ตอนเช้า…
"นี่พี่แทบไม่กล้าลุกไปชงกาแฟเลยค่ะน้องลิน ทำไมคุณเซนต้องมาเลือกนั่งตรงริมทางเดินด้วยนะ"
พี่เพ็ญฝ่ายจัดซื้อแอบกระซิบกับฉันตอนเดินเข้ามาคุยเรื่องออเดอร์ล็อตใหญ่ของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
บริษัทของเรานอกจากจะมีไลน์ผลิตภัณฑ์ซึ่งวางขายตามโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์ทั่วไปแล้ว เรายังรับออกแบบและผลิตแบบลิมิเต็ดเวอร์ชันให้ตามที่ลูกค้าต้องการด้วย
"ทำไมล่ะคะ กลัวเดินเสียงดังรบกวนคุณเซนแกหรือคะ ไม่หรอกค่ะ จากที่ลินเฝ้ามองท้ายทอยของคุณเซนทั้งอาทิตย์ คุณเซนแกมีสมาธิดีอยู่นะคะ"
"โอย น้องลิน ยังไงเราก็ต้องเดินผ่านแก แล้วแกก็ต้องสัมผัสได้ว่ามีคนเดินผ่าน แล้วพอเราเดินกลับเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟ คุณเซนแกก็รู้หมดเลยสิคะว่าพวกเราเดินไปชงกาแฟกันวันละเป็นสิบรอบ ดีไม่ดีแกอาจขี้เหนียว ไม่ให้มีกาแฟกินฟรีกันอีกแล้ว ซึ่งพี่ขาดกาแฟไม่ได้ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ"
แต่ฉันว่าพี่เพ็ญแกไม่ได้เดินไปชงกาแฟเพราะอยากกินกาแฟจริงๆ หรอก แกไปห้องกาแฟเพื่อจุดประสงค์ของการเม้าท์มอยในระหว่างการทำงานมากกว่า
หลังจากที่คุณเซนเข้ามานั่งทำงานร่วมกับพวกเรา วงการเม้าท์มอยทางโทรศัพท์หรือการเม้นต์สดทางเฟซบุ๊คที่โต๊ะทำงานก็ต้องมีอันล่มสลายไป ทุกคนนั่งทำงานกันตัวเกร็ง จะหายใจก็ยังกลัวเสียงดัง เพราะคุณเซนเธอทำงานเงียบมาก ดูตั้งอกตั้งใจมีสมาธิอย่างล้นเหลือ หรือหากแม้เธอต้องเข้าประชุม เธอก็จะประชุมเสร็จอย่างรวดเร็ว ไม่มียืดเยื้อ แล้วกลับเข้ามานั่งทำงานที่โต๊ะโดยทันที
ตอนนี้หากเราอยากจะเม้าท์ เราก็จะอาศัยริมทางเดิน หรือห้องกาแฟ หรือไม่ก็ห้องน้ำ
คุณเซนทำให้รูปแบบการใช้ชีวิตในออฟฟิศของพวกเราเปลี่ยนไปจริงๆ!
ตอนสายๆ …
ก่อนหน้านี้ฉันได้มีโอกาสคุยสัพเพเหระกับบรรดาหัวฝ่ายแผนกต่างๆ ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า บริษัทของเรากำลังมีรูปแบบการบริหารงานที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงจากน้ำมือของคุณเซน
แล้ววันนี้ฉันก็ได้มีโอกาสคุยกับพี่สมถวิลหัวหน้าฝ่ายโรงงาน
"ปกติถ้าเป็นคุณราเชนทร์นะ นึกจะเรียกพี่ให้เข้ามาตอนไหนก็เรียก แต่นี่คุณเซนแกมีเวลาให้เรามารายงานโดยตรงต่อแกอาทิตย์ละครั้งเท่านั้น และต้องเป็นปัญหาใหญ่ๆเร่งด่วนด้วยถึงจะโทรด่วนถึงแกได้ ส่วนปัญหาเล็กน้อย แกบอกให้พวกเราแก้ไขกันเอง แล้วค่อยเขียนเป็นรายงานมาให้แก บางทีถึงไม่มีปัญหา เราก็ต้องพยายามนั่งนึกแล้วเขียนมาส่งแก แกบอกว่าทุกการทำงานต้องมีปัญหา ไม่มีการทำงานไหนราบรื่น แกว่างั้น" พี่สมถวิลแกร่ายความในใจยาวเหยียด
ฉันมองหน้าชายวัยห้าสิบตรงหน้าอย่างเห็นใจ เหมือนพี่แกจะดูเคร่งเครียดขึ้น
เมื่อก่อนฉันได้เจอพี่สมถวิลบ่อยๆ เพราะแกเข้ามาที่ออฟฟิศทองหล่อนี่ตามอย่างที่ใจอยาก มาคุยเล่นบ้าง มารายงานคุณราเชนทร์บ้าง หรือไม่ฉันก็เข้าไปเดินเล่นที่โรงงานบ้างเป็นบางเวลาเมื่อยามคิดงานไม่ออก แต่ตอนนี้คงจะไม่ได้เจอแกบ่อยๆแล้ว
"แล้วพี่ว่าบริหารแบบคุณเซนนี่ดีหรือไม่ดีคะ" ฉันอยากรู้ความเห็นของคนเก่าแก่รุ่นพี่
"จะดีอะไรล่ะ พวกเราก็ต้องทำงานหนักขึ้นน่ะสิ แต่ก่อนนะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็สามารถโทรหาคุณราเชนทร์ทันทีเลย คุณราเชนทร์ใจดีช่วยแก้ไขให้ทุกครั้ง แล้วนี่อะไร มาถึงยุคของคุณเซน เราเป็นลูกน้องแท้ๆ แต่ต้องมานั่งคิดแก้ปัญหาเอง แล้วอีกอย่างบางทีมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่คุณเซนก็พยายามให้เรานั่งคิดถึงเรื่องปัญหาเล็กๆน้อยๆจนได้ เสียเวลาชะมัด"
พี่สมถวิลหน้าตาบ่งบอกอารมณ์ว่าไม่พึงใจในตัวเจ้านายคนใหม่จริงๆ แล้วแกก็หันมาจี้จุดอ่อนในใจฉันอย่างไม่อ้อมค้อมตามประสาคนที่ทำงานด้วยกันมานาน
"แล้วเราล่ะ พี่ว่าฝ่ายออกแบบนี่น่าจะหนักหน่อยนะ เพราะเป็นหัวใจสำคัญของบริษัทเลยนี่นา คุณเซนแกเอาทีมใหม่เข้ามายังงี้ เราเสียหน้าแย่เลยนะ"
ฉันได้แต่ถอนหายใจยาว…
หลังจากคุยกับพี่สมถวิล ฉันก็กลับมานั่งคิดคำนึงที่โต๊ะทำงาน คิดไปถึงวันนั้น วันที่เราจัดโต๊ะทำงานกันใหม่…
"พี่คือพี่ลลินใช่ไหมคะ"
วันนั้นหญิงสาวท่าทางทันสมัยก้าวเข้ามาทักฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย
นี่คนรุ่นใหม่เค้านิยมความมินิมอลเรียบง่ายลามปามกันไปถึงการแสดงอารมณ์แบบมินิมอลกันขนาดนี้เชียวหรือ แสดงท่าทางตื่นเต้น หรือตระหนกนิดๆ หรือกังวลหน่อยๆกันบ้างก็ได้นะ
"มินเองค่ะ มินตราหัวหน้าทีมออกแบบทีมใหม่ของบริษัทเรา ทีม Younger Fresher เมื่อวันที่ท่านประธานแนะนำทีมเราพี่ลลินก็ไม่อยู่ แล้วช่วงนี้ทางทีมของเราไปเรียนรู้งานฝ่ายผลิตที่โรงงานของเรา มินเลยไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับพี่ลลินสักที"
ท่าทางอันมั่นใจฉะฉานมุ่งมั่นนั่นทำเอาฉันรู้สึกเกร็งๆเล็กน้อย ฉันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศการเอาจริงเอาจังเอาการเอางานขึ้นมาทันที ฉันสำรวจคนตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว สไตล์ลูกคุณหนูติสท์ๆ เสื้อตัวโคร่งเปิดไหล่ข้างเดียวและกางเกงยีนขาดเป็นริ้วตรงเข่านั่นดูก็รู้ว่าเป็นยี่ห้อแพง น้องมินตราคงมาแนว street wear อือม์ สมกับมาจากนิวยอร์ก
"มินชอบอาร์มแชร์รุ่น Home Sweet Home ของพี่ลลินมากเลยนะคะ รุ่นที่ตรงที่นั่งเป็นลายทางสีฟ้าอ่อนสลับเทา และพนักพิงเป็นดอกกุหลาบสีชมพูน่ะค่ะ"
ทั้งๆที่เนื้อความในประโยคน่าจะเป็นการเยินยอชื่นชมในผลงานการออกแบบของฉัน แต่สีหน้านั้นกลับเรียบเฉยไร้ความรู้สึก และน้ำเสียงนั้นก็ราบเรียบไร้โทนสูงต่ำ จับไม่ได้ว่าชอบงานของฉันจริงๆ หรือแค่ประชด
เฮ้อ สรุปว่าน้องเค้าคิดยังไงกับฉันกันแน่
แต่ก็ดูเหมือนเด็กคนนี้จะทำการบ้านมาดี คนที่คุณเซนหมายมั่นปั้นมือให้มาเป็นคู่แข่งของฉัน นี่น้องเค้าน่าจะรู้จักผลิตภัณฑ์ของบริษัทเราทุกรุ่นมั๊ง ก็คอลเล็กชั่น Homy ที่น้องเค้าพูดถึง นั่นมันห้าปีมาแล้ว!
"ดีใจนะคะที่น้องมินชอบ พี่นึกว่าเด็กสมัยนี้เค้าไม่ชอบลายดอกกุหลาบกันแล้ว" ฉันหัวเราะน้อยๆ ทำน้ำเสียงติดตลก
"มินชอบการออกแบบนะคะ น่าสนใจ มี combination ที่ลงตัว ทั้งเรื่องของสีและการวางลาย แต่ถ้าจะให้มินซื้อไปใช้ที่บ้าน ก็คงขอบายล่ะค่ะ"
โอ๊ย! อยากจะกรี๊ดกับหน้าเฉยๆนั่น หล่อนช่วยแสดงสีหน้าอะไรบ้างได้มั้ย ชั้นจะได้รู้ว่าหล่อนเป็นคนยังไง ชมเชย ประชด ตำหนิ จริงใจ ตรงๆ ขี้ด่า โอหัง
…หรืออะไรยังไง ชั้นทำตัวไม่ถูก
"พี่ลินครับ เห็นน้องอาร์ทแผนกมาร์เกตติ้งถามหา" ตอนนั้นสุกรีเข้ามาช่วยชีวิตฉันพอดี
"งั้นเจอกันอาทิตย์หน้านะคะพี่ลลิน อาทิตย์นี้ทีมของมินคงอยู่ที่โรงงานทั้งอาทิตย์ วันนี้ก็แค่เข้ามาดูจัดโต๊ะทำงานกัน"
คุณมินตราหน้าเฉยบุ้ยบ้ายไปทางกลุ่มคนอายุน้อยที่จับกลุ่มกันอยู่ ณ มุมหนึ่งของห้อง
อือม์ แก๊งนี้ไม่มีใครแต่งตัวมาแนวกับลูกพี่ เกือบทั้งแก๊งแต่งตัวสไตล์… อือม์ เรียกว่าอะไรดี อ้อ เหมือนเหมาแบรนด์ Muji มาทั้งร้าน ออกญี่ปุ่นนิดๆ สไตล์แบบ…เรียบๆด้วยลายขวาง
"แล้วเจอกันค่ะพี่ลลิน" แล้วคุณมินตราหน้าเฉยเขาก็เดินจากไปเข้าแก๊งที่ยืนรออยู่
จร้า แต่ความจริงไม่ต้องมาเจอกันแล้วก็ได้จ้า อยู่ที่โรงงานตลอดไปเลยก็ได้จร้า…
ก่อนเที่ยง…
ฉันก็ยังคงนั่งคิดคำนึงถึงคู่แข่งคนสำคัญ นึกไปถึงข้อมูลที่เยลลี่เคยบรีฟให้ฟังก่อนหน้าที่จะเจอตัวเป็นๆของน้องมินตรา
"หัวหน้าทีมนั้นชื่อคุณมินตรา อายุยี่สิบแปด จบตรีสาขาวิชาการออกแบบอุตสาหกรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง จบโทจาก Pratt Institute นิวยอร์ก สถาบันเอกชนด้านศิลปะที่ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสถาบันด้านการออกแบบที่ดีที่สุดในโลก โดยเฉพาะด้านออกแบบภายในและออกแบบผลิตภัณฑ์ถือว่ามีชื่อเสียงมาก มีประสบการณ์ฝึกงานกับบริษัทออกแบบชื่อดังของนิวยอร์ก"
มายกรอชชช! นี่น้องมินตราเขายังอายุยังไม่ถึงสามสิบเลย
ฉันต้องมาทำงานแข่งกับเด็กรุ่นน้องหรือนี่!
"แค่โปรไฟล์ด้านการศึกษาของหัวหน้าทีมคนเดียวก็กินขาดพวกเราทั้งทีมรวมกันแล้วล่ะซิส"
คิตตี้หน้าจ๋อยหลังจากได้ฟังน้องเยลลี่บรรยายเรื่องคุณสมบัติของหัวหน้าทีมฝ่ายโน้น
"แต่คุณพี่ลินของเราก็ไม่น้อยหน้านะครับ คุณพี่ของเราก็จบจากอิตาลี สถาบันอะไรนะครับผมจำชื่อไม่ได้ ชื่อเรียกยากเกิน" สุกรีพยายามช่วยฉันอย่างเต็มที่
"สุกรี เรื่องชื่อนั่นช่างมันเถอะ พี่บอกไปก็ไม่มีใครจำได้หรอก ส่วนคิตตี้ น้องมินตราเค้ามาสายอเมริกา ส่วนพี่นั้นฝั่งยุโรป คนละแนวกันอยู่แล้ว อย่าได้หวาดกลัวไป" ฉันพยายามให้กำลังใจลูกทีม
"ข้อได้เปรียบของทีมโน้นคือความสดใสและไอเดียที่สดใหม่ ส่วนข้อได้เปรียบของฝั่งเรา คือ… เอ่อ…" เยลลี่หน้าตาครุ่นคิดอย่างหนัก
"คือประสบการณ์และความเก๋าเกมไงจ๊ะ เอาน่า เดี๋ยวรออาทิตย์หน้าคุณเซนเค้าจะคุยรายละเอียดกับทั้งสองทีมอีกครั้ง พวกเราอย่าเพิ่งด่วนร้อนใจกันไป"
ตอนนั้นฉันยังพยายามปลอบใจลูกทีมทั้งๆที่ในใจร้อนรนยิ่งกว่าใคร…
ตอนเที่ยง…
"ซิสว่าแกจะมานั่งกับพวกเราตลอดไปหรือเปล่าฮะ" น้ำเสียงคิตตี้ดูวิตกกังวลกว่าใครเพื่อนเช่นเคย
วันนี้เรามานั่งกันที่ร้านสเต๊กติดแอร์แทนการนั่งร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง
ช่วงนี้เราพยายามยืดช่วงพักกลางวันออกไปให้นานที่สุด ก็วงสนทนาของเราตอนนี้ถูกจำกัดอยู่แค่ที่วงอาหารเที่ยงนี่นะ จะเม้าท์มอยกันในออฟฟิศไม่เป็นเวล่ำเวลาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ก็เจ้าของบริษัทนั่งหัวตั้งอยู่ริมทางเดินกลางออฟฟิศทั้งคน
"ดูทรงแล้ว น่าจะนะ"
ฉันคิดว่าคุณเซนดึระแกเอาจริง สังเกตจากทรงผมแก มาวันแรกตั้งยังไง วันนี้ก็ยังคงตั้งอยู่อย่างงั้น
"ใช่ครับพี่ลิน ทรงผมคุณเซนนี่เฟี้ยวมาก ทั้งวันไม่มีกระดิกซักเส้น"
เฮ้ย นี่สุกรีรู้ความในใจของฉันได้ไง ว่าฉันกำลังคิดถึงเรื่องทรงผมของคุณเซนแกอยู่ สุกรีช่างเป็นลูกน้องที่รู้ใจ
"เฮ้อ บ้าบอที่สุด" คิตตี้วางมีดหั่นสเต๊กลง เหมือนหลังๆ มานี้ คิตตี้จะไม่ค่อยเจริญอาหาร
"ใครบ้าบอ? เธอหรือคุณเซน?" ฉันสงสัย
"โธ่! ซิส อย่ามาหยอก ช่วงนี้หนูอารมณ์ไม่ค่อยดี ปกติหนูต้องคอยโทรเช็กแฟนตลอด แต่ตอนนี้จะโทรทีก็ต้องทำเป็นลุกไปเข้าห้องน้ำ"
"อ้าว นั่นพี่คิตตี้ไม่ได้ไปเข้าห้องจริงๆเหรอครับ ถึงว่า… ผมก็สงสัยอยู่ คนอะไรจะขี้ได้บ่อยๆ" สุกรีมุ่งเข้าประเด็นที่สงสัยอย่างตรงไปตรงมา
"สุกรี แล้วไม่คิดจะสงสัยหน่อยมั้ย ว่าชั้นไปฉี่เฉยๆ ไม่ได้ไปขรี้"
"ก็พี่ไปทีนานเลย"
"นี่แกคอยนั่งแอบมองชั้นหรือยะ ถึงรู้ว่าชั้นไปนาน"
ตอนนี้สายตาของคิตตี้เริ่มมองไปรอบวงอย่างหวาดระแวง คงจะคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนอย่างสุกรี ที่ชอบคอยสอดส่องไปทั่ว
"แหม พี่คิดตี้คะ ตอนนี้น่ะ ใครลุกไปไหนทำอะไรนานเท่าไหร่ ทุกคนก็รู้กันหมดแหละค่ะ ก็ออฟฟิศเราเงียบซะขนาดนี้"
อือม์… ข้อเยลลี่สังเกตของเยลลี่น่าคิด
"แล้วพวกเราคิดว่าดีไหมที่ออฟฟิศเงียบขนาดนี้"
ฉันพยายามเป็นงานเป็นการ ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาเป็นอาทิตย์แล้วหลังจากที่พวกเราเปลี่ยนรูปแบบการนั่งทำงาน ฉันอยากรู้ว่าน้องๆในทีมชินกันหรือยัง
"ก็โอเคนะครับพี่ ผมเหมือนจะมีสมาธิทำงานมากขึ้น"
ฉันหันไปมองสุกรี ก็แน่ล่ะสิ บุคคลผู้รักความสงบอย่างเธอ สุกรีเป็นผู้หนึ่งที่มีความสุขุมนุ่มลึกเป็นที่สุด บุรุษรูปร่างผอมบางผู้เคลื่อนไหวช้าทว่าแน่วแน่ ผมอันยาวสลวยนั้นถูกมวยไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เสื้อผ้าป่านทรงหลวมสีครีมและกางเกงผ้าป่านทรงหลวมสีน้ำเงินนั้นคือเครื่องแบบประจำตัวเขา
บางทีเห็นสุกรีเดินสะพายย่ามมาแต่ไกลๆ ฉันเผลอจะยกมือไหว้อยู่หลายครั้ง นึกว่าเป็นนักบวชเข้ามาโปรดธรรมะให้ออฟฟิศอันวุ่นวายของเรา
แต่สุกรีเค้าก็เป็นมือหนึ่งของวงการออกแบบโซฟาเบด แบบที่กางออกมาเป็นเตียงได้ ทั้งๆที่บางทีฉันยังแอบสงสัย ว่าทำไมสุกรีถึงได้เข้าใจในสุนทรียะแห่งการนอนที่นอนนุ่มๆได้
คือ… อย่างสุกรีน่าจะชอบนอนแบบที่พวกโยคีนอนหรือเปล่า แบบแข็งๆไม่เป็นฟูกนุ่มๆ แต่ฉันก็ไม่กล้าถาม
"หนูว่ามันเงียบไป ดูวังเวงไงไม่รู้" เยลลี่ทำหน้าเฉยๆขณะให้ความเห็น
ฉันหันไปทางเยลลี่บ้าง หน้าตาของน้องสื่อถึงความวังเวงโดยไม่ต้องพยายาม
เยลลี่รับผิดชอบด้านการสรรหาวัสดุมาใช้ในการตัดเย็บโซฟาหุ้มผ้าของบริษัทเรา ไม่ว่าจะเป็นแหล่งผลิตซิปกระดุม หรือโรงงานทอผ้าแบบต่างๆ บ้านของเยลลี่เป็นร้านขายอุปกรณ์ตัดเย็บอยู่ในสำเพ็ง สาวหมวยคนนี้เธอจึงคุ้นเคยกับสิ่งละอันพันละน้อยพวกนี้เป็นอย่างดี
"ส่วนหนูเซ็งมาก ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย" เสียงคิตตี้บ่นออกมาอีกเป็นรอบที่ร้อย
คิตตี้สายติสท์ผู้ละเอียดอ่อน โซฟารุ่นหลังๆนี่ฝีมือหล่อนรังสรรค์เกือบทั้งหมด
ฉันอาจจะเป็นแค่ผู้กำหนดไอเดียและแนวทาง ส่วนความประณีตในกระบวนการผลิตนั้นคิตตี้จะรับช่วงต่อไป คนอะไรบุคลิกส่วนตัวช่างขัดกับความสามารถด้านการทำงาน เกิดมาฉันก็เพิ่งเคยเห็น ยามปกติคิตตี้จะร้อนรนกระวนกระวาย แต่ยามที่ได้นั่งโต๊ะและเริ่มเข้าสู่โหมดการทำงานออกแบบ เธอกลับแปรเปลี่ยนไปเป็นคนที่ใจเย็นและพิถีพิถันมาก แต่พอเงยหน้าจากชิ้นงานเท่านั้น เธอก็จะวิตกจริตกับเรื่องรอบตัวต่อไป
"เอ้อ ถ้าคิตตี้อยากได้ความเป็นส่วนตัว ก็ไปนั่งคุยโทรศัพท์ที่ห้องนั่งเล่นสิ ที่คุณเซนเค้าเตรียมไว้ให้ไง"
ฉันนึกได้ นี่มีใครไปใช้บริการห้องนั้นกันบ้างหรือยังนะ
"โอย ซิสคะ ใครจะกล้า แบบว่าถ้าเราไปนั่งๆนอนๆในเวลางาน เราจะดูเป็นพวกขี้เกียจหรือเปล่า" คิตตี้เริ่มระแวงไปหมด
"อ้าว ก็คุณเซนเค้าเป็นคนบอกเองนี่นา ว่าให้ทุกคนไปพักผ่อนที่ห้องนี้ในเวลางานได้ ถ้าไม่มีใครไปนั่ง ก็เสียของแย่"
ฉันจำได้ ก็วันนั้นคุณเซนเค้าประกาศมาแบบนี้ ทุกคนก็ได้ยิน
"พี่ลินลองไปทดสอบดูสิครับ แบบว่าลองไปนั่งนานๆ ผมว่าถ้ามีคนเริ่มหนึ่งคน เดี๋ยวคนอื่นๆก็ตามเอง อีกอย่าง พี่ลินเป็นระดับหัวหน้าด้วย ถ้าหัวหน้าเป็นคนเริ่ม ลูกน้องก็ยินดีตามอยู่แล้ว"
อือม์ สุกรีพูดจาเป็นเหตุเป็นผลดีมาก งั้นบ่ายวันนี้ฉันคงต้องลองใช้บริการห้องนั่งเล่นใหม่ของบริษัทเราเสียแล้ว
นี่ฉันลงทุนเอาตัวเองเป็นหนูทดลองเพื่อลูกน้องเลยนะเนี่ย…


"ว่าไง เจ้าหนูน้อย วันนี้หนีท่านเจ้าคุณปู่ออกมาได้เหรอ"
เสียงทักทายแบบเยาะๆนั่นไม่ทำให้ผมรู้สึกอะไรหรอก ไอ้พวกนี้มันกระจอก บอกเลย!
"พวกพี่ซ้อมมาดีแล้วใช่ป่าว แน่ใจแล้วใช่มั้ยที่มาท้าพวกผม"
ผมใส่น้ำเสียงกวนอารมณ์เข้าไปเต็มที่ ต้องยั่วให้โมโหให้สุด สเกตบอร์ดเป็นกีฬาที่ต้องใช้ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาก็จริง แต่ที่สำคัญกว่าคือการทรงตัวต้องดี เพราะฉะนั้นใจก็ต้องนิ่งด้วย ไอ้เด็กโตแต่ตัวพวกนี้ใจมันไม่นิ่งเท่าผมหรอก
"ไอ้เรน มึงอย่าไปกวนตรีนพวกพี่ๆเค้า แก๊งนี้ได้ข่าวว่าโหดนะมึง" ไอ้คิวกระซิบกระซาบกับผมด้วยอาการตัวสั่น
"อวดเก่งนะมึงน่ะ ทำมาปากดี เดี๋ยวได้รู้กัน" เสียงของคนที่หน้าโหดที่สุดเอ่ยขณะก้าวแซงพรรคพวกอีกสองคนขึ้นมายืนข้างหน้า
"เริ่มเลยมั้ยพี่ มัวแต่พ่น แม่งเสียเวลาผมว่ะ" ผมทำหน้าเบื่อหน่ายเต็มที่
จะพ่นจะเห่าอะไรกันไปถึงไหน ก็แค่พวกเด็กมอปลาย ฝีมือห่วยแล้วยังไม่รู้ตัวกันอีก
"ไอ้เชี่ยเรน! มึง พอเลย เดี๋ยวแม่งได้มีเรื่องกันก่อนแข่ง" คราวนี้เป็นไอ้ไอซ์ที่ดึงพยายามดึงแขนผมไว้
"ไอ้เด็กผี ไอ้หัวฟ้า!"
"ไอ้ลูกพ่อไม่รัก ไอ้หลานปู่ไม่แคร์ ไอ้สัส!"
