ตอนที่ 4
อีกสิบวันถึงวันรวมตัวเดินทางไปลานประลองซึ่งศิษย์ที่จะเข้าร่วมประลองทดสอบไม่จำกัดจำนวน ต่างเตรียมตัวกันอย่างคึกคัก ทั้งที่ยุ่งมากยังมีบางคนเจียดเวลาอันล้ำค่ามาถากถางคนขี้ริ้วถึงที่
"ไงล่ะขยันฝึกแทบตายสุดท้ายสวะก็ยังเป็นสวะอยู่ดี ชาตินี้เจ้าเลิกหวังสร้างชื่อดีกว่าไหมผานเฉียงเต้า" เสอทุ่ยกับอีกสี่คนต่างมาเยาะเย้ยด้วยการติดของวิเศษเต็มตัวมาแบบกะอวดราวเด็กๆ
"ช่างน่าสงสารท่านอาวุโสกังจวี้เหลือเกิน ศิษย์เช่นนี้ทำชื่อเสียงด่างพร้อยหมด"
"เจ้าสวะอย่าได้โผล่หน้าไปให้ใครเห็นเลยนะเว้ยพวกข้าอายแทน"
คำพูดถากถางเหน็บแนมมากมายไม่ได้สะเทือนคนขี้ริ้วสักนิด เจ้าตัวยังคงฟาดกระบี่ไม้ใส่อากาศต่อไป
ไอ้บทดูถูกคนอื่นนี่มันต้องมีในทุกเรื่องเลยใช่ไหม แต่ก็นะเพิ่มสีสันให้เห็นว่าตัวประกอบแบบนี้ใช้แล้วทิ้งของจริง แต่ทำไมตัวประกอบต้องมากระแนะกระแหนใส่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้งด้วยกันฟะ ควรเอาบทแบบนี้ไปใส่กับตัวเอกทั้งหลายไม่ใช่หรือ อ้อ ลืมไป เนื้อเรื่องตอนนี้ไม่เกี่ยวกับต้นฉบับจริงฉะนั้นมีอะไรไม่ตามเส้นเดิมก็ปกติแหละนะ
"เชอะทำเมินหรือ" ในเมื่อผานเฉียงเต้าทำเป็นไม่สนใจ เสอทุ่ยจึงซัดพลังใส่ข้อพับเข่าทำคนขี้ริ้วหงายหลังกระแทกพื้นโครมใหญ่ อีกสี่คนที่มาด้วยหัวเราะกันครืน
จินตกชอยากเอากระบี่ไม้ในมือฟาดให้เสียคนละที แต่รู้ตัวดีว่ายามนี้เปล่าประโยชน์ลุกขึ้นจากพื้นยังต้องเอากระบี่ยันพื้น วิ่งไล่ตีเจ้าพวกนั้นฝันเอาเถอะ
"ข้าไม่เข้าใจแฮะว่าทำไมพวกเจ้าถึงมาเสียเวลาแกล้งข้าอยู่อีก ไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาเรียกรวมพลเพราะมีแขกสำคัญมาเยือนหรือไง ไปช้านี่อยากโดนลงโทษหรืออยากเป็นจุดสนใจล่ะ"
เสียงคล้ายกระดิ่งทองเหลืองถูกตีดังกังวานมาครู่หนึ่งแล้วแต่เจ้าห้าคนนี้ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น ครั้นพอจินตกชพูดแบบนั้นต่างมีสีหน้าเหลอหลาวูบหนึ่งก่อนกลายเป็นตื่นตระหนก
"บ้าเอ๊ย! เสียงมันดังตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!"
"ทำไมไม่ได้ยินแต่แรกเนี่ย!"
ทั้งห้าคนทิ้งความสนใจคนขี้ริ้วต่างวิ่งหน้าตั้งกลับไปยังโถงหน้า ซึ่งจินตกชมั่นใจว่าไม่ทันแน่นอนต่อให้ท่องกระบี่ก็ตามในเมื่อลานฝึกนี้อยู่ห่างจากโถงใหญ่รับแขกข้ามเขาสองลูกนี่นา ภูเขาแต่ละลูกมีสะพานทอดไล่ระดับลงไปถึงยี่สิบตัวแต่ละตัวยาวหนึ่งลี้
ขนาดฉันเปิดใช้ทักษะเต็มอัตรายังไม่มั่นใจว่าจะทันเลย แต่...
"ทำไมเจ้ายังอยู่แถวนี้?" บุรุษหล่อเหลาเกินผู้เกินคนนั่งหลบมุมสายตาคนอื่นอ่านคัมภีร์อะไรไม่รู้ท่าทางตั้งใจเสียเต็มประดายังไม่มีทีท่าขยับก้นจากที่นั่ง "หรืออยากลองโดนท่านเจ้าสำนักลงโทษดูบ้างล่ะนั่น" เดี๋ยวนี้จินตกชชินแล้วกับการมีพระเอกมานั่งเล่นอยู่ในลานฝึกเล็กแห่งนี้ แรกๆ ว่าประหลาดเหมือนพระเอกวางแผนใดไว้หรือเปล่าครั้นมาทุกวันไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากอ่านคัมภีร์ที่ถือติดมาบ้างนั่งสมาธิเฉยๆ บ้างนั่งโง่ๆ มองท้องฟ้าไม่มีรบกวนการฝึกฝนของเขาสักนิดเลยช่างเขาเถอะ
"แค่โถงหน้าข้าบินไปไม่ถึงหนึ่งจิบชาก็ถึงแล้ว" ลู่เยวี่ยสือยังไม่ละสายตาจากคัมภีร์ในมือ
ครับพ่อคุณ พ่อเทพมาเอง แต่ทำไมชอบมาอยู่แถวนี้ตลอดเลยฟะ ตั้งแต่อาจารย์ปิดด่านไปพระเอกก็โผล่มาสิงลานนี้แทนเสียอย่างนั้น ให้บอกว่ามาจับตาดูฉันก็ไม่น่าใช่ ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น
"เจ้าตอบไม่ตรงที่ข้าถาม" จินตกชจงใจใส่แรงกดดันในเสียงทว่าพ่อคุณแค่เหลือบตามามองแวบหนึ่งแล้วปิดคัมภีร์
"แค่หาที่เงียบๆ อ่านหนังสือ"ตอบพลางเรียกกระบี่วิเศษประจำตัวออกมา "ดังที่เจ้าพวกนั้นพูดนั่นแหละ ตั้งใจจะเป็นสวะอีกนานแค่ไหน ทั้งที่ตุ้มถ่วงแค่นั้นเจ้าใช้มันฟาดคนพวกนั้นยังได้"
คนขี้ริ้วยักไหล่ "ท่านอาจารย์ให้ข้าเลิกเป็นสวะเมื่อไหร่ข้าก็เลิกเมื่อนั้นแหละ"
ลู่เยวี่ยสือส่ายหน้าและกระโดดขึ้นกระบี่บินออกไปอย่างรวดเร็ว เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เวลาอยู่ในที่มีคนขี้ริ้วอยู่เขาจะรับรู้ได้ถึงความสงบของจิตรอบๆ ราวมีกำแพงบางอย่างแผ่ออกไปปิดกั้นอารมณ์มากมายของผู้คนไม่ให้เข้ามากระทบได้อย่างไร้ที่ติ แม้แต่เข้าไปปิดด่านเลื่อนขั้นยังหาความสงบระดับนั้นไม่ได้
'เจ้ามีพลังใดกันแน่ ผานเฉียงเต้า'
พระเอกเผ่นหายลับตาไปแล้วจินตกชถึงวางกระบี่ไม้ลงแล้วยกมือเปล่าข้างหนึ่งขึ้นเหนือหัว "ลองใช้สักหน่อยละกัน" รวบรวมพลังไว้ที่มือข้างนั้นแล้วตวัดออกไป "สะบั้นสุญญากาศ!" ผลการฝึกมาสองปียามนี้ยังติดตุ้มถ่วงทว่าฟาดฟันออกไปได้สิบกว่าเมตรแล้ว จากที่แต่ก่อนสองเมตรก็กระอักลงไปชักกระแด่วๆ "แบบนี้ค่อยใจชื้นหน่อย ถ้าปลดตุ้มถ่วงออกคงได้สองร้อยสามร้อยเมตรแน่"
สองมือขยับแบบอยากบีบคอใครสักคน และใครที่ว่าไม่พ้นพระเอกนั่นแหละ
"ทำอย่างไรดี จนตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะส่งพระเอกเข้าไปปิดด่านเทินดาร์กได้ยังไง อินจัน"
'ระบบพร้อมให้บริการทุกเวลา แต่โฮสต์ไม่ใช่อินจันสิ'
"ภารกิจมีกำหนดเวลาไหม ฉันรู้สึกว่าเสียเวลาไปมากยังไม่รู้จะทำให้สำเร็จได้ไงเลยเนี่ย" หรือฉันเทินดาร์กเสียเองดีฟะ
'ภารกิจไม่มีกำหนดเวลา อย่างไรในโลกเทพเซียนการเรียนรู้ต่างๆ ย่อมใช้เวลาหลายสิบปี ความสัมพันธ์ต่างๆ ก็เช่นกัน โฮสต์เคยอ่านนี่นาไม่มีเทพเซียนเรื่องไหนใช้เวลาสั้นในการดำเนินเรื่องสักเรื่องเผลอๆ อาจหลายร้อยปี แต่สำหรับผู้เดินเล่นมันก็แค่ครู่เดียวอยู่ดี'
"ก็จริง ว่าแต่ในเรื่องนี้มีผู้เดินเล่นคนอื่นนอกจากฉันหรือเปล่า ถ้ามีจะได้ระวังไว้" จินตกชไม่อยากเจอคนแบบโรซสักเท่าไหร่
'มีหรือไม่โฮสต์เห็นก็รู้ได้อยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวลนี่นา หรือคุณกลัวคนอื่นมาแย่งทำภารกิจ ซึ่งเรื่องนั้นไม่ต้องกังวล ผู้เข้ามาเดินเล่นจะได้รับภารกิจต่างกัน'
"นั่นแหละน่ากังวล ถ้าภารกิจเดียวกันคงหาแนวร่วมมาช่วยกันได้บ้าง แบบนี้ฉันก็ลำบากอยู่คนเดียวสิ" จินตกชหยิบกระบี่ไม้ขึ้นมาฟาดอากาศต่อ "แต่แบบนี้แสดงว่ามีคนที่เข้ามาเดินเล่นคนอื่นแน่นอน คนเดิมหรือคนใหม่?"
'ระบบไม่ได้รับรายละเอียดตรงนี้ ฉะนั้นจะรู้ก็เมื่อเจอผู้เดินเล่นคนอื่นที่ว่านั่นพร้อมโฮสต์"
"ช่างเถอะ ว่าแต่มีคำแนะนำอะไรบ้างไหม วิธีเตะโด่งพระเอกไปปิดด่านเทินดาร์กเนี่ย... อย่าเงียบสิ เฮ่ ระบบ อินจัน... ให้คำปรึกษาหน่อยก็ไม่ได้" ต่อให้อยากโวยอีกแต่ไม่มีใครอยู่ฟังแล้ว เจ้าตัวเลยฝึกฟาดฟันกระบี่คนเดียวต่ออีกครู่หนึ่งก่อนหยุดพักแล้วเลื่อนมือหยิบหยกพกรูปดอกกล้วยไม้ขนาดเล็กจิ๋วออกมาดู
เอาไว้เผื่อฉุกเฉินงั้นหรือ...
หยกชิ้นนี้กังจวี้ให้ไว้นั่นเอง ส่วนจินตกชจะใช้มันหรือไม่ยามนี้ยังไม่รู้ แต่เจ้าตัวขอไม่ต้องใช้จนภารกิจสำเร็จคงดีที่สุด จินตกชไม่ชอบการเจ็บตัวเลยสักนิดกลับตัวตอนนี้น่าจะไม่ทันแล้วแน่ๆ ฉะนั้นหาเรื่องเจ็บตัวให้น้อยที่สุดแทนละกัน
โถงหน้าของสำนักใช้รับรองแขกผู้มาเยือนยามนี้เต็มไปด้วยแถวศิษย์ในสำนักยืนอย่างเป็นระเบียบเป็นการอวดศักดาของฮู่ซานต่อสายตาผู้มาเยือน
"สำนักท่านยังคงยิ่งใหญ่ไม่มีถดถอยเหมือนบางที่จริงๆ" ผู้มาเยือนมีร่างสูงใหญ่ท่าทางองอาจประดุจนักรบ สร้างความยำเกรงให้ผู้พบเห็นได้แบบไม่ต้องแสดงอะไรก็ทำแต่ละคนไม่กล้ามองหน้าตรงๆ แล้ว
"ท่านกล่าวหนักไปแล้ว สำนักฮู่ซานสองสามปีนี้หาศิษย์ยอดเยี่ยมไม่ได้สักคน" เจ้าสำนักฮู่ซานเป็นบุรุษร่างสูงผอมท่าทางเจ้าเล่ห์ไม่น่าคบหาสักนิด ทว่ากลับมีทั้งฝีมือและพลังล้ำเลิศอย่างหาผู้เทียบเทียมยาก ฉะนั้นไม่น่าคบเพียงใดเมื่อมีผลประโยชน์ย่อมมองข้ามได้ทั้งนั้น "ข้านึกว่าพวกท่านจะไปรอที่สนามทดสอบเลยเสียอีก แวะมาที่นี่ก่อนมีธุระใดเช่นนั้นหรือ? ท่านเจียงเจินกู" เจ้าสำนักถามตรงประเด็น
เจียงเจินกูหัวเราะเสียงดัง "แค่อยากเห็นผู้สืบทอดของท่านก่อนผู้ใดเท่านั้นเอง ได้ข่าวว่ารูปงามยิ่งแล้วยังฝีมือล้ำเลิศ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นท่านว่าจริงไหม" กล่าวแล้วกวาดตาไปทั่วแน่นอนว่าเป้าหมายยังไม่โผล่มา เพราะยามนี้ยังท่องกระบี่จากลานด้านหลังกลับมาอยู่
สายลมวูบใหญ่พัดมาพร้อมกลิ่นหอมเย็นของเครื่องหอมชั้นสูงซึ่งไม่รู้ว่าปรุงมาจากสิ่งใดบ้างนั้นทำให้กลุ่มผู้มาเยือนซึ่งมีจำนวนเกือบร้อยคนหันไปมองทางที่ลมพัดมาอย่างพร้อมเพรียง แล้วต้องตาค้าง
บุรุษสูงสง่าในชุดสีขาวบนกระบี่ไร้ที่ติทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งบุคลิกแล้วยังพลังทิพย์ที่รับรู้ได้ว่าโดดเด่นเกินใครเทียม
"ศิษย์ลู่เยวี่ยสือคารวะท่านอาจารย์เจ้าสำนัก ขออภัยที่มาช้าขอรับ" เจ้าตัวค้อมหัวลงอย่างนอบน้อมกล่าวอย่างสุภาพ
"เจ้าออกตรวจตราความเรียบร้อยทั่วฮู่ซานตั้งแต่เช้ากลับมาในเวลานี้ได้ถือว่าเร็วมากแล้ว เจ้าอย่าได้รู้สึกผิดเลย"
"นี่เองหรือศิษย์รักของท่าน เอียนฮุยจง" เจียงเจินกูกวาดตามองชายหนุ่มชุดขาวหัวจรดเท้าพลางทึ่งออกทางสีหน้า "ช่างน่าเสียดายนักที่สำนักข้าไร้คนดองกับสำนักท่านได้ อ๊ะ จะว่าไปลูกสาวคนเล็กของข้าก็พอใช้ได้นา"
คำพูดของเจียงเจินกูทำคนของเขาร้อยกว่าคนชักสีหน้าไม่พอใจต่อลู่เยวี่ยสือทว่ายังพอรู้ว่าอีกฝ่ายเหนือกว่าจริงดังว่า คนไหนก็เทียบไม่ได้
"ลูกสาวคนเล็กท่านพามาด้วยหรือ?" เอียนฮุยจงปรายตาไปทางคนของเจียงเจินกู
"ถูกแล้วนางรบเร้าให้ข้าพาไปดูการทดสอบครั้งนี้ให้ได้ เอี๋ยนเอ๋อ มาคารวะท่านอาเอียนฮุยจงสิลูก" หันไปยิ้มกว้างทางกลุ่มคนของตน "เอี๋ยนเอ๋อล่ะ?" เจ้าของชื่อไม่เดินออกมาให้เห็นสักที
"ท่านเจ้าสำนัก... คุณหนูเล็กหายไปไหนไม่ทราบขอรับ ตอนเดินเข้ามายังอยู่เลยขอรับ" คนรายงานตัวสั่นเหงื่อแตกซิก
"ว่าไงนะ ลูกข้าหายไปไหนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พวกเจ้าดูแลคุณหนูกันยังไง!" ไอพลังน่ากลัวระเบิดออกมาชั่วแวบแค่นั้นก็ทำให้ศิษย์ของทั้งสองสำนักล้มคะมำไม่เป็นท่าตามกันไป มีแค่ไม่กี่คนยืนอยู่ได้แน่นอนว่าพระเอกคือหนึ่งในคนกลุ่มนั้น
"อาวุโสเจียงใจเย็นก่อนขอรับ หากบุตรตรีของท่านหายไปในเขตฮู่ซานข้าจะให้ศิษย์ทั้งหมดช่วยตามหาเอง" เอียนฮุยจงพยักหน้าให้ลู่เยวี่ยสือ เขาคงให้คนอื่นมาวิ่งไปทั่วในบ้านตนเองไม่ได้
"ขอรับท่านอาจารย์" ลู่เยวี่ยสือรีบสั่งการให้ศิษย์ทั้งหมดออกไปตามหาคุณหนูเจียงอวี้เอี๋ยนทันที ความกว้างของสำนักฮู่ซานต้องใช้เวลาพักหนึ่ง เอียนฮุยจงให้ศิษย์ส่วนหนึ่งรับรองคนของเจียงเจินกู ตนก็นั่งรออยู่ในโถงรับรองพลางชวนคุยสัพเพเหระไปเรื่อย
"แย่จริงหลงทางเสียแล้ว" มือเรียวสวยยกขึ้นป้องตาขณะกวาดมองจากบนยอดไม้สูงไปทั่วบริเวณแล้วขมวดคิ้วมุ่น "เพราะอากาศดีวิวสวย แค่เผลอเดินเล่นหน่อยเดียว ใครจะคิดว่ากว้างขนาดนี้ซ้ำแถวนี้ไม่มีใครให้ถามทางได้เลยด้วย ทำอย่างไรดี" บ่นไปหันมองไปทั่วและไปสะดุดเข้าที่ร่างหนึ่งไกลลิบ "ตรงนั้นมีคน" รีบทิ้งดิ่งลงพื้นแล้วทะยานไปยังทิศที่มองเห็นคนทันที
แค่อึดใจเดียวก็มายืนในลานเล็กที่มองเห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่เมื่อครู่ "พี่ชาย ข้าหลงทางท่านพอบอกหน่อยได้ไหมว่าตรงนี้คือที่ไหน?"
[คุณเจอผู้เข้ามาเดินเล่น อิลิเลีย]
อีกแล้วหรือ!?
คนขี้ริ้วสะดุ้งเฮือกหันไปทางต้นเสียงอย่างอัตโนมัติ นั่นทำเอาคนทักชะงักอึ้งราววิญญาณเผ่นออกจากร่าง
สาวน้อยวัยสิบสี่สิบห้าก้มหน้าลงถามเสียงตะกุกตะกะ "ทะ ท่านพอจะบอกข้าสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ ว่าตรงนี้คือที่ไหน?"
คราวนี้ไม่เปลี่ยนเพศแล้วนี่ หน้าตาจัดว่าดีเชียวแหละแต่แบบนี้ไม่น่าใช่โฉมงามอ่อนแอนี่นา
"ทางนั้น ข้ามเขาไปสองลูกก็ถึงโถงใหญ่รับรองแขกแล้ว" จินตกชตอบเสียงห้วนแล้วหันกลับไปฝึกกระบี่ต่อ
"ท่านทราบได้อย่างไรว่าข้าจะไปโถงรับรองแขก?" สาวน้อยเงยมองซึ่งยามนี้เขาหันหลังให้อยู่
"ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ไม่มีการรับศิษย์ใหม่และวันนี้มีแขกมาเยือน ถ้าคนแปลกหน้าไม่ใช่แขกก็คือผู้บุกรุกนั่นแหละ แต่เจ้าไม่มีจิตสังหารฉะนั้นตัวเลือกเหลือแค่แขกที่หลงทางมา" ปากตอบไปมือตวัดกระบี่ออกท่าฟาดฟันเรื่อยไป
"พี่ชายน่าทึ่งมาก มีเหตุผลช่างสังเกต ข้าชื่อเจียงอวี้เอี๋ยน ขอทราบนามท่านได้ไหม?" รอยยิ้มเป็นมิตรราวลูกหมาตัวน้อยจับจ้องคนขี้ริ้วที่เริ่มเลิ่กลั่ก
"บอกทางให้แล้วรีบไปเสีย มันเกะกะการฝึกซ้อมของข้า" จินตกชตอบไม่ตรงแถมไล่ส่งอีกต่างหาก
สาวน้อยหน้าหงอยลงฉับพลัน "ขอโทษเจ้าค่ะ" แล้วถอยหลังเดินช้าๆ พอดีมีกระแสลมกรุ่นกลิ่นหอมบางเบาพัดมาให้เงยหน้ามอง
"เจ้าใช่คุณหนูเจียงอวี้เอี๋ยนหรือไม่?" บุรุษร่างสูงโปร่งบนกระบี่วิเศษถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงอำนาจ
"ว้าย นี่มันคืออะไรคะ ร่างกายสัดส่วนทองคำ ดูแข็งแกร่งประดุจทวยเทพบนแดนสวรรค์ ดวงตาประกายระยิบระยับยิ่งกว่าแสงจากดวงดาว ผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบชั้นดีตีราคาไม่ได้ น้ำเสียงทรงอำนาจเสมือนเสียงมังกรไพเราะยิ่งกว่าเครื่องดนตรีในมือเทพดวงอาทิตย์ นายแบบชิดซ้าย ดาราชิดขวาช่างเจิดจ้าบาดนัยน์ตาอะไรแบบนี้!!"
เพ้อเจ้อเวลาเจอพระเอกสามสี่บรรทัดนั้นนิสัยเฉพาะของเจ้าหล่อนหรือเปล่า
จินตกชรู้สึกเหมือนเห็นภาพการ์ตูนตาหวานสมัยก่อนที่กำลังยกมือป้องตากันแสงเจิดจรัสจากการปรากฏตัวของพระเอกของสาวน้อยอิลิเลีย
"พระเอกนี่นาเจิดจรัสขนาดนั้นมันปกติเฟ้ย" จินตกชบ่นเบาๆ กับตนเองแล้วสะดุ้งเฮือกเมื่อสาวน้อยกับหนุ่มหล่อเทพหันมามองเจ้าตัวเป็นตาเดียวกัน
"ว่าไงนะคะ? เมื่อกี้บอกว่าพระเอก" สาวเจ้าไม่แค่จ้องเดินเข้ามาหาคนขี้ริ้วทันที
"พระเอก... มันคืออะไร?" นี่กระโดดลงมาจากกระบี่จับจ้องมาอย่างต้องการคำตอบสวยๆ หากไม่สวยคนต้องตอบอาจได้สวยแทน
หูผีเกินไปไหม ฉันพูดเบากว่ากระซิบอีกนะ เจ้าพวกไม่ใช่คน
แค่ช่วงที่บ่นในใจแวบเดียวสาวน้อยก็มาเดินวนรอบตัวคนขี้ริ้ว ดวงตากลมโตจากสาวเจ้าหรี่ลงขณะกวาดตาช้าๆท่าทางพิจารณาอย่างละเอียด
"คงไม่ใช่หรอกน่า มันสามารถบังเอิญได้ง่ายแบบนั้นเลยหรือไง แต่หน้าตาขี้ริ้วขนาดนี้จะมีใครเลือกอีกล่ะนอกจาก..." จ้องจนแทบทะลุแล้วยังมีพลังทิพย์แผ่ออกมาอย่างน่ากลัวแบบคนที่เจอในโลกก่อนเทียบไม่ติด
[ผู้เดินเล่น อิลิเลีย บทบาทลูกสาวคนสุดท้องของเจียงเจินกู เจ้าสำนักหมานไป่ หนึ่งในผู้มีพลังทิพย์ล้ำเลิศแห่งยุค ทักษะพัดกวาดวงกว้างขั้นต้น ทักษะนักรบขั้นกลาง ทักษะทนทานขั้นกลาง ทักษะจับความรู้สึกขั้นต้น]
เว้ย! ทักษะเยอะอะไรอย่างนั้น ไม่ได้เจอแวบเดียวแม่คุณอัพสกิลไวไปไหม แต่เดี๋ยว มีจับความรู้สึกด้วย!! แม่จ๋าเทพไป
"พี่จินต์..."
ปิดกั้นการคุกคาม!
