของบ้านใหญ่ แต่เสียงของอีกคนก็รั้งเหมยกุ้ยไว้อีกครั้ง
"เหมยกุ้ย"
"อะไรอีก"
เหมยกุ้ยสะบัดหน้าหันมาหาอีกคนอย่างไม่สบอารมณ์นัก เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมอีกคนถึงไม่พูดให้มันเสร็จไปตั้งแต่แรก
"เอ่อ.."
"ทำไมชอบอ้ำๆอึ้งๆ"
"คือว่า…"
"มีอะไรติดหน้าฉันรึไง"
"เปล่า ช่างมันเถอะ เธอไปพักผ่อนเถอะ"
"เอ้า จะพูดก็ไม่พูด แปลกคน ต้องให้ดึงเปียก่อนรึไงถึงจะพูดได้"
เหมยกุ้ยพูดพลางชี้ไปทางเปียของเฟยเจิน ที่ไว้อย่างชาวจีนที่เข้ามาอยู่ในสยาม
"ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาไขลาน"
"ก็ไม่ใช่น่ะสิ แล้วทำไมถึงไม่พูด"
"เธอไม่ต้องรู้หรอก"
เหมยกุ้ยทำหน้างงใส่อีกคน ก่อนจะเดินออกจากตัวบ้านไป ทิ้งให้เฟยเจินหัวเสียกับการตัดสินใจครั้งนี้ในชีวิตตัวเอง
"ทำไมไม่พูดว่าฝันดีวะ"
พูดพลางขยุ้มหัวตัวเอง โดยไม่ได้รู้เลยว่าตัวเหมยกุ้ยเองที่เพิ่งจะเดินออกไปไม่นานได้ยินเข้าพอดี และกำลังยืนอมยิ้มอยู่ที่ข้างหน้าทางเข้าบ้านนั้นเอง
แต่ถึงกระนั้น เหมยกุ้ยก็มองเป็นเรื่องขำๆ ทำให้เช้าวันถัดมา เหมยกุ้ยจึงสามารถเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาหาอีกคนที่ร้านในตอนเช้าได้อย่างไม่กระอักกระอ่วนใจ
"เฮีย จะไปรึยัง"
เหมยกุ้ยพูดกับเฟยเจินที่กำลังนั่งปัดลูกคิดคำนวณเงินอยู่ตามเคย
"สักครู่หนึ่งนะเหมยกุ้ย ประเดี๋ยวฉันทำหน้านี้เสร็จก็ไปได้แล้ว"
"มีอะไรให้ทำพลางๆมั้ย"
"ชอบทำงานนักหรือไง"
เฟยเจินชะงักมือที่กำลังใช้ลูกคิดและเขียนบัญชี เพื่อเงยหน้าขึ้นมาถามคนตรงหน้า
"เฮียจะจ้างฉันมายืนเฉยๆในร้านรึไง"
เหมยกุ้ยตอบกลับอีกคน แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าอีกคนยังจ้องตัวเองเหมือนว่าจะไม่ตอบคำถามกัน เหมยกุ้ยจึงเอามือตัวเองไปปัดผ่านหน้าอีกคนเพื่อเรียกสติ
"เห้ย เป็นอะไร จ้องกันทำไม หน้าฉันมีอะไรติดหรือ"
"ป..เปล่า แค่รู้สึกว่าเสื้อเธอสวยดี"
"เอ้า ก็ซื้อเองไม่ใช่รึไง"
"ก็ใช่ เพียงแต่รู้สึกว่ามันเข้ากับเธอดี"
"ขอบใจนะ แต่น่าจะเพราะฉันสวยด้วยเป็นส่วนหนึ่ง"
"ของแบบนี้น่ะมันต้องให้คนอื่นชมมิใช่หรืออย่างไร"
"ไม่รู้ล่ะ ฉันชมตัวเองได้ เฮียก็รีบๆให้งานมาเสียทีสิ"
"ไปจัดของบนชั้นวางให้วางดีๆ ขยับทุกชิ้นขึ้นมาข้างหน้าก็ได้ แต่ระวัง อย่าไปทำตรงที่คนอื่นเขาทำอยู่เสียล่ะ"
"ได้จ้า"
พูดจบเหมยกุ้ยก็เดินออกไปทางชั้นวางของ ก่อนจะทักทายพนักงานในร้านคนอื่นๆ และแนะนำตัว เพราะเธอเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ได้เพียงสองวัน บางคนก็รู้จักเธอ บ้างก็ไม่
ก่อนจะถามคนอื่นว่ามีตรงไหนที่เธอต้องจัดอีกบ้าง แล้วก็เดินไปตรงชั้นวางที่เจ๊คนหนึ่งชี้ให้ดูว่ายังไม่เรียบร้อย เหมยกุ้ยก็ยิ้มรับอีกคน แล้วเดินไปจัดของตรงนั้นอย่างไม่อิดออด ทิ้งรอยยิ้มบนหน้าให้กับพนักงานในร้านคนอื่นๆ เพราะเหมยกุ้ยเป็นคนน่ารัก สดใส และสุภาพ
รวมไปถึงรอยยิ้มบนหน้าเจ้าของร้านเสียด้วยกระมัง
เฟยเจินเห็นอีกคนทำงานได้อย่างดี ก็ตัดสินใจก้มลงไปที่สมุดบัญชีของตัวเองเพื่อทำงานต่อจนเสร็จ ก่อนจะลุกขึ้น เรียกเหมยกุ้ยที่กำลังจัดของอยู่ เพื่อจะออกไปที่ร้านขายสมุนไพรจีนด้วยกัน
"ร้านอยู่ไกลไหม"
เหมยกุ้ยถาม เพราะต่อให้เธอคุ้นชินกับถนนทรงวาดในปัจจุบันมากเพียงใด เธอก็ทราบดีว่ากาลเวลาย่อมทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้มากนัก อีกอย่าง สำเพ็งในยุคนี้เท่าที่เธอทราบ มันกว้างกว่าในปัจจุบันนัก ยังไม่นับถึงเยาวราชทั้งแถบ
"ไกล"
เฟยเจินตอบทั้งๆที่ยังไม่หยุด
"แล้วเราจะเดินไปหรอ"
เหมยกุ้ยถามเสียงตื่น
"ใครเขาจะเดินกัน ก็ขึ้นรถรางซี"
"รถราง ทำไมไม่ไปเอ็ม.."
เหมยกุ้ยถามย้ำ ก่อนเสนอวิธีที่เธอคุ้นเคยอย่างรถไฟใต้ดิน แต่กลับโดนขัดขึ้นก่อน
"นี่เธอไม่รู้จักรถรางหรือไร"
"ร..รู้จักสิ ใครๆในกรุงเทพก็ต้องรู้จักทั้งนั้น"
เหมยกุ้ยตอบด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก นึกเกลียดตัวเองที่ชอบลืมตัวว่าอาศัยอยู่ในยุครัชกาลที่ 6 อยู่เรื่อย ก็เลยพลอยลืมไปว่าสมัยก่อนเขามีรถรางกัน
"เธอนี่แปลกคน ใครเขาเรียกเมืองกรุงเทพว่ากรุงเทพกัน เขาเรียกว่าพระนครกันทั้งนั้น"
"เอ้อ นั่นล่ะ ใครๆในพระนครก็ต้องรู้จักรถราง"
เฟยเจินหรี่ตามองเหมยกุ้ยอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก ก่อนจะหยุดเดินและยืนเฉยๆ จนเหมยกุ้ยต้องถามเพื่อความแน่ใจ
"หยุดเดินทำไมล่ะ"
"ดูเข้าสิ"
เฟยเจินชี้ไปที่ส่วนบนของเสาใกล้ๆ ที่มีธงรูปสามเหลี่ยมสีแดงรูปสามเหลี่ยม และดาวสีขาวอยู่
"อะไรล่ะ"
"เมื่อสักครู่เธอบอกฉันว่าเธอรู้จักรถรางมิใช่หรือ"
เฟยเจินหันมาถาม พร้อมหรี่ตาอย่างจับผิด
"ฉันรู้ว่ารถรางคืออะไร แค่ไม่เคยขึ้น"
"นี่เธอไม่มีเงินถึงเพียงนั้นเลยรึ"
"ใช่สิ"
เหมยกุ้ยตอบไปอย่างนั้น เพราะการไม่มีเงินทำอะไรซักอย่าง เป็นเหตุผลเดียวที่เหมยกุ้ยสามารถใช้อธิบายทุกความประหลาดของเธอได้
"มันไม่ถึงยี่สิบสตางค์เสียด้วยซ้ำ เหตุใดจึงไม่เคยขึ้น"
"ฉันประหยัดไง แล้วสรุปไอ้ธงนี่คืออะไร"
"นี่จุดจอดรถรับผู้โดยสาร ยืนรอนิ่งๆ"
เฟยเจินหันมาทำหน้าดุ เมื่อเห็นว่าอีกคนดูจะตื่นเต้นกับธงบอกจุดจอดรถของรถรางเหลือเกิน
"อ๋อ อ้าว ละสีเขียวฝั่งนู้นล่ะ อีกสายหรอ"
เฟยเจินส่ายหน้าเบาๆ พร้อมถอนหายใจ กรอกตาหนึ่งครั้งแล้วเหลือบมามอง
"นั่นมันจุดที่รถรางต้องจอด ด้วยเพราะต้องหลบกัน แต่ไม่รับคน พูดเบาๆเข้าสิ เดี๋ยวคนก็ได้คิดว่าเธอเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุงเข้าให้หรอก"
"เป็นคนบ้านนอกแล้วมันผิดตรงไหน"
"มันก็ไม่ผิด แต่มันมีพวกคนในพระนครที่ไม่ค่อยชอบคนต่างจังหวัดนัก ฉันเกรงว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ หากโดนมองอย่างแปลกๆตอนขึ้นไปบนรถราง"
