...
 หลังจากที่บรรดามนุษย์ป้าทั้งหลายได้กลับกันไปแล้ว โชจึงได้หยุดแกล้งกวาดหน้าร้านขายของชำของป้าเพ็ญ และเดินเข้ามาหาป้าเพ็ญของเขา ป้าเพ็ญคนดีของเขาในตอนนี้นั่งถอดถอนหายใจ อย่างคนไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ป้าเพ็ญบอกขอบใจโช เพราะเธอรู้ว่าโชได้ช่วยไล่คนพวกนั้นออกไปอย่างเนียนๆ และอีกอย่างป้าเพ็ญยังไม่พร้อมที่จะคุยเรื่องของลุงพุธ
 " ผมว่าป้าเพ็ญไม่น่ารีบเปิดร้านขายของเลยครับ " โชพยายามบอกกับป้าเพ็ญ
 " แล้วจะให้ป้านอนอยู่ที่บ้านเฉยๆยังงั้นรึโช ? ป้าคงทำไม่ได้หรอก อีกอย่างแผลนี้มันไม่มีอะไรแล้วแค่ล้างแผลใส่ยากินยาตามหมอสั่งก็พอแล้วล่ะ " ป้าเพ็ญพยายามบอกเหตุผลกับโช
 แต่ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น มันเป็นเหตุการณ์ที่ใหญ่โตพอสมควรสำหรับคนในชุมชนแห่งนี้ เพราะว่าผู้คนที่นี่เขาอยู่กันอย่างสงบสุขไม่เคยมีใครที่มาทะเลาะเบาะแว้งและมีการขู่ที่จะฆ่ากันให้ตายแบบเรื่องของลุงพุธในครั้งนี้ จึงทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ชาวชุมชนที่อยากยุ่งเรื่องของชาวบ้านเอาไปคุยเล่นกันอย่างสนุกปาก ทำให้ป้าเพ็ญและยายของโชต้องรู้สึกอับอายและมีอาการเครียดกันไป ส่วนตัวของลุงพุธผู้เป็นต้นเรื่องกลับไม่ใส่ใจและคงยังใช้ชีวิตไปตามปรกติอย่างคนไม่รู้ทุกข์รู้ร้อน ช่างเป็นอะไรที่ไม่ค่อยจะยุติธรรมกับผู้ที่โดนผลกระทบอย่างป้าเพ็ญและยายของโชเลย
 ป้าเพ็ญนอกจากจะเครียดกับเรื่องที่ชาวบ้านคอยตั้งคำถามยิงตรงมาในทุกๆครั้งที่มาเข้าร้านค้าของเธอแล้ว ป้าเพ็ญยังคงเครียดและรู้สึกผิดหวังในตัวของลุงพุธอีกด้วย แน่นอนว่าป้าเพ็ญนั้นรักลุงพุธผู้เป็นสามีของเธอมาก เธอยอมทำทุกอย่างให้ลุงพุธมีแต่ความสุขและความสบายใจเมื่อยามที่อยู่กับเธอ ทั้งยังช่วยดูแลแม่สามีอย่างดีและทุกๆคนในครอบครัวเธอยอมเหน็ดและยอมเหนื่อย ทั้งงานในบ้านและนอกบ้าน แต่พอเธอได้รู้ว่าสามีที่เธอรักมากๆมาทำร้ายจิตใจของเธอด้วยการไปมีผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ ตัวเธอนั้นซึ่งไม่เคยได้คาดคิดมาก่อนพอได้เจอกับเหตุการณ์และปัญหาแบบนี้จริงๆเข้าก็ไม่รู้จะตั้งรับกับเรื่องที่เกิดในครั้งนี้ได้อย่างไร..
 ...
 บ่ายของวันนั้น..
ผู้หญิงคนนั้นมาหาลุงพุธถึงที่บ้าน หล่อนคนนี้หน้าตาดูจัดจ้านและแต่งตัวเก่ง เธอเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าลุงพุธอยู่หลายปี ดูจากลักษณะท่าทางเธอดูเป็นที่น่าจะฉลาดพอตัวเลยทีเดียว เนื่องจากพี่ชายของเธอมาก่อเรื่องและโดนจับเข้าคุกไปแล้วนั้น เธอเลยมาหาลุงพุธเพื่อที่จะมาตกลงและปรับความเข้าใจกับลุงพุธใหม่อีกครั้งนึง..
หล่อนเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวต่อคนในบ้านเลยสักนิด แต่ด้วยความฉลาดของเธอ เธอจึงทำทีเป็นอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ ซึ่งนั่นก็คือยายของโชซึ่งเป็นแม่ของลุงนั่นเอง เธอบอกกับยายว่าเธอนั้นไม่มีที่พึ่งแล้ว พ่อและแม่ของเธอตายไปหมดแล้วและเหลือเพียงพี่ชายอยู่เพียงคนเดียว ญาติพี่น้องก็ไม่มีใครเลย เธอเป็นเด็กที่มาจากชนบทและมาทำงานที่กรุงเทพ ด้วยความรู้ที่ต่ำต้อยเรียนมาก็น้อย เลยหางานทำที่กรุงเทพได้อย่างลำบาก แต่ด้วยความที่เสียงของเธอพอใช้ได้เธอจึงได้ไปเป็นนักร้องตามคาเฟ่เพื่อประทังชีวิต แต่ก็เป็นได้ไม่นานจนมาเจอกันกับลุงพุธ และลุงพุธเป็นคนใจดีมาทำดีกับเธอ เธอเลยรู้สึกดีเหมือนกับลุงพุธเป็นพี่ชายของเธออีกคน เธอก็เลยรักชอบกับลุงพุธโดยไม่รู้มาก่อนว่าเขามีเมียอยู่แล้ว จนกระทั่งตัวของเธอท้องขึ้นมา และลุงพุธก็หายเงียบไป ( ที่หายเงียบไปเพราะลุงพุธไม่มีงานทำอยู่ช่วงหนึ่งเลยไม่มีข้ออ้างเพื่อที่จะออกไปข้างนอก )
 เมื่อยายได้ฟังก็พินิจพิจารณาลำดับของเหตุการณ์ ก็เลยได้รับรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ผิดซะคนเดียว ด้วยเพราะเธอไม่รู้ว่าลุงพุธลูกชายของยายนั้นมีภรรยาอยู่แล้วเป็นตัวเป็นตน ลุงพุธไปหลอกเธออีกทีว่าเป็นโสด จึงทำให้ลุงพุธเป็นคนที่ผิดอยู่เต็มๆ และอีกทั้งตัวของหล่อนในตอนนี้ยังท้องกับลูกชายของยายอีกด้วย ซึ่งยายก็ให้รู้สึกสงสารเด็กที่อยู่ในท้องขึ้นมา และอีกอย่างป้าเพ็ญที่แต่งงานอยู่กินกันมากับลุงพุธลูกชายของยายนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะท้องหรือมีบุตรกันเลย ลุงพุธอายุน้อยกว่าป้าเพ็ญถึง 10 ปี ( ในตอนนี้ลุงพุธอายุ 36 ปีแล้วและป้าเพ็ญอายุ 46 ปี ) และอยู่กันมานานกว่า 10 ปีแล้วซึ่งในตอนนี้อายุของป้าเพ็ญก็คงยากที่จะมีบุตร และในตอนนี้อ้อย ( ผู้หญิงคนนั้น ) ที่อยู่ตรงหน้าของยาย เธอก็มีเด็กที่อยู่ในท้องซึ่งเป็นลูกของลุงพุธ และจะเป็นหลานของยายในอนาคตอีกด้วย ยายจึงคิดทบทวนสิ่งต่างๆนานา ก่อนที่จะพูดอะไรออกไป
 " เธอ.. ในวันนี้ช่วยกลับไปก่อนจะได้ไหม.. ขอฉันปรึกษาเรื่องนี้กับลูกๆของฉันก่อน แล้วอีกสองวันเธอค่อยมาฟังคำตอบนะ แต่ยังไงๆฉันก็จะรับผิดชอบเรื่องที่ลูกชายของฉันเป็นคนทำ ขอให้เธอสบายใจได้ "
 " ค่ะ.. คุณแม่ แล้วหนูจะรอคำตอบนะคะ สวัสดีค่ะ " อ้อยยกมือไหว้สวัสดีกับยายของโช และลากลับบ้านไป
 ...
 อ้อย เธอเป็นคนฉลาดเธอเข้าทางผู้ใหญ่เพื่อขอความเห็นใจ ด้วยอาการที่นอบน้อม และเรียกคะแนนความน่าสงสารเพราะเธอขาดที่พึ่ง ( ไม่มีพ่อแม่ และพี่ชายโดนจับ ) และโดนหลอก ( ลุงพุธหลอกเธอว่าไม่มีเมีย ) เธอจึงไม่ได้ตั้งใจทำเรื่องแบบนี้เพียงคนเดียว และยายที่เข้าใจเรื่องราวก็ได้เกิดความสงสารเธอและเด็กที่อยู่ในท้อง ( เพราะเป็นหลานของยาย ) ยายของโชจึงได้ไปปรึกษาหารือเรื่องปัญหาในครั้งนี้กับลุงพุธและป้าเพ็ญ
 " เพ็ญ.. แม่ก็ไม่ได้อยากให้เรื่องเกิดขึ้นแบบนี้หรอกนะ แต่พ่อพุธของเราน่ะ ไปก่อเรื่องให้มันเกิดขึ้นมาแล้ว และทางฝ่ายนั้นเขาก็ไม่รู้เรื่องตั้งแต่ตอนแรกว่าพ่อพุธมีเมียอยู่แล้ว และหล่อนในตอนนี้ก็ยังท้องลูกของพ่อพุธอยู่อีก แม่เพ็ญจะว่ายังไงกันดี.. "
 " หนู.. หนู.. " ป้าเพ็ญคงคิดว่าจะพูดอะไรแต่คงพูดไม่ออก
 " ฉันไม่ได้เร่งรัดอะไรแม่เพ็ญหรอกนะ แต่ฉันสงสารเด็กที่มันอยู่ในท้องเท่านั้นแหละ ส่วนแม่เพ็ญจะว่าอย่างไรฉันก็จะรับฟังทุกอย่าง เพราะลูกชายฉันมันเป็นคนผิดจริงๆ " ยายรีบบอกกับป้าเพ็ญเพื่อไม่ให้ป้าเพ็ญรู้สึกประหม่าเพราะยายก็ยังรักและเอ็นดูในตัวของป้าเพ็ญอยู่เหมือนเดิม
 " ถ้าอย่างนั้น.. หนูก็จะรับเด็กคนนั้นมาเลี้ยงเป็นลูกได้ไหมคะแม่.. เพราะถึงยังไงเด็กก็เป็นลูกของพุธ " ป้าเพ็ญพยายามอย่างมากในการตอบออกมา
 " ฉันก็ไม่รู้ว่าแม่เด็กเขาจะยอมยกให้แม่เพ็ญรึเปล่านะ แต่ถ้าเป็นแม่ก็คงทำใจลำบาก ใครๆก็รักลูกของตัวเองกันทั้งนั้น " ยายยังคงคิดมากและลำบากใจกับเรื่องแบบนี้
 " เพ็ญก็ให้แม่อ้อยมาอยู่ช่วยงานเพ็ญที่บ้านดีไหม ? เพ็ญจะได้ไม่เหนื่อย " ลุงพุธออกความคิดเห็น
 " แบบนั้นจะไม่ดีมั้งพ่อพุธ บ้านเราก็.. " ยายรีบท้วง
 " ก็ไหนๆจะเอาลูกของเขามาเลี้ยง แล้วจู่ๆใครเขาจะให้ล่ะแม่ ก็ให้มาอยู่ด้วยกันไปเลย มาช่วยกันทำมาหากินด้วยไง และอีกอย่างตอนนี้อ้อยก็ตัวคนเดียว แถมท้องลูกของผมอยู่อีก แม่จะได้มีหลานเพิ่มมาอีกคนไงดีไหมล่ะแม่ " ลุงพุธพูดโดยไม่ถามความคิดเห็นของป้าเพ็ญเลย ในตอนนี้ป้าเพ็ญนั่งหน้าชาและคาดไม่ถึงว่าลุงพุธจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
 " พ่อพุธจะไม่ถามความคิดเห็นของแม่เพ็ญหน่อยหรือ ? แม่ว่านะ เรายังไม่รู้จักนิสัยใจคอของคนที่ชื่ออ้อยดีเลย.. อยู่ๆจะให้มาอยู่ด้วย.. แม่ว่ามันไม่น่าเหมาะ และแม่เพ็ญจะคิดยังไงกัน ? " ยายกำลังเตือนสติลุงพุธ
 " ถ้าแบบนั้น.. เอาอย่างที่พุธว่าก็ได้ค่ะแม่.. ส่วนตัวของหนู.. ไม่เป็นไร.. ให้เธอมาอยู่ที่บ้านก่อนก็ได้ เพราะว่าเธอท้องด้วย และตอนนี้ก็อยู่ตัวคนเดียวทำให้น่าเป็นห่วง ไว้ให้เธอคลอดลูกเสร็จเราค่อยตกลงว่าจะเอายังไงกันต่อไปดี " ป้าเพ็ญพูดด้วยใจที่คิดถึงว่าเธอนั้นพ่ายแพ้เพราะเธอไม่มีลูกกับลุงพุธ
 ยายมองดูป้าเพ็ญก็ให้นึกสงสารและเวทนาในตัวของลูกสะใภ้คนนี้นัก ยายคิดว่าทำไมป้าเพ็ญเธอถึงไม่มีลูกกับลุงพุธกันนะหรือว่าเธอจะเป็นหมัน ? แต่ยายก็ไม่ได้อยากได้.. หลานอะไรนั่นหรอก!! แต่ในความเป็นจริงแล้วเด็กที่อยู่ในท้องของอ้อยก็เป็นลูกของลุงพุธลูกชายของยายจริงๆเสียด้วย จึงทำให้ยายตัดสินใจลำบากว่าแต่ยังไงมันก็คือความจริงที่หนีไม่พ้น และเรื่องนี้ตัวต้นตอสาเหตุนั่นก็คือลูกชายของยายนั่นแหละ!! ก็คือลุงพุธนั้นกลับทำท่าทีมีความสุขและสบายอกสบายใจ ทั้งที่เขาทำความลำบากใจให้ทั้งเมียและแม่ของเขาก็ตาม
 ที่จริงแล้วลุงพุธนั้นเป็นคนเจ้าชู้มาโดยตลอด แต่เขาไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ต่างหาก ทั้งป้าเพ็ญและยายของโชต่างก็ไม่รู้ความจริงในเรื่องนี้ เวลาที่ลุงออกไปทำงานเขาก็แวะเที่ยวที่นู้นที่นี่ออกบ่อยๆ เพราะเขาทำงานรับเหมาก่อสร้างซ่อมแซมโดยทั่วไป การได้รับเงินมาแต่ละครั้งจึงได้เงินเป็นก้อนเป็นกอบเป็นกำแต่เขาเสร้งว่าได้เงินน้อยมั่ง เจ้าของบ้านกดราคามั่ง ลุงพุธเป็นคนกะล่อนที่ยายของโชกับป้าเพ็ญจับกันไม่ได้ต่างหาก แถมเวลาที่ไปซื้อของที่ร้านค้าขายอุปกรณ์ก่อสร้าง ลุงเขาจะฮั้วกับเจ้าของร้าน โดยให้เขียนในบิลให้เกินราคาจริง บางทีของราคาแค่หลักสิบลุงพุธก็ให้ใส่ราคาหลักร้อยหลักพัน เพราะบางทีเจ้าของบ้านที่จ้างลุงเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรแบบนี้หรอก คือพูดง่ายๆ ลุงก็โกงเขานั่นล่ะ แล้วแบบเนี้ยจะเอาอะไรมาดีได้คนอย่างลุงพุธ.. แต่อย่างน้อยก็ยังให้เงินยายใช้บ้างล่ะนะ ก็ยังมีความเป็นคนกับเค้าอยู่บ้าง
 ถึงยังไงลุงพุธก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของยาย ซึ่งยายก็รักลุงพุธมากอยู่ดีและยังคงตามใจลุงพุธมาตั้งแต่เด็กๆแถมลุงพุธเป็นลูกคนโตจึงเป็นพี่ใหญ่ประจำบ้าน น้องๆเลยต้องเชื่อฟัง เขาเลยมีนิสัยที่เอาความคิดของตนเองเป็นใหญ่ และค่อนข้างเอาแต่ใจ และคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายถูกเสมอ ประมาณมนุษย์ลุงในยุคนี้กระมัง
 อย่างเหตุการณ์ในครั้งนี้ก็เหมือนกัน ลุงก็คิดว่าตัวเองคือฝ่ายที่ถูกต้อง เขาเป็นผู้ชายจะมีเมียกี่คนก็ได้ไม่เห็นจะแปลก!! และเขาสามารถทำงานเลี้ยงครอบครัวได้ เงินที่หามาได้จากน้ำพักน้ำแรงของเขา ( โดยการโกงเค้ามาบ้างอ่ะนะ.. ) ก็ต้องเชื่อฟังในตัวของเขาเท่านั้นสิ!! และอีกอย่าง.. ความคิดของลุงในตอนนี้ คงอยากจะมีเมียเด็กเอาไว้ประดับบารมี อยู่ที่บ้านกับเขามั่ง ลุงพุธในตอนนี้อาจจะเบื่อป้าเพ็ญไปแล้วก็ได้.. ไม่มีใครรู้ ถึงป้าเพ็ญจะแสนดีแค่ไหนก็ตาม
 ขนาดเมื่อก่อนในครั้งอดีต.. ( อดีตที่โชเคยผ่านมาจริงๆในตอนแรกเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) ป้าเพ็ญบาดเจ็บเพราะถูกยิงเข้าที่เบ้าตาจนทำให้ป้าเพ็ญต้องกลายเป็นคนพิการตาบอดไปหนึ่งข้าง แถมลุงยังไม่ไปดูแลและใส่ใจคงทิ้งป้าเพ็ญให้ต้องชอกช้ำทั้งใจและกาย และปล่อยปละละเลยจนในที่สุดก็เลิกกับป้าเพ็ญไป ในตอนนั้นโชยังอดสงสารป้าเพ็ญเสียไม่ได้ แต่เรื่องของชีวิตคู่นั้น.. มันเป็นเรื่องของคนเพียงแค่สองคนจริงๆ ทำยังได้ในเมื่อลุงพุธหมดรักในตัวของป้าเพ็ญไปแล้ว.. แล้วป้าเพ็ญก็เป็นคนที่อ่อนไหว และยอมแพ้ลุงพุธมาตั้งแต่แรกเริ่มเดิมที..
 ในตอนนั้นป้าเพ็ญคิดว่าตัวเองหมดค่า แก่เกินไปมีลูกให้ลุงพุธไม่ได้ แถมยังต้องมาตาบอด และหน้าตาเป็นแผลเป็น ทำให้หมดความมั่นใจในตนเองไป จนยอมแพ้ให้กับเรื่องราวในครั้งนั้น.. แต่ตัวของป้าเพ็ญไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองเท่าไหร่นัก ป้าเพ็ญมาจากครอบครัวที่มีฐานะปานกลางแต่ขยันทำมาหากิน จึงเก็บเงินต่อเนื่องมาจากที่ตัวเองนั้นหาเอาไว้ หลังที่จากเลิกกับลุงพุธไป ป้าเพ็ญก็ย้ายไปเปิดร้านขายของแถวๆที่บ้านเก่าของเธอ โชยังเคยแวะเวียนไปหาบ้างนานๆที ป้าเพ็ญยังคงเป็นป้าที่แสนจะใจดีเหมือนเดิมทั้งๆที่ป้าเพ็ญในตอนนั้นเลิกกับลุงพุธไปนานโขแล้ว ในแต่ละครั้งที่โชแวะไปหาป้าเพ็ญ ( ในตอนนั้น ) ป้าเพ็ญจะให้เงินมากับโชทีละ 100 - 200 บาทแทบจะทุกครั้ง ทั้งๆที่โชไม่เคยได้ขอเงินกับป้าเพ็ญเลย เธอจะพยายามยัดใส่มือหรือแอบใส่ในกระเป๋าให้โชด้วยความเต็มใจของหล่อน
 และมาถึงตอนนี้ ในเหตุการณ์ปัจจุบันนี้ ( เพราะโชช่วยเปลี่ยนให้ไปกับป้าเพ็ญแล้ว ) ถึงป้าเพ็ญจะคงบาดเจ็บแต่เพียงเล็กน้อยที่ร่างกาย แต่ใครจะรู้บ้างว่า ลุงพุธได้ทำร้ายจิตใจของป้าเพ็ญให้เจ็บและช้ำไปขนาดไหน ? คิดดูเถิดใคร ?! ใครที่มันเอาร่างกายของเธอมากำบังกายและกันกระสุนเพื่อกันตัวเองจากอันตราย ป้าเพ็ญไม่ได้กระโดดเข้าใส่หรือเอาตัวเองไปบังนะ แต่ลุงพุธดึงเธอมาบัง ( ถึงเธอจะรักลุงพุธมากก็ตามที ) นอกจากลุงพุธจะกระทำการอันน่ารังเกียจและน่าอับอายนี้ยังเห็นแก่ตัวเป็นที่สุด ป้าเพ็ญจะอดทนลุงได้นานแค่ไหนกัน ? โชก็คงคิดว่า
 ' โชคยังดี ที่ฉันสามารถช่วยป้าเพ็ญได้ อย่างน้อยป้าเพ็ญก็ยังเป็นเหมือนเดิมคือไม่พิการตาบอด ถ้าเลิกกับลุงไปเธอก็ยังมีร่างกายที่ปรกติและอาจจะมีความสุขมากกว่าอดีตที่เคยเป็น แต่เรื่องของจิตใจฉันคงช่วยป้าเพ็ญนั้นไม่ได้เท่าไรนัก เวลาเท่านั้นที่จะเยียวยาจิตใจให้กับป้าเพ็ญได้ และฉันก็ยังอยากให้ป้าเพ็ญมีความสุขมากๆต่อไปอยู่ดี '
 โชได้แต่คิดและตั้งความหวังเอาไว้ว่าสักวันทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้น..


...
 ครบกำหนดสองวันตามที่ยายได้ตกลงไว้กับอ้อย อ้อยก็ได้มาฟังคำตอบจากยายตามที่ได้สัญญาเอาไว้ ยายก็ได้บอกว่าให้อ้อยมาอยู่ด้วยกันไปก่อนก่อนที่อ้อยจะคลอดลูก จะได้มีคนคอยดูแลและช่วยกัน ยายให้อ้อยทำงานบ้านง่ายๆและให้นอนข้างล่างตรงกลางบ้าน
ส่วนอ้อยในตอนนี้ไม่พูดว่าอะไรแต่หล่อนยอมตกลงที่จะมาอยู่ด้วย หล่อนก็มีเหตุผลของหล่อน
 " ดีเหมือนกันค่ะ.. พอดีหนูจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าห้องของเดือนนี้แล้วหนูจะย้ายมาเลยนะคะ เพราะงานร้องเพลงของหนู หนูคงทำไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ หนูใส่ชุดอะไรไม่ได้เลยตอนนี้ มันติดท้องติดพุงไปหมดแล้วค่ะ "
 " ก็แล้วแต่เธอเลยแล้วกัน แต่ที่บ้านนี้เขาอยู่ด้วยกันอย่างพี่น้องนะ มีอะไรก็ค่อยๆพูดจากันนะอย่าหาเรื่องมาทะเลาะกันล่ะ " ยายพยายามบอกอ้อยเพราะกลัวเธอจะสร้างปัญหาให้ที่บ้าน
 " ค่ะแม่ หนูก็ไม่ชอบหาเรื่องกับใครหรอกค่ะ " เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย
 ...
 ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมหน้าร้อน โชจึงต้องอยู่บ้านเพราะโรงเรียนยังไม่ได้เปิด และช่วงนี้ลุงพุธก็ยังว่างงานจึงทำให้ลุงพุธก็ต้องอยู่บ้านด้วยเหมือนกัน พออ้อยมาอยู่ที่บ้านของยายได้ไม่กี่วัน ลุงก็ดูมีความสุขจนออกนอกหน้า จากที่เคยไปช่วยเฝ้าร้านค้าขายของชำของป้าเพ็ญ ลุงก็ไม่ยอมออกไปแต่นอนเฝ้าบ้านแทนเสียเฉยเลย และอีกอย่างอ้อยเธอเป็นคนช่างพูดช่างคุยฉอเลาะปากหวานและพูดเป็น ซ้ำยังเอาอกเอาใจลุงพุธได้เก่งมาก จึงทำให้ถูกใจลุงพุธเสียเหลือเกิน
 ส่วนป้าเพ็ญนั้นเธอก็ทนเห็นภาพบาดตาแทบจะไม่ไหว เธอก็ได้แต่หนีไปที่ร้านขายของแบบคนไร้ทางสู้ อีกทั้งลุงพุธก็ยังไม่มาสนใจป้าเพ็ญอีกเลยด้วยซ้ำ และยายก็รู้สึกสงสารป้าเพ็ญด้วยเหมือนกัน แต่ทางอ้อยเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดแค่เธอทำตัวดีเกินไปกับลุงพุธแค่นั้นเอง หรือจะมองว่าเค้ารักกันดีก็ได้ แต่เค้าในที่นี้มีแค่อ้อยกับลุงพุธเท่านั้น
ผ่านไปได้แค่สองสามวัน ป้าเพ็ญก็เลยขอตัวไปนอนที่ร้านค้ามันเสียเลย ไม่ใช่ว่าป้าเพ็ญจะประชดประชันหรอกนะ แต่เธอทนเห็นและทนฟังเสียงที่เขาพูดคุยกันไม่ไหวนั่นเอง และยายก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับป้าเพ็ญ ว่าลุงพุธนั้นลำเอียงรักอ้อยมากกว่าป้าเพ็ญ
ด้วยที่ว่าอ้อยนั้นยังสาวกว่าและดูสวยกว่า ถึงเธอจะท้องเธอก็ยังแต่งตัวไม่ได้ดูโทรมเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันป้าเพ็ญทำแต่งานไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่องอะไร อายุอานามก็ 46 ปีไปแล้ว แถมคำพูดของเธอก็คุยไม่ค่อยเก่งเท่ากับอ้อย ลุงพุธในตอนนี้ก็เลยดูมีความสุขเสียเหลือเกิน ยายมองดูยังรู้สึกว่าน่ารังเกียจในตัวของลูกชายของนางเลย
ยายคิดว่าลุงพุธนี้ทำตัวเหมือนวัวแก่กินหญ้าอ่อน เหมือนพวกเฒ่าหัวงูทั้งหลายทั้งที่ลุงพุธอายุ 36 ปี และอ้อยก็อายุ 28 ปี
และอ้อยก็ยังพยายามทำตัวดีกับยายและทุกคนภายในบ้านนี้ด้วย จึงไม่มีข้อหาไหนไปกล่าวหาและว่าอ้อยได้
จะมีก็แต่เรื่องที่มันบาดตาบาดใจป้าเพ็ญนี้แหละ และลุงพุธก็ไม่สนใจอะไรเลย ป้าเพ็ญคงนึกน้อยใจเลยขอตัวไปนอนเฝ้าที่ร้านค้าไม่ยอมกลับมานอนที่บ้าน และโชก็ไปช่วยป้าเพ็ญขายของที่ร้านแทนลุงพุธที่ไม่ยอมไป
 แต่.. แทนที่ลุงพุธจะรู้สึกและสำนึกเสียบ้างว่าตัวเองทำอะไรลงไปนั้น ก็เปล่าเลย.. ลุงพุธยังคงทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนและยังชักชวนอ้อยให้ขึ้นไปอยู่ในห้องข้างบนแทนป้าเพ็ญเสียอีก!?
แถมพวกบรรดาชาวบ้านทั้งหลายทั้งที่เป็นลูกค้าและไม่ใช่ลูกค้า เห็นครอบครัวของลุงพุธอยู่กันอย่างมีเมียน้อยและมีเมียหลวงที่อยู่ร่วมกันในแบบนี้ ก็ยิ่งอยากรู้อยากเผือก เรื่องของเขาด้วยกันทั้งนั้น
พวกป้าๆมหาภัยทั้งหลายก็เลยเข้าๆออกๆร้านค้าของป้าเพ็ญกันเป็นว่าเล่น จนในที่สุด.. ความอดทนของป้าเพ็ญก็มาถึงจุดสิ้นสุด..
 ผ่านมาได้แค่เดือนเศษๆ ป้าเพ็ญก็ขอแยกทางกับลุงพุธไปเองโดยที่เธอเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด ( ดีแล้วที่ตัดสินใจแบบนี้ ) เพราะว่าอันที่จริงแล้ว ป้าเพ็ญอยู่กับลุงพุธด้วยความรักที่มี แต่ป้าเพ็ญกลายเป็นรักแต่ลุงพุธฝ่ายเดียวเท่านั้น ในตอนนี้ลุงพุธไม่เห็นค่าของป้าเพ็ญแม้แต่นิดเดียว.. ลุงพุธสิ้นเยื่อขาดใยในตัวของป้าเพ็ญ จนทำให้ป้าเพ็ญรู้ซึ้งและเข้าใจว่า อยู่ด้วยกันต่อไปมีแต่ตัวของป้าเพ็ญคนเดียวเท่านั้นที่จะต้องเสียใจและเศร้าอยู่คนเดียว อีกอย่างป้าเพ็ญแกไม่มีลูกกับลุงพุธจึงไม่มีห่วงอะไรแบบนั้น และแกก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกด้วย ป้าเพ็ญแกคิดได้ดั่งนั้นเป็นการดีเสียอีก เพราะถ้าขืนอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปก็ยิ่งแย่ เพราะป้าเพ็ญจะกลายเป็นหมาหัวเน่าในทันทีที่อ้อยคลอดลูกออกมา..
ป้าเพ็ญแกคิดไว้อย่างนั้น แกก็เลยขอแยกทางกับลุงพุธอย่างดีดี.. และหย่ากันแบบเงียบๆ โดยที่ยายก็รับรู้และเข้าใจในตัวของป้าเพ็ญ ป้าเพ็ญคงอยากจะพ้นจากห่วงและวงจรอุบาทว์นี้ ในที่สุด.. ป้าเพ็ญก็ได้เลิกลากับลุงพุธไปตามอดีตที่โชเคยผ่านมา แต่ผิดตรงที่ ป้าเพ็ญในครั้งนี้เป็นฝ่ายบอกเลิกกับลุงพุธเองและตัวของป้าเพ็ญไม่ได้พิการตาบอดแต่อย่างใด
 มันจึงทำให้โชได้รู้ว่า ถึงจะเปลี่ยนอดีตไปบ้างแต่บุคคลยังคงเดิม และเหตุการณ์ก็คล้ายเดิมอาจจะแปรผันเล็กน้อยแต่ก็เป็นไปในทางที่ดีจากเดิมขึ้น.. ที่จริงโชเขาก็อยากให้ป้าเพ็ญเลิกกับลุงพุธของเขานะ เพราะว่าโชเขารู้ว่าลุงพุธของเขาเป็นคนไม่ดี เพราะฉนั้นคนไม่ดีก็ต้องเจอกับคนไม่ดีเหมือนๆกันถึงจะสาสม..
 ป้าเพ็ญออกจากบ้านไปและยกร้านค้าให้กับลุงพุธไว้ขายของ ซึ่งป้าเพ็ญก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรเลยด้วยซ้ำ เธอกลับไปรักษาแผลใจของเธอที่บ้านเก่าของเธอด้วยรูปร่างและหน้าตาที่ยังอยู่ครบองค์ประกอบแต่ขาดแค่พลังใจในตอนนี้
เวลาเท่านั้นที่จะช่วยพยุงและรักษาจิตใจของเธอไว้ให้หายดี อีกเพียงไม่นาน..
 ....
 ณ ที่บ้านเช่าของเรไร
 หลังจากที่อานนท์ได้พาเรไรไปซื้อของใช้จำเป็นเพื่อนำมาเข้าที่บ้านเช่าของเรไร อานนท์ช่วยเรไรถือของเพราะกลัวว่าเธอจะหนัก เขายังคงทำตัวน่ารักในสายตาของเรไร เมื่อถึงที่บ้านเรไรชวนให้อานนท์เข้ามานั่งพักก่อน
 " พี่นนท์คะ มานั่งพักก่อนค่ะพี่ "
 " อืม.. หิวอะไรไหม ? " อานนท์วางถุงของและสัมภาระที่พื้นกลางห้อง
 " เมื่อกี๊กินข้าวกับพี่นนท์ไปแล้วนี่ หนูยังไม่หิวอะไรหรอก "
 " เหรอ.. นึกว่าจะหิวบ่อย พี่เห็นว่าท้องอยู่ งั้นก็ดีแล้ว.. แต่อย่าอดอาหารนะ "
 " ค่ะพี่นนท์ เอ่อ.. แล้วพี่นนท์จะมาอยู่เป็นเพื่อนหนูรึเปล่าคะพี่ ? "
 " อ่าว.. ทำไมล่ะ ? แล้วแม่ของเรไรล่ะ "
 " แม่ของหนูเขาไม่มาอยู่กับหนูหรอกค่ะ ถ้าหนูไม่มีเงินจ้างเขา แม่เขาก็ไม่มา "
อานนท์จ้องและมองเรไร เขาพยายามนึกว่าเหตุใด ? ทำไมเรไรถึงพูดแบบนั้น และเขาก็ค่อยๆเข้าใจในตัวของเรไรมากขึ้น
 " เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยววันนี้พี่จะอยู่เป็นเพื่อนกับเธอไปก่อน แล้วพรุ่งนี้พี่จะไปทำงานอาจจะไม่ได้เข้ามานะ พี่อาจจะเข้ามาแค่อาทิตย์ละสองวัน เธอจะอยู่ได้ไหม ? "
 " ได้ค่ะพี่.. หนูดีใจจังเลยที่วันนี้พี่อยู่เป็นเพื่อนหนู " เรไรหน้าชื่นตาบานยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย และคิดว่าวันนี้คงจะมีอะไรดีๆอีกอย่างแน่นอน
 ' ดีจริงๆ อย่างน้อยเขาก็ยังดีกับเรานะ วันนี้เราจะทำให้พี่อานนท์ ยอมนอนกับเราให้ได้เลย คอยดูสิ อิ.. อิ.. '
 เรไรและอานนท์ช่วยกันจัดเรียงข้าวของที่ทั้งคู่ซื้อมาเก็บเข้าที่ ซึ่งมันก็ไม่ได้มากมายอะไร เพราะห้องของเรไรไม่ได้มีชั้นวางของหรือโต๊ะและตู้อะไรสักอย่าง ในตอนนี้มีแค่ที่นอนและมุ้งกับพัดลมตัวเล็กๆ ( ที่อานนท์ให้เงินไปซื้อมา ) และของใช้เล็กๆน้อยๆที่จำเป็นในชีวิตประจำวันเพียงเท่านั้น
 " พี่ซื้อหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะกับมหาสนุกมาให้เธอเอาไว้อ่านด้วยนะ เผื่อจะเบื่อเวลาที่อยู่คนเดียว "
 " ขอบคุณค่ะพี่ ดีเลยหนูชอบอ่านอยู่พอดี "
 ทั้งคู่อยู่คุยกันไป.. เป็นเพื่อนกัน.. จนเวลาผ่านไป.. ความใกล้ชิดและความเคยมีอะไรคุ้นเคยกันจึงทำให้อานนท์ได้ตกลงปลงใจและได้ร่วมหลับนอนกับเรไรไปอีกครา.. ทั้งคู่จึงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
 เช้าวันใหม่.. อานนท์ตื่นขึ้นเพื่อเตรียมตัวจะไปเข้างาน เรไรเดินไปซื้อโอวัลติลกับปาท่องโก๋และกาแฟมาเผื่ออานนท์ด้วย เขาทั้งคู่ดูเหมือนคู่แต่งงานใหม่ มีความสุขกันมากเหลือเกิน
 " พี่นนท์คะ กินกาแฟกับปาท่องโก๋ก่อนไปทำงานสิพี่ "
 " อืม.. ก็ดีเหมือนกันนะ ขอบใจมากเรไร "
 ทั้งคู่นั่งกินอาหารเช้ากันแบบง่ายๆ และมีความสุขโดยที่ไม่รู้เลยว่า.. ที่บ้านของแม่สร้อยเมื่อวานนี้เกิดเรื่องอะไรกันขึ้น แม่ของเรไรไปทำเรื่องทำราวให้แม่สร้อยและพ่อวัลลพต้องปวดหัวกันขนาดไหน ส่วนสุพัทราเธอก็ยังไม่รู้ว่าสามีของเธอกลับมาคืนดีกับเรไรไปเสียแล้ว..
 ...
 สุพัทราในวันนี้เธอยังคงเตรียมตัวเพื่อไปทำงานที่โรงงานเหมือนเดิมเป็นปรกติ เรื่องอาการป่วยของเธอนั้นยังไม่มีใครรู้เลยสักคน แม้กระทั่งแม่สร้อยหรือสุนิษาน้องสาวของเธอ เธอปิดบังอาการป่วยของเธอไว้และยังคงฝืนทำงานของเธอต่อเรื่อยๆไป เพื่อรอวันที่ทางโรงพยาบาลจะติดต่อกับเธอมา เธอเป็นคนใจเด็ดและสู้ไม่ถอยเลยทีเดียว
 พอรู้ว่าตัวเองป่วย เธอก็พยายามหาของที่มาบำรุงร่างกายของตัวเอง ช่วงนี้สุพัทราเลยเป็นคนเลือกกินและเลือกอาหารเธอพยายามดูแลตนเองอย่างดีเพื่อให้เธอมีสุขภาพที่ดีและพร้อมที่จะต่อสู้ต่อไป
อานนท์แวะมาหาเธอบ้างในบางครั้ง สุพัทราเธอก็ไม่ยอมมีอะไรกับอานนท์เลยสักครั้ง จนอานนท์คิดว่าเธอยังโกธรในตัวของเขาอยู่อานนท์ก็เลยพยายามออดอ้อนขอคืนดีกับเธอ แต่สุพัทราโกหกบอกกับอานนท์ว่าช่วงนี้เธอไม่ค่อยสบายไปหาหมอมา หมอเขาตรวจภายในแล้วบอกว่าเธอเป็นตกขาวให้ยามาสอดและห้ามนอนกับแฟนจนกว่าจะหาย สุพัทรายังบอกกับอานนท์อีกว่า
 " ทำไมไม่ไปนอนกับเรไรไปก่อนล่ะ ? พัทไม่สบายจริงๆ อีกอย่างเรไรก็อยู่คนเดียว ทีหลังไม่ต้องมาหาพัทก็ได้ไปนอนที่ห้องของเรไรเถอะ เผื่อเรไรปวดท้องจะคลอดขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง ? "
 " พัทโกธรนนท์อยู่ล่ะสิ ไม่ต้องมาประชดกันเลยนะ "
 " พัทพูดจริงๆไม่ได้ประชดหรอกนะ พัทอยู่กับลูกทับทิมได้ และที่นี่มีแม่สร้อยกับน้องๆของพี่และพ่อวัลลพ พัทไม่รู้สึกเหงาหรอก "
 " แต่เรไรก็เพิ่งจะท้องแค่ 5 - 6 เดือนล่ะมั้ง ? ยังอีกนานกว่าจะคลอด "
 " นั่นแหละ ช่วงนี้ปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ อันตรายเผื่อเรไรลื่นหกล้มไปจะว่ายังไง "
 " ก็ได้.. เอาแบบนั้นก็ได้ ตามใจพัทแล้วนะ แต่นนท์ก็ยังรักพัทอยู่ดีนะ " อานนท์หอมแก้มสุพัทราเพื่อให้เธอรู้ว่าเขายังรักเธออยู่จริงๆ
 ....
 ทางโรงพยาบาลได้ส่งจดหมายแบบโทรเลขมาถึงเธอ ในใจความจดหมายบอกให้เธอไปตามวันที่นัดหมายไว้ คือเป็นวันจันทร์ของสัปดาห์หน้า ( อีก 7 วัน ) เธอจึงต้องเตรียมตัวหลายๆอย่าง เพราะเธอยังไม่ได้บอกกับใครเลย วันนี้สุพัทราเข้างานตอนกะบ่าย และในตอนนี้เป็นเวลา 11.00 น. สุนิษาน้องสาวของเธอแวะมาหาเธอที่ห้องพอดี สุนิษามาหาเธอพร้อมด้วยน้ำตา หล่อนร้องห่มร้องให้อย่างน่าสงสาร สุพัทราจึงปลอบน้องสาวของเธอ
 " เป็นอะไรไป ? ทำไมถึงร้องให้แบบนี้ "
 " ฮือๆ พี่.. ฮือๆ เค้าทิ้งหนูไปแล้ว ฮือ.. "
 " ใคร ? ใครทิ้งอะไร ? "
 " แฟนของหนูไงพี่ มันทิ้งหนูไปมีคนใหม่แล้ว ฮือๆ "
 สุพัทราสวมกอดน้องสาวของเธอ แล้วปลอบ
 " ดีแล้วล่ะนิษา ให้มันทิ้งแกไปเถอะ ผู้ชายโง่ๆ อย่าไปเสียใจเลย นิษาของพี่แสนดีจะตายไป สวยแบบนี้หาผู้ชายดีๆที่ไหนก็ได้ "
 " พี่.. ฉันขออยู่กับพี่ไปก่อนจะได้ไหม ? ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ที่ห้องอย่างเดิม "
 " ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ดีเสียอีก " เธอยิ้มให้กับน้องสาวของเธอ
 " วันนี้พี่ไปทำงานกี่โมงเหรอ ? แล้วพี่เขยจะกลับมากี่โมงเหรอพี่ ? "
 " วันนี้พี่ไปเข้ากะตอนบ่ายโมง ส่วนนนท์เขาไม่กลับมานอนที่บ้านหรอก สบายใจได้ "
 " อ้าว แล้วพี่เขยไปนอนที่ไหนหรอ ? "
 " เอ่อ.. เขาไปนอนที่ทำงานน่ะ "
 " อ๋อ.. จ่ะพี่ "
 สุพัทราลุกขึ้นเพื่อที่จะเตรียมตัวไปอาบน้ำ เธอเปลี่ยนเป็นผ้าถุงเพื่อจะได้เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ เธอเดินไปได้สองสามก้าว ก็มีอะไรบางอย่างหล่นลงพื้น
 " แผละ!!! " " แผละ!!! " " !!!!???? "
 สุนิษาหันไปเห็นกองเลือดที่หล่นลงมาเป็นลิ่มๆ ก้อนโตๆ สองก้อน มันไม่เหมือนกับเลือดของประจำเดือนเพราะก้อนเลือดที่สุนิษาเห็นนั้น มันเป็นก้อนกองใหญ่เกือบเท่ากำปั้น
 " กรี๊ด!!.. อะไรนั่น!!.. พี่!! เลือด!! " สุนิษากรีดร้องลั่น เธอตกใจกับกองเลือดที่อยู่ที่พื้น ณ ตอนนี้
 สุพัทราก้มมองดูที่พื้นและขาของเธอ เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือปวดตรงไหนเลย แต่ทำไมเลือดของเธอถึงได้ไหลออกมาเยอะเป็นกองๆแบบนี้
 " พี่!! พี่แท้งลูกเหรอ!? พี่!! ไม่ต้องไปทำงานแล้วไปโรงพยาบาลกัน.. เร็วเปลี่ยนใส่เสื้อได้ไหม ? นั่งก่อนนะพี่ "
สุพัทรานั่งลงที่เตียงนอนของหล่อนด้วยอาการตกตะลึง
 " พี่รอแปบนะ เดี๋ยวฉันไปเรียกคนบ้านนั้นก่อน พี่รอฉันแปบนึง " สุนิษาวิ่งออกไปหน้าห้องพร้อมตะโกนเรียกแม่สร้อยอย่างเสียงดัง
 " แม่สร้อย แม่สร้อย พี่พัทแท้งลูก ช่วยด้วยค่ะ!! "
 เสียงของสุนิษาดังมาก จึงทำให้ทุกคนที่อยู่ในบ้านต่างก็ได้ยินกันหมด สร้อย พัชรี พัชรัตน์และอนันต์ ( อนันต์ยังไม่ได้ออกไปวิ่งรถ ) ต่างก็วิ่งกรูกันออกมา แม่สร้อยดูจะหน้าแตกตื่นกว่าเพื่อน


...
 หลังจากที่ต้นเหตุแห่งความวุ่นวายได้หนีออกไปแล้ว..
สร้อยก็ได้ถามสุพัทราในทันทีว่า
 " แม่ทับทิม เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นบอกเป็นเรื่องจริงอย่างงั้นหรือ ? ที่บอกว่าแม่คนนั้นท้องน่ะ.. "
 " จริงทุกประการค่ะแม่ " เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
 พัชราที่เพิ่งรู้ต้นสายปลายเหตุกับเหตุการณ์ในวันนี้ เธอยังคงไม่อยากเชื่อว่าพี่ชายของเธอจะกลายเป็นคนเลวที่ทำร้ายจิตใจพี่สะใภ้กับแม่ของเธอได้ ส่วนวัลลพก็เพิ่งจะรู้ในตอนนี้เหมือนกัน เพราะสร้อยยังไม่ได้บอกแก่เขา
วัลลพโกธรอานนท์มาก และรู้สึกสงสารสะใภ้และหลานสาวของเขามาก
 " เรื่องนี้.. นี่มันยังไงกันแน่.. ทำไมไม่มีใครบอกฉันกันมั่งเลย แม่มึง.. ทำไมไม่บอกพ่อล่ะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้!! แล้วไอ้อานนท์มันหายหัวไปไหนกัน วันหยุดแท้ๆทำไมไม่อยู่บ้าน ไอ้ลูกเลว.. มันยังเป็นคนอยู่ไหม ? " เขาพูดด้วยอารมณ์โกธรที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
 " ฉันว่าจะบอกพ่ออยู่.. แต่ยังหาโอกาสพูดออกมาไม่ได้น่ะ และอีกอย่างฉันก็เพิ่งจะรู้เมื่อไม่กี่วันมานี่เอง " สร้อยสำนึกผิดพยายามอธิบายให้วัลลพฟังอยู่
 " แต่.. จริงเหรอพี่พัท ? ที่พี่หาบ้านเช่าและจ่ายเงินค่าเช่าให้และจะดูแลจ่ายค่าทำคลอดให้กับ อีนังเมียน้อยของพี่อานนท์น่ะ " พัชราเอ่ยถามพี่สะใภ้ของหล่อนด้วยความสงสัย
 " จริงด้วย..! แม่ไม่เข้าใจเลยลูก จะไปสนใจอะไรกับคนเลวๆอย่างพวกมัน!! "
 " จ่ะ.. ตอนแรกหนูก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ แต่.. พอคิดว่าเด็กที่เกิดมาจะเป็นยังไงถ้าไม่มีพ่อ หรือถ้าเรไรตัดสินใจต้องไปทำแท้งเพราะตัวหนูมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย มันจะต้องเป็นเวรเป็นกรรมผูกกันติดต่อกันไป วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำอีก หนูไม่อยากให้เป็นเวรเป็นกรรมต่อกันอีกค่ะ " สุพัทราพูดแบบจริงจังเลย
 " เวรกรรมอะไรกัน ? พวกมันก่อกันขึ้นมาเองก็ให้พวกมันรับกันไปเองเลยสิ.. นรกน่ะ!!.. " สร้อยพูดแบบประชดประชัน
 " แต่นรกมันจะตามหลอกหลอนมาถึงตัวและจิตใจของหนูค่ะแม่.. " สุพัทราให้เหตุผล เธอกำลังต้องการอะไรกันแน่
 " แต่.. แม่ทับทิมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่!! ทำไมต้องไปรับผิดชอบด้วยล่ะ ทำไมไม่ปล่อยวางปัญหาของผู้อื่นล่ะลูก "
 " แต่ผู้อื่นที่แม่บอก เขาเป็นสามีของหนูเป็นลูกชายของแม่ และยังเป็นพ่อของทับทิมด้วยนะคะ "
 สร้อยยังทำใจไม่ได้กับเรื่องความผิดของลูกชายของเธอ แต่สุพัทราลูกสะใภ้ของหล่อนกลับยอมรับและพร้อมที่จะยื่นมือลงไปช่วยเหลือผู้ที่กระทำผิดต่อเธออย่างไม่ลังเล นี่มัน.. ทำไม ? ทำไมลูกสะใภ้ของหล่อนถึงได้ยอมรับและยอมช่วยเหลือผู้หญิงจากที่ไหนก็ไม่รู้ ที่ทำตัวเป็นแมวขโมย มาขโมยของรักของหวงของเธอกันด้วย
 สุพัทราเธอ.. ไม่ได้ใจดีมาตั้งแต่ต้นหรอก.. ตัวของเธอนั้นปรกติจะเป็นคนที่มุ่งมั่นมาตั้งแต่ตอนที่เธอยังเด็กแล้ว เธอเติบโตมาจากชนบทที่ยังไม่ค่อยเจริญสักเท่าไหร่นัก ( ในยุคสมัยนั้น ) พ่อแม่และพี่น้องนั้นมีที่ดินไว้ทำนาแต่ไม่มีใครทำนากันแล้ว ตั้งแต่ปู่ย่า ตายายได้จากกันไปแล้ว ก็ไม่ได้มีผู้สืบทอดทำนาเป็นเรื่องเป็นราวเลยสักคน
บิดาของเธอ ( ตาของทับทิม ) เป็นนางเอกลิเก.. ใช่แล้วค่ะ..!! ทุกคนฟังไม่ผิด ( ในสมัยนั้น พระเอกและนางเอกลิเกจะใช้ผู้ชายเป็นคนแสดง ) ส่วนมารดาของเธอนั้น ( ยายของทับทิม ) ก็จะได้บทแสดงเป็นนางยักษ์มาโดยตลอด ที่บ้านของสุพัทราจึงมีแต่ศิลปินไปด้วยกันทั้งนั้น และในภายหลังก็ได้หัดเล่นดนตรีไทยกันจนสุพัทราก็ได้ร่ำเรียนมาด้วย เธอเรียนมาตั้งแต่เป็นเด็กๆ แต่ในสมัยนั้นอาชีพนี้ยังคงไม่สามารถนำรายได้มาเลี้ยงครอบครัวได้สักเท่าไหร่ เธอจึงต้องการหาเงินและถีบตัวเองให้หลุดพ้นจากความจน
พอเธอเข้าสู่วัยสาว ก็ได้มีผู้ชายมาชอบพอกับเธอมากมายเนื่องด้วยที่เธอต้องออกไปช่วยพ่อเล่นดนตรีไทยตามงานและสถานที่ต่างๆที่มีคนจ้าง แต่เธอไม่เคยสนใจในตัวของคนที่เข้ามาวุ่นวายกับเธอเลย เพราะเธอเป็นคนเลือก..
