'เข้าเมืองมาได้ไม่ถึงวัน ก็ส่อแววฉิบหายซะแล้วตู... ไม่! ใจเย็นๆ สิวะ ไอ้แจ็ก ยิ่งสถานการณ์อันตรายเท่าไร เอ็งยิ่งต้องเยือกเย็นเข้าไว้' ผมพยายามเตือนสติตนเองในใจอย่างรวดเร็วและเริ่มนับถอยหลัง
4…
เจ้าแมวตัวนั้นคาบบัตรเงินสดมาจ่อใกล้มือขวาของผม เพื่อให้กดได้สะดวก ผมยื่นนิ้วออกไปด้วยมือที่สั่นเทาจากสถานะอัมพาต ผมกดปุ่มคำสั่ง [Max] เพื่อเรียกจำนวนเงินทั้งหมดในบัตร
3…
"ปล้นคนจากฟ้านี่มันคุ้มค่าจริงๆ เคี้ยกๆ!" ชายคนนั้นหัวเราะออกมา
2…
ผมกดปุ่ม [Accept] เพื่อเป็นการยืนยันเรียกเงินออกมา
1…
ผมใช้มือคว้าถุงเงินออกมาจากบัตรและปล่อยมันจากมือ ถุงเงินจำนวน 50,110 G ร่วงตกไปที่พื้นเสียงดังตุบ และเสี้ยววินาทีที่ชายคนนี้เหลือบตาไปมองถุงเงินนั้น
0…
สถานะอัมพาตสิ้นสุดลง ผมใช้มือซ้ายเรียกเคียวออกมาในเสี้ยววินาที กระแทกมีดออกจากคอตนเองอย่างรวดเร็ว และฟันต่อเนื่องไปที่ชายคนนั้นทันที
แคร้ง!
ชายคนนั้นใช้มีดป้องกันการโจมตีของผมได้ และถอยฉากทิ้งระยะห่างออกไป
ฮ้า- ฮ้า- ผมหายใจหอบเล็กน้อย เอามือลูบไปที่คอและรู้ว่าตัวเองเลือดไหลนิดหน่อย แต่บาดแผลไม่ลึกมาก
"ฮึ! ไม่เลวนี่ไอ้หนู ใจเด็ดแถมไม่กลัวตายซะด้วย"
"ขอบคุณที่ชม" ผมจ้องไปที่ชายคนนั้นแบบไม่วางตาและโน้มตัวลงไปเพื่อเก็บถุงเงินกับบัตรเงินสดพร้อมกัน แต่มือของผมกลับสัมผัสได้แต่บัตรเงินสด ผมเหลือบตาไปมองอย่างไวที่สุด ถุงเงินมันหายไปแล้ว...
"แต่ที่ข้าต้องการ ไม่ใช่ชีวิตแกหรอกไอ้หนู… เงินแกต่างหากล่ะ" กริ๊ง! เสียงเหรียญทองในถุงเงินกระทบกัน แมวตัวนั้นคาบถุงเงินเอาไว้ และเกาะอยู่บนไหล่ของชายคนนั้น
"อาดิโอส" ชายคนนั้นกระโดดทแยงชิ่งกำแพงขวาและซ้ายของตรอกเพื่อส่งตัวเองขึ้นไปบนหลังคา เขาหันมามองหน้าผมหนึ่งทีและทำท่าชูสองนิ้วสะบัดจากคิ้วเป็นการบอกลา
ผมอึ้งราวกับโดนสตั้นต่ออีกสักหนึ่งวิ จากนั้นเมื่อตั้งสติได้ก็รีบตามไปวิ่งกระโดดชิ่งกำแพงบ้าง
"อึ้บ!.... อึ้บ!"
"แอ๊ก!" ผมชนขอบหลังคาเข้าอย่างจัง แต่ใช้มือยึดเกาะไว้ทันและรีบปีนขึ้นไปทันที ผมเห็นหลังของชายคนนั้นไวๆ
"เฮ้ย!! คืนเงินมานะว้อย!!" ผมรู้ดีว่าเขาไม่คืนหรอก แต่ตอนนั้นผมไม่รู้จะตะโกนว่าอะไรจริงๆ
ชายคนนั้นหันมามองผมและแสยะยิ้มให้ จากนั้นเขาก็กระโดดลงไปจากหลังคา ผมวิ่งตามไปและได้เห็นว่าที่เขาลงไปตรงนั้นคือตลาดที่คนพลุกพล่าน ผมรีบกระโดดไล่ตามทันที และแล้วการไล่จับในต่างโลกของผมก็เริ่มขึ้น
"ขอโทษครับ! ขอทางหน่อย" ผมวิ่งตามไปสุดฝีเท้าหลบผู้คนไปด้วยอย่างทุลักทุเล ชนคนที่เดินไปมาบ้าง
"โอ๊ย! ระวังหน่อยสิพ่อหนุ่ม"
"ขอโทษครับ! ขอโทษครับ!" ผมรีบวิ่งไล่ต่อ และยิ่งไล่ระยะของพวกเรายิ่งห่าง ชายคนนั้นรูปร่างบึกบึนมีกล้าม ไม่ได้เพรียวลมแท้ๆ ที่สำคัญเขาไม่ได้วิ่งเร็วกว่าผมแน่นอน แต่วิธีที่เขาวิ่งนี่มันอะไรกัน เขาวิ่งโดยปล่อยให้ร่างกายลื่นไหลไปตามสถานการณ์และใช้สิ่งที่เผชิญด้านหน้าให้เป็นประโยชน์ เขาไม่ชนใครเลย เขาพุ่งตีลังกาม้วนหน้าข้ามแผงขายของ วิ่งไต่กำแพงด้านข้าง กระโดดตัวเฉียงค้ำโต๊ะหรือไหล่ของผู้คนเพื่อลอยตัวข้ามสิ่งกีดขวาง กระโดดลอดผ่านสิ่งกีดขวางได้อย่างเหลือเชื่อ เขาวิ่งไต่ขึ้นกำแพงตรงๆ เพื่อข้ามไปอีกซอย ร่างกายของเขาหมุนซ้ายขวาหน้าหลังอย่างพริ้วไหว
"ใช่แล้ว แบบนี้เราเคยเห็นในหนังนี่นา ที่เค้าเรียกกันว่า 'ปากัวร์' หรือ 'ฟรีรันนิ่ง' นั่นเอง"
ผมตามเขาเกือบไม่ทันแล้ว แต่ใครจะยอมเสียเงินไปง่ายๆ ละ
ไม่มีทางแน่ ไม่งั้นวินคงผิดหวังในตัวผมน่าดู ผมตัดสินใจตะโกนดังลั่นว่า
"ทุกคนกรุณาหลบออกไปข้างทางด้วยครับ เจ้าหญิงจะเสด็จแล้ว!!"
คือไม่รู้หรอกนะว่าที่อาณาจักรนี้มีเจ้าหญิงรึเปล่า แต่ผมเห็นมีปราสาทลอยฟ้า มันก็น่าจะมีสิเจ้าหญิงน่ะ และดูเหมือนจะได้ผลแฮะ
"เจ้าหญิง?!"
"จริงเหรอ? ไหนๆๆ!"
"ท่านไม่เคยลงมาจากปราสาทเลยนี่นา!"
"พวกเราโชคดีจัง"
"ช่วยๆ กันเปิดทางเร็วเข้า!"
ทุกคนพร้อมใจกันแหวกทางและหันมาดูด้วยความสงสัยใคร่รู้ พวกเขาต่างอยากจะยลโฉมเจ้าหญิงสักครั้งเป็นแน่แท้ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ เด็กหนุ่มตี๋ผิวขาวผมสีน้ำตาลทองคนหนึ่งวิ่งตะบึนหน้าตั้งไปอย่างรวดเร็วดังสายลม
"โอ้ววววววววว!!" ตุบๆๆๆๆ เฟิ้ยว~~~~~ว
พอทุกคนเห็นว่าไม่ใช่เจ้าหญิง สภาพตลาดก็กลับมาเหมือนเดิม ค้าขายเดินช้อปปิ้งกันต่อพร้อมเสียงบ่นงุนงงเซ็งแซ่ตามมาว่า อิหยังวะ? ตัวอะไรแว่บๆ? มันเป็นใคร?
"จะทันแล้วววววว! อย่าหนีนะว้อย!"
ผมเห็นชายคนนั้นกับแมววิ่งเลี้ยวไปทางขวาอีกครั้ง ผมรีบวิ่งตามติดๆ และเห็นหางแมวแวบๆ หลบเข้าประตูหน้าสีแดงเลือดของอาคารสองชั้นแห่งหนึ่ง
"แฮ่ก! แฮ่ก!" ผมพักหายใจขณะที่ยืนอยู่หน้าอาคารหลังนั้น ตัวอาคารเป็นรูปทรงเหมือนหอประชุมใหญ่ สีดำสนิททั้งหมด หลังคาเป็นทรงจีนกระเบื้องสีเทาเข้มมีขอบประดับสีแดงเช่นเดียวกับประตู ป้ายใหญ่ตรงกลางด้านบนเขียนเอาไว้ว่า
[สมาคมโจรเร้นเงา]
"เหะเหะ ฮะฮ่า แบบนี้ก็สวยเซ่"
ผมยิ้มแยกเขี้ยวเดินก้าวอาดๆ ตรงไปที่ประตูหน้าสมาคม ไม่ต้องใช้มือเปิดให้เสียเวลา ผมถีบประตูโครมเข้าให้
"ตาแก่หูปลาอยู่ไหน?! เอาเงินคืนมาเดี๋ยวนี้!!"
ผมตะโกนเสียงดังที่สุดเพื่อให้รู้ว่าผมเอาจริง แต่บรรยากาศที่ได้รับกลับมานั้นดันไม่ใช่อย่างที่คิด หากเปรียบเทียบกับกิลด์นักผจญภัยที่ผมเห็นในวันแรกที่ล็อกอินละก็ ที่นั่นสร้างด้วยไม้สีน้ำตาลอ่อน ประดับด้วยธงหลากสีแขวนห้อยอยู่ กระถางต้นไม้วางประดับเอาไว้อย่างสดชื่น ห้องล็อบบี้ดูโอ่โถง สว่างไสว และอบอุ่น แค่ก้าวเข้ากิลด์ไปก็สัมผัสได้ถึงการผจญภัยอันน่าตื่นเต้นที่รอคอยอยู่
แต่ที่สมาคมโจรเร้นเงาแห่งนี้นั้นบรรยากาศอึมครึม ลึกลับและไม่น่าไว้ใจ ภายในมืดมาก ที่นี่ไม่แม้แต่จะเปิดหน้าต่างให้แสงในเวลากลางวันเล็ดลอดเข้ามา มีเพียงแสงจากเทียนเล็กๆ ที่อยู่ตามโต๊ะเท่านั้นที่ทำให้ที่นี่ไม่มืดมิดโดยสิ้นเชิง และผมเห็นเงาคนจากแสงเทียนแต่ละเล่มนั้นมองมาที่ผมแวบหนึ่งก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไปคุยกันเองต่อ หรือหายวับเข้าไปในความมืด
"มีธุระอะไร ก็เข้ามาคุยข้างในสิ…" เสียงของชายวัยกลางคนที่สุขุมนุ่มลึก แต่ฟังดูมีอำนาจ ดังมาจากตรงกลางด้านในของห้องล็อบบี้ที่มืดมิด ผมทำใจกล้าเดินเข้าไปสามสี่ก้าว และผมสัมผัสได้ว่าจิตใจที่ฮึกเหิมของตนเองลดน้อยลงไปมาก จากแต่ละก้าวที่ผมได้เหยียบย่างเพื่อเข้าสู่สมาคมแห่งนี้
เป๊าะ! เสียงดีดนิ้วดังขึ้น จากนั้นตะเกียงโคมไฟใหญ่ที่กำแพงทั้งสองข้างด้านบนติดพรึ่บขึ้นทันที ทำให้ผมมองเห็นสภาพรอบตัวมากขึ้น ผมกำลังยืนอยู่บนพื้นที่ว่างขนาด 10*10 เมตร ที่ด้านข้างมีโต๊ะยาวเรียงรายอยู่ทั้งสองข้าง และชั้นสองเป็นระเบียงที่มองลงมาเห็นด้านล่างได้เช่นกัน และตรงกลางสุดห้องนี้มีโต๊ะทำงานใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารมากมายตั้งตระหง่าน พร้อมกับมีผู้ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำทั้งตัวเอนหลังพิงเก้าอี้เบาะหนังใหญ่ และเอาเท้าทั้งสองข้างวางพาดโต๊ะทำงานตัวที่ว่าอยู่ ผมคิดว่าเขาคือคนที่เชิญชวนผมเข้ามาเมื่อสักครู่ เขาไว้ผมหงอกทรงสั้นแบบเท่ากันทั้งหัว และมีจอนยาวมาก ยาวจนเกือบถึงคาง เขาใส่แว่นตากรอบสีดำทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า แว่นตาของเขาเลื่อนตกมาอยู่ที่
ปลายจมูก
"ตาแก่หูปลาที่ว่า..." ชายคนนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง "คือแกสินะ
'ไนท์ฮอว์ก'"
"ฮ่ะห์!" เสียงหัวเราะในลำคอสั้นๆ ดังขึ้น "ใช่แล้วมาสเตอร์ ข้าเอง" ฟุบ ไนท์ฮอว์กจุดเทียนที่โต๊ะของตัวเอง เพื่อให้ผมเห็นว่าเขานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในสุดห้องนี้ เขาจ้องมองมาที่ผมและส่งรอยยิ้มสยองมาให้
"แกบอกว่าอยากมาที่สมาคมโจรไม่ใช่เหรอ ข้าอุตส่าห์นำทางมาให้"
"นำทางเหรอ?!" ผมพูด "วิ่งหนีจนแทบจะตามไม่ทันเนี่ยนะ เอาเงินคืนมานะเดี๋ยวนี้เลย!"
ไนท์ฮอว์กครางฮึ่ม "...ไม่คืน"
ผมทำท่าจะเดินเข้าไปหาเขา ทันใดนั้นมีมีดสั้นคุไน (มีดสั้นนินจา) เล่มหนึ่งพุ่งมาปักที่พื้นข้างหน้าผม ฉึก! เฉียดหัวแม่โป้งผมไปนิดเดียว
"...."
"อยู่ต่อหน้ามาสเตอร์ลู หัดมีมารยาทซะบ้าง ไม่งั้นครั้งหน้ามีดจะปักที่ลูกตาแก ไอ้เด็กบ้า" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งด่าผมจากชั้นสองตรงไหนสักแห่ง
"เอาเป็นว่าใจเย็นก่อนเถอะ..." มาสเตอร์ลูพูดขึ้น "นายเสียท่า
ไนท์ฮอว์กไปแล้ว ทำใจยอมรับซะ ขืนดื้อดึงกว่านี้ นายได้ตายแน่ไอ้หนู"
"ผมไม่กลัว ให้เขาออกมาดวลกับผมซะดีๆ อย่างลูกผู้ชาย!"
"ลูกผู้ชาย? ...คั่กคั่ก...เคี้ยกๆๆ!" ไนท์ฮอว์กหัวเราะขึ้นมา "ใครเขาสนเรื่องลูกผู้ชายกันบ้างวะ ข้าเป็นโจรนะว้อย!"
"ฮึ่ม! ไอ้คนไม่มีศักดิ์ศรี ไอ้หมาลอบกัด!"
"ขอบใจที่ชมข้านะเว้ย เคี้ยกๆ ไอ้หนูนี่ฮาเป็นบ้าเลยว่ะ ไม่อยากฆ่าเด็กก็จริง แต่ปากดีแบบนี้...สงสัยต้องสั่งสอนซะหน่อยล่ะมั้ง" ไนท์ฮอว์กเดินออกมาหาผมจนได้…
"ไนท์ฮอว์ก พอได้แล้ว" มาสเตอร์ลูพูดออกมาด้วยเสียงที่ทรงพลัง เขาไม่ได้ตะโกนแท้ๆ แต่ผมรู้สึกว่าเสียงมันดังก้องเข้าไปในจิตใจตรงๆ เลย
"คร้าบๆ ข้าไม่ลงมือเองก็ได้ เลเวล 50 แบบข้า จะลดตัวมาสู้ทำไมล่ะครับ งั้นขอเบาะๆ ก็แล้วกัน เรามีเด็กๆ อยู่พอดีเลยไม่ใช่เหรอครับ" ไนท์ฮอว์กผิวปาก ฟวิ๊ด~! ฟวิ๊ด! จากนั้นมีผู้ชาย 5 คน ดูท่าทางซำเหมาลุกออกมาจากโต๊ะ ยืนล้อมผมเอาไว้เป็นวงกลม
"พวกนี้แต่ละคนเลเวลประมาณ 20-25 เป็นนักเลงปลายแถวในเมืองนี้แหละ น่าจะสมน้ำสมเนื้อกับแกดีนะ"
'สมน้ำสมเนื้อ?' ผมคิดในใจ 'เอ็งเรียกคนมารุมกระทืบตูตั้งห้าคนเนี่ยนะเว้ย ไอ้บ้านี่…'
"ฮึ่ม…" ผมไม่ยอมให้คนแบบนี้เอาเปรียบแน่ๆ
"เฮ้ย! ไนท์ฮอว์ก!" ผมตะโกนเรียกชื่อเขา "มาเดิมพันกัน!"
"เดิมพัน?"
"ถ้าผมชนะพวกนี้ได้ คุณต้องคืนเงินมาให้ผม!"
ไนท์ฮอว์กหยิบสเคาเตอร์ออกมาส่องผม "...แกเลเวลแค่ 26 ยังจะทำอวดเก่งอีกเรอะ"
"งั้นคุณจะกลัวอะไรล่ะ จริงไหม?!"
"...."
"เออ ก็ได้ตกลงตามนั้น แต่ถ้าแกแพ้ละก็ ข้าจะเชือดแกทิ้งด้วยมือของข้าเอง" ไนท์ฮอว์กตอบรับคำพร้อมทำท่าเชือดคอและหันไปมองมาสเตอร์ลูอีกครั้ง มาสเตอร์ลูพยักหน้าให้เป็นการยืนยันว่าถ้าแพ้ละก็ ผมคอขาดแน่นอน
นักเลงทั้งห้าคนค่อยๆ เดินเข้ามาผมพร้อมกำหมัดหักข้อต่อดังกร๊อกแกร๊ก
"อย่าโกรธเคืองกันเลยนะ พวกข้าแค่ทำตามคำสั่ง" คนที่ดูเหมือนลูกพี่ในกลุ่มพูดออกมา
มีคนหนึ่งควักมีดออกมา และเอาลิ้นเลียมีด "หึหึหึ ได้แทงคนแบบไม่ต้องรับผิดชอบ นี่มันสุขีจริงจริ๊ง"
"ไอ้เวรนี่ พวกเรารุมเด็กคนเดียว แล้วแกยังจะใช้อาวุธอีกเรอะวะ" ลูกพี่นักเลงหันไปด่าคนที่ถือมีด
"จัดเต็มมาได้เลย!" ผมพูดขึ้น "เพราะผมจะอัดพวกคุณให้ยับเช่นกัน!"
"...."
"ปากกล้าดีนี่ งั้นทุกคนลุยเลยว้อย! โอ้ว!"
คำพูดที่เหมือนสัญญาณเริ่มต้นการต่อสู้ดังขึ้น ผมเริ่มลงมือตามแผนที่คิดไว้ ผมปาระเบิดพริกป่นไปที่ตะเกียงโคมไฟน้ำมันใหญ่ตรงกำแพงด้านบนทั้งสองข้าง เพล้ง! เพล้ง! แสงสว่างในห้องนี้แทบจะหายไปในทันที ผมไม่รู้ว่านักเลงพวกนี้มีสกิลอะไรบ้าง แต่ที่แน่ๆ เลยคือผมมีสกิล [ตาแมว] ที่สามารถมองเห็นในความมืดได้ดียิ่งขึ้น
"เฮ้ย! ใครดับไฟวะ?!"
"มองไม่เห็นเลย ไอ้เด็กนั่นอยู่ไหน?!"
"โอ๊ย! ไอ้บ้านี่ข้าเอง อย่าเหวี่ยงมีดซี้ซั้วสิวะ!"
"ขอโทษครับลูกพี่!"
ชัดเลยว่าพวกมันไม่มีสกิลนี้ ผมปาระเบิดหนามลงพื้นตามไปอีกสองลูก ลูกหนามมากิบิชิกระจายทั่วพื้นที่ต่อสู้ ลูกหนามพวกนี้ไม่ได้มีดาเมจอะไรมากมาย มันแทบไม่มีความหมายเลยหากคุณใจเด็ดพอ หรือใส่รองเท้าระดับสองดาวขึ้นไป
"โอ๊ย! เจ็บ!"
"ระวังนะเว้ย ที่พื้นเหมือนจะมีหนามอยู่ อย่าขยับมั่วซั่ว!"
"ใครโดนมันโจมตี รีบตะโกนบอกตำแหน่งเลย" เมื่อลูกพี่สั่งการเสร็จ ผมเห็นลางๆ ว่าเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าหลังเพื่อหาอะไรสักอย่าง
ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่ผมไม่รอให้ตั้งตัวได้แน่ ผมเรียกเคียวจันทร์เสี้ยวออกมาถือไว้และพุ่งตัวกระโดดชิ่งกับเสาใหญ่ค้ำระเบียงชั้นสอง เข้าโจมตีคนที่อยู่ใกล้สุดก่อนเลย
ฉัวะ! "อ๊าก!" นักเลงคนที่หนึ่งโดนฟันล้มลงกับพื้นและโดนหนามตำอีกต่อหนึ่ง "โอ๊ย! ทางนี้ ข้าโดนเล่นแล้--!"
ก่อนที่เขาจะพูดจบ ผมกระโดดเข้าไปกระทืบหน้าของเขาซ้ำกับพื้นอีกทีหนึ่งเสียงดังตึง จากนั้นผมเหลือบเห็นว่านักเลงคนที่สองกำลัง
ตั้งท่าโจมตีผมด้วยมีดสปาร์ต้า ผมรีบใช้ร่างของคนที่หนึ่งเป็นฐานรอง เพื่อกระโดดชิ่งเสาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดแบบนี้ หากโดนโจมตีจากมุมที่คาดไม่ถึง คุณไม่มีทางไหวตัวทันแน่นอน
ฉัวะ! "โอ๊ย!" ผมฟันเข้าที่ขาของนักเลงคนที่สองและถีบหน้าอกยันโครมซ้ำอีกครั้ง ตึง! ร่างของเขากลิ้งกระเด็นม้วนไปบนพื้นที่เต็มไปด้วยลูกหนาม "โอ๊ย! เจ็บๆๆๆ!"
นักเลงคนที่สามกับสี่เริ่มปอดแหกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนร้องด้วยเจ็บปวด พวกเขาถอยหลังจนไปชนกันเองและใช้ขวานกับดาบโจมตีใส่กันและกันด้วยความตกใจกลัว
ฉัวะ! ฉัวะ! "อึ่ก! อั่ก!"
ผมไม่พลาดจังหวะนี้แน่ ผมรีบกระโดดชิ่งเสาเพื่อโจมตีทั้งคู่พร้อมกันในครั้งเดียว
ฉัวะ! ฉัวะ! "อี๊กกก!"
ผมฟันเข้าที่ท้องของทั้งคู่ พวกเขานั่งทรุดลงไปโดยที่เอามือกดบาดแผลของตนเองไว้ ไม่ให้เลือดพุ่งทะลักออกมามากกว่านี้
ตอนนี้เหลือนักเลงลูกพี่อีกคนเดียว และดูเหมือนเขาจะหยิบคบไฟพกพาขึ้นมาจุด เพื่อให้มองเห็นศัตรู เอาจริงๆ ผมคิดว่าเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเท่าไรนัก เพราะทันทีที่เขาจุดไฟสำเร็จ แสงมันจะจ้าเข้าตาตัวเองก่อนเลย และกว่าที่จะเห็นว่าผมกระโดดเข้าไปหา ก็สายเกินไปเสียแล้ว
ฉัวะ! "อ๊ากกก!"
