-35-
 "นายท่าน คุณหนู" เฟิ่งอิงก้าวเร็วๆ มาหาชิงหยวนผู้เป็นนาย ความกังวลใจฉายชัดบนใบหน้าคมเข้มที่มักจะเรียบเฉยและเย็นชา
 "อืม ปล่อยนางไปก่อน อีกเดี๋ยวคงดีขึ้น" แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ความจริงแล้วชิงหยวนร้อนใจเกี่ยวกับเรื่องที่บุตรีขุ่นเคืองใจอยู่มากทีเดียว ด้วยไม่เคยเห็นนางโกรธเช่นนี้มาก่อน จึงได้แต่หวังว่าแม่ทัพหนุ่มจะหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้ให้จบสิ้นโดยเร็ว
 "ทราบแล้วขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำอย่างจำใจหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
 "รู้หรือไม่ว่านางไปที่ใด" ชิงหยวนเอ่ยถามหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ
 "ได้ยินเสียงปิดประตู คาดว่าคุณหนูคงอยู่ในห้องพักขอรับ" แม้จะไม่ได้รีบตามออกไป แต่เสียงฝีเท้าของนางถึงจะเบาเพียงใด เฟิ่งอิงก็จดจำได้เป็นอย่างดี
 "อืม เช่นนั้นข้าจะไปหาอาเหวินเสียหน่อย" ชิงหยวนกล่าวแล้วเดินออกมาจากห้องพัก มุ่งหน้าไปยังห้องพักของแม่ทัพหนุ่ม
 "นายท่าน..." เสียงของสองสาวใช้ที่ถูกคุณหนูไล่ออกมาจากห้อง ซ้ำยังปิดประตูลั่นดาลเสียแน่น ทำให้ชิงหยวนหยุดชะงักพลางเลิกคิ้วสงสัย
 "เอ่อ...คุณหนูขังตัวเองอยู่ข้างในห้องพัก ไม่ยอมให้บ่าวคอยอยู่รับใช้เจ้าค่ะ" หนึ่งในสองสาวใช้รายงานพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เพราะสาวใช้ทั้งสองก็ทราบเรื่องนี้จึงถูกคุณหนูโกรธและไล่ออกมานอกห้องนั่นเอง
 "อืม เช่นนั้นก็เฝ้าให้ดี อย่าให้คลาดสายตา" ชิงหยวนพยักหน้ารับรู้พร้อมกับกำชับสองสาวใช้เสียงเข้ม
 "ทราบแล้วเจ้าค่ะ" สองสาวใช้รับคำสั่งพร้อมกัน
 "หลานชาย เป็นเช่นไรบ้าง" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มพลางทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กัน และแท่นหมึก กับสามสัตว์เลี้ยงของบุตรี
 "ดีขึ้นมากแล้วขอรับ ขอบคุณท่านลุงที่ห่วงใย"
 "แล้วนี่เจ้ากำลังทำสิ่งใดหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
 มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้มแทนคำตอบ เก็บม้วนกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วใช้เชือกผูกมัดไว้เก็บเข้าที่รวมทั้งหมึกและพู่กัน จากนั้นจึงกลับมานั่งลงข้างชิงหยวนซึ่งเป็นว่าที่พ่อตาอีกครั้ง
 "หือ? หรือว่า..." เมื่อไม่ได้คำตอบ ชิงหยวนจึงสำรวจโดยรอบแล้วคิดวิเคราะห์เอง แล้วก็เริ่มเดาทางถูก
 "ใช่แล้วขอรับ นี่คือแผนพิชิตใจหลินหลินของข้ากับเจ้าสามมารน้อย" แม่ทัพหนุ่มยิ้มบางๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์เป็นประกายแพรวพราวและอ่อนโยนยามที่เอ่ยชื่อของนางอันเป็นที่รัก
 เฟิ่งอิงที่ยืนห่างไปสี่ห้าก้าวเลิกคิ้วเข้มมองแม่ทัพหนุ่ม สลับกับเจ้าสามสหายน้อยของคุณหนูด้วยความสนใจใคร่รู้ว่า แม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะใช้วิธีใดให้คุณหนูหายโกรธ
 "อา...เดี๋ยวนี้เลยหรือ" ชิงหยวนถามเพื่อความแน่ใจ
 "ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินพยักหน้ารับ ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนฉายความมั่นใจเต็มเปี่ยม
 คราแรกชิงหลินเพียงแค่เสียใจและน้อยใจที่เขาไม่ยอมบอกให้รู้ถึงผลข้างเคียงของยา แต่พอได้รู้เพิ่มเติมว่านอกจากคู่หมั้นและเจ้าสามสหายน้อยแล้ว ยังมีบิดา เฟิ่งอิง และสองสาวใช้ที่รู้เรื่องนี้อีกด้วย จากแค่น้อยใจและเสียใจเลยกลายเป็นว่ายามนี้นางโกรธขึ้นมาเสียแล้ว
 ก๊อกๆ!
 "คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ"
 เสียงเคาะประตูของสาวใช้ทำให้ชิงหลินที่นั่งกอดอกหน้าบูดบึ้งอยู่บนเตียงนอนจำต้องส่งเสียงถาม "มีอะไร"
 "เอ่อ...มีสารส่งถึงคุณหนูเจ้าค่ะ"
 "..."
 "เอ่อ...เปิดประตูให้บ่าวเข้าไปหน่อย ได้หรือไม่เจ้าคะ" เสียงสาวใช้คนเดิมถาม
 "..."
 "โธ่ คุณหนู บ่าวผิดไปแล้ว อภัยให้บ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ" เสียงคร่ำครวญของสาวใช้ที่ดังเข้ามาทำให้ชิงหลินเริ่มใจอ่อน ขยับกายเดินมานั่งที่โต๊ะไม้กลมกลางห้องซึ่งอยู่ห่างจากประตูเพียงไม่กี่ก้าว ทั้งยังได้ยินชัดเจนกว่าด้วย
 "..."
 "คุณหนู บ่าวขอร้อง จะทุบตีบ่าวอย่างไรก็ได้ แต่ช่วยเปิดประตูให้บ่าวหน่อยเถิดเจ้าค่ะ" เสียงอ้อนวอนของสาวใช้ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง
 กุกกักๆ แอ๊ดดด!
 เสียงดึงสลักจากด้านในพร้อมประตูที่ค่อยๆ เปิดอ้าออกช้าๆ ทำเอาหลายชีวิตที่เฝ้าลุ้นอยู่นอกห้องยิ้มออก ที่ในที่สุดนางก็ยอมเปิดประตู หาไม่แล้วแผนการพิชิตใจหลินหลินคงไม่อาจสานต่อได้
 คนเปิดเดินกลับมานั่งกอดอกที่เดิม ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงบูดบึ้งงอง้ำเช่นเดิม ดวงตากลมโตจับจ้องที่หน้าประตูก่อนจะกระพริบถี่ๆ เมื่อผู้ที่เข้ามาซึ่งน่าจะเป็นสาวใช้กลับเป็นเจ้าหมั่นโถวน้อยที่เดินก้มหัวหูตกหางลู่จนปลายหางระไปกับพื้นห้อง
 "หลินหลิน เจ้าคะ ข้า...เอ่อ...หมั่นโถวนำสารจากเหวินเหวินมาให้เจ้าค่ะ" เจ้าจิ้งจอกน้อยร้องบอกเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่น พร้อมกับเงยหัวเรียวเล็กน่ารักขึ้นส่งสายตาออดอ้อนจนชิงหลินใจอ่อนยวบยาบ แต่ก็ยังแสร้งทำหน้าบึ้ง นางคุกเข่าลงตรงหน้าจิ้งจอกน้อยก็เห็นม้วนกระดาษเล็กมัดด้วยด้ายสีแดงสดผูกติดอยู่ที่คอของมัน จึงแกะออกมาแล้วคลี่ออกอ่าน
 "เจ้าคือสายลมข้าคือทราย" ชิงหลินอ่านออกเสียงเบาๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างครุ่นคิด
 'นี่ เขากำลังจะทำอะไร'
 "หมั่นโถวผิดไปแล้ว หลินหลินอย่าโกรธหมั่นโถวเลยนะเจ้าคะ" เจ้าจิ้งจอกน้อยร้องอ้อนวอน พร้อมกับวางเท้าหน้าทั้งสองบนหน้าขาของนายใหม่ พร้อมกับเงยหัวเรียวเล็กน่ารักขึ้น
 ชิงหลินยิ้มให้อย่างสงวนท่าที ด้วยรู้ดีว่ากลุ่มคนที่ทำให้นางขุ่นเคืองอยู่หน้าประตูนั่น มือเรียวอุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยขึ้นมาวางบนโต๊ะ ไม่กี่อึดใจต่อมาเจ้าเป่าเปาน้อยก็เดินเข้ามาในลักษณะเดียวกับตัวน้องคือ หูลู่หางตกและก้มหัวต่ำ
 "หลินหลินขอรับ ข้า...เอ่อ...เป่าเปานำสารจากเหวินเหวินมาส่งขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องบอกนายใหม่ด้วยท่าทางขัดเขินเล็กน้อย เพราะไม่เคยใช้คำเรียกตัวเองเช่นนี้มาก่อน
 "สายลมพัดผ่านทรายน้อยล่องลอย" นางเริ่มจะเข้าใจวิธีง้อของคู่หมั้น
 'นี่คงคิดจะง้อข้าด้วยบทกลอนกระมัง'
 "หลินหลิน เอ้านี่ เจ้าร่างยักษ์ฝากมาให้" น้ำเสียงดูแคลนและอวดดี ทั้งยังมั่นอกมั่นใจจนน่าหมั่นไส้เช่นนี้จะเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากเจ้าพยัคฆ์น้อยนามว่าฟานฟาน หัวหน้าแก๊งฟานเป่าโถว
 "เจ้านี่นะ" มือเรียวขยี้หัวกลมๆ เล็กๆ ของมันอย่างมันเขี้ยว พลางหยิบม้วนกระดาษที่คอมันขึ้นมาอ่าน
 "สายลมโบกพลิ้วทรายน้อยปลิวตาม" คราวนี้ชิงหลินเริ่มหน้าแดงเมื่อนำข้อความมาเรียงต่อกัน นี่มัน...กลอนรักชัดๆ!
 "สายลมพัดผ่านเขาเทียนซาน ทรายน้อยขอตามข้ามขอบฟ้าไป" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงในอาภรณ์สีขาวสะอาดตา ผมที่มักรวบเก็บเรียบร้อยถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังกว้าง มีบางส่วนตกมาด้านหน้าช่วยขับเน้นความหล่อเหลาที่มีมากล้นอยู่แล้วให้มากยิ่งขึ้นไปอีก ทุกย่างก้าวองอาจสง่างามและมั่นคงไร้ความลังเล สองมือไพล่หลัง ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนแย้มยิ้มหวานเสน่ห์ใส่สตรีอันเป็นที่รักเต็มที่
 "...เจ้าคือสายลมข้าคือทราย
 สายลมพัดผ่านทรายน้อยล่องลอย
 สายลมโบกพลิ้วทรายน้อยปลิวตาม
 สายลมพัดผ่านเขาเทียนซาน
 ทรายน้อยขอตามข้ามขอบฟ้าไป19" แม่ทัพหนุ่มท่องกลอนซ้ำอีกครั้ง
 ชิงหลินเขินอายจนหน้าแดงก่ำ ก้มหน้ามองมือตัวเองไม่กล้าเงยหน้ามองอีกฝ่าย ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ อารมณ์โกรธ น้อยใจ และเสียใจทั้งหลายแหล่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นซาบซ่านในหัวใจ
 "หลินเอ๋อร์ พี่ผิดไปแล้ว อภัยให้พี่สักครั้งได้หรือไม่" มือหนาจับต้นแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างของนางให้ลุกขึ้นยืน โดยมีแก๊งฟานเป่าโถวช่วยลุ้นอยู่บนโต๊ะ ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยแม้จะไม่ค่อยเต็มใจนักแต่ก็ยอมอยู่เฉยๆ เพียงเพื่อให้หลินหลินหายโกรธ
 'เฮอะ! หนนี้ข้าจะยอมให้เจ้าไปก่อน' มันคิดในใจ
 "ก็ได้เจ้าค่ะ"
 เมื่อได้ยินเช่นนั้นแม่ทัพหนุ่มก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
 "หลินเอ๋อร์ แล้วพ่อเล่า" ชิงหยวนรีบเดินเข้ามาสมทบในห้อง เมื่อเห็นบรรยากาศอึมครึมเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้น
 "ลูก..." ลากเสียงยาวพร้อมกับกวาดตาเจ้าเล่ห์มองบิดา เฟิ่งอิง จิ๋นซาน จิ๋นซื่อ และสองสาวใช้ที่กำลังลุ้นตัวโก่งรอฟัง
 "ลูกหายโกรธแล้วก็ได้เจ้าค่ะ" ตอบยิ้มๆ พลางมองทุกคนด้วยสายตาขอบคุณและรู้สึกอบอุ่นใจ เพราะสัมผัสถึงความรักความห่วงใยจากทุกคนได้ จึงคิดว่ารีบๆ หายงอนจะดีกว่า อีกอย่าง วิธีง้อของคู่หมั้นรูปหล่อก็น่ารักดี
 "ขอบคุณขอรับ / ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู" เสียงของจิ๋นซานจิ๋นซื่อสององครักษ์หนุ่มและสองสาวใช้เอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน ก่อนจะล่าถอยออกไปยืนเฝ้าที่หน้าประตู
 เฟิ่งอิงค้อมศีรษะแทนคำขอบคุณ ดวงตาคมเรียวดุเหลือบมองคุณหนูที่เขาแอบรักครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีภาพบาดตาบาดใจของคนทั้งคู่ แล้วก้าวถอยออกไปเงียบๆ พร้อมด้วยหัวใจที่เจ็บปวด
 ชิงหยวนส่ายหน้าอย่างเห็นใจในความรักของหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำผู้นี้ที่มีต่อบุตรียิ่งนัก หากเป็นไปได้เขาก็อยากจะเห็นชายหนุ่มที่เขารักประหนึ่งลูกหลานผู้นี้มีครอบครัวเฉกเช่นชายหนุ่มทั่วไป มีลูกหลานไว้สืบสกุลบ้าง ด้วยอายุของชายหนุ่มก็ไม่ได้น้อยแล้ว แต่ที่ผ่านมาก็ไม่สมหวังเสียที เพราะชายหนุ่มผู้นี้ไม่สนใจสตรีที่ชิงหยวนเลือกเฟ้นมาเป็นอย่างดีเลย ซ้ำยังหาทางหลบเลี่ยงบ่ายเบี่ยงการดูตัวเสมอมา สร้างความหนักใจให้แก่ผู้เป็นนายเลยทีเดียว
 "ข้ายังพูดไม่จบ" เสียงกังวานใสของนางเป็นเหตุให้ผู้ที่ถูกคาดโทษทั้งหลายชะงักกึก แล้วค่อยๆ หันกลับมามองด้วยสายตาหวาดหวั่น ไม่เว้นแม้กระทั่งชิงหยวนและคู่หมั้นที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
 "หือ? เจ้ามีอันใดจะพูดก็พูดมาเถิดหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนกล่าว
 "ลูกจะขออยู่ที่นี่ต่อจากสามวันเป็นสามปีเจ้าค่ะ"
 "หา!" เสียงอุทานอย่างตระหนกตกใจดังลั่นไปทั่วห้อง ทำเอาชิงหลินหูอื้อไปชั่วครู่ ส่วนคนอื่นๆ ก็ตกใจไม่แพ้กัน พลางคิดไปต่างๆ นานา
 'ที่ห่างไกลความเจริญไม่สะดวกสบายเช่นนี้คุณหนูจะอยู่ได้หรือ' สองสาวใช้ครุ่นคิดไปในทางเดียวกัน
 'อา...หากบิดาของนางอนุญาตแล้ว ท่านแม่ทัพของตนจะทำเช่นไรเล่า' นั่นคือสิ่งที่จิ๋นซื่อคิด
 'ช่างเป็นสตรีที่มีเรื่องให้ประหลาดใจอยู่เรื่อยผิดสตรีทั่วไป สมแล้วที่เป็นว่าที่ฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ' จิ๋นซานนึกชื่นชม
 'สมเป็นคุณหนู' เฟิ่งอิงยกมุมปากยิ้มเล็กน้อยจนดูเหมือนเหยียดยิ้มเสียมากกว่า ดวงตาคมเรียวดุทอประกายความอ่อนโยนทุกครั้งที่มองนาง
 ผิดกับคู่หมั้นที่อึ้งจนกล่าวไม่ออก 'นี่หมายความว่าอันใด ไม่ใช่ว่านางบอกปฏิเสธข้าทางอ้อมหรอกหรือ นางไม่ได้มีใจให้ข้า? ที่ผ่านมาเป็นข้าที่คิดไปเองฝ่ายเดียว?' ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหนึบที่อกข้างซ้ายราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจจนแทบจะทนยืนต่อไปไม่ได้
 ชิงหยวนจับไหล่ทั้งสองของนางให้หันมาทางตน พร้อมกับเอ่ยย้ำอีกครั้ง "หลินเอ๋อร์ พูดให้พ่อฟังอีกทีเถิด พ่อฟังไม่ถนัด"
 "ลูกอยากจะขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามปีเจ้าค่ะ" ชิงหลินยังคงยืนยันคำพูดของตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
 "เหตุผลคือ?" ชิงหยวนถามหาเหตุผลจากบุตรี ด้วยรู้ดีว่าที่ผ่านทุกสิ่งที่นางกระทำมักมีเหตุผลที่ดีและเหมาะสม จนผู้เป็นบิดาอย่างเขาไม่อาจปฏิเสธได้เสียทุกครั้ง คราวนี้ก็คงเช่นเดียวกัน เพียงแต่เวลาที่นางขอออกจะนานไปสักหน่อย เช่นนี้แล้วอาเหวินจะยอมได้หรือ เพราะเหมือนจะรีบร้อนอยากตบแต่งบุตรีของเขา ราวกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงก้าวอาจจะมีบุรุษอื่นมาช่วงชิงนางไปได้อย่างนั้นแหละ
 "ข้าอยากจะศึกษาและทดลองปลูกพวกผัก ผลไม้ และสมุนไพรต่างๆ จากหุบเขากินคนเจ้าค่ะ เพราะคิดว่ามันจะต้องเป็นสินค้าขายดีและเป็นที่ต้องการของตลาดอย่างแน่นอน" เพราะเป็นพืชพันธุ์ที่มีในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นพืชผักสวนครัว เช่น ข่า ตะไคร้ มะกรูด กะเพรา ยี่หร่า โหระพา และแมงลัก ไหนจะสมุนไพรหลากหลายชนิด ทั้งยังมีผลไม้ที่รวมมิตรฤดูกาลที่ไม่คิดว่าจะออกดอกออกผลในเวลาเดียวกันได้ ทำเอานางทึ่งไปเลย
 หากนำมาเพาะพันธุ์และขยายพันธุ์แล้วนำไปขายได้ละก็ คิดว่าผู้คนที่นี่คงจะชอบ ไม่แพ้คนจีนในภพที่นางจากมาอย่างแน่นอน
 "อา...ฟังดูมีเหตุผล แต่เจ้าอย่าลืม เจ้าเป็นสตรีที่ถึงวัยออกเรือน ซ้ำยังมีคู่หมั้นแล้ว"
 คำพูดของบิดาทำให้ชิงหลินหุบยิ้มแทบจะทันที นางหันกลับมาทางคู่หมั้นแล้วผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาจ้องมองมา ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้ง ไม่แย้มยิ้มเฉกเช่นตอนที่เข้ามา ก็ได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆ ไปให้
 ฝ่ายมู่หลิ่งเหวินยืนนิ่ง ส่งสายตาตัดพ้อให้ไม่กล่าวสิ่งใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ชิงหลินร้อนใจกระวนกระวายใจจะแย่แล้ว อยากจะเข้าไปสวมกอดแล้วชี้แจงให้เขารู้ถึงความรู้สึกของนางในยามนี้
 "เอ่อ...พี่เหวิน" หญิงสาวพูดพลางยื่นมือออกไปเพื่อจับแขนแข็งแรง ขณะที่ชิงหยวนก้าวถอยออกมาจากห้องแล้วปิดประตูเพื่อให้ทั้งสองได้พูดคุยปรับความเข้าใจกัน โดยมีสองสาวใช้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู จิ๋นซานจิ๋นซื่อสององครักษ์หนุ่มเดินกลับไปยังห้องพักข้างๆ ส่วนเฟิ่งอิงก็เดินตามชิงหยวนกลับไปยังห้องพักของเจ้านาย
 ภายในห้องจึงมีเพียงนาง คู่หมั้นรูปงาม และแก๊งฟานเป่าโถวที่วิ่งเล่นไล่จับกันทันทีเมื่อประตูห้องปิดลง ปล่อยให้หลินหลินต้องเผชิญกับพายุลูกใหญ่เพียงลำพัง
 ร่างสูงหลุบตามองมือที่ยื่นอออกมาแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะหันหลังให้นาง สองแขนแข็งแรงยกขึ้นกอดอก
 การกระทำของเขาทำให้นางหน้าเสีย 'อะไรกัน เมื่อครู่ยังเป็นข้าที่งอนอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนเป็นถูกงอนไปซะแล้วเล่า'
 "พี่เหวิน โกรธหรือเจ้าคะ"
 "..."
 "ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่งให้ท่านเสียหน่อยนะเจ้าคะ"
 "..." มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
 "สองปีก็ได้เจ้าค่ะ" นางพูดพร้อมกับชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว ทั้งที่เขายังยืนหันหลังให้
 "หกเดือน" เสียงที่โต้กลับมาทำให้ชิงหลินยิ้มออก
 "น้อยไปเจ้าค่ะ ปีครึ่ง ข้าขอเวลาปีครึ่ง" ร่างเล็กพยายามต่อรอง
 "นานไป หนึ่งปี พี่ให้เจ้าได้เท่านี้ ห้ามต่อรองอีก" แม่ทัพหนุ่มหมุนกายสูงใหญ่สง่างามกลับมากล่าวเสียงเข้ม พร้อมกับชูนิ้วชี้ขึ้นเบื้องหน้าคู่หมั้นสาว
 "ตกลงเจ้าค่ะ ฮิๆๆ" ชิงหลินยกมือขึ้นทำท่าโอเค ใบหน้าจิ้มลิ้มเผยรอยยิ้มกว้างอวดฟันขาว "ขอบคุณเจ้าค่ะที่เข้าใจข้า" นางเขย่งปลายเท้าหอมแก้มคู่หมั้น ทำเอาแม่ทัพหนุ่มถึงกับอึ้งตัวแข็งทื่อไปชั่วครู่ ด้วยนี่เป็นจุมพิตแรกที่สตรีอันเป็นที่รักมอบให้โดยที่เขาไม่ได้ร้องขอเฉกเช่นที่ผ่านมา
 มือหนาลูบไล้ริมฝีปากของตนแล้วยกมุมปากยิ้ม ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายพึงพอใจอย่างสูงสุด เขารวบร่างเล็กเข้าสู่อ้อมอกกว้างด้วยความหวงแหน แต่แล้วก็ต้องชะงักวูบ
 "ภายในหนึ่งปีนี้ หากท่านปันใจให้หญิงอื่นละก็ ข้าจะทำให้ท่านมีลูกไม่ได้อีกเลย...คอยดู!"
 ถ้อยคำของนางทำเอาคนฟังเสียววาบไปทั้งร่าง 'หมายความว่าอย่างไร ทำให้มีบุตรไม่ได้ คงไม่ใช่ตัดทิ้งหรอกนะ' คิดแล้วให้หวาดเสียวยิ่งนัก
 "ฮิๆๆ เป็นอะไรเจ้าคะ หน้าซีดเชียว" นางเย้าเสียงใส ใบหน้าจิ้มลิ้มระบายไปด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้หวาดหวั่นใจยิ่งนักในความคิดของอีกฝ่าย
 "เจ้าพูดจริงหรือ" เขาถามเสียงเบา
 "อา...นั่นสิ อืม ไว้ถึงเวลานั้นท่านก็จะรู้เองเจ้าค่ะ" หญิงสาวยังคงพูดไปยิ้มไปราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา
 "จะไม่มีวันนั้นแน่ เพราะเจ้าคือยอดดวงใจของพี่เพียงหนึ่งเดียว และจะเป็นเช่นนี้ตราบชั่วฟ้าดินสลาย" มือหนาจับไหล่เล็กทั้งสองบีบเบาๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่หลุบมองคู่หมั้นดูแน่วแน่และจริงจัง สร้างความพอใจให้ชิงหลินยิ่งนักจนต้องเผยรอยยิ้มมีความสุขออกมา ก่อนจะกล่าว
 "ข้าเชื่อท่านเจ้าค่ะ"
 ดวงตากลมโตสบตากับอีกฝ่ายไม่ยอมหลบเช่นกัน นางเชื่อคำพูดของเขา แม้ในใจลึกๆ จะแอบหวั่นใจเล็กน้อย ด้วยคู่หมั้นของนางพรั่งพร้อมไปด้วยรูปสมบัติ ชาติตระกูลก็ดี ซ้ำยังมีความสามารถโดดเด่น เป็นที่หมายปองของสตรีน้อยใหญ่ ดีที่เขาไม่ได้ลุ่มหลงมัวเมาไปกับสิ่งเร้าเหล่านั้น ไม่เช่นนั้นนางคงช้ำใจตาย
 "หลินเอ๋อร์" แม่ทัพหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปหาใบหน้าจิ้มลิ้มที่แหงนเงยรออยู่ช้าๆ ตั้งใจว่าจะมอบจุมพิตแสนหวานที่ตราตรึงใจให้
 "หลินหลิน พวกเราง่วงนอนแล้ว" เสียงร้องของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้ชิงหลินชะงัก รีบผละออกมาหาพวกมันจนสร้างความหงุดหงิดใจให้แม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
 'ฮึ่ม! มารดามันเถอะ เจ้าสามมารน้อยนี่น่าตายนัก!'
