สมมุติว่าโลกทั้งใบนี้คือหนังสือเล่มใหญ่ มนุษย์เราก็เป็นตัวละครที่โลดแล่นอยู่บนหน้ากระดาษ เหมือนที่ตัวละครถูกกำหนดบทบาทโดยปลายปากกาจากนักเขียน บางคนใช้ชีวิตดั่งตัวเอก เป็นยอดมนุษย์ที่เก่งได้เสียหมดทุกอย่าง บางคนก็เป็นตัวละครเสริม อาจจะไม่สำคัญแต่ก็จะขาดไปไม่ได้ อย่างแย่คือตัวประกอบ ไม่สลักสำคัญอะไร อาจจะถูกพูดถึงอยู่ไม่กี่ตัวอักษร
 ถ้าจะให้จำแนกระหว่างตัวเอก ตัวละครเสริม ตัวประกอบ เฮอร์แมน จี แม็กเวลล์คิดว่าตนเองอาจจะด้อยยิ่งกว่าตัวประกอบเสียอีก
 อาชีพของเฮอร์แมนคือนักเขียน ในยุคที่ศิลปะวรรณกรรมยุคใหม่เฟื่องฟู ผู้คนสร้างนิสัยรักการอ่านมากยิ่งขึ้น ผู้ประพันธ์ได้แสดงจินตนาการออกมาในรูปแบบของตัวอักษรที่จับต้องได้ มีทั้งคนที่ได้รับความนิยม มียอดขายเป็นล้านเล่ม แต่เมื่อมียอดพีรามิดก็ต้องมีส่วนของฐานที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า
 เฮอร์แมนอยู่กึ่งกลางระหว่างยอดพีรามิดกับฐานอย่างพอดิบพอดี เขาเลี้ยงชีพจากการเขียนนิยาย เซ็นสัญญากับสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งและต้องส่งผลงานไปให้บรรณาธิการเป็นประจำทุกเดือน ไม่ได้ประสบความสำเร็จมากมายอะไร แต่ก็ใช้ชีวิตกับอาชีพในฝันได้
 แต่ชีวิตนักเขียนของเฮอร์แมนขาดสีสันขึ้นทุกปี ทุกครั้งที่ไปร้านหนังสือเขามักจะหาหนังสือที่ตนเองเป็นคนแต่ง ต่อให้หาเจอ แต่แทนที่จะภาคภูมิใจมันกลับเป็นความรู้สึกอ้างว้างมากกว่า
 เมื่อนามปากกาบนปกไม่ได้เขียนชื่อ[เฮอร์แมน จี.แม็กเวลล์] แต่เป็นชื่อของนักเขียนท่านอื่นที่มีชื่อเสียง
 เฮอร์แมน จี.แม็กเวลล์ อายุยี่สิบสี่ปี จบปริญญาสาขามนุษย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยแห่งชาติ ทำงานเป็นนักเขียนเงา หรือรู้จักกันแพร่หลายในชื่อ[โกสท์ไรเตอร์] นักเขียนที่หยิบยืมชื่อเสียงของนักเขียนคนอื่นในการหากิน
 โกสท์ไรเตอร์จะเขียนผลงานขึ้นมาโดยลอกสไตร์การเขียนของนักเขียนคนนั้น ๆ แล้วทำการตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม จัดจำหน่ายในนามปากกาของคนอื่นที่ไม่ใช่คนเขียนเอง เป็นข้อตกลงระหว่างนักเขียนเจ้าของนามปากกา สำนักพิมพ์และก็โกสท์ไรเตอร์
 อาชีพนี้เกิดขึ้นมาเมื่อนักเขียนผลิตผลงานที่มีชื่อเสียงออกมา แต่หัวเกิดอาการตันจนผลิตต้นฉบับออกมาไม่ได้ สำนักพิมพ์ต้องการใช้ชื่อเสียงของนักเขียนคนนั้นในการเพิ่มยอดขายให้สำนักพิมพ์ จึงมองหานักเขียนที่มีสไตล์การเขียนคล้ายคลึงกันมาทำต้นฉบับ แล้วใช้ชื่อเสียงของนักเขียนคนนั้นในการดึงดูดแฟนคลับ
 ไม่ว่าผลงานที่ออกมาจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว เฮอร์แมนก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องของมัน เฮอร์แมนเป็นด้านมืดของวงการวรรณกรรมที่ทุกคนพยายามปกปิดไม่ให้คนนอกรับรู้
 "เลิกดีไหมนะ งานนี้" เฮอร์แมนกล่าวอย่างไร้อารมณ์ ซื้อหนังสือที่อยากได้ แวะร้านสะดวกซื้อเพื่อหาของใช้ที่จำเป็น จากนั้นก็กลับไปคอนโดที่ซื้อเอาไว้ ห้องของเฮอร์แมนค่อนข้างมีระเบียบ ที่ริมห้องมีคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่องลวดลายหุ่นรบ
 เขากดปุ่มสตาร์ทเครื่องจากนั้นก็จะทำงาน แต่ทุกครั้งที่เข้าคอมพิวเตอร์เฮอร์แมนจะมีนิสัยเช็คว่ามีใครติดต่อมาบ้าง ก่อนจะพบว่ามีคนหนึ่งส่งข้อความมา
 Maoumena : สวัสดีคุณเฮอร์แมน ผมมาทวงคำสัญญาที่คุณให้แล้ว
 Maoumenaเป็นเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตที่มีสายงานเดียวกัน เขาเป็นนักเขียนที่ลงผลงานในแพลตฟอร์มนิยายออนไลน์ หาเงินจากการขายผ่านเว็ปเอาส่วนแบ่งเป็นหลัก เฮอร์แมนรู้จักเขามาสองปีและคุยกันถูกคอเรื่อยมา
 Ghost : เขียนมันเสร็จแล้วเหรอครับ
 Maoumena : ใช่แล้ว ความพยายามตลอดหนึ่งปีของฉัน ในที่สุดก็เขียนมันออกมาได้แล้ว อยากรบกวนให้คุณช่วยอ่านมันเป็นคนแรก
 Ghost : ไม่มีปัญหา คุณMaoumenaส่งไฟล์มาที่อีเมลผมได้เลย
 ความสัมพันธ์ของเฮอร์แมนกับMaoumenaค่อนข้างดี ถึงจะไม่เคยเจอหน้าหรือได้ยินเสียงกันมาก่อน แต่พวกเขาก็แลกเปลี่ยนผลงานกันมายาวนาน ถึงเฮอร์แมนจะเปรียบตัวเองว่าเทียบไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บของอีกฝ่ายก็ตาม Maoumenaเป็นเพื่อนเก่าที่ช่วยอะไรเขามามากมาย ก็เลยสัญญาว่าจะอ่านต้นฉบับทั้งหมดที่Maoumenaเขียน
 Maoumenaเขียนนิยายลงขายบนแพลตฟอร์มออนไลน์ เป็นคนอินดื้ที่ไม่เคยเซ็นสัญญากับสำนักพิมพ์ทำเป็นรูปเล่ม เจ้าตัวเขียนมาแล้วหลายผลงาน แต่ตั้งแต่ปีก่อนเขากลับไม่ออกผลงานใหม่มาอีกเลย เฮอร์แมนก็เป็นแฟนคลับเขาคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่าในที่สุดเขาก็เขียนต้นฉบับเรื่องใหม่ก็อดไม่ได้จะตื่นเต้น
 สิ่งที่เฮอร์แมนพบก็คือไฟล์PDFทั้งหมดสิบไฟล์ด้วยกัน พอดาวน์โหลดแล้วคลิกเข้าไปก็พบว่าทุกไฟล์อัดแน่นไปด้วยนิยายความยาวหนึ่งร้อยตอน
 สิบไฟล์ก็หนึ่งพันตอน!
 พระเจ้าช่วยกล้วยทอด หนึ่งปีที่หายหน้าหายตาไปที่แท้ก็แอบซุ่มเขียนผลงานใหม่อยู่นี่เอง
 เฮอร์แมนกลืนน้ำลาย นิยายหนึ่งพันตอนถ้าใช้เวลาทั้งวันเฮอร์แมนสามารถอ่านให้จบได้ในหนึ่งสัปดาห์ แต่ด้วยตารางงานที่แน่นของเขา เกรงว่าต้องใช้เวลาเป็นเดือน ๆ แต่ว่าเขาให้สัญญากับMaoumenaไว้แล้ว จึงอ่านมันด้วยความสนอกสนใจ
 ผู้หวนคืน
 เป็นเรื่องราวของตัวละครคนหนึ่งที่ไม่ได้มีทักษะพิเศษอะไร เขามีงานอดิเรกในการชอบอ่านหนังสือ อยู่มาวันหนึ่งนิยายที่ชอบที่สุด[ชีวิตต้องรอดในโลกหายนะ] ดันเกิดขึ้นจริง เขาจึงใช้ประโยชน์จากหนังสือที่อ่านในการเอาตัวรอดจากโลกที่กำลังล่มสลาย
 แต่เพราะเป็นแค่คนธรรมดา สุดท้ายก็มีขีดจำกัด
 เขาตาย แต่ก็กลับมาเกิดใหม่ได้ด้วยพลัง[ผู้หวนคืน] ทุกครั้งที่กลับมาเกิดใหม่ก็จะแข็งแกร่งขึ้น แล้วมีพลังมากกว่าเดิม พบกันผู้คนมากมายทั้งดีเลว พยายามจะรักษาใครสักคน แต่สุดท้ายก็ต้องสูญเสียไปทั้งหมด สุดท้ายก็กลายเป็นคนเย็นชาที่ไม่แยแสใครทั้งสิ้น สนใจแต่ตัวเองเท่านั้น
 เฮอร์แมนได้อ่านเรื่องผู้หวนคืนแล้วก็ติดหนัก เขาอ่านมันทั้งวันทั้งคืนจนลืมเวลากินข้าว
 ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอินและเอาใจช่วยตัวเอกมากเท่านั้น เขาเกิดตกหลุมรักตัวละครทุกตัวขึ้นมา
 Ghost : เป็นผลงานที่สุดยอดมากครับ! Maoumena
 Maoumena : ดีใจที่คุณชอบมัน
 Ghost : ต้องดังแน่ครับ ว่าแต่ ผมนึกว่าคุณเขียนจบแล้วซะอีก มันยังไม่จบสินะ
 Maoumena : เดาถูกแล้วเพื่อนของผม เนื้อเรื่องมันน่าจะเหลือประมาณเจ็ดสิบหรือแปดสิบเปอร์เซ็นต์
 Ghost : ผมจะตั้งตารอตอนต่อไปนะครับ
 Maoumena : ....
 "หือ" เฮอร์แมนเห็นเครื่องหมายจุดสี่ตัวแล้วอดไม่ได้จะสังหรณ์ใจแปลก ๆ
 Ghost : มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ?
 Maoumena : นิยายเรื่องนี้ไม่แต่งต่อแล้ว
 "หา!?" เฮอร์แมนที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตะลึงจนตาแถบถลนออกจากเบ้า
 "บ้าเหรอ ผลงานดี ๆ แบบนี้ทำไมจะไม่เขียนต่อ นี่มันบาปกว่าฆ่าคนอีกนะ! อาชญากรรมของวงการนิยายชัด ๆ ถ้าเราปล่อยให้ผลงานนี้ไม่ได้เขียนต่อล่ะก็ ถือว่าทำผิดต่อแฟนนิยายของMaoumenaและวงการวรรณกรรมประเทศนี้แล้ว" เฮอร์แมนคิดได้ก็รัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
 Ghost : ทำไมล่ะ? ผลงานดี ๆ แบบนี้คุณไม่เขียนต่อ หัวใจคุณทำมาจากอะไรกัน! เลือดใช่สีแดงรึเปล่า
 Maoumena : หัวใจฉันทำมาจากโปรตีน แล้วใช่ เลือดฉันสีแดง ถ้าเลือดฉันสีน้ำเงินคงไม่ใช่มนุษย์แล้ว
 Ghost : แต่ผมคิดว่าจิตใจคุณตอนนี้ไม่ใช่มนุษย์แล้ว เขียนผลงานตั้งพันตอนแล้วดองทิ้งมันผิดมนุษยธรรมนะ ต้องโดนฟ้าดินลงโทษ
 Maoumena : ยังไม่ได้หารายได้จากมันสักหน่อย ไม่ทำผิดต่อใครหรอก ถ้านักเขียนคนไหนหารายได้จากมันแล้วดองผลงานทิ้ง อันนี้สิถึงสมควรโดนฟ้าดินลงโทษ
 Ghost : ....
 Ghost : ทำไมผมเถียงไม่ออกนะ
 Maoumena : ถ้าสนใจมันขนาดนั้น ทำไมไม่เอาไปเขียนต่อล่ะ
 Ghost : ...
 Ghost : ..
 Ghost : .
 Ghost : คุณเมารึเปล่า
 เฮอร์แมนที่นั่งจ้องบทสนทนา มองข้อความของMaoumenaซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาคิดว่าตัวเองอ่านผิด แต่เหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น
 นักเขียนต้นฉบับจะโยนให้นักเขียนอีกคนเขียนผลงานต่อจากเขา!
 Ghost : ผมทำไม่ได้
 Maoumena : ทำไมจะทำไม่ได้
 Maoumena : การต่อยอดผลงานจากโครงเรื่องดั้งเดิมคือพรสวรรค์ของคุณนะ ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ประสบความสำเร็จในฐานะGhost writerมาจนถึงขนาดนี้หรอก ถึงคุณจะไม่มีชื่อเสียง แต่ทักษะของคุณก็เป็นของจริง ไม่อย่างนั้นคงหากินบนอาชีพนี้ไม่ได้
 Ghost : นั่นมันกรณีที่นักเขียนต้นฉบับแต่งไม่ออก งานถึงได้ตกมาถึงมือของผม
 Maoumena : ผมเองก็แต่งต่อไม่ออกแล้วเหมือนกัน (ยิ้ม)
 Maoumena : ฝากเธอด้วยนะ
 Maoumena ออกจากช่องสนทนา
 หลังจากนั้นเป็นต้นมา เฮอร์แมนก็ไม่ได้รับการติดต่อจากMaoumenaอีกเลย เขาค่อนข้างเป็นห่วงกลัวว่าเจ้าตัวจะประสบอุบัติเหตุอะไรเข้าให้รึเปล่า น่าเสียดายที่ไม่มีช่องทางติดต่ออย่างอื่นเลย
 เฮอร์แมนใช้ชีวิตของเขาต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ได้แตะต้องต้นฉบับ[ผู้หวนคืน]เลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว เขาแค่อ่านมันวนไปวนมาหลาย ๆ ครั้ง เวลาที่ว่าง พอรู้สึกตัวอีกทีเวลาก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว
 เฮอร์แมนหอบกระเป๋าที่ว่างเปล่ากับโน๊ตบุ๊คหนึ่งเครื่องชุดลำลองอยู่หน้าสถานีรถไฟฟ้า เขามารอคอยเพื่อนคนหนึ่ง ขณะที่กำลังอ่านอะไรบางอย่างบนโทรศัพท์มือถือ ก็รู้ว่ามีชายคนหนึ่งที่อายุเท่ากันเดินมาหา
 "โย่" ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบห้าย่างเข้ายี่สิบหก หน้าตาดูดีมีฐานะไม่ธรรมดา สูงยาวเข่าดีมีราศีความเป็นตัวเอกสูงมาก เหมือนกับหลุดมาจากตัวละครในนิยายผู้หญิง ดูสมบูรณ์แบบเกินมนุษย์จนเหมือนไม่มีจริง แต่นี่แหละคือตัวตนจริง ๆ ของเขา
 ผู้ชายคนนี้ชื่อจีโอ เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมของเฮอร์แมน เรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกัน ถึงจะต่างสาขาแต่ก็คบหากันมาอย่างยาวนาน
 ถึงจะหน้าตาดี ฐานะไม่ยากจน กีฬาเด่น หน้าที่การงานก้าวหน้า แต่มันมีความลับที่บอกใครไม่ได้ ว่ามันเป็นโอตาคุตัวพ่อคนหนึ่ง และคนที่รู้ความลับนี้ก็คือเฮอร์แมน
 "มาช้าไปสามสิบนาที"
 "สามสิบนาทีพ่อง"
 "ไปกันได้แล้ว งานหนังสือเริ่มไปแล้วนะ"
 "ก็ได้ ๆ" จีโอเห็นเฮอร์แมนทำหน้าไม่สบอารมณ์เขาก็ไม่คิดกวนประสาทต่อ
 ทั้งคู่นั่งมาลงสถานีรถไฟฟ้ามหานครเพื่อนัดรวมกัน จากนั้นก็เดินลงไปโบกรถตู้เพื่อมุ่งหน้าสู่สถานที่จัดงานมหกรรมงานหนังสือแห่งชาติประจำปี ที่จัดขึ้นแค่ปีละครั้งเท่านั้น
 จีโอหยิบนิยายเล่มเล็กมาอ่านคั่นเวลา ส่วนเฮอร์แมนก็ให้ความสนใจกับต้นฉบับของผู้หวนคืนต่อไป
 จีโอแอบชำเลืองมองมาที่เพื่อนของเขา
 "อ่านเรื่องนั้นอีกแล้วเหรอ"
 "ใช่"
 "อ่านไปได้ยังไงกันนะ นิยายตั้งพันตอน ฉันอ่านไม่ไหวหรอก"
 "ถ้าเรื่องมันสนุก สามพันตอนฉันก็อ่าน"
 "ขอบาย ๆ ยังไงฉันก็ไม่อ่านนิยายที่คนแต่งเทแล้วแน่ ๆ แถมเขียนไปแล้วตั้งพันตอน.."
 เปรี้ยง!
 สายฟ้าฟาดลงมาพร้อมกันหลายแสนเส้น ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าที่สว่างสดใสกลับถูกย้อมไปด้วยสีแดงโลหิต บรรยากาศชวนขนลุกแผ่ปกคลุมทั่วทั้งโลก ระบบต่าง ๆ เกิดการขัดข้อง ส่งผลให้มีอุบัติเหตุมากมายบนท้องถนน
 รถตู้ที่พวกเฮอร์แมนโดยสารพุ่งชนเข้ากระแทกเสาไฟฟ้า
 เฮอร์แมนกับจีโอนั่งอยู่แถวหลัง พวกเขายังปลอดภัย
 "รีบเปิดประตูเร็วเข้า" จีโอออกคำสั่งคนข้าง ๆ ที่ยังพอมีสติอยู่ พวกเขาลงจากรถแล้วเริ่มตั้งสติ
 "สวัสดี ผู้เข้าแข่งขันทุกท่าน" เสียงหนึ่งที่ทรงอำนาจดังขึ้นมาจากบนฟ้า ทุกคนพร้อมใจกันเงยหน้ามองแบบไม่ได้นัดหมาย สิ่งที่พวกเขาพบก็คือร่างของชายภายใต้ผ้าคลุมคนหนึ่งที่มีขนาดตัวเท่าดวงจันทร์ แต่ตำแหน่งของเขาใกล้กับโลกมาก
 ความใหญ่โตของเขาทำเอาผู้คนหายใจไม่ทั่วท้อง เต็มไปด้วยความตะลึง สับสน และหวาดกลัว
 "กระผมมีชื่อว่าจอมมารมีนา ถ้าจะให้อธิบายแบบง่ายที่สุด โลกใบนี้กำลังจะหมดอายุขัยแล้วครับ"
 "!!!"
 "เมื่อโลกใบนี้ตาย สิ่งมีชีวิตทั้งหมดก็จะถูกกำจัด แต่ว่า..ผมมีข้อเสนอสุดแสนวิเศษที่พวกคุณไม่มีทาง[ปฏิเสธ]ได้"
 "พวกคุณจะต้องผ่านบทประพันธ์ทั้งสิบเพื่ออยู่รอดเป็นกลุ่มสุดท้าย ใครก็ตามที่เหลือรอดจนถึงบทประพันธ์สุดท้ายก็จะได้เดินทางไปยังดาวดวงใหม่ที่ผมครอบครอง และขอความปรารถนาอะไรก็ได้ให้เป็นจริงหนึ่งอย่าง.." จอมมารมีนาทำการดีดนิ้วทันใดนั้นเอง ก็มีหน้าต่างบางอย่างปรากฏตรงหน้าของทุกคน
 "สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของพวกคุณคือ[บทบาท]"
 "บทบาทเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างมากในการกำหนดบทบาทของพวกคุณในบทประพันธ์ ตัวละครที่ไม่มีบทบาทก็ไม่ต่างจากข้าวที่ไร้รสชาติ จงเลือกบทบาทของคุณอย่างน้อยหนึ่งอย่างแล้วเอาตัวรอดในบทประพันธ์แรกให้สำเร็จ"
 [บทประพันธ์ที่หนึ่ง : Audition]
 [จงเลือกบทบาทที่ได้รับการสุ่มดังต่อไปนี้ขั้นต่ำหนึ่งอย่าง แล้วสวมบทบาทจนกว่าบทประพันธ์จะสิ้นสุดลง]
 [บทบาทที่คุณได้รับ ห้าอย่าง]
 [นักเคนโด้] [อันธพาล] [นักเขียน] [ขโมย] [พ่อค้า]
 ตัวอักษรตรงหน้าไม่มีวี่แววจะหายไป รวมถึงท้องฟ้าสีแดงโลหิต บ่งบอกว่าสิ่งที่เกิดนี้ไม่ใช่ภาพลวงตาแต่มันคือความจริง เสียงร้องของสัตว์ประหลาดดังขึ้นจากทั่วทุกที่ ก่อนจะเห็นเงาของสัตว์ปีกขนาดยักษ์ปกคลุมท้องฟ้า
 "ตัวเอง..ตัวเองตื่น" หญิงสาวคนหนึ่งกำลังพยายามปลุกสามีของเธอที่สลบไปเพราะอุบัติเหตุ แต่เมื่อดวงตาของสามีเปิดขึ้น สิ่งที่เธอพบก็คือดวงตาสีดำสนิทพร้อมเขี้ยวที่เพิ่มขึ้นมา ชายคนนั้นคลุ้มคลั่งแล้วตะครุบร่างใส่ภรรยา
 "กรี๊ด!!" หญิงสาวถูกเขี้ยวฝังที่ลำคอ เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นจากแรงกัดที่ไม่น่าเกิดจากพลังกามของมนุษย์
 ภาพแบบเดียวกันเกิดขึ้นทุกแห่งหน
 "เฮ้ย..เฮอร์แมน..นี่คงไม่ใช่" จีโอเกือบจะไม่เชื่อว่านี่คือความจริง ร่างกายของเขาสั่นไปทั้งตัว
 เฮอร์แมนยืนเหม่อมองหน้าต่างตัวอักษร เหมือนจะยังเชื่อไม่ลงว่าสิ่งนั้นได้เกิดขึ้นกับตนเองแล้ว
 บทประพันธ์ที่หนึ่ง การออดิชั่น ปฐมบทของนิยายเรื่อง[ผู้หวนคืน] การกวาดล้างประชากรทั่วโลกจากแปดพันล้านคนให้เหลือแค่หลักร้อยล้านภายในสิบวัน เรียกอีกชื่อคือบทประพันธ์โชกเลือด ทุกคนจะต้องแสดงบทบาทที่ได้รับมาพร้อมเอาชีวิตรอดจนกว่าบทประพันธ์จะจบสิ้นลง
 "เป็นไปไม่ได้.."
 "เฮอร์แมน!"
 "!" เฮอร์แมนถูกจีโอกระชากแขน ได้ถึงสติกลับมาเล็กน้อย
 "ไม่ใช่เวลามาเหม่อนะโว้ย ไม่งั้นเราตายห่ากันทั้งคู่แน่" จีโอดึงแขนของเฮอร์แมนแล้วเริ่มวิ่ง เพราะดูเหมือนว่าคนที่ติดอยู่ในรถตู้จะเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง จีโอก็ได้อ่านผู้หวนคืนอยู่เหมือนกัน ถึงจะแค่ไม่กี่ตอนก็เถอะ
 จีโอลากเพื่อนวิ่งก่อนที่พวกศพจะเริ่มทำลายประตูออกมากัดกินพวกเขา
 "เฮอร์แมน เราจะไปที่ไหนดี" จีโอถามความเห็นของเฮอร์แมน
 เฮอร์แมนอ่านต้นฉบับผู้หวนคืนมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง แถมยังรู้จักกับMaoumenaคนเขียนเป็นปี ๆ จีโอเชื่อว่าถ้าเป็นเฮอร์แมนล่ะก็ ต้องใช้ความได้เปรียบจากการอ่านต้นฉบับมาผ่านวิกฤตได้แน่
 "ที่ไหนก็ได้..ที่ไม่ใช่งานหนังสือ"
 ตามต้นฉบับดั้งเดิมของนิยาย[ผู้หวนคืน] หนังสือจะเป็นสิ่งมีค่าอย่างมาก แต่สำหรับบทประพันธ์ที่หนึ่ง หนังสือคือสิ่งที่ต้องหลีกเลี่ยงมากที่สุด การไปงานหนังสือในตอนนี้ไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย เพราะถัดจากศพที่คืนชีพ ก็คือสัตว์ประหลาดที่หลุดมาจากหนังสือนั่นเอง


