ณ ร้านอาหาร (ที่ทำงานพิเศษ) ฝั่งเขต เวส
จินตอนนี้ได้วิ่งจนมาถึงที่ทำงาน เสียงหายใจดังถี่ๆ กับหัวใจที่เต้นรัว อาการเหนื่อยหอบ ร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ในที่สุดก็ถึงสักที เหนื่อยสุดๆไปเลย ไม่ไหว ขอพักหายใจสักประเดี๋ยว ค่อยๆหายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ
ควบคุมลมหายใจของตัวเองซะ จนหัวใจเริ่มกลับมาเต้นปกติ...เรียบร้อย
ดูสิว่าสายไปเท่าไหร่? ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ เกือบๆชั่วโมง อืม! โดนด่าแน่เลย อย่างน้อยก่อนที่จะเข้าไป ขอทำใจสักประเดี๋ยว
ในระหว่างที่จินนั้นกำลังทำใจอยู่หน้าร้านที่ทำงาน ได้มีหญิงสาวคนหนึ่งได้เข้ามาข้างหลังของเขา แตะไปที่ไหล่เบาๆ แล้วกระซิบมาที่ข้างหู
 "นี่ๆ พ่อหนุ่ม ทำอะไรอยู่หรอ?"
จิน ตกใจหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว เห็นหญิงสาว รูปร่าง ใบหน้าแลดูงดงาม ราวกับนางแบบ ผมยาวสีบรอนซ์ทอง และแววตาสีฟ้าที่เป็นประกาย
 "โธ่~ ตกใจหมดเลยพี่ไมร่า ไม่ใช่ว่าตอนนี้เข้างานอยู่หรอกหรอ?"
 "ก็ใช่ เห็นหัวหน้าบอกว่าวันนี้นายจะมาสาย แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะสายเกือบๆชั่วโมง แล้วมัวมาทำอะไรอยู่ตรงนี้หละ ตอนนี้กำลังยุ่งเลย ถ้าเป็นไปได้ก็เร็วหน่อยล่ะ"
 "ครับจะรีบตามไปเดี๋ยวนี้แหละ"
เปิดทางเข้าที่ประตูหลังร้าน ทันทีที่นั้นเห็นหญิงสาววัยกลางคนยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าประตู รูปร่างที่ผอมเพรียว ตัวสูง ใส่ชุดสุภาพเรียบร้อย มัดผมหางม้า ท่าทางกำลังโกรธ ใช่!นั่นคือหัวหน้าเฟย เธอจ้องมาที่ฉัน ด้วยความกลัวนั้น เลยคุกเข่าก้มหัวลงน้อมรับความผิด
 "จะเข้างานสายก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ว่านี่มันก็เกินไป เกือบชั่วโมง!"
 "ขอโทษจริงๆครับ"
 "ช่างเถอะ เอาไว้ค่อยคุยหลังเลิกงานแล้วกัน เข้าใจนะ? เอาหละไปทำงานได้แล้ว!"
เธอแทบจะไม่พูดอะไรออกมาแถมยังไล่ฉันให้ไปทำงาน แต่มันก็จะเป็นแบบนี้อยู่เสมอตั้งแต่ตอนแรกทีพบกันในตอนนั้น ช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดของชีวิตของฉันนั่งจมปลักอยู่กับความสิ้นหวัง ได้พบกับหัวหน้าเฟย เธอเข้ามาชวนฉันที่ไม่มีที่ไปให้ทำงานกับเธอ
หัวหน้าเฟยมักจะดูแลพนักงานทุกคนเหมือนกับลูกเสมอ ก็นะ...คนส่วนใหญ่ที่มาทำงานที่นี่ก็เป็นนักศึกษาซะส่วนใหญ่ อาจจะเป็นเพราะว่าตอนนั้นเท่าที่ได้ฟังที่เธอบ่นมาตอนที่เมาว่า สามีเธอทิ้งไปเพราะว่าเธอไม่สามารถมีลูกให้เขาได้ นี่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เธอมักจะใจดีกับพนักงานทุกคนอยู่เสมอ
บรรยากาศภายในร้านตอนนี้กำลังดูคึกคัก ดูเหมือนว่าทุกคนกำลังยุ่งกันจนมือเป็นระวิง
ถึงแม้จะบอกว่าเป็นร้านอาหารกลางคืน แต่ว่าที่นี่ก็ขายพวกแอลกอฮอล์ด้วยเหมือนกัน ทั้งรับออเดอร์และรออาหาร พนักงานทุกคนต้องเตรียมพร้อมรับกับแขกมากมายหลายอารมณ์ให้ได้ ในนี้อาจจะมีทั้งลูกค้าขาประจำที่มาตลอดและลูกค้าที่พึ่งจะมาเป็นครั้งแรก
ในช่วงเวลา 3-4 ทุ่มมักจะเป็นช่วงที่ลูกค้ามากันมากที่สุด น่าจะมาจากสาเหตูที่ว่าทำงานเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งสัปดาห์ เลยหาโอกาสที่จะมาเฉลิมฉลองกันในวันศุกร์
ปลดปล่อยความเครียดและความกดดันไปกับเสียงดนตรีที่ขับร้องโดยนักดนตรีมืออาชีพ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า หัวหน้าไปจ้างพวกเค้าได้ไง แต่ละคนที่มาร้องนั้นก็ต่างมีชื่อเสียงระดับหนึ่งพอที่จะมีคนรู้จัก บางทีหัวหน้าเฟยอาจจะเคยเป็นดารามาก่อนก็ได้
แต่ก็ช่างเถอะ! ตอนนี้ตั้งใจทำงานก่อนจะได้ไม่โดนเฉ่งทีหลัง
เวลาตี 1-2 มักเป็นตอนที่ลูกค้ากลับกันไปจนเกือบจะหมดร้านแล้ว พนักงานทุกคนต้องมาช่วยกันทำความสะอาด เก็บกวาดเศษขยะต่างภายในร้าน
ระหว่างที่ฉันกำลังเช็ดโต๊ะนั้น หัวหน้าเฟยก็เข้ามาเรียกให้ไปคุยด้วยที่ห้อง
 "จิน มีเรื่องที่จะคุยด้วย ช่วยมาที่ห้องที"
 "เอาแล้วไง...คราวนี้แหละโดนแน่ๆ"
 " มาสายเป็นชั่วโมง หัวหน้าคงจะโกรธมาก...จนอาจจะโดนไล่ออกเลยก็ได้"เสียงซุบซิบของพวกพนักงานหลังจากที่หัวหน้าเรียกให้จินเข้าไปพบ
(ไม่ต้องตอกย้ำกันขนาดนั้นก็ได้ อย่างน้อยก็ขออย่าโดนไล่ออกก็พอ)
 "ครับ!"
ฉันยืนนิ่งแข็งราวกับหิน ทั้งๆที่เป็นห้องปกติแท้ๆแตกลับรู้สึกหนาวจนเสียวสันหลัง ทำให้นึกถึงตอนที่เข้าไปยังห้องปกครองในสมัยมัธยมเลย
 "ขอโทษสำหรับเรื่องในคราวนี้ครับ คราวหน้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก" ฉันก้มหัวขอโทษเพื่อแสดงความจริงใจ
 "ก็ดี..ที่สำนึกผิดต่อการกระทำของตนเอง แต่ว่าที่เรียกมานั่นนะ คืออยากให้ดูวิดีโอนี้ต่างหาก"
หัวหน้าเฟยยื่นวิดีโอให้ดู ภายในนั้นเป็นตอนที่จินนั้นได้เข้าไปมีเรื่องกับพวกอันธพาล มีบันทึกไว้ทุกอย่าง
 "ฉันได้รับวิดีโอนี้มาจากเพื่อนที่รู้จักนะ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะเป็นนาย ฝีมือยังดีไม่ตกเลยนะ...ไม่คิดจะกลับไปทำงานแบบเดิมหน่อยหรอ? นายจะได้ไม่ต้องลำบากเรื่องเงิน อย่างน้อยอะนะ"
 "ไม่ไหวหรอกครับ ผมลาวงการนี้มาตั้งเกือบสามปีแล้วนะ คงเป็นได้แค่กระสอบทรายให้พวกมืออาชีพเล่นเท่านั้นแหละ"
 "น่าเสียดายทั้งที่มีความสามารถขนาดนั้นแท้ๆ แต่กลับทิ้งไป ชื่อนั้นคงเหลือแค่เพียงตำนานเท่านั้นแหละนะ กับสมญานาม "ยักษ์"
 "ไม่เอาสิครับหัวหน้า ชื่อนั้นน่าอายจะตายไป อีกอย่างผมก็เป็นมนุษย์นะครับ"
 "ฉันว่าเท่ดีออกนะ...ถ้าเป็นสมัยก่อนก็ดูสมเป็นนายดีนิ"
 "สมัยก่อนผมนี่ดูโหดร้ายขนาดนั้นเลยหรอ? พอเทียบกับตอนนี้แล้วรู้สึกว่าหล่อขึ้นหรือป่าวนะ?" จินเอามือจับไปที่คางแล้วเชิดหน้าขึ้นชมตัวเอง
 "ถ้าคนอย่างนายเอาจริงล่ะก็นะ แต่ว่าอย่างน้อยก็เลิกชมตัวเองได้แล้วมันดูน่าขนลุก"
หัวหน้ายื่นซองขาวที่บรรจุเงินในนั้นให้กับจิน
 "ซองอะไรกันครับ อย่าบอกนะว่าจะไล่ผมออก"
 "ถ้านายอยากออกก็อออกไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก...ค่าตอบแทนต่างหากเล่า!"
 "ล้อเล่นครับ มีหัวหน้าที่ใจดีและแสนสวยขนาดนี้ใครมันจะไปออกจากงานได้หละ" เขายื่นมือไปหยิบซองนั้นอย่างรวดเร็ว
 ."นายนี่ถ้าเรื่องเงินล่ะก็ไวเชียวนะ"
 "มันแน่นอนอยู่แล้ว ถึงแม้หลายคนจะบอกว่าเงินไม่ใช่ทุกอย่างแต่สำหรับผมแล้วมันคือความเป็นความตายเลยนะ ถ้าไม่มีก็ได้ไปคุ้ยขยะกินแทนข้าวแน่ๆ งั้นผมไปก่อนนะ"
 "นี่จิน! มีของเหลือที่ยังพอกินได้อยู่ในห้องครัวอย่าลืมเอาไปด้วยล่ะ"
 "รับทราบถ้าที่ไหนมีของฟรี...ผมไม่มีพลาด" เมื่อได้ยินดังนั้นเลยรีบเดินไปที่ห้องครัวก่อนกลับ
หลังจากที่ทำงานจนหมดฉันที่พักอยู่ทางเขตอีส ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับทางนี้เลยจำเป็นต้องรอรถประจำทางเที่ยวสุดท้าย พลันนึกถึงเรื่องภายในอดีตที่ไม่ค่อยน่าจำสักเท่าไหร่
เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก เท่าที่จำความได้ พ่อและแม่ฉันได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังจากนั้นฉันเลยถูกลุงรับเลี้ยงมา เขาดูแลฉันเหมือนลูกแท้ๆ และได้สอนศิลปะการป้องกันตัว และเขาได้กำชับอย่างแน่นหนาเลยว่า "ต้องมีสติที่จะใช้มัน และอย่าให้อารมณ์ครอบงำการกระทำ อย่าลืมล่ะ" ฉันที่รับปากเรื่องนี้ไว้แล้ว แต่ฉันได้ผิดสัญญาต่อเขาลงไป....
เมื่อตอน 3 ปีที่แล้ว ฉันเลือกที่จะเรียนต่อมหาวิทยาลัย แต่เนื่องจากฉันไม่มีเงินมากเลยเลือกที่จะทำงานไปด้วย ในระหว่างที่เดินหางานอยู่นั้นเอง ได้พบคนๆหนึ่งที่เข้ามาหาฉัน เขายื่นนามบัตรมาให้พร้อมกับแนะนำตัว
"ผมชื่อ "ราอูล" เป็นแมวมองหาคนมานักสู้มาชกในคืนนี้ครับ สนใจไหม? เนื่องจากที่ผมดูจากรูปร่างคุณแล้วใช้ได้เลย เหมือนว่าเคยฝึกมาก่อนหรือป่าว?" ตอนแรกเขาก็ดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่แต่ก็รับๆนามบัตรไว้ก่อน ถ้าเกิดไม่มีทางเลือกก็คงต้องไป คงไม่ใช่อะไรมากแค่ไปชกเป็นพิธีแล้วกลับ รับค่าตัวก็น่าจะจบ ในที่สุดแล้ว...วันนั้นฉันก็หางานไม่ได้เลย จำใจต้องตดต่อเขาไป
 "เป็นเกียรติมากเลยครับ ที่ท่านได้ติดต่อกระผมมา ไม่ต้องห่วงครับ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ พวกเราจะจ่ายท่านอย่างแน่นอน" ถึงเขาจะพูดมาแบบนั้นก็เถอะ คงไม่ต้องขนาดเอาจริงเอาจังขนาดนั้นหรอก แค่ชกเป็นพิธีเท่านั้น....ผิดถนัดเลยในที่นั้นมันเป็นเหมือนสนามประลองขนาดย่อมๆ ใต้ดิน มีการลงเดิมพันจำนวนมหาศาล ถ้ายิ่งมีชื่อเสียงมากตนเองก็จะได้รับเงินมากเช่นกัน
(บอกปฏิเสธทันไหมเนี่ย) ฉันคิดแบบนั้น
ในการแข่งนั้นบนเวทีจะมีระบบสองอย่าง แบบธรรมดาที่จะแค่จัดขึ้นเป็นแบบคู่ต่อคู่และอีกอย่างจะเรียกว่า "หอคอยบาเบล" ยิ่งชนะเท่าไหร่ก็ยิ่งได้มาก ถ้าตนเองชนะคู่ต่อสู้คนแรกแล้วเลือกที่จะรับคำท้าคนต่อไป จะได้เงินมากขึ้นเรื่อย หากเลือกที่จะยอมในการขึ้นชั้นก็จะได้เงินที่สะสมไปทั้งหมด หรือเกิดแพ้ขึ้นมาก็จะได้รางวัลครึ่งของทั้งหมด ยิ่งสูงยิ่งเสี่ยง แต่ถ้าหากเราเลือกจะท้ารบกับอีกฝ่ายที่ชนะต่อเนื่อง แพ้จะไม่เสียอะไรและได้เงินตามค่าตัว แต่หากชนะก็จะได้เงินรางวัลเป็นสองเท่า
รอยนี้เหมือนว่าจะเป็นการชกเพื่อเปิดงานเฉยๆ ในตอนที่พิธีเริ่มคู่ต่อสู้เดินเข้ามาพร้อมผลักอกฉัน เดี๋ยวนะ! นี่โกรธอะไรกันป่าวนี่? ฉันไม่ได้อบโต้อะไรกลับไป แล้วจู่ๆก็มีเสียงโห่ร้องออกมาจากคนดูในนั่งเชียร์อยู่ "ไอ้ไก่อ่อน.... ตอบโต้หน่อยสิวะ.... ตอบโต้!"
กฎของการแข่งขันเหมือนว่าจะใช้ศิลปะการต่อสู้ชนิดไหนก็ได้ เพียงแต่อย่างเดียวถ้ายอมแพ้เท่ากับจบ ยกแรกเริ่มขึ้นเพียงเท่านั้นฉันสามารถชนะอีกฝ่ายด้วยการต่อยแค่เพียงหมัดเดียว ร่างกายเขาสลบนอนกองกับพื้น ทันทีนั้นเสียงรอบสนามแข่งก็เงียบสนิท แล้วก็ดังขึ้นโหมโรงอีกรอบ หลังจากที่ลงจากสังเวียนแล้วจู่ๆ ราอูล ก็เข้ามาหาฉันแล้วยื่นข้อเสนอบางอย่างให้ฉัน
 "ยินดีด้วยครับที่คุณชนะ สนใจจะมาร่วมงานกับทางเราไหมครับ? แบบเป็นทางการ"
"ชนะอะไร! ก็แค่งานชกเด็กเล่นไม่ใช่หรอ? แล้วอีกอย่างฉันก็แค่ทำอันนี้ไปก่อนเพราะว่าตอนนี้หางานทำไม่ได้เฉยๆ"
"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ นี่ครับเงินค่าจ้างในคืนนี้" เขายื่นซองขาวๆที่บรรจุเต็มไปด้วยเงินฟ่อนหนาๆหนึ่งฟ่อน
"มันไม่เยอะไปหรอ? นึกว่าจะได้น้อยกว่านี้ซะอีก"
"เนื่องจากคู่ต่อสู้ของคุณคืออดีตแชมป์ หอคอยบาเบล ที่ตอนนี้กำลังตกอับอยู่ เลยว่าจะหานกน้อยมาให้เขาขยี้เล่นๆเพื่อเป็นกำลังใจ แต่กลับกลายมาเจอเหยี่ยวซะได้"
"อย่างนั้นหรอ?" ฉันรีบเดินออกที่สนามประลองนั้นอย่างรวดเร็ว ในตอนที่เดินออกนั้นเองเขาก็พูดขึ้นมาข้างหลังเขาว่า
"ผมไม่ได้เปลี่ยนเบอร์ ไว้ถ้าเกิดเปลี่ยนใจก้อย่าลืมผมนะครับ"
ฉันเลือกที่จะหางานต่อไปเนื่องจากแถวนี้เป็นเขตใกล้ตัวเมืองเลยทำให้หางานยาก แล้วอีกอย่างเป็นเพียงแค่นักศึกษาที่ไม่มีประสบการณ์ใดใครจะรับ ช่วยไม่ได้....
"ผมรอคุณอยู่เลย ครับ...ถ้าอย่างน้อยสนใจเข้าร่วมทันทีเลยไหม?"
ก็มันช่วยไม่ได้นิ...ไว้ถ้าอย่างน้อยหางานทำได้ก่อน จะได้บอกลาที่นี่สักที ใช่ บอกลา...บอกลา..ที่นี่...ช่วยไม่ได้....ไม่ได้...มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยนี่ ง่ายจะตายแค่ชนะอีกฝ่ายและรับเงิน ทั้งชื่อเสียงและเงินตรา ท้ายที่สุดก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น
ฉันได้มันมาในเวลาไม่นาน จนมีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง และเลือกที่จะเข้าร่วม หอคอยบาเบล แน่นอนฉันชนะไปอย่างราบคาบ จนไม่มีแม้แต่คู่ต่อสู้มาท้าสู้ ขึ้นไปอยู่บนจุดสูงุดของหอคอยนั่น จนมีฉายว่า "ยักษ์"
จนกระทั่งวันหนึ่งมีผู้ท้าชิง เขาคือชายที่เป็นคู่ต่อสู้คนแรกที่ฉันได้ชกด้วย เพื่อหวังจะมาทวงคืนบัลลังก์ แต่แน่นอนฝ่ายชนะเป็นฉันเหมือนอย่างเคย
ในตอนที่หลังจากจบการประลองฉันกำลังจะกลับไปหยังหอพัก ระหว่างทางนั้นแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อหาอะไรไปกินหลังจากทำงาน
ได้มีโจรบุกเข้ามาปล้น พยายามขู่ด้วยมีด
พอเห็นฉันที่กำลังจะไปจ่ายค่าสินค้า แล้วจู่ๆโจรคนนั้นก็พุ่งเข้ามาหาฉันด้วยความเร็ว พยายามที่จะแทง
อีกฝ่ายที่พยายามพุ่งมีดทิ่มเข้ามาที่คอ แต่ฉันเลือกที่จะรับด้วยฝ่ามือจนมันหยุดก่อนที่จะถึงคอ ฉันรีบถีบโจรคนนั้นล้มลง
 ตอนนั้นราวกับปีศาจเข้าสิง ปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำ ฉันรีบขึ้นคร่อมแล้วกระหน่ำต่อยนับครั้งไม่ถ้วน หมัดแต่ละหมัดนั้นกระทบเข้าที่หน้าของโจรอย่างแรง เขาพยายามขอร้องชีวิต แต่เสียงนั่นกลับถูกบดบังด้วยความโกรธ จนเสียงเขานั้นค่อยๆหายไปพร้อมกับร่างกายที่แน่นิ่ง บนใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เลือดที่โชกเต็มมือแทบแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร อารมณ์ที่ประทุเริ่มทุเลาลง สติที่หายไปค่อยๆกลับคืนมา เมื่อได้สังเกตดูดีๆอีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นคนที่ฉันชนะในคืนนี้คงอาจจะแค้นก็ได้เลยพุ่งเข้ามาทำร้าย
ภายหลังจากเหตุการณ์จบลง ฉันถูกส่งตัวไปทำแผลที่โรงพยาบาลใกล้เคียง ดีที่บาดแผลนั้นไม่ค่อยสาหัสใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ ในตอนที่กำลังเดินออกจากโรงพยาบาล โถงทางเดินที่เงียบสนิทมีเสียงเท้าๆหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน
ข้างหน้านั้นเป็นเด็กผู้หญิงสาวทักผมเปียยาวสีดำอายุราวๆ 18 หยุดอยู่ตรงหน้า
 "มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"
หญิงสาวง้างมือตบไปที่หน้าของฉันอย่างแรง จนเสียงนั้นดังไปทั่วโถงทางเดิน
 "ขอโทษนะครับ ผมไปทำอะไรให้คุณไม่-"
ยังไม่ทันได้พูดจบ ฉันโดนตบกลับมาอีกที
 "ทำไมไม่ลองถามตัวเองดูล่ะ? ว่าทำอะไรลงไป"
สิ้นสุดเสียงน้ำตาของหญิงสาวค่อยไหลออกมาอาบแก้ม เธอค่อยเช็ดน้ำตานั้นออก แล้วชี้ไปทางห้องฉุกเฉิน
เห็นหญิงท้องแกคนหนึ่งที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องนั้น
 "ผมไม่เห็นจะ-"
พอค่อยคิดดูอีกที่ก็เริ่มที่จะเข้าใจ สิ่งที่ทำลงไป กับสิ่งที่หญิงสาวคนนี้ต้องการจะสื่อ
ผมยืนนิ่งไปสักพักหนึ่ง จนหมอออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย
 "ต้องเสียใจด้วยครับเราไม่สามารถยื้อชีวิตเขาไว้ได้"
สาวท้องแก่เป็นลมล้มไปกับพื้น พยาบาลหลายคนต่างรีบเข้ามาปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อนนำตัวไปพักผ่อน
เมื่อเห็นดังนั้นแล้วหญิงสาวผลักผมไปติดกับผนัง แล้วคว้าที่คอเสื้อ หลังจากนั้นเธอเข้ากระหน่ำหมัดนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งใช้เล็บจิกข่วนด้วยแววตาที่เกลียดชังอีกทั้งสียงตะโกนด่าสาปแช่งดังไปทั่วโถงทางเดิน
 "ทำไม!!!แกต้องฆ่าเขา!!! พี่ชายของฉัน ทั้งๆที่อีกไม่กี่เดือนเขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้วแท้ๆ ฉันจะฆ่าแก! ไอ้ฆาตกร!!"
ฉันไม่ได้ตอบโตกลับไป ยินยอมเป็นฝ่ายที่ถูกอัดอยู่อย่างเดียว ที่เธอพูดมามันก็ถูก ถูกทุกอย่าง ร่างกายที่ไร้การโต้ตอบค่อยๆร่วงลงกองกับพื้น
จนครั้นที่หญิงสาวเอื้อมไปหยิบไม้ถูพื้นที่วางอยู่แถวๆนั้น กำลังจะพาดมาที่ฉันแต่พวกพยาบาลกลับเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน แล้วจับเธอแยกออกไปสงบสติอารมณ์
ตัวผมในตอนนั้นไม่มีแม้แต่แรงที่จะยืน ที่เธอคนนั้นพูดมาก็ถูกทุกอย่าง ไม่เพียงแค่ปล่อยตัวไปตามอารมณ์ แต่ยังผิดสัญญาที่ได้ให้ไว้กับลุงอีก ถ้าตอนนั้นฉัน....หยุดอยู่แค่นั้นก็ดีแล้วแท้ๆ
หลังจากนั้นชีวิตของฉันก็เริ่มตกต่ำลง แม้แต่เงินสักแดงก็ไม่เหลือ นี่ก็คงอาจจะเป็นผลกรรมก็ได้ที่ได้ผิดต่อคำสัญญากับลุง จนได้พบกับหัวหน้าเฟยได้เข้ามาหาฉันในตอนที่ฉันนั้นแทบไม่เหลือแม้แต่แรงที่จะมีชีวิต "นายนะ! มาทำงานกับฉันไหม?"