จินตกชมองเธอนิ่งๆ ครู่หนึ่ง "เจ้าเรียกใคร?" แน่นอนว่าน้ำเสียงกระด้างแบบให้รู้โดยไม่ต้องแก้ตัวว่าเจ้ากล้าเอาชื่อใครมาเรียกเขา ถ้าตอนนี้จินตกชเห็นหูเล็กกับหางจิ๋วตกลู่ของลูกหมาสักตัวตรงหน้าก็ไม่ผิดสักเท่าไหร่
"ขอโทษเจ้าค่ะ... ข้าคงหวังเกินไป เสียมารยาทแล้ว" สีหน้าเจ้าหล่อนราวคนถูกรังแกอย่างร้ายแรงนั่นทำลู่เยวี่ยสือตาขุ่นแผ่จิตเข้มๆ ออกมาทันที
เดี๋ยวสิพ่อคุณ ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ
คนขี้ริ้วผงะเฮือก "เฮ้ย เจ้าเขม่นข้าแบบนี้ทำไม ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเว้ย"
"ยัง... งั้นต่อไปจะทำใช่ไหม"
"นั่นคือสิ่งที่คาใจเหรอ ไม่สิ มาตามหานางไม่ใช่เหรอ เอาไปเร็วๆ เลยเกะกะการฝึกของข้า!" จินตกชเอากระบี่ไม้จิ้มไล่เจ้าหล่อน ให้บังเอิญมีศิษย์คนอื่นโผล่มาเห็นพอดี
"เฮ้ยนั่นเจ้าทำอะไร!? เจ้าสวะนี่กล้าทำร้ายคุณหนูเจียงเชียวหรือ" คนของสำนักฮู่ซานหนึ่งสองสามสี่ตะโกนโวยวายชี้มือใส่คนขี้ริ้ว
ฉากเข้าใจผิดโง่ๆ แบบนี้มันเอาไว้เล่นฆ่าเวลากับพวกตัวสำคัญนะ ตัวประกอบกระจอกไม่ต้องก็ได้เสียเปล่าไม่ใช่หรือไงแต่เล่นด้วยก็ได้ฟะ
"เออ อย่างที่พวกเจ้าเห่านั่นแหละ ข้าอยากรังแกมีไรเปล่า"
แหมการพูดอย่างตัวประกอบเกรดต่ำเต็มขั้นนี่มันรู้สึกดีไม่หยอกเลยแฮะ
"ไอ้เจ้าสวะ เจ้าอยากให้ฮู่ซานโดนเพ่งเล็งหรือไง!" หลายคนช่วยกันโวยวาย
"เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้ามาเกะกะพี่ชายท่านนี้เองจะถูกดุก็... เป็นเรื่องธรรมดา ฮึก" สาวน้อยน้ำตาคลอน้ำเสียงสั่นราวคนเพิ่งถูกรังแกอย่างหนักมาจริงๆ "ขะ... ข้า ผิดเองเจ้าค่ะ" น้ำตาแม่นางน้อยร่วงผล็อยๆ แบบเรียกหารอยบาทามาประดับคนขี้ริ้วแบบไม่ต้องขอร้องจากใคร
ศิษย์สำนักเดียวกันกับคนขี้ริ้วย่างสามขุมเข้ามา ท่าทางเช่นนี้รับรองได้ว่าเละ ไม่ว่าฝ่ายไหนเละย่อมไม่ดีทั้งนั้น คนขี้ริ้วสบถออกสื่อไม่ได้ในใจร้อยคำแถมอาฆาตข้ามเรื่องใส่ยายเด็กนั่นอีกต่างหาก
"ข้าว่าพวกเจ้าไม่มีเวลามาเอาเรื่องข้าอยู่กระมัง ไม่รีบพายายนั่นกลับไปเดี๋ยวเจียงเจินกูก็ทุบโถงหลักทิ้งให้หรอก" พูดพลางถอยออกไปตั้งหลังห่างๆ ทว่าไม่รู้เมื่อไหร่ที่มือน้อยจับชายเสื้อเขาไว้แน่นทำให้ขยับห่างออกมาได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น "เฮ้ย ยายนี่ปล่อยนะเว้ย" กระตุกสุดแรงเสียงผ้าขาดแควกใหญ่ ไม่รู้เรี่ยวแรงเจ้าหล่อนมากขนาดไหนถึงดึงขาดได้เหมือนดึงกระดาษราคาถูก
"กรี๊ด!" เสียงแหลมเล็กของสาวน้อยดังลั่น
ฉันต่างหากที่ต้องกรี๊ด หล่อนมาดึงเสื้อชาวบ้านขาดจนฉันเกือบโชว์ท่อนบนแล้วมากรี๊ดทำบ้าอะไร!
จินตกชรีบดึงเศษเสื้อที่เหลือขึ้นมาปิดเนื้อตัวอย่างไว ต่อให้นี่เป็นร่างผู้ชายแต่ขอโทษเถอะ ข้างในไม่ใช่เว้ย
"ฉันต่างหากที่เสียหาย ยายนี่เดี๋ยวพ่อก็ส่งไปคุยกับรากมะม่วงให้หรอก!" เตรียมฝังให้จริงตามพูด
ผ้าเนื้อบางเบาสีหวานไม่รู้หล่อนเอามาจากไหนสะบัดเข้าคลุมร่างคนขี้ริ้ว พร้อมตรงเข้ามากระซิบข้างหู "พี่จินต์จริงด้วยสินะ" เจ้าหล่อนผละห่างออกไปเล็กน้อยแล้วยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์
ถูกจู่โจมอย่างตั้งตัวไม่ทันทำคนขี้ริ้วยืนนิ่งไปชั่วขณะ "เจ้าพูดถึงใครกัน...!" แล้วต้องหลบแวบ
"ใช่หรือไม่พิสูจน์ได้ค่ะ" ไม่ต้องพูดมากใดอีก เจียงอวี้เอี๋ยนลงมือฟาดพลังทิพย์ใส่แบบถล่มทลาย แล้วยังตามไปซ้ำด้วยกระบี่วิเศษประจำกายแบบเอาถึงตาย ลู่เยวี่ยวสือกระโจนเข้าไปห้ามทว่านางพลิ้วตัวหลบได้รื่นไหลราวสายน้ำ แล้วตามติดจู่โจมใส่คนขิ้ริ้วที่ดูอย่างไรก็เสียเปรียบเห็นๆ ทว่าหลบหลีกพลังร้ายแรงที่ฟาดเข้าใส่ได้ราวกำลังหยอกล้อ
"เป็นบ้าอะไรเนี่ยแม่คุณ เป็นวันนั้นของเดือนหรือไง!" ยิ่งตกใจยิ่งหลุดคำพูดที่ไม่ใช่ของโลกนี้มากขึ้น
"พิสูจน์ไงคะ ถ้าใช่พี่จินต์ฝีมือเท่านั้นไม่ละคายได้แน่นอน" สีหน้ายิ้มแย้มจนน่าหมั่นไส้ของสาวน้อยทำจินตกชเท้ากระตุกจนได้
พริบตาแค่ช่องว่างเท่าแมลงปอบินผ่านได้เท่านั้น ทว่าจินตกชกลับพุ่งผ่านมาถึงตัวเจียงอวี้เอี๋ยนแล้วส่งมะเหงกใส่หัวเจ้าหล่อนไปโป๊กใหญ่ มะกรูดลูกสวยปูดขึ้นมาจับจองที่บนหัวเจ้าหล่อนหนึ่งลูกทันที
"ใครไม่ระคายฟะ โดนเข้าไปนี่เดี้ยงไปอีกหลายวันเลยนะเว้ย" โวยแล้วต้องสปริงตัวห่างออกมาพร้อมโยกตัวหลบสายพลังคมกริบที่ตามกระหน่ำแบบไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
"เจ้าทั้งสองคนหยุดเดี๋ยวนี้!" ลู่เยวี่ยสือตะโกนแทรกเข้ามา
"ให้เจ้าหล่อนหยุดก่อนสิ" จินตกชยังคงหลบหลีกแบบหืดขึ้นคอ ตุ้มถ่วงน้ำหนักทำเจ้าตัวแทบหายใจไม่ทันแล้ว
"เดี๋ยวก็เลิกแล้วเจ้าค่ะ ขอเวลาอีกถ้วยชาเดียว" สองมือเต็มไปด้วยพลังน่ากลัว ยิ่งไล่อีกฝ่ายยิ่งหลบได้รื่นไหลเร็วขึ้นเรื่อยๆ จับยากราวกำลังไล่กวดสายลมเลยก็ว่าได้
[อิลิเลียเปิดใช้ทักษะพัดกวาดวงกว้าง]
เดี๋ยว!! ถึงขนาดเอาทักษะมาใช้เลยเหรอ แค้นฉันมาแต่ชาติปางไหนแม่คุณ
มันไม่ใช่พลังทิพย์แต่เป็นพลังจิตเฉพาะผู้เข้ามาเดินเล่นเท่านั้น จึงต่างจากพลังธรรมชาติที่นี่ ตูมเดียวเล่นเอาทั้งลานพินาศย่อยยับพัดศิษย์ฮู่ซานคนอื่นกระเด็นไปไกลลิบ ส่วนพระเอกยืนต้านอยู่ได้แต่ก็ได้ไปหลายแผล ส่วนจินตกชหลังติดผนังหินสองมือยกยอมแพ้มีสาวเจ้าใช้เข่ากดหน้าอกมือหนึ่งจ่อคอ อีกมือค้ำผนัง
ช่างเป็นท่าทางที่น่าผวาเหลือจะกล่าวแล้วครับ
"ประหลาดจังเลยค่ะ ไม่คิดว่าพลังแค่นี้พี่จินต์รับมือไม่ไหวได้อย่างไร มีปัญหาที่ร่างกายหรือเปล่าคะ?" เลื่อนสายตาจากหน้าตาขี้ริ้วแบบเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวลงล่างไปเรื่อยๆ
"พอเลยนอกจากลวนลามฉันทางกายแล้วยังต่อด้วยสายตาหรือไงยายนี่" จินตกชสับเข้ากลางหน้าผากให้ครั้งหนึ่งก่อนผลักเข้าหล่อนออกไปแล้วลุกขึ้นนั่งหอบหายใจตัวโยน บอกให้รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ร่างกายจริงๆ
"พี่จินต์มีปัญหาที่ร่างกายจริงๆ หรือคะ?" สองมือตะปรบเข้าไปลูบคลำทั่วตัวอย่างว่องไวอีกครั้ง
"เฮ้ย คราวก่อนมือปลาหมึกคราวนี้มือปลาไหลหรือไง!" ตีมือเข้าไปเพี๊ยะหนึ่งแล้วขยับห่างออกมา "ไม่เจอพักเดียวฝีมือพัฒนาอย่างน่ากลัวเลยเชียว"
"พักเดียวอะไรคะ ฉันไปเดินเล่นสะสมมาอีกสิบสองเรื่องเลยนะคะกว่าจะได้เจอพี่น่ะ"


ตอนที่ 2
ขนาดจินตกชยังอึ้งแล้วสามคนข้างตัวจะเหลือหรือ ทั้งสามคนแทบกลั้นหายใจแล้วย่องออกไปจากตรงนี้อย่างไว แม้ว่าตรงนี้อยู่ไกลกว่าจุดที่มอนสเตอร์พวกนั้นยึดเป็นอาณาเขตของพวกมันถึงครึ่งไมล์ก็ตาม จินตกชมองเห็นด้วยทักษะ ส่วนทั้งสามคนนั้นมองด้วยเวทของลูอิซ
ประมาทไปอย่างมากที่คิดว่าจะสามารถรับงานระดับโกลด์ได้ มันควรเริ่มที่ระดับไอรอนสินะ
"ขอโทษนะทุกท่านคิดว่าควรถอยกลับแบบเงียบๆ กันเถอะ ค่าปรับเดี๋ยวช่วยหามาจ่ายให้นะครับ" จินตกชยอมรับว่าความหลงตนว่าเจ๋งมันมีกันทุกคน ขนาดตนเองแค่ได้เข้ามาเดินเล่นสองเรื่องก็ดันคิดไปว่าตนเป็นคนเก่งทำอะไรก็ได้คนหนึ่งแล้วไงล่ะ ล้มไม่เป็นท่า
"งั้นพวกเราไปฝึกซ้อมแถวโบราณสถานที่มีคนเคลียร์แล้วดีไหม อย่างน้อยมันก็ยังมีหินเวทกับมอนสเตอร์ระดับล่างๆ ให้เก็บมาขึ้นเงินได้อยู่นะ" ลูอิซรีบสนับสนุน และมีนาธานกับพินเดอร์พยักหน้ารัวๆ ทั้งสามคนไม่โทษบีสท์ขี้ริ้วที่เชื่อมั่นในพลังของตนถึงเลือกงานยาก เพราะพลังที่เห็นตอนพบกันครั้งแรกมันก็สมควรที่เจ้าตัวจะเชื่อว่าตนเก่งกาจพอให้รับงานระดับโกลด์ได้แล้ว แม้ในความจริงจินตกชกวาดล้างมอนสเตอร์ทั้งหมดที่เห็นได้แน่นอนถ้าคิดจะสู้จริง ทว่าเจ้าตัวไม่ใช่คนมั่นใจเกินร้อยแบบพระเอกทั้งหลาย รวมทั้งไม่ชอบอวดดีโดยไม่จำเป็นจึงเหมาว่าตนไม่ไหวไปก่อนแล้ว ซึ่งนั่นทำให้เสียโอกาสสร้างชื่อไปแต่ใครสนใจเล่า หนอนน้อยไม่บ้าชื่อเสียงบ้าแต่หนังสือเท่านั้น
ในเมื่อตกลงได้ด้วยดีทั้งสี่จึงพากันไปจ่ายค่าผิดสัญญาแล้วถึงเดินทางไปยังโบราณสถานเก่าแก่ซึ่งถูกนักผจญภัยนับหมื่นคนเยียบย่างจนแทบไม่เหลืออะไรให้ค้นหาแล้ว คนที่มายังโบราณสถานนี้แค่ฝึกฝีมือกับมอนสเตอร์ขนาดเล็กแต่ดุร้ายเก็บหินเวทก้อนเล็กๆ และฝึกต้านกับดักสารพัดรูปแบบซึ่งยามนี้มีหลายกลุ่มเช่นกัน และนั่นจินตกชถึงรู้ว่านักผจญภัยเริ่มแรกล้วนมาซ้อมฝีมือที่นี่ก่อนทั้งนั้น
ฉันข้ามขั้นไปนี่เอง เอาล่ะแก้ตัว!
"เราจะเข้าไปเริ่มที่ทางเข้าสู่ห้องเก็บสมบัติ แม้ตอนนี้ห้องนั้นว่างเปล่าแล้วแต่มันมีกับดักซึ่งพอถูกทำลายไปแล้วพักหนึ่งมันจะฟื้นสภาพกลับมาใช้ได้เหมือนเดิม จึงเป็นที่ฝึกประสามสัมผัสที่ดีมากเชียวแหละ" พินเดอร์มาซ้อมมือที่นี่บ่อย เพื่อให้ตนว่องไวพอในการรับมือมอนสเตอร์
"แล้วพอผ่านกับดักไปแล้วมีจุดพักก่อนเข้าไปยังห้องสมบัติ ในนั้นก็มีมอนสเตอร์แอบเข้ามาอาศัยหลายชนิด ฝึกล่าได้ไม่น้อย" นาธานตบดาบข้างเอว
"ถึงทางเข้าแล้วล่ะ เลือกเอาเลยว่าจะไปทางไหน ทุกทางไปบรรจบที่ห้องสมบัติทั้งนั้น ต่างกันแค่กับดักยากง่ายในแต่ละทาง และกับดักในทุกทางสลับความยากง่ายไม่ซ้ำกันด้วยฉะนั้นจะเหมาว่าเคยเข้าไปทางไหนง่ายอย่าได้หวังว่าครั้งต่อไปจะง่ายอีก ฉันเคยเลือกทางเดิมสามครั้งแล้วไม่เหมือนกันสักครั้ง ฉะนั้นตรงนี้คือวัดดวง" ลูอิซกวาดตามองทางเดินทอดยาวสิบช่องทางตรงหน้า
ระหว่างที่ทั้งสามอธิบายยังมีนักผจญภัยหลายกลุ่มเลือกเส้นทางและเงียบหายไปตามช่องทางที่เลือก แน่นอนว่าแต่ละทางเข้าได้คนเดียว ถ้าจะเข้าไปทางเดียวกันก็ต้องรอจนกว่าม่านพลังตรงทางเข้าเปิดออก แต่ละทางพอมีใครเข้าไปจะมีม่านพลังปิดกั้นไม่ให้ใครเข้าไปอีกจนผ่านไปครู่ใหญ่ม่านพลังหายไปคนอื่นก็เข้าไปได้
"วัดดวงหรือ... ฉันเป็นพวกดวงติดลบเสียด้วยสิ หวังว่ามันจะไม่ยากเกินไป" จินตกชเลือกทางที่ดูสะอาดที่สุด
น่าจะมีคนผ่านทางนี้มากที่สุด แสดงว่ามันคงง่ายแน่เลย
"เจอกันที่ห้องสมบัตินะ" ลูอิซเลือกช่องทางติดกัน นาธานกับพินเดอร์เลือกที่ห่างออกไปสี่ช่อง
"เดี๋ยวเจอกัน" ว่าแล้วจินตกชก็สาวเท้าอย่างระวังเข้าไป เริ่มการผจญภัยได้!
ทันทีที่ก้าวพ้นปากทางเข้ามาด้านในเป็นทางเดินใหญ่โตปูด้วยหินเหมือนถนนโรมัน ผนังด้านข้างเป็นอิฐขนาดใหญ่เรียงไว้อย่างงดงาม คบไฟสลักจากหินรูปทรงดอกทิวลิปสองข้างทางสว่างยิ่งกว่าไฟตามทางด่วนเสียอีก เพดานสูงราวสี่เมตรทรงโค้งมีรูปสลักมอนสเตอร์น่าเกรงขาม
"ไฟที่คบนั่นไฟเวทสินะ" มันเป็นดวงกลมลอยอยู่เหนือคบไฟเล็กน้อยนี่นา "เอาล่ะมีกับดักอะไรบ้างไม่รู้ ลองวิ่งเต็มกำลังก่อนละกัน" ขยับแข้งขาแล้วพุ่งออกไปด้วยการกระโจนไปลงกลางทางและถีบส่งไปด้านข้าง จากนั้นก็วิ่งด้วยการถีบส่งตัวข้ามไปมาตามผนังสองฝั่งโดยไม่ลงพื้นด้วยความเร็วดุจสายลม
ทักษะการเคลื่อนไหวของร่างกายได้รับการฝึกถ่วงน้ำหนักจากเรื่องก่อนทำให้ยามนี้ก้าวเดียวไปได้ไม่ต่ำกว่าร้อยเมตร ด้วยความเร็วแบบไล่กวดจับหางนกนางแอ่นทันทำให้จินตกชผ่านเส้นทางนั้นมาแบบไม่เจออะไรเลยสักอย่าง กว่าเจ้าตัวจะรู้ว่าทางมันช่างโล่งไม่มีกับดักสักอย่างก็สองเท้าลงพื้นหน้าห้องขนาดใหญ่ไร้ผู้คน
"ว่าแล้วเชียวทางสะอาด ไม่มีกับดักเลยนี่นา"
[คุณได้รับหนึ่งร้อยเหรียญทองจากการผ่านเส้นทางกับดักด้วยเวลาเร็วที่สุด]
เหรียญทองร่วงลงมากองตรงหน้าพร้อมข้อความสีทองลอยเด่นตรงหน้า ทำจินตกชสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่ามีอะไรแบบนี้ในเรื่องด้วยทั้งที่ตามเนื้อเรื่องเดิมมันไม่มี หรืออาจเพราะเขามาอยู่ก่อนเวลาในเนื้อเรื่องเริ่ม ฉะนั้นจึงมีอะไรแบบนี้เพิ่มเข้ามาในเมื่อเป็นโลกธีมเวทมนต์นี่นา
"ตกลงแล้วเส้นทางนั้นมีกับดักด้วยหรือ... ไม่เห็นเจอ?" มองเหรียญกองน้อยครู่หนึ่งโกยเก็บเข้าคลั่งแล้วยิ้มชั่วร้าย "ไหนๆ คนอื่นยังมาไม่ถึงฉะนั้น กลับไปเก็บเหรียญอีกทางก่อนละกัน" ว่าแล้วก็วิ่งด้วยความเร็วเท่าเดิมแต่วิ่งบนพื้นอย่างเดียวกลับไป ตอนนี้ถึงรู้สึกว่ามีของมีคมมากมายพุ่งออกมาจู่โจมทว่าด้วยความเร็วของบีสท์ขี้ริ้วทำให้อาวุธทุกชิ้นปักพื้นปักผนังไป ไม่แม้แต่เฉี่ยวใกล้ตัว
วิ่งมาถึงทางเลือกจินตกชวิ่งเข้าไปอีกทางไม่มีหยุดพักแล้วกระโจนออกตัวด้วยความเร็วดุจสายลม เส้นทางนี้มีเวทจำพวกไฟซึ่งใหญ่กว่าลูกไฟธรรมดา หอกไฟ ธนูไฟจะพุ่งออกมาใส่ผู้บุกรุกทว่าคนวิ่งผ่านเส้นทางเร็วเกินไป กว่ากับดักทำงานคนบุกรุกก็ไปเสียไม่เห็นฝุ่นแล้ว ทำกับดักทั้งหลายหน้าม้านไปเลย ผ่านมาถึงหน้าห้องสมบัติยังไม่เจอใครและได้เหรียญทองเพิ่มอีกร้อยห้าสิบเหรียญด้วยการทำลายสถิติเร็วกว่าเดิม นั่นทำให้หนอนหนังสือสุดงกวิ่งกลับไปอีกรอบ และเปลี่ยนไปอีกทาง
[นี่มันเป็นทางที่มีกับดักนะ ปะทะกับกับดักหน่อยสิเว้ย!]
ถึงกลับมีข้อความสีทองเด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้าจินตกชในขณะที่ตั้งท่าวิ่งเต็มฝีเท้าอีกครั้งในช่องทางที่สาม
"ปะทะหรือ จัดไปตามคำขอ" ก้าวออกไปแล้วตวัดมือ "สะบั้นสุญญากาศ!"
คมอากาศเส้นใหญ่หลายสิบเส้นทะยานออกไปฟาดฟันถล่มทลายเป็นการเปิดฉากแรกหลังจากนั้นก้าวอาดๆไม่เร่งรีบอีก อะไรโผล่มาพ่อคุณฟาดฟันแบบไม่กลัวที่นี่ถล่มทับเพราะไม่เหลือซากให้ถล่มแล้วนั่นแหละ ทะลุออกมายืนหน้าห้องสมบัติอีกครั้งมีร่องรอยว่านักผจญภัยสักกลุ่มมาถึงและเข้าไปในห้องแล้ว ทว่าสามคนกลุ่มเขายังไม่มา จินตกชเลยวิ่งกลับไปอีกครั้งตามทางที่ถล่มเละและมีข้อความโวยวายฟูมฟายมากมายลอยขึ้นมารัวๆ
[เจ้ามนุษย์ชั่วร้าย จะวิ่งกลับไปอีกทำไมนัก]
[พอแล้ว เดี๋ยวพวกข้าก็พังหมดพอดี!]
[จะไปไหนก็ไปสิเว้ย!]
เป็นอีกครั้งที่จินตกชเดินถล่มเละ ก็แบบว่าพลังจิตผสานกับสะบั้นสุญญากาศ ธนูเป็นร้อยมาจากทุกทางฟันทิ้งหมด ใบมีดยักษ์จากผนังฟาดฟันไม่เหลือซาก ก้อนหินยักษ์กลิ้งต่อกันเป็นสิบเต็มทางเดินฟาดฟันแปรสภาพเป็นหินถมทางไป ตลอดทางไม่เหลืออะไรในสภาพเดิมสักอย่าง จนมาถึงหน้าห้องสมบัติอีกครั้ง จำนวนเหรียญทองครั้งนี้ถึงหนึ่งพันเหรียญทีเดียว
"กลับไปอีกทางละกัน" ตั้งท่าจะวิ่งกลับไป ให้ต้องโยกตัวหลบกระสุนเหรียญทองที่มาเป็นห่าฝนแน่นอนว่าจินตกชหลบได้หมด
[ไปไกลๆเลย ไอ้มนุษย์ชั่ว!]
เหรียญทองปาใส่รัวๆ วูบเดียวถึงห้าพันเหรียญ บีสท์ขี้ริ้วเก็บใส่คลังอย่างชื่นบาน
[ถ้าเจ้ากลับไปวิ่งมาอีกครั้งจะสาปให้เจ้ากลายเป็นคนที่ขี้เหร่ที่สุดในโลกเลยเชียว!]