ในตอนนั้นเธอมีความคิดอยู่ตลอดเวลาว่าอยากจะรวยอยากจะสบาย เพราะแบบนั้นคนที่เข้ามาต้องรวยเท่านั้น เธอถึงจะยอมตกลงคุยด้วย และแล้วคนแบบที่เธอคิดไว้จึงได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ
เขาคนนั้นเป็นลูกชายของคนมีเงินในหมู่บ้านใกล้ๆเคียงกัน พอเธอรู้จึงยอมคบหาและแต่งงานด้วย เมื่อแต่งงานแล้วเธอจึงได้ไปอยู่ที่บ้านของแม่สามี และเธอก็ต้องหยุดและเลิกทำงานเล่นดนตรีไทยที่ต้องไปกับพ่อของเธอไปโดยปริยาย
ซึ่งมันเป็นอะไรที่ตัวเธอปราถนามาตั้งแต่นานแล้ว และในตอนนี้เธอก็มีความสุขอยู่ดีมีสุข และได้มีลูกชายกับเค้าด้วยหนึ่งคน และแม่สามีรักในตัวหลานชายของเธอมาก เธอยังคงเลี้ยงลูกยังไม่เป็นแต่แม่สามีของเธอเป็นคนเลี้ยงดูลูกของเธอให้ จนลูกของเธอนั้นติดย่าของเขามาก และไม่ค่อยติดเธอซึ่งเป็นมารดาของเขาเลย
จนกระทั่ง วันหนึ่ง สามีของเธอได้ตัดสินใจไปทำงานที่กรุงเทพ เพราะเขาถูกเพื่อนๆชักชวนไปลงทุนทำอะไรสักอย่าง โดยที่สามีเก่าของเธอได้เดินทางไปทำงานที่นั่นก่อน และคอยส่งเงินมาให้เธอกับลูกที่อยู่ที่บ้าน ด้วยความที่ว่าบ้านแม่ของสามีมีฐานะทางบ้านดีเธอเลยไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทองอะไร
แต่พอนานเข้า สามีของเธอเริ่มไม่กลับมาบ้านนานเข้า บางทีก็ไม่ส่งเงินมาให้กับเธอและลูก หลายครั้งมากขึ้น แต่ที่จริงเธอไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินหรือความเป็นอยู่หรอกนะ แต่ด้วยความเป็นผู้หญิง เค้าจะเรียกว่าอะไรดีล่ะ คงจะเรียกได้ว่ามันคือสัญชาตญาณของความเป็นเมียล่ะมั้ง เธอจึงได้เดินทางมาหาสามีที่กรุงเทพ โดยที่ไม่ได้เอาลูกชายมาด้วย ถึงอยากเอามาด้วย แต่แม่สามีและตัวลูกชายของเธอต่างก็ไม่ยอมมา ( แม่สามีไม่ให้เอาหลานชายมากับลูกชายไม่ยอมมากับเธอ )
เพื่อมาหาสามีที่อยู่ที่กรุงเทพ ในตอนแรกไม่พบตัวสามีของเธอเลย เจอแต่เพื่อนของสามี คนที่ชวนกันมาทำงานที่นั่น เธอเลยต้องพักที่ห้องพักของสามีอยู่ถึงสองวัน ระหว่างอยู่ที่นั่นเธอพบปืนหนึ่งกระบอกในลิ้นชักตู้ในห้องของสามีของเธอ ส่วนเพื่อนของสามีของเธอรู้อยู่แล้วว่าสามีของเธอนั้นมีผู้หญิงใหม่ แต่ไม่ยอมบอกกับเธอเพื่อช่วยเพื่อนของตนเองปกปิด และแอบไปตามเพื่อนของตัวเอง เพื่อที่จะคาบข่าวไปบอกกับเพื่อนว่า ' เมียนายมาตามแล้วตอนนี้อยู่ที่ห้องพักของนาย ' แต่เพื่อนของสามีก็สวนทางกับสามีของเธอพอดี
 พอสามีของเธอมาถึง เธอก็เลยได้รู้ว่าสามีของเธอนั้นมีผู้หญิงใหม่อยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ ในตอนนั้นเธอโกธรแค้นมาก ความที่ด้วยยังเด็กและอายุน้อยอยู่ เธอจึงไม่ยอมและทะเลาะกับสามีจนกระทั่งเกือบหวิดฆ่าคนตาย เพราะในตอนนั้นเธอวิ่งไปเอาปืนมา หมายจะยิงสามีของเธอให้ตายด้วยความโมโห แต่คงจะเป็นโชคดีของผู้ชาย เพราะปืนที่ยิงนั้นมันล๊อคอยู่และเธอปลดล๊อคไม่เป็น จึงทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีกต่อไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจหย่าขาดจากสามีคนนี้
ในตอนแรกสามีก็ไม่ยอมหย่าให้กับเธอเสียด้วยซ้ำ แต่พอเธอบอกจะฟ้องหย่าและตัวของเธอไม่อายใคร จึงทำให้สามีเก่าของเธอยอมหย่า เพราะว่าทางผู้ชายกลับหน้าบางและอายในความจริงของตนเอง เขาบอกจะให้สินสมรสกับเธอ แต่ด้วยความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง เธอจึงไม่เอาเงินจากสามีคนเก่านั้น และอีกอย่างเธอเก็บเงินได้มากมานานแล้วตั้งแต่ตอนแต่งงานใหม่ๆ เพราะเธอไม่เคยนำเงินมาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแต่อย่างใด
 เมื่อตัดขาดจากความสัมพันธ์ที่มี และแม่สามีเก่าก็ไม่ยอมยกลูกชายคืนให้กับเธอ และเธอก็ไม่อยากกลับบ้านไปทำอาชีพเดิมๆกับพ่อที่บ้านอีก เธอจึงตัดสินใจอยู่ต่อที่กรุงเทพเช่าบ้านเล็กๆอยู่และหางานทำ พอดีในตอนนั้นที่โรงงานที่เธอทำในปัจจุบันเพิ่งจะเปิดโรงงานใหม่ๆจึงต้องการคนงานจำนวนมาก เธอได้โอกาสจึงได้ไปสมัครงานและได้งานทำในทันที
และบ้านที่เธอเช่าอยู่นั้นอยู่ใกล้กันกับบ้านของสร้อยพอดี สุพัทราเป็นคนเงียบๆและเรียบร้อย แถมยังเป็นคนขยันและในตอนนั้นเธอก็ยังโสด และสร้อยก็รู้สึกชอบในนิสัยใจคอของเธอจึงสนิทและนับถือกันเป็นพี่น้อง
สุพัทราเธอทำงานด้วยความขยันแบบเอาเป็นเอาตาย และทำทุกอย่างที่ได้เงิน ทั้งขายของตามหอพัก ปล่อยเงินกู้ให้พนักงานในโรงงานที่ไว้ใจได้ทำงานมานานแต่เดือดร้อนเรื่องเงิน และยังแอบขายหวยใต้ดินอีก จึงทำให้ตัวของเธอนั้นมีเงินเก็บค่อนข้างมาก
ต่อมา.. ได้มาเจอกับอานนท์ที่เป็นลูกชายของสร้อย ที่อานนท์เพิ่งมาเจอกับเธอก็เพราะเขาติดทหารอยู่ 2 ปี และพอเขาปลดประจำการมาแล้วก็มาอยู่ที่บ้านของพ่อแม่ของเขา และด้วยความที่สุพัทรากับสร้อยสนิทกันอยู่แล้ว เธอจึงได้ไปมาหาสู่ที่บ้านของสร้อย และทำให้เธอกับเขาพบเจอกันบ่อยๆ จนเกิดเป็นความชอบ และรักกันในที่สุด อานนท์จึงขอสุพัทราแต่งงานและอยู่กินกันที่บ้านหลังนั้น โดยที่สุพัทราอายุมากกว่าอานนท์ถึง 6 ปี และเธอยังอยากมีความเป็นส่วนตัวของชีวิตคู่ของเธอ เธอจึงได้ขอต่อเติมแยกห้องออกมาเป็นสัดส่วน และตัวเธอยังคงฝากงานให้สามีของเธอทำด้วย จนกระทั่งมีทับทิมลูกสาวที่น่ารักของเธอ
 แต่.. ครั้งนี้เธอก็ได้มีเหตุการณ์ที่ซ้ำรอยกันกับในรักครั้งแรก ทำไมชีวิตของเธอถึงต้องโดนแย่งคนรักมาโดยตลอด คราวนี้เธอจะไม่หย่าเพราะเธอรักลูกสาวคนนี้ของเธอมาก และถ้าเธอหย่าไปแล้วคนที่ทำร้ายเธอคงจะมีความสุข แต่ความทุกข์ระทมจะตามหลอกหลอนเธอไปโดยตลอด ความคิดแย่ๆในช่วงนี้ทำให้ตัวของเธอไม่สบายบ่อยๆ
ช่วง 3 เดือนที่เธอรับเงินเดือนของอานนท์มานั้น เธอได้ไปหาหมอและได้ตรวจเช็คอาการของเธอจนรู้สาเหตุว่าเธอนั้นได้เป็นโรคอะไร ในตอนนั้นเธอแทบไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง ว่าทำไมตัวของเธอนั้นถึงต้องมีชีวิตแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเวรหรือกรรมอะไรกันนักหนา แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปดี
 " อะไรนะคะ.. เมื่อกี๊หมอพูดว่าอะไรนะคะ " สุพัทราเอ่ยน้ำเสียงของเธอเบาบางและค่อยจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง
 " หมอบอกว่าคุณเป็นมะเร็งปากมดลูกครับ " คุณหมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ
 " แล้วดิฉันต้องรักษายังไงคะ ผ่าตัดได้ไหมคะ " ความกังวลยังคงแสดงอยู่บนใบหน้าของเธอ
 " ในตอนนี้.. เราผ่าตัดให้กับคุณไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะคุณเป็นมะเร็งระยะที่ 3 แล้วครับ มันลามไปทั้งมดลูกแล้ว คงทำได้เพียงรักษาด้วยการฉายแสงและฝังแร่ครับ และควรจะได้รับการรักษาอย่างเร็วที่สุดนะครับ "
 " หมายถึง..? เร็วนี่.. ภายในระยะเวลาเท่าไหร่กันคะ ? "
 " คุณควรตัดสินใจรักษาก่อนภายใน 3 เดือนนี้นะครับ.. และอีกอย่างในตอนนี้ ทางโรงพยาบาลของเรายังไม่มีคุณหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้อย่างเพียงพอ แต่จะติดต่อทางคุณหมอที่มีความสามารถทางด้านนี้โดยตรง ซึ่งเค้าจะมาเป็นอาจารย์แพทย์ให้กับทางโรงพยาบาลของเรา แต่คงจะมาในอีก 3 เดือนข้างหน้านี้ " คุณหมอพยายามอธิบายให้เธอฟัง
 " แล้วฉันจะสามารถทำงานได้ไหมคะ " เธอยังคงห่วงงานของเธออยู่
 " ถ้าได้รับการฝังแร่แล้วจะไม่สามารถทำอะไรได้ครับ เพราะต้องมานอนที่โรงพยาบาล เป็นระยะเวลาไม่เกิน 1 เดือนครับ และช่วงนี้เป็นต้นไปนะครับงดมีเพศสัมพันธ์กับสามีเลยนะครับ เพื่อป้องกันการติดเชื้อต่างๆ และเพื่อป้องกันไม่ให้เป็นการทำให้มดลูกเกิดการอักเสบและติดเชื้ออย่างรุนแรงด้วยครับ "
 " แสดงว่าฉันอาจอยู่ได้ไม่ถึง 3 เดือนยังงั้นรึคะ " สุพัทราดูจิตตกและไขว้เขว
 " เอ่อ.. อันนี้หมอยังบอกไม่ได้นะครับ เราต้องรักษาคุณก่อน แต่คุณควรตัดสินใจก่อน ภายในระยะ 3 เดือนนี้ เพื่อตัวของคุณเองครับ "
 " และถ้าดิฉันตัดสินใจรักษาในวันนี้ล่ะคะ "
 " ในตอนนี้ เราคงต้องนัดวันตรวจ และรักษาตามอาการไปก่อนนะครับ เพราะทางอาจารย์แพทย์ที่เชี่ยวชาญทางการรักษาในโรคชนิดนี้ ยังคงมาในอีก 3 เดือนข้างหน้าที่จะถึงนี้ และทางโรงพยาบาลจะติดต่อไปอีกทีนะครับ "
 ในตอนนี้.. สุพัทราเธอจะทำอะไรได้อีก.. ขนาดชีวิตของเธอ ตัวของเธอยังกำหนดเองไม่ได้ ตัวเธอเองยังต้องรอ.. และตัวเธอเริ่มคิดว่า.. เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อ.. อีกให้ได้!! เพื่อลูกของเธอ..
ตั้งแต่วันนั้น.. อะไรที่ใครต่อใครว่าดี ยาแบบไหนที่เขาว่าดีเยี่ยม เธอก็ได้สรรหามากิน แม้กระทั่งหมอเทวดาที่คนเค้าลือกันว่ารักษาคนนั้นหายคนนี้ก็หาย เธอก็ยังดั้นด้นไป ( แม้มันจะไม่ได้ช่วยทำให้เธอหายได้จริงๆ ) ยาสมุนไพร ยาหม้อ ยาต้มสารพัดอย่างเธอก็หาเอามากินเพื่อรักษาตัวของเธอเอง และตัวของสุพัทราเองก็เริ่มปลง.. และเริ่มคิดเรื่องเวรและเรื่องกรรมมากขึ้น
จึงทำให้เธออภัยให้กับอานนท์ และมองเรไรแบบนึกเปรียบเทียบว่า ถ้าตัวของเธอเป็นเรไรล่ะ ? จึงทำให้เธออยากช่วยเรไรขึ้นมา เผื่อเวรกรรมที่เธออาจจะเคยทำมาในชาติก่อนๆนั้นอาจจะหายและหมดไปได้ หรือถ้าไม่หมดแต่กรรมดีอาจจะช่วยเธอให้ไม่ต้องตาย และสามารถมีชีวิตอยู่ต่อ เพื่อดูแลลูกสาวของเธอต่อไปได้ เธอเฝ้าอธิษฐานความปราถนาของเธอในทุกๆวัน ทั้งสวดมนต์และทำบุญกุศลเพื่อสร้างความดีให้อยู่กับตน อย่างนี้มาโดยตลอด ตั้งแต่ที่เธอนั้นรับรู้เรื่องของโรคภัยที่คุกคามเธอมา..
 ..ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ท่านได้โปรดรับความปราถนาของเธอด้วยเถิด..


...
 แม่ของเรไรไม่ยอมเชื่อลูกสาวของเธอ และเธอคงคิดว่าลูกของเธอกำลังเสียเปรียบพวกของทางฝั่งเมียหลวงอยู่ เธอถือว่าลูกสาวของเธอนั้นยังสาวยังสวยอยู่และน่าจะเรียกร้องอะไรได้บ้าง..
 เรไรตัดสินใจไปหาอานนท์ เธอบอกความต้องการของเธอให้กับอานนท์ฟัง ในตอนนั้นแม่ของเธอก็ไปเป็นเพื่อนกับเธอด้วย อานนท์ได้รับเงินคืนจากสุพัทรามาแล้ว เขาจึงได้ยื่นเงินบางจำนวนแบ่งให้กับเรไร
 " เอาไปแค่นี้ก่อนนะ ไปซื้อมุ้งกับพัดลมมาก่อน แล้วพรุ่งนี้พี่จะพาไปซื้อของใช้จำเป็นเพิ่มเติม " เขายื่นธนบัตรใบละห้าร้อยมาให้เรไรสองฉบับ
สำอางค์ ( แม่ของเรไร ) คว้าเงินที่อยู่ในมือของเรไรไปอย่างรวดเร็ว เธอนับจำนวนเงินแล้วบ่นใส่อานนท์
 " อะไร ? ให้มาได้แค่เนี้ย!! แล้วไม่เผื่อให้ซื้อข้าวกินเลยรึไง เห็นลูกสาวฉันเป็นอะไร ? "
อานนท์ทำหน้างงๆ แต่พอเรไรบอกว่า คนนี้คือแม่ของหล่อน อานนท์ก็ยกมือขึ้นไหว้ในทันที
 " เอ่อ.. สวัสดีครับ "
 " เออ.. " สำอางค์พูดโดยไม่มองหน้าอานนท์เลยด้วยซ้ำ
 " พอดีว่าพรุ่งนี้ผมหยุดน่ะครับ ผมตั้งใจจะไปหาเรไรอยู่แล้ว จะได้ไปดูว่าเธอขาดเหลืออะไรด้วย จะได้ไปซื้อของกันน่ะครับ แต่เห็นว่าตอนนี้เธอไม่มีมุ้งกับพัดลม ก็เลยกลัวว่าจะร้อนกันและเวลานอนยุงอาจจะกัด ก็เลยให้ไปซื้อเอามาไว้ใช้กันก่อน แค่มุ้งกับพัดลมเท่านี้ก็น่าจะพอนะครับ ใช้ของที่มันพอใช้ได้ไปก่อนก็ได้นี่ครับ จะได้ประหยัดเงินไปด้วย ผมไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้กินอะไรแบบนั้นนะครับ "
 " ก็.. แหม.. ฉันก็กลัวว่าเธอจะทิ้งๆขว้างๆลูกของฉันน่ะสิ แล้วนี่เธออยู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้ไม่มีเงินได้ยังไงกัน "
 " นี่ไม่ใช่บ้านของผมหรอกครับ เป็นบ้านของเจ้านายของผม และผมทำงานเฝ้าบ้านให้เค้าน่ะครับ "
 " แหม.. ที่จริง!! ทำไมไม่เอาเรไรมาอยู่ที่นี่เลยล่ะ ลูกของฉันจะได้สบายหน่อย "
 " แม่!!.. พี่นนท์เขาก็บอกว่าเป็นบ้านเจ้านายเอาคนอื่นมาอยู่ด้วยได้ที่ไหนกันล่ะ เดี๋ยวพี่เขาก็โดนไล่ออกกันพอดี แม่นี่.. พูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย.. "
 " เอ้า.. ก็เห็นแกเคยบอกว่าเคยมานอนที่บ้านหลังนี้ไง "
 " นั่นมัน.. แม่พอเถอะ "
 " เอ่อ.. ขอโทษครับ พอดีว่าสุพัทราภรรยาผมได้ตกลงกับพวกเราเรียบร้อยแล้วครับ เพื่อแก้ปัญหาเรื่องที่พักให้กับเรไร และจะเป็นการยุติธรรมให้กับทั้งสองฝ่าย เพราะอันที่จริงผมก็ไม่ได้ติดต่อกับเรไรอีกเลยมา 3 เดือนแล้วจนกระทั่งเธอมาบอกว่าเธอท้องกับผม ซึ่งผมก็พร้อมยอมรับผิดชอบตามกำลังที่ผมมี "
 " โธ่เอ้ย.. แล้วบ้านของเธอล่ะอยู่ที่ไหน ? เรื่องนี้ครอบครัว!? พ่อแม่ของเธอรู้เรื่องรึเปล่า ? "
 " เอ่อ.. แม่ของผมรู้เรื่องแล้วครับ แต่คงยังไม่พร้อมในตอนนี้สักเท่าไหร่ "
 " ไม่พร้อมอะไร.. ต้องรอถึงเมื่อไหร่กัน ? ท้องของเรไรมันโตขึ้นทุกวันๆนะจะไม่คิดทำอะไรเลยงั้นรึ "
 " แม่.. พี่เขาก็บอกไปแล้วไงว่า เขาจะดูแล แม่พอทีเถอะ "
 " ไม่ได้สิ.. ว่าไง บ้านพ่อแม่ของเธออยู่ที่ไหนล่ะ ถ้าไม่กล้าไปฉันจะไปเอง.. หนอย!! ให้มาอยู่บ้านเช่า ทีตัวเองอยู่บ้านใหญ่โต และบ้านพ่อแม่ตัวเองก็มี ทำไมไม่ให้ลูกชั้นไปอยู่ที่บ้านของเธอล่ะ "
 " แม่.. ฉันไม่ได้ขอให้แม่มาทำแบบนี้นะ ถ้าแม่ไม่พอใจ แม่กลับบ้านไปเลย ฉันอยู่ของฉันเองได้ "
 " เอ้า.. อีนี่.. นึกว่าฉันอยากมาอยู่กับแกเรอะ ! ฉันเป็นห่วงแกหรอกนะเดี๋ยวจะโดนพวกคนเห็นแก่ตัวเอาเปรียบแกเอา "
 " ไม่มีใครเอาเปรียบเรไรหรอกครับ แล้วที่บ้านหลังนั้นมันคือบ้านแม่ของผมเอง ผมไม่ได้เป็นเจ้าของอีกอย่างภรรยากับลูกของผมก็อยู่ที่นั่น และไม่ได้ใหญ่โตอะไรแบบที่คุณป้าคิดด้วยครับ "
 " นี่.. เธอ.. ฉันเป็นแม่ยายของเธอนะ เรียกคุณแม่ยายสิ ไม่ใช่คุณป้า "
 " เอ่อ.. ครับ.. คุณ.. แม่ยาย.. " อานนท์มองหน้าเรไรแบบไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก เรไรทำหน้าเสียอาการไปได้อย่างชัดเจน ว่าทำไมแม่ของหล่อนถึงได้วุ่นวายอะไรกันขนาดนี้ แล้วนี่เธอจะได้อยู่อย่างสงบสุขกันไหมล่ะนั่น..
 " หรือว่าเธอจะให้ฉันไปหาเมียหลวงของเธอดีล่ะ.. ฉันรู้จักนะ หล่อนเป็นเจ้ามือหวยนี่ ฉันถามคนแถวๆบ้านของฉันเองก็ได้ " สำอางค์ยังไม่ลดละเธอยังจะถามเพื่อเอาคำตอบให้ได้
 " เรไรพี่ว่าเธอพาแม่ของเธอกลับบ้านไปเถอะ พี่จะไปทำงานแล้ว และพรุ่งนี้พี่ค่อยแวะไปหาตอนเที่ยงๆก็แล้วกันนะ " อานนท์พูดตัดบทและเดินหนีเข้าประตูบ้านไป
 " โห!! ไอ้เจ้านี่.. มันจองหองนัก ผู้ใหญ่พูดด้วยก็ไม่ยอมตอบ ทำเป็นทนฟังไม่ได้ "
 " แม่.. หนูว่าแม่กลับบ้านไปเถอะ เดี๋ยวหนูจัดการเรื่องของหนูเอง แม่ไม่ต้องยุ่งกับหนูหรอก ไปอยู่ดูเฝ้าแฟนของแม่ให้ดีเถอะ "
 " แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแฟนของชั้น เค้านิสัยดีจะตายไปไม่อวดดีอย่างผัวของแกหรอกนังลูกโง่ "
 " ก็นั่นแหละ.. มันดีมากจนหนูไม่อยากอยู่กับแม่เลยไง เมื่อไหร่แม่จะเลิกทำตัวแบบนี้ หนูเบื่อ.. "
 " เออ.. ชั้นไปก็ได้ เชิญแกอยู่ให้สบายใจไปเลยนะ " สำอางค์เดินหนีลูกสาวของเธอ
 " เดี๋ยวก่อนแม่.. "
 " อะไรอีกล่ะ "
 " เอาเงินของหนูคืนมาด้วย หนูจะไปซื้อของ "
 " โอ้ยย.. อะไรกันอีก ไอ้เงินแค่เนี้ย.. เอาคืนไปเลยไป " สำอางค์หงุดหงิดที่ลูกสาวของเธอไม่ได้ดั่งใจอะไรสักอย่าง
 ....
 รุ่งขึ้นอีกวัน สำอางค์เธอรู้ว่าอานนท์คงไม่ได้อยู่ที่บ้านเพราะว่าหล่อนได้ยินที่อานนท์นัดกับเรไรว่าจะไปซื้อของด้วยกัน เธอเที่ยวถามคนแถวๆบ้านของเธอถึงบ้านของคนขายหวยใต้ดินที่ทำงานโรงงานไปด้วยจนได้ที่อยู่มา เธอจึงคิดแผนการณ์ขึ้น.. จะไปหาเพื่อขอเงินค่าทำขวัญให้แก่ลูกสาวของตัวเอง แต่ดูท่าทางแล้วคงจะไม่ได้คิดให้เงินกับลูกสาวของเธอหรอกนะ ยัยป้ามหาภัยคนนี้..
 ...