ผมฟันตั้งฉากขึ้นด้านบนจนแขนของเขาแหว่งจนเกือบขาด คบไฟพกพาลอยหมุนคว้างวูบวาบอยู่ด้านบน และลอยร่วงตกลงมา
หมับ ผมคว้ารับเอาไว้อย่างสวยงาม แสงจากคบไฟส่องสว่างทั่วห้อง แสดงภาพของนักเลง 5 คน นอนร้องโอดโอยบนพื้น โดยมีผมยืนเก๊กหล่อมาดนิ่งอยู่ ซึ่งที่จริงตอนนี้ผมเหยียบหนามเลือดไหลซึมออกจากเท้าอยู่เช่นกัน ดูเหมือนรองเท้าสองดาวของผมพลังป้องกันจะต่ำเกินไปแฮะ แต่ยังไงต้องฝืนอดทนเอาไว้ก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวไม่เท่
ผมเห็นไนท์ฮอว์กสีหน้าเปลี่ยนไป ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวแล้วว่าแพ้พนันผม
"ไอ้หนู นายตั้งใจไม่เล็งจุดตายงั้นเหรอ?" มาสเตอร์ลูถามผม
"ผมแค่ต้องเอาชนะ ไม่ได้อยากฆ่าใคร และที่สำคัญผมสัญญากับเพื่อนไว้ว่า'พวกเราจะไม่ฆ่าคนพื้นโลกเด็ดขาด'"
"...ไนท์ฮอว์ก แกแพ้แล้ว" มาสเตอร์ลูพูด
"ชิ! รู้แล้วล่ะครับ" ไนท์ฮอว์กโยนถุงเงินคืนมาให้ผม ผมรับมาและเอาใส่ในบัตรเงินสดทันที อืม ครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์
"ไอ้หนู เห็นว่านายอยากมาที่สมาคมโจรสินะ มีธุระอะไร?" มาสเตอร์ลูถามขึ้น
"ผมชื่อแจ็กครับ ผมอยากสมัครเข้าเป็นสมาชิกที่นี่"
"เดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอาสเตตัสมาดูสิ" ผมเดินย่องๆ ลบหนามที่ตัวเองทำไว้ เข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงาน กดวินโดว์และผลักออกไปให้มาสเตอร์ลูได้เห็น
"ปกติ พวกเราจะไม่รับ 'คนจากฟ้า' เข้าเป็นสมาชิก แต่ฉันว่าแกมีกึ๋นพอสมควร งั้นฉันจะให้โอกาสแกได้ทดสอบ"
"ขอบคุณครับที่ให้โอกาส" ผมคิดสงสัยในใจเหมือนกันว่าทำไมไม่มีคนจากฟ้ามาสมัครที่นี่เลย แต่ช่างมันเถอะ เพราะถ้าไอ้วินบอกว่าดี
ก็ต้องดีสิน่า
ก๊อก ก๊อก มาสเตอร์ลูใช้นิ้วเคาะโต๊ะและพูดว่า "ฟังนะแจ็ก… เงื่อนไขคือต้องผ่านการทดสอบจาก 'ห้าเสือ' ของสมาคมเรา ซึ่งแต่ละคนจะมีบททดสอบที่ต่างกันไปแล้วแต่เจ้าตัว แต่ถ้านายผ่านได้ละก็ จะไม่ใช่แค่ได้รับการยอมรับจากเหล่าเสือที่เป็นดั่งขุนพลข้างกายฉันเท่านั้น แต่นายจะได้ 'สกิลเฉพาะอาชีพโจร' เป็นของแถมด้วย"
"โอ้ เจ๋งไปเลยครับ" ผมตอบ
ติ๊ง!
เควส: [เสือแห่งสมาคมโจรเร้นเงา] ระดับความยาก: S
- หนึ่งในเจ็ดสมาคมใหญ่ของเมือง ถึงแม้จะมีจำนวนสมาชิกน้อยที่สุด แต่สมาคมโจรเร้นเงามีศักยภาพและผลงานที่น่าทึ่งอยู่เสมอ โดยที่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเป็นฝีมือพวกเขา คุณต้องทำทุกวิธีทางเพื่อเอาชนะใจ 'ห้าเสือ' ให้จงได้ และเมื่อทำสำเร็จ คุณจะได้รับการยอมรับในฐานะ 'เสือตัวที่หก'
เงื่อนไขเคลียร์: เอาชนะใจห้าเสือแห่งสมาคมโจนเร้นเงา
รางวัลเควส:
สกิลพาสซีพระดับ S 'รอยสักพยัคฆ์'
ค่าชื่อเสียงในเมืองคาเอลุม +1000
ค่าความสัมพันธุ์กับ NPC ห้าเสือและมาสเตอร์ลูจะขึ้นสู่ [ระดับสูง] เป็นอย่างน้อย
รางวัลเสริม:
สกิลอาชีพโจรจากห้าเสือ (ได้รับระหว่างทำเควส)
หากเควสล้มเหลว:
คุณจะไม่มีสิทธิ์เหยียบสมาคมโจรเร้นเงาอีก เควสในเงามืดทั้งหมดของเมืองคาเอลุมจะหายไป
ค่าชื่อเสียง -2000 (ขึ้นอยู่กับกรณี)
คุณจะไม่ได้อยู่ดีมีสุขในเมืองคาเอลุม (ขึ้นอยู่กับกรณี)
"โอ้! รางวัลเควสเป็นสกิลระดับ S ว้าวๆ… แต่ถ้าล้มเหลวนี่ท่าจะแย่แฮะ"
"งั้นเริ่มที่เสือตัวที่หนึ่ง ไนท์ฮอว์ก" มาสเตอร์ลูผายมือไปทาง
ไนท์ฮอว์กที่ยืนพิงเสาอยู่ทางด้านข้าง
ไนทฮอว์กแสยะยิ้มแยกเขี้ยวอย่างน่ากลัวอีกครั้ง แมวของเขากระโดดออกมาจากกระเป๋าไต่ขึ้นมานั่งบนไหล่และขู่ฟ่อใส่ผม
"เคี๊ยกๆๆ งานนี้ต้องสนุกแน่… ไอ้หนู~"
"...."


"ไอ้น้อง อะไรของเอ็ง มีพิรุธนะเนี่ย" ทหารยามพูดขึ้นมา
"ฮื้อ! พิรุธอะไรครับ ไม่มี๊... เอ๊ย!" แจ็กตั้งสติและพูดใหม่ "ไม่มีครับพี่ยาม ผมแค่ตื่นเต้นนะครับ คือเคยมีอดีตฝังใจโดนกล่าวหาโดยที่เราไม่ผิด อะไรแบบนี้น่ะครับ"
"...อืมม์" ทหารยามที่ใส่เกราะเหล็กอัศวินทั้งตัว เปิดกระบังหน้าเฮลเม็ทขึ้นมาและจ้องแจ็กเขม็ง
"โชว์ ID… เดี๋ยวนี้" ทหารยามกล่าวเสียงเข้ม
"ครับๆ ได้ครับ!" แจ็กรีบตวัดนิ้วเปิดวินโดว์ขึ้นมาให้ดู
เมื่อทหารยามเช็คดูเสร็จ ก็พูดว่า "คนจากฟ้าสินะ งั้นค่าเข้าเมือง 500 ทอง"
"ห๊า?! ตะกี้คนก่อนหน้านี้ไม่เห็นเก็บเลย ทำไมเก็บผมคนเดียวล่ะครับ" แจ็กถามด้วยความสงสัย
"อย่าถามเซ้าซี้ มันเป็นกฎนะไอ้น้อง ไม่งั้นก็ห้ามเข้าเมือง" จากนั้นทหารยามกระแทกหอกที่ถืออยู่ลงพื้นเสียงดังตึง เพื่อเป็นการบอกว่าเขาเอาจริง
"โอเคครับ ผมจ่ายก็ได้" แจ็กกดเงินออกมาจากบัตรเงินสดแล้วยื่นให้อย่างเซ็งๆ ทหารรับมาเสร็จก็โบกมือไล่เชิงว่าให้รีบไปได้แล้ว
"นี่มันไม่ได้ทำเพื่อหาตัววินแล้ว ไม่เห็นถามหรือเช็คอะไรสักอย่าง แบบนี้แค่อยากตั้งด่านรีดไถชัดๆ" แจ็กบ่นขณะที่ชะเง้อมองดูเรือลำอื่นที่กำลังตรวจอยู่ว่าโดนเหมือนตัวเองหรือเปล่า จากนั้นเรือแล่นไปอีกไม่นานก็เทียบท่า
"เอาล่ะ สมาคมโจรไปทางไหนหว่า" ผมออกเดินเรื่อยเปื่อยไปตามทางถนนหลักที่เมื่อมองขึ้นไปยังเบื้องบนสุดสายตาคือปราสาทลอยฟ้าที่ลอยโดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางท้องฟ้าและหมู่เมฆ
"วิ้ว~ มองกี่ครั้งก็รู้สึกอลังการดีจริงๆ" ขณะที่ผมเดินมองนู่นมองนี่อย่างสบายใจ จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงหนึ่ง
"ร้านนี้มีแต่ของถูกๆ ฉันไม่ซื้อหรอก!" เด็กชายผมสีบลอนด์ทองทรงหวีเสยเรียบแปล้ไปข้างหลังเป็นคนพูด
"เดี๋ยวก่อนสิครับ ถึงของร้านเราจะราคาถูก แต่ก็มีเฉพาะไอเท็มดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ!" เด็กผู้ชายตัวน้อยอายุไม่น่าเกิน 10 ขวบที่มีผมสีน้ำตาลดูยุ่งเหยิงมอมแมมเป็นคนพูด เขาเข้าไปดึงมือของเด็กผมบลอนด์เอาไว้
"ปล่อยนะ! ไอ้เด็กสลัม!" เด็กผมบลอนด์สลัดแขนที่ถูกดึงอย่างแรงจนทำให้เด็กชายตัวน้อยล้มลง
"โอ๊ย!"
แม่ของเด็กคนนั้นที่อยู่ตรงหลังร้านแผงลอย รีบวิ่งเข้าไปดูอาการลูกของเธอ "เป็นไงบ้างลูก?"
"ผมเจ็บข้อมือครับแม่… อือ" เด็กคนนั้นจับที่ข้อมือและมีน้ำตาซึมออกมา แต่เขาฮึดไม่ร้องและหันไปจ้องคนที่ทำร้ายเค้าเมื่อสักครู่
"เชอะ! อ่อนแอเหลือเกิน เอานี่ เอาเงินไปรักษาซะ!" เด็กชายผม
บลอนด์กดเงินจากบัตรเงินสดและโยนถุงเงินลงพื้น กริ๊ง! เหรียญทองกระจายออกมาจากถุงเล็กน้อย แล้วเขาหันหลังขวับเดินจากมาอย่างไม่ยี่หระในการกระทำตัวเองเลยแม้แต่น้อย
เขาเดินสวนกับผม ผมมองหน้าเขา ถึงตอนนี้เขาจะสวมชุดสไตล์จอมเวท แต่ผมจำได้เลยว่าเขาคือ 'เลโอ' เด็กบ้านรวยที่มีเครื่อง VR แคปซูล 50 เครื่องที่บ้านและยังได้รางวัลเป็นเครื่อง VR ซ้ำอีกจากกล่องของขวัญที่งานโปรโมทเกม
 …
"เป็นไงลูก เจ็บมากเลยเหรอ ไปดื่มโพชั่นที่ร้านดีกว่า เดี๋ยวก็หาย"
"ไม่เป็นไรครับแม่ เก็บเอาไว้ขายเถอะ-- โอ๊ย!" เด็กชายลุกขึ้นและจับข้อมือตัวเอง ดูเหมือนจะเจ็บไม่น้อย แต่เขาฮึดอดทนและยื่นถุงเงินให้แม่ดู
"อย่างน้อยก็ได้เงินมาบ้างนะครับแม่" เขาฝืนยิ้มกว้างให้แม่
ผมมองทั้งคู่แล้วรู้สึกเห็นใจ ถึงบ้านผมจะไม่ได้รวยมากมาย แต่ก็ไม่เคยขัดสน และผมมีโอกาสได้กินก๋วยเตี๋ยวอร่อยบ่อยกว่าเด็กทั่วไปแน่นอน ผมรับรู้ประสบการณ์ตรงเรื่องความลำบากในด้านการเงิน
จากวินมาแล้ว ที่ว่าในยามที่เราไม่มีเงิน เราก็ไม่มีจริงๆ แต่เขาก็ไม่เคยบ่นหรือโอดครวญในสิ่งที่เค้าไม่มี แถมเขายังเก็บเงินเก่งมาก วินไม่เคยซื้อขนมหรือน้ำอัดลมที่โรงเรียนเลยสักครั้ง เขาประหยัดมัธยัสถ์แบบสุดๆ ผมจึงชอบซื้อขนมไปแบ่งกินกับวินเสมอ แต่เพื่อนผมคนนี้ก็จะหยิบกินแค่ชิ้นเดียวทุกครั้งด้วยความเกรงใจ
ผมเดินเข้าไปหาแม่และลูกชายที่นั่งอยู่หลังร้านแผงลอย และวางโพชั่นขวดหนึ่งตรงหน้าเขา
"เอ้า ดื่มซะ พี่ให้"
"พี่ชายให้ผมทำไมครับ?"
"พี่ประทับใจในความอดทนของเราเมื่อสักครู่"
"...."
เขายื่นขวดโพชั่นกลับคืนให้ผม "ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ" ผมยิ้มและตอบกลับว่า "เอางี้ไหมล่ะ งั้นช่วยแนะนำไอเท็มเจ๋งๆ ในร้านพร้อมวิธีใช้แบบละเอียดให้ทีสิ พี่เป็นพวกหัวช้าน่ะ"
เด็กชายยิ้ม "ถ้างั้นก็ได้ครับ" เขารีบดื่มโพชั่นทันที แต่ดื่มเพียงแค่ครึ่งเดียว
วู้มมม แสงสีขาวเรืองขึ้นที่ร่างกายวูบหนึ่ง
"เย้! แม่ครับผมหายเจ็บแล้ว" เขาโห่ร้องดีใจหมุนข้อมือไปมาให้แม่ดู
"ดีจังเลยนะลูก ขอบคุณนะพ่อหนุ่ม" ผมยิ้มเป็นการตอบกลับและคิดในใจ 'นานๆ จะได้ทำตัวเท่กับเค้าสักทีวุ้ย อิอิ'
"นายชื่ออะไรเหรอ น้องชาย?" ผมถาม
"ผมชื่อ 'ไพอัส' ครับ ที่ร้านเรามีไอเท็มเจ๋งๆ เยอะเลยนะครับ เริ่มจากชิ้นนี้ดีกว่าครับ ภูมิใจนำเสนอ"
ผมนั่งฟังไพอัสอธิบายอยู่นานสองนาน เด็กชายพูดถึงไอเท็มในร้านของตนอย่างออกรสออกชาติ
"อย่างพวกระเบิดทั้งหลายเนี่ย ผมกับแม่เป็นคนไปหาวัตถุดิบ และผมเป็นคนคราฟท์เองกับมือเลยนะครับ ราคาจึงไม่แพง แถมใช้งานง่ายมากเลยล่ะครับ รับรองว่าไม่มีขายที่ร้านอื่น เช่นอันนี้ครับ หนามจากต้นสปินัม ผมเป็นคนไปเด็ดเองทีละชิ้นเลยนะครับ มันแข็งและแหลมมาก ต้องมีเทคนิคในการเด็ดมันออกมา กว่าผมจะหาเจอก็โดนหนามตำเยอะเลยละครับ อิอิ จากนั้นนำมาบรรจุลงในลูกบอลระเบิดอากาศ ทีนี้เมื่อพี่ปาให้กระทบของแข็งปุ๊บ หนามก็จะกระจายออกทั่วพื้นเลย ใครเหยียบเข้าละก็เจ็บจี๊ด~แน่นอน"
"หนามนี้เหมือนรูปทรงเหมือนลูกหนามมากิบิชิที่พวกนินจาใช้กันเลยนี่นา" ผมหยิบลูกหนามตัวอย่างมาดู
"พี่แจ็ก รู้ด้วยเหรอครับ ใช่ๆ ผมทำเพราะได้ไอเดียมาแบบนั้นเลย พี่แจ็กเคยเจอนินจาตัวจริงไหมครับ ผมอ่านเอาจากในหนังสือแล้วชอบมาก" ดวงตาของไพอัสฉายแววออกมาอย่างดีใจเวลาพูดถึงเรื่องนี้
"ที่โลกของพี่ นินจาหายสาบสูญไปนานแล้วละน้องเอ๋ย"
"เหรอครับ… โธ่ เสียดาย" เขาทำเสียงเศร้า
"แต่เอาจริงๆ พี่ว่าที่โลกนี้น่ะ น่าจะมีโอกาสพบเจอมากกว่าอีกนะ ถ้าพี่เจอนินจาเมื่อไร จะพามาโชว์สกิลให้ไพอัสดู"
"จริงเหรอครับ เย้ๆ" ไพอัสยิ้มหน้าบานอีกครั้ง
สรุปแล้วผมซื้อไอเท็มจากร้านมาหลายชนิด รายการที่ซื้อมีดังนี้
<>
โพชั่น (น้ำยาฟื้นฟู HP) - 20 ea
อีเทอร์ (น้ำยาฟื้นฟู MP) - 20 ea
ระเบิดแสง (คราฟท์) - 10 ea
ระเบิดหนาม (คราฟท์) - 10 ea
ระเบิดควัน (คราฟท์) - 10 ea
ระเบิดพริกป่น (คราฟท์) - 10 ea
ชุดเป่าลูกโป่ง - 1 pack
หมากฝรั่งรสมินต์ - 10 ea
กุหลาบสีฟ้า - 1 ช่อ
<>
"โอเค งั้นพี่ไปก่อนนะ เอาไว้จะแวะมาอุดหนุนใหม่ ว่าแต่… รู้ไหมว่าสมาคมโจรไปทางไหนน่ะ?"
"ผมรู้จักแต่กิลด์นักผจญภัย... แม่รู้ไหมครับ?" เด็กชายหันไปถามแม่
"แม่ก็ไม่รู้จ้ะ พ่อหนุ่มต้องลองไปถามร้านใหญ่ๆ ที่ถนนหลักดู ยังไงก็ขอบใจนะที่ช่วยซื้อของซะเยอะเลย"
"ไอเท็มมันน่าสนใจนี่ครับ แถมราคาไม่แพงจริงๆ ด้วย"
"ว่าแต่พ่อหนุ่มเป็นคนจากฟ้าสินะ เดินทางไปไหนในเมืองก็ระวังตัวด้วย อย่าเข้าตรอกเข้าซอยลึกๆ เปลี่ยวๆ ล่ะ ส่วนใหญ่คนที่โดนขโมยของหรือถูกทำร้ายจะเป็นคนจากฟ้า"
"แหม คุณป้าครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเลย ผมเลเวล 26 เชียวนะครับ ผมกับเพื่อนเคยสังหารบอสลับมาแล้วด้วย"
"โอ้โฮ! จริงเหรอครับพี่แจ็ก เล่าๆๆ เล่าให้ฟังหน่อยสิ" ไพอัสเขย่าแขนผมรัวๆ
"แหะๆ เอาไว้วันหลังนะ เดี๋ยวพี่ต้องรีบไปสมาคมโจรก่อน นี่ก็ช้าแล้วละ" ผมพูดพร้อมกับเอามือลูบหัวไพอัสที่ทำหน้างอนอยู่ตอนนี้
ผมบอกลาทั้งสองคนและเดินออกมา ไพอัสยังตะโกนตามหลังมาอีกว่า "พี่แจ็ก โชคดีครับ อย่าลืมแวะมาอีกน้า!"
ระหว่างเดินผมก็คิดได้ว่ายังไม่ได้สุ่มสกิลอาชีพอีกหนึ่งสกิลเลยนี่นา (ได้เมื่อถึงเลเวล 25) จัดเลยดีกว่า ขอสกิลดีๆ ต้อนรับเข้าเกมอีกครั้งหน่อยสิ
กลุ๊กๆๆๆ ติ๊ง!
คุณได้รับสกิลระดับ C [ดักฟัง]
คำอธิบาย: หากเพ่งมองที่เป้าหมายเป็นเวลานานถึง 3 วินาที สามารถได้ยินสิ่งที่เป้าหมายเปล่งเสียงออกมาได้ (ระดับเสียงที่ชัดเจนคือ 60 เดซิเบล)
*หมายเหตุ: เป้าหมายต้องอยู่ในระยะ 30 เมตร และจะได้ยินเสียงครอบคลุมจากตำแหน่งเป้าหมายไม่เกิน 2 เมตร
MP cost: 10 มานา / วินาที
คูลดาวน์: ไม่มี
"หึหึ สกิลสมเป็นอาชีพโจรแฮะ ไหนขอลองสกิลหน่อยซิ ดักฟังใครดีหว่า" ผมยืนพิงกำแพงและหันมองซ้ายขวาหาคนเหมาะๆ ที่จะแอบฟัง และแล้วผมก็เจออัศวินทหารสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ริมถนน
"เอาล่ะ [ดักฟัง]" ผมเพ่งจ้องมองไปที่อัศวินคนหนึ่งในนั้น จากนั้นรู้สึกเหมือนมีคลื่นที่หูพุ่งฟุบออกไป
"เพิ่งออกเวรมาเหรอวะ ไปรักษาการณ์แถวไหนมา?"
"อยู่ที่ด่านท่าเรือทั้งคืนเลยว่ะ"
"ท่าเรือ? เป็นไงบ้าง ได้มาเท่าไร"
"แกรู้ด้วยเหรอ?"
"ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ก็ข้าเพิ่งเข้าเวรที่นั้นเมื่อสองคืนก่อน ได้ส่วนแบ่งร่วม 30,000 ทอง"
"โห! สามหมื่นเลยเรอะ ข้าได้มาแค่ประมาณ 20,000 ทองเอง แสดงว่าคืนที่แกอยู่เวร คนเข้าเยอะสินะ"
"คงจะอย่างนั้นแหละ แต่ที่น่าอิจฉาสุดเนี่ยคือหัวหน้าซีเพียส นอนตีพุงรับเงินสบายแฮเลย ทางสำนักฯ สั่งมาให้ตั้งด่านเฝ้าระวังเฉยๆ แต่นี่กลับสั่งให้อัศวินทหารที่เฝ้าด่านเก็บเงินค่าเข้าเมืองทุกคน แกคิดดูสิว่าอาณาจักรเรามีทางเข้าออกกี่ด่าน แม่งรวยไม่รู้เรื่องเลยงานนี้"
"ว่าแต่ความจะไม่แตกเอาเหรอวะ พวกเราจะโดนทางสำนักฯ เล่นงานทีหลังรึเปล่า"
"ข้าว่าไม่หรอก พวกเราเก็บเงินแค่คนจากฟ้า พวกมันแต่ละคนรวยกันจะตาย และที่สำคัญพวกนี้สนใจแต่จะผจญภัย ไม่ค่อยยุ่งเรื่องอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ฟ้องร้องไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"
"นั่นสิเนอะ ขออย่าเพิ่งจับเจ้าเด็กหายนะนั่นได้เร็วๆ เถอะ พวกเรามีกินมีใช้ไปอีกนาน"
"ฮ่ะฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า"
"คนจากฟ้าบางคนก็ไม่ได้รวยนะเฟ้ย บ้าจริงเจ้าพวกนี้!" แต่ถึงจะบ่นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ผมคิดแบบนี้ ยังไงที่นี่ก็เป็นเมืองของพวกเขา ถึงจะเซ็งหน่อยๆ ที่รู้สึกโดนเอาเปรียบก็เถอะ
"รีบหาที่อยู่สมาคมโจรดีกว่า"
ผมเดินไปอีกสักพักก็เห็นร้านขายไอเท็มใหญ่ ชื่อร้าน [หมูที่คู่ควร] ด้านในมีคนอยู่พอประมาณ เลยเกิดความรู้สึกสนใจอยากรู้ว่าข้างในเขาขายอะไรกัน แต่เมื่อจะก้าวเข้าร้านเท่านั้นละ
"กรุณาแสดง ID ด้วยครับ" พนักงานร้านหนุ่มที่ใส่ชุดคล้ายพ่อบ้าน ผูกโบว์หูกระต่ายพูดขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ผมเลยโชว์ไอดีให้ดู ปรากฏว่าสีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที "ร้านนี้ต้อนรับเฉพาะ [คนพื้นโลก] เท่านั้น" แล้วเขาก็ชี้ป้ายให้ดู ซึ่งเขียนไว้แบบที่เขาพูดเป๊ะ
"อะไรกัน มีห้ามเข้าด้วยเรอะ เอ่อ...งั้นเอาเป็นผมถามทางหน่อยได้ไหมครับว่าสมาคมโจรไปทางไหน?"
พนักงานคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง นั้นทำให้แจ็กรู้สึกอัดอัดใจเล็กน้อย แต่ในที่สุดเขาก็พูดออกมาด้วยเสียงที่เย็นชาว่า
"ผมไม่มีความจำเป็นต้องตอบคำถามคุณ รบกวนไปที่อื่นเถอะครับ"
"...."
ผมเดินออกมาแบบอึ้งนิดหน่อยกับความไร้น้ำใจเมื่อสักครู่
"อะไรวะเนี่ย ทำไมต้องชักสีหน้าใส่กันขนาดนี้ด้วย เราเข้าไปด้วยความสุภาพแท้ๆ--"
ฟวิ๊ด! ฟวิ๊ด! ผมได้ยินเหมือนใครใช้ปากทำเสียงเรียกอะไรสักอย่างจึงหันไปหาที่มาของมัน และผมก็ได้เห็นผู้ชายคนหนึ่งมองตรงมาที่ผมจากในตรอกเล็กๆ ริมถนนใหญ่
"ไอ้หนู มานี่สิ" เขาพูดด้วยเสียงแหบและแตกพร่า
ผมเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นที่หน้าตรอกแต่ยังเว้นระยะห่างจากเขาพอสมควร เขาก็เดินเข้ามาหาผมเช่นกัน ทำให้ผมเห็นรูปลักษณ์ของชายคนนี้ชัดเจนมากขึ้น เขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ หุ่นบึกบึนมีรอยสักตามร่างกาย ผิวของเขาสีเทาอมเขียวซีด ผมสีดำยาวถึงไหล่ รกรุงรังและแข็งกระด้างราวกับเขาไม่เคยใช้ครีดนวดผมมาก่อน ดวงตาเป็นสีเทาอ่อนตัดกับขอบตาที่ลึกและดำปื้น จมูกใหญ่แบนมีร่องรูจมูกดูคล้ายของเสือโคร่ง หูของเขาที่แหวกเส้นผมออกมานั้นเป็นครีบปลา มือข้างขวาของเขาถือไปป์สูบยาอยู่ ส่วนมือข้างซ้ายเอานิ้วโป้งเกาะด้ามมีดสั้นที่ข้างเอวตลอดเวลา โดยรวมแล้วผมสรุปว่า ถ้าคุณเห็นผู้ชายท่าทางน่ากลัวและไม่น่าไว้ใจอย่างที่สุดแบบนี้ คุณคงไม่อยากเข้าใกล้เขาในระยะ 3 เมตรแน่
"เอ่อ… มีอะไรรึครับ?"
