รองเท้าแต่งงานปักทอด้วยด้ายทองลวดลายหงส์ขยับอย่างระมัดระวัง ชายกระโปรงเจ้าสาวที่ลากยาวบนพื้นไม้เป็นเงามันทำให้นางก้าวขาเดินไม่สะดวกนัก ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวยังค่อนข้างหนากว่าผ้าคลุมทั่วไป ทำให้ทัศนียภาพพร่าเลือนจนมองเห็นทุกสิ่งกลายเป็นสีชาดไปเสียหมด
"ท่านอ๋องเจ้าคะ..."
ไป๋เหม่ยหลานหันไปเรียกเจ้าบ่าวในชุดสีชาดข้างกายนาง ชายร่างสูงสง่าหันมาให้ความช่วยเหลือ ให้นางวางฝ่ามือบนท่อนแขน นำพานางก้าวเดินในเรือนไม้กว้างขวางเพื่อตรงไปยังห้องหอ
ขนาดว่าสายตาของนางมองสิ่งใดไม่ชัดเจน เห็นจะสมคำเล่าลือว่าอ๋องผู้นี้รูปงามปานหยกสลัก เป็นไปได้ว่าเขาอาจเป็นเทวดาเดินดิน ทั้งเค้าโครงของปลายจมูกโด่งเป็นสันคม คิ้วเข้มหนาที่โดดเด่นเหนือดวงตาเรียวรี ขณะสัมผัสถึงรอยยิ้มอบอุ่นผ่านใบหน้าหล่อเหลาแลดูคุ้นตานางเป็นอย่างมาก
ทุกสิ่งเป็นธรรมเนียมบนโลกมนุษย์ บุตรสาวที่ดี กตัญญูและเชื่อฟังบิดามารดาจำต้องก้าวผ่าน
ไป๋เหม่ยหลานเฝ้าปลอบใจตน นางนั่งลงบนฟูกนอนด้วยหัวใจตื่นเต้นสั่นไหว เมื่อถึงเวลาของเจ้าบ่าวจะใช้คันชั่งเปิดผ้าคลุมหน้า เพื่อส่งให้กับมารดาเจ้าสาว ในความหมายว่าทางเจ้าสาวเองและผู้ใหญ่มีใจที่ตรงกัน
ท่านอ๋องแลเห็นว่าเจ้าสาวมิได้มีมารดาเหมือนผู้อื่น นางมีเพียงบิดาจึงกล่าวอำลาผู้ใหญ่ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบสุขุม
"ไม่ต้องมากพิธี... รักษาน้ำใจนางเถิดท่านพ่อ ข้าเองก็มิได้มีท่านแม่เช่นเดียวกับนาง"
บิดายิ้มรับและจากไปในแววตาอาลัย จำต้องส่งบุตรสาวให้กับสามีของนางแล้ว เรือนหลังนี้ก็กำลังจะกลายเป็นบ้านหลังใหม่ของบุตรสาว
เจ้าสาวในชุดสีชาดปักเย็บอย่างประณีต เพียงนั่งนิ่งงัน นางกำมือเยียบเย็น หลังได้ยินเสียงทุ้มนุ่มละมุนหู ไม่มีสักวันหนึ่งที่นางจะลืมเลือนสักเศษเสี้ยวของความทรงจำ
"แม่นางไป๋"
มือเรียวสะบัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก ไม่รอให้เจ้าบ่าวเปิดผ้าคลุมหน้านางแม้รู้ดีว่าไม่ควรกระทำ
นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวสบประสานแววตาน่าหลงใหล นางตกใจจนมือสั่นปากสั่น
"ทะ... ท่านอาจารย์..."
"เรียกข้าสามี..." ในน้ำเสียงประกาศิต ยินเฟิงตัดสินใจเปิดเผยตัวตนกับนาง มือหนาโบกไปมาในอากาศ นัยน์ตาลุ่มลึกอย่างมนุษย์พลันกลับกลายเป็นสีชาด
กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ในเทวโลกคงมากกว่าเก้าพันปี ไป๋เหม่ยหลานหาได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านอาจารย์ เหตุใดเขาไม่เคยตามหานาง ทำไมดวงตาของเขาเป็นเช่นเดียวกับพวกปีศาจ ใบหน้าหล่อเหลาแลดูดุดัน มิใช่บุรุษเทพผู้เปรียบเสมือนแสงตะวัน นางเคยพบแสงสว่างปรากฏรอบกายท่านอาจารย์เสมอ บัดนี้ตัวเขากลับปกคลุมด้วยความมืดมนหม่นหมอง
"ท่านหายจากพิษเหมันต์แล้วหรือ ทำไมท่านเพิ่งมาพบข้า?"
"หายดี ราวกับได้ชีวิตใหม่"
ได้ยินเท่านั้น ไปเหม่ยหลานปล่อยให้หยาดน้ำตามากมายรินไหลผ่านกระบอกตาร้อนผ่าว นางยกมือป้องปากอย่างไม่เชื่อสายตาตน
นางตัดขาดจากชายผู้นี้ไปแล้วแท้ ๆ เหตุใดเขากลับมาปรากฏตัวต่อหน้านาง
"ทำไมเจ้ามัวแต่คร่ำครวญ เจ้าแต่งงานมาเพื่อทำหน้าที่ของเจ้าหรือไม่... ไปไป๋..."
"เจ้าค่ะ..." ในน้ำเสียงสั่นเครือ ไป๋เหม่ยหลานไม่รีรอ โผเข้าหาอ้อมแขนแข็งแรงที่โอบรัดเอวของนางแน่นแฟ้น

ราตรีกาลแสนเร่าร้อนอ่อนหวานอบอวลด้วยกลิ่นราคะปีศาจ หากร่างกายรุ่มร้อนดั่งไฟ สามารถดับลงได้ด้วยโอบกอดและจุมพิตเสน่หา
ค่ำคืนแห่งไฟมารรุมเร้า ประตูไม้หน้าเรือนปิดแน่นหนาด้วยเวทหยิน ปีศาจทั้งสามกักขังศิษย์และอาจารย์ที่มีใจต่อกันไว้ด้วยไอพิษมหาศาล นางและเขาทำได้เพียงสานสัมพันธ์แห่งเยื่อใยรัก จวบจนรุ่งฟ้าสาง
ค่ำคืนนั้นนอกเสียจากว่าไป๋เหม่ยหลานจะช่วยชีวิตท่านอาจารย์จากไอพิษของปีศาจ มิให้เขาต้องทนทรมานลำพังบนฟูกที่กลายเป็นน้ำแข็งด้วยพิษเหมันต์ นางมิอาจลืมเลือนท่านอาจารย์แม้สักวัน เขากอดจูบลูบไล้ไปทั่วเรือนกายนาง น้ำเสียงอ่อนหวานเรียกขาน 'ไปไป๋' 'ไป่เหม่ยหลาน'
บัดนี้อาจารย์ยินเฟิงในชุดแต่งงาน เป็นสามีนางโดยถูกต้องตามธรรมเนียม เตียงสีชาดโรยด้วยดอกเหมยกุ้ยฮวา ต้อนรับบ่าวสาว เปลวเทียนวูบไหวส่องสว่างใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แลดูดุดันก้าวร้าวผิดเป็นคนละคน มิใช่ท่านอาจารย์ผู้มีเมตตาธรรม ผู้เคยพลาดพลั้งต่อปีศาจและหัวใจตน
ไป๋เหม่ยหลานประหลาดใจในตัวท่านอ๋อง ในคราบของอาจารย์ยินเฟิง ด้วยจิตเดิมของนางเคยเป็นผู้บำเพ็ญตน นางจ้องมองนัยน์ตาสีชาด รอบกายกำยำนั้นสัมผัสได้ถึงอารมณ์มากมาย มิใช่บุรุษเทพผู้นิ่งขรึมสง่างาม
"ท่านอาจารย์... ทำไมท่านมีกลิ่นปีศาจ?"
"ทำไมล่ะ เจ้ากลัวข้าหรือ?" สิ้นคำ ฝ่ามือหนาสะบัดอีกครั้งหนึ่ง เพื่อปลดอาภรณ์และเกล้าผมนางด้วยเวทสีดำสนิท นางเหลือเพียงเรือนกายเปลือยเปล่าขาวสะอาด ผมนุ่มหอมทิ้งตัวลงส่งกลิ่นอบอวล ทว่าแววตาประกายมาดมั่นเปลี่ยนไปเป็นสั่นไหว สองมือยกขึ้นกอดกุมทรวงอกงาม
"กลัวรึไม่กลัว ท่านพ่อมอบเจ้าให้เป็นภรรยาข้าแล้ว ย่อมต้องทำหน้าที่ภรรยา"
ไป๋เหม่ยหลานถูกลบหลู่ดูหมิ่นด้วยเกียรติยศเต็มบ่า ซึ่งนางแบกมากับชุดสีชาด สองมือสั่นเทาจึงเลื่อนขึ้นปลดผ้ารัดเอวและอาภรณ์บุรุษร่างกำยำ


บ่าวรับใช้ผู้ดูแลบุตรสาวท่านโหวรู้ดีกว่านางมีเมตตาต่อสรรพสัตว์ เช่นตัวที่มาเกาะแกะบ่อยที่สุดเป็นนกนางนวลที่มีขนสีขาวสะอาดเป็นเงามัน พุงเล็กกลมของมันแลดูน่ากอด เห็นจะชื่ออี้เจ๋อ
นกนางนวลนี้เริ่มชินชากับการลูบจับหัวของมนุษย์ ดีกว่าพวกเด็กตัวเล็ก ๆ ชอบนำหินขว้างปาหรือเข้ามากลั่นแกล้ง ด้วยนิสัยของเด็ก อี้เจ๋อปล่อยให้ทุกคนเข้าใจว่าตนเป็นนกนางแอ่นที่น่ารัก ได้รับการฝึกฝนจากไป๋เหม่ยหลานจนเชื่อง เมื่อใดนางยื่นอาหารให้เขาใช้จะงอยปากจิกกิน แถมแสร้งกินอย่างเอร็ดอร่อย
คราวนี้อี้เจ๋อไม่อยู่บนโลกมนุษย์นาน การเดินทางข้ามภพภูมินั้นกินเวลามาก เขารวบรวมของกระจุกกระจิกเท่าที่จะนำไปได้ ไม่ให้เป็นการรบกวนไป๋เหม่ยหลานมากนัก
"อี้เจ๋อล่ะ เขาไปแล้วหรือ? ลูกสาว"
บิดาเรียกหาบุตรสาวทว่าชะโงกคอมองหานกนางนวล ไป๋เหม่ยหลานส่งของให้บ่าวรับใช้นำไปเก็บในห้องพัก ปิดประตูห้องรับรองมิดชิดเพื่อพูดคุยกับบิดาตามลำพัง
"ไปแล้วเจ้าค่ะ เขาว่าเดินทางไกล ใช้เวลาพอสมควร"
"ข้าก็อยากติดสินบนเทพบ้าง เผื่อจะได้รับคำอวยพร มีเหล่าเทพปกปักรักษาคุ้มกันภัย"
มีเพียงบิดาผู้รู้เรื่องราวจากบุตรสาวซึ่งเคยพูดมันเมื่อนานมาแล้ว ในทีแรกเขาไม่เก็บมาใส่ใจ กระทั่งนางอายุสิบขวบได้ เหล่าขุนนางและผู้สูงศักดิ์เริ่มหันมาบูชาเทพ ตัวเขาได้พบเทพปักษาอี้เจ๋อกลับคืนร่างบุรุษรูปงาม ปกป้องบุตรสาวของเขาจากรถเกวียนให้ตกใจครั้งหนึ่งก่อนจากไปสักพักใหญ่ ๆ
บุตรสาวเล่าให้ฟังว่าสี่สิบปีเทวโลกอาจผ่านพ้นไปเพียงหนึ่งเดือนในโลกมนุษย์ ฉางผิงโหวตั้งใจฟัง ก่อนจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ บ่าวรับใช้นำชาเข้ามาวางไว้ให้และออกไป ไม่มีใครคิดอยากรู้ความลับของเจ้านาย
"ข้าว่าจะคุยกับเจ้าเรื่องชายหนุ่มผู้จะมาสู่ขอเจ้า"
"เจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านเลี้ยงดูข้ามาเป็นอย่างดี ข้ามิให้ท่านเดือดร้อนเป็นอันขาด" นางตอบรับบิดาด้วยใจยินดี รู้หน้าที่ตนในฐานะบุตรผู้มีคุณธรรม เป็นหญิงก็ต้องมีสามีแต่งงานเมื่ออายุสิบห้าปีแล้วด้วยซ้ำ ถึงกระนั้นก็ตาม ด้วยความงามของนางมีผู้มาทาบทามให้ไปคัดเลือกนางสนม เป็นเพราะบารมีของบิดา นางจึงได้อยู่ติดเรือนทำตัวเปล่าประโยชน์ไปวัน ๆ
"... ข้าไม่อาจมีข้อโต้แย้งเรื่องออกเรือน หากท่านพ่อเห็นสมควร ข้าเชื่อใจท่าน ย่อมเลือกชายที่ดีที่สุดให้ลูกสาว แต่ข้าขอเสียมารยาทถามหน่อยเถิด เหตุใดเจ้าบ่าวข้าถึงได้รีบร้อนมาสู่ขอ ข้าเคยพบหน้าเขามาก่อนหรือไม่เจ้าคะ?"
"ท่านอ๋องกลัวจะพลาดฤกษ์งามยามดี สมควรจัดการตบแต่งให้เร็วที่สุด ท่านโหราในราชสำนักทำนายว่าเป็นปีมังกรทอง ฤกษ์งามยามดี แต่งงานมีบุตรได้ในปีนี้ ก็ยิ่งดี"
ถึงอยู่แต่ในเรือน ไป๋เหม่ยหลานได้ยินเรื่องการตบแต่งของผู้ดีในระยะนี้ บ่าวรับใช้กระซิบนินทากันว่าบุตรสาวบ้านไหนจะตบแต่งกับใคร ถึงนางไม่รู้จักใคร ก็อาศัยลอบฟังเอา นางรู้ตนว่าอายุครบสิบแปดปี ล่วงเลยเวลาแต่งงานมามาก นางควรแต่งงานตั้งแต่อายุสิบห้าปี นางลุกขึ้นไปรินชาใส่ลงในถ้วยให้บิดาอย่างกุลสตรี ด้วยกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่แสดงท่าทีไม่พอใจแม้แต่น้อย
"ข้าจะทำหน้าที่ลูกสาวท่านฉางผิงโหวเป็นอย่างดี งานบ้านเรือนมิให้ขาดตกบกพร่องให้ใครมาต่อว่าได้ ท่านพ่ออย่าได้เป็นกังวล"
"เจ้าเป็นเด็กดี ลูกสาว" นัยน์ตาคู่คมเอ่อคลอหยาดน้ำใส เพียงคิดว่าจะต้องลาจากบุตรสาว ยอมให้นางไปอยู่กับชายหนุ่มผู้ซึ่งเขาไว้วางใจเป็นอย่างมาก
"ข้าคงคิดถึงเจ้า..."
"ข้าจะมาเยี่ยมเยียนท่านพ่อบ่อย ๆ หากเป็นไปได้ข้าก็... ขอให้ได้อยู่เรือนใกล้เคียงกัน"
"ไม่ไกล เดินเท้าก็ได้ รถม้าก็รวดเร็ว เจ้ามาหาข้าได้ทุกวันหากว่าเจ้าพอมีเวลาจากการดูแลงานบ้านงานเรือน งานดูแลสามี"
ฉางผิงโหวเอื้อมมือไปลูบศีรษะน้อยอย่างเอ็นดู พอตระหนักได้ว่าบุตรสาวจะต้องจากอกตนไปก็อดเศร้าหมองใจมิได้
จะว่าเศร้าก็แสนเศร้านัก แม้นไม่รู้ด้วยเหตุใด อยู่ดี ๆ เขากลับหัวเราะออกมา

"บุตรสาวผู้ดี ล้วนอยากตบแต่งกับเฉียนฟานอ๋อง ท่านมีสติปัญญาฉลาดเฉลียว เก่งฉกาจเรื่องงานรบอย่างชายชาตรี วิชากระบี่ไม่เป็นรองผู้ใด ผู้คนต่างเล่าขานกันว่าเจ้าผู้ครองแคว้นนี้รูปงามหล่อเหลาปานหยักสลัก"
'ท่านอ๋องผู้นี้ อยู่ดี ๆ ก็ปลูกเรือนหอไม่บอกกล่าว แถมใกล้เรือนท่านพ่อเสียด้วย บทจะมาสู่ขอ กลับไม่เคยพบหน้าค่าตา ไม่มาพูดจากันเสียหน่อย ประหลาดนัก'
นางคิดในใจ มิได้โตแย้งบิดาที่ยกย่องสรรเสริญท่านอ๋องอย่างออกหน้าออกตา ราวกับว่าอ๋องผู้นี้เป็นเทพบุตรกลับชาติมาเกิด เรื่องราวต่าง ๆ จากปากบิดาล้วนมีแต่เรื่องดี นางสิกำลังคิดว่าท่านอ๋องจะมาสู่ขอนางไปเป็นภรรยาเพื่ออะไร ไปเลือกบุตรสาวผู้อื่นไม่ดีกว่าหรือ แล้วพ่อม่ายอย่างฉางผิงโหวรึจะไม่หวงบุตรสาว เขาเลี้ยงดูนางมาลำพัง ทะนุถนอมเสียยิ่งกว่าไข่ในหิน อะไรทำให้บิดาเข้าข้างชายแปลกหน้าถึงเพียงนี้ หรือจะเป็นเรื่องการเมือง
"แล้วท่านอ๋องจะเมตตาข้าเท่ากับท่านพ่อไหมเจ้าคะ? เขาจะเฆี่ยนตีข้าหรือไม่ หากข้ากระทำความผิด"
"ดีสิ... ดี ต้องดีแน่..."
"ท่านอ๋องจะรับอนุไหม?"
"ท่านอ๋องชื่นชมเจ้ามาก เขารับปากกับข้าว่าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจเป็นอันขาด"
บิดาเบี่ยงประเด็น หัวเราะร่าเริงแล้วเดินจากไป บุตรสาวเก็บความสงสัยนั้นไว้ ตั้งใจจะไปถามบ่าวรับใช้ดีกว่าถามจากบิดาในเมื่อเขาไม่ยอมบอกนาง จึงเข้าไปในห้องครัว ถือโอกาสตระเตรียมอาหารเย็นให้บิดาและคนอื่น ๆ นึกขึ้นได้ว่าอาจไม่ได้ไปคุมงานชาวไร่ชาวนาอีก นางบอกให้แม่ครัวห่ออาหารสำรับใหญ่สำหรับทั้งครอบครัวไปให้พวกเขาด้วย ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกเขาจะมีกินกันมื้อใหญ่ อิ่มท้องกันทั้งบ้าน
"ลูกสาวคนเดียวได้ออกเรือนกับท่านอ๋องรูปงาม มีหน้ามีตาในราชสำนัก ท่านโหวเลยหัวเราะร่าเริง ท่านอารมณ์ดีทุกวันเลยนะเจ้าคะ คุณหนู..." สาวใช้พูดจาเอาใจนาง ยังตามมารับใช้นางด้วย ไป๋เหม่ยหลานหยิบอาหารใส่ปิ่นโตเรียบร้อย ส่งให้สาวใช้ทั้งสองคนละตะกร้าให้ครอบครัวของพวกนาง ก่อนจะตัดสินใจถามบ่าวรับใช้ทางด้านซ้ายมือนาง
"ตกลงว่า... ท่านอ๋องเขาเป็นคนอย่างไร ข้ามิได้ติดตามข่าวสารบ้านเมืองเลย"
"ท่านอ๋อง..."
"จางลี่!" เสียงตะคอกพร้อมการปรากฏตัวของบิดา มองไปทางบ่าวรับใช้เป็นนัยว่าห้ามพูด! สาวทั้งสองยกมือป้องปากตน ถอยหลังเดินไปไม่อยู่ให้รกสายตาท่านโหว มองพวกนางปานจะกินเลือดเนื้อ ก่อนหันไปพูดกับบุตรสาว
"ข้าว่าเจ้ารอพบเขาด้วยตัวของเจ้าเองจะดีกว่าลูกสาว อย่าได้ฟังความจากใครทั้งสิ้น จะเกิดเข้าใจผิดกัน อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องแต่งกับท่านอ๋อง"


บิดาจากไร่ส้มไปสักเค่อหนึ่งกับทหารองครักษ์สามนาย ไป๋เหม่ยหลานยังคงนั่งอยู่บนยอดไม้ต้นที่สูงที่สุด เอนแผ่นหลังพิงพฤกษาพรรณสูงตระหง่าน หลังขจัดความฟุ้งซ่านจากนิมิตในวันวานด้วยการนั่งกินผลส้ม
ชาวนาชาวไร่ไม่ได้รับความเป็นอยู่ที่ดีเช่นนาง บุตรสาวท่านโหวผู้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ชั้น 'โหว [1] '
ชาวนาส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นเจ้าของที่นา พวกเขารับจ้างทำนา นำเงินไปจุนเจือครอบครัว ด้วยความเป็นชนชั้นล่างของสังคมที่ยากจนข้นแค้น ถึงแม้ว่าจะมีฮ่องเต้รวบรวมดินแดนแว่นแคว้นให้กลายเป็นหนึ่งแผ่นดิน ชนชั้นแรงงานกลับมีความเป็นอยู่ย่ำแย่กว่าขุนนางและเหล่าชนชั้นสูงหลายเท่า
แม้ในยามที่บ้านเมืองแบ่งแยกอีกครั้งหนึ่ง ก็ยังไม่ต่างไปจากเดิม นางได้ยินว่าชาวบ้านที่อดอยากยากจนต่างพากันหนีลงใต้ หลังจากที่ฮ่องเต้ทำการอวยยศให้แม่ทัพผู้ร่วมกันก่อตั้งราชวงศ์ ให้ครองแคว้นรอบนอกเรียกท่าน 'อ๋อง [2] '
โชคดีของไป๋เหม่ยหลานได้เกิดเป็นสตรีสูงศักดิ์ ถึงนางจำต้องอยู่เงียบ ๆ ในเรือนบิดา ไม่ทำตัวโดดเด่น นางเก็บตัวพอสมควรไม่เข้าสังคมกับบุตรสาวขุนนางทั้งหลาย นางแทบไม่เดินทางไปที่ไหนไกลจากไร่ส้ม อย่างมากนางก็ไปซื้อของในตลาดบ้าง เพราะถึงนางไม่คบหาใครมากนักนางชื่นชอบหลงใหลในความงาม นางสวมผ้าแพรต่วน [3] ซึ่งสวยงามเป็นอย่างมาก หญิงสาวผู้ดีมีเงินต่างสวมใส่มัน นางดูแลคนงานของบิดา ไม่เช่นนั้นก็อยู่แต่ในเรือนบิดา
"ไป๋เหม่ยหลาน ๆ ข้ามีของมาฝากเจ้า!" เสียงตะโกนปลุกร่างบางในชุดฮั่นฝูถักด้วยลวดลายนภาสีคราม ไป๋เหม่ยหลานสะดุ้ง มองตามปีกสีขาวสะอาดโผลงมา ยื่นมือออกไปรับหยกเปล่งแสงจากจะงอยปากนกนางนวล
"ขอบใจเจ้าสำหรับของฝาก อี้เจ๋อ ถึงข้าจะไม่ต้องการมันอีกก็ตาม"
ปักษาส่งเสียงหัวเราะร่าเริง "โธ่ ๆ ไป๋เหม่ยหลาน รับของเจ้าคืนไปเถิด เผื่อเจ้าจะนึกถึงความงดงามของเทวโลก"
"ยามนี้ข้าเป็นเพียงมนุษย์เดินดิน บุตรสาวท่านโหว เจ้าของไร่ส้มไร่นา ปลูกข้าว ทำเกษตร"
"ท่านพ่อของเจ้าเป็นต่างหาก"
"ข้าก็เป็นผู้ดูแลที่ดินทั้งหมดนี้"
"เพราะบารมีจากข้าต่างหากเล่า ถ้าหากว่าข้าไม่ให้ความช่วยเหลือเจ้า คงได้ไปเกิดเป็นโสเภณีในสนามรบตามโทษแห่งกามารมณ์ของเจ้า"
ปักษาพูดจาเจื้อยแจ้วเกาะอยู่บนเรียวแขนซึ่งปกปิดด้วยผ้าแพรนุ่มลื่น แถมชาญฉลาดเลือกที่จะไม่วางกรงเล็บแหลมคมบนไหล่ของนางให้นางรู้สึกเจ็บ
อี้เจ๋อทวงบุญคุณนางวันที่เขาไปสลับเปลี่ยนดวงวิญญาณแหลกสลายถึงหุบเหวมาร ให้เหล่าผู้อาวุโสสำนักเซียวเหยาเข้าใจผิดว่าเป็นนางเพื่อที่จะนำพานางไปรับโทษทัณฑ์ในภพชาติต่อไป แท้จริงแล้วนางถูกนำพาดวงวิญญาณไปโยนลงไปในบ่อแห่งการจุติอีกแห่งหนึ่ง วาสนานำพานางจึงได้มาเป็นบุตรสาวของบิดาผู้รักใคร่นางปานฉะนี้ ฉางผิงโหวเลี้ยงดูฟูมฟักนางเป็นอย่างดี
ด้วยความเป็นมิตรสหายมาเนิ่นนานนับหลายหมื่นปี ปักษาตนนี้มาพบไป๋เหม่ยหลานเมื่อไร มักมีเรื่องราวข่าวสารในเทวโลกมาแจ้งแก่นาง
"พวกเขารู้เรื่องเจ้าแล้ว"
"อ้อ... งั้นหรือ? คงรู้สึกผิดบ้างกระมัง"
"หยาดน้ำตาของท่านอาจารย์ท่วมสวรรค์ เพราะเจ้า…"
"สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"
"ข้ามิใช่สัตว์โลก ท่านอาจารย์มิใช่สัตว์โลก เอ๊ะ… เจ้าหมายถึงใครรึ?"
มุกตลกขบขันบนใบหน้าป้ำเป๋อของนกน้อยช่างน่ารัก นกนางนวลเอียงคอส่งเสียงโวยวาย ทำไป๋เหม่ยหลานหัวเราะ เคาะหัวอี้เจ๋อเบา ๆ อย่างเอ็นดู
"เดิมทีเจ้าเป็นเทพปักษามิใช่หรือ ข้าจะไปหมายถึงเจ้าได้ยังไงกัน เจ้าใช่นกหน้าตาโง่เง่าอย่างนกทั่วไปที่ไหน เจ้าสำเร็จเป็นเซียน" นางพูดจบ นางก้มลงมองหยกเปล่งแสงในมือ ด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง นางไม่มีโอกาสได้บำเพ็ญตนบนเทวโลกอีกต่อไป นางถูกทรมานจนตายอย่างน่าอนาถในฐานะศิษย์ทรยศ ต่างจากอี้เจ๋อ ขณะปีกสีขาวของนกนางนวลทำให้หวนคิดถึงอดีต
"ท่านอาจารย์ยินเฟิงรักษาพิษเหมันต์จนหายดีแล้ว ท่านแตกหักกับสำนักเซียวเหยา ไปเข้าฝ่ายมารสักระยะ... พวกอสรพิษ…"
"เจ้าพูดจาเหลวไหล ท่านเกลียดชังปีศาจยังกับอะไรดี"
"ข่าวลือจากแดนจิ้งจอกว่ามีเซียนระดับปรมาจารย์เดินทางไปฝึกวิชามาร เขากลืนลูกแก้วปีศาจอสรพิษเข้าไปจนร่างเซียนสลาย กลายเป็นมารครึ่งหนึ่ง"
"…จึงได้เรียกว่าข่าวลือ"
"ท่านเรียกเจ้าภรรยา เรียกเจ้าไป่ไป๋ของท่าน..."
"ยิ่งฟังดูไม่เข้าท่า มีสัมพันธ์กันเพียงครั้งเดียว ข้าก็เมา ท่านก็เมาพิษปีศาจ จะเป็นสามีภรรยาไปได้อย่างไร?"
ไป๋เหม่ยหลานมาจุติบนโลกมนุษย์แม้เพียงสิบแปดปี เทียบเท่าระยะเวลาร่วมเก้าพันปีในเทวโลก นางหรือจะรู้ร้อนรู้หนาว นางลืมเลือนเรื่องราวระหว่างนางและท่านอาจารย์ไปเสียหมด ถึงระลึกขึ้นมาได้โดยบังเอิญและในความฝันมากมายของนาง ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่านางจะลืมมันให้ได้อีกครั้ง
"การรับโทษทัณฑ์เพราะผิดประเวณีบนเทวโลก นับว่าถูกต้องสมควร ผู้บำเพ็ญตนล้วนมิใช่มนุษย์ เมื่อมีสัมพันธ์ลึกซึ้งแล้วจึงต้องแต่งงาน"
"ไป๋เหม่ยหลาน อันที่จริงเจ้าจะโกรธแค้นพวกเขาบ้างก็ได้ ในเมื่อเจ้าไม่ได้กระทำผิด"
"ไยต้องโกรธเคืองกัน ข้าตัดสินใจไปแล้ว สิ่งที่ข้าต้องทำ เพียงเดินไปข้างหน้า" ใบหน้าสดสวยแลดูผ่อนคลาย นางปิดตาลงนอน นางคงไม่ใส่ใจไยดีผู้ใดหรอกนอกเสียจากชาวนาชาวไร่
"เรื่องก็ผ่านมาเนิ่นนาน ข้าไม่อยากจดจำ"
แล้วนางก็ห้อยหยกไว้เหนือผ้ารัดเอวไว้กับชุดฮั่นฝูสีคราม สะบัดมือร่ายเวทให้มันกลายเป็นหยกธรรมดา

