ตอนที่ 8 จิตแตกแยก
 “นี่แก......” เย่หนิงอยากจะฟาดเขาสักที แต่ตอนนี้ในใจของเธอรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย เป็นเรื่องที่ประหลาดชะมัด ลู่เว่ยจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดเดียว รวมทั้งเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นอีก เวลาผ่านไปแค่สองชั่วโมงเอง ต่อให้เขาเป็นคนขี้ลืมขนาดไหน แต่ก็ไม่น่าจะลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วได้นะ
มันชักจะแปลกเกินไปแล้ว
 เหตุการณ์ที่ลากยาวจากเมื่อเย็นนี้ เริ่มจะไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว
ศพผู้ชายแปลกประหลาด......ศพที่ฟื้นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ…...แล้วก็ลู่เว่ย…...ทำไมลู่เว่ยถึงจำเรื่องนี้ไม่ได้เลย ?
เย่หนิงมั่นใจเป็นอย่างมากว่าเธอไม่ได้ฝันไป เหตุการณ์ทั้งหมดเธอจำได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งตอนที่ลูบคลำบนตัวเขา ศพที่เย็นจัดนั่นทำให้เธอจำทุกอย่างได้อย่างชัดเจน แล้วแบบนี้จะเป็นความฝันได้อย่างไรกัน ?
ความรู้สึกในฝันไม่มีทางชัดเจนขนาดนี้หรอก !
ลู่เว่ยถามขึ้นด้วยความระมัดระวังที่สุด “ลูกพี่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ไม่ได้เครียดไปใช่ไหม หรือว่าช่วงนี้เหนื่อยเกินไป ผมว่ารีบกลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่านะครับ”
“มานี่ !” เย่หนิงลากลู่เว่ยแล้วเดินไป
“ลูกพี่ นะ...นี่ก็ดึกมากแล้ว จะไปไหนอีกหรือครับ...”
“ห้องควบคุม !”
เย่หนิงไม่มีทางเชื่อ คนทั้งคนจะหายไปไหนได้อย่างไรกัน ?
แล้วถ้าพิสูจน์แล้วผลออกมาว่า คนทั้งคนสามารถหายไปได้จริง ๆ ล่ะ
อย่างเช่นว่า “ศพผู้ชาย” ที่เธอมั่นใจหนักมั่นใจหนาว่าเอากลับมาด้วย กลับหายไปจริง ๆ
ในห้องควบคุม ไม่คาดคิดว่าจะตรวจสอบอย่างไรก็ไม่เจอคนผู้นั้นจริง ๆ ด้วย
เวลา 22.45 น. พวกเขาขับรถเข้ามาที่สำนักงานกรมตำรวจใหญ่ แล้วจอดรถไว้ที่โรงรถ คนที่ลงมาจากรถมีเพียงแค่สองคน ซึ่งก็คือเธอ กับลู่เว่ย
เธอถือกล่องอุปกรณ์เก็บตัวอย่างจากที่นั่นแล้ววิ่งไปอย่างรวดเร็ว มีลู่เว่ยวิ่งตามหลังมาโดยที่มือกุมท้องอยู่ ท่าทางน่าขบขัน
แต่สิ่งที่เธอจำได้นั่นก็คือ หลังจากที่พวกเธอลงจากรถแล้ว ทั้งสองคนก็ช่วยกันยกศพลงมา จากนั้นลู่เว่ยก็หามศพเข้าไปในห้องชันสูตรศพด้วยตัวเอง ส่วนเธอก็รีบวิ่งกลับไปเอากล่องอุปกรณ์เก็บตัวอย่าง ถ้าหากนับตามเวลาแล้ว ก็น่าจะเป็นช่วงเวลาสี่ทุ่มห้าสิบนาทีถึงประมาณห้าทุ่ม แต่เมื่อเธอเช็คเทปที่บันทึกย้อนหลังช่วงเวลานั้นกลับไปกลับมาอย่างซ้ำ ๆ อยู่เกือบสิบนาที ก็ตรวจสอบไม่พบอะไรเลย
เทปถูกบันทึกไว้เพียงช่วงเวลาหลังจากที่พวกเขากลับมาถึงกรมตำรวจ กับช่วงที่วิ่งออกจากที่จอดรถไปยังตึกสำนักงาน และหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เย่หนิงไม่เลิกล้มความพยายาม เธอเช็คกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ด้านหน้าของตึกสำนักงานอีกครั้ง รวมถึงกล้องวงจรปิดตรงระเบียง ผลที่ได้ก็ออกมาเหมือนกันหมด นอกจากเธอกับลู่เว่ยแล้ว ภาพที่บันทึกได้ก็ไม่ปรากฏร่างของใครอีก หรือจะพูดได้ว่า สิ่งที่เธอคิดไว้ กับสิ่งที่ปรากฏในภาพวงจรปิดนั้นกลับไม่ตรงกัน
ในความทรงจำของเธอ พวกเขาจะต้องนำศพเคลื่อนย้ายเข้าไปในห้องชันสูตรศพแล้ว แต่ในภาพที่ปรากฏในกล้องวงจรปิด กลับเป็นภาพของเธอที่เดินถือกล่องอุปกรณ์เข้าไปในห้องชันสูตรเพียงคนเดียว หลังจากนั้นไฟในห้องก็ส่องสว่างอยู่ตลอด เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เธอก็ออกมาจากห้องชันสูตรศพ วิ่งกลับไปยังห้องทำงาน แล้วเข้าไปลากลู่เว่ยมาที่ห้องชันสูตร
แต่ในช่วงเวลาที่หล่อนออกมาจากห้องชันสูตรศพ ประตูห้องก็ยังคงปิดอยู่ตลอด แม้แต่เสี้ยววินาทีประตูก็ไม่ได้เปิดออกแม้แต่นิดเดียว เป็นไปไม่ได้เลยว่าที่จะมีคนเข้าออกห้องนั้นได้
 พนักงานฝ่ายเทคนิคหาวขึ้นพลางถามว่า “คุณหมอเย่ เป็นยังไงบ้างครับ ? เช็คเจออะไรไหมครับ ?”
 เขาไม่แน่ใจว่าเย่หนิงต้องการที่จะหาอะไร เปิดกล้องวงจรปิดดูย้อนไปย้อนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่
 เย่หนิงพูดไม่ออกเสียแล้ว
 เธอไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์นั้นอย่างไรดี
 เธอจำเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาสองชั่วโมงนั้นได้อย่างชัดเจน แต่ลู่เว่ยกลับบอกเธอว่า ตอนที่อยู่บนถนนพวกเขาไม่ได้ขับรถชนใครเลยสักคน แล้วก็ไม่ได้พาใครกลับมาด้วย อีกทั้งตอนนี้ภาพในกล้องวงจรปิดก็ราวกับจะบอกเธอถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นแบบเดียวกันว่า ตอนที่เธอกลับมา เธอกลับมาพร้อมกับลู่เว่ย นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีภาพของใครปรากฏอยู่ในกล้องวงจรปิดเลย ไม่ต้องพูดถึงคน แม้แต่เงาของภูตผีวิญญาณก็ไม่มีแม้แต่นิดเดียว
 เมื่อเห็นสีหน้าของเย่หนิงฉายแววย่ำแย่เป็นอย่างมาก ลู่เว่ยจึงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “พี่เย่ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ?”
 เย่หนิงมองปราดไปที่ลู่เว่ย ตอนนี้เธอดูเหมือนไม่เป็นอะไรงั้นเหรอ ? เธอคิดว่านั่นแหละคือปัญหาใหญ่เลยล่ะ
 อีกทั้งสถานการณ์ตอนนี้ แม้เธอจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็คงไม่มีใครเชื่อเธอแน่ ๆ
 แม้แต่ตอนนี้ในใจของเธอเองก็เริ่มที่จะรู้สึกสงสัยขึ้นมาแล้ว เรื่องที่แปลกประหลาดเช่นนี้เธอก็เพิ่งจะเคยพบเคยเห็น
 ถ้าหากจะบอกว่าลู่เว่ยหลับจนสติเลอะเลือนจำอะไรไม่ได้ไปเสียแล้ว แล้วกล้องวงจรปิดนั่นล่ะ ทำไมถึงถ่ายออกมาไม่ติด ?
 แต่ถ้าหากจะบอกว่าเธอหลับฝันไปจริง ๆ ......ฝันนี้มันก็คงจะเหมือนจริงมากเกินไป
 ต่อให้เธอตาย เธอก็ไม่ม่ทางเชื่อว่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เธอเพิ่งได้พบเจอมาล้วนเป็นแค่ความฝันเท่านั้น
 “พี่เย่...” ลู่เว่ยถามขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “ถ้าจะให้ผมพูดเนี่ย... ผมว่าลูกพี่คงเหนื่อยมากเกินไปแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนดีกว่านะครับ”
เย่หนิงรู้สึกว่าตัวเองคงต้องกลับไปสงบสติสักพัก เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันไปหน่อย เธอไม่ค่อยแน่ใจนักว่าทั้งหมดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ดูท่าว่าค่อย ๆ กลับไปนึกจะดีเสียกว่า
เย่หนิงกลับมาตรวจสอบที่ห้องชันสูตรศพอีกรอบหนึ่ง หลังจากที่ตรวจดูจนมั่นใจแล้วว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงปิดไฟ ล็อกประตูห้อง แล้วเดินออกไป
เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เธออาบน้ำอุ่นขัดสีฉวีวรรณเป็นอย่างดี เพื่อทำให้ตัวเองสดชื่น แต่เมื่อสมองยิ่งปลอดโปร่งมากขึ้นเท่าไหร่ ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งจะชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น ภาพผู้ชายใบหน้าหล่อเหลาคนนั้นเหมือนเขายังอยู่ตรงหน้าของเธอเสียด้วยซ้ำ คิ้วเข้มราวกับวาด พาให้คนมองใจพองโต สีผมดำขลับดั่งน้ำหมึก สวมชุดสีขาวสะอาด สูงสง่าเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ ทั้งตัวเต็มเปี่ยมไปด้วยราศีดั่งผู้ดีโบราณ
ทั้งที่ความทรงจำชัดเจนขนาดนี้ จะเป็นเพียงแค่ความฝัน หรือมโนไปเองได้อย่างไรกัน ? แล้วอันไหนเรื่องจริง อันไหนเป็นแค่ภาพลวงตา เธอเองก็ยังไม่แน่ใจ เธอไม่ได้เป็นโรคจิตแตกแยกสักหน่อย !
จิตแตกแยกหรอ ?
เย่หนิงรู้สึกตกใจขึ้นมาอีกครั้ง !
ขออย่าให้เป็นอย่างที่ลู่เว่ยพูดไว้เลย ว่าเป็นเพราะโดนแรงกดดันจากงานที่มากเกินไป จนอาจทำให้มีอาการจิตแตกแยก หลังจากนั้นก็ทำให้เกิดจินตนาการแปลก ๆ แบบนี้ขึ้นมา
แล้วจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน ?
เย่หนิงล้มตัวลงนอนแล้วหลับตา ภาพในหัวปรากฏซ้ำไปซ้ำมา เห็นเป็นหน้าตาชวนเย้ายวนของผู้ชายคนนั้น ทันใดนั้นเองในใจเธอก็ทอดถอนใจด้วยความเศร้า นี่เธอหลงเสน่ห์เขาเข้าให้แล้วหรือเปล่านะ ?
ก็เอาแต่คิดถึงแต่เรื่องฟุ้งซ่านแบบนี้ พอจะนอนก็เลยหลับไม่สนิท ทันใดนั้นเอง ไฟในห้องก็กระพริบขึ้นมา
เย่หนิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
ลืมตาขึ้น ภายในห้องยังคงมืดสนิทอยู่
เป็นเพราะว่าฝนตก ทำให้อากาศไม่ได้ร้อนอบอ้าว เธอจึงไม่ได้เปิดแอร์ ประตูหน้าต่างก็ปิดสนิทมิดชิด ไม่มีทางที่น้ำฝนจะสาดเข้ามาในห้องได้ แต่ลมหนาวนั่น มันพัดมาจากไหนกันนะ ?
ไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ เธอรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดมากระทบเข้ากับใบหน้าของเธอจนรู้สึกขนลุก
จากนั้น หลอดไฟก็ค่อยส่งเสียงดังซ่า ๆ
เสียงนั้น......เหมือนกับเสียงที่เธอได้ยินจากในห้องชันสูตรศพ
ไฟกระพริบถี่ขึ้นจนไฟดับลงไป แต่เสียงดังซ่า ๆ นั้นกลับยังดังไม่หยุด ห้องที่เงียบเชียบแบบนี้ทำให้เสียงที่ได้ยินนั้นชัดเจนมากเข้าไป
ทันใดนั้น ที่บริเวณหัวเตียงก็เกิดเสียงขึ้นมาดัง “ปัง !”


ตอนที่ 10 ไม่พบสาเหตุการตาย
 ตามข้อมูลที่หัวหน้าหยางส่งมา นักศึกษาเหล่านั้นได้เช่ารถกลับมาที่เมืองตงไห่ด้วยกันในช่วงปิดเทอม เนื่องจากฝนที่ตกหนักตลอดทั้งวัน ทำให้น้ำในอ่างเก็บน้ำเอ่อล้นออกมาท่วมจนทำให้ทางด่วนตัดขาด พวกเขาจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนเส้นทาง โดยไปใช้เส้นทางถนนเก่าแทน แต่ไม่คาดคิดว่าระหว่างทางนั้นจะขับไปผิดทาง น้ำมันรถก็หมด จึงต้องค้างแรมที่โกดังในหมู่บ้านว่างยาชุนตามที่ผู้ใหญ่บ้านเสนอแนะ
 แต่หมู่บ้านว่างยาชุนนั้นเป็นสถานที่ที่ห่างไกลความเจริญ แม้แต่สัญญาณมือถือก็ครอบคลุมไปไม่ถึง อีกทั้งแบตมือถือของนักศึกษาหลายคนก็หมด ทำให้พวกเขาไม่สามารถที่จะติดต่อกับทางบ้านได้ และไม่มีใครรู้ว่านักศึกษาเหล่านั้นอยู่ที่ใด
 ในคืนของวันที่ 3 กรกฎาคม สถานีตำรวจทุกแห่งในเมืองตงไห่ต่างได้รับแจ้งความเข้ามา แต่เพราะผู้เคราะห์ร้ายรายนั้นเป็นผู้บรรลุนิติภาวะแล้ว และระยะเวลาที่หายตัวไปก็ยังไม่เกินสี่สิบแปดชั่วโมง ดังนั้นทางตำรวจจึงไม่สามารถที่จะดำเนินการได้ในทันที
 เช้าของวันที่ 4 ตอนที่นักศึกษากำลังจะเดินทางออกจากหมู่บ้านว่างยาชุน ก็ได้พบว่าเพื่อนคนหนึ่งหายตัวไปอย่างกะทันหัน พวกเขาช่วยกันค้นหาจนทั่วบริเวณในหมู่บ้านแต่ก็ยังไม่พบ จึงคิดที่จะไปแจ้งความ แต่ใครเลยจะรู้ว่าสะพานที่ใช้เป็นทางเข้าออกหมู่บ้านนั้นได้ถูกน้ำพัดจนพังทลายไปเสียแล้ว นักศึกษาทั้งสามสิบกว่าคนจึงต้องประสบภัยติดอยู่ในหมู่บ้านแห่งนั้นอย่างไม่มีทางเลือก
 หลังจากนั้น พายุฝนก็ได้ตกหนักลงมาตลอดทั้งสองวัน ยิ่งทำให้นักศึกษากลุ่มนี้ไม่สามารถที่จะออกไปจากหมู่บ้านได้ และที่แย่ที่สุดก็คือ เมื่อสะพานถูกทำลายลง ก็เหมือนกับถูกตัดขาดจากภายนอกโดยสิ้นเชิง พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถติดต่อกับคนที่บ้านได้ แต่ยังไม่สามารถที่จะออกไปจากหมู่บ้านนี้ได้อีกด้วย
 แม้ว่านักศึกษาเหล่านั้นจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ก็ต้องทนอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ต่อไป ทว่าเรื่องที่ไม่คาดคิดนั้นกลับค่อย ๆ ทยอยเกิดขึ้นมาทีละเรื่อง ๆ พอตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่ 5 กลับพบว่ามีนักศึกษาอีกคนหนึ่งได้หายตัวไป พวกเขาเริ่มระแวงและไม่ไว้ใจผู้คนในหมู่บ้าน แต่พอเมื่อค้นทั่วหมู่บ้านแล้วก็ไม่ยังพบร่องรอยเบาะแสใด ๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้นการหายตัวไปของนักศึกษายิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที ๆ จนเช้าวันถัดมา นักศึกษาคนที่สามก็ได้หายตัวไป
 หลังจากนั้นไม่นานก็ได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น พวกเขาพบศพนักศึกษาทั้งสามคนถูกยัดรวมกันอยู่ในชั้นวางของในโกดัง ทำเอานักศึกษาที่เหลือต่างหวาดผวาจนอยากจะหนีออกไปจากหมู่บ้านนี้โดยเร็วที่สุด ยังโชคดีที่ฝนที่ตกมาตลอดทั้งวันนั้นได้หยุดลงตอนเที่ยงวัน เมื่อมีเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจได้ผ่านมาพบนักศึกษาที่ถูกกักขังอยู่ในหมู่บ้านพอดี จึงรีบติดต่อผู้บัญชาการให้เริ่มปฏิบัติการณ์การเข้าช่วยเหลืออย่างทันที
 นักศึกษาจำนวนสามสิบกว่าคนรวมอาจารย์อีกหนึ่งท่าน และคนขับรถหนึ่งคนหายตัวไปเป็นเวลาเกือบเจ็ดสิบชั่วโมงแล้ว ทำให้ผู้คนทั้งเมืองต่างให้ความสนใจคดีนี้เป็นอย่างมาก กรมตำรวจของเมืองตงไห่และเมืองใกล้เคียงต่างก็ได้รับแจ้งความ เมื่อภายหลังจากที่ได้รับแจ้งว่าได้พบศพนักศึกษาที่หายตัวไปแล้วนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องหลายหน่วยงานจึงให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก รีบกระจายความช่วยเหลือโดยเร็วที่สุด ส่วนสำหรับกลุ่มนักศึกษาที่เสียชีวิตด้วยสาเหตุการตายที่แปลกประหลาดนั้น ก็ได้สั่งการให้ค้นหาสาเหตุการตายของพวกเขาโดยเร็ว และแจ้งไปยังผู้ปกครองของพวกเขา
 ผู้ดูแลคดีต่างก็สงสัยคนในหมู่บ้านแห่งนี้ แต่จากคำบอกเล่าของผู้ใหญ่บ้านนั้น นักศึกษาทั้งสามสิบกว่าคนล้วนพักอยู่ในโกดังของหมู่บ้าน และผู้ใหญ่บ้านยังกำชับพวกเขาเป็นพิเศษว่า เมื่อตกกลางคืนต้องปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย เพราะมักจะมีสัตว์ป่าออกมาจากภูเขาบ่อย ๆ ไม่ใช่เฉพาะแค่นักศึกษากลุ่มนี้ ขนาดพวกชาวบ้านในหมู่บ้านที่เคยชินกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ชาวบ้านก็จะรีบกลับบ้าน ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยแล้วรีบเข้านอนทันที ถึงแม้จะมีเสียงใด ๆ ดังขึ้นข้างนอกบ้าน พวกเขาก็จะไม่ออกไปเด็ดขาด เพราะกลัวเจอเข้ากับพวกสัตว์ป่า
หน้าต่างในโกดังทั้งหมดล้วนถูกล็อกจากด้านใน ไม่ว่าข้างนอกจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่สามารถที่จะพังประตูเข้ามาได้ ส่วนประตูเข้าออกของโกดังปกติแล้วจะถูกล็อกจากทางด้านนอก แต่เมื่อนักศึกษากลุ่มนั้นได้เข้าไปด้านในโกดังแล้ว ประตูจะถูกล็อกจากด้านในแทน ทำให้คนที่อยู่ด้านนอกไม่มีทางเข้าไปได้ นอกเสียจากว่าพวกเขาจะเปิดประตูออกมาเอง
 จากคำอธิบายตามรูปคดีนั้น ประโยคสุดท้ายทำให้เย่หนิงรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
โกดังที่ปิดตาย ประตูหน้าต่างที่ปิดจากด้านใน อย่างกับคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายสุดคลาสสิก
 แต่สิ่งที่เห็นได้ชัด ซึ่งเป็นจุดที่น่าสนใจที่สุดจุดหนึ่งในตอนนี้คือ ผู้ต้องสงสัยที่ก่อเหตุคดีนี้น่าจะอยู่ในกลุ่มคนที่ค้างคืนในโกดังกับหมู่นักศึกษา
 เหตุผลประการแรก สภาพของห้องถูกปิดตาย การที่คนนอกจะเข้าไปก่อคดีได้นั้นมีความเป็นไปได้น้อยมาก หรือถ้ามีก็ต้องเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับคนในถึงจะสามารถก่อคดีได้สำเร็จ
 ประการที่สอง นักศึกษากลุ่มนี้เดินทางมาที่หมู่บ้านว่างยาชุนเป็นครั้งแรก อีกทั้งยังไม่เคยมีใครรู้จักคนในหมู่บ้านนี้มาก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาคงไม่มีทางที่จะทะเลาะวิวาทกันได้ กลับกันความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมชั้นที่รู้จักกันมานานนั้นยิ่งมีโอกาสกระทบกระทั่งกันได้มากกว่า ดังนั้นถ้าจะให้พูดถึงแรงจูงใจในการก่อคดีแล้ว เธอกลับรู้สึกว่ามีโอกาสเป็นไปได้สูงที่หนึ่งในนักศึกษาเหล่านั้นจะก่อคดีขึ้น แต่นักศึกษาจำนวนมากขนาดนี้ ถ้าจะให้สอบปากคำทีละคน ก็คงเป็นงานที่หนักหนาสาหัสพอสมควร
 เมื่อดูจากคำอธิบายตามรูปคดีแล้ว ตัวอักษรสุดท้ายไม่กี่ตัวกลับยิ่งทำให้เย่หนิงรู้สึกสนใจขึ้นมา ไม่พบสาเหตุการตายที่แน่ชัด !
 อะไรกันนะเนี่ย ! ไม่พบสาเหตุการตายได้อย่างไรกัน เย่หนิงพลิกกลับไปดูหน้าแรกอีกครั้ง ข้อมูลที่หัวหน้าหยางส่งมาให้มันน้อยเกินไปจริง ๆ นอกจากรายงานที่เขียนไว้ว่าพบนักศึกษาเคราะห์ร้ายถูกฆ่ายัดอยู่ในชั้นวางของในโกดังแล้ว ก็ไม่มีความเห็นอื่น ๆ เขียนไว้เลย
 บางที ตอนนี้ทางตำรวจก็อาจจะยังหาข้อสรุปอะไรไม่ได้
 แต่ประโยคที่ว่า "ไม่พบสาเหตุการตายที่แน่ชัด” นี้ ยิ่งทำให้เย่หนิงรู้สึกว่าคดีนี้คงไม่ง่ายเสียแล้ว ที่ว่าการมณฑลส่งผู้เชี่ยวชาญมาเพื่อช่วยในการตรวจสอบ หัวหน้าหยางก็เลยเร่งพวกเขาให้รีบกลับไป เรื่องนี้มันชักแปลกประหลาดแล้วจริง ๆ ด้วยสิ
 เย่หนิงคิดถึงเรื่องคดีนี้จนเพลิน ทำให้ลืมเหตุการณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปเสียจนหมด จนเมื่อเวลาตีสามกว่าเธอก็ง่วงจนทนไม่ไหว เมื่อได้ล้มตัวลงนอนบนเตียงก็หลับไปจนฟ้าสว่าง หากโทรศัพท์มือถือไม่ดังขึ้นมาเสียก่อน ป่านนี้เธอก็คงยังไม่ตื่น
 เมื่อหยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นลู่เว่ยที่โทรเข้ามา เจ้าหมอนี่ตะโกนใส่มือถือจนเย่หนิงหูแทบแตก "พี่เย่ นี่มันถึงเวลาแล้วนะครับ ทำไมลูกพี่ถึงยังมาไม่ถึงห้องสำนักงานอีก ? ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาประชุมแล้วนะครับ !"
