เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
เสียงไม้เรียวฟาดเข้ากับเนื้อต้นขา เป็นเสียงที่น่าพิศวงทีเดียวเมื่อประสานเข้ากับเสียงซี๊ดปากเป็นจังหวะของผู้ถูกกระทำ ไม่น่าเชื่อเลยว่าการที่ลืมทำการบ้านวิชาคณิตมาส่งจะทำให้ครูสมชายลงมือง้างไม้ได้ขนาดนี้
"เอาละ ต่อไป นายจักรวาร"
…ไม้เรียว ทำให้เด็กเป็นคนดีได้จริงหรือ…
เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
เสียงนี้ดังขึ้นอีกครั้ง แต่เป็นเสียงของไม้เรียวกระทบกับแผ่นกระดานไวท์บอร์ด และที่สำคัญเป็นเสียงที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้อยู่ในภาพความทรงจำเหมือนเมื่อครู่
ผมค่อย ๆ ย่องเข้าไปในห้องเรียนที่ครูท่านหนึ่งพามา
หลังจากที่แยกกับบอล ผมก็ไปไหนไม่ถูก สุดท้ายจึงลองรวบรวมความกล้าเข้าไปถามครูในห้องหมวดต่างประเทศ ได้ความว่าครูพี่เลี้ยงของผม หรือครูเคน กำลังสอนอยู่ เขารอผมมาสักพักแล้ว แต่ไม่เจอสักทีก็เลยไปสอนก่อน แล้วฝากให้ครูท่านนี้พาผมมาที่ห้องเรียนเลย
ห้องเรียนที่ผมมองเข้าไปนั้นดูเป็นห้องเรียนธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไป พัดลมเพดานเก่า ๆ สองตัวส่งเสียงกึกกักระงม กระดานไวท์บอร์ดที่ขาวสะอาดพร้อมรับการขีดเขียนในเทอมใหม่ โต๊ะเรียนเรียงรายกันเป็นคู่ ๆ อย่างเป็ระเบียบ คงเพราะเป็นวันแรกของเทอม โต๊ะถึงได้เป็นระเบียบขนาดนี้
หน้าชั้นเรียนปรากฎชายหนุ่มอายุราวสามสิบต้น ๆ ที่คาดว่าจะเป็นผู้วาดไม้เรียวเมื่อครู่ ลำตัวเขาสูงชะลูดจนผมแปลกใจที่ไม่ได้สังเกตเขาเป็นอย่างแรก เขาสวมใส่ชุดข้าราชการแบบเต็มยศ มองดูแล้วมีออร่าของความน่าเคารพอยู่รอบตัว คงเพราะเหตุนี้จึงไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามากเลยที่จะทำให้นักเรียนในห้องราวสี่สิบชีวิตเงียบลงได้
เมื่อผมก้าวเข้าสู่ห้องเรียน ด้วยความเงียบสงบอยู่แล้ว ทำให้เสียงฝีเท้าของผมสะดุดความสนใจของคนทั้งห้อง เราสบตากัน ครูตรงหน้าผมคือครูเคนไม่ผิดแน่ สีหน้าที่ดูขึงขังนั้นช่างดูขัดกันกับสายตาอันอ่อนโยนของเขา
เสียงกระแอมของครูเคนดังขึ้นหลังจากที่เขารู้ตัวว่าได้จ้องมองผมมาสักพักแล้ว แล้วตอนนี้เขาอยู่หน้าห้องเรียน
"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ"
นักเรียนหญิงหน้าห้องคนหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้าห้องกล่าวขึ้นอย่างเสียงดังฟังชัด ตามมาด้วยเสียงกล่าวสวัสดีแบบหุ่นยนต์อัตโนมัติตามแบบฉบับห้องเรียนไทย
"สวัสดีครับนักเรียน ครูชื่อ ครูหฤษฏ์ นะครับ" เขากล่าวพร้อมหันไปเขียนชื่อนามสกุลตัวโตบนกระดาน "และที่สำคัญ ครูจะมาเป็นครูประจำชั้นห้องเก้าเรานะครับ"
ผิดคาด แทนที่จะได้รับเสียงเชียร์หรือเสียงเฮ แต่กลับเป็นบรรยากาศแห่งความผิดหวังของนักเรียน "โด่ นึกว่าจะได้เจอครูสาว ๆ ซะอีก"
จากข้อมูลที่ทราบมา ห้องม.สามทับเก้านี้เป็นห้องสายการเรียนที่เน้นด้านพละเป็นหลัก ทำให้นักเรียนส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย อันที่จริงคือมีเด็กผู้หญิงเพียงห้าคนเท่านั้น
"นี่!!!" เพียงคำเดียวสยบทุกความเคลื่อนไหว
ครูเคนดูมีสีหน้าที่ไม่พอใจนัก แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีก็กลับมาทำหน้าขึงขังได้ตามปกติ
"จารย์ครับ" นักเรียนชายที่นั่งกลางห้องคนหนึ่งตะโกนถาม
"ว่าไง"
"แล้วคนนี้ใครครับ"
เด็กคนนั้นถามพลางชี้นิ้วมาที่ผม ผมยังไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ไม่นะ ไม่เอา ผมยังไม่พร้อมพูดหน้าชั้นตอนนี้
ครูเคนหันมามองผม ตัดสินใจอยู่เพียงชั่วขณะ เมื่อสบตาผมอีกครั้ง ประดุจอ่านใจผมออก ครูไม่ได้เรียกผมไปข้างหน้า
"ครูจักวารไงครับ ครูเขาจะมาเป็นคู่กับครู และจะสอนห้องนี้เป็นหลักด้วย เพราะงั้นอย่าดื้อกับครูเขามากนะ"
ผมโล่งอกรู้สึกขอบคุณครูเคนอย่างซาบซึ้ง ผมรู้ว่าไม่นานนักหรอกที่ผมจะต้องสอนหน้าชั้นน่ะ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ ก็แค่ ยัง ยังไม่ใช่ตอนนี้
หลังจากนั้นก็เป็นคาบโฮมรูมทั่วไป แต่งตั้งหัวหน้าห้อง จัดเวรทำความสะอาด บอกกฎในห้องเรียน และเตรียมตัวเรียนคาบต่อไป ตลอดคาบเรียนนั้นมีเสียงคุยกันไม่มากนัก เพราะหากมีเสียงดังสักหน่อยครูเคนก็จะส่งสายตาดุทันที ถ้าหนักมากก็หวดไม้กับโต๊ะบ้างกระดานบ้าง
นี่หรอที่บอลบอกว่าโชคดี ครูเคนดูโหดจะตาย ใครจะไปรู้ ถ้าผมสอนได้ไม่ดี หรือทำนักเรียนสอบตกยกห้อง ผมอาจโดนฟาดก้นก็ได้ นึกแล้วก็สยอง
"เป็นไง คาบเมื่อกี้ พอได้อะไรไหม"
ครูเคนกล่าวทักผมระหว่างพากันเดินกลับไปห้องพักครู เขายังคงทำหน้าเข้มครึมไม่หยุด ร่างของเขาสูงโปร่งมากจนเมื่อเดินคู่กันแล้ว ผมแทบกลายเป็นเด็กนักเรียนไปเลย
"ค…ครับ ได้เยอะอยู่ครับ"
ผมโกหก สิ่งที่ผมได้จากคาบเมื่อครู่มีเพียงความกดดันและความกลัวเท่านั้น ไอ้สายตาอันแสนอ่อนโยนอะไรนั่นผมคงมโนไปเอง
"เหรอ ได้อะไรบ้าง ไหนบอกมาหน่อย" ฉิบหาย ผมไม่ได้คิดว่าเขาจะถามผมจริง ๆ
"อ….เอ่อ"
เพียงไม่กี่วินาที ครูเคนก็ระเบิดหัวเราะออกมา ผมได้แต่ทำหน้างงงวยใส่ อีกฝ่ายยิ่งเห็นหน้าผมก็ยิ่งยุดไม่อยู่จนแทบจะไอออกมา
"ล้อเล่นน่า ล้อเล่น" ว่าแล้วก็หัวเราะอีก
"ต….แต่ในห้องเมื่อกี้ ครูเคน…."
"รู้จักไหมร่างอวตารน่ะ ในห้องมันคือการแสดง"
ผมทึ่งในการเข้าถึงบทบาทของครูเคน ถ้านี่คือตัวตนจริง ๆ ของครู ก็นับว่าการแสดงในห้องเรียนนั้นสุดยอดจริง ๆ
"กะจะแค่หยอกเล่น ไม่นึกว่าจะทำหน้าตกใจขนาดนั้น"
ทันใดนั้นมือของร่างใหญ่ก็ยื่นมายีหัวผมเล่น
อ๊ะ เดี๋ยว
เช่นเดียวกับผม ครูเคนก็รู้สึกตัวเช่นกันจึงชักมืออกโดยเร็ว
"ขอโทษครับ คือ พี่ชินน่ะ เวลาเห็นอะไรน่ารัก เอ่อ แบบ แมว หมาน่ะ มือมันจะไปเอง"
…น่ารัก…
มวลบรรยากาศอันแสนน่าอึดอัดก่อขึ้นนับจากนั้น เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อจนไปถึงห้องพักครู ผมจินตนาการถึงครูพี่เลี้ยงของผมไว้หลายแบบ ทั้งแบบดุโหด แบบชิวจัดจนไม่สนอะไรผมเลย หรือแบบที่ปล่อยให้ผมเรียนรู้เองแล้วพอพลาดค่อยมาดุทีหลัง ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอครูพี่เลี้ยงที่ดูเป็นมิตรขนาดนี้ และดูจากการที่เขาทักทายทุกคนในห้องพักครู ผมจึงสรุปได้ว่าเขาไม่ได้มีทีท่าอย่างนี้แค่กับผม แต่ดูจะเป็นนิสัยของเขามากกว่า
การได้ครูพี่เลี้ยงที่เป็นมิตรขนาดนี้ก็ถือว่าโชคดีไปข้อนึง นี่รึเปล่านะพี่ไอ้บอลมันพูดก่อนน้านี้
"เราชื่อจักวารใช่ไหม" ครูเคนถามขณะวางสัมภาระอันหนักอึ้งลงบนโต๊ะประจำ
"ใช่….ใช่ครับครูเคน"
"ครับ งั้นพี่เรียกเราว่า…." จักร สินะ เอาเถอะ ผมชินแล้ว "…น้องบีแล้วกันนะ"
ผมอึ้งไปชั่วครู่ ส่วนหนึ่งเพราะสิ่งที่ได้ยินผิดจากที่เดาไว้อย่างสิ้นเชิง แต่ส่วนใหญ่คือ ครูเคนรู้ชื่อเล่นของผมได้ยังไงกัน
ดูเหมือนครูเคนก็สังเกตเห็นสีหน้าผม แต่กลับตีความไปคนละอย่าง
"อ่า ไม่เป็นไร ถ้าเราไม่สะดวกใจพี่เรียก…."
"ได้เลยครับผม เรียกบีได้เลยครับครูเคน" ผมเผลอพูดซะเสียงดังกว่าปกติจนครูในห้องสองสามคนหันหน้าขึ้นมามอง แถมยังฉีกยิ้มกว้างมากอีก รู้ตัวอีกทีก็เขินจนแทบจะเอาหน้าไปซุกในกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่
จากรูปการณ์แล้ว ผมน่าจะหน้าแดงพอตัว แต่ดูแล้วคนที่หน้าแดงกว่าผมคงเป็นครูเคนที่กำลังหัวเราะกลบเกลื่อนอยู่
อีกฝ่ายกระแอมแล้วว่าต่อ "กระเป๋านั่นหนักไหม วางบนโต๊ะนี้ก่อนก็ได้นะ"
"ครับครูเคน" ผมถามพลางวางกระเป๋าเป้ลง
"ไม่ต้องเรียกพี่ว่าครูก็ได้ เรียกแค่พี่เฉย ๆ ก็พอแล้ว"
"ค….ครับ พี่เคน"
หลังจากนั้น ครูเคน…ไม่สิ…ครูพี่เคน…พี่เคนก็แจกแจงงานที่ผมต้องมีส่วนร่วมไปช่วย ได้ความว่า ผมจะได้ประจำชั้นห้องที่เข้าไปเมื่อครู่และได้สอนห้องนั้นด้วยกับอีกสองห้อง รวมเป็นสาม และนอกจากสอนภาษาอังกฤษแล้วผมยังต้องเข้าสอนคาบลูกเสือด้วย หนักเอาเรื่องแหะ แต่…
ผมจ้องมองพี่เคนที่กำลังเตรียมการสอนอยู่ สักพักผมจึงรู้ตัวว่าเผลออมยิ้มอยู่
ถ้ามีพี่เคนเป็นครูพี่เลี้ยงละก็ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ฝากตัวด้วยนะครับ ครูพี่ลี้ยงของผม


"น้องบีพร้อมนะ"
"ครับผม"
ผมพกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋า ถ้าคาบแรกยังไม่กล้าพูดอะไรเยอะ งั้นก็แบ่งให้นักเรียนพูดบ้างก็ได้
ตอนนี้เราอยู่ที่หน้าห้องเรียนห้องเก้าแล้ว ถึงผมจะไม่ใช่ครูที่เก่งกาจอะไรขนาดนั้น แต่กิจกรรมที่ผมเตรียมมาคงราบรื่นไปได้ด้วยดี เพราะมันทั้งง่าย และน่าจะสนุกด้วย
"เดี๋ยวน้องบี ถอดรองเท้าทำไม" พี่เคนถามขึ้น ดูจากสีหน้าแล้ว ข้อความนี้ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำบอกเล่าว่าครูผู้สอนไม่ต้องถอดรองเท้าเข้าห้องเหมือนที่นักเรียนวางเรียงรองเท้าของตนไว้หน้าห้องก็ได้
ผมจึงก้าวเข้าไปที่ประตูหน้าพร้อมเสียงตึงตังจากการกระทบกันของรองเท้าหนัง นักเรียนส่วนใหญ่สังเกตเห็นผมแล้ว แต่มีแค่สามสี่คนเท่านั้นที่รีบกลับไปเข้าที่นั่งของตัวเอง
เอาวะ ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว ลองดูสักตั้ง
"เอ่อ….นักเรียนครับ"
เสียงพูดคุยยังคงสนั่นอยู่ ไม่มีทีท่าจะลดลงเลย
"นักเรียนครับ"
คราวนี้เริ่มมีนักเรียนหญิงที่เข้าที่นั่งแล้วตะโกนดุเพื่อนแทนผมให้มานั่งเข้าที่พร้อมเรียนได้แล้ว
ไม่เป็นผล นักเรียนส่วนใหญ่ยังคงไม่สนใจผมอยู่ แถมยังตะโกนกลับมาอีก
ตึก ตึก ตึก
เสียงย่ำเท้านั้นเนิบนาบแต่ก็หนักแน่นในเวลาเดียวกัน
แค่เพียงแว่วเสียงเท้านั้น นักเรียนที่เหลือก็พากันกลับเข้าที่นั่งทันที
พี่เคนนั่นเอง
คนตัวสูงผู้นั้นเดินเข้ามาที่ประตูข้างหลังห้อง ใบหน้าบึ้งตึง คบกรามแน่นจนเห็นสันกรามได้ชัดเจน เมื่อหาที่ยืนที่พอใจแล้วก็ทำท่ากอดอก สอดส่องสายตาไปยังนักเรียนที่ชักช้าทีละคน
…น่ากลัวชะมัด… ดูแล้วอย่างกับไม่ใช่พี่เคนในห้องพักครูคนนั้นเลย
ไม่นานนัก ระดับเสียงก็เบาลงเรื่อย ๆ จนเกือบจะเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงลมและเสียงพัดลมเพดาน
สักพักจึงเริ่มมีเสียงดังฟังชัดให้ทำความเคารพครูจากหัวหน้าห้อง
"สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครู"
"ส…สวัสดีครับ เด็ก ๆ" นี่ผมเรียกนักเรียนว่าเด็ก ๆ เหรอ? "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ครูชื่อครูจักรวาลนะ หรือจะเรียกว่าครูบีก็ได้"
ผมชำเลืองมองไปยังผู้คุมคุกในคราบครูโดยไม่ได้ตั้งใจ คิ้วนั้นขมวดเล็กน้อย ทำเอาผมประหม่า
ผมทำอะไรผิดไปเหรอ…อะ จริงด้วย
"แต่ถ้าให้ดี เรียกครูจักวารดีกว่านะ" แถอะไรของกูวะเนี่ย
คราวนี้ไม่ใช่แค่พี่เคนเท่านั้น แต่นักเรียนก็พากันขมวดคิ้วด้วยเช่นกัน
"จารย์จักรครับ" เด็กชายคนหนึ่งเรียกผมด้วยชื่อจริงแบบย่อ ๆ ให้ตายเถอะ ผมควรไปอำเภอ เปลี่ยนชื่อจริงเป็น บี ไปเลยดีไหมเนี่ย
"ว่ายังไงครับ"
"ไมจารย์หล่อจังอะ" สิ้นเสียงก็ตามมาด้วยเสียงเฮจากเดอะแก๊ง เด็กหญิงบางคนก็ไม่วายหันไปซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้
จริงอยู่ที่ผมอาจจะมีเชื้อจีนมาบ้าง แถมหน้าตาก็ไร้รอยสิว แต่ผมว่าตัวผมเองนั้นห่างไกลจากคำว่าหล่ออยู่ไกลโขเลย
"ก็ ล้างหน้าให้สะอาด จะได้ไม่มีสิว ส่วนผิว พยายามหาครีมบำรุง…."
ยังไม่ทันพูดจบ เสียงหัวเราะทั้งห้องก็ดังขึ้น
ผมแทบเอาหัวมุดลงไปใต้โต๊ะ เด็กมันแค่แซว ไม่ได้ถามจริงจังสักหน่อย
พี่เคนทำท่าอ้าปากขึ้น แต่แล้วก็หยุดลง ผมเดาว่าคงอยากให้ผมลองจัดการด้วยตัวเองดูก่อน
"เอ้า รู้ใช่ไหมครับว่าเรากำลังเรียนวิชาอะไร" ผมชวนนักเรียนคุยเพื่อแก้สถานการณ์
"ครูขา" หัวหน้าห้องยกมือถามจังหวะเดียวกับที่ผมพูดจบพอดี
"ครับ ว่าไง"
"ให้หนูรวมโทรศัพท์ไปให้ครูเลยไหมคะ หรือครูจะเรียกเก็บตอนไหนคะ"
คำถามของเด็กคนนี้เตือนสติผมให้นึกถึงข้อที่ว่า โทรศัพท์เป็นสิ่งต้องห้ามในห้องเรียน
"เอ่อ…" ผมหยุดชำเลืองมองผู้คุมขังชุดกากีแล้วว่าต่อ "เอาเป็นว่า เก็บใส่กระเป๋าดี ๆ อย่าเอาออกมาเล่นกันนะครับ" ผมไม่ได้มุ่งสายตาไปที่หัวหน้าห้อง แต่มุ่งไปที่นักเรียนทั้งหมด
ทุกคนดูตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน มันอาจจะแปลกไปสำหรับที่นี่ละมั้ง ที่จะไม่เก็บโทรศัพท์ตอนเริ่มคาบ
ผมมองไปหาพี่เคนอีกครั้ง ดูว่าปฏิกิริยาจะเป็นอย่างไร
แล้วก็เป็นดังคาด เขาดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ คิ้วข้างหนึ่งเลิกสูงมากพลางส่งสายตาไม่เข้าใจมาทางผม
'ตอนเรียนเกลียดครูแบบไหน ก็อย่าเป็นครูแบบนั้น' เสียงของบอลดังแว่วเข้ามาในสมอง ผมยังจำได้ไม่ลืม เรื่องของเพื่อนในห้องที่นั่งข้างหลังทั้งสองคน ที่ภายหลังพบว่าโทรศัพท์บีบีได้หายไปไหนไม่รู้ เพราะครูภาษาไทยคนนั้นริบแล้วลืมไว้บนโต๊ะหน้าห้อง คาดกันว่านักเรียนห้องอื่นที่มาใช้ห้องต่อได้เอาไปแล้ว
และสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ครูคนนั้นไม่รับผิดชอบค่าเสียหายด้วยเหตุที่ว่า โรงเรียนไม่ได้ให้นำของมีค่าโดยเฉพาะโทรศัพท์มือถือมาโรงเรียนด้วย
…ช่างเป็นครูที่ไร้ความรับผิดชอบเสียจริง…
พี่เคนไม่ได้เอ่ยปากใด ๆ คงให้เกียรติผมในฐานะครูอย่างเต็มที่
ขอโทษที่ดื้อนะครับพี่เคน แต่ผมก็มีรูปแบบการจัดการห้องเรียนในแบบของผมเหมือนกัน
"คาบนี้เป็นคาบภาษาอังกฤษใช่ไหมครับ" ผมกลับเข้าเรื่องต่อ "และครูก็ยังไม่รู้จักทุกคนเลย เพราะงั้นมาแนะนำตัวกันนะครับ" ผมสังเกตว่าผมพูดดังและเป็นประโยคยาวมากขึ้น เป็นสัญญาณที่ดี
ผมคว้าปากกาไวท์บอร์ดสีแดงและสีน้ำเงินจากกระเป๋าแล้วเขียนประโยคคำถามด้วยสีแดงสี่ประโยค และประโยคตอบกลับด้วยสีน้ำเงินอีกสี่ปรโยค
What is your name?
My name is Jackrawan.
How old are you?
I am 22 years old.
What is your favorite color?
My favorite color is yellow.
When is your birthday?
My birthday is 13 October.
ทั้งหมดเป็นประโยคง่าย ๆ ที่เด็ก ม.3 น่าจะพูดโต้ตอบได้ ถึงแม้ประโยคชุดสุดท้ายจะพูดเป็นประโยคยากไปสักหน่อยก็ตาม เพราะเป็นตัวเลข ซึ่งมักจะมีปัญหาเสมอ
ผมอ่านออกเสียง พยายามให้ดังฟังชัดที่สุดพร้อมสำเนียงที่ฝึกมาอย่างดีเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
เงียบ
พี่เคนมองมาอย่างตั้งใจ ส่วนนักเรียนทุกคนดูสงบนิ่ง เมื่อไม่มีใครถามอะไรผมจึงพูดต่อ
"แต่ถ้าจะให้แนะนำตัวธรรมดาก็คงจะน่าเบื่อแย่ใช่ไหมครับ ครูเลยมีอันนี้มาให้"
คราวนี้นักเรียนดูตื่นเต้นมากขึ้น แต่แล้วก็นิ่งลง อาจเพราะคาดหวังกันไปยิ่ใหญ่เกินกว่ากองกระดาษยับ ๆ กองหนึ่ง
กิจกรรมนี้เรียกว่า 'กะหล่ำปลี' วิธีการเล่นก็เหมือนการโยนลูกบอลไปมาท่ามกลางเสียงดนตรี หากดนตรีหยุดลง เท่ากับว่าคนที่ถือลูกบอลอยู่เป็นผู้โชคดี
กะหล่ำปลีนี้ต่างออกไปตรงที่ แทนที่จะเป็นลูกบอล แต่จะเป็นกระดาษที่ถูกขยำเป็นชั้น ๆ คล้ายกระหล่ำปลี กระดาษแต่ละชั้นจะมีคำถามเขียนอยู่ เป็นคำถามทั้งสี่ประโยคที่ถูกสุ่มมาวางนั่นเอง
สิ่งที่ผู้โชคดีจะต้องทำก็คือตอบคำถามนั้น ซึ่งก็มีรูปแบบอยู่บนกระดาน เพียงแค่เปลี่ยนข้อความให้เข้ากับของตัวเองเท่านั้น
เมื่อบอกวิธีการเล่นเสร็จ ผมก็เริ่มให้ลองเล่นครั้งแรก
ผู้โชคดีคนแรกคือเด็กชายที่แหย่ผมเมื่อต้นคาบ สะใจชะมัด แต่ผมต้องเก็บอาการไว้ก่อน
"ในนั้นเขียนว่าอะไรครับ"
"วอท อีด….อะไรวะมึง" พูดแค่สองคำก็หันไปถามเพื่อนทันที
ผมจำประโยคแรกได้แน่นอน มันคือ What is your name? นั่นเอง
แปลกจังที่เด็ก ม.3 จะไม่รู้วลีพวกนี้บ้างเลย ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือเพื่อนรอบข้างส่ายหน้ากันหมด
"ผมพูดไม่ได้หรอกจารย์"
ผมแก้สถานการณ์ด้วยการออกเสียงให้ฟังอีกครั้ง แล้วให้นักเรียนพูดตาม ก็พอไปวัดไปวาได้
ผู้โชคดีคนที่สอง เป็นเด็กผู้หญิงท้ายห้อง เด็กคนนี้แอบเล่นโทรศัพท์ตั้งแต่ผมอธิบายการเล่นแล้ว
"ฮาว โอ อา ยู" แล้วหันไปกระซิบกับเพื่อนแล้วจึงพูดต่อ "ไอ อีด ฟิบตี้ เยีย โอ"
ผมแทบกุมขมับ ที่สับสนว่าสิบห้าเป็นห้าสิบนั้นพอเข้าใจได้ แต่ใช้ verb be ผิดนี่มันขั้นหนักเลยนะ
"เก่งมากครับที่พูดได้เต็มประโยคเลย แต่ถ้าให้ถูกกว่านี้ จะต้องพูดว่า I am fifteen years old นะครับ"
"ค่ะ" สิ้นเสียงก็เอามือซุกเข้าใต้โต๊ะเช่นเคย
คงต้องปรับพื้นฐานกันมากกว่านี้แล้วแหละ เอาเถอะ คงจะมีแค่ส่วนน้อยละมั้ง
ผมเปิดเพลงแล้วเริ่มกิจกรรมต่อ ผ่านไปเพียงสองรอบแต่นักเรียนเริ่มเนือย ๆ กันแล้ว เพื่อความตื่นเต้นผมจึงกดหยุดเพลงเร็วกว่าปกติ
คราวนี้กะหล่ำปลีตกไปอยู่กับนักเรียนชายกลางห้อง
แต่แล้วเด็กคนนั้นก็รีบเขวี้ยงกะหล่ำปลีออกจากตัว ไปหาคนข้าง ๆ แล้วคนข้าง ๆ ก็ปาใส่คนอื่นต่อ ไปเรื่อย ๆ จนสักพักมันกลายเป็นสงคราม คงจะลืมไปแล้วละมั้ว่าพี่เคนดูอยู่ข้างหลังห้องแบบเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว
มันจะดูน่าสนุกทีเดียว ถ้าสิ่งที่เล่นอยู่มันอยู่ในแผนของผม
ตอนนี้กลีบกะหล่ำปลีแต่ละกลีบปลิวว่อนทั่วห้อง
ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กน้อยวัยกลัดมันที่ไร้เดียงสาและเสียงของหัวหน้าห้องที่คอยห้ามปรามคนอื่นอยู่ ในใจผมกลับกำลังส่งเสียงซะอื้นอยู่
นรกแตก คำนี้ละมั้งที่สามารถบรรยายบรรยากาศตอนนี้ได้คลอบคลุมที่สุด
ผิดหวัง คำนี้ละมั้งที่สามารถบรรยายความรู้สึกผมตอนนี้ได้ดีที่สุด
"เงียบ!!!!!!!!"
