ผมเป็นคนไม่คิดอะไรซับซ้อน ผมคิดง่ายๆว่าถ้าผมยกทุกอย่างคืนให้ท่านไนท์ เขาและคนอื่นๆจะได้มีชีวิตที่ปกติกลับคืนมา แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิด เพราะท่านไนท์นั้นสุดยอดกว่าที่ผมคิดไว้มากนัก
"ท่านไนท์!"
ผมถลาเข้าไปหา ไม่ลังเลเลยที่จะกอดเอวคนตรงหน้าแน่น เพราะกลัวว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง และเพราะส่วนสูงผมทำได้เท่านี้
"ท่านกลับมาแล้ว"
ผมเชื่อว่าท่านไนท์จะกลับมาได้ แต่เขาก็ทำให้ผมประหลาดใจยิ่งกว่าด้วยการกลับมาครบสามสิบสองและทรงพลังมาก
ท่านไนท์ยิ้มกว้าง บรรจงถอนหน้ากากออกให้ผมแล้วเช็ดเลือดที่ซึมจากมุมปากให้ด้วยความอ่อนโยน
"ขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบาก"
"ผมไม่ได้ลำบากอะไรเลย" ตอนนี้ผมทั้งดีใจ และแปลกใจที่รอบตัวท่านไนท์ไม่มีพลังของอัลฟ่าอยู่แม้แต่น้อยเช่นเดียวกับที่ผมไม่มี เส้นด้ายนั่นหายไปไหนแล้ว?
"เกิดอะไรขึ้นเรอะครับท่านไนท์"
"ผมขอโทษนะเมเรส ตอนนี้นายเองก็ไม่มีพลังอัลฟ่าแล้ว ผมสละสิทธิ์นั้นทิ้งอย่างถาวรไปแล้ว ดาวดวงนี้อยู่เหนือการควบคุมของอัลฟ่า มันจะเป็นไปตามอายุขัยของมัน และเหตุปัจจัยในจักรวาลโดยที่ไม่มีผู้ใดสามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป เช่นเดียวกับพวกเราและชาวดาวเฟลม่าทั้งหมด"
ท่านไนท์ลูบหัวผมเบาๆราวกับปลอบประโลมระหว่างที่เขาเอ่ยต่อไป ผมชอบที่ท่านทำแบบนี้ และคิดถึงมันมาก จนเผลอหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้ม
"ขอโทษนะที่ผมเอาแต่ใจ"
ผมลืมตามองสีหน้าเสียใจของท่าน และค้นพบว่าผมไม่โกรธเลย ท่านไนท์ไม่จำเป็นต้องขอโทษผม ผมเข้าใจถึงสิ่งที่ท่านต้องการดี ไม่ว่าเมื่อไรท่านก็หวังสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับประชาชนของท่าน แต่คนที่ไม่เข้าใจน่าจะเป็นกลุ่มคนข้างหลังที่กำลังรอคำอธิบายจากท่านอย่างใจจดใจจ่อนี่แหละ
…
"ไนท์?"
ชาร์ลมองกลับไปกลับมาระหว่างไนท์คนใหม่กับไนท์คนเก่า ทั้งคู่ต่างก็ไม่มีพลังของอัลฟ่าดาวเฟลม่าอีกแล้ว และก็ดูไม่ใช่ภัยคุกคามทั้งคู่ ตกลงใครคือไนท์ ใครคือสัตว์ประหลาดกันแน่ ชาร์ลเกาหัวงุนงง
"ครับชาร์ล"
ไนท์หันไปยิ้มละไมให้พลางเดินเข้าไปหาพร้อมยื่นมือไปเชยคางเพื่อนสนิท
"คิดถึงผมเรอะครับ ชาร์เลส"
ถุย
แค่เจอหน้ากันครั้งแรกก็ชวนให้ชาร์ลอยากขากเสล็ดใส่ และรู้ได้ทันทีว่าใครคือตัวจริง อิกไนท์ที่น่าเตะคนนั้นคงมีได้แค่คนเดียว
"เอ็งนี่มัน ข้าบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าทำข้าซวยไปด้วย" ชาร์ลรีบปัดมือเจ้าเพื่อนตัวดี แล้วถอยหนีไปห่างๆ เพราะเขาเริ่มรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่มาจากข้างหลัง ทำให้หนาวจนแทบสั่นไปถึงกระดูก
"ไนท์ตัวจริงสินะ" คราวนี้เป็นเวอร์ชูวผู้ไม่สะทกสะท้านกับคลื่นลมก้าวเข้ามาแทรก และถือวิสาสะดึงเพื่อนสนิทไปกอดโดยไม่มีการขออนุญาตเจ้าตัวหรือเจ้าของ?
"นึกไม่ออกเลยว่า ถ้าไม่มีนายจะเป็นยังไง ดีใจที่นายกลับมานะ ไนท์"
"…" ผมแอบเห็นคิ้วของท่านไนท์กระตุกเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะสะกิดหลังเพื่อนแล้วเอ่ยว่า
"ผมคลื่นไส้น่ะ เวอร์"
เทพบุตรหัวเราะ คลายอ้อมกอดแล้วชี้ไปที่อาวุธด้านหลังไนท์
"ดาบเล่มนั้นน่าสนใจไม่เลว"
แต่ไนท์ไม่คิดจะอธิบาย เขายังคงจ้องเพื่อนคนแรกด้วยสายตาคาดโทษ
"นายแอบดูความทรงจำของผม เวอร์ และใช้กำลังทำร้ายคนที่ผมรัก ผมโกรธนายอยู่ ผมจะไม่พูดกับนายจนกว่านายจะขอโทษ"
โอ้ ท่านไนท์มีเล่นมุกงอนกับเขาด้วยเรอะ แต่เทพบุตรอย่างเวอร์ชูวมีหรือจะสะเทือน เขาเลิกคิ้วแล้วหัวเราะลั่น
"นายโกรธ?"
เวอร์ชูวหัวเราะไม่หยุดกับท่าทางโกรธเคืองของไนท์ แล้วแสยะยิ้ม
"นายสบายดีก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ แต่ว่าผมไม่คิดจะขอโทษหรอกนะ..."
เขาถอยออกไปเล็กน้อยแล้วเลียนแบบท่าไนท์ที่เชยคางชาร์ล
"เพราะผมชอบเวลานายโกรธมากเป็นพิเศษ"
อุ๊ก ทำไมผมรู้สึกว่าอากาศที่กำลังเย็นจัดจนหิมะจะตกได้เปลี่ยนเป็นมรสุมลมร้อนจนเหงื่อกาฬไหลโชกขนาดนี้ ชาร์ลหลบออกข้างๆไปแล้วอย่างรู้งาน
"โทษทีนะเวอร์ ผมมีเจ้าของแล้ว นายก็รู้"
ไนท์หยอกกลับแล้วแสร้งส่ายหน้าปฏิเสธ ค่อยๆดันมือที่เชยคางเขาออกอย่างสุภาพ
"ผมรู้ แต่นายก็รู้ว่าผมนิสัยเสีย ชอบแย่งคนที่มีเจ้าของ"
อืม ชักร้อนขึ้นเรื่อยๆแล้วแฮะ แบบนี้ผมเองก็ต้องหาที่หลบบ้างแล้วล่ะ สองคนนี้แสดงว่าแต่ก่อนก็หยอกกันไปมาแบบนี้ตลอดสินะ ท่านไนท์ถึงได้นิสัยเสียเที่ยวไปละลานคนอื่น
"งั้นนายก็หันไปถามเจ้าของผมก่อนดีมั้ย ว่าเขาจะปล่อยให้นายแย่งผมไปหรือเปล่า?" ไนท์พยักเพยิดไปด้านหลัง เทพบุตรยังคงยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ
"ไม่รู้จักคำว่าปล้นเรอะ ไนท์ ขโมยที่ไหนขออนุญาตเจ้าของบ้านบ้างกัน เผอิญผมเป็นขโมยที่ชอบเข้าข้างหลังบ้านด้วยสิ ผมค่อนข้างมั่นใจฝีมือตัวเองนะ"
"…"
เอิ่ม สองคนนี้จะหยอกกันเล่นก็ช่วยหันไปมองคนที่ถูกเมินให้ยืนอยู่ด้านหลังก่อนสิ ผมและชาร์ลเริ่มมีสีหน้าคล้ายๆกัน คือมองบนแล้วทำหน้าเพลีย
เวอร์ชูวยอมสงบปากในที่สุด แล้วหลีกทางให้ไนท์ก้าวเข้าไปหาจักรพรรดิที่เพิ่งทุ่มพลังไปจนแทบหมดตัวเพื่อแก้แค้นให้เขา แต่ตอนนี้กำลังถูกทุกคนเมินจนเส้นเลือดเริ่มปูดโปนเต็มใบหน้า
ไนท์ฉีกยิ้ม แล้วกางแขน เหมือนจะบอกว่า 'ผมกลับมาแล้ว วิ่งมาซบอกผมได้นะ'
แต่อาเบลยังยืนนิ่ง ในกระแสพลังจิตอันแข็งกร้าวส่งสัญญาณที่แปลได้อย่างเดียวว่า 'อธิบายมาซะ ไม่งั้น...ตาย' ออกมาเป็นระยะ
ไนท์จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วเริ่มต้นอธิบายตัวเอง ราวกับบุรุษที่หนีออกจากบ้านไปเที่ยวแล้วถูกจับได้ยังไงยังงั้นเลย
"นี่คือเมเรสโอเมก้าของผม ก่อนหน้านี้ผมยกพลังอัลฟ่าให้เขาขึ้นเป็นไนท์คนใหม่น่ะ"
สีหน้าอาเบลกับชาร์ลแข็งเป็นหินไปทันที ส่วนเวอร์ชูวก็หันมามองผมเหมือนจะสำรวจสินค้าแล้วพยักหน้า เขาดูจะจำโอ-เมก้าที่ตัวเองสร้างขึ้นมาได้อยู่บ้าง
แต่ท่านไนท์ ท่านก็ตรงเกินไปแล้วนะ
"ทำไมแกถึงทำแบบนั้น" อาเบลถามอย่างกดดัน ไนท์กลับยิ่งเริงร่าที่อาเบลพูดกับเขาแล้ว
"เรื่องมันมีอยู่ว่าผมเบื่อพลังอัลฟ่าแล้วเลยอยากยกให้คนอื่นน่ะ อาเบล ผมแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปพักร้อนบ้าง"
นี่ก็เป็นเหตุผลที่แถเอามากๆ จะมีใครเชื่อท่านเรอะ
"แล้วเมเรสก็เลยขาดการควบคุมออกไปอาระวาด และพอพระเจ้ารู้ก็เลยยึดพลังอัลฟ่าของดาวเฟลม่ากลับไปเลย ทำให้ต่อจากนี้จะไม่มีพลังอัลฟ่าประจำดาวอีกแล้ว พวกนายน่ะต่อให้เบื่อแค่ไหนก็ซี้ซั้วทำแบบผมล่ะ เดี๋ยวจะโดนพระเจ้าลงโทษได้"
ท่านก็ไถไปได้นะ ท่านไนท์
"เหลวไหล อิกไนท์ คลอร์ว เจ้าบังอาจเล่นตลกกับพวกเรางั้นเรอะ" เสียงด่าทอออกมาจากภาพฉายจากดาวต่างๆที่ดูการต่อสู้นี้อยู่ไกลๆ
พวกคนขี้ขลาดที่สอดส่องเรื่องราวของคนอื่น แต่ไม่คิดจะลงมือทำอะไร
ไนท์แจกรอยยิ้มให้กับทุกคนแล้วสะบัดดาบสีทองออกมา คลื่นกระแทกตัดผ่านนภาสะเทือนไปถึงดวงดาวของคนพวกนั้น ข้ามผ่านจักรวาลไปได้ด้วยความเร็วยิ่งกว่า 'เอซิสอาย' เพราะมันคือมวลพลังของจักรวาลที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ และไม่อาจขวางกั้น
"แล้วใครมีปัญหาเรอะ?"
ไนท์ถามพลางควงดาบสีทองเป็นวงแล้วเก็บเข้าฝักด้านหลังอย่างสง่างาม
เงียบ...
อืม ส่วนแบบนี้เขาเรียกว่าเมื่อมีอำนาจอยู่ในมือ จะชี้นกเป็นไม้หรือชี้หลุมดำเป็นดวงดาวก็ทำได้ เข้าข่ายทรราชไปทุกทีแล้วท่านไนท์ของผม
"อย่ามาล้อเล่น อิกไนท์" ใบหน้างดงามของจักรพรรดิอาเบลเริ่มบิดเบี้ยว น้ำเสียงกดต่ำจนน่าขนลุก
"แล้วความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมด แกจะอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุหรือไง" เขาคำราม หลายเสียงจากช่องสื่อสารก็พยักหน้าเห็นด้วยว่าให้ท่านไนท์อธิบาย แต่ท่านก็ยังยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ผมเห็นว่าผมไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายตัวเองกับคนทุกคนในจักรวาล โดยเฉพาะหลายฝ่ายที่ไม่ได้ลงทุนลงแรงกับปัญหาที่เกิดขึ้น เพราะงั้นเอาแบบนี้มั้ย ผมจะไปขอโทษและชี้แจงตัวเองกับท่านผู้นำเป็นการส่วนตัว คืนนี้..."
"..." สีหน้าของอาเบลคล้ำเขียวยิ่งกว่าเดิม มีความมืดกลืนเสี้ยวหน้าของเขาไปกว่าครึ่ง
นี่คือไนท์คนเดิมจริงๆ ไนท์ที่...น่าฆ่าให้ตาย
จริงๆอาเบลมีเรื่องที่อยากถามให้แน่ใจ แต่ตอนนี้ต่อหน้าคนมากมาย เขาก็พูดออกไปไม่ได้ จึงได้แต่เลือกสิ่งที่เหมาะสมที่สุดเพื่อยุติปัญหาเฉพาะหน้าตรงนี้
"พรุ่งนี้ตัวแทนจากภาคีจะมาขอคำอธิบายจากแก เพื่อพิจารณาโทษทัณฑ์ ระหว่างนี้แกถูกกักบริเวณ ห้ามออกจากอาณาเขตดาวเฟลม่า ไม่งั้นคงรู้นะว่าจะเจอกับอะไร"
ไนท์ก้มหัวแสดงละครตอบโต้อย่างนอบน้อม
"ขอบคุณในความกรุณาที่ให้ผมจัดการกับปัญหาในดวงดาวเฟลม่าที่กำลังสับสนก่อน"
จักรพรรดิจึงแค่นเสียงเฮอะ แล้วเปิดสะพานข้ามดาราจากไป ทิ้งแววตาสุดท้ายที่เดือดดาลเป็นคำเตือนให้ท่านไนท์เตรียมคำอธิบายดีๆไว้สำหรับพรุ่งนี้
เมื่ออาเบลไปแล้ว คนอื่นๆก็ทยอยกลับไปก่อน เพราะสถานการณ์ของดาวเฟลม่าตอนนี้วุ่นวายมาก ทั้งประชาชนที่แตกตื่น ทั้งดินฟ้าอากาศที่เปลี่ยนแปลง
"ไปกันเถอะ ลงไปดูประชาชนของเรากัน"
ท่านไนท์มองไปข้างล่างด้วยความเป็นห่วง เขาอุ้มผมขึ้น แล้วทิ้งตัวลงจากท้องฟ้า ส่วนผมยังอดทึ่งไม่ได้ ดาบสีทองที่ทรงพลังนั้นเหลือเชื่อจริงๆ
"ท่านไนท์ ท่านทำได้ยังไง"
ท่านไนท์ยิ้มกว้าง
"เพราะใครบางคนแผนสูงกว่าผม และไม่คิดยอมแพ้ต่อโชคชะตาหรืออะไรทั้งนั้น เลยทำให้พวกเรามีวันนี้ และวันข้างหน้า"
ผมไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
"แล้วตำแหน่งอัลฟ่าล่ะท่านไนท์?"
"ดาวดวงนี้ไม่มีอัลฟ่าแล้ว มันจะเป็นยังไงต่อไปผมเองก็บอกไม่ได้หรอก เราอาจจะกลายเป็นศัตรูกับทั้งจักรวาลที่ไม่เห็นด้วยก็ได้ แต่ว่าผมไม่ยอมให้ดวงดาวของเรา และประชาชนทุกคนเป็นอะไรไปแน่นอน รวมทั้งเมเรสด้วย"
เขามองตรงไปข้างหน้า หยักยิ้มที่มุมปากเลียนแบบใครบางคน
"ผมมีดาบเล่มนี้แล้ว ต่อให้ไม่มีพลังอัลฟ่าก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก ผมจะสร้างเส้นทางที่แตกต่างให้ดู เมเรส"
และผมเชื่อว่าท่านทำได้ เพราะผมรู้เสมอว่าท่านไนท์น่ะ...ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว


[นิก]
 หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์ในวันนั้น ดาวเฟลม่าวุ่นวายเป็นอย่างมาก ประชากรที่แตกตื่นสร้างปัญหาไว้มากมาย ทั้งการจลาจล การจับกลุ่มสร้างพลังทางการเมือง และปล้นเสบียงอาหารเพื่อกักตุน
 ดีที่วันนั้นท่านไนท์สามารถปราบปรามการจลาจลลงได้ ท่านตรากฎหมายขึ้นมาใหม่ ให้ประชาชนปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด และนำกองทัพเข้ามาช่วยดูแลความสงบ พร้อมๆกับประกาศสถานการณ์ปัจจุบันให้พวกเขารับรู้ เพื่อคลายความหวาดกลัว และแจกเสบียงอาหารตามเมืองที่เกิดความไม่สงบ ทั้งหมดจึงพอจะบรรเทาความตึงเครียดลงได้บ้าง
 จริงๆท่านไนท์อยากให้ประชาชนเลือกผู้นำด้วยตนเอง แต่ด้วยความที่พวกเขายังสับสนกันมาก และขาดพื้นฐานในการปกครองตัวเอง ท่านไนท์จึงต้องเป็นผู้นำไปก่อน จนกว่าพวกเขาจะพร้อม และทุกคนก็ยินดีฟังคำสั่งท่าน เพราะท่านมาด้วยพลังเหลือล้น ที่แผ่ รัศมีความน่ายำเกรง ออกมาข่มผู้ต้านทานจนง่อย
 แต่วันนี้ท่านไม่อยู่เนื่องจากต้องไปเจรจาพันธมิตรหนึ่งเดียวให้กลับมาคืนดี ผมจึงต้องเป็นคนดูแลไปก่อนชั่วคราวด้วยความรู้สึกร้อนๆหนาวๆ เพราะต่อให้ผมได้รับแต่งตั้งจากท่านไนท์มีหลักฐานพร้อมสรรพ แต่จะยังมีใครให้ความเคารพผมอีกเรอะ ผมที่ไม่ใช่อัลฟ่า ไม่มีพลังอะไรพิเศษ แถมเป็นอดีตทาสชั้นต่ำแบบนี้
 "ทั้งเวสต์และอีสต์ยังช่วยเหลืองานอยู่เหมือนเดิมนะ นิกไม่ต้องกังวล"
 ถึงท่านไนท์จะเอ่ยมาแบบนี้ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผมกังวลล่ะ
 ทั้งสัปดาห์ผมไม่ได้เจอพวกเขาเลย เพราะพวกเขามีงานล้นมือในการควบคุมความวุ่นวาย และดูเหมือนจะทำได้อย่างมีประสิทธิภาพจนเหตุการณ์หลายๆอย่างดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การจลาจลและการจัดกลุ่มเรียกร้องสิทธิต่างๆ เริ่มเงียบไป ผู้คนเริ่มเข้าใจและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมากขึ้น
 วันนี้ ผมกำลังจะได้เจอพวกเขาอีกครั้ง แต่กลับไม่สามารถบอกได้ว่า พวกเขาจะอยากเจอผมหรือเปล่า...
 "ท่านนิก"
 เสียงเรียกทำให้ผมสะท้าน ผมยังไม่ได้เตรียมใจเลย ไม่สิ ผมเตรียมใจมาทั้งสัปดาห์แล้ว แต่กลับรู้สึกว่าเวลาเท่าไรก็ไม่พอ
 ไม่พอที่จะเปลี่ยนความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้...
 "ท่านนิกขอรับบบ"
 เป็นอีสต์ กับ มู...
 อีสต์ถลาเข้ามากอดเอวผมไว้
 "ข้าน้อยอยากเจอท่านเหลือเกิน"
 เขาเอ่ยไม่ทันจบ อดีตโอเมก้าตัวสูง ก็ลากคอเขาออกจากเอวของผม โยนอีสต์ไปด้านหลัง แล้วย่อตัวลงกอดผมแทน
 "เจ้าบ้านี่ แย่งที่ข้าเรอะ"
 ผมเกาหัวอย่างมึนงงมองสองคนเริ่มทะเลาะกัน จริงๆคือเป็นอีสต์ที่พูดด่าทอไม่หยุด กับมูที่ใช้มือเดียวก็ผลักอีสต์กระเด็นออกไปได้
 "พวกนาย...ยังต้อนรับผมเหมือนเดิมเรอะ" ผมมองพวกเขาสลับไปมาแล้วเอ่ยถามตะกุกตะกัก
 อีสต์มีสีหน้าประหลาดใจ แต่แล้วก็ยิ้มกว้าง เหมือนเข้าใจว่าผมถามเพราะเหตุใด
 "อะไรทำให้ท่านคิดว่า ข้าน้อยจะเปลี่ยนไปหรือ ข้าน้อยไม่ใช่คนใจง่ายนะขอรับ เพราะท่านกับท่านไนท์คือคนที่ปลดปล่อยพวกเราจากตราประทับ"
 ผมโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ที่ระหว่างผมกับอีสต์ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มูก็เช่นกัน
 "พอไม่มีตราประทับแล้วมันเป็นยังไงเรอะอีสต์"
 "มันทำให้ข้าน้อยเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น และเข้าใจตัวเองมากขึ้น เช่นว่า ข้าน้อยสงสัยมาตลอดว่าทำไมข้าน้อยถึงหงุดหงิดทุกทีที่ต้องทำงานกับเวสต์ แต่ก่อนเหมือนมีหมอกมัวๆที่บังไม่ให้ข้าน้อยรับรู้ว่า ข้าน้อยน่ะไม่เคยชอบเวสต์เลย เพราะข้าน้อยอิจฉาเขา ตำแหน่งเขาดีกว่า ได้รับความสนใจจากท่านนิก และท่านไนท์มากกว่าเซาส์อีสต์มาตลอด"
 "อีสต์..." ผมวางมือบนบ่าเขา พยายามจะปลอบ แต่อีสต์ส่ายหน้า
 "ข้าน้อยไม่ติดใจอะไรแล้ว ท่านนิก เพราะข้าน้อยเห็นแล้วว่าเจ้าบ้าเวสต์มันต้องทำงานหนักแค่ไหนถึงจะได้ยืนอยู่ในจุดนั้น ซึ่งข้าน้อยขอบายดีกว่า"
 "และจริงๆแล้ว ตอนนี้ข้าน้อยอยากเข้าใกล้ท่านนิกมากกว่าเดิมอีกนะขอรับ"
 "ทำไมล่ะ"
 "เพราะข้าน้อยไม่ต้องกลัวว่าท่านจะอ่านใจข้าน้อยได้อีกแล้ว"
 เขาพูดด้วยสีหน้ายินดียิ่ง ส่วนผมนี่ตะลึงตาค้าง ลืมไปเลยว่าการถูกอ่านใจก็เหมือนการขโมยสิทธิที่จะคิดในเรื่องที่ต้องการไปจากคนอื่น และผมก็ดีใจที่อีสต์เข้าใจความหวังดีของท่านไนท์
 "ขอบคุณ อีสต์ ต่อจากนี้นายมีอิสระที่จะคิดอย่างที่นายอยากคิดแล้วล่ะ ขอโทษด้วยนะสำหรับที่ผ่านมา และต่อจากนี้ ไม่ใช่แค่คิด แต่นายก็มีสิทธิที่จะพูดในสิ่งที่คิดได้นะ อีสต์"
 "ถ้าเช่นนั้น ท่านนิก ข้าน้อยมีเรื่องขอร้อง" อีสต์ว่าพลางชี้ไปที่มู "ช่วยเอามันไปทีเถอะขอรับ ข้าน้อยจะอึดอัดตายอยู่แล้ว"
 หืม?
 ผู้ร้องทุกข์ชี้ให้ผมดูป้ายที่ต้นแขนมู มันเขียนไว้ว่า เจ้าหน้าที่ควบคุมความประพฤติ ? นี่แสดงว่ามูมีตำแหน่งแล้ว สีหน้ามันภาคภูมิใจมาก เมื่อเห็นผมสนใจป้ายนี้ มันก็ยืนเชิดหน้ายืดอก โชว์แถบคาดที่ต้นแขนให้ผมดูใกล้ๆ เหมือนจะอวด
 "แล้วทำไมมูถึงได้ตำแหน่งนี้ล่ะ?"