 "อะไรนะ!” เย่หนิงสะดุ้งพรวดขึ้นมา มองดูนาฬิกาบนมือถือ ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงห้าสิบเข้าไปแล้ว
 พระเจ้าช่วย ! เธอนอนเพลินไปเลยหรือเนี่ย ขนาดเสียงนาฬิกาปลุกดังก็ยังไม่ได้ยิน เย่หนิงดีดตัวขึ้นจากเตียง รีบอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จภายในสิบนาที
 เย่หนิงรีบพุ่งตัวออกจากบ้าน ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเปิด อากาศยามฟ้าหลังฝนให้ความรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ แสงอาทิตย์ส่องผ่านชั้นเมฆบางตาลงมา ทำให้เม็ดฝนบนกิ่งไม้ใบหญ้าส่องประกายสีทองราวกับไข่มุกขัดเกลาอย่างดี ขณะที่ลมอ่อน ๆ เฉียดหยดน้ำจนทยอยหยดมานั้น เหมือนดังไข่มุกเม็ดน้อยใหญ่โปรยปรายลงมา ทำให้หลุมแอ่งน้ำบนพื้นดินสาดกระเซ็นออกมาเป็นคลื่นน้ำหลาย ๆ ชั้น เกิดความรู้สึกสงบและดีใจออกมาแตกต่างกันเป็นพิเศษ
 ต่อให้เย่หนิงรีบเร่งแค่ไหนก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพยามเช้าอันแสนสวยนี้เก็บไว้ นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอกำลังจะสาย แล้วต้องรีบไปเข้าประชุมต่อ เธอก็อยากจะถ่ายภาพเก็บไว้อีกสักหลาย ๆ รูป
 ตอนที่เย่หนิงเข้าไปในห้องประชุม เธอเห็นคนนั่งอยู่ในห้องเต็มไปหมด จึงรู้สึกเคอะเขินขึ้นมาเล็กน้อย
 เป็นเพราะว่าเธอมาสาย มาถึงห้องประชุมเป็นคนสุดท้าย หยางปินหัวหน้าทีมของพวกเขาที่ไม่ชอบคนที่ไม่ตรงต่อเวลาเป็นที่สุด ท่าทีของเขาจึงไม่ผิดไปจากที่คิดไว้นัก เมื่อเขาเห็นเธอเข้ามา หยางปินก็ถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "ทำไมถึงเพิ่งมา ? เมื่อวานผมก็บอกคุณชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือว่าต้องมาถึงห้องประชุมก่อนเก้าโมงเช้า ! แล้วดูสิเนี่ย ว่าตอนนี้มันกี่โมงเข้าไปแล้ว !"
 เย่หนิงพูดออกมาเบา ๆ "รายงานหัวหน้าค่ะ ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมง ห้านาทีค่ะ"
 หยางปินพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจมากขึ้นกว่าเดิมว่า " รู้ไหมว่าตอนนี้ทุกคนกำลังรอคุณอยู่คนเดียว รู้ไหมว่าตอนนี้มีสายตากี่คู่ที่กำลังสนใจคดีนี้อยู่ ? แล้วรู้ไหมว่าผู้ว่าการมณฑลเขามีเวลาให้พวกเราแค่เท่าไหร่ ? ชักช้าอืดอาดยืดยาดแบบนี้ คุณมาเป็นตำรวจได้ยังไงกัน !"


ตอนที่ 11 เขาเป็นใครกัน ?
 เย่หนิงไม่กล้าตอบกลับไปสักประโยคเดียว ได้แต่ก้มหน้ารับฟังคำต่อว่าของหยางปินต่อไป
โชคดีที่ตอนนี้มือถือของหยางปินดังขึ้นพอดี จึงช่วยยืดชีวิตของเธอออกไปได้อีกหน่อย
หยางปินจ้องเขม็งไปที่เธอ “นั่งลง ! รอผู้เชี่ยวชาญจากที่ว่าการมณฑลสักครู่ พวกคุณควรให้ความสนใจกับผมหน่อยนะครับ !”
เขารับสาย “เสียวหม่า เป็นอย่างไรบ้าง ส่งให้ศาสตราจารย์เสิ่นแล้วใช่ไหม ส่งถึงมือเขาแล้วนะ โอเค ระวังตัวด้วย !”
หลังจากที่หยางปินวางสายไป เขาก็มองไปยังลูกทีมในห้อง แล้วกล่าวขึ้นมา “ผลกระทบของคดีนี้ใหญ่หลวงนัก ผู้บัญชาการต่างก็ให้ความสนใจคดีนี้เป็นพิเศษ และยังต้องให้ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงทางด้านจิตวิทยาอาชญากรรมศาสตราจารย์เสิ่นอี้มาร่วมมือกับพวกเราด้วย ผมหวังว่าพวกคุณทุกคนจะเตรียมรับมืออย่างเต็มที่ ใช้เวลาที่มีอยู่น้อยนิดนี้สืบคดีให้กระจ่าง ทุกคนทำได้ไหม ?”
“ได้ครับ/ค่ะ !” ตำรวจใต้บังคับบัญชาทุกคนตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน
เย่หนิงลดเสียงถามลู่เว่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “นี่ ไอ้หนูลู่ ฉันถามแกหน่อย เสิ่นอี้คนนี้เขาเป็นคนแบบไหนเหรอ ?”
เมื่อได้ฟังคำเย่หนิง ลู่เว่ยก็ตกใจ “ลูกพี่ไม่รู้จักเขาเหรอครับ ?”
ต้องบอกว่าเธอไม่รู้จักเขาเลยสักนิดเดียว
“ฉันต้องรู้จักเขาด้วยเหรอ ?” เย่หนิงถามกลับ
ลู่เว่ยอยากจะบ้าตาย “ขอร้องล่ะครับพี่เย่ ลูกพี่ควรมีความรู้ในเรื่องแบบนี้บ้างนะครับ สนใจอ่านบันทึกคดีให้มากกว่านี้หน่อยสิครับ”
เย่หนิงแบะปาก “ก็ฉันมีเวลาว่างที่ไหนกันเล่า !”
ลู่เว่ยหมดซึ่งคำพูด “ลูกพี่ ลูกพี่อย่าเอาแต่ขลุกตัวอยู่กับศพทั้งวันทั้งคืนสิ ถ้าขืนลูกพี่ยังทำตัวแบบนี้ มีหวังคงขายไม่ออกกันพอดี มิน่าล่ะถึงไม่มีผู้ชายที่ไหนมาสนใจลูกพี่เลย !”
“แกว่าอะไรนะ !” ไอ้หมอนี่ทำเธอโกรธจนควันออกหู ถ้าไม่ใช่ว่าหยางปินยังอยู่ที่นี่แล้วล่ะก็ เย่หนิงคงซัดลู่เว่ยเข้าให้แล้วแน่ ๆ
ลู่เว่ยบ่นเสียงเบา “ก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่ครับ !”
“ไอ้นี่หนิ ! มันเป็นเพราะพวกนั้นตาไม่ถึงต่างหากล่ะยะ !” เย่หนิงไม่พอใจอย่างมาก “ลูกพี่แกทั้งสาวทั้งสวยจนยากที่จะหาใครมาเปรียบขนาดนี้ ถ้าพวกผู้ชายพวกนั้นยังมองไม่เห็นความสวยของฉัน พวกนั้นก็คงความรู้สึกตายด้านกันไปหมดแล้วล่ะ ! อย่างฉันไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ นะยะ ! แล้วฉันจะบอกแกไว้เลยนะ คนในอุดมคติของฉันต้องเป็นเทพบุตรสุดหล่อ บินข้ามนภาเหยียบสายรุ้งมาขอแต่งงานกับฉันเท่านั้นย่ะ !”
ลู่เว่ยหมดคำพูดแบบสุด ๆ “ลูกพี่ ลูกพี่คิดว่าตัวเองถ่ายละครอยู่หรอครับ”
“ก็ใช่น่ะสิ” เย่หนิงเชิดหน้าขึ้น พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ไม่เคยได้ยินเหรอว่าโลกคือละครน่ะ”
เพียงพูดจบได้ไม่นาน เย่หนิงกลับต้องร้องเสียงดังออกมาด้วยความตกใจเหมือนกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น พร้อมสะดุ้งจนตัวโหยง
ประตูของห้องประชุมถูกผลักเข้ามา เสียวหม่าคนขับรถของทีมตำรวจได้เดินนำคนสองคนเข้ามาในห้อง สายตาของเย่หนิงจับจ้องไปที่คนสองคนนั้น เธอรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า กรีดร้องขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว เมื่อมองไปที่สองคนนั้น สีหน้าก็ผลันซีดเผือดไร้สีเลือด
ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกนั้น หนึ่งในสองคนนั้น
คะ...คน... คน ๆ นั้น... คนที่เมื่อคืนพวกเราแบกเขากลับมาไม่ใช่หรือ เป็นเขาไม่ใช่เหรอ ?
ถึงแม้เขาจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว...การแต่งกายก็ไม่ค่อยเหมือนเดิม แต่ว่า ดวงตาคู่นั้น... ลักษณะท่าทางแบบนั้น...ใบหน้าที่หล่อเหลานั่น...ถ้าไม่ใช่เขา แล้วจะเป็นใครไปได้ !
คราวนี้เย่หนิงรู้สึกสับสนมึนงงอย่างถึงที่สุด ไม่รู้ว่าตกลงแล้วเธอฝันไปหรือว่าเธอเห็นผีกันแน่ ?
หยางปินเริ่มจะโกรธขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อกี้เขาก็เพิ่งจะพูดไป เย่หนิงเอาอีกแล้วหรือ ? วันนี้เธอเสียสติไปแล้วหรือไง !
หยางปินตำหนิขึ้นอย่างเสียงดัง “เสี่ยวเย่ คุณทำอะไรน่ะ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย !”
“คะ...คนนั้น” เย่หนิงชี้ไปที่ผู้ชายคนนั้น พูดตะกุกตะกักจนไม่เป็นภาษา
ลู่เว่ยตกใจจนรีบไปดึงตัวเย่หนิงกลับมา “โอ๊ย ! ลูกพี่ ลูกพี่ที่รักของผม พี่ทำอะไรของพี่เนี่ย...ถึงแม้ศาสตราจารย์เสิ่นจะหล่อระเบิดระเบ้อขนาดไหน ลูกพี่ก็ควรเก็บอาการณ์หน่อยสิ อย่าทำตัวบ้าผู้ชายจะได้ไหมครับ ?”
“แก......แกว่าเขาเป็นใครนะ ?” บ้าผู้ชายงั้นเหรอ ! เย่หนิงรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะประสาทเข้าเต็มทีแล้ว
“ศาสตราจารย์เสิ่นไงครับ” ลู่เว่ยมองหน้าเย่หนิงด้วยสีหน้าที่งุนงง “เขาคือผู้เชี่ยวชาญทางด้านจิตวิทยาอาชญากรรมที่ผู้ว่าการมณฑลเชิญมาร่วมทำคดีเป็นพิเศษ ศาสตราจารย์เสิ่นอี้ไงครับ ? ลูกพี่ไม่รู้จักเขาสักนิดเลยหรอ ? เขาเป็นคนที่จะมาพลิกวงการตุลาการไง รู้ไหมครับว่าพ่อของเขาคือใคร ?”
เย่หนิงชะงักไปพักหนึ่ง “ใครล่ะ”
“ท่านผู้ว่าเสิ่นน่ะสิลูกพี่ !” ลู่เว่ยแทบจะร้องไห้ “แม้แต่ท่านผู้ว่าการมณฑลเสิ่นก็ไม่รู้จัก แล้วนี่ยังคิดจะอ่อยเขาอยู่อีกหรอ ? ลูกพี่อย่าล้อเล่นสิครับ ?”
“ฉันเนี่ยนะ !” เย่หนิงฟาดเขาไปทีนึง “ฉันยังไม่ได้อ่อยเขาสักหน่อย !”
“ยังหรอครับ” ลู่เว่ยอดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ “เห็นสายตาที่ลูกพี่มองเขา อย่างกับจะกลืนกินเขาไปทั้งตัวแล้ว แถมยังอ้าปากค้าง จนน้ำลายแทบจะไหลลงมาแล้วไม่ใช่เหรอครับ ? พี่เย่ ลูกพี่เป็นหมอนิติเวชตำแหน่งสูงสุดในกรมตำรวจของพวกเรานะครับ ถึงแม้จะรู้ว่าลูกพี่ขาดผู้ชายมานาน แต่พี่ก็ควรจะสงวนท่าทีหน่อยสิครับ อย่าเอาแต่จ้องผู้ชายหล่อ ๆ สิ...”
“แกหุบปากไปเลย ! อยากตายรึไงหา !” เย่หนิงแทบอยากจะดึงปากนั่นทิ้ง “ฉันบ้าผู้ชายตรงไหนกัน ฉะ...ฉันแค่ตกใจเฉย ๆ”
“ตกใจหรอครับ ?” ลู่เว่ยหัวเราะคิกคัก “ศาสตราจารย์เสิ่นทำลูกพี่ตกใจขนาดนั้นเลยหรอครับ”
“จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงกันเล่า ก็เมื่อคืน...” เย่หนิงหุบปากลงอย่างกะทันหัน เรื่องเมื่อคืนนั้น ต่อให้เธอพูดออกมาก็คงไม่มีใครเชื่อหรอก อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ขนาดตัวเธอเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลย
ถ้าไม่เป็นเพราะว่าผู้ชายคนนั้นมายืนตัวเป็น ๆ อยู่ตรงหน้าตอนนี้ เธอก็คงนึกว่าเรื่องเมื่อคืนนั้นตัวเองก็แค่ฝันไป แต่ผู้ชายคนนั้นกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าของเธอให้เห็นอย่างชัด ๆ เช่นนี้ เธอจึงรู้สึกสงสัยกับเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
ถึงจะเป็นแค่ฝัน แต่เธอก็คงไม่ฝันถึงคนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้หรอกใช่มั้ย ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกของเธอมันก็ช่างชัดเจนมากเสียด้วย
เย่หนิงมองไปที่เสิ่นอี้ เธอยิ่งมองก็ยิ่งสงสัย
ใบหน้านั่น เธอจำไม่ผิดแน่ เหมือนกันทุกระเบียดนิ้วเลย !
ถ้าหากจะมีส่วนไหนที่ต่างกัน ก็คงเป็นชุดคลุมยาวโบราณที่ผู้ชายคนนั้นสวมใส่เมื่อคืน ผมที่ยาวถึงเอว แล้วก็กลิ่นอายแบบโบราณอย่างคนรูปงามที่หลุดออกมาจากภาพวาดโบราณนั่นแหละ
แต่เสิ่นอี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ กลับแต่งตัวเหมือนคนปัจจุบัน ผมสั้นสะอาดสะอ้าน สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกางเกงขายาวสีดำ ถึงแม้เขาจะแต่งตัวอย่างเรียบง่าย แต่ก็กลับดูหรูหราอย่างไม่น่าเชื่อ แถมยังหล่อตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกต่างหาก
หยางปินเชิญเสิ่นอี้เข้ามาในห้องประชุมด้วยท่าทีที่สุภาพ พนักงานตำรวจทุกคนต่างลุกขึ้นปรบมือต้อนรับ ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกไปเองหรือเปล่า เย่หนิงรู้สึกว่าตอนที่เสิ่นอี้เดินผ่านเธอไปนั้น เขาหันมาสบตากับเธอเป็นพิเศษ สายตานั่นแฝงความหมายบางอย่างไว้อย่างลึกซึ้ง
สายตานั่น ทำไมพอมองดูแล้วทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจนขนลุกขึ้นมาได้
ลู่เว่ยที่ไม่ได้คิดอะไรก็หัวเราะขึ้นมาคิกคัก “พี่เย่ ยินดีด้วยนะครับ ตอนนี้ลูกพี่อ่อยศาตราจารย์เสิ่นได้สำเร็จแล้ว !”
เย่หนิงที่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี จึงพูดขึ้นมาว่า “อย่าพูดมาก ! หุบปากของแกไปเลย !”
เธอต้องรู้สึกเบื่อมากขนาดไหนกัน ? ถึงจะต้องถึงขั้นใช้วิธีนี้อ่อยเขาน่ะหา !
เธอกลัวไปหมดแล้ว !
คน ๆ นี้มันช่าง... มันช่างเหมือนกับคนเมื่อคืนเลย !


ตอนที่ 12 เหตุการณ์แปลกๆ
 เมื่อเสิ่นอี้มาถึงห้องประชุม หยางปินก็แนะนำตัวเองกับเขาด้วยท่าทีที่โอ้อวด แต่ว่าหยางปินพูดอะไรบ้างนั้น เย่หนิงกลับฟังไม่เข้าหูเลยสักนิด เธอเอาแต่มองเสิ่นอี้ด้วยอาการเหม่อลอย ในหัวเอาแต่คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
 ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอแสดงความรู้สึก “ตกใจ” มากเกินไปหรือเปล่า เพราะเสิ่นอี้เอาแต่มองมาตรงที่เธอนั่งอยู่หลายครั้ง คิ้วคู่งามของเขาขมวดเข้าหากันแน่น สีหน้าแสดงถึงความไม่ค่อยพอใจนัก ตำรวจคนอื่นต่างก็เห็นความผิดปกติของเย่หนิงนี้ โดยเฉพาะหยางปินที่เริ่มจะมีอาการไม่พอใจมากขึ้นกว่าเดิม เขาส่งสายตาดุไปที่เธอ แล้วเอ่ยตำหนิขึ้นมา “เสี่ยวเย่ !”
เย่หนิงเรียกสติกลับมาได้อีกครั้ง เธอรีบก้มหัวลง ในหัวมีแต่ความสับสนวุ่นวาย เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? แต่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้จะให้เธอพุ่งเข้าไปถามเสิ่นอี้ตรง ๆ เลยก็ไม่ได้ คงได้แต่อดกลั้นเอาไว้ก่อน
ลู่เว่ยกุมใบหน้าของตนไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้นมามอง คุณหมอเย่หิวกระหายจนถึงขั้นนี้แล้วเหรอเนี่ย ? ทำไมตั้งแต่เสิ่นอี้เข้ามา เธอทำตัวไม่เป็นปกติเลย แม่คุณเอ๊ย คนอื่นมองขนาดนี้ เธอไม่รู้สึกอายบ้างเลยหรือยังไงกัน ?
พอเห็นว่าเย่หนิงมีสีหน้าเหม่อลอยไร้ชีวิตจิตใจ ลู่เว่ยจึงลดเสียงถามขึ้น “ลูกพี่เย่ ตกลงพี่เป็นอะไรกันแน่ ? ถ้าหากใครที่ไม่รู้เรื่อง เขาคงต้องคิดว่าพี่โดนศาสตราจารย์เสิ่นทิ้งแน่ ๆ”
เกิดอะไรขึ้นน่ะหรือ ? เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมในหัวของเธอต้องเอาแต่คิดเรื่องที่ไม่ควรคิดด้วยล่ะ ! อย่างเช่น ผู้ชายคนที่ถูกเธอถอดเสื้อผ้าออกจนหมด......
 โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเอาใบหน้าผู้ชายที่เห็นในคืนนั้นมาซ้อนทับกับใบหน้าของเขาในตอนนี้แล้ว ในใจของเย่หนิงก้รู้สึกอับอายจนแทบจะเป็นบ้าไปเสียแล้ว
แต่หยางปินกลับรู้สึกอับอายมากกว่าเธอเสียอีก เขารีบขอโทษขอโพยศาสตราจารย์เสิ่นสียยกใหญ่ “เอ่อ...ขอโทษนะครับ ดูท่าศาสตราจารย์เสิ่น คงจะมีคนมาชอบมากมายเลยนะครับ แหะ ๆ...”
เสิ่นอี้มองไปที่เย่หนิงเพียงแวบหนึ่ง “แต่คนที่ชอบผมจนถึงขนาดเสียศูนย์แบบนี้ ผมก็เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกนะครับ”
ตำรวจหลายนายต่างหัวเราะขึ้นมาเสียงดังลั่น
เย่หนิงแทบจะมุดโต๊ะหนี เธออับอายจนไม่รู้จะอับอายยังไงแล้ว !
แต่พอเมื่อเสิ่นอี้พูดขึ้นมาเมื่อกี้นี้ เย่หนิงก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิมว่า เขาต้องเป็นคนเดียวกันกับคนเมื่อคืนนั้นแน่ ๆ !
ตั้งแต่เล็กจนโต ประสาทสัมผัสทางเสียงของเธอค่อนข้างจะดีเป็นพิเศษ ทุกสิ่งทุกอย่างถ้าผ่านเข้าหูของเธอแล้วเธอจะไม่มีวันลืม โดยเฉพาะเสียงพูดของคนคนเดียว ถึงแม้จะแตกต่างเพียงนิดเดียว แต่เธอก็สามารถแยกแยะออก เพราะอย่างนี้ เธอถึงได้มั่นใจนักว่าเสิ่นอี้คนนี้ ต้องเป็นคนเดียวกันกับเมื่อคืนแน่ ๆ
ส่วนที่ว่าทำไมเขาถึงได้ปรากฏตัวและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย รวมถึงเข้ามาที่หอพักของเธอได้ด้วยวิธีไหนนั้น เธอก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่เธอมั่นใจเป็นอย่างมาก นั่นก็คือตาเสิ่นอี้คนนี้น่าจะมีปัญหา และน่าจะเป็นปัญหาใหญ่เสียด้วย !