"นี่ๆ เข้าไปคุยอะไรกับหัวหน้าเฟยมาหรอ?" พี่ไมร่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ถามจินในตอนที่กำลังยืนเหม่อรอรถประจำทาง หลังจากทำงานเสร็จ
 "เรื่องเมื่อสมัยก่อนๆนะ แต่ว่าพี่ไมร่าทำไมยังไม่กลับที่พักอีกหรอครับ? พี่ก็พักอยู่แถวนี้ไม่ใช่หรอ?"
 "ก็นะ...พอดีมันเหงา เลยจะมาชวนไปดื่มที่หอสักหน่อย ได้ไหม?"
 "ไว้รอบหน้านะครับ วันนี้ผมเหนื่อยแล้วด้วย"
 "ไม่เห็นเป็นไรเลย จะค้างกับฉันสักคืนก็ได้ ไม่ว่าอะไรหรอก"
 "เกรงใจครับ ผมไม่อยากไปเป็นขี้ปากชาวบ้าน"
 "ถ้าอย่างนั้น...ฉันขอยืนรอจนกว่านายจะไปแล้วกันนะ"
 "ซึ้งใจจัง!...มีสาวสวยมายืนรอรถเป็นเพื่อนผมด้วย บางทีตอนนี้ผมอาจจะเป็นชายที่โชคดีที่สุดแล้วก็ได้"
 ไมร่ายิ้มตอบกลับมาพร้อมด้วยอาการเขินเล็กน้อย "ฉันละแปลกใจจริงทั้งที่นายมักจะขัดสนเรื่องเงินอยู่เสมอ แต่กลับพักอยู่ไกลจากที่ทำงานกับมหาลัย ทำไมไม่ย้ายมาอยู่ใกล้ๆล่ะ"
คำถามนี้ทำให้จินนั้นแปลกใจเล็กน้อย ปกติแล้วพี่ไมร่าจะไม่ถามเรื่องส่วนตัวของใครเลย ปกติจะคอยปฏิบัติตนอย่างเท่าเทียมกับคนอื่น สง่าและดูงดงาม ใครต่างก็มักจะหลงใหลในเสน่ห์กันทั้งนั้น แม้แต่ลูกค้าขาประจำที่มาร้านก็ด้วย...
 "ที่พักแถวเวสมันแพงไม่ใช่หรอครับ เมื่อผมลองเทียบแล้วยอมเสียเวลาในการเดินทางหน่อย มันคุ้มกว่าและอีกอย่างผมชอบอยู่เงียบๆแถบชานเมืองแล้วมันสบายใจกว่า"
 เมื่อนึกบางอย่างได้ที่มักสงสัยมาตลอด แล้วก็ถามบางอย่างออกไป "แล้วพี่ล่ะครับ ขนาดที่มีพวกแมวมองเข้ามาหาตั้งหลากหลายคนให้ไปเป็นนางแบบบ้างหรือดาราบ้าง ทำไมถึงปฏิเสธไป? ทั้งที่น่าจะเป็นโอกาสที่ใครๆต่างก็อยากได้...ไม่ใช่หรอ?"
 เพียงแค่ที่จินถามมานั้น ทำให้เธอนิ่งเงียบไปสักพักหนึ่งแล้วก็ตอบกลับมา ด้วยใบหน้าที่เย็นชา "ไม่ได้สนใจ! มันก็แค่นั้นแหละ!"
คำตอบที่เหมือนขวานผ่าซาก ทั้งใบหน้าที่นิ่งราวกับไร้ความรู้สึก ทำให้จินรู้ได้เลยว่าเธอคนนี้เป็นคนที่ไม่ใยดีต่อสิ่งที่ตนไม่ได้สนใจ
จินไม่ได้ถามอะไรต่อจนกระทั่งรถเที่ยวสุดท้ายก็มาพอดี
"ถ้าอย่างนั้น ไว้เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะครับ" จินบอกลาไมร่าแล้วรีบขึ้นรถทันที รถคันนี้เป็นรถเที่ยวสุดท้ายผู้โดยสารเลยมีน้อยมาก หรือจนแทบจะไม่มีเลย เป็นช่วงที่ดีในการคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งเรื่องดีและร้าย
จะว่าก็เหมือนว่าจะเคยโดนโกธรด้วยนิ...ที่ว่าจงใจแพ้เพื่อที่จะได้ออกจากวงการนักสู้ใต้ดิน ใครกันน้า~?....
จินนั่งคิดเพลินระหว่างที่นั่งรถเวลาก็ได้ล่วงเลยมาหลายนาทีจนกลับมาถึงที่พัก แต่ไม่รู้สึกตัวจนพนักงานขับรถเข้ามาบอก
 "คุณลูกค้าครับ ถึงที่ปลายสายแล้วครับ นี่เป็นรถเที่ยวสุดท้ายช่วยลงไปด้วยครับ"
 "ขอโทษครับ คิดอะไรเพลินๆไปหน่อย"
แทบไม่สังเกตเลยว่ามาถึงป้ายแล้ว เอาล่ะยังต้องเดินไปต่ออีกหน่อยเข้าไปยังที่พัก
ขณะที่เดินเข้าไปยังที่พัก ทางเดินที่เงียบเชียบ ดับแสงไฟที่ส่องลายทาง จะว่าไปคล้ายหนังสยองขวัญหลายๆเรื่อง ถ้าตอนนี้มีผีคลายออกมาจากมุมมืดคงจะน่ากลัวสุดเลย
จากมุมมืดๆนั้นไม่ใช่ทั้งผีหรือโจร แต่เป็นพวกวัยรุ่นที่มานั่งรวมกลุ่มราวสิบคน ตรงข้ามร้านสะดวกซื้อ
 "มองไรวะ?!!!"
 "เปล่าครับ"
 หลีกเลี่ยงดีกว่า ตอนนี้เหนื่อยจนแทบไม่มีแรงแล้ว อยากกลับไปพักเร็วจัง
 "ขอโทษที่ให้รอครับ ลูกพี่" เสียงที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงที่จำได้ขึ้นใจ เขาคือพวกเดียวกับเมื่อตอนกลางวันนี้
 " พวกมึงนี่ช้าชะมัด ใช้ไปซื้อบุหรี่แค่นี้นานเหลือเกิน"
 "นี่มัน ไอ้คนที่เข้ามาอัดผมในเมื่อตอนกลางวันนี่ "
 (ให้ตายสิดูเหมือนว่าความจะแตกแล้ว เอาไงดี?)
 "อ้าว พี่ชายนี่เองพวกน้องๆของผมมันมาฟ้องว่าระหว่างที่กำลังทำมาหากินอย่างสุจริต โดนใครที่ไหนไม่รู้เข้ามาทำร้าย พี่ชายเองหรอกหรอ?"
"(สุจริตมาก!)" จินนึกในใจ
พวกคนที่นั่งๆอยู่เริ่มที่จะลุกเข้ามาล้อมหน้าและหลังของจิน
 "แต่ผมจำไม่เห็นได้เลย จำคนผิดแล้วละ"
 แย่ละสิถ้าเอาจริงละก็ตอนนี้แรงก็แทบจะไม่มีแล้ว อีกฝ่ายมีมากกว่าสิบคน แต่ละคนอาจจะไม่ได้เก่งอะไรมาก จำนวนเยอะเกินไป
ทันใดนั้นเองความทรงจำตอนสมัยที่ยังเด็กได้ผุดขึ้นมาในหัว คำพูดของลุงในการรับมือกับคนที่มีจำนวนมากกว่าตน
 -จำไว้นะจิน ในตอนที่หลานเจอศัตรูที่มีมากว่าก็ให้ใช้วิธีนี้-
 ครับ!ผมจำมันได้ขึ้นใจเลยคงมีแต่ต้องใช้วิธีนั้นวิธีเดียว
 "เฮ้ย อย่ามาทำเป็นเงียบ ทีนี้ได้เวลาที่ฉันจะอัดแกคืนแล้ว"
นักเลงคนหนึ่งบุกเข้ามาต่อยแต่จินหลบได้ อ้อมไปข้างหลัง ถีบที่ก้นแล้วรีบออกจากวงล้อมทันที
 เอาละ! ตอนนี้ยังมีหวัง หลุดจากวงล้อมแล้วขั้นตอนแรกเรียบร้อย
จินยิ้มออกมาอย่างมาเลศนัยแล้วทำท่าทางยืดเส้นยืดสาย หักนิ้วเสียงดัง "กร๊อบแกร็บ"
 "ระวังตัวกันด้วยนะลูกพี่ เห็นอย่างนี้ฝีมือมันไม่ธรรมดาเลยทีเดียว"
อีกฝ่ายเห็นได้ดังนั้นแล้วต่างก็ระวังตัวไม่เคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า สายตาทุกสายตาต่างจ้องเขม็งกันไปที่คนๆเดียว
 การที่จะรับมือกับคนจำนวนมากนั้นยากมาก แถมยังเสี่ยงที่จะโดนรุมโดยที่อย่างมากคนล้มได้แค่คนหรือสองคน ดังนั้นแล้ว....(ใส่ตีนหมาแล้ววิ่งหนีอย่างสุดชีวิต)
จินหันหลังอย่างรวดเร็ว วิ่งหนีอย่างสุดกำลังเท่าที่เหลือ ทุกคนต่างอึ้งกันตามๆกัน จนเริ่มค่อยวิ่งตามเขาไป
 "อย่าหนีสิเว้ย!!" เสียงตะโกนชายนับสิบไล่หลังมา
 "ไม่หนีก็บ้าแล้ว! ฉันไม่ใช่พระเอกในอนิเมะนะเว้ย! โดนไล่ตามโดยพวกชายฉกรรจ์ตั้งเกือบสิบคน!" จินที่วิ่งหนีอย่างสุดกำลังขาเท่าที่จะเร็วได้ ผ่านตรอกแคบแล้วซอยมากมายนับหลายกิโลเป็นเวลาเกือบสิบนาที มีหลายคนที่ยังคงตามเขามาอยู่อย่างไม่ลดละ จนแรงของเขาเริ่มที่จะหมดลง
 ไม่ไหวแล้วแรงก็เริ่มที่จะหมดลง มีหวังพวกมันตามทันแน่ๆ เอายังไงดี ถ้าเป็นตอนนี้ป้อมยามน่าจะยังมีคนอยู่ แต่ตอนนี้แรงที่จะวิ่งไปให้ถึงคงไม่ไหว
 ในขณะนั้นเองก็มีมือคนหนึ่งคนเข้ามาดึงตัวของเขาเข้าไปยังที่ๆหนึ่ง แล้วเอามืออีกข้างหนึ่งส่งสัญญาณ "ชู่~" ไม่ให้เขาส่งสียงดัง เป็นชายเร่ร่อนสูงวัยคนหนึ่งตัวใหญ่ ไว้หนวดเครารกรุงรัง ชุดดูขาดและสกปรก จนพวกวัยรุ่นพวกนั้นได้ค่อยพากันวิ่งผ่านไปโดยที่ไม่สนใจชายเร่ร่อนคนนั้นเลยแม้แต่น้อย
 "มันไปไหนแล้ววะ!?" คนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดขึ้นอาการหัวร้อน
 "เชี้ย!หนีเร็วชะมัดเลย!"
แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนหนึ่งเกิดเอ๊ะใจ ความแปลกนี้เลยพูดขึ้นมา "มันแปลกนะ? ทั้งที่เห็นหลังเมื่อตะกี้นี้เอง แต่ทำไมมันหายไปเร็วจัง? พวกมึง!ลองหาบริเวณแถวนี้สิ มันต้องแอบอยู่แน่นอน" ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเลยพากันแยกไปหาตามบริเวณโดยรอบ
 มีวัยรุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามาหาลุงเร่ร่อนที่นั่งใกล้ถังขยะอยู่ถามว่า "นี่ลุง? เห็นคนวิ่งมาแถวนี้บ้างไหม? พอดีผมกำลังหาคนอยู่นะ เป็นเพื่อนของผมเอง" ลุงนั้นไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่นั่งเงียบๆเฉยๆ "นี่ลุง!"
ทันทีนั้นลุงก็สะดุ้งโหยง "วะ..ว่าไงนะ?"
"ผมถามว่าลุงพอเห็นคนวิ่งมาแถวนี้บ้างไหม? นั่นคือเพื่อนของผมเอง" วัยรุ่นคนั้นถามแบบเดิม
"ว่าไงนะ? ลุงไม่ได้ยินเลย" ลุงเอามือป้องไปที่หูเหมือนไม่ค่อยจะได้ยินที่วัยรุ่นคนนั้นพูด
 คราวนี้วัยรุ่นคนนั้นเริ่มมีน้ำโหขึ้น "ผมบอกว่า-"
แต่เพื่อนของเขาก็มาหยุดไว้ก่อนพูดขึ้นมา "ไปกันเถอะ! ดูจากอาการแล้วเหมือนว่าลุงจะหูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แล้วอีกอย่างเสื้อผ้าและทรงผมน่าจะเป็นคนเร่ร่อนที่ลูกหลานทิ้งไว้แน่"
 และในที่สุดพวกเขาก็เริ่มพากันถอดใจในการตามหาจิน แล้วพากันไปหาที่อื่นต่อ
 "ในที่สุดก็ไปกันหมดสักที" จินค่อยๆคลานออกมาจากท่อที่อยู่ข้างหลังลุงเร่ร่อนคนนั้น
 "ไม่เป็นไรนะหนู" ชายคนนั้นพูดจาเป็นห่วง
 "ขอบคุณคุณลุงมากจริงๆ ไม่ได้ลุงช่วยผมคงกลายเป็นกระสอบทรายให้เจ้าพวกนั้นกระทืบตายแน่ๆ"
 ว่าแต่ไม่นึกเลยว่าแถวนี้ยังมีทางลับแบบนี้อยู่ด้วย ถึงแม้ภายในจะแคบก็เถอะ "มีอะไรที่ผมสามารถช่วยได้ไหมครับ ถึงจะไม่มาก อย่างน้อยก็ขอให้ผมได้ตอบแทนบุญคุณทีครับ"
 "ไม่เป็นไร! พอเห็นหนูแล้วก็นึกถึงหลานขึ้นมาก็เลยเผลอเข้าไปช่วยนะ อย่าไปคิดมากเลย"
 "แต่ว่า"
"บอกว่าไม่เป็นไร ก็ไม่เป็นไรสิ! ถือซะว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ตัวเองได้ทำความดีก่อนจะตายไปพบหน้าหลานที่อยู่โลกอีกฝั่งหนึ่ง"
 "หมายความว่าหลานลุงก็?"
"นั่นสินะ! ถ้าเทียบอายุน่าจะใกล้ๆเคียงกันกับหนูละมั้ง? แต่ว่าหลานของลุงเขาร่างกายไม่แข็งแรงตั้งแต่เด็กแล้ว" แล้วลุงก็เอามือหนึ่งข้างมาลูบที่หัวของจินอย่างอ่อนโยน "รีบไปซะ!เดี๋ยวพวกนั้นมันจะพากันกลับมาอีก" แล้วลุงก็โบกมือลา
จินที่เดินไปเรื่อยๆจนถึงที่พัก ค่อยเปิดประตูออก ถอดเสื้อผ้าทิ้งกองไว้ แล้วรีบเข้านอนทันที
 เหมือนว่าครั้งนี้จะยังเอาตัวรอดไปได้ แต่ว่าแอบเป็นห่วงลุงคนนั้นนิดหน่อยแฮะ หวังว่าความจะไม่แตกที่คุณลุงมาช่วย...แต่มันก็แอบเป็นห่วงไม่ได้ ก็ว่าจะอาบน้ำก่อนนอนแหละแต่ว่าไม่ไหวแล้ว วันนี้เหนื่อยเหลือเกิน ขอพักก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยอาบน้ำ แล้ว...หาซื้อ...ให้ลุง...นั้น
ณ เมืองหลวง ในพระราชวัง
ดีลเลอร์ที่กำลังรายงานผลการชันสูตรที่ออกมา
 "ท่านเลโอ ผลการชันสูตรออกมาแล้วครับ ผลจากการตรวจเลือดดูแล้วว่าเป็นฝ่าบาทแน่นอนครับ ส่วนสาเหตุการตายนั้นมีร่องรอยตรงหัวใจฉีกขาดแต่ไม่ทราบว่าโดนอะไร?"
 "ขอบใจมาก ตอนนี้คนในสภาก็กำลังยุ่งเหมือนกัน ดูเหมือนว่าฉันคงจะไม่ว่างไปอีกสักพักใหญ่เลย ฝากรับแขกแทนทีพรุ่งนี้ แล้วก็อย่าลืมสิ่งที่ฉันสั่งไปด้วยละ"
 "รับทราบแล้วครับ แสดงว่าเป็นเรื่องจริงสินะครับ?"
 "ใช่ ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้เหมือนกัน"
 ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยบรรยากาศเหมือนอย่างเคย เพดานที่ดูคุ้นตาเช่นเดิม ค่อยลุกออกจากที่นอนอย่างงัวเงีย มองเห็นภายในห้องที่รกรุงรังเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว ขวดพลาสติกกับถ้วยชามที่ซ้อนกันจนล้นที่ล้างจาน
 พอนึกเรื่องที่เกิดเมื่อคืนออก ก็รีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วหยิบเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักนั้นมาดมดูว่ายังใส่ได้หรือป่าว พอเห็นว่ายังไม่เหม็นมากนักจึงใส่ออกไปข้างนอกเพื่อไปหาลุงคนนั้น
ฉันพยายามหาซื้ออาหารที่สามารถเก็บไว้ได้สักระยะเวลาหนึ่ง เช่น ขนมปัง ถั่ว และน้ำอีกเล็กน้อย อย่าน้อยให้ผมได้ตอบแทนสักเล็กน้อยก็ยังดี
 แต่เมื่อฉันที่ไปจนถึงทีๆเกิดเรื่องเมื่อคืนแล้ว พบว่าไม่มีใครอยู่เลย ไม่ว่าจะเป็นลุงเร่ร่อนหรือช่องทางที่อยู่หลังลุงคนนั้นเองก็ด้วยเป็นเพียงผนังแข็งๆที่ไม่มีอะไรเลย ฉันยืนงงได้พักนึ่งแล้วคิดขึ้นมาในใจ "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันคืออะไร? ภาพลวงตา? หรือว่าผีหลอกกันแน่?" แม้แต่ตอนนั้นเองก็ไม่เข้าใจ แล้วค่อยๆเดินกลับไปยังที่พักของตนเองทั้งอย่างนั้น
ในระหว่างที่จินกำลังเดินกลับไปที่พักก็ได้มีคนกลุ่มหนึ่งใส่ชุดสูทสีดำเข้ามาทักทาย
 "ขอโทษที่เข้ามารบกวนนะครับ ใช่ท่านจินหรือป่าวครับ?"
 "ครับ!..ใช่ครับ! แล้วมีธุระอะไรหรือป่าวครับ?"
 "ถ้าไม่เป็นการรบกวนท่านมากเกินไป ช่วยมากับพวกเราสักประเดี๋ยวได้ไหมครับ?"
 "ถ้าตอบว่าไม่ล่ะ จะทำอย่างไร?"
 "ถ่อย่างนั้นก็คงไม่มีทางเลือก คงต้องบังคับกันหน่อย" ทันทีที่พูดจบหลายคนที่ใส่สูทสีดำก็พร้อมเข้ามาล้อมทั้งหน้าและหลังของจินอย่างพร้อมเพียง
 เหมือนเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลย ช่วยไม่ได้ยังไงตอนนี้ก็ทำตามไปก่อนแล้วกัน
จินยกมือสองข้างขึ้นแสดงถึงการยอมแพ้ที่จะต่อต้าน
 "ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านขึ้นรถที่พวกเราได้เตรียมไว้ด้วยครับ"
รถสีดำคันหรูราคาแพงค่อยๆเลื่อนเข้ามาจอดข้างพร้อมกับมีคนเปิดประตูเชิญขึ้นรถ
 "คือว่าพวกเรากำลังจะไปไหนกันครับ?"
 "พวกเรามีหน้าที่แค่มารับท่านแค่นั้นเอง แต่มันเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่บนมือของท่านเช่นกัน"
จินมองไปที่หลังมือขวาของตัวเองเห็นเลข 0 6 ขึ้นอยู่ ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
 รถคันนั้นค่อยๆวิ่งผ่านกำแพงขนาดใหญ่ที่กั้นระหว่างเมืองหลวง (เซนเตอร์) กับแถบชานเมืองออกจากกัน จนเข้าไปยังใจกลางของตัวเมือง ในสถานที่กว้างใหญ่และสวยสดงดงามเกินความบรรยาย แล้วชายชุดดำคนหนึ่งก็ได้หันหลังมาพูดกับเขาว่า....
 "ยินดีต้อนรับเข้าสู่ราชวังหลวงใจกลางเมือง ผู้สมัครราชาคนที่หก...."