จินตกชชี้หน้าตนเองแล้วยืดตัวเต็มความสูง "หน้าแบบนี้ฉันยังไม่สะเทือนเลย คิดว่าเพิ่มอะไรได้อีกล่ะ"
[…]
ว่าแล้วจินตกชก็หัวเราะ ทั้งที่น้ำเสียงแหบแห้งหน้าตาดูไม่ได้แต่เสียงหัวเราะนั้นกับกังวานใสพลอยให้รู้สึกว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วนี่น่าเอ็นดูแปลกๆ เสียอย่างนั้น "โอเค ฉันไม่ก่อกวนแล้ว ว่าแต่เธอคือใคร ระบบของโบราณสถานนี้งั้นหรือ?"
[ถูกแล้ว ที่นี่คือโบราณสถานอัลฮาซาน โบราณสถานเก่าแก่ที่สุดในโลกที่พำนักสุดท้ายของเผ่าพันธุ์แห่งอำนาจอันเรืองรองเมื่อเจ็ดหมื่นปีก่อน]
"ที่พำนักสุดท้าย... นั่นมันสุสานหรือเปล่า?" ในเรื่องนี้มีสุสานโบราณหลายแห่ง แต่ละแห่งล้วนอันตรายร้ายแรงต่างจากโบราณสถานอย่างอื่น แต่ถ้าที่นี่คือสุสานก็คงโดนนักผจญภัยเคลียร์เรียบร้อยไปแล้วล่ะ ถึงใช้เป็นที่ฝึกซ้อมมือของพวกมือใหม่ได้ "นี่ ทำไมเงียบล่ะ พวกระบบนิสัยแบบนี้ทั้งนั้นหรือไง ไม่ต้องการตอบก็เงียบตัดบทเสียอย่างนั้น" จินตกชส่ายหน้าดุกดิก
"รอนานไหมซีวิลล์" ลูอิซเดินออกมาจากทางเส้นหนึ่ง เสื้อผ้าเยินเล็กน้อย " บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าสภาพเจ้าดูแย่นะ"
ถูกทักแบบนั้นจิตกชถึงสำรวจตนเอง ทั้งตัวดำด้วยเขม่าและฝุ่น เสื้อผ้าเปื้อนจนจำสีเดิมไม่ได้ ทั้งตัวมอมเป็นลูกหมาคลุกฝุ่น "ไม่เป็นไร แค่ฟกช้ำเล็กน้อย" ที่ว่าฟกช้ำนั่นกับดักในโบราณสถานนะ ไม่ใช่ตัวเขา
[ไม่เล็กน้อยเว้ย!]
ตัวอักษรสีทองขนาดห้าคูณห้าเมตรเด้งมาลอยตรงหน้าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วทันที ทำเจ้าตัวผงะเล็กน้อยแล้วหัวเราะ
"มีอะไรน่าขำหรือไง" ลูอิซแปลกใจที่อยู่ๆ เจ้าบีสท์ขี้ริ้วก็หัวเราะขึ้นมาเฉยๆ
"ไม่เห็นหรือ?" จินตกชมองอักษรตัวมหึมาสลับกับลูอิซ
[เธอไม่เห็นหรอก เพราะเธอไม่มีศักยภาพพอที่จะมองเห็น]
จินตกชกำลังจะถามเพิ่มหน่อยทว่าอีกสองคนเดินออกมาสมทบพอดี ทั้งสองลุงเยินเล็กน้อยให้ลูอิซใช้เวทรักษาเสียก่อนถึงเข้าอดีตห้องเก็บสมบัติ
"ถ้าไม่เป็นไรงั้นเราเข้าไปข้างในเถอะ" พินเดอร์ออกแรงผลักประตูบานใหญ่ มันเปิดออกโดยง่าย
แค่ประตูเปิดจินตกชก็จับไหล่พินเดอร์แล้วดึงกลับหลังมาอย่างไว พร้อมทั้งอีกมือตวัดคมสุญญากาศเข้าใส่สิ่งมีชีวิตตัวเล็กเขี้ยวแหลมคมแล้วยังถืออาวุธจำพวกขวานฟันเข้าใส่คนที่เปิดประตู ลงมือครั้งเดียวแต่เก็บพวกซุ่มจู่โจมได้เป็นสิบตัวในครั้งเดียว
"ตัวอะไรนั่น?" มอนสเตอร์หนึ่งกลุ่มใหญ่ตรงหน้าระบุไม่ได้ว่าสายพันธุ์ไหน ส่วนสูงของพวกมันเท่าเด็กสิบขวบ รูปร่างกลมป้อมแขนขาสั้นทว่าเคลื่อนไหวว่องไวผิดรูปร่าง ตัวสีเขียวหางยาวแบบหางกิ้งก่า ตาดำหรี่เล็ก หน้ายาวแบบหมาป่ายืนด้วยสองขาถืออาวุธมีคมจำพวกขวาน พวกมันส่งเสียงคำรามข่มขวัญใส่ทั้งสี่
มอนสเตอร์ขนาดเล็กใช้จำนวนเยอะกว่าผสานกำลังจู่โจมเข้ามาจากทุกทิศ กองหน้าอย่างจินตกชมีหรือถอยได้ มันเป็นการทดสอบฝีมือได้พอดี พลังจิตใช้ปัดป้อง คมสุญญากาศตวัดฟาดฟัน พุ่งทะลวงเข้าไปอย่างเต็มฝีมือต่อให้อีกฝ่ายจำนวนเยอะก็ไม่ได้ทำให้ต้านบีสท์ล่าเนื้อไหว ครู่เดียวมอนสเตอร์ทั้งฝูงกลายเป็นซากพร้อมบริเวณรอบๆ เข้าไปด้วย
"ใช้ได้อยู่นี่นาที่ฝึกมา" ขยับสองมืออย่างพอใจผลความวินาศที่เพิ่งสร้างหมาดๆ "เป็นที่ซ้อมฝีมือเริ่มแรกได้ดีจริงด้วยครับ" จินตกชกระโดดไปทั่วๆ ราวกำลังสำรวจว่ายังเหลือซ่อนอยู่ตรงไหนอีกหรือเปล่า ไม่ได้สนใจสีหน้าอึ้งจนสติบินของผู้ร่วมปาร์ตี้อีกสามเลยสักนิด
"เขาเก็บเรียบได้ง่ายไปไหม พวกเรารวมกันยังใช้เวลาสองสามชั่วโมงกว่าจะกำจัดหมด" นาธานอยากลงไปนั่งวนนิ้วที่พื้น รู้สึกตนช่างกระจอกเหลือเกิน
"เผ่าบีสท์นี่นาฝีมือแค่นี้ธรรมดา" ลูอิซหมุนไม้เท้าในมือสีหน้าบ่งบอกความอิจฉาเล็กน้อย
พินเดอร์พูดไม่ออก รู้ว่าตนใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะเป็นนักผจญภัยได้แบบนี้ แต่เจ้าบีสท์ขี้ริ้วนั่นทั้งน่าอิจฉาและน่าโมโห
"เป็นห้องเก็บสมบัติที่กว้างและว่างเปล่ามากๆ เลยนะเนี่ย" กวาดตามองไปทั่วห้องรู้ว่าไม่เหลือสิ่งมีค่าอะไรทั้งนั้นแล้วแต่ก็ยังมีรอยเท้าคนเข้ามายังห้องนี้มากมายอยู่ดี "กลุ่มก่อนหน้าพวกเราก็เข้ามาในห้องนี้นะ ทำไมเขาไม่เก็บมอนสเตอร์พวกนี้กันล่ะ" จินตกชมั่นใจว่าที่ไปวิ่งเล่นกับพวกกับดักใช้เวลาไม่นานตอนที่เห็นร่องรอยนักผจญภัยกลุ่มหนึ่งเข้าห้องสมบัติห้องนี้ คิดว่าอาจได้เจอกันในห้องด้วยซ้ำ
"คงเปิดแล้วโดนจู่โจมเลยปิดแล้วไปต่อห้องอื่นกระมัง" อย่างไรโบราณสถานแห่งนี้ก็มีห้องเป็นร้อย เจอพวกนี้ฝูงใหญ่ไม่มีใครบ้าพุ่งเข้าชนแบบเจ้าบีสท์ขี้ริ้วคนนี้หรอก พินเดอร์แค่นหัวเราะ
"ห้องอื่นหรือ?" จินตกชกวาดตามองไปทั่วห้องเสียครั้ง อย่างไรทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลเก็บรายละเอียดได้ทั้งหมดในครั้งเดียวอยู่แล้วต่อให้บางจุดอยู่ในเงาจนมองไม่ออกว่ามีอะไรอยู่ก็ตาม "อ๊ะ ตรงนั้นมีทางจริงด้วย" ชี้ไปสุดห้องในเงามืดแสงจากคบเพลิงส่องไปไม่ถึง
พินเดอร์มองตามมือชี้แล้วมีสีหน้าฉงน ลูอิซกับนาธานก็ไม่ต่างกัน "ข้าไม่เห็นมีทางอะไรตรงไหนเลยนะ" ลุงผมสีน้ำตาลแดงชะเง้อออกไปสุดตัว
"ข้าก็ไม่เห็น" พินเดอร์ยกมือป้องตา ทั้งสามเคยเข้ามาในห้องสมบัติสามครั้งแล้วไม่เห็นมีทางไหนอีกนอกจากประตูหน้าที่เปิดอยู่นี้
จินตกชกระโดดครั้งเดียวไปลงยังจุดที่เขาชี้เมื่อครู่ซึ่งมันอยู่สุดห้องกว้างแล้วยังอยู่ในเงามืด พลางยื่นมือออกไป
"มือเจ้าหายไปแล้ว!" ลูอิซยกสองมือปิดปาก มือบิสท์ขี้ริ้วจมหายเข้าไปในผนังเสียเกือบถึงข้อศอก
"ไม่ได้หาย ตรงนี้มีทางซ่อนไว้แล้วใช้ลวดลายหลอกตาบวกกับค่อนข้างมืดทำให้มองเห็นลำบาก ดูถ้าเวทตรวจจับสิ่งผิดปกติใช้ในห้องนี้ไม่ได้ด้วยสินะ"
พอทั้งสามเดินมาถึงยังคงยืนอึ้งราวมองไม่ออกอยู่ดีว่ามีทางจนจินตกชต้องเดินเข้าไปครึ่งตัวถึงพอมองออกว่ามันมีทางจริงๆ
"ใช้ทั้งลวดลายและการหักเหของแสงในการพรางไว้หรือนี่ ง่ายแต่ได้ผลเพราะเวทตรวจจับใดก็ไม่มีปฏิกิริยาแน่นอน" ลูอิซลองใช้เวทตรวจสอบ ไม่มีสิ่งใดตอบกลับมาจริงดังที่จินตกชบอกเมื่อครู่ "นี่ถ้าไม่มีซีวิลล์มาด้วยพวกเราก็คงไม่รู้ว่ามันมีทางแบบนี้ด้วย" แค่เดินถอยห่างออกมาสองก้าวก็มองไม่ออกแล้วว่ามีทาง
จินตกชเหลียวมองสำรวจเส้นทางเล็กน้อย "นี่เหมือนไม่มีใครผ่านมานานเลยนะ ไหนบอกว่ากลุ่มอื่นไปห้องอื่นแล้วไงเขาไม่ได้ใช้ทางนี้กันหรอกหรือ?" ไม่แค่ฝุ่นหนาเป็นศอก ใยแมงมุมเต็มทางไปหมด
"น่ากลัวว่ายังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามีทางทางนี้ พวกเขาแค่ไม่เข้ามาในห้องนี้แต่เดินไปห้องอื่นจากทางหลักนอกห้องต่างหากเล่า" ทินเดอร์สาวเท้าช้าๆ ทางนี้ไม่มีคบไฟจึงอาศัยแต่ดวงแสงที่ลูอิซเสกขึ้นมาส่องทางซึ่งก็ไม่ได้สว่างมากนัก สามคนเดินอย่างระวังด้วยเกรงว่าอาจมีกับดักรออยู่ทว่าบีสท์หนึ่งเดียวก้าวฉับๆ อย่างไม่สนใด
มองเห็นในความมืดมองเห็นได้ไกลลิบ ทักษะนี้มันยอดเยี่ยม ดีชะมัดที่ได้แถมมาด้วย
เดินเข้ามาพักใหญ่ยังไม่มีสัญญาณใดว่ามีอันตรายหรือมีสิ่งมีชีวิตใดอื่นนอกจากทั้งสี่ จนมาถึงห้องปลายทางซึ่งมีความกว้างไม่มากนัก
"ทางตันหรือนี่" นาธานยกมือกดหน้าผากท่าทางผิดหวังไม่น้อย
"ตรงไหนคือทางตันล่ะ มันมีทางตั้งห้าทางเลยนะ" จินตกชเดินเข้าไปใกล้ผนังแล้วเอียงคอมองเข้าไปจากนั้นขยับไปด้านข้างสี่ก้าวชะเง้อหน้าจมผนังแล้วถอยออกมาขยับไปอีกเล็กน้อย "แต่ละทางไม่มีร่องรอยว่าเคยมีใครผ่านในเร็วๆ นี้มาก่อนทั้งนั้น เอาไง?" หันมาถามความเห็นคนทั้งสาม
"พรางไว้แบบเดียวกับที่เราเข้ามาเองหรือ" พินเดอร์ไม่รู้ควรทึ่งหรือกลัวดีแล้วก้าวมาจนหน้าชนผนังแล้วเขาถึงมองออกมามันมีทาง "สายตาบีสท์ดีแบบนี้ทั้งนั้นหรือเปล่า"
"ไม่รู้สิ" จินตกชตอบจริง เขาไม่รู้หรอกว่าบีสท์สายตาดีแค่ไหน อาจดีกว่าเขาก็ได้ "ว่าแต่ไปทางไหนดีล่ะ"
นาธาน พินเดอร์ ลูอิซค่อยๆ สำรวจทางทั้งห้าสีหน้าหนักใจไม่มีปิดบัง ทั้งสามกำลังหนักใจเพราะไม่รู้เลยว่าทางพวกนี้มีสิ่งใดรออยู่ และปลายทางไปถึงที่ใด ต่อให้ปลายทางมีสมบัติที่ยังไม่มีใครค้นพบทั้งสามก็ไม่อยากเข้าไปท้าทายหรอก พวกเขารู้ประมาณตนดี ขณะทั้งสามตัดสินใจ จินตกชกำลังสำรวจผนังห้องอีกด้าน
ตรงนี้มีลวดลายอะไรด้วยแฮะ เหมือนช่อใบมะกอกสานเป็นมงกุฎรองรับดวงดาวบนรัศมีสิบแฉก หรือเปล่านะนั่น
มือหยาบปัดฝุ่นบนลวดลายเกิดเสียงคล้ายสลักบางอย่างทำงานดังแผ่วเบาแต่จินตกชได้ยินชัดเจน ทว่ายังไม่ทันรู้ว่าอะไร แผ่นหินตรงหน้าพลิกขึ้นเหมือนกระดานหก
"ว้าก!" งัดตัวบิสท์ขี้ริ้วพลิกเทเข้าไปในทางด้านหลังแล้วปิดสนิททันที
"ซีวิลล์!" ทั้งสามวิ่งมาช่วยกันทั้งดึงทั้งดันแผ่นหินที่เห็นพลิกเอาตัวคนเข้าไปเมื่อครู่มันไม่ขยับสักนิด
"ทำไงละทีนี้?"
สามคนถูกทิ้งอย่างจำยอมไว้ตรงทางที่ไม่เคยผ่าน ต่างวิตกกังวล
"เดินกลับทางเดิมแล้วไปรอที่ห้องสมบัติก่อนไหม อย่างไงมันก็มีแค่มอนสเตอร์เล็กๆ เท่านั้น" นาธานไม่เสี่ยงบ้าเข้าไปในทางที่ไม่รู้เด็ดขาด ลูอิซกับพินเดอร์พยักหน้า ทั้งสามจึงเดินกลับไปตั้งหลักรอที่ห้องสมบัติ ส่วนบีสท์ขี้ริ้วกำลังลื่นลงสู่ทางลาด
ถึงการเล่นสไลด์เดอร์มันสนุกแต่ตอนนี้ฉันว่ามันไม่ใช่เวลานะ
ปลายทางของกับดักพวกนี้ไม่มีหอกดาบรออยู่ปากทางก็ต้องมีมอนสเตอร์ระดับบอสรออยู่ ไม่ว่าอะไรทักษะทั้งหมดถูกเปิดใช้แล้วพร้อมทุ่มใส่ทุกอย่างปลายทาง อึดใจจินตกชเห็นแสงปลายทางหัวคิ้วเจ้าตัวขมวดมุ่นทักษะที่เตรียมใช้ถล่มทุกอย่างต้องปิดลงเหลือแค่วิสัยทัศน์ระยะไกล
สุดทางที่พุ่งออกมาคือมอสหนานุ่มก้อนใหญ่ตกลงไปแล้วนุ่มยิ่งกว่าเตียงน้ำ เจ้าตัวจมลงไปจนมิดแล้วเด้งขึ้นมาลงพื้นอย่างมั่นคง แล้วกวาดตาสำรวจสถานที่ สิ่งแรกที่เข้ามาทักทายในสายตาคือ โครงกระดูกชาวบ้านขาวจั๊วะเงาแวบดูสุขภาพดีสุดๆ กระจัดกระจาย โลงหินแตกหักทว่ายังดูออกว่าแกะสลักไว้อย่างงามวิจิตรและคงประดับด้วยของมีค่ามากมายแน่นอน เพียงแต่ยามนี้ของมีค่าไม่เหลือแล้ว ป้ายหินแตกหัก ของหลายอย่างที่จินตกชไม่รู้จักผุพังกระจายเกลื่อนเช่นกัน
"สุสานจริงๆ ด้วย"


ตอนที่ 6
ระหว่างทางไปรังมังกรจินตกชนึกถึงเนื้อเรื่องว่าเป็นอย่างไร เนื้อเรื่องช่วงนี้พระเอกมาช่วยเจ้าหญิงด้วยนั่นทำให้มังกรถูกกำจัด พอพาเจ้าหญิงกลับไปส่งพระราชาพยายามเกลี้ยกล่อมให้พระเอกอยู่เป็นขุนนางแล้วยังจะยกเจ้าหญิงให้ แน่นอนว่าพระเอกไม่เอาแล้วเดินทางไปยังโบราณสถานสุดอันตรายนั่นจึงได้พบกับนางเอก
สรุปว่าฉันต้องฟาดดาบกับพระเอกเพื่อปกป้องมังกรจริงๆ หรืออาจแถมซัดกับนักดาบแถวนี้อีกคนด้วย... อุ้มมังกรวิ่งหนีเถอะ
จินตกชคิดอย่างเคร่งเครียดแม้ตนมีฝีมือพอตัว แต่ถ้าจะต้องลุยกับพระเอกน่ากลัวว่าต้องจองโรงพยาบาลล่วงหน้า และหวังว่าจะไม่ต้องจองโลงเผื่อไว้ด้วย
"เป็นกังวลความปลอดภัยของเจ้าหญิงหรือ?" ยูเกรนเห็นว่ายิ่งใกล้ถึงรังมังกรจินตกชดูเคร่งเครียดมากขึ้นทุกที
ใครกังวลอะไรแบบนั้นกัน ฉันกลัวตีกับพระเอกต่างหาก จอมเวทแห่งยุคเลยนะเว้ย
"นายไม่กังวลหรือไง เจ้าหญิงโดนมังกรพามาหลายสิบวันแล้ว ไม่รู้ทำอะไรพินาศ เอ๊ย ไม่รู้เป็นอย่างไรบ้าง" ยิ่งคิดแววตายิ่งมีความกังวล
"อยากเป็นขุนนางอาณาจักรเคฟทาวีคขนาดนั้นเลยหรือไง"
"ถามอะไร คนอย่างฉันถ้าอยากเป็นขุนนางที่ไหนก็อ้าแขนรับทั้งนั้นไม่ต้องรอช่วยเจ้าหญิงของแดนไหนก่อนหรอกเฟ้ย" การันตีได้จากผลงานที่ผ่านมา หลายอาณาจักรยอมมองข้ามหน้าตาขี้ริ้วยื่มไมตรีให้จินตกช เจ้าตัวแค่ไม่รับเท่านั้น
หนุ่มผมขาวมองบีสท์หนุ่มเขี่ยกองไฟเอาของกินที่ห่อใบไม้โยนเข้าไปเผาจนสุกออกมา "นั่นสินะระดับคุณตำแหน่งอะไรก็คว้ามาได้ทั้งนั้นถ้าต้องการ" แล้วก้มลงเขี่ยห่อใบไม้ของตนออกมาจากกองไฟบ้าง
"แล้วนายล่ะไปช่วยเจ้าหญิงหวังอะไรหรือ?" หากต้องรับมือพระเอกกับยูเกรนคนนี้อีกคนด้วยเขาขอฟังความต้องการเผื่อยื่นข้อเสนอให้มาร่วมมือกันดีกว่า ระวังพลังเวทแล้วยังต้องระวังดาบอีกด้วยก็ไม่ไหวนะ
"แค่ช่วยคนที่กำลังเดือดร้อนได้ก็ดีแล้วเท่านั้น ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" เจ้าตัวตอบนิ่งๆ สองมือแกะห่อใบไม้หยิบของกินที่เผาสุกแล้วขึ้นมาใส่ปาก
"นักบุญมาก! คนรับงานหวังค่าจ้างอย่าฉันรู้สึกเจ็บปวดนิดหน่อยเลยแฮะ" ทำงานแลกค่าจ้างมันเรื่องปกติ แต่ทำงานการกุศลแบบนี้หายาก ยูเกรนคนนี้นิสัยดีกว่าพระเอกยูเกรนหลายเท่าเลยเว้ย พระเอกในเรื่องบรรยายนิสัยไว้ว่าต้องการอะไรต้องได้ในเมื่อตนมีอำนาจล้นฟ้า ฉะนั้นทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง สาวงามล้วนตกเป็นของพระเอกทั้งนั้น เป็นพวกอ่านไปหมั่นไส้ไป แต่ก็ชอบฉากต่อสู้มันๆจนเลิกอ่านแนวนี้ไม่ได้สักที
"ทำงานแล้วรับค่าจ้างเป็นเรื่องถูกแล้วจะมารู้สึกเจ็บปวดทำไม ฉันก็แค่ทำอะไรตามใจเท่านั้น"
"ได้ยินแบบนี้พวกเรามาร่วมทางกันดีไหม ไปช่วยเจ้าหญิงด้วยกัน" ชายหนุ่มหน้าตาดีพอใช้ได้เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาโดยไม่มีใครเชิญ "ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังหรอกนะพอดีเดินมาแล้วมันได้ยินเข้า ว่าไงสนใจร่วมทางไปกับพวกฉันไหม?"