น่าจะเป็นจริงอย่างไอ้ไอซ์มันว่า เพราะฝ่ายโน้นเริ่มออกอาการตอบโต้กันหน้าแดงแล้ว พวกนี้มันน่าจะสืบปูมหลังชีวิตผมกันมาเป็นอย่างดีว่าผมอยู่กับพ่อและปู่ ไอ้ข้อที่ว่าพ่อผมไม่รัก เออ อาจเป็นไปได้ แต่ข้อมูลที่ว่าปู่ไม่แคร์นี่ มันไปรู้มาไหนวะ ใครสะเออะไปบอกมัน น่าจับมาตบปาก แม่งมั่วสุด!
"ไอ้เด็กโรงเรียนนานาชาติ! ไอ้เด็กไฮโซ! ไอ้ลูกคุณหนู! ไอ้หน้าหล่อ! ไอ้บ้านรวย!"
พวกนั้นยังไม่ยอมลดละ ยังพยายามจะปลุกปั่นผมเต็มที่ด้วยบรรดาคุณสมบัติที่เป็นจุดอ่อนของผม
หรือจะเปลี่ยนเป็นแร็พแข่งกะพวกมันดีเลยวะ? แต่อย่าเพิ่งดีกว่า วันนี้อุตส่าห์หอบเอาบอร์ดมาด้วยแล้ว ถล่มมันด้วยบอร์ดก่อนละกัน คราวหน้าค่อยถล่มมันด้วยแร็พ
"นี่พวกมึงเชื่อกูมั้ย เดี๋ยวพอแข่งเสร็จ พวกเราชนะ แม่งก็ต้องมีเรื่องกันอยู่ดี" ผมหันไปยักไหล่กับเพื่อนทั้งสองคน ไม่ได้สนใจจะด่าอะไรพวกมันกลับ เพราะเริ่มรำคาญ!
โธ่! แก๊งนี้ใครๆเค้าก็เคยได้ยินกิตติศัพท์กันมาทั้งนั้น ถ้าใครชนะมันได้ยังไงก็โดนพวกมันรุมทุกที ความจริงผมไม่ได้อยากไปยุ่งกับพวกมันนักหรอก แต่เห็นท้ามาหลายทีแล้ว ทั้งฝากคนอื่นมาท้า ทั้งมาดักรอตอนพวกผมเล่นกันอยู่ บ่องตง! รำคาญว่ะ!
"เริ่มๆกันเลยดีกว่าพี่" ผมมองไปรอบๆสถานที่ด้วยความสนใจ
วันนี้ผมต้องถ่อจากโรงเรียนแถวสุขุมวิทมาถึงที่ลาดพร้าวนี่ เพื่อมายัง Skate Spot ที่โคตรลึกลับที่ไอ้แก๊งนั่นเป็นท้าทายมา มันเป็นที่รกร้างเล็กๆในซอยลาดพร้าวหกสิบเก้า เหมือนเป็นพื้นคอนกรีตที่เจ้าของที่เค้าลาดเตรียมไว้เพื่อจะทำอะไรซักอย่าง แล้วเค้าก็ทิ้งไป เลยมีคนถือโอกาสเอาปูนมาสร้างเป็นอุปกรณ์ DIY ต่างๆสำหรับเล่นสเกตไว้ น่าจะเป็นพวกเด็กโรงเรียนแถวนี้แหละที่มาสร้างอุปกรณ์กันไว้ ผมจำได้ว่าแถวลาดพร้าวเป็นที่ตั้งของโรงเรียนชายชื่อดังโรงเรียนหนึ่ง
เออว่ะ นี่ลืมไปเลย ไอ้พวกนี้มันเด็กโรงเรียนนั้นนี่หว่า แม่งมันก็ต้องเจนสนามกว่าสิวะ ก็โรงเรียนมันอยู่แถวนี้ มิน่า! มันถึงชวนพวกผมมาเล่นที่นี่ แม่งโคตรโกงเลยอ่ะ
"ทำไมที่นี่ไม่เห็นมีคนอื่นมาเล่นเลยวะ นี่กูแอบกลัวงูนะเนี่ย รกชิบหายเลย" ไอ้คิวเริ่มมองไปรอบๆอย่างปอดๆ
"วันนี้พวกมันคงไล่เด็กอื่นๆไปหมดแล้ว เนี่ยถิ่นมันเลย โรงเรียนมันอยู่แถวนี้ มันคงไม่อยากให้ใครเห็นตอนมันแพ้พวกเรา ปอดว่ะ" ผมบอกกับเพื่อนๆอย่างเยาะๆ ก่อนจะหันไปหาคู่ต่อสู้อีกครั้ง
"กติกามาเลยพี่"
"สามเกมแข่งกับอุปกรณ์อย่างที่พวกมึงเห็น ramp ราวเหล็ก แท่นปูน เกมสุดท้ายแข่งกระโดดข้ามบอร์ดต่อกัน นับคะแนนรวมทั้งทีม"
โอเค กติกาพื้นฐานทั่วไป
แต่ก่อนที่พวกผมจะเริ่มการแข่งขันกัน สายตาผมก็บังเอิญแลไปเห็นใครคนหนึ่งยืนลับล่อๆอยู่ตรงปากทางเข้าแคบๆนั้น ทรงผมมัดรวบขึ้นสูงนั่นคุ้นตามาก
เฮ้ย! ยัยหางม้า! นี่แอบตามผมมาถึงนี่เลยเหรอวะ!
"เดี๋ยวพี่ แป๊บนึง ผมขอไปเคลียร์ไรหน่อย" และโดยไม่ฟังคำตอบ ผมเดินดุ่มๆไปที่ปากทางเข้าพื้นที่ลึกลับซึ่งอยู่ไม่ไกลนักทันที
"นี่เธอตามเรามาทำไมถึงที่นี่ จะบ้ารึไง"
"ป่าว ไม่ได้ตาม เผอิญเราผ่านมาแถวนี้" ยัยผมม้าลอยหน้าลอยตาตอบ
"จากสุขุมวิทผ่านมาแถวลาดพร้าวเนี่ยนะ ผ่านมาไกลไปหน่อยมั้ย กลับไปเลยนะ กลับไปเดี๋ยวนี้"
ผมเริ่มอารมณ์เสีย ผมไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งวุ่นวายเรื่องของผมกับเพื่อนๆ
"เธอจะมาไล่เราได้ไง มันเป็นที่สาธารณะ"
"โอ๊ย ยัยบ้า นี่มันที่แข่งสเกตบอร์ดของพวกเรา ไม่มีใครเขามาเดินเล่นกันหรอก"
ผมชักเริ่มรำคาญ ยัยหางม้าตามตอแยผมตลอด ตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว ชวนผมคุยทุกครั้งที่เจอหน้า กินข้าวเที่ยงก็มานั่งใกล้ๆผม เห็นผมอยู่แถวไหนก็เป็นต้องแอบมอง
ไม่น่าไปดึงผมม้ายัยนี่ตั้งแต่วันแรกเลยจริงๆ ผมน่าจะเก็บความหมั่นไส้นั่นเอาไว้เงียบๆ
"เฮ้ย ไอ้เด็กปากเสีย จะมาแข่งกันได้ยัง พวกกูชักเริ่มมีน้ำโหแล้วนะเฟ้ย" เสียงไอ้เจ้าคนหน้าโหดสุดตะโกนมา ผมหันไปมอง ตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องมาทางนี้
"เออ งั้นก็เรื่องของเธอ จะไปไหนทำอะไร เอาที่สบายใจ"
ผมหันกลับมาพูดกับยัยหางม้าด้วยอารมณ์ไม่สนใจอีกต่อไป แล้วก็ปล่อยเธอทิ้งไว้ตรงทางเข้านั้น รีบเดินกลับมาที่ลานปูนที่คนอื่นๆรออยู่
แล้วการแข่งขันอันเข้มข้นก็เริ่มต้นขึ้น…
กติกาในวันนี้ไม่ได้ยากอะไร ไอ้ท่ากระโดดออลี่แบบให้แผ่นบอร์ดลอยติดเท้าแล้วไถขึ้น ramp ไถไปตามราวเหล็กตามแท่นปูนนี่มันสกิลของเด็กอนุบาลเค้า แล้วไอ้อุปกรณ์พวกนี้ที่สนามนี้มันก็เป็นแบบสั้นๆเตี้ยๆง่ายๆจะตายไป จะให้สไลด์บอร์ดไปตามราวเหล็กที่สูงกว่านี้ยาวกว่านี้เป็นเมตรผมก็เคยฝึกมาแล้ว
แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ คือเด็กบอร์ดอย่างพวกเราผ่านหมดทุกด่านที่เล่นกับอุปกรณ์ติดพื้น แล้วก็มาถึงด่านที่ยากที่สุดคือการกระโดดข้ามแผ่นบอร์ดที่เอามาวางซ้อนกันตามแนวขวาง เริ่มต้นด้วยบอร์ดเดียวก่อน ทุกคนผ่านไปได้อย่างสบาย สำหรับผมนั้นกระโดดข้ามไปแบบหมุนบอร์ดด้วยซ้ำ พอเริ่มซ้อนสองบอร์ด คราวนี้ไม่ผ่านกันสักคน เหลือผมกับไอ้หน้าโหดที่ข้ามมาได้
"ไอ้เด็กน้อย ซ้อนกันสามบอร์ดแบบนี้ มึงทำไม่ได้แน่ๆ มันต้องระดับเทพอย่างกูนี่" ไอ้หน้าโหดทำท่าคุยโว
"พี่โดดก่อนเลย" ผมก็อยากจะรู้ว่ามันจะทำได้จริงๆหรือเปล่า หรือแค่ขี้โม้
"เฮ้ย มึงต้องโดดก่อนสิวะ มึงเด็กกว่า"
"อ้าว พี่ ไหงงั้นล่ะ นี่พี่กลัวโดดไม่ผ่านใช่ป่าว" ผมว่าผมรู้ทันมันนะ
"กูไม่ได้กลัว แต่มึงอ่ะโดดก่อนเลย" แล้วนี่มันจะทำหน้าโหดทำไมวะ
"ไม่อ่ะ พี่ดิต้องโดดก่อน" ผมไม่ยอมมันหรอก ผมรู้ว่ามันโดดไม่ได้ มันจะให้ผมโดดก่อน แล้วถ้าผมโดดไม่ผ่าน มันก็จะถือโอกาสปรับพวกผมให้แพ้โดยที่มันไม่ต้องโดด
"ไอ้เด็กนี่มันวอน อยากมีเรื่องอ่ะดิ" ไอ้หน้าโหดเดินเข้ามาผลักผมจนเซไป ส่วนอีกสองคนก็เดินเข้ามาผลักไอ้คิวและไอ้ไอซ์เหมือนกัน
ไรวะพวกนี้ แม่งอ่อนจริง เอะอะก็หาเรื่อง
ตอนนี้พวกผมก็เริ่มถอยร่นกันเพื่อตั้งหลัก แม้รู้ว่าเรื่องอย่างนี้ต้องเกิดขึ้น และผมก็ไม่เคยกลัว พวกมันก็ไม่ได้ตัวโตมากไปกว่าพวกผม ผมพร้อมใส่เดี่ยวกับพวกมันเสมอ แถมไอ้คิวกับไอ้ไอซ์นี่มันฝีมือต่อยตีระดับในตำนานของรุ่นเล็ก
แต่….ตอนนี้ถ้าเลี่ยงได้ผมก็ยังอยากจะเลี่ยง ผมบอกกับเพื่อนสองคนไปแล้ว ผมเพิ่งจะย้ายมาโรงเรียนใหม่ มีเรื่องตอนนี้เห็นทีจะไม่ดีแน่ ผมยังไม่อยากทำให้ปู่ไม่ไว้ใจ นี่ปู่ก็ให้อิสระกับผมมากแล้ว
ดูเหมือนพวกมันจะไม่ปล่อยให้พวกผมรอดไปง่ายๆแน่ๆ พวกมันเดินส่ายอาดๆกำหมัดเข้ามาพร้อมปะทะกับพวกผมเต็มที่ แต่ก่อนที่พวกเราจะได้เริ่มตะลุมบอนกัน ผมก็ได้ยินเสียงของแข็งกระทบกันอย่างแรง
พลั๊ก!
"เฮ้ย! ลลิสา ทำอะไรอ่ะ!" ผมร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคนตรงหน้าที่พรวดเข้ามาจากไหนไม่รู้
ยัยหางม้าฟาดเป้เข้าเต็มแรงที่หน้าด้านข้างของไอ้รุ่นพี่ตัวจี๊ดนั่น ทำให้มันทรุดลงไปโอดโอยกับพื้นทันที ปกติพวกเราเอาหนังสือเก็บไว้ที่ล็อกเกอร์ที่โรงเรียนได้ แต่ผมคิดว่ายัยหางม้าเธอคงเอาสมุดหนังสือทั้งหมดกลับไปอ่านที่บ้านด้วย กระเป๋าถึงได้ดูหนักขนาดนั้น
ยัง ยังไม่หยุด ฟาดคนเดียวไม่พอ ตอนนี้เธอฟาดพวกนั้นอีกสองคนที่เหลือด้วยความรวดเร็ว จนสองคนนั่นทรุดลงตามลูกพี่มันไป
ซวยล่ะ ยัยนี่เข้ามาทำไม เดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวหรอก ไม่รู้ไอ้พวกนี้มันจะปรานีกับผู้หญิงหรือเปล่า
"เฮ้ยพวกเรา! ไปกันดีกว่า!" ผมตะโกนบอกทุกคน
นาทีนี้อยู่แถวนี้ไม่ได้แล้ว ลำพังแค่พวกผมมันก็โอเค แต่นี่มียัยหางม้าด้วย เรื่องมันจะยุ่งยากเข้าไปใหญ่
ไอ้ไอซ์กับไอ้คิวมันรู้งานเป็นอย่างดี พวกเรารีบไปหยิบบอร์ดกับเป้ใส่หนังสือที่วางพิงโคนต้นไม้แถวนั้น ในขณะที่ไอ้พวกนั้นยังคงนั่งมึนงงจากแรงฟาดของยัยหางม้า ส่วนผมก็สะพายเป้แล้วถือบอร์ดด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างผมเอื้อมไปคว้าข้อมือของลลิสาให้ออกวิ่งมาด้วยกัน
แล้วเราทั้งหมดก็พากันวิ่งอย่างสุดชีวิตออกมาจากซอยนั่น…


บ่ายสองโมง…
เมื่อคุณเซนเห็นชื่อคอร์สเรียนเสริมพร้อมราคาที่ฉันส่งไป เธอก็เดินมาเรียกฉันให้เข้าไปคุยในห้องประชุมเล็ก และก็แน่นอน ณ ช่วงเวลานี้ ไม่ว่าฉันจะขยับตัวทำอะไรที่มีคุณเซนเกี่ยวข้อง ก็จะมีสายตาจับจ้องตามกันไปนับสิบคู่ แล้วมันก็เป็นความบังเอิญอีกแล้ว ที่ฉันตวัดสายตาไปเห็นการแอบมองใคร่รู้ขั้นสูงสุดของน้องพลอยทะลุทะลวงออกมาจากกลุ่มสายตาใคร่รู้ปานกลางของพนักงานคนอื่นๆ
ว่าแต่คุณเซนแกได้ยินเสียงร่ำลือเรื่องบ้าบอคอแตกนี่บ้างหรือยังเนี่ย เห็นหน้าตาแกดูเฉยๆ คงยังไม่ได้ยินอะไรมั้ง
"นี่ครับ เงินที่ผมยืมคุณไปเมื่อวาน ผมขอบคุณคุณมากมากอีกทีนะครับ"
เมื่อปิดประตูห้องประชุมเล็กแล้ว เธอก็ยื่นแบงค์พันมาให้ฉัน
"ใครจะมีเงินทอนคะคุณเซน ความจริงคุณไม่ต้องให้คืนก็ได้ เงินนิดหน่อย ถือว่าชั้นเลี้ยงต้อนรับคุณเข้าบริษัทเราก็แล้วกัน" ฉันทำใจป๋า
"ผมไม่ได้ต้องการเงินทอนครับ ผมให้คุณหมดนี่เลย ค่าก๋วยเตี๋ยว ค่ากระบองเพชร ค่ารถไฟฟ้า"
"โอย บวกรวมๆกันแล้วยังไม่ถึงห้าร้อยเลยมั้งคะนั่น"
"งั้นที่เหลือถือเป็นค่าทิปละกันครับ"
"บ้าเหรอ ชั้นไม่ใช่เด็กนั่งดริงก์"
"เอาไปเถอะครับ ผมไม่ชอบเอาเปรียบใคร โดยเฉพาะการเอาเปรียบผู้สูงวัย"
นั่นไง มาจนได้มุกนี้ เบื่อมากกกก
"แล้วนี่แค่จะใช้เงินคืน ถึงกับต้องเรียกกันมาคุยเป็นกันส่วนตัวเลยหรือคะ มีเรื่องอื่นอีกหรือเปล่าคะ"
ฉันเปลี่ยนเรื่อง ฉันรู้วิธีการตอบโต้คุณเซนละ ถ้าเธอหยอกมุกสูงอายุมา ฉันต้องทำเป็นเพิกเฉยเสีย ไม่งั้นเธอจะได้ใจ หยอกไม่เลิก
"อ้อ ผมอยากให้คุณพิจารณาเรื่องคอร์สเรียนเสียใหม่"
นั่นยังไง ถ้าเป็นเรื่องงาน เธอไวเสมอ
แต่! นี่คุณเซนจะมามีปัญหาอะไรกับฉัน ก็เห็นคอร์สของคนอื่นๆเค้าผ่านกันหมด ทุกคนได้งบไปลงทะเบียนอย่างที่อยากจะเรียน พี่เพ็ญยังได้เรียนทำอาหารเลย ส่วนคิตตี้ก็ได้เรียนแต่งหน้า สุกรีจะไปเรียนร้องเพลง น้องเยลลี่ขอเรียนเขียนนิยาย ทุกคนเค้าก็แฮปปี้กันดีทั้งนั้น แล้วทำไมฉันต้องพิจารณาคอร์สของฉันใหม่
"อ้าว ไหนคุณเซนบอกว่าเรียนอะไรก็ได้ไงคะ"
"ก็ใช่ แต่คุณลลินครับ คุณอายุปูนนี้แล้ว แล้วจะไปเรียนเล่นสเกตบอร์ดเนี่ยนะครับ! มันต้องเป็นรำไทเก็กมากกว่าหรือเปล่าครับ"
คำคัดค้านยิ้มๆนั่นทำเอาฉันควันออกหู
"คุณเซน นี่มันคือการบูลลี่เรื่องอายุกันชัดๆ คุณเซนก็อยู่เมืองนอกเมืองนามาตั้งนาน ยังมีทัศนคติไดโนเสาร์ขนาดนี้เชียวหรือคะ" ฉันโวยวายยาวเหยียด
เรื่องนี้ฉันยอมไม่ได้ ใครจะมาห้ามฉันทำอะไรเพราะเหตุผลเรื่องอายุนี่ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด ความคิดล้าหลังสิ้นดี นี่น่ะเรอะคนรุ่นใหม่ ที่แท้ก็เลือกปฏิบัติ ที่แท้ก็แบ่งแยก
"เอ่อ ผมแค่คิดว่า ทำไมคุณไม่เรียนคอร์สที่จะเป็นประโยชน์กับระดับหัวหน้างานอย่างคุณ เช่นพวกการบริหารเบื้องต้น การสื่อสารในที่ทำงาน ศิลปะการเจรจาต่อรอง อะไรพวกนั้น"
"ก็คอร์สพวกนั้นมันน่าเบื่อ เข้าใจไหมคะว่ามันน่าเบื่อ"
ระยะหลังนี้ฉันเริ่มจะติดวลี 'เข้าใจไหม' ของพี่เพ็ญเอามาใช้บ้างแล้ว โดยเฉพาะกับพวกเข้าใจยากเถียงคำไม่ตกฟากอย่างคุณเซน
"แต่มันเป็นประโยชน์กับคุณมากกว่าไงครับ หรือคอร์สนี้ไหมครับ ที่ผมเพิ่งจะไปเห็นมา คอร์สพัฒนาบุคลิกภาพสำหรับผู้นำองค์กร" เหมือนคุณเธอจะยังพยายามจะโน้มน้าวใจฉัน
นี่คุณเซนมายุ่งอะไรกับชั้นนักหนาคะเนี่ย
"แต่มันน่าเบื่อค่าาาาาา แล้วชั้นก็ไม่ได้สนใจอยากจะเป็นผู้นำองค์กรอะไรขนาดนั้น"
ฉันไม่ยอมเอนเอียงเป็นอันขาด อายุฉันก็ปูนนี้แล้ว ไม่มีความรู้อะไรบนโลกใบนี้จะสำคัญไปกว่าความรู้ที่ฉันอยากจะรู้อีกแล้ว
"คุณเซนต้องทำตามกติกาสิคะ" ฉันยื่นไม้ตายขั้นสุดท้าย ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนเคารพกติกา
"คุณบอกกับทุกคนไปแล้วว่าคอร์สอะไรก็ได้ มันก็ต้องอะไรก็ด้ายยยยยย" ฉันทำเสียงสูง แบบให้คุณเซนเธอแน่ใจว่า มันอะไรก็ด้ายยยยยย
"โอเคครับ โอเค" ในที่สุดคุณเธอก็ยอมจำนน
"ผมก็แค่อยากจะบอกว่า ถ้าคุณลลินอยากจะเล่นสเกตบอร์ด ผมสอนให้ก็ได้นะ ผมเล่นเก่ง"
ว้อท?
ฉันจ้องมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ นี่เค้าจะมามุกไหน หรือยังไง อะไร? แต่หน้าตาที่ดูจริงจังนั่นทำเอาฉันถึงกับไปต่อไม่เป็น
"ผมก็แค่เสนอ เผื่อคุณสนใจ จะได้เอาเงินไปลงคอร์สอื่นแทน แต่ถ้าไม่สนใจ… ก็ไม่เป็นไรครับ" คนพูดยักไหล่หน้าตาเฉยๆ "ไปทำงานกันต่อเถอะครับ"
แล้วเค้าก็เดินนำฉันออกจากห้องประชุมเล็กนั้นไป ในขณะที่ฉันยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม
คุณเซนเนี่ยนะ อาสามาสอนฉันเล่นสเกตบอร์ด? ว่างมากนักหรือไง?
แล้วถ้าเกิดฉันบ้าจี้ไปเล่นสเกตบอร์ดกับคุณเซนเข้าจริงๆ แล้วมีคนไปเห็นเข้า คงจะเอามาร่ำลือกันแน่ว่าฉันท้องกับเขาแล้ว…
บ่ายสาม…
ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำอีกรอบ คราวนี้เจอน้องจิ๊บแผนกบัญชีกำลังล้างมืออยู่ เธอปราดเข้ามาทันทีเมื่อเห็นหน้าฉัน
เอาเข้าไป วันนี้มันวันแห่งการเม้าท์มอยไร้สาระจริงๆ
"พี่ลิน หนูได้ข่าวว่าพี่ไปจูบกับคุณเซนที่จตุจักรเหรอ" น้องจิ๊บทำตาโต กระซิบกระซาบทำหน้ามีลับลมคมใน
"บ้าเหรอ!" แค่หกชั่วโมงผ่านไป ลือกันมาจนถึงเรื่องฉันไปจูบกับเจ้าเด็กน้อยนั่น บ้าบอไปกันใหญ่แล้วบริษัทนี้
"แค่เผอิญไปเจอกัน เลยไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือด้วยกัน" ฉันพยายามระงับอารมณ์อธิบายข้อเท็จจริง ทั้งๆที่ความจริงกำลังปวดฉี่มาก แต่เรื่องนี้มันเหมือนจะสำคัญสำหรับคนทั้งบริษัทเลยทีเดียว
"ก็นั่นสินะ หนูก็ว่าแล้ว ใครมันจะไปจูบกันที่จตุจักร ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ หาความโรแมนติกไม่ได้เลย ว่าแต่แล้วพี่กับคุณเซนไปจูบกันที่ไหนเหรอ"
ป๊าบ! ฉันพลัวะไปเบาๆที่ต้นแขนของยัยน้องจิ๊บ
"ทำพูดเล่นกันไป นี่ถ้าถึงตอนเย็นไม่ลือกันว่าพี่กะคุณเซนได้กันแล้วเลยรึ"
"โห พี่ ถ้าลือกันงั้น คุณพลอยแกไม่ต้องลาออกเลยรึ แค่นี้หนูก็เห็นคุณพลอยแกอารมณ์เสียตั้งแต่เช้าแล้ว"
อือม์ จริงสินะ น้องจิ๊บอยู่แผนกเดียวกับน้องพลอย คงได้รับฟังเรื่องของความสนิทสนมระหว่างคุณเซนและน้องพลอยมาไม่น้อย
เฮ้อ… สมหวังยัยประชาสัมพันธ์น้ำหวานเค้าแล้วล่ะสิ หมั่นไส้น้องพลอย แต่มาเอาฉันเป็นเครื่องมือ?