 พัชรากับชาติชายได้ชักชวนกันมาเยี่ยมพ่อกับแม่ของเธอในวันหยุดโดยไม่ลืมพาน้องแคทลูกสาวตัวน้อยมาด้วย สร้อยดีใจมากที่ลูกสาวพาหลานมาเยี่ยมเธอ วันนี้จึงคึกคักกันเป็นพิเศษ วัลลพจึงขออาสาทำอาหารเลี้ยงลูกๆหลานๆของเขาแทนสร้อย วัลลพเป็นคนที่ทำกับข้าวได้อร่อยมาก แต่เขาไม่ค่อยได้ทำสักเท่าไหร่นัก เพราะด้วยหน้าที่และการงานของเขาจึงทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาทำอาหารเสียมากกว่าเขาจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาของเขาไป ( สร้อย ) เมนูที่วัลลพเลือกทำในวันนี้ได้แก่ ต้มยำไก่ ไข่เจียวหมูสับ และผัดพริกแกงใส่หน่อไม้ เขาดูมีความสุขมากในวันนี้ที่ได้แสดงฝีมือของตนเองในการทำอาหารในวันนี้
 ช่วงเวลาแห่งความสุขของคนในครอบครัว.. ในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารกันอยู่นั้น
 " เอ่อ.. นี้ใช่บ้านของอานนท์หรือเปล่าค๊ะ ? " เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งวัยกลางคนกำลังยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าประตูบ้าน
สร้อยมองออกมาด้วยความสงสัย เธอก็เลยลุกจากวงอาหารที่กำลังนั่งรับประทานกันอยู่
 " อานนท์.. ทำไมหรือคะ ? "
 " ใช่บ้านของอานนท์หรือเปล่าจ๊ะ ? "
 " ใช่ค่ะ.. อานนท์เป็นลูกของฉันเอง มีอะไรรึเปล่าคะ ? " สร้อยงุนงงกับผู้หญิงคนนี้ซึ่งเธอไม่เคยรู้จัก
 " เอ๋อ.. เป็นแม่สินะ ดีเลย.. ฉันมีธุระเรื่องของอานนท์น่ะ อยากขอคุยด้วยหน่อยน่ะค่ะ "
 " เอ่อ.. งั้นเชิญเข้ามานั่งในบ้านก่อนค่ะ " สร้อยต้อนรับแขกที่ไม่รู้จักแต่คิดว่าเขามาธุระจำเป็นอาจเป็นคนรู้จักของอานนท์
 " เอ่อ.. ฉันไม่อยากอ้อมค้อมนะคะ พอดีฉันรู้จากอานนท์แล้วว่าคุณแม่.. เอ่อ คุณรู้เรื่องของอานนท์กับลูกสาวของฉันแล้วใช่ไหมล่ะคะ ? "
 " ลูกสาว ? " สร้อยทวนคำ
 " ใช่ค่ะ.. ลูกสาวของฉันที่ชื่อเรไรไงล่ะคะ "
 " อ๋อออ…. แล้วยังไงกันคะ " สร้อยรู้ในทันทีว่าเธอกำลังพูดอยู่กับใคร ?
 " ค่ะ ก็ตอนนี้เรไรของฉันกำลังลำบากมากเลยค่ะ งานก็ทำไม่ได้ แถมแม่.. พัท ? ใช่ไหมนะ เมียหลวงของอานนท์น่ะ เขาก็บังคับให้เรไรลูกของฉันเนี้ยต้องอยู่คนเดียว ไอ้ฉันก็ลำบากหาเช้ากินค่ำ บ้านยังต้องไปอาศัยคนอื่นเค้าอยู่เลยค่ะ ( คงหมายถึงแฟนใหม่ของตัวเอง ) ฉันก็เลยอยากให้ลูกของฉันมาอยู่ที่นี่เสียด้วยกันกับคุณแม่ของอานนท์น่ะค่ะ "
 สร้อยนั่งฟังอย่างเดียว แต่ตอนนี้เธอกำลังกำมืออย่างแน่น และพยายามอดทนอดกลั้นอย่างสูง
 " และอีกอย่างนะคะ เรไรของฉันน่ะ อายุก็ยังน้อยอยู่ยังสาวยังสวยเลยแท้ๆ แต่ต้องมาหมดอนาคต งานการก็ไม่สามารถทำได้เพราะอานนท์เลยนะคะ คุณแม่ของอานนท์ควรจะต้องรับผิดชอบลูกสาวของฉันนะคะ อย่างน้อยก็ควรมีค่าเลี้ยงดูให้กับฉันบ้างสิ.. จริงไหมค่ะคุณแม่..? " สำอางค์พูดลอยหน้าลอยตาอย่างไม่มีความเกรงใจ
 เส้นความอดทนอดกลั้นของสร้อยขาดผึง.. เธอพูดแบบไม่เกรงใจกับผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้
 " อ๋อ.. รู้เลยว่าลูกมัน… ได้เหมือนใคร จะให้ฉันไปรับผิดชอบเรื่องอะไรของลูกแก ในเมื่อมันแอบไปเอากันเองโดยที่ฉันก็ไม่รู้ แถมอานนท์มันก็มีลูกมีเมียอยู่แล้วเป็นตัวเป็นตน… สะใภ้ของฉันน่ะ ตบแต่งอย่างถูกต้องและถูกกฎหมายส่วนพวกแกเป็นใคร ? ลูกแกก็แค่เมียน้อยยังหน้าด้านมาถึงที่นี่ ฉันไม่มีทางให้อะไรกับพวกแกอย่างแน่นอน ไปเลย!! รีบออกจากบ้านฉันไปเดี๋ยวนี้!! " สร้อยไล่ตะเพิดอย่างไม่แยแส
 ทุกคนในบ้านต่างตกตะลึงพรึงเพริด กับอากับกิริยาของสร้อย
 " อ่าวๆๆ.. อย่างนี้ก็สวยเซ่… ฉันจะแจ้งความ มาจับพวกแกเอาเข้าคุกให้หมดทุกคนเลย ฉันจะบอกทุกคนเลยว่าลูกของแก.. ทำลูกสาวของฉันท้องแล้วไม่รับผิดชอบ ไม่ยอมจ่ายค่าทำขวัญทั้งๆที่ลูกสาวของฉันยังเป็นเด็กอยู่เลยแท้ๆ ฮือๆๆ แล้วนังเมียหลวงนั้นยังมากดขี่ข่มเหงลูกสาวของช้านด้วย ฮือๆๆ แง๊… "
สำอางค์แกล้งร้องให้ส่งเสียงดัง จนทำให้สุพัทราที่อยู่ใกล้ๆกันนั้นได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงออกมาดู ก็เลยทราบสาเหตุของเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้
 " คุณ.. คนนี้คือ..? คุณแม่ของเรไรหรือเปล่าคะ ? " สุพัทราแกล้งหยั่งเชิง
สำอางค์เงยหน้าขึ้นจากการแกล้งร้องให้ของหล่อน เพื่อมองดูว่าผู้ที่กำลังพูดอยู่นั้นเป็นใคร
 " ใช่สิ.. ฉันเองแหละค่ะ ที่เป็นแม่ของเรไรผู้น่าสงสารของแม่.. ฮือๆๆ " ว่าเสร็จหล่อนก็ลงมือแหกปากร้องให้อีกครา
 " ไม่ต้องแกล้งร้องให้หรอกค่ะ เพราะมันหนวกหูมากเลย " สุพัทราพูดพลางถอนหายใจแบบรู้สึกว่าน่ารำคาญ
 " แกล้งอะไรกัน..! เธอเป็นพวกเดียวกันกับคนพวกนั้นใช่ใหม ? "
 " ฉันคือเมียหลวงของอานนท์ที่คุณตะโกนปาวๆอยู่เมื่อครู่ยังไงล่ะคะ " สุพัทราบอกเหตุผลให้สำอางค์ได้รับรู้
 " และอีกอย่างนะคะ ที่คุณจะไปแจ้งความน่ะระวังโดนจับข้อหาแจ้งความเท็จนะคะ เพราะว่าอานนท์ไม่ได้ไม่รับผิดชอบ และฉันก็ไม่เคยข่มเหงและกดขี่อะไรลูกสาวคุณ แถมยังพาไปหาบ้านเช่าให้อีกด้วย และพวกเราทั้งสามคนก็ได้ตกลงทำสัญญากันมีลายลักษณ์และอักษรด้วยนะคะ จะลองดูไหม ? " สุพัทราว่าพลางแล้วเธอก็ยื่นกระดาษที่ถูกถ่ายสำเนาโดยมีชื่อทั้งสามคน ( สุพัทรา , อานนท์ , และเรไร ) เซ็นอยู่ในนั้นและชื่อของคนขายก๋วยเตี๋ยวกับลูกจ้างเป็นพยานอีกด้วย
หน้าของสำอางค์ดูเปลี่ยนไปหลังจากที่ดูกระดาษใบนั้น
 " และก็นะคะ คุณเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่าคะ ? กฏหมายของประเทศไทยเรานั้นไม่เคยได้คุ้มครองเมียน้อยเลยนะคะ เพราะถ้ากลับกันฉันไปแจ้งความเอาผิดลูกคุณ พวกคุณจะต้องเสียเงินนะคะ คุณอยากจะจ่ายคืนให้ดิฉันสักเท่าไหร่ดีล่ะคะ.. ฉันให้โอกาสคุณไปฟ้องร้องได้เต็มที่เลยค่ะ พอดีว่า.. ฉันก็อยากจะรู้ว่าคุณหรือฉันใครกันแน่ที่ต้องอับอายกันมากที่สุด จะเอายังไงดีคะ ? " สุพัทราเดินเข้าไปใกล้สำอางค์อย่างไม่หวั่นเกรง ดวงตาของเธอแน่วแน่อย่างคนเข้มแข็ง หรือว่า.. สุพัทราคนเดิมจะกลับมาแล้ว..
 " อะ.. ไรกัน.. ไม่เห็นใครบอกฉันเรื่องนี้เลย " สำอางค์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรั้นแบบโง่ๆต่ออีก
 " ฉันไม่เชื่อที่แกพูดหรอก.. เพราะแกจะมาหลอกชั้น คิดว่าฉันโง่แล้วจะเชื่อในสิ่งที่แกพูดอย่างงั้นเหรอ ไม่มีทาง.. อย่างน้อยฉันต้องได้ค่าสินสอดสินไหม ค่าน้ำนมอะไรบ้างสิ!! กว่าฉันจะเลี้ยงลูกมาจนโตหมดไปตั้งเท่าไหร่ "
ชาติชายทนไม่ไหวเพราะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดื้อแพ่งจนเกินไป
 " คุณน้า.. ผมไม่รู้ว่าคุณน้าไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากที่ไหนนะครับ แต่มันคือความจริงครับ เกี่ยวกับกฎหมายในเรื่องของเมียหลวงและเมียน้อย อันที่จริงตัวผมเองก็ไม่อยากไปยุ่งเรื่องของคุณน้าหรอกครับ แต่ผมอยากจะแจ้งเรื่องความเข้าใจผิดของคุณน้าว่า.. ภรรยาที่แต่งงานและจดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฏหมายมีสิทธิเรียกร้องและฟ้องร้องเอาผิดสามีของตนที่ประพฤติผิดมีภรรยาน้อยได้ และทั้งยังเอาผิดและเรียกร้องค่าเสียหายได้ทั้งตัวสามีและภรรยาน้อยอีกด้วย " ชาติชายถอนหายใจหนึ่งครั้งทั้งยังคงมองมาที่สำอางค์ด้วยความสมเพช
 " คุณน้าจะเสี่ยงลองไปแจ้งความกันดีไหมครับ ผมจะได้เป็นธุระให้ เพราะที่จริงผมหยุดนะวันนี้ ผมทำงานราชการเป็นพัสดีอยู่ในเรือนจำและมีคนรู้จักมีเพื่อนที่เป็นตำรวจ กับทนายอยู่สองสามคน ผมจะได้พาคุณน้าไปภายในวันนี้เลย ดีไหมครับ ? "
สำอางค์รู้สึกหวั่นเกรงและประหม่าในคำพูด หล่อนไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรต่อไปอีก และคงมองมาที่สุพัทราประหนึ่งว่าจะขอความเห็นใจ
 " เอ่อ.. แม่หนู.. เอ่อ.. คุณเมียหลวงคะ คือที่จริงแล้ว ฉันก็ไม่ได้รู้เรื่องทางกฏหมายอะไรนั่นหรอก แต่.. อย่าเอาผิดตัวฉันเลยนะ ช่วยนึกสงสารเรไรมันด้วย ตอนนี้มันท้องอยู่ ฉันก็แค่อยากจะช่วยมันหาเงินค่าคลอดลูกน่ะค่ะ แหะ.. แหะ.. " สำอางค์แค่นหัวเราะ
 " อะไรกันคะ ? นี่คุณเป็นแม่ของเรไรจริงรึเปล่าคะนี่.. หรือว่าเรไรยังไม่ได้บอกอะไรแก่คุณ.. กันแน่ !! " สุพัทราเริ่มทำเสียงแข็งขึ้น
 " ว่าฉันจะจ่ายเงินค่าทำคลอดให้แก่เรไรยังไงคะ..? รวมถึงค่าเช่าบ้านด้วย.. จนกว่าเรไรจะคลอดลูกออกมา ฉันถึงได้ทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรแบบนี้ไง ลูกของคุณไม่ได้เสียเปรียบอะไรเลยนะ!! จนฉันเริ่มคิดแล้วเนี่ย.. ว่าควรจะฟ้องเรียกเงินคืนจากคุณดีไหม ? "
 " โอ๊ะ.. อย่าทำแบบนั้นเลยนะ ฉันขอร้อง.. ฉันขอโทษ ฉันไม่เอาอะไรแล้ว ฉันกลับก่อนนะ " สำอางค์เลิ่กลักตอบและรีบผลุนผลันลุกเดินหนีออกจากบ้านไป…


...….
 หลังจากที่โชและเพื่อนๆได้กลับมาจากการเข้าค่าย โชยังคงทำตัวเป็นปรกติเช่นเดิม เขาไปโรงเรียนทุกวัน และพยายามช่วยงานลุงพุธในวันหยุดเสาร์และอาทิตย์มาโดยตลอด จึงทำให้ในเวลานี้ลุงพุธได้มีความรู้สึกรักและเอ็นดูหลานชายของเขา เพราะโชทำหน้าที่เกินที่เด็กทั่วๆไปจะทำได้ เขาไม่เกเร เขาทำงานเก่งโดยไม่บ่น และเขายัง ( คง ? ) ขยันเรียน ( ในที่นี้คือตามสายตาของลุงพุธ )
และโชยังคงแวะเวียนไปช่วยป้าเพ็ญขายของและเฝ้าร้านให้ เพราะโชไม่เล่นซนเหมือนเด็กในวัยเดียวกัน ( ก็เพราะเขาไม่อยากเล่นแล้วนี่.. ) จึงทำให้ตอนนี้โชคือขวัญใจ ของพวกลุงๆป้าๆ ของเขาอย่างแท้จริง
 อย่าว่าแต่บรรดาผู้ใหญ่เลย โชของเราก็ยังเป็นขวัญใจมหาชนของพวกเด็กๆในชั้นเรียนของเขาอีกด้วย เขามักจะเนื้อหอมในบรรดาหมู่เพื่อนๆของเขา และยังเป็นจุดสนใจของสาวๆในวัยเดียวกัน ( หมายถึงเวลา ณ ตอนนี้ ) อย่างเลี่ยงไม่ได้
มีผู้หญิงส่งจดหมายรักให้แก่เขาด้วย ( ในสมัยนั้นยังคงนิยมอยู่ ) บางทีก็ให้ของขวัญหรือขนมแก่โช โดยที่เขาก็รับไว้อย่างไม่ให้เสียน้ำใจ แต่ความคิดของโชนั้น เขามองเด็กผู้หญิงที่เข้ามาชอบตัวของเขานั้น ว่า
 ' ดูสิเด็กพวกนี้ยังดูเป็นเด็กอยู่เลย.. มองยังไงก็ไม่รู้สึกถึงความสวยและน่าพิศวาสอะไรสักอย่าง แต่ก็ดูน่ารักดีนะ อย่างว่าสิ.. ทุกคนตอนนี้ยังอยู่ในวัยสดใสและร่าเริง เราคงมองดูพวกเธอเป็นแค่เด็ก ไม่ใช่ผู้หญิงสาว จะให้รู้สึกรักชอบอะไรคงจะไม่ได้.. '
 ' ตัวเราในตอนนี้ เริ่มเปลี่ยนอดีตของเราเองไปได้บางส่วนและ.. ตอนนี้ทับทิมจะเป็นยังไงบ้างนะ… '
 โชเริ่มนึกถึงทับทิม ซึ่งในตอนนี้เขาและเธอยังไม่ได้พบกัน จึงทำให้โชนึกอะไรต่ออะไรเรื่อยเปื่อยของเขาไป
 ' ตอนนี้ทับทิมจะอายุเท่าไหร่กันน้า…. คงจะดูเด็กและคงจะน่ารักมากๆ '
โชแอบยิ้มกับตัวเอง ตอนนี้เขาคงว่างงานเกินไปแล้ว.. ถึงได้มานั่งคิดถึงทับทิมไปได้
 " เฮ้ย.. โช นายเป็นอะไรนั่งยิ้มอยู่ได้คนเดียว " เสียงของดำทำให้เรียกสติของโชกลับมา
 " อ๋อ.. เปล่า.. พอดีฉันได้ขนมมาเยอะเลย มากินด้วยกันสิเพื่อน " โชหยิบขนมมากมายในถุง ยกขึ้นมาโชว์ให้ดำดู
พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรักของเขา
 " อ๋ออออ… ที่นายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นี่ก็คงเพราะ มีสาวๆเอาขนมมาให้เยอะแยะใช่มั้ย ? ฮ่าๆๆๆๆ… ร้ายจังนะเพื่อนเรา " ดำหัวเราะขำถูกใจที่เพื่อนของเขามีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม จนทำให้เขามีผลพลอยได้ไปด้วย
 " อืม.. นายจะคิดแบบนั้นก็ได้นะ ตามใจของนายเลย แต่ช่วยฉันกินขนมนี่ก่อนเถอะ มันเยอะไม่ไหวแล้ว "
 " ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันช่วยนายเอง ถ้ายังไงเอาไปเผื่อสองแฝดไหม ? "
 " แล้วแต่นายเลย ฉันยกให้ เพราะว่าฉันกินมาพอแล้ว เดี๋ยวท้องแตกตายพอดี ฮ่าๆๆ "
โชยังคงล้อเล่นกับเพื่อนตามเดิม ชีวิตของเขาไม่ต้องเครียดแล้ว และดูมีความสุข โดยที่เขาไม่ต้องดิ้นรนเหมือนอย่างแต่ก่อน แต่ในทางกลับกัน ชีวิตของทุกคนยังคงดำเนิน.. ไปเช่นเดิม ตามเส้นชีวิตที่คงเดิมอย่างเช่น ' ทับทิม '
 ...
 ใกล้ถึงวันสอบปลายภาคเข้าไปแล้ว ทั้งคุณครูและอาจารย์ต่างก็เร่งการเรียนและการสอน รวมถึงการสอบเก็บคะแนนย่อยๆด้วย โดยจะสอบแบบวัดผลทางภาคปฎิบัติให้แก่นักเรียนทุกคน จึงทำให้เด็กๆในช่วงนี้ต่างก็ต้องรีบทำงานที่ค้างส่งอาจารย์ไว้กันแทบทั้งนั้น
 " โช นายมีงานค้างส่งอาจารย์มั่งรึเปล่า ? " ดำถามโชเพื่อหาเพื่อนทำงานร่วมด้วยกันกับเขา
 " ของเราน่ะเหรอ.. ไม่มีหรอก.. เราส่งอาจารย์ไปหมดแล้วขี้เกียจดองเอาไว้น่ะ " โชพูดแบบสบายๆแต่มันทำให้ดำรู้สึกผิดหวังอย่างแรง
 " อ่าว.. เหรอ.. ว้า….!! นายนี่ดีจัง ทำเสร็จส่งอาจารย์ไปหมดแล้ว ส่วนของฉันยังไม่ได้ส่งอาจารย์ตั้งสองวิชาเลยเนี้ย.. โอ้ยๆๆๆๆจะปั่นงานส่งเสร็จทันรึเปล่าก็ไม่รู้ "
 " ช่วยไม่ได้นี่ นายอยากดองงานส่งอาจารย์เอง ฮ่าๆๆๆ " โชขำเพื่อนรักของเขา และอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนสมัยอดีตของเขานั้น เขาก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจากเพื่อนของเขาสักเท่าไหร่นัก ซ้ำยังขี้เกียจทำงานส่งอาจารย์อีกด้วย และพอลุงมาบอกให้เลิกเรียนหนังสือ เขาก็ยังดีใจและเชื่อลุงอย่างโดยดี และตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนโดยไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย ตัวของเขานั้นโง่.. ยิ่งกว่าใครๆทั้งหมด และพอโตขึ้นมาถึงได้รู้สึกเสียดายและเสียใจมาโดยตลอดกับการตัดสินใจแบบผิดๆของเขาในครั้งนั้น..
 พอเก็บคะแนนสอบภาคปฎิบัติเสร็จเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ก็ได้กำหนดวันสอบปลายภาคเรียนมาให้ดังนี้
ให้นักเรียน ม. ต้นทุกชั้นเรียนมาสอบเพียง 3 วันติดกัน คือวันจันทร์ , วันอังคาร , วันพุธ แต่ทั้ง 3 วันนี้เลิกเวลา บ่ายสองโมง ส่วนนักเรียนชั้น ม. ปลาย ให้มาสอบ 2 วันติดกัน คือวันพฤหัสบดี , วันศุกร์ แต่ของ ม. ปลายจะเลิกช้ากว่าเล็กน้อยคือ บ่ายสามโมงครึ่ง เพราะฉนั้นเวลา ม. ต้นสอบนักเรียน ม. ปลายจะหยุดมาโรงเรียน และพอ ม. ต้นสอบเสร็จก็จะให้หยุดมาโรงเรียนได้เลยคือ ให้ปิดเทอมเลยแต่นักเรียนต้องมาฟังผลสอบกันในวันที่อาจารย์ได้นัดไว้
 ...
 หลังสอบเสร็จในวันสุดท้าย ดำได้ชวนโชไปเล่นเกมส์ที่บ้านของดำและแฝดผู้พี่ก็ได้ขอไปด้วย ทั้งสองคนเลยแวะไปที่บ้านของดำ
ส่วนตัวของโชนั้นไม่ได้อยากเล่นเกมส์เหมือนอย่างที่ดำกับไก่ต้องการ แต่ตัวเขานั้นอยากจะเพิ่มความสนิทสนมกลมเกลียวในหมู่เพื่อนฝูงเสียมากกว่า เพราะใจที่นิ่งของโชนั้นยังคงเป็นวัยผู้ใหญ่ที่คิดลึกซึ้งไปแล้ว..