"แค่หมอนนี่นะที่ไม่รับค่าจ้าง ฉันยังเอาอยู่" จินตกชชี้หน้าตนเองให้รู้ว่า ตนไม่ใช่นักบุญแบบหนุ่มผมขาว ได้การเขม็งตาขุ่นเล็กน้อยตอบกับมา
"แย่จริงแบบนี้ตัวหารก็เพิ่มขึ้นอีกสิ" ด้านหลังคนพูดมีทั้งนักเวทนักดาบนักสู้ด้วยมือเปล่ารวมแล้วสิบห้าคนทีเดียว จัดมาเยอะเหมาะใช้ข่มขู่คนอื่นที่สุด
แต่ละคนในกลุ่มสิบห้าคนจับจ้องยังหนึ่งนักดาบหนึ่งเผ่าบีสท์ แล้วต่างเบ้หน้าเมื่อมองบีสท์หนุ่มชัดๆ แล้วหันไปกระซิบกระซาบถึงหน้าตาอันเป็นเอกลักษณ์ของของเจ้าบีสท์นั่น
เห็นสายตาคนพวกนั้นจินตกชก็รู้แล้วว่าอีกเดี๋ยวคงได้ออกแรงโดยใช่เหตุ ทว่าเขานั้นสุดขี้เกียจเปลืองแรงอะไรแบบนั้นในยามนี้เสียด้วย "ฉันว่าพวกนายอย่ามาเปลืองแรงเปลืองสมองคิดเขี่ยพวกฉันให้พ้นทางเลยดีกว่า เก็บแรงไว้สู้กับมังกรดีกว่าไหม ถ้ากับมอนสเตอร์อื่นข้ายอมเล่นด้วยแต่กับมังกรอย่าเสียแรงก่อนจะดีกว่า" เป็นเขาทำแบบนั้นแน่นอนแล้วคนพวกนี้ล่ะ
"ดังที่นายว่า ฉันก็ไม่อยากเสียแรงโดยใช่เหตุเช่นกัน แต่ใครรับรองได้ล่ะว่านายสองคนจะไม่เข้าไปฉวยผลประโยชน์ในภายหลัง"
"ไม่มีใครรับรองได้ทั้งนั้น ถึงอย่างไรฉันสองคนก็ตั้งใจไปที่รังมังกรตัวนั้นอยู่ดี"
สีหน้าแต่ละคนชักดำทะมึนแววตาเย็นเฉียบ ท่าทางไม่อยากพูดกันด้วยปากแล้ว เห็นแบบนั้นจินตกชไหวไหล่ท่าทางยียวนเล็กน้อย
"ฉันสองคนเก่งนะเว้ย" แสดงออกแบบพร้อมมีเรื่องซึ่งแบบนั้นทำยูเกรนหัวคิ้วขมวด
"เพิ่งบอกว่าทำแบบนั้นมันเสียแรงเปล่าอยู่ไม่ใช่หรือ แต่ท่าทางนายตอนนี้คือพร้อมมีเรื่องทุกเวลาเลยนะ" หนุ่มผมขาวไม่เห็นคนกลุ่มนี้ในสายตาอยู่แล้วต่อให้มีนักเวทถึงห้าคนในกลุ่มแล้วอย่างไร คว่ำจอมเวทหรือสำหรับเจ้าตัวไม่ยากสักนิด
กลุ่มนักผจญภัยสิบห้าคนระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น "ทีแรกว่าจะช่างมันก่อนแต่ปากดีแบบนี้ ก็หายไปเลยละกัน" สัญญาณลงมือรุมสกรัมสิบห้าต่อสองจากหัวหน้ากลุ่มส่งให้นักดาบสี่คนในกลุ่มชักอาวุธพุ่งเข้าฟันใส่ทั้งสองทันที
ขาเรียวยาวแตะเข้าที่ข้อมือนักดาบคนหนึ่งแรงแบบทำแขนหักดาบหลุดมือกระเด็นไปตกไกลลิบ แน่นอนว่าฝีเท้านั่นมาจากหนุ่มผมขาว ลงเท้าแรกก็โหดเหี้ยมให้บีสท์ขี้ริ้วผงะเล็กน้อย
พ่อคุณดุร้ายชะมัด
จินตกชแค่ใช้มือปัดป้องให้วิถีดาบเบนออกจากตัวไม่เรียกเลือดเนื้อจากผู้จู่โจมเหมือนเขากำลังประเมินความสามารถของคนกลุ่มนี้ ครั้งนักดาบอีกสามที่กำลังตั้งใจฟาดฟันเอาตายโดนปัดไล่ง่ายดาย นักสู้มือเปล่าจึงเข้ามาร่วมวงด้วย สนับมือเหล็กกล้าพุ่งเข้าใส่จินตกชหลบแวบหมัดนั้นพุ่งเลยไปปะทะต้นไม้หักโค่นในทันที
"แรงดีใช้ได้เลย" จินตกชยกหัวแม่มือให้ก่อนยกเท้าถีบเข้ากลางตัวทีเดียวกระเด็นไปหลายเมตร ตกพื้นแล้วยังกลิ้งไปอีกหลายตลบรุนแรงแบบหมดสติไปเลย ครั้นหันไปทางนักดาบแล้วให้ผงะรอบสอง ยูเกรนส่งลงไปนอนพื้นหมดแล้ว "นายลงมือโหดไปไหม" ใต้ร่างเหล่านักดาบแอ่งน้ำสีแดงเป็นวงกว้างเชียว
"ฉันไม่ใช่คนดีขนาดปล่อยพวกหาเรื่องได้ตลบหลังหรอกนะ" น้ำเสียงเย็นน้อยกว่าแววตาที่กำลังจับจ้องนักเวทเสียอีก และไม่รอให้เสียเวลายูเกรนกระโจนออกไป จอมเวทซัดพลังน่าสะพรึงออกมากันทว่ามันช่างเปล่าประโยชน์
คมดาบฟาดฟันรวดเร็วสลายพลังเวทแล้วไปถึงตัวตวัดวูบเดียว บาดแผลใหญ่แบบถึงชีวิตเกิดขึ้นแบบเจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนเข้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยูเกรนไม่หยุดแค่นั้น พริบตาที่เขาก้าวออกไปอีกครั้งปลายดาบแหลมคมถึงไหล่นักเวทอีกคนแล้วฟันออกไปพร้อมยกเท้าถีบนักเวทอีกคนที่ยังยืนตะลึง ส่งนักเวทสามคนลงไปนอนร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวด
เมื่อกี้เร็วแทบมองไม่ทัน แล้วยังพลังฝีมือขนาดลบล้างพลังเวทได้ง่ายดายแบบนั้น ถ้าหมอนี่เป็นพระเอกอีกคนฉันก็ไม่เถียงเด็ดๆ
"นี่แกทำได้ยังไง พวกฉันเป็นนักเวทนะเว้ย!" จอมเวทหัวหน้ากลุ่มร่ายเวทรวดเร็ว พลังเวทที่เห็นแล้วน่ากลัวไม่น้อยแต่มันไม่ได้ใช้ประโยชน์ใด
ไม่รู้ว่าดาบในมือยูเกรนตวัดออกไปเมื่อไหร่พลังเวทสลายสิ้นพร้อมมือข้างที่ประคองเวทเมื่อครู่ร่วงลงพื้น จอมเวทแหกปากดังสนั่น เลือดที่แขนพุ่งเป็นน้ำพุ แล้วพริบตาเงาร่างผมขาวพุ่งออกไป นักผจญภัยกลุ่มนั้นทั้งหมดก็หมดสิทธิ์ไปช่วยเจ้าหญิง
"มีผู้ใช้เวทแค่นี้ไม่ตายหรอก" เก็บดาบระหว่างปรายสายตาเย็นเฉียบใส่คนกลุ่มนั้น
แรกเริ่มที่หาเรื่องจินตกชคิดแค่ว่าจะตัดกำลังให้มีคนบุกรังมังกรน้อยลงหน่อยเท่านั้น แต่ตอนนี้น้อยคนใช่ว่าความอันตรายลดลง นักดาบคนเดียวน่ากลัวกว่าจอมเวทร้อยคนเสียอีกกระมัง
"เอ่อ... ย้ายที่พักดีกว่าไหม" ถามไปอย่างนั้นแหละตอนนี้จินตกชกำลังกลบกองไฟกันไฟไหม้ป่า เขาไม่สามารถทำใจพักแรมตรงที่เพิ่งนองเลือดได้หรอกนะ
ยูเกรนเดินตามไปเงียบๆ เจ้าตัวกวาดตามองไปในความมืดแบบคนที่รับรู้ว่าในป่ามีคนซุ่มซ่อนอยู่อีกมาก แน่นอนว่าบางทีถ้าเมื่อครู่ยูเกรนไม่ลงมือเด็ดขาดแบบนั้นอาจมีกลุ่มอื่นลอบจู่โจมอีกก็ได้ ในเมื่อใครก็ไม่อยากให้ส่วนแบ่งโดนหารมากขึ้นทั้งนั้นนี่นา ทว่าใครจะรู้เล่าว่าบีสท์ขี้ริ้วรับงานจ้างนายจ้างคนละคนกับนักผจญภัยคนอื่น
เดินมาอีกพักใหญ่แม้มีสายตาแอบมองในความมืดทว่าไม่มีใครกล้าปรากฏตัวออกมาหาเรื่องอีก จินตกชจึงหาที่พักแรมแล้วก่อกองไฟขึ้นใหม่ อาหารเมื่อก่อนหน้าไม่ได้กินครั้นจะเผาใหม่มันเสียเวลา อาหารแห้งคือทางเลือกและเนื้อแห้งกับขนมปังแข็งโป๊กชิ้นใหญ่ก็ส่งมาตรงหน้า
"เมื่อกี้ยังไม่ได้กินไม่ใช่หรือ" ยูเกรนส่งเสบียงที่เขาพกติดตัวให้บีสท์หนุ่มแล้วดึงผ้าห่มออกมาจากกระเป๋ามิติที่ข้างเอว
"ขอบใจ" แม้ขนมปังแข็งไปนิดแต่กินได้ ถึงแม้ในคลังเก็บของของจิตกชมีขนมปังนุ่มๆ เก็บอยู่แต่เขาไม่เอาออกมาให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจหรอก ขณะแทะของกินไปเขาก็เอาใบคำร้องออกมาอ่านอีกครั้ง แน่นอนว่าทุกกลุ่มย่อมมีใบคำร้องติดมาทั้งนั้นเพื่อใช้เป็นหลักฐานยามรับค่าจ้าง
ยูเกรนมองกระดาษคำร้องนั่นแล้วหัวคิ้วขมวด "ใบคำร้องนั่นได้มาจากใครหรือ?"
"จากสมาคมนักผจญภัยเขตที่ฉันสังกัดนะสิ" เจ้าตัวตอบพลางไล่สายตาอ่านใหม่อีกครั้งตั้งแต่อักษรแรกไล่ไปเรื่อยๆ ใช่ว่าเจ้าตัวคิดว่ามันผิดปกติตรงไหนถึงเอาออกมาอ่าน จินตกชกำลังเดิมพันกับคนตรงหน้าว่าจะแยกความต่างของกระดาษแผ่นนี้ได้หรือไม่
"ขอฉันดูหน่อยได้ไหม?"
จิตกชส่งกระดาษแผ่นนั้นให้
"นี่คือภาษาอะไร?" สีหน้าแววตาเคร่งเครียดเงยมองบีสท์ผู้นั่งตรงข้ามกองไฟกับตน
"อ่านออกไหม?" แทนการตอบเจ้าตัวถามกลับไปและได้รับการส่ายหน้า "ผู้ว่าจ้างฉันกับผู้ว่าจ้างที่นายรับคงเป็นคนละคนกันแล้วล่ะ"
"หมายความว่าอย่างไร คนที่ส่งคำร้องว่าจ้างยังสมาคมนักผจญภัยคือราชาแห่งเคฟทาวีคนี่นา ยังมีใครอื่นอีกหรือ?" หากไม่ใช่ราชาแล้วผู้ใดสามารถจ่ายค่าตอบแทนเทียบเท่าที่ราชาให้ได้อีกล่ะ
"นายรับภารกิจจ้างของราชาแห่งเคฟทาวีคมาเหมือนคนกลุ่มนั้นใช่ไหม?"
ยูเกรนนิ่งไปครู่หนึ่ง "ไม่ได้รับ บอกแต่แรกแล้วไงว่าไปช่วยคนเดือดร้อนเฉยๆ อีกอย่างฉันแค่อยากรู้ว่ามังกรทรงอำนาจแค่ไหนถึงใช้พลังรังแกผู้อ่อนแอกว่า เลยว่าจะลองล่ามังกรดูสักครั้ง"
"ที่ว่าไปช่วยเฉยๆนั่นไม่ได้พูดเล่นจริงน่ะ!?" จินตกชอึ้งไปแวบหนึ่งเลย พ่อนักบุญจะไปปราบมังกรฟรีๆ ของจริง
"ฉันเหมือนคนชอบพูดล้อเล่นงั้นหรือ?" เห็นหน้าพ่อคุณก็รู้แล้วว่าการล้อเล่นมันห่างไกลหนุ่มคนนี้แน่นอน "ว่าแต่คุณเถอะรับภารกิจจ้างจากใครมา" เขายังจ้องกระดาษในมือสลับกับหน้าบีสท์หนุ่มขี้ริ้ว
จินตกชยื่นมือไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นกลับมา "บอกไปนายก็ไม่เชื่อหรอก เอาเป็นถึงรังมังกรก่อนก็รู้เอง" ทว่าหนุ่มผมขาวยังต้องการคำตอบสายตาที่เขม็งมาทำบีสท์ขี้ริ้วสันหลังเย็น "ยอมๆ ฉันรับภารกิจจ้างจากมังกรที่ถูกกล่าวหาว่าลักพาตัวเจ้าหญิง" เครื่องหมายคำถามเด้งขึ้นมาบนหน้ายูเกรนทันที จินตกชจึงเล่าถึงเนื้อความในกระดาษภารกิจและคำร้องขอความช่วยเหลือ
สีหน้ายามนี้บอกให้รู้ว่ายูเกรนทำความเข้าใจเรื่องที่จินตกชเล่าให้ฟังอย่างลำบากที่สุด หัวคิ้วพ่อคุณขมวดแทบชนกัน ตาขวาง ปากเม้มเป็นเส้นตรงแผ่รังสีไม่น่าคบ เอ๊ย ไม่น่าเข้าใกล้ออกมาเข้มข้น
"มังกรเดือดร้อนจนต้องส่งคำร้องให้ช่วย ไม่เคยได้ยินมาก่อน แน่ใจหรือว่ามันเรื่องจริง" ที่ยูเกรนว่ามานั้นถูกแล้วไม่เคยมีมังกรตัวไหนในโลกร้องขอความช่วยเหลือจากเผ่าพันธุ์อื่นยิ่งขอให้นักผจญภัยช่วยยิ่งไม่มี แล้วภารกิจที่บิสท์คนนี้รับมาคืออะไร
"ไปถึงรังมังกรเดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าจริงหรือหลอก" ไม่ว่าอย่างไรสมบัติมังกรก็น่าสนใจมากสำหรับจินตกชผู้คาดหวังว่าอาจมีแฟรร์สโตนอยู่ในกองสมบัตินั้น
ต่อให้ยังเชื่อไม่ลงแต่ทั้งสองก็มาถึงรังมังกรตัวต้นเหตุจนได้ หน้าถ้ำกว้างสูงกว่าตึกห้าชั้นมีนักผจญภัยกับทหารของอาณาจักรเคฟทาวีคยืนอยู่เป็นร้อยคน
"ถ้าทั้งหมดนั้นบุกเข้าไปต่อให้มังกรทรงอำนาจแค่ไหนคงโดนกำจัดได้แน่นอน" ยูเกรนแค่นเสียงขณะกวาดตามองคนกลุ่มใหญ่
"นั่นสิ ไม่ดีแน่ฉะนั้นต้องเข้าไปให้ถึงตัวมังกรก่อนคนพวกนี้" ว่าพลางเดินห่างปากถ้ำไปทางป่ามืดครึ้ม
"นายจะไปไหน?" ยูเกรนเดินตามมา
"หาทางลัดเข้ารังมังกรไงล่ะ" ตามเนื้อเรื่องบุกรังมังกรช่วยเจ้าหญิงมีจริงและมันมีทางลับให้ผ่านเข้าไปถึงด้านในสุดซึ่งถูกไม้พุ่มเตี้ยบังไว้ไม่ห่างจากปากทางเท่าไหร่นัก พระเอกเจอทางนี้เพราะเข้ามาสอยกระต่ายแถวนี้พอดี ฉะนั้นเขาหวังว่าจะไม่เจอพระเอกซุ่มตบกระต่ายตอนนี้นะ ถ้าเจอขึ้นมาคงได้ให้ยูเกรนนักดาบรับหน้าแทนไปละกัน
มุดๆไปตามพุ่มไม้ครู่หนึ่งเหลือบไปเห็นทางที่ว่าพอดี จินตกชรีบแหวกพุ่มไม้ไปที่ทางนั้นแล้วมุดเข้าไป ทางเข้าค่อนข้างเตี้ยทำให้ต้องคลานเข้าไปสักสามอึกใจจึงกว้างขึ้นให้พอยืนได้ จึงยืนขึ้นแล้วก้าวว่องไวลึกเข้าไป ตามจริงแล้วทางนั้นมืดมิดแต่ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลทำให้มองเห็นได้สบาย
"นายเดินช้าหน่อยได้ไหม มันมืดฉันมองเห็นไม่ชัด" คนด้านหลังตามมาอย่างทุลักทุเล แม้สงสัยว่าจินตกชรู้ว่ามีทางเข้านี้ได้อย่างไร แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป
นั่นแหละจินตกชถึงเพิ่งนึกได้ว่ามียูเกรนตามมาด้วย เจ้าตัวเอาลูกแก้วบรรจุเวทแสงออกมาจากคลังเก็บของเป็นแสงส่องทางให้คนด้านหลังเพียงไม่นานก็เห็นแสงสว่างปลายทาง จินตกชยื่นหน้าออกไปเล็กน้อยเพื่อดูสถานการณ์ ยูเกรนยืนซ้อนหลังทั้งที่เจ้าตัวเป็นเผ่ามนุษย์แต่ความสูงแทบไม่ต่างกันยื่นหน้าออกไปบ้าง กองสมบัติอร่ามเรืองสูงเป็นภูเขากลางโถงใหญ่โตแบบแหงนคอตั้งบ่า แสงจากลูกไฟเวททำให้ทั้งโถงสว่างราวอยู่กลางแจ้ง ทั้งสองมองไปยังยอดภูเขาสมบัติ มังกรตัวใหญ่โตเกล็ดสีแดงนอนหมอบอยู่แทบเท้าสาวน้อยผมทองในชุดฟูฟ่องสีเขียวอ่อน
[คุณเจอผู้เข้ามาเดินเล่นอิลิเลีย ผู้รับบทเจ้าหญิงแห่งเคฟทาวีค สถานะปัจจุบันคือจอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์ติดอันดับเจ็ดสิบเก้าจากร้อยระดับจอมเวทแห่งยุคในโลก]
บีสท์ขึ้นริ้วรีบผลุบกลับมาหลังติดผนังหน้าซีดเหงื่อตกสองมือกุมแก้ม อ้าปากค้างท่าทางตระหนกราววิญญาณจะพุ่งออกมาทางปาก นั่นทำยูเกรนผวาเฮือกห่างไปห้าก้าว
นอกจากพระเอกแล้วยังมีอีกหนึ่งหรือนี่ เว้ยคิดว่าฉันมีกี่ชีวิตกันอินจัน!
จินตกชกลืนน้ำลายฝืดคอแล้วลอบมองอีกครั้ง ท่าทางเจ้าหญิงคนนั้นเย่อหยิ่ง แผ่จิตน่ากลัวออกมากดดันทุกสิ่งแล้วยังแววตาทอดมองราวมังกรตัวนั้นเป็นแค่สัตว์เลี้ยงเล็กๆ ที่เจ้าตัวจะทำอย่างไรกับมันก็ได้ ความรู้สึกเหมือนลูกหมาตัวน้อยน่าเอ็นดูที่เคยเห็นไม่มีเหลืออยู่ตรงไหนเลยสักนิด
"นายรู้จักเจ้าหญิงคนนั้นงั้นหรือ"
"หา!?"
"ก็ความรู้สึกของนายตอนเห็นหน้าเมื่อครู่คือตกใจจากการเจอคนรู้จักที่ดูเปลี่ยนไปนี่นา"
"หน้าฉันมีแต่ขนแบบนี้อ่านอะไรได้ด้วยหรือไงเล่า" ไม่ว่าแสดงสีหน้าแบบไหนแต่หน้าเสือแทสมาเนียขนเต็มมันมีอะไรให้อ่านได้นอกจากพลังทำลายสายตา
"อ่านจากความรู้สึก"
ยูเกรนคงไม่รู้ว่าคำตอบเรียบๆ นั้นทำจินตกชสะเทือนไปทั้งร่าง เจ้าตัวกลายเป็นฝ่ายผงะห่างหนุ่มผมขาวออกมาด้วยท่าทางเคร่งเครียดและระวังตัวขึ้นมาทันที
"ซีวิลล์?" ยูเกรนรับรู้ได้ว่ายามนี้บีสท์ตรงหน้ากำลังหวาดหวั่นต่อตัวเขาซึ่งไม่ใช่จากพลังฝีมือทว่าเป็นตัวตนของเขาทั้งที่ตลอดทางเจ้าตัวไม่มีความรู้สึกแบบนี้ต่อสิ่งใดสักนิด
ฉันควรทำความเข้าใจอย่างไร ทุกเรื่องมันจะมีคนที่มีความสามารถเดียวกันในระดับตัวสำคัญแบบนี้มันไม่มีทางเป็นเรื่องปกติแล้ว ตกลงแล้วคนคนนี้คือใคร!!?