 "ท่านไนท์ให้มันคอยจับตาดูข้าน้อย ว่าได้ทำตามหน้าที่หรือเปล่า"
 ผมเข้าใจแล้ว ลองถ้าอีสต์มีคนจับตาดูตลอดเวลาก็คงไม่แอบไปทำผิดอะไรอีกแน่นอน
 "น่าจะมีประสิทธิภาพดีนะ" ผมอดขำไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าอยากร้องไห้ของอีสต์
 "อย่างน้อยก็ตอนทำธุระส่วนตัว ขอเวลาส่วนตัวให้ข้าน้อยบ้างเถอะ ให้มันมาจ้องข้าน้อยตลอดเวลาไม่ได้นะ"
 ผมสัญญาจะบอกท่านไนท์ให้ผ่อนปรนเรื่องนี้ให้บ้าง แล้วหันไปคุยกับมู
 "มูสบายดีมั้ย"
 ร่างสูงที่แข็งแกร่งทำหน้าบูดบึ้ง "ไม่ดี" มันตอบสั้นๆ
 "ทำไมล่ะ"
 "ไม่มีนิก ไม่ดี นิกอย่าไปไหนอีก"
 คำตอบที่ทำให้ผมหยุดยิ้มไม่ได้ ผมคิดถึงมูจริงๆ และประหลาดใจที่มูพูดชัดและคล่องขึ้นเยอะขนาดนี้
 "ท่านไนท์ให้ข้าน้อยช่วยสอนหนังสือมู และท่านจะยกเลิกหน้าที่ของมูก็ต่อเมื่อเขาอ่านออกเขียนได้คล่อง แล้วจึงจะส่งไปศึกษาในสายอาชีพที่ถนัดน่ะขอรับ"
 งั้นตอนนี้มูก็คอยช่วยปรับพฤติกรรมอีสต์ ส่วนอีสต์ว่างๆก็ต้องรีบสอนหนังสือมู เพื่อจะได้เป็นอิสระจากมู และมูจะได้ไปเรียนในด้านอื่นต่อเพื่อหางานที่เหมาะกับเขา
 ผมยิ้ม ถ้าทุกคนเดินต่อไปได้ด้วยดี ก็คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
 ผมออกเดินไปตามระเบียงอันเดิมที่ทะลุผ่านสวนดอกไม้สีขาว และมองเห็นฝูงแกะเป็นจุดขาวๆอยู่ในทุ่งหญ้าไกลๆ
 อีสต์บอกว่าเวสต์ยังอยู่ที่ห้องทำงาน เพราะท่านไนท์ชิ่งทิ้งงานไว้อีกแล้ว ผมจึงคิดจะเดินไปหาเผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง ห้องทำงานของเวสต์ผมเคยไปอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่เขาสอนผมเรื่องของจักรพรรดิอาเบล พร้อมอาหารเช้า ขนมปังและสตูเนื้อที่เรียบง่าย
 ในห้องว่างเปล่า แต่ถ้วยกาแฟดำยังส่งควันฉุยออกมา ผมถึงแน่ใจว่าเขาเพิ่งจะเดินออกจากห้องไปก่อนที่ผมจะมาไม่กี่วินาที
 เขาหลบหน้าผมเรอะ? หรือเขาไม่อยากเจอหน้าผมแล้ว ระเบียงเป็นทางตรงเดียว ถ้าเขาออกจากห้องไปเมื่อกี้ ก็ต้องเลี้ยวที่หัวมุมนี้ และเดินต่อไปทางตะวันตก ผมก้าวตามไป
 ไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมรู้แต่ว่าผมจะเจอคำตอบก็ต่อเมื่อได้เจอหน้าเขา
 เวสต์หลบหน้าผมจริงๆ ผมบอกได้ เพราะเมื่อไรที่ผมเหมือนจะเห็นเงาเขา เขาก็ห่างออกไปอีกหน เหมือนกำลังบอกผมให้เลิกติดตามไป เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว
 ถ้าผมไม่ใช่อัลฟ่า ยังมีความหมายอะไรบนดาวดวงนี้อีกเรอะ?
 ผมกัดฟัน เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าห่างออกไปเรื่อยๆ เหมือนแต่ละก้าวเป็นตะปูที่ตอกลึกลงไปในใจผม ให้ผมหยุดบ้าได้แล้ว การตามไปจะช่วยเปลี่ยนอะไรได้หรือ?
 แต่ผมไม่อยากยอมแพ้ อย่างไรก็อยากจะไปให้ถึง อยากจะเจอหน้าอีกสักครั้ง แม้สุดท้ายแล้ว ความจริงจะเจ็บปวด แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่ผมจะหันหลังหนีมันไป
 แล้วผมก็มาหยุดลงที่ที่เดิม
 ห้องที่เคยเป็นห้องลับของอัลฟ่า
 ประตูสูงใหญ่ยังตั้งตระหง่านและลวดลายอ่อนช้อยบนนั้นยังคงยืนหยัดข้ามวันเวลาของดวงดาวเฟลม่ามาจนวันนี้
 ทำไมกัน?
 หากไม่มีอัลฟ่าแล้ว ห้องสู่แก่นดาวจะมีไว้เพื่อสิ่งใด?
 ผมถามคำถามที่ไม่มีคำตอบ ดวงดาวไม่ตอบผมอีกแล้ว...
 ผมถาบมือลงที่บานประตูคิดว่าจะทะลุผ่านเข้าไปได้ แต่กลับทำไม่ได้ มือผมค้างอยู่บนแผ่นหินหนาหนัก ผมไม่มีสิทธิที่จะเข้าไปแล้ว ผมปฏิเสธพลังของดวงดาว และดวงดาวก็ปฏิเสธผม
 ผนังหินทึบเปลี่ยนเป็นโปร่งแสงในฉับพลันนั้น เปิดทางให้ดวงตาสีหมอกของผมสามารถมองผ่านเข้าไปได้ และผมก็เห็นคนที่ผมตามหา
 เงาที่ผมวิ่งตามมา...
 ร่างสูงของอดีตมหาดเล็กประจำวังยืนอยู่กึ่งกลางห้อง เขาหันหลังให้ผมและเงยหน้า เพดานเป็นฟากฟ้าสีดำ ที่ไม่มีแสงของดวงดาวหรือฝุ่นผงเนบิวล่าใดๆอีกแล้ว มันมืดมิดเหมือนไร้ซึ่งความหวัง
 เวสต์อยู่ในนั้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
 เขาอยู่ในห้องลับของอัลฟ่าได้อย่างไร?
 แล้วดวงตาผมก็เบิกกว้าง นึกถึงถ้อยคำในอดีตที่เจ้าตัวเป็นคนบอกผมเอง
 'เมื่อไร้ซึ่งผู้ปกครอง ดวงดาวจะเลือกอัลฟ่าคนใหม่'
 อัลฟ่าที่คู่ควร
 เปรี้ยะ
 ห้องสมุดของท่านไนท์หายไป ของขวัญทั้งหมดพังทลายกลายเป็นห้องที่ว่างเปล่า เส้นด้ายสีแดงโยงใยลงมาจากฟากฟ้าสีดำ ถักทอเป็นทรงกลมของดาวเฟลม่าขนาดเท่าฝ่ามือ ลอยอยู่ตรงหน้าเวสต์ ดวงดาวได้มอบอำนาจการตัดสินใจต่อโชคชะตาของสิ่งมีชีวิตทั่งมวลให้กับเบต้าอันดับหนึ่งที่มีคุณสมบัติทุกๆอย่างที่พระเจ้าต้องการ
 "เวสต์!"
 ผมเห็นแต่เข้าไปไม่ได้ เสียงร้องตะโกนของผมไปไม่ถึง ผมคิดจะร้องห้ามสุดชีวิต แต่แล้วเสียงของผมหายไปในลำคอ ผมกุมมันไว้ อย่างไรก็เอ่ยออกไปไม่ได้
 ผมควรจะห้ามเขาจริงๆเรอะ? เพราะสิ่งนี้ควรเป็นของเขามานานแล้ว มีตรงไหนไม่คู่ควรกัน
 ผมได้เป็นอัลฟ่าเพียงชั่วเวลาสั้นๆ แต่กลับทำให้รู้ว่า มันคือพลังที่วิเศษแค่ไหน อำนาจและพลังสูงสุดที่ดลบันดาลทุกอย่างดั่งใจฝัน มีทาสมากมาย ตีตราทุกสิ่งมีชีวิตให้เชื่อฟังอย่างไม่บิดพลิ้ว เขาจะลบรอยแผลบนหน้าแล้วเสกตัวเองให้เป็นเทพบนดวงดาวก็ทำได้ หรือจะเลือกมีชีวิตเป็นนิรันดร์ ดั่งพระเจ้าผู้สร้างสรรพสิ่งก็เป็นสิทธิของเขา
 ใครเล่าจะปฏิเสธ พลังเช่นนี้
 ที่ผ่านมาชะตากรรมของเวสต์ เขาไม่เคยได้ตัดสินมันด้วยตัวเอง เป็นรุ่นก่อนเลือกเขารับตำแหน่งนอร์ทเวสต์ เป็นท่านไนท์ปฏิเสธไม่เลือกเขาเป็นอัลผ่าฝึกหัด และสุดท้ายก็เป็นผมที่เลือกท่านไนท์กลับมา พร้อมกับทำลายพลังที่เขาควรได้รับมาตั้งแต่แรก
 ถ้าหากครั้งนี้คือสิ่งที่เขาได้เลือกเอง
 ผมคง...ไม่ควรห้ามเขา
 ต่อให้อัลฟ่าคนใหม่ทำให้ผมเป็นโอเมก้าของเขา ผมก็ต้องร่วมยินดีไปกับเขา...ใช่มั้ย?
 "ข้าน้อยขอปฏิเสธ"
 อะไรนะ?
 ผมที่ยืนก้มหน้ารอรับคำประกาศของดวงดาวว่ามีอัลฟ่าคนใหม่แล้ว ต้องรีบเงยหน้า
 เวสต์ เขา...ปฏิเสธการเลือกของพระเจ้างั้นเรอะ?
 ด้ายสีแดงลุกไหม้สลายไปอีกครั้ง แล้วผมกับเวสต์ก็กลับมายืนอยู่กลางสวน ห้องแห่งความลับที่เชื่อมต่อไปยังแก่นดาวหายไปแล้ว
 "ข้าน้อยทำความเคารพ ท่านนิก ต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่อาจคุกเข่าให้ท่านได้ เพราะท่านไนท์ยกเลิกธรรมเนียมการคุกเข่าไปแล้ว" เขาเอ่ยพลางโค้งให้ผมหนึ่งที
 ผมพยักหน้ารับรู้ แต่ในหัวยังมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ดวงตาสีฟ้าที่มองมาก็ไม่มีความสั่นไหวหรือเสียดายแม้แต่น้อย ที่เมื่อกี้เขาเพิ่งทิ้งโอกาสอันยิ่งใหญ่ไป โอกาสที่อาจมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต
 "ผมไม่เข้าใจ เวสต์ นาย...ไม่อยากเป็นอัลฟ่างั้นเรอะ"
 "…"
 "จริงอยู่ว่าพลังสตริงนั้นยิ่งใหญ่มากจนประมาณไม่ได้ และเท่าที่ข้าน้อยทราบจากการเป็นมหาดเล็กข้างกายมาตลอด ข้าน้อยไม่เห็นข้อเสียของพลังนี้เลย ข้าน้อยเองก็อยากจะเรียนรู้มันเช่นกัน เพียงแต่..."
 เวสต์จ้องมองผม ผมอ่านไม่ออกอีกแล้วว่าดวงตาที่ล้ำลึกของเขาสลักความคิดอะไรเอาไว้ข้างใน
 "ข้าน้อยอดครุ่นคิดไม่ได้ว่าทำไมสิ่งที่เยี่ยมยอดเช่นนี้ ทั้งท่านไนท์และท่านจึงโยนมันทิ้งไปโดยง่ายดายนัก
ข้าน้อยไม่เข้าใจ และหวังว่าท่านจะเป็นคนที่ให้คำตอบกับข้าน้อยได้ ท่านนิก"
 ผมโยนมันทิ้งเพราะต้องการช่วยท่านไนท์ ส่วนท่านไนท์โยนมันทิ้ง เพราะเขาเข้าใจความเจ็บปวดของผม หรือเมเรส
 สาเหตุจริงๆที่ทำให้เส้นด้ายสีแดงลุกไหม้แล้วสลายไปเกิดขึ้นเพราะใครก็สุดจะตอบได้ และยากเหลือเกินที่จะอธิบาย
 "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอดีตของท่านไนท์และเมเรสใช่มั้ยขอรับ ถ้ามันอธิบายได้ยากก็ไม่เป็นไร ท่านนิก"
 ผมพยักหน้า ผมไม่รู้จะบอกเขาได้อย่างไร ทั้งเรื่องของจักรพรรดิอาเบล เวอร์ชูว ชาร์ล ทุกคนที่มีส่วนให้ท่านไนท์เป็นดั่งวันนี้ และทำให้มีตัวผมตรงนี้
 แต่เวสต์ก็ไม่ได้โกรธเคือง
 "พวกเราติดตามผู้นำเพราะเราเชื่อว่าเขาจะนำอนาคตที่งดงามมาให้เรา แม้ตอนนี้ข้าน้อยยังมองไม่เห็นสิ่งใดในความสับสนตรงนี้ และเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่ตราบที่ท่านทั้งสองผู้มองไปได้ไกลกว่าเรายังดำรงอยู่ตรงนี้ ข้าน้อยก็หวังว่าพวกท่านจะช่วยชี้แนะ และนำเราก้าวเดินต่อไป จนถึงวันที่เราสามารถมองเห็นเส้นทางนั้นได้เช่นเดียวกัน"
 เขาลูบแผลเป็นของตัวเอง ผ่านดวงตาสีน้ำเงินฟ้าลากลงไปที่มุมปาก แล้วรอยยิ้มบางๆก็ปรากฎขึ้น
 นี่ทำให้ผมจำได้ ในสิ่งที่ผมควรจะจำได้นานแล้ว แต่ทำเป็นลืมไป...
 วันนั้นตัวผม...เมเรสที่เคียดแค้นท่านไนท์ เคยเดินทางมาที่นี่ มาเพื่อประหารอัลฟ่าที่ผมชิงชังที่สุด อัลฟ่าที่ทิ้งร่องรอยความปวดร้าวเอาไว้บนร่างกายผม เมเรสที่กลายเป็นเทเนบริส แคนนิส ตนแรกได้ปรากฎกายที่นี่เพื่อฆ่าไนท์
 และวันนั้นไนท์ ก็ได้เอ่ยไปแล้วว่าจะมอบสิทธิที่จะแก้แค้นให้กับเมเรส
 ไนท์จึงไม่ป้องกันตัวเอง สั่งให้ทุกคนเปิดทางและห้ามทำร้ายสัตว์ประหลาด แต่ก็มีคนคนหนึ่งที่ไม่ทำตาม
 "ท่านไนท์!"
 มหาดเล็กย้ายตัวเองมาคุ้มกันราชาของดวงดาว เขาไม่เข้าใจเหตุผลที่ท่านไนท์ปล่อยให้ตัวเองถูกทำร้ายโดยสิ่งประหลาดนี่ แต่ด้วยหน้าที่ของเขาจะปล่อยให้ราชาตายไปไม่ได้เด็ดขาด แม้ว่าตัวเขาจะเป็นคนที่ได้รับประโยชน์มากที่สุดก็ตาม
 "นายอยากเป็นอัลฟ่าหรือเปล่า" คำถามนี้เวสต์เคยได้รับมาหลายครั้ง และเขาตอบมันด้วยการกระทำมาตลอด
 พลังของสสารมืดจากกรงเล็บของสัตว์ประหลาดกัดกร่อนทำลายใบหน้าและร่างกายของเบต้สอันดับหนึ่ง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้ท่านไนท์ได้สติ และเลือกที่จะมีชีวิตต่อไป...
 สัตว์ประหลาดหนีไปได้ ท่านไนท์แกล้งบาดเจ็บ และรอเวลาที่เทเนบริส แคนนิสสิ้นฤทธิ์ด้วยฝีมือของจักรพรรดิอาเบล เขาเก็บอนุภาคของมันมาปั้นขึ้นเป็นตัวผม 'นิก นิโคลัส' มาอยู่ข้างกายท่านจนถึงปัจจุบัน ท่านคงพยายามชดเชยที่ไม่สามารถให้ผมเอาชีวิตท่านได้ล่ะมั้ง
 ผมจ้องใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นขีดข้ามดวงตาและโหนกแก้ม รอยแผลจากอดีตที่ทำให้ความหล่อเหลาของเขาถูกทำลาย
 "ผม...เมเรส เป็นคนสร้างรอยแผลให้กับนายสินะ"
 และท่านไนท์ก็จงใจเหลือไว้ เพื่อเตือนตัวเองว่าเขาจะยังตายไม่ได้จนกว่าภารกิจของเขาจะสำเร็จ จนกว่าเขาจะสามารถช่วยโอเมก้าคนอื่นๆได้
 เวสต์ก็เหมือนเป็นตัวกลางมาตลอด ระหว่างผมกับท่านไนท์ ระหว่างโอเมก้ากับอัลฟ่าที่ติดค้างกันและกัน เบต้าอย่างเขาต้องยืนอยู่ตรงกลาง ยอมรับผลกระทบและการเปลี่ยนแปลงมากมายและคอยพยุงให้ดาวเฟลม่าดำเนินต่อไปได้ โดยที่ไม่มีโอกาสรับรู้ หรือเข้าใจถึงที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมดเลย รวมทั้งสูญเสียโอกาสหลายๆอย่างที่เขาควรจะได้รับ
 ผมทรุดตัวลงคุกเข่าในทันทีทำให้เวสต์เผยสีหน้าตกใจเป็นครั้งแรก เขาพยายามประคองผมขึ้น แต่ผมก็จับมือเขาไว้แน่น ประสานมือไว้ตรงหน้าเขา
 "ผมขอขอบคุณนายจากใจจริงที่ช่วยเหลือผมมาตลอด นอร์ทเวสต์...ท่านไนท์เองก็คงคิดเช่นเดียวกัน"
 ทั้งผมและท่านไนท์ พวกเราติดค้างเวสต์จนประมาณไม่ได้เช่นกัน
 "บนดาวดวงนี้ไม่มีตำแหน่งไหนที่นายไม่คู่ควร ทุกสิ่งจะเป็นของนายถ้านายต้องการ"
 ก่อนที่เวสต์จะรู้ว่าผมจะทำอะไรต่อไป ผมก็คว้ากำไลสีขาวนวลอันนั้นไว้ และทำอย่างที่ท่านไนท์บอกมา
 [ U N L O C K ]
 ฉับพลันกำไลก็เกิดรอยร้าว เวสต์กระชากมือข้างนั้นออก เขาพยายามประคองมันไว้ไม่ให้รอยร้าวมีมากขึ้น แต่เขาก็หยุดมันไม่ได้ รอยร้าวดั่งรากไม้แทรกตัวกระจายไปจนทั่ว และในที่สุดกำไลอันงามก็แตกเป็นธุลี
 "ท่านไปซะ..."
 ผมยืนอึ้ง ผมพอจะเตรียมใจไว้แล้วว่า เวสต์จะต้องโกรธ แต่เขาจะต้องโกรธขนาดนี้เลยเรอะ
 "ไปให้ไกลจากข้าน้อย..."
 ขะเขาไล่ผมด้วย ที่ผ่านมาต่อให้ผมทำตัวงี่เง่า ไร้สาระ ไร้เหตุผลขนาดไหนเขายังไม่เคยไล่ผมเลยนะ เขาคงจะโกรธมากจริงๆ
 "เวสต์...คือว่า" ผมพยายามจะกลั่นคำแก้ตัวดีๆมากมายในหัวออกมาเป็นคำพูด แต่กลับไม่มีเลย ทั้งที่เตรียมมาตั้งหลายวันแล้ว
 "ไปเดี๋ยวนี้ ท่านนิก"
 เขาตะคอกขณะที่หันหลังให้ผม มือซ้ายของเขาลูบข้อมือขวาที่ว่างเปล่าซ้ำไปซ้ำมา ราวกับว่ามันจะช่วยให้บรรเทาความโกรธ ให้จิตใจเขาสงบนิ่งจนไม่เข้ามาประทุษร้ายผมที่ไปทำลายกำไลอันแสนสำคัญของเขา
 ใจผมตกไปอยู่ตาตุ่ม รู้สึกกลัวเสียงตะคอกของเขาจนตัวสั่นแล้ว แต่ที่ผมยังไม่ขยับเพราะสิ่งที่ผมกลัวมากกว่าก็คือ...กลัวว่าเขาจะไม่ยกโทษให้ สิ่งสำคัญของผู้คนไม่เหมือนกัน บางทีสำหรับเขา การได้ทำงานตามหน้าที่ รับใช้ท่านไนท์อย่างภักดี อาจจะเป็นที่สุดของปฎิทานในชีวิตก็เป็นได้ ผมไม่ควรเอาบรรทัดฐานของตัวเองไปตัดสินว่าเขาควรจะมีอิสรภาพอย่างไร
 เพราะอิสระคือสิ่งที่ผู้คนเลือกเอง
 "เวสต์ ผมขอโทษ..." ผมเอ่ยได้แค่นั้นก็ก้มหน้าลง หลับตาปี๋ ยืนยันจะไม่ไปไหน ถ้าเขาจะโกรธ ก็ด่าทอทุบตีเสียให้พอใจ แล้วจากนั้นก็กลับมาพูดคุยดีๆกับผมเถอะ อย่างให้เรื่องนี้ค้างคาทิ่มแทงทุกครั้งที่เจอหน้ากันเลย พวกเรายังต้องช่วยกันดูแลดาวเฟลม่าอีกนานนะ
 "…"
 ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแต่เสียงถอนหายใจ และเสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินมาหยุดตรงหน้า ผมแอบเปิดตาดูก็เห็นว่ารองเท้าขัดมันแวววับของเขาวางอยู่ข้างหน้าผมเอง
 "จริงๆไม่ว่าเมื่อไรข้าน้อยก็ไม่เคยต้องการเป็นอัลฟ่า..."
 จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้น ผมชะงัก แล้วค่อยๆเงยหน้ามองเขาด้วยความอยากรู้ว่าทำไมเขาจึงกล่าวเช่นนั้น และผมก็พบว่าเขาดูแปลกๆไป หน้าตาดำมืดเคร่งเครียด ราวกับกำลังต่อสู้กับการตัดสินใจบางอย่างข้างในอย่างรุนแรง เขาหลับตาขมวดคิ้วแน่นนานหลายวินาทีจนสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวเหยียดออกมา แล้วจากนั้นใบหน้าตึงเครียดก็กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมใจสั่น แต่ก็ไม่เท่าสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้
 "ข้าน้อยไม่อยากเป็นอัลฟ่าของดาวเฟลม่า เพราะข้าน้อยมีดาวดวงเดียวในการดูแลก็พอแล้ว"
 ว่าจบเขาก็ทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าผม สองมือประคองใบหน้าของผมไว้ ให้ผมสบกับดวงตาสีน้ำเงินที่จ้องตรงมาอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง พร้อมกับเอ่ยถามคำถามที่ผมไม่มีคำตอบ
 "...เป็นดวงดาวของข้าน้อยคนเดียวได้มั้ย ท่านนิก"
 ผมอ้าปากค้าง มะหมายถึงผมงั้นเรอะ มันหมายความว่าไง? ผมตอบไม่ถูกเพราะไม่เข้าใจความหมายของมัน...เมื่อเห็นผมทำหน้างุนงง อดีตเบต้าอันดับหนึ่งก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีก จนสามารถกระซิบอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ข้างหูผมได้
 "หมายความว่า...ทุกๆความคิดคำนึง ทุกความรู้สึกของดวงดาว ท่านต้องบอกแก่ข้าน้อยทุกๆวัน"
 "ทุกสิ่งที่ดวงดาวชอบไม่ชอบ ท่านก็ต้องบอกแก่ข้าน้อย ทั้งก่อนนอนหรือตอนตื่น ท่านก็ต้องทักทายข้าน้อยเป็นคนแรก"
 อ่า ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้นะ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาหรือเปล่า แล้วทำไมผมต้องใจเต้นแรงหน้าแดงด้วย ก็แค่เรื่องทั่วๆไปเองไม่ใช่เรอะ?
 ผมจะถอยตัวเองออก แต่เวสต์ก็ยึดตัวผมไว้ เพราะคำพูดของเขายังไม่จบ
 "นอกจากนี้ทุกพื้นที่ราบ หุบเหวและเนินสูงต่ำบนพื้นผิวดวงดาว ท่านต้องให้แค่ข้าน้อยคนเดียวได้สัมผัส...รวมทั้งสิทธิการเข้าถึง 'ห้องลับของดวงดาว' จะต้องมีแต่ข้าน้อยที่เข้าไปได้จากนี้และตลอดไป จนกว่าดวงดาวจะดับสลาย"
 เหวอ พอเขาพูดจบผมก็ขนลุกไปทั้งร่าง กลืนน้ำลายได้อย่างฝืดคอ เริ่มที่จะรู้แล้วว่าเขาหมายถึงอะไร มันคือการเปรียบเปรย ดั่งตัวผมเป็นดวงดาวอย่างนั้นเรอะ? แล้วเวสต์เป็นอัลฟ่า?
 งั้นก็แปลว่า เขาจะสำรวจภูมิประเทศตรงไหน อยากเสริมเติมแต่งปั้นทุกสิ่งบนผิวดาวได้ตามใจชอบ หรือกระทั่งบังคับให้หินหนืดเคลื่อนที่ไปอย่างไรก็ได้ใช่มั้ย? หรือแม้แต่ปรับเปลี่ยนวงโคจรให้หมุนวนอยู่ในอ้อมกอดนี้
 "ข้าน้อยอยากเป็นอัลฟ่าของดาวดวงเดียวเท่านั้น"
 นะนายพูดอะไรตอนนี้ผมเข้าใจหมดแล้ว เพราะงั้นพูดอย่างเดียวได้มั้ย ไม่ต้องสาธิต!
 "ได้มั้ยท่านนิก ?"