บ่ายสี่…
แล้วฉันก็เจอน้องพลอยตัวต่อตัวที่ห้องกาแฟจนได้ หลังจากที่พยายามเลี่ยงไม่มองไปทางแผนกบัญชีที่นั่งอยู่ตรงอีกมุมหนึ่งของห้อง
"พี่ลินว่าพี่เซนเป็นยังไงบ้างคะ" เสียงหวานๆของสาวหน้าหวานแผนกบัญชีทำเอาฉันสะดุ้ง
น้องพลอยผู้ซึ่งเป็นชนวนให้น้องน้ำหวานก่อเรื่องชวนนินทาของบริษัทในวันนี้
"เอ้อ ก็…ชายหนุ่มอนาคตไกล …มั้งคะ" ฉันพยายามจะตอบให้ดูเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างที่สุด
อันที่จริงน้องพลอยก็เป็นน้องอีกคนที่ฉันสนิทด้วยในบริษัท แต่อือม์… จะว่าไป ฉันก็หว่านความสนิทสนมกับพนักงานคนอื่นๆไปทั่วๆเกือบทุกแผนก มากบ้างน้อยบ้างตามแต่เวลาและโอกาสจะอำนวย
ฉายา 'เจ๊ใหญ่' นั้น ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยแน่ๆ ไม่ว่าใครจะมีเรื่องมีราวกับใคร ฉันจะเป็นผู้อยู่ตรงกลางและไกล่เกลี่ยให้ทุกคนอย่างเป็นธรรม อย่างน้องพลอยที่คนทั้งบริษัทพากันเรียกว่า 'คุณพลอย' และน้องพลอยก็เรียกทุกคนในบริษัทนำหน้าว่า 'คุณ' เห็นจะมีแต่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่น้องพลอยเรียกว่า 'พี่'
เห็นเป็นบริษัทเล็กๆอย่างนี้ แต่เค้าก็แอบมีระบบศักดินาของเค้าอยู่นะจ๊ะ
"แต่เหมือนจะตรงไปตรงมาไปนิ้ดนะคะ" ในที่สุดฉันก็อดไม่ได้ที่จะออกปากให้ความเห็นเกี่ยวกับพี่เซนของน้องพลอย
"นี่พลอยก็เตือนพี่เซนเค้าอยู่เหมือนกันนะคะ ว่าวัฒนธรรมการทำงานที่ญี่ปุ่นที่พี่เซนเค้าคุ้นเคยอาจจะเอามาใช้กับที่เมืองไทยไม่ได้ คนไทยเรายังทำงานกันไม่ค่อยโปรเฟสชั่นนอลน่ะค่ะ"
แม้ฉันจะรู้สึกสะดุดนิดๆกับคำพูดของน้องพลอย นี่น้องพลอยกำลังจิกใครหรือเปล่าหว่า…
แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก น้องพลอยเค้าก็พูดจาแนวๆนี้เป็นปกติ และในความเป็นคุณหนูไฮโซน่ารักแบบน้องพลอย ใครๆก็พร้อมจะให้อภัยและไม่คิดมาก นอกจากยัยน้ำหวานที่ขี้หมั่นไส้
"ก็ดูจริงใจดีเหมือนกันนะคะ พี่่ว่ามีอะไรก็พูดกันตรงๆ อาจทำให้ทำงานง่ายดี"
สีหน้าที่ภาคภูมิใจของน้องพลอยยามพูดถึงพ่อหนุ่มเซนดึระก็ดูปิดบังความสนิทสนมเอาไว้ไม่มิด ทำให้ฉันต้องยอมๆเออออห่อหมกไปด้วย ก็เค้าสนิทกันน่ะนะ…
ก่อนหน้านี้น้องพลอยเคยมาคุยให้ฉันฟังเรื่องของลูกชายคุณราเชนทร์บ้างแล้ว ว่าชายหนุ่มนั้นทำงานในบริษัทเฟอร์นิเจอร์ชื่อดังอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น
"เห็นสาวๆที่แผนกเค้ากรี๊ดกร๊าดพี่เซนกันก็จริง แต่เค้าก็กลัวๆกันอยู่นะคะ ก็คงจะมีแต่พลอยเท่านั้นล่ะค่ะที่คงจะกล้าพูดคุยกับพี่เซน กล้าตักเตือนพี่เซน" หญิงสาวหัวเราะน้อยๆให้กับความกล้าของตนเอง
นี่ถ้าคิตตี้มาได้ยินน้องพลอยพูดอย่างนี้ เธอคงจะเบะปากมองบนกับความมั่นในตนเองของน้องพลอย แต่เผอิญคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าน้องพลอยเป็นฉัน เจ๊ลินผู้ไม่เคยหมั่นไส้ใครง่ายๆ เจ๊ลินผู้เข้าอกเข้าใจคนทั้งออฟฟิศ เจ๊ลินเจ้าแห่งการประนีประนอม ปฏิกิริยาตอบที่น้องพลอยได้รับตอบจากฉันจึงเป็น…
"อืื้อ พี่ก็คงไม่ค่อยกล้าจะไปยุ่งอะไรกับคุณเซนเค้าเหมือนกันค่ะ"
แต่เอ นึกไปนึกมา อันที่จริง ทั้งออฟฟิศนี่ฉันก็ไม่เคยวีนใครนะ นอกจาก… เอ่อ…คุณเซน
"พลอยน่ะสนิทกับบ้านพี่เซนมาตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะ พี่เซนเค้าเป็นคนที่เข้าถึงยาก คงไม่มีใครเข้าใจเค้าดีเท่าพลอย" สายตาที่หญิงสาวพูดถึงพ่อหนุ่มเซนดึระนั้นเปี่ยมไปด้วยความเข้าอกเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
"แล้วถ้าพี่เซนเค้าจะเผลอไปแสดงความสนิทสนมกับใคร ก็น่าจะเป็นเพราะเค้ายังไม่มีเพื่อนที่เมืองไทยมากนัก แต่พลอยก็กลัวว่าเดี๋ยวจะทำให้ใครเข้าใจผิดไปหรือเปล่า"
ถึงน้องพลอยจะไม่ยอมเผลอถามฉันตรงๆเรื่องที่จตุจักร แต่สายตาที่น้องพลอยมองฉันนั้น เกรงว่าจะเปี่ยมไปด้วยความหวาดระแวงฉันและหวงแหนใครบางคนอย่างลึกซึ้ง
เฮ้ออออ ฉันแอบถอนหายใจอยู่ในใจ
จ้า เอาที่น้องพลอยสบายใจเลยจ้า พี่คงไม่ปราถนาไปสนิทสนมอะไรกับพี่เซนของน้องพลอยหรอกจ้า…
หกโมงเย็น…
อยากจะกลับบ้านแย่แล้ว วันนี้ช่างเป็นวันที่บ้าบอคอแตกไร้สาระมาก นี่บางคนที่ไม่มีโอกาสจะได้เจอฉันตัวต่อตัวก็ถึงกับใช้วิธีเขียนอีเมล์หรือไลน์มาถามถึงข่าวคาวนั้น อยากจะบ้าตาย!
แต่ขณะที่ฉันเตรียมจะปิดคอมพ์ พลันก็ได้รับอีเมล์สั้นๆจากคุณเซนที่ส่งตรงถึงพนักงานทุกคน ใจความว่า
'หากวันพรุ่งนี้ ผมยังได้ยินเสียงซุบซิบเรื่องการเจอกันโดยบังเอิญของผมและคุณลลินที่ตลาดนัดจตุจักรอีก สิ้นเดือนนี้ทุกคนจะโดนหักเงินเดือน 5% ครับ'
ฉันถึงกับต้องอมยิ้มเมื่อเห็นข้อความสองบรรทัดนั้น
แม้วูบแรกภายในใจจะไม่เห็นด้วยกับอีเมล์ฉบับนี้ของคุณเซนนัก เนื่องจากฉันคิดว่าเราทุกคนควรมีเสรีภาพในการพูด แล้วนี่อยู่ๆจะมาสั่งให้พวกเราห้ามพูด แต่ในเมื่อเรื่องนี้มันกระทบกับฉันโดยตรง ฉันก็แอบยินดีเมื่อเห็นคำสั่งลักษณะอย่างนี้ สั้นๆง่ายๆ กระชับ ตรงเข้าประเด็น ไม่ดราม่า ไม่ยืดเยื้อ
ฉันอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองท้ายทอยขาวๆของคนผมตั้งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเยื้องไปไม่ไกล ก็เห็นเค้ายังก้มหน้าก้มตาอยู่กับโน้ตบุ๊คนั่น
โหดเด็ดขาดไม่เบานะเราน่ะ…


วันจันทร์ เก้าโมงเช้า…
"ซิสจะแอบกินคุณเซนเพื่อผลประโยชน์ของทีมเราหรือคะ" คิตตี้รีบปรี่เข้ามาทำเสียงกระซิบกระซาบทักทายฉันด้วยประโยคอันน่าสะพรึงในเช้าวันรุ่งขึ้น
"โอ้โห นี่คุณน้องคิตตี้คิดถึงพี่ลินมากจนถึงกับลงมาคอยรับที่หน้าฟร้อนท์เลยหรือคะ" ฉันเอ่ยยิ้มๆกับลูกทีมคนสนิท
ก่อนจะหันไปยิ้มหวานมากกับทางประชาสัมพันธ์สาวสวยของบริษัท แล้วกระซิบกระซาบบ้าง
"น้องน้ำหวานกระจายข่าวได้รวดเร็วมากนะคะ นี่เพิ่งจะเก้าโมงเช้าเอง"
คิดว่าทุกคนที่เดินเข้าประตูบริษัทมา แล้วผ่านเค้านท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ในวันนี้น่าจะได้รับข่าวนี้จากน้องน้ำหวานเรียบร้อยแล้ว คงจะเป็นคราวเคราะห์ของฉันและคุณเซน พนักงานในบริษัทที่เราเจอด้วยกันที่จตุจักรดันเป็นน้องน้ำหวานนักประชาสัมพันธ์ตัวยง นี่คุณเซนเธอเดาไม่ผิดเลยว่ามันต้องมีเรื่องซุบซิบเกิดขึ้นในออฟฟิศเราแน่ๆ
แต่เรื่องเม้าท์มอยจิ๊บๆแค่นี้ไม่ทำให้ฉันต้องหวั่นไหวกังวลใจหร้อก
"พี่ลินนี่แซ่บสุดๆเลยอ่ะค่ะ เร็วมากกกก ใครๆก็อิจฉาพี่ลินกันทั้งนั้น" น้ำหวานทำหน้าตาเพ้อฝัน
"เดี๋ยวนะคะน้องน้ำหวาน จะลืออะไรกันก็ดูอายุพี่ด้วยมั้ยคะ รุ่นนี้แล้วนะคะ" ฉันทำหน้าตาเบื่อหน่าย
"อุ้ย พี่ลินยังไม่แก่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่ห่างกันเจ็ดแปดปีเอง กำลังพอกรุบกริบกรุ๊บกริ๊บ" น้ำหวานยังไม่ยอมหยุด
"จริงด้วยจ๊ะน้องน้ำหวาน ซิสน่ะ ถึงอายุจะเข้าปูนนี้ และเหมือนจะเฮฮาร่าเริงสนุกสนานไปวันๆ แต่จริงๆแล้ว ซิสนี่เป็นฝ่ายเทผู้ชายมานับไม่ถ้วนนะจ๊า" คิตตี้ได้ทีผสมโรง
เอ้อ ไปกันใหญ่ เอ่อ… แม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ
"พอแล้วคิตตี้ ไปค่ะ ขึ้นไปทำงานเลยค่ะ" ฉันรีบดันหลังคนสนิทให้ออกเดินไปทางบันไดขึ้นชั้นสอง
แต่ก่อนที่ฉันจะออกเดินตามคิตตี้ไป ฉันก็หันมาทางน้องน้ำหวานอีกที
"ก็รู้อยู่ว่าไม่มีอะไร แค่บังเอิญเจอกัน จะเอาไปลือทำไมเนี่ย"
"แหมพี่ลิน หนูแค่อยากทำให้คนบางคนเค้าหัวร้อน"
"ใคร? ใครจะมาหัวร้อนทำไม"
"ก็คุณพลอยไงคะ โห รายนั้นนะป่าวประกาศไปทั่วเลยว่าสนิทกับคุณเซน"
"นี่น้องน้ำหวานใช้พี่เป็นเครื่องมือในการกวนโทสะคุณพลอยเรอะ ร้ายนักนะเรา จะยัดเยียดฉายาสาวแก่กินเด็กให้พี่งั้น" ฉันทำเป็นแอบหยิกน้องน้ำหวานที่ต้นแขนเบาๆ
"หนูรู้ว่าพี่ลินไม่ถือสาหนูหรอกค่ะ พี่ลินเคยโกรธใครซะที่ไหน" น้ำหวานทำยิ้มประจบ
เฮ้อ! เด็กพวกนี้! เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นตลอดกาล!…
สิบโมงเช้า…
และเช้าวันนี้คุณเซนก็มีประกาศใหม่ที่ทำให้พนักงานทุกคนตื่นเต้นอีกแล้ว
คุณเซนเธอเป็นท่านประธานบริษัทที่พยายามจะส่งเสริมศักยภาพของพนักงานให้สุดๆไป เธอบังคับให้พวกเราไปเรียนคอร์สเพิ่มเติมในงบห้าพันบาทต่อคนค่ะ จะเป็นคอร์สอะไรเรียนนานเท่าไหน ก็แล้วแต่ความสนใจของพนักงานแต่ละคนเลย โดยมีข้อแม้ว่า ทุกคนจะต้องส่งชื่อคอร์สและราคาไปให้เธอดูก่อน หลังจากนั้นทุกคนต้องมีใบลงทะเบียนมายืนยัน แล้วก็มีใบรับรองว่าเข้าร่วมคลาสเกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์
'เพื่อเสริมสร้างความคิดสร้างสรรค์ของพนักงาน' คุณเซนเธอว่างั้น
คนชอบเรียนก็คงกรี๊ดกร๊าด แต่คนขี้เกียจหลายคนกลับบ่นอุบ
เช่นพี่เพ็ญเป็นต้น…
"เลิกงานแล้วพี่ก็อยากรีบกลับบ้าน เข้าใจไหมคะน้องลิน แล้วพี่ต้องถ่อไปเรียนไอ้คอร์สพวกนี้เนี่ยนะ"
แกแอบรำพึงรำพันกับฉันตรงอ่างล้างมือในห้องน้ำ หลังจากที่เหลียวซ้ายแลขวาแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแน่ๆ การนินทากาเลเม้าท์มอยกันที่โต๊ะทำงานไม่สามารถทำได้อีกต่อไป หลังจากที่บรรดาเจ้านายมานั่งทำงานด้วย
อันที่จริงคนที่ได้รับผลกระทบเต็มๆจากเรื่องย้ายโต๊ะทำงานน่าจะเป็นสาวป๊อปปูล่าร์อย่างฉันมากกว่าพนักงานคนอื่นๆ เพราะใครๆต่างก็ชอบเข้ามาคุยด้วย สมัยยังมีห้องทำงานส่วนตัว ลูกบิดประตูห้องทำงานฉันไม่เคยแห้งจากเหงื่อของผู้มาเยี่ยมเยียน
ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป ผู้คนต้องหาโอกาสมาเม้าท์มอยกับฉันตามในห้องน้ำบ้าง ห้องกาแฟบ้าง หรือบางทีก็เป็นบันไดทางขึ้นชั้นสอง หรือไม่ก็ตามมุมทางเดินต่างๆ
"พี่ก็ไปเรียนคอร์สเสาร์อาทิตย์ก็ได้นี่คะ คุณเซนแกไม่ได้บังคับ" ฉันพยายามเปิดทางเลือกให้พี่เพ็ญเรื่องการเรียนเสริม
"เสาร์อาทิตย์พี่ก็อยากจะนอนดูซีรีส์เกาหลีอยู่ที่บ้านให้ชุ่มฉ่ำใจน่ะสิคะ"
"ดูทั้งเสาร์อาทิตย์เลยเหรอคะ น่าจะว่างเอาไว้ซักวันนึงนะคะ"
"ถ้าว่างก็อยากนอน เข้าใจไหมคะ โถ เราแก่จะตายอยู่แล้ว นี่ก็ห้าสิบกว่าแล้ว จะไปเรียนรู้อะไรอีกมากมายทำไม น้องลินเข้าใจพี่บ้างไหมคะเนี่ย" ดูเหมือนพี่เพ็ญพยายามจะเรียกร้องให้ฉันเข้าใจพี่เพ็ญเหลือเกิน ซึ่งฉันก็เข้าใจพี่เค้านะ
เพราะเอาเข้าจริง ฉันเองก็ห่างหายจากคอร์สเรียนเสริมทักษะอะไรพวกนี้ไปนานแล้วล่ะ
เอ่อ… ก็ขี้เกียจอะนะ แล้วคงเพราะหลังๆไม่ค่อยมีเงิน
พวกคอร์สอะไรพวกนี้เก็บเงินค่าเรียนกันแพงจะตายไป คอร์สนั่งสมาธิบางคอร์สก็เป็นหมื่นเลย ยิ่งพวกไลฟ์โค้ชอะไรพวกนั้น เห็นได้ข่าวว่าพวกที่ดังๆเขาคิดราคากันเป็นนาทีให้พูดคุยกันตัวต่อตัว นี่ฉันก็งงๆอยู่ ถ้าไลฟ์โค้ชแพงขนาดนั้น ก็ไปหาจิตแพทย์ตามโรงพยาบาลรัฐไม่ดีกว่ารึ ค่าบริการไม่น่าจะแพง หรือไม่ก็โทร 1323 สายด่วนสุภาพจิต นี่เค้าก็ฟรีมิใช่รึ
"เอ่อ ว่าแต่เรื่องที่จตุจักรนี่มันยังไงกันคะน้องลิน นี่คุณเซนเพิ่งจะเข้ามาทำงานได้สองอาทิตย์เองนะคะ"
นึกอยู่แล้วว่าแล้วพี่เพ็ญต้องเข้าเรื่องสำคัญประจำวันนี้
"หูยพี่เพ็ญ จะไปฟังอะไรน้องน้ำหวานคะ ก็รู้ๆกันอยู่ ลินแค่บังเอิญเจอคุณเซนเค้าแค่นั้นค่า"
นี่วันนี้ฉันคงต้องคอยตอบคำถามนี้ทั้งวันเลยสิท่า งานเข้าจริงๆ!
"พี่ก็ว่านะคะน้องลิน เราจะไปสู้รบตบมืออะไรกับพวกเด็กๆเค้า เห็นคุณเซนแกนิ่งๆ แล้วก็ชอบหาเรื่องมาให้พวกเราไม่เว้นแต่ละวันแบบนี้ แต่สาวๆเค้าก็กรี๊ดกร๊าดกันทั้งบริษัทนะคะ แต่คือเรามันเลยวัยแล้วไงคะน้องลิน จะให้ไปออกตัวแรงอย่างสาวๆก็ไม่น่าจะได้ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ"
คือ… อันนี้หนูไม่เข้าใจค่ะพี่เพ็ญ คือยังไงคะ พี่เพ็ญก็สนใจคุณเซน แต่ไม่อยากออกตัวแรงงั้นหรือคะ
"คืออายุระหว่างเราอาจต่างกันมากไปนิ้ด แต่อันที่จริงอะไรๆมันก็เป็นไปได้ใช่ไหมคะ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ บางทีเราก็เหมือนจะไม่สน แต่บางครั้งสายตาคุณเซนแกก็เหมือนมีความหมาย บางทีเราก็อดที่จะเก็บเอามาคิดไม่ได้"
อ้าว… คือยังไงคะ คือพี่เพ็ญหลงเสน่ห์คุณเซนไปแล้วหรือคะ ไหนทำเหมือนว่าเป็นศัตรูคู่อริกันในตอนแรก
โอ้ว งงไปหมดแล้ว เอ้อ… งั้นปล่อยแกไปเถอะ สาวโสดรุ่นใหญ่มากขนาดนั้นย่อมมีความหวั่นไหวง่ายเป็นธรรมดา
กลับมาที่ปรัชญาแนวคิดเรื่องการเรียนเสริมของพี่เพ็ญกันก่อนดีกว่า จะว่าไปฉันก็คิดอย่างพี่เพ็ญแหละ แก่แล้วจะเรียนอะไรนักหนา ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด หนามยอกต้องเอาหนามออก เอ่อ…
แต่ถึงกระนั้น หลังจากคุยกับพี่เพ็ญเสร็จ ฉันก็ลองเสิร์ชๆคอร์สที่อยากเรียนดูเล่นๆ แล้วฉันก็เริ่มตื่นเต้น พอมีคนพร้อมจะออกเงินให้เรียน แรงบันดาลใจมันก็จะเริ่มมาหน่อยๆ จะเรียนอะไรดีน้า
ในที่สุดฉันก็นึกออก มันเป็นสิ่งที่ฉันฝันไว้มานานแล้ว…
สิบเอ็ดโมง…
"พี่ลินอยากจะเรียนอะไรครับ" คราวนี้เป็นสุกรีที่ฉันเจอในห้องกาแฟ
"ก็คิดๆไว้อยู่นะ แต่ขออุบไว้ก่อน เผื่อเปลี่ยนใจ"
สิ่งที่ฉันอยากจะเรียนมันอาจทำให้หลายคนต้องอิจฉา ฉันยังไม่อยากแพร่งพรายมันออกไป
"ว่าแต่สุกรีว่าดีไหม ที่เค้าให้เรามีโอกาสไปเรียนเสริมอะไรพวกนี้"
"ดีสิครับพี่ ผมอยากมีโอกาสแบบนี้มานานแล้ว คอร์สเสริมพวกนี้มันแพงกว่าปกติ ตอนเด็กๆผมไม่มีโอกาสได้เรียนหรอก แต่ถึงแม้ตอนนี้ก็เถอะ เงินเดือนผมส่วนนึงก็ต้องให้พ่อแม่ ไม่มีเหลือมาจ่ายเรื่องความต้องการส่วนตัวอะไรพวกนี้หรอกครับ"
ฉันหันไปมองสุกรีด้วยความเห็นใจ แม้จะไม่ได้รู้จักคนในครอบครัวของสุกรีเป็นการส่วนตัว แต่ฉันก็ชอบถามไถ่ความเป็นไปถึงเรื่องของครอบครัวของผู้ร่วมงานอยู่เสมอ
บ้านของสุกรีไม่ได้มีฐานะร่ำรวย พ่อเป็นครูโรงเรียนเทศบาลใกล้เกษียณ และแถมด้วยการเป็นหนี้จากการไปค้ำประกันให้นักเรียนได้ไปเรียนต่อ ส่วนแม่ก็ขายอาหารในโรงเรียนที่พ่อสอนอยู่ สุกรีเรียนจบได้ด้วยทุนกู้ยืมกยศ นั่นก็เท่ากับว่า หลังเรียนจบสุกรีเริ่มต้นชีวิตของตนเองด้วยหนี้สิ้นทั้งของตัวเองและของครอบครัว
"ผมอยากเรียนร้องเพลง" สุกรีเผยความฝันในใจออกมา
"ผมรู้ว่าผมก็คงได้เรียนได้แค่คอร์สเดียวจากเงินของบริษัทนี่แหละ แต่อย่างน้อยผมก็มีโอกาสได้เข้าไปสัมผัส ผมอยากจะรู้ว่าคนที่เป็นมืออาชีพเขาฝึกฝนกันยังไง"
ไม่บ่อยนักที่สุกรีจะพูดอะไรที่ดูจริงจัง หนุ่มวัยสามสิบห้าคนนี้อารมณ์ดีและมีมุกที่พร้อมจะปล่อยออกมาอยู่เสมอ ฮาบ้างไม่ฮาบ้าง ก็ว่ากันไป ภาระทางบ้านที่หนักอึ้งทำให้สุกรีหาทางออกโดยการพยายามมองโลกในแง่ดี และหมดเวลาหลังเลิกงานไปกับการรับทำงานเสริมข้างนอก
"ผมชอบคุณเซนเค้านะครับพี่"
"เฮ้ย! นี่คิดจะเปลี่ยนใจจากน้องก้อยเรอะ" ฉันเคยเจอแฟนสาวของสุกรีมาบ้าง น้องก้อยเป็นผู้หญิงที่น่ารักเรียบร้อย
"ป่าวพี่ ไม่ได้ชอบแบบนั้น" สุกรีหัวเราะ
"เอ๊ะ หรือยังไงดี หรือผมเริ่มๆคิดเรื่องนี้บ้างดีไหมพี่" อารมณ์ชอบอำของสุกรีกลับมาอีกครั้ง
"ก็ลองตริตรองดู เผื่อเป็นทางเลือกในชีวิตก็ดีนะ แต่ก็ต้องเคลียร์กับน้องก้อยให้รู้เรื่องด้วย" ฉันสนับสนุนลูกทีมทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ
"เอาไว้ผมจะลองไปคิดดู" สุกรียังอำตัวเองต่อไป
"ผมว่าคุณเซนเค้าดูจริงจังแล้วก็จริงใจดีนะครับพี่ลิน ดูกล้าได้กล้าเสีย กล้าลองอะไรใหม่ๆ ตัดสินใจเร็วดี" แต่แล้วสุกรีก็เลี้ยวกลับมาเป็นงานเป็นการอีกครั้ง
"อื้อ คงงั้นมั้ง แต่สุกรี… ของแบบนี้น่ะ มันต้องดูกันยาวๆ ยังตัดสินอะไรไม่ได้หรอก"
ฉันว่าพวกเรายังไม่รู้จักคุณเซนเค้าดีพอ ฉันยังเชื่อมั่นว่า เราต้องการระยะเวลาในการที่จะเรียนรู้นิสัยใจคอหรือตัวตนของใคร
"ก็ใช่ครับ เอ้อ ว่าแต่… เรื่องที่จตุจักรนี่มันเป็นมายังไงครับพี่" ในที่สุดสุกรีน้องรักก็ถามคำถามที่น่าเบื่อที่สุดของวันนี้ออกมาจนได้
โอ้ย! จะบ้าตาย!