ต่อให้อิลิกเคยบอกว่าพลังแบบไหนเป็นที่นิยมก็จะเอามาใช้ในนิยายทั้งนั้นแต่คำเรียกนิยามของแต่ละเรื่องควรต่างกันสิ ไม่ใช่ตรงกันราวออกมาจากปากคนเดิมแบบนี้ ยิ่งถ้าเป็นคนเดียวกันจริง... มีคดีกันไว้บานเบอะ ฉันตายแน่
ดวงตาของหนุ่มผมขาวสั่นไหวเมื่อรับรู้ได้ว่าจินตกชกำลังหวาดระแวงตน ครั้นเขาจะพูดอะไรสักอย่างบีสท์ตรงหน้ายกมือขึ้นห้าม
"ตัวตนของนายที่ฉันสงสัยเอาไว้ก่อนตอนนี้ต้องหาทางช่วยมังกรจากเจ้าหญิงกับกองทัพผู้มาช่วยเหลือเสียก่อน คนเหล่านั้นเข้ามาเกือบถึงโถงนี้แล้ว" สองมือตบแก้มตนเองเรียกสติ จินตกชโยนความสงสัยทั้งหมดทิ้งไปก่อน แล้วกลับไปโฟกัสเรื่องที่ต้องทำยามนี้ที่สุด ความตึงเครียดรอบกายสลายแวบเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดเล็กน้อยยามมองเจ้าหญิง
"ได้" ทางนั้นตอบเสียงเบาสั้นๆ
"ทำไมท่าทางซังกะตายแบบนั้น นี่ฉันหวังพึ่งฝีมือนายอยู่นะถ้าไล่ยายเจ้าหญิงนั่นให้ห่างจากมังกรก่อนคนพวกนั้นเข้ามาถึงไม่ได้เราแย่แน่" จินตกชเตรียมออกไปท้าทายจอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์แล้วแต่คนข้างตัวยังหงอยแปลกๆ
"จะให้ทำอะไรล่ะ?" ยูเกรนไม่รู้เลยว่าจินตกชวางแผนใดไว้ ระหว่างทางไม่มีบอกสักอย่าง
มือบีสท์หนุ่มชี้ไปยังเจ้าหญิง "ฝัง เอ๊ย ไล่ยายนั่นออกไปห่างๆ มังกรแล้วเดี๋ยวฉันไปเอามังกรออกมาเอง" ขยับมือขยับเท้าแบบพร้อมลงมือ แล้วก้าวออกไปชี้หน้าหาเรื่องเข้าตัวทันที "เฮ้ย ฉันมาช่วยแล้ว!" บีสท์ขี้ริ้วตะโกนออกไปสุดเสียง นั่นทำเอาโถงสะเทือนเรียกสายตาเจ้าหญิงกับมังกรมาที่ตนทันที
ยังไม่มีใครส่งเสียงใดอีกเจ้าหญิงก็ต้องรีบหลบวูบแล้วก้าวถอยหลังมานับสิบก้าวเมื่อดาบเล่มหนึ่งพุ่งมาถึงตัวรวดเร็วแบบหลบแทบไม่ทัน ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเมื่อเห็นผู้จู่โจมชัดเจน
"ตายแล้วนี่มันพระเอกหล่อเทพเกินผู้เกินคนไกลไปแล้วนะคะ แล้วดูรูปร่างเพรียวบางทว่าเต็มไปด้วยพลังหยั่งไม่ถึงนั่นสิ นิ้วมือก็เรียวสวยเหมือนศิลปะกระเบื้องเคลือบประเมินค่าไม่ได้ ดวงตาสีน้ำเงินนั่นอัญมณีประดับยอดมงกุฎยังอายเมื่อเอามาเทียบ บุญตาจริงๆ เลยค่ะ!" ทั้งที่เพิ่งโดนดาบฟาดใส่ประสงค์ให้เจ็บหนักทว่าเจ้าหญิงยังมีแก่ใจชื่นชมผู้จู่โจมจากใจจริงราวสติมีปัญหา แน่นอนว่าความรู้สึกนั้นยูเกรนอ่านได้ง่ายๆ มันจึงทำให้เจ้าตัวชะงักไปแวบหนึ่ง แถมอีกหนึ่งชะงักตามไปด้วย
พระเอกหรือ ยูเกรนคนนั้นเป็นพระเอก ได้ไง?! หน้าต่างโฮโลแกรมไม่เด้งสักหน่อยตอนเจอพ่อคุณ
"เพ้อเจ้ออะไรของท่านหรือเจ้าหญิง" เจ้าตัวยกดาบขึ้นสูงแล้วฟาดลงพื้นทำเอาอะไรบ้างไม่รู้ละระเบิดกระจายไปทุกทิศ ถ้าโดนเข้าไปมีเจ็บหนักแน่นอน
"ว้าย เดี๋ยวสิคะทำไมมาโจมตีฉันล่ะคะ!?" เจ้าหญิงรีบใช้เวทต้านแต่แรงทำลายเหนือกว่าทำเอาเวทเธอสลายแวบเลยโดนสมบัติหลายชิ้นตกใส่ให้หัวปูดหัวโนหลายที่ "เจ้ามังกรมาช่วยฉันเดี๋ยวนี้!" เจ้าหญิงรู้ว่าหนุ่มผมขาวคนนี้ฝีมือสูงกว่าแบบเทียบกันไม่ได้ หากสู้กันจริงเธอคงดับอนาถแบบไม่รู้ตัว
มังกรตัวโตได้ยินเสียงสั่งจึงขยับตัวขึ้นยืน แล้วจับจ้องยังผู้บุกรุกทั้งสองอย่างน่ากลัว


ตอนที่ 5
ชื่อเสียงของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่คนล่าสุดเป็นที่ฮือฮาไปทั้งทวีปจากการพ่ายแพ้ให้กับนักดาบ โลกนี้เวทมนต์สูงส่งที่สุดทุกคนรู้ดีฉะนั้นข่าวจอมเวทระดับแพลทินั่มคนหนึ่งแห่งมหาทวีปพ่ายแพ้นักดาบ จึงสร้างความตื่นตะลึงให้ผู้คนทั้งในวงการและนอกวงการได้อย่างร้ายกาจ ข่าวนี้ทำนักผจญภัยมากมายทึ้งหัวราวคนบ้า จอมเวททั้งหลายล้วนยอมรับข่าวนี้ไม่ได้ ต่างเชื่อว่ามันแค่เรื่องแต่งขึ้นมากลั่นแกล้งฝ่ายผู้ใช้เวทหาความจริงได้ไม่
"โห นักดาบคนไหนกันเอาชนะไจร่า หัวหน้ากิลด์อันดับห้าของโลกได้ มหาเทพสงครามมาเกิดหรือไง" บนกระดานข่าวล้วนเต็มไปด้วยประกาศข่าวนี้ ทว่าจอมเวททั้งหลายไม่ยอมรับทำให้ไม่สามารถลงรูปนักดาบคนที่ว่าได้ บีสท์หนุ่มกวาดตาไปทั่วกระดานข่าวซึ่งมีความใหญ่โตกินผนังหนึ่งด้านพอดีด้วยหวังว่าจะมีภาพหรือแค่ชื่อก็ยังดีของนักดาบคนนั้นให้เห็นสักภาพ
"อย่ามองหาอย่างเปล่าประโยชน์เลยซีวิลล์ ข่าวที่สร้างขึ้นมาแกล้งพวกผู้ใช้เวทมันจะมีใครกล้าเอาหน้าตนเองมาให้ใช้อ้างกันเล่า" พนักงานประจำสมาคมนักผจญภัยส่ายหน้าดิกกับข่าวลือใหญ่โตนี้
"ฉันว่ามันเป็นข่าวจริงนะ แค่ชื่อไจร่าก็ไม่มีใครกล้าเอามาพูดพล่อยๆ แล้ว เป็นข่าวดังแบบนี้ต้องมีมูลจริงบ้างล่ะ" บีสท์หนุ่มพูดอย่างมั่นใจ
"มันก็จริงข่าวแบบนี้หากไม่มีความจริงเลยไม่มีทางหลุดออกมาได้ขนาดนี้ แต่อย่าพูดไปจะดีกว่า ผู้ใช้เวททั้งหลายจะเขม่นเอา" เขาเองก็เชื่ออยู่ใช่น้อย ทว่าพูดมากไปอาจมีเรื่องถึงตัวได้ จึงเตือนเจ้าบีสท์ขี้ริ้วสักหน่อยด้วย
จินตกชยักไหล่ท่าทางยียวนไม่น้อย "ผู้ใช้เวทคนไหนอยากเขม่นฉันบ้างล่ะ" ในภูมิภาคนี้ต่างรู้จักเจ้าบีสท์ขี้ริ้วคนนี้ดีว่ามันเถื่อนแค่ไหน ยี่สิบปีที่ผ่านมาเก็บเรียบทั้งภารกิจทั้งผู้มาหาเรื่อง น่าเสียดายที่สิบปีก่อนปาร์ตี้สี่คนอันลือชื่อได้จบลง สามในสี่เลิกเป็นนักผจญภัยและกลับบ้านเกิดจึงเหลือแค่เจ้าบีสท์ขี้ริ้วที่ยังบุกโบราณสถานแบบฉายเดี่ยวไปทั่ว โดยทำตัวแปลกด้วยการบุกแต่ไม่เก็บสมบัติใดนอกจากเหรียญทอง ราวเจ้าตัวแค่ชอบเข้าไปก่อกวนยามเฝ้าโบราณสถานให้สาดคำด่าออกสื่อไม่ได้เป็นการบริหารสมองอย่างไรอย่างนั้น
"เออ เจ้าเก่ง แล้วจะรับงานนี้ไหม?" กระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ "มีแนวโน้มว่าอาจมีผลึกมานาระดับสูงหลายชิ้นอยู่ในนั้น" เพราะรู้จักกันมานานทำให้รู้ว่าเจ้าบีสท์คนนี้กำลังตามหาผลึกมานาบางชนิดอยู่แน่ๆ ถึงไม่รู้ว่าชนิดไหนแต่ถ้ามีข่าวเกี่ยวกับผลึกระดับสูงเขาจะรีบส่งข่าวให้ทันที
"นี่มันนิทานจากยุคไหนหรือ ช่วยเจ้าหญิงจากมังกรเนี่ย" จินตกชแทบยกเท้าก่ายหน้าผาก ภารกิจในแผ่นกระดาษคือการไปช่วยเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเคฟทาวีคที่ถูกมังกรลักพาตัวไป แน่นอนว่าที่อยู่ของมังกรย่อมมีภูเขาสมบัติขนาดใหญ่รออยู่ด้วย
"เจ้าอ่านผิดนะ ช่วยมังกรแล้วลากเจ้าหญิงกลับมาส่งคืนอาณาจักรต่างหาก" พยักหน้าให้จินตกชอ่านใหม่ เจ้าตัวอ่านอีกครั้งชัดๆ แล้วหน้าเหวอไปเลย
"นี่มันคำร้องของมังกรนี่หว่า ค่าตอบแทนคือสมบัติของมังกรขนไปได้เท่าที่ต้องการ เนื่องด้วยมังกรบินผ่านเคฟทาวีคแล้วไปสะดุดตาเจ้าหญิงเข้าเลยโดนจับ ซ้อมยับ ตอนนี้มังกรเดือดร้อนมาก ช่วยด้วย... อะไรฟะเนี่ย" ไม่แค่บีสท์ขี้ริ้วหรอกที่สบถแบบนั้น คนรับคำร้องของสมาคมเองก็สบถออกสื่อไม่ได้มาทุกคนแล้ว "แต่เออแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ" ยกนิ้วหัวแม่มือให้เลย จินตกชยอมรับว่าชอบเทพนิยายแบบนี้มากกว่าจริงๆ
การเดินทางจากถิ่นที่อยู่ปัจจุบันของบีสท์หนุ่มถึงอาณาจักรเคฟทาวีคใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเมื่อใช้ทางเวททว่าครั้งนี้จินตกชไม่รีบจึงใช้การเดินเท้า ถึงบอกว่าเดินเท้าแต่ทักษะเพิ่มเติมด้วยพลังจิตเข้าไปด้วยเขาก็เดินทางได้ไวไม่ต่างจากฝีเท้าเสือชีตาร์เวลาวิ่งเต็มแรงนั่นแหละ
ที่จินตกชใช้การเดินทางแบบนี้เพราะต้องการถามรายละเอียดภารกิจที่รับมาจากคนในแต่ละหมู่บ้านว่าตกลงเรื่องมันอย่างไรกันแน่ แม้ข้อมูลที่ได้เพิ่มมาจะมีเรื่องไร้สาระเติมเข้ามามากมายแต่ก็สามารถแยกได้ว่าข้อมูลไหนจริงข้อมูลไหนเท็จ ทว่าสรุปได้ว่าเจ้าหญิงบุกไประรานมังกรถึงรังจริง แล้วยังยึดรังมังกรไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเดือดร้อนให้มังกรต้องว่าจ้างนักผจญภัยมาช่วย แต่ก็มีอีกข่าวนั้นคือทางอาณาจักรเคฟทาวีคจ้างนักผจญภัยระดับสูงจากหลายกิลด์ให้ไปช่วยเจ้าหญิง โดยกล่าวว่ามังกรลักพาตัวไป คำร้องนี้มีติดอยู่บนกระดานข่าวในสาขาย่อยของสมาคมนักผจญภัยในหมู่บ้านที่ผ่านมาพอดีด้วย
จินตกชยืนอ่านคำร้องบนกระดานภารกิจหัวคิ้วยับย่นกับข้อความใส่ร้ายมังกรเสียมากมาย แล้วตบท้ายด้วยรางวัลใหญ่โต ทั้งตำแหน่งขุนนางทั้งสมบัติทั้งหมดของมังกร แล้วยังสิทธิ์พิเศษในที่ดินอีกผืนใหญ่
"เข้าใจละนะว่าเป็นอาณาจักรที่ร่ำรวยมากจากทัพยากรธรรมชาติ แต่ให้เสียขนาดนี้ราวกับประกาศหาลูกเขยเลยนะนั่น"
"สนใจหรือไงเจ้าบีสท์อัปลักษณ์" นักผจญภัยกลุ่มห้าคนมีจอมเวทถึงสี่คนถามด้วยน้ำเสียงดูถูก
"อย่างเจ้าอย่าฝันดีกว่า แค่เดินไปหน้าประตูวังเขาก็โยนเจ้าออกมาแล้ว"
"ข้าว่าเขาน่าจะส่งสุนัขยามมาไล่มากกว่า"
แค่มองก็รู้แล้วว่าห้าคนนี้คงรับภารกิจนี้แน่นอน หนึ่งในสี่เดินมาดึงกระดาษคำร้องแล้วไปยังโต๊ะลงทะเบียน คนเดียวที่ไม่ใช่ผู้ใช้เวทเดินหงอยๆ ตามไป
เบ๊ประจำกลุ่มนั่นเอง ต่อให้มีฝีมือดาบไม่น้อยแต่พออยู่กับพวกจอมเวทแล้วโดนข่มแบบนั้นปกติแหละนะ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงอยู่คนเดียวหลังจากช่วยส่งพวกลูอิซถึงฝั่งแล้ว
จินตกชไม่สนใจคำค่อนขอดเหล่านั้นเขากวาดตามองกระดานภารกิจอีกครั้งไม่มีงานไหนน่าสนใจจึงผละออกมาก่อนชะงักเท้าหันกลับไปมองยังมุมเสาต้นหนึ่ง
เด็กชายวัยน่าจะสิบสามสิบสี่กำลังจ้องกระดานภารกิจอย่างคาดหวัง
งานนี้งั้นหรือ?
จินตกชหันกลับไปดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วเดินไปที่โต๊ะลงทะเบียนรับภารกิจ เด็กคนนั้นวิ่งตามมาทันที
"ท่านจะรับภารกิจนี้ใช่ไหม?" เจ้าตัวช้อนสายตาน่าสงสารกล้าๆ กลัวๆ มองคนตัวสูง
เผ่าบีสท์อย่างไรก็ดูน่ากลัวทั้งนั้นยิ่งมีหน้าตาขี้ริ้วเพิ่มเข้าไปอีกอย่าง สภาพโดยรวมมองอย่างไรก็ไร้ความเป็นมิตรทว่าเด็กชายกลับรู้สึกว่าเผ่าบีสท์คนนี้ให้ความรู้สึกน่าวางใจยิ่งกว่ากลุ่มผู้ใช้เวทที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่เสียอีก
"ล่าหนูป่า งานนี้เจ้าเป็นคนว่าจ้างเองหรือ?" จินตกชรู้อยู่แล้วแต่ก็ถามเพื่อความแน่ใจ ประสาทสัมผัสของบีสท์ดีกว่าคนนับพันเท่ากลิ่นที่ติดกระดาษอยู่คือกลิ่นของเด็กคนนี้
"ข้ามีเงินจ่ายนะครับ" เจ้าตัวยืนยันหนักแน่น
จินตกชถอนใจเฮือกหนึ่ง "แค่หนูป่าทำเจ้าเดือดร้อนนักหรือไง"
"มันมีหลายตัวและมันก็กินพืชผลของบ้านข้าจนหมด แรงที่ลงไปทั้งปีไม่เหลืออะไรเลย พ่อถึงให้ข้าเอาค่าจ้างมาที่สมาคมนักผจญภัยหวังว่าจะมีใครรับภารกิจ"
จินตกชดูจำนวนค่าจ้างแล้วพยักหน้า ล่าหนูป่าร้อยเหรียญถือว่าไม่มากไม่น้อย ไหนๆ ก็ทางผ่านเขาถึงรับงานให้ได้อยู่แล้ว ทว่าสิ่งน่าแปลกใจนิดหน่อยคือเด็กคนนี้ขับรถม้าเข้าเมืองมาคนเดียว รถม้าคันใหญ่แบบขนของได้เป็นตัน บ้านที่มีรถม้าไว้ขนผลผลิตคันใหญ่ขนาดนี้คงไม่มีที่ดินผืนเล็กแน่ หนูป่ากินผลผลิตหมดได้น่ากลัวว่างานนี้เขาอาจโดนหลอกรับงานไม่คุ้มอีกแล้วก็ได้ แต่จินตกชไม่ถือสา เขาถึงว่าซ้อมมือก่อนลงงานใหญ่ละกัน
นั่งโยกเยกไปตามทางพร้อมฟังเด็กชายแนะนำตนเองว่าชื่อ แฟรต เป็นลูกเจ้าของที่ดินผืนหนึ่งที่กำลังถูกหนูป่าก่อกวนพูดคุยอย่างร่าเริงไปตลอดทาง ทั้งเรื่องเล็กน้อยอย่างพวกพืชผักไปจนถึงข่าวร้อนเกี่ยวกับเจ้าหญิงของอาณาจักรที่ถูกมังกรลักพาตัวไป ออกจากเมืองจนสู่เขตชนบทต้นไม้สองข้างทางสูงลิ่วจินตกชได้ยินเสียงเหมือนเกิดการต่อสู้อยู่บนทางด้านหน้าซึ่งไกลเกินกว่าเด็กชายรับรู้
"ข้างหน้ามีใครกำลังสู้กับอะไรสักอย่างอยู่ ขับรถม้าให้ช้าลงหน่อย" เจ้าตัวเงี่ยหูฟัง "หนึ่งคนนักดาบกับฝูงหมาป่าอสูร ทำไมมันออกมายามกลางวังแบบนี้กันนะ" แค่ฟังจินตกชก็แยกแยะได้ว่าว่าเสียงเหล่านั้นเกิดจากอะไรบ้าง ครั้นเข้าไปใกล้จนเข้าระยะการมองเห็นของคนธรรมดา ท่ามกลางซากหมาป่าอสูรหลายสิบตัวคือบุรุษร่างสูงสง่าเส้นผมสีขาวสะท้อนแสงสว่างเรืองรองเหมือนเขารวมแสงทั้งหมดเอาไว้
โฮก แสบตา! เผ่าบีสท์มองเห็นได้ดีกว่าคนธรรมดาเป็นพันเท่านะ แล้วยังวิสัยทัศน์ระยะไกลของฉันอีก ไม่บอดวันนี้จะบอดวันไหน
จินตกชยกมือปิดตาแทบไม่ทัน เพราะอีกฝ่ายสว่างไสวเกินไปเลยไม่สามารถเห็นได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไรในตอนนี้ แต่ดูจากเด็กชายที่นั่งอยู่ข้างๆ คาดได้เลยว่าหนุ่มคนนั้นหล่อระดับเทพ ใช้เวลาไปครู่หนึ่งถึงปิดทักษะทั้งหมดที่มีได้ ให้เหลือแค่ฝีมือที่มีของเผ่าบีสท์เท่านั้น
"นี่พี่ชายกำจัดเองทั้งหมดเลยหรือ?" เด็กชายกวาดตามองท่าทางทึ่งสุดใจ
ชายหนุ่มหน้าตาคุณภาพแบบเข้าใจว่าเป็นพระเอกก็ไม่เกินไปแน่นอน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคมวับ วงหน้านิ่งเยือกเย็นทว่าหล่อเหลาแบบพวกที่บอกว่าคนหล่อเทพม้วนเสื่อลงข้างทางไป พี่ท่านเป็นเทพหลงทางมาจากไหนหรือเปล่า รูปร่างยิ่งนายแบบมาเองชัดๆ แต่กลับดูแข็งแกร่งอย่างพวกนักดาบของจริง ดาบเล่มยาวในมือชโลมด้วยเลือดสีแดงสด เจ้าตัวตวัดออกไปเสียครั้งเลือดที่เปรอะดาบทั้งหมดกระเด็นออกไปไม่เหลือติดแม้สักหยด ใบดาบแวววาวไม่น้อยหน้าเส้นผมขาวสว่างของเขา แล้วเขายังสวมชุดสีดำซึ่งมันยิ่งเน้นให้ดูอร่ามเรืองมากขึ้นไปอีก
เอาเข้าไปพ่อคุณเอ๊ย ไม่สงสารดวงตาคนอื่นบ้างหรือไง เข้าใจแล้วไอ้ที่บอกว่าตัวละครส่องแสงแยงตาเป็นอย่างไร
ชายหนุ่มเก็บดาบเข้าฝักแล้วหันมามองรถม้า ดวงตานิ่งสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบีสท์ขี้ริ้วที่นั่งอยู่ข้างเด็กชาย
ไม่ต้องแสดงออกว่าตกใจขนาดนั้นก็ได้ ไม่เคยเห็นคนขี้ริ้วหรือไงครับ
"นายเป็นนักผจญภัยหรือ?" ไม่มีตราสัญญาลักษณ์อาณาจักรไหนติดตัวทำให้คาดเดาว่าน่าเป็นเช่นนั้น
ชายหนุ่มผมขาวพยักหน้า "แล้วพวกเจ้าล่ะ?" กวาดตามองสำรวจทั้งสองด้วยดวงตาคมกริบทำเอาเด็กชายแฟรตตัวเกร็งไปเลย
"นักผจญภัยน่ะฉันคนเดียว เด็กคนนี้เป็นผู้ว่าจ้างภารกิจ และตอนนี้ก็กำลังเดินทางไปทำงานพอดี"
"คนเดียว... ใช่ว่ามีกลุ่มอยู่หรอกหรือ" ดูพ่อคุณแปลกใจไม่ปิดบังสีหน้า
"กลุ่มเคยมีแต่พวกเขาเลิกและกลับถิ่นฐานไปแล้วเหลือแค่ฉันที่ยังเป็นนักผจญภัยอยู่ ตอนนี้ก็เลยฉายเดี่ยวมาสิบปีแล้ว ฉะนั้นเรื่องฝีมือมั่นใจได้แน่นอน" อวดอ้างตนเองสักหน่อยเลย ไม่ได้อิจฉาพ่อคุณที่ทั้งหล่อทั้งเก่งหรอกนะ แค่ไม่อยากได้ยินคำดูถูกหรือเหน็บแนมที่เจอมันแทบทุกครั้งจากทุกคนที่ไม่รู้จักเวลาเจอครั้งแรกเท่านั้นแหละ แบบว่าเบื่อจะฟังแล้ว แต่พ่อคุณแปลกกว่าใคร แค่พยักหน้ารับว่าเข้าใจที่พูด
"ขอติดรถม้าไปด้วยได้หรือไม่?"
"อ๊ะ ได้ครับ เชิญพี่ชายเลย" เด็กชายรีบผายมือเชื้อเชิญไปด้านหลังท่าทางกระตือรือร้นสุดๆ
นี่ถ้ามีหางคงตีพั่บๆ แล้วเจ้าเด็กนี่
"ผมชื่อแฟรตนะครับ พี่ชายบีสท์คนนี้ซีวิลล์เป็นนักผจญภัยที่ผมจ้างมา แล้วพี่ชายล่ะครับ"
"ยูเกรน" ตอบสั้นๆ หน้านิ่ง
นั่นมันชื่อพระเอกไม่ใช่หรือ แต่พระเอกผมสีน้ำตาลไหม้ ของคู่กายคือไม้เท้าในตำนานแล้วยังเป็นจอมเวทแห่งยุค ไม่ใช่นักดาบ แต่ยูเกรนคนนี้มองมุมไหนก็นักดาบตัวจริง ในเรื่องมีตัวละครชื่อเดียวกับพระเอกด้วยหรือ? อ๊ะ จริงด้วยไม่มีหน้าต่างโฮโลแกรมแจ้งเตือนว่าเจอพระเอก เช่นนั้นยูเกรนคนนี้ก็ไม่ใช่พระเอกของเรื่อง อาจเป็นพระรองหรือตัวประกอบสินะแบบนี้คบหากันได้
จินตกชยิ้มแล้วยื่นมือให้ "ฉันก็เป็นนักดาบยินดีที่ได้รู้จักนะยูเกรน"
ยูเกรนยื่นมือมาจับพลางผงกหัวให้เล็กน้อย "เช่นกันคุณซีวิลล์"
"เรียกซีวิลล์เฉยๆ ก็พอ"
"คุณเป็นรุ่นพี่ แล้วยังมีชื่อเสียงขนาดขุนนางอาณาจักรยังเคยทาบทามให้ไปทำงานด้วย" แม้ไม่เคยเจอกันมาก่อนแต่ยูเกรนก็รู้ข่าวเกี่ยวกับบีสท์ขี้ริ้วคนนี้ไม่น้อย
"เห? มีข่าวแบบนั้นด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยนะ" จินตกชเสมองไปทางอื่น กิริยาแบบนี้ใครก็ดูออกว่าโกหก "ว่าแต่นายกำลังจะไปไหนหรือถึงมาอยู่แถวนี้" เรียกความสนใจไปเรื่องอื่นอย่างไว
"กำลังเดินทางไปช่วยเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเคฟทาวีคจากมังกร"
แม้จ๋า นี่ฉันต้องฟาดดาบกับหมอนี่เพื่อปกป้องมังกรหรือเปล่า ท่าทางจะเทพมาเองเสียด้วย
"ข้าก็กำลังไปที่นั่นเช่นกัน"
หนุ่มผมขาวมีสีหน้าฉงนนิดหน่อย "แฟรตบอกว่าจ้างคุณทำงาน"
"ล่าหนูป่าระหว่างทางนิดหน่อยน่ะ ไหนๆ เป็นทางผ่านแล้วทั้งทีถือว่าอุ่นเครื่องไงล่ะ" จินตกชมั่นใจว่าหนูป่าที่รออยู่ไม่แค่สิบยี่สิบตัวแน่นอน ทว่าเจ้าตัวไม่ว่ากระไร ต่อให้พันตัวก็ไม่คณาฝีมือยามนี้แล้ว
ยูเกรนส่งเสียงในลำคอแบบเข้าใจที่บีสท์หนุ่มบอกและไม่ได้พูดอะไรอีกจนรถม้าวิ่งมาถึงหมู่บ้านขนาดใหญ่ กะด้วยสายตาน่าจะมีผู้อยู่อาศัยเกินสามร้อยคน
"หมู่บ้านเธอคึกคักดีเหมือนกันนี่นา" จินตกชมองสำรวจไปทั่ว เพราะเป็นหมู่บ้านที่ไม่เคยเดินทางผ่านมาก่อน
"ปกติมันคึกคักกว่านี้อีกครับถ้าไม่มีหนูป่าจู่โจม" เด็กชายถอนใจเฮือกใหญ่สีหน้าหนักใจมากมาย "พี่ยูเกรนจะลงที่ไหนดีครับ ร้านอาหาร บ้านเช่า ร้านอาวุธ ร้านขายของชำ"
"จะไปกำจัดหนูป่าไม่ใช่หรือ" เจ้าตัวพูดเรียบๆ นิ่งๆ
"นายจะไปล่าหนูด้วยงั้นหรือ?" จินตกชไม่คิดว่านักดาบหนุ่มคนนี้อยากล่าหนูฆ่าเวลาด้วยเสียอย่างนั้น ทางนั้นพยักหน้าแทนการตอบ
แฟรตเลยพาทั้งสองมายังท้ายหมู่บ้านมีบ้านหลังใหญ่กับที่ดินเพราะปลูกขนาดใหญ่มีร่องรอยถูกทำลายพืชผลเสียหายทั้งหมดรวมทั้งตัวการทำลายยังกัดกินพืชผลเหล่านั้นไม่มีเกรงกลัว
"น่าจะสี่ห้าร้อยตัวได้นะ ค่าจ้างร้อยเหรียญ เจ้าพวกนี้ค่าตัวถูกจังตัวละไม่ถึงเหรียญด้วย" จินตกชพูดขำๆ ทว่าเด็กชายหนึ่ง หนุ่มผมขาวหนึ่งไม่ขำด้วยสักนิด
"หนูป่าฝูงขนาดนี้ค่าจ้างร้อยเดียว นั่นมันหลอกมาทำงานเกินตัวชัดๆ" ยูเกรนเขม็งสายตาน่ากลัวใส่เด็กชายซึ่งยามนี้ยืนตัวลีบอยู่ข้างรถม้า
สำหรับหนูป่าตัวเท่าแกะโตเต็มวัยพวกนี้กำจัดสิบตัวก็ร้อยเหรียแล้ว เท่าที่เห็นตรงหน้าห้าพันเหรียญยังถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ หนูป่าพวกนี้เขี้ยวเล็บแหลมคม พลังทำลายมหาศาล เคลื่อนไหวว่องไวยิ่งอยู่เป็นฝูงมันหายนะชัดๆ
จินตกชมองยูเกรนอย่างไม่เข้าใจ "พวกมันกำจัดง่ายราคาถูกก็สมเหตุสมผลแล้วนี่นา" กวาดหนูป่างานแบบนี้เขาทำมาจนไม่จำแล้วว่าส่งหนูเป็นปุ๋ยไปกี่ตัวแล้ว
"ง่ายถ้ามันมีไม่กี่ตัว หลายร้อยแบบนี้มัน... ระวัง!"