แต่โชคดีที่ว่าเสิ่นอี้ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ เขากลับเปลี่ยนประเด็นไปคุยเรื่องคดี เพื่อกลบเกลื่อนความอับอายของเธอ
เขาให้หยางปินเล่าถึงรูปคดีอย่างคร่าว ๆ หลังจากนั้นก็ให้ทุกคนดูรูปภาพที่ถ่ายจากที่เกิดเหตุกันเสียก่อน
“ผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้ ล้วนเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยซีอวิ๋น ผู้เคราะห์ร้ายรายแรก หวังจวิ้น เพศชาย อายุยี่สิบปี นักศึกษาปีสามเอกเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยซีอวิ๋น รายที่สอง จางหลิงคุน เพศชาย อายุยี่สิบเอ็ดปี นักศึกษาปีสามเอกบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยซีอวิ๋น รายที่สาม ฟางอี้ อายุสิบเก้าปี นักศึกษาปีสองเอกการค้าระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยซีอวิ๋น นอกจากเป็นคนเมืองตงไห่เหมือนกันแล้ว ก็ไม่พบจุดร่วมใด ๆ”
เย่หนิงมองไปยังที่รูปภาพเหล่านั้น ส่วนหนึ่งเป็นรูปของหมู่บ้าน อีกส่วนหนึ่งเป็นรูปภาพของที่เกิดเหตุและเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเย่หนิงถึงได้มีความรู้สึกแปลกใจตลอดเวลา รูปภาพที่ดูเหมือนปกตินั้น กลับทำให้เธอรู้สึกตกใจและหวาดกลัวขึ้นมา
โดยเฉพาะต้นหวายแก่ตรงหน้าหมู่บ้านที่แตกกิ่งก้านสาขาใหญ่โต ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดครึ้มนั้นดูโหดร้ายอย่างเห็นได้ชัด ราวกับกรงเล็บของสัตว์ป่าที่คอยจะขยุ้มหมู่บ้านก็ไม่ปาน
ในรูปบ้านที่ดูเก่าแก่คร่ำครึทำให้คนที่ได้มองรู้สึกหม่นหมอง ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าชาวบ้านที่ปรากฏในรูปภาพเหล่านั้นดูเฉื่อยชา ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลยสักนิด
โกดังซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุนั้นมีขนาดใหญ่ พอมาอยู่ในชนบทเช่นนี้ก็ดูจะสะดุดตาเป็นพิเศษ ข้างนอกโกดังเป็นกำแพงฉาบด้วยปูน มีรอยแตกร้าวถี่ยิบเหมือนกับใยแมงมุมอยู่เต็มไปหมด มีปูนขาวบางส่วนหลุดลอกออกมาจนเห็นสีเดิมของตัวอิฐบล็อก มุมกำแพงเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ แล้วก็เปียกชื้นไปด้วยไอน้ำ
ประตูของโกดังเป็นประตูเหล็ก เมื่อเทียบกับสีแดงที่ทาใหม่กับกำแพงล้อมที่ผุพังแล้วนั้น สีแดงนั้นยิ่งดูสดและสะดุดตาเป็นพิเศษ ขั้นบันไดทางเข้าทั้งสองฝั่งกับรอยแตกนั้นต่างมีวัชพืชขึ้นโดด ๆ ออกมา
โกดังสูงห้าเมตรกว่า กว้างเกือบหกเจ็ดเมตร ลึกสิบกว่าเมตร มีขนาดใหญ่โต แต่ว่าทั้งอาคารนั้นกลับประดับเพียงตะเกียงเจ้าพายุ ที่แทบจะไม่ส่องสว่าง ให้ความรู้สึกถึงบรรยากาศมืดทึบ
ข้างในนั้นว่างเปล่า ไม่มีเสบียงอาหารเก็บไว้เลย มีเพียงกองข้าวเปลือกเล็ก ๆ วางอยู่ใกล้หัวมุม ด้านข้างเป็นบันได ที่จริงแล้วชั้นลอยข้างบนนั้นคับแคบมาก เพดานโกดังเป็นทรงสามเหลี่ยม ถ้าให้ผู้ใหญ่ขึ้นไปบนนั้นแม้แต่ช่วงเอวลงไปก็คงเข้าไปไม่ได้
ข้างบนนั้นมืดยิ่งกว่าเดิม ไม่มีแม้แต่โคมไฟ มีเพียงช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ความกว้างไม่เกินยี่สิบเซนติเมตร อีกทั้งหน้าต่างก็ยังปิดอยู่ กลอนหน้าต่างเหล็กนั้นมีสนิมติดอยู่เป็นดวง ๆ จนดูไม่ออกว่าผ่านการใช้งานมานานเท่าไหร่แล้ว
ระยะห่างจากหน้าต่างลงมาบนพื้นนั้นห่างกันสี่เมตรห้าสิบเซนติเมตร กำแพงทั้งสี่ด้านขัดเป็นมัน ถ้าไม่ใช้อุปกรณ์ใด ๆ ก็ไม่มีทางที่จะปีนขึ้นไปได้ เมื่อดูจากสภาพที่เกิดเหตุแล้ว ฆาตกรคงไม่มีทางเข้ามาก่อคดีผ่านทางหน้าต่างบานนั้นได้อย่างแน่นอน
ประการแรกคือ หน้าต่างไม่มีร่องรอยของการเปิดออกมาก่อน
ประการที่สอง หน้าต่างนั้นแคบเกินไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ใหญ่เลย แม้แต่เด็กเล็กก็ยังเข้าไปได้ยาก
ประการที่สาม หน้าต่างนั้นถูกล็อกจากด้านใน ถ้ามีคนก่อคดีเสร็จแล้วหนีออกไปจากโกดัง ก็ไม่มีทางล็อกหน้าต่างจากด้านในได้เช่นเดียวกัน
เมื่อวินิจฉัยจากเหตุผลดังกล่าว ความเป็นไปได้ที่คนในจะก่อคดีนั้นมีโอกาสค่อนข้างสูง
ผู้ตายสามคนนั้นถูกพบอยู่บนชั้นลอยของชั้นสอง ร่างของทั้งสามคนนอนพิงอยู่ตรงนั้นอย่างสะเปะสะปะ เมื่อดูจากภายนอกแล้ว ไม่พบร่องรอยบาดแผลใด ๆ สีหน้าเรียบนิ่ง ราวกับแค่นอนหลับไป แต่ใบหน้าที่หลับสนิทที่ปรากฏอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่เข้ากันเลยสักนิด รู้สึกได้ว่าพวกเขาไม่ควรปรากฏอยู่ในที่แบบนี้เลย
เย่หนิงดูภาพหลายสิบรูปเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา
ถึงจะดูไม่ออกว่ามีปัญหาอะไรในนั้นบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล
ไม่ชอบมาพากลอย่างสุด ๆ !
บางทีบนร่างที่ไม่มีปัญหาอะไรเลยนั่นแหละคือปัญหาใหญ่ที่สุด
หยางปินเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วถามขึ้นว่า “เชิญทุกคนแสดงความเห็นได้ ทุกคนพบอะไรที่น่าสงสัยบ้างไหม ?”
เย่หนิงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นในทันที “หัวหน้าหยางคะ ในคำอธิบายรูปคดีที่บอกว่าไม่พบสาเหตุการตายนี่มันหมายความว่าอย่างไรกันคะ ?”
“จากภายนอกของศพ ตรวจไม่พบบาดแผลใด ๆ อีกอย่างผู้ตายก็ไม่เหมือนคนที่ถูกวางยาพิษจนเสียชีวิตด้วย...” หลังจากที่ลังเลมาสักพัก หยางปินก็พูดต่อ “เหมือนกับเสียชีวิตตามธรรมชาติ”
“เสียชีวิตตามธรรมชาติ ?” เย่หนิงร้องเสียงหลง “จะเป็นไปได้อย่างไรกัน !”
เสิ่นอี้พูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ “ศพเพิ่งส่งมาถึง คงยังไม่ได้ชันสูตรศพเลยสินะครับ ไม่แน่ว่าถ้าขันสูตรแล้ว เราอาจจะพบอะไรบนตัวศพบ้างก็ได้”
เย่หนิงตกใจมาก “ยังไม่ได้ชันสูตรหรอคะ ?”


ตอนที่ 9 ผีอำ
 เสียงนั่นได้ยินชัดเจนทีเดียว !
 เหมือนเสียงอะไรบางอย่างตกจากหัวเตียงลงมาบนพื้น
 เย่หนิงตกใจจนเหงื่อท่วมตัว
 เมื่อเธอคิดว่าจะลุกออกมาจากเตียง ก็ได้พบว่ามีเรื่องที่น่าขนลุกกว่าเดิมอีก นั่นคือเธอขยับตัวไม่ได้เสียแล้ว !
ไม่เพียงแต่ขยับตัวไม่ได้ แม้แต่ปากก็พูดไม่ออก รู้สึกเหมือนร่างกายนี้ไม่สามารถที่จะควบคุมได้แล้ว ทั้งตัวแข็งทื่อไปหมด กระดุกกระดิกไม่ได้เลย เย่หนิงรู้สึกถึงอาการผิดปกติ
ตรงกับที่คนทั่วไปมักจะเรียกอาการนี้ว่า "ผีอำ"
 อย่างน้อยการถูกผีอำ......มันก็ต้องมีคำอธิบายเชิงวิทยาศาสตร์ และคำอธิบายที่ไม่ใช่เชิงวิทยาศาสตร์ แต่สำหรับเย่หนิงแล้ว เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเหมือนไม่สามารถใช้หลักการทางวิทยาศาสตร์มาช่วยอธิบายได้......ถึงแม้เธอจะเป็นคนที่เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ แต่ก็ไม่สามารถอธิบายเรื่องราวของคนที่ปรากฏตัวขึ้นแล้วหายตัวไปโดยไม่มีที่ที่ไปว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร
อย่างตอนนี้ด้วยเช่นกัน...
 ระหว่างที่เธอกำลังคิดอะไรอยู่นั้น เธอก็รู้สึกเหมือนจะเห็นคนยืนอยู่ตรงข้างเตียง
 เธอตาฝาดไปหรือเปล่า ?
 เย่หนิงพยายามหันตัวแล้วเหลือบตามองไปทางด้านซ้าย แต่ก็คิดว่าถ้าไม่เห็นก็จะดีกว่า เพราะพอเธอมองไปก็รู้สึกกลัวจนขนลุกขึ้นมา ตรงบริเวณหัวเตียงเธอมองเห็นเหมือนเป็นเงาสีขาว แต่ดูไม่ออกว่าคือเงาอะไร
 ตาฝาด ตาฝาด ตาฝาด ! เย่หนิงรีบหลับตาลง พูดอยู่ในใจ เราฝันไป เราฝันไป เราต้องฝันไปแน่ ๆ ! ก็แค่ผีอำเท่านั้นเองน่า !
 เธอปลอบใจตนเองให้สบายใจขึ้น พยายามนึกหาวิธีทางว่าจะทำอย่างไรเพื่อที่จะทำให้ตัวเองตื่นขึ้นมาได้
 บริเวณหน้าผาก รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกราวกับมีคนเป่าลมหนาวลงมา เป่าจนใจของเธอสั่นเทา ไม่กล้าแม้จะลืมตามอง แต่ในหัวของเธอตอนนี้เอาแต่จินตนาการถึงภาพน่ากลัวมากมายนับไม่ถ้วนโดยอัตโนมัติ อย่างเช่นว่า บนเพดานมีเงาสีดำไร้ขาล่องลอยอยู่ หรือไม่ก็มีคนเลือดท่วมตัวคลานออกมาจากใต้เตียง
เมื่อยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกกลัวขึ้นมาเสียจริง ๆ ถึงแม้หล่อนจะพยายามหยุดยั้งความคิดของตัวเองที่ทยอยออกมาจากหัว แต่ก็ไม่สามารถทำได้ กลับยิ่งคิดยิ่งกลัวมากกว่าเดิม แล้วจากนั้นเธอก็...
 โดนทับแล้ว !
โดนทับเข้าให้แล้วจริง ๆ
 รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีผู้ชายนั่งทับอยู่บนตัวของเธอ เย่หนิงกลัวจนส่งเสียงร้องไม่ออก ที่ไม่มีเสียงลอดออกมานั้น เป็นเพราะในคอของเธอส่งเสียงใด ๆ ออกมาไม่ได้เสียแล้ว เธออยากเห็นให้ชัดว่าจริง ๆ แล้วมันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกันแน่ แต่เปลือกตาของเธอกลับไม่สามารถเปิดขึ้นได้ ราวกับมีคนมาทากาวไว้ ไม่ว่าจะพยายามฝืนลืมตาเท่าไรก็เห็นเป็นเพียงร่องออกมาเท่านั้น มองอะไรก็ไม่ชัดเจน ความรู้สึกตอนนี้เหมือนกำลังถูกใครสักคนกำลังเปลื้องเสื้อผ้าออก
 อีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าของเธอด้วยความไม่พอใจจนสักพักตัวของเธอก็เปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผาติดตัวอยู่อีก ความรู้สึกเย็นยะเยือกนี้ทำให้ในใจของเธอหนาวสั่นขึ้นมา นี่เธอโดนผีอำหรือเจอกับพวกข่มขืนกำลังกระทำชำเราเข้าให้กันแน่เนี่ย !
 ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากล ๆ ไม่แน่ว่าอาจจะมีใครที่กำลังเล่นบ้า ๆ กับเธออยู่ก็ได้
 ตอนที่เธอกลับมา ในหัวของเธอมีแต่เรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ เธอไม่ได้ระวังตัวเลยว่าที่ห้องพักมีจุดไหนที่น่าสงสัยอยู่หรือเปล่า ตอนนี้ก็ยังคงคิดอยู่ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนซ่อนตัวอยู่ในห้องนี้ รอคอยโอกาสเพื่อที่จะลงมือ เดิมทีก็คิดเพียงแค่จะปล้นทรัพย์ แต่พอเมื่อเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง ก็เลยคิดที่จะข่มขืนด้วย
เธอโง่เกินไปที่นึกว่าตัวเองโดน "ผีอำ" นี่มันผีอำตรงไหนกัน ? เธอเจอคนโรคจิตเข้าให้ต่างหาก
 ดูท่าทางคน ๆ นี้จะใจกล้าไม่เบา ถึงกลับกล้าเข้ามาที่หอพักของกรมตำรวจเพื่อกระทำการเช่นนี้ ไม่แน่ใจว่าคนที่กล้าทำเรื่องแบบนี้ได้จะเป็นประเภทคนโง่หรือคนเลวกันแน่
 ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่เป็นหอพักของกรมตำรวจ แล้วยังจะกล้าก่อคดีอุกอาจอีก คนที่ก่อคดีเช่นนี้ โดยปกติแล้วจะเป็นพวกผู้ร้ายที่เกลียดชังพวกตำรวจเป็นพิเศษ ดังนั้นถ้าตั้งใจจะเข้ามาก่อคดีที่กรมตำรวจแล้ว ก็คงเป็นการตั้งใจยั่วยุ ยั่วยุกันแบบซึ่ง ๆ หน้าเลย !
 เย่หนิงอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ทำไมคืนนี้เธอถึงได้ซวยขนาดนี้ เจอเหตุการณ์ประหลาดแล้ว ยังต้องมาเจอพวกโรคจิตอีก
 "คุณหมอเย่..." เสียงนั้นดังขึ้นเบา ๆ เนิบ ๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นที่ข้างหู "พรุ่งนี้เจอกัน"
 เย่หนิงสะดุ้งพรวดขึ้นมา
 ในที่สุดหล่อนก็ลุกขึ้นมาได้ ร่างกายเริ่มรู้สึกกลับไปเป็นปกติ
 สิ่งที่เธอทำเป็นอย่างแรกก็คือเปิดไฟตรงหัวเตียง ภายในห้องไม่มีแม้แต่เงาของใครสักคน
 เมื่อกลับมามองดูตัวเองอีกที ชุดนอนบนร่างของเธอก็สวมอยู่เรียบร้อย เมื่อกี้เธอกลัวจนเหงื่อออกท่วมตัว จนชุดนอนบาง ๆ ของเธอแนบชิดติดตัว แต่ก็ยังคงรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกอยู่
 ใจของเธอเต้นดังตึก ๆ ตัก ๆ ขนาดเวลาผ่านไปสักพักแล้ว แต่หัวใจก็ยังไม่สงบลงเสียที
 และที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือตอนนี้ในหัวของเธอยุ่งเหยิงไปหมด เริ่มจะรู้สึกมึนหัวขึ้นมาบ้างแล้ว เธอชักรู้สึกไม่แน่ใจว่า เมื่อสักครู่นี้เธอฝันไปหรือเปล่า ?
 ไม่ผิดหรอกที่เธอจะรู้สึกสงสัยในใจ ก็ความรู้สึกนั้นช่างเหมือนจริงเกินไปแล้ว
 ตอนที่ผู้ชายคนนั้นลูบคลำบนตัวเธอ ความรู้สึกนั้นช่างเหมือนจริงเสียเหลือเกิน มือของเขาเย็นเฉียบ ร่างกายก็เช่นกัน มันเหมือนกับว่า...
 หัวใจของเย่หนิงเริ่มที่จะเต้นแรงขึ้น มันเหมือนกับคน ๆ นั้น คนที่พวกเราช่วยกันยกเขากลับมาระหว่างทาง ความรู้สึกที่เยือกเย็นแต่อบอุ่นนั่น ช่างเหมือนคนนั้นมากจริง ๆ
 แล้วยังคำพูดที่เขาพูดเมื่อสักครู่......
 ตอนนั้นเองอยู่ ๆ เธอก็รู้สึกตกใจขึ้นมา เมื่อคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว เสียงนั่น มันคล้ายกับเสียงของคนคนนั้นจริง ๆ ด้วย
 เสียงของผู้ชายคนนั้น เสียงทุ้มที่ไพเราะน่าฟังนั่น เพียงแค่ได้ยินเพียงครั้งก็ไม่อาจจะลืมได้ เธอมั่นใจว่าเธอไม่มีทางจำผิดแน่ ๆ
 เป็นเขาไม่ผิดแน่
 เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้ไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ เย่หนิงรู้สึกว่าตัวเองนอนพลิกไปพลิกจนรู้สึกกระสับกระส่าย ต่อให้พลิกตัวไปมาสักกี่หน ถึงแม้ว่าเธอรู้สึกว่าไม่เป็นไรแต่เธอพลิกตัวไปมาจนแทบจะเป็นโรคประสาทอยู่แล้ว
 หลังจากที่เธอแน่ใจว่าผู้ชายที่อยู่บนเตียงของตนเองนั้นคงต้องเป็นคนที่พวกเขาเจอกันระหว่างทางแน่ เย่หนิงก็รู้สึกไม่มีอารมณ์ที่จะนอนต่อแล้ว ตอนแรกที่เพิ่งเอนตัวนอนลงบนเตียงนั้น เธอยังมีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลียอยู่เลย แต่ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวจนตาสว่าง
 เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย กลัวว่าเมื่อกลับไปนอนต่อจะต้องเจอกับเหตุการณ์ประหลาด ๆ เข้าอีกครั้ง จะเป็นความฝันหรือว่าความจริงก็ยังไม่รู้แน่ชัด ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจว่าไม่ว่าคืนนี้จะเป็นอย่างไร เธอต้องทำให้ตัวเองตื่นอยู่ตลอดเวลา
 เย่หนิงกลับไปอาบน้ำอุ่นอีกครั้ง ถอดชุดนอนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออกแล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ชงกาแฟดื่มสักแก้ว เปิดคอมพิวเตอร์ เช็คอีเมล์ที่วันนี้หัวหน้าหยางส่งมาให้ อีเมล์เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมที่หมู่บ้านว่างยาชุน มีผู้เคราะห์ร้ายสามคน ทั้งหมดเป็นนักศึกษาที่กำลังเรียนหนังสืออยู่
 ช่วงที่เกิดคดี : ระหว่างวันที่ 3-6 กรกฎาคม ภายในสี่วันนี้มีผู้ประสบภัยต่อเนื่องสามคน
 สถานที่เกิดเหตุ: หมู่บ้านแห่งหนึ่งห่างจากเมืองตงไห่ห่างไปไม่ถึงสามสิบกิโลเมตร
 หมู่บ้านนี้ชื่อแปลกประหลาดชะมัด “ว่างยาชุน”
 แต่ว่าตอนนี้เย่หนิงไม่มีอารมณ์จะสนใจถึงเรื่องชื่อของหมู่บ้าน ที่เธอแปลกใจก็คือ ทำไมนักศึกษาเหล่านั้นถึงไปอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้กันได้นะ ?


ตอนที่ 13 ยากเกินจะเข้าใจ
มิน่าล่ะถึงได้ระบุไว้ว่าไม่พบสาเหตุการตาย มีสาเหตุการตายตั้งมากมายที่ไม่สามารถมองเห็นจากภายนอกได้ และแม้ว่าภายนอกจะมีบาดแผล ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถแยกออกได้ว่าบาดแผลไหนที่ทำให้ผู้ตายถึงแก่ชีวิต
แต่ถ้าให้เธอลองชันสูตรศพดูแล้วล่ะก็ บางทีก็อาจจะเจออะไรบ้างก็ได้ เย่หนิงในตอนนี้มีความมั่นใจเป็นอย่างมาก
เสิ่นอี้มองเธอแล้วพูดขึ้นมาว่า “ได้ยินมาว่าในวงการหมอนิติเวชนี่ คุณหมอเย่มีฉายาแปลก ๆ ว่าหัตถ์ปีศาจ เพียงแค่ผ่านมือมีดผ่าตัดของคุณหมอแล้วล่ะก็ ไม่มีคดีไหนที่ความจริงจะไม่ปรากฏ ผมเชื่อว่าคุณหมอเย่จะไม่ทำให้พวกเราผิดหวังหรอกใช่ไหมครับ ?”
เย่หนิงคาดไม่ถึงเป็นอย่างมาก “คุณรู้จักฉันด้วยเหรอคะ ?”
เสิ่นอี้มองเธอด้วยสายตาที่มีความหมายอยู่ครู่หนึ่ง “ชื่อเสียงเรียงนามของคุณหมอเย่นี่ ผมได้ยินมาตั้งนานแล้วล่ะครับ”
เป็นเรื่องที่พบได้น้อยครั้งมาก
ถ้าหากเป็นอย่างที่ลู่เว่ยว่าไว้จริง ๆ เทพบุตรเดินดินที่สูงส่งอย่างเสิ่นอี้ คนที่สูงส่งเช่นเขาแบบนี้ จะมารู้จักผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอได้ยังไงกัน ? เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อชะมัด
เสิ่นอี้จะทำให้เธอประหลาดใจมากเกินไปแล้ว ไม่เว้นแม้แต่เรื่องนี้เลยหรือไงกัน
แต่ว่าตอนนี้จะมามัวแต่สืบสวนเรื่องนี้อยู่ไม่ได้แล้ว เรื่องที่เร่งด่วนตอนนี้คือต้องรีบผ่าชันสูตรศพของคนเหล่านั้น แล้วรีบหาสาเหตุการตายออกมาโดยเร็วที่สุด
ศพทั้งสามต่างก็ส่งมาถึงห้องชันสูตรศพแล้ว ศพรายแรกที่เย่หนิงจะชันสูตรเพื่อหาสาเหตุการตายออกมาก็คือ หวังจวิ้น
ใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์นี้เป็นเพียงแค่เด็กวัยรุ่นชายคนหนึ่งเท่านั้น ร่างกายแข็งแรงเต็มไปด้วยพละกำลัง แต่กลับต้องมากลายเป็นเพียงศพที่มีร่างที่แข็งทื่อเท่านั้น
ความรู้สึกแรกที่เย่หนิงได้สัมผัสศพของเขา มันช่างเย็น เย็นจัดราวกับพึ่งออกมาจากห้องเย็นอย่างไรอย่างนั้น
โดยปกติแล้วด้วยสภาพอากาศเช่นนี้ ถ้าหากไม่นำศพเข้าไปแช่ในห้องเย็น ร่างของเขาก็คงเน่าไปแล้ว
 แต่นี่มันเย็นจัดเกินไป
เมื่อแตะดูเล็กน้อยก็รู้สึกหนาวจนเข้ากระดูก ความสัมผัสที่เย็นเฉียบทำให้ปลายนิ้วรู้สึกชาเล็กน้อย
อยู่ ๆ ในหัวของเย่หนิงก็ปรากฏภาพขึ้นมาฉากหนึ่ง เป็นภาพของเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนที่เธอกำลังจะผ่าชันสูตรร่างของเขา......ร่างนั้นก็เย็นเฉียบแบบนี้เช่นเดียวกัน
เมื่อนึกได้ดังนั้น เย่หนิงก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไปที่เสิ่นอี้ที่กำลังยืนอยู่อีกฝากฝั่งของเตียง
เขากำลังมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงชันสูตรอย่างพินิจพิเคราะห์ด้วยความตั้งใจ
ถ้าหากผู้ชายคนเมื่อคืนนั้นเป็นเขาจริง ๆ ล่ะก็ เย่หนิงคงต้องนับถือความแนบเนียนของการแสดงของเขาแล้วล่ะ
เว้นเสียแต่...นั่นไม่ใช่เขา
แต่บนโลกใบนี้จะมีคนที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะขนาดนี้เชียวเหรอ ? ขนาดเสียงพูดยังฟังดูเหมือนกันเลย
เสิ่นอี้เงยหน้าขึ้นมามอง แล้วพูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ “คุณหมอเย่ คุณไม่มองศพ แต่เอาแต่มองหน้าผมทำไมเหรอครับ ?”