[1] บรรดาศักดิ์ชั้น 'โหว' 侯 ได้รับยศจากการสืบสกุล หรือได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ เนื่องจากมีความดีความชอบ

[2] อ๋อง (จีน: 王; พินอิน: wáng หวัง หรือ หวาง) [1] เป็นพระราชอิสริยยศสูงสุดของจีนตั้งแต่สมัยราชวงศ์เซี่ยจนถึงราชวงศ์โจว ซึ่งสมัยนั้นจีนยังไม่รวมเป็นจักรวรรดิที่เป็นปึกแผ่น แต่ละแคว้นจะมีอ๋องเป็นเจ้าผู้ครองแคว้น
[3] ในยุคที่ผ้าถักทอได้รับความนิยม คนมีเงินจะสวมใส่ผ้าแพรต่วน


นานแล้วเคยฝักใฝ่เหล่าเทพ ศิษย์ผู้บำเพ็ญตน มุ่งสู่การเป็นเซียนในแดนสวรรค์ หากไม่ค้นพบว่าสถานที่แห่งนี้ช่างเหมาะสมกับเขามากกว่า
ใบหน้าเคร่งขรึมมองเศษซากลูกแก้วกลมที่ศิษย์สตรีส่งกลับคืนให้เขาไปจัดการมันต่อ มันแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยว
"ข้าจะสกัดมันขึ้นใหม่ เจ้าไปนำสมุนไพรมาตามที่ข้าบอก ไปตามฉางฟู่มาพบข้าด้วย"
"รับทราบ ท่านอาจารย์" ศิษย์สตรีกำลังจะเดินเลี่ยงออกไปจากเรือนกว้างขวางซึ่งรายล้อมด้วยท้องนทีสีนิลสนิท ไม่ทันได้ออกไปพ้นประตู
"เดี๋ยวก่อน เมื่อครู่นี้เจ้าพูดถึงเทพ... เป็นเผ่าไหน?"
"เทพมังกรเจ้าค่ะ ข้ามองเห็นอุ้งเท้าสีนิล เขามีเกล็ดสินิล" ดวงตาชั่วร้ายและเคียดแค้นกล่าวกับท่านอาจารย์ พลันตะคอกนางด้วยสีหน้าก้าวร้าว
"โง่เง่า! ปีศาจชั้นต่ำอย่างเจ้า คราวหน้าคราวหลังพบเห็นเพียงเท้ามังกร จำเอาไว้ เอาชีวิตตนให้รอดพ้นเป็นอันดับแรก เผ่ามังกรควบคุมได้ดีทั้งหยินและหยาง โดยเฉพาะปีศาจราตรีอย่างเจ้า เป็นอาหารชั้นดีของมังกร"
"ข้าจะจำใส่สมองน้อย ๆ ของข้า ลู่จูใจร้อนวู่วาม ไม่เจียมตน เกือบเอาชีวิตไม่รอด ท่านอาจารย์เมตตาพวกข้าทั้งหลาย ศิษย์ไม่มีวันลืมบุญคุณ"
"เจ้ารีบไป อย่าชักช้า"
ศิษย์ปีศาจพลันหายไป เหลือเพียงกลุ่มไอหยินลอยละล่อง เสียงเรียกดังด้านนอกเรือน 'ฉางฟู่' ปีศาจหนุ่มปรากฏกายขึ้นกลางเรือน ในห้องพักของอาจารย์ยินเฟิง ถัดจากโต๊ะไม้สีน้ำตาล มีกระดาษจารึกอักษรแห่งเมืองปีศาจ
"ปั้นดินขอรับ... ท่านอาจารย์..."
ฉางฟู่เป็นผู้นำของวิเศษมาให้อาจารย์ยินเฟิงมากกว่าศิษย์คนอื่น ๆ เขาเป็นที่ริษยาไม่น้อยในบรรดาศิษย์นับร้อยพัน เมื่อเขาส่งปั้นดินให้อาจารย์ยินเฟิง มีสีหน้าพึงพอใจ ชื่นชมเขาไม่น้อย
"ดีมากฉางฟู่ เห็นจะมีเพียงเจ้าสามารถนำปั้นดินก้อนกลมบนเทือกเขาหลังบ้านเจ้ามาให้อาจารย์ยินเฟิงได้"

ดินก็คือดิน... มิอาจแปรเปลี่ยน ต่อให้เป็นปั้นดินในเมืองปีศาจ ล้วนสูญสลายไปตามกาลเวลา
ดวงตาปีศาจมากมายหลายคู่ ลักลอบดูเซียนยินเฟิงร่ายเวทสีขาวเปล่งประกาย ขณะซ่อนเร้นกายในความมืดทั้งในท้องนทีและป่าไพร
เวทบริสุทธิ์ปะปนไปกับพลังปีศาจซึ่งมาจากปั้นดิน ยินเฟิงหมุนข้อมือเป็นวงกลมเพื่อปั้นดินให้เป็นรูปร่าง ปรากฏร่างอรชรในอาภรณ์งดงาม
สตรีเทพผู้ถูกปั้นแต่งด้วยมือของปรมาจารย์ผู้หลงใหลในตัวนาง ถูกเสกสรรขึ้นด้วยเวทเซียนสวรรค์
ร่างบางในอาภรณ์สีขาวสะอาด ยกมือทำความเคารพ ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม
"คารวะท่านอาจารย์"
"ไปไป๋..."
มุมปากหนาหยักได้รูปโค้งละไมเป็นรอยยิ้ม แสนปลาบปลื้มใจ ทันทีที่พบใบหน้าสวยหวาน เขาเลื่อนมือไปลูบเรือนผมนุ่มสลวยที่มีเพียงกลิ่นดิน
นางอาจเดินไปมาในเรือนปีศาจให้ยินเฟิงอารมณ์ดีไปอีกสามสิบราตรี ให้เขาได้กอดจูบนาง เข้านอนเคียงข้างกายนาง แล้วนางก็จะกลับกลายเป็นเศษดิน
ฉางฟู่ ศิษย์คนสำคัญได้ดูวิธีการปั้นดินอย่างใกล้ชิด เบื้องหน้ายินเฟิง ปรากฏเทพธิดาผู้มีใบหน้างดงาม ประหนึ่งภาพวาดในแดนเทวโลกชั้นฟ้า แม้นางไม่มีความคิดไม่มีชีวิตหรือหัวใจ นางเพียงยิ้มได้ พูดได้คำเดียว 'คารวะท่านอาจารย์'
ฉางฟู่นึกเวทนาอาจารย์ยินเฟิงนัก ตัดสินใจกล่าวด้วยความประสงค์ดี
"ข้าอาจ... นำสตรีมาสนองตัณหาท่านได้ในบางโอกาส เพื่อความเพลิดเพลินใจของท่านอาจารย์ ศิษย์ยินดี เรื่องกามารมณ์เป็นเรื่องธรรมชาติ"
"ใช่ งานประจบสอพลอ เป็นกมลสันดานของพวกเจ้า..."
"ศิษย์เสียมารยาท ผิดไปแล้วท่านอาจารย์!" ศิษย์คนโปรดนั่งลงฟุบหน้ากับพื้น ขอโทษอาจารย์เป็นใหญ่โต มิใช่กลัวจะถูกทำโทษ แต่กลัวว่าอาจารย์จะอารมณ์ไม่ดี พาลไม่สอนวิชาพวกเขาไปสักอาทิตย์สองอาทิตย์ต่างหาก
ยินเฟิงหันไปทางศิษย์ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ "รู้มากไป ก็ไม่ดี ปากมากเกินไป น่าจะลองใช้ปั้นดินอุดปากเจ้าเสีย"
"โธ่... ข้าก็เป็นเช่นนี้ ท่านอาจารย์ยังไม่ชินอีกหรือ ท่านอย่าถือโทษโกรธเคืองข้าเลย" ฉางฟู่ทำหน้าตาน่าสงสาร กลับร่างเป็นสุนัขปีศาจเขี้ยวแหลมคมกลิ้งไปมาแลดูน่าเอ็นดู ก่อนคืนร่างบุรุษ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แลดูเป็นผู้ชั่วร้าย "หากท่านอารมณ์ไม่ดี จะทำโทษข้าก็ได้..."
"ทำโทษเจ้า?" ยินเฟิงเลิกคิ้วขึ้นถาม พูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "พวกเจ้ามีแต่จะยิ่งได้ใจ เฆี่ยนตีเท่าไรก็ยิ่งชอบ โดยเฉพาะเจ้าผู้โปรดปรานหลงใหลความเจ็บปวด ฉางฟู่ เจ้าไปให้ปีศาจสตรีเฆี่ยนเจ้าแล้วกัน ข้าเบื่อจะตีเจ้า..."
ในเทือกเขาลับแลนี้มีเรื่องประหลาด ๆ อีกมาก นอกเสียจากศิษย์บางคนโปรดปรานให้เฆี่ยนตี ยิ่งเจ็บปวดทรมานมากเท่าไรพวกเขายิ่งมีความสุข ยินเฟิงมาอยู่เทือกเขาแห่งวิถีมารใหม่ ๆ เห็นศิษย์ถูกตีถูกเผาด้วยไฟร้อน พวกเขาดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวด พอหายจากพิษไฟก็เฝ้าร้องขอให้อาจารย์ทำร้ายพวกเขาอีก
ใช่เพียงเท่านั้น ทั้งอาจารย์และศิษย์ปีศาจทุกผู้ตนต่างไร้จรรยาบรรณ ไม่สนใจเรื่องศีลธรรม หลงใหลในกามารมณ์ ใช้หวายเฆี่ยนตีกัน สานสัมพันธ์สวาทไม่สนใจใครเป็นใคร ต่างล้วนทำตามใจจนกลายเป็นกิจวัตร
ยินเฟิงรู้แก่ใจดีว่าศิษย์คนโปรดมักสอดแนมเรื่องส่วนตัวของเขา ฉางฟู่เป็นพวกยุ่มย่ามไม่เข้าเรื่องเสมอ ทุกเรื่องของทุกคนรอบกาย ทั้งที่มีเรื่องวุ่นวายในแต่ละวัน ทั้งการฝึกฝนวิชาปีศาจ หมกมุ่นในราคะกับปีศาจสตรี แลกเปลี่ยนพลังปีศาจ หาเรื่องทะเลาะวิวาทกับเทพหากว่าได้พบปะกันในเทวโลก
"ท่านอาจารย์ คือข้ามีข่าวสำคัญมาแจ้งท่าน..." ฉางฟู่ทำอึก ๆ อัก ๆ จนมองเห็นสายตาดุดันสั่งให้เขาพูด
"มีอะไร?"
"ข้าแอบตามเทพปักษาไปพบนาง... แม่นางไป๋"
"เจ้าพูดอะไร? เจ้าพบใคร..."
"หญิงสาวใบหน้าสะสวย เหมือนปั้นดินเผาท่าน นางเป็นบุตรสาวท่านโหว นางค่อนข้างเก็บตัว จึงไม่มีผู้ใดพบนาง ไม่มีใครรู้ว่าเป็นแม่นางไป๋..."
"แล้วเจ้าแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นนาง?"
"ข้าพบเซียนปักษาโดยบังเอิญ ระหว่างข้ามภพภูมิไปนำศิลาไข่มุก ข้าถือโอกาสลอบตามอี้เจ๋อไป..."
ฉางฟู่ได้ยินนางเรียกอี้เจ๋อ ๆ หัวเราะร่าเริงเดินซื้อของกันในตลาด เขาตามทั้งสองอยู่ห่าง ๆ จนแน่ใจ ได้ยินนางพูดถึงท่านอาจารย์ยินเฟิง คิดว่าน่าจะเป็นอาจารย์ท่านเดียวกัน
ยินเฟิงเป็นเซียนผู้เดียวที่แปรพักตร์มา เหล่าปีศาจรู้เรื่องนี้ดี ถึงแม้ว่าว่าเขาไม่ใส่ใจใครมากนัก เพราะทำตามจุดประสงค์ของตนเท่านั้น
อาจารย์หัวเราะร่าเริง หลังได้รับข่าวดีจากศิษย์คนโปรด แทนที่เขาจะว่าฉางฟู่ยุ่งไม่เข้าเรื่องอีก กลับเอ่ยคำเชยชม "เก่งมากฉางฟู่ เจ้าทำดีมาก เจ้าสอดรู้จนได้เรื่อง ดีล่ะ ข้ารับปากว่าจะตกรางวัลให้เจ้าในภายหลัง"


'เป็นรางวัลความขยันมุมานะของเจ้า ศิษย์ไป๋...'
'เก่งมาก เจ้าไป่ไป๋'
ทั้งน้ำเสียงทุ้มละมุนหู แววตาเปี่ยมไปด้วยเมตตาของท่านอาจารย์ยังคงอยู่ในห้วงคะนึงของไป๋เหม่ยหลาน นางเฝ้าโหยหาอาลัยนับตั้งแต่จำความได้ตอนอายุสักห้าขวบ ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาราวสายน้ำที่มิอาจหวนคืน นางจดจำทุกสิ่งได้ทีละเล็กละน้อยจนเติบใหญ่
นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอจ้องมองหยกสลักลายบุปผา เปล่งประกายแสงระยิบระยับ ปรากฏชื่อ 白 อันหมายถึงสีขาว ความบริสุทธิ์ 慧 หมายถึงฉลาดปราดเปรื่อง นางเคยได้รับสมญานามจากการฝึกฝนเวทวิชาหลายแขนง ท่านอาจารย์เชยชมนางว่าฉลาดหัวไว เก่งฉกาจกว่าศิษย์คนไหน
ถึงบางวันนางอาจทำตัวเปล่าประโยชน์ หากนางเหน็ดเหนื่อยกับการฝึกฝนปานร่างจะแตกเป็นเสี่ยง นางมักนอนนิ่ง ๆ บนฟูกนอนในห้องพัก อาจารย์ยินเฟิงมาปลุกเรียกไปไป๋ ลุกขึ้นมาฝึกวิชาของเจ้าซะ อย่าเป็นเซียนที่เกียจคร้านไม่สู้งาน ไม่อดทนบากบั่นต่ออุปสรรค ความเกียจคร้าน
'ท่านอาจารย์... ขอให้ข้าพักสักหน่อย'
'ไม่ เจ้าลุกขึ้นมา'
'ข้าเหนื่อยนะ เกิดข้าดับสลายไปเพราะลมปราณแตกซ่าน ธาตุไฟเข้าแทรก ท่านจะอยู่กับใคร'
'ไป๋เหม่ยหลาน!'
แล้วนางก็ถูกโยนออกจากฟูกนอน เมื่อสำนักเซียวเหยาไม่ต้อนรับเซียนผู้เกียจคร้าน ไหนจะร่างทิพย์ในเมืองเทพล้วนอิ่มสมบูรณ์ ไม่จำเป็นต้องหลับนอนก็มีชีวิตอยู่ได้ การกินอาหารหรือหลับใหลในบางครั้งเป็นเพราะร่างทิพย์อ่อนพลังลงเท่านั้น ซึ่งนางแทบไม่ได้ทำเรื่องเหน็ดเหนื่อย ท่านอาจารย์ยินเฟิงให้นางฝึกฝนเฉพาะวิชาที่เหมาะสมกับพลังกายของนาง
ดวงตาสีนิลสนิทเหม่อมองกระจกบานสูงใหญ่ ภายใต้รูปลักษณ์อันงดงาม นางมิใช่เซียนอีกต่อไป นางไม่มีร่างทิพย์ รังแต่จะโรยราไปตามวัย
ในห้องนอนกว้างขวางในเรือนไม้ซึ่งนางอาศัยกับบิดาตามลำพัง ยามนี้ไม่มีใคร สาวใช้ออกไปเสียหมด หลังจากที่เข้ามาช่วยเหลือนางเกล้าผมดำขลับยาวพ้นสะโพก หวีผมให้นาง ประดับใบหน้าขาวผ่องและปิ่นหยกงดงาม หยิบชุดฮั่นฝูสีสันสดใสราวสีของดอกบ๊วย นางห้อยหยกไว้ใต้ผ้าคาดอก ปัดมือเบา ๆ ให้มันกลายเป็นหยกสลักลายดอกโบตั๋นธรรมดา
เศษหินจากดวงดาราทำให้ตราเทพนี้พิเศษกว่าเซียนอื่นในสำนักเซียวเหยา ไป๋เหม่ยหลานได้รับความเอ็นดูจากอาจารย์ยินเฟิง ผู้สอนวิชาเวทให้นางกว่าหมื่นปี อยู่มาวันหนึ่งนางก็ได้รับตราเทพจากท่านผู้ยิ่งใหญ่ อาจารย์ยินเฟิงถือโอกาสทำให้มันเป็นเครื่องรางวิเศษ เพื่อจะได้รู้ว่าเป็นตราหยกของนาง
'ไป่ไป๋...'
นางได้ยินเสียงท่านอาจารย์อีกแล้ว...
เปลือกตาร้อนผ่าวปิดลง ส่ายหน้าไปมาแรง ๆ หากยังไม่ห่างหายจากสัมผัสอ่อนหวานราวปุยเมฆของบุรุษเทพ สายตาแสนเอ็นดูราวกับว่านางเป็นหญิงสาวที่น่ารักใคร่ นางหรือจะลืมเลือน กระทั่งค่ำคืนพลาดพลั้งติดกับเวทมาร น้ำเสียงแหบพร่าและแววตาหลงใหลใต้แสงดาราก็ไม่ได้ต่างไป
ทว่านางไม่เคยเสียใจที่ยอมรับความผิดเพื่อรักษาเกียรติของท่านอาจารย์ ปกป้องศักดิ์ศรีท่านโดยไม่สนว่าใครจะมองนางด้วยสายตารังเกียจชิงชัง แม้นท่านอาจารย์ประกาศกร้าวต่อทั่วเทวโลกว่าไป๋เหม่ยหลานมิใช่ศิษย์สำนักเซียวเหยา มิใช่ศิษย์ของหลิวยินเฟิงอีกต่อไป นางเป็นหญิงสกปรกคิดทรยศต่ออาจารย์ นางใช้พิษกามารมณ์ของปีศาจอสรพิษหยดใส่ชาเพื่อมอมเมาอาจารย์ยินเฟิงให้สานสัมพันธ์สวาทกับนาง
"เจ้าจะไปหรือยัง? ข้ารอนานแล้วนะ เจ้าสางผมจนจะหมดหัวของเจ้าแล้ว"
ไป๋เหม่ยหลานไม่ได้สางผมแต่ยืนมองกระจกด้วยแววตาเหม่อลอยจนอี้เจ๋อบินเข้ามาทางหน้าต่าง
"วันนี้ข้าเป็นหญิงโสด หน้าตาสะสวย บิดาร่ำรวย มีอำนาจและเงินทอง ข้าจะซื้อของทั้งตลาด ย่อมไม่ใช่ปัญหา เงินบิดาเปรียบเหมือนเงินข้า"
ไป๋เหม่ยหลานแสร้งทำเป็นไม่สนใจอี้เจ๋อ นางเดินนำหน้าไป ถุงกำมะหยี่สีแดงในกระเป๋าผ้าห้อยอยู่บนเรียวแขน สวมชุดเปิดอกนวลเนียนตามยุคสมัย เกล้าผมด้วยปิ่นสีทอง ดูอย่างไรก็เป็นเศรษฐินี อี้เจ๋อเตรียมหีบเวทใบเล็กมาใส่ของในตลาดด้วย แม้เป็นเซียนก็ยังชื่นชมงานฝีมือของมวลมนุษย์
"ถ้าหากว่าข้าไม่ช่วยเจ้า คงได้ไปเกิดเป็นนางบำเรอในสนามรบตามโทษแห่งกามารมณ์ของเจ้า"
"เจ้าทวงบุญคุณข้ารอบที่ล้านได้ อี้เจ๋อ..."
"เผื่อว่าข้าจะได้อะไรตอบแทน"
"เอาสิ เจ้าอยากได้อะไร?"
"ของเล็กน้อย ไม่มาก แล้วก็สุรา..."
"ข้าผู้มีจิตใจดีจะมอบของขวัญให้เจ้าเท่าที่เจ้าต้องการ เจ้าอยากได้อะไรให้ส่งสัญญาณบอกข้า"
"ดีล่ะ ข้าจะนำของเหล่านี้ไปฝากสหาย เพื่อมิตรภาพอันแน่นแฟ้นเนิ่นนาน"
ปีกสีขาวโผบินมาเกาะเมื่อนางผายมือออกต้อนรับอี้เจ๋อ เล็บแหลมคมบนอุ้งมือนกนางนวลทำให้เสื้อผ้าของนางเป็นรอยเล็กน้อย นางมิได้เอ่ยว่าอี้เจ๋อ ขณะสองเท้าก้าวเดินผ่านระเบียงเรือนกว้าง นางพูดจากับนกนางนวลซึ่งไม่มีใครได้ยินเสียงของเทพ เพียงได้ยินเสียงนางพร่ำพูดลำพัง
"หากมีของฝากไปให้ท่านอาจารย์ด้วย... คงจะดี"
"น่าเสียดาย ไม่มีใครพบท่านอีกเลย มีแต่ข่าวลืออย่างเจ้าว่า ข้าไม่กล้าไปเที่ยวเล่นในนรกภูมิตามลำพังด้วย ที่นั่นสถานการณ์ไม่สงบสุขแม้สักวัน"
"ช่างเถอะ..."
"ใช่... ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกผิดที่ต้องโกหก เจ้าคิดถึงท่านอาจารย์อยู่เสมอ ช่างเถิด"
อี้เจ๋อปลอบใจนางทั้งในร่างนกนางนวล เขาเลือกที่จะไม่ปรากฏตัวเป็นบุรุษเทพให้เป็นที่สงสัย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้างามเศร้าหมองลง ด้วยใจเวทนานางนัก หากเมื่อใดนางเกิดคิดถึงอาจารย์ยินเฟิงขึ้นมา