เห็นได้ดังนั้นบันรีบหยิบอาหารที่อยู่ข้างหน้านั้นด้วยมือเปล่า เนื้อที่ย่างอย่างประณีตกลับถูกหยิบด้วยมือกัดกระซากราวกับสัตว์ที่ป่าเถื่อน เขารีบกินมากจนเศษอาหารเริ่มที่จะกระเด็นไปยังรอบข้าง พออาหารเริ่มที่จะหมดลงก็ขอใหม่อีก ทำซ้ำอย่างนี้เรื่อยเหมือนกับว่าอดอาหารมาเป็นเวลาหลายวัน
 "ช่วยกินอย่างผู้ดีมีอารยะหน่อยได้ไหม?" อลิสพูดกับบันแต่เขาไม่สนใจ
พอเห็นว่าภายในอาหารไม่ได้มีการวางยา จึงต่างก็พากันค่อยรับประทานอาหารกันโดยที่ต่างฝั่งก็พยายามสังเกตกันและกันเพื่อว่าในที่นี้อาจจะมีผู้สมรู้ร่วมคิด
 ทุกอย่างเป็นปอย่างราบรื่นดี จนถึงกระทั่งมีการเสิร์ฟของหวาน เป็นพุดดิ้งขนาดใหญ่ถูกเข็นเข้ามาในห้อง มันมีสีที่ใสจนมองเห็นข้างในเป็นเหมือนจะใส่กลีบดอกอะไรสักอย่าง และกลิ่นที่หอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง มีใครรู้ว่ามันคือกลิ่นอะไร แต่ไม่ว่าใครต่างก็หลงใหล ราวกับยั่วยวนให้ลิ้มลอง
 เมื่อทุกคนได้เห็นมันต่างก็แน่ใจได้เลยว่าสิ่งนี้จะต้องเป็นอาหารชั้นยอดแน่ๆ ทุกชิ้นถูกตัดแบ่งเป็นทั้งหมด 12 ชิ้นเท่าๆกัน จนหมดพอดี แต่ดูเหมือนว่าบันเป็นเพียงคนเดียวที่กินหมดก่อนเป็นคนแรก
 "เอามาเพิ่มสักทีสิวะ!" เหมือนว่ามันจะไม่สามารถเติมเต็มเขาได้
 "ต้องขอโทษนะครับ...แต่มีมีเพียงพอสำหรับจำนวนของทุกคนเท่านั้น"
 เขากวาดสายตาไปรอบยังมีหนึ่งคนที่ยังไม่ได้แตะสิ่งนั้น เป็นเด็กสาวมัธยมปลาย ผมสีดำประบ่า สวมแว่นตา ที่กำลังจ้องมันเขม็ง เธอชื่อ "ฮินะ"
 "เฮ้ย!! ถ้าไม่คิดจะกินมันฉันขอนะ"เขาค่อยเดินไปหาเด็กสาวมัธยมปลายแล้วขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปนั้น และดีลเลอร์ก็พูดขึ้นมาว่า
 "อย่าดีกว่าครับ ถ้าคุณยังอยากจะกินอาหารอย่างอื่นเดี๋ยวผมเอามาให้ แต่ถ้ายังไม่หยุดการกระทำสิ่งนั้น บัน ระวังคุณจะไม่ได้กินอะไรอีกเลย...ตลอดชีวิต" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนทำให้บันหยุดการกระทำนั้นลงทันที เพราะเหมือนว่าเขาจะทำจริงถ้าเกิดยังฝืนต่อไป
 "ก็ได้ๆ ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เวร!" หลังจากบันก็เดินกลับไปยังที่นั่งของตนด้วยอารมณ์ที่บูดบึ้ง
 "ขอบคุณที่เข้าใจครับ" เขาพยักหน้าตอบที่บันยอมทำตามเขาแต่โดยดี
 "เอาละเชิญทุกท่านรับประทานอาหารต่อเลยครับ ส่วนตัวผมขอเวลาสักประเดี๋ยว!"แล้วเขาก็ค่อยเดินออกจากห้องไป
 เวลาก็ได้ล่วงเลยไปสักระยะหนึ่ง จนทุกคนนั้นได้จัดการอาหารทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะแล้วเรียบร้อย ดีลเลอร์ก็ได้เข้ามาในห้องใหม่พร้อมกับคนกลุ่มหนึ่งที่ใส่ชุดเป็นทางการ
 จู่ๆไฟในห้องก็ค่อยมืดลง แล้วมีหน้าจอค่อยเลื่อนลงมา พร้อมกับฉายรายชื่อของคนทั้งหมดที่อยู่ภายในห้องกำกับไว้ด้วยหมายเลขตามลำดับ
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย หมายเลข 02 นิชิโระ ฮินะ
หมายเลข 03 โรโบโต้ วิลสัน หมายเลข 04 ไท (พิชัยศัตรู ชำนาญการ)
หมายเลข 05 แจ็ค คอบบร้า หมายเลข 06 โอกะ จิน
หมายเลข 07 บัน แฮงค์แมน หมายเลข 08 ไมร่า มิลเลอร์
หมายเลข 09 เท็นมะ ฮันโซ หมายเลข 10 อลิส อินเซนต์
หมายเลข 11 เรด มิสเตอร์ หมายเลข 12 เฮนรี่ วีคอยด์
บนหน้าจอตอนนี้เป็นชื่อของทุกคนที่เข้ามาอยู่ในที่ห้องนี้ พร้อมทั้งรูปภาพและหมายเลขนั้นถูกระบุไว้ทั้งหมด
 "เอาล่ะ! มาเข้าต่อเรื่องของพวกเรากันดีกว่า" ดีลเลอร์พูดอย่างใจเย็นพร้อมกับกวาดสายตาไปยังรอบ ข้างหลังของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มคนอีกสิบสามคนที่พึ่งเข้ามายืนอยู่
 "นับแต่นี้พวกท่านได้เกินขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว พลังที่สามารถปกครองทั้งประเทศนี้ได้ เป็นราชาที่ยิ่งใหญ่หาใครทัดเทียม แต่ตอนนี้ยังไม่สมบูรณ์ที่จะขึ้นเป็นราชา พวกท่านต้องแก่งแย่งกันเพื่อเฟ้นหาราชาเพียงหนึ่งเดียว"


"(สุดท้ายก็กลับมาอีหรอบเดิม)" จินคิดในใจ
"ดูจากที่พูดแล้วเหมือนว่านายจะไม่ได้ล้อเล่น ถึงแม้ท่าทางของนายมันจะดูเหมือนพวกโรคจิตก็เถอะ" แจ็คพูดจาด้วยถ้อยคำรุนแรงด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยใส่ดีลเลอร์
ตอนนั้นเองไมร่าก็ถามคำถามกับดีเลอร์ว่า..."ช่วยอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พวกเรารู้ที่...ต้องให้มาเข่นฆ่ากันโดยที่ไม่รู้สาเหตุ มันดูโหดร้ายเกินไปหน่อย"
"โลกมันบางทีก็โหดร้ายโดยที่ไม่มีเหตุผลเหมือนกันนะครับ" ดีลเลอร์ตอบกลับ
"หนูก็เห็นด้วยกับพี่สาวคนนั้นค่ะ อย่างน้อยก็ขอฟังเหตุผลกับเรื่องราวที่คุณรู้ทั้งหมดด้วย"
ฮินะเห็นด้วยกับไมร่าและอยากที่จะให้ดีลเลอร์นั้นตอบในสิ่งที่พวกเธอต้องการ
"เอ่อ...ผมเองก็เห็นด้วยครับ" ฮันโซ เด็กหนุ่มที่ใส่เสื้อเเขนยาว ผมดูยาวและรกรุงรังที่นั่งเงียบอยู่เฉยโดยตลอด
หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มอยากรู้เหตุผลว่าทำไมพวกเขาต้องมาเข่นฆ่ากันเองด้วย ต่างก็พากันกดดันดีลเลอร์
"ได้ครับ ถ้าทุกคนอยากจะรู้เรื่องราวทั้งหมดแหละก็...คือว่าตอนนี้ประเทศของเรากำลังวิกฤติ ไม่มีราชาคอยปกครองครับ"
หลังจากที่ได้ยินดังนั้น เรด ชายหนุ่ยวัยกลางคน ใส่ชุดสูทสีน้ำตาล สีหน้าดูสะอาดสะอ้าน แต่งตัวเรียบร้อย ทรงผมเสยแสกข้าง ใส่แว่นทรงเหลี่ยมพูดขึ้นว่า "งั้นก็แสดงว่าตอนนี้ราชาองค์ปัจจุบันก็ตายแล้วสิ?"
"ใช่ครับ! ทุกครั้งที่ราชาของประเทศนี้ได้จากโลกนี้ไป จะเกิดหมายเลขขึ้นกับคนในประเทศนี้แบบสุ่ม 01-13 และนี่เองก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้..."
"แล้วมันเกี่ยวกับพวกเราอย่างไร? ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดสักหน่อย" โรโบโต้ ชายหนุ่มไว้ผมทรงหนาม เขาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ผมจะบอกเรื่องราวที่แม้แต่ลิงก็ยังเข้าใจเลย "คุณโรโบโต้"
1.คนที่มีหมายเลขเหล่านั้นพวกเราจะเรียกกันว่า "นัมเบอร์" เขาคือผู้ที่มีสิทธ์ที่จะขึ้นเป็นราชา
2.จากข้อที่ 1 คือ ฝ่าบาทก็มีสิ่งนั้นเหมือนกัน ไม่สิ! จะเรียกได้ว่าเคยมีมากกว่า
 3.ถึงประเทศนี้จะปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยที่มีกษัตริย์เป็นประมุข แม้ที่ตัวกษัตริย์จะไม่เข้าไปยุ่งกับการเมือง แต่ยังมีหน้าที่หนึ่งอย่างที่ต้องทำก็คือปกป้องประเทศนี้จากภัยภายนอก"
"ปกป้องจากภายนอกหมายถึงอะไรกันหรือครับ?" เฮนรี่ถาม...
ตอนนั้นเองที่ดีลเลอร์ก็เอาสิ่งที่เหมือนผลึกหินใสเล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา มันถูกห่อด้วยกล่องแก้วอย่างดีรองด้วยผ้านุ่มเพื่อรองรับแรงกระแทก
"นี่คือสิ่งที่ห้ามให้ทั่วโลกรู้การมีอยู่ของมันอย่างเด็ดขาด" เขาชูหินขึ้น
"กะอีแค่ก้อนหินสวยๆแบบนี้มันจะไปมีอะไร?" โรโบโต้พูด...
"และถ้าผมบอกว่า ก้อนหินก้อนนี้สามารถให้พลังงานไปทั่วทั้งเกาะได้ล่ะ! คุณจะว่าไงครับ?"
โรโบโต้ถึงกับตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "พลังงานทั้งเกาะอย่างนั้นหรอ? อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลยไอ้ของที่เหมือนหินก้อนเล็กๆแค่นี้มันจะไปมีอะไรแบบนั้นได้อย่างไร?"
"ไม่ได้ล่อเล่นครับ...จะเรียกได้ว่าพลังงานทั้งเกาะมาจากหินก้อนนี้ก็ไม่ใช่...แต่มันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยว หรือจะให้พูดก็คือเป็นเพียงสิ่งที่ได้รับจากการสะสมจากแหล่งให้พลังงานหลักเท่านั้นเอง"
 "หา~ นายว่าไงนะ? แค่เศษเสี้ยวหรอ?" ตอนนี้โรโบโต้เริ่มใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
 "ใช่ครับ! พวกคุณคิดว่าจากเกาะร้างทั่วๆไป ต่อมาได้มีการอพยพของคนหลายคนจากทั่วโลก จนได้รับการรับรองให้เป็นประเทศได้ในเวลาไม่นาน ไม่คิดกันเลยหรือครับ? ว่าพลังงานหลักที่ใช้ในทั่วประเทศนี้มาจากแหล่งๆเดียว สิ่งที่หลงเหลือจากการค้นพบเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน ดอกไม้เพียงดอกเดียว พวกเราเรียกมันว่า "ลิลลี่แห่งวัลฮัลล่า"
ทันทีหน้าจอที่แสดงรายชื่อนั้นก็กลายเป็นรูปดอกไม้สีขาวดอกหนึ่ง มันก็เหมือนดอกลิลลี่แห่งหุบเขาทั่วไป แต่ที่ไม่เหมือนคือมันมีแสงสว่างออกมารอบๆดอกนั้น
"ไม่ใช่ว่าแกแต่งเรื่องขึ้นมาเองแล้วมาอำพวกฉันเล่นหรอกหรอ? ลิลลี่แห่งวัลฮัลล่า บ้าอะไร!มันไม่มีจริงหรอกเว้ย!" โรโบโต้เริ่มโมโหแล้วโวยวายออกมา เพราะเรื่องที่ดีลเลอร์พูดมานั้นเหมือนนิยายาขายฝัน
 "ถ้าเรื่องราวทั้งหมดนี้แต่งขึ้นมา แล้วทำไมพวกผมต้องเชิญพวกคุณมายังที่แห่งนี้เพื่อแกล้งด้วยละครับ มันไม่มีเหตุจำเป็นถึงขนาดนั้นสักหน่อย?"
ตอนนั้นเฮนรี่ที่เกิดสงสัยบางอย่างเลยถามกับดีลเลอร์ไปว่า..."ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูดมาจริงๆ แล้วทำไมถึงห้ามให้ทั่วทั้งโลกรู้ด้วย มันเป็นอีกก้าวของพลังงาน น่าจะทำการเพาะพันธุ์แล้แจกจ่ายแทนการห้ามใช่ไหม?"
"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ มันติดอยู่หนึ่งอย่างนี่สิ!...พวกก้อนเล็กๆพวกนี้มันมีพลังมหาศาลเลยจากการกักเก็บรังสีที่ได้จากดอกไม้ แต่! ถ้าพวกนี้มันเกิดการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงละก็ จะเกิดแก็สจำนวนมากโพยพุ่งออกมา นั่นแหละคือฝันร้าย!...สิ่งมีชีวิตทุอย่างถ้าเกิดโดนสิ่งนั้นเข้าไปแม้จะเพียงเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม ร่างกายจะค่อยๆหลอมเหลวจนไปถึงกระดูก
เรียกได้ว่าเป็นอาวุธเคมีก็ได้หรือจะเป็นพลังงานก็ได้ ที่นี้คำถามครับ ถ้าเกิดทั่วทั้งโลกเกิดรู้ตัวตนของดอกไม้ขึ้นมาจะเป็นอย่างไร? ในยุคที่มีพวกผู้นำบ้าอำนาจเละต้องการเป็นที่ยำเกรงต่อทั่วทั้งโลกนี่"
ไม่ต้องตอบคำถามนั้นทุกคนก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว การแย่งชิง สงคราม และอื่นอีกมากมายที่เกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการออก
" ถึงแม้ตอนนี้จะมีเพียงผู้นำไม่กี่คนในโลกนี้ที่รู้เนื่องจากว่านี่เป็นความลับสุดยอด เพราะว่าไม่สามารถจะเปิดเผยให้สาธารณะล่วงรู้การมีตัวตนของสิ่งนี้ มันอาจจะกระทบถึงความมั่นคงของโลกได้ แต่ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ยังถูกจับตามองในฐานะประเทศที่มีสิ่งที่อันตรายอยู่ในครอบครอง"
"แสดงว่าหน้าที่ของราชาก็คือไม่ใช่การปกครองบ้านเมืองเพียงอย่างเดียว แค่เป็นเหมือนไพ่ตายสินะ? แต่เดี๋ยวสิแล้วคนธรรมดาแค่มียศราชาจะไปสู้อะไรกับพวกอาวุธสมัยใหม่หรือปืนได้?"ไมร่าถามด้วยความสงสัย
 "ก็บอกไปแล้วไงครับ พวกท่านตอนนี้ได้ข้ามเกินในขอบเขตที่เรียกว่ามนุษย์แล้วครับ ลองคิดดูสิว่าทำไมถึงไม่มีการแย่งชิงสิ่งที่สามารถเป็นได้ทั้งพลังงานกับอาวุธนี้ ถ้าราชาของเราเป็นแค่คนเดินดินธรรมดาก็คงไม่ลำบากมาทำการคัดเลอืกบ้าบอนี้กันหรอก นอกจากจะมอบพลังงานให้แล้วยังสามารถมอบพลังที่เหลือกว่าคนธรรมดา2อย่างได้อีกด้วย นั่นคือพวกคุณไง!! "นัมเบอร์" ดีลเลอร์ชึ้นิ้วออกไปหาทุกคนที่นั่งอยู่
 "พวกคุณทุกคนคือผู้ที่ได้รับเลือกให้ขึ้นเป็นราชา แต่ราชามีได้เพียงคนเดียวเท่านั้นเลยจึงต้องแข่งขันกันหน่อยว่าใครจะเป็นคนนั้น"
หลังจากที่ทุกคนรู้แล้วว่าราชาจะมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นทันทีบรรยากาศในห้องก็เริ่มค่อยๆน่ากลัวขึ้น หลายคนต่างเริ่มระแวงซึ่งกันและกัน
"แล้วพลังที่คุณว่ามันคืออะไรหรือคะ?" ฮินะที่นั่งอยู่อย่างกลัวๆนั้นค่อยๆยกมือขึ้นถาม
"อย่างแรกพวกคุณจะไม่ตายจากทุกสิ่ง ต่อให้จะถูกมีดเสียบเข้าที่หัวใจ หรือทุบหัวให้แตกระเอียดด้วยค้อน มันจะกลับมาเป็นเหมือนดังเดิมตามระยะเวลา แต่ยกเว้นคนที่เป็น "นัมเบอร์" เหมือนกันเท่านั้นจะสามารถฆ่า "นัมเบอร์"


"นี่มันโคตรดีไม่ใช่หรือไง? เหมือนตัวเองเป็นบอสในเกมที่ไม่มีทางชนะเลย "ฮันโซจับไปที่ตัวของตัวเองอย่างดีใจเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่
"อย่าได้ใจไปครับ ต่อให้จะเป็นอมตะก็เถอะแต่ว่าก็ยังเจ็บอยู่ดี"
"แต่ว่าอย่างน้อยก็ไม่ตายไม่ใช่หรือไง?" ฮันโซเริ่มยิ้มกว้างออกมาจนเห็นเหงือก
"แล้วอย่างที่สองล่ะ แกบอกว่ามันมีสองอย่างใช่ไหม?" แจ็คถาม
"อย่างที่สอง ค่อนข้างที่จะซับซ้อนหน่อยนะครับ จะให้พูดง่ายก็ เหมือนว่าตอนนี้ทุกท่านได้ไปยืนที่หน้าประตูบานใหญ่ทำด้วยเหล็กหนาบานหนึ่งแต่ไม่รู้วิธีที่จะเข้าไป ตอนนั้นเองครับที่จะต้องใช้ตัวช่วยกระตุ้นในการเปิดมันมันออกมา"
แจ็คได้คิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วก็นึกออกได้ว่า... "ตัวกระตุ้นอย่างนั้นหรอ? แกบอกมาว่าตอนนี้พวกเราได้ข้ามขีดจำกัดของมนุษย์มาแล้ว...สิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ตอนนี้มีเพียงไอ้ของหวานที่ดูน่าสงสัยนั่นสินะ แต่มันเสี่ยงมากเลยนะ! ที่พวกฉันบางคนในนี้อาจจะมีคนที่ไม่กินอาหารจานนั้นก็ได้นิ"
 "พวกท่านไม่มีทางต่อต้านสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้เด็ดขาด เพราะมันต่างเรียกหากันและกันสงสัยไหมครับว่าทำไมถึงไม่สามารถละสายตาจากมันได้? ไม่สามารถปฏิเสธมันได้? ราวกับร่างกายมันต้องการสิ่งนั้น แต่มันมีข้อกำจัดอยู่ห้ามคนที่ไม่ใช่ "นัมเบอร์" กินเด็ดขาด! อีกอย่างคือกินได้ตามปริมาณที่กำหนดเท่านั้นห้ามกินเกินเด็ดขาด!"
 "เหมือนกินยาตามหมอสั่งเลยสินะ...แล้วถ้าเกิดกินเข้าไปเกินจะเป็นอย่างไรครับ?" เฮนรี่ถาม...
 " ถ้าคนที่ไม่ใช่ นัมเบอร์ เกิดทานเข้าไปก็จะตายทันที แต่ถ้าหากกินเกินขนาดไปร่างกายก็จะถูกระเบิดจากภายในร่างกาย ไม่ใช่ร่างกายระเบิดเป็นจุลเฉยๆ แต่คือเซลล์ที่อยู่ร่างกายทุกเซลล์จะเกิดการประทุเรื่อยๆจนร่างกายรับไม่ไหว หรือก็คือตายทั้งที่ยังหายใจอยู่นั่นเอง! และนี่เองก้เป็นเหตุผลที่ผมเข้าห้ามคุณบันไว้...ต้องขออภัยที่เสียมารยาท" เขาก้มหัวเพื่อขอโทษบันและบันเองก็เข้าใจดีแล้วพยักหน้าตอบกลับมา
 "คำถามข้อสุดท้าย แล้วพลังที่พวกฉันได้มันคืออะไร?" แจ็คถาม...
 "เรื่องนั้นผมเองก็ไม่รู้ พวกคุณทุกคนต้องหากันเอาเอง หลังจากนี้ผมและผู้จัดงานทุกคนจะให้เวลาพวกท่าน 1 เดือน! จงแสวงหาและดำลึกลงไปจนค้นพบกับสิ่งที่อยู่ก้นบึง และคว้ามันมาให้ได้ ถ้าพวกท่านทำไม่ได้ก็อย่าหวังที่จะปกครองคนอื่นเลย"
ทุกคนได้แต่นั่งเงียบ ตอนนี้แทบไม่มีใครที่จะพูดกัน เมื่อเห็นได้ดังนั้นดีลเลอร์เลยพูดประโยคหนึ่งออกมา...
"ในเมื่อตอนนี้ไม่มีคำถามแล้ว ผมก็ขอ-"
ปัง!!! ตอนนั้นเองจู่ไมร่าก็ทุบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมด้วยความกล้าอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ
"มันไม่มีวิธีอื่น ที่พวกเราจะไม่ต้องมาฆ่ากันเองเลยหรือไง?"
"ก็ได้ครับ ถ้าไม่อยากจะสู้กันก็ไม่เป็นไร ผมก็ไม่อยากไปบังคับจิตใจคนอื่นด้วยสิ"
ตอนนี้สีหน้าของไมร่าเริ่มที่จะมีความหวัง
"งั้นพวกเราก็กลับกันได้แล้วใช่ไหม?"
"ใช่ครับ กลับไปใช้ชีวิตของพวกคุณกันต่อได้เลย ถึงแม้จะเหลือเวลาเพียงแค่ 2 เดือนก็เถอะ" แล้วดีลเลอร์ก็ค่อยๆปล่อยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
"หมายความว่ายังไง?" ไมร่าอึ้งในคำตอบที่ได้มา
ไม่ใช่เพียงแต่เธอเท่านั้นแต่ทุกคนก็เช่นกันต่างพูดไม่ออก
"ได้รับพลังงานที่สามารถใช้ได้ทั้งประเทศเข้าไป ไม่คิดกันหรือว่ามันจะไม่มีผลตามมา หลังจากนี่อีก 2 เดือนร่างกายที่ไม่ได้มีที่รองรับเพียงพอสำหรับพลังงานที่จะมากขึ้นเรื่อย ไม่นานร่างกายก็จะแตกเป็นเสี่ยงทั้งหลอดเลือดหรือแม้อวัยวะภายในทั้งหมดก็จะระเบิดออกมา ตูมม!!!!"
 "นี่มันบังคับกันเห็นเลยไม่ใช่หรือไง? เหมือนแกกำลังจะบอกมาว่า ถ้าไม่ชนะก็ตายทั้งเป็น" ตอนนี้ไมร่าเริ่มโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้นมา
"ผมก็ไม่ได้บังคับให้พวกคุณสู้กันสักหน่อย ถึงแม้จะไม่ชนะก็มีอีกตั้งสองวิธี" เขาชูสองนิ้ว
"ถ้าพวกคุณตกลงกันได้ว่าจะให้ใครสักหนึ่งคนในนี้ขึ้นเป็นราชา เรื่องมันก็จบ ถ้าตกลงกันได้อะนะ?"
เมื่อได้ยินดังนั้นไมร่าเป็นคนแรกที่ยกมือขึ้นมา "ใครก็ตามที่เห็นด้วยกับฉัน และอยากที่จะเลือกให้ใครสักคนในนี้เป็นราชา ให้ยกมือขึ้น"
หลังจากนั้นก็มี จิน,เฮนรี่และฮินะ ที่เห็นด้วย แต่เสียงยังไม่มากพอ แต่ว่าใครหลายคนต่างก็ลังเลกันว่าจะยกหรือไม่ยก เมื่อเห็นว่าเป็นดังนั้นดีลเลอร์ก็พูดประโยคหนึ่งออกมา...
"แต่ว่าคนที่ไม่ได้รับเลือกจะถูกตีตราเป็นทาสที่กลางหลังไปตลอดชีวิตนะครับ สูญเสียอิสรภาพทั้งหมด ทำตามคำสั่งของราชาอย่างขัดขืนไม่ได้ แย่ยิ่งกว่าตายอีกนะครับ"
 ทันทีที่ได้ยินคำพูดดังนั้นแล้ว ทั้ง 4 คนที่ยกมือก็ค่อยลดมือลง แม้แต่ไม่ราเองก็ด้วย...แถมดีลเลอร์ยังพูดเสริมมาอีกว่า...
"ทำไมพวกคุณถึงไม่อยากที่จะเป็นราชาหรือครับ ทั้งที่เป็นคนที่สามารถเปลี่ยนแปลงกฎในประเทศนี้ได้ ทุกคนต่างก็เอาอกเอาใจคุณ ทั้งอำนาจและเงินทองมากมายอยู่ในมือ ไม่ว่าใครต่างก็เกรงกลัว ขอแค่คอยปกป้องเราจากภัยภายนอก แล้วท่านจะได้ในสิ่งที่ท่านต้องการ ไม่ว่าจะเป็นเพชรนิลจินดา หากว่าท่านอยากจะถูกรายล้อมไปด้วยสาวสวยหรือหนุ่มรูปงามหลายร้อยคนก็เป็นไปได้ เพราะว่าท่านคือราชายังไงล่ะ!" เพียงแค่ประโยคเพียงประโยคเดียวที่เขาได้พูดมาทำให้ทิศทางตอนนี้ได้เข้าไปทางเขาหมด และมันก็ยิ่งตอกย้ำความล้มเหลวของไมร่าเข้าไปอีก
 "ขอแค่ชนะก็พอใช่ไหม?" (ฟิชั่นเข้าร่วม)
 "ฉันเองถ้าถูกส่งตัวกลับไปยังที่ศาลทหารก็คงไม่เอาด้วยหรอก" (แจ็คเข้าร่วม)
"ก็มันเป็นกฎของโลกนี้ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ผู้ชนะจะได้ทุกอย่าง" (โรโบโต้เข้าร่วม)
"ฉันอยากจะทำให้พวกมันเห็นเองว่าฉันเองก็ไม่ใช่พวกเศษสวะเหมือนกัน" (ฮันโซเข้าร่วม)
"งานของฉันมันยังไม่จบและฉันจะยังตายไม่ได้ เจ้าพวกนั้นมันจะได้ชดใช้" (บันเข้าร่วม)
"อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปทำงานอีกตลอดชีวิต ฉันเริ่มจะเบื่อที่จะต้องมาฟังคำด่าของหัวหน้าเต็มทนแล้ว" (อลิสเข้าร่วม)
 "ดูเหมือนว่าจะได้ครึ่งต่อครึ่งแล้วนะครับ แล้วคุณละว่าไง?" ดีลเลอร์มองไปที่เฮนรี่แล้วถามคำถามนั้นไป
"ผมนะอยากที่จะเปลี่ยนกฎของประเทศนี้ คนที่อ่อนแอจะได้ไม่ต้องมาเจ็บปวดอีก" (เฮนรี่เข้าร่วม)
เมื่อเห็นว่าตอนนี้เสียงเป็นเอกฉันท์ ดีลเลอร์เลยเดินเข้าไปหาไมร่าที่กำลังนั่งซึมอยู่ แล้วกระซิบเบาๆไปที่ข้างๆหู "ดูเหมือนว่าผมจะเป็นฝ่ายชนะนะครับ ว่าแต่คุณเองก็มีความปรารถนาที่ อยากจะได้ไม่ใช่หรอ? อยากจะให้เขามองคุณแค่คนเดียวอยากจะครอบครองเขาไว้คนเดียว"
 สีหน้าของเธอตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไป เธอยิ้มที่มุมปากอกมาแล้วจ้องไปยังจินที่นั่งอยู่ตรงนั้น
หลังจากที่พูดกับเธอเสร็จ ดีลเลอร์ก็เดินกลับไปยังที่เดิม แล้วถามหนึ่งคำถามมาที่จนที่กำลังนั่งหาวอยู่ "แล้วคุณจินล่ะ ไม่คิดที่อยากจะปกครองประเทศนี้บ้างหรอ?"
"ฉันไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอก คนอย่างฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไปชี้นำคนอื่นๆ แต่ว่าถ้าจะให้ฉันเลือกคนในนี้เป็นราชาละก็...ฉันขอเลือกเพื่อนของฉันดีกว่า เพราะว่าฉันมันไม่ฉลาดแถมยังบ้าๆบอๆไม่รู้มารยาทพวกคนชั้นสูงใช้กันหรอก ถ้าเป็นหมอนี่ทำได้แน่!" จินเดินไปที่เฮนรี่แล้วจับไปที่ไหล่แล้วประกาศว่าตนเองจะสนับสนุนเฮนรี่ในการขึ้นเป็นราชา
"แต่ว่าคุณจะกลายเป็นทาสไปตลออดชีวิต แถมถูกยึดอิสรภาพที่คุณรักมากอีกด้วยนะ?" ดีลเลอร์ถาม
"เพราะว่าฉันเชื่อใจในตัวของเขายังไงล่ะ นายไม่มีทางเป็นคนที่โหดร้ายอย่างแน่นอน"จินเขาตอบอย่างมั่นใจ
 เมื่อได้ยินคำตอบของจินแล้วทำให้ดีลเลอร์หลุดขำออกมา "การตัดสินใจนั้นยังคงไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ"
 ไท ชายหนุ่มทรงผมสกินเฮดจู่ๆก็พูดกับจินว่า... "คนอย่างนายที่มีความสามารถขนาดนั้นแท้แต่กลับเลือกที่จะโยนมันทิ้งไปมันดีแล้วหรอ?"
"ตัดสินใจแล้วผมจะร่วมมือกับเขา เพื่อให้เขาได้ขึ้นเป็นราชา!" เสียงของจินหนักแน่นยังคงยืนยันคำเดิม
"มันได้ด้วยหรอกรรมการ ไม่ผิดกฎใช่ไหม?" ฟิชั่นถามดีลเลอร์เพื่อความแน่ใจ
"เยี่ยมเลยครับ! ในกฎไม่ได้บอกว่าห้ามจับกลุ่มกัน เพราะถึงแม้ว่าราชาจะมีได้เพียงคนเดียว แต่ในเมื่อสามารถตกลงกันได้ก็ไม่มีปัญหา...คุณสมบัติคนที่จะเป็นราชานั้นไม่ใช่โดดเดี่ยว แต่ต้องรู้จักคนที่ตนเองสามารถไว้ใจได้" เขายืนยันด้วยน้ำเสียงระรื่น
"เยี่ยมเลย! รบกวนด้วยล่ะ "ว่าที่ราชา" เขาดีใจแตะไหล่เฮนรี่เบาๆและส่งยิ้มให้เฮนรี่ที่กำลังนั่งอยู่
"ช่วยไม่ได้นะ! ก็นายเป็นพวกที่ตัดสินใจอะไรไปแล้ว มักจะไม่เปลี่ยนใจ ฉันจะรับฝากชีวิตของนาย..ส่วนนายฉันขอเดิมพันความเป็นไปได้นั้นแล้วกัน!!" เฮนรี่ยื่นหมัดชนไปที่จินเพื่อเป็นเหมือนสัญญาระหว่างเขาสองคน
"แด่ท่านราชา" จินตอบรับคำนั้นอย่างไม่ลังเลทั้งสองชนหมัดซึงกันและกัน ทั้งสองสบตาและส่งรอยยิ้มให้กัน...
แล้วโรโบโต้ก็พูดขัดขึ้นมา "เลิกแสดงละครได้แล้ว! ฉันว่าคนอย่างแกที่พูดอย่างนั้นก็เพราะจะหักหลังตอนเหลือสองคนสุดท้ายใช่ไหมล่ะ?"
 จินยิ้มกลับไปแล้วตอบว่า... "เห~ มีวิธีนั้นด้วยหรอ? ผมคิดไม่ถึงเลยนะ แปลกจังน้า---- ทำไมถึงคิดว่าผมจะทรยศ หรือว่าบางทีพลังพิเศษของพี่ชายสามารถอ่านใจผมได้กัน---"
 สีหน้ากวนๆของจินทำให้โรโบโต้ของขึ้นแล้วหยิบมีดหั่นเนื้อที่อยู่บนโต๊ะ ชี้ไปที่จิน แล้วพูดขึ้นมา "ไอ้เด็กไม่รู้กาลเทศะ!ฉันขอสาบานเลยว่าถ้างานแข่งเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ แกจะเป็นคนแรกที่จะตายด้วยน้ำมือของฉัน ส่วนเพื่อนแกเป็นคนที่สอง"
"พี่ชายระวังคำพูดหน่อย! ส่วนมากคนที่พูดอย่างนี้มักจะเป็นคนแรกที่ตายนะ" จินพูดด้วยน้ำเสียงที่ยียวนชี้นิ้วไปที่โรโบโต้แล้วหมุนเป็นวงกลม
"เอาล่ะ! เอาล่ะ!" เสียงพักการรบด้วยน้ำลายสิ้นสุดลงเมื่อทันทีที่ดีลเลอร์พูดขึ้นมา
 "ผมจะตั้งตารอในวันจริงเริ่ม ขอให้พวกท่านทำผลงานออกมาไม่ให้พวกเราผิดหวังนะครับ แต่ก่อนอื่นผมจะอธิบายกฎและกติกาการคัดเลือก โปรดช่วยมองไปที่หน้าจอด้วยครับ"
1."นัมเบอร์" ทั้งสิบสามคนห้ามมีการต่อสู้กันเกิดขึ้นก่อนงานคัดเลือกจะเริ่มขึ้น ในอีก 1เดือน จากนี้... หากฝ่าฝืนจะหมดสิทธิ์ทันที
2.ห้ามออกสนามแข่งคือเมืองหลวงของเรา หรือที่เรียกว่า "เซ็นเตอร์" เมื่อการคัดเลือกได้เริ่มขึ้น หากฝ่าฝืน จะถูกปรับแพ้ทันทีแล้วจะถูกตีตรา
3. "นัมเบอร์" ทั้งสิบสามหากใครล้ำหรือเข้ามาในอาณาเขตพื้นที่ลี้ภัย จะถือว่ายอมแพ้และจะถูกตีตราเช่นกัน โดยที่ลี้ภัยจะมีเพียงแค่ที่เดียวเท่านั้น
4. หากเหลือรอดเพียงสองคนอีกคนสามารถเลือกที่จะยอมแพ้ได้ และอีกคนจะกลายเป็นราชาทันที
5.ห้ามเผยแพร่เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องโดยเด็ดขาด
"นี่คือกฎทั้งหมด มีใครที่ไม่เข้าใจให้ยกมือขึ้นถามด้วยครับ หรือว่าอยากจะได้สำเนาผมก็มีนะครับ" เขาทำท่าทางเหมือนคุณครูที่กำลังสอนเด็กอยู่ในห้องเรียน
ทันใดนั้นเองฮินะก็ยกมือขึ้นมา ดีลเลอร์ถามไปว่า "ว่าไง? มีตรงไหนไม่เข้าใจ? หรือว่าอยากจะได้สำเนา? ไม่เป็นไร? ไม่ต้องกลัว! ผมไม่ดุหรอก! คนเรามันก็ขี้หลงขี้ลืมกันแบบนี้แหละ!"
"มะ...ไม่ค่ะ!! ที่่ฉันสงสัยไม่ใช่เรื่องนั้น พวกเรามีกันเเค่สิบสองคนเอง เเละอีกคนคือใครกัน?"


เซร่าตื่นขึ้นมาที่หอพัก หลังจากที่เธออาละวาดใส่จิน จนร่างกายเขานั้นโชกไปด้วยเลือดแล้วพอรู้ตัวก็มาโผล่ที่นี่ มองไปรอบเห็นเพื่อนของเธอที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ที่ห้องเธออยู่
 "ฉันหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว จิล?"
 "นั่นสินะ ราวๆ 8ชั่วโมงได้แล้วมั้ง?"
เซร่ามองออกไปที่หน้าต่างเห็นตอนนี้ตะวันก็ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว "นี่ก็ค่ำแล้วสิ จะกินอะไรหน่อยไหมเดี๋ยวฉันทำให้กิน" เธอเปิดตู้เย็นจออกดูของในนั้น
 "ก็ดี! กินไปคุยไปก็ดีเหมือนกัน"
ในระหว่างที่เซร่ากำลังจะที่ทำอาหารนั้น จิลก็พูดขึ้นมา "เธออาละวาดหนักเลยนะ เขาใช่คนที่เธอเคยบอกใช่ไหม?"
 "....." เซร่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป หันไปทำอาหารต่อ
"ฉันไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะฆ่าคนอื่นอย่างไร้ความรู้สึกหนรอกนะ"
"เธอจะรู้อะไร! เธอไม่ได้เป็นคนที่สูญเสียนี่" เธอตอบทั้งๆที่ยังหั่นผัก ฉับๆ ฉับๆ
"เซร่า ฉันถามจริงๆ เธอยังแค้นเขาอยู่หรอ?"
"...." เซร่าไม่ได้ตอบอะไรกลับมายังคงก้มหน้าทำอาหารทั้งอย่างนั้น
"โอเค! ถ้าไม่อยากที่จะพูดก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ถามเซ้าซี้แล้ว"
"ช่วยได้มากเลย!" เซร่าพูดอย่างเฉยชาด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย
"นี่เธอเองก็ไม่คิดว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วงั้นหรอ?"
"คนเรามันจะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆได้อย่างไร เหมือนฉันนี่เพราะว่าก็ยังเกลียดอยู่"
"ก็ถึงแม้ว่าเธอจะเข้าทำร้ายเขาอย่างไรเขาก็แทบไม่ตอบโต้อะไรเลย บางทีตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นแค่คนใจดีคนหนึ่ง"
"เธอลืมไปหรือป่าวว่าเขาก็เป็นหนึ่งใน "นัมเบอร์" เพื่อที่จะขึ้นเป็นราชาแล้วจำเป็นต้องกำจัดอีก 12 คนที่เหลือ คนแบบนั้นนี่จะเป็นคนที่ใจดี ถ้าฝันกลางวันอยู่ก็รีบๆตื่นซะ!"
"อะไรกัน! ก็นึกไปว่าจะหาคนดีๆมาเป็นสามีสักหน่อย เพราะว่ารูปร่างและหน้าตาก็ไม่ได้แย่มาก"
"ถ้าเธอจะหาผู้ชายดีๆสักคนทำไมไม่มองใกล้ๆตัวล่ะ"
"หัวหน้าอะนะ!?" จิลรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที "คนวัยกลางคนที่วันๆเอาแต่ทำงานวิจัย คนแบบนั้นเป็นสามีที่ดีไม่ได้หรอก ถึงแม้หน้าที่การงานจะดีก็เถอะ แต่ไอ้นิสัยที่อยากจะรู้อะไรแล้วมักจะดำดิ่งไปกับมันจนไม่สนสิ่งรอบข้าง ถ้าเกิดวันนึ่งเขาเกิดอย่างวิจัยรายละเอียดเกี่ยวกับมนุษย์ขึ้นมาเขาไม่จับฉันผ่าชำแหละหรอ?"
"ถ้าเลือกมากเดี๋ยวขึ้นคานเอานะ!"
"ช่างฉันเถอะน่า!"
ดูเหมือนว่าที่พูดคุยกันมันจะทำให้เซร่ายิ้มออกมาเล็กน้อย และลืมเรื่องในอดีตไปได้สักพักนึ่ง....
ณ ราชวัง ใจกลางเซนเตอร์
ตอนนี้ดีลเลอร์ กำลังนั่งกินเค้กและจิบกาแฟนม ภายใต้แสงจันทร์ แล้วทันใดนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา
"ฮัลโหลครับ ท่านเลโอตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างครับ?"
"เหมือนว่าตอนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรที่มันชัดเจนขนาดนั้น แต่นายที่นายพูดมาจริงอย่างนั้นหรอ ที่ฝ่ายรัฐมนตรีเตรียมผลิตอาวุธที่ใช้สังหารราชา มันสำเร็จแล้วไม่ใช่หรือไง?"
"ยังครับเพราะราชาตายเนื่องจากรูที่ตรงขั้วหัวใจ ถ้าเกิดกระสุนเล็กขนาดนั้นไม่มีทางที่จะเจาะเข้ามาในห้องได้ง่ายๆหรอก นอกจากระยะจะใกล้จริงๆ แต่ในตอนนั้นมันมีแค่ผมเท่านั้นที่ออกจากห้องฝ่าบาทเป็นคนสุดท้าย"
 "อย่างนั้นคนร้ายก็เป็นนายนะสิ ที่สามารถทำอย่างนั้นได้?"
"ผมจะไปทำอย่างนั้นได้ไง? ผมไม่สามารถฆ่าฝ่าบาทได้นะ และก็ไม่มีทางทรยศเขาอีกด้วย"
 "ถึงแม้ฝ่าบาทจะทรงไว้ใจนาย แต่นายมันไม่ค่อยน่าไว้ใจ โพล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ไม่มีที่มาที่ไปที่ชัดเจน นี่ฉันอุสส่าห์สละเวลาที่จะได้พบพวก "นัมเบอร์" เพื่อมาทำตามที่นายขอเลยนะเนี่ย! แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยจะให้พวกลูกน้องมาทำแทนก็ได้ไม่ใช่หรอ?"
 "ก็ผมไว้ใจคุณที่สุดไงล่ะ! ตอนนี้พวกเราจะไว้ใจคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด พวกเขาจะหันไปยังทิศทางคนที่มีอำนาจมากที่สุด จะดีหรือเลวพวกเขาไม่สนหรอก"
 "แต่ถ้าที่นายพูดมามันจริงละก็ แสดงว่ารัฐมนตรีน่าจะรู้การมีอยู่ของดอกไม้นั่นสิ!"
 "น่าจะรู้ละครับ รวมไปถึงพวกนัมเบอร์อีกด้วย น่าจะมีคนในสภากลางบางคนที่รู้เห็นเป็นใจด้วยแหละ!"
 "ราชา รัฐมนตรีและสภากลาง ทั้งสามน่าจะคานอำนาจกันเองนี่ แล้วทำไมทางสภากลางต้องร่วมมือกับรัฐมนตรีด้วยล่ะ?"
 "การมีอยู่ของราชามันขัดผลประโยชน์ต่อการทำธุรกิจการขนส่งอาวุธที่ทำจากสิ่งนั้นนี่ครับ ผมได้ให้คนที่ผมไว้ใจที่สุดไปสืบมาบางส่วน ทางรัฐมนตรีได้มีการทำสัญญาซื้อ-ขาย ก้อนผลึกแบบผิดกฎหมายให้กับประเทศโลกที่สาม ซึ่งมันละเมิดข้อการตกลงระหว่างประเทศ พวกเขาเลยให้ผมหาหลักฐานเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ไม่ว่าจะพยายามหายังไงก็ไม่พบเจออะไรเลย เหมือนว่าจะถูกลบออกจนหมดแล้ว รวมทั้งผู้เกี่ยวข้องด้วย"
 "แต่ว่าตอนนี้ที่ราชาตายไปแล้วทำไมมันถึงไม่ทำให้เรื่องมันจบไปล่ะ ถ้าเป็นฉันเองก็จะรีบลงมือตอนนี้เองเช่นกัน"
 "เรื่องนั้นผมเองก็ไม่รู้ แต่จากที่ผมคาดการณ์เอาไว้น่าจะเกี่ยวกับการควบรวมอำนาจทางการทหารที่เหลือยังไม่ครบสมบูรณ์ดีพอที่จะโค่นระบบราชานี้ได้"
 "นายจะบอกว่า ทหารรักษาพระองค์มีโอกาสที่จะทรยศอย่างนั้นหรอ? ทั้งที่ฉันยังเป็นหัวหน้าอยู่นี่นะ?"
 "ก็แค่ข้อสันนิฐานเฉยครับ อาจจะไม่จริงก็ได้"
 "แล้วเรื่องที่ฉันไหว้วานให้ไปทำล่ะ ไปถึงไหนแล้ว?"
 "อ้อ! ใช่เรื่องเกี่ยวกับเบื้องหลังของพวก "นัมเบอร์" ในตอนนี้หรอครับ? ถ้าเรื่องนั้นก็กำลังดำเนินการอยู่ แต่ว่านะครับ คุณที่เป็นอดีต "นัมเบอร์" อย่างคุณทำไมถึงอยากที่จะรู้เรื่องพวกนั้นด้วยล่ะครับ"
 "มันเป็นเรื่องที่ ราชาองค์ก่อนได้ฝากฝังฉันไว้"
 "รับทราบแล้วครับ จะทำการสืบให้"
อีก 29 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม.....
เช้านี้จินตื่นมาด้วยอาการที่ค่อนข้างงัวเงีย เหมือนว่าที่ฝึกไปเมื่อวานน่าจะทำให้ปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัวแต่มันกลับไม่มีอาการอะไรหลงเหลืออยู่เลย เขารีบลุกไปล้างหน้าแล้วแปรงฟันจนเสร็จเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้องไปยังที่ห้องโถงที่นั่นเหมือนว่าโลแกนจะรอเขาอยู่แล้ว
 "สวัสดีตอนเช้ารับคุณจิน ตื่นไวเหมือนกันนะเนี่ย! สมกับเป็นร่างกายของเหล่านับเบอร์ ฟื้นตัวเร็วจนน่าอิจฉาเลย" เขาพูดทักทายขณะที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่
 "ก็นะ...แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดีแหละ ว่าแต่โลแกนคุณแทบไม่ได้นอนอเลยไม่ใช่หรอ?"
 "นิดหน่อยแหละ ก็ผู้ช่วยของผมอีก 2 คน กลับไปก่อนนิ ช่วยไม่ได้เลยต้องทำหมดคนเดียว"
 "ทำไมไม่ไปขอคนเพิ่มกับอูลล่ะครับ? เขาน่าจะหาคนมาช่วยเพิ่มได้"
 "เรื่องแบบนี้คนรู้ยิ่งน้อยยิ่งดีกว่านะ ตัวตนของพวกคุณมันเป็นความลับและค่อนข้างขัดต่อหลักเกณฑ์ที่มีอยู่ทางศาสนา มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นแหละที่รู้ถึงการมีตัวตนของเหล่า "นัมเบอร์"
 "เห-------" จินรู้สึกประหลาดใจที่ได้รู้ว่าตัวตนของพวกเขานั้นมันสำคัญมาก
 ตอนที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันแล้วก็มีแม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารเช้ามี ไข่ดาว เบคอน และขนมปัง มาเสิร์ฟให้จินที่นั่งอยู่กับโลแกน
 "มาทานด้วยกันไหมครับ? กินคนเดียวมันออกจะเหงาๆ" เขาชวนโลแกนให้มารับประทานอาหารด้วยกัน
 "ผมทานมาแล้ว แต่ก็ขอบคุณที่ชวน"
"ว่าแต่โลแกน...(เสียงเคี้ยว)ผลจากการทดลองเป็นอย่างไรบ้างครับ(เสียงเคี้ยว)" เขาถามในขณะที่กำลังมีอาหารในปาก
 "กินให้หมดก่อนก็ได้คุณจิน....อืม---จะว่าไงดียัง? เหมือนรู้สึกว่ามันยังไม่พอเลยคิดว่าจะเพิ่มความเร็วไปอีกขั้น เพื่อเพิ่มแรงกระตุ้น"
 "เมื่อวานยังแทบตาย วันนี้จะยกระดับไปอีกขั้นหรอ? ผมจะไหวไหมเนี่ย?!"
 "ไม่ต้องห่วงครับ ยังไงคุณก็ไม่มีวันตายอยู่แล้วนิ? จริงไหม?" ใบหน้านิ่งของโลแกนฉีกยิ้มเล็กน้อยให้จินที่กำลังกินข้าวอยู่ทำให้เขาขนลุกไปแวบหนึ่ง
 "แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดี!!"
เหมือนว่าระหว่างนั้นเองก็มีคนสองคนลงลิฟต์มาที่ห้องโถงนั้น เดินเข้ามาหาโลแกนและจิน
 "เหมือนว่าจะมากันแล้วครับ"
จินหันกลับไปมองเห็นเซร่าที่มากับจิลเพื่อนของเธอ แล้วก็ก้มหน้ากินอาหารต่อ
 "ขอโทษที่มาช้าค่ะ หัวหน้าโลแกน!" ทั้งสองคนพูดอย่างพร้อมเพียง
แล้วเซร่าที่เห็นร่างของจินที่ไร้บาดแผลที่เธอได้เคยทำไว้มันได้หายไป เลยพูดเหน็บแนมออกมาว่า "น่าขนลุกชะมัด!" เธอมองด้วยสายตาขยะแขยง
 "(ไหงมองด้วยสายตาแบบนั้นหละ? เหมือนกำลังมองแมลงสาบที่ต่อให้จะฆ่ายังไงก็ไม่ตายเลย)" จินคิดในใจ
 โลแกนที่เห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัดเลยพยายามห้ามอย่างกล้าๆกลัวๆ "คือว่า?"
 เซร่าเลยหันไปพูดกับโลแกนด้วยแววตาดูโกรธ "หัวหน้าค่ะพวกเรามารีบทำเรื่องนี้ให้มันจบๆกันดีกว่าค่ะ"
 "โอเค ถะ...ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวไปเตรียมการก่อนนะ ผู้ช่วยจิลเองก็ด้วยมาทางนี้หน่อย" โลแกนที่เห็นถึงสีหน้าที่โกรธเกี้ยวของเธอแล้วเลยพยายามปลีกตัวออกจากสถานการณ์นั้นทันที
 "ค่ะ หัวหน้า" จิลตอบกลับแล้วเดินไปหาโลแกน
"รีบๆลุกได้แล้ว! ได้เวลาที่จะทดสอบต่อแล้ว" เธอทุบโต๊ะเสียงดังจนโลแกนสะดุ้ง แล้วพยายามปัดจานที่จินกำลังกินอยู่ แต่ว่าเธอทำไม่สำเร็จเพราะว่าเขาได้ยกจานหนีก่อนที่เธอจะปัดตก แล้วพูดกับมาว่า...
 "หยาบคายกันจังนะ! อย่างน้อยก็ช่วยรอสักประเดี๋ยวได้ไหม?" เขาพูดสีหน้าที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไร
 แต่มันกลับทำให้เซร่าโกรธมากขึ้นกว่าเดิม พูดประชดประชันกลับไป "ต่อไปเป็นใครต่อดีล่ะ จากพี่ของฉันจะให้ใครเป็นคนต่อไป ได้ยินมาว่าเหล่านัมเบอร์ทั้งสิบสาม มีคนที่รู้จักอยู่ด้วยนี่ นายคงจะฆ่าพวกเขาได้อย่างไม่ลังเลสินะเพื่อที่จะขึ้นเป็นราชา"
 "..." จินไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ ยังคงก้มหน้ากินอาหารในจานนั้นจนหมด
แล้วจิลที่ทนดูเหตุการณ์อยู่สักพักเลยเดินเข้ามาห้าม "เอาเถอะน่า~ ไปเถอะ พวกเรายังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องทำ" รีบดึงตัวเซร่าออกไป
โลแกนเห็นดังนั้นเลยพูดขึ้นมา "เอาอย่างนี้ ถ้าคุณจินพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกผมได้เสมอเลยนะครับ"
 จินทำนิ้วมือ "โอเค" ตอบรับกลับมา.....
เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก....
 "เอาล่ะครับ ฝ่ายจดผลการทดลองพร้อม กำลังจะเริ่มเครื่องในอีก 3...2...1...เริ่ม"
เมื่อโลแกนให้สัญญาณเครื่องก็เริ่มทำงานใหม่ คราวนี้ดูเหมือนว่าการทดสอบจะเป็นไปได้อย่างราบรื่น จินเริ่มชินกับระดับ 01 ถ้าเทียบกับเมื่อวาน การเคลื่อนไหวดูคล่องตัวมากขึ้น แถมประสาทการตอบสนองนั้นเฉียบคมมาก ทั้งการคาดการณ์ ลดการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าก็แทบจะไม่มี ไม่ว่าจะลูกตุ้มหรือจะเป็นหุ่นไม้ก็ไม่สามารหยุดเขาได้ ราวกับตอนนี้เหมือนว่าเขารู้ถึงกลไกทั้งหมดของเครื่องนี้แล้ว
เมื่อโลแกนเห็นว่าเขาเริ่มชินเลยเพิ่มระดับไปอีก 2 ระดับ เป็นระดับที่ 3 ถึงแม้ว่าจะเพิ่มระดับขึ้นไปอย่างไรแต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำมันได้ดีเหมือนอย่างเคย สิ่งที่จินแสดงให้เห็นนั้นทำให้โลแกนทึ่งกับการเคลื่อนไหวนั้นมากทั้งๆที่ไม่น่าจะหลบมันได้ทั้งหมด แต่ที่เขากระทำนั้นราวกับเต้นรำท่ามกลางสมรภูมิ ที่เต็มไปด้วยอาวุธนับร้อยที่พุ่งหาเขา ไม่ใช่แค่โลแกนหรือแม้แต่จิลที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ก็ตกใจและลุ้นจนแทบจะหยุดหายใจเลยทีเดียว....แต่เหมือนว่ามันจะถึงขีดสุดของร่างกายเขาหลบการโจมตีของลูกตุ้มหนึ่งอันที่เหวี่ยงมาไม่ทัน เพราะอาการเหนื่อยล้า จนกระเด็นออกจากลู่ทันที ร่ากายเขากระทบกับพื้นอย่างแรง นอนราบไปกับพื้น หายใจหอบแรงจนได้ยินไปทั่วทั้งบริเวณใกล้เคียง หัวใจเต้นจนแทบจะหลุดออกจากร่าง อีกทั้งร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ โลแกนที่เห็นเขาหลุดออกจากเครื่องแล้ว เลยเข้ามาเพื่อพูดชมเชย
 "สุดยอดเลยครับ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะทำได้ถึงขนาดนี้" โลแกนปรบมือแสดงความยินดี
 "แฮ่ก...แฮ่ก....(สูดหายใจเข้าลึกๆ)....(ค่อยๆหายใจออก)"
 "ขออภัยตอนนี้คงจะเหนื่อยเต็มที่เลยสินะครับ แต่ว่าที่คุณจินได้แสดงให้พวกผมดูนั้นมันวิเศษมากเลย มันดูสวยงามและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกันเลย"
 ในขณะที่โลแกนกำลังพูดชมจินที่กำลังนอนหอบอยู่นั้นเอง จิลก็ได้พูดบางอย่างกับเซร่าที่สังเกตการณ์เช่นเดียวกับเธอ "เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? นั่นมันไม่ใช่วิธีการเคลื่อนไหวของมนุษย์แล้ว ราวกับสัตว์ป่าที่ใช้สันชาติญาณเพียงอย่างเดียวเลย"
แต่ดูเหมือนว่าเซร่าทำสีหน้าเหมือนไม่พอใจบางอย่าง "ไม่ใช่! ที่ฉันเห็นตอนนั้นมันไม่ได้เป็นแบบนี้ เขาออมแรงไว้ชัดๆ ไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำ"
"หมายความว่ายังไง ที่เธอเหมือนว่าเขาแทบไม่ได้เอาจริง" จิลเกิดเอ๊ะใจที่ได้ยินที่เซร่าพูดมาแบบนั้น
"ไม่มีอะไร ลืมๆมันไปเถอะ" เธอหันมาตอบกลบเกลื่อนด้วยท่าทีที่ร้อนรนก่อนที่จะเดินหนีไป
เหมือนว่าวันนี้โลแกนจะพอใจในการทดสอบครั้งนี้เป็นอย่างมาก ถึงแม้จะไม่สามารถรู้ถึงพลังของจินแต่ว่าก็คืบหน้าไปมาก ทั้งวันกับเวลาที่เหลือเขาเลยให้จินไปพักผ่อนเพื่อเตรียมพร้อมกับการทดสอบต่อไปในวันพรุ่งนี้
 ตอนนี้โลแกนกำลังเขียนรายงานผลจากการทดลองในครั้งนี้เพื่อส่งไปให้อูลที่อยู่ข้างบน ระหว่างนั้นเองจิลก็เดินเข้ามาหาเขาที่กำลังยุ่งอยู่
"หัวหน้าคิดว่าเขาเป็นคนอย่างไรหรือคะ?" เธอเดินเข้ามาพร้อมกาแฟแก้วหนึ่งในมือแล้ววางบนโต๊ะทำงาน
 "หมายถึงใครคุณจินอย่างนั้นหรอ? อืม~ จะว่าไงดีล่ะ? เหมือนกับว่าเป็นเรื่องโกหกเลยจากที่ได้ไปสืบมา"
 "หัวหน้ารู้เรื่องในตอนนั้นหรอค่ะ?"
 "ก็นะ…ถึงเขาไม่บอกผมแต่ไม่ได้บอกให้ผมไปหามาเองนี่ ถ้าในความคิดผมเขาก็แค่ชายธรรมคนหนึ่ง อะนะ!"
 "ธรรมดา? ฉันไม่เข้าใจไอ้คำที่ธรรมดานี่มันตรงไหน? ทั้งที่หัวหน้าก็เห็นแล้วไม่ใช่หรอ? การทดสอบของวันนี้นะ? นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถจะทำได้เลย" จิลเริ่มขึ้นเสียใส่โลแกนที่กำลังจิบกาแฟที่เธอนำมาให้
"ที่ฉันหมายถึงคือตัวของเขาจริงๆ ไม่ใช้ความสามารถ ถึงแม้ว่าสิ่งนั้นจะทำให้ฉันตกใจอยู่เหมือนกันก็เถอะ แต่จริงของเขาก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่เห็นแก่ตัวบ้าง เอาแต่ใจบ้าง ทำท่าทีกวนๆบ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่เลวโดยสันดาน"
 "แล้วหัวหน้ารู้ได้อย่างไรทั้งที่เจอเขาเพียงแค่วันเดียวเอง?"
"ก็บอกไปแล้วนิ ว่าไปสืบมา ตั้งแต่ตอนเกิดจนถึงปัจจุบัน ทำอะไร? เรียนอะไรมาบ้าง? ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเป็นอย่างไร? ทัศนคตินิสัยโดยต้นกำเนิดของเขา ทั้งหมด"
 จิลยืนอึ้งไปสักพักก่อนจะมองด้วยสายตาที่รังเกียจขึ้นมา "นี่มันโรคจิตชัดๆเลยไม่ใช่หรอ? ถึงแม้ว่าจะแค่อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเขาแต่นี่มันก็ออกจะเกินไปนะคะ"
 โลแกนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม "ก็พวกเราเป็นนักวิจัยนี่! ต่อให้จะถูกหาว่าโรคจิตอย่างไรก็เถอะ? แต่เพื่อสนองตัณหาในสิ่งนั้น...ฉันไม่สนเรื่องวิธีการหรอก"
 "แล้วเขารู้เรื่องนี้ยัง?"
 "แน่นอนว่าไม่!" เขาตอบอย่างมั่นใจ "แต่ที่แน่ๆคือไปรู้เรื่องราวในอดีตบางส่วนของเขามาด้วย"
 "บางส่วน? แล้วที่เหลือล่ะ?"
 "ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่จะเรียกว่าเสียหายมากกว่าอ่านไม่รู้เรื่องหรอก เหมือนมีคนพยายามจะให้มันเป็นแบบนั้น ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก"
 "ถ้างั้น....ส่วนที่เสียหายมันคือส่วนไหนกัน?"
 "น่าจะช่วงราวๆ 12 ปีก่อน หลังจากที่สูญเสียพ่อและแม่จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ แล้วญาติฝั่งทางป้าก็มารับไปเลี้ยง หลังจากนั้นก็ย้ายมาอยู่ตัวคนเดียวและส่งเสียตัวเองเพื่อเรียนมหาลัย ส่วนที่เสียหายจะเป็นส่วนช่วงอายุระหว่างตอนที่เกิดได้ 1ขวบจนถึงอายุ 8 ขวบ ฉันเองก็พยายามเต็มที่เลยโต้รุ่งจนถึงเช้าอย่างที่เห็นนี่แหละ แต่ก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเลย แล้วอีกอย่าง...ถ้าเธอสงสัยเรื่องที่เขามีฝีมือละก็ ที่จริงแล้วเขาเป็นอดีตแชมป์ใน "หอคอยบาเบล" ฉันก็นึกว่าจะเป็นเรื่องโกหกเหมือนกันตอนที่รู้แรกๆ แต่ก็มั่นใจขึ้นหลังจากที่เห็นเขาแสดงให้ดูในวันนี้"
"หอคอยบาเบล? หอคอยที่เกือบจะไปถึงสวรรค์แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับความสามารถของเขา?"
"จะให้พูดก็คือการเอาคนที่มีฝีมือมาต่อสู้กันเรื่อยไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าจะไม่มีผู้ท้าชิงคนต่อไป การแข่งขันของลานประลองใต้ดิน อีกทั้งยังมีการพนันที่มีเม็ดเงินมหาศาลไหลเวียนอยู่อีกด้วย"
"ประเทศนี้มีสถานที่แบบนั้นด้วยหรอ?" จิลประหาดใจเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้น
"ประเทศไหนๆก็มีหมดแหละ ทั้ง ยาเสพติด การพนัน โสเภณีและการคอรัปชั่น ถึงแม้ว่าบางประเทศจะปฏิเสธว่าไม่มีอย่างไรก็เถอะ"
"หัวหน้าพูดเหมือนเคยเจอกับตัวเลยนะ"
"ก็นะ! คนเรามันผ่านอะไรมาไม่เหมือนกัน เช่นเขาไง? เธอพอจะ...เอ๊ะใจอะไรบ้างไหม?"
"เรื่องอะไรหรอคะ?" จิลสงสัยในสิ่งที่โลแกนจะสื่อ
 "อดีตแชมป์หอคอยบาเบล ทำไม!? ทั้งที่กำลังไปได้สวยแท้ ถ้าเขาเลือกที่จะเดินสายเป็นนักสู้ต่อไปอนาคตไกลแน่นอน ทั้งเงินทอง ชื่อเสียง จะเข้ามาหาไม่หยุดหย่อน แต่ว่าเขากลับเลือกที่จะเดินแบบคนธรรมดา ทั้งที่ตอนนี้ชีวิตของเขาเงินที่ได้จากการทำงานพิเศษนั้นแทบจะไม่พอยาไส้ ไหนจะค่าเรียนและค่ากินอยู่อีก ใช้ชีวิตแถบชานเมืองที่ห่างไกลความเจริญ ในหอพักค่าเช่าถูกๆเล็กๆโทรมๆ รู้ไหมทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?"
 "ตอนนั้นนั่นเอง! แต่ว่าทำไมถึง?"
 "ถ้าอีกฝ่ายเป็นแค่เพียงโจรธรรมดา แค่นั้นไม่ทำให้เขาออกมาได้หรอก แต่ว่านอกจากที่เป็นพี่ของ เซร่าแล้ว เขาคนนั้นยังเป็นอดีตแชมป์ "หอคอยบาเบล" อีกด้วย โลกช่างกลมดีเหลือเกิน"
 "ถ้าอย่างนั้น...ตอนที่ปล้นร้านสะดวกซื้อในตอนที่เห็นเขาที่กำลังเดินไปจ่ายเงินก็จงใจ?"
"เหมือนกั่นแกล้งกันเลยเนอะ!? เขาที่เคยเป็นอดีตแชมป์กลับตกต่ำลงเรื่อยๆ และตอนที่จะทวงบัลลังก์คืนก็แพ้กลับมาอีก เลยเกิดความเครียดแค้นที่มีต่อจิน เลยก่อเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้ามองจากสายตาคนภายนอกก็แค่ชายหนุ่มนักศึกษาป้องกันตัวเองจากโจรปล้นร้านสะดวกซื้อ ลงมือเกินกว่าเหตุจนโจรเสียชีวิต" เขาอธิบายมาพร้อมกับจิบกาแฟด้วย
"แล้วเซร่ารู้เรื่องหรือยัง?"
"ฉันไม่รู้! แต่ถ้าเป็นเธอละรู้แน่ๆ เพราะว่าเธอเป็นคนที่ใกล้ชิดและสนิทกับเซร่ามากที่สุดอย่างไรล่ะ?"
วินาทีนั้นเองทำให้จิลนึกไปตอนที่เซร่าพูดขึ้นมา "เขาแทบไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำ" เลยทำให้เธอรีบวิ่งไปหาเซร่าทันที
"อ้าว! ไปซะละ! ว่าจะให้ไปเติมกาแฟอีกสักแก้วให้หน่อย?" โลแกนที่นั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้องเงียบไม่มีใครนอกจากตัวเขาเอง
เซร่าที่มาพักผ่อนบนชั้นดาดฟ้าหลังจากที่การทดลองวันนี้ได้จบลง มองไปยังพื้นข้างล่างพลางนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้น เธอล้วงมือหยิบซองบุหรี่ที่ยังไม่ได้แกะออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาว พยายามที่จะแกะมันออก แต่ไม่ว่ายังไงก็แกะไม่ได้สักทีเลยเลิกแกะแล้วขยำมันโยนซองบุหรี่นั้นทิ้งถังขยะไป
"เฮ้อ~ ทำไมฉันถึง ทั้งๆที่รับปากกับหลานไว้แล้วแท้ว่าจะเลิก รีบกลับไปนอนพักที่หอดีกว่า ถ้าลางานครึ่งวันหัวหน้าจะว่าอะไรไหมนะ? ไหนๆงานก็เสร็จแล้วนิ" เธอยืนคิดเอามือก่ายหน้าฝากไปพลางคิดไปพลาง
 ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เห็นจิลที่เดินออกมาจากประตูบานนั้น เมื่อทันทีที่เซร่าเห็นดังนั้นเลยพยายามทำตัวแบบปกติและเดินออกไป ทันทีที่ทั้งสองเดินสวนกัน
 "เซร่า? นั่นเธอจะรีบไปไหน?" จิลถามทันทีที่เซร่าเดินสวนเธอ
"วันนี้ฉันแค่เหนื่อย เลยว่าจะกลับไปนอนพักที่ห้องของตัวเอง บอกหัวหน้าให้ด้วยว่าฉันลาครึ่งวัน" เซร่าทำท่าโบกมือลาแล้วกำลังจะเดินจากไป
แล้วจู่ตอนนั้นเองที่จิลก็พูดขึ้นมาว่า "เธอคิดที่จะหนีแบบนี้ไปอีกเรื่อยอย่างนั้นหรอ?" คำพูดนั้นทำให้เซร่าที่กำลังเดินนั้นหยุดเหมือนว่าจะแทงใจดำเธอ "หรือว่าเธอกลัวอะไรอยู่กันแน่? กลัวที่จะเผชิญหน้ากับเขาอย่างนั้นหรอ?"
เซร่ากำหมัดแน่น แล้วตอบกลับมา "รู้อยู่แล้ว! ว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ฉันรู้อยู่แล้ว!" และน้ำตาของเธอค่อยซึมออกมาอาบแก้มของเธอ "เรื่องทั้งหมดมันเป็น...เพราะฉันเอง...ทีขี้ขลาดไม่กล้าเข้าไปห้ามเขา"
 "เซร่า! ทั้งๆที่เธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นหมดทุกอย่างแท้ๆ แต่ทำไมเธอถึงยังเครียดแค้นเขาอยู่อย่างนั้นล่ะ"
 "นี่มันไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะรู้ เธอไม่ได้เกี่ยวข้อง" เธอตอบพร้อมกับหลบตาจิล
เมื่อจิลที่เห็นดังนั้นเลยพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองเสียงหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆหายใจออก ดัง ฟู่ๆ แล้วเธอก็ตบไปที่หน้าของเซร่าอย่างเต็มแรง
เพียะ~!!! ทำให้เซร่าเอามือจับทาบที่ข้างที่โดนตบ
"เธอยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม!? ไหนบอกว่าพวกเราจะไม่มีเรื่องอะไรที่ปิดบังกันไง?" แล้วเธอก็จับไปที่ไหล่แล้วเขย่าเซร่าอย่างแรง
"ระ...เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น มะ...ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน"
จิลที่เห็นดังนั้นเลยผลักเซร่าจนล้ม "หา~! ไม่เกี่ยวกันหรอ? อย่ามาตัดสินใจเอาเองสิเฮ้ย! เลิกนั่งจมปลักกับมันได้แล้ว ถ้าไม่!ฉันจะเป็นคนลากเธอมาเอง"
เซร่าพยายามลุกยืนขึ้นแต่ก็ถูกผลักให้ล้มกลับไปเหมือนเดิม "คนอย่างเธอจะมาเข้าใจอะไรเอาป่านนี้!? ทั้งหมดที่ฉันเป็นนี่ไม่ใช่ว่าฉันอยากเป็น แต่มันออกมาไม่ได้ต่างหาก" เธอลุกอย่างรวดเร็วแล้วตบกลับคืนไปที่จิลอย่างแรงจนหน้าสั่น แต่จิลไม่ได้สะทกสะท้านใดๆเลย "ยิ่งนานวันเข้ายิ่งรู้ตัวเองขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งลืมมันก็ยิ่งฝังแน่นลงไปเรื่อยๆ ฉันก็อยากจะเป็นอิสระจากความรู้สึกนี้เหมือนกัน แต่มันทำไม่ได้!การที่ตัวเองนั้นลืมสิ่งที่ได้ทำผิดพลาดโดยการปล่อยให้พี่ชายของฉันตาย ทั้งที่มีโอกาสช่วยเขาแล้วแท้!!" เซร่าเธอต่อยไปที่หน้าของจิลอย่างแรง จนเธอเซเดินถอยหลังและเธอพยายามต่อยไปอีกหมัดแต่ครั้งนี้ไม่เนเหมือนครั้งก่อน จิลจับแขนข้างนั้นแล้วดึงกระซากอย่างรวดเร็ว เอนหลบไปข้างๆกอดคอแล้วตีเข่าขึ้นอย่างแรงจนเซร่านั้นเจ็บลงไปนอนกองกับพื้น
"เป็นไง? ยังอยากจะต่ออีกไหม?" จิลก้มมองหน้าของเซร่าที่นอนกองกับพื้น
"ไม่แล้วละ! แต่มันก็นานแค่ไหนแล้วนะ? ที่พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันรุนแรงแบบนี้" แล้วเธอก็ค่อยๆปล่อยตัวนอนหงายน้ามองที่ท้องฟ้า
จิลเข้ามานั่งข้างเซร่าแล้วเอนตัวลงนอนข้างเธอ"ไม่รู้สิ! แต่ครั้งล่าสุดน่าจะเป็นเรื่องซอสที่เอาไว้กินกับไก่ทอดละมั้ง? ฉันเลือกมายองเนส ส่วนเธอก็ซอสมะเขือเทศ"
"นี่พวกเราเคยทะเลาะเรื่องไร้สาระพรรณนั้นด้วยหรอ? จำไม่เห็นได้"
"อย่ามาทำเป็นคุณป้าความจำสั้นไปหน่อยเลย ถึงขนาดที่เธอไม่คุยกับฉันเกือบเดือนเชียวนะ!"
"แล้วผลสรุปเป็นไงล่ะ?"
"ฉันชนะเพราะว่าเธอเป็นฝ่ายเข้ามาง้อฉันก่อน" จิลพูดออกมาอย่างมั่นใจ
เซร่าเกิดเอ๊ะใจเลยเถียงกลับไปว่า "เดี๋ยวสิ! เธอเป็นฝ่ายเข้ามาง้อฉันก่อนไม่ใช่หรอ? แถมร้องไห้ฟูมฟายด้วย"
"ไม่ๆนั่นมันฝ่ายเธอต่างหาก"
"เธอต่างหาก"
ทั้งสองเถียงกันอย่างนั้นไปเรื่อยจน จิลนั้นเริ่มที่จะหมดความอดทน "ถ้าอย่างนั้นมาดวลกันอีกสักรอบไหมล่ะ?" จิลลุกขึ้นพร้อมทำท่าทางอบอุ่นร่างกาย
"โอเค! เธอชนะ! ยังไงซะฉันก็ไม่มีวันเอาชนะเธอได้อยู่แล้ว"
"ก็รู้ตัวเองดีนี่! แล้วเป็นไง? สบายใจขึ้นมาหรือยัง?"
สิ่งที่จิลพยายามทำทั้งหมดมานี้ก็เพื่อให้เซร่ากลับมาอารมณ์ดี "ตั้งแต่ที่เธอเจอหมอนั่นก็มักจะทำหน้าบอกบุญไม่รับตลอดเลย"
"ขอบคุณนะ! ช่วยได้มากเลย"
"ทีนี้เธอบอกได้หรือยัง?เรื่องราวทั้งหมด รวมทั้งเรื่องที่เธอพูดในตอนที่หมอนั่นทำการทดสอบอีกด้วย"
"ได้สิ! ถ้าเพื่อนสนิทที่ฉันรักมากที่สุดพูดถึงขนาดนั้นละก็"
หลังจากนั้นเซร่าก็ได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้จิลได้ฟัง ความจริงที่เกิดในคืนนั้นรวมทั้งสิ่งที่ตนเองได้ทำผิดพลาดลงไป
"เรื่องก็ประมาณนั้นแหละ บางทีที่ฉันเกลียดอาจจะไม่ใช่เขาหรอกแต่เป็นตัวเองต่างหาก"
"เจอกันอีกครั้งเธอควรจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับหมอนั่นแท้ๆ แต่ดูเธอสิ! พุ่งเข้าไปทั้งตบทั้งต่อย ถ้าฉันเป็นหมอนั่นคงแค้นไปจนวันตายเลยละ"
 "....." เซร่ารู้สึกผิดกับการกระทำอันหน้าละอายของตนเองเป็นอย่างมาก ทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก
 "แล้วเธอจะเอาไงต่อ...จะไปขอโทษหมอนั่นไหม?"
"เขาจะยอมให้อภัยกับฉันที่ทำแบบนั้นไปอย่างนั้นหรอ?"
"ถ้าหมอนั่นไม่ยอมให้อภัยกับเธอ" แล้วจิลก็เข้ามากระซิบที่ข้างหู "ก็ทำให้หมอนั่นรับผิดชอบในตัวเธอซะสิ!"
เซร่าที่ได้ยินแบบนั้นทำให้เธอนั้นเขินจนหน้าแดงและอาละวาดกลบเกลื่อน


ในระหว่างที่จินนั้นกำลังหลับพักผ่อนในห้อง หลังจากที่ฝึกเสร็จของวันนี้แล้ว ก็ได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะว่าฝันร้าย มองไปยังรอบๆที่คุ้นตาเหมือนอย่างเคย แล้วลุกขึ้นออกจากเตียง
โครก--------- เสียงท้องร้องดังขนาดที่เขารู้สึกได้
เหมือนว่าหลังจากที่ฝึกเสร็จแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลย ออกไปหาอะไรกินหน่อยดีกว่า
 เมื่อคิดได้ดังนั้นเลยรีบหาเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ เหมือนว่าจะมีแม่บ้านคอยมาทำความสะอาดให้ระหว่างที่ฉันอยู่ในสนามฝึก อีกทั้งห้องก็ดูสะอาดไม่ได้มีกลิ่นที่อับแต่อย่างใด หลังจากแต่งกายเสร็จแล้วฉันเดินออกไปที่ห้องโถงอย่างทันทีเพื่อที่จะขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน เนื่องจากสนามฝึกอยู่ที่ชั้นใต้ดิน
 เมื่อเดินออกประตูไป เห็นโลแกนที่กำลังทำงานอยู่เหมือนอย่างเคย และเมื่อเขาสังเกตเห็นฉันเลยส่งเสียงทักมา
 "ตื่นแล้วหรือครับ คุณจิน หลับสบายดีไหม?"