19 บทกลอนจากเรื่อง องค์หญิงกำมะลอ


-36-
 "ข้าคิดว่าท่านควรกลับไปพักผ่อนได้แล้วนะเจ้าคะ" ชิงหลินหันมาบอกคู่หมั้นที่กำลังเขม่นกับเจ้าฟานฟานน้อยของนางอย่างไม่มีใครยอมใคร
 มู่หลิ่งเหวินจึงละสายตาจากเจ้าสามมารน้อยจอมขัดขวาง เงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมองนาง ส่งสายตาเป็นนัยๆ ว่าต้องการให้นางเดินไปส่งตนที่ห้องพัก
 "พวกเจ้ารออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวข้ากลับมา" นางหันไปบอกเจ้าสามสหายน้อยทางจิต สามสหายน้อยจึงแหงนเงยหน้าเอียงคอเล็กน้อยทั้งน่ารักและน่าเอ็นดูให้เป็นคำตอบ
 "อ๊ะ...พี่เหวินเป็นอะไรเจ้าคะ หน้ามืดหรือ" หญิงสาวรีบเข้าไปประคองร่างสูงเมื่อเห็นท่าทางซวนเซคล้ายจะล้มของอีกฝ่าย
 "อา...พี่ไม่เป็นไร เพียงแต่เวียนศีรษะเล็กน้อย ได้พักสักครู่คงหาย" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงอ่อน มือหนึ่งนวดคลึงขมับ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ทิ้งน้ำหนักตัวไปที่ร่างเล็กบอบบางจนเซไปเล็กน้อย ก่อนจะตั้งหลักทำตัวเป็นไม้ค้ำยันให้เขา แขนเรียวโอบกอดเอวสอบไว้มั่น
 เจ้าพยัคฆ์น้อยเอียงหัวมองแม่ทัพหนุ่มด้วยความสงสัย ดวงตากลมเล็กสีเทาก็พลันเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของอีกฝ่าย
 'หน็อย..เจ้าเล่ห์นักนะ! หากไม่ติดว่าเจ้าบาดเจ็บละก็ ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าเข้าใกล้หลินหลินของข้าหรอก!' เจ้าพยัคฆ์น้อยสบถในใจ
 "หึๆ" แม่ทัพหนุ่มเหยียดยิ้มเยาะเย้ยเจ้าพยัคฆ์น้อย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้คู่หมั้นสาวที่อยู่ใต้วงแขนแข็งแรงของตน กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ช่างหอมติดตรึงใจยิ่งนัก เขาสืบหาจนได้รู้ว่าเป็นกลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ บุปผาสีขาวดอกเล็กๆ นับว่าเหมาะสมกับนางยิ่ง
 "เจ้าจะอยู่กับพี่จนกว่าพี่จะหลับใช่หรือไม่"
 ชิงหลินชะงักมือที่กำลังห่มผ้าให้เขาพลางส่งยิ้มบางๆ แล้วเอ่ย "เจ้าค่ะ ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าท่านจะหลับ" อีกอย่าง นางอยากเฝ้าดูอาการที่เกิดจากผลข้างเคียงของยาอย่างใกล้ชิด เผื่อจะได้หาหนทางช่วยบรรเทาความเจ็บปวดนั้น
 เมื่อได้ยินคำตอบก็รู้สึกสุขใจยิ่งนัก มู่หลิ่งเหวินจับมือเรียววางไว้บนอกแล้วหลับตาลง โดยมีร่างเล็กนั่งตะแคงข้างมองใบหน้าหล่อเหลาเงียบๆ ด้วยความหลงใหล
 'อา...ช่างเป็นผู้ชายที่หล่อกระชากใจ กระชากวิญญาณจริงๆ หากเกิดในภพที่นางจากมา สาวๆ คงได้ตบตียื้อแย่งกันเป็นพัลวันแน่ๆ'
 ชิงหลินไม่ได้คิดเฉยๆ มือข้างที่ว่างวางบนคิ้วเข้มหนา ลากไล้แผ่วเบาจากหัวคิ้วไปยังปลายคิ้ว จากนั้นก็เลื่อนมาวางที่หว่างคิ้วแล้วลากไล้สันจมูกโด่งลงมาที่ปลายจมูก เขี่ยเล่นไปมาหลายครั้งพลางหัวเราะคิกคักชอบใจ ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ "อา...หล่อจริงๆ เลยน้า" นางไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่ถูกนางลวนลามเล่นสนุกอยู่นั้นรู้ตัวตลอดเวลา แต่แสร้งทำเป็นหลับและปล่อยให้นางลวนลามตามใจชอบ
 แม้จะได้ยินถ้อยคำชื่นชมเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของตนจากบุรุษและสตรีน้อยใหญ่มานับมิถ้วน แต่ไม่มีคำชมใดจะสร้างความขัดเขินให้แม่ทัพหนุ่มได้มากเท่าครานี้ อา...นางช่างร้ายกาจนัก!
 "เอ๊ะ...ทำไมถึงหน้าแดงล่ะ หรือว่า...ถึงเวลาแล้ว" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาปรากฏริ้วแดงจางๆ แม้จะเห็นไม่ค่อยชัดในยามค่ำ แต่เพราะก้มลงดูใกล้ๆ จึงสังเกตเห็น นางแกะมือหนาออกแล้วเดินไปที่หน้าประตู ซึ่งมีจิ๋นซื่อ องครักษ์หนุ่ม กับสองสาวใช้ยืนรอรับใช้อยู่
 "เจ้าทำเช่นไรเวลาเกิดอาการ" นางเอ่ยถามองครักษ์หนุ่ม
 "ไม่ได้ทำอันใดนอกจากซับเหงื่อให้ขอรับ" เขาตอบตามจริง ได้แต่ยืนดูไม่กล้าเข้าไปช่วยเหลือ ด้วยเกรงว่าอาจจะสร้างความเจ็บปวดให้แก่ท่านแม่ทัพเพิ่มขึ้น รอจนกระทั่งอาการเจ็บปวดสิ้นสุด จึงได้เข้าไปช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แล้วก็เป็นเช่นนี้ทุกครั้ง
 "อืม...ข้ารู้แล้ว เช่นนั้นช่วยนำน้ำเย็นกับผ้าสะอาดมาให้ข้าที" หญิงสาวหันไปสั่งสองสาวใช้ที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตู แล้วหมุนตัวเดินกลับเขามาในห้องเมื่อได้ยินเสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดของคู่หมั้น ซึ่งดูจะเบากว่าทุกครั้ง
ร่างเล็กปราดมาที่เตียง กุมมือใหญ่ไว้ด้วยสองมือพลางส่งเสียงถามด้วยความเป็นห่วง "พี่เหวิน เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"
"อา...ไม่เป็นไร เจ็บปวดเพียงเท่านี้พี่ทนได้" มู่หลิ่งเหวินลืมตาขึ้น ส่งยิ้มบางๆ ให้นาง ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มมีเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า ร่างกระตุกเกร็งตลอดเวลา สร้างความเจ็บปวดใจแก่ชิงหลินไม่น้อยที่ทำได้เพียงซับเหงื่อให้เขา มืออีกข้างก็ถูกมือหนาจับไว้แน่น บางครั้งมือใหญ่เผลอบีบแรงๆ จนนางรู้สึกเจ็บ แต่ก็ไม่กล้าร้อง ได้แต่ข่มความเจ็บไว้ในใจ
"เหงื่อชุ่มเลย จะอาบน้ำดีหรือไม่เจ้าคะ" นางเอ่ยถามหลังจากช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดทรมานราวหนึ่งเค่อสิ้นสุดลง
 "อา...เจ้าจะอาบให้พี่ใช่หรือไม่" เขาย้อนถามพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ส่งสายตาแพรวพราวออดอ้อนคู่หมั้นสาว
 "ไม่มีแรงอาบหรือเจ้าคะ" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน 'นี่ร้ายแรงถึงขั้นหมดแรงเลยหรือไง'
 "อา...หากเป็นเช่นนั้น เจ้าจะช่วยอาบน้ำให้พี่ได้หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกระซิบถามเสียงแหบพร่า ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ปรือลงเล็กน้อยดูมีเสน่ห์เย้ายวนชวนให้หลงใหลยิ่งนัก นิ้วโป้งลูบไล้ผิวนุ่มนิ่มบนหลังมือไปมา
 'อึ๋ย...' หญิงสาวอุทานในใจ ขนลุกซู่จนต้องชักมือหนี ขณะที่หัวใจก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
 "ขะ...ข้าจะไปเรียกจิ๋นซานให้มาช่วยท่านอาบน้ำนะเจ้าคะ" ไม่คิดรอคำตอบ ชิงหลินก็จ้ำอ้าวออกไปทันที ปล่อยให้คนแกล้งนั่งอมยิ้มอยู่บนเตียง
 การรักษายังคงดำเนินต่อไป มู่หลิ่งเหวินมีความสุขยิ่งนักจนอยากจะหยุดเวลาแห่งความสุขนี้ไว้นานๆ แม้จะต้องแลกกับความเจ็บปวดทรมานแทบกระอักเลือดก็ตาม ขอเพียงมีนางอันเป็นที่รักคอยปรนนิบัติดูแลเช่นนี้ เขายังจะต้องการสิ่งใดอีกเล่า
 ยามซื่อของวันที่แปดของการมาพักที่เรือนสายธาร มู่หลิ่งเหวินหายเป็นปกติแล้ว ไม่มีแม้แต่อาการแทรกซ้อนใดๆ ท่ามกลางความปลอดโปร่งโล่งอกของทุกคน โดยเฉพาะชิงหลินที่เหน็ดเหนื่อยกับความเอาแต่ใจของคู่หมั้นตัวดี ซึ่งสร้างปัญหาให้อยู่ตลอดเวลาที่มีโอกาสในช่วงที่ดูแลเขา ยังดีที่มีเจ้าสามสหายน้อยคอยทำหน้าที่เป็นไม้กันหมาให้บ้าง ไม่เช่นนั้นคงเหนื่อยใจมากกว่านี้อีกหลายเท่า คิดแล้วก็มันเขี้ยวอยากจะจับมาฟาดก้นสักสามสี่ที
 "เรียนนายท่าน ท่านแม่ทัพ หน่วยองครักษ์ที่เดินทางคุ้มกันองค์ชายห้ากลับถึงมาแล้วขอรับ" พ่อบ้านประจำเรือนสายธารรีบเข้ามารายงาน
 "อา...กลับมาแล้วหรือ" ชิงหยวนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคร้ามแดดแฝงแววยินดีและโล่งใจ ที่ในที่สุดหน่วยองครักษ์ของแม่ทัพหนุ่มก็กลับมาเสียที เพราะชิงหยวนอยากกลับเมืองหลวงเพื่อสะสางงานที่คั่งค้างไว้และเป็นห่วงฮูหยินของตนที่ต้องดูแลกิจการเพียงลำพัง
 "ให้ตัวแทนหน่วยองครักษ์มาพบข้าที่นี่" มู่หลิ่งเหวินหันมาสั่งพ่อบ้าน
 "หือ? ยังมีอันใดอีกหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถามพ่อบ้านของตนด้วยความสงสัย เมื่อเห็นพ่อบ้านวัยเลยห้าสิบปียืนปักหลักอยู่กับที่ด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ
 "เอ่อ...เรียนนายท่าน ท่านแม่ทัพ..."
 ไม่ทันที่พ่อบ้านจะรายงานจบ ร่างสูงของบุรุษที่คุ้นตาก็พลันปรากฏกายขึ้น
 "องค์ชายห้า?" ชิงหลินอุทานตาโตเมื่อเห็นบุรุษรูปงามในชุดสีขาว ที่คลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีเขียวมรกต ปักลายอักษรมงคลสีเดียวกันทว่าอ่อนกว่าหนึ่งระดับ ที่เอวคาดเข็มขัดหนังสีดำหัวมังกรสีทอง น่าจะทำจากทองคำแท้ๆ เดินยิ้มเข้ามายังที่ที่พวกนางนั่งอยู่ ด้านหลังของโจวหยางหมิ่นคือใต้เท้าอู่ต้าสงที่แม่ทัพหนุ่มได้พบเป็นครั้งแรก และสี่องครักษ์ชุดเดิมที่ร่วมเดินทางไปหุบเขากินคนเดินตามเข้ามาด้วย
 "ถวายบังคมองค์ชายห้า" แม่ทัพหนุ่มกับชิงหยวนคุกเข่าทำความเคารพโจวหยางหมิ่นแทบจะพร้อมกัน
 "ลุกขึ้นได้" โจวหยางหมิ่นผายมืออนุญาตสองบุรุษต่ำศักดิ์กว่า ก่อนจะหันมามองสตรีที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่แล้วส่งยิ้มให้
 "อา...เอ่อ...ถวายบังคมเพคะองค์ชายห้า" ชิงหลินรีบลุกขึ้นทำความเคารพองค์ชาย ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อด้วยความอับอายที่ทำขายหน้าต่อหน้าพระพักตร์
 เจ้าพยัคฆ์น้อยที่วิ่งเล่นไล่จับกับสองจิ้งจอกน้อยอยู่ภายในห้องอย่างสนุกสนานก็หยุดชะงัก เป็นเหตุให้สองจิ้งจอกน้อยต้องหยุดตามไปด้วย เมื่อเห็นคนที่ทำให้ท่านพ่อและหลินหลินของมันต้องเสี่ยงอันตราย
 "หัวหน้า มีอันใดหรือขอรับ" เป่าเปาน้อยถามด้วยความสงสัย
 "ข้าสังหรณ์ใจว่าชายผู้นี้จะสร้างปัญหาให้หลินหลินของพวกเราอีก" เจ้าพยัคฆ์น้อยตอบ ดวงตากลมเล็กสีเทาจับจ้องอยู่ที่บุรุษในชุดเขียวมรกตนิ่ง
 "หากเป็นเช่นนั้น เราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ" ดวงตาเรียวเล็กสีดำของหมั่นโถวน้อยไหวระริก
 "รอดูไปก่อน แล้วค่อยคิดหาหนทางอีกที" สองจิ้งจอกน้อยผงกหัวเข้าใจ ก่อนจะเดินตามหัวหน้าไปหาหลินหลินที่เลื่อนมานั่งเก้าอี้อีกตัว ส่วนเก้าอี้ตัวเดิมของนางบิดาเป็นผู้นั่งแทน อู่ต้าสงนั่งถัดจากแม่ทัพหนุ่ม โดยมีองครักษ์ทั้งสี่ยืนอยู่ด้านข้างฝั่งละสองนาย
 "ผู้อาวุโสท่านนี้คือ..." มู่หลิ่งเหวินหันมาทางบุรุษวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตน ลักษณะท่าทางคล้ายบัณฑิตผู้ทรงภูมิแฝงความแข็งแกร่งน่าเกรงขาม ทำให้แม่ทัพหนุ่มนึกถึงบิดาของตนขึ้นมา อา...ช่างคล้ายกันเสียจริง
 "ข้ามีนามว่าอู่ต้าสง ท่านก็คือแม่ทัพมู่ ฉายาเทพสงครามที่ผู้คนเล่าลือกัน" อู่ต้าสงค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ แม้ความจริงอู่ต้าสงไม่ต้องทำเช่นนี้ก็ได้ ด้วยเป็นถึงเสนาบดีกลาโหมแห่งแคว้นโจว
 "ใต้เท้าอู่กล่าวหนักไปแล้ว ข้าเป็นเพียงแม่ทัพเล็กๆ ไหนเลยจะกล้าเทียบชั้นเสนาบดีกลาโหมเช่นท่านได้" มู่หลิ่งเหวินประสานมือ ค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายอย่างให้เกียรติ แม้จะไม่เคยพบหน้าพูดคุยกันมาก่อนแต่ชื่อเสียงด้านการทหารและความปราดเปรื่องในกลยุทธ์พิชัยสงครามของบุรุษผู้นี้ ทำให้แม่ทัพหนุ่มนึกชื่นชมและอยากพบปะพูดคุยขอคำชี้แนะสักครั้ง
 อู่ต้าสงพยักหน้าอย่างพึงพอใจและชื่นชม เมื่อได้เห็นท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนไม่เย่อหยิ่งอวดดีของแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะส่งสายตาถามบุรุษหนุ่มที่สูงศักดิ์กว่าที่ยกน้ำชาขึ้นจิบ ครั้นพอได้เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าอนุญาตจึงกล่าวถึงจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้
 "องค์ชายอยากเชิญพวกท่านไปเยือนวังอู่อ๋องของพระองค์"
 ถ้อยคำที่คล้ายจะเรียบง่ายแต่กลับสร้างความลำบากใจแก่ทั้งสามเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะชิงหลินที่รู้สึกไม่ดีกับองค์ชายห้าผู้นี้นัก อาจจะเป็นเพราะสายตาคู่นั้นมองราวกับจ้องจับผิดอยู่ ทำให้นางอึดอัดและรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากสุงสิงหรือเกี่ยวพันด้วย
 "องค์ชายอุตส่าห์มาเชิญพวกท่านด้วยองค์เองเช่นนี้ หวังว่าพวกท่านคงไม่คิดปฏิเสธหรอกนะ"
 ถ้อยคำที่แฝงแววบีบบังคับกลายๆ ของเสนาบดีกลาโหม เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวินต้องหันมาสบตาชิงหยวนที่นั่งฝั่งตรงข้าม จึงได้เห็นใบหน้าคร้ามแดดดูเครียดขรึม ทั้งอึดอัดและลำบากใจไม่ต่างจากตนเท่าใดนัก
 ชิงหลินเหลือบมองบิดาและคู่หมั้นสลับไปมา ก่อนจะปรายตามองผู้ที่นั่งเด่นในตำแหน่งประธาน แล้วก็ต้องรีบหลบสายตาเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว นางไม่ชอบสายตาของบุรุษผู้นี้เลย ให้ตายเถอะ
 โจวหยางหมิ่นยกถ้วยน้ำชาขึ้นเพื่อปิดบังรอยยิ้มของตน ไม่ใส่ใจความลำบากใจของแม่ทัพหนุ่มและชิงหยวน ด้วยหมายใจว่าต้องพาสตรีผู้นี้ไปเยือนวังอู่อ๋องของตนให้จงได้ แม้ก่อนเดินทางจะถูกใต้เท้าอู่ห้ามปรามถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ เนื่องจากภารกิจที่ได้รับมอบหมายมีตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นรางวัล ทำให้โจวหยางหมิ่นยามนี้รั้งตำแหน่งว่าที่องค์รัชทายาท เหลือเพียงกำหนดวันแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเท่านั้น แม้จะรู้ดีถึงอันตรายที่อาจรออยู่ แต่ก็ไม่ทำให้โจวหยางหมิ่นเปลี่ยนใจได้ เหตุเพราะหากไม่มาเชิญด้วยตนเอง ก็เกรงว่าพวกเขาจะต้องหาทางปฏิเสธเป็นแน่
 "เราเพียงต้องการเลี้ยงอาหารตอบแทนพวกท่านสักมื้อเท่านั้น" โจวหยางหมิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงฟังสบายๆ แต่กดดันคนฟังยิ่งนัก
 "น้ำพระทัยขององค์ชายกระหม่อมขอรับด้วยใจ แต่กระหม่อมยังมีภารกิจสำคัญไม่อาจรั้งอยู่ต่อได้ ต้องรีบกลับเมืองหลวง โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินลุกขึ้นประสานมือกล่าวขออภัยองค์ชายห้า
 "อา...ช่างน่าเสียดายยิ่ง แล้วท่านเล่า คงไม่คิดปฏิเสธข้าอีกคนหรอกนะ" โจวหยางหมิ่นหันมาถามบุรุษที่นั่งฝั่งซ้ายของตนด้วยท่าทางสบายๆ ตรงข้ามกับถ้อยคำที่กล่าวออกมาอย่างสิ้นเชิง
 "เอ่อ...โปรดประทานอภัย ฮูหยินของกระหม่อมล้มป่วยขาดคนดูแล กระหม่อมจำต้องกลับไปดูแลนางพ่ะย่ะค่ะ" ทูลไปแล้วก็รู้สึกหวาดหวั่นใจยิ่งนัก หากองค์ชายห้ายอมรามือง่ายๆ ไม่คิดติดใจเอาความก็คงดี แต่ถ้าไม่...เขาจะทำเช่นไร
 "อา...เช่นนั้นก็ให้บุตรีท่านเป็นตัวแทนท่านและท่านแม่ทัพเถิด ท่านว่าดีหรือไม่"
 เหมือนฟ้าผ่ากลางดวงใจมู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวนและชิงหลินหันไปมองคนพูดด้วยใบหน้าตื่นตะลึง ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมาไม้นี้ ขนาดปฏิเสธไปตรงๆ แล้วก็ยังไม่คิดรามือ ช่างเป็นองค์ชายที่ดื้อด้านยิ่งนัก
 อู่ต้าสงขมวดคิ้วมององค์ชายห้า ความสงสัยก่อเกิดขึ้นในใจ ด้วยคอยอยู่รับใช้ใกล้ชิดมานาน ทำให้พอรู้ว่าองค์ชายห้าไม่ใช่บุรุษดื้อรั้นเอาแต่ใจเช่นนี้ และที่สำคัญ ไม่โปรดอิสตรี ออกจะเกลียดชังเสียด้วยซ้ำ แล้วนี่...จะให้เขาคิดเช่นไร
 "ทูลองค์ชาย นางมีคู่หมั้นแล้ว เกรงว่าทรงทำเช่นนั้นดูจะไม่เหมาะไม่ควรพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินเตือนองค์ชายห้าเสียงเข้มลึก ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองอย่างไม่คิดเกรงกลัวอำนาจบารมีของอีกฝ่าย
 "นางไปในฐานะแขกคนสำคัญของเรา ไม่ใช่ไปในฐานะอื่น อีกอย่าง เสด็จพ่อก็มีพระประสงค์จะพบนาง หวังว่าท่านแม่ทัพจะเห็นแก่หน้าเราสักครั้ง" โจวหยางหมิ่นค้อมศีรษะลงเล็กน้อย การกระทำขององค์ชายผู้สูงศักดิ์ทำให้ทั้งสามต้องรีบคุกเข่าพร้อมทั้งส่งเสียงห้ามปราม
 ฝ่ายอู่ต้าสงไม่พอใจนักที่เห็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์ว่าที่องค์รัชทายาทแคว้นโจว และอาจจะเป็นฮ่องเต้ในอนาคต ก้มศีรษะให้ชนชั้นต่ำศักดิ์กว่า ซ้ำยังเป็นคนต่างแคว้น หากบุคคลภายนอกรู้ก็อาจจะตำหนิพระองค์ได้
 "พวกท่านเห็นแก่องค์ชายสักครั้งจะได้หรือไม่ ข้าขอรับรองความปลอดภัยและชื่อเสียงของนางด้วยชีวิต" อู่ต้าสงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะบัดเล็กน้อย แต่จำต้องช่วยพูดโน้มน้าวใจอีกฝ่าย และเพื่อให้พวกเขาสบายใจจึงใช้เกียรติของตนเป็นสิ่งรับรอง
 "ว่าอย่างไรหลินเอ๋อร์ พ่อให้สิทธิ์เจ้าตัดสินใจเต็มที่" ชิงหยวนเอ่ยถามบุตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ
 "ลูก..." ชิงหลินมองหน้าบิดาแล้วจึงหันไปมองคู่หมั้นที่นั่งตรงข้าม ก็เห็นเขาส่ายหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองสบนางนิ่ง แต่สื่อออกมาอย่างชัดเจนว่าอย่าไป หากปฏิเสธเห็นทีคงมีเรื่องปวดหัวตามมาภายหลังเป็นแน่ อีกอย่าง องค์ชายห้าก็รับปากว่าจะต้อนรับขับสู้อย่างดี คงไม่ต้องห่วงอะไรกระมัง คิดพลางทอดถอนใจด้วยความหนักใจแล้วกล่าว
 "หม่อมฉันยินดีไปเยือนวังอู่อ๋องตามคำเชิญขององค์ชายเพคะ"
 ถ้อยคำของคู่หมั้นสาวทำให้มู่หลิ่งแหวินมีโทสะ อยากจะจับนางมาฟาดให้หนำใจ แต่อยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้สูงศักดิ์กว่าไม่อาจกระทำการเสียมารมาทได้ แม่ทัพหนุ่มจึงได้แต่คาดโทษนางไว้ รอให้จบเรื่องตรงหน้าก่อน
 "อา...ข้ารับรองว่าเจ้าต้องชอบวังอู่อ๋องของข้าอย่างแน่นอน ฮ่าๆๆ" โจวหยางหมิ่นหัวเราะเสียงดัง พอใจยิ่งนักที่จุดประสงค์ของการมาในครั้งนี้ลุล่วงด้วยดี
 'อา...ดียิ่งนัก ไม่แน่ข้าอาจจะได้รู้ความลับที่นางปิดบังซ่อนเร้นไว้ก็เป็นได้!'