เก้าพันปีที่แล้ว...
'นางเป็นกระดูกไปแล้ว เหลือเพียงซากกระดูก... ฮ่า ๆ'
เสียงแหลมเล็กของนางมารหัวเราะเหยียดหยันฝ่าไอหยิน ปีศาจอสรพิษลอยไปมาผ่านไอวิญญาณสีดำสนิทนับล้านตนในหุบเหว
แท้จริงแล้วเป็นแผนการของเผ่าปีศาจ ตั้งใจมาแย่งชิงหินศิลาซึ่งซุกซ่อนอยู่ในสำนักเซียวเหยา จึงเฝ้ารอการตัดสินโทษของอาจารย์ยินเฟิง เพื่อขจัดเสี้ยนหนามตัวฉกาจให้พ้นทางไปเสียก่อน ค่อยกลับมานำของสำคัญในภายหลังเมื่อไม่มีผู้ขัดขวาง
แผนการชั่วร้ายของปีศาจไม่อาจสำเร็จลุล่วง เมื่อไป๋เหม่ยหลานทรยศสำนักเซียวเหยาด้วยคำสารภาพของนาง ทำให้ท่านอาจารย์เป็นผู้บริสุทธิ์ รอดพ้นทุกข้อกล่าวหา
หากไป๋เหม่ยหลานไม่ยอมรับผิดเพียงฝ่ายเดียว เหล่าเซียนอาวุโสขอให้มีการไต่สวนความจริง นางและอาจารย์ยินเฟิงจะถูกขังในห้องใต้ดินเป็นอันดับแรก
ด้วยร่างกายของยินเฟิงซึ่งถูกพิษเหมันต์ ตอนรับหน้าที่จากผู้อาวุโส ให้ไปนำของวิเศษจากปีศาจราตรีกลับคืนเทวโลก นับว่าหนักหนาสาหัสในสถานที่คุมขัง เขาจำเป็นต้องอยู่ใกล้เตาไฟ ขจัดลมปราณเย็นออกจากร่างกายทุกเช้าค่า เมื่อใดไร้ความอบอุ่น เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานสาหัส ความหนาวเย็นกัดกินผิวกาย แม้ในกระแสโลหิตก็เต็มไปด้วยละอองเหมันต์
ไป๋เหม่ยหลาประกาศตนว่านางคิดกับท่านอาจารย์เกินศิษย์ มิได้มีปีศาจบุกรุกเข้ามาแต่อย่างใด นางวางแผนทุกอย่างและลงมือด้วยตัวของนางเอง
ถึงแม้ว่าหลังจากนั้นไม่นาน สมบัติสำคัญได้ถูกสลับเปลี่ยนเป็นของลอกเลียน ปีศาจตกเป็นผู้ต้องสงสัยเท่ากับอาจารย์ยินเฟิงผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หลังวันตัดสินโทษไป๋เหม่ยหลาน ไม่มีผู้ใดพบเห็นอาจารย์ยินเฟิง
จะมีได้อย่างไร?
ยินเฟิงจะไปที่ไหนไกล
ร่างผ่ายผอมในอาภรณ์ขาดวิ่น ชุดขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนดิน โลหิตและเศษเนื้อ แก้มซูบตอบ เบ้าตากลวงลึก สภาพใกล้เคียงโครงกระดูกในอ้อมแขน ความเข้มแข็งของร่างกายค่อย ๆ หายไปเมื่ออยู่ในสถานที่รกร้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายอาฆาตแค้นของปีศาจนับล้านตนนานยิ่งขึ้น
ลำแสงสีนิลสนิทคอยกัดกินเนื้อหนังซึ่งสามารถฟื้นฟูได้แม้บาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยตบะที่บำเพ็ญเพียรมาเนิ่นนานนับแสนปีเทวโลก
เซียนระดับปรมาจารย์อาจรอดพ้นจากหุบเหวมารหรือไม่ แม้กระทั่งตัวของเขาเอง มิอาจล่วงรู้ชะตา
ยินเฟิงจำต้องเลือกสักทางหนึ่ง ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจเมื่อมองเห็นบุรุษเทพผู้หนึ่งฝ่าฝูงปีศาจลงมาครึ่งหุบเหว แต่ไม่อาจลงมาลึกกว่า อี้เจ๋อกลับกลายเป็นเทพปักษา ในร่างนกนางนวลพยายามอ้าปากร้องขอบางสิ่ง
'ดวงวิญญาณของไป๋เหม่ยหลาน!'
การสกัดวิญญาณสักดวงให้ออกจากร่างทิพย์ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย แถมจากร่างโครงกระดูกยิ่งเป็นไปได้ยาก ยินเฟิงอยู่ในหุบเหวแห่งมารร้ายมาเนิ่นนาน พละกำลังถดถอยไปมาก ร่างผ่ายผอมสั่นสะท้านด้วยความหนาวจากพิษบาดแผลเดิม ทั่วทั้งใบหน้าหล่อเหลารู้สึกเพียงความหนาวเย็นของเหมันต์
อะไรทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้ หากมิใช่เยื่อใยที่มีต่อนาง
กระทั่งน้ำเสียงแหบพร่าอ่อนโยนพร่ำเรียกหานาง วนเวียนอยู่เช่นนั้น "ไป่ไป๋..."
"ไป๋เหม่ยหลาน"
"ภรรยา"
นึกถึงตอนที่ลั่นวาจาว่านางมิใช่ศิษย์อีกต่อไป เขาไม่ได้โกหกนาง
ไป๋เหม่ยหลานมิได้เป็นเพียงศิษย์คนโปรด เขาไม่เคยมองนางเป็นศิษย์แม้สักครั้งหนึ่ง
แม้นนัยน์ตาคู่สวยเศร้าหมอง มองกลับมาอย่างตัดพ้อต่อว่าเขาใจร้ายกับนางนัก เขาสมควรตบปากตัวเอง รึจะตายตามนางไป สิ่งเหล่านั้นล้วนไร้ค่าไร้ความหมาย
'ท่านอาจารย์ ได้โปรดเร่งมือ ผู้อาวุโสสำนักเซียวเหยากำลังมา พวกเขารู้เรื่องท่านแล้ว'
ไป๋เหม่ยหลานไม่อาจรอดพ้นจากหุบเหว นางอาจไม่เหลือแม้ดวงวิญญาณด้วยซ้ำ ทว่าเหล่าเซียนสำนักเซียวเหยาล่วงรู้ว่าเขาพยายามสกัดดวงวิญญาณของนางจากร่างโครงกระดูกได้อย่างไร ไม่ใช่เวลามาถกเถียง
ยินเฟิงสกัดวิญญาณสีขาวสะอาดได้ในที่สุด ท่ามกลางปีศาจผู้หิวโหย กัดกินได้ทุกสิ่งแม้กระทั่งไอหยางสีขาวบริสุทธิ์ มันพร้อมทำลายจนไม่เหลือซาก
ครู่นั้นดวงวิญญาณสีขาวสะอาดลอยไปถึงมือเทพปักษา ก่อนที่เหล่าเซียนจะมาถึง อี้เจ๋อใช้จะงอยปากคาบลูกแก้ว โผปีกบินไปจากหุบเหวร้าง

'หนึ่งเกล็ดอสรพิษ ข้าแบ่งให้... แลกกับชีวิตท่านดีไหม? ท่านอาจารย์'
ยินเฟิงรับข้อเสนอปีศาจอสรพิษ ในวันที่ลมหายใจรวยรินกอดร่างโครงกระดูกในอ้อมแขน ริมฝีปากกลบด้วยโลหิตเฝ้าเรียกหานาง ไป่ไป๋...
ร่างบาดเจ็บสาหัสอยู่ในหุบเหวมาร มองไม่เห็นเป็นบุรุษเทพอีกต่อไป
เมื่อเขารอดพ้นจากความตาย จำต้องรักษาสัญญา กลับมาสำนักเหยียนเก๋อ เก็บตัวเงียบเชียบบนหุบเขาลึกลับ ที่พำนักอาศัยของเหล่าศิษย์ปีศาจ
"คารวะท่านอาจารย์" สตรีร่างบอบบางในอาภรณ์สีนิลก้มศีรษะทำความเคารพ เหลือบตามองบุรุษร่างกำยำ อาภรณ์งดงามนั้นถักทอด้วยด้ายทองคำราวผู้สูงศักดิ์บนเมืองมนุษย์ ทว่านัยน์ตาสีชาดและน้ำเสียงก้าวร้าวต่อว่า
"เจ้ามาช้าไป..."
"ขออภัยที่ให้ท่านต้องรอ ท่านอาจารย์ พวกข้าพบบุรุษเทพแปลกหน้าระหว่างการเดินทาง เขาผู้นั้นมีฝีมือร้ายกาจมาก"
"ของที่ข้าให้ไป ใช้ไม่ได้หรือ?"
"ไม่ได้ผลดีนัก..."
งานอดิเรกของยินเฟิงคือการเสกสร้างสรรพาวุธ เขาสามารถทำได้แม้การผสมยาพิษใส่ไว้ในลูกแก้วเล็กกลมเพื่อใช้จัดการกับเทพที่ชอบเข้ามาขวางทาง
ใช่แล้ว... เทพ... เซียนผู้บำเพ็ญตนช่างลวงโลก โสมม คลั่งระเบียบวินัย พวกนั้นทำร้ายไป๋เหม่ยหลาน เท่ากับเป็นศัตรูของยินเฟิง!


ยินเฟิงเฝ้ากอดจูบนางอย่างคนรักพลัดพราก ปลายจมูกซุกลงสูดดมกลิ่นอันน่าหลงใหลบนผิวกายขาวละเอียด เนินอกนุ่มเนียน หัวไหล่กลมกลึง ฝ่ามือสั่นเทาลากไล้ไปตามเรียวแขน ด้วยใจคะนึงหานางผู้นี้ยิ่งนัก
"เจ้าไม่มีกลิ่นดิน... ไม่ใช่ปั้นดิน เป็นเจ้าจริง ๆ"
เรือนผมนุ่มหอมที่ลอดปลายนิ้วผ่านในแต่ละเส้น ไม่มีกลิ่นดิน เรือนร่างงามไม่ละลายหายไปจากมือจนเหลือเพียงเถ้าธุลี ทั้งหมดเป็นกลิ่นของไป๋เหม่ยหลาน เขาไม่นึกเสียดายที่เผาปั้นดินนั้นทิ้งเสียแล้วตามฉางฟู่มาพบนาง วางแผนการละเอียดรอบคอบในช่วงเกิดกบฏ เพื่อให้ตนได้เป็นอ๋อง
"ปั้นดินอะไรเจ้าคะ?"
"..."
ใบหน้าหล่อเหลาเฝ้าซุกไซ้ลำคอเพรียวระหง ไป๋เหม่ยหลานยังคงอยู่ในอ้อมแขนอุ่นร้อนไร้อาภรณ์สักชิ้นหนึ่ง ตัดพ้อด้วยแววตาไร้เยื่อใย
"ในเมื่อภพชาตินี้ข้ามีชีวิตใหม่ที่ดี ท่านจึงไม่ควรมารบกวนข้า ข้าไม่ปรารถนาความเจ็บปวด สิ้นลมหายใจอย่างเดียวดายในสถานที่มืดมิด..."
"ข้ารู้..."
ยินเฟิงรู้ดีกว่านางเสียอีก นางสลายไปเพียงสองเค่อ ในขณะที่ปรมาจารย์เซียนสามารถฝืนทนในหุบเหวมารกว่าห้าร้อยปี
"ธรรมดาหุบเหวมารมิใช่ที่ที่เซียนจะไปเหยียบเยือน นับประสาอะไรกับศิษย์ผู้บำเพ็ญตนไม่กี่หมื่นปี เจ้าถูกพันธนาการด้วยโซ่แห่งหยาง ฉนวนล่อปีศาจชั้นดี ร่างทิพย์ถูกกัดกร่อนด้วยไอปีศาจ"
เบ้าตาแสบร้อนของยินเฟิงปรากฏความเคียดแค้นสาหัส ต่างจากนางผู้หวาดกลัว
ไป๋เหม่ยหลานไม่อยากนึกถึงฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนนางในทุกค่ำคืน ความเจ็บปวดทรมานสุดคณานับเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นในอดีตของนาง แม้ว่ากาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานสักเท่าไร นางรู้สึกว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
"ท่านอาจารย์... ข้ากลัว... ข้าเจ็บเหลือเกิน"
นางเริ่มร้องไห้คร่ำครวญ ร้องขอให้ชายร่างกำยำกอดปลอบนาง ริมฝีปากหนาหยักได้รูปจึงประทับจุมพิตโหยหาบนเรียวปากสีชาดที่สั่นระริก
ยินเฟิงมอบจุมพิตให้นางจนนางคลายหายจากความเศร้าหมอง ปลายลิ้นที่แทรกเข้าโพรงปากรสชาติหอมหวาน ตะกละตะกลาม กระหวัดลิ้นน้อยมาชื่นชม เขาสอนนางให้รู้จักรสจูบ ให้นางลืมเลือนเรื่องราวอันเลวร้ายสักชั่วครู่หนึ่ง เมื่อนางแสนอ่อนแอในร่างมนุษย์
กระนั้นไป๋เหม่ยหลานจดจำประสบการณ์ของนางและเขาได้เป็นอย่างดี แม้ในยามนี้ท่านอาจารย์ของนางทั้งอบอุ่นเร่าร้อน นัยน์ตาสีชาดที่จ้องมองนางด้วยสีหน้าประกาศเจตนารมณ์ชัดแจ้ง พาไรขนลุกชูชัน
มือเรียวลูบผ่านแผงอกกว้าง ปัดยอดปทุมถันชูชันของบุรุษ นางเพิ่งปลุกเร้าราคะจากเรือนกายชายแกร่งผู้ห่างเหินกามารมณ์มาเนิ่นนาน มิได้ล่วงรู้ว่ายินเฟิงคุ้นเคยวิถีในเมืองปีศาจ บุรุษสตรีสานสัมพันธ์ความใคร่ แลกเปลี่ยนพลังด้วยการสอดสวมร่างกายให้เป็นหนึ่ง ภาพเหล่านั้นทำให้เขาคิดถึงไป๋เหม่ยหลาน เขามักจะเดินหนีไปสงบจิตใจด้วยการกอดจูบปั้นดิน
เมื่อวงแขนเล็กตระกองกอดร่างกำยำแน่นแฟ้น ผิวกายเปลือยเปล่าสัมผัสกัน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงประทับจูบโหยหา นางไม่แม้จะกะพริบตา
อารมณ์อันมากล้นทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนไป ยินเฟิงอ่อนคล้อยตามนาง ในสีหน้าดุดันผ่อนคลายลง
ไป๋เหม่ยหลานมองเห็นเกล็ดสีขาวนวลบนท่อนแขนเป็นล่ำสัน ใกล้สายตาของนาง
'เกิดอะไรขึ้นกับท่านอาจารย์กันแน่?'
นางทำได้เพียงตั้งคำถามในใจ มือลูบไล้ร่างกายบุรุษตามใจปรารถนา นางสัมผัสเขาไม่ว่างเว้นสักที่หนึ่ง ไล่ตั้งแต่กรามแกร่งเป็นสันคมลงมา ตราบจนร่างกำยำหอบหายใจแรงจนแผงอกกระเพื่อมเคลื่อนไหว
นางมิได้รู้จักปีศาจอสรพิษแม้สักนิด ทั้งที่เคยได้ยินว่าปีศาจอสรพิษมีธาตุแห่งอัคคี เป็นปีศาจราคะ นางมองเห็นเขี้ยวขาวคมที่ยาวพ้นออกมาผิดไปจากท่านอาจารย์คนเดิม ใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งเฉยแลดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ
"ท่าน... หายจากพิษเหมันต์เพราะเกล็ดอสรพิษหรือ?"
ไปเหม่ยหลานระลึกได้ พิษเหมันต์ซึ่งซึบซาบเข้ากระแสโลหิต ให้ความรู้สึกหนาวเย็นถึงขั้วกระดูก พิษปีศาจราตรีเป็นธาตุตรงกันข้ามกับปีศาจอสรพิษ
"เจ้ายังฉลาดเฉลียวเช่นเดิม ศิษย์รักของข้า..."
มุมปากหนาแสยะยิ้มร้ายกาจ กายกำยำขยับขึ้นคร่อมทับ กดหัวเข่าลงบนฟูก เพื่อแหวกเรียวขาของนางให้อ้าออกกว้างอย่างใจร้อน เมื่อเขามิอาจหักห้ามใจรอ จิตราคะกำลังแผดเผาเรือนกายให้รุ่มร้อนดังไฟ เพียงสัมผัสร่างเปลือยเปล่าของสตรี
ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ลงบนซอกคอเพรียวงาม ก้มลงดื่มด่ำปทุมถันสีหวาน ทว่ากลับมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ นางมิได้มีอารมณ์ร่วมไปกับเขา
"ท่านมอบวิญญาณให้ปีศาจ ท่านอาจารย์มิใช่เซียนอีกต่อไป เพราะข้า... ข้าเป็นต้นเหตุใช่หรือไม่?"
ดวงหน้าแดงก่ำของไป๋เหม่ยหลานทำร้ายจิตใจเขาเป็นอย่างมาก ยินเฟิงก้มหน้ากอดจูบนาง ริมฝีปากหนาขบเม้มไปทั่วกายอรชร จนผิวกายขาวละเอียดปรากฏรอยจ้ำแดง พยายามจะให้นางอ่อนคล้อยตามเขาด้วยความดื้อรั้น กระทั่งปรากฏความจริงว่านางมิอาจสานงานหวามไหวต่อ ถึงแม้ว่านางจะยอมตามใจเขา หากยังร้องไห้ไม่หยุดหย่อน มือเรียวลูบเกล็ดอสรพิษด้วยท่าทีไม่รังเกียจ ราวกับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับนาง
ไป๋เหม่ยหลานทุกข์ตรมแสนสาหัส เมื่อนางเป็นต้นเหตุให้ท่านอาจารย์ยินเฟิงผู้เคยเป็นเซียนมอบจิตวิญญาณของเขาให้กับปีศาจ ยินเฟิงหยุดทุกสิ่งลง เพื่อกอดนาง กดริมฝีปากบนขมับเนียน ปลอบนางอย่างอ่อนโยน
"จิตใจเจ้าไม่มั่นคง ภรรยา ค่ำคืนมงดลก็คงต้องเลื่อนออกไปก่อน"


นางกำลังปลาบปลื้มยินดีอยู่กับช่วงเวลาอันอบอุ่นใต้แสงอรุณในยามซื่อบนโลกมนุษย์ นางจ้องมองคิ้วเข้มหนาเหนือดวงตาเรียวรี รอยยิ้มบนมุมปากหนาหยักได้รูปที่แปรเปลี่ยน เขาแลดูนิ่งขรึมขึ้น กระทั่งมือหนาเลื่อนผ่านไปข้างหลัง เลยพ้นศีรษะของนางไป นัยน์ตาลุ่มลึกทอประกายสีชาด
"ไม่พบกันนาน เซียนปักษา"
ในน้ำเสียงเยียบเย็น มือที่จับหมับเข้าคอปักษาทำไป๋เหม่ยหลานลนลาน หวาดกลัว
"ท่านอย่าทำร้ายอี้เจ๋อ! เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขาช่วยเหลือข้า เขาช่วยชีวิตข้านะ"
"อ้อ... งั้นหรือ?"
ถึงแม้ว่ายินเฟิงเป็นผู้บอกกับเทพปักษาไม่ให้นางล่วงรู้เรื่องการสกัดดวงวิญญาณจากร่างโครงกระดูกนั้นเป็นฝีมือของเขา เพราะนางจะเสียใจเป็นอย่างมาก ภายในจิตใจกลับร้อนรุ่มดังไฟ เขารู้สึกเหมือนกับว่าตนถูกเอารัดเอาเปรียบจากเทพปักษาซึ่งเสวยสุขกับไป๋เหม่ยหลานแต่เพียงผู้เดียว
กลิ่นอายปีศาจไม่มีผู้ใดมองเห็นนอกเสียจากนางและชายตรงหน้า มือหนาจับคอเซียนปักษาเหมือนจับนกตัวเล็ก ๆ อี้เจ๋อถีบขาสั่นเทา
"ท่านอาจารย์ยินเฟิง! ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใจกับท่าน ข้าสาบานว่าข้าไม่ได้บอกอะไรนาง..."
"ก็ไม่ใช่เรื่องนั้นเสียหน่อย ข้ากำลังคิดว่า..." เขาเลื่อนสายตาจากนางไปทางนกน้อยในกำมือ "กาลเวลาเนิ่นนานแสนไร้ค่า อุตส่าห์ตามหาศิษย์รักของข้ามาเก้าพันปี เจ้ากลับมาหานางได้ทุกเมื่อ ตราบเท่าที่เจ้าต้องการ"
"ข้าน้อยผิดไปแล้ว... ขออภัยท่านอาจารย์ อย่าโกรธเคืองข้า..." อี้เจ๋อพร่ำเพ้อภาษาเทพหากผู้อื่นคงฟังเป็นภาษานก มันส่งเสียงร้องโวยวายกระพือปีกเมื่อถูกจับกุมตัว บ่าวรับใช้เดินผ่านไปเร็ว ๆ ด้วยความหวาดกลัว ส่วนเจ้าของมือหยาบจับคอนก อีกข้างหนึ่งเอาไพล่หลังเดินกลับเข้าเรือน ไป๋เหม่ยหลานจับกระโปรงของนางยกขึ้นให้พ้นปลายเท้า รีบตามสามีไป
ปลายเท้าหนาใต้อาภรณ์สง่างามสีนิลก้าวมาถึงห้องครัว ใกล้กับเตาไฟ อี้เจ๋อดิ้นไม่หลุดจากพันธนาการของท่านอาจารย์ผู้จับเขาด้วยไอปีศาจมหาศาล เทพในร่างนกคงไร้หนทางหนี
ยินเฟิงหันไปบอกแม่ครัวร่างท้วม นางกำลังต้มผักทำอาหารให้ทุกคนในเรือน
"ต้มนกนางนวล บำรุงร่างกายดี น้ำต้มกระดูกเทพปักษา ไม่แน่ใจว่าเป็นยาอายุวัฒนะหรือไม่?"
"ท่านนำสหายข้าไปต้มน้ำแกงไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด!"
"เจ้าเอาไปถอนขนก่อน ค่อยเอาไปต้ม" เจ้าของบ้านยื่นนกให้หญิงร่างท้วม หาได้รู้ว่าทั้งสองพูดคุยอะไรกันเรื่องเทพปักษา แม่ครัวเพียงทำตามหน้าที่
"เจ้าค่ะท่านอ๋อง"
เฉียนฟานอ๋องเลือดเย็นถึงเพียงนี้! แม้ศิษย์ตนก็นำไปต้มทำน้ำแกงได้ ไป๋เหม่ยหลานไร้หนทางช่วยเหลือสหาย นั่งลงกับพื้นไม้ สองมือรวบกอดขาท่านอ๋อง ละล่ำละลักกล่าว
"ท่านอย่าทำร้ายอี้เจ๋อ! เขาช่วยเหลือข้าเอาไว้มาก ข้าไม่ต้องไปเกิดเป็นนางบำเรอในกองทัพ ข้าไม่ต้องไปเป็นโสเภณีก็เพราะอี้เจ๋อ ได้โปรดเถิดท่านอาจารย์ ไว้ชีวิตอี้เจ๋อด้วย ข้าขอร้องท่าน ได้โปรดเมตตาไป่ไป๋ อี้เจ๋อด้วย"
หัวใจยินเฟิงพาลเจ็บปวดไปด้วยกับนาง พยายามบีบน้ำตาเรียกร้องความเมตตาสงสาร ซึ่งมันก็ได้ผล ขณะแม่ครัวกำลังรอคำสั่งจากท่านอ๋อง มือหยิบมีดปังตอขึ้นมารอเชือดคอเจ้าอี้เจ๋อ เขาพลันคว้าคอมันกลับมา ก้มหน้าลงบอกใบหน้าหวานเว้าวอนของร่างงามที่กอดขาเขาแน่น
"เรียกข้าสามี... หรือเย็นนี้จะกินนกทอด?"
"สามี" ในน้ำเสียงอ่อนหวาน ไป๋เหม่ยหลานกะพริบกระบอกตาร้อนผ่าว เงยหน้าขึ้นมองเงื้อมมือมัจจุราช เมื่อเขายอมไว้ชีวิตสหายของนางด้วยแววตาเยือกเย็น หากไม่ยอมปล่อยมือที่เปี่ยมด้วยไอหยินปีศาจ
ส่วนเทพปักษายามนี้น่ะหรือ คอพับคออ่อน แสร้งเป็นนกหมดสติไปเสียแล้ว