เที่ยงครึ่ง…
ฉันปลีกตัวจากทุกคนขึ้นรถไฟฟ้ามาหาข้าวเที่ยงกินคนเดียวที่ห้างเทอร์มินอล 21 ฟู้ดคอร์ตที่นี่อร่อยดี ไม่แพงด้วย
ไม่ไหว เช้านี้ทั้งเช้า ไม่ว่าฉันจะขยับตัวลุกจากโต๊ะไปทำอะไร ฉันก็จะโดนประกบติดและมีเสียงกระซิบถามไถ่กันถึงเรื่องที่จตุจักรตลอดเวลา และยิ่งช่วงพักเที่ยงเยี่ยงนี้ นับเป็นเวลาที่ทุกคนรอคอยเพื่อที่จะได้ไต่สวนฉันได้อย่างเต็มที่
นี่ฉันไม่นึกว่าวงการนินทากาเลของบริษัทเราจะห้ำหั่นกันรุนแรงมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าวัฒนธรรมนี้มันเริ่มมาแต่หนไหนและจากใคร คือเวลาเม้าท์มอยเรื่องของคนอื่นน่ะสนุก แต่ถ้าหัวข้อนั้นเป็นเรื่องของตัวเอง ก็ไม่ค่อยสนุกแล้ว…
เมื่อวานตอนอยู่บนรถไฟฟ้า คุณเซนเค้าก็อุตส่าห์แสดงความเป็นห่วงแล้วนะ ฉันเองเป็นฝ่ายบอกว่าไม่แคร์ หลายครั้งที่ฉันก็ออกไปกินข้าวสองต่อสองกับสุกรีบ้าง กับพี่สมถวิลบ้าง ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่นา แต่ฉันคงลืมไปว่า คราวนี้คู่กรณีเค้าเป็นประธานบริษัทคนใหม่ที่ใครๆก็กำลังจับตามอง…
เฮ้อ! มื้อเที่ยงวันนี้ฉันจึงต้องหลบเร้นกายมาจากออฟฟิศชั่วคราว ขอเพียงให้แค่ผ่านพ้นวันนี้ไปให้ได้ พรุ่งนี้ก็น่าจะมีเรื่องอื่นมาแทน
"อ้าว พี่ลิน มาคนเดียวหรือครับ"
เว้ยเฮ้ย เจอคนในบริษัทอีกจนได้ นี่หนีไม่พ้นจริงๆ แต่คงไม่เป็นไร เพราะคราวนี้เป็นน้องอ้นจากโรงงาน คงยังไม่รู้เรื่องที่เค้ากำลังร่ำลือกันในออฟฟิศ
"อ้อ พอดีพี่อยากมาหาซื้ออะไรนิดหน่อยน่ะ" ฉันจำต้องปกปิด ทั้งๆที่ความจริงก็คือรำคาญพวกคุณมรึงในออฟฟิศนั่นล่ะค่ะ
"แล้วนี่อ้นเพิ่งเข้ามาจากที่โรงงานเหรอ" ทักทายกันตามมารยาทไป วันนี้ไม่มีอารมณ์พูดคุย
"ใช่ครับ นี่แวะกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว กำลังจะเข้าออฟฟิศ"
"โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันเน้อ"
ฉันรีบโบกมือร่ำลา คือตอนนี้ขออยู่คนเดียวได้สักสิบนาทีก็ยังดี
"เดี๋ยวครับพี่ เจอพี่ที่นี่ก็ดีแล้ว กำลังอยากถามอยู่พอดี เรื่องพี่กับคุณเซนน่ะครับ" น้องอ้นตรงดิ่งเข้าประเด็น
เฮ้ยยยยยย นี่ลือกันไปถึงที่โรงงานแล้วเรอะ โอ้วววว มายกร้อชชชชช…


เก้าโมงเช้า…
เจอน้องพลอยที่ห้องกาแฟ น้องพลอยไม่ทักทายเลย แย่จัง!
แต่วันนี้ไม่มีใครปริปากพูดเรื่องที่จตุจักรอีกแล้ว เยี่ยม!
บ่ายสองโมง…
เจอน้องพลอยที่ห้องกาแฟอีกรอบ น้องพลอยทำเป็นมองไม่เห็น อิหยังวะ!
สี่โมงเย็น…
งานเข้า! เยลลี่ทำงานพลาด บรรยากาศในออฟฟิศวุ่นวายมาก โฮก!
ห้าทุ่ม…
'แค่อยากจะรู้ว่าตรงที่เธอยืนนั้น มีฝนตกไหม…'
ฉันเดินร้องเพลงอย่างครึ้มใจเข้ามาที่ออฟฟิศ นี่ก็ห้าทุ่มกว่าแล้ว ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก ฉันเพิ่งแยกจากแก๊งเพื่อนเก่าที่นัดเลี้ยงกันเนื่องในโอกาสวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่ง วันนี้คืนวันอังคารก็ต้องกรึ่มกันหน่อยไหมคะ พรุ่งนี้ก็วันพุธ มะรืนก็พฤหัส มะเรื่องก็วันศุกร์แล้ว เย้!
เผอิญฉันนึกขึ้นได้ว่าลืมแบตสำรองไว้ในออฟฟิศ เพราะชาร์ตทิ้งเอาไว้บนโต๊ะทำงาน นี่ต้องกลับมาเอาเพราะแบตโทรศัพท์หมดพอดี ชีวิตฉันคงก็เหมือนกับประชากรส่วนใหญ่ในโลกใบนี้ ที่ขาดมือถือไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว และมือถือก็ต้องมีพาวเวอร์แบงค์อยู่เคียงข้างเสมอ
อีกอย่าง ออฟฟิศเราก็เป็นทางผ่านไปขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้านฉันอยู่ดี อา ดีใจจังเลย ที่ออฟฟิศของเราสิงสถิตอยู่ย่านท่องราตรี
'ถ้าเธอยิ้มฉันก็ดีใจ แค่ตรงนี้ฉันไม่มีใคร ในคืนที่ฝนโปรยลงมา…'
อารมณ์คาราโอเกะกับเพื่อนๆเมื่อกี้ยังค้างคาอยู่ ฉันตะโกนร้องท่อนฮุกก่อนจบเพลงดังก้องขณะเดินมาใกล้ถึงโต๊ะทำงาน ห้าทุ่มคืนวันอังคารอย่างนี้ไม่มีใครอยู่ในออฟฟิศแน่นอน
แต่เดี๋ยวนะ นั่นแสงอะไรวับๆแวมๆมาจากโต๊ะตัวที่อยู่ริมทางเดินที่อยู่เยื้องข้างหน้าโต๊ะฉัน
"คุณเซน!" เสียงเรียกอย่างประหลาดใจของฉันทำเอาคนหัวตั้งสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นจากถ้วยมาม่า
"นี่มานั่งกินมาม่าอะไรแถวนี้คะ ทำไมไม่กลับไปกินที่บ้าน"
ฉันปราดเข้าไปยืนจ้องมาม่าคัพถ้วยนั้น รสต้มยำกุ้งเสียด้วย แต่แน่ใจนะ ว่าที่นั่งท่าทางหิวโหยอยู่ริมทางเดินตรงนี้คือผู้บริหารบริษัทระดับร้อยล้าน
"ผมหิว"
คำตอบง่ายๆนั้นทำเอาฉันเอ็นดู แต่ฉันก็ยอมไม่ได้เวลาเห็นใครกินอาหารอะไรง่ายๆเกินไป
"แล้วทำไมไม่สั่งแกร็บฟู้ดคะ เลือกเอาผัดไทยประตูผียังได้ หรือจะปลาผัดขึ้นฉ่ายเจ๊เกียวบรรทัดทอง หรือจะเป็นข้าวผัดปลาดุกฟูลุงหลุยส์ท่าพระจันทร์ เค้าก็ผัดได้ร่วนดีนะคะ เดี๋ยวนี้เจ้าเด็ดๆในกรุงเทพเขามีส่งหมดแล้วนะคะ ว่าแต่คุณเซนโหลดแอพไว้หรือยังคะ"
"มาม่าง่ายดีครับ กินแล้วคิดถึงสมัยตอนเรียนที่โน่น" คนพูดท่าทางไม่ได้สนใจรายการอาหารนำเสนอยาวเหยียดของฉันสักนิด มีการยกถ้วยมาม่าขึ้นซดน้ำอีกต่างหาก
เฮ้ย! นี่มันคุณเซนโอปป้าอีโดฮยอนของสาวๆจริงๆเหรอวะ
ฉันถึงกับต้องลากเก้าอี้จากโต๊ะทำงานข้างๆมานั่งจ้องหน้าเจ้านาย รอยเจาะที่ติ่งหูสามรอยนั่นยังคลางแคลงใจฉัน คนอย่างคุณเซนเคยใส่ตุ้มหูถึงสามรู แถมยังเป็นถึงอดีตหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ไทย ก่อนจะผันตัวเองไปเป็นหัวหน้าแก๊งยากูซ่าที่ญี่ปุ่น
"ขอบคุณครับ" เขารับทิชชูที่ฉันยื่นให้ไปซับร่องรอยน้ำมาม่ารสต้มยำกุ้งที่เลอะขอบปากอยู่
"ผงชูรสทำให้ผมร่วงนะคะ"
ฉันต้องเตือนเขาบ้างแล้ว การกินมาม่ามันอาจทำให้เขาหมดหล่อ จะเสียดายมาก ถ้าอีกหน่อยโอปป้าคนนี้จะไม่เหลือผมให้ทำทรงตั้งๆแบบนี้อีกแล้ว
พอกลับมาเข้าสู่โหมดการทำงาน ผมทรงตั้งเด่ที่เป็นมิตรกับกาวลาเท็กซ์ก็กลับมาเหมือนเดิม แล้วดูเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเรียบที่ใส่มาวันนี้ นี่ใจคอจะมีเสื้อแค่ห้าตัวห้าสีสำหรับวันทำงานห้าวันจริงๆอะนะ ฉันสังเกตมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว คุณเซนเขาใส่อยู่แต่เสื้อสีเรียบไม่มีลวดลายใดๆ ห้าสีที่โชคดีนั้นได้แก่สีขาว ดำ เทา น้ำเงิน แล้วก็น้ำตาล หึ หึ สมแล้วที่มาสายมินิมอล
"ความเชื่อเรื่องผงชูรสนี่ เอามาจากไลน์กรุ๊ปผู้สูงวัยหรือเปล่าครับ" คราวนี้คนกินอิ่มแล้วเอนหลังไปพิงพนักท่าทางสบายใจ สายตานั้นดูยิ้มๆ แต่ไม่ใช่ยิ้มเยาะเหมือนที่เขาชอบทำเป็นประจำตอนที่เราเจอกันใหม่ๆ
ฉันเปิดกระเป๋าหยิบขวดน้ำแร่ออกมายื่นให้เขา เมื่อมองเห็นว่าแก้วน้ำบนโต๊ะนั่นว่างเปล่าปราศจากน้ำ
"ป่าวนะคะ เรื่องผงชูรสนี่ชั้นได้ยินมาตั้งแต่เด็กแล้ว ส่วนไลน์กรุ๊ปของตระกูล ช่วงนี้นี้มีแต่สวัสดีวันจันทร์ วันนี้วันพระ วิธีบริหารหัวเข่า กะสมุนไพรต้านมะเร็งค่ะ"
ไลน์กลุ่มของตระกูลลุงป้าน้าอาญาติพี่น้องของฉันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ส่วนไลน์กลุ่มย่อยระหว่างฉันกับคุณลลนาและยัยลิสาน่ะรึ มีแต่เรื่องว่าเย็นนี้จะกินอะไรกันดี
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆ ขณะที่คนหน้าอ่อนรับขวดน้ำจากฉันไปยกขึ้นดื่มหลายอึก ก่อนจะใช้ทิชชูเช็ดปากขวดแล้วส่งคืนให้ฉัน
"ขอบคุณครับ ว่าแต่นี่น้ำแร่จริงๆ หรือคุณเอาน้ำธรรมดามากรอกใส่ขวดน้ำแร่ครับ"
อีตาบ้า! นี่รู้ได้ยังไงเนี่ย แต่รู้แล้วก็เงียบๆไว้ไม่ได้เหรอ ทำไมต้องพูดอะไรที่มันทำให้คนอื่นเค้าอับอายด้วย!
และเมื่อเห็นฉันทำหน้างอน ทำท่าเก็บขวดใส่กระเป๋าและกำลังจะลุกยืนขึ้น มือขาวเรียวนั่นก็รีบเอื้อมมาจับข้อมือฉันไว้
"อย่าเพิ่งงอนสิครับ ผมแค่อยากรู้จริงๆ รสชาติมันอร่อยดี แต่มันก็ไม่เหมือนน้ำแร่ที่ผมกินตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น น้ำแร่ที่นั่นรสชาติมันจะเฝื่อนๆกว่านี้"
สายตาที่จริงใจนั่นทำให้ฉันต้องนั่งลงอีกครั้ง พร้อมกับสารภาพออกไป
"เอาน้ำขวดที่บ้านเติมค่ะ ที่ใช้ขวดนี้เพราะเค้าออกแบบรูปทรงมาสวยดี เบาด้วย พกง่าย"
"ครับ ถึงว่า…" สายตานั้นยิ้มๆ ปากเรียวๆนั่นก็ยิ้มๆ
"เอ้อ แล้วก็… เมื่อกี้ชั้นไม่ได้งอนนะ เรื่องแค่นี้เอง ไม่ถึงกับต้องงอนกันหรอกค่ะ สบายๆ"
ฉันทำหน้าเชิ่ดๆแบบไม่ถือสา ต้องรีบรักษาภาพลักษณ์ไว้หน่อย เดี๋ยวจะมาหาว่าฉันเป็นคนแก่ขี้งอน
"ครับ ไม่งอนก็ไม่งอน" คราวนี้สายตายิ้มเยาะกลับมาอีกแล้ว
โอ๊ย รำคาญ!
"เอ้อ แล้วนี่คุณลลินเข้ามาบริษัททำไมครับ"
"อ๋อ เข้ามาเอาพาวเวอร์แบงค์ค่ะ นี่เกือบลืมแล้วนะคะ มัวแต่มานั่งดูคุณเซนกินมาม่า"
"ครับ อายุมากขึ้น ความจำก็จะเริ่มแย่ขึ้นอย่างนี้ล่ะครับ"
โอ๊ย เบื่อ!
"งั้นชั้นกลับล่ะนะคะ" ฉันจับกระเป๋า คราวนี้ลุกขึ้นจริงแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงานของฉันเอง
"อ้าว งอนอีกแล้ว" เสียงนั้นไล่หลังมา ไม่ต้องเห็นกับตาก็รู้ว่าเสียงนั่นมาพร้อมกับสายตายิ้มๆแน่นอน
"ไม่ได้งอน!" ฉันพูดโดยไม่หันไปมอง โคตรรำคาญเลย บ่องตง!
ฉันปลดสายชาร์ตจากวัตถุสี่เหลี่ยมแบนนั่น เก็บเจ้าตัวปัญหาเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว แล้วเดินผ่านหน้าคุณเซนไปเพื่อมุ่งตรงไปที่ทางลงบันได
"ไปนะคะ บาย!"
"งั้นเดี๋ยวผมกลับด้วยดีกว่าครับ ดึกแล้ว ฝนตกด้วย"
ฉันได้ยินเสียงอาการกุลีกุจอลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วก็ได้ยินเสียงพับฝาโน้ตบุ๊คปิดลงโดยทันที
"ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นกลับคนเดียวได้ แถวนี้ชั้นเชี่ยวชาญ" ฉันหันกลับมายิ้ม พลางยักไหล่
โถ จะมาทำดีกับฉันกลบเกลื่อนความจิกกัดของตัวเองล่ะสิ แหม ฉันไม่ซาบซึ้งง่ายๆหรอก
"อ่อ ผมไม่ได้เอาร่มมาน่ะครับ แต่คิดว่าคุณลลินคงมีร่มมาด้วย เพราะเห็นเข้ามาตัวไม่เปียก ก็เลยอยากอาศัยติดร่มไปด้วยจนถึงรถไฟฟ้า"
เอ่อ… นี่ไม่ได้เป็นห่วงฉันหรอกรึ
แต่ก็นับว่าช่างสังเกตมาก ฉันกางร่มทิ้งไว้ที่ข้างล่างทางเข้าอาคาร แล้วค่อยเดินเข้ามา เพราะไม่อยากให้ออฟฟิศเปียกจากรอยหยดของน้ำจากร่ม
"แต่ถ้าคุณกลัวว่าเดินกับผมแล้วจะมีคนเอาไปนินทาอีก ก็ไม่เป็นไรครับ"
น้ำเสียงนั่นดูเป็นห่วงเป็นใย นี่ฉันเลิกสนใจเรื่องเม้าท์มอยเรื่องนั้นไปแล้วนะเนี่ย
"แหม คุณเซน คุณก็เห็นว่าบริษัทเราไร้สาระกันขนาดไหน ถ้าเราถือสา สุขภาพจิตของเราจะป่วยมาก เราคงต้องยอมรับสภาพกันแล้วล่ะค่ะ เพราะยังไงเราก็ต้องทำงานด้วยกัน ถ้าคิดจะแคร์ขี้ปากของคนที่นี่ ไม่ฉันก็คุณเซนลาออกจากบริษัทไปเลยน่าจะดีกว่าค่ะ"
ฉันเห็นคนตาเรียวนั่นหัวเราะน้อยๆเมื่อฉันพูดจบ โอเค งั้นแปลว่าเขาเข้าใจและเห็นด้วย ฉันจึงพูดต่อ
"เรามาเปิดใจเรื่องนี้กันดีกว่าค่ะคุณเซน ไหนๆคุณเซนก็เอ่ยขึ้นมาละ ตั้งแต่เกิดเรื่องเรายังไม่ได้เคลียร์กันเลย"
ฉันเป็นคนที่ไม่คิดจะใช้ชีวิตตามข้อกำหนดของคนอื่น ประเภทกลัวว่าคนโน้นคนนี้จะคิดอย่างโง้นอย่างงี้ เลยไม่กล้าทำอย่างงี้อย่างโง้น ไม่ใช่ฉันแน่ๆ
"คุณเซนไม่ต้องกลัวนะคะ ชั้นไม่ใช่คนที่ชอบคิดมโนไปไกลในเรื่องของความสัมพันธ์ชายหญิง เพื่อนก็คือเพื่อนค่ะ" พูดมาถึงตอนนี้ก็เห็นคนตาเรียวเค้าฟังนิ่งๆ
"เดินกางร่มคันเดียวกัน ก็คือการเดินกางร่มคันเดียวกันเพราะฝนมันตก ก็แค่นั้น ไม่มีอะไรแปลก แต่ถ้าฝนไม่ตก และแดดไม่ออก แต่เรายังคงเดินกางร่มคันเดียวกัน อือม์ อันนั้นน่าคิด"
คราวนี้ฉันเห็นเขาหัวเราะออกมาจนเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ
"ว่าแต่คุณเซนเถอะค่ะ ชั้นว่างานนี้คุณเซนน่าจะเสียหายมากกว่าชั้นนะคะ คนพิเศษของคุณเซนเค้าอาจจะกำลังไม่สบายใจอยู่หรือเปล่า"
ฉันคิดงั้นจริงๆนะ ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเค้ากับน้องพลอยเป็นยังไง เค้าอาจจะหมั้นหมายกันอยู่ลับๆก็ได้
คราวนี้คนตาเรียวหยุดยิ้ม แล้วจ้องหน้าฉันนิ่งๆ
"ผมไม่มีคนพิเศษ"
โอ้ว เป็นประโยคที่สั้นได้ใจความสมบูรณ์ครบถ้วน
"ไปกันเถอะครับ นี่ผมไม่รู้ว่ารถไฟฟ้าวิ่งถึงกี่โมง คุณลลินจะขึ้นรถไฟฟ้ากลับใช่ไหมครับ"
อือม์ คุณเซนจะติดร่มไปด้วยก็ดี มีคนกางร่มให้เก๋ๆ ฉันนึกไปถึงภาพสวยๆจากซีรีส์เกาหลี คุณเซนคงจะเป็นสุภาพบุรุษกางร่มให้ฉันเดินสวยๆไปตลอดทาง คริคริ…
ห้าทุ่มสี่สิบห้า…
แล้วเราก็เดินเคียงคู่กันไปยังสถานีรถไฟฟ้าท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกปรอยๆ
แต่คนที่ถือร่มน่ะคือฉัน!
เพราะคุณเซนเธออยากจะจูงจักรยานกลับไปด้วย ถ้าตัวสูงเท่าๆกันนะจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่พ่อคุณสูงกว่าฉันเยอะ แถมยังสะพายเป้ที่หลังอีก ฉันเลยต้องยืดแขนไปสุดเพื่อให้ร่มบังฝนให้เราทั้งสองคนบวกเจ้าเป้นั่น ดีนะที่ร่มของฉันคันใหญ่มาก
เราเดินคู่กันมาเงียบๆ แต่แล้วเมื่อเกือบจะถึงสถานีรถไฟฟ้า คนตัวสูงก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน
"เมื่อกี้คุณลลินร้องเพลงเพราะดีนะครับ" นี่จงใจพูดแขวะกันให้ฉันได้อายอีกแล้วใช่ไหม
แต่นึกแล้วมันก็น่าอายจริงๆ ฉันแหกปากตะโกนร้องเพลงลั่นซะขนาดนั้น แล้วที่สำคัญ ฉันเต้นไปด้วยนี่สิ
"เอ่อ ก็ชั้นไม่รู้ว่าจะมีใครนั่งทำงานเว่อร์วังอยู่ที่ออฟฟิศจนถึงห้าทุ่มคืนวันอังคารน่ะสิคะ"
นี่! ได้ทีฉันต้องตอบโต้ไปบ้าง
"ครับ นั่นสินะ เผอิญผมใจร้อน อยากได้คำตอบจากโรงงานเล็กๆที่ยุโรป เขาบอกว่าจะติดต่อกลับภายในวันนี้ ผมเลยนั่งรอโทรศัพท์จากเขา กลัวพลาด อยากจะให้เขารู้ว่าเราอยากให้เขาผลิตซิปตัวนี้ให้เราด่วนมากจริงๆ แล้วก็เราจะได้สั่งผลิตให้จบๆไป"
คำตอบเรียบๆของเขาทำเอาฉันตัวชา เรื่องนี้มันเกิดจากความผิดพลาดของแผนกฉันเองนี่นะ
เมื่อตอนเย็นก่อนเลิกงาน ฝ่ายจัดซื้อได้รับโทรศัพท์จากทางซัพพลายเออร์เจ้าใหม่ว่าไม่สามารถส่งของให้เราตามกำหนดได้ มันเป็นซิปลวดลายดอกไม้สีพาสเทลที่ฉันต้องสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับผลิตโซฟารุ่น Limited Edition ที่เราได้รับออเดอร์สั่งทำพิเศษล็อตใหญ่มาจากลูกค้าอินทีเรียดีไซน์เจ้าประจำ
ฉันมอบหมายให้น้องเยลลี่เป็นคนไปจัดการหาซัพพลายเออร์มาเพื่อผลิตซิปรุ่นพิเศษนี้ให้เราโดยเฉพาะ ซึ่งโดยปกติแล้วเราจะต้องหาซัพพลายเออร์เจ้าอื่นเตรียมสำรองไว้อยู่เสมอทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เยลลี่กลับลืม และฉันก็ลืมกำชับไปอีกที นั่นแปลว่าเราได้ฝากความหวังไว้กับซัพพลายเออร์เจ้านี้เพียงเจ้าเดียว
เรื่องนี้ตรงเข้าสู่หูของคุณเซนอย่างรวดเร็ว เพราะเป็นออเดอร์สำคัญสำหรับห้องพักในโรงแรมหรูที่มีกำหนดการเปิดซึ่งไม่สามารถเลื่อนออกไปได้ คุณเซนรีบสั่งให้ฉันหารายชื่อโรงงานจากทั่วทุกมุมโลกที่มีความสามารถจะผลิตเจ้าซิปชนิดพิเศษมาให้ได้ แล้วเธอจะเป็นคนปิดดีลตกลงราคากับโรงงานพวกนั้นเอง
ฉันใช้เวลาทั้งเย็นวุ่นวายใช้คอนเนคชั่นที่มีจากการทำงานมาทั้งชีวิต ติดต่อโดยตรงไปหาโรงงานผลิตซิปหลายที่พร้อมทั้งส่งแบบตัวอย่างไปให้ดู จนในที่สุดก็ได้รายชื่อโรงงานที่รับจ้างผลิตซิปแบบพิเศษมาสี่ห้าแห่งจากหลากหลายประเทศ จึงรวบรวมส่งไปให้คุณเซนได้ในตอนหกโมงเย็น
แล้วฉันก็ออกไปลั้ลลาปาร์ตี้คาราโอเกะเมากรึ่มกับเพื่อนๆอย่างสบายใจ ก็ทำงานเสร็จแล้วนี่นา รอเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับมาตามเรื่องต่อก็ยังทัน แต่ปรากฏว่าในขณะที่ฉันเฮฮาอยู่กับเพื่อนๆ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันคนนี้กลับนั่งรอโทรศัพท์ตอบกลับจากบรรดาโรงงานเหล่านั้น เขาอยู่ออฟฟิศถึงห้าทุ่มเพื่อแก้ไขความผิดพลาดจากการทำงานของแผนกฉัน
ฉันหยุดเดินตรงริมบันไดขึ้นรถไฟฟ้า หันหน้าไปมองคนตัวสูงที่กำลังยืนจูงจักรยานอยู่ข้างๆ
"คุณเซน…"
"ครับ?"
"ชั้นขอโทษค่ะ มันเป็นความรับผิดชอบของชั้นเอง แต่ชั้นกลับไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร"
จริงอยู่ ฉันรู้สึกผิดที่ไม่รอบคอบกับลูกน้อง แต่… มันมีอะไรมากกว่านั้น
ยอมรับกันตรงๆเลยก็ได้ อันที่จริงฉันเริ่มรู้สึกหมดไฟแล้วต่างหาก ทำงานมาสิบกว่าปีที่เดิมจนเข้าสู่โหมดคอมฟอร์ทโซน จะเรียกได้ว่าสบายจนเคยตัวแล้วก็ได้ ความกระตือรือร้น ความรอบคอบในการงานเริ่มห่างหายไปเรื่อยๆ
"เมื่อเย็นคุณก็ขอโทษไปแล้ว" น้ำเสียงนุ่มที่ตอบกลับมานั้นดูอ่อนโยนมาก
แต่เดี๋ยวนะ สายตานั่นก็ดูอ่อนโยนมากด้วย
"อย่าคิดมากครับ มันเป็นบริษัทของเรา เราก็ต้องรับผิดชอบร่วมกัน หรืออันที่จริง ผมต้องรับผิดชอบมากกว่าคนอื่น เพราะผมเป็นฝ่ายบริหาร"
"คุณเซน… คุณเป็นเจ้านายที่ดีจริงๆ"
ประสบการณ์จากการรู้จักคนมากมายของฉัน ฉันรู้ว่าเขาพูดจริง ไม่ได้สร้างภาพ แววตานั่นหมายความตามที่เขาพูดจริงๆ
"ผมไม่ได้เป็นเจ้านายที่ดีขนาดนั้นหรอกครับ อีกเหตุผลนึงก็คือ ผมอยากตอบแทนที่คุณมีน้ำใจช่วยเหลือผมเรื่องโจรขโมยกระเป๋าเงินด้วยครับ"
ถึงว่า… เมื่อตอนเย็นที่เขารับรู้เรื่องจากแผนกจัดซื้อ คุณเซนไม่ได้เอ่ยปากตำหนิใครเลย…
"คุณลลินคงเมื่อยแขนแย่ที่ต้องเดินกางร่มให้ผม ขอบคุณมากนะครับ ฝนหยุดพอดี เดี๋ยวผมขี่จักรยานกลับดีกว่า เจอกันพรุ่งนี้ครับ"
รอยยิ้มกว้างเห็นฟันเรียงเป็นระเบียบของโอปป้าตรงหน้า เป็นรอยยิ้มกว้างที่ฉันไม่ค่อยจะได้เห็น
มันเป็นรอยยิ้มที่… อื้ออออ น่ารักมาก!