"อ๋อ ก็ได้ๆ"
พูดจบ รถรางก็เลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้าพอดี เฟยเจินจึงเดินนำอีกคนมานั่งในรถราง ครานี้คงเพราะรู้ว่าอาจจะดูแปลกในสายตาคนรอบข้าง เหมยกุ้ยจึงกระซิบกับอีกคนแทนที่จะถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ
"ทำไมข้างหลังเราไม่มีเบาะตรงที่นั่ง"
"ข้างหลังไหน"
"หลังลูกกรงไม้"
"ก็เรานั่งชั้นหนึ่ง จ่ายมากกว่า"
"ว้าว เปย์จัง"
"อะไรนะ"
"เปล่า"
เหมยกุ้ยรีบปฏิเสธเมื่อเผลอพูดภาษาอย่างคนปัจจุบันออกไป
ไม่นานนักเฟยเจินก็เรียกให้เหมยกุ้ยลงจากรถราง และเดินต่อเพียงเล็กน้อยไปยังร้านที่พวกเขาตามหา ซึ่งที่แรกที่พวกเขาทั้งสองตัดสินใจมา คือร้านที่ไม่ว่าคนที่คณะงิ้วจะเจ็บป่วยอะไร เล็กน้อย หรือหนักหนา ก็จะมาที่ร้านนี้อยู่เสมอ จนเถ้าแก่ร้านเขาจำห่าวซวน และเฟยเจินได้เป็นอย่างดี
"อ้าว อาเจิน ทำไมวันนี้มาที่นี่ล่ะ เฮียเขาไม่ว่างหรือ"
"ไม่ใช่ขอรับเถ้าแก่"
"อ้าว แล้วมีอะไรล่ะ"
"เอ้า เหมยกุ้ย เธอคุยสิ"
เฟยเจินหันมาหาคนที่ยืนข้างๆกัน เพื่อให้อีกคนเป็นคนพูด ด้วยเห็นว่าเมื่อคืนวาน ก็เป็นเธอคนนี้ ที่ทำให้ทราบว่าตัวยาถูกสลับ
"ทำไมนายไม่คุยเองเล่า"
"เธอน่ะเป็นคนที่ทราบว่าสมุนไพรนี่มันมิใช่แปะจี้"
เฟยเจินพูดก่อนชูอึ่งคี้ที่ได้จากพี่ชายของตน ที่ตอนนี้ได้ถูกย้ายมาอยู่ในห่อผ้าดิบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"นายก็รู้ไม่ใช่รึไงเล่า"
"โอ้ยๆ ก็ได้ๆ"
เฟยเจินพูดอย่างหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาคนเป็นเถ้าแก่ร้านยา
"เถ้าแก่ขอรับ มีคนบอกว่าสิ่งนี้คืออึ่งคี้ กระผมรบกวนเถ้าแก่ช่วยดูให้หน่อยได้หรือไม่"
เฟยเจินพูดก่อนยื่นห่อผ้าให้คนตรงข้าม เถ้าแก่ร้านรับมาดูก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
"นี่เป็นอึ่งคี้แน่แท้ แต่ร้านอั๊วคนงานน้อย เลยไม่ทำแบบผัดน้ำผึ้งอย่างในห่อผ้านี่ เพราะยุ่งยาก"
"แปลว่าในห่อผ้านี่ไม่ใช่จากร้านของเถ้าแก่หรือคะ"
เหมยกุ้ยถาม
"ไม่ใช่ ทำไมหรือ"
"ลี่จูทานแล้วหมดสติไปเมื่อวานคาโรงงิ้วเลยขอรับเถ้าแก่"
เพียงประโยคเดียวจากเฟยเจิน คนเป็นเถ้าแก่ถึงกับทำท่าจะลมจับ ก่อนจะตั้งสติได้ แล้วพูดออกมา
"ไอ้หยา อาจูซี้เลยรึเปล่า"
"ไม่ขอรับ แต่นอนอยู่ที่โรงหมอฝาหรั่ง"
"อาจูแพ้อึ่งคี้แรงมาก อาพลอย ผู้ช่วยของอาจูอีมาซื้อให้ประจำ ถ้าบอกว่ามาซื้อของอาจู อั๊วจะเตือนเด็กในร้านเรื่องอึ่งคี้ตลอด"
"แต่อันนี้เป็นผัดน้ำผึ้ง อย่างไรก็ไม่ใช่แน่นะขอรับ"
"ใช่ๆ แต่อาเจินลื้ออย่าลืมนาว่าผัดน้ำผึ้งน่ะมันไม่ได้ทำยาก ใครๆก็ทำได้"
"อย่างไรเสีย ฉันก็ขอบใจเถ้าแก่นะ"
"เออๆ ไม่เป็นไรๆ ถ้าอาจูดีขึ้นแล้วมาบอกอั๊วด้วยนา"
"ได้ขอรับเถ้าแก่ เช่นนั้นฉันลาล่ะ"
เฟยเจินยกมือไหว้อีกคน ก่อนทำท่าจะเดินออกจากร้าน แต่เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดันขัดไว้ก่อน
"เอ้าอาเจินมาทำไมไม่บอกอั๊ว แล้วนั่นใคร เมียหรืออาเจิน"


"นี่สรุปแค่ซาลาเปาติดคอเนี่ย ลื้อลืมหมดทุกเรื่องเลยเรอะ"
คุณลุงเจ้าของร้านพูดขึ้นเมื่อให้เหมยกุ้ยเข้ามานั่งในร้าน และด้วยเพราะเห็นว่าเด็กหญิงตรงหน้าผ่านช่วงเวลาเฉียดตายมา ก็ยกน้ำชาพร้อมซาลาเปา (ที่นึ่งแล้ว) มาให้กิน
"สงสัยจะอย่างนั้นค่ะเจ็ก แบบว่าขาดออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง ทีนี่สมองน่าจะลบความทรงจำออก"
เหมยกุ้ยแถไปอย่างนั้น เพราะจนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ในร่างเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่อเหมือนเธอ ซาลาเปาติดคอเหมือนเธอ เพียงแต่ใส่เสื้อแบบคนจีนเท่านั้น
"ออกซิเจน คืออะไรน่ะ"
"สรุปนี่คือปี 2455 จริงๆ หรอคะ"
"เอ้านังหนู จะเอายังไง อั๊วบอกเป็นสิบรอบลื้อก็ไม่เชื่อ"
"ขอโทษค่ะ เอาเป็นว่า ที่ติดคอหนูเมื่อกี้ คือซาลาเปาหรือคะ"
"ก็เออน่ะสิ ลื้อน่ะหาเรื่อง เอาซาลาเปายังไม่นึ่งไปกิน"
เหมยกุ้ยอดคิดในใจไม่ได้ว่าไอคนชื่อเหมยกุ้ยที่เธอมาอยู่ในร่างเขาตอนนี้ก็หาทำไม่แพ้เธอเลยทีเดียว
"ก็แค่อยากรู้ว่ารสชาติเป็นยังไงน่ะค่ะ"
"แล้วเป็นไงล่ะ รสชาติเฉียดตายน่ะ"
เหมยกุ้ยได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นชะลอมใส่ซาลาเปากองใหญ่อยู่ในร้าน จึงลองถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
"แล้วนี่วันนึงเจ็กทำซาลาเปาเยอะขนาดนี้เลยหรอคะ"
"อาเหมยกุ้ย"
พูดชื่อจบ คนเป็นเจ้าของร้านก็ถอนหายใจ เหมือนกำลังท้อใจถึงที่สุด
"มีอะไรหรือคะ"
"ลื้อสั่งอั๊วทำเองนะ"
"ตายล่ะค่ะ สั่งเยอะขนาดนั้น สั่งไปงานบวชใครคะเนี่ย"
"ไม่ใช่งานบวช แต่เป็นงานศพ"
"อ้าว งานศพใครล่ะคะ"
"นี่ลื้อลืมหมดจริงๆหรอ"
"ช่วยบอกหน่อยเถอะค่ะเจ็ก หนูไม่รู้จริงๆ"
"งานอาป๊ากับอาม๊าลื้อไง พวกอีรถชนเมื่อสามสี่วันก่อน วันนี้จะเผาแล้วนา"
พอคุณลุงพูดมาถึงตรงนี้เหมยกุ้ยถึงกับนิ่งไป เพราะเธอไม่รู้ว่าควรจะตกใจอะไรก่อน ระหว่างยิ้มแย้มแจ่มใสมาตลอดการพูดคุยเพื่อจะมาเจอเรื่องนี้ หรือตกใจเรื่องที่เหมยกุ้ยคนที่เธอมาอยู่ในร่างนี้ มีชะตากรรมชีวิตไม่ต่างจากเธอเลยสักนิดเดียว
"ลื้อเริ่มจำได้แล้วสินะอาเหมยกุ้ย"
"นิดหน่อยค่ะเจ็ก"
"ซาลาเปาพวกนี้ อั๊วให้ลื้อนะ ลื้อไม่ต้องจ่าย ถือว่าช่วยงานอาป๊ากับอาม๊าลื้อ"
"ไม่ได้หรอกเจ๊ก ของซื้อของขาย"
"เอาไปเถอะ บ้านลื้อเองก็ช่วยอั๊วมาตั้งหลายเรื่อง"
"ขอบคุณนะคะเจ็ก"
เหมยกุ้ยยกมือไหว้อีกคน
"เอ้อ ว่าแต่คำพูดคำจาลื้อแปลกๆนา ระวังไปพูดแบบนี้กับคนอื่นแล้วเขาจะหาว่าลื้อน่ะเป็นบ้า"
"ช่างเขาเถอะเจ๊ก งานอาป๊าอาม๊าจัดที่ไหนนะคะ"
"วัดสามปลื้มๆ ก็ตอนแรกที่ลื้อจะไปจัดที่เล่งเน่ยยี่แต่ศาลาเต็มไง อั้ยหยา ลืมหมดเลย นี่ลืมเรื่องที่ตัดสินใจไม่ฝังป๊าม๊าแต่เผาด้วยใช่มั้ยเนี่ย"
"ลืมหมดจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะเจ๊ก งั้นหนูไปก่อนนะคะ"
"เออๆ เดินระวังๆนะลื้อน่ะ วันนี้ถือว่าฟาดเคราะห์"
"ค่ะเจ๊ก เจ๊กก็เปิดร้านไปนานๆ นะคะ เอาให้ถึงหนึ่งร้อยปีเลย"
พูดอวยพรเจ้าของร้านให้เต็มที่ ไม่งั้นเดี๋ยวถ้าเขาปิดกิจการไปก่อน เหมยกุ้ยในอนาคตจะกินอะไร
โชคดีที่ตอนยังอยู่ในยุคปัจจุบัน เหมยกุ้ยไปเดินแถวทรงวาดบ่อยเพราะไปซื้อซาลาเปา เลยพอจำทิศทางได้บ้าง ถึงแม้ลักษณะถนนและบ้านเรือนรอบข้างจะไม่เหมือนที่ที่เธอจากมา แต่เพราะวัดสามปลื้มคือสถานที่ที่เปลี่ยนแปลงน้อยมาก เมื่อเทียบกับอีกร้อยกว่าปีข้างหน้า จึงทำให้มันไม่ยากเกินไปนักที่เหมยกุ้ยจะหามันเจอ
"เอาล่ะ เหมยกุ้ยหนึ่ง เหมยกุ้ยสองจะพยายามไม่โป๊ะนะ"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเอง ตอนนี้เหมยกุ้ยก็ยังไม่หายตกใจ แต่เธอก็เห็นใจเจ้าของร่างที่เธอมาอยู่ในตอนนี้ ดังนั้น เหมยกุ้ยจึงตัดสินใจจบเรื่องงานศพของพ่อกับแม่เหมยกุ้ยคนนี้ก่อน ก่อนที่จะหาทางกลับไปยังที่ที่เธอจากมา และตามหาว่าวิญญาณเหมยกุ้ย(หนึ่ง)มันหายไปไหน จะตามมาโผล่หาเธอในกระจกเหมือนในละครที่เคยดูรึเปล่า
แต่เพื่อป้องกันความสับสนนั่นล่ะ เหมยกุ้ยจึงตัดสินใจเรียกเจ้าของร่างว่า เหมยกุ้ยหนึ่ง และแทนตัวเองเป็นเหมยกุ้ยสอง
ก็อีกคนเกิดก่อนเธอมาตั้งเป็นร้อยปี จะให้มาเป็นอันดับสองก็กระไรอยู่
ทันทีที่เหมยกุ้ยเดินเข้าไปในวัด เหมยกุ้ยเห็นคนมากมาย เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาเบาๆ
"ตายล่ะ เหมยกุ้ยหนึ่ง พ่อแม่แกเป็นส.ส.รึไงวะ เอ้ย สมัยนี้ยังไม่มีส.ส.นี่ แล้วพ่อแม่เธอเป็นใครเนี่ย"
ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ก็มีคนเดินตรงเข้ามาหาเธอ
"อาเหมยกุ้ย"
"สวัสดีค่ะ"
เหมยกุ้ยยกมือขึ้นไหว้ผู้ชายที่ท่าทางดูแก่กว่าเธอ
"หนูพูดอะไรน่ะ"
ประโยคคำถามนั้นทำให้เหมยกุ้ยสงสัยว่าเธอพูดอะไรผิดไป ทันใดนั้นคำพูดของพ่อเธอที่เคยคุยเรื่องประวัติศาสตร์สมัยที่เหมยกุ้ยยังเป็นเด็ก ก็ดังขึ้นในหัว
-----
"เหมยกุ้ยรู้มั้ยว่าเมื่อก่อนคนไทยทักกัน เค้าไม่ใช้คำว่าสวัสดีนะลูก เพิ่งมาใช้เมื่อไม่กี่สิบปีก่อนเท่านั้นเอง"
"อ้าว แล้วเค้าทักกันว่าอะไรคะป๊า"
"ส่วนใหญ่เค้าก็ไหว้ แล้วก็อาจจะเข้าเรื่องที่จะคุยกันเลย ถ้ากับผู้ใหญ่ที่เคารพหน่อย ก็อาจจะบอกว่าฉันไหว้นะ อะไรแบบนี้"
เหมยกุ้ยจำได้ว่าตัวเองพยักหน้าพร้อมกับอ๋อเบาๆ ก่อนที่คนเป็นแม่จะเดินเข้ามาในวงสนทนา
"คุณคะ ที่คุณบอกนี่มันไม่ได้มีความจำเป็นกับการใช้ชีวิตของเหมยกุ้ยเลยนะ"
แม่ของเหมยกุ้ยพูดขำๆ ก่อนที่พยักเพยิดหน้าไปทางโต๊ะอาหารเป็นสัญญาณว่าข้าวเย็นพร้อมแล้ว พ่อของเธอจึงขำอย่างเห็นด้วยกับที่แม่ของเหมยกุ้ยพูด ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินไปกินข้าวเย็นพร้อมกัน
-----
เหมยกุ้ยนึกย้อนไปในเวลาตอนนั้น นึกไปในสถานที่ที่เธอจากมา ก็ทำให้น้ำตารื้นขึ้นมาดื้อๆ จนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต้องทักซ้ำ
"อาเหมยกุ้ย เป็นอะไร"
"ไม่มีอะไรค่ะ ฉันไหว้ค่ะ มีอะไรจะคุยหรือคะ"
"คนที่จัดการเรื่องมรดกของอาป๊าอาม๊าลื้อเขาจะคุยกับลื้อ จะคุยก่อนพระท่านสวด หรือเผาเสร็จแล้วคุย"
"คุยหลังเสร็จงานแล้วกันค่ะ หนูไม่อยากเอาเรื่องอื่นมาคิดตอนนี้ แล้วนี่ โรงครัวไปทางไหนคะ ไปสั่งซาลาเปามา"
"ทางนู้นเลยๆ"
อีกคนตอบพลางชี้ไปทางที่มีกลิ่นอาหารโชยมาให้พอหิว
จนมาถึงตอนที่แขกกลับหมดนั่นล่ะ เหมยกุ้ยจึงได้มีโอกาสนั่งพัก ได้แต่คาดหวังว่าพ่อแม่ของผู้ที่เธอมาใช้ร่างเขาอยู่ตอนนี้จะยินดี ที่ได้รับส่วนบุญส่วนกุศลจากการกรวดน้ำของเธอ ไม่ใช่ของลูกสาวแท้ๆ
และคาดหวังว่าตัวเหมยกุ้ยเอง จะได้รับผลบุญครั้งนี้เช่นกัน ไม่ว่าตอนนี้เธอจะไปอยู่ที่ไหน
"อาเหมยกุ้ย มาละ"
คนที่คุยกับเหมยกุ้ยก่อนเริ่มงานฌาปนกิจ เดินเข้ามาหาพร้อมกับคนอีกสองถึงสามคน
"ฉันไหว้ค่ะคุณน้า ที่จัดการเรื่องมรดกใช่หรือไม่คะ"
การพูดเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเหมยกุ้ย เพราะภาษาที่ค่อนข้างต่างจากภาษาปัจจุบัน ทำให้เหมยกุ้ยต้องตั้งสติทุกครั้งที่พูด โชคดีที่เคยอ่าน เคยดูผ่านตามาบ้าง
"ขอรับคุณเหมยกุ้ย"
"แล้ว นี่ใครหรือคะ"
เหมยกุ้ยชี้ไปทางผู้ชายในชุดสีกากีคนหนึ่ง
"ตำรวจนครบาลน่ะขอรับคุณเหมยกุ้ย เขามีเรื่องที่จะต้องแจ้งให้คุณเหมยกุ้ยทราบ"
"เท่าที่ทราบ มิใช่ว่าตำรวจนครบาลสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุไปแล้วหรือคะ"
ยังไม่ทันที่ผู้ชายตรงหน้าจะได้ตอบ ผู้ที่เป็นตำรวจนครบาลก็ตอบขจึ้นมาเสียก่อน
"ตอนแรกเป็นเช่นนั้นจริงขอรับ แต่หลังจากที่เราได้เห็นบัญชีทรัพย์สินของทั้งสองท่าน เราจึงต้องทำงานกันใหม่อีกรอบขอรับคุณ"
"แล้วสรุปว่ายังไงหรือคะ"
"ทั้งสองท่าน ตั้งใจ ที่จะให้เกิดอุบัติเหตุขอรับ"
ชายคนนั้นเน้นคำว่า ตั้งใจ ให้เหมยกุ้ยได้ยินชัดๆ
เหมยกุ้ยตกใจ แต่ไม่ได้แสดงออกมากนัก เพราะคำพูดที่อีกคนพูดมา อาจจะตีความได้หลายทาง แต่หากจะให้เหมยกุ้ยเองตีความแบบง่ายๆ ก็คงเป็น
"พวกท่านฆ่าตัวตายหรือคะ"
"กระผมคงต้องยืนยันเช่นนั้นขอรับ พวกท่านมีหนี้สินจำนวนมาก พวกกระผมจึงต้องมาแจ้งเรื่องนี้ พร้อมกับผู้จัดการเรื่องมรดกของคุณ"
เหมยกุ้ยทำได้เพียงนั่งนิ่ง ก่อนประโยคถัดมาจากผู้ที่ดูแลมรดกของเธอจะทำให้เหมยกุ้ยแทบลมจับ
"ทรัพย์สินหักหนี้ไม่พอนะขอรับคุณเหมยกุ้ย กระผมคงต้องแจ้งว่าไม่มีทรัพย์สินอันใดเลยที่คุณเหมยกุ้ยจะได้รับ เพราะต้องไปหักลบกลบหนี้ แต่ไม่ต้องห่วงนะขอรับ เพราะคุณเองไม่ต้องจ่ายหนี้สินแทนพ่อและแม่ของคุณ"
เอาสิ ในละครเขาย้อนเวลากันไปเป็นเจ้าหญิงบ้าง ลูกพระยานาหมื่นบ้าง เป็นฮองเฮา เป็นสนม
ไอเหมยกุ้ยคนนี้ ดันย้อนเวลามาเป็นคนหมดตัว