'เราล้วนบำเพ็ญตนเพื่อบรรลุสัจธรรมแห่งชีวิต เจ้ารู้หรือไม่? แม้สิ่งเล็ก ๆ ก็นับว่ามีลมหายใจ เหล่าเซียนจึงมีเมตตาธรรมต่อพวกมันสม่ำเสมอ'
เหตุใดท่านอาจารย์ยินเฟิงผู้เปี่ยมไปด้วยเมตตาราวโพธิสัตว์เดินดิน ถึงได้กลายเป็นอ๋องใจดำ อี้เจ๋อก็เป็นหนึ่งในศิษย์ท่านอาจารย์ บำเพ็ญตนมาก่อนนาง เรียกว่าเป็นรุ่นพี่เซียนของนาง ท่านอาจารย์จะจับเขาไปถอนขนต้มน้ำแกง!
ไป๋เหม่ยหลานไม่เข้าใจการเปลี่ยนแปลงของอาจารย์ยินเฟิง ยามนี้หาได้มีรอยยิ้มให้นางแม้สักน้อย ทั้งที่ใจของเขาเฝ้าคิดถึงนางไม่น้อยไปกว่า
บางครั้งนางมองเห็นว่านัยน์ตาคู่คมแปรเป็นสีชาด เขาส่ายหน้าไปมา ชะโงกคอมองหานางด้วยสีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ เขาไม่ละวางตาไปจากนาง เหมือนกลัวว่านางอาจสลายไปในอากาศได้ทุกเมื่อ เขาจะคอยเรียกหานาง
"ภรรยา ข้าจะอาบน้ำ เจ้าให้บ่าวไปเตรียมน้ำแล้วตามข้ามา" ในน้ำเสียงอ่อนโยน มือขวาขยับวางพู่กันไม้ลงบนแท่นหยกอันเล็ก อีกข้างหนึ่งปล่อยจากการจับรั้งชายอาภรณ์ ด้วยความระมัดระวังไม่ให้ชายเสื้อเลอะเทอะจากการเขียนตัวอักษรด้วยหมึกพู่กัน
อาจารย์ยินเฟิงมีกิริยาสง่างาม เขาเหลือบตาขึ้นมองหานาง สังเกตเห็นว่าดวงตาคู่สวยใสจับจ้องเขาไม่เลิกรา
"เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ? ข้าจะอาบน้ำ"
"อ้อ... เจ้าค่ะ"
ร่างบางในชุดสีชมพูหวานก้าวเดินออกจากห้องไป หลังเอาแต่เฝ้ามองสามี นางเรียกบ่าวให้เตรียมน้ำอาบในถังไม้ให้เจ้าของจวน กว่าจะนึกขึ้นได้
"อาบน้ำ!"
นางโวยวาย มองหาสาวใช้อีกคนเพื่อที่นางจะไถ่ถามเอาความ นางไม่รู้ว่านางควรทำยังไง การปรนนิบัติสามีคือต้องให้นางอาบน้ำให้เขาด้วยหรือ นางจะทำเป็นไหมเล่า


บิดานึกโกรธเคืองในทีแรก เมื่อรับรู้ข่าวคราวบุตรสาวว่านางร้องไห้จนหมดสติไป จึงตั้งใจเดินทางมาไถ่ถามเอาความจากบุตรเขย หากไม่ทันได้ถามอะไร มาถึงก็พบสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว ไป๋เหม่ยหลานอยู่ในอ้อมกอดสามี กลางสวนรายล้อมด้วยพฤกษชาตินานาพรรณเหมาะสมกับฐานะของจวนอ๋อง บุตรสาวหน้าตาตื่นตระหนกยกมือทำความเคารพบิดา
"หมอจากราชสำนักเดินทางมาดูอาการเจ้าแต่ยามเฉิน ข้ารึเป็นกังวล จนได้ยินว่าลูกสาว..." รอยยิ้มมีลับลมคมในบ่งบอกว่าบิดาพึงพอใจกับสิ่งที่พบเห็น บุตรสาวทำก้มหน้าก้มตาเอียงอายสามี แม้ในยามนี้ดวงตาแดงช้ำของนาง หาได้รู้ว่าเกิดจากสาเหตุอันใด
"ฟื้นคืนสติก็โผเข้ากอดสามี เห็นทีว่าท่านพ่อของเจ้าคงไม่จำเป็นต้องเดินทางมา"
"ข้าขออภัยที่ทำให้ท่านเป็นกังวล ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นอะไรมาก เพียงอ่อนเพลียเล็กน้อย"
ไป๋เหม่ยหลานเป็นบุตรสาวที่ดีเสมอ บิดาเข้ามาลูบศีรษะนาง สอนนางเรื่องการมีสามีไม่ควรให้เขาต้องเดือดเนื้อร้อนใจ ทั้งที่เป็นความผิดของนางเสียเมื่อไร หากไม่เป็นเพราะบ่าวรับใช้ปากพล่อยไปฟ้องบิดาว่าได้ยินเสียงร้องไห้ของนาง ตอนนำหีบผ้าและของใช้ของนางมาส่งถึงเรือนท่านอ๋อง
"ท่านพ่อไม่ต้องเป็นกังวล ภรรยาข้า ย่อมไม่ปล่อยให้นางไม่สบายตัวหรือป่วยไข้นาน"
"ลูกสาวข้าอาจเอาแต่ใจสักหน่อย อย่างไรเสียนางก็เป็นเด็กดี ข้าฝากท่านดูแลนางด้วย เฉียนฟานอ๋อง"
ฉางผิงโหวกล่าวกับบุตรเขย หันไปสั่งบ่าวให้นำยาสมุนไพรเพิ่มเติมจากหมอชรา หีบผ้าของบุตรสาวนั้นมากมาย วางอยู่ในจวนอ๋องกลางห้องรับรองแขก มีบ่าวรับใช้เดินมาหยิบสมบัติ เข้าไปเก็บในห้องให้นางเรียบร้อย
"ท่านพ่อรีบไปทำงานของท่านเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยู่ได้ ข้าจะดูแลท่านอะ..." พอเผลอหลุดปากไป นางเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ "เฉียนฟานอ๋องเป็นอย่างดี ดูแลงานบ้านเรือนให้เรียบร้อย"
"ดี ๆ ตอนแต่งรึถามนู่นถามนั่น ได้แต่งแล้วไม่ยอมคลาดจากสามี เจ้านี่นะ อย่าให้ข้าได้ยินเรื่องอาจารย์ยินเฟิงอะไรของเจ้าอีก ข้าเลือกสามีที่ดีให้เจ้า ไม่ควรให้ข้าต้องผิดใจกับลูกเขยเพราะเจ้า เข้าใจหรือไม่? ลูกสาว"
"เจ้าค่ะ!" นางสะดุ้งตอบ ไม่คิดว่าบิดาจะพูดมันขึ้นมา ใบหน้าแดงซ่านมองซ้ายขวาด้วยท่าทีลนลาน พบว่าชายทั้งสองสบตากันประหลาด ๆ บิดาโบกมือลาจากไป บอกว่าจะเข้าเมืองหลวงไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้

อาจารย์ยินเฟิงในนามเฉียนฟานอ๋องลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ก้มหน้าลงมองแก้มแดงระเรื่อของหญิงสาวในชุดฮั่นฝู่ลวดลายดอกบ๊วยสีหวาน โดยมิได้รู้สึกหึงหวงนางแต่อย่างใด เขานึกตลกขบขันนาง แลเห็นว่านางแสนอับอายขายหน้า
"อืม... ได้ยินจากท่านพ่อว่าเจ้าคร่ำครวญหาท่านอาจารย์ยินเฟิงทุกวันเลยหรือ?"
"ขออภัยเจ้าค่ะ ต่อไปนี้ข้าจะระวังปากและความคิดภายในใจข้า ในเมื่อข้าแต่งงานมีสามีแล้ว ท่านเป็นเฉียนฟานอ๋อง" นางตอบรับด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม เหลือบตามองใบหน้าเคร่งขรึมของท่านอ๋องผู้อ่อนโยนกับนางเมื่อนางเสียน้ำตาให้ท่านอาจารย์ ยามนี้กลับทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาว ครั้นนางจะอ้าปากถามเขาว่าไปเป็นอ๋องตอนไหนอย่างไรก็ไม่กล้า
"ตั้งแต่เมื่อไรกัน?" ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงคาดคั้นนาง มีสีหน้าเรียบเฉย อยู่ดี ๆ ก็เอ่ยอย่างไร้เยื่อใย
"ไป๋เหม่ยหลานรับรองว่าไม่มีเรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ขอเกี่ยวข้องกับท่านอาจารย์อีกยินเฟิงอีกเจ้าค่ะ"
"ใช่แล้วล่ะ หวังว่าข้าจะไม่ได้ยินชื่อชายอื่นนอกจากสามีของเจ้า"
"เจ้าค่ะ ท่านอ๋อง"
"สามี" เสียงเข้มสั่งนาง ก้มศีรษะประสานมือไว้ด้านหน้า ลมพัดเย็นสบายในสวน เสียงน้ำไหลจากโขดหินในบ่อน้ำพุ เสียงนกร้องอย่างสดชื่นแจ่มใส ยินเฟิงคงไม่สำราญใจเท่าการยืนฟังน้ำเสียงกัดฟันตัดพ้อของนาง
"ข้ายังไม่ชินปากเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าข้าจะพยายาม ข้าขออภัยท่านด้วย หากว่าข้าเสียมารยาทต่อท่าน"
"เลิกขอโทษข้าเสียที ภรรยา"
นัยน์ตาลุ่มลึกสีนิลสนิทฉายประกายนุ่มนวล โอนอ่อนต่อนางผู้อ่อนน้อม ลึก ๆ ภายในใจไป๋เหม่ยหลานกลับเป็นม้าพยศ อาจแข็งข้อต่อเขาขึ้นมาก็ได้ ตราบใดที่นางเป็นศิษย์ดื้อรั้นคนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลงแม้ในภพชาติใหม่
'ชอบทำให้ข้าอับอายขายหน้านักนะท่านอาจารย์ คอยดูเถอะ ข้าจะเอาคืนแน่'
ถ้อยคำในใจ อีกฝ่ายมิอาจล่วงรู้ได้ ยินเฟิงเลื่อนมือไปลูบศีรษะนางด้วยท่าทางเอ็นดู โดยที่นางไม่ได้หลบเลี่ยงเขาให้รู้สึกเสียน้ำใจในฐานะสามีภรรยา ขณะดวงตาคู่สวยสั่นไหว อาจทำให้เขารับรู้ได้ว่านางมิเคยลืมเลือนอาจารย์ยินเฟิงของนางแม้สักวัน ถึงนางจะลั่นวาจาว่าไม่ขอเกี่ยวข้องกับเขาอีก
บรรยากาศในวันวานหวนคืนกลับ ประหนึ่งบุปผาที่แห่งเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลาได้ฟื้นคืน แม้อาจแตกต่างไปเมื่อเขาและนางไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกที่มีต่อกัน เขาจะกอดนางจูบนางเมื่อใดก็ได้ทั้งนั้น
ไป๋เหม่ยหลานไม่สามารถปฏิเสธหัวใจตน จำได้ว่าเมื่อก่อนนั้นนางมักหลบเลี่ยงสายตา เพื่อไม่ให้ผู้ใดรู้ความจริงว่านางคิดอย่างไรกับท่านอาจารย์


" แค่คำบางคำสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ตั้งมากมาย เพราะทุกสิ่งที่พูดออกมาจะสะท้อนความจริงของใจ "
พีเดย์นั่งอยู่คนเดียวในห้องมืดๆ ของเขา สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอมือถือที่กำลังเรืองแสงอยู่ ข้อความแชทกับแฟนเก่าของเขากระพริบต่อหน้าเขา เป็นการย้ำเตือนอย่างเจ็บปวดถึงสิ่งที่เขาสูญเสียไป
ขณะที่เขาเลื่อนดูบทสนทนาของพวกเขา ความทรงจำก็ไหลย้อนกลับมาหาเขา (การเดินจับมือกันเป็นเวลานาน ความอบอุ่นจากอ้อมกอด) ตอนนี้ทุกอย่างดูห่างไกล ราวกับความฝันที่เขาไม่อาจคว้ามันไว้ได้
ในห้องที่มีแสงสลัว น้ำตาได้ไหลอาบหน้าพีเดย์ เพราะอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคิดถึง มันเหมือนกับว่าเขากำลังคร่ำครวญ ไม่ใช่แค่การสิ้นสุดของความสัมพันธ์ แต่ยังเป็นการสิ้นสุดของการเล่นเกมของเขา ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตเรียบง่ายขึ้น และโลกดูเหมือนเต็มไปด้วยความเป็นไปได้
แต่ตอนนี้ ขณะที่เขานั่งอยู่ที่นั่นตามลำพัง มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับปรากฏข้อความประกาศสำคัญของการเปิดตัวเกมใหม่ (Walltia) พีเดย์นั้นได้ตระหนักว่าเขากำลังบอกลาอดีตของเขาอย่างแท้จริง มันเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวด แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้ว่าเขาต้องเผชิญหากเขาจะก้าวไปข้างหน้า
" นี่ก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้วสินะ ที่ได้อยู่กับตัวเอง "
" มันคงได้เวลาที่เราจะต้องก้าวไปข้างหน้าสักที "
ในโลกของการเล่นเกม ไม่เคยมีสิ่งใดที่ปฏิวัติวงการได้เท่ากับเครื่องเล่น VR Fludive ที่ผลิตโดย Varia ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำนี้ ผู้เล่นสามารถดำดิ่งสู่โลกเสมือนจริงและสัมผัสประสบการณ์การเล่นเกมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ระบบของเครื่องเล่น VR Fludive ได้รับการออกแบบให้ส่งสัญญาณโดยตรงไปยังสมอง ทำให้ร่างกายเข้าสู่ภาวะหลับลึก เมื่อผู้เล่นอยู่ในสถานะนี้ พวกเขาสามารถดำเนินการคำสั่งได้โดยตรงจากความคิด ทำให้พวกเขาสามารถควบคุมอวาตาร์เสมือนจริงด้วยความแม่นยำและความลื่นไหลที่เหนือชั้น
แม้จะมีความกังวลจากผู้ปกครองบางคนเกี่ยวกับความปลอดภัยในการให้บุตรหลานเชื่อมต่อกับระบบโดยตรง แต่เครื่องเล่น VR Fludive ก็ได้รับความนิยมอย่างไม่น่าเชื่อไปทั่วโลก ความสามารถในการพาผู้เล่นเข้าสู่โลกเสมือนจริงที่มีความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุดได้ดึงดูดนักเล่นเกมทุกวัย
เมื่อชื่อเสียงของ Varia เติบโตขึ้น ทรัพยากรก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน และในไม่ช้าบริษัทก็ประกาศเปิดตัวเกม VR เกมแรก Walltia เกมนี้ได้รับการพูดถึงในโลกของเกม โดยเกมเมอร์ต่างก็คาดหวังโอกาสที่จะได้สัมผัสกับประสบการณ์การเล่นเกมที่สมจริงและสมจริงที่สุดเท่าที่เคยมีมา
สำหรับผู้ที่โตมากับการเล่นวิดีโอเกม เครื่องเล่น VR Fludive และ Walltia คือความฝันที่เป็นจริง พวกเขาอนุญาตให้ผู้เล่นหลบหนีเข้าสู่โลกแห่งการผจญภัยและความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงกลายเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมการเล่นเกมในปัจจุบัน


พีเดย์ลืมตาขึ้นอย่างงุนงงและเหลือบมองโทรศัพท์พบว่าเวลาตอนนี้ 8 โมงเช้าแล้ว เขาลุกขึ้นนั่งโดยรู้ตัวว่าเขานอนมากเกินไป แสงแดดอุ่นๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาจุมพิตใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา ทำให้เขารู้สึกสบายตัวและสดชื่นขึ้นมาทันที ขณะที่เขาลุกจากเตียง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นกับวันข้างหน้า
ห้องของพีเดย์อบอุ่นด้วยโทนสีอ่อนและการจัดวางข้าวของของเขาอย่างเรียบร้อย เขาเช็คตารางเรียนอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกที่โรงเรียนใหม่ของเขา แบดวิง หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความคาดหวังขณะที่เขานึกถึงความเป็นไปได้ที่วันนั้นอาจนำมา
ด้วยความรีบร้อน เขารีบไปอาบน้ำและแต่งตัว น้ำอุ่นและผ่อนคลาย เป็นการเริ่มต้นวันใหม่ที่สมบูรณ์แบบของเขา หลังจากแต่งตัวเสร็จ เขาก็เก็บกระเป๋าและคว้าจักรยานฟิกซ์เกียร์รุ่นล่าสุด ขณะที่เขาขี่ไปตามถนนที่เงียบสงบ อากาศยามเช้าที่สดชื่นก็เต็มปอด ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวา
เมื่อเขามาถึงโรงเรียน เขาก็ได้รับการต้อนรับด้วยใบหน้าใหม่ๆ พีเดย์รู้สึกประหม่าอย่างช่วยไม่ได้ แต่แสงแดดอุ่นๆ บนผิวของเขาและความรู้สึกสบายตัวจากห้องที่แสนสบายช่วยให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาหายใจเข้าลึก ๆ และเดินไปที่ห้องเรียนอย่างมั่นใจ
เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องเรียน เขาก็ได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรจากเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ ในห้องเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง มันเป็นปีใหม่และทุกอย่างเป็นไปได้ พีเดย์รู้ว่าปีนี้จะแตกต่างออกไป และเขารู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เห็นการผจญภัยรอเขาอยู่ที่โรงเรียนมัธยมแบดวิง
ขณะที่พีเดย์เดินเข้าไปในห้องเรียน เขาเลือกที่นั่งริมหน้าต่างที่โต๊ะเรียนตัวสุดท้ายด้านหลังห้อง มันเป็นโต๊ะเดียวในห้อง แต่เขาก็ไม่รังเกียจ ชั้นเรียนแรกเริ่มขึ้น และการสอนดำเนินไปอย่างราบรื่น บรรยากาศดีและทุกคนก็เอาใจใส่ เมื่อคลาสแรกจบลง พีเดย์รู้สึกพอใจกับวันแรกของเขา
" นี่สินะ การเริ่มต้นของการใช้ชีวิตมัธยมปลาย "
" สงบดีจังเลยนะ "
แต่พอคาบเรียนที่สอง เพื่อนในห้องของพีเดย์ได้แจ้งว่าต้องเปลี่ยนไปเรียนอีกตึกหนึ่ง ระหว่างที่พีเดย์เดินไปที่ตึกใหม่ พีเดย์ได้แวะซื้อน้ำดื่มจากร้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ระหว่างตึก ขณะที่เขาเดิน เขาเพลิดเพลินกับสายลมและแสงแดดที่สัมผัสผิวของเขา แต่ในขณะที่เขากำลังจะเลี้ยวเขาก็ชนกับอดีตแฟนสาวของเขา
" ขอโทษครับ ที่ผมไม่ได้เดินมองทางข้างหน้า "
" เธอเป็นอะไรหรือป่าว เจ็บตรงไหนไหม ? "
" ไม่เป็นไร  ฉันไม่ได้เจ็บอะไร "
" พีเดย์ ! นั้นนายใช่ไหม ? "
" อื้อ ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นอะไร งั้นผมขอตัวก่อนนะ "
" นี่พีเดย์ ! นายจะเดินหนีฉันไปอีกแล้วใช่ไหม "
" นายไม่คิดพูดอะไรเลยเหมือนวันนั้นสินะ "
แม้พีเดย์จะรู้สึกผงะเล็กน้อยกับคำพูดของแฟนเก่าของเขา แต่พีเดย์ก็ยังคงสงบสติอารมณ์และเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น การเผชิญหน้าทำให้พีเดย์รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ปล่อยให้มันส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตมัธยมปลาย ขณะที่เขาเดินไปที่อาคารหลังใหม่ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และเตรียมตัวสำหรับการเรียนคาบที่สอง


เมื่อนาฬิกาบอกเวลา 4 โมงเย็น กริ่งโรงเรียนก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณการสิ้นสุดของวันธรรมดาที่โรงเรียน พีเดย์ค่อยๆ รวบรวมข้าวของและเริ่มเดินไปที่ประตูทางเข้าซึ่งจักรยานของเขาจอดอยู่ แสงอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้า ทอแสงสีทองอันอบอุ่นในบริเวณโรงเรียน อากาศเต็มไปด้วยความรู้สึกสงบและเงียบสงบ ขณะที่นักศึกษารีบออกจากโรงเรียนเพื่อเดินทางกลับบ้านของตนตามลำดับ
เมื่อพีเดย์มาถึงประตูทางเข้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของแฟนเก่าซึ่งก้องอยู่ในใจของเขามาทั้งวัน อารมณ์หวนคิดถึงเขา เมื่อความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมา ทำให้เขารู้สึกโหยหาอดีต เขาหายใจเข้าลึก ๆ และจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง โดยรู้ว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้ และถึงเวลาที่ต้องเดินหน้าต่อไป
พีเดย์หยิบจักรยานขึ้นมาและใช้เวลาสักครู่เพื่อชื่นชมความงามของดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน เขารู้ว่าเขาต้องปล่อยวางอดีตและสนุกกับช่วงเวลาปัจจุบัน เมื่อเขาเริ่มขี่จักรยานกลับบ้าน ลมเย็นๆ พัดผ่านเส้นผมของเขา เขารู้สึกโล่งใจโดยรู้ว่าเขาสามารถเอาชนะความรู้สึกของเขาในวันนี้ได้ การขี่รถจักรยานยามเย็นช่วยให้เขาผ่อนคลายและทำให้จิตใจปลอดโปร่ง ขณะที่เขาใคร่ครวญเรื่องต่างๆ ที่ค้างคาอยู่ในใจของเขา
ขณะที่เขาขี่จักรยานไปตามถนนที่เงียบสงบ พีเดย์ก็ตระหนักว่าชีวิตนั้นเต็มไปด้วยขึ้นและลง แต่สิ่งสำคัญคือต้องมองโลกในแง่ดีและจดจ่ออยู่กับสิ่งที่สำคัญที่สุดของเขา ในเมื่อเขามีโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่ เขาจะต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด แสงแดดอันอบอุ่นค่อยๆ จางหายไป และดวงดาวเริ่มส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า ในขณะที่พีเดย์เดินทางกลับบ้าน
" เป็นวันที่เหนื่อยเอาเรื่องเลยนะวันนี้ "
เมื่อนาฬิกาบอกเวลา 6 โมงเย็น พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ทอแสงสีส้มอบอุ่นเหนือขอบฟ้า พีเดย์เพิ่งกลับถึงบ้าน เขาได้จอดรถจักรยานไว้ตรงประตูทางเข้าห้องและเก็บข้าวของพร้อมกับเดินเข้าไปข้างในห้องของเขาบรรยากาศเงียบสงบราวกับว่าโลกกำลังพักหายใจก่อนที่ชีวิตกลางคืนจะเริ่มต้นขึ้น
พีเดย์ได้เดินตรงไปที่ตู้เย็นเพื่อค้นหาวัตถุดิบมาทำอาหารเย็น ขณะที่เขาทำอาหาร เขารู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา โดยรู้ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเกม Walltia จะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ หลังอาหารเย็น พีเดย์ได้ใช้เวลาสักครู่เพื่ออ่านข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเกม ศึกษากฎและกลยุทธ์ที่ดีที่สุดสำหรับวิธีการเพิ่มความสามารถของตัวละครของเขา
หลังจากที่พีเดย์ได้อ่านข้อมูลเกี่ยวกับเกมเรียบร้อยแล้ว เขาได้ไปอาบน้ำอย่างสดชื่น ทำให้ร่างกายรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและพร้อมสำหรับการเปิดตัวของ Walltia ในที่สุดเวลาก็มาถึง พีเดย์ได้สวมเครื่องเล่น VR Fluidive ของเขา และดำดิ่งสู่โลกเสมือนจริงของเกม Walltia
" สุดยอดไปเลย นี้นะหรอ โลกของ Walltia "
" ฉันกลับมาแล้ว โลกของการเล่นเกม "