 หลังจากพูดคุยปรึกษาหารือกันเป็นที่เรียบร้อย จึงได้แยกย้ายกันไปยังห้องพักของตน โจวหยางหมิ่นพักอยู่ที่นี่ตามคำเชิญของชิงหยวน เรือนรับรองที่ถูกสร้างขึ้นอยู่ห่างจากเรือนที่ชิงหยวนและคนอื่นๆ พักราวหนึ่งลี้
 ล่วงเข้ายามอิ่วในห้องพักของชิงหลิน ชิงหยวนและมู่หลิ่งเหวินนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะกลมในห้อง มีหน่วยองครักษ์นายหนึ่งที่ร่วมเดินทางไปแคว้นโจวยืนอยู่ในห้องเพื่อรายงานการเดินทาง
 "วังขององค์ชายห้าอยู่นอกเขตเมืองหลวง ซ้ำยังอยู่บนเขาสูง มีพื้นที่ครอบคลุมภูเขาทั้งลูกขอรับ" ตัวแทนหน่วยองครักษ์สกุลมู่รายงานท่านแม่ทัพ
 "แล้วสถานการณ์โดยรวมเป็นเช่นไร" สิ่งที่แม่ทัพหนุ่มอยากรู้คือ มีความปลอดภัยมากน้อยเพียงใดมากกว่า
 "สงบเรียบร้อย ไม่ค่อยมีเหตุการณ์ปล้นชิงวิ่งราวให้เห็นสักเท่าใดขอรับ"
 "สรุปเป็นเมืองที่สงบและปลอดภัย?" เขาเลิกคิ้วถาม ในใจรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาหนึ่งส่วน
 "ขอรับ"
 "มีสิ่งใดจะพูด จงพูดออกมาให้หมด" แม่ทัพหนุ่มสั่งเสียงเข้ม หงุดหงิดกับท่าทางอึกอักหันรีหันขวางของอีกฝ่าย
 "ให้ข้าออกไปก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินถามคู่หมั้นเมื่อเห็นสายตาคล้ายไม่ไว้ใจของหน่วยองครักษ์
 "ไม่ต้อง ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังเจ้า" เขาหันไปส่งยิ้มหวานให้นาง น้ำเสียงก็นุ่มนวลขึ้นจนหน่วยองครักษ์อึ้งไป 'อา...นี่ใช่แม่ทัพไร้พ่ายผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเด็ดขาดและเย็นชาผู้นั้นจริงหรือ'
 "ว่าต่อสิ" หันไปสั่งเสียงเข้มเช่นเดิม ใบหน้าที่แย้มยิ้มเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทำเอาตัวแทนหน่วยองครักษ์รับมือแทบไม่ทันกับความแปรปรวนของท่านแม่ทัพ
 "ข้าได้ข่าวแปลกๆ เรื่องหนึ่งขอรับ" ประโยคที่กล่าวออกมาเบาลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
 "แปลกอย่างไร" ชิงหยวนเอ่ยถามขึ้นบ้างหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน
 "โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้มีรับสั่งให้โอรสของพระองค์ตามหาสิ่งของหายากและศักดิ์สิทธิ์มาคนละหนึ่งชิ้น โดยมีตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นรางวัลขอรับ" เขาสูดลมหายใจเข้าแรงๆ ก่อนจะรายงานต่อ
 "ซึ่งผู้ที่ทำภารกิจสำเร็จเป็นองค์แรกก็คือ..."
 "องค์ชายห้าโจวหยางหมิ่น?" แม่ทัพหนุ่มกล่าวต่อคำพูดของหน่วยองครักษ์สกุลมู่
 เขาพยักหน้ารับก่อนจะกล่าวรายงานเสริม "ถูกต้องขอรับ ดังนั้นยามนี้องค์ชายห้าก็คือว่าที่องค์รัชทายาทที่รอการแต่งตั้งจากองค์ฮ่องเต้อย่างเป็นทางการเท่านั้น"
 "อา...หากหลินเอ๋อร์เดินทางไปแคว้นโจวยามนี้ ไม่เป็นการเสี่ยงอันตรายเกินไปหรือ" ชิงหยวนถามแม่ทัพหนุ่ม คิ้วดาบขมวดมุ่นเป็นปม รู้สึกว้าวุ่นใจจนอยากจะไปขอยกเลิกการเดินทางครั้งนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด
 แม่ทัพหนุ่มเข้าใจความกลุ้มใจเป็นห่วงเป็นใยของอีกฝ่ายที่มีต่อบุตรีดี เพราะเขาก็รู้สึกห่วงใยนางไม่แพ้อีกฝ่ายเช่นกัน หากทำได้ก็อยากจะไปกับนางด้วย แต่เพราะได้ลั่นวาจาไปแล้วจึงไม่อาจกลับคำได้ ได้แต่นึกเสียใจที่ใจร้อนและวู่วามไปหน่อย ไม่เช่นนั้นคงตามไปคุ้มครองนางด้วยตนเองได้
 "ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้ามีองครักษ์แสนเก่งกาจอยู่ตั้งสามคน...เอ๊ย สามตัวตามไปด้วย" ชิงหลินกล่าวพลางชี้ไปทางสามสหายน้อยที่นั่งสองขาหน้ากระดานเรียงหนึ่ง พร้อมกับเงยหัวขึ้นมองอย่างสนใจใคร่รู้
 "เฮ้อ หลินเอ๋อร์ เจ้านี่..." ชิงหยวนถอนใจพร้อมกับส่งสายตาตำหนิไปให้
 "ข้าจะให้จิ๋นซานจิ๋นซื่อติดตามนางไปด้วยขอรับ ท่านลุงเห็นเป็นเช่นใด" แม่ทัพหนุ่มเสนอความเห็น
 "อืม ขอบใจเจ้ามากหลานชาย ลุงเองก็จะให้เฟิ่งอิงติดตามนางไปด้วย จะได้ช่วยกันคุ้มครองนางให้กลับมาอย่างปลอดภัย" ชิงหยวนพยักหน้าพอใจเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มยอมเสียสละองครักษ์ฝีมือดีเทียบเท่าหรืออาจจะมากกว่าองครักษ์วังหลวงไปคุ้มครองบุตรี
 หญิงสาวมองหน้าบุรุษต่างวัยสลับกันไปมา เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี แต่ในใจรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขยิ่งนัก
 "เจ้าไปพักผ่อนได้แล้ว" แม่ทัพหนุ่มหันไปสั่งหน่วยองครักษ์ของตน
 "ขอรับ" เขาประสานมือเคารพ ถอยหลังสองก้าวแล้วหมุนกายเดินออกไปด้วยท่าทางเข้มแข็งสมเป็นหน่วยองครักษ์ที่ถูกผ่านการฝึกมาอย่างโชกโชน ยามนี้จึงเหลือเพียงสามคนกับสามตัว ส่วนเฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อรั้งอยู่หน้าประตูนิ่งราวกับรูปปั้น
 "หลินหลิน จะไปไหนหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามหลินหลินของมัน
 "ไปเที่ยววังองค์ชายห้าที่แคว้นโจว" นางลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าสามสหายน้อย ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้พวกมัน
 "หมั่นโถวขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ" เจ้าจิ้งจอกน้อยตัวน้องร้องถามเบาๆ ด้วยเกรงว่าหลินหลินอาจจะไม่พอใจกับคำขอที่เอาแต่ใจนี้ของตัวเอง
 "ใจคอพวกเจ้าจะปล่อยให้ข้าไปคนเดียวหรือ" ชิงหลินแกล้งย้อนถาม ซ้ำยังทำหน้าเศร้า
 "หมายความว่า...หลินหลินยอมให้พวกเราไปด้วย ใช่หรือไม่ขอรับ" เป่าเปาน้อยถามเพื่อความแน่ใจ ลุกขึ้นยืนกระดิกหางไปมาอย่างดีใจ
 "เจ้าบ้า หลินหลินจะกล้าทอดทิ้งพวกเราได้อย่างไรเล่า" เจ้าพยัคฆ์น้อยหันไปบอกเจ้าจิ้งจอกน้อยตัวพี่ที่อยู่ข้างๆ
 "ฟานฟาน เจ้าพูดไม่เพราะเลย" ชิงหลินใช้นิ้วเคาะหัวกลมๆ เล็กๆ ของเจ้าพยัคฆ์น้อยพร้อมกับส่งสายตำหนิ
 ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มมองภาพนางอันเป็นที่รักหยอกล้อกับเจ้าสามตัวจอมป่วนอย่างมีความสุขด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องในอีกสองวันข้างหน้า
 ยามเฉินสองวันต่อมา ซึ่งเป็นวันเดินทางไปแคว้นโจวของชิงหลินพร้อมสามสหายน้อย เฟิ่งอิง หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ จิ๋นซานและจิ๋นซื่อ สององครักษ์ฝีมือดีของสกุลมู่ และยังมีหน่วยพยัคฆ์ดำติดตามไปด้วยอีกสิบคน รวมทั้งสิ้นสิบสี่คนกับอีกสามตัว
 และแล้วการเดินทางไปแคว้นโจวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงหรือปฏิเสธได้ ภายใต้การนำของโจวหยางหมิ่นก็ได้เริ่มต้นขึ้น โดยมีมู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวน หน่วยพยัคฆ์ดำของสกุลชิง หน่วยองครักษ์สกุลมู่ ตลอดจนบ่าวไพร่มายืนรอส่งเสด็จกันอย่างพร้อมเพรียง


-34-
 คำสารภาพรักของบุรุษรูปงามทำให้ชิงหลินตะลึงอึ้งจนพูดไม่ออก ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองเขา ริมฝีปากที่ยังเห่อบวมเผยอขึ้นเล็กน้อย
 'นะ...นี่...ข้ากำลังถูกหนุ่มหล่อสารภาพรักอยู่จริงๆ ใช่หรือไม่ ไม่อยากจะเชื่อ' ได้แต่อุทานกับตัวเองในใจ แม้จะพอเดาออกว่าเขารู้สึกอย่างไรกับนาง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะกล้าสารภาพออกมาโต้งๆ แบบไม่ให้นางตั้งตัวอย่างนี้
 "เป็นอันใด ไม่เชื่อคำพี่หรือ" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน สองมือยังคงประคองใบหน้าจิ้มลิ้มไว้มั่น ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกอัดแน่นคับอกผ่านทางดวงตาคมทรงเสน่ห์อีกทางหนึ่งเพื่อยืนยันคำพูดของตน
 "อะ...อา..." นางส่งสียงเบาๆ คล้ายเพิ่งตื่นจากฝัน ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองหนุ่มหล่อตรงหน้านิ่งอย่างโง่งม
 "พี่-รัก-เจ้า" ครั้งนี้เขาเน้นทุกคำช้าๆ ชัดๆ ดวงตาคมเป็นประกายหวานล้ำเต็มไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล "หืม? ยังได้ยินไม่ชัดเจนอีกหรือ" เลิกคิ้วเมื่อเห็นนางยังคงนิ่งไม่กล่าวตอบ
 "ขะ...ข้าได้ยินแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินรีบตอบทันทีที่เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาทำท่าจะจุมพิตนางอีกครั้ง ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำกับคำสารภาพที่แสนจะเรียบง่าย แต่สำหรับนาง แค่นี้ก็โรแมนติกจะแย่แล้ว เพราะนางคิดว่าต่อให้ฉากสารภาพรักสุดแสนโรแมนติกขนาดไหน แต่ถ้าถ้อยคำที่สารภาพรักไม่ได้มาจากใจจริง มันจะมีประโยชน์อะไรหากเลิกรา สุดท้ายแล้วก็คงสร้างความเจ็บปวดช้ำใจมากเป็นทวีคูณ
 "หึๆ แล้ว..."
 "เอ๋? แล้ว? แล้วอะไรหรือเจ้าคะ"
 มือหนาขยับขึ้นลงตามคำพูดของนาง "พี่อยากรู้ความรู้สึกเจ้า" เอ่ยถามพลางสังเกตปฏิกิริยาของนางไปด้วย
 "เอ่อ...เรื่องนั้น...ข้า...คือ...กับท่าน...ความรู้สึก..."
 "หืม?" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าจิ้มลิ้ม จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นของนางที่เป่ารดใบหน้าของตนเบาๆ ปลุกกระตุ้นความปรารถนาในกายให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาลูบไล้แก้มขาวเนียนนุ่มมือ แล้วเลื่อนมาแตะสัมผัสลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างอุกอาจและถือสิทธิ์
 "ทะ...ท่านไม่อยากรู้ความรู้สึกของข้าแล้วหรือ" ชิงหลินถามพร้อมกับจับมือหนาที่อยู่ไม่สุขทั้งสองข้างของเขาไว้ แม้จะรู้สึกดีและไม่ได้รังเกียจที่เขาทำอย่างนี้ แต่จะปล่อยให้เขาทำรุ่มร่ามเช่นนี้บ่อยๆ ไม่ได้ มันไม่งามและไม่สมควร
 "พี่รู้ความรู้สึกของเจ้าแล้ว"
 "รู้แล้ว?"
 "ถูกต้อง"
 "รู้ว่าอะไรเจ้าคะ"
 "เจ้ารักพี่"
 "หลงตัวเอง"
 "หลงตัวเอง? พี่หรือหลงตัวเอง?" คนถูกกล่าวหาชี้นิ้วชี้เข้าหาตนเอง
 "ใช่เจ้าค่ะ"
 "หรือแท้จริงแล้วเจ้าเกลียดพี่" น้ำเสียงเศร้าสร้อยกับสีหน้าคล้ายกำลังเจ็บปวดของเขาทำเอาหญิงสาวลนลาน
 "ข้าไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย"
 "หึๆ สรุปว่า...เจ้าก็รักพี่ ตกลงตามนี้" แม่ทัพหนุ่มตัดบทสรุปเอาเองพร้อมกับรวบร่างเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมมาซบกับอกกว้างแข็งแกร่งของตน สองแขนโอบกระชับไว้มั่น วางคางสากไว้บนศีรษะเล็กหอมกรุ่นกลิ่นบุปผา ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เหตุเพราะกลัวคำตอบของสตรีที่อยู่ในอ้อมกอด จึงได้ด่วนสรุปเอาเองว่านางก็มีใจให้
 ชิงหลินไม่ได้ขัดขืน ทั้งยังขยับใบหน้าซุกซบอกกว้างอบอุ่นของเขา ทำให้รับรู้ถึงวงแขนที่โอบกระชับตัวเองอยู่สั่นเล็กน้อยราวกับไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง แต่ถ้าให้เดาคงเป็นเรื่องเมื่อครู่นี้
 "ข้าก็รักท่านเช่นกันเจ้าค่ะ" นางบอกเขาให้สบายใจด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยเพราะความประหม่าและขัดเขิน พร้อมวาดแขนโอบกอดเอวสอบไว้
 "อา...หลินเอ๋อร์ของพี่" เมฆหมอกแห่งความกังวลและความทุกข์ใจมลายหายไปสิ้น เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของสตรีในอ้อมกอด เขาจุมพิตศีรษะนางหลายครั้ง ก่อนจะโอบกระชับกอดนางให้แน่นขึ้น "กลับไป พี่ต้องเร่งให้ผู้ใหญ่หาฤกษ์ยามมงคลเสียแล้ว"
 "เอ๊ะ...งานมงคลของใครหรือเจ้าคะ" หญิงสาวผละออกมา สองมือยันอกแกร่ง
 "หึๆ ความลับ" แม่ทัพหนุ่มวางนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ทุกการกระทำช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล ชวนให้จิตใจอันแสนละเอียดอ่อนของสตรีสั่นไหว
 "ชิ! ไม่เห็นจะอยากรู้เลย" ร่างเล็กปัดมือหนาออก ก่อนจะส่งค้อนให้พองาม
 "หึๆ" อีกฝ่ายหัวเราะอย่างมีความสุข ไม่ได้รู้สึกรำคาญหรือหงุดหงิดกับอาการแง่งอนและการทำเสียงขึ้นจมูกของนาง ตรงข้าม มันช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนักในสายตาของแม่ทัพหนุ่ม จนอยากจะเห็นบ่อยๆ ด้วยซ้ำ
 "ข้าคิดว่าท่านควรพักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะ"
 "อา...ได้ขอรับฮูหยิน"
 "เอ๊ะ ฮูหยิน?"
 มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบและยังส่งสายตาวิบวับเป็นประกายเจ้าเล่ห์ให้นาง
 "บะ...บ้า! ข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่านเสียหน่อย" เมื่อรู้ว่าเขาหมายถึงตัวเอง ชิงหลินก็อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ก้มหน้าที่แดงเรื่อพลางดึงผ้าห่มที่ร่นไปอยู่ที่เอวขึ้นมาคลุมร่างหนา
 "ช้าเร็วเจ้าก็ต้องตบแต่งให้พี่ เช่นนั้นแล้วเจ้าควรทำตัวให้ชินเข้าไว้จะดีกว่านะฮูหยิน" คนที่นอนลงเรียบร้อยแล้วไม่วายเย้านางอันเป็นที่รัก
 "นอนไปเลยเจ้าค่ะ หากท่านยังดื้อ ข้าจะให้คนอื่นมาดูแลแทน" ชิงหลินแสร้งตีหน้าขรึมเพื่อข่มความอาย
 "ได้ๆ" คนถูกดุหลับตาลงอย่างเชื่อฟัง ไม่ได้กลัวคำขู่ แต่เพราะอาการเจ็บปวดจากผลข้างเคียงของยากำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ทันทีที่ร่างเล็กพ้นจากประตู มู่หลิ่งเหวินก็ครางออกมาด้วยความเจ็บปวด
 "ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นอันใดขอรับ"
 เสียงที่ค่อนข้างดังขององครักษ์หนุ่มเป็นเหตุให้คนเจ็บตวัดตามองไม่พอใจ
 "ขออภัยขอรับ" จิ๋นซานเหงื่อแตก
 มู่หลิ่งเหวินถอนหายใจแล้วตอบ "อึก! ข้าไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย" เหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าหล่อเหลา เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ร่างสั่นกระตุกตลอดเวลาด้วยความเจ็บปวด
 จิ๋นซานเห็นแล้วก็ได้แต่ยืนกระวนกระวายอย่างไม่รู้จะทำเช่นใด มองท่านแม่ทัพด้วยสายตาเจ็บปวดระคนเจ็บใจที่ไม่สามารถแบ่งเบาความเจ็บปวดที่ท่านแม่ทัพกำลังเผชิญอยู่ได้
 "อา..." แม่ทัพหนุ่มพรูลมหายใจยาวเมื่อความเจ็บปวดทรมานผ่านไปอีกครั้ง
 "น้ำขอรับ" จิ๋นซานรินน้ำธรรมดาให้แทนน้ำชา เพราะในห้องมีแต่น้ำธรรมดาเท่านั้น คาดว่าเป็นคำสั่งของคู่หมั้นของท่านแม่ทัพ
 มู่หลิ่งเหวินยันกายขึ้นนั่งหลังพิงหัวเตียง ใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนใบหน้าหล่อเหลาและลำคอ มืออีกข้างรับถ้วยน้ำจากองครักษ์ไปดื่มรวดเดียวจนหมด
 "ท่านแม่ทัพ นี่มัน..."
 "อย่าเอ็ดไป แค่อาการเจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้น" เขากล่าวเสียงเข้มต่ำ
 "ทราบแล้วขอรับ" จิ๋นซานรับคำสั่งแต่โดยดี แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่จำต้องเก็บเอาไว้ในใจไม่กล้าเอ่ยถาม
 ระหว่างรักษาตัว หลังดื่มยาสองชั่วยามแม้กำลังหยอกเย้านางหรือนางทำสิ่งใดค้างอยู่ก็ตาม มู่หลิ่งเหวินมักจะแสร้งตัดบทหาเรื่องให้นางต้องออกไปจากห้อง โดยอ้างว่าเพลียและอยากพักผ่อน เป็นเช่นนี้เรื่อยมาจนล่วงเข้าวันที่สามยามอิ่ว
 "ยาครั้งที่เก้าเจ้าค่ะ" ชิงหลินพูดพร้อมกับยื่นถ้วยยาส่งให้
 มือหนารับถ้วยยามาดื่มรวดเดียวหมดเช่นทุกครั้ง ก่อนจะส่งถ้วยยาคืนให้นาง อีกมือก็รับถ้วยน้ำธรรมดามาดื่มรวดเดียวหมดแล้วเริ่มลงมือกินอาหารร่วมกับนาง โดยมีเจ้าสามมารน้อยที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้าอยู่บนพื้นใกล้ๆ
 "ท่านมีเรื่องจะบอกข้าหรือไม่" หญิงสาวเอ่ยถามหลังมื้ออาหารเย็นผ่านไป
 "เหตุใดจึงคิดว่าพี่มีเรื่องปิดบังเจ้า" คนถูกถามชะงัก ย้อนถามพลางหลุบตาคมทรงเสน่ห์ลงไม่สบตากับนางเช่นทุกครั้ง
 "รู้อะไรหรือไม่เจ้าคะ" นางเอ่ยยิ้มๆ ดูเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
 "เรื่อง?"
 "เวลาที่ท่านโกหก ท่านจะหลบตาข้าเช่นเดียวกัน" ร่างเล็กเอาแขนเท้าโต๊ะพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลา
 แม่ทัพหนุ่มชะงัก ดวงตาคมทรงเสน่ห์กระตุกวาบก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว ด้วยคาดไม่ถึงว่านางจะจับจุดอ่อนของตนได้
 "อย่าคิดปิดบังหรือโกหกข้าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่สนใจท่านอีกต่อไป" นางขู่เขาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนคนฟังลอบกลืนน้ำลาย ดูท่าหนนี้นางจะทำอย่างที่พูดจริงๆ
 "อา...สมเป็นว่าที่สะใภ้ใหญ่แห่งจวนแม่ทัพยิ่งนัก" มู่หลิ่งเหวินยิ้มพอใจที่เห็นนางใส่ใจเขามากถึงเพียงนี้
 "มะ...ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะเจ้าคะ" นางถอยกลับมานั่งที่เดิม "บอกมาเจ้าค่ะ ว่าเกี่ยวกับยาที่ข้าให้ท่านดื่มใช่หรือไม่"
 "อืม หลังดื่มยาสองชั่วยามจะมีอาการคล้ายถูกทุบตีด้วยของแข็งแรงๆ ทั่วร่างราวหนึ่งเค่อ" แม่ทัพหนุ่มเล่าให้คู่หมั้นฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกับไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอันใด ทั้งที่ความจริงผลข้างเคียงนั้นสร้างความเจ็บปวดทรมานยิ่ง หากเป็นคนธรรมดาอาจจะถึงขั้นสลบหรือสิ้นใจตายเพราะทนความเจ็บปวดทรมานนี้ไม่ไหว
 "ทุกครั้งเลยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจ ไม่คิดว่าจะมีผลข้างเคียงร้ายแรงขนาดผู้ซึ่งมีร่างกายแข็งแรงผิดมนุษย์เช่นเขายังพูดถึงขนาดนี้ เมื่อเห็นเขาพยักหน้าจึงเอ่ย "เพราะเหตุนี้ท่านถึงไล่ข้าออกไปจากห้องทุกครั้ง?"