แค่ช่วงที่ทั้งสองมัวแค่พูดเรื่องความถูกแพงของเป้าหมายภารกิจ หนูป่าทั้งหมดหันมาเล็งทั้งสองเป็นอาหารจานถัดไปแล้ว ที่ว่าสองเพราะแฟรตวิ่งกลับไปหมู่บ้านตั้งแต่ส่งทั้งสองลงจากรถม้าแล้ว ไม่อยู่ฟังหรอกว่าทั้งสองคนพูดอะไรกันบ้างหลังจากนั้น
หนูป่าตัวใหญ่เท่าแกะโตเต็มวัยพุ่งเข้าจู่โจมทั้งสองแบบมือฟ้ามัวดินทว่าแค่ดาบในมือบีสท์ขี้ริ้วออกจากฝักก็ฟาดฟันแถวหน้าที่จู่โจมเข้ามาขาดครึ่งตัวได้ทั้งหมด จากนั้นเหยื่อน่าอร่อยที่กินไม่ได้ของพวกหนูก็เป็นฝ่ายกระโจนไปลงกลางฝูงหนูแล้วโปรยยิ้มเลือดเย็น
"ถึงฉันน่าอร่อยแต่ไม่ใช่ของกินได้เสียด้วย"
ดาบผลึกสีแดงตวัดออกไปเป็นวงแหวนแบบขนานพื้นกวาดหนูรอบตัวไปอีกเป็นสิบ หนูตัวอื่นๆ พุ่งเข้าใส่จากทุกทาง ในเมื่ออยู่กลางฝูงแล้วทางถอยไม่มี ดาบในมือตวัดฟาดฟันลื่นไหลไปทุกทางรอบกายรวดเร็วจนเห็นเป็นเส้นสายสีแดงวาดผ่านไปมารอบตัวผสมด้วยเลือดแดงฉานสาดกระเซ็น เป็นภาพที่ดูแล้วน่าสยองมากในสายตาคนธรรมดาทว่ายูเกรนมองการล่าของจินตกชแบบทึ่งที่สุด
'เขาทรงฝีมือจริงๆ ยิ่งกว่าเมื่อสิบสามปีก่อนแบบเทียบกันไม่ได้เลย'
ยูเกรนแทบไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่มีหนูป่าตัวไหนรอดคมดาบในมือบีสท์หนุ่มมาถึงนักดาบผมขาวแบบมีชีวิต ทว่าซากหนูปลิวมาให้หนุ่มผมขาวปัดทิ้งหลายครั้ง แต่การยืนดูเฉยๆ ก็ต้องเปลี่ยน หนูป่าตัวใหญ่กว่าวัวปรากฏตัวออกมาจากโพลงใต้ดิน
"เจ้าพวกนี้ระดับขุนพล ใต้ดินคงมีบอสของพวกมัน" ยูเกรนชักดาบออกมาแล้วแทงลงพื้นดิน ดูเหมือนไม่รุนแรงแต่พื้นที่กลับระเบิดเป็นแอ่งกว้างเสียอย่างนั้น
"จะระเบิดพื้นก็ช่วยบอกก่อนได้ไหม" จินตกชไม่อยากบ่นแต่ตอนนี้เจ้าตัวหัวทิ่มลงไปนอนก้นโด่งอยู่ในแอ่งระเบิดนั่นโดยมีซากหนูป่าหลายตัวกองทับอยู่
"ไว้บ่นทีหลังนั่น" ยูเกรงพยักหน้าไปยังหนูป่าเขี้ยวโง้งน้ำลายไหลย้อยตัวใหญ่กว่าวัวสามเท่า มันพ่นลมหายใจฟืดฟาดแบบใกล้คลั่งที่มีคนมาก่อกวนรังของมัน
บอสหนูป่ากระโจนเข้าใส่พร้อมหนูยักษ์อีกสิบตัวซึ่งสิบตัวนั้นจินตกชยินดีต้อนรับเต็มที่ส่วนบอส เหมือนอยากเล่นกับยูเกรนมันจึงตรงเข้าใส่ชายหนุ่มไม่สนใจบีสท์ขี้ริ้วสักนิด เขี้ยวไล่งับไม่มีหยุด เล็บตะปรบใส่รัวเร็ว หางฟาดรุกไล่ดักทุกทางไม่ให้หนุ่มผมขาวถอยห่างออกไปได้ แน่นอนว่ายูเกรงก็เหมือนจินตกชลองได้สู้แล้วไม่มีถอย เจ้าตัวเอี้ยวตัวหลบไปมาในระยะเฉียดฉิวไม่มีเปลืองแรงพอเห็นช่องว่าดาบในมือไม่มีพลาด ทุกครั้งที่ลงมือเป็นได้เห็นเลือด ขนแข็งเป็นแท่งเหล็กก็ไม่ช่วยอะไร ฟาดฟันไม่กี่ครั้งหัวบอสหนูป่าก็กระเด็นตกพื้นแล้วกลิ้งมาส่งสีหน้าบูดบึ้งใส่บีสท์ขี้ริ้วซึ่งเก็บกวาดหนูป่าได้ทั้งหมดพอดี
"รู้น่าว่าหน้าตาฉันทำลายสายตาแล้วกลิ้งมามองส่งท้ายทำไม" เตะกลิ้งกลับไปให้คนส่งมา พอดีว่าคนส่งมาเก็บดาบเข้าฝักแล้ว "ในโพรงยังมีลูกหนูป่าอยู่หรือเปล่านะ" ชะเง้อดูแล้วส่ายหน้าถึงมีก็คงแบนแต๋จากฝีมือถล่มของยูเกรนไปแล้วนั่นแหละ
ภารกิจเสร็จเรียบร้อยกลับเข้าหมู่บ้านรับค่าจ้างพร้อมโว้ยใส่แฟรตกับคนในหมู่บ้านที่ไม่ให้รายละเอียดงานจริงๆ เพราะกลัวจ่ายไม่ไหว ถ้าเป็นคนอื่นหมู่บ้านนี้โดนกวาดไปด้วยแน่ เพียงแต่จินตกชขี้คร้านเอาเรื่องแต่ก็ลั่นวาจาไว้ว่าจะไม่รับงานว่าจ้างใดของคนในหมู่บ้านนี้อีกเด็ดขาด แล้วจึงเดินทางไปยังรังมังกรโดยมียูเกรนร่วมทางไปด้วย


ตอนที่ 3
จิตกชเงยขึ้นมองทางที่เขาตกลงมามันดูเหมือนทางลัดไม่ก็ช่องระบายอากาศ แต่การที่มีมอสรองรับอยู่พอดีก็ทำให้เข้าใจว่าเป็นทางลัดได้มากกว่า แล้วจึงย้ายสายตากลับมายังโถงผนังเรียบไร้รอยผุพังเพดานสูงสามเมตรไม่กว้างนักอันเต็มไปด้วยโลงหินแตกหัก กระดูกใครไม่รู้จักกระจายเกลื่อนดูแล้วน่าสงสารพิกล ประตูทางเข้ามายังห้องนี้กองอยู่ที่พื้นครึ่งบานอีกครึ่งหักเป็นเศษหินไปแล้ว ทว่าร่องรอยพวกนี้ดูเก่าอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ไม่รู้ว่ามีใครเข้ามาบุกรุกตั้งแต่เมื่อใด แค่ความรู้สึกบอกว่านานมากที่สุสานนี้โดนบุกรุกอย่างโหดร้าย
อย่างกับมิติเวลาในโถงสุสานนี้ต่างจากด้านนอกพิกล เหมือนมีม่านพลังบางๆ ลอยอยู่ในนี้เลยแฮะ
จินตกชกวาดตามองไปทั่วๆ อีกครั้ง หินแต่ละก้อนในโถงนี้เรียงตัวสวยงามเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จไม่นาน รูปสลักทั้งหลายก็ดูใหม่และงดงามราวมีชีวิตพาให้เดินเข้าไปดูใกล้ๆ จนได้ "คนที่เข้ามาบุกรุกถ่อยไปนะเว้ย รื้นค้นแล้วยังทำลายอีก เอาไปแต่ของมีค่าไม่ได้หรือไง" หลายเรื่องที่อ่านมาก็เป็นแบบนี้ ทำไมต้องทำลาย ถ้ามียามเฝ้าแล้วตีกันเละแบบนั้นเละเทะไม่ว่าทว่าห้องนี้มองอย่างไรก็ไม่มียาม แค่สุสานธรรมดาทำไมต้องทำลายแบบนี้ด้วย
แน่นอนว่าจินตกชไม่คิดหยิบอะไรไปจากที่นี่ทั้งนั้น ต่อให้หยิบขึ้นมาดูอย่างสนใจแต่ก็วางกลับคืน
"ฉันควรออกไปได้แล้วอย่างไรสุสานก็ไม่ควรอยู่นานเกินไป" ว่าแล้วสาวเท้าว่องไวอย่างระวังกระนั้นยังก้าวแล้วเหยียบลงไปบนกระดูกท่อนหนึ่งหักกระจาย "เว้ย ขอโทษค่ะ!" กระดูกท่อนนั้นแตกละเอียดจำสภาพเก่าไม่ได้เลย "ขืนปล่อยไว้แบบนี้ใครเข้ามาอีกคงได้เหยียบเละแน่"
หนอนน้อยรู้ว่ามันแค่สิ่งที่เกิดขึ้นมาจากตัวอักษรที่รังสรรค์จากนักเขียนเท่านั้นแต่เห็นกองเกลื่อนแบบนี้แล้วสงสารจับใจ จากหนอนหนังสือเลยเปลี่ยนเป็นกรรมกรขุดเจาะชั่วคราว มีทั้งพลังจิตทั้งทักษะแค่ชั่วโมงกว่ากระดูกทั้งหมดลงไปเรียงตัวในหลุมกว้างยาวหลายเมตรที่จินตกชขุดขึ้นมา เขาทำได้แค่เอาลงไปเรียงให้เป็นระเบียบเท่านั้นไม่เป็นรูปร่างใดก่อนเอาดินที่ขุดไว้ทั้งหมดกลบเรียบร้อย เอาป้ายชื่อที่ยังพอดูได้เท่าที่มีมาปักเรียงให้
"ขอให้พักผ่อนอย่างสงบ ไปสู่ภพภูมิที่ดีนะ อย่าโกรธอย่าอาฆาตที่เหยียดกระดูกหักไปนะคะ" ยกมือไหว้ท่วมหัวแล้วโกยอ้าวออกจากห้องนั้นอย่างไว จึงทำให้ไม่เห็นว่าแผ่นโลหะขนาดเท่าบัตรเครดิตร่วงจากเพดานลงไปในคอเสื้อด้านหลังแผ่นหนึ่ง ระหว่างวิ่งออกไปแค่ไม่กี่ก้าวสายตาที่ดีเกินไปดันมองเห็นทางแยกที่พรางไว้อย่างแนบเนียนจากการหักเหของแสงอีกทางทำเอาจินตกชเบรกตัวโก่ง ใช่ว่าอยากเบรกแต่กับดักน่ากลัวทำงานนะสิ
โกเลมรูปร่างเทอะทะสูงเท่าคนธรรดมาสิบกว่าตัวกรูออกมาจากทางนั้นเข้าจู่โจม ใช้สะบั้นสุญญากาศจัดการได้แน่ถ้าทางนั้นแค่พุ่งเข้ามาจู่โจมด้วยหอกดาบทั่วไป ทว่ามันล้ำไปไกลด้วยเปิดนำมาด้วยแสงเลเซอร์ยิงมาเป็นห่ากระสุน นั่นทำจินตกชสบถออกสื่อไม่ได้ร้อยคำสองเท้าสับว่องไวไม่มองหน้าใครทั้งนั้น ครู่เดียวทั้งผนังทั้งเส้นทางถล่มทลายฝุ่นควันฟุ้งเต็มไปหมด ทว่าไม่เป็นปัญหาในการโกยหน้าตั้งของคนขี้ริ้ว คมสุญญากาศอากาศฟาดฟันออกไปหลายร้อยครั้ง กว่าจะล้มได้สักตัวเพื่อเปิดทางหนี
"นี่มันยุคอะไร ทำไมมีปืนเลเซอร์ด้วยฟะ!"
เลเซอร์พวกนั้นผ่านอะไรเป็นตัดขาดหมดได้ราวหั่นวุ้น ทางนี้ต้องฟาดฟันแทบตายกว่าจะกันไม่ให้โดนตนเองได้ในแต่ละครั้ง
"แข็งไปไหมครับ สร้างมาจากหินอะไรเนี่ย!" เห็นอยู่ว่าเป็นหินแต่แข็งขนาดสะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้ายังต้องฟาดใส่เป็นร้อยครั้งกว่าจะทำลายได้สักตัว "เอาเกล็ดมังกรมาสร้างหรือไงพี่ท่าน" โวยวายแล้วยิ่งวิ่งเร็วกว่าเดิม ที่น่าร้องไห้คือโกเลมพวกนี้ดันไล่กวดตามติดไว้ด้วยความเร็วเกือบหายใจรดต้นคอเขาแน่ะ
รูปร่างสุดเทอะทะแต่ทำไมเคลื่อนไหวได้เร็วแบบนี้
ซัดกันโครมครามไปตลอดทางแบบทำโบราณสถานสะเทือนได้เลยนั่นแหละ นั่นทำให้คนที่เข้ามาฝึกซ้อมทุกคนทุกกลุ่มต่างสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นถึงมีแผ่นดินไหวแบบนี้
"ฝึกซ้อมมือใหม่มันต้องหินขนาดนี้เลยเหรอ มาตรฐานสูงไปไหมครับคุณนักเขียน" ไม่อยากโวยวายให้ใครเอาไปนินทาแต่ขอโทษเถอะโกเลมตามจี้พวกนี้โหดเกินไปนะครับ!!
โวยไปตลอดทางเอี้ยวตัวหลบเลเซอร์ กลิ้งหลบมือเท้าหินๆ ฟาดฟันผลักให้ห่างออกไป เตะสกัดขาแล้วแหกปากด้วยความเจ็บเองในขณะที่โกเลมไม่สะเทือนสักนิด จากนั้นก็กระโดดเป็นกบหลบการจู่โจมลบเงาหัวของพวกโกเลม สภาพทุลักทุเลแบบใครมาเห็นเข้าคงเอาไปนินทาตลอดชีพ แต่อย่างนั้นแหละจินตกชเหลืออะไรให้อายล่ะ เหลือเงาหัวดีกว่านะ
วิ่งโครมครามมาอีกสองอึดใจทะลุถึงห้องกว้างมีคนหลายกลุ่มรวมๆ ยี่สิบคนได้ทั้งนั่งพักทั้งพูดคุยถึงแรงสะเทือนนี้ก่อนจะแตกฮือหลบโกเลมกันวุ่นวาย
"โกเลมพวกนี้มาจากไหน!"
"ทำไมมันแข็งขนาดนี้" นักดาบฟาดเข้าไปทีเดียวดาบหักครึ่งกระเด็นไปเลย
"เวทใช้กับพวกมันไม่ได้ผลด้วย!" ระดมพลังเวทซัดใส่ ไม่ว่าลูกไฟ ระเบิดไฟ น้ำแข็ง ลมพายุล้วนไม่สะเทือน ส่วนคนที่พาโกเลมมาใช้โอกาสนี้เร่งความเร็วทิ้งห่างพวกตัวหิน แต่ไม่รู้ว่าเขาโดนล็อกเป้าหรือไงเลเซอร์เป็นสิบยิงไล่ตามหลังให้ถล่มทลายหินร่วงกราวน่าอันตรายแรงระเบิดจากด้านข้างก็กระแทกเสียซี่โครงแทบออกมาโบกธงขาว
"บนหัวฉันมีเป้าอยู่หรือไง ไปที่ไหนก็มีแต่ผู้ประทุษร้ายเนี่ย" เรื่องแรกก็ราชาซอมบี้ เรื่องถัดมาก็สายฟ้าด่านเคราะห์ มาเรื่องนี้โกเลมเป็นฝูงวิ่งไล่มาแบบคิดถึงเงาหัวคุณอย่างแรงเอามาประเคนพวกข้าเสียดีๆ
สองเท้ากระโดดเหยียบกำแพงที่พังจากการจู่โจมของพวกโกเลมส่งตนเองขึ้นไปลอยกลางอากาศแบบล่อเป้า หัวยิงเลเซอร์ของพวกโกเลมหันมาเล็งทันที จินตกชเปิดทักษะเต็มกำลังสะบั้นสุญญากาศเสริมด้วยพลังจิตขั้นแม็กซ์ฟาดฟันออกไปแบบต่อเนื่องคมพลังนับร้อยตัดผ่านเลเซอร์ไปกระแทกตัวโกเลม สร้างรอยร้าวได้มากมาย
"ขอแรงช่วยกันถล่มทีครับ ไม่งั้นพวกเราทั้งหมดได้ตายแน่!"
จินตกชตะโกนระหว่างลงพื้นทันทีที่เท้าแตะพื้นเจ้าตัวพุ่งเข้าใส่โกเลมตัวใกล้ที่สุด ผลักออกไปเต็มแรงส่งมันกระเด็นไปกระแทกตัวอื่นให้เสียกระบวนจากนั้นรีบถอยหลัง ทว่าช้ากว่ามือโกเลมตัวหนึ่งคว้าขาเขาได้ข้างหนึ่งแล้วเหวี่ยงขึ้นด้านบน จินตกชรีบใช้คมสุญญากาศตัดแขนโกเลมตัวนั้น ในระยะประชิดพลังจึงใช้ได้ผลดีกว่าใช้จากระยะไกล แขนเจ้าโกเลมขาดแต่ยังไม่หลุดจากขามันล็อกแน่นเป็นประแจปากตายเสียอย่างนั้น พอมีน้ำหนักถ่วงสมดุลในการลอยตัวย่อมเสียไปด้วย แม้น้ำหนักแค่นี้แทบไม่รู้สึกเพราะเขาแบกมามากกว่านี้เป็นร้อยเท่า แต่พอถ่วงเข้าไปก็ทำให้การเคลื่อนไหวสะดุดไปเล็กน้อยทำให้ลงพื้นแล้วกลิ้งตัวหลบการกระทืบใส่แทบไม่ทัน ห่างแค่นิ้วเดียว
ครั้นสปริงตัวขึ้นจากพื้นก็หลุดสบถออกมาให้สื่อเซ็นเซอร์ เขามายืนอยู่เสียกลางวงโกเลมหินเลยนี่นา
"ชิบเป๋งแล้ว ดันผ่ากลิ้งไม่ดูทาง!!"
หัวยิงเลเซอร์หันมาทางเดียวกันและพริบตาที่มันยิงออกมาจินตกชอาศัยความคล่องตัวคว้าเอวโกเลมตัวหนึ่งใช้เป็นหลักเหวี่ยงตัวลอดใต้หว่างขาตัวหนึ่งออกมานอกวง เฉียดฉิวให้ปลายขนไหม้ส่งกลิ่นโชย ส่วนพวกโกเลมโดนเลเซอร์จากการหันเป็นวงกลมจึงโดนกันเองจนพังทั้งหมด ถือว่าโชคดีไป
"หันเข้าเป็นวงกลมแบบนั้นมันก็ต้องโดนตัวตรงข้ามอยู่แล้วสิ ดีที่พวกมันไม่ฉลาด" ยกมือกุมอกถอนหายใจเสียวิญญาณแทบออกมาทางปาก
"นี่มันบ้าอะไรกัน โกเลมพวกนี้มาจากไหน" นักผจญภัยหลายกลุ่มเมื่อครู่เจ็บกันระนาวและกำลังใช้เวทรักษาอยู่ ส่วนคนที่ไม่เจ็บอะไรกล้าๆ กลัวที่จะเข้าใกล้ซากโกเลม ต่างจากบีสท์ขี้ริ้วนั่งลงดูว่าโกเลมพวกนี้มีอะไรให้เก็บได้บ้าง
"โห หินเวทระดับแรร์ทั้งนั้นเลย" แกนในตัวโกเลมทั้งหมดเป็นผลึกหินเวทหายากราคาประเมินไม่ได้เพราะเป็นของในโบราณสถานเก่าแก่ที่สุดในโลก
"นายคงไม่เก็บทั้งหมดหรอกนะเว้ย พวกข้าก็ช่วยจัดการพวกมันนะ"
"จริงด้วย ดูสิพวกข้าเจ็บกันตั้งหลายคน"
"พวกฉันลงมือเยอะที่สุดด้วย"
ในเมื่อมีจำนวนคนมากกว่าย่อมไม่เห็นบีสท์ขี้ริ้วในสายตาอยู่แล้ว จินตกชเก็บหินเวทมาแค่ชิ้นเดียวแล้วยืนขึ้น
"เชิญแบ่งกันตามสบายเลย" แล้วถอยห่างออกมาจากห้องนั้น เสียเอะอะแย่งของกันจะจบอย่างไรเขาไม่สนใจ ตอนนี้ต้องหาห้องเก็บสมบัติให้เจอก่อนหวังว่าทั้งสามคนคงรออยู่ที่นั่น
วิ่งมาพักหนึ่งถึงเบรกตัวโก่งเพราะเพิ่งนึกได้ว่าไม่รู้ตอนนี้ตนอยู่ตรงไหนห้องเก็บสมบัติอยู่ตรงไหน
"ระบบโบราณสถานคุณอยู่ไหม?" เงียบกริบเหมือนสัญญาณล่ม "คุณอารักษ์โบราณสถานอัลฮาซาน"
[อะไร? เจ้าบีสท์ขี้ริ้ว]
"ห้องสมบัติอยู่ตรงไหนหรือ ห่างจากที่ฉันอยู่มากไหมฉันต้องรีบไปหาเพื่อนน่ะ" จินตกชใช้น้ำเสียงนอบน้อมและสุภาพที่สุด เกือบแถมยิ้มสยามให้ด้วยแล้วดีนึกขึ้นมาได้ว่าร่างนี้ยิ้มล่ะบันเทิงแน่
แทนการตอบมีแผนที่โปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าและมีจุดกากบาทสีแดงที่ห้องหนึ่งส่วนจุดสีทองแทนตำแหน่งเจ้าตัวขี้ริ้วที่รู้เพราะมีอักษรตัวเป้งสีแดงขึ้นว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วเหนือจุดแสงสีทอง
"ขอบคุณที่เมตตาขอรับ" แล้วกระโจนออกไปเสมือนสัตว์ป่าหลุดออกจากกรงขัง ทำความเร็วได้มากกว่ายามฝ่ากับดักทั้งหมดพอถึงบันไดลงก็กระโดดลงไปทีละสิบขั้นพอมาถึงพื้นก็ออกวิ่งอีกครั้งก่อนนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ใช่หรือเปล่าดันมาถึงบันไดอีกชั้นและกระโดดลงมาแล้วด้วย
"ฉันตกลงมาด้านล่างนะตอนลงไปที่สุสานถึงพื้นดินด้วย แล้ววิ่งออกมาหนีพวกโกเลมไม่ได้ขึ้นบันไดที่ไหนไม่รู้สึกว่าขึ้นเนินด้วย แล้วทำไมยังลงมาอีกสองชั้นล่ะ?" ครั้นหยุดฝีเท้าเพราะคิดว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้องหมอบหลบลงติดพื้นอย่างไว พ้นคมดาบสิบกว่าเล่มฟันแบบขนานพื้นจากมือโกเลมรูปร่างบางกว่าพวกแรก "นี่อย่าบอกนะว่าหลอกมาเชือดทิ้งน่ะคุณอารักษ์!" ถูกประชิดตัวขนาดนี้ไม่มีจังหวะให้ถอยห่างได้ เจ้าตัวจึงใช้มือปัดเบี่ยงทิศทางดาบในมือโกเลมที่ฟันเข้ามาเท่าที่ทำได้
[อย่ามากล่าวหากันนะเว้ยเจ้าบีสท์ขายไม่ออก ห้องสมบัติย่อมมียามเฝ้ารู้อยู่ยังโวยวายเหมือนไม่ได้เอาสมองมาตอนเกิดหรือไง]
โอ๊ย อารักษ์อะไรปากร้ายแบบนี้
"ก่อนหน้าไม่มียามอะไรแบบนี้สักหน่อย มีแค่กับดักตามทางนิดหน่อยเองนี่นา" โวยไปสองมือปัดป้องสองเท้าขยับว่องไวหลบหลีกก่อนจะสะดุดขาโกเลมตัวหนึ่งทางนั้นใช้โอกาสนี้ฟาดดาบเข้าใส่ จิตกชสวนกลับไปด้วยหมัดอย่างไว และเปรี้ยงเดียวทำทางนั้นแตกกระจาย "พวกนี้เปราะกว่าพวกแรกนี่นา" ในเมื่อทำลายได้ไม่ยากจิตกชจึงกระโจนเข้าไปเป็นผู้ล่าแทน
หลบดาบตัวหนึ่งต่อยเสยกระเด็นไป หมุนตัวถีบส่งอีกตัวที่พุ่งเข้ามาด้านหลังก่อนจะฟาดคมดาบสุญญากาศแบบต่อเนื่องเข้าใส่เก็บกวาดได้ทั้งหมด จากนั้นก็สาวเท้าหน้าตั้งอีกครั้ง
"มันมีโกเลมกี่รุ่นกี่ตัวกันเนี่ย!" คว่ำไปอีกเป็นสิบโผล่ออกมาเสริมเป็นร้อยแถมมีสารพัดรูปแบบอีกต่างหาก มีกระทั้งรูปร่างสัตว์ป่า ไล่ล่าเหมือนจินตกชเป็นของหายากที่ต้องชิงมาให้ได้
ฝีมือที่ฝึกฝนมาพลังจิตทั้งหมดทักษะเปิดใช้หมดหน้าตักแม้ทำให้เจ้าตัวราวอาวุธทำลายล้างเคลื่อนที่ทว่าศัตรูมากมายซ้ำทำลายยากเจ๋งแค่ไหนก็ทำเจ้าตัวหอบตัวโยนจนมุมที่ประตูห้องหนึ่งจนได้ ห่างออกไปห้าเมตรรายล้อมด้วยโกเลมหลายขนาด
"นี่แค่ที่ฝึกพวกมือใหม่จริงหรือ แบบนี้หมายความว่าฉันอ่อนเป็นหนอนจริงๆ ใช่ไหม" จินตกชไม่อยากยอมรับเลยฝีมือที่ฝึกฝนมาต่ำต้อยยิ่งกว่ามือใหม่ของที่นี่เสียอีก
[มือใหม่อะไรของเจ้า โบราณสถานแห่งนี้ระดับยูนิตเฟ้ย อย่ามาเข้าใจเอาตามใจชอบนะเจ้าขี้ริ้ว รู้ไหมมันเสียมารยาท!]