สีหน้าของหยางปินเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น ส่วนลู่เว่ยก็ตบหน้าผากตัวเองเข้าฉาดใหญ่
ใครจะรู้ว่าตอนนี้เย่หนิงรู้สึกอับอายมากแค่ไหน เธอได้แต่ละล่ำละลักพูดขอโทษ แล้วรีบหันไปตรวจสอบศพต่อโดยทันที
แต่เมื่อเธอหันกลับมาตรวจต่ออีกครั้งก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา
เหมือนเป๊ะเลย เหมือนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทุกอย่างเลย ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นเกิดขึ้นใหม่อีกครั้ง !
ทั้ง ๆ ที่คนคนนี้เสียชีวิตไปหลายวันแล้วแท้ ๆ แต่กลับดูเหมือนมีชีวิตชีวา ไม่มีทั้งลมหายใจและชีพจร ลำตัวเย็นจัด ไม่มีสิ่งใดที่บ่งบอกว่าเขามีชีวิตอยู่เลย แต่เขากลับดูเหมือนคนที่มีชีวิตอยู่อย่างไรอย่างนั้น เว้นเพียงแต่ผิวหนังนั้นขาวซีดเกินไป สีของริมฝีปากก็แดงฉ่ำจนดูผิดปกติ
ทั้งลำตัวส่วนบนและลำตัวส่วนล่างต่างไปไม่พบร่องรอยของบาดแผลที่สร้างความเสียหายเลยแม้แต่นิดเดียว ขนาดเล็บยังคงมีสีชมพู รอยเลือดคั่งของศพก็ไม่มี
นอกเสียจากว่าศพนั้นพึ่งเสียชีวิตได้ไม่นานเท่านั้น ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมถึงไม่มีรอยเลือดคั่งของศพปรากฏออกมาเลยล่ะ ?
พอมองดูแผ่นหลังที่สะอาดเรียบเนียนของผู้ตาย เย่หนิงยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหมดหนทางที่จะชันสูตรศพอีกต่อไปแล้ว
ลู่เว่ยกับหยางปินช่วยกันยกศพอีกสองศพออกมาตามคำขอร้องของเย่หนิง เย่หนิงก็ชันสูตรศพด้วยวิธีการเดียวกันอีกรอบหนึ่ง อาการบาดเจ็บเหมือนกับศพแรกไม่มีผิด
บนร่างไม่มีร่องรอยของบาดแผลที่ปรากฏอยู่เลยสักนิดเดียว ไม่มีลักษณะการแข็งตัวของศพ ไม่มีรอยเลือดคั่ง บนร่างก็ไม่พบการเน่าเปื่อยของศพเช่นเดียวกัน
ศพเหล่านี้เมื่อตรวจสอบดูแล้วก็มีลักษณะที่เหมือนกันทุกประการ ไม่เหมือนกับคนที่ไร้ชีวิตเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าหากไม่ใช่เพราะไร้ลมหายใจกับชีพจรไปแล้วล่ะก็ พวกเขาก็แค่เหมือนคนที่หลับไปเท่านั้น คงไม่มีใครเชื่อว่าพวกเขาจะเสียชีวิตไปแล้ว
ถึงแม้ว่าเย่หนิงจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่หยางปินก็สังเกตเห็นถึงความผิดนั้นปกติเช่นเดียวกัน
ลู่เว่ยลดเสียงถามขึ้นมาว่า “พี่เย่ตรวจเจออะไรบ้างไหมครับ ?”
เย่หนิงส่ายหน้า พูดขึ้นอย่างช้า ๆ “นี่มันไม่ปกติแล้วล่ะ ศพเหล่านี้ไม่มีร่องรอยบาดแผลก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมถึงไม่มีแม้แต่ร่องรอยของสาเหตุการเสียชีวิตอื่น ๆ อยู่เลยล่ะ”
เธอมองไปยังศพทั้งสามร่างที่วางเรียงกันอยู่ ครุ่นคิดสักพักก็พูดขึ้นว่า “ไม่เน่าเปื่อย ไม่แข็งทื่อ แม้กระทั่งรอยเลือดคั่งก็ไม่มี มันชักจะแปลกเกินไปแล้ว ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นศพที่ไหนที่เป็นแบบนี้มาก่อนเลย”
ถึงแม้หยางปินจะเป็นผู้ไขคดีมือฉมัง แต่พอเห็นศพเหล่านี้แล้วเขาก็ไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไรดี พอได้ยินเย่หนิงพูดเช่นนี้แล้ว ก็พูดขึ้นว่า “บางทีเวลาอาจจะยังไม่นานพอ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ” เย่หนิงปฏิเสธข้อสันนิษฐานของหยางปิน “หัวหน้าหยางคะ ปกติการแข็งตัวของศพจะเริ่มเกิดขึ้นหลังจากที่ผู้ตายเสียชีวิตไปแล้วหนึ่งถึงสามชั่วโมง โดยเริ่มที่ข้อต่อของศพ จากนั้นจะค่อย ๆ ลามไปทั่วร่าง กระบวนการเหล่านี้ ก็น่าจะใช้เวลาประมาณสิบสองถึงสิบแปดชั่วโมง”
“ปกติแล้วหลังจากผู้ตายเสียชีวิตไปแล้วภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ก็จะเกิดการแข็งตัวของศพขึ้นทั้งตัว อย่างเร็วที่สุดก็ไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่กระบวนการแข็งตัวของศพจะผ่อนคลายลงโดยสมบูรณ์นั้น จะใช้เวลาประมาณสี่สิบแปดถึงหนึ่งร้อยหกสิบแปดชั่วโมง หรือนั่นก็คือสามถึงเจ็ดวัน”
“แต่นั่นมันในกรณีอุณหภูมิปกติ ถ้าเป็นอากาศหนาวเย็นจะต้องใช้เวลาค่อนข้างช้า แต่ถ้าเป็นอากาศที่ร้อนอบอ้าว จะใช้เวลาค่อนข้างเร็ว การเน่าเปื่อยของศพก็ใช้หลักการเดียวกัน ถ้าอากาศร้อนชื้น ศพจะเน่าค่อนข้างเร็ว กลับกันถ้าอากาศเย็นและแห้ง ศพจะเกิดอาการเน่าค่อนข้างช้า”
เย่หนิงพูดเสร็จก็ถามหยางปิน “หัวหน้าหยาง วันนี้วันที่เท่าไหร่คะ ?”
หยางปินนิ่งอึ้ง “วันที่ 8”
เย่หนิงรีบพูดขึ้นมาทันที “วันที่ 8 ! การแข็งตัวผู้ตายคนสุดท้ายก็จะผ่อนคลายโดยสมบูรณ์ แต่ผู้ตายคนแรกกลับไม่ปรากฏอาการเน่าเปื่อยเลยแม่แต่น้อย มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอคะ ?”
เสิ่นอี้พูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ “กระบวนการผ่อนคลายของศพนั้นมีเร็วบ้างมีช้าบ้าง การเน่าเปื่อยของศพก็ใช้เวลาไม่แน่นอนเหมือนกัน ถ้ามันจะประจวบเหมาะพอดีขนาดนี้แล้วล่ะก็ นับประสาอะไรกับผู้ตายทั้งสามคนนี้หายตัวไปไล่เลี่ยกัน ไม่แน่ว่าเวลาเสียชีวิตก็คงเรียงตามลำดับการหายตัวไปของพวกเขา”
เย่หนิงมองเขาแล้วถามออกไป “ถ้าไม่พูดถึงข้อสังเกตที่ผ่านไปสองข้อนั้น แล้วรอยเลือดคั่งของศพล่ะคะ ? รอยเลือดคั่งของศพจะเกิดขึ้นภายในสองถึงสี่ชั่วโมง ก่อนที่ศพจะเน่าเปื่อยนั้นก็ไม่มีทางหายไปแน่”
“อีกทั้งตอนที่พบศพ ศพทุกร่างต่างก็นอนหงายอยู่ รอยเลือดคั่งก็น่าจะไปรวมอยู่ตรงกลางหลังสิ แต่ทำไมร่างของพวกเขาถึงไม่มีรอยเลือดคั่งเลยสักนิดเดียว เว้นแต่พวกเขาจะพึ่งเสียชีวิตไปได้ไม่เกินสองชั่วโมง”
สีหน้าของหยางปินแย่ลงมาก สักพักก็ถามกลับมา “ไม่มีความเป็นไปได้อย่างอื่นแล้วใช่ไหม ?”
เย่หนิงพูดออกมาอย่างไม่คิดจะอดกลั้นอีกต่อไป “มีเพียงคนที่มีชีวิตเท่านั้นถึงจะไม่มีรอยเลือดคั่ง !”
หยางปินสะอึกเสียหนึ่งที ลู่เว่ยรีบพูดขึ้นมา “ใช่แล้ว ! ถูกเผงเลย ! ถ้าหากผู้เสียชีวิต เสียชีวิตนานแล้ว ยังไงก็ต้องมีรอยเลือดคั่งปรากฏขึ้นมา เว้นแต่พวกเขาจะพึ่งเสียชีวิตได้ไม่นาน”
หยางปินยังคงไม่ละเลิกความพยายาม “ไม่มีความเป็นไปได้อย่างอื่นแล้วใช่ไหม ? อย่างเช่นถ้าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมพิเศษบางอย่าง หรือยาประหลาดที่ทำให้ถึงตายล่ะ...”


ตอนที่ 19 การมีอยู่ที่เป็นไปไม่ได้ (2)
 ทันใดนั้นสีหน้าของหยางปินเปลี่ยนไปอย่างมาก
เขาเข้าใจความหมายของเย่หนิงโดยทันที ถ้าผู้ตายเหล่านี้ตายเพราะติดเชื้อจริง ๆ เป็นไปได้มากที่นักศึกษาคนอื่นบนรถจะได้รับเชื้อแบบเดียวกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเชื้อโรคชนิดนี้นั้นแพร่ระบาดมาจากที่ไหน ถ้าพวกเขาติดเชื้อก่อนที่จะกลับเมืองตงไห่แล้วล่ะก็ ก็ไม่แน่ว่าที่มหาวิทยาลัยซีอวิ๋นนั้นอาจจะมีผู้ติดเชื้ออยู่จำนวนมากด้วย แต่ถ้าพวกเขาได้รับเชื้อมาจากหมู่บ้านว่างยาชุน คนที่ติดเชื้อคงมีจำนวนไม่น้อยเหมือนกัน
นอกจากนักศึกษากลุ่มนี้แล้ว อาจจะมีชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่ติดเชื้อด้วยหรือเปล่าก็ไม่อาจทราบได้
ถึงแม้ว่าผลจากห้องแล็บจะยังไม่ออกมา แต่หยางปินก็ยังไม่ที่จะกล้านิ่งนอนใจอะไร เขาจึงรีบโทรศัพท์ไปหาองค์กรอนามัยป้องกันโรค ให้ทางนั้นส่งคนมาช่วยตรวจสอบทันที นอกจากนี้แล้ว นักศึกษาเหล่านี้รวมทั้งคนที่เคยพูดคุยติดต่อไปแล้วก็ต้องแยกย้ายให้เข้ารับการตรวจโรคด้วยเช่นเดียวกัน
เชื้อโรคตัวนี้อันตรายมากเกินไปจริง ๆ เพราะฉะนั้นเพื่อความปลอดภัยแล้ว พวกเขาจำเป็นต้องรีบใช้มาตรการ ไม่ให้มีผู้เคราะห์ร้ายเพิ่มขึ้นอีก
สถานการณ์เปลี่ยนเป็นเลวร้ายโดยฉับพลัน
ถ้าเป็นแค่คดีฆาตกรรม พวกเขายังคงสามารถคิดหาวิธีตามตัวฆาตกรให้ได้โดยเร็วที่สุด แต่ถ้าหากเป็นเชื้อโรคแล้วล่ะก็ พวกเขาก็คงจะทำอะไรไม่ได้มากนัก
เมื่อเทียบกับคดีที่คนเป็นผู้ก่อเหตุแล้วนั้น เชื้อโรคชนิดนี้ถ้าหากขยายเป็นวงกว้างออกไป คงสร้างผลกระทบที่เลวร้ายมากยิ่งกว่า
เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงต้องประกาศไปยังผู้ใหญ่บ้านและนักศึกษาทุกคนโดยเร็วที่สุด ให้พวกเขาไปรับการตรวจที่โรงพยาบาลที่เกี่ยวข้องทันที อีกทั้งต้องรีบนำเรื่องนี้ตีพิมพ์ลงทางหนังสือพิมพ์ ก่อนหน้าที่จะยืนยันสาเหตุการตายของผู้เสียชีวิตเหล่านั้นได้ พวกเขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เพื่อที่จะได้ไม่ก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ตามมา
เพื่อความรอบคอบ หยางปินจึงสั่งการให้ปิดกั้นร้านกาแฟแห่งนี้ชั่วคราว เพื่อให้คนจากองค์กรอนามัยรีบเข้าไปใช้มาตรการกำจัดโรค
ส่วนผู้ตายรายนี้ ต้องพากลับไปชันสูตรศพเสียก่อน ดูจากภายนอกนั้นไม่สามารถมองออกเลยว่ามีปัญหาอะไรบ้าง ถึงแม้จะดูแล้วสาเหตุการตายจะคล้ายคลึงกับศพก่อนหน้า แต่ก็ไม่สามารถฟันธงถึงสาเหตุการตายของพวกเขาเหล่านั้นว่ามีลักษณะเดียวกันได้
เพียงแต่ระหว่างที่เคลื่อนย้ายศพนั้นก็กลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นอีกครั้ง ลู่เว่ยยกศพขึ้นมา ด้วยความช่วยเหลือจากตำรวจอาชญากรรมสองนาย จางลี่ไม่อยากเห็นใบหน้าของผู้ตายก็ได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ คนอื่นอาจจะไม่ได้สังเกตเห็นอะไร แต่เย่หนิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอกลับได้ยินเสียงนั่น
“ผู้ช่วยจางเป็นอะไรไปคะ ?” เย่หนิงลดเสียงถาม
สีหน้าของจางลี่ไม่ค่อยดีนัก “เธอคือเด็กผู้หญิงคนนั้น...คนที่ฉันพูดกับพวกคุณเมื่อกี้นี้ ซุนเจี้ยนหลานสาขาภาษาต่างประเทศ ตอนที่กลับมาเธอยังพูดคุยสนิทสนมกับจางหลิงคุนอยู่เลย ทำไมเธอถึงอยู่ด้วยกันกับเฉินเฉินที่ร้านกาแฟได้......”
 เมื่อได้ฟังจางลี่พูดอย่างนี้แล้ว เย่หนิงก็มองเฉินเฉินด้วยความรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก คนแรกคือแฟนเก่าของเธอ อีกคนคือผู้หญิงที่พึ่งมีความสัมพันธ์กับแฟนเก่าของเธอ เรื่องนี้มันไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ ? อีกทั้งทำไมเฉินเฉินถึงชวนซุนเจี้ยนหลานไปดื่มกาแฟด้วยกันได้ ? มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ถ้าหากเป็นไปตามที่จางลี่พูดมานั้น พวกเธอสองคนก็เหมือนจะเป็นศัตรูกันด้านความรัก แต่ทำไมถึงไปดื่มกาแฟด้วยกันได้ล่ะ
แม้ว่าตอนนี้เธอจะสงสัยเรื่องการตายของพวกจางหลินคุนว่าอาจจะเป็นเพราะได้รับเชื้อโรคอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถตัดความน่าจะเป็นที่เขาจะถูกฆ่าออกไปได้ โดยเฉพาะเฉินเฉินคนนั้น......ที่น่าสงสัยที่สุด
ถ้าเฉินเฉินเป็นฆาตกรจริง ๆ แล้วล่ะก็......
สายตาของเย่หนิงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่จางลี่ ผู้ช่วยจางที่เคยช่วยเหลือจางหลิงคุนจีบรุ่นน้อง เกรงว่าอาจจะเกิดอันตรายขึ้นกับเธอได้
ระหว่างทางที่กลับมายังกรมตำรวจ เย่หนิงอดไม่ได้ที่จะพูดถึงสถานะของซุนเจี้ยนหลานและข้อสันนิษฐานที่อยู่ในใจออกมา
หลังจากที่เงียบไปสักพัก หยางปินก็พูดขี้นมาว่า “ตามที่เสี่ยวเย่ว่ามานี่ เฉินเฉินคนนั้นก็น่าสงสัยจริง ๆ นั่นแหละ ศาสตราจารย์เสิ่น คุณว่าอย่างไรครับ ?”
“มันก็น่าสงสัยนะ” เสิ่นอี้พูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ “เมื่อถึงกรมตำรวจแล้ว เราก็รีบชันสูตรศพก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเฉินเฉินนั้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมกับหัวหน้าหยางก็พอ”
พอกลับมาถึงกรมตำรวจเย่หนิงก็ไม่รอช้า หลังจากที่ได้พบญาติผู้ตายแล้ว เธอก็เตรียมทำการชันสูตรศพทันที การตรวจสอบขั้นแรก บนร่างของซุนเจี้ยนหลานไม่พบบาดแผลอะไรอย่างที่คาดการณ์ไว้ ซึ่งตรงกับข้อสันนิษฐานของเธอ หลังจากชันสูตรเสร็จ ผลสรุปก็ออกมาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ทั้งหมด
จุดที่ไม่เหมือนกันก็คือตอนที่ชันสูตรศพของซุนเจี้ยนหลานนั้นยังคงมีรอยเลือดบ้าง และไม่มีสภาวะแห้งเหือดโดยสมบูรณ์ นอกจากนั้นแล้ว อวัยวะภายในของหล่อนก็ไม่ได้แข็งตัวโดยสมบูรณ์ มีเพียงแค่ส่อแววของอาการแข็งตัวเท่านั้นเอง ตามข้อสันนิษฐานของเย่หนิงนั้น เนื่องจากซุนเจี้ยนหลานเพิ่งจะเสียชีวิตได้ไม่นาน ดังนั้นอาการบางอย่างจึงไม่ปรากฏออกมาอย่างชัดเจนนัก ถ้าหากซุนเจี้ยนหลานเสียชีวิตไปแล้วในช่วงระยะเวลาหนึ่ง คาดว่าผลสุดท้ายศพก็คงมีสภาพเดียวกัน
เมื่ออกมาจากห้องชันสูตรศพ ก็เห็นหยางปินกับเสิ่นอี้กำลังนั่งรอผลชันสูตรศพอยู่ด้วยกัน หลังจากที่พวกเขาฟังเย่หนิงพูดจบ หยางปินก็ตกอยู่ในห้วงความคิด สักพักก็เอ่ยออกมาว่า “บางทีซุนเจี้ยนหลาน อาจจะไม่ใช่รายสุดท้าย”
เสิ่นอี้พยักหน้า “วางแผนให้คนที่เหลือทั้งสามสิบสองคนเข้ารับการตรวจก่อนดีกว่าครับ ก่อนที่ผลตรวจจะออกมาแน่ชัด ทางที่ดีอย่าให้พวกเขาติดต่อกันโดยลำพังเด็ดขาด”
เย่หนิงอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะถามขึ้นมา “เมื่อสักครู่พวกคุณคุยกับเฉินเฉิน เธอว่าอย่างไรบ้างคะ ?”
เสิ่นอี้เหลือบไปมองเธอ แล้วพูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ ว่า “เธอบอกว่าที่เธอนัดซุนเจี้ยนหลานออกมา ก็เพื่อที่จะเตือนซุนเจี้ยนหลานด้วยความหวังดี ว่าจางหลิงคุนคนนั้นไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่”
ดวงตาของเย่หนิงเบิกกว้างขึ้นมา “เตือนซุนเจี้ยนหลานงั้นเหรอ ? บ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย ทั้ง ๆ ที่จางหลิงคุนก็ตายไปแล้ว จะมาเตือนด้วยความหวังดีเพื่ออะไรกัน”
เสิ่นอี้กลับไม่ปฏิเสธอะไร “ใช่แล้ว พวกเราก็รู้สึกว่าคำให้การของเธอนั้นมีจุดที่น่าสงสัยหลายอย่าง ดูแล้วแรงจูงใจที่เธอจะฆ่าคนได้นั้นมีมากทีเดียว โดยเฉพาะจางหลิงคุนกับซุนเจี้ยนหลานนั้นโอกาสที่เป็นไปได้นั้นมีสูงมาก ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่ซุนเจี้ยนหลานจะเสียชีวิต คนที่ติดต่อกับผู้ตายก็มีแค่เธอคนเดียว ดูเธอจะมีพิรุธมากจริง ๆ ถึงต่อให้เธอจะไม่ใช่ฆาตกร แต่ก็มั่นใจได้ว่ามีเรื่องบางอย่างที่ปิดบังอยู่ ไม่กล้าที่จะบอกพวกเรา ตอนสอบปากคำก็เอาแต่พูดเบี่ยงประเด็น ผมมั่นใจว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างที่สำคัญมากกับพวกเรา”
เย่หนิงพูดขึ้นอย่างกระซิบกระซาบ “มันน่าประหลาดจริง ๆ......ฉันคิดว่าก่อนหน้าที่พวกเราจะไปถึงนั้นคงไม่มีใครพบศพของซุนเจี้ยนหลานแน่ เพราะถ้ามีคนพบเข้าเธอก็คงไม่สามารถจัดท่าทางของศพให้นอนคว่ำอยู่บนโต๊ะเช่นนั้นได้ และถ้าไม่มีใครพบศพก่อน เฉินเฉินจะมั่นใจขนาดนี้ได้อย่างไรว่าซุนเจี้ยนหลานนั้นตายไปแล้ว ? เธอไม่แม้แต่จะโทรขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ แต่กลับวิ่งไปแจ้งความเลย แบบนี้มันไม่แปลกเกินไปหน่อยหรือคะ ?”
เสิ่นอี้มองเย่หนิงด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง “คุณรู้แล้วใช่ไหม ?”
เย่หนิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “มีพิรุธชัดเจนขนาดนี้ ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงกัน ? เพียงแต่เฉินเฉินไม่รู้ตัวเองเท่านั้นเอง”
หยางปินก็พูดขึ้นมา “นี่คงเป็นพิรุธที่ใหญ่นัก อีกทั้งคำบอกเล่าของเฉินเฉินก็มีพิรุธมากเช่นกัน เธอบอกว่าพอกลับมาก็เห็นซุนเจี้ยนหลานนอนตายไปแล้ว ผมถามเธอว่าคุณมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาตายไปแล้ว เธอก็บอกว่าเห็นซุนเจี้ยนหลานไม่ขยับตัว ดังนั้นเลยคิดว่าเขาตายไปแล้ว”
เย่หนิงแสยะยิ้ม “พิลึกชะมัดเลย ถ้าตามหลักแล้วนั้น ถ้าพบว่าเพื่อนตัวเองมีสถานการณ์บางอย่างที่ผิดปกติ ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ทำอะไรเลย อย่างน้อยก็ต้องรีบไปแจ้งตำรวจสิ แล้วก็แค่ซุนเจี้ยนหลานนอนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับอะไร ถึงจะรู้สึกได้ว่าตัวหล่อนเย็นเฉียบ แต่ก็คงไม่ด่วนสรุปอะไรเร็วขนาดนี้หรอก ทั้ง ๆ ทีตัวของซุนเจี้ยนหลานไม่มีร่องรอบของบาดแผลอะไร แต่กลับมั่นใจว่าเธอตายไปแล้วเนี่ยนะ เว้นเพียงแต่เธอรู้ตั้งนานแล้วว่าซุนเจี้ยนหลานจะต้องตาย”
เมื่อได้ฟังถึงตอนนี้ เย่หนิงก็อดไม่ได้ที่กังวลขึ้นมากว่าเดิม “ถ้าเฉินเฉินเป็นฆาตกรจริง ๆ ฉันเกรงว่าจางลี่จะตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะปล่อยตัวจางลี่ไปอย่างง่าย ๆ แน่”


ตอนที่ 14 ถูกพิษ ?
 เย่หนิงส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักนิดเดียว !”
“แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรกันล่ะ !” หยางปินมองไปที่ศพเหล่านั้นด้วยความงุนงง เวลาเสียชีวิตไม่เกินสองชั่วโมง เป็นไปไม่ได้ ! ยังไม่ตาย ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย !
“ต่อให้พวกเราสันนิษฐานกันใหม่ตอนนี้อีกรอบก็คงไม่รู้ผลอะไรหรอกครับ ชันสูตรศพต่อเถอะ” เสิ่นอี้ตัดสินใจแทนพวกเขา “นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ไม่มีทางที่พวกเขาจะมีชีวิตอยู่หรอก”
แล้วเมื่อคืนไม่ใช่ว่าคุณก็เพิ่งฟื้นมาเหรอไง ?
เย่หนิงแอบพึมพำอยู่ในใจ
ใช่แล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่ายังไงคำพูดนี้ก็คงพูดออกมาไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นหยางปินคงคิดว่าเธอเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ
เย่หนิงยังคงเริ่มที่จะชันสูตรศพของหวังจวิ้นเป็นคนแรกเช่นเดิม
ลู่เว่ยช่วยโกนผมให้กับร่างของหวังจวิ้น สำหรับการโกนผมแล้วเขานับว่าถนัดกว่าเย่หนิงมากนัก ถ้าให้เย่หนิงลงมือเองล่ะก็ มีหวังได้เจ็บปวดรวดร้าวเหมือนถูกหมากัดแน่ ๆ ถ้าโชคดีหน่อยก็คงแค่โดนบาดเพียงแค่จุดสองจุด แต่ถ้าโชคไม่ดีล่ะก็......อย่าให้เขาพูดเลย ทางที่ดีขอเพียงแค่ลู่เว่ยอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว เพราะการโกนหัวสำหรับเธอแล้วคงทำไมได้แน่นอน
เย่หนิงเช็คส่วนศีรษะของผู้ตายอย่างละเอียด ก็ไม่พบบาดแผลใด ๆ เช่นกัน
ดูท่าแล้วคงต้องพึ่งการผ่าชันสูตรเท่านั้น ถึงจะตรวจพบกับสาเหตุการตาย
เธอหยิบมีดผ่าขึ้นมา แล้วก็กรีดเปิดทรวงอกและหน้าท้องของผู้ตาย ทันใดนั้นทั้งตัวของเธอก็แน่นิ่งไป
“เป็นอย่างไรบ้างคุณหมอเย่ ?” เสิ่นอี้ถามขึ้นมา “มีปัญหาอะไรไหมครับ ?”
“เลือด...” เย่หนิงมองมีดผ่าที่อยู่ในมือตัวเอง แล้วมองไปที่ศพที่ถูกผ่าเปิดอกสลับไปสลับมา พูดขึ้นมาอย่างยากลำบาก “ทำไมถึงไม่มีเลือดเลยล่ะ ?”
ผิวหนังที่เปิดออก ลายผิวหนังชัดเจน มองเห็นซี่โครงที่เรียงตัวเป็นระเบียบในทรวงอกของผู้ตายได้อย่างชัดเจน แต่ทว่ากลับไม่มีร่องรอยของเลือดเลยแม้แต่นิดเดียว
ถึงจะเสียชีวิตมาแล้วหลายวันก็เถอะ ศพก็ยังไม่ได้แห้ง แต่ทำไมถึงไม่มีเลือดเลยแม้แต่นิดเดียว พอมองผิวที่ขาวซีดแล้ว ก็เหมือนกับว่าเลือดของคน ๆ นี้ได้ระเหยหายไป ในใจของเย่หนิงสั่นเทิ้มไปหมด หรือว่าเป็นเพราะแบบนี้ ร่างผู้ตายถึงได้ไม่มีรอยเลือดคั่ง
การเกิดขึ้นของรอยเลือดคั่งนั้น เกี่ยวข้องกับระบบหมุนเวียนโลหิตโดยตรง
หลังจากที่เสียชีวิตแล้ว เมื่อระบบหมุนเวียนโลหิตหยุดลง น้ำเลือดและของเหลวที่อยู่ระหว่างเซลล์จะตกลงมาอยู่ภายในหลอดเลือดช่วงล่างของศพจนเกิดปรากฏการณ์อย่างนี้ขึ้น ดังนั้นถ้าหลังจากเสียชีวิตไปแล้วศพยังนอนหงายอยู่ตลอดเวลา รอยเลือดคั่งส่วนใหญ่ก็จะไหลรวมไปอยู่ที่บริเวณหลังหรือขาทั้งสองข้างเป็นต้น แต่บนร่างของผู้ตายเหล่านี้กลับไม่พบร่องรอยของเลือดคั่งใด ๆ เลย หรือว่ามันเป็นเพราะพวกเขาเสียเลือดมากเกินไปหรือเปล่านะ
เลือดมันไหลไปไหนหมดล่ะ ? บนร่างของผู้ตายก็ไม่มีปากแผลเลยสักที่ คงไม่น่าเป็นเพราะเสียเลือดมากจนเสียชีวิต
เมื่อมองเย่หนิงที่มีท่าทีครุ่นคิดเช่นนั้น เสิ่นอี้จึงพูดขึ้นอย่างช้า ๆ “คุณหมอเย่ คุณคิดอะไรออกแล้วหรือครับ ?”
เย่หนิงพูดสิ่งที่ตนเองสันนิฐานไว้ “ฉันคิดว่า การที่ไม่มีรอยเลือดคลั่งปรากฏอย่บนร่างของศพนั้น อาจจะเป็นเพราะว่าผู้ตายนั้นเสียเลือดมาก......ผิวของผู้ตายซีดเผือด ราวกับมีเลือดไปเลี้ยงไม่เพียงพอ ถ้าเขาเสียเลือดมากจนทำให้เสียชีวิตจริง ๆ แต่ทำไมบนร่างกายของเขากลับไม่มีบาดแผลอะไรเลย ถ้าเช่นนั้นเขาจะเสียเลือดไปได้อย่างไรกันล่ะคะ ?”
หยางปินพูดด้วยเสียงที่หนักแน่น “น่าแปลกจริง ๆ บนร่างของผู้ตายเหมือนกับว่าไม่มีเลือดอยู่เลยสักนิด มันชักจะแปลกเกินไปแล้ว”
เย่หนิงคิดไม่ออกไปชั่วขณะว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไร จึงทำได้เพียงแค่ผ่าชันสูตรต่อไป แต่ไม่มีใครดาดคิดว่าเมื่อเธอผ่าเปิดทรวงอกและช่องท้องผู้ตายออกแล้วนั้น จะพบกับเหตุการณ์ที่น่าแปลกประหลาดอีกครั้ง
ภายในทรวงอกและช่องท้องของผู้ตายนั้นล้วนเป็นสีดำ หลังจากที่ผ่าออกมาแล้วก็ยังได้กลิ่นเหม็นเน่าแปลก ๆ โชยออกมาอีกด้วย รวมถึงอวัยวะภายในของผู้ตายมีความเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าเชื่อ สีของมันเปลี่ยนเป็นสีขาวอมเทา อีกทั้งยังแห้งเหี่ยว เมื่อเธอหยิบหัวใจของผู้ตายออกมาดูก็ถึงกับช็อกจนพูดไม่ออก หัวใจของผู้ตายนั้นทั้งแห้งและแข็ง ราวกับว่าถูกสูบน้ำออกจนเหือดแห้งอย่างไรอย่างนั้น
หยางปินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย !”
เย่หนิงก็มีสีหน้างุนงงเช่นเดียวกัน เธอไม่รู้จริง ๆ ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เธอชันสูตรมาก็หลายศพนัก เห็นตัวอย่างมามากมายหลายแบบ แต่เหตุการณ์แบบนี้กลับไม่เคยเจอมาก่อนเลย ตามหลักการทางวิทยาศาสตร์แล้ว นี่มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย
 “ขอผมดูหน่อย” เสิ่นอี้สวมถุงมือ หยิบเอาหัวใจที่แข็งโป๊กมาจากมือเย่หนิง “อืม เหมือนว่านี่จะเป็นที่มาของอาการนะครับ”
เมื่อมองแล้วลู่เว่ยก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา “นะ...นี่มันอะไรกันเนี่ย ! มะ...มันจะแปลกเกินไปแล้ ภายนอกของคนคนนีก็ดูปกติดี แต่ทำไมอวัยวะภายในกลับเสียหายหมดเลยล่ะ !”
“แปลกมากจริง ๆ” เสิ่นอี้ครุ่นคิด “การที่เนื้อเยื่อของอวัยวะภายในเน่าตายหมดแบบนี้ ก็น่าจะต้องใช้เวลาสักหน่อยสิ หรือว่าก่อนหน้านั้นตัวเขาไม่เคยสังเกต ไม่รู้สึกสักนิดมาก่อนเลยหรอ หรือไม่ก็หลังจากเขาเสียชีวิตไปแล้ว อวัยวะถึงกลายเป็นแบบนี้ อย่างนั้นมันก็เร็วเกินไปหน่อย”
ลู่เว่ยยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกกลัว “คะ...คนตายไปแล้ว ทำไมอวัยวะถึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้...หรือว่าจะถูกพิษเข้าแล้วครับ ?”
เสิ่นอี้พยักหน้า “น่าจะถูกพิษเข้าจริง ๆ นั่นแหละ” เขาพูด พลางหันไปถามเย่หนิง “คุณหมอเย่ คุณว่าอย่างไรครับ ?”
ในตอนนี้เย่หนิงก็ไม่ได้แน่ใจนัก เธอจึงพูดเพียงแค่ว่า “ถึงแม้จะถูกพิษ ก็คงเป็นพิษที่แปลกประหลาดมาก ไม่รู้ว่าสาเหตุการตายของอีกสองคนนั้นจะเป็นเหมือนกันหรือเปล่า ?”
เธอตัดสินใจชันสูตรอีกสองศพที่เหลือต่อว่าจะมีลักษณะอาการเดียวกันหรือไม่
ผลการชันสูตรก็ไม่ผิดไปจากข้อสันนิษฐานของเธอนัก ทั้งสองศพที่เหลือมีลักษณะเดียวกันก็คือ ไม่พบสาเหตุการตายเหมือนกัน บนร่างไม่มีบาดแผลใด ๆ และระหว่างที่ผ่าศพนั้นเลือดไม่ได้ไหลออกมาแม้สักนิดเดียว เนื้อเยื่อของอวัยวะภายในก็ตายจนแข็งตัว แต่ระดับการแข็งตัวก็จะแตกต่างเล็กน้อย
ศพของหวังจวิ้นที่ได้ผ่าชันสูตรเป็นรายแรก ระดับการแข็งตัวของอวัยวะสาหัสที่สุด สำหรับลู่เว่ยแล้ว ร่างนั้นไม่มีอะไรที่ต่างจากก้อนหินเลย ส่วนรายที่สองคือจางหลิงคุน เมื่อเทียบกับหวังจวิ้นแล้วระดับการแข็งตัวของอวัยวะนั้นดีกว่าเล็กน้อย คือไม่ค่อยแข็งทื่อสักเท่าไหร่
ส่วนรายสุดท้าย ฟางอี้ ถึงแม้ว่าอวัยวะจะมีการแข็งตัว แต่มีบางจุดเท่านั้นที่ยังอ่อนนุ่มอยู่ เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้แข็งตัวโดยสมบูรณ์
เนื่องจากไม่สามารถจะวินิจฉัยสาเหตุการเสียชีวิตของผู้ตายทั้งสามได้ เย่หนิงจึงทำได้เพียงสันนิษฐานตามช่วงเวลาที่ผู้ตายทั้งสามได้หายตัวไปและกระบวนการแข็งตัวของอวัยวะ ผู้ตายรายแรกหวังจวิ้น เวลาเสียชีวิตมากกว่าสี่วัน รายที่สองจางหลิงคุน เวลาเสียชีวิตมากกว่าสามวัน รายที่สามฟางอี้ เวลาเสียชีวิตอยู่ในข่วงระยะเวลาระหว่างประมาณสี่สิบแปดถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมง
แต่สุดท้ายก็ยังไม่สามารถระบุสาเหตุการเสียชีวิตอย่างชัดเจนได้อยู่ดี
ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้ที่ผู้ตายจะถูกพิษนั้นมีอยู่ค่อนข้างมาก แต่ว่าเป็นพิษอะไรกันล่ะ ที่จะสามารถทำให้เลือดของคน ๆ หนึ่งนั้นแห้งเหือดไป และอวัยวะแข็งตัวโดยสมบูรณ์ได้ภายในเวลาอันแสนสั้นขนาดนี้
ถ้ามีจริงล่ะก็......มันก็น่ากลัวเกินไปแล้ว !
อีกทั้งมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เย่หนิงเกิดสังหรณ์ใจขึ้นมา ถ้าคน ๆ หนึ่งเสียเลือดมากเกินไป นอกจากผิวที่ขาวซีดนั่นแล้ว ก็จะต้องมีบริเวณใดที่แห้งเหี่ยวด้วย แต่เมื่อตรวจดูศพเหล่านี้แล้ว ผิวหนังกลับยังคงมีความยืดหยุ่นดี ไม่มีอะไรที่ต่างจากคนที่มีชีวิตอยู่เลยแม้แต่น้อย
“คุณหมอเย่” เสิ่นอี้ถามขึ้นมา “คุณพอจะได้ข้อสรุปอะไรบ้างไหม ?”


ตอนที่ 18 รายที่สี่
 “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ?”
จางลี่ที่มีท่าทีผิดปกติรีบกลับมาสนใจที่หยางปินต่อ
จางลี่ลังเลอยู่สักพัก ในที่สุดเธอก็พูดขึ้นมา “จางหลิงคุนนั่น ช่วงนี้เขาสนิทสนมกับรุ่นน้องคนหนึ่ง เธอเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งที่พึ่งเข้าเรียนเมื่อปีที่แล้ว ได้ยินมาว่าสองคนนี้รู้จักกันในงานเลี้ยงเต้นรำน้องใหม่เมื่อปีที่แล้ว หลังจากนั้นก็เกิดชอบพอกัน จางหลิงคุนนั้นรู้จักฉันมาก่อนหน้านี้ เขายังเรียกฉันว่าพี่สาวเลย เขาเคยตามจีบรุ่นน้องในสาขาของฉันด้วย ฉันเองก็ยังเคยช่วยเขาตามจีบอยู่”
หยางปินก็ยังรู้สึกสับสนไม่หาย “แสดงว่าแฟนของเขาก็อยู่บนรถด้วยกันอย่างนั้นเหรอครับ ?”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ...” จางลี่มีสีหน้าแย่ลง “ที่จริงก่อนหน้านั้นจางหลิงคุนมีแฟนอยู่แล้ว เรื่องนี้ฉันเองก็พึ่งรู้ตอนหลังค่ะ”
จากคำบอกเล่าของจางลี่ แฟนเก่าของจางหลิงคุนคือเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลาย พูดอีกอย่างก็คือสมัยมัธยมปลายเขาทั้งสองคนก็เริ่มคบหากันแล้ว ดังนั้นตอนกรอกข้อมูลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งสองคนกรอกใบสมัครเหมือนกัน แม้กระทั่งสาขาวิชาก็เลือกสาขาเดียวกัน แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว พวกเขากลับไม่ได้อยู่เซคเดียวกัน จางหลิงคุนอยู่เซคหนึ่ง ส่วนแฟนของเขาอยู่เซคสาม
เมื่อจางลี่เล่าถึงตอนนี้ เธอก็เริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าจางหลิงคุนมีแฟนอยู่แล้ว ถ้าฉันรู้ ฉันก็คงไม่ช่วยเหลือเขาหรอกค่ะ”
หยางปินเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว “ความหมายของคุณคือ จางหลิงคุนเป็นคนได้ใหม่ลืมเก่าอย่างนั้นใช่ไหมครับ ?”
“ก็คงจะเป็นอย่างนั้นค่ะ...” จางลี่พูดต่ออย่างเสียไม่ได้ “ฉันเองก็เพิ่งจะมารู้ทีหลัง......ก่อนหน้านั้นแฟนของเขาก็เคยมาโวยวายเรื่องนี้ที่สาขาคอมพิวเตอร์ ตอนนั้นพวกเรากำลังเรียนอยู่ เธอก็พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน เข้ามาลากรุ่นน้องผู้หญิงคนนั้นออกไป ทั้งสองคนตบตีกัน เรื่องนี้ลือไปทั่วสาขาคอมพิวเตอร์ จนในที่สุดจางหลิงคุนก็บอกเลิกกับแฟนเก่า”
จางลี่หยุดนึกสักพัก “แต่ว่าเขาดูเหมือนจะเป็นคนหลายใจ ฉันหมายถึงเขาเจ้าชู้มากน่ะค่ะ ไม่แน่ว่านอกจากแฟนของเขาสองคนนี้แล้ว ก็น่าจะมีเด็กผู้หญิงคนอื่นมาติดพันเขาอยู่ไม่น้อย......ขนาดตอนที่พวกเรากลับมา เขาก็คุย ๆ กับรุ่นน้องสาขาภาษาต่างประเทศคนหนึ่งอยู่ คุยกันอย่างสนิทสนมมากเลยล่ะค่ะ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ จางลี่ก็กลัวว่าตำรวจจะไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังจะสื่อ จึงรีบพูดต่อย่างรีบร้อนว่า “ฉันหมายถึง เขาไม่มีความสัมพันธ์กับนักศึกษาคนอื่นเลย ไม่ได้กระทบกระทั่งกับใคร มีเพียงแต่เฉินเฉินแฟนเก่าของเขา แต่เธอก็ยังอยู่บนรถด้วยกันกับเขา ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ดูจะไม่มีปัญหาอะไร และก็ยังมีนักศึกษาหญิงสาขาศิลปะอีกคนหนึ่งที่อยู่บนรถด้วยกัน ตอนนั้นเฉินเฉินก็เคยมีเรื่องกับเธอที่สาขาคอมพิวเตอร์ด้วย”
หยางปินกับเสิ่นอี้ส่งสายตาให้กัน พอเธอพูดอย่างนี้ เฉินเฉินคนนั้นก็น่าสงสัยจริง ๆ มีโอกาสมากทีเดียวที่เธอจะถูกสงสัยว่าจะเป็นฆาตกรอันดับต้น ๆ
แล้วหวังจวิ้นกับฟางอี้ล่ะ ?
ถ้าเฉินเฉินเป็นคนฆ่าพวกเขาจริง ๆ แล้วอะไรคือแรงจูงใจล่ะ ? เพื่อปิดปากอย่างนั้นหรือ ? ถ้าฆ่าแค่จางหลิงคุนเพียงคนเดียวแล้วล่ะก็ คนอื่นก็จะอาจจะสงสัยในตัวเธอง่ายเกินไป แต่ถ้าหากลงมือฆ่าหลาย ๆ คน จะทำให้คนอื่นมองข้ามในความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ตาย เช่นนี้ก็น่าจะเป็นไปได้
แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกเขาไม่มีหลักฐานมายืนยัน แม้แต่การที่ผู้ตายเสียชีวิตได้อย่างไรก็ไม่อาจทราบได้ วิธีการก่อคดีก็ยังหาไม่พบ โดยปกติแล้วแค่คำบอกเล่าของจางลี่คนเดียวยังไม่สามารถที่จะยืนยันตัวฆาตกรได้
เมื่อถึงตรงนี้หยางปินก็ถามขึ้นมา “แล้วนักศึกษาคนอื่นล่ะ ? ยังมีตรงไหนที่คุณคิดว่าน่าสงสัยบ้างไหมครับ ?”
จางลี่นั่งนึกได้ไม่กี่นาที ในที่สุดก็ส่ายหัวตอบกลับมา “ฉันก็ไม่รู้ว่าปกติแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นอย่างไร”
ถึงแม้นักศึกษากลุ่มนี้ทั้งหมดจะมาจากเมืองตงไห่ แต่พวกเขาก็อยู่คนละชั้นปีกัน แม้กระทั่งนักศึกษาที่มาจากสาขาเดียวกันก็มีน้อยมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกชั้นปีเดียวกันเลย เว้นก็แต่ความสัมพันธ์ใกล้ชิดแบบจางหลิงคุนกับเฉินเฉิน เมื่อคิดดูแล้วพวกเขาคงไม่มีทางติดต่อหากันได้หรอก แม้กระทั่งชื่อของอีกฝ่ายก็ไม่มีทางรู้แน่นอน
ถ้าหากจะพูดกันจริง ๆ แล้ว อย่าว่าแต่หยางปินไม่เชื่อเลย แม้แต่เย่หนิงเองก็ไม่เชื่อว่าหวังจวิ้นจะมีศัตรูหลายคนในเวลาเดียวกัน ถึงจะมีศัตรูมากมายขนาดนั้นก็เถอะ แต่ก็ไม่น่าจะมีความแค้นต่อกันจนสามารถที่จะลงมือฆ่ากันได้ง่ายอย่างนี้นี่
แม้แต่จางหลี่เองก็ตาม เธอก็ยังรู้จักนักศึกษาได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งเลย ถ้าไม่ใช่เพราะว่าถูกกักตัวไว้ในหมู่บ้านว่างยาชุนกับพวกนักศึกษาด้วยกันถึงสองสามวัน เธอก็ยังไม่น่าจะรู้จักชื่อของนักศึกษาอีกหลาย ๆคนเสียด้วยซ้ำ
แต่พวกเย่หนิงกลับคาดไม่ถึงว่า ขณะที่พวกเขากำลังหาข้อสรุปกันอยู่นั้น กลับได้เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นมาอีกแล้ว คราวนี้ผู้ตายก็คือนักศึกษาหญิงรายหนึ่ง
เดิมทีหยางปินจะสอบปากคำจางลี่เพิ่มเติมเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของนักเรียนสามสิบกว่าคนนั้น แต่ไม่คิดว่าพนักงานตำรวจนายหนึ่งจะพุ่งเข้ามาในห้องอย่างกะทันหัน แล้วพูดด้วยอาการเหนื่อยหอบว่า “หัวหน้าหยางครับ ! แย่แล้วครับ ! มีคนตายเพิ่มอีกแล้ว !”
หยางปินลุกขึ้นทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป “อะไรนะ !”
“มีนักศึกษาเสียชีวิตเพิ่มอีกหนึ่งคนแล้วครับ !” พนักงานตำรวจคนนั้นรายงานด้วยความรู้สึกหดหู่ “ผมเพิ่งได้รับรายงานมา...จริงสิ คนแจ้งความเป็นนักศึกษาอีกคนหนึ่ง...ชื่อเฉินอะไรซักอย่างนี่แหละ...”
ในใจของหยางปินสั่นสะท้าน “เฉินเฉินใช่ไหม ?”
“ใช่เลยครับ !” พนักงานตำรวจรีบพยักหน้า “เฉินเฉิน !”
หยางปินกวักมือแรง ๆ ให้ทุกคนตามออกไป “ไป ! พวกเรารีบไป !”
เขาคิดสักพัก แล้วพูดกับจางลี่ว่า “ผู้ช่วยจางครับ คุณสะดวกที่จะไปกับพวกเราไหม ?”
สีหน้าของจางลี่กลับแย่ลงกว่าเดิม แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้าตอบตกลง
สถานที่เกิดเหตุอยู่ตรงที่นั่งในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ตอนที่พวกเขามาถึงที่ร้านกาแฟ แขกในร้านแทบไม่เหลืออยู่เลย เหลือเพียงพนักงานแค่ไม่กี่คนกับผู้จัดการร้าน พอเรียกทุกคนให้มารวมที่ห้องโถง สีหน้าของแต่ละคนก็ไม่สู้ดีนัก เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมา ต่อให้เป็นใครก็ตาม ในเวลาเช่นนั้นก็ยากเกินที่จะรับได้
แต่คนแจ้งความอย่างเฉินเฉิน เธอยังคงนั่งร้องไห้อยู่บนเก้าอี้ ท่าทางเจ็บปวดใจอย่างมาก
ด้านหน้าของเธอ มีเด็กผู้หญิงผมยาวคนหนึ่งนอนอยู่บนโต๊ะ สภาพเป็นตายไม่แน่ชัด
“เฉินเฉิน !” จางลี่รีบวิ่งเข้ามาประคองตัวเธอ แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”
“หนูไม่รู้... หนูไม่รู้ค่ะ...” เฉินเฉินเอาแต่ร้องไห้ พูดติด ๆ ขัด ๆ “ตอนที่หนูกลับมาเขาก็เป็นอย่างนี้แล้ว...หนูไม่รู้อะไรทั้งนั้น...”