"แก… อยากไปสมาคมโจรงั้นเรอะ"
"ใช่ครับ คุณจะบอกทางผมใช่ไหมครับ"
ชายคนนั้นแยกเขี้ยวยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "...แน่นอน ข้าจะบอกทางให้แกเองไอ้หนู" เขาคั่นจังหวะการพูดของตัวเองด้วยการสูบไปป์และพ่นควันออกมาทางผม "...สมาคมโจรน่ะเป็นสถานที่ต้องห้าม ไม่มีใครบอกกันง่ายๆ หรอก เข้ามาใกล้ๆ สิ ข้าไม่อยากพูดดัง"
ผมขยับเข้าไปใกล้ชายคนนั้นอีกนิดและยื่นหน้าเข้าไปเพื่อให้เขากระซิบบอกผมได้ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เขากลับพ่นควันใส่หน้าผมในระยะเผาขน ผมรู้สึกเสียวแปล๊บไปทั่วร่างในฉับพลัน และเสียงผู้หญิงจากระบบก็ดังขึ้นในหัว
ติ๊ง!
คุณได้รับ [พิษ] เกินขีดจำกัดของร่างกาย
ส่งผลให้ร่างกายติดสถานะ [อัมพาต] เป็นเวลา 5 วินาทีค่ะ
 'อะ..อัมพาต 5 วินาที' ผมคิดในใจ
จากนั้นผู้ชายหูครีบปลาจมูกเสือคนนี้ ก็ลากผมเข้าไปในตรอกข้างหลังทันที และสิ่งแรกที่ผมเห็นคือเขาไม่ได้อยู่คนเดียว เขามีแมวกระโดดออกจากในกระเป๋า มาเกาะบนไหล่ของเขา ขนของมันเป็นสีดอกเลาเหมือนเมฆสีเทายามฟ้ายับฝน นัยน์ตาสีฟ้าสดใสหยาดเยิ้มประหนึ่งน้ำค้างย้อยต้องกลีบบัว มันวิ่งไต่ทั่วตัวผมอย่างรวดเร็ว และกลับมายืนบนไหล่เจ้านายอีกครั้งพร้อมบัตรเงินสดของผม
"กดส่งเงินทั้งหมดที่มีมาซะไม่งั้น…ตาย"
คำว่าตายมาพร้อมกับคมมีดที่จ่อคอผมอยู่ ผมรู้สึกถึงออร่าที่หนักหน่วงและคมกริบของมีดเล่มนี้ อารมณ์ประมาณว่าเขาจะไม่แทงคอหอยเฉยๆ แต่คงฟันคอของผมขาดกระเด็นไปเลยทีเดียว…


"แล้ว… พวกเราจะตรงเข้าไปทั้งแบบนี้เลยเหรอครับ?"
ผมถามอีกครั้งเพื่อความชัวร์ว่าจะตรงดิ่งเข้าไปลุยกับคนนับร้อยแบบซื่อๆ โง่ๆ อย่างนี้เลยใช่ไหม
"ตรงเข้าไปน่ะใช่ แต่พวกเราจะเล่นละครกันเล็กน้อย" ไนท์ฮอว์ก
ตวัดนิ้วเรียกวินโดวส์ และหยิบขวดเหล้าออกมายกซดทันที
อึ่ก อึ่ก "ฮ้า~! ได้ใจ!" และเขาก็ยกซดอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เขาไม่กลืน หากแต่พ่นมันใส่หน้าผมเต็มๆ
พรวด!
"...."
ฟู่ด~! ฟู่ด~! เขายังพ่นซ้ำออกมาเป็นละอองอีก 2-3 ครั้ง จนตัวผมชุ่มเหล้าไปหมด
ผมนิ่ง อึ้ง กะพริบตาปริบๆ และถามด้วยความสงสัยว่า "เอ่อ… เพื่อ?"
"ไอ้บื้อเอ๊ย! ยังคิดไม่ออกอีกเรอะ พวกเราจะแกล้งเมาปลิ้นเข้าไปในกิลด์ และสร้างความวุ่นวายที่ห้องโถงใหญ่ เล่นใหญ่ให้เด่นสะดุดตาเพื่อเป็นตัวล่อให้เจลค์กับวิสเปอร์ลอบเข้าไปด้านหลังกิลด์ได้ยังไงเล่า"
'แผนเป็นแบบนี้นี่เอง' ผมคิดในใจ
"เข้าใจแล้วครับ ว่าแต่… ผมติดใจอะไรนิดหน่อย คือ… ถ้าจะให้ผมมีกลิ่นแอกอฮอล์ติดเนี่ย ใช้วิธีราดเอาก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ?"
"มันเปลืองเหล้าน่ะสิ"
"...."
"ไปๆ ไปกันได้แล้ว เล่นให้สมบทบาทคนเมาล่ะ เป้าหมายคือถ่วงเวลาสัก 20 นาที"
จริงๆ แล้วผมไม่เคยเมามาก่อน ผมกับวินเคยแอบเอาเหล้าจีนของป๊าผมมาจิบกัน ดื่มไปแค่คนละอึกเท่านั้น คอแทบลุกเป็นไฟ เลยเลิกกินกันก่อนที่จะเมา แต่ผมก็เคยเห็นในหนังในละครมาบ้างว่าคนเมาเขาเป็นกันยังไง
...
เพล้ง! เสียงกระถางต้นไม้ใหญ่ที่วางประดับสองข้างประตูหน้าของกิลด์แตกเสียงดัง ทำให้ทุกคนในห้องโถงหันมามองเป็นตาเดียว
"อารายว้~า! กิลด์นี้ออกจะหรูหราหมา~เห่า ทำไมเอากระถางต้นไม้มาวางเกะกะแบบนี้ว้า!" ไนท์ฮอว์กเดินเซ เป๋เหมือนคนเมาเปี๊ยบ
"ฮึ่ย!" เพล้ง! เขาเดินไปเตะกระถางอีกใบหนึ่งที่ประตู "อีกแล้~ว มาขวางทางข้าอีกแล้ว ไอ้ต้นไม้โง่!"
ต้นไม้อยู่เฉยๆ ยังโดนด่า ผมเริ่มรู้สึกสงสารต้นไม้นิดๆ
'แต่เอาก็เอาวะ!' ผมคิดฮึดในใจ และเริ่มออกอาการเป๋ตาม
"เฮีย~ค้าบ! เฮีย~ ผมว่าเฮียเมาแล้วล่ะค้าบ เดินไม่ตรงแล้วเนี่ย" ผมเดินเซไปเกาะไหล่ไนท์ฮอว์ก
ไนท์ฮอว์กสะบัดแขนผม และพูดเสียงดัง "เฮ้ย! ใครว่าข้าเมา ข้ายางม่ายเมาเว้ย เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
คนรอบข้างเริ่มฮือฮา นินทาและงุงงงเป็นคำถามว่า
"ไอ้สองตัวนี้เป็นใคร?" "เหม็นเหล้าหึ่งเลยว่ะ" "ไอ้พวกขี้เมาเอ๊ย!" "ใครก็ได้ออกไปเคลียร์ดิ"
"เอ่อ สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ 'อาริเอล' ไม่ทราบว่ามีอะไรให้กิลด์ไฮเอนด์ของเรารับใช้ค่ะ" พนักงานต้อนรับในชุดสูททำงานสไตล์สาวออฟฟิส
สีดำคลิบขอบทอง ออกมากล่าวถามไนท์ฮอว์กด้วยท่าทางหวาดหวั่น เธอมีใบหน้าที่น่ารักบ๊องแบ๊ว ดวงตากลมโตสีเขียวอ่อนสดใส ทรงผมสั้นบ๊อบเทสีชมพูกุหลาบ เธอเป็นคนตัวเล็ก สูงประมาณไม่เกิน 160 ซม. รูปร่างสมส่วน ไม่ผอมหรืออ้วนจนเกินไป
"กิลด์ไฮเอนด์? อ้า ใช่ๆ พี่มาที่กิลด์นี้ทำไมน่ะเหรอ คิก คิก คิก" ไนท์ฮอว์กเอาแขนคล้องไหล่อาริเอล "มาๆ น้องมานั่งคุยกับพี่ตรงนี้ดีกว่า"
เขาพาเธอเดินไปที่โต๊ะยาวใกล้สุด ซึ่งมีจอมเวทกับนักธนูนั่งกินข้าว ดื่มเบียร์เหยือกกันอยู่ ทั้งคู่เห็นเดินตรงมาทางตัวเอง ก็รีบลุกออกไปทันทีโดยทิ้งอาหารและเครื่องดื่มเอาไว้ตามเดิม
ไนท์ฮอว์กฉุดอาริเอลให้นั่งลง ผมก็ตามไปนั่งด้วย
"น้องอาริเอลสินะจ๊ะ พี่น่ะนะมากิลด์นี้ เพราะจะมายื่นเปิดเควสยังไงล่ะจ๊ะน้องจ๋า~"
'แหม! เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะพ่อคุณ อันนี้ไม่ทราบว่าแอบส่วนตัวป่ะเนี่ย' ผมสงสัยในใจ
ไนท์ฮอว์กหยิบเหยือกเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาซดอึกใหญ่ "ฮ้า! เอิ๊ก!"
"คุณลูกค้าจะมาเปิดเควสสินะคะ เควสแบบไหนคะ เดี๋ยวยังไงเชิญที่ เคาเตอร์-- ว้าย!" อาริเอลพยายามจะลุกขึ้น แต่ไนท์ฮอว์กดึงลงมาให้นั่งอีกครั้ง
"จะรีบปายหนายล่ะจ๊ะ คุยกับพี่ก่อน ไปที่เคาเตอร์พี่ก็ไม่ได้ใกล้ชิดน้องอาริเอลแบบนี้น่ะสิ" พูดจบเขาก็จับเอวอาริเอลดึงให้เข้ามานั่งชิดเข้าไปอีก
'อ๊ะ เหมือนอาริเอลจะส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง' เธอใช้นิ้วกดที่กำไลข้อมือย้ำๆ หลายที
"ขอโทษครับ คุณลูกค้า" เสียงของอัศวินใส่ชุดเกราะสีดำตัดขอบทองทั้งตัวพูดขึ้น พวกเขามากันสามคน ดูแล้วน่าจะเป็นการ์ดของกิลด์แน่นอน
"เอาไว้คุณลูกค้าสร่างเมาแล้ว ค่อยมาใหม่จะดีกว่าครับ วันนี้รบกวนกลับไปก่อนเถอะครับ"
"บอกว่าไม่ได้เมายังไงล่ะ ฉันกับน้องชายจะมาเปิดเควสนะเว้ย!"
'น้องชายที่ว่า หมายถึงผมสินะ เริ่มชงบทมาให้ตูแล้ววุ้ย'
"ไอ้น้อง! แกดูสิ พี่อุตส่าห์พามากิลด์หรูสุดในเมือง แต่ดู๊! ดูความหยาบคายของกิลด์นี้เด้! เขารับลูกค้ากันแบบนี้เหรอวะ ไม่ได้เรื่องเลยเนอะ ว่าไหม?"
"...เออ! นั่นน่ะซี้~! กิลด์ดูดีซะเปล่า ไม่ไหวๆ" ผมพยายามวางท่ากร่างเต็มที่ "เฮีย! ไหนๆ มาแล้วก็กินข้าวกันก่อนเถอะ" ผมคว้าน่องไก่ขึ้นมากัดเคี้ยวรูดเนื้อเข้าปากในคำเดียว จากนั้นโยนกระดูกทิ้งบนโต๊ะแบบส่งเดช และหยิบถ้วยซุปครีมข้าวโพดที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมายกซด โดยตั้งใจซดให้เสียงดังที่สุด
ซู้~~ด!!
"อ้า! อะไรวะกิลด์นี้ อาหารก็ไม่ได้เรื่อง หมาไม่แดกเล้ย!!" ผมปาถ้วยกะจะให้ไปแตกที่พื้น แต่สงสัยตื่นเต้นไปหน่อยเลยลื่นหลุดมือ ถ้วยลอยไปลงที่หัวของจอมเวทคนหนึ่งที่โต๊ะข้างๆ เพล้ง!
"โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย?!"
"อุ๊บส์!"
จอมเวทคนนั้นหัวแตกมีเลือดไหลออกมา "แก…! บังอาจมาก-!"
เขาตะโกนอย่างเดือดดาลและเริ่มรวบรวมมานา
"เดี๋ยวครับ ในกิลด์ห้ามต่อสู้กันนะครับ!" การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้น
"ไม่สนว้อย! ตายซะไอ้พวกขี้เมา [หอกอัสนี!]" หอกสายฟ้าพุ่งออกมาปลายไม้เท้าของจอมเวทอย่างรวดเร็ว
ผมใจหายวาบ รีบก้มหลบได้อย่างเฉียดฉิว สายฟ้าพุ่งผ่านผมไปยังโต๊ะข้างหลัง
บรึ้ม!
"อ๊า--ก! โอ๊ยเจ็บ!" โต๊ะระเบิดออกพร้อมกลุ่มนักผจญภัยที่โดนลูกหลงอย่างสุดซวย
"แก~! ไอ้ชาโม ตั้งใจเล็งมาทางพวกข้าใช่ไหมวะ แกยังแค้นเรื่องเควสคราวก่อนสินะ" อัศวินคนหนึ่งลุกขึ้นมาได้ก็ตะโกนชี้หน้าถามจอมเวทคนนั้นกลับไป
"ข้าเล็งไอ้เด็กนี่ต่างหากเว้ย แต่พวกแกมันดวงซวยเองเหอะ สมน้ำหน้าแล้ว ไอ้อัศวินสถุนหน้าเงิน!"
"ปากดีแบบนี้ก็สวยสิวะ พวกเราลุยเว้ย!" นักธนูข้างหลังอัศวินคนนั้นยิงคลื่นพลังออกมา ไม่โดนจอมเวทชาโม แต่ไปโดนโต๊ะข้างหลังแทน
"อ๊าก!"
"งั้นก็มาเลยเซ่! วันนี้ขอสะสางหนี้แค้นเลยละกัน" ชาโมกล่าวปลุกใจเพื่อนข้างหลัง ทั้งสองกลุ่มกรูเข้าปะทะกัน
"โอ้ววว!" "ย้ากกก!"
อาริเอลเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวาทำตัวไม่ถูก จนเกือบจะโดนลูกหลง ผมรีบดึงตัวเธอลงมาหลบใต้โต๊ะ
"มาหลบตรงนี้พี่สาว ไม่ต้องออกไปนะครับ มันอันตราย"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ ฮือ~ พี่เพิ่งมาทำงานวันแรกเอง ทำไมต้องเจอแบบนี้ด้วย อือๆ" อาริเอลเริ่มร้องไห้ออกมา
"ไอ้หนู!"
"ว้าย!" ไนท์ฮอว์กโผล่หน้ามาเรียกจนอาริเอลตกใจ "ขอโทษทีน้องสาว ไอ้หนูรีบขึ้นมาช่วยกันเร็ว!"
"โห นี่มัน…?"
เมื่อผมมุดหัวออกไป ภาพห้องโถงใหญ่ของกิลด์ไฮเอนด์ที่สง่างามและ สูงศักดิ์ที่ผมเพิ่งจะเห็นเมื่อสัก 5 นาทีก่อน ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปเป็นสนามรบย่อมๆ แล้ว สถานการณ์รอบด้านวุ่นวายโกลาหลไปหมด ทุกคนต่างระเบิดอารมณ์ใส่กันอย่างรุนแรง ด่าทอใส่กัน ต่อสู้ห้ำหั่นกันชนิดที่ใครมาเห็นฉากนี้ เขาต้องไม่คิดแน่ว่าพวกนี้อยู่กิลด์เดียวกันแน่นอน อาจจะจริงอย่างที่ไนท์ฮอว์กบอกไว้ กิลด์นี้ข้างในนั้นเน่าเฟะ เพราะ
ทุกคนในกิลด์ถึงแม้จะดูดี แต่ไม่ได้มีความสามัคคีกันแม้แต่น้อย จากที่
ได้ยินตะโกนต่อว่ากันเสียงดัง มาจากหลายกลุ่มหลายคู่เลย เนื้อหาประมาณว่า
"ดักปล้นคราวก่อน แกแอบจิ๊กไอเท็มไปใช่ไหม ข้าเห็นนะเว้ย! แล้วยังหน้าด้านมาขอส่วนแบ่งเท่าคนอื่นอีก"
"ข้าใช้โพชั่นฟื้นฟูให้คนทั้งปาร์ตี้ ข้าต้องได้มากกว่าคนอื่นสิฟะ!"
"ข้าชุบชีวิตให้แก ข้าได้มากกว่าแก ก็ถูกแล้วป่ะวะ อยากกากแล้วตายเองทำไมเล่า"
"พรีสต์อย่างเธอไม่ได้ช่วยโจมตีบอสเลย แล้วยังหวังจะเอาไอเท็มดรอปจากบอสอีกเรอะ?!"
"ข้าเป็นแทงค์ ไม่มีข้าละก็พวกแกตายห่าไปหมดแล้ว สำนึกบุญคุณกันบ้างเซ่!"
"แกเป็นคนจากฟ้า ต้องเชื่อฟังคนพื้นโลกชั้นสูงอย่างข้าก็ถูกแล้ว
หัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้าง!"
ทุกคนเข้าถาโถมต่อสู้กันแบบที่ไม่ได้สู้กันด้วยสกิลปกติทั่วไปนะ
มีทั้งกัดกัน ทึ้งผมกัน ปาอาหารใส่กัน แววตาของสมาชิกกิลด์ไฮเอนด์ตอนนี้ราวกับ เก็บกดความแค้นเคืองกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเลยทีเดียว ทุกคนเหมือนคบหากันด้วยผลประโยชน์ล้วนๆ ต่างคนต่างเห็นแก่ตัว ร่วมมือหาทางโกงคนอื่นไม่พอ ยังโกงกันเองอีกต่างหาก มิน่าละตาลุงไนท์ฮอว์กถึงโมโหที่ผมเอ่ยปากชมไปตอนนั้น
อัศวินเกราะดำทองการ์ดของกิลด์ประมาณ 10 คน ยังคงพยายามจะห้ามการต่อสู้อย่างสุดกำลัง ช่างน่าเห็นใจ เพราะพวกเขาลงมือโจมตีสมาชิกกิลด์ไม่ได้ แล้วนี่มันสงครามระดับคน 100 คนกำลังบวกกันอยู่ ความหวังในการห้ามทัพช่างริบหรี่ และที่สำคัญยังมีคนที่สนุกสุดเหวี่ยงในการปลุกปั่นสงครามครั้งนี้อยู่….ไนท์ฮอว์กนั่นเอง
เพล้ง! เพล้ง! โครม! ตูม! เปรี้ยง!
ในห้องโถงใหญ่ขณะนี้มี ถ้วย ไห จาน ชาม ช้อน ส้อม ลูกธนู มีดและสกิลมากมายปลิวว่อนไปทั่วทุกทิศทาง ผมหันไปข้างๆ เห็นไนท์ฮอว์กกำลังปาแก้วปาจานใส่หัวนักผจญภัยอย่างมันส์ในอารมณ์อยู่
"เคี๊ยกฮ่า! ตีกันเข้าไป สนุกจริงว้อย!"
"...."
"ไอ้หนู!"
"ครับ?"
"ทำได้ดีมาก แกนี่มันแสบดีจริงๆ ข้ายอมรับเลย"
"เอ่อ ขอบคุณ--ครับ!" ขณะที่ตอบ ผมก้มหลบมีดสั้นเล่มหนึ่งที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้ได้ทันพอดิบพอดี
"ข้าเห็นแกใช้ระเบิดตอนที่สมาคม มีระเบิดอะไรอีกบ้าง"
"ก็มีระเบิดแสง ระเบิดควัน ระเบิดพริกป่น แล้วก็..."
"ส่งระเบิดควันกับพริกป่นมาให้ข้า"
ผมรีบส่งถุงที่ข้างในมีระเบิดควันกับพริกป่นขนาดเท่ากำปั้นให้ไนท์ฮอว์ก เขารับไปปุ๊บ รีบขว้างระเบิดทั้งคู่ออกไปพร้อมกัน
ฟิ้--ว บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! ฟู่~~ว ซ่า ฟู่~~ว ซ่า
ผมเพิ่งได้เห็นเทคนิคดีๆ เข้าแล้ว เป็นการคอมโบคู่กันระหว่าง ควัน+พริก พริกป่นมีการกระจายตัวน้อยมาก แต่เมื่อได้แรงลมส่งของควันเข้าไป ทำให้ตอนนี้พริกป่นกระจายไปทั่วบริเวณเลยทีเดียว
"อ๊าก! แสบตา!"
"โอ๊ย! นี่มันอะไร?!"
"ใครมันเล่นสกปรกแบบนี้?!"
"อ๊ากแสบว้อย!!"
"คี๊ก! คี๊ก! เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก! ค๊ากกกก! โอ๊ย ปวดท้องว้อย!" ไนท์ฮอว์กขำหัวเราะสะใจมาก มากยิ่งกว่าที่เคยหัวเราะเยาะใส่ผมอีก
คงสนุกเขาเลยจริงๆ
"พวกเราเผ่นได้แล้ว ตามไปสมทบกับพวกนั้นกัน"
"โอเคครับ"
พวกเราก้มหัวงุดๆ ออกไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้สงครามในกิดล์ไฮเอนด์ดำเนินต่อไป
...
ขณะที่กำลังวิ่งอ้อมไปหลังกิลด์ ผมถามขึ้นว่า
"แล้วกิลด์มาสเตอร์ที่ชื่อรอธฟิลด์ไม่อยู่เหรอครับ?"
"ที่พวกข้าเริ่มแผนในเวลานี้ ก็เพราะมันตรงกับ 'การประชุมกิลด์สามัญประจำเดือน' เริ่มประชุมสองทุ่มตรง กิลด์มาสเตอร์กับรองกิลด์ จะต้องเข้าประชุมทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น และระหว่างประชุมห้ามเปิดวินโดวส์เด็ดขาด กว่าจะประชุมเสร็จก็เที่ยงคืนนู้นแหละ"
"โอ้ อย่างนี้นี่เอง แล้วนี่พวกเราจะแอบเข้าไปทำอะไรกันเหรอครับ?"
"เฮ้ย! ถามมากจัง เดี๋ยวเข้าไปถึงแล้ว แกก็รู้เอง" ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยวใส่ และชี้ไปยังข้างหน้า "นั่นไง ประตูลับด้านหลัง"
'แต่ผมไม่ยักกะเห็นประตูแฮะ' ผมคิดในใจ 'ผมเห็นแต่อัศวินใส่เกราะสีดำขอบทองสองคนยืนอยู่'
"ลุง! มีการ์ดยืนหัวโด่อยู่นั่น พวกเราจะวิ่งตรงไปทั้งยังงี้เลยเนี่ย
นะครับ?!"
"ไม่เป็นไรน่า ลองสังเกตที่เท้าพวกเขาสิ"
"ที่เท้า?" ผมเพ่งมองไปและเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างสีม่วงพันอยู่รอบเท้า และเมื่อพวกเราวิ่งเข้าไปถึงที่การ์ดยืนอยู่ ก็ได้รู้ว่ามันคือ 'โซ่' เรืองแสงสีม่วงจางๆ และมีแม่กุญแจใหญ่ล็อคเอาไว้อยู่ด้วย
"สกิลกับดัก [สแตนด์ สติล] (Stand Still) ของเจลค์ สกิลนี้จะสามารถล็อคเป้าหมายให้ยืนเฉยๆ นิ่งๆ ได้เป็นระยะเวลานานเท่าไรก็ได้ จนกว่ามานาของผู้ใช้จะหมด"
"โห สกิลจะเทพไปไหน ว่าแต่ล็อคแล้วอัมพาตด้วยเหรอครับ ทำไมสองคนนี้ไม่พูดอะไรเลย"
"แกลองเปิดเฮลเม็ทของการ์ดดูก็ได้ สองคนนั้นมันสลบไปแล้ว คงฝีมือวิสเปอร์นั่นแหละ"
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เพื่อไม่ให้ใครสงสัยใช่ไหมครับ ทั้งคู่เจ๋งดีแฮะ"
"เอาล่ะ ตามมา" ไนท์ฮอว์กเดินทะลุกำแพงวูบเข้าไปเฉยเลย ผมเลยย่องตามเข้าไปบ้าง
"เป็นเหมือนมนตร์บังตาสินะครับ"
"ฟวี๊ด! ไอ้หนูเงียบก่อน" ไนท์ฮอว์กดึงผมไปหลบข้างหลังตู้ที่อยู่ใกล้กับประตู และกระซิบบอกผมว่า
"ดูเหมือนกำลังมีคนเดินมา… สองคน"
ผมชำเลืองมองจากข้างหลังตู้ และเห็นว่ากำลังมีการ์ดสองคนเดินมาจริงๆ ห่างออกไปประมาณ 50 เมตร ตามทางเดินทอดยาวที่มีไฟสลัวๆ เป็นระยะ
"ไอ้หนู แกลองแอบฟังสิ ว่ามันคุยอะไรกัน เร็วเข้า"
ผมตัดสินใจใช้สองสกิลพร้อมกันเลย 'เปิดใช้งาน [หูเกือบเทพ] และ [ดักฟัง]'
เสมือนมีคลื่นเอคโค่แผ่ออกไปจากหูของผม ผมได้ยินเสียงเล็กน้อยแม้แต่เสียงหึ่งๆ จากดวงไฟตามทางเดิน เสียงยุงที่กำลังบินใกล้เข้ามา ผมพยายามเพ่งสมาธิไปยังการ์ดทั้งสองคนและรู้สึกว่าคลื่นพุ่งฟุ่บออกไปเป็นเส้นตรง และไปแตกกระจายที่เป้าหมาย
ติ๊ง!