เสียงลากยาวดั่งสายฟ้าฟาดจากทางหลังห้องนั้นทำให้ทุกความวุ่นวายหยุดลง
เจ้าของเสียงคือพี่เคนไม่ผิดแน่ แต่ตอนนี้สายตาผมมองอะไรได้ไม่ชัดนัก หยดน้ำน้อย ๆ บนดวงตาผมบดบังทัศนียภาพไปเกือบหมดสิ้น
แม้จะไม่เห็นสีหน้าได้ชัดเจน แต่จากที่ฟังจากเสียง แน่ ๆ คือระเบิดกำลังจะลงแน่นอน
"นั่งที่! ยัง ยังไม่นั่งอีก นับหนึ่ง…สอง…!" ไม่ต้องรอให้ถึงสาม ทุกคนก็ดูจะเข้าที่เรียบร้อยแล้ว "เอาสมุดขึ้นมา" เสียงพรึบพรับดังขึ้นหลังจากนั้นทันที "การบ้านวันนี้ ลอกคำถามสี่ประโยคบนกระดาน สีแดงน่ะ เห็นไหม! แล้วเขียนตอบกลับมา มีแค่สี่ข้อ เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าก่อนเข้าแถวครูจะต้องเห็นสมุดทั้งสี่สิบเอ็ดเล่มบนโต๊ะ เข้าใจไหม!"
"ครับ/ค่ะ!" ทุกเสียงตอบรับพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงบ่นอุบอิบประปราย
กรี๊ง!!
เหมือนจัดคิวได้จังหวะพอดี เสียงออดบอกเวลาหมดคาบก็ดังขึ้นหลังจากนั้น
"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!….ขอบคุณครับ/ค่ะคุณครู"
ผมที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วนั้น ได้แต่เก็บกระเป๋าแล้วรีบรุดออจากห้องไปทันที ออกไปทั้งที่ไม่รอพี่เคนเลยด้วยซ้ำ


"เธอ ๆ ขอพินหน่อยดิ"
เสียงกระซิบดังแว่วมาจากโต๊ะข้างหลังผม เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนสาวที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ กัน และไม่นานนัก เด็กสาวก็เอามือล้วงกระเป๋า ควานหาอะไรบางอย่างแล้วซุกไปที่ใต้โต๊ะทันที คุณครูที่สอนอยู่หน้าห้องกำลังเล่าเรื่องราวอัศจรรย์ของพระอภัยมณีอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็น
ปี๊ด
ทุกคนในห้องนั้นหันไปหายังต้นเสียงพร้อมกัน ที่ว่าทุกคนนั้นรวมถึงครูด้วย ดูท่าแล้วจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลืมปิดเสียงแจ้งเตือน
"เสียงอะไร" ทั้งคู่เอามือกอดท้องของตัวเองไว้แน่น โดยยังกุมวัตถุต้องห้ามอยู่ แต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะคุณครูหูดีท่านนั้นได้เดินเข้ามาหาพร้อมกระชากวัตถุนั้นออกมา "รู้ใช่ไหมว่าห้ามเอาของแบบนี้ขึ้นมาเล่นระหว่างเรียน แล้วไหนสมุดจดวิชานี้"
"อาจารย์คะ คือหนูยังไม่ได้ซื้อ…"
"ไม่ต้องมาเถียง หลังเลิกเรียนค่อยมารับคืน"
…โทรศัพท์มือถือ คือสิ่งต้องห้ามในห้องเรียน….
นั่นคือคำแนะนำข้อที่สามของครูพี่เลี้ยงผม
พี่เคนแนะนำผมเกี่ยวกับบทบาทและการวางตัวเวลาอยู่ในห้อง ผมอาจจะไม่ต้องทำตัวขรึมเท่าพี่เคน แต่อย่างน้อยต้องให้นักเรียนเกรงกลัวเราให้ได้
"คาบแรกน่ะสำคัญนะ ถ้าเราอ่อนข้อตั้งแต่แรก ภาพลักษณ์เราก็จะเป็นแบบนั้นไปตลอด เด็กมันจะเล่นหัวเอา เพราะงั้นคาบแรกพยายามทำตัวตึง ๆ ไว้หน่อยนะ ต่อไปจะได้คุมชั้นเรียนได้"
"ค…ครับ แบบไหนคือตึงครับ"
"อ่า ก็อย่างที่เราเห็นในคาบโฮมรูมเมื่อกี้ พี่ไม่ได้บอกชื่อเล่นตัวเองด้วยซ้ำ มันคือการเว้นระยะห่าง ให้รู้ว่าเราคือครู พวกเด็กเป็นนักเรียน"
ข้อที่หนึ่ง เว้นระยะห่างจากนักเรียน
"พี่เคนครับ แล้วผมต้องให้นักเรียนมีสมุดด้วยไหมครับ" ผมพูดพลางชี้ไปที่กองสมุดที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ พี่เคนไปสอนคาบแรกมา แล้วกลับมาพร้อมนักเรียนสองคนที่ช่วยกันขนกองสมุดมาด้วย ดูท่าแล้วน่าจะเริ่มสอนตั้งแต่คาบแรกเลย
"อื้ม ต้องมีสิ" เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว "ต้องสั่งให้นักเรียนไปซื้อนะ เอาปกอ่อนก็ได้ วิชาเราน่าจะไม่ได้จดอะไรเยอะ นอกจากน้องบีจะให้งานเยอะน่ะนะ"
พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกผมว่าน้องบีแล้วผมก็จั๊กจี้ในใจแปลก ๆ
ไม่ ไม่ กลับมาก่อนสติ
ข้อที่สอง สมุดจด is a must
"แต่…" ผมเว้นช่วงไว้ ไม่รู้จะพูดความคิดเห็นของตัวเองออกไปดีไหม แต่ก็อดไม่ได้ "ถ้าผมให้นักเรียนใช้มือถือจดแทนได้ไหมครับ จะได้ไม่ต้องเปลืองเงินซื้อสมุด"
"อืม…" อีกฝ่ายเว้นช่วงเช่นกัน "คงยากนะ จริง ๆ แล้วต้องริบโทรศัพท์นะ"
"ครับ?" ไม่ใช่ว่าผมฟังไม่ได้ยินหรอก แต่ยากที่จะเชื่อว่าได้ยินอะไรไป
"เราจะต้องเก็บโทรศัพท์นักเรียนตอนต้นคาบนะ วิธีการก็แล้วแต่เราเลย อาจจะให้ลุกมาวางที่โต๊ะหน้าห้อง หรือจะหากล่องหรือถุงแล้วเดินเก็บเอาก็ได้"
ผมไม่อยากสรุปเป็นข้อนี้เลย แต่…
ข้อที่สาม โทรศัพท์คือสิ่งต้อห้าม
"อะไรอีกนะ ที่น้องบีควรรู้" เขาพึมพำกับตัวเอง "อ่อ…"
พี่เคนอธิบายต่อ ส่วนผมก็ยังฟังและจับใจความอยู่ ถึงจะไม่เห็นด้วยเป็นส่วนใหญ่ก็ตาม
ข้อที่สี่ ให้นักเรียนบอกทำความเคารพตอนเริ่มและเลิกคาบทุกครั้ง
ข้อที่ห้า นักเรียนที่เข้าสายเกินสิบห้านาทีจะถูกกทำโทษ
ข้อที่หก และเราที่เป็นครูก็พยายามเข้าตรงเวลาด้วยเช่นกัน (ข้อนี้ผมเห็นด้วย)
ข้อที่เจ็ด ของกิน ขนม และน้ำดื่มเป็นสิ่งต้องห้าม
"เอาตามตรงพี่ก็กังวลหน่อย ๆ นะ" กังวล? กังวลผมเหรอ "ดูทรงเราแล้วน่าจะจัดการนักเรียนยาก ถ้าวันนี้ยังไม่พร้อม ให้พี่ไปเข้าแทนก่อนไหม"
ข้อเสนอนั้นไม่ได้แฝงความดูหมิ่นหรือความไม่วางใจเลยสักนิด กลับกันมันทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของคนตรงหน้า แต่ถึงอย่างนั้น คำถามนี้มันสะกิดความน่าสมเพชในตัวผมเอง ผมอาจจะหนีแล้วให้พี่เคนไปสอนแทนก็ได้ แต่จะหนีไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะ
"ผม…" ก็ไม่มั่นใจนักหรอก แต่ "…จะลองดูครับ"
สีหน้าและน้ำเสียงของผมคงดูมั่นใจผิดแผกไปจากเดิม เลยส่งให้ชายหนุ่มในชุดสีกากียิ้มภูมิใจมาที่ผม
…เป็นยิ้มที่อ่อนโยนจัง…
"งั้นเดี๋ยววันหลังพี่ไปหาไม้เรียวมาให้นะ" ห๊ะ!
"ม…ไม้เรียว ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่คิดจะตีเด็ก" จะว่าก็ว่าเถอะ การตีมันผิดกฎหมายไปแล้วนี่นา
"ไม่ต้องห่วง พี่เองก็ไม่เคยตี" โล่งอก ผมนึกภาพคนอ่อนโยนอย่างพี่เคนง้างไม้ฟาดนักเรียนไม่ออก แต่เดี๋ยว ตอนคาบโฮมรูมยังฟาดใส่กระดานยู่เลย "ไม้ของพี่น่ะ เอาไว้กันหมา"
"กันหมา…หมายถึงนักเรียนเหรอครับ" ผมเผลอขมวดคิ้วใส่ ไม่ดีเลยนะที่เปรียบนักเรียนเป็นหมาน่ะ
"แค่สำนวนน่ะ เอาไว้ขู่เด็กไม่ให้เหิมเกริมได้ดีเลย"
"ขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
"อื้ม เราไม่ต้องใช้ไม้เลยก็ได้ แค่พกติดตัวไว้เฉย ๆ ก็พอช่วยได้แล้ว"
ข้อที่แปด ไม้เรียวคืออาวุธ
"อะ!! จะคาบสามแล้ว พี่ไปสอนก่อนนะ" ว่าแล้วก็รีบหอบข้าวของไปสอนทันที คงไม่ดีแน่ หากจะไม่ทำตามสิ่งที่ตัวเองเพิ่งแนะนำไป
ผมมีสอนอีกทีคาบสี่ ซึ่งก็คือคาบถัดจากนี้ แต่ถึงอย่างนั้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าจะให้เด็กทำอะไรดี ก่อนหน้านี้พี่เคนแนะนำผมไว้ว่า หากยังไม่รู้จะเริ่มยังไง สอนตามหนังสือไปก่อนก็ได้ ให้ท่องศัพท์ อธิบายไวยากรณ์ พาอ่านบทความ หรือจะเอาสื่องของพี่เคนไปสอนก่อนก็ได้ ซึ่งผมปฎิเสธไปอย่างสุภาพ
ใบงานและสื่อการสอนของพี่เคนถือว่าทำออกมาได้ดีทีเดียว เนื้อหาครบ น่าสนใจ สีสันสดใส ถ้าผมเป็นนักเรียน ผมคงตั้งใจเรียนน่าดู
แต่ผมอยากลองทำสื่อของตัวเองดู การสอนอาจจะราบรื่นขึ้นถ้าเราใช้สื่อตามแบบของเราเอง
ตามแบบขอเราเองเหรอ ผมนึกไปถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของบอล มันเองก็บอกประมานว่า 'เป็นตัวของตัวเอง' แล้วตัวของผมคืออะไรกันนะ แค่แนะนำตัวหน้าชั้นผมยังไม่กล้าเลย…
แนะนำตัว…ใช่แล้ว แนะนำตัวเองไง
เมื่อหลอดไฟนีออนในหัวผมสองสว่าง ผมจึงเริ่มเตรียมการสอนของผม
ผมเอื้อมมือไปคว้างปากกาเคมีในแก้วเก็บเครื่องเขียนบนโต๊ะพี่เคน
แม้จะมีเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แค่ด้วยสื่อนี้ ยังไงก็ทำทัน
ผมเขียนข้อความลงกระดาษ แล้วขยำมัน


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


ปรายฟ้ากำลังมึนเมาแทบเดินไม่ไหวทีเดียว ก็เพราะใครละ? เธออกหักเพราะแฟนหนุ่มมีคนใหม่ จึงได้มาดื่มเหล้าคนเดียวแบบนี้
 ทว่าพอลุกขึ้นเดินร่างกายตนโซเซไปมา จนกระทั่งมีมือหนามาจับไหล่บาง เพราะเห็นเธอจะล้ม ลง ร่างน้อยเอนกายซบไหล่หนามา ทำเอาบดินทร์มองร่างน้อยที่สติไม่อยู่กับตัวเสียแล้ว แต่ด้วยชุดกระโปรงรัดรูปชวนเย้ายวนใจชายยิ่งนัก ทำให้เขาถึงกับมีอารมณ์ขึ้นมา สุดท้ายจบลงที่โรงแรมจน


ปรายฟ้านอนพักผ่อนบนเตียง บดินทร์จึงได้มาเยี่ยมถึงห้องพยาบาล เขาลูบคลำศีรษะเธอจึงได้รับรู้ถึงไออุ่นในร่างกายสาว
 ส่วนสาวิตรีโดนทำโทษ เธอทั้งร้อน ทั้งอายและโกรธเพื่อนๆ ผิวขาวๆแดงปื้นอวดร่องรอยแดดจ้าที่เผาไหม้ จนเพื่อนๆหลุดหัวเราะขำออกมายกใหญ่
 "สมน้ำหน้า ยัยสาวทำเป็นโปรยเสน่ห์ดีนัก"
 มุกดาว่ามา ลินลามองเตือนมาสีหน้าสายป่านยิ้มเยาะสาวิตรี ก่อนพูดมาว่า
 "คนขี้อิจฉาเพื่อน ก็แบบนี้แหละ"
 "พอเถอะ เดี๋ยวเราแยกตรงนี้นะ พอดีแฟนฉันจะมารับแล้วไปทานข้าวเที่ยง"
 ลินลาบอกเพื่อนสาวอย่างเขินๆ ทำให้ฟ้าใส มุกดาและสายป่านหัวเราะออกมา
 "จ้า_ คนสวยที่สุด เรียบร้อยที่สุด ในกลุ่มมีแฟนคนแรกเลย"
 ฟ้าใสเย้าแหย่มา ทำให้เธอหน้าแดงก่ำมา จนได้ พร้อมค้อนให้เพื่อนสาวก่อนพูดมาว่า
 "แสดงว่าไม่ไป พี่อัฒฐ์ชวนมาด้วย"
 "ไป แล้วก็ไม่บอกนะเพื่อนเรานี่"
 สาวๆตอบรับมาพร้อมหัวเราะออกมาด้วยความรื่นเริง และกระเซ้าเย้าแหย่เพื่อนสาวอย่างลินลามา เพราะถือว่าโชคดีที่มีแฟนก่อนใครเพื่อน ในกลุ่ม
 ~~~~~~~~~~~~~~~
 ที่ร้านอาหารชื่อดังในโรงแรมหรูในเมืองกรุง สาวๆทั้งสี่ได้มานั่งทานกับเจ้ามืออชวิน แฟนของลินลานั่นเอง
 ขณะที่ทุกคนพากันสาละวนกับอาหารญี่ปุ่นตรงหน้า ทำให้เขาได้เห็นเพื่อนที่เดินอยู่พอดี อชวินจึงยกมือขึ้นร้องทักทายมาว่า
 "ทางนี้...ดิน"
 สี่สาวที่กำลังทานถึงกับชะงักไป เมื่อเห็นอาจารย์หนุ่มสุดหล่ออย่างบดินทร์เข้า ทั้งหมดไม่คาดฝันว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนกับอชวินด้วย
 "หึ_หึ ขอนั่งด้วยคนนะ ทุกคน ว่าแต่แฟนแกคนไหน นายอัฒฐ์"
 จากคำพูดคำจาทำเอาสาวๆเลิกลั่กกันเลยทีเดียว ลินลาถึงกับทำหน้างอนใส่แฟนหนุ่ม
 "พี่อัฒฐ์ ตกลงนัดกับลินหรือเพื่อนพี่กันแน่"
 "โธ่ ต้องเป็นลินสิ แต่ดินก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนต่างประเทศด้วยกัน คนไทยน้อยเลยเช่าบ้านหารคนละครึ่งไงละ"
 อชวินเล่าให้ฟังด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แจ่มใสมาเมื่อนึกถึงความหลังเก่าๆ
 "เขาเป็นอาจารย์พวกเราค่ะ พี่อัฒฐ์"
 "พี่ก็รู้จากเพื่อนพี่เมื่อวาน เลยมาเซอร์ไพรท์หน่อย"
 "ไหนๆจ่ายคนละครึ่งสิคะ พี่อัฒฐ์กับอาจารย์"
 คนพูดคือมุกดาและกำลังกินอย่างอร่อยอีกด้วย
 ~~~~~~~~~~~~~~
 ปรายฟ้ามารู้สึกตัวเองอีกทีต้องผวามา เงาตะคุ่มข้างเตียงยามรัตติกาล ทำให้เธอตื่นตระหนก
ร่างหนาตรงเข้ามาโอบกอดเธอไว้ ปรายฟ้าชะงักกึกแน่นอนไออุ่นจากร่างหนาที่สัมผัสไม่ธรรมดา แต่ไม่เท่ากับเสียงคุ้นหู
 "รู้สึกตัวแล้วหรือ? ฉันอยากจะกินเธอทั้งตัวเลยแม่สาวน้อย นางแมวยั่วสวาท"
 ปรายฟ้าพลักอีกคนออกมาเพื่อเห็นหน้าชัดๆ นั่นเอง และทำเอาเธอตกใจเมื่อเห็นเป็นอาจารย์เข้าใหม่คนนั้น บดินทร์จับคางมนขึ้นพร้อมยิ้มก่อนบอกว่า
 "หายเร็วๆนะ จะได้กลับมาเรียนทันเพื่อนๆ"
 วันต่อมาปรายฟ้าได้ออกมาจากโรงพยาบาลมาพักที่บ้าน แต่แล้วมารดาได้เอ่ยมาว่า
 "ปราย พ่อกับแม่หาอาจารย์สอนให้ได้แล้วนะ เขาคิดไม่แพงด้วยแค่หมื่นเดียว แต่ปรายต้องเรียนทุกวันแค่สามเดือนเอง"
 "คะ_แม่ ปกติหนูก็ได้ที่หนึ่งนะคะ "
 ปรายฟ้าจะทักท้วงแต่พ่อแม่เธอ เป็นห่วงเพราะลูกสาวป่วยบ่อยช่วงนี้
 "น้องปรายฟังแม่นะ แม่เป็นห่วงลูกกลัวเรียนไม่ทันเพื่อนๆ แต่คนที่มาสอนลูกแม่นะไว้ใจได้นะ เพราะหนูเคยเจอพี่เค้าตอนเด็กๆ"
 พัลลพนั่งหัวเราะกับคำพูดภรรยาของตนเอง ปรายฟ้านั่งงง ก่อนจะนึกถึงพี่ชายข้างบ้านที่เธอติดเขาแจเพราะเป็นเพื่อนเล่นคนเดียว แถมดันลืมชื่อไปแล้วนี่สิ
 "พี่ชายขา_วันนี้เล่นตุ๊กตากับหนูนะ"
 "ได้สิครับ น้องปรายพี่ตามใจน้อง"
 แต่ผ่านไปไม่นานปรายฟ้าวัยสิบปีได้ ไปส่งเขาที่สนามบินเพื่อไปเรียนต่อนั่นเอง เด็กสาวนึกถึงตอนเล่นกับพี่ชายไม่ว่าแบบไหน เขาไม่เคยบ่นเคยว่าสักคำ


"ปรายจ๊ะ อาจารย์มาแล้วนะลูก"
 ปราณีมารดาเดินไปตามลูกสาวที่อยู่ในครัว จึงได้เห็นลูกสาวกำลังวุ่นวายทำอาหารเกือบเสร็จแล้ว เธอจึงบอกว่า
 "ไปเจออาจารย์ก่อนเขาคุยกับพ่ออยู่นะ ที่เหลือแม่ทำเอง"
 ปรายฟ้าถอนหายใจเฮือกๆ แต่ต้องยอมทำตามที่บอก เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าพี่ชายข้างบ้าน สมัยก่อนจะหน้าตาเป็นยังไงบ้างนะ เสียงบิดาหัวเราะชอบอกชอบใจมา พร้อมกับเสียงทุ้มหูชวนคุ้นเคยมา อย่างรื่นรมย์อารมณ์ดีทั้งคู่ ชายหนุ่มนั่งหันหลังให้เธอจึงเห็นเพียงข้างหลังเท่านั้น
 "คุณพ่อคุณแม่สบายดีนะ อาก็คิดถึงไม่รู้ว่าอยู่แถวไหนแล้ว อ้าว ปรายมาพอดี นี่ไงลูกสาวอาสวยน่ารักมั้ย?"