โลกของ Walltia เป็นสถานที่ที่กว้างใหญ่และน่าอัศจรรย์ เต็มไปด้วยการผจญภัยและความลึกลับ แบ่งออกเป็นห้าเผ่า แต่ละเผ่ามีอาณาเขตเฉพาะของตนเอง เผ่ามนุษย์ เผ่าครึ่งสัตว์ เผ่าภูติ เผ่าเอลฟ์ และเผ่าพันธุ์ปีศาจ อาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข รักกันในการสำรวจและพิชิต
แต่เมื่อ 100 ปีที่แล้ว มีหอคอยประหลาด ปรากฎขึ้นในทุกอาณาจักร และมาพร้อมกับมอนเตอร์มากมายที่คุกคามดินแดน อาณาจักรต่าง ๆ จัดประชุมเพื่อหารือเกี่ยวกับอันตรายที่เพิ่มมากขึ้น และพวกเขาได้ร่วมกันก่อตั้งกิลด์ที่มีหน้าที่กำจัดมอนเตอร์และสืบหาแหล่งที่มาของหอคอยประหลาด โดยเรียกกลุ่มคนพวกนั้นว่า นักผจญภัย
นักผจญภัยผู้กล้าหาญเหล่านี้เป็นกุญแจสำคัญในการเอาชีวิตรอดของผู้คนของพวกเขา และพวกเขาออกเดินทางสู่ที่ที่ไม่รู้จัก ปีนหอคอยและล่ามอนเตอร์เพื่อเพิ่มความสามารถและปกป้องอาณาจักรของพวกเขา แต่ละเผ่ามีทักษะและจุดแข็งเฉพาะของตนเอง และพวกเขาทำงานร่วมกันเพื่อเอาชนะความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้า
แต่อันตรายก็แฝงตัวอยู่ทุกซอกทุกมุม นักผจญภัยจึงต้องระแวดระวังตลอดเวลา สัตว์ประหลาดที่พวกเขาเผชิญหน้าแข็งแกร่งขึ้นทุกวันที่ผ่านไป และหอคอยที่พวกเขาสำรวจก็มีความลับที่ขู่ว่าจะคลี่คลายโครงสร้างของโลกของพวกเขา
แม้จะมีความท้าทายที่พวกเขาต้องเผชิญ แต่นักผจญภัยก็ยังคงแน่วแน่ในภารกิจของพวกเขา ขับเคลื่อนด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะปกป้องผู้คนของพวกเขาและไขความลึกลับของหอคอยประหลาด และขณะที่พวกเขาเดินทางเข้าไปสำรวจในหอคอยประหลาด พวกเขาค้นพบว่าภายในหอคอยประหลาด มีอะไรมากมายที่เกินกว่าพวกเขาจะจินตนาการได้ และการผจญภัยที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
การแจ้งเตือน : เริ่มทำการสร้างตัวละคร
เริ่มทำการอ้างอิงหน้าตาของท่านตามความเป็นจริง
[ โปรดเลือกเผ่าพันธ์ของท่าน ]
" มนุษย์ "
[ โปรดตั้งชื่อตัวละครของท่าน ]
" พีเดย์ "
การแจ้งเตือน : ทำการสร้างตัวละครเสร็จสิ้น
ยินดีต้อนรับสู่เมืองเริ่มต้น อาร์คเน่
เมืองอาร์คเน่เป็นมหานครที่พลุกพล่าน เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความตื่นเต้น เผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้มั่งคั่งที่เรียกที่นี่ว่าบ้าน มีความสุขกับธรรมชาติอันเงียบสงบของพวกเขา ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างกลมกลืนกับผืนดินรอบ ๆ
ในใจกลางเมืองมีหอคอยแปลก ๆ ซึ่งเป็นโครงสร้างที่ลึกลับซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนืออาคารโดยรอบ หลายคนสงสัยเกี่ยวกับจุดประสงค์ของมัน และเสียงกระซิบของความลับที่ซ่อนอยู่และความรู้ต้องห้ามก็แพร่สะพัดไปทั่วในหมู่ประชาชน
แต่ถึงแม้จะมีความลึกลับที่ล้อมรอบหอคอย ชีวิตใน อาร์คเน่ ก็ดำเนินไปตามปกติ ฟอร์นเทียกิลด์ของนักผจญภัยประจำการอยู่ในเมือง เป็นศูนย์กลางสำหรับผู้ที่กล้าหาญพอที่จะออกไปผจญภัยนอกเมืองและเข้าไปสำรวจหอคอย


ภารกิจที่เขารับมานั้นตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่าทางตะวันออกของเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาไม่เคยไปมาก่อน ขณะที่เขาเดินผ่านใบไม้หนาทึบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลใจ เพราะในป่านั้นมีมอนเตอร์อันตรายหลายชนิดแฝงตัวอยู่ เขารู้ว่าเขาจะต้องระแวดระวังตลอดเวลา
แต่พีเดย์ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้จากความท้าทาย ขณะที่เขาเดินทางลึกเข้าไปในป่า เขาเริ่มทดสอบทักษะต่างๆ ของเขา พยายามทำความเข้าใจวิธีใช้ทักษะเหล่านี้อย่างมีประสิทธิภาพในป่า
"ไหนดูสิว่าเรามีสกิลอะไรบ้างในตอนนี้ "
- สกิลพยัคฆ์เมฆา : การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง -
- สกิลเจตจำนงพยัคฆ์ : การเพิ่มความสามารถให้กับประสาทสัมผัสทั้งห้าให้เฉียบคมยิ่งขึ้น -
- สกิลพยัคฆ์จำแลงกาย : การเพิ่มค่าสถานะทั้งหมดเป็นสองเท่า มีโอกาสสะท้อนความเสียหายทั้งหมด -
" เป็นสกิลที่แอบโกงเหมือนกันนะ "
" ลองใช้ดูดีกว่า จะได้ชินกับการต่อสู่ "
- เปิดใช้งานสกิลพยัคฆ์เมฆา -
- เปิดใช้งานสกิลเจตจำนงพยัคฆ์ -
เมื่อพีเดย์เปิดใช้ทักษะสองในสามทักษะของเขา เขารู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือดของเขา ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมอนเตอร์ หัวใจของเขาก็เต้นแรงพร้อมกับหันไปเผชิญหน้าในทิศทางที่มอนเตอร์กำลังเข้ามาใกล้เขา
มันคือโอเกอร์ ยักษ์สูงตระหง่านที่มีกล้ามเนื้อกระเพื่อมและขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่พีเดย์ก็ไม่กลัวต่อการมีอยู่ของโอเกอร์ พีเดย์พุ่งตัวเข้าหาโอเกอร์ตัวนั้นโดยไม่ลังเล กำปั้นและเท้าของเขาพร่ามัวในขณะที่เขาปล่อยการโจมตีที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ โอเกอร์คำรามด้วยความโกรธ เหวี่ยงแขนขนาดใหญ่ของมันเพื่อพยายามบดขยี้พีเดย์เหมือนแมลง
แต่พีเดย์ไวเกินไป เขาหลบและหลีกเลี่ยงการโจมตีแต่ละครั้งอย่างง่ายดาย โดยเป็นผลมากจากสกิลพยัคฆ์เมฆาที่พีเดย์ได้เปิดใช้งานอยู่ ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปพีเดย์รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่ลุกโชนจากการออกแรง การหายใจของเขาหนักขึ้น และเหงื่อก็ไหลลงมาตามใบหน้าของเขา
ในที่สุด หลังจากรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ โอเกอร์ก็เริ่มที่จะอ่อนแรงลง การเคลื่อนไหวของมันช้าลงและการโจมตีก็น้อยลง เมื่อพีเดย์สัมผัสได้ถึงการช่องเปิดว่างของโอเกอร์ เขาจึงเปิดการสกิลพยัคฆ์จำแลงกาย มีผลทำให้ค่าสถานะของพีเดย์นั้นเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ซึ่งการโจมตีแต่ละครั้งของพีเดย์จะเพิ่มความรุ่นแรงเป็นอย่างมาก เขาได้กระหน่ำโจมตีโอเกอร์ตัวนั้นไปเรื่อย ๆ
จนสิ้นเสียงคำรามอันน่าสยดสยองครั้งสุดท้าย โอเกอร์ล้มลงกับพื้นและพ่ายแพ้ พีเดย์ที่ยืนอยู่เหนือมัน หายใจหนัก ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อและรอยฟกช้ำ แต่เขาก็ได้รับชัยชนะ และเมื่อเขามองลงไปที่มอนสเตอร์ที่ล้มลง เขารู้ว่าเขาเพิ่งเลเวลอัพ ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ถึงความแข็งแกร่ง ของทักษะ และความมุ่งมั่นของเขา
" นี่แค่โอเกอร์ตัวเดียวนะ ยังตึงมือขนาดนี้ "
" ชักจะน่าสนุกขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ "
- เลเวลอัพ : Lv.2 -
- เลเวลอัพ : Lv.3 -
- เลเวลอัพ : Lv.4 -
- เลเวลอัพ : Lv.5 -


พีเดย์มาถึงกิลด์นักผจญภัยด้วยความกระตือรือร้นที่จะเริ่มต้นการเป็นนักผจญภัย ขณะที่พีเดย์ก้าวเข้าไปในกิลด์ เขาได้รับการต้อนรับจากบรรยากาศที่จอแจของห้องโถงใหญ่ นักผจญภัยจำนวนมากมารวมตัวกัน เพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลและเรื่องราวของภารกิจของพวกเขา พีเดย์ได้เดินไปที่กระดานเควสซึ่งอยู่ตรงมุมหน้าทางเข้า
ที่กระดานเควส พีเดย์ได้เลือกดูภารกิจที่มีอยู่ ซึ่งแต่ละภารกิจมีความท้าทายเป็นอย่างมากสำหรับพีเดย์ ความตื่นเต้นของการเริ่มต้นการผจญภัยครั้งใหม่อบอวลอยู่ในอากาศ
หลังจากการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน ในที่สุด พีเดย์ก็ตัดสินใจทำภารกิจระดับ F : กำจัดก็อบลิน 5 ตัว ตามกฏข้อบังคับของกิลด์ ภารกิจในกระดานภารกิจจะมีการจำกัดแรงค์ เพื่อป้องกันไม่ให้นักผจญภัยรับคำขอเกินความสามารถ ด้วยเหตุนี้ พีเดย์จึงต้องไปที่เคาน์เตอร์กิลด์เพื่อยืนยันการยอมรับภารกิจ
พนักงานกิลด์ได้ลงทะเบียนภารกิจของพีเดย์และส่งแผนที่ระบุตำแหน่งของรังก็อบลินให้กับพีเดย์ เพื่อให้พร้อมสำหรับการผจญภัยครั้งแรกในฐานะนักผจญภัยอย่างเป็นทางการ
หลังจากที่พีเดย์รับภารกิจเรียบร้อยแล้ว เขาได้เดินทางต่อไปยังย่านการค้าเพื่อเตรียมโพชั่นฟื้นฟูสำหรับการทำภารกิจ พีเดย์รู้ว่าการเดินทางไปทำภารกิจของเขาจะต้องเต็มไปด้วยความอันตราย และสิ่งสำคัญคือต้องเตรียมพร้อมสำหรับความท้าทายที่อาจจะเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง
" เท่านี้น่าพอแล้วแหละ โพชั่นก็ซื้อมาครบหมดแล้ว "
" เริ่มออกเดินทางเลยดีกว่า "
พีเดย์มาถึงหน้าประตูเมือง อาร์คเน่ หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขารู้ว่าเขากำลังจะเริ่มต้นภารกิจแรกอย่างเป็นทางการ ซึ่งจะเป็นการทดสอบทักษะของเขาในฐานะนักผจญภัย
ทหารยามเฝ้าประตูเมือง ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้ามีแผลเป็น ได้มองมาที่พีเดย์อย่างเคร่งขรึม ขณะที่พีเดย์ยื่นใบภารกิจที่ออกโดยกิลด์นักผจญภัย พีเดย์ได้มองเห็นถึงความกังวลในดวงตาของทหารยามเฝ้าประตูเมือง ในขณะที่ตัวเขาเองก็รู้ถึงอันตรายที่รออยู่นอกประตู
แต่พีเดย์ก็มั่นใจในความสามารถของเขา ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองได้ทำตรวจสอบใบภารกิจอย่างระมัดระวัง ตรวจดูร่องรอยของการปลอมแปลงหรือการหลอกลวง ในที่สุดผลการตรวจสอบของทหารยาม ก็ได้ยืนยันว่าพีเดย์เป็นนักผจญภัยที่ได้รับอนุญาตจริง ๆ
ทหารยามเฝ้าประตูเมืองพยักหน้าและส่งสัญญาณให้พีเดย์ผ่านไปได้  พีเดย์หายใจเข้าลึก ๆ และก้าวผ่านประตูเมือง มุ่งสู่ตำแหน่งของก็อบลินที่ระบุในแผนที่ของทางกิลด์
" บรรยากาศนอกเมือง ก็สดชื่นไม่แพ้ในเมืองเลยนะ "
" อยากไปถึงพื้นที่ล่าเร็ว ๆ จัง "


อาร์คเน่ ถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วนที่แตกต่างกัน แต่ละส่วนมีลักษณะและจุดประสงค์ของตัวเอง ย่านการค้าที่ครึกครื้นไปด้วยกิจกรรมต่างๆ เมื่อพ่อค้าเร่ขายสินค้า ในขณะที่ย่านที่พักอาศัยเป็นที่หลบภัยอันเงียบสงบจากความวุ่นวายของเมือง
พื้นที่เกษตรกรเป็นพื้นที่สีเขียวขจีและลำธารที่เงียบสงบ ทำให้เมืองมีอาหารที่จำเป็นต่อการอยู่รอด ยังไม่รวมถึงการเดินทาง การขนส่งข้ามอาณาจักร ด้วยประตูมาตรวัดซึ่งทำให้สามารถเทเลพอร์ตในระยะทางไกลด้วยความเร็วสูง
และในใจกลางของ อาร์คเน่ ก็วางพื้นที่ของราชวงศ์ซึ่งผู้ปกครองของเมืองอาศัยและปกครอง ที่นี่ เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่มั่งคั่งเข้ามามีอิทธิพล ความมั่งคั่งและอำนาจของพวกเขาเห็นได้ชัดจากความยิ่งใหญ่ของอาคารและความมั่งคั่งของสภาพแวดล้อม
" ใหญ่กว่าที่คิดอีกนะเนี่ย เมืองอาร์คเน่ "
" แถมอากาศก็สดชื่นมากเลยด้วย สมจริงสุด ๆ "
การแจ้งเตือน : ระบบแนะนำเริ่มทำงาน
- ยินดีต้อนรับเหล่านักผจญภัยหน้าใหม่ -
ระบบจะแนะนำตัวและกล่าวทักทายผู้เล่นอย่างอบอุ่น พร้อมกับการแนะนำให้ผู้เล้นได้รู้เกี่ยวกับการเดินทางในฐานะนักผจญภัย ก่อนอื่นระบบจะอธิบายแนวคิดของการเลือกอาชีพ โดยแจ้งให้ผู้เล่นทราบว่ามี 5 คลาสหลักให้เลือก โดยแต่ละคลาสจะมีจุดแข็งและความสามารถเฉพาะตัวที่แตกต่างกันไป อย่างไรก็ตาม ระบบยังเน้นให้ผู้เล่นมีอิสระในการเลือกคลาสรองได้ไม่จำกัด ทำให้สามารถปรับแต่งตัวละครได้ตามใจชอบ
ผู้เล่นยังได้รับการแนะนำให้รู้จักกับค่าสถานะต่างๆ ที่มีความสำคัญต่อความสำเร็จในเกม ไม่ว่าจะเป็นค่าสถานะพลังโจมตี ค่าสถานะพลังป้องกัน ค่าสถานะความเร็ว ค่าสถานะความแม่นยำ และค่าสถานะการสังหาร เป็นปัจจัยสำคัญที่ต้องพิจารณาเมื่อสร้างตัวละคร เพื่อช่วยในการเริ่มต้น ระบบจะมอบ 10 แต้มค่าสถานะฟรีแก่ผู้เล่นเมื่อผู้เล่นลงทะเบียนเป็นนักผจญภัย
แต่ไม่ใช่แค่เรื่องค่าสถานะและคลาสเท่านั้น ยังมีเรื่องราวทั้งหมดเบื้องหลังระบบอันดับนักผจญภัยด้วย ระบบอธิบายว่ามีทั้งหมด 7 อันดับ โดยอันดับ S เป็นระดับสูงสุด และอันดับ F เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ เมื่อผู้เล่นทำภารกิจและสำรวจหอคอยเสร็จสิ้น พวกเขาจะค่อยๆ ไต่อันดับและกลายเป็นนักผจญภัยที่มีทักษะมากขึ้น
โดยรวมแล้ว ระบบการแนะนำจะให้ภาพรวมที่ครอบคลุม และทำให้ผู้เล่นประสบความสำเร็จในอาชีพที่เลือกในฐานะนักผจญภัย
[ โปรดเลือกคลาสอาชีพหลักของท่าน ]
" คลาส นักสู้ "
[ โปรดเลือกคลาสอาชีพรองของท่าน ]
" มวยพยัคฆ์ "
การแจ้งเตือน : การเลือกอาชีพของท่านเสร็จสิ้น
[ โปรดจัดสรรค่าสถานะของท่าน ]
" ค่าพลังโจมตี หนึ่งแต้ม "
- ค่าสถานะพลังโจมตี : ห้าหน่วย -
" ค่าพลังป้องกัน หนึ่งแต้ม "
- ค่าสถานะพลังป้องกัน : ห้าหน่วย -
" ค่าความเร็ว สองแต้ม "
- ค่าสถานะความเร็ว : สิบหน่วย -
" ค่าความแม่นยำ สองแต้ม "
- ค่าสถานะความแม่นยำ : สิบหน่วย -
" ค่าสังหาร สี่แต้ม "
- ค่าสถานะการสังหาร : สี่หน่วย -
การแจ้งเตือน : การจัดสรรค่าสถานะของท่านเสร็จสิ้น
- ท่านได้ลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยเรียบร้อย -
- ท่านสามารถรับภารกิจ หรือ คำขอได้ที่กิลด์นักผจญภัย -
" เท่านี้ก็เรียบร้อย ไปรับคำขอที่กิลด์ดูดีกว่า "


พี่เดย์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะมองไปรอบๆ ผลที่ตามมาจากการต่อสู้ ป่าเงียบสงัดจนน่าขนลุก เว้นแต่เสียงใบไม้ที่ส่งเสียงกรอบแกรบ พื้นดินเกลื่อนกลาดไปด้วยร่างที่แตกสลายของฝูงก็อบลิน เลือดของพวกมันเปื้อนดินเป็นสีแดงเข้ม
เขาเช็ดหน้าผาก เหงื่อที่ปะปนกับเลือดของศัตรู หัวใจของเขายังคงเต้นแรงจากอะดรีนาลีนของการต่อสู้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกพึงพอใจ เขาได้รับชัยชนะและทักษะสกิลคลาสอาชีพมวยพยัคฆ์ของเขาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าประเมินค่าไม่ได้
หลังจากนั้นพีเดย์ก็เริ่มรวบรวมหลักฐานการกำจัดก็อบลินเพื่อยืนยันความสำเร็จภารกิจของเขา และเขาได้ตรวจสอบค่าสถานะต่าง ๆ พร้อมทั้งจัดสรรค่าสถานะที่เพิ่งได้รับมาให้สมดุลมากที่สุดเพื่อพัฒนาความสามารถของเขาให้ดียิ่งขึ้นไปอีก
" เรียบร้อยแล้ว เท่านี้ขากลับก็น่าจะสบายขึ้นเยอะ "
" รีบกลับไปรายงานภารกิจดีกว่า "
เวลาผ่านไปไม่นาน พลังของพีเดย์ก็ได้ฟื้นฟูกลับมาได้อย่างเต็มที่ หัวใจของพีเดย์เต้นรัวขณะที่เขาเปิดใช้งานทักษะสกิลพยัคฆ์เมฆา รู้สึกถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือดของเขา เขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ลมที่พัดผ่านเขาในขณะที่เขาวิ่งผ่านต้นไม้ สายตาจับจ้องไปที่ขอบฟ้า มุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด
แต่ในขณะที่เขากำลังจะหลุดพ้นจากขอบเขตของป่า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ไม่คาดคิด ร่างหญิงสาวพุ่งผ่านหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว เข้าไปปะทะกับต้นไม้ใหญ่ด้วยความรุนแรงทำให้หญิงสาวคนนั้นไม่สามารถขยับร่างกายของเธอได้ชั่วขณะ
ขณะที่พีเดย์ได้เห็นรายละเอียดสถานะเธอนั้น หัวใจของเขาก็จมดิ่งลง เขาจำเธอได้ ด้วยลักษณะอะไรหลาย ๆ อย่างที่คุ้นเคย มันคือเป็นเอกลักษณ์แฟนเก่าของเขา
" ก็รู้อยู่หรอกนะว่า เธอก็ไม่น่าพลาดที่จะเล่นเกมนี้ "
" แต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอกันไวขนาดนี้ "
ก่อนที่พีเดย์ จะทันได้ตอบสนอง ร่างมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากที่ใด มันคือราชาก็อบลินสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวซึ่งขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังและความว่องไวอย่างไม่น่าเชื่อ ราชาก็อบลินไม่เสียเวลาในการโจมตีอย่างรุนแรงใส่แฟนเก่าของเขาที่อยู่ในสภาพขยับตัวไม่ได้
" บ้าชิบ จะทันไหมเนี่ย "
- เปิดใช้งานสกิล พยัคฆ์จำแลงกาย -
พีเดย์ได้พุ่งเข้าไปอยู่ในระยะการโจมตีของราชาก็อบลิน และใช้ร่างกายของเขาเข้ารับการโจมตีแทน การโจมตีของราชาก็อบลินที่รุนแรงมากนั้นทำให้พีเดย์กระเด็นถอยหลังมาบริเวณด้านหน้าของแฟนเก่าของเขา
" ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ชอบทำอะไรเกินตัวเนี่ย "
" นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พีเดย์ "
" ไม่ใช่เวลามาถาม รีบดื่มโพชั่นฟื้นฟูก่อน "
" มิริน เธอมีสกิลที่สามารถเทเลพอร์ตกลับเมืองไหม "
" ฉันมีอยู่ แต่มันต้องใช้เวลาในการร่ายสักพักเลย "
" ฉันจะถ่วงเวลาให้ เธอเริ่มร่ายสกิลเดี๋ยวนี้เลย "


ป่าเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้ไหวเบาๆ ตามสายลม พื้นดินเกลื่อนไปด้วยเศษซากจากการต่อสู้ กิ่งไม้หัก และใบไม้กระจัดกระจาย กลิ่นเหม็นของเลือดและเหงื่อลอยอยู่ในอากาศ ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ถึงการต่อสู้อันดุเดือดที่เกิดขึ้น
พี่เดย์มองไปรอบ ๆ ความเสียหายที่เขาก่อขึ้น สายตาสอดส่องไปทั่วรอบ ๆ บริเวณที่เขาอยู่ เพื่อค้นหาว่ายังมีมอนเตอร์ตัวอื่นอยู่อีกไหม ด้วยความรอบคอบ และพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกโล่งใจที่การต่อสู้จบลง เขาหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกถึงลมเย็น ๆ เต็มปอด และหลับตาลงครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความตึงเครียดระบายออกจากร่างกาย
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึงความสงบที่ครอบงำเขา ป่ากลับมาสงบสุขอีกครั้ง หลักฐานการต่อสู้มีเพียงต้นไม้หักและเศษซากที่กระจัดกระจาย พี่เดย์รู้ว่าได้ทำในสิ่งที่ต้องทำแล้ว และเริ่มเดินทางต่อเพื่อไปทำภารกิจของเขาให้สำเร็จ
" ดูเหมือนป่านี้จะมีอะไรเกิดขึ้นสินะ "
" ปกติแล้วโอเกอร์มันไม่น่าจะอยู่แถวนี้นิ "
ไม่นานพีเดย์มาถึงส่วนลึกของป่า จุดหมายปลายทางของภารกิจ บรรยากาศที่มืดมนและน่าขนลุก ประสาทสัมผัสของพีเดย์อยู่ในภาวะตื่นตัว เป็นผลมาจากการเปิดใช้งานสกิลเจตจำนงพยัคฆ์ และความเงียบงันที่ทำให้รู้สึกแปลก ๆ ก็ได้มีเสียงกิ่งไม้หัก ทำให้พีเดย์หมุนตัวและเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง
อัตราการเต้นของหัวใจของพีเดย์เร็วขึ้นเมื่อก็อบลินโผล่ออกมาจากทุกทิศทุกทางล้อมรอบตัวเขา ด้วยจำนวนของก็อบลินที่มีมากกว่าปกติถึงสามเท่า และพวกมันก็ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว พีเดย์รู้ว่าเขาต้องสงบสติอารมณ์ของตัวเอง มีสมาธิในการต่อสู้เพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบนี้
พีเดย์สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง พวกก็อบลินกรีดร้องและพุ่งเข้าใส่เขาด้วยกรงเล็บที่แหลมคม แต่พีเดย์หลบได้อย่างแม่นยำ เขาใช้หมัดอันทรงพลังอัดเข้าไปที่หน้าของก็อบลินตัวแรก และมันล้มลงกับพื้นอย่างพ่ายแพ้ แต่ชัยชนะของพีเดย์นั้นอยู่ได้ไม่นานเมื่อก็อบลินตัวอื่นยังคงรุมล้อมเขา
เหงื่อไหลหยดลงหน้าผากของพีเดย์ในขณะที่เขายังคงต่อสู้กับฝูงก็อบลินที่ไม่มีวันจบสิ้น เสียงของการต่อสู้ดังก้องไปทั่วป่าเมื่อหมัด เท้า เข่า ศอกของพีเดย์ปะทะเข้ากับร่างของก็อบลิน เขาสู้สุดกำลังโดยไม่มีท่าทีว่าเขาจะอ่อนแอลงเลย
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไป ร่างกายของพีเดย์ก็เริ่มมาถึงขีดจำกัดด้วยความอ่อนล้า แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ พีเดย์ได้เปิดใช้งานสกิลพยัคฆ์จำแลงกาย การระเบิดพลังครั้งสุดท้ายของเขา ทำลายล้างฝูงก็อบลินที่เหลืออยู่ไปจนหมด หลังจากการต่อสู้จบลงป่าก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
" นี้มันบ้าอะไรเนี่ย บางทีจำนวนมันก็เยอะไปนะ "
" ถ้าไม่ทุ่มสุดตัวคงได้ไปเกิดใหม่แน่ "
- เลเวลอัพ : Lv.6 -
- เลเวลอัพ : Lv.7 -
- เลเวลอัพ : Lv.8 -
- เลเวลอัพ : Lv.9 -
- เลเวลอัพ : Lv.10 -