เย่หนิงไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เธอรีบเข้าไปตรวจสภาพที่เกิดเหตุทันที เธอวางมือไว้บนคอของเด็กผู้หญิง ไม่สัมผัสถึงชีพจรใด ๆ แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คืออุณหภูมิของศพกลับเย็นเฉียบ เหมือนกับสามศพที่ผ่าไปแล้วก่อนหน้านั้นทุกประการ
เธอจับไปที่มือของศพ รู้สึกถึงความเย็นเช่นเดียวกัน
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ !
เย่หนิงเงยหน้าขึ้นมา แล้วถามเฉินเฉิน “เธอตายมานานเท่าไหร่แล้ว ?”
เห็นได้ชัดว่าเฉินเฉินยังคงมีอาการตื่นตระหนกอยู่ เธอชะงักไปสักพักก่อนจะส่ายหน้าอย่างรีบร้อน น้ำตาไหลอาบแก้ม “หนูไม่รู้ ! หนูไม่รู้อะไรจริง ๆ ! พอหนูกลับมาเธอ...เธอก็เป็นแบบนี้แล้ว”
หยางปินเดินมาหยุดอยู่ข้างตัวเย่หนิง แล้วลดเสียงถาม “เสี่ยวเย่ เกิดอะไรขึ้น ?”
เย่หนิงพูดด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก “คล้ายกับศพก่อนหน้านี้เลย......หัวหน้าหยางคะ หัวหน้าลองจับที่ข้อมือของเธอสิคะ เย็นเฉียบเลย อย่างกับเพิ่งออกมาจากห้องแช่ยังไงยังงั้น ถึงแม้ว่าปกติคนที่เสียชีวิตไปแล้ว อุณหภูมิร่างกายจะลดต่ำลง แต่ก็ไม่น่าจะลดต่ำลงเร็วถึงขนาดนี้นะคะ ! นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว ! ถ้าหากว่าผู้ตายเหล่านี้ติดเชื้อจนทำให้เสียชีวิตจริง ๆ ล่ะก็ เกรงว่าจำนวนผู้ติดเชื้อจะไม่มีเพียงเท่านี้แน่ กลัวว่าจะมีผู้เคราะห์ร้ายเพิ่มขึ้นอีก !”


ตอนที่ 17 สิ่งที่แปลกประหลาด
หยางปินถามเขากลับไปอีกครั้ง “ช่วยพูดให้เห็นเป็นรูปธรรมหน่อยได้ไหมครับ ? อย่างเช่นว่า ตอนที่มีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขา ได้รู้สึกถึงพฤติกรรมแปลก ๆ จากพวกเขาบ้างไหมครับ ?”
เว่ยเจี้ยนกั๋วนึกอยู่สักพัก แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่ส่ายหัวกลับมา “ก็มีแต่ความรู้สึกนี่แหละครับ รู้สึกว่าคนในหมู่บ้านมีท่าทีแปลกประหลาด ส่วนจุดที่น่าสงสัยนั้น ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน...” เขาหยุดคิดสักครู่ จากนั้นก็พูดขึ้นต่อ “การที่รีบกลับเข้าบ้านทันทีที่พระอาทิตย์ตกดิน อีกทั้งยังล็อคประตูหน้าต่างซะแน่นหนา อย่างนี้จะเรียกว่าผิดปกติได้หรือเปล่าครับ ?”
เว่ยเจี้ยนกั๋วพูดไปตัวก็สั่นไป “ถ้าถามผม ตอนที่เราอยู่ในหมู่บ้าน พวกเราไม่ได้ออกมาข้างนอกเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงแม้ว่าหมู่บ้านว่างยาชุนจะทุรกันดารไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้ถึงกลับเป็นป่าลึกอะไร แล้วจะมีสัตว์ป่าออกมาได้ยังไง ? อย่าพูดถึงเลยว่าจะพบคนอาศัยอยู่ที่นั่น แม้แต่สัตว์ป่าก็เถอะ ผมว่าปีนขึ้นเขาไปก็คงไม่เจอสัตว์สักตัวหรอกครับ ! คงจะถูกนายพรานล่าไปหมดแล้วแน่ ๆ จะมีสัตว์อะไรอยู่อีก !”
หยางปินพยักหน้า “สิ่งที่คุณพูดมานี่ ผมจะลองเก็บไปคิดดูนะครับ ว่าแต่คุณพบพฤติกรรมอะไรที่น่าสงสัยของพวกเขาอีกบ้างไหมครับ ?”
อยู่ ๆ เว่ยเจี้ยนกั๋วก็ตบเข่าเสียดังฉาด “ผมนึกออกแล้วครับ !”
ทันใดนั้นเขาตะโกนขึ้นมา อย่าว่าแต่หยางปินกับลู่เว่ยที่นั่งอยู่ตรงข้ามเลย แม้กระทั่งเย่หนิงที่อยู่ห่างออกไปค่อนข้างไกลก็พลอยสะดุ้งไปด้วย แต่สีหน้าของเสิ่นอี้ยังคงเรียบเฉย เขาเพียงแค่มองเว่ยเจี้ยนกั๋วนิ่ง ๆ
ก่อนหน้านั้นเย่หนิงเคยแต่ต้องทำงานกับตำรวจฝ่ายจู่โจมแถวหน้า นาน ๆ ทีถึงจะได้ทำงานกับตำรวจ “ฝ่านบุ๋น” สักครั้ง ส่วนนักจิตวิทยาอาชญากรรมนั้น เธอแทบไม่เคยได้ทำงานร่วมกันเลยสักครั้ง ถึงแม้ในช่วงมหาวิทยาลัยเธอจะเคยลงเรียนวิชาในสายนี้มาก่อน แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนขนาดนั้น ขนาดวิทยานิพนธ์ยังต้องหาคนมาช่วยเขียนเลย
พอได้เห็นเสิ่นอี้เป็นแบบนี้ เธอก็เลยรู้สึกสนใจเขาขึ้นมา เคยได้ยินมาว่านักจิตวิทยาสายอาชญากรรมที่เก่งกาจนั้น จะสามารถอ่านใจของอาชญากรได้อย่างง่ายดาย จับจุดอ่อนได้อย่างอยู่หมัด พวกเขาถนัดการพิจารณาและการใช้เหตุผล แต่ก็ไม่รู้ว่าเสิ่นอี้คนนี้จะเก่งขนาดนั้นหรือเปล่า
แต่ว่าตั้งแต่ตอนที่เขามาจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่เห็นเขาพูดอะไรเกี่ยวกับรูปคดีเลย ก็เลยไม่รู้ว่าเขากำลังทำเป็นแกล้งวิเคราะห์อะไรอยู่ในใจ หรือว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่จริง ๆ กันแน่
อยู่ ๆ เสิ่นอี้ก็หันมามองเธอ แล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ “คุณหมอเย่ คุณสนใจผมขนาดนี้เลยหรือครับ ?”
เย่หนิงรู้สึกอายเล็กน้อย แล้วแสร้งทำเสียงฟึดฟัด “ฉันไม่ได้สนใจคุณสักหน่อย ฉันสนใจเกี่ยวกับนักจิตวิทยาอาชญากรรมต่างหากล่ะ”
“อ๋ออ” เสิ่นอี้พูดขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อนอะไร “ดูเหมือนว่าที่นี่นอกจากผมแล้ว ยังมีนักจิตวิทยาอาชญากรรมคนอื่นอยู่ด้วยอย่างนั้นสินะครับ ? คุณยังจะพูดว่าคุณไม่ได้สนใจในตัวผมอีกอย่างนั้นหรือ ?”
เพื่อที่จะระงับความอับอายในใจของตนเอง เย่หนิงจึงรีบเปลี่ยนมาพูดถึงเรื่องคดีทันที “ฉันแค่นึกถึงเรื่องที่คุณเว่ยเจี้ยนกั๋วพูดไปเมื่อกี้ต่างหากล่ะ ! เขากำลังจะบอกว่าหวังจวิ้นคนนั้นน่าสงสัยใช่ไหมคะ ? แต่ฉันคิดว่าถึงแม้หวังจวิ้นจะเป็นคนเปิดประตูแล้วปล่อยให้ใครเข้ามาก็ตาม แต่หลังจากที่อีกฝ่ายฆ่าเขาแล้วจะออกไปได้อย่างไรล่ะ ? หลังจากที่ฆาตกรออกไปแล้วจะปิดประตูยังไง ? พวกคุณอย่าลืมสิว่าโกดังมีสภาพเป็นห้องปิดตายนะคะ”
“ไม่ใช่ !” เสิ่นอี้พูดขัดเย่หนิงขึ้นมา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ว่า “ไม่แน่หรอกครับ หลังจากที่ฆาตกรลงมือแล้ว อาจจะหลบอยู่ที่ชั้นลอยบนชั้นสองก็ได้ รอให้ถึงตอนเช้าวันถัดไป เมื่อคนอื่นเข้ามา เขาจึงค่อยออกไปจากโกดัง ถ้าเป็นแบบนี้คงไม่มีใครรู้แน่นอน”
เย่หนิงตกใจจนอ้าปากค้าง “ทำไมฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยล่ะ ! ”
เสิ่นอี้มองเธออย่างไม่คิดจะสนใจ “ก็เพราะคุณไม่ได้ใช้สมองคิดยังไงล่ะ !”
เย่หนิงนิ่งงันไปทันที......
ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับก็เหอะ แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ก็คงต้องเป็นไปตามข้อสันนิฐานของเสิ่นอี้ เธอยอมรับว่าเธอแพ้หลุดลุ่ยแล้วก็ได้ ตั้งแต่นี้ต่อไปเธอจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว !
ถ้าเทียบกันแล้ว ตอนนี้เธอให้ความสนใจกับสิ่งที่เว่ยเจี้ยนกั๋วกำลังพูดอยู่มากกว่า เมื่อเห็นเขาเล่าเรื่องด้วยท่าทางตื่นตัวขนาดนี้ ชัดเจนเลยว่าเขากำลังนึกอะไรบางอย่างที่สำคัญออกแล้ว
 หยางปินก็เริ่มที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเหมือนกัน อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ก็เกี่ยวพันกับชีวิตของคน ถึงแม้จะเป็นเพียงจุดที่น่าสงสัยเพียงเล็กน้อย แต่สำหรับพวกเขาแล้วถือว่าเป็นกุญแจที่สำคัญมาก
“คนในหมู่บ้านนั่น......” เว่ยเจี้ยนกั๋วพูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่แปลกใจเล็กน้อย “ผมรู้สึกว่าที่พวกเขาไม่ออกจากบ้านตอนกลางคืน ไม่ใช่เพราะว่าพวกเขากลัวสัตว์ป่าอะไรหรอก แต่เป็นเพราะพวกเขากลัวบางอย่างต่างหาก”
“มันคืออะไร ?”
คำพูดของเว่ยเจี้ยนกั๋วทำเอาหยางปินรู้สึกเริ่มที่จะจับต้นชนปลายไม่ถูก “คุณเว่ย คุณช่วยพูดให้มันเข้าใจกว่านี้ได้ไหมครับ ?”
“ก็เพราะวันนั้น ! วันที่พวกเราอยู่ในหมู่บ้านเป็นวันที่สอง จริง ๆ เช้าวันนั้นพวกเราต้องออกเดินทางแล้ว แต่หลังจากนั้นก็พบว่าหวังจวิ้นหายตัวไป จึงกลับมาตามหาตัวเขาที่หมู่บ้านอีกครั้ง ผลปรากฏว่าค้นจนทั่วหมู่บ้านแล้วก็ไม่เจอ พวกเราคิดที่จะขึ้นไปตามหาบนภูเขา แต่ไม่ว่ายังไงผู้ใหญ่ก็ไม่ยอม...แถมท่าทีของผู้ใหญ่บ้านก็...พอเห็นท่าทีของของเขาแล้วเหมือนเขาไม่ได้เป็นห่วงว่าพวกเราจะเจอกับอันตรายอะไรบ้างบนภูเขา...ผมจึงรู้สึกว่าบนภูเขานั้นคงมีอะไรซ่อนอยู่ เหมือนไม่อยากจะให้พวกเรารู้ด้วย...แล้วก็ยังมี...”
เว่ยเจี้ยนกั๋วหยุดคิดสักพักแล้วพูดขึ้นต่อ “ยังมีชาวบ้านสองสามคนที่มาหาผู้ใหญ่บ้านในตอนนั้น เหมือนจะพูดอะไรกับเขาสักอย่าง พอผู้ใหญ่บ้านได้ฟัง เขาก็มีท่าทีร้อนรนและหวาดกลัวอย่างสุด ๆ และยังมาโทษว่าเป็นความผิดของพวกผมอีกว่า เป็นเพราะพวกผมนำบางสิ่งบางอย่างที่ดึงดูดมันเข้ามาในหมู่บ้าน...ผมไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี แต่พวกคนในหมู่บ้านนั่นมีท่าทีแปลกประหลาดจริง ๆ นะครับ ! เหมือนกับว่าพวกเขากำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่......”
เย่หนิงยิ่งฟังก็ยิ่งสับสน จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “”คุณเว่ยคะ เรื่องนี้ มันเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมตรงไหนกันคะ ?”
เว่ยเจี้ยนกั๋วชะงักไป แล้วพูดขึ้นมาด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน “ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไร ก็สารวัตรหยางอยากให้ผมพูดไม่ใช่หรอครับ ? เมื่อกี้สารวัตรก็บอกเองว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรที่น่าสงสัยให้ผมพูดออกมาทั้งหมด”
เสิ่นอี้มองไปที่เย่หนิง แล้วพูดขึ้นมาอย่างตั้งใจก็ไม่เชิง “ถึงดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับคดีเลยแม้แต่นิดเดียว แต่บางทีอาจจะเป็นกุญแจในการไขคดีในภายหลังก็ได้นะครับ เพราะฉะนั้นนี่ไม่ใช่เรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไร คุณหมอเย่ครับ คุณเป็นแค่หมอนิติเวช เชี่ยวชาญในการชันสูตรศพ แต่การสืบหาคดีนั้นยังต้องพึ่งหัวหน้าหยางอยู่”
ความหมายที่เสิ่นอี้พูดมานั้นค่อยข้างที่จะชัดเจนอยู่มาก ในเมื่อคุณไม่เข้าใจเรื่องนี้ ก็อย่าถามส่งเดชสิครับ
เย่หนิงจ้องไปที่เขา คำพูดของเสิ่นอี้ทำเอาเธอไม่รู้จะตอกกลับอย่างไร ที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล เธอเป็นแค่หมอนิติเวช หยางปินอาจจะสู้เธอไม่ได้ในด้านของการค้นหาสาเหตุของการเสียชีวิต แต่ในด้านการสืบสวนพิจารณาคดีแล้วนั้น เธอเทียบเขาไม่ได้แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าดูจากสิ่งที่เขาพูดในห้องชันสูตรศพเมื่อครู่นี้ ความเป็นไปได้ที่เขาพูดมาทั้งหมดนี้ เธอก็กลับคาดไม่ถึงจริง ๆ
หยางปินไม่พูดอะไรออกมา เขาจึงถามเว่ยเจี้ยนกั๋วอีกครั้ง “คุณเว่ย คุณยังนึกอะไรออกอีกบ้างไหมครับ ?”
เว่ยเจี้ยนกั๋วนั่งคิดอีกสักพัก สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้า “ก็คงมีแค่นี้แหละครับ”
หยางปินพยักหน้า หลังจากกล่าวขอบคุณเว่ยเจี้ยนกั๋วแล้ว ก็ได้ให้เขากลับไปก่อน คนที่จะสอบปากคำคนต่อไปก็คือจางลี่ เธอเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัย ถ้าจะให้เล่าเหตุการณ์ของนักศึกษาเหล่านั้นแล้วก็คงเข้าใจได้ค่อนข้างชัดเจน
หลังจากที่จางลี่เข้ามาข้างในแล้ว หยางปินก็เริ่มต้นถามคำถามแรกแบบเดียวกัน ว่าเธอรู้ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ตายกับนักศึกษาคนอื่นอย่างไรบ้าง
จางลี่นึกสักพักแล้วพูดออกมา “ที่จริงแล้วฉันยังไม่ค่อยสนิทกับนักศึกษากลุ่มนี้เท่าไหร่นักหรอกค่ะ คนที่สนิทด้วยมากหน่อยก็คงเป็นเฉินอวี่เฟิง หัวหน้าของสมาคมบ้านเกิดของพวกเขา และก็นักศึกษาเอกคอมพิวเตอร์เพียงแค่ไม่กี่คน ส่วนนักเรียนคนอื่นนั้น ฉันไม่ค่อยสนิทกับพวกเขาเท่าไหร่ค่ะ นักศึกษาบางคนก็เพิ่งจะรู้จักกันก็ครั้งนี้ ก่อนหน้านั้นก็ไม่เคยหน้ากันมาก่อน”
ทันใดนั้นเสิ่นอี้ก็ถามขึ้นมา “แล้วกับผู้ตายสามคนนี้ คุณรู้จักมากน้อยแค่ไหนครับ ?”
หลังจากที่จางลี่นั่งคิดไปเกือบครึ่งนาที เธอก็พูดขึ้นมา “ในสามคนนี้ คนที่ค่อนข้างสนิทกับฉันก็คือจางหลิงคุน...”
เมื่อพูดถึงตอนนี้ เธอกลับปิดปากเงียบกะทันหัน ไม่พูดอะไรต่อ......


ตอนที่ 16 ฝ่ามือที่แสนอบอุ่น
 “คะ...ใครจ้องคุณกัน...” ใจจริงเย่หนิงอยากจะปฏิเสธ แต่ตัวเธอเองกลับรู้สึกเหมือนกำลังกินปูนร้อนท้อง จึงรีบพูดความจริงออกมาทั้งหมด “ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่า จริง ๆ แล้วคุณเป็นผีหรือเป็นคนกันแน่ ! เหอะ !”
“อ๋อหรอ” เสิ่นอี้เขยิบเข้ามาหาเธอ “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณรู้หรือยังล่ะ ?”
เย่หนิงจับมือของเขาขึ้นมาทันที หลังจากนั้นก็นิ่งไปชั่วขณะ
มือของเขา มันรู้สึกอุ่น ไม่ได้เย็นเฉียบ
มันเป็นไปไม่ได้หรอกน่า !
เย่หนิงจับมือของเขา มองสำรวจไปมา แขนเสื้อสีขาว กำไลสีเงิน แต่พอเทียบกันแล้วมันไม่เหมือนเขาคนนั้นที่มีผิวขาวเนียนสวยดั่งหิมะ มีออร่าสะดุดตา แต่ผิวตอนนี้ของเขาดูอบอุ่น อ่อนโยน ราวกับหยกไขมันแพะ
นี่ก็เป็นไปไม่ได้ !
สีหน้าของเย่หนิงแสดงออกว่าไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด เธอจับใบหน้าของเขา แล้วลูบไล้หน้าอกของเขาไปมา...
“อะแฮ่ม ๆ...” ลู่เว่ยทนมองไม่ไหวแล้ว ! นี่มันชักจะโจ่งแจ้งเกินไปแล้วนะ ! ถึงขั้นผลักเขาติดกำแพง ลูบไล้ลำตัวของเขา......ลวนลามศาสตราจารย์เสิ่นอี้อย่างไม่อายฟ้าอายดินเล้ย !
คุณหมอเย่นี่ช่างใจกล้าเสียจริง ๆ
ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิงนะ ควรจะรักนวลสงวนตัวสักนิดไม่ใช่หรือไง ? อย่างน้อยก็หันไปดูสีหน้าที่เอือมระอาของเสิ่นอี้บ้างสิ
เธอเป็นถึงคนที่มีการศึกษา ได้รับการอบรมมาอย่างดีนะ ถึงจะรู้สึกอย่างไรแต่ก็ไม่ควรแสดงออกมาอย่างชัดเจนขนาดนี้สิ
เย่หนิงรีบปล่อยมือออก หันไปมองใบหน้าที่อดกลั้นมานานของหยางปินและลู่เว่ยที่ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดีอย่างกระอักกระอ่วน แล้วพูดขึ้นช้า ๆ “พวกเรากำลังโต้ตอบปัญหาวิชาการกันอยู่ค่ะ ศาสตราจารย์เสิ่น คุณว่าอย่างนั้นไหมคะ ?”
เสิ่นอี้ไม่ได้ตอบรับอะไร เขาเพียงแต่ปิดปากเงียบ แต่ใบหน้าของเขาที่ขึ้นสีแดงกล่ำแบบนั้นมันหมายความว่าอะไรกัน ! เมื่อเห็นท่าทางของเขาแบบนั้นแล้ว เย่หนิงก็เริ่มที่จะสงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่ใช่ว่าเธอทำอะไรผิดไปนะ และเมื่อได้เห็นสีหน้าที่ใสซื่อของเสิ่นอี้......เมื่อกี้เขาเรียกว่าโรคหลงตัวเองใช่ไหม ?
ถึงแม้ในใจของหยางปินอยากจะบันดาลโทสะออกมามากแค่ไหนก็ตาม แต่ยังไงเสิ่นอี้ก็ยังอยู่ตรงนี้ พอมาอยู่ต่อหน้าทั้งสองฝ่าย เขาก็ไม่กล้าจะพูดอะไร เขาเพียงแต่กระแอมขึ้นมาเล็กน้อย “เว่ยเจี้ยนกั๋วกับจางลี่มาถึงแล้ว”
นอกจากนักศึกษาเหล่านั้นแล้ว กุญแจสำคัญของคดีนี้ก็คือสามคนนี้ เว่ยเจี้ยนกั๋วที่เป็นคนขับรถ ผู้ช่วยศาสตราจารย์จางลี่ แล้วก็กู่ซานหมิง ผู้ใหญ่บ้านของว่างยาชุน
อันที่จริงนั้นพวกเขาควรจะต้องไปเยี่ยมที่บ้านของนักศึกษาทั้งสามสิบเอ็ดคนที่หลงเหลืออยู่เพื่อที่จะได้ทราบถึงเหตุการณ์ตอนนั้นได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น แต่ก่อนที่จะไปนั้น หยางปินก็ได้ตัดสินใจที่จะพบผู้ที่เป็นกุญแจสำคัญทั้งสามคนนี่เสียก่อน
เว่ยเจี้ยนกั๋วกับจางลี่ที่อยู่ในห้องทำงานของหยางปินก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา ทั้งสองก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
เมื่อได้คิดวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว พวกเขาก็ได้ตัดสินที่จะแยกสอบปากคำทั้งสองคน โดยที่จะเริ่มจากเว่ยเจี้ยนกั๋วก่อน
พอเห็นว่าเว่ยเจี้ยนกั๋วมีสีหน้าที่ตึงเครียด หยางปินจึงถามเขาด้วยท่าทีสบาย ๆ ว่า “พวกเราแค่อยากจะทราบถึงเหตุการณ์เหล่านี้เท่านั้นเอง พวกคุณไม่ต้องกดดันนะครับ เสี่ยวลู่รินน้ำให้คุณเว่ยหน่อยสิ”
เว่ยเจี้ยนกั๋วรับแก้วน้ำมา เขายิ้มอย่างเจื่อน ๆ “พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าจริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
หยางปินถามต่อ “คุณเว่ยครับ ได้ยินมาว่าคุณขับรถไปผิดทาง จึงทำให้หลงมาที่หมู่บ้านว่างยาชุนใช่ไหมครับ ?”