 ยะยังต้องถามอีกเรอะ? ในเมื่อสองมือของนายล่วงเกินผมไปขนาดนี้แล้ว นี่มันกลางสวนนะ ถึงจะเป็นสวนที่ไม่ค่อยมีคนผ่าน และเต็มไปด้วยพุ่มไม้ก็เถอะ แต่ว่า...
 ผมอยากร้องประท้วง อยากหนีไปสุดขอบจักรวาล แต่ก็ทำไม่ได้แล้ว ผมตกอยู่ในวงโคจร ไม่สิ อยู่ในสนามแรงโน้มถ่วงรุนแรงของหลุมดำ ณ ใจกลางดาราจักร ที่อัลฟ่านิสัยเสียสร้างขึ้นบนฝ่ามือของเขา และกำลังจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผม เริ่มต้นจากพื้นผิวดาว ลงไปจนถึงหินหนืดใต้เปลือกโลก และแม้แต่ห้องลับในแก่นดาวที่ถูกซุกซ่อนไว้ ทั้งหมดกำลังจะถูกปล้นชิงไปในบทเรียนสุดท้ายของคืนนี้
 บทเรียนที่ผมไม่ได้ร้องขอ แต่คุณครูจำเป็นก็อยากจะสอนให้...หวังว่าจะไม่ใช่สามวันสามคืนเหมือนตอนนั้นหรอกนะ ท่านไนท์ช่วยผมด้วย!


[อาเบล]
 "โปรดอภัยให้อัลฟ่าฝึกหัดที่ไร้มารยาทของข้าด้วย ที่ออกมาพบไม่ได้"
 "ไม่เป็นไร เด็กๆก็แบบนี้แหละ"
 สองผู้เฒ่าอัลฟ่าคุยกันอย่างมากมารยาทในวันสุดท้ายของการเจรจา อาเบลจำตัวเองในตอนนั้นได้ดี เขาเดินทางไปกับพ่อ หรือจักรพรรดิอาเบลรุ่นก่อนเพื่อเยี่ยมเยือนดาวต่างๆในฐานะอัลฟ่าฝึกหัดอันดับสี่
 ตอนนั้นพ่อต้องทำใจกว้างพูดดีกับอัลฟ่าดาวอื่นๆ ทั้งที่ต้อยต่ำกว่า ก็เพื่อจะขึ้นเป็นผู้นำสมาพันธ์ เขากำลังเดินสายหาเสียงสนับสนุนก็ว่าได้ และการที่เลือกพาเขามาด้วยก็ไม่ใช่ว่ารัก หรือเข้าข้างเขาเป็นพิเศษแต่อย่างใด แต่อัลฟ่าฝึกหัดทุกคนต้องเวียนกันติดตามจักรพรรดิอยู่แล้วเพื่อเรียนรู้ด้านการทูต
 ครั้งนี้ก็เหมือนเขาแค่จับฉลากได้มาดาวห่วยๆไกลโพ้น ที่ด้อยทั้งเทคโนโลยี และกองทัพสนับสนุน แต่อย่างไรข้อห้ามของจักรพรรดิก็คือห้ามมีการติดต่อเรื่องพันธมิตรในสงครามชิงบัลลังก์ขณะเดินทางไปกับท่านอยู่แล้ว อาเบลก็เลยยิ่งไม่อยากสนใจอัลฟ่าของดาวเฟลม่า
 ยิ่งวันนี้เขายิ่งกำลังหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ เพราะเมื่อวันก่อนนั้นหลังจากการเจรจาช่วงบ่ายเสร็จ เขากลับไปก็พบว่าของเล่นที่ถูกใจได้หายไปแล้ว ในห้องต้อนรับอาคันตุกะว่างเปล่า มันหนีไปได้ยังไง? เขาจัดการเบต้าของตัวเอง และเหล่าทหารที่เฝ้าเรือนพักของเขา แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบได้
 เขารู้ว่ามันบอบบางและน่าเย้ายวนมาก เขาก็พยายามระวังไม่ให้มันตายอย่างเต็มที่แล้วแท้ๆ ไม่อย่างนั้นคงต้องไปขอให้อัลฟ่าดาวเฟลม่าซ่อมมันให้ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องสมควรเลย
 มันหนีไปได้ หรือไม่ก็ตายไปแล้ว มีอยู่แค่สองทางเท่านั้น และอันดับสี่ที่อารมณ์ขุ่นมัวก็กำลังครุ่นคิดมาทางเอามันกลับมาเงียบๆ
 จนกระทั่งนามิกเอ่ยขอโทษที่อัลฟ่าของตนไม่ได้ออกมาแสดงตัวทำความเคารพจักรพรรดิอย่างสมควร เขาจึงนึกอะไรขึ้นมาได้
 "งั้นเราขออะไรเป็นการชดเชยที่ไม่ได้เจออัลฟ่าฝึกหัดของท่านได้มั้ย ท่านนามิก"
 ขอแค่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับการเจรจาพันธมิตร จักรพรรดิก็ไม่ได้สนใจจะว่ากล่าวอะไรเขาทั้งนั้น ดังนั้นอันดับสี่จึงกล้าเอ่ยปากแทรกตรงๆ
 อัลฟ่าดาวเฟลม่าเองก็ประหลาดใจ
 "อะไรหรือ ถ้าเป็นสิ่งที่ข้าพอให้ได้"
 "แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ท่านให้ได้ ระหว่างเยี่ยมชมดาวของท่าน เราถูกใจโอเมก้าคนหนึ่ง ขอเป็นของฝากกลับไปด้วยได้หรือไม่"
 "ได้สิ ถ้าโอเมก้าของดาวเฟลม่าสามารถทำให้ท่านพอใจได้ นับเป็นเกียรติของมันแล้ว" นามิกว่าจบก็แบกมือออก ลูกกลมปรากฎขึ้นบนมือ อาเบลแย้มยิ้มทำความเคารพนามิกตามมารยาททีหนึ่ง ก่อนเข้าไปวางมือบนลูกกลมทันที
 มันเป็นระบบตามหาและระบุตำแหน่งทุกสิ่งบนดวงดาวที่อัลฟ่าต้องการ นามิกอนุญาตให้เขาใช้ตามหาโอเมก้าตนหนึ่ง นับว่าแสดงความใจกว้างไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเกมการเมืองที่เขาไม่สนใจ
 เพราะอย่างไรเขารู้ดีว่าเขาย่อมได้ทุกอย่างที่เขาต้องการเสมอ...
 ทว่าครั้งนี้...
 ลูกกลมกลับไม่ปรากฎสัญญาณใดๆตอบกลับมา อันดับสี่เอียงคอฉงน แล้วเงยหน้าถามอัลฟ่าดาวเฟลม่าด้วยสายตา แต่ตัวราชาเองก็ฉายแววแปลกใจขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นราบเรียบเย็นชาอย่างที่สุด และเอ่ยออกมาเรียบๆ
 "การที่ระบบตรวจหาไม่พบสิ่งที่ท่านระบุ หนึ่งเป็นเพราะข้อมูลไม่ชัดเจนเพียงพอ
 "เราคิดว่าเราระบุข้อมูลได้ชัดเจนแล้วนะ" แน่นอนว่าเขาต้องมั่นใจ เพราะข้อมูลทั้งหมดของโอเมก้าตัวนั้นเขาศึกษามาทุกซอกทุกมุมแล้ว
 "ถ้าเช่นนั้นก็เป็นข้อสอง เป้าหมายที่ท่านระบุเป็นประชากรที่ไม่ปรากฎในแผนอยู่แล้ว ซึ่งมีแค่สองกรณี คือ ดำรงตำแหน่งอัลฟ่า หรือไม่ก็ได้ตายไปแล้ว..." เสียงของนามิกเยือกเย็นคล้ายจะตำหนิ แต่อันดับหาได้สนใจไม่
 "อ๊อ" เขาแค่เลิกคิ้วแล้วพยักหน้าอย่างเบื่อหน่าย ที่ต้องยอมรับว่าแผนทั้งหมดที่อุตสาห์คิดไว้สำหรับมัน...คงต้องหาอย่างอื่นมาแทนที่เสียแล้ว
 "ตายไปแล้วงั้นเรอะ น่าเสียดาย..."
 น่าเสียดาย...
 คำๆนี้ ยังคงก้องอยู่ในหัวเขา
 อาเบลอยากจะดึงมันออกไปโยนทิ้งลงหลุมดำไปพร้อมๆกับความทรงจำในอดีตทั้งหมด
 เพราะวันนั้นเขาลืมคิดไป ไม่ใช่แค่อัลฟ่าที่ไม่ปรากฎ แต่...
 อัลฟ่าฝึกหัดก็ไม่ปรากฎเช่นกัน
 วันนั้นหลังหมดธุระ จักรพรรดิก็ขอตัวลา พวกเขาเดินทางกลับดาว Abell001 และไม่เคยไปเยือนดาวเฟลม่าอีกเลย
 หลายสิบปีผ่านไป คนคนนั้นถึงมาปรากฎตรงหน้าเขาอีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์ที่แตกต่างจนจดจำไม่ได้
 "ไนท์..."
 "หึหึหึ" เสียงหัวเราะดังมาจากภาพโฮโลแกรมสื่อสาร
 "ไนท์น่ะรสชาติดีมั้ย? ดูเหมือนท่านจักรพรรดิจะทรงโปรดเขามากนิ น่าจะถือเป็นโชคดีของเขาล่ะมั้งที่มีวาสนาได้รับรองท่านด้วยตัวเอง"
 "หุบปาก!"
 ในเมื่อไนท์ไม่ยอมบอกเขาสักที อาเบลจึงกัดฟันติดต่อตัวแทนปีกสันติภาพที่เขาเหม็นขี้หน้าเตรียมอดทนกับแววตาถากถาง และรอยยิ้มเย้ยหยันของเวอร์ชูว บุรุษสันติภาพหัวเราะเยาะเขาที่ไม่เคยรู้อะไรเลย แต่ก็ยินดีบอกใบ้ให้เขาฟัง จนเขาสามารถค้นเจอความทรงจำที่เชื่อมต่อกันได้
 "แกโกหก ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แก..."
 "อืมๆ ผมโกหก งั้นท่านก็ไม่ต้องเชื่ออะไรทั้งนั้นท่านจักรพรรดิ ผมขอตัว" ปีกสันติภาพตัดการสื่อสารไป
 อาเบลเม้มปากแน่น เขาพูดไม่ออก เถียงเจ้าปรสิตนั่นไม่ได้เลย เพราะทั้งหมดคือความจริง ร่างกายเขารู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาทำเรื่องเลวร้ายอะไรไปบ้าง...กับไนท์
 ตอนนั้นเขาไม่สนใจหรือใส่ใจอะไร แค่เสียดายที่ของเล่นชิ้นนี้พังเร็วเกินไป เสียดายรสชาติของมันที่เขายังลิ้มรสไม่พอ คิดอยู่ว่าถ้าโอเมก้าคนนั้นไม่ได้ตายไป เขาจะกลับไปทำอะไรกับมันบ้าง
 ตายไปแล้วงั้นเรอะ น่าเสียดาย...
 เขาเอ่ยแค่นั้นแล้วก็ลืมทั้งหมดร่วมเกือบร้อยปีแล้ว ทั้งที่พูดคุยกัน ทั้งที่ใกล้ชิดสนิทกันมากแค่ไหน เขากลับไม่มีโอกาสได้รู้
 ว่าโอเมก้าคนนั้นก็คืออัลฟ่าฝึกหัดที่พ่ายแพ้เขา เป็นคนที่เขารักมากที่สุด และได้ทำร้ายอย่างเจ็บปวดที่สุด
 สะพานข้ามดาราเปิดออกด้านหลัง ร่างสูงในชุดดำสนิทไปจนถึงเส้นผมก้าวออกมา
 ไนท์...
 บรรยากาศนิ่งสนิทเมื่อไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดออกมา สถานที่ที่เหมือนตายไปแล้ว
 อิกไนท์เมื่อเห็นจักรพรรดิเงียบ ไม่เอะอะโวยวายหรือด่าทอเขาอย่างปกติ เขาก็เดาได้แล้วว่าเพื่อนตัวดีเอาอะไรมาบอกคนของเขา
 "รู้แล้วเรอะครับ อาเบล"
 อาเบลสะท้าน เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นแต่รอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาไม่อาจรับไว้
 เราขอโทษ เราไม่ได้...ตั้งใจ
 อาเบลพูดไม่ออก ทั้งๆที่อยากเอ่ยอะไรอีกมากมาย นี่เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความเครียดแค้นเขาไว้ หรือยิ้มที่ขมขื่นกับโชคชะตา
 "อาเบล ผมขอโทษ อย่าโกรธเลยนะที่ผมไม่ได้บอก"
 ไนท์เอ่ยออกมาก่อนด้วยความนุ่มนวล เขาหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ แววตาไม่ได้โกหก แต่คนที่ขอโทษไม่ควรจะเป็นเขา
 "ทำไมไม่บอกเรา ไนท์..."
 อาเบลพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ มันจึงกลายเป็นเสียงตะคอกแทนที่ ทำให้คนฟังคิดว่าเขาโกรธเกรี้ยวรุนแรง
 "เพราะผมไม่อยากให้อาเบลเป็นแบบนี้ไง" อิกไนท์เอ่ยอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม และก้าวเข้ามาช้าๆจนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาสีดำที่ซ่อนประกายเขียวมรกตไว้ลึกๆ เหมือนจะบอกให้เขารู้ว่า อิกไนท์เองก็พยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความลับนี้เอาไว้จากเขา
 "ผมอยากให้อาเบลยอมรับผมด้วยความรู้สึกจริงๆของอาเบล ไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิด หรือเรื่องของเราในอดีต"
 "แล้วทำไม...ถึงมาช่วยเรา"
 อาเบลหมายถึงในศึกชิงอำนาจจักรพรรดิ อิกไนท์เลือกเขาเพราะอะไร
 "…ตอนนั้นผมก็ไม่แน่ใจหรอก อาเบล ผมคิดว่าผมอยากแสดงให้นายเห็นถึงอำนาจของผม ให้นายได้หวาดกลัวผมบ้าง ให้นายหวาดระแวงว่าผมสามารถเป็นฝันร้ายของนายได้เช่นกัน"
 อาเบลพยุงตัวเองให้ยืนรับฟังโดยไม่เอ่ยแทรกอะไร เพราะลำพังแค่บังคับให้สองเท้าค้ำร่างตัวเองให้ยังยืนอยู่ได้โดยไม่หันหลังหนีก็ลำบากมากแล้ว ไนท์เอ่ยต่อไปช้าๆ
 "แต่ผมเข้าใจตัวเองผิดไป ทุกการกระทำของผมต้องการให้นายมองมาที่ผมคนเดียวเท่านั้น ผมคงตกหลุมรักอาเบลไปแล้วล่ะตั้งแต่ตอนนั้น"
 "…"
 อะไรบางอย่างปะทุขึ้นกลางอก มันบอกอาเบลให้ก้าวเข้าไปคว้าเอาไว้ สองมือเขาต้องคว้าไนท์ที่ยืนอยู่ตรงนี้เอาไว้ จับไว้ให้แน่น โดยที่ไม่ต้องสนใจตัวตนในอดีต หรือ อิกไนท์ คลอร์ว ที่เคยเคียดแค้นเขาอีกแล้ว เพราะทั้งหมดไม่มีอยู่ตรงนี้เลย
 มีแค่ไนท์ที่เป็นของเขา
 "และแม้ว่าผมจะเปลี่ยนแปลงอดีตได้ แต่ผมก็ไม่คิดจะทำ เพราะผมคงไม่ได้เจอกับอาเบล และคงไม่มีวันนี้ที่อาเบลจะกอดผมเสียแนบแน่นแบบนี้ ใช่มั้ยครับ"
 อาเบลทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วกอดอีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม ซุกใบหน้างามที่เคล้าน้ำตาไว้ไม่ให้ใครเห็น ต่อให้จะเป็นคนบ้าที่กวนประสาททุกถ้อยคำ แต่ก็เป็นคนบ้าที่ไม่เคยโกรธเขาเลยไม่ว่าเขาจะทำอะไร เป็นคนบ้าที่พูดออกมาว่า...รักเขา ทั้งที่เขายังไม่เคยพูดออกไปเลย
 "ยัง...เจ็บอยู่มั้ย?" เสียงเบาๆกระซิบถาม
 ไนท์พยักหน้า
 "บางครั้ง เวลาที่คิดถึงอาเบลมากๆ"
 "ไม่ต้องมาพูดดี" อาเบลกระทืบเท้าแรงๆทีหนึ่ง และทำเป็นไม่สนใจเสียงร้องโอดโอยเกินพอดีของคน แล้วแนบศีรษะตัวเองเอาไว้ในอ้อมกอดอุ่นๆ ฟังเสียงหัวใจอีกคนเต้นอยู่ข้างหู ทำให้ความรู้สึกมากมายที่กดทับเบาบางลงอย่างเหลือเชื่อ
 อาเบลสะกดทิฐิ และศักดิ์ศรีทั้งหมดลง ในวันนี้เขาจะต้องเอ่ยมันออกไป คำที่เขาควรจะเอ่ยตั้งแต่แรก
 "เรา...ขอโทษ" เสียงกระซิบเบาๆที่แทนความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมา คำเรียบง่ายที่วิงวอนร้องขอคนตรงหน้าว่าอย่าได้โกรธเขา อย่าไปจากเขา ถ้าอิกไนท์ยอมให้อภัย ไม่ว่าต้องการสิ่งใดเขาก็จะชดเชยให้ทั้งหมด แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็น...
 "อะไรนะ? ผมไม่ได้ยินเลยอาเบล"
 อารมณ์ที่สงบพุ่งปรี๊ดกลับขึ้นมาทันที อาเบลขยี้ปลายเท้าซ้ำอีกรอย จากที่สองมือกำลังโอบกอดกลายเป็นจิกเล็บที่หลังคนไร้มารยาท แล้วคำรามเสียงต่ำ
 "อย่ามากวน...อิกไนท์"
 ไนท์หัวเราะร่วน เขาดูมีความสุขมาก แล้วยังกระฉับวงแขนแน่นกว่าเดิมอีก เพราะโอกาสงามๆที่จะกอดองค์จักรพรรดิไม่ได้หาได้ง่ายๆ นานทีปีหนที่เจ้าตัวจะเป็นฝ่ายโผเข้ากอดเขาแบบนี้ แถมซุกหน้าออดอ้อนเขาอีก แต่แปปเดียวก็เปลี่ยนเป็นเตรียมอาระวาดแล้ว เพราะปากเจ้ากรรมเขามันไม่รักดี ชอบแหย่อีกฝ่ายจนได้เรื่องตลอด แต่เขาก็ยังชอบหยอกเล่นแบบนี้ เพราะเห็นใบหน้างามโกรธขึ้งก็ดีกว่าเห็นน้ำตา
 "ไหนๆอาเบลก็รู้แล้ว...งั้นเป็นของผมเลยได้มั้ยคืนนี้?"
 ไอ้คนหน้าด้านนี่
 จักรพรรดิพยายามห้ามตัวเองไม่ให้หน้าแดง เขากระทืบเท้าเป็นคำรบสามแล้วผลักผู้มาเยือนออกไป ทำตาขวางสะกดให้มันอยู่นิ่งๆ แล้วสำนึกถ้อยคำล่วงเกินเหล่านี้เสียบ้าง
 "จริงๆแกก็แค่อยากแก้แค้นใช่มั้ย ไม่ก็เอาประโยชน์ที่เราเป็นจักรพรรดิ เพื่อเรื่องเพ้อฝันงี่เง่านั่น"
 "ผลประโยชน์กับความรักจะมาด้วยกันไม่ได้หรอ? งั้นถ้าอาเบลไร้ประโยชน์เมื่อไร ผมก็จะทิ้งอาเบล แบบนั้นชัดเจนดีมั้ยครับ?"
 อาเบลชะงัก ไม่คิดว่ามันจะพูดออกมาตรงๆขนาดนี้ สองมือเขากำแน่น
 "แล้วถ้าผมไร้ค่าเมื่อไร อาเบลก็แค่ทิ้งผมไปเหมือนกันตกลงมั้ย? หรือถ้าไม่ชอบแบบนั้น งั้นเอาอย่างนี้ เพราะถ้าเมื่อไรที่ผมหรือนายไร้อำนาจ ก็เหมือนกับคนที่ตายไปแล้วนั่นเอง ผมจะเอานายมาทำโอเมก้า ใช้ประโยขน์เดียวที่นายจะมีให้ผมได้ และถ้านายพังผมก็จะซ่อมนายไม่ว่ากี่ครั้งก็ตามเพราะถึงนายจะไร้ประโยชน์ นายก็ยังเป็นโอเมก้าที่ทำให้ผมพอใจได้มากที่สุด"
 เจ้าบ้ากล้าพูดได้ตรงมากจนน่าตบปากเสียหลายๆที
 "ในทางตรงกันข้าม ถ้าผมหมดประโยชน์นายก็ทำได้แบบเดียวกันดีมั้ย"
 ข้อเสนอนี้ จะบอกว่าดีก็ไม่ใช่ จะบอกว่าแย่ก็ไม่เชิง มันเหมือนการเสี่ยงพนันเอามากกว่า ว่าในท้ายที่สุดมันจะออกหัวหรือก้อย ใครจะเป็นคนที่ยืนอยู่เป็นคนสุดท้าย
 "แต่ถ้าเส้นทางนี้พวกเราไม่มีใครสักคนที่แพ้ พวกเราก็จะเดินหน้าไปด้วยกัน...ก็เท่านั้นเอง" ไนท์ส่งยิ้มละมุ่นมาให้
 อาเบลแค่นเสียงเฮอะ สะบัดหน้าไปอีกทาง เส้นผมสีเงินยวลโบกสะบัดตามใบหน้าที่เชิดขึ้นมองท้องฟ้า
 "จำไว้ว่าเราจะไม่ให้แกกับใครทั้งนั้น และถ้าแกกล้าไปยุ่งกับคนอื่น อย่าหาว่าเราโหดเหี้ยมล่ะ" โดยเฉพาะกับเจ้าปีกนั่น อาเบลคาดโทษไว้ในใจ ส่วนไนท์ก็ยังฉีกยิ้มกว้างอย่างไม่สะท้านกับคำขู่
 "ผมจะเป็นของอาเบลคนเดียวไม่ว่าจะเมื่อไรก็ตาม อยากทดลองสินค้าก่อนเซ็นสัญญาซื้อมั้ย?" ไนท์เลิกคิ้วถาม
 "แกมันหน้าด้านจริงๆ" อาเบลส่ายหน้าอย่างเหลืออด
 "ถ้านายยังไม่พร้อมลองสินค้า งั้นสิทธิของนายไว้คราวหน้า แต่ผมขอทดลองครั้งนี้เลยก็แล้วกัน"
 ลูกล่อลูกชนร้ายกาจ ได้คืบจะเอาศอกตลอด จนอาเบลหน้าแดงไปถึงใบหู
 "ไม่!"
 มันจงใจกวนเขา วนเวียนกวนไม่เลิก ไม่ยอมไปให้พ้นหน้า ไม่ยอมออกไปจากสายตาเขาสักทีจนกว่าเขาจะตอบรับ เขาเกลียดนิสัยน่ารำคาญนี้ที่สุด มันแค่คนนิสัยเสีย หรือจะบอกว่าให้เกียรติจนน่าเชือดทิ้ง เพราะตราบเท่าที่เขาไม่เอ่ยปากตกลง มันก็จะไม่ลงมือ และครั้งนี้อย่าหวังว่าเขาจะใจอ่อน
 "ไสหัวไปซะ!!" อาเบลสะบัดหน้าไปทางอื่น สร้างกำแพงน้ำขึ้นรอบตัว
 "อาเบลน่ะ..."
 ไนท์ยิ้มละไม เท้าคางส่งสายตากรุ้มกริ่มผ่านม่านน้ำที่พร่าเลือน และโจมตีด้วยถ้อยคำน่าเชือดทิ้ง
 "ชอบให้ผมปล้ำเรอะ?"
 อาเบลแทบสำลัก
 อะไรนะ!! การที่เขาไม่ตอบตกลงแปลยังไงว่าอยากให้ปล้ำ!
 "ก็นายไม่ปฏิเสธนี่หน่า ยอมรับเถอะนะ อาเบล"
 "แล้วที่เราตะโกนตั้งหลายรอบว่า ไม่ นี่คืออะไร!?"
 "ฟังดูเหมือนกำลังเขินเลยนะ"
 มันคือการไล่ต่างหาก! ไปเอาพจนานุกรมจักรวาลมาใส่สมองเดี๋ยวนี้ เจ้าอัลฟ่าตัญหากลับ
 "อืม หรือว่าผมต้องเร้าโรมนายก่อน นายถึงจะตกลง? หรือว่าจะให้ผมถอนเสื้อผ้าออกก่อน?" ไนท์ถามความเห็นเหมือนกำลังวางแผนบนโต๊ะประชุม ถ้าเขาดูสีหน้าผู้ร่วมประชุมสักนิด จะเห็นว่ามันแดงก่ำและบิดเบี้ยวจนน่ากลัวไปตั้งนานแล้ว
 "หรือผมต้องเป็นฝ่ายเริ่มยั่วนายก่อนดีล่ะ"
 อาเบลสูดหายใจเข้าลึกที่สุดในชีวิต และดวงตาทับทิมก็ลุกวาวพร้อมจะลงมือเข่นฆ่า
 "ได้ๆ" อาเบลเอ่ยรอดไรฟัน โบกมือเรียกอาวุธจากคลังสมบัติออกมา "นายเรียกร้องเองนะ"
 อาวุธนับสิบลอยอยู่เหนือหัว แต่ละอันมีประวัติความเป็นมา และอนุภาพล้นเหลือเกินกว่าจะใช้บดขยี้ศัตรูพืชน่ารำคาญตัวเดียวแน่ๆ
 "ถ้านายยังไม่ไสหัวไป ก็หลั่งเลือดไว้ที่นี่แล้วกัน!"