กว่าพ่อจะกลับมาถึงบ้านก็เกือบทุ่ม! ก็ดี ผมเลยได้นั่งเคลียร์เกมไปหลายเลเวลระหว่างรอพ่อ แถมน้าพลอยก็ไม่ได้มาด้วย ทั้งๆที่น้าพลอยอุตส่าห์นั่งรอพ่อที่ทำงานเพราะจะกลับมาพร้อมกับพ่อ แต่พ่อดันไปบอกน้าพลอยในวินาทีสุดท้ายว่าวันนี้พ่อปวดท้อง เราคงจะไม่ได้ออกมากินข้าวนอกบ้านกัน น้าพลอยคงกลับบ้านไปด้วยความเสียใจ ผมรู้ว่าน้าพลอยอยากจะมีส่วนร่วมกับพวกเรา
ผมไม่รู้ว่าพ่อปวดท้องจริงหรือเปล่า แต่… ในที่สุดเราก็ออกมากินซูชิกันแค่สี่คน
ร้านซูชิที่เราไปกินกันเป็นร้านไม้ๆ กั้นเป็นห้องๆเป็นแถวๆสไตล์ญี่ปุ่นจ๋า เป็นโต๊ะแบบนั่งกินกับพื้น ปู่เขาคงชอบอะไรแบบนี้ แต่ผมนั่งแล้วเมื่อย
"พ่อว่า เรนน่าจะไปตัดผมให้สั้นๆดีไหม"
พ่อวุ่นวายกับการพยายามคีบข้าวปั้นหน้าปลามากุโร่ไม่พอ ยังมาวุ่นวายกับหัวผมอีก
"ตัดให้สั้นเหมือนพ่อเหรอ ไม่เอาหรอก" ผมไม่สนใจอะ
"หรือเราย้ายเค้าไปเรียนโรงเรียนเทศบาลดีครับคุณราเชนทร์ จะได้รู้รสของการหัวเกรียน" พ่อผมหันไปยุยงปู่อีก นี่พ่อเขาโกรธแค้นอะไรในทรงผมเท่ๆของผม
"มีโรงเรียนอุบาทว์อย่างนั้นด้วยเหรอพ่อ ที่บังคับให้เด็กตัดผมเกรียนน่ะ"
ความจริงผมก็รู้แหละ ว่าเด็กโรงเรียนอื่นเค้าต้องตัดผมสั้น เวลาไปเดินที่เซนทรัลลาดพร้าวก็เห็นอยู่ แต่ผมต้องไม่ยอมพ่อ
"คุณเรนครับ นี่คุณโลกสวยจนเคยตัวสินะครับ ไม่เคยรับรู้ว่าเด็กๆคนอื่นๆน่ะเค้าไม่ได้ทำอะไรตามใจเหมือนที่คุณทำได้นะครับ" พ่อชอบบอกว่าผมเอาแต่ใจตัวเอง
"ช่วยไม่ได้หรือเปล่า ก็อยากยอมรับกฎบ้าบอคอแตกนั่นกันเอง ผมสั้นมันทำให้เรียนเก่งขึ้นด้วยเหรอ" ผมยังงงๆที่เด็กคนอื่นเขายอมกันได้ยังไง
"แหม คุณเรนครับ พ่อแม่คนอื่นเค้าไม่มีตังค์ส่งลูกเรียนนานาชาติกันทุกคนนะครับ ขอวาซาบิเพิ่มด้วยครับ" พ่อขอวาซาบิเพิ่มเป็นรอบที่สามแล้ว
"งั้นก็ต้องรวมตัวกันคุยกับครูว่าเราจะไม่ยอมตัดผมสั้น" ผมยักไหล่ ผมก็คุยกับครูทุกทีเรื่องนี้ตอนอยู่โรงเรียนเก่า
"แล้วก็รวมตัวกันประท้วง จนโรงเรียนเชิญออกใช่ไหมครับ" พ่อผมดูเหมือนจะไม่ยอมเลิกราจากเรื่องหัวของผม
"นี่พ่อเป็นอะไรกับหัวของผมอ่ะ"
"ก็รำคาญไง"
"ก็พ่อก็อย่ามองดิ ก็มองจานเทมปุระไปก็ได้" ผมเลื่อนจานเทมปุระไปข้างหน้าพ่อ
"ไอ้เรน!" พ่อเริ่มขึ้นเสียง
"เอ้อ พ่อลูกคู่นี้ จะคุยกันดีๆบ้างไม่ได้หรือไงวะ" เสียงปู่เหมือนจะดุพวกเรา แต่ผมรู้ว่าปู่กำลังมองผมอย่างเอ็นดู
นั่นไง จริงด้วย ปู่มองผมด้วยความรักไม่พอ ปู่ยังคีบชิ้นปลาทูน่ามาวางไว้ในจานผม แถมด้วยหัวไชเท้าฝอย
"วันนี้ผมกินเหล้าสาเกได้ใช่ไหมฮะปู่" ผมหันไปทางปู่ วันนี้เป็นวันพิเศษมากมาก เราจะฉลองกันด้วยเหล้าสาเก
"เดี๋ยว เดี๋ยว นี่คุณครับ คุณเพิ่งจะอายุสิบห้านะครับ กฎหมายเขาต้องสิบแปดถึงจะซื้อเหล้าได้" ว่าแล้วว่าคุณเซนเขาจะต้องรีบมีความเห็น พ่อผมเขาขัดผมทุกเรื่อง
"ก็ผมไม่ได้เป็นคนซื้อ ปู่ซื้อ แล้วอีกอย่างมันต่างกันยังไงอ่ะ ทำไมสิบแปดกินเหล้าได้ แล้วสิบห้ากินเหล้าไม่ได้" ผมยักไหล่อีกรอบ เวลาพูดกับพ่อ ผมจะชอบยักไหล่ ผมรู้ว่ามันทำให้พ่ออารมณ์เสียทุกครั้งที่เห็น
"เอาสิ มะพร้าวเรียกคนเสิร์ฟมาหน่อย"
ปู่ซึ่งนั่งยิ้มเงียบๆมาโดยตลอด หันไปหาคุณมะพร้าวซึ่งก็นั่งยิ้มเงียบๆมาโดยตลอดเช่นกัน ผมว่าปู่กับคุณมะพร้าวเขาชอบฟังผมกับพ่อเถียงกัน
"นี่พ่อตามใจมันขนาดนี้เชียวหรือครับ จะให้เด็กมันกินเหล้าเหรอ นี่พ่อมีลูกอย่างผมคนเดียวไม่เข็ดใช่ไหมครับ" พ่อผมโวยวาย
"…" ปู่ผมไม่ตอบ
"คุณมะพร้าวครับ จะให้เจ้าเด็กน้อยนี่กินเหล้าหรือครับ" เมื่อปู่ไม่แยแส พ่อจึงหันไปมีความหวังที่คุณมะพร้าว
"คุณเรนแกขอมาหลายครั้งแล้วครับ เราก็ไม่เคยให้กินเลย แต่สัญญากันเอาไว้นานแล้วว่าจะให้ชิมวันนี้ น้อง น้อง สาเกสองจอกที่จองไว้ ถ้วยสี่ถ้วยจ๊ะ" คุณมะพร้าวเป็นผู้เฉลยสิ่งที่ผมกับปู่เคยคุยกันไว้ ก่อนจะเปิดบานเลื่อนประตูไปบอกพนักงานเสิร์ฟ
"ทำไมต้องเป็นวันนี้ มันสำคัญยังไงครับ" พ่อผมเขาถามคำถามที่ไม่น่าถามที่สุดในโลกขึ้นมา
"พ่อ! พ่อไม่รู้จริงๆหรือว่าวันนี้เป็นวันอะไร"
ผมไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อเขาจำไม่ได้ หรือว่าพ่อเขาอำเล่น
"วันอะไร"
"พ่อนึกดีๆสิ" ผมยังพยายาม ทั้งๆที่น้ำตากำลังรื้นขึ้นมาแล้ว
"วันอะไรกันเล่า ก็บอกมาสิ แกนี่กวนจริงๆ" ท่าทางพ่อดูเหมือนจะไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าวันนี้มันสำคัญยังไง
"พ่อจำไม่ได้จริงๆเหรอ" อารมณ์น้อยใจพุ่งขึ้นมาเอ่อท้นเต็มสองตา ปกติผมไม่เคยร้องไห้ง่ายๆ โดนต่อยหน้าเบี้ยวแค่ไหนก็ไม่เคยร้องไห้
แต่วันนี้ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว
"จำอะไร" หน้าตาเขาเหมือนไม่เคยใส่ใจอะไรในโลกนี้
"พ่อจำวันเกิดผมไม่ได้ ผมไม่สน แต่พ่อจำวันเกิดปู่ไม่ได้ได้ยังไง" ผมตะโกนออกไป
"เรน!" ผมเห็นทั้งพ่อ ปู่ แล้วก็คุณมะพร้าวทำหน้าตกใจ
"ผมยังจำวันเกิดของพ่อได้เลย พ่อเกิดวันที่ 11 กุมภา เป็นวันชาติญี่ปุ่น ปู่เลยตั้งชื่อพ่อว่าเซน เพราะมันเป็นหลักปรัชญาของคนญี่ปุ่น"
ผมพรั่งพรูสิ่งที่จำได้ทั้งน้ำตา ผมชอบเวลาที่ปู่เล่าเรื่องของพ่อให้ฟัง แม้พ่อจะไม่ได้อยู่กับผมเหมือนพ่อคนอื่น แต่ผมไม่เคยโกรธพ่อ ปู่บอกว่าพ่อเขาต้องสร้างอนาคตที่ดีเพื่อพวกเรา เราต้องรอเขาได้ ผมก็เชื่อปู่
"เราสามคนเกิดเดือนเดียวกัน จำง่ายขนาดนี้ พ่อก็ยังจำไม่ได้อีก" ผมตะเบ็งเสียง พลางยกมือป้ายน้ำตา
"วันนี้เป็นวันเกิดของผมกับปู่ไง พ่อไม่เคยจำได้ ไม่เคยสนใจอะไรเลย วันนี้ถ้าปู่ไม่บังคับพ่อมา พ่อก็คงจะไม่มาแล้ว" ผมเห็นทุกคนนั่งอึ้งไป แต่ผมไม่สนแล้ว
"พ่อเป็นคนยังงี้ได้ยังไง พ่อไม่รักผม ผมไม่เคยแคร์ แต่พ่อไม่รักปู่ได้ยังไง ถ้าพ่อรักปู่ พ่อต้องจำวันเกิดปู่ได้สิ"
"เรน… พ่อ… ขอโทษ…" พ่อค่อยๆเอ่ยขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก หน้าตารู้สึกผิด
แต่ผมแม่งโคตรไม่อยากเห็นหน้าพ่อแล้ว พ่ออะไรวะ
ผมลุกขึ้นไปเปิดประตูบานเลื่อนไม้ ใส่รองเท้าแล้วเดินออกไปทางหน้าร้านอย่างรวดเร็ว
โคตรเสียใจเลย โคตรน้อยใจด้วย พ่อแม่งเคยรักผม เคยรักปู่บ้างไหม มีแต่ทำให้ปู่เดือดร้อน พ่อแม่ง… ฮือ ฮือ ฮือ ผมเรียกแท็กซี่กลับบ้านเองก็ได้ ไม่กลับบ้านกับพ่อแล้ว ฮือ ฮือ ฮือ
ผมเดินไปร้องไห้สะอึกสะอื้นไป และขณะที่ผมกำลังเดินผ่านลานจอดรถจะออกไปที่ถนนนั้น ก็มีวงแขนมาคว้าตัวผมทั้งตัวจากทางด้านหลังเอาไว้
"เรน จะไปไหน" เสียงพ่อพูดมานิ่งๆ
"พ่อไม่ต้องมายุ่งกับผม!" ผมพยายามสะบัดตัวออกจากความแข็งแรงของพ่อ ทำไมพ่อแม่งแรงเยอะนักวะ เห็นตัวสูงๆเพรียวๆ ทำท่าหล่อๆผมตั้งๆไปวันๆ ไม่นึกว่าจะมีแรงห้าวขนาดนี้
"ฟังพ่อก่อน"
พ่อจับไหล่ผมให้หันหน้ามาเผชิญหน้ากับพ่อ ผมเห็นพ่อทำหน้ายิ้มๆ ผมโคตรเกลียดแววตายิ้มเยาะๆนั่นจริงๆเลย
"ไม่ฟัง ขี้เกียจฟัง เบื่อฟังแล้ว"
ผมตะโกนใส่พ่อ พยายามจะเอามือไปแกะมือทั้งสองของพ่อที่จับไหล่ผมแน่นอยู่ แต่ทำไมมือของพ่อแข็งแกร่งอย่างนี้วะ
"จะบอกว่าเหล้าสาเกมาเสิร์ฟแล้ว จะกินหรือเปล่า คุณมะพร้าวเขาสั่งแบบร้อนมา มันต้องกินตอนนี้เลย เดี๋ยวจะเสียรสชาติ" พ่อตะโกนใส่ผมบ้าง
ผมชะงักไป เอาไงดี ผมรอคอยมาตลอดทั้งชีวิตที่จะได้ลิ้มรสสาเกในวันนี้
แต่ถ้ายอมกลับไปกะพ่อดีๆ ก็ไม่เท่อ่ะดิ
"คุณปู่บอกว่าอนุญาตให้กินวันนี้วันเดียวสองถ้วยเลย โปรโมชั่นเฉพาะวันนี้เท่านั้น" พ่อพูดต่อไปเรื่อยๆ
วันนี้วันเดียวสองถ้วยเลยเหรอ? ทีแรกผมนึกว่าปู่จะให้ชิมแค่ถ้วยเดียวเสียอีก
"สองจอกแรกที่คุณมะพร้าวสั่งมาเป็นสาเกจุนไมเฉยๆ แต่คุณปู่จะสั่งอีกสองจอกเป็นจุนไม ไดกินโจ้วด้วย นี่มันสาเกระดับซูเปอร์พรีเมี่ยมนะเว้ยเฮ้ย ขนาดอยู่ญี่ปุ่นพ่อยังหากินยากเลย มันแพงมากกกก" คราวนี้พ่อผมพูดหน้าตาจริงจังมาก
"หา จริงเหรอพ่อ" ผมเคยได้ยินชื่อสาเกตัวนี้มาก่อนว่ามันแพงที่สุดแล้ว ปู่เคยเล่าให้ฟัง
"เรนจะโกรธพ่อ พ่อไม่ว่า แต่เราจะพลาดสาเกของวันนี้ไม่ได้ ไม่งั้นเราอาจจะอดกินสาเกชนิดนี้กันทั้งชีวิต เพราะพ่อไม่ค่อยมีตังค์" แววตาของพ่อดูซีเรียสกว่าปกติ
จริงดิ มันแพงขนาดนั้นเลยเหรอ
"งั้นรีบไปกันเถอะฮะพ่อ เดี๋ยวปู่เปลี่ยนใจ" ผมรีบจูงมือพ่อออกเดินอย่างรวดเร็วกลับเข้าไปในร้าน
"เช็ดน้ำตาด้วย เดี๋ยวมันจะหยดลงในถ้วยสาเก แล้วเราจะอดชิมรสชาติดั้งเดิม" พ่อหันมาบอกผมยิ้มๆก่อนที่เราจะเปิดประตูบานเลื่อนเข้าไปหาปู่ที่กำลังนั่งรออยู่กะคุณมะพร้าว
ผมรีบเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้แห้ง ผมกลัวสาเกแพงๆจะไม่อร่อย
เดี๋ยวตอนก่อนจะยกถ้วยสาเกขึ้นจิบ ผมจะต้องให้คุณมะพร้าวถ่ายคลิปเอาไว้ แล้วจะได้ส่งไปให้ไอ้ไอซ์กับไอ้คิวมันดู พวกมันจะต้องอิจฉาผมแน่ๆ พวกเราอยากกินเหล้ากันมานานแล้ว แต่ปู่บอกว่า การจะกินเหล้าให้ได้รสชาตินั้นต้องรอให้ถึงเวลาพิเศษมากๆก่อน แล้ววันนี้ก็ถึงเวลานั้นเสียที ปู่สัญญาเอาไว้ว่าจะให้ผมชิมเหล้าสาเกเมื่อครอบครัวของเราได้ฉลองวันเกิดของผมพร้อมหน้ากัน และปีนี้ก็เป็นปีแรกที่มีพ่ออยู่ด้วยในวันเกิดของผม
วันนี้เป็นวันที่ 29 กุมภา โอกาสอย่างนี้สี่ปีมีครั้ง แล้วถ้าครั้งหน้าเวียนมาอีกรอบ ผมไม่แน่ใจว่าเราจะได้ฉลองกันพร้อมหน้าอย่างนี้อีกหรือเปล่า วันนี้จึงเป็นวันสำคัญมากๆสำหรับผม
ปู่ให้ผมทุกอย่างที่ผมขอ เพียงแต่ปู่จะให้เมื่อถึงเวลา ซึ่งผมก็รอได้ เพราะทุกเรื่องที่ปู่สัญญากับผมไว้ ปู่ทำตามสัญญาเสมอ…


'คุณเซน… คุณเป็นเจ้านายที่ดีจริงๆ'
คำชมเชยแบบซื่อๆของคุณป้ายังก้องอยู่ในหัวผม มันเป็นสิ่งที่เจ้านายทุกคนอยากจะได้ยิน มันคือความสำเร็จที่มีคุณค่ามากกว่ายอดขายมากมายนัก แล้วก็ไม่น่าเชื่อว่าผมจะได้ยินมันจากคนที่มีท่าทีต่อต้านผมตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้าทำงาน
เอ… หรือคุณป้าเค้าพูดไปเรื่อยเปื่อย เค้ากะแค่จะหยอดๆผมเล่นหรือเปล่านะ ปกติเค้าเป็นผู้หญิงที่พูดทุกอย่างที่ใจคิดออกมาตรงๆ บางทีก็พูดจาดูซีเรียสเชียว อือม์ แต่บางทีก็เห็นชอบพูดเล่นไปเรื่อย
เฮ้ย แล้วทำไมผมต้องนึกถึงคนตาโตๆนั่นตลอดเวลาด้วย คุณเซนครับ คุณกำลังเดินหลงไปมาในห้างเอ็มควอเทียร์นะครับ
…วันนี้ผมอุตส่าห์รีบออกมาจากออฟฟิศเร็วกว่าปกติ เพื่อมาเดินหาซื้อของขวัญวันเกิดให้กับผู้ซึ่งเป็นที่รักทั้งสองคน
โอเค ผมอาจจะเป็นเจ้านายที่ดี แต่คงไม่ใช่พ่อที่ดีแน่ๆ คิดดูสิ ผมจำชื่อพนักงานทุกคนได้ แต่กลับลืมวันเกิดของพ่อตัวเองและของลูกตัวเองซะงั้น แล้วผมก็คุยกับคุณไมตรีเรื่องของงานได้เป็นนานสองนาน แต่ผมคุยดีๆกับลูกชายได้ไม่เกินสิบนาที
นึกถึงวันที่เห็นลูกชายร้องไห้เพราะผมจำวันเกิดเค้ากับปู่ไม่ได้ ทำเอาผมรู้สึกผิดลึกๆในใจ ไม่นึกว่าเจ้าลูกชายที่เห็นท่าทางห้าวๆหน้าตากวนโอ๊ยและไม่เคยเกรงกลัวใคร พอเอาเข้าจริง กลับน้อยใจพ่อที่จำวันเกิดปู่ไม่ได้ แล้วก็ร้องไห้ง่ายๆซะงั้น …เด็กหนอเด็ก
คืนนั้นผมรู้สึกผิดจนนอนไม่หลับทั้งคืน
เรนคงจะรักปู่มากกว่าพ่อ ผมรู้ตัวดี….
เฮ้อ! หลังจากมื้อซูชิฉลองวันเกิด เมื่อวานผมเลยตั้งใจว่าจะเลิกงานเร็วหน่อยเพื่อมาหาซื้อของขวัญ แต่ก็กลับมีปัญหาเรื่องงานที่ทำให้ผมต้องอยู่ออฟฟิศจนดึกดื่นเพื่อรอคำตอบจากทางโรงงานผลิตซิปที่ยุโรป เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดอย่างเต็มๆของแผนกออกแบบ การสั่งวัตถุดิบจากโรงงานเดียวโดยไม่มีแผนสำรองเป็นความประมาทที่ไม่น่าให้อภัย
ยอมรับว่าเมื่อรู้เรื่องนี้จากแผนกจัดซื้อตอนก่อนเลิกงาน ทำเอาผมโกรธขึ้นมาหนึ่งแวบ แต่เมื่อเห็นสีหน้าแสดงการรับผิดและพยายามขอโทษขอโพยแทนลูกน้องของคุณลลินคนตาโตแล้ว ผมก็ต้องพยายามนับหนึ่งถึงสิบภายในใจ บางทีการทำงานที่ใดที่หนึ่งมานานๆก็อาจทำให้เราเลินเล่อและชะล่าใจ คงต้องเห็นใจคุณป้าเขาหน่อย
แล้วก็อีกอย่าง… ภาพของเธอที่วิ่งตามหัวขโมยที่จตุจักรวันนั้นยังติดตาผมอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ผมจะเอ่ยปากขอบคุณเธอ และพยายามจะตอบแทนเธอด้วยการเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเรือไปแล้ว แต่อันที่จริง ความประทับใจในความกล้าหาญของเธอกลับยังคงเด่นชัดอยู่ในใจของผม แต่ก็นะ เมื่อวานตอนเย็นเห็นหน้าตาเธอเคร่งเครียดกับการแก้ปัญหาแทนลูกน้องในแผนก แต่ไหงตอนห้าทุ่มกลับเดินกรึ่มร้องเพลงลั้ลลากลับเข้ามาในออฟฟิศ? คือไปกินเหล้าย้อมใจคลายเครียดว่างั้น?
เฮ้อ ไม่รู้เป็นอะไร เวลาผมเห็นใบหน้าร่าเริงที่มาพร้อมกับดวงตากลมๆโตๆอันสดใสนั่น ผมกลับรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาดทุกที
ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเข้าข่ายการบูลลี่ แล้วมันก็ทำให้เธอไม่พอใจ แต่ทำไมผมอดใจไม่ได้ ผมขอเข้าข้างตัวเองได้ไหม คือการได้แกล้งแหย่คุณป้าเรื่องความสูงวัยเนี่ย นับเป็นความบันเทิงใจเล็กๆน้อยๆหนทางเดียวในตอนนี้ที่ผมพอจะหาได้จากภาวะตึงเครียดจากงานการที่ต้องรับผิดชอบ แล้วอีกอย่าง คงเป็นเพราะผมแกล้งล้อเล่นเธอมาหลายต่อหลายครั้ง ไม่เห็นเธอเคยโกรธจริงๆจังๆซักที ทำเป็นงอนนิดๆหน่อยๆ แต่เผลอแป๊บเดียวก็หายแล้ว
คนแก่ก็งี้มั้ง งอนง่ายหายเร็ว
แล้วก็คงไม่เฉพาะผมเท่านั้นที่ชอบแหย่เธอเล่น ผมสังเกตเห็นพนักงานคนอื่นๆก็ชอบเข้าไปคุยเล่นกับเธอ นี่ผมก็สงสัยนะ ว่าตอนผมไม่อยู่ในออฟฟิศ คุณป้าเค้าได้ทำงานบ้างหรือเปล่า หรือคุยเล่นเรื่อยเปื่อยไปทั้งวัน?
"คุณเซนมายืนเหม่ออะไรแถวนี้คะ"
เฮ้ย เสียงคุ้นๆว่ะ คล้ายเสียงคุณป้า
นี่ผมคิดถึงคนตาโตคนนั้นจนมีอาการหูแว่วเชียวเรอะ?
แต่นั่นไม่ใช่เสียงแว่ว เพราะอยู่ๆตากลมโตสดใสก็โผล่มาข้างหน้าผม เอ้ยยยย ทำไมอายุยืนอย่างนี้ มาจากไหนเนี่ย!
"คุณลลินมาช้อปปิ้งหรือครับ" เมื่อหายตกใจแล้ว ผมจึงทักทายออกไป
เธอคงจะมาหาซื้อเสื้อผ้าตามประสาผู้หญิง คิดว่าห้างนี้น่าจะมีเสื้อผ้าลายดอกไม้ขายอยู่เยอะ
"โอว ช้อปที่นี่คงไม่ไหวมั้งคะ ชั้นไม่เหมาะกับของหรูๆหรอกค่ะ คุณเซนอย่าไปบอกใครนะคะ ความจริงแล้วชั้นชอบเสื้อผ้ามือสอง ยิ่งพวกที่มาจากญี่ปุ่นนะคะ ชอบมากกกกก"
อยู่ดีๆคุณป้าก็พรั่งพรูความในใจเรื่องรสนิยมการแต่งกายให้ผมได้รับรู้
แต่ก็จริงของคุณลลินเขา ห้างสรรพสินค้าในกรุงเทพนี่มันช่างหรูหราใหญ่โตจริงๆ ช่างสวนทางกับรายได้เฉลี่ยของประชากรยังไงก็ไม่รู้แฮะ นี่ผมยังสงสัย ใครกันที่มาช้อปปิ้งที่ห้างแพงๆแบบนี้ คนกรุงเทพเขามีเงินเยอะกันขนาดนั้นเลยรึ
"รวมถึงชุดที่ใส่ไปทำงานด้วยหรือครับ" ผมอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าลายดอกไม้ที่คุณป้าใส่มาวันนี้
"งั้นสิคะ เราต้องรู้จักมิกซ์แอนด์แมทช์ค่ะคุณเซน นี่ชุดลายดอกไม้เล็กๆสีม่วงพื้นขาวแบบนี้ ก็ต้องเข้าคู่กับสร้อยลูกปัดลูกใหญ่สีเหลืองเพื่อความไม่น่าเบื่อ เรื่องการจับคู่สีน่ะสำคัญนะคะ"
ผมก็ว่านะ ลายดอกไม้บางลายบนเสื้อผ้าของเธอมันคุ้นตาผมมาก อ้อ มาจากญี่ปุ่นนี่เอง ผมว่าผมเคยเห็นพวกแม่บ้านญี่ปุ่นเค้าใส่กัน ชุดกระโปรงเดี่ยวๆท่อนเดียวแบบนี้
แต่ก็แปลก งานออกแบบโซฟาของคุณลลินนี่เค้าเจาะตลาดกลุ่มไฮโซนี่นา แล้วผมเห็นเค้าชอบแต่งตัว ผมก็ยังนึกๆอยู่ว่าเขาน่าจะรสนิยมสูงแบบไฮเอนด์ไฮโซอะไรพวกนั้น
อือม์ จะว่าไป คุณตาโตเค้ารสนิยมดีใช่เล่น นี่มองไม่ออกเลยว่าชอบใส่เสื้อผ้ามือสอง รู้จักแต่งตัว สมกับที่เรียนมาทางศิลปะจริงๆ
"อ้าว แล้วถ้าไม่มาช้อปปิ้งแล้วมาทำอะไรครับ นวดเท้าเหรอ" ผมได้ยินมาว่าคนรุ่นนี้เขาชอบพากันไปนวดตัวนวดเท้า
"คุณเซน! ใครเค้ามานวดเท้าที่เอ็มควอเทียร์กันคะ นวดตลาดนัดแถวบ้านน่าจะเหมาะกว่านะคะ ชั้นนัดเพื่อนมากินข้าวค่ะ แต่โดนเพื่อนเทไปแล้ว เซ็งเลย"
อ้อ…
"ว่าแต่คุณเซนมาทำอะไรคะ เห็นยืนมึนงงเหมือนหลงทาง"
"เอ้อ ผมจะมาหาซื้อของขวัญวันเกิดน่ะครับ"
"อ๋อ ค่ะ งั้นตามสบายนะคะ ไม่กวนแล้วค่ะ บายค่ะ เจอกันพรุ่งนี้" แล้วคุณเค้าก็ทำท่าจะจากไปง่ายๆซะงั้น
"ดะเดี๋ยวครับ คุณลลิน!"