 ที่บ้านของดำ เมื่อโชไปถึงที่นั่น เขามองไปรอบๆ บรรยากาศของบ้านดูเหมือนเดิมแต่สภาพของบ้านยังดูดีไม่ดูโทรมหรือเก่ามาก อาการของโชในตอนนี้เหมือนเดจาวู เพราะเขาเคยมาที่บ้านหลังนี้ บ่อยๆและหลายครั้งแล้ว
บ้านของดำเป็นบ้านไม้สองชั้นยกพื้นเตี้ยๆ หน้าบ้านมีพื้นที่เล็กน้อยให้วางกระถางต้นไม้และโอ่งน้ำ มีบันไดสองขั้นเตี้ยๆเพื่อสำหรับใช้เดินขึ้นไปเปิดประตูเล็กๆที่อยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน มีรั้วเตี้ยๆล้อมโดยรอบตรงระเบียง พอเข้าไปในระเบียงแล้วเดินไปสักเล็กน้อยก็จะเจอประตูหน้าบ้าน พื้นที่ตรงระเบียงนั้นสามารถนั่งหรือนอนเล่นได้อย่างสบายใจเลยล่ะ เพราะมีลมพัดผ่านอย่างเย็นสบาย ข้างในตัวบ้านนั้นดูโล่งแปลกตาสำหรับโชในตอนนี้ เพราะเขาคุ้นเคยกับความรกและข้าวของที่อัดจนเต็มบ้านเพราะดำ ( หมายถึงดำในตอนโตที่ไม่ค่อยดูแลบ้าน )
โชและไก่นั่งลงที่พื้นกลางบ้าน ดำบอกให้นั่งรอไปก่อน เดี๋ยวเขาเอากระเป๋านักเรียนไปเก็บก่อนที่ข้างบนบ้าน โชกับไก่นั่งรอดำและมองหน้ากันไปมา สักพักดำก็ลงมาพร้อมกับที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดลำลองลงมาด้วย
 " ดำมีอะไรกินบ้าง ฉันเริ่มหิวแล้ว " ไก่ถามดำอย่างอยากรู้
 " มีนะ ในตู้กับข้าวมีใข่เจียวที่ฉันกินก่อนไปโรงเรียนน่ะเอาไหม ? " ดำพูดพร้อมเดินไปเปิดตู้กับข้าวให้เพื่อนดู
 " เออ.. ก็ยังดี กินทั้งนั้นแหละตอนนี้ " ไก่พูดพลางลุกขึ้นเดินไปหยิบจานข้าวและหาหม้อข้าวเพื่อที่จะคดข้าวใส่จาน
 " ไหน ? ข้าวอยู่ตรงไหนล่ะดำ "
ดำเดินไปดูตรงโต๊ะที่วางหม้อหุงข้าวเอาไว้ ที่นั่นมีผ้าคลุมหม้อหุงข้าวเอาไว้จึงทำให้ดำมองไม่เห็นหม้อหุงข้าว แต่พอดำเปิดผ้าคลุมออกดู ก็รู้ว่าแม่เอาหม้อข้าวชั้นในออกไปแล้ว คงเพราะจะกินข้าวหมดแล้วแน่ๆ แม่ของดำก็เลยนำหม้อไปล้างคว่ำไว้
 " ทำไงดีล่ะ ? ข้าวหมด.. " ดำพูดกับไก่อย่างสิ้นหวัง
 " มีมาม่าไหมล่ะดำ ? เดี๋ยวเราต้มให้ " โชบอกกับเพื่อนทั้งสองคน
 " เออ!! จริงด้วย ฉันก็อยากกิน เอาๆๆๆ โชต้มเผื่อฉันด้วยนะ " ดำรีบกุลีกุจอหยิบซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปส่งไปให้โช
 โชเดินเข้าครัวไป เขาหยิบหม้อตั้งเตาเติมน้ำ จุดแก๊สอย่างคล่องแคล่ว เหมือนประหนึ่งว่าที่บ้านหลังนี้ก็คือบ้านของเขาเอง ดำและไก่ดูทึ่งในความสามารถของโช ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่แปลกใหม่เลย
 " โช นายนี่เก่งเนอะ นายทำเหมือนว่านายเคยมาที่บ้านของดำเลยแฮะ " ไก่พูดด้วยความทึ่งในความสามารถของเขา
 " เอ่อ.. เราก็มาพร้อมกับนายนี่ไง ( ใครบอกล่ะ ก็ฉันเคยมาแล้วจริงๆ และก็เคยมาบ่อยด้วย!! ) " โชแกล้งพูด
 " จริง!! พวกนายทั้งสองคนเพิ่งจะเคยมาบ้านฉันไงล่ะ ฉันยังไม่เคยชวนใครมาเลยนะ " ดำรีบบอก
โชต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็เลยนั่งกินด้วยกันก่อนด้วยความหิว ดำยกน้ำอัดลมแบบขวดลิตรลงมาตั้งให้เพื่อนของเขาดื่ม ไก่ดูชอบอกชอบใจใหญ่เลย
 " แหม!! พอดีเลย ฉันกำลังหิวน้ำอยู่พอดี " ไก่คงจะชื่นชอบในตัวน้ำอัดลมมาก " มีน้ำแข็งไหมดำ "
 " มีสิ ในถังน่ะ " ดำเดินไปหลังบ้าน เขามีถังใบใหญ่ไว้ใสน้ำแข็ง ทั้งแบบก้อนและแบบป่น ดำตักน้ำแข็งใส่กระติกมาเพียงเล็กน้อย
 " ขอบใจนะเพื่อนดำ " ไก่พูดกับดำดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
 หลังจากร่วมรับประทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่โชต้มให้กินกันเสร็จแล้วนั้น พวกเขาทั้งสามคนก็ได้นั่งเล่นเกมส์กันอย่างสนุกสนาน ในสมัยนั้นดำมีเครื่องเกมส์เพลย์วัน ( PlayStation ) เครื่องรุ่นแรก ( เครื่องใหญ่ ) อยู่ 1 เครื่อง พ่อของเขาเป็นคนซื้อให้เขาเล่นกับพ่อของเขา ตั้งแต่นานแล้วก่อนที่พ่อของดำจะเสียไป..
จึงทำให้ดำไม่ค่อยได้เล่นเกมส์อีกสักเท่าไหร่ และแม่ของเขาต้องขายของและหาเงินแค่คนเดียว ดำจึงต้องช่วยแม่ของเขาขายของบ้างในวันหยุด แต่ยังดีที่บ้านของดำเป็นบ้านเก่าของพ่อ ดำกับแม่จึงไม่ต้องเสียค่าเช่า แต่ดำก็ช่วยแม่ของเขาประหยัดโดยการเรียนที่โรงเรียนรัฐบาลเพราะค่าเทอมมันน้อยและแม่ของเขาจะได้จ่ายค่าเทอมไม่แพงจนเกินไป จากในตอนแรกดำก็กังวลว่า ตัวของเขาเองนั้นจะมีเพื่อนที่โรงเรียนรึเปล่า แต่ดำก็โชคดีที่มีเพื่อนอย่างโชกับไก่
 ทั้งสามเล่นเกมส์กันที่บ้านของดำจนเย็นเลย โชกับไก่ก็เลยขอตัวกลับบ้าน กลัวที่บ้านจะเป็นห่วง โชมาถึงบ้าน 6 โมงเย็นเลย เขามาถึงก็เห็นยายของเขานั่งรออยู่ที่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง
 " ไปไหนมาล่ะ สอบเสร็จตั้งแต่บ่ายสองโมงไม่ใช่เหรอ ? " ยายถามเขาด้วยความเป็นห่วง
 " ผมขอโทษครับยาย พอดีเพื่อนมันชวนผมไปเล่นเกมส์ที่บ้านของมันน่ะครับ " โชรู้ว่ายายเป็นห่วงและเขาในตอนนี้เป็นเด็กที่อยู่ในความปกครองของยาย
 " ทำไมไม่มาบอกยายก่อนล่ะ ? รู้ไหมยายเป็นห่วง " ยายบ่นหลานชายของเธอ
 " ครับยาย ต่อไป.. ถ้าผมจะไปไหนอีก ผมจะขออนุญาติกับยายก่อนนะครับ " โชรับปากผู้เป็นยายของเขาอย่างมั่นเหมาะ
 โชเลือกที่จะบอกกับยายของเขาไปอย่างตรงๆและไม่คิดที่จะโกหก เพราะเขารู้ดีว่าการโกหกนั้นจะจะส่งผลต่อการกระทำของเขาอย่างไร อย่างเช่นตอนนั้นสมัยก่อน ตอนอดีต ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) เขาก็ได้แอบไปเล่นที่บ้านของดำตอนหลังสอบเสร็จแบบในครั้งนี้ แต่ตอนนั้นไปกันแค่สองคนกับดำ พอกลับมาถึงบ้าน ยายก็ถามว่าไปไหน ? ทำไมกลับเย็น ? ในครั้งนั้นยายไม่ได้มานั่งรอที่ตรงหน้าบ้านหลอกนะ ยายอยู่ในบ้านนั่นแหละ พอเห็นโชก็เลยถาม ซึ่งโชในตอนนั้นไม่อยากให้ยายรู้ว่าตัวเองหนีไปเที่ยวเล่นก็เลยโกหกกับยายไปว่าอาจารย์ให้เขาไปช่วยงานที่โรงเรียนกับเพื่อนกว่าจะเสร็จเลยต้องกลับมาบ้านเย็น ด้วยความที่เขายังเป็นเด็กคำโกหกต่างๆจึงดูมีพิรุธและน่าสงสัย ยายของเขาจึงได้ไปถามอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยายสนิทด้วย จึงทำให้ยายของเขารู้ว่าหลานชายได้โกหกเพื่อให้ตัวเองนั้นพ้นจากความผิด ทำให้ยายของเขารู้สึกโกรธและโมโหที่หลานชายของเธอเป็นเด็กที่ขี้โกหกไป
โชยังจำคำพูดของยายในครั้งนั้นได้
 " ทำไมไม่บอกว่าไปเที่ยวเล่นที่บ้านเพื่อนมา ทำไม่ไม่บอกกับยายตรงๆ แล้วมาโกหกยายว่าช่วยงานอาจารย์ที่โรงเรียน ทำแบบนี้.. มันทำให้ยายโกรธมากรู้ไหม ? ถ้าบอกเรื่องจริงตั้งแต่ทีแรก ยายจะไม่โกรธเลยอาจจะบ่นว่าเล็กน้อยเท่านั้น!! แต่นี่มาโกหกกัน ถึงยังไงยายต้องทำโทษแก.. " ยายพูดจบก็ไปหยิบไม้เรียวมาฟาดโชไปสองที ในครั้งนั้นโชยังตราตรึงกับรสชาติของไม้เรียวของยายไม่หาย.. จึงมีผลต่อการพูดความจริงไปในครั้งนี้
 ' ยายของฉันนี่เป็นคนที่ซื่อตรงกับตัวเองจริงๆ ถ้าฉันยังคงโกหกอีกที ก็คงจะโดนไม้เรียวของยายอีกเป็นแน่ ไม่ยังงั้นก็ต้องใช้วิธีการโกหกเอาแบบที่เนียนที่สุด แต่เอาจริงๆนะ ฉันก็แค่ไปเที่ยวเล่นแค่ครั้งเดียวครั้งแรก ( เฉพาะตอนนี้ ) เพราะฉนั้นยายของฉันจึงไม่โกรธแต่เป็นห่วงต่างหาก เราจึงควรบอกแกไปตรงๆถึงจะถูก แค่เนี้ยยายก็ไม่โกรธแล้ว '
 โชเดินยิ้มกรุ้มกริ่มไปอาบน้ำอย่างสบายใจ…
 ...
 โรงเรียนปิดเทอมแล้ว โชรู้สึกว่าตัวเองว่างงานเสียเหลือเกิน แถมลุงพุธของเขาก็ว่างงานไปอีกคนในช่วงนี้ คราวนี้ก็ต้องตกหนักที่ป้าเพ็ญของเราอีกแล้ว ซึ่งการเฝ้าร้านค้าขายของชำที่ป้าเพ็ญทำอยู่นั้น มันก็ไม่ได้ขายดิบขายดีแบบที่ว่าคนจะมาแย่งกันซื้อและรุมกันซื้อของที่ร้านป้าเพ็ญซะเมื่อไหร่ แต่จะต้องนั่งเฝ้า ยืนเฝ้า และนอนเฝ้า!? กันก่อนล่ะนะ กว่าที่ลูกค้าในแต่ละท่าน จะมีความจำเป็นและคิดอยากจะมาซื้อสินค้าอุปโภค บริโภคของทางที่ร้านของป้าเพ็ญ ก็ต้องใช้ความอดทนแบบเบื่อๆ นั่งโง่ๆ ไปจนกว่าจะฉลาดนั่นแหละ!!
 ในระหว่างที่รอลูกค้าไป โชก็ได้หาหนังสือดีดีที่ยายเก็บเอาไว้มาอ่าน ในร้านของป้าเพ็ญวันนี้ดูเงียบเหงากว่าเดิมเพราะหลังจากที่โรงเรียนปิดเทอมไป ลูกค้าเด็กๆก็หายไปด้วย ป้าเพ็ญจึงได้ขายของไปอย่างเงียบๆแบบนี้
วันนี้ลุงพุธก็ไม่มีงาน.. คงจะเบื่อแย่ ถึงได้เดินมาหาป้าเพ็ญ เพื่อจะอ้อนอะไรป้าเพ็ญอีกล่ะสิ ? โชเห็นลุงพุธเดินมา เขาเลยขอตัวกลับบ้านเพื่อมาหายาย และเขายังคงไม่ลืมที่จะถือหนังสือที่อ่านอยู่กลับมาด้วย
โชเดินมาได้แค่.. พ้นร้านมานิดหน่อยเขาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินมาทำท่าเหมือนกำลังหาอะไรหรือหาใครสักคน แต่พอเห็นใบหน้าของชายคนนั้น โชก็ตกใจและวิ่งกลับไปที่ร้านของป้าเพ็ญทันที..!?


ยามเช้าในฤดูหนาว ณ หมู่บ้านชนบทแสนห่างไกล
 "อือ~" สายฝนส่งเสียงแปลกๆที่แสดงถึงความสุขและความสบายของเขาออกมา เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนลุกจากเตียง
 ฟิ้ว~
 หน้าต่างถูกเปิดออก สายลมเย็นๆของฤดูหนาวพัดผ่านร่างสายฝนเข้ามาภายในห้องนอน เขายืนรับลมอยู่เงียบๆ เป็นโอกาสที่หายากนัก ในฤดูหนาวของประเทศไทยมีเพียงวันสองวันเท่านั้นที่อากาศจะหนาว
 นับวันประเทศไทยอากาศยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆซึ่งนั่นทำให้สายฝนไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ เมื่อวานอากาศไม่ได้เย็นเหมือนวันนี้ ไม่สิ มันไม่มีความเย็นเลยแม้แต่น้อย เขาไปซื้อไอศกรีมแท่งจากร้านค้าในหมู่บ้าน เชื่อไหมว่าไม่กี่นาทีต่อมาไอศกรีมละลายกลายเป็นนํ้าหมดเลย เรื่องนี้ทำให้สายฝนสิ้นหวังและหดหู่ใจ เขาซื้อมายังไม่ทันกินหมดก็ละลายเป็นนํ้าซะแล้ว หากวันข้างหน้าอากาศยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาคงไม่กลายเป็นเนื้อย่างหรอกนะ
 'หวังว่าวันพรุ่งนี้อากาศจะเย็นเหมือนวันนี้'
 สายฝนคิดในใจแต่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรนัก ตั้งแต่เด็กเขาเคยหวังแบบนี้มาหลายครั้งหลายหนแล้วทว่ามันกลับไม่เป็นไปตามที่เขาหวังไว้ บางทีอากาศเย็นๆแบบนี้อาจมีแค่วันนี้วันเดียวก็ได้ พรุ่งนี้อาจกลับมาอากาศร้อนเหมือนเดิม
 "เฮ้อ~" สายฝนถอนหายใจและเลิกคิดเรื่องนี้ไป
 บางครั้งอากาศเย็นก็ไม่ดีเหมือนกัน เพราะอากาศเย็นสายฝนจึงรู้สึกไม่อยากอาบน้ำ ในหมู่บ้านห่างไกลความเจริญเช่นนี้แน่นอนว่าต้องไม่มีเครื่องทำนํ้าอุ่น
 "..." คิดไปคิดมาเขาก็ตัดสินใจไม่อาบนํ้า
 เขาเดินไปทางโต๊ะคอมพลางขยี้ตา สายฝนยังไม่ตื่นดีนัก เมื่อคืนเขาเล่นเกมดึกไปหน่อย และเพราะวันนี้อากาศหนาวทำให้เขาไม่สามารถฝืนทนนอนต่อได้แม้เขาจะใช้ผ้าห่มคลุมทั้งตัวก็ตาม ตามที่กล่าวไปวันนี้เขาจึงตื่นเช้ากว่าปกติ สรุปแล้วสายฝนได้นอนแค่5ชั่วโมงเท่านั้น
 หลังมาถึงหน้าโต๊ะคอมสายฝนก็นั่งลงบนเก้าอี้ ไม่รอช้าเขารีบเปิดคอมพิวเตอร์ทันที หน้าจอสว่างขึ้น ใช้เวลาไม่นานหน้าจอเดสก์ท็อปก็ปรากฏ
 [เฮ้! ฝนนายตื่นยังอะ เมื่อวานฉันพึ่งซื้อเกมใหม่มาเล่นโคตรเจ๋งเลย! ช่วงนี้มันกำลังลดราคาอยู่ ราคาเหลือแค่25บาทเท่านั้น แม้แต่คนยากจนแบบฉันยังซื้อได้เลยทำไมนายไม่ลองซื้อมาเล่นดูล่ะ]
 ตามด้วยชื่อเกมและภาพต่างๆภายในเกม
 ข้อความและรูปภาพเด้งขึ้นหน้าจอฉับพลัน สายฝนกดเข้าไปในไลน์เพื่ออ่านข้อความ เขาก็อปชื่อเกมลองไปค้นหาตามอินเทอร์เน็ต
 เนื่องจากที่ที่เขาอยู่เป็นหมู่บ้านชนบทห่างไกลความเจริญเน็ตของสายฝนเลยช้า มันใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าสิ่งที่เขาต้องการจะปรากฏ เขากดเข้าไปในเว็บรีวิวเกมที่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง
 สายฝนใช้เวลาไปกับการหาข้อมูลเกมนี้เกือบชั่วโมง ท้ายที่สุดเขาจึงตัดสินใจซื้อมัน เป็นเพราะคุณภาพของเกมอยู่ในระดับดีเยี่ยมอีกทั้งยังอยู่ในช่วงลดราคาเขาจึงไม่ลังเลที่จะกดมันลงตระกร้าและสั่งซื้อทันที
 เขามองเงินที่สูญหายไปจากบัญชีแล้วรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย แน่นอนว่ามันเป็นเงินจำนวนเล็กน้อยสำหรับเขาทว่าสายฝนก็ยังเจ็บปวดที่เสียเงินอยู่ดี
 เงินที่เขาใช้ไม่ได้มาจากพ่อแม่แต่เป็นเงินที่เขาหามาเองจากการขายไอดีเกม ขายไอเทมในเกม แต่งนิยาย สตรีมเกม
 แน่นอนสายฝนสามารถขอเงินจากพ่อแม่ของเขาได้ ครอบครัวเขาแม้ไม่ได้รวยที่สุดในประเทศทว่าก็เป็นครอบครัวที่มีเงินเยอะ แต่สายฝนไม่อยากยุ่งกับพวกเขาทั้งสองนัก เขาชื่นชอบการดูหนัง ดูเมะ อ่านนิยาย และเล่นเกมมาตั้งแต่เด็กแล้ว เรื่องนี้พ่อกับแม่เขาไม่เห็นด้วยและคอยบอกเขาเสมอว่าให้เลิกมันซะ แน่นอนสายฝนไม่มีวันยอมเลิกเด็ดขาด
 นั่นทำให้ความสัมพันธ์ของสายฝนกับคนในครอบครัวไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ถึงขั้นเกลียดชังหรือตัดความสัมพันธ์กัน
 สายฝนไม่ใช่คนเรียนไม่เก่ง กลับกันเลย เขาเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ทว่าเมื่อเรียนมหาลัยจบเขาเอาแต่อยู่บ้านอย่างเดียวไม่ไปทำงาน สายฝนสามารถหางานดีๆได้อย่างง่ายดายแต่เขาเลือกที่จะไม่ทำงาน
 เขาชื่นชอบที่จะอยู่คนเดียวและทำตามสิ่งที่อยากทำมากกว่า เพื่อไม่ให้ตนเองเป็นภาระของพ่อแม่สายฝนจึงเดินทางไกลมายังหมู่บ้านแห่งนี้ เป็นพื้นที่ชนบท เมื่อมาถึงเขาก็รู้สึกสดชื่นไม่เหมือนในเมือง
 เป็นเวลาสองปีแล้วที่เขาอยู่อาศัยที่หมู่บ้านนี้ เขาไม่ค่อยออกนอกบ้านบ่อย ออกเฉพาะตอนกินข้าวหรือเรื่องที่จำเป็นจริงๆ กิจวัตรประจำวันก็ไม่มีอะไรมาก ตื่น อาบน้ำ เล่นเกม ดูหนังดูการ์ตูน อ่านนิยาย กินข้าว และนอน เพียงแค่นี้จริงๆ
 กลับมาที่เวลานี้หลังซื้อเกมใหม่สำเร็จ สายฝนไม่รอช้ากดเริ่มเกมอย่างรวดเร็ว เขาหันไปเห็นเวลาตรงมุมหน้าจอแล้วตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ /31_1_2564/ วันนี้เป็นวันอาทิตย์!
 หลังการค้นหาข้อมูลเกมสายฝนรู้ว่าเกมนี้สามารถเล่นกับผู้เล่นอื่นได้เขาจึงทักไลน์ไปหาเพชรเพื่อนของเขาที่แนะนำเกมนี้มา
 /เคๆ/ ตอบสั้นๆจากนั้นก็โทรมาด้วยดิสคอส
 "ฝนฉันไม่ได้เล่นเกมกับนายมานานเท่าไหร่แล้วนะ?" เพชรพูดออกมา ดูเหมือนเขากำลังระลึกถึงความหลัง
 "น่าจะสองปีแล้วมั้ง?" สายฝนตอบ เขาจำได้ว่าตั้งแต่จบมหาลัยเขาก็ไม่ได้เล่นเกมกับเพชรอีกเลย แน่นอนว่าตลอดสองปีนี้พวกเขายังติดต่อกันอยู่ เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมเพียงแค่จบมหาลัยแล้วเลิกเป็นเพื่อนกันมันก็ยังไงอยู่
 "น่าคิดถึงจัง ถ้ามีโอกาศครั้งที่สองฉันอยากจะใช้ชีวิตในมหาลัยให้คุ้มกว่านี้" เพชรกล่าวด้วยนํ้าเสียงเศร้า
 "ฮ่าๆๆๆ นายคิดว่านายเป็นพระเอกในนิยายรึไงถึงสามารถย้อนเวลากลับไปสมัยมหาลัยได้" ได้ยินคำพูดเพชร สายฝนหัวเราะเสียงดัง
 เพชรแกล้งทำเป็นพูดแบบหดหู่ "นั่นสิ! ฉันไม่ได้เป็นแบบพระเอกในนิยายซักหน่อยที่จะได้พบมหาโชคลาภที่สามารถทำให้ย้อนเวลาได้"
 "เอาล่ะๆ เลิกทำเป็นหดหู่ได้แล้ว ฉันรู้ว่านายเป็นคนยังไง แค่คำพูดล้อเล่นนิดเดียวของฉันมันไม่สามารถทำให้นายหดหู่ได้หรอก"
 "ก็จริง เร็วๆ มาเล่นเกมกันเหอะ" เพชรเร่งเร้า
 "แป๊ปดิจะรีบไปไหน ฉันจะไลฟ์สตรีมเกมนี้" สายฝนบอก
 "หึหึ ดูเหมือนวันนี้ฉันจะโชคดีได้เล่นเกมกับคนดัง"
 สายฝนกล่าวอย่างรำคาญ "คนดังบ้าอะไรล่ะ! ยอดผู้ติดตามฉันมีไม่กี่หมื่นเอง แล้วนายก็เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้วมันน่ารำคาญ!"
 "แม้ผู้ติดตามไม่กี่หมื่นของนายจะไม่ได้เยอะแยะอะไรทว่านายก็ถือว่ามีชื่อเสียงพอตัว เพื่อนนายนี่โคตรเจ๋งเลย! ฉันเคยไลฟ์สตรีมดูแล้วตั้งหลายครั้งผู้ติดตามยังมีไม่ถึงร้อยคนเลย"
 "นั่นเพราะนายไม่เก่งเหมือนฉันไง" สายฝนยกยอตัวเอง
 "เออๆ นายมันทำอะไรก็เก่งไปหมดนั่นแหละ ฉันโคตรอิจฉา" แม้เพชรจะพูดแบบนั้นทว่าเขาไม่ได้รู้สึกอิจฉาสายฝนเลยสักนิด กลับกันเขารู้สึกยินดีที่ได้เป็นเพื่อนกับคนเก่งๆแบบสายฝนมากกว่า
 "นายอยากให้ฉันช่วยไหม?" สายฝนถาม เพชรเป็นเพื่อนที่จริงใจต่อเขา ถ้าเพชรมีปัญหาเขาจะช่วยโดยไม่ลังเลเลย แค่ช่วยโปรโมทช่องให้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเขาจึงถามเพชรว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่
 เพชรรู้ว่าสายฝนต้องการช่วยเหลือเขาจริงๆ เขารู้สึกยินดี สำหรับสายฝนเรื่องนี้อาจเป็นเรื่องเล็กน้อยทว่าไม่ใช่กับเขา
 "ได้ นายช่วยแนะนำช่องของฉันให้หน่อยนะ"


  เพลิงในใจค่อยๆสลายหายไป สายฝนกดเข้าแอปพลิเคชัน[กล้องถ่ายรูป] เขาอยากรู้นักว่ามันจะเป็นอย่างไร เมื่อเข้าแอปสายฝนก็ต้องตกตะลึง มันสามารถใช้ถ่ายรูปได้จริงๆ
   "เอ๋? เดี๋ยวนะทำไมถึงไม่มีปุ่มกดถ่ายรูปล่ะ?" สายฝนร้องออกมาอย่างสงสัยใคร่รู้ เวลานั้นปุ่มถ่ายรูปก็ปรากฏขึ้นในหน้าจอของแผ่นโลหะ สายฝนหามุมกล้องดีๆก่อนกดถ่ายรูป
   แชะ
   เสียงดังออกมาจากแผ่นโลหะ สายฝนตกใจ มันถ่ายได้จริงๆ เขาลองพลิกหน้าพลิกหลังแผ่นโลหะเผื่อว่าจะเหฺ็นกล้องที่ซ่อนอยู่ แต่น่าเสียดายเขาไม่เห็นกล้องเลย
   'ฉันควรลองเช็ครูปภาพ' สายฝนรีบเช็ครูปภาพอย่างตื่นเต้น ภาพที่ออกมานั้นปกติมาก คุณภาพของรูปภาพถือว่าดูดีและคมชัดสุดๆ ยังมีอีก อะไรที่อยู่ในภาพถ่ายจะปรากฏคำอธิบายออกมา!
   [เก้าอี้ไม้(คุณภาพต่ำ):ทำขึ้นจากไม้เกรดตํ่าเอาไว้ใช้สำหรับนั่ง]
   [คอมพิวเตอร์(คุณภาพพอใช้):ทำจากวัสดุเกรดตํ่าถูกทำออกมาให้เหมาะสมกับการเล่นเกม ขั้นตอนการสร้างถือว่าไม่เลวคุณภาพที่ออกมาจึงสูงกว่าเกรดวัสดุที่ใช้สร้าง]
   [โต๊ะคอม(คุณภาพต่ำ):ทำจากไม้เกรดตํ่าเอาใว้ใช้สำหรับตั้งคอมหรือสิ่งของอื่นๆ]
   และคำอธิบายสิ่งที่อยู่ในภาพถ่ายอีกมากมาย
   'คอมพิวเตอร์ฉันซื้อมาในราคาแพงมากเลยนะทำไมถึงมีคุณภาพแค่พอใช้ล่ะ?' สายฝนคิดแต่ก็ไม่ได้ต้องการหาคำตอบของคำถามนี้ ตอนนี้เขารู้สึกสนใจเจ้าแผ่นโลหะชิ้นนี้มาก เป็นไปได้ไหมว่ามันจะเป็นสุดยอดเทคโนโลยีแห่งอนาคต?