 "โลแกนคุณนี่มักจะคอยทำงานโต้รุ่งแบบนี้อยู่เสมอเลยหรอ? พักบ้างก็ดีนะครับ อย่าหักโหมเกินไปจะดีกว่า" จินพูดด้วยความเป็นห่วง
 "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ แต่ว่านี่มันคืองานก็ช่วยไม่ได้นิ ว่าแต่คุณจะไปไหนหรอ? ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว?"
 "ว่าจะออกไปหาอะไรกินหน่อยนะ หลังจากฝึกเสร็จผมยังไม่ได้กินอะไรเลย"
 "ทำไมไม่ลองสั่งดูละครับ? ที่ในห้องนั้นมีโทรศัพท์สามารถสั่งทุกอย่างได้จากตรงนั้นเลย ไม่ต้องลำบากไปข้างนอก หรือถ้าไม่รังเกียจใช้ของผมก็ได้นะครับ พวกเขาจะคอยบริการ 24 ชั่วโมง"
 "เห~ สะดวกสบายดีนะครับ ว่าแต่คงไม่มีเรียกเก็บบิลย้อนหลังนะ?"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไปครับ แค่ของกินเอง ไม่ได้มีค่าอะไรมากมายขอแค่คุณทำตามที่พวกเราหวังไว้ก็พอ" โลแกนเขายื่นโทรศัพท์ของเขามาเพื่อให้จินใช้สั่งอาหารจากแม่บ้าน
"งั้นก็ไม่เกรงใจกันละ!" เขาหยิบมาอย่างไม่ลังเลแล้วรีบสั่งอาหารทันที
เมื่อสั่งอาหารเสร็จแล้ว เข่าก็คืนโทรศัพท์ที่ยืมมาจากโลแกนทันที ในระหว่างที่รอนั้น โลแกนก็ได้ถามบางอย่างมากับจิน "ผมขอถามอะไรที่มันเสียมารยาทหน่อยได้ไหม?"
 จินพยักหน้าตอบกลับแล้วพูว่า... "ถ้าเรื่องราวในอดีตหละก็ คุณเองก็น่าจะรู้ดีแล้วไม่ใช่หรอ?"
 "ความแตกแล้วหรอครับเนี่ย?"
 "คุณเป็นคนบอกเองนะว่า...ไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่ดูจากนิสัยคุณแล้วน่าจะเป็นพวกชอบสอดรู้สอดเห็นเลยเดาออกได้ไม่ยาก"
 "ก็นะ! ไปสืบมาเกือบหมดแล้วจริงแหละ งั้นก็ขอล่วงเกินหน่อยละกัน อดีตแชมป์ หอคอยบาเบล ที่มีความสามารถขนาดนั้น ทำไม? ถึงเลือกที่จะออกมาจากตรงนั้นละ ถ้านึกถึงสาเหตุที่ว่าต่อให้คุณจะฆ่าคนตายไปอย่างไรก็เถอะแต่มันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย"
 "ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่าตอนนั้นทำไมถึงทำแบบนั้น ฉันขาดสติยั้งคิดปล่อยให้อารมณ์มันนำความรู้สึก ในท้ายที่สุดก็ต้องมีคนมารับกรรมในตอนที่ฉันขาดสติ หลังจากนั้นฉันเลยตระหนักว่าสิ่งที่ฉันมีนั้นมันน่ารังเกียจ ก็เลยเลิกก็แค่นั้นแหละ"
"นั่นสินะเหตุผลของคุณ ที่จริงแล้วน่าจะภูมิใจมากกว่านี้นะครับ ทั้งที่หลายคนแสวงหาและต้องการมันแต่คุณเลือกที่จะทิ้งมันไปแทน"
 "สิ่งที่ทำร้ายคนอื่นเพื่อตัวเองมันน่าถูมิใจตรงไหน?"
 "ไม่ใช่สิ่งที่น่าภูมิใจหรอกครับ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับวิธีที่ใช้มันต่างหาก"
 "วิธีที่ใช้หรอ?"
 "ถ้าให้เทียบพลังเป็นเหมือนมีดเล่มหนึ่ง มันมีทั้งดีและไม่ดี ถ้าถูกใช้โดยพ่อครัวมันจะกลายเป็นแค่มีดทำครัว ถ้าหากอยู่ในมือเด็กที่ไม่รู้ประสีประสามันจะทำร้ายคนรอบข้างและตัวเอง และสุดท้ายถ้ามันตกไปอยู่ในมือฆาตกรมันจะกลายเป็นเพียงแค่อาวุธสังหารที่ใช้ปลิดชีพคนอื่น"
 "แล้วมันเกี่ยวอะไร?"
"ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมก็แค่อยากจะบ่นอะไรไปก็แค่นั้นเอง" พอพูดจบเขาก็หันกลับไปทำงานเหมือนเดิม
 ในตอนนั้นเองเหมือนว่าอาหารที่ได้สั่งไว้จะมาถึงแล้ว
"นี่คุณจิน ทำไมคุณถึงเลือกที่จะไม่ขึ้นเป็นราชา?" โลแกนถามในขณะที่มือของเขายังทำงานไปด้วย
 "อูลเป็นคนบอกสินะ?"
 "ครับ! เพราะว่าผมกับเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆแล้ว"
 "สำหรับฉันแล้วมันไม่เหมาะ เพราะว่าฉันไม่ได้เรียนเก่งหรือว่าฉลาด เอาแต่ใช้กำลังแก้ไขปัญหาลูกเดียว เลยเลือกที่จะสนับสนุนเพื่อนของฉันแทน ถ้าเป็นหมอนั่นทำได้แน่ๆอาจจะเป็นราชาที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ก็ได้"
 "มันจะแน่หรอครับ คุณจินรู้ไหม? อำนาจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้คนดีเป็นคนชั่วได้ จากเทวดากลายเป็นมารร้ายเพียงแค่ได้ลิ้มรสแม้เพียงนิดเดียว สูญเสียแม้กระทั่งเหตุผลในการตัดสินใจเพียงแค่เพื่อสนองสิ่งที่ตนเองต้องการ"
 "แล้วนายแน่ใจอย่างไรว่าคนอย่างฉันจะไม่คุ้มคลั่ง ในเมื่อใครหลายๆคนก็เป็นเหมือนกัน"
 "ไม่รู้! แต่ว่าคนที่เคยลิ้มรสผลอันหอมหวานมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถกลับมากันได้ และคุณเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ช่วยลองคิดใหม่อีกที ว่าคุณเองนั่นแหละที่เหมาะจะเป็นราชามากกว่าใคร"
 สิ่งที่โลแกนพูดนั้นจินไม่ได้ตอบโต้อะไรมากเพียงแค่ตอบไปอย่างมั่นใจในเฮนรี่ว่า... "เพราะว่าฉันเชื่อในเพื่อนของฉัน หมอนั่นไม่มีทางเป็นทรราชหรอก"
หลังจากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันไป จินไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมกลับโลแกนเพียงแต่ทำให้เขานึกไปถึงสิ่งที่ตัวเขาเองนั้นได้ฝัน
 "ทำไมนายถึงทำแบบนี้? ทั้งที่ฉันเชื่อใจนายแล้วแท้ๆ ทำไม?" เสียงของชายคนหนึ่งที่ยังหลอนอยู่ในหูไม่จางหาย เขาถูดกชายอีกคนหนึ่งที่หน้าตานิ่งเฉยเย็นชาราวกับน้ำแข็งจ่อปืนมาที่หัวของเขา ถึงแม้จะพยายามถามถึงเหตุผลอย่างไรแต่มันก็ป่าวประโยชน์ ชายอีกคนไม่ลังเลที่จะลั่นไกแม้แต่น้อย กระสุนหนึ่งนัดพุ่งเข้ากลางกระบาลแล้วชายคนนั้นก็ได้แน่นิ่งไป
 ที่ฉันเห็นมันคืออะไรกัน? มันใช่แค่ความฝันจริงๆอย่างนั้นหรอ?....
28 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม
 ฉันตื่นสายเพราะว่ามัวแต่คิดเรื่องเกี่ยวกับเมื่อคืนจนแทบจะไม่ได้นอน เมื่ออกมาจากห้องแล้วก็พบว่าทุกคนมารออยู่แล้ว เลยเลือกที่จะทำตัวเหมือนอย่างเคย บนโต๊ะในห้องโถงมีอาหารจานหนึ่งวางอยู่เหมือนว่าแม่บ้านจะนำมาให้ในตอนเช้า ฉันเดินเข้าไปกินอาหารเหมือนอย่างเคย แต่ที่มันไม่เหมือนเดิมคือสายตาของเซร่าที่มักจะมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดซัง ไม่ก็เข้ามาพูดกระแนะกระแหน หรือเข้ามาปัดจานอาหารเหมือนเมื่อวาน คราวนี้ต่างออกไปเธอเหมือนคนกล้าๆกลัวๆที่จะทำอะไรบางอย่าง ช่างเถอะ! อย่างนี้มันก็ดีกว่าที่เธอปฏิบัติกับฉันแบบปกติ ไม่งั้นมีหวังรสนิยมทางเพศฉันได้เปลี่ยนไปแน่ๆ
 ฉันเริ่มการทดสอบแบบปกติ เป็นเหมือนดั่งเมื่อวานร่างกายและการตอบสนองของฉันมันปรับตัวได้แล้ว การทดสอบเป็นไปได้ด้วยดี แต่ว่าที่ระดับ 4 เหมือนว่าร่างกาของฉันจะยังตามความเร็วไม่ทันเลยโดนลูกตุ้มหนึ่งอันกระแทกออกมาจากเครื่องทดสอบนั้น อย่างน้อยก็ดีกว่าเมื่อวานนิดหนึ่ง แต่ในสุดท้ายแล้วฉันเองก็ยังไม่สามารถใช้พลังของตัวเองออกมาได้ ที่พวกดีลเลอร์และโลแกนบอกมาว่า "ถ้ามีตัวกระตุ้นและแรงปรารถนาอันแรงกล้าก็สามารถใช้พลังได้" ถึงตอนนี้เองฉันก็ยังไม่เข้าใจ ว่ามันคืออะไร? ฉันใช้เวลาฝึกแบบนี้ไปเรื่อยๆถึงแม้ว่าจะอยู่บนเครื่องทดสอบระดับที่ 4 ได้นานขึ้นเพียงอย่างใดแต่ว่าฉันเองก็ยังไม่ผ่านเกิน 5 นาทีอยู่ดี เหมือนมันถูกจำกัดไว้ ที่อาการหนักที่สุดน่าจะเป็นโลแกนเขาแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลย เขาพยายามหาถึงสาเหตุในส่วนนั้นว่าทำไมไม่สามารถใช้พลังฉันได้ ไหนจะลองใช้วิธีการทดสอบใหม่ หรือว่าเจาะเลือดฉันไปตรวจแต่อย่างไรมันก็มาถึงทางตัน แม้แต่อูลยังกังวลด้วยเหมือนกันที่ว่าการทดสอบยังไม่คืบหน้าไปไหน เพราะว่าตอนนี้มี นัมเบอร์ หลายคนแล้วที่สามารถรับรู้พลังของตนเองได้ เหลือเพียงแค่ 3 คนเท่านั้น....จนเวลาได้ล่วงเลยผ่านไป....
 20 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม...
อูลได้เรียกโลแกนเข้ามาพบที่ห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการทดสอบที่ยังไม่มีอะไรคืบหน้า
 "ก็ว่าอยู่แล้วว่านายจะเป็นคนเรียกฉันมาพบ" โลแกนพูด
 "นี่มันก็ผ่านมาแล้วหลายวันเหมือนว่าตอนนี้การทดสอบจะยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย จากที่ได้อ่านรายงานที่ส่งมา"
"จะว่าไงดีละ? จะว่าไม่คืบหน้าก็ไม่ได้ เรียกว่า เหมือนไม่จำเป็นมากกว่า!"
"ไม่จำเป็น? โทษที่ถ้านายช่วยอธิบายจะดีมากเลย และก็หยุดใช้คำกำกวมที่เถอะขอร้องแหละ"
"ครับ! ครับ! ท่านประธาน นายดูจากรายงานแล้วใช่ไหม? พื้นฐานทางร่างกายของเขามันถือว่าสูงมากเลยถ้าเทียบกับ 2 คนที่น่าจะมีพื้นฐานพอๆกัน"
"อ๋อ! ถ้าเขาสองคนนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ? และถ้านายรู้จากประวัติบางส่วนของเขาแล้วมันก็ไม่ต้องสงสัยเลยที่ความสามารถจะเทียบเท่าหรือพอๆกัน" อูลรู้เรื่องของจินแล้วส่วนหนึ่งรวมถึงเขาเคยทำอะไรมาก่อนจึงไม่แปลกใจที่เขาจะมีการเคลื่อนไหวแบบนั้น
 "ถ้าเป็นเรื่องแค่นั้นฉันก็คงไม่เอามาเขียนรายงานหรอก แต่ว่า...." โลแกนเริ่มฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย
 "ฉันว่านายเวลาที่สนใจอะไรมักจะน่ากลัวกว่าดีลเลอร์อีกนะ แต่ว่าอะไร?"
 "เขานั้นแทบ----"
 กริ๊ง~~!!! ในตอนที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันจู่ๆก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องนั้นทำให้ทั้งสองคนต่างพากันตกใจกันเล็กน้อย
 อูลเดินไปรับสายด้วยอารมณ์โกรธนิดหน่อย "มีอะไร?"
ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งพูดกลับด้วยความร้อนรน
 "เกิดเรื่องแล้วครับ! ตอนนี้ในชั้นใต้ดินเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องเลยครับ เหมือนว่าจะมีผู้ได้รับบาดเจ็บหนึ่งคนถูกลูกตุ้มฟาดอย่างแรงจนร่างกายไปแปะติดกับผนังของห้องครับ"
 "งั้นแกรีบตรวจสอบความเสียหายทั้งหมดทันทีเลย เดี๋ยวฉันจะรีบลงไป!"
อุลรีบทำการเช็คกล้องวงจรปิดที่อยู่บนโต๊ะทำงานของเขา สอดส่องดูภายในห้องโถงชั้นใต้ดินทันทีเหมือนว่าที่ได้ยินมาจะเป็นความจริง เมื่อเห็นดังนั้นแล้วจึงรีบออกจากห้องไปทันทีโดยที่มีโลแกนเดินไปด้วย
 "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอ? เห็นรีบเชียว!"
 "อุบัติเหตุในห้องโถงชั้นใต้ดินนะ ดูเหมือนว่าจะมีคนได้รับบาดเจ็บหนึ่งคน ถูกลูกตุ้มฟาดจนร่างกายไปติดกับผนังห้อง" เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขณะที่กำลังเร่งฝีเท้า
 "อย่าบอกนะว่าคนที่บาดเจ็บก็คือ?"
 "อย่างที่นายคิดแหละ"
 "แต่ว่าเครื่องนั่นมันเสถียรมากนะเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าไม่ไปเปิดระดับสูงสุดของเครื่องนั้น และอีกอย่างเพื่อความปลอดภัยเลยจำเปิดต้องใช้รหัสในการเปิดใช้งานเท่านั้น ไม่น่าจะมีใครที่รู้รหัสได้นิ?"
 "นายเป็นคนที่ฉลาดแต่ก็โง่ในเวลาเดียวกัน เพราะอะไรรู้ไหม? สิ่งที่นายไม่สนใจมักจะเอาไว้ท้ายสุดหรือบางทีนายก็แทบจะไม่สนใจเลย หมายความว่า! ไอ้รหัสที่นายบอกฉันเห็นมันแปะอยู่ข้างๆเครื่องอย่างไงละ!"
 "ก็ว่าจะเอาไว้ตอนที่จัดการรายงานเสร็จแหละ แต่ว่ามันลืม ก็ช่วยไม่ได้นี่น่า"
 "เอาเถอะ! อย่างไงตอนนี้ก็รีบไปที่เกิดเหตุก่อน" พอจบการสนทนาแล้วอูลก็รีบลงลิฟต์ไปที่ชั้นใต้ดิน
 เมื่อทั้งสองมาถึงสถานที่เกิดเหตุก็ต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นลูกตุ้มที่ทับร่างกายของจินเละไม่เป็นชิ้นดี กระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆบางชิ้นก็ผุดออกมาจากผิวหนัง เลือดแตกกระจายออกไปยังรอบข้าง กะโหลกยุบดวงตาถลน สภาพมันไม่ต่างอะไรกับก้อนเนื้อ ถ้าไม่บอกว่านี่เคยเป็นของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์
 อูลและโลแกนที่เห็นดังนั้นต่างก็พูดไม่ออก พยายามมองไปยังรอบเห็นผู้ช่วยของโลแกนที่ช็อกกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาพยายามเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่ทั้งสองพูดมามันกลับไม่เป็นภาษาเลยแม้แต่นิด
 เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดโดยรวมแล้วเลยให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องขึ้นไปทั้งหมดเหลือเพียงแค่จำนวนคน เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น แล้วให้พวกเซร่าไปพักสงบสติอารมณ์ก่อนถามถึงเหตุการณ์ โดยที่ปล่อยร่างที่เละเป็นก้อนเนื้อของจินไว้ตรงนั้นรอให้ฟื้นตัวเอง
 หลังจากที่ทั้งสองเริ่มได้สติกลับมา โลแกนกับอูลที่รออยู่นั้นก็เข้ามาถามถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งสองพูดทั้งที่กุมมือกันแน่น
 1 ชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ
 หลังจากที่โลแกนขึ้นไปหาอูลข้างบน ขณะนั้นเองจินก็กำลังฝึกอยู่ โดยมีเซร่าและจิลสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ด้วยความเบื่อหน่ายที่การทดสอบไม่คืบหน้าสักที จิลที่เริ่มเบื่อๆก็พูดขึ้นมาว่า "น่าเบื่อ!"
 "เธอพูดอะไรออกมานะ" เซร่าพูดขึ้นหลังจากได้ยินที่เธอนั้นบ่น
 "ก็บอกว่าน่าเบื่อไง? ไม่มีอะไรคืบหน้าอย่างนี้มันจะไปใช้พลังได้อย่างไร? ในเมื่อมัวแต่ทำอะไรเดิมๆแบบนี้" จิลเริ่มที่จะโวยวายเหมือนเด็ก
 "ก็ช่วยไม่ได้นิ ในเมื่อหัวหน้าสั่งมาแบบนี้ก็ต้องทำตาม"
 "ไอ้หัวหน้าบัดซบ! มัวแต่ทำอะไรอืดอาดอยู่ได้ และไหนจะยังกำซับนะอีกว่าห้ามไปยุ่งอะไรกับเครื่องนี้เด็ดขาด มันจะอะไรกันนักกันหนา?" จิลเดินไปที่เครื่องนั้นแล้วพยายามส่องหาอะไรบางอย่าง
 "จะทำอะไรนะ หยุดเลยนะ หัวหน้าก็กำชับอย่างแน่นหนาแล้วนี่ว่าอย่าไปยุ่ง" เซร่าพยายามตะโกนห้าม
 "ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าเกิดมันใช้ได้ขึ้นมาพวกเราเองอาจจะได้รับคำชมหรือไม่ก็เลื่อนขั้นเป็นค่าตอบแทนก็ได้นะ"
ตอนนี้จิลไม่ฟังเซร่าเกี่ยวกับคำเตือนแล้ว เธอไปเห็นปุ่มเพิ่มระดับของเครื่องแล้วทำการกดปุ่มทันที แต่ว่ามันต้องใช้รหัสในการยืนยันในการใช้งาน
 "รหัส? อะไรหว่า?" เธอเหลือบไปยังข้างของเครื่องเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่ ในนั้นเขียนตัวเลขไว้ 1025 "นี่ไง!"
-ยืนยันเรียบร้อย
-รหัสถูกต้อง ทำการเปิดใช้งานระดับสูงสุด
 เครื่องเริ่มทำงานทันทีที่ป้อนรหัสเสร็จ จินที่ปรับตัวไม่ทันเลยกระเด็นหลุดออกมาจากเครื่องทันทีในสภาพล้มลงไปนอนกับพื้น เขาพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
 "ไงล่ะ นี่แหละระดับสูงสุดที่นายฝึกอยู่ราวกับเป็นแค่เครื่องเล่นเด็กไปเลย" จิลพูดเยาะเย้ยใส่จินพร้อมชี้หน้าด้วยท่าทางอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า
 "พอได้แล้วจิลหยุดเครื่องได้แล้ว!" เซร่าตะโกนใส่จิล
ในช่วงเวลาที่ไม่มีใครคาดคิดก็มีลูกตุ้มอันหนึ่งหลุดออกมาจากเครื่อง ด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้มันพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วใส่เซร่าที่ยืนอยู่
 ในช่วงนั้นราวกับนานหลายนาทีภาพหลากหลายทั้งในอดีตจนถึงปัจจุบันก็ได้หลั่งไหลเข้ามาที่หัวด้วยความเร็วแสงเธอคิดได้แต่เพียงว่า "นี่สินะ จุดจบของตัวฉัน" เธอหลับตาลงพร้อมกับยอมรับชะตากรรม และไม่คิดว่าจะรอดจากสถานการณ์ตรงนี้ได้
จู่ๆก็มีมือๆนึ่งเข้ามาผลักเธอออกไป เมื่อลืมตามองออกมาเห็นจินที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ผลักเธอออกจากระยะของลูกตุ้ม ตอนนั้นเองเธอนึกคำพูดคำหนึ่งของจิลที่ได้เคยพูดไว้กับเธอ "เธอไม่คิดว่าเขาได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างนั้นหรอ?" ร่างกายของจินเองนั้นถูกลูกตุ้มชนจนไปติดกับผนัง
 ณ เวลาปัจจุบัน
ทั้งสองได้เล่าเรื่องทั้งหมดกับอูลและโลแกนแล้ว จิลก็กล่าวขอโทษมา "ขอโทษนะคะ ที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้"
 "มันเป็นไปได้ด้วยหรอ? ที่ว่าเขามาผลักเธอออกไป ระยะขนาดนั้นฉันว่าไม่น่าจะทัน" อูลสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น "เซร่าเธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?" เขาถามเพื่อความแน่ใจ
 "ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่เหมือนกัน บางทีฉันอาจจะตาฟาดไป?" เซร่าพูดในขณะที่มือข้างหนึ่งจับแขนอีกข้างหนึ่งไว้แน่น
 "จะคิดอย่างไรก็แทบจะเป็นไปไม่ได้"
ทันใดนั้นโลแกนก็พูดขึ้นมาพร้อมกับโชว์วิดีโอที่บันทึกจากกล้องอีกมุมหนึ่งให้ดู "แต่มันเป็นไปแล้วสำหรับในตอนนี้"
 สิ่งที่อูลนั้นได้เห็นในวิดีโอนั้นทำเอาเขาต่างก็อึ้งไปเหมือนกัน ขาและแขนก็เริ่มที่จะสั่นไม่ใช่เพราะกลัวแต่อย่างไรแต่ดีใจด่างหาก พลางฉีกยิ้มออกจนปากแทบจะฉีกถึงหู ในที่สุดแล้วจินก็สามารถใช้พลังของ "นัมเบอร์"ได้สักที ....
ณ แถบเขตชานเมืองชาร์ (ตอนกลางวัน) ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
 เลโอได้แอบแฝงตัวเข้าไปในโรงพยาบาล เพื่อทำการสืบค้นข้อมูลบางอย่างที่ดีลเลอร์ไหว้วานให้เขาช่วย เพราะว่าตนเองนั้นติดธุระที่อื่นมาไม่ได้
 เขาปลอมตัวเหมือนคนเข้าไปใช้บริการตามปกติ แล้วค่อยเดินไปทั่วๆทั้งโรงพยาบาลเพื่อดูลาดเลา เหมือนว่าที่เขาต้องการจะเป็นข้อมูลของผู้ที่เสียชีวิตในโรงพยาบาลแห่งนี้ โดยที่ดีลเลอร์ได้ทำการจดรายชื่อมาให้แล้วเรียบร้อย การแฝงตัวนั้นเป็นไปอย่างเรียบเนียนไม่มีใครจับได้เพราะว่าคนไข้มากมายก็ต่างเข้ามาใช้บริการอย่างล้นหลาม ทั้งคนแก่ เด็ก วัยรุ่น หรือคุณแม่ที่มาฝากครรภ์ ทำให้ไม่น่าจะมีใครที่สงสัยในตัวฉัน
 (เจอแล้วห้องเป้าหมาย แต่ว่ามีคนคอยเฝ้าอยู่หน้าห้องจะทำอย่างไรดี? ถ้าขืนบุกเข้าไปมีหวังแผนแตกแน่ๆ) ในตอนที่กำลังคิดอยู่นั้นเองก็มีเด็กน้อยผมสั้นคนหนึ่งที่เข้ามาดึงที่กางเกงของเลโอแล้วก็พูดขึ้นว่า "นี่ลุงมาทำอะไรแถวนี้หรอ? ดูน่าสงสัย อย่าบอกนะว่า..." ในตอนนั้นเลโอคิดได้แต่เพียงว่า "แย่แล้ว ไม่ทันได้ระวังตัวไม่คิดว่าจะมีเด็กอยู่แถวๆนี้ แผนแตกแน่เลย"
"แอบหนีคุณพี่สาวพยาบาลมาใช่ไหม? ถึงดูท่าทางเลิกลั่กอย่างนี้" ในตอนที่หัวใจตกไปอยุ่ที่ตาตุ่มก็ค่อยชื้นใจขึ้นมาหน่อย เหมือนว่าเด็กนี่จะยังไม่รู้ โอเค ถ้าอย่างนั้น...