เหมยกุ้ยก็ได้เข้าใจในวันนี้แหละว่ากิจการงิ้วที่เคยรุ่งเรืองน่ะมันรุ่งเรืองขนาดไหน เพราะบ้านของพี่ชายนายเฟยเจินนี่มันดูจะเกินคำว่าบ้านไปมาก สมควรจะเรียกว่าคฤหาสน์ด้วยซ้ำ
"ตกใจเลยหรือ ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าบ้านพี่ชายฉันน่ะใหญ่กว่าบ้านฉันมากนัก"
เฟยเจินพูดเมื่อเห็นอีกคนยืนอ้าปากค้าง เมื่อเห็นบ้านของพี่ชายเขา
"แต่ทั้งคณะงิ้วก็อยู่ในนี้ใช่มั้ย"
"ไม่ทุกคน แต่ก็ส่วนใหญ่ ถ้าฉันจำไม่ผิด คนที่เล่นเป็นพระเอก กับพวกคนที่เล่นเป็นตัวหลักๆ เขาก็จะมีเงินหน่อย มีบ้านของตัวเองในพระนคร"
ยังไม่ทันที่เหมยกุ้ยจะได้ตอบกลับอะไร ก็มีผู้ชายหน้าตาดีมากๆ (ในความคิดของเหมยกุ้ย) คนหนึ่งเดินเข้ามาทางพวกเขาทั้งสองคน
"วันนี้มาดูงิ้วเฮียด้วยหรอ อาเจิน"
พูดจบผู้ชายคนนั้นก็เดินตรงเข้ามาโอบไหล่เฟยเจิน
"ฉันไหว้นะเฮีย"
"เออๆ เข้ามานั่งในบ้านก่อนสิ ว่าแต่ นั่นลื้อพาใครมาด้วยล่ะอาเจิน"
คนเป็นพี่ชี้มาทางที่เหมยกุ้ยยืนอยู่
"อ๋อ เด็กที่ร้านน่ะเฮีย เขาชอบงิ้ว อยากจะดูงิ้ว เลยพามา อีกอย่างเธอมีความรู้เรื่องงิ้วเยอะทีเดียว เหมยกุ้ย นี่เฮียห่าวซวน เจ้าของโรงงิ้วข้างหน้านี่"
เฟยเจินพูดกับพี่ชาย ก่อนจะหันมาแนะนำให้เหมยกุ้ยได้รู้จัก
"ฉันไหว้จ้ะ"
อีกคนก็รับไหว้เหมยกุ้ยก่อจะพูดขึ้น
"ชอบงิ้วมากเทียวหรือ เช่นนั้นก็เชิญๆ เข้าไปนั่งด้วยกันสิ"
เหมยกุ้ยแสนจะปลื้มผู้ชายคนนี้ที่ชื่อห่าวซวนเหลือเกิน คนอะไร หล่อแล้วยังเป็นเจ้าของโรงงิ้วอีก
"เหมยกุ้ยชอบงิ้วหรือ"
ห่าวเซินถามเมื่อทั้งเหมยกุ้ยและเฟยเจินเข้ามานั่งในบ้านของอีกคนแล้ว พร้อมกับที่รับน้ำชาจากแม่บ้านมาตั้งบนโต๊ะรับแขก
"ค่ะ ชอบมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ไม่มีโอกาสได้ฝึก"
"อั๊วหวังว่าลื้อจะชอบงิ้ว ของคณะเล็กๆแบบนี้นะ"
"ไม่เล็กหรอกค่ะ นี่ใหญ่โตเสียด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ดูงิ้วโรงใหญ่"
"ลื้อก็ชมมากไปนะเหมยกุ้ย"
ห่าวซวนขำขึ้นเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ
"งั้นเดี๋ยวอั๊วขอตัวไปดูในบ้านสักครู่นะ ให้เด็กเตรียมที่นั่งข้างหน้าไว้ให้แล้ว นี่ก็ใกล้เล่นแล้วล่ะ จะออกไปเลยก็ได้"
"สรุปวันนี้เล่นนางพญางูขาวใช่หรือไม่เฮีย"
"ใช่ๆ"
ห่าวเซินตอบก่อนจะเดินเข้าไปทางข้างหลังบ้านของตัวเอง เฟยเจินจึงตัดสินใจบอกเหมยกุ้ยให้ออกไปนั่งที่หน้าโรงงิ้วด้วยกัน
เรื่องราวของนางพญางูขาว และความรักอันไม่สมหวัง ที่ถูกถ่ายทอดผ่านเหล่าผู้คน ที่แต่งหน้า และแต่งตัวอย่างที่เหมยกุ้ยฝันจะได้ทำสักครั้ง สะกดสายตาของเหมยกุ้ยไม่ให้มองไปรอบตัว พลางนึกขอบคุณโชคชะตาตัวเองที่นำพาให้ตนได้ย้อนเวลามา ณ สถานที่แห่งนี้
แต่เสียงของคนที่นั่งดูงิ้วอยู่ข้างๆ ก็ขัดจังหวะการดูงิ้วของเหมยกุ้ยขึ้นมาเสียดื้อๆ
"เหมยกุ้ย"
เหมยกุ้ยหันหน้าไปหาเฟยเจินด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะตอบอีกคนด้วยเสียงห้วนๆ
"อะไร อย่าขัดจังหวะสิ"
"ฉันแค่อยากเล่าอะไรให้ฟัง"
"ค่อยเล่าตอนจะกลับบ้านไม่ได้รึไง"
"จะเล่าตอนนี้ เธอก็ดูงิ้วไปสิ ฉันจะเล่าให้ฟัง"
"โอ้ย เล่าๆมาเร็วๆ"
"เฮียเคยชวนฉันมาทำโรงงิ้วด้วยกัน แต่ตัวฉันเองน่ะไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่"
ทีนี้เหมยกุ้ยถึงกับหันขวับมาทำตาเขียวปั้ดใส่อีกคน จนเฟยเจินต้องรีบพูดต่อ
"ฟังให้จบสิ เธอนี่ใจร้อนจริงเชียว ฉันชอบค้าขายมากกว่า แต่ฉันรู้ว่าพี่ชายฉันรักงิ้วมาก เพราะเฮียอีกคนที่เป็นแฝดกันเขาบอกให้ดูสายตาของเฮียห่าวตอนเขาดูงิ้ว สายตาคนเราเวลามองอะไรที่ชอบ ก็มักจะเป็นเช่นนั้น"
"แล้วมาบอกฉันทำไม"
"ตอนนี้สายตาเธอเป็นแบบนั้น ฉันก็เลยคิดว่า ไว้ทำงานกับฉันอีกสักอาทิตย์แล้วจะถามเฮียเรื่องมาทำงานที่นี่ให้"
"จริงหรอ"
"อืม ฉันไม่รู้หรอก ว่าจุดเริ่มต้นของเธอมันเป็นเช่นไร แต่เธอคงรักมันมากเทียว"
"ขอบคุณนะเฟยเจิน"
เหมยกุ้ยพูดก่อนจะหันกลับไปดูงิ้วต่อ เฟยเจินก็เช่นกัน เพียงแต่เฟยเจินแค่ไม่รู้ว่าตอนนี้สายตาของตัวเองที่มองเหมยกุ้ย ไม่ต่างกับสายตาของเหมยกุ้ยที่มองงิ้วบนเวทีเลยแม้เพียงนิด
เรื่องราวความรักอันผิดกฎสวรรค์ของนางพญางูขาว และบัณฑิตหนุ่ม เดินทางมาจนถึงตอนใกล้จบ ที่ไป๋ซู่เจิน หรือนางพญางูขาว จะถูกจองจำในเจดีย์ และในตอนนั้นเอง นางเอกงิ้วก็ชะงักค้าง ก่อนจะล้มทรุดลงไปบนพื้น
คนดูหรือก็ปรบไม้ปรบมือกันยกใหญ่ ด้วยคิดว่านางพญางูขาวบนเวทีกำลังแสดงความเสียใจต่อความอาภัพรักของตนจนถึงที่สุด จนกระทั่งหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่รับบทงูเขียวกรีดร้องชื่อของนางเอกงิ้วคนนั้นขึ้นมา ผู้ชมจึงได้รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติที่จะเกิดขึ้น
เพียงเท่านั้นคนทั้งโรงงิ้ว บ้างก็วิ่งกันจ้าล่ะหวั่น บ้างก็ตกใจจนลมจับ พวกคนจีนสาวๆที่ใส่กี่เพ้ามาก็วิ่งไม่ถนัดจนสะดุด พอๆกับสาวๆชาวสยามที่อุตส่าห์แต่งกายใส่สไบมาชมงิ้ว ก็วิ่งกันจนสะดุดชายสไบกันให้วุ่น
เฟยเจินจึงตัดสินใจเดินเข้าไปตรงหน้าเวที ด้วยเพราะคุ้นเคยกับคณะงิ้วนี่พอประมาณ
"อาหง อาจูเป็นอะไร"
เฟยเจินถามอาหง หรือไฉ่หง ผู้รับบทงูเขียว น้องสาวร่วมสาบานของนางพญางูขาว
"อั๊วไม่รู้เลยเฮียเจิน อยู่ดีๆ อาจูเขาก็ล้มลงไปเลย"
"แล้วมัวทำอะไรกันล่ะ แกะเครื่องแต่งตัวชั้นนอกออกสิ เอ้านายน่ะ ไปเรียกเฮียห่าวมาเร็วเข้า"
เฟยเจินบอกเด็กหนุ่มคนหนึ่งให้ไปเรียกพี่ชายเขา
"เห้ย มันเกิดอะไรขึ้น"
ห่าวซวนวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากทางหลังโรง
"อาจูอยู่ดีๆก็หมดสติล้มลงไป ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
"รีบพาลี่จูไปโรงหมอฝาหรั่ง ไป ใครก็ได้แบกไปเร็วเข้า"