ผมเกิดไอเดียขึ้นมาฉันพลัน ให้คุณป้าช่วยเลือกของขวัญให้พ่อดีกว่า วัยเกือบจะใกล้เคียงกันน่าจะรู้ใจกัน ผมนี่กำลังมึนตึ๊บอยู่พอดีว่าจะซื้ออะไรให้พ่อกับเจ้าเรนดี…
"ซื้อชาดีไหมคะ ชาจีนหรือชาญี่ปุ่นน่าจะดี คุณราเชนทร์คงชอบ เอ ไม่รู้ว่าห้างนี้มีร้านขายชานำเข้าดีๆหรือเปล่า ขึ้นไปชั้นไหนดีนะ"
ไอเดียจากคุณลลินก็มาทันทีหลังจากผมเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเธอ
แล้วเธอก็พาผมเดินมาที่ข้างๆลิฟต์แก้วตรงโถงโปร่งกลางห้างที่มีดงต้นไม้เหมือนเถาวัลย์ เพื่อสอดสายตาไปตามชั้นต่างๆในห้างหรูนั้น
"พ่อผมเค้าเป็นเซียนด้านดื่มชาน่ะครับ ซื้อไปไม่ถูกใจก็กลัวเค้าไม่ดื่ม พ่อผมเอาใจยากนิดนึงครับ"
"โอเค งั้นเนกไทดีไหมคะ เอาลายแบบเรียบๆหน่อย ชั้นเคยเห็นคุณราเชนทร์ใส่ลายเรียบร้อยมากตอนมีประชุม เอ ชั้นไหนขายเสื้อผ้าผู้ชายนะ" คุณลลินแกพยายามมองไปรอบๆทั่วๆห้างอีกที
"ตอนนี้พ่อผมเค้าเก็บตัวมากเลยครับ แทบไม่ค่อยได้ไปงานสำคัญที่ไหน เกรงว่าจะไม่ได้ใช้เนกไทอีกต่อไปแล้ว"
"อือม์ งั้นเป็นกระเป๋าสตางค์ดีไหมคะ แบบกระเป๋าหนังดีๆนุ่มๆ ดีไซน์เรียบๆ เอ ชั้นไหนขายกระเป๋าสำหรับผู้ชายนะ" คราวนี้เธอออกเดินนำผมเพื่อตามหาแผนกขายกระเป๋าสตางค์
"เอ่อ คือ พ่อผมไม่ชอบพกเงินน่ะครับ ปกติไปไหนมาไหนกับคุณมะพร้าว เอ้อ คนสนิทประจำตัวเค้า คุณมะพร้าวจะเป็นคนจัดการตลอด"
"เอ้อ… โจทย์ยากจังเลยนะคะ" คนตาโตเริ่มยิ้มแห้งๆแหยๆ
บอกแล้วครับว่าพ่อผมเอาใจยาก
"เอ่อ คือ แล้ววันนี้ผมก็ต้องหาของขวัญให้ลูกชายผมด้วย เค้าเกิดวันเดียวกับพ่อผม"
ผมตัดสินใจบอกโจทย์ยากข้อสองให้กับคุณป้าไป ผมไม่คิดว่าเค้าจะมีไอเดียอะไรสำหรับเด็กผู้ชายอายุสิบห้า ผมอยากจะแค่ระบายความเหนื่อยใจว่าผมจะต้องหาของขวัญถึงสองชิ้นในวันนี้ เรื่องของการหาของขวัญนับว่าเป็นความยากลำบากในชีวิตของผมอีกหนึ่งเรื่อง
"เหรอคะ น่ารักจังเลย หลานชายเกิดวันเดียวกับคุณปู่ แล้วลูกชายคุณเซนอายุเท่าไหร่คะ" นัยน์ตากลมโตนั้นมีแววระยับระยิบและอบอุ่นยามเมื่อได้พูดถึงเด็กและคนชรา
แต่แปลกแฮะที่คุณป้าเธอไม่เห็นติดใจสงสัยถามถึงเรื่องแม่ของเจ้าเรน
ผมชักอยากจะรู้ซะแล้ว ว่าคนที่บริษัทเค้ารู้เรื่องของครอบครัวผมกันมากแค่ไหน…
"อายุสิบห้าครับ" ผมบอกอายุลูกชายไป
เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ตอนนี้เจ้าเรนมันก็ต้องสิบหกแล้วมั้ง เอ้อ ช่างมันเถอะ
"อือม์ เด็กอายุสิบห้า… แล้วแกชอบทำอะไรเป็นพิเศษคะ"
ผมพยายามนึก นอกจากเล่นเกมกับอ่านการ์ตูนแล้ว เจ้าเรนชอบทำอะไรอีกบ้าง
นึกไม่ออกแฮะ…
อ้อ รู้ละ!
"ผมว่าเค้าชอบเล่นสเกตบอร์ดนะครับ ผมเคยเห็นบอร์ดในห้องเค้า มันดูเก่าๆโทรมๆ งั้นผมซื้อบอร์ดใหม่ให้แกดีกว่า" ผมนึกกระหยิ่มยิ้มย่อง เฮ้อ โล่ง อย่างน้อยก็ได้ของขวัญเจ้าเรนละ
"อย่าเลยค่ะ ของอย่างนี้เค้าต้องมาเลือกเอง"
อ้าว ซวย คุณป้าไม่เห็นด้วยหรือครับ
"เอาเป็นเสื้อยืดเอาไว้ใส่เล่นสเกตไหมคะ แล้วก็ต้องเป็นเสื้อยืดลายไฟลุกช่วงโชติของยี่ห้อ Thrasher เห็นพวกนักเล่นสเกตเค้าฮิตกัน"
เชี่ย! คุณป้ารู้เรื่องพวกนี้ได้ไงครับเนี่ย!
แต่เหมือนคุณลลินจะรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่
"แหม ก็ชั้นกำลังจะไปเข้าคอร์สเรียนสเกตบอร์ดนี่คะ ก็ต้องศึกษากันบ้างว่าเสื้อผ้าแบบไหนที่ฮิปๆ จะให้เสื้อยืดลายดอกไม้ไปเล่นก็น่าจะโดนเด็กๆโห่เอานะคะ"
"โห งั้นอีกหน่อยก็ต้องมีป้าลินแข่งกับป้าเจี๊ยบแล้วสิฮะ หรือป้าเจี๊ยบแกคือไอดอลของคุณ คูลอ่ะ!" ผมหมายถึงป้าเจี๊ยบนักสเกตบอร์ดทีมชาติไทยวัย 62
"คุณเซน! คุณรู้ได้ไงคะเนี่ย ป้าแกเท่สุดๆ นั่นคือความใฝ่ฝันในวัยเกษียณของชั้นเลยนะคะ รู้มั้ยคะว่าป้าแกเริ่มเล่นสเกตบอร์ดตอนอายุ 57"
"อ๋อ วัยใกล้เคียงกับคุณลลินแล้วนะครับ อ้อ มิน่าล่ะ คุณลลินถึงอยากไปเรียนเล่นสเกตบอร์ดตั้งแต่ตอนนี้" ผมพูดหน้าตาย
ใจนึงก็อยากจะตบปากตัวเองที่ชอบไปบูลลี่เธอ แต่อีกใจนึงก็อดไม่ไหว และก็รู้ว่าต้องได้รับสายตาค้อนกลับมาจากคนข้างๆแน่ๆ
นั่นไง มาละ ท่างอนประจำตัว…
"โอเค ในที่สุดก็เรียบร้อยซะที มาเป็นทีมไฟลุกช่วงโชติเลยครับสำหรับคุณปู่และคุณหลาน หมวกแก็ปสำหรับคุณปู่ใส่ตีกอล์ฟ ส่วนแขนสั้นมีฮู้ดสำหรับเจ้าเรนใส่เล่นสเกตบอร์ด"
ผมสำรวจข้าวของในถุงอีกที ขณะเดินเข้ามาหาคุณลลินที่กำลังยืนดูสินค้าอื่นๆอยู่ภายในร้านขายสินค้าสำหรับนักสเกตบอร์ดนั้น
"หมวกนี่ล่ะค่ะเริ่ด คุณราเชนทร์ท่านน่าจะชอบ ชั้นจำได้ว่าเคยตามไปดูคุณราเชนทร์กับคุณไมตรีไปตีกอล์ฟด้วยกันหนนึง เห็นพวกนักกอล์ฟเค้าก็ใส่หมวกแก็ปกันทั้งนั้น แล้วก็เข้าคู่กับของคุณหลานด้วย" เธอท่าทางภูมิอกภูมิใจกับผลงานการเลือกของขวัญของตัวเอง
ผมเห็นด้วยกับของขวัญของพ่อ หมวกแก็ปที่เข้าธีมกะเสื้อของหลาน พ่อต้องชอบแน่ๆ อะไรก็ตามที่มีส่วนข้องเกี่ยวกับหลานชายคนโปรด พ่อผมเค้ายินดีทุกอย่าง
"ขอบคุณมากครับ"
ผมนึกดีใจที่เจอคนตาโตโดยบังเอิญที่นี่ ไม่งั้นผมต้องเสียเวลาเดินหลงไปมาอีกพักใหญ่
"คุณเซนว่าถ้าชั้นใส่เสื้อมีฮู้ดอย่างนี้ตอนเล่นสเกตบ้างจะโอเคมั้ยคะ" ดวงตากลมโตของเธอดูจริงจังและฝันไปไกลขณะยืนจ้องเสื้อมีฮู้ดลวดลายไฟลุกช่วงโชตินั้น
เอ้อ จะให้ตอบว่าอะไรดีล่ะฮะคุณป้า
"ผมก็เคยเห็นป้าเจี๊ยบแกใส่อยู่นะครับ" ต้องเลี่ยงๆไป และต้องเป็นคำตอบแนวให้กำลังใจ ให้เธอรู้ว่ายังมีเพื่อนวัยเดียวกัน
แล้วผมก็เห็นสายตานั้นเริ่มสับสน
"เอ้อ งั้นเรื่องเสื้อฮู้ดเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ แล้วนี่คุณเซนมีการ์ดอวยพรหรือยังคะ"
ห้ะ การ์ดอวยพร! นี่สมัยนี้เค้ายังให้การ์ดอวยพรกันอีกรึ ให้แค่ของขวัญก็พอแล้วมั้ง หรืออย่างมาก เดี๋ยวผมเขียนโน้ตสั้นๆใส่โพสต์อิทแปะแนบไป
"เสื้อนี่ หมวกนี่ ซักวันนึงมันก็เก่า เราก็ทิ้ง แต่การ์ดอวยพรนี่อยู่ตลอดไปนะคะ" เหมือนคุณตาโตคนข้างๆนี้เขาจะอ่านใจผมออก
"แต่ผมไม่รู้จะเขียนอะไร แล้วก็ไม่รู้จะซื้อการ์ดแบบไหน"
"คุณเซน!" คุณลลินเขาทำตาที่โตอยู่แล้วให้โตขึ้นไปอีก
"ใครเค้าซื้อการ์ดกันคะ ของอย่างนี้มันต้องทำเองค่ะ"
เฮ้ย ยิ่งไปกันใหญ่ ทำการ์ดเองเรอะ ฝันไปเถอะ มันกุ๊กกิ๊กไปหรือเปล่าวะ
"คือผมไม่มีอุปกรณ์น่ะครับ" ผมพยายามหาทางเลี่ยงที่ดูมีเหตุผล
"อูย ก็ที่ออฟฟิศเราไงคะ อุปกรณ์เพียบ อย่าลืมนะคะว่าชั้นอยู่ฝ่ายออกแบบ เราต้องทำโมเดลจำลองประกอบการออกแบบโปรดักต์อยู่แล้วค่ะ มีตัวอย่างผ้า มีกระดาษแข็ง คัตเตอร์ กรรไกร กาว ครบค่ะ"
"แล้วผมก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องงานศิลปะ" ไอ้เรื่องงานช่างตอกตะปูเลื่อยไม้น่ะผมสบายมาก แต่จะให้มานั่งทำการ์ดแผ่นเล็กๆมุ้งมิ้งๆ ผมคงไม่ไหวอะนะฮะ
"เดี๋ยวชั้นทำให้เองค่ะ" คุณป้าทำหน้าตื่นเต้น
"ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ"
"อูย ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ ชั้นชอบทำงานศิลปะทุกชนิด แล้วของขวัญเนี่ยเราก็ต้องจัดการห่อแบบสวยงาม คนรับจะได้ชื่นใจ ชั้นถนัดมากค่ะเรื่องการห่อของขวัญแบบเก๋ๆไม่มีใครเหมือน" คุณป้าทำหน้าเต็มใจ
"เอ้อ…" จะปฏิเสธยังไงดีวะ
"ไปกันเถอะค่ะ ออฟฟิศเราก็อยู่ตรงนี้เอง แล้วเดี๋ยวเราสั่งอะไรอร่อยๆมากินกันก่อนจะเริ่มมือทำกันนะคะ คุณเซนเลี้ยงชั้นแทนคำขอบคุณก็แล้วกัน ว่าแต่วันนี้คุณเซนอยากจะกินอะไรคะ ไม่เอามาม่าคัพแล้วนะคะ" โอ้ว แผนการณ์มาเต็ม ดูเหมือนเธอจะรวบรัดผมง่ายๆซะงั้น
แล้วมือเล็กนั้นก็คว้าแขนผมลากให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว
ดะ ดะ เดี๋ยวครับป้า ไม่เอา ไม่ไป!...


ผมยืนดูร่างเพรียวนั้นเอนตัวอ่อนย้ายไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างเชื่องช้าตามจังหวะเสียงร้องเพลงแบบทอดเสียงนั้น ก่อนจะยืดตัวตรงตามเสียงกลองที่รัวกระชับขึ้น ทำท่ายึกยักกึกๆกักๆ แล้วร่างนั้นหยุดนิ่งชะงักไป รอจนกระทั่งจังหวะกลองรัวนั้นจบลง
และเมื่อเสียงแตรดังต่อกันขึ้นอย่างยาวนาน เธอกระโดดหมุนตัว เหวี่ยงแขนเหวี่ยงขาไปทางโน้นทีทางโน้นทีให้เข้ากับจังหวะแตร ผมยาวสลวยนั่นถูกสะบัดไปมา แล้วก็จบเพลงลงด้วยท่ายืนหันหลังให้ผม พร้อมกับกางขา ไขว้มือทั้งสองข้างมาจับกันไหว้ที่ด้านหลัง
ผมยังนั่งงงๆอยู่ที่ม้านั่งไม้เมื่อเธอเดินเข้ามาหา
"เรน เธอจะไม่ปรบมือให้เราหน่อยเหรอ" ลลิสาทวงผมหน้าตาจริงจัง
ผมเลยปรบมือไปสองสามแปะ
"นายว่าเป็นไงบ้าง"
"ก็…" จะให้ผมบอกว่าไง "ดี… มั้ง"
"โธ่ จะมีความเห็นอื่นบ้างได้มั้ย เช่น จังหวะยังไม่แน่น ท่าหมุนตัวยังไม่พลิ้ว อะไรแบบนี้" ดูเธอท่าทางขัดใจอย่างจริงจัง
"แล้วเธอจะมาถามอะไรเราล่ะ เราดูไม่เป็นนี่" ผมเริ่มหัวเสียบ้าง บังคับกันยังไม่พอ นี่ยังมาอารมณ์เสียใส่ผมอีก
วันนี้ยัยหางม้าเธอนัดแนะให้ผมมาหาในช่วงหลังเลิกเรียนที่เรือนเพาะชำซึ่งอยู่ข้างหลังโรงเรียน ผมก็ยอมมา เพราะถือว่าเป็นการตอบแทนที่เธอเคยเอากระเป๋าฟาดหน้าพวกเด็กโรงเรียนอื่นตอนแข่งสเกตตอนโน้น
ผมรู้ว่าทำไมถึงเป็นที่นี่ หนึ่ง เพราะช่วงเย็นแบบนี้ไม่มีใครเข้ามาที่เรือนเพาะชำแน่ๆ เราจะมาคอยสังเกตเติมน้ำผักกันวันละหนึ่งครั้งตอนเช้าเท่านั้น และสอง โรงเพาะชำของเราติดแอร์เย็นสบายเพื่อการเรียนรู้ทดลองการปลูกพืชผักเมืองหนาวแบบไร้ดินไฮโดรโปรนิกส์
หลังจากผ่านประตูเรือนเพาะชำเข้ามาพื้นที่ข้างในแล้ว พื้นที่ก่อนจะถึงแถวปลูกผักจะถูกเว้นไว้ให้เป็นพื้นที่ลานโล่งเพื่อให้ครูและนักเรียนทำการเรียนการสอนกันตรงนี้ได้ ลลิสาเธอใช้พื้นที่ตรงนี้แหละแสดงอะไรก็ไม่รู้ให้ผมดู เธอหอบลำโพงมาด้วย
"แค่นี้ใช่ไหม เราจะได้กลับบ้าน"
ผมอยากจะกลับบ้านแย่แล้ว วันนี้ปู่บอกว่าจะพาไปกินซูชิร้านใหม่ บอกพ่อแล้วให้กลับบ้านเร็วหน่อย พูดถึงพ่อ ผมว่าเค้าก็ไม่ต่างจากปู่หรอก บ้างานเหมือนกัน ก็หวังว่าจะไม่บ้างานจนอนาคตต้องล้มป่วยเหมือนปู่หรอกนะ
"ถ้าเธอไม่มีคำแนะนำอะไร เธอก็ชมเราหน่อยก็ได้ ว่าเราเต้นสวย"
เฮ้ย มีบังคับให้ชมกันด้วย
"เธอก็ไปบอกพวกผู้หญิงให้มาดูสิ พวกนั้นเค้าคงชมเธอ"
ผมยังงงว่าเธอจะมายุ่งกับผมทำไม ครั้งที่แล้วตามไปดูผมแข่งสเกตบอร์ดไม่พอ ครั้งนี้บังคับผมมาดูเธอซ้อมเต้นอีก เธอไม่มีเพื่อนรึไง
"ก็เราไม่มีเพื่อนผู้หญิงนี่" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจ๋อยๆราวกับว่าอ่านใจผมออก
"เป็นความผิดของเธอนั่นแหละ เธอไปทำให้เชอรี่เค้าชอบเธอทำไมล่ะ"
แต่แล้วน้ำเสียงจ๋อยนั่นก็หายไป กลายเป็นน้ำเสียงที่มาปรักปรำผมแทน
"อะไรวะเนี่ย เราไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเชอรี่เลย พวกผู้หญิงนี่ประสาทแดกกันจริงๆ"
คราวนี้ผมเริ่มจะเซ็งขึ้นมาจริงๆ มันอะไรกันนักกันหนาวะ ผมได้ยินชื่อนี้จากปากของลลิสาไม่รู้กี่รอบแล้ว
"เธอก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ เด็กใหม่เหมือนกันนี่นา"
"ไม่ใหม่แล้ว เข้ามาได้สามอาทิตย์แล้ว" ผมแก้ให้
"นี่เธอเข้ามาได้แค่สามอาทิตย์ เชอรี่เค้าก็บอกว่าเค้าเป็นแฟนเธอแล้ว ถ้าจบเทอมนี้ ไม่ต้องแต่งงานกันเลยเรอะ"
"พวกผู้หญิงนี่เค้าชอบมโนไร้สาระ น่าเบื่อจริงๆ" ผมบ่น แล้วผมก็พยายามผลักไสเธอต่อไป
"ทำไมเธอไม่ไปเต้นให้ที่บ้านเธอดูล่ะ ไม่มีพี่น้องเหรอ"
"ไม่มี เราเป็นลูกคนเดียว" ผมว่าผมจับน้ำเสียงเหงาๆนั่นได้นะ
"แล้วเพื่อนที่โรงเรียนเก่าล่ะ ไม่มีเหรอ"
"เค้าตัดเราออกจากกลุ่มแล้ว เราไปซ้อมเต้นกับพวกเค้าไม่ทัน โรงเรียนเก่าเราอยู่แถวสามเสน เราเคยเล่าให้เธอฟังแล้วไง"
คำบอกเล่านั้นทำเอาผมสงสารเธอขึ้นมาหนึ่งแวบ แต่มันใช่ปัญหาของผมไหม?
"โอเค เธอเต้นสวย แค่นี้นะ จบแล้วใช่ป่ะ เราจะได้กลับบ้านเสียที"
ผมลุกขึ้นยืนและหยิบเป้ขึ้นมาสะพาย แล้วตั้งท่าจะออกเดินไปที่ประตูเรือนเพาะชำ
"เดี๋ยวก่อนสิ เราไปด้วย"
ยัยหางม้ารีบหันไปกุลีกุจอเก็บลำโพงที่วางอยู่บนม้านั่งตัวเดียวกับผมเข้ากระเป๋าเป้ของตัวเอง แล้วปราดเข้าประชิดตัวผม
"เฮ้ย บ้านก็อยู่คนละทางกัน ทำไมจะต้องไปด้วยกัน" ผมโวยวาย ไม่ชอบให้ใครมาเดินตาม
"แหม ก็เดินออกซอยไปด้วยกัน แล้วค่อยไปแยกกันที่สี่แยกก็ได้" ยัยนี่ตื้อจริงแฮะ
ผมไม่ตอบแต่ออกเดิน
"เมื่อไหร่เธอจะไปซ้อมสเกตบอร์ดอีก เราอยากไปดู"
ตื้อไม่พอ ยังมาชวนคุยด้วยน้ำเสียงร่าเริงอีก เฮ้อ!...