“ใช่ครับ” เมื่อเว่ยเจี้ยนกั๋วพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาก็ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก ถ้าไม่เป็นเพราะว่าเขาประมาทเลิ่นเล่อจนขับรถมาผิดทาง เหตุการณ์เหล่านี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะอย่างไร เขาคงต้องรับผิดชอบ
เย่หนิงอ่านเอกสารข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับคดีของเว่ยเจี้ยนกั๋ว เว่ยเจี้ยนกว๋อ อายุสี่สิบปี มีประสบการณ์การขับรถมายี่สิบปีแล้ว เป็นคนขับรถที่มากประสบการณ์ เริ่มขับรถขนสินค้าตั้งแต่อายุสิบเก้าปี ก่อนหน้านั้นเจ็ดปี เขาเข้าทำงานที่บริษัทขนส่งมวลชน ขับรถทางไกลมาตลอด ถนนจากเมืองซีอวิ๋นจรดเมืองตงไห่เส้นนี้ เขาขับมาแล้วสามสี่ปี
รถที่นักศึกษามหาวิทยาลัยซีอวิ๋นเหมามานั้น จางลี่เป็นคนออกหน้าติดต่อบริษัทขนส่งให้หามาให้ ทั้งรถและคนขับก็เป็นทางบริษัทขนส่งที่จัดหามาให้โดยไม่ได้เฉพาะเจาะรถและคนขับจงเป็นพิเศษ อีกทั้งก่อนหน้านั้นเว่ยเจี้ยนกั๋วก็ไม่รู้จักนักศึกษากลุ่มนี้มาก่อน ไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องอะไรเลย ในเบื้องต้นเขาจึงหลุดจากการเป็นผู้ต้องสงสัยได้
หยางปินรู้สึกว่าเว่ยเจี้ยนกั๋วไม่น่าจะเป็นผู้ต้องสงสัยที่ก่อคดีนี้ได้ เขาจึงปลอบเว่ยเจี้ยนกั๋ว ไม่ให้เขาต้องรู้สึกตึงเครียดและกดดันเกินไป หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ ถามขึ้นอีกครั้ง “คุณเว่ยครับ ระหว่างที่เดินทางกันนั้นคุณรู้สึกว่าผู้เคราะห์ร้ายเหล่านี้มีเหตุการณ์อะไรที่น่าสนใจเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ ? ผมหมายถึงว่า พวกเขาได้มีปัญหาอะไรกับใครบ้างไหม ? มีการปะทะกันหรือเปล่าครับ ?”
เว่ยเจี้ยนกั๋วส่ายหน้าไปมาด้วยท่าทางเหม่อลอย “ผมใช้สมาธิขับรถอยู่ตลอด ไม่ค่อยได้สนใจเหตุการณ์ของนักศึกษาเหล่านั้นเลยครับ แต่ว่า...” พอพูดประโยคนี้ออกมา เขาเหมือนรู้สึกลังเล
หยางปินจึงถามขึ้น “คุณเว่ยครับ ถ้ามีอะไรก็พูดออกมาได้เลย ไม่ต้องปิดบัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม แต่ถ้าหากเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่อยากเอ่ยถึงก็ไม่เป็นไรครับ”
เว่ยเจี้ยนกั๋วเกาหัวยิก ๆ “มันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรนักหนาหรอกครับ ก็แค่ตอนที่พวกเราเพิ่งจะมาถึงหมู่บ้านว่างยาชุน หวังจวิ้นคนนั้นแหละ เขาเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ เอาแต่โวยวายว่าจะลงจากรถให้ได้ แถมยังหัวแข็ง ผู้ใหญ่บ้านก็ย้ำเตือนแล้วว่าตอนกลางคืนให้พวกเราปิดประตูหน้าต่างให้ดี แต่เขาดูเหมือนจะไม่สนใจเลย...”
หยางปินรีบถามขึ้นมา “คุณหมายความว่า คืนนั้นหวังจวิ้นอาจจะไม่ฟังคำเตือนของผู้ใหญ่บ้าน แล้วก็เปิดประตูหน้าต่างออกมา”
“ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก......” เว่ยเจี้ยนกว๋อยิ้มเจื่อน “ผมไม่ค่อยเข้าใจนักศึกษากลุ่มนี้จริง ๆ ครับ วันนั้นตอนที่หาตัวหวังจวิ้นไม่พบ พวกเราคิดว่าเขาคงหนีออกไปตั้งแต่กลางดึกแล้วครับ”
เย่หนิงและคนอื่น ๆ ต่างมองเขาเป็นตาเดียว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก คิด ๆ ดูแล้ว ก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้นนั้น ช่วงเวลาที่ได้รู้จักกับเว่ยเจี้ยนกั๋วก็นับได้ว่าไม่เกินสิบชั่วโมง และถ้านับถึงตอนนี้แล้ว เวลาที่เว่ยเจี้ยนกั๋วกับนักศึกษาอยู่ด้วยกันนั้นก็เป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน นอกจากนั้นแล้วระหว่างพวกเขาก็ไม่มีโอกาสที่จะได้ติดต่อกันตามลำพังได้เลย เป็นไปไม่ได้ที่จะสนิมสนมกัน
เมื่อเขาไม่รู้ว่าจะถามถึงเหตุการณ์อะไรที่เกี่ยวกับหวังจวิ้นกับเว่ยเจี้ยนกั๋วอีก หยางปินจึงทำได้เพียงยอมแพ้ แล้วเปลี่ยนเป็นคำถามอื่นแทน “แล้วหมู่บ้านนั้นล่ะ สามสี่วันมานี้ที่พวกคุณได้พักอยู่ที่หมู่บ้านว่างยาชุน สังเกตเห็นอะไรที่ไม่ชอบมาพากลในหมู่บ้านนี้บ้างไหมครับ ?”
พอหยางปินถามคำถามนี้ขึ้นมา สีหน้าของเว่ยเจี้ยนกั๋วก็เปลี่ยนไป หยางปินที่รู้สึกได้อย่างทันที จึงรีบถามต่อว่า “คุณเว่ยครับ คุณพอจะนึกอะไรออกบ้างไหมครับ ?”
สีหน้าของเว่ยเจี้ยนกั๋วกลับแย่ลงกว่าเดิมมาก “คุณตำรวจครับ พวกคุณไม่เคยไปที่นั่น ! ถ้าพวกคุณได้ไปที่นั่น พวกคุณก็จะรู้ครับ ! ทั้งหมู่บ้านนี้มีแต่อะไรที่ไม่ชอบมาพากลทั้งนั้นเลย มองไปตรงไหนก็ระแวงไปหมด ไม่มีอะไรที่ปกติเลยแม้แต่นิดเดียว คนในหมู่บ้านก็ให้ความรู้สึกแปลกประหลาด ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะมีอะไรบางอย่างที่ปิดบังพวกเราไว้อยู่......”
เว่ยเจี้ยนกั๋วเลียริมฝีปาก “ตอนที่พวกเราไปถึงที่นั่นก็รู้สึกได้เลยว่า ชาวบ้านเหมือนจะไม่อยากต้อนรับพวกเราเลยสักนิด จะพูดว่าไม่มีความเป็นมิตรอยู่เลยก็ว่าได้ ถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะพวกเราเดินทางไปต่อไม่ได้จริง ๆ พวกเขาก็คงขับไล่พวกเราออกไปแล้ว อีกทั้งยังผู้คนในหมู่บ้านที่มองดูแล้วให้ความรู้สึกแปลก ๆ อีก......”
หรือว่าปัญหาจะอยู่ที่คนในหมู่บ้าน ?


ตอนที่ 15 การมีอยู่ที่เป็นไปไม่ได้
 เย่หนิงส่ายหน้า “อาการที่เกิดขึ้นกับศพนั้นแปลกมาก ตอนนี้คงทำได้แค่เพียงส่งตัวอย่างไปตรวจสอบเท่านั้น เมื่อผลตรวจออกมาถึงจะรู้ว่าพวกเขาถูกพิษจริงหรือเปล่า”
ตอนนี้แม้แต่เวลาเสียชีวิตของผู้ตายเหล่านี้เธอก็ยังไม่รู้แน่ชัด อย่าเพิ่งพูดถึงสาเหตุการเสียชีวิตเลย !
ตั้งแต่เธอเป็นหมอนิติเวชมาเป็นเวลานานหลายปี ก็เพิ่งจะเคยเจอกับปัญหาที่ชวนปวดเศียรเวียนเกล้ามากขนาดนี้เป็นครั้งแรก
เย่หนิงแยกอวัยวะแต่ละส่วน ๆ ของศพทั้งสามออกมารวมกัน อวัยวะของหวังจวิ้นเป็นหัวใจกับปอด ของจางหลิงคุนเป็นตับกับไต ส่วนฟางอี้เป็นกระเพาะอาหารกับม้าม ตอนที่หยิบอวัยวะจากร่างทั้งสามออกมา เธอก็ได้พบบางอย่างที่ผิดปกติบนร่างกายอีกแล้ว
ภายในทรวงอกและช่องท้องของทั้งศพทั้งสามนั้นมีของเหลวสีดำปะปนกันอยู่ เธอใช้หลอดหยดแยกของเหลวออกมาจากภายในศพทั้งสามแล้ววางไว้บนหลอดทดลอง ให้ลู่เว่ยช่วยทำสัญลักษณ์เอาไว้ ลู่เว่ยรับหลอดทดลองแล้วหยดเข้าไป พลางบ่นไปด้วย “ให้ตายเถอะ นี่มันคืออะไรเนี่ย ? ทำไมถึงได้เหม็นขนาดนี้ !”
เย่หนิงก็รู้สึกได้ว่ากลิ่นของมันชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนเหลือเกิน กลิ่นนั้นเหม็นอย่างกับขี้ตมที่ขุดขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ จนเธอแทบจะอาเจียนออกมา
ถ้าหากหยางปินจะไม่รู้สึกอะไรเลยก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่หรอก เพราะเขาเป็นหัวหน้าทีมสืบสวนอาชญากรรมชุดใหญ่ แต่ศาสตราจารย์เสิ่นคนนั้นเนี่ยสิ...ท่าทางของเขาจะนิ่งเกินไปหน่อยหรือเปล่า ตั้งแต่ตอนที่เริ่มผ่าชันสูตรศพจนกระทั่งถึงตอนนี้ เขายังยืนดูอยู่ข้าง ๆ มาโดยตลอด แม้กระทั้งคิ้วก็ไม่ขมวดเลยสักนิด สำหรับเธอแล้ว ใจของเสิ่นอี้นี่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปจริง ๆ ถ้าลองเป็นคนอื่นน่ะเหรอ ก็คงไม่มีใครทนไหวหรอก
หรือไม่ต้องไปดูคนอื่นหรอก มองแค่สีหน้าของหยางปินกับลู่เว่ยก็ได้ แม้กระทั่งในใจของเธอเองก็ยังอดที่จะรู้สึกขนลุกขึ้นมาไม่ได้เลย แต่ศาสตราจารย์เสิ่นนั้น ท่าทีของเขากลับสงบนิ่งได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
เพราะเย่หนิงต้องอยู่จัดเก็บกวาดห้องชันสูตรศพ หยางปินกับลู่เว่ยจึงช่วยกันนำตัวอย่างส่งไปที่ห้องทดลอง
เย่หนิงมองไปยังเสิ่นอี้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามานั้น ราวกับมีม่านบางเบากำลังปกคลุมเขาอยู่ ใบหน้างดงาม รูปร่างสมส่วน สวยงามราวกับภาพวาด
ภาพที่สงบนิ่งสวยงามเช่นนี้ ทำให้เย่หนิงอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าทุกอย่างที่ตัวเธอประสบพบเจอมาเมื่อคืน มันเป็นแค่ความฝันฉากหนึ่งหรือจินตนาการของเธอเองกันแน่ ?
แต่ถ้ามันเป็นแค่ภาพจินตนาการแล้วล่ะก็ ทำไมเธอถึงไม่ฝันถึงคนอื่นล่ะ ? ทำให้ต้องเป็นเสิ่นอี้คนนี้ด้วย
อีกอย่าง คนเมื่อคืนนั้น......จะใช่เขาจริง ๆ หรือเปล่า
“คุณหมอเย่” เสิ่นอี้ยืนพิงหน้าต่าง แล้วมองมาทางเธอด้วนสีหน้าเรียบเฉย “บนหน้าผมมีอะไรติดอยู่งั้นหรือครับ ? ทำไมคุณถึงเอาแต่มองจ้องผมอย่างนั้นล่ะ”
เย่หนิงจ้องมองเสิ่นอี้ไม่วางตา แล้วถามขึ้นมาว่า “คุณเป็นใครกันแน่ ?”
 เหมือนกับว่าเสิ่นอี้ไม่ได้สนใจคำถามของเธอเลยแม้แต่น้อย เขาขมวดคิ้ว แต่กลับไม่ได้พูดอะไร
เย่หนิงกัดฟันกรอด ถามอย่างตรงไปตรงมา “ศาสตราจารย์เสิ่นคะ รบกวนอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่าเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ?”
“เมื่อคืนนี้ ?” แววตาของเสิ่นอี้ฉายแววประหลาดใจออกมาชั่วครู่ แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม แล้วถามขึ้น “คุณหมอเย่ คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันครับ ?”
“อย่าทำมาเป็นเสแสร้งนะ !”
พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้ว เย่หนิงก็โกรธจนกัดฟันกรอด ๆ “อย่าบอกฉันเชียวนะว่าคนในห้องชันสูตรศพเมื่อคืนนี้ไม่ใช่คุณน่ะ !”
“เมื่อคืนนี้อย่างนั้นหรือครับ ?” เสิ่นอี้เริ่มที่จะขมวดคิ้วน้อย ๆ
“โกหก ! คุณอย่ามาโกหกฉันนะ !” เย่หนิงพุ่งไปหาเขา กระชากคอเสื้อของเขาแล้วพูดขึ้นด้วยความโกรธจัด“อย่านึกนะว่าแค่คุณตัดผมเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วฉันจะดูไม่ออก คนพวกนี้ตายได้ยังไง ฉันว่าตัวคุณเองนั่นแหละน่าจะรู้ดีที่สุด ! เมื่อคืนนี้คุณก็เป็นอย่างนี้ไม่ใช่เหรอ ? ทำไมล่ะ ? คุณเสิ่นอี้ คุณอยากจะให้ฉันผ่าชันสูตรคุณอีกครั้งใช่ไหม !”
เสิ่นอี้แกะมือของเย่หนิงออก “คุณหมอเย่ เรามาพูดกันอย่างตรง ๆ ดีกว่าครับ”
เย่หนิงตะลึงไปครู่หนึ่ง เสิ่นอี้มองเธอแล้วถามขึ้นว่า “ในแต่ละวันผมไม่รู้ว่าผมพบเจอผู้หญิงอย่างคุณมาแล้วกี่คน ที่คิดหาวิธีต่าง ๆ นานา เพื่อที่จะทำให้ผมสนใจ แต่ผมบอกคุณเลยนะว่า คนอย่างคุณหมอเย่เนี่ย ผมเพิ่งจะเคยพบเคยเห็นจริง ๆ”
เย่หนิงโกรธจนแทบพูดไม่ออก แต่คนที่ทำตัวโอ้อวดถือดีอย่างหมอนี่ มันเหมือนกับคนเมื่อคืนนี้ทุกระเบียดนิ้วเลย ถ้าจะบอกว่าเขาไม่ใช่ไอ้โรคจิตเมื่อคืนนี้ล่ะก็ บอกเลย เธอไม่มีทางเชื่อ !
เย่หนิงยัวะจนกัดฟันกรอดตลอดเวลา “คุณกล้าพูดว่าเมื่อคืนนี้ คนคนนั้นไม่ใช่คุณงั้นเหรอคะ ?”
สีหน้าของเสิ่นอี้ฉายแววแปลกใจ “คุณหมอเย่ วิธีตีสนิทของคุณเนี่ยมันจะไม่เกินไปหน่อยหรือครับ ? เรื่องที่คุณพูดมาทั้งหมดเนี่ย ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิดเดียว ผมจะบอกอะไรให้คุณฟังสักหน่อยนะครับ ผมเพิ่งนั่งเครื่องมาจากหนานเจียง มาถึงที่นี่วันนี้เมื่อตอนหกโมงเช้า ผมออกจากบ้านตอนที่ยังไม่ตีสี่ดีเลยด้วยซ้ำ แล้วก็รบกวนนักศึกษาให้ช่วยไปส่งผมที่สนามบิน ตอนเจ็ดโมงสี่สิบ ผมเพิ่งจะถึงสนามบินเมืองตงไห่ ถ้าคุณไม่เชื่อล่ะก็ คุณจะลองไปเช็ครายชื่อผู้โดยสารก็ได้นะครับ”
“ส่วนเมื่อคืน ผมก็อยู่ที่ห้องสำนักงานตลอด ไม่ใช่ผมแค่คนเดียว เพื่อนร่วมงานของผมก็อยู่ที่นั่นด้วย พวกเขาสามารถเป็นพยานได้ ว่าอย่างไรครับคุณหมอเย่ คุณยังมีคำถามอะไรอีกไหม ?”
เย่หนิงมองเสิ่นอี้ เธอพูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว !
ถ้าเป็นอย่างที่เสิ่นอี้พูดมาจริง ๆ ช่วงเวลามันก็ไม่ตรงกันแล้ว
เมื่อคืนพวกเขาพบศพเมื่อเวลาประมาณ 20.10 น. กลับมาถึงที่นี่ก็ประมาณ 22.45 น. ขลุกตัวอยู่ที่ห้องผ่าตัด กว่าเธอจะกลับไปถึงที่หอพัก ก็หลังจากเที่ยงคืนไปแล้ว แล้วหลังจากนั้นก็เหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะปรากฏตัวอยู่ที่หอพักของเธออีกครั้งหนึ่งด้วย
ตอนนั้นเป็นเวลากี่โมง เธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ตอนที่เธอเปิดคอมพิวเตอร์ก็ได้มองนาฬิกาก็เห็นว่ามันเป็นเวลา 1.37 น. แล้ว ถึงแม้ว่าคน ๆ นั้นจะไปจากหอพักของเธอตอนตีหนึ่งครึ่ง ไปถึงสนามบินก็ตีสองกว่าแล้ว แล้วจากตงไห่ไปหนานเจียง จะใช้เวลานั่งเครื่องบินครึ่งชั่วโมงมันก็เร็วเกินไป ไม่มีทางไปถึงหนานเจียงตอนตีสี่หรอก
ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดมาจริง จากสนามบินหนานเจียงถึงที่พักของเขา อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง ถึงแม้เรื่องที่หอพักเมื่อคืนจะเป็นเพียงเพราะเธอฝันไป แต่ถ้าเขาออกเดินทางก่อนเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า นั่งเครื่องบินกลับไปกลับมาทั้งคืน ก็คงจะไม่มีทางที่จะทนไหวหรอก
แล้วอีกอย่างหนึ่ง ถ้าเขามีพยานมากพอที่จะยืนยันได้ว่าเขาอยู่ที่เมืองเจียงหนานตอนสองทุ่มกว่าหรือสามทุ่มแล้วล่ะก็ เขาก็คงไม่มีทางอยู่ที่เมืองตงไห่ได้ในเวลาเดียวกัน
ที่สำคัญไปกว่านั้น ตอนตีหนึ่งตีสอง มันไม่มีเที่ยวบินจากตงไห่มาหนานเจียง เขาจะอยู่ทั้งสองที่ในเวลาเดียวกันได้ยังไง ? มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย !
หรือว่านั่นจะไม่ใช่เขาจริง ๆ ?
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากจะยอมรับ แต่ก็ไม่มีคำอธิบายใดที่ดูจะสมเหตุสมผลมากไปกว่านี้แล้ว เย่หนิงจึงถามขึ้นมาอย่างโง่ ๆ ว่า “คุณมีฝาแฝดหรือเปล่า ?”
เสิ่นอี้ขมวดคิ้ว เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “คุณหมอเย่ วิธีตีสนิทของคุณนี่ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ ถ้าคุณอยากจะเดทกับผมจริง ๆ ยังไงผมจะลองกลับไปคิดดูอีกครั้งนะครับ”
เย่หนิงโกรธจนขนลุกซู่ “ใครจะไปนัดเดทกับคุณกันล่ะ ! อย่าหลงตัวเองนักได้ไหม ไม่มีใครเขาสนใจคนที่หลงตัวเองอย่างคุณหรอก”
“ไม่มีงั้นหรือครับ ?” สายตาเยาะเย้ยของเสิ่นอี้ที่มองไปที่เธอ “แล้วใครกันล่ะที่เอาแต่จ้องผมมาตลอดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”


ตอนที่ 1 พี่น้อง
กระท่อมถูกสร้างตามแนวลาดเชิงเขาและมีรั้วไม้ไผ่ยื่นออกไปยังลำห้วยด้านล่างของคูน้ำ ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ดอกไม้บนภูเขาต่างพากันเบ่งบานสะพรั่งอยู่ทั่วทุกหนแห่งในหมู่บ้านสร้างสีสันและความสวยงามเป็นอย่างยิ่ง ภายใต้สัญลักษณ์แห่งสันติภาพคือผู้คนที่ดำรงอยู่อย่างสงบสุข หมอกควันที่ล่องลอยเป็นสิ่งบ่งบอกให้รู้ว่านั่นคือที่พักอาศัยของผู้คน
มีหนึ่งหมู่บ้านซึ่งอยู่ภายใต้เขตเฟิงอาน ชื่อว่าเจี้ยนซี หมู่บ้านดังกล่าวมีผู้อาศัยอยู่ไม่เกินยี่สิบถึงสามสิบครัวเรือน ผู้คนที่นั่นใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย อยู่ติดบริเวณเนินเขาสีเขียวชอุ่มและมีธารน้ำหนึ่งสายจากภูเขาที่คอยหล่อเลี้ยงไปรอบหมู่บ้าน ช่างเป็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงามยิ่ง พื้นที่กว้างด้านหน้าของหมู่บ้านคือทุ่งหม่อนและท้องนา ร่มเงาจากทุ่งหม่อนและท้องนาแสนกว้างใหญ่ มองดูแล้วเปี่ยมไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ ความเป็นจริงที่ว่า หมู่บ้านเจี้ยนซี ทุกครอบครัวล้วนมีที่ดินทำกินอันอุดมสมบูรณ์ ชายทำนาและหญิงทอผ้า นับได้ว่าเป็นหมู่บ้านที่แข็งแรงแห่งหนึ่งภายใต้เขตเฟิงอาน แต่ทว่ากลับมีหนึ่งครอบครัวซึ่งแตกต่างออกไปนั่นก็คือครอบครัวแซ่หลินซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดของหมู่บ้าน ทำไมเช่นนั้นหรือ ก็ผู้คนในหมู่บ้านเจี้ยนซีส่วนมากจะใช้แซ่จินไม่ก็แซ่เฉิน มีเพียงครอบครัวหลินเท่านั้นที่มาจากที่อื่น พวกเขาปราศจากที่ดินอันอุดมสมบูรณ์จึงต้องประทังชีวิตด้วยการเลี้ยงหมู
เช้ามืด ไก่โต้งของครอบครัวจินฟู้กุ้ยของหัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งจะขันออกมาเพียงเสียงแรก ขณะที่ครอบครัวหลินซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกสุดของหมู่บ้านนั้นได้ก่อไฟจนควันฟุ้งโขมงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
หลินหลันนำโจ๊กซึ่งผ่านการต้มแล้ววางลงบนเตาถ่านขนาดเล็กและเคี่ยวอย่างช้าๆ แล้วจึงเปลี่ยนไปนึ่งซาลาเปา อีกทั้งยังนำของจากตู้กับข้าวที่หลงเหลือจากเมื่อคืนนำออกมาอุ่นให้ร้อน ท่าทางวุ่นวายไม่เว้นว่างทำให้นางดูเหมือนหญิงสาวที่แสนขยันขันแข็งและเป็นมืออาชีพประจำบ้าน ทว่าน่าเสียดายที่มืออาชีพประจำบ้านกลับไม่ใช่หลินหลัน มืออาชีพตัวจริงนั้นคือผู้ที่ยังคงนอนหลับบนเตียงขณะนี้ต่างหากล่ะ
ในห้องผู้เป็นเจ้าของบ้านซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกสุด ผู้หญิงที่มีใบหน้ากลมมนกำลังใช้มือหนึ่งของนางจับศีรษะเอาไว้ และอีกมือหนึ่งกำลังยื่นเลยออกมาจากเตียงนอนเพื่อรั้งผู้ชายที่กำลังสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ด้านข้าง ริมฝีปากที่ค่อนข้างหนากำลังบ่นพึมพำ ดวงตาง่วงปรือ และกำลังส่งเสียงออดอ้อนเว้าวอน “นอนต่ออีกหน่อยเถอะน่า! นี่ยังไม่สว่างเลยนะ!”
ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา ดึงฝ่ามือนั่นที่วางอยู่บนแผงอกของเขาออก “ยังเช้างั้นหรือ! เม่ยเหม่ย[footnoteRef:1]ทำอาหารเช้าจนเกือบจะเสร็จแล้ว” [1: 妹妹 เม่ยเหม่ย แปลว่า น้องสาว]
หญิงสาวเบ้ปากกระจับยกสูงขึ้น “ครอบครัวของเราไม่ได้ต้องไปเก็บลูกหม่อนหรือปลูกต้นหม่อนเสียหน่อย แล้วจะตื่นเช้าไปทำไมกัน”
ชายหนุ่มสวมใส่เสื้อแขนสั้นตัวเก่าท่อนบน “ร่างกายเจ้าไม่ไหวก็ยังไม่ต้องลุกหรอก อีกประเดี๋ยวข้าจะนำอาหารเช้าเข้ามาให้ วันนี้ข้าจะต้องเข้าไปภูเขาซักรอบ ตาเฒ่าหัวหงอกวานให้ข้าช่วยไปจับห่านสองตัวทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ลูกคนที่สองของเขากำลังจะแต่งงาน”
ทันใดนั้นหญิงสาวก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา นางลุกขึ้นนั่งแล้วพาดมือบนไหล่ของชายผู้นั้น และกองเนื้อนุ่มทั้งสองบนหน้าอกของนางก็แนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของชายผู้นั้น พลางถูไปถูมา “เรื่องของผู้อื่นเจ้ากลับจำได้ชัดเจนเสียจริงนะ ทีเรื่องของน้องสาวตนเองกลับไม่สนใจ น้องสาวเจ้าปีนี้ก็อายุสิบหกปีเข้าไปแล้ว ในหมู่บ้านนี้หญิงสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางก็พากันทยอยไปสู่ขอหมั้นหมายคนอื่นเขาหมดแล้ว ก็มีแต่น้องสาวเจ้า ช่างเลือกยิ่งนัก จะรอบๆ หรือใกล้เคียงในหมู่บ้าน ก็ไม่มีผู้ใดซักคนที่เข้าตานาง หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไปอีก คงได้เป็นแม่นางแก่ๆ พอถึงตอนนั้นแล้วคนดีๆ ที่ไหนจะยังอยากต้องการนาง คนอื่นที่เขาพอรู้ ก็ว่านางมักใหญ่ใฝ่สูง แต่ที่ไม่รู้ต่างพากันคิดว่าพวกเราเป็นพี่ชายพี่สะใภ้ประสาอะไรไม่รู้จักใส่ใจเรื่องราวของนางสาวตัวเอง จะว่าไปอีกอย่าง ทุกวันนี้พวกเราก็ใช้ชีวิตกันอย่างขัดสน เดี๋ยวพอลูกลืมตาเกิดมา ก็เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งปากท้อง เช่นนี้ก็จะยิ่งยากลำบากเข้าไปอีก”
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา “ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล แต่ว่า...ก่อนแม่ตายได้สั่งเสียไว้ว่าเรื่องการแต่งงานของน้องสาวให้น้องสาวเป็นคนตัดสินใจด้วยตนเอง”
“ข้าคิดว่าตอนนั้นโผโผะ[footnoteRef:2]คงป่วยจนเลอะเลือนไปหมดแล้ว ผู้หญิงที่ไหนจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของพ่อแม่และคำพูดของแม่สื่อ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยได้ยินหญิงสาวบ้านไหนจะตัดสินใจเรื่องการแต่งงานด้วยตัวเอง พูดออกไปไม่กลัวคนเขาหัวเราะเยาะแย่หรือ แล้วถ้านางไม่ยอมแต่งงาน พวกเราก็จะเลี้ยงดูนางไว้แบบนี้ตลอดไปเลยงั้นสิ?” นางยิ้มออกมาอย่างเย็นชา [2: 婆婆 โผโผะ แปลว่า แม่สามี]
ชายหนุ่มที่มือกำลังร้อยหูเข็มขัดกลับหยุดชะงักลง แล้วเอ่ยขึ้น “ในช่วงสองปีมานี้ต้องขอบคุณน้องสาวข้าที่ขึ้นไปบนภูเขาอยู่บ่อยๆ เพื่อเด็ดสมุนไพรยามาเพิ่มเติมไว้สำหรับใช้ในครอบครัวเรา”
หญิงสาวไม่พอใจและหยิกเข้าไปที่เอวของชายผู้นั้นอย่างแรงหนึ่งที “เช่นนั้นเจ้าก็หมายความว่า ข้าเป็นคนเดียวในบ้านที่วันๆ ไม่ทำอะไรเลยเช่นนั้นหรือ”
ชายหนุ่มนิ่งเงียบ ความจริงก็เป็นเช่นนั้นล่ะ เจ้าแต่งเข้ามาก็สามปีแล้ว ไม่เห็นว่าวันวันเจ้าจะทำงานทำการอะไรซักอย่าง
“ข้า...ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าคิดมากไปแล้ว” ชายคนนั้นพูดออกไป
ฝ่ายหญิงเปลี่ยนจากหยิกเป็นทุบตี ตุบตุบตุบ เสมือนกำลังตีกลอง พลางกรนด่าออกไป “เจ้ามันเป็นคนไร้จิตสำนึก ตระกูลเหลาหลินของเจ้าที่นาก็หามีไม่ ที่ดินก็ไม่มี มีแต่หญิงแก่ที่เจ็บป่วยออดแอด กับเด็กสาวที่วันๆ ไม่ทำอะไรเลย รอบๆ บริเวณใกล้เคียงในหมู่บ้านนี้ จะมีหญิงนางไหนอยากแต่งกับเจ้าบ้างหากไม่ใช่ข้า แล้วดูเจ้าตอนนี้ยังไม่รู้จักสำนึกอีกหรือ ข้าแต่งกับเจ้าแล้วเจ้าทำอะไรให้ข้าบ้างรึ ชุ่ยฮวาของหมู่บ้านเราหน้าตาน่าเกลียดกว่าข้าเสียอีก สินทรัพย์เดิมก็ไม่ได้มีมากมายเช่นข้า แต่ดูนางสิ ข้าเห็นนางเมื่อไม่นานมานี้ นางสวมสร้อยข้อมือเงินสองเส้นในข้อมือ แล้วข้ามีอะไรบ้างล่ะ แต่ละวันข้าได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายกับเจ้าแล้วหรือไง ตราบใดที่เจ้าไม่ได้เป็นหัวหน้าครอบครัว เจ้าก็จะไม่รู้ถึงความยากลำบากของครอบครัว น้องสาวของเจ้าหาของเล็กๆ น้อยพวกนั้นเข้ามาเพิ่มเติม ของที่เอาไว้ให้นางกินคนเดียวยังไม่พอยาไส้เลยด้วยซ้ำไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าถุงเท้า เมื่อน้องสาวของเจ้าแต่งงานในอนาคต พี่สะใภ้อย่างข้าก็จะต้องนำสินทรัพย์เดิมไปสมทบตบแต่งเป็นสินทรัพย์เดิมของนาง ข้า...ทำไมชีวิตข้าถึงได้ลำบากขนาดนี้...ชีวิตนี้ข้าคงไปไม่รอดแล้วแน่ๆ...” หญิงสาวร้องห่มร้องไห้ขณะที่ด่าทอและทุบตีลงไปบนหน้าท้องของนาง “เจ้าลูกชายผู้น่าสงสารของข้า! เจ้าช่างมาเกิดผิดที่ผิดทางเสียแล้ว และยังมีพ่อที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้อีก แม่ขอโทษเจ้าด้วย...”
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวโมโหโวยวายขึ้นมาเช่นนั้น ใบหน้าของเขาจึงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เขารีบคว้ามือของนางเอาไว้และเอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงต่ำลง “เจ้าไม่ร้องนะ ไม่ร้อง ระวังร้องไห้จะส่งผลไม่ดีต่อร่างกายเจ้า ข้าผิดเอง เป็นข้าที่ผิดเองพอใจไหม อย่าทำให้ลูกต้องตกใจอีกเลย”
หญิงสาวกลับยิ่งร้องไห้โฮหนักขึ้น เสียงก็ค่อยๆ ดังยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
ชายหนุ่มจนปัญญาหมดหนทาง แนวป้องกันในหัวใจพังทลายลง “เจ้าว่าอย่างไรข้าล้วนยึดตามเจ้าตกลงไหม ล้วนตามใจเจ้าทั้งสิ้น”
เสียงของนางเงียบลงทันที ดวงตาคู่เล็กเปล่งประกายแหลมคม ไม่เห็นหยาดน้ำตาอีกแม้แต่น้อย ชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่ม “นี่เจ้าพูดเองนะ”
ชายหนุ่มพยักศีรษะตอบกลับ “ข้าพูดเอง”
หญิงสาวกลับพึงพอใจขึ้นมาอีกครั้ง ดึงชายหนุ่มเข้ามาและแนบชิดไปบนเรือนร่างเขา แล้วเอ่ยกระซิบกระซาบ “ข้าก็แค่หวังดีต่อน้องสาวเจ้า ในเมื่อนางไม่ถูกใจชาวไร่ชาวนา เช่นนั้นพวกเราก็ต้องช่วยหาที่ไกลออกไปให้นาง แต่ว่าพวกเราวันๆ ก็เดินวนอยู่แต่ในภูเขานี้ จะรู้จักไปได้ซักกี่คนเชียว เพราะฉะนั้นข้าก็เลยขอให้แม่สื่อหวังช่วยแนะนำให้หน่อย”
ชายหนุ่มได้ยินผู้เป็นเมียเอ่ยอย่างมีเหตุมีผล ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มขึ้นมา “ตกลง เรื่องนี้ต้องรบกวนเจ้าด้วยแล้วกัน”
ประตูไม้ซอมซ่อที่ดังเอี๊ยดอยู่ข้างหลัง ขณะนั้นเองตะหลิวในมือของหลินหลันก็สะบัดโบกขึ้นลงไปมา แม้จะเอ่ยพูดก็ไม่ได้หันหน้ามา “เกอ[footnoteRef:3] รออีกเดี๋ยวนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว” [3: เกอ(哥)คือ พี่ชาย]
“ไม่ต้องรีบ ยังเช้าอยู่เลย!” หลินเฟิงหยิบกะละมังไม้และตักน้ำสองกระบวยเพื่อล้างหน้า
แวบหนึ่งที่หลินหลันแอบมองผู้เป็นพี่ชาย เมื่อครู่ที่พี่สะใภ้ร้องห่มร้องไห้ด่าทอนางล้วนได้ยินทั้งสิ้น บ้านทั้งหลังก็มีเพียงแค่สามห้องเท่านั้น อีกทั้งยังเป็นไม้กระดานบางๆ จะไปสามารถกั้นเสียงอะไรได้ จึงมักได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน รวมทั้งเสียงจังหวะเตียงยวบหยาบในกลางดึกก็ด้วย ทั้งหมดล้วนทะลุเข้าหูนางทั้งสิ้น
นับแต่ปีที่แล้วที่นางปฏิเสธการแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของพี่สะใภ้ พี่สะใภ้จึงไม่ค่อยจะลงลอยกับนาง และมักจะหาปัญหามาให้นางปวดหัวอยู่สม่ำเสมอ นางไม่สนเหตุสนผลอะไรทั้งนั้น และเรื่องมันน่าตลกตรงที่ว่า ลูกพี่ลูกน้องของพี่สะใภ้เป็นคนพิการ ให้นางแต่งงานกับคนพิการเนี่ยนะ ไม่มีทาง ต่อมาพี่สะใภ้ก็แนะนำอีกสองสามคนให้แก่นาง ไม่เป็นคนที่ขี้ริ้วขี้เหล่เกินคนก็เป็นประเภทขี้เกียจสันหลังยาว ตั้งหน้าตั้งตาแต่จะผลักนางลงไปในหลุมไฟ หากไม่ใช่เพราะท่านแม่เห็นธาตุแท้ของพี่สะใภ้ จึงได้ทิ้งคำสั่งลาเรื่องการแต่งงานนั้นไว้ให้นางเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเองแล้วล่ะก็ ตอนนี้หากนางไม่ใช่อยู่ในหลุมไฟก็คงจะต้องถูกบังคับให้ออกจากบ้านไปแล้ว
หมดคำจะพูด! ข้ามเวลาทะลุมิติมานักต่อนักล้วนอยู่ในรูปลักษณ์และฐานะที่ดีเยี่ยม ชีวิตก่อนหน้านางเป็นถึงบุตรสาวของตระกูลผู้ร่ำรวยมั่งคั่ง และเห็นได้ชัดว่าโชคได้หมดสิ้นไปแล้ว เมื่อครั้งข้ามเวลาทะลุมิติมาไม่ทันได้กำหนดเป้าหมายที่ชัดเจน สุดท้ายแล้วจึงมาตกอยู่ในหมู่บ้านเจี้ยนซีของครอบครัวเหลาหลินซึ่งยากจนที่สุด มิอาจปฏิเสธได้เลยว่า พระเจ้าทรงยุติธรรมแล้วล่ะ ทำให้เจ้าอิ่มหนำไปกับความมั่งคั่งทางวัตถุแล้วก็ทำให้เจ้าขาดแคลนความมั่งคั่งทางจิตวิญญาณ โลกก่อนนั้นบิดามารดารู้จักหาเงินมาให้นางใช้สอยอย่างไม่รู้หมด ทว่ากลับมอบความรักและการดูแลเอาใจใส่ได้เพียงน้อยนิด แต่ทว่าในโลกนี้แม้จะใช้ชีวิตแบบกินแกลบ และสวมใส่เสื้อผ้าที่เสมือนผ้ากระสอบ แต่กลับมีมารดาและพี่ชายที่รักนางมากยิ่งนัก นางจึงยอมรับแต่โดยดี ถึงจะยากจนก็เอาวะ! ครอบครัวหนึ่งที่มีความสามัคคีและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ด้วยความรู้และประสบการณ์ที่นางสั่งสมมาถึงยี่สิบเอ็ดศตวรรษ การจะทำให้ทั้งครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก ทว่าน่าเสียดายที่โชคชะตาฟ้าลิขิตช่างขัดต่อความปรารถนาของคนนัก ไม่รอให้นางได้ลงมือสร้างบ้านหลังสวยงามขึ้นมา ผู้เปลี่ยนชะตากรรมของครอบครัวเหลาหลินก็ปรากฏตัวขึ้นมาเสียแล้ว
สามปีก่อนพี่สะใภ้ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ หลินหลันอดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมากต่อระบบการแต่งงานแบบโบราณขึ้นมาอีกละลอก การบงการชีวิตจากบิดามารดาและคำพูดของแม่สื่อ มันช่างไม่ปกติเอาเสียเลย เชื่อคำพูดของแม่สื่อไม่สู้เชื่อว่าโลกนี้มีผียังจะดีเสียกว่า โดยเฉพาะแม่สื่อหวังผู้นั้น ตอนแรกก็เป็นแม่สื่อหวังที่มาถึงบ้าน พูดพรรณนาจนสวยหรู นำพี่สะใภ้จอมขี้เกียจบรรยายลักษณะเสียเหมือนกับหญิงสาวที่ขยันทำงานขันแข็งและมีน้ำจิตน้ำใจ นอกจากนั้นยังมีคุณธรรมควบคู่กับความงาม ผู้เป็นพี่ชายจึงถูกล่อลวงให้ใจหวั่นไหว แม่ก็เลยรีบตัดสินใจทันทีว่า...ลูกสะใภ้ของข้าก็คือนาง เหยาจินฮวา กระทั่งนางย้ายเข้ามาในบ้าน จึงได้รู้ว่าโดนหลอกเข้าให้ จะเสียใจก็สายเกินไปเสียแล้ว! ระยะเวลาเพียงสามปี ผู้เป็นแม่ที่สุขภาพอ่อนแอเป็นทุนเดิมก็ถูกปั่นหัวโกรธโมโหจนตายไปแล้ว พี่ชายผู้ซื่อสัตย์ก็รู้จักแต่การไกล่เกลี่ยเพื่อยุติปัญหา ทักษะการอดทนของเขานั้นยังดีเสียยิ่งกว่าทักษะการยิงธนูเสียอีก หลินหลันรู้ดีว่านางสามารถอยู่ในบ้านหลังนี้ได้อีกไม่นานแล้ว หลินหลันออกแรงสะบัดตะหลิวไปมา ทั้งตะหลิวและกระทะสัมผัสกัน เสียงดังฉ่าฉ่า นางจะไม่มีวันปล่อยให้อนาคตถูกกำหนดโดยผู้อื่นง่าย
หลังจากหลินเฟิงล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วก็นำอาหารเช้าไปให้เมียของเขาก่อน แล้วจึงกลับมากินข้าว หลินหลันได้ตักโจ๊กไว้ให้เขาแล้วรวมถึงตะเกียบก็เตรียมไว้เรียบร้อย หลินเฟิงหยิบชามขึ้นมาซดอย่างมีความสุข จากนั้นมองไปยังหญิงสาวซึ่งกำลังอยู่ในท่าทีที่ยุ่งวุ่นวาย ในใจจึงรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากผู้เป็นแม่จากไป ในครอบครัวก็เป็นน้องสาวคนนี้ที่คอยดูแลพวกเขา ต้องขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บยา ต้องทำงานบ้าน พอพูดขึ้นมา เป็นเมียเขาเองที่ขี้เกียจเกินไปจริงๆ แม้เขาจะว่ากล่าวนางไปหลายครั้งแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งเขาก็ไม่สามารถเอาชนะนางได้ เพื่อให้เรื่องราวไม่บานปลาย ก็ทำได้เพียงมองดูน้องสาวของเขาต้องทนลำบากอีกหน่อย แต่ก็หวังว่าในอนาคตข้างหน้าผู้เป็นน้องสาวจะสามารถแต่งานกับคนดีๆ ซักคน จะได้ไม่ต้องลำบากขนาดนี้
หลินหลันตักผักดองที่เพิ่งอุ่นร้อนเสร็จขึ้นมา กลับเห็นว่าผู้เป็นพี่ชายกำลังมองนางอยู่ ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นความรู้สึกผิดและความเสียใจอย่างสุดซึ้ง หลินหลันเข้าใจความนึกคิดของพี่ชายเป็นอย่างดี จึงจงใจเข้าไปสบตาเขา “เกอ มัวมองอะไรอยู่”
หลินเฟิงรีบหลบสายตาปกปิดแล้วเอ่ยออกไป “ไม่มีอะไร โจ๊กที่น้องสาวพี่ทำมันช่างหอมอร่อยเสียจริง”
หลินหลันยิ้มขื่นในใจ “งั้นข้าตักให้พี่อีกชามแล้วกันนะ” หลินหลันคว้าเอาชามไปตักอีกสองกระบวยใหญ่ๆ
หลินหลันเปิดผ้าดิบลายดอกไม้สีน้ำเงินออกแล้วนำหมันโถวไม่กี่ชิ้นและน้ำเทใส่หม้อลงไป สองด้านม้วนขึ้นเรียบร้อยแล้วผูกตรงกลางเป็นปม พลางเอ่ยขึ้น “เกอ หมันโถวของพี่ข้าห่อเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ข้างในยังมีผักดองแล้วก็น้ำก็ใส่ไว้ให้เต็มแล้วด้วย เอาไว้ดื่มตอนพี่กระหายน้ำ ห้ามดื่มน้ำในภูเขาเป็นอันขาด น้ำนั่นมองดูใสสะอาด แต่ที่จริงแล้วในนั้นมีแมลงตัวเล็กตัวน้อยปะปนอยู่มากมาย ถ้าดื่มมากเกินไป ในท้องเกิดมีแมลงเข้าไปอยู่ล่ะก็ลำบากแย่แน่” นับตั้งแต่ที่ผู้เป็นแม่ตายจากไป หน้าที่ดูแลพี่ชายก็กลายเป็นงานของหลินหลัน เมียจอมขี้เกียจที่ยังอยู่ในห้องนั้นไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่ตอนที่ได้เงินเท่านั้นแหละ ทันทีที่ได้เห็นเหรียญทองแดง ดวงตาทั้งสองข้างก็ลุกวาวและนางก็รีบวิ่งปรี่เข้ามาพร้อมกับส่งเสียงวี้ดว้าย
“เหม่ยจื่อ[footnoteRef:4] หากเจ้ามีคนที่เจ้าชอบ จะต้องบอกข้านะ ข้าในฐานะพี่ชายของเจ้า ก็มีเจ้าคนนี้เป็นน้องสาวเพียงผู้เดียว ไม่อยากให้เจ้าต้องเสียใจ” หลินเฟิงเป็นห่วง จึงพูดประโยคในใจออกไป แม่สื่อหวังผู้นั้น เขาเองไม่ก็ค่อยอยากจะเชื่อถืออีกแล้ว [4: 妹子 เหม่ยจื่อ แปลว่า น้องสาว]
บนใบหน้าของหลินหลันแสดงความเขินอาย เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ เกอ ข้ารู้แล้วน่า”
“พี่สะใภ้เจ้าที่จริงก็แค่เป็นห่วงเจ้า เพียงแต่ว่าสายตาของนาง...” หลินเฟิงอยากจะอธิบายอีกซักนิด เพื่อว่าผู้เป็นน้องสาวจะได้ไม่เข้าใจผิด
“เกอเสียงเบาหน่อยสิ ไม่กลัวว่าพี่สะใภ้จะได้ยินเข้าแล้วทะเลาะกับพี่อีกเหรอ” หลินหลันรีบลดเสียงต่ำลงเพื่อเตือนเขา ดวงตาและหัวใจของผู้ที่อยู่ห้องนั้นเล็กเสียยิ่งกว่ารูเข็ม หากนางได้ยินพี่ชายของนางพูดว่านางสายตาไม่ดี จะต้องอาละวาดสร้างปัญหาอีกเป็นแน่
หลินเฟิงรีบหดหัวลง มองกลับไปที่ประตูด้วยความหวาดระแวง และไม่กล้าพูดต่ออีก จึงหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตากัดหมันโถวคำโต
หลินหลันลอบส่ายหัว เหยาจินฮวาหวังดีต่อนางงั้นรึ ให้ตายก็ไม่เชื่อหรอก ก็มีแต่คนซื่อๆ อย่างพี่ชายที่ยังเชื่ออยู่เช่นนั้น หากไม่ใช่เกรงว่าพี่ชายของนางซึ่งเป็นคนกลางจะลำบากใจจนทำตัวไม่ถูก นางเองก็คงขับไล่พี่สะใภ้หญิงจอมขี้เกียจผู้นี้ออกไปตั้งนานแล้ว