 ความเงียบเข้ามาปกคลุม เมื่อต่างฝ่ายต่างเจอหน้ากันแล้ว ปรายฟ้ารีบยกมือไหว้ทันทีเพราะเธอจำได้ว่าเขาแก่กว่าเธอ5ปี
 "สวัสดีค่ะ อาจารย์"
 "นี่พี่ดิน คนที่ปรายไปเล่นด้วยตอนเด็กๆไง ดินคงจำน้องได้นะ "
 พัลลพถามมาอย่างอารมณ์ดี ปรายฟ้าเห็นสายตาบดินทร์จ้องมองมา ใบหน้านวลถึงกับเห่อร้อนเพราะสายตาคู่คม จ้องมองราวกับสแกนตัวเธอจนทำให้ร้อนวูบวาบไปหมด แถมยังออกอาการเงอะงะต่อหน้าเขาอีก ทำไมพ่อแม่ถึงชื่นชอบเขานักนะ เธอได้แต่คิดอย่างหงุดหงิดใจ
 ###############
 "หนูไม่อยากเรียน! อาจารย์ไม่ต้องมาขู่หนูนะ"
 ปรายฟ้าออกฤทธิ์ดื้อเหมือนวัยเยาว์ ทว่าบดินทร์ยกยิ้มนิดนึงแล้วขมวดคิ้วมาก่อนตอบว่า
 "แน่ใจนะ พ่อแม่ปรายจ้างพี่มาสอนหนูนะ"
 ใบหน้านวลเห่อร้อนกับสายตาคู่นั้น ก่อนหันหน้าหนีไปแล้วตอบมาว่า
 "ปรายสอบได้ที่หนึ่งทุกที พี่ดินคืนเงินพ่อแม่ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวปรายก็เรียนทันเพื่อนๆเอง"
 ไม่ทันให้ตั้งตัว บดินทร์รุกขยับมากอดสาวน้อย ไว้กระซิบแผ่วเบาข้างหูมาว่า
 "ไม่คิดถึงพี่แล้วหรือ ลืมแฟนเก่าไปเลยนะ พี่จะกลับมาทวงคืนคนของพี่"
 ปรายฟ้าถึงกับสะดุ้งเฮือกมา พร้อมกับริมฝีปากหนาจูบเรียวปากอิ่มมาเบาๆ ฝ่ามือหนาสอดใต้เสื้อสาวลูบไล้แผ่นหลังบางและไหล่บาง ทำเอาปรายฟ้าทั้งเคลิบเคลิ้มและสยิวกายไปด้วยเช่นกัน ด้วยฤทธิ์ชายหนุ่มตรงหน้า จนเผลอจูบตอบอย่างไม่ประสีประสามา กลับทำเอาบดินทร์ยิ่งรุกหนักขึ้นอีก
 บดินทร์อุ้มร่างน้อยลงนอนบนเตียง เมื่อเห็นปรายฟ้าหมดสติไปเช่นนั้น แต่สายตาไม่รักดีไปเห็นบางอย่างจน น้องชายตนเองผงกหัวขึ้นมาทีเดียว ครั้นแล้วร่างหนาก้มหน้าลงพร้อมร่างกายหนาทาบทับร่างน้อยมา การกระทำของเขาทำให้ปรายฟ้าเพิ่งรู้สึกตัว ตกใจแม้จะดิ้นรนขัดขืนร่างหนาก็ไม่พ้นมือหนาอยู่ดี
 "อะ_อื้อ โอ้ว โอ้ว พะ พี่ พี่ดินคะ ปละ_ปล่อย ปราย โอ้วว ปรายเจ็บนะคะพี่"
 เสียงปรายฟ้าดังมาระรัวปนสั่นๆมาด้วยทั้งเจ็บและอายมา ทว่าเสียงบดินทร์ดังกระหึ่มมาว่า
 "พี่ขอตีตราจองปรายก่อน เราต้องไม่จากไปไหนกันอีก อืม หอมมาก หวานไปหมดเลยที่รักของพี่ปรายสวยมากรู้ตัวบ้างมั้ย อย่าให้ใครมารังแกสิ"
 คำพูดเขาเข้าหูบ้างไม่เข้าบ้าง เพราะปรายฟ้ากำลังหายใจหอบ และสติแทบลอยละล่องจากร่างน้อยเสียแล้ว
 สองชั่วโมงต่อมา บดินทร์ลุกขึ้นมาแต่งตัวปรายฟ้าพลิกกายมาดวงตาหลับสนิท แต่บดินทร์กลับกลืนน้ำลายลงคอมาพร้อมกับมองเต้าอวบอูมมา
 เสียงดูดดื่มจากทรวงอกสาว ช่างทำให้ปรายฟ้าถึงกับร้อนวูบวาบมาทั้งกาย ด้วยใจกระเจิดกระเจิง
 ด้วยหัวใจสั่นไหวทีเดียว
 "อะ_อ่าา อุ๊ย อู้ยย พี่ดินขาา.."
 บทเพลงรักที่เขามอบให้แม้จะเจ็บปวด แต่ไม่เหมือนครั้งก่อน ทำให้เธอคลั่งไคล้ในตัวพี่ชายคนนี้นัก เพราะความละมุนละไมอ่อนโยนอ่อนหวาน ทำให้เธอเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่กำซ่านใจ และอุ่นร้อนในกายสาวนัก และบดินทร์ก็ยอมรับว่าเขาหลงรักเธอเพียงใด


"อึก_อึก_อึก คอยดูเถอะ ยัยสาวแก กล้าแย่งแฟนเพื่อน ขอให้แกตกนรกทั้งเป็น_ อุ๊ย "
 ว่าแล้วลุกขึ้นมาเพื่อจะเดินออกไปจากร้าน แต่แล้วร่างน้อยเดินเซไปเซมา จนมีคนมาประคองร่างงามไว้เสียก่อน
 "ขอบคุณค่ะ_"
 "อืม_ "
 เสียงครางแผ่วเบามา พร้อมกับจูบสาวสวยตรงหน้าอย่างลืมตัวและอดใจไม่ไหวเลยเสียทีเดียว
 ที่โรงแรมร่างบางถูก บดินทร์ค่อยๆพาลงนอนบนเตียงนอนชุดกระโปรงสั้น แหวกข้างแถมช่วงบนอร้าอร่ามตาเพราะเนินขาวๆ ยั่วยวนอารมณ์เขาดีนัก ทำเอาเขาใช้ฝ่ามือหนาๆเคล้นคลึงมาบนก้อนเนื้อนิ่มๆ ร่างน้อยถึงกับไหวกายมาอย่างอัตโนมัติ ด้วยความเสียวกระสัน ริมฝีปากบางร้องครวญครางมา เพราะไม่คุ้นเคยมาก่อน
 ผิดกับบดินทร์เขาแทบจะหายเมา เพราะหน้าอกสาวใหญ่คัพดีจริงๆ ช่างยั่วยวนใจสายตาผู้ชายเช่นนี้
 "อะ_อะ อู้ยย โอ้ยย จะ เจ็บ พี่นัทขาา..."
 คำพูดนั้นทำให้เขาแทบจะหมดอารมณ์เลยเพราะเธอคิดว่าเขาเป็นใครอีกคนนี่สิ ใครจะทนไหว
 ความเมาเป็นเหตุทำให้ทั้งคู่ตอบสนองต่อกันอย่างเร่าร้อนจนสุขสมจนได้
 ร่างน้อยหลับในอ้อมกอดของบดินทร์ จนเขายิ้มออกมานิดๆ ก่อนหลับสนิทอีกคนเพราะถูกปลดปล่อยออกมาเสียแล้ว
 ปรายฟ้าเพิ่งมารู้สึกกายใกล้รุ่ง เธอเพิ่งรู้สึกตัวเองว่า มันเย็นๆโหว่งๆชอบกล ก่อนใจหวิววาบชาดิกไปทั้งหัวใจ เพราะเธอไม่มีผ้าติดกายสักชิ้นเดียว แต่ตอนนี้เธอต้องลนลานหนีผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน และเธอเห็นใบหน้าเขาไม่ถนัดด้วยนี่สิ
 "อะ_อุ๊ย เจ็บ"
 ร่างบางเดินโซซัดโซเซจนมือน้อยๆ ต้องกุมท้องตนเองไว้เพราะทั้งเจ็บและจุกมาทีเดียว แต่ก็ดีขึ้นเมื่อวันเวลาผ่านไป
 ในมหาวิทยาลัยที่เธอเรียน เพื่อนๆพากันบ่นเมื่อเห็นปรายฟ้ามาหลังเพื่อน
 "ไม่ต้องมาก็ได้ ปรายเดี๋ยวเอาสนุดโน้ตไปให้"
 ชลธีบอกมาแววตามองเพื่อนสาวอย่างห่วงใย
 "แน่ใจหรือ ปรายเรียนไหวหรือ?"
 ทั้งเท็นกับเอ็มถามอย่างเป็นห่วงมา
 "ไหวสิ ไหนบอกว่ามีอาจารย์คนใหม่มาแทนอาจารย์เกษมหรือ?"
 ทุกคนถอนหายใจเฮือกมา เพราะสิหน้าปรายฟ้าไม่ดีนัก เพราะรู้ๆกันอยู่ว่าสาวิตรีหรือสาวเพื่อนในกลุ่มได้มีอะไรกับนัทธีแฟนหนุ่มของเธอ และปีนี้บังเอิญเทอมสุดท้ายที่จะได้ไม่ต้องเห็นหน้ากันอีก อย่ามาเจอะเจออีกเลยจะดีที่สุด
 "ถ้ายัยสาวมันจับผัวมันไม่อยู่ มายุ่งกับปรายอีก มุกจะตบมันเอง"
 มุกดาว่ามาอย่างเคืองๆ ทำให้ฟ้าใส และลินลาพากันเห็นด้วย จนทำให้ปรายฟ้าซาบซึ้งใจเพื่อนๆทุกคนทีเดียว
 "ขอบใจนะทุกคน ที่เป็นห่วงปราย"
 "เราเพื่อนกันนี่นา เพื่อนต้องช่วยเพื่อนสิถึงจะถูก"
 ลินลาตอบมาและคนอื่นๆเห็นด้วย แล้วตั้งใจจะไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลก
 ~~~~~~~~~~~~~~~


ทุกคนพากันไปเข้าห้องเรียนโดยไม่สนใจ สาวิตรีที่ดูจู๋จี๋กับแฟนหนุ่มอย่างนัทธี เจตนาเพื่อเยาะเย้ยเพื่อนสาวของตน เพราะหวังจะเอาชนะอีกฝ่าย
 "เอาละ! พวกเธอน่าจะรู้ข่าวอาจารย์เกษมแล้วนะเนื่องจากได้เกิดอุบัติเหตุ ทำให้ท่านมาสอนไม่ได้แต่ได้มีอาจารย์คนใหม่จบมาจากเมืองนอก มาสอนแทนขอเชิญอาจารย์บดินทร์ด้วยครับ"
 นักศึกษาชายหญิงพากันตบมือให้ แล้วต่างเบิกตากว้าง เมื่อเห็นอาจารย์คนใหม่เหมือนกับคนรุ่นเดียวกันกับพวกตนนี่เอง แถมหน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม
 "อาจารย์จบมาจากที่ไหนครับ?"
 ชลธีสงสัยเนื่องจากคุ้นหน้าอีกฝ่าย บดินทร์เลิกคิ้วมองรอบห้องแล้ว เห็นปรายฟ้านั่งอยู่เบื้องหลังชลธี ก่อนแนะนำตัวเองมาว่า
 "ผมชื่อบดินทร์ ชาญเดชา เรียนจบได้ใบปริญญาโทคณะคุรุศาสตร์ กำลังต่อปริญญาเอก มีใครจะถามอะไรอีกมั้ยครับ"
 สายตาเขาสะดุดเมื่อเห็นปรายฟ้า ยกมือขึ้นขณะเดียวกัน อีกคนที่นั่งข้างๆยกขึ้นแล้วถามมาว่า
 "อาจารย์หล่อแบบนี้ มีแฟนแล้วยังค่ะ"
 สาวิตรีถามมายิ้มระรื่น ทำเอาปรายฟ้าลดมือลง ใบหน้านวลซีดขาวมือน้อยกุมท้องมา สายตาคมกริบจ้องสาวิตรีก่อนตอบหน้าตาเฉยว่า
 "ไม่เกี่ยวกับการเรียน อย่ารู้เลยจะดีกว่า"
 คำพูดที่ถูกปฏิเสธ ทำเอาเพื่อนๆหัวเราะออกมาด้วยความขบขันสาวิตรีที่เสนอหน้า จนหน้าแตกเสียเอง บดินทร์จึงได้หันไปทางมุกดาและสายป่าน
 "ช่วยพาเพื่อนไปห้องพยาบาลหน่อย อาการไม่ค่อยดีนัก"
 "ค่ะ อาจารย์"
 มุกดากับสายป่านจึงได้พาปรายฟ้าออกจากห้องเรียนไปสีหน้าโล่งอก สาวิตรีขมุบขมิบปากพึมพำเบาๆ มองตาขวางมา
 "มารยา!"
 "บ่นอะไรหรือ?ที่รัก"
 นัทธีกำลังหลงใหลสาวิตรี เพราะไม่เหมือนปรายฟ้า เนื่องจากให้เขาได้แค่จับมือถือแขนกันสัมผัสแค่อย่างมากก็กอดกัน
 "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ร้อนจังช่วงนี้"
 สาวิตรียิ้มหวานให้แฟนหนุ่มอย่างออดอ้อน
 ดังนั้นวันที่ไปฉลองวันเกิดของมุกดา กลับกลายเป็นว่า สาวิตรีเองได้ยั่วยวนให้ท่านัทธี เพราะความริษยาเพื่อนรักที่ได้หนุ่ม หล่อ พ่อรวยจนมีอะไรกันเลยเถิด
 หนำซ้ำจึงได้ส่งคลิปตนเองกับนัทธี ให้ปรายฟ้าดูอีกเป็นการเยาะเย้ยอย่างเลือดเย็น เป็นเหตุทำให้ปรายฟ้าไม่อยากยุ่งกับสาวิตรีนัก
 "กรุณาฟังอาจารย์พูดนะครับ ผมมาสอนพวกคุณไม่ใช่มาจีบกันเอง อยากโดนทำโทษหรือ?"
 แม้จะวางมาดดุดูน่าเกรงขาม แต่กลับกลายเป็นว่า สาวิตรีกลับชอบใจถามลอยหน้าลอยตามาว่า
 "ลงโทษยังไงคะ อาจารย์ อยากรู้จัง"
 "ในเมื่ออยากรู้จะจัดให้ เธอชื่อสาวิตรีสินะ"
 "ใช่ค่ะ หนูเรียนได้ที่2ค่ะ"
 "ดี ฉันมาสอนเธอ ไม่ใช่ให้เธอมาต่อปากกับอาจารย์เช่นนี้"
 รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มุมปากทำเอาอีกฝ่ายไม่ทันเฉลียวใจ กลับตามเขาออกไปนอกห้อง ทำให้คนอื่นอยากรู้ ไปด้วย
 ไม่นานเสียงสาวิตรีกรีดร้องดังลั่น หน้าห้องเรียน ทำให้เพื่อนๆทุกคนรวมถึงนัทธีพากันออกไปดูต้องตกใจไปตามๆกัน
 ท่ามกลางแสงแดดร่างน้อยๆ ของสาวิตรีกระโดดโหยงแหยงไปมา แต่เสียงเข้มสั่งมาว่า
 "ฉันจะลงโทษสถานเบาก่อน เธอต้องอยู่ตรงนี้จนกว่าหมดคาบเรียนของฉัน"
 ทุกคนที่เห็นและน้ำเสียงจริงจังนั้น ไม่มีทางล้อเล่นได้เลยสักนิด เพื่อนๆพากันแอบขำเพราะสาวิตรีดูไม่จืดจริงๆ สาวิตรีเองก็กลัวโดนลงโทษหนักกว่าเดิมแถมยังเท้าเปล่าแตะต้องบนพื้นหญ้า พาลสะดุ้งม
 +++++~~~~~~~~~~~+++++++


ในบ่ายที่อุณหภูมิสูงจนเป็นเรื่องปกติของเมืองไทย กันต์ วาน และ หยก นั่งโต๊ะหินอ่อนอยู่ในสวนหลังบ้านของคุณนายพรทิพย์ แม้ว่าเด็กโข่งสามคนนี้จะอายุพ้นเลขยี่สิบกันแล้ว แต่งานอดิเรกของพวกเขายังไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากตอนเรียนประถม
"เออ ว่าแต่ช่วงนี้มีอะไรน่าสนใจมาแนะนำไหมคร้าบ" กันต์ถามด้วยน้ำเสียงกวนๆตามสไตล์ขณะที่กำลังนั่งเล่น MUME บนคอนโซลเก่าจากศตวรรษที่แล้ว "เมื่อวานกูไปเจอกลุ่มแชร์เกมเก่าในเรด" วานพูดเปิดประเด็น "ในกลุ่มมีข้อมูลหลายเกมจาคยุคยี่สิบถึงสามสิบ" "อา หะ" กันต์ตอบแบบไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ "นึกว่าเราหามาเล่นกันแทบจะทุกเกมแล้วสมัยปอสี่" หยกพูดขณะที่กำลังเคลียร์งานค้างจากที่ออฟฟิศ แต่กลับดูใส่ใจกับสิ่งที่วานพูดมากกว่ากันต์ที่ตอนนี้กำลังเอาขาก่ายขึ้นมาบนโต๊ะ "ในกลุ่มนี้มีข้อมูลของเกมที่เรายังไม่เคยเล่นเยอะเลย เป็นพวกเกมออนไลน์" หลังจากพูดจบ ทั้งกันต์และหยกก็นิ่งไปสักครู่ "นายหมายถึง นายเจอเกมออนไลน์จากยุคสองพันยี่สิบ" หยกละสายตาจากโน๊ตบุ๊คของเขามาที่ใบหน้าของวาน เงียบอยู่ครู่หนึ่ง "เกมออนไล์จากเจ็ดสิบปีก่อน มันจะไปเล่นได้ที่ไหนล่ะไอ่กร๊วก" กันต์ตะโกนตอบแล้วก็กลับไปเล่นเกมต่อ เช่นเดียวกันกับหยกที่สนใจงานของตัวเองต่อไป
ประตูหลังบ้านเปิดออก วิว น้องสาวของวานถือถาดผลไม้มาวางไว้ที่โต๊ะ "งานยุ่งน่าดูเลยนะคะพี่หยก" วิวถาม แต่ก่อนที่หยกจะตอบคำถามวานเอามือฟาดไปที่ขาของกันต์ให้รู้ตัวว่าควรเอาขาลงจากโต๊ะได้แล้ว กันต์รีบเอาขาลงแล้วยิ้มแห้งในกับน้องวิว "วันหยุดยาวก็งี้แหละ ชอบสั่งงานเผื่อ เหมือนกลัวเราว่าง" หยกตอบขณะที่พิมพ์งานต่อไป "เฮ้ย คุณหยกคร้าบ น้องเขาอุตส่าห์เอาผลไม้มาเซ่น สนใจหน่อยสิครับ" เขาพูดขณะที่เอาไม้จิัมมะม่วงเข้าปาก "มือไม่ว่างครับคุณเพื่อน" หยกตอบ "งั้นแบบนี้ก็ต้องมีคนป้อน" วิวพูดพลางหยิบซ้อมจิ้มไปที่ฝรั่งดอง แต่ทันใดนั้นเองซ้อมก็ถูกหยิบไปจากมือ "เดี๋ยวกูป้อนมึงเองเพื่อน" พูดจบวานก็ยัดฝรั่งดองเข้าปากของหยก
เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็นทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แม้ว่าทั้งหยกและกันต์จะบ้านติดกับวานแต่ทั้งสองก็ทำเวลาเพราะเกรงใจคุณนายพรทิพย์ หลังจากที่วานช่วยน้องเก็บกวาดบ้านนิดหน่อย(นิดเดียวจริงๆ) เขาก็ลงไปห้องใต้ดินของเขา ในนั้นมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หลายอย่าง พวกคอมพิวเตอร์ซะเป็นส่วนใหญ่ เขาเปิดโมดูลจำลองของวินโดวเจ็ด(ซึ่งนับว่าเป็นโบราณวัตถุไปแล้วในยุคของเขา) แล้วเริ่มติดตั้งเกมแต่ละเกมที่เขาเจอข้อมูลจากกลุ่มเรด
เหมือนกับที่กันต์พูด ดูเหมือนว่าเกมออนไลน์เก่าจากเจ็ดสิบปีก่อนนั้นเล่นไม่ได้แล้ว ถึงแม้การติดตั้งจะเรียบร้อยดี แต่ตัวเซิฟเวอร์ที่รองรับผู้เล่นนั้นไม่มีอยู่แล้วทำให้เข้าเล่นเกมไม่ได้ มันดูเหมือนยุคสมัยของเกมเหล่านั้นได้จบลงไปนานแล้ว เพราะเกมที่ไม่มีคนเล่นสุดท้ายก็ต้องปิดให้บริการ ไม่มีใครอยากเปิดเกมทิ้งไว้ให้ผีเล่น คงงั้นมั้ง วานคิด
เขาหลับลงที่หน้าคอมพิวเตอร์ ความเหนื่อยล้าจากการเข้าไปอ่านกระทู้ออนไลน์และพยายามทำทุกทางเพื่อกู้คืนเซิฟเวอร์ให้เกมสักเกม สุดท้ายก็เป็นร่างของเขาที่ยอมแพ้
วิวเดินเข้ามาปิดไฟห้องและเอาผ้าห่มมาห่มให้เขา เป็นน้องที่ดี ถึงแม้ว่าจะลืมปรับแอร์ให้ก็ตาม


ทั้งสามเดินขึ้นบันไดมาพร้อมกับควันพวยพุ่งและสะเก็ดไฟเล็กน้อย เป็นฉากที่เท่บาดใจถ้าไม่นับความสะบักสะบอมของเสื้อผ้าและใบหน้าที่ดำเมี่ยม
สามเกลอเดินเกร็งเล็กน้อยไปยังหน้าเคาน์เตอร์ พวกเขายิ้มแบบเขินๆ "เอ่อ กำจัดหนู เสร็จแล้วครับ" เอเมอรัลพยายามพูดให้ปกติแต่หูเขาแดง "เดี๋ยว" กิแกโรยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ผู้ดูแลโรงเตี้ยมพูด "ก่อนจะแนะนำเรื่องภารกิจ ร้านขายเสื้อผ้าที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหนครับ" เขาสาบานว่าเห็นผู้ดูแลหัวโล้นพยายามกลั้นขำ
ทั้งสามนับเงินในถุงเล็กๆที่ผู้ดูแลมอบให้ พวกเขาได้ค่าประสบการณ์มาคนละ ๑๐๕ กับอีกคนละ ๕ ซิลเวอร์ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังร้ายขายเสื้อผ้า พวกเขาใช้เงินของกิแกโรที่ได้มาจากพ่อมดหัวสุนัขซื้อชุดที่ดีที่สุดในร้านเพราะรวมเงินที่ได้จากงานกำจัดหนูคงซื้อได้เพียงถุงเท้าได้แค่หนึ่งข้าง
ภารกิจที่ผู้ดูแลโรงเตี้ยมบอกพวกเขาคือการเป็นผู้คุ้มกันให้กับพ่อค้ากระเป๋าหนักที่มีนามว่ามิสเตอร์ แอนเดอสัน สามเกลอเดินทางไปยังบ้านของแอนเดอสันตามที่ได้ข้อมูล
ในบ้านไม้หลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน มีเตาผิงใหญ่คอยให้ความอุ่น ทั่วทั้งบ้านประดับด้วยของแปลกตาที่ดูแล้วน่าจะระคาแพง มิสเตอร์แอนเดอสันเป็นชายอ้วนกลมดูมีอันจะกิน เขาต้อนรับกลุ่มสามเกลออย่างเป็นมิตรและคุยเรื่องรายระเอียดของภารกิจกับเอเมอรัลในห้องส่วนตัวเขา
หารู้ไม่ว่ากิแกโรได้แอบวางแผนลับๆกับพยับหมอกซึ่งเล่นคลาสโจร เธอสามารถใช้สกิลย่องเบาและทักษะสะเดาะกลอนระหว่างที่เจรจาเรื่องงานกับเอเมอรัล โดยเขาจะเป็นคนดูต้นทางให้
แอนเดอสันเล่ารายละเอียดของภารกิจว่าตัวเขานั้นต้องการจะเดินทางไปทำการค้าขายที่หมู่บ้านหลังหุบเขาอสรพิษ เขาจึงได้จ้างวานกลุ่มผจญภัยสองกลุ่มมาเป็นผู้คุ้มกัน
"อีกกลุ่มหนึ่งคงจะเดินทางมาถึงเร็วๆนี้แหละครับ" แอนเดอสันพูดขณะจิบน้ำชาอย่างสบายใจ ไม่ทันไรประตูห้องก็มีเสียงเคาะ กิแกโรอาสาเดินไปเปิดประตูเพราะนึกว่าคงเป็นพยับหมอกที่โด้ของในบ้านเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเปิดประตูกิแกโรพบกับอัศวินที่สวมชุดเกราะเหล็กสีขาวเงาวาวตั้งแต่หัวจรดเท้า อัศวินที่ดูเหมือนจะสูงกว่าเขาสามสิบเซนเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กผู้หญิงผมสีชมพูที่มีหูแหลมยาว ชื่อที่ปรากฎบนหัวของอัศวินคือ ศรัทธา ส่วนชื่อที่ปรากฎบนหัวของอีกคนคือ เชอร์รี่จุ๊ยซ์ ชื่อของทั้งสองอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันที่มีชื่อว่า แมคโดนัล กิแกโรโล่งใจที่เขาไม่ได้อยู่ในปาร์ตี้ที่ชื่อดูโง่ขนาดนี้
"พวกเรามาสายรึเปล่าครับ" อัศวินศรัทธาพูด
"้อ้อ ไม่เลยครับ เรากำลังหารือเรื่องการเดินทางพอดี" แอนเดอสันตอบ
"พวกคุณคงเป็นกลุ่มนักผจญภัยที่ร่วมภารกิจนี้สินะครับ" เขาถามทำไมก็ไม่รู้ก็เห็นๆกันอยู่
"ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก" เอเมอรัลเดินไปจับมือกับเขา กิแกโรแคะขี้มูก
ศรัทธาหันมาหากิแกโรและกำลังจะทำท่ายื่นมือมาก่อนจะกลับใจทันที
"ผมนึกว่าพวกคุณมีกันสามคน" ศรัทธาพูดแล้วนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเขา
"พยับหมอกไป เอ่อ ทำธุระ ใช่ทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำ" กิแกโรตอบ เขานึกว่าเขาเนียน
"งั้นเราควรรอให้ทุกคนมากันครบดีไหมครับ" มิสเตอร์แอนเดอสันถาม
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมบอกเธอทีหลังเอง เราคุยกันต่อเถอะ" กิแกโรตอบ