"ยูนิต!! บ้าแล้ว ก็ไหนว่าโดนเคลียร์จนไม่เหลืออะไรแล้วไงล่ะเขาถึงใช้เป็นที่ฝึกซ้อมพวกมือใหม่กันน่ะ"
[เคลียร์ อย่าพูดให้ขำ พวกนั้นผ่านได้แค่ส่วนยอมให้ผ่านเท่านั้น แต่ก็มีบางพวกชั่วซุ่มรอจนได้โอกาสใช้กลโกงลงไปยังสุสานแล้วรื้อค้นทำลายอย่างชั่วร้ายซึ่งเจ้าพวกนั้นตายหมดแล้วหลังก้าวออกจากห้องสุสาน โกเลมกลุ่มแรกที่เจ้าเจอนั่นแหละบดทำลายแบบไม่เหลือซาก]
เสียงบรรยายไม่ต่างจากกำลังฟังนิยายสยองขวัญยามเที่ยงคืนทำเอาสันหลังจินตกชเย็นยะเยือก
"แล้วห้องสมบัติเล่ามีคนบอกว่าของมีค่ากองเท่าภูเขาในห้องนั้นแต่ขนออกไปหมดแล้วนี่นา"
[เหรียญทองเครื่องประดับอัญมณีพวกนั้นคือของมีค่าของพวกเจ้างั้นหรือ ตาต่ำเสียจริง]
"พูดยังกับว่ามีอะไรอื่นมีค่ามากกว่าของที่ว่านั่นเลยนะ อ๊ะๆ ไม่ต้องบอกฉันไม่อยากได้ของมีค่าของโบราณสถานนี้หรอกนะ ถ้าไม่ใช่แพรร์สโตน" พูดแล้วนึกได้ว่าเนื้อเรื่องจะไม่เริ่มถ้าพระเอกยังไม่เกิด
[แน่นอนว่าโบราณสถานแห่งนี้ไม่มีแพรร์สโตนแต่ก็มีสิ่งอื่นที่ผู้ใดได้รับไปจะกลายเป็นผู้เหนือกว่าคนทั้งโลก]
ของแบบนั้นเดี๋ยวพระเอกก็มาเอาไปเองแหละ
"ไหนๆ เราก็คุยกันมาพักใหญ่แล้วช่วยบอกโกเลมพวกนี้ทีได้ไหมว่าฉันไม่ได้มาเอาสมบัติอะไรทั้งนั้น แค่หลงทางและฉันอยากออกไปจากโบราณสถานแล้ว รับปากเลยว่าจะไม่เข้ามาอีกแน่นอน" สองมือยกขึ้นอย่างคนยอมแพ้ ทำลายโกเลมไปหลายสิบเหลืออีกเป็นร้อย หนอนหนังสือหมดแรงแล้ว
[ทางนี้สั่งอะไรไม่ได้หรอก พวกมันมีหน้าที่กำจัดผู้บุกรุกที่กล้าบุกเข้ามาในส่วนหวงห้ามและพวกมันจะไม่เลิกไล่ล่าจนกว่าผู้บุกรุกจะหายไป]
"เจ้าอารักษ์ไม่มีใครคบ!" จินตกชกัดฟันกรอดยังไม่ทันทำอะไรอีกแสงสว่างเล็กน้อยรอดออกมาจากหลังบีสท์ขี้ริ้ว แน่นอนว่าเขาไม่เห็นเพราะแสงนั้นสว่างน้อยกว่าแสงหิ่งห้อยเสียอีก บานประตูที่พิงอยู่เปิดออกฉับพลันทำให้เจ้าตัวหงายหลังล้มโครมเข้าไปหลังประตู
สองตามองเห็นห้องโถงกว้างเพดานสูงลิบทรงโค้งเหมือนท้องพระโรงในปราสาทยุคกลาง ภายในเป็นผนังหินดูใหม่ราวเพิ่งสร้างเสร็จ ไร้คบไฟทว่าสว่างด้วยละอองแสงสีทองกระพริบวิบวับลอยอยู่เกลื่อนห้อง พื้นยกสูงด้านในสุดมีแท่นหินขนาดใหญ่ด้านบนคือผลึกมานาสีทองอร่ามแผ่ไอพลังมหาศาลแบบไม่มีสิ่งใครวัดค่าพลังของมันได้ สองข้างทางคือหุ่นหินผสมโลหะรูปร่างเหมือนคนธรรมดาทว่าสูงสง่าดุจเทพนักรบรักษาบังลังก์
"หุ่นพวกนั้นคงไม่ใช่โกเลมเคลื่อนไหวได้แบบเจ้าพวกนี้หรอกนะ ถ้าใช่ฉันตายแน่" หนอนหนังสือคนนี้อาจลงไปนอนคุยกับญาติใต้ดินในเร็วๆ นี้เสียละกระมัง เวลางอแงมีไม่มากโกเลมด้านนอกฟาดอาวุธใส่จินตกชรีบกลิ้งตัวเข้าไปในห้องนั้น โกเลมด้านนอกหยุดชะงักเหมือนพวกมันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้ได้ "เหมือนฉันจะรอดแล้วนะ" นอนแผ่หอบหายใจที่พื้นจนพลังฟื้นถึงลุกขึ้นเดินสำรวจหาทางออก
แม้เจ้าผลึกขนาดใหญ่แบนแท่นโดดเด่นสะดุดตาทว่ามันไม่สามารถเรียกความสนใจจากบีสท์ขี้ริ้วซึ่งกวาดตาสำรวจไปทั่วห้องเพื่อหาทางออกไปจากที่นี้ได้แม้แต่น้อย เดินผ่านไปเคาะผนังฝั่งหนึ่งแบบระวังตัวสุดชีวิตเหลือบมองพวกหุ่นสูงท่วมหัวตลอดเวลาไม่มีอะไรผิดปกติ เดินข้ามไปอีกฝั่งไล่เคาะไปตลอดฝั่งยังคงตันแน่นไร้ช่องทางลับ
"ไม่เอาน่าต้องมีทางลับผ่านออกไปจากห้องนี้สักทางที่ที่ไม่ใช่ประตูหน้าสิ ขืนออกไปทางเดิมได้โดนโกเลมพวกนั้นสับเละพอดี" ยังคงเดินสำรวจอย่างมีความหวัง วิสัยทัศน์ระยะไกลเปิดใช้เต็มที่เก็บรายละเอียดไปทั่วจนที่สุดก็ไปหยุดยังแท่นหินบนพื้นยกสูง "ตรงนั้นหรือ"
จินตกชรีบวิ่งขึ้นไปที่แท่นหินทว่าสันหลังเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลันเจ้าตัวชะงักเท้า โกเลมหินทั้งโถงหันมามองเจ้าตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แล้วตามด้วยการขยับตัวของพวกมัน
"ชิบเป๋งแล้ว หรือเจ้าพวกนี้คิดว่าฉันจะขโมยผลึกมานาแท่งนี้" ในเมื่อเจ้าตัวกำลังตรงไปหาผลึกแท่งนั้นนี่นา "จะมโนอะไรเรื่องของพวกนายฉันแค่หาทางออกเว้ย!" ไม่คิดอะไรให้เสียเวลาอีกจินตกชพุ่งตัวไปยังแท่นหินรวดเร็ว
ระยะทางแค่ไม่กี่ร้อยเมตรไม่น่าเป็นปัญหาถ้าพวกที่ขวางทางไม่ใช่โกเลมนักรบ ดาบหินในมือโกเลมตัวหนึ่งตวัดฟาดแค่เฉี่ยวแต่ก่อเกิดแรงระเบิดน่ากลัว แล้วยังมีแรงทำลายพื้นที่อีกหลุมใหญ่
"ของแบบนี้นอกจากพระเอกแล้วใครมันจะล้มได้ฟะ พลังทำลายล้างขนาดนี้แล้วยังฝีมือดาบระดับปรมาจารย์อีก เว้ยโกง!" ทางนั้นใช้ดาบทางนี้ก็คมสุญญากาศฟาดฟันปัดป้องกันมือเป็นระวิง ต่อให้หักล้างกันได้พอดีแต่เสียเปรียบเรื่องจำนวนไม่นานคงรู้ผล ถึงบอกว่าไม่นานแต่กับจินตกชที่ฝึกความอดทนมาแบบมหาศาลก็ยันได้หลายชั่วโมงนั่นแหละ แต่จะมัวทำแบบนั้นอยู่ทำไมมีจังหวะหนีได้ก็หนีสิ
พวกโกเลมนักรบแสดงให้เห็นถึงฝีมือดาบอันเหนือชั้นทั้งการผสานกำลังและจังหวะจู่โจม จินตกชเลือกทักษะพลังระดับแม็กซ์แล้วยังได้รับการฝึกสอนจากผู้บำเพ็ญฝีมือของจริง จากเรื่องก่อนเจ้าตัวยังไม่ได้ใช้วิชาดาบที่กังจวี้แสดงให้ดูก็ตายเสียก่อนแล้ว ตอนนี้อย่างไรก็ต้องลองใช้แล้ว เจ้าตัวสงบใจลง สองมือวางข้างตัว เพียงเสี้ยววินาทีก็ตวัดออกไปรวดเร็วกว่าดาบในมือโกเลมพวกนั้นหลายเท่า
"สะบั้นสุญญากาศสรรพคราส!"
คมอากาศที่ปรากฏขึ้นเป็นสีดำอมม่วงถูกจินตกชตวัดออกไปเป็นวงกลมสมบูรณ์ พลังทำลายพุ่งออกไปแบบสามร้อยหกสิบองศา ตัดผ่านทุกห้วงอากาศฟาดฟันทำลายอาวุธในมือโกเลมทุกตัวรวมทั้งดีดพวกมันกระเด็นไปกระแทกผนังโถงได้ทั้งหมดในครั้งเดียว ถ้าจินตกชมีทักษะสะบั้นสุญญากาศในระดับผู้เชี่ยวชาญการลงมือนี้จะป่นทุกอย่างเป็นผงรวมทั้งห้องนี้ด้วย ยามนี้ทำลายอาวุธและดีดห่างออกไปได้ถือว่าดีมากแล้ว
ทางด้านหน้าเปิดโล่งแล้วบีสท์ขี้ริ้วพุ่งออกไปสุดตัวแล้วกระโดดสองขาถีบแท่งผลึกสีทองบนแท่นกลิ้งตกไปอีกด้าน บนแท่นมีโพงใหญ่พอที่เขาจะทิ้งดิ่งลงไปได้ ใครจะรอให้โกเลมตั้งตัวได้เล่าเจ้าตัวกระโดดลงไปทันทีแต่ยังช้าไปกว่าหอกด้ามหนึ่งในมือโกเลมขว้างมาปักใส่หลังคอ แรงกระแทกแบบนั้นไม่แค่หมดสติมันควรแทงทะลุคอไปเลยแต่เปล่า หอกด้ามนั้นแตกกระจายเป็นเศษชิ้นเล็กๆ และแรงกระแทกนั้นก็ทำให้จินตกชหมดสติระหว่างตกลงไปในโพงนั้น
พอผู้บุกรุกหายไปแล้วและไม่ได้หยิบฉวยสิ่งใดในโถงติดมือไปด้วยการไล่ล่าจึงหยุดลง เหล่าโกเลมช่วยกันยกแท่งผลึกขึ้นมาตั้งอย่างเรียบร้อยและกลับไปยืนประจำตำแหน่งเดิม รอยพังทลายในห้องฟื้นคืนสภาพอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงอึดใจทุกสิ่งกลับเป็นปกติเสมือนเมื่อครู่ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นในห้องนี้ทั้งนั้น
"นี่มันก็ผ่านไปหนึ่งวันแล้วนะเราจะนั่งรออยู่แบบนี้อย่างเดียวหรือ" พินเดอร์หมุนขนมปังก้อนหนึ่งในมือ
"ก็แล้วจะให้ไปตามหาตรงไหนล่ะ ทางลับที่ซีวิลล์เจอก็แผ่ความรู้สึกน่าสยดสยองออกมาเสียขนาดนั้น ฉันยอมรับว่ากลัวจนแทบก้าวขาไม่ออก" นึกถึงทางแยกห้าทางในห้องปิดทึบห้องนั้นแล้วนาธานสันหลังเย็นไม่หาย
ลูอิซพลิกขนมปังบนตะแกรงย่างเหนือกองไฟที่พวกเธอก่อไว้ในห้องนี้แล้วใช้อุ่นขนมปังรอบีสท์ขี้ริ้ว "ฉันเองก็กลัวจนก้าวข้าไม่ออกเหมือนกัน หลังทางแยกเหล่านั้นอาจเป็นห้องที่ยังไม่มีใครเคลียร์ก็ได้"
ถ้าเป็นก่อนหน้าเจอทางเหล่านั้นพินเดอร์กับนาธานคงบอกว่าลูอิซคิดไปเอง แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมทั้งสองเชื่อหมดใจขึ้นมาว่าส่วนที่เคลียร์ได้ของโบราณสถานแห่งนี้อาจแค่ส่วนเล็กๆ เท่านั้นกระมัง และยังมีสิ่งลึกลับเกินกว่านักผจญภัยทั้งหมดในภูมิภาคนี้รับมือไหวเก็บซ่อนอยู่
แน่นอนว่าความคิดของทั้งสามถูกต้อง โกเลมในห้องท้องพระโรงแค่ตนเดียวก็สามารถกำจัดนักผจญภัยระดับ A ได้ไม่ยากทว่าที่เอาจินตกชไม่อยู่เพราะทางนี้ไม่ใช่ระดับ A ทั่วไป
ด้านหลังทั้งสามปรากฏทางเวทขนาดคนคนหนึ่งร่วงออกมาได้ บิสท์ขี้ริ้วร่วงออกมาจากทางเวทนั้นแล้ววงเวทก็หายไป
ทั้งสามคนได้ยินเสียงด้านหลังรีบหันกลับไปมองพร้อมตั้งท่าซัดพลังใส่ทุกสิ่งถ้าเป็นมอนสเตอร์ ก่อนจะเห็นว่าใครกองอยู่ตรงนั้น
"ซีวิลล์!"


ตอนที่ 4
ไม่รู้ล่ะว่าจินตกชมาอยู่ตรงนั้นได้อย่างไรแต่ทั้งสามก็รีบเข้าไปดูเจ้าบีสท์ขี้ริ้ว สภาพนั้นยับเยินไม่ต่างจากพวกที่ไปผ่านกลางฝูงมอนสเตอร์ขนาดใหญ่มาอย่างไรอย่างนั้น ลูอิซช่วยรักษาให้ด้วยเวทต้องใช้เวลาระยะหนึ่งสภาพยับเยินถึงดูดีขึ้นแต่เจ้าตัวยังไม่ได้สติ
"เขาไปทำอะไรมานะ"
"วิ่งหนีโกเลมนะสิ" ตอบกลับไปทั้งที่ยังไม่ลืมตา
"ฟื้นแล้วหรือเป็นอย่างไรบ้าง?" นาธานกวาดตามองสภาพเยินได้ที่ของบีสท์หนุ่ม ไม่อยากคิดเลยว่าไปเจออะไรมาแค่ไหน
จินตกชลุกขึ้นนั่งพลางยกมือนวดต้นคอ แน่ใจว่าโดนหอกพุ่งใส่จังๆ ทว่าไม่มีรอยแผลมันประหลาดจนอดดึงเสื้อดูไม่ได้การดึงนี้ทำให้แผ่นโลหะตกลงไปอยู่ที่เอวก่อนมีใครเห็น
ไม่มีรอยเลือดแสดงว่าหอกด้ามนั้นไม่ถึงตัวฉันหรือ ไม่มีทางรู้สึกถึงแรงกระแทกเข้าท้ายทอยเต็มรักเลยนะ ต่อให้ไม่มีแผลแต่มันเป็นจุดที่ทำให้ถึงตายได้ง่ายๆ เลยนี่นา
จินตกชยังคงคลำหลังคอจนพินเดอร์ดึงคอเสื้อด้านหลังดู
"เฮ้ย ทำอะไรของนาย!"
 "อะไรเล่าก็เห็นลูบไม่เลิก ขนแหว่งเป็นแอ่งเลยนี่หว่ามีรอยแดงเล็กน้อยด้วยแฮะ" ว่าพลางจิ้มนิ้วลงไปทำบีสท์ขี้ริ้วทะลึ่งพรวดขึ้นจากพื้น
"โทษทีฉันบ้าจี้ อย่าจิ้มแบบนี้อีก" รีบดึงคอเสื้อขึ้นมาบังหลังคอ "ว่าแต่พวกนายรออยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ" มีกองไฟกับขนมปังบนตะแกรงย่างอีกต่างหาก ทำอย่างกับมาตั้งแค้มป์
"พวกเรารอนายอยู่ในห้องนี้ทั้งวันไม่ให้หาอะไรกินได้ไงเล่า" พินเดอร์ส่ายหน้าแล้วลุกเดินกลับไปนั่งข้างกองไฟเพื่อหยิบขนมปังออกมาจากตะแกรงเพราะได้กลิ่นไหม้โชยออกมาแล้ว
"นายเถอะไปเจออะไรมาถึงยับเยินเสียขนาดนั้น" นาธานเดินตามพินเดอร์กลับไปที่กองไฟ
"รีบออกจากโบราณสถานนี้กันก่อน เร็วเลย แล้วจะเล่าให้ฟังข้างนอก" จินตกชเหลียวล่อกแล่กราวกลัวว่าจะมีโกเลมตนไหนแอบซุ่มมองอยู่พลางเร่งให้ทั้งสามเก็บของ
"ยังมีอะไรน่ากลัวในที่โดนเคลียร์จนพรุนแบบนี้ด้วยหรือไง" พินเดอร์ไม่เห็นว่ามีสิ่งใดน่ากลัวนอกจากกับดักตามทางเดิน
จินตกชมองหน้าคนพูด "แน่ใจหรือว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก่อนหน้านี้ มันสะเทือนไปทั้งโบราณสถานเลยไม่ใช่หรือ"
"นายเป็นคนทำให้มันสะเทือนงั้นหรือ!?" สามคนถามเสียงดังไม่ต่างจากตะโกน
บีสท์ขี้ริ้วยิ้มแหย "ไม่ใช่ทั้งหมดแต่ก็มีส่วนแหละนะ และฉันคิดว่าเราคงต้องส่งรายงานนี้ให้ทางสมาคมนักผจญภัยด้วย ไม่งั้นอาจมีผู้เสียชีวิตเพราะความไม่รู้ได้"
"หรือมันจะเกี่ยวกับการที่นักผจญภัยบางกลุ่มเข้ามาซ้อมฝีมือแล้วหายตัวไปอย่างลึกลับ"
"จริงสิมันมีข่าวแบบนั้นด้วยนี่นา แต่ก็น้อยจนอดคิดไม่ได้ว่าคนพวกนั้นอาจไม่ได้เข้ามาแต่แรกก็ได้" นาธานสาวเท้าตามบีสท์หนุ่มที่เดินว่องไวไม่เกรงใจกับดักตามทางซึ่งไม่รู้ทำไมกับดักทั้งหลายไม่ทำงานปล่อยทั้งสี่เดินผ่านสบาย
"เห็นทางแยกพวกนั้นแล้วก็น่ารู้นี่นาว่าหายไปแบบไหน ฉันมั่นใจว่าคนที่หายไปไม่มีโอกาสได้กลับมาแบบฉันแล้วล่ะ...!" บีสท์หนุ่มยกมือห้ามคนที่เดินตามมาทั้งสาม "ข้างหน้ามีคน ท่าทางอันตรายมากด้วย"
"อยู่นี่เองหรือเจ้าบีสท์ตัวต้นเหตุ" ชายหนุ่มกล้ามใหญ่ท่าทางไม่ต่างจากนักรบกระหายเลือดแสยะยิ้มเหี้ยม
"หินมานาที่แกหยิบจากโกเลมไปด้วยนั่นเอามาให้พวกข้าเสียดีๆ ถ้าไม่อยากหายสาบสูญแบบบางกลุ่มในโบราณสถานนี้" ทางนี้เป็นจอมเวทระดับกลาง แผ่ไอพลังออกมากดดันสร้างความหวาดกลัวให้ทั้งสี่จนสามคนเหงื่อซึมแผ่นหลัง
จินตกชหรี่ตามองนอกจากสองคนท่าทางน่ากลัวยังมีลูกกระจ๊อกอีกกลุ่มใหญ่ตามหลังมาด้วย แต่ละคนดูไม่ยับเยินมากนักไม่ใช้เวทรักษาเรียบร้อยแล้วก็คงฝีมือสูงถึงไม่โดนโกเลมพวกนั้นซ้อมยับ
"ในเมื่อพวกนายฝีมือสูงขนาดนั้นน่าจะได้จากพวกโกเลมมาหลายชิ้นแล้วอย่างกกับที่ฉันเอามาชิ้นเดียวเลยน่า" เขาเอามาแค่ชิ้นเดียวเองยังอยากจะแย่งอีกนิสัยไม่ดีเลยตัวประกอบพวกนี้
พวกต้องการชิงหินมานาเดินมาปิดทางพร้อมเตรียมอาวุธออกมาแสดงเจตนาว่าเต็มใจใช้กำลัง ถ้าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วไม่ให้ของที่พวกมันต้องการ
จินตกชมองประเมินคนพวกนี้อีกครั้งแล้วถอนใจเสียครั้ง "พวกรอเก็บผลประโยชน์หลังคนอื่นเหนื่อยจนหมดแรงนี่เอง นี่คงวิ่งหนีโกเลมหางจุกตูดเลยละสิ" อย่าหาว่าปากเสียเลยแต่เจ้าพวกชุบมือเปิบแบบนี้ต้องซัดให้หนัก
"ไอ้บีสท์อัปลักษณ์นี่ อยากหายสาบสูญนักใช่ไหม!?" ท่าทางกระหายเลือดของกลุ่มนักผจญภัยที่ผันตนมาเป็นโจรทำพวกลูอิซเตรียมพร้อมสู้เช่นกันแม้รู้ว่าพวกนี้เก่งกว่าก็ตาม
"เอามาจากศพพวกแกก็ได้ ฆ่ามัน!"
กระสุนพลังเวทสารพัดรูปแบบบินมาก่อนเป็นสิ่งแรกทว่าบีสท์ขี้ริ้วพุ่งออกไปพร้อมตวัดมือส่งสะบั้นสุญญากาศใส่แบบกวาดในวงกว้าง นอกจากลบล้างพลังเวทเหล่านั้นทั้งหมดยังพุ่งเข้าถึงตัวจอมเวทในพริบตา ลูกถีบแบบเต็มแรงส่งเข้ากลางตัวส่งปลิวไปกระแทกผนังพังทะลุไปเลย
"แรงอะไรวะนั่น!" เจ้าคนโวยปลิวตามไปจากการวกกลับมาเตะส่งตามไปติดๆ แล้วตวัดมือส่งคมสุญญากาศออกไปรอบทิศอีกครั้ง นอกจากส่งพวกหาเรื่องนั่งกุมแผลเลือดไหลโกรกยังทำผนังแถวนั้นพังไปอีกแถบใหญ่
"เว้ย แรงไปหรือนี่" จินตกชไม่นึกว่าผนังแถวนี้เปราะ ในเมื่อห้องก่อนที่โดนไล่ยังแทบไม่มีรอยจากการใช้คมสุญญากาศเลยนี่นา
"นี่แกทำได้ยังไง อั่ก!"