 "อืม พี่ทำให้เจ้าลำบากมากพอแล้ว ไม่อยากให้เจ้าต้องมาเป็นกังวลเพิ่มอีก"
 คำพูดของเขากลับสร้างความขุ่นเคืองให้นางเพิ่มขึ้น
 "ท่านทำเช่นนี้ไม่คิดว่าข้าจะเสียใจบ้างหรือเจ้าคะ" ชิงหลินย้อนถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยเจือความเจ็บปวด นางทั้งเสียใจและน้อยใจ
 "หลินเอ๋อร์ พี่..." มู่หลิ่งเหวินกล่าวไม่ออก ไม่คิดว่าเรื่องที่คิดว่าเล็กน้อยจะสร้างความขุ่นเคืองใจให้นางถึงเพียงนี้
 ชิงหลินสะบัดหน้าใส่ แล้วหันไปถามสามสหายน้อยทางจิต "ฮึ! พวกเจ้าก็รู้เรื่องนี้ใช่หรือไม่"
 สามสหายน้อยสะดุ้งโหยงไม่คิดว่าจะโดนหางเลขไปด้วย
 "เอ่อ...รู้ขอรับ" เป่าเปาน้อยจำต้องเป็นหนังหน้าไฟตอบแทนเจ้าพยัคฆ์น้อยหัวหน้าของมัน ที่หลบไปอยู่ข้างหลังพลางพยักเพยิดให้มันเป็นผู้เผชิญกับพายุใหญ่ตรงหน้าเพียงลำพัง
 "ดี ดียิ่งนัก ทุกคนรวมหัวกันปิดบังข้า" ชิงหลินแค่นเสียงลอดไรฟันออกมาช้าๆ ทว่าชัดเจน
 แก๊งฟานเป่าโถวถึงกับสะดุ้ง ขนปุกปุยพองฟูตั้งชันราวกับเห็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว
 เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามาหาสตรีที่ยืนกอดอกหลุบตามองพวกมันด้วยใบหน้าบึ้งตึง พลางกล่าวโทษแม่ทัพหนุ่ม "หลินหลิน พวกเราไม่ผิดนะ เป็นเพราะเจ้าร่างยักษ์บอกว่าห้ามบอกหลินหลิน ฟานฟานก็เลย..."
 "จะด้วยเหตุผลอะไรข้าก็ไม่อยากฟังทั้งนั้น!" ชิงหลินพูดพลางเดินถอยออกมาสองก้าวให้ห่างจากสามสหายน้อย
 "หลินเอ๋อร์..." ร่างสูงเดินเข้าไปหาแต่นางกลับถอยหลังหนี ใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความน้อยใจและเสียใจ ทำให้แม่ทัพหนุ่มรู้สึกสะท้านในอก กระวนกระวายร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นึกเสียใจขึ้นมาครามครันที่ปิดบังไม่บอกให้นางรู้เสียตั้งแต่แรก
 ชิงหลินเม้มปากแน่นมองเขาด้วยความน้อยใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกจากห้องพัก ครั้นเห็นสามสหายน้อยจะวิ่งตามก็หันมาส่งสายตาดุ ทำให้สามสหายน้อยชะงักอยู่กับที่ไม่กล้าตามนางไป หูและหางตกลงอย่างเซื่องซึม
 "เป็นเพราะเจ้าคนเดียว" เจ้าพยัคฆ์น้อยกล่าวโทษเจ้าร่างยักษ์ที่กลับมานั่งอย่างหมดแรง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเคร่งเครียดอย่างคิดไม่ตก
 "หัวหน้า เราจะทำเช่นไรดีขอรับ" เป่าเปาน้อยถาม
 "ฮือๆๆ แบบนี้ข้าไม่ยอมนะเจ้าคะ" หมั่นโถวน้อยลงไปนอนส่งเสียงครางหงิงๆ
 "ว่าอย่างไรเจ้าร่างยักษ์ ต้นเหตุที่ทำให้หลินหลินโกรธก็คือเจ้า" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ร้องถามแม่ทัพหนุ่มโดยที่ปากไม่ขยับ
 "ผู้ใดคือเจ้าร่างยักษ์" คนที่ถูกเรียกว่าเจ้าร่างยักษ์เลิกคิ้วถามทางจิต ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าเจ้าพยัคฆ์น้อยปากเสียหมายถึงตน
 "ฮึ! จะเป็นผู้ใดถ้าไม่ใช่เจ้า" เจ้าพยัคฆ์น้อยยังคงเชิดหน้าตอบฉะฉานด้วยท่าทางเย่อหยิ่งอวดดียิ่งนัก จนแม่ทัพหนุ่มนึกอยากจะจับมาถอนขนเสียให้เข็ด ดูสิว่ามันยังจะทำท่ายโสโอหังเช่นนี้ได้อีกหรือไม่
 "อา...เช่นนั้นแผนพิชิตใจหลินเอ๋อร์ ข้าคงต้องทำคนเดียวเสียแล้ว" เขากล่าวขึ้นลอยๆ โดนเน้นคำว่า 'พิชิตใจหลินเอ๋อร์'
 "เจ้ามีแผนแล้วหรือ" เจ้าพยัคฆ์กระตือรือร้นร้องถาม ทิ้งมาดความอวดดีลงเสียสิ้น
 "ย่อมเป็นเช่นนั้น ทั้งยังใช้ได้ผลทุกครั้ง"
 "หัวหน้า ข้าว่าเราลองดูสักครั้งเถิดขอรับ" เป่าเปาน้อยกระซิบเมื่อได้ฟังเช่นนั้น
 "จริงด้วยเจ้าค่ะ ฮึก! ข้าไม่อยากถูกหลินหลินเกลียด แงงง" หมั่นโถวน้อยพูดจบก็ร้องครางหงิงๆ ออกมาอีก
 "ก็ได้ๆ เจ้าก็หยุดร้องไห้เสียที"
 "ฮึก! เจ้าค่ะ ฮึก! ข้าหยุดร้องแล้ว ฮึก!" หมั่นโถวน้อยพยายามกลั้นเสียงสะอื้น พร้อมกับใช้เท้าหน้าถูไถรอบดวงตาของตัวเอง
 "เหวินเหวิน เจ้ามีแผนอะไรก็ว่ามา" เจ้าพยัคฆ์น้อยเรียกชื่อเจ้าร่างยักษ์หมายเลขด้วยความจำใจ
 "เหวินเหวิน?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่ง สองมืออุ้มสามมารน้อยจอมขัดขวางขึ้นมาวางบนโต๊ะ เพราะเกรงว่าพวกมันจะคอเคล็ด
 "ทำไม? เจ้าไม่ชอบหรือ เช่นนั้นข้าเรียกว่าหลิ่งหลิ่งหรือมู่มู่ดีล่ะ" เจ้าพยัคฆ์น้อยยืนสี่ขาหน้าเชิด ดวงตากลมเล็กสีเทาสบตากับแม่ทัพหนุ่ม
 เป่าเปาน้อยนอนหมอบราบอยู่ข้างๆ เจ้าพยัคฆ์น้อย ดวงตาเรียวยาวสีน้ำหมึกจับจ้องใบหน้ามนุษย์รูปงามซึ่งมีท่าทางสง่าผ่าเผยและองอาจด้วยความชื่นชม ส่วนเจ้าหมั่นโถวน้อยก็หมอบแอบอยู่ด้านหลังพี่ชาย โผล่หัวออกมาเมียงมองแม่ทัพหนุ่มบ้าง พอแม่ทัพหนุ่มส่งยิ้มให้ก็รีบหลบ พลางใช้เท้าหน้าข้างหนึ่งปิดตาตัวเอง ช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก หากใครได้เห็นคงอดใจไม่ได้ที่จะอุ้มมันขึ้นมาหอมมาฟัดให้หายมันเขี้ยว
 "ตามใจเจ้า" มู่หลิ่งเหวินทอดถอนใจครั้งหนึ่ง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สองแขนยกขึ้นกอดอก ขณะที่ตามองเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "เล่าแผนการของเจ้ามาเสียที อย่ามัวแต่โอ้เอ้" เจ้าพยัคฆ์น้อยเร่ง
 "หึๆ เจ้าดูจะร้อนใจมากทีเดียว" เขาอดเย้าไม่ได้
 "แน่นอน เพราะข้าไม่เคยเห็นหลินหลินโกรธเช่นนี้มาก่อน" เจ้าพยัคฆ์น้อยมีท่าทางหดหู่และเซื่องซึมลงยามที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา มันก้มหัวกลมๆ เล็กๆ ลง หางที่ชี้ก็ตกลงจนปลายหางฟูๆ สีขาวสลับดำแนบไปกับโต๊ะ
 "อย่าห่วง ข้าจะร่วมมือด้วยเต็มที่" มือหนายื่นออกไปลูบหัวเจ้าพยัคฆ์น้อย แล้วส่งยิ้มให้สองจิ้งจอกน้อยที่เอียงหัวน่ารักมองมา
 "ขอบคุณขอรับ" เป่าเปาน้อยขอบคุณอย่างดีใจ จึงได้การรับการลูบหัวอย่างอ่อนโยนเป็นรางวัล
 แม้จะไม่เข้าใจว่าเจ้าจิ้งจอกน้อยกล่าวอันใดกับตน แต่เดาว่ามันคงต้องการขอบคุณเขาเป็นแน่ ส่วนหมั่นโถว จิ้งจอกน้อยตัวน้อง ก็ถูกอุ้มลงมาวางบนตักใหญ่แข็งแรง ซึ่งเป็นสิ่งที่จิ้งจอกน้อยชอบที่สุดรองจากหมั่นโถว มันหลับตาพริ้มเมื่อถูกลูบหัวและหลังด้วยฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่น
 "เฮอะ!" เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดหัวกลมๆ เล็กๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก เมื่อเห็นท่าทีคล้ายจะแปรพักตร์ของลูกน้อง
 คนถูกเชิดใส่หลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขันแล้วเอ่ย "แผนการมีอยู่ว่า..."
 ฝ่ายจิ๋นซานที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องมองเข้ามาในห้องเป็นระยะๆ คิ้วดาบเลิกขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้เมื่อเห็นคู่หมั้นของเจ้านายผลุนผลันออกไปจากห้องพร้อมด้วยใบหน้าบึ้งตึง แล้วในเวลาต่อมาองครักษ์หนุ่มก็เห็นหนึ่งคนหนึ่งพยัคฆ์น้อยกับสองจิ้งจอกน้อยมีท่าทีแปลกๆ คล้ายกำลังสนทนากันอยู่ แต่ก็เลือกที่จะเฝ้าดูอยู่เงียบๆ
 ชิงหลินที่กำลังน้อยใจเรื่องที่พวกเขาปิดบังไม่ยอมบอกให้รู้ก่อนหน้า เดินไปยังห้องพักของบิดาแทนห้องพักของตัวเอง ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งแรงๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงบูดบึ้ง หวังจะมาหาที่ระบายอารมณ์ขุ่นเคือง
 "เป็นอันใดไปหลินเอ๋อร์ ใครทำให้ขุ่นเคืองใจหรือ" ชิงหยวนละสายตาจากกระดาษตรงหน้า ลุกจากโต๊ะทำงานเดินมานั่งข้างบุตรี โดยมีสายตาที่อ่านไม่ออกของเฟิ่งอิงซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ข้างในใกล้ประตูทางเข้ามองอยู่ตลอดเวลานับแต่ร่างเล็กบอบบางปรากฏกายขึ้น
 "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ลูกแค่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย"
 "หงุดหงิด? เรื่องอันใดกันหรือ"
 "เรื่องผลข้างเคียงจากยาที่ลูกให้พี่เหวินดื่มเจ้าค่ะ"
 "อ้อ นึกว่าเรื่องอันใด"
 "ท่านพ่อ...นี่หมายความว่าท่านพ่อก็รู้เรื่องนี้หรือเจ้าคะ" บุตรสาวถามด้วยน้ำเสียงขุ่นข้อง
 "เอ่อ...ก็ใช่" ชิงหยวนสะดุ้ง ไม่รู้จะแก้ต่างให้ตนเองเช่นไร
 'อา...ไม่น่าหลุดปากเลย'
 "เจ้าล่ะ เฟิ่งอิง รู้เรื่องนี้มาก่อนหรือไม่" ชิงหลินหันไปถามบุรุษที่ยืนกอดอกเฝ้าอยู่หน้าประตู
 "ทราบขอรับ" เฟิ่งอิงตอบตามจริงด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนดูเย็นชา แต่ดวงตาคมเรียวดุกลับสั่นไหว ด้วยกลัวว่านางจะพานโกรธจนไม่อยากเห็นหน้าและสนทนากับตนอีก แค่คิดเฟิ่งอิงก็รู้สึกเจ็บปวดใจเสียแล้ว
 "แล้วคนอื่นๆ เล่ารู้เรื่องนี้หรือไม่" นางเลือกที่จะถามเฟิ่งอิง เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยโหกเลยสักครั้ง
 เฟิ่งอิงพยักหน้าแทนคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขารู้มาจากจิ๋นซานองครักษ์คนสนิทของท่านแม่ทัพแล้ว จึงนำมารายงานให้นายท่านทราบเมื่อวานยามอิ่ว
 "ฮึ! ดี...ดียิ่ง ทุกคนรู้เรื่องหมดยกเว้นข้า แม้แต่ท่านพ่อก็ช่วยกันปิดบังลูก" ชิงหลินเม้มปากแน่น ตัดพ้อบิดาด้วยความเสียใจและน้อยใจ ก่อนจะผลุนผลันวิ่งออกไป โดยไม่ฟังเสียงร้องเรียกของบิดาและเฟิ่งอิง แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าทุกคนทำไปเพราะไม่อยากให้นางเป็นห่วงหรือกังวล ปล่อยให้นางยิ้มหน้าระรื่นอย่างมีความสุขขณะที่เขาต้องเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสเพียงลำพัง บ้าบอสิ้นดี!


เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้าไปหาขอทานชราที่คล้ายจะเป็นผู้นำกลุ่ม จากนั้นจึงเงยหน้ามองชายชราที่ก้มศีรษะมองมันอยู่ก่อนจะหันมาทางหลินหลิน
 "หลินหลิน ต้องช่วยคนเหล่านี้นะ คนเหล่านี้ต้องการอาหารมากกว่าสิ่งอื่นใด" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกหลินหลิน
 ชิงหลินพยักหน้าเข้าใจ ไม่ได้แสดงอะไรออกไปให้ผู้คนสงสัย
 "นะ...นั่นๆ คือพยัคฆ์โคร่งขาวในตำนาน"
 "เจ้าว่าอันใดนะ!? นั่นคือพยัคฆ์โคร่งขาวหรือ"
 "อา...ไม่ผิดแน่ สัตว์หายากที่กษัตริย์ทุกแคว้นปรารถนามีไว้ในครอบครองเพื่อเสริมอำนาจบารมี"
 "ใช่ๆ ข้ายังได้ยินมาอีกว่า ผู้ใดที่ได้ครอบครองพยัคฆ์โคร่งขาว หากเป็นกษัตริย์ก็จะเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีล้นฟ้า เป็นที่กริ่งเกรงแก่แคว้นอื่น"
 "โอ...ช่างเป็นพยัคฆ์ที่น่าเกรงขามยิ่งนัก"
 "แล้วเหตุใดนางจึงมีมันได้"
 "นั่นสิ ข้าเองก็สงสัยเช่นเดียวกับเจ้า"
 "อา...ข้านึกออกแล้ว! นางก็คือคุณหนูหลิน บุตรีของคหบดีผู้มั่งคั่งอันดับหนึ่งของแคว้นฉี!"
 "โอ...แล้วนางมาทำอันใดที่แคว้นโจว"
 "เงียบ! "เสียงตะโกนบอกให้เงียบขององครักษ์นายหนึ่ง ทำเอาเหล่าคนมุงสะดุ้งตกใจจนต้องหุบปากทันที
 "พวกเจ้ารู้ความผิดของตนดีใช่หรือไม่" ชิงหลินได้จังหวะจึงถามเสียงใส
 "ขะ...ขอรับ พวกข้าน้อยทราบดี" ชายชราขอทานตอบดรุณีน้อยตรงหน้าด้วยเสียงที่แหบแห้ง ส่วนขอทานคนอื่นๆ ได้แต่ก้มหน้าต่ำจนหน้าแทบจะติดพื้น
 "ที่อยู่ข้างหลังนี่คือคนในครอบครัวของท่านผู้เฒ่าหรือ" นางคุกเข่ากับพื้นตรงหน้าชายชราขอทาน สองมือเรียวเล็กกอบกุมมือเหี่ยวย่นหยาบกระด้างของชายชราขอทานที่สั่นเทาไว้ ท่ามกลางความประหลาดใจและชื่นชมในความเป็นกันเองไม่ถือตัวของนาง
 "คะ...คุณหนู มือข้าน้อยสกปรกยิ่งนัก ไม่ควรที่ท่านจะมาจับไว้เช่นนี้นะขอรับ" ชายชราขอทานเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พยายามดึงมือเหี่ยวหยาบกระด้างของตนกลับ แต่ถูกนางดึงรั้งไว้ ความอบอุ่นจากมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มคู่นี้ทำเอาชายชราขอทานตื้นตันใจจนร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เป็นเหตุให้เหล่าขอทานที่เหลือพากันร้องไห้ตามไปด้วย ช่างน่าเวทนายิ่งนักในสายตาของผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์
 "เฮ้อ" โจวหยางหมิ่นถอนหายใจเบาๆ ตาคมทอดมองนางอย่างชื่นชม
 "ท่านยังไม่ได้ตอบข้า ทั้งหมดนี้คือครอบครัวของท่านใช่หรือไม่" หญิงสาวถามอีกครั้ง
 "ใช่ขอรับ รวมตัวข้าน้อย ทั้งสิ้นสิบชีวิต" ชายชราขอทานพยายามกลั้นก้อนสะอื้นไว้อย่างสุดกำลัง
 "เหตุใดจึงมาเป็นขอทานเล่าเจ้าคะ"
 "เดิมข้าน้อยเป็นคนแคว้นฉิน หมู่บ้านที่ข้าอยู่เกิดภัยแล้งหนักติดต่อกันสามปี ทำให้น้ำที่ใช้ในการเพาะปลูกมีไม่เพียงพอ จึงตัดสินใจย้ายครอบครัวมายังแคว้นโจวเพื่อหางานทำ แต่ก็ไม่มีที่ใดว่าจ้าง สุดท้ายจึงมาขอเศษเงินเศษอาหารเพื่อประทังชีวิตขอรับ" ชายชราขอทานบอกเล่าให้นางฟังอย่างละเอียด
 ชิงหลินจนด้วยคำพูด คิ้วเรียวขมวดมุ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา
 "เฟิ่งอิง" นางหันไปเรียกหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ยืนห่างออกไปราวหกเจ็ดก้าว
 "ขอรับคุณหนู" เฟิ่งอิงก้าวฉับๆ มายืนเยื้องๆ คุณหนูของตน
 "มีร้านอาหารของเราอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่"
 "มีสามแห่งขอรับ ในเมืองหลวงนี้อยู่มีหนึ่งแห่ง"
 "เช่นนั้นก็ไปที่นั่นกันเถิด" ชิงหลินพูดพร้อมกับดึงมือของชายชราขอทานให้ลุกขึ้นยืน พลางหันไปทางโจวหยางหมิ่น
 "ลุกขึ้นได้" โจวหยางหมิ่นกล่าวอนุญาตด้วยเสียงที่ทรงอำนาจ ทำให้เหล่าขอทานที่เหลือและบรรดาคนมุงทั้งหลายต่างลุกขึ้นยืนแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ แต่มีบางส่วนที่ยังคงปักหลักดูเหตุการณ์อย่างสนใจใคร่รู้ว่าจะจบลงเช่นไร
 หญิงสาวผละออกจากชายชรา หันมากราบทูลองค์ชายห้า "องค์ชายจะเสด็จกลับตำหนักก่อนก็ได้นะเพคะ"
 "เราจะไปกับเจ้า ใต้เท้าอู่ ท่านกลับไปก่อนได้เลย นำทหารของเรากลับไปด้วย" ประโยคหลังหันมากล่าวกับอู่ต้าสง
 "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" อู่ต้าสงรับคำสั่ง จากนั้นก็กระโดดขึ้นบนหลังม้า นำหน้าเหล่าทหารม้าทั้งห้าสิบนายมุ่งสู่ตำหนักหยางหมิ่น บัดนี้จึงเหลือเพียงชิงหลินกับผู้ติดตามสิบสามนาย สี่องครักษ์ของโจวหยางหมิ่น และกลุ่มขอทานอีกสิบชีวิต
 ยามเฉินวันต่อมา ณ ห้องเสวยตำหนักหยางหมิ่น
 ชิงหลินจำต้องมากินอาหารกับเจ้าของตำหนักอย่างโจวหยางหมิ่น เป็นการแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่นางทำเมื่อวานนี้อย่างน้อยวันละหนึ่งมื้อแล้วแต่โอกาส
 "เสด็จพ่อมีพระประสงค์จะพบเจ้า" โจวหยางหมิ่นกล่าวหลังจากมื้ออาหารผ่านไปแล้ว
 "พบหม่อมฉัน? เรื่องอะไรหรือเพคะ" คนฟังแทบสำลักน้ำชาเมื่อได้ยินสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้อยากพบนางเรื่องอะไร
 "อืม...คิดว่าคงเป็นเรื่องเต่ามังกรกระมัง" 'และอาจจะรวมถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ด้วยก็เป็นได้' โจวหยางหมิ่นต่อในใจ พอหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อวานก็ให้พอใจนัก จนเผยยิ้มออกมาท่ามกลางความประหลาดใจของขันทีประจำตำหนัก และสี่นางกำนัลที่ถูกขอยืมตัวมาจากตำหนักกลาง เพื่อมาดูแลปรนนิบัติแขกคนสำคัญซึ่งเป็นเพียงบุตรีของพ่อค้าต่างแคว้นเป็นกรณีพิเศษ ส่วนอีกสี่นางกำนัลทำหน้าที่ทั่วไปรวมถึงดูแลสามสหายน้อยด้วย ไม่เคยเห็นองค์ชายยิ้มอ่อนโยนเช่นนี้ให้สตรีใดมาก่อน
 "เต่ามังกร?"
 "ถูกต้อง หรือเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องอื่น"
 "หม่อมฉันนึกว่าเป็นเรื่องเมื่อวานนี้เพคะ" ชิงหลินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ซึ่งไม่ได้รอดพ้นสายตาเจ้าเล่ห์ของโจวหยางหมิ่นไปได้
 "หึๆ เจ้าคิดว่าเราจะฟ้องเสด็จพ่อเรื่องที่เจ้ากลั่นแกล้งเราหรือ" โจวหยางหมิ่นเย้านาง ยิ่งได้เห็นสีหน้าจืดเจื่อนและกระอักกระอ่วนใจของนาง ก็ยิ่งกระตุ้นความอยากแกล้งให้เพิ่มขึ้นไปอีก
 "หม่อมฉันไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยนะเพคะ" นางโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าองค์ชายจะฝังใจขนาดนี้
 "หึๆ เราเพียงเย้าเจ้าเล่น เหตุใดจึงร้อนรนนักเล่า หรือ...เจ้าคิดเช่นนั้น" ประโยคหลังโจวหยางหมิ่นโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้นาง ก่อนจะยิ้มบาง
 "ก็ได้ หม่อมฉันยอมรับว่าคิดเช่นนั้นเพคะ" ชิงหลินยอมรับแล้วเอนตัวหนีจนหลังชนพนักเก้าอี้
 "หึๆ วางใจได้ เราไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นหรอก เพราะอย่างไรเสียก็มีคนทำหน้าที่นั้นแทนเราอยู่แล้ว" โจวหยางหมิ่นยิ้ม ก่อนจะยืนเต็มความสูงพลางเอาสองมือไพล่หลัง
 "อา...เสด็จพ่ออยากทอดพระเนตรสัตว์เลี้ยงของเจ้าด้วย ยามเฉินวันพรุ่งเตรียมตัวให้พร้อม" โจวหยางหมิ่นกล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างามสมกับเป็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์ ไม่ทันที่คนถูกสั่งจะถวายความเคารพ
 "ไม่ใช่ว่าอยากได้ฟานฟานน้อยของข้าหรอกนะ" ชิงหลินพึมพำกับตัวเองอย่างครุ่นคิด จนไม่ทันได้สังเกตถึงสายตาสิบคู่ของขันทีและสี่นางกำนัลที่จ้องมองอยู่
 "เอ๋? แล้วเจ้าสามตัวหายไปไหน กงกง ท่านเห็น..."
 เพล้งๆๆ!