แอนเดอสันบอกรายละเอียดของการเดินทางว่าการจะเดินทางจากหมู่บ้านเลเนก้าไปยังหมู่บ้านโคดามอร์นั้นไม่มีทางอื่นนอกจากต้องข้ามหุบเขาอสรพิษ ที่หุบเขานี้เป็นแหล่งอาศัยของสัตว์อันตรายและอสูรที่ดุร้ายแต่มันก็มีทางลาดที่พอจะใกล้กับตัวหมู่บ้านที่สุด เขาคิดว่าการเดินทางอาจใช้เวลาไม่เกินสัปดาห์และขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมในการเดินทางในอีกสามวันข้างหน้า
หลังจากการหารือรายละเอียดเสร็จสิ้น(พยับหมอกเดินเข้ามาในตอนท้าย)แอนเดอสันมอบเงินจำนวน ๒๐ ซิลเวอร์ให้พวกเขาซื้ออุปกรณ์เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง แม้ว่ากลุ่มสามเกลอนั้นจะมีเงินทองเหลือใช้แต่กิแกโรก็แบ่งเงินที่ได้มากับแมคโดนัลอย่างยุติธรรม(ไม่ ครั้งนี้ไม่เล่นมุกเป่ายิงฉุบ) ปาร์ตี้ของเขาได้ ๑๒ ซิลเวอร์ส่วนแมคโดนัลได้ ๘ ซิลเวอร์
หลังจากเสร็จธุระที่บ้านแอนเดอสันพวกเขาตัดสินใจไปฝึกใช้สกิลและเก็บค่าประสบการณ์ด้วยการล่ากระต่ายที่ป่าแถวหมูบ้านและพอถึงเวลาพลบค่ำพวกเขาก็ไปพักที่โรงเตี้ยม
ค่าห้องนอนคืนละ ๖๐ ทองแดง พวกเขานอนห้องเดียวกันแม้จะมีเตียงนอนใหญ่แค่เตียงเดียว
พวกเขาผลัดกันลงไปอาบน้ำและเฝ้าของ เมื่อทุกคนอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อยก็ถึงเวลาเข้านอน
แต่มันไม่ง่ายแบบนั้น
เมื่อในห้องราคาหกสิบทองแดงของพวกเขานั้นมีเตียงใหญ่เพียงเตียงเดียว โปรดอย่าเข้าใจผิดพวกเขาเคยนอนด้วยกันหลายครั้งแล้วแต่เหตการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นอยู่ตลอด พยับหมอกบอกว่าผู้ชายควรเสียสละให้เธอนอนบนเตียงส่วนพวกเขาทั้งสองควรนอนที่พื้น ซึ่งกิแกโรอ้างถึงความเสมอภาคทางเพศและบอกว่าควรจะเป็นเขาเองที่ได้นอนบนเตียงเพราะตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าทีม แต่เอเมอรัลค้านว่ากิแกโรได้เป็นหัวหน้าทีมเพราะชนะการเป่ายิงฉุบเพราะฉะนั้นพวกเขาควรตัดสินกันอีกรอบ
หลังจากเป่ายิงฉุบรอบที่หนึ่งร้อยยี่สิบห้าและไม่มีใครยอมใครทั้งสามเลยนอนด้วยกันบนเตียงเดียวกัน
ไม่ถึงสองนาทีพวกเขาก็หลับไปอย่างรวดเร็วจากความเหนื่อยล้าของการผจญภัยในวันแรกของเกม
แสงแดดลอดมาจากม่านหน้าต่างของห้องพักส่องเข้าไปยังใบหน้าที่นอนกันคนละทิศคนละทางบนเตียง เป็นเอเมอรัลที่ลืมตาลุกขึ้นมาก่อน เขามองไปที่ร่างน่าเวทนาที่พยายามแย่งผ้าห่มกันบนเตียง เอเมอรัลถอนหายใจ บิดขี้เกียจ ก่อนจะเดินไปยังหน้าต่างและเปิดม่านออกจนสุด
เอเมอรัลยิ้มกรุ่มขณะมองวิวภายนอกหน้าต่างโดยที่ด้านหลังมีเสียงร้องโหยหวนของกิแกโรและพยับเพลาที่ดิ้นพล่านอยู่บนเตียง "มันจ้าเหลือเกินนนนนนน"
เมื่อเวลาเริ่มสาย ทั้งสามจึงลงไปหาอาหารทานที่โรงเตี๊ยม พวกเขาเห็นอัศวินศรัทธาผู้มีเสียงหล่อกับนางเอลฟ์ตัวเล็กผมแดงดูอายุไม่น่าเกินสิบหกนั่งทานอาหารอยู่ที่โต๊ะถัดไปจากพวกเขา
เมื่อสังเกตดูบนโต๊ะอาหารของพวกนั้น พวกเขามองเห็นว่าพวกแมคโดนัลสั่งอาหารที่ราคาถูกที่สุด(มันฝรั่งบดคนละจานกับน้ำเปล่า)พวกเขารู้สึกสงสารจับใจ ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างรู้ใจจากนั้นพยักหน้า หยกลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะของแมคโดนัล
"คุณศรัทธากับคุณเชอร์รี่จุ๊ยซ์มาทานอาหารร่วมโต๊ะกับพวกได้นะครับ" หยกเชิญทั้งคู่อย่างสุภาพ
อัศวินและเอลฟ์มองมาที่โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยเมนูราคาแพงและก้มลงมองที่จานมันฝรั่งบดของตัวเองแล้วกลืนน้ำลาย "ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ไม่อยากรบกวนพวกคุณ" เอลฟ์สาวน้อยตอบอย่างเศร้าสร้อยพลางตักมันฝรั่งบดเข้าปาก น้ำตาของทั้งสามคนเริ่มคลอ ช่างน่าเวทนาเสียนี่กระไร ทั้งสามคนคิดในใจ
"เอาน่า มานั่งด้วยกันเถอะ กินด้วยกันหลายคนสนุกดี" กิแกโรเอ่ยปากชวนบ้าง
"ฉันเผลอสั่งมาเยอะเกินจนไม่รู้จะกินหมดรึเปล่าด้วยสิ" พยับหมอกกล่าวเสริม
เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งเอลฟ์และอัศวินมองหน้ากันด้วยความยินดีแล้วก็มานั่งที่โต๊ะร่วมกับพวกเขา
"ว่าแต่พวกนายเป็น ผู้เล่น เหมือนกันหรอ" กิแกโรถามสิ่งที่เขาสงสัยมาสักพัก
ทั้งสองพยักหน้าขณะที่ยัดแฮมเข้าปาก "แล้วพวกคุณรู้จักเกมนี้ได้ยังไงครับ" เอเมอรัลถาม
ทั้งสองหยุดแล้วมองหน้ากันสักครู่ จากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่อง
ข่าวเกี่ยวกับ ฟรีด้อมไดรฟ์ ไวรัส ที่ออกมาเปิดเผยโดยหนึ่งในทีมวิจัยจากบริษัทเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ชื่อดังของเยอร์มัน ฟรีด้อมไดรฟ์เป็นเทคโนโลยีที่ถูกคิดค้นสมัยช่วงปียี่สิบแต่เนื่องจากปัญหาด้านความปลอดภัยที่เกิดขึ้นกับการทดลองกับมนุษย์คนแรก เทคโนโลยีนี้เลยถูกปิดข่าวและเป็นการวิจัยแบบลับๆ โดยเท่าที่พวกเขาพอจะเข้าใจคือ เทคโนโลยีนี้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ในวงการเกม มันทำงานโดยการเชื่อมต่อจิตสำนึกของมนุษย์เข้าไปจำลองในโลกของเกม รายละเอียดมากกว่านี้พวกเขาไม่แน่ใจ แต่ที่รู้คือมันมีไวรัสที่คัดลอกระบบนี้เข้าไปแฝงตัวอยู่ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แทบทุกชนิด ไวรัสตัวนี้ฉลาดมาก พวกมันจะไม่ทำงานจนกว่าจะเข้าไปอยู่ในอุปกรณ์ที่มีเทคโนโลยีและพลังงานเพียงพอที่จะทำการฟรีด้อมไดรฟ์ ทั้งศรัทธาและเชอร์รี่เป็นเหยื่อของไวรัสนี้ และเท่าที่พวกเขารู้ตามข้อมูลจากรายงานข่าวล่าสุดก่อนที่จะเกิดเหตุกับพวกเขา คือมีอย่างน้อยหกร้อยคนที่กำลังอยู่ในฟรีด้อมไดรฟ์
ทั้งกิแกโร เอเมอรัล และพยับหมอกหยุดนิ่ง ต่างคนต่างประมวลผลข้อมูลที่พึ่งได้ฟังไป
เวลาที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับศรัทธาและเชอร์รี่ในโลกความเป็นจริงนั้นเกิดขึ้นหลังพวกเขาสองเดือน แต่ทว่าเมื่อเขาเข้ามาในเกมกลับไม่เห็นข้อความต้อนรับการมาของทั้งสองคน และทั้งคู่ดูเหมือนจะใช้เวลาอยู่ในเกมนี้พอๆหรืออาจจะมากกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี่ดูไร้เหตุผล และไม่สามรถเข้าใจได้
"พวกเธอ อยู่ในเกมนี้มากี่วันแล้วหรอ" กิแกโรถาม เสียงของเขาสั่นกลัว
"ประมาณหนึ่งเดือนแล้วครับ" ศรัทธาตอบ


เสียงหน้าต่างที่กระแทกเข้ากับบานพับทำให้วานสะดุ้งตื่น เขาพบว่าตัวเองนอนหน้าฟุบอยู่บนโต๊ะไม้ในบ้านย้อนยุคสไตล์ยุโรปสมัยยุคกลาง แสงเทียนจากโคมระย้าที่ห้อยเพดานริบหรี่แต่ไม่ดับ ลมหนาวพัดเข้ามาจากบานหน้าต่างที่ปลุกเขา เขาเดินไปเพื่อจะปิดหน้าต่างแต่ก็ต้องประหลาดใจกับทัศนียภาพเบื้องหน้า ภูเขาใหญ่ที่มีปลายยอดปกคลุมไปด้วยหิมะ รายรอบไปด้วยต้นไม้หนาและลำธารน้ำแข็ง หิมะที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น ที่นี่มันที่ไหนกัน
เมื่อสำรวจตัวเองเขาพบว่าชุดที่สวมใส่นั้นเป็นชุดลำลองสีขาวพอดีตัว เขานั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเดิมเพื่อจะพยายามรวบรวมสติและหาคำตอบให้กับหลายคำถามที่มีในหัว แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นกระดาษและปากกาขนนกวางอยู่เบื้องหน้า เนื้อความในกระดาษเขียนว่า
ยินดีต้อนรับผู้เล่นใหม่เข้าสู่โลกอันแสนพิศวง วานิลลา
ชื่อผู้เล่น :
ข้อความนี้เหมือนเมนูเข้าเกมเสียจนน่าสงสัย วานตอบกลับความสงสัยนั้นโดยการเขียนชื่อที่เขามักใช้ในเกมลงไป ปากกาขนนกปล่อยหมึกสีดำอย่างลื่นไหลแม้ว่าเขายังไม่ได้จุ่มหมึกเลยด้วยซ้ำ ทันทีที่เขาเขียนเสร็จ รอยหมึกบนกระดาษอันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วรอยหมึกใหม่ที่เขาไม่ได้เขียนก็ปรากฎขึ้นมาแทนที่
กรุณาเลือกคลาสของท่าน :
อัศวิน
นักบวช
จอมเวทย์
โจร
เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว วานก็ได้ขีดถูกเพื่อเลือกคลาส เขาลืมความสงสัยที่เคยมีอยู่ก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น
ตัวหนังสือหายวับไปอีกครั้ง จากนั้นก็ปรากฎข้อคววามว่า
ผู้เล่น กิแกโร
คลาส จอมเวทย์
ฉายา ผู้เล่นใหม่
จากนั้นกระดาษทั้งแผ่นก็สลายกลายเป็นละอองฝุ่นต่อหน้าต่อตาเขา
เมื่อเขาลุกขึ้นจากโต๊ะเขาเห็นว่าตัวเขานั้นสวมใส่ชุดคลุมสีน้ำเงินยาวลากพื้นและเขาใส่หมวกปลายแหลมสีเดียวกัน และข้างเอวเหน็บกระเป๋าหนังขนาดเท่าฝ่ามือ รองเท้าแตะที่มีสายคีบทำมาจากเชือก อีกทีนะ ที่นี่ที่ไหน เขาถามตัวเอง
เมื่อเดินออกมาจากบ้านวานสังเกตุว่าแม้สภาพอากาศจะเป็นพายุหิมะ แต่เขากลับไม่รู้สึกหนาวเกินไปแม้จะใส่เพียงแค่ผ้าคลุมบางๆกับชุดลำลอง ที่เขาเห็นคือเบื้องหน้าคือหมู่บ้านสไตล์ยุคกลาง ถนนทำมาจากหินกรวด มีเกวียนม้าจอดทิ้งไว้ข้างกองฟาง บ้านทุกหลังทำจากหินและไม้ ประตูปิดมิดชิด ทั้งหมู่บ้านเงียบและโล่ง ไม่มีผู้คน ไม่มีแม้กระทั่งสัตว์เดินไปมา เขาเดินสำรวจความว่างเปล่าตามถนนจนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง
"ยินดีต้อนรับ" วานหันหลังไปและพบกับชายคนหนึ่งสวมหน้ากากหัวสุนัขสีน้ำตาลที่สวมใส่ชุดเกราะหนังและผ้าคลุมสีเขียว "สวัสดีครับ" กิแกโรตอบกลับไป เขาพึ่งสังเกตเห็นตัวหนังสือหวัดสวยงามเรืองแสงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาคนนั้น พ่อมดชั้นสูง เบย์ "ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ" เสียงที่ลอดผ่านหน้ากากหัวสุนัขย้ำ เขากระโดดไปมาและวิ่งรอบตัวกิแกโรด้วยความรื่นเริง "สวัสดี" ชายคนนั้นพูดกับเขาต่อโดยไม่มีอาการเหนื่อย "ที่นี่คือที่ไหนครับ" เขาถาม "หมู่บ้านเลเนก้า เป็นสถานที่เริ่มต้นของเกม ผู้เล่นใหม่เกิดที่เมืองนี้ ของที่เมืองนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ศัตรูอ่อนแอมาก" เบย์อธิบาย "แล้วคนอื่นๆไปไหนหมดครับ" กิแกโรถาม หัวสุนัขเงียบไปชั่วครู่ ในความเงียบที่เกิดขึ้นบางอย่างทำให้เขาสัมผัสถึงความเศร้าได้จากภายใต้หน้ากากนั่น "คนอื่นหรอ ก็อยู่ในบ้านไง" ทันใดนั้นเจ้าหัวสุนัขก็ทำเสียงรื่นเริงอีกครั้ง พ่อมดชั้นสูงเบย์เดินนำกิแกโรไปที่บ้านหลังหนึ่ง หน้าบ้านมีหม้อใหญ่ที่ว่างเปล่า เหนือบานประตูมีป้ายเขียนว่า ร้านขายอุปกรณ์เวทย์มนต์ แต่เมื่อกิแกโรพยายามเปิดประตูออกก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวสุนัขมองดูเขาแล้วพูดว่า "เคาะสี่ครั้งเพื่อเปิดประตู" กิแกโรทำตามนั้น เขาเคาะประตูไม้เบื้องหน้าสี่ครั้ง ทันใดนั้นบานประตูก็เปิดออก แต่ที่รออยู่เบื้องหน้ากลับเป็นหมอกสีดำสนิท และแล้วพ่อมดหัวสุนัขก็เดินผ่านเข้าไปในหมอกแบบไม่แยแส เขาจึงทำบ้าง
หลังจากผ่านเข้าไปในหมอก ทุกอย่างมืดสนิทไปเสี้ยววินาทีก่อนที่ภาพจะปรากฎ ภายในบ้านที่เขาเดินผ่านประตูเข้ามาแตกต่างจากที่เห็นภายนอกราวกับคนละสถานที่ จากบ้านหินเล็กๆขนาดเท่าโรงเก็บของตอนนี้กลายเป็นโถงใหญ่ราวกับอยู่ในโรงแรม โต๊ะไม้ยาวถูกวางขนาบสองฟากของห้องโถง มีหนังสือและกระดาษวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ที่สุดปลายโต๊ะเขาเห็นพ่อมดชั้นสูงเบย์กำลังยืนคุยกัยชายสูงวัยสองคนที่สวมชุดคลุมเหมือนของกิแกโรแต่เป็นสีม่วงและประดับด้วยดาวสีทองหนวดของพวกเขาเฟิ้มยาวเหมือนครูใหญ่จากหนังพ่อมดซักเรื่อง
กิแกโรสำรวจหนังสือบนโต๊ะที่ใกล้ตัวที่สุด หนังสือสีเนื้อร้อยปกด้วยเชือก เมื่อเขาหยิบขึ้นมาจากโต๊ะข้อความเรืองแสงก็ปรากฎข้างหน้าเขา หนังสือคาถา ลูกบอลเพลิง ราคา ๓๒๕ ซิลเวอ ๖๐ ทองแดง แม้เขาจะพยายามเปิดมันแค่ไหนก็ไม่สำเร็จ "ต้องจ่ายเงินก่อนถึงจะอ่านได้นะ" เขาสะดุ้งให้กับพ่อมดเบย์ที่มาอยู่ข้างๆแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง "ผมไม่มี- ก่อนที่กิแกโรจะพูดจบประโยคถุงผ้าขนาดเท่าศีรษะที่บรรจุเหรียญเงินมากกมายจนแทบจะเอ่อล้นปรากฎขึ้นต่อหน้าเขา "ฉันให้ รับไปสิ" พ่อมดหัวสุนัขกล่าวขณะที่ถุงเงินนั้นหล่นลงพื้นส่งเสียงของโลหะมากมายกระทบกัน กิแกโรหยิบกระเป๋าหนังขนาดเท่าฝ่ามือมาจากใต้ผ้าคลุมของเขา เขาหวังจะรับเอาน้ำใจของเบย์เท่าที่กระเป๋าของเขาจะบรรจุได้ก็พอ แต่แปลกใจจริงกระเป๋าเล็กๆของเขาสามารถบรรจุเหรียญเงินได้มากมายราวกับว่ามันสามารถใส่ลงไปเรื่อยๆไม่มีจุดที่สิ้นสุด และแล้วเงินในถุงใหญ่กว่าห้าเท่าก็ถูกบรรจุลงในกระเป๋าหลุมดำของเขา พอเขาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าพ่อมดหัวสุนัขกำลังหอบหนังสือที่กองพะเนินสูงจนเหนือหัวแล้วทำท่าเหมือนจะยื่นมันทั้งหมดให้เขา "ให้" เสียงอู้อี้สั้นๆดังออกมาจากหลังกองหนังสือเบื้องหน้า "ผมไม่มีประเป๋าไว้ใส่ของพวกนี้ครับ" กิแกโรตอบพลางช่วยรับหนังสือกองพะเนินมาจากเบย์ "อ่านเลย เดี๋ยวมันก็หายไปเองแหละ" พอพูดจบพ่อมดเบย์ก็หันไปใส่ใจไม้เท้าวิเศษและกำลังหารือราคากับพ่อมดแก่ที่เหมือนจะเป็นเจ้าของร้าน กิแกโรอ่านนั่งหนังสืออย่างว่านอนสอนง่ายในตอนนี้เขากลัวว่าถ้าอยู่ที่นี่นานกว่านี้คนแปลกหน้าหัวสุนัขคนนี้อาจซื้อทั้งร้านนี้ให้เขา
กิแกโรเริ่มจากหนังสือที่ชื่อว่า หนังสือคาถา ลูกบอลเพลิง ปรากฎว่าหนังสือเปิดออกอย่างง่ายดาย ภายในหน้าแรกของหนังสือมีคำอธิบายสั้นๆ เวทย์มนต์ ธาตุ ไฟ เมื่อร่ายคาถาจะมีก้อนเปลวเพลิง(ขนาดขึ้นกับระดับพลังเวทย์ของผู้ใช้)ยิงออกไปยังทิศทางของสายตา ในขณะที่เขาเปิดหนังสือหน้าถัดไปหนังสือก็สลายกลายเป็นฝุ่นละออง เอาหยิบเล่มถัดไปมาอ่าน หนังสือคาถา หมอกน้ำแข็ง เป็นเช่นเดียวกัน คำอธิบายสั้นๆเพียงหนึ่งหน้าจากนั้นก็สลายหายไปทันทีที่อ่านจบ เขาหยิบเล่มต่อไป และอีกเล่ม และอีกเล่ม และอีกเล่มต่อๆไป เป็นการอ่านหนังสือสิบกว่าเล่มที่เร็วที่สุดในชีวิตของเขา
เมื่อเขาอ่านครบทุกเล่มก็ยังเห็นว่าพ่อมดเบย์กำลังคุยอย่างเมามันกับพ่อมดแก่ที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาเห็นตาแก่อีกคนที่ใส่ชุดเดียวกันแต่ยืนอยู่หน้าหม้อใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตา เมื่อกิแกโรเดินไปใกล้เขาจึงเห็นตัวหนังสือเรืองแสงปรากฎขึ้นบนหัวของตาแก่ พ่อมดแอดมุส พ่อมดแก่กล่าวทักทายเขาอย่างเป็นมิตรและตอบคำถามของเขาอย่างสุภาพ กิแกโรได้ข้อมูลหลายอย่างเกี่ยวกับเกมจนเขาไม่มีอะไรจะถามต่อ ความรู้สึกเขาเปลี่ยนไปเป็นความตื่นเต้นและอยากออกพจญภัย เขาเดินออกจากร้านและมุ่งหน้าไปยังป่านอกหมู่บ้านซึ่งพ่อมดหัวสุนัขก็ตามเขามาด้วย
กิแกโรสังเกตเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่บนผืนหิมะ เป็นกระต่ายสีขาว แต่ผิดจากธรรมชาติของกระต่ายที่ครั้งนึงเขาเคยเลี้ยง มันเดินอย่างเชื่องช้าไปมาโดยไม่สนใจคนเลยแม้แต่น้อย ระหว่างที่เขากำลังพิจารณากระต่ายก็มีลูกไฟขนาดเท่าโอ่งมังกรพุ่งเข้าใส่กระต่ายตัวนั้น เสียงระเบิด จากนั้นเจ้ากระต่ายก็หายไปแล้ว มีรอยเลือดอยู่แทนที่จุดที่มันเคยอยู่และเนื้อและขนที่ไม่รู้ใครไปจัดการให้ในวินาทีไหน จากนั้นพ่อมดหัวสุนัขที่เป็นเจ้าของผลงานก็เดินไปและเก็บเศษส่วนของกระต่ายเข้ากระเป๋าหนังสีแดงที่แม้จะดูเล็กแต่ก็บรรจุของได้หมดอีกแล้ว เท่อ่ะ วานคิดในใจ
"ตามมา" พ่อมดหัวสุนัขหันมาพูดกับเขาก่อนจะวิ่งเข้าไปในป่า เขาวิ่งตามและประหลาดใจจริงที่ไม่รู้สึกเหนื่อยทั้งที่ปกติแค่เดินก็ทำเขาหอบได้แล้ว เขาวิ่งเข้ามาในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆแต่สังเกตุว่าบนพื่นมีถนนเส้นเล็กๆโรยด้วยก้อนกรวดอยู่ "ถึงแล้วล่ะ" พ่อมดเบย์พูดขึ้น เมื่อทั้งคู่ยืนอยู่หน้าสิ่งก่อสร้างประหลาดที่คล้ายบ้านแต่แทนที่หลังคาด้วยเลื่อยขนาดใหญ่มหึมา และแทนที่ประตูกับเป็นปล่องที่มีหมอกสีดำสนิท ห่อมดหัวสุนัขหยิบขวานออกมาจากกระเป๋าหนังสีแดงของเขา เป็นขวานเหล็กที่ขนาดเกือบเท่าตัวเขาจากนั้นก็เดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ข้างทางแล้วสับขวานไปที่กลางลำต้น รอยบากอย่างน่าประทับใจปรากฎขึ้นและในการสับไม่ถึงสามครั้งต้นไม้ใหญ่ก็ล้มลงมา และเพียงเสี้ยววินาทีต้นไม้และตอของมันก็สลายกลายเป็นฝุ่นละอองและถูกแทนที่ท่อนซุงสามท่อน พ่อมดเบย์ยกท่อนซุงอย่างง่ายดายราวกับมันไร้น้ำหนักจากนั้นหย่อนมันใส่ปล่องที่สิ่งก่อสร้างรูปร่างประหลาด ทันใดนั้นใบเลื่อยที่อยู่ข้างบนก็เริ่มหมุนและมีเศษผงขี้เลื่อยกระจายออกมาจากใบเลื่อย ผ่านไปสักพักเลื่อยก็หยุดและไม้แปรรูปขนาดพอดีมือสิบแผ่นก็เด้งออกมาจากปล่องเดิม แต่แทนที่จะเก็บใส่กระเป๋าพ่อมดเบย์ยื่นไม้ห้าแผ่นให้กับกิแกโร แล้วเขาก็เดินไปที่แท่นตีเหล็กที่วางอยู่กลางป่า วางไม้ลงบนแท่นนั้นห้าแผ่น จากนั้นไม้ทั้งห้าแผ่นก็เคลื่อนมารวมกันเป็นรูปทรงราวกับมันคือดินน้ำมัน แสงสว่างวาบขึ้นแล้วไม้ทั้งห้าแผ่นก็ได้กลายเป็นไม้เท้าขนาดราวเมตรกว่า "ลองสิ" เขาหันมาพูด