ลูกพลังเวทจากลูอิซอัดเข้าเต็มหน้าส่งเจ้ากล้ามใหญ่หน้าหงายแล้วตามด้วยบาทาแสนหนักจากบีสท์ขี้ริ้วเตะเสยคางให้หนึ่งครั้งส่งลงไปนอนนับดาวทันใจ
"ฉันคว่ำโกเลมได้นะเว้ย แล้วพวกนายเอาความมั่นใจไหนมาคิดว่าจะสามารถแย่งหินมานาไปจากฉันได้" จินตกชไม่ใช่คนชอบดูถูกใครแต่กับพวกนี้ขอเว้นไว้สักกลุ่มละกัน "ถ้ามาให้เห็นอีกครั้งฉันจะส่งพวกนายไปนอนพักในสุสานให้" แล้วรีบพาทั้งสามออกจากโบราณสถานนี้
ตลอดการเดินทางไปยังสมาคมนักผจญภัยจินตกชเล่าให้ทั้งสามฟังว่าไปเจออะไรมารวมทั้งความจริงที่ว่าโบราณสถานแห่งนั้นแท้จริงแล้วส่วนที่เคลียร์ได้แค่ส่วนนอกซึ่งเป็นส่วนที่อนุญาตให้เข้ามาได้เท่านั้น ส่วนโบราณสถานแท้จริงนั่นยังไม่มีสิ่งใดเข้าถึงได้ตั้งแต่สร้างเสร็จเมื่อเจ็ดหมื่นปีก่อน รายงานนี้สร้างความตื่นตะลึงให้นักผจญภัยทั้งโลก และนั่นจึงเป็นเหตุให้นักผจญภัยมากมายเดินทางมาเพื่อบุกโบราณสถานอัลฮาซานอีกครั้ง
การบุกเคลียร์ครั้งนี้ทำให้ได้รู้ว่ายามเฝ้าทรงอำนาจแบบกลุ่มไหนก็ต้านไม่ได้ ขนาดรวมกันเป็นปาร์ตี้ขนาดใหญ่เกือบร้อยคนยังไม่สามารถฝ่าโกเลมร่างมนุษย์ซึ่งมีเพียงแค่สิบตัวได้สักคน แล้วยังมีโกเลมรูปร่างประหลาดอีกเป็นร้อยที่พร้อมทำให้นักผจญภัยผู้เชื่อว่าตนมีฝีมือร้ายกาจกลายเป็นคนสาบสูญในโบราณสถานแห่งนี้ตลอดเวลา
จากโบราณสถานที่มือใหม่เข้ามาซ้อมฝีมือกลายเป็นโบราณสถานอันตรายร้ายแรงอันดับหนึ่งของมหาทวีปในเดือนเดียว ข่าวจริงไปทั่วทั้งโลกและมันก็ทำให้นักผจญภัยมากมายเอาชีวิตมาทิ้งอย่างแท้จริง ยิ่งในตลาดมีหินมานาที่ได้จากโกเลมในอัลฮาซานยืนยันด้วย ยิ่งทำให้นักผจญภัยยอมถวายชีวิตหาทางเคลียร์โบราณสถานให้ได้
"กิลด์ใหญ่สี่กิลด์ที่เข้าไปในอัลฮาซานต่างแย่งพื้นที่กันน่าดูเลยตอนนี้"
"นายคิดว่ากิลด์ไหนจะเคลียร์ได้"
"กิลด์ไหนเคลียร์ได้หรือไม่ฉันไม่รู้ รู้แค่ตอนนี้แทบพินาศทุกกิลด์ที่เข้าไปท้าทายแล้วนั่นแหละ"
"เมื่อวานก็เห็นหามออกมาเป็นสิบ แบบไร้ลมหายใจนะ"
ตามร้านเหล้า ตามสถานที่ร้านอาหารต่างพูดคุยถึงเรื่องนี้กันทั้งนั้น ต่างอยากรู้ว่าในโบราณสถานแห่งนั้นเก็บสิ่งใดไว้กันแน่ แค่หินมานาจากโกเลมยังประเมินค่าไม่ได้ สิ่งที่โกเลมพวกนั้นพิทักษ์อยู่จะล้ำค่าเพียงใด
"มีแต่คนอยากพิชิตอัลฮารานทั้งนั้นเลยนะ" ลูอิซเดินไปทางไหนล้วนได้ยินแต่คนพูดถึงเรื่องเดียวเลย
"ค้นพบใหม่หลังจากที่คิดว่าเคลียร์ไปแล้วนี่นา แล้วยังพลิกความเข้าใจว่าเป็นแค่โบราณสถานเก่าแก่ธรรมดาแบบหน้ามือเป็นหลังมืออีกด้วยย่อมเรียกความสนใจจากพวกชอบท้าทายให้หวังไปสร้างชื่อได้มากมายก็ปกตินะ" จินตกชได้แต่อวยพรทุกท่านจากใจ แต่ตนนั้นไม่ขอเหยียบย่างไปอีกเป็นครั้งที่สองล่ะ โกเลมในห้องนั้นยังตามมาหลอกหลอนถึงในฝันให้สะดุ้งตื่นได้หลายครั้งหลังจากกลับถึงที่พัก แล้วเจอว่ามีโลหะแผ่นเท่าบัตรเครดิตติดมาด้วย ครั้นให้เอาไปคืนก็กลัวจนขอละไว้ก่อนเก่งกว่านี้จะเอาไปขว้างอัดหน้าพวกโกเลมแล้วโกยไม่เหลียวหลังให้ดู ตอนนี้ก็เก็บไว้ในคลังก่อน
ทั้งสี่นั่งคุยเล่นกันอีกเล็กน้อยก่อนไปส่งเงินที่ได้จากการขายหินมานาจากโกเลมซึ่งมากมายจนทั้งสามเกรงใจเจ้าบีสท์ขี้ริ้วเพราะพวกเขาไม่ใช่คนที่สู้จนได้มาทว่าจินตกชก็ยังยกเงินเกือบทั้งหมดให้ และเก็บไว้ใช้บ้างเล็กน้อย ก่อนทั้งสี่จะออกเดินทางค้นหายาแก้คำสาปตามข่าวสารที่ได้รับมา ซึ่งทั้งสี่ไม่เฉียดเข้าไปใกล้โบราณสถานอัลฮาซานอีกเลยจนเวลาล่วงเลยไปเจ็ดปีเต็ม ชื่อเสียงนักผจญภัยของทั้งสี่เลื่องลือไม่แพ้กิลด์ชั้นนำของแต่ละทวีป กลุ่มนักผจญภัยสี่คนอายุไม่น้อยทว่ารับงานระดับโกลด์ไปจัดการเกือบร้อยงานแล้วและไม่มีงานไหนล้มเหลว แม้หลายกิลด์อยากได้ตัวแต่ทั้งสี่ไม่คิดเข้ากิลด์ไหนทั้งนั้น
หมู่บ้านเล็กกลางป่าเขายามนี้เต็มไปด้วยเสียกรีดร้องอย่างหวาดกลัว เสียงร้องไห้ เสียงคำรามสั่นประสาทของพวกมอนสเตอร์ กลิ่นเหม็นไหม้แสบจมูก กลิ่นเลือดฟุ้งตลบไปทั้งหมู่บ้าน มอนสเตอร์ร่างสูงใหญ่สามเมตรรูปร่างคล้ายหมาป่ามีเขากระทิงตามตัวยังมีเปลือกแข็งเหมือนสวมชุดเกราะ ทำให้ต้านทานอาวุธมีคมและพลังเวทได้อย่างน่ากลัว ทั้งฝูงซึ่งมีจำนวนสามสิบตัวบุกทำลายหมู่บ้านในบริเวณชายป่าหลายหมู่บ้านแล้ว ทางการส่งทหารมาหลายกองกลับถูกฆ่าจนหมดสิ้น ทำให้ต้องประกาศจ้างนักผจญภัยในราคาแพง ภารกิจนี้เทียบเท่าระดับโกลด์ซึ่งหลายกิลด์เรียกค่าตอบแทนสูงจนทางการไม่สามารถจ่ายไหว ทำให้มอนสเตอร์ฝูงนั้นบุกทำลายไปเรื่อยๆ สร้างความเสียหายทั้งชีวิตและพื้นที่อยู่อาศัย
"บ้าเอ๊ย พวกมันน่ากลัวเกินไปแล้ว พลังเวทฉันจะหมดแล้วนะเว้ย!" จอมเวทคนหนึ่งในกลุ่มนักผจญภัยที่รับงานมาตะโกนสุดเสียง กลุ่มของเขามีถึงสิบคนทว่ายามเหลือแค่สี่ที่ยังพอเหลือพลังสู้อยู่บ้าง
"ไม่เอาแล้วขืนสู้ต่อได้ตายแน่ ฉันไม่อยู่แล้ว!" หนึ่งในสี่หันหลังวิ่งหนีทันทีที่พูดจบ อีกสองเห็นแบบนั้นรีบวิ่งตามไปทันทีมันจึงทำให้อีกหกคนซึ่งบาดเจ็บไม่น้อยพลอยพากันหนีด้วย
"ฉันก็ไม่เอาแล้ว ใครจะเอาชีวิตมาทิ้งกันวะ"
"รอด้วยสิเว้ยพวกแก!" จอมเวทเองก็ไม่สนใจแล้วหนีเอาตัวรอดแบบไม่สนใจคนของหมู่บ้านนี้แล้ว
"ท่านนักผจญภัย อย่าทิ้งพวกเราไปอย่างนี้ ได้โปรดเถอะ!" ชาวบ้านหลายคนพยายามห้ามและขอความเมตตาทว่ากลับถูกนักผจญภัยเหล่านั้นนั้นถีบล้ม แล้วยังใช้เวทซัดใส่จนได้รับบาดเจ็บกันระนาว
"พวกแกก็ช่วยตนเองสิเว้ย ใครจะมาตายกับพวกแกเล่า!" มีถ่มน้ำลายใส่เสียครั้งแล้วพากันใช้หินมานาเพิ่มพลังในการเคลื่อนไหวให้เร็วกว่าปกติในการหนีออกจากหมู่บ้าน ไม่แม้สนใจเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของคนที่กำลังถูกมอนสเตอร์ฉีกร่าง
ตรงหน้าเด็กชายวัยห้าขวบซึ่งมีเส้นผมสีน้ำตาลไหม้คือร่างยักษ์ของมอนสเตอร์อ้าปากกว้างโชว์เขี้ยวแหลมคมแบบพร้อมขย้ำเด็กชายในคำเดียว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องมัจจุราชสี่ขาด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังจากก้นบึ้งของวิญญาณ เส้นผมสีน้ำตาลไหม้เปลี่ยนเป็นสีขาวในแวบเดียวจากความกลัวถึงที่สุดทว่าเสี้ยววินาทีความสิ้นหวังนั้นได้ถูกทำลายสิ้น
เผ่าบีสท์ร่างสูงสง่ากระโจนมาลงตรงหน้าคั่นกลางระหว่างเด็กชายตัวน้อยกับมอนสเตอร์ตัวยักษ์แล้วตวัดดาบผลึกสีแดงในมือออกไปเพียงครั้งเดียวทว่ากลับมองเห็นคมดาบมากมายทะยานออกไปฟาดฟันพวกสี่ขาร่างขาดกระจัดกระจายถึงห้าตัวในครั้งเดียว ความตั้งใจฟาดฟันมอนสเตอร์ทั้งหมดทำให้เจ้าตัวไม่ทันมองว่ามีหน้าต่างโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาแวบหนึ่ง เจ้าตัวไม่สนใจหน้าต่างจึงปิดไปเพื่อไม่รบกวนวิสัยทัศน์ที่กำลังใช้อย่างเต็มที่ในยามต่อสู้
"ไหนว่าทนทานอาวุธมีคมไงล่ะ ยุ่ยยังกลับเต้าหู้" น้ำเสียงแหบแห้งเยาะเย้ยใส่พวกสี่ขาติดเกราะมาอย่างมั่นใจว่าไม่มีใครล่าพวกมันได้ทว่ายามนี้ บีสท์ขี้ริ้วคนหนึ่งกำลังเขย่าขวัญพวกมันได้อย่างร้ายกาจ "ฝากช่วยดูคนเจ็บทีครับ เจ้าสี่ขาพวกนี้ผมเก็บเอง" แล้วพุ่งออกไปลงกลางฝูงให้พวกมันแตกฮือไปคนละทางอย่างไวทว่ายังมีตัวที่ช้า ดาบสีแดงตวัดกวาดแบบขนานพื้นฟันขาทั้งสี่ขาดกระเด็น แล้วพุ่งเข้าไปฟันจากบนลงล่างผ่าครึ่งตัวไปเลย
"เข้าสู่โหมดล่าเหยื่อแล้วใช่ไหมนั่น" นักเวทสูงวัยใช้เวทรักษาแบบครั้งเดียวรักษาได้นับสิบคน
"ไม่ว่าเมื่อไหร่เจ้าซีวิลล์เวลาล่าไม่หมดไม่เลิกเลยนะ" เห็นบีสท์ขี้ริววิ่งไล่ทุกตัวไม่มียอมปล่อยแล้วนักดาบสูงวัยคนนี้ได้แต่ส่ายหน้า
"เรื่องสนุกของเขาก็รู้อยู่" ลุงผมดำยิ้มขำขณะช่วยพยุงเด็กชายผมขาวขึ้นจากพื้น "ไม่เป็นไรนะเจ้าหนู"
เพราะไม่มีบาดแผลตรงไหนทั้งสามจึงไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ก่อนหน้าหวาดกลัวตนแทบเสียสติถ้าบีสท์ขี้ริ้วมาไม่ทัน ทว่ามันก็ช้าไปกว่าจะเห็นสีผมเด็กคนนี้เปลี่ยนเพราะความกลัว ทั้งสามจึงคิดว่าไม่เป็นไรแล้วนั่นเอง เด็กชายกวาดตามองซากมอนสเตอร์ก่อนจะมองตามไปยังเผ่าบีสท์ที่กำลังไล่ล่าด้วยดาบผลึกใสสีแดง
เท้าสุดหนักถีบมอนสเตอร์ตัวหนึ่งกระเด็นไปกระแทกอีกตัว อีกสองตัวตบกรงเล็บใส่บีสท์คนนั้นถีบตัวโดยใช้ขาของตัวด้านข้างเป็นฐานพุ่งอ้อมไปด้านหลังตัวที่ตบกรงเล็บแล้วฟาดดาบลงที่คอตัดขาดเป็นสองท่อน แล้วพุ่งเข้าใส่อีกตัวตวัดดาบฟันแบบรัวเร็วเกินกว่าสายตาคนทั่วไปมองทันเข้าใส่ถึงสิบครั้งในพริบตา ส่งลงไปกองพื้นนอนนิ่งไร้ลมหายใจ จากนั้นกระโจนไปล่าอีกสามตัวสุดท้ายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าวิ่งแซงพวกมันไปด้านหน้าพร้อมฟาดฟันดาบใส่ด้วย ส่งพวกมันเป็นชิ้นๆ ได้แบบไม่รู้ตัว การฟาดฟันต่อสู้นั้นช่างตระการตาให้ชาวบ้านทั้งหมดไม่อาจละสายตาไปจากเผ่าบีสท์คนนั้นได้ แค่ครู่เดียวจริงๆ มอนสเตอร์ร้ายทั้งฝูงเหลือเพียงแค่ซากเป็นอันเก็บพวกมันได้ทั้งหมด เจ้าตัวยืนกวาดตาไปทั่วๆ ท่ามกลางซากศพและทะเลเลือดทั้งที่มันเป็นภาพที่น่ากลัวมากแต่คนทั้งหมดกลับรู้สึกว่าดูดีและเหมาะสมกับบีสท์คนนั้นยิ่งนัก จินตกชเห็นว่าไม่เหลือมอนสเตอร์แล้วจึงเก็บดาบแล้วเดินกลับมาดูสภาพชาวบ้าน
"ไม่เป็นไรแล้วนะ ขอโทษที่มาช้าไปหน่อย" แม้ไม่ใช่ความผิดของตนที่มีคนเจ็บคนตายมากมายในหมู่บ้านนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนรับงานนี้ก่อนแล้วเขาคงไม่มาช้าแบบนี้ ถ้ารับงานปราบมอนสเตอร์ที่นี่ให้เร็วกว่านี้คงไม่ทำให้สูญเสียมากแบบนี้แน่นอน
"ไม่ครับ แค่พวกท่านมาแล้วยังกำจัดพวกมันทั้งหมดเท่านั้นพวกข้าก็ขอบคุณมากแล้วครับ"
"ขอบคุณที่มาช่วยพวกเรา"
"ขอบคุณท่านผู้กล้า" ชายวัยกลางคนยกมือท่วมหัวน้ำตาซึม
"ไม่ใช่ผู้กล้า แค่นักผจญภัยระดับกลางๆ เท่านั้นครับ" ได้ยินแบบนั้นขนทั้งตัวบีสท์ขี้ริ้วลุกพรึบเลย สะพรึงแรงนะขอบอก "ข้าออกไปตรวจดูรอบหมู่บ้านก่อนนะว่ายังมีพวกมันเหลืออยู่หรือเปล่า" พูดจบก็กระโจนออกไปทันที เจ้าตัวไปได้ไวเกินใครมองตามทัน
ภายในป่ามีร่องรอยหักพังจากฝีมือมอนสเตอร์มากมายทว่าจินตกชใช้วิสัยทัศน์ระยะไกลกวาดตาไปทั่วไม่พบมอนสเตอร์หลงเหลืออยู่แม้แต่ตัวเดียวในบริเวณนี้แล้ว เจ้าตัวจึงเดินไกลออกไปอีกแล้วกระโดดขึ้นไปมองทั่วๆ จากที่สูงจนแน่ใจว่าไม่เหลือแล้วจริงๆ จึงกลับมายังหมู่บ้านซึ่งลูอิซ นาธาน พินเดอร์ช่วยดูแลคนเจ็บและจัดการทุกเรื่องเรียบร้อยแล้ว
"ไง ได้ความว่าไงบ้าง?" นาธานเห็นบีสท์หนุ่มกลับมาพลางมองไปทั่วราวหาอะไรบางอย่าง
"มอนสเตอร์ฝูงนั้นไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียวแล้ว ว่าแต่ทำไมหมู่บ้านพังขนาดนี้ล่ะก่อนพวกเรามามีนักผจญภัยอีกกลุ่มมาถึงก่อนไม่ใช่หรือ พวกนั้นหายไปไหนหมด?" นอกจากชาวบ้านแล้วไม่เห็นคนที่ท่าทางเป็นนักผจญภัยได้สักคน อย่างน้อยพวกก่อนหน้าควรเหลือสักคนสองคนสิถ้าสู้ไม่ไหว
"หนีไปหมดแล้ว ก่อนพวกท่านมาแค่ไม่กี่นาที"
เสียงตอบอยู่ต่ำกว่าระดับสายตามากโขบีสท์หนุ่มจึงก้มมองหาเจ้าของเสียง เด็กชายผมขาวสูงแค่เอวเขา กำลังจ้องมองเผ่าบีสท์ด้วยดวงตาสีน้ำเงินแฝงประกายคมกล้า เพียงสบตาจินตกชก็รู้ว่านี่เป็นตัวละครหลักแน่นอนแต่บทบาทไหนเขาไม่รู้
เด็กคนนี้อนาคตยิ่งใหญ่แน่นอน
"เจ้าเป็นเด็กที่ท่าทางแกร่งกล้ามากเลยนะ เติบโตไปต้องยิ่งใหญ่แน่" มือหยาบยกลูบหัวเด็กชายพร้อมโปรยรอยยิ้มเอ็นดู ใครเห็นย่อมคิดว่าแสยะเขี้ยวข่มขู่แต่เด็กชายกลับยิ้มตอบ แม้เจือด้วยความเศร้าอยู่บ้างแต่ก็ดูดีมากมาย
"ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นแบบท่านให้ได้" เจ้าตัวตั้งใจไว้ตั้งแต่เห็นเผ่าบีสท์เพียงคนเดียวกำจัดมอนสเตอร์ฮอร์ฟ๊อกซ์แล้ว ความเก่งกาจไร้ที่ตินั่นกลายเป็นแรงผลักดันให้เจ้าตัวตัดสินใจกับอนาคตตนต่อจากนี้
"เจ้าทำได้แน่นอน" ถึงไม่รู้ว่าผู้เขียนให้บทใดกับเด็กคนนี้ ทว่าตอนนี้มันกลายเป็นโลกคู่ขนานของนิยายเรื่องหลักไปแล้วฉะนั้นอะไรก็เกิดขึ้นได้ในโลกนี้
หลักจากช่วยจัดการให้เข้าที่เข้าทางดีแล้วทั้งสี่ก็เดินทางกลับไปรายงานยังสมาคมนักผจญภัยว่าภารกิจที่รับมาเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว พร้อมทั้งรับงานใหม่เพื่อหาเงินให้ทั้งสามส่งกลับหมู่บ้านและโบราณสถานที่มียาแก้คำสาป ซึ่งครั้งนี้ได้รับข่าวดีเสียที
"ยาแก้คำสาปที่พวกท่านถามถึงได้ข่าวแล้วนะครับ" พนักงานส่งรายละเอียดให้ทั้งสี่แผ่นหนึ่ง "เป็นโบราณสถานที่อยู่ในป่าติดชายแดน ต้องระวังมากหน่อยเพื่อไม่เกิดการพิพาทระหว่างแดน อย่างไรอย่าไปขัดใครเข้าล่ะ" เพราะสนิทกันแล้วถึงเตือนอย่างหวังดี
"ขอบคุณเตฟาน พวกเราจะระวังให้มากแน่นอน" นาธานยิ้มกว้าง ถ้าได้ยาแก้คำสาปมาพวกเขาจะได้เลิกทำงานเสี่ยงภัยแบบนี้สักที แม้ตอนนี้ชื่อเสียงเลื่องลือมันก็มาจากซีวิลล์ทั้งนั้น เจ้าตัวคนเดียวเก็บเรียบทุกอย่าง พวกเขาสามคนแค่คอยช่วยอยู่ด้านหลังเล็กๆ น้อยๆ จนถึงกลับไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้นอกจากป้องกันตนไม่ให้บาดเจ็บเท่านั้นเอง
"นั่นไง กลุ่มนั้นไงที่ว่ามีนักผจญภันวัยดึกสามคนกับเผ่าบีสท์หนึ่งคนรับงานไหนไม่มีคำว่าล้มเหลว"
"ใช่กลุ่มนั้นจริงด้วย"
"อยากเข้าไปคุยด้วยจัง พวกเขาจะมองนักจญภัยตัวเล็กๆ อย่างพวกเราไหมนะ"
"ไม่มีทาง พวกเขาเจ๋งกว่าพวกใช้เวทระดับสูงจากกิลด์ใหญ่ๆ เสียอีก"
เสียงซุบซิบกับสายตาร้อนแรงของผู้คนในสมคมทำสามในสี่หน้าม้านจนต้องรีบลากเจ้าบีสท์ที่กำลังจับจ้องกระดานภารกิจตาเป็นมันออกไปอย่างไว
"เอ๋ จะไปแล้วเหรอ? ระหว่างทางเก็บสักงานด้วยไหม?" ส่งสายตาอยากอาละวาดสุดใจทว่าสามผู้สูงวัยยกมือไขว้กากบาท ความเห็นแค่หนึ่งจึงตกไป
"แค่บุกโบราณสถานที่เดียวก็หมดแรงแล้ว" รายละเอียดแผ่นนั้นส่งให้จินตกช
เจ้าตัวรับมากวาดตาอ่านครั้งเดียวจำได้ทั้งหมด "ชายแดนนั่งรถม้าก็สิบเจ็ดวัน เดินเท้าหนึ่งเดือน ทางเวทชั่วโมงเดียว... ไปเลยไหม?"
"ไปหาอะไรกินก่อนเถอะ" บางครั้งพินเดอร์ก็ปวดหัวกับความชอบออกแรงเหมือนแรงไม่มีวันหมดของเจ้าบีสท์ขี้ริ้วเหลือเกิน
ร้านอาหารเจ้าประจำได้ต้อนรับทั้งสามพร้อมสายตาคนจากโต๊ะอื่นทั้งลอบมองทั้งจับจ้องแล้วตามมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบสนั่นร้าน ลูอิซ พินเดอร์ นาธาน ก้มหน้าก้มตากินอย่างไว ต่างจากจินตกชซึ่งกำลังคาดหวังว่าโบราณสถานชายแดนที่กำลังจะไปนี้คงมีแพรร์สโตน ในเมื่อมีแจ้งเตือนว่าเนื้อเรื่องเคลื่อนไหวแล้วตั้งแต่สามปีก่อน
พระเอกมีตัวตนแล้วสินะ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุดหน้าตาจะเป็นอย่างไรหว่าคาดหวังได้ใช่ไหม อีกสิบปีคงได้ยินชื่อบ้างแน่นอน