ผมกลับมาถึงบ้านตอนห้าโมงครึ่ง แล้วก็เป็นอย่างที่คิด พ่อยังไม่กลับมา…
แม่งเอ้ย! ผมอุตส่าห์รีบกลับ รู้งี้แวะไปหาไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ก่อนดีกว่า อยากคุยกับพวกมันเรื่องถ่ายทำคลิปสอนเล่นสเกตบอร์ดลงยูทูป ผมมีไอเดียนี้นานแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำเสียที เพราะกลัวปู่จะรู้ว่าผมคบกับเพื่อนนอกโรงเรียน คือปู่เขาส่งผมไปอยู่โรงเรียนกินนอนตั้งแต่เด็กเพราะเขากลัวว่าเขาจะไม่มีเวลาดูแลผม แล้วผมก็จะเกเร …เหมือนพ่อ
แต่ผมเนียนกว่าพ่อเยอะ ถึงจะอยู่โรงเรียนประจำ แต่ผมก็มีวิธีแอบออกหนีมาจากโรงเรียนบ่อยๆได้
"ว่าไงลูก วันนี้ที่โรงเรียนสนุกไหม มีเพื่อนเยอะหรือยัง"
ปู่เงยหน้าขึ้นมาจากบ่อปลาคาร์ฟขึ้นทักทายผม ปู่กำลังนั่งอยู่บนพื้นซึ่งเป็นชานไม้ข้างบ้าน บ้านเราจัดสวนแบบญี่ปุ่น มีบ่อปลาคาร์ฟสองบ่อ มีหินโรยตรงทางเดิน มีหินก้อนใหญ่วางอยู่สามสี่ก้อน ผมว่าก็สวยดี ผมเคยเห็นสวนแบบนี้ในวัดที่ญี่ปุ่นตอนปู่พาผมไปเยี่ยมหาพ่อตอนปิดเทอม ตะเกียงหินตรงมุมสวนนั่น ปู่เขาหอบมาจากที่ญี่ปุ่นเลย
"ก็งั้นๆแหละฮะ รำคาญพวกผู้หญิง" ผมอดที่จะบ่นไม่ได้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยองๆข้างๆปู่ แล้วเอามือวักน้ำแกล้งพวกปลาเล่น
"อ้าว ไปรำคาญเค้าทำไมล่ะ เด็กผู้หญิงน่ารักออก"
ปู่มองผมด้วยสายตาเอ็นดู ปู่มองผมด้วยสายตาแบบนี้อยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ผมเกิดแล้ว
"พวกนั้นพูดมาก พูดจาไร้สาระบ้าๆบอๆ"
พวกผู้หญิงในห้องน่ะเป็นแบบนี้ทุกคน แต่ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าผมจะรวมยัยหางม้าเข้าไปด้วยดีหรือเปล่า เพราะยัยหางม้าชอบชวนผมคุยก็จริง แต่ก็ไม่น่าเบื่อนะ
"ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม เดี๋ยวพ่อเค้าคงกลับมาแล้ว" ปู่เอื้อมมือมาลูบหัวผม
"ไหนปู่บอกว่าพ่อจะกลับเร็วไงฮะ"
ผมไม่ได้ทำตามที่ปู่บอก แต่กลับนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นไม้ ถอดเป้วางไว้ข้างตัว ยื่นมือไปรับกล่องอาหารปลาจากปู่ แล้วเริ่มต้นโปรยเม็ดสีแดงๆเหล่านั้นลงไปที่บ่อปลาบ้าง ปลาตัวโปรดของผมเป็นตัวสีเหลืองดำซึ่งมีอยู่ตัวเดียวนั่น เพราะผมเป็นคนซื้อมันมาเอง ผมตั้งชื่อมันว่าไอ้จะละเม็ด เพราะผมชอบกินปลาจะละเม็ดทอดกระเทียมพริกไทย
ไอ้จะละเม็ดมันรู้จักผมดีกว่าใคร พอเห็นผมอยู่ใกล้ๆ มันจะชอบว่ายเข้ามาเสนอหน้า ทำปากจุ๊บๆโผล่พ้นน้ำทักทายผม
"นี่เพิ่งจะห้าโมงครึ่งเองลูก เดี๋ยวพ่อเค้าก็มา เค้าสัญญากับปู่ไว้แล้ว"
อันนี้ผมเชื่อ บ้านเราถ้าพูดแล้ว ไม่เคยผิดคำสัญญา แต่ส่วนใหญ่แล้ว… เราจะไม่พูด
"วันนี้เราจะไปกินที่ร้านไหนกันฮะ"
"มีร้านเปิดใหม่แถวซอยรางน้ำ เป็นร้านของลูกสาวเพื่อนปู่เอง ปู่ว่าเรนต้องชอบ"
แปลกที่บ้านเราชอบกินซูชิกันทั้งบ้าน ทั้งๆที่บ้านเราก็เลี้ยงปลา ความจริงเราน่าจะกินปลากันไม่ลง หรือจะว่าไป ปู่เค้าชอบทุกสิ่งอย่างที่เป็นญี่ปุ่น ดูจากชื่อพ่อของผมก็ได้
"แล้วปู่ชวนน้าพลอยไปด้วยหรือเปล่าฮะ" ผมรู้ว่าปู่พยายามจะจับคู่พ่อกับน้าพลอย
"แน่นอนสิ โอกาสพิเศษอย่างนี้ วันนี้เป็นวันสำคัญมากของเรนเลยนะลูก" ปู่ทำหน้าตายิ้มย่อง
น้าพลอยเค้าก็น่ารักดี ตอนพ่ออยู่ญี่ปุ่นแล้วผมยังเด็กๆอยู่ น้าพลอยก็จะมาพาผมไปเที่ยวบ่อยๆ แต่สองสามปีหลังมานี่ ผมไม่ได้อยากออกไปไหนกับน้าพลอยแล้ว ผมไปเองคนเดียวได้ หรือก็อยากไปกับเพื่อนมากกว่า หรือไม่ก็อยากอยู่คนเดียวในห้องทำโน่นทำนี่
ส่วนพ่อจะชอบน้าพลอยหรือเปล่า อันนั้นมันก็เรื่องของพ่อ ไม่เกี่ยวกับผม
"อย่าลำเอียงสิครับคุณเรน ป้อนคุณจะละเม็ดอยู่ตัวเดียว เดี๋ยวคุณเค้าก็ท้องแตกตายหรอก" คุณมะพร้าวเดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ เขาเข้ามาปรามผม เมื่อผมช้อนตัวไอ้จะละเม็ดขึ้นมา แล้วป้อนอาหารเม็ดนั่นใส่ปากมันโดยตรง
มีคุณมะพร้าวนี่แหละที่เป็นคนคอยส่งเสียงตักเตือนผมในทุกๆเรื่อง ส่วนปู่นั้น… ไม่เคยเลย ปู่ไม่เคยดุผมเลย คิดว่าเพราะปู่อยากจะเอาใจผม ก็เมื่อก่อนผมได้เจอปู่แค่วันเสาร์อาทิตย์เท่านั้นนี่นะ
"ก็จะละเม็ดมันน่ารักที่สุดนี่ฮะ" ผมรักมันมาก มันอ้วนน่ารักดี
"ผมว่าคุณเรนขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าครับ แม่บ้านเขาบ่นเรื่องเสื้อนักเรียนสีขาวของคุณเรนเปื้อนเป็นประจำเลย" แล้วคุณมะพร้าวก็เข้ามาหยิบเป้ของผมไปถือไว้
"ไปลูก ไปอาบน้ำตามที่คุณมะพร้าวเค้าบอก เออ โรงเรียนนี้เค้าก็แปลกดีนะ บังคับให้ใส่ชุดนักเรียน แต่ไม่บังคับเรื่องทรงผม" ปู่หัวเราะน้อยๆ มองผมด้วยสายตาเอ็นดู …อีกแล้ว
ผมลุกขึ้นแต่โดยดี บ้านนี้น่ะเราทุกคนต้องเชื่อฟังคุณมะพร้าว เพราะเขาเป็นคนดูแลทำทุกสิ่งอย่างให้พวกเราโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผมยังคิดไม่ออกว่าถ้าบ้านเราขาดคุณมะพร้าวไป จะเป็นยังไง…


สิบห้านาทีผ่านไป…
"คุณเซนเอาออส่วนด้วยไหมคะ เรามีหอยทอดแล้ว มีผัดไทยกุ้งสดห่อไข่แล้ว มีทะเลทอดกรอบแล้ว"
นี่เราจะมาทำการ์ดอวยพรกัน หรือจะมากินเลี้ยงกันครับป้า?
วันนี้ผมจะได้ทำการ์ดอวยพรให้ลูกชายผมกับพ่อผมไหมเนี่ย เหมือนคุณป้าตาโตเค้าจะมีไอเดียในการสั่งอาหารไม่จบสิ้น เอ หรือว่าพอสูงอายุแล้ว กระเพาะอาหารจะเริ่มหย่อนยาน เลยหิวมากกว่าคนปกติ
อือม์… น่าเห็นใจ
"คุณลลินสั่งตามสบายครับ ผมกินได้ทุกอย่าง" ผมพยักหน้าตามใจเธอไปงั้นๆ
ใจผมไม่ได้อยากมาด้วยเลยสักนิด แต่ขาเจ้ากรรมของผมมันกลับเดินตามเธอมาแต่โดยดี
เอ หรือว่าผมกำลังหิวเหมือนกัน
ป่าวหรอก อันที่จริงผมก็อยากหาโอกาสตอบแทนน้ำใจของเธอเรื่องที่จตุจักรด้วย แต่การจะเชิญไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารดีๆช่วงนี้เห็นทีจะยังไม่เหมาะ พฤติกรรมการร่ำลือของพนักงานในออฟฟิศนี้น่ากลัวเกินไป เลี้ยงข้าวกันในห้องออกแบบนี่แหละ น่าจะเป็นความบริสุทธิ์ใจที่เหมาะสมที่สุดแล้ว
"โอเค เรียบร้อยค่ะ ร้านนี้เจ้าดังเลย อยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ด้วย รับรองมาเร็วและอร่อยเด็ดแน่นอนค่ะ"
คนตาโตเงยหน้าขึ้นมองผมหลังจากปฏิบัติภารกิจสำคัญเสร็จเรียบร้อย ท่าทางเธอมีความสุขที่ได้สั่งอาหารเยอะแยะ
ถือว่ามีเจ้ามือเลี้ยงล่ะสิท่า กินให้หมดด้วยละกันนะฮะ
เอ๊ะ หรือว่าผมให้เงินเดือนพนักงานน้อยไป ท่าทางคุณลลินเหมือนดีใจที่มีโอกาสได้กินฟรี
"ระหว่างรออาหาร ชั้นมีความภูมิใจอยากจะนำเสนอห้องออกแบบของเราให้คุณเซนได้ชมก่อน คิดว่าคุณเซนคงได้เดินผ่านๆห้องนี้ไปบ้างแล้ว ใช่ไหมคะ"
หลังจากออกมาจากห้างเอ็มควอเทียร์ เราก็ขึ้นรถไฟฟ้ากลับมาที่บริษัท แล้วคุณลลินเขาก็พาผมตรงขึ้นมายังห้องออกแบบแห่งนี้ ออฟฟิศของเราแยกส่วนที่เป็นห้องออกแบบมาอยู่ที่ห้องเล็กอีกด้านของชั้นสอง เนื่องจากห้องนี้ต้องการพื้นที่สำหรับเครื่องไม้เครื่องมือทำโมเดลจำลองรวมไปถึงอุปกรณ์ตัดเย็บสารพัด
ผมกวาดตามองไปรอบๆห้องอย่างสนใจ เคยเดินเข้ามาห้องนี้ในวันแรกที่เข้าทำงาน แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจอีกเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น แต่วันนี้เจ้าของห้องเขาอยู่ด้วยและก็ยินดีพาทัวร์ห้อง ไหนมาดูกันซิว่าศักยภาพของทีมออกแบบทีมนี้มีอะไรบ้าง
"จักรเย็บผ้าตัวนี้ทันสมัยมากนะคะ เป็นระบบต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ เราสั่งมาจากญี่ปุ่น ทำลายปักได้หลากหลายรูปแบบ เอาไว้ออกแบบลายปักของพวกหมอนอิงที่เข้าคู่กับโซฟาของเราน่ะค่ะ"
หมอนอิงแบบปักรึ?
โอเค ดูย้อนยุคดี อันที่จริงผมก็เคยเห็นแบบหมอนอิงทุกแบบในแค็ตตาล็อกของบริษัทเราแล้วล่ะ ตอนที่เห็นยังคิดอยู่เลยว่า จะยกเลิกโปรดักต์นี้ดีไหม ทำไมจะต้องมาเสียเวลาปักอะไรเชยๆพวกนี้ด้วย
"ตอนนี้คนที่ใช้จักรตัวนี้คล่องที่สุดก็คงจะเป็นคุณเยาวลักษณ์น่ะค่ะ"
"อ่อ คนที่ชื่อเล่นว่าเยลลี่ใช่ไหมครับ" ไม่แค่เฉพาะชื่อจริง แต่ผมคิดว่าผมจำชื่อเล่นของพนักงานทั้งบริษัทได้ด้วย
"หูย คุณเซนจำชื่อจริงของน้องเยลได้ด้วย แบบนี้น้องเยลต้องปลื้มมากแน่ๆเลย" หน้าตาของคุณลลินเธอดูปลื้มใจแทนลูกน้องจริงๆ
แล้วก็ดูมีความสุข ยามที่ได้พูดถึงทีมงานของตัวเอง
"น้องเยลเย็บจักรเก่งมากค่ะ บ้านเค้าขายพวกอุปกรณ์ตัดเย็บอยู่ในสำเพ็ง พวกกระดุม ด้าย ไหม ซิป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับการเย็บผ้า ว่างๆคุณเซนไปเดินเล่นในสำเพ็งด้วยกันไหมคะ จะชวนคุณเซนไปเดินดูร้านพวกนี้ด้วยกัน หลายครั้งที่เราได้ไอเดียออกแบบใหม่ๆจากการเดินดูของในร้านพวกนี้ล่ะค่ะ"
สำเพ็ง! โซฟาของบริษัทเราราคาไฮโซขนาดนั้น แต่ไอเดียได้มาจากสำเพ็งเนี่ยนะ?
"ชั้นเก็บไอเดียมาจากทุกที่แหละค่ะ มองไปรอบๆตัวของเรา ทุกอย่างก็เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบได้ทั้งนั้น"
คุณลลินเธออ่านใจผมออกอีกแล้ว คงเห็นจากแววตาสงสัยของผมนั่นแหละ
"อื้ม ก็จริงครับ"
ผมตัดสินใจเก็บความคิดที่อยากจะโละทิ้งโปรดักต์หมอนอิงลายปักนี้เอาไว้ในใจก่อน เพราะเอ็นดูท่าทางของคนข้างหน้าที่กำลังลูบคลำจักรเย็บผ้าอย่างทะนุถนอมเบามือ
เค้าทำเหมือนว่าจักรเย็บผ้าตัวนี้มันมีชีวิตยังงั้นแหละ
อาการของคุณผู้หญิงตรงหน้าทำให้ผมนึกไปถึงคำพูดของคนญี่ปุ่นที่ว่า 'อิจิโกะ อิจิเอะ' ที่แปลว่า การพบเจอกันเพียงครั้งเดียว เพื่อนญี่ปุ่นหลายคนของผมยึดหลักนี้ในการดำเนินชีวิต พวกเขาคิดเหมือนกับว่า การที่เราได้เจอสิ่งของหนึ่งๆหรือใครคนหนึ่ง ใครจะไปรู้ นั่นอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตแล้วก็ได้ ดังนั้นเราควรจะปฏิบัติกับสิ่งๆนั้นหรือบุคคลนั้นๆให้ดีที่สุดในทุกครั้งที่ได้เจอ
หันกลับมามองที่คุณลลิน ตอนนี้เธอทำเหมือนกับว่าเธอจะได้เจอเจ้าจักรเย็บผ้านี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว หรือเธอจะล่วงรู้ความในใจของผม ว่าผมกำลังอยากจะยกเลิกเจ้าโปรดักต์ปักเย็บตัวนี้…
"แล้วโต๊ะเขียนแบบตัวใหญ่อย่างนี้ยังเก็บไว้ใช้กันอีกหรือครับ"
ผมหันไปทางโต๊ะตัวใหญ่ที่เอนทำมุมสี่สิบห้าองศาที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างนั่น
"เราใช้คอมพิวเตอร์ในการออกแบบกันเป็นส่วนใหญ่ก็จริงค่ะ แต่บางครั้งการวาดด้วยมือมันก็ทำให้หัวสมองเราแล่นได้ดีกว่าค่ะ ชั้นเอง บางครั้งที่ทำงานเครียดๆก็เบรกตัวเองจากงานแล้วมานั่งสเก็ตภาพเล่นๆที่โต๊ะตัวนี้บ้าง"
ตอนนี้คนตาโตเค้าเดินไปลูบคลำโต๊ะออกแบบนั่นด้วยความทะนุถนอมอีกแล้ว เอ้อ…
ว่าแต่คนอย่างคุณป้าเขาเคยเครียดกับการทำงานด้วยหรือ เห็นเขาเหมือนอารมณ์ดีตลอดเวลา คุยเล่นกับพนักงานทุกคนที่เดินผ่าน แล้วผมก็ไม่เคยเห็นเขาโวยวายกับใคร
…นอกจากกับผมคนเดียว
"สุกรีนี่มือเขียนแบบอันดับหนึ่งเลยนะคะ ความจริงแล้วเค้าจบสถาปัตย์ แต่ไม่รู้จักพลัดจับผลูยังไง แทนที่จะไปทำงานออกแบบบ้าน ก็กลายมาออกแบบเตียงนอน สุกรีเป็นคนที่ใช้โต๊ะตัวนี้มากที่สุด เค้าจะร่างแบบทุกสัดส่วนของเตียงอย่างละเอียดด้วยมือก่อนที่จะเอาไปลงโปรแกรมในคอม"
นั่นไง เผลอเป็นไม่ได้ ชื่นชมลูกน้องตัวเองอีกแล้ว แววตาระยิบระยับนั่นทำเอาผมรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้
"นี่คุณเซนดูนี่ค่ะ สีไม้กล่องนี้เป็นกล่องแบบสองชั้น มี 120 เฉดสี ยี่ห้อ FABER-CASTELL รุ่นนี้ใช้วาดเป็นสีน้ำก็ได้นะคะ นี่ชั้นต้องฝากเพื่อนซื้อจากเยอรมันเลยล่ะคะ เมืองไทยไม่มีขาย คุณราเชนทร์แกใจดีอนุมัติให้ซื้อได้ เพราะชั้นบอกว่าสีไม้ที่คุณภาพดีระดับพรีเมี่ยมจะมีเนื้อสีที่ละเอียดกว่าสีไม้ทั่วไป มันช่วยให้ต่อมความคิดสร้างสรรค์ของเราแล่นฉิว นี่ตอนเอาบิลไปเบิกกับพี่เพ็ญแผนกจัดซื้อ แกบ่นแทบแย่"
ท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กได้อวดของนั่นทำเอาผมแอบยิ้ม แล้วก็ตามเคย ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวของเธอมีความสำคัญไปหมด คุณเธอหยิบจับลูบไล้เจ้าบรรดาแท่งสีไม้นั่นด้วยแววตาอ่อนโยนราวกับเป็นลูกสาวลูกชายตัวน้อยๆ
"ราคากล่องละเท่าไหร่ครับเนี่ย"
ผมหยิบเจ้าแท่งไม้ขึ้นมาดูเล่นบ้าง มันพิเศษตรงไหนวะ ถึงกับต้องสั่งซื้อจากเยอรมันเชียวรึ
แต่จะว่าไป กล่องสีสองชั้นแบบนี้ก็ดูเท่ดี ผมนึกไปถึงเจ้าเรนลูกชาย เคยคุยๆกับพ่อเรื่องการเรียนของลูก เห็นพ่อผมเล่าว่าเรนมันมีแววทางศิลปะ วันนั้นตอนที่ผมเข้าไปในห้องของลูกก็เห็นมีภาพวาดกับอุปกรณ์สีต่างๆวางๆอยู่
"อือม์ ตอนที่ซื้อ กล่องละเกือบสองร้อยห้าสิบยูโร ตีเป็นเงินไทยก็เกือบหมื่นมั้งคะ"
ชิมัตตะ!"$%?=)8§&/(§$!!!
ถึงกับต้องอุทานว่า 'เชี่ยแล้ว' เป็นภาษาญี่ปุ่นกันเลยทีเดียว นี่บริษัทผมเสียเงินไปกับเรื่องไร้สาระขนาดนี้เชียวหรือ กะอีแค่สีไม้กระจอกๆพวกนี้เนี่ยนะ ราคาเกือบหมื่น!
"คุณเซนคะ ราคาอุปกรณ์ทำงานศิลปะน่ะ มันราคาแพงอย่างนี้เป็นปกติล่ะค่ะ"
อ้าว คุณป้าอ่านใจผมออกอีกแล้วนะฮะ
"ตอนเด็กๆผมจำได้ว่ากล่องละยี่สิบบาท"
"นั่นมันสีสำหรับเด็กๆเค้าใช้กันค่ะ มันแตกต่างกันมากนะคะ" เธอทำเสียงจิ๊จ๊ะราวกับว่าผมช่างไม่รู้เรื่องอะไรเสียเลย
'ธงชาติและเพลงชาติไทย เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นไทย…'
เฮ้ย เสียงเพลงชาติดังมาจากไหนวะเนี่ย
"อุ้ย น้องแกร็บมาส่งแล้วแน่ๆเลย ดีจัง กำลังหิวมาก" ท่าทางเธอตื่นเต้นดีใจ รีบเดินไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใหญ่ใจกลางห้องขึ้นมาดู
อ่า มันคือเสียงเรียกสายที่ดังเข้ามือถือของเธอนั่นเอง
เอิ่ม ป้าครับ รักชาติขนาดนั้นเชียว…
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป…
ผมนั่งมองภาชนะหีบห่ออันว่างเปล่าของอาหารที่เราจัดการกันไปด้วยความพิศวง
ผู้หญิงวัยนี้เค้ากินดุเดือดอย่างนี้กันทุกคนเลยหรือ ที่ผ่านมาผมก็ไม่ได้มีเพื่อนผู้หญิงมากนัก มีบ้างที่ไปออกเดทกับสาวๆวัยเดียวกันหรือไม่รุ่นน้อง แต่ส่วนใหญ่เกือบทุกคนจะกลัวอ้วนและเน้นกินพวกสลัดกันมากกว่า แต่คุณคนนี้เค้าเน้นของทอดนะฮะ
ผมมองคนรูปร่างผอมแห้งตรงหน้าด้วยความสับสน กินเยอะขนาดนี้ทำไมยังผอม มีพยาธิ? ระบบเผาผลาญดีเกินไป? ไทรอยด์? หรือลงพุง?
"โอเคค่ะคุณเซน ได้เวลาเริ่มภารกิจที่เราตั้งใจกันไว้ตั้งแต่แรกเสียที"
ดีฮะดี ผมเกือบลืมไปเลยว่าเรากลับมาที่ออฟฟิศนี่ทำไมกัน
แล้วคุณลลินเธอก็คว้าอุปกรณ์โน่นนั่นนี่มาวางเต็มโต๊ะไปหมด ทำเอาผมงงงวยไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน
เฮ้อ! ผมกับงานศิลปะนี่ ไม่เข้าพวกกันอย่างแรง…
สองชั่วโมงผ่านไป…
"เอ๊! คุณลลินอย่าซนสิครับ ผมกำลังตั้งใจแปะอยู่"
ผมแอบตีมือผอมแห้งนั้นเบาๆ เขาจะมาวุ่นวายกับชิ้นงานของผมทำไมเนี่ย
"ก็คุณเซนทำผิดนี่คะ แผ่นสีดำนั่นตัดเตรียมไว้จะเอามาเป็นผมของคุณปู่ แล้วคุณเอาไปแปะเป็นกางเกงทำไมคะ นี่เราจะใช้กระดาษลายสก็อตนี่ทำเป็นกางเกงค่ะ"
"อ้าว ผมลืมไป แหม คุณลลินก็น่าจะเขียนบอกไว้ด้วยนะฮะ ว่ากระดาษสีอะไรเอามาตัดทำอะไร"
คนข้างๆของผมเขาใช้ดินสอร่างรูปของพ่อผมกับรูปของเจ้าลูกชายผมคร่าวๆบนการ์ดใบยักษ์ทั้งสองใบนั่น แล้วก็เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องตัดกระดาษแปะลงไปเป็นส่วนๆ และผมก็ต้องเป็นคนตัดแปะเองหมดทุกส่วน
"คุณเซนจะได้บอกคุณพ่อและคุณลูกชายของคุณเซนได้เต็มปากเต็มคำไงคะ ว่าคุณเป็นคนทำเองจริงๆ" คุณตาโตเธอว่างั้น
น่าแปลกที่เธอไม่ยักจะถามไถ่ซักไซ้ถึงเรื่องลูกชายของผม ผมรู้ว่าคนในออฟฟิศเค้าคงพูดลับหลังกันถึงเรื่องครอบครัวของผมอย่างแน่นอน แต่วันนี้ผมสังเกตได้ว่า คุณลลินเค้าดูจะระมัดระวังในการพูดเรื่องนี้กับผม เค้าแค่ถามคร่าวๆว่าลูกชายผมอายุเท่าไหร่ รูปร่างหน้าตาเป็นยังไง …แค่นั้น
หรือเค้ากลัวว่าผมจะสะเทือนใจ?
"แล้วผมสีฟ้าของคุณลูกชายนี่ ทำไมคุณเซนตัดแหว่งไปแหว่งมายังงั้นล่ะคะ ว้า ใช้การไม่ได้เลย งั้นเปลี่ยนใหม่ดีกว่า ใช้สีไม้ระบายแทนละกันค่ะ"
ซวยแล้ว เหมือนผมจะทำอะไรไม่เคยถูกใจคุณป้าตาโตเค้าเลย
"นี่ตอนเด็กๆคุณเซนทำยังไงกับชั่วโมงศิลปะคะเนี่ย" สายตานั่นดูแคลนผมเอาซะมากๆ
"อ้อ คุณมะพร้าว เอ่อ พ่อบ้านผม เค้าเป็นคนทำไปส่งครูให้ผมครับ" ผมสารภาพไปตรงๆ คนข้างๆเค้าเห็นฝีมือผมขนาดนี้แล้ว คงไม่มีอะไรต้องปิดบังกัน
"อื้ม มิน่า งั้นวันนี้คุณเซนต้องตั้งใจมากกว่านี้แล้วค่ะ มาค่ะ เดี๋ยวชั้นสอนระบายสีไม้ให้เป็นสีน้ำ ดูตัวอย่างก่อนนะคะ"
อื้อ ท่าทางที่คุณลลินเค้าจับดินสอสีไม้แล้วระบายนั้น ดูๆไปก็เท่ดีว่ะ
เฮ้ย! นี่ผมเป็นอะไรไป คนเรามันเท่ตอนจับสีไม้ได้ด้วยเหรอวะ
แต่ผมก็เผลอเอียงคอนั่งมองดูเธอระบายสีอย่างเพลิดเพลิน…
สามชั่วโมงผ่านไป…
"เฮ้ย สีไม้มันกลายเป็นสีน้ำได้จริงๆด้วย" นับเป็นความตื่นเต้นเล็กๆน้อยๆในชีวิตผมเลยทีเดียว
"คุณลลินดูครับ เป็นไงฝีมือผม"
ผมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่โชว์รูปเจ้าเรนที่ผมระบายผมสีฟ้าของลูกชายเองกับมือให้คนข้างๆดู ไม่คิดว่าตัวเองจะมีฝีมือทางด้านศิลปะกับเค้าเหมือนกัน ทำไมสีไม้ของคุณลลินนี่มันระบายง่ายจังเลยวะ ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆสีที่ผมใช้ระบายมันไม่ได้ติดกระดาษง่ายๆอย่างนี้นี่หว่า
"โอ้โห นี่มันฝีมือระดับที่ปิกัสโซ่เห็นแล้วต้องตะลึง โมเนต์เห็นแล้วต้องน้ำตาไหล อาจารย์เฉลิมชัยต้องร้องว้าว และอาจารย์ถวัลย์ดัชนีต้องขนลุก" นัยน์ตากลมโตนั้นระยิบระยับขึ้นมายามเมื่อเห็นผลงานของผม
แม้จะรู้ว่าเป็นคำป้อยอที่โอเว่อร์แปลกๆ แต่ผมก็หันไปยิ้มตาหยีให้กับคนตาโตนั้น
"เป็นไงล่ะ คุณควรจะภูมิใจในตัวประธานบริษัทของเราให้มากๆนะครับ"
"จริงๆคุณเซนยิ้มตาหยีแบบนี้ก็น่ารักดีนะคะ น่าจะยิ้มบ่อยๆ คุณเยาวลักษณ์เธอคงหัวใจละลาย"
เอ้อ…
ผมหุบยิ้มโดยทันที ชมกันซึ่งๆหน้าแบบนี้
เขิน…
"เห็นมั้ยคะบอกแล้ว สีของแพงมันย่อมคุณภาพดีกว่าค่ะ" นัยน์ตากลมโตนั้นระยิบระยับขึ้นมาอีกแล้ว
"อื้อ แต่เกือบหมื่นบาทนี่ มันแพงไปมั้ยครับ" ผมก็ยังคงไม่เห็นด้วยที่บริษัทเราจะมีของเล่นราคาแพงขนาดนี้ให้พนักงาน
"ใช่ค่ะ นี่ก็คิดอยู่เหมือนกัน ว่ามันแพงมาก" อ้าว ยอมรับซะง่ายๆงั้น
"อุ้ย ตายแล้ว! ลืมไปเลย" แล้วคุณเธอก็ทำเสียงตกอกตกใจ
"ฮะ? ลืมอะไรฮะ?"