กิแกโรทำตาม เมื่อเขาวางไม้ทั้งห้าแผ่นลงบนแท่งตีเหล็ก ก็เกิดเหตุการณ์เดียวกัน ไม้ทั้งห้าแผ่นกลายเป็นไม้เท้าให้กับเขา หน้ากากสุขันตอนนี้ยิ้มให้กับเขา และเขาก็ยิ้มตอบกลับไป รู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก
ทั้งคู่เดินกลับไปที่หมู่บ้าน เข้าไปในที่โรงเตี้ยมที่ภายในดูดีกว่าภายนอกตามเคย พ่อมดหัวสุนัขนั่งลงที่โต๊ะไม้ยาวทันใดนั้นก็มีกระดาษปรากฎขึ้นที่หน้าโต๊ะของเขา เมื่อกิแกโรนั่งลงบ้างกระดาษก็ปรากฎที่โต๊ะของเขาเช่นกัน ในกระดาษของเขามีข้อความ
ผู้เล่น พ่อมดชั้นสูงเบย์ ต้องการทำการแลกของกับท่าน
เขามองไปที่โต๊ะของพ่อมดหัวสุนัขมีแหวนสีดำสองวงและพวกหนังสือปกสีแดงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน หัวสุนัขยกนิ้วโป้งให้เขาจากโต๊ะตรงข้ามนั้น กิแกโรจึงไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ปากกาขนนกเขียนลงบนกระดาษว่า ตกลง
ทันใดนั้นของทุกชิ้นบนโต๊ะของพ่อมดหัวสุนัขก็หายไปและปรากฎขึ้นที่โต๊ะของเขาแทน กิแกโรสวมแหวนสีดำบนนิ้วชี้ของมือทั้งสองข้าง แหวนที่ดูหลวมค่อยๆหดเล็กลงจนขนาดพอดีกับนิ้วของเขา เขาหยิบหนังสือปกแดงมาเพื่อเปิดอ่านแต่กลับไม่สามรถเปิดออกได้ มีข้อความปรากฎขึ้นว่า ระดับเวทย์ของผู้เล่นไม่เพียงพอ เขาจึงเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ในกระเป๋า
จากนั้นทั้งคู่เดินออกมายังนอกหมู่บ้านอีกครั้ง คราวนี้หัวสุนัขชวนเขาไปสำรวจยังสถานที่เรียกว่า ดันเจี้ยน มันเป็นกรุร้างที่มีบันใดลงไปยังใต้ดิน ภายใต้ขั้นบันใดนั้นถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำสนิท สัญชาตญานบอกกิแกโรว่า การผจญภัยรออยู่เบื้องหน้า ไม่รอช้าเขาก็ก้าวขาลงไปในหมอกสีดำนั้น


เมื่อกิแกโรเดินผ่านหมอกสีดำลงมายังดันเจี้ยนภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือระบบอุโมงน้ำใต้ดินขนาดยักษ์ ตัวเพดานสูงราวสี่สิบเมตร ที่พื้นและกำแพงมีตะใคร่น้ำเกาะตามซอกอิฐหิน คูน้ำเล็กๆตัดผ่านที่กลางพื้นลำเลียงของเหลวสีเขียวขุ่นและส่งกลิ่นเหม็น ทางเดินยาวไกลสุดลูกหูลูกตาและทางแยกที่ซับซ้อนบ่งบอกว่าในอีกสิบนาทีเขาหลงอยู่ในนี้แน่นอน พ่อมดหัวสุนัขหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ว่างเปล่ามาจากกระเป๋าหนังสีแดงจากนั้นก็วางมันลงที่พื่น ทันทีที่กระดาษสัมผัสกับพื้นรอยวาดก็ปรากฎขึ้นจางๆและค่อยๆชัดขึ้นจนเห็นเป็นแผนที่อย่างชัดเจน เขาส่งมันให้กับกิแกโร แผนที่นั้นแสดงถึงระบบอุโมงน้ำที่ใหญ่โตอย่างน่าเหลือเชื่อ มีทางออกหลายทางและบางทางออกเชื่อมต่อไปยังอีกหมู่บ้าน มีพื้นที่โล่งจนน่าสงสัยอยู่หลายที่โดยพื้นที่โล่งเหล่านั้นจะมีสัญลักษณ์รูปกะโหลกวาดไว้ กิแกโรสังเกตุเห็นสัญลักษ์เหมือนกล่องสมบัติวาดไว้ที่บางซอกของอุโมง
เมื่อกำลังพิจารณาแผนที่อยู่นั้นก็มีเสียงคำรามก็ดังมาจากภายในอุโมง วิสัยทัศน์อันย่ำแย่ภายในอุโมงที่มีเพียงคบเพลิงสลัวตามกำแพงทำให้เขาไม่อาจหาที่มาของเสียง พ่อมดหัวสุนัขยกไม้เท้าของเขาขึ้นเหนือศีรษะ เขาพูดอย่างแผ่วเบา "นิภา" ทันใดนั้นที่ปลายของไม้เท้าเรืองแสงส่องสว่างราวกับเป็นดวงตะวันจำลอง พวกเขามองเห็นผ่านความมืดในอุโมงได้ดียิ่งขึ้นและเห็นผู้เป็นเจ้าของเสียงคำรามนั้น
รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ผิวหนังปกคลุมไปด้วยขนสีเทา ใบหน้ามีเขี้ยวยาว หูแหลม และมีจมูกยื่นคล้ายหมาป่า มือและเท้ามีกรงเล็บยาวน่าเกรงขาม สัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนตัวนี้คือ มนุษย์หมาป่า ตามที่ตัวหนังสือเรืองแสงบนหัวของมันบอก พ่อมดหัวสุนัขเดินเข้าไปประจันหน้ากับศัตรู มันคำรามอีกครั้งและเริ่มหวดกรงเล็บใส่พ่อมดหัวสุนัข ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันยังคงจู่โจมใส่เขาไม่ยั้ง ทั้งกรงเล็บ เขี้ยวแหลม และฝ่าเท้า แต่พ่อมดหัวสุนัขกลับไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด ชุดของเขาก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนใดๆปรากฎขึ้น เมื่อกิแกโรสังเกตุที่ตัวของพ่อมดหัวสุนัขก็เห็นว่ามีตัวอักษรเล็กๆกระเด็นออกมาจากตัวเขา ความเสียหาย ๐ พ่อมดหัวสุนัขมองมาที่เขาเหมือนกับกำลังรอให้เขาทำอะไรบางอย่าง และกิแกโรก็รู้ว่าเขาควรจะทำอะไรในตอนนี้ กิแกโรหยิบไม้เท้าของเขาขึ้นมาและเล็งไปที่มนุษย์หมาป่าที่กำลังโจมตีใส่พ่อมดหัวสุนัข เขาเล็งให้มนุษย์หมาป่าอยู่กึ่งกลางของสายตาเขาจากนั้นก็ร่ายคาถาลูกบอลเพลิง "บาพก" ลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นระเบิดจากไม้เท้าของเขาและพุ่งเข้าใส่มนุษย์หมาป่า คำว่า ความเสียหาย ๒ ปรากฎขึ้นชั่วขณะที่ตัวของมนุษย์หมาป่า เขาเห็นหัวหนังสือเล็กๆปรากฎ พลังคงเหลือ ๑๒ เขาเล็งไม้เท้าไปที่มนุษย์หมาป่าอีกครั้ง คราวนี้ร่ายคาถาหมอกน้ำแข็ง "ศิศีระ" หมอกสีขาวพวยพุ่งจากไม้เท้าเข้าปกคลุมบริเวณเบื้องหน้าเขา แม้จะมองเห็นยากขึ้นแต่ตัวหนังสือยังปรากฎชัดเจนในหมอกนั้น ความเสียหาย ๑ ความเร็วลดลง เขาร่ายเวทย์อีกสองสามทีจนพลังคงเหลือแทบจะหมด เจ้ามนุษย์หมาป่าก็ล้มลงและสลายเป็นฝุ่นในวินาทีต่อมา ข้อความปรากฎขึ้นต่อหน้ากิแกโร ผู้เล่น กิแกโร สังหาร มนุษย์หมาป่า รางวัล ๒๕ ประสบการณ์ ๑๔ ทองแดง ทั้งเขาและพ่อมดเบย์มองหน้ากัน ยิ้มและหัวเราะ
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กิแกโรผจญภัยกับพ่อมดหัวสุนัขในอุโมงน้ำใต้ดิน เขามีค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นมากมายและได้ฝึกใช้เวทย์ที่ไม่เคยใช้มาก่อน เรียนรู้การเก็บของ การอ่านแผนที่ และเคล็ดลับหลายอย่างที่หัวสุนัขบอกเขาทำให้เขาเข้าใจการทำงานของระบบได้เร็วขึ้นมาก
"ฉํนต้องไปแล้วล่ะ" หัวสุนัขพูดกับเขา "โชคดีนะครับ ส่วนผมจะสำรวจที่นี่ต่อสักพัก พอดีเครื่องกำลังติด" เขาตอบกลับ พ่อมดหัวสุนัขเดินมาหาเขาแล้วข้อความก็ปรากฎขึ้น ผู้เล่น พ่อมดชั้นสูงเบย์ ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อน กิแกโรกดปุ่ม ตอบรับ ที่ลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้ายกันที่ทางแยกของอุโมง
กิแกโรสำรวจอุโมงใต้ดินต่อและเขาพบกับสไลม์ หนูท่อ แมงมุมยักษ์ และไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ ที่ซึ่งไม่รู้มาอยู่ในนี้ได้ยังไงแต่ปรากฎว่าเป็นบอส เมื่อเขาสังหารมันได้อย่างยากลำบากความเหนื่อยล้าก็เข้าครอบงำ เขาจำไม่ได้ว่าอยู่ที่นี่มากี่ชั่วโมงแล้วแต่ตอนนี้เขาพร้อมที่จะงีบสักพัก ทันที่ที่เขาเอนหลังพิงกำแพงเขาก็ล้มลงแล้วหลับไป
"พี่วาน" เสียงที่คุ้นเคยปลุกเขาให้ตื่นขึ้นจากหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องมหึมาในห้องใต้ดิน เป็นวิวที่เข้ามาสะกิดเขาอย่างเบามือ "แม่เรียกไปกินข้าว" สีหน้าของน้องสาวดูเป็นห่วง เขามองไปที่รอบห้อง แสงแดดจากกระจกที่เชื่อมออกไปยังด้านนอกบอกเวลาว่านี่สายมากแล้ว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผ้าห่มที่วิวเอามาให้เมื่อคืนยังคลุมตัวอยู่ เขารู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย "กี่โมงแล้ว" เขาถามและพึ่งรู้ตัวว่าเขาเจ็บคอเล็กน้อย "จะสิบโมงแล้วพี่" วิวตอบพลางช่วยเก็บผ้าห่มออกจากตัวเขา "พี่สบายดีรึเปล่า" เธอถามอย่างเป็นห่วง "พี่ไม่เป็นไร" เขาตอบไปงั้นแม้รู้สึกแน่ๆว่าตัวเองกำลังจะเป็นหวัด "เดี๋ยวพี่ตามไป" เขาบอกน้องสาวขณะที่เธอกำลังออกไป วิวพักหน้า
เมื่อเขาได้ดื่มน้ำอาการเจ็บคอก็ดูจะดีขึ้น คงไม่รุนแรงมากแค่ระวังเรื่องเมนูเย็นๆก็พอ เขาบอกตัวเอง วานอาบน้ำอุ่นและใช้เวลานานกว่าปกติเขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาหลับไปเมื่อคืน ความฝัน เกม หัวสุนัข ทั้งหมดวนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งเขาสรุปได้ว่าคงเป็นจิตใจที่ติดค้างของเขาสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาและเกือบทำเขาเป็นหวัด เมื่ออาบน้ำเสร็จเขาก็ขึ้นไปทานข้าวกับครอบครัว
หลังจากโดนคุณแม่บ่นเรื่องตื่นสายและได้รางวัลเป็นน้ำมะตูมแก้หวัด วานกลับลงมาที่ห้องใต้ดินของเขาอีกครั้ง เขาเปิดคอมพิวเตอร์และเห็นไฟล์ต่างๆที่เปิดทิ้งไว้เมื่อคืนอย่างกระจัดกระจาย เขาเริ่มจัดระเบียบโดยการลบไฟล์เกมเก่าที่เล่นไม่ได้เหล่านั้นทิ้ง จนกระทั่ง หนึ่งไฟล์ที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยดาวน์โหลดมาตอนไหน มิหนำซ้ำไฟล์นี้ยังติดตั้งเรียบร้อยเสร็จสรรพ โดยปกติเขาคงจะรีบรบของแบบนี้ทิ้งเพราะเกรงว่าน่าจะเป็นโปรแกรมไวรัส แต่ ชื่อ ของไฟล์ที่เขียนว่า วานิลลา ทำให้เขาฉุกคิดอย่างหนักถึงเรื่องความฝันเมื่อคืน สุดท้ายวานตัดสินใจเก็บไฟล์นั้นไว้ในส่วนหนึ่งของคอมพิวเตอร์ และนอนพักตามคำสั่งของคุณนายพรทิพย์


"ไอ้วานตื่น" เสียงตะโกนข้างหูปลุกเขาสะดุ้งตกจากเตียง เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยของกันต์ที่มีหยกยืนดูจากหน้าประตู หยกเป็นคนประเภทที่มารยาทดีพอที่จะไม่เข้าห้องคนอื่นก่อนได้รับอนุญาต แม้ว่ากรณีนี้เขาอนุญาตไปนานแล้วแต่หยกก็ยังปฏิเสธที่จะเข้ามาเพราะวานแชร์ห้องนอนร่วมกับน้องสาวของเขา
"มึงตายหรอครับเพื่อน" กันต์ถามพลางนั่งบนเตียงที่วานพึ่งนอน "อะไรวะ" วานถาม "เกิดมาพึ่งเคยเห็นมึงนอนนานขนาดนี้" กันต์พูด "คือพวกกูก็รู้นะว่ามึงตื่นสาย แต่นี่ก็เกินไปเพื่อน" *วานหยิกแขนกันต์ที่ประชดเขา "นี่พวกมึงมานานยัง" เขาถาม "มาตั้งแต่บ่ายสอง ตอนนี้ห้าโมงเย็น" หยกตอบเขา หยกดูเหมือนคุณหมอที่กลัวโรคติดต่อในห้องคนไข้ ในที่นี้ห้องคนไข้คือห้องนอน ส่วนโรคติดต่อคือโรคเพื้ยน
หลังจากที่วานเก็บที่นอนอย่างยากเย็น(กันต์พยายามก่อกวน)ทั้งสามเดินลงบันไดมายังห้องใต้ดินของวาน ปกติแล้วพวกเขาจะนัดกันเล่นเกมในวันหยุดที่ห้องนี้ โดยคอมพิวเตอร์ของวานที่พิเศษกว่าของชาวบ้านทำให้พวกเขาทำหลายอย่างได้
ทุกคนมีวันหยุดที่แตกต่างกันเนื่องจากภาระงาน หยกเป็นผู้ช่วยทนายความที่ต้องเคลียร์เอกสารและสำนวนยิบย่อยจนหัวหมุน กันต์เป็นนางแบบอิสระที่ชอบหายไปจากวงการหลังโกยเงินมหาศาลจากโฆษณาผลิตภัณฑ์ครีมอาบน้ำซักยี่ห้อ ส่วนวานเป็นนักสืบอิสระ เขามีฝีมือที่ดีแต่ไม่ชอบเป็นที่สนใจเลยมักจะทำสัญญากับผู้ว่าจ้างไม่ให้เปิดเผยข้อมูลเขา หยกหาวันหยุดได้ยากแต่มักจะมีเวลาว่างระหว่างวัน กันต์มีวันหยุดตลอดตราบใดที่เงินเก็บของเธอยังหนาแน่นในธนาคารแต่เธอจะหายไปเป็นเดือนถ้าเกิดว่าเข้าสู่ช่วงทำงาน เช่นเดียวกับวาน ที่ไม่ได้เดือนร้อนเรื่องเงินมากนักเพราะมีกิจการของครอบครัวที่ค่อนข้างแข็งแรง แม้ว่าคุณนายพรทิพย์จะอยากให้เขารับช่วงต่อกิจการส่งออกและนำเข้าอาหารแปรรูปแต่วานเลือกทางเดินของตัวเองในฐานะนักสืบมากกว่า เขาจะหายไปหลายเดือนหรืออาจจะเป็นปีเพื่อไขคดีที่อันตรายมากๆ และอาจไม่หายไปไหนเลยถ้าไขคดีแมวหายแถวบ้าน
เมื่อหยกใช้วันลาพักร้อน เงินในบัญชีของกันต์หนาแน่น และวานปิดคดีได้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างก็ลงล็อกของการปาร์ตี้เล่นเกมที่ห้องใต้ดิน
ภายในห้องใต้ดินมีคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมาอยู่หนึ่งเครื่อง คอมพิวเตอร์ที่ใหญ่กว่าปกติอีกสามเครื่อง และคอมพิวเตอร์ขนาดปกติอีกเครื่อง เครื่องสีดำใหญ่ยักษ์จนดูน่ากลัวนั่นคือเมก้าคอมพิวเตอร์ที่วานได้มาจากพ่อเลี้ยงที่ทำงานวิจัยซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ประเทศเยอรมัน เครื่องสีขาวแต่งด้วยไฟโทนเขียวมรกตคือของหยก เครื่องสีทองแต่งด้วยกรอบไม้ดำสลักลายอย่างสวยงามคือของกันต์ และอีกเครื่องที่เป็นสีชมพูแต่งไฟสีขาวเป็นของวิว ส่วนคอมพิวเตอร์ขนาดปกติธรรมดาคือเครื่องที่วานมักใช้ในการรันโปรแกรมหรือเปิดไฟล์ที่น่าสงสัยจากคดีที่เขาทำ
ในส่วนที่ขยายออกของห้องใต้ดินมีห้องน้ำ และโซนนั่งเล่นที่บางครั้งพวกเขาใช้โซฟาเป็นที่นอนกันในคืนปาร์ตี้เล่นเกม วานเริ่มเปิดคอมเครื่องยักษ์ของเขาและเรียกกันต์กับหยกเข้าไปดูที่จอ ไฟล์ที่ชื่อ วานิลลา ยังอยู่ พวกเขาจ้องมันซักครู่และวานก็เริ่มอธิบายความฝันของเขา
"คือมึงจะบอกว่ามันเล่นได้" กันต์พูดขึ้นในความเงียบ "นายเล่าเหมือนนายถูกดูดเข้าไปอยู่ในโลกนั้นจริงๆ" หยกพูดเสริม พอได้คิดตามที่เพื่อนของเขาพูดวานก็ได้รู้ตัวว่าสิ่งที่เล่าไปนั้นฟังดูไร้สาระแค่ไหน นี่ถ้าไม่ได้เพื่อนที่ระดับไอคิวพอๆกันป่านนี้เขาคงถูกหัวเราะเยาะไปแล้ว "ช่าย.." เขาตอบเขินๆ
ทั้งหมดนั่งลงที่เก้าอี้ประจำหน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเองจากนั้นสวมอุปกรณ์ฟูลไดรฟ์ วานแจกจ่ายไฟล์วานิลลาให้คอมของกันต์และหยกจากนั้น สาม สอง หนึ่ง ... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มีเพียงความเงียบอย่างน่าอึดอัดเกิดขึ้นในห้อง สุดท้ายวานก็ตัดสินใจถอดอุปกรณ์ฟูลไดรฟ์ออกจากศีรษะแล้วนั่งมองความว่างเปล่าบนหน้าจอของเขา ไม่นานกันต์ก็ถอดมันออกเช่นเดียวกัน ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างผิดหวัง "ออกมาได้ละหยก มันเล่นไม่ได้หรอก" วานพูดอย่างท้อแท้
"เอ่อ มาดูนี่หน่อย" เสียงหยกตอบกลับมา เขายังคงสวมฟูลไดรฟ์ วานรีบเดินไปดูที่มอนิเตอร์ของหยก
ตัวเกมนี้ไม่รองรับอุปกรณ์ของท่าน กรุณาใช้อุปกรณ์ที่เกมแนะนำ
อุปกรณ์ที่แนะนำ : FREEDOM DRIVE
"มันคืออะไร" หยกถาม วานรีบกลับไปที่เมก้าคอมพิวเตอร์ ข้อความเดียวกันปรากฎบนหน้าจอของเขา เขาเปิดโปรแกรมอินเตอร์เน็ตจากนั้นหาข้อมูลอุปกรณ์ที่ชื่อฟรีดอม ไดรฟ์
ไม่พบข้อมูลดังกล่าว หรือคุณกำลังหมายถึง : FULL DRIVE
ไม่รอช้ากันต์เองก็ใช้คอมของเธอหาข้อมูลเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่ว่าเหมือนกัน แต่สรุปก็คว้าน้ำเหลวทั้งคู่ ทั้งสามช่วยกันค้นหาข้อมูลราวสองชั่วโมงจากนั้นทั้งหมดก็ตัดใจ เมื่อดูท่าจะหมดหนทางแล้วพวกเขาเลยเข้าไปในฟูลไดรฟ์อีกครั้งเพื่อที่จะปิดการรันโปรแกรม "เฮ้ยมึง มันกดได้" *คลิ๊ก
ทุกอย่างมืดดับลงและเงียบสนิท วานคิดว่าไฟฟ้าคงดับและอีกไม่กี่วินาทีเครื่องสำรองไฟที่บ้านจะทำงาน ในอีกวินาทีภาพทุกอย่างก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้อยู่ในห้องใต้ดินแต่กลับเป็นอุโมงน้ำขนาดใหญ่ ที่สุดท้ายในดันเจี้ยนก่อนที่เขาจะเผลอหลับไป
กิแกโรตั้งสติ เขาหยิบเอาแผนที่ออกมาจากกระเป๋าหนังใต้ผ้าคลุมจากนั้นก็เริ่มวิ่งไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุด
กันต์และหยกมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา เพียงครู่เดียวที่ทุกอย่างมืดดับลงจากนั้นพวกเขาทั้งสองโผล่มาในสถานที่ปริศนาที่ซึ่งเป็นเหมือนบ้านโบราณสมัยยุคกลาง ทั้งคู่อยู่ในชุดลำลองสีขาว หยกเดินไปดูที่หน้าต่างของบ้าน เมื่อเปิดมันออกเขาเห็นวิวภูเขาที่งดงามและหิมะที่โปรยลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น "ไม่ผิดแน่ ที่นี่คือในเกมที่วานเล่าให้ฟัง" เขาพูดกับกันต์ซึ่งพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะไม้กลางบ้าน กระดาษปรากฎขึ้นพร้อมกับปากกาขนนก ข้อความต้อนรับเข้าสู่เกมเช่นเดียวกับที่วานเล่าให้พวกเขาฟัง หลังจากที่ทั้งสองเขียนชื่อเสร็จ ข้อความในกระดาษก็หายไป และแทนที่ด้วยการเลือกคลาส ทั้งสองพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเช่นกันก่อนจะวงกลมคลาสที่ตัวเองเลือก
เมื่อเสร็จสิ้นแล้วข้อความบนกระดาษของทั้งสองก็เปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนที่ตัวกระดาษจะสลายหายไปในพริบตา
ระหว่างที่กิแกโรกำลังวิ่งผ่านป่าไม้หนาทึบเพื่อไปยังหมูบ้านเลเนก้า ข้อความสองข้อความก็ปรากฎขึ้นที่กลางอากาศ
ยินดีต้อนรับผู้เล่น เอเมอรัล เข้าสู่โลกวานินลา!
ยินดีต้อนรับผู้เล่น พยับหมอก เข้าสู่โลกวานินลา!