 จักรพรรดิตอนนี้น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าอันดับสี่ตอนนั้นมากมายนัก น่ากลัวจนต้องร้องขอชีวิต แต่ไนท์กลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกับสามารถยิ้มอย่างอ่อนโยนออกมาได้
 "งั้นตกลงว่าผมจะให้อาเบลเฆี่ยนไปพลางๆก่อนนะครับ" เขาเอ่ย พลางก้าวเข้าไปประชิดจนลมหายใจแทบสัมผัสกันได้
 "แล้วเมื่อไรที่อาเบลเหนื่อย ผมจะเป็นฝ่ายเคี่ยวกรำอาเบลบ้างดีมั้ย?"
 อุ๊ก แต่ละคำมันน่าตายนัก อาเบลคำราม
 "ถ้าแกรอดมาได้ก็ค่อยพูดถึงตอนนั้นแล้วกัน!"
 "และถ้าอาเบลยังไม่ยอมให้ผมเข้าไป ผมจะทำให้อาเบลหลั่งน้ำไว้ที่นี่แล้วกัน"
 ตายซะเถอะ
 อาวุธทั้งสิบดิ่งลงมาหมายฟาดศัตรูพืชหน้าด้านนี่ให้ตายคาที่ ไม่ให้โอกาสได้ผุดได้เกิด เพราะถ้าเขาเผลอใจอ่อนล่ะก็ อาเบลสังหรณ์ใจว่าคืนนี้จะเป็นเขานี่แหละที่จะตกที่นั่งลำบาก ถูกวัชพืชร้ายกาจรุกลานเข้ามายึดครองไปจนถึงปมรากและท่อน้ำเลี้ยง
 เพราะงั้นให้มันตายคาที่ตรงนี้แหละ!


ค่ำคืนล่วงเลยไปแล้ว ชายหนุ่มผมขาวนั่งอยู่คนเดียวข้างหน้าต่างที่มองออกไปเห็นชายทะเล ลมบกพัดออกจากฝั่ง แต่จู่ๆก็มีลมกรรโชกวูบหนึ่งพัดกระแทกเข้ามาที่ซุ้มโค้งของช่องหน้าต่างจนถ้วยชาสั่นกึกๆ
 "ผมบอกแล้วว่าอย่าแวะมากลางดึกนะ ผมไม่ต้อนรับ" เทพบุตรแห่งปีกเอ่ยพร้อมกับยักยิ้มที่มุมปาก
 "แล้วไอ้ที่เทชา ตั้งโต๊ะอาหารรอนี่คืออะไร บวงสรวงเทวดาเรอะ"
 "ขอบคุณผมหน่อยสิที่ทำให้นายคืนดีได้น่ะ"
 "ขอบคุณ" ไนท์เอ่ยแล้วยกแก้วกระดกหนึ่งที ก่อนจะผุดลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ
 "นายจะกลับเลย? แสดงเรื่องของเราก็จบลงตรงนี้ใช่มั้ย เพื่อนยาก"
 "เรื่องของเราอะไร อย่าพูดให้เข้าใจผิดสิ ระหว่างเราเคยมีอะไรที่ไหน" ไนท์ค้อนเพื่อนที่ชอบทำให้คนของเขาเข้าใจผิด ทำให้แต่ละทีที่ไปจีบนั้นยากเย็นยิ่งกว่าเข็นครกออกจากหลุมดำอีก
 "ก็เรื่องดีๆที่เราเคยมีด้วยกันไง ต่อจากนี้มันจะเป็นแค่อากาศธาตุสินะ"
 "…" ดวงตาสีดำมองเพื่อนที่ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
 "ผมรู้ว่านายทำทั้งหมดไปเพื่ออะไร ไม่ใช่แค่เพื่อแก้แค้นให้ผม เวอร์ชูว"
 "ใช่ การแก้แค้นให้นายจบแล้ว ที่เหลือคือเส้นทางที่ผมเลือกเอง ไนท์ ถ้ามันจะไปขวางหรือปะทะกัน ก็ถือเสียว่าเรื่องดีๆทั้งหมดระหว่างเราไม่เคยมี ตกลงนะ..."
 ทั้งหมดคือเป้าหมายของพวกเขามาตั้งแต่แรก ความทะเยอทะยานของอัลฟ่าฝึกหัดสองคนที่จะไปให้ถึงจุดสูงสุดของอัลฟ่าแนวหน้า เมื่อหนึ่งคนถอนตัวออกไป อีกหนึ่งคนที่เหลือจึงต้องเลือก และเวอร์ชูวก็ได้เลือกแล้ว
 "จะมีอะไรอยู่ตรงนั้นเรอะเวอร์? เมื่อนายได้เป็นที่หนึ่งในจักรวาล..."
 "ไม่รู้สิ ตราบเท่าที่ยังไปไม่ถึงผมก็บอกไม่ได้หรอก อาจจะมีคนเปิดมิติที่เจ็ดจากอีกจักรวาลเข้ามา แล้วบอกพวกเราให้เลิกยึดติดกับกฎห่วยๆของจักรวาลห่วยๆก็ได้นะ?"
 พวกเขาหัวเราะ
 หัวเราะด้วยกัน และดื่มกินด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย
 "สรุปว่านายจะไปตามทางของนาย ส่วนผมก็ไปตามทางของผมสินะ"
 "ผมไม่คิดจะช่วยนายหรอก ธุรกิจ ก็คือเรื่องของธุรกิจ มิตรภาพก็คือมิตรภาพ ถ้าผมเอาสองอย่างนี้มารวมกันไม่แยกแยะ ผมก็คุมปีกสันติภาพไม่ได้หรอก เพื่อนยาก"
 เวอร์ชูวตอบตรงๆ "และอีกอย่างหนึ่งคือ ผมคงไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมนายถึงต้องเห็นใจพวกโอเมก้าด้วย ดูเหมือนว่าพระเจ้าและโชคชะตาจะเห็นว่าผมยังไม่มีความจำเป็นต้องเข้าใจล่ะมั้ง"
 "ผมเข้าใจตรงจุดนั้นดี งั้นก็โชคดีนะเวอร์" ไนท์พยักหน้า
 "ยอมแพ้แล้วเรอะ? นึกว่านายจะพยายามเปลี่ยนใจผมเสียอีกนะ?"
 "บางทีอาจจะไม่ใช่ผมก็ได้ที่จะเปลี่ยนใจนาย นายอาจจะมีโชคชะตาของนายเอง แต่ผมก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้นายมานั่งคุยเล่น กินลมชมทะเลกับผมนะ ถ้านายเหงาก็แวะมาละกัน แต่ก็ช่วยมาให้ถูกเวลาด้วย ดูทิศทางสักนิดหนึ่ง" ไนท์ว่าพลางขยิบตาให้
 อ่า เพื่อนยากกำลังเตือนเขาว่าอย่าโผล่ไปเป็นก้าง เวลาเข้าด้ายเข้าเข็มใช่มั้ย
 เวอร์ชูวส่ายหน้า กลั้วหัวเราะในลำคอ แล้วชี้นิ้วใส่หน้าเพื่อนคนแรกและคนเดียวของเขา
 "ผมไม่แปลกใจเลยที่จักรพรรดิอาเบลจะบอกว่านายมันหลายใจ ยั่วคนไปทั่ว"
 "เฮ้ๆ นี่ผมอุตสาห์จริงใจ ทำไมวิจารณ์กันเสียหายแบบนี้ล่ะ"
 แล้วพวกเขาทั้งสองก็นั่งลงดื่มกินกัน และพูดคุยกันถึงวันเก่าๆเหมือนคนแก่
 เวอร์จิบชาช้าๆ พลางสงสัยว่าที่ตรงนี้มีอะไรที่เขาไม่พอใจกันนะ มีทั้งเพื่อนรู้ใจที่สุด อาหารและสิ่งอำนายความสะดวกที่สบายที่สุดอยู่ตรงนี้แล้ว
 แล้วทำไมเขาถึงยังอยากไปให้ถึงเป้าหมายที่ดูลางเลือน และห่างไกล ทำไมเขาอยากไขว่คว้า ถึงกับต้องผลักดันตัวเองให้ออกเดินทางหลายหมื่นปีแสงเพื่อครอบครองปีกสันติภาพที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเขาเลย ไม่มีมิตรภาพ มีเพียงผลประโยชน์และความหวาดกลัวร้อยรัดพวกเขาให้เป็นกลุ่มก้อนเดียวกัน
 เทพบุตรสงสัย แต่จะให้ถอดใจกลางทาง เขาไม่มีวันตัดใจได้...บางทีเขาคงต้องไปให้ถึงก่อน แล้วจึงจะรู้ว่าปลายทางที่เขาพูดกันว่าว่างเปล่านั้นมันเป็นอย่างไร และตอนนั้นบางทีเขาอาจจะคิดถึงช่วงเวลาแบบนี้อีกครั้งก็ได้ล่ะมั้ง ช่วงเวลาที่ดื่มกินอย่างไม่ต้องกังวลสิ่งใดกับคนรู้ใจ
 ไว้ให้ถึงตอนนั้น
 "แล้วผมจะแวะไปหานะ..."
 ไนท์


ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นตาหนาเหม่อมองไปยังทิศทางสนามบาส ศูนย์กลางของมหาลัยจิตวิญญาณ ด้านนอกมีกำแพงสนามพลังคอยป้องกันไม่ให้จิตวิญญาณที่กำลังปะทะอยู่ภายในพุ่งออกมาด้านนอก จนอาจจะทำให้ผู้ที่มีระดับพลังต่ำกว่าบาดเจ็บได้
ด้านในประกอบไปด้วยชายหนุ่มหลายสิบคนที่อยู่ในชุดกีฬาบาส ร่างกายของแต่ละคนปะทุพลังวิญญาณจางๆ จนผู้ที่รับชมอยู่ด้านนอกมองตามไม่ทัน โดยเฉพาะผู้ที่มีพลังอยู่ระดับFระดับต่ำสุด
และใช่...เยว่ชิงคือหนึ่งในนั้น
เยว่ชิงเป็นเกอหรือประเภทผู้ชายท้องได้ ด้วยจำนวนประชากรที่ต่างกันเมื่อหลายร้อยปีก่อนที่โลกเกิดการปะทุสนามพลังจนมีดันเจี้ยนและหอคอยทมิฬปรากฏขึ้นและพลังบางส่วนปรับเปลี่ยนโครงสร้างของมนุษย์จนถึงยุคปัจจุบันอีกด้วย
ดันเจี้ยนหยุดการปะทุหลังจากที่หอคอยได้เปิดออกเมื่อสามปีก่อน ณ ปัจจุบันผู้คนพัฒนาฝีมือเพื่อพิชิตหอคอยในแต่ละขั้น หากไม่สามารถทำได้มนุษยชาติต้องตาย โดยหอคอยแต่ละชั้นจะกำหนดระยะเวลาสี่เดือน จนตอนนี้ผ่านมาสามปี หอคอยมาหยุดที่ชั้นสิบ
และทุกๆ สิบชั้นจะมีบอสระดับสูงประจำการ เป็นเหตุให้บุรุษหรือสตรีระดับสูงต่างก็วนเวียนเข้าออกมหาลัยเพื่อพัฒนาฝีมือตลอดเวลา
หนึ่งในนั้นคือ...หลงจือหยาง ทายาทตระกูลหลงผู้ที่เกิดมาพร้อมจิตวิญญาณหมื่นดาบ หลายๆ คนต่างคาดการณ์ว่าจิตวิญญาณของเขาอาจจะไปหยุดที่ระดับศักดิ์สิทธิ์ ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมไปด้วยหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูลและพลัง ไม่แปลกที่เขาจะติดอันดับชายที่หล่อเหลาที่สุดในโลกและเป็นผู้ชายที่กุมหัวใจของเยว่ชิงเอาไว้
"ถึงจะบอกว่าเจียมตัวและทำได้แค่มอง แปดปีที่ผ่านมาคงพอได้แล้ว"เยว่ชิงพูดกับตัวเอง มือทั้งสองข้างแนบลงไปกับขอบหน้าต่าง ใบหน้าเรียวค่อยๆ ทับแขนของตัวเองอีกที ดวงตายังคงจับจ้องไปยังพื้นที่สนามที่มีสตรีและเกอมากมายเข้ามาดู
[ตรวจพบค่าความหดหู่ ระบบรับรู้ถึงความสมเพชเวทนา เกอน้อยผู้เจียมตนที่แยกไม่ออกว่านี่ข้างหน้าหรือข้างหลัง จุจุ]
"นายเป็นใคร ออกมานะ"ด้วยพื้นที่ตรงนี้คือหอสมุดใหญ่ของมหาลัยเยว่ชิงจึงได้แต่กระซิบถาม
[ฮึๆ ข้าคือระบบยิ่งขยันยิ่งสวย ขอเพียงทำภารกิจสำเร็จระบบจะมอบพรสวรรค์ด้านความงามจนน่าตะลึง โฮสต์สนใจสินะ]
"อ่า...ไม่"เยว่ชิงปฏิเสธทันที
[อ๊าาาา อย่าปฏิเสธ ได้โปรดเถอะระบบก็ต้องกินต้องใช้นะ ยิ่งถูกถีบหัวส่งมาด้วย โฮสต์จะใจร้ายได้ลงคอเหรอ] เยว่ชิงเริ่มสับสน น่าเห็นใจมากเพราะเยว่ชิงตอนนี้ก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน
[ฮึก ระบบเป็นระบบตัวแรกที่ถูกสร้างแต่พวกเขากับบอกว่าระบบใช้งานไม่ได้ โฮ้ ชีวิตมันเศร้า]
[แค่กๆ ระบบมีข้อเสนอ ระบบไม่เพียงแค่มอบความงามให้แต่ยังช่วยพัฒนาจิตวิญญาณของโฮสต์ไปจนถึงระดับศักดิ์สิทธิ์]
[แถมยังสามารถช่วยพิชิตใจชายในฝันแปดปีได้ด้วย รับระบบไว้เถอะนะ โฮสต์ทำตัวเหมือนหมาวัดมองเครื่องบินมาแปดปีอย่างน้อยก็เข้าไปอยู่ในสายตาของเขาบ้างก็ดีใช่ไหมละ] ระบบกระตือรือร้นที่จะขายตัวเอง
"ก็ได้"สุดท้ายเยว่ชิงก็ตอบตกลงในที่สุด ไม่รู้ว่าตอบรับเพราะอยากมีพลังไว้ปกป้องตัวเองหรืออยากเสี่ยงเรื่องของคนที่ชอบกันแน่
<ระบบกำลังทำการเชื่อมต่อ>
<ระบบกำลังอ่านข้อมูลโลกจิตวิญญาณ>
<ระบบกำลังประมวลผล>
<เชื่อมต่อสำเร็จ>
[งั้นมาเริ่มภารกิจแรกกันเลย]
" ภารกิจที่1
อ่านหนังสือในห้องสมุดจนถึงสามทุ่ม ในเวลา20:30 โฮสต์ต้องอ่านหนังสือชีวประวัติดันเจี้ยนระดับสูงที่อยู่ชั้นบนสุดของชั้นหนังสือG3
รางวัลภารกิจ:ดวงตาเป็นปกติ "
เยว่ชิงยกมือสัมผัสดวงตาของตัวเองที่มันแสนสั้น ก่อนจะเอ่ยกับระบบ "ถ้าทำตามภารกิจเสร็จ ฉันจะมองเห็นเป็นปกติจริงๆ ใช่ไหม"
[แน่นอนครับ เสน่ห์หนึ่งอย่างของร่างกายคือดวงตา ยิ่งระดับภารกิจสูง ของรางวัลก็ยิ่งสูงตาม ในเสน่ห์ของดวงตาระดับสูงสุดคือ ดวงตาทอประกาย น้อยนักที่คนจะได้ครอบครอง]
"ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"เยว่ชิงสวมแว่นตากลับเข้าที่ ก่อนจะเดินไปหาของกินให้เรียบร้อยแล้วกลับมาอ่านหนังสือโดยมีระบบชี้แนะเป็นเรื่องๆ เพราะระบบมาถึงโลกนี้จึงยังไม่เข้าใจอะไรมากมาย
โลกจิตวิญญาณประกอบไปด้วยผู้คนที่เกิดมาพร้อมตราประทับร่าง สัญญาลักษณ์เหล่านั้นจะประทับไว้ตรงเหนืออกฝั่งซ้ายตำแหน่งเหนือหัวใจเล็กน้อย
บุรุษจะมีจิตวิญญาณเป็นอาวุธรูปแบบต่างๆ บางคนมีชนิดเดียวและบางคนมีหลายชนิด
สตรีจะมีจิตวิญญาณเป็นดอกไม้หรือต้นไม้ต่างๆ โดยร่างกายจะมีกลิ่นเฉพาะเพื่อดึงดูดเหล่าบุรุษ และสตรียังคงมีน้อยที่สุดในโลกจึงเป็นที่ต้องการทั้งของครอบครัวและบุรุษที่คู่ควร
เกอหรือผู้ชายท้องได้จะเกิดมาพร้อมจิตวิญญาณประเภทสัตว์ มีร่างกายอ่อนแอและระดับพลังวิญญาณที่พบไม่เกินระดับB จึงไม่เป็นที่ต้องการ ทำให้ส่วนใหญ่เกอมักจับคู่กันเอง
ในส่วนระดับพลังวัดได้จากจิตวิญญาณ โดยแบ่งดังนี้
สีขาว ระดับF เรียกว่าระดับทั่วไป
สีฟ้า ระดับE เรียกว่าระดับปฐพี
สีน้ำเงิน ระดับD เรียกว่าระดับมหาสมุทร
สีม่วง ระดับC เรียกว่าระดับนภา
สีคราม ระดับB เรียกว่าระดับสวรรค์
สีเหลือง ระดับA เรียกว่าระดับราชา
สีส้ม ระดับS เรียกว่าระดับราชัน
สีแดง ระดับSS เรียกว่าระดับจักรพรรดิ
สีทอง ระดับSSS เรียกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์
เวลาดำเนินผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดัง เยว่ชิงดึงสายตาจากหนังสือทอดมองไปยังเบื้องล่างเมื่อไม่พบคนที่ต้องการหาจึงเดินไปยังG3 ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นมองมือที่ชูสุดแขนก่อนจะถอนหายใจ
ไม่ช้าก็ลากเก้าอี้ก่อนจะปีนขึ้น เสียงรองเท้าของผู้คนค่อยๆ ทยอยเข้ามาแต่เยว่ชิงก็ไม่ได้สนใจเพราะห้องสมุดจะมีคนเข้ามามากขึ้นในช่วงเวลาสองทุ่ม
เมื่อได้สิ่งที่ต้องการเยว่ชิงก็เตรียมลงแต่ทว่า ระบบที่เงียบหายไปกับทำให้ร่างกายหยุดชะงัดจนร่างกายร่วงลงสู่พื้น ในใจของเยว่ชิงสบถด่าระบบอย่างแค้นเคืองแต่เมื่อลืมตาขึ้นก็พบคนคุ้นเคยที่เข้ามารับเขาไว้อย่างพอดี
"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"หลงจือหยางมองคนในอ้อมแขนนิ่งๆ ก่อนอีกฝ่ายจะยืนตัวตรง เมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายตัวเกร็งจึงยืนห่างๆ
"พะ...พี่ ขอบคุณครับ"เยว่ชิงก้มหัวขอบคุณก่อนจะหิ้วเก้าอี้ไปวางที่เดิมแล้วกลับที่นั่งด้วยขาสั่นๆ ในหูได้ยินเพียงเสียงอื้ออึงหัวใจพองโตเต้นตึกตัก เจ้าตัวก้มหน้าทำทีเป็นอ่านหนังสือทั้งๆ ที่แก้มแดงจัด
"ฝีมือนายใช่ไหม ระบบ"
[ตลอดแปดปีที่ผ่านมาโฮสต์ได้แต่มองระบบสงสารมากเลยสร้างโอกาส เป็นไงบ้างเวลาอยู่ในอ้อมแขนแถมหลังเล่นกีฬามาหมาดๆไม่ใช่ว่ากลิ่นกายบุรุษเพศหอมมากใช่ไหมล๊าาา (^*^) ]
เยว่ชิงได้ยินเพียงเสียงของหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจนเห็นว่ากลุ่มเพื่อนของคนที่ชอบต่างก็นั่งห่างจากจุดนี้แค่โต๊ะเดียว แถมคนที่นั่งตรงข้ามยังเป็นคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอีกด้วย
[ฮี่ๆ เวลาสามสิบนาทีสุดฟิน ได้มาถึง อ่านหนังสือเร็วเข้าโฮสต์ ผู้ชายเฟอร์เฟคย่อมชอบคนฉลาด] เยว่ชิงได้แต่ขู่แง่งๆ ในใจ ใครจะมามีสติสมาธิอ่านหนังสือกัน แต่เพื่อรางวัลเจ้าตัวจึงต้องตั้งใจ
เวลาไหลผ่านไปอีกครั้งพร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
" ภารกิจที่1เสร็จสมบูรณ์
รางวัลความสำเร็จ:ดวงตาปกติ "
[โฮสต์ลองถอดแว่นดูอย่าลืมเสยผมที่ปรกหน้าด้วยนะ ผมจะได้ไม่บังตา] เยว่ชิงตอบอื้อในใจ ก่อนจะถอดแว่นออก สายตาของเขาไม่พร่ามัวอีกต่อไป มือน้อยๆ ยกมือเสยผมขึ้นก่อนจะชะงักเมื่สายตาสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของหลงจือหยาง
เมื่อดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงไฟยามค่ำคืนมันจึงระยิบระยับเป็นพิเศษเจ้าตัวอ้าปากค้างก่อนจะก้มหน้าลง รวบรวมหนังสือในอ้อมแขนตรงดิ่งไปยังด้านหน้าก่อนจะวางลงแล้วชิ่งออกจากห้องสมุด
"ฝีมือนายอีกแล้วสินะระบบ แง๊"เยว่ชิงอยากร้องไห้ออกมาจริงๆ คนที่แอบชอบมาแปดปีได้แต่มองห่างๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา แต่วันนี้แค่วันเดียวเขากับได้ทำมันทั้งหมด
"ขอบคุณนะระบบ"เยว่ชิงเอ่ยขอบคุณจากใจจริง
[โฮสต์ ถ้าคุณอัพเดตระบบเป็นระดับทั่วไป ระบบสามารถตรวจค่าความรู้สึกของหลงจือหยางได้ ว่าเขาชอบคุณ ชื่นชมคุณแม้กระทั่งรักคุณอย่างไรบ้าง สนใจไหมละ ขอเพียงโฮสต์ทำภารกิจจนมีpoint10แต้มเท่านั้น]
"สนใจสิ" และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด


เยว่ชิงทรุดตัวนั่งลงที่ม้านั่งเพื่อรอรถมารับ เจ้าตัวเอนกายพิงพนักด้านหลังก่อนจะถอนหายใจทิ้ง เขาใช้เวลาเดินไปกว่าหนึ่งชั่วโมงมีคนชื่นชอบเขาเพียงหกสิบเจ็ดคนเท่านั้นและดูเหมือนคะแนนความชอบจะมาจากเด็กระดับมัธยมตอนต้น
"ฉันไม่มีเสน่ห์กับคนมีอายุเหรอ"เจ้าตัวนั่งกุมมือแน่น โดยมีระบบคอยปลอบ
[ฮึบไว้โฮสต์นอกจากดวงตากับทรงผม อย่างอื่นของโฮสต์มันเฉิ่มเชยนี่น่า]
คนฟังอย่างเยว่ชิงรู้สึกเจ็บจี้ดขึ้นมา ถ้าจะขนาดนี้ก็เอามีดมาแทงกันเลยเถอะ
ผ่านไปไม่นานเยว่ชิงก็มายืนหน้าหอพักหลิงหลง ต้องบอกก่อนว่าพื้นที่ตรงนี้ดั้งเดิมเป็นเพียงพื้นที่แห้งแล้งไร้ผู้คนสนใจ จนเมื่อหอคอยปรากฏในพื้นที่ใกล้เคียง ผู้คนก็ทยอยเข้ามาที่นี่ จนมีการประกาศให้เป็นพื้นที่โดยรวมของทุกประเทศ
โดยฝั่งซ้ายของหอคอยไกลออกไปหนึ่งร้อยกิโลเมตร เป็นสถานศึกษาสำหรับทุกคนจึงมีจัดตั้งหอพักหลายร้อยหอ และมหาลัยที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของโลกมีทางแยกไปถึงแปดทางสำหรับคณะที่เกี่ยวกับจิตวิญญาณ
พื้นที่สำหรับฝึกจิตวิญญาณของบุรุษสามแห่ง สตรีสามแห่ง เกอหนึ่งแห่งและพื้นที่เตรียมสงครามหนึ่งแห่ง
ในส่วนของฝั่งขวาของหอคอยจะเป็นตึกที่พักเตรียมรับรองผู้คนที่จะแห่เข้ามาในเดือนสุดท้ายของการพิชิตหอคอยโดยแบ่งเป็นเขตๆ สำหรับทุกประเทศ
หลักๆในแต่ละปีของประเทศS ประเทศที่ใกล้กับหอคอยมากที่สุดมีตระกูลหลง เสวียน โม่ โจว จ้าว
ทางฝั่งประเทศJ ที่อยู่ถัดไปก็ตระกูลอัสซึชิ ตระกูลนักดาบซามูไร ตระกูลอาการิเน้นเวทมนต์เพราะส่วนใหญ่พวกเขามีอาวุธเป็นคทาเวทย์