คุณได้สำเร็จการเรียนรู้สกิล [หูเกือบเทพ] 'ระดับ B'
สกิลนี้เป็นของคุณโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ และจากผลการเรียนรู้ครั้งนี้ทำให้สกิล [ดักฟัง] ของคุณอัพเกรดขึ้นเป็นระดับ B ค่ะ
"ที่ห้องโถงใหญ่เห็นว่าตีกันเละเทะเลยแน่ะ"
"อีกแล้วเหรอวะ 2-3 วันก่อน ก็ทะเลาะกันไปครั้งหนึ่งแล้ว ยังดีว่ามาสเตอร์อยู่ด้วย ไม่งั้นคงเละเหมือนวันนี้แหละ"
"กลุ่มการ์ดเข้าเวรที่ห้องโถงใหญ่กะนี้นะ พูดได้คำเดียวเลยว่า
'งานหยาบ'"
"กิลด์นี้แม่งมีแต่คนโลภมาก ไม่รู้จักพอทั้งนั้นนี่หว่า"
"ถ้าไม่ติดว่าจ่ายเงินเดือนดีนะ ข้าคงออกไปกิลด์อื่นแล้วว่ะ"
"เออ เหมือนกัน ว่าแต่…การ์ดประตูหลังมันเป็นอะไรรึเปล่าวะ
ไม่เห็นพวกมันเข้ามาบ่นหรือคุยอะไรในช่องแชทปาร์ตี้ [ยามไฮโซ] เลย ปกติป่านนี้เห็นพวกมันบ่นตลอดเลยว่า 'เมื่อไรพวกแกจะมาเปลี่ยนเวร?' 'อย่ามาช้านะเว้ย'"
"ไม่รู้สิ แต่ที่เช็คจากหินวงจรปิดเมื่อกี้ เห็นพวกมันก็ยืนกันอยู่นะ" (หินวงจรปิด - เป็นหินมานาสีดำที่สามารถรับส่งสัญญาณถ่ายทอดและบันทึกภาพได้ เสมือนกล้องวงจรปิดของโลกนี้)
"เออ เดี๋ยวก็รู้ ว่าแต่เอ็งเห็นพนักงานต้อนรับคนใหม่ยังวะ น้อง
อาริเอลน่ะ โคตรน่ารักเลยเว้ย ตัวเล็กสเป๊คป๋า แถมหน้าอกหน้าใจเนี่ย หูย! แม่ให้มาเยอะ--"
"แย่แล้ว! สองคนนั้นกำลังจะมาเปลี่ยนเวร!"
"แม่งเอ๊ย! พวกมันต้องเพิ่งเปลี่ยนเวลาอยู่เวรยามกันใหม่แน่นอน แบบนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว ต้องจัดการแบบเงียบเชียบ อัดโชะเดียวให้สลบ อย่าให้มันแจ้งสัญญาณเตือนได้ทันเด็ดขาด แกต้องช่วยข้าจัดการหนึ่งคน ไหวนะไอ้หนู"
"ไหวครับ และผมมีแผนแล้ว"
ขณะที่การ์ดทั้งสองกำลังจะเดินถึงประตูหลัง เหลือระยะไม่ถึง 5 เมตร จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างลอยมาจากความมืด
ฟิ้~ว แปะ! แปะ!
เปลือกกล้วยสองลูกลอยมาแปะเข้าที่หน้าอกการ์ดทั้งสอง และร่วงหล่นตรงพื้นข้างหน้า
"อะไรวะเนี่ย? ใครมาเล่นบ้าบออะไรแถวนี้"
"ไอ้การ์ดประตูหลังแหง ไอ้บ้านั่น! ข้าจะเก็บไปยัดใส่ปากมันเอง"
"เออ ข้าเอาด้วย เล่นกับใครไม่เล่น"
จังหวะที่การ์ดทั้งคู่ก้มเก็บเปลือกกล้วย ไนท์ฮอว์กถีบตัวยันกับกำแพงกระโดดข้ามหัวการ์ดอย่างไว ลงมือสับสันมือเข้าที่ท้ายทอยเต็มแรง
และในจังหวะเดียวกันผมเปิดใช้งานสกิล [ตีนแมว] เขาวิ่งเต็ม
สปีดตรงเข้าหาการ์ดที่ก้มอยู่เช่นกัน การ์ดได้ยินเสียงเหมือนแมววิ่งเข้ามาหา ฝีเท้ากระทบพื้นอย่างแผ่วเบา
จิ… จิ… จิ…
การ์ดที่ไม่ทันนึกเอะใจว่าจะเป็นศัตรู เงยหน้าขึ้นมารับเข่าขวาของผมเข้าเต็มเปา
ตูม! ตึง!
การ์ดทั้งคู่สลบลงไปกองกับพื้นจากการโจมตีทีเผลอเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
"เย้ สำเร็จ!" ผมโห่ร้องดีใจ
ติ๊ง!
คุณได้สำเร็จการเรียนรู้สกิล [ตีนแมว] 'ระดับ B'
สกิลนี้เป็นของคุณโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ
"ไม่เลวนี่ไอ้หนู ข้าขอชมเชย"
ผมรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยที่ได้รับคำชม และพลางคิดว่า 'เออ หรือว่าไนท์ฮอว์กคงจะเป็นคนดีจริงๆ สินะ'
"สกิลแกนี่มัน... เหมือนหน้าตาแกเลยเนอะ เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก" ไนท์ฮอว์กพูดเสร็จก็หัวเราะขำใส่
"...."
'ตกลงนี่จะชมหรือเยาะเย้ยตูฟะ?'
จากนั้นตามทางเดินที่วกวนของด้านหลังกิลด์ไฮเอนด์ ก็ไม่พบการ์ดเดินเพ่นพ่านอีกแล้ว จะเจอบ้างประปรายที่ยืนสลบขาถูกล็อคโซ่เอาไว้อยู่ และหลังจากเดินผ่านทางเดินที่ทอดยาวประมาณ 50 เมตรอีกครั้ง พวกเราก็มาถึงจุดหมาย ห้องส่วนที่ลึกที่สุดของกิลด์ ประตูห้องนี้เป็นสีแดงขอบทองเช่นเดียวกับประตูหน้าของกิลด์ แต่ต่างกันตรงที่มีสัญลักษณ์รูปกิลด์ไฮเอนด์อยู่ตรงกลางประตู
"ที่นี่แหละ" ไนท์ฮอว์กพูด และเขาก็เปิดประตูนำเข้าไป ผมเห็นวิสเปอร์ยืนกอดอกหลับตาอยู่ข้างประตูทางเข้า ภายในห้องนั้นใหญ่พอประมาณ เพดานสูงโค้ง พื้นเป็นหินปูนขัดมัน และผมเห็นเจลค์นั่งอยู่กลางห้องซึ่งกำลังหันหน้าง่วนอยู่กับอะไรบางอย่าง...
"โอ้ ว้า~ว!"
เมื่อก้าวเดินเข้าไป ผมตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นทันที มันช่างดูสวยตระการตา มีค่าน่าปกป้อง ล้ำเลิศพิศมัยและแฟนตาซีอย่างหาที่เปรียบมิได้ ภาพตรงหน้าของผมคือหินคริสตัลผลึกใสๆ สีเหลืองอำพันหลายแท่งรวมตัวกันเป็นพุ่ม โดยแท่งใหญ่สุดอยู่ที่กึ่งกลางพุ่ม ชี้ขึ้นด้านบนอย่างองอาจสง่าผ่าเผย
"นั่นมัน..." ผมเอ่ยถามอย่างตกตะลึงในความงดงาม
ไนท์ฮอว์กหันมายิ้มให้ผมอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า
"สิ่งนี้คือ..."


"หินอัญมณีสูง 30 ฟุตตรงหน้านี้ก็คือ 'ซิทรินอเมทิสคริสตัลควอตซ์คลัสเตอร์' สีเหลืองอำพัน..." ไนท์ฮอว์กกล่าว
"...."
"หิน... อเม... ควอตซ์... อะไรนะครับ?"
ไนท์ฮอว์กถอนหายใจทีหนึ่ง "อืมม์ ชื่อแม่งยาวแท้ เอาเป็นว่าทุกคนรู้จักกันในชื่อ 'หินกิลด์' ยังไงล่ะ"
"โอ้ หินกิลด์นั่นเอง เหมือนในเกมที่ผมรู้จักสมัยก่อนเลย"
"เรื่องราวประวัติศาสตร์ของหินกิลด์มีอยู่มากมาย แต่มันเป็นหนึ่งในผลึกแร่ที่เร้นลับและทรงอานุภาพที่สุดของโลก ที่สำคัญหินก้อนนี้ขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาหินกิลด์ทั้งหมดของอาณาจักรคาเอลุม"
ผมรู้สึกว่าไนท์ฮอว์กเวลาที่พูดถึงเรื่องนี้ เขาแฝงด้วยอารมณ์ที่ภาคภูมิใจ ผมเพิ่งเคยเห็นสีหน้าแบบนี้ของเขาเป็นครั้งแรก
"แหม~! ไม่โม้ไปด้วยเลยละว่าเอ็งเป็นคนค้นพบมันด้วยตนเอง" เจลค์กล่าวแซวขึ้นมา ขณะที่ยังนั่งง่วนอยู่ตรงด้านล่างบริเวณฐานของหินกิลด์
"เชอะ! อวดเด็กมันบ้างจะเป็นไรไป ฝีมือข้าทั้งนั้นแหละว้อย เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก"
ผมหันไปมองเขา พลางส่งสายตาวิงวอนอยากให้เล่าต่อ แต่
ไนท์ฮอว์กจ้องกลับมาและพูดว่า
"เรื่องมันยาวขี้เกียจเล่า!"
"...."
"แล้วนี่พวกเราแค่ตีหินกิลด์ให้แตก แค่นั้นก็จบงานเลยใช่ไหมครับ?"
"ใช่ จบเลย… ชีวิตแกเนี่ยจบแน่นอน!" ไนท์ฮอว์กหันมาเขกหัวผมดังโป๊ก
"โอ๊ย! ทำอะไรครับ"
"อย่าได้บังอาจทำแบบนั้นเด็ดขาด หินก้อนนี้ถือเป็นหนึ่งในมรดกของเมืองและของโลก อย่าได้คิดจะสาดสกิลกากๆ ของแกมาโดนเชียว ไม่งั้นข้าฆ่าแกแน่"
"โอเค ไม่ทำครับไม่ทำ งั้นก็ช่วยอธิบายอะไรบ้างเถอะ ผมจะได้ไม่ต้องเดาไปเรื่อย ตาแก่งี่เง่าจอมขี้เกียจเอ๊ย!"
"ไอ้เด็กนี่ เออ! ข้าอธิบายก็ได้วะ หินกิลด์น่ะเปรียบเสมือนหัวใจของกิลด์เลยก็ว่าได้ สามารถเปิดใช้งานคำสั่งเวทมนตร์กิลด์ได้สารพัด ไม่ว่าจะเป็นเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวอาคาร บัพค่าพลังให้สมาชิกทุกคน หรือบวกโบนัสค่าประสบการณ์เมื่อทำเควสจากกิลด์สำเร็จ รวมไปถึง
อัลติเมทไม้ตายขั้นสูงสุดก็คือเวทประสานหมู่จากคนทั้งกิลด์"
ไนท์ฮอว์กทิ้งช่วงให้ผมย่อยข้อมูล และพูดต่อว่า
"รวมไปถึงควบคุมทุกระบบภายในกิลด์ สั่งปิดไฟในห้องน้ำที่ใครลืมเปิดทิ้งไว้หลังใช้เสร็จ สั่งจำกัดน้ำใช้เพื่อประหยัดน้ำรณรงค์รักษ์โลกตามแคมเปญ 'น้ำทุกหยดมีค่า'..."
ทำไมรู้สึกว่าเขายกตัวอย่างมาแปลกๆ
"และสำคัญที่สุดเลยก็คือ หินกิลด์นี้จะบันทึกทุกเควสที่สมาชิกออกปฏิบัติงาน ข้อมูลรายละเอียดทั้งหมดของเควสนั้นๆ บัญชีรายรับรายจ่ายของกิลด์ รายการไอเท็มทุกชิ้นที่อยู่ในโกดังเก็บของ บัญชีเดินสินค้าทั้งหมดก็ด้วย"
"...."
 "อ๋อ! งั้น…! งั้นๆ ถ้าพวกเราดึงข้อมูลออกมาได้… งั้นก็…!" ในที่สุดผมก็ถึงบางอ้อจนได้
"ถูกต้องแล้ว บ๊ะ! กว่าจะนึกออกนะ ไอ้สมองไร้รอยหยัก"
"...."
ผมเดินไปดูที่เจลค์ดีกว่า ถามอะไรไนท์ฮอว์กทีไร โดนเขาหลอกด่าทุกที
เมื่อผมเข้าไปใกล้เจลค์ เลยได้เห็นว่าเขากำลังนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่และตั้งอกตั้งใจสะเดาะกุญแจตู้เซฟที่ฝังกับฐานรองหินกิลด์อยู่นั่นเอง มันเป็นตู้เซฟขนาดใหญ่ สูงประมาณเกือบถึงหน้าอกของผม
กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. แกร๊ก..
"ตรงนี้มันต้องแบบนี้" เจลค์พึมพำเบาๆ ส่วนมือสองข้างกำเครื่องมือล็อคพิคอยู่หลายชิ้น รวมถึงที่ปากก็คาบเอาไว้ด้วย
"ไอ้หนู!" เจลค์หันมาเรียกผม
"ครับ!"
"มาช่วยจับตรงนี้สิ จับเอาไว้เฉยๆ นิ่งๆ นะ"
"เอ่อ… ให้ผมจับอันไหนครับ" ผมถามเพราะงงจริงๆ คือตอนนี้ที่ตู้เซฟมีเครื่องมืออยู่หลายชิ้นมาก สอดไว้ตรงนั้นตรงนี้เต็มไปหมด
"เออ โทษทีๆ อันที่เป็นหกเหลี่ยมสีทองน่ะ จับค้างไว้นะ อย่าขยับ"
ผมรีบทำตามที่เขาว่า และเจลค์ฝุบหน้าเอาหูข้างหนึ่งลงไปแนบกับตู้เซฟอย่างรวดเร็ว และพึมพัมว่า
"เปิดใช้งานสกิล [หูเทพ]"
หูของเจลค์มีแสงสีขาวรูปร่างคล้ายปีกเทวดาส่องออกมาวูบหนึ่ง ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นสกิลระดับ A ของเขาที่เป็นต้นแบบสกิล [หูเกือบเทพ] ที่ผมได้รับถ่ายทอดมา
"เปิดใช้งานสกิล [มือนิ่ง] เอาล่ะ พวกเอ็งเงียบๆ ก่อนนะ..."
มือของเจลค์หมุนรหัสลูกบิดไปด้วยช้าๆ ค่อยๆ บิดมันอย่างนุ่มนวล
กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "นั่น! ดีมากลูกพ่อ"
กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "ว่านอนสอนง่ายนะลูก"
กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "เด็กดีๆ"
กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "รักนะเบบี๋"
"เอ้า! ไม่ดื้อไม่ซนนะ ฮึ้บ!" เจลค์ใช้สองมือดึงสุดแรง
ปึง! ตู้เซฟเปิดผ่างออกพร้อมกับมีลูกแก้วสีดำฝังอยู่ในแท่นหินสี่เหลี่ยมจตุรัสก็ค่อยๆ เลื่อนจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา
เจลค์เอามือแตะที่ลูกแก้ว หน้าต่างโฮโลแกรมสีเหลืองใสขนาด 30*30 ซม. ก็โผล่ขึ้นมา
[กรุณาใส่พาสเวิร์ดค่ะ]
[ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _]
"เอาล่ะ! ไนท์ฮอว์กตาเอ็งแล้ว หรือจะบอกรหัสข้ามาเลย"
"ไม่บอกเว้ย ข้าจะใส่เอง" ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยวและเดินเข้าไปที่วินโดวส์สีเหลืองนั้น
ระหว่างที่ไนท์ฮอว์กกำลังเงอะงะกับการใช้นิ้วจิ้มพิมพ์รหัสใส่ในคียบอร์ดโฮโลแกรมสีเหลืองโปร่งแสง ผมแอบชะโงกหัวดูทางด้านหลัง ซึ่งเจลค์ก็ทำแบบเดียวกันอยู่ พวกเราหันมาอมยิ้มให้กันเล็กน้อย เขาพิมพ์ไปว่า…
[ N I G H T H A W K g g ]
ติ๊ง!
[เข้าสู่ระบบสำเร็จค่ะ]
ไนท์ฮอว์กหันกลับมา ผมกับเจลค์ยืนห่างจากเขา 2 เมตรและทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้เรียบร้อยแล้ว
'เอ๊ะมันยังไง? รหัสเป็นชื่อ 'ไนท์ฮอว์ก' เนี่ยนะ แล้วไอ้ 'จีจี' ต่อท้ายนี่มันอะไร Good Game?'
"เจลค์ จัดการเลย ถึงเวลาอาหารจานหลักแล้ว"
เจลค์ยืดเส้นยืดสาย บิดไปมาและทำนิ้วมือยุกยิกอย่างรวดเร็วจนผมแทบมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของมันเลย เสร็จแล้วเขาตวัดนิ้วเรียกเก้าอี้ผู้บริหารออกมาหนึ่งตัว และนั่งลงที่หน้าลูกแก้วสีดำ
"ข้าเป็นต้องใช้มานาทั้งหมดกับตรงนี้ ดังนั้นข้าจะปลดสกิลกับดัก [สแตนด์ สติล] แล้วนะ" เจลค์หันมาถามผมกับไนท์ฮอว์ก
"อ้าว นึกว่าเสร็จแล้วซะอีก" ผมถาม
ไนท์ฮอว์กเปิดวินโดวส์ และหยิบขวดโพชั่นออกมากินหลายขวด
"ยังหรอกไอ้หนู หลังจากนี้สิของจริง สิ่งที่เราต้องการคือไฟล์ลับเฉพาะภายในหินกิลด์ทั้งหมด ซึ่งทุกไฟล์นั้นเข้ารหัสเอาไว้อีกที"
"บางไฟล์เป็นรหัสเวทมนตร์ด้วย" เจลค์พูดเสริม
"หน้าที่ของพวกเราทั้งสามคนคือ ถ่วงเวลาให้เจลค์แฮ็กไฟล์ลับออกมาให้หมด เพื่อจะใช้เป็นหลักฐานการโค่นล้มอำนาจของไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์ให้ได้ มันจะต้องได้รับโทษทัณฑ์ที่สาสมในข้อหาทำให้กิลด์นี้เสียชื่อเสียงและสร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนมากมาย"
"และแน่นอนว่าสมบัติในคลังกิลด์ของพวกมันจะหายไปบ้าง ทางสำนักฯ ก็คงไม่สังเกตุอะไรหรอก ถูกไหม?" เจลค์ยิ้มและพูดขึ้นอีกครั้ง
"ถูกต้อง!" ไนท์ฮอว์กตอบ
"เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!" พวกเขาหัวเราะพร้อมกัน
"...."
"เอาล่ะ พวกเอ็งพร้อมแล้วนะ?!"
"พร้อม!"
"ครับ พร้อมก็พร้อม!"
"พร้อม!"
ผมได้ยินเสียงแผ่วเบาจากใครสักคนดังจากข้างหลังผม เมื่อหันไปดูถึงได้รู้ว่าเป็นวิสเปอร์นั่นเอง สกิลตีนแมวของเธอคงเป็นขั้นสุดจริงๆ เพราะเธอไม่มีเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย เธอเข้ามาด้านหลังได้โดยที่ผมไม่ทันรู้สึกตัวเลย
"ยกเลิกสกิล [สแตนด์ สติล!]" วู้~ม!
ทันทีที่เจลค์สั่งยกเลิกเสร็จ เขาถอดเสื้อออกและตะโกนว่า
"เปิดใช้งาน [โฟร์อาร์มพลัส!] เปิดใช้งาน [จิตสมาธิ!]"
ปิ๊ง! พรวด! มีแขนอีกสี่ข้างหรือแขนสองคู่งอกออกมาจากบริเวณซี่โครงของเขา พวกมันกำหมัดทักทายชนกันบนล่างซ้ายขวาและทำอีกสองถึงสามท่าคล้ายการทักทายของนักดนตรีฮิปฮอป ผมคิดว่าเหมือนเป็นการวอร์มมือนั่นแหละมั้ง
จากนั้นเขาก็เรียกแป้นพิมพ์โปร่งแสงจากระบบหินกิลด์ออกมาเพิ่มอีกสองอัน และรีบละเลงนิ้วรัวทั้งสามสิบนิ้วพิมพ์อย่างรวดเร็ว มีหน้าต่างทั้งน้อยใหญ่เด้งขึ้นมามากมาย ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
ผมรู้สึกทึ่งพอๆ กับประหลาดใจ เพราะก็อบลินแฮ็กเกอร์นั้นว่าแปลกแล้ว แต่ก็อบลินที่มีหกแขนกำลังนั่งแฮ็กระบบเนี่ยยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ เป็นภาพที่คุณไม่ได้เห็นทุกวันอย่างแน่นอน
...
ผมกับวิสเปอร์เดินตามไนท์ฮอว์กออกไปที่โถงทางเดินหน้าห้องหินกิลด์ ทางเดินนี้ทอดยาวเป็นระยะประมาณ 100 เมตร มีหน้าต่างทุกๆ 10 เมตร ผ้าม่านประดับสีแดงขอบสีทอง มีโซฟา โต๊ะเล็ก และเก้าอี้วางเรียงรายเป็นระยะเช่นกัน ส่วนฝาผนังเป็นรูปภาพใหญ่กรอบทองติดเอาไว้อยู่ประปราย
"ทางเดินยาวแบบนี้มันสวยงาม และสามารถเป็นภูมิศาสตร์อย่างดีในการรับมือผู้บุกรุก เราต้องระวังแค่ข้างหน้าเท่านั้น อย่าให้พวกมันล้อมได้เด็ดขาด"
"แล้วถ้าพวกเขากระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง อ้อมหลังพวกเราขณะสู้ล่ะครับ" ผมถาม
ไนท์ฮอว์กชี้นิ้วขึ้นข้างบน "รอเจลค์สำแดงฝีมือแป๊บหนึ่ง"
สักพักตัวอาคารกิลด์ไฮเอนด์ก็ส่องแสงสีเหลืองออกมาวูบหนึ่ง และมีเสียงผู้หญิงประกาศ
 "คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 056 [ป้อมปราการเหล็กกล้า] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"คำสั่งกิลด์นี้จะปิดล็อคทุกทางเข้าออก คนในห้ามออกคนนอกห้ามเข้า และเสริมความแข็งแกร่งอีกด้วย เท่านี้หน้าต่างและตัวอาคารจะไม่พังทลายง่ายๆ แล้ว จำเป็นต้องใช้สกิลระดับ S ขึ้นไปถึงจะสามารถทำได้" ไนท์ฮอว์กอธิบาย
"โอ้ เจ๋งเลย"
"และเดี๋ยวเจลค์น่าจะสั่งปิดการติดต่อด้วยวินโดวส์ทั้งภายในและภายนอกด้วย"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 040 [ปิดกั้นเครือข่ายเวทมนตร์] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 021 [เสริมค่าสถานะพื้นฐานสมาชิกกิลด์] ถูกยกเลิกแล้วค่ะ!"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 009 [ระบบสาธารณูปโภคภายในกิลด์] ถูกยกเลิกแล้วค่ะ!"
ไฟดวงใหญ่ตามทางเดินดับลง เหลือเพียงไฟดวงเล็กสลัวๆ เท่านั้น ทำให้ตามทางเดินมืดลงเป็นอย่างมาก
"ยกเลิกน้ำไฟด้วยเรอะ ใครที่กำลังอึอยู่ตอนนี้ซวยหนักแน่นอน"
"คิก..."
ผมแอบได้ยินวิสเปอร์ยิ้มขำมุกของผมด้วย และจากนั้นเธอก็กางแขนทั้งสองข้างออกอย่างเชื่องช้าและพูดว่า
"เปิดใช้งาน [อาณาเขตคืนเดือนมืด]...!"