กิแกโรรู้โดยทันที่ว่านั้นคือเพื่อนของเขา
เอเมอรัลที่สวมชุดเกราะเริ่มต้นที่ทำมากจากหนังวัวยืนอยู่กับพยับหมอกที่ใส่ฮู้ดสีเทาดำ พวกเขารอกิแกโรที่หน้าบ้านเริ่มต้น เอเมอรัลพยายามหาแผงควบคุมตัวละครส่วนพยับหมอกเธอกำลังปั้นมนุษย์หิมะ ไม่นานกิแกโรก็มาถึง
พวกเขารับรู้ได้ทันทีเพราะใบหน้าและรูปร่างในเกมนี้แทบไม่ต่างจากในโลกความเป็นจริงเลย มีเพียงความแตกต่างของสีดวงตาและเส้นผม วานที่ปกติมีผมสีดำดวงตาสีฟ้าแต่กิแกโรมีผมและดวงตาของเขาสีดำสนิท หยกมีผมสีดำและดวงตาสีน้ำตาลเข้มแต่เอเมอรัลสีผมเปลี่ยนเป็นสีขาวมุกและตาสีเขียวพลอย ส่วนกันต์ที่ในโลกจริงย้อมผมเป็นสีบลอนด์ส่วนผมของพยับหมอกเป็นสีแดงเข้มและมีดวงตาสีทอง ทั้งสามผลัดกันหัวเราะกับสิ่งผิดปกติอันเล็กน้อยกับร่างในเกมของพวกเขา
หลังจากที่บูลลี่กันจนพอหอมปากหอมคอแล้วพวกเขาก็ตัดสินใจว่าควรจะเดินหน้าหาภารกิจจากชาวบ้านแถวนี้ดูก่อน กิแกโรจึงพาเอเมอรัลและพยับหมอกไปที่โรงเตี้ยม ถึงแม้ว่ากิแกโรจะเข้ามาเล่นก่อนเพื่อนของเขาแต่ว่าเขาก็ไม่เคยทำภารกิจในเกมนี้มาก่อนเช่นเดียวกันเลยทำให้การถามหาข้อมูลจากผู้ดูแลโรงเตี้ยมดูเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
"สวัสดีครับ" กิแกโรกล่าวทักทายผู้ดูแลโรงเตี้ยมที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ เขาพยักหน้าตอบกลับ "คือว่าพวกเรากำลังหาภารกิจเพื่อที่จะได้รับค่าประสบการณ์ คุณพอมีอะไรแนะนำพวกเราบ้างไหมครับ" เอเมอรัลพูดประโยคที่สุภาพได้เป็นธรรมชาติอย่างน่าเหลือเชื่อ ผู้ดูแลโรงเตี้ยมหัวโล้นดูท่าจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด "พวกเธออยากจะทำภารกิจเพื่อหาค่าประสบการณ์ ฉันว่าฉันรู้จักคนที่กำลังต้องการความช่วยเหลือจากลุ่มนักผจญภัย และฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่ร่ำรวยเพราะงั้นผลตอบแทนอาจจะ..." *เขาทำมือเหมือนกำลังแบกถุงหนักๆที่มองไม่เห็น ซึ่งในจุดๆนี้พยับหมอกแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ "แต่ก่อนอื่นพวกเธอต้องช่วยฉันก่อน"
ทั้งสามตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ผู้ดูแลหัวโล้นบอกให้พวกเขาลงไปกำจัดพวกหนูที่อยู่ในห้องเก็บไวน์ใต้ดิน เมื่อเดินลงบนไดโรงเตี้ยมมาพวกเขาก็ได้พบกับหนูยักษ์ขนาดเท่าเด็กหัดคลาน หนูหย่าย คือชื่อของพวกมัน
ก่อนที่จะเริ่มโจมตีกิแกโรได้แนะนำให้พวกเขาอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันเพื่อที่จะได้ง่ายเวลาแบ่งของรางวัลจากภารกิจต่างๆ และหลังจากแก่งแย่งชื่อและตำแหน่งหัวหน้าปาร์ตี้อยู่พักหนึ่ง กิแกโร เอเมอรัล และพยับหมอก ก็ได้อยู่ในปาร์ตี้ที่ชื่อว่า สามเกลอ โดยมีกิแกโรเป็นหัวหน้าปาร์ตี้(ผ่านกลไกการคัดเลือกสุดซับซ้อนที่เรียกว่าการ เป่า ยิง ฉุบ)
หลังจากอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็ทำการโซ๊ยเกี๊ยวพวกหนูหย่ายนั่น เปิดฉากด้วยคาถาหมอกน้ำแข็งจากกิแกโรเพื่อลดความเร็วพวกมัน จากนั้นเอเมอรัลใช้ดาบสั้น(ทำมาจากไม้ที่แถมมากับชุดเริ่มต้น)จ้วงแทงใส่พวกหนูหย่าย พยับหมอกเอาหนักสติ๊ก(ขโมยมาจากชาวบ้านคนหนึ่ง)ไล่ยิงใส่พวกหนูหย่าย โดยรวมแล้วเป็นภาพที่สิ้นหวังพอสมควร
และในท้ายที่สุดก็เหลือหนูตัวสุดท้าย มันถูกซัดจนเหลือค่าพลังชีวิตแค่1 ด้วยความเบียวของทั้งสามจึงอยากปิดฉากมันอย่างเท่ที่สุด เอเมอรัลยกดาบขึ้นและคว้างมันออกไปอย่างสุดกำลังเพื่อปิดฉาก พยับหมอกเล็งหนังสติ๊กไปที่เพดานและยิงเพื่อให้มันเด้งไปทางหนูและปิดฉาก ส่วนกิแกโรร่ายคาถาลูกบอลเพลิงเพื่อปิดฉาก
ลูกกระสุนจากหนังสติ๊กเด้งจากเพดานไปโดนข้อเท้าของเอเมอรัลทำให้เขาเสียหลักและขว้างมีดพลาดเป้าไปโดนถังหมักไวน์จนน้ำสีม่วงเข้มและกลิ่นของแอลกอฮอล์ฟุ้งไปทั้งห้องใต้ดิน ...และลูกบอลไฟของกิแกโรก็จุดขึ้นมาพอดี
มีเสียงระเบิดดังขึ้นจากใต้ถุนของโรงเตี้ยม


ฟิคชั่นพาราไดซ์ จักรวาลที่สิ่งต่างๆในฟิคชั่นที่เป็นสมบัติสาธารณะแล้ว,ตำนานเรื่องเล่า,นิทานไปจนถึงประวัติศาสตร์อยู่ร่วมกันเป็นโลกเดียวและนี่คือเรื่องราวของผู้คนในจักรวาลแห่งนี้
ตัวละครหลัก
1.ยูนะ ยูคาริ(Yuuna Yukari)/เทพีมารโลหะชีวภาพแห่งจุดเริ่มต้นและจุดจบ,ยูนะ พาราดิเซีย(Biometal Demon Goddess of The Beginning & The End, Yuuna Paradisia)
เพศชาย อายุ 13 ปี
ชื่อเล่น:ยูนะ
ต้นแบบ:ยูนะ ยูคาริ(Fiction World Apocalypse)
โทรปพาวเวอร์: Transformation(แปลงร่าง),Element(ธาตุ),Organism(สิ่งมีชีวิต),Superpower(พลังวิเศษ)
2.สการ์เล็ต วูล์ฟเบน(Scarlet Wolfbane)/จักรพรรดินีอสูร,สการ์เล็ต ลูปิน่า(Scarlet Lupina)
เพศหญิง อายุ 13 ปี
ชื่อเล่น:สการ์เล็ต
ต้นแบบ:หนูน้อยหมวกแดง(Little Red Riding Hood)/หมาป่าตัวร้าย(Big Bad Wolf)
โทรปพาวเวอร์:Nullifier(นัลลิไฟเออร์),Beast(อสูร),Speed(ความเร็ว)
3.ฌาน ดาร์ค(Jeanne D'arc)/เทวาตารแห่งความรอด,ฌาน ลา อีเทอร์เนลล์(God Avatar of Salvation,Jeanne la Eternelle)
เพศหญิง อายุ 17 ปี
ชื่อเล่น:ฌาน
ต้นแบบ:ฌาน ดาร์ค(Jeanne D'arc)
โทรปพาวเวอร์:Fire(เพลิง),Holy(ศักดิ์สิทธิ์),Magic(เวทมนตร์)


รวมเรื่องสั้นจักรวาล Ultimate Public Domain Project


สถาบันฟอลเซ็ตต์,เมืองฟอลเซ็ตต์
ยูนะ,สการ์เล็ตและฌานเดินเช้าไปในสถาบันฟอลเซ็ตต์เพื่อเตรียมตัวเข้าไปดูว่าสถาบันในตอนนี้ต่างจากเมื่อก่อนอย่างไรบ้าง
"นึ่พวกเราไม่ได้เข้ามาที่สถาบันฟอลเซ็ตต์นานเลยนะ อยากรู้จริงๅว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง"สการ์เล็ตพูดในขณะที่พวกเขาทั้ง 3 คนกำลังเดินเข้าไปย้งสถาบัน
ก่อนที่พวกเขาจะเจอเด็กหนุ่มที่มีผมสีดำ,ตาสีฟ้าซึ่งสวมเสื้อยืดสีแดงที่ตรงกลางเป็นรูปสายฟ้าฟาดสีเหลืองและกางเกงขาสั้นสีน้ำเง้นและเขาคือบิลลี่ แบทสัน ห้วหน้าของแภนทีออน แฟมิลี่
"โยว่! ผมชื่อบิลลี่ แบทสัน เป็นนักเรียนรุ่นหลังพวกรุ่นพึ่ยูนะน่ะ"บิลลี่สวัสดีพวกยูนะในฐานะที่อีกฝ่ายเป็นรุ่นพึ่ของเขา
"นี่ฉันเพิ่งรู้ว่าแพนทีออนจริงๆแล้วเป็นรุ่นน้องของพวกเราเนึ่ยนะ"สการ์เล็ตตะโกนด้วยอาการตกใจที่เพิ่งรู้ว่าผู้พิทักษ์เมืองฟอลเซ็ตต์จริงๆแล้วเป็นแค่เด็กตัวกระเปี๊ยกเท่านั้น
ก่อนที่พวกเขาจะเดินทัวร์สถาบันฟอลเซฺตต์ต่อโดยที่บิลลี่เป็นคนพาพวกยูนะมาทัวร์
สวนป่าประจำสถาบันฟอลเซ็ตต์
บิลลี่ได้พาพวกยูนะมาทัวร์ที่สวนป่าและเด็กสาวที่มีผมสีน้ำเงินยาวประบ่า,ตาสีฟ้า,มีหน้าอกขนาดคัพ B ซึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวที่ตรงกลางเป็นรูปสายฟ้าสีทองและกระโปรงสั้นสีขาวและเธอคือแมรึ่ แบทสันหรือแมรึ่ อีกหนึ่งสมาชิกของแพนทีออนแฟมิลี่จะเดินมาหาบิลลึ่
"นี่น้องบิลลี่ เหมือนว่าที่นี่จะมีอะไรแปลกๆนะเหมือนว่าเจ้าไมน์เวิร์มกำลังใช้ที่นี่เป็นแหล่งทดลองอะไรบางอย่าง"แมรึ่บอกกับบิลลี่ น้องชายของเธอเรื่องเกี่ยวก้บไมน์เวิร์ม เอเลี่ยนหนอนจากดาวนอกระบบสุริยะที่เรียกว่าวอร์เมียและเป็นผู้นำของมอนสเตอร์โซไซตี้ สมาคมที่เป็นการรวบรวมศัตรูที่เกลียดชังแพนทีออนแฟมิลี่
ก่อนที่จู่ๆจะมีใยไหมชนาดใหญ่พุ่งเข้ามาครอบทั้งสวนป่าแล้วปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเป็นไบโอชิปขนาดใหญ่ซี่งคล้ายหนอนผีเสิ้อสีเขียวจุดดำ,สวมแว่นตาชนาดใหญ่และม้นคือไมน์เวิร์มร่างโตเต็มที่ซึ่งสร้างแอเรียที่ทำให้มันแกร่งที่สุดและปรากฏร่างของปีศาจสีแดงที่มีตาสีแดง,มีเขาสั้นๆ 1 คู่ซึ่งสวมชุดรัดรูปสีดำสนิทและถือปืนซับแมชชีนกันอย่าง Devil Blaster และมันคือแบล็คซาตาน ศัตรูของอเมริกันครูเซเดอร์ ผู้พิทักษ์เมืองเนเดอร์
"แพนทีออนแกต้องเจอก้บข้า แบล็คซาตาน ผู้แข็งแกร่งคนนี้"แบล็คซาตานบอกกับบิลลี่ในขณะที่เขาใช้ปืนเดวิลบลาสเตอร์ยิงสามง่ามสีแดงขนาดเล็กจำนวนมากพุ่งมาทางบิลลี่แต่แล้วฌานก็ทำการสร้างบาเรียร์ศักดิ์สิทธิ์มาคุ้มก้นพวกเขาทั้งหมดเอาไว้จากพลังของแบล็คซาตาน
ก่อนที่บิลลี่จะตะโกนคำว่า "แพนทีออน(Pantheon)" แล้วเขาก็กลายเป็นชายหนุ่มทึ่มีผมสีดำสั้น,ตาสีฟ้าซึ่งสวมชุดเกราะรัดรูปสีแดงลายสายฟ้าสีเหลือง,สวมสนับมือสีทองและะเขาคือแพนทีออน ร่างฮีโร่ของบิลลี่
"พละกำล้งของเฮราคลึส"แพนทีออนพูดแล้วก็มีภาพของเฮราคลีสจากตำนานกรีซโผล่มาข้างตัวเขา
ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าไปต่อยแบล็คซาตานจนกระเด็นแล้วเขาก็เปลี่ยนไปใช้พลังอีกอย่างหนึ่งคือ "สายฟ้าของซุส"แล้วก็มีสายฟ้าฟาดพุ่งมาเผาร่างของแบล็คซาตานจนไหม้เกรียมแล้วไมน์เวิร์มก็ทำการปล่อยเส้นไหมมาพ้นร่างของแบล็คซาตานแล้วลากกลับไปที่ร่างของม้นทันทึ
"แพนทีออน ยังไงแกก็ฆ่าข้าไม่ได้หรอก"ไมน์เวิร์มบอกแพนทีออนเรื่องที่ไม่สามารถข้าเขาได้
"แพนทีออน"แมรี่ตะโกนเสียงดังแล้วเธอก็กลายเป็นหญิงสาวที่มีผมสีดำยาวถึงหลัง,ตาสีฟ้า,มีหน้าอกขนาดคัพ D ซี่งสวมชุดเกราะรัดรูปสีขาวที่ตรงกลางเป็นสายฟ้าสีเหลือง,สวมสนับมือทองคำและเธอคือแพนทีออนเลดี้
"เพลิงของอพอลโล"แพนทีออนเลดี้ตะโกนแล้วเธอก็รวบรวมความร้อนมาไว่ที่มือทั้ง 2 ข้างแล้วยิงห่าฝนลูกบอลเพลิงใส่ไมน์เวิร์มจนร่างของม้นลุกไหม้
ก่อนที่เธอจะใช้ท่าต่อมาคือ "ความเสื่อมสลายของพลูโต" จนให้ร่างเจ้าหนอนยักษ์เริ่มเน่าเปื่อยทีละนิดจนม้นต้องหนีกลับมิจิของตัวเองทันที


Fiction Paradise
ฟิตชั่นพาราไดซ์คือจักรวาลที่เป็นเซ็ตติ้งของ Ultimate Public Domain Project โดยมีสถานที่สำคัญจากประวัติศาสตร์,ตำนานเรื่องเล่าและฟิคชั่นที่เป็นสมบัติสาธารณะแล้วและจักรวาลนี้มีความคล้ายจักรวาลของเรามากแต่ว่ามีความแตกต่างกันเยอะเป็นพิเศษ
1.ระบบสุริยะ(Sol System) ระบบดวงดาวที่เนื้อเรื่องของ UPDP ดำเนินอยู่มีดังนี้
 1.1 Sol(ดาวโซล):ดวงอาทิตย์ประจำระบบสุริยะพาราไดซ์ เป็นดาวยักษ์แดง
 1.2 Mercuryดาวพุธ):ดาวดวงแรกของระบบสุริยะและเป็นดาวที่ไร้ซึ่งชีวิตเนื่องจากอยู่ใกล้ดาวโซลที่สุด
 1.3 Venus(ดาวศุกร์):ดาวดวงที่ 2 ของระบบสุริยะและเป็น 1 ใน 4 ดวงดาวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ด้วย
 1.4 Earth(ดาวโลก):ดาวดวงที่ 3 ของระบบสุริยะซึ่งมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากและเป็นบ้านเกิดของมนุษย์โดยเป็นดาวประเภทเมกะเอิร์ธที่มีเลเยอร์อยู่ 6 ชั้นเคลือบอยู่คือ Precursor/Realm of Precursor(พรีเคอร์เซอร์/เรล์มแห่งพรีเคอร์เซอร์), Idea/Realm of Idea(ไอเดีย/เรล์มแห่งไอเดีย), Dream-Nightmare/Realm of Dream & Nightmare(ฝันดี-ฝันดี/เรล์มแห่งฝันดีและฝันร้าย), Heaven/Realm of Order(สวรรค์/เรล์มแห่งกฏเกณฑ์), Spirit/Realm of Spirit(วิญญาณ/เรล์มแห่งวิญญาณ), Physical/Realm of Man(กายภาพ/เรล์มแห่งมนุษย์) และ Hell/Realm of Chaos(นรก/เรลฺ์มแห่งความโกลาหล)
 1.4.1 Luna(ดวงจันทร์):ดาวบริวารของดาวโลกและเป็นดาวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่เช่นกัน
 1.4.2 Theia(เทียอา):ดาวบริวารของดาวโลกและเป็นดาวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่เช่นกัน
1.5 Mars/ฺBarsoom(ดาวอังคาร/บาร์ซูม):ดาวดวงที่ 4 ของระบบสุริยะซึ่งเป็น 1 ใน 4 ดวงดาวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่
1.6 Jupiter(ดาวพฤหัส):ดาวดวงที่ 5 ของระบบสุริยะและเป็น 1 ใน 4 ดาวที่มีดาวบริวารจำนวนมากซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้
 1.7 Saturn(ดาวเสาร์):ดาวดวงที่ 6 ของระบบสุริยะและเป็น 1 ใน 4 ดาวที่มีดาวบริวารจำนวนมากซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้
 1.8 Uranus(ดาวยูเรนัส):ดาวดวงที่ 7 ของระบบสุริยะและเป็น 1 ใน 4 ดาวที่มีดาวบริวารจำนวนมากซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้
1.9 Neptune(ดาวเนปจูน):ดาวดวงที่ 8 ของระบบสุริยะและเป็น 1 ใน 4 ดาวที่มีดาวบริวารจำนวนมากซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้
1.10 Pluto(ดาวพลูโต):ดาวดวงที่ 9 ของระบบสุริยะและเป็นดาวเคราะห์ที่ไร้ชีวิตเนื่องจ่กอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์มากเกินไป
1.11 Nibiru/Planet X(นิบิรุ/ดาวเอ็กซ์):ดาวดวงที่ 10 ของระบบสุริยะและเป็นดาวที่มีสิ่งชีวิตอยู่แต่กระนั้นดาวดวงนี้ส่วนใหญ่ดาวพเนจรที่เข้าและออกระบบสุริยะเป็นว่าเล่น
2.เลเยอร์(Layer):เลเยอร์ต่างๆที่ทับซ้อนอยู่ในดาวโลกมีดังนี้
 2.1 Precursor/Realm of Precursor(พรีเคอร์เซอร์/เรล์มแห่งพรีเคอร์เซอร์):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของพรีเคอร์เซอร์และผลงานต่างๆของพรีเคอร์เซอร์อย่างเกรทโอลด์วันและเอลเดอร์ก็อดซึ่งเรียกอีกชือหนึ่งว่าเอาต์เตอร์ก็อด ปกครองโดยปฐมพรีเคอร์เซอร์ทั้ง 4 คือ Azathoth(อาซาธ็อธ),Nyarlathotep(เนียร์อาลาโทเทป),Shub-Niggurath(ซับนิกกุรัธ),Yog-Sothoth(ย็อกโซธ็อธ)
 2.2 Idea /Realm of Idea(ไอเดีย/เรล์มแห่งไอเดีย):เลเยอร์ที่เป็นศูนย์รวมของไอเดียต่างๆที่มนุษย์และอมนุษย์สร้างขึ้น
 2.3 Dream-Nightmare/Realm of Dream & Nightmare(ฝันดี-ฝันร้าย/เรล์มแห่งฝันดีและฝันร้าย):เลเยอร์ที่เป็นศูนย์รวมของความฝันทั้งดีและร้ายของสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาสูงและปกครองโดยทวิเทพแห่งความฝันคือแซนด์แมน(Sandman) และ บูกี้แมน(Boogeyman)
 2.3 Heaven/Realm of Order(สวรรค์/เรล์มแห่งกฏเกณฑ์):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของเทพและตัวตนที่คล้ายเทพจากทั่วโลกและปกครองโดยเทพีผู้สร้าง/เทพีแห่งกฏเกณฑ์/ผู้สร้าง(Creator Goddess/Goddess of Order/The Creator)
2.4 Spirit/Realm of Spirit(วิญญาณ/เรล์มแห่งวิญญาณ):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งเหนือธรรมชาติที่ไม่สามารถอธิบายด้วยกฏของจักรวาลได้
2.5 Physical/Realm of Man(กายภาพ/เรล์มแ่หงมนุษย์):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตชนิดต่างๆไม่ว่าจะเป็นอมนุษย์,มอนสเตอร์,อมนุษย์,สัตว์,พืช,สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวและไวรัส
2.6 Hell/Realm of Chaos(นรก/เรล์มแห่งความโกลาหล):เลเยอร์ที่เป็นที่อยู่อาศัยของปีศาจและตัวตนที่คล้ายมารจากทั่วโลกและปกครองโดยเทพีผู้ทำลาย/เทพีแห่งความโกลาหล/ผู้ทำลาย(Destroyer Goddess/Goddess of Chaos/The Destroyer)
3.มหาทวีป(Supercontinent): ทวีปต่างๆของโลกมีดังต่อไปนี้
 3.1 North Continent(ทวีปเหนือ):ทวีปที่อยู่เหนือสุดของโลกและเป็น 1 ใน 2 ดินแดนแห่งความหนาวเย็นที่มนุษย์อาศัยอยู่ไม่ได้
 3.2 Central Continent(ทวีปกลาง):ทวีปตอนกลางของโลก ดินแดนที่เป็นศุนย์กลางของวัฒนธรรม
 3.3 South Continent(ทวีปใต้):ทวีปที่อยู่ใต้สุดของโลกและเป็น 1 ใน 2 ดินแดนแห่งความหนาวเย็นที่มนุษย์อาศัยอยู่ไม่ได้
 3.4 West Continent(ทวีปตะวันตก):ทวีปทางทิศตะวันตกของโลก ดินแดนแห่งวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
 3.5 East Continent(ทวีปตะวันออก):ทวีปทางทิศตะวันออกของโลก ดินแดนแห่งไสยเวทย์และธรรมชาติ
 3.6 Northwest Continent(ทวีปตะวันตกเฉียงเหนือ):ทวีปทางตะวันตกเฉียงเหนือของโลกและเป็น 1 ใน 4 ทวีปที่ทุรกันดารและตกสำรวจ
 3.7 Southwest Continent(ทวีปตะวันตกเฉียงใต้):ทวีปทางตะวันตกเฉียงใต้ของโลกและเป็น 1 ใน 4 ทวีปที่ทุรกันดารและตกสำรวจ
 3.8 Northeast Continent(ทวีปตะวันออกเฉียงเหนือ):ทวีปทางตะวันออกเฉียงเหนือของโลกและเป็น 1 ใน 4 ทวีปที่ทุรกันดารและตกสำรวจ
 3.9 Southeast Continent(ทวีปตะวันออกเฉียงใต้):ทวีปทางตะวันออกเฉียงใต้ของโลกและเป็น 1 ใน 4 ทวีปที่ทุรกันดารและตกสำรวจ
4. The Ocean(มหาสมุทร) มหาสมุทรของดาวโลกมีดังนี้
 4.1 North Ocean(มหาสมุทรเหนือ):มหาสมุทรทางเหนือของโลก
 4.2 South Ocean(มหาสมุทรใต้):มหาสมุทรทางใต้ของโลก
 4.3 Central Ocean(มหาสมุทรกลาง):มหาสมุทรที่เป็นจุดศูนย์กลางของโลก
 4.4 West Ocean(มหาสมุทรตะวันตก):มหาสมุทรทางทิศตะวันตกของโลก
 4.5 East Ocean(มหาสมุทรตะวันออก):มหาสมุทรทางทิศตะวันออกของโลก
 4.6 Northwest Ocean(มหาสมุทรตะวันตกเฉียงเหนือ):มหาสมุทรทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโลก
 4.7 Southwest Ocean(มหาสมุทรตะวันตกเฉียงใต้):มหาสมุทรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโลก
 4.8 Northeast Ocean(มหาสมุทรตะวันออกเฉียงเหนือ):มหาสมุทรทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของโลก
 4.9 Southeast Ocean(มหาสมุทรตะวันออกเฉียงใต้):มหาสมุทรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของโลก


Trope Power
โทรปพาวเวอร์คือพลังวิเศษที่มีอยู่ในตัวของสิ่งมีชีวิตชนิดต่างๆโดยจะอ้างอิงจากคอนเซ็ปต์ที่มีอยู่แล้วในธรรมชาติหรือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยคนหนึ่งจะมีพลังวิเศษนี้ได้ตั้งแต่ 1 อย่างจนถึงไร้ที่สิ้นสุดโดยพลังนั้นจะเป็นพลังทางวิทยาศาสตร์,พลังทางไสยเวทย์,พลังจิต,พลังขั้นสูงสุด หรือพลังทางกายวิภาคหรือพลังรูปแบบผสมเป็นต้น