ส่วนทางประเทศG ก็เป็นตระกูลที่มีหญิงสาวมากที่สุดอย่างโซราเฟียที่มีดอกไม้ประเภทพิษ
ตระกูลใหญ่ๆเหล่านี้มักมีกองกำลังส่วนตัว จากฮันเตอร์ภายนอกที่เข้าร่วม ส่วนหนึ่งเพื่อเงิน ทรัพยากรและชื่อเสียง ดังนั้นเมื่อต้องจัดการกับหอคอยแต่ละชั้น แต่ละกลุ่มจึงเดินทางเข้ามา
หอพักหลิงหลงต้องจ่ายเงินต่อเดือนมากกว่าสามล้านเครดิต มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูง ห้องพักกว้างและหรูหรามีทั้งหมดสิบชั้นด้วยกันและมีชั้นละสิบห้อง
นั่นหมายถึงมีเพียงแค่หนึ่งร้อยคนที่สามารถเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ ข้อสำคัญของมันคือการยกระดับฐานะชาติตระกูล เพื่อคอยสอดส่องจองตัวของเหล่าชายหญิง ซึ่งแน่นอนว่าเกอไม่มีใครพักอาศัยที่นี่แน่
เยว่ชิงเดินเข้าไปในตึกก่อนจะเดินตามลูกศรไปยังร้านกาแฟขนาดใหญ่ราวสองช่องของตัวตึก มีโต๊ะราวๆร้อยโต๊ะ นั่นหมายความว่านอกจากคนในหอยังมีคนอื่นแวะเวียนมาใช้บริการอีกมาก
เจ้าตัวเปิดประตูเข้าไปก่อนจะแจ้งคนที่นั่งเคาเตอร์ ต่อสายไปยังเจ้าของร้านโดยการสัมภาษณ์คือการชงกาแฟสามแบบ โดยมีผู้สมัครหลายสิบคน
เยว่ชิงเดินเข้าไปยังห้องด้านหลังก่อนจะนั่งลงท่ามกลางผู้สมัครคนอื่นๆส่วนใหญ่เป็นสตรีที่แต่งตัวประชันความงามและการอวดรวย
ซึ่งแน่นอนว่าคนที่เยว่ชิงคิดว่าเป็นเจ้าของร้าน
ที่นั่งเคาะนิ้วกับเยว่ชิงพอจะมองออกว่าคนพวกนี้มุ่งไปที่อะไร
หลงจือหยาง ชื่อนี้ไม่ว่าใครได้ยินก็อยากเข้าใกล้สักครั้ง หลายคนคาดหวังถึงแม้ไม่ได้เป็นผู้มีฐานะดีจนถึงขนาดเป็นคู่หมั้นแต่ขอแค่ได้นอนด้วยสักคืนก็ยังดี เพราะหลงจือหยางมอบเงินค่าตอบแทนอย่างงดงามเพื่อนของเขาก็เช่นกัน
อ๋อ รวมถึงบุรุษจากประเทศอื่นๆด้วย
"ได้เวลาแล้ว คงมีคนแค่นี้ ฉันขอบอกก่อนว่าจะไม่มีการสัมภาษณ์ด้วยปากมีแต่การลงมือทำ คนแรกที่มาถึงก่อนจะได้เริ่มก่อน"
"กาแฟสามแบบ หนึ่งเอสเพรสโซ่ สองคาปูชิโน่ สามอเมริกาโน่ เชิญ"
เยว่ชิงนั่งกุมมือเมื่อได้ยินคำวิจารย์ระดับที่สามารถทำให้คนเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมา กาแฟทั้งสามแบบถูกตัดสินว่าแย่ ห่วยแตก แดกไม่ได้ จนคนที่นั่งรออยู่แทบจะไม่กล้ากระดิกตัว
[โฮสต์ โปรดเชื่อมั่นในระบบ แค่โฮสต์จับเครื่องมือก็จะมีความคุ้นเคยไปเองโดยอัตโนมัติ]
เยว่ชิงผ่อนลมหายใจก่อนจะยืนขึ้น เจ้าตัวใช้การอัดไอน้ำ ข้อมูลการทำเอสเพรสโซ่หลั่งเข้ามาในสมอง เจ้าตัวจึงทำได้คล่องแคล่ว เมื่อกาแฟได้รับความร้อนผ่านไอน้ำที่อัดแน่น กลิ่นของมันก็ลอยออกมาจนตลบ เยว่ชิงรู้สึกว้าวจนดวงตาระยิบระยับ
หวงจือหมิง ทายาทตระกูลหวงชายหนุ่มติดอันดับชายโสดที่เหล่าหนุ่มสาวต้องการเป็นอันดับสิบเจ็ดของโลก มองทุกการกระทำของเยว่ชิงผ่านม่านที่ติดด้านหลัง ส่วนคนที่นั่งเคาะนิ้วเป็นเพียงผู้จัดการ และเพื่อให้เขาได้มองเห็นถึงการกระทำ ทุกๆการกระทำของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคน
ไม่นานเยว่ชิงก็ลงมือทำคาปูชิโน่และตามด้วยอเมริกาโน่ตามลำดับ เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้จับเครื่องมือเหล่านี้เลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ ทำให้หวงจือหมิงเข้าใจไปอีกอย่าง ว่าผู้เข้าทดสอบเยว่ชิงมีความชื่นชอบในการทำกาแฟ
<ท่านได้รับค่าความชื่นชอบ+1>
"ผ่านครับ ที่เหลือเชิญกลับไปได้เลย"ผู้จัดการร้านสะดุ้งเมื่อคนผู้นี่ผ่านด่านจากเจ้าของร้านโดยตรง โดยมีสายตาเขม่นมาจากผู้เข้าแข่งขันคนอื่น
"กรุณาเก็บสายตาด้วยครับ พวกคุณเป็นลูกคุณหนูคงเรียนแบบลวกๆมาสมัครเพราะคิดว่าร้านจะใช้ความงามและชื่อเสียงของพวกคุณดึงดูดลูกค้า ที่นี่คือร้านกาแฟครับ ไม่ใช่ผับบาร์ เชิญ"
"เห้อ ทายาทตระกูลหลงอีกแล้วละสิ ร้านค้าอื่นๆก็คงเป็น"ผู้จัดการร้านถอนหายใจ ก่อนที่เจ้านายของเขาจะออกมา
"สวัสดีครับเยว่ชิง ผมหวงจือหมิงเป็นเจ้าของร้าน เนื่องจากบาริสต้าคนเก่งของเราต้องเก็บตัวเพื่อพิชิตชั้นที่สิบนะครับ เราเลยต้องการบาริสต้าคนใหม่มาทำงานหนึ่งเดือน ขอบคุณที่มานะครับ"เยว่ชิงยื่นมือไปจับก่อนจะยิ้มออกมา
"ทางนี้ต้องขอบคุณเหมือนกันครับที่ให้โอกาส"
"ยังไงก็เริ่มงานคืนนี้ได้ไหมครับ เพราะหลายๆคนเริ่มฝึกซ้อมกันเร่งด่วนมากๆกาแฟเลยเป็นที่ต้องการมากเป็นพิเศษ"หวงจือหมิงกล่าวอย่างไม่ปิดบัง นอกจากบาริสต้ามือหนึ่งของร้านคนนั้นก็มีหวงจือหมิงอีกคนที่เป็นบาริสต้า
ถ้าหากไม่มีใครผ่านเขาก็คงทำคนเดียว อาจจะยุ่งไปบ้างแต่ก็เข้าใจได้
อีกทั้งยามนี้หลายคนที่จะเข้าหอคอยต้องพบกับบอสทุกๆชั้นที่ผ่านมา ระยะเวลาหนึ่งเดือนที่จะบุกหอคอย โดยผลัดกันเข้าไปฝึกในชั้นที่1-9 จึงมีคนวนเวียนเข้าออกเป็นว่าเล่น ช่วงแบบนี้คือช่วงเวลาที่กาแฟเป็นที่ต้องการมากที่สุดและเขาคงออกนอกสถานที่
หรือก็คือไปชงกาแฟที่หน้าหอคอย
เยว่ชิงสวมผ้าของทางร้านก่อนจะลงมือทำ ผู้คนค่อยๆหลั่งไหลกันมาเรื่อยๆโดยเฉพาะเวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ อาจจะเป็นเสน่ห์ในช่วงที่ยุ่งกับเครื่องมือการทำกาแฟ ทำให้มีเสียงแจ้งเตือนค่าความชื่นชอบจบครบหนึ่งร้อยตามที่ต้องการ
<ท่านได้รับค่าความชื่นชอบ+1>
ซึ่งค่าความชื่นชอบมันมาพร้อมกับหลงจือหยางที่เปิดประตูเข้ามาพอดี เยว่ชิงที่ถือแก้วกาแฟในมือมองคนตรงหน้าก่อนจะละสายตา
"มอคค่าได้แล้วครับ"เจ้าตัวหันไปทำอีกแก้วหลบซ่อนหน้าแดงๆของตัวเองเอาไว้ โดยมีเสียงจากระบบหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ
" ภารกิจที่5 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:ผิวเนียนน่าสัมผัส "
เยว่ชิงยกมือลูบเรียวแขนตัวเองก่อนจะรู้สึกยิ่งลูบก็ยิ่งชอบจนแทบไม่อยากหยุดลูบเลยทีเดียว เสียงกรุ้งกริ้งของทางร้านดังขึ้นเรื่อยๆคาดว่าจะเป็นผู้ฝึกที่จะเข้าร่วมสงครามครั้งนี้
"นึกยังไงมากันทั้งกลุ่ม"หวงจือหมิงเอ่ยทักก่อนจะวางชามะนาวยื่นให้สาวตรงหน้า จากนั้นสายตาก็มองไปที่เหล่าคนดัง
"โห้เฮีย พูดเหมือนไม่อยากเจอ"โจวกว่างรุ่ยเอ่ย ก่อนจะแทรกตัวมาด้านหน้า
"ก็ไม่อยากเจอจริงๆ"หวงจือหมิงหัวเราะเสียงใส คงเพราะเด็กกลุ่มนี้มาบ่อยๆเลยสนิทกัน อีกอย่างหวงจือหมิงก็เป็นศิษย์เก่าที่นี่ด้วย น่าเสียดายที่จิตวิญญาณอาวุธของเขาไม่เหมาะกับสงครามเท่าไหร่
จิตวิญญาณอาวุธของเขาคือปิ่นปักผม ความคมของมันมีพอประมาน สามารถสู้แบบตัวต่อตัวได้ แต่ถ้าสงครามแบบโดนรุมแน่นอน แค่ก้าวเท้าเข้าไปก็ตาย
ยกเว้นชั้นที่พิชิตได้ ต่อให้โดนสัตว์ในนั้นฆ่าตายก็ฟื้นคืนชีพอยู่ดี ยกเว้นชั้นที่ยังพิชิตไม่ผ่านที่เจ็บจริงและตายจริง ทางเสาหลักฮันเตอร์จึงประกาศให้หนึ่งเดือนสุดท้ายของการพิชิตหอคอย ให้ทุกคนเข้าหอคอยได้ฟรีโดยไม่เสียเงิน แต่แค่ระดับชั้นที่1-9เท่านั้น
"พนักงานใหม่เหรอเฮีย ผมของเอสเพรสโซ่ครับห้าแก้วเลย"โจวกว่างรุ่ยหันมาสั่งกาแฟกับเยว่ชิง
"ได้ครับ รอสักครู่"เจ้าตัวเลยผงกหัวจากนั้นก็ลงมือทำ ไม่นานพนักงานเสิร์ฟของทางร้านก็นำไปส่งที่โต๊ะนั่งด้านหน้า
[ฮี่ๆๆๆ เป็นไงโฮสต์ผู้ชายที่เราแอบชอบเขาได้ลิ้มลองกาแฟฝีมือเรา] เยว่ชิงต้องตอบว่าดีใจอยู่แล้ว เจ้าตัวเลยยืนมองกาแฟแก้มนั้นจรดริมฝีปากหนาสีแดง ยามที่กาแฟไหลผ่านช่วงลำคอจนเห็นลูกกระเดือกชัดเจน เจ้าตัวกลืนน้ำลายดังอึกก่อนจะมีเสียงคนชุดใหม่เข้ามา
เมื่อตั้งสติได้ก็เริ่มทำทันที จนเวลาผ่านไปสักพักกลุ่มของหลงจือหยางออกไป ก็มีกลุ่มคนใหม่ๆผลัดกันเข้าออกจนถึงสี่ทุ่ม เยว่ชิงจึงเลิกงานกลับหอพัก
"อ๊าาาา"เจ้าตัวอ้าปากโวยวายใส่หมอน ยกมือสองข้างปิดใบหน้าดวงตาชื้นไปด้วยน้ำสีใส เมื่อภาพที่กาแฟจรดริมฝีปากหยักหนาลอยเข้ามาอีกครั้ง
หัวใจดวงน้อยๆเต้นตุบตับราวกับมันเป็นกลองใบหนึ่งที่มีหลายคนมารุมตี เจ้าตัวในชุดนอนสีฟ้าอ้าแขนอ้าขาจนเต็มเตียงก่อนจะพลิกตัวคว้าหมอนข้างมากอด ซุกซบใบหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงอู้อี้
"ขอบคุณนะระบบ วันนี้ฉันมีความสุขมากจริงๆ"ความสุขของเยว่ชิงช่างเรียบง่ายเหมือนผ่านๆมา ได้มองห่างๆแค่นี้ก็มีความสุข
ระบบถึงกับส่ายหน้า อย่ามักน้อยได้ไหมล่ะ เสียชื่อระบบขยันเพื่อความงามจริงๆ ถ้างามแล้วเพียบพร้อมทุกอย่าง ยังไม่สามารถไปยืนข้างกายคนที่ชอบได้ เอาระบบไปย่ำยีได้เลย


หลังจากทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จเยว่ชิงก็หิ้วจิวอิงไปหาของกิน ก่อนจะพูดคุยจนรู้ว่าที่จริงแล้ว จิวอิงเป็นเด็กกำพร้าจากบ้านกำพร้าของเกอ ที่มีเด็กๆรวมทั้งจิงอิงด้วยก็สามคน แต่อีกสองคนกำลังเรียนมัธยมตอนปลาย
"ไม่มีใครอยากคุยกับผม ยกเว้นพี่"นั่นคือคำพูดของเด็กที่นั่งซึมตรงหน้า เยว่ชิงเลยตั้งใจผูกมิตรกับอีกฝ่าย ก่อนจะมองเห็นตัวเองทับซ้อนลงบนตัวของจิวอิง เหล่าเกออย่างเราๆมักจะเจียมตัวเสมอว่าตัวเองจะไปได้ถึงไหนในอนาคต
บางทีอาจจะถึงเวลาที่เยว่ชิงจะฮึดสู้สักครั้ง เมื่อเจ้าตัวแยกจากจิวอิงก็มายืนในเขตที่เจ็ด เขตพื้นที่จิตวิญญาณของเกอ แน่นอนว่ามันเงียบเหงา ไม่มีแม้แต่ครูฝึกมีเพียงแม่บ้านที่ทำความสะอาดทิ้งไว้
" ภารกิจที่6
ใช้เวลาฝึกจิตวิญญาณเน้นการต่อสู่ แบบครึ่งจิตวิญญาณ 180ชั่วโมง
ใช้เวลาฝึกจิตวิญญาณร่างจำแลงจิ้งจอกหิมะ 180ชั่วโมง
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกระดับจิตวิญญาณจากระดับFไประดับE
รางวัลภารกิจ2:ความยืดหยุ่นของหางจิ้งจอก ปรากฏหางที่สอง ยึดตำนานจิ้งจอกเก้าหาง เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์ "
"สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ระดับSSSเลยนะ จะทำได้จริงๆเหรอระบบ"เยว่ชิงเดินเข้าห้องฝึกจิตวิญญาณก่อนจะเปิดไฟจนสว่าง ไม่ช้าหูสีขาวและหางสีขาวก็ปรากฏ ภาพด้านหน้าเริ่มเปลี่ยนไป ช่องตามผนังเปิดออกเป็นช่องสี่เหลี่ยม จากนั้นปืนของเล่นบรรจุกระสุนสีก็เด้งออกมา
[แน่นอนครับโฮสต์ ไม่มีอะไรที่ระบบทำไม่ได้] ระบบเอ่ยอย่างมั่นใจ
เยว่ชิงตั้งสมาธิเสียงหวีดหวิวด้านด้านหลัง เจ้าตัวเอี้ยวหลบไปทางด้านขวา ก่อนที่จมูกจะได้กลิ่นเนื้อหรือก็คือตอนนี้เขาต้องรับบทผู้ล่า กระโจนไปยังพื้นที่ที่ได้กลิ่น เมื่อได้ยินเสียงแหวกอากาศก็กลิ้งตัวหลบ เมื่อได้กลิ่นนักล่าที่มีระดับสูงกว่าตัวเองก็วิ่งหนี
การฝึกจิตวิญญาณของเกอมีแค่ระดับพื้นฐานให้เรียนรู้การรับมือเพียงเท่านั้น เยว่ชิงทำการฝึกซ้ำไปซ้ำมาจนผ่านไปห้าชั่วโมงก่อนจะนอนแผ่หราไปกับพื้น จากนั้นก็กลับห้องพักไปอาบน้ำเตรียมตัวไปร้านกาแฟ
วันนี้ยังคงเป็นแบบเดิมแต่มีออเดอร์กาแฟมากยิ่งขึ้น เยว่ชิงสาระวนอยู่กับเครื่องชงไปหลายชั่วโมง วันนี้ได้ยื่นแก้วกาแฟให้กับหลงจือหยางเองกับมือ แม้จะไม่ได้มองอีกฝ่ายนานเท่าวันอื่น แต่วันนี้เยว่ชิงก็มีความสุขดี
เมื่อทำงานเสร็จก็ได้เวลาพักผ่อน ด้วยภารกิจของระบบที่ควบคู่สองภารกิจคือภารกิจที่สามกับหกต้องใช้เวลาหลายวัน เวลาสี่ทุ่มของทุกวันระบบจะมอบที่มาร์คหน้าให้หนึ่งผืน ให้มาร์คทิ้งไว้
[ไม่ว่าจะทำงานหนักแค่ไหน จงอย่าหยุดสวย] และนี่คือคำตอบของระบบ ชื่อของระบบก็บอกอยู่ยิ่งขยันยิ่งสวย ถ้ายิ่งขยันยิ่งโทรมก็ทำลายตัวเองทิ้งเถอะ
ยามเช้าเยว่ชิงตื่นมาก็ลอกมาร์คหน้าออก มือน้อยๆตบแก้มเบาๆก่อนจะเดินไปส่องกระจก เจ้าตัวรู้สึกว่าหน้าจะวิ้งๆเปร่งประกายจนอ้าปากค้าง
[ฮิฮิ นอกจากจะลดขนาดรูขุมขนในทุกๆครั้งที่มาร์คแล้ว ยังกำจัดขนบนใบหน้าเล็กๆออกอีกด้วย มีพลังช่วยยับยั้งแบคทีเรีย ต่อให้โฮสต์เอาขี้หมามาละเลงหน้า ก็อย่าได้กังวล]
"ใครจะเอาขี้หมามาละเลงหน้ากัน ระบบเลอะเทอะ"เยว่ชิงยู่ปากก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ เมื่ออาบน้ำกินข้าวเรียบร้อยก็ไปยังตึกคลาสรวมปีสองนั่งฟังการบรรยายของอาจารย์ตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม ก่อนจะย้ายถิ่นฐานไปยังเขตแปด
"สวัสดีครับพี่เยว่ชิง"จิวอิงเอ่ยทักทาย เยว่ชิงก็ทักทายกลับ ก่อนทั้งคู่จะพูดคุยกัยโดยที่มือก็ยังคงทำงานต่อไป
ช่วงบ่ายเยว่ชิงก็เข้าห้องฝึกจิตวิญญาณ พยายามเก็บเวลาให้มากที่สุดในแต่ละวัน ซึ่งวันหนึ่งได้ราวๆห้าชั่วโมง ซึ่งเยว่ชิงคิดจะใช้วันเสาร์อาทิตย์เก็บให้เต็มสิบห้าชั่วโมงต่อวัน เพื่อย่นระยะเวลา
หากทำแค่ห้าชั่วโมงต่อวัน กว่าจะเสร็จภารกิจคงกินเวลาไปราวๆเจ็ดสิบวัน เพราะถูกเยว่ชิงบ่นรึอะไร ระบบเลยให้เครื่องมิติเวลามาให้ใช้ ซึ่งหนึ่งชั่วโมงภายนอกจะเท่ากับสองชั่วโมงภายใน จากวันละห้าชั่วโมงเป็นสิบชั่วโมงต่อวันทันที
ถึงจะเหนื่อยล้าไปบ้างแต่หากไม่มีระบบเยว่ชิงจะกลายเป็นก้อนขนสีขาวสุดขี้เกียจเหมือนเดิม ไม่คิดจะทำอะไรแบบนี้แน่ๆ นอกจากร่างกายจะกระชับแนบแน่นของกล้ามเนื้อมากขึ้น
สัญชาตญาณของเยว่ชิงก็เพิ่มเช่นกัน ยามนี้ร่างจำแลงของเยว่ชิงเป็นจิ้งจอกหิมะขนขาวลำตัวยาวหนึ่งเมตรครึ่ง และความสูงจากพื้นดินหนึ่งเมตร กำลังนอนดูดซับพลังวิญญาณเข้าไปด้านใน เพราะห้องจำแลงมีการฝังหินวิญญาณเพื่อให้เกอหลายๆคนยกระดับ
"ใครๆก็รู้ว่าเกอหลายๆคนไม่ค่อยมาใช้บริการที่นี่ หากจะหลบเลี่ยงสาวๆก็มาที่นี่เท่านั้น"คนพูดเดินนำคนอื่นๆเข้ามาด้านในก่อนจะพบจิ้งจอกสีขาวตัวใหญ่นอนหลับตาพริ้มในห้องเพาะจิตวิญญาณ
"ไหนแกบอกไม่มีเกอไหนใช้งานไง แล้วที่เห็นนั่นอะไร"อีกคนชี้นิ้วไปที่ก้อนขนขาวๆที่ขดเป็นก้อนกลม
"ก็ ไม่เคยเห็นนี่หว่า"เจ้าตัวบ่นอุบ คนที่เดินรั้งท้ายก็ก้าวเข้าไปเปิดประตู จิ้งจอกที่นอนอยู่ก็ยังคงหลับ หลงจือหยางเลยพูดกับอีกสี่คนที่อยู่ด้านนอกห้อง
"เข้ามานั่งก็อย่าเสียงดังจนรบกวนอีกฝ่ายก็พอ"ทุกคนต่างพยักหน้า
มีแค่พื้นที่เขตเจ็ดของเกอเท่านั้นที่พวกเขาสามารถหลบเลี่ยงสายตาได้ หากจะไปเขตหนึ่งถึงสามคงไม่แคล้วมีคนตาม จะไปเขตสตรีคงออกมาไม่ได้แน่ ส่วนเขตแปดก็วุ่นวาย พวกเขาไม่อยากกลับหอเพราะช่วงเย็นยังต้องไปประชุมต่อ ที่นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ทั้งห้าคนแยกย้ายบางคนก็นอนบางคนก็นั่งแล้วแต่สะดวก ส่วนเยว่ชิงนะเหรอหลับไปแล้ว
การหลับในร่างจำแลงจิตวิญญาณหรือการย้ายจิตก็เพื่อดูดซับหินวิญญาณ ที่ใกล้เคียงกับการจำศีลของสัตว์ทั่วไปอย่างหมี
ผ่านไปห้าชั่วโมงภายนอก สิบชั่วโมงในเครื่องมิติเวลาเยว่ชิงก็เปิดตาขึ้นก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นห้าคนในห้อง
"มิ้ววว"เสียงเล็กๆเรียกสายตาทั้งห้าคนหันไปมอง จิ้งจอกที่นอนขดอยู่ยืดแข้งขาอย่างตลก เจ้าจิ้งจอกตัวใหญ่ค่อยๆหดร่างกายเท่าแมวตัวหนึ่งจากนั้นก็ดวงตาก็เลิกลั่กค่อยๆเอาตัวแนบกำแพงอีกฝากฝั่งของห้องแล้ววิ่งหนีออกไป
"ฮ่าๆ"คนแรกที่หัวเราะออกมาก็คือคุณชายโจว ตามด้วยคุณชายจ้าวที่นิสัยราวกับฝาแฝด
"เพิ่งเคยเห็นเกอวิ่งหนีพวกเราเป็นครั้งแรก สงสัยคุณชายเสวียนจะน่ากลัวเกินไป"เสวียนอวี้ ทายาทตระกูลเสวียนหรือตระกูลมาเฟีย ได้รับฉายาเทพสงคราม เจ้าตัวมีอาวุธวิญญาณเป็นเคียวยาวของยมทูต กล่าวได้ว่าเดินไปที่ไหนย่อมมีเลือดเปอะเปื้อนพื้นที่นั่น
"หุบปากไป ไม่คิดว่าสายตานั่น จ้องไปที่คุณชายหลงเรอะ"เสวียนอวี้เอ่ยออกมาก่อนจะพยักหน้าไปทางหลงจือหยางที่ชันเข่าหนึ่งข้าง
"ก็นะ คนมันหล่อ"หลงจือหยางเองก็ไม่คิดปฏิเสธ
"ว๊ากกกก"เยว่ชิงที่กลับคืนสภาพเดิมได้แต่เงยหน้าอ้าปากส่งเสียงร้องว๊ากระบายความอัดอั้นตันใจ ก่อนจะเดินเข้าหอพักอาบน้ำไปทำงานตามปกติ
"เยว่ชิงจะเข้าหอคอยชั้นแรกๆรึเปล่า"เนื่องจากมาตรการความปลอดภัยทางร้อยสามเสาหลักจึงไม่ให้คนภายนอกเข้าไปด้านใน เนื่องจากเคยมีเหตุการณ์คนที่มีจิตวิญญาณระดับFเข้าไปแล้วเลือกหอคอยชั้นที่พิชิตล่าสุด