ผู้ชายในโรงงิ้วไม่มีใครกล้าแตะตัวลี่จูที่นอนนิ่งอยู่ ด้วยเหตุผลใดก็ไม่มีใครทราบ ส่วนพวกผู้หญิงก็มองกันหวาดๆ เพราะถ้ายกขึ้นมา ลี่จูอาจจะหล่นลงพื้นจนเสียโฉม
งานนี้จึงต้องตกมาที่มือของสาวแกร่งอย่างเหมยกุ้ย ที่เดินเข้าไปแล้วอุ้มลี่จูขึ้นมาง่ายๆอย่างกับอีกคนเป็นขนนกก็มิปาน ก่อนจะหันไปพูดกับแม่งูเขียว
"เอ้า โรงหมอไปทางไหนล่ะ บอกมาสิ"
ได้ยินดังนั้น ไฉ่หงก็รีบถอดเครื่องหัวออกก่อน เดินนำเหมยกุ้ยออกฝ่าฝูงสยามมุงหน้าโรงงิ้วออกไปทางโรงหมอ
เมื่อเฟยเจินเห็นดังนั้น จึงเดินตามออกไปด้วยอีกคน
-----
"ญาติคนไข้คะ หมอขอคุยด้วยค่ะ"
ผู้หญิงในชุดกันเปื้อนสีขาว ปักกากบาทสีแดง ดูแล้วพอจะเดาได้ไม่ยากนักว่าเป็นพยาบาล เดินเข้ามาหาเฟยเจินและเหมยกุ้ยที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งของโรงพยาบาล
"คนไข้ปลอดภัยแล้วนะขอรับ แต่คงต้องนอนพักที่นี่ก่อน"
หมอฝาหรั่งพูดกับเฟยเจินด้วยสำเนียงภาษาไทยที่แปร่งสักหน่อย ตามประสาคนไม่ได้พูดเป็นภาษาแม่
"ลี่จูเป็นอะไรหรือ"
เฟยเจินถามคนตรงหน้า
"หมอทราบแค่ว่าเป็นอาการแพ้อะไรสักอย่างขอรับ อาจจะต้องมาดูว่าคนไข้รับทานสิ่งใดเข้าไปก่อนหน้า จึงจะทราบได้"
"เช่นนั้นแล้ว ต้องมีคนอยู่เฝ้าเธอหรือไม่ขอรับหมอ"
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่ก็ได้ มีคนไข้อื่นในห้องด้วย หมอไม่อยากให้มีคนเยอะมากเสียจนเกินไป"
"เช่นนั้นกระผมขอลาคุณหมอ"
เฟยเจินยกมือไหว้คนเป็นหมอ ก่อนชวนให้เหมยกุ้ยเดินออกไปพร้อมกัน เพื่อจะเดินทางกลับบ้านของตน
แต่เมื่อมาถึงบ้าน ก็ต้องพบว่าพี่ชายของตนมานั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกเสียแล้ว
"อ้าว เฮีย มาทำอะไรหรือ"
"นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ลี่จูกินก่อนขึ้นแสดง"
ห่าวซวนยกแผ่นสมุนไพรเล็กๆขึ้นมา ดูเหมือนจะเป็นสมุนไพรที่ถูกต้มไปแล้วครั้งหนึ่ง
"นี่มันสมุนไพรจีนปกติมิใช่หรือเฮีย"
"ใช่ แต่เฮียก็สงสัย ที่จริงลี่จูกินเป็นประจำเพราะปวดหัวบ่อย"
"ถ้าอาจูกินประจำ มันก็ไม่น่าจะใช่อันนี้หรือไม่เล่า"
เหมยกุ้ยที่เดินตามเข้ามาในบ้านมองเห็นสมุนไพรแผ่นบางสีออกไปทางน้ำตาลเข้ม แล้วก็รู้ทันที ว่ามันคืออะไร และเธอเองก็ตกใจที่ได้เห็น จึงพูดแทรกขึ้นมากลางบทสนทนาของสองพี่น้อง
"โห ไปหาอึ่งคี้แบบผัดน้ำผึ้งมาจากไหนหรือคะ หายากนะเนี่ย"
เฟยเจินที่ได้ยินดังนั้นก็หันหน้ามาหาเหมยกุ้ย
"นี่เหมยกุ้ย เธอไปเอามาจากที่ใดกันว่าอึ่งคี้มันหายาก"
"เอ้า ก็มันทำยากไม่ใช่หรือ กว่าจะฝาน กว่าจะผัดน้ำผึ้ง กว่าจะรอให้เย็น"
"เขาขายกันให้เกลื่อนพระนครเทียว"
เหมยกุ้ยตั้งท่าจะเถียงกลับอีกคน ทว่าห่าวซวนกลับพูดบางอย่างที่ทำให้ทั้งสองคนต้องหันเหความสนใจไปทางห่าวซวน
"เหมยกุ้ย ลื้อแน่ใจหรือ ว่านี่คืออึ่งคี้"
"ใช่ค่ะ อาม่าของฉัน ท่านทานประจำค่ะ ส่วนแปะจี้ เป็นอากงที่ทานประจำ ฉันก็รับหน้าที่หลานประเสริฐ คอยซื้อให้ทั้งสองท่าน ดังนั้นฉันจำไม่ผิดแน่"
"หากเป็นเช่นนั้นก็แย่แล้วล่ะอาเจิน เหมยกุ้ย"
"ทำไมหรือเฮีย
"ลี่จูแพ้อึ่งคี้ แพ้รุนแรงเสียด้วย"


"นั่นล่ะ โกดังของอยู่ชั้นสี่ เธอแบกขึ้นบันไดไปเก็บหน่อย"
"ทำไมทำโกดังเก็บของอยู่ชั้นสี่"
เหมยกุ้ยถาม เพราะดูจากกองของตรงหน้าแล้ว มันก็น่าแปลกที่อีกคนใช้ชั้นบนสุดของตึกเป็นที่เก็บของหนักๆ
"เพราะไม่งั้นลูกค้าต้องเดินขึ้นหลายชั้น อีกอย่าง ถ้าของหนักๆ ฉันให้เด็กเอาเข้าชั้นวางที่ชั้นล่างสุดนี่เลย ในกองนี้น่ะของเบาๆทั้งนั้น"
"เข้าใจล่ะ ก็แปลว่าไม่หนักมาก"
"ใช่ จะเริ่มขนได้หรือยังเล่าแม่คุณ"
"เริ่มแล้วจ้าๆ"
"ถ้าไม่ไหวพักได้นะเหมยกุ้ย"
"สบายมาก"
พูดจบเหมยกุ้ยก็ยกของขึ้นมาสามลัง แล้วก็หันไปเห็นเฟยเจินทำหน้าตกใจ
"มีอะไรรึเปล่า"
"เปล่า คือรู้ว่าหน่วยก้านดีนะ แค่ไม่คิดว่าจะยกได้ขนาดนี้"
"คนมันสวย"
"มันเกี่ยวกันอย่างไร"
เฟยจินถาม ก่อนที่จะได้รับคำตอบเป็นการยักไหล่ใส่ของอีกคน เฟยเจินจึงโบกมือไล่ให้ไปยกของให้เสร็จๆ
แต่แล้วเฟยเจินก็ต้องทำหน้างงอีกครั้งเมื่อเหมยกุ้ยมายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม ทั้งๆที่มันยังไม่ทันจะผ่านไปเพียงครึ่งวันด้วยซ้ำ
"เสร็จแล้วหรือ"
"ใช่แล้ว ก็บอกเองนี่ ว่าของมันไม่หนัก"
"เอ้อ ทำงานดี แบบนี้ค่อยน่าจ้างหน่อย"
"แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่านายจะจ้างฉันเท่าไหร่"
"นี่คุณเธอขอรับ ฉันทราบนะว่าฉันบอกเธอว่าอายุเราใกล้เคียงกัน แต่อยู่ในร้าน เธอควรเรียกฉันว่าเฮีย เหมือนคนอื่นๆ เพราะแค่ภาษาพูดเธอก็แปลกอย่างกับไม่ใช่ภาษาไทยอยู่แล้ว อย่าแปลกไปมากกว่านี้เลย"
"เออๆ สรุปจะจ้างฉันเท่าไหร่ล่ะเฮีย ถ้าไม่บอกราคา พรุ่งนี้จะหนีนะ ไม่มาทำแล้ว"
"ฉันจ้างวันละสามสิบบาท"
"อะไรนะ สามสิบบาท ค่าจ้างขั้นต่ำมันสามร้อยบาทไม่ใช่รึไง นี่มันกดลูกจ้างกันชัดๆ"
"สามร้อยอะไรของเธอ สามร้อยบาทนั่นมันแทบจะซื้อรถยุโรปได้อยู่แล้ว"
เหมยกุ้ยเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เพราะดันลืมตัวว่าตัวเองย้อนเวลามาเป็นร้อยปี
คุณพ่อของเหมยกุ้ยเคยเล่าว่าสมัยตัวเองเด็กๆ ก๋วยเตี๋ยวชามละห้าสิบสตางค์ แล้วสมัยรัชกาลที่หกนี่สามสิบบาทนี่มันเยอะขนาดไหนวะเนี่ย
"เปล่าๆ ไม่มีอะไร"
"พูดจาประหลาดอีกแล้ว"
"ขอโทษแล้วกัน แล้วนี่จะให้ทำอะไรอีก"
"เอ้า เอาไป"
เฟยเจินยื่นห่อผ้าอันใหญ่ให้
"ให้แบกขึ้นไปอีกหรอ"
"ไม่ใช่ เมื่อวานที่ฉันเจอเธอตรงถนนน่ะ เธอไม่มีอะไรติดตัวเลยแม้แต่เสื้อผ้าสำรอง"
"ก็จริง นี่ก็ชุดเมื่อวาน"
เหมยกุ้ยชี้ที่เสื้อของตัวเอง ที่ใส่มาตั้งแต่ตอนงานเผาศพป๊ากับม๊าเธอ
"นั่นแปลว่าเธอยังไม่อาบน้ำเลยสิเหมยกุ้ย"
"อาบแล้ว แค่ใส่ชุดเดิม"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเอง ก่อนจะหันมายิ้มอย่างอายๆ