สารานุกรมจักรวาล Ultimate Public Domain Project


ฟิคชั่นพาราไดซ์
จักรวาลที่ซึ่งตัวละครที่เป็นสาธารณะสมบัติ,บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์และตำนาน,เทพและมารรวมถึงสถานที่และสมบัติล้ำค่าที่ปรากฏในฟิคชั่นที่เป็นสาธารณะสมบัติ,ประวัติศาสตร์และตำนานปรำปราจำนวนมากอยู่ที่จักรวาลแห้งนี้ ยินดีต้อนรับสู่โลกที่ทุกอย่างในโลกฟิคชั้่นเป็นเรื่องจริง ยินดีต้อนรับสู่ Fiction Paradise โลกที่ฟิคชั่นทุกอย่างเป็นจริง
เมืองฟอลเช็ตต์,นครแห่งการเริ่มต้น ทวีปกลาง ปีสามัญศักราชที่ 2022
เด็กหนุ่มที่มีผมสีชมพูอมม่วงไฮไลท์สีขาวทรงโพนี่เทลยาวถึงหลัง,ตาสีอำพัน,มีคริสตัลสีทองสลับเงินกลางหน้าผากและเหนือหน้าอกซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีชมพูอมม่วงที่มีลักษณะผสมระหว่างชุดกี่เพ้า,ชุดแม่ชี,ชุดเมด,ชุดคุโนอิจิและชุดเจ้าสาวและเปิดหน้าอกด้านบน,สวมรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีชมพูอมม่วงและเขาคือยูนะ ยูคาริหรือยูนะ ตัวเอกของเราและมีโทรปพาวเวอร์คือ Transformation(แปลงร่าง),Element(ธาตุ),Organism(สิ่งมีชีวิต),Superpower(พลังวิเศษ)
"สวัสดีนะทุกคน ผมชื่อยูนะ ยูคาริหรือยูนะ เป็นตัวเอกของเรื่องนี้และเป็นหนึ่งในตัวตนในจักรวาลคู่ขนานจำนวนมากจากจักรวาลหลักหรือไพรม์ยูนิเวิร์สน่ะ"ยูนะบอกกับคนอ่านเกี่ยวกับเขาระหว่างเดินไปเดินมาในกรุงเทพ
ก่อนที่เขาจะกลับคืนร่างเป็นเด็กหนุ่มที่มีผมสีดำสั้น,ตาสีดำซึ่งสวมเสื้อสีขาวที่มีลายเป็นรูปดอกซากุระสีชมพู,กางเกงขาสั้นสีน้ำเงินและสวมแว่นตากรอบเหลี่ยมสีดำและนี่คือยูนะร่างดั้งเดิม
"นี่คือร่างดั้งเดิมของผม และเดี๋ยวผมจะโชว์ร่างหญิงและร่างฟุตานาริให้ดูนะ"ยูนะบอกคนอ่านอีกครั้งแล้วเขาก็กลายเป็นหญิงสาวที่มีผมสีชมพูอมม่วงไฮไลท์สีขาวยาวถึงขา,ตาสีอำพัน,มีหน้าอกขนาดคัพ OO ,มีคริสตัลสีทองสลับเงินกลางหน้าผากและเหนือหน้าอกซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีชมพูอมม่วงที่มีลักษณะผสมระหว่างชุดกี่เพ้า,ชุดแม่ชี,ชุดเมด,ชุดคุโนอิจิและชุดเจ้าสาวและเปิดหน้าอกด้านบน,สวมรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีชมพูอมม่วงและนี่คือยูนะร่างหญิง
ก่อนที่เธอจะแปลงร่างอีกรอบเป็นตัวตนที่มีลักษณะผสมระหว่างมนุษย์เพศชายและหญิงที่มีผมสีชมพูอมม่วงไฮไลท์สีขาวยาวถึงขา,ตาสีอำพัน,มีหน้าอกขนาดคัพ OO ,มีคริสตัลสีทองสลับเงินกลางหน้าผากและเหนือหน้าอกซึ่งสวมชุดบอดี้สูทลาเท็กซ์รัดรูปสีชมพูอมม่วงที่มีลักษณะผสมระหว่างชุดกี่เพ้า,ชุดแม่ชี,ชุดเมด,ชุดคุโนอิจิและชุดเจ้าสาวและเปิดหน้าอกด้านบน,สวมรองเท้าบู๊ทส้นสูงสีชมพูอมม่วงและนี่คือยูนะร่างฟูตะนาริแล้วเธอก็กลับคืนร่างเป็นร่างปัจจุบันอีกครั้ง
"ความจรีงผมมีอีก 4 ร่างคือร่างโลหะชีวภาพ,ร่างเทพี,ร่างมารและร่างเทพีมารแต่ยังไม่เปิดเผยหรอกตอนนี้"ยูนะบอกคนอ่านเรื่องร่างอีก 4 ร่างที่เหลือของเขาแฃะเขาก็เตรียมตัวเดินทางไปยังสวนสาธารณะฟอลเช็ตต์ทันที
ระหว่างทางไปสวนสาธารณะฟอลเช็ตต์
ยูนะได้เจอเด็กสาวที่มีผมสีแดงปลายส้มยาวประบ่า,ตาสีทอง,มีหน้าอกขนาดคัพ B ซึ่งสวมชุดกระโปรงสั้นมีฮู๊ดสีแดง-ส้มและถือเคียวปลายปืนสีแดงลายไฟและเธอคือสการ์เล็ต วูล์ฟเบนหรือสการ์เล็ต เพื่อนสมัยเด็กของยูนะและมีพลังโทรปพาวเวอร์คือ Nullifier(นัลลิฟายเออร์),Beast(อสูร) และ Speed(ความเร็ว) ซึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูงจนเห็นเป็นแสงสีแดงอมส้มและมีไฟลุกมาตามทางที่ผ่านจนมาหยุดอยู่หน้ายูนะ
"สวัสดี ยูนะ สบายดีไหม"สการ์เล็ตสวัสดียูนะและถามเรื่องสารทุกข์สุขดิบของอีกฝ่าย
"สบายดีน่ะ สการ์เล็ต"ยูนะตอบสการ์เล็ตแล้วเชาก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็งออกจากร่างของอีกฝ่าย
ก่อนที่สการ์เล็ตจะเปลี่ยนบุคลิกและตัวตนของตัวเองจากเรดแอนด์โกลด์เป็นบลูแอนด์ซิลเวอร์หรือโดยร่างของเธอมีการเปลี่ยนแปลงคือเป็นเด็กสาวที่มีผมสีน้ำเงินปลายเขียวตั้งฟูเหมือนขนของสัตว์ร้าย,ตาสีเงิน,มีหน้าอกชนาดคัพ E ซึ่งสวมชุดกระโปรงสั้นมีฮู๊ดสีแดง-ส้มและถือเคียวปลายปืนสีแดงลายไฟ
"ยูนะ นายสนใจจะมาเป็นของกินเล่นของฉันได้ไหม พอดีนายน่าจะมีรสชาติอร่อยด่วย"สการ์เล็ตบอกยูนะด้วยน้ำเสียงแบบเบือกเย็นและท่าทางแบบคนซาดิสต์ผสมกับยันเดเระ
ก่อนที่เธอจะพุ่งเข้ามาโจมตีใส้ยูนะด้วยความเร็วสูงและเปลี่ยนแขนตัวเองทั้ง 2 ข้างจนมีสภาพเป็นสนับมือทองเหลืองที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเอง 6 เท่าและกรงเล็บทั้ง 6 นั้นมีลักษณะเป็นคมดาบที่ทำมาจากคิวคาร์บอน สสารที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเพชร
"เดี๋ยวส้ สการ์เล็ต จู่ๆบุคลิกของเธอก็กลายเป็นบลู สการ์เล็ตแล้วเหรอเนี่ย"ยูนะพูดด้วยอาการตกใจในขณะที่เขากำลังตกใจกับสการ์เล็ตที่เปลี่ยนตัวตนเป็นบลูแอนด์ซิลเวอร์ทึ่มีนิสัยซาดิสต์,ยันเดเระและเยือกเย็น
ก่อนทึ่เด็กสาวที่มีผมสีน้ำตาลยาวถึงหลัง,ตาสีฟ้า,มีหน้าอกขนาดคัพ E ซึ่งสวมชุดเกราะอัศวินรัดรูปสีเงินที่มีตราเฟลอร์เดอลิสเหนือหน้าอก,ถือดาบที่สลักคำว่า Victory,Salvation,Liberation เป็นคำภาษาลาตินบนคมดาบและโล่ทรงเตารีดสีเงินที่มีตราเฟลอร์เดลิสและไม้กางเขนตรงกลางและเธอคือฌาน ดาร์คหรือฌาน เพื่อนสมัยเด็กอึกคนของยูนะและมีพลังโทรปพาวเวอร์คือ Fire(เพลิง),Holy(ศักดิ์สิทธิ์) และ Magic(เวทมนตร์) รวมถึงยังมีตัวตนในร่างอีก 2 ตัวตนนอกจากตัวตนด้านสมดุล(The Girl),ตัวตนด้านมืด(The Witch) และตัวตนด้านสว่าง(The Saint)
"ท่านเทพีผู้สร้าง กรุณาช่วยหยุดความวิปลาสของสการ์เล็ตด้วยเทอญ"ฌานกล่าวคำร่ายพล้งศักดิ์สิทธิ์แล้วเปลี่ยนโล่เป็นสภาพปลอกดาบและเอาดาบใส่ด้ายใน
ก่อนที่เธอจะเอาดาบฟาดหัวของสการ์เล็ตอย่างเต็มแรงจนเธอกลับมาเป็นร่างเรดแอนด์โกลด์อีกครั้งแล้วพวกเขาทั้ง 3 คนก็เตรียมต้วเดินเล่นในสวนสาธารณะต่อทันที
"เมืองฟอลเซ็ตค์ของพวกเรานั้นปกป้องโดยแพนทีออนแฟมิลี่ซี่งประกอบด้วยบิลลี่ แบทสันหรือแพนทีออน ผู้ถือครองพลังของเทพและเทพีกรีก,แมรี่ แบทสันหรือแพนทีออนเลดี้ ผู้ถือครองพลังของเทพและเทพีโรมัน,เฟรดดี้ ฟรีแมนหรือแพนทีออนจูเนียร์ ผู้ถือครองพลังของเทพและเทพีนอร์ซ พันธมิตรของของเขาคือดร.มิเชลล์ ซิวาน่าสหรือดร.เวอร์ชิล ผู้ถือครองพลังของบุญทึัง 7  และเดอะวิซาร์ด ผู้มอบพลังของเทพและเทพีจากตำนานต่างๆเพื่อปกป้องโลกส่วนศัตรูของแพนทีออนแฟมิลี่คือดร.ลูซิเฟอร์ ซิวาน่า ผู้ถือครองพล้งของบาปทั้ง 7 และฮาตุมหริอเอนเนียด บุรุษอมตะผู้ถือครองพลังของเทพและเทพีอียิปต์"ยูนะอธิบายเกี่ยวกับเมืองฟอลเช็ตต์และผู้พิทักษ์ของเมืองนึ้อย่างแพนทีออนแฟมิลี่
ก่อนที่พวกเขาทั้ง 3 คนจะเดินทางไปยังโรงเรียนทันที


Pantheon Family
แพนทีออนแฟมิลี่เป็นกลุ่มซุปเปอร์ฮีโร่เยาวชนที่คอยปกป้องเมืองฟอลเซ็ตต์เอาไว้จากพวกวายร้าย พวกเขาทุกคนต่างได้รับพลังโทรปพาวเวอร์จากเดอะวิซาร์ด พ่อมดผู้ที่เป็นสื่อกลางของเหล่าเทพและเทพีจากตำนานต่างๆ
สมาชิกของแพนทีออน แฟมิลี่มีดังต่อไปนี้
1.บิลลี่ แบทสัน(Billy Batson)/แพนทีออน(Pantheon)
เพศชาย อายุ 13/25 ปี
ชื่อเล่น:บิลลี่
โทรปพาวเวอร์:Archetype:Greek Deities(อาร์คีไทป์:เทพกรีก)
2.แมรี่ แบทสัน(Mary Batson)/แพนทีออนเลดี้(Pantheon Lady)
เพศหญิง อายุ 13/26 ปี
ชื่อเล่น:แมรึ่
โทรปพาวเวอร์:Archetype:Roman Deities(อาร์คีไทป์:เทพโรมัน)
3.เฟรดดี้ ฟรีแมน(Freddy Freeman)/แพนทีออนจูเนียร์(Pantheon Jr.)
เพศชาย อายุ 11/20 ปี
ชื่อเล่น:เฟรดดึ้
โทรปพาวเวอร์:Archetype:Norse Deities(อาร์คีไทป์:เทพนอร์ซ)
4.ทอลนี่ ไทเกอร์(Tawny Tiger)
เพศผู้
โทรปพาวเวอร์:Archetype:Ecidna's Children(อาร์คีไทป์:บุตรธิดาของอีคิดน่า)
พ้นธมิตร
1.เดอะวิซาร์ด(The Wizard)
เพศชาย อายุ:ไม่ทราบ
โทรปพาวเวอร์: Archetype:Aboriginal Deities(อาร์คึไทป์:เทพชาวอบอริจินส์)
2.ดร.มิเชลล์ ซิวาน่า(Dr.Michelle Sivana)
เพศหญิง อายุ 26 ปึ
โทรปพาวเวอร์:Archetype:Seven Heavenly Virtues(อาร์คีไทป์:บุญที่ดีทั้ง 7)
ศัตรู
1.ดร.ลูซิเฟอร์ ซิวาน่า(Dr.Lucifer Sivana)
เพศชาย อายุ 38 ปี
โทรปพาวเวอร์:Archetype:Seven Deadly Sins(อาร์คีไทป์:บาปอันชั่วร้ายทั้ง 7)
2.ฮาตุม(Hathum)/เอนเนียด(Ennead)
เพศชาย อายุ:ไม่ทราบ
โทรปพาวเวอร์:Archetype:Egyptian Deities(อาร์คีไทป์:เทพอียิปต์)


กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟลอยอบอวลในอากาศ...ดูเหมือนว่าการที่ผมเลือกออกมาใช้เวลายามบ่ายในร้านกาแฟแบบนี้ทำให้ร่างกายผ่อนคลายจริงๆ อย่างที่คิด
 ผมกะพริบตาเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ยกแก้วลาเต้เย็นขึ้นจิบช้าๆ กวาดสายตามองผู้คนในร้านที่ดูจะแน่นไปซะหมดแต่กลับไม่มีใครส่งเสียงดังซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดีมาก
 วางแก้วลงแล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเล่น...ตลอดหลายวันผมเอาแต่ทำงานเลยไม่ค่อยได้ติดตามโซเชียลนัก
 ไม่รู้ว่าจะมีข่าวใหม่ๆ บ้างยัง
 จิ้มนิ้วไปที่ชื่อเพจเฟซบุ๊กดังเกี่ยวกับข่าวซุบซิบในมหา'ลัย ก่อนจะตาโตสนใจเมื่อเห็นโพสต์กิจกรรมของแอดมินเพจที่จัดทำวิ่งตามสัมภาษณ์หนุ่มหล่อในรั้วมหา'ลัยสามสิบคนเกี่ยวกับเรื่องความรัก
 ดูแต่ละโพสต์สิ มียอดคอมเมนต์และแชร์สูงมากเลย...
 ผมกลืนน้ำลายเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ขยับนิ้วเลื่อนหาคนคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะถูกสัมภาษณ์ด้วยหรือเปล่า
 แต่ แต่ พี่เขาก็หล่อนะ
 แอดมินต้องไปสัมภาษณ์สิ
 เลื่อนไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เจอคลิปสัมภาษณ์ของคนคนนั้นแล้ว
รอยยิ้มดีใจปนเขินอายแต้มบนใบหน้าของผม ก่อนจะหันไปคุ้ยหาหูฟังในกระเป๋าผ้าอย่างรีบร้อน
 หาเจอแล้วก็เสียบหูฟังให้เรียบร้อยก่อนจะเปิดคลิปสัมภาษณ์ที่มีความยาวถึงยี่สิบนาที...
 ผมจะได้เห็นพี่เขาตั้งยี่สิบนาทีเลย
 ดีใจจัง
 อมยิ้มน้อยๆ แล้วนั่งจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานิ่ง ตาตั้งใจดูส่วนหูก็ฟังเสียงทุ้มละมุนที่เอ่ยตอบคำถามอย่างสุภาพจนผมได้แต่คิด
 แอดมินเพจเขายังสบายดีใช่มั้ยครับ
 ไม่ได้เหลวละลายระเหยเป็นอากาศไปแล้วใช่มั้ย
(คิดว่าอะไรคือเสน่ห์ของผมเหรอครับ) ทวนคำถามเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มบาง
 (คงเป็นรอยยิ้มมั้งครับ)
 คนคนนี้ชื่อว่าพี่คลื่นสมุทรครับ เขาเป็นคนดังในคณะแพทย์มอผมเลยนะ
รอยยิ้มของเขาน่ามองจริงๆ นะ
 ใบหน้าของผมแดงซ่านเมื่อเจอรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมาให้กล้อง แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนเขากำลังยิ้มให้ผมมากกว่า
 เง้อ...ไม่เอา ไม่มโนแบบนี้สิโลมา
 ผมนิ่วหน้าเล็กน้อยแล้วมุ่ยปาก...
รอยยิ้มของพี่เขา...ไม่อ่อนโยนต่อใจของผมจริงๆ นะ
 "งื้อ" ผมเผลอกัดปากเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของผู้ชายผมสีอ่อน อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหน้า
 ยิ้มว่าน่ามองเเล้ว แต่...เวลาหัวเราะกลับน่ามองกว่าอีก
 เอื้อมมือไปหยิบคุกกี้ธัญพืชมากินแก้เขินแล้วนั่งดูคลิปไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงช่วงท้าย
 (เอ๋...คำพูดที่อยากฝากถึงแฟนในอนาคตเหรอ)
ผมหยุดเคี้ยวคุกกี้แล้วเบิกตาโตอย่างสนอกสนใจ
พี่คลื่นสมุทรทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะขัดเขิน (ผมต้องตอบจริงๆ เหรอ...อืม มันอาจจะยาวมากเลยนะ อยากฟังเหรอครับ)
 อยากฟัง...
 (ถ้างั้น...ถึงแฟนในอนาคตของผมนะครับ ไม่รู้ว่าคุณจะได้ดูคลิปนี้หรือเปล่า...แต่ถ้าคุณได้ดู ผมคงเขินมาก )
พี่คลื่นสมุทรหันมามองที่กล้อง ใบหน้าอ่อนโยนดูปกติแต่ใบหูของเขาดูอมชมพูเล็กน้อยเหมือนจะเขินจริงๆ ผมได้ยินมาว่าพี่เขาไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยก็คงจะเขินไม่น้อยที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้
 งื้อออ โลมาก็เขินแต่ไม่รู้ว่าเขินทำไม
(จริงๆ แล้วผมเป็นคนน่าเบื่อ) พี่คลื่นสมุทรลูบใบหูไปมา (แต่ผมจะพยายามปรับปรุงตัวให้คุณรู้สึกสนุกในทุกวันที่มีผม)
 ขออนุญาตเขินแทนแฟนพี่ในอนาคตได้มั้ยครับ
 ไม่ไหวเเล้ว...ฮือ
(ผมชอบไปไหนคนเดียว...แต่ถ้ามีคุณ ผมจะพาคุณไปทุกที่ที่ผมไป)
 (ผมชอบเดินช้อปปิ้ง ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ชอบ ผมจะพยายามเดินช้อปให้น้อยลง)
 (ถ้าผมทำให้คุณโกรธ ผมจะยอมให้คุณตีจนกว่าจะหายโกรธ)
 ผมนั่งฟังคำพูดของพี่คลื่นสมุทรแล้วก็รู้สึกอิจฉาเล็กๆ
...ใครเป็นแฟนพี่คลื่นสมุทรคงต้องโชคดีมากๆ แน่เลย
 นั่งเท้าคางแล้วฟังต่อพลางเคี้ยวคุกกี้ไปด้วยจนแก้มป่อง ท่าทางของผมตอนนี้ไม่ได้รู้เลยว่าทำให้หลายคนในร้านแอบลอบมอง แต่เมื่อผมหันไปมองตอบพวกเขาก็รีบหลบสายตาซ่อนหน้าแดงๆ...ผมทำหน้างุนงงเล็กน้อยแล้วก็ไม่ได้สนใจอีก
 ก็...พี่คลื่นสมุทรน่าสนใจกว่าเยอะเลยนี่
 (เหมือนผมจะพูดไปซะเยอะเลย ฮ่าๆๆ แฟนคนแรกของผม ผมอยากให้เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่สุดในโลกก็ไม่แปลกใช่มั้ยครับ)
 ต้องทำบุญแค่ไหนถึงได้เป็นผู้โชคดีที่สุดในโลกนะ
ผมหัวเราะเบาๆ ให้กับความคิดเพ้อเจ้อของตัวเองแล้วก็ต้องรู้สึกใจเต้นระรัวกับคำพูดทิ้งท้ายของพี่เขา
(ถึงแฟนในอนาคตของผม...ไม่ว่าตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่)
(แต่อยากให้คุณรู้ว่า...)
(ผมอยากเจอคุณนะ)
ตึกตัก ตึกตัก...
 แล้วทำไมเราต้องใจเต้นแรงด้วย
 เป็นเวลานานมากกว่าผมจะสงบสติอารมณ์ได้จากคำพูดที่ทำให้หัวใจทำงานหนักของคนคนนี้
 พี่คลื่นสมุทรร้ายกาจ...
 ทำผมเขินไปหมดแล้ว
 แต่ผมจะเขินทำไมเนี่ย เขาไม่ได้หมายถึงเราสักหน่อย อย่ามโนสิโลมา!
 "อื้อ" ส่งเสียงในลำคอเบาๆ แล้วหยิบแก้วน้ำมาจิบเพราะรู้สึกว่าคุกกี้ทำให้คอแห้งไปหมดแล้ว
 หลังจากดูคลิปจบแล้วผมก็ไม่ลืมที่จะกดเลิฟให้กับคลิปวิดีโอนี้ด้วยใบหน้าแดงๆ
 อื้อ คนอื่นเขาก็กด! โลมาไม่ได้กดคนเดียวสักหน่อย
 พอดูจบแล้วก็ไม่มีอะไรทำเลยแฮะ อ๊ะ! จริงสิ ผมลืมไปเลยว่าลืมดูรายการแข่งขันทำอาหารเมื่ออาทิตย์ก่อน
 ดูไปได้สักครึ่งชั่วโมงก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นทำให้โต๊ะสั่นตาม ผมคว้าโทรศัพท์มาดูเล็กน้อยแล้วก็กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะกดรับสาย
 (ฮัลโหล มึงอยู่ไหนวะโลมา)
 ผมคิ้วกระตุกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
 (ช่างเถอะๆ กูผิดเองที่ไม่ได้อ่านแชตไลน์)
 อื้อ ใช่ นับสองผิด
 (ไปดูหนังเป็นเพื่อนหน่อยสิ เดี๋ยวเลี้ยงป๊อปคอร์น) เสียงปลายสายทุ้มน่าฟังพยายามหลอกล่อผม (คิดยังไงก็ตอบในไลน์มาด่วนๆ)
 จากนั้นก็ตัดสายไป ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่กับเพื่อนคนนี้แล้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์กดเข้าไลน์ตอบตกลงจะไปดูหนังแล้วก็ขอสถานที่ที่จะไปดูจะได้ไปถูก
 ผมเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยใช้มือนับก็หมดแล้ว คนที่อยู่ในสายเมื่อกี้ชื่อนับสองและเป็นเพื่อนใหม่ผมเอง นิสัยดีนะแต่บางทีก็ชอบทำสายตาหื่นๆ ใส่ผู้ชายหล่อๆ ผมก็พยายามทำใจให้ชินแต่ก็ไม่ชินสักที
 เมื่อได้ชื่อโรงหนังมาแล้วก็เห็นว่าอยู่ไม่ไกลจากร้านนี้ แถมเวลารอบหนังก็อีกไม่นานจึงจัดการเก็บของใส่กระเป๋าแล้วหยิบแก้วลาเต้เย็นที่ยังไม่หมดมากินให้หมดอย่างเสียดายส่วนคุกกี้หมดไปนานแล้ว
 จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมก็ลุกเดินออกจากร้าน...ร้านนี้อยู่ตรงข้ามย่านมหา'ลัยของผมพอดีทำให้มีรถสัญจรไปมาตลอดเลยหารถไปห้างฯ ได้ไม่ยาก
 อา แต่ถ้าขึ้นรถเมล์ก็จะประหยัดเงินไปได้เยอะเลยนะ
 คำนวณค่าขนมเดือนนี้เงียบๆ แล้วก็พิจารณาเวลาที่รถเมล์จะมาถึงด้วย สุดท้ายแล้วตัดสินใจว่าไปขึ้นแท็กซี่น่าจะดีกว่าเพราะไม่อยากให้เพื่อนรอนาน
 ไม่ลืมที่จะหากระดาษกับปากกามาเขียนข้อความตัวโตๆ ของชื่อห้างฯ ที่จะไปเพื่อที่จะได้ให้คนขับแท็กซี่อ่าน
 เตรียมเรียบร้อยแล้วก็เดินไปรอแถวริมฟุตบาท ยืนรอไปรอมาผมก็หันไปเจอเข้ากับใครบางคนที่เดินออกมาจากประตูมหา'ลัยพอดี เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนกับใบหน้าคมคายดูมีออร่าแม้จะอยู่ในระยะไกล วันนี้เป็นวันหยุดแต่พี่เขากลับอยู่ในชุดนักศึกษา...สงสัยจะมีเรียนเสริมแน่เลย
 ดวงตากลมโตมองจ้องคนที่อยู่อีกฟากของถนนตาไม่กะพริบก่อนจะเห็นเขาเดินข้ามทางม้าลายมายังฝั่งนี้ ผมตื่นตระหนกเมื่อเห็นเขาทำท่าจะเดินมาทางที่ผมยืนอยู่ ไม่ทันได้คิดอะไรต่อร่างกายมันก็ขยับไปเองตามธรรมชาติ...