"นี่ๆคุณพี่ยาม เมื่อกี้ผมเห็นคนที่ดูน่าสงสัยเขาด้อมๆมองๆ อยู่ตรงนั้นนะ" แล้วก็ชี้มือไปตรงที่เลโออยู่
 เมื่อยามที่เฝ้าเห็นดังนั้นแล้วก็มองไปที่เด็กน้อยชี้ ตอนแรกก็นึกว่าเด็กคนนี้ล้อเล่น แต่ขณะเองก็เริ่มมีเสียงเท้าดังขึ้นแล้วกำลังวิ่งออกไป ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นยามทั้งสองเลยรีบวิ่งตามไปทันที แล้วก็ดันวิ่งไปชนคนที่เดินผ่านมาล้มลงก้นจ้ำเบ้า
 "ขอโทษครับ ผมไม่ได้มองทางให้ดีเอง" ยามคนหนึ่งกล่าวขอโทษพร้อมยื่นมือออกไป
ชายคนนั้นที่สวมหมวกจับมือยามแล้วลุกขึ้น "ไม่เป็นไรครับ ทางนี้เองก็ไม่ดูทางให้ดีเหมือนกัน"
"เฮ้ยรีบไปกันเถอะ จะปล่อยให้พวกหน้าสงสัยหนีไปไม่ได้" ยามอีกคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยท่าทีที่รีบร้อน
 "เข้าใจแล้ว!" แล้วหันไปถามชายที่เดินชนนั้นว่า "ไม่ทราบว่าเห็นใครวิ่งผ่านไปหรือป่าวครับ?"
"เห็นครับ! เขาดูทีท่ารีบเหมือนหนีอะไรสักอย่างอยู่ ไปทางนั้นครับ" แล้วชี้ไปที่ทางเดินที่มีเลี้ยวหักซอก
 "ขอบคุณมากครับ" หลังจากนั้นยามทั้งสองก็รีบไปยังทางที่ชายคนนั้นบอกอย่างเร่งรีบ
ชายคนนั้นเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มนั้นพร้อมกับลูปที่หัวอย่างอ่อนโยน "ขอบใจมากหนูน้อย" จริงแล้วชายคนนั้นคือเลโอที่ใช้พลังของ "นัมเบอร์" ดึงความสนใจยามทั้งสอง
"ไหนล่ะ!...ของตอบแทน?" เด็กน้อยนั้นทำหน้ามุ่ยมองบน
"เข้าใจแล้ว...งั้นนี่!" เลโอหยิบลูกอมในกระเป๋าจำนวนหนึ่งออกมาให้เด็กคนนั้น "แล้วอีกอย่างนะ หนูรีบกลับไปหาคุณแม่ได้แล้ว ท่านจะเป็นห่วงเอา"
เด็กน้อยคนนั้นวิ่งจากไปด้วยรอยยิ้มแล้วหันหลังกลับมาพูดกับเลโอ "ขอบใจนะคุณลุง นี่ผมจะเอาไปให้น้องของผมที่กำลังจะเกิดในอีกไม่นานนี้"
"อย่างน้อยก็ควรรอให้น้องนายโตก่อนสิ!"
หลังจากนั้นเด็กคนนั้นก็รีบเดินกลับไปหาแม่ของตนเองโดยที่หอบลูกอมวิ่งไปอย่างร่าเริง....
"เอาละ! อย่างที่หมอนั่นบอกมาที่นี่จำเป็นต้องใช้คีย์การ์ดในการเข้า แล้วก็ยื่นไอ้นี่มาให้" เขาหยิบบัตรหนึ่งไปออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ถ้าจำไม่ผิด เหมือนว่าบัตรใบนี้จะใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่มีโอกาสแก้ตัว" แล้วสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กล้องวงจรปิด แล้วก็นึกคำพูดของดีลเลอร์ขึ้นมา ตอนที่เขามาไหว้วาน
"จะให้ฉันลอบเข้าไปเพื่อเอาข้อมูลคนที่เสียชีวิตในโรงพยาบาล?!"
"ครับ! ถ้าเป็นท่านเลโอต้องทำได้แน่ ถ้าใช้พลังนั้นละก็ไม่มีปัญหาอะไรแน่ๆ"
"พลังของฉันไม่ได้สามารถตบตากล้องวงจรปิดได้นะเว้ย!"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงไปครับ ถ้าเฉพาะในรายชื่อนี้เท่านั้นไม่เป็นไรหรอก ได้โปรดไว้ใจในตัวผม"
 "คนอย่างแกมันไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่เลย" แล้วเขาก็เปิดประตูนั้นออกเพื่อเข้าในห้อง
รู้สึกว่าที่หมอนั่นบอกมาจะมีทั้งหมด 6 คน แต่ว่าเหมือนจะคนละปีกัน สองรายแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เจอแล้ว! ส่วนอีกสี่คนที่เหลือจะคนปีแตกต่างกัน
รายที่สาม เมื่อ 7ปีที่แล้ว...เจอแล้ว!
รายที่สี่ เมื่อ 10ปีที่แล้ว.....เจอแล้ว!
รายที่ห้าเมื่อ 15 ปีที่แล้ว....เจอแล้ว! ทีนี้ก็เหลืออีกแค่คนเดียวเท่านั้น
รายสุดท้ายที่หก เมื่อ 30 ปีที่แล้ว.....เอกสารเยอะชะมัด หวังว่าพวกยามจะไม่กลับมาก่อนนะ.......เจอแล้ว! แต่ว่าค่อนข้างเก่าน่าดูเลยแฮะ! เอาล่ะที่นี่จะกลับออกไปอย่างไร? ถ้าในเมื่อตอนนี้ยามทั้งสองก็น่าจะมาอยู่ที่ตรงหน้าประตูแล้ว
ทันใดนั้นเองก็มีสียงโทรศัพท์ของเลโอดังขึ้น
กริ๊ง~ เป็นสายที่โทรมาจากดีลเลอร์
"สบายดีไหมครับ?"
"เอ่อ สบายสุดๆเลย เมื่อตอนนี้ก็ได้ข้อมูลมาแล้ว แต่ฉันออกไปไม่ได้นายทำอะไรสักอย่างไม่ได้หรอ?" เขาพูดพร้อมกัดฟันกรอดๆไปด้วย
"ถ้าผมให้สัญญาณเมื่อไหร่ก็ออกไปได้เลยนะครับ"
"เฮ้ย! นี่ฉันเข้ามามันก็เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ป่านนี้ยามคงกลับมาประจำที่แล้วมั้ง?"
"3....2...." ตอนนี้เสียงนับถอยหลังของดีลเลอร์ดังขึ้นโดยที่เลโอไม่ทันได้ตั้งตัว
"เดี๋ยวสิ!"
"1...ออกมาได้แล้วครับ!" ทันทีที่เลโอเปิดประตูออกก็พบกับดีลเลอร์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาส่งยิ้มพร้อมพุดทักทายกลับมา "ยินดีด้วยครับท่านเลโอ"
"แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ ไหนว่าติดธุระที่อื่นไง?"
"เมื่อผมทำธุระเสร็จแล้วก็รีบมายังที่นี่ไงละครับ เอาละพวกเราก็รีบไปกันเถอะ"
เลโอที่เห็นบางอย่างผิดปกติจึงถามไปว่า..."พวกคนไข้ที่มาใช้บริการหายไปไหนกันหมดแล้ว?"
"เรื่องนั้นไว้ค่อยตอบทีหลัง เอาเป็นว่าตามผมมาทีครับ พวกเราต้องรีบแล้ว"
เลโอที่ได้ดีลเลอร์เข้ามาช่วยเอาไว้เลยทำให้หนีออกมาจากโรงพยาบาลด้วยทางที่ได้จัดเตรียมไว้ให้อย่างราบรื่น จนพ้นเขตของโรงพยาบาลมาที่ตรอกซอยแห่งหนึ่ง
"แล้วของที่ได้ไหว้วานให้ไปหามาได้หรือเปล่าครับ?"
"นี่หรอ? เอาไปสิ! แต่ว่าทำไมถึงต้องการข้อมูลของคนที่ตายแล้วด้วยละ" เลโอยื่นเอกสารให้กับดีลเลอร์ และเกิดสงสัยว่าทำไมวันนี้ถึงมีเสียงไซเรนของรถตำรวจดังอยู่หลายคัน ไหนอีกทั้งจะมีเฮลิคอปเตอร์อีก "ทำไมวันนี้ถึงเสียงดังกันจัง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอ?"
"ไม่ต้องไปสนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกครับ พวกเขาก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น" ตอนนี้ดีล-เลอร์กำลังตรวจสอบเอกสารที่เลโอนำมาให้
"ไม่ใช่ว่ามาจับพวกเราหรอกนะ บุกเข้าไปในห้องเก็บเอกสารของโรงพยาบาลโดนประกาศจับก็ไม่แปลก" เขาพูดอย่างสบายใจ
"เรื่องนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกครับ" ดีลเลอร์พูดอย่างหนักแน่น "เรียบร้อย ตรวจสอบทั้งหมดแล้วที่เหลือก็แค่นำไปเปรียบเทียบกับเอกสารที่ผมมีอยู่งานก็จบ"
 "งั้นไปหาอะไรกินกันหน่อยไหม? แต่นายเป็นคนจ่ายนะ! ถือซะว่าเป็นค่าจ้างของฉันในคราวนี้ละกัน" เลโอเดินออกจากซอยนั้นอย่างสบายใจเฉิบพร้อมผิวปาก
"ครับ!ถือว่าก็คุ้มอยู่" แล้วดีลเลอร์ก็เดินตามไป....


ตั้งแต่ที่ฮินะได้พูดขึ้นมานั้น ทำให้ทุกคนมองไปที่ทางเดียวกันนั่นก็คือดีลเลอร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ เมื่อเขาที่เห็นสายตาของทุคนที่จ้องมาที่เขาเป็นคนเดียว แล้วก็ยิ้มออกมาจนเห็นฟัน ทันทีนั้นบรรยากาศในห้องนั้นก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมา ทุกคนต่างก็พากันอึ้งกับการที่เขานิ่งและเงียบก่อนที่เขาจะเปิดปากพูดออกมา...
 "ต่อให้ทุกคนจะสงสัยยังไง? แต่ก็ไม่ใช่ผมแน่นอน!" เขาพูดมาพร้อมกับท่าทางไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ฟิชั่นที่เห็นดังนั้นเลยพูดสวนกลับไป "อย่ามาแหลหน่อยเลย! แกเองก็เล็งเก้าอี้ราชาไว้สินะที่แกใส่ถุงมือนั่นเองก็เป็นการที่จะปกปิดตัวเลขที่อยู่บนมือของแก ที่แท้ แกก็คือ "นัมเบอร์" คนสุดท้ายใช่ไหม?"
"ผมไม่ได้โกหกสักหน่อย...ถ้าอยากจะดูภายใต้มือนี้ล่ะก็ได้ครับ! เชิญดูให้เต็มตาเลย" เขาค่อยๆดึงถุงมืออกมาเพื่อแสดงความจริงใจ ปรากฏเป็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ เหมือนว่าถูกอะไรร้อนๆจี้เข้าไปที่จุดเดียวทั้งอย่างนั้น เขาไม่ใช่ "นัมเบอร์" คนสุดท้าย
"เห็นไหมครับ? นี่เป็นแผลของผมที่ได้ตอนเมื่อนานมาแล้ว รอยนี้ผมยังจำมันได้ขึ้นใจ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้สึกแต่เมื่อนึกถึงมันภาพความทรงจำเก่าๆก็ค่อยๆย้อนกลับมา" เขาลูบแผลเป็นนั้นแล้วใส่ถุงมือกลับไปเหมือนเดิม
"ช่วยไม่ได้นี่หว่า—ก็แกมันน่าสงสัยที่สุด สงสัยก็เป็นเรื่องธรรมดานิ" ฟิชั่นไม่แม้แต่จะขอโทษอีกทั้งยังไม่สำนึกในการกระทำนั้นอีก
 เลยทำให้อลิสที่นั่งๆอยู่ลุกขึ้นมาดุใส่เขา"อย่างน้อยแกก็ควรจะขอโทษเขานะ ไม่ใช่ทำตัวแบบนี้"
"พวกแกทุกคนก็สงสัยเหมือนกันไม่ใช่หรอ? แล้วจะให้ฉันมารับผิดชอบ! พวกแกทุกคนควรขอบคุณที่ฉันเป็นคนที่กล้าที่จะพูดมากกว่าสิ!" เขาตอบกลับมาอย่างดุดันทำให้อลิซพูดไม่ออกที่จริงเขาก็พูดถูกด้วยส่วนหนึ่ง
"ไม่เป็นไรครับ! ผมไม่ถือสาเรื่องนั้นหรอก จะสงสัยมันก็เป็นเรื่องธรรมดา" ดีลเลอร์พูดให้ทั้งสองคนต่างใจเย็นๆ
 "ที่จริงคนที่สิบสามก็อยู่ในห้องนี้แล้วครับ...เพียงแต่เขาค่อนข้างเป็นคนขี้อายนิดหน่อย หลายท่านเลยอาจจะยังไม่เห็น แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปครับ พวกคุณจะได้เห็นเขาแน่นอนในงานคัดเลือก ถ้าไม่ตายก่อนอะนะ"
 หลังจากที่ดีลเลอร์พูดจบหลายคนก็รู้เลยว่า เขาไม่ได้พูดเล่นๆ ไม่แน่ในทั้งหมดนี่ก็ไม่มีใครที่จะสามารถชนะผู้เข้าคัดเลือกคนสุดท้ายเลยก็เป็นได้
"เอาล่ะครับ ทีนี้ก็สุดท้ายแล้ว ผมขอแนะนำให้พวกท่านได้รู้จักกับ 13 ตระกูลโซดิแอก ภายในหนึ่งเดือนนี้ พวกเขาจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดของ "นัมเบอร์" ทุกคน"
 กลุ่มคนที่เข้ามาทีหลังนั้นค่อยก้าวมาข้างหน้าทีละคนตามลำดับ พร้อมกับดีลเลอร์ที่บรรยายประกอบไปด้วย
1.ตระกูลเอริส 2.ตระกูลทอรัส 3.ตระกูลเจมินี่ 4.ตระกูลแคนเซิล 5.ตระกูลเลโอ
6.ตระกูลเวอโก้ 7.ตระกูลไลบร้า 8.ตระกูลสกอปิโอ 9.ตระกูลซาจิทอรัส
10.ตระกูลแคปริคอน 11.ตระกูลอควาเรียส 12.ตระกูลพรีส 13.ตระกูลอูทูส
"พวกเขาเหล่านี้เป็นหัวหน้าประจำตระกูลในตอนนี้ ซึ่งแต่ละตระกูลรับผิดชอบหน้าที่ในประเทศนี้คนละอย่างกัน พวกเขาจะช่วยเหลือทุกท่านอย่างเท่าเทียมแต่จะเอนเองไปตามคนที่เขาสนับสนุน ถ้าอย่างนั้นเหล่า "นัมเบอร์" ทั้งลายเชิญเลือกได้เลยว่าอยากจะสังกัดอยู่ตระกูลไหน"
แจ็คเป็นคนที่เข้าไปเลือกเป็นคนแรก เขาชี้มือไปที่ตระกูลเอริสอย่างไม่ลังเลเลย
คนที่สองเป็นฟิชั่นเขาชี้ไปที่ ตระกูลเลโอเป็นอีกคนที่เลือกอย่างไม่ลังเล
คนที่สามเรด เขาเดินเข้าไปอย่าง เก้ๆกังๆ แล้วชี้ไปที่ตระกูลแคนเซิล
โรโบโต้เลือกเป็นคนที่สี่เขาคิดอยู่นานแล้วเลือกตระกูลอควาเรียส
ต่อมาเป็นไมร่าเธอเดินเข้าไปดูที่แววตาและสีหน้าของผู้น้ำเหล่านั้นก่อนแล้วค่อยเลือกตระกูลเวอโก้
ฮินะเธอเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัว ด้วยความเขินอายเธอเลยหลับตาแล้วชี้ไปที่ตระกูลไลบร้า
อลิซเธอเดินเข้าไปอย่างมั่นใจแล้วคิดอยู่สักคู่หนึ่งแล้วเลือกตระซาจิทอรัส
 ฮันโชนั้นเป็นคนที่คิดค่อนข้างนานที่สุดและลังเลอยู่นานามากจนในที่สุดก็เลือกตระกูลสกอปิโอ
ตอนนี้เหลืออีเพียงแค่ 5 ตระกุลที่เหลือกับ นัมเบอร์ อีก 4คน ด้วยความสงสัยบางอย่างจินเลยถามกับดีลเลอร์ไปว่า...
 "นี่ ยังเหลือ "นัมเบอร์" อีกหนึ่งคนที่ยังไม่ได้เลือกจะทำยังไง?"
"ถ้าคุณจิน หมายถึงคนสุดท้ายละก็ไม่ต้องห่วงไปครับ ตระกูลสุดท้ายที่เหลือจะเป็นของเขาเองและทางเขาก็ยินดีด้วย" จินสบายใจที่ได้ยินแบบนั้นเพราะว่าถ้าเกิดว่าเขาได้สิ่งที่ตนเองมีสิทธ์ได้เลือกอาจจะไม่พอใจก็เป็นได้
 "ถ้าพวกแกไม่เลือก งั้นฉันขอก่อนแล้วกัน" บันเป็นคนต่อไปเขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วชี้ไปที่ตระกูลแคปริคอน
ตอนนี้เหลือนัมเบอร์ อีก 3 คน ต่อไปเป็นไท เขาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เลือกอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาเลือกไปที่ตระกูลทอรัส
เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน ตอนนี้ทั้งทองคนก็เกี่ยงกันว่าใครจะเป็นคนเลือกก่อน
"เฮนรี่ นายเลือกก่อนเลย เดี๋ยวฉันเลือกทีหลังเอง"
"นายนั่นแหละไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไปเอง"
ทั้งสองคนต่างก็เกี่ยงกันไปกันมาจนสุดท้ายเลยเลือกที่จะตัดสินว่าใครจะเป็นคนไปก่อน ด้วยการ เป่า ยิง ฉุบ คนที่ชนะจะเป็นคนเลือกก่อน
"เป่า!... ยิง!... ฉุบ!..."
สุดท้ายแล้วคนที่ชนะก็คือ...จินนั่นเองเลยต้องเป็นคนไปเลือกก่อนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
(เอายังไงดี? สำหรับแผนการที่จะดันให้เฮนรี่ขึ้นเป็นราชาจำเป็นต้องใช้สิ่งนั้น แต่ว่าโอกาสที่จะโดนเลือกไปแล้วก็มีอยู่สูง ถ้าจะถามตรงก็จะดูน่ารังเกียจไป แล้วอีกอย่างยังเป็นการบอกแผนของตัวเองอีกด้วย....)
"นี่พวกคุณคิดว่าประเทศนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นต่างก็พากันเงียบไปเป็นแถบๆ แต่ว่ามีอยู่คนหนึ่งที่พูดขึ้นมาว่า "ทั้งระบบการจราจรและระบบการประปา ได้ถูกวางไว้เป็นอย่างดี มีการแบ่งสถานที่อยู่อาศัยและย่านการค้าอย่างชัดเจน ไหนจะระบบขนส่งมวลชลที่ทำขึ้นเพื่อทุกคนในราคาที่ประหยัดอีก ฯลฯ"
 "โอเคครับผมเลือกตระกูลนี้" เขาชี้ไปที่ตระกูลหนึ่ง
ชายหนุ่มทรงผมเฟดสีเทา ดูหล่อเหลา แต่งกายเรียบร้อย ก้มหัวคำนับอย่างนอบน้อมแล้วพูดขึ้นมาว่า "กระผมอูล หัวหน้าปัจจุบันแห่งตระกูลอูทูส เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ร่วมงานกับท่าน"
"แบบนี้ไม่ผิดกฎหรือไง?" โรโบโต้ลุกขึ้นถาม..
"ก็ไม่ได้มีระบุไว้นิครับ ว่าห้ามถามอะไรกับหัวหน้าตระกูล" ดีลเลอร์ตอบ
จินมองไปที่โรโบโต้และยิ้มอย่างคนที่ชนะ ทำให้เขาโกรธหนักยิ่งกว่าเดิมและปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่าจะเอาคืนอย่างสาสม
 คนสุดท้ายเป็นเฮนรี่เขาคิดอยู่สักพักแล้วเลือกที่ตระกูลพรีส
เมื่อทุกคนได้เลือกผู้สนับสนุนของตนเองจนครบหมดแล้วส่วนตระกูลเจมินี่จะเป็นของคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ดีลเลอร์ก็พูดขึ้นมาว่า...
"ในเมื่อครบกันหมดทุกคนแล้ว ก็ขอให้ทุกท่านโชคดี"
ในระหว่างที่กำลังเตรียมการเพื่อไปยังสถานที่ฝึกนั้นเอง ทุกคนต่างก็พากันรออยู่ในห้องนั้น
 ฉันเลยเข้าไปคุยกับเฮนรี่ที่กำลังนั่งรอตระกูลพรีสเช่นกัน "คิดว่าไหวหรือเปล่า? ว่าที่ราชา"
 เฮนรี่หันหน้ากลับมาตอบ "ก็พอไหวอยู่...น่าจะนะ?"
 "มั่นใจกว่านี้หน่อยสิ อย่างนายทำได้แน่" จินตบไปที่หลังของเฮนรี่พร้อมกับให้กำลังใจ
ระหว่างนั้นเอง นัมเบอร์ หลายคนก็เริ่มพากันออกจากห้องกันไป เหลือเพียงกันแค่ไม่กี่คน
จินขึ้นไปนั่งบนโต๊ะตรงข้างหน้าเฮนรี่แล้วพูดว่า..."เอาจริงฉันก็แอบกลัวๆเหมือนกันนะ ไม่ได้อยากจะทำร้ายใครนักหรอก อย่างน้อยฉันก็อยากจะพานายขึ้นเป็นราชา โดยวิธีที่ไม่จำเป็นต้องฆ่าคนอื่น ถึงมันจะยากก็เถอะแต่ว่าถ้าพวกเราสองคนร่วมมือกันแหละก็ทำได้แน่"
"อืม! เอาตามนั้นแล้วกัน ถ้านายตัดสินใจแบบนั้นฉันก็จะไม่ห้าม" เฮนรี่ตอบรับมาด้วยสีหน้าที่สดใส
แล้วในที่สุดอูลก็เข้ามาเรียกจิน เพราะว่าตอนนี้ได้เตรียมรถเสร็จแล้ว
"พวกเราได้ทำการเตรียมรถไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ เชิญทางนี้"
"ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง" พูดจบแล้วโบกมือลา
"เช่นกัน..." เฮนรี่พยักหน้าตอบ
ตอนอยู่บนรถตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างดูอึดอัด เพราะแทบไม่มีใครพูดออกมาเลย เมื่อเห็นได้ดังนั้นแล้วจินก็เป็นคนแรกที่พยายามจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อให้มันผ่อนคลายลงบ้าง
"ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันหรอครับ คุณอูล?" ถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ตอนนี้หรอครับ? เป็นสถานที่จะฝึกและยังเป็นสถานที่พวกเราทำงานกันอีกด้วย ต่อจากนี้หนึ่งเดือนคุณจิน คุณต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น!"