"ก็มันไม่มีชุดจะเปลี่ยนน่ะ สบู่ก็ไม่มี"
"ไอ้ห่อนี่น่ะ ฉันซื้อให้ ฉันไม่รู้หรอกว่าที่มาที่ไปของเธอมาจากไหน ดูจากสภาพที่เธอเดินบนถนนเมื่อวานน่ะฉันเดาไม่ออกหรอก แต่ถือว่าแทนขำขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้เข้าไปช่วยตอนเธอทะเลาะกับพวกนังเลงคุมคลับเสียก็แล้วกัน"
"แล้วมันคืออะไรหรอ"
เหมยกุ้ยถามเมื่อรับห่อผ้าอีกคนมาจิ้มๆดู แล้วมันก็นิ่มดีจนน่าจะเป็นหมอนได้ แต่ก็ไม่น่าใช่ เพราะที่ห้องพักนั่นก็มีหมอนให้แล้ว
"เสื้อผ้าสามสี่ชุด สบู่ แปรงขัดฟัน ของใช้ทั่วไป แล้วก็เอ่อ…"
"แล้วก็อะไร"
เหมยกุ้ยถามเมื่อเห็นอีกคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจจะตอบ
"ของนั้นน่ะ"
"ของอะไรเล่า ไม่บอกจะรู้มั้ยเนี่ย"
"ไอ้อันนั้นไง"
"อะไร"
เหมยกุ้ยเท้าสะเอว เพราะเริ่มรำคาญใจที่อีกคนไม่พูดเสียที
"ผ้าซับระดูน่ะ"
เฟยเจินพูดแบบที่แทบจะกระซิบ
"จะกระซิบทำไมวะเฮีย ฟังไม่รู้เรื่อง"
"ผ้าซับระดู ชัดรึยัง"
"ก็แค่นี้ จะอายทำไม"
เหมยกุ้ยเข้าใจได้ว่าอีกคนหมายถึงผ้าอนามัย จึงได้ไม่เข้าใจว่าทำไมอีกคนต้องพูดหลบๆซ่อน เหมยกุ้ยเหลือบตามองอีกคน แต่เฟยเจินไม่ตอบ
"จริงๆถ้าจะอายที่ซื้อให้ก็เอาเงินมาก็ได้ เดี๋ยวฉันไปซื้อเอง"
"ฉันเอามาให้ เพราะมันซื้อไม่ได้ ผ้าซับระดูแบบพร้อมใช้มันยังไม่มีขายในสยาม พี่ชายฉันคนที่เปิดคลับ เขาไปซื้อมาจากต่างประเทศ เอามาให้พวกสาวๆที่คลับเขาใช้ ก็เลยไปขอมาให้"
"อย่างงั้นก็ขอบใจนะ แล้วนี่จะให้ทำงานอะไรต่อ"
"เธอทำงานเร็วไปหน่อย ฉันคิดต่อไม่ออก ว่าจะให้เธอทำงานกระไรดี"
"ฉันทำงานดีขนาดนี้ จะพาฉันไปสมัครงานที่โรงงิ้วได้รึยัง"
"ใจคอนี่จะอยู่โรงงิ้วให้ได้เลยหรืออย่างไร เขาต้องฝึกเล่นกันตั้งแต่เด็กๆ เธอเคยฝึกหรือ"
"ไม่เคยหรอก แต่ฉันซ่อมเสื้อผ้างิ้วเป็นนะ ที่คณะเขารับคนซ่อมเสื้อผ้ามั้ย"
"เขามีอยู่แล้ว อาจจะมีเป็นสิบคนด้วยกระมัง อีกอย่าง ทำงานให้ฉันมันไม่ดีตรงไหน"
"ก็บอกไปแล้วว่าชอบงิ้ว"
"เช่นนั้นก็กลับบ้านฉัน ไปอาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย วันนี้โรงงิ้วของเฮียมีแสดง เดี๋ยวพาไปดู"
"จริงหรอ"
เหมยกุ้ยตอบกลับด้วยดวงตาแวววับ
"จริง"
"เสียเงินดูมากรึเปล่า"
แต่นิสัยขี้งกของเหมยกุ้ยก็มาห้ามเธอไว้ทุกที
"โรงงิ้วพี่ฉัน ฉันพาไป ก็เข้าได้แบบไม่ต้องเสียเงิน"
"จริงหรอ ขอบคุณนะเฮีย"
"เออๆ ไปอาบน้ำไป เหม็นจะแย่"
"จะไม่เหม็นได้ไง งานก็หนัก เหงื่อก็ออก"
"บ่นมากฉันจะไม่พาไปโรงงิ้ว"
เท่านั้นล่ะ เหมยกุ้ยถึงกับวิ่งแจ้นออกจากร้านไปทางบ้านของอีกคนทันที
แต่พอมาถึงตอนเย็นที่เฟยเจินจะพาอีกคนไปโรงงิ้ว เหมยกุ้ยก็กลายร่างเป็นเจ้าหนูจำไม ที่ถามนู่น ถามนี่ไม่มีหยุด
"นี่ๆ แถวนี้โรงงิ้วเยอะรึเปล่า"
"ไม่แน่ใจ แต่ฉันว่าสิบแห่งเป็นอย่างต่ำ บางที พวกคณะงิ้วจากเมืองจีนมาเปิดแสดงชั่วคราวบ้างเป็นบางโอกาส แต่โรงงิ้วที่ตั้งถาวรก็น่าจะนั่นล่ะ สิบเป็นอย่างต่ำ ยังไม่นับพวกที่เล่นในบ่อนเบี้ย"
"โห เยอะจัง แล้วแบบนี้ ไม่แย่งลูกค้ากันหรอ ทั้งชาวสยาม ทั้งชาวจีน"
"งิ้วที่คนแถวนี้เล่นเป็นงิ้วแต้จิ๋ว เพราะคนจีนที่เข้ามาในสยาม เป็นพวกจีนแต้จิ๋ว แต่งิ้วที่มาจากเมืองจีน เป็นงิ้วแบบอื่น"
"งิ้วเจี่ยอิมหรอ"
เหมยกุ้ยถาม เพราะตัวเธอเอง ด้วยความที่ชอบ เลยเคยศึกษามาบ้าง ถึงได้รู้ว่าบนโลกนี้ไม่ได้มีงิ้วแค่แบบเดียว
"เธอรู้"
เฟยเจินหยุดเดิน แล้วหันมาถาม
"รู้จัก แต่ไม่มีโอกาสได้ดู"
"ไม่เคยดูเลยหรืออย่างไร"
"ก็เคยบ้าง พวกที่เล่นฟรีตามงานตรุษจีน ไม่ก็กินเจ"
"คณะใหญ่ๆ เขาก็เล่นแบบไม่ต้องเสียค่าเข้าชมในช่วงเทศกาลทั้งนั้น บ้างก็ถือว่าทำทาน"
เฟยเจินเดินต่อ แต่เดินไปได้สักพัก หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างๆก็ถามขึ้นมาอีก
"แล้วเมื่อวานนายไม่ได้ไปดูหรอ ถึงมีเวลาว่างไปนั่งดูฉันต่อยมวยน่ะ หรือว่าดูจนเบื่อ"
เหมยกุ้ยพูดใส่ด้วยน้ำสียงประชดประชัน เพราะยังเคืองอีกคนไม่หาย
"เมื่อว่าเขาเล่นถวายเจ้า ฉันก็ไม่ได้ไปดู"
"อะไรนะ มีเจ้ามาดูด้วยหรอ ใครหรอ"
เหมยกุ้ยถามขึ้นมา เพราะไม่คิดว่าคนในรั้วในวังสยามสมัยก่อนจะชอบดูงิ้ว แต่กลับได้ยินเสียงถอนหายใจมาจากอีกคน
"เจ้า ที่หมายถึงเจ้าในศาลเจ้า ไม่ใช่เจ้านาย"
"อ้าว"
"งิ้วทุกคณะ รอบแรกน่ะเขาจะไปเล่นกันที่ศาลเจ้าเก่า เป็นการถือเคล็ด ว่าจะทำให้งิ้วประสบความสำเร็จดี ให้ได้เงินโข"
"แล้วอย่างพวกงิ้วที่นายบอกว่ามาจากเมืองจีนนี่ เขาทำด้วยมั้ย"
"ทำ งิ้วคณะไหนมาเล่นแถวสำเพ็ง แถวทรงวาด ก็ต้องมาเล่นถวายที่ศาลเจ้าเก่าทั้งนั้น เอ้า ถึงแล้ว"
เฟยเจินหยุดเดิน ก่อนจะชี้ไปทางแถบสังกะสีที่ปิดไว้ มีประตูบานกว้างพอให้คนเดินเข้าไปข้างใน และโต๊ะขายตั๋ว เหมยกุ้ยมองตามมือที่อีกคนชี้ ก็ถึงกับต้องตาโต เพราะเพียงแค่มองจากข้างนอก ก็รู้ว่าเวทีคงจะใหญ่มากโข
"นี่เขาเล่นเรื่องอะไร"
"ไม่แน่ใจ แต่ฉันคิดว่านางพญางูขาว เพราะช่วงนี้ใกล้ไหว้บ้ะจ่าง"
"ก็จริง คงเพราะมันมีตอนที่นางพญางูขาวกินเหล้าจนคืนร่างตอนวันไหว้บ้ะจ่าง"
"เธอนี่รู้เยอะกว่าที่ฉันคิด"
"ก็บอกแล้วว่าชอบ เลยรู้เยอะ"
"แต่ก็ไม่มีเงินไปดูอีกตามเคย"
"ก็จริง จะเข้าไปได้รึยังล่ะ"
"เราไม่ได้จะเข้าทางนี้"
เฟยเจินพูดพร้อมกับชี้ไปทางประตูที่คนทั่วไปซื้อตั๋วเข้าไปนั่งดู
"อ้าว มันมีทางเข้าอื่นหรอ"
"เดี๋ยวฉันไปหาเฮียที่หลังโรงก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยเข้าจากทางนั้นพร้อมเฮีย"
"ไปทำอะไร"
"มันเป็นบ้านพี่ชายฉัน ฉันก็จะไปนั่งเล่นอย่างไรเล่า อีกตั้งนานกว่างิ้วจะเริ่ม เอาเธอไปแนะนำตัวด้วย เผื่อพี่ชายฉันจะสนใจ"
"จริงหรอ"
"จะไปหรือไม่เล่า หากไปก็รีบตามมา"