บ๊วบๆ บ๊วบๆ
"โอ้ว ซี๊ดดดด อ๊าาส์ อื้มมส์ ปับๆๆๆ" เสียงดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำ ทำให้นึกสงสัยว่าชายหนุ่มที่เข้าไปอาบน้ำ ทำไมถึงได้ร้องครางซี๊ดออกมา
"อื้มส์! ทำไมกูต้องมานั่งชักว่าวใส่รูปมึงด้วยวะอีพราว! ซี๊ดดส์!!" ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ หน้าตาหล่อคมชัด นั่งอยู่บนฝาชักโครก กัดปากร้องครางออกมาแขนอันแข็งแกร่งแขนอันแข็งแกร่งก็ชักท่อนเอ็นยักษ์ขึ้นลงรัวๆ สายตาจ้องมองรูปภาพหญิงสาวที่ใส่ชุดบิกินีสีแดงสดอย่าไม่ละสายตาในมือถือ อยากปรารถนาว่าสักวันจะได้เป็นผัวเธอ
"อื้มมส์ อืมนมเป็นม ซี๊ดดดส์ จ...จะแตกแล้ว!!" จากที่ฟังมาแล้วคุณอาจจะรู้สึกว่า เขาเป็นคนโรคจิต หื่นกาม แต่ใช้แล้วคุณคิดถูก เขาเป็นคนที่คลั่งไคล้ในเรื่องเซ็กส์เป็นอย่างมาก
"อื้มมส์ อ๊าาส์!!" น้ำสีขาวขุ่นถูกพ่นออกมาจากแก้วมังกรยักษ์ ชายหนุ่มกระตุกเกร็งแตะถึงขอบสวรรค์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะอาบน้ำนอนตามปกติ
เรื่องการช่วยเหลือตัวเองหรือชักว่าวใส่รูปเธอ มันกลายเป็นเรื่องปกติในกิจวัตรประจำวันของเขาไปเสียแล้ว ถ้าวันไหนเขาไม่ทำ เขาจะไม่สามารถข่มตานอนหลับลงได้ เพราะเขารักเธอ...
รุ่งเช้า
สวัสดีครับผมชื่อ คาวี คณกร ธนจิรกานต์ อายุ26ปี ทำงานเปิดผับ เจ็ดยับ ผมเป็นคนนิ่งๆ นิสัยก็...หื่นอย่างเดียว หึ😎 ในชีวิตผมก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากเรื่องเซ็กส์สาวๆคนไหนที่ผมมองต้องเตรียมหมอเย็บช่องคลอดไว้ได้เลย ผมจัดจนสมใจทุกครั้ง เยจัดหนักเยจัดเต็มทุกครั้ง เยทุกสถานที่เยทุกสถานการณ์ก็ว่าได้
แต่ไม่ต้องใจหายกันนะครับ เพราะผมก็มีผู้หญิงที่ผมชอบแล้ว ตามจีบเธอมาเป็นปีแล้ว แต่สถานะที่ผมได้นั้นคือ....พี่ชาย คนดูแล เพื่อน เป็นทุกอย่างยกเว้นแฟน น่าเศร้าใช่มั้ยล่ะครับ╥﹏╥
แต่ถ้าผมหมดความอดทนเมื่อไหร่ ผมจะจับเธอทำเมียทันที แล้วตอนนี้มันถึงเวลาแล้ว ตอนนี้ผมกำลังขับรถมุ่งหน้าไปที่คอนโดเธอแต่เช้า
คอนโดหรู
ก็อกๆ ก็อกๆๆ
"มาแล้ว มาแล้ว"
ปึ๋ง เสียงประตูถูกเปิดออก หลังจากที่เธอเดินมาเปิดประต ด้วยสภาพคลุมผ้าเช็ดตัวผืนสั้นเผยให้เป็นเนื้อขาวเนียนนวลขาว ขาวผ่องทำเอาใจผมเต้นดังตุบๆๆ
"......" ผมมองเธอนิ่ง ก่อนจะเก็บอาการแล้วเดินเข้ามาในห้อง นั่งลงบนโซฟาหนังหรูที่เธอซื้อมาไว้
"ทำไมมาเเต่เช้ากูยังอาบน้ำไม่เสร็จเลย" เธอเดินเข้ามาใกล้ๆนะเอ่นถามผม ผมจึงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแล้วเอ้ยถามเธอกลับ
" เสร็จกับกูแทนไหมล่ะ"
คำพูดที่ผมเปล่งออกมา ทำเอาคนที่ยืนฟังอยูบิดตัวเขินไปมาหน้าแดงปานผลมะเขือเทศ
"จะบ้าเหรอ มึงพูดอะไรของมึง"
"กูถามมึงจริงนะพราว ทำไมมึงถึงชอบปฏิเสธกูนักวะ ทั้งๆที่กูอยากเป็นผัวมึงแทบตาย" ผมกอดอกพูดอย่างหัวเสีย เบ้าใจอารมณ์ของคนตามจีบเป็นปีๆมั้ย รวยก็รวย ควยก็ใหญ่ เพียบพร้อมทุกอย่าง ผมล่ะไม่เข้าใจมัน!
"ก็...ก็..กูยังไม่พร้อม"
"แต่กูพร้อม!! ตอนนี้กูไม่สนแล้วว่ามึงจะพร้อมหรือไม่พร้อม เป็นเมียกูเถอะนะ!"
พรึ่บ....ว่าแล้วผมก็พุ่งตัวไปจูบเธอโดยเร็วโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว
"อร๊ายย อุ๊บ! อื้อออ" เธอดิ้น พยายามผลักอกแกร่งของผมออก แต่ผมก็กอดรัดเธอไว้แน่ไม่ให้มีทางหลุด
"อื้มม อึกๆๆ จ๊วบบๆๆ" มือผมก็ลูบไล้ร่างกายของเธอไปทั่วส่วนปากก็ดูดไม่หยุด กินน้ำหวานจากปากเธออย่างดูดดื่ม มันช่างหวานอะไรอย่างนี้
ตุบๆๆ ตุบๆๆๆ เธอตีอกผมอย่างเหมือนคนใจจะขาดเกิดจากดารขาดอากาศหายใจผมเลยผะปากออกก่อนเพื่อให้มันหายใจ เดี๋ยวเมัยผมมันจะตายก่อน
เพี๊ยะ!!
"ฮึก~~ ไอ้คนเลว!!" ทันทีที่ผมผละปากออกใบหน้าของผมก็ชาตามแรงตบของฝ่ามือเล็กเล็กๆของเธอที่ตบหน้าของผม
"ฮึก!! ทำบ้าอะไรของมึง!! กูไม่ได้ชอบมึง ไม่ได้รักมึง!! อน่ามาทำแบบนี้อีก ฮึก!" เธอร้องไห้ไปด่าผมไป ส่วนมือเล็กก็เช็ดปากตัวเองแรงๆ อย่างกับมันรังเกียจจูบของผมอย่างไงอย่างนั้น
"หึ!! ดี!!! ถ้าอย่างนั้นกูก็จะข่มขืนมึง ยัดเยียดความเป็นผัวให้มึง ดีไหมพราว" ว่าแล้วผมก็จับตัวเธอโยนลงเตียง แล้วก็รีบคร่อมตัวเธอทันทีสองมือกดข้อมือของเธอไว้แน่น เพื่อไม่ให้หนี
"อร๊ายยย! ฮึก! ไม่ต้องการ อ๊ะ!! เจ็บ!" ผมกำลังใซ้คอเธออยู่ ก็เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าขาวนวลร้องไห้ น้ำตาอาบแก้ม 2 ข้างอยู่ แต่มันไม่มีความหมายหรอก เวลานี้ผมกำลังหื่น สิ่งเดียวที่ตอนนี้คิดได้ก็คือ เธอต้องเป็นเมียของผมคนเดียวเท่านั้น!
พรึบ!
ผ้าขนหนูสีหวานก็ถูกผมกระชากออก ร่างกายเนื้อเนียนอวบอันขาวนวล ส่งผลให้เสือหิวกระหายอย่างผมต้องหยุดชะงักลง จ้องมองหน้าอกนูนใหญ่สองคู่นั้นเด้งไปเด้งมาขนาดกุมไม่มิดและกลีบกุหลาบที่ยังไม่ผลิบานที่มีเกสรสีดำปกคลุมอย่างบางเบา
อึก!
ผมต้องกลือน้ำลานเหนียวๆลงคออย่างยากลำบากเพื่อดับกระหายก่อนที่ทุกอย่างจะถูกมือของเธอขึ้นมาปิดบังเหลานั้นไว้
"ฮึก อย่ามอง!!" เธอร้องท้วงขึ้น
"มาถึงขนาดนี้แล้วพราว"
"ถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัวก็ยอมเป็นเมียกูดีๆซะเถอะพราว" ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูของเธอด้วยเสียงที่แหบพร่า
ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
#พี่คาวีอย่ารุนแรงกับน้อนนนนนน
#ฝากติดตามด้วยนะคะ


ชีวิต ที่แล้วก็ไม่ดี ชีวิตนี้ก็กำลังแย่ ถ้าไม่แก้ไข
เล่าอิ้ว (Liu Yao) ตามประวัติศาตร์ของสามก๊ก มันควรเป็นแค่ตัวประกอบทั้งที่มีเชื้อสายของราชวงศ์แบบนี้ ข้าขอเปลี่ยนใหม่ได้ไหมละ?
ติ่ง! ระบบแก้ไขผูกมัด แล้ว
ขณะ ที่เด็กชายเจิ้งหลี่(Zhengli)
 กำลังแก้โจทย์ คณิตพื้นฐาน
เสบียง385010เหลี่ยมยง แบ่งกระจาย ตามเทศมนฑล 8แห่งอย่างละเท่าๆกัน เดิมคำตอบคือ48026เหลี่ยมยง
แต่เจิ้งหลี่แก้เป็น48126.25 เหลียง
รางวัล ความแข็งแกร่ง 10 ความฉลาด 10 เสน่ห์ 10
เสบียง 100.25เหลี่ยง (1เหลี่ยงโบราณ=60กรัม)
"อืม ในที่สุดยอดนิ้วทองของเราก็ตื่นแล้ว ขอตรวจสอบสถานะของเราหน่อยแล้วกัน"
NAME: Liu Yao
Title: for Chang
Age:5 (175)
Level: 1
Next Level: 200
Renown:20
ATTRIBUTE POINTS
STR: 20 (+10)
VIT: 30 (+10)
AGI: 50
INT: 52
CHR: 80(+10)
WIS: 50
WILL: 45
LUK: 60
ATR Points: 0
"ไม่แย่เท่าไหร่ต่อไป เราต้องขยันออกกำลังกายและฝึกซ้อมวิทยยุทธซะแล้ว" เล่าอิ้ว พูดกับตัวเองแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างคิดถึงชาติของตัวเองใช่แล้วเขาเป็นคนกับชาติมาเกิด แต่ย้อนหลังจากศตวรรษที่ 21 มาช่วงเริ่มต้นของสามก๊กเล่าอิ้ว (Liu Yao) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นชาวตำบลโหมวผิง เมืองตงไหล มณฑลซานตงเป็นเชื้อพระวงศ์ฮั่น มีชื่อรองว่าเจิ้งหลี่
สำหรับคนที่เป็นแฟนสามก๊กเขารู้ชะตากรรมของ
ตัวละครนี้ดีเค้าจำเป็นต้องเปลี่ยนชะตากรรมของตัวละครนี้และของตัวเอง
โชคดีที่เขาย้อนกลับมาเกิด ก่อนที่ช่วงกบฏ พกผ้าเหลืองอาละวาดเกือบ 10 ปี ขณะที่เขากำลังคิดอะไรเพลินเพลินเสียงเด็กรับใช้ก็เรียกเขาให้ตื่นจากภวังค์
" นายน้อยนายท่านให้มา เรียนว่าท่านลุง ของท่านได้เดินทางมาถึงแล้วครับ"
" ทราบแล้วฝากเรียนท่านพ่อด้วยว่าข้ากำลังจะไป"
" ทราบและขอรับนายน้อย"
" เสี่ยวฝาน ไปกันเถอะท่านพ่อข้ารออยู่"
"ขอรับนายท่าน"
เสี่ยวฝานก็คือฝานเหนิง(Fan Neng)
 ขุนพลในอนาคตของเล่าอิ้ว ที่เขาพบระหว่างสำรวจเมือง เขาพบว่ามีเด็กกำพร้าเป็นจำนวนมากในเมืองโหมวผิง เขาจึงขอพ่อรับเด็กกำพร้าเหล่านี้มาเลี้ยงดูโดยที่เสี่ยวฝานเป็นคนที่มีแววโดดเด่นของการเป็นขุนพลมากที่สุด ในวันนี้ท่านลุงของเขา เล่า ซง (Liu Chong) เสียชีวิต 197) เป็นหกและสุดท้ายเจ้าชายของเฉิน  ของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในราชวงศ์ฮั่น โดยรักษาอาณาเขตของตนเองไว้ในช่วงปีสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นในขณะที่เจ้าชายและราชวงศ์ฮั่นที่เหลือไม่มีบทบาท เขาถูกลอบสังหารโดยตัวแทนจักรพรรดิYuan Shuในปี 197 และกลายเป็นที่รู้จักในฐานะเจ้าชายหมินแห่งเฉิน
บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนแปลงอนาคต ของท่านลุงของเค้าได้
ขณะที่เล่าอิ้วเดินเข้ามาในห้อง เขาหันไป ทำทำความเคารพ ท่านพ่อ และท่านลุงของเขา และเล่าชุน(Liu chun)ลูกพี่ลูกน้องของเขา
" ท่านลุงกับท่านพี่เดินทางมา ไกลขนาดนี้ เพื่อร่วมงานวันเกิดของข้า ข้ารู้สึกซาบซึ้ง เป็นอย่างยิ่งไม่ทราบว่าท่านลุงและท่านพี่สบายดีหรือไม่"
"มาๆ หลี่เอ๋อ ไม่พบกันเสียนานเจ้าโตขึ้นเป็นกองเลย "
"ขอรับท่านลุง"
" นอกจากข้าจะมางานวันเกิดของเจ้าแล้วยังมีเรื่องที่จะปรึกษากับพ่อของเจ้าด้วยว่าจะให้เจ้าไปร่ำเรียนที่ลั่วหยาง กับพี่ชายของเจ้าหรือไม่ เราผู้เป็นเชื้อสายของราชวงศ์ฮั่นนั้นจำเป็นจะต้องเก่งทั้งบุ่นและบู้"
" ขอรับท่านลุง ข้าเองก็จะขออนุญาตท่านพ่อไปเรียนที่เมืองหลวงด้วยเช่นกันขอรับ"
" ว่าอย่างไรเจ้าสาม เจ้าเห็นด้วยกับลูกชายเจ้าหรือไม่"
" ข้าไม่ขัดอันใดหรอกท่านพี่ แต่หลี่เอ๋อ พึ่งจะ5ขวบดี เดินทางไกลไปถึงเมืองหลวงจะไม่เป็นภาระให้กับท่านพี่หรอกหรือ"
"หาได้เป็นภาระไม่ ดีเสียอีกซุนเอ๋อ จะได้มีเพื่อนเดินทางจะได้ไม่เหงา "
" ได้ขอรับท่านพี่"
" ตกลงเอาตามนี้ละ กำหนดเดินทางคืออีกครึ่งเดือนข้างหน้า ขอให้เจ้าเตรียมตัวให้ดีเพราะเราจะผ่านที่ดินศักดินาของลุงเองแล้วค่อยเดินทางเข้าเมืองหลวงอีกที"
" ทราบแล้วขอรับท่าน ลุง"
หลังจากได้ได้ยินคำพูดของหลานชายเล่าซง ก็มีความสุขมากๆ
" เออ.. ท่านขอรับหนังสือเกี่ยวกับการปรับปรุงหน้าไม้ที่ท่านลุงได้เขียนไว้หลานขออ่านดูได้หรือไม่ขอรับ"
" ได้สิ ซุนเอ๋อ ไปหยิบมาให้น้องเจ้าดูหน่อยสิ"
" ขอรับท่านพ่อ"
" เจ้า รู้ได้อย่างไรว่าลุงเขียนเกี่ยวกับการปรับปรุงหน้าไม้"
" ตอนที่ข้าเดินมาข้าบังเอิญได้ยินท่านลุงกับท่านพ่อได้ปรึกษาหารือเรื่องนี้กันถ้าคิดว่ามันจะมีประโยชน์ต่อทหารของเราในการต่อสู้กับพวกโจรผู้ร้าย"
" เจ้านี้มองการขายเสียจริงลงเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันแต่ตอนนี้ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องปรับแก้เพราะว่าช่างฝีมือของเรานั้นกำลังค้นหาวิธีที่จะทำให้หน้าไม้เรายิ่งได้แรงและไกลขึ้น"
" ขอรับท่านข้าขออ่านดูเสียงหน่อยบางทีอาจจะคิดอะไรดีๆออกมาได้"
" เอาเถอะลุงได้คัดลอกต้นฉบับไปให้เจ้าแล้วเรียบร้อย"
" ขอบคุณมากขอรับ"
ผ่านไปสักพักเล่าซุน ก็กลับมาพร้อมหนังสือการปรับปรุง หน้าไม้ และหลังจากคุยกันไปได้เกือบถึงช่วงกินข้าวเย็นก็พากันไปกินข้าวเย็นเสร็จก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนกลับมาถึงห้องเล่าอิ้ว ได้อ่านหนังสือการปรับปรุงหน้าไม้และพยายามหาทางแก้ไขโดยพบว่าปัญหานั้นเกิดจาก ตัวส่งแรงง้างสายของหน้าไม้เค้าเลยแก้ไขโดยการใช้ลูกรอกสมัยใหม่
ติ่ง! ทำการแก้ไขแบบจำลองของการปรับปรุง Nushe Bifa crossbow สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการรีโหลดและความรุนแรงของลูกดอก
ติ่ง! เพิ่มสติปัญญา +10 เพิ่มกำลัง +5 เพิ่มพลังชีวิต +10 ได้พิมพ์เขียวการสร้างลูกรอก ได้รับหน้าไม้ฉบับปรับปรุงแล้ว 10 ชิ้น
" ฉันพอจะเข้าใจในตัวระบบบ้างแล้วล่ะ"
หลังจากนั้นเล่าอิ้ว ก็พักผ่อนให้นอนหลับไป


[ ไอเทม: ตั๋วกาชาที่ต้องมนตร์
ระดับ: สุดยอด
คำอธิบาย: เซ่นสังเวยสมาชิกทีมบัญชาการทั้งหมดที่มีเพื่อใช้ตั๋วกาชาใบนี้ในการเลือกตัวละครระดับสุดยอดเข้ามาอยู่ในทีมบัญชาการทันที ]
 เมื่อยืนยันการใช้ไอเทมเรียบร้อยแล้ว แสงสีรุ้งก็ปรากฏใต้ฝ่าเท้าสมาชิกทีมบัญชาการทั้งสี่คนทันที เหล่าตัวละครที่เธอเฝ้าฟูมฟักเพื่อพาเธอมายังปราสาทจอมมารถลึงตา ตะโกนก่นด่าในขณะที่ถูกแสงนั้นกลืนกินทั้งเป็น
 "เรย์เน่!"
 "ยายผู้หญิงทรยศ!"
 "เธอหักหลังเรา! เธอมันนางแพศยา!"
 ทุกคนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดตอนที่ร่างกายแหลกสลายกลายเป็นผุยผงกลางห้องโถงปราสาทก่อนถึงชั้นซึ่งจอมมารพำนักอยู่
 พวกเขาเป็นหนึ่งในเหล่านักผจญภัยที่เก่งที่สุดในอาณาจักรรีเบิร์ทที่ร่วมเดินทางมากับเด็กสาวที่ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทานที่สุด ในดินแดนที่ที่ดินแทบทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยปีศาจของจอมมาร เหล่าประชาชนหวังให้เธอเป็นแสงสุดท้าย ช่วยปัดเป่าความทุกข์ยากนั้นให้หายไป
 แต่เธอกลับสังเวยชีวิตพวกพ้องของตนเอง
 เพียงเพื่อจะให้ซิลทอร์ ตัวละครที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่ก่อนเข้ามาในเกมมาเคียงข้างกาย
 เรย์เน่ที่แทบจะลืมชื่อตัวเองถูกแฟนเก่าฆ่าตาย ร่างไร้วิญญาณของเธอถูกทิ้งไว้ที่หอพักก่อนที่ดวงจิตจะล่องลอยมายังเกมรีเบิร์ทออฟเดอะนิวคิงดอม (Rebirth of the new kingdom) เธอลืมตาตื่นในร่างของเรย์เน่ ตัวละครเอกของเกมที่จะต้องเป็นคนรวบรวมเหล่าชายมีความสามารถ หน้าตาดีเข้าสังหารจอมมารเพื่อกอบกู้โลกนี้ไว้
 เกมกาชาที่จะได้ตัวละครจากการสุ่มเท่านั้นกลายเป็นโลกทั้งใบของเธอ ตั้งแต่ไอ้แฟนเฮงซวยหลอกเอาเงินเก็บทั้งหมดหนีไป เธอก็มีหัวใจเอาไว้ให้ตัวละคร 2D นามซิลทอร์เท่านั้น การที่ได้เข้ามาในเกมถือว่าเป็นเรื่องแสนวิเศษ เธอไม่ต้องคอยนึกถึงชีวิตพนักงานเงินเดือนจนๆ ที่ช้ำรักมานับครั้งไม่ถ้วนอีกแล้ว
 ในเมื่อในโลกนี้เธอสามารถพบกับเจ้าของหัวใจที่แท้จริงได้
 ทว่าซิลทอร์ ตัวละครระดับสูงที่อยู่ในตู้กาชาแพงแสนแพงนั้นไม่ได้ยอมศิโรราบอยู่ในครอบครองเธอเพียงแค่กดสุ่มตั๋วหรือทำภารกิจจากระบบของเกมที่มีเพียงเธอที่เห็นมัน
 ซิลทอร์เป็นลูกน้องคนสุดท้ายของจอมมาร...ที่เธอต้องสังหารเพื่อเคลียร์เกม
 แต่หากมีไอเทมตั๋วกาชาต้องมนตร์ที่หามาด้วยชีวิตที่ห้าของเธอแล้วล่ะก็...ใช่ เธอเกิดใหม่ในโลกเกมไม่พอ หากเธอตายในโลกนี้เธอก็จะย้อนกลับไปยังวันแรกอีกครั้ง
 วนเกิดใหม่ไม่รู้จบจนกว่าจะเคลียร์เกมได้
 "ฉันเลือกนาย"
 เสียงของเธอแหบแห้งเพราะเหนื่อยจากการเดินทางหลายสิบปีหากนับตั้งแต่เข้ามาในเกมครั้งแรก เด็กสาวชี้ไปยังร่างสูงสง่าเบื้องหน้า ปลายนิ้วประกายแสงเจิดจ้าก่อนจะพุ่งตรงไปยังหัวใจของชายหนุ่มผู้ที่เธอยินยอมยกหัวใจให้ทั้งดวง
 เส้นผมสีน้ำเงินเข้มที่เธอหลงใหลยาวระต้นคอที่ยืดระหง ทะนงตน...เก่งกล้ากว่าผู้ใด ดวงตาดำสนิทเหมือนกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดจดจ้องร่างของเธอไม่ละสายตา
 เขางดงามยิ่งกว่าภาพวาดใดที่เธอเคยรู้จัก ชายหนุ่มผู้เคยแต่มีตัวตนในโลกแห่งเกมอยู่ใกล้เธอแค่เอื้อมมือ หัวใจที่ถูกทำลายครั้งแล้วครั้งเล่าของเธอกำลังจะถูกเขาดูแลใช่ไหม เธอฝ่าฟันทุกอย่างก็เพื่อมาเจอเขา ได้อยู่กับเขาก็เท่านั้น
 ไม่เคยได้จับแม้กระทั่งปลายผมเพราะซิลทอร์เคยเป็นแค่ภาพในจอสี่เหลี่ยม แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว ชายหนุ่มผู้มีพลังของปีศาจก้าวลงจากบัลลังก์หนาม เยื้องย่างมาหาเธอ เชื่องช้า น่าเกรงขาม
 เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ ก้มตัวลงแทบเท้าพร้อมกับประคองมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลของเธอขึ้นมา
 นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสเขา...
 "ซะ...ซิลทอร์" เธอไม่อาจกลั้นน้ำตา เด็กสาวในร่างตัวเอกของเกมร้องไห้โฮ ต่อให้ชีวิตที่เหลืออยู่จะต้องกลายเป็นลูกน้องของจอมมารก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอได้อยู่กับคนที่เธอรักก็พอแล้ว
 "เก่งไม่เบาเลย" คำแรกของตัวละครตรงหน้านุ่มทุ้ม น่าฟังเป็นที่สุด ยิ่งพอมาได้ยินใกล้ๆ เรย์เน่ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดีเหลือเกิน อย่างน้อยโลกนี้ก็ยังประทานผู้ชายดีๆ มาให้เธอสักคน
 "ห้าครั้ง" เรย์เน่เอื้อนเอ่ย ปาดน้ำตาแห่งความยินดีของตนออกจากใบหน้างาม "ฉันเกิดใหม่ห้าครั้งเพื่อมาเจอกับคุณ ครั้งแรกฉันอดอยาก ตายอย่างทรมานเพราะใช้ชีวิตในโลกนี้ไม่เป็น ครั้งที่สองฉันเจอคุณ คุณแต่คุณก็ฆ่าฉันและเอาเงินเก็บทั้งหมดของฉันหนีไป"
 ซิลทอร์ประทับจูบลงบนหลังมือเธอ
 "ฉันขอโทษ"
 "ครั้งที่สามฉันพยายามทำดีทุกอย่างไม่ให้คุณทรยศแต่คุณก็หนีฉันไป"
 เขาทำหน้าเจ็บปวดกับสิ่งที่เธอเผชิญ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โอบกอดร่างที่เล็กกว่าเอาไว้ในอ้อมแขน เรย์เน่เบิกตากว้างตอนเขาทำแบบนั้น แต่ก็ยิ้มอย่างมีความสุขเพราะในที่สุดเธอก็ไม่ต้องทรมานอีกต่อไปแล้ว
 "...ครั้งที่สี่ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณเป็นลูกน้องจอมมาร ฉันยอมให้คุณฆ่าตอนมาถึงห้องโถงแห่งนี้เพื่อจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง"
 "..."
 เธอยกมือขึ้นกอดแผ่นหลังกว้างนั้นทั้งน้ำตา
 "แต่ครั้งที่ห้าฉันทำได้แล้ว"
 ซิลทอร์ย่อตัวลงจนริมฝีปากห่างจากหูเธอเพียงนิด เสียงอบอุ่นกระซิบหวาน ถ้อยคำแสนสั้นทว่ามีความหมายกับเธอซึมซาบไปทุกอณูร่างกาย
 "ฉันรักเธอ..."
 "ฉันก็รักคุณ-"
 ฉึก!
 เรย์เน่ชะงักค้างตอนที่อาการปวดแปลบจะแล่นจากช่องท้องสู่ร่างกาย เด็กสาวค่อยๆ ก้มมองฝ่ามือของอีกฝ่ายที่เสกดาบสีดำขึ้นมา ศาสตราวุธงามแทงทะลุท้องของเธอจนถึงแผ่นหลัง ร่างเล็กกระอักเลือดออกมาก่อนที่ชายหนุ่มจะเตะลำตัวของเธอให้หลุดจากดาบนั้นอย่างทารุณ
 เด็กสาวจากโลกอื่นกลิ้งไปกับพื้นห้องโถง มือเล็กกุมท้องไว้เพื่อห้ามเลือดแต่ดูเหมือนจะยากเย็น ไอเทมฟื้นเลือดถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าแต่ก็ถูกดาบของซิลทอร์ฟันทำลายจนแตกกระจายไปกับพื้น
 "นี่น่ะเหรอ คำที่เธออยากได้ยิน"
 เขาปรายตามองเธออย่างเย็นชา ใช้เปลวเพลิงสีนิลเผาทำลายข้าวของที่เธอสำรองไว้ช่วยชีวิตตัวเองจนกลายเป็นฝุ่นผง ซิลทอร์สะบัดดาบให้เลือดสีแดงฉานกระเซ็นไปกับพื้น
 "คิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะรักคนอย่างเธอ"
 ปลายดาบชี้ไปยังร่างของเด็กสาวผู้นำทีมบัญชาการเข้าจู่โจมนายเหนือหัวของตนอย่างรังเกียจ
 "ไอ้คำเพ้อเจ้อของเธอมันน่ารำคาญชะมัดตอนฟัง จริงๆ ฉันจะฆ่าเธอแต่แรกก็ทำได้แต่อยากจะลองเล่นสนุกดูสักหน่อย ไม่คิดว่าเธอจะเชื่อคนง่ายขนาดนี้"
 สติของเรย์เน่เริ่มเลือนราง เธอเห็นภาพเบื้องหน้าซ้อนทับกันจนปวดตาไปหมด แผลที่ค่อยๆ กัดกินชีวิตของเธอกำลังจะพาเธอไปสู่ความตาย ร่างเล็กบิดเร้าอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ที่ทรมานยิ่งกว่าคือคำพูดใจร้ายจากคนตรงหน้า
 นี่เธอจะต้องโดนผู้ชายหลอกและย่ำยีหัวใจทุกโลกเลยหรือไง...
 "แด่นายเหนือหัว" สิ้นเสียง ดาบสีดำก็ถูกยกขึ้นสูงก่อนจะสะบัดบั่นคอของเธอ เมื่อนั้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังหวีดอยู่ในหู
 เรย์เน่ยิ้มรับชะตากรรมอย่างสมเพชตัวเอง พอหลายครั้งเข้าเธอก็เริ่มชาชินกับความตายเสียแล้ว ทุกชีวิตเธอจะเอาแต่ดิ้นรนหาทางให้ซิลทอร์มาอยู่ข้างกาย พาตัวเองลำบากมาก็ไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ไอเทมหายากที่สุดในเกมก็ไปดั้นด้นเอามา
 ทว่าก็สูญเปล่า...
[แจ้งเตือน: ผู้เล่นตายแล้ว ระบบจะทำการพาย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นในอีก 10 วินาที]
 อา...ภาพมันเบลอไปหมดเลย
 สุดท้ายก็ตายจนได้สินะ ไม่มีทางไหนที่จะเอานายมาอยู่ข้างกายฉันได้เลยเหรอ?
 งั้นก็พอแล้วล่ะ...ฉันจะไม่เป็นสตรีแห่งแสงอะไรนั่นแล้ว
 ไม่อยากจะกอบกู้โลกบ้านี่เลยสักนิด
 ไม่ต้องมาใกล้เลย ฆ่ากันแบบนี้แล้วก็หัวเราะให้พอใจสิ
 สับฉันให้เป็นชิ้นๆ เผาฉันด้วยเพลิงสีครามของนาย หรือไม่ก็หนีไปเหมือนครั้งก่อนๆ
 เอาเลย...ทำร้ายกันซะให้พอใจ
 เพราะว่าฉันจะตายแล้วก็เลยไม่ได้ยินเสียงนายพูดหรอกนะ ไม่ทันได้เห็นสีหน้าที่นายขยับมาใกล้เลยสักนิด ไม่มีโอกาสได้รู้ว่าทำไมนายถึงจับมือฉันขึ้นมาอีกด้วยฝ่ามือที่สั่นเทานั่น
 รังเกียจกันไม่ใช่เหรอ...เพราะแบบนั้นจะร้องไห้ กอดร่างไร้วิญญาณของฉันไปทำไม
 จะมาไม้ไหนอีกล่ะ
 ต่อให้จะเล่นเล่ห์กลอะไรใส่ก็ไม่เอาแล้ว พระเจ้าคะ เอาระบบเฮงซวยนี่ออกไปที ไล่ตัวละครผู้ชายที่ตามห้อมล้อมฉันไปให้หมด
 ฉันพอแล้ว
 "Fuxk this world"