"หนวดปลาหมึกชุบแป้งทอดค่ะ ตายละ นี่จะเหยิมไปหรือยังเนี่ย"
อะไรคือ 'เหยิม'?
"โอย ค่อยยังชั่ว ยังกรอบอยู่" สาวติสท์เปิดกล่องพลาสติกใสที่วางอยู่ข้างๆ ล้วงมือเข้าไปหยิบหนวดปลาหมึกทอดออกมาเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
อร่อยคนเดียวไม่พอ เธอหันมาทางผม ยื่นเจ้าหนวดทอดนั่นมาให้ผมอีกชิ้น
"คุณเซนไม่ลองชิมหนวดทอดของเจ้านี้ดูหน่อยหรือคะ อร่อยมากนะคะ"
นอกจากอาหารเมนคอร์สหลากหลายชนิดที่เธอสั่งมา แล้วเราทั้งสองคนพากันกินหมดเกลี้ยงแล้ว เธอก็ยังไม่ลืมที่จะสั่งของกินเล่นตบท้ายมาอีก
"ไม่ล่ะครับ ผมมือเปื้อนกาว ขี้เกียจลุกไปล้าง"
"อ้าว เปื้อนได้ไงคะเนี่ย กาวก็แค่บีบออกจากหลอด"
"ก็มันทาได้ไม่สุดกระดาษ ผมก็ต้องเอามือป้ายๆสิครับ เพื่อความเรียบเนียน"
"โอเค งั้นชั้นป้อนให้ก็ได้ค่ะ อ้าปากกว้างๆค่ะ"
ป้อนหนวดปลาหมึก?
เอ้อ…
ผมมองดวงตากลมโตนั้นอย่างจับผิด ถ้าประโยคนี้มาจากน้องพลอย ผมเดาได้ว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร แต่ถ้ามาจากคุณป้า…
ผมจ้องใบหน้าซื่อๆนั้นนิ่งๆ ดูไม่น่ามีพิรุธอะไรว่ะ
"ทำไมคะ หรือว่ารังเกียจมือชั้น อุ้ย ลืมไป โทษทีค่ะ เดี๋ยวหาส้อมก่อน" แล้วเธอก็วุ่นวายหาส้อมที่เผื่อว่าจะมากับถุงใส่กล่องปลาหมึกนั้น
"ไม่ต้องใช้ส้อมหรอกครับ ป้อนมาเลยครับ" ผมตัดสินใจเอ่ยไป
เพราะดูท่าทางจากที่เธอเคี้ยวกร้วมๆ เจ้าหนวดนี่ท่าจะอร่อยมาก และผมก็ไม่ได้กินหนวดปลาหมึกทอดมาหลายสิบปีแล้ว
"อื้อ อร่อยมากครับ"
หลังจากงับเจ้าหนวดทอดมาจากมือของเธอ ผมก็ต้องยอมรับในรสชาติอันกลมกล่อมนี้จริงๆ
"เห็นมั้ยคะ บอกแล้ว ถ้าจะเอาอีกบอกนะคะ ป้อนได้เรื่อยๆ เราต้องรีบกินให้หมดค่ะ เสียดาย มันใกล้จะเหยิมแล้ว"
โอเคฮะ มันใกล้จะเหยิมแล้ว ต้องรีบช่วยกันกิน
"งั้นป้อนมาได้เรื่อยๆเลยครับ"
นานแค่ไหนแล้ว ที่ผมไม่มีคนป้อนอะไรให้กิน…
เริ่มชักจะไม่แน่ใจ ว่าที่ผมยอมให้คนตาโตเธอป้อนเจ้าหนวดทอดให้ผมกินรัวๆ เป็นเพราะหนวดปลาหมึกชุบแป้งทอดเจ้านี้เค้าอร่อยจริงๆ
หรือเป็นเพราะจู่ๆ…
ผมก็เกิดอาการอยากอ้อนใครซักคน
…


"นี่เป็นคนชอบทิ้งผู้ชายใช่มั้ยเราน่ะ"
เสียงอันทรงพลังอำนาจของแม่หมอที่นั่งอยู่ข้างหน้าทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก
เฮ้ย รู้ได้ไงเนี่ย อย่างแม่น!
"เห็นมั้ยลิน ฉันบอกแกแล้ว ว่าแม่หมอน่ะแกแม่นมาก" เสียงอันกระเส่าของวิสกี้ที่กระซิบข้างหูทำเอาฉันขนลุก
"มันอาจไม่ใช่เรื่องของดวงป่าววะ แต่เกี่ยวกับหน้าตาไรงี้" ฉันกระซิบตอบวิสกี้
"ลิสาว่าเกี่ยวกับความขี้ความเบื่อของน้าลินมากกว่านะคะ" หลานสาวของฉันแอบแย้งขึ้นเบาๆ
เห็นเป็นเกย์หนุ่มหล่อทันสมัยอย่างนี้ แต่วิสกี้ชอบดูดวงมาก นี่เพราะหล่อนอยากรู้เรื่องโชคชะตาของความรักกับเด็กฝึกงานรุ่นหลาน หล่อนเลยลากฉันมาเป็นเพื่อน และฉันก็ลากยัยลิสาหลานสาวมาด้วย และไหนๆก็มาถึงที่แล้ว ฉันก็ยื่นมือของตัวเองไปให้แม่หมอลูบคลำเล่นเสียเลย
หลังจากที่แม่หมอถือโอกาสจับมือของฉัน รับรู้ว่าวันเวลาตกฟากของฉัน แม่หมอก็หยิบสำรับไพ่ทาโรต์ที่วางข้างๆออกมาวางข้างหน้า
"เอ้า สับไพ่ตามจำนวนเท่าอายุของเธอ"
โนว! นี่ฉันต้องเมื่อยมือเหมือนวิสกี้หรือนี่ ตอนแรกที่แม่หมอดูไพ่ให้วิสกี้ เพื่อนฉันเขาก็ต้องสับไพ่เท่าอายุเหมือนกัน กว่าจะสับครบตามจำนวนอายุของเพื่อน ฉันเห็นวิสกี้แอบเหงื่อตก
"คือ สับแค่ครึ่งเดียวได้ไหมคะ อายุมันเยอะอ่ะค่ะ คือเมื่อยมือ" ฉันพยายามต่อรอง
"สับไปนั่นแหละ ชั้นจะได้ถือโอกาสทำสมาธิไปด้วย" แต่แม่หมอไม่ยอมอ่อนข้อให้
"สับๆไปเถอะค่ะคุณลิน เดี๋ยวพิธีการไม่ขลัง" วิสกี้อ้างความศักดิ์สิทธิ์
แต่ฉันว่าเพื่อนรักกลัวเสียเปรียบมากกว่า
"แล้วต้องใช้มือไหนสับคะแม่หมอ ลิสาเคยได้ยินมาว่า ควรสับไพ่มือซ้าย เพราะคนส่วนใหญ่ถนัดมือขวา แปลว่าการตัดสินใจกระทำสิ่งสำคัญเพื่อการต่อสู้และดำเนินชีวิตต้องใช้มือขวาเป็นสำคัญ ส่วนมือซ้ายถือว่าเป็นมือแห่งโชคชะตา หรือเป็นมือที่อยู่ใกล้กับหัวใจซึ่งเป็นส่วนสำคัญของร่างกาย แต่ว่าน้าลินเค้าถนัดมือซ้ายน่ะค่ะ ก็แปลว่าเค้าดำเนินชีวิตด้วยมือซ้าย งั้นมือขวาของน้าลินก็เป็นมือแห่งโชคชะตาสิคะ สลับกันอย่างนี้ใช่ไหมคะ" ลิสาเกิดข้อสงสัยยาวเหยียด
อือม์ หลานสาวของฉันช่างมีความรู้รอบตัวดีมาก มีตรรกะ และช่างสงสัย สมกับเป็นเด็กรุ่นใหม่ ฉันล่ะภูมิใจในตัวลิสาจริงๆ
"เอ่อ…" อาการอึ้งไปอย่างเคร่งเครียดของแม่หมอทำเอาวิสกี้เริ่มร้อนรน
"อ้าวคุณวิสกี้ แล้วเมื่อกี้คุณสับมือไหนคะ" ฉันหันไปถามเพื่อนรัก
"เมื่อกี้น้ากี้สับไพ่มือซ้ายค่ะ" หลานสาวของฉันช่างสังเกต
"เอ๊ะ เค้าต้องใช้มือตรงข้ามกับข้างที่ไม่ถนัดสับ แล้วนี่แกถนัดมือขวาตั้งแต่เมื่อไหร่วะกี้"
ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าวิสกี้ถนัดมือซ้าย ก็เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก
"ก็เมื่อกี้แม่หมอไม่ได้บอก ชั้นก็สับไปเรื่อยสิแก เปลี่ยนมือสับบ้างไรบ้างเพราะเมื่อย ก็อายุมันเยอะอะนะ" วิสกี้เองก็เริ่มงง
"เออน่า รีบๆสับๆกันเข้าไปเถอะ มือไหนก็ได้ นี่ใกล้จะหมดเวลาแล้วนะ" เสียงอันฉุนเฉียวของแม่หมอทำเอาพวกเราต้องเงียบเสียงอันสับสนลง
และหลังจากสับไพ่เสร็จด้วยอาการเมื่อยมืออย่างสุดแสน แม่หมอก็ให้ฉันเลือกไพ่มาสี่ใบ เพราะจะเน้นการทำนายเรื่องความรักตามที่วิสกี้เค้าอยากจะรู้
แล้วแม่หมอก็เริ่มทำนายทันทีหลังจากเปิดไพ่ออกหงายครบทั้งสี่ใบ
"ดวงแบบนี้เป็นดวงข่มผู้ชาย พวกผู้ชายที่มีอายุมากกว่าเขาจะไม่ชอบเรา คนที่จะมาปราบเราได้ต้องมีพลังมากกว่า แต่ต้องเป็นคนที่อายุน้อยกว่า"
อายุน้อยกว่า แต่ต้องพลังมากกว่างั้น?
คำอธิบายของป้าหมอมันดูขัดๆกันยังไงชอบกล จะเชื่อดีหรือเปล่าวะ
"นี่เธอไม่เชื่อไพ่ของชั้นล่ะสิ!"
เฮ้ย นี่รู้ความในใจของเราอีก สุดยอดอ่ะค่ะป้า
"ชั้นเห็นว่าพวกเธออายุก็ไม่น้อยกันแล้ว ชั้นก็เลยจัดไพ่ชุดใหญ่มาดูให้ นี่ยังจะลบหลู่กันอีก น้อยใจนะเนี่ย ไอ้เรารึก็อุตส่าห์เห็นอกเห็นใจ แต่มาทำกันอย่างนี้มันเสียกำลังใจ"
"ป่าวนะคะป้าหมอ หนูยังไม่ทันพูดอะไรเลย ดูไพ่กันต่อเถอะค่ะ แม่หมอเซียนอยู่แล้วค่ะ"
ฉันระล่ำระลักเอาอกเอาใจแกเมื่อเห็นแม่หมอทำท่าน้อยอกน้อยใจจะไปกันใหญ่ ฉันเป็นคนใจอ่อน จะรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีถ้าเห็นอาการของคู่สนทนาเริ่มไม่สู้ดี
"หูย แล้วนี่ไพ่อะไรคะ เห็นมีเป็นผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ใบเดียว เอ เป็นอดัมกับอีฟในสวนอีเดนหรือคะ" ฉันชี้มือไปที่ไพ่ใบที่หงายอยู่ตรงกลางวงนั้น
รูปวาดบนไพ่ใบนี้สวยดี จัดความสมมาตรได้ดี โทนสีก็น่าสนใจ มีต้นแอปเปิลและมีงูอยู่ในภาพด้วย ต้องเป็นสวนอีเดนแน่q เอ แล้วภูเขาตรงกลางจะวาดมาทำไม หรือเพื่อเพิ่มความสมดุลระหว่างชายหญิงในรูป ไม่งั้นระยะห่างจะมากเกินไป อือม์ ชุดบิกินี่สีเขียวของผู้หญิงกับเตี่ยวสีแดงของผู้ชายนี่ มีความหมายอะไรพิเศษหรือเปล่านะ
"นี่คือไพ่ The Lovers ค่ะน้าลิน มันคือไพ่คู่รัก" เสียงอธิบายของลิสาสะดุดความคิดของฉันที่กำลังหมกมุ่นกับเรื่องของศิลปะในไพ่ที่วางเรียงรายกันอยู่ตรงหน้า
คือขอสารภาพว่า ฉันไม่รู้จักความหมายอะไรของไพ่ทาโรต์เลย แต่ทำไมลิสารู้เรื่องเยอะจัง
"ใครๆเค้าก็รู้จักไพ่ใบนี้กันทั้งนั้นแหละค่ะ บางทีก็เห็นผ่านๆตามเพจเฟซบุ๊ค บางทีก็ได้ยินเพื่อนๆเค้าพูดถึงกัน" เหมือนลิสารู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่
ก็บ้านฉันเขาห้ามเด็ดขาดเรื่องการดูดวง
'ชีวิตเป็นของเรา เราต้องออกแบบเอง' คุณลลนามารดาฉันเขาว่างั้น
ฉันว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกนี้จะเป็นสาวมั่นมากไปกว่าแม่ฉันอีกแล้ว ที่ผ่านมาเขาก็ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน เกิดเป็นคนต้องหมั่นขยันเอย เอ้อ…
"แกกำลังจะมีความรักแน่ๆเลยลิน ไพ่ The Lovers ออกมาตรงกลางขนาดนี้ ใช่ไหมฮะป้าหมอ"
ทำไมคุณวิสกี้เขาดูตื่นเต้นกว่าฉัน ไพ่ใบนี้นี่มีความหมายที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียว
"อือม์…" ทว่าตัวป้าหมอเซียนไพ่เองกลับมีท่าทางครุ่นคิด
"ไพ่ใบนี้อาจมีชื่อเหมือนเป็นไพ่ความรัก ความสมหวัง แต่ความจริงแล้ว มันคือไพ่ทางเลือก" ป้าหมอค่อยๆเอ่ยอย่างระวัง
"เลือกว่าจะเอาผู้ชายคนนี้ หรือจะเอาเทวดา ใช่ไหมคะ" ฉันชี้ไปที่รูปผู้ชายกับรูปเทวดาที่อยู่บนไพ่ กะจะแค่แซวป้าหมอเล่น
แต่สายตากร้าวที่แกเงยหน้าจากไพ่แล้วมองมาที่ฉันนั้น ทำเอาฉันยิ้มแหยๆ
"เทวดาไม่ใช่ตัวเลือกย่ะ เค้าแค่ทำให้ทั้งสองคนมาเจอกัน ก็เปรียบเหมือนพรหมลิขิตนั่นล่ะ แต่ว่ายังไม่มีการตัดสินใจใดๆเกิดขึ้น พวกเธอดูที่หน้าผู้หญิงสิ เค้าเงยหน้าขึ้นมองเทวดาเหมือนจะสงสัยว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่ใช่หรือเปล่า"
"อ้าว หนูนึกว่าผู้หญิงเค้ามองเทวดา แล้วกำลังคิดว่า เอ เหมือนเทวดาจะหล่อกว่าผู้ชายคนนี้ งั้นเอาเทวดาไม่ดีกว่ารึ" ฉันยังไม่หยุดจินตนาการในแนวทางของตัวเอง
"ถ้าเค้ากำลังสงสัยในตัวผู้ชายคนนี้ แล้วเค้าทำไมไม่มองไปที่ผู้ชายคนนี้ล่ะคะ เค้าจะมองเทวดาทำไม หรือว่าเทวดาจะช่วยเค้าตัดสินใจคะ" ลิสามาในแนวตรรกะที่จริงจัง
"นี่พวกเธอ! ถ้าจะมาตีความหมายอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเอาเองล่ะก็ แล้วจะมาหาชั้นทำไมยะ เชิญเลย ไปซื้อไพ่มานั่งดูเองเลย" คราวนี้เสียงแม่หมอไม่ได้น้อยใจอย่างทีแรกแล้ว แต่กำลังมีความเกรี้ยวกราด
"อุ้ย!" ฉันอดอุทานเบาๆไม่ได้ เพราะวิสกี้แอบหยิกเข้าที่แขนของฉัน
"เบาได้ เบาจ๊ะลิสา" และฉันก็ได้ยินเสียงวิสกี้หันไปกระซิบกับหลานสาว
"กี้ต้องขอโทษแทนเพื่อนด้วยครับแม่หมอ คนนี้เค้าชอบพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่างนี้เองล่ะครับ" เพื่อนรักชี้มาที่ฉัน
"ส่วนคนนี้เค้าก็เด็กช่างสงสัยไปนิด" เพื่อนรักชี้ไปที่ลิสา
"แม่หมออย่าถือสานะครับ กี้ว่าแม่หมอดูไพ่แม่นที่สุดแล้วครับ แม่หมอดูต่อเถอะครับ"
"ก็ได้ ชั้นเห็นแก่ตาหวานๆของเธอนะพ่อหนุ่ม" แม่หมอดูจะอารมณ์ดีขึ้นเมื่อเจอวิสกี้ออดอ้อน
แล้วแม่หมอก็สรุปอย่างเป็นงานเป็นการ
"ไพ่ใบนี้จึงเปรียบเสมือนโอกาสที่เข้ามา ซึ่งเราต้องเลือกและตัดสินใจ"
โอกาสหรือ…
อายุอานามรุ่นฉันนี่ยังจะมีโอกาสเรื่องผู้ชายอีกหรือ คนรุ่นเดียวกันเค้าก็แต่งงานมีลูกมีเมียกันไปหมดแล้ว ที่โสดๆนี่ส่วนใหญ่ก็เจ้าชู้ตัวพ่อ
ส่วนรุ่นเด็กกว่า? ผู้ชายไทยเค้าไม่นิยมมีแฟนอายุมากกว่ากันไม่ใช่รึ
โอเค ที่ผ่านมาฉันมีรุ่นเด็กกว่าเผลอเข้ามาจีบจริงๆ หรือไม่ฉันก็เป็นฝ่ายเข้าไปจีบเค้าก่อน แต่ไปๆมาๆ ด้วยความต่างของวัย มันก็ไม่มีอะไรจริงจังเกิดขึ้น เอาเข้าจริงเวลาที่มีใครถามเรื่องแต่งงาน ฉันก็แกล้งทำหน้ามั่นโนวสนโนวแคร์ไปอย่างนั้นเอง ลึกๆในใจก็… นะ คือปลงมากกว่า
เอ หรือแม่หมอจะสับสน ไพ่ใบนี้มันใช้ได้แต่เรื่องของความรักอย่างเดียวหรือ ใช้กับเรื่องของการงานได้หรือเปล่า นี่คุณเซนก็เข้ามาบริหารบริษัทของเราได้เดือนกว่าแล้ว เปลี่ยนแปลงอะไรต่อมิอะไรไปมากมาย จนบางครั้งฉันก็ถามตัวเองว่า ฉันยังเหมาะสมกับบริษัทนี้อยู่หรือเปล่า
เฮ้อ… ช่างมันเถอะ วันนี้วันเสาร์ ไม่ควรคิดเรื่องงาน
หลังจากสนทนากับป้าหมอไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม เราก็ต้องระเห็จออกมาจากบ้านป้าหมอ…
ความจริงฉันอยากจะอยู่นานกว่านั้นเพื่อจะถามเรื่องดวงทางการงาน แต่ป้าหมอเขาคิดค่าเสียเวลาเป็นรายชั่วโมงไม่มีการปัดเศษ แกมีนาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนใหญ่มากคอยจับเวลาอยู่ ตอนที่เวลาของเราครบชั่วโมงนั้น เสียงกริ่งก็ดังลั่นขึ้นมาทำเอาตกอกตกใจกันทั้งคนที่กำลังอยู่ในห้อง และพวกที่คอยคิวอยู่นอกห้อง ถ้าเราอยู่ต่ออีกแม้แต่เพียงวินาทีเดียว เราก็ต้องจ่ายให้แกเต็มชั่วโมง
"ชั้นอิจฉาแกจริงๆ ไพ่แกออกมาดี๊ดี แกมีโอกาส ส่วนชั้นสิ เฮ้อ…"
"เอาน่า มันก็แค่คำทำนายตามหลักความน่าจะเป็นของไพ่ทาโรต์"
ฉันปลอบใจเพื่อนรักไป ขณะเรากำลังนั่งละเลียดบิงซูกันในร้านที่ไม่ไกลจากบ้านป้าหมอนัก
"ถ้าจะหาความน่าจะเป็นของการออกไพ่ The Lovers ตามหลักคณิตศาสตร์ ก่อนอื่นเราต้องหาแซมเปิ้ลสเปซก่อนค่ะ น้าลินมีปากกาไหมคะ" แล้วหลานสาวฉันก็หันไปหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะมากาง
"แซมเปิ้ลสเปซของการเลือกไพ่ 4 ใบ จาก 78 ใบ จะเท่ากับ 78!/(78-4)!" เธอเริ่มเขียนอะไรขยุกขยิกลงบนกระดาษทิชชูนั้นทันทีเมื่อได้รับปากกาจากฉัน
"น้าลินว่าสูตรการคำนวณนี้ถูกไหมคะ"
ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อลิสาหันหน้ามาทางฉัน
"เอ้อ…"
เหล่านี้คือตัวเลขอัลไล? ชีวิตนี้ฉันเคยข้องแวะกับพวกมันมาก่อนหรือไม่?
"ลืมๆเรื่องนี้มันไปก่อนเถอะค่ะลิซ่า นี่บิงซูจะละลายหมดแล้วนะคะ กินบิงซูกันให้หมดก่อนเร้ว ถ้าลิซ่าช้า เดี๋ยวน้ากี้กินโมจิหมดคนเดียวนะคะ"
วิสกี้พยายามจะช่วยชีวิตฉันไว้ หล่อนรู้ว่าลิสาชอบกินตัวโมจิในบิงซูมาก และหล่อนก็รู้ว่าความสามารถทางด้านคณิตศาสตร์ของฉันอ่อนด้อยแค่ไหน
"โอเคค่ะ งั้นรีบกินบิงซูกันก่อนดีกว่า แต่ถ้ามีเวลา ลิสาก็อยากจะไปค้นดูจังเลยนะคะ ว่ามีใครเคยทำรีเสิร์ชไว้ไหมถึงสถิติความแม่นยำของการทำนายไพ่ทาโรต์" แม้ตาจะจับจ้องอยู่ที่ตัวโมจิ ทว่าหลานสาวของฉันยังคงมาแนวเป็นงานเป็นการอย่างต่อเนื่อง
"เอาเลยค่ะลิสา ไปค้นกูเกิ้ลดูให้น้าวิสกี้ทีค่ะ เผื่อผลจากรีเสิร์ชบ่งบอกว่าสถิติความแม่นมันออกต่ำ น้าวิสกี้เค้าจะได้สบายใจ ว่าโอกาสที่แม่หมอจะทำนายผิดมันออกสูง"
ฉันรีบสนับสนุนหลานสาวให้มาสนใจทางสถิติแทน เพื่อเบี่ยงเบนประเด็นไปจากสูตรคณิตศาสตร์ซับซ้อนพวกนั้น
"อือม์ มีออกสูงต่ำเป็นไฮโลเลยนะยะ" สีหน้าเพื่อนรักค่อยดีขึ้นจากคำปลอบประโลมของฉัน
"หวัดดีลิน หวัดดีกี้"
เสียงใสๆที่ทักทายดังขึ้น ทำเอาพวกเราทั้งหมดเงยหน้าขึ้นจากถ้วยบิงซู
"อ้าว เหมียว!" ทั้งฉันและวิสกี้ต่างอุทานพร้อมกัน
เหมียวเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของพวกเราทั้งคู่ และเป็นประธานศิษย์เก่าของรุ่นเราด้วย
"ไม่เจอกันตั้งนาน เป็นไงกันบ้างจ๊ะ นี่อยากจะเม้าท์กับพวกเธอมากเลย แต่ชั้นมีธุระต้องรีบไปรับลูกที่เรียนพิเศษ เออ! ว่าแต่พวกเธอจะไปงานเลี้ยงรุ่นตอนสิ้นเดือนกันใช่หรือเปล่า เอาไว้เราไปเม้าท์กันที่นั่น นี่ดีใจมากเลยนะที่จะได้เพื่อนๆพร้อมหน้าพร้อมตา เออ! ลิน เธอรู้ไหม ปีนี้ก้องเค้าจะมาด้วยนะ ตื่นเต้นจัง เพราะหลังจากเมียเค้าเสียชีวิต เค้าเก็บตัวมาก แทบจะไม่ออกงานเลย สามปีแล้วนะเนี่ย อุ้ย! ชั้นต้องไปแล้วล่ะ บายนะจ๊า"
"เอ่อ… จ้า บายจ้า"
ทั้งฉันและวิสกี้ต่างเอ่ยร่ำลาเหมียวพร้อมกัน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเหมียวจะทันได้ยินพวกเราหรือเปล่า เพราะเธอได้เดินจากไปแล้วอย่างรวดเร็ว
อาการมาเร็ว เคลมเร็ว ไปเร็วของเหมียวประธานรุ่น ทำเอาเราทั้งสองคนอึ้งไปชั่วอึดใจ
"ใครคือก้องหรือคะ"
ในที่สุดลิสาก็จับใจความตอนที่สำคัญที่สุดของพล็อตการทักทายของเหมียวออกมาได้
"อ้อ ก้องคือแฟนเก่าน้าลินเค้าจ้า"
วิสกี้ซึ่งหายจากอาการตกตะลึงในการปรากฏตัวของเหมียว รีบตอบหลานสาวของฉันด้วยใบหน้ามีเลศนัย
"เอ หรือว่าก้องจะคือโอกาสที่แม่หมอหมายถึง เป๊ะเลยลิน! วุ้ย! แม่หมอแม่นมากเลย!"
ก้อง… อดีตผู้ชายที่ฉันเคยรักมากน่ะหรือ…