เมื่อเขาได้ยินที่อูลพูดมาก็เริ่มลนลาน "เดี๋ยวนะ! แล้วเรื่องมหาวิทยาลัยล่ะ ไหนจะเรื่องที่ทำงานกับที่พักที่ผมอยู่ในตอนนี้ด้วย"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไป พวกเราได้จ่ายเงินส่วนหนึ่ง! กับทางอธิการโดยตรงให้เก็บรายชื่อของคุณเอาไว้จนกว่าทุอย่างจะเรียบร้อย ส่วนที่ทำงานพิเศษนั้นหัวหน้าที่นั่นค่อนข้างโวยวายอยู่บ้างแต่ก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร"
ได้ยินแล้วภาพในหัวของจินก็ลอยออกมา สภาพตอนที่หัวหน้าเฟยโวยวาย
"ส่วนสุดท้ายที่พัก พวกเราได้ทำการไปขนของใช้ในห้องคุณทั้งหมด
ที่จำเป็นมาไว้ให้แล้ว"
จนกระทั่งจินก็ถามเรื่องหนึ่งขึ้นมา "นี่คุณอูลรู้ใช่ไหม?... ว่าผมไม่ได้อยากที่จะขึ้นเป็นราชา"
 "ดูห่างเหินจังนะครับ...เรียกผมว่าอูลก็ได้ นั่นสิครับ ถ้าพูดตามตรงแล้วมันก็มีส่วนที่เป็นประโยชน์กับพวกผมอยู่ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ได้ขึ้นเป็นราชา...แต่ถ้าหากเพื่อนของคุณชนะและได้ขึ้นเป็นราชา โดยที่มีคุณคอยสนับสนุนแหละก็ อย่างน้อยสิ่งที่ตระกูลผมได้อย่างแน่นอนคืออำนาจในการต่อรอง ก็นะ!โอกาสมันมากกว่าลงเดิมพันไปที่คุณคนเดียว เพราะฉะนั้นแล้วคุณจินเองก็ขยันทำผลงานให้ออกมาดีๆด้วยนะครับ"
"ตระกูลนี้ใช้คนเก่งเป็นบ้า!"
 "แน่นอนครับถึงแม้จะเป็นหนึ่งใน โซดิแอก แต่ก็เป็นตระกูลที่เกิดขึ้นท้ายสุด เลยมักจะถูกกดดันให้ทำงานในสิ่งที่ พวกตระกูลอื่นไม่อยากทำ การก่อสร้าง ไม่ก็วางแผนผังเมือง หรือวางระบบต่างๆ พวกเขาเห็นว่ามันเป็นงานยุ่งยากเลยโดยมาให้ทางนี้หมดเลย"
 ได้ยินแบบนั้นแล้วทำให้จินนั่งเงียบไปพักหนึ่ง เมื่ออูลเห็นดังนั้นเลยพยายามเบี่ยงไปยังเรื่องอื่น "ดูนั่นสิครับ! โบสถ์ที่พึ่งจะทำการบูรณะใหม่ จากตอนแรกที่เก่าจนแทบจะใช้งานไม่ได้ ตอนแรกก็ว่าจะทุบทิ้งไปสร้างอย่างอื่นแทน แต่เมื่อคิดดูใหม่อีกทีเลยพยายามสร้างให้เหมือนเก่ามากที่สุด และเพื่อหาอะไรใหม่มาเพื่อเป็นสิ่งที่คอยดึงดูดคนเลยหาระฆังอันใหญ่นั้นมาติดตั้งไว้บนยอดสุด เวลาตอนพิธีกรรมอะไรที่เกี่ยวกับทางศาสนา เสียงระฆังก็จะดังไปทั่วเซนเตอร์" เขาชี้ให้เห็นโบสถ์ขนาดใหญ่สีขาวสวยงาม และบนยอดสูงสุดนั้นมีระฆังขนาดใหญ่แขวนอยู่
 "ยอดเลยนะครับ...ใหญ่สุดๆเลย" จินกล่าวชม
"ก็นะ! คนสมัยนี้ไม่ค่อยจะได้สนใจศาสนาเท่าไหร่ พวกผมก็ทำได้เพียงแค่อนุรักษ์ไว้ก็เท่านั้นเอง"
แล้วจู่ๆอูลก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้เลยถามบางอย่างกับจินไป "จะว่าไป ผมก็ยังไม่ได้ถามเรื่องนี้เลย ว่าทำไมคุณถึงเลือกผมให้เป็นผู้สนับสนุน"
 "อูล คุณน่าจะมีสิ่งที่ผมจำเป็นที่จะต้องใช้ในการคัดเลือก ในการที่จะช่วยให้เฮนรี่ขึ้นเป็นราชา"
 "ถ้าเป็นเรื่องแผนผังเมืองล่ะก็ ไม่ต้องห่วงครับ! เพราะว่ายังไง "นัมเบอร์" ทุกคนจะได้เหมือนๆกัน ดังนั้นแทบจะไม่มีประโยชน์เลย"
 "เรื่องนั้นก็คิดไว้แล้ว ที่ฉันต้องการให้ก็คือแผนผังอีกอันหนึ่งต่างหาก"
 ถึงกระนั้นอูลก็ไม่รู้อยู่ดีว่าต้องการส่วนไหน "อีกอันหนึ่งหรอครับ? หรือว่าจะให้ผมทำแผนผังปลอมๆที่ไว้ใช้หลอกอีกฝั่ง ถือว่าเป็นกลยุทธ์ที่ดีแต่ว่าอย่าเลยครับ พวกผมเกิดและโตมาในเซนเตอร์ ต่อให้จะปลอมแปลงอย่างไรก็รู้อยู่ดี"
 "มันมีสิ่งที่ซับซ้อนกว่าแผนผังในเซนเตอร์นะ เป็นที่ที่พวกคุณไม่อยากแม้แต่จะก้าวขาเข้าไปเลย" จินยิ้มอย่างมิเลศนัย
 ตอนนั้นเองที่อูลเข้าใจสิ่งที่จินได้คิด "รับทราบแล้วครับ ทางเราจะรีบจัดการให้อย่างเร็วที่สุด"
 ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาจนถึงที่หมาย เป็นตึกสูง 80 ชั้น ตั้งตระง่าน ภายในนั้นมีพนักงานที่เดินป้วนเปี้ยนไป-มา อูลพาเดินนำเข้าไปในตึก ผู้คนในนั้นที่ได้เห็นอูลต่างก็พากันต้อนรับเป็นอย่างดี แต่เขากลับไม่ได้ถือตัวอะไรกลับบอกให้ทุกคนกลับไปทำงานของตนให้เสร็จมากกว่าที่จะให้คนมาต้อนรับตัวเขา
 "เราต้องลงไปยังชั้นใต้ดิน ที่นั้นเหมาะที่จะเป็นสถานที่ฝึกมากว่าข้างบนนี่" ทั้งสองลงลิฟต์เพื่อไปยังชั้นใต้ดิน ในระหว่างนั้นจินก็ได้ถามบางอย่างกับอูล
 "นี่อูล! ราชาคนก่อนเขาตายได้อย่างไร ในเมื่อในราชวังทั้งแน่นหนา แล้วอีกอย่างคนที่สามารถทำได้มันไม่น่าจะมีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?"
 "นั่นสินะครับ ตอนที่ผมรู้ก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน พวกเราถูกห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ทางสิบสามสภากลางกำชับมาอย่างนั้น"
 "แล้วราชาคนก่อนเป็นคนอย่างไร? อูลพอจะรู้บ้างไหม?"
 "ผมเองก็เคยเห็นหน้าอยู่ไม่กี่ครั้งเอง ถึงกระนั้นก็แทบจะไม่ได้พูดคุยกกันเลย คงจะบอกอะไรมากไม่ได้ ขออภัยด้วยครับ" อูลก้มหัวขอโทษที่ตนเองไม่สามารถช่วยอะไรได้
 "ไม่หรอกครับ! แค่นี้ก็มากพอแล้ว...แต่ว่าแล้วใครจะเป็นคนเข้ามาช่วยผมฝึกล่ะ? หรือว่าจะเป็นอูล?"
 "ไม่ใช่ผมหรอก! ไว้ถึงเดี๋ยวคุณก็จะรู้เองล่ะ?"
 พักหนึ่งแล้วลิฟต์ก็มาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่ง ประตูค่อยๆเปิดออกเห็นห้องโถงกว้างสีขาวขนาดใหญ่ ในนั้นมีคนสามคนมายืนต้อนรับการมาถึงของพวกเขา
 "ถึงแล้วครับ ตั้งแต่นี้ที่นี่จะเป็นสถานที่ฝึกและยังเป็นที่คุณต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้อีก 1 เดือน"
 สามคนในนั้นมีหนึ่งคนที่เป็นผู้ชายสวมแว่นตาท่าทางใจดีเดินเข้ามาแนะนำตัวอย่างสุภาพ "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณจิน ผมชื่อ "โลแกน" จะมาเป็นคนที่คอยช่วยในการฝึกในครั้งนี้ครับ" พอพูดจบแล้วก็จับมือเพื่อทักทาย
 และเริ่มแนะนำผู้ช่วยทั้งสองคนหนึ่งเป็นหญิงสาวลักษณะดูห้าวๆผมยาวจนแทบถึงกลางหลัง แต่อีกคนที่เป็นสาวผมสั้นหน้าตาดูคุ้นเคยเหมิอนเคยเจอที่ไหนมาก่อน
 "ส่วนนี่คือผู้ช่วยผมอีกสองคน พวกเธอจะคอยช่วย---" ยังไม่ทันที่โลแกนจะพูดจบผู้ช่วยที่ผมสั้นคนหนึ่งก็เดินเข้ามาแล้วตบไปที่หน้าของจิน จนทุกคนต่างก็ทึ่งในสิ่งที่เธอกระทำลงไป
 "ไง! ไม่เจอกันนาน ยังจำได้ไหมล่ะความรู้สึกเจ็บนี้ นึกมันออกได้บ้างหรือยัง?" ตัวเล็ก ผมซอยสั้นกุด เธอคนนั้นที่เดินเข้ามามองด้วยสายตาที่เหยียดหยามดูแคน
 "เดี๋ยวเถอะ! "เซร่า" นี่เธอทำอะไรลงไปนะ?" ผู้หญิงที่เป็นผู้ช่วยอีกคนเข้ามาห้าม
 "เป็นอะไรไหม? ต้องขอโทษจริงนะครับ ที่ผู้ช่วยของผมนั้นเสียมารยาท ปกติแล้วเธอจะไม่ทำกิริยาแบบนี้" โลแกนกล่าวขอโทษแทนผู้ช่วย...
 ใช่แล้ว! ฉันจำมันได้ขึ้นใจเลย ความรู้สึกแบบนี้ เมื่อสามปีที่แล้ว น้องสาวของชายคนแรกที่ฉันได้พลั้งมือฆ่าไป...เด็กผู้หญิงผมเปียคนนั้น ตอนนี้อยู่ตรงหน้าฉันด้วยอารมณ์ที่ยังคงเคียดแค้นอยู่ดังเดิม
 จินเอามือจับไปที่หน้าข้างที่โดนตบ ความทรงจำที่ไม่อยากที่จะจำก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปหาแล้วพูดกลับเซร่าไป...
 "ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณเซร่า สบายดีไหมครับ?" จินพูดกลับพร้อมกับรอยยิ้มพร้อมเอามือจับไปที่แก้มข้างที่โดนตบ
 เหมือนว่ามันจะไม่ได้ทุเลาอาการโกรธและเกลียดเธอลงเลยกลับกันเธอพุ่งเข้ามาต่อยไปที่หน้าของเขาจนล้มลง แล้วขึ้นค่อมต่อยซ้ำไปที่เดิม จนเป็นแผลรอยซ้ำเห็นได้อย่างชัดเจน
 "คนอย่างแกยังมีหน้ามา...ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก! ทั้งๆที่เขาควรจะได้ใช้ชีวิตที่แสนสุขกับครอบครัวและลูกสาวของเขาแท้ๆ ถ้าไม่มีคนอย่างแก! พี่สะใภ้ของฉันก็คงไม่เป็นหม้าย ทำไม! คนอย่างแกไม่รีบๆตายไปซะ! สวะอย่างแกเท่านั้นที่ฉัน...ฉันจะ" น้ำตาของเธอก็ค่อยๆไหลออกมา ทั้งที่ยังค่อมจินอยู่ แต่กระนั้นจินก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป
 กลับกันเขายิ้มตอบรับกลับมาแล้วพูดว่า "ค่อยยังชั่ว! เหมือนว่าคุณและคุณแมรี่ยังสบายดีนะครับ ฝากทักทายพวกเขาแทนผมทีนะ"
 เหมือนกับทำให้เซร่าโกรธยิ่งกว่าเดิม "คนอย่างแกนี่มัน! ไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อพี่สะใภ้ฉัน" ตอนที่เธอกำลังจะทำร้ายจิน เหมือนว่าเพื่อนของเธอกับโลแกนจะเข้ามาห้าม และดึงตัวของเธอออกจากจินไว้ทัน
 "หยุดเดี๋ยวนี้เลย! เซร่า สงบสติอารมณ์ก่อน" เพื่อนของเธอพยายามกล่อมให้เธอสงบลง จนโลแกนหยิบเข็มที่มียาสลบเข้ามาฉีดเพื่อเข้าระงับเหตุการณ์ทันที แล้วเพื่อนของเธอก็พาตัวไปชั้นของบนเพื่อที่จะพักผ่อน
 ผ่านไปสักพักจนแผลของจินเริ่มค่อยหายจนหมด เหมือนที่ดีลเลอร์พูดมาจะจริงที่ว่า ร่างกายของ นัมเบอร์ ทุกคนนั้นจะสามรถฟื้นฟูร่างกายส่วนที่บาดแผลที่ตนได้รับจนไม่มีแม้แต่ร่อยรอยอะไรเหลือเลย...แล้วจู่ๆโลแกนก็พูดขึ้นมา..
 "คุณนี่โชคดีชะมัด! มีสาวสวยที่พึ่งเจอกันเข้ามาขึ้นค่อมแบบนี้ ไม่ได้มีบ่อยๆนะครับเนี่ย!"
 "ถ้าอิจฉาผมถึงขนาดนั้น ทำไมไม่ลองให้เธอทำกับคุณดูบ้างล่ะ โลแกน?"
 "ไม่ไหวๆ ผมไม่ได้สามารถรักษาบาดแผลได้แบบพวกคุณ แต่ถึงจะทำได้ผมก็ไม่เอาด้วยหรอก แต่ว่านะคุณจิน ในอดีตคุณไปทำอะไรให้เธอโกรธและเกลียดคุณได้ขนาดนั้น?"
 "........"จินนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
 "ไม่เป็นไรครับ ถ้าไม่อยากเล่าผมก็จะไม่ชักไซร้อะไรเพิ่มแล้ว"
 อูลที่อยู่ด้วยกันกับทั้งสองนั้นถามกับจินเพื่อความแน่ใจ... "เอาไงดีครับ ให้ปลดเธออกไหม?"
 "แค่นี้เอง ไม่เห็นเป็นจำต้องไล่เธอออกเลย แผลก็หายแล้วด้วย" เขาพูดพร้อมแสดงว่าบาดแผลหายแล้ว
 "ป่าวครับ! แค่จะให้เธอไปทำที่หน่วยอื่นแทน แต่ว่าจะดีแล้วหรอครับ? ที่จะหวังให้เธอร่วมมือด้วย" อูลถามด้วยความเป็นห่วง
 "ยังไงผมก็ไม่ตายด้วยมือเธอหรอกวางใจได้ ถึงแม้จะยังเจ็บก็เถอะ" จินตอบอย่างมั่นใจ
 "ถ้าคุณจินยืนยันอย่างนั้นผมก็จะทำตาม ว่าแต่แล้วเรื่องที่จะทำให้เขาใช้พลังของ "นัมเบอร์" นายจะทำยังไงโลแกน?"
 ทันทีนั้นโลแกนก็เปิดวิดีโอการทดลองที่ถูกบันทึกไว้เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้วออกมา
 "เหมือนว่ามันจะยังไม่ยืนยันร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่อย่างน้อยก็ใช้ในการอ้างอิงได้ ฉันได้ลองเปรียบเทียบกับหลายวีดิโอที่ได้มา เห็นตรงกันไปในทิศทางเดียวกัน นัมเบอร์ ทั้งหมดที่ได้รับสารกระตุ้นแล้วเรียบร้อย หากมีความปรารถนาที่แรงกล้าเพียงพอ หรือไม่ก็ประสบการณ์ที่เฉียดตาย ก็สามารถทำให้ใช้พลังในส่วนนั้นได้ แต่มันก็มีหลายกรณีที่เกิดขึ้นแบบบังเอิญ"
 "ถ้าจะฉันพูดง่ายๆ ก็คือ ตัดความปรารถนาอันแรงกล้าออกไปเลย บังเอิญหวังแค่โชคเท่านั้นคงไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องสถานการณ์ที่เฉียดตายเท่านั้นสินะ" เมื่อพูดเสร็จแล้วทั้งสองคนก็หัน
มาเป็นทางเดียวกัน
 "อย่าลืมสิ!ตอนนี้ผมไม่มีทางตายนะ ดังนั้นแล้ววิธีนี้ไม่น่าจะได้ผล" จินพยายามที่จะเบี่ยงประเด็น
 "ไม่ต้องห่วงครับ! เพียงทำให้คุณเจ็บจนเจียนตายก็พอแล้ว" โลแกนเขาพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มดีใจเหมือนมีเลศนัยบางอย่าง
 "คงไม่จับผมไปถ่วงน้ำกับนั่งเก้าอี้ไฟฟ้าหรอกนะ...หรือว่าจะจับผมขึงพรืดบนโต๊ะทดลองแล้วผชำแหละร่างกายที่ล่ะส่วน"
 โลแกนขยับแว่นและแสนะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย"ผมละเกลียดจริง...พวกคนเซนส์ดีเหลือเกิน แต่ไม่ต้องห่วงไปครับ! ผมมีความเป็นมนุษย์มากพอ รู้เรื่องที่จะทำในตอนนี้ดี"
โลแกน เลยเดินเข้าไปเปิดผ้าที่คลุมเครื่องที่จะให้จินฝึกในครั้งนี้เพื่อใช้ในการปลุกพลัง นัมเบอร์ ให้ตื่นขึ้นให้เร็วที่สุด เครื่องเป็นสายลู่วิ่ง 3 สายขนาดใหญ่ มีลูกตุ้มเหล็กแขวนเป็นอุปสรรค และช่องระหว่างลู่นั้นมีหุ่นไม้จำนวนมากคอยขัดขวางการวิ่ง ไม่เพียงแค่ต้องเร่งฝีเท้าแต่ยังต้องระวังข้างบนกับข้างล่างอีกด้วย แถมอีกอย่างยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ความเร็วของมันจะเพิ่มขึ้นอีกด้วย "ขอเรียกว่า หมายเลข 01"
ตอนนั้นเองในใจของจินและอูลก็คิดเป็นแบบเดียวกันว่า "(นายนี่มันไม่มีรสนิยมในการตั้งชื่อจริงๆ)"
 "ยิ่งทำให้มันตื่นเร็วมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้มีเวลาฝึกใช้มันอีกนานขึ้น"
 "มันจะใช้ได้จริงหรือเปล่าไอ้เครื่องนี้?" จินถามอย่างลังเลไม่คิดว่ามันจะช่วยได้
 "คุณจิน ช่วยไปเปลี่ยนชุดที่พวกเราได้เตรียมให้เอาไว้ในห้องด้วยครับ...ถ้าห่วงเรื่องที่ว่าใครจะแอบมองละก็ ในห้องนี้มีกล้องคอยสอดส่องก็จริงแต่ในห้องที่พวกเราได้เตรียมไว้ให้นั้นไม่มี วางใจได้"
 "ขอบคุณที่อธิบาย ช่วยได้มากเลย!"
 จินนั้นรีบเดินเข้าไปที่ห้องทันทีแล้วเปลี่ยนชุดที่เตรียมไว้ให้อย่างรวดเร็ว
 "เห---ว่าไปแล้วห้องนี้ค่อนข้างใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย! สมกับเป็นพวกคนรวย นี่สินะของที่พวกเขาไปเอามาจากหอพัก?" จินเปิดกระเป๋าที่อยู่กลางห้องพบในนั้นมีของมากมายที่ถูกเอามาจากหอพัก "กางเกงตัวนี้ยังไม่ได้ซักเลยแฮะ ไว้จบการฝึกวันนี้แล้วค่อยมาวักแล้วกัน" จินปิดกระเป๋าแล้วรีบออกไปที่ห้องโถงทันที เหมือนว่าอูลจะขึ้นไปข้างบนแล้วเหลือเพียงแค่เขากับโลแกนที่ยังอยู่ข้างล่าง
 "มาแล้วหรอครับ ถ้าอย่างนั้นขึ้นไปบนเครื่องเชือด เอ้ย!ทดสอบได้เลยครับ เริ่มทำงานเครื่อง หมายเลข 01ได้ " สิ้นสุดเสียงนั้นโลแกนก็กดปุ่มทำงานทันที แล้วเครื่องก็ค่อยๆเริ่มจากช้าพอเดินได้
 "จะว่าไป นี่มันเครื่องหมายเลข 01 แล้วไม่มีเครื่องที่ใช้ในการทดลองก่อนเลยหรอ โลแกน?"
โลแกนหันหน้าหนีทันทีที่ จินถามเขา
 "ลองดูเดี๋ยวก็รู้ครับ ทดลองใช้จริงไปเลยแล้วกัน!" เขาหลบตาตอบและกดปุ่มเพิ่มความเร็ว
 จินผงะในสิ่งที่โลแกนพูดออกมา "เดี๋ยวนะ! อย่าบอกนะว่าเครื่องนี้ยังไม่เคยได้รับการทดสอบเลย"
 "ยังไงก็ไม่ตายอยู่แล้วนิ เจ็บนิดเจ็บหน่อยก็คงไม่เป็นไร"
 "เฮ้ย!!โลแกน!!!!"
เมื่อเครื่องทำงาน ไม่ถึงหนึ่งนาที จินก็โดนลูกตุ้มขนาดใหญ่พาดจนตกลู่วิ่งทันที เพราะว่ามัวแต่หลบหุ่นไม้จนไม่ได้สังเกตข้างบนหัว โลแกนเมื่อเห็นดังนั้นเลยหยุดเครื่องแล้วเข้ามาดูอาการ "ไหวไหมครับ?"
"เครื่อง...นี้มันจะใช้...ได้ผลจริงๆหรอ?" จินถามในขณะที่ร่างกายของเขานอนราบกับพื้นด้วยอาการจุกหลังจากที่โดนลูกตุ้มพาด
"นั่นสินะ! ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะข้อมูลที่ได้มามันค่อนข้างน้อยมากและยังไม่มีตัวแปรที่แน่นอนอีกต่างหาก"
"ความหวังผมฝากอยู่กับความไม่แน่นอนนี่อย่างนั้นหรอ?"
"ขึ้นชื่อว่าความหวังมันก็ไม่แน่นอนอยู่แล้วครับ ถ้าในเมื่อระดับนี้ไม่ไหว งั้นผมลองลดระดับดูก่อนเป็นอย่างไร? เพื่อที่ให้คุณได้ชินก่อนเดี๋ยวค่อยเพิ่มระดับขึ้นที่หลัง" โลแกนถามจินที่นอนราบกับพื้น
"แล้วที่ผมทำไปเมื่อกี้ระดับไหนกัน?"
"ระดับ 3 ครับ ในตอนนี้ เกินไปมากกว่านี้จะอันตรายเกินไป"
"แล้วทำไม...ไม่ทำแบบนั้น...ตั้งแต่แรก" จิน พูดทั้งที่ตนเองยังเจ็บอยู่
โลแกนเข้ามานั่งยองๆข้างพร้อมกับอธิบายไป"ก็คุณและผมต่างก็อยากจะให้ได้ทราบเกี่ยวกับความสามารถพลังของ "นัมเบอร์" ที่คุณได้รับมาเหมือนกัน อย่างน้อยก็ถือว่าหยวนๆ ที่ทำไปทั้งหมดเพราะก็เพื่อตัวคุณเอง"
จินเห็นถึงความหวังดีในส่วนนี้ เขาจึงรีบลุกขึ้นอย่างแข็งขัน "ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มกันใหม่"
จนท้ายที่สุดต่อ....ถึงแม้ว่าโลแกนจะลดระดับของเครื่องลงมาเหลือแค่ 1 แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังไม่สามารถอยู่ได้นานเกิน 2 นาทีอยู่ดี