 "ว้าย! / แง้ว! หงิงๆ"
 เสียงของตกแตก ถัดมาเพียงเสี้ยววินาทีก็เป็นเสียงร้องของคนและสัตว์อีกสองชนิดดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน เพียงชั่วอึดใจก็ปรากฏร่างเล็กสีขาวคาดดำพุ่งเข้ามาทางชิงหลินอย่างรวดเร็ว ตามติดมาคือสองร่างเล็กสีขาวปลอดขนปุกปุย ราวสามนาทีต่อมาก็เป็นร่างอ้อนแอ้นของสองนางกำนัลที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อรักษามารยาทอันดีงาม ทั้งที่อยากจะวิ่งใจจะขาด
 "หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของนางที่อ้าแขนรอรับอยู่ก่อนแล้ว ตามด้วยสองจิ้งจอกน้อยจนชิงหลินแทบจะหงายหลัง
 "เกิดอะไรขึ้น" นางถามพวกมันทางจิต แม้จะเดาออกว่าพวกมันคงไปก่อเรื่องมา
 "พวกเราอยากมาหาหลินหลิน แต่ตัวเหม็นสองคนนั้นขัดขวางไม่ยอมให้มา พวกเราก็เลย..." เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกนางเสียงอ่อยในท้ายประโยค ด้วยรู้ถึงความผิดที่พวกมันก่อ
 "ตัวเหม็น? ทำไมไปเรียกพวกนางอย่างนั้นเล่า" หญิงสาวถามและส่งสายตาตำหนิเจ้าพยัคฆ์น้อย
 "ไม่ใช่ตัวเหม็นหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่พวกนางแขวนถุงหอมกลิ่นฉุนที่พวกเราไม่ชอบเท่านั้น" หมั่นโถวน้อยร้องบอกหลินหลิน
 "ใช่ขอรับ ข้าก็ไม่ชอบเช่นกัน" เป่าเปาน้อยร้องเสริมคำพูดของจิ้งจอกน้อยตัวน้องเพื่อลบล้างความผิดที่ก่อไว้
 "พวกเจ้า...เกิดอันใดขึ้น เสียงดังมาถึงที่นี่เชียว" ขันทีประจำตำหนักถามสองนางกำนัลที่เข้ามาใหม่เสียงเข้ม
 "เรียนกงกง คือว่า...เรื่องนั้น..." หนึ่งในสองนางกำนัลเหลือบมองสตรีที่นั่งคุกเข่า ในอ้อมแขนมีสามสหายตัวก่อเรื่องอยู่อย่างเกรงใจ
 "เจ้าสามตัวนี้คงซุกซนจนทำของตกแตกใช่หรือไม่" ชิงหลินถามนางกำนัล
 "เอ่อ...ข้าว่าท่านไปดูด้วยตาตนเองเถิดเจ้าค่ะ" นางกำนัลอีกคนตอบ
 "เช่นนั้นรบกวนนำทางด้วย" นางขอร้องด้วยรอยยิ้ม
 "เชิญทางนี้เจ้าค่ะ" นางกำนัลคนเดิมนำทางชิงหลินไปยังที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นห้องพักของนางเอง ครั้นไปถึงนางก็ถึงกับตะลึงอ้าปากค้าง 'ทำไมถึงได้เละเทะขนาดนี้'
 ภาพแจกันปักดอกจวี๋ฮวาสีม่วงและขาวที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างงดงาม บัดนี้กลายเป็นเศษกระเบื้องชิ้นเล็กชิ้นน้อยแตกกระจัดกระจายเต็มพื้นพรมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกน้ำในแจกันซึมจนสีเข้มขึ้น
 'อา..เจ้าพวกนี้สร้างปัญหาใหญ่ให้ซะแล้ว นางหันกลับไปหวังจะได้ตำหนิสามสหายจอมป่วน' แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า
 "มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือ ดังไปถึงห้องอักษรเชียว" เสียงของเจ้าของตำหนักทำให้ชิงหลินที่หันซ้ายหันขวาหาสามสหายจอมป่วนอยู่สะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับผู้เสียหาย พลางส่งยิ้มที่ดูฝืดเฝื่อนเต็มทีไปให้
 "หือ? โอ้ เหตุใดห้องเจ้าจึงมีสภาพเช่นนี้" โจวหยางหมิ่นแสร้งทำเสียงและหน้าตาตกใจกับสภาพห้องที่เละเทะดูไม่ได้ ก่อนจะแอบยิ้มขบขันเมื่อเห็นท่าทีเซื่องซึมและสำนึกผิดของนาง
 "โปรดประทานอภัยด้วย ทุกอย่างเป็นความผิดของหม่อมฉันเพคะ" นางรีบคุกเข่าก้มหน้ายอมรับผิด
 "อา...น่าเสียดาย แจกันเหล่านี้เราชอบมากเสียด้วย" โจวหยางหมิ่นย่อตัวลงหยิบเศษแจกันกระเบื้องพลิกไปพลิกมา สีหน้าหมองลงเล็กน้อย
 "หม่อมฉันยินดีชดใช้ค่าเสียทั้งหมดเพคะ" ชิงหลินตอบเสียงดังฟังชัด
 "ชดใช้ค่าเสียหาย? ด้วยเงินทอง?"
 "เพคะ" 'หากไม่ชดใช้ด้วยเงินทองแล้วจะให้ชดใช้ด้วยอะไร แปลกคนจริง'
 โจวหยางหมิ่นนั่งยองๆ เบื้องหน้าสตรีที่นั่งคุกเข่าก้มหน้า แล้วถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบทว่าแฝงความกดดันและคุกคามเล็กน้อย "แจกันเหล่านี้แม้จะไม่มีราคาค่างวดเท่าใดนัก แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจที่ไม่อาจประเมินค่าได้ เช่นนี้แล้วเราควรเรียกค่าเสียหายเท่าใดจึงจะเหมาะสม"
 "เรื่องนั้น..." คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นปมอย่างคิดไม่ตก
 "เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ต่ออีกสัก...อืม...เจ็ดวันเป็นอย่างไร"
 "ไม่ได้เพคะ!" หญิงสาวปฏิเสธออกมาทันควัน ไม่เสียเวลาหยุดคิดสักนิดเดียว ทำให้ใบหน้างามของโจวหยางหมิ่นตึงขึ้นมาทันที
 "เหตุผล?"
 "เอ่อ...หม่อมฉันมีภารกิจที่ต้องรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็วเพคะ" นางตอบสั้นๆ ไม่คิดอธิบายให้มากความ
 "สามวัน...เราให้เวลาเจ้าคิดสามวัน แล้วจะมาฟังคำตอบของเจ้าอีกครั้ง" ผู้เป็นองค์ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่พอใจนัก
 "เฮ้อ น่าปวดหัว"
 หลังเจ้าของตำหนักจากไปแล้ว ร่างเล็กทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะถูกนางกำนัลพาออกมาจากห้องเพื่อที่พวกนางจะได้ทำความสะอาด
 ชิงหลินจึงหลบไปนั่งที่เก๋งด้านหน้าตำหนักหยางหมิ่น มีเจ้าสามสหายตัวป่วนเดินเรียงแถวตอนหนึ่ง ก้มหน้าหูลู่หางตกเซื่องซึมราวกับกำลังป่วยตามนางไปโดยดี ไม่ร้องส่งเสียงแม้เพียงครึ่งคำ ด้วยรู้ดีว่านางกำลังโกรธพวกมัน
 "เฮ้อ" ชิงหลินถอนใจยาว ยอมรับว่าเมื่อครู่โกรธพวกมันที่เล่นซนจนได้เรื่อง แต่พอเห็นพวกมันนอนหมอบราบกับพื้นพลางส่งสายตาวิงวอนออดอ้อน ใจก็พลันอ่อนยวบแทบจะหายโกรธทันที
 "มานี่มา"
 สามสหายน้อยได้ยินก็รีบกระโดดเข้าหาอ้อมแขนที่กางออกรอรับร่างเล็กปุกปุยทันที ไม่ต้องให้นางเรียกซ้ำ พวกมันเลียหน้าเลียตานางอย่างประจบเอาใจ สามหางกระดิกไปมา เป็นเหตุให้เฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อที่เพิ่งทราบเรื่องรีบรุดมาหานางที่เก๋งต่างพากันยิ้มกับภาพความน่ารักน่าเอ็นดูของหนึ่งสตรีกับสามสหายน้อย
 วันต่อมาชิงหลินถูกปลุกตั้งแต่เช้ามืด อาบน้ำแต่งตัวเพื่อเข้าเฝ้าโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ โดยต้องสวมชุดที่องค์ชายห้าเตรียมไว้ให้ แลกกับสิ่งที่สามสหายน้อยจอมป่วนได้สร้างไว้ ไม่ต้องรอให้ถึงสามวันตามที่บอกไว้ก่อนหน้านี้
 "อา...ท่านช่างงดงามนัก" หนึ่งในสี่นางกำนัลที่มาช่วยชิงหลินแต่งกายกล่าว นัยน์ตามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม
 "ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง" นางพึมพำกับตัวเอง
 "ท่านว่าอันใดนะเจ้าคะ" นางกำนัลคนเดิมถาม
 "ไม่มีอะไรหรอก ไปกันเถิด" ชิงหลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองนางกำนัลรีบเข้ามาจัดชุดให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ช่วยกันประคองนางออกมาจากห้อง มีเจ้าสามสหายน้อยเดินนำหน้าด้วยท่าทางสง่างาม วันนี้พวกมันดูสงบเสงี่ยม ไม่วิ่งเพ่นพ่านซุกซนอย่างทุกวัน ด้วยสัญญากับหลินหลินไว้ว่าจะทำตัวว่านอนสอนง่ายและเป็นเด็กดี
 โจวหยางหมิ่นตะลึงกับโฉมสะคราญในชุดสีขาวอมชมพู เสื้อคลุมสีขาวยาวกรอมเท้าปักดอกจวี๋ฮวาดอกเล็กๆ สีชมพูเข้มโดยรอบ ซึ่งเป็นบุปผาที่โจวหยางหมิ่นชื่นชอบ และยังเป็นบุปผาประจำตัวของโจวหยางหมิ่นอีกด้วย แต่เหมือนนางจะไม่ได้สังเกตเรื่องนี้
 ทรงผมรวบขึ้นสูงเพียงครึ่ง มีเครื่องประดับรูปผีเสื้อสีชมพูเข้มดูงดงามพอเหมาะพอควรไม่มากหรือน้อยจนเกินไป ใบหน้าจิ้มลิ้มตกแต่งเพียงบางๆ ตามความต้องการของชิงหลิน แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ใจของบุรุษหลายคนสั่นไหวจนแทบจะกลายเป็นความหลงใหล อยากจะเสนอตัวเข้าไปช่วยประคองนางไว้เสียเอง


-33-
 "คุณหนู ท่านแม่ทัพเป็นเช่นไรบ้างขอรับ" จิ๋นซานเอ่ยถามทันทีที่ประตูเปิดออกโดยคู่หมั้นของท่านแม่ทัพ
 "อืม ยังตอบไม่ได้หรอก เพราะเพิ่งดื่มยาไปแค่ถ้วยเดียวเอง" นางแบ่งรับแบ่งสู้ แม้เจ้าสามสหายจะบอกว่าหายภายในเจ็ดวันก็ตาม
 จิ๋นซานค้อมศีรษะ ไม่กล่าวตอบอันใด แต่เชื่อมั่นว่านางจะรักษาท่านแม่ทัพได้
 "ฝากเจ้าช่วยดูแลเขาที เดี๋ยวข้ากลับมา" นางฝากฝังเสร็จก็ผละจากไป ไม่อยู่รอฟังคำตอบของอีกฝ่าย เพราะตัวเองอยู่ในสภาพเพิ่งตื่นนอนไม่อยากจะพูดมากนัก
 "ทราบแล้วขอรับ" จิ๋นซานค้อมศีรษะรับคำสั่ง ยืดตัวตรงเดินเข้าไปในห้องพักของท่านแม่ทัพ
 ชิงหลินกลับมาที่ห้องพักของตัวเองที่อยู่ตรงกลางระหว่างห้องพักของบิดาและคู่หมั้นเพื่อล้างหน้าล้างตา ซึ่งสองสาวใช้ชุดเดิมแต่ไม่ใช่สองคนแรกจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
 เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ชิงหลินก็ไปที่โรงครัวแล้วลงมือทำโจ๊กหมูเอง มีพ่อครัวใหญ่เป็นลูกมือคอยช่วยท่ามกลางความสนใจใคร่รู้ของเหล่าบรรดาพ่อครัวคนอื่นๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งคนงานในครัวที่พากันหยุดมือชั่วคราวเพื่อมาดูคุณหนูของตนทำอาหาร ราวครึ่งชั่วยามโจ๊กหมูร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลายก็เสร็จสิ้น
 "อา...เป็นโจ๊กที่หอมเหลือเกิน ส่วนรสชาติก็กำลังดีขอรับ" พ่อครัวใหญ่ร่างท้วมเอ่ยชมเปาะ ปลื้มใจที่คุณหนูให้เกียรติพ่อครัวเช่นเขาเป็นผู้ชิมอาหารฝีมือของนาง แม้จะเป็นเพียงโจ๊กหมูธรรมดาที่พบเห็นและหาซื้อกินได้ทั่วไป แต่ความพิเศษอยู่ที่ก้อนหมูสับละเอียดผ่านการคลุกเคล้าสมุนไพร และปรุงรสได้อย่างกลมกล่อมนั่นต่างหาก ที่ทำให้พ่อครัวใหญ่สนใจ
 "จริงหรือ ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจข้าใช่หรือไม่" ชิงหลินถามพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆ แต่กดดันให้พ่อครัวใหญ่
 "ข้าน้อยพูดจากใจจริงขอรับ ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจคุณหนูแต่อย่างใด" พ่อครัวใหญ่รีบตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
 "ค่อยยังชั่ว ข้าทำไว้เยอะ แบ่งให้ทุกคนกินด้วยนะ" นางสั่งเสร็จแล้วจึงเดินนำสองสาวใช้ที่ถือถาดอาหารและถาดใส่ยาและน้ำชาไปยังห้องพักของคู่หมั้น
 เป็นเวลาเดียวกับที่อีกฝ่ายล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยแล้ว และนั่งสนทนากับชิงหยวนบิดาของนางอยู่ที่โต๊ะกลมภายในห้องพัก
 "ท่านพ่อ" ชิงหลินเดินยิ้มนำเข้ามาก่อน
 "อา...หลินเอ๋อร์ มานั่งข้างๆ พ่อเร็วเข้า" ชิงหยวนเรียกบุตรีพร้อมกับตบเก้าอี้ตัวข้างๆ โดยมีสายตาหวานฉ่ำของอีกคนมองอยู่ตลอด
 "พี่เหวิน ท่านน่าจะนอนพักนะเจ้าคะ" ร่างเล็กกล่าวกับคู่หมั้นที่เอาแต่นั่งยิ้มกรุ้มกริ่ม พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้จนนางประหม่าทำหน้าไม่ถูก
 "พี่ดีขึ้นมากแล้ว ต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยดูแลอย่างใกล้ชิด" ถ้อยคำหวานๆ แต่แฝงความนัยของบุรุษรูปงามทำให้คนที่หน้าแดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ ต้องหันมากล่าวกับบิดาแก้เขิน
 "ท่านพ่อ นี่โจ๊กฝีมือลูก ลองชิมดูหน่อยนะเจ้าคะ"
 "อา...กลิ่นหอมใช้ได้" ชิงหยวนเอ่ยชมพลางตักโจ๊กหมูที่อุ่นกำลังดีเข้าปาก ละเลียดช้าๆ เพื่อให้ลิ้นสัมผัสรสชาติของอาหารอย่างเต็มที่ โดยมีสายตาตื่นเต้นลุ้นตัวโก่งของบุตรีจับจ้องอยู่ "อา...หลานชาย เจ้าก็กินด้วยสิ" ชิงหยวนกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม แล้วปล่อยบุตรีรอคำตอบเก้อ
 "ขอรับ" มู่งหลิ่งเหวินมองโจ๊กในชามของตน แล้วเงยหน้ามองคู่หมั้นที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่านางจะทำอาหารเป็น
 "เดี๋ยวเจ้าค่ะ"
 คนถูกห้ามชะงักมือที่กำลังจะตักโจ๊กพลางเลิกคิ้วสงสัย
 "นี่เจ้าค่ะ ยาก่อนอาหาร" หญิงสาวยกถ้วยยาที่ถืออยู่ในซ้ายมือวางตรงหน้าเขา ยาที่แอบหยดเลือดใส่ลงไปเรียบร้อยแล้ว
 เขาไม่กล่าวอะไร มือหนารับถ้วยยามาแล้วยกดื่มรวดเดียวหมดราวกับดื่มน้ำชา ก่อนจะคว่ำถ้วยยากลางอากาศแล้วเลิกคิ้วให้ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยแต่มุมปากกลับยกขึ้น ด้วยรู้ทันความคิดนางที่อยากจะเอาคืนเรื่องที่เขาไม่ยอมปล่อยให้นางกลับห้องพัก จนสร้างความขุ่นเคืองใจให้นางไม่น้อย ใบหน้างอง้ำนั่นปะไรที่เป็นหลักฐาน จากนั้นจึงตักโจ๊กที่นางลงมือลงแรงทำด้วยตนเองคำใหญ่ ก่อนจะหรี่ตามองคนทำ
 "หลินเอ๋อร์ เจ้าทำเองจริงหรือ" ชิงหยวนถามเพื่อความมั่นใจ เป็นครั้งแรกที่ได้ชิมฝีมือทำอาหารของบุตรีซึ่งไม่เคยฝึกปรือ หรือแม้แต่จะเฉียดไปใกล้ๆ โรงครัว แล้วเหตุใดนางถึงได้...
 "ลูกทำเองจริงๆ เจ้าค่ะ ถามพวกนางดูก็ได้" คนถูกถามทำหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินบิดาถามเหมือนไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือของตน
 "โจ๊กชามนี้คุณหนูทำเองเจ้าค่ะ" หนึ่งในสองสาวใช้ช่วยยืนยันเสียงหนักแน่น ทำให้ชิงหลินอารมณ์ดีขึ้นมา
 "อา...ไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าจะทำอาหารได้ยอดเยี่ยมเช่นนี้" ชิงหยวนชมเปาะ ดวงตาคมมองบุตรีด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม
 "โดยเฉพาะหมูก้อนรสชาติกลมกล่อม ถูกปากพ่อยิ่งนัก"
 "ข้าดีใจยิ่งนัก หากท่านพ่อชอบ วันหลังข้าจะทำให้กินอีกเจ้าค่ะ" นางส่งยิ้มหวานให้บิดา ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า
 "ดี ดี กลับไปคราวนี้พ่อครัวคงถูกปลดกันเป็นแถว ฮ่าๆๆ" ชิงหยวนหัวเราะชอบใจ จากนั้นจึงลงมือกินโจ๊กตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ตลอดเวลา
 ส่วนอีกคนก็นั่งกินเงียบๆ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่คู่หมั้นตลอดเวลา ยิ่งได้รู้จักและได้ชิดใกล้ก็ยิ่งหลงใหลและหวงแหนนางมากขึ้นเรื่อยๆ
 ว่ากันตามจริงแล้ว รูปโฉมของนางจัดว่างดงาม แต่ไม่ได้งดงามถึงขั้นล่มเมืองล่มแคว้นได้ อีกทั้งเคยพบและยลโฉมสตรีที่รูปโฉมงดงามกว่านางหลายเท่ามาแล้วมากมาย แต่ยังไม่เคยมีสตรีใดทำให้ใจของเขาหวั่นไหวอย่างรุนแรงได้เท่านางมาก่อน
 หลังมื้ออาหารชิงหลินก็มาส่งบิดาที่ห้องพัก "ท่านพ่อ เราจะกลับกันเมื่อไรเจ้าคะ"
 "คงต้องรอจนกว่าพี่เหวินของเจ้าจะหาย และหน่วยองครักษ์กลับมาจากแคว้นโจวก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที" ชิงหยวนตอบ เมื่อเห็นบุตรีพยักหน้าแต่สีหน้าเหมือนมีอะไรในใจจึงอดถามไม่ได้ "เป็นอันใดหรือ"
 "คือ...ลูกอยากจะขออยู่ต่ออีกสักสามสี่วันจะได้หรือไม่เจ้าคะ" ผู้เป็นบุตรสาวเสี่ยงถามแม้ความเป็นไปได้จะริบหรี่
 "หือ? เหตุผลคือ?"
 "ลูกอยากจะเข้าไปที่หุบเขากินคนอีกครั้งเจ้าค่ะ"
 ชิงหยวนชะงัก เลิกคิ้วถามแทนคำพูด
 "ลูกอยากสำรวจและนำพันธุ์ไม้แปลกๆ กลับไปทดลองปลูกที่เรือนพสุธาดู หากได้ผลอาจจะสร้างรายได้ให้สกุลชิงในภายหน้าได้เจ้าค่ะ" นางอธิบายยิ้มๆ
 เป็นเพราะในหุบเขากินคนมีพันธุ์ไม้ที่นางรู้จักดีในภพเก่าหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นเงาะ มะม่วง มะพร้าว มะยมยังมีสมุนไพรอีกด้วย อย่างฟ้าทะลายโจร ว่านชักมดลูก สาบเสือ ขิง ข่า ตะไคร้ และมะกรูด ไม่แปลกที่คนที่นี่จะไม่รู้จัก หากนำไปปลูกและจำหน่าย ไม่แน่อาจทำกำไรได้ไม่มากก็น้อย
 "พ่อไม่ขัดข้อง แต่พี่เหวินของเจ้ารู้เรื่องนี้แล้วหรือ" ชิงหยวนลูบเคราตัวเองพลางครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยกับบุตรี แม้จะเป็นห่วงอยู่มากแต่ความคิดของนางก็ทำให้ชิงหยวนไม่อยากปฏิเสธ หากสิ่งที่นางคิดเป็นความจริงขึ้นมา อาจสร้างชื่อเสียงให้สกุลชิงเป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น เมื่อมีชื่อเสียงอำนาจก็จะตามมาเอง เมื่อมีอำนาจในมือย่อมสร้างความหวาดเกรงแก่ศัตรู ทำให้ครอบครัวของตนปลอดภัยมากยิ่งขึ้น นั่นคือสิ่งที่ชิงหยวนปรารถนาสูงสุด
 "ลูกยังไม่ได้บอกเจ้าค่ะ" คิดไว้ไม่ผิดว่าบิดาต้องอนุญาต แต่คนหลังนี่...นางไม่แน่ใจ
 "อืม ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคู่หมั้นของเจ้า ควรทำเช่นไรเจ้าคงรู้" ชิงหยวนกล่าวเตือนบุตรี
 "ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ" ตอบแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ลูกขอตัวไปดูพี่เหวินก่อนนะเจ้าคะ"
 ชิงหยวนพยักหน้าอนุญาต มองบุตรีที่เดินพ้นประตูไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
 ที่ห้องพักของมู่หลิ่งเหวิน เขานั่งเหยียดขามีผ้าห่มคลุมถึงเอวสอบหลังพิงหัวเตียง หน้าเตียงมีจิ๋นซื่อยืนเฝ้าอยู่
 "ส่งพิราบสื่อสารไปแล้วใช่หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มถามองครักษ์
 "ขอรับ คาดว่าอีกสองสามวันน่าจะได้คำตอบ" จิ๋นซื่อตอบ
 "อืม ออกไปได้แล้ว" มู่หลิ่งเหวินโบกมือไล่อีกฝ่ายเมื่อรับรู้ถึงฝีเท้าคุ้นหูกำลังใกล้เข้ามา จิ๋นซื่อประสานมือแล้วเดินออกมาจากห้อง เป็นเวลาเดียวกับที่ชิงหลินและแก๊งฟานเป่าโถวที่กลับมาจากเดินย่อยมาถึงหน้าห้องพักพอดี
 "อ้าวจิ๋นซื่อ มาพบพี่เหวินหรือ" นางเอ่ยทักองครักษ์หนุ่ม
 "ขอรับคุณหนู" จิ๋นซื่อก้มหน้าตอบ
 "แล้วกินข้าวหรือยัง"
 "ยังขอรับ"
 "อา...วันนี้ข้าทำโจ๊กไว้"
 "จิ๋นซื่อ!"
 เสียงตะโกนที่ดังมาจากในห้องทำเอาชิงหลินสะดุ้งตกใจ ฝ่ายจิ๋นซื่อก็ค้อมศีรษะแล้วเดินจ้ำอ้าวจากไปอย่างรวดเร็ว
 'ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังถูกพายุไหน้ำส้มสายชูเล่นงานเป็นแน่' จิ๋นซื่อคิดในใจ
 "ท่านจะตะโกนทำไมเจ้าคะ" ร่างเล็กถามทันทีที่เข้ามายืนหน้าเตียง ส่วนแก๊งฟานเป่าโถวก็กระโดดขึ้นไปเล่นบนเตียงคนเจ็บอย่างถือสิทธิ์
 "หิวน้ำ" เขาตอบน้ำเสียงขุ่นมัว ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้นหนึ่งส่วน จะให้พูดได้อย่างไรว่าหงุดหงิดไม่พอใจที่เห็นนางพูดคุยยิ้มแย้มให้องครักษ์ นางควรรีบเข้ามาหาเขาสิ ไม่ใช่หยุดสนทนากับบุรุษอื่นไปทั่วเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน!