[ เมือง ไมอา - วันที่ 11 เดือน 6 ปี 1990 ]
ณ สถานีรถไฟประจำเมืองไมอา เช้าของวันที่อากาศปลอดโปร่ง ผู้คนมากมายรวมตัวกันอยู่ที่ชานชาลาเพื่อส่งลูกหลานของพวกเขาไปยังจุดหมายปลายทางในอนาคตของแต่ละคน
"ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก กินอาหารให้ครบ 3 มื้อด้วยล่ะเข้าใจมั้ย?" หญิงสาวผู้เป็นแม่กล่าว
"ครับแม่ พ่อกับแม่ก็อย่าลืมฝึกเวทตามที่การ์ดบอกด้วยนะครับ ว่างตอนไหนก็ค่อยฝึกก็ได้" เด็กหนุ่มผู้มีผิวสีน้ำผึ้งและผมกับดวงตาสีดำตอบกลับไป
"โอเคจ้ะ ลูกไม่ต้องห่วงทางนี้นะ แล้วถ้ามีอะไรก็โทรมาหาแม่ได้ตลอดเลยนะจ๊ะ"
"คอยดูนะ ลูกกลับมาบ้านรอบหน้าพ่อจะเป็นผู้ใช้เวทระดับ 5 ให้ดู" พ่อของการ์ดกล่าวอย่างมั่นใจ
"แหม คุณคะ เราก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ จะมาฝึกเวทอะไรกันตอนนี้ฮึ?" หญิงสาวแซว
"ก็ลูกอุตส่าห์สอนเคล็ดลับการฝึกแบบที่ไม่เคยรู้มาก่อนให้นี่นา แล้วดูเพื่อนลูกแต่ละคนสิ ใช้เวทเก่งกว่าพวกเราแล้วเนี่ย เราจะน้อยหน้าเด็กๆ ได้ยังไง จริงมั้ย"
ภรรยาหัวเราะเล็กๆ ก่อนจะหันกลับไปหาบุตรชายของตน "เอาล่ะๆ อย่างที่เห็นน่ะลูก ไม่ต้องห่วงทางนี้นะ ยังไงพ่อก็อยู่กับแม่ทั้งคน อีกเดี๋ยวรถไฟก็คงใกล้ออกแล้วล่ะ ลูกรีบขึ้นไปเถอะจ้ะ"
"โอเคครับแม่" เด็กชายสวมกอดพ่อและแม่ของเขา "งั้นการ์ดไปก่อนนะครับ ไว้ว่างๆ การ์ดจะกลับมาให้บ่อยที่สุดเลย"
การ์ดขึ้นรถไฟไปพร้อมกับสัมภาระบางส่วน ไม่นานนักขบวนรถก็ออกจากชานชาลาไปอย่างช้าๆ
"ลูกเราโตขึ้นเยอะเลยนะคะ ผ่านไปแป๊บเดียวก็ต้องออกไปเรียนรู้นอกเมืองซะแล้ว ฉันยังจำตอนที่ลูกของเราเดินเตาะแตะได้อยู่เลยเนี่ย" หญิงสาวรำลึกถึงอดีต
"นั่นสิเนอะ ใครจะไปนึกว่าเด็กตัวน้อยในวันนั้นจะกลายเป็นสุดยอดอัจฉริยะผู้ใช้เวทในวันนี้กันล่ะ" สามีเสริม
"ตายจริง คุณจะไม่อวยลูกมากเกินไปใช่มั้ยเนี่ย"
"แหม เขาก็ลูกคุณเหมือนกันนั่นแหละหน่า เนี่ยเพราะมีแม่เก่งแบบนี้ไงลูกเราถึงได้สุดยอดขนาดนี้"
"คุณนี่ก็เวอร์ตลอด"
สองสามีภรรยาหยอกล้อกันตามประสาก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางกลับ
ทางด้านการ์ดซึ่งอยู่บนรถไฟ ภายในขบวนมีเตียงสองชั้นเรียงรายซ้ายขวาคั่นกลางด้วยทางเดิน นี่คือขบวนรถจักรไอน้ำสำหรับการเดินทางระยะไกลที่ผู้โดยสารสามารถนอนหลับพักผ่อนได้อย่างสบาย จุดหมายปลายทางของการ์ดคือเมืองโซลิส เมืองที่ขึ้นชื่อด้วยมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดและเป็นศูนย์รวมของสุดยอดผู้ใช้เวทมากมาย
"สุดท้ายก็เหลือแค่พวกเรา 4 คนสินะ" ไกด์ เด็กหนุ่มผู้มีรูปร่างละม้ายคล้ายการ์ดแต่มีใบหน้ายียวนกว่า บ่นพลางทิ้งตัวลงบนเตียงชั้นล่าง
"ทำไงได้ล่ะ ก็แต่ละคนมีที่ที่ตัวเองอยากไปไม่เหมือนกันนี่นา" เกรส เด็กหญิงเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มกล่าว เธอนั่งอยู่ที่เตียงตรงข้ามไกด์
"เอาหน่า อย่างน้อยทุกคนก็มีแนวทางที่ชัดเจนของตัวเอง อีกอย่างก็ไม่ใช่ว่าเราจะหายจากกันไปเลยซักหน่อยนี่ เดี๋ยวก็หาเวลาว่างกลับมาเจอกันได้อีกแหละน่า" การ์ดซึ่งนั่งอยู่ข้างเกรสพูดขึ้นมาบ้าง เจ้าแมวขาวการ์เดียนคู่ใจของเขานอนหมอบอยู่ข้างตัวอย่างสบายอารมณ์
นอกจากไกด์ เกรส และการ์ดแล้ว เพื่อนอีกคนหนึ่งที่ร่วมเดินทางไปยังจุดหมายเดียวกันในครั้งนี้ก็คือไนท์ เด็กหนุ่มผู้มีรูปร่างขาวสูงพร้อมกับเส้นผมและดวงตาสีดำม่วงเช่นเดียวกับเวทมนตร์ธาตุมืดที่เขาใช้
เด็กทั้งสี่คนตัดสินใจที่จะไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโซลิสร่วมกันเพื่อพัฒนาฝีมือของตนเองให้สูงยิ่งขึ้น ก่อนที่จะเลือกอาชีพที่ตนเองสนใจทำในอนาคต
ไกด์เด้งตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิก่อนที่จะบ่นต่อ "เนี่ยนะ ถ้าไททั่นมันไม่ดื้อก็คงได้มาด้วยกันแล้วแท้ๆ"
"แต่ฉันเห็นด้วยกับที่หมอนั่นเลือกจะไปเรียนที่เมืองจูโน่นะ เพราะถ้าหมอนั่นอยากจะเอาดีในด้านการใช้โกเลมจริงๆ ไปที่มหาวิทยาลัยโซลิสคงไม่เข้าท่าเท่าไหร่ เพราะโกเลมมันเป็นเวทที่แบบ… ล้าสมัยมาก ที่โซลิสคงไม่มีใครใช้เวทนี้กันแล้วล่ะ" เกรสอธิบาย
"ก็ถูกของแก แต่พอไททั่นไปที่นู่น ลูมี่ก็เลยตามมันไปด้วยเลย... เออนี่ แกว่าลูมี่แอบชอบไททั่นปะ?" อยู่ๆ ไกด์ก็เปลี่ยนเรื่องคุย
"ฮะ? ทำไมแกคิดแบบนั้นล่ะ" การ์ดถาม
"ก็ลูมี่ดูสนิทกับไททั่นมาก แล้วก็ไปไหนมาไหนตามไททั่นตลอดเลยอะ"
"โอ๊ย ตาทึ่ม ไม่ใช่หรอกย่ะ ลูมี่น่ะเป็นห่วงความทึ่มของไททั่นเลยต้องตามไปด้วยต่างหากล่ะ ขืนปล่อยหมอนั่นไปเรียนที่นู่นคนเดียวนะ วุ่นวายตายชัก" เกรสปฏิเสธแทนเพื่อนของเธอ
"แล้วแกรู้ได้ไงล่ะว่าไม่ใช่เพราะลูมี่แอบชอบไททั่น" ไกด์ยังคงยึดมั่นในความคิดของตน
"ก็... เซนส์ของผู้หญิงละมั้ง"
"โห่ ไม่เห็นมีหลักการอะไรเลย"
"จะหาเรื่องกันหรือไงยะ"
ไกด์กับเกรสทำท่าจะตีกันตั้งแต่เริ่มเดินทาง ทำเอาการ์ดและไนท์หัวเราะกันยกใหญ่
เด็กหญิงเห็นเพื่อนทั้งสองหัวเราะก็รีบเปลี่ยนเรื่อง "ฉันเป็นห่วงเจลมากกว่าอีก ไปเรียนตัวต่อตัวคนเดียวแบบนั้นคงเหงาแย่เลย"
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าเจลเองก็คงอยากจะมั่นใจในตัวเองมากขึ้นเลยเลือกที่จะไปคนเดียวแบบนั้นน่ะ ใช่มั้ยไนท์" การ์ดหันไปถามความเห็นเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา
"อื้อ จริงๆ ฉันว่าเจลก็ไม่ได้อ่อนไปกว่าพวกเราเลยนะ เพียงแค่ขาดความมั่นใจอย่างที่การ์ดบอกนั่นแหละ แถมล่าสุดที่คุยกันเจลก็ดูแน่วแน่มากเลย ฉันว่าเจอกันรอบหน้าพวกเราอาจจะตกใจกับความเปลี่ยนแปลงของเจลไปเลยก็ได้" ไนท์ตอบกลับ
"นั่นสิเนอะ" เกรสกล่าว "งั้นพวกเราเองก็ต้องทำให้เต็มที่เหมือนกัน ฉันจะต้องเป็นหมอที่สุดยอดแบบครูเมดิสให้ได้!"
"ส่วนฉันจะต้องโค่นพ่อลงให้ได้!" ดูเหมือนจุดประสงค์ของไกด์จะประหลาดอยู่สักหน่อย
"นี่ในหัวนายมีแต่เรื่องต่อสู้หรือไงกันยะ!"
ไกด์กับเกรสทำให้เพื่อนอีกสองคนหัวเราะออกมาอีกครั้ง
'เราเองก็จะเก่งขึ้นให้มากกว่านี้อีก แล้วก็ใช้เวทให้ได้หลากหลายมากขึ้น เพื่อจะได้เข้าใกล้จุดสูงสุดของเวทมนตร์ให้มากขึ้น' การ์ดคิดในใจ
'แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้นน่ะ เจ้าต้องฝึกดึงพลังธาตุเข้ามาในตัวให้ได้คล่องกว่านี้ก่อนนะ' เจ้าการ์เดียนสุดเฮี้ยบ โอรอส บอกกับเด็กชาย
'โถ่ โอรอส ฉันก็ขยันฝึกอยู่ตลอดไม่ได้หยุดเลย นายก็เห็นนี่นา'
ตลอดช่วงหยุด 4 เดือนที่ผ่านมา การ์ดก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่อย่างใด เขาหมั่นฝึกฝนเวทมนตร์ตามคำแนะนำของเหล่าการ์เดียนของเขาอย่างเคร่งครัด เป้าหมายที่เหล่าการ์เดียนได้ตั้งไว้ให้กับเขาในตอนนี้คือให้เด็กชายสามารถดึงธาตุเข้ามาในตัวได้ตลอดเวลาที่ต้องการและคงมันไว้แบบนั้นให้ได้อย่างน้อย 1 ชั่วโมง
ถึงแม้ว่าเด็กชายจะเข้าใจหลักการของมันจนสามารถทำได้อย่างเชี่ยวชาญแล้ว แต่เมื่อต้องเจอสถานการณ์ที่กดดันหรือคับขันอย่างเช่นระหว่างการต่อสู้ เขาก็ไม่สามารถทำมันได้ดีเท่าไรนัก หลายๆ ครั้งที่เด็กหนุ่มล้มเหลวแต่โชคดีที่เหล่าการ์เดียนคอยป้องกันไม่ให้เกิดเหตุอันตรายต่อร่างกายของเขาเสมอ
'ข้าบอกแล้วว่ามันไม่ง่ายหรอก ยิ่งระดับเวทที่สูงขึ้น ความยากในการฝึกก็จะมากขึ้นตามไปด้วย แต่ไม่ต้องห่วง เมื่อเจ้าได้เรียนรู้เกี่ยวกับธาตุต่างๆ และเข้าใจมันมากขึ้น ความสามารถในการดึงธาตุเข้าสู่ร่างกายของเจ้าก็จะมากขึ้นไปด้วยโดยอัตโนมัติ เจ้าไม่ต้องใจร้อนไปหรอก' เจ้าแมวขาวกล่าว
'อื้อ แต่มันก็ยากกว่าที่คิดจริงๆ แหละ ถ้าต้องเอาไปใช้ในสถานการณ์จริง ตอนนี้ยังไงก็ทำไม่ได้แน่ๆ แต่ถ้ามีคนถ่วงเวลาให้ซักหน่อย ก็คงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง' การ์ดนึกพลางมองไปยังการ์เดียนของเขา
'นี่เจ้าคิดว่าสถานการณ์แบบนั้นมันจะมีคนมาถ่วงเวลาให้ทุกครั้งหรือไงฮะ?' โอรอสยื่นเท้าข้างหนึ่งมาจิกขาการ์ด
'โอ๊ยๆ ก็แค่คิดเฉยๆ น่า โถ่ ใช้กำลังตลอดเลยนายเนี่ย'
'เด็กเนี่ยน้า'
ทั้งสี่คนต้องใช้เวลาอยู่บนขบวนรถไฟถึงสองวันเต็มกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง สัมภาระที่พวกเขาพกมานั้นมีเพียงเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวสำหรับระหว่างเดินทางเท่านั้น เพราะสัมภาระส่วนใหญ่ได้ถูกส่งผ่านบริษัทขนส่งที่พ่อการ์ดสังกัดอยู่ไปถึงหอพักของพวกเขาแล้ว
... สองวันต่อมา ...
ช่วงเวลาเช้าตรู่ภายในขบวนรถไฟ
"ตื่นได้แล้วไกด์ เราใกล้ถึงเมืองโซลิสกันแล้ว" การ์ดปลุกเพื่อนขี้เซาของตน
"ขออีก 5 นาที..." เด็กชายงัวเงียไม่ยอมลุกขึ้นมา ก่อนจะมีหมอนลอยจากที่สูงปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาอย่างจัง "โอ๊ย! ใครน่ะ!"
"ฉันเองย่ะ ลุกได้แล้วตาทึ่ม เดี๋ยวก็เก็บของไม่ทันหรอก" เกรสซึ่งจัดกระเป๋าอยู่บนเตียงชั้นบนเหนือการ์ดกล่าว
"ก็ได้..." ไกด์ยอมจำนนแต่โดยดี เขาลุกขึ้นขยี้ตาเล็กน้อยและมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นวิวของเมืองขนาดใหญ่ยักษ์อยู่ที่สุดสายตา "โห! ใหญ่เป็นบ้า! นั่นคือเมืองโซลิสหรอ?"
"อื้อ ใช่แล้วล่ะ" การ์ดตอบ
"ถ้าเห็นแค่นี้ยังทึ่งนะ แกได้อ้าปากค้างตอนเข้าไปถึงมหาลัยแน่ๆ" เกรสเสริม "แต่ตอนนี้น่ะ เก็บกระเป๋าซะก่อน อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะถึงกันแล้วนะ"
ไกด์รีบจับข้าวของยัดลงกระเป๋าอย่างลวกๆ ตามคำพูดของเกรส เด็กหญิงเห็นดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
… 2 ชั่วโมงถัดมา ...
รถจักรไอน้ำจอดเทียบ ณ ชานชาลาของเมืองโซลิส ที่นี่ดูใหญ่โตโอฬารกว่าชานชาลาของเมืองไมอาอยู่มากโข เมื่อเด็กทั้งสี่ก้าวขาลงมาพวกเขาก็ต้องตื่นตากับผู้คนที่พลุกพล่านไปทั่ว
เมืองโซลิสนั้นถ้าเทียบกับเมืองไมอาแล้วน่าจะมีขนาดที่ใหญ่กว่าเกิน 10 เท่าได้ เรียกว่าทำเอาเมืองไมอาดูเหมือนหมู่บ้านเล็กๆ หมู่บ้านหนึ่งไปเลย
"โอ้โห... ถึงจะเห็นขนาดเมืองจากในรถไฟแล้วก็เถอะ แต่นี่มันใหญ่มากเลยนะเนี่ย เราจะไม่หลงทางกันใช่ปะ..." การ์ดทึ่ง
"ไม่หรอกน่า ปกติเมืองใหญ่ๆ แบบนี้เขาก็จะมีแผนที่บอกทางเป็นระยะๆ อยู่แล้ว แถมพวกเราก็จ้างรถลากไปส่งที่หน้ามหาวิทยาลัยโซลิสอยู่แล้วด้วย" เกรสกล่าวพลางมองหาป้ายบอกทางไปยังจุดขึ้นรถ "นู่นไง ทางนู้น"
เด็กทั้งสี่เดินลัดผู้คนไปตามป้ายบอกทาง ผ่านตัวสถานีรถไฟของเมืองโซลิสไปจนพบจุดที่รวมรถลากสำหรับรับส่งผู้สัญจรไปมายังเมืองโซลิสแห่งนี้
พวกเขาใช้เวลาครู่หนึ่งในการตามหารถลากที่พวกเขาติดต่อไว้ เพราะวันนี้คือวันปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัยโซลิสจึงทำให้จำนวนของรถลาก ณ สถานีนี้มีมากกว่าปกติ
ระหว่างทางที่พวกการ์ดนั่งรถลากไปนั้น พวกเขาก็ได้สัมผัสถึงความคึกคักของเมืองที่แสนใหญ่โตนี้ เมืองนี้แตกต่างจากเมืองมาเทียสที่พวกเขาเคยไปเมื่อตอนเข้าค่าย เมืองมาเทียสนั้นเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ท้องถนนเต็มไปด้วยการ์เดียนและรถลากสำหรับการเดินทาง ในขณะที่เมืองโซลิสแห่งนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่ใช้ชีวิตและประกอบกิจการอยู่ที่นี่ มีร้านรวงประเภทต่างๆ ให้เห็นโดยทั่วไปไม่ว่าจะเป็นร้านขายวัตถุดิบอาหาร ร้านขายของชำ ร้านขายต้นไม้ ร้านเสื้อผ้า ร้านตัดผม และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย
ประมาณครึ่งชั่วโมงให้หลังทั้งสี่คนก็มาถึงจุดหมายปลายทางของพวกเขา
"เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมต้องจ้างรถมารับ" ไนท์กล่าวระหว่างที่ก้าวขาลงมา
"อือ ถ้าไม่จ้างสงสัยเดินกันขาลากแหงๆ" การ์ดเห็นด้วย
"แถมจะไปปฐมนิเทศไม่ทันด้วยน่ะสิ เรื่องของเรื่อง" เกรสที่ลงมาเป็นคนสุดท้ายกล่าวเสริม
"นี่มันอะไรวะเนี่ย…" ไกด์ที่ลงรถมาก่อนใครเพื่อนยืนอ้าปากค้างกับกำแพงสูงชันตรงหน้าเขา
"แกไม่ได้เห็นกำแพงนี่มาตั้งแต่ในรถไฟแล้วรึไง?" เด็กหญิงถาม
"คือมันก็เห็นแล้วล่ะ แต่ไม่นึกว่ามันจะสูงขนาดนี้…"
ที่ตรงหน้าของทุกคนตอนนี้คือกำแพงหินหนาที่สูงขึ้นไปราวอาคาร 4 ชั้น มันสูงเสียยิ่งกว่าอาคารของโรงเรียนไมอาที่พวกเขาเคยเรียนเสียอีก
"ถ้ากำแพงยังสูงขนาดนี้ ไอ้พวกตึกข้างในที่มันสูงเลยกำแพงมานี่มันจะสูงขนาดไหนกันนะ..." ไกด์ยังคงยืนอึ้งและพูดกับตัวเองอยู่
"เอ้าไกด์ จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยเนี่ย เดี๋ยวก็สายหรอก นี่เราต้องเดินเข้าไปที่หอประชุมตรงกลางมหาวิทยาลัยอีกนะ" เกรสเรียกสติเพื่อนสนิท เธอกับการ์ดและไนท์เดินนำไกด์มาจนจะถึงทางเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
"เฮ้ย รอฉันด้วย!" เด็กหนุ่มรีบวิ่งตามเพื่อนๆ ไปทันที
"ขอดูจดหมายรับรองด้วยครับ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านหน้าประตูซึ่งแลดูอายุไม่มากนักเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเด็กทั้งสี่เดินเข้ามาหา
"นี่ครับ" การ์ดยื่นจดหมายรับรองให้กับเจ้าหน้าที่ ตามมาด้วย เกรส ไนท์ และไกด์ตามลำดับ
จดหมายนี้คือจดหมายที่ทางมหาวิทยาลัยโซลิสส่งให้กับนักศึกษาใหม่ที่จะเข้ามาเรียนในปีการศึกษานี้ หากไม่มีจดหมายดังกล่าวบุคคลภายนอกจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านในมหาวิทยาลัยโดยเด็ดขาด
"เชิญครับ" หลังจากที่ตรวจสอบจดหมายอย่างถี่ถ้วนแล้ว เจ้าหน้าที่ก็คืนจดหมายให้กับเด็กทั้งสี่และผายมือไปยังทางเดินที่มุ่งหน้าเข้าสู่ด้านในกำแพง
ทันทีที่พ้นกำแพงซึ่งกั้นระหว่างเมืองและมหาวิทยาลัยโซลิสเอาไว้ทุกคนก็ต้องอึ้งกับสิ่งที่เห็นอีกครั้ง เพราะภายในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้คือภาพที่พวกเขาไม่อาจคาดถึงได้เลย
มหาวิทยาลัยโซลิสแบ่งพื้นที่ออกเป็น 5 ส่วนด้วยกัน 4 ใน 5 ของพื้นที่มหาวิทยาลัย ถูกเนรมิตให้เป็นเมืองสำหรับธาตุแต่ละธาตุโดยเฉพาะ
ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือคือเมืองของธาตุไฟ เมืองที่ดูร้อนแรงด้วยหอคอยสีแดงเพลิงสูง 5 ชั้นเป็นอาคารหลักตั้งอยู่สุดขอบเมือง รายล้อมด้วยอาคารชั้นเดียวเต็มพื้นที่ นอกจากร้านค้าที่อยู่ติดกับถนนเส้นหลักซึ่งแบ่งพื้นที่แต่ละส่วนของมหาวิทยาลัยออกจากกันแล้ว อาคารหลังอื่นๆ ก็ดูไม่มีสีสันเท่าไรนัก
ที่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเมืองสำหรับธาตุดิน ดูจากภายนอกแล้วเมืองฝั่งนี้ไม่ได้แตกต่างจากเมืองธาตุไฟมากนัก ร้านค้าติดถนนหลักเองก็ดูน้อยกว่าทางฝั่งธาตุไฟเสียด้วยซ้ำ แต่ที่เป็นแบบนั้นเพราะกิจการหลายอย่างของเมืองธาตุดินนั้นอยู่ภายในถ้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ลึกลงไปด้านล่างนั่นเอง
เมืองธาตุน้ำอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เมืองนี้มีความแตกต่างจากอีกสามเมืองอย่างชัดเจน เพราะนี่เป็นเพียงเมืองเดียวที่นอกจากถนนสัญจรทางเท้าตามปกติแล้วยังมีทางน้ำสำหรับผู้ใช้เวทน้ำให้สามารถสัญจรร่วมกับการ์เดียนของพวกเขาได้ด้วย และที่สุดขอบเมืองนั้นก็มีอาคารทรงโดมขนาดใหญ่ที่สูงไม่แพ้กำแพงที่ล้อมรอบมหาวิทยาลัยเอาไว้เลยทีเดียว
สุดท้ายคือเมืองธาตุลมซึ่งอยู่ ณ ทิศตะวันตกเฉียงใต้ เมืองนี้เองก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เพราะเมืองนี้ไม่ได้ดูหนาแน่นไปด้วยอาคารต่างๆ อย่างสามเมืองก่อนหน้า เมืองฝั่งนี้เต็มไปด้วยพื้นที่โล่งและอาคารขนาดเล็ก แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคงไม่พ้นภูเขาสูงใหญ่ที่สุดขอบเมือง ซึ่งสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนแม้มองจากด้านนอก ไม่เพียงเท่านั้นภายในพื้นที่ของเมืองธาตุลมยังมีผู้ใช้เวทและการ์เดียนของพวกเขาบินให้เห็นอยู่โดยทั่วไปอีกด้วย
และ ณ จุดศูนย์กลางของเมือง ก็คือพื้นที่ส่วนกลางซึ่งมีอาคารสำคัญต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหอประชุมใหญ่ ห้องสมุดกลาง ห้องพักคณะอาจารย์และเจ้าหน้าที่ รวมถึงหอพักนักเรียนและอาคารเรียนรวมต่างๆ ด้วย
"แย่แล้วทุกคน อีก 15 นาทีจะเริ่มปฐมนิเทศแล้ว!" เกรสกล่าวหลังจากที่ก้มดูเวลาในโทรศัพท์ของเธอ แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนชายทั้งสามจะยังอึ้งกับภาพของมหาวิทยาลัยแห่งนี้อยู่จนไม่ได้ยินเธอ "เอ้า! ยืนเหม่ออะไรกันอยู่เนี่ยทุกคน!"
"ฮะๆ อะไรนะ?" ไนท์ที่ได้สติคนแรกถามขึ้นมาอีกครั้ง
"จะได้เวลาปฐมนิเทศแล้ว!"
"ว่าไงนะ!?" การ์ดตกใจและก้มลงดูเวลาบ้าง "วิ่งกันเถอะทุกคน"
ด้วยความเร่งรีบการ์ดจึงใช้เวทลมช่วยให้ทุกคนตัวเบาขึ้นและเตรียมที่จะออกวิ่งแต่ดูเหมือนว่าไกด์จะยังไม่รู้สึกตัว
"เลิกเหม่อได้แล้วไกด์เราต้องไปกันแล้ว" เด็กหนุ่มคว้าแขนเพื่อนสนิทของเขาก่อนที่ทุกคนจะพากันวิ่งไปตามถนนเส้นหลักเพื่อมุ่งหน้าสู่หอประชุมที่อยู่ ณ ใจกลางมหาวิทยาลัยแห่งนี้