พอถูกฟาดกลับมาก็กลายเป็นหวาดผวา หวาดกลัว เพราะถึงชั้นที่พิชิตไปแล้วจะไม่ได้ตายจริง แต่ความเจ็บนั้นได้รับแน่นอน ทางเสาหลักจึงออกกฏห้ามผู้ที่มีจิตวิญญาณนะดับFเข้าเด็ดขาด ยกเว้นมีคนอื่นอยู่ด้วย
ช่วงเดือนสุดท้ายก่อนการพิชิตชั้นถัดไป จำนวนผู้เข้าออกเยอะมากขึ้น จึงมีหลายสายตาพอสอดส่อง หากเกิดเหตุแบบเดิมซ้ำก็แค่ลากออกมา ไม่ใช่ตายแล้วฟื้นเกิดอาการช็อกไม่สามารถขยับตัวได้ จนโดยฟาดครั้งแล้วครั้งเล่า จนเกิดอาการหวาดผวาในภายหลัง
"คงไม่ครับ ตอนนี้เน้นไปที่การยกระดับจิตวิญญาณดีกว่า"เยว่ชิงตอบเนื่องจากไม่มีภารกิจใดๆจากระบบ แค่ภารกิจที่หกเขาก็แทบไม่มีเวลาไปทำอะไรแล้ว
"โอเคงั้นพี่ไปหน้าหอคอยนะ ไปทำกาแฟที่นั่น วันนี้มีพนักงานเสริฟเข้ามาใหม่ๆ ถ้าใครสร้างปัญหาในช่วงที่ผู้จัดการไม่อยู่ เราก็จัดการได้เลย"
"เพราะบางทีผู้จัดการต้องไปรับขนมจากด้านนอกเข้ามาเลยอาจจะไม่อยู่ ถ้ามีคนสร้างปัญหาจริงไล่ออกไปซะ อย่าเก็บเอาไว้พี่บอกผู้จัดการไว้แล้ว ไปนะ"หวงจือหมิงโบกมือลาก่อนจะเดินออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งเยว่ชิงให้ยืนอยู่ที่หน้าเครื่องทำกาแฟ
เวลาไหลผ่านอย่างช้าๆก่อนจะพบเจอกลุ่มคนที่ตอนนี้ยังไม่อยากเจอเท่าไหร่ พอนึกว่าตัวเองทำอะไรบ้างตอนนั้นก็แทบทรุดนั่งกอดเข่าร้องไห้
"เหมือนเดิมครับ"เยว่ชิงลงมือทำทั้งห้าแก้วก่อนจะส่งให้พนักงานคนใหม่ที่รับเข้ามาทำงานชั่วคราวแล้วบอกหมายเลขของโต๊ะ
โครม! เสียงของตกดังพื้นเรียกทุกสายตาให้หันไปมอง เยว่ชิงยกมือกุมขมับก่อนจะเดินไปเรียกผู้จัดการร้าน โชคดีที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ออกไปไหน
"ขอโทษนะคะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"หญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นพูดขึ้น ด้านหน้ายังมีผู้ชายห้าคนนั่งอยู่ ตรงหน้าของหญิงสาวคือหลงจือหยางเจ้าตัวเงยหน้าช้อนสายตา ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส
เพียงแต่ว่า มารยาแบบนี้หลงจือหยางมักจะเจอบ่อยมาก จึงมีเพียงร้านนี้ที่เข้ามาบ่อยๆแต่ก็มักจะมีปัญหาทุกคราที่เจ้าของร้านไปอยู่ที่หน้าหอคอย
"เกิดอะไรขึ้น เธอจงใจสร้างปัญหาใช่ไหม"น้ำเสียงของผู้จัดการร้านเต็มไปด้วยความโมโห มุขเดิมๆคนเดิมๆตัวปัญหาแบบเดิมและต้นเรื่องก็คนเดิม
ผู้จัดการร้านอยากจะทึ้งหัวแล้วชี้หน้าใส่หลงจือหยางแล้วถามเสียงดังๆว่า...แกอีกแล้วใช่ไหม
"ขอโทษแทนพนักงานด้วยครับ เดี๋ยวผมให้เยว่ชิงชงให้ใหม่ ส่วนเธอฉันไล่ออก"ตามด้วยพนักงานหญิงสองคนที่ตรงมาหิ้วปีกหญิงสาวที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้น
"ปล่อยฉัน ไม่รู้รึไงว่าฉันลูกใคร"เจ้าตัวหวีดร้องอย่างไม่พอใจ เมื่อโดนสายตาคมดุของหลงจือหยางตวัดมองเจ้าตัวก็หุบปากฉับ แถมมีสายตาข่มขู่ของเสวียนอวี้อีกคน ไม่นานเจ้าตัวก็หายไปหลังร้าน
ก่อนจะมีพนักงานเข้ามาเก็บกวาด เป็นจังหวะเดียวกับเยว่ชิงที่ยื่นผ้าขนหนูสีฟ้าให้อีกคนเพื่อเอาไว้เช็ดทำความสะอาด "ไปล้างคราบกาแฟก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมชงให้ใหม่"
เมื่อกลับมายืนอยู่หน้าเครื่องเจ้าตัวก็ยกมือปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยที่เต้นตึกตัก ไหนจะร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า เยว่ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะลงมือชงกาแฟให้กับหลงจือหยาง รวมทั้งคนอื่นๆ ที่เข้ามาใหม่
เยว่ชิงวางกาแฟไว้จุดที่นั่งของหลงจือหยางก่อนจะมีเสียงฮือฮาจากทางด้านหลัง เยว่ชิงเมื่อหันหลังไปมองก็เห็นอีกฝ่ายปลดกระดุมออกจากกันจนหมด ไม่เพียงแค่ล้างคราบที่หน้าอก ยังมีหยดน้ำติดอยู่บนเส้นผม ทำให้เจ้าตัวเหมือนฟีโรโมนเดินได้
แถมฟีโรโมนคนนี้ยังมีเหล่าเกอและสตรีต่างหันมามอง มีแต่คนให้ความสนใจ เจ้าตัวทำเพียงเดินช้าๆใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมตัวเองก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้
เยว่ชิงใจเต้นตึกตักก่อนจะหลบเลี่ยงไปอีกทาง ใช้วิธีเป่าปากไล่ความร้อนผ่าวออกไปจากร่างกายให้หมด
กว่าจะจบการทำงานวันนี้ก็แทบลากขาเข้าห้องพัก

[ถือว่าฝึกซ้อมไว้โฮสต์ วันข้างหน้าไม่แน่โฮสต์อาจจะเป็นคนที่ได้ถอดเสื้อผ้าของหลงจือหยางด้วยมือตัวเองก็ได้]
"อ๊ากกก หยู๊ดดดดพูด"และแล้วยามค่ำคืนเยว่ชิงก็ฝันหวาน ร่างกายเขาโยกไหวไปตามแรงกระแทกของหลงจือหยางจนยามเช้านอกจากมันจะตั้งตรงมันยังพ่นพิษอีกด้วย
"แล้วแบบนี้จะกล้ามองหน้าอีกฝ่ายได้ยังไง"


ในมุมหนึ่งหลังจากที่โฮสต์ตัวน้อยหลับใหล ระบบก็ตามติดชีวิตของหลงจือหยางผู้เป็นเป้าหมายของภารกิจต่อเนื่อง เจ้าตัวลอยไปมาประหนึ่งอากาศมองสนามประลองและพื้นที่ฝึกซ้อมเข้าสู่สงคราม โดยสายตาจับจ้องไปที่เป้าหมายเสียส่วนใหญ่
ในมือของหลงจือหยางยังคงถือแก้วกาแฟเอาไว้ เสี้ยวหนึ่งใบหน้าหล่อเหลาย่นหัวคิ้วราวกับคิดถึงเรื่องบางอย่าง
"สนใจเหรอ"ทายาทตระกูลจ้าว จ้าวจือหรงผู้มีจิตวิญญาณอาวุธแส้สายฟ้าเอ่ยถาม เมื่อเห็นหลงจือหยางมองกาแฟแล้วคิ้วขมวดเข้าหากัน
"แค่รู้สึกว่าคุ้นเคย"เจ้าตัวกล่าว อย่างแรกคงเป็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอประกายยามต้องกับแสงไฟ อย่างที่สองคงเป็นจิตวิญญาณที่เป็นจิ้งจอกหิมะสีขาว
"อาจจะเคยพบพ่อแม่ของเด็กคนนั้นก็ได้"หลงจือหยางพยักหน้า
"ก็คงเป็นเช่นนั้น"
ระบบหรี่ตาลงเล็กน้อย ข้อมูลของโฮสต์คือบิดามารดาเป็นเกอทั้งคู่ คนหนึ่งเป็นจิ้งจอกขนแดง อีกคนเป็นแมวเปอร์เซียร์ขาวล้วน ต่างก็เสียชีวิตในดันเจี้ยนเมื่อหลายปีก่อน
หากใครก็ตามเสียชีวิตในหอคอยหรือดันเจี้ยน ทางภาครัฐจะมอบเงินส่วนหนึ่งให้กับครอบครัว ทางสภาก็ด้วย แต่หากคนที่ตายมาจากตระกูลใหญ่ นอกจากเงินก็เป็นสิ่งของที่อยู่ในถ้ำหรือหอคอย
และน่าเสียดายที่สองสามีภรรยาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ต่างก็สูญเสียครอบครัวไปแล้ว มีเพียงลูกจิ้งจอกตัวน้อยวัยกำลังซน จึงตั้งมั่นหาเงินให้ได้มากๆ ไปซื้อเพชรพลอยให้เจ้าจิ้งจอกน้อยเอาไว้เล่น
ระบบค่อยๆ สอดแทรกไปตามความทรงจำของหลงจือหยางก่อนจะประหลาดใจ อย่างที่ทราบกันดีว่าหอคอยปรากฏออกมาสามปีและช่วงสามปีนี้ไม่มีดันเจี้ยนปรากฏออกมา แต่หลงจือหยางกลับเคยเข้าดันเจี้ยนมาแล้วครั่งหนึ่ง
และตอนนั้นอายุเพียงสิบห้าปี อายุมากกว่าเยว่ชิงถึงห้าปี เป็นช่วงเดียวกับเยว่ชิงกำพร้าทั้งพ่อและแม่
[น่าเสียดายจัง พลังงานระบบจะหมดแล้ว ไว้ยกระดับเมื่อไหร่ คงจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในดันเจี้ยน] ระบบถอนตัวอย่างเงียบๆ ก่อนจะหลับไป
เยว่ชิงหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อแสงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า ตามปกติของคนขี้เกียจและระบบไม่ได้มีภารกิจไปวิ่ง เจ้าตัวเลยน้อยเอกเขนกรอเวลาไปเรียน การเรียนก็เป็นทฤษฎีของดันเจี้ยนและหอคอยทั่วไป ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายไปตามสาขาที่ต้องการ
อย่างเยว่ชิงที่เป็นเกอก็ไปสาขาทำอาหาร เพื่อหางานรองรับในอนาคต อีกส่วนหนึ่งทุกสัปดาห์จะต้องมีการเข้าใช้ห้องฝึกอย่างต่ำสามชั่วโมง เพื่อรองรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้น อย่างสัตว์อสูรที่อยู่ด้านในออกมาไล่ล่าสังหารคนข้างนอก
วันนี้คือวันสุดท้ายของสัปดาห์เยว่ชิงจึงต้องใช้เวลาช่วงบ่ายไปกับการฝึกซ้อมอย่างเช่นจิตวิญญาณสัตว์ควรมี จมูกที่ไวต่อกลิ่น สัญชาตญาณนักล่าเพื่อหลบซ่อนเหล่านักล่าต่างๆ เรียกง่ายๆ ว่าจะมีสัตว์เดินกันควักไขว่เลยละ ยกเว้นคนที่เก็บรายชั่วโมงครบแล้ว
ช่วงเช้าคลาสแรกยังเป็นการบรรยายเกี่ยวกับชั้นที่สิบถึงแม้บางคนจะไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้ แต่ก็ต้องสร้างความตื่นตระหนกต่อทุกคนให้รู้ว่าในอนาคตหากเข้าร่วมจะต้องเตรียมรับมือแบบไหนบ้าง
จากทีมสำรวจที่เข้าไปกลุ่มแรกมีอาวุธจิตวิญญาณประเภทการเคลื่อนที่อย่างรองเท้าหนาม การเคลื่อนที่พวกเขาถูกจัดอันดับว่าเร็วที่สุดในโลก ส่วนใหญ่มาจากตระกูลเบลซจากประเทศA
การลงสำรวจพบว่าในชั้นที่สิบยังคงเป็นกระต่ายที่เป็นบอสอยู่และมีบอสประจำชั้นตั้งแต่หนึ่งถึงเก้าอีกด้วย
จากที่ระบบบอกเขามา เยว่ชิงมีความเข้าใจว่าในสี่สิบชั้นแรกเป็นการเริ่มต้นเพื่อพัฒนาผู้คนแต่หลังจากนั้นความยากจะเพิ่มมหาศาลเพราะบอสหลักแต่ละชั้นจะเป็นสัตว์ในเทพนิยาย
อย่างเสือขาวประจำชั้นที่50 เต่าดำ60 อสรพิษทมิฬ70 หงส์เพลิง80และมังกรทอง90
ส่วนสี่สิบชั้นแรกก็เป็นกระต่าย หมาป่า วานรและสิงโต
"ถึงแม้จะเป็นกระต่ายก็จริง แต่ให้รู้ไว้ว่าบอสกระต่ายแต่ละชั้นจะมีความสูงราวๆ สามเมตร แต่บอสกระต่ายชั้นที่สิบมีเขาบนหัวถึงสามเขาและมีความสูงราวๆ เจ็ดเมตร
การจะจัดการกับมันจะต้องผ่านบอสกระต่ายชั้นหนึ่งถึงเก้า นั่นหมายความว่ามีเก้าตัวที่สูงสามเมตร และนังมีองครักษ์กระต่ายที่สูงสองเมตร และพลทหารกระต่ายราวๆ สองแสน
พวกมันมีนิสัยดุร้าย เสียงกรีดร้องทำให้เลือดไหลออกมาจากหู จมูก ในสงครามครั้งนี้จึงมีท่านหญิงโจวหรงหรง ดอกกระดิ่งของท่านมีส่วนช่วยในการสะท้อนของเสียงกรีดร้องกระต่าย
อาจจะคิดว่าเราลงทุนจนเกินไป แต่ขอให้รู้ว่ากระต่ายหนึ่งตัวที่ส่งเสียงร้องอาจจะทำอะไรพวกเรามากไม่ได้ แต่ถ้าร้องพร้อมกันสองแสนกว่าตัว อย่าว่าแต่บุกเข้าไปจัดการบอสเลย บางคนอาจจะเสียชีวิตทันที
วันนี้คงพอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้อาจารย์จะบรรยายเรื่องบรรยากาศและสถานที่ของกระต่ายชั้นสิบ อ๋อ ที่สำคัญระบบของหอคอยให้มีการถ่ายทอดสดทั่วโลกด้วย"พูดจบอาจารย์ประจำคลาสก็เดินออกไป เยว่ชิงนั่งท้าวคางเงียบๆ รอคอยเวลาคลาสต่อไปของตัวเอง
"หูยยยย ไม่ใช่ว่าพวกเราจะได้เห็นคนอื่นๆ ในหอคอยหรอก ใช่ไหม ไหนจะท่านหลงจือหยาง ท่านมุราซากิ"
"นั่นสินะ อยากเห็นจังว่าเวลาอยู่ท่ามกลางสงครามพวกเขาจะหล่อเหลาแค่ไหน"
"น่าเสียดายคนที่คู่ควรกับท่านหลงจือหยางคงมีเพียงท่านโจวหรงหรง"
"จิ๊ เป็นไปไม่ได้ต้องเป็นเจ้าหญิงจากโซราเฟียเท่านั้น"
เยว่ชิงเลิกคิ้วข้างหนึ่งก่อนจะออกจากห้อง ดูเหมือนที่นี่จะไม่เหมาะแก่การนั่งพักสักเท่าไหร่ เจ้าตัวเลยเดินเข้าห้องประจำสาขาที่เลือกเอาไว้
ด้วยจำนวนคนที่หลั่งไหลเข้ามาในทุกๆ สามสี่เดือนร้านอาหารจึงขาดแคลนพ่อครัว ซึ่งส่วนใหญ่ร้านอาหารก็มีเหล่าเกอคอยดูแล โดยมีกลุ่มสตรีไม่กี่คนที่ออกมาทำร้านอาหาร ร้านขายน้ำดื่มก็เกอ พนักในห้างสรรพสินค้าส่วนใหญ่ก็เป็นเกออีกเช่นกัน
เพราะแบบนั้นเมื่อเขาเกิดเป็นเกอ ก็แค่เลือกอะไรสักอย่างไว้หาเงินในอนาคต ซึ่งเยว่ชิงเลือกที่จะทำอาหารอยู่หน้าเตามากกว่าจะไปยืนต้อนรับหรือคิดเงิน เพราะตอนที่ยังไม่มีระบบเขาคิดแค่ว่าอยู่แบบนี้ก็ดี สบายใจดีถึงไม่มีเพื่อนก็ไม่วุ่นวาย
ใช้ชีวิตเอื่อยเชื่อยไปวันๆ จนตายตอนอายุหนึ่งพันปี ก็นะทุกระดับจิตวิญญาณจะทำให้อายุขัยยืดยาวหนึ่งพันปี ยกเว้นระดับศักดิ์สิทธิ์ที่ทางหอคอยแจ้งว่าเป็นนิรันดร์
ระบบจากทางหอคอยจะขึ้นแจ้งเตือนเป็นกระดานสี่เหลี่ยมเล็กๆไม่ใหญ่มาก ทุกคนต่างก็มองเห็นของใครของมัน โดยมีการแจ้งเตือนหรือกล่าวรายละเอียด เหมือนตอนที่มันปรากฏครั้งแรก
ว่าถ้าพิชิตหอคอยในแต่ละชั้นตามกำหนดไม่ได้ มนุษยชาติจะต้องล่มสลาย
ทางหอคอยสามารถให้กลุ่มคนสำรวจชั้นถัดไปโดยมีข้อกำหนดไว้ว่า ถ้าไม่โจมตีพวกมันก่อน พวกมันจะไม่โจมตีเช่นกัน ยกเว้นเจ็ดวันสุดท้ายก่อนการพิชิต เพราะสัตว์อสูรในนั้นจะอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง
จนบางครั้งอาจจะทะลักออกมาข้างนอกแล้วฆ่ามนุษย์ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เกอยังคงต้องต่อสู้เป็นและมีการพัฒนาจิตวิญญาณเสมอ แม้จะไม่เป็นที่ต้องการของคนกลุ่มอื่น
เกอหลายคนทยอยเข้ามาในห้อง โดยมีบางคนสนใจเยว่ชิงเพราะแต่ก่อนเจ้าตัวเน้นมืดมนราวกับหมอผีที่มักจะมีบรรยากาศราวกับว่า ห้ามเข้ามาใกล้นะไม่งั้นฉันจะสาป ประมาณนี้พอเปลี่ยนทรงผมเปลี่ยนบุคลิกภาพเล็กน้อยก็ทำให้ดูแปลกตา
ไม่นานหลังจากนั้นอาจารย์ประจำสาขาของนักศึกษาปีสองก็เข้ามาก่อนจะแจ้งข่าว
"เนื่องจากสถานการณ์ใกล้สงครามตัดสิน คณะอาหาร ขนมและเครื่องดื่มจะย้ายไปยังถนนที่แปด เขตสงคราม นักศึกษาปีหนึ่งถึงปีสี่มีหน้าที่รับผิดชอบในการทำอาหาร ขนมและน้ำดื่มประจำคลาสนั้นๆ เดี๋ยวยังไงเตรียมเดินทางกันเถอะ"
นักศึกษาราวๆ สามสิบชีวิตเดินลงบันไดก่อนจะเดินไปด้านหน้าเขตวงเวียนใหญ่จากนั้นก็เดินไปยังถนนเขตแปด โดยมีสาขาอื่นๆ ราวๆ ร้อยกว่าชีวิตมุ่งไปที่เดียวกัน
ในส่วนสาขาการต่อสู้ตั้งแต่ชั้นปีแรกถึงปีสี่ต่างก็รวมตัวในเขตสนามพลัง ด้านนอกยังมีกลุ่มนักศึกษาจากประเทศอื่นๆ ที่ส่วนใหญ่ลูกหลานในตระกูลจะได้รับการสั่งสอนจากตระกูลแทน เนื่องจากพวกเขาเป็นต้นแบบอาวุธและคลุกคลีจนชำนาญ เช่นตระกูลดาบซามูไร ตระกูลจอมเวทย์ผู้ใช้คทา
เมื่อเยว่ชิงเห็นสิ่งมีชีวิตหลายพันคนรวมตัวกันจนทำให้ตาลายก็ยกมือคลึงขมับก่อนจะแยกตัวไปทำแซนวิซง่ายๆ ยืนประกอบไปมากับสมาชิกเกอราวๆ สี่สิบคน
โดยส่วนใหญ่เป็นเด็กปีหนึ่ง โดยมีปีสอง สี่ห้าคนและปีสามปีสี่อย่างละคนที่คอยยกไปตั้งด้านนอก
"เร่งมือเร็วเข้า"เสียงตะโกนจากทั่วทุกสารทิศเป็นอันเข้าใจว่าผู้คนล้นทะลักที่ด้านนอก ต้องการของกินเข้าไปด้านใน เพราะนอกจะมีการฝึกฝนแล้วยังมีการประชุมต่างๆ อีกด้วย
"หวา"เสียงแผ่วเบาเรียกสายตาของเยว่ชิงให้มองเด็กปีหนึ่งที่ยืนข้างๆ เจ้าตัวหยิบจับของล่าช้าแถมดูเงอะงะเป็นพิเศษ เยว่ชิงเลยเอาของเจ้าตัวมาประกบกันก่อนจะใส่ลงกล่องยื่นไปด้านหน้าให้คนแพ็ค
"อย่าลน ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้น เราอยู่ด้านในไม่มีใครเห็นหรอก ขนาดฉันยังไม่เห็นใครเลย"เกอปีหนึ่งหลายสิบคนหันมามองพร้อมกัน พวกเราดูไม่มีตัวตนในสายตาพี่ปีสองคนนี้เลยสินะ
"ขอบคุณครับพี่"เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี
[ตรวจพบว่าที่พันธมิตรผู้ที่ไม่คิดทรยศหักหลัง
จิวอิง ผู้มีจิตวิญญาณปลากลืนวิญญาณหยินหยาง
แนะนำโฮสต์ผูกมิตร เด็กหนุ่มคนนี้เชื่อถือได้]
"เยว่ชิง ฉันชื่อเยว่ชิง"เจ้าตัวเอ่ย มือทั้งสองข้างเป็นระวิงจากการทำแข่งกับเวลา
"ครับพี่เยว่ชิง ผมจิวอิงครับ"
[ปลากลืนวิญญาณหยินหยางมักจะปรากฏเหนือน่านน้ำสวรรค์ ดินแดนสามพิภพ ภพสวรรค์ นรก มนุษย์ น่าแปลกใจที่ปรากฏตัวที่นี่ แถมปรากฏในฐานะ อสูรกายประจำนรก มีดวงตาที่สามไว้คอยดูกลืนชีวิตด้วยพลังหยิน มีพลังป้องกันระดับสูงจากพลังหยาง]
ระบบเอ่ยบอกแถมเล่าเรื่องราวของคุน อสูรกายแห่งนรก เยว่ชิงได้แต่รับฟังไว้มองคนข้างๆ ถึงแม้หน้าตาจะน่ารักน่าเอ็นดูแต่ร่างกายกลับผอมเพรียวความสูงแค่ไหล่ของเยว่ชิงเท่านั้น
เอาเถอะ บางครั้งการมีเพื่อนคุยก็อาจจะดีกว่าอยู่คนเดียวก็ได้


"แล้วแบบนี้จะกล้ามองหน้าอีกฝ่ายได้ยังไง"เยว่ชิงยกมือปิดใบหน้าที่แดงเถือก พอคิดว่าจะมองหน้าอีกฝ่ายแล้วมีเรื่องลามกเกิดขึ้นในหัวก็แทบสลายร่างกายเป็นของเหลวแล้วมุดลงดิน
[ตรวจพบว่าโฮสต์ไม่มีความมั่นใจในการมองหน้าอีกฝ่าย ไม่เป็นไร ระบบจัดการให้]
" ภารกิจที่ 7
อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~~~ โปรดสบสายตาให้ยาวนานเฉลี่ยรวมสิบนาที เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ
ระยะเวลาที่กำหนด1:00:12:00:00
ระยะเวลาที่กำหนด2:00:00:10:00
รางวัลภารกิจ:ขอบตาเรียวหงส์ระดับเงิน "
[ภายในสิบสองชั่วโมง โฮสต์ต้องสบสายตากับหลงจือหยางเป็นเวลารวมทั้งสิ้น สิบนาที สู้ๆ]
"ยะ...แย่แน่"เยว่ชิงพึมพำในลำคอ ดวงตาแดงกล่ำเม้มริมฝีปากแน่น สบตากับคนคนนั้นเลยนะ สบตากันราวๆ สิบนาที เจ้าตัวยกมือขยุ้มเส้นผม ใครมันจะไปทำได้กัน ชอบมาแปดปีแค่สบตาเสี้ยววิก็เข่าอ่อนแล้ว ระบบรังแกกันเกินไปแล้ว