 "น้ำก็อยู่ที่โต๊ะนั่น ทำไมไม่ลุกไปดื่มล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง
 "เจ้าสัญญาว่าจะดูแลพี่อย่างดี หรือมิใช่" ร่างสูงทวงถามสัญญา
 "ข้าบอกว่าจะดูแลท่านจนหาย แต่ไม่ได้บอกว่าจะดูแลอย่างดีเสียหน่อย" นางแย้งเขาเสียงขึ้นจมูก ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำ
 "อ้อ พี่เพิ่งรู้ว่าเจ้ามีนิสัยฉาบฉวย ทำสิ่งใดแบบผ่านๆ เช่นนี้" แม่ทัพหนุ่มยั่วโมโหให้นางติดกับ ซึ่งก็ได้ผลอีกครั้ง
 "ข้าไม่ใช่คนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อนะ!" หญิงสาวโมโหจนลมออกหู
 'คนบ้า! จู่ๆ มาว่าคนอื่นเขาแบบนี้ได้ยังไง ข้านี่นะ...ฉาบฉวย ทำงานแบบขอไปที'
 "เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ?" คนเจ็บทวนคำด้วยความสงสัย
 "ช่างเถิด ข้าไม่อยากเถียงกับท่านแล้ว นี่เจ้าค่ะ...น้ำ!" นางหมุนตัวเทน้ำชาอุ่นใส่ถ้วยแล้วส่งให้เขา ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำแต่กลับน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของอีกฝ่ายยิ่งนัก
 "หลินเอ๋อร์..." มู่หลิ่งเหวินเรียกคู่หมั้นที่รับถ้วยชาเปล่ากลับไปวางบนโต๊ะแล้วนั่งหันหลังให้
 คนถูกเรียกปรายตามองคนด้วยหางตา ก่อนจะสะบัดหน้ากลับไม่สนใจ สองมือเรียวกอดอกนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา
 "หลินเอ๋อร์..." คนเรียกจึงเรียกอีกครั้งแต่นางก็ยังไม่สนใจ
 ส่วนแก๊งฟานเป่าโถวสัมผัสได้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวจากหลินหลิน แต่ไม่รู้สาเหตุ พวกมันจึงได้แต่เฝ้ามองอยู่บนเตียงเงียบๆ
 "หลินเอ๋อร์ อา...แค็กๆๆ อึก!" เสียงไอถี่ๆ ทำให้ชิงหลินที่กำลังเคืองหันกลับมาดู เห็นเขาใช้มือป้องปากไอออกมาไม่หยุดก็ตกใจ จึงรีบปราดเข้ามาดู "พี่เหวิน เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" ถามด้วยความเป็นห่วง มือข้างหนึ่งก็ลูบหลังที่มีเส้นผมนุ่มยาวถึงกลางหลังไปด้วย
 "อา...คิดว่าเจ้าจะโกรธจนไม่ยอมเข้าใกล้พี่เสียแล้ว" แม่ทัพหนุ่มเงยหน้าขึ้นเสมอกับใบหน้าจิ้มลิ้ม ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่เป่ารดใบหน้าของกันและกัน "พี่ขอโทษ ยกโทษให้พี่ได้หรือไม่" เขาออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน มือหนาลูบไล้ใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม
 ชิงหลินจ้องมองอีกฝ่ายเงียบๆ ด้วยใจที่เต้นแรง
 "ทำเช่นไรเจ้าจึงจะยอมยกโทษให้พี่ บอกมาเถิด พี่ยอมทำทุกอย่าง" เขายังคงออดอ้อนต่อ
 "ทุกอย่าง?"
 "ใช่ ทุกออย่าง"
 "แน่ใจนะเจ้าคะ"
 "อืม บุรุษพูดคำไหนคำนั้น!"
 "ข้าอยากจะไปหุบเขากินคนอีกครั้งเจ้าค่ะ"
 พอได้ยินมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นก็พลันกลับมาเหยียดเป็นเส้นตรงจนดูน่ากลัว
 "ท่านสัญญาแล้วนะเจ้าคะ"
 "เหตุใดจึงอยากจะกลับไปนัก" ร่างสูงผละกลับไปนั่งพิงหัวเตียงดังเดิม ใบหน้าหล่อเหลาทั้งเครียดขึงและจริงจัง
 "เรื่องนั้น..." ชิงหลินจึงบอกเล่าสิ่งที่คิดให้เขาฟังอย่างละเอียด
 "ได้ แต่พี่จะไปกับเจ้าด้วย"
 "ขอบคุณเจ้าค่ะ" ชิงหลินดีใจจนเผลอสวมกอดเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มแนบซบไปกับอกกว้าง ทั้งยังยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำเอาคนโดนกอดตะลึง ต่อมาก็ยิ้มพึงพอใจ สองแขนโอบกอดนางตอบอย่างทะนุถนอม
 "หลินหลิน" ไม่เรียกเปล่า แก๊งฟานเป่าโถวยังพยายามแทรกตัวเข้ามากั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง ทำให้ชิงหลินที่เผลอกอดเขาเพราะความดีใจได้สติ
 "อะ...เอ่อ..." นางส่งเสียงพร้อมกับคลายมือที่โอบกอดตัวคู่หมั้นออกมายันหน้าอกกว้างแทน ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อด้วยความอายและโมโหตัวเองที่เผลอทำตัวไม่งาม
 "หือ?" เขาไม่สนใจเจ้าสามมารน้อยที่พยายามแทรกตัวเข้ามา ซ้ำยังแกล้งโอบกระชับอ้อมแขนแน่นเข้า เป็นเหตุให้แก๊งฟานเป่าโถวที่เบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง ถูกบีบรัดจนแทบจะกลายเป็นปลาหมึกบด พวกมันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ตะกุยตะกายดิ้นขยับตัวไปมากว่าจะหลุดออกมาได้ก็ทำเอาแก๊งฟานเป่าโถวลิ้นห้อยหอบแฮ่กๆ
 "เจ้าคนนิสัยไม่ดี ปล่อยหลินหลินเดี๋ยวนี้นะ" เจ้าพยัคฆ์น้อยขู่ทางจิต
 "เหตุใดข้าต้องฟังเจ้า" อีกฝ่ายโต้กลับทางจิตเช่นเดียวกัน พร้อมกับเลิกคิ้วท้าทาย
 "เอ๋? ท่านสื่อสารทางจิตกับฟานฟานได้ด้วยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินผละออกมาเอ่ยถามด้วยความสงสัย
 "อืม ครั้งที่อยู่ในหุบเขากินคน เพื่อช่วยเจ้าแล้วดูเหมือนเจ้าพยัคฆ์น้อยต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อจะสื่อสารกับพี่"
 "จริงหรือนี่ ไม่คิดว่าเจ้าจะเก่งขนาดนี้" ชิงหลินชมเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ขึ้นมานั่งนบตัก ส่วนเป่าเปาน้อยกับหมั่นโถวน้อยนอนหมอบเรียบร้อยอยู่ข้างขาของนายใหม่ที่ห้อยลงมาจากเตียง ดูสงบเสงี่ยมน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก
 "แน่นอน ฟานฟานเก่งที่สุด ชมอีก ชมอีก" เจ้าพยัคฆ์น้อยทิ้งมาดหัวหน้าแก๊งกลับไปเป็นพยัคฆ์น้อยจอมออดอ้อนอีกครั้ง มันใช้อุ้งเท้าเกาะยึดสาบเสื้อของหลินหลินแล้วยืดตัวขึ้นเลียใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง
 "คิกๆ ไม่เอา หยุดนะฟานฟาน" คนถูกเลียหัวเราะคิกคักจั๊กจี้จนต้องเบี่ยงหน้าหลบไปมา เป่าเปาน้อยกับหมั่นโถวน้อยเห็นว่าน่าสนุกดีจึงเข้าร่วมเล่นด้วย สร้างความหงุดหงิดระคนริษยาให้มู่หลิ่งเหวินยิ่งนัก
 'ลำพังเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวเดียวก็รับมือยากแล้ว แล้วนี่ยังมีเพิ่มมาอีกสองตัว แต่อย่านึกนะว่าข้าจะยอมแพ้สัตว์หน้าขนเช่นพวกเจ้า'
 "เป็นอะไรไปเจ้าคะ ปวดท้องหรือ" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเขาตัวงอ สองมือกุมท้อง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเล็กน้อย
 เจ้าพยัคฆ์น้อยชะงัก หรี่ตากลมเล็กสีเทามองเจ้าร่างยักษ์นิ่ง สัญชาตญาณบอกมันว่าหลินหลินกำลังติดกับดักหลอกลวงของเจ้าร่างยักษ์อยู่
 "ฮึ!" อีกฝ่ายรู้ดีว่าถูกมองอยู่ จึงก้มหน้ามองเจ้าพยัคฆ์น้อยพลางเหยียดยิ้มเยาะเย้ยมัน สร้างความขุ่นเคืองใจให้เจ้าพยัคฆ์น้อยยิ่งนัก มันแยกเขี้ยวคำรามขู่ตอบเสียงต่ำ
 "เป็นอะไรไปฟานฟาน" ชิงหลินอดถามไม่ได้
 เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ตอบคำถามของหลินหลิน มันสะบัดหัวแล้วกระโดดลงจากเตียง เป่าเปาน้อยกับหมั่นโถวน้อยเห็นดังนั้นจึงกระโดดตามไปติดๆ แล้วออกไปจากห้องพักของแม่ทัพหนุ่ม ปล่อยให้หลินหลินอยู่กับเจ้าร่างยักษ์เพียงลำพัง สร้างความงุนงงแก่ชิงหลินยิ่งนัก
 ผิดกับแม่ทัพหนุ่มที่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ที่เจ้าพยัคฆ์น้อยยอมเป็นฝ่ายล่าถอยไป จึงคาดเดาว่ามันคงอยากตอบแทนเรื่องที่เกิดขึ้นในหุบเขากินคน
 "พี่เหวิน? หายปวดท้องแล้วหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามย้ำเพื่อความแน่ใจ คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจ ไม่แน่ใจว่าที่เขาปวดท้องนั้นจะเป็นเพราะยาที่นางให้เขาดื่มหรือไม่
 "อืม ห่วงพี่มากเลยหรือ" มู่หลิ่งเหวินเย้านางเสียงหวาน ดวงตาคมทรงเสน่ห์หวานฉ่ำน่าหลงใหลจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่อยู่ห่างเพียงฝ่ามือกั้น
 ชิงหลินพยักหน้าตอบตามจริง รู้สึกอายจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูและลำคอ
 "หลินเอ๋อร์" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเรียกนางเสียงหวานจับใจ ดึงมือเนียนนุ่มนิ่มทั้งสองของนางมาวางบนมือใหญ่หนาของตนแล้วถาม "รู้ใช่หรือไม่...ว่าพี่รู้สึกเช่นไรกับเจ้า"
 "ขะ...ข้าจะไปทราบได้อย่างไรกันเจ้าคะ" คนถูกถามหลุบตาลงต่ำไม่กล้ามองหน้า ด้วยรู้ดีว่าเขารู้สึกเช่นไร แต่เพราะอยากได้ยินจากปากเขาเองจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้
 "ไม่รู้จริงหรือ"
 "ไม่รู้เจ้าค่ะ"
 "หืม? แล้วเหตุใดจึงไม่กล้าสบตาพี่"
 "..."
 "รู้หรือไม่ ทุกครั้งที่เจ้าปดพี่ เจ้ามักจะหลบตาเช่นนี้" เขารุกต่อ อยากดูว่านางจะหนีเอาตัวรอดได้อย่างไร
 "มะ...ไม่จริง ขะ...ข้าไม่ได้..." ชิงหลินพูดติดอ่าง เมื่อได้เห็นสายตาคมทรงเสน่ห์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์แบบที่ไม่เคยได้รับจากชายใดมาก่อน
 แม่ทัพหนุ่มส่งยิ้มหวานให้นาง พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาช้าๆ ตรึงนางไว้ด้วยดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่สตรีทั่วแคว้นต่างหลงใหล แล้วประทับริมฝีปากหนาได้รูปกับริมฝีปากอวบอิ่มของนาง ดุนดันจนสามารถแทรกลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากเล็กได้สำเร็จ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อนางให้ความร่วมมือแต่โดยดีไม่ขัดขืนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา สร้างความพึงพอใจให้แก่แม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก แล้วค่อยๆ ตัดใจถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง กดศีรษะเล็กไว้แนบอกแกร่งพลางกล่าว "พี่รักเจ้า..."
 ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ดันตัวเองออกมาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างโง่งมเพราะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
 "ได้ยินไม่ชัดหรือ"
 คนถูกสารภาพรักหน้าแดงเหมือนผลตำลึง
 มู่หลิ่งเหวินยิ้มหวาน สองมือประคองใบหน้าเล็กพลางกล่าวเน้นอีกครั้ง "พี่รักเจ้า ได้ยินชัดหรือไม่"


-38-
 "ถวายพระพรเพคะ" ชิงหลินยอบกายทำความเคารพองค์ชายห้าที่ยืนนิ่งอยู่
 "อะแฮ่ม เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" กระแอมกลบเกลื่อนอาการขัดเขินของตนพลางเดินไปขึ้นรถม้าคันหน้า ส่วนชิงหลิน สามสหายน้อยแก๊งฟานเป่าโถว และสองนางกำนัล ก็ขึ้นรถม้าอีกคันที่อยู่ข้างหลัง โดยมีสี่ทหารองครักษ์ เฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อ ตามขบวนเสด็จไปในครั้งนี้ด้วย
 จากคำบอกเล่าของนางกำนัล แคว้นโจวมีเมืองหลวงชื่อตงโจว ปกครองโดยโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ ปีนี้เป็นปีที่ยี่สิบห้าของการครองราชย์ มีพระโอรสรวมห้าองค์ พระธิดาหนึ่งองค์ ทรงเป็นกษัตริย์ที่เปี่ยมไปด้วยพระเมตตา ห่วงใยประชาราษฎร์ เด็ดขาดไม่เห็นแก่หน้าผู้ใด คล้ายคลึงกับฮ่องเต้แคว้นฉี ที่สำคัญทั้งสองแคว้นยังเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน และด้วยเหตุนี้บรรดาชาวเมืองที่ได้รู้ว่านางมาจากแคว้นฉีจึงให้การต้อนรับอย่างดี
 ราวหนึ่งเค่อก็เดินทางมาถึงหน้าประตูเขตพระราชฐานชั้นในสุด อันเป็นที่ประทับขององค์ฮ่องเต้ จากตรงนี้ต้องเดินเท้าเข้าไป โดยมีขันทีเป็นผู้นำทาง และมีเพียงโจวหยางหมิ่น ชิงหลิน สามสหายน้อย และสองนางกำนัลเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้
 ชิงหลินเดินตามองค์ชายห้าไปเรื่อยๆ แล้วก็ต้องอึ้งระคนประหลาดใจ ก่อนจะหน้าซีดลงเรื่อยๆ เมื่อจุดหมายปลายทางแทนที่จะเป็นอุทยานหลวง ไม่ก็เก๋งหรือศาลาพักผ่อนหย่อนใจอะไรเทือกนั้น "องค์ชาย เหตุใดจึงพาหม่อมฉันมาที่นี่" นางตัดสินใจถาม ดวงตากลมโตกลอกไปมาด้วยความสับสนระคนสงสัย
 "อา...จริงสิ เราลืมบอกเจ้าไปว่าเสด็จพ่อมีพระประสงค์ให้มาเข้าเฝ้าที่นี่" โจวหยางหมิ่นตอบราวกับเป็นธรรมดา นั่นทำให้ชิงหลินขัดเคืองใจจนอยากจะข่วนหน้ายิ้มๆ นั่นสักทีสองที
 "แต่ที่นี่มัน..." คิ้วเรียวขมวดมุ่นยามมองสถานที่ตรงหน้า
 "พระประสงค์ของเสด็จพ่อ เจ้ากล้าขัดหรือ" โจวหยางหมิ่นถามเมื่อเห็นนางหยุดอยู่กับที่ไม่เดินตามขึ้นไปยังสถานที่เบื้องหน้า
 "มิได้เพคะ เพียงแต่..." นางต้องเข้าไปในนั้นจริงหรือ ก็นี่มันท้องพระโรง แล้วถ้านางทำอะไรผิดพลาด ไม่ถูกตัดหัวเจ็ดชั่วโคตรหรอกหรือ
 "อย่ากลัว มีเราอยู่ทั้งคน ไปเถิด นานไปอาจทำให้กริ้วได้"
 ชิงหลินถอนใจอย่างกังวลก่อนจะก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่มีทางเลือก มีสามสหายน้อยเดินอยู่ข้างๆ วันนี้พวกมันทำตามที่ได้รับปากกับหลินหลินไว้ทุกอย่าง ทำให้ทหารองครักษ์ที่ยืนรักษาการณ์สองฝั่งบันไดอดที่จะหลุบตามองด้วยความประหลาดใจไม่ได้ ไม่คาดคิดว่าสัตว์ป่าที่ได้ขึ้นชื่อว่าดุร้ายอย่างพยัคฆ์และจิ้งจอก จะสงบเสี่ยมและเชื่องกับมนุษย์ได้ถึงเพียงนี้
 "เบิกตัวองค์ชายห้า บุตรีคหบดีแคว้นฉีชิงหลิน พร้อมด้วยสัตว์เลี้ยงทั้งสามเข้าเฝ้า" เสียงประกาศของขันทีตรงทางเข้าดึงความสนใจของเหล่าขุนนาง ที่ยืนเรียงรายทั้งฝั่งซ้ายและขวาโดยเว้นช่วงตรงกลางให้หันมามองเป็นตาเดียว
 "ถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" โจวหยางหมิ่นถวายพระพรโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ที่ประทับบนบัลลังก์มังกรทองคำ
 "ลุกขึ้นได้" สุรเสียงก้องกังวานเต็มไปด้วยพลังอำนาจของโอรสสวรรค์ ทำเอาชิงหลินลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น แม้จะเคยเข้าเฝ้าฉีเฉินหลงฮ่องเต้มาก่อนแล้วก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นและกดดันอยู่ดี
 "เจ้าคือผู้ที่ทำให้ภารกิจตามหาเต่ามังกรในตำนานสำเร็จลุล่วงใช่หรือไม่"
 "เอ่อ...ที่สำเร็จก็เป็นเพราะพระบารมีที่ยิ่งใหญ่ของพระองค์เพคะ"
 'ยอเข้าไว้ สรรเสริญเข้าไว้' ชิงหลินปลอบตัวเองในใจ
 "ฮ่าๆๆ ไม่คิดว่าจะเป็นสตรีที่ถ่อมตนเช่นนี้" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ก้าวมายืนเบื้องหน้าสตรีวัยคราวลูก สำรวจนางอย่างพิจารณา
 "ทูลฝ่าบาท เดิมทีกระหม่อมสิ้นหวังกับภารกิจนี้แล้ว ดีที่ได้ใต้เท้าอู่นำข่าวดีนี้มาแจ้งแก่กระหม่อม และด้วยพระบารมีของฝ่าบาทจึงทำให้ภารกิจนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดีพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นกราบทูลเสริมคำกล่าวของนาง
 "โอ้ เรื่องนั้นเรารู้แล้ว แต่ที่เราติดใจสงสัยก็คือ...เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเต่ามังกรมีจริงและอยู่ที่หุบเขากินคน" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ถามสตรีที่ยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหน้าอย่างสนพระทัย พระองค์มีรับสั่งให้ทหารสืบหาแหล่งที่อยู่ของเต่ามังกรนี้มานับสิบปีแล้วแต่ไร้วี่แววเบาะแสจนเกือบถอดใจ ยังดีที่ได้ขุนนางทูลเสนอแนะให้พระโอรสทั้งห้าของพระองค์ออกตามหาเต่ามังกร โดยมีตำแหน่งรัชทายาทแคว้นโจวเป็นรางวัล และมันก็ทำให้พระประสงค์ของพระองค์เป็นจริง
 "หม่อมฉันอ่านเจอในตำราเล่มหนึ่งเพคะ" นางกราบทูลเหมือนที่เคยบอกบิดาของตน ซึ่งแน่นอนว่าโกหก! จะให้บอกได้อย่างไรว่าปู่เสือย่าเสือ พ่อแม่ของเจ้าฟานฟานน้อยเป็นผู้บอกความลับสุดยอดนี้แก่นาง
 "เจ้าจะบอกว่าพบเต่ามังกรเพียงเพราะตำราเพียงเล่มเดียว? จะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ทรงถามสุรเสียงเย็นเพื่อกดดันอีกฝ่าย
 "ที่หม่อมฉันทูลทั้งหมดเป็นความจริงเพคะ" หญิงสาวยังยืนกรานคำพูดเดิมของตัวเองด้วยใจที่หวาดหวั่น กลัวจะเผยพิรุธให้อีกฝ่ายจับได้
 เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เห็นหลินหลินถูกกดดันจากบุรุษวัยกลางคนในชุดมังกรสีทอง จึงคิดจะหาทางช่วย มันก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างหลินหลินกับบุรุษผู้นั้น แล้วส่งเสียงร้องขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "แง้ว"
 "หือ? โอ้ นี่คือ..." โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้มัวแต่ให้ความสนใจสตรีตรงหน้าจนหลงลืมว่า อยากเห็นพยัคฆ์โคร่งขาวในตำนานที่โอรสกราบทูลเมื่อครั้งที่กลับมาพร้อมเต่ามังกร
 "ทูลฝ่าบาท นี่ก็คือพยัคฆ์โคร่งขาวในตำนานพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นทูลแทรกเพื่อช่วยให้นางหลุดพ้นจากแรงกดดันของพระบิดา
 "อา...ช่างเป็นลูกพยัคฆ์ที่กล้าหาญ หากโตกว่านี้คงสง่างามและน่ายำเกรงมากกว่านี้หลายเท่าเป็นแน่"
 "หากเราอยากได้เจ้าพยัคฆ์ตัวนี้ เจ้าจะขายให้เราได้หรือไม่" คำถามที่ฟังดูเรียบง่ายแต่สร้างความลำบากใจให้ชิงหลินไม่น้อย
 "ทูลฝ่าบาท สามตัวนี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของหม่อมฉัน แต่เป็นสมาชิกในครอบครัว ซึ่งไม่สามารถตีเป็นราคาหรือขายได้เช่นสินค้าทั่วไป ขอพระราชทานอภัยด้วยเพคะ" นางคุกเข่าลงกับพื้น ปฏิเสธเสียงดังท่ามกลางเสียงฮือฮาวิพากษ์วิจารณ์ในทางลบของเหล่าขุนนางที่อยู่ในท้องพระโรง
 "เจ้าจริงจังเกินไปแล้ว เสด็จพ่อแค่ทรงเย้าเจ้าเล่นเท่านั้น ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ" โจวหยางหมิ่นทูลแก้ไขสถานการณ์ เปลี่ยนไปใช้คำที่บ่งบอกถึงความสนิทสนมแทนคำที่เป็นทางการยามเข้าเฝ้าในท้องพระโรง
 "ฮ่าๆๆ ใช่ๆ อย่าคิดมากเลย" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ทรงพระสรวลเสียงดัง สองหัตถ์ไพล่หลัง ไม่คิดว่าโอรสของพระองค์จะปกป้องสตรีต่ำศักดิ์นางนี้ ซ้ำยังเรียกพระองค์ว่าเสด็จพ่อแทนฝ่าบาท นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ แม้จะรู้สึกขัดใจเล็กน้อย เพราะอยากมีพยัคฆ์ในตำนานไว้ในครอบครองสักตัว แต่ก็ต้องตัดใจเพื่อเห็นแก่หน้าโอรส
 "ขอบพระทัยเพคะ" ชิงหลินโขกศีรษะให้หนึ่งครั้ง
 "ลุกขึ้นเถิด" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ผายพระหัตถ์อนุญาต ทรงนึกชื่นชมในความกล้าหาญของนาง หากเป็นสตรีอื่นหรือขุนนางคนอื่นๆ คงรีบถวายเพื่อประจบเอาใจพระองค์ แต่สตรีนางนี้กลับทำตรงข้าม กล้าปฏิเสธพระองค์ซึ่งเป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งแคว้น หากคิดจะลงทัณฑ์นางที่กล้าขัดพระทัยแล้วช่วงชิงสิ่งที่ต้องการก็ย่อมได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้น เจ้าห้าคงไม่อยู่เฉยเป็นแน่ ออกโรงปกป้องกันถึงเพียงนี้ หึๆ เจ้าห้านะเจ้าห้า
 "อา...ความจริงเราอยากให้เจ้าช่วยดูเต่ามังกรให้หน่อย นับแต่องค์ชายห้านำกลับมา เต่ามังกรตัวนั้นก็ไม่ยอมขยับ ทำตัวแข็งราวกับรูปปั้น และรัศมีสีทองรอบตัวที่ส่องสว่างเจิดจ้าเหมือนจะลดน้อยลงเรื่อยๆ"
 ความจริงนอกจากโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ต้องการจะหุบปากเหล่าขุนนางทั้งหลายในท้องพระโรง ที่คิดว่าเต่ามังกรเป็นเพียงตำนานเล่าขานไม่มีอยู่จริง อีกประการคือต้องการประกาศกลายๆ ว่าผู้ใดคือว่าที่องค์รัชทายาทแคว้นโจว เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
 สิ้นรับสั่งของโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ ก็เกิดเสียงฮือฮาในท้องพระโรงขึ้นอีกครั้ง ด้วยพอได้ยินข่าวมาบ้างว่าองค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นทำภารกิจสำเร็จลุล่วง แต่เพราะยังไม่ได้เห็นเต่ามังกรของจริงกับตา จึงไม่แปลกหากจะคิดว่าองค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นกุข่าวขึ้นเพื่อให้องค์ชายอื่นๆ กังวลพระทัย
 ในท้องพระโรงนี้นอกเหนือจากผู้ที่เข้าไปหุบเขากินคนแล้ว มีเพียงฮ่องเต้ ใต้เท้าอู่ต้าสง และหัวหน้าขันทีของฮ่องเต้เท่านั้นที่รู้ว่าเต่ามังกรมีจริง เพราะถูกปิดไว้เป็นความลับ รอเวลาแล้วจึงค่อยประกาศให้รู้โดยทั่วกัน และนี่คือเวลาที่เหมาะสม
 "โอ...นั่นหรือเต่ามังกร เหตุใดจึงดูเหมือนรูปปั้นเช่นนั้นเล่า"
 "อา...นั่นสิ ของจริงแน่หรือ"
 "หากเป็นของจริง เหตุใดจึงไม่เห็นมันขยับเลยเล่า"
 "อาจจะผิดที่ผิดทางก็ได้กระมัง"
 "อา...หมายถึงที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะสมที่มันจะอยู่หรือ"
 "อืม...อาจจะเป็นเช่นที่เจ้าสันนิษฐานก็ได้"
 โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้รำคาญพระทัยกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดั่งเสียงนกเสียงกาของเหล่าขุนนางยิ่งนัก จึงยกพระหัตถ์ขึ้นห้าม ทำให้ในท้องพระโรงเงียบลงได้อีกครั้ง
 ฝ่ายชิงหลินมองเต่ามังกรสีทองบนถาดทองคำ ปูด้วยผ้าไหมกำมะหยี่สีแดงสดตัดกับตัวของมัน ประกายรัศมีสีทองเปล่งออกมาจากตัวโดยรอบ งดงามล้ำค่าเหนือคำบรรยายจนอยากจะวาดรูปมันเก็บใส่ไว้ในคอเล็กชันส่วนตัวของตัวเอง เสียอย่างเดียวคือมันหดหัวอยู่ในกระดองคล้ายกำลังจำศีลอย่างไรอย่างนั้น เอ...แล้วเต่าจำศีลด้วยหรือ
 ส่วนโจวหยางหมิ่นกลับไปยืนประจำตำแหน่งของตน ซึ่งอยู่ถัดจากองค์ชายสี่โจวหยางซื่อในหวงกุ้ยเฟย มีพระชันษายี่สิบสองปี ใบหน้าคล้ายมารดา นับว่าเป็นองค์ชายรูปงามไม่แพ้องค์ชายห้าเลย
 "ดูท่าน้องห้าจะถูกใจคุณหนูผู้นี้" องค์ชายสี่ถามน้องชายต่างมารดา สายตาจับจ้องสตรีตรงหน้าแทนที่จะเป็นคู่สนทนา
 "หึๆ พี่สี่เห็นเป็นเช่นนั้นหรือ" ผู้เป็นน้องชายยิ้มบาง ไม่มองอีกฝ่ายเช่นกัน
 "หากไม่ใช่เช่นนั้น ข้าขอนางได้หรือไม่เล่า" องค์ชายสี่ถามทั้งที่ยังมองอยู่ที่สตรีคนเดิม
 "เกรงว่าพี่สี่คงต้องผิดหวังแล้ว"
 "ทำไมหรือ"
 "นางมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว เป็นถึงแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นฉีเชียวนะ"
 "หือ? แม่ทัพไร้พ่าย เจ้าหมายถึงมู่หลิ่งเหวินผู้นั้น" คราวนี้องค์ชายสี่หันหน้ามาทางน้องชายต่างมารดา
 "ถูกแล้วพี่สี่ และดูเหมือนว่านางจะเป็นผู้กุมหัวใจทั้งหมดของชายผู้นั้นไว้เสียด้วย"
 โจวหยางซื่อมองน้องชายต่างมารดาก่อนจะหันไปมองสตรีคนเดิมอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อว่าแม่ทัพไร้พ่ายที่เล่าลือว่าโหดเหี้ยมและเย็นชา จะหลงรักและยอมมอบใจให้แก่สตรีร่างเล็กบอบบางผู้นี้ได้
 ขณะที่ผู้ที่ถูกนินทาอย่างชิงหลินรับถาดทองคำที่มีเต่ามังกรตัวเล็กกว่าฝ่ามือมาถือไว้ นางยกถาดขึ้นมาในระดับสายตาแล้วลองส่งเสียงถามทางจิต
 "นี่ ท่านเต่ามังกร ท่านหลับอยู่หรือ"
 "..."