มหาทวีปเทียนหยุน ดินแดนแห่งจอมยุทธ์ที่กว้างใหญ่ไพศาล ดินแดนแห่งปลาใหญ่กินปลาเล็ก ดินแดนที่ตัดสินทุกอย่างได้ด้วยพลังอำนาจ
ในดินแดนแห่งนี้มีกฏเหล็กอยู่ข้อเดียว คือผู้ที่กำปั้นใหญ่กว่าคือผู้ที่มีเหตุผลมากสุด
เทียนหยุนประกอบด้วยแว่นแคว้นเล็กใหญ่ อาณาจักรมากมายและนิกายฝึกตนจำนวนมากที่ทั้งขึ้นตรงต่อกันและไม่ขึ้นตรงต่อกัน ขุมกำลังทั้งหลายต่างสะสมพลังเพื่อชิงความเป็นใหญ่หรือไม่ก็เพื่อความอยู่รอดของตนในโลกที่โหดร้ายแบบนี้
เมืองไม้คราม อาณาจักรลู่ซาน
เมืองเล็กๆด้านตะวันออกแห่งนี้กำลังคับคั่งไปด้วยผู้คนมากมายที่เดินทางเข้ามาเนื่องจากเมืองแห่งนี้ได้รับเลือกให้เป็นสถานที่คัดเลือกศิษย์ใหม่แห่งนิกายหมื่นกระบี่ในอีก2วันข้างหน้า
"นี่ๆ เจ้าได้ยินข่าวหรือเปล่า เจ้าหญิงกระบี่ประทะกับวิหคเพลิงครามที่จักรวรรดิฮัวเป่ย สู้รบกัน7วัน7คืน ในที่สุดเจ้าหญิงกระบี่ก็คว้าชัยชนะมาได้!"
"เจ้าหญิงกระบี่... แม่นางซวนหยวนหลิงเอ๋อร์คนนั้นน่ะหรอ!! ปีนี้อายุนางพึ่งเข้า30ปีเอง กลับมีความสามารถล้ำลึกถึงเพียงนี้เชียว..."
"ใช่แล้วล่ะ บรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ทั้งหมดแล้ว คงหาผู้เทียบเคียงนางยากแล้ว"
"นี่คงเป็นเหตุผลที่มีผู้เข้าคัดเลือกนิยายหมื่นกระบี่เยอะขนาดนี้สินะ"
"อืม หลังจากเหตุการณ์นี้ชื่อเสียงของนิกายหมื่นกระบี่ย่อมยิ่งใหญ่กว่าเดิมเป็นแน่"
เสียงผู้คนมากมายคุยกันเรื่องต่างๆไม่ว่าจะเป็นอาวุธ สมบัติลับหรือว่าหญิงงาม แต่ว่าเรื่องที่หนาหูที่สุดคงเป็นการต่อสู้ของซวนหยวนหลิงเอ๋อร์ เจ้าหญิงกระบี่แห่งนิกายหมื่นกระบี่และตงหลิน วิหคเพลิงครามแห่งนิกายเทพเพลิงผลาญฟ้า ทั้งคู่ต่างเป็นอัจฉริยะของนิกายมหาอำนาจทำให้ผลลัพธ์การต่อสู้นี้ยังกำหนดถึงทิศทางอนาคตของเทียนหยุนอีกด้วย
การต่อสู้เป็นไปด้วยความดุเดือดกินเวลาถึง7วัน7คืน ในที่สุดตงหลินก็เป็นฝ่ายปราชัย
ชัยชนะตกอยู่ในมือของเจ้าหญิงกระบี่!!
ผลลัพธ์นี้เองทำให้ชื่อเสียงและอิทธิพลของนิกายหมื่นกระบี่ยิ่งขยายกว่าที่เคย กดขี่เทพเพลิงผลาญฟ้าและทิ้งห่างนิกายยักษ์ใหญ่ที่เหลือไม่เก็นฝุ่น
ด้วยเหตุนี้เองทำให้ปีนี้การคัดเลือกศิษย์ใหม่ของนิกายจึงมีผู้คนสนใจมากกว่าปกติ
ท่ามกลางผู้คนที่คับคั่ง ปรากฏร่างๆหนึ่งสวมผ้าคลุมเก่าๆปิดบังตัวไม่อาจรูปร่างหน้าตาเดินไปกับฝูงชน แม้การสวมผ้าคลุมแบบนี้จะทำให้โดดเด่น แต่ว่าผู้คนกลับไม่รู้ถึงตัวตนของร่างนั้นเลย ร่างๆนั้นเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงหน้าที่พักแห่งหนึ่ง คนกระแอ่มในลำคอสองสามครั้งแล้วก้าวเท้าเข้าไป
"ข้าต้องการห้องพักหนึ่งห้อง3วัน" ร่างในผ้าคลุมพูดกับพนักงานบริการ แม้เสียงจะเฉยชาไปบ้างแต่ก็คาดเดาได้ว่าเป็นเสียงของชายหนุ่ม
"ขอโทษขอรับนายท่าน เนื่องจากการคัดเลือกทำให้ห้องพักเราเต็มเกือบหมดแล้ว ส่วนห้องที่เหลือเป็นห้องอย่างดี ข้าเกรงว่า..." เสี่ยวเอ๋อร์มองร่างของชายหนุ่มหัวจรดเท้าพลางพูดอย่างเกรงใจ ในใจตนคงคิดว่าชายเบื้องหน้าคงไม่มีปัญญาจ่ายเป็นแน่
"เรื่องเงินข้าไม่มีปัญหา"แม้จะโดนดูถูกแต่ชายหนุ่มกลับไม่ถือสาพลางตอบกลับอย่างใจเย็น เสมือนว่าตนชินชากับปฏิกิริยาดูถูกแบบนี้อยู่แล้ว
"ถ้างั้น...ห้องพักอย่างดีสามคืน มีอาหารให้3มื้อ รวมทั้งสิ้นสิบเหรียญปราณม่วงสามสิบเหรียญทองขอรับ" เสี่ยวเอ๋อร์ดีดลูกคิดในมืออย่างว่องไว แม้จะแพงมากสำหรับสามัญชนแต่ราคานี้เหมาะสมแล้ว
"นี่เงิน ไม่ต้องทอน" ชายหนุ่มควักเงินออกมาสิบเหรียญปราณม่วงสามสิบเหรียญไม่ขาดไม่เกินยื่นให้เสี่ยวเอ๋อร์
"ขะ ขอบคุณขอรับ" เสี่ยวเอ๋อร์คิ้วกระตุกกับมุกของลูกค้าตรงหน้า ทว่าไม่อาจว่าอะไรได้ อย่างที่เขาบอกลูกค้าคือพระเจ้า ตราบใดที่จ่ายเงินครบเขาก็ไม่อยากขัดแย้งด้วย
หลังจากจ่ายเงินเสร็จสิ้นแล้วเสี่ยวเอ๋อร์ก็อาสานำทางพาชายหนุ่มมาที่ห้องพักชั้นบนสุด ห้องมีขนาดกว้างขวาง วิวนอกหน้าต่างหันเข้าใจกลางเห็นผู้คนคับคั่งสัญจรไปมา ที่สำคัญยังมีบ่อน้ำส่วนตัวอีกด้วย นับว่าคุ้มค่าแก่ราคาที่จ่ายไป
"ถ้างั้นยามพลบค่ำจะนำอาหารมาส่งนะขอรับ"พูดจบเสี่ยวเอ๋อร์ก็โค้งคำนับและเดินนอกไป ทื้งให้ชายหนุ่มใช้เวลาในห้องของตน
...
เมื่อได้อยู่คนเดียวแล้ว ชายหนุ่มเดินรอบห้องอยู่ครู่หนึ่งเป็นการสำรวจ หลังจากนั้นก็เดินไปที่เตียงแล้วถอดผ้าคลุมออก ร่างที่อยู่ใต้ผ้าคลุมนั้นเป็นชายหนุ่มในสีขาวสะอาด ผมสั้น ดวงตาสีดำสนิท ใบหน้าคมคายดูเย็นชา ไม่ แทนที่จะบอกดูเย็นยา ควรจะบอกว่าดูไร้อารมณ์ถึงจะถูก
ชายหนุ่มยืนหลับตาซักพักแล้วเดินไปที่ระเบียง สายตาทอดไกลยังเส้นขอบฟ้า
"โม๋ซิน ในยามนี้ถึงเวลาที่เจ้าบอกแล้วใช่ไหม" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาโดยสายตายังไม่ละจากเส้นขอบฟ้าที่ค่อยๆหายไป
"ขอรับนายท่าน ขอเพียงท่านได้รับเข้าเลือกเป็นศิษย์ของนิกายหมื่นกระบี่ บัดนั้นแผนการของนายท่าน ไม่สิ แผนการพวกเราก็ใกล้ความจริงอีกขั้นหนึ่งแล้ว"
ในความว่างเปล่า เสียงๆหนึ่งตอบกลับชายหนุ่มดังขึ้นตอบชายหนุ่ม เป็นเสียงที่ดูเจ้าเล่ห์และอันตรายราวกับปิศาจผู้ล่อลวงผู้คนให้ทำตามสิ่งที่มันต้องการ
"หึ แผนของเจ้าน่ะสิไม่ว่า" ได้ยินคำตอบของเสียงชายหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าครั้งแรก เป็นสีหน้าเย้ยหยันราวกับรู้อยู่แล้วถึงนิสัยเจ้าของเสียง
"หึหึหึ อย่าพูดอย่างั้นสินายท่านจางหลิน ท่านก็รู้ว่าเราลงเรือลำเดียวกันอยู่แล้ว" ปิศาจไม่สะทกสะท้านกับเสียงเย้ยหยันของผู้เป็นนาย
"...."
ครานี้ชายหนุ่มไม่ตอบกลับอะไร คนเพียงจ้องมองไปยังเส้นขอบฟ้า
ที่บัดนี้ถูกราตรีกลืนกินกลายเป็นความมืดมิดไปเสียแล้ว