เจ้าตัวเดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำแล้วก้มมองลูกรักที่เปื้อนพิษ ก่อนจะลงมือทำความสะอาดอย่างทะนุถนอมจากนั้นก็อาบน้ำหน้ากระจก มองก้นแฟบๆ ขาใหญ่ไม่มีส่วนโค้งเว้า
"ฮึบๆ อีกไม่นานก้นเราจะใหญ่"เจ้าตัวยกมือตบแก้มแปะๆ อย่างให้กำลังใจตัวเอง จากนั้นก็เช็ดตัวสวมเสื้อผ้าไปเข้าเรียน
คลาสแรกช่วงเช้าเป็นการวิเคราะห์นิสัยดุร้ายของกระต่าย นอกจากทิศทางการโจมตี ช่วงเวลากรีดร้อง ยังมีภูมิศาสตร์ในหอคอยแต่ละชั้นอีกด้วย บางจุดเป็นผืนทะเลทราย บางจุดเป็นป่าเขาเขตร้อน
นอกจากความอัตรายจากตัวอสูรกระต่ายเอง ยังมีความอันตรายจากภูมิศาสตร์ที่สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้เรื่อยๆ
"นี่คือใจความสำคัญของการเรียนรู้จุดภูมิศาสตร์ จำเป็นต้องมีคนในตระกูลอาการิและคนที่เกิดมาพร้อมจิตวิญญาณประเภทเวทมนต์ นอกจากคทา ลูกแก้วก็ยังมีเสื้อคลุม หรือสตรีบางคนที่สามารถควบคุมสภาพอากาศได้
ยกตัวอย่างง่ายๆ ก็ต้นพฤกษาชาติ ที่มีลำต้นขนาดใหญ่กิ่งก้านยาวไกลหลายร้อยเมตร ในระยะพื้นที่โดยรอบเจ้าของจิตวิญญาณ สามารถปรับอากาศจากแสบร้อนกลายเป็นสบายและบริสุทธิ์
ภูมิศาสตร์ไม่ใช่แค่เท้าของเราเท่านั้นที่ลำบาก ยังมีกลิ่นบางชนิดที่ไม่สามารถสูดดมเข้าไปได้ เช่นพื้นที่ลาวา เมื่อความร้อนถูกสูดดมเข้าร่างกาย ร่างกายจะสะสมโลหะ เลือดไหลง่ายและร่างกายอ่อนแรง
บางส่วนที่เป็นพื้นที่เป็นพิษ ต้องใช้ความสามารถของสตรีที่เกิดมาพร้อมจิตวิญญาณประเภทพิษ หลายๆ คนน่าจะเคยได้ยินเรื่องพิษล้างพิษนี่คือเหตุผลที่ทางเสาหลักให้ความสำคัญของสตรีเทียบเท่าบุรุษ"
"แล้วเกอละครับอาจารย์"ชายคนหนึ่งในห้องยกมือถาม ก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก ทำให้คนที่เป็นเกอในห้องต่างก็ก้มหน้าลง พวกเขาเข้าใจได้อย่างดีว่าตัวเองไม่มีความสามารถเทียบเท่าได้
อาจารย์ผู้สอนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา คนแบบนี้มีทุกที่จริงๆ มันน่าตบให้กระโหลกหลุดติดมือ แต่ทำไม่ได้อาจารย์ทุกคนมีน่าที่สั่งสอนความรู้ ไม่ใช่จ้าวชีวิตที่จะกำหนดกฎเกณฑ์หรือลงมือตีเป็นการสั่งสอน
"จิตวิญญาณของเกอเป็นรูปแบบสัตว์อสูร ทางสภาเสาหลักได้รับเรื่องของเกอที่ขึ้นไปอยู่ระดับBได้ อย่างแรกครอบครัวนั้นร่ำรวยมากจึงซื้อหินวิญญาณให้ยกระดับ แต่การยกระดับแต่ละครั้งอาจจะใช้หินวิญญาณมากกว่าบุรุษหรือสตรีสามสี่เท่า
ยิ่งระดับสูงก็ยิ่งใช้มาก อย่างระดับFไปEของเกอใช้หินวิญญาณราวๆ ร้อยก้อน แต่ของสตรีกับบรุษบางคนใช้แค่สิบก้อนเท่านั้น
เมื่อครอบครัวทุ่มเทไปเรื่อยๆ ก็พบว่าไม่คุ้ม เมื่อมีลูกคนใหม่เป็นบุรุษก็มุ่งเน้นไปที่ลูกคนเล็กแทน แต่ไม่ใช่ว่ารูปแบบสัตว์วิญญาณไม่แข็งแกร่งนะ
ในด้านสัญชาตญาณบุรุษและสตรีด้อยกว่ามาก ถ้าให้คนสามคน บุรุษ สตรีและเกอในระดับที่เท่ากัน คนที่จะตายคนสุดท้ายคือเกอ และคนที่จะตายก่อนคือสตรี
ที่ทางเสาหลักยังสร้างพื้นที่ฝึกซ้อมขึ้นมาเพราะเชื่อว่าดันเจี้ยนที่หายไปจะย้อนกลับมาอีกครั้ง และทางสมายังกลัวว่าพวกมันจะปรากฏหลังจากที่หลายคนเข้าไปในหอคอยพิชิตชั้นที่สิบ
แต่ตอนนี้เป็นแค่การคาดการณ์เท่านั้นโปรดจำไว้เมื่อเกิดสงครามขึ้นความแข็งแกร่งของระดับ บางครั้งเป็นเพียงขยะ
อย่างแรกคือจิตวิญญาณแข็งแกร่งแต่กำเนิด ความหลายหลาย การเชื่อมต่อของจิตวิญญาณ วิธีการยกระดับ และความเข้าใจในจิตวิญญาณของตัวเอง"อาจารย์เว้นระยะช่วงหนึ่งก่อนจะเปรียบเทียบให้เห็นโดยการยกตัวอย่าง
"บุรุษผู้หนึ่งมีดาบหนึ่งเล่ม สู้กับบุรุษคนหนึ่งมีดาบหมื่นเล่ม ใครมีสิทธิ์ชนะถ้าระดับเท่ากัน"จากนั้นก็ตามด้วยคำตอบของคนในห้องว่าคนที่มีหมื่นเล่มมีสิทธิ์ชนะ
"นี่คือความได้เปรียบด้านจิตวิญญาณ"
"ต่อไปสตรีผู้หนึ่งเป็นสายโจมตีสู้กับสตรีผู้หนึ่งเป็นสายป้องกันในระดับที่เท่ากัน ผู้ที่ยืนหยัดเป็นคนสุดท้าย คือคนที่ได้เปรียบด้านการเชื่อมต่อจิตวิญญาณจะเป็นผู้ชนะ"
"เกอก็เช่นกัน ในการต่อสู้หมาป่ามีโอกาสชนะแมลงปอ แต่ถ้าในการหลบหนีแมลงปอมีโอกาสรอดมากกว่า นี่คือข้อได้เปรียบทางด้านการเข้าใจในจิตวิญญาณ ว่าจิตวิญญาณของตัวเองเหมาะไหมถ้าจะสู้หรือเหมาะกับการหลบหนี
เพราะจิตวิญญาณของเกอมีสัญชาตญาณของสัตว์ ทำให้โอกาสรอดชีวิตมากกว่าบุรุษและสตรี อย่างเช่นการถูกลอบโจมตี สัตว์แต่ละตัวจะมีการเฝ้าระวังและหลบพ้นทีนี้เข้าใจแล้วเนอะ"จากนั้นหลายคนๆ ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
เมื่อเห็นแบบนั้นอาจารย์ก็บรรยายต่อ โดยคำพูดเหล่านั้นอย่างน้อยเกอในห้องก็หายใจสะดวกขึ้น ถึงจะสู้ไม่เก่งแต่พวกเขาหนีเก่งมาก
หลังจบคลาสแรกเยว่ชิงก็ถูกส่งไปถือถาดที่มีแก้วน้ำ เดินไปยังห้องประชุมเพื่อแจกน้ำ ส่วนคนที่เดินข้างๆ ก็เป็นจิวอิงที่ยืนยิ้มแฉ่งตามมาติดๆ
ในหอประชุมมีที่นั่งหลายพัน โดยรอบนอกมีอีกหลายหมื่น โดยมีหน้าจอหลายร้อยตัวเพื่อให้มองเห็นว่าประชุมที่ด้านในมีหัวข้ออะไรบ้าง มีการพูดคุยและวางแผนแบบไหน โดยแต่ละโต๊ะมีไมค์ติดอยู่เพื่อให้แต่ละคนกดและนำเสนอแนวทาง
เยว่ชิงเดินไปด้านในหอประชุม ก่อนจะมองไปยังตรงกลางสำหรับพื้นที่ร้อยสามเสาหลักและผู้นำแต่ละฝ่ายหรือผู้นำประจำตระกูล แน่นอนว่าตรงใจกลางย่อมมีตระกูลหลักอยู่ พอมองไปรอบๆ จึงไม่แปลกใจที่มีเกอรวมทั้งสตรียืนถือถาดน้ำแต่ดูเหมือนว่ากลุ่มของหลงจือหยางจะยังไม่เข้ามา
"ไปกันเถอะ"เยว่ชิงคว้ามือจิวอิงให้เดินไปแถมหน้าประตูทางเข้าห้องประชุมแทนก่อนจะถือถาดน้ำไว้ ผ่านไปหลายนาทีคนในภารกิจก็เดินตรงมาจากนั้นก็หยุดตรงหน้าของเยว่ชิงพอดี
[โอ๊ะโอ เริ่มจับเวลาแล้วนะโฮสต์จ้องให้นานที่สุด]
เยว่ชิงจับจ้องไปที่ดวงตาอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย ดวงตาสีดำสนิทราวกับจ้องลงไปในหุบเหวลึกมันทั้งน่าหวาดกลัวจนใจสั่นแต่ถึงอย่างนั้นมันกลับมีเสน่ห์ชวนลุ่มหลง ไม่แปลกหากมีใครหลายคนยินยอมพร้อมใจกันกระโดดลงไปที่ก้นเหวแม้อาจจะไม่รอดชีวิตกลับมา
ฝ่ามือของหลงจือหยางจับที่แก้วพลาสติกเสร็จเรียบร้อยก็เดินจากไป ในขณะที่เยว่ชิงสติหลุดลอยไปแล้วโดยมีจิวอิงยืนขู่แง่งๆ กับมาเฟียหนุ่มที่ยักคิ้วก่อกวน เพราะช่วงเวลาที่เยว่ชิงเอาแต่จ้องตาอีกฝ่ายราวกับสติหลุดจิวอิงจะเข้าไปช่วยเรียกสติ
เป็นเหตุให้เสวียนอวี้จ้องเจ้าตัวน้อยราวกับเด็กมัธยมต้นตาเขม็ง แถมดวงตาวาววับของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ทำให้กระต่ายตัวน้อยหวาดกลัวเท่าไหร่ถึงแม้จะขาสั่นนิดๆ ก็ตาม พี่ชายคนสนิทของเขากำลังโดนล่อลวงเขาต้องรีบช่วยเหลือ
เมื่อหลงจือหยางเดินจากไปเสวียนอวี้และกลุ่มเพื่อนก็หยิบน้ำคนละแก้วเดินตามหลงจือหยางไปประจำที่นั่ง
" ภารกิจที่ 7
อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~~~ โปรดสบสายตาให้ยาวนานเฉลี่ยรวมสิบนาที เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ
ระยะเวลาที่กำหนด1:00:10:40:36
ระยะเวลาที่กำหนด2:00:00:8:47
รางวัลภารกิจ:ขอบตาเรียวหงส์ระดับเงิน "
เพราะเสียงแจ้งเตือนจากระบบทำให้เรียกสติกลับมาพร้อมกับได้ยินเสียงคนสบถ "โอ้ย!ถ้ารู้ว่าวันนี้ท่านหลงจือหยางจะเอาน้ำหน้าทางเข้าละก็ ฉันไปยืนรอตรงนั้นดีกว่า"
"เอ้า เอาไป อารมณ์เสียซะจริง"หญิงสาวในชุดหรูหราราคาแพงยื่นถาดน้ำให้เกออีกคนที่ยืนอยู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์
"ขอโทษนะครับแต่เป็นคุณเองที่อยากถือ กรุณาอย่างทำนิสัยแบบนี้"เกอคนนั้นบอกก่อนที่เพื่อนๆ เกอจะแบ่งเอาแก้วน้ำไปไว้ในถาด เพราะน้ำหลายสิบแก้วมันจะหนักพอตัว
"แล้วไงแกเป็นใครแล้วฉันเป็นใคร เป็นแค่เกอแท้ๆ มายืนที่นี่ได้เพราะเป็นคนใช้ไม่ใช่รึไง"แน่นอนว่าคำพูดนี้ทำให้เกอหลายคนตัวสั่นด้วยโกรธ หนึ่งในนั้นคือเยว่ชิง
"คุณพูดเกินไปแล้วนะ ไม่ใช่เพราะอยากอยู่ในสายตาผู้ชายรึไง ถึงได้มาแย่งถาดในมือเรา พอผู้ชายไม่แลถึงได้ทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้"เกออีกคนที่ยืนข้างๆ พูดขึ้นอย่างไม่พอใจเหมือนกัน ส่วนต้นเหตุของเรื่องนะเหรอ นั่งไขว้ขาบนโซฟาสีดำอย่างหล่อเหลาสง่างามราวกับเทพเจ้า
"วอนซะแล้ว ฉันเป็นถึงหญิงสาวในตระกูลโซราเฟีย เกอต่ำๆ อย่างพวกแกมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน"ก่อนที่ฝ่ามือของเจ้าหล่อนจะปะทะเข้าที่แก้มของอีกฝ่าย น้ำเสียงเหี้ยมโหดก็ดังออกจากปากหลงจือหยางก่อนที่ดาบเล่มหนึ่งจะลอยมาจนถึงคอของสตรีที่อ้างว่าเป็นโซราเฟีย
"หยุดพฤติกรรมนั้นซะ ถ้าอยู่เพื่อสร้างปัญหาก็ไสหัวออกไป"น้ำเสียงเรียบนิ่งของอีกฝ่ายทำให้คนที่ก้าวเท้าเข้ามาใหม่อย่างตระกูลโซราเฟีย นำโดยท่านหญิงโอลีเวีย อดีตตระกูลราชวงค์ประเทศG
ก่อนที่สาวงามหลายสิบคนจะเดินตรงมาใกล้กับที่นั่งหลงจือหยาง โดยไม่แม้แต่จะหยุดในที่เกิดเหตุ
"ขออภัยให้กับสตรีของตระกูลที่สามด้วยนะคะท่านหลงจือหยาง"สตรีผู้เพียบพร้อมโอลิเวียทำการขอโทษแทนผู้อื่น ถึงแม้คนผู้นั้นจะไม่ใช่สายหลักก็ตาม แน่นอนในสายตาบุรุษผู้อื่นย่อมมองว่าเป็นการแสดงความจริงใจ
แต่ระบบกลับส่งเสียงมาอีกอย่าง [โฮสต์ดูไว้นะ นี่คือคนไม่จริงใจ แทนที่จะขอโทษให้กับเกอคนที่จะโดนตบ แต่กลับมาขอโทษตัวจุดชนวน ถ้าไม่ใช่เพราะอยากเข้าใกล้ฝ่ายชาย เหอะ คิดว่าระบบโง่รึไง] เยว่ชิงส่ายหัวอย่างระอา
"ออกไปจากห้องประชุมเสียลีอา เธอไม่ควรหาเรื่องใครถึงอีกฝ่ายจะเป็นเกอก็ตาม ฉันขอโทษแทนเธอด้วย"โอลิเวียพูดขึ้นส่วนเกอคู่กรณีที่ยืนคิ้วขมวดขบคิดประโยคที่ว่า 'อย่าหาเรื่องใครแม้อีกฝ่ายจะเป็นเกอก็ตาม' คำพูดแบบนี้แปลไปได้หลายทางแต่ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไปทางเหยียดหยามว่าเกอต่ำศักดิ์กว่าไม่ควรแม้แต่จะพูดคุย
เกอคนนั้นกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ย "ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เข้าใจว่าตระกูลใหญ่ๆ มีคนเยอะ การสั่งสอนเลยค่อนข้างหละหลวม ยังไงก็ดูแลคนในตระกูลดีๆ นะครับผมขอตัว"อีกฝ่ายเดินตรงไปยังทางออกส่วนเยว่ชิงก็เดินเข้าไปข้างหน้าโดยมีจิวอิงหน้าตาเหลอหลาตามมาติดๆ
" ภารกิจที่ 8
รวบรวมพันธมิตรผู้ที่เหมาะในการพิชิตหอคอย ท่านได้รับกลิ่นอายเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณของอสูรโบราณและอสูรในตำนานตัวอื่น แต่ไม่สามารถใช้ได้กับจิวอิง อสูรกายก่ำกึ่งสวรรค์และนรก
ไม่มีระยะเวลาที่กำหนด ไม่มีรางวัลภารกิจ "


เกาเทียนเย่เดินออกห่างจากสตรีเหล่านั้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนที่ตราประทับที่หน้าอกข้างซ้ายจะร้อนวูบตามมาด้วยกลิ่นอายเทพอสูรไม่ช้ากลิ่นอายก็แข็งแกร่งมากขึ้นมันมาพร้อมกับเกอดวงตาสีน้ำตาลอ่อนตรงหน้า
เกาเทียนเย่ที่ดูเย่อหยิ่งในสายตาคนอื่นๆกำลังยืนโค้งหัวให้กับเกออีกคนหนึ่ง และเกอคนนั้นคือเยว่ชิง
"พี่ชื่ออะไรครับ พอดีผมอยากพูดคุยด้วยนิดหน่อย สักเที่ยงครึ่งเจอกันที่เขตเจ็ดได้ไหมครับ"เยว่ชิงเอียงใบหน้าเข้าใกล้ ให้อีกฝ่ายมองเห็นตราประทับ เพราะกลิ่นอายเป็นเพียงการบอกลำดับชนชั้นว่าเขาคือเทพอสูร แต่ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นตัวตนไหน
"เกาเทียนเย่ ผมจะไปหาท่านที่เขตเจ็ด"เกาเทียนเย่เข้าใจที่อีกฝ่ายใบ้มา เมื่อเห็นรูปจิ้งจอกสีขาวก็เข้าใจได้ ลำดับชนชั้นอันดับหนึ่งคือเทพอสูร ในขณะที่อสูรในตำนานของเขายังเทียบไม่ติด
อีกทั้งสัญชาตญาณสัตว์ป่ามักจะยอมแพ้ต่อผู้แข็งแกร่งและเข้าร่วมอย่างเต็มใจ อาศัยพึ่งพาบารมีของสัตว์ที่แข็งแกร่งกว่า เหมือนอีกฝ่ายเป็นราชาส่วนเขาก็แค่ประชาชน
"ดีครับ งั้นผมไปแจกน้ำก่อนนะ"เยว่ชิงโบกมือลาอย่างอารมณ์ดี โดยมีจิวอิงโบกมือลาอย่างร่าเริงโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยตั้งแต่ต้น
เกาเทียนเย่มองตามแผ่นหลังไป โดยสายตาไม่ได้จับจ้องไปที่ตัวตนเทพอสูร แต่สายตามุ่งตรงไปที่แผ่นหลังของจิวอิงที่ไม่ปรากฏกลิ่นอายใดๆไม่มีการคุกคามหรือความอ่อนโยนให้สัมผัส ไม่สามารถใช้สัญชาตญาณใดๆได้เลย บางทีเด็กคนนั้นอาจจะน่ากลัวกว่าเทพอสูรจิ้งจอก
ซึ่งนั้นคือเรื่องจริง
"เที่ยงครึ่งสินะ ดีจริงๆที่ความทรงจำของอสูรในตำนานส่งต่อมาด้วย ไม่งั้นคงทำกิริยาไม่เหมาะสมออกไปแน่"
ที่เกาเทียนเย่กล่าวมาทั้งหมดคือความจริง ผู้ใดก็ตามเกิดมาพร้อมจิตวิญญาณอสูรในตำนานและอสูรโบราณ จะได้รับการถ่ายทอดความทรงจำมาด้วย ทำให้พวกเขาหยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นเดียวกับเกาเทียนเย่ ที่สามารถเย่อหยิ่งต่อสตรีโอลิเวียแม้จะมีศักดิ์เป็นเจ้าหญิงก็ตาม
แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ที่มีตราประทัพเทพอสูร จะได้รับการถ่ายทอดความทรงจำก็ต่อเมื่อ ไปถึงระดับศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งถ้าไม่มีระบบเยว่ชิงคงไม่สามารถสัมผัสได้ว่าเกอคนไหนมีกลิ่นอายอสูรโบราณหรืออสูรในตำนาน
และมีอีกคนคือจิวอิง ไม่ว่าจะระดับใดก็ไม่มีการถ่ายทอดความทรงจำ
"เกอคนนั้นเป็นใคร ถึงทำให้เด็กคนนั้นก้มหัวให้"สตรีหนึ่งในร้อยสามเสาหลักที่เข้ามาดูความเรียบร้อยในตอนแรกๆจึงทำให้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเอ่ยขึ้นราวกับพึมพำกับตัวเอง
"สัญชาตญาณของสัตว์ก็มีการแบ่งชนชั้นเช่นกัน"อาจารย์ประจำมหาลัยเอ่ยออกมา เขาเป็นเกอที่จิตวิญญาณเป็นนกแก้วแอฟริกันเกรย์ ซึ่งมีความเฉลียวฉลาดและการจดจำที่น่าทึง สามารถคาดการณ์ได้ว่าชนชั้นของสองคนต่างกันเกินไป และชนชั้นของสองคนนั้นแตกต่างจากเกอคนอื่นๆในห้องนี้อยู่มาก
หากระบบรับรู้คงปรบมือให้กับความฉลาดและการคาดการณ์ที่ถูกต้องเป็นแน่ ไม่แปลกที่มหาลัยนี้จะเรียกว่าที่หนึ่งของโลก ไม่เพียงสถานที่ยังรวมถึงบุคลากรไม่ว่าจะอาจารย์ผู้สอนหรือลูกศิษย์ก็ตาม
"ไม่ถามเหรอ"เยว่ชิงยกมือยีหัวคนน่ารักข้างๆ ก่อนจะใช้มือหยิบแก้วนำใส่ถาดเพื่อนำไปเสิร์ฟที่ห้องประชุมอีกรอบ
"ไม่ครับ"จิวอิงส่ายหัวปฏิเสธ
"งั้นก็ดีเลย วันนี้ไปฝึกจิตวิญญาณกับพี่ที่เขตเจ็ดนะ"
"ครับ"เมื่อได้คำตอบที่พอใจ เยว่ชิงก็ยิ้มหน้าบาน ก่อนจะไปทำงานที่ได้รับมอบหมายต่อจนจบ
ภายในเขตเจ็ดที่ห้องฝึกจิตวิญญาณ เยว่ชิงแนะนำให้จิวอิงลองเรียกจิตวิญญาณออกมาซึ่งมีเพียงอย่างเดียวที่เปลี่ยนไปคือดวงตาที่มีสีขาวและสีดำอย่างละข้าง ไม่ได้มีหูมีหางเพิ่มมาอย่างเขา
นี่คงเป็นความพิเศษของอสูรที่อยู่ระหว่างสวรรค์กับนรก
"มันคือเหตุผลที่ทำให้พวกเขาทิ้งผมให้อยู่ที่บ้านกำพร้าเกอ ก่อนที่ผมและน้องอีกสองคนจะถูกย้ายมาที่เขตนี้ด้วยเหตุผลการเรียนดี"
"นั่นคือพวกเขาพลาด นายเชื่อใจพี่ไหม ถ้าเชื่อใจพี่จะทำให้นายยกระดับที่สูงขึ้น"เยว่ชิงเอ่ยอย่างมั่นใจ ตามใดที่มีระบบเขาก็สามารถช่วยยกระดับเด็กตรงหน้าได้
"เพราะพี่เป็นเทพอสูรเหรอ"จิวอิงเอ่ยขึ้น
"นายรู้"เยว่ชิงทำหน้าแปลกใจ จิวอิงเพียงยิ้มแล้วอธิบาย
"ผมเคยอ่านลำดับชนชั้นอสูร พี่เกาเทียนเย่คงมีสายเลือดชนชั้นสูงทำให้มีความเย่อหยิ่งถือดี แต่ถ้าคู่ตรงข้ามเป็นถึงเจ้าหญิงแม้จะเป็นอดีตราชวงศ์ก็ตาม แสดงถึงสายเลือดอสูรนั้นต้องเป็นระดับราชา ไม่ต่ำศักดิ์ไปกว่านั้น"
"และการที่เขาแสดงความเคารพต่อพี่ก็เป็นไปได้ว่า พี่มีระดับเหนือราชา ซึ่งก็คือกึ่งเทพอสูรหรือเทพอสูร"
"นายคาดการณ์ได้เก่งจริงๆ งั้นยินดีทำพันธะหยาดโลหิตกับพี่ไหม เพื่อป้องกันการทรยศระหว่างเรา"
"ผมยินดีทำครับแต่ไม่ใช่เพราะกลัวพี่ทรยศ"จิวอิงพยักหน้าพร้อมทั้งรีบบอกเหตุผล เพราะกลัวเยว่ชิงเข้าใจผิด นอกจากมีน้องสองคนที่คอยดูแลทั้งชีวิตก็มีเพียงเยว่ชิงเท่านั้นที่เข้ามาเป็นครอบครัวให้ตัวเองได้อุ่นใจ