 คือ...วิ่งไปหลบหลังป้ายไวนิลโฆษณาผืนใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล
 ฮือ นี่ผมทำอะไรเนี่ย!
 โลมาจะวิ่งมาหลบทำไม!
 ยกมือขึ้นเกาหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง แล้วพอลูบใบหน้าไปมาก็ต้องสะดุ้งเพราะมันร้อนมาก
งื้อ หน้าโลมาต้องแดงมากแน่เลย
 เม้มปากแน่นแล้วพยายามใจเย็นๆ ก่อนจะชะโงกหน้าไปดูสถานการณ์ด้านนอก แล้วมันก็เป็นจริงครับ พี่คลื่นสมุทรคนนั้นเขาเดินมาทางฝั่งที่ผมยืนจริงๆ
 ...มาซื้อกาแฟล่ะมั้ง
 ผมครุ่นคิดเงียบๆ แล้วยืนเกาะป้ายไวนิลอย่างเกร็งๆ ปนตื่นเต้น...ยิ่งพี่เขาเดินมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งทำให้ผมใจเต้น ผมไม่เคยเห็นพี่เขาในระยะใกล้ขนาดนี้มาก่อนเลยนะ!
 หดหัวกลับไปอยู่หลังป้ายเมื่อพี่เขากำลังเดินผ่านป้ายไวนิลไป ผมชะโงกคอมองแผ่นหลังพี่คลื่นสมุทรอย่างเหม่อๆ แต่ก็นึกอะไรได้เลยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้ากล้องแล้วก็แอบถ่ายรูปพี่คลื่นสมุทร
 ถึงจะได้แค่รูปแผ่นหลังก็เถอะ
 แต่แค่นี้โลมาก็พอใจแล้ว
 โชคดีมีจังหวะหนึ่งที่พี่คลื่นสมุทรหันตัวเดินเข้าร้านกาแฟซึ่งเป็นคนละร้านกับที่ผมเข้าเลยทำให้ผมได้รูปหน้าด้านข้างมาด้วย แต่เสียดายที่ภาพมันแตกเล็กน้อยเพราะพี่เขาอยู่ไกล
 พอพี่เขาหายเข้าไปในร้านแล้ว ผมก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากที่ซ่อนอย่างระมัดระวังในสภาพที่หน้าตาหูเหอแดงก่ำไปหมดอย่างตื่นเต้น สายตาก็มองจ้องรูปในโทรศัพท์อย่างเขินอาย
 "งื้อออ"
 ส่งเสียงงึมงำเบาๆ แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไปโบกแท็กซี่ต่อ โชคดีที่มีแท็กซี่ว่างผ่านมาพอดีเลยทำให้ได้ขึ้นเร็ว ตอนขึ้นรถมาผมก็แอบส่องดูพี่คลื่นสมุทรจากในรถก็เห็นพี่คลื่นสมุทรนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะติดกระจกร้านพอดีทำให้เห็นใบหน้าชัดมากๆ
 พี่เขาดูดีจังเลย
 ผมส่ายหัวไปมาแล้วยกมือปิดหน้าแดงๆ เอนหลังกระแทกกับพื้นนุ่มแรงๆ สองสามที...
 เจอพี่คลื่นสมุทรตัวจริงด้วย
 มีความสุขจัง
 แค่ได้มอง...โลมาก็มีความสุขแล้ว
 ความสุขในแบบของ 'คนแอบชอบ'
 งื้ออออ


จะระเบิดตัวเองแล้ว!
 งื้อออ อย่ามาล้อโลมานะ!
 ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่น นับหนึ่งถึงสิบช้าๆ เพื่อลดอาการตื่นเต้น กะพริบตาปริบๆ มองดูข้อความอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป
 ตอบเขาสิโลมา ตอบพี่เขาไปเลย
 "งื้ออ"
 กล้าๆ หน่อย นี่แค่พิมพ์เองนะ ไม่ได้เห็นหน้าสักหน่อย!
 ผมตบตีขัดแย้งในตัวเองไม่น้อยก่อนจะกดยอมรับข้อความแล้วจรดปลายนิ้วพิมพ์ทีละประโยคอย่างช้าๆ... เอ่อ แล้วจะเริ่มตอบยังไงดี
 อ่อๆ เริ่มต้นจากสวัสดีก่อน
 พี่เขาจะได้เห็นว่าโลมาเป็นคนมีมารยาทน่ารัก
 ผมฉีกยิ้มกว้างขยับมานั่งขัดสมาธิดีๆ จากนั้นก็พิมพ์ข้อความต่ออย่างระมัดระวังตรวจดูว่าไม่มีคำผิดก็ก่อนส่งไปด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม
 Blue Dolphin : สวัสดีครับ
 พิมพ์ไปแล้ววว
 โลมาตอบพี่คลื่นสมุทรไปแล้ว!
 ค่อยๆ จิ้มตัวอักษรอย่างตื่นเต้นจนเผลอกดผิดไปไม่น้อยและกว่าจะได้แต่ละประโยคก็กินเวลาไปนาทีหนึ่งได้
 Blue Dolphin : ใช่ครับ เป็นปากกาของผมเอง
 ใช่แล้ว ผมต้องขอโทษพี่คลื่นสมุทรด้วย
 พิมพ์อีกๆ
 Blue Dolphin : ตอนนั้นผมขอโทษนะครับที่เดินชน
 Blue Dolphin : แถมยังวิ่งหนีอีก ขอโทษนะครับ
 ฮือออ คิดถึงตอนนั้นแล้วก็อับอายง่าาา
 เอาหัวโขกๆ กับโทรศัพท์แล้วร้องงื้อแล้วพอเงยหน้าขึ้นมาดูแชตใหม่ก็ต้องเบิกตาโต
 "อื้อๆๆ!"
 พี่คลื่นสมุทรอ่านข้อความผมแล้ว!
เขาอ่านข้อความของโลมาแล้ววว
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *กำลังพิมพ์*
ผมกลั้นหายใจมองหน้าจอโทรศัพท์ตาไม่กะพริบ กลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างรอคอย
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ไม่เป็นไรครับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : แต่ผมก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นคุณวิ่งหนีไปแบบนั้น
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคุณ
ไม่ช่ายยยยย
 เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว
 โลมา โลมาแค่เขินแล้ววิ่งหนีต่างหาก!
 ผมตื่นตกใจและกลัวว่าพี่คลื่นสมุทรจะคิดมากและรู้สึกไม่ดีเลยรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
 Blue Dolphin : ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ๆ
 Blue Dolphin : ผมแค่ตกใจไปหน่อย
 เอ่อ แต่ผมคิดว่ามันน่าจะ...
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ครับ นิดหน่อยครับ :)
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *ส่งสติ๊กเกอร์หมียิ้มให้*
ฮือออ ทำไมรู้สึกเหมือนพี่คลื่นสมุทรกำลังยิ้มล้อโลมาอยู่เลย
ผมถือโทรศัพท์ค้างอย่างไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไง ผมไม่ใช่คนที่พูดเก่งคุยเก่งซะด้วยสิ
แต่ผมอยากคุยนะ
อยากคุยกับพี่คลื่นสมุทร
 ถาม ถามอะไรดี คิดสิโลมา!
 อ้อๆ ใช่แล้ว
 Blue Dolphin : แล้วคุณ คุณได้ยังไงว่าเป็นปากกาของผม
 ใช่แล้ว เขารู้ได้ยังไงว่ามันเป็นของผม อันนี้ผมอยากรู้มากเลย
 พี่คลื่นสมุทรอ่านแล้วแต่ไม่ตอบทำให้ผมใจเสียไม่น้อย ผมเผลอยกมือขึ้นมากัดเล็บอย่างห้ามไม่อยู่ยามกังวล ผ่านไปสักสามนาทีได้ก็มีรูปภาพลงมาอีกครั้ง
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *ส่งรูปภาพ*
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : แล้วผมก็เห็นสัญลักษณ์บนกระเป๋าของคุณด้วย คุณอยู่มอเดียวกับผม
 จริงสิ วันนี้ผมใช้กระเป๋าผ้าของคณะจิตรกรรมแล้วนอกจากสัญลักษณ์คณะแล้วก็ยังมีอักษรย่อของมหา'ลัยด้วย โห เขาตาไวมากเลยนะ เพราะงั้นเขาเลยรู้ว่าผมเป็นเด็กมหา'ลัยเดียวกับเขาสินะ มอเดียวกันเลยคิดว่าลงโพสต์เฟซก็คงน่าจะหาตัวเจ้าของปากกาเจอสินะ
 ผมคลิกดูรูปที่พี่คลื่นสมุทรส่งมาก็พบว่าเป็นโพสต์เฟซบุ๊กของพี่คลื่นสมุทรที่เขียนข้อความว่า...
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร
 ตามหาเจ้าของปากกาครับ
 พอดีเขาลืมไว้
-รูปปากกาโลมาของผม
 ผมมองลงมาที่ Top comment แล้วต้องตาโต
 นับสองคนเดิมเพิ่มเติมคือความหล่อ : ผมรู้! พี่ๆ ผมรู้ววว! ผมรู้ว่าเป็นของใคร! เดี๋ยวผมส่งในแชตให้นะ!
 นับส๊องงงงงง
 ผมแทบกดเข้าไลน์ไปด่านับสองให้รู้แล้วรู้รอด ฮือ ทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันเลย แต่ยังดีนะที่นับสองไม่แท็กชื่อผมในคอมเม้นไม่งั้นคงมีเรื่องน่าปวดหัวตามมาแน่เลย
 ก็แฟนคลับพี่คลื่นสมุทรเยอะง่าาา
 โลมากลัวนะ
 คิดดีๆ แล้วผมน่าจะไปขอบคุณนับสองมากกว่าด่านะ เพราะเขาช่วยให้ผมได้คุยกับพี่คลื่นสมุทรด้วย
 โอ๊ะ ผมต้องตอบพี่คลื่นสมุทรนี่ ตายๆ ผมปล่อยให้เขารอนานแล้ว
 กะพริบตากลมโตเรียกสติแล้วกดออกจากภาพแล้วพิมพ์ข้อความตอบพี่คลื่นสมุทร
 Blue Dolphin : ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องวุ่นวายนะครับ
 ผ่านไปสองสามนาทีพี่คลื่นสมุทรก็ตอบกลับ
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ไม่ได้วุ่นวายขนาดนั้นครับ
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : คุณอย่าคิดมาก
 ผมอ่านข้อความซ้ำๆ ไปมาเพราะเริ่มไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงดี ให้ถามว่าทำอะไรอยู่มันจะดูแปลกมากแน่เลย แล้วก็พี่เขาตอนนี้น่าจะอ่านหนังสือรึเปล่า
 เขาเรียนหมอนะ พี่หมอคลื่นสมุทร งื้อออ
 ผมนั่งจ้องมือถือเงียบๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก มองซ้ายมองขวาอยากจะหาตัวช่วยแต่มันก็ไม่มี งื้ออ ผมทักไปหานับสองดีไหม เผื่อนับสองจะมีคำแนะนำดีๆ
 เพราะผมไม่ยอมตอบอะไรกลับไปก็เป็นพี่คลื่นสมุทรที่ต่อบทสนทนา
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : พรุ่งนี้คุณว่างรึเปล่า
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมจะคืนปากกาให้คุณน่ะ
 ผมอ้าปากค้างตาโตเท่าไข่ห่านมือไม้สั่นไปหมด... คืนปากกา?
ถ้าคืนปากกาแปลว่าต้องเจอกับพี่คลื่นสมุทรน่ะสิ
ฮือออ ไม่ไหวแล้ว ใจเต้นแรงมากเลย
ผมกดพิมพ์ข้อความอย่างคนตื่นเต้นจัดเกือบจะพิมพ์ผิดอยู่เหมือนกันเลยต้องเร่งสงบสติอารมณ์
Blue Dolphin : ผมว่างครับ
 Blue Dolphin : แต่จะลำบากคุณรึเปล่า
 ไม่ต้องคืนก็ได้นะ ใช้ปากกาของโลมาจดเลคเชอร์ก็ได้
 ปากกาของโลมาใช้ดีมากเลยนะ
เขียนลื่นมากด้วย งื้ออ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ไม่ลำบากครับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : พรุ่งนี้ตอนเที่ยง
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมว่างอยู่ คุณเรียนจิตรกรรมใช่ไหม
Blue Dolphin : ใช่ครับ
Blue Dolphin : ให้ผมไปหาคุณที่คณะดีไหมครับ
 เดินชนเขา
 ทำปากกาหล่นเอง
 เขาตามหาผมจะคืนปากกาให้ผมอีก
 แล้วถ้ายังจะให้เขาเดินมาคืนผมอีกมันคงดูไม่ดีเท่าไหร่
 ผมยกมือขึ้นเกาจมูกอย่างรู้สึกอึดอัด แล้วก็รู้สึกเครียดขึ้นมา..แต่อย่าง.ผมเนี่ยนะที่จะไปหาพี่คลื่นสมุทร? โอ๊ย พูดไปแล้วจะทำได้เหรอ ผมกลัวไปถึงคณะเขาแล้ววิ่งแจ้นออกมาอีกรอบน่ะสิ
 กำลังกังวลอยู่แต่ก็มีข้อความใหม่ขึ้นมา
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : คุณรอผมอยู่คณะดีกว่า
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมจะไปหาคุณเอง
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ ผมต้องอ่านหนังสือแล้ว
 ...ผมจะไปหาคุณเอง...
...เจอกันพรุ่งนี้อีก
 ใจโลมาจะไม่ไหวแล้ว งื้ออออ
 ผมเขินตัวบิดจนไม่รู้จะบิดยังไงแล้ว ขยับปลายนิ้วจะตอบรับและให้เขาไปอ่านหนังสือเถอะแต่เขาก็ส่งข้อความมาอีก พี่คลื่นสมุทรพิมพ์ไวมากเลย
 โลมาตอบไม่ทันแล้วนะ
 ไหนดูสิว่าส่งอะไรมาอีก... ผมลูบแก้มร้อนๆ แล้วอ่านข้อความสุดท้าย
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : อย่าลืมรับแอดผมนะ โลมา
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ฝันดีครับ :)
 ฮืออ...โลมาตายแล้ว


"ฮือออ"
 ส่งเสียงร้องไห้ครวญเบาๆ อย่างชอกช้ำใจและอับอายนิดๆ ไม่รู้ว่าพี่คลื่นสมุทรจะตกใจแค่ไหนที่เห็นผมวิ่งหนีออกมาแบบนั้น
 ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกแย่รึเปล่า
 จู่ๆ มีคนวิ่งหนีแบบนั้น
 โอ๊ย โลมา! ทำอะไรลงไป!
 ผมโอดครวญอย่างรู้สึกผิดแต่คิดไปคิดมา แต่เมื่อกี้มันไวมากๆ เลยนะ บางทีพี่เขาอาจจะไม่ทันได้จำหน้าผมด้วยซ้ำ
 ก็เเค่คนเดินชนเเล้ววิ่งหนี...ผ่านไปคืนนึง เขาก็คงลืมเเล้วแหละ
 พอคิดแบบนี้เเล้วใจมันก็ห่อเหี่ยวไปเลย
 "งื้อออ " ผมส่ายหน้าสะบัดหัวไปมาไล่ความหม่นหมองออกไปเเล้วก้มมองมือตัวเองที่ไม่มีปากกาเเล้วก็อารมณ์ดีขึ้นและกลับมาเขินอายอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่าปากกาไปอยู่ที่ใคร
 ปากกาของผม...อยู่ที่พี่คลื่นสมุทร
 เง้ออออ เขินอะ
 ผมอมยิ้มเขินๆ เเล้วยกมือขึ้นลูบเเก้มไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก จะบอกว่าเสียดายปากกาก็ใช่ เพระนั้นเป็นแท่งโปรดของผมเลยนะ
 แต่ แต่ถ้าเป็นพี่คลื่นสมุทรเก็บได้
 บางทีเขาอาจจะเอาปากกาของโลมาไปใช้ก็ได้นะ
 ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะดีไม่น้อยเลย
 คิดได้เเบบนั้นเเล้วก็ยิ้มกว้างสดใสทันที ยืนนิ่งยิ้มเป็นคนบ้าอยู่หลายนาทีก่อนจะก้มหาปากกาเเท่งใหม่ในกระเป๋ามาถือไว้พร้อม จากนั้นก็เดินลงไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของสดกลับคอนโด
 วันนี้ทำขนมด้วยดีกว่า
 ฉลองที่ได้เจอพี่คลื่นสมุทรเเบบระยะประชิด งื้อออ
 ผมหัวเราะเบาๆ กับความคิดตัวเองก่อนจะเลือกเเป้งสำหรับทำแพนเค้กใส่ลงตะกร้ามาด้วย เดินไปซื้อเนื้อหมูไก่แล้วก็ผักครบเเล้วก็เดินไปแคชเชียร์เพื่อจ่ายเงิน
 พนักงานเเคชเชียร์บอกว่าผมซื้อของครบเท่านั้นๆ สามารถไปแลกของพรีเมี่ยมได้ ผมก็รีบหอบใบเสร็จไปยังจุดแลกของทันที
 โลมาชอบของฟรีมากเลย
 วันนี้จะได้อะไรเอ่ย
 ผมยื่นใบเสร็จให้พนักงานเเต่สายตานั้นไปหยุดอยู่ที่กระติกน้ำสีฟ้ารูปวัวน่ารักๆ
 อื้ออ โลมาอยากได้อันนั้น
 "ซื้อครบหนึ่งพันได้ชุดแก้วสองใบนะคะ" ง่ะ ได้เเก้วเหรอ
 หน้างอง้ำอย่างเสียอกเสียใจเเต่พอเห็นลายแก้วว่าเป็นรูปหมูน้อยน่ารักเหมือนกันก็พอจะทดแทนกันได้ ผมพยักหน้ายิ้มๆ เเล้วรับเเก้วมาใส่ถุงอย่างระมัดระวัง
 ห้ามแตกนะ! โลมายังไม่ได้ใช้เลย
 ซื้อของเสร็จ แลกของเรียบร้อย กลับบ้านได้
 เดินตรงออกจากห้างไปหาเเท็กซี่โดยที่ไม่ลืมที่จะเขียนที่อยู่คอนโดให้เรียบร้อยก่อน ผมกลับมาถึงคอนโดตอนหกโมงกว่าก็ไม่ถือว่าค่ำมากนัก
 คอนโดของผมอยู่ติดริมเเม่น้ำให้บรรยากาศที่สงบมากเลย ห้องของผมอยู่ชั้นยี่สิบห้าค่อนข้างสูงเลยเเต่ก็มีข้อดีนะที่ได้เห็นวิวทั่วกรุงเทพ
 เข้ามาในห้องกว้างเเล้วก็ตรงดิ่งไปที่ห้องครัวก่อนเลย ผมเอาของทั้งหมดไปวางบนโต๊ะก่อนจะเริ่มคิดอย่างจริงจังว่าจะกินอะไร
 "งืม" เกาหัวไปมาอย่างคิดหนักเเล้วก็ดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะเมื่อคิดออก
 โลมาจะทำหมูทงคัตสึแล้วกัน!
 คลี่ยิ้มร่าเริงเเล้วทำอาหารอย่างตั้งใจใส่ใจทุกรายละเอียด ใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็ได้หมูทงคัตสึที่กรอบนอกนุ่มใน ผมหันไปตักข้าวสวยร้อนๆ ออกจากหม้อข้าวก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อเอาน้ำส้มคั้นสดมากิน ผมชอบกินน้ำผลไม้เลยมักจะคั้นใส่เหยือกเก็บไว้
 ผมยกข้าวไปกินที่หน้าทีวีตรงห้องนั่งเล่น เมื่อวานผมดูหนังค้างไว้เลยว่าจะดูต่อให้จบ
 "งั่มๆ" พุ้ยข้าวคำโตเข้าปากเเล้วคีบหมูขึ้นมากินก่อนจะทำตาโต
 โลมาทำหมูทงคัตสึอร่อยมากเลย! งื้อออ
 อร่อยจริงๆ นะ เหมือนกินที่ร้านอาหารเลย
 ยิ้มเเก้มปริอย่างมีความสุขเเล้วก็ดูหนังไปสักพักก็วางจานข้าวลงเเล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหงาๆ
 ผมมองไปรอบห้องกว้างเเล้วก็หันกลับมากินข้าวต่อ พยายามไม่สนใจความรู้สึกโดดเดี่ยว
 กินจนอิ่มเเล้วก็พอดีกับหนังที่จบลง ผมเอาจานไปล้างเก็บให้เรียบร้อยก่อนจากนั้นก็เข้าห้องนอนอาบน้ำ
 คิดว่าจะเข้านอนเร็วสักหน่อยเพราะพรุ่งนี้เป็นวันจันทร์
 วันจันทร์ก็มีเรียนไง~
 เดินออกจากห้องน้ำด้วยน้ำตาสดชื่นรู้สึกสบายตัวมากเลย ล้มตัวนอนกลิ้งบนเตียงกว้างสีฟ้าลายโลมาน่ารักไปมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเปิดเล่น
 พอเปิดเน็ตก็...เฮ้ยยยยย
 ตุ้บ!
 โทรศัพท์ถึงกับร่วงเเต่มันดีที่ร่วงลงบนเตียงเลยไม่พังไม่เเตก เเต่ไอ้ที่แตกน่ะสติผม!
 เมื่อกี้ เมื่อกี้มัน... ไม่จริง ไม่ใช่
 โลมาตาฝาดเเล้ว!
 เพราะง่วงเลยหลอน!
 ผมบอกตัวเองอย่างตื่นตระหนกเเล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลิกดูอีกครั้งด้วยมืออันสั่นเทา ตาก็ปิดแน่นไม่กล้ามอง
 กลืนน้ำลายอึกใหญ่ผ่อนลมหายใจให้ตัวเองใจเย็นเเล้วค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ...
 ...นี่ผมไม่ได้ตาฝาดงั้นเหรอ
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร ส่งคำขอข้อความถึง คุณ
 นี่มันเฟสบุ๊กของพี่คลื่นสมุทร
 แล้วเขามาส่งข้อความหาผมทำไม!
 เรา เราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย
 หรือผมกำลังฝัน?
 "โอ๊ย!" ร้องเจ็บแทบไม่ทันหลังจากหยิกต้นเเขนตัวเองอย่างเเรง
 ผมนิ่วหน้าเจ็บเเล้วลูบๆ ถูๆ ต้นเเขนไปมาบรรเทาความเจ็บ เเต่ว่า...ฮือ แขนเเดงเลย
 ถ้ามันเป็นเรื่องจริง... แล้วพี่เขาจะส่งข้อความอะไรมาหาผมกัน?
 ผมลังเลไม่น้อยที่จะกดอ่าน อ่านดีไม่อ่านดี?
 ไม่อ่านก็คงถูกมองว่าหยิ่ง...
 ไม่นะ! โลมา โลมาไม่หยิ่งนะ ก็คุย คุยได้!
 "งื้อออ" ผมครางงื้อเเล้วเอาหัวโขกกับโทรศัพท์อย่างคนสมองรวน
 แต่พี่เขาทักมาเลยนะ! พี่คลื่นสมุทรคนนั้นเชียวนะ!
 พยายามเรียกความกล้าที่มีอยู่น้อยนิดให้กดเข้าไปอ่าน ตอนนี้ไม่ต้องมากระจกก็รู้ทั้งหน้าทั้งคอมันเเดงจนหาสีเนื้อเดิมำม่เจอแล้ว
 ตึกตัก ตึกตัก...โอ๊ย ลุ้นกว่าตรวจหวยอีก!
 โลมาจะกดเข้าไปแล้วนะ! ฮึบ!
 ผมหลับหูหลับตาจิ้มลงไปที่ข้อความของพี่คลื่นสมุทรด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามไม่หยุด
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : สวัสดีครับ
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *ส่งรูปภาพ*
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : นี่ใช่ปากกาของคุณรึเปล่าครับ
 ปากกาด้ามสวยสีน้ำเงินตรงปลายปากกาเป็นรูปโลมา
 ใช่...มันเป็นของผมเอง
 ปากกาของผม...อันที่ทำตกพื้นตอนเดินชนกับพี่คลื่นสมุทร
 แต่...เขารู้ได้ไงว่าเป็นของผม!
 ผมกำลังชิ่งหนีปิดไม่ตอบเพราะตอนนี้มันเขินปนอายจนไม่รู้ว่าจะตอบอะไรเเล้ว! งั้นยังไม่ต้องตอบ ถือว่าไม่เห็น ไม่เห็น พรุ่งนี้ตอบก็ได้!
 แต่ยังไม่ทันได้ชิ่งก็มีข้อความเด้งมาใหม่จากพี่คลื่นสมุทร
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ถ้าคุณเห็นข้อความแล้ว ตอบด้วยนะครับ
 คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ห้ามวิ่งไม่ตอบผมอีกนะคุณ : )
 นี่เขากำลังล้อผมอยู่ใช่ไหม?
 ฮือออออ เขินง่าาา