 เธอประกบมือทั้งสองข้างเข้าหากันอย่างเร็ว และบีบอัดก้อนพลังอะไรบางอย่างอยู่ตรงกลางมือ ก้อนพลังงานสีดำนั้นกำลังเกิดคลื่นหมุนวนในตัวเองอยู่ มันเริ่มเปล่งออร่าสีดำอมม่วงออกมาทีละน้อย
"จนกว่าวิสเปอร์จะร่ายสกิลเสร็จ ใช้เวลาประมาณ 6 นาที พวกเราต้องยันเอาไว้ให้ได้"
ตึง! ตึง! ตึง!
จากนั้นที่สุดปลายทางเดิน ก็ได้เสียงการ์ดอัศวินชุดดำหลายสิบคนกำลังวิ่งตรงมาอย่างอึกทึกครึกโครม
"นั่นไง! พวกมันอยู่นั่น!"
"ผู้บุกรุกต้องตาย!"
"บังอาจมาก ไอ้พวกโจร!!"
"โอ้ววววววววว!!"
ผมกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ พลางคิดว่า 'ไหวไหมวะตู?' บอกตามตรงว่าปกติผมเป็นคนใจร้อน จะออกหมัดก่อนใช้สมองอยู่เสมอ แต่นั่นก็คือทะเลาะกันกับเด็กคนอื่นๆ ไม่ใช่อัศวินน่าเกรงขามชุดเกราะแน่น
ปึ้กแบบนี้ ศึกคราวก่อนผมยังรู้สึกสนุกที่ได้สู้กับมอนสเตอร์ แต่ครั้งนี้ต้องมาสู้กับมนุษย์ด้วยกัน ทำให้รู้สึกหวาดหวั่นในใจไม่ใช่น้อย
วู้ม! ผมเรียกเคียวจันทร์เสี้ยวออกมาถือไว้ทั้งสองมือ ทำให้รู้เลยว่าฝ่ามือตัวเองตอนนี้ชุ่มเหงื่อขนาดไหน
"ไอ้หนู!"
"...."
"แจ็ก!"
"ครับ ว่าไง?" นี่เป็นครั้งแรกที่ไนท์ฮอว์กเรียกชื่อของผม ผมหันไปมองเขาที่แสยะยิ้มกลับมาให้
"กลัวเหรอวะ?"
"เปล๊า! ไม่ได้กลัวสักหน่อย ผมน่ะลุยเป็นลุยอยู่แล้ว"
"คี๊ก คี๊ก แจ็ก… ตบหน้าข้าซิ"
"หา ทำไม?"
"เร็วๆ เซ่ บอกให้ตบก็ตบสิวะ ตบเลย! แรงๆ!"
เผียะ! ผมจัดให้ตามคำขอ หน้าของไนท์ฮอว์กสะบัดเล็กน้อย เขาถุยน้ำลายพร้อมเลือดออกมานิดหน่อย และตบผมคืนทันที
เผียะ! หน้าผมหันไปตามแรงตบเกือบ 90 องศา เลือดกลบปาก ผมถุยเลือดออกมาและหันหน้ากลับไปจะด่าตาแก่คนนี้ แต่จู่ๆ…
วู้มมมม ฟู่ว!
ติ๊ง!
พันธสัญญาชั่วคราวเสร็จสมบูรณ์ค่ะ!
คุณได้รับการแบ่งพลังจากสกิล: [อวตารแห่งราธ] "ระดับ S"
คำอธิบาย: คุณจะได้รับพลังและเจตจำนงของ 'ราธ' หนึ่งในบาปทั้งเจ็ด [บาปแห่งโทสะ]
ผลลัพธ์: เพิ่มพลังโจมตี (Str) 800%
เพิ่มค่าพลังป้องกัน (Vit) 800%
เพิ่มค่าความว่องไว (Agi) 800%
เพิ่มพลังจิตต่อสู้ (Ki) 800%
ลดค่าสติปัญญา (Int) เหลือ 0 หน่วย
ลดค่าประสาทสัมผัส เหลือ 0 หน่วย
Type: Auto ACTIVE (เป็นระยะเวลา 5 นาที)
MP cost: ใช้มานาทั้งหมดที่มี
Cooldown: 48 ชม. หลังจากเปิดใช้งาน
หมายเหตุ: คุณถูกบังคับติดสถานะ [บ้าคลั่ง] ตลอดเวลา
และอารมณ์โกรธจะยิ่งปะทุขึ้นเมื่อคุณได้รับบาดเจ็บ
ฟู่~~ว!
"อะ.. อึ่ก"
บอกตามตรงว่าผมอ่านหน้าต่างสกิลที่ระบบแจ้งเตือนไม่ไหว เพราะผมสัมผัสได้ว่ารูขุมขนทั่วร่างเปิดออก ออร่าที่น่าขนลุกขนพองกำลังพวยพุ่งออกจากตัวของผม ผมเงยขึ้นมองด้านบน และตกใจที่ได้เห็นเปลวเพลิงสีดำที่ดูคล้ายใบหน้าปีศาจจากนรก ดวงตาสีแดงของมันส่องประกายวูบวาบ ปากของมันกำลังยิ้มกว้างและเริ่มกรีดร้องด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว
"กรี๊---------------ซซซซ!!!"
"กรี๊---------------ซซซซ!!! เคี๊ย-----ก!! เคี๊ย-----ก!!"
การ์ดอัศวินทั้งหมดที่กำลังวิ่งหน้าตั้งมา ได้พร้อมใจกันเบรคเอี๊ยดกะทันหัน ไม่แปลกละนะ ลองเจอปีศาจอยู่สุดทางเดินแบบนี้ เป็นผมๆ
ก็ลังเลจะวิ่งเข้าหามัน และที่สำคัญใบหน้าของปีศาจไม่ได้มีตนเดียว แต่มีสองตนด้วยกัน ลอยอยู่บนหลังของผมและไนท์ฮอว์ก
"นี่มัน… อะไรกัน?!" ผมตะโกนถาม
"สกิลระดับ S ของข้าเอง ข้าแบ่งให้แกใช้!" ไนท์ฮอว์กตะโกนตอบกลับมา
"ไอ้หนู เลิกถามเซ้าซี้ได้แล้ว ปล่อยตัวไปตามสัญชาติญาณ! หน้าที่ของเราคืออัดทุกคนให้คว่ำ ใครแหยมเข้ามา อัดแม่งให้ยับ!!"
เมื่อไนท์ฮอว์กพูดจบใบหน้าปีศาจก็กรีดร้องอีกครั้ง และพุ่งวูบกลับเข้าสู่ร่างของพวกเราอย่างรวดเร็ว
"อึ่ก!" ร่างของผมเริ่มสั่นสะท้าน
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
หัวใจของผมเต้นโครมครามเสียงดัง เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย กล้ามเนื้อขมวดเกร็งแน่น ผมรู้สึกว่าทั่วร่างกายร้อนขึ้น ร้อนขึ้นจากภายในราวกับเลือดของผมแปรเปลี่ยนเป็นลาวาอันร้อนระอุ และมันกำลังไหลเวียนอยู่ทั่วร่างผมตอนนี้ อาการทั้งหมดพุ่งมาสิ้นสุดที่ศีรษะ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดออกเต้นตุบๆ ผมเหลือบไปมองเงาตัวเองสะท้อนจากหน้าต่าง และได้เห็นว่าดวงตาที่สีขาวขุ่น ได้มีเส้นเลือดฟอยลุกลามจนทำให้ตอนนี้กลายเป็นสีแดงก่ำไปแล้ว อารมณ์ของผมพลุ่งพล่านแบบหยุดไม่อยู่ ราวกับมันใกล้จะระเบิดออกเต็มที ผมไม่ไหวแล้ว...
"อั่ก อ๊า.. อ๊าก..!"
"ปล่อยตัวไปตามสัญชาติญาณ"
ผมนึกถึงคำที่ไนท์ฮอว์กพูด และเริ่มทำตามนั้น ผมไม่พยายามฝืนรั้งอะไรอีกแล้ว อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ผมจะทำตามอารมณ์ของตนเอง และอารมณ์ความรู้สึกเพียงอย่างเดียวที่ผมมีตอนนี้นั่นก็คือ…
"ความโกรธ"
และความโกรธนี้จะไปลงที่ใครดี ผมมองไปยังเบื้องหน้าและเห็นกลุ่มการ์ดอัศวินที่ถืออาวุธอยู่
"พวกมัน... พวกมันเป็นต้นเหตุ..."
"พวกมันต้องตาย!!"
ผมกับไนท์ฮอว์กกระโดดพุ่งตัวออกไปเกือบจะพร้อมกัน พวกเราวิ่งตรงเข้ากลุ่มการ์ดอัศวินด้วยความบ้าคลั่งชนิดที่แม้แต่ตัวเองก็ยังคุม
ไม่อยู่
"อว๊ากกกกก!! ย้า------ก!!"


การ์ดอัศวินคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังตะโกนขึ้นว่า
"ไม่ต้องกลัว! พวกเราฆ่ามันได้แน่ คนที่อยู่ข้างหน้าโจมตีพวกมันเลย!!"
อัศวินสองคนที่อยู่หน้าสุดใช้ดาบของตัวเอง แทงตรงสวนมายังใบหน้าของผมกับไนท์ฮอว์กที่กำลังวิ่งเข้าไปหาพวกเขาด้วยดวงตาสีแดงแห่งความบ้าคลั่ง ไม่รู้เป็นเพราะค่าสถานะความว่องไวที่เพิ่มขึ้นด้วย
รึเปล่า ผมเห็นวิถีของปลายดาบอย่างชัดเจน ผมรอจนปลายดาบห่างกับจมูกผมแค่ 10 ซม. แล้วจึงค่อยเอี้ยวหลบ
เฉียะ! ดาบบาดแก้มขวาผมเป็นแผลเล็กน้อย และพุ่งผ่านไหล่ผมไปด้านหลัง ผมถือเคียวกลับด้าน กำหมัดแน่น แล้วใช้หมัดขวาชกสวนเหมือนท่าครอสเคาเตอร์ของมวยสากลเข้าที่ใบหน้าของอัศวินคนนั้นแบบเต็มเปา
ตูม! เขาล้มหงายหลังตึงไปพร้อมกับเฮลเม็ทที่บุบบู้บี้บนใบหน้า
ตึง! ผมเหยียบซ้ำไปที่ใบหน้าเขาอีกครั้ง มีเลือดพุ่งทะลักออกมา และเขาแน่นิ่งไปในที่สุด
"หึหึ… หึหึหึ…" ผมรู้สึกดี เหมือนความโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายใน ได้ระบายออกมา
"อาาา… ไม่ไหวแล้ว อยากเห็นเลือดอีก อยากฉีกเนื้อ อยากป่นกระดูก ขออีกได้ไหม ขอให้ผมได้อัดพวกคุณให้เละด้วยเถอะ ฮ้า~ฮ่าฮ่าฮ่า!" เกิดมาผมไม่เคยยิ้มหัวเราะที่ได้อัดคนแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกเหมือนผมตั้งใจแค่เพียงยิ้มอ่อน แต่ปีศาจในใจกลับเร่งเครื่องให้ผมหัวเราะเต็มเหนี่ยวออกมาซะยังงั้น
"เฮ้ย! อย่าได้ใจนักไอ้พวกโจรสถุน ด้วยเกียรติอันสูงส่งแห่งกิลด์
ไฮเอนด์ พวกข้าจะลงทันฑ์แกเอง ทุกคนลุย!!"
"โอ้วววววววว!!"
อัศวินส่งเสียงโห่ร้องด้วยความคึกคะนองเพื่อปลุกใจตนเอง แต่ก็เกิดสิ่งที่ตัดกำลังใจพวกเขาเกิดขึ้นอีกครั้ง นั่นคือเสียงร้องของการ์ดที่เข้าสู้กับไนท์ฮอว์ก
"อ๊ากกกกก!! แขนข้า~!!"
ไนท์ฮอว์กใช้มีดสปาร์ต้าตัดแขนขวาของการ์ดคนนั้นออกและโยนไปให้คนที่พูดปลุกใจ เขารับไว้ด้วยหน้าตางุนงง ทำให้ความคึกคักเมื่อสักครู่ มลายหายไปในพริบตา
"..."
"ฮึ่ม! แก… บังอาจมาก" อัศวินคนนั้นโยนแขนเพื่อนทิ้งออกไปข้างหลัง จากนั้นชี้นิ้วตรงมาข้างหน้า
"พวกมันมีแค่สองคนเท่านั้น สับพวกมันให้เละ! รุมโจมตีพร้อมกันไปเลย!"
"ย้าก!" "ว๊าก!"
การ์ดอัศวินเริ่มการโจมตี แต่ด้วยทางเดินที่แคบและอาวุธที่ใหญ่ของแต่ละคน ทำให้เข้าปะทะกับผมและไนท์ฮอว์กได้ครั้งละ 2-3 คนเท่านั้น และด้วยอารมณ์บ้าคลั่งของผมตอนนี้ ผมไม่มีความรู้สึกปราณีต่อใครหน้าไหนทั้งนั้น
ผมเรียกเคียวจันทร์เสี้ยวกลับเข้าคลัง รู้สึกอยากใช้แค่หมัดกับเท้านี่แหละบดขยี้พวกเขา ทันใดนั้นการ์ดอัศวินพุ่งเข้าโจมตีผม เขากระโดดขึ้นด้านบนใช้สกิลดาบฟันลงมาเต็มแรง ผมหันข้างหลบรัศมีของดาบ ปล่อยมันเคลื่อนตัวผ่านไปกระแทกกับพื้น ซึ่งทำให้เขาเสียหลักจากแรง
จู่โจมของตนเอง ผมเล็งจังหวะเข้าประชิดตัว ใช้มือขวาคว้าข้อมือของเขาดึงย้อนกลับ และใช้มือซ้ายดันตรงหัวไหล่ออกไปเป็นลักษณะท่าบิดไหล่ จับเขากดลงคว่ำหน้ากับพื้น และดัดแขนเขาไปอีกทางอย่างเต็มแรง
เปาะ! ปึ้ด! "อ๊าาาา!!" เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เพราะไหล่ของเขาหลุด รวมไปถึงเส้นเอ็นที่ข้อศอกฉีกขาดอย่างแน่นอน การลงมือของผมครั้งนี้กินเวลาแค่สองวินาทีเท่านั้น
"ฮ่าห์!" การ์ดอีกคนถือดาบด้วยมือขวาข้างเดียวและใช้มันแทงตรงเข้ามาโดยเล็งที่ท้องผม ผมพุ่งสวนเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว ดาบลอดผ่านสีข้างไปอย่างเฉียดฉิว ผมใช้แขนซ้ายล็อกไปที่ข้อศอกของเขาและงัดดัดเต็มที่จนเขาร้องอ๊าก จังหวะนั้นผมกระหน่ำหมัดขวารัวไปที่ใบหน้าของเขาห้าหมัดอย่างรวดเร็ว
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
เมื่อผมปล่อยแขนที่ล็อกข้อศอกของเขาเอาไว้ ร่างของเขาทิ้งตัวสลบไสลกับพื้นทันที
การ์ดเริ่มกรูเข้ามาเรื่อยๆ ทีละคนสองคน พวกเขาใช้สกิลโจมตีใส่ผมแบบไม่ยั้ง ขอบคุณโถงทางเดินที่คับแคบเลยทำให้ออกสกิลได้ไม่มาก สกิลทั้งหมดจึงเป็นประเภทที่เสริมแรงโจมตีเท่านั้น และด้วยความมืดของทางเดินที่มีเพียงแสงไฟสลัว ผมที่เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วกว่าจึงเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างชัดเจน
ผมอ่านการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้แล้วไม่ฝืนต้าน ปล่อยไหลคล้อยตามแรง ใช้การชักหมัดสวนที่ว่องไวและการวาดเท้าเตะที่รวดเร็ว เน้นอัดคาง ลูกกระเดือก ลิ้นปี่ หว่างขา หัวเข่าพับใน คอมโบรัวตามจุดสำคัญของร่างกาย ไม่อยากจะเชื่อว่าแม้จะอยู่ในอารมณ์เดือดดาลบ้าคลั่ง แต่ลีลาท่วงท่าของ 'กังฟู' ที่ผมเคยร่ำเรียนมา ตอนนี้มันกลับถูกปล่อยออกมาเองโดยสัญชาติญาน
"ฮึ่ยย่าห์!!" ผมใช้เท้ายันเตะสูงเข้าที่ปลายคางของการ์ด จนเขากระเด็นหงายหลังกลับไปหาพรรคพวก ซึ่งช่วยกันรับหิ้วปีกเอาไว้ได้
"เฮ้ย เป็นไง ยังไหวไหม?"
"...."
"ไอ้หมอนี่น่าจะสลบไปแล้ว ฮึ่ม! พวกมันเก่งเวอร์อะไรขนาดนี้วะ"
"ลูกพี่ครับ ไปตามพวกจอมเวทหรือนักธนูมาช่วยเถอะนะครับ!
สู้ระยะประชิดกับพวกมันไม่ไหวแล้ว"
"แม่งเอ๊ย! เสียหน้าจริงๆ การ์ดอัศวินอย่างพวกเราจัดการผู้บุกรุกเองไม่ได้ โธ่เว้ย! ระบบสื่อสารก็ใช้ไม่ได้อีก พวกแกสู้กันไปก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะไปตามนักผจญภัยคนอื่นมา"
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป แต่ที่มากขึ้นคือร่างของการ์ดอัศวินที่นอนอยู่บนทางเดินมีมากขึ้นเรื่อยๆ
ติ๊ง!
ระยะเวลาแสดงผล
[ความโกรธแห่งราธ]
เหลือเวลาอีก 60 วินาทีค่ะ
ดูเหมือนใกล้ครบเวลาของสกิลระดับ S ที่ไนท์ฮอว์กแบ่งให้ผมใช้แล้วสินะ
ตึง! "อั่ก!"
อัศวินคนหนึ่งวิ่งเอาโล่พุ่งเข้ากระแทกอย่างแรง จนผมถึงกับเซ แต่ขณะที่สกิลยังส่งผลอยู่นั้น ยิ่งผมได้รับบาดเจ็บเท่าไร ผมยิ่งฮึดกว่าเดิมและรู้สึกถึงความโกรธที่เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ผมตั้งหลักได้และออกตัววิ่งเข้าใส่อัศวินคนนั้น เขายื่นโล่มาไว้ข้างหน้าและตะโกนก้องว่า
"[โล่กระแทก!]" เห็นชัดว่าเขาคิดว่าผมโง่พอที่จะปะทะชนกับเขาตรงๆ แต่เมื่อได้ระยะปุ๊บ ผมกระโดดออกด้านข้างเอาสองเท้ายันกำแพง จากนั้นกระโดดพุ่งใส่อีกครั้งด้วยท่าซุปเปอร์แมน หมัดขวาชกใส่เข้าบริเวณซี่โครงของเขาอย่างจัง
ตูม!
อัศวินคนนั้นตัวงอเป็นกล้วย ร้องอั่กออกมาและทรุดนั่งลงทันที พร้อมกันนั้นมือของผมมีเลือดกระฉูดออกมาจากการชกเกราะเหล็กกล้า และผมเพิ่งสังเกตเอาตอนนี้ว่านิ้วมือของผมน่าจะหักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่อัศวินคนนั้นซี่โครงต้องหักอย่างแน่นอน ผมไม่รอช้าที่จะลงมือต่อเนื่อง ผมวาดเท้าเตะเข้าก้านคอเปรี้ยงเข้าให้ แต่เขาแสดงความอึดออกมาอย่างเหลือเชื่อ เขายังยันตัวเองไว้ได้ไม่ยอมล้มลงไป ผมจึงหมุนตัวเองด้วยความเร็วและทุ่มแรงเตะก้านคอซ้ำเข้าไปอีกที
"ฮ่าห์!!"
ตึง!
ในที่สุดอัศวินคนนี้ก็หมอบราบคาบแก้ว ผมยอมรับเลยนะว่าเขาอึดจริงๆ
"แฮ่ก… แฮ่ก… ฮ้า…!"
หลังจากเผด็จศึกเมื่อสักครู่ ผมหอบหายใจหนักและยืนจ้องมองไปที่การ์ดอัศวินที่เหลืออีก 4-5 คน แต่ดูพวกเขาลังเลที่จะเข้าต่อสู้ ซึ่งไม่แปลกอะไรเลย เพราะรอบกายผมมีร่างของอัศวินนอนครางโอดโอยหรือไม่ก็แน่นิ่งไปกว่า 10 คน ทางฝั่งผมส่วนใหญ่ พวกเขาจะกระดูกหัก เส้นเอ็นฉีก หรือไม่ก็สลบไป แต่นั้นยังไม่เท่ากับความน่ากลัวสยดสยองจากทางฝั่งของไนท์ฮอว์ก ผมสรุปได้คำเดียวเลยว่า 'เลือดสาด' เพราะตามทางเดิน ฝาผนัง หรือแม้แต่บนเพดานนั้นมีเลือดเปรอะเต็มไปหมด
 ติ๊ง!
ระยะเวลาแสดงผล [ความโกรธแห่งราธ] หมดเวลาค่ะ!
ทันทีที่ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือน เหมือนสมองของผมสั่งปลดล็อคความรู้สึกอื่นๆ ทั้งหมด
"อะ… อ๊าก..."
ผมร้องกระอักออกมาอย่างแผ่วเบา ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างในชั่วพริบตา ผมปวดกล้ามเนื้ออย่างรุนแรง มีบาดแผลเต็มตัว และที่สำคัญคือกระดูกนิ้วมือทั้งสองข้าง กระดูกข้อมือข้างขวา หัวเข่าซ้าย ข้อเท้าขวา ทั้งหมดที่กล่าวมาน่าจะร้าวหรือไม่ก็หักอย่างแน่นอน ผมขบฟันตัวเองแน่นเพื่อสะกดความเจ็บปวด ตัวผมกำลังสั่นเทิ้ม จากการพยายามประคองร่างตัวเองไม่ให้ล้มลงไปตอนนี้ ต้องขอบคุณแสงไฟสลัวอีกครั้งที่ทำให้การ์ดอัศวินที่เหลือไม่เห็นว่าผมกำลังแสดงสีหน้าเจ็บปวดมากแค่ไหน
"ข้ามาแล้ว! ยังรอดกันอยู่ไหม… เฮ้ย! เหลือกัน 5 คนเองเรอะ"
อัศวินคนนั้นวิ่งนำหน้ากลุ่มนักผจญภัยหลายคนมาถึงที่โถงทางเดิน มองจากมุมของผม ผมไม่ชัวร์เรื่องจำนวนเท่าไร รู้แต่ว่าเยอะมาก น่าจะเกิน 20 คนเห็นจะได้
"เอาล่ะ หลีกทางให้ข้า ข้าจะร่ายเวทดับชีวิตโจรสกปรกพวกนี้เอง"
"ข้าจะช่วยประสานด้วยอีกแรง เอาให้พวกมันหายวับไปเลย"
จอมเวทผู้หญิงหนึ่งคนผู้ชายหนึ่งคน เดินออกมาข้างหน้า และเริ่มดำเนินการท่องมนต์ จากที่วินเคยบอกว่าหากเป็นเวทขั้นสามขึ้นไป
จะร่ายแบบควิกสเปลไม่ได้ จำเป็นต้องมีการท่องมนต์เพื่อปลดปล่อยมันออกมา และเวทขนาดใหญ่แบบนั้น อัดใส่โถงทางเดินแบบนี้ ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะไปหลบตรงไหนดี
"หลบหลังโซฟาได้เปล่าหว่า...?"
ผมหันไปมองว่าไนท์ฮอว์กเป็นอย่างไรบ้าง และเห็นเขากำลังดื่มโพชั่นและอีเทอร์อยู่ ผมจึงคิดจะหยิบออกจากคลังมาดื่มบ้าง แต่ก็ได้แค่คิด เพราะผมยกแขนไม่ขึ้นเลย แค่จะกระดิกนิ้วยังเจ็บ ร่างกายมันไม่ยอมทำตามคำสั่งแล้วตอนนี้…
"...ขอวิงวอนต่อวิหคแห่งเปลวไฟอมตะ ฟินิกซ์! ขอพลังเพลิงอันศักดิ์สิทธิ์ของท่านจงเผาพลาญศัตรูให้กลายเป็นเถ้าถ่านผุยผงตลอดกาล"
เมื่อจอมเวทร่ายเวทสำเร็จ มานาสีเหลืองแดงหมุนวนอยู่กลางอากาศก่อเกิดเป็นลูกบอลไฟยักษ์ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 5 เมตร กินรัศมีเกินครึ่งของโถงทางเดิน ยังไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อจอมเวทอีกคนเริ่มร่ายเวทเช่นเดียวกัน
"...ขอพลังอำนาจจากเทพแห่งสายลมเซเฟอร์ โปรดดลบันดาลสายลมอันรุนแรง เชือดเฉือน! โหมกระหน่ำ! ทำลายศัตรูของข้าให้สิ้นไปด้วยเถิด"
สายลมก่อตัววนเวียนรอบลูกบอลไฟยักษ์ เป็นการร่ายเวทผสานของไฟกับลมได้อย่างน่าทึ่ง สายลมช่วยเกื้อหนุนให้เปลวไฟยิ่งโหมกระหน่ำ ตอนนี้ขนาดของลูกไฟยักษ์ที่มีเปลวเพลิงลุกไหม้อัดแน่นอยู่นั้น กินรัศมีพื้นที่ทั้งหมดของโถงทางเดินห่างจากพวกเราไปประมาณ 50 เมตร
"แจ็ก! เผ่นว้อย! ยืนนิ่งเป็นซากกะเบือกอยู่ได้!" ไนท์ฮอว์กตะโกนบอกผม ขณะที่เขาเริ่มกระโผลกกระเผลกเดินย้อนกลับไปข้างหลัง ผมเอี้ยวตัวจะเดินบ้าง แต่นั่นกลับทำให้ผมล้มลงกับพื้น ผมล้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ขยับตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
"ลุงไปเถอะ! รีบหนีเข้าห้องหินกิลด์ก่อน ผมลุกไม่ไหวแล้ว ทิ้งผมไว้ได้เลย!" ผมพยายามตะโกนทั้งๆ ที่นอนคว่ำหน้าอยู่
"ตายซะเถอะ ไอ้พวกงี่เง่า!! เวทประสาน [มหาลูกบอลไฟยักษ์!]"