ภพที่ 1
แม่ทัพ..กระบี่สะท้านฟ้า
ตอนที่ 1 กำเนิดมังกรทอง
"เยี่ยซิง เจ้าน่ะ เล่นหมากรุกเก่งมากเลย ปล่อยให้ข้าชนะบ้างสักตาสิ หลายวันมานี้ข้าไม่สามารถเอาชนะเจ้าได้เลย" เสี่ยวผิงบ่นเพื่อน "ไม่ ไม่ เจ้าก็ต้องใช้สมองเล่นก่อนสิ ไม่เช่นนั้นมัวใจลอยก็แพ้ข้าตลอดเลยล่ะ ฮ่าๆๆ" เยี่ยชิงหัวเราะเพื่อนที่เล่นกันมาหลายวันก็แพ้ตลอด บางทีก็ยอมๆแกล้งแพ้ให้เพื่อนชนะบ้าง เอาใจเพื่อน หญิงสาวสองคนกำลังนั่งเล่นหมากรุกกันอย่างสนุกสนาน เยี่ยชิง เป็นสาวงามบนสวรรค์ชั้นลำดับที่สามมักจะลงมาเยี่ยมเพื่อนเสี่ยวผิงที่สวรรค์ชั้นลำดับที่สองบ่อยๆ เยี่ยชิง เป็นหญิงงามมากที่สุดในสวรรค์ชั้นลำดับที่สาม นางมีความเฉลียวฉลาดที่ไม่ค่อยจะมีผู้ชายชั้นล่างกว่าหรือชั้นเดียวกันมาเทียบได้ เยี่ยชิงจึงดำรงความเป็นโสดอยู่บนสวรรค์อย่างเดียวดาย มีเพื่อนที่สนิทไว้วางใจได้คือ เสี่ยวผิง แม้ทั้งสองคนจะเพื่อนรักกันมาก แต่ดันมาอยู่สวรรค์คนละชั้นกัน เท่าที่เยี่ยชิง จำความได้ก่อนจะมาอยู่บนสวรรค์ชั้นลำดับที่สาม นางได้บวชเป็นแม่ชีและบริจาคทานอยู่ในวัดเขาเฝอตง หลังจากมีการฆ่ากันของราชสำนัก มีโหรทำนายว่า จะต้องกำจัดพระและแม่ชีให้หมดสิ้น จึงจะทำให้กษัตริย์ราชวงค์ซางสุ่ย มีความมั่นคงและก้าวหน้า เยี่ยชิงจำได้แค่ว่า กำลังช่วยเหลือผู้สบภัยที่เข้ามาในเขตวัด และกำลังสาระวนกับการคัดกรองคนไข้ที่ได้รับบาดเจ็บ บางคนแขนขาด บางคนขาขาด ชาวบ้านบางคนศรัทธาวัดทำให้ใช้ชีวิตปกป้องพระกับแม่ชีที่วัดเขาเฝอตงอย่างสุดชีวิต บางคนขาดใจตายตรงหน้าของแม่ชีเยี่ยชิงเลยทีเดียว ภาพต่างๆเหล่านั้นทำให้จิตใจของเยี่ยชิงรู้สึกสงสารมาก ทั้งกลัวทั้งกล้า ขณะที่นางกำลังจะวิ่งไปช่วยเหลือสาวชาวบ้านธรรมดาๆผู้หนึ่งที่กำลังจะโดนทหารใช้ดาบง้างมาเสียบ เยี่ยชิงวิ่งเข้าไปกอดนางผู้นั้นไว้ ทำให้ดาบแทงทะลุทั้งสองคนตายคาที่ตรงใต้ต้นดอกโบตั๋นริมกำแพงข้างวัด ทุกอย่างดับวูบลงแล้วเยี่ยชิงก็ลืมหมดทุกสิ่งทุกอย่าง มารู้สึกตัวอีกที ก็อยู่บนสวรรค์ชั้นลำดับที่สามแล้ว ไม่รู้จักใครเลยในชั้นนี้ แม้จะมีเหล่าบริวารที่มาเกิดพร้อมกัน ทุกคนก็รู้จักเยี่ยชิง แต่นางกลับไม่รู้จักใครเลย ทำให้นางอึดอัดใจไม่ใช่น้อย จะถามไถ่ใครก็ไม่กล้า จนต้องหาวิธีไปท่องเที่ยวสวรรค์ชั้นล่างบ่อยๆ ทำให้มาเจอกับเสี่ยวผิง เท้าความเล่าไปมาก่อนจะมาอยู่บนสวรรค์ชั้นลำดับที่สอง เสี่ยงผิงเล่าว่าตัวเองจำได้ว่า กำลังช่วยคนอยู่ที่วัดเขาเฝอตง อยู่ๆก็โดนแทงตายพร้อมกับแม่ชีท่านหนึ่ง ไม่รู้ท่านไปอยู่ที่ไหน แต่เมื่อมาเกิดที่สวรรค์ลำดับที่สองทำให้เสี่ยวผิงมีความสามารถพิเศษคือสามารถนั่งบัลลังค์และส่องจิตก็รู้ว่าแม่ชีนางนั้นมาเกิดที่สวรรค์ชั้นลำดับที่สามนี่เอง เพียงแต่เสี่ยวผิงไม่สามารถขึ้นไปได้ ก็ได้แต่รอว่าสักวันหนึ่งแม่ชีนางนั้นจะได้ลงมาเองเมื่อถึงเวลา เป็นเช่นนั้นจริงเมื่อถึงเวลาเยี่ยชิงก็ได้ลงมาโดยบังเอิญและพบกับเสี่ยวผิงจนได้ เมื่อรู้ความกันแล้วจึงเข้าใจได้ตรงกันว่า ได้ตายพร้อมกัน เพียงแต่ได้ไปอยู่สวรรค์คนละชั้น เยี่ยชิงสามารถลงมาหาเสี่ยวผิงได้ เพียงแต่เสี่ยวผิงไม่สามารถขึ้นไปเยี่ยมเยี่ยชิงที่สวรรค์ชั้นลำดับที่สามได้ เพราะเป็นกฎของสวรรค์เป็นเช่นนี้มาอย่างยาวนานแล้ว
 เสี่ยวผิงและเยี่ยชิงเป็นเพื่อนเทียวมาเทียวไปทุกวันเป็นประจำจนผ่านกาลเวลานับจะครบหนึ่งพันปีแล้ว เยี่ยชิงรู้สึกเบื่อในชีวิตที่แสนจะสุขสบายเช่นนี้เหลือเกิน ไม่มีอะไรท้าทายสติปัญญาของเยี่ยชิงเลย ทำให้เยี่ยชิงยิ่งรู้สึกถึงความน่าเบื่อบนสวรรค์ ปีนี้เป็นปีที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้า กับอีกสิบเอ็ดเดือน เดือนหน้าจะครบพันปีที่อยู่สวรรค์ชั้นลำดับที่สาม เยี่ยชิงไม่มีอะไรทำนอกจากเฝ้านับวันแต่ละวันผ่านไปอย่างน่าเบื่อ นางบ่นกับตัวเองบ่อยๆว่า ชีวิตเช่นนี้ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก ไม่ต้องทำอะไร แค่นึกคิดทุกสิ่งก็ปรากฏต่อหน้าให้หายหิว หายอิ่มไปหมดเลย อีกทั้งบริวารก็มีแต่คนหน้าตาน่ารัก วัย 25 ปีทั้งนั้น ทุกคนบนสวรรค์เหมือนถูกสตาร์ฟไว้ที่วัยหนุ่มสาว 25 ปี จึงไม่มีใครแก่เลยสำหรับสวรรค์ชั้นนี้ จึงทำให้เยี่ยชิงคิดว่าทำไมจึงไม่เห็นเด็ก ไม่เห็นคนแก่บ้างเลย หน้าตาพวกเขาจะเป็นอย่างไรนะ คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก เพราะมาเกิดอยู่บนสวรรค์นานจนลืมโลกอื่นๆไปหมดแล้ว คิดถึงเสี่ยงผิงขึ้นมา นึกอยากจะไปเยี่ยมไปถามหาข้อข้องใจนั้น เสี่ยวผิงอยู่ชั้นที่ติดกับโลกมนุษย์มากกว่าน่าจะเคยเห็นพวกมนุษย์ ว่าหน้าตาเด็กกับคนแก่หน้าตาเป็นอย่างไร ตัวเองตั้งแต่เกิดมาบนโลกสวรรค์ก็ยังไม่เคยลงไปยังโลกมนุษย์สักที เพราะมีเหตุให้ท่านมหาเทพหวังเชียง ซึ่งเป็นราชาแห่งเทพเจ้าชั้นลำดับที่สามมักชอบใช้งานเยี่ยชิงบ่อยๆ เพราะนางเป็นคนเฉลียวฉลาด สั่งงานอะไรก็จะได้สมใจปรารถนาหมด ทำให้ไม่ขัดเคืองใจท่านมหาเทพ เห็นจะเป็นเรื่องเดียวนี่แหละที่เยี่ยชิงเบื่อที่สุดก็คือการถูกท่านมาหาเทพใช้งาน และทำให้นางต้องหลบอู้งานไปหาเสี่ยวผิงเพื่อนของนางที่สวรรค์ชั้นลำดับที่สองเป็นข้ออ้างบ่อยๆ ขณะที่เยี่ยชิงกำลังเหาะลงมายังหลุมอากาศที่เป็นทางเชื่อมระหว่างสวรรค์ชั้นลำดับที่สามกับสวรรค์ชั้นลำดับที่สอง ก็เหมือนมีคลื่นสัญญาณแปร๊บๆเข้ามาทางจักรกระที่หน้าผากของนาง เหมือนมีสัญญาณกำลังบ่งบอกอะไรบางอย่างให้เยี่ยชิงรู้ เยี่ยชิงเอามือทั้งสองข้างจับกุมขมับ ว่าเกิดอะไรขึ้น สัญญาณนั้นก็หายไป เยี่ยชิงเหาะมาจนถึงสวรรค์ชั้นลำดับที่สอง พบเสี่ยวผิงกำลังนั่งเป่าขลุ่ยเพลงวิหคทวนลมอย่างเพลิดเพลินอยู่ เสี่ยวผิงหันมาเจอเยี่ยชิงพอดี ก็ดีใจมาก "นี่ๆข้ากำลังคิดถึงเจ้าอยู่พอดีเลย ว่าจะเป่าเพลงทำนองใหม่ให้เจ้าฟัง อยากฟังไหมล่ะ" เสี่ยวผิงรบเร้าให้เพื่อนฟัง "ได้ๆ เป่าเลยๆ ข้ากำลังอยากฟังความเพลิดเพลินนั้นอยู่" ว่าแล้วเสี่ยวผิง ก็เป่าขลุ่ยบรรเลงเพลงใหม่ให้เยี่ยชิงฟัง เยี่ยชิงฟังอย่างเพลิดเพลิน สักพักสัญญาณแปล๊บๆส่งมาทางจักรกระสายตาอีกแล้ว ครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งที่ผ่านมา เหมือนว่าจะเห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น เยี่ยชิงเห็นมังกรสีน้ำทองสลับเขียวคล้ายหยกบริสุทธิ์ มีเกร็ดเพชรตามลำตัว มีมงกฎเพชรบนศีรษะของมังกรตัวนั้นด้วย เพียงชั่วเสี้ยววินาที เยี่ยชิงก็เห็นภาพทั้งหมด ทำให้ตกใจ เอามือกุมขมับหัวอีก เสี่ยวผิงเองก็ตกใจมากร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเยี่ยชิง ทำเช่นนี้มาก่อน เลยสงสัยถามว่า "เยี่ยชิง เจ้าเป็นอะไรไปหรอ มีอะไรเกิดขึ้นผิดปกติอย่างนั้นหรือ?" เสี่ยวผิงถามด้วยความตกใจ "ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่จู่ๆข้าก็เห็นภาพมังกรสีทอง ขึ้นมาบนหัว ข้าก็เลยตกใจ" เยี่ยชิงเล่าด้วยความสับสนในใจ ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก หรือท่านมหาเทพจะลงโทษนางซะแล้วนางคิดในใจ โอ..ไม่นะ ท่านมหาเทพ ออกจะใจดี และเมตตา กรุณาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลายอย่างมาก คงไม่คิดลงโทษนางหรอกนะ เยี่ยชิงได้แต่วิตกกังวล ตอนยังเป็นมนุษย์เสี่ยวผิงมักจะไปขลุกตัวอยู่กับท่านอาจารย์ หยางเซิน ท่านมักจะทำนายทายทัก บอกเรื่องราวชะตาชีวิต ให้เสี่ยวผิงฟัง เสี่ยวผิงเลยได้วิชามาจากอาจารย์หยางเซิน เสี่ยวผิงเลยเริ่มสงสัยว่าน่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับเยี่ยชิงแน่ๆ หรือเยี่ยชิงจะต้องไปรับเคราะห์สะสมบุญบารมีใหม่ที่โลกมนุษย์ คิดได้เช่นนี้ ทำให้เสี่ยวผิงตกใจ ร้องอุทานด้วยเสียงอันดัง "โอ้ไม่นะ..เยี่ยชิงหรือว่า หรือว่า ท่านต้องไปเกิดใหม่สะสมบุญบารมีแดนโลกมนุษย์ บุญท่านจะหมดแล้วหรือ เดี๋ยวนะ ขอข้านั่งสมาธิดูชะตาเจ้าสักพัก" ว่าแล้วเสี่ยวผิงรีบเข้าไปนั่งบัลลังก์ ที่นั่งสมาธิของนางที่สวรรค์มอบให้ นางสามารถรู้อนาคตและอดีตของคนที่ต้องการอยากจะทราบได้ ทันทีที่เสี่ยวผิงนั่งลงบัลลังก์ของนาง ตัวของนางต้องสั่นสะเทือน โยกโคลงเคลงไปมา แทบนั่งไม่ได้เลย แต่นางก็พยายามกำหนดจิต ตั้งสมาธิได้มั่น แล้วภาพก็มาชัดอยู่ตรงหน้า นางเห็นภาพมังกรสีทอง แต่ไม่มีหนวด มีมงกุฎ อยู่บนหัวเจ้ามังกรตัวนั้น นางรู้ได้ทันทีว่าจิตที่อยู่ในมังกรตัวนั้นคือเยี่ยชิงนั่นเอง ..โอ้แย่แล้ว ..ข้าจะบอกเยี่ยชิงอย่างไรดี นางช่างน่าสงสารยิ่งนัก เยี่ยชิงต้องไปรับเคราะห์กรรมที่แดนบาดาล ไม่ใช่แดนมนุษย์ แต่เป็นแดนบาดาลกับมนุษย์ เสี่ยวผิงยิ่งทุกข์ร้อนใจไม่แพ้เยี่ยชิงเลยทีเดียว "บัลลังก์ของข้าร้อนเป็นไฟ" เสี่ยวผิงบอกเยี่ยชิง ทำให้เยี่ยชิงนึกสงสัยว่าเสี่ยวผิงน่าจะรู้อะไรและไม่กล้าบอกนาง ด้วยที่เยี่ยชิงมักจะเป็นคนมีกลอุบายฉลาด จึงแกล้งพูดว่า "ดูตัวข้าสิ อุตส่าห์ได้อยู่สวรรค์ชั้นลำดับที่สาม แต่กลับไม่รู้อะไรเลย แต่เจ้าน่ะนะ อยู่สวรรค์ชั้นลำดับที่สอง กลับมีบัลลังก์ที่สวรรค์มอบให้เป็นของตนเอง ข้าเห็นแล้วก็อิจฉายิ่งนัก" เยี่ยชิงบ่น เสี่ยวผิงบอกไม่ต้องมาบ่นน้อยใจเลย เจ้าสิมีฤทธิ์ มีสติปัญญากว่าข้ามาก ข้าสิคิดอะไรก็ไม่ทันเจ้า แต่คราวนี้ข้าจะบอกกับเจ้าว่า เจ้าจะต้องไปสะสมบุญบารมีที่แดนบาดาล และโลกมนุษย์ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่บุญของเจ้าน่ะทำไมหดหายไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ทั้งที่เจ้ามีมากกว่าข้ายิ่งนัก" เสี่ยวผิงบ่นอย่างสงสัยและงุนงง แม้แต่กฎสวรรค์ที่มีมากมาย คนบนสวรรค์ก็ไม่อาจละเลยได้ เพราะชาวสรรค์ทุกคนก็กลัวตกสวรรค์ต้องไปทนทุกข์ระกำลำบากกันทั้งนั้น ทุกคนจึงตั้งหน้าตั้งตาทำความดี สะสมเพื่อให้ได้อยู่บนสวรรค์ไปนานๆ แต่ทำไมเยี่ยชิง ถึงต้องกลับไปเกิดใหม่เป็นมังกรสีทองล่ะเนี่ย เสี่ยวผิงเองก็ยังงง หาคำตอบไม่ได้ "โอ้สวรรค์ ข้าจักไปถามผู้ใดล่ะเนี่ย ข้าก็อยู่สวรรค์ ข้าก็ยังหาคำตอบไม่ได้เลย" เสี่ยวผิงบ่นกับตัวเอง เยี่ยชิงสิ ตัวร้อนๆหนาวๆขึ้นมาซะอย่างนั้น อยู่ๆก็ครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างบอกไม่ถูก แล้วร่างของเยี่ยชิงก็เริ่มหายเลือนราง จางลงทุกที ทั้งสองกอดร่ำไห้กันอำลากันพัลวัน " ทำไมมันเร็วเช่นนี้ล่ะ ไม่นะ เยี่ยชิง ข้าจะคิดถึงเจ้า ข้าจะคอยไปหาเจ้าให้เจอ จำเอาไว้ เยี่ยชิง เยี่ยชิง เยี่ยชิง....." ขาดคำของเสี่ยวผิง เยี่ยชิงก็ค่อยๆหายแวบไปกับตา ทำให้เสี่ยวผิงเศร้าสลดใจมาก ยังไม่ทันจะล่ำลากันเลย นางก็ยังไม่ทันได้ไปบอกลาทุกคนบนสวรรค์ชั้นลำดับที่สามเลยสักคน บริวารของนางเป็นร้อยๆพันๆคน คงจะหากันจ้ะละหวั่นแน่นางได้แต่คิด แต่ก็แปลกที่บริวารของเยี่ยชิงที่สวรรค์ชั้นลำดับที่สามเหมือนทุกคนต่างก็รู้กันหมดโดยทางจิตสัมผัส ว่าเยี่ยชิงต้องไปรับเคราะห์และสะสมบุญบารมีที่แดนระหว่างสองแดน ทั้งแดนมนุษย์และแดนบาดาล
 ที่เมืองบาดาล กำเนิดเด็กหญิงมังกรตัวน้อยๆมีเกร็ดสีทองทั้งตัวและเขียวหยกสลับกับสีขาวราวกับเพชรใต้ท้อง ถ้ามีแสงส่องจะเป็นเพชรระยิบระยับทันที เป็นสีที่งดงามหาที่สุดในแดนสามโลกนี้ไม่มีอีกแล้ว ราชาแห่งมังกรผู้ยิ่งใหญ่ใต้บาดาลกำลังลุ้นราชินีมังกรที่กำลังจะคลอดลูกแล้ว คราวนี้คงจะได้มังกรน้อยเด็กหญิงสมใจ เพราะราชามีมังกรเด็กชายมาแล้วหกคน โหรมังกรได้ทำนายว่า คนนี้จักเป็นผู้มีบุญบารมี เก่งกล้าสามารถ เฉลียวฉลาดมาก เทียบเท่ากับราชาเลยทีเดียว แต่นางจะดื้อมากและใจร้อนมากว่าพี่ๆของนาง ท่านราชาและราชินีมังกรต้องใจเย็นๆ ท่านทั้งสองคนไม่อาจมีบุญบารมีมากเท่าลูกคนนี้ ดังนั้นท่านสองคนจึงไม่อาจสั่งสอนนางได้ ให้เอาธิดามังกรน้อยนี้ ไปฝากให้เป็นศิษย์กับเหล่าซือ เฝอต้วน แห่งวัดเฝอตง ท่านอายุอานามเกือบแปดสิบปีแล้ว ราชาและราชินีแห่งมังกร รู้สึกทั้งดีใจทั้งเสียใจ อุตส่าห์ได้มังกรสาวน้อยมาแล้วแต่กลับต้องไปพลัดพรากจากกันเสียตั้งแต่ยังเล็กนัก ราชินีปิงฟ่านไม่อาจจะทำใจได้ แต่ด้วยคำทำนายโหรมังกร ทำให้นางต้องยอมเพื่อให้ลูกน้อยได้มีวิชาอาคมติดตัว เอาตัวรอดได้ จะได้ปกครองบ้านเมืองบาดาลต่อไปเพราะพี่ๆมังกรแต่ละองค์มีแต่ความสง่างาม ชอบความบันเทิงใจ ไม่สนใจงานบ้านงานเมือง ทำให้ราชาและราชินีต่างกลุ้มใจอยู่มาก เห็นจะมีแต่พี่สี่และพี่ห้า ที่จะเป็นนักรบสนใจบ้านเมืองอยู่บ้าง แต่ก็สนใจเรื่องสาวๆเสียส่วนใหญ่ กว่าจะได้ลูกสาวมังกรตัวน้อยนี้มีต้องเฝ้ารอหนึ่งร้อยปีเลยทีเดียว ทำให้ราชาและราชินีมังกรต้องรอคอยกันอย่างทรมาน ในที่สุดก็ได้ลูกสาวสมใจ พระราชาแห่งแดนมังกรได้กำหนดจัดพิธีเฉลิมฉลองกันตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน ได้รับขนานนามว่า หลันเซ่ออิง ซึ่งแปลว่าวีรสตรีแห่งดินแดน ผู้พร้อมบริบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติทั้งปวง
 สาวน้อยแห่งแดนมังกรโตวันโตคืน เวลาที่เด็กน้อยนอนหลับนางจะกลายเป็นมังกรน้อยสีทอง ที่ดูสง่างามและแข็งแรงยิ่งนัก มีเกล็ดสีเขียวมรกตและสีเพชรระยิบระยับใต้ท้องมังกร ไม่มีหนวด มีขาสี่ขา มีกรงห้าเล็บ ยามปกตินางก็จะกลายเป็นมนุษย์ปกติเป็นลักษณะพิเศษที่โหรหลวงได้ทำนายตามตำราเอาไว้ว่ามีลักษณะถูกต้องตามหลักแห่งกษัตริย์ตรีแห่งดินแดนมังกรที่หายากยิ่งนักกว่าจะมีได้สักองค์หนึ่งต้องรอถึงหนึ่งหมื่นไปขึ้นไปจึงจะได้มาจุติเกิดในดินแดนมังกรนี้ เป็นเหตุให้ราชาและราชินีดินแดนมังกรทั้งหวงทั้งห่วงมังกรน้อยหลันเซ่ออิงยิ่งนัก พลอยทำให้เหล่าบรรดาพี่ๆของนางต่างก็พากันอิจฉานางไปด้วย แต่อิจฉาด้วยความรักความเอ็นดู เมื่อถึงวัยห้าขวบ จึงได้ส่งหลันเซ่ออิงไปบำเพ็ญบุญที่วัดเขาเฝอตง ของท่านอาจารย์เฝอต้วน มังกรน้อยไม่อยากจะจากพระราชบิดาและพระราชมารดาไปเลย ร้องไห้ขอร้องอ้อนวอนอย่างไร ก็ไม่เป็นผล เมื่อเป็นคำทำนายก็จะต้องจำใจให้ไปพระราชบิดาและพระราชมารดาต่างก็ร้องไห้พร้อมๆกัน ในที่สุดหลันเซ่ออิงก็ได้มาถึงวัดแห่งเขาเฝอตง ลูกศิษย์ในวัดได้นำพาเด็กน้อยไปพบท่านพระอาจารย์เฝอต้วน อาจารย์ได้ทักเด็กน้อยว่า "เออมาได้สักที ข้ารอเกือบแปดสิบปีล่ะเด็กน้อยเอ๊ย ถ้ามาช้าอีกหน่อยคงไม่ได้เจออาจารย์อย่างข้าซะแล้วล่ะ" เด็กน้อยคาราวะอาจารย์ เด็กน้อยถามพระอาจารย์ว่า "ท่านอาจารย์ข้ามาที่นี่คนเดียว ข้าจะเหงาไหมเจ้าคะ" "อืมไม่เหงาหรอก มีพี่ๆอยู่เยอะแยะ เอ้าลีลี่ เจ้าพาหลันเซ่ออิงไปดูเพื่อนๆที่ลานฝึกยุทธ์สิ จะได้ไม่เหงา" อาจารย์เฝอต้วนกำชับ ลีลี่รับคำ "เจ้าค่ะ" ลีลี่อายุสักราวแปดขวบ ได้แนะนำตัวว่าชื่อลีลี่ เป็นเผ่าพันธุ์นางเงือก ครึ่งคนครึ่งปลา "ฮ้าจริงหรอ" หลันเซ่ออิงร้องอุทานด้วยความดีใจที่มีเพื่อนแปลกพิศดาลๆ "จริงสิ ข้าจะแปลงร่างได้ก็ต่อเมื่อข้าโกรธเท่านั้น ยามปกติข้าก็จะเป็นแบบที่เจ้าเห็นนี่แหละ แล้วเจ้าล่ะชื่ออะไร ข้าชื่อลีลี่นะ " ลีลี่เล่าถึงเผ่าพันธุ์ของนางให้หลันเซ่อลิงฟัง หลันเซ่ออิงรู้สึกดีใจมากที่มีเพื่อนรุ่นพี่ที่ใจดีด้วย "ข้าชื่อหลันเช่ออิง เจ้าเรียกข้าว่าอิงอิงก็ได้" ลีลี่ได้พาหลันเซ่ออิงมาที่ลานฝึกยุทธ หน้าหุบเขามีอุปกรณ์การฝึกต่างๆมากมาย ทั้งดาบ กระบี่ พลอง หอก ธนู และมีมนุษย์เผ่าพันธุ์แปลกประหลาดๆอีกมาก มีทั้งครึ่งคนครึ่งม้า ครึ่งคนครึ่งงู ครึ่งคนครึ่งไก่ ครึ่งคนครึ่งผีเสื้อ ครึ่งคนครึ่งราชสีห์ ครึ่งคนครึ่งกวาง ครึ่งคนครึ่งม้า สถานที่พิสดารเช่นนี้ทำให้หลันเซ่ออิงหายเหงาไปได้เลยพริบตา เพราะเพื่อนต่างๆก็อายุรุ่นพี่รุ่นน้อง รุ่นราวคราวเดียวกับหลันเซ่ออิงนี่เอง ทำให้นางรู้สึกสนุกสนานไม่คิดถึงพระราชบิดาพราะราชมารดารวมถึงพี่ๆของนางแล้ว พระอาจารย์ได้ให้หลันเซ่ออิงไปพักห้องเดียวกันกับลีลี่และฉีมู่ ฉีมู่อายุหกขวบ ฉีมู่เผ่าพันธุ์แห่งพญาหงส์ นางเป็นเทพธิดาของพญาหงส์มหาราช ดินแดนแห่งเมืองเหนือที่มีสายลมและป่าดงดิบมวลแมกไม้แต่ละต้นเป็นไม้ใหญ่มาก มีดอกไม้สวยงามนานาชนิด และยังมีหมู่แมลงผีเสื้อครึ่งคนครึ่งผีเสื้อซึ่งเป็นบริวาร แต่ละตัวช่างมีความงดงามไม่แพ้กันเลย ฉีมู่ เป็นเด็กซุกซน เฉลียวฉลาดเกินไว้ นางมีไหวพริบที่เฉียบแหลมมาก สามารถเดาความคิดของคนอื่นออกหมดเมื่อนางจับคางค่อนไปทางหูทั้งสองข้างของนางซึ่งมีตุ่มเล็กๆสองข้างที่ปลายโคนผม ซึ่งไม่มีใครรู้เลย แม้แต่พระราชบิดาพระราชมารดาของนางเอง รวมถึงเหล่าอำมาตย์ก็ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงได้รู้ความคิดคนอื่น จึงถูกตั้งข้อกล่าวหาว่าเป็นตัวประหลาดของตระกูลเผ่าพันธุ์พญาหงส์เหล่าอำมาตย์ใส่ร้ายใส่ความเทพธิดาฉีมู่ นางจึงได้ถูกขับออกมาให้มาอยู่ที่วัดแห่งนี้เพื่อสำนึกผิด แท้จริงแล้วเหล่าอำมาตย์เกรงกลัวว่านางจะล่วงรู้แผนการและเป็นภัยต่อเหล่าอำมาตย์ที่กำลังคิดกบฏต่อพระราชบิดานั่นเอง แม้จะยังเป็นเด็กแต่ฉีมู่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่เร็ว เนื่องจากความสามารถพิเศษที่ได้รับมาตั้งแต่เกิด หลังจากเกิดมาไม่นานนางก็ล่วงรู้ถึงแผนการของเหล่าอำมาตย์ทำให้นางต้องคอยหาเรื่องให้พระราชบิดา และพระราชมารดามีเรื่องที่ต้องทำอยู่ๆบ่อยๆ ทำให้เหล่าอำมาตย์ที่คิดไม่ซื่อไม่ทราบที่ว่าพญาหงส์มหาราชไปอยู่ ณ ที่แห่งหนใด ทำให้แผนการล่มทุกครั้ง บัดนี้นางอายุได้ 7 ขวบ และถูกขับออกมาจากพระราชวังแห่งพญาหงส์มหาราชแล้ว ต่อไปใครจะคอยคุ้มกันบิดาและมารดาของนาง เมื่อเป็นเช่นนั้น นางจึงได้ให้สาวใช้นางหนึ่งต้องบินมารายงานให้ฉีมู่ทราบทุกวัน เพื่อที่จะเตรียมรับมือทัน แม้จะอยู่ไกลจากเมืองของนางแต่ด้วยความเป็นเผ่าพันธุ์หงส์ จึงทำให้หงส์ทุกตัวบินได้เร็วประดุจลมพัดก็ถึงที่หมายทันที ลีลี่ ฉีมู่ และอิงอิง จึงได้อยู่ห้องเดียวกัน ทั้งสามสัญญากันว่าจะเป็นเพื่อนทุกข์เพื่อนยาก เพื่อนกินเพื่อนตายด้วยกันตลอดไป และจะไม่ทรยศหักหลังกันไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม
 วันนี้อาจารย์ให้นักเรียนทุกคนฝึกวิชายุทธลีลาพื้นฐานคือ รำพัดไท่จี๋ซ่าน ซึ่งกลยุทธ์ของวิชานี้คือผู้ที่สามารถมีความเชี่ยวชาญในการใช้พัดเป็นอาวุธแล้ว จะสามารถขี่พัดล่องหนไปได้ทั้งโลกของสวรรค์ มนุษย์ และท่องแดนนรกได้ ซึ่งรุ่นพี่ส่วนใหญ่น้อยคนนักที่จะสามารถใช้วิชาสุดยอดนี้ไปถึงระดับสูงสุดนั้นได้ แต่สำนักของอาจารย์เฝอต้วนก็ยังมีเด็กชายอายุราว 9 ขวบคนหนึ่งมีความสามารถรำพัดไท่จี๋ซ่านได้สง่างามและยังสามารถรู้ความลับของกลยุทธ์วิชาพัดนี้ อีกทั้งสามารถขี่พัดใช้พัดเป็นอาวุธได้ เพียงแต่ยังไม่สามารถควบคุมสมาธิลมหายใจได้ หลันเช่ออิงถามลีลี่ว่า "เด็กชายคนนั้นทำไมเก่งจัง ชื่ออะไร เขาเป็นคนเผ่าพันธุ์ไหนหรอ" "อ่อ เขาเป็นเผ่าพันมนุษย์ เขาเป็นบุตรคนโตของฮ่องเต้เมืองต้าฟาง เขาเป็นราชทายาท จึงได้ถูกส่งตัวมาเพื่อมาฝึกวิชากับอาจารย์ด้วย เขาจะได้เป็นฮ่องเต้ในภายภาคหน้า เขาเป็นคนดีมาก พวกเราเป็นเพื่อนกับเขาได้นะอิงอิง" ลีลี่ตอบ "จริงหรอ ดีจัง ข้ายังไม่เคยเห็นเผ่าพันธุ์มนุษย์แท้ๆสักครั้งเลย เขาจะรังเกียจพวกเราไหม" อิงอิงถามด้วยความอยากรู้ ลีลี่จึงเล่าว่า ตั้งแต่จำความได้มาอยู่ที่นี่หลายปี ก็เห็นหลี่เจี๋ยขยันหมั่นฝึกซ้อม ไม่ได้สนใจใครเลย เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเราเป็นอะไร เพราะสำนักแห่งนี้อาจารย์เฝอต้วนห้ามทุกคนเผยตัวตนออกมา เพราะอาจจะมีปัญหาขัดแย้งกันได้ คนที่รู้ความลับของเด็กแต่ละคนมีเพียงคนเดียวคืออาจารย์เฝอต้วน เด็กทุกคนที่เป็นครึ่งสัตว์ครึ่งคน จะมีดวงตาพิเศษกว่าดวงตามนุษย์คือสามารถมองทะลุว่าอีกฝ่ายคนเผ่าพันธุ์อะไร เหลือเพียงหลี่เจี๋ยที่เป็นมนุษย์และไม่มีความสามารถพิเศษนี้ได้ แต่หลี่เจี๋ยก็มีความสามารถอื่นๆมากเพราะสติปัญญาดี เฉลียวฉลาดมาก หลี่เจี๋ยถูกฝึกมาตั้งแต่เล็กจากในพระราชวัง จึงเป็นเด็กดีมีมารยาท มีน้ำใจ ชอบเสียสละ มีความเมตตาสูง หลี่เจี๋ยถูกคัดเลือกจากเพื่อนๆให้เป็นหัวหน้าในระดับชั้น มีเด็กๆสาวๆแอบชมชอบกันมาก ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง รุ่นเดียวกัน แต่หลี่เจี๋ยรู้ตัวดีว่า ตัวเองนั้นลึกๆแล้วยังมีจิตใจที่อ่อนแอ อีกด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องแบกเอาไว้จึงทำให้หลี่เจี๋ยไม่สามารถที่จะเป็นตัวของตัวเองได้ ได้แต่มุ่นมั่นตั้งใจฝึกยุทธ์ตามที่อาจารย์มอบหมายงานให้ วันหนึ่งขณะที่หลันเช่ออิงนั่งมองฝูงปลาในสระน้ำอยู่ดีๆ ก้มๆเงยๆทำให้กำไลหยกคู่ใจตกลงไปในน้ำ ทำให้นางพยายามหากิ่งไม้มาควานหา บังเอิญหลี่เจี๋ยเดินผ่านมากำลังจะไปหาอาจารย์ ก็ได้พบเข้าจึงได้ สอบถามว่า "เจ้ามีปัญหาอะไรให้ข้าช่วยไหม" หลันเช่ออิงกำลังจะร้องไห้แล้วเพราะใช้ไม้ควานหายังไงก็หากำไลหยกไม่เจอ "เอ่อ ข้าๆทำกำไลหยกของข้าตกลงไปในน้ำ กำไลที่มารดาของข้าให้ติดตัวมา ท่านช่วยข้าหาได้ไหม" หลันเช่ออิงร้องขอความช่วยเหลือ "อ่อ ได้ๆ ข้าจะช่วยงมหาให้เดี๋ยวนี้แหละ" ว่าแล้วหลี่เจี๋ยก็ถอดชุดชั้นนอก กระโดดลงไปตรงริมน้ำ ดำลงไปควานหา สักพักก็เจอ ชูมือขึ้นมา "อันนี้ใช่ไหม" หลี่เจี๋ยเริ่มหนาวสั่นเพราะดำน้ำลงไปหาเริ่มนาน "ใช่ๆ อันนี้แหละ ข้าขอบคุณเจ้ามากนะ" หลี่เจี๋ยรีบขึ้นจากน้ำมาใส่เสื้อผ้า และเอาหยกมายื่นให้หลันเช่ออิง" "อ้าวนี่ ของๆเจ้า เอาไป" หลี่เจี๋ยยื่นกำไลหยกให้กับหลันเชออิง หลันเชออิงดีใจมากถามชื่อ "ท่านเป็นคนใจดีมาก ข้าชอบท่าน ท่านชื่ออะไร" หลันเช่ออิงถามด้วยความอยากรู้ "ข้าชื่อ หลี่เจี๋ย ข้าต้องรีบไปพบอาจารย์เฝอต้วนก่อนนะ ข้าสายแล้ว" ว่าแล้วก็รีบแจ้นวิ่งหายลับตาไป ปล่อยให้หลันเช่ออิง ยืนตรงจุดนั้นสักพัก ส่องดูกำไลว่าเสียหายหรือไม่ ปรากฏว่าไม่ได้เสียหายอะไร รีบสวมใส่มือและเดินไปหาเพื่อนๆ