"งั้นมาเริ่มกัน"เยว่ชิงอยู่ในร่างจิ้งจอกสีขาวยกเท้าข้างหนึ่งหงายมันขึ้นแล้วแบเท้าออกจนเห็นปุ่มสีชมพูน่าบีบเล่น ก่อนจะใช้เล็บอีกข้างกรีดลงไป เช่นเดียวกับจิวอิงที่ใช้เข็มติดดระเป๋าเจาะเข้าที่นิ้วมือในขณะที่ตัวเองมีสีตาขาวดำคนละข้างและมีปลาสองตัวสีขาวดำว่ายวนรอบเอว
หยดเลือดของทั้งคู่ลอยเข้าหากันอย่างช้าๆก่อนจะรวมกันเป็นหนึ่งแล้วแบ่งออกสองส่วนวิ่งเข้ากระแทกตรงจุดหัวใจ จากนั้นก็ปรากฏโซ่ขนาดเล็กขึ้นมา
หากใครก็ตามคิดทรยศเพียงชั่ววูบ โซ่จะขาดสะบั้นพร้อมกับชีวิตที่ดับสิ้นของคนผู้นั้น
"ไม่คิดว่าจะเห็นอะไรแบบนี้"เกาเทียนเย่ที่เข้ามาพอดีก้มหัวทำความเคารพง่ายๆให้กับจิ้งจอกขาวตรงหน้า ส่วนสายตาก็จับจ้องไปที่ปลาสองตัวรวมทั้งสีตาหากบอกว่าไม่หวาดกลัวคงจะไม่ใช่ แม้แต่บุรุษที่ต่อสู้เก่งถูกขนานนามว่าบ้าเลือด ยังไม่น่าหวาดกลัวเท่านี้เลย
จิวอิงเห็นแบบนั้นก็ชินชาก่อนจะเก็บจิตวิญญาณตัวเองลงไป สายตาหวาดกลัว...ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น ขนาดครอบครัวที่แท้จริงยังด่าเขาว่าเป็นตัวอัปมงคลในบ้านเลย
"ท่านเรียกผมมาต้องการให้ผมทำสิ่งใด"เกาเทียนเย่ที่รู้ว่าตัวเองแสดงกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกไปก็ส่งสายตาขอโทษทันที ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีชนชั้นลำดับอย่างไง แต่สิ่งที่เห็นก็บอกถึงความน่ากลัวอยู่ดี
"เรียกเยว่ชิงหรืออาชิงก็พอครับ ผมแค่ต้องการให้พี่ยกระดับจิตวิญญาณ แล้วก็รวบรวมอสูรในตำนานกับอสูรโบราณเท่านั้นนะครับ"
"ผมจะไม่ปิดบัง หอคอยในชั้นที่สี่สิบขึ้นไปเป็นสัตว์เทพอสูร อย่างเสือขาว พี่คิดเหรอครับว่าแค่ดาบหมื่นเล่มคนแสนคนจะเอาชนะได้"
"เข้าใจครับ กรงเล็บของสัตว์ย่อมฉีกเนื้อสัตว์ได้ง่ายกว่าดาบ"เกาเทียนเย่เข้าใจอย่างง่ายดาย ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นหลงจือหยางก็ตามไม่มีทางฆ่าอสูรระดับนั้นได้ง่าย อาจจะบาดเจ็บกลับมาด้วยซ้ำ
"งั้นมาเถอะครับ ฝึกจิตวิญญาณไปพร้อมกับผม ความสามารถของพี่จำเป็นอย่างมากเมื่อต้องเผชิญกับสัตว์ประเภทสายฟ้า โดยเฉพาะมังกร"
ตามที่เยว่ชิงกล่าวมาก็ไม่ผิด เกาเทียนเย่มีจิตวิญญาณอสูรในตำนานอย่างเต่าภูเขาลาวา ขนาดตัวมีน้ำหนักกว่าแสนตัน ลำตัวของเต่าจนถึงกระดองสูงจากพื้นสามเมตรและภูเขาบนหลังอีกเจ็ดเมตร ส่วนในภูเขาก็เป็นลาวาเดือด
ความสามารถคือคลื่นเสียงที่สามารถส่งลงใต้ดินราวๆหนึ่งพันกิโลเมตร และรอบลำตัวออกไปไกลอีกสามพันกิโลเมตร ส่วนลาวาใช้พ่นออกมาทางปากเพื่อฆ่าเหยื่อ
ส่วนสัตว์ประเภทสายฟ้าจะมีการเคลื่อนที่พริบตาซึ่งสัญชาตญาณสัตว์ผู้ถูกล่ายั่งอาจจะหนีไม่พ้นและอาจจะได้รับบาดเจ็บ เพราะไม่สามารถหลบได้พ้น เกาเทียนเย่สามารถใช้คลื่นเสียงสร้างสนามพลังชั่วคราวเพื่อไม่ให้สัตว์ประเภทสายฟ้าเข้าใกล้
"ผมเข้าใจแล้วครับ"เจ้าตัวพยักหน้ารับ และรู้ได้ทันทีว่าตัวเองมีความสำคัญแค่ไหน
"แทนตัวเองว่าพี่กับผมเถอะ ไม่ต้องมีพิธีอะไรมากมาย"
"อืม"พอบอกว่าไม่ต้องมีพิธี แต่พี่ไม่ควรขรึมใส่ผมกับน้องทันทีนะ และเกาเทียนเย่ก็กลับมาเย่อหยิ่งเหมือนเดิม
คนทั้งสามเริ่มฝึกจิตวิญญาณไปพร้อมกัน โดยมีเยว่ชิงคอยบอกตามระบบอีกที จากนั้นก็แยกย้ายเมื่อเย็นแล้วโดยแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อเอาไว้
"พี่ครับถ้ากลุ่มของหลงจือหยางอยากพบเพื่อพูดคุยเหตุการณ์ในวันนี้ รอผมกับน้องด้วยนะครับพวกเขามีประโยชน์กับจิวอิง ถ้าเป็นไปได้นัดพบพวกเขาที่ร้านกาแฟใต้ตึกหลิงหลงนะครับ"
"เรามั่นใจเหรอว่าคนพวกนั้นจะติดต่อพี่"
"สัญชาตญาณครับ"เมื่อได้รับคำตอบเกาเทียนเย่ก็ไม่แปลกใจ
"ได้แล้วพี่จะติดต่อไปถ้าพวกเขามาพบพี่จริงๆ"เกาเทียนเย่โบกโทรศัพท์ในมือ
"ขอบคุณครับ"เยว่ชิงพยักหน้าขอบคุณก่อนจะพาจิวอิงไปด้วย
"พี่ส่งข้อความบอกเจ้าของร้านไว้แล้ว เขาอนุญาตให้เข้าไปนั่งได้ไม่มีปัญหา"จิวอิงยังคงเป็นเด็กใสซื่อในสายตาของเยว่ชิงอยู่ดี ไม่รู้ว่าถ้าให้เข้าร่วมสงครามจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องรึเปล่า
"อย่าห่วงเลยครับ ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"เยว่ชิงถอนหายใจ ยกมือข้างหนึ่งลูบศีรษะคนน้องอย่างอ่อนโยน
ช่วงค่ำๆเป็นไปตามที่เยว่ชิงกล่าวเมื่อหลงจือหยางให้เลขาติดต่อมาจริง พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องการรู้เรื่องลำดับชั้นซึ่งอาจจะซื้อตัวพวกเขาทั้งสามคนให้ร่วมในทีม
เกาเทียนเย่ถึงกับส่ายหน้า คนแบบหลงจือหยางน่ากลัวเกินไปแล้ว ถึงขนาดที่จะซื้อตัวพวกเขาให้เข้าทีมเพียงเพราะสงสัยในเรื่องชนชั้นและการพัฒนาจิตวิญญาณ
"ผู้ชายคนนี้ มองข้ามไม่ได้จริงๆสมแล้วที่เป็นผู้ฝึกจิตวิญญาณที่อยู่ระดับS"
"นายสนใจงั้นเหรอ"เสวียนอวี้ยกแก้วในมือขึ้นดื่ม ปล่อยให้น้ำสีใสไหลลงคอ
"สัญชาตญาณของฉันบอกแบบนั้น"หลงจือหยางเพียงตอบกลับง่ายๆ บางครั้งสัญชาตญาณของคนผู้นี้อาจจะดีกว่าเกอบางคนที่มีจิตวิญญาณเป็นสัตว์ป่าก็ได้


หลงจือหยางทายาทตระกูลหลง ตระกูลที่ทรงพลังเป็นอันดับหนึ่งของประเทศS ทั้งพ่อและแม่ของหลงจือหยางนั่งตำแหน่งระดับสูงที่มีอิทธิพลต่อคนทั้งโลก นั่นคือหนึ่งร้อยสามเสาหลักแห่งฮันเตอร์ คนกลุ่มแรกที่เข้าออกดันเจี้ยนและหอคอยชั้นแรก
เยว่ชิงมองมือถือที่เปิดหน้าข้อมูลของอีกฝ่ายแล้วถอยหายใจ เจ้าตัวกลิ้งไปมาบนที่นอนหูสีขาวสะอาดและหางสีขาวฟูฟ่องสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงสองเหตุการณ์ที่พบเจอในวันนี้
จิตวิญญาณของเยว่ชิงเป็นสีขาวระดับต่ำสุดเป็นรูบจิ้งจอกหนึ่งหางขนขาวล้วน และมีเพียงเกอเท่านั้นที่สามารถอยู่ในรูปลักษณ์ครึ่งจิตวิญญาณ เพราะทั้งสตรีและบุรุษต่างก็ไม่สามารถคงสภาพได้ตลอดเวลา พวกเขาจึงทำได้แค่นำออกมาต่อสู้แล้วเก็บกลับไปเท่านั้น
อย่าได้คิดว่าสตรีจะอ่อนแอ หนึ่งในร้อยสามเสาหลักหนึ่งในนั้นเป็นผู้มีจิตวิญญาณดอกกระดิ่งเพียงดอกที่สั่นไหวเบาๆ ก็ทำให้สัตว์ร้ายในหอคอยคลุ้มคลั่งปะทะกันเอง ถึงจะคงสภาพนานไม่ได้แต่ก็เป็นกำลังสำคัญเช่นกัน
เจ้าตัวอ่านไปเรื่อยๆ จนตาปรือสุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนหลับไป แต่ก่อนจะหลับนั้นก็เตรียมความพร้อมในภารกิจที่สองเรียบร้อยแล้ว
" ภารกิจที่2
จงหยุดเกียจคร้านหมั่นออกกำลังกาย พรุ่งนี้เวลา05:00น. วิ่งไปที่สวนสาธารณะตะวันออก จนถึงเวลา6:00น.แวะเล่นแมวได้ที่ม้านั่งข้างทะเลสาบด้านหน้าหอพักหลิงหลง
รางวัลภารกิจ:นักชงมือหนึ่ง บาริสต้า "
นาฬิกาปลุกในช่วงเวลาตีสี่ครึ่ง เจ้าตัวที่นอนเอื่อยเฉื่อยก็ลุกขึ้นขยี้ขี้ตาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่ต้องสวมแว่นอีกต่อไป เยว่ชิงเป็นคนสายตาสั้นตั้งแต่เด็กจำเป็นต้องสวมแว่นตาไม่งั้นมันภาพที่เห็นจะเบลอจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร
[มาแต่งตัวกันโลด โฮสต์ใส่เสื้อสีขาวตัวนั้นกับกางเกงวอร์มสีน้ำเงิน ใช่ๆ ไม่ต้องใส่แว่น เปิดหน้าผากรับวันใหม่ด้วย เก๋ๆ] เยว่ชิงหรี่ตาเล็กน้อย ดูเหมือนระบบจะมีพิรุธ แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก
 เยว่ชิงจึงเริ่มออกวิ่งก่อนเวลาไปราวๆ สี่ห้านาทีได้
ดวงตาสีน้ำตาลทอประกายความอ่อนโยน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นทะเลสาบที่อยู่ข้างสวนสาธารณะด้วยตาตัวเองจริงๆ ไม่ใช่ผ่านแว่นตาอีกต่อไป เจ้าตัววิ่งไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็ใช้เดินเอา
เพราะแต่เดิมเขาเป็นคนขี้เกียจมากไม่มีความคิดที่จะออกกำลังกายเลยสักครั้ง แต่เพราะตอนนี้มีระบบเขาจึงได้มาออกกำลังกายอยู่ตรงนี้ ได้ลองทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำ
เวลาตีห้าห้าสิบสองนาที ดวงตะวันค่อยๆ โผล่ขึ้นจากขอบฟ้า เยว่ชิงหันหน้าไปมองอย่างหลงใหล เพียงแค่แสงสีขาวระยิบระยับทอประกายวิบวับเต็มทะเลสาบสีน้ำเงิน
ปึก
"อ๊ะ"แรงปะทะของคนสองคนทำเอาเยว่ชิงถึงกับกระเด็นเจ้าตัวขอโทษขอโพยเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าตัวเองไม่มองทางเอาแต่มองไปที่ทะเลสาบ
"ขอโทษครับ...พะ...พี่"เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าใครบางคนยืนมองหน้าอยู่ ด้วยความใจเต้นแรงจนกักเก็บอาการไม่ได้ จนเหมือนได้ยินเสียงบุ้งดังขึ้น หูสีขาวกระดิกดิกๆ เช่นเดียวกับหางที่ส่ายไปมายามเจอเจ้าของ
เยว่ชิงอยากจะร้องกรี๊ดออกมา มือทั้งสองข้างได้แต่ตะปบไล่กอดหางเอาไว้ไม่ให้มันส่ายสะบัด
"ไม่เป็นไร"หลงจือหยางพูดขึ้น เยว่ชิงยืนเคลิ้มชั่วครู่จนไม่รับรู้ว่าอีกฝ่ายวิ่งผ่านตัวเองไปแล้ว ในหูของเขายังตกอยู่ในภวังค์ของเสียงนุ่มทุ้มอันอ่อนโยนอยู่
"ว๊ากกกก ขายขี้หน้าที่สุด"เจ้าตัวเก็บหูกับหางได้เรียบร้อยก็ทรุดตัวกอดเข่าใบหน้าซุกซบระหว่างหัวเข่าทั้งสองด้าน ใบหน้าและหูแดงเถือกซับสีเลือดจากความเขินอาย
" ภารกิจที่2 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:นักชงมือหนึ่ง บาริสต้า "
เยว่ชิงมาเรียนด้วยสภาพร่างพร้อมใจพร้อมแต่สติไม่พร้อม เมื่อในหัวยังวนเวียนถึงร่างแกร่งของหลงจือหยาง
เสื้อกล้ามสีดำแนบลำตัวจนเห็นกล้ามหน้าท้องแปดลูกแน่นๆ เหงื่อที่ทอประกายกับแสงแดดยามเช้า กลิ่นกายหอมๆ ที่ไม่ใช่น้ำหอมหรือครีมอาบน้ำ อีกทั้งเสียงนุ่มทุ้มยังหลอกหลอนเขาอยู่เลย
เยว่ชิงใช้นิ้วชี้ทั้งสองมือเกี่ยวกันไปมา จากนั้นก็มองไปด้านนอกแทน ในเมื่อเรียนไม่รู้เรื่องก็รีเพลย์ภาพของหลงจือหยางซ้ำๆ แทน เขาไม่เชื่อหรอกว่าในหัวจะมีแต่ชายคนนี้ คนอย่างเขาที่ขยันเรียนมาโดยตลอดจะมาเสียการเรียนเพราะผู้ชายไม่ได้
เพื่อพิสูจน์ว่าหลงจือหยางไม่มีทางชนะเด็กที่เห็นแก่เรียนอย่างเขา เยว่ชิงก็รีเพลย์ภาพซ้ำๆ พยายามสอดแทรกเนื้อหาการเรียนไปด้วย จนกระทั่งผ่านครึ่งเช้าไปอย่างงดงาม โดยที่อาจารย์เอ่ยปากสอนตลอดทั้งคาบไม่เข้าหัวเขาแต่อย่างใด
"บ้าจริง"เจ้าตัวสบถออกมาก่อนจะถือกระเป๋าผ้าออกจากตึก วันนี้มีเรียนช่วงเช้าและช่วงบ่ายเขาว่าง เป็นเหตุให้คนชอบกินแต่ไม่ชอบออกกำลังกายอย่างเขา เวลาคนมองมามักจะแยกไม่ออกว่าข้างหน้าหรือข้างหลังได้มายืนที่จุดบริการนักศึกษา หรือก็คือโรงอาหาร
วันนี้ยังคงเหมือนเดิม เยว่ชิงไม่มีเพื่อนมักจะอยู่ตัวคนเดียว บนใบหน้ายังมีแว่นตาสวมอยู่เพราะไม่อยากถอดออกจนคนอื่นๆ หันมาสนใจ เจ้าตัวดื่มด่ำกับอาหารเป็นที่เรียบร้อยก็เดินออกจากโรงอาหารเป็นจังหวะเดียวกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
" ภารกิจที่3
เป็นบาริสต้าชั่วคราวที่คาเฟ่ใต้ตึกหอพักหลิงหลง ทางระบบสมัครงานไว้เรียบร้อย โฮสต์โปรดแต่งกายใหม่ให้เหมาะกับนักชงมือหนึ่ง ก่อนจะรายงานตัววันนี้เวลา17:00
ระยะเวลา 30:00:00:00 วัน
POINT:10
รางวัลภารกิจ1:ก้นสวย [ระดับเพชร]
รางวัลภารกิจ2:จมูกโด่ง 0.1มิลลิเมตร "
[โอ้ ระบบลืมแจ้งเตือนค่าระดับของความสวยรวมถึงระดับของระบบเองด้วย]
< ระดับรางวัลความสำเร็จ
ทั่วไป,ทองแดง,เงิน,ทอง,เพชร >
< ระดับของระบบ ใช้POINT ในการยกระดับ ตอนนี้ระบบยังไม่มีระดับเป็นเพียงการเปิดใช้งาน
ทั่วไป POINT:10
ทองแดง POINT:100
เงิน POINT:1,000
ทอง POINT:10,000
เพชร POINT:100,000 >
[ไปห้างกันครับโฮตส์ ได้เวลาแปลงโฉมแล้ว อ๋อ อีกอย่างเนื่องจากภารกิจที่สามค่อนข้างนาน จึงมีภารกิจซ้อน4กับ5ตามมา] ระบบเอ่ยอย่างดี๊ด๊า ส่วนเขานะเหรอก็เรียกรถมารับก่อนจะเดินเข้าห้างเพื่อซื้อของ และกำลังรอภารกิจอื่นๆ
" ภารกิจที่4
แก้ไขทรงผมเพิ่มสีสันให้ศีรษะ ใบหน้ามักเป็นตัวดึงดูดลูกค้าให้เข้าร้าน เพิ่มความประทับใจให้กับผู้พบเห็น
รางวัลภารกิจ1:ผมนิ่มน่าสัมผัสระดับเงิน "
" ภารกิจที่5
ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าที่เสริมภาพลักษ์ได้ การวางตัวก็เป็นหนึ่งในนั้น
การทำภารกิจ:วัดระดับจากค่าความชื่นชอบจากผู้คนที่พบเห็นโฮสต์ จำนวน100คน
รางวัลภารกิจ1:ผิวเนียนน่าสัมผัส "
เยว่ชิงยืนมึนๆ งงๆ ก่อนจะเลือกเข้าร้านตัดผมเป็นที่แรก เจ้าตัวนั่งจุมปุกอยู่บนเก้าอี้ก่อนที่พนักงานในร้านจะซอยผมด้านหน้าออกแล้วเปิดหน้าผากด้านหน้า จากนั้นก็ตามด้วยการทำสีเปลี่ยนจากสีดำสนิทให้เป็นสีเดียวกับดวงตา
"สวยมากเลยค่ะคุณน้อง"เจ้าของร้านเอ่ยปากชมจนเยว่ชิงได้แต่เกาแก้มอย่างเขินๆ ภาพในกระจกเป็นสิ่งที่เจ้าตัวไม่คุ้นเคยแม้แต่น้อย
ด้วยในสายตาดั้งเดิมเขามักจะไม่โฟกัสภาพใบหน้าในกระจก จะมองก็แต่การแต่งตัวว่าเรียบร้อยหรือเปล่าเท่านั้น
ตามปกติ เกอทุกคนมักมีความงามใกล้เคียงสตรีหรืออาจจะมีความงดงามที่มากกว่าด้วยซ้ำไป เพียงแต่เยว่ชิงไม่เคยนำจุดเด่นของตัวเองออกมาใช้ อย่างเช่นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขา
ยิ่งตอนนี้สีผมดันมีสีเดียวกับดวงตายิ่งทำให้ใบหน้าเขาดูละมุนมากขึ้น โชคไม่ดีที่ส่วนอื่นของร่างกายไม่สอดรับกับสิ่งที่ดี
ร่างกายเขายังคงเป็นทรงสี่เหลี่ยมไม่มีเอว ก้นแฟบ ต้นขาใหญ่ไม่เรียวรี ช่วงแขนมีไขมันนิดๆ พุงหย่อนเล็กน้อยและที่สำคัญ เขาไม่มีความมั่นใจ
[เอาน่าโฮสต์ ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป ต่อไปคิ้วโฮสต์จะสวย หน้าผากจะมนงามสอดรับกับใบหน้า ริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำ แก้มนิ่มแดงระเรื่ออย่างน่ารัก จมูกโด่งเชิดรั้นและลำคอระหงส์]
เยว่ชิงขมวดคิ้วจากนั้นก็จับๆ แตะๆ ตามที่ระบบกล่าวมา ดูเหมือนเขาควรศัลยกรรมทั้งหน้าเลย แต่โชคดีที่ศัลยกรรมกับระบบไม่มีความเจ็บ
"ขอบคุณครับ"เยว่ชิงเอ่ยขอบคุณทางร้านก่อนจะจ่ายเงิน จากนั้นก็ตรงไปยังร้านเสื้อผ้าตามลูกศรของระบบ
" ภารกิจที่4 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:ผมนิ่มน่าสัมผัสระดับเงิน "
เมื่อได้รางวัลมาเยว่ชิงก็ยกมือยีผมตัวเอง เมื่อเส้นผมสัมผัสฝ่ามือก็อ่อนนุ่ม เหมือนถูกกระตุ้นให้สัมผัสมากขึ้นไปอีก
[โฮสต์ไม่มีเซนต์ในการแต่งตัวส่วนใหญ่ใส่ชุดโคร่งๆ หยิบอันไหนใส่อันนั้นไม่เรื่องมาก อีกไม่นานคงมีภารกิจมอบรางวัลเซนต์การแต่งหน้ากับแต่งตัวมาให้ถ้าระบบยกระดับเป็นระดับทั่วไปน่ะนะ]
เยว่ชิงเอ่ยในใจว่า ทำไม
[ช่วงเริ่มต้นของระบบจะมุ่งเน้นไปที่ภารกิจต่อเนื่องไม่ใช่การสุ่ม เช่นทำไมโฮสต์ต้องอ่านหนังสือ ระบบแค่ตรวจจับว่าความสิ้นหวังของโฮสต์เกิดจากชายคนหนึ่งและเขาคือภารกิจต่อเนื่องของโฮสต์]
[โฮสต์ไปวิ่งตอนเช้าทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นหอพักหลิงหลงละ แล้วทำไมรางวัลความสำเร็จจึงเป็นบาริสต้าด้วยละ]
ระบบยิ้มในใจ หอพักหลิงหลงเป็นหอพักที่เหล่าคนรวยอยู่อาศัย ส่วนร้านกาแฟด้านล่างหอพักก็มักเป็นที่ชายคนนั้นไปซื้อกาแฟบ่อยๆ
"เอาก็เอา"เยว่ชิงยกมือกำหมัดแน่นบริเวณหน้าอกก่อนจะหยิบจับเสื้อผ้าที่ระบบบอกจากนั้นก็จ่ายเงินแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ
"เสื้อเชิ้ตขาวพอดีตัวปลดกระดุมบนออกสองเม็ด พับช่วงข้อมือ กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม รองเท้าคู่ใหม่"
[เอาละโฮสต์ ระบบจะเริ่มนับแต้มความชื่นชอบของผู้ที่พบเห็น แนะนำให้เดินในที่ผู้คนพลุกพล่าน ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาเท่าไหร่]
เยว่ชิงก็เห็นไปในทิศทางเดียวกับระบบ บนโลกนี้มีคนสวยหล่ออีกมากมาย มีเกอที่งามกว่าเขาอยู่หลายคน บางทีอาจจะใช้เวลาทั้งคืนเลยก็ได้
"ไปกันระบบ"เยว่ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ มุ่งตรงไปยังส่วนที่ผู้คนมักจะเยอะเป็นพิเศษ ส่วนนั้นคือใจกลางของห้างที่ผู้คนพลุกพล่านเป็นพิเศษ