ซูมมมมมม!!
ลูกบอลไฟยักษ์เริ่มพุ่งมาตามทางเดินแล้ว มันเผาพลาญทุกสิ่งที่เคลื่อนตัวผ่านให้ลุกไหม้เกรียมในพริบตา ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะเล็ก เก้าอี้ โซฟา หรือรูปภาพศิลปะในกรอบทองที่ติดกำแพง และในไม่ช้ามันจะต้องถึงคราวของผม แต่จู่ๆ ร่างกายผมก็ลอยขึ้น… มันเริ่มลอยถอยหลังเรื่อยๆ อย่างโยกเยกและเชื่องช้า ไนท์ฮอว์กนั่นเองที่เป็นคนแบกตัวผมพาดไหล่ของเขาอยู่
"ทำอะไรของลุง?! แบบนี้เดี๋ยวก็ตายทั้งคู่หรอก!"
"หุบปากเน่าๆ ของแกซะ!! ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้าว้อย!!"
ผมซึ้งน้ำใจของไนท์ฮอว์กจริงๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาเป็นคนดีแบบนี้ ถึงจะปากสุนัขไปหน่อยก็เถอะ ผมผงกหัวขึ้นมองไปที่ทางเดิน และรู้เลยว่าพวกเราหนีไปถึงห้องหินกิลด์ไม่ทันแหง พวกเราช้าเกินไป ลูกบอลไฟยักษ์พุ่งเข้ามาเร็วกว่ามาก แต่ก่อนหน้านั้นมีสิ่งที่ผมลืมนึกถึงไปเลยก็คือ
"อ๊า~ก! อ๊าาา!"
"ทำไมทำแบบนี้วะ?! อ๊าก!"
"อ๊ากกกก! ไอ้พวกชาติชั่ว!"
"คอยดูนะข้าฟื้นกลับมาเมื่อไร ข้าจะฟ้องพวกแก!!"
"อ๊าาาา!! ร้อนนนน!!"
"ได้โปรดชุบชีวิตข้าด้วย พรุ่งนี้วันเกิดลูกชายข้า ถ้าข้าไม่อยู่ละก็…! อ๊ากกก~!"
การ์ดอัศวินเกือบ 20 คน ที่นอนอยู่ตรงนั้น พวกเขาบางคนก็ยังมีชีวิตอยู่ แค่บาดเจ็บเท่านั้น แต่กลับต้องมาจบชีวิตลงเพราะฝีมือพวกเดียวกันเอง คิดแล้วรู้สึกเศร้าใจแท้ โดยเฉพาะคนสุดท้ายที่ตะโกนเรื่องวันเกิดลูกชาย ผมจำเขาได้อย่างแม่นยำ เขาคือคนที่ถูกผมเตะก้านคอสองทีซ้อน
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสงสารคนอื่นแล้ว เพราะลูกไฟยักษ์กำลังจะไล่พวกเราทันแล้ว อีกไม่กี่อึดใจเท่านั้น
"ลุงไนท์ฮอว์กปล่อยผมลง แล้วรีบวิ่งไปคนเดียวเถอะครับ"
"บอกให้… แฮ่ก! หุบ... ปาก... แฮ่ก! ไง… แกต้อง... แฮ่ก! เชื่อใจ…!"
"ห๊า เชื่อใจ...? เชื่อใจใครล่ะครับ อีกไม่เกิน 3 เมตร ไฟจะเผาหัวพวกเราอยู่แล้วเนี่ย?!"
วินาทีที่ความร้อนระอุดั่งไฟนรกกำลังจะเข้ากลืนกินพวกเราทั้งคู่นั้น ผมคิดในใจว่า 'วิน… ขอโทษด้วยว่ะ ฉันคงต้องผิดสัญญากับนายซะแล้ว งานนี้เกมโอเวอร์แน่นอน'
"เชื่อใจ… 'พวกพ้อง' สิว้อย!" ไนท์ฮอว์กตะโกนออกมาด้วยอารมณ์แห่งความไม่ยอมแพ้ และทันใดนั้นก็มีเสียงเด็กสาวตะโกนกลับมาเป็นการตอบรับ
"ปลดปล่อยสกิล [อาณาเขตคืนเดือนมืด!]"
ออร่าแสงสีดำขนาดมหึมาพุ่งวาบมาจากทางห้องหินกิลด์ครอบคลุมโถงทางเดินทั้งหมด ความมืดนั้นเคลื่อนผ่านพวกเราไปอย่างรวดเร็ว และเป็นฝ่ายที่กลืนลูกบอลไฟยักษ์ไปอย่างเงียบเชียบ ได้ยินเพียงเสียงเหมือนใครเป่าเทียนดับพรึ่บแบบนั้นเลย เปลวไฟสลัวจากโคมไฟเล็กก็ดับไปด้วยเช่นกัน สิ่งที่หลงเหลือมีแค่โถงทางเดินที่มืดสนิท กับแสงจันทร์เบาบางจากหน้าต่างเท่านั้น ราวกับที่นี่กลายเป็น 'คืนเดือนมืด' อย่างแท้จริง
ขณะที่ผมกำลังงุนงงอยู่ ไนท์ฮอว์กก็วางผมลงและประคองไหล่แทน จากนั้นผมก็ได้เห็นวิสเปอร์ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเรา กวักมือให้ก้มหัวลงมาฟังเธอพูด ผมโน้มหัวลงไป ไนท์ฮอว์กส่งเสียงรำคาญนิดหน่อยแต่ก็ก้มตามลงมาด้วย
"พวกเจ้าทำได้ดีมาก จากนี้ไปเป็นหน้าที่ข้าเอง ไฟท์ติ้ง!"
เมื่อวิสเปอร์พูดจบ เธอก็วิ่งหายเข้าไปในโถงทางเดินที่มืดมิด...


"ปลดปล่อย! [เคียวบูมเมอแรง!] ย้า----ก!!"
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
เคียวจันทร์เสี้ยวทั้งสองเล่มของผมเปล่งออร่าสีแดงคมกริบ หมุนคว้างเชือดเฉือนทุกคนที่อยู่ในรัศมีและเมื่อมันวกกลับมาเข้ามืออีกครั้ง ผมเหวี่ยงสะบัดฟาดฟันโจมตีต่อไปไม่หยุด จนเมื่อเงื่อนไข 'ลิ้มรสเลือด 20 ครั้ง' สำเร็จ ผมก็จัดท่าไม้ตายของอาวุธให้พวกเขาอีกรอบ
"ปลดปล่อย! [เคียวบูมเมอแรง!]"
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
ในที่สุดเมื่อเวลาอัมพาต 5 วินาทีสิ้นสุดลง กลุ่มซัพพอร์ทกิลด์ไฮเอนด์กว่า 40 ชีวิตก็สิ้นลมหายใจเป็นที่เรียบร้อย เหลือเพียงผมคนเดียวที่ยืนอยู่
"แฮ่ก...! แฮ่ก...! แฮ่ก... ! ฮ้า...!"
"ไอ้เด็กบ้านี่ ตายซะ! [หอกทะลวงเหมันต์!]"
"แสบนักนะแก! [สายฟ้าผ่าปฐพี!]"
วู้มมม!
ผมใจหายวาบกระโดดถอยหลังหลบเกือบไม่ทัน
ตูม! เปรี้ยง!
ยืนพักหอบหายใจได้ไม่เท่าไหร่ กลุ่มจอมเวทที่อยู่ใกล้ก็เริ่มหันมาโจมตีผมกลับแล้ว ซึ่งจริงๆ พวกเขาน่าจะสนใจข้างหลังมากกว่า เพราะไนท์ฮอว์กกำลังไล่ฆ่าคนในกลุ่มจอมเวทอยู่
ผมรีบออกวิ่งตามเข้าไปเพราะเห็นว่ากลุ่มจอมเวทยังมีชีวิตเหลืออยู่อีกประมาณครึ่งหนึ่ง ผมคิดว่า ไนท์ฮอว์กคงไม่มีท่าโจมตีหมู่ หรือไม่ก็อยากเก็บมานาเอาไว้ทำอะไรสักอย่างแน่ ดังนั้นต้องตามไปสมทบอีกแรง
"พวกมันอยู่ทางนี้ ในกลุ่มจอมเวท!!"
"หลีกทางให้พวกข้า กลุ่มแทงค์จะชนกับมันเอง!!"
"ไม่! กลุ่มทะลวงฟันจะฆ่าพวกมันเอง!"
เอาล่ะสิ เมื่อดีบัพอัมพาตหมดลง ถึงแม้พลังชีวิตของพวกเขากำลังลดลงเรื่อยๆ จากพิษปลาปักเป้ายักษ์ แต่กระนั้นแล้วพวกเขาก็คือนักผจญภัยเลเวลสูง ที่กำลังเดือดดาลจากการโดนท้าทายพลังอำนาจของกิลด์ ในตอนแรกพวกเขามีท่าทีดูถูกดูแคลนอย่างชัดเจนเพราะคิดว่าผมกับไนท์ฮอว์กแค่สองคนจะไปทำอะไรได้ แต่สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไป พวกเราแสดงให้เห็นว่าเป็น 'ศัตรูอย่างแท้จริง' และหากประมาทจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ซะเอง
"แจ็ก!" ไนท์ฮอว์กตะโกนเรียกขณะที่กำลังสู้ไปด้วย "พวกเราจะวิ่งโจมตีไปเรื่อยๆ อย่าหยุดฝีเท้า! อย่าหยุดสู้กับใคร! ไม่อย่างนั้นจะโดนรุมโจมตีจนตายแน่นอน!"
"ห๊ะ?! อะ เอ่อ โอเคครับ อย่าหยุดฝีเท้า! อย่าหยุดสู้กับใคร!" ผมตอบทวนพลางนึกสงสัยในคำสั่ง แต่นาทีนี้ไม่ใช่เวลาจะมาถกเถียงหาเหตุผล ทำตามที่ไนท์ฮอว์กบอกเถอะ เขาคงมีแผนอะไรสักอย่าง…...มั้ง
"เป้าหมายคือตอดลดพลังชีวิตของแต่ละคนให้มากที่สุด ไม่ต้องฆ่าก็ได้ เอาล่ะ! ไปเลย!"
เมื่อไนท์ฮอว์กตะโกนบอกเสร็จก็พุ่งออกไปด้วยความเร็ว ผมรีบจัดการเปิดใช้งานสกิลทันที "[เคลือบพิษ]!" เคียวในมือทั้งสองข้างเปล่งกระกายแวบหนึ่งออกมาและจากนั้นส่วนคมของมันก็เปลี่ยนจากสีเงินแวววาวกลายเป็นสีเขียวอมม่วงช้ำเลือดช้ำหนอง
ติ๊ง!
คุณเคลือบพิษสามชนิดที่อาวุธสำเร็จค่ะ!
[ยาชา] - ส่งผลให้เป้าหมายติดดีบัพ
'ความเร็วในการโจมตีและความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลง 30%'
[ยากล่อมประสาท] - ส่งผลให้เป้าหมายติดดีบัพ
'พลังโจมตีเวทมนตร์และพลังป้องกันเวทมนตร์ลดลง 30%'
[สารหนู] - ส่งผลให้เป้าหมายติดดีบัพ
'พิษระดับสอง พลังชีวิตลดลงทีละ 3% เป็นเวลา 15 นาที'
*พิษที่ศัตรูได้รับจะไม่ส่งผลทับซ้อนกับชนิดอื่นๆ
"[อินเฟอร์โน!]" จอมเวทหนุ่มคนหนึ่งตะโกนร่ายอัลติเมทสกิลของตนออกมาอย่างมั่นใจ
ทันทีที่ไนท์ฮอว์กสั่งแยกย้าย พวกเราก็กระโดดหลบลูกไฟขนาดใหญ่ยักษ์ได้แบบฉิวเฉียด มันลงพื้นระเบิดบรึ้ม จากนั้นแตกตัวเป็นลาวาสายเล็กๆ นับไม่ถ้วนพุ่งออกมาเผาผลาญบริเวณโดยรอบอีก
"โอ๊---ย!! ร้อน!!"
"เวทของไอ้บ้าที่ไหนฟะ แม่งอ๊าก!!"
"ใครใช้เวทออกมาไม่ดูสี่ดูแปด ต้องให้สัญญานกันบ้างสิว้อย!"
ในสงครามแบบนี้ หากไร้ซึ่งความสามัคคีและหัวคิดแล้วละก็ ฝ่ายตนเองก็น่ากลัวไม่แพ้ฝ่ายศัตรูเช่นกัน
ผมกับไนท์ฮอว์กเริ่มออกสตาร์ทมาราธอนโจมตีแล้ว ตอนนี้ผมไม่อยากเกมโอเวอร์ที่นี่แน่ผมจึง วิ่ง วิ่ง วิ่ง อย่างสุดฝีเท้าด้วยสกิลที่พัฒนาไปอีกระดับอย่าง [วิชาตัวเบาขั้นสุด] และ [เซียนเหยียบเมฆ] มือสองข้างของผมที่ถือเคียวพิษนั้นเริ่มแกว่งสะบัดแบบ นอนสต๊อป ส่วนร่างกายก็ก้มมุดทางนั้นบ้าง ทางนี้บ้าง ลอดหว่างขา วิ่งซิกแซก สไลด์ตัว กระโดดตีลังกา ทั้งหมดที่ทำไปผมยังทึ่งในตัวเองอยู่เลยว่า
'ทำไปได้ไงวะตู?'
คงเป็นเพราะฤทธิ์ของไอเท็มหกดาว 'ใบหอมหญ้าสวรรค์' ที่ช่วยให้ได้เอฟเฟ็กต์จากค่าสถานะ [สมาธิ] ทำให้ความแม่นยำเพิ่มขึ้น ความว่องไวเพิ่มขึ้นจนเห็นรอบด้านได้อย่างชัดเจน และค่าสถานะ [ผ่อนคลาย] ที่ช่วยให้ผมใจเย็น ไม่เครียด และชิลกับลีลาของตัวเองจนถึงขั้น ยิ้มอย่างบ้าบอ ออกมา
"เยี๊ยกฮู้-----ว! วะฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! สนุกจริงว้อย!"
เวลาผ่านไปได้อีกประมาณ 10 นาที ผมวิ่งสอดแทรกด้วยความเร็วสูงแวบไปแวบมาท่ามกลางศัตรูโดยที่ไม่มีใครจับผมอยู่ ผมโจมตีสร้างบาดแผลให้ทุกคนที่ผ่าน พวกเขาโดนดาเมจจากเคียวจันทร์เสี้ยวแล้วยังติดพิษซ้ำเข้าไปอีก แต่ถึงอย่างนั้น...ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ได้อ่อนแอทุกคน พวกเขามีนักผจญภัยเลเวลสูงมากประสบการณ์อยู่เช่นกัน และพวกเขาก็เริ่มลงมือแล้ว
"ปลดปล่อยอัลติเมทสกิล [ลานน้ำแข็งประหาร]!"
วู้~~ม! พื้นที่ประมาณ 30*30 เมตรกลายเป็นเหมือนลานสเก็ตน้ำแข็งทั้งหมด และนั่นทำให้ผม ลื่น ผมเริ่มวิ่งไม่ได้ดั่งใจ จนทำให้สปีด
ลดลง และจากนั้น...
"[กำแพงไฟ]! [กำแพงไฟ]! [กำแพงไฟ]!" กำแพงไฟสูงประมาณ 3 เมตร โผล่ขึ้นมาขวางด้านหน้า ทำให้ผมต้องเบรคเอี๊ยดและวิ่งไปอีกทาง "[กำแพงไฟ]! [กำแพงไฟ]! [กำแพงไฟ]!" ผมหักเลี้ยวหลบอีกครั้ง ซึ่งกว่าจะรู้สึกตัวว่ากำลังโดนล่อให้ไปสู่กับดัก มันก็สายเกินไปแล้ว
"[ธนูตรึงเงา]!"
ลูกธนูสามดอกพุ่งมาจากทางด้านบน ผมคิดว่าคงโดนแน่ แต่มันกลับเลยผ่านศีรษะของผมไป ปักลงที่เงาบนพื้น และจากนั้นร่างกายของผมก็ขยับเขยื้อนไม่ได้
ติ๊ง
ผลจากเอฟเฟ็กต์สกิล [ธนูตรึงเงา]
ทำให้คุณติดดีบัพ 'ขยับตัวไม่ได้เป็นเวลา 10 วินาที'
"เวรเอ๊ย! ฮึ่ม...!" ผมลองฮึดสู้ดู แต่ก็ไร้ผล ร่างกายของผมขยับไม่ได้เลยแม้แต่ปลายก้อย
"ฮ่ะฮ่าห์! เสร็จข้าละเว้ย ไอ้เด็กบ้า! ธนูพิษหรืออัมพาตใช้กับแกไม่ได้ผล แต่สกิลของข้าเหนือกว่านั้นอีก ฮ่าฮ่า"
พวกเขาไม่รอช้าที่จะเผด็จศึก นักรบสองคนและอัศวินอีกหนึ่งคน ทั้งหมดกระโดดเข้ามาหาผมพร้อมเงื้ออาวุธฟันลงมาทันที
"[ดาบเพลิงสุริยา]!"
"[ขวานอัสนีบาต]!"
"[เพลงดาบสะบั้นเศียร]!"
ขณะที่แสงหลากสีจากสกิลทั้งสามกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา ผมได้แต่คิดตัดพ้อในใจ 'มาได้แค่นี้สินะเรา... วิน ฉันขอโทษที่ทำให้ต้องเสียเวลาไปเก็บเลเวลกันใหม่อีก ฉันรู้ว่านายไม่ถือสาอยู่แล้ว แต่คงเป็นฉันเองที่รู้สึกผิด แทนที่พวกเราจะก้าวต่อไปด้วยความเร็วแท้ๆ ฉันกลับเอาแต่ดึงนายให้ช้าลง… ขอโทษนะเพื่อน'
แวบ!
"[กายาเหล็กขั้นสอง]!"
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
ไนท์ฮอว์กโผล่มาจากไหนไม่รู้ กระโดดเข้ามารับดาเมจแทนผม ถึงเขาจะใช้สกิล [กายาเหล็ก] ที่ผมจำได้ว่าช่วยลดพลังโจมตี 40% ก็ตามที แต่ปริมาณเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผล และร่างของเขาที่ล้มลงในอ้อมแขนของผมแบบทิ้งตัว ทำให้รู้ว่าพลังชีวิตของเขาใกล้หมดลง เขากำลังจะตาย
เมื่อหมดผลเอฟเฟ็กต์จาก [ธนูตรึงเงา] ทันทีที่ผมขยับร่างกายได้ ผมรีบอุ้มร่างของเขาอย่างร้อนรน พุ่งตัวออกไปให้พ้นกลุ่มของศัตรูอย่างทุลักทุเล เราหนีโดยที่ไม่ได้มีความเร็วสูงอะไร แถมผมยังสะดุดล้มครั้งหนึ่งอีกด้วย ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองจะหนีพ้นหรอก แค่อยากดิ้นรนให้ถึงที่สุดเท่านั้นเอง และดูเหมือนกิลด์ไฮเอนด์จะคิดว่าตัวเองชนะแล้วเช่นกัน พวกเขาจึงไม่ได้ไล่ล่าต่อ
ผมพาร่างของไนท์ฮอว์กกลับมาตรงจุดสตาร์ทที่เราเริ่มแผนการอีกครั้ง ผมวางเขานอนกับพื้น นั่งลงข้างเขาพลางเหลือบมองว่าวิสเปอร์กับเจลค์ที่นอนอยู่ฟื้นหรือยัง แต่พวกเขาก็นอนหลับกันอยู่ท่าเดิม
"อึ่ก… อา… ข้ายังไม่ตายสินะ ฮ้าา..."
"ลุง!! ทำไมทำแบบนี้ จะมาตายแทนผมเพื่ออะไร?!"
ไนท์ฮอว์กที่นอนอยู่กวักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ ผมจึงขยับเข้าไปใกล้เขา จากนั้นเขาก็เขกหัวผมอย่างแรง
โป๊ก! "ไอ้บื้อเอ๊ย... ถามอะไรโง่ๆ อีกละ ถ้าข้าไม่ขวางไว้ แกได้เกมโอเวอร์ไปแล้วน่ะสิ ไหนแกสัญญากับเพื่อนเอาไว้ไม่ใช่เรอะว่า 'พวกเราจะไม่เกมโอเวอร์เด็ดขาด'"
"แต่เดี๋ยวพวกเราก็ตายอยู่ดีรึเปล่า มันจะต่างกันตรงไหนล่ะลุง?"
"ต่างกันตรงที่ตอนนี้พวกเรายังไม่ตายไงว้อย แกกินหญ้าเป็นอาหารรึไง แค่นี้ทำมึนไปได้" ฟังไนท์ฮอว์กด่าจบ ผมก็รีบเอาขวดไฮโพชั่นยัดปากเขาทันที ไม่ว่าเขาจะช่วยชีวิตผมหรือไม่ จะใกล้ตายตอนนี้ หรือภายหลังเขาจะป่วยตาย แต่วันนี้ผมได้รู้ซึ้งแล้วว่า ปากของเขาจะสุนัขแบบนี้ตลอดไป
"ไนท์ฮอว์ก!!"
รอธฟิลด์ลอยตัวขึ้นด้านบนและส่งเสียงเรียก "หมดเวลาเล่นสนุกของพวกแกแล้ว แกคิดจริงๆ เหรอว่ามีกันแค่สองคนจะชนะคนทั้งสองร้อยได้น่ะหา!! จะยอมส่งคริสตัลไดรฟ์มาดีๆ หรือจะให้ข้าหาจากศพของพวกแก… เอางี้สิ ถ้าแกยอมส่งมาละก็ข้าจะฆ่าพวกแกให้ซะเดี๋ยวนี้เลย แต่ถ้าไม่ละก็ ข้าจะส่งตัวพวกแกให้กับทางสำนักฯ รู้ใช่ไหมว่าโทษมันหนักหนาต่างกัน ตายซะตอนนี้ยังจะดีกว่านะ ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ผมเอียงคอถามไนท์ฮอว์กเบาๆ "ทำไมมันไม่ฆ่าพวกเราให้จบๆ ไปครับ?"
"หึหึหึ ไอ้รอธฟิลด์มันคิดว่ามีเปอร์เซ็นต์ที่พวกเราจะเอาคริสตัลไดรฟ์ไปซ่อนยังไงล่ะ ถึงแม้จะซ่อนในกิลด์ของมันเองก็ตามเถอะ แสดงว่ามันกลัวกระทั่งว่าหากสมาชิกกิลด์คนไหนไปเจอเข้า แล้วเกิดตัดสินใจหักหลังมันภายหลัง แบบนั้นจะยุ่งยากเข้าไปอีก"
"แจ็ก พยุงข้ายืนซิ"
ผมพยุงไนท์ฮอว์กให้ยืนขึ้น จากนั้นเขาสูดลมหายใจลึกและตะโกนว่า
"ไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์!! ไอ้ขี้ขลาด! ไอ้ขี้โกง! อุตส่าห์เกิดมาเป็นลอร์ดทั้งที เสียชาติเกิดแท้ๆ ไอ้เนรคุณ! ลอร์ดริชท์อุตส่าห์เมตตาเลี้ยงงูพิษอย่างแกไว้ เขาให้โอกาสแกได้กลับตัวกลับใจใหม่ แต่ดู…! ดูวิธีที่แกใช้ชีวิตสิ น่าสมเพชฉิบหาย...! 'คนที่มั่งมีสมควรจะช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า' นั่นคือจุดเริ่มต้นของกิลด์ไฮเอนด์ไม่ใช่รึไงวะ แต่สิ่งที่พวกแกทั้งหมดทำนี่มัน… พวกแกมันแม่งน่าไม่อาย ไอ้พวกเห็บหมาแห่งอาณาจักรคาเอลุม!!"
"...."