 "ข้ารู้นะว่าท่านได้ยินเสียงข้า ออกมาคุยกันหน่อยเถิด"
 "..."
 โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้เริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นนางเอาแต่จ้องเต่ามังกร ไม่ทำสิ่งใดมากไปกว่านั้น
 "หากท่านไม่พูด แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านต้องการอะไร"
 "..."
 ได้ผล คราวนี้เต่ามังกรยอมโผล่หัวออกมาแต่โดยดี แต่ก็ยังคงเงียบ สร้างความประหลาดพระทัยให้โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ที่ทรงยืนข้างๆ ยิ่งนัก
 "ท่านต้องการสิ่งใด เชิญบอกมาได้แล้ว ข้าจะบอกพวกเขาให้"
 "หญ้าแสงจันทร์กับน้ำค้างพิสุทธ์จากหุบเขากินคน" เต่ามังกรตอบนางทางจิตเช่นเดียวกัน
 "แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่านั่นคือสิ่งที่ท่านต้องการ"
 "หญ้าแสงจันทร์ต้องเก็บในคืนพระจันทร์เต็มดวง มันจะส่องประกายสีเงินออกมา หากเจ้าเห็นก็รู้ได้ในทันที ส่วนน้ำค้างพิสุทธ์คือน้ำค้างที่หยดลงมาจากต้นหญ้าแสงจันทร์ ทั้งสองอย่างต้องเก็บในคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น" เต่ามังกรอธิบายรายละเอียดยืดยาว แล้วหดหัวมังกรกลับเข้าไปในกระดองเช่นเดิม
 "เอ่อ...ทูลฝ่าบาท จากตำราบอกว่าอาหารของเต่ามังกรคือหญ้าแสงจันทร์กับน้ำค้างพิสุทธ์ ซึ่งต้องเก็บในคืนพระจันทร์เต็มดวงเพคะ" ชิงหลินจำต้องอ้างตำราอีกครั้ง
 "หญ้าแสงจันทร์? น้ำค้างพิสุทธ์? แล้วจะหาสิ่งเหล่านี้ได้จากที่ใดกัน" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้รับสั่งถามนางที่ส่งเต่ามังกรคืนให้แก่หัวหน้าขันที
 "ทูลฝ่าบาท ในตำราบอกไว้ว่าเต่ามังกรกำเนิดที่ใด อาหารย่อมอยู่ที่นั่นเพคะ"
 "ความหมายของเจ้าก็คือ องค์ชายห้าพบเต่ามังกรที่หุบเขากินคน ดังนั้นอาหารของมันย่อมอยู่ที่หุบเขากินคน?"
 "หม่อมฉันคิดว่าเป็นเช่นนั้นเพคะ"
 "ทูลฝ่าบาท อีกห้าวันก็จะถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" อู่ต้าสงรีบกราบทูล
 "ดี องค์ชายห้า ภารกิจนี้เจ้าต้องสานต่อให้จบ ดังนั้นพรุ่งนี้จงนำทหารไปยังหุบเขากินคน นำหญ้าแสงจันทร์กับน้ำค้างพิสุทธ์กลับมาให้จงได้"
 "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นคุกเข่ารับพระบัญชา
 "เอาละ เรื่องนี้หายห่วงได้เสียที ขอบใจเจ้ามาก"
 "อา...เราได้ยินมาว่าเจ้าสร้างวีรกรรมที่ตลาดจนผู้คนเล่าลือกันไปทั่ว ไหนลองเล่าให้เราฟังซิว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้กลับไปประทับบนบัลลังก์ทองแล้วทรงถาม ในน้ำเสียงแฝงความสำราญพระทัย ด้วยทรงทราบเรื่องนี้จากขันทีคนสนิทแล้ว แต่ก็อยากยังได้ยินจากปากคนต้นเรื่องอีก
 "เอ่อ...ทูลฝ่าบาท เรื่องนั้น..." ชิงหลินหน้าซีดสลับกับแดงก่ำ ไม่คิดว่าจะถูกถามเรื่องนี้ต่อหน้าเหล่าขุนนาง จึงหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากองค์ชายห้า แต่กลับเห็นเพียงรอยยิ้มละมุนน่าหมั่นไส้
 "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมขอบังอาจกราบทูลให้ทรงทราบได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" เสียงที่ดังมาจากด้านข้างของขุนนางผู้หนึ่ง เรียกให้สายตาทุกคู่หันไปมองแทบจะพร้อมเพรียงกัน
 "โอ้ ใต้เท้าหลี่ ท่านรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ถามหลี่ปู้เหว่ย เจ้ากรมพิธีการแคว้นโจว
 "บุรุษผู้นั้น...จำได้ว่าอยู่ในเหลาชิงโหลวนี่" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตเหลือบมองบุรุษวัยเลยห้าสิบปีอย่างสนใจ รูปร่างของเขาค่อนข้างผอม ใบหน้าเรียวยาว แก้มตอบเล็กน้อย ไว้เคราบางๆ ดวงตาเรียวเล็ก บอกได้ทันทีว่านี่ละ...ต้นแบบชาวจีนแท้ๆ
 "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้แวะไปดื่มชาที่เหลาชิงโหลว ก่อนหน้าที่องค์ชายห้าจะเสด็จมาถึงราวสองเค่อ" หลี่ปู้เหว่ยกราบทูลยิ้มๆ
 "อา...นั่นหมายความว่าท่านเห็นทุกอย่าง?"
 "พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ"
 "รีบเล่ามาเร็วเข้า เอาแบบละเอียด ห้ามตกหล่นแม้แต่น้อย" สุรเสียงตื่นเต้นราวกับเจอเรื่องราวสนุกสนานเจือความสำราญพระทัยของเจ้าเหนือหัว เป็นเหตุให้เหล่าขุนนางที่ไม่ทราบเรื่องราวความเป็นมาประหลาดใจกันเป็นแถว
 มีเพียงชิงหลินที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันที่นางมาถึงเมืองตงโจวอันเป็นเมืองหลวงของแคว้นโจว ผิดกับโจวหยางหมิ่นที่ยิ้มขบขันกับสีหน้าคล้ายถูกบังคับให้กินยาขม
 'อา...ใครใช้ให้เจ้ากลั่นแกล้งเราผู้เป็นถึงเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์กันเล่า'
 "ทูลฝ่าบาท เรื่องมีอยู่ว่า...วันนั้นกระหม่อมแวะไปดื่มชาที่เหลาชิงโหลวอยู่บนชั้นสอง ขณะที่ดื่มด่ำกับชาอยู่นั้นพลันได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากหน้าร้าน เมื่อสอบถามเสี่ยวเอ้อร์จึงได้ทราบว่าองค์ชายห้าเสด็จมาที่เหลาชิงโหลวพร้อมสตรีนางหนึ่ง ซึ่งก็คือนางพ่ะย่ะค่ะ" หลี่ปู้เหว่ยผายมือมาทางสตรีที่ยังคงยืนอยู่กลางท้องพระโรง
 โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้พยักพระพักตร์เป็นเชิงให้เล่าต่อ
 "ด้วยความสงสัยจึงได้สอบถามเสี่ยวเอ้อร์อีกครั้ง จึงได้รู้ว่านางคือบุตรีของเจ้าของเหลาชิงโหลวแห่งนั้น กระหม่อมตั้งใจจะลงมาเข้าเฝ้าองค์ชายห้า ทว่าพอได้เห็นเหตุการณ์ข้างล่างจึงรั้งดูก่อนพ่ะย่ะค่ะ" หลี่ปู้เหว่ยหันไปค้อมศีรษะขออภัยองค์ชายห้าที่ทรงยืนอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะหันไปทางโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้
 "เกิดอันใดขึ้นหรือ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ขยับพระวรกายถามด้วยความสนพระทัย
 "ทูลฝ่าบาท เรื่องราวต่อจากนี้กระหม่อมขอกราบทูลได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นเสนอตัว เมื่อเห็นโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้พระราชทานพระอนุญาตจึงก้าวมายืนข้างนาง
 "มีขอทานกลุ่มหนึ่งมาขวางขบวนของกระหม่อมที่จะเดินทางกลับมาวังหลวง และกระหม่อมอนุญาตให้นางเป็นผู้ตัดสินชะตาชีวิตของขอทานกลุ่มนั้น"
 เกิดเสียงฮือฮาขึ้น ส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการกระทำขององค์ชายห้าผู้นี้ มีอย่างที่ไหนยกอำนาจที่มีอยู่ในมือให้สตรีต่ำต้อยไร้ยศศักดิ์ ซ้ำยังเป็นคนต่างแคว้น เมื่อมองตามความเป็นจริงแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง
 "เงียบ!" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้สั่งเสียงดัง ก่อนจะหันมาถามโอรส "แล้วนางทำเช่นไรกับขอทานเหล่านั้น"
 "นางพาขอทานเหล่านั้นมาที่เหลาชิงโหลวพร้อมกับสั่งให้ลูกค้าที่อยู่ในร้านขึ้นไปใช้บริการที่ชั้นสองแทน ข้างล่างของเหลาจึงว่าง ส่วนขอทานที่คราวแรกมีราวสิบคนก็กลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าขอทานมามากกว่าที่คิด กระหม่อมจึงสั่งให้เหล่าขอทานรออยู่ด้านนอก" โจวหยางหมิ่นเว้นจังหวะ หันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้สตรีที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ
 "ส่วนนางเดินหายเข้าไปในครัวหลังร้าน ปล่อยให้กระหม่อมยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ภายในร้านกับเหล่าองครักษ์เพียงลำพัง ไม่คิดจะหาน้ำชามาให้กระหม่อมเลย คิดแล้วก็ให้โมโห น่าจะจับมาโบยสักทีสองที" ประโยคสุดท้ายหันไปขู่นางเสียงเข้ม
 "ฮ่าๆๆ นางช่างขวัญกล้าถึงเพียงนั้นเชียว เพราะเหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนั้นเล่า" ทรงพระสรวลเสียงดังแล้วทรงถามนาง
 "ทูลฝ่าบาท ตอนนั้นหม่อมฉันมัวแต่คิดว่าจะทำอะไรให้พวกเขากินดี จนหลงลืมองค์ชายไปชั่วขณะ ขอพระราชทานอภัยด้วยเพคะ" ชิงหลินทูลตอบเสียงอ่อย
 "อืม แล้วเจ้าทำสิ่งใดให้ขอทานเหล่านั้น" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ถามต่อ
 "เมื่อเข้าไปในครัว หม่อมฉันเห็นว่ามีข้าวต้มธรรมดาหม้อใหญ่สำหรับห้าสิบถึงหกสิบที่อยู่สองหม้อ และน้ำซุปกระดูกหมูอีกหนึ่งหม้อใหญ่ หม่อมฉันจึงทำข้าวต้มกระดูกหมูง่ายๆ ให้พวกเขาเพคะ"
 "ฝ่าบาท แม้จะเป็นข้าวต้มกระดูกหมูธรรมดาๆ แต่รสชาติไม่ธรรมดาเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่เพียงเท่านั้น นางยังขวัญกล้าใช้ให้กระหม่อมเป็นผู้แจกหมั่นโถวแก่ขอทานนับร้อยด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
 'แหม เหมือนโดนลูบหลังแล้วตบหัวยังไงไม่รู้แฮะ' ชิงหลินคิดในใจ
 "โอ้...นางกล้าออกคำสั่งกับองค์ชายเช่นเจ้าด้วยหรือ"
 "พ่ะย่ะค่ะ ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น นางยังเรียกเก็บค่าใช้จ่ายทั้งหมดจากกระหม่อมอีกด้วย ดูเอาเถิด ว่านางช่างขวัญกล้าเพียงใด" โจวหยางหมิ่นกล่าวเหมือนเป็นเรื่องสนุกสนานมากกว่าจะคิดจริงจัง แต่เท่านี้ก็ทำให้นางอกสั่นขวัญแขวนจะแย่อยู่แล้ว
 "โอ้ นางถึงขั้นกล้าเรียกร้องเงินจากเจ้าด้วยหรือนี่ ฮ่าๆๆ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ทรงพระสรวลเสียงดังอีกครั้งแล้วรับสั่ง "แต่ดูเจ้าไม่ขุ่นเคืองหรือถือสานางเลย เป็นเพราะเหตุใด"
 "คราวแรกกระหม่อมขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง แต่พอได้ฟังเหตุผลของนางแล้วก็ไม่สามารถใจดำลงโทษนางได้พ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นตอบตามจริง
 "นางอ้างว่าทำเช่นนี้เพื่อให้ราษฎรรับรู้ถึงความห่วงใยของฝ่าบาทและเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่มีต่อราษฎร ซึ่งกระหม่อมเห็นด้วยกับเหตุผลของนางพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นบิดเบือนความจริงเล็กน้อย ความจริงที่บิดเบือนก็คือนางบอกเพียงว่าการที่ให้ตนมาช่วยแจกหมั่นโถวก็เพื่อให้ได้ใกล้ชิดประชาชน ได้รับรู้ถึงความลำบากยากเข็ญของคนเหล่านั้น และยังช่วยให้การแต่งตั้งตำแหน่งรัชทายาทเป็นไปอย่างราบรื่นไร้ข้อโต้แย้งใดๆ ซึ่งโจวหยางหมิ่นก็เห็นด้วยกับถ้อยคำของนาง
 "พวกท่านเห็นหรือไม่ นางเป็นเพียงสตรีที่มาจากต่างแคว้น หาใช่ชาวแคว้นโจวไม่ แต่กลับมีใจห่วงใยราษฎรของเราถึงเพียงนี้ จนชาวบ้านต่างยกย่องสรรเสริญนางไปทั่วแล้ว พวกท่านที่เป็นชาวแคว้นโจวโดยแท้เล่า มัวทำอันใดกันอยู่! ปล่อยให้ชาวบ้านอดอยากอดมื้อกินมื้อจนขอทานเต็มบ้านเต็มเมืองเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน!" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ชี้นิ้วใส่ขุนนาง ทรงตำหนิเหล่าขุนนางเสียงดัง
 ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นนับแต่ให้นางเข้าเฝ้าก็เพื่อต้องการตำหนิและสั่งสอนเหล่าขุนนางที่ไม่เอาไหนเหล่านี้ ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากว่าประโยชน์ส่วนรวมให้รู้สึกละอายใจและสำนึกถึงหน้าที่ที่พึงกระทำขึ้นมาบ้าง
 "ฝ่าบาท..." เหล่าขุนนางรีบคุกเข่าลงกับพื้น ไม่มีขุนนางคนใดกล้ากราบทูลแก้ต่าง เพราะคนฟังย่อมคิดว่าเป็นการแก้ตัวให้พ้นผิดมากกว่า สู้เงียบไว้จึงนับว่าฉลาด
 "ฮึ! ครั้งนี้แค่ตักเตือนเท่านั้น หวังว่าพวกท่านจะทำหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด เห็นแก่ส่วนรวมเป็นหลัก เข้าใจหรือไม่!"
 "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางส่งเสียงอย่างพร้อมเพรียง
 "เลิกประชุม!" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ จากนั้นก็เสด็จกลับตำหนักทันที ไม่รอให้เหล่าขุนนางได้ทำความเคารพ
 "เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว คิดว่าจะเกิดเรื่องซะแล้ว" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง มองดูขุนนางในชุดแดงบ้างน้ำเงินบ้างทยอยเดินออกจากท้องพระโรง บางรายหันมายิ้มให้ บางรายส่งสายตาดุมาให้ เห็นแล้วก็นึกแปลกใจ แต่ไม่เก็บมาใส่ใจ
 ห้องทรงอักษร ตำหนักหยางหมิ่น
 "ความหมายของเจ้าคือ...ขอร่วมเดินทางไปหุบเขากินคนด้วย แต่จะไม่กลับมาที่นี่อีก"
 "เพคะ หม่อมฉันมีงานด่วนที่ต้องจัดการ จึงคิดว่าเดินทางกลับไปกลับมาทำให้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ขอองค์ชายทรงเห็นใจด้วยเพคะ"
 "เฮ้อ ก็ได้ แม้จะน่าเสียดาย แต่ถ้าเจ้ามาแคว้นโจวต้องบอกให้เรารู้ทันทีเข้าใจหรือไม่" แม้จะเสียดายที่มีเวลาน้อยไปจนไม่ทันได้ล้วงความลับเกี่ยวกับสิ่งที่ได้เห็นที่แอ่งน้ำนั่น แต่โจวหยางหมิ่นก็คิดว่าความลับนี้จะต้องเปิดเผยในสักวัน
 "ขอบพระทัยเพคะ" คนฟังยิ้มกว้างอย่างดีใจ จนเจ้าสามสหายน้อยที่วิ่งเล่นอยู่ในห้องทรงอักษรหันมามองอย่างสงสัย
 "เราจะออกเดินทางพรุ่งนี้ยามเหม่า เตรียมตัวให้พร้อมด้วย" โจวหยางหมิ่นกล่าว
 "หม่อมฉันทราบแล้ว หม่อมฉันขอตัวเพคะ"
 โจวหยางหมิ่นพยักหน้าอนุญาต ทอดสายตามองสตรีร่างเล็กบอบบางที่เดินออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์


แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


"น้องรอง น้องรอง ทำเช่นไรดี"
ชายตัวสูงโปร่งร่างบางผิวหนังแทบติดกระดูก บนร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำยิ่งผิวขาวซีดมันยิ่งเด่นชัดอย่างน่าอนาถ มองดูน้องสาวที่สลบไสลตัวร้อนผ่าวแก้มทั้งสองแดงก่ำด้วยความกังวล
ท่านพ่อท่านแม่ก็ออกไปทำไร่แต่เช้ามืด ส่วนข้าก็อยู่บ้านคอยช่วยเหลือท่านย่าทำงานบ้านและดูแลน้องๆ เมื่อสองวันก่อนด้วยความหิวของน้องเล็ก น้องรองจึงแอบไปเอาหมั่นโถวในห้องครัวมาให้น้องเล็กหนึ่งลูก พอท่านย่าจับได้พวกเราก็โดนท่านย่าทุบตีอย่างหนักดีที่ตอนนั้นน้องเล็กออกไปเล่นกับเพื่อนเลยปลอดภัย แต่น้องรองน้องสาวเพียงคนเดียวของข้านางกับสาหัสถึงกับไข้ขึ้นสูงมาตั้งแต่วันนั้นจากการลงโทษที่ไม่เป็นธรรมของท่านย่า
"อย่ามัวแต่ยืดยาดอืดอาด ข้าใช้เจ้าไปให้อาหารหมูในคอกและเป็ดไก่ แต่เจ้ามานั่งพักผ่อนเฉื่อยชาอะไรอยู่ที่นี่!!"
นางหลี่ไช่หัวผู้เป็นย่าเห็นว่าหลานชายหายไปนานจึงเดินมาดูเห็นประตูห้องที่สามแง้มอยู่ นางจึงตรงดิ่งมาดูและได้เห็นหลานชายแอบมาอู้งานจึงตะคอกใส่อย่างหมดความอดทน
"หน้อยหน่ะ แกริอาจกล้าไม่ฟังคำสั่งของข้างั้นรึ!"