   "ถ้ามันเป็นสุดยอดเทคโนโลยีแห่งโลกอนาคตจริงแล้วมันมาจากไหน? เทคโนโลยีทุกวันนี้ไปไกลถึงขนาดนี้เชียว" สายฝนพึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจกับการคาดเดาของตนแล้ว บางทีคนที่เอาโทรศัพท์เขาไปอาจจะไม่ใช่โจรแต่เป็นนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องนำเอามือถือของเขาไปดัดแปลงเป็นโทรศัพท์แห่งโลกอนาคต
   สายฝนส่ายหัวกับความคิดไร้สาระนี้ มันไม่มีทางเป็นจริงอย่างแน่นอน ทั้งๆที่ทุกคนก็มีมือถือเหมือนกันหมดแล้วทำไมโทรศัพท์ของเขาถึงถูกเอาไปล่ะ?
   ครืดๆ
   แผ่นโลหะสั่นทำให้สายฝนหลุดออกจากทะเลความคิด เขาจ้องมองไปที่มือถืออย่างสนใจ มันคงไม่สั่นถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
   โปรแกรมใหม่ปรากฏขึ้นในหน้าจอวอลเปเปอร์ของแผ่นโลหะ มันมีชื่อว่า[พูดคุยกับผู้ดูแล] สายฝนร้อง "โอ้" ออกมาทันทีที่เห็นชื่อแอป ดูเหมือนผู้เกี่ยวข้องกับแผ่นโลหะชิ้นนี้จะเผยตัวออกมาจากความมืดแล้วหนึ่งคน
   'มาลองดูกันว่ามันจะเป็นยังไง' ตัวแอปเปิดขึ้น หน้าจอดำสนิทไม่มีสีอะไรทั้งนั้น ขณะที่สายฝนงงงวยข้อความหนึ่งประโยคก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอยู่กลางหน้าจอ
   [ยินดีที่ได้รู้จักคุณผู้ใช้งานฉันคือผู้ดูแลหมายเลข001]
   ตามด้วยข้อความใหม่ทำให้ข้อความแรกถูกเลื่อนขึ้นไปข้างบน ข้อความใหม่มาอยู่ตรงกลางแทน
   [คุณผู้ใช้เพียงแค่ต้องแตะที่หน้าจอและคิด ความคิดของคุณจะถูกส่งมาให้เราเปรียบเสมือนการส่งข้อความ หากคุณต้องการถามสิ่งใดสามารถถามฉันได้เลย]
   สายฝนอ้าปากค้าง เพียงแค่แตะและคิดเท่านั้นงั้นเหรอ? มันจะไม่ไฮเทคไปหน่อยหรือไง? เขาใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าจอและคิด
   'ใครคือคนสร้างแผ่นโลหะ?'
   ทันทีที่คิดเสร็จข้อความของผู้ดูแล001ก็แสดงให้สายฝนเห็น
   [เรื่องนี้ฉันไม่สามารถตอบคุณได้ คุณไม่มีสิทธิการเข้าถึงข้อมูลระดับสูง]
   "ว่าแล้วเชียว" สายฝนเหมือนเดาคำตอบของอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว เขาไม่ได้แสดงปฎิกริยาใดออกมา สายฝนถามผู้ดูแล001ต่อ 'แผ่นโลหะชิ้นนี้เอาใว้ทำอะไร?'
   ผู้ดูแล001ตอบกลับอย่างรวดเร็ว [ฉันว่าคุณควรดูเองดีกว่า] ไม่มีเวลาให้สายฝนถามคำถาม เขาสูญเสียการมองเห็นไปชั่วขณะก่อนที่การมองเห็นจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
   "แฮ่กๆ" สายฝนหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อเย็นๆเต็มไปทั่วหลังของเขา ประสบการณ์สูญเสียการมองเห็นเมื่อครู่นี้ช่างน่ากลัวจริงๆ สายฝนรู้สึกว่าเขาประเมินแผ่นโลหะตํ่าไป เขาไม่รู้ว่าเมื่อกี้ใครเป็นคนทำ ผู้ดูแล001หรือแผ่นโลหะ แต่ที่แน่ๆก็คือคนที่ทำจะต้องทรงพลังมากๆ
   'มันมีแบบนี้อยู่ในชีวิตจริงด้วยเหรอเนี่ย?!' สายฝนพยายามสงบใจให้นิ่ง กวาดสายตามองไปรอบข้าง
   "นี่มันห้องนอนของฉันไม่ใช่เหรอ?!" สายฝนประหลาดใจ เขาเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง รูปร่างคล้ายเขาเป็นอย่างมาก ภายในห้องมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง อุณหภูมิในห้องเย็นลง ร่างกายสายฝนสั่นสะท้าน เวลานี้เขาหนาวมาก
   "ติ้ง"
   เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้น จังหวะนั้นสายฟ้าก็ผ่าลงมายังโทรศัพท์สามครั้งติดต่อกัน เป็นสายฟ้าสีม่วงอันแสนน่ากลัว
   'นี่มันมือถือของฉันหนิ' สายฝนคิดอย่างกังวล เขาพึ่งเห็นสายฟ้าผ่าลงไปที่โทรศัพท์ มันคงจะไม่เป็นไรใช่ไหม? เมื่อสายฟ้าหายไปก็เผยให้เห็นมือถือที่ยังคงปลอดภัยอยู่
   "เฮ้อ~" สายฝนถอนหายใจอย่างโล่งอก วินาทีต่อมาโทรศัพท์เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ มันเริ่มเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีเงินแวววาว เพียงแค่เห็นสายฝนก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที
   สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เหตุการณ์จริง มันเป็นเหตุการณ์เมื่อวานนี้ตอนเขาหลับ สายฝนไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมตนถึงไม่ตื่นแม้จะได้ยินเสียงฟ้าผ่าเสียงดัง ปกติแล้วเขาเป็นคนตื่นง่ายมาก
   ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าสายฝนค่อยๆสลายหายไป สายฝนจ้องแผ่นโลหะอย่างตกตะลึง ไม่สิ มันไม่ควรเรียกว่าแผ่นโลหะแล้ว มันคือโทรศัพท์ของเขาที่เปลี่ยนไป
   ผ่านไปหลายนาทีก่อนที่สายฝนจะกลับมามีสติอีกครั้ง เขาร้องตะโกนอย่างดีใจ "เยี่ยม! ดูเหมือนว่าฉันจะได้รับมหาโชคลาภโดยไม่รู้ตัว ฮ่าๆๆๆ" สายฝนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนบ้า
   ถ้าถามว่าทำไมเขาต้องดีใจขนาดนี้? แน่นอน เพราะตัวเอกในนิยายส่วนใหญ่ที่ได้รับมหาโชคลาภจะผงาดขึ้นมาเป็นใหญ่ในไม่ช้า ซึ่งเขาเองก็ควรไม่ใช่ข้อยกเว้นแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นตัวเอกในนิยายก็ตาม
   สายฝนรีบสงบอารมณ์อย่างรวดเร็วและถามผู้ดูแล001 'นายจะช่วยให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นใช่มั้ย?'
   ผู้ดูแล001ตอบ [ไม่! ไม่ใช่ฉันแต่เป็นโทรศัพท์ของคุณ! โทรศัพท์นี้ถูกติดตั้งโปรแกรมต่างๆมากมายเพื่อช่วยให้คุณแกร่งมากกว่าเดิม เมื่อคุณแข็งแกร่งขึ้นแอปที่คุณเข้าถึงได้ก็จะมากขึ้นตาม ตราบใดที่คุณใช้ความสามารถของมันได้อย่างมีประโยชน์และไม่ทำอะไรโง่ๆคุณจะต้องแข็งแกร่งแน่นอน ฉันรับประกัน!]
   ตอนนี้สายฝนแฮปปี้มาก เขาพึ่งได้รับมหาโชคลาภ ตราบใดที่พยายามและไม่ทำอะไรโง่ๆเขาต้องผงานขึ้นได้อย่างแน่นอน ดูเหมือนว่าต่อจากนี้ไปชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว
   สายฝนต้องการอวดเพชรแต่ก็หยุดอย่างรวดเร็ว ถ้าเขาไปอวดให้คนอื่นฟังไม่ใช่ว่านี่เป็นการกระทำโง่ๆหรอกเหรอ 'โชคดีที่ฉันหยุดมือทัน ฉันต้องใจเย็นใว้ ไม่ใช่ว่าฉันจะไร้เทียมทานเมื่อได้โชคลาภมาซักหน่อย ตอนนี้ฉันยังอ่อนแอมาก!'
   เขากำหมัดแน่นสัญญาในใจ เขาจะต้องพยายามและแข็งแกร่งขึ้นให้จงได้ สายฝนรู้ถึงตัวตนของพระเจ้าจากข้อมูลชีวิต เขาวางเป้าหมายใว้ว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องยืนประจันหน้ากับพระเจ้าให้ได้
   ต่อให้ยากเย็นสักเพียงใดเขาก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ เขาไม่มีวันยอมแพ้แม้ว่าเขาจะต้องเดินบนเส้นทางเปื้อนโลหิตเขาก็ไม่สน เนี่ยแหละชีวิตหากไม่มีความตื่นเต้นความท้าทายชีวิตก็จะไม่มีสีสัน
   คิดแบบนี้แล้วเลือดของสายฝนก็เดือดระอุด้วยความตื่นเต้น แต่อย่างไรก็ตามสายฝนรีบเก็บความตื่นเต้นนี้ทันที 'ฉันเป็นนกตัวน้อยๆที่พึ่งหัดบินไม่ควรคิดถึงระดับพระเจ้าเวลานี้'
   'เป้าหมายหลักของฉันตอนนี้คือการหาทางยกระดับเป็นระดับ1ให้ได้' สายฝนคิด วินาทีนั้นเพื่อนของเขาก็ได้ทักไลน์มาหา สายฝนเห็นชื่อคนที่ทักมาเขาอดยิ้มไม่ได้ ไม่รอช้าเขารีบโทรไลน์ไปหาอีกฝ่ายทันที
---
จบบทที่ 4 แท้จริงแล้วฉันได้รับมหาโชคลาภ!


ดารินทร์ ตั้งแต่เด็กเธอไม่รู้ว่าพ่อของตนเองเป็นใคร เธอรู้เกี่ยวกับเขาเพียงแค่ว่าเขาไม่ใช่คนทวีปตะวันตกเหมือนแม่เธอ เขาเป็นคนทวีปตะวันออก ดารินทร์อาศัยอยู่กับแม่ตั้งแต่เด็ก แม่ของเธอเป็นคนสวยทำให้มีผู้ชายหลายคนเข้ามาจีบแต่แม่ของดารินทร์ก็ปฎิเสธชายพวกนั้นไป เพราะแม่รักพ่อเพียงคนเดียว
 ชีวิตของดารินทร์ดีมาก เธอได้กินอาหารหรูหรามากมายที่คนธรรมดาไม่สามารถกินได้ เธอสามารถไปเที่ยวที่ไหนก็ได้โดยไม่ต้องกังวลว่าเงินจะหมด แม่รักเธอมาก มากขนาดที่ว่าเธอขออะไรแม่ไม่เคยปฎิเสธ เพราะงั้นดารินทร์จึงเป็นคนเอาแต่ใจและทำสิ่งใดไม่ได้เลย
 วันหนึ่งวันที่เธอมาเที่ยวกับแม่แถวๆชนบท แม่ให้เหตุผลว่าเธอควรมาสูดอากาศบริสุทธิ์ของพื้นที่ชนบทบ้างไม่ควรอยู่แต่ในเมืองอย่างเดียว ดารินทร์ไม่ชอบนักแต่เพราะแม่อยากให้เธอมา ดารินทร์จึงมา อีกอย่างนี่ก็เป็นครั้งแรกที่แม่ปฎิเสธเธอ ไม่ว่ายังไงแม่ก็ต้องการให้เธอมา
 วันต่อมาดารินทร์ตื่นขึ้นมาพบว่าแม่ของเธอหายไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนแรกเธอไม่ได้สนใจอะไรเพราะคิดว่าแม่ออกไปข้างนอกเฉยๆ เวลานั้นดารินทร์โกรธมาก ทำไมแม่ออกไปข้างนอกโดยไม่บอกเธอเลย? เธอโกรธอยู่ครึ่งค่อนวัน จนตกดึกแม่ก็ยังไม่กลับมา เป็นตอนนั้นที่เธอสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
 ดารินทร์รอแล้วรอเล่าแม่ก็ยังไม่มา วันถัดมาเธอก็ยังไม่เห็นแม่ ดารินทร์โทรศัพท์หาแม่แต่ก็โทรไม่ติด เธอเลยโทรแจ้งตำรวจจากนั้นก็ออกตามหาแม่จนดึก สุดท้ายแล้วก็ไม่เจอ เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอร้องไห้หนักมาก เงินที่แม่เอาไว้ให้ติดตัวลดลงเรื่อยๆจนดารินทร์ไม่มีเงินเหลือ
 เธอไม่สามารถจ่ายค่าห้องโรงแรมได้จึงถูกไล่ออกและถูกยึดทรัพย์สินมาเป็นค่าห้อง ดารินทร์จากที่เป็นเด็กสาวผู้มีทุกอย่างกลับกลายเป็นขอทาน
 สองวันมานี้เธอไม่ค่อยได้กินอาหารท่าไหร่เพราะต้องประหยัดเงินให้ได้มากที่สุด อีกทั้งยังเครียดเรื่องที่แม่หายตัวไป ร่างกายเธอเลยไร้เรี่ยวแรง นํ้าหนักลดลงจนเห็นได้ชัด
 หนึ่งวันถัดมา ขณะที่เธอกำลังเดินอย่างเหม่อลอย ดารินทร์พลันได้กลิ่นหอมจากอาหาร เธอหันหน้าไปยังทิศทางของกลิ่น เป็นร้านอาหารร้านหนึ่ง หากเป็นเมื่อก่อนดารินทร์ไม่มีทางสนใจร้านอาหารระดับตํ่าแบบนี้แน่ อย่างเธอต้องร้านอาหารมีดาว
 ดารินทร์ไม่ได้มีนิสัยเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เธอรู้ตัว เวลานี้เธอไม่ใช่สาวน้อยผู้รํ่ารวยเหมือนก่อนแต่เป็นคนเร่รอนจะตายแหล่มิตายแหล่ เธอลดศักดิ์ศรีของตนลงและเดินตรงไปหาพนักงานชายคนหนึ่ง
 พนักงานชายเห็นเธอเดินเข้ามาทางเขา ดารินทร์ดูเหมือนคนจนไม่มีเงิน เขามองเธอราวกับมองสุนัขข้างถนนที่มาขออาหาร เสื้อผ้าหรูๆของดารินทร์โดนโรงแรมยึดไปแล้ว ตอนนี้เธอใส่ชุดธรรมดาที่โรงแรมให้มา(โรงแรมกลัวว่าถ้ายึดเสื้อผ้าดารินทร์ไปแล้วเธอจะไม่มีอะไรใส่จึงให้ชุดใหม่มา) พนักงานชายเลยมองเธออย่างดูถูก
 ดารินทร์ไม่ได้แสดงท่าทางโกรธเคืองออกมา ถ้าเธอแสดงท่าทางออกมามีโอกาสสูงที่พนักงานชายจะไม่ให้อาหารเธอ ดารินทร์ขออาหารพนักชาย ทว่า...
 ท้ายที่สุดพนักงานชายก็ไม่ได้ให้อาหารเธอ ไร้น้ำใจสุดๆ! เธอได้แต่คิดในใจไม่สามารถแสดงออกได้ อีกอย่างดารินทร์ก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะไปด่าเขา หากเป็นเมื่อก่อนมีคนขอทานเร่ร่อนมาขออาหารกับเธอดารินทร์ต้องไม่ช่วยอย่างแน่นอน
 หลังโดนปฎิเสธดารินทร์พยายามกลั้นนํ้าตาไม่ให้ไหลออกมา เธอกำหมัดแน่นทำตัวให้เข้มแข็ง ชั่วขณะนั้นเธอพลันคิดถึงแม่ แม่ที่รักและคอยห่วงใยเธอเสมอมา ฉับพลันดารินทร์รู้สึกผิด หากย้อนเวลากลับไปตอนยังมีแม่อยู่ได้เธอจะย้อนเวลาโดยไม่ลังเลเลยจากนั้นเธอจะเป็นเด็กดี ไม่เอาแต่ใจ คอยช่วยเหลือแม่
 แต่แน่นอนว่ามันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้เหมือนในนิยาย ตึก! ร่างของเธอทรุดลงกับพื้น ดารินทร์ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เธอรู้สึกสิ้นหวัง หากเป็นแบบนี้ต่อไปเธอต้องอดตายแน่ๆ เธอเริ่มกระวนกระวาย 'ไม่! ไม่! ไม่! ฉันยังไม่อยากตาย! ไม่เด็ดขาด!'
 จังหวะนั้นดารินทร์พลันได้ยินเสียงๆหนึ่ง เป็นเสียงของผู้ชาย เธอหันไปยังต้นเสียงเจอกับชายคนหนึ่ง เขาค่อนข้างหล่อเลยทีเดียว แต่ดารินทร์ไม่ได้สนใจรูปลักษณ์ของเขาเวลานี้ เธอสนใจคำกล่าวของชายคนนี้มากกว่า เขาให้เธอกินข้าว! ดารินทร์คิด 'สำหรับเขาอาหารพวกนี้ไม่ได้มากมายอะไร แต่สำหรับฉันอาหารเหล่านี้มันคือโอกาสในการมีชีวิตรอด!'
///
 "งัมงัมๆ" สายฝนจ้องมองสาวน้อยที่กำลังกินข้าวอยู่ ในใจตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะเป็นอย่างไรหากเขาใช้กล้องถ่ายรูปถ่ายรูปเด็กสาว แน่นอนว่าเขาไม่ใช่โรคจิตชอบสาวน้อย เขาเพียงแค่อยากรู้เกี่ยวกับตัวโปรแกรมเท่านั้น
 'นายสามารถทำให้ถ่ายรูปโดยไม่มีเสียงได้มั้ย?' สายฝนกดเข้าโปรแกรม[พูดคุยกับผู้ดูแล]และถามผู้ดูแล001ทันที สาเหตุที่เขาไม่ต้องการให้เกิดเสียงเวลาถ่ายรูปเป็นเพราะสายฝนไม่อยากให้คนอื่นภายในร้ายรวมถึงเด็กสาวเข้าใจผิด ถ้าเขาไปถ่ายรูปสาวน้อยโต้งๆคนอื่นเขาจะคิดยังไง แน่นอน! ต้องคิดว่าสายฝนเป็นโรคจิตชอบเด็กสาว
 [ได้ ฉันสามารถทำให้ถ่ายรูปโดยไม่เกิดเสียงได้ ถ้าคุณต้องการฉันจะทำให้คุณตอนนี้เลย คุณต้องการหรือไม่] สายฝนตอบ 'แน่นอน' ไม่นานหน้าจอโทรทัศน์ก็ดับไปก่อนจะเปิดขึ้นไม่กี่วินาทีต่อมา เวลานี้ชื่อของแอป[กล้องถ่ายรูป]ได้เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ได้เปลี่ยนมากนักแค่เพิ่มคำว่าไร้เสียงเข้าไปในชื่อโปรแกรมเท่านั้น
 สายฝนหามุมดีๆแกล้งทำเป็นคุยไลน์กับเพื่อน สาวน้อยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนสายฝนถ่ายรูปอยู่ สายฝนกดถ่ายรูป รูปที่เขาถ่ายปรากฏขึ้นในหน้าจอมือถือ เขาใช้นิ้วจิ้มไปยังตัวเด็กสาวในรูป วินาทีถัดมาคำอธิบายก็แสดงขึ้น
 [สาวน้อย:มีสายเลือดของคนทวีปตะวันตกและตะวันออกรวมอยู่ในตัว(สามารถดูข้อมูลชีวิตได้เนื่องจากเธอมีระดับเท่ากับคุณ)]
 'ลูกครึ่ง?' สายฝนแปลกใจเล็กน้อย เขามองเธอซึ่งกำลังทานอาหารใกล้เสร็จแล้ว เขาเชื่อว่าซักวันหนึ่งในอนาคตตอนเธอกลายเป็นผู้ใหญ่เธอต้องสวยมากๆแน่ ทำไมเธอถึงมาอยู่ในสภาพไม่มีอะไรกินแบบนี้กันนะ?
 สายฝนไม่รู้ว่าต้องกดเข้าดูข้อมูลชีวิตเธอยังไงเขาจึงออกจากโปรแกรมไปก่อน เพราะเวลานี้สาวน้อยได้ทานข้าวอิ่มแล้ว
 "เป็นไงอร่อยมั้ย?" สายฝนถามเด็กสาว
 สาวน้อยจ้องดวงตาสายฝนอย่างขอบคุณ เธอกล่าวออกมาว่า "อร่อยค่ะอร่อยมากๆ"
 "ดีแล้วแหละที่อร่อย ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยได้มั้ยสาวน้อย? แน่นอนถ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร" สายฝนพูด
 สาวน้อยรีบเอ่ย "ไม่ค่ะถ้าคุณอยากรู้หนูสามารถตอบคุณได้ แต่ก็เท่าที่หนูรู้เท่านั้นนะคะ ถ้าเรื่องที่หนูไม่รู้หนูไม่สามารถตอบคุณได้จริงๆ"
 "ไม่หรอกเรื่องที่ฉันอยากถาม เธอต้องรู้แน่ๆ" สายฝนยิ้ม
 เด็กสาวสงสัย "คุณอยากรู้อะไรเหรอค่ะ?"
 "เธอมาอยู่สภาพแบบนี้ได้ยังไงกัน?" เขาถามสาวน้อย เด็กสาวส่งเสียงร้อง "โอ้!" ออกมา สาวน้อยเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอให้สายฝนฟัง ชื่อเธอ นิสัยของเธอเมื่อก่อน เรื่องแม่ที่อยู่ๆก็หายไปและเรื่องที่ถูกโรงแรมไล่ออก
 "แล้วต่อจากนี้เธอจะทำยังไงล่ะ?" หลังได้ฟังเรื่องราวของสาวน้อย สายฝนก็รู้สึกสงสารเล็กน้อย จากคนที่มีทุกอย่างกลับกลายเป็นคนขอทานเร่ร่อนภายในไม่กี่คืน อย่างไรก็ตามสงสารก็ส่วนสงสาร สายฝนไม่ได้คิดจะช่วยเหลือแต่อย่างใด
 ลำพังตัวเขาก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว หากเขาช่วยเหลือเด็กสาวนางนี้เงินที่ใช้จ่ายในแต่ละวันก็จะเพิ่มขึ้น แล้วถามว่าเขาได้อะไรตอบแทนจากการเสียเงินไหม? ไม่มี!
 "ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" สาวน้อยส่ายหัว
 "อะ" เด็กสาวดูเหมือนนึกอะไรออก เธอนำบางอย่างออกมา มันคือลูกแก้วสีฟ้าสดใสขนาด16มิล
 สาวน้อยอธิบาย "แม่ของหนูให้ลูกแก้วอันนี้มาค่ะ เธอบอกให้หนูเก็บมันไว้กับตัวตลอดซึ่งหนูก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน คุณให้หนูกินอาหารเพราะงั้นหนูขอตอบแทนด้วยสิ่งนี้ค่ะ แม้มันจะไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาคุณแต่ได้โปรดรับมันไว้เถอะนะคะ การที่คุณให้หนูกินอาหารก็เหมือนกับการช่วยชีวิตหนู!"
 สายฝนถาม "ที่โรงแรมไม่ยึดสิ่งนี้เพราะมันถูกสินะ?" เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นลูกแก้วแบบนี้ในเว็บไซต์สั่งซื้อของออนไลน์ซึ่งราคามันไม่กี่บาทเอง 'ทำไมแม่ของดารินทร์ถึงทำยังกับว่ามันเป็นสิ่งหายาก?'