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ จนผมถึงกับได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของตนเอง ผมคิดว่าการที่พวกเขาเงียบและอึ้งอยู่ตอนนี้ คงเพราะที่โดนไนท์ฮอว์กด่าไปเมื่อสักครู่ มันตรงกับจิตใจลึกๆ บางส่วนอยู่บ้าง แต่ความเงียบนั้นก็ได้พังทลายลงจากน้ำเสียงของรอธฟิลด์ที่โต้แย้งกลับมา
"แกพูดบ้าอะไรวะ? เมาเหล้ามารึยังไง สโลแกนที่แกว่าน่ะมันตายไปพร้อมกับกิลด์มาสเตอร์คนเก่าที่หัวอ่อนและปวกเปียกไปตั้งนานแล้วเว้ย มีอย่างที่ไหนวะจะให้ชนชั้นสูงอย่างพวกข้าไปทำงานรับใช้ชนชั้นต่ำ ให้ช่วยหาลู่ทาง ให้สร้างงานสร้างอาชีพให้บ้าง แค่จะให้เข้าใกล้ชนชั้นต่ำ ข้าก็ขยะแขยงเต็มทน พวกมันต่างหากที่ต้องกระเสือกกระสนทำตัวมีประโยชน์ให้กับพวกข้า เกิดมาต่ำต้อยก็ก้มหัวงุดๆ ทำงานไปจนตายสิวะ จะพยายามยืนหยัดขึ้นมาเพื่ออะไร ข้าไม่เข้าใจว้อย! แล้วพวกข้าชนชั้นสูงจะทำธุรกิจอะไร จะทำเควสแบบไหน ค่าตอบแทนทั้งหมดพวกข้าจะต้องได้มากกว่า มันก็ถูกอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ แกจะมาเดือดร้อนแทนพวกมันทำไม จริงไหมพวกเรา?!"
"ใช่ๆ"
"จริงที่สุด!"
"ค่าตัวพวกเราต้องแพงกว่าสิวะ!"
"ใครกล้ามีปัญหาวะ!"
"พวกมันสิต้องเจียมตัว!"
เสียงโห่ร้องและเสียงตะโกนเห็นด้วยกับรอธฟิลด์ดังขึ้นทุกขณะ 'อื้อหื้อ คนพวกนี้นี่มัน… เกินเยียวยาจริงๆ'
"ฉันไม่อยากรอฟังคำตอบจากปากเน่าเหม็นของแกอีกต่อไปแล้วละ" รอธฟิลด์ยกมือขวาขึ้นเป็นสัญญาน เหล่าจอมเวทและนักธนูทั้งหมดรวบรวมมานาทันที…
วู้มมมมมม
"ข้าจะใช้โอกาสนี้ สั่งปิดสมาคมจอมโจรเร้นเงาซะเลย ไนท์ฮอว์กเมื่อแกฟื้นกลับมา ที่เมืองนี้จะไม่มีที่ให้แกซุกหัวนอนอีกต่อไป ทุกคนยิงได้-!!"
กองกำลังนักผจญภัยที่ยืนเรียงแถวล้อมพวกเราเป็นรูปครึ่งวงกลมเอาไว้นั้นได้ปลดปล่อยเวทมนตร์หลากสีสันรวมไปถึงลูกธนูนับไม่ถ้วนออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
"โอ...."
ผมใช้หางตามองไปที่ไนท์ฮอว์ก เผื่อว่าเขาจะมีไม้เด็ดอะไรที่ช่วยให้รอดต่อไปได้อีก แต่เขาแค่ยืนเฉยและยิ้มอย่างมั่นใจตามเคย เขาไม่เสียใจ ไม่เจ็บใจบ้างเลยเหรอ ทุกอย่างที่ทุ่มเทลงแรงกำลังจะสูญเปล่า พวกคนชั่วกำลังยิ้มเยาะสะใจอยู่ พวกมันก็จะเอาเปรียบคนอื่นต่อไป แต่กระนั้นพวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เลย พวกเราได้แต่ยืนนิ่งรอรับดาเมจทั้งหมดอย่างจนใจ
"มาได้แค่นี้สินะ…"
ผมหลับตาลง ยอมรับชะตากรรม ยอมรับในความอ่อนแอของตนเอง ที่นี่ไม่ใช่เกมแบบที่ตายแล้วเราจะกดปุ่ม คอนทินิว เพื่อเริ่มต้นใหม่ได้ สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ไม่มีวันหวนกลับมา หลังจากนี้จะไม่มีสมาคมโจรเร้นเงาอีก ถึงจะฟื้นกลับมา แต่ก็มีสิทธิ์จะถูกจับไปคุมขัง หายไปเป็นปีๆ ไม่อย่างนั้นก็คงโดนเนรเทศออกจากอาณาจักร ผมอาจไม่ได้เจอพวกเขาอีก ผมคงคิดถึงคำด่าคำเหน็บแนมของไนท์ฮอว์ก คิดถึงเจลค์ว่ายังอยากเรียนวิชางัดแงะจากเขา คิดถึงวิสเปอร์ที่แสนจะโมเอะ ผมอยากจะพูดคุยกับเธอให้มากกว่านี้แท้ๆ
ฟิ้ว! ฟิ้ว! เฟี้ย---ว!
ซู---ม! วู้มมม!
คิดถึงภาพของไนท์ฮอว์กที่ยิ้มอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด ผมที่หลับตาอยู่ จึงอ้าแขนกว้างออกมาเพื่อโอบกอดความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไว้อย่างภาคภูมิ...
"เปิดใช้งานไอเท็มหกดาว [ค่ายกลดวงดาราคุ้มภัย!]"
วูู้ม! ชวิ้--ง!
เปรี้ยง! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! ตูม! ตูม!
ผมได้ยินเสียงระเบิด แต่ร่างกายไม่ยักกะเป็นอะไร ผมจึงเปิดตาขึ้นมาและพบว่าพวกเราถูกกำแพงดวงดาวส่องประกายพร่างพราวครอบอยู่ด้านบน
"ว้าว นี่มัน… ใครช่วยเราไว้เนี่ย?"
"แกก็ก้มมองข้างล่างสิฟะ มัวแต่มองข้างบนจะรู้ได้ไง"
ผมก้มลงมองตามที่ไนท์ฮอว์กบอก และเห็นคนที่ช่วยพวกเราเอาไว้
"ว…วิสเปอร์?! เธอฟื้นแล้วเหรอ เย้~!" วิสเปอร์หันมาพยักหน้ารับ จากนั้นกำแพงดวงดาวก็หายวับไป
เมื่อรอธฟิลด์เห็นพวกเรายังมีชีวิตอยู่ เขากัดฟันแน่นดูท่าจะแค้นใจเป็นอย่างมาก
"ไอ้พวกดื้อด้าน! ยอมตายซะดีๆ ก็หมดเรื่อง เสียเวลาพวกข้าจริงๆ มีพวกมาช่วยเพิ่มอีกคนเดียว ทำยิ้มแย้มดีใจ เชอะ! ยังไงมันก็ไม่พอหรอกนะเว้ย พวกข้ามีกันเป็นร้อย"
ผมถึงกับหุบยิ้มและคิดว่าจริงอย่างที่รอธฟิลด์พูด พวกเราจะแค่ตายช้าลงรึเปล่า แต่ไม่รู้ทำไมแค่เห็นวิสเปอร์ฟื้นขึ้นมาผมก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเป็นกอง
"ยัยหนู...ขอโทษด้วยนะ แต่เธอคงต้องใช้สิ่งนั้นแล้วล่ะ" ไนท์ฮอว์กพูดขึ้น วิสเปอร์พยักหน้ารับและกวักมือเรียกไนท์ฮอว์กให้เอาหูมาใกล้ๆ
"บ๊ะ รำคาญเว้ย คนยิ่งเจ็บแผลอยู่" ถึงจะบ่นเล็กน้อย แต่เขาก็โน้มตัวลงไปหาเธอ วิสเปอร์กระซิบอะไรสักอย่างกับไนท์ฮอว์ก แต่ผมไม่ได้ยิน "เออๆ โอเค เดี๋ยวจบเรื่องนี้แล้วให้ไอ้แจ็กช่วยก็แล้วกัน ฉันจะบอกมันเอง"
"ห๊ะ?"
วิสเปอร์กระซิบอีกครั้ง และไนท์ฮอว์กก็หันมายิ้มแสยะใส่ผม "เออน่า ไม่ต้องห่วง มันยอมแน่…. เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
"เอ่อ… อะไรกันเหรอครับ จะให้ผมทำอะไร"
"แกยังไม่ต้องรู้หรอกน่า เอาให้รอดไปให้ได้ค่อยว่ากัน ตอนนี้รีบฟื้นฟูตัวเองให้มากที่สุดก่อน เร็วเข้า"
"ทุกคนบุกเข้าไปพร้อมกันเลย แสดงพลังอำนาจของกิลด์ไฮเอนด์ให้ข้าดูหน่อย!! ใครก็ตามที่สังหารพวกมันได้ ข้าจะมีโบนัสให้เป็นพิเศษ!!" รอธฟิลด์ตะโกนปลุกใจสมาชิกกิลด์ให้ฮึกเหิมยิ่งขึ้น
ทุกคนชูอาวุธและขานรับกันอย่างคึกคัก พร้อมกับออกตัววิ่งลุยเข้ามาเต็มที่
"โอ้ววววววว-!!"
วิสเปอร์หันมามองหน้าผมแวบหนึ่ง และเดินออกไปข้างหน้า จากนั้นเธอก็ระเบิดออร่าสีดำออกมาอย่างรุนแรง ดวงตาสีฟ้าของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า กิลด์ไฮเอนด์ทุกคนที่กำลังวิ่งเข้ามาต้องเบรคเอี๊ยดกะทันหัน เพราะรับรู้ได้ว่าคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก
"อย่าไปกลัว! มันจะเก่งยังไง ก็มีแค่คนเดียว ไม่มีทางชนะพวกเราได้หรอก สมาชิกคนไหนที่ตายในวันนี้ ถือเป็นการเสียสละเพื่อกิลด์ ข้าจะเตรียมทรัพย์สินเงินทองไว้ชดเชยให้เอง ลุยเข้าไปตายอย่างสบายใจได้เลย ไปๆๆ!!"
กองทัพที่โหมรุกเข้ามาอย่างน่าเกรงขามไม่ได้ทำให้วิสเปอร์หวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย เธอยื่นม้วนคัมภีร์สีแดงเพลิงออกมาข้างหน้า จากนั้นเธอเปล่งคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นราวกับเอ่ยคําปฏิญาณ
"เปิดใช้งานไอเท็มหกดาว คัมภีร์ลับที่ 5 แห่งหมู่บ้านจันทรา"
"[แยกร่างสังหารซับซ้อน!]"
คลื่นพลังออร่าสีดำทั้งหมดระเบิดออกมาหมุนวนรอบกายและเคลื่อนตัวพุ่งเข้าสู่คัมภีร์ พลังระเบิดตูมออกอีกครั้ง เชือกที่รัดอยู่ขาดสะบั้น คัมภีร์กางผึงเผยออกให้เห็นอักขระสีทองด้านใน
ปุ้ง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง!...!
เสียงร่างแยกที่โผล่ออกมาดังขึ้นรัวๆ ตลอดระยะเวลาหนึ่งนาที จนในที่สุดร่างของวิสเปอร์นับร้อยก็เรียงรายกันอยู่เบื้องหน้าพวกเรา
แต่ละร่างมีออร่าเงาสีดำทมิฬลุกโชนราวกับเป็นเปลวเพลิงโบกสะบัดอยู่ พร้อมจะเผาไหม้ใครก็ตามที่หาญกล้าพอที่จะต่อกรกับเธอ
"…ตะกี้ใครพูดเรื่องจำนวนนะ?"
"...."
เสียงที่เธอพูดออกมานั้นไม่ได้ตวาดหรือตะโกน แต่ฟังแล้วรู้สึกถึงความหนักหน่วง แข็งกร้าว ดุดันน่าเกรงขาม และผมเชื่อว่าทุกคนที่อยู่ภายในโดมสายฟ้าก็ได้ยินกันอย่างทั่วถึง เหล่านักผจญภัยแห่งกิลด์
ไฮเอนด์ทุกคนต่างออกอาการขวัญผวากันถ้วนหน้า ซึ่งผมไม่แปลกใจเลย เพราะแค่วิสเปอร์คนเดียว ยังทำกองทัพชะงักได้ แล้วนี่คือตัวเธอเป็นร้อยคน ผมไม่อยากเป็นศัตรูกับคู่ต่อสู้แบบนี้แน่
รอธฟิลด์ครางฮึ่มในลำคอเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เขาจึงตัดสินใจงัดไม้เด็ดออกมาเช่นกัน
"กิลด์มาสเตอร์คอมมานด์ เปิดใช้งาน [คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:099]!!"
"คำสั่งนี้จำเป็นต้องใช้งบประมาณกิลด์ 30% ในการเปิดใช้งาน ขอคำสั่งยืนยันด้วยค่ะ"
"แม่งเอ๊ย! เสียดายว้อย เอาเลย ข้าขอยืนยันคำสั่ง!"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:099 [บัพเสริมพลังสเตตัสทองคำ] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
วู้มมม~~~!
ทันใดนั้นร่างกายของสมาชิกกิลด์มีออร่าสีทองพวยพุ่งออกมา
ทุกคนต่างงงงวยเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นวินโดว์ระบบของตนเองเด้งขึ้น
แจ้งเตือนตรงหน้า พวกเขาก็ยิ้มออกมาราวกับเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่
"ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกแกอาจลืมไปแล้วว่าที่นี่อยู่ภายในอาณาเขตของกิลด์ข้า บัพสเตตัสทองคำนี้จะเพิ่มค่าพลังทุกอย่างขึ้น 200% รวมถึงด้านจิตใจที่ฮึกเหิมด้วย งดงามใช่มั้ยล่ะออร่าสีทองล้ำเลิศแบบนี้ จงดูเอาไว้ซะ เพราะนี่คือภาพสุดท้ายที่พวกแกจะได้เห็น ฆ่าพวกมันให้หมด------!!"
"โอ้วววววววว!!" "โอ้------ว!!" "ย่า------ห์!!"
กองทัพสีทองอร่ามวิ่งดาหน้าเข้าปะทะกับกองทัพสีดำทมิฬ เมื่อออร่าทั้งสองสีเริ่มกลืนเข้าหากัน สงครามยกที่สองก็ได้เริ่มต้นขึ้น...


ไนท์ฮอว์กพยุงไหล่พาผมเดินต่อไปตามโถงทางเดินที่มืดมิด
จนก้าวไปถึงบริเวณหน้าห้องหินกิลด์
ฟุ่บ!
"เอ๋?"
จู่ๆ สภาพรอบด้านก็สว่างไสวขึ้นทันตาจนผมประหลาดใจ ไนท์ฮอว์กปล่อยผมทิ้งตัวนั่งลงที่กำแพงหน้าห้องหินกิลด์ ผมหลุกหลิกมองสำรวจรอบตัว และภาพที่เห็นคือ เฉพาะตรงหน้าห้องกิลด์เท่านั้นที่โคมไฟเล็กส่องแสงสลัวๆ อยู่ ส่วนถัดไปจากนั้นประมาณ 5 เมตร เหมือนแสงไม่อาจส่องไปถึงบริเวณนั้นได้ เป็นอาณาเขตแห่งความมืด
"นั่นคือสกิลระดับ S ของวิสเปอร์ [อาณาเขตคืนเดือนมืด]" ไนท์ฮอว์กพูดและอธิบายต่อ "ในระยะ 40 เมตรทุกอย่างจะมืดสนิทเหมือนกับคืนเดือนมืดตามชื่อนั่นแหละ มีเพียงแสงจันทร์เท่านั้นที่
ส่องผ่านได้ ใครที่อยู่ภายในนั้นจะถูกแอนตี้เมจิคสกิล 100% แอนตี้
แบทเทิลสกิล 50% แต่สำหรับผู้ใช้จะเพิ่มสเตตัสทุกชนิดขึ้น 350% ตลอดเวลา"
"โอ้โฮ!! สมกับเป็นสกิลระดับ S เจ๋งเป็นบ้าเลย!!" แค่คำว่าแอนตี้เมจิค 100% ผมก็ว่าสุดยอดแล้ว เพราะเอฟเฟ็กต์นั้นมันเพิ่งช่วยชีวิตผมเอาไว้
"เฮ้ย… ของข้าไม่เจ๋งกว่าเหรอวะ เพิ่มความโกรธ เพิ่มความโหดเพิ่มความบ้าคลั่ง ระเบิดออร่าที่ใครหน้าไหนที่ได้เห็นเป็นต้องกลัวจนตัวสั่น เท่จะตาย เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
"ครับๆ เท่ซะเกือบตายจริงๆ เลยเนี่ย สกิลบ้าอะไรก็ไม่รู้ บังคับลุยอย่างเดียวเลย หยุดตัวเองไม่ได้อีกต่างหาก"
โป๊ก! ไนท์ฮอว์กเขกหัวผมอย่างไว
"โอ๊ย! อย่าเพิ่มดาเมจให้ตอนนี้ได้มั้ยเล่า นี่ก็ใกล้ตายอยู่แล้วเนี่ย" ผมเอามือขยี้หัวที่ค่อยๆ ปูดเป็นลูกมะนาว
"แกอยากพูดมากทำไมล่ะ ขอบคุณข้าสักคำก็ไม่มี ไอ้กระบือไร้มารยาท!"
ผมรีบยกสองมือพนมขึ้นตั้งบนหน้าผาก "กะระระระระระกราบ~ขอบพระคุณ คุณลุงไนท์ฮอว์กด้วยคร้าบ~ ที่อุตส่าห์เมตตาช่วยแบ่งสกิลสุดเท่ สุดโหด สุดอำมหิต สุดยั้งคิดมาให้ พระคุณนี้จะไม่มีวันลืมครับ"
"เดี๊ยะ! เดี๊ยะจะโดนอีกดอกหนึ่ง รีบๆ รักษาตัวเข้าซะ"
...
จากนั้นผมกับไนท์ฮอว์กหยิบโพชั่นกับอีเทอร์ออกมาดื่มเพื่อฟื้นฟูร่างกาย เติมมานา ผมใช้สกิล [ผ้าพันแผล] พันบริเวณที่คิดว่ากระดูกร้าวหรือหักเอาไว้ เพื่อช่วยเร่งอัตราฟื้นฟูและหยุดเลือดให้เร็วที่สุด จนตอนนี้ทั่วร่างกายรวมไปถึงมือทั้งสองข้างมีผ้าพันแผลพันจนแน่นตึ้บไปหมด และทันใดนั้นพวกเราก็ได้ยินเสียง...
"ว๊า~ก!"
"กรี๊ดดด!!"
"อ๊าาาา!!"
"ม่าย~!!"
 เสียงกรีดร้องโหยหวนของชายและหญิงดังมาจากด้านในโถงทางเดินที่มืดมิด น่าแปลกที่สกิล [ตาแมว] ของผมมองในความมืดนั้นไม่เห็นเช่นกัน แต่ที่แน่ใจคือเสียงพวกนั้นไม่ใช่เสียงของวิสเปอร์อย่างแน่นอน
"ลุง นั่นคงเป็นฝีมือวิสเปอร์สินะ"
"แหงอยู่แล้ว ยัยเด็กนั่นถึงจะติ๊งต๊องแต่ฝีมือเฉียบขาดมาก และยิ่งอยู่ในอาณาเขตด้วยละก็ ยิ่งไร้เทียมทาน ไม่มีใครชนะวิสเปอร์ได้หรอก"
"..."
"ทำไม แกเป็นห่วงเธอรึไง" ไนท์ฮอว์กถาม
"ผมพอจะคาดเดาได้ว่าเธอต้องเก่งแหละ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ยังไงเธอก็เป็นหญิงสาวตัวเล็กๆ"
"คี๊ก! คี๊ก! เคี๊ยก! เอางี้สิ ถ้าแกห่วงนัก ก็เข้าไปดูกับตาเลยสิ"
"เข้าไปได้ใช่ไหมครับ?"
"ได้สิวะ เข้าไปเงียบๆ ละ ส่วนข้าจะไปดูเจลค์สักหน่อยว่าแฮ็ก
ข้อมูลใกล้สำเร็จหรือยัง"
พูดจบไนท์ฮอว์กก็ลุกเดินเข้าไปในห้องกิลด์ ผมก็ลุกขึ้นบ้างและตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์ตรวจสอบสเตตัสของตนเอง ตอนนี้ HP กับ MP ฟื้นมาเกินครึ่ง ผมคิดว่าน่าจะพอสู้ไหวแล้ว เพื่อจะช่วยอะไรวิสเปอร์ได้บ้าง ผมจึงเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าอาณาเขต ตั้งสมาธิให้มั่น
"เอาล่ะ ลุยเลย"
ฟุ่บ!
เมื่อผมก้าวเท้าย่างเข้าสู่อาณาเขตคืนเดือนมืด ผมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศโดยรอบที่แปรเปลี่ยนไปในพริบตา ภายในนี้มันมืด มืดจนอยากจะเดินไปเปิดสวิทช์ไฟเป็นบ้าเลย และที่สำคัญคือมันวังเวง… มันเงียบมาก เงียบชนิดที่ว่าหากมีแมวกระโดดร้องแง้วขึ้นมาตอนนี้ หัวใจผมคงตกไปอยู่ตาตุ่มทันที ใช่ครับ อารมณ์เหมือนกำลังอยู่ในหนังผีไม่มีผิด
ผมย่องต่ำๆ ตามทางไปเรื่อยๆ แอบตามหลังซากของโซฟากับเก้าอี้จากการถูกไฟไหม้ ผมไปได้ประมาณ 10 เมตรเท่านั้น ผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากสุดทางฝั่งตรงข้าม ตอนนี้ผมเห็นเงาตะคุ่มๆ ของพวกเขาในความมืดแล้ว นักผจญภัยทั้งหมดมี 6 คนกำลังเดินเกาะกลุ่มตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ ผมจึงรีบหลบหลังโซฟาทันทีและแอบรอดูสถานการณ์
….
"มืดจริงๆ จอมเวทใช้สกิลเวทไฟหรืออะไรก็ได้ออกมาหน่อยซิ"
"เมื่อกี้ฉันลองแล้ว แต่ไม่ได้ผล เวทไม่ยอมออกมา ไฟตะเกียงก็ดับทันทีที่เข้ามาในนี้อีกด้วย"
"แสดงว่าในนี้แอนตี้เมจิคโดยสมบูรณ์ แบบนี้แย่แน่ งั้นเธอรีบออกไปบอกพวกข้างนอกดีกว่า พรีสต์เธอก็ออกไปด้วยเถอะ ถ้าหากใช้เวทมนตร์ไม่ได้ พวกเธอก็ไม่มีประโยชน์แล้ว"
"งะ งั้นพวกเราไปนะ"
ผมมองเห็นลางๆ ว่าจอมเวทกับพรีสต์หันหลังและกำลังเดินกลับทางเก่า แต่จู่ๆ เธอก็ชี้นิ้วออกมาด้วยความตกใจ
"นั่นศัตรู!"
"ไหน! อยู่ตรงไหน?!"
"ฉันเห็นมีคนแอบหลังผ้าม่านนั้น มองมาทางฉันด้วยนัยน์ตาสีฟ้า!"
"หลังผ้าม่านสินะ ตายซะ! [พาวเวอร์ สแมช!]" ตูม! นักรบตัวใหญ่ล่ำบึกคนนั้นกระโดดใช้กระบองหนามใหญ่ฟาดไปเต็มแรงซะจนผ้าม่านฉีกขาดกระจุย แต่กลับไม่พบร่างของศัตรูที่เขาหวังเอาไว้
"อะไรกัน? ไหนล่ะศัตรู ไม่เห็นมีเลย" นักรบหันไปถามจอมเวทสาว
"แปลกจัง ฉันมั่นใจว่าเห็นแน่ๆ จ้องอยู่ตลอดไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย"
"เฮ้ ตะกี้นายใช้สกิลได้นี่นา" คนที่ถือมีดสั้นเป็นคนพูด ดูแล้วเขาน่าจะเป็นอาชีพสายโจร
"เออว่ะ ฉันใช้ไปด้วยความเคยชิน แต่ดูเหมือนความแรงจะลดลงประมาณครึ่งหนึ่งเลยมั้ง ฉันสัมผัสได้"
"แสดงว่าสกิลสายต่อสู้ยังสามารถใช้ได้ แต่ความแรงลดลง" โจรคนนั้นกล่าวสรุุป
"คิก"
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากตรงไหนสักแห่งในความมืด ทุกคนกลับมาตั้งท่าต่อสู้อย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยิน ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ
อีกครั้ง จนมีคนถามขึ้นว่า
"เสียงเมื่อกี้ดังมาจากทางไหนวะ?"
"คิก คิก" คราวนี้มีเสียงหัวเราะดังมาจากหลังเก้าอี้ใหญ่ใกล้ๆ พวกเขา
"[ช็อตกันแอร์โรว์!]" ปึกๆๆๆ! นักธนูหนุ่มยิงลูกธนูออกไปหกดอกในพริบตา ปักทะลุเก้าอี้ตัวนั้นแตกกระจาย โจรวิ่งตามไปเพื่อจะซ้ำเป้าหมาย แต่เป็นอีกครั้งไม่พบร่างของศัตรู
"นักธนู! โจร! อัศวิน! และข้า พวกเราจะหันหลังให้กันและล้อมจอมเวทกับพรีสต์เอาไว้เป็นวงกลม ระวังให้ดี ในความมืดแบบนี้ศัตรูอาจมาได้จากทุกทิศทาง" นักรบที่ถือกระบองใหญ่เป็นคนสั่ง ดูเหมือนเขาจะประเมินสถานการณ์ได้เป็นอย่างดีทีเดียว
"ว่าแต่วิสเปอร์หายไปไหนแล้ว" ผมพยายามเพ่งมองหาว่าเธอแอบอยู่ตรงไหน แต่ก็ไม่เจอ...