สามารถอ่านตอนที่เหลือของ The Elementalist ภาค 2 ได้ที่ readAwrite / Dek-D / Fictionlog
และสามารถซื้อ e-book The Elementalist ภาค 1 ได้ที่ mebmarket
ขอบคุณครับ


หลังจากทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้ว เด็กทั้งสี่ก็พากันกลับห้องของตนเอง การ์ด ไกด์ และไนท์เปิดประตูเข้ามาภายในห้องของพวกเขาแล้วก็ต้องตกใจที่ได้เห็นกระดาษลอยอยู่เต็มห้องไปหมด
"อ... อะไรเนี่ย" ไกด์ที่เข้าห้องมาเป็นคนแรกอุทานออกมา
"อ๊ะ ขอโทษทีๆ" ท่ามกลางกระดาษหลายสิบใบ เด็กชายผู้มีผมสั้นสีน้ำเงินและดวงตาสีเทากล่าวขึ้นพร้อมกับใช้เวทนำกระดาษทั้งหมดมารวมกันที่มือของเขา "พอดีเมื่อกี๊ไม่มีใครอยู่เราเลยใช้พื้นที่ทำงานนิดหน่อยน่ะ แหะๆ"
เด็กชายคนดังกล่าวนำกองกระดาษวางลงบนโต๊ะในขณะที่พวกการ์ดเดินเข้ามาภายในห้อง
"เอ่อ… นายคือ…?" การ์ดพอจะมีคำตอบของตัวเองอยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือใคร
"เออใช่ เรายังไม่ได้แนะนำตัวเลยนี่นา เราชื่อ เซฟิส เป็นนักศึกษาใหม่พึ่งเข้าเรียนที่นี่ปีนี้ แล้วก็เป็นเพื่อนร่วมห้องของพวกนายด้วย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ" เซฟิสกล่าวพลางโน้มตัวอย่างสุภาพ
"ร... เราชื่อการ์ด พึ่งมาเข้าเรียนปีนี้ปีแรกเหมือนกัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ ส่วนสองคนนี้ก็อยู่ปีเดียวกับเราเหมือนกัน" การ์ดแนะนำตัวก่อนจะผายมือไปทางเพื่อนอีกสองคน
"เราไกด์"
"เอ่อ... เราชื่อไนท์ ฝากตัวด้วยเช่นกันนะ"
"เอ๊ะ ทำไมรู้สึกว่าชื่อพวกนายคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ..." เซฟิสกล่าวพลางครุ่นคิด "แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากไหน"
พวกการ์ดเองก็ไม่รู้จะตอบกลับคำพูดนั้นของเซฟิสอย่างไรทำให้ทั้งห้องเงียบสงัดไป
"เอ้อ แล้วเมื่อกี๊นายทำอะไรอยู่หรอ?" การ์ดเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อจัดการกับบรรยากาศนั้น
"อ๋อ งานของเราน่ะ พอดีเราไปรับงานจัดเรียงเอกสารมาแล้วพอดีเอกสารมันปนกันอยู่เราก็เลยใช้เวทแยกมันออกจากกันเลย แล้วค่อยไล่เก็บทีละใบตามลำดับของมันน่ะ"
"ฮะ? มีงานแบบนั้นให้ทำที่นี่ด้วยหรอ"
"มีสิ ที่มหาวิทยาลัยนี้มีงานให้ทำแบบหลากหลายมากเลยนะ แต่ว่างานเล็กๆ แบบนี้มักจะไม่ค่อยมีใครอยากทำเพราะค่าตอบแทนน้อยแถมไม่ได้ช่วยส่งเสริมประสบการณ์หรือฝึกเวทมนตร์อะไรเท่าไหร่ คนเลยมักจะไม่ค่อยทำกันน่ะ แต่ข้อดีของมันก็คืองานพวกนี้ได้เหรียญโซลิสง่ายไงล่ะ" เซฟิสอธิบาย
"อย่างนี้นี่เอง นายเป็นคนที่นี่หรอ? นายดูรู้เรื่องรายละเอียดงานในนี้ดีมากเลยอะ"
"ป... เปล่าหรอก เราแค่มีผู้ใหญ่คอยแนะนำนู่นนี่ให้เฉยๆ ส่วนตัวเรามาจากเมืองแจนัสน่ะ พวกนายล่ะมาจากไหนกัน"
"พวกเรามาจากเมืองไมอาน่ะ" ไกด์ตอบกลับไป
"เมืองไมอา... อ๊ะ นึกออกแล้ว!" อยู่ๆ เซฟกิสก็ตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น "พวกนายคือเด็กอัจฉริยะจากเมืองไมอาใช่มั้ย!?"
"ฮะ? เด็กอัจฉริยะอะไร?" พวกการ์ดมีท่าทีสับสนกันอย่างมาก
"ก็นายคือไนท์ [จอมเวทรัตติกาล] ที่ใช้เวทมืดได้ถึงระดับ 5 ตั้งแต่อายุแค่ 17 ปี ส่วนนายก็คือการ์ดผู้ใช้เวทคนแรกในรอบหลายศตวรรษที่สามารถใช้เวทได้ทั้งสี่ธาตุ แล้วนายก็คือไกด์..." เด็กหนุ่มนิ่งเงียบไปเมื่อกำลังจะพูดถึงไกด์
"พอดีวันนั้นเราอาหารเป็นพิษนิดหน่อยน่ะเลยไม่ได้ลงแข่ง แต่เรากำลังจะสร้างชื่อให้กับตัวเองในฐานะนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในศตวรรษยังไงล่ะ!" ไกด์กล่าวพร้อมยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ
"โห สุดยอดไปเลย เราจะรอติดตามนะ!"
การ์ดกับไนท์รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เซฟิสบ้าจี้ตามคำพูดของไกด์ไปด้วย แต่นั่นก็ทำให้ทั้งคู่รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นกับการพบกันครั้งแรกของเพื่อนร่วมห้องคนนี้
"ว่าแต่เด็กอัจฉริยะที่นายพูดถึงคืออะไรน่ะ..." การ์ดยังคงสงสัยในคำพูดของเซฟิสก่อนหน้านี้อยู่ ไกด์และไนท์เองก็เช่นกัน
"ก็พวกนายไง พวกนายน่ะดังมากเลยนะ คนพูดถึงกันไปทั่วเลยว่าปีนี้จะมีเด็กอัจฉริยะจากเมืองไมอามาเรียนที่มหาวิทยาลัยโซลิสด้วย แล้วเราก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้มาอยู่ห้องเดียวกันกับพวกนายด้วย ตื่นเต้นเป็นบ้า"
"เฮ้ย นายก็พูดเกินไป พวกเราก็เป็นคนธรรมดาเหมือนนายนั่นแหละ ไม่ใช่อัจฉริยะอะไรหรอก" เด็กหนุ่มตอบกลับไปอย่างเขินอาย
"ไม่เกินไปหรอกน่า พวกนายไม่รู้หรอกว่าคนอื่นเขาพูดถึงพวกนายกันเยอะแยะขนาดไหน"
"ขนาดนั้นเลยหรอ…?" คำพูดของเซฟิสทำเอาพวกการ์ดทำตัวไม่ถูกกันสักเท่าไรนัก
"ขนาดนั้นเลยแหละ เอ้อ แต่นี่พึ่งกลับมาจากข้างนอกกัน เหนื่อยกันรึเปล่าเนี่ย ขอโทษทีนะ ชวนคุยไปเรื่อยรบกวนเวลาพักผ่อนพวกนายแย่เลย"
"เฮ้ย ไม่ๆ ยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันแล้ว ได้คุยทำความรู้จักกันไว้ก็ดีแล้วล่ะ" ไกด์กล่าวพลางแตะมือลงบนไหล่ของเซฟิส
"ถ้ามีอะไรที่นายสามารถแนะนำเราเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยนี้ได้ก็บอกเลยนะ" การ์ดเสริม ในขณะที่ไนท์พยักหน้าเห็นด้วย
"อื้อ! ถ้าพวกนายสงสัยอะไรก็ถามเราได้ตลอดเหมือนกันนะ ถ้าเรารู้เราจะบอกทุกอย่างเลย" เซฟิสยิ้มรับ "ยังไงเราให้พวกนายพักผ่อนกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวเราเองก็จะรีบทำงานของวันนี้ให้เสร็จแล้วก็เข้านอนแล้วเหมือนกัน พรุ่งนี้ต้องไปลงชื่อเรียนพวกวิชานู่นนี่แต่เช้าอีก"
"โอเค สู้ๆ นะ"
พวกการ์ดพากันเข้าห้องนอนไปและปิดประตูลงเบาๆ
"เพื่อนร่วมห้องเรานี่ดูร่าเริงดีนะ" การ์ดพูดด้วยเสียงเบาเพราะกลัวว่าเซฟิสจะได้ยินเข้า
"แกจะกระซิบทำไมน่ะการ์ด" ไกด์ใช้เสียงปกติด้วยความซื่อบื้อ
การ์ดทำท่าทางบอกให้เพื่อนจอมทึ่มเบาเสียงลง
"ก็ฉันพูดถึงเซฟิสอยู่ แล้วเขาก็อยู่นอกห้องนี้เอง ถ้าเขาได้ยินอะไรเข้ามันจะไม่ดูเสียมารยาทรึไงเล่า"
"ก็ถูกของแกแฮะ…" ไกด์เบาเสียงตามที่การ์ดบอก "แต่หมอนั่นก็ดูเป็นคนดีนะ ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไรหรอกน่า"
"ฉันก็ไม่ได้จะบอกว่าเขามีพิษมีภัยอะไร แค่พูดเฉยๆ ว่าดูเป็นคนร่าเริงดี แบบดูเป็นมิตร แล้วก็พูดเก่งสุดๆ ไปเลย"
"อื้อ ถ้าใช้เวลาซักหน่อยน่าจะสนิทกันได้มากขึ้นน่ะนะ" ไนท์กล่าว
"จริงสิ หมอนั่นบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะไปลงเรียนใช่ปะ เราไม่ลองชวนเขาไปกับพวกเราดูล่ะ จะได้สนิทกันไวขึ้นไง" ไกด์เสนอ
"น่าสนใจนะ นายโอเคมั้ยไนท์?" การ์ดหันไปถามความเห็นเพื่อนอีกคน
"เอาสิ เราไม่มีปัญหาอะไรนะ บางทีเซฟิสเขาอาจจะมีวิชาอะไรดีๆ แนะนำให้พวกเราด้วยก็ได้" ไนท์ตอบ
"โอเค! งั้นปล่อยเป็นหน้าที่ฉันเอง" ไกด์เดินออกจากห้องไปครู่หนึ่งก่อนที่จะยิ้มร่ากลับเข้ามา "เรียบร้อย!"
การ์ดหัวเราะเบาๆ ในบรรดาพวกเขาทั้งสามคน คนที่อัธยาศัยดีที่สุดคงไม่พ้นไกด์นี่แหละ ถ้าจะต้องสานสัมพันธ์กับใครสักคน การมีไกด์อยู่ในกลุ่มก็จะทำให้หลายๆ อย่างดำเนินไปได้อย่างราบรื่นมากขึ้น
หลังจากที่นั่งพักกันเล็กน้อย เด็กทั้งสามก็จัดการกิจวัตรประจำวันของตัวเองก่อนที่จะเข้านอน และไม่นานนักหลังจากนั้นเซฟิสก็เข้ามาพักผ่อนที่เตียงของเขาเองเช่นกัน
'เออนี่ โอรอส ฉันมีเรื่องอยากจะถามน่ะ' การ์ดคิดในใจขณะที่เขานอนอยู่
'อะไรรึ?' เจ้าแมวขาวซึ่งนอนอยู่ไม่ห่างกล่าว
'พวกนายทำได้แค่ยืดหดร่างหรอ? แปลงร่างเป็นอย่างอื่นได้รึเปล่า?'
'เจ้าหมายความว่ายังไง ข้าไม่เข้าใจ'
'เอ่อ ก็วันนี้เราเดินผ่านร้านเครื่องประดับกัน ฉันก็เลยสงสัยขึ้นมาน่ะว่าพวกนายแปลงร่างเป็นสิ่งของได้มั้ย หรือทำได้แค่สิ่งมีชีวิตเท่านั้น'
โอรอสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ 'เอาตรงๆ ข้าไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย ข้าก็เลยให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ แต่สำหรับข้า ข้าคิดว่าข้าทำได้นะ แต่แค่มันอาจจะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยน่ะ ทำไมรึ?'
'จริงหรอ! ถ้าทำแบบนั้นได้จริงๆ งั้นฉันก็สามารถให้ทุกคนอยู่กับฉันได้ตลอดเวลาน่ะสิ'
'โฮ่ ถูกของเจ้านะ แต่เรื่องนี้ถ้าไม่ลองดูก็ยังแน่ใจไม่ได้หรอก'
'งั้นพรุ่งนี้หลังจากลงเรียนเสร็จแล้ว เราไปเช่าห้องส่วนตัวทดลองกันเถอะ!'
'เจ้าดูกระตือรือร้นจังนะ' เจ้าการ์เดียนหัวเราะเบาๆ
'แหม ก็ถ้าเราต้องทำงานแล้วก็เรียนเวทหลายๆ ธาตุในแต่ละวันโดยไม่มีทุกคนช่วยชี้นำมันก็ลำบากนี่นา มีทุกคนอยู่ด้วยยังไงมันก็อุ่นใจกว่า' การ์ดอธิบาย
'แล้วพวกข้าก็จะฝึกเจ้าได้ทุกที่ทุกเวลาด้วย'
'เอ๊ะ... นี่ฉันคิดถูกรึเปล่านะที่เสนอเรื่องนี้ขึ้นมา'
โอรอสหัวเราะชอบใจเป็นการใหญ่ 'จะมานึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะการ์ด'
'งานเข้าแล้วสิเรา…'
… เช้าถัดมา ...
การ์ด ไกด์ และไนท์ มารวมตัวกับเกรสที่ด้านหน้าหอพัก ทั้งสามคนได้พาเซฟิสมาด้วยตามที่พวกเขาคุยกันไว้เมื่อคืนนี้
"สวัสดี เราชื่อเซฟิส ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เด็กหนุ่มแนะนำตัวกับเกรส
"สวัสดี เราเกรส ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" เด็กหญิงตอบกลับไป
"จริงสิ แล้วนี่แกอยู่ห้องกับใครบ้างละเนี่ย?" การ์ดถามเกรส
"ฉันอยู่คนเดียวน่ะ"
"อ้าว ทำไมล่ะ ห้องนึงไม่ได้อยู่กันสี่คนหรอ?"
"เหมือนว่านักศึกษาหญิงเขาจะไม่ค่อยอยู่หอกันน่ะ ส่วนใหญ่ก็จะอยู่กับครอบครัวที่เมืองด้านนอกมหาวิทยาลัยมากกว่า ห้องมันก็เลยเหลือว่างเยอะฉันเลยต้องอยู่ห้องคนเดียว" เด็กหญิงอธิบาย
"โห น่าอิจฉาอะ สบายน่าดู" ไกด์บ่น
"สบายก็แย่แล้วย่ะ ห้องสำหรับสี่คนแต่อยู่คนเดียว นึกสภาพว่ามีเตียงสี่เตียงแล้วฉันนอนคนเดียวสิ หลอนจะแย่"
"งั้นเดี๋ยวฉันไปนอนเป็นเพื่อนเอาปะ?"
เกรสฟาดเข้าหลังไกด์ทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น "ไม่ต้องเลยย่ะ ถ้าให้แกมาอยู่ด้วยฉันขออยู่คนเดียวดีกว่า"
"ใจร้ายเป็นบ้า…" เด็กหนุ่มทำหน้าเศร้า
"นี่สองคนนี้เขาเล่นแรงกันแบบนี้ประจำเลยหรอ…" เซฟิสแอบกระซิบถามการ์ด
"ฮ่าๆๆ ใช่แล้วล่ะ สองคนนี้สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว บ้านอยู่ติดกันด้วย เรียกว่าโตมาด้วยกันเลยก็ว่าได้น่ะ" การ์ดเล่า
"อ๋อ แบบนี้นี่เอง"
"แต่ไกด์เองก็เป็นคนที่แข็งแรงมากกว่าคนอื่นๆ ในรุ่นเดียวกันอยู่แล้วด้วย ก็เลยทนมือเกรสได้พอสมควร เกรสเองก็รู้ดีว่าต่อให้ใช้แรงเต็มที่กับไกด์หมอนั่นก็ไม่สะทกสะท้านอะไร ก็เลยเป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละ"
"เข้าใจแล้วๆ สนิทกันมากจนน่าอิจฉาเลยนะเนี่ย"
'อย่าไปอิจฉาเลย ไกด์น่ะน่าสงสารจะตาย เพราะเกรสไม่ยอมเปิดใจให้ซักที' การ์ดได้แต่คิดในใจและไม่ได้บอกเซฟิสออกไปเพราะเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อนสนิททั้งสอง
เด็กทั้งห้าคนใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการตระเวนลงเรียนวิชาต่างๆ ตามที่พวกเขาวางแผนไว้ ข้อมูลที่เซฟิสมีอยู่ช่วยทุ่นเวลาของทุกคนได้มาก เพราะในบางวิชานั้นมีเงื่อนไขเฉพาะจึงจะสามารถลงเรียนได้ อย่างเช่นวิชาการต่อสู้ด้วยอาวุธประเภทต่างๆ นั้น ต้องผ่านการเรียนวิชาศิลปะป้องกันตัวมาก่อน เป็นต้น ทำให้พวกการ์ดไม่ต้องเสียเวลาไปกับการเดินหาข้อมูลเหล่านี้
นอกจากวิชาที่พวกการ์ดวางแผนไว้ว่าจะเรียนตั้งแต่แรกคือวิชาศิลปะป้องกันตัว การต่อสู้ร่วมกับการ์เดียน และวิชาออกกำลังกายที่ไกด์อยากจะลงนั้น เซฟิสก็ได้แนะนำให้พวกเขาลงเรียนวิชาเวทมนตร์สำหรับป้องกันตัว และวิชาเวทมนตร์สำหรับรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินของแต่ละธาตุด้วย
หลังจากที่ลงเรียนที่พื้นที่ส่วนกลางเรียบร้อยแล้ว แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปตามเมืองธาตุของตนเองเพื่อลงเรียนวิชาเฉพาะธาตุนั้นๆ ต่อ
"จริงสิ แบบนี้ตอนเรียนวิชาของธาตุลมเราก็จะได้เรียนกับการ์ดด้วยใช่มั้ย?" เซฟิสซึ่งมาที่เมืองธาตุลมพร้อมกับการ์ดถามด้วยสายตาคาดหวัง
"อืม... ถ้านายลงเรียนวันเวลาเดียวกับเราก็ใช่แหละ" การ์ดตอบกลับไป
"แจ๋วเลย!"
"แต่เราคงไม่ได้ลงเรียนหลายอย่างนะ เพราะเราต้องแบ่งเวลาไปเรียนธาตุอื่นด้วยน่ะ"
"อื้อ แค่มีโอกาสได้เรียนร่วมกับการ์ดเราก็ดีใจแล้ว เราพึ่งใช้เวทได้แค่ระดับ 4 เอง การได้เรียนร่วมกับคนเก่งๆ มันก็เป็นประสบการณ์ที่ดีให้กับเรานะ เหมือนมีเป้าหมายให้ตามน่ะ" เซฟิสกล่าวอย่างร่าเริง
"พูดแบบนั้นเราก็เขินแย่สิ"
"ถ้าเราสงสัยอะไรเกี่ยวกับการใช้เวท เราขอปรึกษาการ์ดได้มั้ย?"
"ได้อยู่แล้วสิ! ก็เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา"
"เย่!"
ไม่นานนักการ์ดก็ขอแยกตัวออกมาเพื่อไปยังจุดหมายของเขา เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังอาคารฝึกซ้อมส่วนตัวในทันทีเพื่อทดลองสิ่งที่เขาคิดเมื่อคืนว่าสามารถทำได้จริงหรือไม่
การ์ดจ่ายเงิน 5 ทองแดงให้กับผู้ดูแลด้านหน้าอาคารเพื่อใช้ห้องที่มีขนาดเล็กสุดเป็นเวลา 1 ชั่วโมง
ทันทีที่เขาเข้ามาภายในห้อง เด็กชายก็เรียกการ์เดียนที่เหลืออีกสามตนออกมา เจ้านกไฟ มาดาร์ เต่าดิน เบก้า และมังกรน้ำ ซากัน ปรากฏตัวออกมาในร่างเล็กเช่นเดียวกับโอรอสเหมือนกับทุกครั้ง
'เป็นไงบ้างการ์ด ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย?' เจ้ามังกรซากันถามเด็กชาย
'อื้อ ทุกอย่างโอเค คิดว่าพรุ่งนี้ทุกคนก็น่าจะเริ่มเข้าเรียนแล้วก็ทำงานตามที่ต่างๆ ในมหาวิทยาลัยนี้แล้วล่ะ' การ์ดอธิบาย
'โฮ่ มหาวิทยาลัยนี้ให้ทำงานเลยหรอ เจ๋งดีแฮะ' เบก้ารู้สึกพึงพอใจ 'ว่าแต่วันนี้เจ้าเรียกพวกข้าออกมาทำไมฮึ หรือมีแผนจะฝึกเวทอะไร?'
'การ์ดคิดอะไรแปลกๆ ได้เมื่อคืนน่ะ ข้าก็เลยอยากจะยืนยันกับพวกเจ้าสักหน่อยว่าสิ่งที่การ์ดคิดมันเป็นไปได้รึเปล่า' เจ้าแมวขาวเกริ่น
'แล้วอะไรแปลกๆ ที่ว่านั่นคืออะไรล่ะ?'
'คือฉันอยากรู้ว่าพวกนายสามารถแปลงร่างเป็นสิ่งของได้รึเปล่าน่ะ พวกนายเคยแต่ยืดหดร่างให้ดู แต่ฉันก็ไม่เคยถามว่าข้อจำกัดของการแปลงร่างของพวกนายคืออะไรบ้าง' เด็กหนุ่มอธิบายรายละเอียด
'เป็นเรื่องที่น่าสนใจนะ' วิหคเพลิงกล่าว 'เจ้าพอจะยกตัวอย่างได้มั้ยว่าอยากให้พวกข้าแปลงเป็นอะไร เดี๋ยวข้าจะลองทำดู'
'อืม...' การ์ดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป 'ถ้าเป็นพวกเครื่องประดับที่สามารถใส่หรือติดตามตัวได้ก็น่าจะดีนะ แบบสร้อยหรือจี้อะไรแบบนี้น่ะ'
'จี้งั้นหรอ...' มาดาร์รับฟังความคิดของการ์ด ก่อนที่ร่างของมันจะถูกห่อหุ้มด้วยประกายแสงสีแดงของธาตุไฟ จากนกตัวน้อยในตอนแรกร่างของมันก็เล็กลงเรื่อยๆ และเมื่อประกายธาตุหายไปมาดาร์ก็กลายสภาพเป็นจี้รูปนกขนาดเล็กกว่าฝ่ามือ มันสวยงามด้วยสีแดงเข้มแวววาวลอยอยู่ในอากาศ
'สวยจัง...'
'ทำได้จริงๆ ด้วย' จี้รูปนกขยับไปมาเล็กน้อยขณะที่มันพูด 'แต่ถ้าจะไม่ให้ขยับตัวเลยนี่มันก็ยากเหมือนกันนะเนี่ย'
'แบบนั้นมันจะลำบากพวกนายเกินไปรึเปล่าน่ะ?' เด็กชายถามด้วยความเกรงใจ
'ว่ากันตามตรงก็ไม่ลำบากหรอกนะ พวกข้าก็มีชีวิตอยู่กันมาเป็นพันปีแล้ว บางทีพวกข้าก็ไม่ได้ขยับตัวกันเป็นปีก็มี แต่แค่นี่มันอยู่ในร่างที่ไม่คุ้นเคยเลยอาจจะต้องใช้เวลาซักหน่อยน่ะ'
'เยี่ยมเลย! แบบนี้ทุกคนก็อยู่กับเราได้ตลอดเวลาแล้วสิ'
'อ๋อ นี่เจ้าคิดเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะแบบนี้เองสินะ' เบก้ากล่าว
'แหะๆ ใช่แล้วล่ะ'
'ทำไมอยู่ดีๆ ถึงอยากให้พวกข้าอยู่ด้วยตลอดเวลาขึ้นมาล่ะฮึ?'
'เพราะการ์ดจะหาเวลาเรียกพวกเจ้าออกมาได้ยากขึ้นน่ะ' โอรอสตอบแทน 'หมอนี่ไม่ได้อยู่ลำพังคนเดียวเหมือนแต่ก่อน ก็เลยเกรงว่าเวลาเรียนหรือฝึกอะไรที่ใช้ธาตุอื่นจะลำบาก ส่วนข้าก็เห็นว่าถ้าพวกเราอยู่ด้วยตลอดเวลาได้ ก็จะช่วยกันฝึกการ์ดได้ตลอดเวลาด้วย ก็เป็นอะไรที่สะดวกดีเหมือนกัน'
'สะดวกกับเจ้าน่ะสิ ไม่ต้องอยู่นิ่งๆ เหมือนพวกข้า' เจ้าเต่าพูดแบบไม่จริงจัง
'ฮ่าๆๆ แต่เจ้าเองก็อยากอยู่กับการ์ดตลอดเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ?'
'ข้าเนี่ยนะอยากอยู่กับเจ้าหนูนี่ตลอดเวลา? ฝันไปเถอะ'
'อย่าไปฟังเบก้ามันมากนะการ์ด มันก็ปากแข็งไปงั้นแหละ' ซากันกล่าว
'เฮ้ย ข้าได้ยินนะ!'
'พอได้แล้วๆ ตีกันเก่งจริงๆ พวกเจ้านี่' มาดาร์แทรกบทสนทนาขึ้นมา 'ถ้าพวกเจ้าไม่รีบฝึกแปลงร่างกันเดี๋ยวจะไม่ชินเอานะ'
'รู้แล้วละน่า' เบก้าบ่นเล็กน้อยก่อนที่มันและซากันจะแปลงร่างเป็นเครื่องประดับบ้าง
ซากันแปลงเป็นสร้อยคอรูปมังกรสีน้ำเงินสลับเทาในขณะที่เบก้าแปลงเป็นแหวนสีน้ำตาลที่มีลวดลายสีดำคล้ายกระดองเต่าตลอดทั้งวง
หลังจากที่ได้ใช้เวลาปรับตัวอยู่สักครู่ การ์ดก็สวมการ์เดียนของเขาที่แปลงกายเป็นเครื่องประดับไว้บนตัว
'ยังไงเราก็ขอฝากตัวกับทุกคนอีกรอบด้วยนะ'