😈ข้อมูลเกี่ยวกับอินคิวบัส (รายละเอียดต่อไปนี้เกิดจากจินตนาการแบบกาว ๆ ของผู้แต่งเท่านั้น)😈
💗อินคิวบัสคือ...
เป็นอสูรโบราณที่ปรากฏนามครั้งแรกในเอกสารบันทึกทางประวัติศาสตร์ย้อนหลังกลับไปหลายพันปี เชื่อกันว่าอินคิวบัสเป็นอสูรผู้ชายที่คอยสูบวิญญาณ หรือในทางวิทยาศาสตร์ก็คือพลังชีวิตของมนุษย์นั่นเอง เพื่อให้ตัวเองดำรงอยู่ได้ โดยใช้เสน่ห์รูปร่างหน้าตางดงามเป็นเครื่องมือสำคัญในการล่อลวงเหยื่อ
อินคิวบัสมีรูปร่างภายนอกไม่ต่างจากคนปกติ เป็นบุรุษวัยฉกรรจ์ที่อายุอานามไม่น่าเกินสามสิบปี มีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างได้สัดส่วนมีกล้ามเนื้อสวยงามสมบูรณ์แบบ
อินคิวบัสจะไม่ต่างอะไรจากมนุษย์เพศชายธรรมดาที่มีร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ จนกระทั่งอายุครบสิบแปด ซึ่งนั่นคือจุดเริ่มต้นความเป็นอินคิวบัสอย่างสมบูรณ์ ซึ่งพอถึงเวลาที่ว่า นอกจากการกินอาหารธรรมดาเหมือนมนุษย์ ยังจำเป็นต้องเริ่มสูบพลังมนุษย์มาเป็นอาหารแหล่งที่สอง
อินคิวบัสจำเป็นต้องดูดวิญญาณ มิฉะนั้นมันจะแก่ตัวลงอย่างรวดเร็ว จนถึงกับร่างแตกสลายกลายเป็นธุลี แต่หากได้รับพลังชีวิตของมนุษย์อย่างต่อเนื่องเพียงพอ อิวคิวบัสอาจมีอายุยืนยาวได้หลายร้อยปี เข้าใกล้ความเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะ
💗ประเภทของอินคิวบัส
อสูรชนิดนี้มีสองประเภท
1. เล็คโท (Lecto) สูบพลังมนุษย์แบบตัวต่อตัว คล้ายผีดูดเลือดหรือแวมไพร์ดูดเลือดมนุษย์ ดังนั้นอินคิวบัสประเภทนี้จึงมักมีพลังพิเศษที่ใช้ควบคุมจิตใจคนได้
2. นาร์โค (Narco) สูบพลังมนุษย์ผ่านทางเมฆหมอกความฝัน อินคิวบัสประเภทนี้มักมีพลังพิเศษในการลอยตัว หรือทะลุผ่านวัตถุได้ เพื่อเอื้อประโยชน์ให้สูบพลังในลักษณะนี้ได้ง่ายดายขึ้นนั่นเอง
💗อินคิวบัสสูบพลังอย่างไร
การสูบพลังมนุษย์ทำได้ 3 แบบ
1. การมีเซ็กซ์ แต่วิธีนี้จะทำให้ได้พลังงานชีวิตที่เข้มข้นน้อยที่สุด ดังนั้นหากเลือกสูบวิญญาณด้วยวิธีนี้ อินคิวบัสจะต้องมีเซ็กซ์บ่อยมาก แต่ก็มีทางแก้เช่นกัน คือต้องเลือกมีเซ็กซ์กับมนุษย์พิเศษบางคนที่มีพลังงานชีวิตเข้มข้น ก็จะช่วยลดความถี่ในการมีเซ็กซ์ได้ อย่างไรก็ตามมนุษย์ที่มีพลังชีวิต หรือพลังวิญญาณเข้มข้นนั้นหายาก เชื่อกันว่าคนที่มีความผิดปกติของเซลล์ผลิตเม็ดสีที่ตาดำ ทำให้ตาดำแต่ละข้างสีไม่เหมือนกัน ที่เรียกว่าอาการเฮเทอโรโครเมีย อิริดัม (Heterochromia Iridum) ซึ่งมีโอกาสเกิดขึ้นยากในมนุษย์ คือคนที่มีพลังงานชีวิตเข้มข้นอันที่เป็นปรารถนาของอินคิวบัส
2. สูบพลังชีวิตตรง ๆ ผ่านทางปาก หรือการสัมผัส เป็นวิธีพื้นฐานที่อินคิวบัสทั้งสองประเภททำได้ ทว่าวิธีนี้ค่อนข้างอันตราย ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญและการกะจังหวะให้พอดี เพราะส่วนใหญ่อินคิวบัสที่สูบพลังด้วยวิธีนี้ จะเพลิดเพลินไปกับความหอมหวานของพลังชีวิตจนลืมตัว ลืมควบคุมตัวเอง เผลอสูบพลังจนร่างกายมนุษย์แห้งตายเป็นมัมมี่ และที่แย่ที่สุดคือ การคร่าชีวิตมนุษย์ย่อมก่อให้เกิดความวุ่นวายตามมา เป็นสร้างปรปักษ์โดยไม่จำเป็นและอาจทำให้อินคิวบัสตนนั้นถูกตามล่าโดยมนุษย์
3. สูบพลังในขณะที่มนุษย์หลับ มีเฉพาะอินคิวบัสชนิดเล็คโทเท่านั้นที่ทำได้ การสูบพลังขณะหลับมีข้อจำกัด และมีความซับซ้อนกว่าอีกสองวิธี กล่าวคือมนุษย์ที่เป็นเหยื่อต้องเคยเห็นอินคิวบัสตนนั้นมาก่อนอย่างน้อยหนึ่งครั้ง จากนั้นเมื่อมนุษย์คนนั้นหลับ อินคิวบัสจะควบคุมจากระยะไกลให้มนุษย์คนนั้นฝันถึงตัวเอง โดยเหยื่ออาจฝันว่าได้ร่วมรักกับอินคิวบัส ซึ่งในขณะที่ฝัน อินคิวบัสจะต้องอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ไกลจากเหยื่อนัก เพื่อให้อยู่ภายใต้รัศมีเมฆหมอกแห่งความฝัน ที่เชื่อว่าจะก่อตัวขึ้นยามมนุษย์หลับแล้วฝันไป อินคิวบัสจะสูบพลังที่ล่องลอยผ่านกลุ่มเมฆความฝันที่พูดถึงนั่นเอง แม้วิธีนี้จะฟังดูยุ่งยากแต่ก็ปลอดภัยอย่างยิ่งต่อการถูกคุกคามโดยมนุษย์ เพราะแทบไม่มีร่องรอยใดเหลือให้สาวมาถึงตัวอินคิวบัสได้
💗ความสามารถพิเศษของอินคิวบัส
อย่างที่กล่าวไปแล้วข้างต้น อินคิวบัสแต่ละตัวจะมีพลังวิเศษเหนือมนุษย์ ทั้งนี้ขึ้นกับประเภทของอสูรด้วยเช่นกัน อาทิ ลอยตัวกลางอากาศได้ ทะลุผ่านสิ่งของได้ แต่เชื่อกันว่าพลังที่เหนือชั้นที่สุด อันตรายและทรงพลังที่สุดของคิวบัส ก็คือการควบคุมจิตใจของมนุษย์
อนึ่งอินคิวบัสหนึ่งตัวจะมีพลังพิเศษแค่อย่างเดียวเท่านั้น
💗การสืบพันธุ์ของอินคิวบัส
การสืบพันธุ์ของอินคิวบัสนั้นยุ่งยาก นั่นเลยเป็นเหตุให้อสูรชนิดนี้เหลือน้อยแทบสูญพันธุ์ ความยุ่งยากที่ว่าคือต้องใช้อินคิวบัสสองตน ร่วมกับคนหนึ่งคน เพื่อสร้างอินคิวบัสตัวใหม่ขึ้นมาแค่ตัวเดียว


เช้าที่สดใสในหมู่บ้านเล็กๆในชนบทแห่งหนึ่งทุกเช้าจะมีเสียงประกาศตามสายเพื่อเป็นการบ่งบอกถึงเวลาต้องตื่น ชาวบ้านทุกคนส่วนใหญ่จะมีคนเฒ่าคนแก่และเด็กๆตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ ตอนเช้าก็ขึ้นมาเตรียมของใส่บาตรทุกเช้าก่อนจะไปโรงเรียน นี่คือชีวิตในวัยธรรมดาของเด็กคนหนึ่ง โดยเขาอาศัยอยู่กับยายและแม่คนสวยที่สุดของเขา เขาได้ตะโกนไปหาแม่เขาว่า " แม่ครับผมหิวแล้วเมื่อไหร่ผมจะได้กินข้าวครับ" คนเป็นแม่ได้หันหลังมาพูดว่า รอหน่อยไม่ได้หรือไง หื้อออ เจ้าหนูน้อยของแม่" คนเป็นแม่หมั่นเขี้ยวเมื่อเห็นเด็กชายที่กำลังออดอ้อนบ่นว่าหิวข้าว หลังจากที่พูดคุยกับสักพัก เด็กน้อยก็วิ่งไปหายายและพูดว่า ยายครับ คุณแม่ทำกับข้าวช้าอีกแล้วครับ ผมว่าคุณแม่ต้องฝันถึงพ่ออีกแน่ๆเลยครับ" คนเป็นยายก็ได้ขมัวคิ้วใส่และถามเด็กน้อยว่า แล้วหนูรู้ได้ยังไงว่าแม่หนูฝันถึงพ่อของหนู" เด็กน้อยตอบยายไปว่า "ผมเห็นคุณแม่นั่งดูรูปภาพของคนๆหนึ่งอยู่ ผมว่าคนที่ทำให้แม่ร้องไห้ขนาดนี้ ต้องเป็นพ่อผมใช่ไหมครับ" ยายได้แต่ทำหน้าจะบ่นก็ไม่บ่นแต่ก็อดเห็นใจไม่ได้ เมื่อพูดเรื่องของพ่อเด็กคนนี้ ยายจึงหันไปถามว่าแม่ของเด็กว่า "เมื่อไหร่เด็กจะได้เจอพ่อล่ะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว ให้เด็กรู้เถอะ สงสารเด็กอย่างน้อยก็ให้มันรู้ว่าพ่อยังมีตัวตนบนโลกนี้อยู่"คนเป็นแม่ได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจและหันไปบอกแกมารดาว่า "ฉันว่ารอให้เด็กมันโตกว่านี้อีกสักหน่อยเถอะแม่ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะเล่าความจริงให้ฟัง ฉันกลัวแกจะคิดไปต่างๆนานา ให้เวลาฉันหน่อยนะ อีกไม่นานความจริงก็จะกระจ่างเอง ถ้าถึงวันนั้นฉันเชื่อว่าเขาต้องเป็นคนใจแข็งและเป็นผู้ใหญ่พอที่จะตัดสินใจได้" คนเป็นยายได้แต่ส่ายหน้าช้าและหันไปมองเด็ก ในทุกๆเช้า เอม คนเป็นแม่จะเตรียมอาหารและไปส่ง วัตต์ ลูกชายแสนซนน่ารักของเธอ เวลาที่เธอมองหน้าลูกเช้าเธอ มันทำให้นึกถึงชายคนที่เธอรัก คนที่เธอไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีวันนี้เกิดขึ้นกับชีวิตของเธอเขามองลูกชายของเธอ ที่มีคิ้วหนาพอดีกับหน้าตาและจมูกที่โด่งและริมฝีปากสีชมพูที่น่าจุ๊บ และแก้มนุ่มๆที่น่าหยิกน่าจับเล่น เธอมองลูกชายเธอที่เดินจูงมือคุณครูเข้าไปโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งในทุกๆเช้าเธอจะมาส่งลูกชายสุดที่รักของเธอ ก่อนที่เธอจะกลับบ้านปกติก็มีคนแอบตามและถ่ายรูปเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นกำลังถูกมองและแอบถ่ายอยู่....


หลังจากเอมได้กลับบ้านแล้วเธอก็ได้เก็บข้าวของที่จะเดินทางไปเปิดร้านดอกไม้ โดยเธอนั้นเปิดร้านดอกไม้ร้านเล็กๆในแถวบ้านของเธอ โดยเธอจัดแจงของในร้านและวางดอกไม้ตามปกติทุกเช้า แต่แล้วก็มีคนผู้หนึ่งได้เดินเข้ามาในร้าน โดยที่เอมนั้นไม่ทันสังเกต "ยินดีต้อนรับค่ะ สนใจดอกไม้ดอกไหน สอบถามได้เลยนะคะ" จังหวะที่เอมได้เงยหน้าขึ้นมามองคนผู้นั้น ทำให้เธอตกใจมากทำให้เธอทำกระถางดอกไม้ที่ถืออยู่ในนั้นร่วงไปกับพื้นในตอนนั้นเธอทำอะไรไม่ถูก กำลังงุนงงกับเหตุการณ์ข้างหน้า คนผู้นั้นก็คือชายที่ใส่สูทสีกรม ตัวสูงโปร่ง จมูกโด่ง ดวงตาที่กำลังจ้องมองเธอเข้าไปด้วยความคิดบางอย่าง เอมก้มเก็บเศษกระถาง โดยที่ไม่ระวังตัวเศษกระถางก็ได้บาดมือเข้า เอมได้แต่อุทานออกมา "โอ๊ย!!!!" ชายหนุ่มจึงรีบจับมือเธอและพูดกับเธอว่า "ไม่รู้จักระวัง แบบนี้เธอใช้ชีวิตอยู่ได้ไง ถ้าไม่มีฉันคนนี้" เอมได้แต่อึ้งกับเหตุการณ์ข้างหน้า หลังจากนั้น เอมและชายหนุ่ม ก็มานั่งพูดคุยกัน โดยชายหนุ่มพูดขึ้นมาว่า " นี่ก็นานแล้วนะ ที่เราไม่ได้คุยกันแบบนี้ มันทำให้ฉันนึกถึงวันเวลาเหล่านั้น ฉันอยากรู้เหตุผลว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้นกับฉันล่ะ เอม!!! ทำไม? เธอถึงทำแบบนั้น ทั้งๆที่เราสองคนรักกัน ทำไมเธอต้องเลือกไอ้หมอนั่น ทำไมถึงไม่ใช่ฉันล่ะ" หญิงสาวได้แต่ก้นหน้าและในความคิดของเธอไม่รู้จะทำอย่างไร ในตอนนี้เธอไม่รู้จะเริ่มต้นไหนดี ควรต้องทำไงถึงจะไม่นึกถึงเรื่องราวในตอนนั้น เอมจึงได้เรียกชายคนนั้นเบาๆว่า "พี่ริชค่ะ เอมขอไม่พูดเรื่องราววันไหนได้ไหมค่ะ มันจบลงแล้ว มันไม่ควรเกิดขึ้นและไม่ควรพูดถึงมันอีกด้วยซ้ำ ถ้าพี่จะมาเพื่อพูดเรื่องนี้ เอมขอตัวนะคะ เอมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ขอตัวนะคะ และก็ขอให้พี่ริช กลับด้วยคะ ยังไงเรื่องของเราก็จบไปแล้ว มันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วค่ะ มันจบไปตั้ง 4 ปีแล้ว ให้มันจบลงที่ตรงนั้นเถอะค่ะ" ริชได้แต่มองแผ่นหลังหญิงสาวและกุมขมับแล้วพูดไปว่า " คนๆนั้นเขากลับมาแล้วนะ เธอหนีเขาไม่พ้นหรอก เธอรู้ใช้ไหมว่าเขาอยากได้อะไรต้องได้ ไม่ว่าข้างหน้าจะยากแค่ไหน เขาจะคว้ามาให้ได้ " เอมได้ยินแบบนั้นก็หยุดนิ่งไปสักครู่ แล้วก็หันมามองพี่ริช แล้วก็เดินออกไปจากร้านกาแฟ เธอรู้ตัวดีว่ามันต้องมีสักวันที่เรื่องแบบนี้จะมาถึงเธอ แต่เธอไม่คิดเลยว่ามันจะมาเร็วกว่าที่เธอคิด ตอนนี้เธอควรทำไง ต้องปิดร้านเลยไหมแล้วต้องไปรับลูกชายสุดที่รักของเธอแล้วเก็บข้าวของหนีไปอีกครั้ง ในสมองตอนนี้เธอมีแต่แผนการหนี จนเธอลทมไปเลยว่า มีคนแอบมองเธออยู่ในรถสีดำคันหนึ่ง ภายใต้แว่นดำนั้น ได้แต่ยิ้มมุมปากและพูดขึ้นมาว่า " ดูสิ แม่กระต่ายน้อยของฉันจะหนีไปที่ไหนอีก หึ!"


无所事事的我追随着老婆来到深圳这个大城市,栖身于建材市场旁边的城中村里,是一个夹间小屋,老婆帮人家看店这一类的工作,由于常有来拿建材的人,偶尔接触一些包公头.老婆恨我没有早点打招呼,以至于她常识的包工头这些工人都找满了,而深圳又难找工.我跑了一天,工作都没有着落.回到出租屋,无能的我在外间先睡了,而老婆啥时候回来在里间睡下的我也不得知.
 次日一早,我就出去找工作,辗转各种招工市场,却寥寥不见数人,偶的听说人都跑去一公园的圆形台阶处了,遂动身飞去.当我来到此处的时候,却也是人去楼空,只留下一些残破的报纸这类东西,我在地上寻找着,试图翻出一些他们所去之地的线索,突然在冰冷的水泥地上发现了一张名片,心想是不是招工头把名片散发给其他人的时候落下的,而目的就是让其他人叫更多的人来.看着名片上的信息,花卉种植基地,思索片刻,我就拨通了上边的电话."你好,我是今早来应聘工作的,我来晚了一下,不知道你们在哪里开工."对面说到:"我们已经开工了,这个地方离你们上车的地方比较远,这样你明早7点和我们接过来的这些工人依然在公园台阶那里等着,我们会有专人的大巴载你们过来,在我们这边进行花卉种植修理等工作.""好的,谢谢!"随后挂断了电话,心情瞬间放松了许多,我迈着大步向出租屋里走去,恨不得马上把这个消息与妻子分享.
 回到家中,发现妻子已经起来,正在蒸着饭.我知道妻子的工作是下午一两点才去,晚上看到市场上没啥人了才会回来.我一进门就把这个消息大声的传到了妻子耳中,妻子也为我感到高兴.我一屁股坐在破烂的沙发上,这是个长排的单沙发,能坐下两三个人.我抬头看着妻子,发现妻子今天穿了一件长长的齐膝的淡灰色的衣服.妻子虽然三十五六,可依然风采动人.我在高兴的心境下,遂心生怜爱之情,让妻子坐到了身旁.而妻子也不惯着,直接直接两腿分开坐在了我的大腿了.我愕然发现,今早老婆没穿内裤,瞬间下边就有了反应.我抱着老婆,老婆望着我,问我昨夜咋不去里间先睡,我挑逗着说昨晚你就想要了吗?昨晚心情差又困…还不等我把话说完,老婆就把嘴堵了上来,两嘴互相啃食着,舌头与舌头交互着.我的手也不闲着,一会儿抱着她的屁股肉蹂躏着,一会儿抽一只手摸向浓密的小森林,在那里来回摩擦,一会儿又抽手抚摸着隔着衣服的奶子,不停的换来换去.嘴亲了,又亲到脖子,我扒拉着颈子的衣服,亲到了胸前乳沟处.两人早已饥渴难耐,老婆拉起我顺势躺在了外间的小床上,坐在我两腿之上,迅速地将我的下身衣物褪去,顺手拉开她下身的裙摆就露出了她的那片黝黑小森林.


清明节前,空气中依然夹杂着寒冷的气息,这就应该是倒春寒的作用吧.在这狭小地带,正处于云贵高原与四川盆地的交界处,前来的北风越过秦岭一带,进入一马平川的成都平原,随后在盆地南进的途中,有山形的阻隔,而乌蒙山一带也就是北风南进的最后阻隔,保护了春城的安好.处于乌蒙之下的我们,正好迎接了这渐弱的北风,虽然历经长途跋涉,只残留着最后的寒气,可是依旧有那么一点冷,甚至一些高处偶尔会飘上几朵雪花.
 清明时节天空还阴沉阴沉的样子,而风云变幻,时节一过,天就开始逐渐放晴,二十度,二十五六度,气温慢慢回升了,开起了夏天的前奏,将大地上的一切烤热.街道上细小的尘埃开始变得暴躁,随风飘荡,而这风也正是气温升高四处气压变化导致.往往在这一个星期左右,风婆是最厉害的时候,肆意的发泄着心中的愤怒,因为她再也抵挡不住这炎热阳光.炎热的阳光就像一把利剑,直插风婆心脏,而风婆也只有四川发泄身上的疼痛,卷起水泥地上的尘土,吹倒摇摇欲坠的枯萎大树.谁要是玩水,也必将掀起燎原之火.
 各种树木已经换了新颜,绿叶已经衬托了大地.樱桃树的樱桃已经犹如豆子般大小,在绿叶的掩护下,茁壮成长.就在此一时节,樱桃已经进入了它的次替时刻,远在几百公里之外的春城四周,樱桃完成成熟,一颗一颗的红如血色的樱桃挂满了树枝,等待着主人的采摘.待春城樱桃进入尾声,贵州毕节樱桃也开始上市,你若开车经过毕节路段的高速,时不时就会看到高速边上摆满待售的樱桃,只等待高速路过的车主能否冒险停下前进的步伐.
 待到四月底,我们的樱桃在阳光的每日滋润下,一天比一天变大颗,由纯纯的绿色,慢慢范白,开始上色了,每一天都是一个样.满山的樱桃树同时开启了进阶模式,都在争先恐后地长熟.最先成熟的樱桃当属溜沙河沿岸,此处地势狭长,略低.但是相差不了几日,镇上满山的樱桃树也有想拔得头筹的.大山背脊上,矗立着樱桃树总是最先享受光合作用,也是陪伴夕阳西下的大山卫士,他们就是最先拔得头筹的那一批樱桃树.远处看,只会看见漫山绿色,犹如黄色的皮肤之上披了一件绿黄相间的外衣.当我们来到山脚,看见的樱桃还是刚刚染色,还没有达到成熟的阶段.沿着弯曲的山路,我们朝山上走去,一路看到樱桃上色的程度越来越好,待转过几个山弯路,来到半山背的樱桃地里,不经眼前一亮,密密麻麻的樱桃中,总有一部分率先范红,就像绿白相间的衬衫上被人洒了几滴红墨水.此时的樱桃放入口中,酸甜之味瞬间侵入大脑神经,这就是樱桃初期的那个味.
 采摘樱桃是一件细心耐力的事儿,有的人只顾着嘴里,篮子里却不见增长;有的人不注重品质,采摘下来的樱桃红白相间,红色才是最好的品质,红白次之.在樱桃成熟期间,采摘樱桃本就是在红白相间的樱桃里挑选红色的部分摘下来,积少成多,而一棵树上的樱桃又不可能全是一个色,总是各种品质的樱桃混合在一起的.采摘樱桃的过程就是挑选的过程,从一棵树走向另一棵树,从一堆樱桃中挑选红色的,直至达到你的目标.采摘樱桃你的指甲不能完全剪光,必须让指甲能像剪刀一样掐断樱桃的把儿,这样的樱桃存放的时间会稍长一点.其他部分地方采摘樱桃是直接把樱桃取下,不带把儿的,这也是各地的采摘方法吧.经过长时间的掐取,大拇指和食指就会染上樱桃把的绿色,不过这轻轻一洗就没啥事了.
 随着樱桃的逐渐成熟,街边开始出现专门的樱桃售卖点,有傍晚采摘次日早早带来集市上的;有早上五六点起来采摘,七八点背来集市的;也有早上采摘,中午来摆摊的;最后就是临近傍晚才送来集市;临近天黑,依然有部分人在坚守.樱桃是不易保存的,成熟了就要快速的采摘,不管是自己食用,还是送人,售卖,而卖樱桃的都希望路过的师傅能带走樱桃,将这份甜蜜的味蕾享受带给亲人朋友同事.
 樱桃成熟的时候,也是镇上难得繁忙时候,从县城来采摘樱桃的人络绎不绝,不管是走进田间地头亲自采摘,或是在集市上购买,下乡来的这些人总是能满载而归,惬意而回.来往的人多了,公交车满运,车辆进进出出,好不热闹,此时本不宽敞的街道老是塞车,尽管如此,也阻挡不了人们欢声笑语奔向樱桃树前.人们带着空提篮而来,带着满满的沉甸甸的樱桃提篮而去,把漫山的樱桃分享在给千家万户.
 从樱桃成熟,到最后开花落地也就半个月的时间,半个月之后,也就回归平静了.新鲜的樱桃常温下只能存放两三日,随后就会变黄,不再食用,樱桃是来去匆匆的.农户们要充分的利用成熟这段时间,尽可能多的将樱桃采摘下来;食用的人也要尽可能快的将樱桃消灭殆尽,变味变色了就不宜食用了.
 我们家的樱桃树不多,却足够食用.樱桃地在对面的山腰偏上的山沟处,相比山背上的樱桃,要晚上几日.成熟时候,我一天总会跑上一趟.路边向阳的一棵树是最先成熟的,它也像忠诚的卫士,迎接你的到来.到地里,最先接触的就是这一棵树,每个人到了这里,都会停下脚步挑上几颗,而这样的选择,总会让这棵樱桃树的樱桃循序渐进,更新的很快,红了就被采摘.樱桃地被一条土公路一分为二,上半段有樱桃树十多棵,下半段樱桃地里樱桃树也差不了多少,而这棵向阳的樱桃树刚好位于沿公路进来的第一棵树.下半段的樱桃树沿着土公路边蜿蜒排开,只要顺着土路往下就可以采摘到路边这一部分.路边的这几棵樱桃树是比较大的,结的樱桃也是比较多的,但是樱桃的品质相对是较差的,樱桃大颗密集,水分多,红中范白.上半段的樱桃树路边有两三棵,往上高出两米的地梗,这一小片地里矗立了好几棵树,要好的当属向阳好一点左边的两棵树.这些樱桃树年长的已有十多岁,年轻的才刚栽种下两三年.
 每次来采摘樱桃,我总会从路边向阳的这一棵开始,品尝几颗之后,就小心地采摘丢进篮子里.采摘樱桃的时候,除了低处的不需要费力,高处的总要一边拉住树枝,一边采摘,在樱桃堆里挑选红色的较好的.樱桃采摘下来,挑一些捧在手板上,一颗颗晶莹剔透.从树的一边采摘到另一边,从低处到高处,从一棵树到另外一棵树,有时往上半段继续,有时下半段,直至采摘的差不多. 采摘樱桃是一件简单需要耐心的事情,而且目标明确,成果也是立显的.
 五月中旬到来,樱桃已经接近尾声,樱桃树上的樱桃采摘的也看不见了,不过偶尔树叶下会藏有一两颗,此时的樱桃是最红的时候,也是最甜的时候,也是容易烂的时候,采摘这样的樱桃更需要耐心细心了,需要在树间慢慢寻找,不是从前一抓一大把了,一棵树上有时采摘不出来几颗了.樱桃树在这时候,满是绿叶,樱桃已经没了,只能零零稀稀看见几颗.有时候摘下来的,还是烂的,不是开月亮🌙花的,就是缺一个口的.辗转腾挪数十棵树间,好的樱桃也没有多少,等把这仅剩的樱桃采摘完成,这一年的樱桃期也就结束了.
 街上塞车的现象慢慢消失了,卖樱桃的越来越少,去樱桃地里的时间越来越短,提篮带的也越来越小,一年一次的樱桃也就过去了.农户们收好装樱桃的篮子,留备来年使用.而我看着满山的樱桃树,却在思索樱桃的未来.
 我深知这满山的樱桃没有全部得到充分食用,也没有走出去多远.樱桃品质好,却不易保存,不能像车厘子一样漂洋过海.樱桃需要它自己的制成品,制作成饮料,罐头,或者樱桃酒,增加樱桃的使用方法,这样才能提升当地的樱桃影响力,产生更大的价值.