"เป็นห่วงเหรอ"
"...."
เสียงมาจากด้านล่าง ผมรีบก้มลงมองและเห็นใบหน้าของเธอ หรือเฉพาะส่วนหัวนั่นแหละ โผล่มาจากใต้โซฟาตัวที่ผมแอบอยู่
"วิสเปอร์! มาได้ไงเนี่ย?!"
เธอพยักหน้า และพยายามใช้ไหล่ทั้งสองข้างกระดึ้บดันตัวเองออกมาจากใต้โซฟา ผมรอดูเธอกระดื้บอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่มีทีท่าจะออกมาได้สักที ผมจึงช่วยดึงเธอออกมาจากใต้โซฟาให้ เธอลุกขึ้นนั่งและยื่นหน้าเข้ามากระซิบที่หูผม
"ขอบคุณค่ะ"
'งู้ยยยยยยยยย' นั่นคือเสียงที่ใจของผมครางออกมา เฮ้อ ฟินแท้ๆ
"อะ เอ่อ วิสเปอร์ให้ฉันช่วยลุยด้วยดีไหม? เธอจะสู้คนเดียวเลยเหรอ?" ผมมองที่ดวงตาสีฟ้าสดใส และสังเกตเห็นรูปตาเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง นั่นเธอยิ้มให้ผมรึเปล่านะ แต่เนื่องจากเธอใส่หน้ากากผ้าปิดขึ้นมาถึงจมูก ผมเลยไม่แน่ใจเท่าไร และเธอก็ขยับเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบอีกครั้ง
"ข้าจัดการเอง"
วิสเปอร์พูดออกมาเบาๆ จากนั้นเธอก็พุ่งฟ้าวออกไปอย่างเร็ว ผมเห็นเพียงแค่เงาแวบๆ เวลาเธอวิ่งผ่านแสงจันทร์ที่ส่องจากหน้าต่าง แต่เมื่อเข้าสู่ความมืด ร่างกายของเธออันตรธานหายวับทันที และที่สำคัญคือเธอวิ่งโดยไร้เสียงฝีเท้า นั่นยิ่งทำให้ในความมืดแบบนี้เธอยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
"เฮ้ย! ศัตรูวิ่งตรงมาจากทางข้างหน้า เตรียมรับมือ!" นักรบตะโกนก้อง พวกเขาคงเห็นภาพวิสเปอร์แวบๆ จากแสงจันทร์เหมือนที่ผมเห็น แต่เมื่อเข้าใกล้ระยะ 10 เมตร จู่ๆ เธอก็หายไปอีกครั้ง
"กรี๊ด--!!" ฉัวะ! ฉึก! ฉึก! ฉึก! "อะ..! อั่ก! อั่ก!"
พรีสต์สาวที่อยู่กลางวงล้อม ถูกวิสเปอร์ขี่หลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และโดนปาดคออย่างรวดเร็ว ตามด้วยกระหน่ำแทงที่หัวใจอีกสามแผล กลุ่มนักผจญภัยต่างตกตะลึงที่จู่ๆ ศัตรูก็โผล่มากลางวง และก่อนที่
พวกเขาจะตอบสนองได้ทัน วิสเปอร์ก็กระโดดหายเข้าไปในความมืด
อีกครั้ง ผมเองยังงงเหมือนกันว่าเธอทำได้ยังไงที่จู่ๆ ไปโผล่กลางวงศัตรูเฉยเลย
"มันตั้งใจจะเล่นงานคนที่เปราะบางก่อน เตรียมตัวโจมตีสวนกลับเอาไว้!" นักรบคนนั้นตะโกนบอกเพื่อน "อย่างที่ข้าคิดมันไม่กล้า--!"
ฉึก!
"อ๊อก! แค่ก!" มีดปักที่ท้องของเขาทำให้กระอักเลือดออกมา แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่ตาย อึดสมกับเป็นนักรบและเขาพยายามจะคว้าตัววิสเปอร์เอาไว้ แต่ผมเชื่อว่าการกระทำนั้นได้ถูกคาดการณ์เอาไว้หมดแล้ว เพราะวิสเปอร์ลงมือคอมโบต่อเนื่องทันที เธอเอามีดสั้นเสียบกลางมือของนักรบทั้งสองข้างอย่างแม่นยำ จากนั้นเธอพุ่งตัวลอดใต้หว่างขาและตัดเอ็นร้อยหวาย เมื่อนักรบทรุดตัวลง เธอกระโดดเข้ากอดคอจากด้านหลังและกระซวกคอหอยเป็นการปิดฉาก เวลาที่เธอใช้จัดการนักรบคนนั้นรวมแล้วไม่ถึง 3 วินาที
เสียงล้มตึงของคนที่เก่งสุดในกลุ่มเป็นเหมือนการตัดเชือกเส้นสุดท้ายแห่งกำลังใจที่จะสู้ต่อ ทุกคนต่างออกอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เพราะขนาดคนที่แข็งแกร่งที่สุด ยังถูกสังหารในเวลาแค่ชั่วพริบตา ตอนนี้พวกเขากำลังลุกลี้ลุกลนมองหาศัตรูในความมืด แต่ก็เห็นได้แค่เงาในเวลาที่วิสเปอร์วิ่งผ่านแสงจันทร์เท่านั้น เธอถือมีดสั้นทั้งสองมือและวิ่งสปีดอย่างรวดเร็วพร้อมกับโจมตีฉวัดเฉวียนไปมา คล้ายดั่งพายุแห่งใบมีดเข้าโหมกระหน่ำใส่เป้าหมายทั้งสามคน นักธนู โจร และอัศวิน
ฉัวะ! ฉัวะ!
"อ๊าก!" "โอ๊ย!" ฉึก!
ฉัวะ! ฉึก! ฉึก!
"บ้าเอ๊ย!" ฉัวะ! "อั่ก!"
ฉัวะ! "อ่อก! เอื้อ..."
เลือดจากบาดแผลของทั้งสามคนสาดกระเซ็นพุ่งไปพุ่งมาเหมือนน้ำพุมนุษย์ จนทั้งสามคนอ่อนล้ากับความเจ็บปวด ในใจพวกเขาคงเริ่มหมดสิ้นหนทาง จึงตัดสินใจปล่อยสกิลออกมาอย่างมั่วซั่วโจมตีใส่ความมืดราวกับคนบ้า
"อ๊าาาา! อย่าเข้ามานะว้อย! อัลติเมทสกิล [ซุปเปอร์ช็อตกันแอร์โรว์!]" ปักๆๆ! ปักๆๆ! ปักๆๆ! ปักๆๆ! ปักๆๆ! นักธนูปลดปล่อยสกิลธนูยิงออกมาราวกับปืนกล เขายิงไปรอบทิศ ทางโน้นบ้างทางนี้บ้าง แต่ก็ไร้ค่า เพราะมันไม่โดนเป้าหมายแม้แต่ดอกเดียว
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉึก! วิสเปอร์กระโดดลงมาจากเพดานฟันที่ข้อมือทั้งสองข้างของนักธนูและเสียบเข้าที่หัวใจต่อทันที
"อั่ก อา..." เขาล้มลงแน่นิ่งไปในที่สุด
"แน่จริงมาสู้กันตรงๆ สิวะ! โอ้ว! [เพลงดาบชำระล้าง!]" อัศวินใช้ดาบเปล่งออร่าสีขาวฟันซ้ายฟันขวาเข้าใส่วิสเปอร์ เธอเอียงตัวหลบฟึ่บฟั่บ ดาบวาดผ่านด้านข้างตัวเธออย่างฉิวเฉียด อัศวินฟันต่อเนื่องอีก
สี่ครั้งติด แต่ไม่ว่าจะฟันมาในมุมไหน เธอก็หลบได้ทั้งหมด คราวนี้อัศวินเค้นพลังสุดแรงแทงตรงเข้ามาอีกครั้ง
"ย๊าก-!"
ดาบทะลวงเข้ากลางร่างของวิสเปอร์อย่างจัง แต่นั่นคือสิ่งที่ผมกับอัศวินมองพลาด มันคือ 'ภาพติดตา' ของเธอที่เกิดจากการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง
เงาภาพเลือนหายไปจากปลายดาบ พร้อมกับการปรากฏตัวของวิสเปอร์ที่กำลังยืนอยู่บนใบดาบของอัศวินที่แทงค้างออกไป เธอยืนอยู่ด้วยท่าทางนิ่งเฉยและส่งสายตาดุดันมาให้กับคู่ต่อสู้
"...แม่งเอ๊ย" เขาคำรามอย่างแค้นใจที่รู้ดีว่าต่างชั้นกับศัตรูแค่ไหน
ฉึก! ฉึก! วิสเปอร์ใช้มีดสั้นจากสองมือแทงเข้าไปที่ใต้คางของอัศวิน ร่างชุดเกราะของเขาล้มคว่ำหน้าลงอย่างไร้ชีวิตจิตใจ
นักผจญภัยอาชีพโจรคนนั้นฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าข้างหลังวิสเปอร์ และใช้สกิลแทงเข้ามาเต็มเหนี่ยว
"[แทงข้างหลัง!]"
กิ๊ง!
ราวกับมีตาหลัง วิสเปอร์หมุนตัวใช้มีดของตัวเองปัดได้ทัน
"ชิ! เอาเซ่! เตรียมรับมืออัลติเมทสกิลของข้าบ้าง ข้าน่ะไม่ใช่โจรธรรมดาหรอกนะเว้ย ฮ่าห์! [แยก 4 ร่างสังหาร!]"
โจรคนนั้นแยกตัวเองออกเป็นสี่ร่าง นี่มันอย่างกับสกิลของนินจาไม่มีผิด ทั้งสี่ร่างรุมเข้าโจมตีวิสเปอร์ทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง วินาทีนั้นผมคิดว่าวิสเปอร์ต้องเสียท่าแน่ แต่ผมคิดผิดอย่างมหันต์
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง!
วิสเปอร์รับมีดจากทั้งสี่ทิศได้อย่างหมดจด จนร่างของทั้งสี่ผงะ
ไปเล็กน้อย
"ยัยบ้านี่!" พวกเขาทั้งหมดหยิบมีดออกมาอีกหนึ่งเล่ม จนตอนนี้แต่ละร่างถือมีดทั้งสองมือแล้ว
"ตายยยย!!"
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง!
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง!
ผมนี่ยืนขึ้นเลย ฉากดวลมีดอันแสนน่ามหัศจรรย์ตรงหน้าที่เคยได้เห็นแต่ในหนังหรือในอนิเม บัดนี้ผมได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว ประกายไฟจากมีดสั้นที่กระทบกันแล่บออกมาไม่หยุด จนตอนนี้วิสเปอร์เหมือนกับเป็นลูกข่างที่มีไฟแล่บหมุนตัวเองอย่างรวดเร็วและรุนแรง
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ!
กิ๊ง! ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ!
ฉัวะ! ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ! ฉัวะ! กิ๊ง! ฉัวะ! ฉัวะ!
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
วิสเปอร์ไม่ได้ตั้งรับเพียงอย่างเดียว แต่ยังโจมตีกลับอีกด้วย การดวลมีดอันดุเดือดผ่านไปได้อีกไม่นาน ลูกข่างก็หยุดหมุน พร้อมกับร่างทั้งสี่ของโจรที่เลือดท่วมตัว และล้มลงราวตุ๊กตาชักใยที่สายป่านขาด ตึง! ปุ๊ง! ปุ๊ง! ปุ๊ง! ร่างแยกสลายกลายเป็นควันหายไป
"..."
"อย่าทำฉันเลย! กรี๊ดดดด!"
คนสุดท้ายที่เหลืออยู่คือจอมเวทสาวที่ไร้เวทมนตร์ และตอนนี้เธอกำลังกลัวลนลานสุดขีด เมื่อเธอเห็นเพื่อนเลือดสาดกระเซ็นและล้มตายกันหมด เธอจึงพยายามวิ่งกระเสือกกระสนหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง เธอวิ่ง วิ่ง วิ่ง จนเหลือระยะทางอีกไม่ถึง 20 เมตรเท่านั้น เธอจะหลุดพ้นจากเขตความมืด ทันใดนั้นเธอสังเกตเห็นเงาคนวิ่งตรงมาหาเธอจากข้างหน้า แวบแรกเธอคิดว่าพรรคพวกของเธอคงกำลังรีบวิ่งเข้ามาช่วย แต่เมื่อใกล้เข้ามาจนถึงระยะ 5 เมตร เธอถึงรู้ว่าตัวเองคิดผิด… เป็นวิสเปอร์นั่นเองที่วิ่งสวนเข้ามา
"เอ๋?"
ฉัวะ!!
คอของจอมเวทสาวขาดกระเด็นในพริบตา และร่างของเธอที่ไร้ศีรษะยังคงวิ่งต่อไปอีก 3-4 เมตร ส่วนหัวนั้นลอยละลิ่วข้ามพ้นอาณาเขตคืนเดือนมืดออกไป สร้างความตกตะลึงและสั่นประสาทให้คนข้างนอกไม่น้อย
ผมวิ่งเข้าไปหาวิสเปอร์ที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกองซากศพ
"วิสเปอร์ ตะกี้เธอทำได้ไงอ่ะ มันโคตรเจ๋งเลย! เป็นไงบ้างเหนื่อย
รึเปล่า"
เธอยืนนิ่งหลับตาอยู่ และเธอค่อยๆ เปิดตาขึ้นมาครึ่งหนึ่ง แล้วกวักมือเรียกให้ผมโน้มเข้าไปใกล้เช่นเคย เธอกระซิบบอกผม
"ข้าไม่เหนื่อยหรอก… งึมๆ แค่ง่วง… ใช้สกิล [เซียนเหยียบเมฆ] กับ... [เงามายาทมิฬ] วิ่งตีโค้ง…ไต่กำแพงแล้วก็... [ตัดชีพจร] งึมๆ… ใช้สกิล…พร้อมกันทำให้ข้า...ง่วง พูดเยอะก็ยิ่งง่วง งึมๆ"
เธออธิบายไปด้วยอาการสลึมสลือ ดูเหมือนวิสเปอร์ไม่เหนื่อยจริงๆ เพราะไม่มีอาการหอบหายใจหนักเลยสักนิด แต่ดูง่วงสุดๆ อย่างที่บอกผมเลย หัวของเธอส่ายด๊อกแด๊กไปมาเบาๆ แล้วจู่ๆ เธอก็ทิ้งตัวมาทางผม ผมรับตัวเธอไว้และอุ้มแบกขึ้นหลัง ตัวเธอเบาเกินคาด ไม่น่าเชื่อว่าสาวน้อยน่ารักตัวเล็กแค่นี้ จะเก่งกาจและน่าสะพรึงกลัวอย่างมากในยามต่อสู้
ผมมองไปยังฝั่งตรงข้าม เพื่อดูว่าพวกเขาจะส่งคนเข้ามาลุยอีกหรือเปล่า และเห็นเงารางๆ ว่าเหมือนกำลังทะเลาะถกเถียงอะไรกันอยู่สักอย่าง ซึ่งผมพอจะเดาได้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันอยู่ ส่งคนเข้ามาสองรอบ รอบละ 6 คน ทุกคนต่างไม่มีใครรอดชีวิตกลับออกไป ตอนนี้พวกเขาคงเกี่ยงกันว่าใครจะเข้ามาในกับดักแห่งความตายนี้ต่อไปดี
ผมตัดสินใจรีบหันหลังและพาวิสเปอร์ไปนอนที่โซฟาหน้าห้องกิลด์ก่อนจะดีกว่า และขณะที่ผมเดินผ่านร่างของผู้คนมากมาย ซึ่งมีบางคนตอนนี้ได้สลายกลายเป็นเศษดาวสีสายรุ้งลอยขึ้นท้องฟ้าบ้างแล้ว (เกมโอเวอร์) คงเป็นคนที่ตายตั้งแต่ช่วงแรกๆ เป็นแน่ ผมตัดสินใจตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์
วิ้ง!
[คลังไอเท็ม] >>> [น้ำยาชุบชีวิต]
วู้~ม
อัศวินคนหนึ่งผุดลุกขึ้นมานั่ง และจากนั้นน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงมาอาบแก้มของเขา
"ข้า… ฟื้นกลับมา… ฮือ…วันเกิดลูก… ข้ายังทำตามสัญญาได้... ฮึก… ข้าขอบใจพวกเจ้ามากนะ" เขาเงยหน้าขึ้นมาขอบคุณและต้องตกใจที่คนชุบชีวิตเขาไม่ใช่คนของกิลด์ไฮเอนด์
"จะ เจ้ามัน… คนที่สู้กับข้า พวกโจรที่บุกเข้ามา?"
"ฝากอวยพรวันเกิดลูกชายด้วยนะลุง ผมไปละ"
 "...."
"เจ้า…! เจ้าชื่ออะไร" อัศวินคนนั้นตะโกนถามมา
ผมเหลียวหันกลับไป "ผมชื่อแจ็ก โชคดีครับลุง"
"ข้าขอบใจเจ้ามากนะแจ็ก! ข้าจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้แน่นอน!"
ผมวางวิสเปอร์ที่โซฟา เธอนอนหลับขดตัวอย่างน่ารักน่าชังเหมือนกับเด็กน้อย ผมใช้โอกาสนี้รีบวิ่งกลับไปที่กองซากศพอีกครั้งเพื่อเก็บถุงเงินและไอเท็มดรอปทั้งหมด
"หึหึ ถ้าพลาดเรื่องนี้ ไอ้วินคงบ่นฉันหูชาแหงๆ"
ผมรีบโยนของทั้งหมดเข้าคลัง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเช็คว่าได้อะไรมาบ้าง กะคร่าวๆ จากที่เก็บมาทั้งหมดคือได้ถุงเงินและไอเท็มสวมใส่เกือบ 40 ชิ้น
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:056 [ป้อมปราการเหล็กกล้า]
ถูกยกเลิกแล้วค่ะ!"
"อ้าว นี่มัน?!"
โครม! เสียงประตูห้องหินกิลด์เปิดออกอย่างรุนแรงราวกับโดนใครถีบ ไนท์ฮอว์กแบกเจลค์พาดบ่าโผล่ออกมาและตะโกนบอกว่า
"แจ็ก! วิสเปอร์! ถึงเวลาเผ่นแล้วว้อย ตามข้ามาเลย!" จากนั้นเขาก็วิ่งพุ่งตรงไปที่หน้าต่าง เหวี่ยงเก้าอี้นำไปก่อน เก้าอี้ทะลุหน้าต่างออกไป เพล้ง! ผมรีบอุ้มวิสเปอร์ขึ้นหลัง และทันใดนั้นด้านหลังของพวกเราก็กลับมามีแสงสว่างสลัวตามเดิม สกิล [อาณาเขตคืนเดือนมืด] น่าจะหมดระยะเวลาแสดงผลแล้วตอนนี้
"ดูโน้น! พวกโจรมันกำลังจะหนีออกไปหน้าต่างแล้ว ตามไปเร็ว!"
คนกว่า 20 คนวิ่งเฮโลกันเข้ามา นักธนูกระโดดยิงลูกธนูนำมาก่อน และจอมเวทก็ร่ายเวทยิงเข้ามาด้วย ส่วนผมวิ่งก้มหัวงุดๆ และรีบกระโดดตามหลังไนท์ฮอว์กออกทางหน้าต่างทันทีอย่างไม่ทันคิดว่า
'ห๊ะ? ตอนนี้พวกเราอยู่บนอาคารสูง 5 ชั้นนี่หว่า'
…..
....
ฟิ้~~~ว
เฟี้ย~~~~ว
"ว๊ากกก------!! ตายแน่ตู------!!"
"ไม่ตายหรอกว้อย! เปิดใช้งานไอเท็ม [เบาะกู้ชีพฉุกเฉินพิเศษ!]" ไนท์ฮอว์กตะโกน จากนั้นก็มีของที่ดูคล้ายเบาะกู้ชีพของพนักงานดับเพลิงโผล่มาอยู่ในจุดที่พวกเรากำลังจะโหม่งพื้น
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
"ฮ้า...! ฮ้า...! แฮ่ก…! แฮ่ก…!" ผมหอบหายใจออกมาดัง ในขณะที่หัวใจเต้นรัวเป็นกลองเพล จากนั้นผมรีบเอามือแตะหน้าแตะทั่วตัวดูว่ายังครบ 32 อยู่รึเปล่า "วะฮะฮ่าฮ่าฮ่า ตูยังไม่ตายเว้ย!"
"ไอ้แจ็ก! ไปต่อได้แล้ว พวกเรายังไม่แน่หรอกว่าจะรอดรึเปล่า บ๊ะ! ไอ้สองตัวนี้ก็หลับดีจริงๆ หล่นลงมาขนาดนี้ยังไม่ตื่นอีก เชื่อมันเลย!" ไนท์ฮอว์กรีบอุ้มเจลค์แบกขึ้นหลัง ผมก็รีบแบกวิสเปอร์เช่นกัน
ที่ที่พวกเราหล่นลงมาเหมือนจะเป็นสวนเพาะปลูกของกิลด์
ไฮเอนด์ พวกเราออกตัววิ่งเลาะเข้าในสวนป่าอย่างเร็วที่สุดเพื่อไปยังทางออก พวกเราจึงวิ่งกันไปตะโกนคุยกันไป
"วิสเปอร์น่ะพอสู้เสร็จแล้วจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอครับ?!"
"เออ ไม่รู้เป็นเพราะสกิล หรือเป็นเพราะร่างกายของแม่นั่น แต่จะเป็นงี้ทุกครั้งเลย!"
"แล้วเจลค์เป็นอะไรครับ ทำไมถึงสลบแบบนี้?"
"ไฟล์ที่เข้ารหัสเวทมนตร์จะมีความอันตรายในตัวของมันอยู่ ประมาณพวกคำสาปนั่นแหละ จะดึงออกมาได้ก็ไม่มีทางเลี่ยง แต่สามารถผ่อนหนักเป็นเบา ผลสรุปก็คือใช้มานาเกินขีดจำกัด น็อคสลบเหมือด ประมาณ 3 วันนู้น ถึงจะฟื้น!"
"แล้วสำเร็จใช่ไหมครับ?!"
"แหงสิวะ" ไนท์ฮอว์กหยิบหินคริสตัลขนาดเล็กเท่าหนึ่งกำมือออกมา ลักษณะของมันคล้ายหินกิลด์แต่ต่างกันตรงขนาดและสีสัน หินก้อนนี้มีสีแดงเชอรี่และมีคลื่นมานาสีเหลืองไหลเวียนอยู่ภายใน
"ทำไมไม่เก็บในคลังครับ?!"
"ไอเท็มประเภทนี้มีพลังสูงมากเกินไป ไม่สามารถเก็บในคลังระบบได้ เดี๋ยวเมื่อพ้นเขตกิลด์ พาเจ้าพวกนี้ไปปล่อยในตรอกสักที่ แล้วพวกเราจะตรงดิ่งไปที่สำนักฯ ของอาณาจักรคาเอลุมเพื่อสั่งปิดกิลด์
เส็งเคร็งนี้ซะ และสั่งจับกุมไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์ด้วย เอาให้มันโดนขังลืมไปเลย เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
ไนท์ฮอว์กอธิบายอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน ผมคิดว่าเขาคงเฝ้ารอให้แผนนี้สำเร็จมานานพอดู ผมก็อดที่จะยิ้มยินดีไปกับเขาไม่ได้
"นั่นไงล่ะวะ พ้นเขตสวนนี้ไปก็ถึงทางออกแล้ว!"
ไนท์ฮอว์กไม่เปิดประตูให้เสียเวลา กระโดดถีบโครมเข้าทันที เมื่อพวกเราวิ่งพ้นปากประตูไปได้ไม่เกิน 10 เมตร ก็ต้องหยุดตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า...
 เปรี๊ยะ… เปรี๊ยะ…
"นี่มัน… กำแพง…ไฟฟ้า?"
ผมจำไอเท็มชนิดนี้ได้ดี เพราะเคยถูกมันล้อมกรอบมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่กำแพงไฟฟ้าที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้มันสูง สูงมาก… ผมแหงนหน้ามองตามว่ามันสูงและกว้างใหญ่ขนาดไหน จากการประมาณคร่าวๆ คิดว่ามันกว้างขนาดครอบคลุมบริเวณโดยรอบของกิลด์ไฮเอนด์นี้ทั้งหมดเลย
"มันคือ… ไอเท็มพิเศษของราชวงศ์คาเอลุม… 'โดมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์'"
"ไม่คิดว่าคนอย่างแกจะรู้จักไอเท็มสูงค่าแบบนี้นะ ไนท์ฮอว์ก"
เสียงนั้นฟังดูหยิ่งทะนงและแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม มันดังมาจากชายคนหนึ่งซึ่งกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ชายคนนี้ใส่ชุดสไตล์ขุนนางชั้นสูงสีดำขลิบด้ายสีทอง มีผ้าคลุมไหล่สีแดงทับทิม ตามส่วนสำคัญของร่างกายเช่นที่ไหล่ขวา หน้าแข้ง รองเท้าใส่เกราะเบาทองคำขาวที่ดูวิบวับและราคาแพงมากเอาไว้ ผมไม่เคยรู้จักเขา แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงเดาได้ว่าชายคนนี้มีชื่อว่าอะไร
"ไอ้รอธฟิลด์…!" ไนท์ฮอว์กคำรามชื่อออกมาอย่างโกรธแค้น