เมื่อเดินตามอีกคนเข้าไปในตรอกเล็กๆข้างทางเข้าโรงงิ้ว จนถึงบ้านหลังใหญ่ข้างหลังแล้ว เหมยกุ้ยจึงได้เข้าใจว่าเหตุใดหนังสือในห้องของคุณพ่อตัวเอง จึงได้เขียนไว้ว่า สมัยรัชกาลที่หก กิจการงิ้วรุ่งเรืองมาก มันเป็นอย่างไร


ดวงใจ…เจ้าเฟยหลง
บทนำ
ฝูงชนจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในเมืองหน้าด่านต่างมารวมตัวกันมากหน้าหลายตา พวกเขาต่างมาต้อนรับกองทัพของพระเจ้าฮั่นอู่ตี้ จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ เสียงร้องโห่ชื่นชมดังขึ้นเมื่อบรรดานายทหารเริ่มเดินเข้ามาในด่านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บรรดานายทหารถึงแม้จะมีอาการเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ก็มีสีหน้ายิ้มแย้มตอบรับการต้อนรับของฝูงชน การสู้รบเป็นเวลาร่วมปีทำให้พวกเขาคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนเป็นอย่างมาก การทำศึกครั้งนี้ใช้ระยะนานเป็นปีถึงสามารถรวมรวมดินแดนนอกด่านให้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินอันยิ่งใหญ่ภายใต้การปกครองขององค์จักรพรรดิผู้ปรีชาได้ หลังจากกรำศึกมาเป็นเวลานานพวกทหารก็ใกล้จะได้ถึงเวลาพักผ่อนและได้กลับไปหาครอบครัวเสียที แต่ก่อนที่จะถึงเวลานั้นพวกเขาต้องเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อร่วมงานเฉลิมฉลองที่ถูกจัดให้อย่างยิ่งใหญ่เสียก่อน และก่อนที่จะเดินทางไปถึงงานเลี้ยงนั้นพวกทหารจำต้องหยุดพักในเมืองต่างๆ และแน่นอนว่าทุกเมืองที่ผ่านจะมีการต้อนรับและดูแลอย่างเต็มที่
"นั่นไง ท่านแม่ทัพเจ้า " เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้นและชี้มือไปยังนายทหารที่สวมชุดเกราะนั่งอยู่บนหลังม้า สายตาของประชาชนต่างมองไปที่บุรุษผู้นั้นพร้อมๆกัน ชายผู้นั้นเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ ผิวสีเข้มกว่าชาวบ้านที่อยู่หลังกำแพงเมืองเนื่องจากต้องตากแดดตากฝนกรำศึกมาเป็นเวลานาน ถึงจะมีผิวสีเข้มกว่าชาวบ้านทั่วไปแต่ทว่าใบหน้าของชายผู้นั้นเป็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้นกลับสะกดสายตาของทุกคนได้เป็นอย่างดี
" ท่านผู้นี้มีฉายาว่าแม่ทัพผู้ทระนง และเป็นผู้ที่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันชื่นชมและมักจะได้รับหน้าที่ให้ไปทำเรื่องสำคัญบ่อยๆ " เสียงชื่นชมบุรุษผู้สง่างามบนหลังม้ายังคงดังไม่หยุด
"ท่านลงจากหลังม้าแล้ว พอลงจากหลังม้าท่านก็ยังดูสง่างามและน่าเกรงขามไม่เปลี่ยนเลย เป็นชายที่รูปงามมากเสียด้วย" เสียงประชาชนต่างพูดคุยกันไปมา
แม่ทัพหนุ่มเจ้าของฉายาแม่ทัพผู้ทระนงเดินตัวตรงมาหยุดตรงหน้า ขุนนางสูงวัยผู้มีหนวดเครายาวและเริ่มจะมีสีขาวเข้ามาแซมเป็นบางจุด เขาผู้นี้ชื่อว่าหลินฮุ่ยหวงทำหน้าที่เป็นเจ้าเมืองของเมืองหน้าด่านแห่งนี้ และแน่นอนว่าชายชราผู้นี้สามารถทำหน้าที่ของตนได้เป็นอย่างดี เขาเป็นที่รักของชาวบ้านเป็นอย่างมาก
"ขอต้อนรับท่านแม่ทัพกลับสู่ดินแดนของเราขอรับ" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยขึ้นมาก่อนน้ำเสียงของเราราบเรียบ แต่ทว่าแววตาแสดงออกความชื่นชม
"ขอบคุณท่านเจ้าเมืองที่ออกมาต้อนรับกองทัพของเราด้วยตัวเอง" แม่ทัพผู้สง่างามเอ่ยตอบและโค้งให้เขาอีกครั้ง
"เชิญท่านและเหล่าทหารกล้าเข้ามาพักในสถานที่ๆข้าจัดไว้ให้ก่อนเถะ ทางเราได้จัดเตรียมอาหารและสถานที่พักผ่อนให้พวกท่านแล้ว" ท่านเจ้าเมืองพูดต่อ เพราะได้รับบัญชาจากองจักรพรรดิว่าหากกองทัพผ่านมาให้ดูแลเหล่าทหารกล้าให้ดีที่สุด อีกทั้งนายทหารพวกนี้ทำแระโยชน์ให้กับแผ่นดินดังนั้นบรรดาชาวเมืองจึงเต็มใจที่จะดูแลรับใช้เป็นอย่างมาก
หลังจากเห็นว่าบรรดาทหารได้รับประทานอาหารชั้นดี และได้พักผ่อนในสถานที่ๆสะดวกสบายแล้ว ท่านเจ้าเมืองก็ได้พาตัวแม่ทัพใหญ่มาที่จวนขุนนางของตนเพื่อดูแลอีกต่อหนึ่ง เนื่องจากเขาเป็นแม่ทัพใหญ่จึงต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ
"ความจริงข้าพักกับบรรดาทหารก็ได้ ท่านเจ้าเมืองจะได้ไม่ต้องลำบาก" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามาถึงที่พักของตนเอง ดวงตาคมประดุจเหยี่ยวมองรอบๆตัวอย่างสังเกตที่พักแห่งนี้มีสิ่งเครื่องเรือนครบครัน ข้าวของทุกอย่างไม่ได้หรูหรามากมายเมื่อเทียบกับสิ่งของที่มีอยู่ในจวนของเขาที่เมืองหลวง แต่ที่นี่เป็นเพียงแค่เมืองเล็กๆหน้าด่าน ดังนั้นของที่มีอยู่ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว
"ท่านเป็นผู้ที่ทำประโยชน์และเสียสละให้แผ่นดิน ดังนั้นข้าจะต้องดูแลให้ดีที่สุด"
"ไม่ใช่แค่ข้าหรอก เหล่าทหารทุกคนล้วนแต่เสียสละทั้งนั้น"
"เชิญท่านแม่ทัพพักผ่อนให้สบาย ช่วงค่ำหวังว่าท่านแม่ทัพจะให้เกียรติร่วมรับประทานอาหารกับครอบครัวของข้า" ท่านเจ้าเมืองยังคงพูดต่อ เจ้าเฟยฟลงพยักหน้ารับเล็กน้อย ไม่นานนักเจ้าเมืองสูงวัยก็เดินจากไป เพื่อให้แขกคนสำคัญได้พักผ่อนอย่างเป็นส่วนตัว
ห้องครัวของจวนขุนนางบรรดาสาวใช้ต่างทำหน้าที่ของตนกันอย่างขมักเขม่น ทุกคนมีความตั้งใจเป็นอย่างมากเนื่องจากแขกผู้นี้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ อีกทั้งเขายังเป็นบุตรชายคนรองของท่านอ๋องเจ้า พระญาติคนสำคัญขององค์จักรพรรดิด้วย ดังนั้นทุกอย่างจึงต้องทำให้ดีที่สุด บรรดาสาวใช้หลายนางอยากจะชื่นชมและอยากจะเห็นใบหน้าของท่านอ๋องแม่ทัพกันแทบทั้งนั้น เพราะนอกจากจะเป็นเหมือนวีระบุรุษแล้วยังมีข่าวลือที่ลือกันปากต่อปากว่าเป็นแม่ทัพที่รูปงามมากเสียด้วย
"พวกชาวบ้านบอกกันว่าท่านแม่ทัพรูปงามมาก ถึงจะกรำแดดกรำฝนทำศึกมาเป็นเวลานานก็ยังงาม" สาวใช้คนหนึ่งพูดออกมาในขณะที่มือก็ยังทำหน้าที่หั่นผัก
"เจ้าไปรู้มาจากไหน"
"พ่อค้าส่งที่มาส่งของในจวนบอก"
"ข้าอยากเห็นหน้าท่านแม่ทัพจังเลย"