ผมชื่อ ดิน เรียนอยู่ชั้นมอหก ช่วงนี้ปิดเทอมผมเลยมาทำอาชีพเสริมรับจ้างขนของ ในทุกๆวันของตอนเช้า ต้องแบกกระสอบข้าวยกไปส่งตามร้านค้าที่รายการสั่งซื้อ
 รายได้ไม่เท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย งานที่สบายก็เต็มตลอด จะสมัครแย่งแต่ละทีก็ไม่เคยทันเขา เหลือแต่งานหนักที่ว่างคนทำงาน
 ต่างจังหวัดมันไม่ค่อยมีช่องทางหารายได้ ไม่เลือกงาน เพราะต้องใช้เงิน หาทุนไปสร้างตัว เร็วนี้มีไร่เปิดใหม่
 ได้ยินผ่านหูมาว่า จะทำเอาไว้ขายนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ อากาศหวานขนาดนี้ คงเลือกปลูกดอกไม้แน่
 เจ้าของที่ดินเป็นใครไม่รู้ แต่เงินเยอะน่าดู พื้นที่ติดถนนราคาแพงแถมกว้านซื้อขนาดนี้อีก
 พอถึงวันเปิดรับสมัคร ว่าแน่นอนมีแต่ผู้ใหญ่ตัวล่ำบึก เข้าแถวต่อคิวกันยาวเหยียด แล้วคิดดูว่าผมจะมีโอกาสไหม แต่ก็โชคช่วยอีกชั้น
 ถึงจะแค่สิบแปด รูปร่างภายนอกที่ทำงานแบกของมาทำให้ได้งาน คนรับสมัครดูเหมือนจะเป็นเจ้าของไร่ แต่งตัวดูสุภาพ เสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวสีดำใส่แว่นด้วย
 เขาบอกผมว่าให้เริ่มทำงานอีกหนึ่งวัน ให้เอาใบสมัครที่กรอกว่าไว้ที่โต๊ะตรงหน้าเขา ด้วยจะแจ้งตารางงานให้อีกทีผ่านมือถือ
 ผมเข้าใจ รับคนทีหนึ่งร้อยกว่าคน ใช้เวลาเคลียร์อีกนาน กลับถึงบ้านก็ทำข้าวไข่ดาวกิน อาบน้ำแปรงฟัน แล้วก็นอน
 พอถึงวันทำงาน หน้าที่ของผมคือคนใส่ปุ๋ย มีหลุมขุดไว้อยู่แล้ว คงทำเมื่อวานก่อน มือขยับตักใส่หลุม ก่อนที่คนจะลงต้นกล้าตาม ซึ่งไปเพาะปลูกไว้ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้
 ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เสร็จซักที ดวงอาทิตย์จากตรงหัวก็จะลับฟ้าแล้ว ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน เก็บไว้ตอนเลิกงาน ที่นี่ดีมากเลยเขาแจกข้าวกล่องกับน้ำด้วย
 ท้องฟ้าสีส้มอมเหลือง กลุ่มเมฆข้าวลอยบนไปมา กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยตามลม ดวงตาสีนิลมองหาต้นตอ
 ก่อนจะเจอร่างโปร่งบางผิวขาว ยืนหันหลังเอียงข้างให้กับเขา ในมือถือดอกอะไรก็ไม่รู้จะสีส้มๆ นี้คงจะเป็นกลิ่นนี้สินะ เบื้องหลังเป็นพระอาทิตย์ตกดินหลังภูเขา
 ถ้าดอกไม้ที่พึ่งลงมันงอกแล้วบานออก ภาพที่เขาเห็นตอนนี้คงนึกว่าเป็นเทวดาแน่ คนอะไรทั้งหล่อและสวยในเวลาเดียวกัน
 เสียงหัวเราะคิกคักของคนตรงหน้าหยุดลงเมื่อหันมาเจอเขา ดวงหน้าเนียนยกยิ้มกว้าง ก่อนจะหันมายิ้มและเอ่ยทักทาย
 "สวัสดีครับ มองหน้าผมทำไมครับ ยังอยากมองเห็นอยู่รึปล่าวเอ่ย"
 "...." อึ้งกิมกี่
 ดินที่ได้ยินรีบหลบตา หันไปมองนกมองไม้แทน แต่ดันลืมของโทษอีกคนซะสนิท
 "ขะ ขอโทษครับ"
 ร่างสูงใหญ่ยกมือไหว้ขอโทษอย่างลนลาน ลมที่เห็นอย่างนั้นจึงไม่เอาความต่อ ก่อนจะหันหลังเดินฮัมเพลงจากไป
 นั้นแหละครับ จุดเริ่มต้นของความวอดวายในชีวิตของกระผม~


หลังจากที่ผมเจอคนหน้าหล่อ ขอเรียกแบบนั้นล่ะกัน ถ้าเรียกว่าหน้าสวยแล้วเกิดมาได้ยินเข้า ประกันชีวิตผมยังไม่ได้ทำเอาไว้เลย ถึงจะไม่รู้ว่าทำไปทำไมก่อน ตายไปก็คงบริจาคการกุศล
 นี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว คนๆนั้นก็ไม่มาปรากฏตัวให้เห็นอีกเลย คงจะเป็นคนรู้จักกับเจ้าไร่ เพราะทั้งสองคนหน้าละม้ายคล้ายคลึงกันมาก
 ปกติผมจะไม่กินอาหารเช้า แต่ว่ามันต้องมช้พลังงานทั้งวัน เป็นอน่างนี้คงไม่ไหว ไม่งั้นหน้าจะหน้ามืดแบบเมื่อวันก่อนได้
 เมนูเด็ดของวันนี้ก็คือ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อใส่ไข่แลเกระหล่ำปลี รสชาติซุปต้มยำเข้มข้น อร่อยมาก ถ้าได้ลองจะต้องติดใจ
 พอกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ล้างจาน ล็อคบ้าน เดินไปที่จักรยานสีแสดแดง ยกขาขึ้นคร่อม ถีบปั่นขึ้นภูเขาไปประมาณสองลูก เป็นอันถึงที่หมาย
 ในขณะที่ผม กำลังขี่ขึ้นทางโค้งด้วยแรงถีบเต็มกำลังอยู่นั้น จู่ๆก็มีคนมาจับท้ายที่นั่ง ทำเอารีบหยุดแทบไม่ทัน
 " นี่คุณ มันอันตรายนะ เล่นอย่างนี้ได้ยังไง มันเป็นทางโค้งแถมชันด้วย"
 ร่างสูงว่าไปบ่นไป โดยที่ไม่หันกลับไปมองดูคนด้านหลัง เพราะคิดว่าถ้าพูดขนาดนี้ก็คงปล่อยมือแล้ว
 แต่ก็ผิดคาด แรงยวบและน้ำหนักที่เพิ่มมา ทำเอาดินหันไปมองอีกคนให้เต็มตา ช่างกล้านัก คงไม่รู้จักไอ้ดินคนนี้สินะ กิติศักดิ์ออกจะได้ไกล เด็กเห็นหน้ายังร้องไห้ไม่ออก
 ปากได้รูปที่กำลังจะเปิดออกเทศนาอีกรอบ ต้องรีบหุบอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มร่างเพียวสูงโปร่ง ที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอก มุมปากกระตุก กึก กึก เก็งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างช้าๆ
 " ขอโทษที่รบกวนนะครับ แต่รถผมเสีย พึ่งเรียกรถลากไปก่อนหน้าที่คุณจะมาก่อนหน้านี้ไม่นานช่วยไปส่งผมหน่อยได้ไหมครับ ขอบคุณครับ"
 ร่างสูงโปร่ง เอ่ยพลางยิ้มหวาน ขนแขนตั้งเลยครับงานนี้ ทำอะไรได้นอกจากเซย์เยส
 งั้นรถที่โดนแบกไป คือรถของคนตรงหน้า ที่เขาขับสวนไปก่อนขึ้นตีนเขา ว่าแต่เขาต้องเป็นคนปั่นขึ้นเชาคนเดียวหนึ่งลูกครึ่งเลยสินะ น้ำหนักก็ไม่ใช่น้อย น่องขาได้แข็งเป็นเหล็กแน่
 หมับ
 "ไม่ต้องเกรงใจครับ ปั่นไปเลย นอกจากจับที่เอว ผมไม่ทำอะไรนอกเหนือจากนั้นหรอก"
 บอกหน้าตาแสนสดใส แต่จับแน่นไปไหม ถามจริงๆ แล้วผมเลือกอะไรได้ไหมครับ ถีบต่อไป สู้โว้ย อ๊ากกกกกก~
 ว่าแต่คุณเขาจะให้ส่งตรงไหน ลืมถาม จะกล้าเสี่ยงตายกันไปมอง ก็ไม่ดีกว่า แค่ขับจักรยาน รู้ไหมว่ามันต้องใช้สมาธิเยอะแค่ไหน
 เพื่อความปลอยภัยของชีวิต ปั่นไปเลื่อนไปนี้แหละ ถึงไหนเดียวเขาก็คงสะกิดบอกเอง ล่ะมั้ง
เกิดเป็นไอ้ดินชีวิตติดดินสุดๆ อ่านี้แหละรสชาติของชีวิต ครั้งนึงคนเราต้องประสบเหตุหารที่เฝอยากเลี่ยง แต่ทำไม่ได้


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


ในความฝันของเขา เขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แหวกว่ายอยู่ในแม่น้ำแห่งกาลเวลา
 มีคำกล่าวว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตสามมิติที่อาศัยอยู่ในจักรวาลสี่มิติ สิ่งมีชีวิตสามมิติแต่ละตัวคือเม็ดทรายในแม่น้ำสายยาว และสามารถไหลลงมาพร้อมกับแม่น้ำในมิติเวลาเท่านั้น และเขาเป็นปลาในแม่น้ำ เขาสามารถว่ายตามน้ำ ล่องทวนน้ำ และแม้กระทั่งกระโดดออกจากแม่น้ำแห่งกาลเวลาได้ เขาเป็นสัตว์มิติสูงที่กระโดดออกมาจากข้อจำกัดของมิติเวลา
แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเปลี่ยนอัตราการไหลของแม่น้ำแห่งกาลเวลาที่ยาวไกลได้ และเขาไม่สามารถปล่อยให้แม่น้ำสายยาวไหลย้อนกลับได้ แต่เขาสามารถปล่อยให้ตัวเองผ่านกาลเวลาได้อย่างอิสระ กระโดดออกจากพันธนาการแห่งกาลเวลา ความรู้สึกนี้สดชื่นจริงๆ
 แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเปลี่ยนอัตราการไหลของแม่น้ำแห่งกาลเวลาที่ยาวไกลได้ และเขาไม่สามารถปล่อยให้แม่น้ำสายยาวไหลย้อนกลับได้ แต่เขาสามารถปล่อยให้ตัวเองผ่านกาลเวลาได้อย่างอิสระ กระโดดออกจากพันธนาการแห่งกาลเวลา ความรู้สึกนี้สดชื่นจริงๆ
 "ฉันคือพระเจ้า!"
 จากนั้นเขาก็ตื่นขึ้น
 ฟางซิ่วล้างหน้า สวมแว่นตา และมองตัวเองในกระจก นี่คือชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงในวัยยี่สิบต้นๆ ไม่มีอะไรพิเศษยกเว้นว่าผมสั้นและตรง ใช่.
คางของฟางซิ่วยังเต็มไปด้วยหยดน้ำและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย: "ทำไมคุณถึงฝันแปลก ๆ แบบนี้"
ชื่อของ ฟางซิ่ว กบ่าวขานไว้ว่ามันค่อนข้างโชคร้าย และมันสื่ิอถึงความตาย แต่สิ่งที่ ฟางซิ่วไม่คาดคิดก็คือจากวันนี้ไป ชีวิตของเขาอยู่บนเส้นทางแห่งความตาย
 หลังจากที่ ฟางซิ่ว ซักผ้าเสร็จแล้ว เขาก็มองไปที่ปฏิทินถาวรบนผนัง มันเป็นเวลา 08:23 น. เขาเช่าชั้นหนึ่ง ชั้นล่างสุดเป็นโรงจอดรถ ประตูเปิดออกและต้องใช้บันได ออกจากอาคารอพาร์ตเมนต์และเริ่มต้นวันที่วุ่นวายและงานของเขา
 อย่างไรก็ตาม ฟางซิ่ว ที่เพิ่งเดินออกจากประตูมา กลับไม่พบตัวเองยืนอยู่เหนือบันได และยืนขึ้นด้วยสายตาที่ไม่แยแสสายตาคู่หนึ่งมองไปที่ ฟางซิ่ว ที่กำลังจะออกมา
 เขาสวมฮู้ดสีดำ และสวมแบบเดียวกับเวลาซื้อกลับบ้าน เขาถือขวานยกเท้าขึ้นและกระโดดขึ้นไปบนหน้าต่างมุมทางเดิน ท่าทางททะมัดทะแมงเหมือนนักกีฬาดำน้ำมืออาชีพ
 เขาถือขวานไฟในมือขวา ใบขวานมีขนาดใหญ่มากและรูปร่างดูโค้งเล็กน้อย ว่ากันว่าสิ่งนี้มีพื้นฐานมาจากกลไกของมนุษย์ที่บาร์บาราสร้างขึ้น และอีกฝ่ายหยิบมันมาจากทางเดิน
 เขาเหยียดมือตรงและหลับตา ราวกับรู้สึกถึงลม และราวกับว่าเขากำลังจะบิน เข่าของเขางอเล็กน้อย และเท้าของเขาแตะที่ขอบหน้าต่างข้างใต้
 "หนึ่ง!"
 "สอง!"
 "สาม!"
ฟางซิ่ว เดินออกจากทางเดินและก้าวออกจากอาคารอพาร์ตเมนต์ อีกฝ่ายเหมือนดูนาฬิกาจับเวลา เขากระโจนลงมาจากท้องฟ้ด้วยพลังมหาศาล ง้างขวานทุบหัวของฟางซิ่ว
 วิธีนี้ค่อนข้างโหดร้าย ขวานหักหัวของมันและฝังอยู่ในนั้น ฟางซิ่วคุกเข่าลงโดยไม่มีการตอบสนองใดๆ
 ฆาตกรดึงขวานออกมา ทันใดนั้น ของเหลวในสมองและเลือดก็กระเด็นออกมา เมื่อร่างของ ฟางซิ่ว ล้มลงกับพื้น ฉันสงสัยว่าเป็นเพราะยังไม่ตายหรือเพราะเส้นประสาทกำลังกระตุก เหมือนกุ้งก้ามกรามที่กำลังจะตาย มันดูแย่มาก
 "เกิดอะไรขึ้น ฉันตายแล้วเหรอ?" ใบหน้าของ ฟางซิ่ว อยู่กับพื้นคอนกรีต ม่านตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความกลัว ทุกสิ่งที่เขาเห็นด้วยตาเปลี่ยนเป็นหมอกควัน และในที่สุดเขาก็ตกอยู่ในความมืด
 "ติ๊ก!"
 เสียงนี้ดูเหมือนจะเป็นหยดน้ำในโลก ทำลายพื้นที่และระเบียบทั้งหมด สร้างคลื่นที่ไม่มีที่สิ้นสุดจากแม่น้ำแห่งเวลาและอวกาศที่ยาวไกล มือในจินตนาการที่มองไม่เห็นคว้าสติและจิตวิญญาณของ ฟางซิ่ว
 ไม่มีวิสัยทัศน์ นี่เป็นมุมมองที่แปลกและลึกลับของโลก โลกทั้งใบ ตึกสูง โลก ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเปลี่ยนเป็นกริดและเส้น
 จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่าวพร่ามัวและโลกทั้งใบก็กลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งเป็นเส้นกริด
 ฟางซิ่วเห็นนาฬิกาพกสีเงินห้อยลงมาจากท้องฟ้า นาฬิกาสีเงินนั้นสวยงามและงดงาม เต็มไปด้วยสไตล์ที่สง่างามแบบคลาสสิก แต่ได้ครอบครองพื้นที่การมองเห็นทั้งหมดอย่างมหาศาล แม้แต่ฟางซิ่วตัวใหญ่ก็มองไม่เห็นมันทั้งหมด ข้างหน้ามัน เรือนเล็ก ๆ ก็เหมือนเม็ดทรายที่ลอยอยู่ข้างหน้ามัน โลกสีขาวทั้งหมดเหลือเพียงฟางซิ่ว และนาฬิกาขนาดใหญ่นี้
 มุมเปิดด้านในสามารถมองเห็นได้ว่าประกอบด้วยเฟืองขนาดเล็กและหนาแน่นจำนวนนับไม่ถ้วน และมีสัญลักษณ์พิเศษจำนวนนับไม่ถ้วนสลักอยู่บนนั้น
 "ติ๊ก!"
 เมื่อ ฟางซิ่ว มองไปที่มัน ในที่สุดเข็มวินาทีของนาฬิกาก็เริ่มหมุน และเฟืองที่อยู่กับที่ก็ทำงานเหมือนปฏิกิริยาลูกโซ่
 "ติ๊ก!ติ๊ก!ติ๊ก!" เข็มวินาทีของการพิมพ์กลวงหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ ใกล้กับภาพติดตา ขับให้เข็มนาทีหมุนพร้อมกันอย่างรุนแรง
 "ดิงดอง!"
 ในที่สุดก็ส่งเสียงเหมือนระฆังปลุก บ่งบอกว่าถึงเวลาแล้ว
 ในขณะนี้ Fang Xiu ลืมตาขึ้นและตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
 ฟางซิ่วมองตัวเองในกระจก มือข้างหนึ่งถือถ้วยล้างจานและอีกข้างถือแปรงสีฟัน ทันใดนั้นกแปรงสีฟัน็สั่นและถ้วยตกลงบนพื้นพร้อมกัน
 "อะไรห่า?"
 ฟาง ซิ่ว เงยหน้าขึ้นอย่างมึนงงและมองไปที่ปฏิทินถาวร เวลาคือ 8.11น.
 แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่สัญชาตญาณของ ฟางซิ่วและทุกสิ่งที่เขาเห็นก่อนหน้านี้บอกเขาว่าเขาควรจะย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่านาทีที่แล้ว และในขณะนี้ที่ด้านนอกของอาคารอพาร์ตเมนต์ มีผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเตรียมที่จะฆ่าตัวตาย
 ความเจ็บปวดจากขวานที่เจาะกะโหลก และความสิ้นหวังในการเผชิญหน้ากับความตาย ยังคงฝังลึกอยู่ในจิตใจของฟางซิ่ว ฟางซิ่วไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงอยากฆ่าตัวตาย แต่ฟางซิ่วรู้ว่าเขาจะไม่มีวันเป็นแบบนั้น อย่าลืมปล่อยให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสความรู้สึกของเขา
 "ผู้ชายคนนั้นน่าจะกระโดดลงมาจากหน้าต่างตรงมุมบันไดบนชั้นสอง และเขายังต้องอยู่ที่นั่น!"
 "นี่คือการฆาตกรรมที่วางแผนไว้ล่วงหน้า!"
 ฟางซิ่วรีบเข้าไปในครัวด้วยความโกรธ หยิบมีดปอกผลไม้ขึ้นมา และตัดสินใจขึ้นไปชั้นบนเพื่อฆ่าไอ้สารเลว เขาเพิ่งโจมตีตัวเอง คราวนี้ได้เวลาเปลี่ยนแปลงตัวเองและมอบความกลัวและความประหลาดใจให้กับเขา
 ฟาง ซิ่ว โกรธมาก แต่ไม่ใช่เรื่องผลีผลาม แต่เขาไม่เชื่อ เขารู้ตำแหน่งและพฤติกรรมของอีกฝ่าย การแอบโจมตีอาจทำให้อีกฝ่ายล้มเหลวได้หรือไม่? นี่เป็นเพียงการดูถูกความแข็งแกร่งของเขา และเขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจมาตั้งแต่เด็ก
 เขาผลักประตูอย่างระมัดระวัง เขย่งเท้าไปตามบันได และค่อยๆ เดินขึ้นจับราวบันได จากนั้นเงยศีรษะขึ้นและแอบสังเกตอีกฝ่ายที่นั่นและการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย
 อย่างไรก็ตาม เมื่อ ฟางซิ่วเพิ่งเห็นอีกฝ่าย ฆาตกรก็พบร่องรอยของ ฟางซิ่ว แล้ว และเขาได้นั่งลงและเตรียมพร้อมแล้ว
 ในที่สุดเขาก็เห็นว่าฆาตกรเป็นอย่างไร นี่คือชายสวมหมวกสีดำบนศีรษะและชุดเครื่องแบบสีแดง เมื่อ ฟางซิ่ว เห็นเขา อีกฝ่ายก็รีบลงมาแล้ว
 ความเร็วนั้นเหลือเชื่อมาก ก้าวของเขาเร็วเหมือนกำลังบิน เขาไม่ได้รีบลงจากบันได แต่ปีนไปบนกำแพง และทุกย่างก้าวของเขาดูทำให้กำแพงดัง เพื่อเบี่ยงแรงโน้มถ่วง
 สปีด อาฟเตอร์อิมเมจ เร็วปานสายฟ้าแลบ!
 ยกมือขึ้น หมุนไปรอบๆ โบกขวาน สูดลมหายใจ!หนึ่งเฮือก
 ขวานคมสั่นไหว และ ฟางซิ่ว ยังไม่ได้ตอบสนอง คมขวานของฝ่ายตรงข้ามได้ข้ามคอของ ฟางซิ่วแล้ว มันเหลือเชื่อและทรงพลัง มันเฉือนเนื้อโดยตรงไปถึงกระดูกสันหลังส่วนคอออก
 ศีรษะของ ฟางซิ่ว ถูกตัดออกทั้งหมด หัวของเขาพลิกสองสามครั้งบนท้องฟ้า และกระแทกพื้นเหมือนลูกบอลเน่า เลือดที่ไหลออกมาจากคอของเขาเปรอะเปื้อนไปทั่วบันได
 ความเร็ว พลัง ทักษะ และสติสัมปชัญญะ ท่าตุ้งติ้งอย่างลึกลับทำให้ฟางซิ่วรู้ว่าความล้มเหลวและความตายของเขาไม่ได้เกิดจากการลอบโจมตี ครั้งนี้พวกเขาแค่ส่งตัวเขาไปเผชิญหน้า
 เขาถูกฆ่าด้วยความสามารถของเขาเอง ไม่สามารถพูดได้ว่าเขายอมทิ้งศีรษะของเขา
 "ติ๊ก!"
 ฉากเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง สติสัมปชัญญะและวิญญาณดับลง โลกถูกจำลองเสมือน และโลกสีขาวล้วนเข้ามาพร้อมนาฬิกาสีเงินขนาดใหญ่ห้อยลงมา
 ก็แค่ฉันไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้ ในโลกสีขาวล้วน เบื้องล่างเต็มไปด้วยชั้นสีดำ แม้แต่นาฬิกาสีเงินก็มีสีเข้มขึ้น เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นก็เป็นอันว่าจบ
 ยังอยู่หน้ากระจกบานนั้น!
 ยังถือแก้วกับแปรงสีฟันอยู่เลย!
ฟาง ซิ่ว โยนแก้วน้ำและแปรงสีฟันลงบนพื้นอย่างใจเย็น แล้วกลับไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น จุดบุหรี่อย่างเศร้าใจ หายใจเข้าลึกๆ แล้วบ้วนทิ้ง
 เมฆมืดมัวและดวงตาของฉันมีความเศร้าโศกอยู่เรื่อย ๆ และความรู้สึกเสื่อมโทรมก็เปรียบได้กับพี่ชายที่เฉียบคม
 แล้ว! เขารับโทรศัพท์!
 "เฮ้! ตำรวจ?"
 นาฬิกามีความวิจิตรงดงามและเหนือจินตนาการ เหนือตัวเคส เครื่องมือทั้งหมดที่สามารถใช้สำหรับจับเวลายังคงปรากฏอยู่และไม่แยแส นาฬิกา นาฬิกาแดด งานแกะสลักรั่ว ตราธูป นาฬิกาทราย นาฬิกาตะเกียงน้ำมัน นาฬิกาเทียน ฯลฯ ฟางซิ่วเคยเห็น คุณสามารถดูเครื่องมือจับเวลาทั้งหมดที่คุณรู้ ไม่รู้ รู้และไม่รู้
 ฟาง ซิ่ว โยนแก้วน้ำและแปรงสีฟันลงบนพื้นอย่างใจเย็น แล้วกลับไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น จุดบุหรี่อย่างเศร้าใจ หายใจเข้าลึกๆ แล้วบ้วนทิ้ง
 เมฆมืดมัวและดวงตาของฉันมีความเศร้าโศกอยู่เรื่อย ๆ และความรู้สึกเสื่อมโทรมก็เปรียบได้กับพี่ชายที่เฉียบคม
 แล้ว! เขารับโทรศัพท์!
 "เฮ้! ตำรวจ?"