"อ้าว ทำไมอยู่คนเดียวล่ะเกรส ไกด์หายไปไหนหรอ?" การ์ดและไนท์ซึ่งตามลงมาทีหลังพบเกรสอยู่ที่ด้านหน้าหอพักเพียงลำพัง
เด็กหญิงไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากส่ายศีรษะและชี้ไปยังร้านอาหารร้านหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก
เด็กชายทั้งสองหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่พวกเขาจะพากันเดินไปหาเพื่อนตัวแสบ
"เอ้า อาอันแอ๊วอ๋ออุ๊กอน (มากันแล้วหรอทุกคน)" ไกด์พูดทั้งๆ ที่มีอาหารอยู่เต็มปาก
"กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูดมั้ยยะ" เกรสกุมขมับและหันไปคุยกับอีกสองคนแทน "พวกแกอยากกินอะไรกันเป็นพิเศษมั้ย?"
"อืม ไม่นะ"
"เราก็กินอะไรก็ได้เหมือนกัน"
การ์ดและไนท์ตอบกลับไป
"งั้นเอาใหม่ ฉันขอเปลี่ยนคำถาม เราจะหาร้านนั่งกินกันก่อน หรือเราจะหาอะไรที่เดินกินได้ดี" เด็กหญิงกล่าว
"ฉันว่าหาอะไรที่เดินกินได้ดีกว่าปะ ยังไงไกด์ก็ได้ของกินแล้วด้วย เราจะได้เดินไปด้วยแล้วก็สำรวจรอบๆ นี้ไปด้วยเลยไง" การ์ดออกความเห็น
"แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ นายโอเคมั้ยไนท์?" เกรสหันไปถามเพื่อนอีกคน และเด็กหนุ่มก็พยักหน้าตอบรับกลับมา
"ว่าแต่... เราจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าตรงไหนมีอะไรบ้าง..."
"ฉันกะแล้วว่าจะต้องมีคนพูดแบบนี้ ฉันก็เลยเตรียมนี่ไว้ไงล่ะ!" เด็กหญิงกล่าวพลางชูแผ่นพับใบหนึ่งขึ้นมา เธอคลี่มันออกเผยให้เห็นแผนที่ของพื้นที่ส่วนกลางมหาวิทยาลัยโซลิสพร้อมกับข้อมูลเบื้องต้นของสถานที่บริเวณนั้น
"แกไปเอาไอ้นี่มาจากไหนเนี่ย?"
"แหะๆ จริงๆ ฉันก็พึ่งไปซื้อมาจากร้านแถวนี้ก่อนที่พวกนายจะลงมานั่นแหละ เขามีแผนที่ส่วนอื่นๆ ของมหาวิทยาลัยขายด้วยนะ ไว้พวกเราเดินดูแถวนี้กันเสร็จแล้วฉันพาพวกนายไปซื้ออีกทีก็ได้ เพราะยังไงพวกเราก็ต้องไปสำรวจส่วนอื่นๆ ของเมืองตามธาตุของตัวเองอยู่แล้วด้วย"
"อื้อ โอเค งั้นเราก็ไปหาของกินแล้วเดินดูรอบๆ กันเถอะ"
หลังจากที่ทุกคนซื้ออาหารติดไม้ติดมือกันมาเรียบร้อยแล้ว เด็กทั้งสี่ก็อาศัยแผนที่ของเกรสเดินสำรวจบริเวณพื้นที่ส่วนกลางโดยตั้งต้นจากหอพักของพวกเขาซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกไล่ทวนเข็มนาฬิกาไปเรื่อยๆ ตามถนนเส้นหลักซึ่งล้อมรอบพื้นที่ส่วนกลางนี้เอาไว้
ที่ทิศตะวันตกเฉียงใต้มีคลินิกขนาดกลางซึ่งมีผู้คนเข้าออกมากพอสมควร ด้วยเหตุที่เมืองของธาตุอื่นๆ นอกจากธาตุน้ำนั้นไม่มีคลินิกเป็นของตนเองเพราะผู้ที่ใช้เวทมนตร์ในการรักษาได้มีเพียงผู้ใช้เวทน้ำเพียงธาตุเดียว ทำให้คลินิกแห่งนี้เป็นจุดที่สะดวกที่สุดสำหรับเมืองเหล่านั้นในการมาใช้บริการ
ถัดมาทางด้านทิศใต้ใกล้กับหอประชุมคือโรงยิมซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกับของโรงเรียนไมอาแต่มีรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสแทน และห่างออกมาอีกเล็กน้อยเป็นหอสมุดกลางซึ่งมีลักษณะเป็นอาคารทรงเก้าเหลี่ยมสามชั้น มันสูงและใหญ่โตแทบจะเทียบเท่าหอคอยเพลิงของเมืองธาตุไฟเลยทีเดียว แต่ที่นี่กลับไม่ได้มีคนพลุกพล่านมากนักด้วยความที่ผู้คนมักจะไปใช้ห้องสมุดประจำธาตุของตนเองในการค้นคว้าหาความรู้เสียมากกว่า
ทางทิศตะวันออกมีอาคารที่พักของบุคลากรมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะเป็นครูอาจารย์ หรือเจ้าหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยต่างๆ และที่ด้านหน้าของอาคารที่พักนั้นก็มีลานสาธารณะโล่งกว้างให้นักศึกษาหรือบุคคลที่ต้องการสามารถมาฝึกฝนหรือทำกิจกรรมต่างๆ ได้
ในกรณีที่บุคคลใดก็ตามต้องการพื้นที่ส่วนตัวในการฝึกซ้อม เหนือลานสาธารณะก็มีอาคารที่ถูกสร้างขึ้นมาเฉพาะเพื่อการนี้ โดยที่ภายในอาคารจะแบ่งออกเป็นห้องหลายๆ ขนาดขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้ใช้ แต่แน่นอนว่าการจะเข้าไปใช้พื้นที่เหล่านี้ได้นั้นจำเป็นจะต้องเสียค่าใช้จ่ายตามขนาดของห้องและระยะเวลาที่จะใช้ห้องด้วย
และสุดท้ายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือคืออาคารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในพื้นที่ส่วนกลางแห่งนี้นั่นก็คือ โคลอสเซียม ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับการเรียนการสอนที่ต้องใช้พื้นที่มากเป็นพิเศษอย่างวิชาที่ต้องเรียนร่วมกับการ์เดียน หรือวิชาที่ต้องใช้เวทมนตร์ขนาดใหญ่เป็นต้น
เมื่อผ่านโคลอสเซียมมา เด็กทั้งสี่ก็กลับมาอยู่ที่ด้านหน้าหอพักของพวกเขาอีกครั้ง
"ครบรอบแล้ว!" ไกด์พูดประหนึ่งว่าพวกเขาวิ่งรอบสนามจนจบรอบ
"ทีนี้เราก็ต้องมาดูกันสินะว่ามีวิชาหรือกิจการอะไรที่น่าสนใจบ้าง" การ์ดพูดลอยๆ ขึ้นมา
"แน่นอนว่าต้องเป็นวิชาศิลปะป้องกันตัวกับวิชาออกกำลังกายอยู่แล้ว!"
"แกไม่เบื่อมั่งหรือไงไกด์ ตอน ม.ปลาย ก็เรียนพวกนั้นมา 3 ปีแล้วนะ" เกรสไม่เห็นด้วยเท่าไรนัก
"เฮ้ย มันไม่เหมือนกันน่า นี่มันระดับมหาวิทยาลัยแล้ว มันต้องมีเทคนิคอะไรที่เจ๋งขึ้นแน่นอน"
"จ้ะๆ ตามใจแก แต่ฉันขอผ่านนะวิชาพวกนั้นน่ะ ไม่ใช่ทางจริงๆ"
"ฉันว่าวิชาการต่อสู้ร่วมกับการ์เดียนนี่ควรจะลงเรียนกันนะ" การ์ดเสนอความเห็นของเขาบ้าง "เพราะเรายังไม่เคยเรียนการต่อสู้ร่วมกับการ์เดียนกันมาก่อนเลย อย่างน้อยเรียนไว้เผื่อป้องกันตัวก็ยังดี"
เพื่อนอีกสามคนต่างเห็นด้วยกับการ์ด
"จริงๆ เราอยากลงเรียนวิชาต่อสู้ด้วยอาวุธประเภทต่างๆ ด้วยนะ เผื่อว่าจะเอามาประยุกต์ใช้กับเวทมนตร์ของเราได้น่ะ" ไนท์กล่าว
"พวกวิชาสู้ๆ นี่นับฉันออกไปได้เลย ฉันน่าจะไปลงแต่พวกวิชารักษาตามที่วางแผนไว้แต่แรกน่ะ" เกรสปฏิเสธอีกครั้ง
"วิชาอาวุธนี่ฉันก็คงไม่ลงเหมือนกันอะ จะต่อสู้ทั้งทีมันก็ต้องใช้หมัดเซ่! ร่างกายเรานี่แหละคืออาวุธที่ดีที่สุดแล้ว!" คำพูดของไกด์ทำเอาทุกคนหัวเราะออกมาทันที
"โอเคๆ งั้นเราก็มีวิชาที่เรียนด้วยกันได้อยู่บ้าง แล้วนอกจากนั้นก็ต้องไปเรียนแยกตามเมืองธาตุของตัวเองสินะ" การ์ดสรุป
"อืม... การ์ด" อยู่ๆ เกรสก็เรียกเพื่อนของเธอ
"ว่าไงเกรส?"
"แกต้องเรียนวิชาของทุกธาตุอยู่แล้วใช่ปะ? ตอนที่แกไปเรียนวิชาธาตุน้ำอะ แกมาเรียนวิชารักษาเป็นเพื่อนเราหน่อยได้มั้ย?"
"ฮะ? วิชารักษาเนี่ยนะ...?"
"นะๆ อย่างน้อยแค่ขั้นพื้นฐานก็ได้ เอาไว้เผื่อปฐมพยาบาลยามฉุกเฉินไง" เด็กหญิงอ้อนสุดฤทธิ์
'เอาไงดีหว่า รู้สึกวิชารักษาไม่ค่อยใช่ทางสำหรับเราด้วยสิ' เด็กหนุ่มคิดในใจ
'ก็เรียนไปสิ ไม่เห็นเป็นไรเลย อย่างน้อยก็เอาไว้ปฐมพยาบาลอย่างที่แม่หนูนั่นว่ามาก็ดีเหมือนกัน' โอรอสเห็นด้วยกับคำพูดของเกรส
'เอางั้นหรอ...'
"ก็ได้…" การ์ดตอบรับไปอย่างลังเล
"เฮ้ย งั้นตอนที่แกเรียนเวทดินแกก็ต้องมาเรียนกับฉันด้วยนะการ์ด!" ไกด์ขอบ้าง
"อะไรของพวกแกเนี่ย ไม่ใช่ว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันเลยซักหน่อย" การ์ดรู้สึกฉงนกับท่าทีของเพื่อน
"ก็พวกเราไม่ได้มีวิชาเรียนรวมด้วยกันมากเหมือนสมัยมัธยมแล้วนี่นา อีกอย่างถ้าเราเรียนด้วยกันได้ ก็จะได้ปรึกษากันเวลาที่มีอะไรไม่เข้าใจไง ใช่มั้ยไกด์" เกรสอธิบายและไกด์ก็พยักหน้าเห็นด้วยเป็นการใหญ่
"โอเคๆ เข้าใจแล้ว งั้นเดี๋ยววิชาไหนที่เรียนด้วยกันได้ก็จะไปเรียนกับพวกแกด้วยหมดเลย โอเคมั้ย?"
"เยี่ยม!" เกรสและไกด์ดีใจกันอย่างออกนอกหน้า
การ์ดอมยิ้มและรู้สึกเอ็นดูเพื่อนทั้งสองอยู่ในใจ
"ว่าแต่เราจะเอาไงกันต่อดีตอนนี้ อีกตั้งนานกว่าจะมืด เรายังเหลือเวลากันอีกตั้งเยอะแหนะ" การ์ดถามเพื่อนๆ ของเขา
ทุกคนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ไนท์จะพูดขึ้นมา "เราว่าเราจะไปดูงานผู้ช่วยบรรณารักษ์ที่หอสมุดกลางหน่อยน่ะ"
"ผู้ช่วยบรรณารักษ์เนี่ยนะ? ทำไมล่ะ?"
"คือยังไงเราก็ไปลงเรียนหรือทำงานที่เมืองธาตุอื่นๆ ไม่ได้อยู่แล้ว แล้วเราก็คิดว่าหอสมุดของที่นี่น่าจะมีความรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ธาตุมืดให้เราได้ศึกษาเพิ่มเติมน่ะ อีกอย่างเมื่อกี้ที่พวกเราเดินผ่านกันมาก็ดูคนไม่เยอะมากด้วย ถ้าได้ทำงานที่นั่นเราก็น่าจะแบ่งเวลาไปอ่านหนังสือระหว่างทำงานได้ด้วย"
"ถ้านายว่าแบบนั้น มันก็ดูจะเหมาะกับนายจริงๆ แหละ" การ์ดเห็นด้วย "หรือว่าพวกเราจะแยกย้ายกันไปดูงานที่แต่ละคนจะทำกันเลยมั้ย ยังไงการมีงานทำที่นี่ก็สำคัญด้วย"
"ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างไนท์ถ้าได้งานที่หอสมุดแล้วก็จะเหลือพวกเราสามคนล่ะ" เกรสกล่าว
"แกไม่ลองไปดูงานที่คลินิกกลางล่ะเกรส ตรงนั้นก็ดูเหมาะกับแกดีนะ ได้ฝึกเวทรักษาไปในตัวด้วยตามที่แกตั้งใจไว้ไง"
"อื้อ ฉันก็คิดไว้อยู่เหมือนกันว่าจะทำงานที่คลินิกแต่คงไม่ทำที่คลินิกกลางนี้อะ"
"อ้าว ทำไมล่ะ?"
"ก็มันดูวุ่นวาย แบบคนมาใช้บริการเยอะ แล้วฉันก็ยังไม่ได้เก่งหรือมีประสบการณ์ขนาดนั้น ฉันว่าจะลองไปเริ่มจากคลินิกเล็กๆ ดูก่อนน่ะ" เด็กหญิงอธิบาย
"ก็ถูกของแกนะ"
"แต่ก่อนอื่นเลย ฉันว่าฉันพาพวกแกไปซื้อแผนที่ของเมืองส่วนอื่นๆ ก่อนดีกว่า"
เด็กชายทั้งสามเห็นด้วยและพากันไปยังร้านที่เกรสซื้อแผนที่ส่วนกลางไปก่อนหน้านี้ ร้านนี้เป็นแผงเล็กๆ อยู่ด้านหน้าหอพัก มีพนักงานหญิงที่ดูอายุมากกว่าพวกการ์ดเพียงเล็กน้อยประจำอยู่
"สวัสดีครับ พอจะมีแผนที่ของทั้งมหาวิทยาลัยโซลิสมั้ยครับ?" การ์ดถามอย่างสุภาพ
"แผนที่ของทั้งมหาวิทยาลัยหรอ? ต้องอันนี้เลยจ้ะ ครอบคลุมข้อมูลของทุกเมืองรวมถึงพื้นที่ส่วนกลางอย่างครบถ้วน ใบนี้ใบเดียวครบจบทุกอย่างภายในราคา 2 เงินเท่านั้นจ้ะ" พนักงานสาวยื่นแผ่นพับที่มีขนาดใหญ่และหนาที่สุดให้กับเด็กหนุ่ม
"ฮะ? 2 เงินเลยหรอคะ? เมื่อกี๊หนูมาซื้อใบนี้ไปมันแค่ 2 ทองแดงเองนะ" เกรสชูแผนที่ของเธอขึ้นมา
"แหม ก็ใบนั้นมันมีแค่ข้อมูลของพื้นที่ส่วนกลางนี่จ๊ะ ถ้าเป็นแผนที่ของเมืองธาตุต่างๆ น่ะ มันก็ราคาเริ่มที่ 5 ทองแดงทั้งนั้นแหละจ้ะ เพราะงั้นแผนที่ใหญ่นี่ราคา 2 เงินก็ถือว่าถูกแล้วนะ เทียบกับเวลาที่พวกเธอต้องเสียไปถ้าต้องหาข้อมูลในเมืองเองน่ะ นี่ถือว่าคุ้มสุดๆ ไปเลย"
"แต่ถ้าต้องใช้ 2 เงินตั้งแต่วันแรกแบบนี้มันก็ดูฟุ่มเฟือยเกินไปอยู่ดีแฮะ" เด็กหญิงพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปเจอไนท์และคิดอะไรบางอย่างออก เธอกระซิบข้างๆ หูของเด็กชาย "ไนท์ๆ นายช่วยลองอ้อนให้เขาลดราคาให้หน่อยได้มั้ยอะ"
"ร... เราเนี่ยนะ?" ไนท์ไม่แน่ใจนักว่าเขาจะช่วยอะไรได้
"นะๆ เผื่อทุกคนจะได้ประหยัดเงินกัน"
"เอ่อ... โอเค เราจะลองดูนะ" เด็กหนุ่มรับคำก่อนจะเดินเข้าไปหาพนักงานร้าน "ขอโทษนะครับ คือพวกเรามีเงินกันไม่เยอะเท่าไหร่ พอจะลดราคาให้พวกเราได้มั้ยครับ?"
"ตายจริง รูปหล่อคนนี้มาจากไหนเนี่ย หน้าไม่คุ้นเลย นักศึกษาใหม่ของปีนี้หรอ?" พนักงานสาวมีท่าทีเปลี่ยนไปทันทีเมื่อพูดคุยกับไนท์
"ช... ใช่ครับ พวกผมพึ่งมาถึงที่นี่วันนี้วันแรกเลยครับ... เอ่อ... คือเรื่องแผนที่..."
"แหมๆ ใจร้อนจังเลยนะจ๊ะ พี่ไม่ลืมเรื่องแผนที่ของเธอหรอก แต่ถึงจะส่งคนหล่อมาอ้อนพี่ก็ลดให้ไม่ได้จริงๆ ของซื้อของขายนี่เนอะ"
"งั้นหรอครับ..." ไนท์ทำหน้าเศร้า
"…เอางี้แล้วกัน ถ้าพวกเธอซื้อแผนที่หลายอัน พี่จะลดราคาแผนที่อันใหญ่นี้ให้เหลือแค่ 1 เงินเท่านั้น อ๊ะ แต่แผนที่อันอื่นพี่จะยังคิดราคาเต็มอยู่นะ แล้วพวกเธอก็ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครด้วย โอเคมั้ย?" หญิงสาวยื่นข้อเสนอ
ไนท์หันไปส่งสายตาถามเกรสซึ่งเธอพยักหน้าเบาๆ ให้เป็นการตอบตกลง
"โอเคครับ งั้นพวกผมขอดูแผนที่อันอื่นหน่อยได้มั้ยครับ?"
"นี่เลยจ้ะ"
พนักงานร้านนำแผนที่หลายแบบมากางแผ่บนแผงเพื่อให้พวกการ์ดได้เลือก
... ครู่ถัดมา ...
"ทั้งหมด 3 เงินถ้วนนะจ๊ะ อันนี้เงินทอนจ้ะ" หญิงสาวกล่าวหลังจากที่พวกการ์ดเลือกแผ่นที่เสร็จและชำระเงินเรียบร้อยแล้ว เธอจงใจใช้มือทั้งสองข้างกุมมือไนท์เอาไว้ตอนที่ทอนเงินและแอบลูบมือของเขาเล็กน้อย "ไว้กลับมาหาใหม่ได้นะจ๊ะ"
"ข... ขอบคุณครับ" ไนท์ยิ้มเจื่อนก่อนที่จะรีบเดินออกมาจากร้าน
"ขอโทษนะไนท์ เพราะฉันแท้ๆ แกเลยโดนแบบนั้นอะ" เกรสรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่เพราะเธอเป็นคนคิดแผนนั้นขึ้นมา
"ไม่เป็นไรหรอกเกรส อย่างน้อยก็ช่วยให้ทุกคนประหยัดไปได้นิดนึงไง" เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มันกลายเป็นว่าพวกเราต้องเสียเงินเยอะกว่าเดิมอีก จริงๆ เราซื้อแค่แผนที่ใหญ่อันนั้นอันเดียวแล้วมาแบ่งกันใช้ก็พอแล้วแท้ๆ"
"เอาหน่า อย่างน้อยตอนพวกเราแยกกันเดินจะได้มีแผนที่ไว้ดูกันด้วยไง" การ์ดปลอบใจเพื่อน "แล้วถ้ายังไงเราก็เก็บแผนที่พวกนี้เอาไว้ พอถึงปีหน้าเราก็เอามันมาขายคืนทุนให้กับนักศึกษาใหม่ในปีนั้นก็ได้"
"ก็ถูกของแก..."
"มาๆ เรามาดูแผนที่กันดีกว่า จะได้รู้ว่าจะเอาไงกันต่อ"
พวกการ์ดช่วยกันกางแผนที่ออก ไกด์และเกรสมุ่งความสนใจของพวกเขาไปที่เมืองธาตุของตนเอง ในขณะที่การ์ดและไนท์มองไปทั่วทั้งเมือง สำหรับการ์ดแล้วเขาจำเป็นจะต้องฝึกธาตุทั้งสี่ธาตุ ส่วนไนท์นั้นมองหาวิชาหรือกิจการที่ตัวเองอาจเข้าร่วมได้แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้ใช้ธาตุเหมือนคนอื่นก็ตาม
หลังจากที่ปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่งทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันไปยังจุดหมายของตนเอง
"แล้วกลับมาเจอกันที่นี่ตอนเย็นนะ" เกรสบอกกับทุกคน
"โอเค หรือถ้ามีอะไรก็โทรบอกกันได้นะ" การ์ดเสริมก่อนที่เขาจะมุ่งหน้าไปยังเมืองธาตุลมซึ่งเป็นจุดหมายแรกสำหรับเขา
'ถ้าฉันทำงานที่ใช้ธาตุลมก็น่าจะสะดวกที่สุดเนอะ เพราะถ้ามีอะไรขึ้นมาก็ให้นายช่วยได้ตลอด' เด็กหนุ่มคุยกับการ์เดียนในใจ
'เฮ้ๆ นี่มันงานของเจ้านะ เจ้าก็ต้องทำเองสิ' เจ้าแมวขาวปฏิเสธ
'โห่ ใจร้ายอะ จะให้ฉันทำทุกอย่างเองคนเดียวเลยหรอ'
'ฮ่าๆๆ ให้เจ้าทำเอง เจ้าจะได้ฝึกไปด้วยในตัวไง'
'แต่คนอื่นเขาก็ให้การ์เดียนช่วยกันหมดเลยนะ...' การ์ดอ้อนวอน
'อืม... ไว้ข้าดูก่อนแล้วกัน ถ้างานมันไม่ได้หนักหนามากนัก เจ้าก็ทำเองไป แต่ถ้ามันลำบากจริงๆ ข้าค่อยช่วย โอเคมั้ย?' โอรอสเสนอ
'ก็ได้...'
'แต่ตอนนี้น่ะ เจ้าหางานที่อยากทำให้ได้ก่อนเถอะ'
'นั่นสิเนอะ'