"ท่านแม่ทัพจะมาพักที่จวน เดี๋ยวพวกเราก็คงจะได้เห็น" บรรดาสาวใช้ต่างพูดคุยกันถึงแขกที่มาเยือนจนไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้มีสตรีนางหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องครัวใหญ่
"พี่ลู่เหลี่ยน" เสียงเล็กๆเสียงหนึ่งเอ่ยเรียกชื่อสตรีใบหน้าหวานรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรที่เดินเข้ามาภายใจห้องครัว เสียงเรียกนั้นทำให้เจ้าของชื่อหันมามองและส่งยิ้มหวานให้อย่างที่เคยทำ
"กำลังยุ่งกันเลย ข้าเข้ามารบกวนหรือเปล่า" เฉินลู่เหลียนเอ่ยถาม
"ไม่เท่าไหร่ค่ะ พี่เข้ามาที่ห้องครัวอยากได้อะไรหรือเปล่าคะ" เสี่ยวชิงเอ่ยถามสาวใช้รุ่นพี่แบบใคร่รู้ ถึงแม้จะเป็นสาวใช้เหมือนกัน แต่มีหน้าที่ต่างกันไป เฉินลู่เหลียนเป็นสาวใช้ที่ฮูหยินท่านเจ้าเมืองโปรดปรานมาก ดังนั้นนางจึงต้องคอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินไม่เคยห่าง นอกจากจะเป็นสาวใช้ประจำตัวฮูหยินท่านเจ้าเมืองแล้ว เฉินลู่เหลียนยังเป็นสตรีที่ได้เรียนมากกว่าบรรดาสาวใช้ในจวนด้วย นางสามารถอ่านออก เขียนได้ เรียกได้ว่าอยู่ในระดับที่ดีมากเสียด้วย เนื่องจากนางจะต้องอ่านหนังสือให้ฮูหยินฟังแทบจะทุกวัน เลยสามารถพัฒนาทักษะด้านนี้ได้ไม่ยาก
"ข้ามาขอน้ำร้อน" คำพูดที่อ่อนหวานนั้นทำให้ผู้ที่ได้ฟังต่างพึงพอใจ ถึงแม้ว่านางจะเป็นสาวใช้คนสนิทของภรรยาท่านเจ้าเมือง แต่ลู่เหลียนเป็นคนที่อ่อนน้อมถ่อมตน และมีจิตใจเอเฟื้อเผื่อแผ่กับสาวใช้ด้วยกันเสมอ
"รอสักครู่ เดี๋ยวข้าจะเอาให้"
"ขอบใจมากจ๊ะ" พูดจบสาวใช้คนงามก็ส่งกาน้ำทองเหลืองขนาดใหญ่ให้กับสาวใช้รุ่นน้องและหันมาช่วยหยิบจับโน่นนี่ตามที่จะช่วยได้
"พี่ลู่เหลียนพี่เห็นท่านแม่ทัพหรือยังคะ" เสียงของสาวใช้คนหนึ่งเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ เพราะบรรดาสาวใช้ในจวนส่วนใหญ่ถูกเกณฑ์ให้มาช่วยงานในครัว และบางส่วนก็ต้องเข้าไปดูแลความเรียบร้อยบริเวณส่วนต่างๆภายในจวน เลยทำให้ไม่ได้ออกไปต้อนรับแม่ทัพชื่อดังเหมือนกับชาวบ้าน
"ยังจ๊ะ"
"พี่ลู่เหลียนต้องคอยปรนนิบัติฮูหยินคงไม่มีเวลาไปไหนหรอก" เสี่ยวชิงเป็นฝ่ายตอบแทนสาวใช้รุ่นพี่ ตั้งแต่รู้จักกันมาพี่ลู่เหลียนของนางไม่สนใจเรื่องของบุรุษ นางใส่ใจและสนใจแต่เพียงเรื่องงานและหน้าที่ๆได้รับผิดชอบเพียงเท่านั้น
"น่าเสียดายจัง ข้าอยากจะรู้ว่าท่านแม่ทัพรูปงามสมคำร่ำลือหรือเปล่า มีเสียงลือกันว่าท่านแม่ทัพนอกจากจะมีรูปร่างสง่างามแล้วใบหน้ายังคมคายด้วย น่าจะมีบทกวีชมโฉมท่านแม่ทัพบ้างนะข้าจะได้จินตนาการใบหน้าของท่านได้โดยไม่ต้องฟังจากปากชาวบ้าน" บรรดาสาวใช้ในครัวยังคงพูดต่อ ลู่เหลียนไม่ได้ตอบอะไร นางทำเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น
"เจ้าอ่านหนังสือออกรึ"
"ไม่ออก แต่พี่ลู่เหลียนอ่านให้ข้าฟังได้ ใช่ไหมคะ" สาวใช้รูปร่างเล็กเอ่ยถามสาวใช้รุ่นพี่เมื่อพูดจบ เฉินลู่เหลียนยิ้มบางๆแบบคนใจดี
"ถ้ามีบทกวีอย่างที่เจ้าว่า และถ้าเจ้าอยากจะฟังจริงๆข้าก็จะอ่านให้ฟัง" สาวใช้คนงามตอบจากใจจริง "แต่มันคงจะดีกว่าถ้าเจ้าอ่านด้วยตนเองและแน่นอนว่าข้าเต็มใจจะสอนเจ้าอ่านเช่นกัน" ลู่เหลียนพูดต่อ นางอยากให้บรรดาสาวใช้อ่านออกเขียนได้ด้วยตนเองมากกว่า เพราะมันเป็นความรู้ที่ติดตัวได้อย่างหนึ่ง
"ไม่เอาดีกว่าค่ะ เป็นหญิงไม่จำเป็นต้องรู้หนังสือหรอก เราไม่ได้เป็นขุนนางที่ไหนอย่างมากเราก็แค่เป็นแม่บ้าน แม่ค้าหรือไม่ก็สาวใช้เท่านั้น" คำตอบนั้นทำให้ลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆ จริงอยู่ที่ไม่เห็นด้วยกับคำตอบ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต่อปากต่อคำไปทำไม
"สาวใช้อย่างเราขอเพียงมีเจ้านายที่ดี แค่นี้ก็พอแล้ว และถ้าเรามีวาสนาดี อาจจะมีเศรษฐีหรือขุนนางมาขอเราแต่งงานก็ได้ พี่ลู่เหลียนคิดว่าอย่างไรคะ" สาวใช้ในครัวยังคงพูดต่อ
"ไม่รู้เหมือนกัน" เฉินลู่เหลียนตอบสั้นๆ
"เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ลู่เหลียน" เสี่ยวชิงบอกพร้อมทั้งส่งกาน้ำที่ด้านในบรรจุน้ำร้อนให้กับสาวใช้รุ่นพี่
"ขอบใจมากจ๊ะ" เฉินลู่เหลียนรับกาน้ำมาถือไว้ ก่อนที่จะเอ่ยคำขอบคุณและเดินจากไปเงียบๆ เมื่อสาวโฉมงามออกไปแล้วบรรดาสาวใช้ที่เหลือก็ลงมือทำงานของตนต่อ
"ทำไมไปถามพี่ลู่เหลียนแบบนั้น" เสี่ยวชิงพูดขึ้นหนึ่งจากที่นิ่งฟังมานาน พอจะรู้ว่าพี่ลู่เหลียนของตนน่าจะอึดอัดกับคำถามพวกนี้อยู่มากพอสมควร
"ทำไมล่ะ ก็ข้าอยากรู้ว่าพี่ลู่เหลียนคิดอย่างไรก็เท่านั้นเอง"
"พี่ลู่เหลียนไม่สนเรื่องพวกนี้หรอก" เสี่ยวชิงตอบแทน
"ก็น่าจะจริงตั้งแต่ข้าเข้ามาทำงานในจวนแห่งนี้และได้รู้จักพี่ลู่เหลียนก็ไม่เห็นนางสนใจเรื่องของผู้ชายเลย นางเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยเหมือนพวกเราเลย นางสนใจเรื่องการเรียนหนังสือราวกับว่าจะเรียนเพื่อไปรับราชการในราชสำนัก" เสี่ยวชิงส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
"พี่ลู่เหลียนแค่เป็นสตรีที่ใฝ่รู้เท่านั้น และตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เจ้าจะมาวิจารณ์พี่ลู่เหลียน แต่เป็นเวลาที่พวกเราต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เพราะถ้ามัวแต่คุยเราจะทำงานไม่ทัน" เสี่ยวชิงเตือนบรรดาสาวใช้เสียงเข้ม ตอนนี้ทุกคนควรจะหันมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าจะไปนินทาผู้อื่น อีกทั้งคนที่กำลังถูกนินทาก็เป็นคนดีและมีน้ำใจกับบรรดาสาวใช้ทุกคน บวกกับนางเองก็รักลู่เหลียนเหมือนพี่สาวแท้ๆ จึงไม่อยากให้หญิงสาวที่แสนดีคนนั้นถูกนำมาเป็นหัวข้อสนทนาลับหลังแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้