"ฮ้าาาววว"
 เสียงตื่นนอนและยืดตัวขึ้นมาบิดขี้เกียจบนเตียงของเด็กชายไทยนามอานิเด็กชายที่มีผมสีดำหน้าคล้ายลูกครึ่ง (ได้มาจากทางพ่อเพราะดูเหมือนว่าทางทวดของพ่อเขาจะเป็นแขก) ตัวสูงประมาณ180ถือว่าสูงสำหรับคนไทยเลยทีเดียว หุ่นดีใช้ได้และเป็นเด็กชายผู้ที่อายุกำลังจะย่างก้าวเข้าสู่อายุ14ปีแล้วเพราะอะไรนะหรอ….เพราะวันนี้คือวันเกิดของเขายังไงละ! แต่ก่อนอื่นคงอานิคงต้องลุกจากเตียงละเตรียมตัวไปโรงเรียนก่อนเพราะนี้มันคือวันจันทร์วันเริ่มเรียนของสัปดาร์ยังไงละ
 "ขี้เกียจไปโรงเรียนโว้ยยยย~!"
 สิ้นเสียงตะโกนพร้อมบิดขี้เกียจของเขาได้มีหญิงผู้หนึ่งมาเคาะประตูที่หน้าห้องของเขา
 'ก๊อกๆ'
 "อานิเช้าแล้วได้เวลาไปโรงเรียนแล้วลูก"
 ".…."
 "3…2…1"
 "….."
 "หักค่าขนมกับเวลาเล่นเกม30%"
 'ตึ่ง'
 จู่ๆก็เกิดเสียงดังคล้ายเสียงตกเตียงหรือเสียงเตียงหักกันนะ? และเสียงอานิที่รีบวิ่งไปเปิดประตูสุดชีวิต
 "แฮ่กๆ…ไม่เอาน่าแม่ผมแค่กำลังออกกำลังกายอยู่เอง"
 "แล้วทำไมไม่ตอบละเหงื่อก็ไม่เห็นมีสักหยดเลยนิ"
 "…"
 อานิทำตาเลิกลักและเหงื่อตกอย่างหนัก
 "เฮ้ออ~…เอาเป็นว่ารีบไปอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวละไปโรงเรียนได้แล้วเดี๋ยวเอริสก็มารออีก"
 "อาาาาจู่ๆก็รู้สึกป่วย"
 "หักค่าขนมพร้อมห้ามเล่นเกมอ่านนิยาย2เดือน"
 "อาบน้ำ แต่งตัว กินข้าวละไปโรงเรียน รับทราบครับบอส!"
 อานิยืนตรงพร้อมทำท่าวันทยหัตถ์
 "รีบๆไปได้แล้วก่อนจะห-"
 "รับทราบครับ!"
 สิ้นเสียงนั้นอานิได้วิ่งตรงไปที่ห้องน้ำละรีบเข้าไปอาบน้ำทันที
—-หลังจากผ่านไป20นาที—-
 "ฟุอ่าาาา สุดชื่อนชะมัดเวลาสระผมเสร็จเนี่ย~~"
 อานิเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือย พร้อมผ้าขนหนูที่เขาพาดไว้ตรงคอของเขา
 'สบตากัน'
 "….."
 "….."
 "!!!!"
 "กรี๊ดดดดดด!! ว้ายยยยยย!!!!"
 อานิกรี๊ดลั่นบ้านสุดชีวิต? สาเหตุก็มาจากเด็กสาวที่นั้งอยู่หน้าเขาที่โต๊ะกินข้าว 'เอริส' นั้นเองเพื่อนสมัยเด็กตั้งแต่พึ่งเกิดของอานิสาเหตุก็มาจากที่แม่ของพวกเขานั้นรู้จักและสนิทกันเลยได้มาเล่นด้วยกันบ่อยๆ เอริสเป็นสาวลูกครึ่งของจริงแน่นอนไม่เหมือนอานิที่เป็นกรรมพันธุ์จากต้นตระกูลแต่เอริสนะคือลูกครึ่งไทย-อเมริกา แม่เป็นคนไทยส่วนพ่อเป็นคนอเมริกาสูงเกือบ2เมตรแต่เหมือนจะมีบรรพบุรุษเป็นคนไอร์แลนด์ด้วยเพราะผมของเขานะมีสีแดงน้ำตาลสุดเท่ยังไงละ
 และดูเหมือนว่าเอริสก็จะได้กรรมพันธุ์นั้นมาเหมือนกันเพราะผมของเธอนั้นก็สีแดงน้ำตาลสีเดียวกับพ่อของเธอเช่นกัน เธอคือคนสวยของแท้เลยละตาสีดำแบบเอเชีย หุ่นเรียวบางน่ารักแถมอกกับสะโพกก็ยังพอมีอีกเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเลยละ แต่ถึงแบบนั้นอานิกลับพูดกับเธอหลังเห็นเขาเปลือยไปว่า
 "เธอมาทำอะไรที่นี้น่ะยัยโรคจิตชอบถ้ำมอง"
 "ก่อนจะพูดเรื่องนั้น…ไปใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหม…และใครกันแน่ที่ดูโรคจิตกว่ากันนะ"
 'อานิหน้าแดง'
 สิ้นเสียงนั้นอานิได้รู้ตัวว่าเขากำลังโชว์ซาราแมนเดอร์ของเขาให้เพื่อนสมัยเด็กแถมเป็นผู้หญิงอีกต่างหาก เห็นอยู่เขาเลยรีบคว้าเสื้อผ้าและวิ่งตรงเข้าไปที่ห้องของเขาทันควันและหลังแต่งตัวเสร็จเขาก็ได้เดินลงมาที่ห้องกินข้าว
 "…ยัยโรคจิต…มาทำอะไรที่นี่ละห่ะ"
 'โป๊ก'
 เสียงจานเคาะที่หัวของอานิ
 "เอริสมาแล้วมันแปลกตรงไหนห่ะพวกแกรู้จักันมาตั้ง14ปีละนะ และเลิกทีเถอะไอ่นิสัยแก้ผ้าเดินออกมาหลังอาบน้ำนั้นนะ"
 สิ้นเสียงนั้นหน้าอานิก็แดงขึ้นและเขาก็พูดว่า
 "เงียบหน่าาาแม่อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยครับ"
 "เฮ้ออ~ เหนื่อยใจกับแกจริงๆเจ้าเด็กบ้า เอาเป็นว่าป้าขอโทษด้วยจริงๆนะจ๊ะที่ทำให้หนูเห็นอะไรที่ 'ทุเรศ ทุเรศ' อย่างนั้นนะจ๊ะ ว่าแต่มากินข้าวด้วยกันเลยสิจ๊ะคงจะยังไม่กินมาใช่ไหมล่ะจ๊ะ"
 แม่พูดจบพร้อมทำสีหน้ารู้สึกผิดนิดหน่อยไปทางเอริส
 "ไม่เป็นไรหรอกค่ะถือว่าเห็นอะไรเล็กๆและกินข้าวจานใหญ่ๆแทนก็ได้ค่ะ"
 เธอพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบและตักข้าวจานใหญ่ไม่สมกับร่างกานที่ดูตัวเล็กและผอมเพรียวของเธอมานั้งกินอย่างสบายใจ
 "ยัยบ้านี่จงใจหาเรื่องใช่ไหมห่ะ! จะเอาปะล่ะไอ่ส**ส"
 'โป๊ก'
 เสียงจานทุบไปที่หัวของอานิอีกครั้ง
 "หุปปากละรีบกินข้าวละไปโรงเรียนได้แล้วไอ่เด็กบ้า"
 "…ครับแม่"
 อานิทำตัวจ๋อยพร้อมกินข้าวต่อจนเสร็จดูเหมือนว่าเอริสก็จะกินเสร็จแล้วเหมือนกัน อานิเลยบอกกับเธอว่าไปกันเถอะเธอพยักหน้ารับ แต่ก่อนที่พวกเขาจะออกไปผมถามแม่ไปว่า
 "แล้วพ่อละครับวันนี้ก็ไม่กลับอีกแล้วหรอ?"
 "…พ่อนะ…นอนอยู่บนห้องนะจ๊ะพึ่งกลับมาถึงก่อนที่แม่จะไปปลุกลูกแปปเดียวเองเลยสังสัยว่าจะยังนอนอยู่นะ"
 "อ่อโอเคครับ หวังว่าครั้งนี้คงจะไม่ทิ้งวันเกิดผมไปทำงานละกินเหล้าอีกหรอกนะ"
 "…"
 แม่เงียบและทำหน้าที่ดูเหมือนจะเศร้าไปทางอานิ อานิเลยรีบเดินออกไปโรงเรียนทันที
 "ไปละน่าคร้าบบบ"
 "ไปละนะคะและก็ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ"
 หลังพูดเสร็จอานิก็รีบวิ่งออกจากบ้านไปทันที ส่วนเอริสก็กล่าวลาและโค้งขอบคุณสำหรับอาหารเช้า
 "เห้อออ เจ็บหัวชะมัดเลย~ ไม่เห็นต้องตีแรงขนาดนั้นเลยก็ได้นิ"
 "ก็สมแล้วเพราะนายมันโง่ละก็บ้านิ"
 "ยัยนี้ตั้งแต่ในบ้านแล้วจะเอาปะล่ะ"
 "ถ้ากล้าก็ลองดูขอเน้นกล้างแก้มเลย"
 เอริสพูดอย่างนั้นพร้อมหันไปทางอานิและทำท่าตบหน้าเบาๆเธอไม่กลัวเลยสักนิดเพราะรู้ว่า อานิไม่มีทางกล้าทำร้ายผู้หญิงหรอกแถมยิ่งเป็นเพื่อนสมัยเด็กสุดน่ารักอีก แต่ความจริงสาเหตุที่อานินั้นไม่กล้าทำร้ายเอริสนั้นเป็นเพราะเขาชอบเธอมากเลยต่างหากเขาชอบเธอมาตั้งแต่จำความได้เลยอาจจะตั้งแต่5-6ขวบเลยมั้ง
 "โย่วเอริส โย่วอานิ"
 ผู้ชายที่ยิ้มและโบกมีมาทักทายพวกเขาจากทางด้านหลังชื่อหมีเขาคือผู้ชายผมสีน้ำตาล สูง190เล่นกีฬาร่างกายดูกำยำเท่สุดๆเลยถือเป็นที่ฮอตในหมู่สาวๆมาก
 "ฮ่าๆๆๆวันนี้ก็เจอกันระหว่างทางอีกแล้วนะพวก"
 หมีนั้นคือเพื่อนคนสนิทของอานิที่พึ่งรู้จักกันตอน ม.1 เพราะสมัยประถมนั้นอานิก็มีแค่เอริสและเอริสก็มีเพื่อนแค่อานิเช่นกันเพราะพวกอานินั้นหวงเอริสมากจนไม่อยากให้ใครมาแตะต้องทั้งนั้นส่วนเอริสก็ไม่ได้ว่าอะไรอานิที่กีดกันคนอื่นออกจากเธอ ส่วนอานิสาเหตุที่ไม่มีใครคบสาเหตุหนึ่งก็มาจากที่ไล่คนอื่นให้ออกห่างจากเอริสแต่สาเหตุหลักเลยคือเพราะหน้าเขามันดูโคตรแยงกี้เลยไงล่ะดูที่พร้อมจะต่อยกับใครก็ได้ทุกเมื่อทุกคนเลยต่างพากันกลัวเขากัน แต่พอขึ้นมัธยมอานิก็ได้เริ่มเปิดใจละทำสัญญากับเอริสว่าจะไม่ทิ้งการเป็นเพื่อนสมัยเด็กไปสนิทกับคนอื่นมากเกินไปด้วยกัน หมีเลยเป็นในกลุ่มคนแรกของพวกเขา…ถึงจนถึงตอนนี้ก็จะมีแค่หมีคนเดียวก็เถอะที่กล้ามาคุยกับพวกเขา ก็แน่นอนสิสาวสวยผมแดงกับผู้ชายผมดำตัวสูงทำหน้าบอกบุญไม่รับตลอดเวลา เวลามีใครมามองหน้าเขา ก็มีแต่หมีนี้แหละที่กล้าคุยกับพวกเขาและได้สนิทกัน
 "เอริสตอนเที่ยงเธอพอจะว่างไหมฉันมีอะไรจะพูดด้วยหน่อยนะ"
 หลังหมีพูดจบอานิก็ได้หน้าตึงขึ้นมากกว่าปกติอีกเพราะสัญชาตญาณของเขามันบอกว่าเริ่มมีอะไรแปลกๆแล้ว แต่เขาคิดว่าเอริสคงตอบปฏิเสธไปแบบปกติเหมือนเวลาที่มีผู้ชายใจกล้ามาตามจีบเธอ
 "โอเค"
 !!!อานิทำหน้าตกใจสุดๆ เขางงไปทุกอย่างทำไมเธอถึงตอบกลับไปแบบนั้นเขาเริ่มคิดสุดชีวิตว่าจะแก้สถานการณ์นี้อย่างไรดี เขาเลยได้รีบพูดขัดไปว่า
 "เฮ้ เอริสเธอมีนัดไปกินข้าวเที่ยงกับฉันนิแถมพวกเราก็ไปกินกันตลอดตั้งแต่ 'อนุบาล,ประถม' แล้วนะเรายังไม่เคยทิ้งใครคนใดคนหนึ่งไปกับคนอื่นเลยนะ"
 "งั้นนายก็มาด้วยซิ"
 เธอทำสีหน่ล้านิ่งเรียบเปมือนทุกทีแต่พอเธอพูดอย่างนั้นอานิก็หายเหงื่อตกและดูดีใจเป็นอย่างมาก
 "อาาคือโทษทีนะแต่แบบนั้นคงจะไม่ได้ละพวกโทษทีนะอานิ คือฉันจะคุยเรื่องส่วนตัวกับเอริสนะ"
 หมีพูดแบบนั้นพร้อมทำมือขอโทษแบบปัดๆ ว่าแต่ทำไมหน้าเขาดูเหมือนจะเขินนิดหน่อย คงคืดไปเองละมั้ง
 "อ่อ งั้นก็ขอโทษด้วยนะอานิ"
 เอริสพูดอย่างนั้นพร้อมหันมาหาอานิที่น้ำตากำลังจะไหลแล้ว
 "ยัยบ้าๆๆๆๆ! เธอผิดสัญญาเธอทิ้งฉันเหรอนี้เธอทิ้งฉันแล้วใช่ไหม! แงงง~"
 อานิน้ำตาไหลและพูดออกไปอย่างนั้น หลังเขาพูดจบเขาก็รีบวิ่งไปทางโรงเรียนอย่างรวดเร็ว 'คนเดียว'
 "อะไรของเจ้าบ้านั้นนะแค่ไม่กินข้าวด้วยวันเดียวเองนิ เนอะเอริส"
 "….."
 เอริสนิ่งเงียบไปเธอรู้ดีว่าอานิรู้สึกยังไงเพราะเอริสรู้ว่าอานินั้นขี้น้อยใจระดับหนึ่งแถมชอบเหงาและโดดเดี่ยวสาเหตุก็มาจากครอบครัวเขาที่ไม่ค่อยอบอุ่นด้วย
 "เอาเป็นว่าไปโรงเรียนกันเถอะเอริส"
 "อือ"
 เอริสตอบกลับหมีพร้อมเดินไปโรงเรียนตอนเช้าด้วยกันต่อ
—-ณ โรงเรียน—-
 "ยัยบ้านั้น"
 อานิฟุบลงไปตรงโต๊ะพร้อมกับทำตัวจ๋อยๆ
 "อรุนสวัสทุกคน!"
 หมีเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอริสพร้อมกับทีกทายทุกคน และเอริสก็ได้มานั้งข้างอานิเพราะอานิจะนั้งริมหน้าต่างหลังสุดส่วนเอริสจะนั้งอยู่ฝั่งขวาของเขาส่วนหมีจะนั้งอยู่หน้าสุดของห้อง
 "เลิกงอนเป็นเด็กได้แล้วอานิ"
 เอริสพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบกับอานิเช่นเคย
 "….."
 อานิไม่ตอบอะไรกลับไปหาเอริสทั้งนั้นเขาหันหน้าออกไปทางหน้าต่างและนิ่งเงียบ
 "ได้ก็แล้วแต่นายละกัน"
—-ณ เวลาพักเที่ยง—-
 "โว้วววว พักเที่ยงแล้วโว้ยยยย ใครไปถึงร้านขนมปังก่อนได้ก่อนนะเฟ้ยยยย"
 มีเสียงผู้ชายที่เป็นเพื่อนร่วมห้องของอานิคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาและรีบวิ่งออกห้องไปดูเหมือนคนอื่นก็จะรีบตามเด็กคนนั้นไปด้วย ส่วนเอริสก็กำลังเดินไปกินข้าวเที่ยงกับหมีที่โรงอาหาร
 "ชิใครสนกันละก็แค่กอนข้าวเที่ยงแหละน่า"
 —-ผ่านไป20นาที—-
 'ปั้ง!'
 เกิดเสียงเปิดดังสนั่นที่ประตูพร้อมกับมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่และเขาก็ตะโกนว่า
 "ไอ่หมีจะสารภาพรักกับเอริสแล้วโว้ยยยยหันไปดูตรงหน้าต่างสิ!!!"
 'ขวับ'
 อานิหันไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็วและกำลังเห็นหมีโค้งตัวลงและตะโกนขึ้นมาว่า "เอริสช่วยคบกับฉันที—-!" อานิเหงื่อตกอย่างหนักเขากัดเล็บตัวเองแรงมากและพยายามคิดว่าอย่างเอริสคงจะปฏิเสธเหมือนทุกทีแหละ แต่ในตอนเช้ามัน….ไม่ๆๆๆคิดบวกเข้าไว้ซิ แต่สิ่งที่อานิกลัวที่สุดก็เกิดขึ้นเพราะ
 "ก็เอาสิ"
 เอริสพูดแบบนั้นถึงพวกเขาจะอยู่ห่างกันสามชั้นและแม้ว่าเอริสกับหมีจะยืนอยู่กลางสนามของโรงเรียนแต่อานิกลับได้ยินคำพวกนั้นชัดเจนมาก ทำไมกัน ทำไมกัน ทำไมกัน ทำไมกัน ทำไมกัน ทำไมกัน ทำไมกัน คำพวกนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของอานิ อานิเริ่มน้ำตาไหลและฟุบตัวลงไป แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยเพราะทุกคนกำลังมุงดูที่หน้าต่างไม่มีใครมาสนใจคนที่นั้งอยู่มุมหลังสุดห้องหรอก
—-ก่อนคาบแรกตอนบ่ายสักพัก—-
 "หมี เอริส ยินดีด้วยนะที่คบกันนะ"
 มีผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาและทุกคนในห้องก็ต่างพยักหน้ากันทุกคนเว้นก็แต่อานิที่ตอนนี้ก็ยังฟุบอยู่ที่โต๊ะเหมือนเดิม
 'ว่าแต่ไม่ใช่ว่าเอริสคบกับอานิอยู่หรอเห็นตัวติดกันตลอดเลยนิ'
 'เออก็จริงของมึงว่ะเพื่อน'
 'ระดับเอริสซะอย่างไม่ลดตัวไปคบกับไอ่แยงกี้ชั้นต่ำนั้นหรอก'
 'เห้ยๆทำไมจู่ๆมันไปเวย์นั้นได้กันฟ่ะ'
 'แตรก็จริงนิ'
 เสียงกระซิบคุยกันของคนในห้องเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆซึ่งแน่นอนว่าอานินั้นได้ยินบทสนทนานั้นทุก ประโยคเลย แต่เขาก็ยังคงนั้งฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างนิ่งเงียบไม่ไหวติงสักนิด
 "นี้อานิว่าแต่เค้กวันเกิดปีนี้เอาหน้าอะไรดีหรอ"
 เอริสเดินตรงมาหาเขาหลังเดินหลบเพื่อนๆในห้องมา
 "….."
 "เป็นอะไรอีกละเนี่ย"
 "ยังไม่หายโกรธเรื่องตอนเช้าอีกหรอ?"
 "….."
 'ปั้ง'
 "เฮ้ ถ้านายยังไม่เลิกฟุบไปบนโต๊ะละนั้งเงียบๆอีกฉันจะไม่ไปฉลิงวันเกิดด้วยแล้วนะยะ!"
 "….."
 เอริสเอามือตบไปที่โต๊ะจนดังสนั่นและตะโกนใส่อานิแต่อานิก็ยังฟุบอยู่บนโต๊ะนิ่งเงียบอยู่เช่นเคยเอริสเลยโมโหมาก และได้ขอทำการสลับที่กับนักเรียนชายที่นั้งข้างกับหมีให้มานั้งที่ของเธอแทน
 "เชอะตาบ้านั้นจู่ๆเป็นอะไรไปแค่ไม่ได้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยเอง"
 เอริสพูดอย่างนั้นพร้อมกับกอดอกและทำหน้ามุ้ยอยู่ตรงที่นั้งของเธอ
 "เอาหน่าๆเขาคงเหนื่อยสะสมเพราะใกล้สอบกลางภาคแถมวันนี้ยังเป็นวันจันทร์อีกหรอกมั้งใจเย็นๆน่า"
 หมีพูดอย่างนั้นพร้อมกับยิ้มและลูบไปที่หัวของเอริส 'แฟนของเขา'
 ในห้องเริ่มเกิดเสียงซุบซิบถึงความน่าหมั่นไส้ของคู่รักหน้าใหม่และออร่าน่าเศร้าจากอานิ
 'ปั้งๆ!'
 "เอาละๆเงียบได้แล้วเจ้าพวกบ้าาาา!"
 เสียงของยากูซ่-…อาจารย์สอนฟิสิกส์! ที่เดินเข้าห้องและเอามือตบกับหนังสือจนเกิดเสียงดังขึ้นเพราะว่าตอนนี้ถึงเวลาเริ่มเรียนคาบบ่ายคาบแรกแล้ว
 "หือไอ่แยงกิ- เอ๊ยอานิฟุบโต๊ะอยู่อย่างงั้นทำไมฟ่ะขี้ไม่ออกหรอหรือว่าอกหักมาล่ะ?"
 อาจารย์ฟิสิกส์ที่โคตรจะดูเหมือนแยงกี้ระดับหัวหน้ายิ่งกว่าอานิได้มองและถามเขาว่าเป็นอะไร แต่พอทุกคนได้ยินแบบนั้นก็รีบส่งสัญญาณไปหา อาจารย์แยงกี้? ว่า 'อย่าๆๆจารย์'
 "อร้ออออ สรุปคืออกหักมาสินะสมน้ำหน้าเจ้าพวกเด็ก ม.ต้น!…"
 อาจารย์แยงกี้ตะโกนบอกไปแบบนั้นพร้อมกับชี้ไปทางอานิแต่หลังพูดเสร็จเขาก็รู้สึตัวว่า 'ฉิบหายละลืมตัว!' เขาเลยบอกกับอานิและคนอื่นๆในห้องไปว่า
 "อะแฮ่มๆ โทษทีพอดีเมื่อกี้สงสัยว่าอาจารย์จะโดนโมโนโนเกะแยงกี้เข้าสิงนะ"
 "แต่อาจารย์ครับที่นี่ประเทศนะครับ"
 "อย่าคิดเยอะสิมันคงนั้งเครื่องบินมาแหละมั้ง"
 อาจารย์แยงกี้พูดปัดสิ่งที่นักเรียนบอกและกำลังลบกระดานเตรียมเริ่มบทเรียนของคาบแรกตอนบ่าย (ขอเสริมว่าโมโนโนเกะคือผีญี่ปุ่นเป็นรูปแบบของปีศาจชนิดหนึ่งที่เกิดจากความรู้สึกของมนุษย์ซึ่งเป็นจิตตกค้างหรือจิตอาวรณ์ของคนที่ตาย ทำให้เกิดเป็นปีศาจขึ้นมา)
 'หืออานิอกหักได้ไงกันนะนึกว่าเป็นพวกไม่สนใจด้านนี้ซะอีก'
 เอริสคิดขึ้นมาในใจและทำท่าสงสัยแต่ก่อนที่เธอจะคิดไปมากกว่านี้อาจารย์หลก็ตะโกนขึ้นมาว่า
 "เอาละๆเอาเป็นว่าช่างมันละกันเราจะเริ่มเรียนกันแล้วนะ!"
 'ฟรึบ'
 อานิลุกพรวดขึ้นมาและพูดกับอาจารย์แยงกี้ไปว่า
 "อาจารย์ครับผมรู้สึกไม่สบายมากเลยขอตัวกลับก่อนนะครับ"
 "ไม่สบงไม่สบายอะไรอย่ามาโกหกแค่โดนสาวหั- แค่ปวดหัวนิดหน่อยไม่เป็นอะไ-… เจ้ย! รีบๆไปห้องพยาบาลละกลับบ้านไปเลยไป๊หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้นส่วนเรื่องลาเดี๋ยวครูจัดการให้เองไปไป๊!"
 ตอนแรกอาจารย์แยงกี้ก็จะบอกไม่ต้องให้อานิกลับตอนเเขาจดกระดานอยู่แต่พอเขาหันไปมองทางอานิเขาเลยต้องงรีบเปลี่นนความคิด เพราะว่าหน้าและตัวของอานินั้นซีดมากปากก็ซีดจนม่วงเขาเลยรีบให้อานิไปห้องพยาบาลและกลับไปที่บ้านโดยด่วน
 "ขอบคุณครับอาจารย์"
 อานิโค้งและรีบเก็บของและเดินออกไปทางประตูหน้าห้องเพราะปรูตูหลังห้องมันพังเปิดไม่ได้ พอเขากำลังจะออกไปเอริสก็ได้บอกกับเขาว่า
 "เฮ้ อานิเป็นอะไรนะ! ป่วยงั้นหรอ?"
 เอริสถามไปด้วยสีหน้าดูตกใจ อานินิ่งเงียบแป๊บนึงและรีบเดินออกจากห้องไป
 "อ่อเรื่องมันเป็นแบบนี้เองซินะ"
 ในที่สุดอาจารย์แยงกี้ก็ปะติดปะต่อและได้รู้เรื่องราวกับสาเหตุทัวหมดได้แต่เอริสยังคงงงอยู่เลยถามอาจารย์ไปว่า
 "อานิเป็นอะไรไปหรอคะ?"
 "เขาคงเหนื่อยสะสมเพราะใกล้สอบกลางภาคแถมวันนี้ยังเป็นวันจันทร์อีกหรอกมั้งไม่ต้องเป็นห่วงไปน่าไม่ถึงตายหรอกเดี๋ยวก็หายเอง"
 อาจารย์แยงกี้พูดปัดไปแบบนั้นส่วนเอริสก็ยังสงสัยอยู่แต่ก็ใจเย็นลงและคิดว่าค่อยไปเยี่ยมตอนหลังเลิกเรียนก็ได้
—-ที่บ้านของอานิ—-
 "กลับมาแล้วครับ"
 "อ้าวทำไมกลับมาไวจังละจ๊ยังไม่ถึงเวลาเลิกเลยนิ"
 "ผมไม่สบายนะครับเลยกลับมาก่อนไว้ค่อยคุยกันนะครับผมขอไปนอนก่อน"
 "โอเคจ๊ะ แต่อย่าลืมมาฉลองวันเกิดตอนหกโมงด้วยนะจ๊ะวันนี้พ่อเขาอุสาขอเลิกงานไวกว่าปกติเพื่อมาฉลองวันเกิดลูกเลยนะ"
 แม่พูดกับอานิและทำสีหน้าเป็นห่วงหน่อยๆแต่พอเธอพูดถึงเรื่องฉลองวันเกิดก็มีความจำหนึ่งพุ่งผ่านเข้าไปในหัวของอานิ '…ฉันจะไม่ไปฉลิงวันเกิดด้วยแล้วนะยะ!' ถึงประโยคก่อนหน้านั้นเขาจะจำไม่ค่อยได้แต่ประโยคนั้นเขาจำได้แม่นเหมือนมันสลักลงไปในหัวใจของเขาเลยล่ะอานิจึงหยุดชะงักและตัวสั่น แต่ก่อนที่แม่ของอานิจะถามอะไรเขาก็ได้รีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องและล็อกประตู
 "ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ"
 อานิที่นอนอยู่บนเตียงและกำลังร้องไห้ ได้คิดถึงสาเหตุที่เอริสทิ้งเขาไปหาหมี หรืออาจจะเป็นเพราะหมีได้รับการบรรจุเป็นฮันเตอร์รุคกี้กันนะ… อะไรนะผมลืมบอกเกี่ยวกับโลกนี้ไปหรอ… โทษทีๆลืมไปสนิทเลยละ โลกนี้นะคือโลกที่แสนจะแฟนตาซีเหมือนในนิยาย มังกร,ดันเจี้ยน,เกต,มอนเตอร์,เอลฟ์,ทวีปที่ยังไม่มีผู้ใดค้นพบ การผจญภัยแสนอันตรายคือโลกที่อานิและคนอื่นๆกำลังอาศัยอยู่ และหมีคือคนที่พึ่งได้เป็นฮันเตอร์ตั้งแต่ยังเด็กอีกต่างหาก ฮันเตอร์นะคืออาชีพในฟันของใครหลายๆคนเลยนะเพราะมันทั้งเท่รายได้ดีแถมได้ความเคารพจากสังคมเลยไม่ต้องถามเลยว่าการที่หมีได้เป็นฮันเตอร์รุคกี้ตั้งแต่ยังเด็กนั้นพิสูจน์ว่าเขามีพรสวรรค์แค่ไหน แตกต่างจากนักผจญภัยมากเลยละ เพราะฮันเตอร์ถึงจะอันตรายอยู่บ้างแต่ถ้าไม่ทำอะไรเกินตัวและทีมที่ลงดันหรือเกตสามัคคีกันดีโอกาสเสียชีวิตแทบจะเป็นศูนย์เลยล่ะ! ส่วนนักผจญภัยทั้งเสี่ยงอันตรายรายได้ไม่ค่อยดีแถมโอกาสตายโคตรเยอะอีกต่างหากทุกคนเลยชอบและอยากจะเป็นฮันเตอร์มากกว่า แต่ไม่ใช่กับพ่อของอานิ บาชิ เขาคือบุคคลระดับอาวุโสที่น่านับถือในถานะนักผจญภัยเพราะเขาคือคนที่ค้นพบทวีปอีเดน ทวีปที่เปรียบดั่งสรวงสวรรค์ของมนุษยชาติเพราะมีทั้งทรัพยากรมากมายและความอันตรายที่ต่ำมากๆจากออร่าต้นไม้โลกที่คอยคับไล่ปีศาจและมอนเตอร์ออกไปแถมยังช่วยให้ไม่เกิดเกตมอนเตอร์ หรือดันเจี้ยนเลยอีกด้วยแต่ถึงมนุษย์จะอยากไปศึกษาเกี่ยวกับต้นไม้โลกดูแค่ไหนพวกเขาก็คงจะต้องพักไปก่อน เพราะว่าโซนนั้นคือบ้านของเผ่าเอล์ฟใช่เผ่าเอล์ฟในเทพนิยายนั่นแหละพวกเขาไม่หยิ่งพยองหรืออันตรายเหมือนที่พวกคุณเคยได้ยินมาหรอกนะเว้นแต่เรื่องหน้าตาทั้งสวยและหล่อทั้งเผ่านะคือเรื่องจริงเลยยืนยันจากพ่อที่เคยเล่าให้อานิฟังตอนเด็กได้เลย แต่พวกเขานั้นหวงอนาเขตของเผ่ามากมนุษย์เลยไม่สามารถเข้าใกล้ป่ารอบๆต้นไม้โลกได้เลย ช่างเรื่องนั้นเถอะกลับมาคุยกันดีกว่าว่าคนระดับบาชิพ่อของอานิทำไมถึงมาอยู่นในเมืองG เมืองระดับกลางของประเทศไทยกันนั้นก็เพราะว่าเขาเกษียณตัวตอนมีอานิและได้มาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเยี่ยงชนชั้นกลางนั้นเอง แต่ตอนนี้เขาก็ยังทำงานอยู่นะเขาทำเกี่ยวกับการเป็นที่ปรึกษาของสมาคมนักผจญภัยเขาเลยเดินทางไปประชุมบ่อยไม่ค่อยกลับมาที่บ้านแถมยังชอบไปดื่มกับพวกเพื่อนเก่าบ่อยด้วยเลยยิ่งกลับบ้านช้าในวันหยุดบ่อยมากอานิเลยไม่ค่อยถูกกับพ่อของเขาที่บ้างานและเหล้าจนทิ้งครอบครัว แต่แม่ก็จะคอยบอกอานิว่า "พ่อนะรักพวกเรามากแค่เขายุ่งไปหน่อยเสมอนะจ๊ะ" แต่อานิก็ไม่สนใจและเริ่มต่อต้านเลพ่อของเขามากขึ้นเรื่อยๆ
 "อ่าา หกโมงแล้วหรอต้องลงไปแล้วซินะ…เอริสจะมาไหนะ…ช่างมันเถอะอย่าไปสนใจเรื่องนั้นเลยอานินายจะเศร้าเรื่องยัยโรคจิตนั้นทิ้งนายไปทำไมกัน"
 อานิตบหน้าเรียกสติพร้อมกับพูดให้กำลังใจตัวเอง และเดินลงไปที่ห้องกินข้าวเตรียมรับการเซอไพรส์วันเกิดจากแม่และเอริสเหมือนทุกปีแต่พอเขาลงไป กลับไม่มีการเซอไพรส์อะไรทั้งนั้นเอริสก็ไม่นั้งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเลยสักนิดถ้าจะพูดให้ถูกละก็ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่นี้ด้วยซ้ำอานิคิดว่าเธอคงจะไม่มาจริงๆซินะ เขาเห็นแต่แม่และพ่อที่ทำตัวดูเครียดและเคร้งขรึมมองมาทางเขาอยู่
 "อานิพ่อมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับแก…ไม่ซิต้องคุยกันทั้งครอบครัวเลยประชุมครอบครัวนะ"
 อานิสับสนและงุนงงแต่เขาก็ยังคงเดินไปและนั้งที่โต๊ะกินข้าวและมองพ่อกับแม่ของเขาด้วยคงามสงสัยและคงคิดว่าเป็นแผนเซอไพรส์วันเกิดแบบใหม่ให้เขาแต่มันกลับไม่ใช้แบบนั้นเลนแม่ของเขาเริ่มก้มหน้าร้องไห้และพ่อของเขาก็เริ่มพูดขึ้นมาว่า
 "อานิฟังให้ดีนะเราจำเป็นที่จะต้องย้ายบ้าน… ไม่ซิย้ายเมืองเลยต่างหากเพราะพ่อดันไปมีปัญหากับสิ่งที่ไม่ควรมีด้วยนะสิ พ่อขอโทษด้วยนะที่พ่อมันไม่ได้เรื่อง"
 พ่อของอานิทำสีหน้ารู้สึกผิดและขอโทษอานิ ตอนนนี้อานิยิ่งสับสนและงุนงงกับทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดหรือถามตรงไหนก่อนดีเลย
.
.
.
¥¥¥จบตอนที่1¥¥¥
,
,
โปรดติดตามตอนต่อไป