 ดารินทร์พยักหน้าช้าๆด้วยความอับอาย วินาทีนั้นสายฝนก็นึกถึงแอป[กล้องถ่ายรูป]ขึ้นมา 'จริงสิฉันสามารถดูคำอธิบายจากแอปกล้องถ่ายรูปได้'
 สายฝนกดถ่ายรูปลูกแก้วในมือของดารินทร์ วินาทีถัดมาคำอธิบายก็ปรากฏแก่สายตาเขา
 [ลูกแก้ววารี(คุณภาพดี):ลูกแก้ววารีเป็นของหายากที่นักเวทธาตุนํ้ามากมายต้องการ มันมีคุณสมบัติที่ทรงพลัง สามารถเปลี่ยนคนธรรมดาให้เป็นนักเวทธาตุนํ้าได้ หากเป็นนักเวทอยู่แล้วจะได้รับพรสวรรค์ธาตุน้ำเพิ่มขึ้น(ไม่สามารถใช้ได้โดยตรง)]
 สายฝนตกใจจนมือถือเทพเจ้าเกือบหลุดมือ
จบบทที่ 7 อดีตของสาวน้อยและลูกแก้ววารี


คืนนี้สายฝนฝัน เป็นความฝันที่แปลกประหลาดและเหมือนจริง เขายืนอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย ไม่สิ ไม่ใช่คน ต้องพูดว่ายืนอยู่ต่อหน้าเหล่าสิ่งมีชีวิตน่าจะถูกมากกว่า
 เขามองไปที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้น บางตัวหน้าเกลียดหน้ากลัวบางตัวมีรูปลักษณ์แปลกประหลาดและบางตัวมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แววตาที่สายฝนใช้มองสิ่งมีชีวิตทั้งหลายนี้เต็มไปด้วยความดูถูกและไม่อยากมอง
 เหล่าสิ่งมีชีวิตไม่ได้โกรธสายฝนที่ใช้สายตาดูถูกใส่พวกมันแต่อย่างใด พวกมันเอาแต่ก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าเงยหน้าสบตากับสายฝน กลัวว่าเมื่อมองแล้วชีวิตพวกมันจะเกิดหายนะ
 สายฝนไม่ต้องการมองพวกมันอีกต่อไป มองไปก็เสียเวลาโดยไม่เกิดประโยชน์ เขาละสายตาจากพวกมัน นั่งลงบนบัลลังก์ราชันย์ เวลานี้รอบๆตัวเขาปล่อยกลิ่นอายอำนาจของราชันย์มหาศาล
///
 "ฟู่ว~" สายฝนถอนหายใจพลางคิด 'ดูเหมือนช่วงนี้ฉันจะอ่านนิยายมากเกินไป ดันเก็บไปฝันซะได้'
 เขาลุกจากเตียงช้าๆและทำตามกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม เนื่องจากอากาศวันนี้ไม่ได้เย็นเหมือนเมื่อวาน สายฝนจึงอาบนํ้าแต่เช้า ล้างหน้าล้างตา แปรงฟัน ทำความสะอาดร่างกาย เช็ดตัว จากนั้นก็สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
 สายฝนรีบเปิดคอมและเริ่มเขียนนิยายทันที เพราะความฝันเมื่อคืนของเขาทำให้สายฝนมีจิตนาการและแรงบันดาลใจ หากไม่รีบเกรงว่ามันจะหายไปหมดจนเขาไม่มีอารมณ์เขียนนิยายตอนใหม่
 ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมง เขียนเสร็จแล้วแก้ใหม่เพื่อให้ดีขึ้น เช็คสองสามรอบก่อนกดเผยแพร่
 เผยแพร่เสร็จเขาก็ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน สายฝนไม่ได้ถ่ายทอดสดวันนี้เพราะเมื่อวานเขาไลฟ์ไปแล้ว เขานั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอม มือสายฝนเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขณะตักเส้นบะหมี่ด้วยตะเกียบแต่ทันทีที่นิ้วสัมผัสโดนตัวเครื่องใบหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยน
 'ทำไมโทรศัพท์เย็นจัง'
 เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ความคิดแรกของเขาคือมือถือมีปัญหาทว่าสิ่งที่ปรากฏในสายตาเขาเป็นบางสิ่งบางอย่างที่เหมือนกับมือถือ มันมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า สีเงินแวววาวของมันเหมือนโลหะ หน้าจอดูยังไงก็หน้าจอโทรศัพท์ชัดๆ แตกต่างกันตรงที่เจ้าแผ่นโลหะชิ้นนี้ไม่มีสิ่งที่โทรศัพท์ควรมี
 'เกิดอะไรขึ้น? โทรศัพท์ฉันล่ะ? มือถือของฉันหายไปไหน? แล้วเจ้าแผ่นโลหะนี่คือ?' สายฝนงงงวย ในใจตอนนี้มีเครื่องหมายคำถามหลายร้อยตัวปรากฏอยู่ เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าตนได้วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะคอม แล้วทำไมมือถือของเขาถึงกลายเป็นแผ่นโลหะได้ล่ะ? หรือว่ามีคนขโมยไปแล้วทิ้งแผ่นโลหะอันนี้ไว้เยาะเย้ยเขา?
 ก่อนที่สายฝนจะได้สติกลับมา หน้าจอสีดำของแผ่นโลหะพลันเกิดแสงสว่างขึ้น เมื่อเห็นเช่นนั้นสติเขาก็กลับมาอีกครั้ง จิตใจสายฝนสงบนิ่ง เขาเริ่มเช็คแผ่นโลหะในมือทันที
 แผ่นโลหะเหมือนมือถือมากๆ แต่แตกต่างกันตรงที่ไม่มีปุ่มเปิดปิดเครื่อง ไม่มีปุ่มเพิ่มเสียงลดเสียง ไม่มีกล้อง ไม่มีตัวสแกนลายนิ้วมือ ไม่มีรูชาร์จแบต ไม่มีรูหูฟัง สรุปก็คือนอกจากรูปร่างและหน้าจอแล้วไม่มีสิ่งใดเหมือนโทรศัพท์เลย
 "หืม?" สายฝนสังเกตเห็นไอคอนแอปพลิเคชันในหน้าจอของแผ่นโลหะ แผ่นโลหะมีสองแอป แอปแรกชื่อ[ข้อมูลชีวิต] แอปที่สองชื่อ[กล้องถ่ายรูป]
 'อะไรวะ? ข้อมูลชีวิต? กล้องถ่ายรูป? บ้าไรเนี่ย!'
 สายฝนอารมณ์เสียสุดๆ โจรชั่วช้าเอาโทรศัพท์ไปไม่พอมันยังมาปั่นหัวเขาเล่นอีก แอปข้อมูลชีวิต? มันคืออะไร? มันสามารถบอกประวัติของเขาได้รึไง? แอปกล้องถ่ายรูป? มันไม่มีกล้องแล้วมันจะถ่ายรูปได้ยังไง?!
 แต่เพราะอะไรไม่รู้สายฝนเลือกที่จะกดเข้าแอป[ข้อมูลชีวิต] รูปไอคอนแอปนี้เป็นรูปหัวใจสีแดง เมื่อกดเข้าไปก็ปรากฏอักษรหนึ่งประโยคและตัวเลข[ยืนยันตัวตน 0/100]
 [ยืนยันตัวตน 1/100] [ยืนยันตัวตน 7/100] [ยืนยันตัวตน 19/100]
 [ยืนยันตัวตน 20/100]
 [วิญญาณผู้ใช้บกพร่อง!] [แนะนำ! ควรเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นภายใน3ปีไม่เช่นนั้นคุณอาจสูญหายไปตลอดกาล]
 'ไอ้บัดซบ! แกขโมยโทรศัพท์ฉันไปไม่พอแกยังมาล้อว่าฉันวิญญาณบกพร่องอีก'
 สายฝนหัวเสีย เวลานี้เขาต้องการจะฆ่าใครสักคนจริงๆ ทว่าแอปก็ยังคงยืนยันตัวตนต่อไปเช่นเดิมไม่สนใจอารมณ์ของเขา
 [23/100] [56/100] [77/100] [99/100]
 [ขอแสดงความยินดี! คุณได้ยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้ว จากนี้ต่อไปคุณเป็นเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้]
 ไม่ทันให้สายฝนด่าทอมันในใจ แอปพลิเคชัน[ข้อมูลชีวิต]ก็เริ่มทำงาน ภาพพื้นหลังปรากฏขึ้น เป็นภาพต้นไม้หนึ่งต้น มันมีขนาดใหญ่มากจนเต็มหน้าจอ สีใบไม้ของมันเป็นสีแดงดั่งโลหิต สีลำต้นเป็นสีนํ้าตาลเข้ม จากนั้นข้อความก็ตามมา
+++
ชื่อ:สายฝน
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ)
ทักษะ:ไม่มี
สายเลือด:ธรรมดา
+++
 'ค่าสถานะเหมือนกับในนิยายเลยแหะ' สายฝนคิด ตอนนี้เขาอารมณ์กลับมาเป็นปกติแล้ว พยายามปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยโจรชั่วช้าก็ทำแอปออกมาดีเหมือนกัน
 วินาทีต่อมาข้อความใหม่ก็แจ้งเตือน [ตรวจพบสายเลือดเทพปีศาจความบริสุทธิ์0.0001%]
สายเลือด:ธรรมดา -> สายเลือด:เทพปีศาจ (ความบริสุทธิ์0.0001%)
 สายฝนประหลาดใจและคิดว่าโจรคนนี้ช่างลงทุนเยอะจริงๆ แค่ขโมยโทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวถึงกับต้องลงทุนสร้างแผ่นโลหะเลียนแบบโทรศัพท์เลยเหรอ? ต้องลงทุนสร้างแอปแบบนี้ด้วยหรือ?
 "หืม? มันแปลกๆแหะ" เขาพึมพำคนเดียว คิดไปคิดมาความสงสัยยิ่งเพิ่มกว่าเดิมอีก เวลานี้เครื่องหมายคำถามในหัวของสายฝนแยกร่างออกมา×2 จากหลายร้อยตัวกลายเป็นหลายพันตัว
 สายฝนกดไปที่ข้อความ[สายเลือด:เทพปีศาจ] วินาทีต่อมาคำอธิบายก็ปรากฏ [สายเลือดเทพปีศาจ(ความบริสุทธิ์0.0001%):เป็นสายเลือดอันทรงอำนาจที่มีมาแต่อดีต เป็นรองเพียงสายเลือดของพระเจ้าเท่านั้น ทว่าน่าเสียดายความบริสุทธิ์น้อยเกินไปจึงไม่ส่งผลใดๆต่อร่างกายผู้ถือครองสายเลือด(สามารถเพิ่มความบริสุทธิ์ของสายเลือดได้)]
 ขณะที่สายฝนกำลังออกจาแอป ข้อความใหม่ก็แจ้งเตือนมาอีกครั้ง
 [ตรวจพบทักษะ????]
ทักษะ:ไม่มี -> ทักษะ:????
 '?' สายฝนกดเข้า[ทักษะ:????]เพื่อดูคำอธิบาย ทว่าวินาทีต่อมาเขาพลันต้องผิดหวัง คำอธิบายมันขึ้นแค่[ทักษะ????:?????????????] ซึ่งสำหรับเรื่องนี้สายฝนจนปัญญา แม้เขาจะต้องการรู้เกี่ยวกับทักษะ????มากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถดูได้
 "ใครมันสร้างแอปนี้มาวะ แม่ง! ฉันจะไปฆ่ามันซะ! แจ้งเตือนมาทำหอกอะไร! ไม่บอกอะไรเลยซักอย่าง" สายฝนเผลอพูดออกมาเสียงดัง
 "ฟู่ว~" สูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามสงบไฟในใจ 'ช่างเถอะ โชคดีแล้วที่โจรชั่วช้าไม่ฆ่าฉันตอนกำลังหลับ มันแค่เอาโทรศัพท์ไปอย่างเดียว ชีวิตสำคัญกว่ามือถือ!' เขาปลอบใจตนเองเงียบๆ
จบบทที่ 3 แผ่นโลหะ


สายฝนกดเข้าเว็บไซต์สั่งซื้อสินค้าออนไลน์ชื่อดัง กดเข้าหมวดหมู่โทรศัพท์มือถือ เขาใช้เวลาเลือกค่อนข้างนานเมื่อพบสิ่งที่ต้องการแล้วก็กดเอาสินค้าลงตะกร้า เขาสั่งซื้อโดยไม่ลังเลเนื่องจากโทรศัพท์เครื่องเก่าของเขาได้กลายเป็นมือถือเทพเจ้าไปแล้ว
 เงินหลายพันบาทในบัญชีสูญหายไปกับสายลม สายฝนเจ็บปวดใจ เงินหลายพันบาทที่เขาสั่งซื้อมือถือเท่ากับรายได้ทั้งเดือนของเขาเลยทีเดียว การหาเงินแต่ละบาทแต่ละสตางค์ถือว่ายากมาก สายฝนต้องเขียนนิยายหลายตอนและขายไอเทมในเกมหลายชิ้นถึงจะได้มันมา
 'ช่างเถอะ ยังไงซะฉันก็ได้มือถือเทพเจ้ามาแล้ว เงินจำนวนนี้ไม่ได้แพงอะไรเลยเมื่อเทียบกับมัน' สายฝนคิด ยิ่งคิดเกี่ยวกับมือถือเทพเจ้าเท่าไหร่เขาก็ยิ่งตื่นเต้น
 'วันนี้ฉันจะเลี้ยงฉลองด้วยต้มยำกุ้ง!'
 สายฝนไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย เขาเป็นคนประหยัดถ้าไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้จริงๆจะไม่มีทางใช้เงินแน่นอน ต่อให้เขามีเงินในบัญชีธนาคารหลายล้านแล้วอย่างไร มันต้องมีสักวันที่เขาใช้หมดแน่ถ้าไม่ประหยัด
 วันๆหนึ่งเขาจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเช้าและเย็น สำหรับตอนกลางวันสายฝนมักออกไปทานอาหารข้างนอกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ โดยส่วนใหญ่แล้วเขาไปร้านอาหารตามสั่งเพราะมันมีเมนูอาหารหลายอย่างในร้านเดียว
 วันนี้เป็นวันที่สายฝนใช้เงินเยอะที่สุดในรอบสองปี เขาใช้เงินหลายพันไปกับการซื้อโทรศัพท์และกินอาหารในระดับพรีเมี่ยม สายฝนขี่จักรยานไปร้านอาหารที่เขารู้จักมาจากอินเทอร์เน็ต ร้านนี้มีคะแนนรีวิวอยู่ในเกณฑ์ดีและหลายคนแสดงความคิดเห็นออกมาในทางบวก
 เมื่อมาถึงเขาก็หาที่นั่ง ไม่นานอาหารก็ถูกเสิร์ฟโดยพนักงานหญิงคนหนึ่ง เธอไม่ได้สวยเท่าพลอย แน่นอนว่ารูปร่างของเธอเองก็เช่นกัน แต่เธอก็ถือได้ว่าเป็นคนสวยคนหนึ่ง สังเกตได้จากผู้ชายภายในร้านหลายคนจ้องเธอตาเป็นมัน
 สายฝนไม่ได้เป็นหนึ่งในชายพวกนั้น สำหรับเขาพนักงานสาวสวยคนนี้ไม่มีอะไรเทียบพลอยได้เลยซักนิด การมองเห็นของสายฝนจับจ้องเหล่าอาหารที่กำลังถูกวางลงบนโต๊ะ ต้มยำกุ้ง ข้าวผัดหมู ปลาหมึกนึ่งมะนาว ผัดฉ่าทะเล ส้มตำกุ้งสดและเมนูอื่นๆอีกสองอย่าง
 ก่อนมาเขาได้จองโต๊ะและสั่งอาหารไว้แล้วดังนั้นสายฝนจึงไม่ต้องนั่งรอ เขาคนเดียวย่อมกินอาหารที่สั่งมาไม่หมดสายฝนรู้เรื่องนี้ดี แต่ด้วยความตื่นเต้นจากการได้รับมหาโชคลาภทำให้เขาสั่งมาเยอะโดยไม่ตั้งใจ
 'ฮ่าๆๆวันนี้ฉันจะกินให้ท้องแตกตายไปเลย!'
 สายฝนหัวเราะอย่างตื่นเต้นในใจ วันนี้เกิดเรื่องต่างๆขึ้นมากมายจนตัวเขาเหนื่อยล้าไปหมด ทั้งความฝันอันแปลกประหลาดเหมือนจริง โทรศัพท์ที่อยู่ๆก็กลายเป็นแผ่นโลหะแถมยังมีความสามารถระดับเทพเจ้า สายเลือดเทพปีศาจที่เสมือนนิยาย ทักษะลึกลับที่ชวนให้สงสัย การแต่งงานของเพื่อนในเดือนหน้า คิดๆดูแล้ววันนี้ช่างไม่สงบเอาซะเลย
 'ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจผ่อนคลายตัวเองด้วยการกินอาหารราคาแพง!' สายฝนคิดและเริ่มกินทันที รสชาติอาหารดีสมคำร่ำลือ สมกับราคาที่ตั้งไว้ รสชาติอาหารและการตกแต่งร้านแม้ไม่อาจเทียบกับภัตตาคารที่สายฝนเคยกินแต่มันก็อยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม
 เวลาผ่านไปอาหารค่อยๆลดลงเรื่อยๆ สายฝนนั่งนิ่งอยู่กับเก้าอี้ เวลานี้ท้องของเขาป่องออกมาเล็กน้อย เขาอิ่มจนไม่สามารถเดินได้! ยังเหลืออาหารอีกหลายอย่างที่สายฝนกินไม่หมดทีแรกเขาต้องการให้พนักงานนำอาหารที่เหลือใส่ถุงกลับบ้านให้เขาทว่าในตอนนั้นเอง…
///
 "ออกไปซะ! แกอย่าเข้ามาในร้านนี้อีกถ้าไม่มีเงิน" พนักงานชายคนหนึ่งตะโกนใส่เด็กสาวตรงหน้าอย่างเย็นชา เด็กน้อยตัวสั่นด้วยความกลัว ผู้คนที่กำลังทานอาหารอยู่รอบข้างต่างหยุดทานอาหารและหันมามองพนักงานชายกับเด็กสาว พวกเขาเห็นว่าเด็กสาวกำลังยืนตัวสั่นอยู่ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้ไปช่วยเธอ วินาทีถัดมาผู้คนก็หันกลับไปทานอาหารของตนเหมือนเดิมไม่สนใจทั้งสองอีกต่อไป
 สายฝนเห็นเหตุการณ์แล้วขมวดคิ้ว เขาเองก็เห็นเด็กสาวยืนตัวสั่นเช่นกัน เธอดูน่าสงสารมาก แต่สายฝนยังไม่ไปช่วยเธอเวลานี้ เขาไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์มันเป็นยังไงและเกิดขึ้นได้อย่างไร ถ้าหากเด็กสาวเป็นฝ่ายผิดเขาจะไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอไม่คู่ควรกับความสงสารของเขา
 ทว่าหากพนักงานชายเป็นฝ่ายผิดเขาจะเข้าไปช่วยเด็กสาวทันที เขาไม่รู้ว่าคนรอบข้างคิดอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ ไม่รู้ว่าคนอื่นต้องการออกไปช่วยเด็กสาวหรือไม่ สายฝนไม่สนใจเรื่องนั้นตราบใดที่พนักงานชายเป็นฝ่ายผิดเขาจะช่วยเธอ
 ตัวเขาสายฝนไม่ใช่คนดีอะไร เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ต้องการทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำ ต่อให้สิ่งที่เขาทำจะผิดสายฝนก็ไม่ลังเลที่จะทำมัน วันนี้เขาอารมณ์ดีมาก บังเอิญมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ทำให้อารมณ์ดีๆหายไปในพริบตา
 "นะ...หนู หนูหิว ได้โปรด ให้ข้าวหนูกินเถอะ คุณจะให้หนูทำอะไรหนูก็ยอม" เด็กสาวพูดข้อร้อง ร่างบอบบางเข้าไปเกาะขาพนักงานชาย เธอพยายามขอข้าวเขากินอย่างเอาเป็นเอาตาย สายฝนเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกสงสารเล็กน้อย
 "ออกไปซะอย่ามายุ่งกับกู! กูจะทำงาน" พนักงานชายเริ่มหัวร้อน เขาตะโกนเสียงดังใส่สาวน้อย
 "ขอเถอะค่ะ แค่นิดเดียวนิดเดียวเท่านั้น นะคะ" สาวน้อยยังพยายามต่อไป เธอเกาะขาพนักงานชายแน่นกว่าเดิม แต่มีหรือร่างนํ้าหนักเบาจะทนแรงของพนักงานชายได้ ไม่มีทาง!
 พนักงานชายหัวร้อนมาก เขาเตะเด็กสาวออกไปและไม่สนใจเธออีก พนักงานชายเดินไปเสิร์ฟอาหารราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ผู้คนโดยรอบที่กำลังทานอาหารเองก็ทำเหมือนกับพนักงานชาย ทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
 "ฮือฮือๆๆ" เด็กสาวนํ้าตาไหล เธอกำหมัดแน่นทำตัวให้เข้มแข็งพยายามไม่ร้องไห้ ถึงอย่างงั้นเธอก็เป็นแค่สาวน้อยคนหนึ่งเท่านั้น ในท้ายที่สุดสาวน้อยก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ร่างบอบบางทรุดลงกับพื้น
 "นี่นี่" "นี่เธอน่ะ" เวลานั้นเสียงหนึ่งก็ได้เข้าสู่การรับรู้ของเด็กสาว สาวน้อยหันไปตามทิศทางของเสียง เธอเห็นชายคนหนึ่ง เขาค่อนข้างหล่อ "เรียกหนูเหรอคะ?" เธอหยุดร้องไห้ สาวน้อยถามพลางชี้ที่ตัวเอง
 สายฝนมองไปยังเด็กสาว เขาตอบ "ใช่ พอดีว่าฉันกินอาหารพวกนี้ไม่หมดน่ะเลยอยากให้เธอช่วยกินให้หน่อย ก็ถ้าไม่รังเกียจน่ะนะ" นิ้วสายฝนชี้มายังเหล่าอาหารที่ยังกินไม่หมดบนโต๊ะ
 เด็กสาวตาเป็นประกาย เธอรีบลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามสายฝนทันที เธอมองสายฝนราวกับผู้ช่วยชีวิต "กินได้จริงๆสินะคะ?" เธอถามยํ้าอีกครั้ง
 "แน่นอนสิทำไมถึงจะกินไม่ได้ล่ะ ฉันอิ่มแล้วอาหารพวกนี้ยังไงก็ต้องทิ้งอยู่ดี ไม่ดีกว่าเหรอที่จะมาให้เธอกิน?" สายฝนยืนยัน เขารู้สึกว่าตนเองมีทักษะเพิ่มมาหนึ่งอย่างคือทักษะการล่อลวงเด็กสาว
 ภายในใจเวลานี้สายฝนกำลังร้องไห้ ทีแรกเขาต้องการให้พนักงานนำอาหารใส่ถุงให้จะได้นำกลับไปกินที่บ้านได้ อย่างน้อยก็มีกินเพิ่มหลายมื้อ จะได้ไม่ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบ่อย แต่เพราะเขาเป็นคนชวนสาวน้อยให้มากินเองจึงไม่สามารถพูดออกไปได้ เขาได้แต่แกล้งทำเป็นกินไม่หมดแล้วต้องการทิ้ง
 "ขอบคุณค่ะ" สาวน้อยรีบขอบคุณจากนั้นก็เริ่มกินอาหารทันที
จบบทที่ 6 สาวน้อยในร้านอาหาร


  คนที่ทักไลน์มาหาเขามีชื่อในไลน์ว่า[นกตัวน้อยสีฟ้า] ในชีวิตจริงเธอชื่อพลอย สายฝนรู้จักเธอครั้งแรกเมื่อหลายปีที่แล้ว เธอเป็นคนสวยและเก่งฉลาด เขาจำได้ว่าตอนอยู่มหาลัยเธอเป็นที่นิยมมาก มีผู้ชายหลายคนตามจีบเธอ
   |ฉันง่วงนอน(ชื่อในไลน์ของสายฝน):เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า?
   |นกตัวน้อยสีฟ้า:ถ้าไม่มีปัญหาฉันคุยกับนายไม่ได้รึไง?!
   |ฉันง่วงนอน:ได้แน่นอน คุยกับคนสวยทำไมฉันจะไม่ต้องการล่ะ? หากฉันปฏิเสธฉันก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว!
   |นกตัวน้อยสีฟ้า:หึหึ ปากหวานจริงๆแต่ฉันไม่หลงเสน่ห์นายหรอกนะ ครั้งนี้ที่ฉันไลน์มาฉันอยากบอกอะไรบางอย่างกับนายน่ะ
   |ฉันง่วงนอน:โทรคุยดีกว่า
   พลอยตอบกลับจากนั้นเธอก็โทรไลน์มา สายฝนรับสายทันที
   "เธออยากบอกอะไรฉันเหรอ?" สายฝนกล่าวถามฉับพลัน เขาค่อนข้างอยากรู้ เหตุใดกันผู้หญิงที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาสองปีเต็มๆถึงทักไลน์มาหาเขา
   เสียงหวานๆดังขึ้น เป็นนํ้าเสียงเปี่ยมเสน่ห์ที่ไม่ว่าชายใดก็มิอาจต้านทานได้ "ฉันอยากบอกนายว่าเดือนหน้าฉันจะแต่งงานแล้วนะ ฉันแค่อยากรู้น่ะว่านายจะมามั้ย?"