นางหลี่ไช่หัวง้างมือเตรียมจะตบสั่งสอน แต่หลานชายตัวดีกับอ้างว่าน้องสาวของเขาไข้ขึ้นสูงมากกว่าเมื่อวาน อยากให้ท่านย่าอนุญาตให้ไปเชิญท่านหมอเฉินมาดูอาการน้องของตน มีรึนางหลี่ไช่หัวผู้ขี้เหนียวจะยอมควักสักอีแปะเพื่อคนงานข้าทาสอย่างพวกเขา
"แกกล้าดียังถึงมาขอให้ข้าอนุญาตให้เจ้าไปเชิญท่านหมอมารักษาน้องขี้โรคของเจ้า วันๆเอาแต่กินกับกินงานการไม่รู้จักทำ กินเสร็จแล้วไปเที่ยวเล่นแทนที่จะรู้จักหน้าที่แล้วนี่ข้าต้องฉีกเนื้อเฉือนหนังตัวเองมาช่วยพวกแกด้วยหรือไง"
พูดจบนางก็สะบัดหน้าหนีและไม่ลืมที่จะตะโกนบอกให้เจ้าสามที่เป็นหลานคนที่สามของครอบครัวรีบๆไปทำงานเสียไม่เช่นนั้นจะถูกนางทุบตีอีกครั้ง
"น้องรอง เจ้านอนพักไปนะ ประเดี๋ยวพี่สามของเจ้าทำงานเสร็จจะรีบมาเช็ดตัวให้เจ้าอีกที"
เจ้าสามบิดน้ำออกจากผ้าหมาดๆแล้ววางบนหน้าผากของผู้เป็นน้องสาว แล้วลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมปิดประตูเบาๆเพื่อให้นางได้พักผ่อน ถึงแม้นางจะไม่ฟื้นขึ้นมาหนึ่งวันแล้วก็ตาม แต่เขาคอยหยอดน้ำข้าวต้มให้นางเพื่อหวังว่านางจะกลับมาแข็งแรงโดยไว
แอดดด~
เมื่อเสียงฝีเท้าเงียบลงหลี่หลิวสาวน้อยวัยหกปีค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก
"เมื่อกี้นี่มันอะไรกัน ความทรงจำที่น่ากลัวนี่กำลังไหลทะลักเข้ามาในหัวของฉันอย่างบ้าคลั่ง ปวดหัวจังหรือไมเกรนฉันจะขึ้นอีกหรือเปล่าเนี่ย"
เสี่ยวเหมยที่ลืมตาตื่นเต็มที่แล้วเหลียวซ้ายมองขวาพบว่าที่ที่ตนอยู่ ณ ตอนนี้เหมือนภาพความทรงจำที่ได้รับมาเธอก็ยิ่งตกใจ มือเล็กๆเสื้อผ้าโบราณที่เก่าและมีรอยปะอยู่หลายแห่งมันดูโทรมมากแต่ก็สะอาดในระดับหนึ่ง พื้นห้องเป็นปูนสากๆ มีเสื่อหมอนสำหรับห้าคนในห้องแคบๆที่ไม่มีแม้แต่หน้าต่างเสี่ยวเหมยกุมขมับตัวเองทันที
"ฉันมาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย อุ๊ย!!!"
เสี่ยวเหมยอุทานเมื่อพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำอันเลวร้ายจากการถูกทุบตีทำให้เธอเข้าใจได้ทันที เด็กนี่ตายเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหวส่วนฉันก็ไม่รู้ว่านอนหลับไปอีท่าไหนถึงได้มาโผล่อยู่ที่นี่ได้
เสี่ยวเหมยพยายามรวบรวมความทรงจำของเด็กน้อยคนนี้ กลายเป็นว่าเด็กคนนี้พึ่งอายุได้เพียงหกปี ชื่อหลี่หลิว เธอมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อพี่สามแต่ชื่อที่เพื่อนๆเรียกกันคือหลี่จงอายุได้เก้าปี และยังมีน้องเล็กชื่อหลี่เฉินอายุสี่ปี พ่อมีชื่อว่าหลี่หงแม่มีชื่อว่าหวังลู่ ครอบครัวนี้เป็นครอบครัวที่มีฐานะปานกลางไปทางขาดแคลน ส่วนผู้นำของครอบครัวนี้คือปู่หลี่หวนเป็นสามีของนางหลี่ไช่หัว ท่านปู่และท่านย่ามีบุตรด้วยกันสามคน ลุงหลี่โจวคือพี่คนโตแต่งงานมีครอบครัวและมีลูกชายหนึ่งคนอายุสามปีโดยประมาณ ลุงหลี่มักใหญ่ใฝ่สูงจึงอ่านหนังสือเพื่อหวังเข้าเป็นข้าราชการแต่จนป่านนี้ยังสอบไม่ผ่านสักครั้ง แต่ด้วยการสนับสนุนจากท่านปู่และท่านย่าจึงทำให้ลุงโจวได้อ่านหนังสืออย่างเต็มที่ ส่วนเรื่องงานไร่งานสวนจึงตกเป็นของท่านพ่อของเจ้าของร่างนี้ หลี่หงทำงานอย่างยากลำบากกับภรรยาเพื่อแบ่งเบาภาระท่านปู่ท่านย่าแต่กับโดนใช้งานเยี่ยงข้าทาส ทำงานเต็มที่แต่อาหารกับไม่เพียงพอ ทำให้ครอบครัวสองของหลี่หงดูเหมือนพวกขาดสารอาหาร และสุดท้ายหลี่เทียนบุตรชายคนเล็กแต่งงานมีครอบครัวและย้ายออกไปอยู่กับภรรยาและบุตรอีกสองคนชายหญิงได้รับมรดกจากท่านปู่ไปไม่น้อย เพราะเป็นลูกที่ท่านปู่ให้ความรักมากที่สุดก็ว่าได้ หลี่เทียนแยกตัวออกไปก็ทำไร่แล้วนำไปขายไม่ต่างจากบ้านท่านปู่นัก ทว่าดูโดยรวมๆแล้วทางนั้นสถานการณ์ดีกว่าทางนี้มากโข
"จิ๊ๆๆ ร้ายกาจๆ ท่านย่าผู้นี้เอาเปรียบครอบครัวข้าแถมยังใช้งานเหมือนช้างม้าแต่ไม่แม้นที่จะให้อิ่มท้อง"
เสี่ยวเหมยจับต้นชนปลายตามความทรงจำที่น้อยนิดแล้วถึงกับหัวเสีย ยุคนี่ช่างบ้าบออะไรแบบนี้แถมผู้นำครอบครัวอย่างท่านปู่ก็ปิดหูปิดตาไม่สนใจอะไรนอกจากการอ่านหนังสือ นี่คงเป็นแบบอย่างและแรงผลักดันทำให้ท่านลุงใหญ่อยากเป็นข้าราชการอย่างแน่นอน แต่ท่านลุงใหญ่ก็ปาเข้าสามสิบกว่าปีแล้วน่าจะปล่อยวางได้แล้วนะแถมดูจากความทรงจำลุงใหญ่ไม่เคยแม้แต่จะสอบผ่านเลยด้วยซ้ำ
"ข้าต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย ไม่เช่นนั้นละก็คนคงคิดว่าข้าถูกผีเข้าจนนำข้าไปเผาไฟเป็นแน่"
เสี่ยวเหมยในร่างของหลี่หลิวรู้สึกกระหายน้ำจึงลุกขึ้นเทน้ำในเหยือกมาดื่มอย่างช้าๆ ด้วยความรู้พื้นฐานในการดูแลคนป่วยทำในนางค่อยๆปรับสภาพร่างกายอย่างค่อยเป็นค่อยไป ร่างกายนี้ไม่ได้ขยับเขยื้อนมาพักใหญ่จึงค่อนข้างจะชาตามแขนขาอยู่บ้าง หลี่หลิวกำมือเข้าออกช้าๆเพื่อกระตุ้นให้เลือดลมไหลเวียน อาการปวดหัววิงเวียนค่อยๆลดลงเรื่อยๆ แต่ร่างนี้ขาดสารอาหารมากเกินไปแล้วผอมจนเหลือแต่กระดูกก็ว่าได้ผิวขาวซีดของเด็กน้อยมีรอยฟกช้ำดำเขียวอยู่หลายจุด นี่ไม่ใช่การสั่งสอนทั่วไปเสียแล้วนี่มันเป็นการฆาตกรรมทางอ้อมชัดๆ
"ไม่แม้นแต่จะพาไปหาหมอ หยกยายังไม่ให้กินอีกนี่ท่านย่าหตะกร้าไช่หัวผู้นี้คิดจะตัดเสบียงให้ลดลงหรือยังไง"
หลี่หลิวนำร่างอันเบาะบางเหมือนคนขี้โรคนอนลงที่นอนเดิมเพื่อฟื้นฟูร่างกายสักหน่อย ถึงจะออกไปข้างนอกคงมิวายถูกท่านย่าดุด่าว่าเสแสร้งแกล้งทำเป็นสำออยถึงจะหิวมากแต่การดื่มน้ำบ่อยๆก็ช่วยได้ในระดับหนึ่ง ตอนนั้นฉันพยายามจะลดน้ำหนักก็ใช้วิธีนี้แหละดื่มน้ำให้มากๆก็จะกินได้น้อยลงและอิ่มท้อง
"ข้าต้องมาอยู่ที่แบบนี้จริงๆหรือ"
หลี่หลิวบ่นเบาๆก่อนจะปิดตาลงด้วยความเหลือเชื่อ เคยอ่านนิยายมาก็มากไม่คิดมาก่อนว่ามันจะกลายเป็นเรื่องจริง นี่หรือว่าพวกนักเขียนที่เขียนๆกันได้ข้ามภพมาแล้วเอากลับไปเขียนเป็นนิยายกันนะ หลี่หลิวคิดไปมาจนเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
"พี่มาแล้ว"
พี่สามหรือหลี่จงที่เสร็จจากการให้อาหารสัตว์ที่เลี้ยงไว้เดินเข้ามาในห้อง หลังจากล้างไม้ล้างมือก็เอาผ้าที่หล่นอยู่ข้างๆน้องสาวลงกระมังน้ำใช้มือวัดไข้น้องรองอย่างห่วงใยก่อนจะวางผ้าบิดหมาดๆลงที่หน้าผากนางอีกครั้ง
"หลี่หลิวไข้เจ้าลดแล้วดีจริงๆท่านพ่อกับท่านแม่กลับมาท่านต้องดีใจแน่ๆ"
พี่สามยิ้มหน้าบานคืนก่อนเขานอนไม่หลับ ได้ยินเสียงท่านแม่นอนสะอื้นเบาๆทำให้ในใจของเขาอยู่ไม่สุข ถ้าเป็นไปได้ข้าที่เป็นพี่ใหญ่ก็อยากช่วยน้องรองให้มากกว่านี้ แต่เมื่อท่านย่าออกคำสั่ง ข้าทำได้แค่ปกป้องน้องรองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากได้กินอิ่มท้องสักหน่อยน้องเล็กคงไม่งอแง น้องรองก็คงไม่ต้องทำเช่นนั้นทำไมท่านย่าถึงใจร้ายแต่กับครอบครัวที่สองของเรานักนะ คิดแล้วเจ้าสามก็จุกที่อกไม่สามารถพูดออกมาได้
"อืม.."
หลี่หลิวรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองจึงค่อยๆลืมตาขึ้น เห็นเด็กหนุ่มผอมโซนั่งยิ้มแข่งอยู่ข้างๆทำให้หลี่หลิวตกอกตกใจไม่น้อย
"ทะ ท่านพี่"
"ไม่ต้องลุกๆ เจ้าพักอีกหน่อยเจ้าหิวไหมนี่ใกล้เที่ยงแล้วข้าจะไปเอาน้ำโจ๊กที่ท่านแม่ทำตอนเช้ามาให้เจ้ากิน"
เจ้าสามเห็นใบหน้าซีดเซียวของน้องเล็กจึงถามด้วยความห่วงใย
"เจ้าค่ะข้าเริ่มหิวแล้ว แต่ว่าท่านย่าจะไม่โกรธหรือเจ้าคะถ้ารู้ว่าท่านไปเอาโจ๊กที่ทำไว้ให้ลุงใหญ่มากิน"
"เจ้าอย่าห่วงเลย ข้าเอามาแค่น้ำโจ๊กเท่านั้น ไม่ได้เอาข้าวมาท่านย่าไม่เคืองหรอก"
เจ้าสามยิ้มกริ่มแล้วลุกไปห้องครัว เขาตักน้ำโจ๊กที่เอาแต่น้ำจริงๆมาให้น้องรองได้ดื่ม น้ำในหม้อโจ๊กนี่มันจะพออิ่มได้อย่างไรกัน หลี่หลิวมองน้ำสีขุ่นที่รับมาจากพี่ชายที่ยิ้มไม่หุบแล้วดื่มรับรสชาติที่จืดชืดของมันอย่างจนใจ ขนาดเกลือในบ้านท่านย่าผู้นี้ยังไม่ให้ใส่มากด้วยกลัวจะเปลืองเงินทอง ถ้าประหยัดขนาดนี้ต้องมีเงินเก็บมากโขเลยแน่ๆว่าแต่ท่านย่าเขาไม่คิดจะเอามาจุนเจือครอบครัวสักหน่อยเลยหรือ จะพูดให้ถูกควรบอกว่าไม่แบ่งปันมาครอบครัวของนางเลย
"อร่อยใช่ไหม"
เจ้าสามมองหน้าน้องรองที่ซดน้ำโจ๊กจนหมดอย่างพอใจ
"เจ้าค่ะ"
หลี่หลิวยกน้ำที่พี่ชายให้แล้วดื่มตามน้ำต้มโจ๊กไปเพื่อล้างปาก น้ำต้มโจ๊กอะไรน้ำต้มข้าวซ่ะมากกว่าทั้งไร้รสชาติแถมยังไม่อิ่มท้องแม้แต่นิดเดียว แบบนี้ฉันจะเอาชีวิตน้อยๆนี้ให้รอดได้ยังกัน
"พี่ใหญ่ข้าอยากไปเดินเก็บผักป่า ท่านช่วยพาข้าไปได้ไหมเจ้าคะ"
หลี่หลิวจำได้ว่าหมู่บ้านแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากเชิงเขานัก มีหลายครอบครัวที่นอกจากทำไร่แล้วก็ยังล่าสัตว์ป่าด้วย ถึงแม้นานครั้งจะจับสัตว์ได้ก็ตามแต่มันก็คุ้มค่าที่มีเนื้อให้ได้กิน
"เจ้าพึ่งฟื้นตัว รอไว้พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปหลังจากให้อาหารสัตว์เรียบร้อยแล้วดีหรือไม่"
เจ้าสามใช้มือเรียวบางลูบหัวน้องสาวด้วยความห่วงใยพร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นใจให้กับนาง
"ท่านพี่ข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ ข้านอนมามากแล้ว ท่านพาข้าไปเถอะนะ น๊าาาท่านพี่.."
หลี่หลิวจับมือพี่ชายที่ลูบหัวตนมาจับไว้ แล้วแกว่งไปมาเป็นการอ้อนวอน ฉันลงทุนอ้อนขนาดนี้ดูซิเขายังจะทนได้ไหม ในความทรงจำพี่ชายคนนี้รักน้องสาวมากและตามใจนางอยู่บ่อยครั้งเสี่ยวเหมยจึงใช้โอกาสนี้ออดอ้อนพี่ชายตัวผอมโซของนาง
น้ำแช่ข้าวมันไม่อิ่มท้องเลยสักนิด ข้าต้องไปหาอะไรบนเขาดูอย่างน้อยพวกผักป่าผลไม้อาจช่วยได้บ้าง แต่ร่างกายนี้ก็พิลึกอยู่ๆพลังวังชาก็กลับเต็มเปี่ยมอาการวิงเวียนชาตามตัวหลังจากพักไปครู่หนึ่งก็มลายหายไป เหมือนมันไม่เคยเป็นเสียอย่างงั้น แต่นับเป็นเรื่องดีที่ฉันจะได้ออกไปดูโลกที่ล้าหลังนี้และสำรวจพื้นที่สักหน่อย
"ก็ได้ๆ แต่ข้าต้องไปบอกท่านย่าเสียก่อน"
"งั้นท่านก็รีบหน่อย ข้าจะเตรียมตัวรอนะเจ้าคะ"
"ตกลง ตามใจเจ้า"
หลังจากเจ้าสามลุกขึ้นเดินมาหน้าประตูก็หันไปมองน้องสาวด้วยความห่วงใย นางพึ่งหายไข้ข้าจะพานางไปดีหรือไม่นะ แต่ด้วยนิสัยของนางหากข้าไม่พาไปนางอาจแอบออกไปเองมิสู้ข้าไปด้วยจะดีเสียกว่า ปัญหาคือท่านย่าจะยอมหรือไม่นี่สิ ใช่ข้าต้องอ้างว่าไปหาผักป่าหากบอกพาน้องไปเที่ยวเล่นละก็มิวายโดนดุด่าแถมถูกใช้ไปผ่าฟืนอีกตามเคยทั้งที่ไม้ฟืนที่เก็บมาและผ่าไว้ก็มากโขพอแล้ว
"ท่านย่าขอรับ ตอนนี้น้องรองตื่นแล้ว"
"ข้าก็บอกแล้วว่านางเด็กนั่นมันไม่เป็นไร พวกเจ้านั่นแหละที่เป็นกระต่ายตื่นตูม"
เมื่อนางหลี่ไช่หัวได้ยินเช่นนั้นก็เอ็ดไปทีหนึ่ง
"คือว่าข้าอยากพาน้องไปเก็บผักป่าขอรับ บ้านเราไม่ได้ไปเก็บนานมากแล้วท่านว่า.."
"ก็ไปสิ ไปหามาเยอะๆล่ะ ถ้าได้มาเยอะจะได้เอาไปขายข้าจะได้มีเงินเก็บไว้ซื้อข้าวปลาให้พวกเจ้ากิน รีบไปซ่ะสิเดี๋ยวจะมืดค่ำเอาเสียก่อน"
ไม่ทันที่เจ้าสามจะเอ่ยปากขอ ท่านย่าหลี่ก็อนุญาตแถมบอกให้เก็บมาเยอะๆ หลี่จงจึงกล่าวขอบคุณและไปตระเตรียมตะกร้าสะพายหลังกับมีดพร้าแล้วเดินมาเรียกหลี่หลิว ทว่าไม่พบจึงเดินไปหน้าบ้านเห็นนางสวมใส่รองเท้ารอเรียบร้อยจึงเดินเข้าไปหา
"พี่ใหญ่ มาเร็วๆดูสิข้าเตรียมตัวเสร็จแล้ว"
หลี่หลิวที่อายุสามสิบแล้วต้องมาเรียกเด็กน้อยว่าพี่มันกระดากปากไม่น้อย แต่ด้วยร่างกายนี้เป็นน้องสาวของเขาและเราก็มาอยู่แทนที่นาง ดังนั้นจึงต้องหัดเรียกเช่นนี้ให้ชินเข้าไว้
"เจ้าจะเอามีดสั้นและเสียมขุดมันไปด้วยทำไมกัน"
เจ้าสามเดินมาถึงหน้าบ้านเห็นนางตระเตรียมมีดและเสียมเพื่อจะนำไปด้วยจึงถามอย่างสงสัย ปกติแล้วเราไปเก็บผักหนามไม่จำเป็นต้องมีมีดหรือเสียมด้วยซ้ำ แต่ที่เขาพกมีดพร้าไปด้วยเพื่อตัดผ่าทางที่อาจมีบ้างที่มีกิ่งหนามขวางทางจึงต้องนำมีดพร้าขนาดกลางไปด้วยก็เท่านั้น หลี่หลิวไม่ตอบอะไรแล้วดึงมือพี่ชายของเจ้าของร่างและเร่งเร้าให้เขาใส่รองเท้า ส่วนตนเอามีดสั้นที่มีปลอกมีดเหน็บข้างเอวแล้วมือขวาถือตรงกลางเสียมเดินนำหน้าชายสามไปก่อนอย่างเอาแต่ใจ
"ช้าหน่อยๆ รอข้าก่อน"
เจ้าสามเห็นเช่นนั้นจึงรีบนั่งลงวางตะกร้าสวมใส่รองเท้าเสร็จก็รุดหน้าไปหาน้องสาวพร้อมตะกร้าไม้ไผ่ที่มีมีดพร้าอยู่ด้วยวิ่งออกไป
"เจ้าจะรีบไปใย ดูเถิดพี่ลืมแม้แต่กระบอกน้ำแล้วเห็นไหม"
เจ้าสามที่เร่งรีบตามน้องรองมาทว่ากับลืมสิ่งที่จำเป็นไปเสียแล้ว หากเป็นเช่นนี้น้องสาวของเขาคงต้องกระหายน้ำเอามากๆเป็นแน่
"ไม่เห็นจะเป็นไร เราก็แค่ไปตัดไม้ไผ่ที่ป่าริมลำธารก็ได้แล้ว"
เด็กน้อยวัยหกขวบพูดเป็นต่อยหอยเดินนำทางไปจนถึงลำธารตีนเขาแล้วบอกให้พี่ชายตัวผอมตัดไม้ไผ่ทำกระบอกน้ำ คาดไม่ถึงเลยว่าพี่ชายร่างบางของเจ้าของร่างนี้จะแข็งแรงไม่น้อยไม่นานก็ได้กระบอกมาสองอัน จากนั้นจึงพักดื่มน้ำริมลำธารแล้วเติมน้ำใส่กระบอกหาใบไม้ม้วนๆแล้วยัดปิดเป็นฝาจนพร้อม หลี่หลิวใช้มือน้อยๆของเจ้าของร่างนั่งยองๆช้อนน้ำขึ้นมาดื่มอย่างอารมณ์ดี นานแค่ไหนแล้วไม่ได้อยู่กับธรรมชาติแบบนี้ ในเมืองใหญ่ผู้คนวุ่นวาย มากหน้าหลายตา ร้อยพ่อพันแม่ ต่างจิตต่างใจแข่งแย่งชิงดีแถมยังมีแต่ปัญหารุมเร้า ใครจะไปคิดว่าการได้หนีจากเมืองวุ่นวายมันจะสบายใจแบบนี้กัน ไม่ต้องรีบเร่งแข่งขัน ไม่มีหัวหน้าค่อยบ่นนี่แหละสวรรค์ชัดๆ
"ไปกันเถอะ นี่ก็กินเวลามานานมากแล้ว"
"อื้ม ไปสิเจ้าค่ะ"
"ตามข้ามา เดินระวังๆด้วยเข้าใจหรือไม่"
"เจ้าค่าาา"
"ระวังพวกกับดักของนายพรานด้วยนะ หากพลาดพลั้งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้"
"ข้ารู้ๆ"
เจ้าสามที่เดินนำหน้าได้แต่คอยบอกน้องรองอย่างห่วงใย ถึงเขาจะเคยพาน้องรองขึ้นเขามาสามสี่ครั้งแต่ความปลอดภัยต้องมาก่อน เหมือนที่ท่านพ่อของเขาเคยพาเขามาและเตือนเขาอยู่บ่อยครั้งจนเขาชำนาญแล้วจึงปล่อยให้ขึ้นเขาเองได้
"ท่านรอข้าก่อน"
ด้วยสภาพอากาศเป็นใจพื้นบนเขาค่อนข้างชุ่มชื่นตามทางเดินถูกเปิดจนคล้ายถนนสายหนึ่ง หลี่หลิวเดินตามพี่ชายและคอยสอดส่องจนเจอกับกลุ่มเห็ดโคนเข้าจึงบอกให้พี่ชายหยุดรอ ส่วนนางวิ่งออกไปข้างทางที่มีต้นไม้พุ่มไม้เล็กๆอยู่เต็มไปหมดด้วยความตื่นเต้น
"เจ้าอย่าเดินมั่วซั่วแบบนั้น เดี๋ยวเจอกับดักเข้าจะได้รับบาดเจ็บเอานะ"
เจ้าสามเห็นน้องรองวิ่งหน้าตาตื่นจึงต้องรีบพูดห้ามปรามและก็ต้องตามนางไป  เห็นน้องรองนั่งย่อตัวลงและเอามีดสั้นออกมาค่อยๆงัดดอกเห็ดที่ทั้งจูมและบานอย่างพอใจเขาก็มองด้วยความสับสน
"น้องรองเจ้าทำอะไร"
"ท่านไม่เห็นหรือข้าเก็บเห็ดไงเล่า"
หลี่หลิวชูเห็ดที่ตนเก็บด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"เห็ดอะไรกันกินแล้วจะตายไหม ข้าได้ข่าวมาว่ามีคนเก็บเห็ดไปกินแล้วตายจากนั้นก็ไม่กล้ามีใครเก็บเห็ดพวกนี้ไปกินอีกเลย จะมีก็แค่เห็ดหูหนูดำเท่านั้นแหละที่คนนิยมกินกันเพราะมันปลอดภัยและทำซุปอร่อยมาก"
"พวกเขาไม่รู้มากกว่าว่าอันไหนกินได้หรือมีพิษ"
หลี่หลิวงัดดอกเห็นด้วยมีดสั้นทีล่ะดอกและอธิบายให้พี่ชายตัวน้อยฟังไปด้วย เมื่อเห็นน้องสาวดูมั่นใจขนาดนั้น เพื่อไม่ให้นางเสียกำลังใจเขาจึงมานั่งลงช่วยน้องเก็บแถมยังหาใบไม้ใหญ่มารองก่อนจะวางเห็ดใส่แล้วทำเป็นมัดๆได้สามมัดใหญ่
นี่มันอาหารป่ามื้อใหญ่ข้าต้องอิ่มท้องแล้วล่ะ เย็นนี้หากเป็นตามที่เจ้าสามบอกล่ะก็ ท่านย่าท่านปู่รวมทั้งลุงใหญ่คงไม่กล้ากินเมนูนี้อย่างแน่นอน หลี่หลิวยิ้มอย่างพอใจ