ตอนที่ฉันกำลังจะปราบวายร้ายหลัก Left and Right โดย Charlie Puth และ Jung Kook เริ่มเล่นเป็นแบ็คกราวด์และฉันก็ถูกบังคับให้กลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงในจักรวาล
ฉันตื่นขึ้นอย่างหงุดหงิด "ฉันรักคุณ Baby Star Candy และ Charlie แต่พวกคุณช่วยปลุกฉันได้ไหม ตอนที่ฉันกำลังมีการต่อสู้ที่สำคัญอย่างยิ่งในอีกมิติหนึ่ง"
ความฝันส่วนใหญ่ของฉันคือการผจญภัยในอีกมิติหนึ่ง ความฝันเหล่านี้เกิดจากนิยายไซไฟและการ์ตูนจำนวนมหาศาลที่ฉันอ่านมาตลอดชีวิต และฉันจะอ่านต่อไปตราบที่ยังมีชีวิต
ฉันมักจะเป็นหนึ่งในคนแรกในแถวตอนเที่ยงคืนเพื่อเข้าร่วมงานเผยแพร่ขนาดใหญ่เช่น Stranger Things แต่ฉันอ่านหนังสือจากซีรีส์ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักเช่นกัน ฉันชอบโลกแฟนตาซีที่สร้างขึ้นระหว่างหน้าต่างๆ และฉันมักจะนึกภาพตัวเองแทนที่ตัวละครหญิงหลักบางตัว หรือแม้แต่ตัวละครชาย
เมื่อตื่นนอนเต็มที่ ฉันก็ย้อนดูฉากสุดท้ายของความฝันสองสามฉากในตอนเย็นของวันนี้ ฉันก็ลืมมันไปหมดแล้ว
"สักวันฉันจะอยู่กับพวกนายจริงๆ" ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือขึ้นไปบนเพดานหาเพื่อนร่วมทีมผู้กล้าหาญที่อาจรอฉันอยู่ในอีกมิติหนึ่ง นั่นคือเมื่อประตูห้องของฉันเปิดออกและแม่ของฉันก็เข้ามา
"ทำอะไรน่ะเพ็ญศรี" ฉันไม่รู้ว่าเธอหมายถึงท่าแปลกๆ ของฉันหรือว่าฉันตื่นสายเหมือนเคย ฉันเลยตัดสินใจถาม
"คุณหมายถึงมือของฉันหรือเวลาตื่นของฉัน"
เธอกลอกตาสีน้ำตาลโตของเธอแบบ 360 องศา
"ฉันหมายความว่าถ้าคุณไม่ลงมาข้างล่างภายในสิบนาที ฉันพร้อมที่จะไปโรงเรียนโดยสมบูรณ์ ฉันจะไปโดยไม่มีคุณ และคุณกำลังเดินไปโรงเรียน" น้ำเสียงของเธอไม่มีการเสียดสีแม้แต่น้อย
"ได้ค่ะหัวหน้า" โบกมือลาจากลาเพื่อไหว้แม่แทน แต่แม่จากไปแล้ว
สิบนาทีก็เกินพอแล้วสำหรับฉันในการเตรียมตัวไปโรงเรียน ฉันอาบน้ำด้วยความเร็วเหนือเสียงและหลังจากเป่าผมให้แห้งครึ่งหนึ่งแล้ว ดึงผมสีน้ำตาลที่เป็นลอนเป็นลอนเป็นมวยผมยุ่ง ฉันไม่เคยมีคนดูแลการแต่งตัวของฉัน ฉันกำลังจะไปโรงเรียนโดยไม่ได้ทำภารกิจเพื่อช่วยโลก
'เธอช่างน่ารักอะไรอย่างนี้' คือสิ่งที่คุณต้องนึกถึงฉันในตอนนี้ แต่ฉันไม่ใช่
สวัสดี. ผมชื่อ เพ็ญศรี แสงทอง และผมเป็นคนเนิร์ด อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ผมถูกเรียกเสมอ ฉันเข้าสังคมงุ่มง่าม ไม่สวย และไม่ทันสมัย
 ฉันชอบหนังสือ โดยเฉพาะการ์ตูนมากกว่าผู้คน และฉันก็ชอบรายการทีวีที่ฉันดูเป็นพิเศษ ถ้าสิ่งเหล่านี้ไม่ทำให้ฉันเนิร์ดพอ ฉันก็ใส่เหล็กดัดฟันและสเปกด้วย
โรงเรียนมัธยมบ่อน้ำยูเนี่ยน ที่เดียวในโลกที่ฉันรักอย่างแท้จริง สังเกตการเสียดสี ฉันเบื่อโรงเรียน จริง ๆ แล้วฉันเบื่อคนที่นี่มากกว่า แต่พวกเขามีอยู่เพราะโรงเรียนโง่ ๆ นี้มีอยู่เพื่อให้เหตุผลกับคำพูดของฉัน
ฉันสวดอ้อนวอนในใจว่าอย่าเจอคนที่เจาะจงในโรงเรียน และฉันก็มีความสุขเมื่อไปถึงล็อกเกอร์โดยไม่ได้เจอพวกเขา
ฉันเปิดล็อกเกอร์เพื่อหยิบการ์ตูนไซไฟสองสามเรื่องมาอ่านในชั้นเรียนประวัติศาสตร์ โดยไม่รู้ว่าอะไรถูกเก็บไว้ในล็อกเกอร์ของฉัน มีรูปภาพของ Vecna ตัวละคร Stranger Things ตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นวายร้ายที่เท่และน่าสงสัยสุดๆ แต่หัวของ Vecna เป็นของฉันจริงๆ มันเป็น Photoshop ราคาถูก แต่ฉันก็ยังชอบมัน มันคงเป็นเรื่องโกหกถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้จินตนาการว่าตัวเองเป็นเขา
ด้านหลังภาพเขียนว่า 'ในที่สุดเราก็พบใครบางคนที่แข่งขันกับความอัปลักษณ์ของคุณ จากกิตติศักดิ์และแก๊งค์' ไอ้โง่พวกนี้แทบไม่ต้องเขียนชื่อเลย ฉันรู้ว่ามันเป็นพวกเขาอยู่แล้ว ฉันไม่รู้มาก่อนว่าคนพาลจะน่ารักได้ขนาดนี้ ภาพนี้สำหรับฉันเป็นของขวัญที่สมบูรณ์แบบ
ฉันเดินไปเรียนวิชาประวัติศาสตร์อย่างมีความสุข โดยวางรูปภาพไว้ระหว่างหนังสือของฉันอย่างระมัดระวัง ฉันจัดกรอบมันโดยสิ้นเชิง!
"อรุณสวัสดิ์ เนิร์ด" ศักดิ์สิทธิ์ชิต.... เห็ดเอก ความเย็นทั้งหมดที่ฉันรักษาไว้จนกระเด็นออกไปนอกหน้าต่าง
"เช้า กิตติศักดิ์. มอนิ่งแก้ว" ฉันทักทายคนพาลหลักของฉันรวมถึงเหตุผลหลักว่าทำไมฉันถึงหมกมุ่นอยู่กับโลกการ์ตูนและแฟนตาซี ใจฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขณะที่พวกเขายืนใกล้ฉันมาก
"วันนี้คุณดูน่ารักมาก แต่งตัวไปโรงเรียนเหรอ?" แก้วชอบล้อเลียนแฟชั่นที่ไม่มีตัวตนของฉัน
"งานคณิตศาสตร์ของเราอยู่ที่ไหน" กิตติศักดิ์ตรงไปตรงที่แตกต่างจากแก้ว พวกเขาห้าคนในแก๊งอันธพาล และฉันทำงานที่ได้รับมอบหมายทั้งหมดของพวกเขาเสมอ
ฉันมอบหมายงานให้พวกเขาโดยหวังว่าพวกเขาจะปล่อยให้ฉันไปอย่างสงบสุข
"อันที่ห้าอยู่ที่ไหน" กิตติศักดิ์ถามอย่างโกรธจัด เขาหมายความว่าอย่างไรโดยที่? ฉันได้ทำทั้งห้าและของฉัน
"มันต้องอยู่ที่นั่น" ฉันเริ่มประหม่าและกลัว
เขานับพวกเขาต่อหน้าฉัน พวกเขาแค่สี่คนจริงๆ ฉันไม่ได้นับพวกเขาเพราะวันนี้ฉันมาโรงเรียนอย่างเร่งรีบ ฉันทำอะไรตอนนี้?
" ฉันสัญญาพวก; ฉันทำมาหมดแล้ว ฉันคงลืมมันไปที่บ้านแล้วล่ะ" ถึงตอนนี้ฉันก็ก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ แต่มันไม่มีประโยชน์เพราะแก้วรีบคว้าผมของฉันไว้
"ฟังผู้หญิงเลว เราไม่ให้ของขวัญและปฏิบัติต่อคุณอย่างดีเพื่อที่คุณจะได้ลืมงานที่ได้รับมอบหมายจากที่บ้าน" มันไม่เคยล้มเหลวที่จะทำให้ฉันประหลาดใจว่าเธอสามารถเปลี่ยนร่างได้เร็วแค่ไหน "วันนี้เป็นเส้นตาย คุณจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งกลับบ้านและรับงานที่ได้รับมอบหมายจากเรา"
เธอยังคงดึงผมของฉัน เหล็กไนที่ทนไม่ได้และความเจ็บปวดก็ไหลผ่านรากไปแล้ว น้ำตากำลังจะไหลลงมาตามตา แต่เช่นเคย ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไป
เสียงกริ่งช่วงแรกดังขึ้น และในที่สุดเธอก็ปล่อยผมของฉัน
"เราให้เวลาคุณสามสิบนาที เฮเซล ถ้าเราไม่มีงานมอบหมายบนโต๊ะของเราภายในช่วงที่สอง ให้ฉันเตือนคุณว่าในช่วงที่สาม เรามีห้องปฏิบัติการเคมีด้วยกัน และแก้วก็ยังอ่อนแอมากในทางเคมี"
ฉันรู้ว่ากิตติศักดิ์พยายามจะพูดอะไร ครั้งสุดท้ายที่เราทำแล็บด้วยกัน แก้ว 'บังเอิญ' โดนกรดซัลฟิวริกเข้มข้นในเสื้อกาวน์ของฉันจนเกือบไหม้ขาของฉัน
พวกเขาไปที่ชั้นเรียน แต่ไม่มีใครดึงข้อกำหนดของฉันและผลักฉันลงบันไดก่อน
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันถูกผลักลงบันไดแบบนั้น แต่เนื่องจากฉันต้องไปเอางานของพวกเขามา ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะผลักฉันในตอนนั้น ฉันถูกจับโดยไม่ทันตั้งตัว
ฉันรู้สึกได้ว่ากระดูกกำลังสั่นอยู่ในตัวฉัน และข้อศอกของฉันก็กระแทกเข้ากับขอบบันได ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะคว้าบางสิ่งบางอย่างเพื่อหยุดการตก แต่เช่นเดียวกับจิลล์ที่ร่วงลงมาจากเนินเขาที่ไม่สามารถควบคุมได้ ของฉันก็เช่นกัน
ผมเป็นอัมพาตไปแล้วด้วยความตกใจและอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านอย่างกะทันหันและหมดหวังทั้งหมด ผมปล่อยให้ตัวเองล้มลงจนกระแทกพื้น ฉันรู้สึกราวกับว่าชีวิตเพิ่งฉายแสงต่อหน้าต่อตาในขณะที่ฉันพยายามกลั้นหายใจ ความเจ็บปวดที่แหลมคมดังก้องไปทั่วร่างกายของฉัน และฉันค่อนข้างแน่ใจว่ากระดูกแขนหักครึ่งพร้อมกับซี่โครงสองสามซี่
ฉันแทบจะไม่เห็นอะไรเลยหากไม่มีสเปกของฉันและเพราะว่าปวดหัวอย่างแรงเนื่องจากการหกล้ม แต่ฉันไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับตัวเอง ฉันรีบลุกขึ้นและหลังจากสะดุดไปสองสามครั้ง ในที่สุดฉันก็เริ่มวิ่ง ฉันมีเวลาแค่สามสิบนาที
ฉันสามารถเห็นผู้คนจ้องมองมาที่ฉันแม้ตาพร่ามัว ขณะที่ฉันเดินผ่านถนน มีคนสองสามคนถามฉันว่าฉันสบายดีไหมเมื่อพวกเขาผ่านไป พวกเขาบอกว่าหัวของฉันมีเลือดออก แต่ฉันไม่สนใจเรื่องนั้น ฉันต้องกลับบ้านและรับงานด่วน
เมื่อฉันเห็นบ้านของฉันในที่สุด ฉันก็น้ำตาไหล ในที่สุดฉันก็ร้องไห้ได้แล้ว ฉันสามารถร้องไห้ได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ ฉันไม่เสียเวลารีบวิ่งไปที่ห้อง เกือบหัวใจวายเมื่อเห็นใครบางคนนั่งอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือของฉันพร้อมกับงานมอบหมายในมือ
ฉันรีบคว้าร่มจากด้านหลังประตูเพื่อป้องกันตัวเอง แต่เมื่อเห็นว่าเขาอายุเท่าไหร่ ฉันจึงสงสัยว่าจำเป็นจริงๆ หรือไม่
"คุณทำอะไรกับงานของฉัน" สิ่งเดียวที่ฉันสนใจในตอนนี้คืองานในมือของเขา ที่ฉันต้องไปโรงเรียนภายใน 15 นาทีนับจากนี้
"ฉันจะกินมัน เพราะคุณจะไม่ต้องการมันอีกต่อไป" เขาฟังดูเก่าเท่าที่เขาดู เขาหมุนมือและเช่นเดียวกับที่งานมอบหมายหายไปจากมือของเขาและมีแอปเปิ้ลแทน
"ยังไงก็ไม่ใช่ของคุณ" ฉันตกใจมากเมื่อเขาเริ่มกินแอปเปิ้ล
"ใช่ แต่มันคือเพื่อนของฉัน และฉันต้องไปโรงเรียนในอีกไม่กี่นาที" ฉันกล้าสู้กับทุกๆ คน ยกเว้นพวกอันธพาล ดังนั้นหลังจากได้เห็นกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของเขาแล้ว ฉันก็เดินไปหาเขาแล้ววางปลายร่มไว้ต่อหน้าต่อตาเขา
"เอากลับคืนมา ไม่อย่างนั้นเจ้าจะกินลูกตาของเจ้าเป็นรายต่อไป" ฉันขู่.
เขาเคี้ยวแอปเปิลต่อไปโดยไม่มีอาการกลัว
"พวกที่ถ่มน้ำลายใส่ปิ่นโต ทุบตี ทำให้ช้ำ ฝันร้าย เรียกว่าเพื่อนไม่ได้ เพ็ญศรี"
เขารู้ทั้งหมดนั้นได้อย่างไร? ชายชราคนนี้คืออะไร?
"ฉันไม่สนใจสิ่งที่คุณพูด แค่นำงานคืนมาให้ฉันแล้วฉันจะไม่รายงานคุณต่อตำรวจ" ฉันหมดเวลาและไม่มีอะไรต้องคิดหรือทำอย่างอื่นนอกจากการได้งานคืน
"ไม่เป็นอะไร. ฉันจะให้สองตัวเลือกแก่คุณที่นี่ ไม่ว่าฉันจะสามารถนำงานกลับมาหรือพาคุณไปที่อื่นแทนได้ และคุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องเพื่อนของคุณเป็นเวลานาน" เขาพูดแบบนี้เพื่อฆ่าเวลาของฉันหรือว่าเขาจริงจัง?
"พาฉันไป? ที่ไหน?" ฉันดึงร่มกลับ เขาไม่ดูอันตรายอีกต่อไป
"ไปยังที่ที่คุณควรอยู่ตอนนี้"
ตอนนี้ฉันควรจะอยู่ที่ไหน? รอ! ที่ที่ฉันควรจะอยู่ตอนนี้คืออีกมิติหนึ่ง เป็นตัวละครหลักที่จะกอบกู้โลกจากเหล่าวายร้ายผู้ยิ่งใหญ่ ฉันเบิกตากว้างเมื่อการรับรู้กระทบตัวฉัน ฉันอ้าปากค้างเสียงดังและไม่เสียเวลาคุกเข่าต่อหน้าเขา
"ฉันขอโทษที่ไม่รู้จักคุณพระเจ้า แค่ว่าฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อน" ฉันขอโทษ. เขาไอ มันฟังดูเจ็บปวดออกมาจากปอดที่อาจจะหมดแรง
"ฉันไม่ใช่พระเจ้าเพ็ญศรี" เขาพูดเกือบหัวเราะ
ฮา. คุณไม่สามารถหลอกฉันได้ ฉันรู้ดีว่าคุณเป็น ใครจะรู้ว่าฉันขออะไรกับพระเจ้าเท่านั้น และแม้ว่าพวกเขาทำใครจะมีอำนาจในการเปลี่ยนการบ้านวิชาคณิตศาสตร์เป็นแอปเปิ้ลและบอกฉันว่าพวกเขาสามารถนำไปยังมิติอื่นได้?
"นั่นเป็นเพราะฉันเป็นนักมายากล คุณเชื่อเรื่องเวทมนตร์ใช่ไหม"
รอ! คนแก่คนนี้เพิ่งอ่านใจฉันเหรอ?
"ขอโทษ แต่ใช่ ฉันช่วยไม่ได้จริงๆ"
"ถ้าเจ้าไม่ใช่พระเจ้า ทำไมเจ้าถึงรู้ว่าข้าต้องการไปยังอีกโลกหนึ่งมาตลอด และเจ้าช่วยทำให้มันเกิดขึ้นได้ไหม" ฉันไม่สงสัยเลยด้วยซ้ำว่ามันเป็นความฝันหรือเป็นการแกล้งโดยคนพาลของฉันอย่างมีเหตุผล ฉันไม่สามารถละทิ้งโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตตามความฝันในที่สุดในฐานะตัวละครหลักของโลกประเภทนิยายวิทยาศาสตร์สุดเจ๋ง ในที่สุดฉันก็จะได้ช่วยโลกและค้นพบสิ่งดีๆ ด้วยตัวฉันเอง
"ที่ฉันไม่สามารถบอกคุณได้" ฉันเย้ยหยัน แต่ตราบใดที่เขาพาฉันไปที่นั่น ไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะบอกฉันว่าอย่างไรหรือไม่ ฉันรู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน
"แล้วฉันจะอยู่ในหนังสือการ์ตูนเล่มไหน ที่นักเขียนจะวาดฉันและฉันต้องทำตามที่เธอต้องการให้ทำ หรือฉันจะอยู่ในหนังสือที่อิสระกว่านี้ที่ฉันเขียนเรื่องราวของตัวเองได้" ฉันถาม
เขาเริ่มหัวเราะอีกครั้ง
"คุณไม่อยู่ในหนังสือเพ็ญศรี คุณจะอยู่ในโลกแห่งจินตนาการที่คุณสามารถลงมือทำได้ด้วยตัวเอง"
ดี! พูดถึงเรื่องความโชคดี ฉันกำลังจะขอบคุณจักรวาลที่รักสำหรับการดำรงอยู่ของพวกอันธพาลที่ขับไล่ฉันออกจากโรงเรียนในวันนี้ ดูเหมือนว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล
"ฉันเลือกแนวเพลงได้ไหม? ฉันอยากจะอยู่ในโลกการ์ตูนแนวไซไฟแฟนตาซีที่เจ๋งจริงๆ และแม้ว่าฉันจะถูกวางผิดที่ ได้โปรดอย่าปล่อยให้มันเป็นเรื่องโรแมนติกแบบคิดโบราณ สิ่งนั้นทำให้ฉันประจบประแจงจากไขกระดูกของฉัน" ฉันยื่นข้อเสนอของตัวเอง
"รอ! แต่ถ้าฉันออกจากที่นี่ จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันที่นี่? ฉันจะอยู่ที่นั่นตลอดไปหรือไม่"
"ไม่. คุณจะได้รับหนึ่งร้อยวันที่จะอยู่ที่นั่น หลังจากผ่านไปร้อยวัน ในที่สุดคุณจะพบว่าตัวเองกลับมาที่นี่ และทุกคนจะไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับคุณที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น ราวกับว่าคุณอยู่ที่นี่กับพวกเขาเสมอ จะไม่มีวี่แววว่าคุณจะหายตัวไป"
ฉันกระโดดด้วยความตื่นเต้น สิ่งเดียวที่จะรั้งฉันไว้จากการดำเนินชีวิตตามความฝันก็คือความรักที่ฉันมีต่อแม่ เธอจะต้องเสียใจอย่างแน่นอนถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ แต่ได้ยินชายชราพูดว่าตอนนี้ไม่มีอะไรหยุดฉันได้อีกแล้ว
"แล้วฉันจะไปใช้ชีวิตร้อยวันทองที่นั่นเมื่อไหร่?" ฉันถาม.
"เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ."
ฉันส่องกระจก แทบมองไม่เห็นเงาสะท้อนของตัวเอง แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะและลงหูของฉัน ฉันรู้สึกว่ากางเกงยีนส์ขาดที่หัวเข่าเมื่อฉันล้มลงบันได ฉันรู้สึกได้ถึงกระดูกที่เคล็ดและข้อต่อที่หักซึ่งฉันละเลยมาจนถึงตอนนี้
ฉันเป็นแบบนี้มาทั้งชีวิต ฉันถูกรังแกและถูกดูถูกมาตลอด ฉันอยากหนีจากโลกนี้มาโดยตลอด ซึ่งฉันเป็นเพียงคนอ่อนแอ ถูกขับไล่ที่ไม่อาจยืนหยัดเพื่อตัวเองได้ ในที่สุดฉันก็ได้รับโอกาสที่จะหลีกหนีจากสิ่งเหล่านี้ และได้เป็นในแบบที่ฉันอยากเป็นมาโดยตลอด
ฉันยิ้มแล้วหันไปทางเขา
"ฉันอยากออกไปเดี๋ยวนี้"