   "โอ้! ยินดีด้วย ดูเหมือนเธอจะเจอคนที่คู่ควรแล้วสินะ เป็นใครกันล่ะฉันรู้จักชายผู้โชคดีคนนั้นมั้ย?" สายฝนส่งเสียงแสดงความยินดี เขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย ในอดีตพลอยเคยเป็นแฟนของเขาแต่เพราะสายฝนมีปัญหากับครอบครัวเมื่อเขาเรียนจบเขาจึงย้ายมาอยู่หมู่บ้านชนบทอันแสนห่างไกลนี้
   ก่อนย้ายสายฝนบอกเลิกเป็นแฟนกับเธอ เวลานั้นเธอแสดงสีหน้าเจ็บปวดเหมือนคนที่หัวใจสลาย สายฝนสามารถจดจำใบหน้าของเธอยามนั้นได้อย่างชัดเจน ตลอดสองปีที่เขาอาศัยอยู่หมู่บ้านนี้เขารู้สึกผิดมาตลอด
   เขาหวังว่าจะมีคนที่คู่ควรกับเธอปรากฏออกมา สายฝนรู้ตัว เขาไม่มีคุณสมบัติคู่ค่วรกับคนดีๆอย่างเธอ สายฝนกับพลอยทั้งคู่ต่างก็มีใจให้กันและกัน ถ้าไม่ใช่เพราะความงี่เง่าไม่รู้จักโตของสายฝนตอนนี้พลอยอาจเป็นภรรยาของเขาไปแล้ว
   พลอยเป็นแฟนที่ดีของเขาในเวลานั้น เธอคอยเอาใจใส่และห่วงใยเขาตลอดเวลา มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่ต้องการเป็นแฟนกับเธอซึ่งคนโง่ก็คือสายฝน
   'เรื่องในอดีตมันก็ผ่านมานานแล้ว ฉันควรลืมความโง่ของตัวเองตอนนั้นไปซะและเริ่มต้นชีวิตใหม่ เวลานี้ฉันยังมีโทรศัพท์ของฉันอยู่!'
   สายฝนส่ายหัวไล่ความทรงจำแย่ๆออก เรื่องราวในวันนั้นทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอเปลี่ยนไป แม้พวกเขาจะไม่ได้เลิกยุ่งเกี่ยวกันแต่พวกเขาก็เป็นเพียงเพื่อนสนิทเท่านั้น
   'นี่เธอต้องการเยอะเย้ยฉันใช่มั้ย? มันก็สมควรแล้วแหละฉันดันทิ้งสมบัติมูลค่ามหาศาลไปซะได้'
   "ฮี่ฮี่ คนๆนี้นายรู้จักอย่างดีเลยล่ะ" พลอยหัวเราะอย่างลึกลับ
   "ทำไมเธอไม่รีบบอกฉันเล่าเธออยากให้ฉันคิดจนหัวหมุนตายรึไง?!" สายฝนเร่งเร้า ภายในใจเขานึกถึงคนๆหนึ่งแต่ไม่รู้ว่าใช่หรือไม่
   พลอยแกล้งทำเป็นพูดเสียงเย็น "นายตายๆไปได้ซะก็ดี! นายรู้มั้ยเมื่อสองปีก่อนฉันต้องเจ็บปวดซักแค่ไหน?!"
   สายฝนนึกถึงใบหน้าเธอยามนั้นหัวใจเขาพลันเจ็บแปลบ "ฉันขอโทษ" เขาพูดสั้นๆ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอแกล้งพูดแต่สายฝนก็อดรู้สึกผิดไม่ได้
   พลอยเห็นสายฝนรู้สึกผิดและต้องการขอโทษเธอจากใจจริง เธอก็ให้อภัยเขาทันทีแต่แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของสายฝนกับเธอจะไม่มีวันกลับเป็นเหมือนเดิม ในเมื่อเขาเลือกทิ้งเธอไปแล้วพลอยก็ทิ้งเขาไปแล้วเช่นกัน
   "เลิกรู้สึกผิดได้แล้วมันน่ารำคาญ! เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปไม่จำเป็นต้องคิดถึงมัน"
   "ขอบคุณ" เขาได้รับการให้อภัย ความรู้สึกในใจตลอดสองปีมานี้ได้สลายหายไปกับสายลมเรียบร้อยแล้ว อาการสายฝนเริ่มดีขึ้น ไม่ช้าเขาก็กลับมาเหมือนปกติ
   "ว่าแต่ตกลงแล้วชายผู้โชคดีคนนั้นเป็นใครกัน? ใช่อ๊อตโต้มั้ย?"
   "ใช่" พลอยตอบ
   "ว่าแล้ว เขาดีต่อเธอจริงๆ" สายฝนพยักหน้า เขานึกถึงชายที่ชื่ออ๊อตโต้ เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนของสายฝน อ๊อตโต้รักพลอยมากจนเกือบเรียกว่าหลงใหลได้เลย ในเวลานั้นที่สายฝนบอกเลิกพลอย เขาโดนอ๊อตโต้ต่อยซะยับ คิดไปคิดมาก็สมเหตุสมผลแล้วที่พลอยจะเลือกอ๊อตโต้ ชายคนนี้รักเธอมากจริงๆ เขาสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อเธอซึ่งต่างจากสายฝน
   "แล้วนายไปหรือเปล่า?" พลอยเองก็คาดเดาใว้อยู่แล้วว่าสายฝนจะตอบถูกเธอไม่มีปฎิกริยาใดๆทั้งสิ้น เธอถามสายฝน
   "แน่นอนไปสิทำไมถึงไม่ไป? เพื่อนของฉันสองคนกำลังจะแต่งงานถ้าไม่ไปอวยพรฉันยังเรียกตัวเองว่าเพื่อนได้อีกเหรอ?"
   สายฝนคุยกับพลอยอีกหลายเรื่อง เขารู้จากพลอยว่าเมื่อวานเธอส่งข้อความมาทางแมสเซนเจอร์แล้วครั้งหนึ่งแต่สายฝนไม่ตอบ เธอไม่มีไลน์ของสายฝนเธอจึงไปขอเพชรมา สุดท้ายพลอยก็บอกว่าเดี๋ยวจะส่งบัตรเชิญงานแต่งไปให้ทางไปรษณีย์ งานแต่งจัดขึ้นเดือนหน้าหรือก็คือเดือนที่สามของปี มันถูกจัดขึ้นที่กรุงเทพ สายฝนตอบรับก่อนวางสายไป
   'ดูเหมือนฉันจะต้องหาโทรศัพท์เครื่องใหม่' สายฝนคิด โทรศัพท์ของเขาตอนนี้ได้กลายเป็นโทรศัพท์เทพไปแล้ว มันไม่สามารถใช้ในการโทรออกได้ เขาจำเป็นต้องซื้อมือถือใหม่
///
   สายฝนหันความสนใจกลับมายังมือถือเทพเจ้าของเขา เขากดเข้าแอปพลิเคชันรูปหัวใจสีแดง[ข้อมูลชีวิต]
ชื่อ:สายฝน
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ)
ทักษะ:????
สายเลือด:เทพปีศาจ(ความบริสุทธิ์0.0001%)
   'นี่ฉันมีสายเลือดเทพปีศาจอยู่ในตัวจริงเหรอเนี่ย!' ในตอนแรกสายฝนไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาคิดว่ามันคือการกลั่นแกล้งของโจรชั่วช้า แต่เวลานี้สายฝนรู้แล้ว มันไม่ใช่อย่างงั้น
    'ฉันควรถามผู้ดูแล001' สายฝนออกจากแอป[ข้อมูลชีวิต]ก่อนเข้าไปที่โปรแกรม[พูดคุยกับผู้ดูแล] ไม่รอช้าเขาถามคำถามทันที 'ฉันมีสายเลือดเทพปีศาจจริงๆ' เรื่องนี้ยากจะเชื่อแม้เป็นสายฝนผู้เคยอ่านนิยายดูอนิเมะดูหนังแฟนตาซีมาแล้วมากมายก็ตาม หากวันหนึ่งมีคนบอกคุณว่าคุณเป็นนักรบอมตะกลับชาติมาเกิดคุณจะเชื่อหรือไม่?
   ผู้ดูแล001ตอบอย่างรวดเร็ว [แน่นอนคุณมีสายเลือดเทพปีศาจไหลเวียนอยู่ในตัว แต่น่าเสียดายที่ความบริสุทธิ์ตํ่าเกินไปจึงไม่ส่งผลใดๆต่อคุณ บรรพบุรุษของคุณเป็นลูกหลานของเทพปีศาจ เนื่องจากมีการสืบสายเลือดมาแล้วหลายรุ่นและเป็นการสืบพันธุ์กับคนที่มีสายเลือดธรรมดาทำให้รุ่นถัดๆมาความบริสุทธิ์ของสายเลือดเทพปีศาจน้อยลง คุณเป็นคนที่มีสายเลือดเทพปีศาจบริสุทธิ์ที่สุดในยุคนี้!]
   สายฝนตะลึงอ้าปากตาค้าง 'อะไร? สืบพันธุ์กับสายเลือดธรรมดา? ถ้างั้นแต่ก่อนทำไมความบริสุทธิ์ของสายเลือดเทพปีศาจไม่ลดลง เวลานั้นสายเลือดเทพปีศาจมีเยอะแยะเลยเหรอ? ไม่สิ อย่าบอกนะว่า….' เขาคาดหวังให้ไม่เป็นอย่างที่ตนคิดและถามผู้ดูแล
   ผู้ดูแล001อธิบายเพิ่ม [ในอดีตเพราะไม่มีสายเลือดเทพปีศาจมากนักทำให้ผู้คนที่มีสายเลือดเทพปีศาจต้องสืบพันธุ์กับญาติพี่น้องตัวเองเพื่อให้สายเลือดยังคงความบริสุทธิ์ใว้หรือบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม]
   "ไม่! มันเป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ บัดซบเอ้ย! ฉันไม่สามารถยอมรับมันได้ ผิดศีลธรรม มันผิดศีลธรรมเกินไป" สายฝนไม่ยอมรับ
   ดูเหมือนผู้ดูแล001จะรู้ถึงปฎิกริยาสายฝนล่วงหน้าอยู่แล้ว [แน่นอนคุณเป็นข้อยกเว้น หากคุณสืบสายเลือดรุ่นต่อไปกับคนที่มีสายเลือดธรรมดา ความบริสุทธิ์ของสายเลือดลูกหลานคุณจะไม่ลดลง]
   "เฮ้อ~" สายฝนถอนหายใจ เป็นความจริงที่ยากจะรับได้จริงๆ แต่ก็โล่งอกที่มันผ่านมานานแล้ว เวลานั้นเป็นยุคก่อนยุคบรรพบุรุษเขาเสียอีก ยุคบรรพบุรุษของเขาไม่ใช่การสืบพันธุ์กับญาติพี่น้องแต่เป็นการสืบพันธุ์ปกติทั่วไป
   สายฝนรู้สึกเหนื่อยเมื่อได้รับรู้ความจริงแต่เขาก็ยังคงถามคำถามที่เขาอยากรู้ต่อไป 'ทักษะ????ของฉันมันคือทักษะอะไร?" น่าเสียดายแม้แต่ผู้ดูแล001ก็ไม่รู้เกี่ยวกับมันเช่นกัน ผู้ดูแลบอกว่าเขารู้เกี่ยวกับทักษะนี้มีเพียงแค่ทะลเท่านั้น
   'ทะเล?' สายฝนงง ทักษะนี้มีอะไรเกี่ยวกับทะเล? หรือบางทีทักษะนี้อาจทำให้เกิดสึนามิ?
   เขาถามคำถามต่อไป 'ฉันต้องทำยังไงถึงจะยกระดับเป็นระดับ1ได้'
   ผู้ดูแล001ตอบ [เนื่องจากวิญญาณของคุณบกพร่องทำให้คุณไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ ฉันรู้สึกว่าทักษะ????ของคุณอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทำไมคุณไม่ลองไปที่ทะเลดูล่ะ?]
   'ทะเลอีกแล้ว?' สายฝนรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังรับภารกิจในเกมmmorpgอยู่ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ต้องไปทะเลจริงๆ แต่ต้องไปทะเลไหนล่ะ? ทั่วโลกมีทะเลเต็มไปหมด สายฝนไม่ยอมแพ้กับเรื่องนี้ ทะเลคือเบาะแสเดียวเกี่ยวกับทักษะของเขา เขาจะหาเรื่อยๆจนกว่าจะเจอ
---
จบบทที่ 5 งานแต่ง ความจริง ทะเล


สายฝนเริ่มไลฟ์สตรีมทันที ไม่กี่นาทีต่อมาผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้าห้องสตรีม เมื่อเห็นว่าคนเยอะพอแล้วสายฝนก็กล่าวทักทายผู้ชม ยอดผู้ชมปัจจุบันคือ[79คน]
 ชื่อ:ดอกไม้สีฟ้า แสดงความคิดเห็น /พี่ฝนเริ่มไลฟ์แล้ว~/
 ชื่อ:ฉันคือคนที่รวยที่สุดในประเทศ แสดงความคิดเห็น /ฉันรอนายไลฟ์สดมาเป็นเดือนแล้ว ทำไมเดือนนี้นายถึงไม่ไลฟ์เลยซักครั้ง?/
 ชื่อ:ราชานักตีป้อม แสดงความคิดเห็น /ฉันด้วย! ฉันเองก็รอไลฟ์มาเป็นเดือนเหมือนกัน ฉันเก็บเงินทั้งเดือนเพื่อมาโดเนทช่องนี้โดยเฉพาะ/
 ชื่อ:คุณครูประจำชั้นของฉันสวยมาก แสดงความคิดเห็น /ฉันมาทันรึเปล่า?/
 ข้อความในช่องแชทปรากฏขึ้นเรื่อยๆจนสายฝนเกือบอ่านไม่ทัน เขาทำตามที่ตนเคยพูดไว้ สายฝนแนะนำช่องเพื่อนของเขา ผู้ชมส่งข้อความคึกคักกันใหญ่
 ผลตอบรับออกมาค่อนข้างดี ผู้ชมส่วนใหญ่ลองเสิร์ชชื่อช่องของเพชรและกดติดตาม มีน้อยคนที่ไม่ได้กดติดตาม คนส่วนใหญ่ที่กดติดตามไม่ใช่เพราะคำขอของสายฝนทว่าเป็นเพราะความต้องการของพวกเขาเอง
 ช่องของเพชรนั้นคุณภาพดีจริงๆ แม้ไม่ได้ดีเยี่ยมเท่ากับพวกคนดังแต่มันก็ยังอยู่ในระดับพอรับได้ อีกอย่างช่องของเพชรไม่ใช่แค่ไลฟ์สตรีมอย่างเดียวเหมือนช่องสายฝน มันมีเป็นคลิปวิดีโอด้วย
 คลิปวิดีโอส่วนใหญ่เป็นคลิปเกี่ยวกับเกมออนไลน์โดยส่วนมากเป็นแนวmmoหรือก็คือเกมตีมอนเก็บเวลนั่นแหละ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของช่องเป็นวิดีโอเกี่ยวกับเกม อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์เป็นวิดีโอเกี่ยวกับนิยาย สิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายเป็นคลิปย้อนหลังการถ่ายทอดสด
 "วันนี้ผมจะเล่นเกมที่พึ่งซื้อมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนกับเพื่อนของผม อันที่จริง ตอนแรกผมว่าจะไม่ไลฟ์สดแต่คิดได้ว่าเดือนนี้ทั้งเดือนยังไม่ได้ไลฟ์ สุดท้ายก็เลยตัดสินใจไลฟ์เล่นเกมนี้ กลัวจริงๆว่าหากไม่มีอะไรลงช่อง ผู้ติดตามคงลดลงเยอะแน่ๆ"
 ชื่อ:แสงจันทร์ยามราตรี แสดงความคิดเห็น /ใช่แล้วถ้านายไม่ไลฟ์อีกฉันว่าฉันคงต้องอันซับนาย!/
 ชื่อ:ไส้กรอกทองคำ แสดงความคิดเห็น /ฉันเห็นด้วยกับแสงจันทร์ยามราตรี!/
 ชื่อ:ประเทศโลกที่สาม แสดงความคิดเห็น /เห็นด้วย! ทุกคนกด+1เร็ว/
 ตามมาด้วยข้อความ/+1/เต็มช่องแชทไปหมด สายฝนมองไปที่ช่องแชทแล้วแกล้งพูดด้วยนํ้าเสียงเศร้าๆว่า
 "ถ้าวันนี้ผมไม่ไลฟ์ ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้ผู้ติดตามของผมจะกลายเป็น0หลอกนะ พวกคุณนี่มันใจร้ายใจดำจริงๆ"
 แน่นอนว่าผู้ชมที่แสดงความคิดเห็นแค่ล้อเล่นเท่านั้น ต่อให้สายฝนจะไม่ไลฟ์อีกสองวันหรือสองเดือนพวกเขาก็ยังติดตามอยู่
 "เพชรนายลองเล่นเกมนี้มาแล้ว เป็นไงบ้าง? สนุกไหม?" การมองเห็นของสายฝนละออกจากช่องแชท เขาเปิดปากกล่าวกับเพชร ก่อนถ่ายทอดสดสายฝนได้ศึกษาค้นคว้าข้อมูลเกมนี้ในอินเทอร์เน็ตมาแล้ว แต่เขาไม่เคยเล่นจริงเลยซักครั้ง ดังนั้นจึงเลือกหันไปถามความคิดเห็นจากเพื่อนซึ่งเคยเล่นเกมนี้
 เวลาล่วงเลยผ่านไป สายฝนใช้เวลาไลฟ์สตรีมสามชั่วโมงเต็มๆ ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงแล้ว ท้องของเขาร้องเสียงดัง ตั้งแต่ตื่นมาจนถึงเวลานี้เขายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย
 "ขอบคุณสำหรับการเข้าชมไลฟ์ครั้งนี้ของผมนะครับ เอาล่ะตอนนี้มันก็สิบโมงแล้วผมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ถ้างั้นผมขอจบไลฟ์ครั้งนี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่ในไลฟ์ครั้งหน้า"
 สายฝนพูดขอบคุณก่อนปิดไลฟ์ ยอดผู้เข้าชมก่อนจบไลฟ์คือ [343คน] เนื่องจากมันเป็นวันอาทิตย์จึงไม่แปลกที่ผู้เข้าชมจะเยอะ
 "เพื่อน นายโคตรเจ๋งเลยวะ ครั้งนี้ฉันได้ผู้ติดตามมาตั้งหลายร้อยคนแหนะ" เพชรเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
 สายฝนพูดด้วยนํ้าเสียงสบายๆ "ช่องของนายมันก็ดีอยู่แล้วเพียงแค่ไม่มีคนรู้จักเท่านั้น ฉันเชื่อว่าต่อให้ไม่มีการโปรโมทนายก็จะมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นอยู่ดี มันขึ้นอยู่กับเวลา"
 "ขอบคุณ ขอบคุณมากเพื่อน!"
 "ไม่เป็นไร ฉันหิวข้าวแล้วแค่นี้ก่อนนะ"
 "แค่นี้นะ"
 สายฝนจบการโทร อากาศเริ่มร้อนขึ้นแล้วเขาจึงตัดสินใจอาบนํ้า ไม่กี่นาทีต่อมา เขาสวมเสื้อผ้าก่อนออกจากบ้าน เขาเดินไปร้านอาหารตามสั่งจากนั้นก็สั่งข้าวผัดกระเพราหนึ่งจาน
 "ฝนเธอนี่ชอบกินข้าวผัดกระเพราจริงๆ" เจ้าของร้านยิ้มให้สายฝนและเดินไปทำอาหาร
 กับคำพูดเจ้าของร้านอาหารตามสั่งเขาเพียงแค่ยิ้มไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เขาไม่ใช่คนพูดเยอะอยู่แล้วถ้าไม่จำเป็น เห็นเขาพูดเยอะในตอนถ่ายทอดสดแต่ตัวจริงสายฝนพูดน้อยมากๆ
 "ขอโทษที่ทำให้รอ มาแล้วๆ รอนานไหม?" เจ้าของร้านเสิร์ฟอาหารด้วยตัวเอง เวลานี้ภายในร้านของเขามีลูกค้าไม่กี่คนเขาจึงสามารถเสิร์ฟอาหารด้วยตนเองได้ ไม่มีปัญหาอะไร
 "ไม่นานหรอกครับ" สายฝนตอบเจ้าของร้าน
///
 เมื่อกินข้าวเสร็จสายฝนก็กลับมาบ้าน บ้านหลังนี้เดิมเป็นบ้านของเพื่อนพ่อ เขาซื้อบ้านและที่ดินตรงนี้มาราคาไม่แพงมากนัก ราคาเหมาะสมกับบ้านและที่ดินแล้ว แน่นอน เงินที่ใช้ซื้อย่อมเป็นเงินเก็บ
 ครอบครัวของสายฝนเป็นคนมีเงิน ตั้งแต่เด็กตัวเขาได้รับเงินค่าขนมจำนวนไม่ใช่น้อย เขาเก็บเงินมาตั้งแต่เด็กและไม่ค่อยได้ใช้มัน เติมเกมเหรอ? ไม่! ด้วยพรสวรรค์ของสายฝนแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเติมก็เทพได้ ซื้อนิยายอ่าน? อันนี้เขาเสียเงินจริง แต่อย่าลืมว่าค่าขนมที่สายฝนได้รับในแต่ละเดือนเท่าไหร่ มันเยอะมาก! ใช้เปิดอ่านนิยายหลายพันตอนก็ไม่หมด!
 สำหรับราคาบ้านและที่ดินตรงนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาแต่อย่างใด ไม่ต้องพูดถึงบ้านในหมู่บ้านชนบท ต่อให้สายฝนซื้อคฤหาสน์สักหลังเงินในบัญชีเขาก็ยังเหลืออีกหลายล้าน
 'จริงสิ! วันนี้ฉันยังไม่ได้เขียนนิยายตอนต่อไปเลย'
 คิดดังนั้นสายฝนจึงเริ่มลงมือเปิดคอมเปิดโปรแกรมและเขียนนิยายทันที เมื่อเขียนเสร็จแล้ว เขาก็เช็คดูสองสามรอบก่อนลงนิยายในเว็บไซต์ชื่อดัง[คลังนิยาย] ตามชื่อของมันเว็บนี้มีนิยายมากมายทั้งของไทยและต่างประเทศ
 "ฟู่ว~ ในที่สุดก็เสร็จซักที" สายฝนถอนหายใจหลังเห็นว่าตอนใหม่ที่เขาพึ่งเขียนเสร็จเผยแพร่ลงในเว็บไซต์แล้ว
 หลายชั่วโมงผ่านไป สายฝนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขณะท่องโลกอินเทอร์เน็ต เขาดูข่าวสารใหม่ของแต่ละวงการ วงการอนิเมะ วงการนิยาย วงการเกมและวงการอื่นๆ
 เห็นว่าไม่มีข่าวสารใหม่ที่น่าสนใจแล้วสายฝนจึงไปเช็คนิยายของตนเอง นิยายของเขาเนื้อเรื่องและภาษาสำนวนค่อนข้างดีแต่ก็ไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น มันอยู่ในระดับพออ่านได้
 สายฝนเห็นผู้อ่านหลายคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับตอนใหม่ของนิยาย
 ชื่อ:นักรบความฝัน แสดงความคิดเห็น /ฝีมือผู้แต่งพัฒนาขึ้นเล็กน้อย โดยรวมถือว่าดี อ่านแล้วค่อนข้างสนุก/
 ชื่อ:นักดำน้ำในมหาสมุทรแปซิฟิค แสดงความคิดเห็น /ผู้หญิงในเรื่องน่ารำคาญมาก!/
 ชื่อ:ฉันมาจากนอกโลก แสดงความคิดเห็น /เมื่อไหร่พระเอกจะเลิกกับแฟนซักที แฟนพระเอกน่ารำคาญมาก!/
 และความคิดเห็นอื่นๆ สายฝนอดยิ้มไม่ได้ มีบางความคิดเห็นที่บอกว่าเนื้อเรื่องไม่ดีไม่น่าสนใจและบางความคิดเห็นที่คอยให้กำลังใจเขา
 สำหรับความคิดเห็นที่บอกว่าเนื้อเรื่องไม่ดีไม่น่าสนใจหรือความคิดเห็นที่อยากให้เขาปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น สายฝนจะจดจำมันไว้และนำไปพัฒนาฝีมือเพิ่ม
///
 เป็นเวลากลางคืนขณะที่เขากำลังนอนหลับ อากาศภายในห้องนอนสายฝนเย็นยะเยือกทว่าเขาก็ไม่ได้ตื่นแต่อย่างใด มันราวกับเขาตายไปแล้วไม่ใช่เขานอนหลับ แน่นอนสายฝนไม่ได้ตายมันเป็นเพียงแค่การเปรียบเทียบเท่านั้น
 "ติ้ง"
 เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
 โทรศัพท์ของสายฝนส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ จังหวะเดียวกันนั้นเองเสียงสายฟ้าก็ดังติดต่อกันสามครั้ง สายฟ้าผ่าลงมาที่โทรศัพท์มือถือสามครั้งติด
 รูปร่างโทรศัพท์ค่อยๆเปลี่ยนไป จากสีดำเป็นสีเงิน ไม่มีรูเสียบชาร์จแบตและรูหูฟัง ด้านหลังไม่มีกล้องอีกต่อไป ตัวสแกนลายนิ้วมือเองก็หาย ปุ่มเปิดปิดเครื่องกับปุ่มเร่งเสียงลดเสียงไม่อยู่แล้ว อักษรโลโก้เปลี่ยนไปเป็นอักษรลึกลับบางอย่างที่ไม่มีใครในโลกใบนี้อ่านออก ถ้าสายฝนมาเห็นเขาคงประหลาดใจและตกใจอย่างมาก
 เป็นเรื่องที่แปลกมากแม้ว่าฟ้าจะผ่าลงมาใกล้ๆสามครั้งติดแต่สายฝนก็ยังคงหลับเป็นตาย หากเป็นยามปกติเขาจะต้องตื่นอย่างแน่นอนทว่าวันนี้เหมือนมีบางอย่างที่ทำให้เขาหลับสนิท
จบบทที่ 2 ฟ้าผ่าสามครั้ง